cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουραίος
Παριστανόταν ως κόμπρα καραδοκούσα να επιτεθεί. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι τοποθετούσαν τον ουραίο στο μέτωπο των Θεών και Φαραώ, αλλά το χρησιμοποιούσαν και ως φυλακτό, επειδή, πίστευαν ότι η καυτή του ανάσα είναι ικανή να εξολοθρεύσει τους εχθρούς του φορέα του. Το τοποθετούσαν, επίσης, ως κοσμητικό στοιχείο του ανωφλίου εισόδου των οικιών και των ναών. Παραδείγματα έχουμε από την εποχή της 3ης δυναστείας, τον ναό του Αμπού Σίμπελ και του Κομ Όμπο.
Παραπομπές
Ουραιος Ουραιος
Πρωτάθλημα ΕΠΕΛ
Το Πρωτάθλημα ΕΠΕΛ είναι ένα τοπικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα, το οποίο διοργανώνεται από την Επαρχιακή Ποδοσφαιρική Ένωση Λάρνακας (ΕΠΕΛ) απο το 1963. Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΕΠΕΛ. Αποτελεί ένα από τα πρωταθλήματα του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της Κύπρου. Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι η ΑΣΠΙΣ Πύλας με 8 κατακτήσεις.
Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζεται η ομάδα που θα εκπροσωπήσει την ΕΠΕΛ στο Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ και οι ομάδες της ΕΠΕΛ που θα συμμετάσχουν στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ μέσα από το οποίο καθορίζονται οι ομάδες που θα συμμετάσχουν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ, το χαμηλότερο επίπεδο εθνικού πρωταθλήματος της Κύπρου.
Το Πρωτάθλημα ΕΠΕΛ βρίσκεται στο 5ο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου, στο οποίο βρίσκονται όλα τα πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας των τοπικών ομοσπονδιών.
Δομή
Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 10 ομάδες. Διεξάγονται δύο γύροι, όπου η κάθε ομάδα αντιμετωπίζει όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας. Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στο Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ. Οι πρώτες ομάδες (ο αριθμός διαφοροποιείται από τη ΣΤΟΚ) συμμετέχουν (αν το επιθυμούν) στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ.
Ομάδες
Για την περίοδο 2021-22 θα διεξαχθεί πρωτάθλημα απο κοινού με την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας.
Οι πρωταθλήτριες ομάδες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. Ο πίνακας δεν είναι πλήρης κάθώς δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για τις περιόδους 1967-68, 1968-69 και 1969-70. Την περίοδο 1974-75 το πρωτάθλημα δεν διεξήχθη λόγω της τουρκικής εισβολής.
Κατακεκαυμένη
Η Κατακεκαυμένη ήταν περιοχή στην Λυδία (σημερινή δυτική Τουρκία), καθώς και Δεκάπολις εντός αυτής, κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου.
Το όνομά της αναφέρεται στο κατάμαυρο χρώμα της λάβας και στην ομώνυμη αδρανοποιημένη ηφαιστειακή ζώνη, γνωστή σήμερα στα τουρκικά ως Κούλα, η οποία περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Στράβωνα. Ο Στράβων (Γεωγραφικά, 12.8.19) ανέφερε ότι κάποιοι τοποθετούν την Κατακεκαυμένη ως τον τόπο της μυθολογικής μάχης μεταξύ του Διός και του γίγαντα Τυφώνος.
Δεκάπολις
Η δεκάπολις αποτελούνταν από:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Μικράς Ασίας Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας της Μανίσας Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γεωγραφία
Codename: Sailor V
μικρογραφία|200px|Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους Το Codename: Sailor V (ιαπωνικά: コードネームはセーラーＶ, Χέπμπορν: Kōdo Nēmu wa Sērā Bui) είναι ιαπωνική σειρά manga που δημιουργήθηκε από τη Ναόκο Τακεούτσι. Η σειρά εστιάζει σε μία χαρούμενη μαθήτρια, τη Minako Aino, που μαθαίνει ότι έχει μαγικές δυνάμεις και ότι με αυτές πρέπει να προστατεύσει τη Γη από σατανικές δυνάμεις. Το Codename: Sailor V είναι η βάση της sequel σειράς manga Pretty Soldier Sailor Moon.
Κυκλοφορία
Το Codename: Sailor V έκανε το ντεμπούτο του ως μονόπρακτο στο καλοκαιρινό τεύχος του ιαπωνικού περιοδικού manga RunRun στις 3 Αυγούστου του 1991. Επέστρεψε στο ίδιο περιοδικό ως σίριαλ που διήρκεσε μέχρι τις 3 Ιουλίου του 1997. Η Kodansha συγκέντρωσε τα 15 κεφάλαια της σειράς σε τρία δεμένα τεύχη, που εξέδιδε από τις 18 Δεκεμβρίου του 1993 μέχρι τις 6 Νοεμβρίου του 1997.
Το 2004, η σειρά επανακυκλοφόρησε σε δύο τόμους πολυτελείας, με βελτιωμένη εικονογράφηση και διαλόγους.
Το 2014 το Codename: Sailor V εκδόθηκε ως "Complete Edition" ή Kanzenban αποτελούμενο από δύο τόμους.
Στη βόρεια Αμερική, η Kodansha USA αδειοδότησε τις εκδόσεις πολυτελείας της σειράς για την αγγλόφωνη κυκλοφορία, επιπρόσθετα με την επανεκτύπωση του manga Sailor Moon. Η σειρά εκδιδόταν από τις 13 Σεπτεμβρίου του 2011 μέχρι τις 15 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Η σειρά έχει επίσης μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των γαλλικών λαι των ισπανικών από την εταιρεία Glenat, των γερμανικών από την Egmont Manga & Anime, των ιταλικών από τη Star Edizioni και αργότερα τη GP Publishing (που το περάλβανε στο περιοδικό manga Amici), και των πολωνικών από την εταιρεία JPF.
Σε προωθητικό υλικό, διαφημίστηκε μια OVA σειρά-μεταφορά του manga, η οποία ωστόσο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, καθώς αντί γι' αυτή δημιουργήθηκε η σειρά anime Sailor Moon.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Sailor Moon Κατηγορία:Shōjo anime και manga Κατηγορία:Ρομαντικά anime και manga Κατηγορία:Σειρές manga Κατηγορία:Magical girl anime και manga
Γεροπλάτανος Ιωαννίνων
Ο Γεροπλάτανος είναι οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γενικά
Ο Γεροπλάτανος βρίσκεται σε υψόμετρο 640 μέτρα, σε απόσταση περίπου 47 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 14 χλμ. Β. από το Καλπάκι (έδρα του δήμου). Βίσκεται σε μια καταπράσινη περιοχή που αποτελεί κυνηγότοπο πολύ κοντά στον Εθνικό Δρυμό του Βίκου. Τα πλούσια εδάφη της διασχίζει ο ποταμός Βοϊδομάτης, ένα από τα καθαρότερα ποτάμια της Ελλάδας οπου ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει το μοναδικό φυσικό τοπίο κάνοντας συγχρόνως διάφορα σπορ που προσφέρονται στην περιοχή αυτή όπως, κυνήγι, ψάρεμα, ορειβασία, και κανόε - καγιάκ.
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Ιστορία
Το πότε χτίστηκε είναι δύσκολο να απαντηθεί αφού δεν υπάρχουν ακριβή ιστορικά στοιχεία. Η ίδρυσή του πιθανολογείται μεταξύ του 1690 μέχρι 1706. Το χωριό επί Τουρκοκρατίας ονομάζονταν Τσιοφλίκι και πιο παλιά λεγόταν Βιχάνι και ανήκε στα 45 χωριά του Ζαγορίου. Γεροπλάτανος ονομάστηκε μετά το 1927 και πήρε το όνομα αυτό ίσως από τον γερό-πλάτανο που δεσπόζει στην πλατεία του χωριού.
Αξιοθέατα
Αξιοθέατα είναι το λαογραφικό μουσείο, το οποίο στεγάζεται στο πολύ αξιόλογο από αρχιτεκτονικής άποψης και θέσης παλιό πέτρινο σχολείο, η καταπράσινη περιοχή του Μαρίνου (Δάσος Μαρίνου) με τα αιωνόβια δέντρα, όπου βρίσκεται η κεντρική εκκλησία του χωριού Άγιος Νικόλαος καθώς επίσης και τα γραφικά ξωκλήσια του Αγίου Παντελεήμονα και της Παναγίας στον Βοϊδομάτη. Στη θέση Βίγλα που βρίσκεται έξω από τον οικισμό του Γεροπλατάνου, υπάρχει το μνημείο των πεσόντων αγωνιστών του 1940, αλλά αξιόλογη είναι και η θέα που προσφέρει όπου ο επισκέπτης μπορεί να δει την Κόνιτσα, την άγρια ομορφιά της Αστράκα και κοντά της το περίφημο και ξακουστό Φαράγγι του Βίκου. Το χωριό πανηγυρίζει στις 27 και 28 Ιουλίου στην γιορτή του Αγίου Παντελεήμονα. Ένα ακόμα χαρακτηριστικό του χωριού είναι ένα έθιμο το οποίο οι κάτοικοι διατηρούν ακόμα και σήμερα. Την ημέρα των Θεοφανίων γίνεται το «ζιαφέτι». Το «ζιαφέτι» είναι ένα κοινό τραπέζι, όλων των κατοίκων που το οργάνωνε η εκκλησιαστική επιτροπή από τα χρήματα που πρόσφεραν οι κάτοικοι το πρωί υπέρ της εκκλησίας, έθιμο το οποίο έχει τις ρίζες του στην εποχή της Τουρκοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Κρις Όρμπακ
Ο Κρις Όρμπακ (πλήρες όνομα: Christopher Ben Orbach) (γεννημένος στις 11 Νοεμβρίου 1968) είναι Αμερικανός ηθοποιός, ηθοποιός φωνής και τραγουδοποιός, ο οποίος είναι ο μικρότερος γιος του αείμνηστου πρωταγωνιστή του Νόμος και τάξη Jerry Orbach και της πρώτης του συζύγου, Marta Curro.
Πρώιμη ζωή
Ο Όρμπακ αποφοίτησε από το High School of Performing Arts της Νέας Υόρκης το 1986, σπούδασε για λίγο υποκριτική στο SUNY Purchase και πήρε πτυχίο BFA στην παραγωγή κινηματογράφου και τηλεόρασης από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.
Μουσική
Αυτοδίδακτος μουσικός, τραγουδάει και παίζει κιθάρα, μπάσο και πλήκτρα. Έχει ηχογραφήσει δύο άλμπουμ με πρωτότυπα τραγούδια, το Safely Through the Night (2004) και το Secession (2009). Το τελευταίο έγινε σε συμπαραγωγή με τον βραβευμένο με Grammy μηχανικό Troy Halderson.
Φωνητική ηθοποιία
Ως καταξιωμένος καλλιτέχνης φωνητικών εκφράσεων, έχει εργαστεί για εταιρείες όπως η L'Oreal, η Ethan Allen, η Delphi, η Wrangler, η Astrazeneca και η Kodak. Ο Όρμπακ ξεκίνησε να ασχολείται με το voice-over κάνοντας μεταγλώττιση για ιαπωνικά anime, με το ψευδώνυμο Hideo Seaver.
Υποκριτική
Ο Όρμπακ υποδύθηκε τον ντετέκτιβ Ken Briscoe, ανιψιό του Lennie Briscoe (χαρακτήρας του πατέρα του) στην πρώτη σεζόν του Law & Order: Special Victims Unit (1999-2000). Στον κινηματογράφο, εμφανίστηκε στην ταινία Blue Moon του John Gallagher το 2000, με τον Ben Gazzara και τη Rita Moreno, και στην ταινία Clear Blue Tuesday της Elizabeth Lucas το 2009. Στη σκηνή της Νέας Υόρκης εμφανίστηκε στο Peg o' My Heart στο Irish Repertory Theater και σε δύο έργα στο La Mama ETC's Club Theater, το Modern Living και το Lost In Staten Island. Εμφανίστηκε επίσης στην αναβίωση του θεατρικού ντοκιμαντέρ Charlie Victor Romeo στο 3LD. Ως ιδρυτικό μέλος της ομάδας παραστάσεων Memoir Radio (μαζί με τον Patrick Daniels και τον Laurence Mason), ο Chris έγραψε και παρουσίασε ένα θεατρικό μονόπρακτο με τίτλο Fast - ένα αυτοβιογραφικό έργο που συνδέει την παιδική του ηλικία στη γειτονιά Chelsea της Νέας Υόρκης στις δεκαετίες του 1970 και 1980 με το σημερινό του χόμπι, το μαραθώνιο τρέξιμο, το οποίο ξεκίνησε σε ηλικία 42 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Λίντζμπαρκ Βαρμίνσκι
Το Λίντζμπαρκ Βαρμίνσκι (πολωνικά: Lidzbark Warmiński, Heilsberg), που συχνά συντομεύεται σε Λίντζμπαρκ, είναι ιστορική πόλη και η έδρα του Πόβιατ Λίντζμπαρκ, στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας της βόρειας Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 15.379 κάτοικοι (2021).
Το Λίντζμπαρκ Βαρμίνσκι ήταν κάποτε η πρωτεύουσα της Βαρμίας και παλαιότερα η μεγαλύτερη πόλη της. Το ίδιο το Λίντζμπαρκ ήταν ένα θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο, για το οποίο ήταν γνωστό ως το Μαργαριτάρι της Βαρμίας. Για μεγάλο χρονικό διάστημα βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Βαρμιανών Επισκόπων και ήταν επίσης σημαντικό οικονομικό κέντρο, όπου αργότερα έχασε τη σημασία του μόνο από την κοντινή πόλη Μπρανιέβο.
Το Κάστρο του Επισκόπου της Βαρμίας θεωρείται μεγάλη καλλιτεχνική και ιστορική αξία στον κόσμο και έχει αναγνωριστεί ως Ιστορικό Μνημείο από την πολωνική κυβέρνηση.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Άποψη της παλιάς πόλης στον ποταμό [[Γουίνα (ποταμός)|Γουίνα και της εκκλησίας]] Η πόλη ήταν αρχικά οικισμός Παλαιών Προύσων γνωστή ως Λέτσμπαγκ (Lecbarg) μέχρι που κατακτήθηκε το 1240 από τους Τεύτονες Ιππότες, οι οποίοι την ονόμασαν Χάιλσμπεργκ (Heilsberg). Το 1306 έγινε έδρα της Επισκοπής της Βαρμίας και παρέμεινε η έδρα του Πρίγκιπα-Επισκόπου για 500 χρόνια. Το 1309 ο οικισμός έλαβε προνόμια πόλης. Στη δεκαετία του 1350 χτίστηκε το Κάστρο των Επισκόπων της Βαρμίας, το οποίο επεκτάθηκε στους επόμενους αιώνες και έγινε ένα από τα πιο σημαντικά και αξιόλογα ιστορικά μνημεία της Βαρμίας, το οποίο σήμερα στεγάζει ένα μουσείο και αναφέρεται ως Ιστορικό Μνημείο της Πολωνίας. Το 1440 η πόλη προσχώρησε στην αντι-Τευτονική Πρωσική Συνομοσπονδία, κατόπιν αιτήματος της οποίας το 1454 ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας ενσωμάτωσε την περιοχή και την πόλη στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας. Αυτό προκάλεσε τον Πολωνο-Τευτονικό Δεκατριετή Πόλεμο (1454-1466), ως αποτέλεσμα του οποίου στη Δεύτερη Ειρήνη του Θορν (1466) το Τευτονικό Τάγμα τερμάτισε την αξίωσή του στην περιοχή και την αναγνώρισε ως μέρος της Πολωνίας. Ήταν η πρωτεύουσα του Πριγκιπικού Επισκοπάτου της Βαρμίας στην αυτόνομη επαρχία της Βασιλικής Πρωσίας, στην ευρύτερη Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Το χειμώνα του 1703–04, η πόλη ήταν η κατοικία του βασιλιά Καρόλου ΙΒ΄ της Σουηδίας κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου. Στα μέσα του 18ου αιώνα, ένα χειρόγραφο του Gesta principum Polonorum, του παλαιότερου μεσαιωνικού πολωνικού χρονικού, ανακαλύφθηκε στο κάστρο από τον Πρίγκιπα-Επίσκοπο Άνταμ Στανίσουαφ Γκραμπόφσκι, με απόφαση του οποίου δημοσιεύτηκε τότε για πρώτη φορά σε έντυπη μορφή.
Η πόλη προσαρτήθηκε με την υπόλοιπη περιοχή από το Βασίλειο της Πρωσίας στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772. Η πόλη έπαψε να είναι η πρωτεύουσα του Πριγκιπικού Επισκοπάτου της Βαρμίας, το οποίο διαλύθηκε, ωστόσο παρέμεινε η έδρα του τελευταίου πρίγκιπα-επισκόπου, Ιγκνάτσι Κρασίτσκι, μέχρι το 1795 και στη συνέχεια η πόλη έχασε την πολιτιστική της σημασία, την οποία δεν έχει ανακτήσει έκτοτε. Το 1807 έλαβε χώρα μια μάχη κοντά στην πόλη μεταξύ των Γάλλων υπό τον Ζοακίμ Μυρά και τον Ζαν Σουλτ και των Ρώσων και των Πρώσων υπό τον Λέβιν Αουγκούστ φον Μπένιγκσεν.
Από το 1933 έως το 1945 ήταν η τοποθεσία του μεγάλου γερμανικού κυβερνητικού ραδιοφωνικού πομπού του Χάιλσμπεργκ. Η πόλη υπέστη σοβαρές ζημιές μετά την κατάκτησή της από τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Ως μέρος των εδαφικών αλλαγών που ζήτησε η Σοβιετική Ένωση στη Διάσκεψη του Πότσδαμ, η πόλη έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας και σταδιακά επανεγκαταστάθηκε από Πολωνούς, πολλοί από αυτούς από τα μέρη της ανατολικής Πολωνίας που προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Λίντζμπαρκ Βαρμίνσκι είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Βαρμίας-Μαζουρίας Κατηγορία:Πόβιατ Λίντζμπαρκ
Programmable Read Only Memory
PROM (Programmable Read Only Memory - προγραμματιζόμενη μνήμη μόνο για ανάγνωση). Εκτός από το απαραίτητο βασικό λογισμικό, περιέχει ειδικές πληροφορίες που αφορούν αυτό ακριβώς το αυτοκίνητο στο οποίο είναι τοποθετημένος ο εγκέφαλος. Αυτές οι πληροφορίες μπορεί να χρησιμοποιηθούν π.χ. για να πληροφορούν τον μικροελεγκτή για τον ηλεκτρικό εξοπλισμό του συγκεκριμένου αυτοκινήτου. Επίσης, η PROM περιέχει το λεγόμενο χάρτη, δηλαδή τον πίνακα με την επιθυμητή σχέση στροφών κινητήρα - προπορείας ανάφλεξης (αβάνς) - ποσότητας εγχυόμενου καυσίμου. Σε πολλές περιπτώσεις το ηλεκτρονικό κύκλωμα του εγκεφάλου παραμένει το ίδιο σε πολλά μοντέλα του ίδιου κατασκευαστή, διαφοροποιώντας μόνο την PROM. Συχνά, εκείνο το τμήμα της PROM το οποίο δεν αφορά το βασικό λογισμικό συνδέεται σε ειδική υποδοχή, ώστε να μπορεί να τροποποιείται (π.χ. για αγωνιστική χρήση).
Η PROM (Programmable Read Only Memory) είναι μια παραλλαγή της μνήμης  ROM  (Read Only Memory) με τη μόνη διαφορά ότι αντιθέτως από την ROM έχει την δυνατότητα αντικατάστασης και προγραμματισμού με νέα δεδομένα και είναι η πιο κατάλληλη για τις περιπτώσεις που γίνονται βελτιώσεις στη συμπεριφορά του αυτοκινήτου από τον κατασκευαστή.
Λίζι Μπόρντεν
Η Λίζι Άντριου Μπόρντεν (Αγγλικά: Lizzie Andrew Borden, 19 Ιουλίου 1860 – 1 Ιουνίου 1927) ήταν μια Αμερικανίδα μέλος της καλής κοινωνίας κατά την βικτωριανή εποχή, η οποία δικάστηκε και αθωώθηκε στις 4 Αυγούστου του 1892 για τις δολοφονίες με τσεκούρι του πατέρα και της μητριάς της στο Φολ Ρίβερ της Μασαχουσέτης. Οι ανθρωποκτονίες και η δίκη της Μπόρντεν έλαβαν ευρεία δημοσιότητα σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, και μαζί με την ίδια την Λίζι, παραμένουν ως θέμα συζήτησης στην αμερικανική λαϊκή κουλτούρα μέχρι τις ημέρες μας. Η υπόθεση έχει απεικονιστεί σε πολυάριθμες ταινίες, θεατρικές παραγωγές, τηλεοπτικές σειρές, λογοτεχνικά έργα και λαϊκές ρίμες.
Τα πρώτα χρόνια
αριστερά|μικρογραφία| Το σπίτι των Μπόρντεν στη οδό Second 92 στο Φολ Ρίβερ της Μασαχουσέτης Η Λίζι Άντριου Μπόρντεν γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1860, στο Φολ Ρίβερ της Μασαχουσέτης, από τη Σάρα Άντονι Μπόρντεν (το γένος Μορς, 1823 – 1863) και τον Άντριου Τζάκσον Μπόρντεν (1822 – 1892) και ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας. Είχε ακόμα δυο μεγαλύτερες αδελφές, την Έμμα Λενόρα Μπόρντεν (1851 – 1927) και την Άλις Έστερ Μπόρντεν (1856 – 1858), η οποία πέθανε 2 ετών λόγο συσσωρευμένου εγκεφαλονωτιαίου υγρό στον εγκέφαλο. Όταν η Λίζι ήταν τριών χρονών και η Έμμα δώδεκα, η μητέρα τους πέθανε από συμφόρηση της μήτρας και ασθένεια της σπονδυλικής στήλης. Τότε η Έμμα έγινε μητέρα, φίλη και αδελφή για την μικρή Λίζι. Εντούτοις, ο πατέρας τους σύντομα παντρεύτηκε την 37χρονη Άμπιγκειλ Ντέρφι Γκρέι (1828 – 1892). Οι κακές γλώσσες της εποχής ανέφεραν ότι ο Άντριου είχε παντρευτεί την Άμπι επειδή έψαχνε για μια οικονόμο για να φροντίσει δωρεάν το σπίτι του και να μεγαλώσει τις κόρες του. Η Έμμα και η Λίζι δεν τα πήγαιναν καλά με την νέα γυναικά του πατέρα τους. Μάλιστα η Λίζι την αποκάλεσε υποτιμητικά «Κυρία Μπόρντεν» και αποδοκίμασε την σχέση που είχε με τον πατέρα της, καθώς πίστευε ότι τον είχε παντρευτεί μόνο για την περιουσία του.
Ο Άντριου ήταν αγγλικής και ουαλικής καταγωγής, μεγάλωσε στην φτώχια και δυσκολευόταν οικονομικά ως νεαρός, παρόλο που ήταν απόγονος πλούσιων και ισχυρών κατοίκων της περιοχής. Ο πατέρας του ήταν ιχθυοπώλης, αλλά ο Άντριου που δεν ήθελε να ακολουθήσει τα βήματα του, ξεκίνησε να εργάζεται ως βοηθός ξυλουργού. Στην πορεία, έγινε συνεργάτης με τον έμπορο Φρανκ Άλμι σε μια επιχείρηση στην οποία έφτιαχνε και εισήγαγε φέρετρα, με τα οποία τα παιδιά του ήταν πολύ εξοικειωμένα και έπαιζαν μέσα σ' αυτά, ή βοηθούσαν στην κατασκευή τους. Επιπρόσθετα, αύξησε τον τραπεζικό του λογαριασμό κατά την οδύνη του Αμερικάνικου Εμφυλίου Πολέμου, αγοράζοντας τις ακίνητες περιουσίες από χήρες που δεν είχαν πλέον την οικονομική δύναμη για να τις συντηρήσουν, με την προϋπόθεση ότι θα τους νοίκιαζε μετά το ακίνητο τους σε χαμηλή τιμή. Ωστόσο σε σύντομο χρονικό διάστημα αύξανε το ενοίκιο με αποτέλεσμα να μην μπορούν εκείνες να το πληρώσουν. Κατά συνέπεια, έκανε έξωση στις δύστυχες αυτές γυναίκες και στα ορφανά παιδιά τους, πετώντας τους στον δρόμο. Κάποια στιγμή ο Άντριου έγινε επίσης διευθυντής πολλών κλωστοϋφαντουργείων και διέθετε σημαντική εμπορική περιουσία. Ήταν επίσης πρόεδρος της τράπεζας Union Savings και διευθυντής της εταιρείας Durfee Safe Deposit and Trust Co. Κατά τον θάνατο του, η περιουσία του έφτανε τα 300.000 δολάρια (που ισοδυναμεί με 9.000.000 δολάρια το 2021 και 9.630.000 δολάρια το 2022). 150px|μικρογραφία|αριστερά|Το σπίτι της οικογένειας Μπόρντεν όπως είναι σήμερα Παρά τον πλούτο του, ο Άντριου παρέμεινε μίζερος και τσιγκούνης, με αποτέλεσμα όσοι ήταν γύρω του να περνάνε άσχημα. Αν και το 1892 αγόρασε για την οικογένεια του ένα σπίτι που κατασκευάστηκε του 1845 και ήταν Ελληνικού Αναγεννησιακού στυλ<, δεν φρόντισε να το ανακαινίσει προσθέτοντας ηλεκτρικό ρεύμα και εγκαταστάσεις για τρεχούμενο νερό και τουαλέτες με καζανάκι, παρόλο που εκείνη την εποχή αυτά τα ηλεκτρικά και υδραυλικά συστήματα ήταν πλέον συνηθισμένα στις οικογένειες με οικονομική ευμάρεια. Ο Άντριου θεωρούσε πως όλα αυτά είναι ανούσιες πολυτέλειες. Η κατοικία του βρισκόταν σε μια μέτρια περιοχή, η οποία τον βόλευε καθώς ήταν κοντά στην εργασία του. Ωστόσο οι πλουσιότεροι κάτοικοι του Φολ Ρίβερ, συμπεριλαμβανομένων των ξαδέρφων του Άντριου, κατοικούσαν στην μοντέρνα γειτονιά ονόματι "Χιλ", η οποία ήταν πιο μακριά από τις βιομηχανικές περιοχές της πόλης. Και οι δύο κόρες πίστευαν ότι το σπίτι δεν ήταν αντάξιο της κοινωνικής τους θέσης και ικέτευαν τον πατέρα τους να μετακομίσουν σε κάποια καλύτερη περιοχή. Ο Μπόρντεν όμως, ως αρκετά σφιχτοχέρης, δεν συζητούσε καν ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Επιπρόσθετα, χρησιμοποιούσαν λάμπες με λάδι φάλαινας, δοχεία νυκτός και ζεστό νερό το οποίο ζέσταιναν στη σόμπα. Θεωρώντας ότι το σπίτι είναι μεγάλο ο Άντριου νοίκιαζε κατά διαστήματα κάποια από τα δωμάτια, βάζοντας τις κόρες του να τα περιποιούνται, να τα καθαρίζουν και να τα αερίζουν, για να μη πληρώνει προσωπικό. Η οικογένεια αρρώσταινε συχνά μιας και τους υποχρέωνε να μη πετάνε τα σαπισμένα λαχανικά και το κρέας, αλλά να τα μαγειρεύουν και να τα τρώνε. Γιορτές, προσκλήσεις για χορό, τραγούδια, καλά φορέματα, καπέλα και μεταξωτές κορδέλες ήταν απαγορευμένα στο σπίτι.
Η Λίζι και η μεγαλύτερη αδερφή της Έμμα, μεγάλωσαν με θρησκευτική ανατροφή. Επισκέπτονταν συχνά την τοπική εκκλησία Central Congregational. Ως νεαρή γυναίκα, η Λίζι συμμετείχε πολύ σε εκκλησιαστικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της διδασκαλίας τις Κυριακές στο κατηχητικό σε παιδιά μεταναστών. Επίσης ήταν ενεργό μέλος σε θρησκευτικές οργανώσεις, όπως η Christian Endeavour Society, στην οποία υπηρέτησε ως γραμματέας και ταμίας, καθώς και σε σύγχρονα κοινωνικά κινήματα, όπως η Woman's Christian Temperance Union. Ήταν επίσης μέλος των Ladies' Fruit and Flower Mission. Ο τρόπος ζωής των δυο αδελφών απέτρεπε κάθε γαμπρό από το να τις πλησιάσει. Ο πατέρας τους, τους είχε απαγορεύσει να ρίχνουν το βλέμμα τους σε οποιαδήποτε νεαρό κύριο θα συναντούσαν στο δρόμο τους προς την εκκλησία. Έτσι ο καιρός και τα χρόνια περνούσαν σε ένα σπίτι γεμάτο περιορισμούς, μιζέρια και σκληρότητα.
Μαζί με την οικογένεια κατοικούσε επίσης η Μπρίτζετ Σάλιβαν μια 25χρονη οικιακή βοηθός (την οποία οι αδελφές Μπόρντεν αποκαλούσαν αγενώς «Μάγκι», το οποίο ήταν το όνομα της προηγούμενης οικονόμου). Η Μπρίτζετ είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ από την Ιρλανδία το 1883. Ο Άντριου Μπόρντεν προσέλαβε την Σάλιβαν το 1889. Εντούτοις, η ψυχρότητα του σπιτικού φάνηκε επίσης από μια δήλωση που έκανε η Μπρίτζετ στην αστυνομία αργότερα, καθώς είπε ότι η Λίζι και η Έμμα έτρωγαν σπάνια μαζί με τους γονείς τους.
Η Λίζι λάτρευε τα σκυλιά. Όταν κάποτε ζήτησε από τον πατέρα της να κρατήσει ένα κουταβάκι που είχε βρει ως συντροφιά της, εκείνο εξαφανίστηκε για πάντα χωρίς ο Άντριου να καταδεχτεί να της απαντήσει καν και χωρίς ποτέ να μάθει η Λίζι τι το έκανε. Επιπλέον, τον Μάιο του 1892, ο Άντριου σκότωσε πολλά περιστέρια στον αχυρώνα του με ένα τσεκούρι, πιστεύοντας ότι προσέλκυαν ντόπια παιδιά για να τα κυνηγήσουν. Η Λίζι είχε πρόσφατα χτίσει μια φωλιά για τα περιστέρια, και λέγεται ότι αναστατώθηκε πολύ με αυτό που έκανε ο πατέρας της. Μια οικογενειακή διαμάχη τον Ιούλιο του 1892 ώθησε τις δύο αδελφές να κάνουν παρατεταμένες «διακοπές» στο Νιου Μπέντφορντ. Όταν επέστρεψαν στο Φολ Ρίβερ, η Λίζι επέλεξε να μείνει σε ένα τοπικό ενοικιαζόμενο δωμάτιο για τέσσερις ημέρες πριν επιστρέψει στην οικογενειακή εστία.
Η ένταση είχε αυξηθεί μέσα στην οικογένεια Μπόρντεν τους τελευταίους μήνες, ειδικά για τα δώρα ακίνητης περιουσίας που πρόσφερε ο Άντριου σε διάφορους συγγενείς της γυναίκας του. Για παράδειγμα η αδερφή της Άμπι έλαβε ένα σπίτι. Οι αδελφές Μπόρντεν δεν είδαν με καλό μάτι αυτές τις δωρεές και απαίτησαν και έλαβαν ένα ενοικιαζόμενο ακίνητο (το σπίτι στο οποίο έμεναν μέχρι να πεθάνει η μητέρα τους), το οποίο αγόρασαν από τον πατέρα τους για 1 δολάριο ως αντίτιμο. Λίγες εβδομάδες πριν από τους φόνους, πούλησαν το ακίνητο πίσω στον πατέρα τους για 5.000 δολάρια (δηλαδή για 151,000 δολάρια σύμφωνα με τις αξίες το 2021). Το βράδυ πριν από τους φόνους, ο Τζον Βίνικομ Μορς, ο αδερφός της νεκρής μητέρας της Λίζι και της Έμμα, τους επισκέφτηκε και προσκλήθηκε να μείνει για μερικές ημέρες για να συζητήσει επαγγελματικά θέματα με τον κουνιάδο του, Άντριου. Μερικοί συγγραφείς έχουν υποθέσει ότι η συζήτηση τους που αφορούσε την μεταβίβαση περιουσίας, μπορεί να επιδείνωσε περισσότερο την ήδη τεταμένη κατάσταση στην οικογένεια.
Ο Τζον ήταν ο μόνος αληθινός φίλος που είχε ο Άντριου στη ζωή του. Οι δύο άντρες ήταν πάντα αρκετά δεμένοι και κάποια στιγμή ο Τζον είχε γίνει συνέταιρος του Άντριου στην επιχείρηση με τα φέρετρα. Ωστόσο, η επιχειρηματική σχέση έληξε όταν ο Τζον επέλεξε να μετακομίσει δυτικά μετά από την συμβουλή που του έδωσε ο μεγαλοεκδότης εφημερίδας Χόρους Γκρίλι. Αρχικά εγκαταστάθηκε στο Ιλινόι και στη συνέχεια μετακόμισε στην Αϊόβα, όπου έζησε για είκοσι πέντε χρόνια ως εκτροφέας αλόγων<.
Πριν από τις δολοφονίες όλη η οικογένεια ήταν βαριά άρρωστη για αρκετές ημέρες. Ένας οικογενειακός φίλος υπέθεσε αργότερα ότι το πρόβειο κρέας που είχε αφεθεί στη σόμπα για να το χρησιμοποιήσουν στα γεύματα για τις επόμενες ημέρες ήταν η αιτία της ασθένειας τους. Εντούτοις, η Άμπι φοβόταν ότι τους δηλητηρίασαν, δεδομένου ότι ο Άντριου δεν ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στην περιοχή.<
Οι δολοφονίες του Άντριου και της Άμπι Μπόρντεν
150px|μικρογραφία|αριστερά|Το πτώμα της Άμπιγκεϊλ Μπόρντεν
Πέμπτη 4 Αυγούστου του 1892
Ο Τζον Μορς έφτασε το βράδυ της Τετάρτης 3η Αυγούστου του 1892 και κοιμήθηκε σε ένα από τα δωμάτια των επισκεπτών του δεύτερου ορόφου εκείνο το βράδυ. Μετά το πρωινό γεύμα την επόμενη ημέρα, στο οποίο ήταν παρόντες ο Άντριου, η Άμπι, ο Τζον και η Μπρίτζετ, ο Άντριου και ο Τζον πήγαν στο καθιστικό, όπου κουβέντιασαν για σχεδόν μια ώρα, καθώς ο Άντριου είχε αποφασίσει να μεταφέρει μια εξοχική κατοικία στον Τζον Μορς. Ο Μορς έφυγε γύρω στις 08:00 για να αγοράσει ένα ζευγάρι βόδια και να επισκεφτεί την ανιψιά του στο Φολ Ρίβερ, σχεδιάζοντας να επιστρέψει στο σπίτι των Μπόρντεν αργότερα για το μεσημεριανό γεύμα. Λίγα λεπτά μετά, η Λίζι κατέβηκε από το δωμάτιο της και είπε πως δεν πεινούσε. Πήρε μόνο ένα φλιτζάνι καφέ και ένα μπισκότο, καθώς είχε μια στοματική διαταραχή, η οποία ταλαιπωρούσε όλο το σπιτικό. Η Μπρίτζετ είπε αργότερα ότι ένοιωσε την ανάγκη να βγει έξω και να κάνει εμετό, λίγο μετά το πρωινό. Στις 08:45, ο Άντριου έφυγε για τις καθημερινές του δουλειές στο κέντρο του Φολ Ρίβερ.
Ο καθαρισμός των δωματίων επισκεπτών ήταν μια από τις τακτικές δουλειές που αναλάμβαναν η Λίζι και η Έμμα. Εκείνη την μέρα όμως ασχολήθηκε με αυτό η Άμπι, καθώς η Έμμα δεν βρισκόταν στο σπίτι διότι έλειπε σε ταξίδι και η Λίζι υποστήριξε ότι δεν ένιωθε καλά. Η Άμπιγκεϊλ ανέβηκε στον επάνω όροφο γύρω στις 09:00 για να στρώσει το κρεβάτι. Ωστόσο, ζήτησε πρώτα από την Μπρίτζετ να πλύνει τα παράθυρα όλου του σπιτιού. Λίγο πριν τις 09:20 κατέβηκε για λίγα λεπτά και μετά επέστρεψε στον ξενώνα, λέγοντας ότι έπρεπε να αλλάξει τις μαξιλαροθήκες. Η Μπρίτζετ ξεκίνησε τις καθημερινές της δουλειές, αρχίζοντας με το πλύσιμο των παραθύρων και μεταφέροντας κουβάδες με νερό από τον αχυρώνα. Κουβέντιασε για λίγο με την υπηρέτρια του γειτονικού σπιτιού δίπλα στο φράχτη. Τελείωσε τα εξωτερικά των παραθύρων στις 10.30 και μετά άρχισε τα εσωτερικά. Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έρευνα, μεταξύ 09:30 και 10:00, η Άμπι βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον δολοφόνο της. Αρχικά χτυπήθηκε στο πλάι του κεφαλιού της με ένα τσεκούρι, το οποίο την έκοψε ακριβώς πάνω από το αυτί, με αποτέλεσμα να γυρίσει και να πέσει μπρούμυτα στο πάτωμα, δημιουργώντας μώλωπες στη μύτη και στο μέτωπο της. Στη συνέχεια, ο δολοφόνος τη σκότωσε, χτυπώντας την 18 φορές στο πίσω μέρος του κεφαλιού της.<
Όταν ο Άντριου επέστρεψε γύρω στις 10:40 στο σπίτι, φώναξε στην οικιακή βοηθό να του ανοίξει, γιατί το κλειδί του είχε μαγκώσει στην κεντρική κλειδαριά της πόρτας. Η Λίζι κατέβηκε από το δωμάτιο της και είπε στον πατέρα της ότι η κυρία Μπόρντεν είχε βγει έξω, καθώς είχε λάβει ένα σημείωμα ότι κάποιος είχε αρρωστήσει. Ο Άντριου πήρε το κλειδί του δωματίου του από ένα ράφι και ανέβηκε σ’ αυτό από την πίσω σκάλα. Έμεινε εκεί για μερικά λεπτά και μετά επέστρεψε για να καθίσει στον καναπέ του σαλονιού. Η Λίζι δήλωσε αργότερα στην αστυνομία, ότι εκείνη την στιγμή είχε αφαιρέσει τις μπότες του Άντριου και τον βοήθησε να βάλει τις παντόφλες του πριν ξαπλώσει στον καναπέ για να πάρει ένα ελαφρύ ύπνο (λεπτομέρεια που έρχεται σε αντίθεση με τις φωτογραφίες από τη σκηνή του εγκλήματος, που δείχνουν τον Άντριου να φοράει ακόμα τις μπότες του). Η Λίζι έβαλε το σίδερο να κάψει για να σιδερώσει μερικά μαντήλια. Εν τω μεταξύ, η Σάλιβαν, καταπονημένη από τη ζέστη, το πλύσιμο των παραθύρων και τη στομαχική της διαταραχή, ανέβηκε στο δωμάτιο της στον τρίτο όροφο για να πάρει έναν υπνάκο. Η ώρα ήταν λίγα λεπτά πριν τις 11.00. 150px|μικρογραφία|δεξιά|Το πτώμα του Άντριου Μπόρντεν Μετά από 10 λεπτά η Μπρίτζετ άκουσε τη Λίζι να φωνάζει από τον κάτω όροφο, "Μάγκι, έλα γρήγορα! Ο πατέρας είναι νεκρός. Κάποιος μπήκε και τον σκότωσε". Ο Άντριου ήταν πεσμένος σε έναν καναπέ στο καθιστικό του κάτω ορόφου, και χτυπημένος 11 φορές με τσεκούρι. Το ένα του μάτι είχε χωριστεί καθαρά στα δύο, υποδηλώνοντας ότι κοιμόταν όταν του επιτέθηκαν. Οι πληγές του που αιμορραγούσαν ακόμα υποδήλωναν μια πολύ πρόσφατη επίθεση. Καθώς η Σάλιβαν κατέβηκε την πίσω σκάλα, βρήκε τη Λίζι να στέκεται στην πίσω πόρτα του σπιτιού. Το πρόσωπο της ήταν χλωμό και σφιγμένο. Εμπόδισε τη Μπρίτζετ να μπει στο σαλόνι λέγοντας: «''Μην πας μέσα. Πήγαινε να φέρεις το γιατρό. Τρέξε!''»
Ο Δρ. Μπόουεν, ο οικογενειακός γιατρός, ζούσε ακριβώς απέναντι από τους Μπόρντεν και η Μπρίτζετ έτρεξε στο σπίτι του. Εντούτοις, ο γιατρός απουσίαζε αλλά η Μπρίτζετ είπε στη σύζυγο του ότι ο κύριος Μπόρντεν ήταν νεκρός. Επέστρεψε σπίτι και ρώτησε την Λίζι που βρισκόταν όταν συνέβη η ανθρωποκτονία. Η Λίζι της απάντησε ότι ήταν αυλή και μπήκε στο σπίτι όταν άκουσε ένα βογκητό και συνειδητοποίησε ότι η εξώπορτα ήταν ορθάνοιχτη. Κατόπιν έστειλε τη Μπρίτζετ να φωνάξει την Άλις Ράσελ, μια φίλη των αδελφών Μπόρντεν, η οποία έμενε μερικά τετράγωνα μακρύτερα. Οι γείτονες είχαν, ήδη αρχίσει να μαζεύονται στην αυλή του σπιτιού των Μπόρντεν. Μια γειτόνισσα, η Αδελαΐδα Τσόρτσιλ, πλησίασε τη Λίζι και τη ρώτησε τι συνέβη. Εκείνη της απάντησε ότι ο πατέρας της ήταν δολοφονημένος στο σαλόνι από κάποιον άγνωστο δράστη. Επίσης τόνισε ότι η ίδια βρισκόταν στον αχυρώνα, για να βρει εξαρτήματα για ψάρεμα και έμεινε εκεί για περίπου 30 λεπτά, τρώγοντας αχλάδια. Όσο για τη μητριά της, δεν ήξερε που βρισκόταν, καθώς είχε λάβει νωρίτερα ένα σημείωμα για να επισκεφτεί κάποιον άρρωστο, αλλά υπέθετε ότι μπορεί και αυτή να ήταν νεκρή, καθώς κάποια στιγμή νόμισε πως την άκουσε να επιστρέφει. Μετά, συμπλήρωσε πως ο πατέρας της είχε μάλλον κάποιον εχθρό, καθώς όλοι είχαν αρρωστήσει και πίστευαν πως κάποιος είχε δηλητηριάσει το γάλα.
Στο μεταξύ ο γιατρός έφτασε στο σπίτι μαζί με τη Μπρίτζετ. Εξέτασε το πτώμα και ζήτησε ένα σεντόνι για να το σκεπάσει. Ο Μπόρντεν είχε δεχτεί επίθεση με κάποιο αιχμηρό αντικείμενο, πιθανότατα τσεκούρι, και η ζημιά στο κεφάλι και στο πρόσωπο του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο γιατρός που τον γνώριζε χρόνια δυσκολεύτηκε να τον αναγνωρίσει. Το κεφάλι του Μπόρντεν ήταν ελαφρά στραμμένο προς τα δεξιά και μετρήθηκαν ένδεκα χτυπήματα στο πρόσωπο του. Το ένα του μάτι είχε κοπεί στη μέση και η μύτη του είχε αποκολληθεί. Τα περισσότερα χτυπήματα είχαν δοθεί στην περιοχή ανάμεσα στα μάτια και στη μύτη μέχρι τα αυτιά. Το αίμα ανάβλυζε ακόμα από τις πληγές και είχε πιτσιλίσει τον τοίχο πάνω από τον καναπέ, το πάτωμα, καθώς και ένα κάδρο που κρεμόταν στον τοίχο. Ο Άντριου είχε δεχτεί επίθεση από πάνω και πίσω του, καθώς κοιμόταν.
Πέρασαν αρκετά λεπτά πριν σκεφτεί κάποιος να κοιτάξει επάνω αν η κυρία Μπόρντεν είχε επιστρέψει. Η Λίζι επέμενε ότι την είχε ακούσει να μπαίνει και έστειλε τη Μπρίτζετ να δει. Η κοπέλα αρνήθηκε να ανέβει μόνη της και έτσι την συνόδευσε η κα. Τσόρτσιλ. Ανέβηκαν στα μισά της σκάλας, με τα μάτια τους στο ίδιο επίπεδο με το πάτωμα, και όταν κοίταξαν στο δωμάτιο των επισκεπτών, που είχε κοιμηθεί ο Τζον Βίνικομ Μορς το προηγούμενο βράδυ, είδαν την Άμπι ξαπλωμένη μπρούμυτα στο δάπεδο. Σοκαρισμένες και τρομαγμένες, οι δύο γυναίκες έτρεξαν κάτω και ενημέρωσαν τους υπόλοιπους.
Ο γιατρός ανακάλυψε πως η κυρία Μπόρντεν είχε δεχτεί πάνω από δώδεκα χτυπήματα, όλα από πίσω. Η αυτοψία, αργότερα, μέτρησε δέκα οκτώ, όλα στο κεφάλι, πιθανότατα από το ίδιο τσεκούρι που είχε σκοτώσει τον κύριο Μπόρντεν. Το αίμα στα τραύματα της Άμπι ήταν ήδη σκούρο και πηχτό, και το σώμα της πιο παγωμένο από αυτό του Άντριου, πράγμα που επιβεβαίωσε πως δολοφονήθηκε πρώτη.
Εν τω μεταξύ στις 11.15 τηλεφώνησαν στο αστυνομικό τμήμα του Φόλ Ρίβερ. Καθώς, όμως, εκείνη τη μέρα ήταν το Ετήσιο Πίκνικ του Αστυνομικού Τμήματος όλοι σχεδόν είχαν μαζευτεί για να χαλαρώσουν και να διασκεδάσουν. Ο αξιωματικός υπηρεσίας που δέχτηκε το τηλεφώνημα, έτρεξε μέχρι το σπίτι, είδε τον Μπόρντεν νεκρό και επέστρεψε στο τμήμα για να ειδοποιήσει τον σερίφη της πόλης για τα γεγονότα. Δεν άφησε κανέναν υπεύθυνο να προσέχει τη σκηνή του εγκλήματος. Όταν έφυγε, οι γείτονες όρμησαν στο σπίτι, για να παρηγορήσουν τη Λίζi, να δουν τα πτώματα και να καταστρέψουν, άθελα τους, οποιαδήποτε ίχνη και στοιχεία θα μπορούσαν να υπάρξουν.
Κατά τη διάρκεια της μισής ώρας που στο σπίτι, δεν υπήρξε αστυνομική παρουσία, ένας επαρχιακός γιατρός, που ονομαζόταν Ντόλαν, πέρασε τυχαία από το σπίτι. Ο γιατρός Μπόουεν του ζήτησε να εξετάσει κι αυτός τα πτώματα. Εκείνος το έκανε, και όταν άκουσε τις υποψίες περί δηλητηρίασης, έβαλε να φωτογραφήσουν τα πτώματα και στη συνέχεια αφαίρεσε τα στομάχια των θυμάτων και τα έστειλε μαζί με το γάλα, στην Ιατρική Σχολή του Harvard, για τοξικολογική εξέταση. Δεν βρέθηκε κανένα ίχνος δηλητηρίου.
Η έρευνα για τους φόνους που ακολούθησε ήταν χαοτική. Η αστυνομία ήταν αρχικά εντελώς απρόθυμη να θεωρήσει τη Λίζι ύποπτη για τις δολοφονίες, καθώς κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με την επικρατούσα κοινωνική άποψη της εποχής, ότι δηλαδή μια γυναίκα της καλής κοινωνίας δεν θα μπορούσε να έχει διαπράξει ένα τόσο ειδεχθές έγκλημα. Άλλες υποθέσεις που έγιναν, έπεσαν στο κενό ως ακόμη πιο απίθανες. Εν τω μεταξύ, η Άλις Ράσελ αποφάσισε να μείνει μαζί με την Λίζι το βράδυ που ακολούθησε τους φόνους. Επιπλέον και ο θείος των κοριτσιών πέρασε τη νύχτα στο σπίτι των Μπόρντεν, συγκεκριμένα στον ξενώνα της σοφίτας (σε αντίθεση με μεταγενέστερες αναφορές που ισχυρίζονται ότι κοιμήθηκε στο δωμάτιο που δολοφονήθηκε η Άμπιγκεϊλ). Η αστυνομία ήταν τοποθετημένη γύρω από το σπίτι τη νύχτα της 4ης Αυγούστου του 1892, κατά τη διάρκεια της οποίας ένας αξιωματικός είπε ότι είχε δει την Λίζι να μπαίνει στο κελάρι με την Ράσελ, κρατώντας μια λάμπα κηροζίνης και έναν κάδο αποχωρητηρίου. Δήλωσε ότι είδε τις δύο γυναίκες να βγαίνουν από το κελάρι και μετά η Λίζι επέστρεψε μόνη της. Αν και δεν μπορούσε να δει τι έκανε, είπε ότι φαινόταν σκυμμένη πάνω από τον νεροχύτη.
Έρευνα
Αρχικά, η υποψία για τις ανθρωποκτονίες έπεσε σε έναν Πορτογάλο εργάτη ο οποίος εμφανίστηκε στο σπίτι νωρίς το πρωί την ημέρα των ανθρωποκτονιών και ζήτησε τους μισθούς του. Ο Άντριου τον έδιωξε και του είπε να έρθει αργότερα. Επίσης, ένα αγόρι ανέφερε πως είχε δει έναν άντρα να πηδάει τον πίσω φράχτη της ιδιοκτησίας των Μπόρντεν. Αν και βρέθηκε ένας άντρας ο οποίος ανταποκρινόταν στην περιγραφή του παιδιού, αυτός είχε ακλόνητο άλλοθι. Επίσης, ένα ματωμένο τσεκούρι ανακαλύφτηκε σε έναν αχυρώνα, αλλά αποδείχτηκε πως το αίμα ανήκε σε κοτόπουλο. Αν και η Μπρίτζετ θεωρήθηκε, για ένα διάστημα ύποπτη, τελικά το ερευνητικό και ανακριτικό έργο επικεντρώθηκε στη Λίζι. Άρχισε να στήνεται η υπόθεση εναντίον της, χωρίς όμως σαφείς ενοχοποιητικές ενδείξεις όπως ματωμένα ρούχα, ουσιαστικό και αληθοφανές κίνητρο για τις δολοφονίες ή έστω μια πειστική αναπαράσταση για το πώς και πότε πραγματοποίησε τους φόνους.
Μια σειρά γεγονότων που συνέβησαν την Τετάρτη 3 Αυγούστου 1892, σύμφωνα με την πεποίθηση της αστυνομίας, συνδέονταν με τους φόνους. Το πρώτο από αυτά συνέβη νωρίς το πρωί, όταν η Άμπιγκεϊλ Μπόρντεν πήγε στο σπίτι του γιατρού Μπόουεν, και του είπε πως η ίδια και ο σύζυγος της υπέφεραν όλη τη νύχτα από στομαχικές διαταραχές. Της απάντησε ότι οι εμετοί που τους ταλαιπώρησαν δεν ήταν κάτι σοβαρό και την έστειλε σπίτι της. Αργότερα πέρασε να δει τον Άντριου, ο οποίος αγενέστατα του είπε ότι δεν ήταν άρρωστος και δεν σκόπευε να πληρώσει μια ιατρική επίσκεψη που ο ίδιος δεν είχε ζητήσει.
Τέλος, την προηγουμένη ήμερα πριν από τους φόνους και συγκεκριμένα το απόγευμα, η Λίζι συναντήθηκε με τη φίλη της Άλις Ράσσελ. Η Άλις δήλωσε ότι η Λίζι ήταν ταραγμένη, καθώς φοβόταν ότι κάποιος απειλούσε τη ζωή του πατέρα της. Η Λίζι ανέφερε στη φίλη της τα εξής: «Αισθάνομαι σαν κάτι απειλητικό να κρέμεται πάνω από το κεφάλι μου και δεν μπορώ να το διώξω». Πρόσθεσε πως ο πατέρας της είχε εχθρούς και φοβόταν ότι κάτι κακό θα συνέβαινε στην οικογένεια.
Αναφορικά με την ημέρα των φόνων, υπήρξαν πολλά σημεία της ιστορίας τα οποία είτε φάνηκαν παράλογα στους αστυνομικούς, είτε δεν θα είχαν μπορέσει να συμβούν με τον τρόπο που ισχυριζόταν η Λίζι.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της νεκροψίας, η Άμπι είχε πεθάνει γύρω στις 09.30 - 10:00. Ο δολοφόνος, με την προϋπόθεση ότι δεν ήταν η Λίζι ή η Μπρίτζετ, θα έπρεπε να έχει παραμείνει κρυμμένος στο σπίτι για παραπάνω από μια ώρα, περιμένοντας τον Μπόρντεν να επιστρέψει. Επομένως, το πτώμα της Άμπιγκεϊλ θα μπορούσε να ανακαλυφθεί οποιαδήποτε στιγμή.
Ο χρόνος θανάτου της Άμπι προβλημάτισε την αστυνομία και για έναν άλλο λόγο. Σύμφωνα με τη Λίζι, η μητριά της είχε πάει να επισκεφθεί κάποιον, πράγμα που προφανώς δεν έγινε. Το σημείωμα που υποτίθεται πως είχε λάβει, το οποίο την καλούσε να επισκεφθεί κάποιον ασθενή, δεν βρέθηκε πουθενά. Η Λίζι είπε αργότερα ότι ίσως το είχε κάψει κατά λάθος.
Όταν ο Άντριου Μπόρντεν επέστρεψε σπίτι, την πόρτα του άνοιξε η Μπρίτζετ, αφού πρώτα ξεκλείδωσε τις τρεις κλειδαριές, κατά τη συνήθεια του σπιτιού να κλειδώνουν την εξώπορτα ακόμα και κατά τη διάρκεια της μέρας. Αυτό ήταν από μόνο του ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο για κάποιον εισβολέα. Η μόνη ευκαιρία που θα εύρισκε ο δολοφόνος να μπει στο σπίτι, ήταν όταν η Μπρίτζετ πήγε στον αχυρώνα να φέρει κουβά με νερό για τον καθαρισμό των παραθύρων. Επιπροσθέτως, η Μπρίτζετ κατέθεσε αργότερα, πως την ώρα που ξεκλείδωνε την πόρτα για να μπει ο Μπόρντεν, άκουσε τη Λίζι να γελάει από το επάνω πάτωμα. Εντούτοις, η Λίζι ορκιζόταν πως βρισκόταν στην κουζίνα όταν επέστρεψε ο πατέρας της.
Ο Μπόρντεν έπρεπε να πάρει το κλειδί του δωματίου του από ένα ράφι της κουζίνας. Αυτό γινόταν ως πρόσθετο μέτρο ασφάλειας, εξαιτίας μιας διάρρηξης που είχε συμβεί τον προηγούμενο χρόνο. Τον Ιούνιο του 1891, ένας αστυνομικός επιθεώρησε το σπίτι των Μπόρντεν, μετά από μια καταγγελία του Άντριου ότι κάποιος το διέρρηξε. Το γραφείο του Μπόρντεν ήταν άνω-κάτω και έλειπαν πάνω από 100 δολάρια, μαζί με το ρολόι και την αλυσίδα του, μερικά μικροαντικείμενα και κάποια εισιτήρια για το τραμ. Δεν βρέθηκε καμία ένδειξη για το πώς κάποιος κατάφερε να μπει στο σπίτι, αν και η Λίζι είπε ότι η πόρτα του υπογείου βρέθηκε ανοιχτή. Οι γείτονες εξετάστηκαν εξονυχιστικά, αλλά κανείς δεν είχε αντιληφθεί κάτι ύποπτο, ούτε κάποιος ξένος είχε θεαθεί στην περιοχή. Σύμφωνα με τον αστυνομικό, ο Άντριου Μπόρντεν του είπε αρκετές φορές εκείνη τη μέρα «Φοβάμαι πως η αστυνομία δεν θα καταφέρει να βρει τον πραγματικό κλέφτη». Δεν είναι γνωστό τι εννοούσε με αυτά του τα λόγια, αλλά πολλοί «θεωρητικοί συνομωσιών» προέβαλαν αρκετές ιδέες.
Το απόγευμα του φόνου, ένας αστυνομικός ρώτησε τη Λίζι αν υπήρχαν τσεκούρια στο σπίτι. Εκείνη ζήτησε από τη Μπρίτζετ να του δείξει όλα τα μέρη στα οποία υπήρχε πιθανότητα να βρεθούν. Τέσσερα τσεκούρια βρέθηκαν στο υπόγειο, ένα εκ των οποίων είχε ίχνη αίματος και τρίχες (από αγελάδα αμφότερα, όπως απέδειξε η ανάλυση τους). Ένα άλλο ήταν σκουριασμένο και ένα πολύ σκονισμένο, ώστε ήταν αδύνατον να έχει χρησιμοποιηθεί. Το τέταρτο τσεκούρι, του οποίου η λαβή ήταν σπασμένη, ανακαλύφθηκε κάτω από στάχτες. Το σπάσιμο φαινόταν πρόσφατο και το τσεκούρι προσκομίστηκε ως πειστήριο.
Στις 5 Αυγούστου του 1892, ο Μορς έφυγε από το σπίτι και περικυκλώθηκε από εκατοντάδες άτομα που ήθελαν να μάθουν νεότερα. Έτσι η αστυνομία χρειάστηκε να τον συνοδεύσει πίσω στο σπίτι. Την επόμενη ημέρα, η αστυνομία διεξήγαγε μια πιο ενδελεχή έρευνα στο σπίτι, επιθεωρώντας τα ρούχα των αδελφών και κατασχέθηκε η κεφαλή του τσεκουριού με τις σπασμένες λαβές. Εν τω μεταξύ έγιναν και οι κηδείες του Άντριου και της Άμπιγκεϊλ Μπόρντεν, μόνο ως προς το μέρος της λειτουργίας. Οι ταφές δεν πραγματοποιήθηκαν. Στο νεκροταφείο, η αστυνομία πληροφόρησε τους ιερείς ότι μια δεύτερη νεκροψία κρίθηκε απαραίτητη. Κατά τη διάρκεια της, τα πτώματα των θυμάτων αποκεφαλίστηκαν, αφαιρέθηκε το δέρμα ώστε να εξεταστούν τα θρυμματισμένα κρανία τους και να φτιαχτούν νεκρικές μάσκες.
Το επόμενο πρωί της Κυριακής 7 Αυγούστου του 1892, η Άλις Ράσελ μπήκε στην κουζίνα και βρήκε την Λίζι να σκίζει ένα μπλε φόρεμα και να το καίει στην σόμπα. Η Άλις της ανέφερε ότι αν ήταν στην θέση της δεν θα άφηνε κανέναν να την δει να κάνει κάτι τέτοιο. Η Λίζι δικαιολόγησε την στάση της λέγοντας ότι το φόρεμα ήταν πλέον άχρηστο καθώς ήταν καλυμμένο με «παλιά μπογιά». Είναι ενδιαφέρον ότι και η Σάλιβαν δήλωσε επίσης στις αρχές πως η Λίζι φορούσε μπλε φουστάνι την μέρα των φόνων. Εντούτοις, δεν προσδιορίστηκε ποτέ αν ήταν το φόρεμα που φορούσε την ημέρα των δολοφονιών. Παρόλα αυτά οι μαρτυρίες των δυο γυναικών για το μπλε φόρεμα σε συνδυασμό με την την μαρτυρία του φαρμακοποιού, έκαναν την Λίζι Μπόρντεν την κύρια ύποπτη για διπλή δολοφονία!
Ανάκριση
Η Λίζι Μπόρντεν εμφανίστηκε στην ακρόαση της ανάκρισης της στις 8 Αυγούστου του 1892 και δήλωσε ότι ήταν αθώα. Το αίτημα της να παραστεί ο δικηγόρος της οικογένειας της απορρίφθηκε βάσει ενός κρατικού νόμου που προβλέπει ότι η ανάκριση πρέπει να διεξάγεται ιδιωτικά. Της είχαν συνταγογραφήσει τακτικές δόσεις μορφίνης για να ηρεμήσει τα νεύρα της, και είναι πιθανό ότι η μαρτυρία της επηρεάστηκε από αυτό. Η συμπεριφορά της ήταν ασταθής και συχνά αρνιόταν να απαντήσει σε μια ερώτηση ακόμα κι αν η απάντηση θα ήταν ευεργετική για εκείνη. Συχνά διαφωνούσε με τον εαυτό της και παρείχε εναλλασσόμενες αφηγήσεις για το εν λόγω πρωινό.
Στην ερώτηση των αστυνομικών για το που βρίσκονταν το μοιραίο πρωινό, εκείνη απάντησε πως ήταν στο πατάρι του αχυρώνα, ψάχνοντας για κομματάκια σίδερο που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ως βαρίδια για την πετονιά του ψαρέματος. Η εξέταση του παταριού απέδειξε πως κανείς δεν είχε ανέβει επάνω για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ήταν καλυμμένο από παχύ στρώμα σκόνης και δεν υπήρχαν πατημασιές πουθενά. Αργότερα άλλαξε τα λεγόμενα της, δηλώνοντας ότι ήταν στην κουζίνα και διάβαζε ένα περιοδικό όταν ο πατέρας της έφτασε στο σπίτι, ενώ μετά είπε ότι ήταν στην τραπεζαρία και σιδέρωνε ή ότι κατέβαινε τις σκάλες.
Ο βοηθός σερίφη ρώτησε τη Λίζι ποιος, κατά τη γνώμη της, θα μπορούσε να έχει διαπράξει τους φόνους. Εκείνη απάντησε πως δεν μπορούσε να φανταστεί κανέναν, εκτός ίσως, από έναν άγνωστο άνδρα με τον οποίο ο πατέρας της είχε διαπληκτιστεί πριν από μερικές εβδομάδες. Όταν ρωτήθηκε ευθέως αν υπήρχε η πιθανότητα ο θείος Τζον ή η Μπρίτζετ να έχουν σκοτώσει τον πατέρα και τη μητέρα της, η Λίζι απάντησε αρνητικά: ο θείος της απουσίαζε όλη την ημέρα και η Μπρίτζετ κοιμόταν όταν δολοφονήθηκε ο Άντριου. Στη συνέχεια, υπέδειξε προκλητικά στον αστυνομικό, ότι η Άμπιγκεϊλ δεν ήταν μητέρα της, αλλά μητριά της.
Οι ανακρίσεις συνεχίστηκαν και την επόμενη μέρα. Οι απαντήσεις της Λίζι Μπόρντεν στις ερωτήσεις των αστυνομικών ήταν κατά καιρούς περίεργες και αντιφατικές. Αρχικά ανέφερε ότι άκουσε ένα βογγητό, ή έναν σύρσιμο ή κάποιον να φωνάζει βοήθεια, πριν μπει στο σπίτι. Δύο ώρες αργότερα όμως, ισχυρίστηκε στην αστυνομία ότι δεν είχε ακούσει τίποτα και μπήκε στο σπίτι χωρίς να συνειδητοποιήσει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Οι περισσότεροι από τους αξιωματικούς που πήραν κατάθεση από την Λίζι ανέφεραν ότι δεν τους άρεσε η στάση της. Κάποιοι δήλωσαν ότι ήταν πολύ ήρεμη και έτοιμη. Παρά τη «στάση» της και την αλλαγή άλλοθι, δεν είχε προηγηθεί έλεγχος για κηλίδες αίματος την ημέρα των φόνων. Η αστυνομία έκανε έρευνα στο δωμάτιο της, αλλά ήταν μια πρόχειρη επιθεώρηση. Επιπλέον, τα ρούχα που φορούσε δεν εκλέχθηκαν, λόγω κοσμιότητας εκείνη την εποχή. Στη δίκη παραδέχτηκαν ότι δεν έκαναν σωστή έρευνα επειδή η Λίζι δεν ένιωθε καλά. Στη συνέχεια επικρίθηκαν για την έλλειψη επιμέλειας. Εν τω μεταξύ, η Έμμα Μπόρντεν προσέλαβε δικηγόρο για εκείνη και την αδελφή της. Η αστυνομία συνέχισε τις έρευνες, χωρίς όμως κάτι σημαντικό να έρθει στο φως.
Ο εισαγγελέας ήταν πολύ επιθετικός μαζί της. Στις 11 Αυγούστου του 1892, έβγαλε ένταλμα σύλληψης και η Λίζι φυλακίστηκε. Η ανακριτική μαρτυρία, η βάση για τη σύγχρονη συζήτηση σχετικά με την ενοχή ή την αθωότητα της, κρίθηκε αργότερα απαράδεκτη στη δίκη της τον Ιούνιο του 1893. Σύγχρονα άρθρα εφημερίδων σημείωσαν ότι η Λίζι Μπόρντεν διέθετε μια «απαθή συμπεριφορά» και «δάγκωνε τα χείλη της, κοκκίνιζε και έσκυβε προς τον δικηγόρο της κο Άνταμς». Αναφέρθηκε επίσης ότι η κατάθεση που παρασχέθηκε στην ανάκριση «προκάλεσε αλλαγή άποψης μεταξύ των φίλων της που μέχρι τότε υποστήριζαν σθεναρά την αθωότητα της». Η έρευνα έλαβε την προσοχή του Τύπου σε εθνικό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένης μιας εκτενούς συγγραφής τριών σελίδων στην εφημερίδα The Boston Globe. Μια μεγάλη επιτροπή ενόρκων άρχισε να ακούει τις αποδείξεις στις 7 Νοέμβριου του 1982, και η Λίζι Μπόρντεν κατηγορήθηκε επίσημα στις 2 Δεκεμβρίου του 1982. δεξιά|μικρογραφία| Η Λίζι Μπόρντεν κατά τη διάρκεια της δίκης.
Η δίκη
Η δίκη της Λίζι Μπόρντεν έλαβε χώρα στο Νιου Μπέντφορντ, στις 5 Ιουνίου του 1893. Οι δικηγόροι κατηγορίας ήταν ο Χοσέα Μ. Νόουλτον και ο μελλοντικός δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών Γουίλιαμ Έιτζ Μόοντι. Στην υπεράσπιση ήταν ο Άντριου Β. Τζένινγκς, ο Μέλβιν Ο. Άνταμς και ο πρώην κυβερνήτης της Μασαχουσέτης Τζωρτζ Ντι Ρόμπινσον. Πέντε ημέρες πριν από την έναρξη της δίκης, άλλη μια δολοφονία με τσεκούρι συνέβη στο Φολ Ρίβερ. Αυτή τη φορά το θύμα ήταν η 22χρονη Μπέρτα Μάντσεστερ, η οποία βρέθηκε δολοφονημένη στην κουζίνα της, με 23 χτυπήματα από τσεκούρι στο κεφάλι. Οι ομοιότητες μεταξύ των ανθρωποκτονιών της Μάντσεστερ και των Μπόρντενς ήταν εντυπωσιακές και σημειώθηκαν από τους ενόρκους. Ωστόσο, ο Χοσέ Κορέιρα Ντε Μέλλο, ένας Πορτογάλος μετανάστης, δεν βρισκόταν στην περιοχή του Φολ Ρίβερ την εποχή των δολοφονιών των Μπόρντεν. Ο Χοσέ ήταν πρώην εργάτης του πατέρα του θύματος, του Στίβεν Μάντσεστερ. Είχε απολυθεί κατά τη διάρκεια μιας λογομαχίας που είχε με το αφεντικό του. Ωστόσο, επέστρεψε στο αγρόκτημα στις 31 Μαΐου του 1894 και δεν μπορούσε να βρει τον Στίβεν. Έτσι, όταν είδε την Μπέρτα στην κουζίνα, τη σκότωσε. Λόγω των σκισιμάτων στα ρούχα της, η αστυνομία κατάλαβε ότι η κοπέλα προσπάθησε να αντισταθεί. Ο Κορέιρα δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.
Ένας από τους δικηγόρους κατηγορίας της Λίζι Μπόρντεν, ο Γουίλιαμ Έιτζ Μόοντι σε κάποιο σημείο της αγόρευσης του, πέταξε ένα φόρεμα πάνω στο γραφείο της κατηγορούσας αρχής, το οποίο σκόπευε να καταθέσει ως πειστήριο. Καθώς το έκανε όμως, ένα λεπτό χαρτί το οποίο σκέπαζε το κρανίο του Άντριου Μπόρντεν, μετακινήθηκε και έπεσε αποκαλύπτοντας το. Η Λίζι αντικρίζοντας το μακάβριο έκθεμα, έχασε τις αισθήσεις της και έπεσε στο πάτωμα.
Οι δικηγόροι κατηγορίας προσπάθησαν επίσης να αποδείξουν τα κίνητρα της Λίζι για τους φόνους, τα οποία ήταν πρώτον η τσιγκουνιά του πατέρα της και δεύτερον η επιθυμία της μητριάς της να αποκτήσει όλα τα χρήματα του συζύγου της. Επίσης, δήλωσαν ότι ο Άντριου Μπόρντεν, πριν το θάνατο του, σκόπευε να αλλάξει την διαθήκη του, και το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του να πάει στην γυναίκα του, αφήνοντας ψίχουλα για τις κόρες του. Ως μάρτυρα υποστήριξης αυτής της θεωρίας, κάλεσαν τον θείο των αδελφών Μπόρντεν, τον Τζον Μορς, ο οποίος αρχικά δήλωσε ότι ο Άντριου είχε συζητήσει μαζί του αυτό το ενδεχόμενο. Εντούτοις αργότερα ανακάλεσε τη κατάθεση του. Παρόλα αυτά, ο ισχυρισμός αυτός δεν μπόρεσε να αποδειχτεί, όχι μόνο της αντιφατικής κατάθεσης του Μορς, αλλά και εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν βρέθηκε καμία έγγραφη διαθήκη.