cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπάρτλεμπυ, ο γραφιάς
Έχει γυριστεί και σε κινηματογραφική ταινία, και μάλιστα τρεις φορές, το 1970, 1972 ,και το 2001.
Στην Ελλάδα μάλιστα, έγινε θεατρική διασκευή του διηγήματος, σε σκηνοθεσία και διασκευή της Σοφίας Φιλιππίδου από τη μετάφραση του Μένη Κουμανταρέα και παρουσιάστηκε στο «Από μηχανής θέατρο», το χειμώνα του 2013.
Υπόθεση
«...Ο Μπάρτλμπυ είναι κάτι παραπάνω από τέχνασμα ή αποκύημα της ονειρικής φαντασίας είναι κυρίως ένα βιβλίο θλιβερό και αληθινό που μας δείχνει την ουσιώδη αλυσιτέλεια η οποία αποτελεί μία από τις καθημερινές ειρωνείες του σύμπαντος...» (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)
Ένας δικηγόρος – ο αφηγητής της ιστορίας - που κατέχει και τη θέση του Προϊσταμένου της Γραμματείας του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, διατηρεί στην Γουώλ Στρητ ένα γραφείο σύνταξης νομικών εγγράφων και απασχολεί για αυτό το σκοπό, της αντιγραφής των εγγράφων δύο υπαλλήλους. Όταν βάζει μια αγγελία για την πρόσληψη ενός ακόμα υπαλλήλου, εμφανίζεται ο Μπάρτλεμπυ ο οποίος και παίρνει τη θεση. Ο Μπάρτλεμπυ στην αρχή αποδεικνύεται ο τέλειος υπάλληλος.
Αποδοτικός στη δουλειά του, διεκπεραίωνε μεγάλο όγκο αντιγραφών με σταθερό και ευανάγνωστο γραφικό χαρακτήρα, δούλευε ακούραστα όσες ώρες χρειαζόταν, και ήταν αφοσιωμένος μόνο στη δουλειά του. Όταν κάποια στιγμή ο δικηγόρος του ζήτησε να βοηθήσει στην αντιπαραβολή κάποιων εγγράφων ο Μπάρτλεμπυ απάντησε με το περίφημο τώρα πια: «Θα προτιμούσα όχι», ("I would prefer not to.") αρνούμενος να κάνει αυτήν την υποχρεωτική για τους αντιγραφείς εργασία. Ο δικηγόρος το ξαναζητάει, το ζητάει και τις επόμενες μέρες αλλά η απάντηση παραμένει σταθερή: «Θα προτιμούσα όχι». Όταν κάποια στιγμή του ζητάει να πάει μέχρι το ταχυδρομείο ο Μπάρτλεμπυ και πάλι αρνείται. Μέχρι που έρχεται η μέρα, που ο Μπάρτλεμπυ αρνείται και να συνεχίσει την κυρίως δουλειά του. Κάθεται στο γραφείο ώρες ολόκληρες ακούνητος και αμίλητος, αρνούμενος να αντιγράψει το οτιδήποτε. Αρνείται να παραιτηθεί από τη δουλειά, αρνείται και να δουλέψει. Ο δικηγόρος μην μπορώντας να τον ξεφορτωθεί, αποφασίζει να μετακομίσει σε άλλα γράφεια, σε άλλη περιοχή. Τον Μπάρτλεμπυ τον φορτώνονται τώρα οι καινούριοι ένοικοι. Όταν τον πετάνε με τη βία έξω από το κτίριο, εκείνος περνάει τις μέρες και τις νύχτες του, στα σκαλιά της εξώπορτας. Έτσι, ο ιδιοκτήτης καταφεύγει στην αστυνομία. Ο Μπάρτλεμπυ φυλακίζεται στη φυλακή της Νέας Υόρκης, όπου ο δικηγόρος τον επισκέπτεται φιλικά αλλά ό,τι και να προτείνει βρίσκεται αντιμέτωπος με την ευγενική αλλά σταθερή άρνηση του Μπάρτλεμπυ: «θα προτιμούσα όχι».
Το τέλος έρχεται αναπόφευκτα: ο Μπάρτλεμπυ πεθαίνει σε μια γωνιά της αυλής της φυλακής από ασιτία, αφού προτιμούσε όχι, να μη φάει.
Αναλύσεις του έργου
Εξαιτίας του σκοτεινού χαρακτήρα του ήρωας του διηγήματος, του Μπάρτλεμπυ οι μελετητές έχουν διατυπώσει αρκετές θεωρίες για το τι συμβολίζει ο ήρωας.
Κατά την πρώτη και επικρατέστερη θεωρία, ο Χέρμαν Μέλβιλ θέλησε με την ιστορία του Μπάρτλεμπυ να εκφράσει με λογοτεχνικό τρόπο τις -ακραίες για κάποιους- ιδέες περί πολιτικής ανυπακοής, της παθητικής αντίστασης και της ειρηνικής επανάστασης που εξέφρασε περίπου την ίδια εκείνη εποχή ο συμπατριώτης του και ακτιβιστής Χένρι Θόροου. Ο Μπάρτλεμπυ ίσως είναι ένας παθητικός επαναστάτης όπως ο Θορώ.
Σύμφωνα με μιαν άλλη άποψη, ο Μπάρτλεμπυ είναι αντικατοπτρισμός κάθε συγγραφέα αφού... ''«Ο κόσμος του Μπάρτλεμπυ είναι ένας κόσμος ακατανόητος. Είναι ο κόσμος της γραφής. Ο Μπάρτλεμπυ δεν μιλά, δεν τρώει, δεν απαντά, η ζωή του μοιάζει να περιορίζεται στο γράψιμο. Είναι ένα πλάσμα από μελάνι και χαρτί. Και σταδιακά γίνεται φανερό ότι ο Μπάρτλεμπυ ανήκει εξ ολοκλήρου στη φαντασία του αφηγητή του και συνεπώς «είναι» ο ίδιος ο αφηγητής. Η μελαγχολία του Μπάρτλεμπυ είναι η μελαγχολία του Μέλβιλ. Η μελαγχολία του συγγραφέα.»''
Ωστόσο ο μελετητής του Ζιλ Ντελέζ πιστεύειο ότι «...O Μπάρτλμπυ δεν είναι μια μεταφορά για τον συγγραφέα ούτε το σύμβολο κάποιου. Είναι ένα βίαια κωμικό κείμενο, και το κωμικό είναι πάντοτε κυριολεκτικό. Είναι σαν μια νουβέλα του Κλάιστ, του Ντοστογιέφσκι, του Κάφκα ή του Μπέκετ, μαζί με τους οποίους σχηματίζει μια υπόγεια γενεαλογική γραμμή αίγλης. [...] Ένας λιγνός χλομός άντρας είπε τη συνταγή για να τρελάνεις τους πάντες. [...] Αυτό που μετράει για έναν μεγάλο μυθιστοριογράφο, τον Μέλβιλ, τον Ντοστογιέφσκι, τον Κάφκα ή τον Μούζιλ, είναι τα πράγματα να παραμένουν αινιγματικά, όχι όμως και αυθαίρετα: με λίγα λόγια, μια νέα λογική, μια άρτια λογική, που δεν μας επαναφέρει όμως στον ορθό λόγο και που συλλαμβάνει την οικειότητα ζωής και θανάτου. Ο μυθιστοριογράφος έχει το μάτι του προφήτη, όχι το βλέμμα του ψυχολόγου.»''
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Χέρμαν Μέλβιλ
Αδόλφος Λουδοβίκος του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν
Ο Αδόλφος Λουδοβίκος του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν ή Αδόλφος του Ότβαϊλερ, γερμ. Adolph Ludwig (3 Ιουνίου 1789 - 10 Δεκεμβρίου 1812) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Ότβαϊλερ και του Βάιλναου (1789-1812).
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Φρειδερίκος Αύγουστος του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος, γερμ. Friedrich August (23 Απριλίου 1738 - 24 Μαρτίου 1816) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Ούζινγκεν (1803-1806) και μετά δούκας του Νάσσαου (1806-1816).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ούζινγκεν και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ούζινγκεν και της Χριστίνας Βιλελμίνης των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη Γουλιέλμου Γ΄, δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ.
Από το 1744 ζούσε με τους γονείς του στο ανάκτορο Μπίμπριχ στο Βίζμπαντεν. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία στον αυστριακό στρατό και υπηρέτησε στον Επταετή Πόλεμο. Το 1790 έγινε στρατάρχης.
Το 1803 διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Κάρολο Γουλιέλμο, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ούζινγκεν, που απεβίωσε χωρίς άρρεν τέκνο. Το 1806 εισήλθε στη Συνομοσπονδία του Ρήνου για να αποφύγει την προσάρτηση του πριγκιπάτου του από τον Ναπολέοντα Α΄. Συμφώνησε με τον γιο του τέταρτου εξαδέλφου του Φρειδερίκο Γουλιέλμο, πρίγκιπα του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ την ένωση των περιοχών τους σε δουκάτο.
Το 1813 ο Ναπολέων Α΄ ηττήθηκε στη Λειψία και ο Φρειδερίκος Αύγουστος ακολούθησε τους εναντίον εκείνου συμμάχους. Ο στρατός του υπό τον Άρθουρ Γουέλσλι, δούκα του Ουέλινγκτον πολέμησε στο Βατερλώ. Στο Συνέδριο της Βιέννης εγκρίθηκε η δημιουργία του δουκάτου του Νάσσαου, το οποίο εισήλθε στη Γερμανική Συνομοσπονδία.
Ως ηγεμόνας ήταν πεφωτισμένος και οπαδός της ελευθερίας. Έκανε μεταρρυθμίσεις, όπως η εξάλειψη των φορολογικών προνομίων των ευγενών, η ελευθερία του Τύπου και η ίδρυση ενός σύγχρονου κράτους. Η Αυλή του στο κάστρο του Μπίμπριχ επαινέθηκε από επισκέπτες για την ηρεμία και τη φιλοξενία της. Απεβίωσε το 1816 στο Βίζμπαντεν σε ηλικία 78 ετών, χωρίς άρρεν επιζών τέκνο. Ο μικρότερός του αδελφός Ιωάννης Αδόλφος είχε ήδη αποβιώσει το 1793. Τον διαδέχθηκε ο εγγονός του τέταρτου εξαδέλφου του, Γουλιέλμος ως δούκας του Νάσσαου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1775 την Λουίζα, κόρη του Καρόλου-Αυγούστου, πρίγκιπα του Βάλντεκ & Πύρμοντ και είχε επιζώντα τέκνα:
Queer as Folk (βρετανική τηλεοπτική σειρά)
Το Queer as Folk είναι βρετανική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε από το 1999 ως το 2000 στο Channel 4. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε δύο σεζόν και δέκα επεισόδια.
Η σειρά αφορά τρεις ομοφυλόφιλους άντρες στο Μάντσεστερ, που συχνάζουν στο γκέι χωριό της πόλης στην οδό Canal.
Λόγω της επιτυχίας της σειράς, γυρίστηκε και η αμερικανική εκδοχή της, από το 2000 ως το 2005.
Βραβεία/Διακρίσεις
Η σειρά έλαβε υποψηφιότητα για τέσσερα βραβεία BAFTA: μοντάζ, ήχου, μουσικής και Α' Ανδρικού ρόλου (Έινταν Γκίλεν).
Επίσης, σύμφωνα με την εφημερίδα Guardian, ανήκει στις 50 καλύτερες δραματικές σειρές όλων των εποχών, λαμβάνοντας τη 13η θέση.
Λέσχη των Παρισίων
Η Λέσχη των Παρισίων (Club de Paris) είναι μια ομάδα εκπροσώπων μεγάλων χωρών πιστωτών, ο ρόλος της οποίας είναι η επίλυση προβλημάτων αποπληρωμής χρέους από τις δανειζόμενες χώρες.
Η Λέσχη των Παρισίων ιδρύθηκε το 1956, όταν έλαβε χώρα η πρώτη διαπραγμάτευση μεταξύ της Αργεντινής και των δημόσιων πιστωτών της στο Παρίσι. Αντιμετωπίζει δημόσιες αξιώσεις από κυβερνήσεις χωρών οφειλωτών και από εκπροσώπους του ιδιωτικού τομέα, οι οποίες εξασφαλίζονται από τις κυβερνήσεις των μελών της Λέσχης των Παρίσιων. Παρόμοια λειτουργία, όσον αφορά τον ιδιωτικό τομέα, ανέλαβε και η Λέσχη του Λονδίνου, η οποία ιδρύθηκε το 1970, με το καταστατικό της να βασίζεται σ' αυτό της Λέσχης των Παρισίων.
Οι χώρες-πιστωτές συσκέπτονται δέκα φορές ανα έτος κατά τη διάρκεια των «Tour d'Horizon» και των διαπραγματευτικών περιόδων. Το Θησαυροφυλάκειο της Γαλλίας παραχωρεί ένα μικρό χώρο για τις συσκέψεις της Λέσχης, ενώ ένας μέσος αξιωματούχος του Γαλλικού Θησαυροφυλακείου αναλαμβάνει χρέη Προέδρου. Από το 1956, η Λέσχη των Παρισίων υπέγραψε 433 συμφωνίες με 90 διαφορετικές χώρες, με το κόστος των συμφωνιών ν' ανέρχεται στα 583 τρισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.
Μέλη
Την παρούσα περίοδο, η Λέσχη των Παρισίων αριθμεί 22 μέλη:
Κάρολος Φίλιππος του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Ο Κάρολος Φίλιππος, γερμ. Karl Philipp (25 Μαρτίου 1746 - 15 Αυγούστου 1789) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Βάιλναου και ταγματάρχης της Αυστρίας.
Λέσχη των Παρισίων
Μέλη
Οι αντιπροσωπείες των πιστωτών εκπροσωπούνται από το Υπουργείο Οικονομικών.
Κάρολος Φίλιππος του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπίμπριχ και ήταν ο τέταρτος γιος του Καρόλου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ούζινγκεν και πρώτος γιος της μοργανατικής συζύγου του Μαργαρίτας Μαρίας Μαγδαληνής Γκρος, καθότι ο πατέρας του είχε τρεις γιους από τον πρώτο του γάμο. Η Μαγδαληνή ήταν κόρη του δημάρχου του Βίζμπαντεν και για να μη θεωρηθεί ο γάμος τυπικά μοργανατικός, ο Κάρολος ζήτησε πρώτα από τον Ιωσήφ Β΄ της Αυστρίας να την κάνει βαρόνη του Μπίμπριχ, δημιουργώντας την αντίστοιχη βαρονία, με αυτήν και τους απογόνους της να λαμβάνουν τον τίτλο.
Λέσχη των Παρισίων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σ
Κάρολος Φίλιππος του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Βιογραφία
Το 1773 η αδελφή του, Φιλίππα Αικατερίνη παντρεύτηκε τον Κάρολο Φρειδερίκο, βαρόνο φον Κρούζε, μετέπειτα πρωθυπουργό του Νάσσαου-Ούζινγκεν. Ο πατέρας του έκανε τον Κάρολο Φίλιππο πρόεδρο όλων των Σχολείων και Αυλάρχη. Το 1783 έγινε η συμφωνία (Pakt) διαδοχής του Οίκου Νάσσαου μεταξύ των κλάδων του, αλλά δεν προσκλήθηκε λόγω του ουσιαστικά μοργανατικού γάμου του πατέρα του.
Απεβίωσε το 1789 σε ηλικία 43 ετών στο Βίζμπαντεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1782 τη Μαρία Άννα Ιωσηφίνα, κόρη του Αλεξάνδρου Φερδινάνδου, πρίγκιπα του Τουρν & Τάξις και είχε τέκνα:
Πιερ Μπερζέ
Ο Πιερ Μπερζέ (Pierre Bergé, Σαιν-Πιερ-ντ'Ολερόν, 14 Νοεμβρίου 1930 - Σαιν-Ρεμί-ντε-Προβάνς, 8 Σεπτεμβρίου 2017) ήταν Γάλλος επιχειρηματίας και χορηγός, κυρίως δραστηριοποιούμενος στον τομέα της υψηλής ραπτικής. Ήταν συνιδρυτής του οίκου Υβ Σαιντ Λωράν και διετέλεσε συνεταίρος του σχεδιαστή μόδας Υβ Σαιν Λωράν, ενώ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα υπήρξε και σύντροφός του στη ζωή.
Κάρολος Φίλιππος του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Πιερ Μπερζέ
Βιογραφία
Ο Μπερζέ γεννήθηκε στο Ολερόν (Σαρέντ-Μαριτίμ) στις 14 Νοεμβρίου 1930. Η μητέρα του Κριστιάν ήταν ερασιτέχνης σοπράνο και προοδευτική δασκάλα που χρησιμοποίησε τη μέθοδο Μοντεσσόρι. Ο πατέρας του ήταν υπάλληλος της εφορίας και φανατικός οπαδός του ράγκμπι. Ο Μπερζέ φοίτησε στο Λύκειο Ευζέν Φρομεντέν (Lycée Eugène Fromentin) στη Λα Ροσέλ και αργότερα μετακόμισε στο Παρίσι. Την ημέρα της άφιξής του εκεί, καθώς περπατούσε στα Ηλύσια Πεδία, ο Γάλλος ποιητής Ζακ Πρεβέρ προσγειώθηκε μπροστά του μετά από μια πτώση από το παράθυρο του διαμερίσματός του. Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων στο Παρίσι, ο Μπερζέ έγινε στενός φίλος με τον νεαρό Γάλλο καλλιτέχνη Μπερνάρντ Μπουφέτ και βοήθησε αρκετά στην επιτυχία του τελευταίου.
Υβ Σαιντ Λωράν
Ο Μπερζέ συναντήθηκε με τον Υβ Σαιντ Λωράν το 1958. Έγιναν ζευγάρι και ξεκίνησαν μαζί τον οίκο υψηλής ραπτικής Υβ Σαιντ Λωράν το 1961. Χώρισαν φιλικά το 1976 και παρέμειναν για το υπόλοιπο της ζωής τους φίλοι και συνεργάτες. Ο Μπερζέ υπήρξε διευθύνων σύμβουλος του οίκου Υβ Σαιντ Λωράν μέχρι που αυτός έκλεισε το 2002. Με μια εξαιρετική προστασία και επένδυση στη φήμη και την κληρονομιά του οίκου Σαν Λωράν, ο Μπερζέ έγινε γνωστός ως "Dean του Υβ Σαιν Λωράν". Σύμφωνα με τους New York Times, λίγες μέρες προτού πεθάνει ο Σαιν Λωράν το 2008, ο ίδιος και ο Μπερζέ εντάχθηκαν σε μια ένωση ομοφυλόφιλων, γνωστή ως PACS στη Γαλλία. Όταν ο Σαιν Λωράν διαγνώστηκε με καρκίνο στον εγκέφαλο, ο Μπερζέ και ο γιατρός του αποφάσισαν ότι θα ήταν καλύτερο να μην γνωρίζει τον επικείμενο θάνατό του. Ο Μπερζέ είχε πει : "Έχω την πεποίθηση ότι ο Υβ δεν θα ήταν αρκετά ισχυρός για να το αποδεχθεί".
Το 1992 ο Μπερζέ πούλησε τις μετοχές του οίκου μόδας λίγο πριν η εταιρεία εκδώσει μια κακή οικονομική έκθεση. Το 1996 η ενέργεια θεωρήθηκε ως μια εμπιστευτική διαπραγμάτευση και καταδικάστηκε με πρόστιμο ενός εκατομμυρίου φράγκων. Μετά το κλείσιμο του οίκου μόδας, ο Μπερζέ έγινε πρόεδρος του Ιδρύματος Πιερ Μπερζέ - Υβ Σαιν Λωράν.
Κατά την ανάγνωση των όρκων του Μπερζέ και του Σαιν Λωράν, ο Μπερζέ αναφέρθηκε στις αναμνήσεις της ζωής τους λέγοντας :"Θυμάμαι την πρώτη σου συλλογή με το όνομά σου και τα δάκρυά σου στο τέλος. Από τότε τα χρόνια πέρασαν. Πόσο γρήγορα πέρασαν. Το διαζύγιο ήταν αναπόφευκτο αλλά η αγάπη δεν σταμάτησε ποτέ."
Φιλανθρωπικά, πολιτιστικά και πολιτικά ενδιαφέροντα
Το 1988 ο Μπερζέ εγκαινίασε το γαλλικό περιοδικό Globe το οποίο υποστήριξε την υποψηφιότητα του Φρανσουά Μιττεράν για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Ο Μπερζέ συμμετείχε σε όλες τις εκστρατείες του Φρανσουά Μιττεράν (σε αντίθεση με το 1981 όταν δεν ψήφισε υπέρ του Μιττεράν). Αργότερα ο Μπερζέ υπηρέτησε ως πρόεδρος της Ένωσης των Φίλων του Ινστιτούτου Φρανσουά Μιττεράν. Το 1993 βοήθησε το περιοδικό Globe Hebdo να αποκτήσει φήμη.
Όντας ένας μακροπρόθεσμος οπαδός και λάτρης της όπερας, ο Μιττεράν όρισε τον Μπερζέ πρόεδρο της Opera Bastille στις 31 Αυγούστου 1988. Αποσύρθηκε από το θέση το 1994 και έγινε επίτιμος πρόεδρος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής του Παρισιού. Υπηρέτησε ως πρόεδρος της Médiathèque Musicale Mahler, μιας μη κερδοσκοπικής βιβλιοθήκης με εκτεταμένες συλλογές σχετικές με τη μουσική του 19ου και 20ου αιώνα. Υπήρξε επίσης πρόεδρος της Comité Jean Cocteau και ο αποκλειστικός ιδιοκτήτης όλων των δικαιωμάτων όλων των έργων του Ζαν Κοκτώ.
Υποστηρικτής των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, ο Μπερζέ υποστήριξε τον οργανισμό ενάντια στο AIDS, Act Up-Paris, και ανέλαβε την κυριότητα του περιοδικού Têtu. Ήταν επίσης ένας από τους μετόχους της Pink TV, πριν το κλείσιμό της. Το 1994 συμμετείχε με τη Line Renaud στη δημιουργία του σωματείου AIDS Sidaction, του οποίου έγινε πρόεδρος το 1996, θέση που κατείχε μέχρι τον θάνατό του. Το Sidaction είναι ένας από τους κύριους οργανισμούς καταπολέμησης του AIDS στην Ευρώπη.
Οι φιλανθρωπικές υποσχέσεις του Μπερζέ περιλάμβαναν και την UNESCO. Τον Ιούλιο του 1992 ο Μπερζέ διορίστηκε Πρεσβευτής Καλής Θελήσεως της UNESCO.
Το 2007 υποστήριξε την υποψηφιότητα της Σεγκολέν Ρουαγιάλ ενώ γενικότερα έχει θεωρηθεί χορηγός της. Για παράδειγμα, μετά τα τέλη του 2008, όταν η Ρουαγιάλ δεν ήταν πλέον επικεφαλής του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος και πλήρωνε για την εκμίσθωση του πολιτικού της γραφείου που στεγάζεται μεταξύ της Γαλλικής Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων έως ότου τερματίστηκε αυτή η συμφωνία στις 3 Μαρτίου 2011.
Η συλλογή έργων τέχνης του Υβ Σαιν Λωράν και του Πιερ Μπερζέ τέθηκε προς πώληση από τον τελευταίο τον Φεβρουάριο του 2009, με δυο από τα δώδεκα χάλκινα κεφάλια αγαλμάτων να λεηλατούνται από το Παλάτι της Κίνας κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Οπιούχου Πολέμου. Όταν η Κίνα ζήτησε την επιστροφή αυτών των αγαλμάτων, ο Μπερζέ αρνήθηκε να τα δώσει δηλώνοντας : "Είμαι έτοιμος να προσφέρω αυτό το χάλκινο κεφάλι αμέσως στους Κινέζους. Το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να δηλώσουν ότι θα εφαρμόσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, θα δώσουν στους Θιβετιανούς την ελευθερία τους και θα συμφωνήσουν να δεχτούν τον Δαλάι Λάμα πίσω στην επικράτειά τους". Αυτός ο "πολιτικός εκβιασμός" του Μπερζέ έγινε δεκτός αλλά με κριτικές στην Κίνα. Μετά την κατάθεση της νικητήριας προσφοράς από τον Κινέζο συλλέκτη Cai Mingchao και την άρνησή του να πληρώσει για "ηθικούς και πατριωτικούς λόγους", ο Μπερζέ αποφάσισε να διατηρήσει την κυριότητά τους. Σε μια τελετή στις 29 Ιουνίου 2013, ο Φρανσουά Πινώ επέστρεψε τα τεχνουργήματα στο Κινεζικό Εθνικό Μουσείο στο Πεκίνο.
Ο Μπερζέ εξέδωσε το βιβλίο Επιστολές στον Υβ το 2010, το οποίο μεταφράστηκε στα αγγλικά με τον τίτλο Υβ Σαιν Λωράν : ένα μαροκινό πάθος τον Σεπτέμβριο του 2014. Στις 2 Νοεμβρίου 2010 αγόρασε ένα μερίδιο της εφημερίδας Le Monde μαζί με τους επενδυτές Ματιέ Πιγκάς και Ξαβιέ Νιλ.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Υβ Σαιν Λωράν το 2014, ο Οργανισμός Πιερ Μπερζέ - Υβ Σαιν Λωράν, που διαθέτει 7000 vintage αντικείμενα από τα αρχεία του, διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στην παροχή αυθεντικού υλικού και αντικειμένων μόδας.
Βραβεία
Ο Μπερζέ έλαβε για τη συνολική του προσφορά τα εξής βραβεία : Order of Orange-Nassau, Officer of the Ordre National du Mérite, Commandeur des Arts et des Lettres και Legion of Honor.
Τοποθετήσεις
Τον Νοέμβριο του 2009 ο Μπερζέ ισχυρίστηκε ότι πάσχει από μυοπάθεια. Προκάλεσε μια διαμάχη με τον Telethon όταν τον κατηγόρησε ότι "παρέβλεψε τη γενναιοδωρία του γαλλικού λαού με λαϊκισμό". Τον κατηγόρησε κυρίως ότι δεν χρησιμοποιούσε αμέσως τις δωρεές και ότι έκανε επενδύσεις σε ακίνητα. Η Γαλλική Ένωση κατά των Μυοπαθειών, η οποία οργανώνει φιλανθρωπικά προγράμματα, αρνήθηκε τις κατηγορίες του Μπερζέ. Μετά τις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις του επιχειρηματία, η Γαλλική Ένωση κατά των Μυοπαθειών υπέβαλλε μήνυση για δυσφήμιση τον Φεβρουάριο του 2010. Στις 28 Ιουνίου 2013, το 17ο διαμέρισμα του Ποινικού Δικαστηρίου των Παρισίων καταδίκασε τον Μπερζέ με πρόστιμο ύψους 1.500 ευρώ.
Στις 16 Μαρτίου 2013 ο Μπερζέ έγραψε το ακόλουθο μήνυμα στο Twitter : "Εάν μια βόμβα εκραγεί στα Ηλύσια Πεδία λόγω του #laManifPourTous, δεν θα είμαι αυτός που φωνάζει". Αυτό το μήνυμα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις επειδή, σύμφωνα με την οργάνωση "Manif Pour Tous", αποτελεί μια παρακίνηση για πράξεις τρομοκρατίας. Στις 21 Ιουνίου 2013 ο Μπερζέ εμφανίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή Le Petit Journal και ανέφερε αυτό το επεισόδιο, δηλώνοντας για τον εαυτό του ότι είναι "μη βίαιος".
Κατά τη διάρκεια συζήτησης για τον γάμο μεταξύ ανθρώπων του ίδιου φύλου, ο Μπερζέ υποστήριξε αμφιλεγόμενες θέσεις προκαλώντας την κατακραυγή από τους υποστηρικτές των ομοφυλόφιλων γάμων.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2013 ο Μπερζέ δήλωσε ότι ήταν υπέρ της απομάκρυνσης όλων των χριστιανικών ομάδων από τη Γαλλία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χορηγοί Κατηγορία:Γάλλοι συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Γάλλοι ακτιβιστές κατά του HIV/AIDS Κατηγορία:Γάλλοι ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ακτιβιστές υπέρ της απελευθέρωσης του Θιβέτ Κατηγορία:Διευθυντές της Εθνικής Όπερας του Παρισιού Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος του Ουισάμ Αλαουίτ Κατηγορία:Μεγάλοι Αξιωματούχοι της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Εθνικού Τάγματος της Αξίας Κατηγορία:Ταξιάρχες των Τεχνών και των Γραμμάτων Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Τάγματος της Οράγγης-Νάσσαου Κατηγορία:Υβ Σαιν Λωράν
Ερρίκος πρίγκιπας των Κάτω Χωρών
Ο Ερρίκος (ολλανδ. Hendrik, 13 Ιουνίου 1820 - 14 Ιανουαρίου 1879) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας της Ολλανδίας.
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Φρειδερίκος Ερρίκος ήταν ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου Β΄ των Κάτω Χωρών και της Άννας Πάβλοβνα, κόρης του Παύλου Α΄ της Ρωσίας.
Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Σαίστνταϊκ. Το 1850 έγινε κυβερνήτης του Λουξεμβούργου. Εκεί συνεργάστηκε με την Κυβέρνηση για την ανατροπή του φιλελεύθερου Συντάγματος (πραξικόπημα του 1856), όπου εδραιώθηκε ο μονάρχης και η διοίκηση. Όμως όταν ο βασιλιάς προσπάθησε να πωλήσει το μεγάλο δουκάτο στην Πρωσία, έγινε η κρίση του 1867 και επανιδρύθηκε το Σύνταγμα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1853 την Αμαλία, κόρη του Βερνάρδου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.
Το 1872 απεβίωσε η Αμαλία και ο Ερρίκος έκανε δεύτερο γάμο με την Μαρία, κόρη του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας. Δεν απέκτησε τέκνα από τους γάμους του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Κάρολος Γουλιέλμος του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Ο Κάρολος Γουλιέλμος, γερμ. Karl Wilhelm (9 Νοεμβρίου 1735 - 17 Μαΐου 1803) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Ούζινγκεν (1775-1803) και του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν (1797-1803).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ούζινγκεν και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ούζινγκεν και της Χριστίνας Βιλελμίνης των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη Γουλιέλμου Γ΄, δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ.
Το 1770 έγινε αντιστράτηγος του ολλανδικού στρατού και προήχθη σε στρατηγό το 1789. Το επόμενο έτος έγινε διοικητής του Συντάγματος των Βαλόνων και λοχαγός των Γρεναδιέρων.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1775. Το 1783 κατέληξε σε συμφωνία κληρονομίας του Οίκου Νάσσαου με τον εξάδελφό του, πρίγκιπα του Σααρμπρύκεν, τον 4ο εξάδελφό του, πρίγκιπα του Βάιλμπουργκ και τον πρίγκιπα του Ντιτς του κλάδου του Όθωνα Α΄. Συμφώνησαν να είναι οι περιοχές του Νάσσαου αδιαίρετες και αν ένας κλάδος εκλείψει, η περιοχή του να κληροδοτείται στον πρεσβύτερο κλάδο. Το 1797 απεβίωσε ο Ερρίκος Λουδοβίκος, πρίγκιπας του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και τον διαδέχθηκε ο Κάρολος Γουλιέλμος, μια και ο κλάδος του Ούζινγκεν ήταν ο πρεσβύτερος του Οίκου. Με τη συνθήκη του Λυνεβίλ οι περιοχές του που βρίσκονταν δυτικά του Ρήνου πέρασαν στη Γαλλία, αποζημιώθηκε όμως έξι χρόνια αργότερα, το 1803 με άλλες μέσω της Κύριας Απόφασης της Έκτακτης Αυτοκρατορικής Αντιπροσωπείας (Hauptschluß der außerordentlichen Reichsdeputation).
Απεβίωσε το ίδιο έτος χωρίς άρρεν τέκνο και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φρειδερίκος Αύγουστος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Καρολίνα-Φελίτσιτας, κόρη του Χριστιανού-Καρόλου-Ράινχαρντ, κόμη του Λάινινγκεν-Φάλκενμπουργκ-Χάιντεσχαϊμ και είχε τέκνο:
Αναφορές
Ernst Joachim: Karl Wilhelm von Nassau-Usingen. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 15, Duncker & Humblot, Leipzig 1882, S. 315.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Γουλιέλμος διάδοχος της Ολλανδίας
Ο Γουλιέλμος (ολλανδ. Willem, 4 Σεπτεμβρίου 1840 - 11 Ιουνίου 1879) από τον Οίκο του Νασσάου είχε τον τίτλο του πρίγκιπα της Οράγγης ως διάδοχος της Ολλανδίας (1849-1879).
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Νικόλαος Αλέξανδρος Φρειδερίκος Κάρολος Ερρίκος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Γ΄ της Ολλανδίας και της Σοφίας, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ της Βυρτεμβέργης.
Ο προπάππος του Γουλιέλμος Α΄ των Κάτω Χωρών αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Βελγίου με τη συνθήκη του Λονδίνου (1839) και νυμφεύτηκε μοργανατικά μία καθολική. Αυτά προκάλεσαν δυσαρέσκεια και παραιτήθηκε (1840). Ο γιος του Γουλιέλμος Β΄ έγινε βασιλιάς, ώσπου απεβίωσε το 1849. Τότε ανέλαβε ο Γουλιέλμος Γ΄ και ο γιος του Γουλιέλμος έγινε διάδοχος.
Απεβίωσε το 1879 σε ηλικία 39 ετών και διάδοχος έγινε ο επόμενος αδελφός του Αλέξανδρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Κοκκινοχώρι Αιτωλοακαρνανίας
Το Κοκκινοχώρι είναι μικρός ημιορεινός οικισμός της ορεινής Ναυπακτίας στην Αιτωλοακαρνανία.
Ιστορία - Ονομασία
Το Κοκκινοχώρι μαζί με το Χρύσοβο και η Λιμνίστα είναι γνωστά στη δημοτική παράδοση ως "Λεβεντοχώρια". Ως παλιές ονομασίες του χωριού αναφέρονται τα ονόματα Νίσβαρι ή Νίσβαρης ή Νίσβαρη αλλά και Νίζβαρη (Nizvari). Με την παλιά ονομασία του εμφανίζεται σε οθωμανικά κατάστιχα της Τουρκοκρατίας. Ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ το αναφέρει, ως Νίσβαρι, στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων με πληθυσμό 5 οικογένειες. Μέχρι το 1912 ανήκε στον τότε Δήμο Αποδωτίας, οπότε και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας Νίσβαρης. Το 1927 με το ΦΕΚ: 206/1927 μετονομάστηκε σε Κοκκινοχώριον.
Διοικητικά
Την περίοδο 1999 - 2010, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ανήκε στο Δήμο Αποδοτίας. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης μαζί με το Χρίσοβο και τη Σωτήρω συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Κοκκινοχωρίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει συνολικό πληθυσμό 64 κατοίκους ενώ ως οικισμός 24.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Αλέξανδρος διάδοχος της Ολλανδίας
Ο Αλέξανδρος (ολλανδ. Alexander, 25 Αυγούστου 1851 - 21 Ιουνίου 1884) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας της Οράγγης ως διάδοχος της Ολλανδίας (1879-1884).
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Αλέξανδρος Κάρολος Ερρίκος Φρειδερίκος γεννήθηκε στη Χάγη και ήταν ο δεύτερος (επιζήσας) γιος του Γουλιέλμου Γ΄ των Κάτω Χωρών και της Σοφίας, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ της Βυρτεμβέργης.
Αντίθετα από τον μεγαλύτερο αδελφό του Γουλιέλμο, ήταν πειθαρχημένος, πολυδιαβασμένος και διανοούμενος. Το 1877 απεβίωσε η μητέρα του και δύο έτη μετά ο Γουλιέλμος, οπότε ο Αλέξανδρος έγινε διάδοχος με τον τίτλο του πρίγκιπα της Οράγγης.
Ήταν μέγας μάγιστρος στη Στοά Ελευθεροτεκτόνων Η Μεγάλη Ανατολή των Κάτω Χωρών.
Απεβίωσε από τύφο το 1884 σε ηλικία 33 ετών. Τάφηκε στην κρύπτη του Νίβε Κερκ. Η ετεροθαλής αδελφή του Βιλελμίνη έγινε διάδοχος και όταν το 1890 απεβίωσε ο πατέρας τους, βασίλισσα της Ολλανδίας. Ο Γουλιέλμος Γ΄ ήταν και μεγάλος δούκας του Λουξεμβούργου, αλλά εκεί η Συμφωνία Διαδοχής του Οίκου του Νάσσαου προέβλεπε διαδοχή μόνο σε άρρενες. Έτσι ο Αδόλφος του πρεσβύτερου κλάδου Νάσσαου-Βάιλμπουργκ, απόγονος του Βάλραμ Β΄, έγινε μεγάλος δούκας του Λουξεμβούργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Αλέξανδρος πρίγκιπας των Κάτω Χωρών
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Αλέξανδρος Φρειδερίκος Κωνσταντίνος Νικόλαος Μιχαήλ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου Β΄ των Κάτω Χωρών και της Άννας, κόρης του Παύλου της Ρωσίας. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γουλιέλμος Γ΄.
Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Σούζνταϊκ και με την ευκαιρία αυτή ο πάππος του Γουλιέλμος Α΄ των Κάτω Χωρών χάρισε στους γονείς του την Οικία του Τσάρου Πέτρου στο Ζάανταμ, όπου έμενε ο Πέτρος Α΄. Βαπτίσθηκε στη Χάγη και έλαβε τα ονόματα των αδελφών της Άννας Παύλοβνας: Αλεξάνδρου Α΄, Κωνσταντίνου, Νικολάου Α΄ και Μιχαήλ.
Ο πατέρας του ασχολήθηκε από κοντά με την εκπαίδευση των γιων του. Ο Γουλιέλμος Γ΄ και ο Αλέξανδρος σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Είχε τη συμπάθεια των γωνιών του, πολλούς φίλους, αίσθηση χιούμορ και ενδιαφέρθηκε για τη νομισματολογία. Έγινε επιδέξιος ιππέας, εξέτρεφε άλογα και οργάνωνε ιππικούς αγώνες. Αγαπούσε το κυνήγι με γεράκια· ίδρυσε το 1839 Λέσχη στο Χετ Λοου, όπου ευγενείς από όλο τον κόσμο ερχόταν εκεί για κυνήγι με γεράκια και σκοποβολή. Όταν απεβίωσε, η Λέσχη έκλεισε επτά έτη μετά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Τελέστης
Ο Τελέστης ήταν βασιλέας της Κορίνθου στην διάρκεια του 8ου αιώνα π.Χ. και ύστατος εκπρόσωπος της δυναστείας των Βακχιάδων.
Ιστορία
Ο Τελέστης, υιός του Αριστόδημου, ήταν ο ύστατος βασιλέας προερχόμενος από την δυναστεία των Βακχιάδων. Ο βασιλέας δολοφονήθηκε το 747 π.Χ. από μέλη της οικογένειάς του, έπειτα από ταραχές οι οποίες έπληξαν την Κόρινθο, ενώ πιθανώς να σχετίζονταν με την ισχυρή γειτονική πόλη του Άργους. Το καθεστώς της μοναρχίας αντικαταστάθηκε, τότε, από ένα δημόσιο αξίωμα με θητεία διάρκειας ενός έτους, το οποίο, όμως, επίσης ελεγχόταν από μέλη της δυναστείας των Βακχιάδων.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Κορίνθου
Κλωκός
Το όρος Κλωκός έχει υψόμετρο 1.780 μ. και βρίσκεται σε περιοχή ανάμεσα στο νότιο τμήμα του Δήμου Αιγιαλείας και το βόρειο τμήμα του Δήμου Καλαβρύτων οριζόμενη από τους ποταμούς Σελινούντα και Κερυνίτη. Στα δυτικά του βρίσκεται ο ορεινός όγκος Μπαρμπάς -ανατολική απόληξη του Παναχαϊκού- με τον οποίο χωρίζεται από το φαράγγι που σχηματίζει ο Σελινούντας. Στις πλαγές του βρίσκονται σε μεγάλο υψόμετρο τα χωριά Άγιος Παντελεήμονας (1.110 μ.) και Πτέρη (1.100 μ.). μικρογραφία|Καλοκαιρινή άποψη ορεινών και ημιορεινών περιοχών της Αιγιαλείας. Στο βάθος διακρίνεται στο κέντρο ο Κλωκός. Παλαιότερα υπήρχε η άποψη ότι αποτελεί τμήμα του ευρύτερου ορεινού όγκου, που απαρτίζεται από τα βουνά Ρούσκιο, Σκεπαστό, Προφήτης Ηλίας κ.ά., ο οποίος απεκαλείτο όρος Κερύνεια.
Δασικές πυρκαγιές
Το καλοκαίρι του 2007 ολόκληρο το βουνό καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από μεγάλες πυρκαγιές. Σύμφωνα με στοιχεία της WWF, κάηκε το 50,4% (30.476 στρέμματα) της προστατευόμενης περιοχής των ορέων Μπαρμπάς, Κλωκός και του φαραγγιού του Σελινούντα. Ολική ήταν η καταστροφή στο ελατοδάσος της Πτέρης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αχαΐας
Ντούλσε του Λεόν
Η Ντούλσε ή Αλδόνθα (γεννημένη το 1195) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα ήταν η δεύτερη κόρη του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν από την πρώτη σύζυγό του, Θηρεσία της Πορτογαλίας. Ανατράφηκε στην Πορτογαλία με τη μητέρα της, μετά το διαζύγιο των γονιών της, μαζί με τον αδελφό της Φερδινάνδο, ενώ η αδελφή της Σάντσα μεγάλωσε στο βασίλειο του πατέρα τους το 1195.
Μετά το θάνατο του Αλφόνσου στις 24 Σεπτεμβρίου 1230, ο λαός του Λεόν, ο οποίος είχε δεσμευθεί με τον Φερδινάνδο το 1206, αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις κόρες του, και με τη σειρά τους παραχώρησαν τα δικαιώματά τους στην βασιλεία τους στον ετεροθαλή αδελφό τους. Ήταν τριάντα πέντε ετών τότε. Η συμφωνία αυτή, διαπραγμάτευση στη Valencia de Don Juan με τη Βερεγγάρια, μητέρα του βασιλιά, και τη Θηρεσία, με τη Σάντσα και τη Ντούλσε παρούσες, είναι γνωστό ως η «Συμφωνία των μητέρων». Η συνθήκη υπογράφηκε ως αποζημίωση και ο Φερδινάνδος υποσχέθηκε έναν ετήσιο μισθό των 30.000 maravedíes σε καθεμιά από τις αδελφές και την κυριαρχία ορισμένων κάστρων. Αργότερα, η Ντούλσε έγινε μοναχή μαζί με την αδερφή της.
Στίλια Φωκίδας
Η Στίλια ή Στύλια ή τα Στύλια είναι ορεινός οικισμός στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 820 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Στίλια είναι κτισμένη στις πλαγιές του όρους Τρίκορφο ανάμεσα σε πυκνό δάσος φυλλοβόλων βελανιδιών, σε τοποθεσία με αρκετά τρεχούμενα νερά. Βρίσκεται στην επαρχιακή οδό Ανάθεμας - Τειχίου, σε απόσταση 32 χλμ. ΝΔ του Λιδωρικίου. Στην πλατεία του χωριού είναι κτισμένος από το 1800 ο ναός του Αγίου Νικολάου που έχει αναστηλωθεί αρκετές φορές, εξαιτίας των αλλοιώσεων από σεισμούς αλλά και τον αιωνόβιο πλάτανο που χρονολογείται από το 1908.
Ιστορία - Δημογραφικά
Η ονομασία της Στίλια, σύμφωνα με την παράδοση, προέρχεται από τον στύλο ή τους στύλους που χρησιμοποίησαν οι πρώτοι κάτοικοι, γύρω στα 1800, για να διαπιστώσουν εάν το έδαφος ήταν στέρεο και να βρουν το κατάλληλο έδαφος για κτίσιμο των σπιτιών τους. Το χωριό ιδρύθηκε στη σημερινή του θέση από διάσπαρτους μικροοικισμούς της περιοχής και αρχικά βρισκόταν 1.000 μέτρα ανατολικότερα, στη θέση «Ράχη». Μέχρι το 1912 ανήκε στον Δήμο Ποτιδανίας, οπότε και αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα. Το 1940 διορθώνεται το όνομα του χωριού από Στύλια σε Στίλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας
Συκέα Φωκίδας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Συκέα και Συκιά (αποσαφήνιση)
Η Συκέα ή Συκιά είναι ορεινός οικισμός στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 720 μέτρα. Έχει πληθυσμό 52 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Συκέας της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Συκέα είναι κτισμένη δυτικές πλαγιές της Γκιώνας κάτω από πανύψηλη κατακόρυφη βραχοσειρά. Βρίσκεται στην επαρχιακή οδό Καστριώτισσας - Λιδωρικίου, σε απόσταση 5,5 χλμ. από το Λευκαδίτι και 17 χλμ. Β του Λιδωρικίου.
Τα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής είναι τα πολλά αναρριχητικά πεδία της Γκιώνας, ένα από τα οποία η «ορθοπλαγιά του Λάζου» ή «ορθοπλαγιά της Συκιάς» ή «ορθοπλαγιά της Γκιώνας» σε υψόμετρο 1.200 μ., με κλίση αρνητική και υψομετρική διαφορά περίπου 1.100 μ. Θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αναρριχητικά πεδία των Βαλκανίων και της Ευρώπης. Κάτω από το χωριό και προς το «Λαζόρεμα» υπάρχουν γραφικά σπήλαια με σημαντικότερο, σε απόσταση 2 χλμ., το σπήλαιο Αρσαλή με σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Εντός του υπάρχει ο ναΐσκος της Ζωοδόχου Πηγής, κτισμένος από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Πίσω από το ιερό υπάρχει λιμνούλα μικρού βάθους, όπου σύμφωνα με την παράδοση βρέθηκε η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας. Τον Δεκαπενταύγουστο γίνεται το παραδοσιακό «αντάμωμα» και το πανηγύρι του χωριού. Άλλα αξιοθέατα του χωριού είναι ο ναός της Αγίας Παρασκευής και τα εξωκλήσια του Αγίου Αθανάσιου και Αγίου Γεωργίου.
Ιστορία
Η ονομασία της Συκέας πιθανόν να προέρχεται από τις λέξεις σκιά, ισκιά. Το 1836 προσαρτάται στον Δήμο Αιγιτίου, το 1912 αναγνωρίστηκε ως κοινότητα και το 1940 διορθώνεται το όνομα από Συκιά σε Συκέα. Η παλαιότερη θέση του χωριού ήταν στη Μεγάλη Βρύση, στη θέση «Παλιοχώρια», όπου υπάρχουν ενδείξεις συνεχούς κατοίκησης από τους κλασικούς χρόνους. Ανάμεσα στο χωριό και το διπλανό Λευκαδίτι, στη θέση «Κάργιο» βρίσκεται αποκλείστρα που την περίοδο της Τουρκοκρατίας έσωσε πολλούς από τους κατοίκους της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας
Ροδόλφος Β΄ του Ρήνου
Ο Ροδόλφος Β΄ ο τυφλός, γερμ. Rudolf ΙΙ die blinden (8 Αυγούστου 1306 - 4 Οκτωβρίου 1353) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν παλατινός κόμης (=δούκας) του Ρήνου (1329-1353).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Βαυαρίας και της Μέχτιλτ του Νασσάου, κόρης του Αδόλφου της Γερμανίας. Αδελφός του πατέρα του ήταν ο Λουδοβίκος Δ΄ της Βαυαρίας.
Κατά την παιδική του ηλικία ο πατέρας του και ο Λουδοβίκος Δ΄ ήλθαν σε διαμάχη για την κληρονομιά τους. Το 1319 απεβίωσε ο πατέρας του και η οικογένειά του τέθηκε υπό την προστασία του Ιωάννη του Νασσάου, οπαδού της Αυστριακής μερίδας.
Ο θείος του Λουδοβίκος Δ΄ κατέλαβε το Παλατινάτο με τη δύναμη των όπλων. Το 1322 η διαμάχη τελείωσε. Το επόμενο έτος απεβίωσε η Μέχτιλτ και τότε ο Ροδόλφος Β΄ και οι δύο αδελφοί του έκαναν ειρήνη με τον θείο τους στην Παβία (1329): συμφώνησαν οι τρεις αδελφοί να κρατήσουν το Παλατινάτο και ο Λουδοβίκος Δ΄ τη Βαυαρία.
Κατά τα τρία τελευταία έτη της ζωής του έμεινε τυφλός· απεβίωσε το 1353 στο Νόιστατ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Άννα των Μάινχαρντινερ, κόρη του Όθωνα Γ΄ δούκα της Καρινθίας και είχε τέκνο:
Το 1331 απεβίωσε η Άννα και ο Ροδόλφος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα του Οίκου Βαρκελώνης, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Κορράδος του Ρήνου
Ο Κορράδος (γερμ. Conrad, π. 1135 - 8 Νοεμβρίου 1195) από τον Οίκο των Χοενστάουφεν ήταν παλατινός κόμης (δούκας) του Ρήνου (1156-1195).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Σουαβίας και της Αγνής, κόρης του Φρειδερίκου, κόμη του Σααρμπρύκεν. Μεγαλύτερος, ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο Φρειδερίκος Α΄ της Γερμανίας.
Ο νεαρός Κορράδος έλαβε τις οικογενειακές κτήσεις στη Φραγκονία και στη Ρηνανία, ιδίως αυτές της μητέρας του. Το 1156 ο αδελφός του Φρειδερίκος Α΄ στη Συνέλευση (Reichstag) στη Βορμς του απένειμε το αξίωμα του παλατινού κόμη (pfalzgraf) του Ρήνου, τη διοίκηση (Vogtei) του αββαείου Σέναου και του Συλλόγου του καθεδρικού του Βορμς, καθώς και τις κτήσεις των Χοενστάουφεν στο Σπάιερ και το Βορμς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα μία αγνώστου ονόματος κόρη του Γκόττφρηντ Α΄ του Σπόνχαϊμ και είχε τέκνο:
Η πρώτη σύζυγός του απεβίωσε το 1159/60 και ο Κορράδος έκανε δεύτερο γάμο το 1160 με την Ίρμενγκαρντ, κόρη του Μπέρτολντ Α΄ κόμη του Χέννεμπεργκ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν
Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς-Λευκίμμης-Σουφλίου
Το Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς-Λευκίμμης-Σουφλίου είναι προστατευόμενη δασική έκταση η οποία βρίσκεται στον νομό Έβρου, Θράκη. Έχει συνολική έκταση 428 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία τα 72,9 είναι αυστηρά προστατευόμενα. Έχει σημαντική αξία λόγω του μεγάλου αριθμού αρπακτικών πτηνών που φιλοξενεί. Περιλαμβάνει χαμηλά βουνά, με δάση, ξέφωτα και βραχώδεις σχηματισμούς, που εκτείνονται ανάμεσα στα χωριά Δαδιά, Γιαννούλη, Κοτρωνιά και Λευκίμη. Η περιοχή κηρύχθηκε προστατευόμενη το 1980 και από το 2006, το δάσος Δαδιάς έχει χαρακτηριστεί εθνικό Πάρκο.
Το πάρκο διαθέτει δύο πυρήνες και μια περιφερική ζώνη. Στον μεγάλο πυρήνα, τα πετρώματα είναι ηφαιστειογενή και στον μικρό κυρίως μεταμορφωσιγενή και ιζηματογενή. Το ανάγλυφο είναι ποικίλο και περιλαμβάνει μικρές και μεγάλες κοιλάδες και βραχώδεις σχηματισμούς. Το ψηλότερο σημείο του πάρκου είναι η κορυφή Κάψαλο, με υψόμετρο 620 μέτρα.
Στο Πάρκο μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί 360-400 είδη φυτών, από τα οποία τα δύο είναι ενδημικά. Το δάσος αποτελείται κυρίως μαύρη και τραχεία πεύκη, οι οποίες κυριαρχούν στο κέντρο του πάρκου και ανατολικά, και δρυ, που κυριαρχεί στα βόρεια και νοτιοδυτικά, και άλλα φυλλοβόλα είδη. Το πάρκο είναι γνωστό για τον μεγάλο αριθμό ειδών αρπακτικών πτηνών (36), ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονται ο μαυρόγυπας, ο ασπροπάρης και το όρνιο. Επίσης, έχουν παρατηρηθεί 60-65 είδη θηλαστικών, από τα οποία τα 24 είναι νυχτερίδες. Από τα θηλαστικά ξεχωρίζει το ζαρκάδι, ο λύκος, το αγριογούρουνο και η αγριόγατα. Έχουν παρατηρηθεί 29 είδη ερπετών, 13 είδη αμφιβίων και 17 είδη ψαριών.
Τμήμα του δάσους κάηκε από πυρκαγιές τον Αύγουστου 2011, όταν κάηκαν 39.200 στρέμματα του εθνικού πάρκου, και τον Ιούλιο του 2022, όταν πυρκαγιά έκαψε 40.000 στρέμματα κατά τη διάρκεια 8 ημερών.
Δράσεις
Τον Αύγουστο του 1994 ξεκίνησε τη λειτουργία του το Κέντρο Ενημέρωσης Δάσους Δαδιάς-Λευκίμμης-Σουφλίου με σκοπό την προώθηση της προστασίας της φύσης στην περιοχή, την ανάδειξη του οικοτουρισμού και την καλλιέργεια περιβαλλοντικής και οικολογικής συνείδησης μέσω έντυπου και ηλεκτρονικού ενημερωτικού και φωτογραφικού υλικού, παρακολούθησης προβολών σε αίθουσα του κέντρου, διοργάνωσης θεματικών εκδηλώσεων και σεμιναρίων, εκπαιδευτικών επισκέψεων και ξεναγήσεων στο Πάρκο και στο παρατηρητήριο των αρπακτικών πουλιών. Ο Φορέας διαχείρισης του Δάσους Δαδιάς -Λευκίμμης- Σουφλίου έχει αναλάβει την περιβαλλοντική παρακολούθηση  του πόρου, η οποία συμβάλλει στην διασφάλιση της βιωσιμότητας και της οικολογικής ισορροπίας του μέσω της  διατήρησης της βιοποικιλότητάς της περιοχής, η οποία πλήττεται από την κλιματική κρίση καθώς και τις ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως λαθροθηρία, λαθροϋλοτομία, ρίψη απορριμμάτων και μπάζων, όχληση σε περιοχές αναπαραγωγής των πτηνών. Αναμφίβολα, η καταγραφή των  περιβαλλοντικών επιπτώσεων των προβλημάτων  συμβάλλει στο σχεδιασμό και τη λήψη αποτελεσματικών μέτρων διαχείρισης του τοπίου. Η παρουσία εποπτικού μηχανισμού σε συνεργασία με τοπικούς φορείς, περιβαλλοντικές οργανώσεις και εθελοντικές ομάδες συντελούν στην αναχαίτιση ανθρώπινων δραστηριοτήτων και πράξεων, που ασκούν δυσμενείς επιπτώσεις στο οικοσύστημα, στην πρόληψη και αντιμετώπιση πυρκαγιών καθώς στη διατήρηση του φυσικού πλούτου. Αξιόλογη είναι η δράση της WWF η οποία έχει εντάξει το Δάσος στο πανευρωπαϊκό πρόγραμμα προσφοράς εθελοντικής εργασίας, με τη συμμετοχή Ευρωπαίων και Ελλήνων εθελοντών, και εργάζεται, αδιαλείπτως, για την προστασία  και τη βελτίωση του βιότοπου, την κινητοποίηση και ευαισθητοποίηση κατοίκων και φορέων καθώς και την ανάδειξη της σπουδαιότητας διατήρησης της βιωσιμότητας του πόρου. Είναι έκδηλο, λοιπόν, ότι στόχος των δράσεων είναι η αειφόρος ανάπτυξη και διαχείριση του Δάσους καθώς και η κοινωνική ευημερία του συνόλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σχινια μαραθωνα Κατηγορία:Νομός Έβρου Δαδιας
Ρούπερτ Α΄ του Παλατινάτου
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βόλφρατσχαουζεν και ήταν ο τρίτος γιος του Ροδόλφου Α΄ παλατινού κόμη του Ρήνου και της Μέχτιλτ του Νασσάου, κόρης του Αδόλφου της Γερμανίας.
Το 1353 απεβίωσε άτεκνος ο δευτερότοκος αδελφός του Ροδόλφος Β΄ παλατινός κόμης του Ρήνου και τον διαδέχθηκε· πριν κυβερνούσαν μαζί. Το 1356 η Χρυσή Βούλα του έδωσε το δικαίωμα να εκλέγει τον βασιλιά της Γερμανίας μαζί με άλλους έξι. Το 1386 ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης: ήταν το τρίτο που ιδρυόταν στη Γερμανία και του έδωσε το όνομά του.
Απεβίωσε στο Νόιστατ αν ντερ Βάινστρασσε το 1390 σε ηλικία 81 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος τού πρωτότοκου αδελφού του Αδόλφου, ο Ρούπερτ Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελισάβετ των Νταμπιέρ, κόρη του Ιωάννη Α΄ μαρκησίου του Ναμύρ.
Το 1382 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Ρούπερτ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την εγγονή του ανιψιού του, τη Βεατρίκη των Γύλιχ, κόρη του Γουλιέλμου Ζ΄ δούκα του Μπεργκ και κόμη του Ράβενσμπεργκ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Φάση νοκ-άουτ Ευρωμπάσκετ 2017
Τελικός
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 2017
Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Η Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι (ბაგრატიონი, ) είναι μια βασιλική οικογένεια, που κυριάρχησε στην Ιβηρία (Γεωργία) από τον Μεσαίωνα μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα και είναι μία από τις αρχαιότερες και μακροχρόνια διατηρηθείσες Χριστιανικές δυναστείες του κόσμου. Στη σύγχρονη εποχή, οι απόγονοι αυτής της βασιλικής γραμμής αναφέρονται ως Βαγρατίδες της Γεωργίας (που είναι η εξελληνισμένη μορφή του δυναστικού τους ονόματος, το οποίο στα αγγλικά αποδίδεται ως Bagrations).
Αθεϊστικός Σατανισμός
Ο Αθεϊστικός Σατανισμός είναι θρησκεία που ιδρύθηκε το 1966 από τον Αμερικανό αποκρυφιστή και συγγραφέα Άντον Ζάντορ ΛαΒέι. Μελετητές της θρησκείας την έχουν ταξινομήσει ως νέο θρησκευτικό κίνημα και μορφή δυτικού εσωτερισμού. Πρόκειται για ένα από τα αρκετά διαφορετικά κινήματα. Οι ιδέες του επηρεάστηκαν έντονα από τις ιδέες και τα γραπτά των Friedrich Nitzsche και Ayn Rand. Η Εκκλησία μεγάλωσε υπό την ηγεσία του ΛαΒέι, με την ίδρυση περιφερειακών σπηλιών (grottos) στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ορισμένες από αυτές αποσπάστηκαν από την Εκκλησία για να σχηματίσουν ανεξάρτητες σατανικές οργανώσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Το 1975, ο ΛαΒέι κατάργησε το σύστημα των grottos, ενέργεια μετά από την οποία ο σατανισμός έγινε ένα κατά πολύ λιγότερο οργανωμένο κίνημα, αν και παρέμεινε έντονα επηρεασμένος απ' τα γραπτά του ΛαΒέι. Τα επόμενα χρόνια, μέλη της Εκκλησίας έφυγαν για να ιδρύσουν τις δικές τους οργανώσεις, που επίσης ακολουθούν τον Σατανισμό του ΛαΒέι, μεταξύ των οποίων η πρώτη Εκκλησία του Σατανά του John Dewey Allee και η Πρώτη Σατανική Εκκλησία της Κάρλα ΛαΒέι.
Η θρησκεία είναι υλιστική, απορρίπτοντας την ύπαρξη υπερφυσικών όντων, τον δυϊσμό σώματος-ψυχής και τη μετά θάνατον ζωή. Αγκαλιάζεται επίσης ως σύμβολο της περιφρόνησης απέναντι στις Αβρααμικές θρησκείες, τις οποίες επικρίνουν για την καταστολή των φυσικών ενστίκτων της ανθρωπότητας και την ενθάρρυνση του ανορθολογισμού. Η θρησκεία προπαγανδίζει μια φυσιοκρατική κοσμοθέαση, βλέποντας την ανθρωπότητα ως ζώα που υπάρχουν σε ένα μη-ηθικό σύμπαν. Προωθεί μια φιλοσοφία βασισμένη στον ατομικισμό και τον εγωισμό, συνδυασμένη με τον κοινωνικό δαρβινισμό και τον αντι-εξισωτισμό.
Ο Σατανισμός του ΛαΒέι περιλαμβάνει την πρακτική της μαγείας, η οποία διακρίνεται σε δύο ξεχωριστούς τύπους. τη μείζονα και την ελάσσονα μαγεία. Η μείζων μαγεία είναι μια μορφή τελετουργικής πρακτικής και εννοείται ως ψυχοδραματική κάθαρση με σκοπό να εστιάσει τη συναισθηματική ενέργεια κάποιου σ' έναν συγκεκριμένο σκοπό. Αυτές οι τελετουργίες βασίζονται σε τρία κύρια ψυχο-συναισθηματικά θέματα, τη συμπόνια (αγάπη), τη καταστροφή (μίσος) και το σεξ (λαγνεία). Η ελάσσων μαγεία είναι η πρακτική της χειραγώγησης μέσω της εφαρμοσμένης ψυχολογίας και της λάμψης (ή αλλιώς μέσω της "πονηριάς και της πανουργίας") προκειμένου να μεταστραφεί ένα άτομο ή μια κατάσταση σύμφωνα με τη θέλησή κάποιου.
Ορισμός
Ο Σατανισμός του Λαβέι  - ο οποίος μερικές φορές αποκαλείται και «Σύγχρονος Σατανισμός» ή «Ορθολογικός Σατανισμός» - έχει ταξινομηθεί από μελετητές των θρησκευτικών σπουδών ως νέο θρησκευτικό κίνημα. Όταν χρησιμοποιείται, ο όρος «Ορθολογικός Σατανισμός» συχνά εξυπηρετεί τη διάκριση ανάμεσα στην προσέγγιση των Σατανιστών του ΛαΒέι και στον «Εσωτερικό Σατανισμό» (κυριολεκτικό-θεϊστικό) που αγκαλιάζεται από ομάδες όπως ο Ναός του Σετ. Ορισμένοι επιστήμονες των θρησκευτικών σπουδών τον έχουν χαρακτηρίσει επίσης ως μορφή «αυτο-θρησκείας» ή «αυτο-πνευματικότητας», με τη μελετητή των θρησκευτικών σπουδών Amina Olander Lap να υποστηρίζει ότι θα έπρεπε να ιδωθεί ταυτόχρονα ως μέρος της «πτέρυγας της ευημερίας» του αυτο-πνευματικού κινήματος της Νέας Εποχής και ως μια μορφή του Κινήματος του Ανθρώπινου Δυναμικού. Αντιθέτως, ο μελετητής του Σατανισμού Jesper Aa. Petersen προτιμούσε να αντιμετωπίζει τον Σύγχρονο Σατανισμό ως «ξάδερφο» των κινημάτων της Νέας Εποχής και του Ανθρώπινου Δυναμικού.
Η ανθρωπολόγος Jean La Fontaine περιέγραψε τον Σατανισμό του ΛαΒέι ως έχοντα «τόσο ελιτίστικα όσο και αναρχικά στοιχεία», επικαλούμενη ταυτόχρονα και έναν ιδιοκτήτη αποκρυφιστικού βιβλιοπωλείου ο οποίος αναφέρεται στην προσέγγιση της Εκκλησίας του ΛαΒέι ως «αναρχικό ηδονισμό». Στη μελέτη τους για τον σατανισμό, οι μελετητές των θρησκευτικών σπουδών Asbjørn Dyrendal, James R. Lewis και Jesper Aa. Petersen υπαινίσσονται ότι ο ΛαΒέι έβλεπε τη θρησκεία του ως μια «αντινομιακή αυτο-θρησκεία για τους κοινωνικά απροσάρμοστους, με μια κυνική καρναβαλική αντίληψη ζωής και κανένα υπερφυσικισμό». Ο κοινωνιολόγος της θρησκείας James R. Lewis περιέγραψε ακόμη τον Σατανισμό του ΛαΒέι ως «μια μίξη Επικουρισμού και φιλοσοφίας της Ayn Rand, με μια γεύση τελετουργικής μαγείας». Ο ιστορικός της θρησκείας Mattias Gardell περιέγραψε τη θρησκεία του ΛαΒέι ως μια «εγωιστική ορθολογική ιδεολογία του ηδονισμού και της αυτο-συντήρησης», ενώ ο Nevill Drury χαρακτήρισε τον Σατανισμό του ΛαΒέι ως «θρησκεία της αυτο-επιείκειας/κατάφασης» Έχει επίσης περιγραφεί ως «θέσμιση του Μακιαβελικού συμφέροντος».