cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντίπαρος
Οικισμοί
230px|left|thumb|Πέτρινες βίλες στον Κάμπο Αντιπάρου Πρωτεύουσα του Δήμου Αντιπάρου είναι ο ομώνυμος οικισμός που αναπτύσσεται περιμετρικά του ιστορικού κέντρου στο ενετικό Κάστρο, στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού. Στο νοτιοδυτικό άκρο της Αντιπάρου αναπτύσσεται ο παραθεριστικός οικισμός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος εντάχθηκε στο σχέδιο πόλεως τη δεκαετία του '70 από ένα σύλλογο χρυσοχόων, πραγματοποιήθηκαν ρυμοτομικά έργα και αναμένονται γεωτρήσεις για την εξυπηρέτηση των κατοίκων. Ανατολικά του Αγίου Γεωργίου αναπτύσσεται ο οικισμός του Σωρού, που είναι γνωστός για τις αμμουδερές παραλίες του, ενώ λίγο πιο βόρεια βρίσκεται ο Κάμπος της Αντιπάρου ο οποίος συνδέθηκε με τα έργα οδοποιίας που πραγματοποιήθηκαν με τον παραλιακό δρόμο που διέρχεται από το Απάντημα και τα Γλυφά στα ανατολικά, καθώς και με την παραλία Λιβάδια στις δυτικές ακτές του νησιού.
Αρχιτεκτονική
thumb|220px|Αρχιτεκτονική κατοικιών Κάστρου Η αρχιτεκτονική, όπως και σε όλα τα κυκλαδίτικα νησιά, επιτάσσει αυστηρούς κανονισμούς για τη διατήρηση της κυκλαδίτικης ομοιομορφίας που συντίθεται από τις χαρακτηριστικές λευκές οικίες με τις μπλε πόρτες και παράθυρα, την αυλή και τους κήπους στολισμένους με βουκαμβίλιες και λοιπά άνθη. Συχνά τα χαρακτηριστικά αυτά συμβαδίζουν με τη λαξευτή πέτρα στους τοίχους, τα πλακόστρωτα σοκάκια και τους φράχτες των αυλών.
Το κάστρο που χτίστηκε το 1440 από την άλλη φαίνεται να έχει ένα πολύ συγκεκριμένο και ιδιαίτερο στυλ αρχιτεκτονικής. Οι κατοικίες συνθέτουν ένα συμπαγές συγκρότημα με 24 διώροφες κατοικίες μέσα στο κάστρο, 24 μονώροφες στον Ξώπυργο και 16 διώροφες στην εξωτερική ζώνη, ενώ ανάμεσα στις κατοικίες υπάρχουν και τρία εκκλησάκια, αλλά και το παλαιό υδραγωγείο. Και εδώ διατηρείται η αρχιτεκτονική των λευκών κατοικιών, με τα μπλε παράθυρα και τις μικρές αυλές από την πίσω μεριά του κάστρου.
Οικονομία
thumb|left|220px|Καταλύματα και παραδοσιακά ταβερνάκια στο κέντρο της Αντιπάρου Η οικονομία του νησιού βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στον τουρισμό, με τα έσοδα από τις επισκέψεις στο Σπήλαιο της Αντιπάρου να απαρτίζουν μεγάλο μέρος του προϋπολογισμού του Δήμου. Οι περισσότεροι κάτοικοι δουλεύουν τα εμπορικά καταστήματα, κέντρα εστίασης και διαμονής του νησιού κατά την τουριστική σεζόν, ενώ από τον Οκτώβρη μέχρι το Πάσχα, ασχολούνται με τεχνικές και χειρωνακτικές εργασίες. Στην οικονομία του νησιού συμβάλλει η γεωργία και η κτηνοτροφία, καθώς επίσης και η αλιεία.
Αλιεία
Η αλιεία στην Αντίπαρο αποτελεί όπως είναι φυσικό ένα από τα παλαιότερα και παραδοσιακά επαγγέλματα. Βέβαια, η αλιευτική δραστηριότητα ήταν πιο έντονη τις προηγούμενες δεκαετίες, που δεν είχαν αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό άλλοι τομείς τις οικονομίας και η αλιεία ήταν υγιής κλάδος.Η αλιεία συντηρείται σε οικογενειακή βάση, ενώ πλέον λίγοι είναι αυτοί που απασχολούνται αποκλειστικά σε αυτή, λόγω εξάντλησης του αλιευτικού πλούτου.
Ελαιοκαλλιέργεια
Η συνολική καλλιεργούμενη έκταση στη Αντίπαρο είναι 112 στρέμματα σύμφωνα με την Ελ. Στατ. 2008, ενώ με τα στοιχεία του ΟΠΕΚΕΠΕ 2013 είναι 179,6 στρέμματα.Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια σημαντική αύξηση φύτευση ελαιοδέντρων. Ο παραγόμενος ελαιόκαρπος χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο για παραγωγή ελαιολάδου. Οι ποικιλίες που επικρατούν είναι η θρουμπολιά και η κορωνέϊκη σε μεγαλύτερη έκταση. Υπάρχουν διάσπαρτα ελαιόδεντρα των ποικιλιών Άμφισσας και Μανάκι. Οι καλλιεργητικοί χειρισμοί που γίνονται στην καλλιέργεια της ελιάς είναι πολύ κοντά σε βιολογικά συστήματα καθώς γίνονται ελάχιστες ή καθόλου επεμβάσεις με φυτοφάρμακα. Ωστόσο η βιολογική καλλιέργεια είναι ανεπτυγμένη (ελεγχόμενη από φορέα πιστοποίησης).
Αμπελοκαλλιέργεια
Τα αμπέλια και ιδιαίτερα τα οινάμπελα αποτελούν παραδοσιακή καλλιέργεια για την Αντίπαρο και η συνολική τους έκταση σύμφωνα με το ΟΠΕΚΕΠΕ για το 2012-2013 είναι 187,6 στρέμματα.Ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελ. Στατ. 2008 είναι 525 στρέμματα. Οι κυριότερες οινοποιήσιμες ποικιλίες που καλλιεργούνται είναι από ερυθρές ποικιλίες: Μανδηλαριά, Βάφτρακαι Αϊδάνικαι από λευκές ποικιλίες: Μενεμβασιά, Ασίρτικοκαι Σαββατιανό. Μεγάλες ποσότητες οινοποιήσιμων σταφυλιών πωλούνται στα οινοποιία της Πάρου για ΠΟΠ και ΠΓΕ οίνους.Οι αδιάθετες ποσότητες των επιτραπέζιων και οινοποιήσιμων σταφυλιών οδηγούνται στην απόσταξη για την παραγωγή παραδοσιακών ποτών όπως σούμα.
Ορυκτός Πλούτος
Η Αντίπαρος διαθέτει σημαντικά κοιτάσματα θειούχου μεταλλοφορίας. Από τη μέση του νησιού, θέσεις Μοναστήρια-Αγ. Ηλίας-Χατζοβούνια και νοτίως μέχρι το Βλαχοβούναλο, υπάρχουν μεταλλεύματα σιδήρου, μαγγανίου, μολύβδου και ψευδαργύρου. Τα μεταλλεύματα ψευδραργύρου έτυχαν σημαντικής εκμετάλλευσης κυρίως από τη δεκαετία του 1870, η οποία συνεχίστηκε αποσπασματικά και τον επόμενο αιώνα, μέχρι το 1955. Ωστόσο, τα αξιόλογα κοιτάσματα σιδηρομεταλλεύματος δεν αξιοποιήθηκαν συστηματικά, ενώ ενα μικρό μεταλλείο καλαμίνας έγινε αντικείμενο διακεκομένης εκμετάλλευσης. Τα μεταλλεία Αντιπάρου του 19ου – 20ού αιώνα (1869 – 1955), τα οποία λειτούργησαν ως έναυσμα στην περαιτέρω αναπτυξιακή πορεία της μεταλλείας στην Αντίπαρο και στις Κυκλάδες γενικότερα, θα πρέπει να αξιοποιηθούν ως μεταλλευτική κληρονομιά και να αναδειχθεί η σχετικά άγνωστη μεταλλευτική τους ιστορία. Τα Μεταλλεία της Αντιπάρου 19ος – 20ός αιώνας
Τουρισμός
thumb|right|230px|Ιδιωτικά σκάφη στην Αγία Μαρίνα Η Αντίπαρος παραδοσιακά προσελκύει οικογένειες Σκανδιναβών, κυρίως Νορβηγών τον Ιούνιο, ενώ ιδιαίτερους ιστορικούς δεσμούς έχουν με το νησί οι Ιταλοί, οι οποίοι το επισκέπτονται κυρίως τον Αύγουστο. Επίσης στους επισκέπτες συγκαταλέγονται μεταξύ άλλων Γερμανοί, Ρώσοι, Γάλλοι και Αμερικάνοι. Το νησί υποδέχεται το κύμα των τουριστών με τη δημιουργία μικρών συγκροτημάτων και τη λειτουργία ενοικιαζόμενων δωματίων στον κεντρικό οικισμό, καθώς και σύγχρονων καταλυμάτων με παραδοσιακά στοιχεία στις ακτές της αντιπαριανής υπαίθρου.
Τα τελευταία χρόνια η Αντίπαρος φαίνεται πως κάνει μετάβαση από τον εναλλακτικό τουρισμό της ροκ κουλτούρας και της νυχτερινής διασκέδασης των προηγουμένων δεκαετιών στον ποιοτικό τουρισμό, με τη λειτουργία καλαίσθητων εστιατορίων και αναψυκτηρίων με παραδοσιακά χαρακτηριστικά, μπουτίκ και καταστημάτων με είδη τέχνης, εσωτερικής διακόσμησης και κοσμήματα, ενώ στην είσοδο του Κάστρου είναι επισκέψιμη αίθουσα του Λαογραφικού Μουσείου της Δημοτικής Επιχείρησης Ανάπτυξης Αντιπάρου με εκθέματα λαογραφικού και αρχαιολογικού ενδιαφέροντος από την ιστορία του νησιού. Κατά τους θερινούς μήνες στο νησί γνωρίζουν άνθιση τα θαλάσσια σπορ μεταξύ Πούντας και Αντιπάρου, ενώ διαδεδομένος είναι και ο θερινός κινηματογράφος «Cine Ωλίαρος».
Παραδοσιακά προϊόντα της Αντιπάρου θεωρούνται η τσικουδιά και η σούμα, διάφορες ποικιλίες παραδοσιακών γλυκισμάτων αλλά και τυριών όπως το κεφαλοτύρι, η ξινομυζήθρα και το τουλουμοτύρι. Παραδοσιακά φαγητά είναι το αγριοκούνελο, κόκορας πατίδος, τα αποκριάτικα ραβιόλια και μπουρεκάκια με γέμιση από μέλι, καρύδι και σουσάμι τα οποία αφού ψηθούν, ραντίζονται με τσικουδιά και πασπαλίζονται με ζάχαρη άχνη.
Παραλίες
Λοιπές γνωστές παραλίες οι οποίες κατέστησαν προσβάσιμες οδικώς με τα έργα οδοποιίας που πραγματοποιήθηκαν είναι η παραλία στα Λιβάδια, στις δυτικές ακτές, η αμμουδερή παραλία στο Σωρό, ο Άγιος Σώστης, οι παραλίες της Φανερωμένης, οι παραλίες στα Γλυφά, η παραλία της Παναγιάς (3η Ψαραλική), στο Απάντημα, στον Άϊ Γιώργη και το Δεσποτικό. Εκδρομές στην παραλία του Δεσποτικού πραγματοποιούνται το καλοκαίρι καθημερινά με τουριστικά καραβάκια, τα οποία κάνουν και το γύρο του νησιού.
Σπήλαιο της Αντιπάρου
left|thumb|220px|Ο Αϊ-Γιάννης ο Σπηλιώτης Στο κέντρο της νήσου, στις παρυφές του όρους της Αντιπάρου βρίσκεται το γνωστό Σπήλαιο της Αντιπάρου, ένα από τα ομορφότερα και πιο μυστηριώδη σπήλαια του κόσμου. Ο χώρος του σπηλαίου χρησιμοποιήθηκε ως φυσικό καταφύγιο στη νεολιθική εποχή και έπειτα. Ο χώρος χρησιμοποιήθηκε επίσης για κεραμική, αλλά και για τη λατρεία της θεάς Αρτέμιδος, ενώ στην είσοδο του χώρου ανεγέρθηκε ο λιτός και μαγευτικός ναός του Αϊ-Γιάννη του Σπηλιωτή.
Επιγραφές και χαράγματα στους σταλακτίτες και τους σταλαγμίτες του μαρτυρούν τους διαβάτες του, όπως η επιγραφή της Αγίας Τράπεζας, των στρατηγών του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Βασιλιά Όθωνα.
220px|thumb|Το σπήλαιο της Αντιπάρου Το 1673 ο Γάλλος αρχαιολόγος Μαρκήσιος Ντε Ντοβαντέλ, Γάλλος πρέσβης της Κωνσταντινούπολης διέμεινε στο σπήλαιο για τρεις ημέρες με πεντακόσιους συντρόφους του ενώ λειτούργησε στην Αγία Τράπεζα την ημέρα των Χριστουγέννων. Το 1775 προσήλθε στο σπήλαιο ο Μαρκήσιος ντε Σαβέρ και αργότερα ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδος, Όθωνας.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής κατεστράφη τμήμα του σπηλαίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το σπήλαιο αξιοποιήθηκε ως καταφύγιο από τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης εναντίον του κατακτητή. Μια από τις αρχαιότερες αναφορές στο ιστορικό σπήλαιο είναι αυτή του λυρικού ποιητή Αρχιλόχου της Πάρου τον 7ο αιώνα π.Χ..
Το σπήλαιο αξιοποιήθηκε πλήρως στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2000 με κονδύλια από το Γ' ΚΠΣ, με την τοποθέτηση κιγκλιδωμάτων, την κατασκευή κατάλληλων σκαλοπατιών, τοποθέτηση φωτισμού, καμερών ασφαλείας και ηχείων για την ενημέρωση των επισκεπτών.
Κάστρο της Αντιπάρου
220px|thumb|right|[[Αρχείο:Flag of Most Serene Republic of Venice.svg|thumb|80px|leftΤο έμβλημα της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, όπως διασώζεται στην πρόσοψη κατοικίας πίσω από την εκκλησία του Χριστού]] Το ενετικό Κάστρο της Αντιπάρου αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα των οχυρωμένων οικισμών που δημιουργήθηκαν στις Κυκλάδες την περίοδο της Λατινοκρατίας το 13ο με 16ο αιώνα μ.Χ.. Η κατασκευή του χρονολογείται στα μέσα του 15ου αιώνα, όταν ο βενετός Τζιοβάννι Λορεντάνο αποφάσισε να παντρευτεί τη Μαρία Σομμαρίπα της Αντιπάρου. Στην αρχική του μορφή το Κάστρο περιελάμβανε τον κεντρικό πύργο και οικιστική περίμετρο, με τις κατοικίες να κατανέμονται σε ένα τετράγωνο συνεχούς δόμησης, αποτελώντας ταυτόχρονα το αμυντικό τείχος του οχυρωμένου οικισμού. Η μοναδική είσοδος βρισκόταν στο ισόγειο οικίας στη νότια πτέρυγα.
Στο εσωτερικό του οικισμού αναπτύσσονταν οι κύριες πλατυμέτωπες όψεις των κατοικιών σε τριώροφη διάταξη, ενώ κάθε όροφος διέθετε ανεξάρτητη είσοδο στην οποία οδηγούσε εξωτερική σκάλα. Στην πορεία ο οικισμός επεκτάθηκε και εξωτερικά της νότιας πτέρυγας με το μορφή ορθογώνιου δακτυλίου που φέρει την ονομασία «Ξώπυργα», καθώς και εντός του αρχικού περιβόλου, γύρω από τη βάση του κυκλικού πύργου. Η ζώνη αυτή των κτισμάτων περιμετρικά του πύργου αφήνει μια στενωπό από τις κατοικίες του γύρω τοίχους, η οποία ονομάζεται «ρίμνη», πιθανότατα παραφθορά της λέξης «ρύμη», η οποία και αποτελεί τη μοναδική οδό διέλευσης κατοίκων και επισκεπτών στον πυρήνα του οικισμού. thumb|left|220px|Η βάση του κεντρικού πύργου του κάστρου, γνωστού ως «Το Σπίτι του Άρχοντα» Στα μετέπειτα χρόνια το αρχικό αρχιτεκτονικό ύφος του κάστρου τροποποιήθηκε από το θρησκευτικό στοιχείο με επεκτάσεις χριστιανικών χώρων λατρείας, την ανέγερση του ναού του Χριστού και τη χρήση του Πύργου ως δεξαμενή νερού. Αντιθέτως οι κατοικίες διατήρησαν σε ικανοποιητικό βαθμό τα αρχικά τους χαρακτηριστικά, παρά την κατάρρευση των επάνω ορόφων, καθώς για οποιαδήποτε επέμβαση απαιτείται άδεια από την αρχαιολογική υπηρεσία. Σήμερα τα περισσότερα σπίτια αναπτύσσονται σε έναν με δύο ορόφους το πολύ και διαθέτουν υπόγεια που μοιάζουν με καταπακτές. thumb|220px|Χαρακτηριστικά δείγματα των κατοικιών του Κάστρου και η εκκλησία του Χριστού Το δεύτερο πέρασμα ανάμεσα στον πύργο και στο ανατολικό τμήμα της μεταγενέστερης οικιστικής ζώνης δημιουργήθηκε σε υψηλότερη στάθμη από τη «ρίμνη» και εξυπηρετούσε την πρόσβαση στους ορόφους αυτής της ζώνης, με ανάβαση σε κεκλιμένο επίπεδο από το χώμα που βρισκόταν στη θέση της σημερινής σκάλας, απέναντι από την είσοδο του κάστρου. Το πέρασμα αυτό κατέληγε στη βόρεια πλευρά, σε σκάλα που κατέβαζε στο επίπεδο της «ρίμνης», ακριβώς πίσω από το ιερό της εκκλησίας του Χριστού, η οποία καταλαμβάνει τη βορειοδυτική γωνία του ελεύθερου χώρου του Κάστρου.
Έργα υποδομής
220px|right|thumb|Το κοινοτικό κατάστημα της Αντιπάρου Το δημαρχείο της Αντιπάρου εντοπίζεται μαζί με το Πολυδύναμο Ιατρείο σε ένα στενάκι του εμπορικού δρόμου λίγο πριν το κάστρο, πλησίον της Πλατείας Ρούσσου, η οποία και πήρε την ονομασία της από το συγγραφέα της ταινίας της «Μανταλένα». Το 2009 πραγματοποιήθηκε ανάπλαση του επισκέψιμου χώρου στο Σπήλαιο της Αντιπάρου. Η μεταφορά των απορριμάτων του νησιού γίνεται σε ειδικό χώρο στην Πάρο, ενώ το 2014 ολοκληρώθηκε το αποχετευτικό δίκτυο με τον βιολογικό, καθώς επίσης και έργα αφαλατώσεων για παροχή πόσιμου νερού. Το νησί απολαμβάνει σύγχρονα έργα οδοποιίας και ανάπλασης του παραλιακού δρόμου, ενώ εστία των καλλιτεχνικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων αποτελεί η πέτρινη πλατεία της Αγίας Μαρίνας.
Στην περιοχή λειτουργεί Δημοτικό σχολείο εντός του κέντρου νεότητας για τους μικρούς κατοίκους. Η Αντίπαρος εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Παροναξίας, εξυπηρετείται από το υγειονομικό και τις υπηρεσίες της Σύρου, καθώς και από την αγορά της Πάρου.
Συγκοινωνία
thumb|left|230px|Το λιμανάκι της Πούντας στην Πάρο Η πρόσβαση στο νησί της Αντιπάρου είναι εφικτή μέσω μετάβασης στο λιμάνι της Παροικιάς, είτε ακτοπλοϊκώς, σε 3-4 ώρες με τα highspeed από το λιμάνι του Πειραιά, είτε μέσω του αεροδρομίου της Πάρου το οποίο απέχει 10 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νησιού. Στην Παροικιά υπάρχουν δρομολόγια μικρού καραβιού για την Αντίπαρο, καθώς και συγκοινωνία με ΚΤΕΛ προς την Πούντα, όπου γίνεται η μεταφορά επιβατών και οχημάτων με φέρρυ σε λιγότερο από 10 λεπτά.
Οι μετακινήσεις στους οικισμούς της Αντιπάρου γίνονται με τα ΚΤΕΛ της δημοτικής συγκοινωνίας, η αφετηρία της οποίας βρίσκεται έμπροσθεν της Πλατείας της Αγίας Μαρίνας, ενώ οι μετακινήσεις μέσα στο ιστορικό κέντρο γίνονται με ποδήλατο ή με τα πόδια.
Κοινωνική ζωή
240px|thumb|right|Πλατεία της Αγ. Μαρίνας Η μεγαλύτερη γιορτή της Αντιπάρου γίνεται τον Ιούλιο, με τα προεόρτια και το φαντασμαγορικό εορτασμό της Αγίας Μαρίνας, στο όνομα της οποίας χτίστηκε και ο ναός στην πέτρινη εξέδρα στο λιμάνι, ενώ γνωστό είναι και το παραδοσιακό πανηγύρι που γίνεται στην είσοδο του σπηλαίου με φαγητό, μουσική και χορό. Άλλες γνωστές γιορτές είναι του Αγίου Ιωάννη του Σπηλιώτη στις 7 Μαΐου, με παραδοσιακό χορό και κεράσματα και του Αϊ Γιάννη στις 23 και 24 Ιουνίου στο Μεσαιωνικό Κάστρο κατά την παράδοση του Κλήδονα και της Παναγίας της Φανερωμένης στις 7 Σεπτεμβρίου.
Η Αντίπαρος είναι επίσης γνωστή για το «Πολιτιστικό Καλοκαίρι», μια σειρά θερινών πολιτιστικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, ενώ ξεχωριστή θέση στις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις κατέχουν επίσης η αναβίωση των σκηνών από την ταινία της «Μανταλένας» με Αντιπαριώτες και θεατρικές παραστάσεις στο σχολείο της περιοχής.
Αθλητισμός
Το σκάκι ιδιαίτερα, σημειώνει μεγάλη ανάπτυξη στο νησί, φτάνοντας σε σημείο τον Απρίλιο του 2017 να διοργανωθεί το «Πρωτάθλημα Σκάκι Αιγαίου 2017» από τον «Πλοηγό Αντιπάρου» με 10 νησιά (Σάμος, Χίος, Λέσβος, Ικαρία, Ρόδος, Σύρος, Λέρος, Σαντορίνη, Πάρος και Αντίπαρος) και 140 σκακιστές από όλο το Αιγαίο, να δίνουν το παρών, στη μεγαλύτερη σκακιστική διοργάνωση που έχει πραγματοποιηθεί στο Αιγαίο, μέχρι τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Στις πολιτιστικές εκδηλώσεις, ο διάπλους Πάρου-Αντιπάρου είναι ένας τοπικός θεσμός που ξεκίνησε το 2008 από τον «Ναυτικό Ομιλο Αντιπάρου» και πραγματοποιείται κάθε χρόνο στις 7 Ιουλίου. Οι κολυμβητές διανύουν την απόσταση των 1453 μέτρων χωρίς να περιορίζονται στο στυλ κολύμβησης. Κάθε χρόνο η διοργάνωση γίνεται όλο και πιο δημοφιλής και προσελκύει όλο και περισσότερους συμμετέχοντες.
Σημειώσεις
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για την Αντίπαρο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 2ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-423/2, που αποτελεί τον λιμενοδείκτη του λιμένα Παροικιάς, του Στενού Αντιπάρου, της Συστάδας Αντιπάρου, καθώς και ο ΧΕΕ-423 που καλύπτει όλες τις ΝΑ. Κυκλάδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Υγρό υδρογόνο
Υγρό υδρογόνο (LH2 ή LH2) είναι η υγρή κατάσταση του στοιχείου υδρογόνου. Το υδρογόνο βρίσκεται φυσικά στη μορφή του μορίου H2.
Για να υπάρχει ως υγρό, το H2 πρέπει να ψυχθεί κάτω από το κρίσιμο σημείο των 33 K του υδρογόνου. Όμως, για να είναι το υδρογόνο σε μια πλήρως υγρή κατάσταση χωρίς εξάτμιση σε ατμοσφαιρική πίεση, χρειάζεται να ψυχθεί στους 20.28 K (−423.17 °F/−252.87°C). Μια συνηθισμένη μέθοδος λήψης υγρού υδρογόνου περιλαμβάνει έναν συμπιεστή που μοιάζει με στροβιλοκινητήρα και στην εμφάνιση και στην αρχή. Το υγρό υδρογόνο χρησιμοποιείται τυπικά ως συμπυκνωμένη μορφή αποθήκευσης υδρογόνου. Όπως σε οποιοδήποτε αέριο, η αποθήκευσή του ως υγρό καταλαμβάνει λιγότερο χώρο από την αποθήκευσή του ως αερίου σε κανονική θερμοκρασία και πίεση. Όμως, η πυκνότητα του υγρού είναι πολύ χαμηλή συγκρινόμενη με άλλα συνηθισμένα καύσιμα. Μόλις υγροποιηθεί, μπορεί να διατηρηθεί ως υγρό σε πεπιεσμένους και θερμικά μονωμένους περιέκτες.
Το υγρό υδρογόνο αποτελείται από 99,79% παραϋδρογόνο και 0,21% ορθοϋδρογόνο.
Ιστορικό
Το υδρογόνο υγροποιήθηκε από τον Τζέιμς Ντιούαρ (James Dewar) το 1898 χρησιμοποιώντας αναγεννητική ψύξη και την εφεύρεσή του, τη φιάλη κενού. Η πρώτη σύνθεση της σταθερής ισομερούς μορφής του υγρού υδρογόνου, του παραϋδρογόνου, επετεύχθη από τον Πάουλ Χάρτεκ (Paul Harteck) και τον Καρλ Φρίντριχ Μπονχέφερ (Karl Friedrich Bonhoeffer) το 1929.
Ισομερή ιδιοστροφορμής του υδρογόνου
Σε θερμοκρασία δωματίου το υδρογόνο αποτελείται κυρίως από τη μορφή ορθοϋδρογόνο. Μετά την παραγωγή, το υγρό υδρογόνο είναι σε μια μετασταθή κατάσταση και πρέπει να μετατραπεί στη μορφή παραϋδρογόνου για να αποφευχθεί η εξώθερμη αντίδραση που λαμβάνει χώρα όταν αλλάζει σε χαμηλές θερμοκρασίες. Αυτό συνήθως γίνεται χρησιμοποιώντας έναν καταλύτη όπως το οξείδιο του τρισθενούς σιδήρου, ενεργό άνθρακα, αμίαντο με λευκόχρυσο, μέταλλα σπάνιων γαιών, ενώσεις του ουρανίου, οξείδιο του τρισθενούς χρωμίου, ή κάποιες ενώσεις του νικελίου.
Χρήσεις
Είναι ένα συνηθισμένο υγρό καύσιμο πυραύλων για εφαρμογές διαστημικών πυραύλων. Στους περισσότερους κινητήρες πυραύλων που τροφοδοτούνται με καύσιμο υγρού υδρογόνου, πρώτα ψύχεται το ακροφύσιο και άλλα τμήματα πριν να αναμειχθούν με το οξειδωτικό (συνήθως υγρό οξυγόνο (LOX)) και καίγεται για να παραγάγει νερό με ίχνη όζοντος και υπεροξειδίου του υδρογόνου. Πρακτικά οι κινητήρες πυραύλων H2/O2 έχουν καύσιμο τόσο πλούσιο έτσι ώστε τα καυσαέρια να περιέχουν κάποιο άκαυστο υδρογόνο. Αυτό μειώνει τη διάβρωση του θαλάμου και του ακροφυσίου. Μειώνει επίσης τη σχετική μοριακή μάζα των καυσαερίων που μπορεί στην πραγματικότητα να αυξήσει την ειδική ώθηση παρά την ατελή καύση. Το υγρό υδρογόνο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αποθήκη καυσίμου σε μια μηχανή εσωτερικής καύσης ή κυψέλη καυσίμου. Διάφορα υποβρύχια (τύποι 212 και 214) και οχήματα υδρογόνου έχουν κατασκευαστεί χρησιμοποιώντας αυτή τη μορφή υδρογόνου. Λόγω της ομοιότητάς του, οι κατασκευαστές μπορούν μερικές φορές να τροποποιήσουν και να μοιραστούν τον εξοπλισμό με συστήματα σχεδιασμένα για υγροποιημένο φυσικό αέριο. Όμως, λόγω της χαμηλότερης ογκομετρικής ενέργειας, οι απαιτούμενοι όγκοι υδρογόνου για καύση είναι μεγάλοι. Εκτός αν εγχέεται LH2 αντί για αέριο, οι κινητήρες εμβόλων με καύσιμο υδρογόνου απαιτούν συνήθως μεγαλύτερα συστήματα καυσίμου. Εκτός αν χρησιμοποιείται άμεσος ψεκασμός καυσίμου, ένα σημαντικό φαινόμενο υποκατάστασης αερίου εμποδίζει επίσης τη μέγιστη αναπνοή και αυξάνει τις απώλειες άντλησης.
Ιδιότητες
Το παραπροϊόν της καύσης του υγρού υδρογόνου, μόνο με οξυγόνο είναι ατμοί νερού (αν και, αν η καύση του είναι με οξυγόνο και άζωτο μπορεί να σχηματίσει τοξικά χημικά), που μπορούν να ψυχθούν με το υγρό υδρογόνο. Επειδή το νερό θεωρείται αβλαβές για το περιβάλλον, ένας κινητήρας που καίει υδρογόνο μπορεί να θεωρηθεί με "μηδενικές εκπομπές". Το υγρό υδρογόνο έχει επίσης μια πολύ υψηλότερη ειδική ενέργεια από τη βενζίνη, το φυσικό αέριο, ή το ντίζελ.
Η πυκνότητα του υγρού υδρογόνου είναι μόνο 70,99 g/L (στους 20 K), μια σχετική πυκνότητα μόλις 0,07. Αν και η ειδική ενέργεια είναι περίπου διπλάσια από άλλα καύσιμα, αυτή του δίνει σημαντικά χαμηλή ογκομετρική ενεργειακή πυκνότητα, πολλές φορές χαμηλότερη.
Το υγρό υδρογόνο απαιτεί κρυογονική τεχνολογία αποθήκευσης όπως ειδικά θερμομονωμένους περιέκτες και απαιτεί ειδικό χειρισμό κοινό σε όλα τα κρυογονικά καύσιμα. Αυτός είναι παρόμοιος με το υγρό οξυγόνο, αλλά πιο σημαντικός από αυτόν. Ακόμα και με θερμικά μονωμένους περιέκτες είναι δύσκολο να κρατηθεί τόσο χαμηλή θερμοκρασία και το υδρογόνο θα απομακρυνθεί σταδιακά (τυπικά με έναν ρυθμό 1% ανά ημέρα ). Επίσης έχει πολλά από τα ίδια προβλήματα ασφαλείας όπως οι άλλες μορφές υδρογόνου και πρέπει να είναι αρκετά κρύο για να υγροποιήσει (και ενδεχομένως να στερεοποιήσει) το ατμοσφαιρικό οξυγόνο, που μπορεί να σημαίνει έναν κίνδυνο έκρηξης.
Το τριπλό σημείο του υδρογόνου είναι στους 13,81 K και 7,042 kPa.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδρογόνο Κατηγορία:Καύσιμα Κατηγορία:Ψυκτικά
2028 Χανεκουέο
Η Χανεκουέο (Janequeo) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,5. Ανακαλύφθηκε το 1968 από τους αστρονόμους Κάρλος Τόρες και Σ. Κοφρέ, που παρατηρούσαν από τη Θέρο Ελ Ρόμπλε της Χιλής, και πήρε το όνομά της από το όνομα της συζύγου του φυλάρχου των Αραουκανών ιθαγενών Χουεποτάν, η οποία μετά τον θάνατό του πήρε την αρχηγία και νίκησε τους Ισπανούς κατακτητές.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Χανεκουέο είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χανεκουεο
Στρατιωτική αργκό
Για παράδειγμα στον ελληνικό στρατό η λέξη "σκοπέτο" αναφέρεται στην σκοπιά, ο όρος "γερμανικό νούμερο" στην ενδιάμεση βάρδια της σκοπιάς (2-4 π.μ.), κτλ.
Η στρατιωτική αργκό όχι απλά δεν χρησιμοποιείται μόνον από τους απλούς φαντάρους, αλλά πιθανόν να ξεκινά από τα μόνιμα στελέχη του στρατού. Στον ελληνικό στρατό οι αξιωματικοί σε κατ' ιδίαν συζητήσεις αποκαλούν "ανθύπα" τον ανθυπασπιστή.
Εξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Διαλεκτολογία Αργκο Κατηγορία:Αργκό
Θωμαΐς Κομνηνή Αγγελίνα Παλαιολογίνα
Η Θωμαΐς Κομνηνή Αγγελίνα Παλαιολογίνα (γενν. π. 1330) από τον Οίκο των Ορσίνι ήταν κόρη του παλατινού κόμη της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου και δεσπότη της Ηπείρου· με τον γάμο της έγινε σύζυγος του κυβερνήτη της Ηπείρου & Θεσσαλίας και διεκδικητή του Σερβικού θρόνου.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ιωάννη Β΄ παλατινού κόμη της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου και της Άννας Αγγελίνας, κόρης του Ανδρόνικου Κομνηνού Δούκα, κυβερνήτη στα Βελέγραδα (σημερινό Μπεράτι). Από τη μεριά της μητέρας της, η οποία καταγόταν από τους δεσπότες της Ηπείρου, η Θωμαΐδα είχε τα επίθετα "Κομνηνή Αγγελίνα". Επίσης η Άννα ήταν δισεγγονή του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου και διατηρούσε και το επίθετο "Παλαιολογίνα".
Το 1335 απεβίωσε ο πατέρας της -υποτίθεται ότι τον δηλητηρίασε η σύζυγός του Άννα- και τον διαδέχθηκε ο αδελφός της Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι ως δεσπότης της Ηπείρου μόνο (καθώς η Κεφαλληνία & η Ζάκυνθος είχαν απωλεσθεί). Αντιβασίλισσα έγινε η Άννα. Σύντομα μετά, το 1338, ο Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων εκτόπισε τον Νικηφόρο Β΄ και προσάρτησε την Ήπειρο στην Αυτοκρατορία. Ωστόσο με το τέλος του Ανδρόνικου Γ΄ το 1341 και τον καταστρεπτικό εμφύλιο που ακολούθησε, πολλές περιοχές της Ρωμανίας, όπως η Ήπειρος και η Θεσσαλία, περιήλθαν στον στρατό του Στεφάνου Δ΄ Δουσάν της Σερβίας. Αυτός από βασιλιάς, αυτοανακηρύχθηκε "αυτοκράτορας των Σέρβων" το 1346. Το 1348 ο Δουσάν διόρισε τον μικρότερο, ετεροθαλή αδελφό του Συμεών Ούρεση ως κυβερνήτη της Ακαρνανίας και νότιων περιοχών της Ηπείρου.
Ο γάμος της με τον Συμεών Ούρεση
Ο Συμεών, για να εδραιώσει τη θέση του με τον τοπικό πληθυσμό, αποφάσισε να νυμφευτεί τη Θωμαΐδα, απόγονο των δεσποτών της Ηπείρου. Απέκτησαν τρία τέκνα: τον Ιωάννη Ούρεση, που διαδέθηκε τον πατέρα του στη Θεσσαλία, τον Στέφανο Ούρεση κυβερνήτη των Φαρσάλων και τη Μαρία, σύζυγο του Θωμά Β΄ δεσπότη της Ηπείρου.
Εν τω μεταξύ ο έκπτωτος αδελφός της Θωμαΐδας, ο Νικηφόρος Β΄, που ζούσε στην Κωνσταντινούπολη, είχε υποστηρίξει τον Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό στον εμφύλιο πόλεμο εναντίον του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου. Ο Νικηφόρος Β΄, που έλαβε τους τίτλους του πανυπερσεβαστού και μετά του δεσπότη, νυμφεύτηκε το θέρος του 1342 τη Μαρία Καντακουζηνού, κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ και ονομάστηκε κυβερνήτης της Αίνου και του Ελλησπόντου για το διάστημα 1351-55.
Το 1355 ο Συμεών ξεσηκώθηκε σε εξέγερση εναντίον του Δουσάν, αλλά τον Δεκέμβριο του έτους αυτού ο Δουσάν απεβίωσε. Μια και στη Σερβία υπήρχε η παράδοση οι αδελφοί να διαδέχονται πριν από τους γιους, ο Συμεών έγινε ένας υπολογίσιμος διεκδικητής. Όμως ο Δουσάν είχε ήδη στέψει τον γιο του Στέφανο Ούρο Ε΄ ως κληρονόμο του. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, ο Νικηφόρος Β΄ εκτόπισε τον Σέρβο κυβερνήτη της Θεσσαλίας Γρηγόριο Πρέλιουμπ, κέρδισε την υποστήριξη του εντόπιου πληθυσμού και σύντομα φιλοδόξησε να διεκδικήσει και τον προγονικό θρόνο της Ηπείρου.Το 1356 ο Νικηφόρος Β΄ εισήλθε στη Ήπειρο και ανάγκασε τον Συμεών να διαφύγει από την Ακαρνανία στην Καστοριά, ένα από τα οχυρά της Μακεδονίας.
Αν και μερικές φορές λεπτός στους τρόπους, ο Συμεών παρόλα αυτά ήταν ικανός να επεκτείνει τον έλεγχό του στα πιο πολλά νότια μέρη της Σερβικής αυτοκρατορίας, κάνοντας τον εαυτό του κύριο του μεγαλύτερου μέρους της δυτικής Μακεδονίας. Έπειτα από το τέλος του Νικηφόρου Β΄ στη μάχη του Αχελώου το 1359 ενάντια στις Αλβανικές φάρες που εισέβαλαν, ο Συμεών γρήγορα μπόρεσε να επανεγκαταστήσει την εξουσία του επί των διαφόρων μεγιστάνων της Θεσσαλίας και της Ηπείρου και να ιδρύσει την Αυλή του στα Τρίκαλα, όπου μιμήθηκε το τελετουργικό της Αυλής της Ρωμανίας.
Τo 1336 το αργότερο (ή ίσως το 1359/60 το νωρίτερο) ο Συμεών ανακήρυξε τον μεγαλύτερο γιο του ως συγκυβερνήτη. Απεβίωσε κάποια στιγμή το διάστημα 1369-71· δεν γνωρίζουμε το τέλος της Θωμαΐδας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Συμεών Ούρεση των Νεμάνιτς κυβερνήτη της Ηπείρου και Θεσσαλίας και διεκδικητή του Σερβικού θρόνου και είχε τέκνο:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Ορσίνι Κατηγορία:Παλαιολόγοι εκ θηλυγονίας
Εδουάρδο Τορρόχα Μιρέτ
Ο Εδουάρδο Τορρόχα ι Μιρέτ (Eduardo Torroja y Miret) (1899–1961) ήταν Ισπανός αρχιτέκτων μηχανικός, πρωτοπόρος στο σχεδιασμό κελυφών από σκυρόδεμα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 1899.
Έζησε στην Ισπανία του 1920 η οποία εκείνο τον καιρό προσπαθούσε να ξεπεράσει την οικονομική και πολιτική κρίση. Ενώ η Ισπανία δεν είχε αποθέματα χάλυβα όπως για παράδειγμα η Αγγλία, ο Torroja αναζητούσε νέα υλικά που δεν κόστιζαν πολύ. Έτσι έγινε από τους νεωτεριστές στη χρήση του οπλισμένου σκυροδέματος το οποίο έμαθε όχι μόνο να το χειρίζεται, αλλά και να το ωθεί στα άκρα της αντοχής του.
Το 1923, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του εργάστηκε στο γραφείο του Jose Eugenio Ribera, ο οποίος ασχολούταν πολύ με το οπλισμένο σκυρόδεμα.
Το 1927 υπήρξε μέλος του Συμβουλίου για την κατασκευή του πανεπιστημίου Ciudad στη Μαδρίτη. Εκεί ήρθε σε επαφή με τους κορυφαίους αρχιτέκτονες της εποχής, γεγονός το οποίο τον ώθησε να αναπτύξει τα αισθητικά του κριτήρια. Στη συνέχεια, ανάλαβε δικά του έργα που τον έκαναν γνωστό όπως η Αγορά της Algeciras, το αθλητικό κέντρο Frontón Recoletos και το ιπποδρόμιο La Zarzuela.
To 1932 κέρδισε το εθνικό βραβείο αρχιτεκτονικής.
Το 1934 ίδρυσε το Ινστιτούτο αρμόδιο για θέματα κατασκευής.
Το 1939 ξεκίνησε να διδάσκει, κάνοντας διαλέξεις και μαθήματα σε όλο τον κόσμο.
Το 1958 ολοκλήρωσε δύο βιβλία με τίτλους «Η Φιλοσοφία των Κατασκευών» και «Οι Κατασκευές του Eduardo Torroja: Μια Αυτοβιογραφία Κατασκευαστικών Επιτευγμάτων».
Πέθανε στο γραφείο του το 1961.
Πίστευε πως κάθε κατασκευή πρέπει να συμφωνεί με την προσωπικότητα του σχεδιαστή της. Κάθε συστροφή της κατασκευής αντανακλά ένα σημαντικό γεγονός στη ζωή του σχεδιαστή. Ο Torroya ανέπτυξε νέους τρόπους προκειμένου να αναλύει τις κατασκευές, όπως και τρόπους για να αυξήσει την αντοχή τους χωρίς να χάνουν την αισθητική τους. Επιπλέον, έδειξε ενδιαφέρον σε μορφές τέχνης που τον ενέπνεαν και συχνά, συγκεκριμένα έργα τέχνης ενσωματώνονται στα οράματα και στις ιδέες του.
Έργα
Τα πιο γνωστά έργα του είναι:
Είναι ο σχεδιαστής πολλών καινοτόμων κατασκευών σε όλο τον κόσμο, όπως στο Μαρόκο και τη Λατινική Αμερική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί μηχανικοί
Σάντρα
Η Σάντρα (Sandra Ann Lauer, 18 Μαΐου 1962) είναι δημοφιλής Γερμανίδα τραγουδίστρια.
Γεννήθηκε στις 18 Μαΐου του 1962 στο Σααρμπρύκεν της Γερμανίας. Ξεκίνησε την καριέρα της σαν βασική τραγουδίστρια του συγκροτήματος Arabesque, έγινε όμως περισσότερο γνωστή δουλεύοντας σόλο, αποκτώντας φανατικό κοινό σε ολόκληρη την Ευρώπη (κυρίως στη δεκαετία του '80) και πουλώντας περισσότερα από 12 εκατομμύρια άλμπουμ μέχρι σήμερα. Συμμετείχε επίσης, κάνοντας τα φωνητικά, στο συγκρότημα Enigma.
Προσωπική Ζωή
Υπήρξε παντρεμένη με τον Μίχαελ Κρέτου από το 1988 έως και το 2007, με τον οποίο έχουν αποκτήσει δίδυμα αγόρια (1995), καθώς επίσης και με τον Όλαφ Μένγκες από το 2010 έως και το 2014.
Λουκάς Σαμαράς
Ο Λουκάς Σαμαράς είναι Ελληνοαμερικανός καλλιτέχνης. Στα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα καταπιάνεται με τη ζωγραφική, τη γλυπτική και τα εικαστικά, αλλά σύντομα τον κερδίζει η φωτογραφία, με μία ειδίκευση στις αυτοπροσωπογραφίες αποτυπωμένες σε φωτογραφικές ταινίες Πόλαροϊντ τις οποίες αναπαράγει και μορφοποιεί με τέτοιο τρόπο που συχνά να προκαλεί και να προβληματίζει. Αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της μεταπολεμικής μοντέρνας τέχνης.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1936 στην Καστοριά. Το 1948 και σε ηλικία 12 ετών, μετά από τα δύσκολα χρόνια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και στην εκπνοή του τραγικού Εμφυλίου Πολέμου, μεταναστεύει μαζί με τη μητέρα του Τρυγόνα Σαμαρά στη Νέα Υόρκη για να βρουν τον πατέρα του Δαμιανό, ο οποίος είχε μεταναστεύσει ήδη στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1939. Πολιτογραφήθηκε Αμερικανός πολίτης το 1955. Κατοικεί μέχρι σήμερα στη Νέα Υόρκη.
Εκπαίδευση
Το 1951 ολοκληρώνει τη βασική εκπαίδευσή του στο Λύκειο Μεμόριαλ (Memorial High School). Μεταξύ των ετών 1954 και 1959, λαμβάνει υποτροφία και σπουδάζει στη Σχολή Καλών Τεχνών και Επιστημών του Πανεπιστημίου του Ράτγκερς (Rutgers University), στη περιφέρεια της Νέας Βρουνσβίκης της πολιτείας της Νέας Υερσέης, όπου γνωρίζεται με τους καλλιτέχνες Άλαν Καπρόβ και Τζορτζ Σιγκάλ. Μετέχει σε εκθέσεις του πρώτου και ποζάρει ως μοντέλο στα έργα του δεύτερου. Επηρεάζεται από τον Κλάες Όλντενμπουργκ, ο οποίος ήταν ένας από τους δημιουργούς της Ποπ Αρτ και τον εντάσσει, μεταξύ άλλων, μαζί του καλλιτεχνικά στην Σχολή του Νιού Τζέρσεϊ.
Χάρη στην επιχορήγηση που πήρε από το ίδρυμα Γούντροου Ουίλσον το 1959, ο Λουκάς Σαμαράς συνέχισε τις σπουδές του στην ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Το 1961, παρακολουθεί μαθήματα στη σχολή δραματικής τέχνης της ηθοποιού Στέλλα Άντλερ. Έπειτα ξεκινά να εκθέτει τα έργα του συλλογικά σε διάφορες γκαλερί. Εκθέτει για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη τα έτη 1968, 1972 και 1977.
Καλλιτεχνικό έργο
Η μεταστροφή του καλλιτέχνη από τη ζωγραφική, τη γλυπτική και τη χαρακτική στη φωτογραφία γίνεται εμφανής στη συνέχεια της καλλιτεχνικής πορείας του. Οι δημιουργίες του, συνήθως σε κλειστούς χώρους, περιέχουν στοιχεία από την καθημερινή του ζωή. Οι "αυτο-συνεντεύξεις" του όπως τις χαρακτηρίζει, αποτελούν μέρος της προσωπικής του "αυτοανάκρισης", σαν να θέλει να εκφράσει τα συναισθήματά του και να προβεί στη δική του μορφή εξιλέωσης. Το κύριο θεματικό πεδίο στα έργα του είναι ο ίδιος του ο εαυτός, γενικά διαστρεβλωμένος και ακρωτηριασμένος. Όπως λέει ο ίδιος σε μια "αυτοσυνέντευξή" του:
μικρογραφία|Photo-Transformation, εκτύπωση Polaroid SX-70, 1973, [[Μουσείο Γκεττύ|Getty Museum]] Το 1972 αγοράζει την πρώτη του φωτογραφική μηχανή Πόλαροϊντ. Το 1975, ανακαλύπτει τις ιδιότητες των βαφών των φιλμ πόλαροϊντ. Δουλεύει πάνω σε πολυμεσικές συνθέσεις εικόνων κολάζ, και μετασχηματίζοντας τις σκιές και τις αποχρώσεις φωτογραφιών με εκτυπώσεις πόλαροϊντ, για να δημιουργήσει αυτό που ονομάζει "Φωτομεταμορφώσεις". Η χρήση του εαυτού του από τον ίδιο στα έργα του, ερμηνεύεται από το ίδιο ως "ηδονοβλεψία". Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και του 1980, συνεχίζει να πειραματίζεται σε άλλα υλικά με σκοπό να "χρωματίσει" τα έργα του με τα χρώματα, το φυσικό φως, τη νεκρή φύση. Παρά την αρχική στάση του να μην επισκεφτεί ποτέ την Ελλάδα, αρκετά έργα του εμπνέονται από τα μητρικά ερεθίσματα και τις παιδικές αναμνήσεις όπως οι βυζαντινές εικόνες και το "κακό μάτι".
Ο φωτογράφος Τσακ Κλόουζ (Chuck Close) χρησιμοποίησε το πρόσωπο του Ελληνοαμερικανού καλλιτέχνη ως μέσο έμπνευσης για τα πορτραίτα του στη ζωγραφική, στη νταγκεροτυπίας και στην κατασκευή ταπετσαριών. Τα τελευταία χρόνια, ο Λουκάς Σαμαράς, συνεχίζει να δημιουργεί τέχνη με χρήση σχεδιαστικών προγραμμάτων (computer art), συνδυάζοντας το υπερφυσικό κόσμο με το πραγματικό κόσμο της φωτογραφίας. Μέρος αυτής της τεχνολογικής εξέλιξης του έργου του, είναι η παραγωγή μικρών ταινιών με εικόνες και μουσική υπόκρουση που ονομάζει "Φωτοταινίες" (photoflicks). Η ανάγκη πειραματισμού με νέα υλικά και νέες τεχνικές διαφαίνεται από την απάντησή του σε ερώτηση ενός φοιτητή για το που πιστεύει να οδηγείται η τέχνη:
Εκθέσεις έργων του
Η συμμετοχή του σε διεθνείς εκθέσεις αρχίζει το 1969 στη συνάντηση μοντέρνας τέχνης Documenta 4, 5 και 6 στο Κάσσελ της Γερμανίας. Η πρώτη του μεγάλη αναδρομική έκθεσή του πραγματοποιείται στο Μουσείο Γουίτνεϊ (Whitney Μuseum) το 1982. Το 1988 Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού ενώ το 1996 η αναδρομική έκθεσή του περιοδεύει σε πέντε αμερικάνικα μουσεία.
Τα έργα του περιέχονται σε σημαντικά μουσεία Σύγχρονης Τέχνης όπως το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Χονολουλού, το Ινστιτούτο Courtauld Institute of Art του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, το Μουσείο Γκέτι στο Λος Άντζελες, η Ακαδημία των Τεχνών στη Χονολουλού, στο μουσείο Los Angeles County Museum of Art, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Φορτ Γουόρθ στο Τέξας, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Λος Άντζελες, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Σαν Φρανσίσκο, η Εθνική Πινακοθήκη της Αυστραλίας στην Καμπέρα, η Εθνική Πινακοθήκη της Τέχνης και στο Μουσείο Αμερικάνικης Τέχνης Σμιθσόνιαν (Smithsonian American Art Museum) στην Ουάσινγκτον, η Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ στο Λονδίνο, στο κέντρο Γουόλκερ Αρτ Σέντερ (Walker Art Center) στη Μινεάπολη της Μινεσότας και στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα.
Το 1986 βραβεύεται με το βραβείο Infinity Award for Art. Πλήρης αιτιολογημένος κατάλογος των έργων του περιέχεται στο Ινστιτούτο Γουίλντενσεϊν (Wildenstein Institute) ενώ μαζί με την Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ αντιπροσωπεύουν επίσημα τον καλλιτέχνη. Έργα του έχουν εκπροσωπήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε διεθνείς εκθέσεις μοντέρνας τέχνης. Οι πρώτες εκθέσεις έργων του στην Ελλάδα γίνονται στην Αθήνα από την γκαλερί Μπερνιέ (Jean & Karen Bernier) και συγκεκριμένα τα έτη 1978, 1984 και 1986. Η επόμενη γίνεται τον Απρίλιο του 2005 στην Εθνική Πινακοθήκη με τίτλο Περιπέτειες στο Εγώ. . Την έκθεση την είχαν επισκεφτεί 70.000 άτομα. Πολλές φορές είχαν εισηγηθεί παράγοντες του καλλιτεχνικού κόσμου την εκπροσώπηση της Ελλάδας σε διεθνείς εκθέσεις μοντέρνας τέχνης από τον καλλιτέχνη, χωρίς όμως να τελεσφορήσει. Τελικά το 2009, ο Λουκάς Σαμαράς επιλέχθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού επί υπουργίας του Αντώνη Σαμαρά, ως επίσημο εκπρόσωπο της ελληνικής συμμετοχής της 53ης Μπιενάλε της Μοντέρνας Τέχνης της Βενετίας με θέμα Φτιάχνοντας Κόσμους (Making Worlds). Εισηγητής της δημιουργίας Παράξενα του καλλιτέχνη, ένα σύνολο με καθρέπτες, ήταν ο Βρετανός ιστορικός τέχνης και καλλιτέχνης Μάθιου Χιγκς (Matthew Higgs) Η τελευταία έκθεσή έργων του στην Ελλάδα είχε πραγματοποιηθεί, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα, από το Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο του 2011.
Αγγλικά
Κατηγορία:Αμερικανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες φωτογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί γλύπτες Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί
Πόντμπιστσε
Το Πόντμπιστσε (σερβικά κυριλλικά: Подбишће) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Μόικοβατς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Μόικοβατς
2029 Μπινόμι
Ο Μπινόμι (Binomi) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,5. Ανακαλύφθηκε το 1969 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από το όνομα του μυθικού εφευρέτη των μαθηματικών τύπων (από το binomial, ο γνωστός «τύπος του διωνύμου» στην άλγεβρα: (α+β)n = .....).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Μπινόμι είναι S (λιθώδης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπινομι
Συλλογικό όργανο
Γενικά
Τα συλλογικά όργανα ανάλογα της φύσης της δράσης τους υπόκεινται σε ειδικούς κανόνες συγκρότησης, σύνθεσης και λειτουργίας.
Η δε "σύνθεση" αναφέρεται στην νομιμότητα της λειτουργίας του οργάνου, εκ της συμμετοχής των μελών σε συνεδρία, την έγκαιρη πρόσκλησή τους καθώς και την έλλειψη ασυμβίβαστων κωλυμάτων σε συνάφεια του εξεταζομένου θέματος.
Τέλος η "λειτουργία" αναφέρεται στη παρουσία των μελών καθ΄ όλη τη διάρκεια της συνεδρίας, τη θέση του εισηγητή, καθώς και τον τρόπο λήψης των αποφάσεων (πλειοψηφία).
Οποιαδήποτε παραβίαση επί των παραπάνω κανόνων συνιστά λόγο ακυρότητας  της όποιας απόφασης που έχει ληφθεί υπό αυτές τις συνθήκες και κατ΄ επέκταση και οποιαδήποτε διοικητικής πράξης που ακολούθως στηρίχθηκε σ΄ αυτή την απόφαση.
Διάκριση
Τα δημόσια συλλογικά όργανα, αρχικά διακρίνονται σε
Συλλογικά όργανα
Συλλογικά όργανα είναι πάσης φύσεως διοικητικά συμβούλια και επιτροπές του δημοσίου, όπως π.χ. το Υπουργικό Συμβούλιο, οι Υγειονομικές Επιτροπές, Επιτροπές λιμένων, τα Δημοτικά συμβούλια, πειθαρχικά συμβούλια κ.λπ., καθώς επίσης σύλλογοι, σωματεία, ομοσπονδίες κ.λπ.
Διεθνές συλλογικό όργανο
Στο Διεθνές Δίκαιο ως διεθνή συλλογικά όργανα φέρονται όλες οι γενικές γραμματείες και τα εκτελεστικά συμβούλια των διεθνών οργανισμών, οι πάσης φύσεως αντικειμένου διεθνείς επιτροπές, διεθνείς συνελεύσεις, διεθνείς επαγγελματικές ενώσεις κ.λπ.
Πηγές
Κατηγορία:Δημόσια Διοίκηση Κατηγορία:Εργατικό Δίκαιο Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1997-98
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1997-98 ήταν το 6ο από την καθιέρωση της Πρέμιερ Λιγκ. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Άρσεναλ για 11η φορά στην ιστορία της ακολουθούμενη στη βαθμολογία από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Θέση στο κύπελλο UEFA εξασφάλισαν η Λίβερπουλ, η Λιντς, η Μπλάκμπερν και η Άστον Βίλα ενώ θέση στο κύπελλο κυπελλούχων εξασφάλισαν η Τσέλσι ως κάτοχος του τροπάιου και η Νιούκαστλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1997-1998 Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Γκράντλεϊ Γκούλντινγκ
Ο  Γκράντλεϊ Γκούλντινγκ (Grantley Thomas Smart Goulding) (Χάρτπουρι, 23 Μαρτίου 1874 - Νατάλ, Νότιος Αφρική 1944), ήταν Βρετανός αθλητής και ολυμπιονίκης.
Γεννήθηκε σε πλούσια αγροτική οικογένεια της Αγγλίας αλλά ο ίδιος προτίμησε να μεταναστεύσει στη Νότιο Αφρική. Το 1895 είχε αποκτήσει φήμη μεγάλου αθλητή νικώντας σε πολλούς τοπικούς αγώνες, έτσι το 1896 αποφάσισε να πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας.
Στην Αθήνα πήρε μέρος στα 110 μέτρα με εμπόδια. Στα προκριματικά ήταν πρώτος με επίδοση 18.4". Στον τελικό, ενώ προπορευόταν, παραπάτησε με αποτέλεσμα να χάσει την πρώτη θέση. Τερμάτισε με χρόνο 17.7", δεύτερος πίσω από τον Τόμας Κέρτις με επίδοση 17.6". Σύμφωνα με τους κριτές του αγώνα ο Κέρτις τερμάτισε πέντε εκατοστά μπροστά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Βρετανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Κέρος Κυκλάδων
Η Κέρος είναι νησί των Κυκλάδων, το οποίο βρίσκεται νοτιοανατολικά της Νάξου, νότια του Κουφονησίου (2 ν.μ.) και βορειοδυτικά της Αμοργού με ιδιαίτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Ορεινή, άγονη, χωρίς πηγές πόσιμου νερού και χωρίς δυνατότητες εύκολης πρόσβασης, διαθέτει ως κυριότερο πέτρωμα το μάρμαρο και μάλιστα το λευκό και λεπτόκοκκο επικρατεί των άλλων. Η επιφάνειά της εκτιμάται στα 15,042 τ.χλμ. ενώ έχει μήκος ακτών 27 χιλιόμετρα.
Κατά τον Μεσαίωνα η Κέρος χρησιμοποιήθηκε ως ορμητήριο πειρατών ενώ στα νεότερα χρόνια και ως το 1952 αποτελούσε ιδιοκτησία της μονής της Παναγίας Χοζοβιώτισσας της Αμοργού και εν συνεχεία περιήλθε στη Γεωργική Υπηρεσία. Τμήματα της έκτασής της δημοπρατούνται ως κτηνοτροφικοί κλήροι σε τακτά χρονικά διαστήματα σε βοσκούς. Σήμερα ανήκει στην Αμοργό και από το 1992 είναι κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος. Μαζί με το Κουφονήσι, την Ηρακλειά και τη Σχοινούσα λόγω της ποικιλία των μεσογειακών οικοσυστημάτων που τα χαρακτηρίζουν, τη σημασία που έχουν για τα μεταναστευτικά πουλιά και ενδημικά είδη καθώς και για τη πλούσια θαλάσσια ζωή έχει χαρακτηριστεί ως βιότοπος CORINE. Η Κέρος από το 1968 είναι ακατοίκητη.
Ιστορία
Στα δυτικά του νησιού και στην τοποθεσία Κάβος Δασκαλιού έχει εντοπιστεί πλήθος αρχαιολογικών ευρημάτων που χρονολογούνται από την εποχή του Κυκλαδικού πολιτισμού, μεταξύ αυτών και πολλά κυκλαδικά ειδώλια, κάτι που κάνει τους ερευνητές να υποθέτουν ότι στο νησί υπήρχε κατά την Πρωτοκυκλαδική εποχή λατρευτικό κέντρο παρόμοιας εμβέλειας με το Ιερό του Απόλλωνος στη Δήλο στα κλασικά χρόνια. Σημαντικά θεωρούνται ο "Αρπιστής" και "ο Αυλητής" που εκτίθενται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας καθώς και το επιβλητικό ειδώλιο (ύψους 1,40 μ.) της "Μεγάλης Μητέρας".
Στην απέναντι νησίδα Δασκαλιό έχει εντοπιστεί εκτεταμένος οχυρωμένος οικισμός της ίδιας εποχής. Λόγω του πολιτιστικού της πλούτου αυτού έχει λεηλατηθεί επανειλημμένα κατά το παρελθόν από λαθρανασκαφείς αρχαιοκάπηλους. Από εκεί προέρχεται ο λεγόμενος «Θησαυρός της Κέρου», παλαιότερα στην συλλογή Ερλενμαγερ και σήμερα, το μεγαλύτερο τμήμα του, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Συστηματικές ανασκαφές διενεργήθηκαν από την Αρχαιολογική Υπηρεσία το 1963, το 1967. Ευρήματα από την Κέρο εκτίθενται στο Μουσείο της Νάξου.
Δεξιά
Ο όρος Δεξιά μπορεί να αναφέρεται στις εξής έννοιες:
רעכט
Μάικλ Ντάγκλας
Ο Μάικλ Κερκ Ντάγκλας (Michael Kirk Douglas) είναι Αμερικανός ηθοποιός και παραγωγός. Είναι γιος του γνωστού ηθοποιού Κερκ Ντάγκλας. Ο Μάικλ Ντάγκλας έχει κερδίσει δύο βραβεία Όσκαρ - ένα ως παραγωγός για την ταινία Στη Φωλιά του Κούκου, (Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας) και ένα ως ηθοποιός στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Γκόρντον Γκέκο στην ταινία Wall Street (Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου) - τέσσερις Χρυσές Σφαίρες και ένα Έμμυ. Έχει παίξει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες.
Βιογραφία
Ο Μάικλ Ντάγκλας γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου του έτους 1944 στην πόλη του Νιου Μπράνσγουικ,στην πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ. Είναι ο μεγαλύτερος ηλικιακά από τους τέσσερις υιούς του Κερκ Ντάγκλας και της Νταϊάνας Ριλ. Έχει έναν μικρότερο αδερφό, τον Τζόελ Ντάγκλας και δύο ετεροθαλή αδέρφια.
Πρώτα Χρόνια
Ο πρώτος του ρόλος στην τηλεόραση ήρθε το 1969 με την τηλεοπτική σειρά, παραγωγής CBS-TV, ονόματι "Το Πείραμα" (The Experiment) και ήταν η μόνη φορά όπου πιστώθηκε στους τίτλους ως "M.K. Ντάγκλας". Μάικλ Ντάγκλας ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα στα τέλη της δεκαετίας του 1960 με αρχές της δεκαετίας του 1970, εμφανιζόμενος σε λιγότερο γνωστές ταινίες όπως Ζήτω ο Ήρωας και Summertree. Ο πρώτος του σημαντικός ρόλος ήρθε με την τηλεοπτική σειρά Οι Δρόμοι του Σαν Φρανσίσκο από το 1972 εώς το 1976, όπου πρωταγωνίστησε δίπλα στον Καρλ Μάλντεν. Ο ίδιος αργότερα είπε ότι ο Μάλντεν έγινε ένας "μέντοράς" του και κάποιος όπου "τον θαύμαζε και τον αγαπούσε βαθιά μέσα του".
Το 1975, έλαβε από τον πατέρα του Κερκ Ντάγκλας τα δικαιώματα του βιβλίου Στη Φωλιά του Κούκου. Ο ίδιος κατέληξε να παραγάγει την ταινία Στη Φωλιά του Κούκου, η οποία ήταν μια προσαρμογή του μυθιστορήματος μαζί με τον Σάουλ Ζάεντζ. Ο Κιρκ Ντάγκλας ήλπιζε ότι εκείνος αυτοπροσώπως θα υποδυόνταν τον Μακμάρφι, ωστόσο ο Μάικλ έκρινε ότι δεν είναι κατάλληλος για τον ρόλο αυτόν λόγω ηλικίας και έτσι τον υποδύθηκε τελικά ο ρόλος κατέληξε στον Τζακ Νίκολσον, ο οποίος κέρδισε βραβείο Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου. Ο Μάικλ Ντάγκλας κέρδισε βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας για την παραγωγή της ταινίας.
Επιτυχία στο Χόλιγουντ
Η καριέρα του απογειώθηκε επαγγελματικά όταν παρήγαγε και πρωταγωνίστησε στην ρομαντική-δραματική-κωμική ταινία Κυνηγώντας το Πράσινο Διαμάντι. Η ταινία αυτή ήταν μια εισπρακτική επιτυχία.
Από εκεί και μετά, άρχισαν οι συμμετοχές του σε διάφορες γνωστές ταινίες. Το 1987 ο ίδιος έπαιξε στην ταινία θρίλερ Ολέθρια Σχέση (Fatal Attraction) με την Γκλεν Κλόουζ. Επίσης το ίδιο έτος υποδύθηκε τον Γκόρντον Γκέκο στην ταινία Wall Street του Όλιβερ Στόουν, για την οποία κέρδισε Βραβείο Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου. Επανέλαβε τον ρόλο του στην συνέχεια της ταινίας ονόματι Γουόλ Στριτ: Το χρήμα ποτέ δεν πεθαίνει, και πάλι σε σκηνοθεσία Όλιβερ Στόουν.
Το 1992 έπαιξε στην ταινία Βασικό Ένστικτο, μαζί με την Σάρον Στόουν. Η ταινία ήταν μια εισπρακτική επιτυχία στα Box Office, άλλα έλαβε μικτές κριτικές, κυρίως λόγω της αμφισεξουαλικότητας και του σεξισμού γενικά. Μεταξύ των ετών 1992 και 2000 έπαιξε σε πολλές γνωστές ταινίες, όπως στην ταινία Ο έρωτας του προέδρου, στην ταινία του 1998 Ένας Τέλειος Φόνος κ.λ.π.
Το 2000 πρωταγωνίστησε στην επιτυχημένη κριτικά ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ το Traffic, δίπλα στον Μπενίσιο Ντελ Τόρο και στην μελλοντική τότε σύζυγό του, την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς. Προτάθηκε για μια Χρυσή Σφαίρα και για άλλα διάφορα βραβεία από τους κριτικούς.
Προσωπική Ζωή
Τον Μαρτίο του 1977,ο Μάικλ Ντάγκλας παντρεύτηκε την 19 ετών τότε ηθοποιό, ονόματι Ντιάντρα Λούκερ. Έχουν έναν υιό, τον Κάμερον, ο οποίος γεννήθηκε το 1978. Το 1995, η Ντιάντρα Λούκερ ζήτησε διαζύγιο και χώρισαν. Η Ντιάντρα Λούκερ πήρε 45 εκατομμύρια $ (δολάρια) από το διαζύγιο.
Από τον Μάρτιο του 1999, ο ίδιος σύναψε σχέση με την Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς. Παντρεύτηκαν στις 18 Νοεμβρίου 2000. Μαζί έχουν αποκτήσει δύο τέκνα, έναν υιό και μια θυγατέρα. Κατά το έτος 2013, είχε αναφερθεί ότι ο Μάικλ Ντάγκλας και η Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς ζούσαν ξεχωριστά, άλλα κανείς από τους δυο δεν είχε κάνει αίτηση διαζυγίου. Ωστόσο, αργότερα την 1η Νοεμβρίου αναφέρθηκε ότι οι δυο τους επανενώθηκαν και ότι άρχισαν και πάλι να ζουν μαζί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ηθοποιοί-επέκταση Κατηγορία:Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος) Κατηγορία:Βρετανοί γαλλικής καταγωγής