cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πατρίτσια Περιστέρη
Βιογραφικό
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα από Έλληνα πατέρα και Πολωνή μητέρα. Σε ηλικία 11 ετών παρουσίαζε το κεντρικό (παιδικό) δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ. Στη συνέχεια πήρε μέρος σε αρκετά διαφημιστικά σποτ. Στα 16 της πήγε για πρώτη φορά σε οντισιόν και κέρδισε έναν μικρό ρόλο στην ταινία της Λουκίας Ρικάκη «Κράτησέ με». Για τον ρόλο της στην ταινία υπήρξε υποψήφια για το βραβείο Β' γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η ταινία έγινε αφορμή να μπει στη ζωή της η καθημερινή σειρά της Βάνας Δημητρίου «Έρωτας» που παιζόταν με επιτυχία στον ANT1 για τρεις σεζόν. Οι συντελεστές την είδαν στην ταινία της Ρικάκη και αφού την αναζήτησαν και τη βρήκαν, της πρότειναν συνεργασία. Εκείνη την εποχή πήγαινε ακόμη στην τελευταία τάξη του λυκείου. Κάπως έτσι, στη δεύτερη σεζόν του «Έρωτα» έκανε δειλά-δειλά το ντεμπούτο της στη μικρή οθόνη, παίζοντας τον ρόλο της «Χριστίνας Δούκα». Η θητεία της στον «Έρωτα» συνεχίστηκε έναν χρόνο μετά την αποφοίτησή της από το λύκειο. Μετά της έγινε πρόταση να κάνει δοκιμαστικό για τη σειρά «Χαρά αγνοείται» στο MEGA και τελικά κατάφερε να πάρει το ρόλο της «Χαράς». Από την προβολή του πρώτου κιόλας επεισοδίου της σειράς σημειώθηκαν υψηλά νούμερα τηλεθέασης και έτσι ο ρόλος αυτός την καθιέρωσε στον χώρο της υποκριτικής. Η πιο πρόσφατη δουλειά της στην τηλεόραση ήταν τη σεζόν 2014-2015 η τηλεοπτική σειρά «Ρουά Ματ» της Βάνας Δημητρίου η οποία προβαλλόταν καθημερινά στον ANT1 και στον ANT1 Κύπρου και είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της «Ρουμπίνης Κομνηνού». Στο παρελθόν είχε δηλώσει ότι αρχικά επιθυμούσε να γίνει ρεπόρτερ αλλά τελικά την κέρδισε η υποκριτική. Εκτός από ηθοποιός είναι και fashion blogger. Το 2016 κέρδισε το βραβείο «Social Media Darling» από την Accessorize.
Χριστόψαρο
Το χριστόψαρο ή σανπιέρος (επιστημονική ονομασία Zeus faber, ζευς ο σιδηρουργός ή και άλλα είδη του γένους Zeus) είναι είδος θαλάσσιου ψαριού της οικογένειας Νεΐδες (Zeidae), με ευρεία γεωγραφική κατανομή. Είναι βενθικό παράλιο ψάρι, φαγώσιμο από τον άνθρωπο, με κατακόρυφα πεπλατυσμένο λαδί σώμα που χαρακτηρίζεται από μία μεγάλη πολύ σκούρα κηλίδα και μακριά αγκάθια στο ραχιαίο πτερύγιο. Η σκούρα κηλίδα του χρησιμεύει για να τρομάζει τους διώκτες του. Τα μεγάλα μάτια του στην εμπρόσθια όψη της κεφαλής του δίνουν στερεοσκοπική όραση και αντίληψη του βάθους, χαρακτηριστικά σημαντικά για θηρευτές. Η κηλίδα στα πλευρά του, που αποτελεί απομίμηση ματιού χρησιμεύει και στο να μπερδεύει τη λεία του, παραπλανώντας την ως προς τη θέση του στόματός του, το οποίο είναι μεγάλο.
Πατρίτσια Περιστέρη
Προσωπική ζωή
Από το 2017 μέχρι το 2019 ζούσε στη Ζυρίχη της Ελβετίας με τη μητέρα της και εργαζόταν επαγγελματικά ως fashion blogger. Από το 2019 έχει μετακομίσει μόνιμα στο Μεξικό λόγω του συντρόφου της, Μάρκο Κόχαμπ, που είναι Μεξικανός αρχιτέκτονας. Συνεχίζει να δουλεύει ως fashion blogger.
Χριστόψαρο
Ονομασίες
Η ονομασία «χριστόψαρο» είναι μοναδική στην ελληνική γλώσσα, ενώ η «σανπιέρος» ή «σαμπιέρρος» απηχεί τη γαλλική/αγγλική saint-pierre/Peter's Fish, προέρχονται όμως όλες από τον θρύλο ότι ο Απόστολος Πέτρος έφερε ένα ψάρι αυτού του είδους στον Χριστό μετά από εντολή του. Για τη διαδεδομένη αγγλική του ονομασία John Dory υπάρχουν διάφορες ετυμολογήσεις, όπως από το γαλλικό doré = επίχρυσος, ή από τον ήρωα μιας παλιάς μπαλάντας, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι το «John» προέρχεται από τη γαλλική λέξη jaune = κίτρινος. Στο μυθιστόρημα Η Σφίγγα των Πάγων του Ιουλίου Βερν βρίσκουμε μια άλλη ερμηνεία, που έχει κάποια δημοφιλία, αλλά είναι μάλλον ευφάνταστη: «Η θρυλική ετυμολογία αυτού του ονόματος ψαριού είναι από το Janitore = θυρωρός, μία αναφορά στην ιδιότητα του Αγίου Πέτρου ως φύλακα της πύλης του Παραδείσου, ο οποίος έφερε ένα ψάρι υποτίθεται αυτού του είδους στον Ιησού» (πρέπει να σημειωθεί ότι στη Γαλλία ο συγκεκριμένος άγιος θεωρείται ο προστάτης των ψαράδων). Σύμφωνα με παραλλαγή ή συμπλήρωση της παραδόσεως, η σκούρα κηλίδα στα πλευρά του χριστόψαρου είναι το αποτύπωμα του δακτύλου του Αγίου Πέτρου, αλλά σημειώνεται ότι το είδος αυτό δεν υπάρχει στη Θάλασσα της Γαλιλαίας, όπου ψάρευε ο Πέτρος.
Ψάρι Ηραίας Αρκαδίας
Το Ψάρι Ηραίας Αρκαδίας του Δημοτικού Διαμερίσματος Ψάρι του πρώην Δήμου Ηραίας, και πλέον της Δημοτικής Ενότητας Ηραίας του Δήμου Γορτυνίας, ανήκει στο Νομό Αρκαδίας. Το Ψάρι είναι μικρός οικισμός, κτισμένος στα ριζά του Άη Λια, σε υψόμετρο 860 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας και κυκλώνεται από ένα τεράστιο δάσος πουρναριών, που δίνει φρεσκάδα στο χώρο.
Χριστόψαρο
Ονομασίες
Στη Νέα Ζηλανδία οι Μαορί ονομάζουν το χριστόψαρο kuparu και κάποτε, στην ανατολική ακτή της Βόρειας Νήσου της, χάρισαν μερικά στον πλοίαρχο Τζέιμς Κουκ κατά το πρώτο του ταξίδι στη Νέα Ζηλανδία το 1769.
Ψάρι Ηραίας Αρκαδίας
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό είχε 89 μόνιμους κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 το χωριό είχε 103 μόνιμους κατοίκους. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία μιας και το χωριό είναι ορεινός οικισμός.
Χριστόψαρο
Μορφολογία
thumb|upright|Σχέδια χριστόψαρου από τον [[Γουίλιαμ Μακγκίλιβρυ, περ. 1840]] Το χριστόψαρο φθάνει σε μέγιστο μήκος 65 cm και σε βάρος τα τρία κιλά περίπου. Στην εμφάνισή του κυριαρχούν τα δέκα μακριά αγκάθια στο ραχιαίο του πτερύγιο και τα άλλα 4 στο πρωκτικό. Τα λέπια του είναι μικροσκοπικά και κοφτερά. Το χρώμα του ψαριού είναι πράσινο λαδί με ασημόχρωμη λευκή κοιλιά και από μία πολύ σκούρα κηλίδα στο κάθε πλευρό του. Τα μάτια του βρίσκονται κοντά στο επάνω μέρος της κεφαλής του. Το σχήμα του σώματός του είναι στρογγυλευμένο και κολυμπά πιο αργά από τα περισσότερα ψάρια.
Ψάρι Ηραίας Αρκαδίας
Γεωγραφικά στοιχεία
Ο οικισμός συνδέεται οδικά με δρόμο 4,5 χιλιομέτρων με τον Λυκούρεση, και με δρόμο 2 χιλιομέτρων με τη διασταύρωση της επαρχιακής οδού Παλούμπα - Καρκαλούς. Το Ψάρι απέχει 25 χιλιόμετρα από τη Δημητσάνα, 32 χιλιόμετρα από τα Λαγκάδια και 70 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.
Χριστόψαρο
Λεία και θηρευτές
Το χριστόψαρο παρακολουθεί τη λεία του και μετά εκτείνει το σαγόνι του (που σχηματίζει μια σωληνοειδή δομή) μπροστά, για να τη ρουφήξει μαζί με νερό. Στη συνέχεια, το νερό αυτό εκρέει από τα βράγχια. Το προρρύγχιο οστό είναι το μοναδικό που φέρει δόντια σε αυτό το ψάρι, αλλά αυτά χρησιμοποιούνται για να αλέσουν, και όχι για να συγκρατήσουν και να κόψουν την τροφή, παρά τη θέση τους. Το χριστόψαρο είναι κυρίως ιχθυοφάγο και τρώει ποικιλία μικρών ψαριών, ιδίως αγελαίων, όπως η σαρδέλα. Περιστασιακά τρώει καλαμάρια και σουπιές.
Ψάρι Ηραίας Αρκαδίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Χριστόψαρο
Λεία και θηρευτές
Οι κυριότεροι θηρευτές του χριστόψαρου, εκτός από τον άνθρωπο, είναι ορισμένοι καρχαρίες, όπως ο σκουρόχρωμος καρχαρίας, καθώς και μεγάλοι οστεϊχθύες.
Αναπαραγωγή και διάρκεια ζωής
Το χριστόψαρο είναι ώριμο για αναπαραγωγή σε ηλικία 3 ή 4 ετών. Αναπαράγεται κατά τα τέλη του χειμώνα, απελευθερώνοντας σπέρμα και ωάρια στο νερό για να γονιμοποιηθούν εκεί. Σε άγρια κατάσταση, ζει περίπου 12 χρόνια.
Ως τροφή
thumb|upright|Ξυλογραφία χριστόψαρου στο βιβλίο Modern Cookery for Private Families Σύμφωνα με το βιβλίο Modern Cookery for Private Families (1845) της Ελίζα Άκτον, το χριστόψαρο, «αν και μη ελκυστικό στην εμφάνιση, θεωρείται από ορισμένους ως το νοστιμότερο ψάρι που εμφανίζεται στο τραπέζι». Συστήνει να γίνεται ψητό και να ψήνεται «πολύ ήπια», προσέχοντας να μην ξεραθεί στον φούρνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Ακτινοπτερύγιοι
Μολλαλάρ (40° 15' Β 47° 29' Α, Μπαρντά)
Το Μολλαλάρ είναι ένα χωριό στην επαρχία Μπαρντά του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπαρντά
Περιοχή Ρούνγκουε
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Ρούνγκουε (Rungwe District) ήταν 306.380 κάτοικοι. Αντιστοίχως, το 2012, ο πληθυσμός αυξήθηκε στους 339.157 κατοίκους.
Ο Επαρχιακός Επίτροπος στην Περιοχή Ρούνγκουε (Rungwe District) είναι ο Abed Mwinyimusa.
Πληθυσμός
Η πλειοψηφία των κατοίκων που ζουν στην Περιοχή, ανήκουν στη φυλή Νυακυούσα (Nyakyusa).
Τμήματα
Το 2012, η Περιοχή Ρούνγκουε (Rungwe District) χωρίζεται διοικητικά σε τριάντα επτά τμήματα (σε παρένθεση αναγράφονται οι κάτοικοι κατά το 2012):
Μεικτά Τμήματα
• 3
Αγροτικά Τμήματα
• 3
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Μπέυα Κατηγορία:Επαρχία Ρούνγκουε
Ιωάννης του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
Ο Ιωάννης, γερμ. Johann (9 Ιανουαρίου 1493 - 5 Ιουλίου 1525) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν αντιβασιλιάς της Βαλένθια (1523-1525).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Σοφίας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας.
Η σύζυγός του Ζερμαίν της Φουά ήταν χήρα του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας και ο Κάρολος Ε΄ των Αψβούργων, εγγονός του Φερδινάνδου Β΄, όρισε το ζεύγος αντιβασιλείς της Βαλένθια.
Ο Ιωάννης έγινε το 1516 ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Το 1525 απεβίωσε και η Ζερμαίν έκανε το 1526 τρίτο γάμο με τον Φερδινάνδο των Τραστάμαρα δούκα της Καλαβρίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1519 τη Ζερμαίν των Φουά, κόρη του Ιωάννη υποκόμη του Ναρμπόν· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Σοσιαλδημοκράτες του Γιβραλτάρ
μικρογραφία|250x250εσ|Το λογότυπο των Σοσιαλδημοκρατών του Γιβραλτάρ από το 2018. Οι Σοσιαλδημοκράτες του Γιβραλτάρ (Αγγλικά: Gibraltar Social Democrats) είναι ένα φιλελεύθερο-συντηρητικό, κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα στο Γιβραλτάρ. Το GSD ήταν το κυβερνών κόμμα για τέσσερις διαδοχικές θητείες υπό την ηγεσία του Πίτερ Καρουάνα, από τις γενικές εκλογές του 1996 μέχρι την εκλογική ήττα του κόμματος στις εκλογές του 2011 από τη Συμμαχία ΣΕΚΓ-Φιλελεύθεροι.
Στις 30 Νοεμβρίου 2017, το κόμμα υποβλήθηκε σε δεύτερη εκλογή ηγεσίας καθώς ο αρχηγός του, Ντάνιελ Φίθαμ, παραιτήθηκε τον Ιούλιο. Ως αποτέλεσμα, το 60,6% των ψήφων (από στελέχη και μέλη του κόμματος) είχε πάει για να υποστηρίξει το μέλος του GSD, Κιθ Αζόπαρντι, ο οποίος ήταν υπουργός και Αναπληρωτής Επικεφαλής Υπουργός κατά τα πρώτα χρόνια της θητείας του Πίτερ Καρουάνα ως Επικεφαλής Υπουργού. Ο Αζοπάρντι νίκησε τον προσωρινό αρχηγό του κόμματος Ρόι Κλίντον, ο οποίος είχε κερδίσει το 39,4% των ψήφων.
Ιστορία
Το κόμμα αναδείχθηκε, μετά την κατάρρευση του Συνδέσμου για την Προώθηση των Πολιτικών Δικαιωμάτων, ως η κύρια αντιπολίτευση στο Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα του Γιβραλτάρ (GSLP).
Το 2005, το GSD συγχωνεύθηκε με το Εργατικό Κόμμα του Γιβραλτάρ, διατηρώντας το όνομα GSD για το διευρυμένο κόμμα. Η συγχώνευση δεν ήταν δημοφιλής σε πολλά μέλη και των δύο κομμάτων, με αποτέλεσμα ορισμένα μέλη του GSD υψηλού προφίλ να παραιτηθούν από την ιδιότητα του μέλους, συμπεριλαμβανομένου του αναπληρωτή αρχηγού Κιθ Αζόπαρντι και του μέλους της πολιτικής επιτροπής Νικ Κρουζ, που προχώρησαν στο σχηματισμό του βραχύβιου Προοδευτικού Δημοκρατικού Κόμματος.
Τον Ιανουάριο του 2013, ο Πίτερ Καρουάνα (ο οποίος ήταν ο τότε Αρχηγός της Αντιπολίτευσης), ανακοίνωσε ότι παραιτείται από αρχηγός και αναλαμβάνει θέση οπισθοφυλακής μέχρι να τελειώσει η 4ετής θητεία του. Ο Καρουάνα δήλωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στις επόμενες εκλογές και θα αποχωρήσει εντελώς από την πολιτική. Η ηγεσία αμφισβητήθηκε από δύο βουλευτές του GSD: τον Ντάνιελ Φίθαμ και τον Ντέιμον Μποσίνο. Ο Φίθαμ εξελέγη στις 4 Φεβρουαρίου 2013 ως αρχηγός του κόμματος με πλειοψηφία της εκτελεστικής επιτροπής. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η ηγεσία ενός κόμματος επρόκειτο να αναμετρηθεί δημοκρατικά μεταξύ δύο υποψηφίων.
Κατάλογος αρχηγών κόμματος
Κατηγορία:Πολιτική του Γιβραλτάρ
Παλάτι Λινγκάνα
Το Παλάτι Λινγκάνα είναι κατοικία του Βασιλιά Γίγκμε Χεσάρ Ναμγκιέλ Ουάνγκτσουκ του Μπουτάν. Βρίσκεται στον περίβολο του Ντζονγκ Τασιτσχοντζόνγκ στην πρωτεύουσα της Τιμπού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπουτάν
Μολλαλάρ (40° 09' Β 46° 52' Α, Αγκντάμ)
Το Μολλαλάρ (επίσης, Μολλάρ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Παναγιώτης Παπαδόπουλος
Ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πλάτανο Αλμυρού και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε δήμαρχος Πλατάνου. Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Αυγούστου 1910.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων
Γουλιέλμος του Βρανδεμβούργου
Ο Γουλιέλμος, γερμ. Wilhelm (30 Ιουνίου 1498 - 4 Φεβρουαρίου 1563) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν επίσκοπος της Ρίγα (1539-1561).
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Φρειδερίκου Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Σοφίας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας.
Διορίστηκε διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής της Ρίγα το 1539. Με το τέλος του Πολέμου της Λιβονίας η Ρίγα έγινε ελεύθερη (φεουδαλικά) πόλη το 1561 και έτσι ο Γουλιέλμος έπαυσε από διοικητής εκεί.
Σπήλαιο Γκόραμ
μικρογραφία | Η είσοδος του Σπηλαίου Γκόραμ Το Σπήλαιο Γκόραμ είναι ένα ασβεστολιθικό σπήλαιο στο Γιβραλτάρ, στο οποίο έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από τον άνθρωπο του Νεάντερταλ. Το σπήλαιο αυτό, μαζί με τα παρακείμενα σπήλαια Vanguard Cave, Hyaena Cave και Bennett's Cave αποτελούν το Σύμπλεγμα σπηλαίων Γκόραμ, το οποίο έχει κηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την Ουνέσκο από τις 15 Ιουλίου του 2016.
Ανακάλυψη του σπηλαίου και ιστορία των ερευνών
Το σπήλαιο πήρε το όνομά του από τον λοχαγό Α. Γκόραμ του 2ου βασιλικού τάγματος Πεζικού τυφεκιοφόρων του Μάνστερ, που το ανακάλυψε το 1907, ανοίγοντας μια τρύπα στο πίσω μέρος της σπηλιάς. Έγραψε μάλιστα το όνομά του και την ημερομηνία της ανακάλυψής του, με φούμο στα τοιχώματα του σπηλαίου. Στη συνέχεια, το σπήλαιο ξεχάστηκε και κανένας δεν ενδιαφέρθηκε γι' αυτό για αρκετά χρόνια. Η παραλία μπροστά από το σπήλαιο ήταν αρχικά απροσπέλαστη από τα υπερκείμενα βράχια. Λόγω όμως ενός έργου για τη διάνοιξη μιας σήραγγας, η παραλία και η σπηλιά έγινε προσβάσιμα κι έτσι άρχισε μια σειρά επισκέψεων και εξερευνήσεων. Η εύρεση αρχαιολογικού υλικού, δηλαδή θραύσματα αγγείων και λίθινων εργαλείων, καθώς και ανθρώπινων οστών, οδήγησε τον κυβερνήτη του Γιβραλτάρ να ζητήσει τη συμβουλή του Βρετανικού Μουσείου, έκκληση που επανέλαβε και το 1948.
Στο μεταξύ, το 1945 είχε εμφανιστεί στο Γιβραλτάρ ο υπολοχαγός Τζορτζ Μπέικερ Αλεξάντερ, μηχανικός και γεωλόγος, που με δική του πρωτοβουλία και χωρίς να του έχει ανατεθεί από κάποιον φορέα, έκανε γεωλογικές και τοπογραφικές έρευνες, οι οποίες είχαν σαν αποτέλεσμα να φτιάξει έναν νέο γεωλογικό χάρτη του βράχου του Γιβραλτάρ. Ο Αλεξάντερ ήταν και ο πρώτος που διενήργησε ανασκαφές στο σπήλαιο Γκόραμ, ανασκαφές για τις οποίες δεν είναι γνωστό αν είχε κάποια άδεια, αποτελέσματα των οποίων δεν δημοσίευσε ποτέ.
Την έκκληση του κυβερνήτη, το βρετανικό Μουσείο αδυνατούσε να εξυπηρετήσει λόγω έλλειψης ανθρώπινου δυναμικού και την προώθησε σε μια καθηγήτρια αρχαιολογίας του Κέιμπριτζ, και αυτή με τη σειρά της ειδοποίησε τον Τζον Ντ' Άρσυ Γουέιτερ, έναν υπότροφο του Βρετανικού Ινστιτούτου αρχαιολογίας στην Άγκυρα. Ο Γουέιτερ έφτασε στο Γιβραλτάρ τον Σεπτέμβρη του 1948 και για δυο μήνες έκανε δοκιμαστικές τομές στο σπήλαιο. Επέστρεψε τον Ιούνιο του 1950, διενήργησε ανασκαφές μέχρι το Μάρτη του 1951, επέστρεψε ένα χρόνο μετά και δούλεψε για άλλους 5 μήνες και το 1954, αφού βρήκε τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους, κατάφερε να ολοκληρώσει το ανασκαφικό του έργο.
Χρονολόγηση ευρημάτων
Τα αποτελέσματα της Φασματομετρίας Επιταχυντή Μάζας (AMS) δίνουν χρονολόγηση για το 4ο στρώμα 33.000-23.000 χρόνια πριν, όμως οι ερευνητές θεώρησαν ότι σε τέτοιο βάθος χρόνου μια βαθμονόμηση είναι ανέφικτη, κατά συνέπεια προτείνουν μια χρήση του σπηλαίου τουλάχιστον από 28.000 έως 24.000 χρόνια. Η έλλειψη απολιθωμένων οστών εμποδίζει τη σύνδεση του σπηλαίου με τους Νεάντερταλ ή με τον Χόμο Σάπιενς αλλά τα εργαλεία της Μουστιαίας Περιόδου που βρέθηκαν συνήθως ταυτίζονται με τους Νεάντερταλ στην Ευρώπη.
Ο Χόμο Σάπιενς πιστεύεται ότι εμφανίστηκε στην Ευρώπη 40.000 χρόνια πριν και η εξαφάνιση του Νεάντερταλ χρονολογείται περίπου την ίδια εποχή. Συνεπώς το σπήλαιο του Γκόραμ μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα τελευταία προπύργια των Νεάντερταλ. Η περιοχή είχε αρκετά πλούσιο κυνήγι, κυρίως ελάφια, γεγονός που θα πρέπει να συνέβαλε στην επιβίωσή τους. Το σπήλαιο δε, θα πρέπει να ήταν γι’ αυτούς μια καλή κρυψώνα για ανάπαυση και προστασία από τα λιοντάρια, τις ύαινες και τους λύκους που υπήρχαν τότε στην περιοχή. μικρογραφία | Βραχογραφία στο Σπήλαιο Γκόραμ
Βραχογραφία
Τον Ιούλιο του 2012 στα τοιχώματα του σπηλαίου βρέθηκε ένα σκαλισμένο σχέδιο, που αποτελείται από 8 βαθιά χαραγμένες γραμμές που διασταυρώνονται κάθετα με δυο ομάδες τριών και δυο σύντομων λεπτών γραμμών, καλύπτοντας μια συνολική επιφάνεια 30cm2. Οι γραμμές έχουν βάθος 1-4 εκ. . Τα χαρακτικά πιστεύεται ότι είναι τουλάχιστον 39 χιλιάδες χρόνια παλιά, επειδή βρέθηκαν κάτω από ένα κλειστό στρώμα στο οποία ανακαλύφθηκαν 294 λίθινα εργαλεία της Μουστιαίας εποχής, που μας δίνουν ένα terminus ante quem για τη χρονολόγηση της βραχογραφίας.
Η βραχογραφία είναι εξαιρετικής σημασίας γιατί αντιπροσωπεύει το πρώτο ανακαλυφθέν δείγμα της διανοητικής εξέλιξης των ανθρώπων του Νεάντερταλ. Η χάραξη ή το ζωγράφισμα συμβόλων ή σχεδίων είναι ένα γνωσιακό επιπεδο για το οποίο ο Νεάντερταλ δεν θεωρείτο μέχρι τώρα ικανός από τους μελετητές.
Δοκιμές που έγιναν με εργαλεία αντίστοιχα των παλαιολιθικών, απέδειξαν ότι για να γίνουν αυτές οι γραμμές στον ασβεστόλιθο, πρέπει να περαστούν 54 φορές, κάτι που αποκλείει κάτι το τυχαίο και η επιμονή υποδηλώνει τη σημαντικότητα του εν λόγω σχεδίου από τη μεριά αυτού/αυτών που το έκαναν. και τη δυνατότητα των Νεάντερταλ για κάποιο είδος αφηρημένης σκέψης, κάτι το οποίο, οι επιστήμονες μέχρι πρόσφατα απέδιδαν αποκλειστικά και μόνο στον Χόμο Σάπιενς.
Το γεγονός ότι η χρονολόγηση της βραχογραφίας γίνεται βάσει έμμεσων στοιχείων οδήγησε κάποιους επιστήμονες να αμφισβητήσουν την απόδοσή της στους Νεάντερταλ. Διατυπώθηκε η άποψη ότι ίσως είναι μεταγενέστερη, της εποχής που πλέον είχαν φτάσει οι Χόμο Σάπιενς μέχρι το νοτιότερο άκρο της Ιβηρικής χερσονήσου, και καλύφθηκε από παλαιότερα διαταραγμένα στρώματα, που περιείχαν, εργαλεία των Νεάντερταλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπήλαια Κατηγορία:Προϊστορική Ευρώπη Κατηγορία:Παλαιολιθική περίοδος Κατηγορία:Γιβραλτάρ Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι
Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία
Η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία είναι χορωδία που ειδικεύεται στην Βυζαντινή μουσική. Ιδρύθηκε το 1977 από τον ιεροψάλτη και καθηγητή βυζαντινής μουσικής Λυκούργο Αγγελόπουλο  και έχει ως έδρα της την Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χορωδίες
Χρήστος Μωραΐτης
Ο Χρήστος Μωραΐτης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Αλμυρό και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910.
Τριαντάφυλλος Αργυρόπουλος
Ο Τριαντάφυλλος Αργυρόπουλος (1853 - 1929) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Χρήστος Μωραΐτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Τριαντάφυλλος Αργυρόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Αλμυρό και ήταν γιος του Δημητρίου Αργυρόπουλου. Αδέλφια του ήταν οι Αριστείδης, βουλευτής, Αχιλλέας, δήμαρχος Αλμυρού, και Μιλτιάδης, επιχειρηματίας. Υπήρξε πρόεδρος της κοινότητας Αλμυρού. Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Δεκεμβρίου 1915. Υπήρξε δήμαρχος Αλμυρού.
Απεβίωσε το 1929. Με την διαθήκη του διέθεσε σημαντικό χρηματικό ποσό για την ίδρυση γυμναστηρίου στον Αλμυρό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Η παρθένα σύζυγος
Η παρθένα σύζυγος (Ισπανικά: La esposa virgen) είναι τηλενουβέλα μεξικανικής παραγωγής του 2005. Βασισμένη στην ραδιονουβέλα Tormenta de pasiones ("Θυελλώδη πάθοι").
Πρωταγωνιστούν Αδέλα Νοριέγα, Χόρχε Σαλίνας και Σέρχιο Σεντέλ.
Υπόθεση
Λίγο πριν τον θάνατό του, ο Φρανσίσκο Ορτίζ παντρεύεται την Βιρχίνια και την ορίζει μοναδική κληρονόμο της περιουσίας του. Η Βρχίνια και ο μικρότερός της αδερφός Ντιέγο Σαν Φρανσίσκο ντε λος Αρενάλες για την κηδεία του συζύγου της, συνοδευόμενη από τον ανιψιό του συζύγου της, καπιτάν Φερνάντο Ορτίζ, ο οποίος περιφρονεί την Βιρχίνια πιστεύοντας πως δεν είναι τίποτα άλλο από μία προικοθήρας.
Ο μοναδικός άνθρωπος στην πόλη που την καλωσορίζει είναι ο δήμαρχος και γιατρός, Χοσέ Γουαδαλούπε Κρους, ένας τίμιος άντρας του οποίου η γυναίκα του Μπλάνκα, υποφέρει από μία ανίατη ασθένεια. Η Βιρχίνια μένει έκπληκτη όταν βρίσκει το ράντσο του συζύγου της σε άθλια κατάσταση αλλά δεν φαντάζεται ότι είναι απλά ένα σχέδιο που κατέστρωσε η μητέρα του Φερνάντο, Αουρέλια και ο επιστάτης του ράντσου Κριστόμπαλ για να της κλέψουν την κληρονομιά.
Η Αουρέλια περιφρονεί τη Βιρχίνια και θα προσπαθήσει να της κάνει τη ζωή της κόλαση, με απώτερο σκοπό να φύγει από το ράντσο και να χάσει τα δικαιώματά της σε αυτό. Σε περίπτωση που η Βιρχίνια αρνηθεί να φύγει, η Αουρέλια είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει ακόμα και βία. Το μίσος της φτάνει στο αποκορύφωμα όταν ανακαλύπτει ότι ο Φερνάντο έχει ερωτευτεί τρελά τη Βιρχίνια, αν και αυτή τον θεωρεί μονάχα φίλο.
Όταν η Βιρχίνια συναντάει τη Μπλάνκα, και μια μεγάλη φιλία ξεκινάει ανάμεσά τους. Ο Χοσέ Γουαδαλούπε από την άλλη θεωρεί ότι η γυναίκα του δεν γνωρίζει τη σχέση του με την Όλγα. Αλλά εκείνη το ξέρει. Ξέρει επίσης πόσο εγωίστρια γυναίκα είναι η ερωμένη του άντρα της. Και για αυτό φοβάται ότι ο άντρας της και η κόρη τους Μαρισόλ θα είναι πολύ δυστυχισμένοι αν εκείνος μετά το θάνατό της παντρευτεί την Όλγα.
Η μοίρα όμως θα τα φέρει αλλιώς. Η Βιρχίνια και ο Χοσέ Γουαδαλούπε ερωτεύονται τρελά, αλλά θα κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν αυτά τα συναισθήματα, μιας και κάτι τέτοιο θα σήμαινε προδοσία κατά της εμπιστοσύνης της Μπλάνκα. Μετά από ένα γάμο που σχεδόν δεν υπήρξε, η Βιρχίνια θα πρέπει να αντιμετωπίσει το μίσος και τη φιλοδοξία της Αουρέλια και του Κριστόμπαλ, ενώ ταυτόχρονα θα προσπαθήσει να ξεριζώσει απ' τη καρδιά της την μεγάλη αγάπη που την κατατρώει... την απαγορευμένη αγάπη της για τον Χοσέ Γουαδαλούπε.
Πολιτισμός της Γκολαζέκα
Ο Πολιτισμός της Γκολαζέκα βρισκόταν σε ακμή στην βόρεια Ιταλία την μετέπειτα Εποχή του Χαλκού και την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου (9ος αιώνας π.Χ. - 4ος αιώνας π.Χ.). Ο αρχαιολόγος Τζιοβάννι Μπατίστα Τζιάνι ξεκίνησε τις ανασκαφές στις αρχές του 19ου αιώνα στην ομώνυμη πόλη Γκολαζέκα στην Επαρχία του Βαρέζε στην Λομβαρδία, βρήκε 50 τάφους με κεραμικά και μεταλλικά αντικείμενα. Ο πολιτισμός ήταν διάσπαρτος σε μια έκταση 20.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων νότια από τις Άλπεις ανάμεσα στους ποταμούς Πάδο, Σέριο και Σεσία, νότια από τα Στενά των Άλπεων.
Αρχαιολογικές πηγές
Το όνομα του πολιτισμού της Γκολαζέκα προέρχεται τα πρώτα ευρήματα των ανασκαφών (1822) που ξεκίνησε ο ηγούμενος Τζιοβάννι Μπατίστα Τζιάνι (1788–1857). Τα ευρήματα προέρχονταν από την "μάχη του Τικινού" (218 π.Χ.) στην οποία ο Ρωμαίος στρατηγός Σκιπίων ο Αφρικανός συγκρούστηκε με τον Αννίβα, δεν φαίνεται ότι ήταν Ρωμαικά. Τα περισσότερα από τα ευρήματα δμοσιοποιήθηκαν από τον Τζιάνι (1824) αλλά εσφαλμένα τα ταυτοποίησε με Ρωμαικό πληθυσμό του 4ου αιώνα π.Χ. Ο ιδρυτής της Ευρωπαικής αρχαιολογίας Γκαμπριέλ Ντε Μορτιγιέ (1865) προσδιόρισε τα ευρήματα στα πρώτα χρόνια της Εποχής του Σιδήρου, σε κάποιον Κέλτικο πληθυσμό με έντονες επιδράσεις από τον Πολιτισμό Χάλστατ. Με παρέμβαση του τα ευρήματα μεταφέρθηκαν στο Εθνικό Μουσείο Αρχαιοτήτων της Γαλλίας που ήταν ο ίδιος Υπο-επιμελητής. Οι ανασκαφές συνεχίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, τις συνέχισε ο Αλεξάντρ Μπερτράν που ήταν επίσης Υπο-επιμελητής στο Εθνικό Μουσείο Αρχαιοτήτων της Γαλλίας (1873) με την βοήθεια Γάλλων, Γερμανών και Ιταλών αρχαιολόγων. Μετά την συνάντηση τους στο "Συνέδριο της Στοκχόλμης" (1874) μοίρασαν τον πολιτισμό της Γκολαζέκα σε 3 περιόδους (900 π.Χ. - 380 π.Χ.), έληξε όταν οι Γαλάτες έκαναν εισβολή στην Κοιλάδα του Πάδου (388 π.Χ.). Την περίοδο (2001-2003) ξεκίνησαν ανασκαφές στο Καντόνι του Τιτσίνο υπό την καθοδήγηση του Φιλίππο Μαρία Γάμπαρι, ανακάλυψαν την αρχαιότερη Νεκρόπολη στο Πεδεμόντιο που χρονολογείται γύρω στον 8ο αιώνα π.Χ. Η ανακάλυψη αυτή παραπέμπει στην εποχή που εμφανίστηκε το αρχαιότερο αστικό λατρευτικό κέντρο στο Πεδεμόντιο (670 π.Χ.). Οι 33 από τους 44 τάφους της ανασκαφής ήταν ακόμα άθικτοι, μετά από μια μακρά περίοδο αποκατάστασης τα ευρήματα δημοσιοποιήθηκαν (2009-2010). Οι περιοχές που σχετίζονται με τον πολιτισμό της Γκολαζέκα έχουν αναγνωριστεί στην δυτική Λομβαρδία, στο ανατολικό Πεδεμόντιο και στο καντόνι του Τιτσίνο σε μια περιοχή βόρεια από την κοιλάδα του Πάδου ανάμεσα στην περιοχή του ποταμού Σέριο στα ανατολικά και του του Σεσία στα δυτικά.
Ιστορία
Η περιοχή της Γκολαζέκα βρέθηκε σε ακμή επειδή την ευνοούσαν οι γεωγραφικές συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή ανάμεσα στυς Ετρούσκους και τον Πολιτισμό του Χάλστατ στην Αυστρία σχετικά με το εμπόριο άλατος. Με τις εμπορικές τους σχέσεις με τον Ελληνικό κόσμο μετέφεραν από την Ελλάδα λάδι, κρασί, Αττική κεραμική και θυμίαμα, από τα βόρεια μετέφεραν Κασσίτερο και μπρούτζο από την Βαλτική Θάλασσα. Ο Πολιτισμός της Γκολαζέκα θεωρείται μιά ευρύτερη επέκταση του Πολιτισμού των Τεφροδόχων στην Ευρώπη της Εποχής του Χαλκού. Τα πιο πλούσια ευρήματα της περιόδου Γκολαζέκα Β΄ βρέθηκαν στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. και στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ., διατηρήθηκαν μέχρι την εποχή που ξεκίνησαν οι Γαλατικές επιδρομές (4ος αιώνας π.Χ.), τελικά ενσωματώθηκαν στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Ο Πολιτισμός της Γκολαζέκα διαιρείται σε 3 φάσεις, ξεκίνησε από τον 9ο αιώνα π.Χ. μέχρι την εποχή που βρισκόταν σε ακμή ο Πολιτισμός Λα Τεν, τότε ξέσπασαν οι επιδρομές των Κελτών με τελικό αποτέλεσμα την κατάκτηση τους (388 π.Χ.). Τα πρώτα ευρήματα στην μετέπειτα Εποχή του Χαλκού (9ος αιώνας π.Χ.) δείχνουν έναν τοπικό πολιτισμό. Στον Πολιτισμό της Γκολαζέκα βλέπουμε ιστορικά την πιο εξελιγμένη προσαρμογή ξένων υλικών στο έδαφος της περιοχής. Οι πρώτες κατοικίες ήταν κυκλικές ξύλινες κατασκευές στις όχθες του ποταμού, είχαν πέτρινο υπόγειο γύρω από μια κυκλική εστία, το δάπεδο ήταν στρωμένο με βότσαλα ενωμένα με λάσπη. Η χρήση του τροχού ήταν γνωστή, αυτό φάνηκε από τις άμαξες που βρέθηκαν στον "Τάφο του Πολεμιστή". Οι χάντρες από Κεχριμπάρι και ο Οψιανός υποδηλώνουν το εμπόριο των Γκολαζέκα με μακρινές περιοχές. Από τον 7ο αιώνα π.Χ. οι τάφοι περιείχαν υλικά που χρησιμοποιούσαν τόσο οι Ετρούσκοι όσο και οι Έλληνες. Πολλά ζώα είχαν εξημερωθεί όπως πρόβατα, κατσίκια, βοοειδή και άλογα, καλλιεργήθηκαν όσπρια και φρούτα. Οι παλιότερες τοποθεσίες του Πολιτισμού της Γκολαζέκα υποδηλώνουν ότι τον 6ο αιώνα π.Χ. υπήρχε μια αυτονομία, από τον 5ο αιώνα π.Χ. δημιουργήθηκαν νέες εγκαταστάσεις στις πεδιάδες τους. Οι γραφικοί χαρακτήρες γνωστοί ως "Λεποντικό Αλφάβητο" σε κεραμικά ή σε λίθο υποδηλώνουν την Κέλτικη "Λεποντική γλώσσα".
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Νότια Ευρώπη Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Ιταλία Κατηγορία:Πολιτισμός της Γκολαζέκα
Κάρολ Χίλερ
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7b/Hiller_Karol%2C_Kompozycja_ze_spiral%C4%85%2C_1928.jpg/150px-Hiller_Karol%2C_Kompozycja_ze_spiral%C4%85%2C_1928.jpg|μικρογραφία|374x374εσ| Σύνθεση με σπείρα, 1928 Ο Κάρολ Χίλερ (Karol Hiller) (6 Δεκεμβρίου 1891, Λοτζ - Δεκέμβριος 1939) ήταν Πολωνός ζωγράφος. Ήταν ένας από τους κύριους εκπροσώπους του πολωνικού κονστρουκτιβιστικού κινήματος τη δεκαετία του 1920.
Βιογραφία
Ο Χίλερ σπούδασε Χημεία στο Ντάρμσταντ και Πολιτικός Μηχανικός στη Βαρσοβία έως ότου κλήθηκε στο στρατό το 1916. Μετά τον πόλεμο κατέληξε στο Κίεβο, όπου σπούδασε τέχνη στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Το 1921 επέστρεψε στο Λοτζ όπου συνίδρυσε την Ένωση Εικαστικών Καλλιτεχνών. Από το 1930 έως το 1938 συμμετείχε σε μια σειρά εκθέσεων στο Λοτζ και στη Βαρσοβία, που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Τέχνης Προπαγάνδας. Στη δεκαετία του 1930 εγκατέλειψε την επίπεδη κονστρουκτιβιστική γεωμετρία και δημιούργησε πιο αφηρημένες συνθέσεις με βιολογικές φόρμες. Τον Δεκέμβριο του 1939 εκτελέστηκε από την Γκεστάπο σε ένα δάσος κοντά στο Λούτσμιες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί πολίτες που σκοτώθηκαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Ιωάννης Τσίρος
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από τον Αλμυρό. Εξελέγη βουλευτής Αλμυρού στις εκλογές του 1923.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αλμυρού
Μαρία της Ουγγαρίας
Η Μαρία, ουγγρ. Anjou Mária (1371 - 17 Μαΐου 1395) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν βασίλισσα της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βοημίας & Γερμανίας. Ο σύζυγός της Σιγισμούνδος έγινε έτσι βασιλιάς και της Ουγγαρίας.
Η Μαρία στέφθηκε «βασιλιάς» της Ουγγαρίας στις 17 Σεπτεμβρίου 1382, επτά ημέρες μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου του Μεγάλου. Η μητέρα της, που ανέλαβε την αντιβασιλεία, απάλλαξε τους Πολωνούς ευγενείς από τον όρκο πίστης τους στη Μαρία υπέρ της μικρότερης αδερφής της Γιαντβίγκα, στις αρχές του 1383. Η ιδέα μιας γυναίκας μονάρχη παρέμενε μη δημοφιλής μεταξύ των Ούγγρων ευγενών, η πλειοψηφία των οποίων θεωρούσε νόμιμο βασιλιά τον μακρινό ξάδερφό της Κάρολο Γ' της Νάπολης. Για να ενισχύσει τη θέση της Μαρίας η βασιλομήτωρ ήθελε να παντρευτεί τον Λουδοβίκο, μικρότερο αδερφό του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ο αρραβώνας τους ανακοινώθηκε τον Μάιο του 1385.
Ο Κάρολος Γ' της Νάπολης αποβιβάστηκε στη Δαλματία τον Σεπτέμβριο του 1385. Ο Σιγισμούνδος του Λουξεμβούργου εισέβαλε στην Άνω Ουγγαρία (σημερινή Σλοβακία), αναγκάζοντας τη βασιλομήτωρ να του δώσει να παντρευτεί τη Μαρία τον Οκτώβριο. Ωστόσο δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν τον Κάρολο να εισέλθει στη Βούδα. Αφού η Μαρία αποκήρυξε τον θρόνο, ο Κάρολος στέφθηκε βασιλιάς στις 31 Δεκεμβρίου 1385, αλλά δολοφονήθηκε με παρότρυνση της μητέρας της Μαρίας τον Φεβρουάριο του 1386. Η Μαρία αποκαταστάθηκε στον θρόνο αλλά οι υποστηρικτές του δολοφονημένου βασιλιά αιχμαλώτισαν την ίδια και τη μητέρα της στις 25 Ιουλίου. Η Βασίλισσα Ελισάβετ δολοφονήθηκε τον Ιανουάριο του 1387, αλλά η Μαρία απελευθερώθηκε στις 4 Ιουνίου 1387. Η Μαρία παρέμεινε επίσημα συγκυβερνήτης με τον Σιγισμούνδο, που εν τω μεταξύ είχε στεφθεί βασιλιάς, αλλά η επιρροή της στην κυβέρνηση ήταν ελάχιστη. Αυτή και ο πρόωρα γεννημένος γιος της πέθαναν όταν έπεσαν από το άλογό της κατά τη διάρκεια ενός κυνηγετικού ταξιδιού.
Παιδική ηλικία (1371–1382)
Η Μαρία γεννήθηκε το δεύτερο εξάμηνο του 1371 από τον Λουδοβίκο τον Μέγα, βασιλιά της Ουγγαρίας και της Πολωνίας, και τη δεύτερη σύζυγό του Ελισάβετ της Βοσνίας. Ήταν η δεύτερη κόρη των γονιών της. Ήταν άτεκνοι για πάνω από μια δεκαετία πριν γεννηθεί η μεγαλύτερη αδερφή της Mαρίας Αικατερίνη, το 1370. Η Mαρία και η Αικατερίνη απέκτησαν άλλη μια αδελφή, τη Γιαντβίγκα, το 1374.
Δεδομένου ότι ο Λουδοβίκος δεν είχε γιους η προσδοκία ότι θα κληροδοτούσε την Ουγγαρία, την Πολωνία, και τις αξιώσεις του για το Βασίλειο της Νάπολης και την Προβηγκία στις κόρες του, τις έκαναν περιζήτητες νύφες για τα μέλη των ευρωπαϊκών βασιλικών οικογενειών. Πριν από τα πρώτα γενέθλια της Μαρίας, ο πατέρας της έδωσε μια υπόσχεση στον Κάρολο Δ', Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ότι η Μαρία θα παντρευόταν τον δεύτερο γιο του, Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου. Ο Λουδοβίκος επικύρωσε την υπόσχεσή του με μια πράξη τον Ιούνιο του 1373. Η Μαρία και ο Σιγισμούνδος είχαν στενή συγγένεια, επειδή η γιαγιά της από τον πατέρα της Ελισάβετ της Πολωνίας ήταν αδελφή του προπάππου του, Καζίμιρ Γ΄ της Πολωνίας. Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΑ΄ εξέδωσε την απαραίτητη απαλλαγή για τον γάμο τους στις 6 Δεκεμβρίου 1374. Οι κορυφαίοι Ούγγροι και Πολωνοί άρχοντες επικύρωσαν την υπόσχεση του Λουδοβίκου για τον γάμο της Μαρίας και του Σιγισμούνδου στις 14 Απριλίου 1375. Η μεγαλύτερη αδερφή της Μαρίας Αικατερίνη, που είχε αρραβωνιαστεί τον Λουδοβίκο της Γαλλίας, πέθανε στα τέλη του 1378. Ο Λουδοβίκος ο Μέγας επιβεβαίωσε την προηγούμενη υπόσχεσή του για τον γάμο της Μαρίας και του Σιγισμούνδου προς τον αδερφό του Σιγισμούνδου Βεντσεσλάβο, Βασιλιά της Γερμανίας,, στο Ζόλιομ (σήμερα Zβόλεν της Σλοβακίας) το 1379. Ο Λουδοβίκος και ο Βεντσεσλάβος συμφώνησαν επίσης ότι θα αναγνώριζαν τον Ουρβανό ΣΤ΄ ως νόμιμο πάπα εναντίον του Κλήμη Ζ΄. Η Μαίρη αρραβωνιάστηκε επίσημα τον Σιγισμούνδο στο Νάγκισομπατ (σήμερα Τρνάβα της Σλοβακίας) την ίδια χρονιά. Ο Σιγισμούνδος, που εν τω μεταξύ είχε γίνει Μαργράβος του Βρανδεμβούργου, ήρθε στην Ουγγαρία.
Ο Λουδοβίκος κάλεσε τους Πολωνούς ιεράρχες και άρχοντες στην Κάσα (σήμερα Κόσιτσε της Σλοβακίας) τον Σεπτέμβριο του 1379, πείθοντάς τους να αναγνωρίσουν το δικαίωμα της Μαρίας να τον διαδεχθεί στην Πολωνία. Ο σύγχρονός του Γιαν του Τσάρνκουφ, που ήταν προκατειλημμένος εναντίον του Λουδοβίκου, κατέγραψε ότι οι Πολωνοί υποχώρησαν στην απαίτηση του μονάρχη μόνο όταν τους εμπόδισε να φύγουν από την πόλη κλείνοντας τις πύλες της.. Σε μια συνάντηση με τον Λεοπόλδο Γ', Δούκα της Αυστρίας στις αρχές του 1380 ο Λουδοβίκος άφησε να εννοηθεί έντονα ότι θα κληροδοτούσε την Ουγγαρία στη μικρότερη κόρη του Γιαντβίγκα, που είχε αρραβωνιαστεί τον γιο του Λεοπόλδου Γ' Γουλιέλμο. Μετά από απαίτηση του Λουδοβίκου μια αντιπροσωπεία των Πολωνών ευγενών απέτισε πάλι φόρο τιμής στον Σιγισμούνδο και τη Μαρία στις 25 Ιουλίου 1382. Σύμφωνα με τον ιστορικό Οσκαρ Χάλετσκι ο Λουδοβίκος ήθελε να μοιράσει τα βασίλειά του στις δύο κόρες του, αλλά ο Παλ Ενγκελ και ο Κλοντ Μισώ γράφουν ότι ο άρρωστος βασιλιάς ήθελε να κληροδοτήσει τόσο την Ουγγαρία όσο και την Πολωνία στη Mαρία και τον Σιγισμούνδο.
Πρώτα χρόνια (1382–1384)
Ο Λουδοβίκος ο Μέγας πέθανε στις 10 Σεπτεμβρίου 1382. Ο Καρδινάλιος Δημήτριος, Αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ, έστεψε τη Μαρία «βασιλιά» με το Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας στο Σέκεσφεχερβαρ στις 17 Σεπτεμβρίου, μια ημέρα μετά την ταφή του πατέρα της. Ο τίτλος της Μαρίας και η γρήγορη στέψη της απουσία του αρραβωνιαστικού της Σιγισμούνδου δείχνουν ότι η μητέρα της και οι υποστηρικτές της ήθελαν να τονίσουν τo ρόλο της Μαρίας ως μονάρχη και να αναβάλουν ή ακόμα και να εμποδίσουν τη στέψη του Σιγισμούνδου.
Την αντιβασιλεία ανέλαβε η βασιλομήτωρ Ελισάβετ. Ο Παλατίνος (Πρωθυπουργός) Νίκολας Γκαράι και ο Καρδινάλιος Δημήτριος έγιναν οι κύριοι σύμβουλοί της. Οι περισσότεροι βαρόνοι του Λουδοβίκου διατήρησαν τα αξιώματά τους. Η βασιλομήτωρ απέλυσε μόνο τον Γεώργιο Τσούνταρ και τον αδελφό του Πέτρο, βοεβόδα της Ρουθηνίας.Σύμφωνα με τον ιστορικό του 15ου αιώνα Γιαν Ντουούγκος οι αδελφοί Τσούνταρ παρέδωσαν οχυρά στους Λιθουανούς, που τους είχαν «δωροδοκήσει βαριά». them. Η βασιλομήτωρ Ελισάβετ φυλάκισε τον Πέτρο Τσούνταρ την 1η Νοεμβρίου. Στα έγγραφά της αναφέρεται μόνο ότι «ήταν προφανώς άπιστος» χωρίς να διευκρινίζονται οι λόγοι της σύλληψής του.
Όλοι τα βασιλικά έγγραφα που εκδόθηκαν κατά τους πρώτους έξι μήνες της βασιλείας της Μαρίας τόνιζαν ότι είχε κληρονομήσει νόμιμα το στέμμα του πατέρα της. Ωστόσο οι περισσότεροι Ούγγροι ευγενείς ήταν σθεναρά αντίθετοι με την ίδια την ιδέα μιας γυναίκας μονάρχη.Θεωρούσαν τον Κάρολο Γ' της Νάπολης νόμιμο διάδοχο του Λουδοβίκου του Μεγάλου, επειδή ο Κάρολος ήταν ο τελευταίος άρρεν απόγονος του Οίκου των Καπετιδών-Ανζού. Ο Κάρολος δεν μπορούσε να διεκδικήσει ανοιχτά την Ουγγαρία, επειδή ο αντίπαλός του για το Βασίλειο της Νάπολης Λουδοβίκος Α', Δούκας του Ανζού – που ήταν θείος του Κάρολου ΣΤ΄ της Γαλλίας – είχε εισβάλει στη Νότια Ιταλία το προηγούμενο έτος.
Ευγενείς από τη Μείζωνα Πολωνία προσφέρθηκαν να αποτίσουν φόρο τιμής είτε στη Mαρία είτε στη Γιαντβίγκα σε μια συνάντηση στο Ραντόμσκο στις 25 Νοεμβρίου, αλλά όρισαν ότι η βασίλισσα και ο σύζυγός της έπρεπε να ζήσουν στην Πολωνία.[28] Η συνέλευση των ευγενών της Ελάσσονος Πολωνίας ενέκρινε παρόμοιο ψήφισμα στη Βίσλιτσα στις 12 Δεκεμβρίου. Στην τελευταία περίπτωση, ανταποκρινόμενοι στην απαίτηση της Βασίλισσας Ελισάβετ, οι ευγενείς υποσχέθηκαν επίσης ότι δεν θα αποτίσουν φόρο τιμής σε κανέναν άλλο εκτός από τη Μαρία ή τη Γιαντβίγκα. Ο αρραβωνιαστικός της Μαρίας Σιγισμούνδο, που είχε μείνει στην Πολωνία, επέστρεψε στην Ουγγαρία. Ο Μπότζαντα, Αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο, η οικογένεια Νάουεντς και οι σύμμαχοί τους στη Μείζωνα Πολωνία υποστήριζαν ένα γηγενή πρίγκιπα, τον Σιεμόβιτ Δ΄ της Μαζοβίας. Για να αποφύγει έναν εμφύλιο πόλεμο η Βασίλισσα Ελισάβετ έστειλε απεσταλμένους στην επόμενη συνέλευση των Πολωνών ευγενών, που συνήλθε στο Σιέρατς στα τέλη Φεβρουαρίου 1383. Οι απεσταλμένοι της απάλλαξαν τους Πολωνούς από τον όρκο πίστης τους του 1382 στη Μαρία στις 28 Μαρτίου, ανακοινώνοντας ότι η βασιλομήτωρα θα έστελνε τη μικρότερη κόρη της Γιαντβίγκα στην Πολωνία. Ο Ιωάννης της Πάλισνα, ηγούμενος της Μονής της Βράνας, εξεγέρθηκε ανοιχτά ενάντια στην κυριαρχία της Μαρίας και της μητέρας της την άνοιξη του 1383. Οι βασίλισσες έκαναν τον Στέφανο Λάκφι Μπαν της Κροατίας. Ο βασιλικός στρατός εισέβαλε στην Κροατία και πολιόρκησε τη Βράνα, αναγκάζοντας τον Ιωάννη της Πάλισνα να καταφύγει στη Βοσνία. Οι υπερασπιστές της Βράνας παραδόθηκαν στη Μαρία, που ήταν παρούσα κατά την πολιορκία μαζί με τη μητέρα της, στις 4 Νοεμβρίου.[31] Για να ενισχύσει τη θέση της Μαρίας εναντίον του Καρόλου της Νάπολης η Βασίλισσα Ελισάβετ έστειλε απεσταλμένους της στη Γαλλία και άρχισε τις διαπραγματεύσεις για τον γάμο της Μαρίας με τον μικρότερο αδερφό του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας Λουδοβίκο, που είχε αρραβωνιαστεί κάποτε την αδελφή της Μαρίας Αικατερίνης. Η Μαρία και η βασιλομήτωρ έφυγαν από την Κροατία και τη Σλαβονία μόνο στις αρχές του επόμενου έτους. Η Βασίλισσα Ελισάβετ αντικατέστησε τον Στέφανο Λάκφι με τον Τόμας Σέντγκεργκι, που έλαβε δρακόντεια μέτρα για να βάλει τέλος σε μια συνωμοσία εναντίον των βασίλισσων στο Ζάνταρ τον Μάιο του 1384.
Αν και η τελευταία Δίαιτα πραγματοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1350, οι βασίλισσες συγκαλούσαν δίαιτες για να αντιμετωπίσουν τα παράπονα των ευγενών. Η Μαρία στις 22 Ιουνίου 1384 επικύρωσε τα διατάγματα του πατέρα της του 1351 που συνόψιζαν τα προνόμια των ευγενών. Οι διαπραγματεύσεις για τον γάμο της Μαρίας στη Γαλλία προκάλεσαν νέα ρήξη στους Ούγγρους ευγενείς, επειδή οι Λάκφι, ο Νίκολας Ζάμπο και ο Νίκολας Σέτσι και άλλοι ανώτατοι αξιωματικοί, που είχαν διοριστεί επί της βασιλείας του Λουδοβίκου του Μεγάλου, συνέχισαν να υποστηρίζουν τον αρραβωνιαστικό της Μαρίας Σιγισμούνδο, σύμφωνα με με τη διαθήκη του Λουδοβίκου του Μεγάλου. Η βασιλομήτωρ τους αντικατέστησε με τους υποστηρικτές του Νίκολας Γκάραϊ τον Αύγουστο του 1384. Οι ιεράρχες ήταν επίσης αντίθετοι με τον γάμο στη Γαλλία, επειδή οι Γάλλοι υποστήριζαν τον Κλήμη Ζ΄, που ο ουγγρικός κλήρος θεωρούσε αντίπαπα. Η αδερφή της Μαρίας Γιαντβίγκα πήγε στην Πολωνία όπου στέφθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1384. Ο καρδινάλιος Δημήτριος, που την είχε συνοδεύσει στην Πολωνία, απουσίαζε από την αυλή των βασιλισσών μέχρι την επιστροφή του στην Ουγγαρία και η βασιλική κυβέρνηση δεν μπορούσε να λειτουργήσει σωστά κατά τη διάρκεια της απουσίας του, επειδή ήταν ο φύλακας της βασιλικής σφραγίδας.
Η απειλή της Νάπολης (1384–1385)
Ο Λουδοβίκος Α' του Ανζού πέθανε στις 10 Σεπτεμβρίου 1384, επιτρέποντας στον αντίπαλό του, Κάρολο Γ' της Νάπολης, να σταθεροποιήσει την κυριαρχία του στη Νότια Ιταλία κατά τους επόμενους μήνες.Η εδραίωση της θέσης του Καρόλου Γ' στη Νάπολη συνέβαλε επίσης στη συγκρότηση ενός κόμματος ευγενών που υποστήριξε τις αξιώσεις του για την Ουγγαρία. Ο Ιβαν Χόρβατ, Μπαν της Μάτσβα, και ο αδερφός του Παλ, Επίσκοπος του Ζάγκρεμπ, ήταν οι ηγετικές φυσιογνωμίες του κινήματός τους. Ο Σιγισμούνδος του Λουξεμβούργου προσπάθησε να πείσει τη βασιλομήτωρα να συναινέσει για τον γάμο του με τη Μαρία, αλλά εκείνη αρνήθηκε, και μετά από αυτόέφυγε από την Ουγγαρία στις αρχές του 1385.
Οι βασίλισσες και οι υποστηρικτές τους ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους της αντιπολίτευσης, αλλά δεν επετεύχθη συμφιλίωση στη συνάντησή τους στην Πόζεγκα την άνοιξη του 1385. Μετά την άφιξη μιας γαλλικής αντιπροσωπείας στην Ουγγαρία τον Μάιο του 1385 η Μαρία αρραβωνιάστηκε τον Λουδοβίκο της Γαλλίας, που στη συνέχεια υπέγραψε τις επιστολές του ως «Λουδοβίκο της Γαλλίας, βασιλιάς της Ουγγαρίας», σύμφωνα με τον Ζαν Φρουασάρ. Τον ίδιο μήνα η βασιλομήτωρ απέλυσε τον Στέφανο Λάκφι, κατηγορώντας τον για εσχάτη προδοσία. Έστειλε επίσης επιστολές στο Ζάγκρεμπ και σε άλλα μέρη του βασιλείου, απαγορεύοντας στους ντόπιους κατοίκους να υποστηρίξουν τον Λάκφι, τον Νίκολας Σέτσι, τον επίσκοπο Παλ Χόρβατ και τους συγγενείς τους. Ο Ιβαν και ο Παλ Χόρβατ και οι σύμμαχοί τους πρόσφεραν επίσημα το στέμμα στον Κάρολο Γ' της Νάπολης και τον προσκάλεσαν στην Ουγγαρία τον Αύγουστο. Τον ίδιο μήνα η Μαρία επικύρωσε την απόκτηση του Κότορ στη Δαλματία από τον Τβρτκο Α΄ της Βοσνίας. Ο Σιγισμούνδος εισέβαλε στην Άνω Ουγγαρία, συνοδευόμενος από τους ξαδέρφους του, Ιάκωβο και Προκόπιο της Μοραβίας, και κατέλαβε την κομητεία Πόζονι. Η βασιλομήτωρ αντικατέστησε τον Νίκολας Γκάραϊ με τον Νίκολας Σέτσι και έκανε τον Στέφανο Λάκφι βοεβόδα της Τρανσυλβανίας και τον Νίκολας Ζάμπο κύριο του θησαυροφυλακίου.
Ο Κάρολος Γ' της Νάπολης αποβιβάστηκε στο Σένι της Δαλματίας τον Σεπτέμβριο του 1385 και βάδισε προς το Ζάγκρεμπ. Ο Σιγισμούνδος του Λουξεμβούργου ήρθε στη Βούδα και έπεισε τη βασιλομήτωρα να δώσει τη συγκατάθεσή της για τον γάμο του με τη Μαρία. Ο γάμος έγινε στη Βούδα τον Οκτώβριο, αλλά ο Σιγισμούνδος δεν στέφθηκε βασιλιάς και δεν έλαβε καμία κυβερνητική αρμοδιότητα. Η βασιλομήτωρ συγκάλεσε μια νέα δίαιτα και η Μαρία επιβεβαίωσε τις ελευθερίες των ευγενών, αλλά η εξουσία των βασιλισσών παρέμεινε αντιδημοφιλής. Ο Σιγισμούνδος άφησε τη Βούδα και παραχώρησε τα εδάφη δυτικά του ποταμού Βαγκ στα ξαδέλφια του από τη Μοραβία. Ο Κάρολος της Νάπολης είχε φύγει εν τω μεταξύ από το Ζάγκρεμπ, δηλώνοντας ότι ήθελε να αποκαταστήσει την ειρήνη και τη δημόσια τάξη στην Ουγγαρία.
Αποκατάσταση και αιχμαλωσία (1386–1387)
Η Μαρία αποκαταστάθηκε στον θρόνο, με τη μητέρα της να κυβερνά στο όνομά της. Η βασιλομήτωρ ενημέρωσε τους πολίτες του Κιόσεγκ ήδη στις 14 Φεβρουαρίου ότι «η Βασίλισσα Μαρία είχε ανακτήσει το Ιερό Στέμμα». Ωστόσο οι αδελφοί Χόρβατ εξεγέρθηκαν ανοιχτά υπέρ του δολοφονημένου γιου του βασιλιά, Λαδίσλαου της Νάπολης. Ο σύζυγος της Mαρίας Σιγισμούνδος και ο αδελφός του Βεντσέσλαος εισέβαλαν στην Άνω Ουγγαρία τον Απρίλιο. Μετά από εβδομάδες διαπραγματεύσεων οι βασίλισσες αναγνώρισαν τη θέση του Σιγισμούνδου ως συζύγου με μια συνθήκη που υπογράφηκε στο Γκιέρ στις αρχές Μαΐου. Επικύρωσαν επίσης την παραχώρηση από τον Σιγισμούνδο των εδαφών δυτικά του Βαγκ στον Ιάκωβο και τον Προκόπιο της Μοραβίας. Μετά την υπογραφή της συνθήκης οι βασίλισσες επέστρεψαν στη Βούδα και ο Σιγισμούνδος πήγε στη Βοημία, υποδηλώνοντας ότι ήταν δυσαρεστημένος με τη συνθήκη. Η βασίλισσα Ελισάβετ, η οποία σύμφωνα με τον ιστορικό του 15ου αιώνα Ιωάννη του Τούροτς «οδηγήθηκε από την ανοησία», αποφάσισε να επισκεφθεί τις νότιες κομητείες του βασιλείου που ελέγχονταν από υποστηρικτές του Λαδίσλαου της Νάπολης. Η βασιλομήτωρ και η Μαρία ξεκίνησαν για το Τζάκοβο, συνοδευόμενες από τον Νίκολας Γκάραϊ και έναν ακόλουθο γύρω στις 15 Ιουλίου. Ωστόσο ο Ιβαν Χόρβατ, ο Ιβαν της Πάλινα και οι ακόλουθοί τους έστησαν ενέδρα και επιτέθηκαν στις βασίλισσες και τη συνοδεία τους στο Γκόριανι στις 25 Ιουλίου. Η μικρή ακολουθία των βασιλισσών πολέμησε τους επιτιθέμενους, αλλά όλα τα μέλη της σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Ο Μπλες Φόργκας και ο Νίκολας Γκάραϊ αποκεφαλίστηκαν και τα κεφάλια τους ρίχτηκαν στην άμαξα των βασιλισσών. Η Ελισάβετ ανέλαβε όλη την ευθύνη για την εξέγερση και παρακάλεσε τους επιτιθέμενους να σώσουν τη ζωή της κόρης της, σύμφωνα με την αφήγηση του Ιωάννη του Τούροτς. Η Μαρία και η μητέρα της φυλακίστηκαν. Κρατήθηκαν αιχμάλωτες στο Κάστρο Γκόμνετς, φρούριο της Επισκοπής του Ζάγκρεμπ. Κατά την απουσία των βασιλισσών οι βαρόνοι του βασιλείου συγκαλούσαν τακτικά μια δίαιτα. Για τη Βασίλισσα Μαρία υποσχέθηκαν γενική χάρη, αλλά οι Χόρβατ αρνήθηκαν να υπακούσουν. Οι δύο βασίλισσες σύρθηκαν στην Κρούπα και από εκεί στο Κάστρο του Νόβιγκραντ στην ακτή της Αδριατικής. Οι βαρόνοι ή η Δίαιτα εξέλεξαν τον Στέφανο Λάκφι παλατίνο και έκαναν αντιβασιλέα τον Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου. Οι πιστοί του Ιβαν Χόρβατ στραγγάλισαν τη βασίλισσα Ελισάβετ παρουσία της Μαρίας στις αρχές Ιανουαρίου. Τον ίδιο μήνα ο Σιγισμούνδος εισέβαλε στη Σλαβονία, αλλά δεν μπόρεσε να νικήσει τους επαναστάτες.
Εκμεταλλευόμενα την αναρχία στην Ουγγαρία τα Πολωνικά στρατεύματα εισέβαλαν στη Λοδομερία και το Χάλιτς τον Φεβρουάριο. Μόνο ο Βλαντίσλαφ Β΄ του Οπόλε, που διεκδίκησε τα δύο βασίλεια για τον εαυτό του, διαμαρτυρήθηκε για τη δράση τους. Ο Σιγισμούνδος στέφθηκε βασιλιάς στις 31 Μαρτίου καθώς αποφασίστηκε ότι το βασίλειο δεν θα μπορούσε πλέον να είναι χωρίς μάχιμο ηγεμόνα. Ένας από τους υποστηρικτές του, ο Ιβάν του Κρκ, πολιόρκησε το Κάστρο του Νόβιγκραντ με τη βοήθεια ενός βενετσιάνικου στόλου, που ήταν υπό τη διοίκηση του Τζιοβάνι Μπαρμπαρίγκο. Κατέλαβαν το κάστρο στις 4 Ιουνίου 1387 και απελευθέρωσαν τη Μαρία, που, ιδιαίτερα ευγνώμων στον Μπαρμπαρίγκο, τον ανακήρυξε ιππότη και του χορήγησε ετήσιο εισόδημα 600 χρυσών φλωρινών.
Συμβασίλισσα του συζύγου της (1387–1395)
Η Μαρία συνάντησε τον σύζυγό της στο Ζάγκρεμπ στις 4 Ιουλίου. Παρέμεινε επίσημα συγκυβερνήτης του Σιγισμούνδου μέχρι το τέλος της ζωής της, αλλά η επιρροή της στην κυβέρνηση ήταν ελάχιστη. Οι παραχωρήσεις γης του Σιγισμούνδου επικυρώνονταν πάντα με τη μεγάλη σφραγίδα της ίδιας της Μαρίας κατά το πρώτο έτους της κοινής τους διακυβέρνησης, αλλά στη συνέχεια οι δικαιούχοι σπάνια αναζητούσαν την επικύρωσή της. Οι βασιλικοί κατάλογοι μέτρησαν τα χρόνια της βασιλείας της όχι από την ανάρρησή της, αλλά από τη στέψη του συζύγου της. Παρ 'όλα αυτά η Μαρία έπεισε τον σύζυγό της να διαμελίσει τον Ιβαν Χόρβατ που συνελήφθη τον Ιούλιο του 1394, αν και ο Σιγισμούνδος ήταν πρόθυμος να του χαρίσει τη ζωή.
Η Μαρία ήταν έγκυος όταν αποφάσισε να βγει μόνη της για κυνήγι σε ένα δάσος της Βούδας στις 17 Μαΐου 1395. Το άλογό της σκόνταψε, την πέταξε και προσγειώθηκε πάνω της. Το τραύμα προκάλεσε τοκετό και γέννησε πρόωρα ένα γιο. Η βασίλισσα υπέκυψε στα θανάσιμα τραύματα, όντας μακριά από κάθε είδους βοήθεια, όπως και ο γιος της. Τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Βάραντ (τώρα Οράντεα της Ρουμανίας). Η αδερφή της Γιαντβίγκα διεκδίκησε το στέμμα, αλλά ο Σιγισμούνδος το διατήρησε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Ουγγαρίας Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Βρανδεμβούργου
Λούκα (ταινία)
Το Λούκα (πρωτότυπος τίτλος: Luca) είναι μια αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων του 2021, με εταιρεία παραγωγής την Pixar Animation Studios και διανομή από την Walt Disney Studios Motion Pictures. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Ενρίκο Καζαρόζα (το ντεμπούτο του σε ταινίες μεγάλου μήκους), σε παραγωγή Αντρέα Γουόρεν. Οι Τζες Άντριουζ και Μάικ Τζόουνς έκαναν το σενάριο της ταινίας βασισμένοι σε μια ιστορία που δημιούργησαν ο Καζαρόζα, Άντριουζ και ο Σάιμον Στέφερσον. Πρωταγωνιστούν οι φωνές των Τζέικομπ Τρέμπλεϊ και Τζακ Ντίλαν Γκρέιζερ, ενώ οι Έμμα Μπέρμαν, Σαβέριο Ραϊμόντο, Μάρκο Μπαρικέλλι, Μάγια Ρούντολφ, Τζιμ Γκάφιγκαν, Πίτερ Σον, Λορέντσο Κρίσκι, Μαρίνα Μασσιρόνι και Σάντυ Μάρτιν σε δευτερεύοντες ρόλους. Με φόντο την Ιταλική Ριβιέρα, η ταινία επικεντρώνεται στον Λούκα Παγκούρο, ένα νεαρό θαλάσσιο τέρας που έχει την ικανότητα να παίρνει ανθρώπινη μορφή όταν βρίσκεται στη στεριά. Ο Λούκα εξερευνά την πόλη Πορτορόσσο με τους νέους καλύτερους του φίλους του, Αλμπέρτο Σκορφάνο και Τζούλια Μαρκοβάλντο, σε μία καλοκαιρινή περιπέτεια που θα του αλλάξει την ζωή.