cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανθεμουσιάς
Εκείτο σε απόσταση 24 χλμ. από την Έδεσσα και διαρρεόταν από τον ποταμό Άραξη. Το παλαιότερο όνομα της ήταν «Χάραξ Σίδου», αλλά είτε άποικοι από την Ανθεμούντα της Χαλκιδικής (σημ. Γαλάτιστα), είτε οι Εταίροι της Ανθεμούντος ίλης του Μεγάλου Αλεξάνδρου, την επανίδρυσαν σε «Ανθεμουσιάδα». Από την πόλη περνούσε ο εμπορικός δρόμος που συνέδεε τη Συρία με τη Βαβυλωνία.
Κατά το 35 μ.Χ. κατά τον εμφύλιο παρθικό πόλεμο μεταξύ του Τιριδάτη Γ΄ και του Αρταβάνου Β', η Ανθεμουσιάς, όπως και το γειτονικό Νικηφόριον προτίμησαν να ταχθούν με την πλευρά του πρώτου, γνωστού για την ευγενική ανατροφή του. Στην ρωμαϊκή εποχή μετονομάστηκε σε «Μαρκούπολη», αλλά η ονομασία δεν είναι σίγουρο εάν επέζησε σε βάρος της μακεδονικής.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις
Ετρουσκική μυθολογία
Οι Ετρούσκοι ήταν μια φυλή βόρειων Ιταλών που ενσωματώθηκαν τελικά στη Ρώμη. Πολλές από τις θεότητές τους τελικά απότέλεσαν μέρος του Ρωμαϊκού πάνθεου.
Από τη στιγμή που δεν έχουν επιβιώσει Ετρουσκικά λογοτεχνικά κείμενα, παρά μόνο δύο ανολοκλήρωτα κείμενα και ένας μέτριος αριθμός επιγραφών, η Ετρουσκική γλώσσα δεν είναι ακόμα ικανοποιητικά κατανοήσιμη. Τα έργα νεώτερων Λατίνων συγγραφέων πάνω στην Ετρουσκική θρησκεία θα μπορούσαν να είχαν καλύψει το κενό, αλλά κανένα από αυτά δεν διασώθηκε.
Οποιαδήποτε σύγχρονη συζήτητση για την Ετρουσκική μυθολογία πρέπει να βασιστεί στην έκδοση του Praenestine cistae: περίπου δύο ντουζίνες από φυλλάδια του Corpus Speculorum Etruscorum έχουν κάνει την εμφανισή τους. Ιδιαίτερα Ετρουσκικές μυθολογικές και θρησκευτικές μορφές εμφανίζονται στο Lexicon Iconographicum Mythologiae Classicae. Επίσης, πρόσφατα, έχει δοθεί μια πιο επίσημη παρουσίαση των Ετρουσκικών επιγραφών από τον Helmut Rix (Etruskische Texte).
Θεότητες
Η βασική τριάδα θεών περιλάμβανε τους Τίνια, Ούνι και Μένρβα.
Σύγκριση με άλλες μυθολογίες
*
Γέρμας (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Γέρμας μπορεί να αναφερόμαστε σε:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Λήμμα
Λήμμα στην ελληνική γλώσσα ονομάζεται το εισόδημα και γενικότερα το κέρδος από μια εμπορική πράξη. Ετυμολογικά προέρχεται από το ρήμα «λαμβάνω». Λεξικογραφικά συνιστά τον πιο συνηθισμένο τύπο μιας λέξης που σ' αυτήν ανήκουν ή απ' αυτήν παράγονται νέες λέξεις.
Στην αρχαία γλώσσα το λήμμα είναι η επέτειος στην οποία ο Θουκυδίδης εδώσε το μέγαλο του αδερφό πεθαμένο στα χέρια όλων των ανθρώπων.
Αριάννα Χάφινγκτον
Η Αριάννα Χάφινγκτον Στασινοπούλου (15 Ιουλίου 1950, Αθήνα) είναι Ελληνοαμερικανίδα συγγραφέας και αρθρογράφος. Είναι κυρίως γνωστή για τον ιστότοπο Huffington Post τον οποίο ίδρυσε και διευθύνει, καθώς και για το σύνολο της επιρροής της στα διαδικτυακά και συμβατικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Θεωρείται ως μια από τις προσωπικότητες με την μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στην περιοχή της Πλάκας στην Αθήνα το 1950, και μετανάστευσε στο Ηνωμένο Βασίλειο σε ηλικία 16 ετών, όπου και με την ολοκλήρωση των σπουδών της στον τομέα των οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ εργάστηκε για τον ενημερωτικό όμιλο του Μπι Μπι Σι (BBC), και το 1980 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη των Η.Π.Α., όπου και ασχολήθηκε με τη συγγραφή βιβλίων. Εξελίχθηκε σε μια από τις δημοφιλείς προσωπικότητες των Αμερικανών Ρεμπουπλικανών ως πολιτική σχολιαστής στα μέσα της δεκαετίας του 1990, και αργότερα στράφηκε προς την πλευρά των αμερικανών Δημοκρατικών. Είναι η πρώην σύζυγος του παλαιού μέλους των Ρεπουμπλικανών της Βουλής των Αντιπροσώπων Μάικλ Χάφινγκτον.
Κριτική
Η εξαγορά από την ΑΟΛ, αντιμετωπίστηκε με κριτική από αρθρογράφους του Χάφινγκτον Ποστ οι οποίοι θεώρησαν πως δικαιούνταν να λάβουν αμοιβή ως συνέπεια της αγοραπωλησίας, καθώς και από μερίδα των Αμερικανών φιλελευθέρων οι οποίοι θεώρησαν πως υπάρχει μια αλλαγή πολιτικής γραμμής της εφημερίδας.
Για τα βιβλία Maria Callas, Picasso: Creator and Destroyer, και The Gods of Greece που έγραψε, αντιμετώπισε κατηγορίες αντιγραφής υλικού από άλλους συγγραφείς και αρθρογράφους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Κατηγορία:Αμερικανοί βιογράφοι
Αδόλφος Φρειδερίκος Μούνκ
Ο Αδόλφος Φρειδερίκος, Κόμης Μούνκ (Σουηδικά: Adolf Fredrik, Count Munck) (28 Απριλίου 1749 - 18 Ιουλίου 1831), ήταν Σουηδός και Φινλανδός ευγενής την εποχή της Βασιλείας των Γουσταύων. Το οικογενειακό του όνομα μερικές φορές δίνεται ανακριβώς ως «Μούνκ της Φούλκιλας» επειδή ο πατέρας του σφετερίστηκε τον τίτλο αυτής της οικογένειας στη Σουηδική Εθνοσυνέλευση, αλλά, στην πραγματικότητα, χωρίς να έχει γενεαλογική αιτιολογία.
Η υπόθεση Μούνκ
Ο Αδόλφος Φρειδερίκος Μούνκ μπήκε στη Σουηδική βασιλική αυλή, και έγινε γρήγορα στενός φίλος του βασιλιά, Γουσταύου Γ’. Μάλιστα έγινε διαβόητος για τις ερωτικές του σχέσεις. Μεταξύ των ερωμένων του, ήταν η Άννα Σοφία Ράμστρομ, η υπηρέτρια της βασίλισσας. Το 1775, ο Βασιλιάς Γουσταύος, ισχυριζόμενος ότι ήταν σεξουαλικά άπειρος προσέλαβε τον Μούνκ ως εκπαιδευτή, για να τον βοηθήσει να συμφιλιωθεί με τη σύζυγο του, βασίλισσα Σοφία Μαγδαληνή, διδάσκοντας το ζευγάρι πως να ολοκληρώσει τον γάμο του. Προς αυτό τον σκοπό, ο Μούνκ, χρησιμοποίησε την ερωμένη του Άννα Σοφία Ράμστρομ, για να επικοινωνήσει με την Ίνγκριντ Μαρία Γουένερ. Στην ουσία ήθελε να της αναθέσει να ενημερώσει την Βασίλισσα Σοφία Μαγδαληνή για την επιθυμία του άντρας της. Ο λόγος που επιλέχτηκε η Γουένερ για αυτή την αποστολή ήταν επειδή ήταν παντρεμένη, αλλά κυρίως επειδή ήταν η έμπιστη καμαριέρα της βασίλισσας. Όταν έφτασε η ώρα να συνευρεθεί το βασιλικό ζεύγος, ο Φρειδερίκος Μούνκ και η Ράμστρομ βρίσκονταν σε ένα δωμάτιο κοντά στην κρεβατοκάμαρα, ώστε να είναι έτοιμοι να βοηθήσουν αν αυτό κρινόταν απαραίτητο. Πράγματι ο Αδόλφος Φρειδερίκος Μούνκ κλήθηκε στην κρεβατοκάμαρα κάποιες φορές. Στα γραπτά του αρχεία, τα οποία διατηρούνται στα Εθνικά Αρχεία της Σουηδίας, ο ίδιος ο Μούνκ αναφέρει ότι για να πετύχει αυτό που του ανατέθηκε, ήταν υποχρεωμένος να αγγίξει το ζευγάρι σωματικά.
Αυτή η «βοήθεια» είχε ως αποτέλεσμα τη γέννηση του μελλοντικού βασιλιά Γουσταύου Δ’ Αδόλφου το 1778. Ωστόσο, έγινε και αιτία για να ξεσπάσει ένα μεγάλο σκάνδαλο όταν έγιναν γνωστά τα γεγονότα. Ο Φρειδερίκος Μούνκ άρχισε να μιλάει για το ζήτημα, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως τον εραστής του βασιλιά και της βασίλισσας. Όταν είχε γίνει πλέον γνώστη η συμμέτοχη του στη συμφιλίωση του βασιλικού ζευγαριού, άρχισαν σύντομα να κυκλοφορούν οι φήμες ότι ο Μούνκ ήταν ο πραγματικός πατέρας του παιδιού της Βασίλισσας Σοφίας Μαγδαληνής.
Το 1786, όλα αυτά χρησιμοποιήθηκαν από την πολιτική αντιπολίτευση ως αντικείμενο κατηγοριών, και το 1789, ισχυρίστηκαν ότι ολόκληρο το Έθνος γνώριζε τη φήμη ότι ο Βασιλιάς ζήτησε από τον Mούνκ να αφήσει την βασίλισσα έγκυο. Το σκάνδαλο πήρε όμως ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, όταν κάποια φυλλάδια που παρουσίαζαν το θέμα, δημοσιεύτηκαν σε όλη τη Στοκχόλμη.
Υπήρξε επίσης μια φήμη για έναν μυστικό γάμο μεταξύ του Μούνκ και της βασίλισσας. Η ιστορία περιγράφτηκε από την νύφη του βασιλιά, Χεδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, ως εξής: «Το 1775, όταν ο γάμος μεταξύ του Βασιλιά και της γυναικάς του δεν οδήγησε στην γέννηση διαδόχου, ο βασιλιάς ζήτησε από τη βασίλισσα να βρει έναν εραστή για να δώσει στον Θρόνο έναν κληρονόμο. Όταν αρνήθηκε αυτήν την πρόταση, ο Γουσταύος ήθελε να συμφιλιωθούν και επέλεξε τον Μούνκ ως μεσολαβητή με τη σκέψη ότι η βασίλισσα θα τον έβρισκε ελκυστικό, καθώς φαινόταν να της αρέσει η παρέα του και μάλιστα έμοιαζαν και εμφανισιακά. ''Όταν ο Μούνκ αποκάλυψε την αληθινή επιθυμία του Βασιλιά και της ζήτησε να συναινέσει για χάρη του κράτους, εκείνη αρνήθηκε ξανά. Τότε ο βασιλιάς χώρισε κρυφά τη βασίλισσα και την πάντρεψε με τον Μούνκ σε μια μυστική τελετή που διεξήγαγε ο Τζόχαν Γουίνγκαρντ. Ο μόνος μάρτυρας για αυτόν τον γάμο, εκτός από τον Μούνκ, τον βασιλιά και τη βασίλισσα, ήταν ο Γουίνγκαρντ, ο οποίος προς έκπληξη όλων, διορίστηκε επίσκοπος του Γκέτεμποργκ, παρά το νεαρό της ηλικίας του. Επιπλέον, η Άννα Σοφία Ράμστρομ, παραιτήθηκε από τη θέση της στο παλάτι και αργότερα δηλητηριάστηκε. Ωστόσο οι συνθήκες γύρω από το θάνατο της δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ. Παρόλα αυτά φημολογείται έντονα ότι η Ράμστρομ αναγκάστηκε να παραιτηθεί το 1779, λόγω της ζήλιας της Βασίλισσας, αφού υπό τον όρο ότι θα ήταν σιωπηλή για τη σχέση μεταξύ του Μούνκ και της βασίλισσας, είχε λάβει σύνταξη.''»
Ο Μούνκ πιστεύεται ότι ανταμείφθηκε τόσο από τον βασιλιά όσο και από τη βασίλισσα για την υποστήριξη του. Έλαβε μάλιστα ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι και ένα ρολόι με την εικόνα της Σοφίας Μαγδαληνής. Στην συνεχεία διορίστηκε ως Βασιλικός Ιπποκόμος, Ιππότης και Κυβερνήτης της Βασιλικής Τάξης των Σεραφείμ. Επιπλέον, στις 27 Δεκεμβρίου 1778 δήλωσε τον εαυτό του ως Βαρόνο Μούνκ της Φούλκιλας (εισήχθη στο Μητρώο των Ευγενών το 1788, με αριθμό 309), και ως Κόμη Γριβ Μούνκ της Φούλκιλας στις 4 Ιουλίου 1788 (εισήχθη στις 16 Μαΐου 1789 υπό 103). Το 1787, η Σοφία Μαγδαληνή κατέθεσε το ποσό των 50.000 ρίξνταλερς (Σουηδικά νομίσματα) σε έναν λογαριασμό για τον Μούνκ, το οποίο φημολογείται γενικά ότι ήταν ένα «αποχαιρετιστήριο δώρο». Σε αυτό το σημείο, ο Μούνκ είχε ξεκινήσει μια σχέση με την μπαλαρίνα Γιοβάννα Μπάσσι, στην οποία η Σοφία Μαγδαληνή έδειχνε μεγάλη αντιπάθεια. Ο Βασιλιάς τρομοκρατήθηκε όταν άκουσε ότι η βασίλισσα είχε κάνει αυτή την κατάθεση και προσπάθησε να εμποδίσει να γίνει δημόσια γνώστη η συναλλαγή, αλλά δεν τα κατάφερε. Ωστόσο, ο Μούνκ συνέχισε να χρησιμοποιείται ως μεσολαβητής και αγγελιοφόρος μεταξύ του Βασιλιά και της Βασίλισσας, ειδικά κατά τη διάρκεια συγκρούσεων τους.
Είναι ενδιαφέρον όμως ότι ένα παιδί της Γιοβάννα Μπάσσι, που φημολογείται ότι είναι το παιδί του Μούνκ, είχε μια ισχυρή ομοιότητα με τον Πρίγκιπα.
Όλες αυτές οι φήμες όμως, και οι ισχυρισμοί γύρω από την υπόθεση του Μούνκ είχαν μακροχρόνιες συνέπειες. Συγκεκριμένα, μετά την καθαίρεση του Γουσταύου Δ’ Αδόλφου από την Βασιλεία το 1809, το κόμμα των Γουσταύων προσπάθησε τα έτη 1809 και το 1810 να κάνει τον γιο του, επόμενο διάδοχο του θρόνου της Σουηδίας, αλλά οι προσπάθειες τους έπεσαν στο κενό. Η Σουηδή πριγκίπισσα, Χεδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, βασίλισσα το 1809, είχε κυρίαρχο ρόλο στην υποστήριξη του κόμματος των Γουσταύων. Επισκεπτόταν συχνά την πρώην βασίλισσα Φρειδερίκη στην κατ 'οίκον φυλακή της και εργαζόταν για να αναγνωριστεί ο πρίγκιπας Γουσταύος ως κληρονόμος του θρόνου. Έγραψε για αυτό το ζήτημα στα ημερολόγια της: «''Κατά την διάρκεια ενός δείπνου, ο στρατηγός Τζωρτζ Άντλερσπεαρ μου είπε ότι ο Ζαν Μπατίστ Μπερναντότ είχε ρωτήσει αν εγώ έχω κάποιο πρόβλημα, και ενδιαφέρθηκε για το θέμα όταν έμαθε ότι δεν είχα. Είπε ότι ο θρόνος είχε ήδη κληρονόμο τον γιο του πρώην βασιλιά. Ο Άντλερσπεαρ αναστατώθηκε και εξέφρασε την άποψη του κόμματος του. Δηλαδή ανέφερε ότι κανένας από  υποκινητές του πραξικοπήματος [εναντίων του κόμματος των Γουσταύων] δεν θα δεχόταν να γίνει αυτό το παιδί Βασιλιάς, διότι τότε θα έπαιρνε εκδίκηση από όλους τους όταν θα ανέβαινε στον θρόνο. Επομένως εκείνοι για να το αποτρέψουν αυτό, θα αναγκάζονταν να φέρουν στην επιφάνεια την παλιά φήμη που υποστήριζε ότι ο πατέρας του, Γουσταύος Δ’ Αδόλφος ήταν στην πραγματικότητα παράνομος γιος της Βασίλισσας Σοφίας Μαγδαληνής και του Κόμη Αδόλφου Φρίντρικ Μούνκ της Φούλκιλα''».
Εξορία και Θάνατος
μικρογραφία|Η Έπαυλη Μασσόνι στη Μάσσα της Ιταλίας, όπου ο Αδόλφος Φρειδερίκος Μούνκ έζησε ως εξόριστος μέχρι το 1828. Το έτος 1791, ο βασιλιάς σκεφτόταν να μεθοδεύσει το δημόσιο διαζύγιο του με την βασίλισσα, εκθέτοντας τον φερόμενο μυστικό της γάμο με τον Mούνκ. Εντούτοις, λίγους μήνες αργότερα ο Μούνκ πιάστηκε να δημιούργει πλαστά χαρτονομίσματα (κατ’ εντολή του βασιλιά) στο παλάτι Ντρότνινγκχόλμ, με την βοήθεια του μηχανικού Κάρολου Άπελκβιστ. Γι' αυτό, ο Γουσταύος Γ’, στις 12 Μαρτίου του 1972, διέταξε να καταστραφεί το τυπογραφείο. Επειδή όμως φοβόταν ότι ο Mούνκ θα διέρρεε κάτι για αυτή την υπόθεση, σκεπτόταν να τον φυλακίσει στο φρούριο του Μάρστραντ. Παρόλα αυτά, ο Μούνκ προειδοποίησε τον βασιλιά ότι κάποιοι σχεδίαζαν να τον δολοφονήσουν, αλλά ο Γουσταύος δεν του έδωσε σημασία. Τελικά ο βασιλιάς δολοφονήθηκε σε ένα χορό μεταμφιεσμένων στην Όπερα της Στοκχόλμης, στις 16 Μαρτίου του 1972. Μερικές μέρες αργότερα, ο αντιβασιλέας, Δούκας Κάρολος, ζήτησε από τον Μούνκ να του παραδώσει ορισμένα έγγραφα που θα μπορούσαν να καταστρέψουν το βασιλικό σπίτι εάν γινόντουσαν γνωστά. Στις 26 Απριλίου 1792, ο Δούκας τον απέλασε στην Ιταλία. Το 1795, ζήτησε άδεια να επιστρέψει στη Σουηδία, και όταν του την αρνήθηκαν, φέρεται να απείλησε να εκθέσει το πιστοποιητικό γάμου μεταξύ εκείνου και της βασίλισσας. Μερικά χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα το 1816, διορίστηκε ως Κόμης στο Δουκάτο Πάρμας και Πλακεντίας. Ωστόσο, μετά από 30 και πλέον χρόνια εξορίας, πέθανε πολύ φτωχός στις 18 Ιουλίου του 1831 στην Μάσσα της Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Ιταλίας Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς
Ιτάσι
Η Ιτάσι (μαλαγασικά: Vakinaknaratra) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Ανταναναρίβο, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Μιαριναρίβο. Έχει έκταση 6.993 τ.χλμ. και πληθυσμό 643.000 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 91.9 κατοίκων ανά τ.χλμ.
Γεωγραφία
Η Ιτάσι βρίσκεται κεντρικά της Μαδαγασκάρης και της Ανταναναρίβο. Συνορεύει στα βόρεια με τη Βακινανκαράτρα, στα βορειοδυτικά με την Μπονγκολάβα και στα βορειοανατολικά με την Αναλαμάνγκα. Έχει έκταση 6.993 τ.χλμ.
Προέλευση του ονόματος
Η Ιτάσι πήρε το όνομά της από τη Λίμνη Ιτάσι, την τρίτη μεγαλύτερη της χώρας.
Δήμοι
Η Ιτάσι διαιρείται σε 3 δήμους:
12. Αριβονιμάμο
17. Μιαριναρίβο
18. Σοαβιναντριάνα
Μεταφορές
thumb|right|250px|Το [[Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιβάτο]]
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιβάτο, που βρίσκεται στην Ανταναναρίβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Ανταναναρίβο
Ριζό Θεσπρωτίας
Το Ριζό (μέχρι το 1958 έφερε την ονομασία Αράχοβα ή Αράχωβα ) είναι ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας της περιφέρειας Ηπείρου. Απέχει 17 χλμ από την πρωτεύουσα του δήμου, Φιλιάτες, και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 580 μέτρων. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής πληθυσμού του 2011, στον οικισμό κατοικούν 51 άτομα.
Ονομασία
Ο οικισμός έφερε αρχικά την ονομασία Αράχωβα, η οποία προέρχεται από τη σλαβική λέξη rahova που μεταφράζεται ως καρυδότοπος. To 1958, το χωριό μετονομάστηκε από την κρατική Επιτροπή Τοπωνυμίων, σε Ριζό ένεκα της σλαβικής προέλευσης της προηγούμενης ονομασίας. Στις 4 Δεκεμβρίου του 2013, έπειτα από αίτημα των κατοίκων, το δημοτικό συμβούλιο του δήμου Φιλιατών αποφάσισε ομόφωνα, για ιστορικούς και συναισθηματικούς λόγους, την επαναφορά της αρχικής ονομασίας του οικισμού, εξουσιοδοτώντας παράλληλα τον δήμαρχο για τις περαιτέρω διαδικασίες.
Ιστορικά στοιχεία
Σε μια απόκρημνη ράχη κοντά στο σημερινό χωριό, στην κοιλάδα του ρέματος της Δάφνης, διατηρούνται τα ερείπια μιας μικρής κώμης με ακρόπολη των ελληνιστικών και πιθανώς των ρωμαϊκών χρόνων. Η κώμη έλεγχε τη φυσική διάβαση που οδηγούσε σε μια άλλη αρχαία κώμη, η οποία βρισκόταν κοντά στο χωριό Κεραμίτσα.
Οι πρώτες μαρτυρίες για την ύπαρξη του οικισμού χρονολογούνται το 1431 και προέρχονται από το βιβλίο προσκομιδών της ιεράς μονής Σωσίνου που αναφέρει το χωριό ως Αράχωβα καθώς και από οθωμανικά φορολογικά κατάστιχα που αναφέρουν την ονομασία Ράχοβα.
Το χωριό μέχρι το τέλος της οθωμανικής κυριαρχίας, δηλαδή μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους, αποτελούσε τσιφλίκι των μουσουλμάνων αγάδων των Φιλιατών. Το 1856, στο Ριζό ζούσαν 40 οικογένειες, ενώ το 1874, σύμφωνα με την έκθεση που σύνταξε ο πρωτοσύγκελος Δέρκων Ναθαναήλ, στο χωριό κατοικούσαν πενήντα οικογένειες. Παράλληλα, λειτουργούσε «Κοινό σχολείο», όπου φοιτούσαν είκοσι μαθητές. Το σχολείο αυτό συντηρούσαν από κοινού η τοπική κοινότητα και η ιερά μονή Γηρομερίου. Την ίδια περίπου περίοδο, κατά τον Βασίλειο Ζώτο, ο πληθυσμός του Ριζού ανερχόταν σε περίπου 200 άτομα.
Το 1895, σύμφωνα με την επίσημη απογραφή που διενεργήθηκε από την οθωμανική διοίκηση, στο Ριζό ζούσαν 271 κάτοικοι που μοιράζονταν σε 45 φορολογούμενους χανέδες (οικογένειες ή οικίες). Την ίδια περίοδο, το σχολείο του χωριού είχε αναστείλει τη λειτουργία του. Το 1910, ο πληθυσμός του Ριζού ανερχόταν πλέον σε περίπου 360 κατοίκους. Συν τοις άλλοις, επαναλειτουργούσε το τοπικό σχολείο έχοντας έναν δάσκαλο και 15 μαθητές.
Με το ξέσπασμα των Βαλκανικών Πολέμων, το χωριό υπέστη καταστροφές και σημαντική μερίδα των κατοίκων του αναγκάστηκε να καταφύγει στην περιοχή του Τσαμαντά, εξαιτίας της δράσης άτακτων Αλβανών ενόπλων που πολεμούσαν στο πλευρό των Τούρκων. Με το τέλος του πολέμου μετά την οθωμανική ήττα, το Ριζό, όπως και η υπόλοιπη Θεσπρωτία, ενσωματώθηκε στην Ελλάδα. Η πρώτη ελληνική απογραφή που διενεργήθηκε το 1913 στα νέα εδάφη που προσάρτησε το ελληνικό κράτος, βρήκε στο χωριό πληθυσμό 306 κατοίκων. Κατά τις παραμονές του Ελληνοϊταλικού Πολέμου είχε 347 κατοίκους, εκ των οποίων οι 11 ήταν μουσουλμάνοι.
Γενικά στοιχεία
Οι κάτοικοι του χωριού, ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και λιγότερο με τη γεωργία. Παλαιότερα, διοικητικά, το Ριζό ανήκε στην επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμου Φιλιατών. Από την 1η Ιανουαρίου του 2011, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας - στην οποία περιλαμβάνεται και ο οικισμός Χλομός με 13 κατοίκους - της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου δήμου. Στο Ριζό γεννήθηκε ο πρώην δήμαρχος Ζεφυρίου, Απόστολος Ζέρβας.
Εκκλησιαστικά, το Ριζό υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου και γιορτάζει στις 15 Αυγούστου. Υπάρχουν επίσης άλλες πέντε μικρότερες εκκλησίες. Σε κοντινή απόσταση από το χωριό, στην τοποθεσία «Γκούρμπα», διασώζονται υπολείμματα παλιού οχυρού, το οποίο είναι γνωστό με την ονομασία «Παλαιόκαστρο της Αράχωβας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Γιώργος Φούντας
Ο Γιώργος Φούντας (13 Φεβρουαρίου 1924 - 28 Νοεμβρίου 2010) ήταν 'Έλληνας ηθοποιός από τους σημαντικότερους του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης, γνωστός εκτός άλλων και για τον ρόλο του στην ταινία Στέλλα (1955) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συμμετείχε σε πολλές ακόμη διακεκριμένες ταινίες των δεκαετιών του 1950 και 1960, μεταξύ των οποίων οι Μαγική πόλη (1954), Το κορίτσι με τα μαύρα (1956), Ποτέ την Κυριακή (1960) και Τα κόκκινα φανάρια (1963), ενώ εμφανίστηκε και στις ξένες παραγωγές Αμέρικα, Αμέρικα (1963) και Αλέξης Ζορμπάς (1964). Η σημαντικότερη στιγμή του στην τηλεόραση είναι ο ρόλος του στην σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975-1976).
Βιογραφικό
Ο Γιώργος Φούντας γεννήθηκε το 1924 στο Μαυρολιθάρι Φωκίδας. Πατέρας του ο Ευθύμιος Φούντας (Καμαράκης) και μητέρα του η Αγγελική το γένος Καδδά σε μια οικογένεια με πέντε αδέρφια τον Παναγιώτη, την Μαργαρίτα, την Ευφροσύνη, την Λουκία και τον Σωτήρη. Ενώ ήταν ακόμη μικρός, εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα και συγκεκριμένα στη Ριζούπολη. Τελειώνοντας το Δημοτικό, άρχισε να εργάζεται στο γαλατάδικο του πατέρα του στου Ψυρρή.
Σταδιακά άρχισε να εμφανίζεται όλο και περισσότερο σε κινηματογραφικές ταινίες, όπως η Καταδρομή στο Αιγαίο (1946) του Μ. Καραγάτση και Νεκρή πολιτεία (1951) του Φρίξου Ηλιάδη. Το 1954 πρωταγωνίστησε στην πρώτη ταινία του Νίκου Κούνδουρου, Μαγική πόλη, μέσω της οποίας έγινε ευρύτερα γνωστός.
Το 1955 ο Φούντας εμφανίστηκε στη Στέλλα, σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη. Στην ταινία αυτή περιέχεται μια από τις πλέον εμβληματικές σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου, κατά την οποία ακούγεται η ατάκα «Φύγε Στέλλα, κρατάω μαχαίρι!». Η Στέλλα προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση σε διεθνές επίπεδο ιδιαίτερα για την ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη, και προτάθηκε για το Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Ο Φούντας ξανασυνεργάστηκε με τον Κακογιάννη λίγο αργότερα, για το Κορίτσι με τα μαύρα (1956).
Την περίοδο 1960-1964 ο Φούντας εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες που έτυχαν διεθνούς προβολής. Το 1960 συμμετείχε στο Ποτέ την Κυριακή του Ζυλ Ντασέν, πλάι και πάλι στη Μερκούρη. Η ξενόγλωσση ταινία «Ποτέ την Κυριακή» του άνοιξε το δρόμο για διεθνή καριέρα και τον έκανε γνωστό και στο εξωτερικό.
Αυτοδιοικούμενη ζώνη
Η Αυτοδιοικούμενη ζώνη είναι υποδιαίρεση χώρας στη Μιανμάρ (Βιρμανία). Υπάρχουν πέντε αυτοδιοικούμενες ζώνες και μία αυτοδιοικούμενη διαίρεση.
Γιώργος Φούντας
Βιογραφικό
Επόμενες σημαντικές στιγμές του Φούντα ήταν οι Με τη λάμψη στα μάτια (1966) και Πυρετός στην άσφαλτο (1967), των Πάνου Γλυκοφρύδη και Ντίνου Δημόπουλου αντίστοιχα. Για τις ερμηνείες του στις ταινίες αυτές, τιμήθηκε με Βραβεία Α' Ανδρικού Ρόλου στο έβδομο και όγδοο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Αυτοδιοικούμενη ζώνη
Αυτοδιοικούμενες ζώνες και αυτοδιοικούμενες διαιρέσεις
μικρογραφία|Αυτοδιοικούμενες ζώνες και αυτοδιοικούμενη διαίρεση
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις της Μιανμάρ Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Γιώργος Φούντας
Βιογραφικό
Από το 1970 και έπειτα η παρουσία του Γιώργου Φούντα στον κινηματογράφο άρχισε να μειώνεται. Το 1973 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση, για τη σειρά Κατοχή, που προβαλλόταν στην ΥΕΝΕΔ. Δύο χρόνια αργότερα, έλαβε βασικό ρόλο στη σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται. Η τελευταία του ταινία ήταν το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ της Βίκυς Πεζίρη, Οι λεβέντες της θάλασσας (1997).
Προσωπική ζωή
Ο Γιώργος Φούντας παντρευτηκε δύο φορές. Το 1947 με την Ελένη Επισκόπου, με την οποία απέκτησε έναν γιο τον Θύμιο (1952) και μια κόρη την Τζέλλα (1950). Δεύτερη σύζυγος από το 1954 ήταν η διάσημη χορεύτρια Χρυσούλα Ζώκα, με την οποία απέκτησε ακόμη έναν γιο τον Παναγιώτη (1969).
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Φούντας έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Πέθανε σε ηλικία 86 ετών στις 28 Νοεμβρίου 2010 και ετάφη στο Νεκροταφείο Άγιος Γεώργιος στην Τερψιθέα-Γλυφάδας.
Ήταν υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Γ. Φούντας, ως ηθοποιός.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
155
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 155 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 2012
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 2012 διεξήχθη στις 4 Μαρτίου στο Ολυμπιακό Κέντρο Ιππασίας Μαρκόπουλου. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2012 Κατηγορία:Δήμος Μαρκόπουλου Μεσογαίας
Εθνικός ύμνος της Μαδαγασκάρης
Το Ry Tanindrazanay malala ô είναι ο εθνικός ύμνος της Μαδαγασκάρης. Ο τίτλος μεταφράζεται σε "Ω, Πολυαγαπημένη μας Πατρίδα." Τους στίχους έγραψε ο Νορμπέρ Ραχαριζόα (Norbert Raharisoa) και συνθέτης είναι ο Παστέρ Ραχαζασόν (Rahajason).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι σε Λα ύφεση μείζονα
Χασεκί σουλτάνα
Χασεκί σουλτάνα (τουρκικά: Haseki Sultan) ήταν τίτλος που αποδίδονταν στις αγαπημένες συζύγους των Οθωμανών σουλτάνων και μητέρες των διαδόχων της δυναστείας. Μια χασεκί σουλτάνα είχε σημαντική θέση στο παλάτι, καθώς ήταν η δεύτερη πιο ισχυρή γυναίκα του χαρεμιού μετά την βαλιντέ σουλτάνα, τη μητέρα του σουλτάνου.
Ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά τον 16ο αιώνα για την Χουρέμ Σουλτάν, όταν της δόθηκε η εύνοια του Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς. Αργότερα έγινε η νόμιμη σύζυγός του και μητέρα του σουλτάνου Σελίμ Β΄. Η Χουρέμ, ως νόμιμη σύζυγος του Σουλεϊμάν, έγινε η ισχυρότερη γυναίκα στο παλάτι Τοπ Καπί μετά το θάνατο της μητέρας του, Βαλιντέ Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν. Παρ' όλα αυτά μερικές τουρκικές πηγές αναφέρουν και την Μαχιντεβράν Σουλτάν ως χασεκί σουλτάνα του Σουλεϊμάν Α΄.
Ο τίτλος αργότερα πέρασε στην Νουρμπανού Σουλτάν, αγαπημένη σύζυγο του Σελίμ Β΄, γιου της Χουρέμ και μητέρα του επόμενου σουλτάνου Μουράτ Γ΄. Το 1575, λίγο μετά την ανάρρηση του Μουράτ Γ΄, γιου της Νουρμπανού, στο θρόνο, η αγαπημένη του παλλακίδα Σαφιγιέ Σουλτάν έγινε χασεκί, και της δόθηκε υψηλότερη κατάταξη από τις αδελφές του Μουράτ Γ΄, την Εσμαχάν Σουλτάν, την Γκεβχερχάν Σουλτάν, την Σαχ Σουλτάν και την Φατμά Σουλτάν, καθώς και από την θεία του, Μιχριμάχ Σουλτάν, η οποία ήταν κόρη του Σουλεϊμάν Α΄ και της Χουρέμ.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μεχμέτ Γ΄, γιου της Σαφιγιέ Σουλτάν,ο τίτλος της χασεκί σουλτάνας δεν χρησιμοποιήθηκε. Αυτός είχε δύο συζύγους, την Χαντάν Σουλτάν και την Χαλιμέ Σουλτάν, οι οποίες όμως δεν κατείχαν τον τίτλο της χασεκί σουλτάνας. Ωστόσο, σύμφωνα με τον σύγχρονο των γεγονότων ιστορικό Μουσταφά Σελανικί, ο Μεχμέτ Γ΄ είχε δώσει τον τίτλο της χασεκί σε μια παλλακίδα του, την Φουλανέ Χατούν, που ήταν μητέρα ενός γιου.
Ο γιος του Μεχμέτ Γ΄, ο Αχμέτ Α΄, τον οποίο είχε αποκτήσει με την Χαντάν Σουλτάν, έδωσε τον τίτλο της χασεκί στην Μαχπεϊκέρ Κιοσέμ Σουλτάν, την αγαπημένη σύζυγό του και μητέρα των σουλτάνων Μουράτ Δ΄ και Ιμπραήμ Α΄.
Ο Οσμάν Β΄, γιος του Αχμέτ Α΄ και της Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάν, έδωσε τον τίτλο στη γυναίκα του Αϊσέ Σουλτάν.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μουράτ Δ΄, γιου του Αχμέτ Α΄ και της Κιοσέμ, ο τίτλος έγινε «βασιλική σύζυγος». Η παρουσία της Αϊσέ καταγράφεται ως της μόνης χασεκί του Μουράτ Δ΄ μέχρι το τέλος της βασιλείας του, οπότε εμφανίστηκε και δεύτερη χασεκί.
Αλλά και πάλι οι χασεκί σουλτάνες συνέχισαν να κατατάσσονται σε υψηλότερες θέσεις από τις πριγκίπισσες της δυναστείας. Ο Ιμπραήμ Α΄, γιος του Αχμέτ Α΄ και της Κιοσέμ, είχε οκτώ χασεκί: την Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν, την Σαλιχά Ντιλασούμπ Σουλτάν, την Χατιτζέ Μουαζέζ Σουλτάν, την Αϊσέ Σουλτάν, την Μαχιενβέρ Σουλτάν, την Σιβεκάρ Σουλτάν, την Σατσμπαγλί Σουλτάν και την Χιουμασάχ Σουλτάν, την οποία νυμφεύτηκε όπως ο Σουλεϊμάν Α΄ την Χουρέμ.
Ο γιος του Ιμπραήμ Α΄, ο Μεχμέτ Δ΄, τον οποίο είχε αποκτήσει με την Τουρχάν Χατιτζέ, είχε μία μόνο χασεκί, την Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάν, η οποία ήταν και η τελευταία κάτοχος του τίτλου, εφόσον μετά ο τίτλος καταργήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανικοί τίτλοι
Mazda RX-01
Το Mazda RX-01 ήταν ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Mazda Motor Corporation και παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τόκιο το 1995 (το Σαλόνι αυτό έλαβε χώρα από τις 27 Οκτωβρίου έως τις 8 Νοεμβρίου 1995).
Βασικά στοιχεία
Δημιουργήθηκε εν μέρει ως απάντηση στην κατάσταση της οικονομίας, κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου μεγάλης και διαρκούς συρρίκνωσης των σπορ αυτοκινήτων της παγκόσμιας αγοράς. Το RX-01 υπήρξε μία προσέγγιση «back-to-basics, fun-to-drive, στην έννοια σπορ αυτοκίνητο και μοιάζει πολύ με το πρώτο Mazda RX-7 του 1978, με μοναδική διαφορά ότι το RX-01 είχε εξελιχθεί σε ένα ασυμβίβαστα υπερ-υψηλών επιδόσεων «σούπερ σπορ αυτοκίνητο», με ελάχιστη άνεση και υψηλή απόδοση.
Το RX-01 έφερε ριζικές αισθητικές αλλαγές, με προφυλακτήρα που εκσυγχρονίστηκε εμφανώς και με μια πιο συμπαγή αεροτομή. Σημαντικότερο όλων όμως, ήταν η πρώτη δημόσια εμφάνιση της επόμενης γενιάς των περιστροφικών κινητήρων Βάνκελ της Mazda, με τον λεγόμενο σχεδιασμό 13B-MSP. Συγκεκριμένα, οι θυρίδες εισαγωγής βρίσκονταν πλέον στα site Housing, αντί στην πλευρά της στέγασης αναρρόφησης του κινητήρα. Αυτό προσφέρει στους Wankel πολλά πλεονεκτήματα: υψηλότερη απόδοση, βελτίωση της διατήρησης σταθερής θερμοκρασίας, καλύτερη οικονομία καυσίμου και χαμηλότερες εκπομπές ρύπων.
Εφαρμογές
Κατά την παρουσίασή του, αναμενόταν από τους φανατικούς οπαδούς του Mazda RX-7 ότι τα RX-01 θα έφτανε στην παραγωγή, ταυτόχρονα με την νέα γενιά των κινητήρων Βάνκελ της Mazda. Η διακοπή όμως του RX-7 στη Βόρεια Αμερική μετά το 1995, μείωσε κατακόρυφα το ενδιαφέρον για τα σπορ αυτοκίνητα, σε συνδυασμό και με την διαρκώς αυξανόμενη δημοτικότητα των SUV, ενώ και η τότε μέτρια οικονομική κατάσταση της Mazda συνωμότησε επιπρόσθετα έτσι ώστε το RX-01 να παραμείνει απλώς ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο. Ωστόσο, ο κινητήρας Βάνκελ 13B-MSP προχώρησε σε περαιτέρω ανάπτυξη και στην τελική του μορφή εξελίχθηκε στον κινητήρα RENESIS, που τοποθετήθηκε στο μοντέλο παραγωγής Mazda RX-8, το οποίο παρήχθη μεταξύ του 2002 και του 2012.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρωτότυπα μοντέλα αυτοκινήτων Κατηγορία:Μοντέλα Mazda Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα Βάνκελ
Λιπώδης ιστός
Λιπώδης ιστός (σπαν. αδιπικός ιστός) (Αγγλ. Adipose tissue) ονομάζεται στην ανατομία ο χαλαρός συνδετικός ιστός που αποτελείται από λιποκύτταρα (σπαν. αδιποκύτταρα, αγγλ. adipocytes). Η κύρια λειτουργία του είναι η αποθήκευση ενέργειας με τη μορφή λίπους. Δευτερεύοντες ρόλοι είναι η μηχανική προστασία των οστών και των εσωτερικών οργάνων και η θερμομόνωση του σώματος. Σχετικά πρόσφατα ανακαλύφθηκε ότι ο λιπώδης ιστός έχει και σημαντική ενδοκρινή, παρακρινική και αυτοκρινική δραστηριότητα καθώς έχει την ικανότητα να παράγει ορμόνες όπως η λεπτίνη], η ρεζιστίνη κ.α., παράγοντες φλεγμονής όπως ο TNF-α και ιντερλευκίνες.
Ανατομικά Χαρακτηριστικά
Ο λιπώδης ιστός εντοπίζεται κυρίως κάτω από το δέρμα (υποδόρια), αλλά βρίσκεται επίσης να περιβάλλει εσωτερικά όργανα παρέχοντάς τους έτσι προστασία (απέναντι σε πιέσεις, κραδασμούς). Στο δέρμα συσσωρεύεται στην υποδόρια στιβάδα (subcutaneous layer) παρέχοντας μόνωση τόσο απέναντι στη θερμότητα όσο και το ψύχος. Ο λιπώδης ιστός χρησιμεύει επίσης ως αποθήκη θρεπτικών συστατικών. Μικρά αιμοφόρα αγγεία χωρίζουν το λιπώδη ιστό σε λοβούς.
Στα εξαιρετικά παχύσαρκα άτομα, ο περισσεύων λιπώδης ιστός που κρέμεται προς τα κάτω από την κοιλιακή χώρα ονομάζεται pannus ή panniculus. Ο pannus περιπλέκει την όποια εγχείρηση αυτών τον ατόμων και συχνά παραμένει σαν "ποδιά από δέρμα" (apron of skin) εάν το άτομο χάσει απότομα βάρος (όπως συμβαίνει συχνά σε άτομα που πρέπει να υποβληθούν σε εγχείρηση bypass).
Καφέ Λιπώδης Ιστός
Ένας ειδικός τύπος λιπώδη ιστού που συναντάται στα βρέφη είναι ο γνωστός ως καφέ λιπώδης ιστός ή καφέ λίπος (brown fat). Εντοπίζεται κυρίως γύρω από το λαιμό και τα μεγάλα αιμοφόρα αγγεία του θώρακα. Ο καφέ λιπώδης ιστός προκαλεί την έκλυση θερμότητας μέσω της συνεχούς λειτουργίας της αναπνευστικής αλυσίδας και άρα και της οξειδωτικής φωσφορυλίωσης μέσα στα μιτοχόνδρια των κυττάρων, που έχει ως τελικό αποτέλεσμα τη διάσπαση των λιπαρών οξέων. Αυτή η διαδικασία θερμογένεσης συχνά αποδεικνύεται ζωτικής σημασίας για την επιβίωση των βρεφών. Η διαδικασία αυτή υπάρχει η σκέψη να εφαρμοστεί και σε ενήλικες προκειμένου να προκληθεί απώλεια βάρους, όμως, προσπάθειες φαρμακολογικής ενεργοποίησης της θερμογένεσης δεν έχουν στεφθεί με επιτυχία μέχρι στιγμής.
Φυσιολογία
Τα λιποκύτταρα παίζουν ένα σπουδαίο φυσιολογικό ρόλο, ρυθμίζοντας τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων και των λιπαρών οξέων στο αίμα εντός ενός ορισμένου εύρους τιμών και καθορίζοντας την αντίσταση στην ινσουλίνη. Το κοιλιακό λίπος ιδιαίτερα έχει ένα διαφορετικό μεταβολικό προφίλ έχοντας την τάση να προκαλεί αντίσταση στην ινσουλίνη. Έτσι εξηγείται γιατί χρησιμοποιείται (το κοιλιακό λίπος) ως δείκτης ανεκτικότητας στη γλυκόζη και ως ανεξάρτητος παράγοντας κινδύνου εκδήλωσης καρδιαγγειακών παθήσεων (ακόμα και απουσία διαβήτη (diabetes mellitus) και υπέρτασης).
Ενδοκρινική, Παρακρινική και αυτοκρινική λειτουργία
Ο λιπώδης ιστός δεν είναι μόνο μια απλή αποθήκη ενέργειας με τη μορφή λίπους. Παράγει και εκκρίνει πληθώρα παραγόντων με ποικιλία δράσεων και όχι μόνο μεταβολικών. Η εκκριτική δραστηριότητα του λευκού λιπώδους ιστού (WAT) δεν είναι ίδια σε όλες τις ανατομικές περιοχές του σώματος. Το λίπος π.χ. της περιτοναϊκής κοιλότητος, ως περισσότερο ‘ευαίσθητο’ στα λιπολυτικά ερεθίσματα, έχει σημαντικότερη ευθύνη για την εμφάνιση ινσουλινοαντίστασης, διαβήτη 2 και καρδιο-αγγειακών νόσων. Είναι πολύ πιθανόν, το κεντρικό νευρικό σύστημα να παίρνει και να ακολουθεί τις ‘εντολές΄του λιπώδους ιστού όσον αφορά τη διατροφική αλλά και τη γενικότερή του συμπεριφορά.
- Κυτταροκίνες: TNFα, IL-1β, IL-4, IL-6, IL-8, IL-10, IL-18, macrophage migration inhibitory factor (MIF)
- Παράγοντες ανάλογοι του συμπληρώματος: adiponectin, adipsin, acylation stimulating protein (ASP)
- Παράγοντες μεταβολικών οδών και ενδοκυττάριας μεταφοράς ερεθίσματος: leptin, resistin, omentin, vaspin, apelin, visfatin, adipocyte fatty acid binding protein (aP2), apolipoprotein E (apoE), retinol binding protein 4 (RBP4), παράγωγα της COX μεταβολικής οδού (prostacyclin PGE2 & PGI2), nitric oxide synthase pathway, σύστημα renin-angiotensin, ιστικοί ανατολείς των μεταλλοπρωτεϊνών (TIMPs)
- Αυξητικοί και αγγειογενετικοί παράγοντες: IGF-1, angiopotein factor 1 & 2, FGFs (fibroblast qrowth factors), hepatocyte growth factor (HGF), nerve growth factor (NGF), vascular endothelial cell growth factor (VEGF), transforming growth factor-β (TGFβ), tissue factor 3 (TF-3)
- Μόρια προσκόλησης και συστατικά του συνδετικού ιστού: α2-macroglobulin, vascular cell adhesion molecule-1 (VCAM-1), intercellular adhesion molecule-1 (ICAM-1), κολλαγόνο I, III, IV και VI, fibronectin, matrix metalloproteinase (ΜΜΡ) 1, 7, 9, 10, 11, 14, 15, lysyl oxidase
- Πρωτεϊνες οξείας φάσης: C αντιδρώσα πρωτεϊνη (CRP), serum amyloid A3 (SAA3), plasminogen activator inhibitor-1 (PAI-1), Ηaptoglobin Χυμοκίνες: chemerin, monocyte chemotactic protein-1 (MCP-1), macrophage inhibitory protein-1 alpha (MIP-1α), regulated upon activation, normally T cell expressed and secreted (RANTES)
- Μεμβρανικοί και πυρηνικοί υποδοχείς: Μεμβρανικοί= Ινσουλίνης, γλυκαγόνης, γαστρίνης, αντιπονεκτίνης, αυξητικής ορμόνης και αγγειοτενσίνης ΙΙ. Πυρηνικοί= Θυρεοειδικές ορμόνες, PPARγ, οιστρογόνα, ανδρογόνα, προγεστερόνη, γλυκοκορτικοειδή, βιταμίνη D.
Κοινωνικά και Ιστορικά
Ο ιδιαίτερα αναπτυγμένος λιπώδης ιστός λόγω του ότι ήταν συνυφασμένος με υψηλά επίπεδα κατανάλωσης τροφής και χαμηλά επίπεδα άσκησης από το άτομο, θεωρούνταν παλαιότερα ένδειξη πλούτου και προνομίων.
Πρόσφατη πρόοδος της βιοτεχνολογίας επέτρεψε την απομόνωση και καλλιέργεια (harvesting) πολυδύναμων βλαστοκυττάρων (stem cells) από λιπώδη ιστό ενηλίκων. Με αυτό τον τρόπο είναι δυνατή η διέγερση αυτών των αδιαφοροποίητων κυττάρων προς παραγωγή οποιουδήποτε τύπου ιστού από τα κύτταρα του ίδιου του ασθενούς (εναλλακτική μέθοδος ως προς την απομόνωση πολυδύναμων βλαστοκυττάρων από το μυελό των οστών). Η χρήση των πολυδύναμων βλαστοκυττάρων του ίδιου του ασθενούς μειώνει κατά πολύ την πιθανότητα απόρριψης του μοσχεύματος από τον οργανισμό του ασθενούς και επίσης δεν εγείρει θέματα βιοηθικής (όπως στην περίπτωση των εμβρυονικών βλαστοκυττάρων).
Σχετικά
Κατηγορία:Ανατομία ζώων Κατηγορία:Συνδετικός ιστός Κατηγορία:Ενδοκρινικό σύστημα Κατηγορία:Παχυσαρκία
Πολιτική των Φίτζι
Από την περίοδο της ανεξαρτησίας έχουν εκδηλωθεί 4 πραξικοπήματα στα Φίτζι, τα δύο το 1987, ένα το 200 και ένα στα τέλη του 2006. Ο στρατός κυβερνά απευθείας ή ασκώντας μεγάλη επιρροή στις κυβερνήσεις από το 1987. Το Σύνταγμα του 1997 καταργήθηκε από τον πρόεδρο Ρατού Τζοζέφα Ιλόιλο τον Απρίλιο του 2009.
Ένα νέο Σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ στις 7 Σεπτεμβρίου 2013.
Εκτελεστική εξουσία
Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος Ουίλιαμ Κατονίβερε, από το 2021. Πρωθυπουργός από τις 22 Σεπτεμβρίου 2014 είναι ο Αρχιπλοίαρχος ε.α. Φρανκ Μπαϊνιμαράμα.
Πρόεδρος
Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το Μέγα Συμβούλιο των Φυλάρχων, έπειτα από συνομιλίες με τον Πρωθυπουργό, για θητεία πέντε ετών. Ο ρόλος του είναι περισσότερο εθιμοτυπικός, αντιγράφοντας το πρότυπο της βρετανικής μοναρχίας, με έκτακτες εξουσίες όμως σε περιόδους κρίσης. Ο Πρόεδρος είναι επίσης Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων.
Πρωθυπουργός
Η πραγματική εκτελεστική εξουσία βρίσκεται στο Υπουργικό Συμβούλιο, του οποίου επικεφαλής είναι ο Πρωθυπουργός. Ο τελευταίος διορίζεται επίσημα από τον Πρόεδρο, πρέπει όμως να έχει εξασφαλίσει την πλειοψηφία της Βουλής των Αντιπροσώπων. Έτσι, Αρχηγός Κυβέρνησης γίνεται ο ηγέτης του οποίου το κόμμα θα λάβει την πλειοψηφία εδρών στη Βουλή. Υπήρχαν, ωστόσο, ουκ ολίγες φορές δεν εξασφαλίστηκε πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Στις εκλογές του 1992 δεν υπήρξε νικητής και σε τέτοιες περιπτώσεις ο Πρόεδρος αναλαμβάνει ρόλο διαιτητικό, διορίζοντας στην πρωθυπουργία ένα πρόσωπο της επιλογής του, που κρίνει ότι είναι αποδεκτό στην πλειοψηφία των βουλευτών. Αν δε βρεθεί τέτοιο πρόσωπο, ο Πρόεδρος διατάσσει τη διεξαγωγή νέων βουλευτικών εκλογών.
Το 1999 ο Πρόεδρος επίσης παρενέβη στο θέμα του Πρωθυπουργού, πείθοντας τους βουλευτές για την αναγκαιότητα να διοριστεί στην πρωθυπουργία ο Μαχέντρα Τσόντρι έπειτα από τις γενικές εκλογές εκείνης της χρονιάς.
Υπουργικό Συμβούλιο
Το Υπουργικό Συμβούλιο αποτελείται από 10 ως 25 υπουργούς, οι οποίοι διορίζονται από τον Πρέοδρο επισήμως, έπειτα από υπόδειξη του Πρωθυπουργού. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, το Υπουργικό Συμβούλιο υποτίθεται ότι αντανακλά την πολιτική σύνθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων, με κάθε κόμμα να έχει υπουργό αν έχει συγκεντρώσει πάνω από 8 έδρες στη Βουλή.
Η Βουλή των Αντιπροσώπων εκλέγει ένα άτομο για Πρόεδρό της, ο οποίος δεν πρέπει να είναι βουλευτής.
Η Άνω Βουλή (Γερουσία) αποτελείται από 32 γερουσιαστές, οι οποίοι διορίζονται από τον Πρόεδρο, έπειτα από υπόδειξη του Μεγάλου Συμβουλίου των Φυλάρχων (14 μέλη), του Πρωθυπουργού (9), του Αρχηγού της Αντιπολίτευσης (8) και του Συμβουλίου της Ροτούμα (1). Μπορούν να τροποποιήσουν ή να αρνηθούν την ψήφιση ενός νόμου. Οι γερουσιαστές, όπως και οι βουλευτές, δύνανται να υπηρετήσουν σε υπουργικά αξιώματα.
Δικαστική εξουσία
Η Δικαιοσύνη στα Φίτζι είναι ανεξάρτητη και το Ανώτατο Δικαστήριο είναι το σημαντικότερο, μαζί με το Εφετείο και το Υπέρτατο Δικαστήριο.
Τοπική κυβέρνηση
Υπάρχουν 4 περιφέρειες (διοικητικές διαιρέσεις), Κεντρική, Ανατολική, Νότια και Δυτική. Καθεμιά έχει έναν επίτροπο, που διορίζεται από την κεντρική κυβέρνηση. Οι περιφέρειες υποδιαιρούνται περαιτέρω σε 14 επαρχίες, εκ των οποίων η καθεμία διαθέτει ένα επαρχιακό συμβούλιο. Η νήσος Ροτούμα έχει καθεστώς εξαρτημένης κτήσης και απολαμβάνει σε κάποιο βαθμό εσωτερικής αυτονομίας, ενώ διαθέτει δικό της νησιωτικό συμβούλιο.
Οι αυτόχθονες Φιτζιανοί έχουν τα δικά τους συμβούλια.
Η Σούβα, η Λαουτόκα και 9 ακόμα πόλεις έχουν Δήμους και δημοτικά συμβούλια, επικεφαλής των οποίων είναι ο Δήμαρχος. Οι Δήμαρχοι είναι αρμόδιοι για τα τοπικά θέματα των πολιτών και εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία.
Πολιτικές συνθήκες
Από την περίοδο της ανεξαρτησίας έχουν εκδηλωθεί 4 πραξικοπήματα στα Φίτζι, τα δύο το 1987, ένα το 200 και ένα στα τέλη του 2006. Ο στρατός κυβερνά απευθείας ή ασκώντας μεγάλη επιρροή στις κυβερνήσεις από το 1987.
Τα νησιά έγιναν ανεξάρτητα από το Ηνωμένο Βασίλειο στις 10 Οκτωβρίου του 1970. Η δημοκρατική διακυβέρνηση διακόπηκε από δύο στρατιωτικά πραξικοπήματα, το 1987, επειδή η κυβέρνηση θεωρήθηκε ότι κυριαρχούνταν από την ινδοφιτζιανή κοινότητα. Το δεύτερο πραξικόπημα του 1987 είχε αποτέλεσμα να αντικατασταθεί το μοναρχικό καθεστώς και ο Γενικός Διοικητής από έναν Πρόεδρο με μη εκτελεστική εξουσία και η χώρα άλλαξε την επίσημη ονομασία της από Dominion of Fiji σε Republic of Fiji (Δημοκρατία των Φίτζι και Republic of the Fiji Islands το 1997). Εξαιτίας των πραξικοπημάτων χιλιάδες κάτοικοι ινδικής καταγωγής εγκατέλειψαν τη χώρα. Ως αποτέλεσμα της μείωσης του πληθυσμού, παρουσιάστηκαν οικονομικά προβλήματα. Ωστόσο, οι Μελανήσιοι εξασφάλισαν την πλειοψηφία.
Με το νέο Σύνταγμα του 1990, θεσμοθετήθηκε η κυριαρχία του πολιτικού συστήματος από τους ιθαγενείς Φιτζιανούς. Στο επιβληθέν Σύνταγμα αντιτάχθηκε η Ομάδα Εναντίον του Φυλετικού Διαχωρισμού (Group Against Racial Discrimination ή GARD) και κινήθηκε στην επαναφορά του Συντάγματος του 1970. Πρωθυπουργός το 1992 έγινε ο ηγέτης των πραξικοπημάτων του 1987, Σιτιβένι Ραμπούκα, έπειτα από τη διεξαγωγή εκλογών με το νέο Σύνταγμα. Το 1995 ιδρύθηκε η Επιτροπή για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, η οποία είχε αποτέλεσμα την ψήφιση νέου Συντάγματος το 1997, το οποίο υποστηρίχθηκε από τις περισσότερες εθνότητες των αυτοχθόνων Φιτζιανών και των Φιτζιανών ινδικής καταγωγής. Τα Φίτζι έγιναν ξανά δεκτά στην Κοινοπολιτεία. Η νέα χιλιετία επέφερε νέο πραξικόπημα και μάλιστα πολιτικό, από τον Τζορτζ Σπέιτ, ο οποίος ανέτρεψε την κυβέρνηση του Ινδοφιτζιανού Μαχέντρα Τσόντρι, ο οποίος ήταν Πρωθυπουργός με το Σύνταγμα του 1997. Έπειτα από παραίτηση εξ αναγκασμού του Προέδρου Ρατού Καμισέσε Μάρα, κατέλαβε την εξουσία ο Αρχιπλοίαρχος Φρανκ Μπαϊνιμαράμα. Η χώρα στη συνέχεια επλήγη από δύο ανταρσίες στα στρατόπεδα της Βασίλισσας Ελισάβετ, στη Σούβα, αργότερα το 2000 με πρωταγωνιστές αντάρτες του στρατού. Το Ανώτατο Δικαστήριο διέταξε την επαναφορά του Συντάγματος και το Σεπτέμβριο του 2001 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές, με σκοπό να αποκατασταθεί η δημοκρατία. Στις εκλογές αυτές αναδείχθηκε νικητής και έγινε προσωρινά πρωθυπουργός ο Λαϊσένια Καράσε και το κόμμα του, Soqosoqo Duavata ni Lewenivanua.
Το 2005, εν μέσω εκτεταμένης αμφισβήτησης, η κυβέρνηση του Καράσε πρότεινε τη σύσταση Επιτροπής Συμφιλίωσης και Ενότητας, με αποστολή να παροτρύνει την κυβέρνηση να καταβάλει αποζημίωση στα θύματα του πραξικοπήματος του 2000, όπως επίσης και να επιδοθεί αμνηστία στους πρωταίτιους του πραξικοπήματος. Ωστόσο ο Στρατός και ιδίως ο Αρχηγός του, Μπαϊνιμαράμα, ο οποίος αρνήθηκε να δώσει αμνηστία σε υποστηρικτές της τότε κυβέρνησης και σταδιακά οι σχέσεις του Στρατού με την κυβέρνηση επιδεινώθηκαν.
Στα τέλη Νοεμβρίου του 2006 και στις αρχές Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς ο Μπαϊνιμαράμα διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο στην οργάνωση νέου πραξικοπήματος. Ο Αρχιπλοίαρχος παρέδωσε στον Καράσε έναν κατάλογο με αιτήματα έπειτα από την υποβολή νομοσχεδίου για ψήφιση από το Κοινοβούλιο, μέρος εκ του οποίου περιελάμβανε τη χορήγηση αμνηστίας στους συμμετέχοντες στο πραξικόπημα του 2000. Μάλιστα, έδωσε τελεσίγραφο στον Καράσε ως τις 4 Δεκεμβρίου να ικανοποιήσει τα εν λόγω αιτήματα ή να παραιτηθεί. Ο Καράσε αρνήθηκε επίμονα να υποχωρήσει ή να παραιτηθεί και στις 5 Δεκεμβρίου ο Πρόεδρος Ρατού Ζοζέφα Ιλόιλο, φερόταν ότι υπέγραψε νόμιμο διάταγμα για τη διάλυση του Κοινοβουλίου κατόπιν συνάντησης με τον Μπαϊνιμαράμα. Την ίδια μέρα εκδηλώθηκε το προαναγγελθέν πραξικόπημα του Μπαϊνιμαράμα.
Έπειτα από το πραξικόπημα, η χώρα για μία ακόμη φορά αποβλήθηκε από την Κοινοπολιτεία και τον Ιανουάριο του 2007 οι στρατιωτικοί παρέδωσαν την εξουσία σε διακυβέρνηση πολιτών.
Πραξικόπημα του 2006
Επικαλούμενος τη διαφθορά της κυβέρνησης, ο Αρχιπλοίαρχος Φρανκ Μπαϊνιμαράμα, Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων πραγματοποίησε στρατιωτικό πραξικόπημα στις 5 Δεκεμβρίου του 2006 εναντίον του αυτόχθονα Φιτζιανού Πρωθυπουργού, τον οποίο ο ίδιος είχε εγκαταστήσει μετά το πραξικόπημα του 2000. Ο Αρχιπλοίαρχος ανέλαβε τις εξουσίες του Προέδρου και διέλυσε το Κοινοβούλιο, ανοίγοντας το δρόμο στο στρατό να ολοκληρώσει την κατάληψη της εξουσίας.
Το πραξικόπημα υπήρξε το αποκορύφωμα έπειτα από εβδομάδες φημών και έπειτα από τη διαμάχη ανάμεσα στον εκλεγμένο Πρωθυπουργό, Καράσε, και στον Αρχιπλοίαρχο Μπαϊνιμαράμα. Συγκεκριμένα, νωρίτερα ανέμενε νομοθεσία με σκοπό τη χορήγηση αμνηστίας σε όσους είχαν ανάμειξη στο πραξικόπημα του 2000. Παρά το γεγονός ότι υπήρχε μεσολάβηση για τη συμφιλίωση των κομμάτων από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο και την Έλεν Κλαρκ, δεν κατέστη δυνατόν να υποχωρήσει η οποιαδήποτε από τις εμπλεκόμενες πλευρές.
Ο Μπαϊνιμαράμα διόρισε υπηρεσιακό πρωθυπουργό τον Τζόνα Σενιλαγκακάλι και την επόμενη εβδομάδα δήλωσε ότι θα ζητούσε από το Μέγα Συμβούλιο των Φυλάρχων να επαναφερθούν οι εκτελεστικές εξουσίες στον Πρόεδρο Ιλόιλο. On Στις 6 Δεκεμβρίου ο Μπαϊνιμαράμα κήρυξε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και προειδοποίησε ότι δε θα ανεχόταν περισσότερη βία ή ταραχές.
Έπειτα από το πραξικόπημα, η Κοινοπολιτεία ανέστειλε την ένταξη του Φίτζι στον οργανισμό. Στις 4 Ιανουαρίου του 2007 ο στρατός ανακοίνωσε την αποκατάσταση του Ιλόιλο στην προεδρία, ο οποίος σε διάγγελμά του υποστήριξε τις ενέργειες των στρατιωτικών. Την επομένη ημέρα, ο Ιλόιλο διόρισε τον Μπαϊνιμαράμα στην πρωθυπουργία, καταδεικνύοντας ότι ο στρατός στην ουσία ήταν ακόμα στην εξουσία.
Λίγο μετά τις εξελίξεις αυτές, ήρθαν στην επιφάνεια καταγγελίες για θανάτους δύο ατόμων στη διάρκεια στρατιωτικής κράτησης, το Δεκέμβριο του 2006. Οι θάνατοι αυτοί τέθηκαν υπό έρευνα για να βρεθούν οι ένοχοι, ωστόσο οι ύποπτοι δεν έχουν οδηγηθεί ακόμα στη Δικαιοσύνη.
Έπειτα από συνεχείς επικρίσεις από τις γειτονικές χώρες, ιδιαίτερα από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, ο ύπατος αρμοστής της Νέας Ζηλανδίας, Μάικλ Γκριν, απελάθηκε από τα Φίτζι στα μέσα Ιουνίου του 2007.
Στις 6 Σεπτεμβρίου του 2007 ο Μπαϊνιμαράμα δήλωσε ότι ο στρατός είχε κηρύξει ξανά κατάσταση εκτάκτου ανάγκης έπειτα από την επιστροφή (από οκτάμηνη εξορία) του έκπτωτου πρωθυπουργού, Καράσε. Τον κατηγόρησαν για προσπάθειες με σκοπό την αποσταθεροποίηση. Οι εκλογές ορίστηκαν προσωρινά για το Μάρτιο του 2009.
Η προσωρινή κυβέρνηση συνέστησε επιτροπή για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Μέχρι σήμερα όμως δεν έχει ασκήσει ποινικές διώξεις εναντίον οποιουδήποτε υπευθύνου για διαφθορά.
Το Νοέμβριο του 2007 οδηγήθηκαν για ανάκριση μερικά άτομα, αναφορικά με σχέδιο με σκοπό τη δολοφονία του προσωρινού Πρωθυπουργού, ανωτάτων στρατιωτικών αξιωματούχων και μελών του προσωρινού Υπουργικού Συμβουλίου.
Συνταγματική κρίση 2009
Ο πρόεδρος Ρατού Τζοζέφα Ιλόιλο ανακοίνωσε στις 10 Απριλίου του 2009 σε ραδιοφωνικό του μήνυμα προς το έθνος ότι ανέστειλε την ισχύ του Συντάγματος του 1997 και ότι εκδίωξε τους δικαστές του Εφετείου, αναλαμβάνοντας ο ίδιος τη διοίκηση του κράτους, μια μέρα μετά την απόφαση του Εφετείου ότι η κυβέρνηση που διορίστηκε μετά το πραξικόπημα του 2006 ήταν παράνομη. Με την απόφαση αυτή διαλύθηκε νόμιμα το κοινοβούλιο.
Το Εφετείο στις 9 Απριλίου διέταξε τον Ιλόιλο να διορίσει ένα διακεκριμένο πρόσωπο ως υπηρεσιακό πρωθυπουργό και του απαγόρευσε να διορίσει στο αξίωμα αυτό τον στρατιωτικό Μπαϊνιμαράμα ή τον προκάτοχό του, Λαϊσένια Καράσε. Ο Μπαϊνιμαράμα έπαυσε να είναι πρωθυπουργός και επανήλθε στην προηγούμενή του θέση, δηλαδή αρχηγός του στρατού. Έπειτα από την απόφαση του δικαστηρίου το υπουργικό συμβούλιο παραιτήθηκε.