cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το αμάρτημα της μητρός μου (σειρά)
Το σενάριο υπέγραψαν ο Αλέξανδρος Ρήγας με τον Μάνο Ψιστάκη, ενώ τη σκηνοθεσία της σειράς επιμελήθηκε ο Αλέξανδρος Ρήγας με τη Φαίη Τζανετοπούλου και τον Σταμάτη Πατρώνη. Ο πρώτος κύκλος της σειράς μεταδόθηκε τη σεζόν 2011-2012 και αποτελείται από 9 επεισόδια, αν και ήταν προγραμματισμένο να ξεκινήσει στα τέλη του φθινοπώρου του 2011. Η σειρά σημείωσε ικανοποιητική πορεία και ανανεώθηκε για δεύτερο κύκλο επεισοδίων. Ο δεύτερος κύκλος της σειράς μεταδόθηκε τη σεζόν 2012-2013, αλλά διήρκεσε μόλις 4 επεισόδια. Και ενώ στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 θα προβαλλόταν το πέμπτο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου, αφού είχε κυκλοφορήσει και το ανάλογο τρέιλερ, η προβολή του αναβλήθηκε και η σειρά σταμάτησε οριστικά στα 13 επεισόδια. Ο λόγος της πρόωρης ολοκλήρωσης της σειράς ήταν τα οικονομικά προβλήματα στην εταιρεία παραγωγής και η μη καταβολή των δεδουλευμένων στους συντελεστές της σειράς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Κώστας Τσιάνος
Ο Κώστας Τσιάνος (Λάρισα, 1942) είναι Έλληνας σκηνοθέτης, ηθοποιός, συγγραφέας και χορογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1942 και μαθήτευσε κοντά στον σπουδαίο σκηνοθέτη και δάσκαλο Δημήτρη Ροντήρη.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών από όπου κι αποφοίτησε το 1964. Παράλληλα, συνεργάστηκε για δέκα χρόνια με τη Δώρα Στράτου. Ερμήνευσε δεκάδες σημαντικούς ρόλους στο θέατρο ως ηθοποιός, χορογράφησε πολλές παραστάσεις, έγραψε κείμενα για την Ελληνική Επιθεώρηση, μετέφρασε έργα του Αριστοφάνη, του Αισχύλου και του Ευριπίδη και διασκεύασε για το θέατρο νουβέλες και διηγήματα με μεγάλη επιτυχία.
Έχει συνεργαστεί με πολλούς αξιόλογους θιάσους: το «Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»» του Καρόλου Κουν, το «Αμφιθέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου, τους «Δεσμούς» της Ασπασίας Παπαθανασίου, τον θίασο Τζένης Καρέζη - Κώστα Καζάκου, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Μιμή Ντενίση, τον Γιώργο και τη Νινέτα Λεμπέση, τον Βαγγέλη Λειβαδά και κυρίως με το Εθνικό Θέατρο.
Τον Απρίλιο του 2019, ο δήμαρχος Λάρισας ανακοίνωσε τη μετονομασία του Θεάτρου του Μύλου σε «Θέατρο Κώστας Τσιάνος», ενώ βραβεύτηκε από την περιφερειάρχη Θεσσαλίας για την συνολική προσφορά του στον χώρο του Θεάτρου.
Καριέρα
Θεωρείται από τους πρωτοπόρους στην ίδρυση αποκεντρωμένων θιάσων (Θέατρο Ν. Ιωνίας, Νέα Πορεία, Πειραματικό Θέατρο κ.ά.). Στο «Θεσσαλικό Θέατρο πρόσφερε τις δυνάμεις του για 30 χρόνια, ενώ υπήρξε καλλιτεχνικός του Διευθυντής για 22 χρόνια. Στη διάρκεια αυτή ασχολήθηκε με την προσέγγιση του αρχαίου δράματος. Σκηνοθέτησε τις τραγωδίες «Ηλέκτρα» και «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη και τις «Χοηφόρους» του Αισχύλου με πρωταγωνίστρια τη Λυδία Κονιόρδου. Η σκηνοθετική του άποψη για την τραγωδία υμνήθηκε από το κοινό και την κριτική.
Για την «Ηλέκτρα» τιμήθηκε με το βραβείο «Κάρολος Κουν».
Στο Εθνικό Θέατρο σκηνοθέτησε την Εκάβη με πρωταγωνίστρια την Άννα Συνοδινού, την «Ιφιγένεια εν Αυλίδ ι» του Ευριπίδη και τις κωμωδίες του Αριστοφάνη, «Βάτραχοι», «Όρνιθες» και «Λυσιστράτη». Στο Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου σκηνοθέτησε τις «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη. Όλες οι παραστάσεις του αρχαίου δράματος παίχτηκαν στο Φεστιβάλ Επιδαύρου και εκπροσώπησαν τη χώρα μας σε διεθνή φεστιβάλ.
Στο ΚΘΒΕ, του οποίου για μικρό χρονικό διάστημα ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση, σκηνοθέτησε την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη, τη «Στέλλα Βιολάντη» του Γρηγορίου Ξενόπουλου και τον «Γάμο» της Βάσας Σολωμού-Ξανθάκη.
Έχει τιμηθεί για την πολιτιστική του προσφορά από πολλούς οργανισμούς και δήμους και διετέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος Λαρίσης. Υπήρξε αναπληρωματικός Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, κοντά στον Νίκο Κούρκουλο.
Δείγματα της δουλειάς του στο θέατρο είναι οι παραστάσεις: Η γειτονιά των αγγέλων (2013), Αχαρνής (2018), Χοηφόροι (2009), Η αυλή των θαυμάτων (2017), Το χρυσό κλειδί (2016), Ζωή χαρισάμενη (2017).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Ικανάτοι
Οι Ικανάτοι (δηλ. Ικανοί), μερικές φορές λατινοποιημένοι ως Hikanati, ήταν ένα από τα βυζαντινά τάγματα, τις επίλεκτες μονάδες φρουράς που έδρευαν κοντά στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα της Κωνσταντινούπολης. Το τάγμα ιδρύθηκε στις αρχές τού 9ου αι. και επέζησε μέχρι τα τέλη τού 11ου αι.
Ιστορία
Το όνομα της μονάδας προέρχεται από τη λέξη κανός, και τη λατινική κατάληξη -atus. Η ενότητα είναι καλά πιστοποιημένη από τον 9ο έως τον 10ο αι. Η πρώτη μάχη στην οποία συμμετείχε η μονάδα ήταν η καταστροφική μάχη της Πλίσκα στις 26 Ιουλίου 811 κατά των Βουλγάρων, όπου σκοτώθηκε ο Αυτοκράτορας Νικηφόρος Α΄. Η ενότητα καταγράφεται συχνά υπό τον Βασίλειο Α΄ Μακεδόνα (βασ. 867–886), και συμμετείχε σε άλλη μία ήττα κατά των Βουλγάρων, στη μάχη τού Αχελώου το 917. Στην εκστρατεία για την ανακατάληψη της Κρήτης τού 949, συμμετείχαν 456 στρατιώτες της μονάδας από τη Βιθυνία, καθώς και απροσδιόριστος αριθμός μελών, από τα ευρωπαϊκά θέματα της Θράκης και της Μακεδονίας. Η συνέχιση της ύπαρξης της μονάδας τον 11ο αι. δεν μπορεί να πιστοποιηθεί με ασφάλεια, καθώς οι λίγες εμφανίσεις είναι είτε σύγχρονες τροποποιήσεις, είτε μπορεί να αναφέρονται σε ένα οικογενειακό όνομα "Ικανάτος". Όπως τα περισσότερα από τα τάγματα, πιθανότατα έπαψε να υπάρχει κάπου στο δεύτερο μισό τού 11ου αι.
Δομή
Σύμφωνα με τον Τζον Χάλντον, οι Ικανάτοι προφανώς δημιουργήθηκαν με βάση το τάγμα της Βίγλας. Το σύνταγμα είχε επικεφαλής έναν δομέστικο (δομέστικος των Ικανάτων), συνήθως με τον αυλικό βαθμό τού πρωτοσπαθάριου, αν και μπορούσαν θεωρητικά να προέλθουν στις τάξεις τού πατρικίου και τού ανθυπάτου πατρικίου.
Ο κύριος υφιστάμενός του ήταν ο τοποτηρητής ("υπολοχαγός"), βαθμού σπαθαροκανδιδάτου ή σπαθάριου, ενώ οι υπόλοιποι αξιωματούχοι της μονάδας ήταν κάτω από τον βαθμό των σπαθαρίων. Ακολουθώντας το πρότυπο της Βίγλας, υπήρχαν ένας χαρτουλάριος (οικονομικός υπάλληλος), ένας αριθμός κομήτων (ακολούθων) και οι υφιστάμενοί τους κένταρχοι, που διοικούσαν τα βάνδα στην οποία ήταν χωρισμένη η μονάδα, ένας πρωτομανδάτωρ (επικεφαλής αγγελιοφόρος), και τρεις κατηγορίες σημαιοφόρων: οι βανδοφόροι, οι σημειοφόροι και οι δουκινιάτορες.
Όπως και με τα άλλα τάγματα, το ακριβές μέγεθος της μονάδας και των υποδιαιρέσεών της είναι θέμα συζήτησης, καθώς βασίζεται κυρίως σε αραβικές αναφορές, των οποίων η ακρίβεια και η αλήθεια είναι αμφισβητήσιμη. Ο Γουόρεν Τρέντγκολντ, ο οποίος δέχεται τους αραβικούς αριθμούς ως ακριβείς, θεωρεί ότι τα τάγματα είχαν ένα τυπικό μέγεθος 4.000 ανδρών το καθένα, ενώ ο Χάλντον, που θεωρεί τον αριθμό τους διογκωμένο, θεωρεί πιο εύλογα τους 4.000 για όλα τα τάγματα. Οι κατάλογοι της κρητικής εκστρατείας τού 949, που περιλαμβάνονται στο Περί βασιλείου τάξεως τού Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ Μακεδόνων (βασ. 913–959 ), περιλαμβάνουν αναφορά των 456 Ικανάτων, αλλά δεν είναι σαφές ποιο μέρος της δύναμης της μονάδας αντιπροσωπεύουν.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Νουκλεοβάση
Οι νουκλεοβάσεις, γνωστές και ως αζωτούχες βάσεις ή συχνά απλά βάσεις, είναι βιολογικές ενώσεις που περιέχουν άζωτο που σχηματίζουν νουκλεοζίτες, οι οποίοι, με τη σειρά τους, αποτελούν συστατικά των νουκλεοτιδίων, με όλα αυτά τα μονομερή να αποτελούν τα βασικά δομικά στοιχεία των νουκλεϊκών οξέων. Η ικανότητα των νουκλεοβάσεων να σχηματίζουν ζεύγη βάσεων και να συσσωρεύονται το ένα πάνω στο άλλο οδηγεί απευθείας σε ελικοειδείς δομές μακράς αλύσου όπως ριβονουκλεϊκό οξύ (RNA) και δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ (DNA).
Πέντε νουκλεοβάσεις - αδενίνη (Α), κυτοσίνη (C), γουανίνη (G), θυμίνη (Τ) και ουρακίλη (U) - ονομάζονται πρωτογενείς ή κανονικές. Λειτουργούν ως οι θεμελιώδεις μονάδες του γενετικού κώδικα, με τις βάσεις A, G, C και T να βρίσκονται στο DNA ενώ οι A, G, C και U βρίσκονται στο RNA. Η θυμίνη και η ουρακίλη διακρίνονται απλώς από την παρουσία ή την απουσία μεθυλικής ομάδας στον πέμπτο άνθρακα (C5) αυτών των ετεροκυκλικών εξαμελών δακτυλίων. Επιπλέον, ορισμένοι ιοί έχουν αμινοαδενίνη (Z) αντί αδενίνης. Διαφέρει στο ότι έχει μια επιπλέον ομάδα αμίνης, δημιουργώντας έναν πιο σταθερό δεσμό με τη θυμίνη.
Νουκλεοβάσεις όπως αδενίνη, γουανίνη, ξανθίνη, υποξανθίνη, πουρίνη, 2,6-διαμινοπουρίνη και 6,8-διαμινοπουρίνη μπορεί να έχουν σχηματιστεί στο διάστημα καθώς και στη γη.
Η προέλευση του όρου βάση αντικατοπτρίζει τις χημικές ιδιότητες αυτών των ενώσεων στις αντιδράσεις οξέος-βάσης, αλλά αυτές οι ιδιότητες δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την κατανόηση των περισσότερων από τις βιολογικές λειτουργίες νουκλεοβάσεων.
Δομή
Στις πλευρές της δομής του νουκλεϊνικού οξέος, τα φωσφορικά μόρια συνδέουν διαδοχικά τους δύο δακτυλίους σακχάρου δύο γειτονικών μονομερών νουκλεοτιδίων, δημιουργώντας έτσι μια μακρά αλυσίδα βιομορίου. Αυτές οι ενώσεις αλυσίδας (chain-joins) - ένωση φωσφορικών με σάκχαρα (ριβόζη ή δεοξυριβόζη) δημιουργούν τους κλώνους του "σκελετού" για μονόκλωνο ή δίκλωνο βιομόριο. Στη διπλή έλικα του DNA, οι δύο κλώνοι προσανατολίζονται χημικά σε αντίθετες κατευθύνσεις, κάτι που επιτρέπει τη σύζευξη βάσεων παρέχοντας συμπληρωματικότητα μεταξύ των δύο βάσεων και η οποία είναι απαραίτητη για αντιγραφή του DNA ή μεταγραφή των κωδικοποιημένων πληροφοριών που βρίσκονται στο DNA.
Τροποποιημένες νουκλεοβάσεις
Το DNA και το RNA περιέχουν επίσης άλλες (μη πρωτογενείς) βάσεις που έχουν τροποποιηθεί μετά το σχηματισμό της αλυσίδας νουκλεϊκού οξέος. Στο DNA, η πιο κοινή τροποποιημένη βάση είναι η 5-μεθυλκυτοσίνη (m5C). Στο RNA, υπάρχουν πολλές τροποποιημένες βάσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που περιέχονται στους νουκλεοζίτες ψευδοουριδίνη (Ψ), διυδροουριδίνη (D), ινοσίνη (I) και 7-μεθυλογουανουσίνη (m 7G).
Η υποξανθίνη και η ξανθίνη είναι δύο από τις πολλές βάσεις που δημιουργήθηκαν μέσω της παρουσίας μεταλλαξιογόνου και οι δύο μέσω απαμίνωσης (αντικατάστασης της αμινομάδας με καρβονυλομάδα). Η υποξανθίνη παράγεται από αδενίνη, η ξανθίνη από γουανίνη και η ουρακίλη προκύπτει από απαμίνωση της κυτοσίνης.
Τροποποιημένες νουκλεοβάσεις πουρίνης
Αυτά είναι παραδείγματα τροποποιημένης αδενοσίνης ή γουανοσίνης.
Τροποποιημένες νουκλεοβάσεις πυριμιδίνης
Αυτά είναι παραδείγματα τροποποιημένης κυτοσίνης, θυμίνης ή ουριδίνης.
Τεχνητές νουκλεοβάσεις
Υπάρχει μεγάλος αριθμός αναλόγων νουκλεοβάσεων. Οι πιο κοινές εφαρμογές χρησιμοποιούνται ως φθορίζοντες ανιχνευτές, είτε άμεσα είτε έμμεσα, όπως το αμινοαλλυλο νουκλεοτίδιο, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για την επισήμανση του cRNA ή του cDNA σε μικροσυστοιχίες (microarrays). Αρκετές ομάδες εργάζονται για εναλλακτικά "επιπλέον" ζεύγη βάσεων για την επέκταση του γενετικού κώδικα, όπως ισογουανίνη και ισοκυτοσίνη ή οι φθορίζουσες 2-αμινο-6-(2-θειενυλ)πουρίνη και πυρρολ-2-καρβαλδεϋδη.
Στην ιατρική, πολλά νουκλεοσιδικά ανάλογα (nucleoside analogues) χρησιμοποιούνται ως αντικαρκινικοί και αντιιικοί παράγοντες. Η ιική πολυμεράση ενσωματώνει αυτές τις ενώσεις με μη κανονικές βάσεις. Αυτές οι ενώσεις ενεργοποιούνται στα κύτταρα με μετατροπή σε νουκλεοτίδια. χορηγούνται ως νουκλεοσίδια (νουκλεοζίτες) καθώς τα φορτισμένα νουκλεοτίδια δεν μπορούν να διασχίσουν εύκολα τις κυτταρικές μεμβράνες. Τουλάχιστον ένα σύνολο νέων ζευγών βάσεων έχει ανακοινωθεί από τον Μάιο του 2014.
Πρεβιοτική συμπύκνωση νουκλεοβάσεων με ριβόζη
Για να κατανοήσουμε πώς προέκυψε η ζωή απαιτείται η γνώση χημικών οδών που επιτρέπουν το σχηματισμό των βασικών δομικών στοιχείων της ζωής υπό εύλογες πρεβιοτικές συνθήκες. Σύμφωνα με την υπόθεση του κόσμου RNA (RNA world), τα ελεύθερα αιωρούμενα ριβονουκλεοτίδια ήταν παρόντα στην πρωτόγονη σούπα. Αυτά ήταν τα θεμελιώδη μόρια που συνδυάστηκαν σε σειρά για να σχηματίσουν το RNA. Μόρια τόσο πολύπλοκα όσο το RNA πρέπει να έχουν δημιουργηθεί από μικρά μόρια των οποίων η αντιδραστικότητα διέπεται από φυσικοχημικές διεργασίες. Το RNA αποτελείται από νουκλεοτίδια πουρίνης και πυριμιδίνης, και τα δύο είναι απαραίτητα για αξιόπιστη μεταφορά πληροφοριών, και επομένως από την δαρβινική εξέλιξη. Οι Nam et al. κατέδειξαν την άμεση συμπύκνωση των νουκλεοβάσεων με ριβόζη για να δώσουν ριβονουκλεοζίτες σε υδατικά μικροσταγονίδια, ένα βασικό βήμα που οδηγεί στο σχηματισμό RNA. Παρόμοια αποτελέσματα ελήφθησαν από τους Becker et al.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νουκλεοβάσεις Κατηγορία:DNA Κατηγορία:RNA
Φωκίων Ζησιάδης
εναλλ.=Φωκίων Ζησιάδης_Φωτογράφος|μικρογραφία|Φωκίων Ζησιάδης_Φωτογράφος Ο Φωκίων Ζησιάδης είναι Έλληνας αρχιτέκτονας – φωτογράφος, γνωστός κυρίως για τις μεγάλης κλίμακας fine art φωτογραφίες του που απεικονίζουν φυσικά τοπία. Μετά από μία πολυετή καριέρα στον χώρο του τουρισμού (1988–2016), ο Φωκίων Ζησιάδης ασχολείται αποκλειστικά με την οργάνωση φωτογραφικών projects και, στο πλαίσιο αυτό, την υλοποίηση μοναχικών αποστολών περιπέτειας σε απόμακρες κυρίως περιοχές ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και ενδιαφέροντος. Κάθε ολοκληρωμένη φωτογραφική ενότητα της δουλειάς του εκδίδεται στη συνέχεια σε fine art φωτογραφικά λευκώματα, την έκδοση των οποίων επιμελούνται και αναλαμβάνουν οι διεθνώς αναγνωρισμένοι εκδοτικοί οίκοι Rizzoli και teNeues.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1956. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) απ’ όπου αποφοίτησε με διάκριση, και, στη συνέχεια, έλαβε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια (αγγλικά: UoP), στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ. Κατά τα πρώτα φοιτητικά του χρόνια εστίασε το ενδιαφέρον του στη φωτογραφία, αποτυπώνοντας κυρίως κτίρια και αστικά τοπία μέσα από αρχιτεκτονική οπτική. Το 1983 επέστρεψε από τις ΗΠΑ και δραστηριοποιήθηκε ως αρχιτέκτονας στον οικογενειακό όμιλο επιχειρήσεων με κύριο αντικείμενό τους τον τουρισμό και τα ιδιωτικά έργα. Το 1989 το ενδιαφέρον του στράφηκε στον τουρισμό με τον οποίο ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά. Μαζί με τους συνεταίρους του, όλοι τους εκπρόσωποι της δεύτερης γενιάς ιδιοκτητών της οικογενειακής επιχείρησης ΣΑΝΗ, προχώρησαν στην ενοποίηση και ριζική αναδιοργάνωση των μέχρι τότε διάσπαρτων ξενοδοχειακών μονάδων της ΣΑΝΗ, ανακαινίζοντας, εκσυγχρονίζοντας και επεκτείνοντάς τες στο πλαίσιο της νέας και πιο σύγχρονης εταιρικής ταυτότητας του «Sani Resort», ως ολοκληρωμένου τουριστικού προορισμού. Με την έντονη δραστηριότητα και διαρκή παρουσία του τα επόμενα τριάντα χρόνια, ο Φωκίων Ζησιάδης καθιερώθηκε ως επιχειρηματίας στον χώρο του τουρισμού μέχρι το 2016.
Φωτογραφικές αποστολές (2016 και εξής)
Στα τέλη του 2015 και ενώ η εταιρεία ΣΑΝΗ Α.Ε. βρισκόταν στο ζενίθ της, πέρασε, μετά από συλλογική απόφαση, σε γκρουπ διεθνών επενδυτικών funds. Το γεγονός αυτό οδήγησε το σύνολο των πρώην μετόχων, συμπεριλαμβανομένου του Φωκίωνος Ζησιάδη, σε μεταβίβαση των μετοχών τους. Έκτοτε, όλο του το δυναμικό και οι δραστηριότητές του επικεντρώνονται αποκλειστικά στη φωτογραφία τοπίου, στην επιμέλεια και έκδοση πολυτελών fine art λευκωμάτων και, βεβαίως, στο πάθος του για ταξίδια περιπέτειας. Το αρχικό ενδιαφέρον του για τα αστικά τοπία, βαθμιαία στρέφεται προς το φυσικό περιβάλλον. Το ιδιάζον χαρακτηριστικό των φωτογραφικών του κάδρων είναι ο ιδιαίτερος, καθαρά προσωπικός τρόπος κατανόησης του κόσμου που τον πλαισιώνει, κάτι που είναι έκδηλο στις φωτογραφικές του απεικονίσεις. Με έναν σχεδόν μαγικό και άμεσο τρόπο εισάγει τον θεατή στην καρδιά του αντικειμένου κάθε φωτογραφίας, χωρίς παρεμβολές ή περιττές διαμεσολαβήσεις, την ίδια στιγμή που διατηρεί μία ματιά καλλιτεχνική , ή, ακόμα και αρχιτεκτονική. Η φύση, σε όλες τις μορφές της, αποτελεί την κύρια θεματολογία του έργου του. Έρημοι, έλη, παγετώνες, σαβάνες, ζούγκλες, ηφαίστεια, θάλασσες, ποτάμια, καταρράκτες, παγόβουνα, βουνά μέχρι σύνθετες γεωλογικές μορφολογίες, είναι μερικά μόνο παραδείγματα. Αυτή η φυσική ποικιλομορφία είναι έντονα παρούσα στις φωτογραφίες του που ενώ συνδυάζουν φαινομενικά αποκλίνοντα στοιχεία, προάγουν τελικά μία αισθητική ισορροπία. Αυτή ακριβώς η ισορροπία, ως στοιχείο γενικά της φωτογραφίας, περιγράφεται χαρακτηριστικά από τον ίδιο ως «μουσική χωρίς ήχο (…) αφήγημα χωρίς σενάριο (…) συναίσθημα που δίνει νόημα στις διαθέσεις (…) δημιουργική δράση (…) επικοινωνία μέσα από ένα παράθυρο με ιδιωτική θέα στον ολοένα μεταβαλλόμενο κόσμο μας (…) παρατηρητήριο ατελείωτου στοχασμού και [ως] μια προσωπική, καλλιτεχνική αναζήτηση».
Η αγάπη του για τη φωτογραφία και το πάθος του για περιπέτεια τον οδήγησαν να επισκεφθεί πλήθος διαφορετικών προορισμών. Μέσα από τα ταξίδια του, η γνωριμία με διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμούς ανά τον κόσμο συνέβαλε αποφασιστικά στον εμπλουτισμό και την διεύρυνση του αισθητικού του κριτηρίου και της ικανότητάς του να ξεχωρίζει το συνηθισμένο από το σπάνιο. Έχει ταξιδέψει σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες, την Ισλανδία, τη Γροιλανδία, το Βιετνάμ, την Παταγονία, την Τανζανία, τη Ζανζιβάρη, τη Ναμίμπια, τη Μποτσουάνα, τη Νότια Αφρική, το Μαρόκο, την Αίγυπτο, το Ισραήλ, την Τουρκία, το Ομάν, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αργεντινή, τη Χιλή, την Κίνα, τη Ρωσία, τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τις Μπαχάμες.
Δείγματα της δουλειάς του δημοσιεύονται συχνά από τον ίδιο στην προσωπική του ιστοσελίδα καθώς επίσης και σε διακεκριμένους φωτογραφικούς ιστότοπους, όπως το "Lens culture.com", το "1x.com", το "500px.com" και το "pixoto.com". Πολλές φωτογραφίες του έχουν πλαισιώσει ξενόγλωσσες δημοσιεύσεις με επίκεντρο περιβαλλοντικά ζητήματα.
Εκδόσεις και εκθέσεις
Η ολοκλήρωση κάθε φωτογραφικού project και η συνεπακόλουθη έκδοσή του σε βιβλίο είναι μια διαδικασία χρονοβόρα που περνά μέσα από πολλά στάδια ωρίμανσης. Προκειμένου να ολοκληρωθεί το περιεχόμενο κάθε δουλειάς, ο Φωκίων Ζησιάδης συνειδητά αποφασίζει να επισκεφθεί τον ίδιο προορισμό όσες φορές κριθεί αναγκαίο, πάντοτε σε διαφορετικές εποχές του έτους, ώστε με την μεγαλύτερη δυνατή πιστότητα να αποτυπώσει το πνεύμα κάθε τόπου. Δύο από τα projects του έχουν ήδη εκδοθεί σε βιβλία. Το πρώτο, με τίτλο “ICELAND” [«ΙΣΛΑΝΔΙΑ»], κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2016 από τον εκδοτικό οίκο teNeues (ISBN: 978-3-8327-3319-3), ενώ το δεύτερο, με τίτλο “VIETNAM” [«ΒΙΕΤΝΑΜ»], εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2020 από τον εκδοτικό οίκο Rizzoli (ISBN: 978-88-918284-2-2).
Η έκδοση της φωτογραφικής του δουλειάς για τη Γροιλανδία με τίτλο «GREENLAND» έχει ήδη προγραμματισθεί και αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2022. Δύο ακόμη project, το ένα αφιερωμένο στο Μαρόκο με τίτλο «MOROCCO» και το άλλο με επίκεντρο τα άγρια ζώα της Αφρικής με τίτλο «AFRICAN WILDLIFE» βρίσκονται σε εξέλιξη, με την έκδοσή τους όμως να καθυστερεί λόγω των δυσκολιών στις ταξιδιωτικές μετακινήσεις εν μέσω της πανδημίας του κορονοϊού (Covid-19).
Προσωπική ζωή
Ο Φωκίων Ζησιάδης έχει επιλέξει να ζει μόνιμα εντός μίας απομονωμένης δασικής περιοχής στη Σάνη Χαλκιδικής, όπου έχει οργανώσει και το εργαστήριό του. Πηγή έμπνευσης αλλά και βίωμα από την παιδική του ηλικία, αυτός ο πιο μοναχικός τρόπος ζωής εκτός πόλης αποτελεί συνειδητή του επιλογή. Είναι παντρεμένος με τη Μάτα Τσολοζίδη-Ζησιάδη από το 1979, η οποία βρίσκεται δίπλα του σε κάθε βήμα, συλλέκτρια και κάτοχος της αρχαιολογικής «Συλλογής Γεωργίου Τσολοζίδη» που περιλαμβάνει αντικείμενα που χρονικά καλύπτουν μια περίοδο 7.000 χρόνων ελληνικής ιστορίας. Μαζί έχουν αποκτήσει έναν γιο, τον Λεωνίδα Ζησιάδη, παντρεμένο με την Ελεάννα Στασινού-Ζησιάδη με την οποία έχουν δύο παιδιά, τον Φωκίωνα και τον Δημήτρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προσωπική ιστοσελίδα Φωκίωνος Ζησιάδη (στα αγγλικά)
Παρουσία στο Lens Culture.com
Παρουσία στο 1x.com
Παρουσία στο 500px.com
Παρουσία στο Pixoto.com
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
BMW Σειρά 5
Αρχικά, η Σειρά 5 ήταν διαθέσιμη μόνο σε σεντάν εκδοχή αμαξώματος. Από το 1990 προστέθηκε το στυλ αμαξώματος στέισον βάγκον (αποκαλούμενο "Touring") και από το 2009 έως το 2017 παρήχθη επίσης ένα 5-πορτο fastback (το "Gran Turismo").
Η πρώτη γενιά της Σειράς 5 τροφοδοτήθηκε από τετρακύλινδρους και εξακύλινδρους βενζινοκινητήρες με φυσική αναρρόφηση. Οι επόμενες γενιές έχουν τροφοδοτηθεί από κινητήρες τεσσάρων κυλίνδρων, εξακύλινδρων, V8 και V10, οι οποίοι είναι είτε ατμοσφαιρικοί είτε υπερσυμπιεσμένοι. Από το 1982 και μετά, έχουν συμπεριληφθεί σταθερά στη Σειρά 5 και κινητήρες ντίζελ.
Διαχρονικά, η Σειρά 5 είναι το δεύτερο σε πωλήσεις μοντέλο της BMW μετά τη Σειρά 3. Μάλιστα στις 29 Ιανουαρίου 2008 συμπληρώθηκαν 5 εκατομμύρια αντίτυπα της Σειράς 5, όταν κατασκευάστηκε ένα 530d sedan σε εξωτερικό χρωματισμό Carbon Black Metallic.
Η BMW ξεκίνησε πρώτα με την Σειρά 5 το 1972 την ονομασία των αυτοκινήτων της με τριψήφια νούμερα. Έτσι, η Σειρά 5 ήταν η πρώτη γραμμή στα μοντέλα της BMW που χρησιμοποίησε στο όνομά της την έννοια «Σειρά».
Η πρώτη γενιά (E12, 1972-1981)
δεξιά|μικρογραφία|BMW E12. αριστερά|μικρογραφία|BMW E12 528.
Δεν υπήρξε κανένα μοντέλο M5 για το E12, ωστόσο η έκδοση E12 M535i θεωρείται ο προκάτοχος του M5.
Το E12 αντικαταστάθηκε από το E28 το 1981, αν και η παραγωγή του E12 συνεχίστηκε μέχρι το 1984 αποκλειστικά στη Νότια Αφρική.
Δεύτερη γενιά (E28, 1981-1988)
δεξιά|μικρογραφία|BMW E28 528i του 1983. αριστερά|μικρογραφία|BMW Ε28 528i του 1983.
Το E28 είναι η δεύτερη γενιά της Σειράς 5 και κατασκευάστηκε από το 1981 έως το 1988 με στυλ αμαξώματος επίσης αποκλειστικά σεντάν, όπως και η πρώτη γενιά. Αρχικά κατασκευάστηκε με κινητήρες βενζίνης τεσσάρων και έξι κυλίνδρων.
Το 1983, ένας κινητήρας ντίζελ έγινε διαθέσιμος για πρώτη φορά στη Σειρά 5. Το E28 ήταν και η πρώτη Σειρά 5 με κεντρική κονσόλα στραμμένη προς τον οδηγό και έξτρα Σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS).
Το E28 M5 ξεκίνησε τη σειρά μοντέλων υψηλής απόδοσης M5 που συνεχίστηκε σε κάθε γενιά από τότε. Τροφοδοτήθηκε από τους εξακύλινδρους κινητήρες M88/3 καθώς και S38B35 με καταλύτη (αποκλειστικά για την Βόρεια Αμερική).
Τρίτη γενιά (E34, 1988-1996)
δεξιά|μικρογραφία|BMW E34 525i. αριστερά|μικρογραφία|BMW E34 525i του 1989.
Το E34 είναι η τρίτη γενιά της Σειράς 5 και κατασκευάστηκε από το 1988 έως το 1996. Ξεκίνησε με το στυλ του αμαξώματος σεντάν, με την παλέτα να επεκτείνεται το 1990 ώστε να συμπεριλαμβάνει το στυλ του αμαξώματος "Touring" wagon/estate.
Υπήρξε μια ασυνήθιστα μεγάλη ποικιλία κινητήρων που τοποθετήθηκαν κατά τη διάρκεια της καριέρας του, καθώς χρησιμοποιήθηκαν 9 διαφορετικές οικογένειες κινητήρων. Αυτά αποτελούνται από τετρακύλινδρους, εξακύλινδρους και V8 βενζινοκινητήρες, και εξακύλινδρους πετρελαιοκινητήρες.
Το E34 M5 τροφοδοτείται από τον εξακύλινδρο κινητήρα S38 και παράγεται σε στυλ αμαξώματος sedan και στέσιον.
Τέταρτη γενιά (E39, 1995-2003)
δεξιά|μικρογραφία|BMW E39 525i του 2000 - 2003. αριστερά|μικρογραφία|BMW Ε39 525i του 2000 - 2003.
Το E39 ήταν η πρώτη Σειρά 5 που χρησιμοποίησε εξαρτήματα αλουμινίου στη μπροστινή ανάρτηση. Το ποσοστό των εξαρτημάτων του πλαισίου που χρησιμοποιούν αλουμίνιο αυξήθηκε σημαντικά για το E39, προκειμένου να μειωθεί το βάρος. Ήταν επίσης η πρώτη Σειρά 5, όπου ήταν διαθέσιμος ένας τετρακύλινδρος πετρελαιοκινητήρας.
Όλα τα μοντέλα V8 χρησιμοποιούν το σύστημα διεύθυνσης στροβιλισμού (όπως στις προηγούμενες γενεές της σειράς 5), ωστόσο το σύστημα διεύθυνσης με οδοντωτό τροχό χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, στα μοντέλα των τεσσάρων κυλίνδρων και των έξι κυλίνδρων. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, E34, και τον διάδοχο του, E60, το E39 δεν ήταν διαθέσιμο με κίνηση στους 4 τροχούς.
Ειδικότερα το sedan E39 M5 εισήχθη το 1998 και τροφοδοτήθηκε από τον βενζινοκινητήρα «S9» V8 των 4.9 λίτρων.
Πέμπτη γενιά (E60 / E61, 2003-2010)
δεξιά|μικρογραφία|BMW E60 530i.
Το E60 / E61 είναι η πέμπτη γενιά της Σειράς 5 και κατασκευάστηκε από το 2003 έως το 2010. Τα στυλ αμαξώματος της σειράς είναι:
αριστερά|μικρογραφία|BMW E60 520d του 2007 - 2010.
Η γενιά E60 εισήγαγε διάφορα νέα ηλεκτρονικά χαρακτηριστικά στη σειρά 5, συμπεριλαμβανομένου του iDrive, προβολής κεφαλής, ενεργό σύστημα ελέγχου ταχύτητας, ενεργό σύστημα διεύθυνσης και φωνητικό έλεγχο. Το E60 ήταν επίσης η πρώτη Σειρά 5 που ήταν διαθέσιμη με έναν υπερτροφοδοτούμενο βενζινοκινητήρα, ένα αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων 6 ταχυτήτων και φρενάρισμα με ανατροφοδότηση. Τα νέα χαρακτηριστικά ασφαλείας για το E60 περιλάμβαναν προσαρμοζόμενους προβολείς, νυχτερινή όραση, ενεργά προσκέφαλα, προειδοποίηση απόκλισης από τη λωρίδα κυκλοφορίας και φώτα επείγουσας πέδησης υψηλής έντασης.
Το E60 / E61 M5 κυκλοφόρησε το 2005 και τροφοδοτείται από τον κινητήρα S85 V10. Πωλήθηκε στα στυλ του αμαξώματος των σκαφών και των φορτηγών, με τα περισσότερα αυτοκίνητα να χρησιμοποιούν αυτόματο μηχανοκίνητο κιβώτιο 7 ταχυτήτων ("SMG III").
Έκτη γενιά (F10 / F11 / F07 / F18, 2010-2016)
δεξιά|μικρογραφία|BMW F10.
Η BMW F10 / F11 / F07 / F18 είναι η έκτη γενιά της BMW Σειράς 5 και κατασκευάστηκε από το 2010 έως το 2017. Τα στυλ αμαξώματος της σειράς είναι:
αριστερά|μικρογραφία|BMW F10 528i του 2010.
Το F07 Gran Turismo είναι η μοναδική Σειρά 5 μέχρι σήμερα που έχει παραχθεί και σε στυλ αμαξώματος fastback. Το F10 είναι επίσης η πρώτη Σειρά 5 που προσφέρει ένα υβριδικό σύστημα μετάδοσης κίνησης, έναν υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα V8, ένα αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων 8 ταχυτήτων, κιβώτιο ταχυτήτων διπλού συμπλέκτη (στο M5), ενεργό σύστημα διεύθυνσης στους πίσω τροχούς (ονομάζεται "Integral Active Steering", ηλεκτρικό σύστημα διεύθυνσης, μπροστινή ανάρτηση με διπλό ψαλίδι, όργανο LCD (ονομάζεται "μαύρη οθόνη") και αυτόματο παρκάρισμα (αποκαλούμενο "βοηθός στάθμευσης").
Το F10 M5 τροφοδοτείται από τον κινητήρα S8 twin-turbo V8 με ένα κιβώτιο ταχυτήτων διπλού συμπλέκτη 7 ταχυτήτων. Είναι το πρώτο M5 που χρησιμοποιεί έναν υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα.
Έβδομη γενιά (G30 / G31 / G38, 2017-σήμερα)
δεξιά|μικρογραφία|BMW G30.
Η BMW G30 / G31 / G38 είναι η έβδομη γενιά της Σειράς 5. Ανακοινώθηκε επίσημα τον Οκτώβριο του 2016 και οι πωλήσεις της ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 2017.
Τα στυλ αμαξώματος της σειράς είναι:
αριστερά|μικρογραφία|BMW G30 520d xDrive M Sport Automatic 2.0 του 2018.
Το μοντέλο Fastback 5 Series GT από την προηγούμενη γενιά δεν είναι πλέον μέρος της σειράς μοντέλων, επειδή μεταφέρθηκε στην σειρά μοντέλων της BMW Σειράς 6.
Ειδικότερα το F90 M5 είναι το μοντέλο M5 για την γενιά G30 και είναι η πρώτο στην ιστορία έκδοση M5 που χρησιμοποιεί το σύστημα 4-κίνησης. Τροφοδοτείται από μια αναβαθμισμένη έκδοση του κινητήρα «S8» twin-turbo V8 που χρησιμοποιήθηκε στην προηγούμενη γενιά της BMW M5.
Παραγωγή και πωλήσεις
μικρογραφία| 2018 BMW 540I Xdrive.
Προσχωσιγενές έδαφος
Το προσχωσιγενές έδαφος είναι αυτό που σχηματίζεται από τη μεταφορά φθαρτών υλικών, η οποία γίνεται από το νερό των ποταμών. Τα εδάφη αυτά συνήθως είναι πολύ γόνιμα αλλά ακατάλληλα για οικοδομικές δραστηριότητες. Βελτίωση τους μπορεί να γίνει με τεχνητή αποστράγγιση, μια διαδικασία αφαίρεσης νερού από το έδαφος.
BMW Σειρά 5
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
5 Σειρα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Προσχωσιγενές έδαφος
Παραπομπές
Κατηγορία:Εδαφολογία
Malleus Maleficarum
thumb|Το εξώφυλλο της έβδομης έκδοσης του Malleus Maleficarum, η οποία τυπώθηκε στην [[Κολωνία το 1520 (πηγή: Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Σίντνεϊ) ]] Το Malleus Maleficarum («Σφύρα Κακοποιών», «Σφυρί Μαγισσών» ή "Hexenhammer") είναι η πιο γνωστή και σημαντική πραγματεία σχετικά με τον διωγμό των μαγισσών που προήλθε από την υστερία κατά των μαγισσών στη διάρκεια της Αναγέννησης. Αποτελεί ένα περιεκτικό εγχειρίδιο κυνηγού μαγισσών, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία το 1487 και γνώρισε επανειλημμένες επανεκδόσεις σε όλη την Ευρώπη. Έπαιξε βασικό ρόλο στις δίκες μαγισσών στην Ευρώπη για πάνω από 200 χρόνια. Το βιβλίο αυτό έγινε διαβόητο λόγω της χρήσης του κατά τη διάρκεια της υστερίας του κυνηγιού μαγισσών, η οποία έφτασε στο αποκορύφωμά της την περίοδο από τα μέσα του 16ου έως τα μέσα του 17ου αιώνα.
Ιστορία
Το έργο αυτό συντάχθηκε από δύο Δομινικανούς μοναχούς-ιεροεξεταστές, τον Χάινριχ Κράμερ (ή Ερρίκο Κραίμερς, Heinrich Kramer) και τον Γιάκομπ Σπρένγκερ (ή Ιάκωβος Σπρέγκερ, Jacob Sprenger), οι οποίοι ισχυρίζονταν μέσα στο βιβλίο ότι είχαν εξουσιοδοτηθεί από τον Πάπα Ιννοκέντιο Η΄ να ασκήσουν διώξεις κατά των μαγισσών σε όλη τη Γερμανία μέσω ενός παπικού διατάγματος της 5ης Δεκεμβρίου 1484· αυτό όμως το διάταγμα είχε εκδοθεί πριν τη συγγραφή του βιβλίου και πριν γίνουν γνωστές οι σχεδιαζόμενες μέθοδοι τους.
Οι Κράμερ και Σπρένγκερ υπέβαλλαν το Malleus Maleficarum στη Σχολή Θεολογίας του Πανεπιστημίου της Κολωνίας στις 9 Μαΐου 1487, ελπίζοντας ότι θα εγκριθεί. Αντ' αυτού, ο κλήρος και το Πανεπιστήμιο το καταδίκασαν ως παράνομο και αντιδεοντολογικό. Ο Κράμερ παρ' όλα αυτά εισήγαγε ένα πλαστογραφημένο ισχυρισμό υποστήριξης από το Πανεπιστήμιο σε μεταγενέστερες τυπωμένες εκδόσεις του βιβλίου. Το 1487 είναι γενικώς αποδεκτό ως η ημερομηνία δημοσίευσης, μολονότι πρώιμες εκδόσεις μπορεί να είχαν παραχθεί το 1485 ή το 1486. Η Καθολική Εκκλησία απαγόρευσε το βιβλίο λίγο αργότερα, τοποθετώντας το στο Index Librorum Prohibitorum. Μολαταύτα, μεταξύ των ετών 1487 και 1520, το έργο δημοσιεύθηκε δεκατρείς φορές. Μετά από πενήντα χρόνια, αναδημοσιεύτηκε δεκαέξι φορές κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ του 1574 και της έκδοσης της Λυών του 1669. Ο ψευδής ισχυρισμός ότι είχε λάβει έγκριση ο οποίος εμφανιζόταν στην αρχή του βιβλίου συνέβαλλαν στη δημοτικότητά του.
Το κείμενο ήταν τόσο δημοφιλές ώστε πούλησε περισσότερα αντίτυπα από οποιοδήποτε άλλο έργο, εκτός της Βίβλου, μέχρι την έκδοση του The Pilgrim's Progress του Τζον Μπάνιγιαν (John Bunyan) το 1678.
Οι επιδράσεις του Malleus Maleficarum εξαπλώθηκαν πολύ πέρα από τη Γερμανία, επηρεάζοντας πολύ τη Γαλλία και την Ιταλία και, σε μικρότερο βαθμό, την Αγγλία.
Πλαστογραφίες και μεταφράσεις
Το Malleus Maleficarum περιλάμβανε αρχικά στον πρόλογό του την παπική βούλα την παπική βούλα Summis desiderantes, την οποία είχε εκδώσει ο Πάπας Ιννοκέντιος Η' στις 5 Δεκεμβρίου του 1484, και η οποία αποτελούσε το βασικό παπικό έγγραφο σχετικά με τη μαγεία. Αναφέρει ονομαστικά τούς Σπρένγκερ και Κράμερ (ως Γιάκομπους Σπρένγκερ [Iacobus Sprenger] και Ενρίκι Ινστιτόρις [Henrici Institoris]) και τούς καθοδηγεί στην καταπολέμηση της μαγείας στη βόρεια Γερμανία.
Το βιβλίο αυτό καθαυτό δεν έγινε κατόπιν εντολής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Οι συγγραφείς είχαν επισυνάψει μια επιστολή έγκρισης από το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας, η οποία φαινομενικά είχε υπογραφεί από τέσσερις καθηγητές εκεί. Ωστόσο, η επιστολή ήταν πλαστή. Το Πανεπιστήμιο όχι μόνο δεν είχε εγκρίνει το βιβλίο αλλά μάλιστα το είχε καταδικάσει λόγω της χρήσης αντιδεοντολογικών νομικών διαδικασιών και λόγω του ότι η δαιμονολογία του δεν ήταν σύμφωνη με το Καθολικό δόγμα. Αν και ο Κράμερ καταδικάστηκε από την Ιερά Εξέταση το 1490, το βιβλίο συνέχισε να εκδίδεται, προωθούμενο από την αυξανόμενη λαϊκή δίψα για γιατροσόφια κατά της μαγείας.
Σύγχρονες ξενόγλωσσες μεταφράσεις αυτών των έργων περιλαμβάνουν μια γερμανική μετάφραση του 2000 από τους καθηγητές Γιέρουσεκ (Jerouscheck) και Μπέρινγκερ (Behringer), με τίτλο Der Hexenhammer (η μετάφραση του 1906 από τον Σμιτ (Schmidt) θεωρείται πολύ χαμηλής ποιότητας), και μια αγγλική μετάφραση του Μόνταγκ Σάμερς (Montague Summers) το 1928, η οποία ανατυπώθηκε το 1948 και είναι και σήμερα διαθέσιμη ως ανατύπωση τού 1971 από τις εκδόσεις Dover Publications (ISBN 0-486-22802-9). Υπάρχει ακόμα και μία ελληνική έκδοση του 2006 (Λιακόπουλος), χωρίς να αναφέρεται μεταφραστής.
Περιεχόμενο
thumb|210px|Το εξώφυλλο της έκδοσης της Λυών του [[1669.]]
Το βιβλίο χωρίζεται σε τρεις ενότητες, καθεμιά από τις οποίες εγείρει ερωτήματα και φέρεται να τα απαντάει μέσω αντεπιχειρημάτων. Υπάρχει ελάχιστο πρωτότυπο υλικό στο βιβλίο· αποτελεί βασικά μια κωδικοποίηση υπαρχόντων πεποιθήσεων και πρακτικών. Σημαντικά μέρη του βιβλίου λήφθηκαν από προγενέστερα έργα, όπως το Directorium Inquisitorum (1376) του Νικολάου Άιμεριχ (Nicolau Aymerich) ή το Formicarius (1435) του Γιοχάνες Νίντερ (Johannes Nider).
Το πρώτο μέρος αποσκοπεί στο να αποδείξει ότι υφίσταται η μαγική τέχνη ή η μαγγανεία. Περιγράφει με λεπτομέρεια πως ο Διάβολος και οι ακόλουθοί του, οι μάγισσες, διαπράττουν μια ποικιλία ανομιών με «την άδεια του Παντοδύναμου Θεού». Αντί να ερμηνευθεί αυτό ως τιμωρία, όπως έκαναν πολλές εκκλησιαστικές αρχές της εποχής, οι συγγραφείς του βιβλίου αξιώνουν ότι ο Θεός επιτρέπει αυτές τις πράξεις ώστε ο Διάβολος να μην αποκτήσει απεριόριστη εξουσία και καταστρέψει τον κόσμο.
Ένα μέρος αυτής της ενότητας εξηγεί γιατί οι γυναίκες, λόγω της πιο αδύναμης φύσης και της κατώτερης νοημοσύνης τους, υποτίθεται ότι είναι από τη φύση τους πιο επιρρεπείς στις παγίδες του Σατανά απ' ό,τι οι άνδρες. Ο ίδιος ο τίτλος του βιβλίου περιέχει το ουσιαστικό maleficarum στο θηλυκό γένος και οι συγγραφείς διατείνονται (λανθασμένα) ότι η λέξη femina (γυναίκα) ετυμολογείται από το fe+minus, δηλαδή «άπιστος».
Το δεύτερο μέρος του Malleus Maleficarum περιγράφει τις μορφές της μαγικής τέχνης καθαυτές. Αυτή η ενότητα εκθέτει λεπτομερώς πώς οι μάγισσες δένουν με μάγια και τους τρόπους με τους οποίους αυτές οι πράξεις μπορούν να προληφθούν ή να θεραπευθούν. Σημαντική έμφαση δίνεται στη Συμφωνία με το Διάβολο, ενώ η ύπαρξη των μαγισσών παρουσιάζεται ως γεγονός. Πολλές από τις αναφορές του βιβλίου σε ξόρκια, συμφωνίες, θυσίες και συνουσία με το Διάβολο αποκτήθηκαν από ιεροεξεταστικές ανακρίσεις εκτελεσμένες από τους Σπρένγκερ και Κράμερ.
Το τρίτο μέρος περιγράφει με λεπτομέρεια τις μεθόδους για τον εντοπισμό, τις δοκιμασίες και την καταδίκη ή την εξόντωση μαγισσών. Τα βασανιστήρια για τον εντοπισμό των μαγισσών θεωρούνται αυτονόητα· αν η κατηγορούμενη μάγισσα δεν ομολογούσε με τη θέλησή της την ενοχή της, θα έπρεπε να βασανιστεί ώστε τελικά να ομολογήσει. Δίνεται στους δικαστές η οδηγία να παροδηγούν την κατηγορούμενη αν είναι απαραίτητο, υποσχόμενοι έλεος σε αν το θύμα ομολογούσε.
Αυτή η ενότητα καλύπτει επίσης το πόσο έγκυρες θα πρέπει να θεωρούνται οι καταθέσεις μαρτύρων και την ανάγκη για την εξαφάνιση των κακόβουλων κατηγοριών. Δηλώνει, όμως ταυτόχρονα, ότι οι φήμες αρκούν για να οδηγήσουν ένα άτομο σε δίκη και ότι αν ο κατηγορούμενο υπεράσπιζε σθεναρά τον εαυτό του αυτό θα αποτελούσε ένδειξη ότι βρισκόταν κάτω από μαγική επιρροή. Αναφέρονται κανόνες για να αποτρέπεται η μαγική επιρροή των αρχών και δίνεται η διαβεβαίωση ότι, ως αντιπρόσωποι του Θεού, οι ιεροεξεταστές είναι θωρακισμένοι από όλες τις μαγικές δυνάμεις.
Σύνοψη των πεποιθήσεων
Αμφότεροι οι Κράμερ και Σπρένγκερ ήταν πολυγραφότατοι συγγραφείς, και μέρος του Malleus Maleficarum ενσωματώνει ένα περιεκτικό χειρόγραφο σχετικά με τη μαγική τέχνη, το οποίο είχε γράψει ο Κράμερ το 1485. Βασισμένο γενικά στη Βιβλική δήλωση, «Καμία μάγισσα (γυναίκα που κάνει μαγγανείες, ΜΝΚ) δεν πρέπει να αφήνεις να ζει» (Έξοδος 22:17 [18], ΝΜΒ), το βιβλίο παίρνει κάποια στοιχεία από τις Γραφές και από έργα του Αριστοτέλη, του Αυγουστίνου και του Θωμά Ακινάτη για να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς του. Ο σεξισμός που εμφανίζεται στο έργο αυτό είναι αναμφισβήτητος· η πεποίθηση των συγγραφέων ότι οι γυναίκες είναι πλάσματα κατώτερα, αδύναμα, που εύκολα διαφθείρονται, τονίζεται συχνά από την αρχή ως το τέλος του κειμένου αυτού.
Συνολικά, το Malleus Maleficarum διακηρύττει ότι μερικά πράγματα τα οποία ισχυρίζονται οι μάγισσες, όπως οι μεταμορφώσεις ζώων, ήταν απλές οφθαλμαπάτες προκαλούμενες από τον Διάβολο για να τις παγιδέψει, ενώ άλλες πράξεις, όπως η πτήση, η πρόκληση καταιγίδων και η καταστροφή σοδειών, ήταν πραγματικές. Το βιβλίο πραγματεύεται σε βάθος τις έκλυτες πράξεις των μαγισσών, την ικανότητά τους να δημιουργούν ανικανότητα στους άνδρες και ακόμα αφήνει περιθώριο στον ισχυρισμό ότι οι δαίμονες θα μπορούσαν να είναι οι πατέρες παιδιών μαγισσών. Το ύφος του κειμένου είναι άκρως σοβαρό —ακόμη και οι πιο απίστευτες δηλώσεις παρουσιάζονται ως αξιόπιστες πληροφορίες.
Κληρονομιά
Μια αντικληρική ιστορία η οποία περιέχεται στο βιβλίο ήταν η βάση για τη νορβηγική και βρετανική όπερα-μιούζικαλ Which Witch. Το έργο περιγράφει τη δίκη και τη δίωξη μιας αθώας Ιταλίδας, η οποία καίγεται δεμένη σε έναν πάσσαλο από συνωμότες στη Γερμανία, εξαιτίας των σχέσεών της με ένα σημαίνοντα Γερμανό επίσκοπο. Κάνει νύξη στην πρωτότυπη πηγή του στο καυστικό εναρκτήριο νούμερο, με τίτλο "Malleus Maleficarum". Το έργο έλαβε από χλιαρές μέχρι σκληρές κριτικές, και έχει κατηγορηθεί ως «το χειρότερο μιούζικαλ όλων των εποχών», παρά την αυξανόμενη καλτ μόδα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η μουσική σύνθεση έγινε από τους Μπένεντικτ Αντριάν (Benedicte Adrian) και τον Ίνγκριντ Μπιόρνοβ (Ingrid Bjørnov), ενώ ο Αντριάν συμμετέχει και με έναν ρόλο.
Το 1963 ο Τσέχος συγγραφέας Βάτσλαβ Καπλίτσκι (Václav Kaplický) έγραψε μια νουβέλα αποκαλούμενη Kladivo na čarodějnice (η φράση "Malleus maleficarum" στα Τσέχικα) και το 1969 (ένα χρόνο μετά τη σοβιετική κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας) ο Οτακάρ Βάβρα (Otakar Vávra) γύρισε μια ταινία βασισμένη στη νουβέλα, η οποία έγινε σύμβολο τής εποχής τής ομαλοποίησης και σύντομα απαγορεύτηκε.
Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας ιδρύθηκε το 2003 με έδρα την πόλη της Λαμίας. Το πρώτο τμήμα του πανεπιστημίου που λειτούργησε κατά το ακαδημαϊκό έτος 2004-2005 ήταν το Τμήμα Πληροφορικής με εφαρμογές στη Βιοϊατρική με έδρα την πόλη της Λαμίας. Το επόμενο ακαδημαϊκό έτος λειτούργησε το Τμήμα Περιφερειακής Οικονομικής Ανάπτυξης με έδρα την πόλη της Λιβαδειάς και αργότερα το τμήμα Πληροφορικής με έδρα τη Λαμία. Ειδικά το Τμήμα Περιφερειακής Οικονομικής Ανάπτυξης ομολογουμένως αποτελούσε ένα από τα ποιοτικότερα Πανεπιστημιακά Τμήματα της χώρας. Από 5-6-2013 το τμήμα Πληροφορικής με εφαρμογές στην Βιοϊατρική εντάσσεται στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και το Τμήμα Περιφερειακής Οικονομικής Ανάπτυξης εντάσσεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Σχολές και Τμήματα
Στο πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας λειτουργούσαν οι παρακάτω Σχολές με τα αντίστοιχα τμήματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας Κατηγορία:Λαμία
Οκρεστίνα
Το Κέντρο κράτησης Οκρεεστίνα, επίσημα, το Κέντρο Εγκληματικής Κράτησης της Κεντρικής Διεύθυνσης Εσωτερικών Υποθέσεων της Εκτελεστικής Επιτροπής του Μινσκ, είναι ένα προδικαστικό κέντρο κράτησης στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Η φυλακή είναι γνωστή ως κέντρο κράτησης ακτιβιστών της λευκορωσικής αντιπολίτευσης, που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια μαζικών διαμαρτυριών ενάντια στο αυταρχικό καθεστώς του προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο.
Βασανιστήρια
μικρογραφία| Διαδηλωτής δείχνει μώλωπες από [[βασανιστήριο|βασανιστήρια στην Οκρεστίνα, 2020]] Σύμφωνα με πολυάριθμες αναφορές, πολλοί διαδηλωτές που συνελήφθησαν κατά τις διαμαρτυρίες της Λευκορωσίας του 2020, βασανίζονται στην Οκρέστινα από στρατιώτες του σώματος Ειδικών Δυνάμεων Αποκατάστασης Τάξης.
Πολλοί ξυλοκοπήθηκαν και σε ορισμένες περιπτώσεις τραυματίστηκαν σοβαρά. Τουλάχιστον τρεις κρατούμενοι υπέστησαν τραυματισμούς που υποδεικνύουν σεξουαλική βία στην Οκρέστινα ή στο δρόμο προς το κέντρο κράτησης. Τα θύματα νοσηλεύτηκαν με ενδομυϊκή αιμορραγία του ορθού, ρωγμή του πρωκτού και αιμορραγία και βλάβη στην βλεννογόνο μεμβράνη του ορθού.
Το βράδυ 13-14 Αυγούστου 2020, συγγενείς ατόμων που κρατήθηκαν στην Οκρεστίνα ηχογράφησαν τους ήχους αδιάκοπων ξυλοδαρμών που μπορούσαν να ακουστούν καθαρά στο δρόμο. Ακούγονταν, επίσης, πολλές φωνές στις ηχογραφήσεις, που ούρλιαζαν με πόνο και ικέτευαν για έλεος. Ένας κρατούμενος που απελευθερώθηκε ανέφερε ότι όσοι παρακαλούσαν αξιωματικούς να μην ξυλοκοπηθούν, χτυπήθηκαν ακόμη πιο σοβαρά.
Στις 11 Οκτωβρίου 2020, προβλήθηκε ένα βίντεο που δείχνει ότι τους κρατούμενους τους κυνηγούσαν ανάμεσα στις τάξεις της αστυνομίας και των δυνάμεων ασφαλείας στην Οκρεστίνα και συνεχώς ξυλοκοπούνταν (παρέλαση καλωσορίσματος - βασανιστήρια).
Απογραφή Πληθυσμού 1931 (Κύπρος)
Η Απογραφή Πληθυσμού 1931 ήταν η 6η απογραφή πληθυσμού της Κύπρου. Διενεργήθηκε από τη Βρετανική Διοίκηση της Κύπρου. Η προηγούμενη απογραφή ήταν του 1921.
Συνοπτικά, το αποτέλεσμα της απογραφής ήταν η καταγραφή πληθυσμού 347959 κατοίκων. Οι άνδρες ήταν 172754 και οι γυναίκες 175205.
Επαρχίες
Ο πιο κάτω πίνακας συγκρίνει τα αποτελέσματα των απογραφών κάθε επαρχίας του 1921 και του 1931:
Πηγές
Κατηγορία:Απογραφές πληθυσμού (Κύπρος)
Αικατερίνη της Κλέβης
H Αικατερίνη, γαλλ. Catherine de La Mark-Clèves de Nevers (1548 - 11 Μαΐου 1633) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόρη του δούκα του Νεβέρ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Γκιζ.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Νεβέρ και της Μαργαρίτας των Βουρβώνων, κόρης του Καρόλου δούκα του Βαντόμ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1570 τον Ερρίκο Α΄ του Οίκου της Λωρραίνης δούκα του Γκιζ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ Κατηγορία:Δούκισσες της Γκιζ Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Ραμαζάνι
thumb|Ημισέληνος του Ραμαζανιού. Το Ραμαζάνι, εκ τoυ τουρκικού ραμαζάν και του αραβικού ραμαντάν, είναι θρησκευτική μουσουλμανική εορτή νηστείας. Αποτελεί ονομασία του ένατου μήνα του μουσουλμανικού έτους, κατά τον οποίο, σύμφωνα με την παράδοση, δόθηκε το Κοράνι στους ανθρώπους προκειμένου οι κανόνες του να αποτελέσουν οδηγό της ζωής τους. Έτσι το Ραμαζάνι χαρακτηρίζεται ως ένας από τους «πέντε στύλους» του Ισλάμ με χαρακτήρα υπακοής, εξιλασμού και προσευχής προς τον Θεό.
Σε όλο το χρονικό διάστημα του Ραμαζανιού, διάρκειας ενός μηνός, οι μουσουλμάνοι απέχουν υποχρεωτικά, από ανατολής μέχρι δύσεως του ηλίου, από κάθε είδους τροφή, ακόμη και νερό, πολύ δε περισσότερο από κάπνισμα, ποτό, αρώματα και σεξουαλικές επαφές, όχι όμως στο υπόλοιπο διάστημα μέχρι την ανατολή του ηλίου. Το Ραμαζάνι τελειώνει με τριήμερη γιορτή που αραβικά ονομάζεται άιντ-αλ-φιτρ (= εορτή τέλους νηστείας) ή άιντ-αλ-σαγίρ (= μικρή εορτή).
Η λέξη Ραμαντάν (Ramadan), ή Ραμαζάνι, προέρχεται από την αραβική ρίζα αλ-ραμάντ που σημαίνει «καψαλίζω τη ζέστη ή την ξηρασία». Αποτελεί έναν από τους πέντε πυλώνες όπου στηρίζεται το Ισλάμ. Οι υπόλοιποι είναι η Πίστη, η Προσευχή, η Ελεημοσύνη και το Ιερό Προσκύνημα Χατζ. Ο μήνας Ραμαντάν είναι ο ένατος μήνας του Ισλαμικού σεληνιακού ημερολογίου και ο ιερότερος από τους τέσσερις ιερούς μήνες. Ξεκινά με τη Νέα Σελήνη και κατά τη διάρκειά του όλοι οι ενήλικες και υγιείς μουσουλμάνοι είναι υποχρεωμένοι να απέχουν από κάθε τροφή, νερό, τσίχλες, κάθε είδους καπνό, οποιαδήποτε ερωτική επαφή, από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου. Ωστόσο αυτό είναι το καθαρά εξωτερικό, πρακτικό μέρος της νηστείας. Η πνευματική όψη της νηστείας ορίζει απαγόρευση του ψέματος, του κουτσομπολιού, της εξαπάτησης και γενικά όλων των αρνητικών χαρακτηριστικών των ανθρώπων. Όπως ορίζεται στο Κοράνι, η νηστεία είναι μια αυστηρή πράξη βαθιάς προσωπικής λατρείας κατά την οποία οι μουσουλμάνοι επιδιώκουν το υψηλότερο επίπεδο συνειδητοποίησης του Θείου.
Ο μήνας Ραμαντάν είναι μία χρονική περίοδος κατάλληλη για προσευχή, για καλές πράξεις, για περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους. Η νηστεία έχει σκοπό να βοηθήσει τους μουσουλμάνους να μάθουν την αυτοπειθαρχία, την εγκράτεια, τη γενναιοδωρία αλλά και την υπομονή. Τους θυμίζει επίσης το πόσο υποφέρουν οι φτωχοί, εκείνοι που σπάνια τρέφονται καλά ή δεν βρίσκουν το κατάλληλο φαγητό.
Το Ραμαζάνι περιλαμβάνει δύο κύρια γεύματα: το Σουχούρ, πριν από την ανατολή, και το Ιφτάρ, μετά από τη δύση. Τα γεύματα αυτά περιλαμβάνουν χουρμάδες ακολουθώντας το παράδειγμα του Προφήτη Μωάμεθ. Μετά από το Ιφτάρ και μέχρι το Σοχούρ την άλλη μέρα, ο καθένας μπορεί να φάει ό, τι επιθυμεί από φαγητό, γλυκά και ποτά, εκτός από αλκοόλ και χοιρινό κρέας (είναι απαγορευμένα από τον Θεό και αναφέρονται στο Κοράνι).
Μία άλλη όψη στο Ραμαντάν είναι μία από τις τελευταίες μονές νύχτες του μήνα, η Λεϊλάτ αλ Καντρ ή Νύχτα του Πεπρωμένου. Είναι η ιερότερη νύχτα του μήνα. Είναι η νύχτα κατά την οποία ο Θεός άρχισε να αποκαλύπτει το Κοράνι στον Προφήτη Μωάμεθ μέσω του αρχάγγελου Γαβριήλ. Οι Μουσουλμάνοι μαθαίνουν στο Κοράνι πως να προσεύχονται κατά τη διάρκεια της νύχτας αυτής, αφού τότε είναι καλύτερα από χίλιους μήνες προσευχής. Επιπλέον, οι πιστοί ενθαρρύνονται να διαβάσουν ολόκληρο το Κοράνι κατά τη διάρκεια του μήνα και για αυτό έχει χωριστεί σε 30 ίσα μέρη, όσες και οι 30 μέρες του Ραμαζανίου. Όταν η πρώτη φλούδα από τη Νέα Σελήνη γίνει ορατή, λήγει ο μήνας του Ραμαντάν και ξεκινά ο μήνας Σαουάλ. Με το τέλος του Ραμαντάν ξεκινά μία τριήμερη περίοδος που ονομάζεται Ιντ αλ Φιτρ, δηλαδή Γιορτή της διακοπής της Νηστείας. Είναι μια χαρούμενη περίοδος, η οποία ξεκινάει με μια ειδική προσευχή νωρίς το πρωί, και αργότερα ακολουθούν εορτασμοί, τραπέζια και μοίρασμα δώρων και χρημάτων στα παιδιά.
Από την άλλη πλευρά, θα πρέπει να αναφερθεί πως ο Θεός εξαιρεί κάποια άτομα από τη νηστεία. Ο άρρωστος και ο ταξιδιώτης είναι από αυτούς που εξαιρούνται, αλλά πρέπει μετά τη θεραπεία τους ή το ταξίδι να νηστέψουν τις μέρες που χάσανε. Θα πρέπει να τονιστεί ότι η εξαίρεση περιλαμβάνει και τις γυναίκες οι οποίες έχουν τη μηνιαία τους περίοδο, καθώς και τις γυναίκες οι οποίες κυοφορούν. Επίσης κάθε ένας που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας (διαβήτης, καρδιά) δικαιολογείται να απέχει όλο τον μήνα.
Το Ραμαζάνι, λοιπόν, ένας μήνας πολύ σημαντικός για όλους τους μουσουλμάνους. Είναι ο μήνας της αγάπης και της ένωσης όλων των μουσουλμάνων.
Σκουληκότρυπα
thumb|right|Απεικόνιση μιας σκουληκότρυπας Schwarzschild Στη Φυσική, μια σκουληκότρυπα είναι μια υποθετική τοπολογική ιδιότητα του χωρόχρονου που σχηματίζει μία σήραγγα που συνδέει δύο απομακρυσμένα σημεία του. Θα μπορούσε να αποτελεί ένα «κόψιμο δρόμου» διαμέσου του χωρόχρονου.
Για μια απλή οπτική εξήγηση της σκουληκότρυπας, σκεφτείτε τον χωρόχρονο να απεικονίζεται σαν μία δισδιάστατη επιφάνεια. Αν αυτή η επιφάνεια καμπυλωθεί διαμέσου μιας τρίτης διάστασης, μας δίνει μια εικόνα της σκουληκότρυπας σαν μια «γέφυρα» που ενώνει δύο σημεία του χωρόχρονου. Στην πραγματικότητα αυτή η διδιάσταστη επιφάνεια είναι τετραδιάστατη (τρεις διαστάσεις χώρου και μία χρόνου) και γι αυτό η οπτικοποίηση της πραγματικής καμπυλότητας είναι αδύνατη. Δεν υπάρχουν παρατηρησιακά δεδομένα για σκουληκότρυπες, αλλά σε θεωρητικό επίπεδο.