cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργης Παυλόπουλος
Βιογραφικό
Τα ποιήματά του, όλα σε ελεύθερο στίχο, έχουν έντονα βιωματικό χαρακτήρα. «Αυτό που γράφω το έχω ζήσει», είχε πει ο ίδιος. Στα πρώτα του ποιήματα σκιαγραφούνται οι τραυματικές εμπειρίες της Κατοχής και του Εμφυλίου. Στα τελευταία του ποιήματα, ο λόγος του επικεντρώνεται στις υπαρξιακές αγωνίες του ανθρώπου: τον έρωτα και το θάνατο.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) ΠΗΓΗ
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
• Αργυρίου Αλεξ., «Γιώργης Παυλόπουλος», Η ελληνική ποίηση· Η πρώτη μεταπολεμική γενιά, σσ. 158-159. Αθήνα, Σοκόλης, 1982.
• Δόξας Τάκης, «Παυλόπουλος Γιωργής», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας σελ. 11. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
• Παπαγεωργίου Κώστας Γ., «Πίκρα και φόβος με κοινωνικές διαστάσεις», περ. Διαβάζω, τχ. 46, σσ. 94-96, 1981.
• Τσακνιάς Σπύρος, Κριτική για το Σακί, Η Καθημερινή, 01/10/1981.
==Πηγές ==
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά
Σολομόν Αρούχ
Ο Σολομόν Αρούχ (Θεσσαλονίκη 1 Ιανουαρίου 1923 - Τελ Αβίβ 26 Απριλίου 2009) ήταν Έλληνας, μέλος της Εβραϊκής κοινότητας, αθλητής της πυγμαχίας και μετέπειτα προπονητής.
Ο Αρούχ καταγόταν από πολυμελή οικογένεια, είχε τρεις αδελφές κι έναν αδελφό, λιμενεργατών τόσο ο πατέρας του όσο και ο αδελφός του κι αργότερα και ο ίδιος έγινε λιμενεργάτης. Ο τύπος της εποχής τον αποκαλούσε "Αρουχάκη" ή "Σαλαμώ" σε παραφθορά του ονόματος του. Ξεκίνησε την πυγμαχία από την Μακαμπή σε μικρή ηλικία, ωστόσο αγωνίστηκε και με τα χρώματα του Άρη Θεσσαλονίκης. Από το 1937 έως το 1939 είχε σημειώσει 24 συνεχόμενες νίκες με νοκ άουτ κι απέκτησε πανελλήνια φήμη. Το 1940 ήταν υποψήφιος για την ελληνική αποστολή που θα πήγαινε στους Ολυμπιακούς αγώνες που λόγω του Β' παγκοσμίου πολέμου δεν έγιναν.
Όταν κηρύχθηκε ο Β΄παγκόσμιος πόλεμος υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία στον Ελληνικό στρατό και ταυτόχρονα ήταν μέλος της πυγμαχικής ομάδας των ενόπλων δυνάμεων. Το 1943 ο ίδιος και η οικογένεια του εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς, εκεί ο Αρούχ για να επιβιώσει έδινε αγώνες με άλλους Εβραίους και Ρομά πυγμάχους επίσης κρατούμενους. Τους αγώνες παρακολουθούσαν οι Γερμανοί στρατιώτες και στοιχημάτιζαν μεγάλα ποσά. Λόγω των νικών που σημείωνε τοποθετήθηκε για εργασία στα εστιατόρια του στρατοπέδου όπου κρυφά έδινε τροφή και σε άλλους κρατούμενους. Ο Αρούχ στο Άουσβιτς πέτυχε 208 νοκ άουτ και πάνω από 100 συνεχόμενες νίκες. Στις 27 Ιανουαρίου 1945 απελευθερώθηκε και ξεκίνησε να αναζητήσει την οικογένεια και τους συγγενείς του σε άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε ένα από αυτά γνώρισε την μετέπειτα σύζυγο του. Αργότερα έμαθε ότι ήταν ο μοναδικός επιζών από την οικογένεια του.
Το 1945 παντρεύτηκε με την Μάρθα Γιεχέλ, επίσης από την Θεσσαλονίκη, και μετανάστευσαν στην Παλαιστίνη. Μετά την κήρυξη ανεξαρτησίας του Ισραήλ το 1948 πολέμησε με τον Ισραηλινό στρατό όπως και το 1966 στον πόλεμο των έξι ημερών. Στο Ισραήλ άρχισε να παίρνει πάλι μέρος σε αγώνες και το 1955 έπαιξε τον πρώτο του επαγγελματικό αγώνα.
Στο Ισραήλ ο Αρούχ έδωσε πολλές ομιλίες που αφηγούνταν την ζωή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το 1989 γυρίστηκε από τον σκηνοθέτη Ρόμπερτ Γιάνγκ η ταινία "Θρίαμβος του πνεύματος" (Triumph of the spirit) που βασίστηκε στην ζωή του Αρούχ στο στρατόπεδο του Άουσβιτς. Για τις ανάγκες της ταινίας ο Αρούχ ξαναεπέστρεψε στο Άουσβιτς σαν τεχνικός σύμβουλος του σκηνοθέτη όπου παρέδωσε και μαθήματα πυγμαχίας στον πρωταγωνιστή Γουίλεμ Νταφόε.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών 1974-1975
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών 1975 έγινε από 24 Οκτωβρίου έως 28 Οκτωβρίου στο γήπεδο Πειραιά. Συμμετείχαν πέντε ομάδες, από το πρωτάθλημα Κέντρου το Παλαιό Φαληρο, ο Α.Ο. Σπόρτιγκ και ο Α.Ν.Ο. Γλυφάδας. Από το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ο Ηρακλής και ο Ολυμπιακός Βόλου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε το Παλαιό Φαληρο.
Σολομόν Αρούχ
Στην προσωπική του ζωή απόκτησε τέσσερα παιδιά κι είχε εταιρεία ναυτιλιακών διεθνών μεταφορών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Έλληνες εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Πυγμάχοι Μακαμπή
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών 1974-1975
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1974 1975 Πρωταθλημα Ελλαδος Γυναικών 1974 1975 Πρωταθλημα Ελλαδος Γυναικών 1974 1975
Νόρμαν Τόρογκ
Ο Νόρμαν Τόρογκ (Norman Rae Taurog, 23 Φεβρουαρίου 1899 - 7 Απριλίου 1981) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία Skippy του 1931. Είναι μέχρι και σήμερα ο σκηνοθέτης που κέρδισε ποτέ το εν λόγω βραβείο σε μικρότερη ηλικία. Ο Τόρογκ γύρισε 180 ταινίες με σημαντικότερες τις: Νανούρισμα (A Bedtime Story, 1933), Οι περιπέτειες του Τομ Σώγιερ (The Adventures of Tom Sawyer, 1938), Αδέσποτα νιάτα (Boys Town, 1938) για το οποίο προτάθηκε για Όσκαρ Σκηνοθεσίας, Ο νεαρός Τομ Έντισον (Young Tom Edison) και Τα συνεταιράκια (Pardners, 1956).
Σκηνοθέτησε μερικούς από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του εικοστού αιώνα όπως τον Σπένσερ Τρέισι, τον Μίκι Ρούνεϊ, την Τζούντι Γκάρλαντ, τον Φρεντ Ασταίρ, τον Τζιν Κέλι, την Ντέμπορα Κερ, τον Ντιν Μάρτιν και τον Τζέρι Λιούις. Σκηνοθέτησε επίσης τον Έλβις Πρίσλεϊ σε εννιά ταινίες. Για την προσφορά του στην 7η τέχνη ο Τόρογκ έχει το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Total Nonstop Action Wrestling
Το Impact Wrestling είναι εταιρεία ψυχαγωγίας με αγώνες επαγγελματικής πάλης, με βάση το Τορόντο, στο Καναδά το οποίο ανήκει κατά πλειοψηφία στην εταιρεία Anthem Sports & Entertainment. Μαζί με το Ring of Honor, θεωρείται η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία επαγγελματικής πάλης στην Αμερική μετά το WWE.
Ιδρύθηκε απο τον Τζεφ Τζάρετ και τον Τζέρι Τζάρετ το 2002 και ήταν αρχικά γνωστή ως NWA: Total Nonstop Action (NWA-TNA) και συνδεόταν με το National Wrestling Alliance (NWA). Αποσύρθηκε από το NWA το 2004 και έγινε γνωστό ως Total Nonstop Action Wrestling (TNA) άλλα συνέχισε να χρησιμοποιεί το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών NWA και το Παγκόσμιο Ομαδικό Πρωτάθλημα NWA ως μέρος της συμφωνίας. Μετά τη λήξη της συμφωνίας το 2007, η εταιρεία δημιούργησε τα δικά της Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών TNA και το Παγκόσμιο Ομαδικό Πρωτάθλημα TNA. Όταν η εταιρεία αγοράστηκε από την Anthem Sports & Entertainment στις αρχές του 2017 έγινε γνωστό απλά ως Impact Wrestling μετά την κύρια τηλεοπτική τους σειρά μέχρι αργότερα αυτού του έτους όταν απέκτησε το αρχικό Global Force Wrestling που επίσης ιδρύθηκε απο το Τζεφ Τζάρετ, και πήρε το όνομα GFW.
Πλάνο
Αρχικός στόχος με τη δημιουργία του TNA ήταν να υπάρξει ανταγωνιστικός αντίπαλος της εταιρείας WWE, που μονοπωλεί ακόμα και σήμερα στο χώρο της επαγγελματικής πάλης. Μετά την εξαγορά του WCW από το WWE και την πτώχευση του ECW, δεν υπήρχε δεύτερη εταιρεία πάλης. Με πολύ χαμηλότερο προϋπολογισμό, η νέα εταιρεία, υιοθέτησε κάποια χαρακτηριστικά από τον αντίπαλό της, όπως τις αντίστοιχες διοργανώσεις Πληρωμής ανά προβολής όπως του WWE, παρόμοια πρωταθλήματα, αλλά και το τηλεοπτικό σχεδιασμό. Επίσης, υιοθέτησε κάποια στοιχεία από το WCW, λόγω του Βινς Ρούσο, που υπήρξε σεναριογράφος του WCW και αργότερα του TNA.
Ιδιαιτερότητες
Μια μεγάλη διαφορά από τις άλλες εταιρείες, είναι το εξάγωνο ρινγκ, που έγινε πράξη το 2004, αντικαταστάθηκε απο τετράγωνο το 2010, μέχρι να ξαναγίνει εξάγωνο το 2014. Η όλη ιδέα της εταιρείας, ανήκει στον Τζεφ Τζάρετ και στον πατέρα του, Τζέρι. Άλλη μια εφεύρεση είναι η Κατηγορία Χ (X Division), στην οποία συμμετέχουν παλαιστές που έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, είναι ευκίνητοι και κάνουν εντυπωσιακές ριψοκίνδυνες κινήσεις. Τέλος, το TNA προσπάθησε το 2010 να γίνεται βαθμολόγηση των παλαιστών, ώστε να υπάρχουν δίκαιοι διεκδικητές τίτλων και βάση αυτής να γίνονται οι αγώνες.
Πρωταθλήματα
Το GFW διαθέτει 5 ενεργά πρωταθλήματα :
Hall of Fame
Την 31η Μαΐου, η πρώην πρόεδρός του TNA, Ντίξι Κάρτερ, ανακοίνωσε πως η εταιρεία θα ξεκινήσει τον θεσμό του Hall of Fame, όπου θα εισάγονται θρυλικοί παλαιστές που έχουν παλέψει στο TNA. Ο πρώτος παλαιστής που εντάχθηκε ήταν ο Στινγκ, με την ένταξη του να πραγματοποιείται στο Bound for Glory του 2012. Στο Hall of Fame εντάχθηκε και ο Κερτ Ανγκλ τον Φεβρουάριο του 2014 κατά τη διάρκεια του Impact Wrestling.
Προσωπικό
Εκτός από τους επαγγελματίες παλαιστές, στις τηλεοπτικές διοργανώσεις του GFW εμφανίζονται και σχολιαστές αγώνων (Josh Mathews), εκφωνητές (David Penzer), διαιτητές (Earl Hebner) και στελέχη της επιχείρησης που έχουν και τηλεοπτικούς ρόλους (Dutch Mantell Bruce Prichard).
Ινδίες (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ινδίες, κατά πολύ αποδυναμωμένος σήμερα, είχε κατά καιρούς και στις διάφορες γλώσσες ποικίλο περιεχόμενο με όχι πολύ σαφείς οριοθετήσεις.
Έτσι οι Ινδίες μπορεί να αναφέρονται:
Η ονομασία Ινδίες για χώρες της αμερικανικής ηπείρου προήλθε από το γεγονός ότι ο Κολόμβος πίστευε πάντοτε ότι έφθασε στην Ασία. Να σημειωθεί ότι στις γλώσσες των αποικιοκρατικών δυνάμεων, η ονομασία των κατοίκων της Ινδικής χερσονήσου και των γηγενών της Αμερικής είναι η ίδια (Indios, Indians).
Λουτρά Υπάτης
Τα Λουτρά Υπάτης, με πληθυσμό 403 κατοίκους, είναι οικισμός του Δήμου Λαμιέων στον Νομό Φθιώτιδας, στους πρόποδες της Οίτης. Μαζί με τους οικισμούς Βαρκά, Μαγούλα και Νέα Υπάτη αποτελούν την Τοπική κοινότητα Λουτρών Υπάτης η οποία έχει συνολικά 480 κατοίκους. Απέχουν 18 χιλιόμετρα από τη Λαμία και 11 χλμ. από το Σιδηροδρομικό Σταθμό Λιανοκλαδίου. Την ονομασία τους οφείλουν στα ιαματικά λουτρά που λειτουργούν στον οικισμό, ο οποίος δημιουργήθηκε ως λουτρόπολη στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι δε πηγές των λουτρών είναι γνωστές για τις ιαματικές τους ιδιότητες από τον 4ο αιώνα π.Χ. Στα Λουτρά Υπάτης υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία, κάποια από τα οποία κατασκευάστηκαν στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ού αιώνα. Λειτουργούν τα πιο καινούργια, τα οποία φιλοξενούν τους επισκέπτες του υδροθεραπευτηρίου, ενώ πολύ όμορφο είναι και το πάρκο με το οποίο αυτό συνορεύει. Λίγο πριν την είσοδο των Λουτρών Υπάτης υπάρχει καινούργια γέφυρα πάνω από τον ποταμό Σπερχειό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Ελλάδας
Ασβαάλ
Ο Ασβαάλ ήταν Φοίνικας βασιλιάς (449-425 π.Χ.) του αρχαίου Κίτιου στην Κύπρο. Ήταν διάδοχος του πατέρα του Βααλμελέκ Α΄, δεύτερος βασιλιάς της φοινικικής δυναστείας του Κίτιου. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του προσάρτησε το Ιδάλιο και ανακηρύχθηκε βασιλιάς Κίτιου και Ιδαλίου. Διάδοχος του ήταν ο γιος του Βααλμελέκ Β΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ιδαλίου Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Κίτιου
Πολιορκία της Λα Ροσέλ (1627-1628)
Η πολιορκία της Λα Ροσέλ (γαλλικά: Le Siège de La Rochelle) ήταν μέρος των πολεμικών επιχειρήσεων που διεξήγαγαν ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ και ο καρδινάλιος Ρισελιέ εναντίον των Ουγενότων της Λα Ροσέλ το 1627–28, με την επιθυμία να τους υποτάξουν στη βασιλική εξουσία και να τους αποτρέψουν από τη σύσταση «Κράτους εντός του Κράτους».
Η πολιορκία σηματοδότησε τον αγώνα μεταξύ των Καθολικών και των Προτεσταντών στη Γαλλία και ολοκληρώθηκε με μια πλήρη νίκη του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄ και των Καθολικών.
Ιστορικό
Η Λα Ροσέλ ήταν ένα από τα προπύργια που παραχωρήθηκαν στους Προτεστάντες με το Έδικτο της Νάντης, 30 χρόνια νωρίτερα, στο τέλος των Θρησκευτικών πολέμων της Γαλλίας. Η δολοφονία του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας το 1610 οδήγησε στην αντιβασιλεία της Μαρίας των Μεδίκων κατά την ανηλικότητα του Λουδοβίκου ΙΓ΄. Η απομάκρυνσή της από την εξουσία το 1617 προκάλεσε μια σειρά εξεγέρσεων από ισχυρούς ευγενείς των επαρχιών, τόσο Καθολικούς όσο και Προτεστάντες (εξεγέρσεις των Ουγενότων), ενώ οι θρησκευτικές εντάσεις αυξήθηκαν από το 1618 με το ξέσπασμα του Τριακονταετούς Πολέμου. Παρά τη βασιλική κατάληψη του Σαιν-Ζαν-ντ'Ανζελί, ο αποκλεισμός της Λα Ροσέλ το 1622 ήταν ανεπιτυχής και η πόλη ήταν σε εξέγερση.
Η κατάληψη της Λα Ροσέλ ήταν υψίστης σημασίας για τη γαλλική κυβέρνηση, καθώς η πόλη ήταν τότε η δεύτερη ή τρίτη μεγαλύτερη στη Γαλλία, με γύρω στους 30.000 κατοίκους, και ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της χώρας. Εκτός από τους δασμούς από τις εισαγωγές, ήταν επίσης ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς αλατιού, σημαντική πηγή φόρων για το κράτος, που την έκανε οικονομικά σημαντικότατη.
Τον Ιούνιο του 1627, ο Κάρολος Α΄ της Αγγλίας έστειλε τον Τζωρτζ Βίλερζ δούκα του Μπάκιγχαμ με στόλο 80 πλοίων να ενθαρρύνει την εξέγερση στη Λα Ροσέλ. Ο αγγλικός στόλος κατέπλευσε στο Ιλ ντε Ρε, απέναντι από την πόλη των εξεγερμένων.
Η πολιορκία
μικρογραφία|250x250εσ|Η [[Λα Ροσέλ κατά την πολιορκία]] μικρογραφία|250x250εσ|Η πολιορκία της Λα Ροσέλ, πίνακας του [[Κλωντ Λορραίν,1631]] Ο καρδινάλιος Ρισελιέ, πρωθυπουργός του βασιλιά και αντιστράτηγος των στρατευμάτων, παρακολούθησε και ανέλαβε προσωπικά τις επιχειρήσεις. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1627, διέταξε την πολιορκία της πόλης. Η ψυχή της αντίστασης ήταν ο δήμαρχος Ζαν Γκιτόν (1585-1654), ένας δραστήριος εφοπλιστής που κράτησε το ηθικό των πολιορκημένων πολύ ψηλά. Ορκίστηκε να σκοτώσει τον πρώτο που θα μιλήσει για παράδοση: «Όσο απομένει ένας άντρας για να κλείσει τις πόρτες, είναι αρκετός!» Αλλά ο Ρισελιέ, αποφασισμένος να βάλει τέλος, για να κλείσει το λιμάνι και για να αποτρέψει τη βοήθεια των πολιορκημένων από τον βρετανικό στόλο, ο οποίος είχε φθάσει στο νησάκι Ιλ ντε Ρε, κατασκεύασε ένα τεράστιο ανάχωμα μήκους 1.500 μέτρων και πλάτους 8 μέτρων γεμάτο πυροβολικό. Και, από την πλευρά της ξηράς, διέκοψε όλες τις χερσαίες γραμμές επικοινωνίας με μια σειρά τάφρων μήκους 12 χιλιομέτρων που περιβάλλαν την πόλη και με 20.000 άνδρες του βασιλικού στρατού.
Οι Άγγλοι, με διοικητή τον δούκα του Μπάκιγχαμ, προσπάθησαν μάταια να κάμψουν τον αποκλεισμό. Η πολιορκία της Λα Ροσέλ, που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1627, κράτησε δεκατέσσερις μήνες. Ο δούκας του Μπάκιγχαμ προετοίμασε στο Πόρτσμουθ, στην Αγγλία, μια νέα αποστολή για να τους βοηθήσει. Αλλά δολοφονήθηκε στις 23 Αυγούστου 1628 από έναν προτεστάντη αξιωματικό, τον Τζον Φέλτον.
Οι κάτοικοι της πόλης υπέμειναν τρομερό λιμό, μόνο 5.000 επιβίωσαν από τους 27.000 κατοίκους. Τα κρούσματα κανιβαλισμού αυξάνονταν. Περιορισμένοι πλέον στις δυνάμεις τους, οι εξεγερμένοι αναγνώρισαν την ήττα τους και ο Γκιτόν στις 28 Οκτωβρίου 1628 συνθηκολόγησε. Τιμώντας το θάρρος του δημάρχου, ο Ρισελιέ δεν τον φυλάκισε αλλά τον εξόρισε στην Αγγλία.
Επίλογος
μικρογραφία|250x250εσ|Η παράδοση της Λα Ροσέλ, 17ος αιώνας Οι κάτοικοι της Λα Ροσέλ αντιστάθηκαν για 14 μήνες, υπό την ηγεσία του δημάρχου Ζαν Γκιτόν και με σταδιακά μειούμενη βοήθεια από την Αγγλία. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, ο πληθυσμός της Λα Ροσέλ μειώθηκε από 27.000 σε 5.000 λόγω θυμάτων, λιμού και ασθενειών.
Η παράδοση ήταν άνευ όρων. Με τους όρους της Ειρήνης του Αλές, οι Ουγενότοι έχασαν τα εδαφικά, πολιτικά και στρατιωτικά δικαιώματά τους, αλλά διατήρησαν τη θρησκευτική ελευθερία που είχε δοθεί με το Έδικτο της Νάντης. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι Προτεστάντες εξακολουθούσαν να έχουν μεγάλη επιρροή στο βασίλειο της Γαλλίας και έτσι δεν ήταν δυνατόν να ανακληθεί το υπερβολικά γενναιόδωρο Έδικτο της Νάντης, αλλά πολλοί Καθολικοί το σκέφτονταν ήδη. Το πραγματοποίησε αργότερα, το 1685, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ με το Έδικτο του Φονταινεμπλώ.
Οι εξεγέρσεις των Ουγενότων στη Γαλλία συνεχίστηκαν μέχρι το 1629, αλλά η απώλεια της Λα Ροσέλ θεωρείται το τέλος της αντίστασής τους.
Εκτός από τη θρησκευτική της σημασία, η πολιορκία της Λα Ροσέλ σηματοδοτεί μια σημαντική επιτυχία στη δημιουργία μιας ισχυρής κεντρικής κυβέρνησης στο βασίλειο της Γαλλίας, με έλεγχο σε όλη την επικράτεια και ικανή να καταστείλει τις περιφερειακές εξεγέρσεις. Αμέσως μετά, άρχισε η ανάπτυξη της απόλυτης μοναρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Θρησκευτικοί Πόλεμοι
Οι Πράσινοι (Λουξεμβούργο)
Οι Πράσινοι (λουξ. Déi gréng, γαλλ. Les Verts, γερμ. Die Grünen) είναι ένα πράσινο πολιτικό κόμμα του Λουξεμβούργου.
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1983, ενώ κέρδισε για πρώτη φορά έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων της χώρας στις εκλογές του 1984, όταν κέρδισε δύο έδρες. Ωστόσο, το 1985, το κόμμα διασπάστηκε στα δύο δημιουργώντας τα κόμματα GLEI (Πράσινη Λίστα, Οικολογική Πρωτοβουλία) και GAP (Πράσινο Εναλλακτικό Κόμμα), τα οποία κέρδισαν από δύο έδρες το καθένα στις εκλογές του 1989. Στις εκλογές του 1994, τα δύο κόμματα κατήλθαν από κοινού και κέρδισαν το 11% των ψήφων και πέντε έδρες στο κοινοβούλιο, ενώ στις ευρωεκλογές του ίδιου έτους κέρδισε μία από τις έξι έδρες που αντιστοιχούν στο Λουξεμβούργο. Στις εκλογές και τις ευρωεκλογές του 1999, οι Πράσινοι διατήρησαν τον ίδιο αριθμό εδρών, αν και η δύναμη του κόμματος έπεσε στο 9%. Στις εκλογές του 2004, το κόμμα κέρδισε δύο επιπλέον έδρες και διατήρησε τη μοναδική του έδρα στις ευρωεκλογές του ιδίου έτους.
Το κόμμα υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, την μεταρρύθμιση στην οικολογική φορολογία, την χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, την αποδοτική χρήση της ενέργειας και την ενοποίηση των δαπανών για τις συντάξεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα
Συναγωγή της Λάρνακας
Η τελετή περιελάμβανε τα εγκαίνια τοράς και τοποθέτηση ακρογωνιαίου λίθου για την μίκβεχ. Η κοινότητα έχει το δικό της νεκροταφείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λάρνακα Κατηγορία:Συναγωγές στην Κύπρο
Κέντρο Αριστείας Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αυστραλίας
Το Κέντρο Αριστείας Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αυστραλίας (αγγλικά: FFA Centre of Excellence, πρώην Τμήμα Ποδοσφαίρου Αυστραλιανού Ινστιτούτου Αθλητισμού, Australian Institute of Sport Football Program) ήταν ένα πρόγραμμα εύρεσης ταλέντων και ανάπτυξης ποδοσφαιριστών, το οποίο εκτελούνταν από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας. Βάση του προγράμματος ήταν το Αυστραλιανό Ινστιτούτο Αθλητισμού στην Καμπέρα. Το πρόγραμμα δημιουργήθηκε το 1981 και αφορούσε άντρες ποδοσφαιριστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστραλίας
Μπέκετ (ταινία, 1964)
Το Μπέκετ (πρωτότυπος τίτλος Becket) είναι αμερικανική δραματική ταινία εποχής, παραγωγής 1964 και σε σκηνοθεσία Πίτερ Γκλένβιλ. Η ταινία είναι μεταφορά του θεατρικού του Ζαν Ανούιγ Becket or the Honour of God, που διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τον Έντουαρντ Ανχόλτ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Ρίτσαρντ Μπάρτον στον ρόλο του Τόμας Μπέκετ, ο Πίτερ Ο'Τουλ στον ρόλο του βασιλιά Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, ο Τζον Γκίλγκουντ στον ρόλο του βασιλιά Λουδοβίκου Ζ´ της Γαλλίας, ο Ντόναλτ Γουόλφιτ στον ρόλο του Γκίλμπερτ Φόλιοτ, ο Πάολο Στόππα στον ρόλο του Πάπα Αλέξανδρου Γ', η Μαρτίτα Χαντ στον ρόλο της Αυτοκράτειρας Ματθίλδης, η Πάμελα Μπράουν στον ρόλο της βασίλισσας Ελεονώρας της Ακουιτανίας και η Σίαν Φίλιπς στον ρόλο της Γκουένταλιν.
Η παραγωγή έγινε από την εταιρεία του Χαλ Ουόλις και η διανομή για τις Η.Π.Α. έγινε από την Paramount Pictures. Η ταινία βραβεύτηκε με Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου και προτάθηκε για άλλα ακόμη 11 Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Πλοκή
Η φιλία των δυο όμως καταδικάζεται τόσο από την βασιλική οικογένεια, όσο και από τον κλήρο. Όταν ο αρχιεπίσκοπος του Κάντερμπερι πεθαίνει, ο Ερρίκος Β' χρίζει τον Μπέκετ, αρχιεπίσκοπο, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορεί να ελέγξει ευκολότερα τον κλήρο. Ο Μπέκετ όμως, έχει την πρόθεση να ηγηθεί της εκκλησίας της Αγγλίας εκτιώντας τη θητεία του δίκαια και χωρίς την ανάμειξη του βασιλιά. Αυτό φέρνει σε σύγκρουση τους δυο άνδρες, οι οποίοι από φίλοι γίνονται εχθροί.
Πληροφορίες παραγωγής
Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό δράμα του Ζαν Ανούιγ, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Παρίσι το 1959. Την επόμενη χρονιά το θεατρικό προβλήθηκε στο Μπρόντγουεϊ με πρωταγωνιστές τον Λόρενς Ολίβιε στο ρόλο του Μπέκετ και τον Άντονι Κουίν στο ρόλο του Βασιλιά Ερρίκου Β΄ και με σκηνοθέτη τον Πίτερ Γκλένβιλ, ο οποίος τέσσερα χρόνια αργότερα σκηνοθέτησε και την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού. Παράλληλα το θεατρικό ανέβηκε και στην Αγγλία με τους Έρικ Πόρτερ και Κρίστοφερ Πλάμερ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ο Πίτερ Ο' Τουλ, επρόκειτο να ερμηνεύσει τον Ερρίκο Β΄, αλλά αναγκάστηκε να αποσυρθεί την τελευταία στιγμή προκειμένου να πρωταγωνιστήσει στην ταινία του Ντέιβιντ Λιν Ο Λόρενς της Αραβίας (Lawrence of Arabia, 1962) που τον έκανε διάσημο παγκοσμίως. Ο Άλεκ Γκίνες απέρριψε το ρόλο του βασιλιά Λουδοβίκου της Γαλλίας (που ανέλαβε τελικά ο Τζον Γκίλγκουντ) γιατί δεν πίστευε ότι η ταινία είχε προοπτικές για επιτυχία, ενώ ο Ρίτσαρντ Μπάρτον είχε απορρίψει αρχικά το ρόλο του Τόμας Μπέκετ, γιατί φοβόταν την ιδέα του να υποδυθεί έναν άνδρα που τιμάται ως άγιος δεδομένης της υπερβολικής και πολλές φορές αρνητικής προβολής της ζωής του εκείνη την περίοδο λόγω της σχέσης του με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Προτιμούσε τον ρόλο του Ερρίκου Β΄, αλλά η Paramount τον είχε ήδη αναθέσει στον Πίτερ Ο'Τουλ και ο Μπάρτον ήταν μεγαλύτερος από τον Ο'Τουλ, όπως και ο Μπέκετ ήταν μεγαλύτερος από τον Ερρίκο Β΄. Η Σίαν Φίλιπς που εμφανίζεται στο ρόλο της Γκουένταλιν, ήταν εκείνη την περίοδο σύζυγος του Πίτερ Ο'Τουλ.
Ο Ζαν Ανούιγ θέλησε να γράψει ένα δραματικό έργο και όχι κάτι το οποίο να χαρακτηρίζεται από ιστορική ακρίβεια και γι' αυτό το λόγο πήρε ελευθερίες όσον αφορά τη σειρά των πραγμάτων. Ο Μπέκετ ήταν στην πραγματικότητα Νορμανδός και όχι Σάξονας, ενώ η φύση της φιλίας μεταξύ των δυο ανδρών αποκρύπτεται στην ταινία. Η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη το 1963 στην Αγγλία και οποιαδήποτε σχετική νύξη θα είχε ως αποτέλεσμα τη λογοκρισία. Στην ταινία φαίνεται ξεκάθαρα όμως ότι η φιλία του Ερρίκου Β΄ και του Μπέκετ δεν είναι πλατωνική. Ο Ζαν Ανούιγ, που σε γενικές γραμμές δεν ήταν ευχαριστημένος με τις μεταφορές των θεατρικών του στη μεγάλη οθόνη, έμεινε ικανοποιημένος από αυτή τη μεταφορά του έργου του.
Βραβεία
Η ταινία έκανε τεράστια εισπρακτική επιτυχία και καθιέρωσε τους Ο'Τουλ και Μπάρτον ενισχύοντας τις καριέρες τους. Η ταινία έλαβε 12 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, κερδίζοντας μόνο το Όσκαρ Διασκευής Σεναρίου. Το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας δόθηκε τελικά στην ταινία του Τζορτζ Κιούκορ Ωραία μου Κυρία (My Fair Lady), ενώ ο Πίτερ Ο' Τουλ και Ρίτσαρντ Μπάρτον και οι δυο υποψήφιοι για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου (για δεύτερη φορά) ηττήθηκαν από τον Ρεξ Χάρισον σ' αυτήν την κατηγορία. Τόσο ο Ο' Τουλ όσο και ο Μπάρτον δεν βραβεύτηκαν ποτέ με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και κατέχουν το ρεκόρ με τις περισσότερες υποψηφιότητες (8) χωρίς βραβείο.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Παραλειπόμενα
Ο Πίτερ Ο' Τουλ ερμήνευσε ξανά το ρόλο του Ερρίκου Β', τέσσερα χρόνια αργότερα στην ταινία Το Λιοντάρι του Χειμώνα (The Lion In Winter) του Άντονι Χάρβεϊ, εμφανιζόμενος στο πλευρό της Κάθριν Χέπμπορν, που ερμήνευσε το ρόλο της Ελεονώρας της Ακουιτανίας και του Άντονι Χόπκινς που ερμήνευσε το ρόλο του Ριχάρδου Α' του Λεοντόκαρδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1964 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Θρησκευτικές ταινίες Κατηγορία:Ιστορικές επικές ταινίες Κατηγορία:Επικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χαλ Ουόλις Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου
1945
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κατάλογος μοναρχών της Ισπανίας
μικρογραφία|190x190εσ|Εθνόσημο της Ισπανίας. Μονάρχες της Ισπανίας ονομάζονται οι βασιλείς που κυβερνούν το βασίλειο της Ισπανίας. Πριν από τους μονάρχες του Ισπανικού θρόνου, την Ιβηρική Χερσόνησο κυβερνούσαν οι μονάρχες των ανεξάρτητων χριστιανικών βασιλείων μέχρι αυτά να ενοποιηθούν στο ενιαίο βασίλειο της Ισπανίας. Τα χριστιανικά βασίλεια διοικήθηκαν για αρκετούς αιώνες από τους:
Οι δυναστείες ενοποιήθηκαν με τον γάμο των καθολικών μοναρχών, της Ισαβέλλας της Καστίλης και του Φερδινανδου της Αραγωνίας το 1469. Παρότι τα βασίλεια παρέμειναν ακόμη ως ξεχωριστές οντότητες, σχημάτισαν προσωπική ένωση και διοικήθηκαν ως ενιαία επικράτεια. Το 1504 απεβίωσε η Ισαβέλλα και το 1516 ο Φερδινάνδος. Τα βασίλειά τους τα διαδέχτηκε η κόρη τους Ιωάννα Α΄ με τον σύζυγό της Φίλιππο Α΄. Λόγω αναφορών για ψυχική διαταραχή της Ιωάννας, τον θρόνο ανέλαβε ο γιος της Κάρολος Α΄, ο οποίος κυβέρνησε ταυτόχρονα την Αραγωνία και την Καστίλη και θεωρείται ο πρώτος βασιλιάς της Ισπανίας.
Από το 1492, με την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Χριστόφορο Κολόμβο, το βασίλειο της Αραγωνίας-Καστίλης άρχισε να επεκτείνεται δυτικά. To 1504 ο Ισπανός πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ Βοργίας έδωσε στην Ισπανία ένα τμήμα της Αμερικής δυτικά από τον 46ο μεσημβρινό, ενώ το ανατολικό τμήμα (Βραζιλία) την έδωσε στην Πορτογαλία. Ιδρύθηκε άτυπα η Ισπανική αυτοκρατορία. Αυτή περιελάμβανε την Ισπανία, τις Κάτω χώρες, τη Νάπολη-Σικελία, την Ισπανική Σαχάρα, το μεγαλύτερο μέρος της Αμερικής, τις Φιλιππίνες, κ.ά.
Η αρίθμηση είναι ενιαία, δηλ. με το όνομα Αλφόνσος Α΄ - Ε΄ αναφέρονται οι βασιλείς της Αραγωνίας, με το Αλφόνσος ΣΤ΄ - ΙΑ΄ οι βασιλείς της Καστίλης & Λεόν και οι επόμενοι της Ισπανίας. Επίσης, οι Φερδινάνδος Α΄ - Β΄ είναι βασιλείς της Λεόν (υπάρχουν επίσης οι Φερδινάνδος Α΄ - Β΄ της Αραγωνίας), οι Φερδινάνδος Γ΄ - Ε΄ είναι της Καστίλης & Λεόν και οι επόμενοι της Ισπανίας.
Οίκος της Τραστάμαρα (1479–1555)
Υπό την Ισαβέλλα και τον Φερδινάνδο, οι βασιλικές δυναστείες της Καστίλης και της Αραγωνίας με τα αντίστοιχα βασίλεια ενοποιήθηκαν σε μια ενιαία δυναστεία. Οι ιστοριογράφοι θεωρούν τον γάμο των καθολικών μοναρχών ως την αρχή του βασιλείου της Ισπανίας, παρότι τα δύο βασίλεια διατηρούσαν τυπικά ξεχωριστούς θεσμούς μέσα στους επόμενους αιώνες. Η ολοκληρωτική αφομοίωση των δύο πολιτειών σε ένα κράτος έλαβε χώρα επίσημα στο διάστημα 1707-1716 με τα διατάγματα «Νουέβα Πλάντα» (decretos de Nueva Planta).
Οίκος των Αψβούργων (1516–1700)
Μετά τον θάνατο της Ισαβέλλας (1504) και του Φερδινάνδου (1516), η κόρη τους Ιωάννα Α΄ κληρονομεί τα δύο Ισπανικά βασίλεια. Παρόλα αυτά, από το 1509 βρίσκεται έγκλειστη λόγω αναφορών για ψυχική διαταραχή. Ο γιός της Ιωάννας, Κάρολος Α΄ (μελλοντικός Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), ανακηρύσσεται το 1516 βασιλιάς της Καστίλης και της Αραγωνίας σε τυπική συμβασιλεία με την μητέρα του. Μετά τον θάνατό της το 1555 γίνεται μοναδικός μονάρχης των βασιλείων, τα οποία παραμένουν σε προσωπική ένωση κατά τον Φίλιππο Β΄ και τους διαδόχους του.
Οίκος του Βοναπάρτη (1808–1813)
Ο μοναδικός μονάρχης του Οίκου του Βοναπάρτη στην Ισπανία, Ιωσήφ Α΄ Βοναπάρτης, είχε επιβληθεί από τον αδελφό του, Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη της Γαλλίας, μετά την απομάκρυνση του Καρόλου Δ΄ και του Φερδινάνδου Ζ΄. Η αντιπολιτευτική κυβέρνηση που σχηματίστηκε στο Κάδιθ το 1808 συνέχισε να αναγνωρίζει τον φυλακισμένο Φερδινάνδο Ζ΄ ως βασιλιά μέχρι την αποκατάστασή του στον θρόνο το 1813.
Οίκος της Σαβοΐας (1870–1873)
Μετά την Ισπανική Ένδοξη Επανάσταση του 1868 και την καθαίρεση της Ισαβέλλας Β΄ από τον θρόνο, ο στρατάρχης Φρανθίσκο Σερράνο Ντομίνγκεθ διετέλεσε επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης (1868-70). Βασιλιάς της Ισπανίας εκλέχτηκε το 1870 ο Αμεδαίος Α΄ από τον Οίκο της Σαβοΐας.
Α' Ισπανική Δημοκρατία (1873–1874)
Η Ισπανική Δημοκρατία (República Española), ιστοριογραφικά γνωστή ως Πρώτη Ισπανική Δημοκρατία, ήταν το σύντομο πολιτικό καθεστώς που υπήρξε στην Ισπανία από τις 11 Φεβρουαρίου του 1873 έως τις 29 Δεκεμβρίου του 1874. Η Δημοκρατία ιδρύθηκε μετά την παραίτηση του βασιλιά Αμεδαίου στις 10 Φεβρουαρίου 1873, ενώ τον Δεκέμβριο του 1874 ο στρατηγός Αρσένιο Μαρτίνεθ Κάμπος οργάνωσε πραξικόπημα, με το οποίο οι Βουρβόνοι επανήλθαν στον θρόνο.
Οίκος των Βουρβόνων Ισπανίας (1874–1931)
Το 1874 ανήλθε στον θρόνο ο μεγαλύτερος γιός της Ισαβέλλας Β΄, Αλφόνσος ΙΒ΄.
Β' Ισπανική Δημοκρατία & Δικτατορία του Φράνκο (1931-1975)
Η Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία (Segunda República) είναι το πολιτικό καθεστώς της αβασίλευτης δημοκρατίας που επικράτησε στην Ισπανία από το 1931 έως το 1939.
Η Δικτατορία του Φράνκο είναι το δικτατορικό καθεστώς που επιβλήθηκε από τον στρατηγό Φρανθίσκο Φράνκο μετά τον Ισπανικό Εμφύλιο (1936-39) και επικράτησε από το 1939 έως το 1975. Το 1947 ο Φράνκο προκήρυξε την αποκατάσταση της μοναρχίας, αλλά δεν επέτρεψε στον διεκδικητή του στέμματος Χουάν, Κόμη της Βαρκελώνης να αναλάβει τον θρόνο. Το 1969, ο γιός του Χουάν, Κόμη της Βαρκελώνης, πρίγκιπας Χουάν Κάρλος, ανακηρύχθηκε διάδοχος του πατέρα του και μετά τον θάνατο του Φράνκο το 1975 έγινε βασιλιάς της Ισπανίας.
Οίκος των Βουρβόνων Ισπανίας (1975-παρόν)
Το 2014 ο Χουάν Κάρλος παραιτήθηκε από τον θρόνο προς χάρη του γιού του, Φιλίππου ΣΤ΄, ο οποίος έγινε βασιλιάς της Ισπανίας στις 19 Ιουνίου 2014 με την κόρη του Πριγκίπισσα Ελεονώρα των Αστουριών να είναι πρώτη στη σειρά διαδοχής.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ισπανία Ισπανιας
Κυπριακό Λιγκ Καπ ποδοσφαίρου σάλας
Το Κυπριακό Λιγκ Καπ ποδοσφαίρου σάλας ήταν κύπελλο ποδοσφαίρου σάλας στην Κύπρο. Ιδρύθηκε το 2005 και έλαβε χώρα μόνο μία φορά κατά την περίοδο 2005-2006 ως δεύτερος της κατηγορίας κυπέλλου ποδοσφαίρου σάλας μετά το Κυπριακό Κύπελλο ποδοσφαίρου σάλας. Ο μοναδικός πρωταθλητής ήταν ο Παρνασσός Στροβόλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κύπρο Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Χοανόζωα
Χοανόζωα (Choanozoa) (ελληνικά: χόανος + ζῶον) είναι το όνομα συνομοταξίας πρωτίστων που ανήκει στη γενεαλογία των οπισθόκοντων.
Τα περισσότερα φαίνεται να είναι πιο κοντά στα ζώα από ότι στους μύκητες, ενώ έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους βιολόγους που μελετούν την προέλευση των ζώων.
Η ομοταξία Nucleariida φαίνεται ότι είναι αδελφή ομάδα των μυκήτων, και ως τέτοια συνήθως αποκλείεται από τα Χοανόζωα.
Τα χοανόζωα έχουν περιγραφεί ότι έχουν ένα οπίσθιο μαστίγιο.
Κλαδόγραμμα
Τα μεγάλα βασίλεια και οι κοντινοί συγγενείς.
Ταξινόμηση
Τα χοανόζωα αποτελούνται από τουλάχιστον τρεις ομάδες:
Τα Χοανόζωα φαίνεται να είναι παραφυλετική ομάδα από την οποία προήλθαν τα ζώα. Ο Lang et al. (2002) προτείνει το νέο όνομα Ολόζωα για μία μονοφυλετική ομαδοποίηση η οποία είναι στην πραγματικότητα τα Χοανόζωα μεγενθυμένα ή επανορισμένα ώστε να περιλαμβάνουν και τα ζώα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτιστα
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Λέσβου
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Λέσβου.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Λέσβου
Κομμουνιστικό Κόμμα Βιετνάμ
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Βιετνάμ (ΚΚΒ), (βιετναμέζικα: Đảng Cộng sản Việt Nam), γνωστό και ως Βιετναμέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα (ΒΚΚ), είναι το ιδρυτικό και μοναδικό κόμμα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Βιετνάμ. Το κόμμα ιδρύθηκε το 1930, από τον Χο Τσι Μινχ κι έγινε το κυβερνών κόμμα του Βόρειου Βιετνάμ το 1954 και αργότερα ολόκληρου του Βιετνάμ, μετά την πτώση της Νοτιοβιετναμεζικής κυβέρνησης, μετά την Πτώση της Σαϊγκόν, το 1975. Το κόμμα συνυπάρχει με το Βιετναμέζικο Πατριωτικό Μέτωπο, αλλά διατηρεί ένα ενιαίο κράτος κι έχει αποκτήσει τον έλεγχο του κράτους, του στρατού και των μέσων. Η ανωτερότητα του ΚΚΒ είναι εγγυημένη από το Αρθρο 4 του εθνικού συντάγματος. Στο Βιετνάμ, αναφέρεται απλά είτε ως «το Κόμμα» (Đảng) ή «το Κόμμα μας» (Đảng ta).
Το ΚΚΒ έχει ως βάση στην οργάνωσή του τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, αρχή εμπνευσμένη από τον Ρώσο μαρξιστή επαναστάτη Βλαντίμιρ Λένιν. Ο υψηλότερος θεσμός του κόμματος είναι το Εθνικό Κογκρέσο, το οποίο επιλέγει την Κεντρική Επιτροπή. Η Κεντρική Επιτροπή είναι το ανώτατο όργανο σχετικά με τα θέματα του κόμματος. Μετά από σύγκληση στο Κογκρέσο, επιλέγεται το Πολιτικό Γραφείο και η Γραμματεία, εκ των οποίων επιλέγεται και ο Γενικός Γραμματέας, ο ανώτατος τίτλος του κόμματος. Το Πολιτικό Γραφείο στο ενδιάμεσο αναλαμβάνει κάποιες υποθέσεις, αλλά πρέπει να συπίμπτουν με τις θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής. Το 2017, το 12ο Πολιτικό Γραφείο είχε 19 μέλη. Ο τρέχων Γενικός Γραμματέας είναι ο Νγκουγιέν Φου Τρονγκ, του οποίου ο πλήρης τίτλος είναι Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής και Γραμματέας Κεντρικής Στρατιωτικής Λειτουργίας.
Η ιδελογία του κόμματος είναι ο κομμουνισμός και συμμετέχει κανονικά στην ετήσια Διεθνή Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων. To κόμμα επίσης υποστηρίζει τον λεγόμενο «σοσιαλιστικό προσανατολισμό της οικονομίας», θεωρία του Χο Τσι Μινχ, η οποία συνδυάζει μαρξισμό-λενινισμο, βιετναμέζικη φιλοσοφία, ιδέες από τη Γαλλική Επανάσταση και, τέλος, προσωπικά πιστέυω του Χο Τσι Μινχ. Το κόμμα εφάρμοζε τη σχεδιασμένη οικονομία, μέχρι και το 1986, όπου έγιναν μεταρρυθμίσεις, γνωστές και ως Ντόι Μόι. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, συμπορεύθηκε με τη Σοβιετική Ένωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική του Βιετνάμ Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Ασία Κατηγορία:Κόμματα μονοκομματικών συστημάτων Κατηγορία:Ακροαριστερά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα
Οτρήρη
Στην ελληνική μυθολογία, η Οτρήρη ήταν μια βασίλισσα των Αμαζόνων. Υπήρξε σύντροφος του θεού Άρη και μητέρα της Ιππολύτης, της Αντιόπης, της Λυσίππης, της Μελανίππης και της Πενθεσίλειας.
Θεωρείται και αναφέρεται συχνά ως η ιδρύτρια του Ναού της Αρτέμιδος στην Έφεσο. Στην ηγεσία του έθνους των Αμαζόνων τη διαδέχτηκε η κόρη της, Ιππολύτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθικές βασίλισσες των Αμαζόνων
Ιωάννης Βουκάλης
Ο Ιωάννης Βουκάλης (- 1884) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη. Εκεί διδάχτηκε από τον οπλαρχηγό Δεληγιαννάκη να καταφρονεί τον θάνατο και τους κινδύνους, και εκεί έλαβε το βάπτισμα του πυρός.
Από το 1821 ως το 1824 έλαβε μέρος στις ενδοξότερες μάχες της Κρήτης, στο Θέρισον και τον Αποκόρωνα, τον Κρουσώνα, τον Αγιαντιόν, τα άλαρα, την Άμπελον των Σφακίων και το Φραγκοκήστελλο.
Μετά το 1824 και την πτώση της Κρήτης ο Βουκάλης μαζί με άλλους γενναίους μαχητές συνέχισε να πολεμάει στην Τρίπολη και σε όλες τις άλλες μάχες. Πήρε μέρος στις μάχες των Μύλων και του Ναυπλίου, στην πολιορκία του Νεοκάστρου, στο Ναυαρίνο, στην εκστρατεία κατά του φρουρίου της Χαλκίδας και την παράδοση της Καρύστου.
Τον Μάρτιο του 1825 του απονεμήθη ο πρώτος στρατιωτικός βαθμός και το 1830 προήχθη σε ανθυπολοχαγό και τιμήθηκε με το αργυρό παράσημο του αγώνα.
Ξεχάστηκε και πέθανε χωρίς τιμές και ευγνωμοσύνες στην Αθήνα στις 21 Ιανουαρίου 1884.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Πολιτιστική Επανάσταση
Η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση ή απλούστερα Πολιτιστική Επανάσταση (文化大革命) ήταν μια κοινωνικο-πολιτική κίνηση που έλαβε χώρα στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας από το 1966 έως το 1976. Την άρχισε ο γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας Μάο Τσετούνγκ, με στόχο να ενδυναμώσει τον κομμουνισμό στη χώρα με την άρση του καπιταλισμού, παραδοσιακών και πολιτιστικών στοιχείων την κινεζικής κοινωνίας και την επιβολή του Μαοϊσμού μέσα στο Κόμμα. Η επανάσταση σηματοδότησε την επιστροφή του Μάο Τσετούνγκ σε θέση εξουσίας μετά το Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός.
Η επανάσταση ξεκίνησε το Μάιο του 1966. Ο Μάο ισχυρίστηκε ότι αστικά στοιχεία διείσδυσαν στην κυβέρνηση και την κοινωνία γενικότερα, με σκοπό την επαναφορά του καπιταλισμού. Επέμεινε ότι αυτοί οι «αναθεωρητές» πρέπει να απομακρυνθούν μέσω μιας βίαιης ταξικής πάλης. Η νεολαία της Κίνας απάντησε στην έκκληση του Μάο σχηματίζοντας ομάδες ερυθροφρουρών σε όλη τη χώρα. Το κίνημα εξαπλώθηκε στο στρατό, τους εργαζόμενους στις πόλεις και την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος. Αυτό οδήγησε σε μεγάλες διαμάχες σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Στην κορυφή της ηγεσίας, οδήγησε σε μια μαζική εκκαθάριση των ανωτέρων υπαλλήλων οι οποίοι είχαν κατηγορηθεί για τη λήψη ενός «καπιταλιστικού δρόμου», κυρίως του Λιου Σάο Σι και του Τενγκ Σιαοπίνγκ.
Ιστορικό
Στις 18 Απριλίου του 1966 ένα ασυνήθιστο άρθρο εμφανίστηκε στην Ημερησία του Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας: απαιτούσε την έναρξη μιας "Πολιτιστικής Επανάστασης". Οι Δυτικοί, που είχαν ήδη διαπιστώσει έντονα σημάδια πολιτικής διαπάλης στους κόλπους του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, προσπαθούσαν να καταλάβουν τι σήμαινε αυτό. Άλλωστε από τον Οκτώβριο του 1965, έπειτα από συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ. Κίνας, κατά τη διάρκεια της οποίας οι θέσεις του Μάο Τσετούνγκ απορρίφθηκαν, ο Κινέζος ηγέτης είχε καταγγείλει ότι "Η Κεντρική Επιτροπή παραδόθηκε στον ρεβιζιονισμό", εγκατέλειψε το Πεκίνο, όπου ο κομματικός μηχανισμός ήταν υπό τον έλεγχο των αντιπάλων του, και εγκαταστάθηκε στη Σαγκάη. Από εκεί, ανασυντάσσοντας τις δυνάμεις του και σφυρηλατώντας τη συμμαχία του με τον υπουργό Άμυνας στρατάρχη Λιν Πιάο, εξαπέλυσε και την πρώτη φραστική μετωπική του επίθεση εναντίον της κομματικής ηγεσίας της πρωτεύουσας, το Νοέμβριο του 1965.
Στην εξαπόλυση της Πολιτιστικής Επανάστασης ο Μάο ήταν αποφασισμένος να στηριχτεί στη νεολαία και στο στρατό, χρησιμοποιώντας τους ως μοχλούς για να δημιουργήσει ένα τεράστιο κίνημα μαζών υπό την ηγεσία του. Στις 7 Μαΐου εκχωρήθηκαν στο στρατό ευρύτατες αρμοδιότητες σε θέματα κουλτούρας και εκπαίδευσης, καθώς αυτός αναγορεύτηκε σε "μεγάλο σχολείο του λαού".
Οι θρυλικοί "ερυθροφρουροί" -όρος που πρωτοχρησιμοποιήθηκε στην επαναστατημένη Ρωσία το 1917 για να χαρακτηρίσει το ένοπλο προλεταριάτο που συμμετείχε στη Ρωσική Επανάσταση- εμφανίστηκαν στην Κίνα σε ένα γυμνάσιο του Πεκίνου, στα τέλη της άνοιξης.
Στις 28 Μαΐου του 1966 ο Μάο πέτυχε να επιβάλει την ίδρυση της "Ομάδας για την Πολιτιστική Επανάσταση παρά τη Κεντρική Επιτροπή", η οποία ομάδα κατέλυε ντε φάκτο τόσο την Κεντρική Επιτροπή όσο και το Πολιτικό Γραφείο του Κ.Κ. Κίνας, μεταβάλλοντας έτσι ριζικά τους εσωκομματικούς συσχετισμούς δυνάμεων. Ενισχυμένος από την εξέλιξη αυτή, ο Μάο προχώρησε αμέσως στην επίθεση, έχοντας εξασφαλίσει την απρόθυμη συμμαχία και του πολύ μετριοπαθέστερου πρωθυπουργού Τσου Εν Λάι. Στις 3 Ιουνίου, ο πρώτος γραμματέας της κομματικής οργάνωσης του Πεκίνου και δήμαρχος της πρωτεύουσας, Πενγκ Τσεν, και ολόκληρη η ηγεσία της καθαιρούνται και "ομάδες εργασίας" του κόμματος στέλνονται στις επαρχίες, με εντολή να εκκαθαρίσουν τις κατά τόπους κομματικές ηγεσίες, τον Τύπο και τα πανεπιστήμια από τους "ρεβιζιονιστές".
Στις 13 Ιουνίου τα σχολεία έκλεισαν επ' αόριστον για να ενθαρρυνθεί η μαζική προσχώρηση των μαθητών στους ερυθροφρουρούς, οι οποίοι στα μέσα του έτους αποτελούσαν πλέον περίπου το 40% του μαθηματικού και φοιτητικού πληθυσμού. Ο ίδιος ο Μάο πυροδότησε την εξάπλωση των ερυθροφρουρών όταν, στις 18 Αυγούστου, δέχθηκε μία ομάδα και φόρεσε δημοσίως το κόκκινο περιβραχιόνιό τους μπροστά σε ένα πλήθος που πιστεύεται ότι υπερέβαινε το ένα εκατομμύριο. Κύριος ομιλητής δεν ήταν ο ίδιος αλλά ο Λιν Πιάο, ο στενότερος σύμμαχός του και δεύτερος πλέον στην ιεραρχία του κινεζικού καθεστώτος.
Τα μέλη των ερυθροφρουρών προέρχονταν αυστηρά από τις πέντε "αγνές τάξεις" (εργάτες, αγρότες, στρατιώτες, κομματικά στελέχη και "μάρτυρες της επανάστασης") αλλά και από την "αστική τάξη" εφ' όσον αποδείκνυαν ότι την είχαν απαρνηθεί. Εκείνοι που απορρίπτονταν εντάσσονταν στους "επαναστάτες φοιτητές" και έχαιραν των ιδίων προνομίων, αν και δεν μπορούσαν να φέρουν το κόκκινο περιβραχιόνιο.
Σκοπός τους ήταν να πατάξουν τα "τέσσερα παλαιά": τις παλιές ιδέες, τον παλαιό πολιτισμό, τις παλαιές συνήθειες και τις παλαιές παραδόσεις. Στο πλαίσιο αυτό ακριβώς μεγάλη έμφαση δόθηκε στην πλήρη αναδιοργάνωση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, αν και σε κάθε περίπτωση οι αποφάσεις συνοδεύονταν από το "εν ευθέτω χρόνω". Τα πανεπιστήμια όφειλαν να "αποτινάξουν τον πολιτισμικό ζυγό των αστών διανοουμένων" και να ανοίξουν τις πύλες τους στους "επαναστάτες γιους των εργατών, αγροτών και στρατιωτών". Στις θεωρητικές επιστήμες, κύρια εργαλεία θα ήταν τα έργα του Μάο και κύριο αντικείμενο μελέτης η πάλη των τάξεων. Το κυριότερο δε, η ακαδημαϊκή παιδεία έπρεπε να αναμιχθεί σε ίσες δόσεις με προσωπική εργασία στους αγρούς και τα εργοστάσια. Το τελικό σύνθημα για την ολομέτωπη επέλαση της Πολιτιστικής Επανάστασης δόθηκε στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ. Κίνας, η οποία συνήλθε από την 1η ως τις 12 Αυγούστου στο Πεκίνο. Στις 8 Αυγούστου η Κεντρική Επιτροπή υιοθέτησε ένα πρόγραμμα 16 σημείων που πρότεινε ο Μάο για την πραγματοποίηση της Πολιτιστικής Επανάστασης, το οποίο συμπεριλάμβανε και πρόσκληση προς τους σπουδαστές να συμμετάσχουν ενεργά στις επαναστατικές εξελίξεις.
Έτσι, αμέσως μετά τη μεγάλη διαδήλωση της 18ης Αυγούστου οι νεαροί ερυθροφρουροί ξεχύθηκαν στους δρόμους του Πεκίνου και όλων των μεγάλων πόλεων με το "Κόκκινο Βιβλιαράκι" ανά χείρας για να ξεριζώσουν "όλα τα έθιμα που είναι αστικά" ή υποθάλπουν τον "σοβιετικό ρεβιζιονισμό" ή τη θρησκεία. Στους κουρείς απαγορεύτηκε να κόβουν τα μαλλιά των πελατών τους κατά τον δυτικό τρόπο και στους καταστηματάρχες να πωλούν δυτικά ρούχα. Όσοι είχαν μακριά μαλλιά υποχρεώνονταν να κουρευτούν και όσοι φορούσαν στενά παντελόνια να τα σκίσουν, ενώ οι γυναίκες που είχαν κάνει περμανάντ υποχρεώθηκαν να ισιώσουν εκ νέου την κόμη τους. Η πώληση οινοπνευματωδών ποτών, ειδών καπνιστού, αρωμάτων και καλλυντικών απαγορεύονταν αυστηρά, όπως αυστηρά απαγορεύτηκαν το μασάζ, το μανικιούρ και το πεντικιούρ. Οι πάσης φύσεως αντίκες (ανήκαν άλλωστε στο φεουδαρχικό παρελθόν) τέθηκαν εκτός νόμου, ενώ τα γραφεία φιλοτελισμού και τα ανθοπωλεία έκλεισαν, καθώς η διακόσμηση των σπιτιών με άνθη και η συλλογή γραμματοσήμων ήταν "αστικές συνήθειες".
Στα βιβλιοπωλεία, τα βιβλία με περιεχόμενο πολιτικό ή λογοτεχνικό παραχώρησαν τη θέση τους στις συλλογές κειμένων του Μάο, ενώ ανακοινώθηκε οτι κάθε έργο που δεν συμβαδίζει με "τη σκέψη του Μάο Τσετούνγκ" θα πρέπει να καεί. Η πώληση έργων τέχνης που δεν απεικόνιζαν τον Μάο απαγορευόταν αυστηρά, τα ταξί, τα ιδιωτικά αυτοκίνητα και η πρώτη θέση στα τρένα κηρύχθηκαν επίσης καταδικαστέες αστικές συνήθειες, ενώ οι επιβάτες των τρίτροχων ποδήλατων αμαξιδίων, που αποτελούσαν την κλασική κινεζική μέθοδο μετακίνησης, υποχρεώνονταν να παραχωρήσουν τη θέση τους στους οδηγούς και να τους σύρουν οι ίδιοι. Στα φανάρια της τροχαίας, οι κανόνες ανατράπηκαν με το πράσινο να σηματοδοτεί τη στάση και το κόκκινο την κίνηση, ενώ τα νεαρά ζευγάρια που κάθονταν στα πάρκα της πρωτεύουσας καταδιώκονταν όταν "έκαναν πράγματα που καίνε τα μάτια" ή όταν "ξενυχτούν συντάσσοντας ερωτικές επιστολές".
Το επίσημο κινεζικό πρακτορείο ειδήσεων Σιν Χουά (Νέα Κίνα) ανακοίνωσε ότι "οι ξένες κλασικές μορφές τέχνης, όπως το μπαλέτο, η συμφωνική μουσική και η γλυπτική έχουν υποβληθεί σε επαναστατικό μετασχηματισμό".
Ο κινεζικός Τύπος ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι "οι ιδέες του Σαίξπηρ εντάσσονται στην ιδεολογία των εκμεταλλευτριών τάξεων και δεν μπορούμε να επιτρέψουμε τη διάδοσή τους". Η Άννα Καρένινα του Λέοντα Τολστόι "έχει ρεβιζιονιστική οπτική". Οι ιδέες του Ονορέ ντε Μπαλζάκ ήταν "γελοίες και λανθασμένες". Η κλασική μουσική "παραλύει την επαναστατική διάθεση", η Ενάτη Συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν είναι "διαποτισμένη με αστικό, ανθρωπιστικό έρωτα", ενώ η Κάρμεν του Ζωρζ Μπιζέ αποτελούσε προσπάθεια "διάδοσης της λατρείας του σεξ και του ατομικισμού". Το μπαλέτο, τέλος, "δίνει στη νεολαία κακές ιδέες", η δε Ζιζέλ "θεμελιώνεται πλήρως και απόλυτα στην ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης".
Τον Ιανουάριο του 1967, οι ίδιοι καυχιόντουσαν ότι τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1966 εξόρισαν 400.000 "αντιδραστικούς" και "πρώην γαιοκτήμονες" από τις πόλεις, συνέλαβαν 16.000 άτομα και ανακάλυψαν 40 τόννους χρυσού και όπλων. Η Λαϊκή Ημερησία του Πεκίνου επαίνεσε το "προλεταριακό, επαναστατικό και εξεγερτικό" πνεύμα των μαζών και υπογράμμισε: "Δεκάδες χιλιάδες Ερυθροφρουροί άρπαξαν τη σιδερένια σκούπα και μέσα σε λίγες μέρες σάρωσαν πολλά ονόματα, συνήθειες και ήθη που εκπροσωπούν την ιδεολογία της τάξης των εκμεταλλευτών. Αυτό αποτελεί επαναστατική πράξη που καταστρέφει το παλιό και οικοδομεί το καινούργιο".
Στις 3 Νοεμβρίου του 1966 ο Λιν Πιάο περιέγραψε την κατάσταση ως "εκτεταμένη δημοκρατία υπό τη δικτατορία του προλεταριάτου. Το κόμμα επιτρέπει άφοβα στις μάζες να εκφράζουν τις απόψεις τους, να τοιχοκολλούν τις αφίσες τους, να συζητούν σημαντικά ζητήματα δημοσίως καθώς και να κρίνουν και να επιτηρούν τους ηγετικούς θεσμούς του κόμματος και την κυβέρνηση και τους ηγέτες σε όλα τα επίπεδα".
Ταυτόχρονα, εντάθηκε η προσωπολατρία του Μάο, ο οποίος αποκαλείτο πλέον "η μεγαλύτερη μεγαλοφυΐα του καιρού μας" και, για πρώτη φορά, "ο ηγέτης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και των επαναστατών ανταρτών όλου του κόσμου", η δε "σκέψη" του, "η μεγαλύτερη αλήθεια που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα από καταβολής κόσμου", καθώς, όπως ήταν σαφές από τους προπαγανδιστές, είχε ως πεδίο εφαρμογής όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες, από τη χειρουργική μέχρι το πινγκ πονγκ.
Σε όλο το διάστημα από τα μέσα Αυγούστου μέχρι το τέλος του έτους εκατομμύρια ερυθροφρουροί συγκεντρώνονταν στο Πεκίνο από κάθε γωνιά της χώρας, άλλοι με τρένο, άλλοι με "Μικρές Μεγάλες Πορείες" από κοντινές πόλεις για "ανταλλαγή επαναστατικών εμπειριών" προκαλώντας χάος στις συγκοινωνίες και σοβαρότατες ελλείψεις στέγης, τροφίμων και φαρμάκων, ενώ η εγκατάλειψη της αγροτικής παραγωγής δημιούργησε φόβους γενικού λιμού. Η διαφαινόμενη κρίση υποχρέωσε τη Λαϊκή Ημερησία να καλέσει τους ερυθροφρουρούς να σπεύσουν στους αγρούς για τον θερισμό. Εντούτοις, αν και χιλιάδες εγκατέλειψαν την πρωτεύουσα, χιλιάδες άλλοι πήραν αμέσως τη θέση τους.
Έτσι, στις 17 Νοεμβρίου ανακοινώθηκε ότι δεν θα παρέχεται πλέον στους ερυθροφρουρούς των επαρχιών δωρεάν μεταφορά, σίτιση και στέγαση στο Πεκίνο και πως θα πρέπει να εγκαταλείψουν την πόλη εντός λίγων ημερών. Το ότι η ίδια απειλή διατυπώθηκε στις 5 Δεκεμβρίου αποδείκνυε την αποτυχία των αρχών και από τους ξένους ανταποκριτές που βρίσκονταν στην πρωτεύουσα εικαζόταν ότι πολλά κορυφαία κομματικά στελέχη ενθάρρυναν μυστικά τους νεαρούς ερυθροφρουρούς να παραμείνουν, για να τους χρησιμοποιήσουν για τους δικούς τους σκοπούς.
Παράλληλα, το τρομερό κύμα βίας που εξαπέλυσαν οι ερυθροφρουροί προκάλεσε γρήγορα την ανάλογη αντίδραση του πληθυσμού, η οποία άρχισε από τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου, για να κορυφωθεί στο τέλος του 1966, φέρνοντας την Κίνα στα πρόθυρα του κατακλυσμού την άνοιξη του 1967. Στις 11 Σεπτεμβρίου η Λαϊκή Ημερησία ανέφερε ότι "ορισμένοι τοπικοί αξιωματούχοι έφθασαν στο σημείο να εξωθήσουν τους εργάτες και αγρότες που δεν αντιλαμβάνονται την κατάσταση να αντισταθούν στους επαναστάτες φοιτητές". Επίσημες ανακοινώσεις δεν εκδόθηκαν για τη μορφή που έλαβε η "αντίσταση" αυτή, αλλά οι Εφημερίδες Τοίχου έβριθαν λεπτομερειών.