cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιτική στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας
Η Πολιτική στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας λειτουργεί στο πλαίσιο μιας ομοσπονδιακής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από τον Πρόεδρο και το υπουργικό του συμβούλιο, ενώ η νομοθετική εξουσία ασκείται από τον Πρόεδρο και το Κογκρέσο. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη από την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία.
Η εσωτερική δομή της Μικρονησίας βασίζεται στο σύνταγμα του 1979, το οποίο εγγυάται τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και καθιερώνει το διαχωρισμό των κυβερνητικών εξουσιών. Η Ομοσπονδία βρίσκεται σε ελεύθερη ένωση με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής από τις 3 Νοεμβρίου 1986.
Εκτελεστική εξουσία
Ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος εκλέγονται για τετραετή θητεία από το Κογκρέσο, μεταξύ τεσσάρων γερουσιαστών. Ο Πρόεδρος των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας είναι αρχηγός του κράτους, καθώς και επικεφαλής της κυβέρνησης. Ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος υποστηρίζονται από ένα υπουργικό συμβούλιο.
Νομοθετική εξουσία
Το Κογκρέσο των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας αποτελείται από δεκατέσσερα ακομμάτιστα μέλη, εκ των οποίων οι δέκα για δύο χρόνια θητεία και οι τέσσερις για τέσσερα χρόνια θητεία.
Πολιτεία του Πλάτωνα
thumb|454x454px|Έκδοση της Πολιτείας του Πλάτωνα, 1713 Η Πολιτεία (ή Περί δικαίου) είναι ένα από τα γνωστότερα έργα του Πλάτωνα, το οποίο γράφτηκε περίπου το 380 π.Χ., ή ολοκληρώθηκε γύρω στα 374 π.Χ., κι έχει ασκήσει μεγάλη επιρροή τόσο στη φιλοσοφία, όσο και στην πολιτική θεωρία.
Στην Πολιτεία, ο Σωκράτης και άλλοι εξέχοντες Αθηναίοι και ξένοι συζητούν τη σημασία της δικαιοσύνης και εξετάζουν κατά πόσο είναι πιο ευτυχισμένος ένας δίκαιος άνθρωπος από έναν άδικο, κατασκευάζοντας μια ουτοπική πολιτεία, την "Καλλίπολη", με κυβερνώντες τους φιλόσοφους-βασιλείς.
Επίσης, συζητούνται μεταξύ άλλων: η φύση του φιλόσοφου, ή "Περί Ιδεών" θεωρία του Πλάτωνα (Αλληγορία του Σπηλαίου), η διαμάχη ανάμεσα στη φιλοσοφία και την ποίηση, η ιδεατή διαπαιδαγώγηση των νέων, η αθανασία της ψυχής και τα κοινά σημεία ανάμεσα στην ανθρώπινη ψυχή και την πόλη.
Τίτλος
Η αρχική αρχαιοελληνική ονομασία Πολιτεία σημαίνει το δόγμα και τον χαρακτήρα μιας πολιτικής κοινωνίας, δηλαδή το πολίτευμά της. Το όνομα συναντάται πρώτη φορά στα Πολιτικά του Αριστοτέλους, ενώ το έτερο όνομα «Περὶ δικαίου» πιθανώς προσετέθη κατά τον πρώτο αιώνα από τον Θράσυλο (ο οποίος και χώρισε την πολιτεία σε δέκα βιβλία, όχι κατά νόημα αλλά κυρίως κατά μέγεθος ώστε να χωρούν στους παπύρους της τότε εποχής). Σχετικά με τον δεύτερο τίτλο, αξίζει να σημειωθεί ότι δεν αναφέρεται στα καλύτερα των χειρογράφων. Στα λατινικά ονομάστηκε Res Publica που σημαίνει "καθεστώς διαχείρισης των δημοσίων πραγμάτων". Η λατινική ορολογία ταυτιζόταν με τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, αν και δεν πρόκειται για ένα έργο το οποία αναφέρεται στην έννοια της δημοκρατίας, όπως γίνεται αντιληπτή στο σύγχρονο πλαίσιο του όρου.
Πρόσωπα
Το σκηνικό του διαλόγου τοποθετείται στην κατοικία του Πολέμαρχου στον Πειραιά. Ο δραματικός χρόνος είναι το 421 π.Χ.. Ο όλος διάλογος περιγράφεται από τον Σωκράτη, την επομένη της ημέρας που έλαβε χώρα.
Δομή
Η Πολιτεία χωρίζεται σε 10 βιβλία. Ο διαχωρισμός δεν προέρχεται από τον Πλάτωνα αλλά από τους μεταγενέστερους εκδότες και μελετητές. Ο Μπέρτραντ Ράσελ χωρίζει σε τρία τμήματα την Πολιτεία του Πλάτωνα:
Παρακάτω παρατίθεται μια επιγραμματική περιγραφή των περιεχομένων κάθε βιβλίου:
Ορισμός της Δικαιοσύνης
Στην αρχή του διαλόγου οι ομιλητές διαφωνούν για το πώς ορίζεται η δικαιοσύνη, καθώς ο γηραιός Κέφαλος την ορίζει ως τιμιότητα στις συναλλαγές και συνέπεια στην απόδοση των χρεών, ενώ ο γιος του, Πολέμαρχος, θεωρεί δικαιοσύνη την απόδοση του καλού στους φίλους και του κακού στους εχθρούς. Ο Θρασύμαχος κρίνει ότι υφίσταται και το δίκαιο του ισχυρότερου και ο Γλαύκων, φέρνοντας ως παράδειγμα το μύθο για το δαχτυλίδι του Γύγη, υποστηρίζει ότι η δικαιοσύνη αποτελεί απλά μια κοινωνική σύμβαση, καθώς και ο δίκαιος και ο άδικος άνθρωπος θα έκαναν την αδικία, αν ήξεραν πως δεν θα τιμωρηθούν, βγάζοντας συμπέρασμα πως είναι προτιμότερο να ζει κανείς «μέσα» στην αδικία.
Ο Σωκράτης εν μέρει συμφωνεί με όλους, ωστόσο δεν δέχεται καμιά από τις προτάσεις ως πλήρως ολοκληρωμένη για να λειτουργήσει ως "ορισμός της δικαιοσύνης". Έτσι, προκειμένου να εξετάσουν το πώς η δικαιοσύνη μπορεί να εφαρμοστεί για τον καθένα και ταυτόχρονα για όλους, ερευνούν το πώς η έννοια της δικαιοσύνης εφαρμόζεται σε ολόκληρη την πόλη.
Αναλογία Πολιτείας - Ψυχής
Εφόσον στην Πολιτεία υπάρχει δικαιοσύνη, η ψυχή του κάθε ατόμου εμφανίζεται αρμονική και χωρίζεται σε τρία μέρη: Τα τρία αυτά μέρη της ψυχής αντιστοιχούν στις ανάλογες τρεις τάξεις της Πολιτείας: το επιθυμητικόν στους "δημιουργούς", το θυμοειδές στους "φύλακες-επίκουρους" και το λογιστικόν στους "φύλακες-άρχοντες". Συνεπώς, η δικαιοσύνη ταυτίζεται με την αρμονία των διαφορετικών μερών της ψυχής.
Τελικά, προς το τέλος του έργου, ο Σωκράτης επανέρχεται στο ζήτημα της σύγκρισης δίκαιου και άδικου ανθρώπου, παραθέτοντας το παράδειγμα του τυράννου Αρδιαίου: αν ο άνθρωπος δεν κάνει καμιά προσπάθεια να θέσει το επιθυμητικόν υπό το λογιστικόν μέρος, τότε θα έρθει η στιγμή που τελικά θα τιμωρηθεί για τις πράξεις του. Ο τύραννος διαφέρει από τον "φιλόσοφο-βασιλιά" που είναι δίκαιος, αναζητά την αλήθεια, απολαμβάνει τις αληθινές, φιλοσοφικές απολαύσεις κι είναι ο μόνος που μπορεί να διακρίνει ποιο πολίτευμα είναι το καλύτερο, καθώς μόνο εκείνος διαβλέπει το Αγαθό.
Κοινοκτημοσύνη και ιδιωτική ζωή
Η Πολιτεία που αρχίζει να αναπτύσσεται μέσα από τα λόγια του Σωκράτη κατακρίνεται από τον Αδείμαντο και τον Γλαύκωνα, καθώς ο πρώτος δε βρίσκει σε αυτήν ευτυχία και ο δεύτερος τιμή και δόξα. Έτσι, ο Σωκράτης δημιουργεί μια πόλη όπου δεν υπάρχει ιδιοκτησία, προσωπική ζωή και οικογένεια, ενώ η φιλοσοφία δεν είναι προσβάσιμη από τις κατώτερες τάξεις. Όλα θυσιάζονται για το κοινό καλό και ο καθένας περιορίζεται στις δραστηριότητες εκείνες που ταιριάζουν στη φύση του.
Εφόσον υπάρχει κοινοκτημοσύνη, δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα σε πλούσιους ή φτωχούς. Δεν υπάρχουν δούλοι, όπως και κανένας διαχωρισμός μεταξύ ανδρών και γυναικών. Υπάρχει ενιαίο εκπαιδευτικό σύστημα για άνδρες και γυναίκες, ενώ από την ιδεώδη Πολιτεία αποκλείεται εκείνο το κομμάτι των τεχνών της ποίησης, της μουσικής και του θεάτρου (τραγωδίας και κωμωδίας), που δε στοχεύει στη λογική, αλλά στα πάθη. Απορρίπτονται επομένως τα έργα εκείνα που απευθύνονται στο κατώτερο μέρος της ψυχής, που ανατρέπει την αρμονία αν κυριαρχήσει των άλλων δυο, και που παράλληλα αποτελούν απλά μίμηση της παρούσας ζωής, η οποία με τη σειρά της είναι μόνο μια μίμηση των "αιώνιων Ιδεών". Η απαγόρευση αυτή είναι πιο αυστηρή στους φύλακες-επίκουρους και άρχοντες, καθώς πρέπει να αποφεύγουν κάθε είδους διαφθορά.
Η κατάργηση του πλούτου οδηγεί στην παρακμή της παραδοσιακής οικογένειας: κανένα παιδί δε θα πρέπει να γνωρίζει τους γονείς του και το αντίστροφο, προκειμένου να αποφευχθεί η κληροδότηση, η προσωπική περιουσία και ο νεποτισμός στα δημόσια αξιώματα. Οι άρχοντες σχηματίζουν ζεύγη για αναπαραγωγή, φροντίζοντας όμως να μην υπάρχει ερωτική ασυδοσία. Έτσι, παράγεται σταθερός πληθυσμός μέσω της ευγονικής, ενώ παράλληλα η κοινωνική συνοχή αυξάνεται, καθώς οι οικογενειακοί δεσμοί εκφράζονται προς όλα τα μέλη της Πολιτείας.
Φιλόσοφοι-βασιλείς
Ο Πλάτωνας χαρακτηριστικά υποστήριζε ότι "όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί". Εφόσον, στο μύθο του σπηλαίου, έχει περιγραφεί η φυγή από το σπήλαιο των απελευθερωμένων δεσμωτών, των φιλοσόφων, κρίνεται πως μόνο αυτοί είναι κατάλληλοι για τη διακυβέρνηση της Πολιτείας, εφόσον έχουν γνωρίσει τον αληθινό κόσμο των Ιδεών, που φωτίζεται από το "Αγαθό".
Όπως ορίζει και το ίδιο το όνομά του, ο Φιλόσοφος-βασιλιάς του Πλάτωνα αγαπά τη σοφία και την αληθινή γνώση, εφόσον γνωρίζει τις Ιδέες. Στην παρομοίωση της Πολιτείας με καράβι ακυβέρνητο, ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί να οδηγήσει στη σωτηρία, γιατί ούτε βλέπει ούτε ακούει, καθώς οι ναύτες φιλονικούν μεταξύ τους. Ο φιλόσοφος είναι αυτός που έχει την ικανότητα να οδηγήσει σωστά, παρατηρώντας τους ανέμους, τον ουρανό, τα αστέρια κλπ. Οι ναύτες περιγελούν και αγνοούν τις συνήθειες αυτές, γιατί ποτέ τους δεν έχουν γνωρίσει κάποιον αληθινό φιλόσοφο.
Κατά την εποχή του Διαφωτισμού, ο Βολταίρος ήταν αυτός που εισήγαγε τον όρο "Πεφωτισμένη δεσποτεία", προκειμένου να περιγράψει τη διακυβέρνηση ορισμένων Ευρωπαίων μοναρχών, οι οποίοι υιοθετούσαν τις ιδέες του Διαφωτισμού και κυρίως έδιναν έμφαση στη Λογική με την οποία προσπαθούσαν να διακυβερνήσουν την χώρα τους. Από την άλλη πλευρά, ακριβώς αυτή η δομή του κοινωνικού βίου που περιγράφεται μέσω του Σωκράτη ώθησε φιλόσοφους και μελετητές του 20ού αιώνα στην κριτική εναντίον του Πλάτωνα: ο φιλόσοφος Καρλ Πόπερ, για παράδειγμα, εξέφραζε στο έργο του ότι η Πολιτεία του Πλάτωνα άσκησε μεγάλη επιρροή στα σύγχρονα ολοκληρωτικά καθεστώτα (Στάλιν, Χίτλερ).
Το γενναίον ψεύδος
Προκειμένου οι πολίτες της Καλλίπολης να διαχωριστούν στις 3 τάξεις των δημιουργών, των φυλάκων/ επίκουρων και των φυλάκων/ αρχόντων, ο Πλάτων, μέσω των χαρακτήρων του διαλόγου, δηλώνει πως θα ήταν αναγκαίο ένα γενναίον ψεύδος για την αυστηρή κοινωνική συνοχή. Θα έπρεπε να πεισθούν ότι είχε προεξοφληθεί το είδος του χαρακτήρα τους, όταν βγήκαν από τα σπλάχνα της γης. Όταν τους δημιουργούσε ο Θεός, τους φύλακες-άρχοντες τους έφτιαξε από χρυσάφι, τους φύλακες-επίκουρους από ασήμι και τους δημιουργούς από σίδηρο και χαλκό.
Ωστόσο, υπάρχει κινητικότητα ανάμεσα στις τάξεις, καθώς η Ιδεώδης Πολιτεία βασίζεται στην αριστοκρατία του πνεύματος. Αν από χρυσούς γονείς γεννιόταν διαφορετικό παιδί ή αντίστροφα, σε κάθε περίπτωση όφειλαν να το στείλουν στην τάξη όπου πραγματικά ανήκε.
Ο Πλάτωνας προτιμούσε κάτι τέτοιο, ακόμη και λάθος, όπου όλοι οι άνθρωποι θα συνέχιζαν ευτυχισμένοι τη ζωή τους, παρά μια δημοκρατία, όπου θα κυριαρχούσε ο όχλος και θα επερχόταν δυστυχία. Ο χαρακτηρισμός "γενναίον" σχετίζεται µε το σκοπό για τον οποίον λέγεται: να πεισθούν οι πολίτες ότι πρέπει να αισθάνονται αδέλφια για να εξασφαλιστεί η διατήρηση και ευδαιμονία της πόλεως. Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά και στα Ηθικά Νικομάχεια επικρίνει τη θεωρία αυτή και υποστηρίζει ότι θα προκαλεί στάσεις (εξεγέρσεις) στην πόλη και δε θα συµβάλλει στην ενότητά της.
thumb|250x250px|Η [[Αλληγορία του Σπηλαίου]]
Η αλληγορία του σπηλαίου
Η αλληγορία του σπηλαίου είναι μια προσπάθεια τεκμηρίωσης της θέσης του φιλόσοφου ως βασιλιά στην Ιδεώδη Πολιτεία. Μια ομάδα ανθρώπων ζουν σε ένα σπήλαιο όλη τους τη ζωή, αλυσοδεμένοι σε έναν τοίχο, χωρίς να μπορούν να δουν έξω από το σπήλαιο, ούτε να δουν πίσω τους, όπου βρίσκεται μια φλόγα που φωτίζει τα αντικείμενα που κινούνται και ρίχνει τις σκιές τους στα τοιχώματα του σπηλαίου. Οι φυλακισμένοι αρχίζουν να αποδίδουν αυτά τα σχήματα με όρους και έννοιες, ενώ πιστεύουν ότι οι σκιές αυτές είναι πραγματικές.
Το ότι οι φυλακισμένοι, ωστόσο, μπορούν να δουν μόνο τις σκιές αυτές, δε σημαίνει ότι ο υπαρκτός κόσμος περιορίζεται μόνο μέσα στο σπήλαιο. Αν κάποιοι καταφέρουν να λυθούν από τις αλυσίδες και βγουν από το σπήλαιο, θα τυφλωθούν από τη λάμψη του Ήλιου και θα επιστρέψουν πίσω. Αν, ωστόσο, συνηθίσουν το φως, θα δουν καθαρά τον Ήλιο, που συμβολίζει το Αγαθό, και θα καταλάβουν ότι όσα έβλεπαν μέσα στο σπήλαιο ήταν απλά προβολές, σκιές της αλήθειας. Ίσως σκεφτούν να επιστρέψουν πίσω, λυπούμενοι τους φυλακισμένους συντρόφους τους. Πίσω, όμως, στο σπήλαιο, δε θα μπορούν να συνηθίσουν στο σκοτάδι, και, προσπαθώντας να διδάξουν στους υπόλοιπους την αλήθεια, ίσως δεχτούν το μίσος και την αντίδρασή τους. Ωστόσο, όσοι ελευθερώθηκαν, οι φιλόσοφοι, έχουν χρέος να επιστρέψουν πίσω και να διδάξουν και τους υπόλοιπους.
Συχνά, ο Ήλιος, που συμβολίζει το Αγαθό, ωθεί στην ερμηνεία του Μύθου του Σπηλαίου από θρησκευτικής απόψεως: χωρίς Θεό, οι άνθρωποι ζουν μέσα το σκοτάδι. Ο κόσμος μέσα στο σπήλαιο εκφράζει την εμμονή στα "αισθητά πράγματα", όσων μπορούν οι άνθρωποι να αντιληφθούν με τις αισθήσεις τους, ενώ η άνοδος στον πραγματικό κόσμο και η όραση των αληθινών Ιδεών υπό το φως του Ήλιου οδηγούν στην εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού.
Μορφές διακυβέρνησης
Ο Πλάτων αφιερώνει μεγάλο τμήμα της Πολιτείας του στις συζητήσεις σχετικά με την Ιδεώδη Πολιτεία. Ωστόσο, παρέμενε το θέμα του τύπου διακυβέρνησης, οπότε η συζήτηση καταλήγει σε τέσσερα είδη πολιτευμάτων, τα οποία δεν μπορούν να επιβιώσουν: η τιμοκρατία, η ολιγαρχία (πλουτοκρατία), η δημοκρατία και η τυραννία (δεσποτισμός).
Τιμοκρατία
Ο Σωκράτης ορίζει την τιμοκρατία ως ένα πολίτευμα, στο οποίο κυβερνούν άτομα που αγαπούν την τιμή και έχουν επιλεχθεί σύμφωνα με τον βαθμό τιμής που κατέχουν στην κοινωνία. Η τιμή συχνά εξισώνεται με τον πλούτο και την ιδιοκτησία, οπότε το "χρυσό" αυτό πολίτευμα θα οδηγούσε στον υλισμό.
Ολιγαρχία
Οι πειρασμοί αυτοί δημιουργούν μια σύγχυση ανάμεσα στην τιμή και το οικονομικό καθεστώς, κάτι που θα οδηγούσε στην εμφάνιση της ολιγαρχίας. Ο Σωκράτης υπογραμμίζει ότι ο πλούτος δε θα βοηθήσει τον καπετάνιο να ελέγξει το πλοίο του. Η αδικία αυτή διαχωρίζει πλούσιους και φτωχούς, δημιουργώντας έτσι ένα περιβάλλον για εγκληματίες και επαίτες. Οι πλούσιοι συνωμοτούν συνεχώς ενάντια των φτωχών και αντίστροφα.
Δημοκρατία
thumb|250px|Απόσπασμα από την Πολιτεία, [[Πάπυροι της Οξυρρύγχου]] Καθώς μεγαλώνει αυτό το κοινωνικοοικονομικό χάσμα, αυξάνονται και οι εντάσεις ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις, δίνοντας χώρο για την εμφάνιση της δημοκρατίας. Οι φτωχοί ανατρέπουν τους άπειρους ολιγαρχικούς και σύντομα παρέχουν ελευθερίες σε όλους τους πολίτες. Κάποιος δημαγωγός σύντομα ανέρχεται για να προστατέψει το δίκιο των κατώτερων τάξεων. Οι άνθρωποι "μεθούν" με τόση ανεξέλεγκτη ελευθερία και έτσι επέρχεται τυραννία, το πιο καταπιεστικό είδος διακυβέρνησης.
Τυραννία
Οι ελευθερίες που αποδόθηκαν στους πολίτες, τους χωρίζουν σε τρεις κοινωνικοοικονομικές τάξεις: την άρχουσα τάξη, τους καπιταλιστές και τους απλούς πολίτες, οι οποίοι βλέπουν να απειλούνται οι ελευθερίες τους από την ένταση μεταξύ των δυο πρώτων τάξεων και καταφεύγουν στο δημοκρατικό δημαγωγό, ο οποίος, με τη σειρά του, διαφθείρεται από την εξουσία και γίνεται τύραννος, με τη βοήθεια μιας μικρής ομάδας οπαδών του για την προστασία του και τον απόλυτο έλεγχο.
Η ειρωνεία έγκειται στο γεγονός ότι η Ιδεώδης Πολιτεία που περιγράφεται μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με τυραννία, αλλά η τυραννία στην κλασική αρχαιότητα δεν είχε την σημερινή έννοια: ο φιλόσοφος-βασιλιάς που κατέχει την εξουσία δεν δρα με γνώμονα το ίδιο συμφέρον, αλλά είναι αφιερωμένος στο κοινό καλό, καθώς κατέχει τη γνώση και τη σοφία.
Αθανασία της ψυχής
Μέσα από τον εσχατολογικό Μύθο του Ηρός, γίνεται η περιγραφή του μεταθανάτιου ταξιδιού του Ηρός, ενός στρατιώτη που πέθανε στη μάχη και επανήλθε στη ζωή πάνω στη νεκρική πυρά της μετενσάρκωσης, των ουράνιων σφαιρών του αστρικού σύμπαντος. Ο Ηρ αντικρύζει τις πύλες του ουρανού και της γης μέσα από τις οποίες ταξιδεύουν οι ψυχές ανάλογα με το αν, κατά τη διάρκεια της ζωής πάνω στη γη, οι άνθρωποι υπήρξαν δίκαιοι ή άδικοι. Κεντρικό σύμβολο αποτελεί το Αδράχτι της Ανάγκης, που σχημάτιζε 8 κύκλους, πάνω σε καθέναν από τους οποίους βρισκόταν μια Σειρήνα που τραγουδούσε μια νότα: όλες μαζί σχημάτιζαν μια αρμονία, τη μουσική των ουράνιων σφαιρών. Εκεί βρίσκονταν και οι 3 Μοίρες, στις οποίες έπρεπε να πάνε οι ψυχές για να επιλέξουν το είδος της ζωής που ήθελαν να ζήσουν στην επόμενη ενσάρκωσή τους.
Η ιστορία αυτή επικεντρώνεται στην ιδέα ότι οι ηθικοί άνθρωποι επιβραβεύονται και οι ανήθικοι τιμωρούνται μετά το θάνατό τους. Ο Πλάτων έχει επηρεαστεί από παλαιότερες προφορικές παραδόσεις, από τους Ορφικούς και τους Πυθαγόρειους, ενώ σύγχρονοι μελετητές επισημαίνουν επιδράσεις από τη θεωρία του Ινδουϊσμού και του Ζωροαστρισμού.
Υποδοχή, επίδραση και ερμηνείες
thumb|right|250px|Χειρόγραφο της Πολιτείας του Πλάτωνα στα [[λατινικά]]
Αρχαία Ελλάδα
Τη συγγραφή έργων για συστήματα διακυβέρνησης ακολούθησε και ο πιο επιφανής μαθητής του Πλάτωνα, Αριστοτέλης, γράφοντας στα Πολιτικά του, τα οποία δεν ακολουθούν διαλογική μορφή, για πολλές από τις ιδέες και τα θέματα που έθιξε ο Πλάτων στην Πολιτεία, οδηγώντας όμως σε διαφορετικό συμπέρασμα για το τι είναι προτιμητέο τελικά.
Ο Ισοκράτης παρωδεί την Πολιτεία στο έργο του Βούσιρις, δείχνοντας την ομοιότητα της Καλλίπολης με την αιγυπτιακή πολιτεία που ιδρύει ο βασιλιάς που φέρει το όνομα του τίτλου του έργου. Ο Ισοκράτης υπήρξε εκπρόσωπος της ρητορικής παιδείας και αντίπαλος του Πλάτωνα στη διαπαιδαγώγηση των νέων.
Ο Ζήνων ο Κιτιεύς, ιδρυτής του Στωικισμού, έγραψε γύρω στο 300 π.Χ. κι αυτός ένα έργο με τον τίτλο Πολιτεία, υποστηρίζοντας μια μορφή αναρχισμού, όπου όλοι οι πολίτες είναι φιλόσοφοι, και μια πιο ριζοσπαστική μορφή σεξουαλικού κομμουνισμού από αυτή που πρότεινε ο Πλάτων.
Αρχαία Ρώμη
Η αγγλική μετάφραση του τίτλου του πλατωνικού διαλόγου (Republic) προέρχεται από το έργο του Κικέρωνα De re publica, τρεις αιώνες αργότερα. Ο Κικέρων μιμείται το ύφος των πλατωνικών διαλόγων και ασχολείται με πολλά από τα θέματα που θίγονται στην Πολιτεία. Ο Σκιπίων ο Αφρικανός, κεντρικός ήρωας του έργου, εκφράζει την εκτίμησή του για τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη όταν μιλούν για την Πολιτεία, η οποία στα λατινικά μεταφράζεται ως Res publica. Ενώ ο Σωκράτης και οι σύντροφοί του συζητούσαν για τη φύση της πόλης και για κάθε μορφή διακυβέρνησης, στο έργο του Κικέρωνα συζητείται η οργάνωση του κράτους την περίοδο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Από την άλλη πλευρά, ο Τάκιτος, χωρίς να αναφέρεται ονομαστικά στον Πλάτωνα και την Πολιτεία, ασκώντας ίσως κριτική στο έργο του Κικέρωνα και του Αριστοτέλη, αναφέρει ότι:"Πράγματι, ένα έθνος ή μια πόλη κυβερνείται είτε από το λαό είτε από μια ανώτερη τάξη είτε από ένα μονάρχη. Ένα εφευρεθέν σύστημα διακυβέρνησης από μια επιλογή των παραπάνω συστατικών είναι περισσότερο ιδεατό παρά πραγματικότητα. Κι ακόμα κι αν γίνει πραγματικότητα, δε θα έχει μέλλον." Αυτό που εκφράζει στο συγκεκριμένο σημείο του έργου του, είναι πως η ενδελεχής ανάλυση και περιγραφή της λειτουργίας ενός πραγματικού κράτους, έχει μεγαλύτερη πρακτικότητα απ' όσο φιλοσοφικές αναλύσεις για την ιδεώδη μορφή ενός πολιτεύματος.
Στην καθοριστική εποχή της μετάβασης της Ρώμης από την αρχαία πολυθεϊστική θρησκεία στον Χριστιανισμό, ο Αυγουστίνος Ιππώνος έγραψε το έργο Η Πολιτεία του Θεού (λατινικά: Civitate Dei), περιγράφοντας μια ιδεατή πόλη, την Αιώνια Ιερουσαλήμ, αντλώντας αναφορές από τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τον Κικέρωνα.
20ός αιώνας
Οι περισσότεροι σχολιαστές της πλατωνικής Πολιτείας αποτρέπουν την ανάγνωση του έργου ως "εγχειρίδιο καλής διακυβέρνησης", καθώς τα πιο πολλά είδη πολιτεύματος που περιγράφονται στο έργο φέρουν ελάχιστες ομοιότητες με ανάλογα πολιτεύματα στα σύγχρονα δημοκρατικά κράτη ή κράτη με συνταγματική μοναρχία. Οι ιδέες της δημοκρατίας και της ουτοπίας, όπως περιγράφονται στο έργο, είναι άρρηκτα δεμένες με τις πόλεις-κράτη της Αρχαίας Ελλάδας.
Οι κριτικές και οι απόψεις που εκφράστηκαν κατά τον 20ό αιώνα έχουν ως κοινό άξονα την άποψη πως η παιδαγωγική αξία της Πολιτείας είναι πολύ μεγαλύτερη από την πρακτική της αξία, καθώς πρόκειται περί θεωρητικού έργου. Ωστόσο, υπάρχει η άποψη ότι ο Πλάτωνας περιέγραψε αυτό το είδος πολιτεύματος, καθώς το θεωρούσε "ικανό προς εφαρμογή".
Κωμωδία
Την ίδια χρονική περίοδο με τη συγγραφή της Πολιτείας, ο Αριστοφάνης έγραψε και παρουσίασε την κωμωδία Εκκλησιάζουσες, όπου οι γυναίκες στην Εκκλησία του δήμου παίρνουν την εξουσία της Αθήνας, έτοιμες να επιβάλλουν εκτός από την περιουσιακή και την ερωτική κοινοκτημοσύνη. Το προτεινόμενο πολίτευμα φέρει αρκετές ομοιότητες με την Ιδεώδη Πολιτεία που περιγράφει ο Πλάτων.
Ουτοπία
Ο Τόμας Μουρ, στο έργο του Ουτοπία, χρησιμοποιεί τον όρο αυτό και περιγράφει την ιδανική κοινωνία στο ομώνυμο νησί, η οποία είναι παρόμοια με την πλατωνική Καλλίπολη σε στοιχεία όπως η κοινοκτημοσύνη και η έλλειψη ιδιωτικής ζωής.
Δυστοπία
Το είδος διακυβέρνησης που περιγράφεται στην Πολιτεία έχει χρησιμοποιηθεί σε διάφορα σύγχρονα δυστοπικά μυθιστορήματα και ιστορίες, ενώ ο διαχωρισμός των ανθρώπων ανά επάγγελμα ή ιδιότητα από το κράτος, η έλλειψη παραδοσιακών οικογενειακών δομών και η ύπαρξη κρατικής ανατροφής και εκπαίδευσης χρησιμοποιήθηκαν για την περιγραφή ολοκληρωτικών καθεστώτων από συγγραφείς, όπως ο Άλντους Χάξλεϊ στο Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο.
Ομοιότητες έχουν παρατηρηθεί και μεταξύ της Αλληγορίας του Σπηλαίου και του μυθιστορήματος 1984 του Τζορτζ Όργουελ, όπως και της κινηματογραφικής τριλογίας The Matrix, ενώ από το μύθο του Δαχτυλιδιού του Γύγη μοιάζει να έχει δανειστεί στοιχεία η τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλατωνικοί διάλογοι Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Κρυπτογράφηση
Στην κρυπτογραφία, η κρυπτογράφηση είναι η διαδικασία κωδικοποίησης πληροφοριών. Αυτή η διαδικασία μετατρέπει την αρχική αναπαράσταση των πληροφοριών, γνωστή ως απλό κείμενο, σε μια εναλλακτική μορφή γνωστή ως κρυπτοκείμενο. Στην ιδανική περίπτωση, μόνο εξουσιοδοτημένα μέρη μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν ένα κείμενο κρυπτογράφησης στο απλό κείμενο και να αποκτήσουν πρόσβαση στις αρχικές πληροφορίες. Η κρυπτογράφηση δεν αποτρέπει από μόνη της επιθέσεις, αλλά αποκρύπτει το κατανοητό περιεχόμενο σε υποψήφιο τυχόν εισβολέα.
Για τεχνικούς λόγους, ένα σχήμα κρυπτογράφησης χρησιμοποιεί συνήθως ένα ψευδο-τυχαίο κλειδί κρυπτογράφησης που δημιουργείται από έναν αλγόριθμο. Είναι δυνατόν να αποκρυπτογραφηθεί το μήνυμα χωρίς να είναι διαθέσιμο το κλειδί, αλλά, για ένα καλά σχεδιασμένο τμήμα κρυπτογράφησης, απαιτούνται σημαντικοί υπολογιστικοί πόροι και δεξιότητες. Ένας εξουσιοδοτημένος παραλήπτης μπορεί εύκολα να αποκρυπτογραφήσει το μήνυμα με το κλειδί που παρέχεται από τον δημιουργό στους παραλήπτες αλλά όχι σε μη εξουσιοδοτημένους χρήστες.
Ιστορικά, διάφορες μορφές κρυπτογράφησης έχουν χρησιμοποιηθεί για να βοηθήσουν στην κρυπτογραφία. Οι πρώιμες τεχνικές κρυπτογράφησης χρησιμοποιήθηκαν συχνά στα στρατιωτικά μηνύματα. Έκτοτε, νέες τεχνικές έχουν εμφανιστεί και έχουν γίνει κοινές σε όλους τους τομείς της σύγχρονης πληροφορικής. Τα σύγχρονα τμήματα κρυπτογράφησης χρησιμοποιούν τις έννοιες του δημόσιου κλειδιού και του συμμετρικού κλειδιού. Οι σύγχρονες τεχνικές κρυπτογράφησης παρέχουν ασφάλεια, επειδή οι σύγχρονοι υπολογιστές δεν είναι αποτελεσματικοί στη διάσπαση της κρυπτογράφησης.
Αρχαιότητα
Μία από τις πρώτες μορφές κρυπτογράφησης είναι η αντικατάσταση συμβόλων, η οποία βρέθηκε για πρώτη φορά στον τάφο του Khnumhotep II, ο οποίος έζησε το 1900 π.Χ. στην Αίγυπτο. Η κρυπτογράφηση της αντικατάστασης συμβόλων είναι "μη τυπική", που σημαίνει ότι τα σύμβολα απαιτούν μια κρυπτογράφηση ή ένα κλειδί για την κατανόηση. Αυτός ο τύπος πρώιμης κρυπτογράφησης χρησιμοποιήθηκε σε όλη την Αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη για στρατιωτικούς σκοπούς. Μία από τις πιο διάσημες εξελίξεις στρατιωτικής κρυπτογράφησης ήταν ο Κώδικας του Καίσαρα, καθώς ήταν ένα σύστημα στο οποίο ένα γράμμα σε κανονικό κείμενο μετατοπίζεται κάτω από έναν σταθερό αριθμό θέσεων κάτω από το αλφάβητο για να πάρει το κωδικοποιημένο γράμμα. Ένα μήνυμα που κωδικοποιείται με αυτόν τον τύπο κρυπτογράφησης θα μπορούσε να αποκωδικοποιηθεί με τον σταθερό αριθμό στο Κώδικα του Καίσαρα.
478
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 478 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Κρυπτογράφηση
Αρχαιότητα
Γύρω στο 800 μ.Χ., ο Άραβας μαθηματικός Αλ-Κίντι ανέπτυξε την τεχνική της ανάλυσης συχνότητας - η οποία ήταν μια προσπάθεια να σπάσει συστηματικά το cesar ciphers. Αυτή η τεχνική εξέτασε τη συχνότητα των γραμμάτων στο κρυπτογραφημένο μήνυμα για να προσδιορίσει την κατάλληλη μετατόπιση. Αυτή η τεχνική κατέστη αναποτελεσματική μετά τη δημιουργία του Polyalphabetic cipher από τον Λεόνε Αλμπέρτι το 1465, το οποίο ενσωμάτωσε διαφορετικά σύνολα γλωσσών. Για να είναι χρήσιμη η ανάλυση συχνότητας, το άτομο που προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει το μήνυμα θα πρέπει να γνωρίζει ποια γλώσσα επέλεξε ο αποστολέας.
478
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κρυπτογράφηση
19ος-20ος αιώνας
Γύρω στο 1790, ο Τόμας Τζέφερσον πίστευε σε μια κρυπτογράφηση για την κωδικοποίηση και την αποκωδικοποίηση μηνυμάτων προκειμένου να παρέχει έναν πιο ασφαλή τρόπο στρατιωτικής αλληλογραφίας. Η κρυπτογράφηση, γνωστή σήμερα ως Δίσκος Τζέφερσον, αν και δεν κατασκευάστηκε ποτέ, θεωρήθηκε ως ο τροχός που θα μπορούσε να συνδυάσει ένα αγγλικό μήνυμα έως και 36 χαρακτήρες. Το μήνυμα θα μπορούσε να αποκρυπτογραφηθεί συνδέοντας το συγχωνευμένο μήνυμα σε έναν δέκτη με την ίδια κρυπτογράφηση.
Μια παρόμοια συσκευή με τον δίσκο Τζέφερσον, το M-94, αναπτύχθηκε το 1917 ανεξάρτητα από τον Ταγματάρχη των ΗΠΑ, Τζόζεφ Μάουμπορν. Αυτή η συσκευή χρησιμοποιήθηκε στις στρατιωτικές επικοινωνίες των ΗΠΑ μέχρι το 1942.
Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι δυνάμεις του Άξονα χρησιμοποίησαν μια πιο προηγμένη έκδοση του M-94 που ονομάστηκε Enigma. Η συσκευή Enigma ήταν πιο περίπλοκη, διότι σε αντίθεση με τον δίσκο Τζέφερσον και το M-94, κάθε μέρα το πλήθος των γραμμάτων άλλαζε σε έναν εντελώς νέο συνδυασμό. Ο συνδυασμός κάθε ημέρας ήταν γνωστός μόνο από τον Άξονα, οπότε πολλοί πίστευαν ότι ο μόνος τρόπος για να σπάσουν τον κώδικα θα ήταν να δοκιμάσουν περισσότερους από 17.000 συνδυασμούς εντός 24 ωρών. Οι Σύμμαχοι χρησιμοποίησαν την υπολογιστική ισχύ του υπολογιστή "Colossus" για να περιορίσουν σοβαρά τον αριθμό των λογικών συνδυασμών που χρειάζονταν να ελέγχουν κάθε μέρα, οδηγώντας στο σπάσιμο του κώδικα της συσκευής Enigma.
Σύγχρονη εποχή
Σήμερα η κρυπτογράφηση χρησιμοποιείται για τη μεταφορά επικοινωνίας μέσω Διαδικτύου για ασφάλεια και εμπόριο. Καθώς η υπολογιστική ισχύς συνεχίζει να αυξάνεται, η κρυπτογράφηση υπολογιστών εξελίσσεται συνεχώς για την αποτροπή επιθέσεων.
Κρυπτογράφηση σε κρυπτογραφία
Η διαδικασία κρυπτογράφησης και αποκρυπτογράφησης μηνυμάτων περιλαμβάνει κλειδιά Οι δύο κύριοι τύποι κλειδιών σε κρυπτογραφικά συστήματα είναι το συμμετρικό κλειδί και το δημόσιο κλειδί (επίσης γνωστό ως ασύμμετρο κλειδί).
Συμμετρικό κλειδί
Στα σχήματα συμμετρικού κλειδιού, τα κλειδιά κρυπτογράφησης και αποκρυπτογράφησης είναι τα ίδια. Τα συμβαλλόμενα μέρη επικοινωνίας πρέπει να έχουν το ίδιο κλειδί για την επίτευξη ασφαλούς επικοινωνίας. Η Γερμανική μηχανή Enigma χρησιμοποίησε ένα νέο συμμετρικό κλειδί κάθε μέρα για την κωδικοποίηση και την αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων.
Δημόσιο κλειδί
Σε σχήματα κρυπτογράφησης δημόσιου κλειδιού, το κλειδί κρυπτογράφησης δημοσιεύεται σε οποιονδήποτε για να χρησιμοποιεί και να κρυπτογραφεί μηνύματα. Ωστόσο, μόνο ο παραλήπτης έχει πρόσβαση στο κλειδί αποκρυπτογράφησης που επιτρέπει την ανάγνωση μηνυμάτων. Η κρυπτογράφηση δημόσιου κλειδιού περιγράφηκε για πρώτη φορά σε μυστικό έγγραφο το 1973. Εκ των προτέρων, όλα τα σχήματα κρυπτογράφησης ήταν συμμετρικά-κλειδιά (επίσης ονομάζεται και ιδιωτικό κλειδί).
Αν και δημοσιεύθηκε στη συνέχεια, το έργο των Ντίφι και Χέλμαν σε ένα περιοδικό με μεγάλη αναγνωσιμότητα, η αξία της μεθοδολογίας περιγράφηκε ρητά. Η μέθοδος έγινε γνωστή ως ανταλλαγή κλειδιών Ντίφι-Χέλμαν.
Το RSA (συντομογραφία από τα αγγλικά: Rivest – Shamir – Adleman) είναι ένα άλλο αξιοσημείωτο κρυπτοσύστημα δημόσιου κλειδιού. Δημιουργήθηκε το 1978, χρησιμοποιείται ακόμα για εφαρμογές που περιλαμβάνουν ψηφιακές υπογραφές. Χρησιμοποιώντας τη θεωρία αριθμών, ο αλγόριθμος RSA επιλέγει δύο πρώτους αριθμούς, οι οποίοι βοηθούν στη δημιουργία τόσο των κλειδιών κρυπτογράφησης όσο και της αποκρυπτογράφησης.
Μια δημόσια κρυπτογράφηση δημόσιου κλειδιού που ονομάζεται Pretty Good Privacy (PGP) γράφτηκε το 1991 από τον Φιλ Ζίμερμαν και διανεμήθηκε δωρεάν με τον πηγαίο κώδικα. Το PGP αγοράστηκε από τη Symantec το 2010 και ενημερώνεται τακτικά.
Χρήσεις
Η κρυπτογράφηση έχει χρησιμοποιηθεί από καιρό από στρατιωτικούς και κυβερνήσεις για τη διευκόλυνση της μυστικής επικοινωνίας. Χρησιμοποιείται συνήθως για την προστασία πληροφοριών σε πολλά είδη πολιτικών συστημάτων. Για παράδειγμα, το Ινστιτούτο Ασφάλειας Υπολογιστών ανέφερε ότι το 2007, το 71% των εταιρειών που ρωτήθηκαν χρησιμοποίησαν κρυπτογράφηση για ορισμένα από τα δεδομένα τους σε διαμετακόμιση και το 53% χρησιμοποίησαν κρυπτογράφηση για ορισμένα από τα δεδομένα τους στην αποθήκευση. Η κρυπτογράφηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την προστασία δεδομένων "σε κατάσταση ηρεμίας", όπως πληροφορίες που είναι αποθηκευμένες σε υπολογιστές και συσκευές αποθήκευσης (π.χ. μονάδες flash USB). Τα τελευταία χρόνια, υπήρξαν πολλές αναφορές εμπιστευτικών δεδομένων, όπως προσωπικά αρχεία πελατών, που εκτίθενται λόγω απώλειας ή κλοπής φορητών υπολογιστών ή εφεδρικών δίσκων. Η κρυπτογράφηση τέτοιων αρχείων σε κατάσταση ηρεμίας βοηθά στην προστασία τους εάν αποτύχουν τα φυσικά μέτρα ασφαλείας. Τα συστήματα διαχείρισης ψηφιακών δικαιωμάτων, τα οποία αποτρέπουν τη μη εξουσιοδοτημένη χρήση ή την αναπαραγωγή υλικού που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα και προστατεύουν λογισμικό από την αντίστροφη μηχανική, είναι ένα άλλο κάπως διαφορετικό παράδειγμα της χρήσης κρυπτογράφησης σε δεδομένα σε κατάσταση ηρεμίας.
Η κρυπτογράφηση χρησιμοποιείται επίσης για την προστασία δεδομένων κατά τη μεταφορά, για παράδειγμα δεδομένα που μεταφέρονται μέσω δικτύων (π.χ. Διαδίκτυο, ηλεκτρονικό εμπόριο), κινητά τηλέφωνα, ασύρματα μικρόφωνα, ασύρματα συστήματα ενδοεπικοινωνίας, συσκευές Bluetooth και αυτόματες ταμειακές μηχανές τραπεζών. Υπήρξαν πολλές αναφορές δεδομένων υπό διαμετακόμιση που παρεμποδίστηκαν τα τελευταία χρόνια. Τα δεδομένα θα πρέπει επίσης να κρυπτογραφούνται όταν μεταδίδονται σε δίκτυα, προκειμένου να προστατεύονται από την υποκλοπή της κυκλοφορίας δικτύου από μη εξουσιοδοτημένους χρήστες.
Διαγραφή δεδομένων
Οι συμβατικές μέθοδοι για μόνιμη διαγραφή δεδομένων από μια συσκευή αποθήκευσης περιλαμβάνουν αντικατάσταση ολόκληρου του περιεχομένου της συσκευής με μηδενικά, αυτά ή άλλα μοτίβα - μια διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει σημαντικό χρονικό διάστημα, ανάλογα με τη χωρητικότητα και τον τύπο του μέσου αποθήκευσης. Η κρυπτογραφία προσφέρει έναν τρόπο να γίνει η διαγραφή σχεδόν στιγμιαία. Αυτή η μέθοδος ονομάζεται κρυπτογράφηση. Ένα παράδειγμα εφαρμογής αυτής της μεθόδου μπορεί να βρεθεί σε συσκευές iOS, όπου το κρυπτογραφικό κλειδί φυλάσσεται σε έναν ειδικό «αποθηκευμένο χώρο μνήμης». Επειδή το κλειδί είναι αποθηκευμένο στην ίδια συσκευή, αυτή η ρύθμιση από μόνη της δεν προσφέρει πλήρη προστασία απορρήτου ή ασφάλειας εάν ένα μη εξουσιοδοτημένο άτομο αποκτήσει φυσική πρόσβαση στη συσκευή.
Περιορισμοί
Η κρυπτογράφηση χρησιμοποιείται τον 21ο αιώνα για την προστασία ψηφιακών δεδομένων και συστημάτων πληροφοριών. Καθώς η υπολογιστική ισχύς αυξήθηκε με την πάροδο των ετών, η τεχνολογία κρυπτογράφησης έχει γίνει μόνο πιο προηγμένη και ασφαλής. Ωστόσο, αυτή η πρόοδος στην τεχνολογία έχει επίσης αποκαλύψει έναν πιθανό περιορισμό των σημερινών μεθόδων κρυπτογράφησης.
Το μήκος του κλειδιού κρυπτογράφησης είναι ένας δείκτης της ισχύος της μεθόδου κρυπτογράφησης. Για παράδειγμα, το αρχικό κλειδί κρυπτογράφησης, DES (Πρότυπο κρυπτογράφησης δεδομένων), ήταν 56 bits, που σημαίνει ότι είχε 2 ^ 56 δυνατότητες συνδυασμού. Με τη σημερινή υπολογιστική ισχύ, ένα κλειδί 56-bit δεν είναι πλέον ασφαλές, καθώς είναι ευάλωτο σε εισβολή από βίαια επίθεση. Σήμερα, το πρότυπο των σύγχρονων κλειδιών κρυπτογράφησης είναι έως και 2048 bit με το σύστημα RSA. Η αποκρυπτογράφηση κλειδιού κρυπτογράφησης 2048 bit είναι σχεδόν αδύνατη λόγω του αριθμού των πιθανών συνδυασμών. Ωστόσο, η κβαντική πληροφορική απειλεί να αλλάξει αυτήν την ασφαλή φύση.
Ο κβαντικός υπολογισμός χρησιμοποιεί ιδιότητες της κβαντικής μηχανικής για να επεξεργάζεται ταυτόχρονα μεγάλες ποσότητες δεδομένων. Η κβαντική πληροφορική έχει βρεθεί ότι επιτυγχάνει ταχύτητες υπολογιστών χιλιάδες φορές πιο γρήγορα από τους σημερινούς υπερυπολογιστές. Αυτή η υπολογιστική δύναμη αποτελεί πρόκληση για τη σημερινή τεχνολογία κρυπτογράφησης. Για παράδειγμα, η κρυπτογράφηση RSA χρησιμοποιεί τον πολλαπλασιασμό πολύ μεγάλων πρωταρχικών αριθμών για να δημιουργήσει έναν αριθμό ημι - κινδύνου για το δημόσιο κλειδί του. Για την αποκωδικοποίηση αυτού του κλειδιού χωρίς το ιδιωτικό κλειδί απαιτείται αυτός ο αριθμός ημι-κινδύνου να συνυπολογιστεί, κάτι που μπορεί να διαρκέσει πολύ καιρό για τους σύγχρονους υπολογιστές. Θα χρειαζόταν ένας υπερυπολογιστής οπουδήποτε από εβδομάδες έως μήνες για να ληφθεί υπόψη αυτό το κλειδί.
Ωστόσο, ο κβαντικός υπολογισμός μπορεί να χρησιμοποιήσει κβαντικούς αλγόριθμους για να συνυπολογίσει αυτόν τον αριθμό ημι-αδείας στο ίδιο χρονικό διάστημα που χρειάζεται για την παραγωγή του από τους κανονικούς υπολογιστές. Αυτό θα έκανε όλα τα δεδομένα που προστατεύονται από την τρέχουσα κρυπτογράφηση δημόσιου κλειδιού ευάλωτα σε επιθέσεις κβαντικών υπολογιστών. Άλλες τεχνικές κρυπτογράφησης όπως η κρυπτογραφία ελλειπτικής καμπύλης και η κρυπτογράφηση συμμετρικού κλειδιού είναι επίσης ευάλωτες στον κβαντικό υπολογισμό.
Ενώ η κβαντική πληροφορική θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για την ασφάλεια κρυπτογράφησης στο μέλλον, η κβαντική πληροφορική όπως είναι σήμερα είναι ακόμη πολύ περιορισμένη. Η κβαντική πληροφορική προς το παρόν δεν είναι διαθέσιμη στο εμπόριο, δεν μπορεί να χειριστεί μεγάλες ποσότητες κώδικα και υπάρχει μόνο ως υπολογιστικές συσκευές, όχι ως υπολογιστές. Επιπλέον, οι εξελίξεις του κβαντικού υπολογισμού θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για την κρυπτογράφηση Η Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας (NSA) των ΗΠΑ προετοιμάζει επί του παρόντος πρότυπα κβαντικής κρυπτογράφησης για το μέλλον. Η κβαντική κρυπτογράφηση υπόσχεται ένα επίπεδο ασφάλειας που θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσει την απειλή της κβαντικής πληροφορικής.
Επιθέσεις και αντίμετρα
Η κρυπτογράφηση είναι ένα σημαντικό εργαλείο, αλλά δεν αρκεί για να διασφαλίσει την ασφάλεια ή το απόρρητο των ευαίσθητων πληροφοριών καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οι περισσότερες εφαρμογές κρυπτογράφησης προστατεύουν τις πληροφορίες μόνο σε κατάσταση ηρεμίας ή υπό διαμετακόμιση, αφήνοντας ευαίσθητα δεδομένα σε καθαρό κείμενο και πιθανώς ευάλωτα σε ακατάλληλη αποκάλυψη κατά την επεξεργασία, όπως για παράδειγμα από μια υπηρεσία cloud. Η ομομορφική κρυπτογράφηση και ασφαλής υπολογισμός πολλών μερών είναι αναδυόμενες τεχνικές υπολογισμού σε κρυπτογραφημένα δεδομένα. Αυτές οι τεχνικές είναι γενικές και πλήρεις διάρκειας αλλά συνεπάγονται υψηλό υπολογιστικό ή / και κόστος επικοινωνίας.
Σε απόκριση στην κρυπτογράφηση δεδομένων σε κατάσταση ηρεμίας, οι κυβερνο-αντίπαλοι έχουν αναπτύξει νέους τύπους επιθέσεων. Αυτές οι πιο πρόσφατες απειλές κατά την κρυπτογράφηση δεδομένων σε κατάσταση ηρεμίας περιλαμβάνουν κρυπτογραφικές επιθέσεις, κλεμμένες επιθέσεις κρυπτογραφίας, επιθέσεις σε κλειδιά κρυπτογράφησης,, επιθέσεις διαφθοράς,  επιθέσεις καταστροφής δεδομένων Ο κατακερματισμός δεδομένων είναι τεχνολογίες προστασίας δεδομένων που προσπαθούν να αντισταθμίσουν ορισμένες από αυτές τις επιθέσεις, διανέμοντας, μετακινώντας ή μεταλλάσσοντας κρυπτογραφήματα, ώστε να είναι πιο δύσκολο να εντοπιστούν, να κλαπούν ή να καταστραφούν.
Προστασία ακεραιότητας των κρυπτογραφημένων κειμένων
Η κρυπτογράφηση, από μόνη της, μπορεί να προστατεύσει την εμπιστευτικότητα των μηνυμάτων, αλλά χρειάζονται και άλλες τεχνικές για την προστασία της ακεραιότητας και της αυθεντικότητας ενός μηνύματος. Για παράδειγμα, η επαλήθευση κωδικού ελέγχου της ταυτότητας μηνύματος (MAC) ή ψηφιακής υπογραφής. Αυθεντικοί αλγόριθμοι κρυπτογράφησης έχουν σχεδιαστεί για να παρέχουν ταυτόχρονα προστασία κρυπτογράφησης και ακεραιότητας. Πρότυπα για κρυπτογραφικό λογισμικό και υλικά για την εκτέλεση κρυπτογράφησης είναι ευρέως διαθέσιμα, αλλά μόνο με μια επιτυχή χρήση κρυπτογράφησης για να διασφαλιστεί ότι η ασφάλεια μπορεί να είναι ένα δύσκολο πρόβλημα. Ένα μόνο σφάλμα στο σχεδιασμό ή την εκτέλεση του συστήματος μπορεί να επιτρέψει επιτυχείς επιθέσεις. Μερικές φορές ένας αντίπαλος μπορεί να αποκτήσει μη κρυπτογραφημένες πληροφορίες χωρίς να αναιρέσει άμεσα την κρυπτογράφηση. Δείτε για παράδειγμα την ανάλυση κυκλοφορίας, ή ο Δουρείος Ίππος.
Μηχανισμοί προστασίας ακεραιότητας όπως οι MAC και οι ψηφιακές υπογραφές πρέπει να εφαρμόζονται στο κρυπτοκείμενο όταν δημιουργείται για πρώτη φορά, συνήθως στην ίδια συσκευή που χρησιμοποιείται για τη σύνταξη του μηνύματος, για την προστασία ενός μηνύματος από άκρο σε άκρο κατά την πλήρη διαδρομή μετάδοσης. Διαφορετικά, οποιοσδήποτε κόμβος μεταξύ του αποστολέα και του πράκτορα κρυπτογράφησης θα μπορούσε ενδεχομένως να παραβιαστεί. Η κρυπτογράφηση κατά τη στιγμή της δημιουργίας είναι ασφαλής μόνο εάν η ίδια η συσκευή κρυπτογράφησης έχει σωστά κλειδιά και δεν έχει παραβιαστεί. Εάν μια συσκευή τελικού σημείου έχει ρυθμιστεί ώστε να εμπιστεύεται ένα πιστοποιητικό ρίζας που ελέγχει ένας εισβολέας, για παράδειγμα, τότε ο εισβολέας μπορεί να επιθεωρήσει και να παραβιάσει κρυπτογραφημένα δεδομένα εκτελώντας μια επίθεση τύπου man-in-the-middle οπουδήποτε στο μονοπάτι του μηνύματος. Η κοινή πρακτική της παρακολούθησης TLS από φορείς εκμετάλλευσης δικτύου αντιπροσωπεύει μια ελεγχόμενη και θεσμικά επικυρωμένη μορφή μιας τέτοιας επίθεσης, αλλά κάποιες χώρες έχουν επίσης επιχειρήσει να χρησιμοποιήσουν τέτοιες επιθέσεις ως μορφή ελέγχου και λογοκρισίας.
Μήκος και επένδυση κρυπτοκείμενο
Ακόμα και όταν η κρυπτογράφηση αποκρύπτει σωστά το περιεχόμενο ενός μηνύματος και δεν μπορεί να παραβιαστεί σε κατάσταση ηρεμίας ή κατά τη μεταφορά, το μήκος ενός μηνύματος είναι μια μορφή μεταδεδομένων που μπορεί ακόμα να διαρρεύσει ευαίσθητες πληροφορίες σχετικά με το μήνυμα. Για παράδειγμα, οι γνωστές επιθέσεις CRIME και BREACH εναντίον HTTPS ήταν επιθέσεις τύπου side-channel που βασίζονταν στη διαρροή πληροφοριών μέσω του μήκους του κρυπτογραφημένου περιεχομένου. Η ανάλυση επισκεψιμότητας είναι μια ευρεία κατηγορία τεχνικών που συχνά χρησιμοποιούν μήκη μηνυμάτων για να συνάγουν ευαίσθητη εφαρμογή σχετικά με τις ροές κίνησης συγκεντρώνοντας πληροφορίες σχετικά με μεγάλο αριθμό μηνυμάτων.
Η συμπλήρωση του ωφέλιμου φορτίου ενός μηνύματος πριν από την κρυπτογράφηση μπορεί να βοηθήσει στην απόκρυψη του πραγματικού μήκους του cleartext, με κόστος την αύξηση του μεγέθους του κρυπτοκειμένου και την εισαγωγή ή αύξηση του γενικού εύρους ζώνης. Τα μηνύματα μπορούν να γεμιστούν τυχαία ή ντετερμινιστικά, με κάθε προσέγγιση να έχει διαφορετικές αντισταθμίσεις. Η κρυπτογράφηση και η συμπλήρωση μηνυμάτων για τη δημιουργία ομοιόμορφων τυχαίων blobed ή PURBs είναι μια πρακτική που εγγυάται ότι το κείμενο κρυπτογράφησης δεν παρουσιάζει μεταδεδομένα σχετικά με το περιεχόμενο του cleartext και διαρροές ασυμπτωτικά ελάχιστα  πληροφορίες μέσω του μήκους της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρυπτογραφία
Τώνης Μαρούδας
Ο Τώνης Μαρούδας (Ζάκυνθος 17 Μαρτίου 1920 - Ακρατα 22 Ιουλίου 1988) ήταν Έλληνας τραγουδιστής και συνθέτης του ελαφρού τραγουδιού.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 17 Μαρτίου 1920 και από πολύ μικρή ηλικία αναγκάστηκε να εργαστεί όταν έμεινε ορφανός από πατέρα. Σε ηικία 16 ετών έφυγε για την Αθήνα και το 1937 έβγαλε τον πρώτο του δίσκο. Μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν το τραγούδι Τι 'ναι αυτό που το λένε αγάπη, το οποίο τραγούδησε μαζί με τη Σοφία Λόρεν για την ταινία Το παιδί και το δελφίνι. Ο δίσκος πούλησε πάνω από 2.500.000 αντίτυπα παγκοσμίως. Το 1961 κέρδισε το Δ΄ βραβείο στο φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσσαλονίκης με το τραγούδι Γεράματα.
Πέθανε στην Ακράτα στις 22 Ιουλίου 1988 από καρκίνο και τα τελευταία χρόνια της ζωής του τραγουδούσε ακόμη, αν και είχε έναν μόνο πνεύμονα. Κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Ερασμία και είχαν δυο γιους τον Τάκη και τον Μιχάλη. Από το 2009 ο Δήμος Πατρέων διοργανώνει προς τιμήν του εκδηλώσεις, τα Μαρούδεια - τι 'ναι αυτό που το λένε αγάπη με τριήμερες εκδηλώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Κρήτες μαχητές Βαλκανικών πολέμων 1912-13
Τον Οκτώβριο του 1912, η Κρήτη τελούσε ουσιαστικά σε καθεστώς αυτονομίας, με έλληνα ύπατο αρμοστή (τον Πρίγκηπα Γεώργιο) και υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου. Παρά το ότι οι κάτοικοί της, τυπικά ακόμη θεωρούνταν οθωμανοί υπήκοοι, πολλοί από αυτούς έσπευσαν να στελεχώσουν 16 λόχους, οι οποίοι με την κήρυξη των πρώτων εχθροπραξιών μεταφέρθηκαν στον Πειραιά. Στη συνέχεια, με τη συνδρομή επιπλέον Κρητών μαχητών που κατέφθαναν συνεχώς, συγκροτήθηκαν στην Αθήνα τέσσερα Κρητικά Τάγματα. Τα τρία από αυτά ενώθηκαν στη δημιουργία του Ανεξάρτητου Συντάγματος Κρητών που διατέθηκε στην στρατιά της Ηπείρου, ενώ το τέταρτο (ανεξάρτητο) Τάγμα στάλθηκε για ενσωμάτωση στη στρατιά Θεσσαλίας.
Τόσο το Σύνταγμα, όσο και το 4ο Τάγμα Κρητών πολέμησαν ηρωϊκά και οι άνδρες τους διακρίθηκαν σε πολλές συγκρούσεις των δυο Βαλκανικών πολέμων, από τον Οκτώβριο του 1912 έως και τον Ιούλιο του 1913. Μάλιστα, το 4ο Τάγμα, υπό την ηγεσία του ταγματάρχη Γεώργιου Π. Κολοκοτρώνη (εγγονού του Θ. Κολοκοτρώνη) υπέστη πολύ μεγάλες απώλειες, μεγαλύτερες από κάθε άλλη μονάδα του ελληνικού στρατού, αφού έχασε συνολικά τους 950 από τους 1.000 άνδρες του, συμπεριλαμβανομένου και του διοικητή του, που έπεσε μαχόμενος στις 12 Ιουλίου 1913, στην Άνω Τζουμαγιά (σημερινό Μπλαγκόεβγκραντ).
4ο Τάγμα Εθελοντών Κρητών
Ως τμήμα της VII Μεραρχίας του στρατού Θεσσαλίας πολέμησε στα Στενά της Πέτρας, στη μάχη της Κατερίνης (15 Οκτωβρίου 1912), στη μάχη των Γιαννιτσών (19-20 Οκτωβρίου 1912) και εισήλθε σαν εμπροσθοφυλακή της Μεραρχίας, πρώτο στην απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη, στις 26 Οκτωβρίου 1912. Στο Β΄ Βαλκανικό πόλεμο συμμετείχε στη μάχη του Κιλκίς-Λαχανά (19-22 Ιουνίου 1913, αυτή τη φορά ως μέρος της VI Mεραρχίας. Επίσης, πήρε μέρος στη μάχη του Σιδηροκάστρου (26-27 Ιουνίου 1913) και στη μάχη της Τσουμαγιάς (12-14 Ιουλίου 1913).
Στυλ γκαλάν (μουσική)
Περί το 1721, ο Γερμανός μουσικοθεωρητικός και εγκυκλοπαιδιστής Γιόχαν Μάτεζον αναγνωρίζει και καταγράφει το νέο μουσικό ύφος, το οποίο και ονοματίζει εμπνευσμένος από την ευγενή του αιθητική ως γκαλάν (einem galanten Stylo). Αυτά τα πρώτα έργα ανήκουν σε συνθέτες που κανονικά κατατάσσονται στην εποχή του μπαρόκ, όπως οι Αντόνιο Καλντάρα, Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν, Τζοβάννι Μπονοντσίνι, αλλά και Ιταλοί οπερατικοί συνθέτες, όπως ο Αλεσσάντρο Σκαρλάττι, ο Αντόνιο Βιβάλντι και σε μεγάλο βαθμό ο Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ. Η αισθητική του ρεύματος αυτού απορρέει κυρίως από την ιταλική όπερα, στην οποία την εν λόγω περίοδο κυριαρχεί το στοιχείο της μονωδίας, σε αντίθεση με τη συνοδευτική –χορευτική συχνά– μουσική που ηχούσε στις διάφορες βασιλικές αυλές της Ευρώπης. Κατά τον ιστορικό Daniel Heartz, το στυλ γκαλάν ανήκε στην πόλη παρά στα παλάτια, και δη σε πόλεις με μεγάλη παράδοση στα θεάματα, όπως η Νάπολη, η Βενετία, η Δρέσδη, το Παρίσι κλπ. Πολλοί δε εκπρόσωποι του νέου ύφους είχαν εδραιωθεί σε αστικά κέντρα μικρότερης μουσικής εμβέλειας, όπως ο Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ στο Λονδίνο, ο Τζοβάννι Παϊζιέλλο στην Αγία Πετρούπολη και ο Λουίτζι Μποκερίνι στην μάλλον –μουσικά– απομονωμένη Μαδρίτη.
Στυλιστικά, το «ευγενές κύμα» είχε ως βάση τη απρόσκοπτη μελωδία παρά την επεξεργασία ρυθμικών και μελωδικών σχημάτων, κάτι που αποτέλεσε την αφετηρία τόσο του Κλασσικισμού όσο και του Ρομαντισμού στην ιστορία της μουσικής. Ενδεικτικά, ο Γιόζεφ Χάυντν φαίνεται να είπε πως «αν θέλετε να μάθετε κατά πόσο μια μελωδία είναι πραγματικά όμορφη, αρκεί να την τραγουδήσετε χωρίς συνοδεία».
Η σημειολογική διασύνδεση του στυλ γκαλάν με το ροκοκό των εικαστικών τεχνών είναι εμφανής τόσο στη θεματολογία που το χαρακτηρίζει, όσο και στην τεχνοτροπία του. Ενδεικτικά, οι πίνακες του Αντουάν Βαττώ διέπονται από λεπτές αποχρώσεις, ενώ κυριαρχεί το φως, σε αντίθεση με το κιαροσκούρο και τη φορτωμένη παλέτα των προκατόχων του. Συγκριτικά, οι ενορχήστρώσεις του Ραμώ είναι αέρινες και διακριτικές, προβάλλοντας μια ισορροπημένη αρμονική βάση για τις δεσπόζουσες μελωδίες.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσικά είδη
Λινιάνα
Η Λινιάνα (ιταλικά: Lignana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Βρίσκεται σε απόσταση 60 χλμ. βορειοανατολικά από το Τορίνο και 6 χλμ. νοτιοδυτικά από το Βερτσέλλι.
Συνορεύει με τους εξής δήμους: Κρόβα, Ντεζάνα, Ρονσέκκο, Σαλάσκο, Σάλι Βερτσελλέζε και Βερτσέλλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Τουαμασάγκα
Η Τουαμασάγκα (Σαμόα: Tuamasaga) είναι ένα διαμέρισμα του νησιού Ουπόλου των νησιών Σαμόα. Έχει έκταση 479 τ.χλμ. και πληθυσμό 83.191 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Άπια, ενώ δεύτερη μεγαλύτερη πόλη είναι η Αφέγκα.
thumb|right|300px|Παραλία στην βόρεια Τουαμασάγκα
Γεωγραφία
Η Τουαμασάγκα βρίσκεται ανατολικά των Σαμόα και κεντρικά του Ουπόλου. Συνορεύει στα νότια με στα δυτικά με την Α'άνα, στα νοτιοδυτικά με την Γκαγκα'εμάουγκα και στα ανατολικά με την Άτουα.
480
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 480 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Βασίλι Σμισλόφ
Ο Βασίλι Βασίλιεβιτς Σμισλόφ (ρωσικά: Василий Васильевич Смыслов, 24 Μαρτίου 1921 – 27 Μαρτίου 2010) ήταν Σοβιετικός (Ρώσος) συγγραφέας, βαρύτονος, γκρανμαίτρ και παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι μεταξύ 1957 και 1958.
Σκακιστική καριέρα
Ο Σμισλόφ υπήρξε διεκδικητής του τίτλου του Παγκόσμιου Πρωταθλητή οκτώ φορές (1948, 1950, 1953, 1956, 1959, 1965, 1983 και 1985), ενώ το 1949 και το 1955 μοιράστηκε την πρωτιά στο Σοβιετικό σκακιστικό πρωτάθλημα. Το σύνολο των 17 μεταλλίων του σε σκακιστικές Ολυμπιάδες είναι ρεκόρ όλων των εποχών. Επίσης, σε Ευρωπαϊκά ομαδικά πρωταθλήματα, ο Σμισλόφ κέρδισε δέκα χρυσά μετάλλια.
Ο Σμισλόφ παρέμεινε δραστήριος και επιτυχημένος σκακιστής σε ανταγωνιστικό επίπεδο στις δεκαετίες του 1960 και 1970, ενώ προκρινόταν στους τελικούς των διεκδικητών του τίτλου του Παγκόσμιου Πρωταθλητή, μέχρι και το 1983. Παρά τα προβλήματα όρασής του μέχρι και λίγο πριν τον θάνατό του, το 2010, δεν είχε εγκαταλείψει τη μελέτη του για το σκάκι και συνέθετε σποραδικά σκακιστικά προβλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι σκακιστές Κατηγορία:Σοβιετικοί σκακιστές Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Μεσογειακοί Αγώνες 1963
Οι IV Μεσογειακοί Αγώνες διεξήχθησαν στη Νάπολι της Ιταλίας από τις 21 ως τις 29 Σεπτεμβρίου 1963. Συμμετείχαν 1.057 αθλητές (μόνο άνδρες) από 13 χώρες της Μεσογείου σε 18 αθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1963 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ιταλία Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1963
Σύνταγμα της Βόρειας Μακεδονίας
Το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας αποτελεί την ανώτατη νομοθεσία της Βόρειας Μακεδονίας και περιγράφει το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Στο παρόν σύνταγμα, που ισχύει από το 2001, κατοχυρώνονται 15 βασικά δικαιώματα, καθώς και ελευθερίες για τη σημαντική αλβανική μειονότητα, βάσει της Συμφωνίας της Οχρίδας.
Οι θεμελιώδεις αξίες του συντάγματος είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Βόρειας Μακεδονίας Βορεια Μακεδονια
Μόμπι Ντικ (αποσαφήνιση)
Το όνομα "Μόμπι Ντικ" συνηθως αναφέρεται στο μυθιστόρημα του 1851 από τον Χέρμαν Μέλβιλ.
Μπορεί επίσης να αναφέρεται σε: