cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέριλ Στριπ
1990-1999
Ακολούθησε η ταινία Το Σπίτι των Πνευμάτων (The House of the Spirits) το 1993 όπου έπαιξε μαζί με τους Γκλεν Κλόουζ και Τζέρεμι Άιρονς. Το 1994 πρωταγωνίστησε στο περιπετειώδες θρίλερ Άγριος Ποταμός (The River Wild), το 1995 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Κλιντ Ίστγουντ στην ταινία Οι Γέφυρες του Μάντισον (The Bridges of Madison County), το 1996 μαζί με τους Ντάιαν Κίτον και Λεονάρντο Ντι Κάπριο στην ταινία Σταγόνες Αγάπης (Marvin's Room), το 1998 συμπρωταγωνίστησε μαζί με τους Γουίλιαμ Χαρτ και Ρενέ Ζελβέγκερ στο Κάτι Αληθινό (One True Thing) και το 1999 στο Μια τρυφερή σχέση (Music of the Heart) σε σκηνοθεσία Γουές Κρέιβεν. Για τις ταινίες Οι Γέφυρες του Μάντισον, Κάτι αληθινό και Μια τρυφερή σχέση η Στριπ έλαβε υποψηφιότητες για Όσκαρ α' γυναικείου ρόλου.
2000-2009
thumb|left|Η Μέριλ Στριπ το 2004 Το 2000 έκανε μια μικρή εμφάνιση στην ταινία Α.Ι. Τεχνητή Νοημοσύνη (A.I. Artificial Intelligence) σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ. Το 2002 συμπρωταγωνίστησε μαζί με τον Νίκολας Κέιτζ στο Adaptation. Η ταινία έλαβε πολύ καλά σχόλια από κοινό και κριτικούς και έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου ενώ η Στριπ κέρδισε την τέταρτη Χρυσή Σφαίρα. Την ίδια χρονιά, εμφανίστηκε μαζί με τις Νικόλ Κίντμαν και Τζούλιαν Μουρ στην ταινία Οι Ώρες (The Hours), βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Μάικλ Κάνινγκαμ. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Στίβεν Ντάλντρι και εστίαζε σε τρεις γυναίκες από διαφορετική γενιά η καθεμία των οποίων οι ζωές συνδέονται με κάποιο τρόπο με τη νουβέλα Mrs. Dalloway της Βιρτζίνια Γουλφ. Η ταινία έλαβε διθυραμβικές κριτικές και η Στριπ έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα α' γυναικείου ρόλου στην κατηγορία δράμα.
Το 2003 πραγματοποίησε μια κάμεο εμφάνιση ως ο εαυτός της στην κωμωδία Οι Κολλητοί (Stuck on You) των αδερφών Φαρέλι και πρωταγωνίστησε μαζί με τους Αλ Πατσίνο και Έμμα Τόμσον στη μίνι σειρά Ο Θεός Ξέχασε τον Παράδεισο (Angels in America) για την οποία έλαβε το δεύτερο βραβείο Έμμυ και την πέμπτη Χρυσή Σφαίρα. Το 2004 βραβεύτηκε με το Life Achievement Award από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου και εμφανίστηκε μαζί με τον Ντένζελ Ουάσινγκτον στην ταινία Ο Ανθρωπος της Μαντζουρίας (The Manchurian Candidate) που σκηνοθέτησε ο Τζόναθαν Ντέμι. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε μαζί με τον Τζιμ Κάρεϊ στην ταινία Λέμονι Σνίκετ: Μια Σειρά από Ατυχή Γεγονότα (Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events), βασισμένη στα τρία πρώτα βιβλία της σειράς Λέμονι Σνίκετ. Η Στριπ υποδύθηκε το ρόλο της θείας Τζόσεφιν. Η ταινία έλαβε κυρίως θετικές κριτικές και βραβεύτηκε με Όσκαρ μακιγιάζ.
Το 2005 η Στριπ πρωταγωνίστησε μαζί με την Ούμα Θέρμαν στην αισθηματική κομεντί Εγώ, Αυτός & η Μητέρα του (Prime). Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στην τελευταία ταινία του Ρόμπερτ Άλτμαν Η Καλύτερη Παρέα (A Prairie Home Companion) και στην μεγάλη εισπρακτική επιτυχία Ο Διάβολος Φοράει Prada (The Devil Wears Prada). Στην ταινία υποδύθηκε τη δυναμική και απαιτητική συντάκτρια ενός περιοδικού μόδας και ήταν το αφεντικό μιας προσφάτως απόφοιτης κολεγίου, που υποδύθηκε η Αν Χάθαγουεϊ. Η ερμηνεία της Στριπ έλαβε εξαιρετικά σχόλια και βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα και έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ α' γυναικείου ρόλου. Μέχρι τότε ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην καριέρα της Στριπ, με εισπράξεις 326,5 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Η Στριπ πρωταγωνίστησε μαζί με τη Ρις Γουίδερσπουν στο δραματικό θρίλερ Έκδοση Κρατουμένου (Rendition) το 2007. Η ταινία αποδείχτηκε εισπρακτική αποτυχία και έλαβε αρνητικές κριτικές. Την ίδια χρονιά έπαιξε μαζί με τους Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Τομ Κρουζ στο Λέοντες αντί Αμνών (Lions for Lambs).
thumb|right|Η Μέριλ Στριπ μαζί με το καστ και το συγκρότημα [[ABBA στη σουηδική πρεμιέρα του Mamma Mia! τον Ιούλιου του 2008.]] Το 2008, η Στριπ γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία με τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στο Mamma Mia! Η Ταινία (Mamma Mia!), την κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου μιούζικαλ, βασισμένο στα τραγούδια του σουηδικού συγκροτήματος ABBA. Στην ταινία συμπρωταγωνιστούν οι Αμάντα Σέιφραϊντ, Πιρς Μπρόσναν και Κόλιν Φερθ. Η Στριπ υποδύθηκε μια μητέρα και πρώην τραγουδίστρια, της οποίας η κόρη και μέλλουσα νύφη που δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα της, προσκαλεί τρεις υποψήφιους στο γάμο της στο ελληνικό νησί Σκόπελος. Το Mamma Mia! έγινε τεράστια εισπρακτική επιτυχία, αποφέροντας 602,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και παραμένει μέχρι σήμερα η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της Στριπ καθώς και το μεγαλύτερο σε εισπράξεις μιούζικαλ όλων των εποχών. Η ερμηνεία της Στριπ έλαβε κυρίως θετικά σχόλια και έλαβε άλλη μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε μαζί με τους Έιμι Άνταμς, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και Βαϊόλα Ντέιβις στην ταινία Αμφιβολία (Doubt). Η ταινία έλαβε πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ συμπεριλαμβανομένου και α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της Στριπ.
Την επόμενη χρονιά η Στριπ υποδύθηκε τη σεφ Τζούλια Τσάιλντ στην ταινία Τζούλι & Τζούλια (Julie & Julia) και πρωταγωνίστησε μαζί με τους Άλεκ Μπάλντουιν και Στιβ Μάρτιν στο Είναι Μπερδεμένο (It's Complicated). Έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα και για τις δύο ταινίες αλλά κέρδισε για το Τζούλι & Τζούλια. Επίσης για την ίδια ταινία έλαβε τη 16η υποψηφιότητά της για Όσκαρ.
2010-σήμερα
Το 2011 ενσάρκωσε την πρώην Πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ στην ταινία Η Σιδηρά Κυρία (The Iron Lady). Για την ερμηνεία της βραβεύτηκε με Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα και BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου και έλαβε υποψηφιότητα για Screen Actors Guild Award Το 2012 συμπρωταγωνίστησε μαζί με τους Τόμι Λι Τζόουνς και Στιβ Καρέλ στην αισθηματική κομεντί Ποτέ Δεν Είναι Αργά (Hope Springs). Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου. To 2013 συμπρωταγωνίστησε μαζί με την Τζούλια Ρόμπερτς στην ταινία Αύγουστος (August: Osage County), βασισμένη στο ομότιτλο βραβευμένο με Πούλιτζερ θεατρικό του Τρέισι Λετς και σε σκηνοθεσία του Τζον Γουέλς. Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν το Σεπτέμβριο του 2012 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το Δεκέμβριο του 2013. Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητες για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου - Κωμωδία/Μιούζικαλ.
Προσωπική ζωή
Η Μέριλ Στριπ ήταν αρραβωνιασμένη με τον ηθοποιό Τζον Καζάλ μέχρι τον θάνατό του από καρκίνο στους πνεύμονες τον Μάρτιο του 1978. Παντρεύτηκε τον γλύπτη Ντον Γκάμερ στις 30 Σεπτεμβρίου 1978 και απέκτησαν τέσσερα παιδιά: Τον Χένρι «Χανκ» Γουλφ Γκάμερ, τη Μέρι Γουίλα «Μέιμι» Γκάμερ, την Γκρέις Τζέιν Γκάμερ και τη Λουίζα Τζέικομπσον Γκάμερ.
Κινηματογράφος
Τηλεόραση
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Γέιλ Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Πάρης Ηλία
Ο Πάρης Ηλία γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου το 1972 στην Αμμόχωστο και είναι Κύπριος πρώην διεθνής αμυντικός. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Αλκή Λάρνακας αλλά έπαιξε για πολλές ομάδες όπως η Ανόρθωση Αμμοχώστου, η Νέα Σαλαμίνα, η Ομόνοια, η ΑΕΚ Λάρνακας, η Αγία Νάπα.
Ντεντερμπέλλε
Το Ντεντερμπέλλε (ολλανδικά: Denderbelle), είναι κωμόπολη του δήμου του Λέμπεκε, στη Βελγική επαρχία της Ανατολικής Φλάνδρας. Έχει έκταση 6,27 χμ² και πληθυσμό 2.032 κατοίκους (2009).
Πάρης Ηλία
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλκής Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερμή Αραδίππου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ντεντερμπέλλε
Μετά την συνένωση των δήμων το 1977 το Ντεντερμπέλλε ενσωματώθηκε στον δήμο του Λέμπεκε.
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Εφαρμοσμένη γλωσσολογία
Στην γλωσσολογία, η εφαρμοσμένη γλωσσολογία είναι ο διεπιστημονικός κλάδος που αναγνωρίζει, διερευνά και προσφέρει λύσεις σε ζητήματα της καθημερινής ζωής σχετικά με την γλώσσα. Κάποια από τα ακαδημαϊκά πεδία με τα οποία συσχετίζεται είναι η εκπαίδευση, η γλωσσολογία, η ψυχολογία, η επιστήμη της πληροφορικής, η ανθρωπολογία, η κοινωνιολογία και η τεχνητή νοημοσύνη.
Παιχνίδια στην αρχαία Ελλάδα
μικρογραφία|Αναπαράσταση του παιχνιδιού Εφεδρισμός σε μορφή γλυπτού.
Τα παιχνίδια στην Αρχαία Ελλάδα (αρχαία ελληνικά: αθύρματα) ήταν ποικίλα. Παίζονταν είτε σε εσωτερικούς χώρους είτε στις αυλές από αγόρια και κορίτσια.
Πλαταγή (κουδουνίστρα)
Ένα από τα πρώτα παιχνίδια που έπαιζαν τα μωρά στην αρχαιότητα ήταν «η πλαταγή», μια πήλινη κουδουνίστρα, που την έβαζαν στο χέρι του και με τον ήχο που έκαναν τα πετραδάκια που είχε μέσα, το έκαναν να ξεχνιέται και να σταματά τα κλάματα.
Άθυρμα, Κύλιντρο, Απόρραξις
thumb|280px|Άθυρμα του [[10ος αιώνας π.Χ.|10ου αιώνα π.Χ. (Αρχαιολογικό Μουσείο Κεραμεικού)]] Αγαπημένο παιχνίδι των μεγαλύτερων σε ηλικία αγοριών ήταν «το άθυρμα», ένα πήλινο αλογάκι πάνω σε ρόδες, που το έσερναν σε όλο το σπίτι. Το παιχνίδι όμως που λαχταρούσαν όλα τα αγόρια ήταν ένα «αμαξάκι με ρόδες». Συνήθως το έσερναν τα αγαπημένα τους σκυλιά κι όταν αυτά κουράζονταν το έσερναν τα παιδιά μόνα τους.
Συνηθισμένο παιχνίδι ήταν «ο τροχός». Το "κύλιντρο" των Λεριών. Άλλο παιχνίδι ήταν «η απόρραξις». Παιζόταν από κορίτσια με τη «σφαίρα», μπάλα από δέρμα ή κομμάτια ύφασμα, ραμμένα και παραγεμισμένα με αλογότριχες, άχυρο ή μαλλί.Τα αγόρια, πετώντας την μπάλα με τα χέρια, προσπαθούσαν να την περάσουν στο στόμιο ενός αγγείου, κάτι σαν τη σημερινή καλαθοσφαίριση. Ο νικημένος έπρεπε να πάρει στην πλάτη το νικητή. Αυτό ονομαζόταν «εφεδρισμός», η "μπέτσα" των Λεριών.
Χαλκή Μυία (Τυφλόμυγα)
Κανόνες του παιχνιδιού από τα αρχαία χρόνια:Δένανε με ένα μαντίλι τα μάτια ενός παιδιού και έλεγε: "χαλκή μύγα θα κυνηγήσω" και οι άλλοι αποκρίνονταν: "θα κυνηγήσεις μα δεν θα την πιάσεις" και τον χτυπούσαν με τις ζώνες τους μέχρι να πιάσει ένα παιδί. Αλλιώς το παιχνίδι λεγόταν μυίνδα, δραπετίνδα, ψηλαφίνδα. Στη Βισαλτία παιζόταν σε ανοιχτούς χώρους με το όνομα «Τύφλα βουβάλα» και ο χώρος του παιχνιδιού περιοριζόταν με ένα μεγάλο σκοινί που ήταν δεμένο στις άκρες. Οι συνεχείς μετακινήσεις των παιδιών άλλαζαν τα όρια του παιχνιδιού, πράγμα που δυσκόλευε τον ρόλο της μάνας.
Ακινητίνδα (Αγαλματάκια)
Το αρχαίο παιχνίδι ακινητίνδα παίζεται και σήμερα με το όνομα αγαλματάκια, μόνο που υπάρχουν κάποιες διαφορές. Στην ακινητίνδα, οι παίκτες μόλις δοθεί το σύνθημα πρέπει να μείνουν ακίνητοι σε όποια στάση βρίσκονται. Εκείνος που θα κουνηθεί βγαίνει από το παιχνίδι. Στα αγαλματάκια, βρίσκονται όλα τα παιδιά στη γραμμή εκτός από ένα. Αυτό το παιδί βρίσκεται περίπου πέντε μέτρα μακριά από τα άλλα παιδιά και με γυρισμένη πλάτη λέει: "Αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα, μέρα ή νύχτα.Τα υπόλοιπα παιδιά όταν μιλάει κουνιούνται, όταν όμως ρωτάει απαντούν "μέρα" ή "νύχτα". Αν πουν "νύχτα" συνεχίζεται το παιχνίδι και αν πουν "μέρα" γυρνάει και μένουν όλοι αγάλματα. Τότε όποιος κουνηθεί μπαίνει στη θέση του παιδιού και ξαναρχίζει το παιχνίδι.
Πεντέλιθα (Πεντόβολα)
Τα πεντέλιθα (σήμερα πεντόβολα) είναι ένα αρχαίο παιχνίδι. Παίζεται όμως ακόμα και σήμερα. Στο παιχνίδι αυτό μπορούσαν να παίξουν όσα παιδιά ήθελαν. Το κάθε παιδί είχε συγκεντρωμένα πέντε βοτσαλάκια κοντά στα πόδια του. Ο κάθε παίκτης πετούσε ένα βοτσαλάκι ψηλά και έπρεπε να το ξαναπιάσει αφού πρώτα είχε πάρει από κάτω ένα ακόμα βοτσαλάκι.
Η αποδιδρασκίνδρα
Ένας παίκτης κλείνει τα μάτια του και οι άλλοι τρέχουν να κρυφτούν σε ορισμένο χρόνο. Ο παίκτης ανοίγει τα μάτια του και ψάχνει να τους βρει. Κάθε φορά που βρίσκει έναν, πρέπει να προλάβει να τρέξει πρώτος στη θέση του, αλλιώς χάνει.
Το κολλαβίζειν
Ένας παίκτης στέκεται όρθιος και με το χέρι του σκεπάζει τα μάτια του. Ένας άλλος τον κτυπά και συγχρόνως τον ρωτά με ποιο χέρι τον κτύπησε.
Ασκωλιασμός (Ασκί)
Παραλλαγές του παιχνιδιού Ένας παίκτης πηδώντας στο ένα πόδι καταδιώκει τους άλλους παίκτες που τρέχουν και με τα δύο πόδια ή μόνο με το ένα πόδι. Στις περιοχές όπου παίζεται έχει τις ιδιαίτερες ονομασίες του: κουτσαλωνάκι, κουτσοκαλόγερος.
Βοιωτικό ερυθρόμορφο πηνίο
Στο βοιωτικό ερυθρόμορφο πηνίο (σημερινό γιογιό, οι παίκτες σκαλίζουν στο ξύλο δυο δίσκους που ενώνονται στο κέντρο με έναν κυλινδρικό άξονα, πάνω στον οποίο στερεώνουν την αρχή μιας κλωστής την οποία στη συνέχεια τυλίγουν γύρω-γύρω. Το πηνίο αφήνεται από τον παίκτη να πέσει και η κλωστή ξετυλίγεται, ενώ με μια κίνηση του χεριού ξαναμαζεύεται γύρω από τον άξονα. Η κίνηση μπορεί να επαναλαμβάνεται.
Σκαπέρδα (διελκυστίνδα)
Στην σκαπέρδα, οι παίκτες καρφώνουν στο χώμα ένα δοκάρι, το οποίο έχει μια τρύπα στο κέντρο του, από όπου περνούν ένα σκοινί. Στις δύο άκρες του, δένεται από ένας παίκτης, έτσι ώστε ο ένας να μην κοιτά τον άλλο, και προσπαθούν τραβώντας με δύναμη, να φέρουν ο ένας τον άλλον κοντά στη δοκό. Το παιχνίδι αυτό παίζεται και με ισάριθμους σε κάθε πλευρά παίκτες.
Αστραγαλίζειν
Το αστραγαλίζειν, το παιχνίδι δηλαδή με τους αστραγάλους ή αλλιώς τα κότσια, ήταν από τα αγαπημένα παιχνίδια των αγοριών και των κοριτσιών. Οι αστράγαλοι προέρχονταν από τα πίσω πόδια των κατσικιών και των αρνιών. Κάποιες φορές, αντί για αστραγάλους χρησιμοποιούνταν μικρές πέτρες ή καρύδια και αμύγδαλα. Τα παιδιά έπαιζαν και τους «αρτιάζειν αστραγάλους», τα μόνα ζυγά. Σε αυτά, ο ένας έκρυβε τους αστραγάλους στο χέρι του, και ο άλλος προσπαθούσε να μαντέψει αν ο αριθμός των αστράγαλων ήταν μονός ή ζυγός, δηλαδή περιττός ή άρτιος.
Εις ώμιλλαν
Τα παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας έπαιζαν το εις ώμιλλαν, τις ομάδες. Σε αυτό, χάραζαν έναν κύκλο στο χώμα και προσπαθούσαν, σημαδεύοντας από ένα ορισμένο σημείο, να στείλουν τον αστράγαλο του ζώου μέσα στον κύκλο. Ο κάθε παίκτης είχε δέκα βολές. Ο νικητής σχεδίαζε τον κύκλο και καθόριζε τη διάμετρο, καθώς και το σημείο βολής.
Ίυγξ
Ανάμεσα στα παιχνίδια που προτιμούσαν τα παιδιά, ήταν η ίυγξ. Σε έναν ξύλινο, συνήθως, τροχίσκο, άνοιγαν δυο τρύπες, περνούσαν διπλή κλωστή και αφού την περίστρεφαν, την τραβούσαν και την χαλάρωναν. Ο ήχος που παραγόταν θύμιζε το πουλί ίυγγα, δηλαδή τον μυρμηγκοφάγο, από τον οποίο πήρε και το όνομα του το παιχνίδι. Λέγεται πως ανάλογα με τον παραγόμενο ήχο μπορούσαν να κάνουν διάφορες προβλέψεις.
Τροχός
μικρογραφία|303x303εσ Οι τροχοί είναι συνήθως χάλκινοι και υπάρχουν μεγαλύτεροι και μικρότεροι. Η διάμετρος τους κυμαίνεται ανάμεσα στα 80 και 130 εκατοστά. Ο τροχός δεν είναι όμως μόνο παιχνίδι. Τον χρησιμοποιούσαν και στις παλαίστρες, όπου γυμνάζονταν οι νέοι. Ο Ιπποκράτης μάλιστα, ο φημισμένος γιατρός, στο βιβλίο του «Περί Διαίτης», τον συστήνει σε όσους θέλουν να κρατηθούν σε καλή φυσική κατάσταση.
Η μετά ράβδων παιγνική συμβολή
Το παιχνίδι είναι γνωστό κυρίως από βυζαντινές πηγές. Ανήκει στα παιχνίδια ασκήσεις, παιχνίδια με αγωνιστικό περιεχόμενο και οι ρίζες του πιθανότατα να βρίσκονται στα αρχαία παιχνίδια με ραβδιά, ίσως στους ακοντισμούς. «Βέβαιον είναι … ότι κατά τους βυζαντινούς χρόνους υπήρξε αγωνιστική παιδιά δια ράβδων γινομένη». Και αναφέρεται ότι το παιχνίδι παιζόταν στην Κύπρο με το όνομα «Τζιρίτιν». Ένα αγωνιστικό παιχνίδι με ραβδιά, διαφορετικό από το «Τζιρίτιν» της Κυπρου διασώθηκε μέχρι στις αρχές του περασμένου αιώνα στην Τερπνή Σερρών με το όνομα «Πάντα». Ήταν παιχνίδι που παιζόταν από μια ολιγάριθμη ομάδα παιδιών σε ανοιχτωσιές, όπως οι επίπεδοι βοσκότοποι ή οι φαρδείς δρόμοι. Ήταν ένα παιχνίδι που εξασκούσε τα παιδιά στο να ρίχνουν εύστοχα και αποτελεσματικά το ραβδί, που ήταν απαραίτητο εργαλείο στην καθημερινή ζωή για το βόσκημα μικρών ή μεγάλων ζώων. Η δυσκολία στο παιχνίδι ήταν ότι τα ραβδιά έπρεπε να ρίχνονται σε βολές παράλληλες με το έδαφος χωρίς να περιστρέφονται, όπως τα ακόντια.
Στρόμβος
Αλλιώς: βέμβυξ, κώνος, ρόμβος, στρόβιλος. Είναι η γνωστή σβούρα. Στην αρχαία Ελλάδα έπαιζαν τη σβούρα, δίνοντας μόνο την αρχική κίνηση ή συντηρούσαν την αρχική της κίνησή της με χτυπήματα την κατά διαστήματα με ένα μαστίγιο. Υπάρχει εικόνα σε αγγείο με νεαρή γυναίκα να παίζει τη σβούρα με μαστίγιο. Ο Μ. Βασίλειος, στα χρόνια του οποίου το παιχνίδι ήταν πολύ κοινό, σημειώνει ότι ο στρόβιλος στροβιλιζόταν μόνο μία φορά, την αρχική, και μετά αφηνόταν ώσπου να σταματήσει. Σε μερικά χωριά της Βισαλτίας η συντήρηση της κίνησης στη σβούρα με μαστίγιο επέζησε μέχρι τα μέσα του περασμένου αιώνα.
Σφαιρία ή σφαιρίδια
Ήταν οι σημερινοί βόλοι ή οι μπίλιες. Από τα στοιχεία που υπάρχουν πιθανολογείται ότι στην αρχαία Ελλάδα οι βόλοι παίζονταν όπως και σήμερα.
Ήταν παιχνίδι με κρούση της σφαίρας σε τοίχο και πιάσιμό της μετά την ανάκρουση. Η βολή και το πιάσιμο επαναλαμβάνονταν από τον ίδιο παίχτη, χωρίς διαφοροποιήσεις μέχρι που έχανε. Σήμερα στο ίδιο παιχνίδι οι λαβές στις διαδοχικές ανακρούσεις διαφοροποιούνται.
Χυτρίνδα
Παιχνίδι μιας ομάδας παιδιών. Μετά από κλήρωση ένας παίχτης στεκόταν στο κέντρο κρατώντας με το αριστερό χέρι του μια χύτρα στο κεφάλι του. Οι άλλοι γυρνώντας γύρω του προσπαθούσαν να τον χτυπήσουν κάνοντας έναν διάλογο μαζί του, ενώ προσπαθούσε να χτυπήσει με τα πόδια του κάποιον συμπαίκτη του. Όποιον πετύχαινε έπαιρνε τον ρόλο του με τη χύτρα στο κεφάλι. Σε μια δεύτερη παραλλαγή του παιχνιδιού, δεν υπήρχε χύτρα, υπήρχαν όμως στο κέντρο δύο παίχτες με τον έναν στέκεται στο κέντρο, καθιστός ή όρθιος ως «χύτρα», και ο δεύτερος να ακουμπά το χέρι του στο κεφάλι του πρώτου. Ο δεύτερος από το ζευγάρι προσπαθούσε να φυλάξει την «χύτρα» από τους υπόλοιπους της ομάδας που επιχειρούσαν να τον χτυπήσουν η αλλαγή των ρόλων γινόταν ΄όπως στην πρώτη παραλλαγή. Η δεύτερη παραλλαγή του παιχνιδιού παιζόταν στη Βισαλτία με τον προστατευόμενο παίχτη να κάθεται πάνω σε μια πέτρα.
Σχοινοφυλίνδα
Η περιγραφή αυτού του αρχαίου παιχνιδιού δίνεται χωρίς ουσιώδεις διαφορές από το σύγχρονο παιχνίδι της Βισαλτίας «Κάηκι τ’ παπά αχυρώνα». Το παιχνίδι της Βισαλτίας παιζόταν από μια πολυάριθμη ομάδα μικρών κοριτσιών. Όλα τα κορίτσια εκτός από τη μάνα κάθονταν καταγής, σχηματίζοντας έναν κύκλο, και είχαν μέτωπο προς το εσωτερικό του κύκλου. Τότε η μάνα που επιλεγόταν με κλήρωση, άρχιζε το παιχνίδι γυρνώντας έξω από τον κύκλο των κοριτσιών, επαναλαμβάνοντας τραγουδιστά τη φράση, «κάηκι τ’ παπά αχυρώνα κι κόμα καίιτι». Κρατώντας σταθερό τον ρυθμό της κίνησής της, σε κάποια στιγμή άφηνε, χωρίς να γίνει αντιληπτό, ένα μαντήλι πίσω από κάποιο κορίτσι. Μόλις γινόταν αντιληπτό το γεγονός από τα κορίτσια της ομάδας, αυτά άρχιζαν να επαναλαμβάνουν τα λόγια της μάνας, πράγμα που σήμαινε ότι κάπου έπεσε το μαντήλι και όλα τα κορίτσια άρχιζαν να ψάχνουν πίσω τους για το μαντήλι. Το κορίτσι που εύρισκε το μαντήλι, σηκωνόταν αμέσως και άρχιζε να κυνηγά τη μάνα, γύρω γύρω στον κύκλο, με το μαντήλι στο χέρι. Αν την έφθανε, τη χτυπούσε με τον κόμπο που είχε το μαντήλι. Ο κόμπος δεν περιείχε τίποτε μέσα του, τα χτυπήματα επομένως ήταν ελαφρά, ίσα-ίσα για να δημιουργούν την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Το κυνηγητό της μάνας, με χτυπήματα ή όχι, κρατούσε μέχρι να φτάσει η μάνα στην κενή θέση, οπότε καθόταν και αναλάμβανε το ρόλο της το κορίτσι που κρατούσε το μαντήλι. Αν μέχρι να ολοκληρώσει τον κύκλο η μάνα δεν γινόταν αντιληπτό ότι είχε πέσει το μαντήλι, τότε το έπαιρνε η μάνα και χτυπούσε με το μαντήλι το κορίτσι που το είχε πίσω του. Το κορίτσι τότε σηκωνόταν και έτρεχε για να αποφύγει τα χτυπήματα. Και στην περίπτωση αυτή το κυνηγητό κρατούσε έναν κύκλο, τώρα όμως δεν άλλαζε η μάνα.
Μοσκίνδα
Είναι το παιχνίδι που μας είναι γνωστό με το όνομα «Μακριά γαϊδούρα». Και στη Βισαλτία παιζόταν το παιχνίδι με διάφορα ονόματα, όμως η περιγραφή του είναι λίγο διαφορετική από αυτήν του αρχαίου παιχνιδιού. Ήταν παιχνίδι για μεγάλα αγόρια και παιζόταν από δυο ομάδες των τεσσάρων έως έξι παιδιών.
Ανώνυμο
Παιχνίδι για αγόρια, που το έπαιζαν σε ανοιχτωσιές αφού χωρίζονταν σε δυο ολιγομελείς ομάδες. Ως υλικά για το παιχνίδι χρειάζονταν έξι στενόμακρες πέτρες, που χρησιμοποιούνταν ως στόχοι και πολλές μικρές πέτρες ως βολίδες, τουλάχιστο τριπλάσιες από τον αριθμό των παιχτών. Όλες οι πέτρες, στόχοι ή βολίδες, είχαν μέγεθος που καθοριζόταν από τις δυνατότητες των παιχτών. Οι βολίδες έπρεπε να ρίχνονται άνετα από τους παίχτες και να είναι αποτελεσματικές στις κρούσεις με τους στόχους. Οι στόχοι έπρεπε να είναι αρκετά μεγάλες πέτρες, έπρεπε όμως και να ανατρέπονται με τα χτυπήματα των βολίδων. Η κάθε ομάδα έστηνε στην περιοχή της τις δικές της πέτρες-­στόχους πάνω στην ίδια νοητή ευθεία γραμμή με τις πέτρες-­στόχους της άλλης ομάδας. Οι στόχοι της ίδιας ομάδας απείχαν μεταξύ τους δυο έως τρία βήματα, ενώ των δυο ομάδων ήταν σε απόσταση που καθοριζόταν από τις δυνατότητες βολής των παιχτών. Οι παίχτες της κάθε ομάδας, με σειρά προτεραιότητας που καθοριζόταν με διαδικασίες κλήρωσης, εναλλάσσονταν ανά ένας στις βολές και έριχνε ο καθένας από τρεις βολίδες, με στόχο να ανατρέψει τους στόχους της αντίπαλης ομάδας. Η ευστοχία των παιχτών και η δύναμη στις βολές τους ήταν οι παράγοντες που καθόριζαν την εξέλιξη του παιχνιδιού και ξεχώριζαν το νικητή. Νικούσε η ομάδα που πετύχαινε πρώτη να ανατρέψει όλες τους στόχους της αντίπαλης ομάδας. Οι νικητές πέρα από την ικανοποίηση, που τους έδινε η πρωτιά στη δύναμη και στην ευστοχία, απολάμβαναν και το έπαθλο της καβάλας. Τους έπαιρναν στις πλάτες τους οι ηττημένοι και τους πήγαιναν βόλτα σε καθορισμένη από πριν διαδρομή, που συνήθως ήταν από τη θέση της μιας ομάδας έως τη θέση της άλλης. Μετά το παιχνίδι επαναλαμβανόταν με αλλαγή των θέσεων. Εξισορροπούσαν έτσι τυχόν διαφορές που υπήρχαν στο μέγεθος, στο σχήμα και στο στήσιμο των στόχων. Είναι περιγραφή του παιχνιδιού όπως παιζόταν ακριβώς στην αρχαία Ελλάδα. «Τα ρούμπαλα» είναι το ίδιο παιχνίδι, με μικρές διαφορές στην εξέλιξή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία παιχνίδια Κατηγορία:Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων
Σημείο ανάφλεξης
μικρογραφία|δεξιά|Φλεγόμενα κοκτέιλ, τα οποία έχουν σημείο ανάφλεξης πολύ κάτω από τη θερμοκρασία δωματίου Σημείο ανάφλεξης ή θερμοκρασία ανάφλεξης ονομάζεται η θερμοκρασία στην οποία πρέπει να θερμανθεί ένα πτητικό υγρό για να παραγάγει ατμό, ο οποίος θα αναφλεχθεί όταν έλθει σε επαφή με γυμνή φλόγα ή σπινθήρα. Το σημείο ανάφλεξης αποτελεί ένδειξη για τη θερμοκρασία κάτω από την οποία ένα προϊόν μπορεί να διακινηθεί χωρίς κίνδυνο να αναφλεγεί. Ως εκ τούτου, αποτελεί ιδιαίτερα χρήσιμο δείκτη για τη διακίνηση υγρών ή υγροποιημένων αερίων καυσίμων και χημικών προϊόντων. Το σημείο ανάφλεξης δεν θα πρέπει να συγχέεται με το σημείο αυτανάφλεξης, που είναι η θερμοκρασία στην οποία πρέπει να θερμανθεί μια ουσία για να αναφλεχθεί αυθόρμητα, χωρίς την παρουσία εξωτερικής πηγής θερμότητας.
Κατηγορία:Καύση Κατηγορία:Θερμοκρασία
391 Ίνγκεμποργκ
Η Ίνγκεμποργκ (Ingeborg) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,1. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Καθώς η τροχιά της είναι πολύ έκκεντρη, κατά το περιήλιο η `Ινγκεμποργκ βρίσκεται πιο κοντά στον `Ηλιο από ό,τι ο πλανήτης `Αρης (Mars crosser).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Οι διαστάσεις της Ίνγκεμποργκ εκτιμώνται σε 20 ως 50 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της σε πάνω από 8,5 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,180. Η Ίνγκεμποργκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 26 ώρες και 23,5 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ινγκεμποργκ
Κασπάση
Οι κασπάσες είναι πρωτεάσες με πολύ εξειδικευμένη δράση. Διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη διαδικασία της απόπτωσης, η οποία είναι ένας τύπος προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου, ο οποίος πραγματοποιείται μέσω ενός εξειδικευμένου κυτταρικού μηχανισμού. Οι κασπάσες, κόβουν την πολυπεπτιδική αλυσίδα μόνο μετά από ένα κατάλοιπο ασπαρτικού οξέος. Υπάρχουν στο κυτταρόπλασμα υπό μορφή προενζύμων. Οι κασπάσες, στο ενεργό τους κέντρο, φέρουν το αμινοξύ κυστεΐνη. Η πρώτη κασπάση που αναγνωρίσθηκε ήταν το μετατρεπτικό ένζυμο της ιντερλευκίνης-1β (ICE, caspase-1) και αρχικά ταυτοποιήθηκε ως η υπεύθυνη πρωτεάση για την ωρίμανση της προ-ιντερλευκίνης (IL)-1β στην προ-φλεγμονώδη, βιολογικά ενεργή μορφή της.
Δομικά χαρακτηριστικά
Οι κασπάσες που συμμετέχουν στην απόπτωση διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:
Οι κασπάσες παράγονται στα κύτταρα, ως καταλυτικά ανενεργά προένζυμα, που αποτελούνται από τρεις διακριτές περιοχές:
Οι κασπάσες μετετρέπονται σε πλήρως λειτουργικές πρωτεάσες, μετά από δύο γεγονότα κατάτμησης, τα οποία συμβαίνουν μετά από κατάλοιπα ασπαρτικού οξέος. Η μετατροπή αυτή, λαμβάνει χώρα μέσω κατάτμησης, είτε από τον εαυτό τους είτε από άλλες κασπάσες: μετά την κατάτμηση διαχωρίζεται η πρόδρομη περιοχή από τη μεγάλη υπομονάδα, ενώ μια εσωτερική θέση σύνδεσης που περιέχει μία ή δύο θέσεις κατάτμησης διαχωρίζει τη μεγάλη από τη μικρή υπομονάδα. Η πρώτη πρωτεολυτική κατάτμηση διαχωρίζει την αλυσίδα σε μεγάλη και μικρή υπομονάδα, και η δεύτερη κατάτμηση απομακρύνει την αμινοτελική πρόδρομη περιοχή. Τα κατάλοιπα ασπαρτικού οξέος στις περιοχές κατάτμησης είναι απαραίτητο να υπάρχουν, προκειμένου οι κασπάσες να αποκτήσουν την ικανότητα  να αυτοενεργοποιούνται ή να ενεργοποιούνται από άλλες κασπάσες, ως τμήμα ενός καταρράκτη ενίσχυσης. Οι διαφορετικές κασπάσες διαθέτουν δύο σημαντικές δομικές διαφορές:
Ενεργοποίηση
Δύο κύρια μονοπάτια, που ενεργοποιούν τις κασπάσες, έχουν εντοπιστεί:
Το πρώτο, ξεκινά όταν συνδεθούν ειδικοί προσδέτες, σε υποδοχείς της κυτταρικής μεμβράνης, που ονομάζονται «υποδοχείς θανάτου» (Death receptors, DRs).
Το μιτοχονδριακό μονοπάτι ενεργοποίησης των κασπασών, ενεργοποιείται είτε από το κατατμημένο θραύσμα της πρωτεΐνης Bid, είτε από άλλα σήματα και περιλαμβάνει την απελευθέρωση πολλαπλών πεπτιδίων, από τα μιτοχόνδρια. Ένα από αυτά είναι η πρωτεΐνη μεταφορέας ηλεκτρονίων κυτόχρωμα c. Το κυτόχρωμα c συσσωρεύεται στο κυτταρόπλασμα, όπου δεσμεύεται με την πρωτεΐνη Apaf-1 (apoptotic protease-activating factor-1), προκαλώντας εξαρτώμενη από ATP (ή dATP) αλλαγή της διαμόρφωσης της Apaf-1 που οδηγεί στον ολιγομερισμό της. Η δέσμευση της προκασπάσης-9 στα ολιγομερή της Apaf-1, διαμεσολαβούμενη από ομοτυπικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ περιοχών που καλούνται «περιοχές προσέλκυσης κασπασών», έχουν ως αποτέλεσμα το σχηματισμό ενός μεγαλομοριακού συμπλόκου, που ονομάζεται αποπτώσωμα. Η αλληλεπίδραση αυτή μεταξύ Apaf-1 και προκασπάσης-9 αυξάνει σημαντικά την ενζυμική ενεργότητα της προκασπάσης-9.
Υποστρώματα των κασπασών κατά την απόπτωση
Το 1998 δημοσιεύτηκε ότι 65 διαφορετικές πρωτεΐνες κατατμούνται από πρωτεάσες της οικογένειας των κασπασών. Τα περισσότερα από τα γνωστά ως τότε υποστρώματα μπορούσαν να κατηγοριοποιηθούν σε μικρό αριθμό λειτουργικών ομάδων, συμπεριλαμβάνοντας πρωτεΐνες που εμπλέκονται στη στήριξη του κυτταροπλάσματος και του πυρήνα, πρωτεΐνες που εμπλέκονται στη μεταγωγή σήματος και τη ρύθμιση της μεταγραφής, πρωτεΐνες ρυθμιστές του κυτταρικού κύκλου καθώς κι άλλες που εμπλέκονται στην αντιγραφή του DNA και τη διόρθωση βλαβών του. Από τότε, ο αριθμός των υποστρωμάτων των κασπασών έχει σημαντικά αυξηθεί, φθάνοντας το 2003 στην ταυτοποίηση 280 πρωτεϊνών - στόχων των κασπασών. Οι προ- και αντι-αποπτωτικές πρωτεΐνες είναι πιθανόν οι πρώτοι στόχοι των κασπασών μετά από ένα αποπτωτικό ερέθισμα. Καθώς το αποπτωτικό σήμα διαδίδεται, οι κασπάσες ενεργοποιούν άλλα συστατικά της αποπτωτικής μηχανής. Οι κασπάσες επίσης κατατμούν δομικές πρωτεΐνες του πυρήνα και του κυτταροσκελετού. Η πρωτεόλυση των λαμινών, της NuMa, της SAF-A κι άλλων, επάγουν τη διάλυση του πυρήνα. Ομοίως, οι κασπάσες διαρρηγνύουν την ακεραιότητα του κυτταροσκελετού με την πρωτεόλυση των πρωτεϊνών όπως η φοδρίνη, η Gas2, οι κερατίνες, η Rabaptin-5 και η ακτίνη. Η κατάτμηση της β-κατενίνης και της FAK, φαίνεται να διακόπτει τις συνδέσεις μεταξύ των κυττάρων καθώς και την εστιακή προσκόλληση μεταξύ κυττάρων και θεμέλιας ουσίας. Μαζί, οι κατατμήσεις αυτές ενδεχομένως να προκαλούν το «πακετάρισμα» του κυττάρου και τη διευκόλυνση της φαγοκυττάρωσης που ακολουθεί στη συνέχεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ένζυμα
Λατομικό ορυκτό
Λατομικό ορυκτό ονομάζεται κάθε ορυκτό το οποίο δεν ανήκει στην κατηγορία των μεταλλευμάτων ή μεταλλευτικών ορυκτών, κατά τις διατάξεις του Μεταλλευτικού Κώδικα. Τα λατομικά ορυκτά διακρίνονται σε 3 κατηγορίες: α) μάρμαρα, σχιστολιθικές πλάκες και λοιπά διακοσμητικά πετρώματα β) τα αδρανή υλικά και γ) τα βιομηχανικά ορυκτά.
Μάρμαρα και φυσικοί λίθοι
Στην κατηγορία των μαρμάρων ανήκουν διάφορα πετρώματα, ποικίλων χρωμάτων, εξορυσσόμενα σε όγκους, επιδεκτικά κοπής σε πλάκες, λειάνσεως και στιλβώσεως, καθώς και ο πωρόλιθος, το αλάβαστρο και ο όνυχας.
Στην κατηγορία των φυσικών λίθων ανήκουν οι λαξευτοί δομικοί λίθοι, οι σχιστολιθικές και οι ασβεστολιθικές πλάκες και παρεμφερή πετρώματα χρησιμοποιούμενα για δομικούς και διακοσμητικούς σκοπούς.
Αδρανή υλικά
Στην κατηγορία των αδρανών υλικών υπάγονται τα υλικά διαφόρων διαστάσεων, που προέρχονται από την εξόρυξη και θραύση πετρωμάτων ή την απόληψη φυσικών αποθέσεων θραυσμάτων τους και είναι κατάλληλα να χρησιμοποιηθούν όπως έχουν ή μετά από θραύση ή λειοτρίβηση ή ταξινόμηση για την παρασκευή σκυροδεμάτων ή κονιαμάτων ή με μορφή σκύρων ή μεγαλύτερων τεμαχίων στην οδοποιία ή λοιπά τεχνικά έργα ή οικοδομές, καθώς και τα υλικά τα προερχόμενα από την εξόρυξη ασβεστολιθικών πετρωμάτων και χρησιμοποιούμενα για την παραγωγή ασβέστου ή υδραυλικών κονιών ή συλλιπασμάτων μεταλλουργίας.
Τα αδρανή υλικά προέρχονται επίσης από την ανακύκλωση αποβλήτων από εκσκαφές, κατασκευές και κατεδαφίσεις (ΑΕΚΚ) ή «τεχνητά» αδρανή, τα οποία παράγονται από βιομηχανική επεξεργασία αποβλήτων, παραπροϊόντων και υπολειμμάτων. Τέλος, αδρανή υλικά είναι δυνατόν να προέρχονται από αμμοληψίες. Η αδειοδότηση έργων που αφορούν σε αμμοληψίες ή χαλικοληψίες από κοίτες ποταμών, χειμάρρων και υδατορρεμάτων διέπεται από ειδικό καθεστώς.
Βιομηχανικά ορυκτά
Στην κατηγορία των βιομηχανικών ορυκτών ανήκουν όσα λατομικά ορυκτά δεν υπάγονται στις ανωτέρω κατηγορίες. Τέτοια είναι ιδίως ο καολίνης, ο μπεντονίτης, η κιμωλία, ο γύψος, ο περλίτης, η κίσσηρη, η θηραϊκή γη, ο χαλαζίας, η χαλαζιακή άμμος, οι ποζολάνες, οι ζεόλιθοι, καθώς και οι άργιλοι και μάργες που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία.
Νομοθεσία και εκμετάλλευση
Τα λατομικά ορυκτά ανήκουν στον ιδιοκτήτη του εδάφους, ο οποίος δικαιούται αποκλειστικά να τα ερευνά και εκμεταλλεύεται με τις προϋποθέσεις και περιορισμούς της λατομικής νομοθεσίας, που απαιτεί τη λήψη ειδικής αδείας, που χορηγείται εφόσον διαπιστωθεί ότι δεν προκαλούνται προβλήματα και οχλήσεις σε περιοίκους, αρχαιολογικούς χώρους, κτίσματα, οικισμούς, δημόσια έργα και περιβάλλον και εφόσον υποβληθούν και αξιολογηθούν ειδικές τεχνικές και περιβαλλοντικές μελέτες.
Με τον Ν.4512/2018 (ΦΕΚ Α' 5, Μέρος Β: Ερευνα και Εκμετάλλευση Λατομικών Ορυκτών και άλλες διατάξεις, άρθρα 43-72) έγινε προσπάθεια ένταξης όλου του προϋφιστάμενου πλαισίου σε ενιαία επίκαιρη διάταξη ενώ σε συνδυασμό με τον Ν.4442/2016 (Α’ 230, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει), για την απλοποίηση της αδειοδότησης, καταργήθηκε η άδεια εκμετάλλευσης. Η άδεια αυτή αντικαταστάθηκε απο το καθεστώς έγκρισης εκμετάλλευσης (σύμβαση μίσθωσης) και σε ορισμένες περιπτώσεις απο τη "γνωστοποίηση" εκμετάλλευσης που διενεργείται ηλεκτρονικά στο πληροφοριακό σύστημα Notify Business.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορυκτά
Νεφέλωμα του Ωρίωνα
Το Νεφέλωμα του Ωρίωνα, γνωστό και ως Μέγα Νεφέλωμα του Ωρίωνος (μια ακριβέστερη ονομασία, καθώς στον αστερισμό Ωρίωνα υπάρχουν αρκετά άλλα νεφελώματα), αλλά και ως Μεσιέ 42 (Μ42), είναι διάχυτο νεφέλωμα νότια από τη Ζώνη του Ωρίωνα. Είναι ένα από τα φαινομενικώς φωτεινότερα νεφελώματα, ορατό με γυμνό μάτι σε σκοτεινό ουρανό. Το M42 απέχει από εμάς 1.344 ± 20 έτη φωτός. Περιλαμβάνει την κοντινότερη στη Γη περιοχή παραγωγής νέων αστέρων. Η πραγματική του διάμετρος εκτιμάται σε 24 έτη φωτός.
Το Νεφέλωμα του Ωρίωνα είναι ένα από τα πλέον ερευνηθέντα και φωτογραφημένα ουράνια σώματα. Η μελέτη του έχει αποκαλύψει πολλά μυστικά για τη διαδικασία σχηματισμού νέων άστρων και πλανητών από τη βαρυτική κατάρρευση νεφών διαστρικού αερίου και σκόνης. Οι αστρονόμοι έχουν παρατηρήσει απευθείας πρωτοπλανητικούς δίσκους, φαιούς νάνους, έντονες και τυρβώδεις κινήσεις αέριων μαζών και φαινόμενα φωτοϊονισμού από το φως γειτονικών αστέρων μεγάλης μάζας στο νεφέλωμα. Υπάρχουν επίσης υπερηχητικά «σφαιρίδια» αερίου που διατρυπούν τα πυκνά νέφη υδρογόνου του Νεφελώματος του Ωρίωνα: το καθένα από αυτά είναι 10 φορές μεγαλύτερο από το Ηλιακό Σύστημα (ως την τροχιά του Πλούτωνα) και οι άκρες του τονίζονται από κυανή ακτινοβολία ατόμων σιδήρου, ενώ η γένεσή τους πιθανότατα οφείλεται σε κάποιο άγνωστο βίαιο γεγονός που έλαβε χώρα πριν από χίλια περίπου χρόνια.
Βασίλης Βασιλάκος
Ο  Βασίλης Βασιλάκος  (7 Σεπτεμβρίου 1960) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε τη δεκαετία του ’80 ως επιτελικός μέσος. Είχε πάνω από 200 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική, κυρίως με τoν ΠΑΟΚ και λιγότερες στην ΑΕΚ και τον Πανιώνιο. Επίσης αγωνίστηκε και στον Ολυμπιακό Βόλου στην Β' Εθνική.
Νεφέλωμα του Ωρίωνα
Γενικές πληροφορίες
Το Μ42 είναι ορατό με γυμνό μάτι τις νύχτες χωρίς φεγγάρι, καθώς γίνεται αντιληπτό ως το μεσαίο «αστέρι» στο ξίφος του Ωρίωνος, το οποίο σχηματίζουν οι τρεις αστέρες που εκτείνονται νότια από τη Ζώνη. Το «αστέρι» αυτό φαίνεται θολό σε παρατηρητές με οξεία όραση και η νεφελώδης του φύση γίνεται προφανής αν το παρατηρήσουμε με ένα ζευγάρι κιάλια ή με ένα μικρό τηλεσκόπιο.
Βασίλης Βασιλάκος
Ποδοσφαιριστής
Ο Βασίλης Βασιλάκος ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στον Γ.Σ. Αλμυρού. Το 1979 πήρε μεταγραφή στον ΠΑΟΚ με τον οποίο συνέδεσε την καριέρα του, αφού αγωνίστηκε οκτώ σεζόν, ως το 1987. Ήταν βασικό μέλος της σπουδαίας ομάδας του ΠΑΟΚ της δεκαετίας 1980-90, η οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1985 και έφτασε τρεις φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, το 1981 (ο Βασιλάκος μπήκε ως αλλαγή στο 75΄), το 1983 (δεν έπαιξε στον τελικό) και το 1985 (αποβλήθηκε στο 18΄).
Νεφέλωμα του Ωρίωνα
Γενικές πληροφορίες
Το Νεφέλωμα του Ωρίωνα εμπεριέχει ένα πολύ νεαρό ανοικτό σμήνος αστέρων, γνωστό ως Τραπέζιο (του Ωρίωνα) εξαιτίας του σχήματος που απαρτίζουν τα 4 φωτεινότερα άστρα του. Δύο από αυτά φανερώνονται ως διπλά σε νύχτες με ιδανικές συνθήκες, και επομένως συνολικά έχουμε 6 αστέρες. Οι αστέρες του Τραπεζίου, όπως και πολλοί άλλοι της περιοχής, βρίσκονται σε νεαρή ηλικία. Το Τραπέζιο ίσως συνιστά μέρος του πολύ μεγαλύτερου «Σμήνους του Νεφελώματος του Ωρίωνα», μία ομάδα περίπου 2.000 αστέρων σε μία περιοχή με διάμετρο περίπου 20 έτη φωτός. Πριν από δύο εκατομμύρια έτη, αυτό το σμήνος μπορεί να περιείχε τους αστέρες AE Ηνιόχου, 53 Κριού και μ Περιστεράς, που σήμερα παρατηρούνται να κινούνται μακριά από το νεφέλωμα με ταχύτητες μεγαλύτερες από 100 km/sec.
Βασίλης Βασιλάκος
Ποδοσφαιριστής
Στη συνέχεια πήγε για μια σεζόν στην ΑΕΚ και από το 1988 ως το 1991 έπαιξε στον Πανιώνιο, με τον οποίο αγωνίστηκε σε έναν ακόμα τελικό Κυπέλλου το 1989 (μπήκε ως αλλαγή στο 51΄), χωρίς να καταφέρει ούτε αυτή τη φορά να το κατακτήσει.
Νεφέλωμα του Ωρίωνα
Γενικές πληροφορίες
Εδώ και αιώνες, οι παρατηρητές έχουν προσέξει την πρασινωπή χροιά του Νεφελώματος του Ωρίωνα, που επιπλέον έχει περιοχές με κόκκινο και γαλάζιο-ιώδες χρώμα. Το κόκκινο είναι γνωστό ότι προέρχεται από τη φασματική γραμμή Ηα του υδρογόνου, που έχει μήκος κύματος 656,3 nm, ενώ ο συνδυασμός γαλάζιου-ιώδους είναι ανακλώμενη ακτινοβολία από αστέρες μεγάλης μάζας, φασματικού τύπου O, στην κεντρική περιοχή του νεφελώματος.
Η πρασινωπή χροιά ωστόσο υπήρξε αίνιγμα για τους αστρονόμους μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα: καμιά από τις τότε γνωστές φασματικές γραμμές δεν μπορούσε να την εξηγήσει. Υποτέθηκε ότι ήταν φασματική γραμμή ενός νέου στοιχείου της ύλης, στο οποίο δόθηκε το όνομα «νεφέλιο». Αλλά με την πρόοδο στην Ατομική Φυσική προσδιορίσθηκε τελικώς ότι το πράσινο χρώμα παραγόταν από μία μετάπτωση ηλεκτρονίου μικρής πιθανότητας σε διπλά ιονισμένα άτομα οξυγόνου, μία από τις λεγόμενες «απαγορευμένες γραμμές». Αυτές οι φασματικές γραμμές - ακτινοβολίες ήταν αδύνατο να παραχθούν στο εργαστήριο επειδή απαιτούν εκτεταμένο περιβάλλον πολύ μικρής πυκνότητας ύλης, που μόνο στον διαστρικό χώρο υπάρχει.
Βασίλης Βασιλάκος
Παραπομπές
Βασιλακος Βασιλης Βασιλακος Βασιλης Βασιλακος Βασιλης Βασιλακος Βασιλης Βασιλακος Βασιλης Βασιλακος Βασιλης Βασιλακος Βασιλης Βασιλακος Βασιλης
Νεφέλωμα του Ωρίωνα
Ιστορικό παρατηρήσεων
thumb|left|Σχέδιο του Νεφελώματος του Ωρίωνα από τον Σαρλ Μεσιέ στο υπόμνημά του στα Mémoires de l'Académie Royale (1771). Ο πολιτισμός των Μάγια στην Κεντρική Αμερική είχε ένα θρύλο για την περιοχή του Ωρίωνα (Ξιμπάλμπα). Η πυροστιά που φαντάζονταν εκεί ζωγραφιζόταν με μία θολούρα φωτιάς στη μέση που αντιστοιχούσε στο Νεφέλωμα του Ωρίωνα. Το γεγονός αυτό αποτελεί καθαρή ένδειξη ότι Νεφέλωμα είναι ορατό με γυμνό μάτι ως θολή κηλίδα, σε αντίθεση με τα σημειακά άστρα.
Η ανακάλυψη του Νεφελώματος του Ωρίωνα πιστώνεται γενικώς στον Νικολά-Κλωντ Φαμπρί ντε Πεϊρέσκ, όπως αναφέρεται και στις σημειώσεις του ίδιου του Πεϊρέσκ, το 1610. Ο Cysatus, ένας Ιησουίτης αστρονόμος από τη Λουκέρνη, υπήρξε ο πρώτος που φαίνεται ότι δημοσίευσε κάτι για αυτό (αν και κάπως ασαφώς) σε ένα βιβλίο για κάποιο φωτεινό κομήτη το 1618. Το Νεφέλωμα ανακαλύφθηκε ανεξάρτητα από αρκετούς εξέχοντες αστρονόμους τα επόμενα χρόνια, όπως από τον Κρίστιαν Χόυχενς το 1656 (του οποίου σχετικό σχέδιο, το πρώτο του Νεφελώματος, δημοσιεύθηκε το 1659). Ο Σαρλ Μεσιέ (Charles Messier) το αναφέρει για πρώτη φορά στις σημειώσεις του στις 4 Μαρτίου 1769, μαζί με τρεις από τους αστέρες του Τραπεζίου. (Η πρώτη παρατήρηση αυτών των τριών αστέρων ανήκει στον Γαλιλαίο, το 1617. Ο Μεσιέ εξέδωσε σε πρώτη έκδοση τον κατάλογό του το 1774, αλλά τον είχε ολοκληρώσει από το 1771). Καθώς το Νεφέλωμα του Ωρίωνα ήταν το τεσσαρακοστό δεύτερο αντικείμενο στον κατάλογό του, έγινε από τότε γνωστό και ως M42.
Φασματοσκοπικές παρατηρήσεις του Γουίλιαμ Χάγκινς το 1865 απέδειξαν την αεριώδη φύση του Νεφελώματος. Ο Χένρυ Ντρέιπερ πήρε την πρώτη φωτογραφία του Μ42 στις 30 Σεπτεμβρίου 1880, μία φωτογραφία που θεωρείται η πρώτη σώματος πέρα από το Ηλιακό Σύστημα στην Ιστορία.
Το 1902 οι Φόγκελ και Έμπερχαρντ ανακάλυψαν διαφορετικές ταχύτητες στο εσωτερικό του Μ42 και ήδη το 1914 αστρονόμοι στο αστεροσκοπείο της Μασσαλίας είχαν ανιχνεύσει με συμβολόμετρο περιστροφικές και ακανόνιστες κινήσεις. Οι Campbell και Moore επιβεβαίωσαν αυτά τα αποτελέσματα με φασματογράφο, αποδεικνύοντας τυρβώδεις κινήσεις στο εσωτερικό του νεφελώματος.
Το 1931 ο Ρόμπερτ Τράμπλερ (Robert Julius Trumpler) σημείωσε ότι οι αμυδρότεροι αστέρες κοντά στο Τραπέζιο σχημάτιζαν ένα σμήνος και υπήρξε ο πρώτος που το ονόμασε «Σμήνος του Τραπεζίου». Βασιζόμενος στα μεγέθη τους και στους φασματικούς τύπους τους, εκτίμησε την απόστασή τους σε 1.800 έτη φωτός. Αυτή ήταν τρεις φορές μεγαλύτερη από τη μέχρι τότε αποδεκτή απόσταση, ενώ είναι πολύ πλησιέστερα στη σήμερα αποδεκτή τιμή.
thumb|150px|Η λεπτομερέστερη εικόνα του νεφελώματος του Ωρίωνα από το [[Διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ|ΔΤΧ.]] Το 1993 το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ (HST) παρατήρησε για πρώτη φορά το Μ42, που από τότε απετέλεσε συχνό του στόχο. Οι εικόνες που αποκτήθηκαν χρησίμευσαν στην κατασκευή ενός λεπτομερούς τριδιάστατου μοντέλου του νεφελώματος. Πρωτοπλανητικοί δίσκοι έχουν παρατηρηθεί γύρω από τους περισσότερους νεογέννητους αστέρες του, ενώ τα αποδομητικά αποτελέσματα των υψηλών επιπέδων υπεριώδους ακτινοβολίας από τους μεγαλύτερης μάζας άστερες έχουν μελετηθεί. Η πιο λεπτομερής εικόνα του Μ42 από το HST ολοκληρώθηκε το 2005, με παρατήρηση επί 104 τροχιές του τηλεσκοπίου, και δείχνει πάνω από 3.000 αστέρες μέχρι το 23ο μέγεθος, μεταξύ των οποίων νεαροί φαιοί νάνοι, μερικοί από τους οποίου πιθανώς σχηματίζουν διπλά συστήματα. Πράγματι, ένα χρόνο αργότερα ανακοινώθηκαν οι πρώτες μάζες ενός μεταβλητού δι' εκλείψεων ζεύγους φαιών νάνων, του 2MASS J05352184–0546085. Το ζεύγος βρίσκεται μέσα στο Νεφέλωμα του Ωρίωνα και τα μέλη του έχουν μάζες περίπου 0,054 και 0,034 της ηλιακής, με περίοδο περιφοράς 9,8 ημέρες. Παραδόξως, ο φωτεινότερος αστέρας του ζεύγους έχει τη μικρότερη μάζα από τους δύο.
Δομή
Το Μ42 έχει σχεδόν σφαιρικό σχήμα και η πυκνότητά του κορυφώνεται κοντά στο κέντρο του. Η θερμοκρασία του φθάνει τους 10.000 K στις κεντρικές περιοχές του, αλλά πέφτει πολύ κοντά στις άκρες του. Αντίθετα με τις κατανομές πυκνότητας και θερμοκρασίας, το Μ42 εμφανίζει μία ποικιλία εσωτερικών ταχυτήτων και τυρβωδών κινήσεων, ιδιαίτερα γύρω από τον πυρήνα του. Οι σχετικές ταχύτητες φθάνουν τα 10 km/sec (χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο) με τοπικές διακυμάνσεις μέχρι πάνω από 50 km/sec.
Το σύγχρονο αστρονομικό μοντέλο για το Μ42 αποτελείται από μία ιονισμένη περιοχή με κέντρο περίπου στον θ1 Ωρίωνος C, που είναι ο αστέρας ο οποίος εκπέμπει την περισσότερη ιονίζουσα υπεριώδη ακτινοβολία. (Εκπέμπει 3 ως 4 φορές περισσότερο υπεριώδες φως από ό,τι ο επόμενος σε λαμπρότητα αστέρας, ο θ2 Ωρίωνος A . Αυτή η ιονισμένη περιοχή περιβάλλεται από μία ακανόνιστου σχήματος κοιλότητα λιγότερο ιονισμένου νέφους με υψηλότερη πυκνότητα και έξω από αυτή συσσωματώματα ουδέτερου αερίου.
Κάποιοι παρατηρητές έχουν δώσει ονόματα σε διάφορα χαρακτηριστικά στο Νεφέλωμα του Ωρίωνα. Η σκοτεινή λωρίδα που εκτείνεται από τα βόρεια προς τη φωτεινότερη περιοχή αποκαλείται «Στόμα του Ψαριού», ενώ οι φωτιζόμενες περιοχές γύρω του αποκαλούνται «τα Φτερά». Μερικές άλλες ονομασίες είναι «Το Σπαθί», το «Ιστίο» κ.ά. .
Σχηματισμός αστέρων
left|thumb|Μια άποψη αρκετών [[πρωτοπλανητικός δίσκος|πρωτοπλανητικών δίσκων μέσα στο Μ42 από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ (HST).]] Το Νεφέλωμα του Ωρίωνα αποτελεί ένα παράδειγμα «αστρικού μαιευτηρίου», όπου γεννιούνται νέοι αστέρες. Παρατηρήσεις του έχουν αποκαλύψει περίπου 700 αστέρες σε διάφορα στάδια του σχηματισμού τους μέσα στο νεφέλωμα.
Πρόσφατες παρατηρήσεις με το HST έχουν αποκαλύψει πάνω από 150 πρωτοπλανητικούς δίσκους μέσα στο Μ42, που αποκλήθηκαν proplyds. Αυτοί θεωρούνται πλανητικά συστήματα στα πρώτα στάδια του σχηματισμού τους. Ο μεγάλος τους αριθμός είναι μία ένδειξη ότι ο σχηματισμός πλανητικών συστημάτων είναι συνηθισμένη διαδικασία στο Σύμπαν.
Οι αστέρες γεννιούνται όταν νέφη υδρογόνου και άλλων αερίων μέσα σε μία περιοχή ιονισμένου υδρογόνου συστέλλονται υπό την επίδραση της βαρύτητας της μάζας τους. Καθώς το αέριο συστέλλεται, το αέριο στην κεντρική περιοχή γίνεται αρκετά πυκνό και αρχίζει να θερμαίνεται σε υψηλές θερμοκρασίες, καθώς βαρυτική δυναμική ενέργεια μετατρέπεται σε θερμική. Αν η κεντρική θερμοκρασία υπερβεί κάποιο όριο, αρχίζουν θερμοπυρηνικές αντιδράσεις, οπότε δημιουργείται ένας πρωτοαστέρας.
Συνήθως ένα μέρος του υλικού παραμένει σε κάποια απόσταση από τον πρωτοαστέρα πριν αρχίσουν οι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις. Αυτό το υπόλοιπο νέφος είναι ο πρωτοπλανητικός δίσκος του πρωτοαστέρα, όπου υπάρχει η δυνατότητα να σχηματισθούν πλανήτες. Πρόσφατες παρατηρήσεις στο υπέρυθρο δείχνουν ότι οι κόκκοι της σκόνης μέσα σε αυτούς τους δίσκους αυξάνονται σε διαστάσεις, αρχίζοντας έτσι τη διαδικασία σχηματισμού πλανητοειδών.
Παρά το ότι οι περισσότεροι πρωτοπλανητικοί δίσκοι μπορούν να σχηματίσουν πλανήτες, σύμφωνα με την ανάλυση παρατηρήσεων η έντονη αστρική ακτινοβολία θα έπρεπε να είχε καταστρέψει όλους τους πρωτοπλανητικούς δίσκους που θα σχηματίζονταν κοντά στην ομάδα του Τραπεζίου, αν βέβαια η ομάδα αυτή έχει την ηλικία των αστέρων μικρής μάζας στο σμήνος. Επειδή τέτοιοι δίσκοι βρίσκονται πολύ κοντά στην ομάδα του Τραπεζίου, μπορεί οι αστέρες του να είναι πολύ νεαρότεροι από τους υπόλοιπους αστέρες του σμήνους.
Η επίδραση των αστρικών ανέμων
Μετά τη γένεσή τους, οι αστέρες μέσα στο Μ42 αρχίζουν να εκπέμπουν το καθένα τον αστρικό του άνεμο. Τόσο οι αστέρες μεγάλης μάζας όσο και οι πολύ νεαροί αστέρες εκπέμπουν πολύ ισχυρότερους αστρικούς ανέμους από ό,τι ο Ήλιος. Ο κάθε αστρικός άνεμος σχηματίζει κρουστικά κύματα όταν συγκρούεται με το διάχυτο αέριο του νεφελώματος, πράγμα που δίνει στα νέφη αερίου την παρατηρούμενη μορφή τους. Τα κρουστικά αυτά κύματα από τους αστρικούς ανέμους διαδραματίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στη γένεση νέων αστέρων συμπιέζοντας τα νέφη του αερίου, οπότε δημιουργούνται ανομοιογένειες στην πυκνότητα που οδηγούν σε βαρυτική συστολή του νέφους.
Υπάρχουν τρία διαφορετικά είδη κρουστικών επιφανειών στο Νεφέλωμα του Ωρίωνα, πολλά από τα οποία αποτελούν τμήματα Αντικειμένων Herbig-Haro :
Οι δυναμικές κινήσεις του αερίου στο M42 είναι πολύπλοκες αλλά γενικώς αέριο εξέρχεται από το άνοιγμα της κοιλότητας κατευθυνόμενο προς τη διεύθυνσή μας. Η μεγάλη περιοχή ουδέτερου αερίου πίσω από την ιονισμένη περιοχή συστέλλεται κάτω από το βάρος της.
Εξέλιξη
left|thumb|Πανοραμική εικόνα του κέντρου του Νεφελώματος από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ. Αυτό το τοπίο έχει διαστάσεις περίπου 2,5 έτη φωτός. Το Τραπέζιο βρίσκεται αριστερά από το κέντρο. Credit:NASA/ESA. Διαστρικά νέφη όπως το Νεφέλωμα του Ωρίωνα βρίσκονται σε όλους τους γαλαξίες που μοιάζουν με τον δικό μας. Ξεκινούν ως βαρυτικά δέσμιες μάζες ψυχρού, ουδέτερου υδρογόνου, που είναι αναμιγμένο με ίχνη άλλων στοιχείων. Η μάζα του νέφους μπορεί να ανέρχεται σε εκατοντάδες χιλιάδες ηλιακές μάζες και η έκτασή του σε εκατοντάδες έτη φωτός. Η μικρή βαρυτική δύναμη που θα μπορούσε να κάνει το νέφος να συσταλεί αντιρροπείται από την επίσης πολύ μικρή πίεση του αερίου στο νέφος.
Είτε εξαιτίας συγκρούσεων με κάποιο σπειροειδή βραχίονα, είτε από το κρουστικό κύμα κάποιου υπερκαινοφανούς, τα άτομα του νέφους συνενώνονται σε μόρια και το αποτέλεσμα είναι ένα μοριακό νέφος, κάτι που προαναγγέλλει τον σχηματισμό νέων αστέρων στο εσωτερικό, συνήθως μετά από 10 έως 30 εκατομμύρια χρόνια, καθώς οι περιοχές περνούν τη μάζα Jeans και οι αποσταθεροποιημένοι όγκοι καταρρέουν σε δίσκους με συγκεντρώσεις μάζας στο κέντρο τους που δημιουργούν πρωτοαστέρες οι οποίοι ίσως να συνεχίσουν να περιβάλλονται από πρωτοπλανητικούς δίσκους. Αυτή είναι η σημερινή εξελικτική κατάσταση του Νεφελώματος του Ωρίωνα, με πρόσθετους αστέρες να γεννιούνται ακόμα από το συστελλόμενο μοριακό νέφος. Τα νεότερα και φωτεινότερα άστρα που παρατηρούμε σήμερα στο Μ42 θεωρείται ότι είναι νεαρότερα των 300.000 ετών, με ελάχιστο (για τα λαμπρότερα όλων) τις δέκα χιλιάδες χρόνια.
Σε 100 περίπου χιλιάδες χρόνια, το περισσότερο αέριο και σκόνη θα έχουν απομακρυνθεί. Τα υπολείμματα θα σχηματίσουν ένα νεαρό ανοικτό σμήνος από λαμπρούς νέους αστέρες, τριγυρισμένους ακόμα από νηματοειδή ίχνη νεφελώματος από το παλαιό νεφέλωμα, όπως συμβαίνει με τις Πλειάδες.
Λαμπεντούζα
Η Λαμπεντούζα (ιταλικά: Lampedusa, αρχαία ελληνικά: Λοπαδοῦσσα), ή κατά τους Έλληνες ναυτικούς Λαμπηδούσα είναι ιταλικό νησί που βρίσκεται μεταξύ της Σικελίας και των ακτών της Τυνησίας. Πρόκειται για την αρχαία νήσο «Λεπάδουσσα», όπως την αναφέρουν ο Στράβων και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (Δ΄,γ 44), και είναι το μεγαλύτερο, σε έκταση, νησί του συμπλέγματος των Πελαγίων νήσων. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λαμπεντούζα και Λινόζα (Lampedusa e Linosa), στην Επαρχία του Αγκριτζέντο, ο οποίος περιλαμβάνει επίσης τα μικρότερα νησιά Λινόζα και Λαμπιόνε.