cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι
Πλοκή
Κατά την επιστροφή στο σπίτι του, συναντά τη σύζυγό του Ζος, η οποία βρίσκεται σε αναπηρική καρέκλα εξαιτίας ενός αυτοκινητικού ατυχήματος που έγινε πριν τρία χρόνια και ήταν υπεύθυνος ο Φράνκι καθώς ήταν μεθυσμένος. Η Ζος έχει αναρρώσει κρυφά από το ατύχημα, αλλά προσποιείται ότι δεν μπορεί να περπατήσει για να κάνει τον Φράνκι να αισθάνεται ένοχος, ώστε να μείνει μαζί της. Ο Φράνκι επειδή δεν θέλει να γίνει ξανά χαρτοπαίχτης στις παράνομες λέσχες που διευθύνει ο Σβέφκα, θέλει να ξεκινήσει μια νέα ζωή ως μουσικός της τζαζ στο Σικάγο. Η Ζος δεν πιστεύει ότι είναι καλή ιδέα και φοβάται ότι ο Φράνκι θα την αφήσει, καθώς ξέρει ότι πριν από τη σύλληψή του, είχε μια σχέση με μια κοπέλα την Μόλι, που ζει στο ίδιο κτίριο.
Ο Φράνκι, ωστόσο, είναι αποφασισμένος να ακολουθήσει τη συμβουλή του γιατρού της φυλακής και να μείνει μακριά από τους παλιούς συνεργάτες του, αλλά προτού περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα και μέσω της πίεσης που του ασκεί η Ζος, τελικά υποχωρεί και βρίσκεται ξανά υπό την επήρεια των παλαιών φίλων του. Ο Σβέφκα προσλαμβάνει ξανά τον Φράνκι ως κρουπιέρη για την παράνομη λέσχη τυχερών παιχνιδιών του, ενώ ο Λουί τον κάνει να εθιστεί ξανά στα ναρκωτικά. Ταυτόχρονα, ο Φράνκι συναντά ξανά την παλιά του φίλη Μόλι και την ερωτεύεται. Μαζί της βρίσκει κατανόηση και βοήθεια, ενώ η αγάπη της υστερικής γυναίκας του μετατρέπεται ξανά σε μίσος.
Όταν ο Λούι πηγαίνει να δει την Ζος στην προσπάθειά του να εντοπίσει τον Φράνκι, ανακαλύπτει ότι η Ζος υποδύεται ότι είναι παράλυτη και ότι μπορεί να περπατήσει. Η Ζος, φοβισμένη που ανακαλύφθηκε, σπρώχνει τον Λούι πάνω από τα κάγκελα του κλιμακοστασίου, όπου αυτός σκοτώνεται. Ο Φράνκι θεωρείται ύποπτος για την δολοφονία του Λούι, αλλά κρύβεται από τη Μόλι. Με τη βοήθειά της, καταφέρνει να ελέγξει τον εθισμό του στα ναρκωτικά. Όταν επιστρέφει στο διαμέρισμά του και θέλει να παραδοθεί στους αστυνομικούς και τη σύζυγό του, παρατηρεί πώς η Ζος προσπαθεί με αγωνία να αποφύγει την αστυνομία και τελικά πεθαίνει κατά την προσαγωγή της στο αστυνομικό τμήμα. Στη συνέχεια, ο Φράνκι επιστρέφει στη Μόλι και φεύγει από το Σικάγο.
Ανάπτυξη
Τα δικαιώματα προβολής του μυθιστορήματος του Άλγκριν αποκτήθηκαν για πρώτη φορά το 1949 από τον Τζον Γκάρφιλντ, ο οποίος σχεδίαζε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία. Ωστόσο, η παραγωγή καθυστέρησε επειδή η Αρχή του Κώδικα Παραγωγής (PCA) αρνήθηκε να εγκρίνει το σενάριο, με τον Τζόζεφ Μπριν να δηλώνει ότι η βασική ιστορία ήταν «απαράδεκτη» λόγω της απαγόρευσης του Κώδικα να δείχνει μια ταινία την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και την τοξικομανία. Η έγκριση του PCA ήταν κρίσιμη, διότι εκείνη την εποχή, πολλοί κινηματογράφοι δεν έδειχναν ταινίες που δεν είχαν λάβει την έγκριση. Ο PCA προέβλεψε επίσης ότι το θέμα θα ήταν επίσης απαράδεκτο από την Εθνική Λεγεώνα της Αξιοπρέπειας, τις ομοσπονδιακές αρχές και τους πολιτειακές και τοπικές αρχές λογοκρισίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο εξωτερικό. Ο Γκάρφιλντ πέθανε το 1952 και τα δικαιώματα της ταινίας αποκτήθηκαν από τον Ότο Πρέμινγκερ από τους κληρονόμους του.
Ο Πρέμινγκερ είχε κυκλοφορήσει στο παρελθόν την ταινία Το γαλάζιο φεγγάρι (1953), η οποία είχε επιτυχία στο box office, παρά το γεγονός ότι δεν είχε την έγκριση του Κώδικα Παραγωγής λόγω του σεξουαλικού της θέματος. Ο Πρέμινγκερ είχε πει γι' αυτό στον Πίτερ Μπογκντάνοβιτς γιατί προσελκύθηκε στο μυθιστόρημα του Άλγκριν: «Νομίζω ότι υπάρχει μια μεγάλη τραγωδία σε οποιονδήποτε άνθρωπο που δέχεται κάτι, είτε πρόκειται για ηρωίνη είτε για αγάπη ή για μια γυναίκα ή οτιδήποτε άλλο». Παρόλο που η United Artists είχε συμβόλαιο διανομής με τον Πρέμινγκερ, μια ρήτρα στη σύμβαση τους επέτρεπε στη εταιρεία να αποσυρθεί εάν μια ταινία απέτυχε να λάβει την έγκριση του Κώδικα Παραγωγής. Ο Πρέμινγκερ δήλωσε ότι σε αυτή την περίπτωση, θα ίδρυε τη δική του εταιρεία για να αναλάβει την διανομή του Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι. Ωστόσο ο Πρέμινγκερ εξακολούθησε να αντιμετωπίζει προβλήματα με τον PCA κατά τη δημιουργία της ταινίας. Αν και ο συγγραφέας του μυθιστορήματος, Νέλσον Άλγκριν, αρχικά μετακόμισε στο Χόλυγουντ για να εργαστεί στο σενάριο, αυτός και ο Πρέμινγκερ ήταν ασυμβίβαστοι από την αρχή και η κατάσταση δεν βελτιώθηκε. Ο Άλγκριν αντικαταστάθηκε γρήγορα από τον Γουώλτερ Νιούμαν. Ο Πρέμινγκερ και ο Νιούμαν έκαναν σημαντικές αλλαγές στην αρχική ιστορία του Άλγκριν.
Επιλογή ηθοποιών
Ο Φρανκ Σινάτρα πήρε την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει στην ταινία πριν διαβάσει ολόκληρο το σενάριο. Το σενάριο δόθηκε στον Μάρλον Μπράντο περίπου την ίδια στιγμή με τον Σινάτρα, ο οποίος εξακολουθούσε να θυμάται ότι ο Μπράντο κατάφερε να τον νικήσει και να πάρει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Λιμάνι της αγωνίας. Για να προετοιμαστεί για τον ρόλο του, ο Σινάτρα πέρασε χρόνο σε κλινικές αποκατάστασης τοξικομανών παρατηρώντας τους στις κινήσεις τους όταν είχαν στερητικό σύνδρομο. Έμαθε επίσης να παίζει ντραμς από τον ντράμερ Σέλι Μέιν.
Κινηματογράφηση
Τα γυρίσματα της ταινίας διήρκησαν γυρίστηκε έξι εβδομάδες στα RKO Studios στο Χόλυγουντ από τις 26 Σεπτεμβρίου έως τις 4 Νοεμβρίου 1955.
Track listing
Ολες οι συνθέσεις είναι του Έλμερ Μπερνστάιν
Στην κριτική του για τη μουσική της ταινίας, ο Μπράντλεϊ Τορεάνο του AllMusic αναφέρει πως: «Tο μουσικό άλμπουμ Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι είναι ένα από τα καλύτερα τζαζ σάουντρακ που υπήρξαν από τη δεκαετία του '50, και προέρχεται από την ομώνυμη ταινία του Ότο Πρέμινγκερ, ο οποίος ήταν πάντα πολύ επηρεασμένος από την τζαζ μουσική και σε αυτή την ταινία βρήκε την ευκαιρία με τον Έλμερ Μπέρνσταιν. Αν και ολόκληρη η ταινία δεν είναι αυστηρά σε τζαζ, η φοβερή δυναμική και η παράξενη δομή της μουσικής βασίζεται πολύ σε αυτό το είδος. Ομολογουμένως, το σάουντρακ λειτουργεί λίγο καλύτερα με επίγνωση της ταινίας, αλλά από μόνο του εξακολουθεί να λάμπει ως ένα εξαιρετικό παράδειγμα για το πόσο καλή μουσική μια ταινία μπορεί να αποκτήσει. Ο έλεγχος του Μπέρνσταιν στις πιο μικρές λεπτομέρειες της μουσικής είναι αυτό που της δίνει την ενέργεια που περιέχει».
Διαμάχη σχετικά με την κυκλοφορία
Ο Πρέμινγκερ αποφάσισε να κυκλοφορήσει την ταινία πριν από την υποβολή της για την έγκριση του Κώδικα Παραγωγής. Ισχυρίστηκε ότι η ταινία του δεν θα δελεάζε κανέναν θεατή να πάρει ναρκωτικά, καθώς η χρήση ναρκωτικών απεικονίζεται ότι έχει σοβαρές αρνητικές συνέπειες. Η United Artists, η οποία είχε επενδύσει 1 εκατομμύριο δολάρια στην παραγωγή της ταινίας, επέλεξε να διανείμει την ταινία, παρόλο που κάτι τέτοιο θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα να επιβληθεί πρόστιμο 25.000 δολαρίων στην εταιρεία από το Motion Picture Association of America (MPAA). Ο πρόεδρος της United Artists, Άρθουρ Κριμ, εξέφρασε την ελπίδα της εταιρείας ότι η PCA θα έκανε εξαίρεση από τους συνήθεις κανόνες της και θα έδινε την έγκριση της ταινίας λόγω του «τεράστιου δυναμικού της δημόσιας υπηρεσίας» της ταινίας.
Ωστόσο, στις αρχές Δεκεμβρίου του 1955, η PCA αρνήθηκε την εγκρίνει την ταινία, και η απόφαση επικυρώθηκε μετά από έφεση στο MPAA. Ως αποτέλεσμα, η United Artists παραιτήθηκε από το MPAA τον ίδιο μήνα (αν και η εταιρεία επανήλθε λίγα χρόνια αργότερα). Η Εθνική Λεγεώνα της Αξιοπρέπειας έδειξε επίσης διαφωνία με την απόφαση της PCA, χαρακτηρίζοντας την ταινία ως "Β" που σημαίνει «ηθικά απαράδεκτο εν μέρει για όλους», αντί για "C" που σημαίνει «καταδικασμένη», το οποίο ήταν κανονικά η βαθμολογία δίνεται σε ταινίες που στερούνται της έγκρισης του κώδικα. Μεγάλες κινηματογραφικές αλυσίδες, συμπεριλαμβανομένης του Λουίς αρνήθηκε επίσης να απαγορεύσει την ταινία και αντ 'αυτού την παρουσίασε παρά την έλλειψη έγκρισης. Ως αποτέλεσμα της διαμάχης, το MPAA ερεύνησε και αναθεώρησε τους κώδικες παραγωγής, επιτρέποντας σε μετέπειτα ταινίες περισσότερη ελευθερία να διερευνήσουν βαθιά μέχρι τώρα ταμπού θέματα όπως κατάχρηση ναρκωτικών, οι απαγωγές, η άμβλωση και η πορνεία. Στο τέλος, ο Άνθρωπος με το χρυσό χέρι έλαβε τελικά την έγκριση προβολής με αριθμό σφραγίδας παραγωγής 17.011 τον Ιούνιο του 1961, η οποία επέτρεψε την επανέκδοση και την πώληση της ταινίας για τηλεοπτική μετάδοση.
Κριτικές
Το περιοδικό Variety περιέγραψε τον Άνθρωπο με το χρυσό χέρι στη σύγχρονη κριτική του ως μια «συγκλονιστική, συναρπαστική ταινία που παράγεται αριστοτεχνικά και σκηνοθετείται» και ερμηνεύεται με «αξιοσημείωτη πεποίθηση» από τον Φρανκ Σινάτρα.
Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times βρήκε ότι το σκηνοθετικό έργο του Πρέμινγκερ δεν ήταν τίποτα άλλο από μια «μακρά, βασανιστική ταινία» του αγώνα ενός ανθρώπου με την τοξικομανία. Δεν υπήρχε «τίποτα το εκπληκτικό ή συναρπαστικό» και επέκρινε την όχι πολύ βαθιά προσωπικότητα του Σινάτρα, που παραδόθηκε σε μια «εύλογη παράσταση». Η Κιμ Νόβακ κάνει μια «παράξενα άχρωμη παράσταση» ως Μόλι, ενώ η Έλινορ Πάρκερ μοιάζει με την εμφάνιση και τη γλώσσα μιας «καλής συμπεριφοράς και καλλωπισμένης κυρίας που ζει σε μια παραγκούπολη».
Ο ιστότοπος ανασκόπησης κριτικών Rotten Tomatoes, δίνει βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 81%, με βάση 58 κριτικές και μέση βαθμολογία 7.4/10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1955 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ότο Πρέμινγκερ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Φρανκ Σινάτρα
Ρόκο Ούκιτς
Ο Ρόκο-Λένι Ούκιτς (Σπλιτ, 5 Δεκεμβρίου 1984), είναι Κροάτης διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,96 μ. , βάρος 86 κιλά και αγωνίζεται στις θέσεις σούτινγκ γκαρντ και πόιντ γκαρντ (κόμπο γκαρντ).
Σταδιοδρομία
Ο Ούκιτς γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Σπλιτ της Κροατίας η οποία αποτέλεσε και την πρώτη ομάδα του από το 1992 στις ομάδες των νέων μέχρι το 2000 που πέρασε στο επαγγελματικό τμήμα. Έμεινε στην Κροατία ως το 2005, που επιλέχθηκε στο νούμερο 41 του δεύτερου γύρου του ντραφτ από τους Τορόντο Ράπτορς. Μετακόμισε στην Ισπανία για λογαριασμό της Ταού Κεράμικα όπου έμεινε για ένα χρόνο. Τα επόμενα δύο χρόνια έκανε μονοετείς θητείες σε Μπαρτσελόνα και Βίρτους Ρόμα. Οι καλές του εμφανίσεις του έδωσαν την ευκαιρία να αγωνιστεί στο NBA με τους Τορόντο Ράπτορς και τους Μιλγουόκι Μπακς για δύο χρόνια, όταν και επέστρεψε στην Ευρώπη το 2010. Αγωνίστηκε στη Φενέρμπαχτσε της Τουρκίας για δύο χρόνια, κατακτώντας δυο πρωταθλήματα και δυο κύπελλα.
Σερμάνζ
Το Σερμάνζ (γαλλικά: Sermange) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σερμανζέ (γαλλικά: Sermangers).
Ρόκο Ούκιτς
Σταδιοδρομία
Το 2014 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την κροατική Τσεντεβίτα όπου έμεινε μία σεζόν, κατακτώντας το νταμπλ. Ακολούθως αγωνίστηκε στην Ιταλία για τις Βαρέζε και Καντού διαδοχικά. Το Σεπτέμβρη του 2016 υπέγραψε στην ΑΕΚ και επέστρεψε στο ελληνικό πρωτάθλημα, έπειτα από δύο χρόνια, όπου παρέμεινε για μία σεζόν έχοντας 11.3 πόντους, 3.8 ασίστ και 2.8 ριμπάουντ. Ακολούθως, αγωνίστηκε στην ομάδα της Τσεντεβίτα από τον Ιούλιο του 2017 μέχρι το 2018 έχοντας στην Αδριατική Λίγκα 9,7 πόντους, 2,4 ριμπάουντ και 3,8 ασίστ.
Το 2018, ανακοινώθηκε από την γαλλική Λεβαλουά έχοντας σε 30 παιχνίδια στο γαλλικό πρωτάθλημα 12,8 πόντους, 6,1 ασίστ και 2,1 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Το καλοκαίρι του 2019 συνέχισε στη Γαλλία, καθώς υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Αντίμπ.
Στις 16 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε από την Τσεντεβίτα Ολίμπια.
Στις 5 Ιανουαρίου 2021, επέστρεψε στην ομάδα με την οποία ξεκίνησε την καριέρα του, την ΚΚ Σπλιτ.
Εθνική Κροατίας
Ο Ούκιτς ως μέλος της ομάδας νέων της Κροατίας το 2002 κέρδιζε το χρυσό στο Ευρωμπάσκετ κάτω των 18 ετών. Αγωνίστηκε το 2003 στην ομάδα εφήβων και έφτασε μέχρι τα ημιτελικά έχοντας εξαιρετικά στατιστικά: 19,8 πόντους, 4,6 ριμπάουντ, 4,4 ασίστ και 2,6 κλεψίματα κατά μέσο όρο σε κάθε παιχνίδι. Όντας μέλος της αντρικής ομάδας έχει αγωνιστεί στα Ευρωμπάσκετ του 2005, του 2007, του 2009 στο οποίο είχε 13,6 πόντους, 3,8 ασίστ και 2,3 ριμπάουντ ανά ματς κατά μέσο όρο. Από το 2010 είναι ο αρχηγός της Εθνικής Ομάδας. Επίσης συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010 και στα Ευρωμπάσκετ 2013 και 2015. Το 2016 πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ενώ την επόμενη χρονιά συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 2017 όπου και αποκλείστηκε στην φάση των 16 από τη Ρωσία. Το 2020, επέστρεψε στην εθνική ομάδα της Κροατίας για τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπλιτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Ρόμα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τορόντο Ράπτορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μιλγουόκι Μπακς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τσεντεβίτα Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2005 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2007 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2009 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2013 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010
Ανατολική αναπτυξιακή περιοχή (Νεπάλ)
500px|right
Η Ανατολική αναπτυξιακή περιοχή (Νεπαλ.: पुर्वान्चल, Purwanchal) είναι μια από τις 5 αναπτυξιακές περιοχές του Νεπάλ. Πρωτεύουσα είναι η Ντανκούτα.
Σαγκαρμάτα
thumb|250px|right|Συνοικίες της Σαγαρμάτα
Μέτσι
thumb|250px|right|Συνοικίες του Μέτσι
Κόσι
thumb|250px|right|Συνοικίες του Κόσι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναπτυξιακές περιοχές του Νεπάλ
Τρανσφεμινισμός
Παρά τη νεαρή φύση του ορισμού, η ιδέα του τρανς φεμινισμού, υπήρξε ήδη από το δεύτερο κύμα, σε πολλές μορφές, ειδικότερα από κάποιους στοχαστές όπως η Σάντι Στόουν, η οποία είχε σημαντικότατο ρόλο στις τρανς μελέτες, καθώς, επίσης, και η Σίλβια Ριβέρα, μία διαδηλώτρια του Stonewall και ιδρυτής του Street Transvestite Action Revolutionaries. Το 2006, κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο, που αφορά καθαρά τον τρανσφεμινισμό, υπό τον τίτλο Trans/Forming Feminisms: Transfeminist Voices Speak Out, της Κρίστα Σκοτ-Ντίξον, από τις εκδόσεις Sumach Press.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΛΟΑΤ φεμινισμός Κατηγορία:Transgender Κατηγορία:Φεμινιστική θεωρία Κατηγορία:Τρανσφεμινισμός
Φούστανη Πέλλας
Η Φούστανη είναι χωριό της Αλμωπίας στο βόρειο τμήμα της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας. Παλιότερα αποτελούσε ξεχωριστή κοινότητα, αργότερα εντάχτηκε στον Καποδιστριακό Δήμο Εξαπλατάνου και σήμερα αποτελεί Κοινότητα του Καλλικρατικού Δήμου Αλμωπίας. Παλιότερα το χωριό ονομάζονταν Εύρωπος, όμως αυτή ονομασία δεν επικράτησε και καθιερώθηκε το σημερινό της όνομα. Η Φούστανη απέχει από την Έδεσσα 43,7 χιλιόμετρα, από την Αριδαία 15 χιλιόμετρα, και παρά την μείωση του πληθυσμού που παρουσίασε μεταπολεμικά παραμένει κεφαλοχώρι της περιοχής της.
Στο χωριό καλλιεργούνται αμπέλια, μήλα και ακτινίδια. Από το 1966 λειτουργεί στο χωριό τριτάξιο Γυμνάσιο αρχικά ως παράρτημα του Γυμνασίου Εξαπλατάνου, αργότερα δε έγινε αυτοτελές Γυμνάσιο. Στο σχολείο φοιτούν μαθητές από τα γειτονικά χωριά Πρόδρομος, Νερόμυλοι, Φιλώτεια, Θηριόπετρα, Αετοχώρι, Νότια και Περίκλεια. Το σημερινό κτίριο του Γυμνασίου αποπερατώθηκε το 1983 και από τότε το Γυμνάσιο λειτουργεί κανονικά σε αυτό. Στη Φούστανη λειτουργεί κανονικά Δημοτικό Σχολείο, το οποίο έχει ονομαστεί «Κωνσταντίνος Μαντάς», καθώς και Νηπιαγωγείο. Παλιότερα η Φούστανη ήταν έδρα αστυνομικού σταθμού, ταχυδρομικού γραφείου, κτηνιατρείου καθώς και αγροτικού ιατρείου. Σήμερα οι υπηρεσίες αυτές δεν υπάρχουν εκτός του κτηνιατρείου.
Γεωγραφία
Δώδεκα περίπου χιλιόμετρα από τον Εξαπλάτανο και εκεί που σμίγει το Πάικο με την οροσειρά του Βόρα, σε υψόμετρο 280 μ., βρίσκεται η Φούστανη, γνωστή από το κανάλι στο κέντρο της και τους αιωνόβιους πλάτανους.
Ονομασία
Το όνομα Φούστανη είναι παλαιότατο και μ’ αυτό ονομαζόταν το χωριό κατά την Τουρκοκρατία. Μια προσπάθεια μετά το 1922 να μετονομαστεί Ευρωπός δεν τελεσφόρησε. Μια πειστική εξήγηση για το όνομα του χωριού δίνει η αρχαιολόγος Δ. Ευγενίδου:
''«Ένας άλλος χώρος που αναφέρεται στο Θέμα των Μογλενών είναι το χωριό Χόστιανη (Χοστίανους, Χώστιανες, Χόστιανες). Το χωριό δίδεται ως προνόμιο στον πρόεδρο και κατεπάνω Αβύδου, Λέοντα Κεφαλά, το 1086 ως ανταμοιβή για τη δραστηριότητα που έδειξε στην πολιορκία της Λάρισας εναντίον των Νορμανδών. Το χωριό παραδίδεται στον Λέοντα με ολίγους παροίκους και βοϊδεάτας. Το 1115, ο Νικηφόρος Κεφαλάς, γιος του Λέοντα, παραχωρεί τα κτήματα που έχει στο χωριό Χόστιανες στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Από πρόσταξη του Ανδρονίκου Α΄ (1184) μαθαίνουμε ότι υπάρχει το μοναστήριον του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου "εντός των δικαίων του υπ’ αυτήν (Μ. Λαύρας) χωρίου Χώστιανες" στο οποίο ορίζεται να παραδοθεί "o μύλωνας με τους δουλευτάς αυτού" που βρίσκεται στο χωριό Μάνδρα. Ανάμεσα στο σημερινό χωριό Πρόδρομος και τη Φούστανη υπάρχει ένα μικρό σύγχρονο παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου κτισμένο πάνω σ’ ένα μικρό ερειπιώνα. Το παρεκκλήσι βρίσκεται στο κέντρο μιας μικρής κοιλάδας 500 στρεμμάτων, όπου μαρτυρείται προηγούμενη καλλιέργεια ελιάς. Στην πλατεία του χωριού Πρόδρομος υπάρχουν ίχνη παλαιοχριστιανικής εκκλησίας. Σ’ έναν από τους δύο χώρους μπορεί να αναζητηθεί το μοναστήρι του 12ου αι. Στο σημερινό χωριό Πρόδρομος και στο διπλανό Νερόμυλοι σώζονται πολλοί μύλοι και θεωρείται το καταλληλότερο σημείο του παραποτάμου για την εκμετάλλευση της ροής του. Ο μύλωνας και το χωριό Μάνδρα μπορούν να αναζητηθούν σ’ ένα από αυτά τα δυο χωριά. Όσο για το χωριό Χοστιάνη, που βρίσκεται κοντά στη Μονή Προδρόμου "εντός των δικαίων του χωριού Χώστιανες" μπορεί να αναζητηθεί στο χωριό Φούστανη.»''
Ιστορία
Οι κάτοικοι της Φούστανης πριν από την ανταλλαγή ήταν εξισλαμισμένοι Βλαχομογλενίτες και χριστιανοί εξαρτημένοι καλλιεργητές στο τσιφλίκι. Μετά την ανταλλαγή στο χωριό εγκαταστάθηκαν κυρίως Μικρασιάτες Πελαδαριανοί και Θρακιώτες. Η αμπελουργία ήταν μέχρι πρόσφατα η κυριότερη πηγή εσόδων του χωριού. Κατά τον 20ό αιώνα η Φούστανη γινόταν την εποχή του τρύγου κέντρο μεγάλης οικονομικής δραστηριότητας σχετικής με το σταφύλι. Αξιόλογη ήταν γενικά η εμπορική κίνηση του χωριού. Μέχρι τα χρόνια του Εμφυλίου γινόταν κάθε Δευτέρα μεγάλο παζάρι, στο οποίο συνέρρεαν για δοσοληψίες οι κάτοικοι κυρίως της Άνω Αλμωπίας. Σήμερα οι κάτοικοι είναι κατά κύριο λόγο δενδροκαλλιεργητές. Ένας μικρός αριθμός κατοίκων ασχολείται με το εμπόριο.
Τοπογραφία
Στο δρόμο προς τη Νότια, πάνω από το χωριό, υπάρχει ο λόφος Κώνος ή Αυγό. Από την κορυφή υπάρχει πανοραμική θέα της Αλμωπίας και η κατοχή του δίνει στον κατέχοντα τον απόλυτο έλεγχο της διάβασης προς την Άνω Αλμωπία. Τη στρατηγική του σημασία εκτίμησε ο Ελληνικός Στρατός και κατασκεύασε το 1951 σε διάφορα σημεία του αμπριά, στα πλαίσια μιας δεύτερης γραμμής αμύνης στα βόρεια ελληνικά σύνορα. Στην κορυφή του λόφου υπάρχουν εμφανή λείψανα οικοδομήματος, που σε συνδυασμό με το πλήθος χοντρών κεραμιδιών, αποτελούν στοιχεία για τη Ρωμαιοκρατία και το Βυζάντιο. Πεντακόσια μέτρα πριν από τη Φούστανη, στα αριστερά, βρίσκεται η Τούμπα με το Οστεοφυλάκειο των πεσόντων στη μάχη του Σκρα. Τα οστά των πεσόντων στο Σκρα μεταφέρθηκαν το 1923 στη Φούστανη, για να μην πέσουν, όπως λέει η παράδοση, στα χέρια των Σέρβων. Αξιοσημείωτος είναι και ο χώρος με τον εγκαταλειμμένο πια νερόμυλο, που είναι κτισμένος σε αλλεπάλληλες θέσεις. Σχετική πρέπει να είναι και μια αρχιτεκτονική κατασκευή που βρίσκεται δίπλα. Ίσως να ήταν το στήριγμα φτερωτής που έδινε κίνηση σε κάποιο μύλο, πριονιστήριο κλπ. Αξιόλογη υπήρξε η πολιτιστική κίνηση του χωριού. Κατά τον 20ό αιώνα η Φούστανη διέθετε αίθουσα κινηματογράφου και περιοδεύοντες θεατρικοί θίασοι ανέβαζαν συχνά έργα τους. Σήμερα την πολιτιστική παράδοση του χωριού διασώζει ο Μορφωτικός της Σύλλογος, ο οποίος κάθε χρόνο οργανώνει δεκαήμερο εκδηλώσεων τον Αύγουστο.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Αλμανάκ
Το αλμανάκ είναι βιβλίο που εκδίδεται στις αρχές κάθε χρόνου και δίνει συνοπτικές πληροφορίες για διάφορα σημαντικά γεγονότα, πολιτικά, οικονομικά, αθλητικά, καλλιτεχνικά, κοινωνικά που συνέβησαν κατά το αμέσως προηγούμενο έτος στη χώρα έκδοσής του ή και σε περισσότερες χώρες του κόσμου.
Ως ημερολόγιο, παρουσιάζει αστρονομικά (π.χ. ώρες ανατολής και δύσης του ηλίου, φάσεις της σελήνης καθώς και εκλείψεις αυτών), μετεωρολογικά (π.χ. τυφώνες) και άλλα (π.χ. επετείους - σημαντικές ημερομηνίες) στοιχεία που θα συμβούν/εκδηλωθούν κατά τον επόμενο χρόνο.
Παλαιότερα, επρόκειτο για καζαμία που περιείχε και αστρολογικές προβλέψεις για προσωπικά αλλά και για σπουδαία μελλοντικά γεγονότα.
*
Jarlibro
Μάλτα
Η Μάλτα, επίσημα η Δημοκρατία της Μάλτας, είναι μικρό και πυκνοκατοικημένο νησιωτικό κράτος αποτελούμενο από ένα αρχιπέλαγος επτά νησιών που βρίσκονται στο μέσο της Μεσογείου. Η Μάλτα βρίσκεται ακριβώς νότια της Σικελίας, ανατολικά της Τυνησίας και βόρεια της Λιβύης. Η πρώτη επίσημη γλώσσα είναι τα μαλτέζικα και η δεύτερη τα αγγλικά. Ο ρωμαιοκαθολικισμός είναι η πιο διαδεδομένη θρησκεία. Παρ' όλα αυτά η Μάλτα είναι από τις πιο πολυπολιτισμικές χώρες στον κόσμο. Τα νησιά που αποτελούν τη Μάλτα είχαν διάφορους κατακτητές στο πέρασμα των αιώνων. Η Μάλτα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2004 και είναι η μικρότερη χώρα της Ένωσης τόσο σε πληθυσμό (519.562 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ) όσο και σε έκταση (316 τ.χλμ.).
Γεωγραφία
thumb|200px|left|Χάρτης της Μάλτας Η Μάλτα είναι αρχιπέλαγος στην κεντρική Μεσόγειο, 93 χλμ. νότια της Σικελίας. Μόνο τα τρία μεγαλύτερα νησιά Μάλτα, Γκόζο και Κομίνο κατοικούνται. Τα μικρότερα νησιά, όπως η Φίλφλα, το Κομινότο και τα Νησιά του Αγίου Παύλου δεν κατοικούνται. Διάφοροι κόλποι κατά μήκος της ακτογραμμής αποτελούν καλά σημεία για λιμάνια. Το τοπίο χαρακτηρίζεται από χαμηλούς λόφους με σκαλωτά χωράφια. Το ψηλότερο σημείο είναι στο Τα Ντμέιρεκ στο νησί της Μάλτας στα 253 μέτρα, κοντά στην πόλη Ντίνγκλι. Παρόλο που υπάρχουν κάποια μικρά ποταμάκια κατά τις περιόδους ψηλών βροχοπτώσεων, δεν υπάρχουν μόνιμα ποτάμια ή λίμνες στη Μάλτα. Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν κάποια σκόρπια ρυάκια που έχουν φρέσκο νερό όλο το χρόνο. Τρεχούμενο νερό στο Γκόζο υπάρχει στην κοιλάδα Λουνιάτα.
Το Κανάλι της Μάλτας στα βόρεια χωρίζει τη Μάλτα από το νησί της Σικελίας, το μεγαλύτερο ιταλικό και μεσογειακό νησί. Αντίθετα από ό,τι πιστεύεται, το νοτιότερο σημείο της Ευρώπης δεν βρίσκεται στη Μάλτα, αλλά στο ελληνικό νησί της Γαύδου.
Ιστορία
Κύριο λήμμα: Ιστορία της Μάλτας
H Μάλτα κατοικήθηκε από το 5900 π.Χ., οι πρώτοι κάτοικοι προήλθαν από Νεολιθικούς αγροτικούς οικισμούς στην Ευρώπη. Ένας σημαντικός ιστορικός Νεολιθικός πολιτισμός με Μεγαλιθικές κατασκευές, χρονολογείται γύρω στο 3600 π.Χ. και επεκτείνεται σε όλα τα γειτονικά νησιά. Οι Φοίνικες εγκαταστάθηκαν στη Μάλτα τον 8ο αιώνα π.Χ., έφεραν τον πολιτισμό τους και μία από τις Σημιτικές γλώσσες. Το λιμάνι έγινε ένα από το σημαντικότερα εμπορικά κέντρα των Φοινίκων μέχρι την εποχή που κατακτήθηκαν από τους Ρωμαίους με τη βοήθεια γηγενών κατοίκων (216 π.Χ.), έγινε Ισοπολίτιδα πόλη. Τη λεηλάτησαν οι Βάνδαλοι και κατόπιν εισήλθε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία (4ος-9ος αιώνας μ.Χ.), τότε δέχθηκε σκληρή επίθεση από τους Άραβες Αγλαβίδες (870 μ.Χ.). Η τύχη των κατοίκων μετά την Αραβική επίθεση είναι άγνωστη, φαίνεται ότι εποικίστηκε ξανά στις αρχές της 2ης χιλιετίας μ.Χ. από το Εμιράτο της Σικελίας με κατοίκους που μιλούσαν Σικελοαραβικά. Η Μουσουλμανική κυριαρχία τερματίστηκε όταν κατέκτησαν το νησί οι Νορμανδοί (1091), σύντομα εκχριστιανίστηκε πλήρως (1249). Η Μάλτα διοικήθηκε συνεχώς από το Βασίλειο της Σικελίας μέχρι το 1530, εκτός από κάποιο σύντομο διάστημα που την κυβέρνησε ο Οίκος των Καπετιδών-Ανζού. Ο Κάρολος E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας την παραχώρησε στους Ιωαννίτες Ιππότες που είχαν εκδιωχθεί από τα Δωδεκάνησα (1530).
Ο Γάλλος αυτοκράτορας Ναπολέων Α΄ κατέλαβε τα νησιά της Μάλτας (1798), τα κράτησε μόνο δύο χρόνια και οι κάτοικοι ελευθερώθηκαν με τη βοήθεια των Βρετανών (1800). Οι κάτοικοι κατόπιν ζήτησαν από τους Βρετανούς να κυβερνήσουν τα νησιά τους με τη φράση "η Μεγαλειότητα σας δεν έχει δικαίωμα να παραχωρήσει τα νησιά σε κανέναν, σε περίπτωση που φύγετε θα αναλάβουμε εμείς τον έλεγχο με δική μας κυβέρνηση χωρίς να επιτρέψουμε την κυριαρχία σε κανέναν άλλον". Με τη Συνθήκη των Παρισίων (1814) η Μάλτα έγινε Βρετανική αποικία, η Βρετανία τη διατήρησε περίπου 1,5 αιώνα αλλά κατόπιν έδειξε απρόθυμη να την ενσωματώσει στο Ηνωμένο Βασίλειο (1956). Η Μάλτα έγινε ανεξάρτητη (21 Σεπτεμβρίου 1964), με το Σύνταγμα ανώτατος κυβερνήτης παρέμεινε η Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και τοπικός πρωθυπουργός ένας Γενικός Κυβερνήτης διορισμένος από τη βασίλισσα. Τελικά έγινε ανεξάρτητο κράτος ως Δημοκρατία της Μάλτας (13 Δεκεμβρίου 1974) με κυβερνήτη έναν εκλεγμένο πρόεδρο, σε λίγα χρόνια (31 Μαρτίου 1979) αποσύρθηκαν τα στρατεύματα από τη Βρετανική Αυτοκρατορία και το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό. Από τότε η Δημοκρατία της Μάλτας συνέχισε σαν ανεξάρτητο νησιωτικό κράτος, εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Ένωση (1 Μαίου 2004) και στην Ευρωζώνη (1 Ιανουαρίου 2008).
Προϊστορία
thumb|250px|right|Ο ναός Μνάιντρα. Η Αγγειοπλαστική που βρέθηκε από αρχαιολόγους σε ναούς της Μάλτας ήταν παρόμοια με την αντίστοιχη στη νότια Ιταλία ειδικά στη γειτονική Σικελία. Τα ευρήματα δείχνουν ότι εγκαταστάθηκαν (5200 π.Χ.) Σικανοί από τη γειτονική Σικελία. Η εξαφάνιση των γιγάντιων προϊστορικών ζώων όπως χήνες, ιπποπόταμοι, ελέφαντες συνδέεται με την άφιξη των πρώτων κατοίκων στη Μάλτα. Οι προϊστορικές εγκαταστάσεις ήταν διάσπαρτες τόσο σε ανοιχτές εκτάσεις όσο και σε σπήλαια. Οι Σικανοί ήταν οι μόνοι κάτοικοι του νησιού εκείνη την εποχή, μια φυλή που σχετίζεται στενά με τους Ίβηρες. Ο πληθυσμός ασχολήθηκε με την κτηνοτροφία, καλλιεργούσε δημητριακά και λάτρευε όπως όλοι οι Μεσογειακοί πληθυσμοί της εποχής τη Μεγάλη Μητέρα, η μορφή της έχει βρεθεί σε πολλά έργα τέχνης, η εντυπωσιακότερη ήταν η Αφροδίτη του Βίλλεντορφ.
Η κεραμική που προέρχεται από εκείνη την εποχή είναι όμοια με εκείνη που βρέθηκε στο Αγκριτζέντο, στη γειτονική Σικελία. Από το 3500 π.Χ. αναδείχτηκε ένας μεγαλειώδης πολιτισμός μεγαλιθικών κτισμάτων, από τους αρχαιότερους που βρέθηκαν στον κόσμο. Τα σημαντικότερα δείγματα ήταν το συγκρότημα Μεγαλιθικών ναών Τζγκαντία στο νησί Γκόζο, και τα Μεγαλιθικά συγκροτήματα Χατζάρ Ίμ και Μνάϊντρα. Τα πρώτα κτίσματα προηγούνται των πυραμίδων της Γκίζας κατά χίλια χρόνια. Ο ναός του Άγκαρ Κιμ, ο οποίος χρονολογείται μεταξύ 3500 και 2500 π.Χ., βρίσκεται σε ένα λόφο στο νότιο άκρο του νησιού της Μάλτας. Οι ναοί έχουν όλοι την ίδια τυπική αρχιτεκτονική Μεγαλιθικών συγκροτημάτων και χρονολογούνται την περίοδο 4000 π.Χ-2500 π.Χ. Οι ναοί προορίζονται περισσότερο στη λατρεία της Μεγάλης Μητέρας Θεάς, οι ανδριάντες της βρίσκονται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο στη Βαλέτα. Ο Μεγαλιθικός πολιτισμός φαίνεται ότι εξαφανίστηκε μετά το 2500 π.Χ. χωρίς να είναι γνωστοί οι λόγοι, πιθανότατα πείνα ή ασθένεια. Ένα άλλο χαρακτηριστικό που αποδίδεται στους ίδιους κατοίκους στη Μεγαλιθική εποχή ήταν οι λεγόμενες "αρτοτρικές αυλώσεις", πιθανότατα προήλθαν από τις άμαξες με ξύλινους τροχούς που διέσχιζαν το ασβεστολιθικό έδαφος με τεράστια βάρη. Μετά το 2500 π.Χ. τα νησιά ερημώθηκαν μερικούς αιώνες μέχρι την άφιξη των νέων εποίκων που μετέφεραν την καύση των νεκρών και την οικοδόμηση μικρότερων κτισμάτων των Ντολμέν. Οι ταφικοί θάλαμοι ήταν κοιλότητες που καλύπτονταν από μια μεγάλη πέτρα, στηριζόταν σε μιά σειρά από όρθιες πέτρες. Ο μεταγενέστερος πληθυσμός σίγουρα ήταν διαφορετικός από τον προηγούμενο και προήλθε επίσης από τη γειτονική μεγαλόνησο Σικελία, αυτό φαίνεται με την ομοιότητα στα Ντολμέν, παρόμοιες κατασκευές βρέθηκαν στα περισσότερα από τα μεγάλα νησιά της Μεσογείου. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν εδραιωμένη κυριαρχία στο νησί και έδωσαν κατά πάσα πιθανότητα το όνομα σε αυτό, αφού την ονόμαζαν Μελίτη (Μάλτα), το οποίο συνδέεται με τη λέξη «μέλι» (αυτό είναι η επίσημη εκδοχή της Μάλτας σήμερα).
Αρχαιότητα
Οι Φοίνικες έμποροι ίδρυσαν εμπορικό σταθμό στη Μάλτα (1000 π.Χ.), ο στόχος τους ήταν οι εμπορικές δραστηριότητες ανάμεσα στην ανατολική Μεσόγειο και την Κορνουάλη, ενώθηκαν με τους προηγούμενους κατοίκους. Οι Φοίνικες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω από τη Μντίνα, όταν οι Ρωμαίοι κατέκτησαν αργότερα το νησί της έδωσαν το όνομα "Μελίτη". Μετά την πτώση της Φοινίκης (332 π.Χ.) τη Μάλτα κατέκτησε η Αρχαία Καρχηδόνα που ήταν επίσης αποικία των Φοινίκων. Την περίοδο αυτή καλλιεργήθηκαν ελιές, Χαρουπιές και διάφορα άλλα μπαχαρικά. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος το νησί κατέκτησε προσωρινά ο Ρωμαίος Ύπατος Μάρκος Ατίλιος Ρέγκουλος αλλά μετά την αποτυχία της επιχείρησης επανήλθε στους Καρχηδόνιους. Ο Ρωμαίος Ύπατος Τιβέριος Σεμπρόνιος Λόγγος κατέκτησε οριστικά τη Μάλτα όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος (218 π.Χ.). Η Φοινικική επίδραση παρέμεινε έντονη ωστόσο στα νησιά όπως φαίνεται από την αποκρυπτογράφηση της Φοινικικής γλώσσας τον 2ο αιώνα π.Χ. Η τοπική Ρωμαϊκή νομισματοκοπεία τον 1ο αιώνα π.Χ. έδειξε ότι ο εκρωμαισμός των νησιών της Μάλτας έγινε πολύ αργά, με τις επιγραφές στα νομίσματα όπως η Ελληνική "ΜΕΛΙΤΑΙΩ" φαίνεται ότι οι Έλληνες και οι Φοίνικες αντιστάθηκαν έντονα στον εκρωμαισμό τους.
Τον 1ο αιώνα π.Χ. ο Ρωμαίος Συγκλητικός και συγγραφέας Μάρκος Τύλλιος Κικέρων υμνούσε τη σημαντικότητα του Ναού του Γιούπιτερ και κατακρίνει την εξωφρενική συμπεριφορά που έδειξε ο Ρωμαίος διοικητής της Σικελίας Γάιος Βέρρες. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και ο Διόδωρος Σικελιώτης την ίδια εποχή απαριθμούν τα λιμάνια, τον πλούτο των κατοίκων, τα πολυτελή διακοσμημένα κτίσματα και τα μπαχαρικά. Τον 2ο αιώνα μ.Χ. ο Αδριανός την αναβάθμισε σε Δήμο και τοποθέτησε Ρωμαϊκή διοίκηση με έναν Πληρεξούσιο που ζούσε στη Μντίνα. Ο Απόστολος Παύλος και ο Ευαγγελιστής Λουκάς ξεβράστηκαν στο νησί στη διάρκεια ενός ναυαγίου, έμειναν τρία χρόνια και κήρυξαν τη χριστιανική πίστη. Η Μάλτα καταγράφεται στις Πράξεις των Αποστόλων ως "Μελιτήνη". Μελέτες των ρευμάτων και των ανέμων που επικρατούν, όμως, δείχνουν είναι πιο πιθανό το ναυάγιο να έγινε κοντά στον κόλπο του Αγίου Θωμά στη Μαρσασκάλα. Όταν πέθανε ο Θεοδόσιος Α΄ και διασπάστηκε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία τα νησιά της Μάλτας εντάχθηκαν στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μαζί με τη Σικελία. Με την πτώση της δυτικής αυτοκρατορίας δέχθηκε πολλές επιδρομές την υπέταξαν οι Βάνδαλοι (454-464) και κατόπιν οι Οστρογότθοι (464). Ο Βυζαντινός στρατηγός Βελισάριος διέλυσε το Βασίλειο των Βανδάλων και το προσάρτησε μαζί με τη Μάλτα στην αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης (533). Η Μάλτα εισήλθε στο Βυζαντινό Θέμα της Σικελίας με Έλληνες κυβερνήτες και με Ελληνική φρουρά. Ο πληθυσμός ανάλογα με τη γλωσσολογία προσέγγιζε άλλοτε τον πάπα και άλλοτε τον πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης. Η Βυζαντινή κυριαρχία υπήρχε για πολλούς αιώνες στα νησιά της Μάλτας μέχρι την εποχή που κατακτήθηκαν από τους Άραβες.
Αραβοκρατία
Η Μάλτα είχε εμπλακεί στους Βυζαντινο-Αραβικούς πολέμους και η κατάκτηση της από τους Άραβες συνδέεται με την αντίστοιχη της γειτονικής Σικελίας. Ο Βυζαντινός διοικητής Ευφήμιος πρόδωσε τους πατριώτες του στους Αγλαβίδες όταν επιτέθηκαν στο νησί. O Μουσουλμάνος χρονικογράφος Αλ-Χιμιάρι έγραψε ότι ύστερα από μία βίαιη σύγκρουση ανάμεσα στους αμυνόμενους Βυζαντινούς και τους Άραβες οι τελευταίοι λεηλάτησαν και ισοπέδωσαν το νησί, η Μάλτα εποικίστηκε πολύ αργότερα από τους Άραβες της Σικελίας (1048-1049). Δεν είναι γνωστό αν η νέα εποίκιση είχε σχέση με τη γεωγραφική επέκταση των Αράβων της Σικελίας ή με τον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει νωρίτερα (1038). Οι Άραβες, που σε γενικές γραμμές ανέχονταν τους χριστιανούς, εισήγαγαν την καλλιέργεια εσπεριδοειδών και βαμβακιού, καθώς και συστήματα Άρδευσης. Η αραβική επίδραση είναι πιο εμφανής στη σύγχρονη Μαλτεζική γλώσσα, η οποία είχε πολλές επιδράσεις από τις Ρομανικές γλώσσες και γραφόταν σε μια διασκευή του Λατινικού αλφαβήτου.
Νορμανδοί
Οι Νορμανδοί επιτέθηκαν στη Μάλτα την ίδια εποχή που κατέκτησαν τη Σικελία από τους Άραβες (1091). Ο Νορμανδός ηγέτης Ρογήρος Α΄ της Σικελίας έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους χριστιανούς αιχμαλώτους. Ο Ρογήρος Α΄ ενθουσιάστηκε με τη βοήθεια που του πρόσφεραν οι χριστιανοί, για να τους ανταμείψει έσχισε ένα τμήμα του ερυθρόλευκου συμβόλου του και τους το πρόσφερε, από αυτό προήλθε σύμφωνα με τον θρύλο η Σημαία της Μάλτας. Η Μάλτα περιήλθε στο Νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας που περιείχε τη Σικελία και το νότιο τμήμα της Ιταλικής χερσονήσου. Η Καθολική Εκκλησία μετέφερε τη Μάλτα στην επισκοπή του Παλέρμο, εξαπλώθηκε έντονα η Νορμανδική αρχιτεκτονική, ιδιαίτερα στην πρώην πρωτεύουσα Μντίνα. Ο βασιλιάς Ταγκρέδος της Σικελίας μετέτρεψε τη Μάλτα σε φεουδαρχικό δώρο και δημιούργησε κομητεία (1192). Τα νησιά κατείχαν στρατιωτική σημασία για το εμπόριο και έπρεπε να προστατευθούν από τις κατακτήσεις, η φύλαξη τους ανατέθηκε σε Γενοβέζους ιδιώτες. Το βασίλειο κατέλαβε ο Οίκος των Χοενστάουφεν (1194-1266), ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν μετέφερε τη δυτική θρησκεία και τον πολιτισμό. Η Μάλτα έγινε κομητεία αλλά το εμπόριο της καταστράφηκε, για μεγάλο χρονικό διάστημα παρέμεινε μόνο μιά φρουρά. Με μία μεγάλη εκδίωξη των Αράβων (1224) ο χριστιανικός πληθυσμός του Αμπρούτσο μεταφέρθηκε στη Μάλτα. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ διέταξε όλους τους Άραβες που υπήρχαν στη Μάλτα να βαπτιστούν χριστιανοί ή να φύγουν από το νησί. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατέλαβε τη Μάλτα ο Οίκος των Καπετιδών-Ανζού αλλά οι ψηλοί φόροι έκαναν τη δυναστεία μισητή. Την εποχή που ο Κάρολος ο Ανδεγαυός κήρυξε τον πόλεμο στη Δημοκρατία της Γένοβας το νησί του Γκόζο λεηλατήθηκε (1275).
Ιωαννίτες Ιππότες
thumb|right|300px|Η [[Πολιορκία της Μάλτας (1565)|Πολιορκία της Μάλτας.]] Τη Μάλτα κυβέρνησε ο Οίκος της Βαρκελώνης που διοικούσε την ίδια εποχή το Στέμμα της Αραγωνίας (1282 - 1409). Οι Αραγωνέζοι βοήθησαν τους Μαλτέζους στασιαστές όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός, στη Ναυμαχία της Μάλτας στο Μεγάλο Λιμάνι της Βαλέτας (1283). Οι συγγενείς των Βασιλέων της Αραγωνίας κυβέρνησαν το νησί μέχρι τη χρονιά που πέρασε στο Στέμμα της Αραγωνίας (1409), τότε οι γιοι των βασιλέων έγιναν Κόμητες της Μάλτας. Την περίοδο αυτή δημιουργήθηκε η τοπική αριστοκρατία, από το 1397 ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα σε δύο φεουδαρχικές οικογένειες για την κατοχή του τίτλου, ο Μαρτίνος Α΄ της Σικελίας έχασε τον τίτλο. Οι συγκρούσεις σχετικά με την κατοχή του τίτλου επαναλήφθηκαν ξανά σε μερικά χρόνια όταν οι Μαλτέζοι επαναστάτησαν εναντίον του κόμη Γκονσάλβο Μονρόι. Παρά την αντίθεση τους οι Μαλτέζοι δήλωσαν την πίστη τους στους Βασιλείς της Σικελίας με τον όρο να μην τους τιμωρήσει ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας. Ο τίτλος ενσωματώθηκε στο Στέμμα και η πόλη της Μντίνα έγινε η πρωτεύουσα. Ο Κάρολος E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παραχώρησε τη Μάλτα στους Ιωαννίτες Ιππότες που τους κυβερνούσε ο Μεγάλος Μάγιστρος Φιλίπ ντε Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ (23 Μαρτίου 1530). Ο βασικός όρος της παραχώρησης ήταν να πληρώνουν έναν ετήσιο φόρο στο Γεράκι της Μάλτας.
Οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη γνωστοί αργότερα ως «Ιππότες της Μάλτας» κυβερνούσαν τα Δωδεκάνησα με έδρα τη Ρόδο αλλά εκδιώχθηκαν από την Οθωμανική αυτοκρατορία (1522). Οι Ιωαννίτες Ιππότες ήταν κυβερνήτες των νησιών της Μάλτας και του Γκόζο την περίοδο 1530-1798. Ακολούθησαν σκληρές πειρατικές επιθέσεις που ήθελαν να καταλάβουν τα νησιά χάρη στη στρατηγική τους σημασία με βάση τις Οθωμανικές περιοχές. Οι Βερβερίνοι πειρατές επιτέθηκαν, συνέλαβαν 5.000 κατοίκους της Μάλτας και τους μετέφεραν αιχμαλώτους στην Μπαρμπαριά της βορείου Αφρικής (1551). Οι Ιππότες υπό την ηγεσία του Μεγάλου Μαγίστρου Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ αντιστάθηκαν επιτυχώς στη Μεγάλη Πολιορκία της Μάλτας (1565) από τους Οθωμανούς με τη βοήθεια Ισπανικών δυνάμεων. Ο Βολταίρος έγραψε για το γεγονός αυτό "τίποτα δεν ήταν καλύτερο από την πολιορκία της Μάλτας". Μετά την πολιορκία ενισχύθηκαν σημαντικά οι Οχυρώσεις του νησιού, ιδρύθηκαν σημαντικά έργα και πόλεις όπως η μετέπειτα πρωτεύουσα Βαλέτα και η Ζεμπούγκ.
Γαλλοκρατία
Η κυριαρχία των Ιπποτών τέλειωσε όταν ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης κατέλαβε τη Μάλτα καθ' οδόν για την Αίγυπτο το 1798. Ξεγελώντας τους, ο Ναπολέων ζήτησε από τους Ιππότες να αράξει στο λιμάνι για προμήθειες και μετά, αφού μπήκε μέσα στη Βαλέτα, έστρεψε τα όπλα του εναντίον των οικοδεσποτών του. Ο διοικητής των Ιπποτών συνθηκολόγησε και ο Ναπολέων έμεινε στη Μάλτα για λίγες μέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων ρήμαξε συστηματικά την κινητή περιουσία του Τάγματος, και εγκαθίδρυσε δική του διοίκηση. Έπειτα έφυγε για την Αίγυπτο, αφήνοντας στη Μάλτα σημαντική στρατιωτική δύναμη.
Οι Γάλλοι κατακτητές δεν ήταν καθόλου δημοφιλείς, κυρίως λόγω της αρνητικής τους στάσης έναντι στη θρησκεία. Οι οικονομικές και θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις δεν άρεσαν στους πολίτες, οι οποίοι εξεγέρθηκαν με αποτέλεσμα οι Γάλλοι να περιοριστούν στις οχυρώσεις. Η Μεγάλη Βρετανία, μαζί με το Βασίλειο των Δύο Σικελιών, έστειλε πολεμοφόδια και βοήθεια στους εξεγερθέντες. Η Βρετανία έστειλε επίσης ναυτικό για να αποκλείσει τα νησιά. Οι απομονωμένες γαλλικές δυνάμεις παραδόθηκαν το 1800 και το νησί έγινε βρετανικό προτεκτοράτο.
Το 1814, βάσει της Συνθήκη των Παρισίων, η Μάλτα έγινε επίσημα μέρος της Βρετανικής αυτοκρατορίας και χρησιμοποιήθηκε ως διαμετακομιστικός σταθμός και αρχηγείο του στόλου. Η θέση της Μάλτας, στα μέσα μεταξύ του Γιβραλτάρ και της Διώρυγας του Σουέζ, αποδείχτηκε στρατηγικής σημασίας και θεωρείτο σημαντικός σταθμός προς την Ινδία.
Νεότερα χρόνια
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ο βρετανικός στόλος στη Μεσόγειο, ο οποίος την εποχή εκείνη συνεισέφερε στο εμπόριο του νησιού όσο κανείς άλλος παράγοντας, μεταφέρθηκε στην Αλεξάνδρεια για οικονομικούς λόγους. Η Μάλτα έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, λόγω της γειτνίασής της με τις ναυτιλιακές γραμμές των Δυνάμεων του Άξονα. Η γενναιότητα των Μαλτέζων στον μακρύ αγώνα κατά των εχθρικών επιθέσεων ώθησε τον βασιλιά Γεώργιο Στ' να απονείμει στις 15 Απριλίου 1942 τον Σταυρό του Γεωργίου συλλογικά στη Μάλτα, ως «μαρτυρία για τον ηρωισμό και την αφοσίωση που θα μείνει στην ιστορία». Το έμβλημα του Σταυρού του Γεωργίου εμφανίζεται στη σημαία της Μάλτας, με κόκκινο περίγραμμα.
Μετά τον πόλεμο και μία σύντομη περίοδο πολιτικής αστάθειας λόγω των ανεπιτυχών προσπαθειών του Εργατικού Κόμματος της Μάλτας για ενσωμάτωση με το Ηνωμένο Βασίλειο, δόθηκε στη Μάλτα στις 21 Σεπτεμβρίου 1964 ανεξαρτησία. Η Μάλτα ήταν η 16η βρετανική κτήση, η οποία εγκατέλειψε την άλλοτε κραταιά αυτοκρατορία των πέντε ηπείρων και των επτά θαλασσών. Μόνο που η πορεία προς την ανεξαρτησία συνετελέσθη στην κυριολεξία μετ' εμποδίων. Το κυβερνών Εθνικιστικό Κόμμα του Μποργκ Ολιβιέ και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, το Εργατικό του Ντομ Μίντοφ, το Δημοκρατικό Εθνικιστικό Κόμμα του Γκανάντο, το Χριστιανικό Κόμμα των Εργατών του Πελεγκρίνι και το Προοδευτικό Συνταγματικό Κόμμα της δίδας Στρίκλαντ δεν συμφωνούσαν σε τίποτε: ούτε στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ώστε να αποφανθεί ο λαός για τη μορφή της ανεξαρτησίας την οποία επιθυμεί, ούτε καν για την ανεξαρτησία καθαυτή. Η ανάμιξη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στη διένεξη επέτεινε το αδιέξοδο. Τελικώς συνομολογήθηκε συμφωνία οικονομικής και αμυντικής συνεργασίας Μάλτας - Μεγάλης Βρετανίας, διεξήχθη δημοψήφισμα και στις 21 Σεπτεμβρίου 1964 η Μάλτα κηρύχθηκε ανεξάρτητη στο πλαίσιο της Κοινοπολιτείας. Η Μεγάλη Βρετανία αποχαιρέτησε την εξέχουσας στρατηγικής σημασίας αποικία της κατά τη διάρκεια επίσημης τελετής στη Βαλέτα. Μεταξύ των επισήμων που παρακολούθησαν την έπαρση της μαλτέζικης σημαίας, ήταν ο Φίλιππος, Δούκας του Εδιμβούργου, σύζυγος της βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο απερχόμενος κυβερνήτης σερ Μόρις Ντρόμαν και ο Μαλτέζος πρωθυπουργός Μποργκ Ολιβιέ.
Βάσει του συντάγματος του 1964, η Ελισάβετ Β΄ ήταν αρχικά και βασίλισσα της Μάλτας, ενώ η εκτελεστική εξουσία ασκείτο από έναν κυβερνήτη, ο οποίος την εκπροσωπούσε. Στις 13 Δεκεμβρίου 1974, όμως, η Μάλτα έγινε δημοκρατία εντός της Κοινοπολιτείας, με τον πρόεδρο ηγέτη της χώρας. Συμφωνία άμυνας η οποία υπογράφηκε αμέσως μετά την ανεξαρτησία (και έτυχε επαναδιαπραγμάτευσης το 1972) έληξε στις 31 Μαρτίου 1979, όταν αποσύρθηκαν οι βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις. Η Μάλτα υιοθέτησε επίσημα πολιτική ουδετερότητας το 1980 και για σύντομο χρονικό διάστημα διατέλεσε μέλος του Κινήματος των Αδεσμεύτων. Στη Μάλτα έγινε τον Δεκέμβριο του 1989 η ιδιαίτερης σημασίας συνάντηση μεταξύ του Αμερικανού προέδρου Τζορτζ Μπους (πρεσβύτερου) και του Σοβιετικού ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, η οποία ήταν η πρώτη τους κατ' ιδίαν συνάντηση και σηματοδότησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ενώ πρακτικώς ανέδειξε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μία και μοναδική υπερδύναμη.
Η Μάλτα προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1 Μαΐου 2004 και εντάχθηκε στην Ευρωζώνη την 1 Ιανουαρίου 2008.
Κλίμα
Το τοπικό κλίμα είναι μεσογειακό εύκρατο κλίμα, με ήπιους, βροχερούς χειμώνες και ξηρά καλοκαίρια. Δεν υπάρχει πραγματική περίοδος νάρκης για τα φυτά, παρόλο που η ανάπτυξή τους μπορεί να διακοπεί για λίγο από απότομο κρύο (κομμάτια πάγου στο έδαφος παρατηρούνται καμιά φορά στην ενδοχώρα), και η καλοκαιρινή ζέστη και ξηρασία μπορεί να προξενήσει μαρασμό στη βλάστηση. Ουσιαστικά υπάρχουν μόνο δύο εποχές, κάτι που καθιστά το νησί ελκυστικό σε τουρίστες, ιδίως κατά τους ξηρούς μήνες. Η προμήθεια νερού είναι πρόβλημα για τη Μάλτα, καθώς το καλοκαίρι είναι χωρίς βροχή και με ψηλή χρήση νερού, ενώ τον χειμώνα πέφτει έντονη βροχή, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας καταλήγει στη θάλασσα και δεν απορροφάται από το έδαφος.
Διακυβέρνηση
Η Μάλτα είναι μια δημοκρατία, της οποίας το κοινοβουλευτικό σύστημα και η δημόσια διοίκηση βασίζονται στο σύστημα του Ηνωμένου Βασιλείου. Η βουλή των αντιπροσώπων (στα μαλτέζικα Kamra tad-Deputati) εκλέγεται απευθείας από τον λαό κάθε πέντε χρόνια, εκτός και αν η βουλή διαλυθεί νωρίτερα από τον πρόεδρο της χώρας κατόπιν συμβουλής από τον πρωθυπουργό. Στη βουλή των αντιπροσώπων υπάρχουν 65 έδρες. Αν όμως κάποιο κόμμα κερδίσει σε βουλευτικές εκλογές απόλυτη πλειοψηφία, αλλά δεν κερδίσει πλειοψηφία στις έδρες, τότε δίδονται στο κόμμα αυτό πρόσθετες έδρες για να διασφαλιστεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το σύνταγμα της Μάλτας προνοεί ότι ο πρόεδρος διορίζει ως πρωθυπουργό το μέλος της βουλής εκείνο που είναι στην καταλληλότερη θέση να διοικήσει την πλειοψηφία της βουλής. μικρογραφία|[[Κτίριο του Κοινοβουλίου (Μάλτα)|Κτίριο του Κοινοβουλίου.]] Ο πρόεδρος της δημοκρατίας εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια από το κοινοβούλιο. Ο ρόλος του ως αρχηγός κράτους είναι μάλλον τελετουργικός. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Τζορτζ Βέλλα.
Τα κύρια πολιτικά κόμματα είναι το Εθνικιστικό Κόμμα, το οποίο είναι χριστιανοδημοκρατικό, και το Εργατικό Κόμμα, το οποίο είναι σοσιαλδημοκρατικό.
Υπάρχουν άλλα τρία κόμματα χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση:
Το σύστημα ψηφοφορίας που υπάρχει από το 1964 έχει οδηγήσει στον δικομματισμό και συχνά κόμματα τα οποία λαμβάνουν σχετικά σημαντικό ποσοστό των ψήφων καταλήγουν να μην εκπροσωπούνται στη βουλή. Αυτό αφήνει μια σημαντική μειονότητα ψηφοφόρων χωρίς δυνατή φωνή στην πολιτική σκηνή. Η εκλογική μεταρρύθμιση είναι φλέγον θέμα συζήτησης στη Μάλτα. Το 2006, έπειτα από μυστικές διαπραγματεύσεις, το Εθνικιστικό και το Εργατικό Κόμμα κατέληξαν σε συμφωνία σχετικά με τη μεταρρύθμιση του εκλογικού συστήματος η οποία ικανοποιούσε τα αιτήματα των δύο κομμάτων, αλλά διατηρούσε τον δικομματικό ολοκληρωτισμό. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις προκάλεσαν περί τα τέλη του 2006 συζήτηση στα ανεξάρτητα τοπικά μέσα ενημέρωσης αναφορικά με τη διάβρωση της πραγματικής δημοκρατίας. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Τοπικά συμβούλια
Από το 1993 η Μάλτα είναι (διοικητικά) διαιρεμένη σε 68 τοπικά συμβούλια ή επαρχίες. Αυτά αποτελούν τη βασικότερη μορφή τοπικής αυτοδιοίκησης, χωρίς άλλο ενδιάμεσο επίπεδο μεταξύ της τοπικής και εθνικής κυβέρνησης.
Οικονομία
Μέχρι το 1800, η Μάλτα είχε λίγες βιομηχανίες εκτός από το βαμβάκι, τον καπνό και τη ναυπηγική. Το ναυπηγείο χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τους Βρετανούς για στρατιωτικούς σκοπούς. Σε καιρό πολέμου η οικονομία της Μάλτας ευημερούσε λόγω της στρατηγικής της θέσης. Αυτό φάνηκε κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κριμαίας, το 1854, και επηρέαζε όχι μόνο όσους είχαν κάποιο στρατιωτικό ρόλο, αλλά και τους τεχνίτες.
Το 1869, το άνοιγμα της Διώρυγας του Σουέζ ωφέλησε πολύ τη μαλτέζικη οικονομία, καθώς αυξήθηκαν κατά πολύ τα πλοία που χρησιμοποιούσαν το λιμάνι. Η χρήση του λιμανιού της Μάλτας ως διακομιστικού σταθμού για ανεφοδιασμό απέφερε πολλά οφέλη στον πληθυσμό του νησιού.
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, η οικονομία άρχισε να χειροτερεύει και μέχρι τη δεκαετία του 1940 έφτασε σε κρίσιμο σημείο. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στη δυνατότητα των εμπορικών πλοίων να κάνουν μεγαλύτερα ταξίδια χωρίς να χρειάζονται πολλούς σταθμούς για ανεφοδιασμό.
Σήμερα, οι κύριες πηγές της οικονομίας της Μάλτας είναι ο ασβεστόλιθος, η καλή γεωγραφική της θέση και το παραγωγικό ανθρώπινό της δυναμικό. Η Μάλτα παράγει μόνο το 20% των αναγκών της για τρόφιμα, έχει λιγοστές προμήθειες πόσιμου νερού και δεν έχει δικές της πηγές ενέργειας. Η οικονομία εξαρτάται από το διεθνές εμπόριο (ως σταθμός πλοίων), τη βιομηχανία (ιδίως ηλεκτρονικών και υφασμάτων) και τον τουρισμό. Η τουριστική υποδομή βελτιώθηκε δραματικά τα τελευταία χρόνια και υπάρχουν πολλά καλά ξενοδοχεία στο νησί.
Η Μάλτα πρόσφατα ιδιωτικοποίησε κάποιες εταιρείες που ελέγχονταν από το κράτος και απελευθέρωσε την αγορά, μέσα στα πλαίσια της προετοιμασίας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έγινε την 1 Μαΐου 2004. Η Μάλτα και η Τυνησία συζητούν σήμερα την εμπορική εκμετάλλευση του θαλάσσιου υπεδάφους που βρίσκεται μεταξύ των δύο χωρών, κυρίως σε αναζήτηση πετρελαίου.
Η κυβέρνηση της Μάλτας μπήκε στον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών τον Μάιο του 2005 και υιοθέτησε ως νόμισμά της την 1 Ιανουαρίου 2008 το ευρώ, το οποίο αντικατέστησε τη μέχρι τότε ισχύουσα Λίρα Μάλτας.
Πληθυσμός
Οι κάτοικοι της Μάλτας, περιλαμβανομένων των ξένων υπηκόων που διαμένουν για τουλάχιστον ένα έτος, υπολογίστηκε ότι στις 27 Νοεμβρίου 2005 ήταν 404.039, από τους οποίους 200.715 (49,7%) ήταν άντρες και 203.324 (50,3%) γυναίκες. Από αυτούς, 17,1% είχαν ηλικία κάτω των 14, 68,2% ήταν 15-64 ετών, ενώ το υπόλοιπο 13,7% ήταν 65 ετών και άνω. Η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 1.282 κάτοικοι / τετρ. χλμ. και είναι η ψηλότερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μια από τις ψηλότερες στον κόσμο. Το μόνο έτος κατά το οποίο παρατηρήθηκε μείωση του πληθυσμού ήταν το 1967 (συνολική μείωση 1,7%), η οποία οφειλόταν στη μετανάστευση πολλών Μαλτέζων. Το 2004 οι κάτοικοι της χώρας που ήταν μαλτέζικης εθνικότητας υπολογίστηκε ότι αποτελούσαν το 97.0% του συνολικού πληθυσμού. Στο νησί υπάρχει επίσης και μια ολιγάριθμη μειονότητα Ελλήνων της Μάλτας.
Σε όλες τις απογραφές που έγιναν από το 1842 ο γυναικείος πληθυσμός ήταν πάντοτε ελαφρώς μεγαλύτερος από τον ανδρικό. Στο πιο χαμηλό σημείο ο δείκτης της αναλογίας έφτασε το 1901 και το 1911 (1008:1000 και 1003:1000 αντίστοιχα). Το πιο ψηλό σημείο που έφτασε ο δείκτης ήταν το 1957 (1088:1000) και έκτοτε κατεβαίνει συνεχώς. Το 2005 ήταν 1013:1000.
Η αύξηση του πληθυσμού επιβραδύνεται, από +9,5% μεταξύ των απογραφών του 1985 και του 1995 σε +6,9% μεταξύ των απογραφών του 1995 και του 2005, με ετήσιο μέσο όρο +0,7%.