cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαμαιλέοντας
Αναπαραγωγή
Οι χαμαιλέοντες είναι ως επί το πλείστον ζώα ωοτόκα. Τα ωοτόκα είδη γεννούν τα αυγά τρεις έως έξι εβδομάδες μετά την συνουσία. Το θηλυκό θα σκάψει μια τρύπα 10 - 30 cm βάθος ανάλογα με το είδος και θα αφήσει τα αυγά της.Τα θηλυκά ξεκινούν να γεννούν τα αυγά τους (30-40 κατά μέσο όρο) το Φθινόπωρο στις αμμώδεις εκτάσεις της περιοχής. Τα αυγά εκκολάπτονται σε γενικές γραμμές μετά από τέσσερις έως 12 μήνες, και πάλι ανάλογα με το είδος. Έτσι εκκολάπτονται το επόμενο καλοκαίρι. Το μέγεθος κατά την εκκόλαψη είναι 6 cm και πριν ξεκινήσει ο χειμώνας θα το διπλασιάσουν. Τότε θα σταματήσουν να μεγαλώνουν μέχρι την επόμενη άνοιξη όταν θα ξαναρχίσουν να τρέφονται. Μετά τη χειμερία νάρκη το μέγεθός τους θα φτάσει τα 37 cm, μέγεθος που τα κάνει έτοιμα για την πρώτη αναπαραγωγή.
Μια ζωή την έχουμε
Η ταινία αφορά τη ζωή ενός φτωχού και δειλού υπαλλήλου τραπέζης (Δημήτρης Χορν), που όταν βλέπει την κοκότα, ερωμένη (Υβόν Σανσόν), του αφεντικού του (Χρήστος Τσαγανέας), την ερωτεύεται, αλλά χωρίς ανταπόκριση. Αργότερα, όμως, όταν θα βρεθεί, κατά λάθος, πλούσιος, γίνεται τολμηρός και τη φλερτάρει, τότε εκείνη ανταποκρίνεται, και για χάρη της σπαταλάει 1.101.101,10 δραχμές μέσα σε λίγες μέρες.
Πρόλογος
Η ταινία ξεκινά σε μία φυλακή, όπου ένας κρατούμενος (Χορν), είναι εξαιρετικά χαρούμενος, τραγουδώντας και σφυρίζοντας όλη την ώρα το τραγούδι "Ο μήνας έχει 9", εξοργίζοντας έναν γκρινιάρη δεσμοφύλακα (Βασίλης Αυλωνίτης), καθότι δεν μπορεί να καταλάβει από πού αντλεί τέτοια χαρά, ενώ βρίσκεται στη φυλακή. Ένα βράδυ, που ο φύλακας είναι νυχτερινός, και έχει πέσει το σιωπητήριο, ακούει πάλι τον κρατούμενο να σφυρίζει και να τραγουδά. Νευριασμένος, πάει στο κελί του. Εκεί, αφού ο δεσμοφύλακας προσφέρει τσιγάρο στον κρατούμενο, ξεκινά η εξιστόρηση για το πώς βρέθηκε στη φυλακή, ο Κλέων (δηλαδή, ο κρατούμενος).
Εξιστόρηση
Ο Κλέων είναι υπάλληλος της Εμποροπιστωτικής Τράπεζας. Είναι σχολαστικός και δειλός και το μόνο που τον απασχολεί είναι η δουλειά του, ενώ όλοι τον φωνάζουν βλαμμένο. Η εξιστόρηση ξεκινά με τον Κλέωνα πίσω από τα κάγκελα του ταμείου του και με τον συνάδελφό του να σφυρίζει το "Και ο μήνας έχει 9". Εντωμεταξύ, σε όλη την ταινία, κάθε φορά που μετρά λεφτά ο Κλέων, ακούγεται και μία λατέρνα. Κατόπιν έρχεται ένας πελάτης, ο Παπαράκης (Σταύρος Ιατρίδης), που περιμένει το βιβλιάριό του, καθώς πρόκειται να ταξιδέψει αεροπορικώς. Παράλληλα, ο Κλέων καπνίζει και ο Παπαράκης του κάνει σοβαρή παρατήρηση. Το βιβλιάριο είναι έτοιμο, αλλά η υπάλληλος που είναι υπεύθυνη δεν το έχει πάει στον Κλέωνα. Σε αυτή τη σκηνή μπαίνει ο διευθυντής της τράπεζας (Χρήστος Τσαγανέας) και βλέπει τον Παπαράκη να φωνάζει, τον Κλέωνα να καπνίζει και το βιβλιάριο να είναι έτοιμο προς παράδοση. Αφού τον βρίζει, τον καλεί στο γραφείο του για πρόστιμο επειδή κάπνιζε τσιγάρο, ενώ ο ίδιος, παράλληλα, καπνίζει πούρο. Σχετικά με αυτό, γίνεται αρκετός λόγος σε όλη την ταινία, σχολιάζοντας τη δειλία του Κλέωνα. Ωστόσο, βλέπει και την ερωμένη του διευθυντή, την Μπιμπή (Υβόν Σανσόν), και την ερωτεύεται αμέσως.
Αργότερα, ο διευθυντής τον βλέπει ξανά να καπνίζει και του κόβει κι άλλο πρόστιμο, μετά αναχωρεί για Θεσσαλονίκη και ο Κλέων, χωρίς διευθυντή, αρχίζει να τον βρίζει μπροστά στους συναδέλφους του, καπνίζοντας επιδεικτικά το τσιγάρο του. Όμως, η δειλία του φαίνεται όταν τον καλεί ο διευθυντής στο τηλέφωνο και εκείνος σβήνει και το τσιγάρο. Μετά έρχεται η Μπιμπή, να πάρει κάποια χρήματα για το "φιλόπτωχο ταμείο" της και ξεχνά την ταυτότητά της. Τότε ο Κλέων τρέχει από πίσω της να της τη δώσει, όμως την έχει αφήσει στην τράπεζα, και τότε αρχίζει να τον βρίζει κι αυτή, για το πόσο βλαμμένος είναι.
Η Μπιμπή, που βλέπει ότι ο Κλέων έχει χρήματα, αρχίζει να βγαίνει μαζί του. Τότε ο Κλέων αρχίζει να κάνει τη μεγάλη ζωή. Αφήνει μεγάλα μπουρμπουάρ στα μαγαζιά. Παίζει στον ιππόδρομο. Μένει σε πολυτελή ξενοδοχεία, κάνει στην Μπιμπή ακριβά δώρα κ.λπ. Μετά, Κλείνει μία συμφωνία με έναν Γερμανό επιχειρηματία, η οποία θα τον φτάσει στο τέλος της σπατάλης. Μετά τη μεγάλη ζωή που έκανε, αρχίζει πλέον να αγχώνεται, επειδή τα λεφτά τελειώνουν και φοβάται πάντα την αστυνομία. Όμως, είχε αποφασίσει να εμφανιστεί μία τελευταία φορά σε ένα κοσμικό γεγονός, τον "Λευκό Χορό". Εκεί, έχουν συγκεντρωθεί όλοι οι πλούσιοι της Αθήνας. Τότε ξεκινά μία πρωτότυπη δημοπρασία, σύμφωνα με την οποία θα εμφανίζεται μία κοπέλα που θα δέχεται έναν φιλί από κάποιον κύριο ο οποίος θα πλήρωνε, και τα λεφτά θα πηγαίναν σε δωρεά. Η Μπιμπή προσφέρεται και ο Κλέων δίνει μάχη μεγάλη για το φιλί της στον πλειστηριασμό με αντίπαλο τον πάμπλουτο πρώην μαυραγορίτη Ντάογλου (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος). Το ποσό που τελικά προσφέρει είναι 1.000 λίρες - ποσό, που φυσικά, δεν έχει. Επεμβαίνει η αστυνομία, ο Κλέων παραδέχεται την κατάχρηση και καταλήγει στη φυλακή. Και εδώ τελειώνει η εξιστόρηση.
Ο Κλέων λέει στον δεσμοφύλακα ότι περιμένει τη δίκη του, η οποία αργεί επειδή εδώ και 6 μήνες, οι ελεγκτές της τράπεζας δεν μπορούν να βρουν που έγινε το λάθος, κι όσο δεν το βρίσκουν δεν μπορούν να αποδείξουν ότι ο Κλέων είναι και καταχραστής. Μετά ο φύλακας ρωτά τον Κλέωνα γιατί εδώ και 6 μήνες δεν τον επισκέφθηκε κανείς, ούτε η Μπιμπή, ούτε οι συνάδελφοί του. Τότε ο Κλέων λέει ότι δεν έχει φίλους και ότι τον μοναδικό φίλο που έχει είναι κάποιος που τον γνώρισε μέσα σε ένα βράδυ και δεν ξέρει καν το όνομά του, και τότε ρωτά τον φύλακα πώς τον λένε. Εκείνος απαντά "Χαράλαμπος Μπαζούκας". Ωστόσο, καταφθάνουν ο επιθεωρητής της τράπεζας (Ράλλης Αγγελίδης) και ο διευθυντής των φυλακών, ο τελευταίος έχει το αποφυλακιστήριο, ενώ ο πρώτος ανακοινώνει στον Κλέωνα ότι η συμφωνία που είχε κάνει με τον Γερμανό επιχειρηματία για εισαγωγές τρακτέρ τον έκαναν πλούσιο και ότι η τράπεζα θα ανακαλέσει κάθε δίωξη στο πρόσωπό του και θα του ζητήσει συνεργασία. Κι ενώ βρέθηκε το λάθος (το βρήκε ο πρώην συνάδελφος του Κλέωνα, ο Μανώλης), τα χρήματα που έβγαλε ο Κλέων από τη συμφωνία θα κρατηθούν για το ποσό που καταχράστηκε. Εν τέλει ό,τι κέρδισε έχει ξοδευτεί, γιατί χρωστούσε λεφτά όσο έκανε τη μεγάλη ζωή. Και, τέλος, αποφασίζει απένταρος να ταξιδέψει στην αδελφή του, στο Κολοράντο.
Η ταινία τελειώνει στο λιμάνι, όπου ο Κλέων είναι έτοιμος να φύγει. Εκεί τον περιμένει και ο φύλακας να τον αποχαιρετήσει. Του ζητά επίσης τη σύστασή του για να αλληλογραφούν και ο Κλέων του αφήνει τον φάκελο από το γράμμα της αδελφής του. Αργότερα, στο καράβι εμφανίζεται η Μπιμπή. Παρά το ποιόν της, ο Κλέων προσπαθεί να την πείσει να πάει μαζί του για μία άλλη ζωή, εκείνη όμως φεύγει, όταν μαθαίνει πως δεν έχει καθόλου χρήματα από τη σύμβαση με τα τρακτέρ. Τα λόγια του Κλέωνα, ωστόσο, την επηρεάζουν και αποφασίζει τελικά να πάει μαζί του. Πολύ αργά όμως. Το καράβι έφυγε. Εκεί, τη βλέπει να κλαίει ο φύλακας, να λέει το όνομα του Κλέωνα και να απορεί που θα τον ξαναβρεί. Τότε ο φύλακας, συνειδητοποιώντας ότι η Μπιμπή αγαπάει αληθινά τον Κλέωνα, βγάζει τον φάκελο με τη διεύθυνση, τον κοιτάζει με χαμόγελο και η ταινία τελειώνει αφήνοντας τα υπόλοιπα στη φαντασία των θεατών.
Παραγωγή
250px|thumb| Η σταρ [[Υβόν Σανσόν, σε σκηνή από την ταινία. Πίσω της ο Βασίλης Αυλωνίτης. Πρόκειται για την τελευταία σκηνή του έργου, που πλέον έχει μετανιώσει για τον τρόπο ζωής που κάνει, και κλαίει, γιατί έχασε τον Κλέωνα.]] Η παραγωγή της ταινίας ανήκει στη Φίνος Φιλμ, ενώ τη διεύθυνση αυτής, ανέλαβε προσωπικά ο Φιλοποίμην Φίνος, και η χρονιά παραγωγής ήταν το 1958. Τη σκηνοθεσία την υπέγραψε ο Γιώργος Τζαβέλλας, όπως επίσης και το σενάριο. Ο Φίνος απέβλεπε σε μία διεθνή επιτυχία της ταινίας, για αυτό κιόλας ήταν η ακριβότερη παραγωγή της εταιρείας έως τότε. Οι συντελεστές της ταινίας ήταν ήδη καταξιωμένοι συνεργάτες της Φίνος Φιλμ: τη διεύθυνση φωτογραφίας την ανέλαβε ο Ντίνος Κατσουρίδης, με βοηθό τον Νίκο Δημόπουλο, με τον πρώτο να αναλαμβάνει και το μοντάζ της. Η σκηνογραφία ανήκει στον Μάρκο Ζέρβα, και το μακιγιάζ στον Σταύρο Κελεσίδη και τον Νίκο Ξεπαπαδάκο.
Μουσική
Η μουσική σύνθεση της ταινίας προέρχεται από ακόμη έναν καταξιωμένο συνεργάτη της Φίνος Φιλμ, και γενικότερα έναν μεγάλο Έλληνα μουσικό τον Μάνο Χατζιδάκι. Είχαν προηγηθεί οι συνεργασίες: Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο, Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο κ.ά. Ενώ στο τραγούδι βρέθηκαν οι Κορώνης-Φίλανδρος. Παρ' όλα αυτά, το τραγούδι που ενέπνευσε τον τίτλο της ταινίας και ακούγεται αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ταινίας, επηρεάζοντας και το ίδιο το σενάριο, δεν είναι του Χατζιδάκι, αλλά του Μιχάλη Σουγιούλ και ονομάζεται "Ο μήνας έχει 9", με τους στίχους να ανήκουν στον Γιώργο Τζαβέλλα. Το κομμάτι κυκλοφόρησε το 1953 με τη φωνή του Νίκου Γούναρη και το Τρίο Κιτάρα.
Κάστινγκ
Αρχικά, για τον ρόλο του Κλέωνα προοριζόταν ο Βασίλης Λογοθετίδης, αλλά λόγω επιβαρυμένης κατάστασης της υγείας του, ο ρόλος πήγε στον ταλαντούχο, νεαρό τότε ηθοποιό, Δημήτρη Χορν. Από την άλλη, ο ρόλος της Μπιμπής προοριζόταν για την Αλίκη Βουγιουκλάκη, με τον Φίνο, τελικά, να επιλέγει την Υβόν Σανσόν, επειδή η δεύτερη ήταν ήδη σταρ σε ευρωπαϊκό επίπεδο και ο Φίνος ήθελε η ταινία να έχει διεθνή επιτυχία. Παρ' όλα αυτά, επειδή η Σανσόν, αν και ελληνικής καταγωγής, ίσα που μίλαγε τη γλώσσα, έχει ντουμπλαριστεί από την ηθοποιό Θεανώ Ιωαννίδου. Κατά τ' άλλα το κάστινγκ περιείχε γνωστούς ηθοποιούς ήδη αναγνωρισμένους στο ελληνικό κοινό, όπως ο Βασίλης Αυλωνίτης (Η ωραία των Αθηνών, Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο), ο Χρήστος Τσαγανέας (Οι Γερμανοί ξανάρχονται, Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο), ο Περικλής Χριστοφορίδης (Μαρίνα, Η καφετζού), ο Λαυρέντης Διανέλλος (Οι Γερμανοί ξανάρχονται, Η κάλπικη λίρα), ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος (Το ποντικάκι, Στέλλα), ενώ άξιο αναφοράς είναι πως η ταινία αποτέλεσε την πρώτη του Παπαγιαννόπουλου με τη Φίνος Φιλμ, ωστόσο ακολούθησαν άλλες 30.
Σενάριο
Το σενάριο, μεταξύ άλλων, αφορά τον έρωτα: υπάρχει ο Κλέων, που για χάρη τις Μπιμπής έκανε τα πάντα. Από την άλλη, όμως, το κύριο θέμα του έργου είναι πνευματική φυλακή ενός ατόμου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση του Κλέωνα, ο έρωτας τον βοηθά, παρ' όλα αυτά να "αποδράσει". Ο Τζαβέλλας, σε αυτό το σενάριο, κάνει αναφορές στον πίνακα του Αντουάν Βαττώ Ταξίδι στα Κύθηρα, με θέμα την αναχώρηση, την ευτυχία της αποβίβασης ή, ακόμα, τη θλίψη του αποχαιρετισμού ή και το τέλος του ερωτικού ονείρου. Ο σεναριογράφος δίνει τη δική του ερμηνεία μέσα από τον χαρακτήρα του Κλέωνα:
Κριτικές
Ακολουθεί κριτική από τον Μάριο Πλωρίτη:
Κυκλοφορία και εισπράξεις
Η ταινία στην πρώτη της προβολή στους κινηματογράφους της Αθήνας και του Πειραιά (8 Μαΐου 1958 ) έκοψε 98.584 εισιτήρια, γεγονός που την κατέταξε στην τρίτη θέση ανάμεσα στις 30 ελληνικές ταινίες της κινηματογραφικής περιόδου 1957–58.
Η ταινία στις 4 Μάη του 2010, κυκλοφόρησε και σε μορφή DVD δίσκου.
Σημειώσεις
i. Πρόκειται για την γνωστή Ελληνίδα ηθοποιό Νίκη Λινάρδου, η οποία μέχρι και το 1962 εμφανιζόταν ως Μπέμπη Κούλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μια ζωη την εχουμε Κατηγορία:Ταινίες του 1958 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μιχάλη Σουγιούλ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες
Ερίου
Το όνομα της Ιρλανδίας (αγγλ. Ireland) προέρχεται από το όνομα αυτής της θεότητας κι έτσι θεωρείται προσωποποίηση της Ιρλανδίας.
Τριαρχία
Η Ερίου αποτελεί ένα σημαντικό τριαρχικό σχήμα θεοτήτων μαζί με τις αδερφές της, Μπάνβα και Φόουλα. Όταν οι Μιλέσιοι κατέφτασαν από την περιοχή της Ισπανίας, καθεμιά από τις αδερφές ζήτησε να δοθεί το όνομά της στη χώρα. Έτσι κι έγινε, αν και χρησιμοποιήθηκε περισσότερο το όνομα της Ερίου, ενώ τα άλλα δυο ονόματα είχαν περισσότερο ποιητική χρήση.
Κατηγορία:Κελτική μυθολογία
Ελαιοχώρι Καλαμάτας
Το Ελαιοχώρι Μεσσηνίας, παλαιότερα (η) Γιάνιτσα ή Γιάννιτσα, είναι οικισμός και κοινότητα του Δήμου Καλαμάτας,.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 520 μέτρα και είναι κεφαλοχώρι του Δήμου Καλαμάτας του Νομού Μεσσηνίας.
Ανήκει στο συγκρότημα των χωριών του Δυτικού Ταϋγέτου, μαζί με τα χωριά τεως Δήμου Αλαγονίας και Δυτικής Μάνης.
Έκταση και πληθυσμός
Η Κοινότητα Ελαιοχωρίου Καλαμάτας καταλαμβάνει έκταση 24.448 στρεμμάτων.
Ο πληθυσμός στην Απογραφή του 2011 ήταν 270 κάτοικοι (ΦΕΚ 697/20-3-2014, Τεύχος Δεύτερο, Σελίδα 10.783, ηλεκτρ. σελ. 309 από 432).
Στην απογραφή του 2001 ήταν 385 κάτοικοι (ΦΕΚ 715/19-6-2002 Τεύχος Δεύτερο, Σελίδα 9283, ηλεκτρονική σελίδα 51 από 162).
Στην απογραφή του 1991 ήταν 352 κάτοικοι (ΦΕΚ 882/6-12-1993 Τεύχος Δεύτερο, Σελίδα 9561, ηλεκτρονική σελίδα 147 από 216).
Ο καταστρεπτικός σεισμός της Καλαμάτας του 1986, ισοπέδωσε όλα τα σπίτια, καθώς και τον Ιερό Ναό του Ελαιοχωρίου.
Έτσι το χωριό Ελαιοχώρι στην απογραφή του 1991 εμφάνισε μόνο 62 απογραφέντες.
* Τά Δένδρα ή Δενδρά το 1991 απογράφησαν στον Δήμο Αβίας μαζί με τα Πηγάδια, το 2001 στον Δήμο Αβίας σαν Δένδρα Αβίας ενώ το 2011 μαζί με το Ελαιοχώρι.
Γεωγραφική θέση
Το Ελαιοχώρι βρίσκεται ανατολικά σε σχέση με την Καλαμάτα, στις πλαγιές του Δυτικού Ταϋγέτου και ειδικότερα του όρους Καλάθι και στη βορινή πλαγιά λόφου, στο μέρος όπου ήταν κτισμένη η αρχαία πόλη Καλάμαι.
Ο λόφος προστάτευε την πόλη από τη θέα των πειρατών από το λιμάνι της Καλαμάτας. Από την κορυφή του φαίνεται ο Μεσσηνιακός Κόλπος, μέχρι το Πεταλίδι και την Κορώνη, ενώ μπροστά του απλώνεται η μεσσηνιακή πεδιάδα (η "Μακαρία", όπως την ονόμαζαν οι αρχαίοι Έλληνες).
Με τον ίδιο τρόπο (πίσω από αντίστοιχο λόφο) είναι χτισμένα και άλλα χωριά της Καλαμάτας, όπως το Κάτω Καρβέλι και του Κουταλά.
Βορειοανατολικά βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας Δημιοβίτισσας, που γιορτάζει τον δεκαπενταύγουστο με πλήθος κόσμου.
Προς τα δυτικά βρίσκεται ο οικισμός Περιβολάκια, με το κεφαλόβρυσο του Αγιο βασίλη στο ψηλότερο μέρος του και τους νερόμυλους που άλεθαν το σιτάρι από τα σιταροχώραφα στα Κλενεβά, στη Σταρά κλπ και τροφοδοτούσαν με αλεύρι το χωριό.
Πέρα από τα Περιβολάκια και στον δρόμο που ξεκινάει από την επαρχιακή οδό Καλαμάτας - Σπάρτης βρίσκονται τα Μενινά, η Αράχοβα και τα Διάσελα.
Βορειοδυτικά βρίσκεται το Κάτω Καρβέλι ή Χανάκια και το Καρβέλι. Νότια εφάπτεται με τη Βέργα και ανατολικά με τα Πηγάδια.
Ιστορία
Ήταν μία από τις κυριότερες πόλεις της Μεσσηνίας την περίοδο 1420-1449, όταν στον Μυστρά ήταν ηγεμόνας ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος (ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου), όπως γράφει ο Θεόδωρος Μ. Τσερπές.
Σχετικές αναφορές βρίσκουμε και στον Όμηρο. Από εκεί περνούσε ο δρόμος που συνέδεε την πόλη Φαραί με τη Σπάρτη. Αυτό το δρόμο ακολούθησε ο γιος του Οδυσσέα Τηλέμαχος πηγαίνοντας στη Σπάρτη, για να πάρει πληροφορίες από τον Μενέλαο για τον πατέρα του.
Στην κορυφή του λόφου σώζονται τα λεγόμενα "κυκλώπεια τείχη" που χρονολογούνται από την αρχαιότητα.
Με την κάθοδο των Σλάβων στην Πελοπόννησο και την αλλαγή πολλών τοπωνυμίων με σλαβικές ονομασίες, το χωριό ονομάστηκε Γιάνιτσα, από τη σλαβική λέξη janitza που σημαίνει χείμαρρος και έτσι τη βρίσκουμε στα χρόνια της επανάστασης του 1821.
Το νέο όνομα του οικισμού δεν δόθηκε το 1927, όπως συνέβη με άλλους οικισμούς της περιοχής της τότε Επαρχίας Καλαμών, όπως η Τσερνίτσα, η Σίτσοβα και οι Κουτσαβές (Λαδά και Καρβέλι), αλλά η επίσημη ονομασία “το Ελαιοχώριον”, για τον οικισμό, καθώς και την κοινότητα, προήλθε από μετονομασία που έγινε το 1957.
Αρχαία πόλη Καλάμαι
Στην περιοχή Άγιος Βασίλειος ή Περβολάκια βρέθηκαν ερείπια αρχαίας πόλης και υποστηρίζεται ότι ανήκουν στην αρχαία πόλη Καλάμαι. Στη γύρω περιοχή του Ελαιοχωρίου υπάρχουν ερείπια μνημειώδους πολυγωνικού τοίχου (αρχαία οχύρωση) ο οποίος κτίστηκε μετά την ίδρυση της αρχαίας Μεσσήνης.
Την εποχή του δωδέκατου προς δέκατο τρίτο μ. Χ. αιώνα, η περιοχή της Γιάννιτσας αναπτύσσεται και ευημερεί. Το χωριό αριθμεί περισσότερους από δύο χιλιάδες κατοίκους και είναι και έδρα Μητροπόλεως. Τότε κτίσθηκε το Βυζαντινό και μεσαιωνικό κάστρο της Γιάννιτσας, του οποίου το τείχος και οι πύλες του (καμάρες) σώζονται μέχρι σήμερα παραπλεύρως του αρχαίου (πελασγικού) τείχους, φανερώνοντας έτσι τη συνεχή κατοίκηση και οχύρωση της ακρόπολης της Γιάννιτσας. Γύρω από το χωριό δημιουργούνται οι οικισμοί “Δίκαλο”, “Μάρμαρα”, “Σολά”, “Αγιάννης”, “Αγκούρβα” και “Αρμίτσα” τους οποίους εξουσιάζει ο Ρήγας με έδρα την “Αρμίτσα”κοντά στο Μοναστήρι της Δήμιοβας. Σώζονται μέχρι σήμερα του επιβλητικού και μεγαλοπρεπή άλλοτε πύργου του Ρήγα. Πρόκειται για κτίσμα Φραγκοκρατίας (1204-1261) όπου η παράδοση λέει ότι κατά την εποχή της Φραγκοκρατίας ζούσε εκεί ένας άρχοντας, αφέντης όλης της περιοχής, ο ονομαστός Ρήγας.
Η Γιάννιτσα στην επανάσταση του 1821
Όταν ήρθε η Άγια αυτή ημέρα, οι Γιαννιτσάνοι δεν έμειναν αμέτοχοι, αλλά έδωσαν εντυπωσιακό παρόν, λαμβάντας μέρος σε όλες σχεδόν τις μάχες, υπό τις διαταγές των Καπετανάκηδων της Τρικότσοβας και των Μαυρομιχαλαίων της Μάνης. Όπως αναφέρουν πολλά υπομνήματα αγωνιστών, στη μάχη του Μανιακίου πολέμησαν στο πλευρό του Παπαφλέσσα 150 Γιαννιτσάνοι, υπό τις οδηγίες του Θανασούλη Καπετανάκη. Πολέμησαν σαν ήρωες και για τον ηρωισμό του Παπαφλέσσα και των Γιαννιτσάνων χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο τετράστιχο άγνωστου ποιητή του καιρού εκείνου:
Ως Λεωνίδας πήδησε στους Τούρκους ξεσπαθώνει
και αντίληδες και πεζούς φονεύει θανατώνει.
Ώστε που εσκοτώθηκαν αυτός και οι δικοί του,
της Γιάννιτσας οι λέοντες που ήτανε μαζί του.
Σε 61 άνδρες ανέβαζουν τους Γιαννιτσάνους που με το αίμα τους ποτίσανε στο Μανιάκι το δένδρο της ελευθερίας.
Οι αγώνες συνεχίστηκαν και η προσφορά των Γιαννιτσάνων ήταν συνεχής και γενναία.
Εκεί είχε εγκατασταθεί ο Αθανάσιος Καρύγιαννης, ένας μικροκαπετάνιος από τη Γιάννιτσα, με τους λιγοστούς τους στρατιώτες. Οι Τούρκοι βλέποντας την Ελληνική σημαία, θεώρησαν ότι το κάστρο ήταν καλά εφοδιασμένο και επανδρωμένο, έτοιμο να προβάλει αντίσταση, γι' αυτό και ο Δράμαλης θεώρησε ότι έπρεπε να κυριεύσει πρώτα το κάστρο αυτό για να μην αφήσει πίσω του εστίες αντίστασης και μέτα να προχωρήσει.
Το γεγονός αυτό τον καθυστέρησε δύο περίπου εβδομάδες, αρκετές για να φέρουν την καταστροφή του. Τα εφόδια του στρατού του Δράμαλη τελείωσαν και δεν έγινε ανεφοδιασμός από τοπικές πηγές γιατί, με πρόσκληση του καπετάν Καρύγιαννη, έφθασε στο Άργος ο Αργίτης οπλαρχηγός Δημήτριος Τσώκρης (ή Τζώκρης), ο οποίος έδωσε το σύνθημα του εμπρησμού των καρπών στις αποθήκες και στις θυμωνιές των αγρών.
Έτσι αναγκάστηκε ο Δράμαλης να επιστρέψει στην Κόρινθο χωρίς στρατό αξιόμαχο, πεινασμένο και γενικά εξαθλιωμένο, να δώσει τη μάχη στα Δερβενάκια και να υποστεί ταπεινωτική πανωλεθρία.
Η προσφορά των Γιαννιτσάνων στον αγώνα του 1821, υπήρξε πραγματικά μεγάλη και δυστυχώς ευθύνη βαραίνει όλους εμάς τους απογόνους τους, γιατί δεν φροντίσαμε μέχρι σήμερα να προβάλλουμε τους αγώνες και τις θυσίες τους και να τους αποδώσουμε την οφειλόμενη ευγνωμοσύνη, αφού με το τίμιο αίμα τους μας χάρισαν την ελευθερία.
Κοινότητα Γιαννίτσης & Κοινότητα Ελαιοχωρίου
Από 31-8-1912 έως 31-12-1998 αποτελούσε αυτόνομη Κοινότητα της Επαρχίας Καλαμών του Νομού Μεσσηνίας
Το 1912 πραγματοποιείται η σύσταση της Κοινότητας Γιαννίτσης με την απόσπαση των οικισμών Γιάννιτσα, Μονή Δημιόβης και Αράχωβας, από το Δήμο Καλαμών και τον ορισμό του οικισμού Γιάννιτσα ως έδρα της Κοινότητας,.
Από το 1940 προσαρτώνται στην Κοινότητα και οι οικισμοί Δένδρα, Ζίμπελη, Πλατανάκιον και Περιβολάκια, οι οποίοι αναγνωρίζονται επίσης την ίδια αυτή χρονιά. Το 1951 οι οικισμοί Πλατανάκιον και Ζίμπελη καταργούνται,.
Το 1957 ο οικισμός Γιάννιτσα μετονομάζεται σε Ελαιοχώριον και η Κοινότητα μετονομάζεται σε Κοινότητα Ελαιοχωρίου.
Το 1961, αναγνωρίζεται ο οικισμός Διάσελλα και προσαρτάται στην Κοινότητα Ελαιοχωρίου.
Το 1971 ο οικισμός Δένδρα της Κοινότητας καταργείται.
Το 1997 οι οικισμοί Ελαιοχώριον, Περιβολάκια, Αράχωβα, Μονή Δημιόβης και Διάσελλα, αποσπώνται από την Κοινότητα και προσαρτώνται στο Δήμο Καλαμάτας.
Η Κοινότητα καταργείται το 1999.
Σύγχρονη διοικητική εξέλιξη
Από 1-1-1999 έως 31-12-2010 με την εφαρμογή του Προγράμματος Καποδίστρια αποτελούσε Τοπικό Διαμέρισμα του Δήμου Καλαμάτας.
Από την 1-1-2011 με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτη αποτελεί Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας με έδρα του Δήμου την Καλαμάτα.
Η διοικητική πορεία του χωριού ακολουθεί την παράλληλη εξέλιξη, του Δήμου Καλαμάτας, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης.
Μονή Δημιόβης
Στις 15 Αυγούστου ο χώρος του Μοναστηριού γεμίζει με προσκυνητές, κάποιοι από τους οποίους διαμένουν για αρκετές ημέρες, κατασκηνώνοντας στα ψηλά "δέντρα" (δρύες και πουρνάρια), στην κατάφυτη έκταση, από το μοναστήρι μέχρι την παρακείμενη δυτικά της πηγή (όπου η μικρή εκκλησία 'Άγιος Παντελεήμων').
Οι προσκυνητές πριν διανοιχτεί ο αυτοκινητόδρομος, ανέβαιναν στη μονή μέσω του Ελαιοχωρίου ή από τα Περιβολάκια, από δύσβατους ορεινούς δρόμους με τα πόδια, με άλογα, ημιόνους και γαϊδουράκια.
Πολιτιστικός σύλλογος Ελαιοχωρίου "Ομάδα Νέων - Η Δημιοβίτισσα"
Ο πολιτιστικός σύλλογος Ελαιοχωρίου "Ομάδα Νέων - Η Δημιοβίτισσα" διοργανώνει διάφορες εκδηλώσεις, όπως το ετήσιο παραδοσιακό αποκριάτικο δρώμενο προς τιμή του Νικολάου Πολίτη και το δρώμενο στη μνήμη των πεσόντων Γιαννιτσάνων, κατά τον Αγώνα του 1821.
Επώνυμα από το Ελαιοχώρι Μεσσηνίας
Το Ελαιοχώρι, είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του πατέρα της Λαογραφίας, Νικολάου Πολίτη (1852-1921), του οποίου το όνομα φέρει και η κεντρική πλατεία του χωριού.
Επώνυμα προγόνων περιοχής Ελαιοχωρίου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πελοποννήσου Κατηγορία:Δήμοι του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
NGC 903
Ο NGC 903 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κριό. Εκτιμάται πως απέχει περίπου 230 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και έχει διάμετρο περίπου 35 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1884 από τον αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κριός (αστερισμός) 0903 9097
Ντυμπλάν
Η Ντυμπλάν (γαλλικά: Dublanc) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο του Αγίου Πέτρου μετά την Κολιώ. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Δομινίκας και του Αγίου Πέτρου. Έχει πληθυσμό 423 κατοίκων (2001).
Γεωγραφία
Η Ντυμπλάν βρίσκεται βορειοδυτικά της Δομινίκας και του Αγίου Πέτρου. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Κολιώ και νοτιοδυτικά της Συντικάτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντυμπλάν
Πυπιλέν
Το Πυπιλέν (γαλλικά: Pupillin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πυπιλαναί (γαλλικά: Pupillanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Τρίγλια
Η Τρίγλια (γράφεται και Τρίγλεια) (σήμερα τουρκικά Tirilye, Zeytinbağı) είναι κωμόπολη της Προύσας, στον ιστορικό χώρο της Βιθυνίας, με 2.500 κατοίκους σήμερα. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές ως προς την προέλευση της λέξη Τρίγλια: κατά μία εκδοχή παράγεται είτε από την λέξη "τριγλί" που σημαίνει μπαρμπούνι είτε από το όνομα της Μονής Τριγλείας η οποίας βρίσκονταν στην θέση του οικισμού ο οποίος εξελίχθηκε γύρω της.
Κατά την αρχαιότητα στην περιοχή βρίσκονταν η ελληνική πόλη Βρύλλειον η οποία αναφέρεται από τον Εκαταίο τον Μιλήσιο. Ορισμένοι θεωρούν ότι η Μονή Τριγλείας ιδρύθηκε στη θέση του Βρυλλείου από παραφθορά του οποίου πήρε το όνομα της, αν και άλλοι ιστορικοί θεωρούν ότι το Βρύλλειον εξελίχθηκε στα Μουδανιά τα οποία βρίσκονται 12 χιλιόμετρα ανατολικά της. Αναφέρεται ως οικισμός από τον Καντακουζηνό κατά τον 14ο αιώνα. Πρόκειται για οικισμό, στον οποίο κατοικούσε για αιώνες συμπαγής ελληνόφωνος και χριστιανικός πληθυσμός, μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών του 1922. Πέραν της μόνης Τριγλείας ο οικισμός περιείχε και άλλες εκκλησίες αλλά και μονές, μεταξύ των οποίων και μονή Βαθέος Ρύακος. Οι μονές της Τριγλείας όπως και του Ολύμπου της Βιθυνίας γενικότερα έπαιξαν σημαντικό ρόλο κατά την Εικονομαχία προσφέροντας βάση και καταφύγιο σε εικονολάτρες μοναχούς. Την υποστήριξη της στους εικονολάτρες είχε ως αποτελεσμα να παράγει πολλούς μάρτυρες (τουλάχιστον 59). Δύο ηγούμενουι μονών της Τριγλίας είναι μεταξύ των πρώτων δέκα υπογραφόντων της Ζ Οικουμενικής συνόδου. Είναι η πατρίδα τουλάχιστον 4 επισκόπων, διασημότερος των οποίων ο μετέπειτα Μητροπολίτης Σμύρνης και ιεροεθνομάρτυρας Χρυσόστομος. Η Τρίγλια και οι Κυδωνίες/Αϊβαλί ήταν οι μόνες σημαντικού μεγέθους πόλεις στην Ελληνική Δίοικηση Σμύρνης με σχεδόν αμιγώς Ελληνικό πληθυσμό.
Σήμερα ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός και δεν επιτρέπεται η αλλοίωση του αρχιτεκτονικού χαρακτήρα των κτηρίων. Ενδιαφέρουσα για τον επισκέπτη είναι μια βόλτα στα σοκάκια της ή επίσκεψη στα ερείπια βυζαντινών εκκλησιών και άλλων κτηρίων. Σημαντικό μνημείο είναι ο ναός των Αγίων Θεοδώρων, σήμερα Φατίχ Τζαμίκαθώς και ο ναός της Παντοβασίλισσας, η πάλαι ποτέ Μονή Τριγλείας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Βιθυνίας
Νικόλαος Καλλιφρονάς
Ο Νικόλαος Καλλιφρονάς (1851 - 13 Μαρτίου 1896) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Δημητρίου Καλλιφρονά. Καταγόταν από την αθηναϊκή Οικογένεια Καλλιφρονά και αδέλφια του ήταν οι Λάμπρος Καλλιφρονάς και Ιωάννης Καλλιφρονάς.
Εξελέγη βουλευτής Αττικής στις εκλογές του 1895 και στη σύνοδο που ακολούθησε εξελέγη αντιπρόεδρος της Βουλής. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Βουλής το 1895.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1896 όντας εν ενεργεία βουλευτής και ενταφιάστηκε στο μνήμα της οικογένειας Καλλιφρονά στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Στη βουλή αντικαταστάθηκε από τον αδελφό του Ιωάννη Καλλιφρονά.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Νικολαος
Λα Πες
Το Λα Πες (γαλλικά: La Pesse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πεσράν (γαλλικά: Pesserands).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ιλ-Καντιλένα
δεξιά|μικρογραφία|441x441εσ|Το πρωτότυπο έγγραφο του Ιλ-Καντιλένα Το Ιλ-Καντιλένα (μαλτέζικα: Il-Kantilena) είναι το παλαιότερο γνωστό λογοτεχνικό κείμενο στη Μαλτεζική γλώσσα. Χρονολογείται από τον 15ο αιώνα (όχι αργότερα από το 1485, καθώς ο θάνατος του συγγραφέα συνέβη πιθανώς την δεκαετία του 1470), αλλά δεν βρέθηκε παρά το 1966 ή το 1968 από τους καθηγητές Γκόντφρεϊ Βέττινγκερ και Φρ. Μ. Φσάντνι. Το ποίημα αποδίδεται στον Πιέτρου Καξάρο και καταγράφηκε από τον ανιψιό του Καξάρο, Μπραντάνο, στο συμβολαιογραφικό του μητρώο (Δεκέμβριος 1533-Μάιος 1563).
Αν και γραμμένο στη μαλτέζικη γλώσσα στο λατινικό αλφάβητο, γράφτηκε σε μια πολύ πρώιμη φάση της γλώσσας, η οποία δεν είχε επηρεαστεί ακόμη πολύ από τα ιταλικά ή τα αγγλικά και είναι επομένως ένα παράδειγμα της ιστορικής μαλτέζικης γλώσσας. Αυτό το κείμενο περιέχει πολλά αραβικά μορφήματα. Οι μόνες λέξεις που προέρχονται από της ρωμανικές γλώσσες είναι οι vintura "τύχη", μερικές φορές μεταφράζεται στα ελληνικά ως μοίρα, και η et που σημαίνει "και". Γενικά, τα πρώιμα μαλτέζικα κείμενα περιέχουν πολύ μικρό μη-σημιτικό λεξιλόγιο. Ακόμη και σε μεταγενέστερα κείμενα, η ποίηση τείνει να χρησιμοποιεί περισσότερο λεξικό από τις Σημιτικές γλώσσες από ό, τι κάνει η γενική χρήση της γλώσσας.
Κείμενο
Xideu il cada ye gireni tale nichadithicum
Συμμετοχή του Μπουρούντι στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Το Μπουρούντι θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Θα είναι η έβδομη εμφάνιση της χώρας στους αγώνες.
Παραπομπές
Μπουρούντι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Ιλ-Καντιλένα
Κείμενο
Calb mehandihe chakim soltan ui le mule
Bir imgamic rimitne betiragin mucsule
Fen hayran al garca nenzel fi tirag minzeli
Nitla vu nargia ninzil deyem fil bachar il hali.
Mectatilix mihallimin me chitali tafal morchi
Huakit by mirammiti Nizlit hi li sisen
fen tumayt insib il gebel sib tafal morchi
Huakit thi mirammiti lili zimen nibni
Huec ucakit hi mirammiti vargia ibnie
biddilihe inte il miken illi yeutihe
Min ibidill il miken ibidil i vintura
haliex liradi ’al col xibir sura
hemme ard bayad v hemme ard seude et hamyra
Hactar min hedann heme tred mine tamara.
Qalb m’għandha ħakem, sultan u la mula
Bir imgħammiq irmietni, b’turġien muħsula,
Fejn ħajran għall-għarqa, ninżel f’taraġ minżeli
Nitla’ u nerġa’ ninżel dejjem fil-baħar il-għoli.
Ma ħtatlix mgħallmin, ’mma qatagħli tafal merħi;
Fejn tmajt insib il-ġebel, sibt tafal merħi;
Waqgħet hi, imrammti.
Waqgħet hi, imrammti, niżżlet hi s-sisien,
Ma ħtatlix l-imgħallmin, ’mma qatagħli l-ġebel;
Waqgħet hi, imrammti, l’ili żmien nibni.
U hekk waqgħet hi, imrammti! w erġa’ ibniha!
Biddilha inti l-imkien illi jewtiha;
Min ibiddel l-imkien ibiddel il-vintura;
Għaliex l-iradi għal kull xiber sura:
Hemm art bajda, w hemm art sewda u ħamra.
Aktar minn hedawn hemm trid minnha tmarra.
اشهدوا القضاء|القعدة يا جيراني ,تعالوا نحدّثكم,
ما انصاب في الواري ولا انصاب في عمركم
بير معمّق رماتني بدرجان مقسولة
فين حيران عالغرقة, ننزل في درج منزالي
نطلع ونرجع ننزل دايم في البحر العالي
وقعت هي مرمّتي, ليلي زمان نبني,
ما خطاتليش المعلمين أما قطعلي طَفَل مرخي
فين طمعت نصيب الجبل, صبت طَفَل مرخي
وقعت هي مرمّتي
وقعت هي مرمّتي, نزلت هي السّيسان
ما خطاتليش المعلمين أما قطعلي الجبل
فين طمعت نصيب الجبل, صبت طفل مرخي
وهكّ وقعت هي, مرمّتي وارجع ابنيها
بدّلها انتِ للمكان اللّي يواتيها
من يبدل المكان يبدل ال"فنتورة"
فمّ (ثمّة) أرض بيضاء وفمّ أرض سوداء وحمراء
أكثر من هاذون فمّ تريد منها ثمرها| ثمرة
Προσεγγιστική ελληνική μετάφραση
Μαρτυρήστε τη δύσκολη θέση μου, φίλοι μου (γείτονες), όπως θα σας το αναφέρω: [Τι] δεν υπήρξε ποτέ, ούτε στο παρελθόν ούτε στη διάρκεια της ζωής σας, Μια [παρόμοια] καρδιά, αδιαίρετη, χωρίς άρχοντα ή βασιλιά (σουλτάνος) Αυτό με έριξε κάτω σε ένα πηγάδι, με σπασμένες σκάλες Όπου, θέλοντας να πνιγώ, κατεβαίνω τα βήματα της πτώσης μου, Αναρριχάμαι ξανά και ξανά, πάντα αντιμέτωπος με την ανοιχτή θάλασσα.
Η (αυτή) έπεσε, το κτίριο μου, τα θεμέλιά του κατέρρευσαν. Δεν ήταν λάθος των κατασκευαστών, αλλά ο βράχος έδωσε τη θέση του, Όπου ήλπιζα να βρω βράχο, έβρισκα χαλαρά πηλό Αυτό (αυτή) έπεσε, το οικοδόμημά μου, (αυτό) που είχα κτίσει για τόσο πολύ καιρό.
Και έτσι, το οικοδόμημά μου υποχώρησε και θα πρέπει να το κάνω ξανά, Αλλάξτε το στη θέση που του ταιριάζει Όποιος αλλάζει τη θέση του, αλλάζει τη μοίρα του! για κάθε (κομμάτι γης), έχει το δικό του σχήμα (χαρακτηριστικά), υπάρχει λευκή γη και υπάρχει μαύρη γη και κόκκινη Αλλά πάνω απ 'όλα, (αυτό) που θέλετε από αυτό είναι ένας καρπός.
Δυσκολίες μετάφρασης
Η μοναδικότητα του κειμένου δυσχεραίνει τους μεταφραστές από τα αρχαία μαλτεζικά στα σύγχρονα μαλτεζικά. Στην πραγματικότητα, η μετάφραση ενός κείμενου είναι πολύ δύσκολη αν δεν υπάρχει ανάλογο έγγραφο. Η σύνταξη, η γραμματική οργάνωση, οι συζυγίες είναι στοιχεία που δυσκολεύουν την κατανόηση και επομένως τη μεταγραφή του κειμένου. Επιπλέον, μερικές λέξεις στο κείμενο είναι εντελώς ακατανόητες, απίθανο να σχετίζονται με τα σύγχρονα μαλτεζικά. Ακόμα και σήμερα οι γλωσσολόγοι δεν βρήκαν ικανοποιητική μεταγραφή για όλες. Οι Βέτινγκερ και Φσάντι έχουν δημοσιεύσει πολλές παραλλαγές του κειμένου.
Ελληνοκαθολική Εξαρχία της Ελλάδας
Η Ελληνοκαθολική Εξαρχία της Ελλάδας είναι μία από τις 14 Ελληνόρρυθμες Καθολικές Εκκλησίες των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών σε πλήρη κοινωνία με την Αγία Έδρα. Μαζί με την Λατινική Εκκλησία συναποτελούν την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με προκαθήμενο τον Πάπα. Οι Ελληνόρρυθμοι διατηρούν τις λειτουργικές παραδόσεις και το εορτολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αναγνωρίζουν όλα τα δόγματα και τη θεολογία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ενώ τιμούν όλους τους Ορθοδόξους αγίους, εκτός όσων αναγνωρίστηκαν από τους Ορθοδόξους μετά τη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας (1439).
Σημερινός Έξαρχος των Ελληνορρύθμων Καθολικών Ελλάδος είναι ο Τιτουλάριος Επίσκοπος Καρκαβίας Μανουέλ Νιν (2016). Η Ελληνοκαθολική Εξαρχία έχει αναγνωριστεί ως Θρησκευτικό Νομικό Πρόσωπο (ΘΝΠ) βάσει του Ν. 4301/14 (Φ.Ε.Κ. Α´ 223/7.10.2014).
Περίοδος της οθωμανικής και ενετικής κυριαρχίας ως τον 19ο αιώνα
Σήμερα οι Ελληνόρρυθμοι καθολικοί ισχυρίζονται ότι αποτελούν τη φυσική συνέχεια της ομάδας των ενωτικών, που κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο (13ος-15ος αιώνας) υποστήριζαν την ένωση της Ανατολικής με τη Δυτική Εκκλησία. Θεολογικά η θέση αυτή μπορεί να γίνει δεκτή, από την άποψη ότι οι Ελληνόρρυθμες Καθολικές (Ουνιτικές) Εκκλησίες αποτελούν την πρακτική εφαρμογή των αποφάσεων της ενωτικής Συνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας (1439). Ιστορικά, όμως, κοινότητες Ελληνορρύθμων με δικό τους κλήρο δεν εντοπίζονται στις πρώην βυζαντινές περιοχές πριν τον 19ο αιώνα. Άλλωστε, πουθενά οι ουνιτικές κοινότητες δεν σχηματίστηκαν ως φυσική συνέχεια κοινοτήτων και κλήρου ενωτικών Ορθοδόξων της μεσαιωνικής περιόδου. Επιπλέον οι ενωτικοί παρ' ότι υπήρξαν ως κίνηση μέσα στη Βυζαντινή Εκκλησία, δεν σχημάτισαν ιδιαίτερες κοινότητες.
Οι ορθόδοξες κοινότητες των ενετικών κτήσεων στο Αιγαίο και στο Ιόνιο λειτουργούσαν υπό ένα ιδιόρρυθμο καθεστώς αναγκαστικού ουνιτισμού, καθώς οι κληρικοί τους βρίσκονταν υπό τη δικαιοδοσία των κατά τόπους Φράγκων (Ρωμαιοκαθολικών) επισκόπων, οι οποίοι ενέκριναν τους διορισμούς των Ρωμιών (Ορθοδόξων) παπάδων. Ωστόσο, οι Ορθόδοξοι κληρικοί δεν χειροτονούνταν από Ρωμαιοκαθολικούς, αλλά μετέβαιναν στις οθωμανικές περιοχές, για να χειροτονηθούν από Ορθοδόξους ιεράρχες, αφού δεν επιτρεπόταν η παρουσία Ορθοδόξων επισκόπων στις ενετικές περιοχές. Επιπλέον, η διοικητική αυτή ένωση δε φαίνεται να εννοείτο και ως πλήρης εκκλησιαστική κοινωνία, αφού ο διαχωρισμός μεταξύ ορθοδόξου (ρωμέικου) και ρωμαιοκαθολικού (φράγκικου) εκκλησιάσματος –τουλάχιστον στα μάτια της ιεραρχίας– ήταν αυστηρός και σαφής. Υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία για λειτουργική κοινωνία μεταξύ των δύο εκκλησιαστικών κοινοτήτων και αυτά αφορούν μάλλον εξαιρέσεις: Κατά κανόνα ένας Φράγκος δεν μπορούσε να μεταλάβει σε ρωμέικη (ορθόδοξη) εκκλησία, ούτε το αντίθετο. Ο ρωμαιοκαθολικός κλήρος δεν ενδιαφερόταν για την προώθηση της ένωσης των Εκκλησιών ή τη δημιουργία Ελληνόρρυθμης Καθολικής Εκκλησίας, αλλά επιδίωκε την προσέλκυση των Ορθοδόξων πιστών στο λατινικό τυπικό. Από την άλλη πλευρά, οι Ορθόδοξοι, παρά τη διοικητική υπαγωγή τους στους Ρωμαιοκαθολικούς επισκόπους, δεν θεώρησαν ποτέ εαυτούς ως ενωμένους με τη Δυτική Εκκλησία, γι' αυτό και με την προσάρτηση μιας περιοχής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία η ορθόδοξη κοινότητα αυτόματα εντασσόταν στις διοικητικές δομές του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ενώ η όποια δικαιοδοσία του Ρωμαιοκαθολικού επισκόπου επί της ορθόδοξης κοινότητας διακοπτόταν.
Η ίδρυση και οργάνωση Ελληνόρρυθμων Καθολικών Εκκλησιών άρχισε μετά τη Σύνοδο της Βρέστης (1596), η οποία αποφάσισε την επιβολή των αποφάσεων της Συνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας στις ορθόδοξες κοινότητες του βασιλείου της Πολωνίας. Έκτοτε, άρχισαν να υφίστανται στην κεντρική Ευρώπη κοινότητες πλήρως ενταγμένες στον Καθολικισμό, αλλά με τα λατρευτικά έθιμα της Ορθοδοξίας. Το πρότυπο αυτό εφαρμόστηκε στις ορθόδοξες επαρχίες που περνούσαν υπό την κυριαρχία Ρωμαιοκαθολικών ηγεμόνων, είτε της Πολωνίας είτε της Αυστρίας, με αποτέλεσμα την ίδρυση ισχυρών Ελληνόρρυθμων Εκκλησιών που υφίστανται ως τις μέρες μας στη δυτική Ουκρανία, στην Πολωνία, στην Τρανσυλβανία (Ρουμανία), στην Τσεχία, στη Σλοβακία, στην Ουγγαρία, στην Κροατία και στις βαλτικές χώρες (Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία). Το έργο της ιεραποστολής και προώθησης της υπόθεσης του Ουνιτισμού ανέλαβαν κυρίως οι κληρικοί του Τάγματος των Ιησουϊτών.
19ος-20ός αιώνας: η Ελληνόρρυθμη Καθολική Εξαρχία
300px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Ελληνόρρυθμος Ναός Αγίας Τριάδας, οδός Αχαρνών [[Αθήνα]] Οι Ελληνόρρυθμες Εκκλησίες θεωρήθηκαν από την Αγία Έδρα ως ο ενδεδειγμένος τρόπος για την προώθηση της ένωσης με την Ανατολική Εκκλησία. Το ενδιαφέρον της Ρώμης για τις Ελληνόρρυθμες Εκκλησίες εντάθηκε κατά τον 19ο και πρώιμο 20ό αιώνα, οπότε η ιεραποστολική δραστηριότητα, με σκοπό τη δημιουργία ουνιτικών κοινοτήτων, επεκτάθηκε εκτός των συνόρων των ρωμαιοκαθολικών χωρών, στη Ρωσία και μεταξύ των Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η κίνηση αυτή συμπίπτει ιστορικά με την περίοδο των εθνικών κινημάτων στις βαλκανικές επαρχίες και με το θέμα της ίδρυσης αυτοκέφαλης Ορθόδοξης εκκλησίας από τους Βουλγάρους. Το αίτημα αυτό, το οποίο προωθούνταν ως πρώτο βήμα για την απόκτηση πολιτικής αυτονομίας και ανεξαρτησίας από το βουλγαρικό έθνος, προσέκρουε στην άρνηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Για το λόγο αυτό μία βουλγαρική αντιπροσωπεία επισκέφθηκε τη Ρώμη το 1859-1861 προτείνοντας στον Πάπα Πίο Θ’ την ίδρυση Ελληνόρρυθμης (ουνιτικής) Βουλγαρικής Εκκλησίας. Το 1861 ο Πάπας χειροτόνησε επίσκοπο τον αρχιμανδρίτη Ιωσήφ Σοκόλσκι και τον όρισε Αρχιεπίσκοπο των Βουλγάρων Ελληνορρύθμων. Ο αρχιεπίσκοπος Ιωσήφ έλαβε την αναγνώριση της οθωμανικής κυβέρνησης και η νέα εκκλησία προσέλκυσε περίπου 60.000 πιστούς.
Στα 1870, με το Βουλγαρικό εκκλησιαστικό σχίσμα, και τη μονομερή ανακήρυξη της αυτοκεφαλίας της Βουλγαρικής Εξαρχικής Εκκλησίας οι περισσότεροι προσήλυτοι της Βουλγαρικής Ουνιτικής Εκκλησίας προσχώρησαν στη (σχισματική τότε) Βουλγαρική Εξαρχία, ενώ ξεσπά κύμα εθνικιστικής βουλγαρικής προπαγάνδας με τη βοήθεια Ρώσων πρακτόρων. Πολλοί κάτοικοι αναγκάζονται κάτω από τις πιέσεις της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής του Πανσλαβισμού μέσω του βουλγαρικού παράγοντα, να προσχωρήσουν στην Εξαρχία και στην ουσία να εκβουλγαριστούν. Στην περιοχή δρα και αμερικανικός παράγων μέσω του Αυστριακού Προξενείου της Θεσσαλονίκης με σαφή στόχο των προσηλυτισμό των κατοίκων στον προτεσταντισμό, καθώς και Βούλγαροι ουνίτες ιεραπόστολοι.
Το 1887 καταστράφηκε η ορθόδοξη Μονή της Παναγίας της Κρουσσιώτισσας στην περιοχή του Κιλκίς από Ουνίτες και Βούλγαρους Εξαρχικούς.
Σημαντικά κέντρα του βουλγαρικού ουνιτισμού στη Μακεδονία ήταν η Θεσσαλονίκη και τα Γιαννιτσά. Το 1861 ιδρύθηκε η Ελληνόρρυθμη καθολική εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου των Γιαννιτσών, η οποία λειτουργεί ως τις μέρες μας. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την ενσωμάτωση της Μακεδονίας στην Ελλάδα, το μεγαλύτερο τμήμα του βουλγαρικού και λοιπού σλαβόφωνου πληθυσμού της περιοχής μετακινήθηκε στις περιοχές της Βουλγαρίας και της τότε Γιουγκοσλαβίας. Έτσι, διακόπτεται η παρουσία της βουλγαρικής Ουνιτικής Εκκλησίας στις περιοχές της σημερινής Βόρειας Ελλάδας. Ο ουνιτικός ναός της Θεσσαλονίκης δεν χτίστηκε ποτέ, ενώ η ενορία των Γιαννιτσών αναβίωσε μετά το 1922, όταν Έλληνες ουνίτες από τα Μάλγαρα της Ανατολικής Θράκης ήρθαν ως πρόσφυγες και εγκαταστάθηκαν στην πόλη.
Η ιστορία των Ελλήνων ελληνορρύθμων της Θράκης και της Κωνσταντινούπολης συνδέεται με τον αρχιμανδρίτη Ησαΐα Παπαδόπουλο, ιδρυτή της ουνιτικής εκκλησίας των Μαλγάρων. Το 1907, ο Ησαΐας ορίστηκε γενικός βικάριος των Ελληνορρύθμων εντός της Παπικής Αντιπροσωπείας της Κωνσταντινούπολης και τέσσερα χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε επίσκοπος και τέθηκε επικεφαλής της ελληνικής ουνιτικής κοινότητας, που λίγο αργότερα έλαβε τον τίτλο Εξαρχία. Το 1920, ο έξαρχος Ησαΐας ίδρυσε στην Κωνσταντινούπολη το μοναστικό τάγμα των αδελφών της Παναγίας Παμμακαρίστου (ουσιαστικά το πρώτο ελληνικό «τάγμα» Ρωμαιοκαθολικών μοναχών), μια κοινότητα καλογραιών που ακολουθούν το βυζαντινό (ορθόδοξο) τυπικό και υπηρετούν σε φιλανθρωπικές και πνευματικές δραστηριότητες.
Μετά το 1922, ο έξαρχος και οι αδελφές της Παμμακαρίστου εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα ακολουθώντας την πλειοψηφία των πιστών τους, που εγκατέλειψαν την Τουρκία ως πρόσφυγες. Οι ελληνόρρυθμοι των Μαλγάρων εγκαταστάθηκαν στα Γιαννιτσά, ενώ αυτοί της Κωνσταντινούπολης στην Αθήνα. Το 1932, αποφασίστηκε η ίδρυση ξεχωριστής Εξαρχίας στην Κωνσταντινούπολη για τους Ελληνορρύθμους της Τουρκίας, ενώ η δικαιοδοσία του εξάρχου της Αθήνας περιορίστηκε επί της ουνιτικής κοινότητας της Ελλάδας, η οποία έλαβε τον τίτλο Ελληνική Καθολική Εξαρχία. Η Εξαρχία της Τουρκίας ουσιαστικά εξέλιπε, καθώς το 1997 πέθανε ο τελευταίος της κληρικός, χωρίς να αντικατασταθεί, ενώ ο ουνιτικός ναός της Αγίας Τριάδος στην Κωνσταντινούπολη λειτουργείται πλέον από Χαλδαίους Ρωμαιοκαθολικούς (Καθολική Εκκλησία του αρχαίου ανατολικού τυπικού με έδρα το Ιράκ).
Το 1958, οικοδομήθηκε στην Αθήνα ο ελληνόρρυθμος ναός της Αγίας Τριάδος στην οδό Αχαρνών, ενώ οι αδελφές της Παμμακαρίστου ίδρυσαν τρεις μονές στην Αθήνα και φιλανθρωπικά ιδρύματα, όπως το Νοσοκομείο «Η Παμμακάριστος» (οδός Ιακωβάτων), το ίδρυμα για το παιδί «Η Παμμακάριστος» (Νέα Μάκρη) και η Εστία Θεία Πρόνοια (Νέος Κόσμος). Η Ελληνική Καθολική Εξαρχία ανέπτυξε έντονη εκδοτική δραστηριότητα: μεταξύ άλλων εκδίδει την εφημερίδα «Καθολική» και διευθύνει τις «Εκδόσεις του Καλού Τύπου». Με την οικονομική μετανάστευση από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα, ένας μεγάλος αριθμός πιστών προερχόμενων κυρίως από την Ουκρανία προστέθηκε στο ποίμνιο της Ελληνικής Καθολικής Εξαρχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελληνόρρυθμη Καθολική Εκκλησία Κατηγορία:Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Comicdom
right|thumb|Το πρώτο εξώφυλλο του Comicdom.
Το Comicdom ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1996 από τους Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου και Δημήτρη Σακαρίδη ως ενημερωτικό φάνζιν για τον κόσμο των αμερικανικών κόμικς. Κυκλοφόρησε 9 τεύχη σε 1,5 χρόνο.
Αργότερα εκδόθηκαν άλλα 3 τεύχη σε μία δεύτερη περίοδο και 4 σε μία τρίτη.
Περιείχε κυρίως άρθρα για κόμικς της αμερικανικής σκηνής, αλλά δημοσίευε και κόμικς από Έλληνες δημιουργούς. Εκδόθηκε από την ίδια ομάδα που είχε εκδώσει και την ανθολογία Αrk of Comics.
Στη δεύτερη περίοδο του φάνζιν, τα εξώφυλλα φιλοτέχνησαν Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Ηλίας Κυριαζής, ο Γαβριήλ Τομπαλίδης και ο Νίκος Μάστορης.
Το 2004 η ομάδα του Comicdom ίδρυσε την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Comicdom Press, με αντικείμενο την προώθηση και τη διάδοση των κόμικς στην Ελλάδα. Στις δραστηριότητές της συμπεριλαμβάνονται η ιστοσελίδα (comicdom.gr), το ετήσιο φεστιβάλ κόμικς Comicdom Con Athens (το οποίο ιδρύθηκε το 2006) και οι εκδόσεις κόμικς Ελλήνων δημιουργών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμικς φανζίν
Photobombing
μικρογραφία|Αυτή η φωτογραφία που τραβήχτηκε το 1853 στην Ουαλία είναι πιθανώς το παλαιότερο παράδειγμα photobomb μικρογραφία|Ένα σκόπιμο photobomb μικρογραφία|Ένα ακούσιο photobomb Το Photobombing είναι η πράξη της σκόπιμης τοποθέτησης του εαυτού ενός ατόμου στην άποψη μιας φωτογραφίας, συχνά για να παίξει ένα πρακτικό αστείο για τον φωτογράφο ή τα φωτογραφιζόμενα άτομα. Το photobombing έχει λάβει σημαντική κάλυψη από το 2009. Συζητώντας μια εικόνα «photobomb» που έγινε δημοφιλής, ο Αντρέα ΝτενΧόεντ προτείνει ότι η εικόνα photobomb «υποδηλώνει μια αφήγηση συγκεκαλυμμένου σαμποτάζ," αν και με την έννοια των αθέλητων και/ή αρχικά απαρατήρητων ανθρώπων στο φόντο των χαλασμένων φωτογραφιών, η έννοια υπάρχει για μεγάλο μέρος της ιστορίας της φωτογραφίας.
Η έννοια είναι γνωστή για την παγκόσμια έκθεση, κυρίως λόγω του εύρους ζώνης και της ευκολίας διάδοσης του Διαδικτύου, καθώς και της αφθονίας στιγμιότυπων από κάμερες smartphone και άλλες φορητές συσκευές. Διάφορες ιστοσελίδες περιλαμβάνουν τμήματα για αυτές ή είναι αποκλειστικά αφιερωμένες στα photobombs.
Το 2014, το "photobomb" ονομάστηκε λέξη της χρονιάς από το Αγγλικό Λεξικό Κόλλινς.
Το Photobombing μπορεί να περιγραφεί ως εξής: Ένα πρόσωπο, σκόπιμα ή ακούσια, εμφανίζεται σε φωτογραφία κάποιου ή κάτι άλλο και σκόπιμα ή ακούσια λαμβάνει την εστίαση και την προσοχή μακριά από το υποκείμενο θέμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια
Έρνμας
Στην ιρλανδική μυθολογία, η Έρνμας είναι μητριαρχική θεότητα των Τουάθα ντε Ντανάν.
Κόρες της είναι η τριάδα των ιρλανδικών θεοτήτων Ερίου, Μπάνβα και Φόουλα, αλλά και η τριάδα των πολεμικών θεοτήτων Μόρριγκαν, Μπαβ και Μάχα (μερικές φορές και Άνανν).
Ερνμας
Όταν θέλουν οι γυναίκες
Το Όταν θέλουν οι γυναίκες (وهلأ لوين؟  w halla' la wayn, Et maintenant, on va où) είναι λιβανέζικη ταινία του 2011 σε σκηνοθεσία της Ναντίν Λαμπακί. Η ταινία έκανε πρεμιέρα κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Καννών του 2011 ως μέρος της ενότητας Ένα κάποιο βλέμμα και επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει τον Λίβανο στα 84α Βραβεία Όσκαρ, αλλά δεν μπήκε στην τελική λίστα. Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Επιλογή Κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2011. Ήταν η λιβανέζικη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις καθώς και η αραβική ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις, κερδίζοντας 21 εκατομμύρια δολάρια από κινηματογραφικές προβολές σε όλο τον κόσμο, ώσπου να ξεπεραστεί αργότερα από μια άλλη ταινία της Λαμπακί, την Καπερναούμ (2018).