cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χέρμαν Β΄ της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1206 μαζί με τον αδελφό του Αλβέρτο Β΄. Η διαφωνία με τον Χέρμαν Α΄ των Λουδοβικιδών λάντγκραβο της Θουριγγίας εξελίχθηκε σε σύγκρουση: ο Χέρμαν Α΄ κατέλαβε το κάστρο Σάουενφορστ μεταξύ Όρλαμυντε και Ρούντολστατ. Το 1214 ο Χέρμαν Α΄ αιχμαλώτισε τον Χέρμαν Β΄ στα κάστρο Βάιμαρ. Ο Λουδοβίκος Δ΄, διάδοχος του πατέρα του Χέρμαν Α΄, επίσης πολέμησε εναντίον των αδελφών Χέρμαν Β΄ και Αλβέρτου Β΄. Παρά τα συνεχιζόμενα προβλήματα με τη Θουριγγία, ο Χέρμαν Β΄ κατάφερε να επεκτείνει την εδαφική εξουσία του. Ίδρυσε την πόλη της Βαϊμάρης και ένα Κιστερκιανό μοναστήρι στο Όμπερβαϊμαρ. Στη διένεξη μεταξύ των Οίκων Γουέλφων και Χοενστάουφεν πήρε το μέρος των Χοενστάουφεν. Αυτές οι ατελεύτητες έριδες τελικά προκάλεσαν την πτώση του Οίκου του. Οι περιοχές γύρω από τις δύο κύριες πόλεις παρέμειναν δύο ξεχωριστές επικράτειες, έτσι ήταν λογικό ότι περί το 1265 οι γιοί του Χέρμαν Γ΄ και Όθων Γ΄ να διαιρέσουν την κομητεία σε δύο διαφορετικές κομητείες, της Βαϊμάρης και του Όρλαμυντε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Άντεχς, κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας. Ήταν ο κληρονόμος της κυριότητας του Πλάσενμπουργκ, περιλαμβανομένου των Κούλμπαχ και Μίττεμπεργκ και την κυριότητας του Μπέρνεκ, περιλαμβανομένου των Γκόλντκροναχ, Μάιναου, Βίσμπεργκ, Πρέτσεντορφ, του κάστρου Τσβέρνιτς και του Τρέμπγκαστ. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Εθνική Τουρκίας U17 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U17
Άνθιμος Δ΄
Ο Άνθιμος Δ΄ (Βαμβάκης ) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1840-1841 και 1848-1852.
Καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Ήταν άνθρωπος μειλίχιος και μορφωμένος και δίδαξε στην Ελληνική Σχολή του Διπλοκιονίου πριν το 1820, όντας ήδη τότε διάκονος. Διετέλεσε πρωτοσύγγελος του Πατριαρχείου και κατόπιν εξελέγη μητροπολίτης Ικονίου (1825-1835), Λαρίσης (1835-1837) και Νικομηδείας (1837-1840). Στις 21 Φεβρουαρίου 1840 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης, αλλά στην εκλογή του αντέδρασε ο Σουλτάνος Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, ο οποίος και τον εκθρόνισε στις 6 Μαΐου 1841. Αποσύρθηκε στην Πρίγκηπο, αλλά επανεξελέγη στον Οικουμενικό Θρόνο στις 19 Οκτωβρίου 1848.
Στην δεύτερη αυτή Πατριαρχία του ασχολήθηκε με το ζήτημα της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία είχε αυτοανακηρυχθεί αυτοκέφαλη από το 1833, χωρίς να αναγνωρίζεται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Διεξήγαγε μυστικές συνεννοήσεις και το 1850, κατόπιν επιστολών της Ελληνικής Κυβέρνησης και της Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, συνεκάλεσε Μεγάλη Σύνοδο για το θέμα. Στις 29 Ιουνίου 1850, η Σύνοδος εξέδωσε Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο, ο οποίος ανακήρυσσε με κανονικό τρόπο την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ελλάδος και όριζε ότι η Εκκλησία θα διοικείται «κατά τους θείους και ιερούς κανόνας ελευθέρως και ακολύτως από πάσης κοσμικής επεμβάσεως ».
Περαιτέρω ανάγνωση
Ανθιμος Δ΄ Ανθιμος Ανθιμος Ανθιμος Ανθιμος
Σταμνά Αιτωλοακαρνανίας
Η Σταμνά είναι το μεγαλύτερο σε έκταση και σε πληθυσμό δημοτικό διαμέρισμα της Δημοτικής Ενότητας Αιτωλικού, του Καλλικρατικού Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου. Αποτελείται από το κυρίως χωριό (Σταμνά), το οποίο βρίσκεται χτισμένο πάνω σε επίμηκες λόφο σε υψόμετρο περίπου 160 μ. και τους οικισμούς Κεφαλόβρυσο Σταμνάς (225 κάτοικοι) και Σταθμό Σταμνάς (31 κάτοικοι), μαζί με τους οποίους ο πληθυσμός της φτάνει τους 909 κατοίκους.
Είναι ένα γνήσιο, ήσυχο, καταπράσινο και όμορφο χωριό που με το πέρασμα του χρόνου διατηρεί σε μεγάλο βαθμό αρκετά παραδοσιακά στοιχεία, στα κτίσματα, στα έθιμα και στις συνήθειες των κατοίκων. κέντρο|μικρογραφία
Διοικητικές Μεταβολές
Αποτέλεσε έδρα του δήμου Ωλενείας (ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835). Στη συνέχεια αποσπάται από το δήμο Ωλενείας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Σταμνών (ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912). Ακολούθως, έγινε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αιτωλικού (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997) και σήμερα του Δήμου Ι.Π.Μεσολογγίου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010). μικρογραφία|πλαίσιο|κέντρο|ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835
Τοποθεσία
Η Σταμνά έχει υψόμετρο περίπου 160 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 38,51476 και γεωγραφικό μήκος 21,28204. Βρίσκεται σε απόσταση 14 χιλ. από το Αιτωλικό και 25 χιλ. από το Μεσολόγγι. Από το χωριό διέρχεται η Ιόνια Οδός με τρία σημεία εισόδου και εξόδου, καθώς επίσης και η επαρχιακή οδός Μεσολογγίου-Αγρινίου μέσω Αγγελοκάστρου.
Λίγα λόγια για το χωριό
Η Σταμνά αποτελεί ιστορικό χωριό. Ο πρώτος οικισμός εμφανίστηκε ήδη στα προεπαναστατικά χρόνια και είναι γνωστή η μάχη στην περιοχή με τους Τούρκους στα Ορλωφικά γεγονότα στα τέλη του 18ου αιώνα. Η ιστορία της περιοχής φτάνει μέχρι τα μυκηναϊκά χρόνια κι αυτό μαρτυρούν τα πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα της ανασκαφής που έγινε στη θέση Κεφαλόβρυσος Σταμνάς και Σταθμός Σταμνάς.
Το όνομα του χωριού οφείλεται είτε σε κάποιον τεχνίτη με το επώνυμο "Σταμνάς", είτε στην ύπαρξη πολλών αρχαίων πήλινων αγγείων (στάμνες) που βρέθηκαν στην περιοχή (ετυμ: φρ. "η περιοχή του Σταμνά").
Αγροτική περιοχή στην οποία μέχρι πριν λίγα χρόνια κυριαρχούσε η καλλιέργεια του καπνού (κύρια ποικιλία τα Μυρωδάτα), ενώ σήμερα στην συνολική περιφέρεια των 40 χιλ. στρεμμάτων περίπου του χωριού, το βασικό προϊόν που συναντάμε είναι η ελιά Καλαμών και δευτερευόντως το τριφύλλι, το καλαμπόκι τα σιτηρά, κ.λπ.
Πλούσια η χλωρίδα με όλα τα είδη που συναντά κανείς στην Αιτωλική γη, θαμνώδης κυρίως η βλάστηση, ενώ κυριαρχεί παντού η ελιά, ο σχίνος, το πουρνάρι και το πεύκο. Και η πανίδα δεν υστερεί, αφού καταφέρνουν και επιβιώνουν η αλεπού, το κουνάβι, ο ασβός, ο σκαντζόχοιρος, ενώ παλιότερα μπορούσε κανείς να δει λαγούς, βίδρες κ.λ.π. Επίσης η περιοχή θεωρείται από τους καλύτερους κυνηγότοπους πουλιών στην Ελλάδα. Επισκεπτόμενος κάποιος το χωριό, θα συναντήσει πολλά παλιά και όμορφα σπίτια, το κτήριο του Δημοτικού Σχολείου χτισμένο το 1905, τη Δανειστική Βιβλιοθήκη η οποία ιδρύθηκε και λειτουργεί από το 1976 στο κτήριο της Κοινότητας, Αγροτικό Ιατρείο, φαρμακείο, καφενεία, ταβέρνες και οπωροπαντοπωλεία.
Από το χωριό διέρχεται η παλιά σιδηροδρομική γραμμή Κρυονέρι-Αγρίνιο, η οποία έπαψε να λειτουργεί το 1970.
Το σαμποτάζ της Σταμνάς (9/4/1944)
Στις 9 Απριλίου 1944, ομάδα 100 ανταρτών του ΕΛΑΣ που δρούσαν στην περιοχή του Ξηρομέρου με διαταγή του Στέφανου Σαράφη και του Ανδρέα Τζίμα, διατάχθηκαν και πέτυχαν την ανατίναξη και τον εκτροχιασμό της αμαξοστοιχίας που κινούνταν από Κρυονέρι Μεσολογγίου προς Αγρίνιο και μετέφερε πολεμικό υλικό και καύσιμα, συνοδευμένη από Γερμανούς στρατιώτες. Το σαμποτάζ εκτελέστηκε στο τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής που βρίσκεται μεταξύ των χωριών Σταμνάς και Αγγελοκάστρου (θέση "25") με μεγάλες απώλειες για το γερμανικό στρατό κατοχής στη Δυτική Ελλάδα.
Ο συρμός είχε πέντε βαγόνια. Στο ένα υπήρχαν 600 δις δραχμές (κατοχικό πληθωριστικό χρήμα), τρία βαγόνια είχαν κηροζίνη για αεροπλάνα, ένα ήταν σκευοφόρος με πολίτες επιβάτες και 23 Γερμανούς στρατιώτες, το προσωπικό του τρένου ήταν Έλληνες. Ακολούθησε μάχη κατά την οποία τραυματίστηκε ο στρατιώτης του ΕΛΑΣ Στρατομήτρος, ο οποίος προσπάθησε να σταματήσει το τρένο κάνοντας σινιάλο και πυροβολήθηκε από Γερμανό στρατιώτη. Σκοτώθηκαν 18 Γερμανοί, 3 παραδόθηκαν, ένας Ιταλός μελανοχίτωνας φασίστας και ένας χωροφύλακας με το παρατσούκλι «Κατεργάρης» ο οποίος είχε κάψει τη Μακρυνεία. Η μάχη εξελίχθηκε σώμα με σώμα και διακρίθηκαν για τη γενναιότητά τους μεταξύ άλλων ο Πάνος Σπατούλας και ο Θεοφάνης Κουσαρίδας από τη Σταμνά. Το τρένο καταστράφηκε ολοσχερώς.
Στη συνέχεια, οι Γερμανοί κατακτητές αντιδρούν με αντίποινα στο σαμποτάζ της αντίστασης. Τη Μεγάλη Παρασκευή 14 Απρίλη 1944 στο Αγρίνιο μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες τους Ταγματασφαλίτες, εκτέλεσαν 117 πατριώτες από τις φυλακές της Αγίας Τριάδας, μεταξύ των οποίων και η μοναδική γυναίκα Κατίνα Χαντζάρα, καθώς και απαγχόνισαν τους Πάνο Σούλο, τον Χρήστο Σαλάκο και τον Αβραάμ Αναστασιάδη στην πλατεία Αγρινίου.
Ως αντίποινα των υπούλων τούτων πράξεων, αίτινες πλήττουν αφ’ ενός τον Γερμανικόν Στρατόν και αφ’ ετέρου τους ειρηνικούς κατοίκους, ελήφθησαν και εξετελέσθησαν τα κάτωθι μέτρα:
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ μικρογραφία ''Την 9ην Απριλίου 1944 ο εκ Μεσολογγίου προς Αγρίνιο κατευθυνόμενος σιδηροδρομικός συρμός υπέστη βορείως της Σταμνάς επίθεσιν κομμουνιστικών συμμοριών και επυρπολήθη. Γερμανοί στρατιώτες και συνταξιδεύοντες Έλληνες πολίτες εφονεύθησαν ή ετραυματίσθηκαν, τραυματισμένοι Γερμανοί στρατιώται εφονεύθησαν ή απήχθησαν ανάνδρως. Ως αντίποινα των υπούλων τούτων πράξεων, αίτινες πλήττουν αφ΄ενός τον Γερμανικόν Στρατόν και αφ΄ετέρου τους ειρηνικούς κατοίκους ελήφθησαν και εξετελέσθησαν τα κάτωθι μέτρα.''
1ον). Σήμερον 120 κομμουνισταί εκ χωρίων κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής και εκ Παναιτωλίου, οίτινες ως διεπιστώθη, έλαβον μέρος εμμέσως ή αμέσως εις την εν λόγω πράξιν, ετυφεκίσθησαν ή απαγχονίσθησαν εν Αγρινίω.
2ον) Εις Στάμναν και Παναιτώλιον, ωρισμένος αριθμός αικιών, εις τας οποίας είχαον διαμείνει συμμορίται ή ανευρέθησαν εν αυτοίς όπλα και πυρομαχικά, κατεστράφη.
Νεκροταφείο Πρωτογεωμετρικής-Γεωμετρικής Περιόδου
μικρογραφία Κατά την κατασκευή του νέου οδικού άξονα, «Παραϊόνια Οδός – Οδικές συνδέσεις σήραγγας Αγ. Ηλία» αποκαλύφθηκαν αρχαιότητες σε τρεις θέσεις που εντοπίζονται σε μικρή απόσταση η μία από την άλλη, κοντά στον σημερινό οικισμό Κεφαλόβρυσου Σταμνάς. Τα νέα στοιχεία που ήρθαν στο φως κατά την εκτέλεση του εν λόγω έργου μαρτυρούν ακόμη παλαιότερη κατοίκηση της περιοχής ήδη από τη Μεσοελλαδική περίοδο, αλλά και νέα στοιχεία για την κατοίκηση στην ύπαιθρο χώρα της Αιτωλίας κατά τους ελληνιστικούς χρόνους.
Με την έναρξη των εργασιών αποκαλύφθηκε τμήμα αρχαίου νεκροταφείου πρωτογεωμετρικής και γεωμετρικής περιόδου που εντάσσεται στο γνωστό εκτεταμένο νεκροταφείο της περιόδου, μεγάλο τμήμα του οποίου έχει ερευνηθεί κατά το παρελθόν (το πρωτογεωμετρικό νεκροταφείο ήρθε στο φως στην περιοχή του Κεφαλόβρυσου της Σταμνάς Αιτωλοακαρνανίας κατά τη διάρκεια οικοδομικών εργασιών και την κατασκευή παράκαμψης του Αγρινίου την περίοδο 1998-2003). Το νέο τμήμα του αναπτύσσεται σε έκταση 4,8 στρεμμάτων και μέχρι στιγμής έχουν ερευνηθεί 103 τάφοι σε βάθος 1,50-2,50 μ. από τη σημερινή επιφάνεια του εδάφους, ενώ βρέθηκαν εξήντα έξι ταφικά πιθάρια τοποθετημένα οριζόντια στο έδαφος, καλής διατήρησης τα περισσότερα.
Τις ταφές συνόδευαν πήλινα αγγεία και σφονδύλια, χρυσά, χάλκινα και σιδερένια είδη ένδυσης και κόσμησης (περόνες, πόρπες, σφηκωτήρες, δαχτυλίδια, ψέλλια), χάλκινα και σιδερένια όπλα (ξίφη, αιχμές δοράτων, μαχαίρια). Τα περισσότερα αντικείμενα είναι εξαιρετικά καλής διατήρησης, κάτι που οφείλεται στη σύσταση του εδάφους της περιοχής.
Σε μικρή απόσταση προς νότια αποκαλύφθηκαν δύο αψιδωτά κτίρια, των οποίων η κεραμική από το εσωτερικό τους χρονολογείται στη Μεσοελλαδική περίοδο.
Τέλος, περί τα 500 μ. ανατολικότερα ερευνήθηκε αγροτικό συγκρότημα ελληνιστικών χρόνων. Το κτίριο περιελάμβανε τέσσερις τουλάχιστον χώρους και οι τοίχοι ήταν χτισμένοι από αργόλιθους της περιοχής.
Προσωπικότητες
Η Σταμνά κατά τον Απελευθερωτικό Αγώνα του 1821 και μέχρι την πρόσφατη ιστορία μας, έχει δώσει σε όλους τους πολέμους της πατρίδας πολλά από τα παιδιά της. Επίσης, γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε αυτή σπουδαίοι, επιστήμονες, άνθρωποι των γραμμάτων και στρατιωτικοί. Ενδεικτικά αναφέρουμε από τους παλαιότερους τον ιατρό ("ιατρός των φτωχών") Σωτήρη Αγηλιώτη (1875-1953), το Στρατηγό, Υπουργό και Δήμαρχο Αθηναίων Παυσανία Κατσώτα (1896-1991), τον ποιητή Άσσο Σταμούλη (1949-2000) και από τους σημερινούς τον καθηγητή του τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και του ΔΠΘ και Πνευμονολόγο Δημοσθένη Μπούρο, καθώς και τον διεθνούς φήμης δημοσιογράφο, συγγραφέα, φωτογράφο και παρουσιαστή Νίκο Αλιάγα.
Σωτήρης Αγηλιώτης (1875-1953)
Γεννήθηκε το 1875 στη Σταμνά. Τα γυμνασιακά του μαθήματα παρακολούθησε στα Γυμνάσια Μεσολογγίου και Αιγίου, ενώ σε ηλικία 17 ετών γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε γιατρός το έτος 1988, σε ηλικία 23 ετών, με τον βαθμό «άριστα». Συνέχισε τις σπουδές του στη Βιέwη. Υπηρέτησε ως βοηθός του καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Κωνσταντίνου Σάββα και διηύθυνε, μέχρι το 1903, το Μικροβιολογικό εργαστήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1903, κατόπιν διεθνούς διαγωνισμού όπου πρώτευσε, εξελέγη μέλος του Διεθνούς Υγειονομικού Ελέγχου, με έδρα την Βασσόρα (Μπάσρα) του Ιράκ, όπου υπηρέτησε μέχρι το 1915. Επέστρεψε στην Ελλάδα και άσκησε το επάγγελμα του ιατρού, στην επαρχία Μεσολογγίου. Το 1917 αναχώρησε ξανά για Βιέννη, όπου διακρίθηκε ως επιστήμονας κύρους και διηύθυνε για μια πενταετία, με τον καθηγητή Κβωδιέ, την μεγαλύτερη Κλινική της Βιέννης. Το 1926, του προτάθηκε, από την δικτατορία του Πάγκαλου, έδρα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία όμως δεν αποδέχθηκε και επέστρεψε οριστικά πλέον στη Σταμνά. Αφοσιώθηκε στην ανακούφιση των συγχωριανών του από τις ασθένειες και κυρίως στην καταπολέμηση της ελονοσίας που την εποχή εκείνη μάστιζε ολόκληρη την περιοχή. Άσκησε το επάγγελμά του αφιλοκερδώς και κάταφερc έτσι να γίνει ο γιατρός των φτωχών και των αδυνάτων. Το 1935 αναμίχθηκε στην Πολιτική και στις εκλογές της 9ης Ιουνίου, εκλέχτηκε βουλευτής Αιτωλ/νίας, κάτω από τη σημαία του Λαϊκού Κόμματος, προσχωρώντας αργότερα στο κόμμα του Γεωργίου Κονδύλη. Κατά την διάρκεια της κατοχής (1941-44), συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση και για τη δράση του αυτή συνελήφθη από τους Γερμανούς και κλείστηκε στις φυλακές Αγίας Τριάδας Αγρινίου. Αποφυλακίστηκε το 1943 και κατέφυγε στην Ήπειρο όπου εντάχτηκε στις Ε.Ο.Ε.Α. του Ναπολέοντα Ζέρβα. Μετά την απελευθέρωση εξακολούθησε να προσφέρει ΔΩΡΕΑΝ την βοήθειά του στους πάσχοντες συμπατριώτες του, μέχρι το θάνατό του, στις 6-8-1953.
Παυσανίας Κατσώτας (1896-1991)
μικρογραφία Ο Παυσανίας Κατσώτας ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Γεννήθηκε το 1896 στη Σταμνά Μεσολογγίου και πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου 1991, στην Αθήνα. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε το 1916. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις των ελληνικών στρατευμάτων στη Μακεδονία κατά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, καθώς και στη Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-1922). Το 1929 αποστρατεύτηκε μετά από δική του επιθυμία για να επιστρέψει στο στράτευμα το 1940 όταν ανέλαβε τη διοίκηση συντάγματος.
Το 1942, μετά την κατάρρευση του μετώπου και την εισβολή των Γερμανών, ο Κατσώτας διέφυγε στη Μέση Ανατολή, όπου ανέλαβε τη διοίκηση της 1ης Ελληνικής Ταξιαρχίας με την οποία συμμετείχε στις επιχειρήσεις του Ελ Αλαμέιν. Επέστεψε στην Ελλάδα με την απελευθέρωση και αναμείχθηκε με την πολιτική. Διορίσθηκε από την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Γ. Παπανδρέου ως Στρατιωτικός Διοικητής Αττικής στην θέση του Στρατηγού Σπηλιωτόπουλου. Υπήρξε μέλος της αντιπροσωπείας που εκπροσώπησε τις κυβερνητικές δυνάμεις στη Συμφωνία της Βάρκιζας, ως στρατιωτικός σύμβουλος. Το 1946 ο Κατσώτας εκλέγεται βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας με τον εκλογικό συνασπισμό Εθνική Πολιτική Ένωσις (ΕΠΕ) εκπροσωπώντας το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, ενώ είχε ήδη αναλάβει υπουργός Δημόσιας Τάξης στην Κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου (Νοέμβρης 1945).
Το 1949, ο Κατσώτας επέστρεψε και πάλι στον Εθνικό Στρατό και ανέλαβε τη διοίκηση της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοίκησης Στερεάς Ελλάδος (ΑΣΔΣΕ) κατά το τελευταίο έτος του εμφυλίου.
Στις εκλογές του 1950 εκλέχτηκε βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων και ανέλαβε Υπουργός Εσωτερικών και προσωρινά Δημοσίας Τάξης στην Κυβέρνηση του Σ. Βενιζέλου, ενώ το ίδιο έτος υπήρξε για ένα μικρό χρονικό διάστημα Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος. Την περίοδο  1954-1959 ήταν Δήμαρχος Αθηνών  με την υποστήριξη της ΕΠΕΚ, του Δημοκρατικού Κόμματος και της ΕΔΑ. Το 1960 ίδρυσε το «Προοδευτικό Εργατοτεχνικό Κόμμα», με το οποίο προσχώρησε στην Ένωση Κέντρου την επόμενη χρονιά. Σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις των αρχών της δεκαετίας του 1960, ο Κατσώτας εκλέχθηκε βουλευτής Α΄ Αθηνών της Ένωσης Κέντρου ενώ ανέλαβε και Υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας στη Κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, του 1964.
Ο Παυσανίας Κατσώτας είναι ανάμεσα στους πέντε Έλληνες αξιωματικούς οι οποίοι τιμήθηκαν με παράσημα από τους Συμμάχους για τις υπηρεσίες  τους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο ποιητής Άσσος Σταμούλης (1949-2000)
Ο Άσσος Σταμούλης (ή Αθανάσιος Σταμούλης του Δημητρίου) γεννήθηκε στη Σταμνά Μεσολογγίου το 1949. Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο Σταμνάς και το Γυμνάσιο Αιτωλικού. Σπούδασε Νομικά και Θέατρο και ήταν αυτό που του αποκάλυψε την ποίηση το 1972. Έφυγε για το Παρίσι (1973-1985) και στη Σορβόννη παρακολούθησε μαθήματα Φιλολογίας και Αισθητικής, ενώ δίδαξε Νέα Ελληνικά στην Association Culturelle ARCUS. Ταξίδεψε πολύ. Η Ισπανία τον μάγεψε.
Ήταν υπέρμαχος του πολυτονικού συστήματος, θερμός λάτρης του κλασσικού Ελληνικού πνεύματος, βαθύς γνώστης της ελληνικής γραμματολογίας. Το 1985 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, αρχικά στη Θεσσαλονίκη και μετά οριστικά στην Αθήνα. Αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην ποίηση. Δήλωνε: «Για μένα η ζωή δεν έχει απολύτως κανένα νόημα χωρίς την ποίηση. Και αντιστρόφως: ποιώντας, εκ του μηδενός δημιουργώντας, βιώνω εντός μου το μερίδιον συμμετοχής μου στον υπέρτατο ρυθμό του διαρκούς πόνου του σύμπαντος για αρμονία και κάλλος-την ύψιστη μορφή ελευθερίας».
Άφησε την τελευταία του πνοή στις 13 Δεκεμβρίου 2000 στο Νοσοκομείο Μεσολογγίου.
Ποιητικές συλλογές:
Δημοσθένης Μπούρος
Ο πνευμονολόγος, ακαδημαϊκός και συγγραφέας Μπούρος Δημοσθένης γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1951, στη Σταμνά Μεσολογγίου. Τελείωσε το Γυμνάσιο και το Λύκειο Αιτωλικού, το 1969 εισήχθη στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης και το 1975 αποφοίτησε με “άριστα”. Ειδικεύθηκε στην πνευμονολογία στην πνευμονολογική κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου εκπόνησε την διδακτορική του διατριβή (1988, άριστα).
Μετεκπαιδεύθηκε στο Harvard University και στο Imperial College-ILD unit, Royal Brompton Hospital, στο Λονδίνο. Διετέλεσε visiting Assistant Professor στο Boston University, επίκουρος και αναπληρωτής καθηγητής πνευμονολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (1990-2002), καθηγητής και διευθυντής της πνευμονολογικής κλινικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης (2002-2014), ενώ από το 2014 καθηγητής Πνευμονολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ως επικεφαλής ερευνητικής ομάδας έχει αναπτύξει επαναστατική μέθοδο στη θεραπεία θανατηφόρων πνευμονικών παθήσεων. Εκτός από μεγάλο συγγραφικό και διδακτικό έργο, έχει επίσης στην κατοχή του πολλά βραβεία και διακρίσεις. Τέλος, έχει διατελέσει μέλος πολλών Διεθνών και Εθνικών Επιστημονικών Εταιρειών.
Είναι παντρεμένος με την Στέλλα Θεοδώρου (1980) και έχουν τρία παιδιά (Ευφροσύνη, Ευάγγελος, Καλλιόπη-Καρολίνα).
Νίκος Αλιάγας
Ο Νίκος Αλιάγας γεννήθηκε στο Παρίσι στις 13 Μαίου 1969 από Έλληνες γονείς. Κατάγεται από τη Σταμνά Αιτωλοακαρνανίας από την πλευρά του πατέρα του και από το Μεσολόγγι από την πλευρά της μητέρας του. Σπούδασε στο τμήμα Φιλοσοφίας και Φιλολογίας στη Σορβόννη και μιλάει πέντε γλώσσες. Σιγά σιγά διείσδυσε στη δημοσιογραφία όπου κατάφερε να εργαστεί στη γαλλική ραδιοφωνία και αργότερα στη γαλλική τηλεόραση.
Έχει καταφέρει να αναδειχθεί σε έναν από τους καλύτερους πρεσβευτές της χώρας μας στο εξωτερικό. Δε ξεχνά ποτέ τις ρίζες του και την αγάπη του για την Ελλάδα. Τιμά τον τόπο καταγωγής του, τη Σταμνά, ενώ κάθε χρόνο φοράει την παραδοσιακή στολή και συμμετέχει στο μεγάλο πανηγύρι της περιοχής που είναι αφιερωμένο στην Αγία Αγάθη. κέντρο|μικρογραφία
Αγία Αγάθη
Το ξωκλήσι της Αγίας Αγάθης βρίσκεται στα δυτικά του Αρακύνθου απέναντι από το Αιτωλικό, σε απόσταση 6,5 χιλιομέτρων από την παραλία Σταμνάς. Είναι ένας ναΐσκος, χτισμένος γύρω στο 1840. Η εκκλησία χτίστηκε μετά την απελευθέρωση του έθνους από τον τουρκικό ζυγό. Λίγο ψηλότερα από το σημείο που βρίσκεται σήμερα ο ναός, υπήρχε το ερειπωμένο Βυζαντινό μοναστήρι “Ψηλή Παναγία”. Πριν χτιστεί το ξωκλήσι, εκεί κατέφευγαν τα γυναικόπαιδα όταν το Αιτωλικό έπεφτε στα χέρια του Ιμπραήμ. κέντρο|μικρογραφία
Άγιος Γεώργιος
Ο ερειπωμένος ναός του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται σε απόσταση 30' από την παραλία Σταμνάς στις νότιες υπώρειες του Αρακύνθου. Πρόκειται για βυζαντινό ναό, κτισμένο ΝΑ της Ψηλής Παναγίας, σε πανέμορφη τοποθεσία και με εξαιρετική θέα προς τη λιμνοθάλασσα. Το μνημείο μπορεί να τοποθετηθεί χρονικά στους υστερoβυζαvτινoύς χρόνους και ακολουθεί εκλεκτικά στοιχεία, τόσο της αρχιτεκτονικής του Δεσποτάτου της Ηπείρου όσο και της νότιας Ελλάδας. Υπάρχει διχογνωμία στη χρονολόγηση του ναού καθώς εκτιμάται ότι ανεγέρθηκε ή τον 11ο-12ο αιώνα ή τον 13ο ή και τον 14ο αιώνα.
Ο εγκαταλελειμμένος και ασκεπής σήμερα ναός, όσον αφορά την αρχιτεκτονική, είναι μονόχωρος ξυλόστεγος δρομικός ναός με τρίπλευρη αψίδα και πλατύτερο μεταγενέστερο νάρθηκα. Ο ναός έχει διαστάσεις 10,5 μ. μήκος χωρίς την αψίδα και πλάτος 4,6 μ., ενώ ο μεταγενέστερος νάρθηκας έχει πλάτος 5,20 μ. Η ανατολική πλευρά του ναού διατηρείται σε καλύτερη κατάσταση, καθώς σώζεται ο τοίχος σε όλο το ύψος ως την κορυφή. Σε καλή κατάστασης επίσης, διατηρούνται ο βόρειος τοίχος και το ανατολικό άκρο του νότιου τοίχου, καθώς και η βορειοδυτική γωνία του νάρθηκα. Επιπλέον, οι άλλοι τοίχοι σώζονται σε μικρό ύψος.
Η στέγη του ήταν δίκλινης, ενώ η τοιχοποιία του μεγαλύτερου μέρους είναι πλινθοπερίκλειστη. Συγκεκριμένα, στην ανατολική πλευρά του προεξέχει η τρίπλευρη αψίδα που διατρυπάται από δίλοβο παράθυρο που εγγράφεται σε ημικυκλικό πλαίσιο από πλίνθους. Κάτω από το αέτωμα της στέγης διαμορφώνεται ζώνη πλινθοπερίκλειστης τοιχοδομίας με διπλές πλίνθους στους κάθετους αρμούς. Στο τύμπανο πάνω από τα παράθυρα σώζονται πλίνθοι με εγκοπές, ενώ πάνω από την αψίδα διαμορφώνονταν κεραμοπλαστικός διάκοσμος με πλίνθινη γραμμή. Στο σωζόμενο τμήμα της τοιχοποιίας παρατηρείται η μέθοδος δόμησης σύμφωνα με το πλινθοπερίβλητο σύστημα με μονούς και διπλούς πλίνθους στους κάθετους αρμούς.
Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι η είσοδος στη βόρεια πλευρά του νάρθηκα. Το τέμπλο βρισκόταν σε απόσταση 1,28 μ. από την ανατολική πλευρά όπως δείχνουν ίχνη στο κονίαμα στο νότιο τοίχο, ενώ ελάχιστα λείψανα τοιχογραφιών σώζονται στην αψίδα.
Άγιοι Θεόδωροι
Στα βορειοδυτικά του χωριού βρίσκεται ένα εγκαταλελειμμένο και ερειπωμένο βυζαντινό μνημείο, ο ναός των Αγίων Θεοδώρων (κοντά στην τοποθεσία “Φαμελιάς”, κάπου 50 μ. αριστερά από το δρόμο προς “Λίμπες”). Ο ναός που φέρει ανεικονικό διάκοσμο τοποθετείται χρονικά στα τέλη του 9ου ή στις αρχές του 10ου αιώνα, ακολουθεί το συγκεκριμένο τρόπο διακόσμησης ναών της εποχής και ανήκει στον τύπο του ελεύθερου σταυρού, (η κάτοψη του ναού διαγράφει το σχήμα ενός απλού σταυρού).
Το χτίσιμο των τοίχων έγινε από σχεδόν ακατέργαστους λίθους της περιοχής (ασβεστόλιθους, αμμόλιθους) που έχουν πάχους 0,55 μ. - 0,65 μ. Έχει μικρές εσωτερικές διαστάσεις (6,70 μ. μήκος και 4,35 μ. πλάτος) και στη σημερινή του κατάσταση διατηρεί μόνο τους τοίχους που κυμαίνονται σε ύψος από 1,1 μ. έως 2,6 μ. Οι καμάρες που κάλυπταν τα τέσσερα σκέλη του σταυρού και ο τρούλος στη διασταύρωσή τους έχουν καταπέσει.
Από την εσωτερική διακόσμησή του σώζεται ο γεωμετρικός διάκοσμος του ιερού βήματος, καθώς και ένας μικρός ανισοσκελής φυλλοφόρος σταυρός πάνω σε λευκό βάθος στο κέντρο της βόρειας μικρής κόγχης του ιερού βήματος. Η κατακόρυφη κεραία του σταυρού φτάνει σε μήκος τα 0,75 μ. και η οριζόντια τα 0,45 μ. Τα άκρα των κεραιών διαπλατύνονται και καταλήγουν σε τρίγωνα που οι κορυφές τους στρέφονται και χάνονται στο πλάτος των κεραιών. Στις γωνίες της βάσης των τριγώνων διαμορφώνονται σχηματικά σταγόνες και στις τέσσερις κεραίες συμφύονται τα συμβολικά μήλα. Από τη βάση του σταυρού εκφύονται βλαστοί άκανθας που ανελίσσονται συμμετρικά. Ο φυλλοφόρος αυτός σταυρός εκφράζει την ιδέα του σταυρού ως συμβόλου της σωτηρίας και της ζωής και κατά συνέπεια προσλαμβάνει θριαμβευτικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με τον Β. Κατσαρό, η απεικόνισή του στην κόγχη της πρόθεσης δεν είναι τυχαία. Συνδέεται περισσότερο με τη λατρεία του θείου Πάθους καθώς στο σημείο αυτό έχουν απεικονιστεί μάρτυρες της πίστης ή η σκηνή της Άκρας Ταπείνωσης, η οποία εκφράζει κατεξοχήν το Πάθος του Κυρίου233. Τη θριαμβευτική έννοια του σταυρού τονίζει και η απεικόνιση του θριαμβικού τόξου, κάτω από το οποίο βρίσκεται ο σταυρός.
Άγιος Νικόλαος
αριστερά|μικρογραφία Ο ενοριακός ιερός ναός του Αγίου Νικολάου βρίσκεται στην πλατεία του χωριού. Πρόκειται για ναό βασιλικού ρυθμού με το καμπαναριό του να δεσπόζει επιβλητικό και διατηρητέο. Είναι κτισμένος με χωμάτινες πέτρες και με άγρια πέτρα, ενώ τα τείχη του έχουν πλάτος έως και 70 εκατοστά. Εσωτερικά ο ναός είναι κατανυκτικός. Εντύπωση προκαλούν οι επιβλητικές καμάρες δεξιά κι αριστερά που δημιουργούν δύο μεγάλους διαδρόμους. Το τέμπλο του ναού κοσμείται χαμηλά με τέσσερις βασικές εικόνες: Χριστός, Παναγία, Πρόδρομος κι Άγιος Νικόλαος. Ακριβώς από πάνω είναι το δωδεκάορτο, από Ευαγγελισμό μέχρι Πεντηκοστή. Πιο πάνω σε βαθουλωτές θέσεις απεικονίζονται οι 12 Απόστολοι. Πρόκειται για έργα του αγιογράφου Γαζή που κατά πάσα πιθανότητα ήταν Επτανήσιος στην καταγωγή. Τα δε έργα του είναι όλα αναγεννησιακής τεχνικής κι όχι βυζαντινής, πανομοιότυπα με την ζωγραφική του Αγίου Νικολάου του Αστακού και μερικά της Αγίας Παρασκευής Μεσολογγίου. Πρέπει να έδρασε πριν 150 χρόνια περίπου. Μέσα στον κυρίως ναό υπάρχουν εκπληκτικά ξυλόγλυπτα, όπως το προσκυνητάρι, ο δεσποτικός θρόνος κι ο περίφημος άμβωνας.μικρογραφίαΣτο ναό άρχισε σταδιακή αγιογράφηση σε βυζαντινό ρυθμό, κατόπιν εγκυκλίου του Υπουργείου Πολιτισμού και της Ιεράς συνόδου από το 1973  (που ίσχυε σε όλη την Ελλάδα).
Μέσα στο ιερό βήμα που είναι κατ' εξοχήν χώρος λατρείας, εντύπωση προκαλούν τα επίχρυσα ιερά σκεύη, οι αγιογραφίες στους τοίχους και οι παραστάσεις όπως η πλατυτέρα των ουρανών συμπαραστατούμενη από τους τρείς Ιεράρχες. Δεξιά κι αριστερά η καιγόμενη βάτος, η θυσία του Αβραάμ και πλήθος από φορητές εικόνες.
Από κειμήλια ο ναός είναι φτωχός. Υπάρχει ένα αρτοφόριο σε μικρογραφία το οποίο βρέθηκε στο γυναικωνίτη και αναπαλαιώθηκε, αποτελώντας πλέον ένα στολίδι για την Αγία Τράπεζα. Στο κάτω μέρος και αριστερά, φέρει την χρονολογία, με πολύ μικρά γράμματα 1874.
Επίσης, υπάρχει κι ένα Άγιο Ποτήριο από καθαρό ασήμι με σκαλισμένη επιγραφή «ΔΕΗΣΙΣ IΓΝΑΤΙΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ 1860», ένας σταυρός αγιασμού με παραστάσεις που δεν διακρίνονται εύκολα, καθώς και μια λειψανοθήκη με σταγόνες από αίμα των Αγίων - Ελευθερίου, Σάββα, Ευθυμίου, Γρηγορίου του Θεολόγου.
Περί κτητόρων δεν υπάρχουν στοιχεία. Λέγεται ότι στην πλατεία του χωριού υπήρχε αρχικά ένα εκκλησάκι που τιμούσε την Αγία Φωτεινή και γύρω από αυτό ήταν το νεκροταφείο. Μετέπειτα αποφασίστηκε να κτιστεί μεγαλύτερος ναός. Υπολογίζεται ότι ο Άγιος Νικόλαος πρέπει να είναι πάνω από 200 ετών.
Άγιος Παντελεήμονας
Εξωτερικά, στον τοίχο του ναού διακρίνεται επιγραφή, στην οποία αναγράφονται κάποια ονόματα οικογενειών της Σταμνάς, καθώς και η χρονολογία 1855 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 4. Κατά την παράδοση, το μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα ήκμασε με πολλούς μοναχούς και τεράστια ακίνητη περιουσία, η οποία έφτανε μέχρι τον ποταμό Αχελώο. Υπήρχε Επισκοπή Αχελώου και πόλη με το ίδιο όνομα. Το 520 μ.Χ., η πόλη καταστράφηκε και σε κάποιο σιγίλιο (εκκλησιαστικό έγγραφο), αναφέρεται επί λέξει: «η έδρα της Επισκοπής μεταφέρεται στο Αγγελόκαστρο». Η πληροφορία στηρίζεται σε Αγιολογικό κείμενο του 18 αι. Επίσης, αναφέρονται με χρονολογική σειρά τα εξής: Επίσκοπος Ιωακείμ 520 μ.Χ., Επίσκοπος Ιωάννης 1220 μ.Χ., Επίσκοπος Ευστάθιος 1240 μ.Χ., Επίσκοπος Ιωάσαφ 1587 μ.Χ., Επίσκοπος Αντώνιος 1665 μ.Χ., Επισκοπή Αχελώου 1708 με έδρα το Αγγελόκαστρο. Απ' τα παραπάνω συμπεραίνεται ότι το μοναστήρι πρέπει να γνώρισε μεγάλη άνθηση τον 170 αι. Τότε που ο Επίσκοπος είχε την δικαιοδοσία του από Μεσολόγγι και Αιτωλικό μέχρι Ζαπάντι, εξουσιάζοντας και τα Μοναστήρια της περιοχής.
Από τους τελευταίους μοναχούς που έζησαν στο Μοναστήρι ήταν ο Ιερομόναχος Ιγνάτιος Μποτάς ο οποίος εκοιμήθη το 1839 και στη μνήμη του τοποθετήθηκε σταυρός στο αλωνάκι.
Τέλος, δε γίνεται να παραλείψει κανείς το κρυφό σχολειό με το υπέροχο θολωτό που λειτουργούσε κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, καθώς επίσης και την μαρμάρινη κολώνα, που κατά την παράδοση έδεναν τους αρρώστους που είχαν προσβληθεί από τα «κακά πνεύματα».
Η μνήμη του τιμάται στις 27 Ιουλίου.
Αγία Παρασκευή
Ο ιερός ναός Αγίας Παρασκευής βρίσκεται νότια του χωριού και εντός του νεκροταφείου. Ο κυρίως ναός είναι μονόχωρος με ξύλινη οροφή και ημικυκλική αψίδα. Σώζονται τοιχογραφίες στο χώρο του ιερού και στο λιθόχτιστο τέμπλο που αν και δεν διατηρούνται σε καλή κατάσταση, φανερώνουν ταλαντούχο καλλιτέχνη του 16ου αιώνα. Ο ίδιος εργάστηκε εκτός απ' την Αγία Παρασκευή, στην Μυρτιά, Κωνωπίνα, Μ. Χώρα, Ταξιάρχες Γουριάς, Στάνου κι Αγ. Γεώργιο Μπαμπίνης. Κατά τους αρχαιολόγους βυζαντινολόγους η τεχνική των άνω ιερών ναών με διάφορες διασταυρώσεις, είναι του μεγάλου Φράγκου Κατελάνου. Αυτός αφού αγιογράφησε το παρεκκλήσι του Αγ. Νικολάου στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους, με συνεργεία απλώθηκε στην Ήπειρο και Ακαρνανία το 1539.
Στο τετράσφαιρο της κόγχης, εικονίζεται η Πλατυτέρα με ανοιχτά τα χέρια κρατώντας το Χριστό. Αξιόλογη είναι η Ανάληψη που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος εντός του ιερού βήματος. Δεξιά και αριστερά εικονίζονται οι διακονοι Αγ. Στέφανος, Ρωμανός και Νικάνωρ. Νότια και πάντα εντός του ιερού βήματος οι Άγιοι Σάββας, Σπυρίδων, Ιγνάτιος είναι ολόσωμοι και κρατούν Ευαγγέλια. Στην πρόθεση αριστερά, μέσα σε μικρή κόγχη εικονίζεται η Άκρα Ταπείνωση. Στα πόδια της πρόθεσης ο προφήτης Ιωνάς, μισός έξω και μισός στην κοιλιά του κήτους, με την επιγραφή ΕΒΟΗΣΑ ΕΝ ΘΛΙΨΕΙ ΜΟΥ.
Έχει καθιερωθεί η εικόνα της Αγίας Παρασκευής να φυλάσσεται στον Άγιο Νικόλαο. Την παραμονή της εορτής μεταφέρεται με πομπή και τη συμμετοχή των κατοίκων του χωριού. Η μνήμη της γιορτάζεται στις 26 Ιουλίου.
Πανηγύρι Αγίας Αγάθης
μικρογραφία Το πανήγυρι της Αγίας Αγάθης, σύμφωνα με τις γνώμες των ιστορικών και τις μαρτυρίες των ντόπιων ξεκίνησε τα πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους. Το πανηγύρι πραγματοποιείται στο εκκλησάκι της Αγίας Αγάθης Σταμνάς στις 23 Αυγούστου. Εκτός από τις 22-23-24 Αυγούστου εορτάζεται και στις 4-5 Φεβρουαρίου (ημέρα της χάρης της).
Σαν έθιμο έχει τόσο θρησκευτικό (προς τιμήν της Αγίας Αγάθης, μάρτυρος του 3ου αιώνα) όσο και ιστορικό χαρακτήρα (σχετίζεται με ιστορικά γεγονότα που έγιναν κατά την 23η Αυγούστου 1824). Αρχικά, ο εορτασμός γινόταν στις 5 Φεβρουαρίου, ημέρα μνήμης της Αγίας Αγάθης. Το πανηγύρι όμως, επικράτησε να λαμβάνει χώρα στις 23 Αυγούστου, όπου και συνέβησαν συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα.
Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος διαβλέποντας τον κίνδυνο της επέκτασης του εμφυλίου πολέμου, που ήδη είχε ξεκινήσει στην Πελοπόννησο, προσπάθησε να προλάβει την εξάπλωση του φαινομένου στη Ρούμελη και άνω. Γι’ αυτό το λόγο, συγκάλεσε συμβούλιο με τους οπλαρχηγούς της βορειοδυτικής Ελλάδας στις 23 Αυγούστου του 1824 στο σημείο Ψηλή Παναγία, ένα ερειπωμένο βυζαντινό μοναστήρι στη δυτική πλαγιά του όρους Ζυγού. Τελικά αποφάσισαν συνέλευση που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους. Ωστόσο, κατά τη συνέλευση επικρατούσε σύγχυση, λόγω των αντίθετων απόψεων και η προσπάθεια να συμφωνήσουν παραμερίζοντας τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και να ομονοήσουν, άκαρπη. Εκείνη τη στιγμή έγινε μεγάλος σεισμός που εκλήφθηκε ως σημάδι από την Παναγιά και θεωρήθηκε θεϊκή επέμβαση για να μονιάσουν. Έτσι, δόθηκε όρκος μπροστά στο εικόνισμα της Παναγίας για συνέχιση του αγώνα με ομόνοια. Σε ανάμνηση του γεγονότος αυτού στις 23 Αυγούστου γίνεται τριήμερο πανηγύρι με παραδοσιακές φορεσιές νταούλια και ζουρνάδες, όχι όμως στην Ψηλή Παναγιά επειδή εκεί δεν είχε πρόσβαση όλος ο λαός. Αποφασίστηκε να κτισθεί χαμηλότερα εκκλησάκι στο όνομα της Αγίας Αγάθης που τους έσωσε από τον σεισμό. Ο καλόγερος του Μοναστηριού της Κλεισούρας, Πανάρετος Παλαμάς (στο σημείο αριστερά από την εκκλησία είναι ο τάφος του), διεξήγαγε σπουδαίο αγώνα και εράνους για την συντήρηση του μοναστηριού, μέχρι που πέθανε το 1891 την ημέρα της εορτής του. κέντρο|μικρογραφίαΚάθε χρόνο 22-23-24 Αυγούστου (με κορύφωση την 23η Αυγούστου) συντελείται το πανηγύρι της Αγι' Αγάθης (από τα πιο γνωστά πανηγύρια της Αιτωλίας), όπου Σταμνιώτες και Αιτωλικιώτες υπό τους ήχους του ζουρνά και της πίπιζας ανταμώνουν σε μια ιστορική αναπαράσταση των γεγονότων του 1824.
Δημοτικό Σχολείο Σταμνάς
Το δημοτικό σχολείο Σταμνάς, το οποίο λέγεται ότι είναι δωρεά του Ανδρέα Συγγρού, κατασκευάστηκε και λειτούργησε το 1905 στο ψηλότερο σημείο του χωριού. Πρόκειται για ένα πανέμορφο κτίριο με πανοραμική θέα, το οποίο περιβάλλεται από πέτρινο μαντρότοιχο με εξωτερικό ύψος έως και πέντε μέτρα με πέτρινα αντιστηρίγματα. Έχει έκταση 1117 τ.μ, συνολικά, από τα οποία τα 216 τ.μ, είναι το κτίριο και τα υπόλοιπα ο προαύλιος χώρος και οι διάφορες εγκαταστάσεις όπως τουαλέτες, υπόστεγο και μαθητικοί κήποι. Η αρχική κατασκευή αποτελούνταν από δυο μεγάλες αίθουσες (την ανατολική και δυτική) που με την πάροδο των χρόνων συμπληρώθηκε με τα υπόλοιπα τμήματα. Τα πρώτα χρόνια λειτούργησε ως μονοθέσιο σχολείο, στη συνέχεια διθέσιο και τριθέσιο ως τα xρόνια του πολέμου (1940-44) που χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς ως διοικητήριο και νοσοκομείο.
Δεν υπάρχει αρχείο της προπολεμικής περιόδου για τους εκπαιδευτικούς που προσέφεραν τις γνώσεις τους, ωστόσο, σύμφωνα με μαρτυρίες των κατοίκων ενδεικτικά κάποιοι από αυτούς φαίνεται να είναι: Σκρέτας, Στάμος Καπελάρης, Αφροδίτη Καλογεροπούλου, Πάνος Πανόπουλος (Παπά-Πάνος).
Στη μεταπολεμική περίοδο το Δημοτικό Σχολείο γνώρισε άνθηση. Έφθασε να λειτουργεί ως 6/θέσιο για πολλά χρόνια. Δυστυχώς σήμερα, λειτουργεί ως 5/θέσιο λόγω της μείωσης του αριθμού των παιδιών.
Η Παραλία Σταμνάς
μικρογραφία|αριστεράμικρογραφία Κατά το πρόσφατο παρελθόν η παραλία του χωριού (λιμνοθάλασσα Αιτωλικού) αποτέλεσε τόπο αναψυχής. Πριν ακόμα γίνουν οι παρεμβάσεις που δημιούργησαν προβλήματα στη λιμνοθάλασσα, τα καθαρά νερά της πλαζ αποτέλεσαν πόλο έλξης τόσο για τους κατοίκους της Σταμνάς, όσο και για τους κατοίκους στην ευρύτερη περιοχή. Ειδικότερα για τους κατοίκους του Αγρινίου, οι οποίοι λόγω της φθηνής και εύκολης πρόσβασης με το τρένο (σιδηροδρομική γραμμή Αγρινίου-Κρυονερίου) συνέρρεαν εκεί για κολύμπι και για φαγητό.
Σήμερα, η παραλία της Σταμνάς με τα δροσερά πλατάνια, εξακολουθεί να αποτελεί τόπο αναψυχής και χαλάρωσης για τους κατοίκους, ένα μέρος ιδανικό για βόλτα. Στην περιοχή, πέρα από τα νεόκτιστα σπίτια, υπάρχουν ταβέρνες και καφενεία που λειτουργούν όλο το χρόνο.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Σταμνάς
μικρογραφία Ο σιδηροδρομικός σταθμός Σταμνάς βρίσκεται βόρεια της λιμνοθάλασσας του Αιτωλικού και ανατολικά του Αχελώου ποταμού, δίπλα στην Ιόνια Οδό. Απέχει 16 χλμ. ΒΔ. του Αιτωλικού (μέσω Αγίου Ηλία) και 24 χλμ. ΒΔ. του Μεσολογγίου. Ένα μοναδικό δείγμα αρχιτεκτονικής για την Ελλάδα βρίσκεται στη Σταμνά ως μεσοσταθμός της σιδηροδρομικής σύνδεσης Μεσολογγίου-Αγρινίου, την οποία οραματίστηκε ο Μεσολογγίτης Πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης.
Συγκεκριμένα, το 1882, ο πολιτικός Χαρίλαος Τρικούπης, εκλεγμένος πρωθυπουργός του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους, αποφασίζει τη δημιουργία σιδηροδρόμου σε όλη τη χώρα, γνωρίζοντας πως αυτό είναι κύριος παράγοντας και προϋπόθεση ανάπτυξης. Τον Ιούνιο του 1888 αρχίζουν οι εργασίες κατασκευής της γραμμής Μεσολογγίου – Αιτωλικού – Αγρινίου, μήκους 44 χιλιομέτρων, την οποία θα εκμεταλλεύεται βελγικός οίκος.
Τη διετία 1896-1897 κατασκευάζεται και δίδεται στην κυκλοφορία η διακλάδωση της γραμμής Καλύβια – Αχελώος μήκους 2 χλμ. για τη μεταφορά της τοπικής ξυλείας. Το 1910 αρχίζει η κατασκευή των διακλαδώσεων από την πλατεία Μπότσαρη στο Σταθμό Μεσολογγίου και από το Αιτωλικό στις κωμοπόλεις Νεοχώρι και Κατοχή (συνολικά 11 χλμ.).
Το 1952 οι ΣΒΔΕ μετά την πτώχευσή τους κατάσχονται από το ελληνικό δημόσιο και υπάγονται στους ΣΠΑΠ. Τον Οκτώβριο του 1970 οι ΣΒΔΕ σταματούν να λειτουργούν, γιατί η εκμετάλλευσή τους είναι υπερβολικά ελλειμματική. Οι γραμμές και οι διάφορες εγκαταστάσεις διατηρούνται.
Η περιοχή είχε αποκτήσει μοναδικά αρχιτεκτονήματα, τους σταθμούς του σιδηροδρόμου και οι πόλεις και τα χωριά αρχίζουν να αναπτύσσονται οργανωμένα κοντά τους. Η γραμμή γίνεται σημείο αναφοράς και άξονας ανάπτυξης που όλα κινούνται γύρω της. Δυστυχώς όμως, κάποια μοναδικά κτίρια μικρών σταθμών, κατεδαφίστηκαν.
Αρχαίο Υδραγωγείο Σταμνάς
Τα περισσότερα υδραγωγεία που συναντάμε στην Ελλάδα ανάγονται στην περίοδο της Ρωμαϊκής κυριαρχίας. Παρόλο που οι αρχαίοι Έλληνες διέθεταν το θεωρητικό υπόβαθρο αλλά και την ανάλογη τεχνολογία, δεν συνήθιζαν να κατασκευάζουν μεγάλα και εντυπωσιακά έργα ύδρευσης.
Νερόμυλοι Σταμνάς
Οι νερόμυλοι, τρεις στον αριθμό, υπάρχουν από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Μετά την φυγή του κατακτητή οι μύλοι πέρασαν σε Έλληνες ιδιώτες. Την εποχή εκείνη όμως, βγήκαν οι κυλινδρόμυλοι και έτσι οι νερόμυλοι έκλειναν ο ένας μετά τον άλλο.
Ο υδραύλακας (ο παλαιός αυτός αγωγός νερού) τροφοδοτούσε κάποτε με νερό τους τρεις νερόμυλους, οι οποίοι βρίσκονταν σε πολύ μικρή απόσταση ο ένας με τον άλλον. Οι μύλοι αυτοί λειτουργούσαν με το νερό του Κεφαλόβρυσου, το οποίο έφτανε σ' αυτούς με το τερίζι (υδραύλακας). Από αυτό σώζονται μέχρι σήμερα ορισμένα τμήματά του με τις χαρακτηριστικές καμάρες του. Το νερό έπεφτε από ύψος 3-5 μέτρων από την κάναλη σε μια ξύλινη φτερωτή, η οποία με έναν άξονα κινούσε την μυλόπετρα. Ο ένας νερόμυλος σύμφωνα με μαρτυρίες των κατοίκων είχε ακόμη νεροτριβή και μαντάνια. Στη νεροτριβή έφτιαχναν φλοκάτες, βαλέτζες και σαγίσματα, ενώ στα μαντάνια έφτιαχναν ρούχα - σακάκια, παντελόνια - το ύφασμα που είχαν υφάνει οι γυναίκες στον αργαλειό.
Δυστυχώς, σήμερα και οι τρεις μύλοι εγκαταλελειμμένοι εδώ και πολλά χρονιά, έχουν καταρρεύσει. Ο πρώτος νερόμυλος (38°30'10.7"N 21°18'22.0"E) υπάρχει ανενεργός, ο δεύτερος (38°30'02.4"N 21°18'34.1"E) είναι ερείπια από πέτρες και θαμμένος μέσα στην βλάστηση, ενώ ο τρίτος δεν υπάρχει καν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αιτωλικού Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Τζον Μίλνορ
Ο Τζον Γουίλαρντ Μίλνορ (αγγλικά:John Willard Milnor, γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1931) είναι Αμερικανός μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στη διαφορική τοπολογία, την Κ-αλγεβρική θεωρία και τα χαμηλής διάστασης ολομορφικά δυναμικά συστήματα. Ο Μίλνορ είναι διακεκριμένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Stony Brook και ένας από τους πέντε μαθηματικούς που έχουν κερδίσει το Μετάλλιο Φιλντς, το Βραβείο Βόλφ και το Βραβείο Άμπελ (οι άλλοι είναι οι Σερ, Τόμσον, Ντελίνιε και Μαργκούλις).
Ζωή και σταδιοδρομία
Ο Μίλνορ γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1931 στο Όραντζ του Νιου Τζέρσεϊ. . Ο πατέρας του λεγόταν Τζέι Γουίλαρντ Μίλνορ και η μητέρα του Έμιλι Κοξ Μίλνορ. Ως προπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον ανακηρύχθηκε υπότροφος του Putnam το 1949 και το 1950 και απέδειξε το θεώρημα Φάρι-Μίλνορ όταν ήταν μόλις 19 ετών. Ο Μίλνορ αποφοίτησε με πτυχίο στα μαθηματικά το 1951 μετά την ολοκλήρωση μιας τελικής διατριβής, με τίτλο "Link groups", υπό την επίβλεψη του Ρόμπερτ Χ. Φοξ. Παρέμεινε στο Πρίνστον για να συνεχίσει μεταπτυχιακές σπουδές και έλαβε το διδακτορικό του στα μαθηματικά το 1954 μετά την ολοκλήρωση μιας διδακτορικής διατριβής, με τίτλο "Isotopy of links", επίσης υπό την επίβλεψη του Φοξ. Η διατριβή του αφορούσε τις ομάδες συνδέσμων (μια γενίκευση της κλασικής ομάδας κόμβων) και τη σχετική δομή των συνδέσμων τους, ταξινομώντας τους συνδέσμους Brunnian μέχρι την ισο-ομοτοπία συνδέσμων και εισήγαγε νέες αναλλοίωτες αυτής, που ονομάστηκαν αναλλοίωτες Μίλνορ. Μετά την ολοκλήρωση του διδακτορικού του, συνέχισε να εργάζεται στο Πρίνστον. Από το 1970 έως το 1990 ήταν καθηγητής στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών.
Μετά το 1962 ήταν συντάκτης των Annals of Mathematics για πολλά χρόνια. Έγραψε μια σειρά βιβλίων τα οποία είναι διάσημα για τη σαφήνεια και την παρουσίασή τους και αποτελούν έμπνευση για την έρευνα πολλών μαθηματικών στους τομείς τους ακόμη και μετά από πολλές δεκαετίες από την έκδοσή τους. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος της AMS την περίοδο 1976-77.
Μαθητές του υπήρξαν οι Ταντατόσι Ακίμπα, Τζον Φόλκμαν, Τζον Μάδερ, Λοράν Κ. Σίμπενμαν, Μάικλ Σπίβακ και Τζόναθαν Σόντοου. Η σύζυγός του, η Ντούσα ΜακΝτάφ, είναι καθηγήτρια μαθηματικών στο Κολλέγιο Μπάρναρντ και είναι γνωστή για το έργο της στη συμπλεκτική τοπολογία.
Έρευνα
Ένα από τα πιο γνωστά έργα του Μίλνορ είναι η απόδειξή του το 1956 για την ύπαρξη 7-διάστατων σφαιρών με μη τυπική διαφορική δομή, η οποία σηματοδότησε την έναρξη ενός νέου πεδίου - της διαφορικής τοπολογίας. Επινόησε τον όρο "εξωτική σφαίρα", ο οποίος αναφέρεται σε οποιαδήποτε n-σφαίρα με μη τυπική διαφορική δομή. Οι Κερβέρ και Μίλνορ ξεκίνησαν τη συστηματική μελέτη των εξωτικών σφαιρών, δείχνοντας συγκεκριμένα ότι η σφαίρα 7 έχει 15 διαφορετικές διαφοροποιήσιμες δομές (28 αν λάβουμε υπόψη τον προσανατολισμό).
Ο Έγκμπερτ Μπρίσκορν βρήκε απλές αλγεβρικές εξισώσεις για 28 σύνθετες υπερεπιφάνειες στον σύνθετο 5-χώρο, έτσι ώστε η τομή τους με μια μικρή 9-διάστατη σφαίρα γύρω από ένα μοναδικό σημείο να είναι διαφορικότερη από αυτές τις εξωτικές σφαίρες. Στη συνέχεια, ο Μίλνορ ασχολήθηκε με την τοπολογία των απομονωμένων μοναδικών σημείων σύνθετων υπερεπιφανειών γενικά, αναπτύσσοντας τη θεωρία της ίνας Μίλνορ, της οποίας η ίνα έχει τον ομοτοπικό τύπο μιας δέσμης μ σφαιρών, όπου το μ είναι γνωστό ως αριθμός Μίλνορ. Το βιβλίο του Μίλνορ το 1968 σχετικά με τη θεωρία του, Singular Points of Complex Hypersurfaces, ενέπνευσε την ανάπτυξη ενός τεράστιου και πλούσιου ερευνητικού πεδίου που συνεχίζει να ωριμάζει μέχρι σήμερα..
Το 1961, ο Μίλνορ αντέκρουσε την Hauptvermutung παρουσιάζοντας δύο απλοϊκά συμπλέγματα που είναι ομοιομορφικά αλλά συνδυαστικά διαφορετικά, χρησιμοποιώντας την έννοια της στρέψης Reidemeister. Αυτό οδήγησε σε ένα κύμα εξελίξεων στην τοπολογία από τον Μίλνορ και πολλούς άλλους μαθηματικούς που άλλαξαν για πάντα την αντίληψη του πεδίου.
Το 1984 ο Μίλνορ εισήγαγε έναν ορισμό του ελκυστή, ο οποίος γενικεύει τους τυπικούς ελκυστές, περιλαμβάνει τους λεγόμενους ασταθείς ελκυστές και είναι πλέον γνωστοί ως ελκυστές Μίλνορ.
Το σημερινό ενδιαφέρον του Μίλνορ είναι η δυναμική, ιδίως η ολομορφική δυναμική. Το έργο του στη δυναμική συνοψίζεται από τον Πίτερ Μακιένκο στην ανασκόπηση του βιβλίου Topological Methods in Modern Mathematics.
Άλλες σημαντικές συνεισφορές περιλαμβάνουν τις μικροδέσμες, οι οποίες επηρέασαν τη χρήση των αλγεβρών Hopf, τη θεωρία των τετραγωνικών μορφών και τη συναφή περιοχή των συμμετρικών διγραμμικών μορφών, την ανώτερη αλγεβρική Κ-θεωρία, τη θεωρία παιγνίων και τις τρισδιάστατες ομάδες Lie.
Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις
Ο Μίλνορ εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών το 1961. Το 1962, ο Μίλνορ τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς για το έργο του στη διαφορική τοπολογία. Εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ το 1963 και της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας το 1965. Στη συνέχεια κέρδισε το Εθνικό Μετάλλιο της Επιστήμης (1967), το Βραβείο Lester R. Ford το 1970 και ξανά το 1984, το Βραβείο Leroy P. Steele για "σημαντική συνεισφορά στην έρευνα" (1982), το Βραβείο Βολφ στα Μαθηματικά (1989), το Βραβείο Leroy P. Steele για μαθηματική έκθεση (2004) και το Βραβείο Leroy P. Steele για τα επιτεύγματα του (2011). Το 1991, πραγματοποιήθηκε συμπόσιο στο Πανεπιστήμιο Stony Brook για τον εορτασμό των 60ων γενεθλίων του.
Ο Μίλνορ τιμήθηκε με το Βραβείο Άμπελ το 2011, για τις "πρωτοποριακές ανακαλύψεις του στην τοπολογία, τη γεωμετρία και την άλγεβρα". Αντιδρώντας στη βράβευση, ο Μίλνορ δήλωσε στο New Scientist: "Είναι ωραίο συναίσθημα", προσθέτοντας ότι "πάντα σε εκπλήσσει ένα τηλεφώνημα στις 6 το πρωί".
Το 2013, έγινε μέλος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας, για "συνεισφορές στη διαφορική τοπολογία, τη γεωμετρική τοπολογία, την αλγεβρική τοπολογία, την άλγεβρα και τα δυναμικά συστήματα".
Το 2020 του απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο Λομονόσοφ της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Κατάλογος χωρών κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (2008)
[[File:2006nian Renlei Fazhan Zhishu.svg|450px|thumb|right|
{{legend|#006000|0,950 και πάνω}} {{legend|#00a000|0,900-0,949}} {{legend|#00d000|0,850-0,899}} {{legend|#00ff00|0,800-0,849}} {{legend|#e0ff00|0,750-0,799}}
{{legend|#ffff00|0,700-0,749}} {{legend|#ffdf00|0,650-0,699}} {{legend|#ffc160|0,600-0,649}} {{legend|#ffa552|0,550-0,599}} {{legend|#ff8000|0,500-0,549}}
{{legend|#ff0000|0,450-0,499}} {{legend|#a00000|0,400-0,449}} {{legend|#800000|0,350-0,399}} {{legend|#400000|κάτω από 0,350}} {{legend|#c0c0c0|Δεν υπάρχουν στοιχεία}} ]]
Αυτός είναι ένας κατάλογος των χωρών του κόσμου κατά την κατάταξή τους στην Έκθεση για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη (Human Development Report) του 2008 με βάση στα στοιχεία του 2006.
Ο Δείκτης Ανθρώπινης Ανάπτυξης (Human Development Index, HDI) αποτελεί μέτρο σύγκρισης του προσδόκιμου ηλικίας, του αλφαβητισμού, της εκπαίδευσης και της ποιότητας ζωής ανά τον κόσμο. Με βάση αυτόν το Δείκτη, γίνεται χαρακτηρισμός μιας χώρας σε υπανάπτυκτη ή αναπτυσσόμενη ή  αναπτυγμένη.
Ο δείκτης ξεκίνησε να μετράται για πρώτη χρονιά το 1990 από τον Πακιστανό οικονομολόγο Μαχμπούμπ ουλ Χακ. Οι χώρες (σχεδόν όλα τα Μέλη του ΟΗΕ και μερικά ειδικά εδάφη) διαιρούνται σε τρεις κύριες κατηγορίες με βάση το Δείκτη HDI:  Με Υψηλή ,  Με Μέση  και  Με χαμηλή  ανθρώπινη ανάπτυξη.