cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σουκάρνο
Πολεμικός ηγέτης
thumb|Φιλμ ειδήσεων από την εγκατάσταση του Σουκάρνο στην Προεδρία Η δεύτερη εισβολή των Ολλανδών προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερη διεθνή αγανάκτηση. Οι ΗΠΑ, εντυπωσιασμένες από την ικανότητα της Ινδονησίας να συντρίψει την κομμουνιστική πρόκληση του 1948 μέσα σε 40 ημέρες χωρίς την παραμικρή βοήθεια από το εξωτερικό, απείλησαν να διακόψουν την οικονομική βοήθεια του Σχεδίου Μάρσαλ προς την Ολλανδία αν αυτή συνέχιζε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ινδονησία. Ο ινδονησιακός στρατός δεν διαλύθηκε και συνέχισε τον ανταρτοπόλεμο κατά των Ολλανδών, με αποκορύφωμα την επίθεση κατά της κατεχόμενης από τους Ολλανδούς Γιογκιακάρτα την 1η Μαρτίου του 1949. Οι Ολλανδοί αναγκάσθηκαν έτσι να υπογράψουν τη Συμφωνία Roem-van Roijen στις 7 Μαΐου 1949. Σύμφωνα με αυτή, απελευθέρωσαν την ινδονησιακή ηγεσία και επέστρεψαν την περιοχή της Γιογκιακάρτα στον έλεγχό της τον Ιούνιο 1949. Ακολούθησε το «Ολλανδο-ινδονησιακό Συνέδριο Στρογγυλής Τράπεζας» στη Χάγη, που οδήγησε στην πλήρη μεταφορά της κυριαρχίας από τη βασίλισσα Ιουλιάνα της Ολλανδίας στην Ινδονησία στις 27 Δεκεμβρίου 1949. Εκείνη την ημέρα, ο Σουκάρνο πήγε αεροπορικώς από τη Γιογκιακάρτα στην Τζακάρτα, εκφωνώντας έναν θριαμβευτικό λόγο στα σκαλιά του ανακτόρου του αποικιακού κυβερνήτη, το οποίο αμέσως μετονόμασαν σε Ανάκτορο Μερντέκα (= «Ανάκτορο της Ανεξαρτησίας»).
Πρόεδρος της Δημοκρατίας
Ως μέρος του συμβιβασμού με τους Ολλανδούς, η Ινδονησία υιοθέτησε ένα νέο «Ομοσπονδιακό Σύνταγμα» που καθιστούσε τη χώρα ομοσπονδιακή, υπό τον τίτλο Republik Indonesia Serikat (= «Δημοκρατία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ινδονησίας»), με 6 πολιτείες και 9 αυτόνομες περιοχές που είχαν δημιουργηθεί από τους Ολλανδούς. Κατά τη διάρκεια του 1950, ωστόσο, αυτές οι πολιτείες βαθμιαία διαλύθηκαν καθώς αποσύρθηκε ο ολλανδικός στρατός που τις υπεστήριζε. Τον Αύγουστο του 1950, με την αυτοδιάλυση της τελευταίας, ο Σουκάρνο ανακήρυξε την «Ενωμένη Δημοκρατία της Ινδονησίας» με ένα νέο προσωρινό Σύνταγμα. Αμφότερα τα συντάγματα ήταν προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στην οποία ο πρωθυπουργός είναι επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας, ενώ ο Σουκάρνο ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε συμβολικό ρόλο. Ωστόσο, ακόμα και έτσι, είχε μεγάλη ηθική εξουσία ως «Πατέρας του `Εθνους».
Στις επαρχίες, επαναστάτες του Νταρούλ Ισλάμ στη Δυτική Ιάβα αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν το «κράτος του Σουκάρνο» και κήρυξαν την ίδρυση του Negara Islam Indonesia («Ισλαμικού Κράτους της Ινδονησίας») τον Αύγουστο του 1949. Υποστηρικτικές προς αυτό εξεγέρσεις ξέσπασαν το 1951 στην Κελέβη και το 1953 στο Ατσέχ.
Από την άλλη το στράτευμα μαστιζόταν από αντιπαλότητες ανάμεσα στους αξιωματικούς που προέρχονταν από τον αποικιακό στρατό, οι οποίοι επιθυμούσαν έναν μικρό ελιτίστικο επαγγελματικό στρατό, και στη συντριπτική πλειονότητα των υπαξιωματικών και στρατιωτών, οι οποίοι είχαν αρχίσει τη σταδιοδρομία τους στον ιδρυμένο από τους Ιάπωνες PETA και φοβούνταν την απόλυση. Από την πρώτη κατηγορία υπήρξε το εξής περιστατικό;
Στις 17 Οκτωβρίου 1952 ο συνταγματάρχης Αμπντούλ Χαρίς Νασουτιόν και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Ταχί Μπονάρ Σιματουπάνγκ κινητοποίησαν τις δυνάμεις τους σε μία επίδειξη δυνάμεως: περικύκλωσαν το Προεδρικό Ανάκτορο Μερντέκα και έστρεψαν τα κανόνια των τανκ προς αυτό. Απαίτησαν από τον Σουκάρνο να διαλύσει το κοινοβούλιο. Οι Νασουτιόν και Σιματουπάνγκ είχαν μεριμνήσει να κινητοποιήσουν και πολίτες διαδηλωτές. Ο Σουκάρνο βγήκε από το ανάκτορο και, χρησιμοποιώντας μόνο τη ρητορική του δεξιότητα, έπεισε τόσο τους στρατιώτες όσο και τους πολίτες να επιστρέψουν στους στρατώνες και στις δουλειές τους. Οι Νασουτιόν και Σιματουπάνγκ είχαν ηττηθεί και αμφότεροι αργότερα αποτάχθηκαν. Ο Νασουτιόν ωστόσο ξαναδιορίσθηκε ως αρχηγός του στρατού μετά την επανασυμφιλίωσή του με τον Σουκάρνο το 1955.
Το 1954 ο Σουκάρνο νυμφεύθηκε τη Χαρτινί μία τριαντάχρονη χήρα που είχε γνωρίσει σε μία δεξίωση. Η τρίτη του σύζυγος, η Φατμαγουάτι, εξοργίσθηκε από αυτόν τον τέταρτο γάμο του και τον παράτησε, παρότι ποτέ δεν πήραν επίσημο διαζύγιο.
thumb|Ο Σουκάρνο ψηφίζει στις εκλογές του 1955. Οι βουλευτικές εκλογές του 1955, που περιελάμβαναν την εκλογή και συντακτικής εθνοσυνελεύσεως χωριστής από το κοινοβούλιο, μοίρασαν με τα αποτελέσματά τους την πολιτική ισχύ μεταξύ των PNI, Masyumi, και του κομμουνιστικού κόμματος (PKI). Αποτέλεσμα ήταν η συνέχιση της πολιτικής αστάθειας. Οι συζητήσεις για το νέο σύνταγμα στη Συντακτική ήρθαν σε αδιέξοδο εξαιτίας του επίμαχου θέματος αν θα περιλαμβανόταν σε αυτό ή όχι η ισχύς του ισλαμικού δικαίου.
Στο διεθνές μέτωπο ο Σουκάρνο οργάνωσε το 1955 το Συνέδριο του Μπαντούνγκ, με σκοπό να ενώσει τις αναπτυσσόμενες χώρες της Ασίας και της Αφρικής σε ένα αδέσμευτο κίνημα ως αντίβαρο στις ανταγωνιζόμενες υπερδυνάμεις της εποχής
Ο Σουκάρνο άρχισε να μετανιώνει για τον διακοσμητικό ρόλο του αξιώματός του, καθώς δεν μπορούσε να επέμβει όπως θα ήθελε για την αντιμετώπιση του χάους στην πολιτική ζωή της χώρας. Διακηρύσσοντας ότι το σύστημα της φιλελεύθερης δημοκρατίας δυτικού τύπου ήταν ακατάλληλο για την Ινδονησία, κάλεσε για ένα σύστημα «Καθοδηγούμενης Δημοκρατίας». Ο παραδοσιακός τρόπος, υποστήριξε, με τον οποίο λαμβάνονταν αποφάσεις στην Ινδονησία για σημαντικά ζητήματα ήταν με το σε βάθος χρόνου ζύγισμα των εναλλακτικών λύσεων προκειμένου να επιτευχθεί μία συναίνεση. Τα προβλήματα σε επίπεδο χωριού λύνονταν έτσι, και ο Σουκάρνο είχε τη γνώμη ότι αυτό θα έπρεπε να είναι το πρότυπο για ολόκληρη τη χώρα. Πρότεινε μία κυβέρνηση που δεν θα στηριζόταν μόνο στα πολιτικά κόμματα, αλλά και σε «λειτουργικές ομάδες», που θα αποτελούνταν από τα βασικά στοιχεία του πληθυσμού και θα συναποτελούσαν ένα Εθνικό Συμβούλιο δια του οποίου θα μπορούσε να εκφρασθεί μία εθνική συναίνεση κάτω από την προεδρική καθοδήγηση.
Ο αντιπρόεδρος Μ. Χάτα ήταν αντίθετος με την έννοια αυτή της «Καθοδηγούμενης Δημοκρατίας». Με αφορμή αυτές τις διαφορές, παραιτήθηκε από το αξίωμά του τον Δεκέμβριο του 1956. Η απογοήτευση του Χάτα προκάλεσε σοκ, ιδίως στις εκτός Ιάβας επαρχίες και εθνότητες, που τον έβλεπαν ως τον δικό τους εκπρόσωπο σε μία κυβέρνηση όπου κυριαρχούσαν οι Γιαβανέζοι.
Μέχρι τα τέλη του Ιανουαρίου 1957 οι τοπικοί στρατιωτικοί διοικητές σε τρεις επαρχίες της Σουμάτρας ανέλαβαν τον έλεγχο της τοπικής διακυβέρνησης, ανακοίνωσαν μία σειρά στρατιωτικών συμβουλίων που θα διοικούσαν τις επαρχίες τους και αρνήθηκαν να υπακούουν σε διαταγές από τη Τζακάρτα. Παρόμοιο στρατιωτικό τοπικό κίνημα πήρε τον έλεγχο της Βόρειας Κελέβης τον Μάρτιο. Απαιτούσαν την εξάλειψη της κομμουνιστικής επιρροής στην κυβέρνηση, ίσα μερίδια από τα κρατικά έσοδα και επαναφορά της δυαρχίας Σουκάρνο-Χάτα.
Αντιμέτωπος με αυτή τη σοβαρή πρόκληση για την ενότητα της χώρας, ο Σουκάρνο επέβαλε στρατιωτικό νόμο στις 14 Μαρτίου 1957. Διόρισε μη κομματικό πρωθυπουργό, τον Ντζουάντα Καρταβιντζάτζα (1911-1963), ενώ ο στρατός βρισκόταν στα χέρια του στρατηγού Νασουτιόν, που ασπαζόταν τις σουκαρνικές απόψεις για τα αρνητικά αποτελέσματα της δημοκρατίας δυτικού τύπου στην Ινδονησία, προβλέποντας κεντρικότερο ρόλο για τον στρατό στην επιβολή της απαραίτητης πειθαρχίας στη χώρα.
Ως μία κίνηση συμφιλιώσεως, ο Σουκάρνο προσκάλεσε τους ηγέτες των τοπικών συμβουλίων στην Τζακάρτα τον Σεπτέμβριο του 1957, σε ένα «Εθνικό Συνέδριο» (Musjawarah Nasional), το οποίο απέτυχε να αποκλιμακώσει την κρίση. Στις 30 Νοεμβρίου 1957 μία απόπειρα δολοφονίας κατά του Σουκάρνο με χειροβομβίδες έλαβε χώρα ενώ αυτός επισκεπτόταν μία σχολική δράση στη Τζακάρτα. Σε αυτή σκοτώθηκαν 6 αθώα παιδιά, αλλά ο Σουκάρνο τραυματίσθηκε μόνο ελαφρά. Οι ένοχοι ήταν ακραία μέλη του Νταρούλ Ισλάμ υπό τις διαταγές του ηγέτη της οργανώσεως, Sekarmadji Maridjan Kartosuwirjo.
Ο Σουκάρνο άρχισε τότε να κάνει συγκεκριμένα βήματα για να ενδυναμώσει την προσωπική του εξουσία στη χώρα. Τον Δεκέμβριο εθνικοποίησε 246 ολλανδικές εταιρείας, που συνέχιζαν να κυριαρχούν στην ινδονησιακή οικονομία και συνακόλουθα απέλασε 40 χιλιάδες Ολλανδούς πολίτες που βρίσκονταν στη χώρα, ενώ κατέσχεσε τις περιουσίες τους, με πρόσχημα το ότι η ολλανδική κυβέρνηση δεν είχε συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις για τη μοίρα της ολλανδικής Νέας Γουινέας που είχε υποσχεθεί στο «Ολλανδο-ινδονησιακό Συνέδριο Στρογγυλής Τράπεζας» το 1949. Η εθνικιστική οικονομική πολιτική του Σουκάρνο συνεχίσθηκε με την έκδοση του Π.Δ. 10 του 1959, το οποίο απαγόρευσε τις εμπορικές δραστηριότητες ξένων υπηκόων στις αγροτικές περιοχές. Αυτό στόχευε στους Κινέζους, που κυριαρχούσαν στο χονδρεμπόριο παρότι λίγοι από αυτούς είχαν μεριμνήσει να πάρουν την ινδονησιακή υπηκοότητα. Το μέτρο είχε ως αποτέλεσμα τη μαζική μετεγκατάσταση των Κινέζων στις αστικές περιοχές, ενώ περί τους εκατό χιλιάδες επέλεξαν να επιστρέψουν στην Κίνα.
Για να αντιμετωπίσουν τους αποστάτες τοπικούς διοικητές, οι Σουκάρνο και Νασουτιόν πήραν δραστικά μέτρα: Χρησιμοποιώντας αξιωματικούς στις επαρχίες που παρέμεναν πιστοί στην κυβέρνηση, ο Νασουτιόν οργάνωσε μία σειρά από «επαρχιακά μίνι-πραξικοπήματα», που εξεδίωξαν καταρχήν τους αντιφρονούντες διοικητές της Βόρειας Σουμάτρας και της Νότιας Σουμάτρας τον Δεκέμβριο του 1957, γεγονός που επανέφερε υπό τον κυβερνητικό έλεγχο τις πόλεις-κλειδιά Μεντάν και Παλεμπάνγκ.
Τον Φεβρουάριο του 1958 οι υπόλοιποι αντιφρονούντες διοικητές (ο συνταγματάρχης Αχμάντ Χουσεΐν στην Κεντρική Σουμάτρα και ο συνταγματάρχης Βενττζέ Σουμουάλ στη Βόρεια Κελέβη) έκαναν το κίνημα «PRRI-Permesta» με σκοπό την ανατροπή της κυβερνήσεως στην Τζακάρτα. Τους ακολούθησαν πολλοί πολιτικοί χωρίς σχέσεις με τον στρατό από το ισλαμικό κόμμα Masyumi, όπως ο Σιαφρουντίν Πραβιρανεγκάρα, που τους ενοχλούσε η επιρροή των κομμουνιστών. Εξαιτίας ακριβώς της αντικομμουνιστικής ρητορείας τους, οι επαναστάτες δέχθηκαν άφθονη βοήθεια από τη CIA, όχι μόνο σε χρήματα και οπλισμό, αλλά και σε έμψυχο δυναμικό, σε μία εκστρατεία υπό την ονομασία «Αρχιπέλαγος», που έληξε όταν ο Αμερικανός πιλότος `Αλεν Λώρενς Πόουπ καταρρίφθηκε ενώ συμμετείχε σε βομβαρδισμό της πόλεως Αμπόν στις 18 Μαΐου 1958. Τον Απρίλιο του 1958 η κυβέρνηση της Τζακάρτα αντέδρασε με εναέριες και θαλάσσιες εισβολές στις πρωτεύουσες των επαναστατών. Μέχρι τα τέλη του έτους οι επαναστάτες είχαν ηττηθεί στρατιωτικά, ενώ οι τελευταίες αντάρτικες ομάδες τους παραδόθηκαν τον Αύγουστο του 1961.
«Καθοδηγούμενη Δημοκρατία» και αυξανόμενος αυταρχισμός
thumb|right|Ο Σουκάρνο (πάνω από τα σκαλιά) διαβάζει το διάταγμα της 5ης Ιουλίου 1959 Οι εντυπωσιακές στρατιωτικές νίκες κατά των επαναστατών του PRRI-Permesta και η δημοφιλής εθνικοποίηση των ολλανδικών εταιρειών ενίσχυσε πολύ τη θέση του Σουκάρνο. Την 5η Ιουλίου 1959 επανέφερε σε ισχύ με ένα διάταγμα το Σύνταγμα του 1945, που εγκαθιστούσε ένα προεδρικό σύστημα το οποίο απεκάλεσε Manifesto Politik («Manipol»). Στην ουσία ήταν μία διακυβέρνηση δια προεδρικών διαταγμάτων. Ο Σουκάρνο οραματιζόταν μία σοσιαλιστική κοινωνία «ινδονησιακού στιλ», με μόνιμη βάση τις αρχές που έγιναν γνωστές με τα αρχικά «USDEK»:
Με την υποστήριξη του στρατού ο Σουκάρνο διέλυσε το ισλαμικό κόμμα Masyumi και το «Σοσιαλιστικό Κόμμα Ινδονησίας» του πρώην πρωθυπουργού του Σουτάν Σιαχρίρ, κατηγορώντας τα για ανάμιξη με το κίνημα PRRI-Permesta. Ο στρατός συνέλαβε και φυλάκισε πολλούς από τους πολιτικούς αντιπάλους του Σουκάρνο, από τον σοσιαλιστή Σιαχρίρ μέχρι τους Νατσίρ και Χάμκα. Με τις εξουσίες που της έδινε ο στρατιωτικός νόμος, η κυβέρνηση έκλεισε επικριτικές της πολιτικής της εφημερίδες
Αυτή την περίοδο σημειώθηκαν επανειλημμένες απόπειρες δολοφονίας του Σουκάρνο. Στις 9 Μαρτίου 1960 ο Ντανιέλ Μαουκάρ, ένας Ινδονήσιος υποσμηναγός φιλικός προς το κίνημα PRRI-Permesta, «γάζωσε» το Προεδρικό Ανάκτορο Μερντέκα και το Ανάκτορο Μπογκόρ με το μαχητικό του αεροπλάνο MiG-17. Τον Μάιο του 1962 πράκτορες του Νταρούλ Ισλάμ πυροβόλησαν τον Σουκάρνο κατά τη διάρκεια προσευχής για το Κουρμπάν Μπαϊράμ στο προεδρικό ανάκτορο. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, ο πρόεδρος δεν τραυματίσθηκε καν.
Στο μέτωπο των επαρχιών, ο στρατός άρχισε μία σειρά αποτελεσματικών εκστρατειών που κατέστειλαν την επανάσταση του Νταρούλ Ισλάμ στη Δυτική Ιάβα (1962), στο Ατσέχ (1962) και στη Νότια Κελέβη (1965). Συνέλαβαν τον Kartosuwirjo, ηγέτη της οργανώσεως, και τον εκτέλεσαν τον Σεπτέμβριο του 1962.
Για να αντιρροπήσει όμως την ισχύ των στρατιωτικών, ο Σουκάρνο άρχισε να αποδέχεται τη στήριξη από το Ινδονησιακό Κομμουνιστικό Κόμμα (PKI). Το 1960 διεκήρυξε πως η κυβέρνησή του βασιζόταν στη Nasakom, μία συνένωση των τριών ιδεολογικών κορμών της ινδονησιακής κοινωνίας: του nasionalisme (εθνικισμού), των agama (θρησκειών) και του komunisme (κομμουνισμού). Ο Σουκάρνο άρχισε να βάζει περισσότερους κομμουνιστές μέσα στην κυβέρνησή του και ανέπτυξε ισχυρή σχέση με τον ηγέτη του PKI, τον Ντίπα Νουσαντάρα Αϊντίτ.
Σε μία προσπάθεια να αυξήσει το διεθνές κύρος της χώρας, ο Σουκάρνο επεδίωξε και πέτυχε να αναλάβει η Ινδονησία τη διοργάνωση των Πανασιατικών Αγώνων του 1962. Κτίσθηκαν τότε πολλές αθλητικές εγκαταστάσεις, όπως το Στάδιο Μπουνγκ Κάρνο των 100.000 θέσεων. Υπήρξε όμως πολιτική ένταση όταν οι Ινδονήσιοι αρνήθηκαν την είσοδο των αθλητικών αποστολών του Ισραήλ και της Ταϊβάν, οπότε η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή επέβαλε κυρώσεις στην Ινδονησία και ο Σουκάρνο απάντησε διοργανώνοντας μία «μη-ιμπεριαλιστική» ανταγωνιστική διοργάνωση, τους «Αγώνες των Νέων Αναδυόμενων Δυνάμεων» (GANEFO). Οι GANEFO διεξάχθηκαν με επιτυχία στην Τζακάρτα τον Νοέμβριο του 1963 με τη συμμετοχή 2700 αθλητών από 51 χώρες.
Επίσης, ο Σουκάρνο διέταξε την κατασκευή μνημειωδών διαστάσεων κτισμάτων, όπως το ύψους 132 μέτρων Εθνικό Μνημείο της Ινδονησίας, το Τέμενος Ιστικλάλ της Τζακάρτα, το Κτήριο CONEFO (που στεγάζει σήμερα το κοινοβούλιο της χώρας), το Hotel Indonesia και το εμπορικό κέντρο Σαρινά για να μεταμορφώσει την πρωτεύουσά του σε μία σύγχρονη λαμπερή πόλη. Οι σύγχρονες φαρδιές λεωφόροι της Τζακάρτα (Thamrin, Sudirman, Gatot Subroto) σχεδιάσθηκαν και ανοίχθηκαν εκείνη την εποχή.
Εξωτερική πολιτική
Αφού εξασφάλισε την εξουσία στη χώρα του, ο Σουκάρνο άρχισε να δίνει περισσότερη προσοχή στο διεθνές σκηνικό. Με μία σειρά επιθετικών πολιτικών, αντι-ιμπεριαλιστικών και αντιδυτικών, απέβλεπε και στο να ενώσει τον πολυφυλετικό ινδονησιακό λαό. Σε αυτό τον βοήθησε πολύ ο υπουργός του των εξωτερικών, ο Σουμπάντριο.
Μετά την πρώτη του επίσκεψη στο Πεκίνο το 1956, ο Σουκάρνο άρχισε να ενισχύει τους δεσμούς του με τη Λαΐκή Κίνα και γενικότερα το κομμουνιστικό μπλοκ γενικότερα, ενώ άρχισε να δέχεται αυξανόμενες ποσότητες σοβιετικής και άλλης στρατιωτικής βοήθειας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 το σοβιετικό μπλοκ έφθασε να δίνει περισσότερη βοήθεια στην Ινδονησία από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη μη-κομμουνιστική χώρα.
Ο Σουκάρνο επισκέφθηκε όμως πανηγυρικά και τις ΗΠΑ το 1956, όπου εξεφώνησε έναν λόγο στο Κογκρέσο. Επισκεπτόμενος στη συνέχεια και τη Σοβιετική Ένωση, έτυχε ακόμα πιο πανηγυρικής υποδοχής. Ο πρωθυπουργός της ΕΣΣΔ Νικίτα Χρουστσόφ επισκέφθηκε με τη σειρά του την Τζακάρτα και το Μπαλί το 1960, οπότε και απένειμε στον Σουκάρνο το Βραβείο Ειρήνης Λένιν. Προκειμένου να εξιλεωθεί για την ανάμιξη της CIA στην εξέγερση PRRI-Permesta, ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι προσεκάλεσε τον Σουκάρνο στην Ουάσινγκτον και έδωσε στην Ινδονησία δισεκατομμύρια δολάρια σε πολιτική και στρατιωτική βοήθεια.
Για να δώσει συνέχεια στο επιτυχημένο Συνέδριο του Μπαντούνγκ του 1955, ο Σουκάρνο θέλησε να σφυρηλατήσει μία νέα συμμαχία, τις «Νέες Αναδυόμενες Δυνάμεις» (NEFO), ως αντιστάθμισμα στις δυτικές υπερδυνάμεις, τις «Παλαιές Κατεστημένες Δυνάμεις» (OLDEFO), τις οποίες κατηγορούσε ότι διέδιδαν τη «νεοαποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό». Το 1961 ο Σουκάρνο μαζί με άλλους 4 ηγέτες ίδρυσαν μια άλλη πολιτική συμμαχία, που αποκλήθηκε Κίνημα των Αδεσμεύτων. Η δράση αυτή αποκλήθηκε και «Η πρωτοβουλία των 5». Η μνήμη του Σουκάρνο διατηρείται ακόμα ζωντανή σε πολλές χώρες για τον ρόλο του αυτό στην προαγωγή της επιρροής των νέων ανεξάρτητων κρατών: το όνομά του φέρουν σήμερα δρόμοι στο Κάιρο της Αιγύπτου και στο Ραμπάτ του Μαρόκου, αλλά και μία μεγάλη πλατεία στην Πεσαβάρ του Πακιστάν. Το 1956 το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου τον ανεκήρυξε επίτιμο διδάκτορα.
thumb|Ο Σουκάρνο στο Μπορομπουντούρ με τον Ινδό πρωθυπουργό [[Τζαβαχαρλάλ Νεχρού και την κόρη του, Ίντιρα Γκάντι, κατά την επίσκεψή τους στην Ινδονησία]] thumb|Ο Σουκάρνο με τον [[Φιντέλ Κάστρο το 1960 στην Αβάνα]] Το 1960 ο Σουκάρνο κινήθηκε για να εξασφαλίσει και τις εδαφικές διεκδικήσεις της χώρας του: Τον Αύγουστο διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Ολλανδία εξαιτίας της αποφυγής των διαπραγματεύσεων για το μέλλον της Νέας Γουινέας. Τον Απρίλιο του 1961 οι Ολλανδοί έδειξαν την πρόθεσή τους να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο κράτος των Παπούα στη νήσο αυτή. Τότε ο Σουκάρνο κήρυξε «κατάσταση στρατιωτικής αντιπαράθεσης» με τον λόγο του Tri Komando Rakjat (TRIKORA) στη Γιογκιακάρτα, στις 19 Δεκεμβρίου 1961, και διέταξε στρατιωτικές επιχειρήσεις στο δυτικό μισό της Νέας Γουινέας. Στα τέλη του 1962, 3000 Ινδονήσιοι στρατιώτες βρίσκονταν στο νησί.
thumb|Ρεπορτάζ της αυστραλιανής τηλεοράσεως του 1966 για την πολιτική αντιπαραθέσεως με τη Μαλαισία από μέρους του Σουκάρνο Αφού εξασφάλισε τον έλεγχο εκεί, ο Σουκάρνο αντιτάχθηκε στην ίδρυση (με τη στήριξη των Βρετανών) της Ομοσπονδίας της Μαλαισίας το 1963, ισχυριζόμενος ότι ήταν ένα νεο-αποικιακό σχέδιο των Βρετανών για να υπονομεύσουν την Ινδονησία. Η ανεξαρτησία της Μαλαισίας οδήγησε στην αντιπαράθεση Ινδονησίας–Μαλαισίας (Konfrontasi), που διακηρύχθηκε από τον Σουκάρνο στον λόγο του Dwi Komando Rakjat (DWIKORA), στην Τζακάρτα, στις 3 Μαΐου 1964. Η διακηρυγμένη επιθυμία του Σουκάρνο δεν ήταν, όπως υπονόησαν κάποιοι, να προσαρτήσει το Σαμπάχ και το Σαράουακ στην Ινδονησία, αλλά να ιδρύσει ένα «Κράτος του Βόρειου Καλιμαντάν» υπό τον έλεγχο του κομμουνιστικού κόμματος του Βόρειου Καλιμαντάν. Από το 1964 μέχρι τις αρχές του 1966 περιορισμένος αριθμός Ινδονήσιων στρατιωτών, πολιτών και Μαλαίσιων κομμουνιστών ανταρτών στάλθηκαν στο βόρειο μέρος του Βόρνεο και τη Μαλαϊκή Χερσόνησο. Αυτές οι δυνάμεις πολέμησαν εναντίον στρατιωτών της Βρετανικής Κοινοπολιτείας που είχαν αναπτυχθεί για να προστατεύσουν το νεογέννητο κράτος της Μαλαισίας. Επίσης, Ινδονήσιοι πράκτορες πυροδότησαν πολλές βόμβες στη Σιγκαπούρη. Στο εσωτερικό, ο Σουκάρνο τροφοδότησε τα αντιβρετανικά αισθήματα στον λαό και η βρετανική πρεσβεία πυρπολήθηκε. Το 1964 όλες οι βρετανικές εταιρείες στη χώρα εθνικοποιήθηκαν, ενώ ο Σουκάρνο άρχισε και αντιαμερικανική καμπάνια, καθώς είχε λιγότερο φιλικές σχέσεις με την κυβέρνηση του Λίντον Τζόνσον από ό,τι με τον Κένεντι. Οι αμερικανικές επιχειρήσεις στη χώρα αποκηρύχθηκαν από κυβερνητικούς αξιωματούχους και δέχθηκαν επιθέσεις ομάδων που καθοδηγούνταν από το PKI. Οι αμερικανικές κινηματογραφικές ταινίες απαγορεύθηκαν, αμερικανικά βιβλία και δίσκοι των Μπητλς κάηκαν, ενώ το ινδονησιακό συγκρότημα Koes Plus φυλακίστηκε επειδή έπαιζε μουσική ροκ αμερικανικού στιλ. Ως αποτέλεσμα, η αμερικανική βοήθεια προς την Ινδονησία σταμάτησε, γεγονός που προκάλεσε ένα διάσημο σχόλιο του Σουκάρνο: «Στο διάολο με τη βοήθειά σας!».
Καθώς οι χώρες του Κινήματος των Αδεσμεύτων αντιδικούσαν μεταξύ τους, ο Σουκάρνο σχημάτισε νέα συμμαχία με την Κίνα, τη Βόρεια Κορέα, το κομμουνιστικό Βόρειο Βιετνάμ και την Καμπότζη, συμμαχία που απεκάλεσε «άξονα Πεκίνου-Πιονγιάνγκ-Ανόι-Πνομ Πεν-Τζακάρτα». Απέσυρε την Ινδονησία από τον «κυριαρχούμενο από τους ιμπεριαλιστές» ΟΗΕ τον Ιανουάριο του 1965 και επεδίωξε να ιδρύσει έναν ανταγωνιστικό διεθνή οργανισμό, το «Συνέδριο των Νέων Αναδυόμενων Δυνάμεων» («Conference of New Emerging Forces», CONEFO) με στήριξη από την Κίνα, η οποία δεν ήταν ακόμα τότε μέλος του ΟΗΕ. Με την κυβέρνηση χρεωμένη στη Σοβιετική Ένωση, η Ινδονησία άρχισε να στρέφεται όλο και πιο πολύ προς το Πεκίνο για βοήθεια.
Εσωτερικές εντάσεις
Στο εσωτερικό ο Σουκάρνο συνέχισε να αυξάνει την προσωπική εξουσία του. Το 1963 ανακηρύχθηκε «ισόβιος πρόεδρος» από τη Συμβουλευτική Συνέλευση του Λαού. Τα ιδεολογικά του κείμενα για τη Manipol-USDEK και τη Nasakom έγιναν υποχρεωτικό ανάγνωσμα στα ινδονησιακά σχολεία και πανεπιστήμια, ενώ οι λόγοι του έπρεπε να αποστηθίζονται και να συζητούνται από όλους τους μαθητές. Το σύνολο των εφημερίδων, ο μοναδικός ραδιοσταθμός (Radio Republik Indonesia, RRI) και ο μοναδικός τηλεοπτικός σταθμός (TVRI) μετατράπηκαν σε «εργαλεία της επανάστασης» και λειτουργούσαν για να διαδίδουν τα μηνύματα του Σουκάρνο. Ο «πατέρας του έθνους» περιβλήθηκε από κάποιο είδος λατρείας προσωπικότητας, με την πρωτεύουσα του νέου εδάφους του Δυτικού Ιριάν (Δυτικής Νέας Γουινέας) να μετονομάζεται από Τζαγιαπούρα σε «Σουκαρναπούρα» και με την υψηλότερη κορυφή της χώρας να μετονομάζεται από Πυραμίδα Κάρστεντζ ή Πούντσακ Τζάγια σε «Πούντσακ Σουκάρνο» (= «Κορυφή Σουκάρνο»).
Παρά τον φαινομενικό απόλυτο έλεγχο ωστόσο, το καθεστώς του Σουκάρνο ήταν εύθραυστο εξαιτίας της ενδογενούς αντιπαλότητας μεταξύ των δύο πυλώνων του: των στρατοκρατών και των κομμουνιστών. Οι στρατιωτικοί, οι εθνικιστές και οι ισλαμικές ομάδες έβλεπαν με ανησυχία τη γρήγορη αύξηση της ισχύος του κομμουνιστικού κόμματος κάτω από την προστασία του Σουκάρνο: το 1965 το PKI έφθασε τα 3 εκατομμύρια μέλη, με προπύργιά του την Κεντρική Ιάβα και το Μπαλί. Πλέον ήταν το ισχυρότερο κόμμα στην Ινδονησία.
Οι στρατιωτικοί και οι εθνικιστές ανησυχούσαν και για την ολοένα και στενότερη συμμαχία του Σουκάρνο με την κομμουνιστική Κίνα, που πίστευαν ότι θα μείωνε τελικά την εθνική κυριαρχία της Ινδονησίας. Αρκετοί αξιωματικοί διαφωνούσαν και με την πολιτική κατά της Μαλαισίας, που κατά την άποψή τους ωφελούσε μόνο τους κομμουνιστές. Οι κληρικοί του Ισλάμ από την άλλη πλευρά ήταν κυρίως μικροί γαιοκτήμονες και αισθάνονταν ότι απειλούνται από τις δράσεις κατασχέσεων γης του PKI (aksi sepihak) στην ύπαιθρο, αλλά και από την κομμουνιστική καμπάνια ενάντια στους «εφτά διαβόλους του χωριού» (οι «διάβολοι» ήταν οι γαιοκτήμονες και οι πλουσιότεροι αγρότες). Διατηρούσαν επίσης άσχημες μνήμες από την κομμουνιστική εξέγερση του Μαντιούν του 1948 (βλ. ανωτ.).
Ως συμβιβαστής μεταξύ των τριων ομάδων, ο Σουκάρνο φαινόταν σαφώς να δείχνει μεγαλύτερη συμπάθεια προς τους κομμουνιστές. Το PKI από την πλευρά του πρόσεχε να υποστηρίζει όλες ανεξαιρέτως τις πολιτικές του Σουκάρνο. Παρότι ο ίδιος δεν ήταν κομμουνιστής, ο Σουκάρνο έβλεπε το PKI ως έναν χρήσιμο αγωγό για περισσότερη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια από τις κομμουνιστικές χώρες.
Για να εξασθενήσει τη δύναμη των στρατοκρατών, ο Σουκάρνο ανεκάλεσε το καθεστώς στρατιωτικού νόμου το 1963. Τον Σεπτέμβριο του 1962 υποβάθμισε τον ισχυρό στρατηγό Νασουτιόν και έβαλε στη θέση του αρχηγού του στρατού τον πιστό οπαδό του Αχμάντ Γιανί. Τον Ιανουάριο του 1965, υπό την πίεση του PKI, απαγόρευσε το Μούρμπα, ένα τροτσκιστικό κόμμα του οποίου η ιδεολογία ήταν ανταγωνιστική ως προς αυτή του PKI.
Οι εντάσεις μεταξύ των στρατιωτικών και των κομμουνιστών αυξήθηκαν τον Απρίλιο του 1965, όταν ο ηγέτης του PKI Αϊντίτ πρότεινε τον σχηματισμό μιας «πέμπτης ένοπλης δύναμης», την οποία θα αποτελούσαν ένοπλοι αγρότες και εργάτες. Ο Σουκάρνο ενέκρινε την ιδέα αυτή και κάλεσε δημόσια για τον άμεσο σχηματισμό της στις 17/5/1965. Αλλά ο Αχμάντ Γιανί απέρριψε την ιδέα, αφού αυτό θα ισοδυναμούσε με το να επιτραπεί στο κομμουνιστικό κόμμα να ιδρύσει τις δικές του ένοπλες δυνάμεις. Μερικές ημέρες αργότερα, στις 29 Μαΐου, εμφανίσθηκε η «Επιστολή Gilchrist». Αυτή υποτίθεται πως είχε γραφεί από τον Βρετανό πρέσβη Andrew Gilchrist και απευθυνόταν προς το Φόρεϊν `Οφις. Αναφερόταν σε μία κοινή αμερικανοβρετανική απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος με τη βοήθεια «τοπικών φίλων μας στο στράτευμα». Η επιστολή ξύπνησε στον Σουκάρνο τον φόβο ενός στρατιωτικού σχεδίου για την ανατροπή του, έναν φόβο που ανέφερε συχνά τους επόμενους μήνες. Χρόνια μετά, ο Τσεχοσλοβάκος πράκτορας Λαντισλάβ Μπίτμαν, που διέφυγε στη Δύση το 1968, ισχυρίσθηκε ότι η υπηρεσία του συνέταξε αυτό το ψεύτικο γράμμα μετά από αίτημα του PKI μέσω της ΕΣΣΔ, ώστε να εξαλειφθούν οι αντικομμουνιστές στρατηγοί. Στον λόγο του για την εθνική επέτειο της 17ης Αυγούστου, ο Σουκάρνο εξέφρασε την πρόθεσή του να σταθεροποιήσει τη θέση της Ινδονησίας μέσα σε μία αντι-ιμπεριαλιστική συμμαχία με την Κίνα και άλλα κομμουνιστικά καθεστώτα, και προειδοποίησε τον στρατό να μην αναμιχθεί. Επανέλαβε επίσης την υποστήριξή του για την ίδρυση μιας στρατιωτικής δυνάμεως από ένοπλους αγρότες και εργάτες.
Ενώ ο Σουκάρνο είχε αφιερώσει την ενεργητικότητά του στην πολιτική ασφαλείας και την εξωτερική πολιτική, η ινδονησιακή οικονομία είχε παραμεληθεί. Η κυβέρνηση τύπωσε χρήμα για να χρηματοδοτήσει τα στρατιωτικά της έξοδα, με αποτέλεσμα ετήσιο πληθωρισμό περίπου 600% το 1964 και το 1965. Το λαθρεμπόριο στερούσε το κράτος από πολύτιμο συνάλλαγμα. Η βιομηχανία παρήγαγε μόνο στο 20% της δυναμικότητάς της εξαιτίας της ελλείψεως ξένων επενδύσεων. Για τους λόγους αυτούς, η Ινδονησία δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει το χρέος της προς δυτικές και κομμουνιστικές χώρες αδιακρίτως, που είχε συσσωρευθεί.
Το τέλος της εξουσίας του
Ο Υποστράτηγος Σουχάρτο, διοικητής των στρατηγικών εφεδρειών, πήρε τον έλεγχο του στρατού το επόμενο πρωί και το απόγευμα εξέδωσε ένα τελεσίγραφο προς την Αεροπορική Βάση Χαλίμ, όπου είχαν την έδρα τους οι αρχηγοί του Κινήματος, και όπου είχαν συγκεντρωθεί ο Σουκάρνο (οι λόγοι της παρουσίας του είναι άγνωστοι και υπήρξαν αντικείμενο πολλών αντιδικιών), ο Αντιπτέραρχος Ομάρ Ντανί και ο ηγέτης του κομμουνιστικού κόμματος Αϊντίτ. Από την επόμενη ημέρα ήταν ξεκάθαρο ότι το ερασιτεχνικά οργανωμένο και κακοσυντονισμένο κίνημα είχε αποτύχει. Ο Σουκάρνο κατέφυγε στο Ανάκτορο Μπογκόρ, ενώ ο Αϊντίτ κατέφυγε στην Κεντρική Ιάβα και ο Ομάρ Ντανί στην Καμπότζη. Στις 2 Οκτωβρίου οι στρατιώτες του Σουχάρτο κατέλαβαν την Αεροπορική Βάση Χαλίμ μετά από σύντομη μάχη. Η υπακοή του Σουκάρνο στο τελεσίγραφο του Σουχάρτο να εγκαταλείψει τη Χαλίμ θεωρείται ως αυτή που μετέβαλε όλες τις σχέσεις εξουσίας. Η λεπτή ισορροπία που διατηρούσε ο Σουκάρνο ανάμεσα στους στρατιωτικούς, στο πολιτικό Ισλάμ, στους κομμουνιστές και στους εθνικιστές, που βρισκόταν στη βάση της «Καθοδηγούμενης Δημοκρατίας» του, είχε καταρρεύσει. Στις 3 Οκτωβρίου τα πτώματα των απαχθέντων στρατηγών ανακαλύφθηκαν κοντά στην αεροπορική βάση και στις 5 Οκτωβρίου τάφηκαν σε μία δημόσια τελετή με επικεφαλής τον Σουχάρτο.
Στις αρχές Οκτωβρίου 1965 μία στρατιωτική επιχείρηση προπαγάνδας άρχισε να σαρώνει τη χώρα, πείθοντας με επιτυχία τόσο τους Ινδονήσιους όσο και τα διεθνή ακροατήρια ότι επρόκειτο για πραξικόπημα των κομμουνιστών και ότι οι φόνοι ήταν θρασύδειλες θηριωδίες εναντίον Ινδονήσιων ηρώων, αφού οι δολοφονηθέντες στρατηγοί ήταν ήρωες βετεράνοι των αγώνων της Ανεξαρτησίας. Τα ηγετικά στελέχη του PKI συνελήφθησαν αμέσως και κάποια εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Αϊντίτ πιάστηκε και εκτελέστηκε τον Νοέμβριο, ενώ οι εκκαθαρίσεις ξαπλώθηκαν σε όλη τη χώρα με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.
Ο ένας από τους τρεις πυλώνες του Σουκάρνο, το Κομμουνιστικό Κόμμα, είχε ουσιαστικά εξαλειφθεί από τους άλλους δύο, τους στρατοκράτες και το πολιτικό Ισλάμ. Οι μαζικές εκκαθαρίσεις στενοχώρησαν τον Σουκάρνο και επεχείρησε ανεπιτυχώς να προστατεύσει το PKI αναφερόμενος στις δολοφονίες των στρατηγών ως «rimpeltje in de oceaan» («ένα κυματάκι στον ωκεανό της επανάστασης»). Προσπάθησε επίσης να διατηρήσει την επιρροή του, καλώντας σε μία ραδιομετάδοση τον Ιανουάριο του 1966 τη χώρα να τον ακολουθήσει. Ο υπουργός του των εξωτερικών, ο Σουμπάντριο, επεχείρησε να δημιουργήσει μία οργάνωση «σουκαρνοϊστών» (Barisan Sukarno), κάτι που υπονομεύθηκε από τον όρκο υπακοής του Σουχάρτο προς τον Σουκάρνο συνδυασμένο με τη συμβουλή του προς όλους όσοι ήταν πιστοί στον Σουκάρνο να δηλώσουν την υποστήριξή τους στον στρατό.
Τον Φεβρουάριο του 1966 ο Σουκάρνο αναδόμησε την κυβέρνησή του, παύοντας τον στρατηγό Νασουτιόν από τη θέση του υπουργού Αμύνης και καταργώντας τη θέση του, του αρχηγού του επιτελείου, αλλά ο Νασουτιόν αρνήθηκε να φύγει. Από τον Ιανουάριο ήδη, φοιτητές είχαν αρχίσει να διαδηλώνουν κατά του Σουκάρνο, απαιτώντας τη διάλυση του PKI και τον έλεγχο του πληθωρισμού. Τον Φεβρουάριο, φοιτητές που διαδήλωναν μπροστά στο Προεδρικό Ανάκτορο δέχθηκαν πυρά από την προεδρική φρουρά. Σκοτώθηκε ο φοιτητής Αριέφ Ραχμάν Χακίμ, που γρήγορα έγινε ήρωας στα μάτια των διαδηλωτών.
Στις 11 Μαρτίου έγινε ένα υπουργικό συμβούλιο στο Ανάκτορο. Καθώς φοιτητές διαδήλωναν κατά της κυβέρνησης, άγνωστα στρατεύματα άρχισαν να συγκεντρώνονται απέξω. Οι Σουκάρνο, Σουμπάντριο και ένας άλλος υπουργός άφησαν το συμβούλιο αμέσως και πήγαν στο Ανάκτορο Μπογκόρ με ελικόπτερο. Τρεις στρατηγοί πιστοί στον Σουχάρτο (οι Μπασούκι Ραχμάτ, Αμιρμαχμούντ και Μοχάμαντ Γιουσούφ) στάλθηκαν στο Μπογκόρ και συναντήθηκαν με τον Σουκάρνο, που τους υπέγραψε μια προεδρική Διαταγή, τη «Supersemar». Με αυτή ο Σουκάρνο εξουσιοδοτούσε τον Σουχάρτο «να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να εγγυηθεί την ασφάλεια, την ηρεμία και την κυβερνητική σταθερότητα, καθώς και για να εγγυηθεί την προσωπική ασφάλειά του (του Σουκάρνο)». Το ποιος συνέταξε το κείμενο αυτό και το αν ο Σουκάρνο υποχρεώθηκε ή όχι να το υπογράψει, ίσως ακόμα και υπό την απειλή όπλου, είναι αντικείμενο διαφωνιών ανάμεσα στους ιστορικούς. Το αποτέλεσμα της Διαταγής πάντως ήταν η μεταβίβαση της εξουσίας στον Σουχάρτο. Το πρώτο που έκανε ο Σουχάρτο αφού εξασφάλισε τη Διαταγή ήταν να κηρύξει παράνομο το κομμουνιστικό κόμμα. Συνέλαβε επίσης πολλούς υψηλόβαθμους αξιωματούχους που ήταν πιστοί στον Σουκάρνο με την κατηγορία ότι ήταν μέλη ή συμπαθούντες του PKI, μειώνοντας έτσι την πολιτική ισχύ και επιρροή του Σουκάρνο.
Το κοινοβούλιο, ελεύθερο πια από τα κομμουνιστικά και σουκαρνικά στοιχεία, άρχισε διαδικασίες για να δικασθεί ο Σουκάρνο με τις εξής κατηγορίες:
thumb|Ρεπορτάζ της αυστραλιανής τηλεόρασης τον Απρίλιο του 1967 για τις πολιτικές εντάσεις στο τέλος της εποχής του Σουκάρνο Στις 22 Ιουνίου 1966 ο Σουκάρνο εξεφώνησε τον «Λόγο της Ναουακσάρα» ενώπιον του κοινοβουλίου, μία αποτυχημένη τελευταία προσπάθεια να υπερασπισθεί τον εαυτό του και το σύστημά του της Καθοδηγούμενης Δημοκρατίας. Τον Αύγουστο, παρά τις αντιρρήσεις του, η Ινδονησία σταμάτησε την αντιπαράθεση με τη Μαλαισία και έγινε και πάλι μέλος του ΟΗΕ. Μετά από έναν ακόμα αναποτελεσματικό λόγο (Nawaksara Addendum) στις 10 Ιανουαρίου 1967, ο Σουκάρνο καθαιρέθηκε από το αξίωμα του Προέδρου της χώρας στις 12 Μαρτίου 1967, από μία σύνοδο του κοινοβουλίου στην οποία προέδρευε ο πρώην σύμμαχός του στρατηγός Νασουτιόν. Ευθύς αμέσως τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό στο Ανάκτορο Μπογκόρ, όπου η υγεία του επιδεινώθηκε εξαιτίας της αρνήσεως να του παρασχεθεί η κατάλληλη ιατρική φροντίδα. Πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Τζακάρτα στις 21 Ιουνίου 1970, σε ηλικία 69 ετών. Τάφηκε στο Μπλιτάρ της Ανατολικής Ιάβας.
Οικογένεια
thumb|Η Φατμαγουάτι το 1956 με 5 από τα παιδιά που απέκτησε με τον Σουκάρνο. Πρώτη από δεξιά είναι η μετέπειτα πρόεδρος της Ινδονησίας [[Μεγαουάτι Σουκαρνοπούτρι.]] Ο Σουκάρνο νυμφεύθηκε τη Σίτι Ουτάρι το 1920 και τη χώρισε το 1923 για να νυμφευθεί την Ινγκίτ Γκαρνασίχ, την οποία χώρισε το 1943 για να νυμφευθεί τη Φατμαγουάτι. Ο Σουκάρνο επίσης νυμφεύθηκε τη Χαρτινί το 1954, οπότε χώρισε χωρίς διαζύγιο από τη Φατμαγουάτι. Το 1959 του συνέστησαν την τότε 19χρονη Ιαπωνίδα αεροσυνοδό Ναόκο Νεμότο, με την οποία παντρεύτηκαν το 1962, οπότε η Νεμότο μετονομάσθηκε σε Ράτνα Ντέγουι Σουκάρνο. .
Συνολικά ο Σουκάρνο απέκτησε εννέα τέκνα. Η πέμπτη Πρόεδρος της Ινδονησίας Μεγαουάτι Σουκαρνοπούτρι είναι κόρη του Σουκάρνο από τη Φατμαγουάτι. Ο νεότερος ομοθαλής αδελφός της Γκουρούχ Σουκαρνοπούτρα (γενν. 1953) είναι χορογράφος και τραγουδοποιός. Και άλλα τρία τέκνα είναι ενεργά στην πολιτική της χώρας. Η κόρη του Σουκάρνο από την αεροσυνοδό, ονόματι Καρτίκα, παντρεύτηκε το 2006 τον Ολλανδό Frits Seegers, εκτελεστικό διευθυντή της Τράπεζας Barclays.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ινδονησίας Κατηγορία:Μουσουλμάνοι Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν Κατηγορία:Επαναστάτες
2942 Κόρντι
Ο Κόρντι (Cordie) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,2. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή της Αμερικανίδας πλανητολόγου Κορντούλα Ρόμπινσον (Cordula Robinson), γνωστής με το υποκοριστικό «Κόρντι».
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Κόρντι είναι άγνωστα. Ο Κόρντι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 60 ως 100 ώρες περίπου, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κορντι
Εθνική Σουηδίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Σουηδίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η ποδοσφαιρική ομάδα που εκπροσωπεί τη Σουηδία σε διοργανώσεις για ποδοσφαιριστές κάτω των 17 ετών. Η ομάδα δημιουργήθηκε μετά από τη μετατροπή του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κ-16 σε Κ-17 το 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-17 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Σουηδίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Γεγονότα Μαΐου 2010
Παρατίθενται γεγονότα που έλαβαν χώρα σε όλο τον κόσμο το μήνα Μάιο του 2010.
13 Μαΐου
(Voice of Russia) (ITAR-TASS) (RIA Novosti)
Γρηγορία
Βίος
Η Γρηγορία ζούσε αρχικά στην Καρχηδόνα όπου ο πατέρας της Νικήτας είχε τοποθετηθεί έξαρχος από τον αυτοκράτορα ξάδελφο του. Παντρεύτηκε τον ξάδελφο της συναυτοκράτορα Κωνσταντίνο-κάποια στιγμή μετά το 630 - όταν ο ίδιος ήταν 17 ετών και μαζί του απέκτησε τον μελλοντικό αυτοκράτορα Κώνστα Β' (641 - 668) και άγνωστο αριθμό ακόμα παιδιών ανάμεσα τους τον Θεοδόσιο που δολοφονήθηκε από τον αυτοκράτορα αδελφό του (660). Αυτοκράτειρα για ελάχιστους μήνες από τις 11 Φεβρουαρίου/641 που πέθανε ο πεθερός της αυτοκράτορας Ηράκλειος ώς τον Μάιο του ίδιου χρόνου που πέθανε ο σύζυγος της δεν είχε ενεργό ρόλο στην κυβέρνηση την εποχή του γιου της Κώνστα.
Βέρβενα
Τα Βέρβενα (ή Βέρβαινα ή η Βέρβενα, γνωστά και με το μη ορθό Άνω Βέρβενα) είναι ένα ορεινό της Κυνουρίας στο Νομό Αρκαδίας. Είναι χτισμένα στις βόρειες πλαγιές του όρους Πάρνωνα σε υψόμετρο 1.160 μέτρων, αποτελώντας τον ορεινότερο οικισμό του. Απέχουν 20 χιλιόμετρα από την Τεγέα Αρκαδίας, 35 χιλιόμετρα από την Τρίπολη και 45 χιλιόμετρα από το Αστρος. Οι κάτοικοι διαμένουν το καλοκαίρι και κατά τους χειμερινούς μήνες διαμένουν στο Άστρος, στα Κάτω Βέρβενα, στο Ξηροπήγαδο, στο Κιβέρι αλλά -σε μικρότερο βαθμό- και στους γύρω οικισμούς.
Αρχαίοι χρόνοι
Κατά την αρχαιότητα, ίσως κατοικούσαν εδώ οι Βερβένιοι, αρκαδικό γένος, σύμφωνα με τον λεξικογράφο Ησύχιο, ενώ η περιοχή του σημερινού χωριού ανήκε στην αρχαία Αρκαδία. Τα αρχαιότερα λείψανα που έχουν επισημανθεί στην περιοχή ανάγονται στη 2η χιλιετία π.Χ. και πρόκειται για λίθινες αξίνες που βρέθηκαν στη θέση Πέτρα, όπου η ομώνυμη βρύση. Στη θέση Παντελεήμων βρέθηκαν λείψανα λατρείας της Αρτέμιδος από τον 9ο αι π.Χ. μέχρι και τα ελληνιστικά χρόνια. Στη θέση αυτή κατά τον 6ο αι. π.Χ. κατασκευάστηκε ένας ολομάρμαρος ναός δωρικού ρυθμού, τον οποίο ερεύνησε ο καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ρωμαίος. Μέσα στο χωριό έχουν εντοπιστεί ενδείξεις κατοίκησης του ίδιου χώρου κατά την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο. Περισσότερα στοιχεία κατοίκησης της περιοχής των Βερβένων σώζονται από την εποχή του Ιουστινιανού και εξής.
Βυζαντινή και οθωμανική περίοδος
Ενδείξεις ύπαρξης του οικισμού κατά τη βυζαντινή περίοδο αποτελούν τα ερείπια παλαιότερων οικισμών στις γύρω περιοχές. Ο βυζαντινός οικισμός φαίνεται ότι κατά τον 12ο αι. μ.Χ. γνωρίζει άνθηση, καθώς στην εποχή αυτή χρονολογείται ο βυζαντινός ναός του οποίου αρχιτεκτονικά μέλη σώζονται εντοιχισμένα στον ναό του Τιμίου Προδρόμου του 18ου αι. μ.Χ. Για μια περίοδο, η περιοχή ερημώνει από πληθυσμό, αλλά επανακατοικείται κατά τον 17ο αιώνα. Σε απογραφή των Βενετών, το χωριό φέρεται να είχε 91 οικογένειες. Το χωριό ακμάζει κατά τον 18ο αιώνα και τότε χτίζονται τα πυργόσπιτα του Παπαϊωάννου, του Παπαθανασίου, του Αυγουστή και του Κρητικού. Την ίδια εποχή κατασκευάζεται και η Μεγάλη Βρύση του χωριού, η οποία είναι ολομάρμαρη, φέρει ανάγλυφες συμβολικές παραστάσεις και διαθέτει τέσσερις κρουνούς που ρέουν καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Το 1806 το χωριό καταστράφηκε από τους καταδιωκόμενους κλέφτες του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη μετά την άρνησή των κατοίκων του να τους συνδράμουν. Ο Κολοκοτρώνης αναφέρει το γεγονός στη Διήγησί του: «ἐστείλαμεν εἰς τὰ Βέρβενα νὰ μᾶς στείλῃ ψωμὶ καὶ ζωοτροφίας, καὶ αὐτοὶ μᾶς ἀποκρίθησαν: ἔχομε βόλια καὶ μπαροῦτι, καὶ ἐπήγαμε καὶ τοὺς 'χαλάσαμε.».
Ελληνική Επανάσταση
Κατά την Επανάσταση του 1821, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ίδρυσε στα Βέρβενα στρατόπεδο και είχε εγκαταστήσει το στρατηγείο του στον Πύργο του Αυγουστή, ο οποίος ακόμη σώζεται. Στις 18 Μαΐου 1821, οι Τούρκοι από την Τρίπολη Αρκαδίας επιτίθενται εναντίον του στρατοπέδου χωριού, αλλά αποκρούονται στη μάχη των Δολιανών και Βερβένων. Τον Ιούνιο του 1821 έφθασε στα Βέρβενα, όπου είχε εγκατασταθεί και η Πελοποννησιακή Γερουσία, ο Δημήτριος Υψηλάντης από την Οδησσό της Ρωσίας, και έγινε η επίσημη υποδοχή του, η οποία μνημονεύεται στην μαρμάρινη πλάκα, με τη μορφή ανοιχτού ειληταρίου, που αναρτήθηκε το 1920 στο σημείο της υποδοχής.
Τον Ιούλιο του 1825, στο χωριό επιτέθηκαν τουρκο-αιγυπτιακές δυνάμεις, ενώ το 1826 πυρπολήθηκε από τον Ιμπραήμ.
Αναπαράσταση μάχης
Κάθε χρόνο στο χωριό γίνεται η αναπαράσταση της μάχης των Βερβένων, που έλαβε χώρα στις 18 Μαίου 1821.
Εκδηλώσεις
Κάθε καλοκαίρι διοργανώνεται τοπικό πανηγύρι της Αγίας Άννης με πλούσια ζωντανή παραδοσιακή μουσική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Κωστής Σκαλιόρας
O Κωστής Σκαλιόρας (1927 –5 Οκτωβρίου 2013 ) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, μεταφραστής, επιφυλλιδογράφος, κριτικός του κινηματογράφου και του θεάτρου.
Επαγγελματική πορεία
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι εργάστηκε στο γαλλικό ραδιόφωνο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1958 απασχολήθηκε σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Την περίοδο 1958 – 1974 εργάστηκε ως κριτικός του κινηματογράφου και στη συνέχεια ως επιφυλλιδογράφος στην εφημερίδα «Το Βήμα», ενώ έγραψε θεατρικές κριτικές στο περιοδικό «Ταχυδρόμο» (1971 – 1975). Επιπλέον, υπήρξε αρχισυντάκτης του περιοδικού «Εποχές» (1963 – 1967), στο οποίο συνεργάστηκε τον Άγγελο Τερζάκη, τον Κ.Θ. Δημαράς, τον Γιώργο Θεοτοκά, τον Γιώργο Σεφέρης κ.ά. Περιστασιακά, αρθρογράφησε σε περιοδικά όπως η «Αγγλοελληνική Επιθεώρηση», «Καινούργια Εποχή» κ.ά. Το 1975 ανέλαβε διευθυντής της Εταιρείας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας (Ιδρυτής Σχολή Μωραΐτη), διοργανώνοντας έναν ευρύ κύκλο πολιτιστικών και πολιτισμικών εκδηλώσεων (συνέδρια, ημερίδες, εκθέσεις, σειρές μαθημάτων κ.ά., αλλά και την εκδοτική σειρά της Εταιρείας. Επίσης, το 1975, συμμετείχε στην ίδρυση του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου και της ομώνυμης Δραματικής Σχολής, συνεργαζόμενος με τον Λεωνίδα Τριβιζά, την Ξένια Καλογεροπούλου, τον Γιάννη Φέρτη, τον Μάριο Πλωρίτη, τον Πέτρο Μάρκαρη, την Ελένη Βαροπούλου κ.ά..
Παράλληλα με το δημοσιογραφικό του έργο υπήρξε μεταφραστής πολλών θεατρικών έργων. Μετέφρασε περισσότερα από 30 θεατρικούς συγγραφείς (Σάμιουελ Μπέκετ, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ντάριο Φο, Πωλ Κλωντέλ, Κάρλο Γκολντόνι, Βίτολντ Γκομπρόβιτς, Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Μ. Ντε Γκελντερόντ, Μαξίμ Γκόρκι, Ιβάν Τουργκένιεφ), αλλά και ποιητικές συλλογές. Κατά καιρούς, μεταφράσεις του παρουσιάστηκαν από διάφορους ελληνικούς θιάσους (Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», Θέατρο Πόρτα, Νέα Σκηνή Τέχνης). Για το μεταφραστικό του έργο του Κ. Σκαλιόρα, ο Αλέξης Ζήρας έγραψε «Η ακρίβεια της γλώσσας και η διάσωση των αποχρώσεων του πρωτοτύπου είναι από τις βασικές αρετές των μεταφράσεων του». Το 1994 επιμελήθηκε την έκδοση του Ο φιλάργυρος σε διασκευή του Κωνσταντίνου Οικονόμος ο εξ Οικονόμων (εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας).
Θεατρικές Παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20AS%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20WHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP767%20wd%3AQ60933305%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20FILTER%28NOT%20EXISTS%20%7B%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%29%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0AORDER%20BY%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29 Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων οι οποίες βασίστηκαν σε μεταφράσεις του Κ. Σκαλιόρα].
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του κινηματογράφου
2288 Καρολίνειος
Ο Καρολίνειος (Karolinum) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,0. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Τσέχο αστρονόμο Λάντισλαβ Μπρόζεκ, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κλετ, και πήρε το όνομά του από το Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Καρολίνειου είναι άγνωστα. Ο Καρολίνειος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 30 ως 54 ώρες περίπου, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Παμφίλη Αργυροπούλου
Η Παμφίλη Αργυροπούλου (Αθήνα 1908 - Αθήνα 1994) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και κόρη του ηθοποιού Βασίλη Αργυρόπουλου (όχι του γνωστού κωμικού). Υπήρξε σύζυγος του ηθοποιού Κώστα Σαντοριναίου. Είναι γνωστή και με το όνομα Παμφίλη Σαντοριναίου.
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αχαΐας 2010–11
Για την περίοδο 2010–11, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αχαΐας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Αχαΐας.
Πρωτάθλημα
Το πρωτάθλημα της Α΄ Ε.Π.Σ. Αχαΐας για την περίοδο 2010–11 κατέκτησε η Α.Π.Σ. Θύελλα Πατρών και της Α1 κατηγορίας η Θύελλα Σκιαδά.
Κύπελλο
Κυπελλούχος Αχαΐας για την περίοδο 2010–11 ανακηρύχθηκε ο Τριταιϊκός.
Κατάλογος πρωθυπουργών των Βρετανικών Παρθένων Νήσων
Ο πρωθυπουργός των Παρθένων Νήσων είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης για τις Βρετανικές Παρθένους Νήσους. Ως βρετανικό υπερπόντιο έδαφος, ο πρωθυπουργός διορίζεται από τον κυβερνήτη εξ ονόματος του βρετανού μονάρχη, σήμερα της βασίλισσας Ελισάβετ Β΄. Μέχρι το 2007, ο αρχηγός της κυβέρνησης ήταν γνωστός ως επικεφαλής υπουργός.
Ως το 2007 η θέση έφερε το όνομα επικεφαλής υπουργός των Παρθένων Νήσων, αλλά με συνταγματική αλλαγή το 2007 μετονομάστηκε σε θέση πρωθυπουργού. Δύο άτομα έχουν υπηρετήσει στο αξίωμα από το 2007 και αμφότερα κατείχαν επίσης τη θέση σε κάποιο σημείο πριν το 2007. Ως εκ τούτου, κάθε πρόσωπο που έχει οριστεί ως πρωθυπουργός μέχρι στιγμής έχει επίσης διοριστεί σε επικεφαλής υπουργό σε προηγούμενο σημείο της πολιτικής του σταδιοδρομίας.
Ιστορικό της θέσης
Από τότε που εγκρίθηκε το Σύνταγμα του 1967, μόνο έξι διαφορετικοί άνθρωποι (όλοι άνδρες) έχουν υπηρετήσει ως πρωθυπουργοί ή επικεφαλής υπουργοί και ο καθένας από αυτούς εκτός από τον Σίριλ Ρόμνεϊ έχει υπηρετήσει τουλάχιστον δύο πλήρεις θητείες. Επίσης, καθένας από αυτούς έχει υπηρετήσει ως ηγέτης της αντιπολίτευσης.
Ο Χάμιλτον Λαβίτι Στάουτ κέρδισε τις πιο πολλές γενικές εκλογές από οποιονδήποτε άλλο ηγέτη (5 νίκες σε ισάριθμες εκλογικές αναμετρήσεις), ακολουθούμενος από τον Ορλάντο Σμιθ (τρεις). Οι Στάουτ, Σμιθ και Γουίλαρντ Γουίτλι είναι οι μόνοι ηγέτες που έχουν υπηρετήσει δύο διαδοχικούς πλήρεις όρους (ο Ραλφ Ο'Νιλ εξυπηρετούσε επίσης δύο διαδοχικούς όρους, αλλά ο πρώτος από αυτούς ήταν το υπόλοιπο μέρος ενός όρου μετά το θάνατο του Stoutt).
Κατάλογος
(Οι ημερομηνίες με πλάγιους χαρακτήρες δείχνουν ντε φάκτο συνέχιση της θητείας) Οι περισσότεροι επικεφαλής υπουργοί ή πρωθυπουργοί έχουν υπηρετήσει τουλάχιστον δύο θητείες.
Κάρλος Κορέια
Ο Κάρλος Κορέια (Carlos Correia, 6 Νοεμβρίου 1933-14 Αυγούστου 2021) ήταν πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου, πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από τον Σεπτέμβριο του 2015 ως τον Μάιο του 2016. Προηγουμένως, υπηρέτησε άλλες 3 φορές στην πρωθυπουργία του κράτους από το 1991 ως το 1994, από το 1997 ως το 1998 και από το 2008 ως το 2009.
Πρώτα χρόνια στην πολιτική
Στη διάρκεια του πολέμου για την ανεξαρτησία από την Πορτογαλία, ο Κορέια έγινε μέλος του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία της Γουινέας (Μπισσάου) και του Πρασίνου Ακρωτηρίου (PAIGC), το οποίο κυβέρνησε τη χώρα ως το 1999. Στη δεκαετία του 1970, επί κυβερνήσεως του Φρανσίσκο Μέντες, ο Κορέια χρημάτισε Υπουργός Οικονομικών και στη δεκαετία του ' 80 ήταν μέλος του Πολιτμπιρό του PAIGC, αρμόδιος για γεωργικά και αλιευτικά ζητήματα.
Δεύτερη πρωθυπουργική θητεία
Ο ντα Κόστα απολύθηκε από τον Πρόεδρο Βιέιρα στις 26 Μαΐου του 1997 και στη θέση του επαναδιορίστηκε ο προκάτοχός του, Κορέια. Η νέα πρωθυπουργική θητεία, δεύτερη στην πολιτική του καριέρα, ξεκίνησε στις 6 Ιουνίου του 1997. Ωστόσο, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε αντισυνταγματικό τον διορισμό του Κορέια εκ νέου στην πρωθυπουργία, επειδή το Κοινοβούλιο δεν είχε συγκληθεί. Μία εβδομάδα μετά, εγκρίθηκε ο διορισμός. Η δεύτερη θητεία του στην πρωθυπουργία ξεκίνησε στις 3 Δεκεμβρίου του 1998 και επισκιάστηκε από τον εμφύλιο πόλεμο με τη στρατιωτική εξέγερση του Ανσουμάνε Μανέ. Η κατάπαυση του πυρός που επιτεύχθηκε το Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς διήρκεσε μόλις για 6 μήνες.