cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2016-2017
Τελική Κατάταξη
Τα Play-Offs δεν έφεραν καμία αλλαγή στην τελική κατάταξη, που αντιστοιχεί με εκείνη της Κανονικής Περιόδου. Η είσοδος της Δάφνης Αγίου Δημητρίου στην κορυφαία τετράδα είναι αξιοσημείωτη καθώς ο σύλλογος δεν είχε ποτέ ξανά αγωνιστεί στην κορυφαία κατηγορία.
Τον υποβιβασμό στην Α2 Εθνική Κατηγορία γνώρισαν απευθείας η Τερψιθέα Γλυφάδας, που βασανίστηκε από έντονα εξωαγωνιστικά ζητήματα, και μέσω των Play-Outs ο Άρης Θεσσαλονίκης και ο Κρόνος Αγίου Δημητρίου.
Θεωρητικά, οι καλύτερες ομάδες που συμμετείχαν τη χρονιά αυτή στην Α1 Εθνική - με σειρά προτεραιότητας που ορίζει η θέση τους στην τελική κατάταξη - είχαν δικαίωμα συμμετοχής στο EuroCup Γυναικών της περιόδου 2017-18, από τη στιγμή που θα κατέβαλαν ένα χρηματικό ποσό και που οι εγκαταστάσεις τους θα πληρούσαν κάποια ελάχιστα κριτήρια μεγέθους και ποιότητας. Τελικά στη δεύτερη τη τάξει διοργάνωση της FIBA Europe δήλωσε συμμετοχή μόνο ο Ολυμπιακός, ο οποίος μπορούσε να ανταπεξέλθει στα υπέρογκα έξοδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2016 2017 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2016 2017 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2016 2017
Γκιγιέρμο Αριάγα
Ο Γκιγιέρμο Αριάγα είναι Μεξικανός σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός, συγγραφέας και καθηγητής πανεπιστημίου.
Γεννήθηκε το 1958 στην Πόλη του Μεξικού και έχει σπουδάσει δημοσιογραφία και ιστορία.
Έχει γράψει το σενάριο στην τριλογία του θανάτου του Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου: Χαμένες αγάπες, 21 γραμμάρια και Βαβέλ.
Ντομνόμ-λε-Ντιέζ
Το Ντομνόμ-λε-Ντιέζ (Ντόμενχαϊμ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Μοζέλ στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Πριν από την 1η Ιουλίου 1994, ήταν γνωστό ως Ντομνόν-λε-Ντιέζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ντονζέ (Μοζέλ)
Το Ντονζέ (Ντόμνινγκεν) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Μοζέλ στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Μάχη της Μονής Δοβράς
Η Μάχη της Μονής Δοβράς είναι ένα πολεμικό γεγονός μεταξύ Ελλήνων και Οθωμανών, που εντάσσεται στην Επανάσταση της Νάουσας και του Ολύμπου. Διεξήχθη τον Μάρτιο του 1822 στην ευρύτερη περιοχή του μοναστηριού της Παναγίας, κοντά στο χωριό Δοβρά της Ημαθίας. Από πλευράς ελληνικών δυνάμεων πρωταγωνίστησε ο παλιός αρματολός της Βέροιας-Νάουσας, Αναστάσιος γέρο-Καρατάσος. Από πλευράς οθωμανικών δυνάμεων αρχηγός ήταν ο Κεχαγιάμπεης του Εμπού Λουμπούτ πασά, Μεχμέτ Αγάς.
Υπόβαθρο
Τον Οκτώβριο του 1822 οι οπλαρχηγοί και οι πρόκριτοι της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας πραγματοποίησαν σύσκεψη στην Μονή Αγίου Διονυσίου στον Όλυμπο ενώ ήταν σε επικοινωνία με τον απεσταλμένο τους, Νικόλαο Κασομούλη στην Νότια Ελλάδα, με στόχο τον συντονισμό των επαναστατικών τους κινήσεων. Παρά την αποτυχία της επανάστασης στη Χαλκιδική που είχε ξεσπάσει τον Μάιο του 1821 και καθώς περίμεναν ακόμα ειδήσεις από τον απεσταλμένο τους στον Δημήτριο Υψηλάντη, τον Φεβρουάριο του 1822 οι ίδιοι οπλαρχηγοί και πρόκριτοι (Αναστάσιος Καρατάσος, Ζαφειράκης Θεοδοσίου, Αγγελής Γάτσος, Γεώργιος Νιόπλιος, Ιωάννης Παπαρέσκας, Παναγιώτης Ναούμ) ενέτειναν τις διαβουλεύσεις τους και συναντήθηκαν στο μοναστήρι της Παναγίας Δοβράς, όπου αποφασίστηκε η κήρυξη της επανάστασης στην περιοχή της Νάουσας και η συνεργασία με τους αρματολούς του Ολύμπου, και ειδικά με τον Διαμαντή Νικολάου. Ακολούθησε η κήρυξη της Επανάστασης στη Νάουσα στις 19 Φεβρουαρίου του 1822 (ιουλιανό ημερολόγιο) και η απόπειρα των επαναστατών να καταλάβουν το κάστρο της Βέροιας. Αν και κατέληξε σε αποτυχία, η στρατιωτική αυτή επιχείρηση προκάλεσε μεγάλη ανησυχία στους Τούρκους της πόλης. Στη συνέχεια ο Καρατάσος, έχοντας πληροφορηθεί ότι καταφθάνει ο ίδιος ο Εμπού Λουμπούτ πασάς με ισχυρές δυνάμεις, οχυρώθηκε μαζί με το στρατιωτικό του σώμα στη Μονή Δοβρά.
Στρατοί
Εντός του μοναστηριού δεν είχαν συγκεντρωθεί παραπάνω από 250 στρατιώτες του Καρατάσου. Ωστόσο έξω από τη μονή είχαν παραταχθεί επιπρόσθετες ελληνικές δυνάμεις που φυλούσαν τις διόδους προς το μοναστήρι. Συγκεκριμένα, στη δασώδη περιοχή γύρω από τη μονή βρίσκονταν κρυμμένοι ορισμένοι άντρες του Καρατάσου. Στο κοντινό δάσος του Αρκουδοχωρίου μέχρι το ρέμα της Κουτίχας, είχαν πάρει θέσεις οι άνδρες του Αγγελή Γάτσου, οι οποίοι ελέγχαν τα γύρω περάσματα, ενώ σε ετοιμότητα για επέμβαση ήταν και ο Ζαφειράκης με τον Ραμαντάνη και τους άνδρες τους, που σύμφωνα με τον Στουγιαννάκη βρισκόντουσαν στο παρακείμενο της μονής χωριό, Γιαβόρνιτσα (σημερινός Τρίλοφος Ημαθίας). Αντίθετα ο Βασδραβέλλης και ο Βαλσαμίδης υποστηρίζουν ότι ο Ζαφειράκης είχε επιστρέψει ήδη στη Νάουσα και από εκεί συνέβαλε στη μάχη του μοναστηριού, η οποία στέφθηκε με επιτυχία, προσθέτοντας στις ήδη υπάρχουσες δυνάμεις του Καρατάσου, ακόμα 500 στρατιώτες. Όσον αφορά τις οθωμανικές δυνάμεις, αυτές υπολογίζονται κοντά στους 4.000 στρατιώτες και ιππικό κατευθυνόμενες από τον Κεχαγιάμπεη.
Πεδίο μάχης
Η μάχη διαδραματίστηκε στην ευρύτερη περιοχή της μονής, σε υψόμετρο 50-60 μέτρων από την επιφάνεια της πεδιάδας, περιβαλλόμενη από δύο λόφους και ρεματιές, πάνω σε δρόμο που συνδέει τη Νάουσα με τη Βέροια. Επίσης συγκρούσεις σημειώθηκαν χαμηλότερα στην πεδιάδα κοντά στο χωριό Κρεββατάς. Στη δασώδη περιοχή ανάμεσα στο Αρκοχώρι και το ρέμα της Κουτίχας είχαν κρυφτεί τα στρατεύματα του Γάτσου. Παράλληλα το μοναστήρι ήταν περιτοιχισμένο κάτι που βοήθησε αρκετά στην άμυνα και οχύρωση των ελληνικών δυνάμεων. μικρογραφία|290x290εσ|Ο χάρτης του πεδίου μάχης στην Δοβρά με βάση τις πληροφορίες του Στουγιαννάκη
Απολογισμός
Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της μονής από ελληνικής πλευράς αγωνίστηκαν 240-250 από το στράτευμα του Καρατάσου ενώ σε αυτούς προστέθηκαν και οι ενισχύσεις του Ζαφειράκη και του Γάτσου οι οποίοι υπολογίζονται πως ήταν γύρω στους 500. Αυτό όμως δεν τους εμπόδισε να πολεμήσουν και να επιβληθούν στον Οθωμανικό στρατό που ξεπερνούσε τους 4.000 συνολικά, στρατιώτες και ιππικό. Οι απώλειες από ελληνικής πλευράς ήταν λίγες. Υπολογίζεται ότι σκοτώθηκαν μόνο 13 επαναστάτες και τραυματίστηκαν 40. Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με εκτιμήσεις οι Τούρκοι είχαν περίπου 1000-1500 νεκρούς και πολύ περισσότερους τραυματίες. Πάντως κατά την επιστολή των ίδιων των Ναουσαίων προς τον Σάλα, την οποία παραθέτει ο Κασομούλης οι Τούρκοι έχασαν πάνω από 300 στρατιώτες και πολλούς σημαίνοντες αξιωματικούς. Ωστόσο ο κεχαγιάμπεης εκδικήθηκε για την ήττα του λαμβάνοντας σκληρά μέτρα, τα οποία περιλάμβαναν συλλήψεις γυναικοπαίδων από το χωριό Δοβρά και δήμευση των περιουσιών τους καθώς και την καταστροφή του μοναστηριού και τον απαγχονισμό του ηγούμενου του ο οποίος βοηθούσε τον Καρατάσο κατά τη διάρκεια των μαχών.
Ιστορική σημασία
Η επιτυχία αυτή αυτή έφερε χαρά στους επαναστάτες και αναπτέρωσε το ηθικό τους καθώς μάλιστα ο Καρατάσος έφερε στη Νάουσα ως τρόπαιο και δυο σημαίες των Τούρκων. Παρόλο που η νίκη είχε μεγάλη αξία ως προς την ψυχολογία των αγωνιστών, δεν είχε κανένα ιδιαίτερο στρατιωτικό όφελος. Μετά τη μάχη της Δοβράς ο Καρατάσος, αφότου ζήτησε ενισχύσεις από τον Διαμαντή Νικολάου, τον Μήτρο Λιάκο και τον Γούλα Δράσκο που ήταν οπλαρχηγοί του Ολύμπου και τον Κωνσταντίνο Μπίνο που βρισκόταν στην Πιερία, έστειλε από τη Νάουσα τον οπλαρχηγό Καραμήτσο με το σώμα του, αποτελούμενο από 150 άνδρες, να ελευθερώσουν τα χωρία της Νάουσας και Έδεσσας. Οι δε Τούρκοι ανέμεναν την άφιξη του Εμπού Λουμπούτ με το σύνολο του στρατού, προκειμένου να ξεκινήσουν την επίθεση εναντίον της Νάουσας.
Λόγοι που οδήγησαν στην τελική έκβαση
Κατά την πολιορκία της μονής από τον Οθωμανικό στρατό, οι Έλληνες επαναστάτες ήταν καλά
οχυρωμένοι πίσω από τα τείχη του μοναστηριού, σε αντίθεση με τους Τούρκους που επιτίθονταν ακάλυπτοι. Επίσης είχαν καταλάβει καίριες θέσεις στα περάσματα και τα υψώματα γύρω από τη μονή, απαγορεύοντας την διέλευση των τουρκικών δυνάμεων από κει. Πολύ σημαντικό ρόλο έπαιξαν και τα σώματα του Καρατάσου που βρίσκονταν κρυμμένα μέσα στο δάσος της μονής. Αυτά, μαζί με τις ενισχύσεις του Ζαφειράκη και του Γάτσου κατάφεραν να πλαγιοκοπούν τους Τούρκους και να μειώνουν την πίεση στους πολιορκημένους, κάθε φορά που υπήρχε ο κίνδυνος της διάσπασης των γραμμών τους. Αποδείχτηκε έτσι ότι η εμπειρία που διέθεταν οι Έλληνες από προηγούμενες, μικρότερες, επαναστάσεις, ξεσηκωμούς και μάχες, ήτανε ιδιαιτέρως πολύτιμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Τζούλιετ Λιούις
Η Τζούλιετ Λιούις (αγγλικά: Juliette Lake Lewis; 21 Ιουνίου 1973) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια, γνωστή για την συμμετοχή της σε ταινίες με σκοτεινά θέματα. Έγινε ένα "it girl" του αμερικανικού κινηματογράφου στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και εμφανίστηκε σε αρκετές ανεξάρτητες και arthouse ταινίες. Οι βραβεύσεις της περιλαμβάνουν ένα Pasinetti Award, μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα και μια υποψηφιότητα για Βραβείο Έμμυ Primetime.
Βιογραφία
Κόρη του ηθοποιού Τζέφρεϊ Λιούις, η ίδια ξεκίνησε την καριέρα της στην τηλεόραση σε ηλικία 14 ετών προτού συμμετάσχει στον πρώτο μεγάλο ρόλο της στην ταινία Τα Χριστούγεννα του τρελού θηριοτροφείου (National Lampoon's Christmas Vacation, 1989). Έλαβε διεθνή αναγνώριση μετά την συμμετοχή της στο ριμέικ του Μάρτιν Σκορσέζε Το ακρωτήρι του φόβου (1991), ταινία με την οποία ήταν υποψήφια για Όσκαρ και για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία Β' Γυναικείου Ρόλου.
Μετά την επιτυχία της ταινίας Το ακρωτήρι του φόβου, η Λιούις πήρε έναν δεύτερο ρόλο στην ταινία του Γούντι Άλεν Παντρεμένα ζευγάρια (Husbands and Wives, 1992) ενώ ακολούθησε το θρίλερ Καλιφόρνια (Kalifornia, 1993) στο οποίο ενσάρκωσε μια γυναίκα που ο φίλος της είναι ένας κατά συρροήν δολοφόνος. Εμφανίστηκε επίσης στην δραματική ταινία Τι βασανίζει τον Γκίλμπερτ Γκρέιπ (What's Eating Gilbert Grape, 1993). Έλαβε μεγαλύτερη αναγνώριση για τον σατιρικό ρόλο της στην σατιρική ταινία Γεννημένοι δολοφόνοι (Natural Born Killers, 1994), που της χάρισε το Βραβείο Pasinetti Καλύτερης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Πρωταγωνίστησε στην καλτ ταινία επιστημονικής φαντασίας Παράξενες μέρες (Strange Days, 1995) και στην ταινία με βαμπίρ Από το σούρουπο ως την αυγή (From Dusk Till Dawn, 1996). Το 1999 η Λιούις πρωταγωνίστησε στην δραματική ταινία Μια αλλιώτικη αγάπη (The Other Sister).
Την δεκαετία του 2000 η Λιούις εμφανίστηκε σε μια σειρά από δευτερεύοντες ρόλους σε ανεξάρτητες ταινίες και το 2003 κέρδισε υποψηφιότητα για βραβείο Έμμυ Β' Γυναικείου Ρόλου για τον ρόλο της στην ταινία Παθιασμένα θηλυκά (Hysterical Blindness, 2002). Εμφανίστηκε σε δευτερεύοντες ρόλους σε κωμωδίες όπως στις Σχολικές αναμνήσεις (Old School, 2003) και Στάρσκι & Χατς (Starsky & Hutch, 2004) ενώ το 2003 ξεκίνησε μια καριέρα στο μιούζικαλ, σχηματίζοντας το ροκ συγκρότημα Juliette and the Licks. Το 2009 η Λιούις ξεκίνησε να κυκλοφορεί τραγούδια ως σόλο καλλιτέχνης. Οι μετέπειτα ρόλοι της ήταν στην ταινία Κακά κορίτσια (Whip It, 2009), την βιογραφική ταινία Τεκμήριο ενοχής (Conviction, 2010), τη ρομαντική κωμωδία Δωρητής σπέρματος (The Switch, 2010) και τη δραματική ταινία Αύγουστος (August: Osage County, 2013). Στα τέλη της δεκαετίας του 2010, η Λιούις εργάστηκε κυρίως στην τηλεόραση καθώς εμφανίστηκε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους στις σειρές The Firm (2012), Wayward Pines (2015), Secrets and Lies (2015-2016) και The Act (2019).
Candida auris
μικρογραφία|342x342εσ|Προτεινόμενο σενάριο της εξάπλωσης του μύκητα C. auris στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου. Ο Candida auris είναι είδος μύκητα και από τα λίγα είδη του γένους Candida που προκαλούν καντιντίαση στον άνθρωπο. Συχνά, η καντιντίαση, ως ενδονοσοκομειακή λοίμωξη προσβάλλει ασθενείς με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα (ανοσολογική ανεπάρκεια). O C. auris δύναται να προκαλέσει μυκητιαιμία κατά την οποία μπορεί να μολύνει το κυκλοφορικό σύστημα, το κεντρικό νευρικό σύστημα και τα εσωτερικά όργανα.
Μετά το 2019 έχει προσελκύσει την υψηλή προσοχή και εγρήγορση της ιατρικής κοινότητας εξαιτίας της πολλαπλής αντοχής του στα φάρμακα και διότι προκαλεί επικίνδυνες λοιμώξεις στα νοσοκομεία. Η δε θεραπεία του είναι περίπλοκη επειδή δύσκολα αναγνωρίζεται ή/και γίνεται σύγχυση με τα άλλα είδη Candida.
Ιστορικό
Περιγράφηκε για πρώτη φορά το 2009 αφού απομονώθηκε σε ακουστικό πόρο μιας 70χρονης Γιαπωνέζας στο Γηριατρικό Νοσοκομείο Metropolitan του Τόκιο στην Ιαπωνία. Το 2011, η Νότια Κορέα ταυτοποίησε τα πρώτα κρούσματα του εν λόγω μύκητα. Σύμφωνα με πληροφορίες, αυτός εξαπλώθηκε σε όλη την Ασία και την Ευρώπη, ενώ εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 2013. 280px|δεξιά|μικρογραφία|Εμφάνιση Candida auris στο εργαστήριο κατά την καλλιέργειά του. Η ανάλυση DNA τεσσάρων διαφορετικών αλλά ανθεκτικών στα φάρμακα στελεχών Candida auris δείχνει μια εξελικτική απόκλιση που έλαβε χώρα τουλάχιστον πριν από 4.000 χρόνια, με ένα κοινό άλμα μεταξύ των τεσσάρων ποικιλιών στην ανθεκτικότητα στα φάρμακα που πιθανώς συνδέεται με την ευρεία χρήση αντιμυκητιασικού τύπου αζόλης στη γεωργία. Ωστόσο, οι εξηγήσεις για την πρωτοεμφάνισή του παραμένουν ακόμη υποθετικές.
Κλινική σημασία
Το Candida auris είναι ένα από τα λίγα είδη Candida που μπορεί να προκαλέσει καντιντίαση στον άνθρωπο. Η καντιντίαση εμφανίζεται συχνότερα στα νοσοκομεία από ασθενείς με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα. Μπορεί να προκαλέσει επεμβατική καντιντίαση, κατά την οποία η κυκλοφορία του αίματος (μυκητίαση), το κεντρικό νευρικό σύστημα, τα νεφρά, το συκώτι, τα οστά, οι μύες, οι αρθρώσεις, ο σπλήνας ή τα μάτια εισβάλλουν. Συνήθως εμφανίζεται μαζί με άλλες παθήσεις όπως ο διαβήτης, η σήψη, οι πνευμονικές παθήσεις και οι νεφρικές ανεπάρκειες.
Ο Candida auris έχει προσελκύσει αυξημένη κλινική προσοχή λόγω της πολλαπλής αντοχής του στα φάρμακα.
Έρευνα για νέο εμβόλιο
Σημαντική έρευνα έχει εκπονηθεί για το θέμα, ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν έχει αναπτυχθεί εμβόλιο για το μύκητα Candida auris. Σημειωτέον ότι έχουν γίνει προσπάθειες, με πειράματα που αφορούν στο εμβόλιο NDV-3A, το οποίο ανοσοποιούσε επιτυχώς ποντίκια κατά του μύκητα. Το εμβόλιο βελτίωσε επίσης την προστατευτική αποτελεσματικότητα του αντιμυκητιασικού φαρμάκου micafungin έναντι της μόλυνσης από C. auris στην κυκλοφορία του αίματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μύκητες
Φρειδερίκος Α΄ του Παλατινάτου
Ο Φρειδερίκος Α΄ (1 Αυγούστου 1425 - 12 Δεκεμβρίου 1476) o λεγόμενος νικηφόρος (siegreiche) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν εκλέκτορας του Παλατινάτου (Pfalz) το διάστημα 1451-1476.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χαϊδελβέργη και ήταν δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ματθίλδης της Σαβοΐας, κόρης του Αμεδαίου κόμη του Πεδεμοντίου & διεκδικητή της Αχαΐας.
Το 1449 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος Δ΄ εκλέκτορας του Παλατινάτου, αφήνοντας τον γιο του Φίλιππο ενός έτους. Ο Φρειδερίκος Α΄ κυβέρνησε στην αρχή ως επίτροπος του ανιψιού του αυτού. Το 1451 τον υιοθέτησε, αρνήθηκε να νυμφευτεί και αξίωσε το δικαίωμα διακυβέρνησης του Παλατινάτου εφ' όρου ζωής. Αυτό ήταν εναντίον των νόμων της αυτοκρατορίας και ο Φρειδερίκος Γ΄ των Αψβούργων αρνήθηκε να επικυρώσει την υπερβολική αυτή αξίωση. Προσπάθησε να τον εκτοπίσει, αλλά ο στρατηγικά ικανός Φρειδερίκος Α΄ συμμάχησε με τον Λουδοβίκο Θ΄ και έτσι ο Φρειδερίκος Γ΄ δεν το κατόρθωσε.
Ο Φρειδερίκος Α΄ ήταν το ίδιο επιτυχής και με τους άλλους συμμάχους του Φρειδερίκου Γ΄, τον Αλβέρτο Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και τον Ντίετερ φον Ίζενμπουργκ αρχιεπίσκοπο του Μάιντς, μάλιστα αύξησε την επικράτειά του. Κατά τον Βαυαρικό Πόλεμο (1459-63) στη μάχη του Ζέκενχαϊμ συνέλαβε τους ανταγωνιστές του Γεώργιο επίσκοπο του Μετς, Κάρολο Α΄ μαρκήσιο (μαργράβο) του Μπάντεν-Μπάντεν και τον Ούλριχ Ε΄ κόμη της Βυρτεμβέργης.
Απεβίωσε το 1476 και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Φίλιππος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Μόνιμο μακιγιάζ
Πιο συχνά ονομάζεται μόνιμο αισθητικό αποτέλεσμα, καθώς και δερματικός χρωματισμός , μικροχρωματισμός και αισθητικό τατουάζ  με το τελευταίο να είναι το πιο ακριβές καθώς το μόνιμο μακιγιάζ είναι στην πραγματικότητα ένα τατουάζ. Στις Η.Π.Α. και κάτω από παρόμοιες ρυθμίσεις και σε άλλες χώρες, οι χρωστικές που χρησιμοποιούνται στο μόνιμο μακιγιάζ υπόκεινται σε κατάλληλη έγκριση σύμφωνα με τη νομοθεσία πριν κυκλοφορήσουν στην αγορά όπως τα καλλυντικά και οι χρωστικές τροφίμων. Ωστόσο ο FDA έχοντας ως προτεραιότητα άλλες παραμέτρους επικίνδυνες για την υγεία όσον αφορά τα τατουάζ αλλά και λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με προβλήματα που μπορεί να συνδέονται με τις συγκεκριμένες χρωστικές, παραδοσιακά δεν ασκεί ρυθμιστικούς ελέγχους.
Ιστορία
Το μόνιμο μακιγιάζ χρονολογείται τουλάχιστον από τις αρχές του 20ου αιώνα, αν και η χρήση του κρυβόταν στην αρχή. Ο καλλιτέχνης τατουάζ Τζορτζ Μπάρσετ, ένας σημαντικός δημιουργός της τεχνικής, όταν έγινε της μόδας τη δεκαετία του 1930 περιγράφει στα απομνημονεύματά του πώς τα ινστιτούτα αισθητικής έκαναν τατουάζ σε πολλές γυναίκες χωρίς οι ίδιες να το γνωρίζουν, προσφέροντας το ως μια «θεραπεία απόχρωσης του δέρματος ... με ενέσιμη βαφή λαχανικών στο ανώτερο στρώμα του δέρματος».
Ατέλειες
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου υπάρχουν επιπλοκές. Τα πιο συνηθισμένα παράπονα αφορούν την απόδοση του χρώματος από πιο σκούρο σε πιο φωτεινό ή η λάθος επιλογή χρωματικού τόνου καθώς και το μέγεθος του τατουάζ. Σε αυτές τις περιπτώσεις ένας έμπειρος επαγγελματίας του μόνιμου επαγγελματικού μακιγιάζ είναι σε θέση να προσαρμόσει το χρώμα και την ομοιομορφία των μόνιμων αποτελεσμάτων. Ένα σχέδιο που είναι πάρα πολύ μεγάλο παρουσιάζει μια σοβαρή πρόκληση για να διορθωθεί. Δαπανηρές τεχνικές χρωστικής ουσίας λεύκανσης ή / και αφαίρεσης μπορεί να είναι οι μόνες λύσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τατουάζ - Δερματοστιξία Κατηγορία:Αισθητικά τατουάζ
Float.h
Αυτό το αρχείο κεφαλίδα περιέχει πολλές σταθερές που μας δίνουν πληροφορίες για το πώς έχουν υλοποιηθεί οι τύποι float και double στο εκάστοτε σύστημα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες υπολογιστών
Ντονελαί
Το Ντονελαί (Ντούνινγκεν) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Μοζέλ στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Πανεπιστήμιο Καντίρ Χας
Το Πανεπιστήμιο Καντίρ Χας, επίσης γνωστό ως KHAS, είναι πανεπιστήμιο στο Φατίχ της Κωνσταντινούπολης, που ιδρύθηκε το 1997 από τον Καντίρ Χας, έναν αείμνηστο Τούρκο βιομήχανο και φιλάνθρωπο.
Το Πανεπιστήμιο Καντίρ Χας έχει έξι σχολές: Σχολή Τέχνης και Σχεδίου, Σχολή Επικοινωνίας, Σχολή Οικονομικών, Διοικητικών και Κοινωνικών Επιστημών, Σχολή Μηχανικών και Φυσικών Επιστημών, Νομική σχολή και Σχολή Διοίκησης. Το Πανεπιστήμιο Καντίρ Χας είναι ένα ερευνητικό πανεπιστήμιο, το οποίο στοχεύει να δημιουργήσει έρευνα υψηλής ποιότητας καθώς και φοιτητές με ικανότητες υψηλότερων προδιαγραφών αναπτύσσοντας ένα νέο μοντέλο εκπαίδευσης που βασίζεται σε εφαρμογές και έργα. Ο Δρ M. Σοντάν Ντουρουκάνογλου Φεγίζ είναι ο σημερινός πρύτανης του πανεπιστημίου. Το Βασικό Πρόγραμμα Σπουδών στοχεύει να αφήσει πίσω το παραδοσιακό στυλ εκπαίδευσης και να εξοπλίσει τους πρωτοετείς φοιτητές με τις δημιουργικές και κριτικές δεξιότητες, που θα χρειαστούν σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Από το 2019, στοχεύουν επίσης να εκπαιδεύσουν αποφοίτους, που μπορούν να εργαστούν οπουδήποτε στον κόσμο με ένα άλλο εκπαιδευτικό σύστημα που έχουν δημιουργήσει και ονομάζεται New Education Model.
Τα ερευνητικά ινστιτούτα στο πανεπιστήμιο περιλαμβάνουν το Κέντρο Ενέργειας και Βιώσιμης Ανάπτυξης, το Κέντρο Σπουδών της Κωνσταντινούπολης, το Κέντρο Ερευνών Αθλητικών Σπουδών, το Κέντρο Σπουδών για το Φύλο και τις Γυναίκες, το Κέντρο Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών και το Κέντρο για την Κυβερνοασφάλεια και την Προστασία της Υποδομής Ζωτικής σημασίας.
Το Πανεπιστήμιο Καντίρ Χας παρέχει επίσης οικονομική και συμβουλευτική υποστήριξη στους φοιτητές του μέσω οργανισμών όπως η πλατφόρμα Creative Industries Platform (YEP).
Ιστορία
Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε από το Ίδρυμα Καντίρ Χας που ιδρύθηκε από τον αείμνηστο βιομήχανο και φιλάνθρωπο Καντίρ Χας.
Η πανεπιστημιούπολη του πανεπιστημίου βρίσκεται δίπλα στον Κεράτιο Κόλπο στο Τζιμπαλί, Φατίχ, την πρωτεύουσα της Κωνσταντινούπολης, στην ευρωπαϊκή πλευρά της πόλης. Το κτήριο ήταν αρχικά ένα εργοστάσιο καπνού, που ανεγέρθηκε το 1884 από τον Οθωμανό Αρμένιο αρχιτέκτονα Χοβσέπ Αζναβούρ με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Το εργοστάσιο χρησιμοποιήθηκε για σχεδόν εβδομήντα χρόνια από την TEKEL, τους κρατικούς καπνοπαραγωγούς. Στη συνέχεια ερειπώθηκε λόγω έλλειψης συντήρησης και τελικά εγκαταλείφθηκε. Μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1990, το Ίδρυμα Καντίρ Χας σκέφτηκε να μετατρέψει αυτό το ερειπωμένο εργοστασιακό κτήριο σε πανεπιστήμιο, συνάπτοντας μια εικοσιεννέα ετών μίσθωση με την TEKEL το 1997. Κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης του εργοστασίου, το πανεπιστήμιο άνοιξε την πανεπιστημιούπολη Μπαχτσελιβλέρ για το ακαδημαϊκό έτος 2000-2001. Μετά από τέσσερα χρόνια αποκατάστασης, το πανεπιστήμιο άνοιξε επίσημα στις 30 Δεκεμβρίου 2002. Μετά την αποκατάσταση οι πανεπιστημιουπόλεις Τζιμπαλί, Σελίμπασά και Μπαχτσελιβλέρ άρχισαν να λειτουργούν ταυτόχρονα. Στα τέλη του 2007 κατασκευάστηκε σύγχρονο λοπυόροφο κτήριο με σκοπό την επέκταση του κτηρίου. Ο Δήμος Φατίχ και το πανεπιστήμιο εργάστηκαν από κοινού το 2008 για την κατασκευή γυμναστηρίου και συναφών εγκαταστάσεων. Η πανεπιστημιούπολη Τζιμπαλί  μετονομάστηκε σε "Πανεπιστημιούπολη Καντίρ Χας" στις 28 Μαρτίου 2007. Αυτήν τη στιγμή, το κτίριο έχει πάνω από 35.000m 2 εσωτερικού χώρου συν γήπεδα.
Η πανεπιστημιούπολη Τζιμπαλί του πανεπιστημίου φιλοξενεί επίσης το Μουσείο Ρεζάν Χας, που πήρε το όνομά του από τη σύζυγο του Καντίρ Χας. Το μουσείο διαθέτει μια στέρνα του 11ου αιώνα, η οποία είναι μια από τις λίγες βυζαντινές κατασκευές έξω από τα παλιά τείχη της πόλης, καθώς και τα ερείπια ενός λουτρού της οθωμανικής εποχής.
Βασικό Πρόγραμμα
Είναι ένα εκπαιδευτικό μοντέλο, που στοχεύει να δώσει στους μαθητές τη δυνατότητα να έχουν γνώσεις και σε άλλους τομείς εκτός από τους δικούς τους τομείς και να γίνουν φωτισμένα άτομα με τον εξοπλισμό, που απαιτεί η εποχή. Σε αυτό το εκπαιδευτικό μοντέλο, που καλύπτει την πρώτη τάξη, αντί για το παραδοσιακό σύστημα εξετάσεων, περιλαμβάνονται εργασίες και σχέδια, ώστε οι μαθητές να μπορούν να είναι συνεχώς δραστήριοι στο πρόγραμμα. Το βασικό πρόγραμμα, το οποίο έχει μαθήματα από σχεδόν κάθε σχολή και κάθε τομέα, στοχεύει να εμπλέξει τον φοιτητή στις εξελίξεις και τις καταστάσεις στον κόσμο και να παρέχει στον φοιτητή τη δυνατότητα να σχολιάσει λεπτομερώς το θέμα. Η οπτική των μαθητών στα γεγονότα επιχειρείται να εμπλουτιστεί ενώ τα μαθήματα επεξεργάζονται με αμφιλεγόμενο τρόπο. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια των σεμιναρίων, που πραγματοποιήθηκαν με την ονομασία «Core Talks», ακαδημαϊκοί και ειδικοί στον τομέα τους θέτουν ορισμένα θέματα στην ημερήσια διάταξη και ενημερώνουν τους φοιτητές και όλους τους ενδιαφερόμενους για τα θέματα αυτά.
Σχολή Επικοινωνίας
μικρογραφία| Μάθημα 2022
Πανεπιστημιούπολη Τζιμπαλί
Το Πανεπιστημιούπολη Καντίρ Χας βρίσκεται στο ιστορικό κτήριο Καπνοβιομηχανία Τζιμπαλί Tekel, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως καπναποθήκη και εργοστάσιο τσιγάρων της Tekel από το 1884 μέχρι το άνοιγμα της πανεπιστημιούπολης. Το κτήριο επισκευάστηκε και τέθηκε σε λειτουργία από το πανεπιστήμιο σύμφωνα με την αρχική του μορφή. Το κτήριο βρίσκεται σε μια πολύ σημαντική περιοχή της Κωνσταντινούπολης από ιστορική άποψη και είναι επίσης ο νικητής του Βραβείου Europa Nostra. Υπάρχουν αίθουσες διδασκαλίας, εργαστήρια, κέντρο πληροφοριών Khas, όλες οι σχολές, το ινστιτούτο, το μουσείο Ρεζάν Χας, η πρυτανεία και οι κοσμήτορες στην πανεπιστημιούπολη Καντίρ Χας, η οποία έχει εσωτερική χρήση άνω των 45 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων. Επιπλέον, η Σχολή Ξένων Γλωσσών του Πανεπιστημίου Καντίρ Χας βρίσκεται δίπλα στην κύρια πανεπιστημιούπολη.
Πανεπιστημιούπολη Σελιμπασά
Το Επαγγελματικό Λύκειο Καντίρ Χας παρέχει εκπαίδευση στην Πανεπιστημιούπολη Σελιμπασά. Το Επαγγελματικό Λύκειο Καντίρ Χας βρίσκεται στη Σιλιβρί Σελιμπασά. Αυτή η πανεπιστημιούπολη, η οποία διαθέτει σύγχρονες αίθουσες διδασκαλίας, βιβλιοθήκη, αίθουσα συνεδριάσεων, γυμναστήριο, εργαστηριακή υποδομή χτισμένη σε 150 στρέμματα γης στην ακτή της θάλασσας του Μαρμαρά, προσφέρει στους φοιτητές ένα τακτικό, γαλήνιο, ευχάριστο και ήρεμο περιβάλλον εργασίας.
Πανεπιστημιούπολη Μπαχτσελιβλέρ
Η πανεπιστημιούπολη Μπαχτσελιβλέρ χρησιμοποιήθηκε ως Σχολή Ξένων Γλωσσών. Η πανεπιστημιούπολη Μπαχτσελιβλέρ έκλεισε και μεταφέρθηκε στην πανεπιστημιούπολη Μπαλάτ. Η προπαρασκευαστική πανεπιστημιούπολη ((Σχολή Ξένων Γλωσσών Γιαμπάτζι) έχει μεταφερθεί στο κτήριο πίσω από την κύρια πανεπιστημιούπολη στο Μπαλάτ.
Βραβεία
Το 2003 το Πανεπιστήμιο Καντίρ Χας κέρδισε το Βραβείο Europa Nostra για την όμορφη αποκατάσταση ενός ιστορικού τόπου. Μετά από αυτή την επιτυχία, και πάλι με τον ίδιο στόχο, το Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Καντίρ Χας αγόρασε επίσης το πολυρώροφο κτήριο υπ' αριθ. Γ από το TEKEL και το αναπαλαίωσε. Αυτό το κτήριο πλέον φιλοξενεί τη Σχολή Τέχνης & Σχεδίου και το Μουσείο Ρεζάν Χας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σηλυβρία Κατηγορία:Φατίχ
Ναταλί Ντελόν
Η Ναταλί Ντελόν (γαλλικά: Nathalie Delon) (1 Αυγούστου 1941 - 21 Ιανουαρίου 2021), ήταν Γαλλίδα ηθοποιός και πρώην μοντέλο. Ήταν η μοναδική σύζυγος του Αλέν Ντελόν και ήταν μητέρα του επίσης ηθοποιού Άντονι Ντελόν.
Βιογραφία και καριέρα
Γεννήμενη στο Ουζντά του Ανατολικού Μαρόκου το 1941 η Ναταλί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 θεωρούταν η πιο ομόρφη γυναίκα στο κόσμο. Τον Αύγουστο του 1962 θα γνωρίσει σε ένα νυχτερινό κέντρο τον Γάλλο ηθοποιό Αλέν Ντελόν και το ίδιο βράδυ θα ξεκινήσουν έναν κρυφό δεσμό που θα κρατήσει ένα χρόνο. Τον Αύγουστο του 1963 ο Αλέν Ντελόν θα χωρίσει την τότε αρραβωνιαστικιά με ένα γράμμα και θα παρουσιάσει την Ναταλί ως την επίσημη σύντροφο του. Το ζευγάρι θα παντρευτεί τον Αύγουστο του 1964 και θα φύγει για την Αμερική όπου ο Ντελόν είχε κάνει ένα συμβόλαιο για να παίξει σε αμερικανικές ταινίες. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1964 θα γεννηθεί ο γιος της Άντονι Ντελόν σε μια κλινική του Λος Άντζελες.
Ο σκηνοθέτης René Clément θα της ζητήσει το 1963 να παίξει τον πρώτο της ρόλο πλάι στον τότε σύντροφο της, Αλέν Ντελόν, ωστόσο αυτή θα αρνηθεί.
Το 1966 ο σύζυγος της θα προσπαθήσει να την επιβάλει για τον ρόλο που παίχτηκε από την Joanna Shimkus στην ταινία "Les Aventuriers". Παρολο που η ίδια δεν έγινε η "Laetitia" της ταινίας, ο Αλέν Ντελόν τραγούδησε και αφιέρωσε το τραγούδι "Laetitia", που εμφανίστηκε στους τίτλους της ταινίας, αποκλειστικά για αυτήν.
Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο η Ναταλί Ντελόν το έκανε το 1967 στην ταινία Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο στον ρόλο της ερωμένης του Τζεφ Κοστέλο (Αλέν Ντελόν) και σε σκηνοθεσία του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μαίρη Χήναρη
Η Μαίρη Χήναρη είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Τηλεόραση
Στην τηλεόραση έπαιξε στις σειρές "Μικρές Αγγελίες" και "Οι Συμμαθήτριες" κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Ακολούθησαν διάφορες συμμετοχές σε σειρές τη δεκαετία του 1990 στην ιδιωτική τηλεόραση μεταξύ των οποίων "Κατάσταση Φραπέ", "Απών", "Τζιβαέρι", "Βεντέτα", "Χορεύοντας στη σιωπή" και άλλες.
Από το 2004 μέχρι το 2007 έπαιξε σε διάφορες ιστορίες της αστυνομικής σειράς του Πάνου Κοκκινόπουλου, "10η εντολή" ενώ τις σεζόν 2004-2006 συμμετείχε στην καθημερινή σειρά "Φιλοδοξίες". Ακολούθησαν οι συμμετοχές της στις σειρές "Αληθινοί Έρωτες", "Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα", "Η Τελευταία Παράσταση" και άλλες.
Έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από τον ρόλο της Αγγέλας Χαρίτου στην καθημερινή σειρά της Έλενας Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση, Τα Μυστικά της Εδέμ που προβλήθηκε τις σεζόν 2008-2011 στο Mega Channel.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Νεκρικός ναός (αρχαία Αίγυπτος)
μικρογραφία|[[Μεντινέτ Χαμπού: ο νεκρικός ναός του Ραμσή Γ΄ στην θηβαϊκή πεδιάδα]] Στην αρχαία Αίγυπτο "νεκρικοί ναοί" (ή "ταφικοί ναοί", αγγλικά: mortuary temple) ήταν το είδος των ναών που οικοδομούνταν δίπλα στους βασιλικούς τάφους ή στην γύρω από αυτούς περιοχή. Σχεδιάζονταν για να τιμήσουν την βασιλεία των φαραώ που τους κατασκεύαζαν. Ένας φαραώ έκτιζε τον νεκρικό ναό του όσο ήταν εν ζωή και ενώ βρισκόταν στον θρόνο, με στόχο να εξυπηρετήσει την μεταθανάτια λατρεία του, και όχι μόνο.
Ιστορία
Οι νεκρικοί ναοί στη διάρκεια του Παλαιού και Μέσου Βασιλείου ανεγείρονταν στην περιοχή των πυραμίδων και κοντά στους βασιλικούς τάφους. Από την εποχή του Νέου Βασιλείου και έπειτα, όταν οι Αιγύπτιοι βασιλείς ξεκίνησαν να κατασκευάζουν τους τάφους τους στην Κοιλάδα των βασιλέων, ξεκίνησε παράλληλα και η συνήθεια ανοικοδόμησης των νεκρικών ναών χωριστά, σε κάποια απόσταση από τους τάφους. Οι ναοί αυτοί του Νέου Βασιλείου αποτελούν ένα νέο είδος και είχαν την ονομασία "Οίκοι των Εκατομμυρίων ετών".
Το είδος αυτών των νεκρικών ναών εξυπηρετούσε διάφορες τελετουργίες, όπως για παράδειγμα αυτήν της ανάπαυλας του "Πλοίου του Άμωνα" κατά την διάρκεια της "Όμορφης Γιορτής της Κοιλάδας" (Beautiful Festival of the Valley), όταν το λατρευτικό άγαλμα της θεότητας επισκεπτόταν την δυτική όχθη των Θηβών. αριστερά|μικρογραφία|[[Ντέιρ ελ-Μπαχάρι: οι νεκρικοί ναοί του Μεντουχοτέπ Β΄,της Χατσεψούτ και του Τούθμωση Γ'. ]] Ο πρώτος "Οίκος των Εκατομμυρίων Ετών" κατασκευάστηκε στο Νέο Βασίλειο από τον Αμενχοτέπ Α΄ (Amenhotep I) της 18ης δυναστείας και το παράδειγμά του ακολούθησαν οι διάδοχοί του, της ίδιας δυναστείας. Από τους πιο γνωστούς νεκρικούς ναούς είναι αυτοί στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, δηλαδή της Χατσεψούτ και του Τούθμωση Γ΄, οι οποίοι ανεγέρθηκαν δίπλα στον νεκρικό ναό του Μεντουχοτέπ Β΄ του Μέσου Βασιλείου, καθώς και αυτός του Αμενχοτέπ Γ ΄ από τον οποίον ξεχωρίζουν μέχρι σήμερα οι Κολοσσοί του Μέμνονα και βρίσκεται στην πεδιάδα του Νείλου στις Θήβες, στην περιοχή που βρίσκεται απέναντι από τους προαναφερθέντες ναούς.
Οι επόμενοι βασιλείς της 18ης δυναστείας είτε παρέλειψαν να κτίσουν τους νεκρικούς ναούς τους στην περιοχή αυτή είτε, όπως συνέβη στην περίπτωση του Τουταγχαμών, του Ay και του Χορεμχέμπ, η ανοικοδόμησή τους ξεκίνησε, αλλά δεν ολοκληρώθηκε.
Kawasaki
Kawasaki ( 川崎) μπορεί να αναφέρεται σε:
Καρά Μουχάμμαντ
Ο Gara Mohammad - ανιψιός του Bayram Khoja, του ιδρυτή της δυναστείας Baharli, ο Gara Mohammad ήταν ο επικεφαλής της φυλετικής ένωσης Garagoyunlu το 1380-1389. Πατέρας του Kara Yusif, ο οποίος αργότερα θα ίδρυσε το κράτος του Αζερμπαϊτζάν.
Το 1384, ο Majmaddin, ο ηγεμόνας του Black Muhammad Mardin, βάδισε στον Ιησού. Ο ηγεμόνας του Μαρντίν προσπάθησε να αντισταθεί, αλλά ηττήθηκε και δημιούργησε σχέση με τον Καρά Μωάμεθ. Ωστόσο, υπήρξε συνεννόηση μεταξύ των μερών.
Το 1385, ο Μαύρος Μωάμεθ, ιδιοκτήτης της περιοχής μεταξύ Μοσούλης και Μαρντίν, έστειλε τον Χότζα της Αιγύπτου στο Κάιρο και συμφώνησε να μετακομίσει από τον Σουλτάνο Μπαργκόγκ στη Συρία. Ταυτόχρονα, ο Gara Mohammad έπρεπε να πολεμήσει με δύο αντιπάλους - τον Amir Teymur και τον Aghgoyunlu. Με τη βοήθεια του Gara Mohammad, του ηγεμόνα της Erzincan, που είχε ηττηθεί πρόσφατα από τους Aghkoyunlus, συνήψαν συμμαχία μαζί του και νίκησαν τους Aghkoyunlus.
Την άνοιξη του 1387, ο Teymur επιτέθηκε στους Garagoyunlus από το Nakhchivan. Ο Μαύρος Μωάμεθ ήρθε στο Çapakcur, όπου κατατρόπωσε τις δυνάμεις του Teymur καταλαμβάνοντας σκληρά περάσματα. Βλέποντας ότι δεν μπορούσε να αιχμαλωτίσει τον Καρά Μοχάμεντ, ο Τεϊμούρ έφυγε από την πεδιάδα του Μους, λεηλάτησε τα σκαλίσματα εδώ, κατέλαβε το Χιλάτ, το Βαν και επέστρεψε στο Ιράν.
Τον Μάιο του 1388, οι Garagoyunlus έσπασαν την αντίσταση των εμίρηδων Jalairi και μπήκαν στην Tabriz. Ο Gara Muhammad και ο γιος του Bayram σκοτώθηκαν τον Απρίλιο του 1389 από έναν άλλο εμίρη Garagoyunlu που ονομαζόταν Gara Pir Hasan.
Καπούα (αρχαία πόλη)
Η Καπούα (λατινικά: Capŭa, ελληνικά: Καπύη) ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στην αρχαιότητα, στην Ιταλία. Βρισκόταν στο μέρος όπου σήμερα βρίσκεται η πόλη Σάντα Μαρία Καπούα Βετέρε (Santa Maria Capua Vetere), στη Καμπανία, στη νότια Ιταλία.
Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς ιδρύθηκε. Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα από την περιοχή οι Ετρούσκοι βρίσκονταν εκεί ήδη από το 10 -8ο αιώνα π.Χ. Ο Κάτων τοποθετεί την ίδρυση της Καπούας 260 χρόνια πριν την κατάκτησή της από τους Ρωμαίους, δηλαδή τον 7ο αιώνα π.Χ ενώ ο Ρωμαίος ιστορικός Velleio Patercolo γύρω στο 800 π.Χ. Νεότεροι ιστορικοί εκτιμώντας διαφορετικά τα λεγόμενα του Κάτωνα τοποθετούν την ίδρυση της Καπούας αργότερα, τον 6 αιώνα π.Χ.
Η Καπούα καταστράφηκε τον 9ο αιώνα μ.Χ από τους Σαρακηνούς και οι περισσότεροι κάτοικοί της κατέφυγαν στο γειτονικό Casilinum, όπου σήμερα βρίσκεται η σύγχρονη πόλη Κάπουα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας Κατηγορία:Ιστορία της Καμπανίας
Fratelli Bandiera (υποβρύχιο)
Το Fratelli Bandiera ήταν το πρώτο από τα τέσσερα υποβρύχια της ομώνυμης κλάσης που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1920.
Περιγραφή
Η κλάση Bandiera ήταν μία μεγαλύτερων διαστάσεων βελτιωμένη εκδοχή της προγενέστερης κλάσης Pisani. Τα πλοία της είχαν εκτόπισμα 940 t (925 LT) στην επιφάνεια και 1097 t (1080 LT) σε βύθιση. Το μήκος τους ήταν 69,8 m, το πλάτος 7,3 m και το βύθισμά τους 5,26 m. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 90 m και το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 53 αξιωματικούς και ναύτες.
Στην επιφάνεια προωθούνταν από δύο κινητήρες ντίζελ ισχύος 1500 bhp ενώ σε βύθιση το έργο αυτό αναλάμβαναν δύο ηλεκτροκινητήρες των 650 hp. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης στην επιφάνεια ήταν 15 kn ενώ σε βύθιση έφθανε τους 8,2 kn. Η ακτίνα δράσης ήταν 4750 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 8,5 kn και 60 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 4 kn σε βύθιση. Ο οπλισμός του αποτελούνταν από οκτώ τορπιλοσωλήνες των 533 mm, τέσσερις στην πλώρη και άλλους τόσους στην πρύμνη, για τους οποίους έφεραν δώδεκα τορπίλες. Επίσης υπήρχε ένα πυροβόλο των 102 mm χαρή στο οποίο μπορούσαν να πληγούν στόχοι όταν το σκάφος ήταν στην επιφάνεια, καθώς και δύο πολυβόλα των 13,2 mm για αντιαεροπορική προστασία.
Επιχειρησιακή ιστορία
Οι εργασίες ναυπήγησης του Fratelli Bandiera ξεκίνησαν το 1928 στις εγκαταστάσεις της Cantiere Navale Triestino στην Τριέστη, η καθέλκυσή του έλαβε χώρα στις 7 Αυγούστου 1929 και ολοκληρώθηκε αργότερα εντός του έτους αυτού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Υποβρύχια κλάσης Bandiera Κατηγορία:Ιταλικά υποβρύχια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Νεϊλά Ατές
Η Νεϊλά Ατές (Nejla Ateş, 7 Μαρτίου 1932 - 19 Σεπτεμβρίου 1995) ήταν Τουρκάλα χορεύτρια της κοιλιάς και ηθοποιός, γεννημένη στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας. Γεννημένη ως Naciye Batır, απέκτησε φήμη με το καλλιτεχνικό όνομα Nejla Ateş στην Τουρκία και ως Nejla Ates στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν επίσης γνωστή ως λουκούμι (στα αγγλικά "turkish delight"). Συγκεκριμένα, εμφανίστηκε στις ταινίες Ο Βασιλιάς Ριχάρδος και οι Σταυροφόροι και Γιος του Σίνμπαντ και στο Fanny, ένα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ. Ένα γυμνό άγαλμά της στήθηκε στο Σέντραλ Παρκ τον Νοέμβριο του 1954.
Βιογραφία
Αφού ο πατέρας της, εργάτης οδοποιίας, πέθανε μετά από εργατικό ατύχημα, η οικογένεια πήγε στην Τουρκία χάρη στην προσπάθεια του Ατατούρκ να απομακρύνει τους Τατάρους Τούρκους που ζούσαν στη Ρουμανία. Ξεκινώντας να εργάζεται σε ένα εργοστάσιο καλτσών, η Νασιγιέ πήρε μαθήματα από μια χορεύτρια με το όνομα Μαντάμ Εσθέρ. Η Μαντάμ Εσθέρ, διαπιστώνοντας το ταλέντο της, την πήγε στη Voice Operetta.
Ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα στο χορό σε νεαρή ηλικία το 1942. Η ευκαιρία της στη Ses Operetta άνοιξε και άρχισε να συμμετέχει σε επιθεωρήσεις στον κήπο Τεπέμπασι. Εδώ δούλεψε με τον Tenasüp Onat και έναν Ούγγρο χορευτή ονόματι Μάρκο. Έμαθε ακροβατικό χορό από τον Μάρκο. Όταν ο Μάρκο σταμάτησε τον χορό, άρχισε να εργάζεται στον ακροβάτη του Ριφάτ Τελγεζέρ και άλλαξε το όνομά της σε Νεϊλά.
Το 1947 έπαιξε στην ταινία Kerim'in Çilesi σε σκηνοθεσία Φερντί Ταϊφούρ.
Η περιπέτειά της στο εξωτερικό, που ξεκίνησε από την Κύπρο, την οδήγησε στο Παρίσι, όπου χτυπούσε η καρδιά του κόσμου της διασκέδασης, μετά στη Βηρυτό, τη Βαγδάτη, το Κάιρο, τη Ρώμη. Εργάστηκε στα πιο γνωστά μιούζικαλ και νυχτερινά κέντρα του Παρισιού.
Πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μετά την προσφορά που έλαβε το 1952. Η Ατές ήταν επίσης επιτυχημένη σε αυτήν την ήπειρο και ανέβηκε στη σκηνή σε διάφορες πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Πόλης του Μεξικού. Έχει εμφανιστεί σε μεγάλες σκηνές του Μπρόντγουεϊ όπως οι Majestic και Belasco και σε διάσημα μιούζικαλ όπως η Fanny. Άρχισε να γίνεται γνωστή ως «το εκλεκτό Τούρκικο λουκούμι». Ωστόσο, ο μάνατζέρ της έχασε όλη της την περιουσία στον τζόγο. Ένα γυμνό άγαλμα της Νεϊλά Ατές που κατασκευάστηκε από τον Νεοϋορκέζο γλύπτη Αλμπίνο Μάνκα στις 4 Νοεμβρίου 1954 τοποθετήθηκε στο Central Park. Το 1954 έπαιξε μια Μαροκινή χορεύτρια στην ταινία Arslan Yürekli Rişar και το 1955 μια Αράβισσα χορεύτρια στην ταινία Sinbad's Son.
Η Ατές είχε μια σειρά από στιγμές σκανδάλου, συμπεριλαμβανομένης μιας τρέχουσας κόντρας με τη βασίλισσα του Μπουρλέσκ, Ρόουζ λα Ρόουζ, η οποία ισχυρίστηκε ότι η Ατές έκλεψε τις καλύτερες κινήσεις της στο χορό της κοιλιάς από την παράσταση της Ρόουζ.
Παρά την επιτυχία και την ομορφιά της, έπεσε στη φτώχεια και έκανε δύο φορές απόπειρα αυτοκτονίας. Η πρώτη της απόπειρα αυτοκτονίας μέσω υπερβολικής δόσης ηρεμιστικών και ασπιρίνης ακολούθησε έναν καυγά με τον τότε εραστή της, τραγουδιστή Μπόμπι Κολτ. Η Ατές ονομάστηκε ως συμμετέχουσα στη μοιχεία στο διαζύγιό του Κολτ, από τη σύζυγο του Χόουπ Ντάιμοντ. Η Ατές μίλησε δημόσια για την κατάθλιψή της ως εξής: «Έχω χορτάσει τη ζωή... την αγάπη... τα πάντα».
Η δεύτερη απόπειρα αυτοκτονίας της με υπερβολική δόση βαρβιτουρικών την άφησε σε προσωρινό κώμα.
Υπέστη επίσης μια σειρά τραυματισμών, συμπεριλαμβανομένου ενός δίσκου που γλίστρησε, που προφανώς σχετίζεται με τον χορό της. Οι σκανδαλοθηρικές εφημερίδες ανέφεραν ότι αφότου έφυγε από την Αμερική για να επιστρέψει στην Τουρκία, το 1965, η κάποτε λεπτή ύψους 4'11' και 98 λιβρών μελαχρινή χορεύτρια είχε γίνει μια ξανθιά με βάρος 200 λίβρες. Παντρεύτηκε τον Οζέρ Μπεϊσεχίρ, ο οποίος εργαζόταν ως ακροβάτης στο δυναμικό της επιθεώρησης που ίδρυσε. Άρχισε να αντιμετωπίζει εμφράγματα από το 1967 και μετά. Πέθανε σε νοσοκομείο της Κωνσταντινούπολης στις 19 Σεπτεμβρίου 1995.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Χορευτές Κατηγορία:Τούρκοι καλλιτέχνες
Εθνική Βιβλιοθήκη της Σομαλίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Σομαλίας (σομαλική: Maktabadda Qaranka Somaliyeed, αραβικά: مكتبة الصومال الوطنية, αγγλικά: National Library of Somalia) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Σομαλίας, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Σομαλίας Μογκαντίσου[1].
Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1975 και ήταν ανοικτή στο ευρύ κοινό. Το 1983 διέθετε περίπου 7.000 βιβλία, με περιορισμένο ιστορικό και πολιτιστικό αρχειακό υλικό. Η Εθνική Βιβλιοθήκη έκλεισε αργότερα στη δεκαετία του 1990 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Σομαλίας. Τον Ιούνιο του 2013, το Ινστιτούτο Πολιτικών Μελετών Πολιτιστικής Κληρονομιάς οργάνωσε μια αποστολή με 22.000 βιβλία από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Σομαλία στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας για την ανασυγκρότηση της βιβλιοθήκης. τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, οι αρχές της Σομαλίας ξεκίνησαν επίσημα ένα μεγάλο έργο για την ανοικοδόμηση της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Με τη Ζαϊνάμπ Χασάν να εκτελεί χρέη διευθύντριας, η πρωτοβουλία που χρηματοδοτήθηκε από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση με 1 εκατομμύριο δολάρια φιλοδοξούσε να κατασκευάσει ένα νέο συγκρότημα βιβλιοθήκης στην πρωτεύουσα εντός έξι μηνών. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την επανεκκίνηση της Εθνικής Βιβλιοθήκης, αναμενόταν να φθάσουν 60.000 επιπλέον βιβλία από άλλα κράτη του Αραβικού Συνδέσμου.
Επαναλειτουργία
Οι λειτουργίες της Εθνικής Βιβλιοθήκης και το κτίριο της βιβλιοθήκης, που ολοκληρώθηκε το 1986, υπέστησαν σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και του χάους που ακολούθησε την κατάρρευση του κράτους το 1991. Το κτίριο έχει αποκατασταθεί και έχουν καταβληθεί προσπάθειες για την αναβίωση των συλλογών της βιβλιοθήκης υπό την ομοσπονδιακή κυβέρνηση που σχηματίστηκε το 2012. Στα τέλη του 2016 κυκλοφόρησε η είδηση ότι σχεδιάζεται η επαναλειτουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης για το κοινό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Σομαλία Σ
Βάρτζια
Η Βάρτζια ( ვარძია) είναι μια τοποθεσία με μοναστήρια λαξευμένα σε σπήλαια, που βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Ερουσέτι, στην αριστερή όχθη του ποταμού Κύρος, σε απόσταση 30 χλμ. από την Ασπίντζα, στη νότια Γεωργία. Η κύρια περίοδος κατασκευής ήταν το δεύτερο μισό του 12ου αιώνα. Τα σπήλαια εκτείνονται κατά μήκος του γκρεμού κατά περίπου 500 μ. και έως και 19 βαθμίδες. Η Εκκλησία της Κοίμησης, που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1180 κατά τη χρυσή εποχή των Θαμάρ και Ρουσταβέλι, διαθέτει μια σημαντική σειρά από τοιχογραφίες. Μετά την κατάκτηση από τους Οθωμανούς τον 16ο αιώνα, η τοποθεσία ως επί το πλείστον εγκαταλείφθηκε. Τώρα, ως μέρος ενός αποθέματος κρατικής κληρονομιάς, η εκτεταμένη περιοχή της Βαρτζία- Κερτβίσι έχει προταθεί για να συμπεριληφθεί στον Κατάλογο με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. αριστερά|μικρογραφία|244x244εσ|Σε αυτό το βουνό ζουν ακόμα 5 μοναχοί. Κάθε πρωί στις 7 ακούγεται η καμπάνα τους.
Ιστορία
Οι ανασκαφές κατά τη Σοβιετική περίοδο έδειξαν ότι η περιοχή της Βάρτζα ήταν κατοικημένη κατά την εποχή του Χαλκού και υπήρχαν ενδείξεις για την παρουσία του πολιτισμού Τριαλέτι. Πόλεις-σπήλαια όπως το Ουπλιστσίχε είναι γνωστό ότι υπήρχαν κατά μήκος του ποταμού Κύρος από τον 5ο αιώνα π.Χ., ενώ η αρχιτεκτονική λάξευσης βράχων στο πλαίσιο του Γεωργιανού Χριστιανισμού είναι γνωστή από τα Ζενταζένι και Γκαρέτζι του 6ου αιώνα μ.Χ., και πιο τοπικά από τα Βάνις Κβαμπέμπι, Χόλτα και Μαργκαστάνι του 8ου αιώνα. Στη Βάρτζια έχουν διακριθεί 4 ξεχωριστές φάσεις κατασκευής: η 1η κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γεωργίου Γ ' (1156-1184), όταν είχε ανακαλυφθεί η τοποθεσία και λαξεύτηκαν τα πρώτα σπήλαια. Η 2η στο χρονικό διάστημα μεταξύ του θανάτου του και του γάμου της διαδόχου του, Θαμάρ, το 1186, όταν λαξεύτηκε και διακοσμήθηκε η εκκλησία της Κοίμησης. Η 3η φάση διήρκεσε από τότε μέχρι τη μάχη των Φασιανών το ~1203, κατά την οποία κατασκευάστηκαν περισσότερα οικήματα, συστήματα άμυνας, η υδροδότηση και το αρδευτικό δίκτυο. Η 4η φάση ήταν μια περίοδος μερικής ανακατασκευής μετά από τις ζημιές που προκάλεσε ο σεισμός του 1283. Υπάρχει μια σειρά από πηγές και τεκμήρια για την ιστορία του τόπου. Στη συλλογή χρονικών που ονομάστηκε Ιστορία της Γεωργίας αναφέρεται ότι η Θαμάρ έκτισε μια εκκλησία για να στεγάσει την εικόνα της Παρθένου της Βάρτζια, όταν είχε τη θεϊκή βοήθεια στις εκστρατείες της, προτού μεταφέρει το μοναστήρι από την Άνω ή τη Ζέντα Βάρτζια. Λέγεται ότι η Θαμάρ αναχώρησε από τη Βάρτζια για την εκστρατεία κατά των Μουσουλμάνων και η επακόλουθη νίκη στους Φασιανούς εορτάστηκε στο Ύμνοι προς Τιμήν της Παρθένου της Βαρτζία του Ιωάννη Σαβτέλι. Στα Γεωργιανά Χρονικά αναφέρεται επίσης το πώς γλίτωσε η Βάρτζια τις εισβολές των Μογγόλων κατά τη δεκαετία του 1290. Ο Πέρσης χρονικογράφος των Σαφαβιδών Χασάν Μπέη Ρούμλου περιγράφει τη Βάρτζια ως ένα «θαύμα», «απόρθητη όπως το τείχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου», προτού εξιστορήσει τη λεηλασία της από τους Πέρσες υπό τον Σαχ Ταχμάσπ Α' το 1551. Ένα σχεδόν σύγχρονο της περιόδου σημείωμα στο Ευαγγέλιο της Βάρτζια μιλά για την παλιννόστησή του από ένα Περσικό παζάρι. Μετά την άφιξη των Οθωμανών το 1578, οι μοναχοί αναχώρησαν και η περιοχή εγκαταλείφθηκε.
Τοποθεσία
Η ευρύτερη περιοχή της Βάρτζια περιλαμβάνει επίσης την εκκλησία των αρχών του 11ου αιώνα στο Ζέντα Βάρτζια και το χωριό στους βράχους με τις εκκλησίες σπήλαια του 10ου-12ου αιώνα στο Αναναούρι. Το κύριο χαμηλότερο επίπεδο λαξεύτηκε στο κεντρικό στρώμα του γκρεμού από τουφοειδή λατυποπαγή σε υψόμετρο 1300 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας.
Διακρίνεται σε ανατολικό και δυτικό τμήμα από την Εκκλησία της Κοίμησης. Στο ανατολικό τμήμα του συγκροτήματος υπάρχουν 79 ξεχωριστά οικήματα σπηλαίων, σε οκτώ βαθμίδες και με συνολικά 242 δωμάτια, με συμπεριλαμβανόμενα 6 παρεκκλήσια, την «Αίθουσα της Θαμάρ», μία αίθουσα συνεδριάσεων, μία αίθουσα υποδοχής, ένα φαρμακείο και 25 κελάρια κρασιών. 185 περιέκτες κρασιών που βρέθηκαν βυθισμένοι στο πάτωμα είναι τεκμήρια για την σημασία της αμπελουργίας για τη μοναστηριακή οικονομία. Στο δυτικό τμήμα, ανάμεσα στο καμπαναριό και την κύρια εκκλησία, υπάρχουν ακόμα 40 οικήματα, σε 13 βαθμίδες και με συνολικά 165 δωμάτια, με συμπεριλαμβανόμενα 6 παρεκκλήσια, μία τραπεζαρία με έναν φούρνο, άλλους φούρνους για αρτοπαρασκευή και ένα σιδηρουργείο. Πέρα από το καμπαναριό το συγκρότημα φτάνει τις 19 βαθμίδες, και υπάρχουν σκαλιά που οδηγούν σε ένα νεκροταφείο. Στις υποδομές περιλαμβάνονται σήραγγες πρόσβασης, εγκαταστάσεις ύδρευσης και αμυντικές δομές.
Εκκλησία της Κοίμησης
δεξιά|μικρογραφία|302x302εσ| Άποψη της αψίδας και του εικονοστάσιου, διακοσμημένων με [[Αγιογραφία|εικόνες, που χωρίζουν τον κυρίως ναό από το ιερό ]] Η Εκκλησία της Κοίμησης ήταν η κεντρική πνευματική και μνημειακή εστία της περιοχής. Λαξευμένη στους βράχους, οι τοίχοι της είναι ενισχυμένοι με πέτρες, και έχει διαστάσεις 8,2 μ. x 14,5 μ. και ύψος 9,2 μ.. Η εκκλησία και ο νάρθηκας είναι διακοσμημένοι με ζωγραφιές «ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη της μεσαιωνικής Γεωργιανής τοιχογραφίας». Ο χορηγός της, Ράτι Σουραμέλι, μνημονεύεται σε μία προσωπογραφία χορηγού στον βόρειο τοίχο με τη συνοδευτική επιγραφή: «Μητέρα του Θεού, δέξου ... την προσφορά του υπηρέτη σου Ράτι, εριστάβι (εθνικού αρχηγού) του Κάρτλι, ο οποίος διακόσμησε με ζήλο αυτή την ιερή εκκλησία δοξάζοντας το όνομά Σου». Στον ίδιο βόρειο τοίχο υπάρχουν προσωπογραφίες των βασιλέων ιδρυτών, Γεωργίου Γ' και Θαμάρ, όπου από την εικόνα της Θαμάρ λείπει η κορδέλα που συμβολίζει την ιδιότητα της παντρεμένης γυναίκας και συνοδεύεται από την επιγραφή: «ο Θεός να την ευλογήσει με μακροζωία», που δεν υπάρχει στην εικόνα του Γεωργίου Γ'. Ως εκ τούτου, οι προσωπογραφίες χρονολογούνται της περιόδου μεταξύ του θανάτου του Γεωργίου Γ', το 1184, και του γάμου της Θαμάρ, το 1186. Επεισόδια από τη ζωή του Χριστού εξιστορούνται στους θόλους και τα πάνω μέρη των τοίχων σε μια ακολουθία, ξεκινώντας με τον Ευαγγελισμό, ακολουθούμενο από τη Γέννηση, την Υπαπαντή, Τη Βάπτιση, τη Μεταμόρφωση, την Ανάσταση του Λαζάρου, τη Θριαμβευτική είσοδο στην Ιερουσαλήμ, το Μυστικό Δείπνο, τον Ιερό Νιπτήρα, τη Σταύρωση, την Κάθοδο στον Άδη, την Ανάληψη, την Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος και την Κοίμηση. Σε ένα χαμηλότερο επίπεδο, πιο προσιτοί ως μεσολαβητές, υπάρχουν εικόνες αγίων και στυλιτών. Στον οπίσθιο τοίχο του ιερού, πίσω από την Αγία Τράπεζα, απεικονίζονται οι Δώδεκα Εκκλησιαστικοί Πατέρες. Στο νάρθηκα υπάρχουν σκηνές από την Τελική Κρίση, το Εν Κόλποις Αβραάμ, οι Άγγελοι που φέρουν ένα Μενταγιόν με τον Σταυρό και τρεις σκηνές από τη ζωή του Αγίου Στεφάνου. Άλλα έργα χάθηκαν στον σεισμό του 1283. Οι πίνακες δεν είναι τοιχογραφίες αλλά έργα ζωγραφικής εν ξηρώ σε γύψο (fresco-secco), και «μαρτυρούν επαφές με την Χριστιανική Ανατολή και τo Bυζαντινό κόσμο, αλλά έχουν εφαρμοστεί τοπικές καλλιτεχνικές παραδόσεις».