cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θαλάσσια φανερόγαμα
Επίφυτα Θαλάσσιων αγγειόσπερμων
Ποικιλότητα επιφυτικών οργανισμών"Βακτήρια, Πρωτόζωα και Μύκητες"Τα βακτήρια, τα πρωτόζωα και οι μύκητες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της επιφυτικής κοινότητας των θαλάσσιων αγγειοσπέρμων, ωστόσο η σχετική έρευνα θεωρείται ανεπαρκής. Έχει δειχθεί ότι τα βακτήρια των γενών Vibrio, Alteromonas, Moraxella, Pseudomonas, Marinobacter και Brochothrix, καθώς και μια σειρά από αζωτοδεσμευτικά βακτήρια ζουν στην επιφάνεια των φύλλων των θαλάσσιων αγγειοσπέρμων. Η χρήση μοριακών μεθόδων μπορεί να εμπλουτίσει τη γνώση σχετικά με την ποικιλότητα αυτών των οργανισμών. "Φύκη"Οι οργανισμοί που εμφανίζουν την μεγαλύτερη αφθονία και ποικιλότητα στην επιφυτική κοινότητα είναι τα Φύκη. Η παρουσία τους κυμαίνεται από μονοκύτταρα δινομαστιγωτά και διάτομα έως και μεγάλα μακροφύκη (Laurencia spp., Metagoniolithon stelliferum, Hypnea spp). Τα τελευταία μπορεί να φέρουν  τα ίδια στην επιφάνειά τους επιφυτικά μικροφύκη. Κατά κανόνα το μεγαλύτερο μέρος της επιφυτικής βιομάζας εντοπίζεται στα φύλλα των αγγειόσπερμών.
Η σύνθεση των επιφυτικών φυκών περιλαμβάνει αντιπροσώπους από όλα τα κύρια φύλα τους. Γενικά, τα Ροδοφύκη κυριαρχούν σε αριθμούς και σε βιομάζα, ενώ τα διάτομα εμφανίζονται σε όλες τις επιφυτικές κοινότητες. Φαίνεται ότι τα αγγειόσπερμα με μεγαλύτερη δομική πολυπλοκότητα και με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής συγκεντρώνουν μεγαλύτερο αριθμό και ποικιλία επιφύτων. "Ασπόνδυλα"Υπάρχουν αναφορές για ασπόνδυλα που συναντώνται αποκλειστικά σε λειμώνες θαλάσσιων αγγειοσπέρμων. Αυτά εντοπίζονται συνήθως στα κατώτερα μέρη τους και συνήθως ανήκουν στα Βρυόζωα, τα Ασκίδια και τα Υδρόζωα.
Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει να γίνει στα στους ασπόνδυλους οργανισμούς που αναφέρονται και ως «βοσκητές», οι οποίοι όπως υποδηλώνει και το όνομα τους τρέφονται με άλλα επίφυτα της επιφάνειας των θαλάσσιων αγγειόσπερμων.
Μείωση
Από τα πιο μελετημένα είδη θαλάσσιων φανερόγαμων στη Μεσόγειο Θάλασσα είναι τα είδη Posidonia oceanica (L.) Delile και Cymodocea nodosa (Ucria) Aschers. Το P. oceanica είναι ενδημικό της Μεσογείου Θάλασσας, ενώ το C. nodosa βρίσκεται επίσης στο βορειοανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό. Η οικολογική σημασία των λειμώνων του P. oceanica έχει αναγνωριστεί και μέτρα για τη διαχείρισή τους περιλαμβάνονται στην ευρωπαϊκή οδηγία για τους οικοτόπους (92/43 / CEE). Αυτό σημαίνει ότι η μελέτη της οπισθοχώρησής τους και η εύρεση των ανθρωπογενών παραγόντων στους οποίους οφείλεται μπορεί να είναι ιδιαιτέρως διαφωτιστική.
Υπάρχουν ανθρωπογενείς δραστηριότητες οι οποίες προκαλούν μεταβολές σε διάφορες παραμέτρους που σχετίζονται με τη μείωση του πληθυσμού των θαλάσσιων φανερόγαμων. Η επίδρασή τους μπορεί να είναι η αλλοίωση της ποιότητας του νερού, μηχανική διάβρωση ή και ενταφιασμός του P. οceanica. Ωστόσο, ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι συμβαίνει μια παγκόσμια διαδικασία υποβάθμισης των οικοσυστημάτων αυτών, ενώ άλλη ομάδα υποστηρίζει ότι η μείωση οφείλεται σε αιτιολογικούς παράγοντες που υφίστανται σε τοπικό επίπεδο.
Στην έρευνα των Fernandez-Torquemada et al. (2005) αναφέρεται ότι η επέκταση των μεγάλων λιμένων δημιουργεί προβλήματα στα θαλάσσια οικοσυστήματα και ιδιαίτερα στους λειμώνες των θαλάσσιων αγγειόσπερμων. Μια τέτοια κατασκευή επηρεάζει ποικιλοτρόπως τους θαλάσσιους λειμώνες. Εκτός από την άμεση καταστροφή των υπόγειων τμημάτων τους, λόγω ενταφιασμού, άλλα έμμεσα προβλήματα είναι η αλλοίωση της μορφολογίας και σύστασης των ιζημάτων, μείωση του διαθέσιμου φωτός, λόγω αύξησης της θολότητας του νερού, αύξηση θρεπτικών στοιχείων, καθώς και διαρροές  τοξικών ουσιών από πλοία, δημιουργούν προβλήματα. Η συσσώρευση θρεπτικών ουσιών σε ιζήματα μπορεί να προκαλέσουν ανοξικές καταστάσεις και να επηρεάσουν τις ρίζες των φυτών και την ικανότητά τους να απορροφούν θρεπτικά συστατικά.
Επίσης, οι τοξικές επιδράσεις χημικών ουσιών, όπως απορρυπαντικά, αντιρρυπαντικά χρώματα, βαρέα μέταλλα και υδρογονάνθρακες θα μπορούσαν να τροποποιήσουν το μεταβολισμό και την ανάπτυξη των θαλάσσιων αγγειόσπερμων.
Επίσης, απειλές για τους λειμώνες των θαλάσσιων αγγειόσπερμων αποτελούν η κλιματική αλλαγή, που περιλαμβάνει αύξηση της θερμοκρασίας, αύξηση της στάθμης της θάλασσας και της συχνότητας και της έντασης των καταιγίδων.
Επιπτώσεις της Δισφαινόλης (BPA) στα θαλάσσια αγγειόσπερμα
Πολλές ανθρωπογενείς χημικές ουσίες που απελευθερώνονται στο περιβάλλον είναι ενώσεις που προκαλούν ενδοκρινικές διαταραχές (EDCs). Μια από τις ουσίες αυτές είναι και η Bisphenol A (BPA) (2,2-δις-(4-υδροξυφαίνυλο)προπάνιο). Είναι ένα σύνθετο υλικό που χρησιμοποιείται στην κατασκευή πλαστικών προϊόντων καθημερινής χρήσης, όπως συσκευασίες τροφίμων και ποτών, επιβραδυντικά φλόγας, κόλλες, οικοδομικά υλικά, ηλεκτρονικά εξαρτήματα, επιστρώσεις χαρτιού, θεραπευτικό εξοπλισμό, υλικά κατασκευής, εποξειδικών ρητινών, πολυανθρακικών πλαστικών επικαλύψεων, πλαστικά δοχεία και καλύμματα χαρτιού. Καθώς η ζήτηση για αυτά τα προϊόντα έχει αυξηθεί, αυξάνεται και η παγκόσμια παραγωγή τους  (3,7 εκατομμύρια τόνοι ετησίως) .Τα απόβλητα από εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων (0,087–5,625 μg L− 1), από απόβλητα υγειονομικής ταφής, εγκαταστάσεις επεξεργασίας βιομηχανικών λυμάτων (1,50 μg L− 1) και πολτοί λυμάτων (10 ≥ 100.000 μg kg− 1 ξηρό βάρος), θεωρούνται ότι είναι οι κύριες εισροές του BPA στο θαλάσσιο περιβάλλον. Είσοδος στο περιβάλλον του BPA γίνεται από εκβολές ποταμών, παράκτιων συστημάτων, από απόβλητα υγειονομικής ταφής και εγκαταστάσεων επεξεργασίας λυμάτων.
Το BPA αποτελεί έναν αναδυόμενο οργανικό ρύπο έντονης περιβαλλοντική ανησυχίας, καθώς χαρακτηρίζεται ως «μέτρια τοξική» και «τοξική» ρυπογόνος ουσία, προκαλώντας δυσμενείς επιπτώσεις στους υδρόβιους οργανισμούς. Οι περισσότερες μελέτες για τις επιπτώσεις του BPA σε οργανισμούς αφορούν κυρίως ασπόνδυλα, όπως είναι τα καρκινοειδή και τα εχινόδερμα. Όσον αφορά την έρευνα σχετικά με την τοξικότητα του BPA σε υδρόβιους πρωτογενείς παραγωγούς περιορίστηκε στο αγγειόσπερμο γλυκών νερών Lemna gibba  και σε ορισμένα είδη μικροφυκών (π.χ. Chlorella fusca, Stephanodiscus hantzschii, Chlamydomonas mexicana, Chlorella vulgaris) στα οποία προκάλεσε αναστολή της αύξησης, ανάπτυξη αντιοξειδωτικού μηχανισμού και επιπτώσεις στις φωτοσυνθετικές χρωστικές ουσίες, αντίστοιχα.
Πηγές
Seegras
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλισματώδη Κατηγορία:Υδρόβια φυτά
Βρύναινα Μαγνησίας
Η Βρύναινα είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά στοιχεία - αξιοθέατα
Η Βρύναινα βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας και είναι κτισμένη στους βόρειους πρόποδες του όρους Όθρυς, σε λοφώδη περιοχή με υψόμετρο 520 μέτρα. Απέχει περίπου 69 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τον Βόλο, 84 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Λαμία και 23 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου). Οι κάτοικοί της ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και τη μελισσοκομία. Το χωριό είναι γνωστό για τα εξαιρετικής ποιότητας αρωματικά φυτά (τσάι, ρίγανη, μέντα, φασκόμηλο, μελισσόχορτο, δυόσμο, δενδρολίβανο, λεβάντα, μαϊντανό, άνιθο, λουΐζα, δάφνη, τήλιο) και το μέλι που παράγει.
Αξιοθέατα θεωρούνται η γυναικεία Ιερά Μονή Κάτω Ξενιάς (στα βορειοανατολικά του χωριού) και η ανδρώα Ιερά Μονή Άνω Ξενιάς (στα δυτικά) με εξαιρετικές τοιχογραφίες και τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Ξενιάς, τα οποία χρονολογούνται από τον 11ο αιώνα. Στην γύρω περιοχή υπάρχουν επίσης πέτρινα γεφύρια καθώς και υπόγειες σπηλιές, με πιο γνωστές τη "Νεροσπηλιά" (υψόμετρο 1.090 μ.) και το "Τετράστομο". Η Νεροσπηλιά θεωρείται το μεγαλύτερο οριζόντιο σπήλαιο της Ελλάδας με συνολικό μήκος 1.400 μέτρα και είναι υπόγειος ποταμός.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται, μετά την ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 με την παλιά ονομασία της από την τουρκοκρατία ως Βρύνενα (με ε), να προσαρτάται στον τότε δήμο Πλατάνου. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 1940 το όνομα διορθώθηκε σε Βρύναινα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Κονταρόλακκα αποτελούν την κοινότητα Βρυναίνης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σούρπης του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 308 κάτοικοι.
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Όσιπ Μαντελστάμ
Ο Όσιπ Αιμίλιεβιτς Μαντελστάμ (О́сип Эми́льевич Мандельшта́м, 3 Ιανουαρίου [ν.ημ. 15 Ιανουαρίου] 1891 – 27 Δεκεμβρίου 1938) ήταν Ρώσος ποιητής και δοκιμιογράφος, πολωνοεβραϊκής καταγωγής. Υπήρξε ο σύζυγος της Ναντέζντα Μαντελστάμ και ένα από τα εξέχοντα μέλη της ποιητικής «σχολής των Ακμεϊστών». Τον συνέλαβε το σταλινικό καθεστώς τη δεκαετία του 1930 εξαιτίας ενός ποιήματός του και στάλθηκε σε εσωτερική εξορία μαζί με τη σύζυγό του. Μετά από ένα είδος αναστολής, μετακόμισαν στο Βορόνεζ. Ωστόσο, το 1938 ο Μαντελστάμ συνελήφθη και πάλι και καταδικάστηκε σε παραμονή σε στρατόπεδο στη Σιβηρία. Πέθανε σε ένα στρατόπεδο μεταγωγής το ίδιο έτος.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μαντελστάμ γεννήθηκε στη Βαρσοβία (τότε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Οι γονείς του ήταν πλούσιοι Πολωνοεβραίοι. Ο πατέρας του, που ήταν δερματέμπορος, μπόρεσε να εξασφαλίσει την άδεια να εγκατασταθούν στα ανατολικά και, λίγο μετά τη γέννηση του Όσιπ, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη. Το 1900 ο μικρός Μαντελστάμ εισάχθηκε στην περιζήτητη Σχολή Τενισέφ. Τα πρώτα του ποιήματα δημοσιεύθηκαν το 1907 στο ετήσιο ημερολόγιο της Σχολής.
Τον Απρίλιο του 1908 ο Μαντελστάμ απεφάσισε να σπουδάσει φιλολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης στο Παρίσι, αλλά τελικώς έφυγε το επόμενο έτος για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, στη Γερμανία. Το 1911 πήρε την απόφαση να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, στο οποίο απαγορευόταν να φοιτούν Εβραίοι στο θρήσκευμα. Ο Μαντελστάμ όμως άλλαξε το θρήσκευμά του στον Μεθοδισμό και εισάχθηκε στο Πανεπιστήμιο το ίδιο έτος. Ωστόσο δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του εκεί.
Μετά τη Ρωσική επανάσταση του 1905 ο Μαντελστάμ έγραψε για μια περίοδο ποιήματα με εντόνως λαϊκιστικό πνεύμα, αλλά στη συνέχεια συνδέθηκε στενά με τον Συμβολισμό. Το 1911, μαζί με αρκετούς άλλους νεαρούς Ρώσους ποιητές, ίδρυσαν τη «Λέσχη των Ποιητών», υπό την επίσημη ηγεσία των Νικολάι Γκουμιλιόφ και Σεργκέι Γκαραντιέτσκυ. Ο πυρήνας αυτής της ομάδας έγινε γνωστός ως «οι Ακμεϊστές». Ο Μαντελστάμ συνέγραψε το μανιφέστο του νέου κινήματος στην ποίηση, με τίτλο Το ξημέρωμα του Ακμεϊσμού (1913, εκδόθηκε το 1919). Το 1913 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή υπό τον τίτλο Η πέτρα. Αυτή η συλλογή επανεκδόθηκε το 1916 με τον ίδιο τίτλο, αλλά εμπλουτισμένη με πρόσθετα ποιήματα.
Γάμος και οικογένεια
Ο Μαντελστάμ λέγεται ότι είχε έναν ερωτικό δεσμό με την ποιήτρια Άννα Αχμάτοβα. Εκείνη από την πλευρά της επέμενε σε όλη τη ζωή της ότι η σχέση τους ήταν μια βαθιά φιλία, και όχι ερωτική. Κατά τη δεκαετία του 1910, ήταν κρυφά ερωτευμένος με μια Γεωργιανή πριγκίπισσα και κοσμική κυρία της Αγίας Πετρούπολης, τη Σαλομέα Αντρονίκοβα, στην οποία αφιέρωσε (1916) το ποίημά του «Σαλόμινκα».
Το 1922 ο ποιητής νυμφεύθηκε τη Ναντέζντα Χάζινα, αδελφή του ποιητή Γιεβγκένι Χάζινα, στο Κίεβο, όπου έμενε εκείνη με την οικογένειά της. Ο Μαντελστάμ συνέχισε πάντως να ελκύεται από άλλες γυναίκες, κάποιες φορές σοβαρά, ώστε να απειληθεί ο γάμος τους, όπως από την Όλγα Βάκσελ το 1924-1925 και τη Μαρίγια Πιετραβίχ το 1933-1934. Παρά το γεγονός αυτό, η Ναντέζντα τον συνόδευσε αργότερα στην εξορία και έφθασε να απομνημονεύσει όλα του τα ποιήματα για να μη χαθούν, ενώ αρκετά μετά την «αποσταλινοποίηση» μεθόδευσε τη μυστική επανέκδοση μέρους του έργου του.
Η ώριμη περίοδος, πολιτική δίωξη και θάνατος
thumb|right|Ποιητές της [[Αργυρή εποχή στη ρωσική ποίηση|«Αργυράς Εποχής»: οι Μαντελστάμ, Τσουκόφσκυ, Λίβσιτς και Γιούρι Ανένκοφ το 1914. Φωτογραφία από τον Καρλ Μπούλα.]] Το 1922 ο Μαντελστάμ και η Ναντέζντα μετακόμισαν στη Μόσχα. Παράλληλα, η δεύτερη ποιητική συλλογή του ποιητή, η Tristia, εκδιδόταν στο Βερολίνο. Για αρκετά χρόνια στη συνέχεια εγκατέλειψε σχεδόν τελείως την ποίηση, γράφοντας κυρίως δοκίμια, κριτική λογοτεχνίας, απομνημονεύματα (Ο αχός της εποχής και Φεοντοσίγια - αμφότερα το 1925), καθώς και σύντομα πεζογραφήματα (π.χ. Το αιγυπτιακό γραμματόσημο, 1928). Ως βιοπορισμό, μετέφραζε ξένη λογοτεχνία στη ρωσική (19 βιβλία μέσα σε 6 χρόνια), ενώ ήταν και ανταποκριτής μιας εφημερίδας.
Το φθινόπωρο του 1933 ο Μαντελστάμ συνέθεσε το ποίημα «Επίγραμμα του Στάλιν», το οποίο ανέγνωσε σε λίγες και μικρές ιδιωτικές συγκεντρώσεις στη Μόσχα. Το ποίημα αποτελούσε κριτική για τον «Καυκάσιο του Κρεμλίνου». Ένα εξάμηνο αργότερα, το 1934, ο Μαντελστάμ συνελήφθη. Ωστόσο, αφού ανακρίθηκε σχετικά με το ποίημα, δεν καταδικάστηκε σε θάνατο ή σε καταναγκαστική εργασία σε Γκουλάγκ, αλλά στην ελαφρότερη ποινή της εξορίας στην κωμόπολη Τσέρντυν στους πρόποδες των Ουραλίων, όπου τον συνόδευσε και η σύζυγός του. Μετά από μία απόπειρα αυτοκτονίας του και μία διαμεσολάβηση από τον Νικολάι Μπουχάριν, η ποινή μετατράπηκε σε απλή απαγόρευση να ζει στη Μόσχα ή στις μεγαλύτερες πόλεις της ΕΣΣΔ. Ο Μαντελστάμ και η σύζυγός του επέλεξαν να ζήσουν στο Βορόνεζ.
thumb|Φωτογραφία από το [[Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων|NKVD μετά τη δεύτερη σύλληψη, το 1938]] Ενθαρρυμένος, ο Μαντελστάμ επέστρεψε στην ποίηση και έγραψε τη συλλογή Σημειωματάρια του Βορόνεζ, η οποία περιελάμβανε τον κύκλο ποιημάτων «Στίχοι επί του Αγνώστου Στρατιώτου». Επίσης έγραψε ποιήματα που φαίνονταν να εξυμνούν τον Στάλιν (όπως την «Ωδή στον Στάλιν»). Ωστόσο, το 1937, με την αρχή του «Μεγάλου Τρόμου», το λογοτεχνικό κατεστημένο άρχισε να επιτίθεται στον Μαντελστάμ δια του τύπου, πρώτα σε τοπικό επίπεδο και σύντομα και από τη Μόσχα, κατηγορώντας τον ότι έτρεφε «αντισοβιετικές απόψεις». Την επόμενη άνοιξη, ο ποιητής και η σύζυγός του έλαβαν μια κυβερνητική πρόσκληση για διακοπές όχι μακριά από τη Μόσχα. Κατά την άφιξή τους εκεί, τον Μάιο του 1938, ο Μαντελστάμ συνελήφθη (στις 5 Μαΐου κατά το έγγραφο του στρατοπέδου με ημερομηνία 12 Οκτωβρίου 1938, υπογεγραμμένο από τον Μαντελστάμ) κατηγορούμενος για «αντεπαναστατικές δραστηριότητες». Τρεις μήνες αργότερα, στις 2 Αυγούστου 1938, ο ποιητής καταδικάσθηκε σε πέντε χρόνια σε «επανορθωτικά στρατόπεδα». Στάλθηκε στο στρατόπεδο μεταγωγών της Βτοράγια Ριέτσκα (= «Δεύτερο Ποτάμι»), κοντά στο Βλαδιβοστόκ, και κατόρθωσε από εκεί να στείλει κρυφά ένα μήνυμα στη σύζυγό του, ζητώντας της να του στείλει ζεστά ρούχα. Δεν τα έλαβε ποτέ και, σύμφωνα με τον αντιφρονούντα Βαρλαάμ Σαλάμοφ (όπως έγραψε στο διήγημά του «Μπράντι από τσέρι»), αφέθηκε να πεθάνει από το κρύο και την πείνα.
Η προφητεία του Μαντελστάμ επαληθεύθηκε (και) στο πρόσωπό του: ''«Μόνο στη Ρωσία δίνουν μεγάλη σημασία στην ποίηση: σκοτώνουν ανθρώπους για αυτή. Υπάρχει άλλο μέρος όπου η ποίηση να είναι τόσο συνηθισμένο κίνητρο για φόνο;» Η Ναντέζντα Μαντελστάμ συνέγραψε αναμνήσεις από τη ζωή και τις ημέρες της με τον σύζυγό της στο Ελπίδα στα χρόνια της απελπισίας (1970) και στο Ελπίδα που εγκαταλείφθηκε''. Κατόρθωσε επίσης να διατηρήσει ένα σημαντικό μέρος του αδημοσίευτου έργου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Αϊτόρ Καράνκα
Ο Αϊτόρ Καράνκα ντε λα Χοζ (γεννημένος στις 18 Σεπτεμβρίου 1973) είναι Ισπανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν κυρίως ως κεντρικός αμυντικός (σε ορισμένες περιπτώσεις, αγωνίστηκε στην θέση του αριστερού αμυντικού), ενώ είναι ο νυν προπονητής της αγγλικής Μίντλεσμπρο.
Με εξαίρεση ένα σύντομο πέρασμα από τις ΗΠΑ, σε ηλικία 32 ετών, αγωνίστηκε κυρίως στην Ισπανία για λογαριασμό των Αθλέτικ Μπιλμπάο και Ρεάλ Μαδρίτης, αγωνιζόμενος σε 275 αναμετρήσεις της Πριμέρα Ντιβιζιόν σε διάστημα 13 σεζόν και κατακτώντας συνολικά επτά τίτλους με την τελευταία.
Αθλέτικ / Ρεάλ Μαδρίτης
Γεννημένος στην Βιτόρια-Γκαστέις της επαρχίας της Άλαβα, ο Καράνκα αγωνίστηκε ως νέος στην τοπική ομάδα της γενέτειράς του, την Ντεπορτίβο Αλαβές, και ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στα τμήματα υποδομής της γειτονικής βασκικής Αθλέτικ Μπιλμπάο. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την δεύτερη ομάδα του συλλόγου το 1992, αγωνιζόμενος με την τελευταία στην Σεγούντα Ντιβιζιόν.
Ο Καράνκα προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου από τον Γιούπ Χάινκες το 1993, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στην Πριμέρα Ντιβιζιόν στις 7 Νοεμβρίου σε μία εκτός έδρας ισοπαλία με σκορ 1–1 απέναντι στην Θέλτα Βίγο (αγωνίστηκε και στα 90 λεπτά της αναμέτρησης) και αγωνιζόμενος σε συνολικά 100 αναμετρήσεις πρωταθλήματος στην διάρκεια των τριών σεζόν παρουσίας του στον σύλλογο, προτού ακολουθήσει τον Γερμανό προπονητή στην Ρεάλ Μαδρίτης το 1997. Με την ομάδα της ισπανικής πρωτεύουσας χρησιμοποιείτο κυρίως ως αλλαγή, ωστόσο αγωνίστηκε σε συνολικά 33 αναμετρήσεις του Τσάμπιονς Λιγκ με τους Μαδριλένους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού της σεζόν 1999–2000 απέναντι στην Βαλένθια ΚΦ (νίκη με σκορ 3–0). Επίσης, έχασε το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν 1998–99, λόγω ενός καρδιακού προβλήματος.
Επιστροφή στην Αθλέτικ / ΗΠΑ
Ο Καράνκα μετακόμισε στην Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ και τους Κολοράντο Ράπιντς το 2006. Στην διάρκεια της μοναδικής σεζόν του στις Ηνωμένες Πολιτείες, βοήθησε την ομάδα του να φτάσει ως τον τελικό των πλέι-οφ της Δυτικής Περιφέρειας, παρά το γεγονός ότι η προσπάθειά του αποκρούστηκε από τον Νταρίο Σάλα στην νίκη στην διαδικασία των πέναλτι επί της ΦΚ Ντάλας για τα ημιτελικά.
ΣΙΔΕΝΟΡ
Η ΣΙΔΕΝΟΡ αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής χάλυβα στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1962 από την οικογένεια Στασινόπουλου με την επωνυμία Βιοχάλκο-Σάνιτας Ελληνική Βιομηχανία Σωλήνων, Ειδών Υγιεινής και Θερμάνσεως.
Αϊτόρ Καράνκα
Διεθνής
Ο Καράνκα αγωνίστηκε μόνο μία φορά με την Ισπανία σε επίπεδο ανδρών, στις 26 Απριλίου 1995, σε μία αναμέτρηση με αντίπαλο την Αρμενία στα πλαίσια των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1996 στο Γερεβάν (νίκη με σκορ 2–0). Πραγματοποίησε 14 συμμετοχές με την Εθνική Ισπανίας U21, ενώ ήταν μέλος της ομάδας που τερμάτισε φιναλίστ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, ηττώμενη στον τελικό από την Ιταλία.
ΣΙΔΕΝΟΡ
Το 1979 αλλάζει την επωνυμία της σε Σιδενόρ Βιομηχανία Κατεργασίας Σιδήρου. Το 1992, η θυγατρική της εταιρεία, Έρλικον εισαγάγει τις μετοχές της στην κύρια αγορά του Χρηματιστηρίου Αθηνών, το 1997 απορροφάται πλήρως από τη μητρική. Το 1996, η Sovel, θυγατρική της Σιδενόρ, αποκτά τις μετοχές της Μεταλλουργική Χάλυψ στον Αλμυρό. Το επόμενο έτος, λαμβάνει πιστοποίηση Συστήματος Διαχείρισης Ποιότητας κατά το πρότυπο ISO 9002. Το 2001 εξαγοράζεται η Βουλγαρική εταιρεία Stomana Industry. Το 2003 λαμβάνει πιστοποίηση του συστήματος διαχείρισης ποιότητας για τις παραγωγικές μονάδες Θεσσαλονίκης και Αλμυρού κατά το πρότυπο ISO 9001:2000. Το 2004, αποκτά της πλειοψηφία των μετοχών στα Σωληνουργεία Κορίνθου. Το 2006, ξεκινά η λειτουργεία της Dojran Steel στη Βόρεια Μακεδονία, ενώ το 2007ξεκινά η λειτουργία των παραγωγικών εγκαταστάσεων της κοινοπραξίας ZAO –TMK CPW στη Ρωσία. Το 2008, η Stomana Industry εξαγοράζεται πλήρως. Το 2009 αποκτά λιμενικές εγκαταστάσεις στον Δούναβη μέσω της Port Svishtov West. Το 2013 λαμβάνει Βραβείο Τεχνολογικής Αριστείας για το προϊόν Sidefor Plus. Το 2014 κατασκευάζεται φούρνος επαγωγικής αναθέρμανσης μπιγιετών στη μονάδα παραγωγής της Sovel. Το 2015 απορροφάται η Σιδενόρ Εταιρία Συμμετοχών Α.Ε από τη Viohalko ΑΕ. To 2016 διακρίνεται με βραβείο Gold. Το 2018 πωλείται η Αειφόρος Α.Ε. στην εταιρία ΑΝΑΜΕΤ Α.Ε.
Αϊτόρ Καράνκα
Προπονητική καριέρα
Τον Ιούνιο του 2010, ο Καράνκα ανέλαβε χρέη βοηθού προπονητή στην πρώην ομάδα του, Ρεάλ Μαδρίτης, δίπλα στον νεοπροσληφθέντα τεχνικό, Ζοζέ Μουρίνιο. Τρία χρόνια αργότερα αποχώρησε από τον σύλλογο, έπειτα από την άφιξη του Κάρλο Αντσελότι, ο οποίος έφερε μαζί του δικό του τεχνικό επιτελείο.
ΣΙΔΕΝΟΡ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματαΚατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες
Αϊτόρ Καράνκα
Προπονητική καριέρα
Στις 25 Απριλίου 2015, κατά την προτελευταία αναμέτρηση της ομάδας για την σεζόν, ο Καράνκα έδωσε εντολή στον τερματοφύλακα Δημήτρη Κωνσταντόπουλο να προωθηθεί για την εκτέλεση ενός κόρνερ στην διάρκεια των καθυστερήσεων του αγώνα, με το εκτός έδρας σκορ να είναι στο ισόπαλο 3–3 απέναντι στην Φούλαμ. Με τον τερματοφύλακα εκτός θέσης, οι αντίπαλοι κατάφεραν να πετύχουν το νικητήριο τέρμα με σκόρερ τον Ρος ΜακΚόρμακ, το οποίο έστειλε την Γουότφορντ στην Πρέμιερ Λιγκ και δυσκόλεψε αισθητά τις πιθανότητες ανόδου της Μίντλεσμπρο. Πέτυχε να οδηγήσει την ομάδα του ως τον τελικό των πλέι-οφ έπειτα από μία νίκη με συνολικό σκορ 5–1 επί της Μπρέντφορντ,, ωστόσο ηττήθηκε στην ύστατη αναμέτρηση με σκορ 0–2 από την Νόριτς Σίτι στο Στάδιο Γουέμπλεϊ.
Προσωπική ζωή
Ο νεαρότερος αδερφός του Καράνκα, Νταβίδ, είναι επίσης ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόμενος στην θέση του επιθετικού, αγωνίστηκε επίσης για λογαριασμό της πρώτης ομάδας της Αθλέτικ, αν και με λιγότερη επιτυχία, περνώντας το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του αγωνιζόμενος σε ομάδες της δεύτερης κατηγορίας ή κατώτερων.
http://www.sport24.gr/football/omades/nottingham-forest/epishmo-sth-notigxam-forest-o-karanka.5020517.html
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βάσκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπιλμπάο Αθλέτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλέτικ Μπιλμπάο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κολοράντο Ράπιντς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας U23 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μίντλεσμπρο Φ.Κ. Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Χώρας των Βάσκων
Φραγκίσκος Ιωσήφ του Γκιζ
Ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ, γαλλ. François Joseph, (28 Αυγούστου 1670 - 16 Μαρτίου 1675) από τον Οίκο της Λωρραίνης, ήταν δούκας του Γκιζ, πρίγκιπας του Ζουανβίλ και δούκας του Ζουαγιέζ (1671-1675).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Οτέλ ντε Γκιζ (νυν Οτέλ ντε Σουμπίζ) και ήταν ο μόνος γιος του Λουδοβίκου-Ιωσήφ δούκα του Γκιζ, πρίγκιπα του Ζουανβίλ και της Ελισάβετ-Μαργαρίτας των Βουρβόνων, κόρης του Γκαστόν δούκα της Ορλεάνης.
Ήταν εξάδελφος του Τζαν Γκαστόνε των Μεδίκων μεγάλου δούκα της Τοσκάνης, 2ος εξάδελφος του Λουδοβίκου ΙΔ' της Γαλλίας και ανιψιός της Άννας-Μαρίας-Λουίζας της Ορλεάνης δούκισσας του Μονπανσιέ. Ήταν απόγονος του Ερρίκου Β' της Γαλλίας.
Ελία Μιλλόσεβιτς
Ο Ελία Φιλίππο Φραντσέσκο Τζουζέππε Μαρία Μιλλόσεβιτς (ιταλ. Elia Filippo Francesco Giuseppe Maria Millosevich, 5 Σεπτεμβρίου 1848 – 5 Δεκεμβρίου 1919) ήταν Ιταλός αστρονόμος. Ειδικεύθηκε στον υπολογισμό των τροχιών κομητών και αστεροειδών, με σημαντικότερο παράδειγμα την τροχιά του αστεροειδή 433 Έρως. Ο ίδιος ανεκάλυψε δύο αστεροειδείς, τον 303 Ιωσηφίνα και τον 306 Ενότης.
Φραγκίσκος Ιωσήφ του Γκιζ
Βιογραφία
Το 1671 απεβίωσε πρόωρα ο πατέρας του 21 ετών και ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ ήταν ενός έτους. Τον διαδέχθηκε ως δούκας του Γκιζ, πρίγκιπας του Ζουανβίλ και δούκας του Ζουαγιέζ. Το 1672 απεβίωσε η μάμμη του Μαργαρίτα της Λωρραίνης και μετακόμισε με τη μητέρα του στο ανάκτορο Λούξεμπουργκ, στο Παρίσι.
Ελία Μιλλόσεβιτς
Γεννήθηκε στη Βενετία και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Οι πρώτες του δημοσιευμένες εργασίες, με θέμα τις τότε επικείμενες διαβάσεις της Αφροδίτης το 1874 και το 1882, προσέλκυσαν προσοχή και του εξασφάλισαν τη θέση του καθηγητή της Ναυτικής Αστρονομίας στο Βασιλικό Ινστιτούτο Εμπορικής Ναυτιλίας της Βενετίας (Reale Istituto di Marina Mercantile a Venezia). Το 1879 του προσφέρθηκε η θέση του υποδιευθυντή του Αστεροσκοπείου του Collegio Romano στη Ρώμη, την οποία και αποδέχθηκε. Από το 1902, μετά την παραίτηση του Πιέτρο Τακκίνι, ο Μιλλόσεβιτς ανέλαβε τη θέση του διευθυντή του αστεροσκοπείο μέχρι τον θάνατό του. Ο Μιλλόσεβιτς δημοσίευσε περισσότερες από 450 επιστημονικές εργασίες και μεγάλο αριθμό μεμονωμένων παρατηρήσεων πλανητών και κομητών. Απεβίωσε στη Ρώμη σε ηλικία 71 ετών.
Φραγκίσκος Ιωσήφ του Γκιζ
Βιογραφία
Δεν μπορούσε να περπατήσει χωρίς βοήθεια, ακόμη και στην ηλικία των 4 ετών. Έπεσε από την τροφό του και τραυματίστηκε βαριά στο κεφάλι. Απεβίωσε στο ανάκτορο Λούξεμπουργκ το 1675. Ήταν ο τελευταίος απόγονος του κλάδου Λωρραίνης-Γκιζ. Τον διαδέχθηκε η μεγάλη θεία του Μαρία, κόρη του Καρόλου δούκα του Γκιζ.
Ελία Μιλλόσεβιτς
Για τον υπολογισμό της τροχιάς του Έρωτος ο Ελία Μιλλόσεβιτς τιμήθηκε το 1898 και το 1904 με το Βραβείο για την Αστρονομία (Premio per l’Astronomia) της Εθνικής Βασιλικής Ακαδημίας των Λυγκέων. Επίσης, το 1911 πήρε το Βραβείο Ποντεκουλάν (Prix Gustave de Pontécoulant) της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Τον Ιούλιο του 2004 ένας αστεροειδής, που είχε ανακαλυφθεί από Ιταλούς αστρονόμους στις 15 Νοεμβρίου 1998, ονομάσθηκε στη μνήμη του, από το επώνυμό του, 69961 Μιλόσεβιτς (69961 Millosevich).
Φραγκίσκος Ιωσήφ του Γκιζ
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκες του Γκιζ
Ελία Μιλλόσεβιτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αστρονόμοι
Τσελσορσόρ
Το Τσελσορσόρ (αζερικά: Çöl Sorsor) είναι ένα χωριό της επαρχίας Κουρνταμίρ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κουρνταμίρ
Ανατολικό Μεσσηνίας
Το Ανατολικό είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Κέντρου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αβίας, του δήμου Δυτικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμών του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Το Ανατολικό είναι ορεινό χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται στις δυτικές κλιτύς του Ταϋγέτου, ανατολικά του δρόμου Τσερίων-Χώρας Γαϊτσών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 640. Απέχει 37 χλμ. περίπου ΝΑ. της Καλαμάτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Νερίντα (ή Πρίντα) και προσαρτήθηκε στον δήμο Γερηνίας του νομού Μεσσηνίας. Το 1841 εντάχθηκε στον νομό Λακωνίας, το 1899 στον νομό Λακωνικής και, το 1909, πάλι στον νομό Λακωνίας. Το 1928 μετονομάστηκε σε Ανατολικό και το 1938 υπήχθη οριστικά στον νομό Μεσσηνίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κέντρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αβίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αβίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Μάνης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Παυλοπέτρι (νησίδα)
Το Παυλοπέτρι είναι μικρού μεγέθους ελληνικό νησί το οποίο βρίσκεται στη Μεσόγειο Θάλασσα, πιο συγκεκριμένα μεταξύ του νησιού της Ελαφονήσου και των ακτών της Λακωνίας. Το συγκεκριμένο νησί έχει έκταση, περίπου, της τάξεως των 0,0028 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ κατά την απογραφή του 2011 ήταν ακατοίκητο.
Γεωγραφία
Το Παυλοπέτρι, μαζί με τα γειτονικά νησιά του, καθώς και περιοχή εκτεινόμενη βορειοδυτικά της Νεάπολης, εντός της ηπειρωτικής χώρας απέναντι του νησιού, αποτελούν προστατευόμενη περιοχή Natura 2000, εκτεινόμενη εντός έκτασης της τάξεως των 54,9 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Ιστορία
Επί της βορειοανατολικής πλευράς του νησιού βρίσκεται ομώνυμη βυθισμένη αρχαία πόλη χρονολογούμενη στην χαλκολιθική περίοδο, καθώς και στην περίοδο του χαλκού, η οποία και αποτελεί την παλαιότερη χρονολογικά βυθισμένη αρχαιολογική τοποθεσία παγκοσμίως. , ενώ περιλαμβάνει δρόμους, ναό, καθώς και ανάκτορο αποτελούμενο από τέσσερα δώματα. Παράλληλα, επί της νήσου του Παυλοπετρίου σώζονται κατάλοιπα τειχών χρονολογούμενων στη ρωμαϊκή περίοδο, καθώς και στη βυζαντινή περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ελαφονήσου Κατηγορία:Νησιά της Ελλάδας
Μιστάν
Το Μιστάν είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Λερίκ του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 430 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Μιστάν, Ντιγκόφ, Ντιγκοφντερέ, Κελεμπίν, Πιρεσόρα και Χελφελικέντ.
Μπασδουναίικα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Μπασδουναίικα, είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 500 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Μπασδουναίικα βρίσκονται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και το νότιο άκρο της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών. Απέχουν 45,5 χλμ. ΒΑ. από το Αγρίνιο και μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Αγρινίου - Καρπενησίου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Χούνης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα γειτονικά χωριά Ρίο, Σκιαδαίικα, Παλαιοχώρια, Λάκκες, Χούνη, Παλαιοχούνη και Λουτρά  αποτελούν την τοπική κοινότητα Χούνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 19 κατοίκους.
Κρετιέν ντε Τρουά
Ο Κρετιέν ντε Τρουά (Chrétien de Troyes) είναι Γάλλος ποιητής που γεννήθηκε γύρω στο 1130 και πέθανε ανάμεσα στο 1180 και 1190). Θεωρείται ιδρυτής της αρθουριανής λογοτεχνίας στα παλαιά γαλλικά και ένας από τους πρώτους συγγραφείς των ιπποτικών μυθιστοριών. Ήταν στην υπηρεσία της αυλής της Καμπανίας στον καιρό του Ερρίκου Α' της Καμπανίας και της Μαρίας της Γαλλίας, της συζύγου του.
Άσπρο Χωριό Πάρου
Το Άσπρο Χωριό (επίσημη ονομασία Άσπρον Χωρίον) είναι οικισμός της Πάρου. Υπάγεται δοικητικά στην τοπική κοινότητα Λευκών, του δήμου Πάρου, της περιφερειακής ενότητας Πάρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πάρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Κρετιέν ντε Τρουά
Τα μεγάλα έργα του είναι τα Ερέκ και Ενίντ, Κλίγης, Λάνσελοτ ή ο Ιππότης με το κάρο που πιθανότατα γράφτηκε ταυτόχρονα με τον Υβαίν ή ο Ιππότης με το λιοντάρι, και Πέρσιβαλ ή ο θρύλος του Άγιου Δισκοπότηρου (ιερό Graal), που είναι ημιτελές. Οι μυθιστορίες του αντικατοπτρίζουν τα πολιτικά και πολιτισμικά ιδανικά του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο και για το οποίο γράφει. Προβάλουν ένα αριστοκρατικό ιδεώδες που συνδυάζει την ιπποτική περιπέτεια, τον εξιδανικευμένο έρωτα και τις θρησκευτικές φιλοδοξίες που συμβολίζουν το πνεύμα της σταυροφορίας.
Άσπρο Χωριό Πάρου
Το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή στην περιοχή εγκαταστάθηκαν οικογένειες Μικρασιατών εμπλουτίζοντας πολιτιστικά το νησί και βοηθώντας στην ανάπτυξή του. Στο Άσπρο Χωριό Πάρου τιμάται ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης και οι Μικρασιάτες Νεομάρτυρες καθώς επίσης οργανώνεται Μικρασιατική Συνάντηση κάθε Σεπτέμβριο. Στην Παροικία εγκαταστάθηκαν οικογένειες Μικρασιατών δημιουργώντας τη συνοικία Προσφυγικά.
Κρετιέν ντε Τρουά
Βιογραφία
Ξέρουμε ελάχιστα για τη ζωή του Κρετιέν ντε Τρουά, μόνο αυτά που αναφέρει ο ίδιος στα βιβλία του. Και αυτά συνοψίζονται στο όνομα, μια λίστα έργων και δύο ημερομηνίες μεταξύ των οποίων έγραψε τις μυθιστορίες του. Με βάση αυτές τις πληροφορίες, οι μελετητές κατασκεύασαν μια βιογραφία, της οποίας τα στοιχεία κυμαίνονται από σχεδόν σίγουρα μέχρι τελείως υποθετικά.
Άσπρο Χωριό Πάρου
Γεωγραφία
Το Άσπρο Χωριό είναι οικισμός στο νότιο τμήμα της Πάρου. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές υπώρειες της κορυφής «Βάρδια» (468 μ.) και λίγο βορειότερα του περιφερειακού δρόμου του νησιού Παροικιάς-Νάουσας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Απέχει 20 χλμ. περίπου ΝΑ. της Παροικιάς.
Κρετιέν ντε Τρουά
Βεβαιότητες
εναλλ.=sceau de Marie de Champagne|μικρογραφία|Σφραγίδα της Μαρίας της Καμπανίας Το όνομα του Κρετιέν αποκαλύπτεται στον πρόλογο του Ερέκ και Ενίντ, όπου παρουσιάζεται στον αναγνώστη ως Crestiens de Troyes. Ο ακριβής τόπος και η ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστοι και πολλές υποθέσεις έχουν γίνει σχετικά. Γεννήθηκε γύρω στο 1130 στην πόλη Τρουά ή τουλάχιστον στην Καμπανία, όπως επιβεβαιώνεται από ίχνη της διαλέκτου της Καμπανίας στα κείμενά του. Καθώς η Τρουά κάηκε στο τέλος του 12ου αιώνα, δεν υπάρχουν έγγραφα που να μπορούν να παράσχουν ακριβή ημερομηνία. Για τον ίδιο λόγο τα γεγονότα που θα μπορούσαν να σηματοδοτήσουν τη νεότητά του είναι άγνωστα. Οι απαρχές του στη λογοτεχνία χρονολογούνται γύρω στο 1160 με μεταφράσεις της Τέχνης της Αγάπης και αποσπάσματα από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου. Τρία από τα τέσσερα αυτά κείμενα έχουν χαθεί, όπως και η πρώτη του μυθιστορία με θέμα τον Αρθούρο όπου εμφανίζονταν ο Τριστάνος και η Ιζόλδη και μάλλον ονομαζόταν Περί του βασιλέα Μαρκ και της ξανθιάς Ιζόλδης. Γύρω στα 1162, ο Κρετιέν έγραψε το Ερέκ και Ενίντ και μετά το 1164 τον Κλίγη ή ο ψεύτικος θάνατος. Να σημειωθεί ότι μερικές φορές προτείνονται μεταγενέστερες ημερομηνίες: Για το Ερέκ και Ενίντ το 1170 και για τον Κλίγη το 1176, που δείχνει τη δυσκολία να αποδοθούν συγκεκριμένες ημερομηνίες για αυτές τις μυθιστορίες.
Άσπρο Χωριό Πάρου
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λευκών της Πάρου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λευκών και προσαρτήθηκε στον δήμο Πάρου.
Κρετιέν ντε Τρουά
Βεβαιότητες
Στον πρόλογο του Ιππότη με το κάρο, ο Κρετιέν ντε Τρουά ισχυρίζεται ότι έγραψε το έργο κατά παραγγελία της κυρίας μου από την Καμπανία, δηλαδή της Μαρίας της Καμπανίας, κόρης της Ελεονώρας της Ακουιτανίας και του Λουδοβίκου Ζ'. Αυτός ο πρόλογος μας πληροφορεί για το ότι ήταν ποιητής στην αυλή της Καμπανίας, καθώς και το γεγονός ότι ο Ιππότης με το κάρο ήταν έργο κατά παραγγελία, όπου η Μαρία της Καμπανίας του επέβαλε το θέμα. Ομοίως, στον πρόλογο του τελευταίου έργου του, Πέρσιβαλ, η ιστορία του Αγίου Δισκοπότηρου, ο ποιητής δηλώνει ότι ήταν στην υπηρεσία του Φιλίππου της Αλσατίας, κόμη της Φλάνδρας και μνηστήρα της Μαρίας της Καμπανίας, που τον παρουσιάζει ως "τον πιο γενναίο άνδρα στην αυτοκρατορία της Ρώμης".
Αυτοί οι δύο μαικήνες ήταν πρόσωπα της ανώτερης αριστοκρατίας και έδωσαν πολύτιμες πληροφορίες ώστε να χρονολογηθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια η ζωή του Κρετιέν ντε Τρουά και η συγγραφή αυτών των δύο μυθιστοριών ανάμεσα στο 1164 (το έτος του γάμου της Μαρίας με τον κόμη της Καμπανίας Ερρίκο τον Φιλελεύθερο) και το 1191 (έτος θανάτου του κόμη της Φλάνδρας). Έτσι, ο Λάνσελοτ μάλλον γράφτηκε το 1168, ενώ η συγγραφή του Πάρσιβαλ, το οποίο είναι ένα έργο ημιτελές, μάλλον το 1182. Εν τω μεταξύ ο Υβαίν πρέπει να γράφτηκε το 1172.
Άσπρο Χωριό Πάρου
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Πάρου
Κρετιέν ντε Τρουά
Βεβαιότητες
Ο θάνατος του Κρετιέν ντε Τρουά είναι επίσης ελάχιστα γνωστός, όπως και η γέννησή του, και σύμφωνα με τον Γερβέρτο του Μοντρέιγ, αυτός ήταν ο λόγος που το έργο έμεινε ημιτελές. Ο θάνατός του τοποθετείται ανάμεσα στα 1180 και 1190.
....και υποθέσεις
Οι ερευνητές του έργου του Κρετιέν ντε Τρουά έχουν κάνει κατά διαστήματα διάφορες υποθέσεις για τη ζωή του ποιητή, βασιζόμενοι σε στοιχεία μέσα από τα έργα του. Έτσι, μερικοί εικάζουν ότι ήταν ευγενής, άλλοι υποστηρίζουν ότι ήταν ιερωμένος και άλλοι Εβραίος. Αλλά αυτά όλα είναι υποθέσεις.
Το έργο του
Όλα τα κείμενά του είναι στη Ρομανική γλώσσα και κανένα στα λατινικά. Στην εισαγωγή του Κλίγη, ο Κρετιέν ντε Τρουά δηλώνει ότι είναι ο συντάκτης πέντε άλλων έργων πριν από τις μυθιστορίες του: τέσσερα είναι διασκευές του Οβίδιου στην τοπική διάλεκτο, από τα οποία μόνο ένα έχει σωθεί. Το πέμπτο είναι μια έκδοση του Τριστάνου και της Ιζόλδης.
Με το έργο του ο Κρετιέν ντε Τρουά καινοτομεί και δημιουργεί ένα είδος μυθιστορίας που έχει σημαντική εξέλιξη τον 13ο αιώνα και επηρέασε πολλούς άλλους σύγχρονους και μεταγενέστερους συγγραφείς. Είναι ο πρώτος που εισήγαγε στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία τον θρύλο του Άγιου Δισκοπότηρου.
Οι μεταφράσεις του Οβίδιου
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Φιλομήλα, Πρόκνη και Τηρέας, οι χαρακτήρες από τη Φιλομένα, που προέρχεται από τις [[Μεταμορφώσεις του Οβίδιου]] Στον πρόλογο του Κλίγη, ο Κρετιέν ντε Τρουά αναφέρει τους τίτλους των έργων που έχει γράψει. Τέσσερα από αυτά είναι μυθιστορίες, που ονομάζονται επίσης translatio studii, μεταφράσεις λατινικών κειμένων στις Ρομανικές γλώσσες.
Από αυτές τις μεταφράσεις έχει σωθεί μόνο η Φιλομένα, με την ιστορία του Τηρέα, της Φιλομήλας και της Πρόκνης από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου. Οι άλλες τρεις ήταν επίσης μεταφράσεις κειμένων του Οβίδιου. Το 1884, ο Gaston Paris ανακάλυψε το κείμενο της Φιλομένας σε ένα έργο του 14ου αιώνα με τίτλο Ηθική Οβιδίου. Αυτό το βιβλίο είχε συγκεντρωμένες τις μεταφράσεις των Μεταμορφώσεων του Οβίδιου καθώς και σχόλια για τα έργα. Διάφορα χαρακτηριστικά, όπως η γλώσσα και το λογοτεχνικό ύφος επέτρεψαν ορισμένους μελετητές να αποδώσουν στον Κρετιέν ντε Τρουά το έργο που αναφερόταν στη Φιλομήλα, την Πρόκνη και τον Τηρέα. Ωστόσο, ο συγγραφέας δεν υπέγραφε ως Κρετιέν ντε Τρουά αλλά ως Κρετιέν λι Γκουά. Αυτό οδήγησε τους ερευνητές να υποθέσουν ότι ο Κρετιέν μπορεί να ήταν εκχριστιανισμένος Εβραίος.
Καθώς η Φιλομένα ήταν έργο ενσωματωμένο σε μια ανθολογία, είχε ξαναγραφεί εν μέρει από τον αντιγραφέα και το πρωτότυπο ποίημα είχε χαθεί με την αντιγραφή. Έτσι, ορισμένοι κριτικοί διαφώνησαν με την απόδοση του έργου στον Κρετιέν ντε Τρουά, διαπιστώνοντας μετά από μελέτη του λεξιλογίου και της γραμματικής ότι να είναι πολύ διαφορετικά σε σχέση με τα μεταγενέστερα έργα του. Η οπτική των ερωτικών σχέσεων είναι επίσης διαφορετική, σε σχέση με στις ιπποτικές μυθιστορίες του. Στους επικριτές αυτούς, συχνά δίνεται η απάντηση ότι η Φιλομένα είναι έργο της νεότητας, ότι το ύφος του ωρίμασε και η θεματική του εξελίχθηκε με την ηλικία. Ωστόσο, όπως υπενθυμίζει ο Τζότζεφ Ντάγκαν, δεν υπάρχει τίποτα που να δηλώνει επισήμως ότι αυτή η μετάφραση είναι ένα νεανικό έργο και ο ίδιος προτείνει ως ημερομηνία συγγραφής περίπου το 1175.
Αρθουριανές μυθιστορίες
μικρογραφία|Ο βασιλιάς Αρθούρος και οι Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, μινιατούρα από το έργο ο Λάνσελοτ σε πεζό, περ. 1470 μικρογραφία|Η αναχώρηση του Πέρσιβαλ, χειρόγραφο του Μονπελιέ
Ο Κρετιέν ντε Τρουά έγραψε πέντε ιπποτικές μυθιστορίες σε οκτασύλλαβα δίστιχα, αντλώντας τις ιστορίες του από τους κελτικούς και βρετανικούς θρύλους του βασιλιά Αρθούρου και την αναζήτηση του Άγιου Δισκοπότηρου :
Αυτές οι μυθικές περιπέτειες έχουν ενταχθεί στο πλαίσιο της αυλικής λογοτεχνίας. Οι ήρωες αντιμετωπίζουν συχνά μια δύσκολη επιλογή ανάμεσα στον έρωτα και το ηθικό καθήκον τους ως ιππότες.
Το κύριο έργο του είναι οι μυθιστορίες των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης με κεντρικό πρόσωπο τον βασιλιά Αρθούρο. Αυτός ο χαρακτήρας, a priori κεντρικός, δεδομένου ότι η μνήμη του άντεξε στη δοκιμασία του χρόνου, δεν ήταν στο επίκεντρο των αναζητήσεων του Κρετιέν. Αντίθετα, υπήρχαν γνωστοί ιππότες, όπως οι Υβαίν, Λάνσελοτ και Ερέκ, των οποίων η συμπεριφορά ήταν ευγενική και ανήκαν στο αυλικό περιβάλλον. Η βάση των μυθιστοριών του είναι συχνά η εσωτερική αναζήτηση, ο αγώνας του ήρωα προς την αναγνώριση και την ανακάλυψη του εαυτού του, καθώς και την ανακάλυψη του άλλου, μέσω της ένταξής του στην αυλή και της αγάπης της βασίλισσας Γκουίνεβιρ. Ενώ η αρχή του μυθιστορήματος παρουσιάζει έναν ευτυχισμένο ήρωα, τέλεια ενσωματωμένο στον ιππικό κόσμο, εμφανίζεται μια κρίση. Αυτό δείχνει στον ιππότη ότι λείπει κάτι για να κάνει τη ζωή του πραγματικά ευτυχισμένη και εμπλέκεται έτσι σε μια αναζήτηση για να καλύψει το κενό. Αυτό περνά μέσα από έναν εσωτερικό αγώνα μεταξύ έρωτα και περιπέτειας που στο τέλος λύνεται με την αποδοχή και τη σύνθεση και των δύο. Σε αντίθεση με το επικό άσμα, του οποίου το θέμα είναι ιστορικό και πατριωτικό και στο οποίο η αναζήτηση είναι «συλλογική», η μυθιστορία του Κρετιέν ντε Τρουά προσφέρει μια προσωπική αναζήτηση του ιππότη, που ολοκληρώνεται μόνον αφού ξεπεράσει διάφορες φυσικές, μαγικές ή και πνευματικές δοκιμασίες στην αναζήτηση του Άγιου Δισκοπότηρου.
Η αυλή του βασιλιά Αρθούρου είναι ένα σταθερό σκηνικό σε όλα τα μυθιστορήματα του Chrétien de Troyes. Βρίσκεται στο Τίνταγκελ της Βρετανίας. Αυτή η Βρετανία, που ονομάζεται Kingdom of Logres, καλύπτει ένα τεράστιο σύνολο χωρών: την Ουαλία, τη Σκωτία, την Κορνουάλη και την Αρμορίκη, που δεν ανήκε στη Βρετανία στην πραγματικότητα αλλά ήταν ιδέα του συγγραφέα, ο οποίος βασίζονταν στους δημοφιλείς κελτικούς και αγγλο-νορμανδικούς θρύλους. Η αυλή είναι ένα ιδανικό σημείο αναφοράς στις μυθιστορίες των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης, είναι ο τόπος της πληρότητας όπου κυριαρχεί η μεγάλη ζωή και τα αγαθά σε αφθονία. Σ' αυτή την αυλή οι ιππότες ανταγωνίζονται θαρραλέα για να κερδίσουν την καλύτερη δυνατή φήμη. Ο ιππότης δεν απαντά στην πρόκληση της περιπέτειας για να διορθώσει μόνο τις αδικίες αλλά και για να αποδείξει ότι είναι ένας εξαιρετικός ιππότης. Με αυτόν τον τρόπο βέβαια, οι ιππότες του βασιλιά Αρθούρου αλλοιώνουν την ουσία της ιπποσύνης που θέλει τους πολεμιστές να αγωνίζονται για το καλό των άλλων και όχι για τη δική τους φήμη. Έτσι ο Κρετιέν παρουσιάζει την αυλή του βασιλιά Αρθούρου και ταυτόχρονα επικρίνει μια τέτοια μετατροπή του ιδανικών της ιπποσύνης.
Η αναζήτηση επιτρέπει να βρεθεί η ουσία της ιπποσύνης αλλά είναι επίσης για τον ήρωα το μέσο για να νικήσει το κακό. Οι περιπέτειες των αρθουριανών ηρώων είναι χτισμένες στο ίδιο μοντέλο που παρουσιάζει έναν ιππότη που αφήνει ελεύθερο τον νικημένο αντίπαλό του, που ταξιδεύει ανώνυμα και χωρίς ανάπαυση και βρίσκει την πηγή της ύπαρξής του στη γυναίκα, στην αγαπημένη. Ο ερωτευμένος ιππότης την υπηρετεί πιστά ως "δέσποινα" ή "κυρά" του, μέσα από ανδραγαθήματα που καλλιεργούν και επιβεβαιώνουν την ερωτική του πίστη, αναδεικνύουν την ευγένεια των αισθημάτων του και αποδεικνύουν ότι είναι άξιος ερωτικής ανταπόκρισης αλλά και κοινωνικής αναγνώρισης. Ο Κρετιέν ντε Τρουά αντιπαραθέτει ήδη από τότε τον έρωτα στη λογική και αυτό το σύμβολο θα χαρακτηρίσει μόνιμα τη γαλλική λογοτεχνία. Και παρόλο που το θέμα της αβρότητας και ευγένειας που χαρακτήριζε την αυλική κοινωνία θα εξαφανιστεί σταδιακά από τη λογοτεχνική ιστορία, το θέμα του έρωτα, θα μείνει βαθιά ριζωμένο.
Ερέκ και Ενίντ
Το Ερέκ και Ενίντ (Érec και η Énide) είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Chrétien de Troyes. Είναι επίσης η πρώτη γαλλική μυθιστορία που είναι αφιερωμένη σε ένα επεισόδιο του αρθουριακού θρύλου. Είναι μεταγενέστερο των μεταφράσεων του Οβίδιου και τη μυθιστορία του Μάρκου και της Ιζόλδης. Αυτό υποδεικνύεται από τον Κρετιέν στον πρόλογο του Κλίγη. Εκεί, ο ποιητής αναφέρεται επίσης στις πηγές της ιστορίας του, εξηγώντας ότι προέρχεται από την προφορική παράδοση. Είναι αδύνατο να γνωρίζουμε περισσότερα, διότι κανένα κελτικό κείμενο δεν παρουσιάζει με αυτόν τον τρόπο τον θρύλο του Ερέκ και τα κείμενα στη Βρετάνη πριν από τον 15ο αιώνα έχουν εξαφανιστεί. Η ημερομηνία της συγγραφής του παραμένει άγνωστη και σύμφωνα με τους ερευνητές βρίσκεται μεταξύ 1170 και 1183.
Κλίγης ή ο ψεύτικος θάνατος
Ο Κλίγης (Cligès) είναι η δεύτερη μυθιστορία με θέμα από τον αρθουριανό κύκλο που γράφτηκε από τον Κρετιέν ντε Τρουά ανάμεσα στα 1176 και 1187. Ο συγγραφέας δίνει μια ακριβή πηγή που χρησιμοποίησε για το πρώτο μέρος της μυθιστορίας. Είχε διαβάσει την ιστορία σε ένα βιβλίο που φυλάσσονταν στη βιβλιοθήκη του Αγίου Πέτρου στο Μπωβαί. Ένας Έλληνας αυτοκράτορας, ο Αλέξανδρος, αποφασίζει να χρισθεί ιππότης από τον βασιλιά Αρθούρο. Αφού τον βοήθησε να ανατρέψει έναν σφετεριστή, παντρεύτηκε τη Σορενταμόρ, την ανιψιά του Αρθούρου. Από την ένωσή τους γεννήθηκε ένας γιος, ο Κλίγης. Ο Αλέξανδρος με τη σύζυγό του και τον γιο του επέστρεψαν λίγο αργότερα στην Ελλάδα. Μετά τον θάνατο των γονέων του, ο Κλίγης έγινε ιππότης για τον θείο του Άλη, που έγινε αυτοκράτορας. Ο Άλης αποφάσισε να παντρευτεί την κόρη του Γερμανού Αυτοκράτορα, Φενίς. Ο Κλίγης ήταν μέλος της ομάδας ιπποτών που πήγαν να τη φέρουν και την ερωτεύτηκε. Η Φενίς ανταποκρίθηκε στον έρωτά του και μετά από αρκετές περιπέτειες (απαγωγή της Φενίς, μάχες με τους Σάξονες, ψευδής θάνατος της Φενίς) κρύφτηκαν. Όταν ανακαλύφθηκαν αποφάσισαν να φύγουν για την αυλή του Αρθούρου. Εκεί έμαθαν για τον θάνατο του Άλη, πράγμα το οποίο επέτρεψε στο ζευγάρι να επιστρέψει στην Ελλάδα όπου ο Κλίγης έγινε βασιλιάς και παντρεύτηκε τη Φενίς.
Λάνσελοτ ή ο Ιππότης με το κάρο
εναλλ.=Enluminure du XVe siècle où est montré un chevalier marchant à quatre patte sur une épée géante qui sert de pont pour atteindre un château|μικρογραφία|Ο Λάνσελοτ διασχίζοντας τη γέφυρα πάνω στο σπαθί Τρίτη μυθιστορία του αρθουριανού κύκλου ο Λάνσελοτ, γράφτηκε κατά πάσα πιθανότητα ταυτόχρονα με τον Υβαίν ή ο ιππότη με το λιοντάρι. Πράγματι, στη μυθιστορία του Υβαίν γίνονται αναφορές στον Λάνσελοτ. Γράφτηκε ανάμεσα στα 1177 και 1189. Στην εισαγωγή ο Κρετιέν ντε Τρουά εξηγεί ότι το θέμα του το είχε προτείνει η Μαρία της Καμπανίας. Ο Κρετιέν ντε Τρουά άφησε τη μυθιστορία ημιτελή και το έργο το συνέχισε ο Godfrey de Lagny, που ολοκλήρωσε τις περιπέτειες του Λάνσελοτ από το σημείο όπου ο τελευταίος είχε φυλακιστεί στον πύργο, περίπου στο 1/7 του μήκους της μυθιστορίας.
Ο Μάλαγκαντ απήγαγε τη βασίλισσα Γκουίνεβιρ και ο Λάνσελοτ, ένας από τους καλύτερους ιππότες του Αρθούρου, πήγε να την απελευθερώσει αλλά πριν φθάσει στον πύργο του Μάλαγκαντ αναγκάστηκε να περάσει αρκετές δοκιμασίες, ανάμεσα στις οποίες αυτή του επικίνδυνου κρεβατιού και της γέφυρας του σπαθιού. Ο Λάνσελοτ έπρεπε σε κάποιο σημείο να συμφωνήσει να ανεβεί σε ένα κάρο καταδίκων, πράξη ατιμωτική γι’αυτόν. Δίστασε πριν δεχτεί και αυτός ο δισταγμός οδήγησε την Γκουίνεβιρ να παραπονεθεί για την έλλειψη αγάπης του. Ανεβαίνοντας τελικά στο κάρο ατίμασε τον εαυτό του αλλά κατάφερε να σώσει τη βασίλισσα, με την οποία ήταν ερωτευμένος, και να σκοτώσει τον απαγωγέα της σε μονομαχία. Η επιλογή να θυσιάσει την τιμή του για να κερδίσει την εκλεκτή της καρδιάς του είναι χαρακτηριστική της αυλικής μυθιστορίας, του ιδεώδους έρωτα.
Πέρσιβαλ ή η ιστορία του Άγιου Δισκοπότηρου
εναλλ.=Enluminure du roman de Perceval datant du XIIe siècle où est montré Perceval recevant une épée du roi Pêcheur|μικρογραφία|Ο Πέρσιβαλ λαμβάνει το σπαθί του βασιλιά Ψαρά Ο Πέρσιβαλ ή η ιστορία του του Άγιου Δισκοπότηρου (ιερό Graal) είναι το τελευταίο μυθιστόρημα του Chrétien de Troyes που το άφησε ημιτελές, πιθανώς γιατί πέθανε πριν τελειώσει. Ήταν αφιερωμένο στον Φίλιππο της Αλσατίας, κόμη της Φλάνδρας, ο οποίος πέθανε το 1191, γεγονός που επιτρέπει τους ερευνητές να συνάγουν ότι το έργο αυτό και ο θάνατος του Κρετιέν συνέβησαν πριν από αυτή την ημερομηνία. Σύμφωνα με τους ερευνητές το μυθιστόρημα γράφτηκε γύρω στο 1180 ή 1190. Ένας νεαρός ευγενής, ο Πέρσιβαλ, αγνοεί τα πάντα για την ιπποσύνη. Όταν συνάντησε περαστικούς ιππότες θαμπώθηκε και άφησε τη μητέρα του για την αυλή του βασιλιά Αρθούρου. Ενώ στην αρχή εμφανίζεται αδέξιος, τελικά έγινε ένας τέλειος ιππότης. Μια μέρα έφθασε στο κάστρο του Βασιλιά-Ψαρά και είδε το Άγιο Δισκοπότηρο που το μετέφερε μια λαμπρή πομπή. Δεν τόλμησε όμως να ρωτήσει τον βασιλιά γι' αυτό το αντικείμενο, και έτσι δεν έσπασε τα μάγια που εμπόδιζαν τη θεραπεία του άρρωστου βασιλιά-Ψαρά. Αυτό το πληροφορήθηκε όταν επέστρεψε στην αυλή του Αρθούρου, όπου δέχτηκε επίθεση από μια φρικτή γυναίκα που τον κατηγόρησε για την ολιγωρία του να ρωτήσει τον βασιλιά σχετικά με το Δισκοπότηρο, διότι η ερώτηση θα είχε τη δύναμη να θεραπεύσει τον πληγωμένο βασιλιά και ταυτόχρονα να απομακρύνει την κατάρα που βάραινε τα εδάφη του. Αποφάσισε τότε να ψάξει για το Άγιο Δισκοπότηρο. Στην υπόθεση εμφανίζεται έπειτα ένας δεύτερος ιππότης, ο Γκάγουεν, του οποίου οι περιπέτειες τον οδηγούν σε ένα κάστρο όπου ζουν τρεις γυναίκες και όπου επιτυγχάνει τη δοκιμασία του επικίνδυνου κρεβατιού. Στη συνέχεια η υπόθεση επιστρέφει στον Πέρσιβαλ, ο οποίος μαθαίνει από έναν ερημίτη ότι το Άγιο Δισκοπότηρο περιέχει ένα θαυματουργό υγρό που επιτρέπει στον βασιλιά των ψαράδων να παραμείνει ζωντανός. Η ιστορία των περιπετειών των δύο ιπποτών σταματά εκεί, επειδή το μυθιστόρημα είναι ημιτελές.