cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1966-1967
Το πρωτάθλημα μπάσκετ της περιόδου 1966–67, ήταν το τέταρτο από την καθιέρωση της Α' Εθνικής. Συμμετείχαν δώδεκα σωματεία, επτά από την Αττική και πέντε από τη Θεσσαλονίκη, και αγωνίστηκαν σε δύο γύρους. Ο πρώτος γύρος ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου του 1967 και ολοκληρώθηκε στις 22 Μαρτίου. Ο δεύτερος ξεκίνησε 21 Μαΐου και ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουλίου με την ανάδειξη του Παναθηναϊκού ως το νέο πρωταθλητή Ελλάδας, που έσπασε έτσι την τετραετή κυριαρχία της ΑΕΚ. Ο Παναθηναϊκός επικράτησε και στους δύο αγώνες επί της μεγάλης αντιπάλου του με 66-62 και 58-54, ενώ γνώρισε τη μοναδική του ήττα από το Παγκράτι με 67-71, ένα αποτέλεσμα που θεωρήθηκε μεγάλη έκπληξη. Υποβιβάστηκαν ο Ηρακλής και η ΧΑΝ Νίκαιας.
Πρωταθλητής: Παναθηναϊκός
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1966 1967 Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1966 1967
Απόλλων Πόντου
Η Απόλλων Πόντου Π.Α.Ε.  είναι ελληνική ποδοσφαιρική ανώνυμη εταιρεία η οποία εδρεύει στην Καλαμαριά. Ιδρύθηκε στις 2 Αυγούστου 2017 και τα χρώματα της είναι το κόκκινο και το μαύρο.
Αγωνίζεται στο δεύτερο τη τάξει επαγγελματικό πρωτάθλημα της Super League 2 υπό την επίσημη επωνυμία «Μορφωτικός Γυμναστικός Σύλλογος Καλαμαριάς “ο Απόλλων” Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία» και με τον διακριτικό τίτλο «Απόλλων Πόντου Π.Α.Ε.». Χρησιμοποιεί ως αγωνιστική έδρα το Δημοτικό Στάδιο Πολυκάστρου, το οποίο έχει χωρητικότητα 1.500 θέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2017
Ζώο
Τα ζώα είναι πολυκύτταροι ευκαρυωτικοί οργανισμοί οι οποίοι σχηματίζουν ιδιαίτερο βασίλειο με την επιστημονική ονομασία Animalia. Κατά κανόνα τα περισσότερα ζώα είναι ετερότροφα, αναπνέουν οξυγόνο, μπορούν να κινούνται, αναπαράγονται εγγενώς και κατά την πρώιμη εμβρυϊκή ανάπτυξή τους σχηματίζουν μία κοίλη σφαίρα κυττάρων, το βλαστίδιο. Έχουν περιγραφεί περισσότερα από 1,5 εκατομμύρια αρτίγονα είδη ζώων—εκ των οποίων περίπου το 1 εκατομμύριο είναι έντομα—αλλά υπολογίζεται ότι συνολικά ξεπερνούν τα 7 εκατομμύρια. Το μήκος των ζώων κυμαίνεται από 8,5 χιλιοστόμετρα έως 33,6 μέτρα. Παρουσιάζουν πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους και με το περιβάλλον τους, δημιουργώντας περίπλοκα τροφικά πλέγματα. Η επιστήμη που μελετά τα ζώα ονομάζεται ζωολογία.
Τα περισσότερα είδη ζώων ανήκουν στον κλάδο των αμφίπλευρων (Bilateria), δηλαδή το σώμα τους έχει αμφίπλευρη συμμετρία (διαχωρίζεται από ένα μοναδικό επίπεδο σε δύο κατοπτρικά ημίσεα, ένα δεξί και ένα αριστερό). Στα αμφίπλευρα περιλαμβάνονται τα πρωτοστόμια—στα οποία με τη σειρά τους ανήκουν πολλές ομάδες ασπονδύλων όπως οι νηματώδεις, τα αρθρόποδα και τα μαλάκια—και τα δευτεροστόμια, όπου ανήκουν τα εχινόδερμα και τα χορδωτά (περιλαμβάνουν τα σπονδυλωτά). Διάφορες μορφές ζωής της εδιακάριας περιόδου του ύστερου προκάμβριου θεωρούνται από πολλούς ότι αποτελούν πρώιμα ζώα. Ωστόσο τα περισσότερα σύγχρονα ζωικές συνομοταξίες κάνουν σαφή εμφάνιση στο αρχείο των απολιθωμάτων ως θαλάσσια είδη κατά τη διάρκεια της κάμβριας έκρηξης περίπου 542 εκατομμύρια χρόνια πριν. Από την άλλη έχουν ταυτοποιηθεί 6,331 ομάδες γονιδίων που είναι κοινά σε όλα τα ζώα· πιθανώς αποτελούν κληρονομιά ενός μοναδικού κοινού προγόνου ο οποίος υπολογίζεται ότι έζησε περίπου 650 εκατομμύρια χρόνια πριν κατά την Κρυογενή περίοδο.
Ο Αριστοτέλης είχε διαιρέσει τα ζώα σε δύο κατηγορίες ανάλογα με την παρουσία ή μη αίματος. Ο Κάρολος Λινναίος είναι ο δημιουργός του πρώτου ιεραρχικού συστήματος βιολογικής ταξινόμησης των ζώων, του Systema Naturae το 1758, το οποίο ο Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ επέκτεινε σε 14 συνομοταξίες το 1809. Το 1874, ο Ερνστ Χέκελ διαχώρισε τα ζώα στα πολυκύτταρα Μετάζωα (πλέον συνώνυμο του όρου Ζώα) και στα Πρωτόζωα, μονοκύτταρους οργανισμούς οι οποίοι δεν θεωρούνται πια ζώα. Στη σύγχρονη εποχή, η βιολογική ταξινόμηση των ζώων βασίζεται σε προχωρημένες τεχνικές, όπως η μοριακή φυλογένεση, που μπορούν να αποκαλύψουν με ακρίβεια τις εξελικτικές σχέσεις μεταξύ των ζωικών τάξων.
Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν πολλά ζώα για παροχή τροφής, όπως κρέατος, γάλακτος και αβγών, για πρώτες ύλες, όπως δέρμα και μαλλί, ως κατοικίδια και ως ζώα εργασίας είτε για τη δύναμή τους είτε για μεταφορές. Οι σκύλοι χρησιμοποιούνται παραδοσιακά στο κυνήγι, ενώ πολλά άλλα χερσαία και υδρόβια ζώα αποτελούν τα θηράματα του κυνηγιού. Επίσης τα ζώα εμφανίζονται στην τέχνη ήδη από πολύ νωρίς και παρουσιάζονται στη μυθολογία και τη θρησκεία.
Τεγεάτης
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Τεγεάτης είναι ο επώνυμος ήρωας της πόλεως Τεγέας της Αρκαδίας, δηλαδή το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του στην πόλη που ίδρυσε. Αναφέρεται ως ένας από τους 50 γιούς του Λυκάονος. Ο Τεγεάτης πήρε σύζυγό του τη Μαίρα, κόρη του Άτλαντος. Αγάλματα του Τεγεάτου και της Μαίρας βρίσκονταν στην αγορά της Τεγέας όπως και οι τάφοι τους. Παιδιά του ήταν οι Σκέφρος, Λειμών, Κύδων, Αρχήδιος και Γόρτυς.
Ζώο
Ετυμολογία
Η λέξη "ζώο" προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη ζῷον που με τη σειρά της παράγεται από το ρήμα ζῶ. Στην καθημερινή χρήση της καθομιλουμένης, ο όρος «ζώο» χρησιμοποιείται συνήθως -λανθασμένα-για αναφορές μόνο στα μέλη του βασιλείου Ζώα πλην του ανθρώπου. Μερικές φορές, στην καθομιλουμένη εννοούνται μόνο οι πλησιέστεροι συγγενείς των ανθρώπων όπως τα θηλαστικά και άλλα σπονδυλωτά. Στη βιολογία, η λέξη χρησιμοποιείται ως αναφορά σε όλα τα μέλη του βασιλείου Ζώα, και περιλαμβάνει ποικίλους οργανισμούς πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους όπως οι σπόγγοι, οι μέδουσες, τα έντομα και οι άνθρωποι.
Τεγεάτης
Την εποχή που ο Απόλλων και η Άρτεμις ταξίδευαν στην Ελλάδα για να τιμωρήσουν όσους αρνήθηκαν την μητέρα τους Λητώ έφτασαν στην Τεγέα. O Απόλλων είχε μια μυστική συνομιλία με τον Σκέφρο, ο Λειμώνας φοβήθηκε ότι ο αδελφός του θα τους προδώσει και τον σκότωσε. Οι δύο θεοί εξοργίστηκαν, η Άρτεμη με το βέλος της δολοφόνησε επί τόπου τον Λειμώνα και έπεσε μεγάλη πείνα στην πόλη για πολλά χρόνια. Οι τελετές προς τιμή του Σκέφρου δεν μπορούσαν να ηρεμήσουν τους θεούς, τελικά θεσπίστηκε ετήσια εορτή προς τιμή του Απόλλωνα με την οποία μια ιέρεια έριχνε το τόξο της σε ένα άντρα για να μιμηθεί την Άρτεμη όταμ σκότωσε τον Λειμώνα. Οι υπόλοιποι γιοι του Τεγέα μετανάστευσαν στην Κρήτη όπου ίδρυσαν τις πανάρχαιες πόλεις Κυδωνία, και Γόρτυνα Κρήτης.
Ζώο
Χαρακτηριστικά
Τα ζώα έχουν πολλά χαρακτηριστικά που τα διαφοροποιούν από τα άλλα έμβια όντα. Τα ζώα είναι ευκαρυωτικοί και πολυκύτταροι οργανισμοί, χαρακτηριστικά τα οποία τα διαχωρίζουν από τα βακτήρια και τα πρώτιστα. Είναι ετερότροφοι οργανισμοί, γενικά πέπτουν την τροφή σε έναν εσωτερικό θάλαμο, πράγμα που τα διαχωρίζει από τα φυτά και τα φύκη. Διακρίνονται επίσης από τα φυτά, τα φύκη και τους μύκητες από την απουσία άκαμπτων κυτταρικών τοιχωμάτων. Όλα τα ζώα είναι κινητικά, έστω και μόνο σε ορισμένα στάδια της ζωής τους. Στα περισσότερα ζώα, τα έμβρυα περνάνε από ένα στάδιο βλαστιδίου, χαρακτηριστικό που απαντάται αποκλειστικώς στα ζώα.
Τεγεάτης
Πηγές
Τεγεατης Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες
Ζώο
Δομή
Με λιγοστές εξαιρέσεις, κυρίως όπως οι Σπόγγοι και τα Πλακόζωα, τα ζώα έχουν σώματα διαφοροποιημένα σε ξεχωριστούς ιστούς. Αυτοί περιλαμβάνουν τους μύες, που μπορούν να πραγματοποιούν και να ελέγχουν τις κινήσεις, και τους νευρικούς ιστούς, που στέλνουν κι λαμβάνουν μηνύματα. Τυπικά, υπάρχει και ένας εσωτερικός πεπτικός θάλαμος, με ένα ή δύο ανοίγματα. Τα ζώα με αυτού του είδους οργάνωση ονομάζονται μετάζωα, η ευμετάζωα όταν το πρώτο χρησιμοποιείται για τα ζώα εν γένει.
Όλα τα ζώα έχουν ευκαρυωτικά κύτταρα, περιβαλλόμενα από μία χαρακτηριστική εξωκυττάρια ουσία αποτελούμενη από κολλαγόνο και ελαστικές γλυκοπρωτεΐνες. Αυτό μπορεί να ασβεστοποιηθεί για να σχηματίσει δομές όπως τα όστρακα, τα οστά και οι παρασχίδες. Καθώς αναπτύσσονται, σχηματίζουν ένα σχετικά εύκαμπτο πλαίσιο όπου τα κύτταρα μπορούν να κινούνται και να αναδιοργανώνονται καθιστώντας εφικτές πολύπλοκες δομές. Αντιθέτως, άλλοι πολυκύτταροι οργανισμοί, όπως τα φυτά και μύκητες, έχουν κύτταρα που συγκρατούνται στη θέση τους από κυτταρικά τοιχώματα, και έτσι εξελίσσονται από την προοδευτική ανάπτυξη. Επιπλέον, μοναδικές στα ζωικά κύτταρα είναι οι ακόλουθες διακυτταρικές συνδέσεις: οι στενοσύνδεσμοι, οι χασμοδεσμοί, και τα δεσμοσώματα.
Αναπαραγωγή και ανάπτυξη
Σχεδόν όλα τα ζώα υποβάλλονται σε κάποια μορφή σεξουαλικής αναπαραγωγής. Έχουν κάποια αναπαραγωγικά κύτταρα, που υφίστανται μείωση για να παράγουν μικρότερα, ευκίνητα σπερματοζωάρια ή μεγαλύτερα, ακίνητα τα ωάρια. Αυτά συντήκονται για να σχηματίσουν ζυγωτά, τα οποία εξελίσσονται σε νέα άτομα.
Πολλά ζώα είναι επίσης ικανά να κάνουν ασεξουαλική αναπαραγωγή. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω παρθενογένεσης, όπου παράγονται γόνιμα αυγά χωρίς ζευγάρωμα, εκκόλαψη, ή κατακερματισμό.
Τροφή και προμήθεια ενέργειας
Όλα τα ζώα είναι ετερότροφα, δηλαδή τρέφονται άμεσα ή έμμεσα με άλλα έμβια όντα. Συχνα διακρίνονται επιπλέον σε ομάδες όπως σαρκοφάγα, φυτοφάγα, παμφάγα και παράσιτα.
Η θήρευση είναι βιολογική αλληλεπίδραση κατά την οποία ένας θηρευτής (ετερότροφος οργανισμός που κυνηγά) τρέφεται με ένα θήραμα (ο οργανισμός που δέχεται επίθεση). Οι θηρευτές μπορεί και να θανατώνουν και να μην θανατώνουν το θήραμά τους προτού τραφούν από αυτό, αλλά η πράξη της θήρευσης πάντα έχει ως τελικό αποτέλεσμα τον θάνατο του θηράματος. Η άλλη κύρια κατηγορία κατανάλωσης είναι η σαπροφαγία, η κατανάλωση νεκρής οργανικής ύλης. Κάποιες φορές μπορεί να είναι δύσκολο να διακρίνουμε τις δύο διατροφικές συμπεριφορές, για παράδειγμα, όταν παρασιτικά είδη τρέφονται από τον ξενιστή τους και στη συνέχεια γεννούν τα αυγά τους σε αυτόν για να τραφούν οι απόγονοί τους από το σηπόμενο πτώμα του. Επιλεκτικές πιέσεις που ασκούνται αμοιβαίως έχουν οδηγήσει σε έναν αγώνα εξελικτικών όπλων μεταξύ θηράματος και θηρευτή, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη ποικίλων αντιθηρευτικών προσαρμογών.
Τα περισσότερα ζώα χρησιμοποιούν εμμέσως την ενέργεια του ηλιακού φωτός τρώγοντας φυτά ή φυτοφάγα ζώα. Τα περισσότερα φυτά χρησιμοποιούν το φως για να μετατρέπουν τα ανόργανα μόρια του περιβάλλοντος σε υδατάνθρακες, λίπη, πρωτεΐνες και άλλα βιομόρια, που περιέχουν χαρακτηριστικά ανηγμένο άνθρακα στον σχηματισμό δεσμών άνθρακα-υδρογόνου. Αρχίζοντας με διοξείδιο του άνθρακα (CO2) και νερό (H2O), η φωτοσύνθεση μετατρέπει την ενέργεια του ηλιακού φωτός σε χημική ενέργεια με τη μορφή απλών σακχάρων (π.χ., γλυκόζη), απελευθερώνοντας μοριακό οξυγόνο. Αυτά τα σάκχαρα χρησιμοποιούνται εν συνεχεία ως βασικά δομικά στοιχεία για την ανάπτυξη των φυτών, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής άλλων βιομορίων. Όταν ένα ζώο τρώει φυτά (ή τρώει άλλα ζώα που έχουν φάει φυτά), ο ανηγμένος άνθρακας που περιέχεται στην τροφή γίνεται πηγή ενέργειας και δομική ύλη για τα ζώα. Χρησιμοποιούνται είτε άμεσα βοηθώντας την ανάπτυξη του ζώου, ή αφού διασπασθούν, απελευθερώνοντας την αποθηκευμένη ηλιακή ενέργεια και παρέχοντας στο ζώο την απαραίτητη ενέργεια για την κίνηση.
Ζώα που ζουν σε υδροθερμικές πηγές και ψυχρές διαφυγές στον πυθμένα του ωκεανού δεν εξαρτώνται από την ενέργεια του ηλιακού φωτός. Αντί αυτού χημειοσυνθετικά αρχαία και βακτήρια σχηματίζουν τη βάση της τροφικής αλυσίδας.
Προέλευση και απολιθώματα
thumb|Ο [[Dunkleosteus ήταν ένα 10μετρο προϊστορικό ψάρι. ]] Τα ζώα θεωρείται γενικά ότι έχουν εξελιχθεί από ευκαρυωτικούς οργανισμούς που έφεραν μαστίγια. Οι πλησιέστεροι γνωστοί ζώντες συγγενείς είναι τα Χοανομαστιγωτά, τα οποία έχουν παρόμοια μορφολογία με τα χοαναοκύτταρα συγκεκριμένων σπόγγων. Μοριακές μελέτες τοποθετούν τα ζώα σε μία υπερομάδα που ονομάζεται Οπισθόκωντα, όπου περιλαμβάνονται επίσης και τα Χοανομαστιγοφόρα, οι μύκητες και λίγα μικρά παρασιτικά πρώτιστα. Η ονομασία προέρχεται από την οπίσθια θέση του μαστιγίου στα κινούμενα κύτταρα, όπως τα σπερματοζωάρια των περισσότερων ζώων, ενώ άλλα Ευκαρυωτά τείνουν να έχουν πρόσθια μαστίγια.
Τα πρώτα απολιθώματα που ενδεχομένως αντιπροσωπεύουν ζώα εμφανίζονται κατά τον Σχηματισμό Trezona στο Trezona Bore, στο Δυτικοκεντρικό Flinders, στη Νότια Αυστραλία. Αυτά τα απολιθώματα ερμηνεύονται ως πρώιμοι σπόγγοι. Βρέθηκαν σε πετρώματα ηλικίας 665 εκατομμυρίων ετών.
Τα επόμενα παλαιότερα πιθανά απολιθώματα ζώων απαντούν προς το τέλος του Προκάμβριου, περίπου 610 εκατομμύρια χρόνια πριν και είναι γνωστά ως Εδιακάρια πανίδα. Αυτά είναι ωστόσο δύσκολο να συσχετισθούν με μεταγενέστερα απολιθώματα. Κάποια ίσως αντιπροσωπεύουν προδρόμους των σύγχρονων συνομοταξιών, αλλά μπορεί και να αποτελούν ξεχωριστές ομάδες και είναι πιθανό να μην είναι στην πραγματικότητα καν ζώα.
Πέραν αυτών, οι πλέον γνωστές συνομοταξίες ζώων κάνουν μία περισσότερο ή λιγότερο ταυτόχρονη εμφάνιση κατά τη διάρκεια της Καμβρίας περιόδου, περίπου 542 εκατομμύρια χρόνια πριν. Εξακολουθεί να υπάρχει διένεξη για το αν αυτό το γεγονός, που επονομάζεται Κάμβρια έκρηξη, αντικατοπτρίζει μία ταχεία απόκλιση μεταξύ διαφορετικών ομάδων ή μία αλλαγή των συνθηκών που διευκόλυνε τη δημιουργία απολιθωμάτων.
Κάποιοι παλαιοντολόγοι υποθέτουν ότι τα ζώα εμφανίστηκαν πολύ νωρίτερα από την Κάμβρια έκρηξη, πιθανώς ως 1 δισεκατομμύριο χρόνια πριν. Ιχνοαπολιθώματα όπως πατημασιές και τρύπες που χρονολογούνται από την Τόνια περίοδο δείχνουν την παρουσία τριπλοβλαστικών σκωλήκων, όμοιων με τα μετάζωα, περίπου στο μέγεθος (γύρω στα 5 mm πλάτος) και την πολυπλοκότητα των γεσκωλήκων. Στην αρχή της Τονίας Περιόδου περίπου 1 δισεκατομμύριο χρόνια πριν, υπήρξε μία μείωση στην ποικιλία στρωματολίθων, που ίσως υποδεικνύει την εμφάνιση βοσκητικών ζώων, αφού η ποικιλία σρωματολίθων αυξήθηκε όταν βοσκητικά ζώα εξαφανίστηκαν στις μαζικές εξαφανίσεις στο Τέλος του Περμίου και στο Τέλος του Ορδοβικίου και μειώθηκε σύντομα όταν ανέκαμψαν οι βοσκητικοί πληθυσμοί. Ωστόσο η ανακάλυψη ότι ίχνη παρόμοια με αυτά των πρώιμων ιχνοαπολιθωμάτων δημιουργούνται σήμερα από το γιγάντιο μονοκύτταρο πρώτιστο Gromia sphaerica θέτει υπό αμφισβήτηση την ερμηνεία τους ως αποδείξεις πρώιμης εξέλιξης ζώων.
Σπόγγος (κυτταρική αποικία)
thumb|Ένας [[σπόγγος (Monanchora unguifera).]]
Τα ζωικά κύτταρα είναι ετερότροφα, δηλαδή πρέπει να τρώνε για να επιζήσουν, αντίθετα με τα φυτά. Η επιβίωση ενός ζώου είναι συνυφασμένη με τη μέριμνα για την εύρεση τροφής. Η στρατηγική των σπόγγων συνίσταται απλώς στη διήθηση του νερού που διέρχεται από αυτούς, για να συλλάβουν τη λεία τους. Αυτή η στρατηγική δεν απαιτεί ούτε πολύπλοκη δομή, ούτε συντονισμένη κίνηση.
Οι σπόγγοι σχηματίζουν τον πιο απλό οργανισμό: αποτελούν αποικίες κυττάρων ουσιαστικά αδιαφοροποίητων, χωρίς πραγματικές εσωτερικές δομές, ούτε λειτουργία. Είναι ζώα χωρίς νευρικό σύστημα ούτε πεπτικό σωλήνα. Τα σώματά τους δεν σχηματίζουν παρά μόνο δύο κυτταρικές στιβάδες (εξώδερμα και ενδόδερμα).
Πολύποδας: ύδρες, κοράλλια και μέδουσες
thumb|left|Μία [[θαλάσσια ανεμώνη (Condylactis gigantea).]] Η μετάβαση από ένα επίπεδο του τύπου σπόγγου σε μία οργάνωση του τύπου ανεμώνης απαντά πάντα στο συνεχές ερώτημα: πώς να φάω; Αυτή η ομάδα ανέπτυξε μία νέα τεχνική που συνίσταται στην ώθηση της τροφής προς μία κοιλιά (γαστρική κοιλότητα) όπου πραγματοποιείται η πέψη της χωρίς τον κίνδυνο να διαφύγει.
Αυτή η καινοτόμος στρατηγική τους επιτρέπει να τρέφονται με μεγαλύτερα θηράματα (αυτά που οι σπόγγοι δεν μπορούν να διηθήσουν). Κατά την προοδευτική απόκτηση των ζωικών λειτουργιών, αυτή η εξέλιξη προϋποθέτει δύο πράγματα: τα κύτταρα ειδικεύονται (απόκτηση νευρικών και μυϊκών κυττάρων που επιτρέπουν συντονισμένες κινήσεις) και ο οργανισμός αποκτά την ικανότητα υιοθέτησης καθορισμένου σχήματος (μορφογένεση), ώστε μπορούν αποτελεσματικοί πλόκαμοι να οδηγούν τη λεία σε μία αποτελεσματική γαστρική κοιλότητα.
Σκώληκας (κινητότητα και πεπτικός σωλήνας)
thumb|Μία [[ιατρική βδέλλα (Hirudo medicinalis).]] Η οργάνωση του τύπου σκώληκα είναι μία νέα απάντηση στο θεμελιώδες ζήτημα του ζωικού βασιλείου, την εύρεση τροφής. Η βασική στρατηγική των οργανισμών τύπου «σκώληκα» (σκωληκόμορφα) είναι η μετακίνηση προς αναζήτηση τροφής, αντί να περιμένουν μέχρι να περάσει αυτή από κοντά. Αυτή η στρατηγική επιτρέπει ειδικά την εκμετάλλευση οργανικών αποβλήτων, τα οποία ενδεχομένως έχουν υψηλή διατροφική αξία, αλλά δεν μετακινούνται.
Πέραν των σπόγγων και των πολυπόδων, όλοι οι πολύπλοκοι οργανισμοί είναι αμφίπλευρα και προέρχονται από ένα θεμελιώδες σχήμα: τον σωλήνα. Η ανάπτυξη είναι οργανωμένη γύρω από τον άξονα κεφαλή/ουρά από τη μία μεριά, και τον άξονα ράχη/κοιλία από την άλλη. Αυτοί οι δύο άξονες παράγουν ένα σχέδιο ενός συνόλου του οποίου οι πλευρές δεξιά και αριστερά τείνουν να είναι συμμετρικές, εξ ου και και η ονομασία τους αμφίπλευρα.
Οι πλέον απλοί σκώληκες σημειώνουν ένα επιπλέον ποιοτικό βήμα εν σχέσει με τα κνιδόζωα: τα νευρικά κύτταρα οργανώνονται σε ένα συνεκτικό νευρικό σύστημα, πρωτότυπο από το οποίο θα προέλθει ο εγκέφαλος των ανώτερων ζώων. Είναι αυτή η ικανότητα εθελούσιας μετατόπισης και αντίδρασης στο περιβάλλον που μας κάνει να θεωρούμε ο βαθμός οργανώσεως των σκωληκόμορφων είναι πραγματικά το πρώτο στάδιο "ζώου".
Η δεύτερη μεγάλη εφεύρεση των σκωλήκων (που απουσιάζει στους πλατυέλμινθες) είναι η παρουσία τροφικού διαύλου και πεπτικής λειτουργίας: στο ένα άκρο, ένα στόμα εισάγει την τροφή, στο άλλο, ένας πρωκτός εξάγει τα απόβλητα. Μεταξύ του «εξωτερικού σωλήνα» που σχηματίζει το δέρμα (εξώδερμα) και του «εσωτερικού σωλήνα» (ενδόδερμα) που είναι ο πεπτικός δίαυλος, ένας ενδιάμεσος ιστός, το μεσόδερμα, μπορεί να αναπτυχθεί και να σχηματίσει εσωτερικά όργανα περισσότερο ή λιγότερο πολύπλοκα.
Η εφεύρεση του πεπτικού σωλήνα από την προγονική γαστρική κοιλότητα φαίνεται να έχει πραγματοποιηθεί δύο φορές. Στα Πρωτοστόμια, τα δύο ανοίγματα του πεπτικού σωλήνα σχηματίσθηκαν από έναν βλαστοπόρο, του οποίου τα χείλη πλησίασαν για να σχηματίσουν ένα δίαυλο με διαμήκη συγκόλληση. Στα Δευτεροστόμια, το άνοιγμα του βλαστοπόρου μετατρέπεται σε πρωκτό, ο τροφικός δίαυλος σχηματίζεται από μία μετέπειτα διάτρηση που θα εξελιχθεί προς το στόμα.
Από τους σκώληκες προέρχεται και μία δεύτερη μείζων εξελικτική προσαρμογή: η αυλάκωση (μεταμέρεια). Αυτή η εφεύρεση φαίνεται εξίσου να έχει πραγματοποιηθεί σε πολλούς διαφορετικούς κλάδους.
Ακτινωτή έκρηξη των σκωληκόμορφων
thumb|Ένας [[Πλατυέλμινθες|πλατυέλμινς (Pseudobiceros gloriosus)]] Η απόκτηση του πεπτικού σωλήνα και της ικανότητας της εθελουσίας μετατοπίσεως (ερπυσμός) ήταν η συνταγή της επιτυχίας: οι σκωληκόμορφοι οργανισμοί γίνονται αρκετά ευπροσάρμοστοι και μπορούν να αποτελέσουν τη βάση πολυποίκιλων τρόπων ζωής. Είναι αυτό που ονομάζουμε ακτινωτή έκρηξη: από ένα σχήμα κοινής βάσεως, οι μορφές παίρνουν δρόμους που αποκλίνουν, σαν να εκπέμπονται ακτινωτά από μία κεντρική έκρηξη. Όλα τα άλλα πιο εξελιγμένα σχήματα οργάνωσης στηρίζονται σε αυτόν τον θεμελιώδη τύπο: είναι σκώληκες λίγο πιο σύνθετοι.
Οι κύριες ομάδες που εμπίπτουν στο επίπεδο οργανώσεως σκωληκόμορφου είναι: Το επίπεδο οργανώσεως τύπου σκωληκόμορφου δεν διατηρείται σε όλα τα αμφίπλευρα. Οργανισμοί όπως τα Χιτωνόζωα μοιάζουν περισσότερο με τους σπόγγους ή τα κοράλλια από ότι στους σκώληκες, το οποίο είναι γενικά η περίπτωση μορφών που επιστρέφουν σε ένα βλαστικό τρόπο ζωής.
Τέλος, αυτή η μορφή οργάνωσης γίνεται όλο και πιο σύνθετη με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Αυτών των νέων μορφών τα σκληρά μέρη θα μπορούν να αφήσουν απολιθώματα:
Μαλάκια
thumb|Ένα [[κοινό χταπόδι ]] Τα Μαλάκια εξελίχθηκαν από μία οργάνωση τύπου σκώληκα. Το λειτουργικό χαρακτηριστικό που φαίνεται να κατέστησε τα πρώιμα μαλάκια ήταν η θωράκιση, επιτρέποντάς τους να προστατεύονται από δραστήριους θηρευτές: η απόκτηση ασβεστολιθικών πλακών που προστατεύουν τη ραχιαία περιοχή. Αυτά τα πρωτόγονα μαλάκια πρέπει άρα να έμοιαζαν με τα Πολυπλακοφόρα, αλλά αυτός ο τύπος είναι σήμερα πολύ περιθωριακός.
Τα μαλάκια συμπεριλαμβάνουν τις ακόλουθες σημαντικές ομοταξίες:
Αρθρόποδα
thumb|Ένας [[Μονάρχης (πεταλούδα)|μονάρχης (Danaus plexippus).]] Πάνω στον γενική συνταγή των σκωλήκων, τα αρθρόποδα προσέθεσαν πολυάριθμες καινοτομίες: Αυτή η επιτυχής συνταγή αντιστοιχεί στη γενική μορφή των μυριαπόδων. Είχε γίνει αμέσως η αρχή μίας νέας ακτινωτής εκρήξεως, που εξερεύνησε διάφορες συνταγές για να αναπτύξει πολλών ειδών εξαρτήματα, όπως μασητικά, συλληπτήρια, βαδιστικά, συζευκτικά, κολυμβητικά κ.ά.
Ο κλάδος των αρθροπόδων περιέχει μακράν τα περισσότερα είδη και τα περισσότερα άτομα ολόκληρου του ζωικού βασιλείου. Τα αρθρόποδα μετράνε πάνω από ενάμισυ εκατομμύριο σωζόμενα είδη. Η κεντρική ερώτηση που φαίνεται να διέπει την ποικιλότητά τους: πόσα πόδια χρειάζονται για να μετακινηθούν;
Σκώληκες κολυμβητικοί: οι ιχθύες
thumb|Ένας [[Synchiropus splendidus|μανδαρίνος, ένα παράδειγμα οστεϊχθύ.]] Το κύριο χαρακτηριστικό που δόμησε αρχικά αυτήν τη ζωική ομάδα ήταν η ικανότητά κολυμβήσεως στο νερό (πράγμα άγνωστο και στα πρωτόγονα μαλάκια, και στα πρωτόγονα αρθρόποδα).
Αλλά αυτή η ικανότητα δεν οδήγησε σε ακτινωτή έκρηξη: από μόνη της, δεν παρέχει επαρκή λειτουργική αυτονομία ώστε να μπορέσουν οι οργανισμοί να ειδικευθούν πολύ ελεύθερα.
Η ιστορία αυτού του κλάδου φαίνεται κοπιαστική: η σταδιακή ανακάλυψη της κεφαλής και της γνάθου, στη συνέχεια η εξερεύνηση των άκρων ως το στάδιο τετράποδου και τέλος, η κατάκτηση του γεμάτου αέρα περιβάλλοντος, οδήγησαν στην ακτινωτή έκρηξη των επιτέλους πολυδύναμων σαυρίων.
Τετράποδα
thumb|Αναπαράσταση ενός υδρόβιου τετραποδόμορφου, [[Acanthostega.]]
Τα τετράποδα, ζώα με τέσσερα πόδια, πραγματοποίησαν ακτινωτή έκρηξη αφού κατέκτησαν την ικανότητα να μετακινούνται επάνω στη γη. Ωστόσο, ορισμένες ομάδες ειδών όπως τα κητώδη ή τα φίδια δεν διατήρησαν, λόγω της εξελίξεώς τους, παρά ίχνη των άκρων τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωολογία Ζωο
Μαρμαράς
Με το όνομα Μαρμαράς αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Lexus LS
Το Lexus LS (έως το 2005 διατέθηκε ως Toyota Celsior στην Ιαπωνία) είναι ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Lexus, που είναι η πολυτελής θυγατρική της Toyota. Η πρώτη γενιά του μοντέλου κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1989, ως LS 400 και αρχικά μόνο στις ΗΠΑ, ενώ τον Ιανουάριο του 2017 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ παρουσιάστηκε η πέμπτη γενιά του. Το LS 400 ήταν και το πρώτο στην ιστορία μοντέλο που κυκλοφόρησε με το σήμα της Lexus, ενώ διαχρονικά θεωρείται επίσημα η ναυαρχίδα της μάρκας. Από την εισαγωγή της τέταρτης γενιάς του, το 2006, και μετά, διατίθεται και σε υβριδική έκδοση.
Οι πρώτες 4 γενιές του Lexus LS έφεραν κινητήρες V8, ενώ η 5η γενιά του μοντέλου προσφέρεται αποκλειστικά με κινητήρες 3.5 λίτρων V6 και 10-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Το ακρωνύμιο LS σημαίνει Luxury Sedan = Πολυτελές Σεντάν. Ως κύριοι ανταγωνιστές του, θεωρούνται η Mercedes S-Class, η BMW Σειρά 7 και το Audi A8.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
LS Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Γάββρος
right|thumb|225px|Γάββρος Ο γάββρος (αγγλ. gabbro) είναι βασικό πυριγενές πέτρωμα. Προέρχεται από την κρυστάλλωση βασαλτικού τύπου μάγματος σε υπόγειο περιβάλλον. Ως πλουτώνιο πέτρωμα είναι ολοκρυσταλλικό, δηλαδή εμφανίζει ευδιάκριτους κρυστάλλους των ορυκτολογικών συστατικών του. Εξωτερικά είναι συμπαγής με λευκούς και μαύρους γυαλιστερούς κόκκους, συνήθως ολιβίνη και πλαγιόκλαστα. Το αντίστοιχο ηφαιστειακό πέτρωμα του γάββρου ονομάζεται βασάλτης.
Ορυκτολογικά είναι από τα πετρώματα που δεν περιέχουν ελεύθερο χαλαζία. Αντίθετα, περιέχουν ολιβίνη (ολιβινικός γάββρος), πλαγιόκλαστα, πυροξένους και κεροστίλβη (κεροστιλβικοί γάββροι). Ορισμένες παραλλαγές περιέχουν και βιοτίτη. Ο γάββρος που περιέχει βασικά πλαγιόκλαστα και πυροξένους ονομάζεται νορίτης. Η πυκνότητά του κυμαίνεται από 3,1 έως 3,8 gr/cm3 και η σκληρότητά του από 6 έως 7.
Ο γάββρος είναι αρκετά ποικιλόμορφο πέτρωμα και συγγενεύει με τον διορίτη, το νορίτη και το δολερίτη. Μοιάζει εξωτερικά με τον γρανίτη, από τον οποίο, ωστόσο, διακρίνεται εύκολα λόγω του χρώματός του: Ο γάββρος είναι πρασινομέλας, τεφροπράσινος ή βαθέως ελαιοπράσινος. Χρησιμοποιείται σε διακοσμητικές κατασκευές (κτηρίων, αιθουσών κτλ), εφόσον δεν έχει εξαλλοιωθεί. Ο εξαλλοιωμένος γάββρος συνήθως περιέχει χλωρίτη.
Απαντά σε πολλά σημεία του πλανήτη, όπως στη Νορβηγία, τα Όρη Χαρτς της Κεντρικής Ευρώπης και την Κορσική, τη Γαλλία, το Πιεμόντε της Ιταλίας, τα Πυρηναία όρη, τον Μέλανα Δρυμό και Τυρόλο.
Στην Ελλάδα βρίσκεται κυρίως στη Θεσσαλία (περιοχή Καλαμπάκας), στη Χαλκιδική και στην Ξάνθη.
Πηγές
Γαββρος
Μικρονησιακές εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης (2019)
Εκλογές για Συντακτική Συνέλευση διεξήχθησαν στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας στις 5 Νοεμβρίου 2019. Οι εκλογές διεξήχθησαν έπειτα από ένα δημοψήφισμα τον Μάρτιο του 2019, στο οποίο το 61% των πολιτών υπερψήφισαν την σύγκληση συντακτικής συνέλευσης.
Η Συνέλευση είχε 24 αντιπροσώπους: 11 από την πολιτεία Τσουκ, 7 από την Πονπέι και από τρεις από τις πολιτείες Κοσράε και Γιαπ.
Παραπομπές
2019 Μικρονησια Συντακτ
Αντουάν Μπαρνάβ
Ο Αντουάν-Πιέρ-Ζοζέφ-Μαρί Μπαρνάβ (γαλλικά: Antoine Pierre Joseph Marie Barnave) (22 Οκτωβρίου 1761 - 29 Νοεμβρίου 1793) ήταν Γάλλος πολιτικός, εξέχουσα πολιτική φυσιογνωμία της αρχικής περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης. Μαζί με τον Ονορέ Μιραμπώ, ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς ρήτορες της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης. Ήταν ένα από τα ιδρυτικά στελέχη της λέσχης των Φεγιαντίνων, υπέρμαχος της συνταγματικής μοναρχίας.
Τα πρώτα χρόνια
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|288x288εσ|Αντουάν Μπαρνάβ, ανωνύμου, [[ανάκτορο των Βερσαλλιών]] Ο Αντουάν Μπαρνάβ γεννήθηκε στην Γκρενόμπλ ( Ντωφινέ) σε μια προτεσταντική οικογένεια της ανώτερης αστικής τάξης. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος στο Κοινοβούλιο της Γκρενόμπλ και η μητέρα του ήταν αριστοκράτισσα υψηλού μορφωτικού επιπέδου. Επειδή ήταν Προτεστάντες, ο Μπαρνάβ δεν μπόρεσε να φοιτήσει σε τοπικά σχολεία, καθώς αυτά διευθύνονταν από την Καθολική εκκλησία, και η μητέρα του τον εκπαίδευσε μόνη της.
Σπούδασε νομικά στην Γκρενόμπλ όπου απέκτησε δίπλωμα και στη συνέχεια πτυχίο νομικής στο Πανεπιστήμιο της Οράνζ (1780). Το 1783, σε ηλικία είκοσι δύο ετών, επελέγη μεταξύ των νέων δικηγόρων για να δώσει την τελική ομιλία του Κοινοβουλίου της Γκρενόμπλ σχετικά με τη διάκριση των εξουσιών. Όπως οι περισσότεροι εκπρόσωποι της αστικής τάξης, επιθυμούσε «μια νέα διανομή πλούτου να οδηγήσει σε μια νέα κατανομή εξουσίας». Την ίδια χρονιά, έχασε έναν μικρότερο αδερφό.
Ο τόπος καταγωγής του, το Ντωφινέ, ήταν μία από τις πρώτες επαρχίες της Γαλλίας όπου μεταδόθηκαν τα επαναστατικά ιδανικά. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Ημέρας των Κεραμιδιών της 7ης Ιουνίου 1788, ο Μπαρνάβ έγραψε τον λίβελο Το Πνεύμα των Διαταγμάτων όπου παρουσίαζε τις πολιτικές του θέσεις και ζητούσε υποστήριξη για το κοινοβούλιο της Γκρενόμπλ που είχε ανασταλεί από την κεντρική εξουσία.
Πολιτικός βίος
αριστερά|μικρογραφία|Αντουάν Μπαρνάβ, πίνακας του Firmin Gautier, 1868 Ο Μπαρνάβ ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση και στις 7 Ιανουαρίου 1789, εξελέγη εκπρόσωπος της Τρίτης τάξης για τη Συνέλευση των Τάξεων, όπου σύντομα καθιερώθηκε ως επικεφαλής αντίπαλος του Ονορέ Μιραμπώ στις συζητήσεις στη νέα Συντακτική Εθνοσυνέλευση.
Καθ 'όλη τη διάρκεια του 1790 έπαιξε ενεργό ρόλο στη διατύπωση των διαταγμάτων, των ομιλιών και των ψηφισμάτων της Συνέλευσης, και τελικά, τον Οκτώβριο 1790 και για σύντομο διάστημα, έγινε πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης. Η δημοτικότητά του έφτασε στο αποκορύφωμά της. Ταυτόχρονα, με τους φίλους του Αντριάν Ντυπόρ και Αλεξάντρ ντ Λαμέτ συγκρότησαν την ομάδα που ήταν γνωστή κατά τη Συντακτική Συνέλευση ως «Τριανδρία». Επιδίωκαν να απομακρύνουν τους Μιραμπώ και Λα Φαγιέτ από την εξουσία, φοβούμενοι ότι και οι δύο χρησιμοποιούσαν την Επανάσταση προς όφελός τους.
Γιόζεφ φον Ζόνενφελς
Ο Γιόζεφ φον Ζόνενφελς (γερμανικά: Joseph von Sonnenfels) ήταν ένας Αυστριακός-Γερμανός νομικός και συγγραφέας. Υπήρξε ένας από τους ηγέτες του κινήματος των Ιλλουμινάτοι στην Αυστρία και στενός φίλος και προστάτης του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Είναι, επίσης, εκείνος στον οποίο αφιέρωσε ο Μπετόβεν την Σονάτα για Πιάνο με αριθμό 15, η οποία δημοσιεύθηκε το 1801.
Αντουάν Μπαρνάβ
Πολιτικός βίος
Στις 22 Ιουλίου 1789, την επόμενη μέρα της εκτέλεσης από τον όχλο του υπουργού Ζοζέφ Φρανσουά Φουλόν και του γαμπρού του Μπερτιέ ντε Σωβινί, ανέβηκε στο βάθρο και απάντησε σε βουλευτές εξοργισμένους από αυτήν την πράξη: «Κύριοι, θέλουμε να σας μαλακώσουμε υπέρ του χυμένου αίματος χθες στο Παρίσι. Ήταν τόσο καθαρό αυτό το αίμα που κανείς δεν τολμούσε να το χύσει;». Μια φράση που έδωσε στον Μπαρνάβ το παρωνύμιο Τίγρης.
Τον Μάρτιο του 1790 εξελέγη στην Επιτροπή Αποικιών και αντιτάχθηκε στην κατάργηση της δουλείας καθώς θεωρούσε ότι οι σκλάβοι συνέβαλαν στη μόνη πηγή πλούτου που είχε η Γαλλία σε μια στιγμή βαθιάς οικονομικής κρίσης και ήταν ζωτικής σημασίας για τις ανάγκες του γαλλικού έθνους. Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων στην Εθνοσυνέλευση, ο Μπαρνάβ αναφώνησε: «Ο νέγρος δεν μπορεί να πιστέψει ότι είναι το ίδιο με το λευκό.» Αυτή η θέση αμαύρωσε τη δημοτικότητά του σε πολλούς πατριώτες και αργότερα εμφανίστηκε στο κατηγορητήριο που τον έστειλε στη λαιμητόμο τον Νοέμβριο του 1793. Οι αντίπαλοί του, με επικεφαλής τον Ζακ-Πιέρ Μπρισό στην εφημερίδα του Ο Γάλλος Πατριώτης, επιτέθηκαν σκληρά στις πολιτικές του θέσεις και, καθώς οι προτάσεις για την κατάργηση της δουλείας κατακτούσαν την υποστήριξη στην ολοένα και πιο ριζοσπαστική αντίληψη των Ιακωβίνων, η επιρροή του Μπαρνάβ μειώθηκε σημαντικά.
Γιόζεφ φον Ζόνενφελς
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1765 έως το 1767, και ξανά από το 1769 έως το 1775, ο Ζόνενφελς εξέδιδε το έντυπο «Ο Άνθρωπος χωρίς Προκατάληψη», μέσω του οποίου υπερασπίστηκε τις φιλελεύθερες τάσεις στη λογοτεχνία. Μέσω του κριτικού έργου του «Επιστολές σχετικά με τη βιεννέζικη σκηνή» επιτέθηκε στον αρλεκίνο του θεάτρου της Βιέννης, με αποτέλεσμα αυτή η μορφή να εξαλειφθεί από το προσωπικό της σκηνής.
Αντουάν Μπαρνάβ
Πολιτικός βίος
Τον Ιανουάριο του 1791 στάθηκε υπέρ του Πολιτικού Συντάγματος του Κλήρου και έπειτα από πρότασή του αποκλείστηκαν από τη Συνέλευση όλοι οι εκκλησιαστικοί που αρνήθηκαν να πάρουν όρκο να διατηρήσουν το Πολιτικό Σύνταγμα.
Γιόζεφ φον Ζόνενφελς
Βιογραφικά στοιχεία
Διετέλεσε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίτευξη της κατάργησης των βασανιστηρίων στην Αυστρία (1776). Η στάση του Ζόνενφελς έναντι του Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ, τον έβαλε σε πολύ δυσμενή θέση, καθώς, εξαιτίας της ίντριγκας και της ζήλιας του, ο Λέσσινγκ δεν κλήθηκε στη Βιέννη. Ο Ζόνενφελς επικρίθηκε έντονα για τη δράση του σε αυτή την υπόθεση.
Αντουάν Μπαρνάβ
Πολιτικός βίος
Τον Απρίλιο του 1791 με τους Αντριάν Ντυπόρ και Αλεξάντρ ντ Λαμέτ ίδρυσαν την εφημερίδα ο Λογογράφος που χρηματοδοτούνταν από βασιλικά κονδύλια και στήριζαν τον βασιλιά.
Γιόζεφ φον Ζόνενφελς
Λογοτεχνικά έργα
Μερικά από τα πιο σημαντικά έργα του Ζόνενφελς είναι τα εξής:
Αντουάν Μπαρνάβ
Πολιτικός βίος
Μετά τη ριζοσπαστικοποίηση των Ιακωβίνων από την άνοιξη του 1791 πείσθηκε για τον επείγοντα χαρακτήρα της κινητοποίησης της πλούσιας τάξης των ιδιοκτητών για την υποστήριξη μιας ισχυρής συνταγματικής μοναρχίας. μικρογραφία|Καρικατούρα του Μπαρνάβ ως πολιτικός που παίζει διπλό παιχνίδι.
Γιόζεφ φον Ζόνενφελς
Λογοτεχνικά έργα
Η έκδοση με τίτλο «Συλλογικά έργα» (Gesammelte Werke) εμφανίστηκε σε 10 τόμους (Βιέννη, 1783-1787) και περιείχε τα περισσότερα από τα λογοτεχνικά έργα του, ποιήματα και δράματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί νομικοί Κατηγορία:Αυστριακοί συγγραφείς
Αντουάν Μπαρνάβ
Σχέσεις με το βασιλικό περιβάλλον
Κατά τη διάρκεια της απόπειρας διαφυγής του στις 21 και 22 Ιουνίου 1791, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' συνελήφθη στη Βαρέν. Η Εθνοσυνέλευση έστειλε τον Μπαρνάβ, μαζί με τους Πετιόν και Λατούρ-Μωμπούρ, να φέρουν τη βασιλική οικογένεια πίσω στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια των τριών ημερών που διήρκεσε το ταξίδι της επιστροφής, ο Μπαρνάβ συγκινήθηκε από τις ατυχίες της Μαρίας Αντουανέτας, με την οποία άρχισε μυστική αλληλογραφία, η οποία έγινε πηγή μεταγενέστερων επιθέσεων εναντίον του.
Μέσω της αλληλογραφίας του με τη βασίλισσα, ο Μπαρνάβ προέτρεπε τον βασιλιά:
Όσο για τη Μαρία-Αντουανέτα, αυτή έπαιζε ξεκάθαρα διπλό παιχνίδι. Αν και στην πραγματικότητα δεν συμμερίστηκε ποτέ τις ιδέες του Μπαρνάβ σχετικά με την υποταγή του βασιλιά στο σύνταγμα, φαινόταν συγκινημένη και ενδιαφερόταν για τα επιχειρήματα του επαναστάτη. Έγραψε έτσι στον Μερσύ, μιλώντας για τον Μπαρνάβ και τη λέσχη των Φεγιαντίνων:
«Παρόλο που εξακολουθούν να έχουν τις απόψεις τους, δεν έχω δει ποτέ σ' αυτούς παρά τη μεγαλύτερη ειλικρίνεια, δύναμη και μια πραγματική επιθυμία να βάλουν κάποια τάξη και ως εκ τούτου βασιλική εξουσία. […] Όποιες καλές προθέσεις δείχνουν, οι ιδέες τους είναι υπερβολικές […] ». Στις επιστολές στον αδελφό της, ανέφερε επίσης τη σαγηνευτική ευγλωττία του Μπαρνάβ.
Συνταγματική μοναρχία
Η αποτυχημένη απόπειρα του Λουδοβίκου ΙΣΤ' να εγκαταλείψει τη Γαλλία τον Ιούνιο του 1791 και η τραγική θέση στην οποία βρέθηκε (σε «εκκρεμότητα»), οδήγησε τον Μπαρνάβ να πιστέψει ότι ο βασιλιάς θα μπορούσε να πεισθεί να αποδεχθεί το Σύνταγμα του 1791 ως έχει και έτσι να τελειώσει η Επανάσταση προτού η παράτασή της οδηγήσει σε πολιτική αναρχία ή πόλεμο από το εξωτερικό.
Στις 15 Ιουλίου 1791, ο Μπαρνάβ έδωσε τη διάσημη ομιλία του με θέμα «Βασιλικό απαραβίαστο, διάκριση των εξουσιών και το τέλος της Γαλλικής Επανάστασης», αντιτιθέμενος στη δημοκρατία ως ακατάλληλη για τα συμφέροντα της Γαλλίας και ζητώντας το τέλος της Επανάστασης και των αναταραχών της.
Στις 16 Ιουλίου 1791 ο Μπαρνάβ ήταν από τα βασικά στελέχη που αποχώρησαν από τη λέσχη των Ιακωβίνων, μέλη της οποίας ήταν υπέρ της καθαίρεσης του βασιλιά και θα συμμετείχαν στη διαδήλωση εναντίον του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ που κατέληξε στη σφαγή του Πεδίου του Άρεως την επόμενη μέρα, και δημιούργησαν τη λέσχη των Φεγιαντίνων, που προσανατολίζονταν σε μια μετριοπαθή πορεία και υποστήριζε τη συνταγματική μοναρχία. Αυτά τα γεγονότα του στοίχισαν το μίσος μέρους του παρισινού λαού και των Ιακωβίνων, που τον κατήγγειλαν για διπλοπροσωπία.
Κατά τη διάρκεια του Αυγούστου και έως τις 30 Σεπτεμβρίου 1791, ημερομηνία κλεισίματος του Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, ο Μπαρνάβ και οι μετριοπαθείς βουλευτές, παρά την αντίθεση του Ροβεσπιέρου και της αριστεράς, κατάφεραν να σώσουν τη μοναρχία και ο βασιλιάς ορκίστηκε στο αναθεωρημένο Σύνταγμα στις 13 Σεπτεμβρίου 1791.
Απόσυρση και τέλος
μικρογραφία|Ο Μπάρναβ φυλακισμένος, χαρακτικό του 19ου αιώνα. Όταν η Συντακτική Εθνοσυνέλευση έληξε τον Σεπτέμβριο του 1791, ο Μπαρνάβ παρέμεινε στο Παρίσι μέχρι τις 5 Ιανουαρίου 1792 και συνέχισε να παρέχει συμβουλές στη βασιλική αυλή μέσω αλληλογραφίας ή μυστικών συναντήσεων με τη Μαρία-Αντουανέτα. Ειδικότερα, συμβούλεψε τον βασιλιά να χρησιμοποιήσει το δικαίωμα αρνησικυρίας του κατά των διατάξεων για τους ευγενείς εμιγκρέ και τους ανυπότακτους ιερείς. Στη συνέχεια αποσύρθηκε στην Γκρενόμπλ, αλλά μετά την ημέρα της 10ης Αυγούστου 1792, μια πιο αποκαλυπτική αλληλογραφία για αυτόν ανακαλύφθηκε στο σιδερένιο ντουλάπι του βασιλιά στο παλάτι του Κεραμεικού.
Τον Ιανουάριο 1792 αποσύρθηκε στο σπίτι του στο Ντωφινέ, εγγράφηκε ως αξιωματικός στην Εθνική φρουρά και αφιερώθηκε στην αλληλογραφία και τη συγγραφή. Ωστόσο, οι απόψεις και η προηγούμενη δράση του προκαλούσαν συστηματικές επιθέσεις μετά τον Ιανουάριο του 1792.
Συνελήφθη στις 29 Αυγούστου 1792 και φυλακίστηκε στην Γκρενόμπλ. Στις 3 Νοεμβρίου μεταφέρθηκε στο Παρίσι, όπου δικάστηκε (28 Νοεμβρίου 1793) και εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα.
Έργο
Το έργο του Εισαγωγή στη Γαλλική Επανάσταση, που έγραψε κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του στην Γκρενόμπλ, θεωρείται ένα σημαντικό έγγραφο της Επανάστασης. Το έργο, στο οποίο περιγράφει τη «φυσική ιστορία» της εξέλιξης της κοινωνίας προς την ηγεμονία της μεσαίας τάξης, ήταν μια από τις πρώτες προσπάθειες να τοποθετηθεί η Γαλλική Επανάσταση στα πλαίσια της πολιτικής, νομικής και κοινωνικής ιστορίας.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1965-1966
Το πρωτάθλημα μπάσκετ της περιόδου 1965–66, ήταν το τρίτο από την καθιέρωση της Α' Εθνικής. Ξεκίνησε στις 13 Μαρτίου του 1966 και ολοκληρώθηκε στις 19 Ιουνίου. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ, επικρατώντας του Άρη στον καθοριστικό αγώνα της τελευταίας ημέρας με 89-80, από τον οποίο είχε υποστεί τη μοναδική της ήττα με 74-69 στη Θεσσαλονίκη. Τον υποβιβασμό γνώρισαν ο Τρίτων και το Ανατόλια.
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1965 1966 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1965 1966
Τέκμησσα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τέκμησσα είναι κυρίως γνωστή μία θυγατέρα του Τελεύταντα, βασιλιά της Φρυγίας, ή του Τεύθραντα, βασιλιά της Τευθρανίας στη Μυσία. Η Τέκμησσα απάχθηκε από τον Αίαντα κατά τον Τρωικό Πόλεμο και μαζί του απέκτησε ένα γιο, τον Ευρυσάκη, που βασίλευσε αργότερα στη Σαλαμίνα της Κύπρου, όπου είχε εκδιωχθεί από τον παππού του Τελαμώνα, και πήρε την εξουσία σε όλη την Κύπρο. Ο Ρωμαίος ποιητής Οράτιος γράφει (Carmina 2.4.5-2.4.6). ότι ο Αίαντας «αιχμαλωτίστηκε» με τη σειρά του από την ομορφιά της Τέκμησσας.
Πηγές
Τεκμησσα Τεκμησσα
Lego Star Wars III: The Clone Wars
Το Lego Star Wars III: The Clone Wars είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας και δράσης περιπέτειας που κυκλοφόρησε το 2011 από τη LucasArts και αναπτύχθηκε από την Traveller's Tales. Βασίζεται στην ταινία Star Wars: The Clone Wars. Κυκλοφόρησε για τις κονσόλες Nintendo DS, Nintendo 3DS, PlayStation 3, PlayStation Portable, Xbox 360, Wii	Microsoft Windows και Mac OS X. Το Lego Star Wars III έχει αποστολές και χαρακτήρες από τη τηλεοπτική σειρά Clone Wars, καθώς και χαρακτήρες από τον αρχικό Πόλεμο των Άστρων. Σημείωσε μεγάλη επιτυχία, καθώς ήταν ένα καθαρό αντίγραφο του Star Wars: The Clone Wars (στην Lego μορφή του) και περιέχει διάφορες περιπέτειες της σειράς καθώς και άλλες που δεν έχουν εμφανιστεί στην μικρή οθόνη. Γνωστότερο στην κονσόλα του PlayStation 3. Πιστεύεται πως η καλύτερη εκδοχή του παιχνιδιού είναι στην κονσόλα του PSP, η οποία αναπτύχθηκε από την TT Games.
Χαρακτήρες
Το συγκεκριμένο παιχνίδι εκμεταλλεύτηκε η εταιρεία παιχνιδιών Lego καθώς λόγω της υψηλής επιτυχίας του του από χρήστες της Google Chrome με 97% των χρηστών να ψήφισαν ότι τους άρεσε το συγκεκριμένο βιντεοπαιχνίδι η Lego άρπαξε την ευκαιρία και κυκλοφόρησε Lego sets πάνω στον Πόλεμο των Κλώνων (σειρά) αλλά και στο ομώνυμο παιχνίδι. Τα πιο γνωστά από αυτά βρίσκονται στην παρακάτω λίστα:
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Star Wars Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2011 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo DS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo 3DS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Portable Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Wii Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της LucasArts Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Traveller's Tales Κατηγορία:Νικητές Webby Award Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Lego
546 π.Χ.
7ος αιώνας π.Χ. | 6ος αιώνας π.Χ. | 5ος αιώνας π.Χ. 547 π.Χ. | 546 π.Χ. | 545 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Καρολίνα Ματθίλδη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
Βιογραφία
Η Βικτωρία Φρειδερίκη Αυγούστα Μαρία Καρολίνα Ματθίλδη γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1860 στο Αουγκούστενμπουργκ, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Αδελαΐδας του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ.
Στις 19 Μαρτίου 1885 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Φερδινάνδο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν στο Πσέμκουφ. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
Μετά την ανατροπή της δυναστείας των Χοεντσόλερν στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Καρολίνα και η οικογένειά της ζούσαν ήσυχα, στο Κάστρο Γκρύνχολτς. Λίγα χρόνια πριν πεθάνει, είχε καρδιακά προβλήματα και ποτέ δεν ανάρρωσε πλήρως.
Πέθανε στις 20 Φεβρουαρίου 1932 στο Γκρύνχολτς σε ηλικία 72 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Λούισενλαντ στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
Ιερό του Μίθρα Αιγίου
Το ιερό του Μίθρα ή Μιθραίο είναι λατρευτικός χώρος που ανασκάφτηκε στην πόλη του Αιγίου αφιερωμένος στον Μίθρα. Ο χώρος που βρέθηκε το ιερό είναι στην οδό Σωτηρίου Λόντου 19 και είναι ρωμαϊκών χρόνων.
Μουσακάς
thumb|right|300px|Μια μερίδα ελληνικός μουσακάς. Ο μουσακάς (Αραβικά: مسقعة μουσακά'α, σερβοκροατικά: musaka/мусака, Τούρκικα: musakka, Ουγγρικά: rakott padlizsán - από την Τούρκικη λέξη για την μελιτζάνα patlıcan) είναι η ονομασία που έχουν πολλά πιάτα με διαφορετικές μορφές, αλλά με κοινό χαρακτηριστικό συστατικό τις μελιτζάνες και που συναντώνται σε διάφορες μορφές στην Ελλάδα, σε όλα τα Βαλκάνια (Βουλγαρία, Ρουμανία), σε χώρες της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής (Αίγυπτος, Λίβανος), στην Τουρκία και στην Κεντρική Ευρώπη.
Ιερό του Μίθρα Αιγίου
Ο αρχαιολογικός χώρος ανακαλύφθηκε τυχαία κατά τις εργασίες εκσκαφής για ανέγερση οικοδομής και ανασκάφηκε το 2001. Ο χώρος είναι υπόγειος λαξευμένος σε φυσικό πέτρωμα με πλακοστρωμένο το δάπεδο, η πρόσβαση γίνεται από πέτρινη σκάλα με οκτώ (8) σκαλοπάτια. Οι διαστάσεις του είναι 4x4,5 μέτρα πλάτος και 2,68 μέτρα ύψος. Στον υπόγειο χώρο υπάρχει λαξευμένη κόχη όπου βρισκόταν το ανάγλυφο του Μίθρα και μια στοά που είναι άγνωστη η χρήση της. Το ιερό κατασκευάστηκε και έπαψε να χρησιμοποιείται τον 2ο - 3ο μ.Χ. αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Αίγιο Κατηγορία:Αίγιο Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αχαΐα
Μουσακάς
Ετυμολογία
Η λέξη μουσακάς προέρχεται από το αραβικό "musaqqa‘a", το οποίο σημαίνει κρύο. Η ρίζα "saqqa‘a"  (θηλυκή παθητική μετοχή του ρήματος παγώνω) προέρχεται από τη λέξη "sa’a" που σημαίνει  παγωμένο, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από τη λέξη "saqi’a" που μεταφράζεται ως άσπρο. Όμως, αυτή δεν είναι η μοναδική ετυμολογική εξήγηση της λέξης μουσακάς. Ο 'Αλαν Ντέιβιντσον στο "Oxford Companion to Food" παραπέμπει μεν στην αραβική λέξη musaqqa (με την έννοια του υγραίνω), επισημαίνοντας παράλληλα ότι το όνομα αυτό χρησιμοποιήθηκε στην Τουρκία πρώτα και ότι δεν είναι βέβαιο ότι το πιάτο προέρχεται από την αραβική παράδοση. Ακόμη, σύμφωνα με τον Κλίφορντ Ράιτ, ετυμολογικά ο μουσακάς μπορεί να βασίζεται στο παλαιστινιακό musakhkhan ("αυτό που έχει ζεσταθεί"), το οποίο ουσιαστικά είναι ένα πιάτο από ψιλοκομμένο κοτόπουλο μαγειρεμένο με κρεμμύδι, τυλιγμένο σε ειδικό ψωμί και ψημένο στο φούρνο. Τέλος, ο Αλέξανδρος Γιώτης, στο "Ιστορία μαγειρικής και διατροφής", γράφει για τη λέξη "μουχάσα", η οποία στα αραβικά παραπέμπει σε τεχνική παρά σε συνταγή.
Ιστορία
Η προέλευση του μουσακά δεν είναι ιστορικά κατοχυρωμένη, πολλοί όμως υποστηρίζουν ότι το πιάτο προέρχεται από τον περσικό maguma, ένα φαγητό που αποτελεί συνδυασμό αρνιού και μελιτζάνας. Η ελληνική εκδοχή του μουσακά, όπως είναι ευρέως γνωστή σήμερα, εμφανίστηκε το 1910 με την κυκλοφορία των συνταγών του αρχιμάγειρα Νικολάου Τσελεμεντέ. Η διαφορά έγκειται στην προσθήκη της μπεσαμέλ και στην αφαίρεση των πολλών μπαχαρικών από την εκτέλεση της συνταγής. Ο ελληνικός μουσακάς είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πιάτα της ελληνικής κουζίνας και διαφέρει αρκετά σε σχέση με την μορφή των υπόλοιπων ομώνυμων πιάτων που συναντάμε σε άλλες χώρες.
Ελλάδα
Στην ελληνική εκδοχή του μουσακά, οι μελιτζάνες κόβονται σε λεπτές φέτες και τηγανίζονται ελαφρά σε ελαιόλαδο. Στη συνέχεια, στρώνονται σε ταψί με ένα μείγμα από αλεσμένο αρνίσιο ή μοσχαρίσιο κιμά, κρεμμύδια, σάλτσα ντομάτας και διάφορα καρυκεύματα. Στην κορυφή των στρώσεων απλώνεται η μπεσαμέλ και τρίμματα φρυγανιάς ή τυριού.
Γνωστή επίσης είναι και η μακεδονική παραλλαγή με την προσθήκη τηγανισμένης πατάτας αλλά και η νηστίσιμη εκδοχή, με την αντικατάσταση του κιμά από μαγειρεμένο χταπόδι. Άλλες παραλλαγές στη συνταγή αφορούν λιγότερο παραδοσιακές εκδοχές όπου η μελιτζάνα αντικαθίσταται με κολοκυθάκια ή ο χορτοφαγικός μουσακάς όπου η μπεσαμέλ και ο κιμάς παράγονται από σόγια.
Αίγυπτος
right|thumb|120px|Μουσακάς (αιγυπτιακή κουζίνα).
Λίβανος
Η λιβανέζικη παραλλαγή του μουσακά είναι ουσιαστικά ένα πιάτο από μελιτζάνες, ρεβύθια, πατάτες, σάλτσα ντομάτας και μπαχαρικά (κύμινο, σκόρδο, μαύρο πιπέρι). Σερβίρεται ζεστό με τη συνοδεία κους κους.
Βουλγαρία
Στη Βουλγαρία βάζουν μελιτζάνα, πατάτα, κολοκύθι, τυρί λευκό, όλα ψιλοκομμένα και αντί για μπεσαμέλ βάζουν γιαούρτι.
Ραψωδία (μουσική)
Στα πλαίσια της μουσικολογίας, ως ραψωδία ορίζεται ορχηστρικό ή άλλο έργο, σε μία κίνηση, το κύριο χαρακτηριστικό του οποίου είναι ο απαγγελτικός χαρακτήρας. Οι ραψωδίες στη μουσική είναι συνήθως ευμεγέθη σε διάρκεια έργα, στα οποία αντιπαραβάλλονται «επεισόδια» και διαφορετικές υφές, που αφορούν κατά κύριο λόγο στα στοιχεία του ρυθμού, της τονικότητας, της ενορχήστρωσης κλπ. Συνδέεται άμεσα με το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού, ενώ παραπλήσια μουσικά είδη θεωρούνται το συμφωνικό ποίημα, η φαντασία καθώς και η παραλλαγή.
Ως μουσικός όρος, η ραψωδία έλκει την καταγωγή της από το ομώνυμο αρχαίο λογοτεχνικό είδος, το οποίο επικεντρώνεται στην ποιητική (μετρική) αφήγηση ηρωικών βίων (έπη). Μέχρι τον 16ο αι. ραψωδία στη δυτική Ευρώπη αποτελεί έναν όρο-ομπρέλα, που συγκεντρώνει πολλά λογοτεχνικά είδη, κυρίως δε αυτά που χαρακτηρίζονται από ελεύθερη δομή. Κατά τον 18ο αι. η ραψωδία ως λογοτεχνικό είδος μεταλαμπαδεύεται στη μουσική, όπως μέσα από το έργο του Κρίστιαν Φρήντριχ Ντάνιελ Σούμπαρτ Μουσικές Ραψωδίες (1786), το οποίο αποτελεί μια συλλογή τραγουδιών με συνοδεία πληκτροφόρου, καθώς και κάποια σολιστικά κομμάτια για πληκτροφόρο. Υπό τη ρομαντική φιλελληνική τάση, το 1810, ο Βοημός συνθέτης Václav Tomášek γράφει δεκαπέντε ραψωδίες για σόλο πιάνο, μεταξύ άλλων έργων με αρχαιοελληνική χροιά (διθύραμβος, εκλογή). Περίφημο παράδειγμα ρομαντικής ραψωδίας αποτελεί και η Ραψωδία για Άλτο έρ. 53 (1869) του Γιοχάνες Μπραμς, ο επικός χαρακτήρας του οποίου είναι τυπικό δείγμα του ώριμου ρομαντισμού.
Μέχρι τα τέλη του 19ου αι. η ραψωδία αφορά κυρίως οργανικά έργα, με κύριο όργανο το πιάνο και αργότερα -με την άνοδο της συμφωνικής μουσικής- για μεγάλη συμφωνική ορχήστρα. Ο επικός χαρακτήρας που επιτάσει ο όρος ραψωδία συνδέθηκε συχνά με τα εθνικά αισθήματα στον χώρο της μουσικής, γεγονός που συνέβαλλε στη χρήση του όρου από πλειάδα συνθετών διαφόρων εθνικών σχολών, όπως Αντονίν Ντβόρζακ, Φραντς Λιστ, Τζόρτζε Ενέσκου κλπ.
Τον 20ό αι. η χρήση του όρου αρχίζει να φθίνει, ενώ υπό το πλαίσο του νεοκλασικισμού πολλοί συνθέτες στρέφονται σε παραδοσιακές δομές, όπως το κοντσέρτο και τη συμφωνία, εντάσσοντας σ' αυτά τα όποια επικά ή ηρωικά χαρακτηριστικά της έμπνευσής τους.
Σπουδαία παραδείγματα ραψωδιών από την ιστορία της μουσικής αποτελούν μεταξύ άλλων η Γαλάζια Ραψωδία του Τζωρτζ Γκέρσουιν, η Ουγγρική Ραψωδία του Φραντς Λιστ, η Ραψωδία πάνω σ' ένα θέμα του Παγκανίνι του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, η Ισπανική Ραψωδία του Μωρίς Ραβέλ, οι ραψωδίες του Μπέλα Μπάρτοκ κλπ.
Το 1975 το ροκ συγκρότημα Queen γράφει το περίφημο Bohemian Rhapsody, το οποίο αν και δεν εντάσσεται στα πλαίσια της συγκριτικής μουσικολογίας της δυτικής κλασικής μουσικής, εντούτοις, με τον αφηγηματικό και επεισοδιακό του χαρακτήρα, διαφαίνεται να ενστερνίζεται τις βασικές αρχές του όρου.