cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πλάκα Μήλου
Η Πλάκα έχει έντονο παροδοσιακό χρώμα, με κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, στενά πλακόστρωτα σοκάκια και μικρά παραδοσιακά μαγαζιά, εστιατόρια και καφετέριες. Η κυκλοφορία αυτοκινήτων απαγορεύεται μέσα στον οικοσμό. Στο ψηλότερο σημείο της Πλάκας, πάνω σε ένα λόφο ηφαιστειακής προέλευσης βρίσκεται το Κάστρο, το οποίο κτίστηκε από Ενετούς τον 13ο αιώνα. Στην κορυφή του κάστρου βρίσκεται η εκκλησία της Kοίμησης της Θεοτόκου ή Mέσα Παναγιά, ενώ πιο χαμηλά βρίσκεται η Yπαπαντή του Xριστού ή Παναγία Θαλασσίτρα. Στην Πλάκα βρίσκεται και η μητρόπολη της Μήλου, ο Ιερός Ναός Γενέσεως Θεοτόκου ή Παναγία η Κορφιάτισσα. Ο ναός κατασκευάστηκε το 1820 και βυζαντινού-κυκλαδίτικου ρυθμού. Στην εκκλησία φυλάσονται πολλά κειμήλια και εικόνες, μαζί με την εικόνα της Παναγιάς της Κορφιάτισσας.
Στην Πλάκα βρίσκεται το αρχαιολογικό και το λαογραφικό μουσείο της Μήλου, ενώ εκεί στεγάζονται και οι περισσότερες δημόσιες υπηρεσείες του νησιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Μήλου
Γεώφωνο
Ιστορική αναδρομή
Τα πρώτα γεώφωνα ήταν αναλογικές ηλεκτρικές συσκευές μέτρησης που λειτουργούσαν με βάση το φαινόμενο της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής.
Χρήσεις
Η συχνότερη χρήση των γεωφώνων γίνεται από σεισμολόγους, ενώ αρχαιολόγοι με την βοήθεια γεωφωνικών μετρήσεων ανιχνεύουν το εσωτερικό ταφικών μνημείων και άλλων συμπαγών γεωγραφικών φυσικών όγκων ή κατασκευών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεισμολογία
Κοινωνικό σύστημα
Στην κοινωνιολογία, το κοινωνικό σύστημα είναι συγκροτημένο δίκτυο σχέσεων που διαμορφώνει ένα συνεκτικό σύνολο μεταξύ ατόμων, ομάδων και οργανισμών. Είναι η τυπική κοινωνική δομή που μπορεί να διαμορφωθεί σε μια μικρή, σταθερή ομάδα. Ένα άτομο μπορεί να ανήκει σε πολλαπλά κοινωνικά συστήματα ταυτόχρονα. Παραδείγματα κοινωνικών συστημάτων περιλαμβάνουν πυρηνικές οικογενειακές μονάδες, κοινότητες, πόλεις, έθνη, πανεπιστημιουπόλεις, εταιρείες και βιομηχανίες. Η οργάνωση και ο ορισμός των ομάδων μέσα σε ένα κοινωνικό σύστημα εξαρτάται από διάφορες κοινές ιδιότητες όπως η τοποθεσία, η κοινωνικοοικονομική κατάσταση, η φυλή, η θρησκεία, η κοινωνική λειτουργία ή άλλα διακριτά χαρακτηριστικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνικά συστήματα
Τζον Ρωλς
Ο Τζον Ρωλς (John Bordlay Rawls, 21 Φεβρουαρίου 1921 - 24 Νοεμβρίου 2002) ήταν Αμερικανός φιλόσοφος, κυρίαρχη φιγούρα της ηθικής και πολιτικής φιλοσοφίας του 20ού αιώνα. Κατείχε καθηγεσία στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και υποτροφία Fulbright στο κολλέγιο Christ Church της Οξφόρδης. Έχει βραβευτεί με το Βραβείο Schock Λογικής και Φιλοσοφίας και με το Εθνικό Μετάλλιο των ΗΠΑ στις Ανθρωπιστικές επιστήμες που παρέλαβε από τον Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον σε αναγνώριση του έργου του Ρωλς που «βοήθησε μια ολόκληρη γενιά εγγράμματων Αμερικανών να αναζωογονήσουν την πίστη τους στη δημοκρατία την ίδια».
Το magnum opus του, Θεωρία της Δικαιοσύνης (1971), χαιρετήθηκε κατά την χρονιά δημοσίευσής του ως «το σημαντικότερο έργο στην ηθική φιλοσοφία από την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου» και σήμερα θεωρείται ως «ένα από τα κύρια κείμενα πολιτικής φιλοσοφίας». Το έργο του στην πολιτική φιλοσοφία, που ονομάστηκε ρωλσιανισμός, λαμβάνει ως εναρκτήριο σημείο τον ισχυρισμό ότι «οι πιο εύλογες αρχές δικαιοσύνης είναι εκείνες που ο καθένας θα αποδεχόταν και θα συμφωνούσε με αυτές, από μια ακριβοδίκαιη θέση». Ο Ρωλς εφαρμόζει έναν αριθμό νοητικών πειραμάτων—συμπεριλαμβανομένου του διάσημου «πέπλου της άγνοιας»—για να προσδιορίσει σε τι συνίσταται μια επιεικής/ακριβοδίκαιη συμφωνία στην οποία «ο καθένας τίθεται αμερόληπτα ως ίσος» ώστε να προσδιορίσει τις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι από τους σημαντικότερους στοχαστές της παράδοσης των φιλελεύθερων πολιτικών φιλοσόφων. Ο Άγγλος φιλόσοφος Jonathan Wolf υποστηρίζει ότι «ενώ ίσως υπάρχει κάποια διαφωνία για το ποιος είναι ο δεύτερος σημαντικότερος πολιτικός φιλόσοφος του 20ουαιώνα, δεν υπάρχει διαφωνία για τον σημαντικότερο: ο Τζων Ρωλς. Ο φοιτητής του Samuel Freeman λέει ότι το έργο του Ρωλς θα αναγνωρίζεται στους επόμενους αιώνες».
Νεότητα
Ο Τζων Ρωλς γεννήθηκε στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ. Πατέρας του ήταν ο William Lee Rawls, «ένας από τους πιο διακεκριμένους συνηγόρους της Βαλτιμόρης», και μητέρα του η Anna Abell Stump Rawls. Δεύτερος πέντε υιών, η τραγωδία χτύπησε τον Ρωλς σε νεαρή ηλικία. «Δύο από τους αδελφούς του πέθαναν σε παιδική ηλικία διότι προσβλήθηκαν θανατηφόρες ασθένειες από αυτόν... Το 1928 ο επτάχρονος αδελφός του Ρωλς προσβλήθηκε από διφθερίτιδα. Ένας άλλος αδελφός, ο Tommy, κόλλησε από αυτόν και πέθανε». Ο βιογράφος του Ρωλς Thomas Pogge αποκαλεί την απώλεια των αδελφών «τα σημαντικότερα γεγονότα της παιδικής ηλικίας του Τζων».
Ο Ρωλς πήγε για λίγο καιρό σε σχολείο της Βαλτιμόρης πριν μεταφερθεί στο Kent School, ένα Επισκοπικό προπαρασκευαστικό σχολείο στο Κοννέκτικατ. Με την αποφοίτησή του το 1939 ο Ρωλς εισήχθη στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, αποφοίτησε με την ανώτατη τιμητική διάκριση («summa cum laude») και έγινε δεκτός στο Ivy Club και το American Whig-Cliosophic Society. Κατά τα τελευταία δύο χρόνια στο Πρίνστον «ενδιαφέρθηκε βαθιά για την θεολογία και τα δόγματά της». Σκεφτόταν να παρακολουθήσει σεμινάριο σπουδών για την Επισκοπική ιεροσύνη.
Το 1943 πήρε το πτυχίο Bachelor of Arts και κατατάχτηκε αμέσως στον Στρατό. Στην διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως πεζικάριος στον Ειρηνικό και περιόδευσε στη Νέα Γουινέα, τις Φιλιππίνες και την κατεχόμενη Ιαπωνία· εκεί διαπίστωσε τα επακόλουθα του βομβαρδισμού της Χιροσίμα. Μετά από την εμπειρία αυτή ο Ρωλς απέρριψε μια προσφορά για αξιωματικός και εγκατέλειψε τον Στρατό ως δεκανέας το 1949. Λίγο μετά επέστρεψε στο Πρίνστον και διεκδίκησε διδακτορικό στην ηθική φιλοσοφία.
Σταδιοδρομία
Μετά την απόκτηση του διδακτορικού του από το Πρίνστον το 1950, ο Ρωλς δίδαξε εκεί έως το 1952, οπότε και έλαβε Υποτροφία Fulbright για το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (κολλέγιο Christ Church) όπου επηρεάστηκε από τον φιλελεύθερο πολιτικό θεωρητικό και ιστορικό Ιζάια Μπερλίν και τον νομικό θεωρητικό H. L. Hart. Μετά την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες υπηρέτησε ως βοηθός και μετά ως αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ. Το 1962 έγινε τακτικός καθηγητής φιλοσοφίας στο Κορνέλ και σύντομα έλαβε θέση καθηγητού στο ΜΙΤ. Εκείνη την ίδια χρονιά μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ όπου δίδαξε για σαράντα περίπου χρόνια και εκπαίδευσε μερικές από τις ηγετικές προσωπικότητες της ηθικής και πολιτικής φιλοσοφίας, μεταξύ αυτών τον Thomas Nagel, την Onora O'Neill, την Adrian Piper, την Christine Korsgaard, την Susan Neiman, την Claudia Card, τον Thomas Poge, τον T. M. Scanlon, την Barbara Herman, τον Joshua Cohen, τον Thomas E. Hill, Jr., τον Gurcharan Das και τον Paul Weithman.
Ύστερος βίος
Ο Ρωλς σπάνια έδινε συνεντεύξεις και έχοντας τόσο ένα τραύλισμα όσο και ένα αίσθημα τρόμου απέναντι στα φώτα της δημοσιότητας, παρά την φήμη του δεν έγινε διανοούμενος. Αντίθετα παρέμεινε αφοσιωμένος κυρίως στην ακαδημαϊκή και οικογενειακή του ζωή.
Το 1995 υπέστη το πρώτο εγκεφαλικό επεισόδιο που εμπόδισε σοβαρά την συνέχιση της εργασίας του. Εντούτοις κατάφερε να ολοκληρώσει το βιβλίο με τίτλο Ο Νόμος των Λαών, την πληρέστερη κατάθεση των απόψεών του για το διεθνές δίκαιο και λίγο πριν τον θάνατό του τον Νοέμβριο 2002 δημοσιεύτηκε το Η Δικαιοσύνη ως Ακριβοδικία: Αναδιατύπωση, ως απάντηση στις κριτικές του Θεωρία της Δικαιοσύνης.
Συμβολή στην πολιτική και ηθική φιλοσοφία
Ο Ρωλς φημίζεται για την συμβολή του στην φιλελεύθερη πολιτική φιλοσοφία. Μεταξύ των ιδεών του Ρωλς που τράβηξαν μεγάλη προσοχή είναι:
Η γενική συμφωνία στην ακαδημαϊκή κοινότητα είναι ότι, η δημοσίευση της Θεωρίας της Δικαιοσύνης το 1971 ήταν σημαντική για την αναζωπύρωση των ακαδημαϊκών σπουδών πολιτικής φιλοσοφίας. Το έργο του διατρέχει τους διάφορους επιστημονικούς κλάδους, λαμβάνοντας σοβαρή αναγνώριση από οικονομολόγους, νομικούς στοχαστές, πολιτικούς επιστήμονες, κοινωνιολόγους, θεολόγους και αρμόδιους υγειονομικούς φορείς. Ο Ρωλς κατέχει την μοναδική διάκριση μεταξύ των συγχρόνων πολιτικών φιλοσόφων να αναφέρεται συχνά στις δικαστικές αίθουσες των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά και τους πολιτικούς.
Φιλοσοφική σκέψη
Ο Ρωλς εξέδωσε τρία βιβλία. Το πρώτο, Θεωρία της Δικαιοσύνης, εστίασε στην διανεμητική δικαιοσύνη και επιχείρησε να συμφιλιώσει τις ανταγωνιστικές απόψεις για τις αξίες της ελευθερίας και της ισότητας. Το δεύτερο, Ο Πολιτικός Φιλελευθερισμός, εξέτασε το ζήτημα του τρόπου που οι πολίτες οι οποίοι διαιρούνται από ασυμβίβαστες θρησκευτικές και φιλοσοφικές διαφωνίες μπορούν να καταλήξουν να επικυρώσουν ένα συνταγματικό δημοκρατικό καθεστώς. Το τρίτο, Ο Νόμος των Λαών, επικεντρώνει στο ζήτημα του διεθνούς δικαίου.
Η πρωταρχική θέση
Η πιο σημαίνουσα ιδέα της Θεωρίας της Δικαιοσύνης (1971) του Ρωλς ίσως είναι το νοητικό πείραμα που ονόμασε «πρωταρχική θέση». Το διαισθητικό κίνητρο εφαρμογής της είναι τούτο: το εγχείρημα της πολιτικής φιλοσοφίας θα ωφεληθεί τα μέγιστα από τον προσδιορισμό της ορθής θεώρησης του προσώπου που θα πρέπει να διαθέτει κατά τον στοχασμό του περί του δικαίου. Όταν σκεφτόμαστε τι σημαίνει μια δίκαιη κατάσταση πραγμάτων μεταξύ των ανθρώπων, εξαλείφουμε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (όπως είναι το χρώμα των μαλλιών ή των οφθαλμών, το ύψος, η φυλή, κλπ) εστιάζουμε σε άλλα. Η πρωταρχική θέση του Ρωλς σημαίνει την κωδικοποίηση όλων των διαισθήσεών μας για το ποια χαρακτηριστικά είναι σχετικά και ποια άσχετα για τον σκοπό της συζήτησής μας περί του δικαίου.
Η πρωταρχική θέση είναι ένα υποθετικό σενάριο στο οποίο μια ομάδα προσώπων ορίζει το καθήκον επίτευξης μιας συμφωνίας για την πολιτική και οικονομική δομή μιας κοινωνίας της οποίας θα αποτελέσουν μέλη, άπαξ επιτευχθεί η εν λόγω συμφωνία. Κάθε άτομο, όμως, διαπραγματεύεται πίσω από ένα «πέπλο άγνοιας». Κάθε ένα έχει άγνοια, φερ' ειπείν για το φύλο του, την φυλή του, την ηλικία του, την διάνοιά του, την υγεία του, τις δεξιότητές του, την εκπαίδευσή του και το θρήσκευμά του. Το μόνο πράγμα που γνωρίζει κάθε δεδομένο μέλος αυτής της ομάδας είναι ότι κατέχει τις βασικές ικανότητες που είναι για αυτό αναγκαίες ώστε να συμμετάσχει πλήρως και πρόθυμα σε ένα ανθεκτικό σύστημα αλληλοσυνεργασίας· κάθε πρόσωπο γνωρίζει ότι μπορεί να γίνει μέλος της κοινωνίας. Ο Ρωλς πιστεύει ότι υπάρχουν δύο ικανότητες τις οποίες κάθε άτομο γνωρίζει ότι κατέχει. Πρώτον, κάθε άτομο γνωρίζει ότι έχει την ικανότητα να διαμορφώνει, να επιδιώκει και να αναθεωρεί κάποια ιδέα περί αγαθού ή σχέδιο ζωής. Το άτομο όμως δεν γνωρίζει επακριβώς τι είδους είναι αυτή η ιδέα περί του αγαθού. Μπορεί να είναι, για παράδειγμα, θρησκευτικού ή εγκόσμιου χαρακτήρα, το άτομο όμως στην πρωταρχική θέση δεν γνωρίζει τι από τα δύο. Δεύτερον, κάθε άτομο κατανοεί ότι διαθέτει ικανότητα για την ανάπτυξη αισθήματος δικαίου και μια εν γένει αποτελεσματική επιθυμία με την οποία συμμορφώνεται. Γνωρίζοντας μόνον αυτά τα δύο στοιχεία κάθε άτομο θα διαπραγματευθεί με στόχο τον σχεδιασμό μια κοινωνικής δομής που θα διασφαλίζει για το ίδιο το μέγιστο πλεονέκτημα. Η ιδέα είναι ότι, προτάσεις που συνήθως πιστεύουμε ότι είναι άδικες—όπως ότι οι έγχρωμοι ή οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να κατέχουν δημόσια αξιώματα—δεν θα προταθούν εντός της πρωταρχικής θέσης αφού κάτι τέτοιο θα ήταν παράλογο.
Φιλοδοξία του Ρωλς είναι να δημιουργήσει ένα νοητικό πείραμα με το οποίο το προκαταρκτικό στάδιο της συνήθους διαδικασίας διαπραγμάτευσης περί δικαίου—το στάδιο δηλαδή κατά το οποίο λαμβάνουμε αποφάσεις για το ποια χαρακτηριστικά των προσώπων θα λάβουμε υπόψη και ποια θα αγνοήσουμε—διεξάγεται έως την ολοκλήρωσή του. Αν ο Ρωλς επιτύχει κάτι τέτοιο, η πρωταρχική θέση μπορεί να λειτουργήσει ως ένας πλήρης προσδιορισμός της ηθικής θέσης που πρέπει να λάβουμε όταν διαπραγματευόμαστε περί της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Η αναστοχαστική ισορροπία
Παρά την προσοχή που έλαβε η πρωταρχική θέση του Ρωλς, ισοδύναμη αν όχι σημαντικότερη είναι η ιδέα του για την «αναστοχαστική ισορροπία». Αυτή η ιδέα είναι η εκτίμηση του Ρωλς για τον τρόπο που πρέπει να διεξάγεται η διαπραγμάτευση για την ηθικότητα, εν γένει, αλλά ιδιαιτέρως για το δίκαιο και λειτουργεί ως το μετα-θεωρητικό πλαίσιο εντός του οποίου τίθεται η έννοια της πρωταρχικής θέσης.
Η αναστοχαστική ισορροπία είναι ουσιαστικά μια διαδικασία τριών βημάτων με τα οποία κάποιος στο (1) αναγνωρίζει μια υπό έλεγχο ομάδα κρίσεων περί δικαιοσύνης (ενοράσεις περί δικαιοσύνης που φαίνονται σχετικά ασφαλείς, όπως ότι η δουλεία και η δίωξη του θρησκεύματος είναι άδικες), στο (2) επιχειρεί να εξηγήσει και να δικαιολογήσει αυτές τις υπό εξέταση κρίσεις ανακαλύπτοντας (σχετικώς αφαιρετικά) ποιες αρχές δικαιοσύνης μπορούν να λειτουργήσουν ως θεμέλιά τους και στο (3) αντιμετωπίζει οποιαδήποτε έλλειψη εναρμόνισης μεταξύ των αρχών στις οποίες κάποιος έχει καταλήξει και των κρίσεων περί δικαιοσύνης διαφορετικών από εκείνων της ομάδας από την οποία εκείνος ξεκίνησε.
Για να δώσουμε ένα παράδειγμα: υποθέστε ότι ξεκινώ μια εύλογη κρίση ότι η άρνηση κάποιου εστιατορίου να εξυπηρετήσει κάποιο πρόσωπο απλώς επειδή είναι έγχρωμο ή Εβραίος είναι άδικη και συνεχίζω την εξήγηση αυτής της κρίσης μέσω μιας αρχής που λέει ότι η διάκριση που βασίζεται μόνον στην φυλή είναι άδικη, ή (εναλλακτικά) ότι από την άποψη της δικαιοσύνης η φυλή είναι ένα άσχετο χαρακτηριστικό του προσώπου. Ας υποθέσουμε ότι έχω μια άλλη εύλογη κρίση για το δίκαιο της θετικής δράσης· ότι θεωρώ πως η φυλή αποτελεί χαρακτηριστικό του προσώπου το οποίο οι θεσμοί ανώτατης εκπαίδευσης θα πρέπει να λάβουν υπόψη κατά τις διαδικασίες εισαγωγής. Αν η ιδέα μου περί δικαίου είνει εγγενώς συνεκτική, θα αναγκαστώ να διαπραγματευτώ την φαινομενική σύγκρουση μεταξύ της αρχής περί δικαίου που χρησιμοποίησα για να εξετάσω την αρχική εύλογη κρίση μου, από τη μια, και την εύλογη κρίση με την οποία συγκρούεται η αρχή αυτή, από την άλλη. Ο Ρωλς υποστηρίζει ότι θα υπάρχει αναπόφευκτα μια αλληλεπίδραση μεταξύ της πρώτης τάξεως κρίσεως του προσώπου περί δικαιοσύνης και των ανώτερης τάξεως δεσμεύσεων που παίρνουν την μορφή αρχών δικαιοσύνης. Στην περίπτωση αυτή «αναστοχαστική ισορροπία» είναι το όνομα τόσο της ιδανικής κατάστασης στην οποία όλες οι εύλογες πεποιθήσεις του προσώπου περί δικαιοσύνης βρίσκονται σε αρμονία με τις περισσότερο αφηρημένες περί δικαίου αρχές του, όσο και των διαδικασιών με τις οποίες καταλήγει στην κατάσταση αυτή.
Υπάρχει η αίσθηση ότι η ιδέα του Ρωλς για την αναστοχαστική ισορροπία δεν είναι παρά μια περιγραφή της ορθολογικής μεθόδου δικαιολόγησης της ηθικότητας. Η ρητή έγκριση αυτής της μεθόδους από τον Ρωλς, όμως, έρχεται σε αντιπαράθεση με τα φιλοσοφικά πορίσματα της εποχής του, τουλάχιστον από μια σημαντική άποψη, αφού ισοδυναμεί με απόρριψη της απόλυτης προτεραιότητας των αρχών όπως αυτή εξετάζεται στο Anarchy, State and Utopia (1974) του Robert Nozick. Στο έργο αυτό, μια αφηρημένη ηθική αρχή που εισάγεται στην αρχή του βιβλίου—χονδρικά, το απόλυτο δικαίωμα των ατόμων στην αυτοκυριαρχία, την ιδιοκτησία και στις συμβάσεις—χρησιμοποιείται για την ισοπέδωση άλλων, περισσότερο συγκεκριμένων ηθικών διαισθήσεων, όπως εκείνης που μας λέει ότι είναι άδικο οι εργοδότες να κάνουν φυλετικές διακρίσεις, ή εκείνης που μας λέει ότι είναι άδικο να αφήσουμε κάποιον που χρειάζεται άμεση ιατρική περίθαλψη να πεθάνει επειδή δεν μπορεί να πληρώσει για την θεραπεία. Αρνούμενος την προτεραιότητα των αρχών έναντι συγκεκριμένων εύλογων κρίσεων, η ιδέα του Ρωλς για την αναστοχαστική ισορροπία μπορεί να ερμηνευθεί ως αντίδραση και προφύλαξη έναντι των επί αυστηρών αρχών επιχειρημάτων των φιλοσόφων. Εντούτοις, μπορούμε να προσθέσουμε ότι την έννοια της «αναστοχαστικής ισορροπίας» (όσο και την καθ' αυτό έκφραση) αρχικά εισήγαγε ο Nelson Goodman στο Κεφάλαιο 3 του βιβλίου του «Fact, Fiction and Forecast».
Αρχές της Δικαιοσύνης
Από την αρχική θέση ο Ρωλς εξάγει δύο αρχές δικαιοσύνης. Η πρώτη εξ αυτών είναι η αρχή της Ισότητας η οποία καθιερώνει ίσες βασικές ελευθερίες για όλους τους πολίτες. Η «βασική» ελευθερία απαιτεί τις οικείες από την φιλελεύθερη παράδοση ελευθερίες της συνείδησης, της συνεργασίας και των δημοκρατικών δικαιωμάτων· ο Ρωλς συμπεριλαμβάνει, επίσης, και το δικαίωμα στην ιδιωτική ιδιοκτησία, αλλά αυτή δικαιολογείται με όρους ηθικών ικανοτήτων και αυτοσεβασμού, παρά ως έφεση προς κάποιο φυσικό δικαίωμα ιδιοκτησίας (αυτό είναι κάτι που διακρίνει την περιγραφή του Ρωλς από τον κλασικό φιλελευθερισμό του Τζων Λοκ και τον ελευθερισμό του Ρόμπερτ Νόζικ).
Ο Ρωλς ισχυρίζεται ότι θα μπορούσε να συμφωνηθεί και μια δεύτερη αρχή ισότητας που θα εγγυάται ελευθερίες οι οποίες αντιπροσωπεύουν ουσιαστικές επιλογές για όλα τα μέλη της κοινωνίας και εξασφαλίζουν διανεμητική δικαιοσύνη. Για παράδειγμα, οι τυπικές εγγυήσεις για την ελευθερία του λόγου και των συναθροίσεων ελάχιστα αξίζουν για τους απελπιστικά φτωχούς και περιθωριοποιημένους της κοινωνίας. Η απαίτηση όλοι να έχουν ακριβώς τις ίδιες αποτελεσματικές ευκαιρίες στην ζωή είναι σχεδόν βέβαιο ότι προσβάλλει τις ίδιες τις ελευθερίες που υποτίθεται ότι είναι ισότιμες. Εντούτοις, θα θέλαμε τουλάχιστον να εξασφαλίσουμε την «δίκαιη αξία» των ελευθεριών μας: ο καθένας που μπαίνει στην κοινωνία θέλει η ζωή να είναι άξια διαβίωσης, με αρκετή ελευθερία για να επιδιώκει προσωπικούς στόχους. Έτσι, οι συμμετέχοντες στην κοινωνία θα επιβεβαίωναν μια κάποια διμερή δεύτερη αρχή η οποία θα συνίστατο στην «δίκαιη ισοτιμία των ευκαιριών» και στην περιβόητη (και αντιφατική) «αρχή της διαφοράς». Αυτή η δεύτερη αρχή εξασφαλίζει ότι εκείνοι με συγκρίσιμες δεξιότητες και κίνητρα απολαμβάνουν χονδρικά παρόμοιες ευκαιρίες και ότι οι κοινωνικές ανισότητες λειτουργούν προς όφελος των λιγότερο ευνοημένων.
Ο Ρωλς υποστήριζε ότι αυτές οι αρχές δικαιοσύνης εφαρμόζονται στην «βασική δομή» των θεμελιωδών κοινωνικών θεσμών (όπως η Δικαιοσύνη, η οικονομική δομή, το Σύνταγμα), περιορισμός που έγινε η αιτία διαμάχης και εποικοδομητικής συζήτησης (το έργο του Τζέραλντ Κοέν).
Ο Ρωλς ισχυρίζεται περαιτέρω ότι οι αρχές αυτές πρέπει να ταξινομηθούν σε «λεξικογραφική διάταξη» ώστε να δίνουν προτεραιότητα στις βασικές ελευθερίες έναντι των περισσότερο εξισωτικών απαιτήσεων της δεύτερης αρχής. Και αυτό είναι κάτι που έχει γίνει θέμα συζήτησης μεταξύ ηθικών και πολιτικών φιλοσόφων.
Τέλος, ο Ρωλς θεωρεί ότι η προσέγγισή του βρίσκει εφαρμογή σε εκείνο που αποκαλεί «ευτεταγμένη κοινωνία ... φτιαγμένη ώστε να αναπτύσσει το αγαθό των μελών της και αποτελεσματικά ρυθμιζόμενης μέσω μιας δημόσιας αντίληψης περί δικαιοσύνης». Από την άποψη αυτή κατανοεί την δικαιοσύνη ως ακριβοδικία ως συμβολή στην «ιδανική θεωρία», ως τον προσδιορισμό «αρχών που χαρακτηρίζουν μια ευτεταγμένη κοινωνία υπό ευνοϊκές συνθήκες». Πολλά πρόσφατα έργα πολιτικής φιλοσοφίας θέτουν το ερώτημα τί μπορεί να υπαγορεύει η δικαιοσύνη ως ακριβοδικία (ή, ακόμη, αν είναι έστω χρήσιμη) για προβλήματα «μερικής συμμόρφωσης» στις «μη ιδανικές θεωρίες».
Πολιτικός φιλελευθερισμός
Στον Πολιτικό Φιλελευθερισμό (1993) ο Ρωλς στρέφεται προς το ζήτημα της πολιτικής νομιμοποίησης μέσα στα πλαίσια δυσεπίλυτων φιλοσοφικών, θρησκευτικών και ηθικών διαφωνιών μεταξύ των πολιτών που αφορούν στο αγαθό. Μια τέτοια διαφωνία είναι εύλογη, επιμένει ο Ρωλς - είναι αποτέλεσμα της ελεύθερης άσκησης του λόγου σε συνθήκες ευρείας ισότητας και ελεύθερης συνείδησης, τις οποίες το φιλελεύθερο κράτος σχεδιάστηκε για να διαφυλάττει. Το ζήτημα της νομιμοποίησης της εύλογης διαφωνίας ήταν για τον Ρωλς επείγον, διότι η δική του δικαιολόγηση της Δικαιοσύνης ως Ακριβοδικίας βασίστηκε σε μια (καντιανή) αντίληψη του ανθρώπινου αγαθού η οποία μπορούσε εύλογα να απορριφθεί. Αν η πολιτική αντίληψη που προσφέρεται στην Θεωρία της Δικαιοσύνης μπορεί να φαίνεται ορθή μέσω της επίκλησης μιας αντιθετικής αντίληψης περί ανθρώπινης ανάπτυξης, δεν είναι σαφές πώς ένα φιλελεύθερο κράτος οργανωμένο βάσει αυτής μπορεί να νομιμοποιηθεί.
Η διαίσθηση που εμψυχώνει αυτή την φαινομενικά νέα εξέταση στην πραγματικότητα δεν διαφέρει από την κατευθυντήρια ιδέα της Θεωρίας της Δικαιοσύνης ότι ο θεμελιώδης χάρτης μιας κοινωνίας πρέπει να συντάσσεται επάνω σε αρχές, επιχειρήματα και λόγους που δεν μπορούν να απορριφθούν εύλογα από πολίτες των οποίων οι ζωές περιορίζονται από κοινωνικούς, νομικούς και πολιτικούς όρους. Με άλλα λόγια, η ορθότητα ενός νόμου εξαρτάται από το αν η δικαιολόγησή της δεν μπορεί να απορριφθεί ορθολογικά. Η παλαιά αυτή ενόραση, όμως, πήρε νέο σχήμα όταν ο Ρωλς κατάλαβε ότι η εφαρμογή της πρέπει να επεκταθεί έως την πλήρη δικαιολόγηση της Δικαιοσύνης ως Ακριβοδικίας καθ' εαυτήν, την οποία είχε παρουσιάσει υπό όρους ορθολογικά απορριπτέας (καντιανής) αντίληψης περί ανθρώπινης ανάπτυξης, ως πλήρη ανάπτυξη του αυτόνομου ηθικού παράγοντα.
Κατά συνέπεια, πυρήνας του Πολιτικού Φιλελευθερισμού είναι η επιμονή του ότι, για να διατηρήσει την νομιμότητά του το φιλελεύθερο κράτος πρέπει να αφιερώσει τον εαυτό του στο «ιδανικό του δημόσιου λόγου». Χονδρικά αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες, σύμφωνα με τις δημόσιες ικανότητές τους, πρέπει να αλληλοδεσμεύονται μόνο από λόγους που κοινοποιούνται μεταξύ των. Επομένως ο πολιτικός συλλογισμός διεξάγεται καθαρά με όρους ''δημόσιου λόγου. ''Για παράδειγμα: κάποιο Ανώτατο Δικαστήριο που συσκέπτεται για να αποφασίσει αν η άρνηση προς τους ομόφυλους και τις ομόφυλες της δυνατότητάς τους να παντρεύονται συνιστά παραβίαση της Διάταξης περί Ισότιμης Προστασίας της 14ηςΤροποποίησης του Συντάγματος, δεν πρέπει να αναφερθεί στις θρησκευτικές επί του θέματος πεποιθήσεις του ζεύγους, αλλά πρέπει να λάβει υπόψη του το επιχείρημα ότι μια ομόφυλη οικογένεια παρέχει συνθήκες υποδεέστερες για την ανάπτυξη ενός παιδιού. Αυτό, επειδή οι λόγοι που βασίζονται στην ερμηνεία θρησκευτικών κειμένων είναι μη δημόσιοι (η ισχύς τους ως λόγων βασίζεται στα καθήκοντα θρησκευτικής πίστης τα οποία μπορούν εύλογα να απορριφθούν), ενώ οι λόγοι που βασίζονται στην αξία παροχής προς το παιδί ενός περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί καλύτερα είναι δημόσιοι λόγοι - η κατάστασή τους ως λόγων δεν εκπορεύεται από βαθιές, αντιθετικές αντιλήψεις περί ανθρώπινης ανάπτυξης.
Ο Ρωλς υποστηρίζει ότι το καθήκον της ιδιότητας του πολίτη - το καθήκον, δηλαδή, να παρέχουμε προς τους άλλους, λόγους που κατανοούνται αμοιβαία ως τέτοιοι - βρίσκει εφαρμογή μέσα σε εκείνο που αποκαλούσε «δημόσια πολιτική αγορά». Η αγορά αυτή εκτείνεται από τα ανώτατα κλιμάκια της κυβέρνησης - για παράδειγμα τους ανώτατα νομοθετικά και δικαστικά σώματα της κοινωνίας - μέχρι την βάση όπου οι πολίτες διαπραγματεύονται αποφάσεις ποιους να ψηφίσουν στα νομοθετικά σώματα ή πώς να ψηφίσουν στα δημόσια δημοψηφίσματα. Οι πολιτευτές πρέπει επίσης, όπως πίστευε, να αποφεύγουν να καπηλεύονται τις μη δημόσιες θρησκευτικές ή ηθικές πεποιθήσεις των υποστηρικτών τους.
Μια τέτοια συναίνεση αναγκαστικά εξαιρεί κάποια δόγματα, όπως όσα είναι «παράλογα», κάτι που μας προκαλεί να αναρωτηθούμε ποια είναι η άποψη του Ρωλς για τα δόγματα αυτά. Ένα παράλογο ή μη εύλογο περιεκτικό δόγμα είναι τέτοιο υπό την έννοια ότι είναι ασύμβατο με το καθήκον της ιδιότητας του πολίτη [«πολιτιότητα» είναι όρος αδόκιμος στα ελληνικά]. Αυτό είναι ένας τρόπος να πούμε ότι ένα παράλογο δόγμα είναι ασύμβατο με τις θεμελιώδεις πολιτικές αξίες τις οποίες προστατεύει μια φιλελεύθερη θεωρία της δικαιοσύνης - της ελευθερίας, της ισότητας και της ακριβοδικίας. Έτσι, μια απάντηση στο ερώτημα τι λέει ο Ρωλς για αυτά τα δόγματα είναι «τίποτα». Εν πρώτοις, το φιλελεύθερο κράτος δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον εαυτό του σε άτομα (για παράδειγμα, στους θρησκευτικούς φονταμενταλιστές) που υποστηρίζουν τέτοια δόγματα, αφού κάθε τέτοια δικαιολόγηση διεξάγεται, όπως σημειώσαμε, με όρους αντιθετικών ηθικών ή θρησκευτικών πεποιθήσεων οι οποίες αποκλείονται από τον δημόσιο πολιτικό λόγο. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι, στόχος του ρωλσιανού έργου είναι κυρίως να διαπιστωθεί αν η φιλελεύθερη αντίληψη της πολιτικής νομιμότητας είναι εσωτερικά συνεκτική ή όχι και το έργο αυτό πραγματοποιείται από τον προσδιορισμό του είδους των λόγων που επιτρέπονται σε άτομα αφοσιωμένα στις φιλελεύθερες αξίες να χρησιμοποιούν στους διαλόγους, τις διαπραγματεύσεις και τα επιχειρήματά τους με άλλα γύρω από τα πολιτικά ζητήματα. Το ρωλσιανό έργο θέτει τον στόχο αυτό, εξαιρώντας από την φροντίδα δικαιολόγησης των φιλελεύθερων αξιών τα πρόσωπα που δεν πιστεύουν ή δεν είναι τουλάχιστον ευεπίφορα προς αυτές. Φροντίδα του Ρωλς είναι εάν η ιδέα της πολιτικής νομιμότητας που υλοποιείται με όρους καθήκοντος της ιδιότητας του πολίτη και της αλληλοδικαιολόγησης μπορεί ή όχι να λειτουργήσει ως μια μορφή βιώσιμης μορφής δημόσιου λόγου, εν όψει του θρησκευτικού και ηθικού πλουραλισμού των σύγχρονων δημοκρατικών κοινωνιών - και όχι η αρχική δικαιολόγηση αυτής της αντίληψης περί πολιτικής νομιμότητας.
Ο Ρωλς επίσης τροποποίησε τις αρχές της δικαιοσύνης ως εξής (όπου η η πρώτη αρχή έχει προτεραιότητα έναντι της δεύτερης και το πρώτο τμήμα της δεύτερης έχει προτεραιότητα έναντι του δεύτερου): Οι αρχές αυτές έχουν τροποποιηθεί ελαφρώς σε σχέση προς την ''Θεωρία. ''Η πρώτη αρχή γίνεται «ίση αξίωση» αντί για «ίσο δικαίωμα» και επίσης ο Ρωλς αντικαθιστά την φράση «σύστημα βασικών ελευθεριών» με την φράση «ένα πλήρως επαρκές σχήμα ίσων βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών». Είναι αξιοσημείωτο όμως ότι εναλλάσσει τα δυο μέρη της δεύτερης αρχής ώστε η αρχή της διαφοράς γίνεται η τελευταία από τα τρία.
Ο Νόμος των Λαών
Παρότι στην Θεωρία της Δικαιοσύνης υπάρχουν φευγαλέα σχόλια για τις διεθνείς υποθέσεις, μόνο προς το τέλος της καριέρας του ο Ρωλς διατύπωσε μια περιεκτική θεωρία για την διεθνή πολιτική, εκδίδοντας το ''Ο Νόμος των Λαών. ''Εκεί υποστηρίζει ότι οι «εύτακτοι» λαοί μπορούν να είναι είτε «φιλελεύθεροι» είτε «αξιοπρεπείς». Ο Ρωλς υποστηρίζει ότι η νομιμότητα της διεθνούς φιλελεύθερης τάξης εξαρτάται από την ανοχή αξιοπρεπών λαών, οι οποίοι διαφέρουν από τους φιλελεύθερους λαούς, μεταξύ άλλων στο ότι πιθανόν να έχουν κρατικές θρησκείες και να αρνούνται στους οπαδούς μειονοτικών πεποιθήσεων το δικαίωμα να διατηρούν θέσεις ισχύος εντός του κράτους και ότι πιθανόν να οργανώνουν την πολιτική συμμετοχή μέσω συμβουλευτικών ιεραρχιών, μάλλον, παρά μέσω των εκλογών. Εντούτοις, κανένας εύτακτος λαός δεν μπορεί να παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα ή να συμπεριφέρεται με εξαιρετικά επιθετικό τρόπο.Οι λαοί που αποτυγχάνουν να εκπληρώσουν τα κριτήρια του «φιλελεύθερου» ή «αξιοπρεπούς» λαού αναφέρονται ως «έκνομα κράτη», «κοινωνίες βεβαρημένες με δυσμενείς συνθήκες» ή «καλοπροαίρετες απολυταρχίες», αναλόγως των συγκεκριμένων, ιδιαίτερων αποτυχιών τους. Οι λαοί αυτοί δεν έχουν δικαίωμα στον αλληλοσεβασμό και την ανοχή των φιλελεύθερων και αξιοπρεπών λαών.
Οι απόψεις του Ρωλς για την διεθνή διανεμητική δικαιοσύνη, όπως διατυπώνονται στο έργο αυτό, εξέπληξαν πολλούς φιλελεύθερους οπαδούς της ισοπολιτείας. Ο Τσαρλς Μπέητζ, για παράδειγμα, είχε προηγουμένως γράψει μια μελέτη στην οποία διαφωνούσε με την διεθνή εφαρμογή της αρχής της διαφοράς του Ρωλς. Ο Ρωλς αρνήθηκε ότι η αρχή αυτή μπορεί να εφαρμοσθεί έτσι, εν μέρει διότι τα κράτη, αντίθετα από τους πολίτες, είναι αυτάρκη ως προς τις συνεργατικές επιχειρήσεις τις οποίες συνιστούν οι κοινωνίες.
Διακρίσεις
Για την προσφορά του στη φιλοσοφία του απονεμήθηκε το 1999 το Βραβείο Schock και το Εθνικό Μετάλλιο Ανθρωπιστικών Σπουδών. Το όνομά του έχει δοθεί στον αστεροειδή 16561 Ρωλς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αναλυτικοί φιλόσοφοι
Καρπερή Σερρών
Η Καρπερή ή παλαιότερα Έλσιανη είναι χωριό του Δήμου Ηράκλειας στον Νομό Σερρών. Απέχει 27 χλμ από την πόλη των Σερρών και πρωτεύουσα του νομού. Επίσης, συνορεύει με τα χωριά Ψωμοτόπι στα βόρεια, Αμμουδιά στα ανατολικά, και Αναγέννηση στα νότια. Βρίσκεται σε υψόμετρο 30 μέτρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό αριθμούσε 837 μόνιμους κατοίκους. Επίσης, κοντά στο χωριό βρίσκεται η Λίμνη Κερκίνη. Η σύνδεση της Καρπερής με τα άλλα χωριά καθώς και με την πόλη των Σερρών αλλά και τη Θεσσαλονίκη γίνεται με υπεραστικό λεωφορείο τουλάχιστον δύο φορές τη μέρα, το πρωί και το απόγευμα. Επιπλέον, η Καρπερή διαθέτει γήπεδο στο οποίο κάνει προπονήσεις η τοπική ομάδα του χωριού Μέγας Αλέξανδρος Καρπερής. Στο χωριό, λειτουργούν δύο ιεροί ναοί: ο πρώτος του Αγίου Γεωργίου στο κέντρο του χωριού, και ο δεύτερος της Αγίας Παρασκευής η οποία εορτάζεται πανηγυρικά στις 26 Ιουλίου. Κατά τη διάρκεια της γιορτής της Αγίας Παρασκευής, διεξάγεται πανήγυρη, διάρκειας συνήθως επτά ημερών μαζί με την παραμονή και ανήμερα της γιορτής της Αγίας.
Πολιτιστικός Σύλλογος
Το 2008, συστάθηκε εκ νέου ο Πολιτιστικός και Φιλανθρωπικός Σύλλογος Καρπερής με πολλές και σημαντικές δράσεις. Στα πλαίσια του συλλόγου λειτουργεί και μουσικοχορευτικό συγκρότημα ενηλίκων και μικρότερων παιδιών. Ο σύλλογος διοργανώνει καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου εκδηλώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Ροζ ολοταχώς
Το Ροζ ολοταχώς είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 2001. Η σκηνοθεσία είναι του Δημήτρη Γιατζουζάκη και το σενάριο των Χάρη Ρώμα και Άννας Χατζησοφιά.
Πλοκή
Ο Θωμάς Γαροφάλλου, ένας παρουσιαστής τοκ σόου προσπαθεί να αποκαλύψει στο πανελλήνιο ότι ο Αριστοτέλης Χαραμής, υπουργός Παιδείας είναι γκέι. Μαζί με τη συνεργάτιδά του, Ελένη Σιστοβάρη, του στήνουν παγίδα για να τον μαγνητοσκοπήσουν κρυφά, όμως γίνεται μια παρεξήγηση και η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω είναι πως ομοφυλόφιλος είναι ο δημοσιογράφος, ο οποίος στιγματίζεται και χάνει τη γυναίκα του. Η αποκάλυψη αυτή πλήττει το κύρος και των δύο, με αποτέλεσμα να χάσουν τις θέσεις τους.
Παραγωγή
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2001. Κόβοντας 60.000 εισιτήρια πανελλαδικά, κατατάχθηκε στην 6η θέση ανάμεσα σε 22 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 23 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς. Η ταινία έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του 42ου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Σενάρια του Χάρη Ρώμα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Πετράλωνα Αγράφων Ευρυτανίας
Τα Πετράλωνα είναι οικισμός της Ευρυτανίας, χτισμένος στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού στα σύνορα με τον νομό Καρδίτσας. Μέχρι το 1955 ονομάζονταν Σάικα, Ο οικισμός είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1000 μέτρων κάτω από τις Αγραφιώτικες κορυφές Σβόνι, Πέντε Πύργοι και του Φλυτζάνι και, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει 40 κατοίκους.
Τα Πετράλωνα υπήρξαν ξεχωριστή κοινότητα στο διάστημα 1945-1955, η οποία περιλάμβανε και τους γειτονικούς οικισμούς, Νεράιδα, Παλαιόλακκα και Καμάρια. Στη συνέχεια εντάχθηκαν στην κοινότητα Αγράφων, με έδρα το χωριό Άγραφα. Σήμερα ανήκουν διοικητικά στο διευρυμένο Δήμο Αγράφων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Άγραφα Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Απόστολος Διαμαντής
Ο Απόστολος Διαμαντής (γεννήθηκε στα Kαλά Nερά Bόλου το 1955) είναι Έλληνας εκπαιδευτικός, οικονομολόγος και ιστορικός.
Σπουδές και έργο
Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Aθήνας και ιστορία στο Πανεπιστήμιο Paris II στο Παρίσι. Eργάστηκε στις διοικητικές υπηρεσίες του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Είναι συνεργάτης του Kέντρου Nεοελληνικών Eρευνών, της εφημερίδας "Eλευθεροτυπία" και του περιοδικού "Aντί".
Διδάσκει στο Τμήμα Ιστορίας Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Αρθρογραφεί επίσης σε διάφορους ιστοχώρους.
Άρθρα
Η έννοια του Κρυφού Σχολειού στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. Νέος Ερμής ο Λόγιος, (2012), τεύχος 4, σ. 133-156.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Σούμπε
Το Σούμπε (Sumbe), πρώην Νόβο Ρεντόντο (Novo Rendondo), είναι πόλη στη δυτική κεντρική Ανγκόλα. Είναι η διοικητική πρωτεύουσα της επαρχίας Κουάνζα Σουλ. Το 2014 ο πληθυσμός της πόλης ήταν 279.968 κάτοικοι.
Κλίμα
Η πόλη έχει ξηρό τροπικό κλίμα. Οι υψηλότερες θερμοκρασίες λαμβάνουν χώρα από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο και οι ψυχροί μήνες είναι ο Ιούλιος και ο Αύγουστος.
Μεταφορά
Η πόλη εξυπηρετείται από αεροδρόμιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Κυβερνείο Φαγιούμ
To Κυβερνείο του Φαγιούμ (αραβικά : محافظة الفيوم‎‎‎ Muḥāfaẓat al Fayyūm) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου. Το 2014 είχε πληθυσμό 3.072.181 κατοίκους, έκταση 1.827 τ.χλμ. και πρωτεύουσα την πόλη Φαγιούμ. Το κυβερνείο συνορεύει στα βόρειοδυτικά με το Κυβερνείο Γκίζας και στα νότιοανατολικά με το Κυβερνείο Μπένι Σουέφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – 50 χιλιόμετρα βάδην ανδρών
Τα 50 χιλιόμετρα βάδην, ανδρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 έχουν προγραμματιστεί να πραγματοποιηθούν στις 6 Αυγούστου 2021, στο Πάρκο Οντόρι του Σαππόρο. Αναμένεται να αγωνιστούν περίπου 60 αθλητές, από 30 διαφορετικά έθνη. Ο ακριβής αριθμός θα εξαρτηθεί από το πόσες εθνικές επιτροπές θα επιλέξουν να χρησιμοποιήσουν τον κανόνα της καθολικότητας. Αυτή θα είναι η 20η εμφάνιση του αγωνίσματος σε Θερινούς Ολυμπιακούς και αναμένεται να είναι και η τελευταία, καθώς επρόκειτο να αντικατασταθεί από κάποιο μικτό ομαδικό αγώνισμα, στα πλαίσια του κινήματος των Αγώνων υπέρ της ισότητας των φύλων. Αυτή την στιγμή είναι το μόνο αγώνισμα στον Στίβο, για το οποίο δεν διοργανώνεται το αντίστοιχο γυναικείο.
Ολυμπιακή Πρόκριση
Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) είχε την δυνατότητα να δηλώσει μέχρι 3 αθλητές σε αυτό το αγώνισμα. Ο χρόνος που έπρεπε να πιάσουν οι αθλητές για να κερδίσουν μια θέση στους Αγώνες ήταν 3:50:00. Το όριο καθορίστηκε από την World Athletics. Αθλητές που δεν έπιασαν το όριο, είχαν τη δυνατότητα να προκριθούν μέσω της θέσης τους στην παγκόσμια κατάταξη. Αυτοί που βρίσκονταν υψηλότερα στην λίστα, κέρδισαν μια από τις διαθέσιμες θέσεις, έως ότου να συμπληρωθεί ο αριθμός των 60 συμμετεχόντων.
Η περίοδος πρόκρισης ήταν αρχικά από την 1η Ιανουαρίου 2019 έως τις 31 Μαΐου 2020. Λόγω της πανδημίας COVID-19, η περίοδος τέθηκε σε αναστολή από τις 6 Απριλίου 2020 έως τις 30 Νοεμβρίου 2020, και αργότερα παρατάθηκε μέχρι τις 31 Μαΐου 2021. Μέσα σ' αυτήν την περίοδο καθορίστηκε και η παγκόσμια κατάταξη, με βάση τις επιδόσεις των αθλητών σε επίσημες διοργανώσεις. Τοπικά και Ηπειρωτικά Πρωταθλήματα λαμβάνονταν υπ' όψη, ακόμη και αν διεξάγονταν εκτός της περιόδου πρόκρισης.
Οι ΕΟΕ μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τον κανόνα της καθολικότητάς, σύμφωνα με τον οποίο μπορούν να συμμετέχουν στο αγώνισμα αθλητές που δεν πληρούν τα κριτήρια πρόκρισης, εάν προέρχονται από χώρες που δεν εκπροσωπούνται καθόλου από άνδρες σε κανένα αγώνισμα του στίβου. Οι ΕΟΕ μπορούν να δηλώσουν τους αθλητές στο αγώνισμα οποιαδήποτε στιγμή.
Μορφή Αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξάγεται σε μία ημέρα και αποτελείται από μια κούρσα 50 χιλιομέτρων σε ανοικτό δρόμο. Η διαφορά του με το τρέξιμο είναι ότι ένα πόδι του αθλητή πρέπει να βρίσκεται συνεχώς σε επαφή με το έδαφος. Το προπορευόμενο πόδι πρέπει να βρίσκεται τεντωμένο σε ευθεία από το σημείο επαφής και πρέπει να παραμείνει έτσι μέχρι το υπόλοιπο σώμα να το προσπεράσει. Εάν ο αθλητής παραβιάσει αυτόν τον κανόνα παραπάνω από 3 φορές, αποβάλλεται.
Ρεκόρ
Πριν τους Αγώνες υπήρχαν τα εξής ρεκόρ:
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC + 9 )
Το αγώνισμα θα πραγματοποιηθεί την παρακάτω μέρα και ώρα:
Παραπομπές
50000μβΑ
Ιωάννης Α΄ του Παντιέβρ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ζυργκόν-λε-Λακ στη Βρετάνη, ενώ οι γονείς του, Ιωάννα του Παντιέβρ και Κάρολος του Μπλουά, κυβερνούσαν το δουκάτο της Βρετάνης. Η Ιωάννα κανόνισε να παντρέψει τον Ιωάννη με τη Μαργαρίτα των Ανζού, κόρη του Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας, αλλά ο Ερρίκος του Γκρόσμοντ, 1ος δούκας του Λάνκαστερ, σύμμαχος των Μονφόρ, διέκοψε τις διαπραγματεύσεις. Ο Εδουάρδος Γ΄ του πρόσφερε για σύζυγο τη Φιλίππα του Λάνκαστερ, αλλά η μητέρα του Ιωάννα αρνήθηκε. Το 1356, ο Ιωάννης δόθηκε στους Άγγλους ως όμηρος, και κρατήθηκε στο κάστρο Γκλώστερ υπό τη φροντίδα του Ρόμπερτ ντε Βερ, δούκα της Ιρλανδίας και κόμη της Οξφόρδης για σχεδόν 25 χρόνια.
Μετά το τέλος το 1380 τού Καρόλου Ε' της Γαλλίας, ο οποίος υποστήριξε την αξίωση του Παντιέβρ κατά των Moνφόρ, ο Ιωάννης και η μητέρα του διαπραγματεύτηκαν τη δεύτερη συνθήκη του γκεράντ στις 14 Απριλίου 1381, στην οποία παραιτήθηκε από την αξίωσή του στο δουκάτο της Βρετάνης, με αντάλλαγμα ουσιαστική αποζημίωση. Ο Ιωάννης αφέθηκε ελεύθερος με την οικονομική βοήθεια του Oλιβιέ ντε Κλισόν, ο οποίος πλήρωσε τα λύτρα των 60.000 φράγκων, και του πρόσφερε για σύζυγο τη μικρότερη κόρη του, Mαργαρίτα. Στις 6 Ιανουαρίου 1384 ο Ιωάννης μεταβίβασε τη διαχείριση όλων των εδαφών του στη Βρετάνη και τη Λιμόζ στον Κλισόν, ο οποίος με τη σειρά του τη μεταβίβασε στον Ζαν Ρολάν το 1387.
Ο Γάλλος χρονικογράφος Ζαν Φρουασάρ αφηγείται, πώς το 1391 ο εξάδελφος του Ιωάννη Ιωάννης Δ', δούκας της Βρετάνης κατήγγειλε την αξίωση του Παντιέβρ για τον θρόνο της Βρετάνης, γράφοντας: Αυτός ο κόμης του Παντιέβρ, ο εξάδελφός μας, γράφει και ονομάζει τον εαυτό του Ιωάννη της Βρετάνης και έφερε τον θυρεό της Βρετάνης, σαν να ήταν ο κληρονόμος. Θέλουμε να αυτοαποκαλείται Ιωάννης, επειδή είναι το όνομά του, και κόμης του Παντιέβρ, αλλά δεν θέλουμε να υιοθετήσει την ερμίνα ή να ονομαστεί Ιωάννης του Μπλουά ή Σατιγιόν ή οτιδήποτε άλλο. Και αν δεν το κάνει, θα τον αναγκάσουμε να το κάνει και θα του πάρουμε τη γη του, διότι την έχει με πίστη και σεβασμό για εμάς. Επίσης όσον αφορά την κληρονομιά της Βρετάνης, δεν πρέπει ποτέ να σκεφτεί ότι το δουκάτο θα επιστρέψει σε αυτόν, διότι έχουμε γιους και κόρες που θα είναι οι κληρονόμοι μας. Αν πάει αλλού, είναι επειδή η γραμμή μας τελείωσε.[2] Το 1392, σε μια συνάντηση στο Tουρ, ο Ιωάννης παραιτήθηκε από το δικαίωμα της οικογένειάς του να φέρει τον θυρεό της Βρετάνης. Αυτό επιβεβαιώθηκε αργότερα στο Guingamp στις 25 Οκτωβρίου 1395. Κληρονόμησε τα εδάφη των Aβέν: Landrecies, Nouvion-en-Thiérache και μερικά εδάφη στη Φλάνδρα μετά το τέλος του εξαδέλφου του, Γκυ Β΄ κόμη του Μπλουά, το 1397. Τρία χρόνια αργότερα, κληρονόμησε περαιτέρω περιουσία από τον αδελφό του, Ερρίκο, ο οποίος απεβίωσε στην Αγγλία.
Ο Ιωάννης απεβίωσε το 1404 στο Λαμπάλ της Βρετάνης. Τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του, Ολιβιέ. Μοιράστηκε με τα τρία αδέλφια του την οικογενειακή κληρονομιά: ο Ολιβιέ έλαβε τον Παντιέβρ, ο Ιωάννης τα εδάφη του Αίγκλ στη Νορμανδία, ο Κάρολος την κυριότητα του Αβωγκούρ, και ο Γουλιέλμος την επαρχία του Λιμόζ.
Οικογένεια
αριστερά|μικρογραφία| Η Μαργαρίτα του Κλισόν. Νυμφεύτηκε τη Mαργαρίτα του Κλισόν (Clisson), κόρη του Oλιβιέ του Κλισόν, κοντόσταυλου της Γαλλίας, στο Moνκοντούρ στις 20 Ιανουαρίου 1387. Είχαν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Sail Away
Sail Away είναι ο τίτλος του τραγουδιού του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το τέταρτου από τον δίσκο "Burn", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1974.
Σύνθεση
Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί σύνθεση του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ και του τραγουδιστή Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ και δεν έχει παιχτεί ποτέ ζωντανά από το συγκρότημα, παρ' όλο που έχει διασκευαστεί από διάφορα συγκροτήματα, ακόμη και από τον μπασίστα Γκλεν Χιουζ στις προσωπικές του εμφανίσεις.
Οι στίχοι του αναφέρονται στην μοναχική προσπάθεια ενός ατόμου για να βρει τον στόχο της ζωής του, αφήνοντας τα προβλήματα του στο παρελθόν. Η μουσική είναι mid-tempo και έντονα ρυθμική από τα πλήκτρα, το μπάσο και την κιθάρα, με ιδιαίτερα μελαγχολικά και μελωδικά φωνητικά από τον Χιουζ και τον Κόβερντεϊλ, με το σόλο κιθάρας του Μπλάκμορ να είναι από τα μελωδικότερα της καριέρας του με τους Deep Purple.
Διασκευές
Το "Sail Away" έχει διασκευαστεί από συγκροτήματα όπως οι Αυστραλοί For the love of Purple, οι Filip Morris Band, οι Weevil, οι Έλληνες Hot Rats, κ.α.
Τα μέλη των Deep Purple
Το "Sail Away" ηχογραφήθηκε από τη τρίτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1974
Αμβρόσιος ο Βουλευτής
Με την ονομασία Αμβρόσιος ο Βουλευτής (τέλη 3ου αιώνα μ.Χ.) είναι γνωστός ένας Χριστιανός απολογητής, συγγραφέας μικρής απολογίας για τον Χριστιανισμό, η οποία διασώθηκε μόνο σε συριακή μετάφραση με τον τίτλο «Υπομνήματα». Ο Αμβρόσιος εμφανίζεται σε αυτή ως μέλος ενός συμβουλευτικού σώματος («βουλευτής»). Ο τόπος όπου έζησε και έγραψε είναι άγνωστος, όπως και ο τόπος γεννήσεως και θανάτου του. Καθώς φαίνεται, ήταν πρώην πιστός της αρχαίας ελληνορωμαϊκής θρησκείας, που αλλαξοπίστησε και έγινε Χριστιανός.
Αφορμή για τη συγγραφή της απολογίας του Αμβροσίου έδωσε ο κατατρεγμός του Αμβροσίου από τους συναδέλφους του βουλευτές, που είχαν παραμείνει πιστοί στην αρχαία θρησκεία. Το κείμενό της αποτελείται από 132 στίχους, από τους οποίους οι 57 πρώτοι βασίζονται σε προηγούμενη απολογία του 2ου αιώνα, που έφερε τον τίτλο «Προς Έλληνας» και γράφηκε μάλλον από τον Ιουστίνο. Οι υπόλοιποι 75 στίχοι απλώς συμπληρώνουν το περιεχόμενο των προηγούμενων. Η απολογία σκοπεύει στο να καταδείξει ορισμένες ανήθικες περιστάσεις της ελληνικής μυθολογίας και κυρίως της λατρείας. Είναι βέβαιο ότι τα «Υπομνήματα» γράφηκαν κατά την εποχή διωγμών των Χριστιανών του τέλους του 3ου αιώνα. Από ορισμένους μελετητές ο Αμβρόσιος ο Βουλευτής ταυτίζεται με τον Αμβρόσιο τον Αλεξανδρέα, τον φίλο τού απολογητή Ωριγένη, αλλά η ταύτιση αυτή είναι αβάσιμη, καθώς ο Βουλευτής πρέπει να έζησε αρκετές δεκαετίες αργότερα.
Πηγές
Αμβροσιος Βουλευτης
Γλώσσα Μπαάλι
Η γλώσσα Μπαάλι (Κιμπάλι, Λιμπαάλι) είναι Μπαντού γλώσσα της λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Δεν βρίσκεται σε κοντινό σημείο με άλλη γλώσσα Μπαντού. Οι ομιλητές της είναι 42.000, σύμφωνα με στοιχεία του 1987.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
Μεταλλουργικό εργαστήριο
right|thumb|213px|Η [[Πυρηνική Ενέργεια (γλυπτική)|Πυρηνική Ενέργεια του Χένρι Μούρ στην περιοχή που κατορθώθηκε η παραγωγή της πρώτης αυτοσυντηρούμενης πυρηνικής αλυσιδωτής αντίδρασης.]] Το Μεταλλουργικό Εργαστήριο ή "Met Lab" ήταν μέρος του Σχεδίου Μανχάταν την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου - το πρόγραμμα των Η.Π. για την ανάπτυξη της ατομικής βόμβας. Επικεφαλής του ήταν ο Άρθουρ Χ. Κόμπτον, νομπελίστας και καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Το Εργαστήριο παρήγαγε την πρώτη ελεγχόμενη πυρηνική αλυσιδωτή αντίδραση στον Σωρό του Σικάγο-1, χτισμένο στο παλαιό ποδοσφαιρικό στάδιο του Πανεπιστημίου.
Κατηγορία:Οπλικά συστήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πυρηνικά όπλα
Μωρίς Λεμπλάν
Ο Μωρίς Λεμπλάν (Maurice Leblanc, 11 Δεκεμβρίου 1864 - 6 Νοεμβρίου 1941) ήταν Γάλλος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων και διηγημάτων, γνωστός κυρίως ως ο δημιουργός του διάσημου λογοτεχνικού ήρωα Αρσέν Λουπέν, ιδιόμορφου και ιδιοφυούς αριστοκράτη-απατεώνα, υπερασπιστή του ηθικού νόμου της κοινωνίας.
Πρώτα χρόνια
Ο Μωρίς Μαρί Εμίλ Λεμπλάν γεννήθηκε στη Ρουέν της Νορμανδίας. Γόνος ευκατάστατης οικογένειας, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Ρουέν στο λύκειο Κορνέιγ. Ως έφηβος, συναναστράφηκε με τον Γκυστάβ Φλωμπέρ και τον Γκυ ντε Μωπασσάν. Το 1888, απορρίπτοντας την καριέρα για την οποία τον προετοίμαζε ο πατέρας του σε ένα εργοστάσιο νηματουργίας, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και άρχισε να γράφει. Αρχικά δημοσιογράφος, έπειτα μυθιστοριογράφος, έγραφε σύντομα αστυνομικά διηγήματα αλλά και μεγαλύτερα μυθιστορήματα. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Μία γυναίκα (Une femme, 1893) έκανε αίσθηση. Ακολούθησαν τα: Ζευγάρια (Des couples), Εδώ είναι τα φτερά (Voici des ailes) και το θεατρικό, ο Οίκτος (La pitié, 1902), που ήταν μια αποτυχία και τον έκανε να παραιτηθεί προσωρινά από το θέατρο. Τα έργα του προκάλεσαν το ενδιαφέρον συγγραφέων, όπως του Αλφόνς Ντωντέ αλλά είχαν μικρή εμπορική επιτυχία. Στο Παρίσι άρχισε να συναναστρέφεται τα μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας, όπως τον Στεφάν Μαλαρμέ ή τον Αλφόνς Αλέ. Το 1901, δημοσίευσε το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα ο Ενθουσιασμός (L'Enthousiasme).
Η αναγνώριση
Το 1905, ο εκδότης του μηνιαίου εγκυκλοπαιδικού περιοδικού Je sais tout (Ξέρω τα πάντα), του παρήγγειλε μια σειρά διηγημάτων στο ύφος των περιπετειών του Σέρλοκ Χολμς για να δημοσιευθούν σε συνέχειες: έγραψε αρχικά τη Σύλληψη του Αρσέν Λουπέν ( L'Arrestation d’Arsène Lupin, 1905) και είχε μεγάλη δημόσια επιτυχία, αλλά όχι την αναγνώριση των ανθρώπων των γραμμάτων, γεγονός που στοίχισε στον Μωρίς Λεμπλάν. Οι δημοσιεύσεις σε συνέχειες συνεχίστηκαν και ως το 1907 είχαν δημοσιευθεί εννέα διηγήματα, που εκδόθηκαν στο βιβλίο Αρσέν Λουπέν, ο αριστοκράτης-λωποδύτης (Arsène Lupin, gentleman-cambrioleur, 1907). Το βιβλίο είχε εκπληκτική επιτυχία και απέκτησε φήμη, έτσι ο Λεμπλάν αφιέρωσε αποκλειστικά το υπόλοιπο της καριέρας του στο να γράφει ιστορίες με ήρωα τον Αρσέν Λουπέν. Αρκετές φορές φάνηκε να θεωρεί την επιτυχία του στον τομέα του αστυνομικού μυθιστορήματος ως απόσπαση από τις πιο «αξιοσέβαστες» φιλολογικές φιλοδοξίες του και προσπάθησε να σκοτώσει τον Αρσέν Λουπέν, στο διήγημα 813, προσπάθησε επίσης να δημιουργήσει άλλους χαρακτήρες, όπως τον ντεντέκτιβ Τζιμ Μπαρνέτ, αλλά τελικά επανήλθε στον Λουπέν. Με ήρωα τον Αρσέν Λουπέν έγραψε συνολικά 17 μυθιστορήματα και 39 διηγήματα, καθώς και 5 θεατρικά, γραμμένα από το 1905 έως 1941. εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Εξώφυλλο του περιοδικού Je sais tout αριθ. 75 που δημοσίευε σε συνέχειες τις Εκμυστηρεύσεις του Αρσέν Λουπέν (15 Απριλίου 1911). Η κυκλοφορία του Αρσέν Λουπέν εναντίον Χέρλοκ Σολμς (Arsène Lupin contre Herlock Sholmès, 1908) δυσαρέστησε τον Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, καθώς οι ήρωές του, ο Σέρλοκ Χολμς (« Χέρλοκ Σολμς ») και ο βοηθός του Ουότσον (« Ουίλσον ») παρωδούνταν από τον Μωρίς Λεμπλάν.
Ο Μωρίς Λεμπλάν έγραψε επίσης δύο αξιοσημείωτα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας: Τα Τρία μάτια (Les Trois Yeux,1919), στο οποίο ένας επιστήμονας πραγματοποιεί τηλεοπτική επαφή με τρία μάτια των Venusians και το Θαυμαστό γεγονός (Le Formidable Evènement, 1920), όπου ένας σεισμός δημιουργεί μια νέα γη μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας.
Το 1918 αγόρασε ένα σπίτι στο Ετρετά της Νορμανδίας όπου έγραψε 19 μυθιστορήματα και 39 νουβέλες. Το σπίτι σήμερα είναι μουσείο. Μπροστά στη γερμανική απειλή το 1939 κατέφυγε στο Περπινιάν, όπου και πέθανε από πνευμονία σε 1941.
Το 1908 ο Μωρίς Λεμπλάν για τις υπηρεσίες του στη γαλλική λογοτεχνία τιμήθηκε από το Γαλλικό Κράτος με το Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Αρσέν Λουπέν
Ο χαρακτήρας του Αρσέν Λουπέν ίσως βασίστηκε στον Γάλλο αναρχικό Μαριούς Ζακόμπ, του οποίου η δίκη τον Μάρτιο του 1905 πήρε μεγάλες διαστάσεις. Ο Ζακόμπ απασχολούσε συχνά τις Αρχές στις αρχές του 20ού αιώνα με μια σειρά κλοπών στο Παρίσι και άλλες πόλεις της Γαλλίας αλλά διακρίνονταν από υψηλή αίσθηση του χιούμορ και γενναιοδωρία προς τα θύματά του. Ανάμεσα στους δημοσιογράφους που κάλυπταν τη δίκη ήταν ο Μωρίς Λεμπλάν.
Έργα
Στη σειρά Αρσέν Λουπέν περιλαμβάνονται 17 μυθιστορήματα και 39 διηγήματα, καθώς και 5 θεατρικά, γραμμένα από το 1905 έως 1941.
Άλλα έργα
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Γλώσσα Μπάι (Νότιο Σουδάν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες του Νότιου Σουδάν