cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ξηρός μπακαλιάρος
Εμπόριο
Η αλιεία του πήρε τέτοια διάσταση ώστε φτάσαμε σε περιόδους κρίσεων όπως τους γνωστούς Πολέμους του Μπακαλιάρου ("Cod War", παραφράζοντας τον "Cold War", τον "Ψυχρό Πόλεμο"), που οδήγησε σε "πάγωμα" των διπλωματικών σχέσεων Αγγλίας και Ισλανδίας στη δεκαετία του 1970. Καθώς τα παγκόσμια αποθέματα του ψαριού μειώνονταν δραστικά, το 1972, η Ισλανδία, της οποίας ο πληθυσμός της εξαρτιόταν σχεδόν αποκλειστικά από την αλιεία, κήρυξε μια "Προστατευόμενη Οικονομική Ζώνη", που ξεπερνούσε τα χωρικά της ύδατα και παράλληλα ανακοίνωσε μέτρα για τον περιορισμό της υπεραλίευσης. Ακολούθησε σειρά από συνοριακά επεισόδια, κατά τα οποία ο ισλανδικός στόλος απομάκρυνε βίαια αγγλικές μηχανότρατες που ψάρευαν σε αυτή την περιοχή. Σαν αποτέλεσμα, το Βρετανικό Ναυτικό, με πολεμικά πλοία και ρυμουλκά επενέβη δυναμικά και εκφόβισε τον κατά πολύ ασθενέστερο ισλανδικό στόλο.
Το 1976 οι δυο πλευρές κατέληξαν σε συμβιβασμό, με τις κυβερνήσεις των δυο χωρών να αποδέχονται την ελευθερία πρόσβασης μόνον 24 βρετανικών πλοιαρίων το χρόνο στην αμφισβητούμενη περιοχή (έκτασης 200 ν. μιλίων ή 370 χλμ.)
Το 1992, ο Καναδάς επέβαλε κι αυτός μορατόριουμ στην αλιεία του βακαλάου κατά μήκος των ακτών του, ενέργεια που επίσης προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις και αργότερα ανακλήθηκε. Για το 2006, η επιτρεπόμενη αλίευση για τον βακαλάο του βορειοδυτικού Ατλαντικού είχε προσδιοριστεί στους 23.000 τόνους, που αντιπροσώπευαν το μισό του εκτιμώμενου στοκ. Πιο ελπιδοφόρα είναι τα πράγματα για τον βακαλάο του βορειοανατολικού Ατλαντικού, όπου εκτιμάται ότι ζουν 473.000 τόνοι του ψαριού.
Η δραματική μείωση των ποσοτήτων στην πλευρά των ΗΠΑ και του Καναδά, αλλά και η πίεση που ασκείται από τις οικολογικές οργανώσεις και το περιβαλλοντικό κίνημα οδήγησε στην πλήρη απαγόρευση της αλιείας του βακαλάου σε ολόκληρες περιοχές, σε μια προσπάθεια διαφύλαξης της αναπαραγωγής του. Επιπλέον, οι ψαράδες στις βορειοανατολικές πολιτείες των ΗΠΑ επιτρέπεται να κυνηγούν βακαλάους μόνο για 90 ημέρες το χρόνο. Η κυβέρνηση δίνει κίνητρα για να προωθήσει εναλλακτικά είδη, όπως ο γάδος (haddock), που μοιάζει με τον βακαλάο, αλλά είναι μικρότερος και με χαμηλότερο θρεπτικό περιεχόμενο.
Κίνδυνος εξαφάνισης
Το εκτιμώμενο απόθεμα του βακαλάου του ΒΑ Ατλαντικού είναι περίπου 1,5 εκατομμύρια τόνοι. Τα τελευταία χρόνια η κατανομή της αλιείας του στη Βόρεια Θάλασσα είναι: Ηνωμένο Βασίλειο 37% (Σκωτία 25%, Αγγλία 12%), Δανία 31%, Νορβηγία 17%, Ολλανδία 10% και το υπόλοιπο 5% στο Βέλγιο και τη Γερμανία.
Στη δεκαετία του 1970, η ετήσια ποσότητα αλίευσης βακαλάου ήταν 200.000 ως 300.000 τόνοι, αλλά τα αποθέματα μειώθηκαν σημαντικά στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Το 2003, το ICES (Διεθνές Συμβούλιο για την Εξερεύνηση των Θαλασσών) ανακοίνωσε ότι υπήρχε ορατός κίνδυνος πλήρους εξαφάνισης των αποθεμάτων, αν η υπερ-αλίευση συνεχιζόταν με τους τρέχοντες ρυθμούς και πρότεινε την πλήρη απαγόρευση της αλιείας του βακαλάου, στον Ατλαντικό και τη Βόρεια Θάλασσα, για τις επόμενες τρεις χρονιές. Όμως, οι υπουργοί Γεωργίας και Αλιείας των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αποδέχθηκαν τη σύσταση και, υιοθετώντας την πολιτική της συμφωνίας της ΕΕ με τη Νορβηγία, καθόρισαν την επιτρεπόμενη ποσότητα αλίευσης στους 27.300 τόνους. Μέχρι σήμερα, δεν έχει επιβεβαιωθεί ότι αυτός ο περιορισμός τηρήθηκε πράγματι.
ΕΕ και ΚΑΠ
Τον Απρίλιο του 2002 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανήγγειλε μια ευρεία μεταρρύθμιση της κοινής αλιευτικής πολιτικής (ΚΑΠ) λόγω της μείωσης των αλιευμάτων και της κρίσης στον αλιευτικό τομέα. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συμφώνησε ότι η αλιεία πρέπει να καταστεί πιο βιώσιμη. Εξέφρασε, ωστόσο, την ανησυχία του για τις επιπτώσεις της μεταρρύθμισης στην απασχόληση και στις τοπικές κοινωνίες και επιπλέον, αμφισβήτησε την αξιοπιστία των χρησιμοποιούμενων επιστημονικών στοιχείων. Το σύνολο του αλιευτικού τομέα αντιπροσωπεύει στο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κάτω του 1%, αποτελεί όμως για την οικονομία πολλών τοπικών κοινωνιών στην Ευρώπη, ιδίως σε παράκτιες και απομακρυσμένες περιοχές, όπως η Γαλικία και η Σκωτία,  δραστηριότητα ζωτικής σημασίας.
Στοιχεία της ΕΕ υπολογίζουν τις θέσεις εργασίας που σχετίζονται με την αλιεία στην ΕΕ σε πάνω από 500.000, συμπεριλαμβανομένων των θέσεων στον τομέα της μεταποίησης καθώς επίσης και στην υδατοκαλλιέργεια, την έρευνα αγοράς και τη ναυπηγική. Πάντως, ο βιομηχανικός αυτός κλάδος απειλείται λόγω της μείωσης των αλιευτικών πόρων – ήδη κατά την περίοδο 1990 - 1999 απώλεσε πάνω από 75.000 θέσεις εργασίας. Αλλά και οι καταναλωτές διαπιστώνουν ότι το αγαπημένο τους ψάρι εξαφανίζεται από τις προθήκες των ιχθυοπωλείων ή καθίσταται απρόσιτο για αυτούς. Και στα ψάρια αυτά συγκαταλέγονται οι ποικιλίες υπό εξαφάνιση όπως ο βακαλάος, ο μερλούκιος, ο μελανόγραμμος βακαλάος, ο αστακός Νορβηγίας, η γλώσσα κ.ά.
Βασικός στόχος της ΚΑΠ είναι η διατήρηση των ιχθυαποθεμάτων. Αυτή επιτυγχάνεται μέσω της επέμβασης σε διάφορα επίπεδα. Εντός των υδάτων της ΕΕ, συμφωνούνται όρια για τη μέγιστη ποσότητα ψαριών ή τα συνολικά επιτρεπτά αλιεύματα (TAC) που μπορούν να αλιεύονται με ασφάλεια κάθε χρόνο βάσει επιστημονικών γνωμοδοτήσεων. Τα κράτη-μέλη είναι υπεύθυνα για την εφαρμογή αυτών των ΤAC στους αλιευτικούς τους στόλους. Καθιερώνονται επίσης κανόνες ως προς τις προδιαγραφές του αλιευτικού εξοπλισμού και ως προς τους περιορισμούς σχετικά με την πρόσβαση σε ορισμένες περιοχές, τόσο για να προληφθεί η αλίευση γόνων ή η αλίευση ενηλίκων ψαριών την περίοδο της ωοτοκίας όσο και για να ελαχιστοποιηθεί ο αντίκτυπος της αλιείας στο θαλάσσιο περιβάλλον.
Συνταγές
Είναι ψάρι που εκτιμάται πολύ για τη λεπτή και εύπεπτη σάρκα του και στη φυσική του μορφή, μπορεί να μαγειρευτεί με διάφορους τρόπους.
Στην ελληνική κουζίνα συνήθως μαγειρεύεται βραστός, σε άφθονο ζωμό με λαχανικά ως σούπα, ενώ σε άλλες μεσογειακές κουζίνες τον μαγειρεύουν βραστό σε συμπυκνωμένο ζωμό (court-bouillon), ή ακόμα και στον ατμό.
Ο υγρανάλατος ή αλίπαστος (παστός) μπακαλιάρος που συνδέθηκε, παλαιότερα, με την εθνική γιορτή της 25ης Μαρτίου και με τις εξόδους σε λαϊκές ταβέρνες, στις οποίες συχνά δάνειζε το όνομά του δεν είναι ο ίδιος με τον κοινό βακαλάο της Μεσογείου. Αυτός, ο μπακαλιάρος των βορείων θαλασσών, λέγεται "καλλαρίας" ή γάδος (gadus morrhua). Υπήρξε για χρόνια η πιο προσιτή, σε τιμή, λύση για να απολαύσει κανείς ψάρι. Σήμερα όμως, που έχει περιοριστεί η αλιεία του και θεωρείται πια προϊόν εκλεκτό, ο μπακαλιάρος μπήκε στους καταλόγους των γαστρονομικών εστιατορίων, όχι μόνο γιατί είναι γευστικότατος, αλλά και γιατί μαγειρεύεται με πολλούς τρόπους.
Τις περισσότερες συνταγές παστού μπακαλιάρου τις προτείνουν οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι, που έλεγχαν για αιώνες το εμπόριό του. Στην Ισπανία τον τρώνε σε σαλάτα, μαγειρευτό με πιπεριές και ντομάτα, σε διάφορες παραλλαγές τάρτας και κροκέτας. Ειδικά στην Ανδαλουσία, οι μικροί μπακαλιάροι αξιοποιούνται υπέροχα σε μια παράξενη σούπα μαζί με σκόρδα και πολλά κρεμμύδια σε ελαιόλαδο και χυμό νεραντζιού. Στην Πορτογαλία γίνεται σούπα με αυγά και ψήνεται στα κάρβουνα, όπως τα φρέσκα ψάρια. Ο μπακαλιάρος "μπιάνκο" με πατάτες, κρεμμύδια και σκόρδα, είναι μια ανάμνηση του βενετσιάνικου και η διαφορά του από αυτόν είναι ότι δεν έχει λεμόνι και μαϊντανό.
Όταν ο μπακαλιάρος είναι μεγαλύτερος σε μέγεθος, μαγειρεύεται "πλακί" στο φούρνο. Συχνά τον συναντάμε μαγειρεμένο στην κατσαρόλα με λεμόνι και ρίγανη. Η σάρκα του είναι ιδανική και για κροκέτες ψαριού. Η ελληνική κουζίνα τον προτείνει σε κροκέτες, σούπα, τηγανητό στο κουρκούτι, πλακί με ντομάτα, με πράσα, με σταφίδες, με ρύζι κ.ά. Στην Κρήτη συνηθίζεται με ρεβίθια, στην Κεφαλονιά μπακαλιαρόπιτα, στη Σαντορίνη "μπραντάδα", που μόνο κατ’ όνομα συγγενεύει με τη γαλλική μπραντάντ (brandade) της Προβηγκίας, η οποία είναι ένας πουρές μπακαλιάρου με ελαιόλαδο και γάλα, ενίοτε και με σκόρδο και μυρωδικά. Συναντιέται και σε ινδικά πιτάκια σαμόζας, σε κάρυ και στην ακραία εκδοχή της κρεολικής κουζίνας σε σούσι.
Στην τέχνη
Η περιβαλλοντική ευαισθησία για τον βακαλάο εκφράζεται και δια της Τέχνης. Γνωστό είναι και το βιβλίο του Μαρκ Κουρλάνσκι, συνεργάτη περιοδικών στο χώρο των τροφίμων και των ποτών, με τίτλο "COD - A Biography of the Fish That Changed the World" / "Βακαλάος – Η Βιογραφία του Ψαριού που Άλλαξε τον Κόσμο" (εκδ. Walker 1997), με τεκμηριωμένες ιστορικές αναφορές και παρουσίαση της δραματικής μείωσης των αποθεμάτων του βακαλάου και των κινδύνων που αυτή επιφέρει στη βιοποικιλότητα και στο οικοσύστημα.
Αλλά και στον κινηματογράφο, τα πολυβραβευμένα ντοκιμαντέρ του Αμερικανού (πρώην γεωργού) σκηνοθέτη Στιβ Κάουαν, "Άδειοι Ωκεανοί, Άδεια Δίχτυα" ("Empty Oceans, Empty Nets") και "Ψαρεύοντας στις Θάλασσες" ("Farming the Seas"), αποκαλύπτουν τους κινδύνους της υπεραλίευσης και της εντατικής ιχθυοκαλλιέργειας, καταθέτοντας την πραγματική ιστορία πίσω από τα ψάρια και τα οστρακοειδή της καθημερινής διατροφής. Τα δύο ντοκιμαντέρ, παραγωγής της ανεξάρτητης εταιρείας Habitat Media που προβάλλονταν από το τηλεοπτικό δίκτυο PBS, σημείωσαν ρεκόρ θεαματικότητας και απέσπασαν εξαιρετικές κριτικές. Το 2005, το "Ψαρεύοντας στις Θάλασσες" ήταν υποψήφιο στην κατηγορία καλύτερου ντοκιμαντέρ των βραβείων Emmy, ενώ του απονεμήθηκε το βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στην αντίστοιχη των Όσκαρ διοργάνωση που έχει θεσπίσει το Χόλιγουντ για φιλμ περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος.
Πραγματοποιώντας επιτόπια έρευνα σε περιοχές του Βόρειου Ατλαντικού και του Ειρηνικού Ωκεανού, όπου τα αποτελέσματα της υπεραλίευσης γίνονται αντιληπτά όλο και περισσότερο χρόνο με το χρόνο, ο Κάουαν και οι συνεργάτες του εξετάζουν τη μείωση του πληθυσμού ειδών όπως ο ξιφίας, ο τόνος, ο βακαλάος και ο σολομός, συνομιλούν με ψαράδες, ερευνητές, εμπόρους και στελέχη της αλιευτικής βιομηχανίας, καταγράφουν τις προσπάθειες που καταβάλλονται από επιστήμονες, περιβαλλοντικές οργανώσεις και άλλους φορείς για την αποκατάσταση του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Αντίστοιχα, στο δεύτερο ντοκιμαντέρ ταξιδεύουν στα παράλια της Κίνας, του Καναδά, της Μεσογείου, παρακολουθούν τις συνθήκες εντατικής εκτροφής στα ιχθυοτροφεία του Βόρειου Ειρηνικού και τις συνέπειες που αυτές έχουν τόσο στην ποιότητα των ψαριών όσο και στο θαλάσσιο οικοσύστημα, ενώ μας γνωρίζουν μια εναλλακτική, ηπιότερη για το περιβάλλον, μέθοδο ιχθυοκαλλιέργειας που εφαρμόζεται στην Κίνα.
Βιβλιογραφία
https://web.archive.org/web/20101208060135/http://www.iatronet.gr/article.asp?art_id=691 Ευρωπαϊκή Αλιεία και Διεύρυνση - Διαχείριση της Ευρωπαϊκής Αλιείας. http://ec.europa.eu/fisheries/enlargement/note_el.pdf
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλιευτική βιομηχανία Κατηγορία:Αλιεύματα Κατηγορία:Αποξηραμένα τρόφιμα Κατηγορία:Γαδόμορφα Κατηγορία:Διατροφή Κατηγορία:Τρόφιμα ζωικής προέλευσης Κατηγορία:Ψάρια
Συνταγματικό Δικαστήριο της Λιθουανίας
Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Δημοκρατίας της Λιθουανίας (λιθουανικά: Lietuvos Respublikos Konstitucinis Teismas) είναι ειδικό δικαστήριο που ιδρύθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος της Λιθουανίας του 1992. Άρχισε τις δραστηριότητές του μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου περί του συνταγματικού δικαστηρίου της Λιθουανίας, στις 3 Φεβρουαρίου 1993. Από την ίδρυσή του, το Δικαστήριο εδρεύει στην πρωτεύουσα Βίλνιους.
Το κύριο καθήκον του δικαστηρίου είναι ο δικαστικός έλεγχος και, ως εκ τούτου, μπορεί να κηρύξει αντισυνταγματικές πράξεις του κοινοβουλίου και να τις καταστήσει άκυρες. Ωστόσο, διαφέρει από πολλά άλλα ανώτατα δικαστήρια, καθώς δεν αποτελεί μέρος του τακτικού δικαστικού σώματος, αλλά περισσότερο ένα ξεχωριστό και ανεξάρτητο δικαστικό όργανο. Επιπλέον, δεν χρησιμεύει ως τακτικό εφετείο από κατώτερα δικαστήρια ή ως είδος «ακυρωτικού δικαστηρίου» για οποιαδήποτε παραβίαση των εθνικών νομοθεσιών.
Δραστηριότητες
Το Δικαστήριο έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του λιθουανικού νομικού συστήματος, κηρύσσοντας μια σειρά εθνικών νομοθεσιών ως αντισυνταγματικές. Στις 31 Μαρτίου 2004, εξέδωσε απόφαση με την οποία αναγνώριζε την παραβίαση του όρκου του Προέδρου της Λιθουανίας, Ρολάντας Πάκσας, ενώ ακολούθησε η καθαίρεσή του με την υπερψήφιση πρότασης μομφής στο κοινοβούλιο.
Σύνθεση
Το Συνταγματικό Δικαστήριο αποτελείται από εννέα δικαστές, εκλεγμένοι από το κοινοβούλιο, για μια εννιαετή θητεία, η οποία δεν δύναται να ανανεωθεί. Μόνο Λιθουανοί πολίτες, εξαιρετικής φήμης, οι οποίοι είναι καταρτισμένοι στο δίκαιο και οι οποίοι έχουν υπηρετήσει για τουλάχιστον 10 χρόνια στο νομικό σύστημα, ή σε έναν τομέα της νομικής εκπαίδευσης, είναι επιλέξιμοι για διορισμό στο Δικαστήριο. Συνήθως, επιλέγονται αξιοσημείωτοι νομικοί επιστήμονες και ιδιαίτερα πεπειραμένοι δικαστές για τη θέση αυτή. Οι υποψήφιοι προτείνονται από τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου, τον Πρόεδρο της Λιθουανίας και τον Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Δημοκρατίας της Λιθουανίας (3 άτομα έκαστος). Το Κοινοβούλιο διορίζει τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου μεταξύ των δικαστών που επιλέγονται για διορισμό, έπειτα από πρόταση του Προέδρου της Λιθουανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίκαιο στη Λιθουανία
Δάσος των Κέδρων του Θεού
Το Δάσος των Κέδρων του Θεού (αραβικά: Horsh Arz el-Rab, Χορς Αρζ ελ-Ραμπ) βρίσκεται στο κεδροδάσος του όρους Μαχμάλ (Jebel Makmal) του Λιβάνου σε ύψος 1.920 μέτρων, με κέδρους που ξεπερνούν σε ηλικία και τα 1.500 χρόνια. Η πιο ονομαστή συστάδα κέδρων βρίσκεται στην περιοχή που είναι γνωστή ως «Κέδροι του Θεού», κοντά στην πόλη Μπσαρί (Bsarri ή Bcharee) στο βόρειο Λίβανο, όπου υπάρχουν 375 υπεραιωνόβιοι κέδροι. Το δάσος των κέδρων περιβάλλεται για την προστασία του από ένα τείχος, που κατασκευάστηκε με εντολή της βασίλισσας της Μεγάλης Βρετανίας Βικτωρίας.
Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός ήταν ο πρώτος που έλαβε μέτρα για την προστασία του κεδροδάσους του Λιβάνου κατά τον 2ο μ. Χ. αιώνα, οριοθετώντας ζώνες υλοτόμησης και τοποθετώντας στήλες με επιγραφές, όπου αναγραφόταν ο αριθμός των δέντρων. Σήμερα, έχουν καταγραφεί περίπου 200 τέτοιες επιγραφές για τον αριθμό των δέντρων στα κεδροδάση της αρχαιότητας. Κατά το Μεσαίωνα, οι κάτοικοι των γύρω χωριών αποψίλωσαν σε μεγάλο βαθμό τα δάση των κέδρων, για να χρησιμοποιηθούν για θέρμανση ή για να τα μετατρέψουν σε καλλιεργήσιμη γη, ενώ κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου το κεδρόξυλο χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή σιδηροδρομικών έργων.
Οι «Κέδροι του Θεού» τελούν σήμερα υπό την προστασία του Πατριάρχη του Λιβάνου, ο οποίος οικοδόμησε το 1848 μέσα στο κεδροδάσος ένα παρεκκλήσιο, όπου τον Αύγουστο κάθε έτους τελείται λειτουργία και εορτασμός για την προστασία των κέδρων. Από το 1998, οι «Κέδροι του Θεού» ανήκουν στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Λίβανο Κατηγορία:Δάση του Λιβάνου
Βρετανικές Δυνάμεις Κύπρου
Οι Βρετανικές Δυνάμεις Κύπρου είναι η ονομασία των Βρετανικών Ένοπλων Δυνάμεων που σταθμεύουν στις Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας στο νησί της Κύπρου ή σε ένα αριθμό σχετικών δεσμευμένων χώρων στην Κυπριακή Δημοκρατία. Το Ηνωμένο Βασίλειο διατηρεί στρατιωτική παρουσία στο νησί, προκειμένου να διατηρήσει μια στρατηγική θέση στο ανατολικό άκρο της Μεσογείου, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως σημείο στάσης των δυνάμεων που αποστέλλονται σε περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Ασίας. Επί του παρόντος, στην Κύπρο υπηρετούν περίπου 3.500 άτομα.
Σε έδαφος υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας
Εκτός από τις Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας, η συνθήκη εγκαθίδρυσης του 1960 μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Κυπριακής Δημοκρατίας έδωσε στο Ηνωμένο Βασίλειο το δικαίωμα να χρησιμοποιεί μόνιμα 40 επιπλέον περιοχές στο νησί για στρατιωτικούς σκοπούς.
Σε έδαφος υπό τον έλεγχο της ΤΔΒΚ
Τρεις δεσμευμένες στρατιωτικές εγκαταστάσεις βρίσκονται στο έδαφος της Τουρκοκρατούμενης Βόρειας Κύπρου. Δεν χρησιμοποιούνται προς το παρόν από τις βρετανικές δυνάμεις Κύπρου επειδή το Ηνωμένο Βασίλειο δεν αναγνωρίζει την κυβέρνηση της Βόρειας Κύπρου.
Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας
Οι δύο βρετανικοί θύλακες στην Κυπριακή Δημοκρατία λειτουργούν ως πλατφόρμες προβολής βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή. Οι θύλακες χρησιμεύουν ως κέντρα περιφερειακής παρακολούθησης των επικοινωνιών από την ανατολική Μεσόγειο μέσω της Μέσης Ανατολής στο Ιράν.. Οι εγκαταστάσεις εντός των παρακρατηθέντων περιοχών υποστηρίζουν επίσης τις βρετανικές στρατιωτικές δραστηριότητες σε δεσμευμένες τοποθεσίες στην Κυπριακή Δημοκρατία και παρέχουν μοναδική κατάρτιση.
Ανατολική Περιοχή Κυρίαρχων Βάσεων
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατός του Ηνωμένου Βασιλείου
Πέτρινη Γέφυρα του Μπορντώ
Η Πέτρινη γέφυρα (Γαλλικά: Pont de pierre) είναι γέφυρα στο Μπορντώ, στο νομό Ζιρόντ στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας, η οποία συνδέει την αριστερή όχθη του ποταμού Γαρούνα με την περιοχή Λα Μπαστίντ, στη δεξιά όχθη.
Η πέτρινη γέφυρα έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημείο από το 2002.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Η Πέτρινη γέφυρα μικρογραφία|250x250εσ|Η Πέτρινη γέφυρα τη νύχτα|εναλλ.=|αριστερά μικρογραφία|250x250εσ|Το τραμ διασχίζει την Πέτρινη γέφυρα μικρογραφία|250x250εσ|Πίνακας του Ζακ-Ρεμόν Μπρασκασά, 1822|εναλλ.= Η πέτρινη γέφυρα ήταν η πρώτη γέφυρα πάνω στον ποταμό Γαρούνα στο Μπορντώ. Σχεδιάστηκε κατά τη διάρκεια της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, υπό τις διαταγές του Ναπολέοντα Α'. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Ναπολέοντα στην Ισπανία κατά τον πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου, τα στρατεύματά του έπρεπε να διασχίσουν γρήγορα τον ποταμό και το αρχικό σχέδιο ήταν μια ξύλινη γέφυρα, ευκολότερη στην κατασκευή. Μέχρι τότε, το ποτάμι διασχίζονταν μόνο με βάρκα. Λόγω έλλειψης πόρων, η κατασκευή πραγματοποιήθηκε αργότερα, κατά τη διάρκεια της παλινόρθωσης των Βουρβόνων, από το 1819 έως το 1822, οπότε και δόθηκε στην κυκλοφορία.
Η γέφυρα έχει 17 καμάρες (σύμφωνα με τον θρύλο συμβολίζουν τον αριθμό των γραμμάτων στο όνομα του Ναπολέοντα (Napoléon Bonaparte). Το μήκος της είναι 487 μέτρα. Είχε αρχικό πλάτος 14,6 μέτρα που αυξήθηκε στα 19 μέτρα το 1954. Στις πλευρές, ανάμεσα στις καμάρες υπάρχει διακοσμητικά στοιχεία, που φέρουν τη σφραγίδα του Λουδοβίκου ΙΗ' της Γαλλίας, ένα διπλό L, και το οικόσημο του Μπορντώ.
Ήταν η μόνη γέφυρα μέχρι την κατασκευή της γέφυρας Σαιν-Ζαν το 1965. Η πέτρινη γέφυρα συνέβαλε στην ανάπτυξη του Μπορντώ καθώς από το 1865, ενώθηκε με την περιοχή Λα Μπαστίντ που βρίσκεται στη δεξιά όχθη, όπου η πόλη επεκτάθηκε και δημιούργησε νέες λιμενικές εγκαταστάσεις.
Η γέφυρα είναι ένα σημαντικό σημείο στη διαδρομή του υλικοτεχνικού προγράμματος που μεταφέρει ανταλλακτικά για την παραγωγή Airbus A380.
Το 2003, δύο λωρίδες κυκλοφορίας δόθηκαν στο νέο τραμ του Μπορντώ.
Από το 2016, η γέφυρα είναι μόνιμα κλειστή στην κυκλοφορία εκτός από πεζούς, ποδηλάτες, τραμ και οχήματα έκτακτης ανάγκης.
Παραπομπές
Μπορντω Κατηγορία:Μπορντό
Ινστιτούτο Σμόλνυ
Το Ινστιτούτο Σμόλνυ (Смольный институт) είναι ένα Παλλαντιανό κτήριο στην Αγία Πετρούπολη που έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Ρωσίας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Ο αρχικός σχεδιασμός του [[Τζιάκομο Κουαρένγκι|Κουαρένγκι, 1806.]] μικρογραφία| Αίθουσα χορού του ινστιτούτου, 1913 Το κτίριο ανατέθηκε στον Τζιάκομο Κουαρένγκι από την Εταιρεία Εκπαίδευσης Αριστοκρατικών Δεσποινίδων και κατασκευάστηκε το 1806 – 08 για να στεγάσει το Smolny Institute for Noble Maidens (Ινστιτούτο Σμόλνυ για Αριστοκρατικές Δεσποινίδες), που ιδρύθηκε κατόπιν προτροπής του Ιβάν Μπετσκόυ και σύμφωνα με ένα διάταγμα της Αικατερίνης της Μεγάλης το 1764, δανειζόμενο το όνομά του από την κοντινή Μονή Σμόλνυ. Η ίδρυση του ινστιτούτου ήταν ένα σημαντικό βήμα στη διάθεση της εκπαίδευσης για τις γυναίκες στη Ρωσία: "Η παροχή επίσημης εκπαίδευσης για τις γυναίκες ξεκίνησε μόνο το 1764 και το 1765, όταν η Αικατερίνη Β' ίδρυσε το Ινστιτούτο Σμόλνυ για τα κορίτσια των ευγενών στην Αγία Πετρούπολη και στη συνέχεια το Ινστιτούτο Νοβοντεβίτσιι για τις κόρες των κοινών ανθρώπων." Το Σμόλνυ ήταν το πρώτο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Ρωσίας για τις γυναίκες και συνέχισε να λειτουργεί υπό την προσωπική προστασία της Ρωσίδας Αυτοκράτειρας μέχρι λίγο πριν την επανάσταση του 1917. Ένας κήπος Παρτέρ και σιδερένια μάσκα γύρω από το ινστιτούτο χρονολογούνται από τις αρχές του 19ου αιώνα.
Το 1917, ο Βλαντιμίρ Λένιν επέλεξε το κτίριο ως έδρα των Μπολσεβίκων αμέσως πριν και κατά τη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ήταν η κατοικία του Λένιν για αρκετούς μήνες, έως ότου η εθνική κυβέρνηση μετακινήθηκε στο Κρεμλίνο της Μόσχας τον Μάρτιο του 1918. Μετά από αυτό, το Σμόλνυ έγινε η έδρα του τοπικού μηχανισμού του Κομμουνιστικού Κόμματος, ουσιαστικά το δημαρχείο της πόλης. Το 1927, ένα μνημείο για τον Λένιν ανεγέρθηκε μπροστά από το κτίριο, το οποίο σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Βασίλι Κοζλόφ και τους αρχιτέκτονες Βλαντιμίρ Στσούκο και Βλαντιμίρ Γκελφρεχ. Το Ινστιτούτο Σμόλνυ ήταν επίσης ο τόπος της δολοφονίας του Σεργκέι Κίροφ το 1934.
Μετά το 1991, το Σμόλνυ χρησιμοποιήθηκε ως έδρα του δήμαρχου (κυβερνήτης μετά το 1996) και της διοίκησης της Αγίας Πετρούπολης. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν εργάστηκε εκεί από το 1991 έως το 1997 στη διοίκηση του Ανατόλυ Σόμπτσακ.
Σήμερα, αυτό το ιστορικό κτίριο είναι η επίσημη κατοικία του κυβερνήτη της Αγίας Πετρούπολης και στεγάζει, επίσης, ένα μουσείο αφιερωμένο στον Λένιν. Οι επισκέπτες του μουσείου μπορούν να περιηγηθούν στο γραφείο και στα σαλόνια του Λένιν, ακόμη και να δουν την περίφημη αίθουσα συναντήσεων, όπου η νίκη της επανάστασης του Οκτωβρίου ανακηρύχθηκε το 1917.
Το όνομα "Σμόλνυ" προέρχεται από την τοποθεσία, τις πρώτες μέρες της Αγίας Πετρούπολης, ως το μέρος στην άκρη της πόλης όπου το γήπεδο ("σμόλα" στα ρωσικά) επεξεργάστηκε για χρήση στη ναυπηγική και τη συντήρηση. Ως αποτέλεσμα, η περιοχή ονομάστηκε «σμόλνυ» - το μέρος του γηπέδου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσική Επανάσταση Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αγία Πετρούπολη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κόλιν Ντέξτερ
Ο Νόρμαν Κόλιν Ντέξτερ (Norman Colin Dexter, 29 Σεπτεμβρίου 1930 – 21 Μαρτίου 2017), γνωστός ως Κόλιν Ντέξτερ, ήταν Άγγλος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, γνωστός από τη σειρά μυθιστορημάτων με ήρωα τον Επιθεωρητή Μορς (Inspector Morse), που γράφηκαν μεταξύ του 1975 και του 1999, και που μεταφέρθηκαν στην τηλεοπτική σειρά της ITV Inspector Morse (1987-2000).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ν.Κ. Ντέξτερ γεννήθηκε στο Στάμφορντ της Αγγλίας και ήταν το ένα από τα τρία παιδιά των Άλφρεντ και Ντόροθυ Ντέξτερ, μαζί με τον Τζων (σχολικό καθηγητή της κλασικής λογοτεχνίας) και την Αβρίλ. Ο πατέρας τους είχε γκαράζ και μια μικρή εταιρεία ταξί. Ο Κόλιν κατόρθωσε να πάρει μια υποτροφία για το ακριβό «Σχολείο Αρρένων του Στάμφορντ». Μετά το σχολείο υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο Σώμα των Διαβιβάσεων και στη συνέχεια έκανε κλασικές σπουδές στο Κράιστ Κόλετζ του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, αποφοιτώντας το 1953 με τιμητικό (όχι μεταπτυχιακό) τίτλο «Master of Arts» το 1958.
Το 1954 άρχισε μια σταδιοδρομία καθηγητή σε σχολεία, στο Λέστερ στο Λούφμπρα και στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας του Κόρμπυ (Tresham College of Further and Higher Education), στο Νορθάμπτονσιρ (1959). Το 1956 πήρε ως σύζυγό του την Ντόροθυ Κούπερ και μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Τζέρεμυ, και μία κόρη, τη Σάλυ. Το 1966, εξαιτίας της επιδεινούμενης βαρηκοΐας του, υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από τη διδασκαλία και να αναλάβει γραμματέας στην Επιτροπή Τοπικών Εξετάσεων, στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, θέση από την οποία συνταξιοδοτήθηκε το 1988.
Συγγραφικό έργο
Τα πρώτα έργα του Ντέξτερ ήταν εκπαιδευτικά βιβλία επιπέδου γενικών σπουδών. Η έναρξη της σταδιοδρομίας του ως συγγραφέα αστυνομικών μυστηρίων έγινε το 1972, κατά τη διάρκεια οικογενειακών διακοπών: ''«`Ημασταν σε έναν μικρό ξενώνα μεσοστρατίς ανάμεσα στο Κερνάρφον και στο Πουιλχέλι. `Ηταν Σάββατο και έβρεχε... ...τα παιδιά γρύλλιζαν... Καθόμουν στο τραπέζι της κουζίνας χωρίς να έχω κάτι να κάνω, οπότε έγραψα τις πρώτες λίγες παραγράφους ενός δυνητικού αστυνομικού μυθιστορήματος.» Το Last Bus to Woodstock'' εκδόθηκε το 1975 και εισήγαγε τον Επιθεωρητή Μορς, έναν ευέξαπτο ντετέκτιβ του οποίου οι προτιμήσεις για τα σταυρόλεξα με γρίφους, την αγγλική φιλολογία, την αφιλτράριστη μπίρα (cask ale) και τον Βάγκνερ αντανακλούν τις αγάπες του ίδιου του συγγραφέα. Οι υποθέσεις των έργων του Ντέξτερ περιλαμβάνουν συχνά ψεύτικες κατευθύνσεις στην έρευνα και άλλα παραπλανητικά στοιχεία.
Η επιτυχία των 33 δίωρων επεισοδίων της τηλεοπτικής σειράς της ITV Inspector Morse (1987-2000) προσέλκυσαν περαιτέρω την προσοχή στα βιβλία του Ντέξτερ. Παρόμοια με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο συγγραφέας έκανε από ένα σύντομο «πέρασμα», εμφανιζόμενος σε σχεδόν όλα τα επεισόδια. Από το 2006 μέχρι το 2016 υπήρξε και συνέχεια, με ήρωα τον βοηθό του Μορς, τον Επιθεωρητή Ρόμπερτ Λιούις, η σειρά Lewis με άλλα 33 επεισόδια (Inspector Lewis στις ΗΠΑ). Εκτός από αυτό το «σίκουελ» υπήρξε και σειρά «πρίκουελ» με τον Μορς σε νεαρή ηλικία, η σειρά Endeavour (από το 2012).
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Ντέξτερ είχε βραβευθεί αρκετές φορές από τη βρετανική ένωση Συγγραφέων Αστυνομικών (Crime Writers' Association): Με δύο «Αργυρά Εγχειρίδια» (για τα Service of All the Dead το 1979 και για το The Dead of Jericho το 1981), δύο «Χρυσά Εγχειρίδια» (για το The Wench is Dead] το 1989 και για το The Way Through the Woods το 1992) και ένα «Αδαμάντινο Εγχειρίδιο Cartier» για το σύνολο της προσφοράς του το 1997. Το 1996 ο Ντέξτερ κέρδισε Βραβείο Macavity για το διήγημά του Evans Tries an O-Level. Το 1980 εκλέχθηκε μέλος του Detection Club, ενώ το 2005 έγινε «δια ειδικής εκλογής» εταίρος του Κολεγίου του Τιμίου Σταυρού του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.
Το 2000 ο Ντέξτερ παρασημοφορήθηκε με το Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (OBE) για τις υπηρεσίες του στη λογοτεχνία. Το 2001 τιμήθηκε και από τον Δήμο της Οξφόρδης (μετάλλιο «Freedom of the City of Oxford»). Τον Σεπτέμβριο του 2011 το Πανεπιστήμιο του Λίνκολν τον ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Στέλιος Λεγάκης
Ο Στέλιος Λεγάκης (Αθήνα,7 Οκτωβρίου 1997) είναι Έλληνας τραγουδιστής, στιχουργός και συνθέτης που το 2012, σε ηλικία 14 ετών, βγήκε νικητής στο talent show Ελλάδα Έχεις Ταλέντο. Ανήκει στο δυναμικό της Panik Records.
Βιογραφία
Ο Στέλιος Λεγάκης πριν καν συμπληρώσει τα 15 του χρόνια, κατάφερε να κερδίσει την πρώτη θέση στο talent show του ΑΝΤ1, Ελλάδα Έχεις Ταλέντο 4, για το τραγούδι. Γεννήθηκε στις 7  Οκτωβρίου 1997. Ξεκίνησε να τραγουδάει και να παίζει κιθάρα ερασιτεχνικά στην πρώτη γυμνασίου χωρίς καμία βοήθεια. Στις αρχές του 2012 πήρε μέρος στο πρώτο casting του Ελλάδα έχεις ταλέντο όπου προκρίθηκε με μεγάλη επιτυχία στα επόμενα casting από την κριτική επιτροπή του 'Ελλάδα 'Εχεις Ταλέντο' και όπου τελικά ο κόσμος τον ανέδειξε ως τον μεγάλο νικητή του γνωστού talent show.
Το πρώτο του τραγούδι "Σαν Μαχαίρι" κυκλοφόρησε το 2013 σε μουσική του ίδιου, και σε στίχους από τον ίδιο και τη Βίκυ Γεροθόδωρου.
Τραγούδια
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Μαρία Κουβάτσου
Η Μαρία Κουβάτσου (Αθήνα, 2 Νοεμβρίου 1979) είναι Ελληνίδα σκακίστρια και γκρανμαίτρ γυναικών (WGM). Ήταν παγκόσμια πρωταθλήτρια Κ-20 του 1999, το 2000 κέρδισε το ελληνικό πρωτάθλημα σκακιού γυνακών και έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε τρεις Ολυμπιάδες Σκακιού.
Όταν ήταν πέντε ετών, η Κουβάτσου έμαθε να παίζει σκάκι από τον πατέρα της. Ύστερα η οικογένεια της μετακόμισε στα Χανιά, τα οποία εκείνη την εποχή τα Χανιά δεν είχαν σκακιστικό σύλλογο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές
Ντόνια Βρέζινα
Η Ντόνια Βρέζινα (σερβικά κυριλλικά: Доња Врежина) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου του Πάντελεϊ και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 6,629 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Μίρζα
Μίρζα (Mirza) είναι το όνομα γένους μικρών λεμούριων, γνωστών και ως γιγάντιοι λεμούριοι ποντικοί. Βρίσκονται στα δυτικά φυλλοβόλα δάση της Μαδαγασκάρης συνήθως κοντά στις ακτές ή σε άλλες πηγές νερού. Το τρίχωμά τους είναι καφέ-λαδί στη ράχη και κιτρινωπό-γκρι στην περιοχή της κοιλιάς.
Αρχικά στο γένος περιλαμβάνονταν μόνο ένα είδος, ο γιγάντιος λεμούριος ποντικός του Κοκερέλ (Mirza coquereli - Μίρζα του Κοκερέλ, ονομασμένος προς τιμήν του γάλλου εντομολόγου Σαρλ Κοκερέλ), όταν αυτό διαχωρίστηκε από το γένος Μικροκήβος το 1985. Το 2005 περιγράφηκε ένα δεύτερο είδος, ο γιγάντιος λεμούριος ποντικός του βορρά (Μίρζα το ζάζα - M. zaza). Το 2010 ανακοινώθηκε ότι ανακαλύφθηκε ακόμη ένα διακριτό τάξο με τμήματα κοκκινωπού τριχώματος στο πίσω μέρος της ουράς, στην περιοχή Berevo-Ranobe.
Οι γιγάντιοι λεμούριοι ποντικοί ζυγίζουν περίπου 300 g. Είναι νυκτόβιοι, και είναι ενεργοί καθ' όλο το διάστημα του έτους, εν' αντιθέσει με άλλους λεμούριους ποντικούς που πέφτουν σε νάρκη, τρώγοντας νύμφες ομόπτερων ώστε να επιβιώσουν. Είναι δενδρόβια είδη και τρέφονται με φρούτα, άνθη και μικρά ζώα όπως έντομα και αράχνες. Είναι γνωστό επίσης ότι θηρεύουν τον πυγμαίο λεμούριο ποντικό (Μικροκήβος ο μυόξινος - Microcebus myoxinus) όταν βρίσκονται σε αιχμαλωσία. Φτιάχνουν πολλές φωλιές όταν βρίσκονται σε άγρια κατάσταση καθώς και στην αιχμαλωσία. Τα αρσενικά κοιμούνται μόνα τους ενώ τα θηλυκά συνήθως σε ζεύγη. Κινούνται στα τέσσερα πόδια έχοντας περιορισμένες ικανότητες στο να πηδούν.
Οι μίρζα αποτελούν συχνά θηράματα κουκουβάγιων, καθώς του αρπακτικού Buteo brachypterus. Αναζητούν τροφή την νύχτα ώστε να αποφύγουν τους θηρευτές τους και επικοινωνούν μεταξύ τους με την χρήση και ακουστικών αλλά και οσμικών σημάτων, καθώς και υπερήχων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειρογαλεΐδες
Πάναινα Θεσπρωτίας
Η Πάναινα είναι ημιορεινό ακατοίκητο χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 200 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 23 χλμ. ΝΑ. από την Ηγουμενίτσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαζαρακιάς. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Μαζαρακιά και την Κόδρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαζαρακιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μαργαριτίου του δήμου Ηγουμενίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Παντελής Μ. Παπαδόπουλος
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη αλλά σε μικρή ηλικία μετανάστευσε με την οικογένεια του στη Γαλλία. Το 1932 ήρθε κι εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, ήταν αθλητής του ΟΑΑ. Ξεκίνησε την αντισφαίριση στη Γαλλία όπου είχε αγωνιστεί και με τη Β΄ εθνική Γαλλική ομάδα. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στο Παρίσι όπου στο διπλό με συμπαίκτη τον Αύγουστο Ζερλέντη όπου στον Β΄ γύρο αποκλείστηκαν από τους Ισπανούς αδελφούς Αλόνσο με 2-1 νίκες στο μονό αποκλείστηκε από τον Α΄γύρο από τον Αργεντινό Καταρούζα.
Στην τοιχοσφαίριση ήταν ο πρώτος πρωταθλητής Ελλάδας το 1947 στον τελικό δεν αγωνίστηκε ο αντίπαλος Ν. Δημητριάδης και αναδείχτηκε νικητής άνευ αγώνος.
Ταϊτσί Όνο
Ο Ταϊτσί Όνο (Taiichi Ohno) ήταν Ιάπωνας μηχανικός της βιομηχανικής παραγωγής και επιχειρηματίας. Θεωρείται ο πατέρας του συστήματος παραγωγής της Toyota, το οποίο ενέπνευσε τη Βελτιστοποιημένη Παραγωγή στις ΗΠΑ. Προσδιόρισε τα επτά απόβλητα (ή muda στα ιαπωνικά) ως μέρος αυτού του συστήματος. Έγραψε πολλά βιβλία σχετικά με το σύστημα, συμπεριλαμβανομένου του: Σύστημα Παραγωγής της Toyota: Πέρα από την παραγωγή μεγάλης κλίμακας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1912 στο Νταλιάν της Κίνας και αποφοίτησε από το Τεχνικό Λύκειο της Ναγκόγια (Ιαπωνία), εντάχθηκε στην Κλωστοϋφαντουργία της οικογένειας Τογιόντα (Toyoda Spinning) μετά την αποφοίτησή του το 1932, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, χάρη στις σχέσεις του πατέρα του με τον Τογιόντα Κιιχίρο, το γιο του ιδρυτή της Toyota, Σακίτσι Τογιόντα. Μεταφέρθηκε στην εταιρεία κινητήρων της Toyota το 1943, όπου εργάστηκε ως υπεύθυνος καταστήματος στο κατάστημα του εργοστασίου παραγωγής κινητήρων και βαθμιαία ανέβηκε στην ιεραρχία, για να γίνει στέλεχος της διοίκησης. Λόγω αυτού που θεωρήθηκε λανθασμένη κίνηση, ίσως επειδή μίλησε δημοσίως για το σύστημα παραγωγής, του απαγορεύθηκε η κανονική ανέλιξη στην ιεραρχία, κι έτσι, αργότερα στην καριέρα του, εργάστηκε ως σύμβουλος των προμηθευτών.
Οι αρχές της Όνο επηρέασαν τομείς εκτός της παραγωγής και έχουν επεκταθεί στον τομέα των υπηρεσιών. Για παράδειγμα, ο τομέας του σχεδιασμού πωλήσεων έχει δείξει πώς η έννοια του Just In Time (JIT) μπορεί να βελτιώσει τις πωλήσεις, το μάρκετινγκ και την εξυπηρέτηση πελατών.
Ο Όνο συνέβαλε επίσης καθοριστικά στην ανάπτυξη του τρόπου με τον οποίο οι οργανισμοί εντοπίζουν τα απόβλητα, με το μοντέλο των «Επτά αποβλήτων», το οποίο καταλαμβάνει πλέον κεντρική θέση σε πολλές ακαδημαϊκές προσεγγίσεις. Τα επτά απόβλητα είναι τα εξής:
Ο Όνο είναι επίσης γνωστός για τους «Δέκα Κανόνες» που οδηγούν στην επιτυχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αυτοκινητοβιομηχανίας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Ντόνι Ματέγιεβατς
Το Ντόνι Ματέγιεβατς (σερβικά κυριλλικά: Доњи Матејевац) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Πάντελεϊ και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 825 κατοίκους.
Ιστορία
Στο κέντρο του Ντόνι Ματέγιεβατς, ευρίσκεται εκκλησία αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ανεγέρθηκε το 1838, ενώ είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες του 1870.
Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής ευρίσκεται πλησίον του χωριού, επί της βόρειας πλαγιάς του Όρους Τσέγκαρ. Το 1809, κατά την διάρκεια της Πρώτης Σερβικής Εξέγερσης εναντίον των Οθωμανών, ο Στέβαν Σίντελιτς μετέβη προκειμένου να κοινωνήσει μαζί με τους άνδρες του προ μάχης εναντίον των Οθωμανών. Η τοποθεσία του Τσέλε Κούλα, ή «Πύργου των Κρανίων», διατηρεί την μνήμη της συγκεκριμένης μάχης: οι Οθωμανοί, ως ένδειξη προειδοποίησης προς τους εχθρούς τους, προχώρησαν στην ανέγερση πύργου με τα κρανία των νεκρών κατά την διάρκεια της μάχης Σέρβων πολεμιστών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Χουάν Ρούλφο
Ο Χουάν Νεπομουσένο Κάρλος Πέρες Ρουλφο Βισκαΐνο (ισπ.: Juan Nepomuceno Carlos Pérez Rulfo Vizcaíno, 16 Μαΐου 1917 – 7 Ιανουαρίου 1986), ή απλώς Χουάν Ρούλφο, ήταν Μεξικανός συγγραφέας, σεναριογράφος και φωτογράφος. Είναι περισσότερο γνωστός για τη συλλογή διηγημάτων Ο κάμπος στις φλόγες (1953) και το μυθιστόρημα Πέδρο Πάραμο (1955). Έγραψε επίσης σενάρια για αρκετές ταινίες και υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριος φωτογράφος.
Τα έργα του Ρούλφο είχαν ιδιαίτερη επιρροή στο Λατινοαμερικάνικο μπουμ. Θεωρείται πρόδρομος του μαγικού ρεαλισμού και, μαζί με τους Κάρλος Φουέντες και Οκτάβιο Πας, ένας από τους τρεις σημαντικότερους Μεξικανούς λογοτέχνες του 20ού αιώνα. Ανάμεσα στις διακρίσεις του συμπεριλαμβάνεται το Βραβείο Πριγκίπισσα των Αστουριών, που έλαβε το 1983.
Πρώιμα χρόνια
Ο Ρούλφο γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1917 στην πολιτεία Χαλίσκο, χωρίς ωστόσο να έχει εξακριβωθεί η ακριβής τοποθεσία. Στο πιστοποιητικό γέννησης αναφέρεται η πόλη Σαγιούλα, αλλά οι δηλώσεις του ίδιου σχετικά με τον τόπο γέννησης παράλλασσαν και συμπεριελάμβαναν επίσης τις Απούλκο και Σαν Γκαμπριέλ.
Γεννήθηκε σε μια πλούσια οικογένεια γαιοκτημόνων, δικηγόρων και πολιτικών, που όμως έχασε το μεγαλύτερο μέρος των κτημάτων της κατά την Μεξικανική Επανάσταση. Το 1925, ο πατέρας του δολοφονήθηκε εν μέσω του Πολέμου των Κριστέρος, εξέγερσης με θρησκευτικά κίνητρα και στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης που είχε δημιουργηθεί μετά την Μεξικανική Επανάσταση. Στη διάρκεια της σύγκρουσης αυτής σκοτώθηκε και ο θείος του. Η μητέρα του πέθανε το 1927 από καρδιακή προσβολή και ο Ρούλφο μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο διοικούμενο από Γαλλίδες μοναχές, από το οποίο είχε κακές αναμνήσεις και αποκαλούσε «σωφρονιστικό ίδρυμα». Η ταραχώδης περίοδος κατά την οποία μεγάλωσε, επηρέασε βαθιά τα βιβλία του, όπου πρωταγωνιστούν η φτώχεια και η βία.
Στην ηλικία των 15 ετών, ο Ρούλφο εγκαταστάθηκε στην Πόλη του Μεξικού. Ξεκίνησε να σπουδάζει λογιστική και λογοτεχνία στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του λόγω οικονομικών δυσκολιών. Χάρη στην βοήθεια συγγενών του, έλαβε θέση στην Υπηρεσία Μετανάστευσης της κυβέρνησης. Το γεγονός αυτό του επέτρεψε να ταξιδέψει σε πολλά μέρη της χώρας όπως η Βερακρούς και το Ταμπίκο, όπου ήρθε σε επαφή με ανθρώπους διαφορετικής καταγωγής και κοινωνικού στάτους. Την περίοδο 1947-1954 δούλεψε σε εταιρεία ελαστικών.
Καριέρα
Το 1945, μαζί με τους Χουάν Χοσέ Αρρέολα και Αντόνιο Αλατόρρε, ο Ρούλφο ίδρυσε το λογοτεχνικό περιοδικό Pan. Στο έντυπο αυτό εκδόθηκαν οι πρώτες ιστορίες του και πολλά από τα διηγήματα που περιέχονται στη συλλογή Ο κάμπος στις φλόγες (El llano en llamas, 1953) είχαν προηγουμένως εμφανιστεί στο Pan. Ο κάμπος στις φλόγες αποτελείται από 17 διηγήματα στα οποία σκιαγραφούνται τα δεινά του μεξικανικού λαού και η ίδια η γη του Μεξικού έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το επόμενο έργο του Ρούλφο ήταν το μυθιστόρημα Πέδρο Πάραμο (Pedro Páramo, 1955), για το οποίο και είναι περισσότερο γνωστός. Αναφέρεται στην ερήμωση των πόλεων που επέφεραν οι συνεχόμενες συρράξεις, αλλά προσφέρει επίσης μια ανάλυση των κοινωνικοθρησκευτικών πεποιθήσεων της πατρίδας του και ορισμένων πολιτικών πτυχών της. Το Πέδρο Πάραμο κατέχει περίοπτη θέση στην ισπανόφωνη λογοτεχνία και έχει μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες.
Ο Ρούλφο ασχολήθηκε εκτεταμένα και με τον κινηματογράφο, καθώς έγραψε σενάρια για ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους της δεκαετίας του 1960, κάποιες από τις οποίες ήταν μεταφορές δικών του έργων. Η ταινία El gallo de oro (1964) έχει βασιστεί σε μια νουβέλα του Ρούλφο, η οποία παρότι πιθανώς είχε ολοκληρωθεί το 1958, κυκλοφόρησε μόλις το 1980. Στο σενάριο της ταινίας αυτής εργάστηκαν ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και ο Κάρλος Φουέντες. Επιπροσθέτως, ο Ρούλφο εμφανίστηκε σε ορισμένες ταινίες ως ηθοποιός και διετέλεσε προϊστάμενος της κρατικής υπηρεσίας κινηματογράφου (Dirección de Cinematografía).
Ο Ρούλφο αφιέρωσε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής του στην φωτογραφία, αφήνοντας πίσω του ένα αρχείο 6.000 αρνητικών. Στις φωτογραφίες του απεικονίζονται συχνά αγροτικές περιοχές και ιστορικά μνημεία της χώρας του, αλλά και ορεινά τοπία καθώς ήταν παθιασμένος ορειβάτης. Σώζονται επίσης φωτογραφίες από τον χώρο του κινηματογράφου, κυρίως παρασκηνιακά στιγμιότυπα από ταινίες στις οποίες συμμετείχε και πορτρέτα ηθοποιών όπως η Μαρία Φέλιξ. Όσο ζούσε, εξέθετε έργα του στη Γουαδαλαχάρα και την Πόλη του Μεξικού, ενώ εκθέσεις με έργα του έχουν οργανωθεί και μετά το θάνατό του.
Προς το τέλος της ζωής του άρχισε να αναγνωρίζεται ευρύτατα για την προσφορά του στα γράμματα. Το 1970 του απονεμήθηκε το Εθνικό Βραβείο Τεχνών και Επιστημών στην κατηγορία της λογοτεχνίας. Το 1980, εξελέγη μέλος της Ακαδημίας του Μεξικού για τη Γλώσσα (Academia Mexicana de la Lengua) και το 1983 τιμήθηκε με το Βραβείο Πριγκίπισσα των Αστουριών.
Ο Ρούλφο πέθανε στις 7 Ιανουαρίου 1986 στην Πόλη του Μεξικού.
Κληρονομιά
μικρογραφία|231x231εσ|Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Χουάν Ρούλφο, στην Πόλη του Μεξικού Στη συλλογή Ο κάμπος στις φλόγες, ο Ρούλφο χρησιμοποιεί τεχνικές όπως η ροή της συνείδησης και η ανάληψη, που θα χρησιμοποιούνταν κατά κόρον από μεταγενέστερους Λατινοαμερικάνους λογοτέχνες. Επιπλέον, η αντιπαράθεση του πραγματικού με παράλογα συμβάντα αποτέλεσε θεμέλιο του μαγικού ρεαλισμού. Το Πέδρο Πάραμο κατέχει κορυφαία θέση στην ισπανόφωνη λογοτεχνία και, όπως έχει γραφτεί, χωρίς αυτό ίσως να μην υπήρχαν τα Εκατό Χρόνια Μοναξιά του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ή το Κουτσό του Χούλιο Κορτάσαρ.
Το 1991 δημιουργήθηκε το Βραβείο Χουάν Ρούλφο (νυν Βραβείο FIL), το οποίο απονέμεται σε συγγραφείς των ρομανικών γλώσσών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μεξικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Μεξικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Μεξικανοί φωτογράφοι
Παύλος Παπαγεωργίου
Ο Παύλος Παπαγεωργίου (1941-2022) ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1991-1996.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν νυμφευμένος με την Μάρω Πήλασα και είχε δύο κόρες. Απεβίωσε στις 30 Ιουνίου 2022.
Πολιτική διαδρομή
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, είχε ενεργό ρόλο στην ίδρυση της Παγκύπριας Ένωσης Προσφύγων (ΠΕΠ), της οποίας το 1978 εξελέγη γενικός γραμματέας και το 1980 πρόεδρος. Με οδηγίες του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, ετοίμασε μαζί με άλλα πρόσωπα, σχέδιο προσωρινής στέγασης των προσφύγων.
Την περίοδο 1979-1982 διετέλεσε μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Προγραμμάτων του ΡΙΚ.
Στις 20 Απριλίου 1982 διορίστηκε υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων στην κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978. Παρέμεινε στη θέση αυτή και στην κυβέρνηση του Σπύρου Κυπριανού του 1983, έως τις 6 Ιανουαρίου 1985. Ως υπουργός, είχε σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή του Αναλογικού Συστήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων, στη σύναψη διακρατικών συμφωνιών με διάφορες χώρες αναφορικά με το συνυπολογισμό των εισφορών των Κοινωνικών Ασφαλίσεων, καθώς και την ανάπτυξη των εργατικών αναπαυτηρίων και των Κέντρων Νεότητος.
Την περίοδο Μαΐου 1988-Απριλίου 1991 διετέλεσε πρόεδρος της Αρχής Αδειών Κύπρου.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 εξελέγη βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Την 1η Ιουλίου 2003 διορίστηκε μέλος της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας από τον πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο, θέση στην οποία παρέμεινε έως την 31 Ιουνίου 2009. Την 1η Ιουλίου 2009 διορίστηκε πρόεδρος της ίδιας επιτροπής από τον πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 30 Ιουνίου 2015.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Υπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Κύπρος, 1960-2014) Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983 Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Σάρα Σιμεόνι
Η Σάρα Σιμεόνι (Sara Simeoni, γεννήθηκε 19 Απριλίου 1953) είναι Ιταλίδα πρώην αθλήτρια του στίβου, Ολυμπιονίκης στο άλμα εις ύψος γυναικών. Ήταν η πρώτη Ιταλίδα άλτρια στην ιστορία που κατάφερε να υπερπηδήσει τα 2 μέτρα, ενώ κατέρριψε δύο φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στο αγώνισμα.
Βιογραφία
Το 1980 η Σιμεόνι πέτυχε νέο Ολυμπιακό ρεκόρ με άλμα 1,97 μ. και πήρε το χρυσό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Μόσχας. Ήταν η μοναδική αθλήτρια από μη κομμουνιστική χώρα που απέσπασε χρυσό μετάλλιο στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Μετά από μια σειρά τραυματισμών της στον τένοντα, η Σιμεόνι προσπάθησε να επανακτήσει τη φόρμα της στα επόμενα χρόνια. Στην Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες (1984) ήταν η σημαιοφόρος της ιταλικής αποστολής στην τελετή έναρξης. Η μονομαχία της με τη Γερμανίδα Ούλρικε Μάιφαρτ της απέφερε το αργυρό μετάλλιο με άλμα 2 μ., ενώ η αντίπαλός της κατετάγη πρώτη (2,02 μ.). Η Σιμεόνι κατέκτησε επίσης δύο χάλκινα μετάλλια σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και 14 εθνικούς τίτλους. Θεωρείται ως μία από τις κορυφαίες Ιταλίδες αθλήτριες όλων των εποχών. Είναι παντρεμένη με τον προπονητή της, Ερμίνιο Αζάρο. Ο γιος τους Ρομπέρτο είναι κι αυτός άλτης του ύψους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλτες του ύψους Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1975 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1979 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1979 Κατηγορία:Ιταλοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ιταλικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Ναζλή (όνομα)
Ετυμολογία του ονόματος
Όνομα τουρκικής προέλευσης, από τη λέξη nazlı «νάζι, ναζιάρα» ή «καλοαναθρεμμένος» ή «φιλάρεσκος, ο προσποιητά ακατάδεχτος». Σημασιολογικά είναι παρεμφερές με τα βαφτιστικά Χάιδω, Κανάκης, Χαϊδεμένη, Χαϊδευτός κτλ.
Βασιλική Οδός (Κρακοβία)
Η Βασιλική Οδός ξεκινά έξω από το βόρειο πλευρό των τειχών της παλιάς πόλης στο μεσαιωνικό προάστιο Κλέπας, τώρα κεντρική συνοικία της Κρακοβίας. Ξεκινά στην Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού (Kościół św. Floriana), που περιέχει τα λείψανα του Αγίου Φλοριανού - του πολιούχου αγίου της Πολωνίας - που σώθηκε ως εκ θαύματος πολλές φορές στον 12ο, 16ο και 17ο αιώνα. Η Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού ήταν επίσης το σημείο εκκίνησης των βασιλικών τελετών κηδείας, που ολοκληρώνονταν στον Καθεδρικό Ναό του Βάβελ.
Προλεμούριος ο σιμός
Το είδος ενδέχεται να είναι ο μόνος λεμούριος του οποίο κυρίαρχο φύλο είναι το αρσενικό, αν και αυτό δεν είναι διαπιστωμένο με βεβαιότητα. Τα αρσενικά έχουν παρατηρηθεί να αρπάζουν τον μυελό από θηλυκά που είχαν καταβάλει σημαντική προσπάθεια να ανοίξουν τους κορμούς μπαμπού.
Βασιλική Οδός (Κρακοβία)
Η Βασιλική Οδός διασχίζει την Πλατεία Ματέικο (pl. Matejki), περνά από την Ακαδημία Καλών Τεχνών (Akademia Sztuk Pięknych) στη δεξιά πλευρά και διασχίζει την οδό Μπαστόβα - στο μεσαιωνικό παρατηρητήριο (Barbakan). Το γοτθικού στιλ παρατηρητήριο, που χτίστηκε το 1499, είναι ένα από τα τρία τέτοια οχυρωμένα φυλάκια που σώζονται ακόμη στην Ευρώπη και επίσης, το καλύτερα διατηρημένο. Ο δρόμος περνά τις παλιές οχυρώσεις μέσω της Πύλης Αγίου Φλοριανού κάτω από αμυντικό πύργο. Είναι η αρχική είσοδος στην πόλη και η μόνη πύλη, από τις οκτώ πύλες της πόλης που χτίστηκαν τον Μεσαίωνα, που διατηρήθηκαν κατά τον εκσυγχρονισμό της Κρακοβίας του 19ου αιώνα. Μέσα στην Παλιά Πόλη (Stare Miasto), η διαδρομή συνεχίζει κατά μήκος της οδού Φλοριάνσκα και μπαίνει στην Κεντρική Πλατεία (Rynek Główny), τη μεγαλύτερη μεσαιωνική πλατεία αγοράς στην Ευρώπη. Στην αριστερή πλευρά, στη βορειοανατολική γωνία της πλατείας βρίσκεται η Βασιλική της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το σπίτι του παλαιότερου και του μεγαλύτερου γοτθικού ρετάμπλ στον κόσμο. Στο κέντρο της πλατείας, περιτριγυρισμένο από σειρές σπιτιών (Kamienice) και κατοικιών ευγενών, βρίσκεται η αναγεννησιακή αγορά υφασμάτων Σουκιενίτσε, που πλαισιώνεται από τον Πύργο του Δημαρχείου (Wieża ratuszowa).
Προλεμούριος ο σιμός
Ο Προλεμούριος ο σιμός είναι ένα από τα «25 Πλέον Κινδυνεύοντα Πρωτεύοντα του Κόσμου.»
Ναζλή (όνομα)
Διάδοση του ονόματος
Όνομα των ελληνόφωνων της Μικράς Ασίας — στην Καππαδοκία αποτελούσε ένα από τα πιο συνηθισμένα γυναικεία ονόματα — διάσπαρτο σήμερα και ασυνήθιστο στον ελληνικό χώρο. Ο Μπούτουρας το συμπεριλαμβάνει στα «Ονόματα εξ ηθικών προτερημάτων».
Βασιλική Οδός (Κρακοβία)
Η Βασιλική Οδός περνά τη Ρωμανική Εκκλησία του Αγίου Αδαλβέρτου στη νοτιοανατολική γωνία της πλατείας και οδηγεί στην οδό Γκρόντζκα κατά μήκος ενός αριθμού ιστορικών ορόσημων και δύο μικρότερων πλατειών που εμφανίζονται και στις δύο πλευρές. Η οδός Γκρόντζκα τελειώνει στους πρόποδες του λόφου Βάβελ, με το αρχιτεκτονικό συγκρότημα του Βάβελ να απλώνεται παραπάνω, με το Κάστρο Βάβελ με ένα οπλοστάσιο, και τον Καθεδρικό Ναό.
Προλεμούριος ο σιμός
Παραπομπές
Κατηγορία:Λεμουρίδες
Ναζλή (όνομα)
Το όνομα ως οικογενειακό
Επώνυμα από το βαφτιστικό Ναζλή: Ναζλάς, Ναζλίδης, Ναζλιόγλου, Ναζλόγλου, Ναζλόπουλος, Ναζόπουλος