cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κέβιν Άιερς
Επόμενα χρόνια 2000-2013
Με τη συμβολή όλων των παραπάνω το άλμπουμ " The Unfairground " κυκλοφορεί το Σεπτέμβριο του 2007 αποσπώντας ιδιαίτερα θετικές κριτικές.[24] Είναι το δέκατο έβδομο και τελευταίο άλμπουμ του Ayers.
Ο Ayers πέθανε στον ύπνο του στις 18 Φεβρουαρίου 2013 στο Montolieu της Γαλλίας σε ηλικία 68 χρονών. [25][26][27][28][29]
Πηγές
Turn On Your Mind: Four Decades of Great Psychedelic Rock (Hal Leonard 2003) ISBN 0-634-05548-8
[4]The Guardian-4 July 2003
Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές
Ρησκούπορις Β΄
Με το όνομα αυτό υπάρχουν δύο βασιλείς της Θράκης:
Μίσα Αναστασίγιεβιτς
Ο Μιχαΐλο (Μίσα) Αναστασίγιεβιτς (Миша Анастасијевић, 24 Φεβρουαρίου 1803 – 27 Ιανουαρίου 1885) ήταν επιχειρηματίας και ο δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος στη Σερβία κατά τον 19ο αιώνα,. Ο Αναστασίγιεβιτς απέκτησε τη μεγάλη περιουσία του μέσω της επιτυχημένης εξαγωγής αλατιού του από τη Βλαχία και τη Μολδαβία και της επιχειρηματικής συνεργασίας με τον πρίγκιπα της Σερβίας Μίλος Ομπρένοβιτς. Ο Αναστασίγιεβιτς ήταν ο πρώτος δημόσιος ευεργέτης στη Σερβία και διοργανωτής διαφόρων χορών για την ελίτ του Βελιγραδίου. Ήταν επίσης φιλάνθρωπος.
Ζωή
Ο Αναστασίγιεβιτς γεννήθηκε στην Πάρενθο, σύγχρονο Ντόνζι Μιλάνοβατς, το 1803. Ο πατέρας του, ο Αναστάς, ήταν γαιοκτήμονας και μικροεπιχειρηματίας. Η μητέρα του, Ρούζα, ήταν νοικοκυρά. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Αναστασίγιεβιτς ήταν μόλις δύο ετών, ενώ η μητέρα του πέθανε ως αποτέλεσμα επιπλοκών κατά τη διάρκεια του τοκετού, αφήνοντας τη μητριά του Μίλια επικεφαλής του. Ο Μίσα και η Μίλια διέσχισαν δύο φορές τον Δούναβη για να μεταβούν στην Αυστρία κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σερβικής Εξέγερσης που σημειώθηκε στη Σερβική Επανάσταση. Σε ηλικία 11 ετών, λόγω της μόρφωσής του, έγινε δάσκαλος στη γενέτειρά του. Από το 1817 έως το 1822, εργάστηκε ως τελώνης και επόπτης τελωνείου προτού ασχοληθεί με το εμπόριο.
Ήταν ο πλουσιότερος από τους επιχειρηματικούς συνεργάτες του πρίγκιπα της Σερβίας Μίλος Ομπρένοβιτς. Τον τίτλο του «Καπετάνιου του Δούναβη» του έδωσε ο ίδιος ο πρίγκιπας Μίλος, από τον οποίο ο Αναστασίγιεβιτς απέκτησε σημαντικά εμπορικά οφέλη. Η εταιρεία του Αναστασίγιεβιτς σύντομα απέκτησε τον έλεγχο των εξαγωγών αλατιού από τη Βλαχία και τη Μολδαβία. Στην κορυφή της καριέρας του, ο Αναστασίγιεβιτς απασχολούσε περίπου 10.000 εργάτες και είχε στόλο 80 πλοίων. Ήταν ο πρώτος ευεργέτης της Σερβίας και διοργανωτής διαφόρων χορών για την ελίτ του Βελιγραδίου.
Ο Αναστασίγιεβιτς πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1885 στο σπίτι του στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Η σορός του σώζεται σε εκκλησία στο Κλεζάνι της Ρουμανίας. Σύμφωνα με τη ρουμανική εφημερίδα Evenimentul zilei, είναι μουμιοποιημένη με φυσικό τρόπο και διατηρείται σε «αξιόλογη» κατάσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί ηγέτες Κατηγορία:Σέρβοι επιχειρηματίες
Παλιρροϊκό κλείδωμα
μικρογραφία|300x300εσ|Το παλιρροϊκό κλείδωμα έχει ως αποτέλεσμα η [[Σελήνη να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της στον ίδιο περίπου χρόνο που χρειάζεται για να περιστραφεί γύρω από τη Γη. Έτσι, η Σελήνη διατηρεί το ίδιο πρόσωπο στραμμένο προς τη Γη, όπως φαίνεται στο αριστερό σχήμα. Η Σελήνη εμφανίζεται σε πολική όψη και δεν απεικονίζεται σε κλίμακα. Εάν η Σελήνη δεν περιστρεφόταν καθόλου, θα έδειχνε εναλλάξ την κοντινή και την μακρινή της πλευρά στη Γη, ενώ κινούνταν γύρω από τη Γη σε τροχιά, όπως φαίνεται στο δεξιό σχήμα.]] μικρογραφία|300x300εσ| Πλάγια όψη του συστήματος [[Πλούτωνας (πλανήτης νάνος)|Πλούτωνα-Χάροντα. Ο Πλούτωνας και ο Χάροντας είναι παλιρροϊκά κλειδωμένοι μεταξύ τους. Ο Χάροντας είναι αρκετά ογκώδης ώστε το κέντρο βάρους του συστήματος να βρίσκεται έξω από τον Πλούτωνα. Έτσι, ο Πλούτωνας και ο Χάροντας μερικές φορές θεωρούνται δυαδικό σύστημα.]]
Το παλιρροϊκό κλείδωμα (tidal locking) μεταξύ ενός ζεύγους ουρανίων σωμάτων που βρίσκονται σε τροχιά, συμβαίνει όταν ο ρυθμός περιστροφής του ενός σώματος γύρω από το άλλο διατηρείται σταθερός και παρουσιάζει κάποιου είδους συντονισμό με το ρυθμό περιφοράς του. Στην ειδική περίπτωση που ένα παλιρροϊκά κλειδωμένο σώμα εκτελεί σύγχρονη περιστροφή, ο χρόνος που χρειάζεται για να περιστραφεί γύρω από τον άξονά του ταυτίζεται με το χρόνο που χρειάζεται να εκτελέσει μια πλήρη περιφορά γύρω από το άλλο σώμα του συστήματος. Παράδειγμα παλιρροϊκού κλειδώματος συναντάμε στο σύστημα Γης-Σελήνης, στο οποίο η Σελήνη εκτελεί σύγχρονη περιστροφή γύρω από τη Γη και ως εκ τούτου έχει πάντοτε στραμμένο το ίδιο ημισφαίριο προς τη Γη. Συνήθως, σε ένα διπλό σύστημα ουρανίων σωμάτων, μόνο το μικρότερο από τα δύο είναι παλιρροιακά κλειδωμένο ως προς το μεγαλύτερο. Ωστόσο, εάν τόσο η διαφορά μάζας μεταξύ των δύο σωμάτων όσο και η απόσταση μεταξύ τους είναι σχετικά μικρές, το καθένα μπορεί να κλειδωθεί παλιρροϊκά στο άλλο. Παράδειγμα αμοιβαίου παλιρροϊκού κλειδώματος αποτελούν τα συστήματα Πλούτωνα-Χάροντα και Έριδας-Δυσνομίας. Εναλλακτικές ονομασίες για τη κατάσταση παλιρροϊκού κλειδώματος είναι βαρυτικό κλείδωμα, δεσμευμένη περιστροφή και κλείδωμα περιστροφής–τροχιάς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τροχιές Κατηγορία:Ουράνια μηχανική Κατηγορία:Παλιρροϊκές δυνάμεις
Χρώμια
Στην ελληνική μυθολογία, η Χρώμια είναι η κόρη του Ίτωνου, γιου του Αμφικτύονα, ο ίδιος γιος του Δευκαλίονα. Ήταν, επίσης, σε ορισμένες παραδόσεις, η μητέρα του Αιτωλού, του Παίωνα, του Επειού και της Ευρυκύδας από τον Ενδυμίωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελληνική μυθολογία
Κλάουζεν (Γερμανία)
Το Κλάουζεν (Clausen) είναι ενορία στο κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου της Γερμανίας. Ανήκει στον δήμο Ροντάλμπεν.
Γεωγραφία
Το Κλάυζεν βρίσκεται στο δάσος του Παλατινάτου. Το 80% της περιοχής καλύπτεται από δάσος. Στα δυτικά βρίσκεται το Ντονσίντερς και στα ανατολικά το Μερτσάλμπεν. Η πλησιέστερη μεγάλη πόλη είναι το Πίρμαζενς στα νοτιοδυτικά. Στο Κλάουζεν ανήκουν επίσης οι περιοχές Φορστχάους Χάιντελσμπουργκ, Γιούγκεντχαϊμ Χόλερταλ και Όρλεμπρουνεν.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό Κλάουζεν ανήκε μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα στο μαργραβιάτο της Βάδης.
Το 1794 η αριστερή όχθη του Ρήνου καταλήφθηκε κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Πρώτου Συνασπισμού. Μεταξύ 1798 και 1814 το Κλάουζεν ανήκε στο καντόνι Βάλντφισμπαχ του νομού Ντόνερσμπεργκ.
Μετά τις αποφάσεις του Συνεδρίου της Βιέννης, η περιοχή αποδόθηκε στην Αυστρία τον Ιούνιο του 1815 και έναν χρόνο αργότερα αποδόθηκε στο Βασίλειο της Βαυαρίας. Υπό τη βαυαρική διοίκηση το Κλάουζεν ανήκε στην επιτροπή του Πίρμαζενς από το 1817, στο επαρχιακό συμβούλιο του Πίρμαζενς από το 1862 και στην επαρχία του Πίρμαζενς απ΄το 1939 έως σήμερα.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή του Κλάουζεν ανήκε στα εδάφη που κατείχε η Γαλλία.
Προσγείωση ιστορικής πτήσης αεροστάτου
Ο πρωτοπόρος της αεροπορίας και εφευρέτης του αλεξιπτώτου χωρίς πλαίσιο, Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν (1769–1823) προσγειώθηκε μεταξύ 22 και 23 Νοεμβρίου στο Κλάουζεν κατά τη διάρκεια πτήσης του από το Παρίσι καλύπτοντας απόσταση 395 χιλιομέτρων. Κατά την προσγείωση του αντελήφθη πως η πτήση του από το Παρίσι στην Ελβετία ήταν ακατόρθωτη με τα μέσα που κατείχε. Κατά την προσγείωση η λέμβος του υπέστη φθορές. Ο σκελετός του αεροστάτου και η λέμβος του μεταφέρθηκαν με άμαξα από το Κλάουζεν στο Τσβάιμπρυκεν, απ' όπου ο Γκαρνερέν επέστρεψε στο Παρίσι οδικώς.
Στρατόπεδο Εξειδικευμένου Οπλισμού
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1990 μεταφέρθηκαν στο Στρατόπεδο Εξειδικευμένου Οπλισμού του Κλάουζεν (NATO SITE 59) περίπου 100.000 βόμβες από τις ΗΠΑ, μεταξύ των οποίων και 400 τόνοι χημικών όπλων τύπου VX και Sarin. Ο οπλισμός αυτός μεταφέρθηκε μεταξύ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου 1990 με σκοπό την καταστροφή του στην ατόλη Τζόνστον στον Ειρηνικό.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Παρακάτω παρουσιάζονται στοιχεία για την πληθυσμιακή εξέλιξη του Κλάουζεν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρηνανία-Παλατινάτο
Πολιτική ιστορία
Πολιτική ιστορία είναι η αφήγηση και η επισκόπηση πολιτικών γεγονότων, ιδεών, κινημάτων, οργάνων διακυβέρνησης, ψηφοφόρων, κομμάτων και ηγετών. Συνδέεται στενά με άλλους τομείς της ιστορίας, όπως η διπλωματική ιστορία, η συνταγματική ιστορία, η κοινωνική ιστορία, η ιστορία του λαού και η δημόσια ιστορία. Η πολιτική ιστορία μελετά την οργάνωση και τη λειτουργία της εξουσίας σε μεγάλες κοινωνίες.
Περίπου από τη δεκαετία του 1960 και μετά, η άνοδος ανταγωνιστικών επιμέρους επιστημονικών κλάδων, ιδίως της κοινωνικής ιστορίας και της πολιτισμικής ιστορίας, οδήγησε σε μείωση της εξέχουσας σημασίας της "παραδοσιακής" πολιτικής ιστορίας, η οποία έτεινε να επικεντρώνεται στις δραστηριότητες των πολιτικών ελίτ. Στις δύο δεκαετίες από το 1975 έως το 1995, το ποσοστό των καθηγητών ιστορίας στα αμερικανικά πανεπιστήμια που ταυτίζονται με την κοινωνική ιστορία αυξήθηκε από 31% σε 41%, ενώ το ποσοστό των πολιτικών ιστορικών μειώθηκε από 40% σε 30%.
Παγκόσμια πολιτική ιστορία
Η παγκόσμια πολιτική ιστορία εξετάζει την ιστορία της πολιτικής και της διακυβέρνησης σε παγκόσμια κλίμακα, συμπεριλαμβανομένων των διεθνών σχέσεων.
Πτυχές της πολιτικής ιστορίας
Η πρώτη "επιστημονική" πολιτική ιστορία γράφτηκε από τον Λέοπολντ φον Ράνκε στη Γερμανία τον 19ο αιώνα. Οι μεθοδολογίες του επηρέασαν βαθύτατα τον τρόπο με τον οποίο οι ιστορικοί εξετάζουν κριτικά τις πηγές- για μια πληρέστερη ανάλυση της μεθοδολογίας των διαφόρων προσεγγίσεων της ιστορίας, βλ. ιστοριογραφία. Μια σημαντική πτυχή της πολιτικής ιστορίας είναι η μελέτη της ιδεολογίας ως δύναμης για την ιστορική αλλαγή. Ένας συγγραφέας υποστηρίζει ότι "η πολιτική ιστορία στο σύνολό της δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη μελέτη των ιδεολογικών διαφορών και των συνεπειών τους" Οι μελέτες της πολιτικής ιστορίας συνήθως επικεντρώνονται σε ένα μόνο έθνος και την πολιτική του αλλαγή και ανάπτυξη. Ορισμένοι ιστορικοί εντοπίζουν την αυξανόμενη τάση για στενή εξειδίκευση στην πολιτική ιστορία κατά τις τελευταίες δεκαετίες: "ενώ ένας καθηγητής κολεγίου στη δεκαετία του 1940 προσπαθούσε να αυτοπροσδιοριστεί ως "ιστορικός", από τη δεκαετία του 1950 ο χαρακτηρισμός "Αμερικανός ιστορικός" ήταν ο συνήθης"
Ηνωμένες Πολιτείες: Η νέα πολιτική ιστορία
Η παραδοσιακή πολιτική ιστορία επικεντρώθηκε σε σημαντικούς ηγέτες και διαδραμάτιζε επί μακρόν κυρίαρχο ρόλο πέρα από τους ακαδημαϊκούς ιστορικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι μελέτες αυτές αντιπροσώπευαν περίπου το 25% των επιστημονικών βιβλίων και άρθρων που γράφτηκαν από Αμερικανούς ιστορικούς πριν από το 1950 και περίπου το 33% μέχρι τη δεκαετία του 1960, ακολουθούμενες από τη διπλωματία. Η άφιξη στις δεκαετίες του 1960 και 1970 ενός νέου ενδιαφέροντος για την κοινωνική ιστορία οδήγησε στην εμφάνιση της "νέας πολιτικής ιστορίας", η οποία είδε νέους μελετητές να δίνουν πολύ μεγαλύτερη έμφαση στη συμπεριφορά και τα κίνητρα των ψηφοφόρων και όχι μόνο στους πολιτικούς. Στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό σε ποσοτικές μεθόδους για την ενσωμάτωση κοινωνικών θεμάτων, ιδίως όσον αφορά την εθνικότητα και τη θρησκεία. Η νέα προσέγγιση των κοινωνικών επιστημών ήταν προάγγελος της εξασθένισης του ενδιαφέροντος για τους Μεγάλους Ανθρώπους. Η έκλειψη των παραδοσιακών πολιτικών προσεγγίσεων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 ήταν ένα μεγάλο σοκ, αν και η διπλωματική ιστορία έπεσε ακόμη περισσότερο. Η κοινωνική ιστορία, με το μοντέλο της φυλής/τάξης/φύλου, το ανέτρεψε. Ο αριθμός των πολιτικών άρθρων που υποβάλλονται στο Journal of American History μειώθηκε κατά το ήμισυ, από 33% σε 15%. Ο Πάτερσον υποστήριξε ότι τα σύγχρονα γεγονότα, ιδίως ο πόλεμος του Βιετνάμ και το Σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, απομάκρυναν τους νεότερους μελετητές από τη μελέτη των πολιτικών και των πράξεών τους. Η πολιτική ιστορία δεν εξαφανίστηκε ποτέ, αλλά δεν ανέκτησε ποτέ την κυριαρχία της μεταξύ των μελετητών, παρά τη συνεχή υψηλή δημοτικότητά της στο αναγνωστικό κοινό. Ορισμένοι πολιτικοί ιστορικοί διακωμωδούσαν τη δύσκολη θέση τους, όπως όταν ο Γουίλιαμ Λόιχτενμπουργκ έγραψε: "Η θέση των πολιτικών ιστορικών μέσα στο επάγγελμα έχει βυθιστεί κάπου μεταξύ της θέσης του θεραπευτή της πίστης και του χειροπρακτικού. Οι πολιτικοί ιστορικοί ήταν όλοι εντάξει κατά κάποιο τρόπο, αλλά ίσως δεν θα θέλατε να φέρετε έναν στο σπίτι για να γνωρίσετε την οικογένεια". Άλλοι ήταν πιο αναλυτικοί, όπως όταν ο Χιου Ντέιβις Γκράχαμ παρατήρησε:
Βρετανία
Ο Ρέντμαν (2009) εξετάζει την ιστοριογραφία της βρετανικής πολιτικής ιστορίας κατά τον 20ό αιώνα. Περιγράφει πώς η βρετανική πολιτική επιστήμη αγνόησε ως επί το πλείστον την ιστορία του 20ού αιώνα λόγω της χρονικής εγγύτητας με το πρόσφατο παρελθόν, της μη διαθεσιμότητας πρωτογενών πηγών και της πιθανότητας μεροληψίας. Το άρθρο διερευνά πώς οι μεταβάσεις στην επιστήμη επέτρεψαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την ιστορία του 20ού αιώνα μεταξύ των μελετητών, οι οποίες περιλαμβάνουν λιγότερη εξάρτηση από αρχειακές πηγές, μεθοδολογικές αλλαγές στην ιστοριογραφία και την άνθηση νέων μορφών ιστορίας, όπως η προφορική ιστορία.
Γερμανία
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ωστόσο, ορισμένοι Γερμανοί ιστορικοί (κυρίως ο Χανς Ούλριχ Βέλερ και ο κύκλος του) άρχισαν να επαναστατούν ενάντια σε αυτή την ιδέα, προτείνοντας αντίθετα μια «Πρωταρχεία της εσωτερικής πολιτικής» ( Primat der Innenpolitik ), στην οποία οι ανασφάλειες του ( εν προκειμένω η γερμανική) η εσωτερική πολιτική ώθησε τη δημιουργία της εξωτερικής πολιτικής. Αυτό οδήγησε σε ένα σημαντικό σύνολο εργασιών που ερμηνεύουν τις εσωτερικές πολιτικές διαφόρων κρατών και τους τρόπους με τους οποίους αυτό επηρέασε την άσκηση της εξωτερικής τους πολιτικής.
Γαλλία
Η Γαλλική Σχολή Annales είχε ήδη δώσει έμφαση στο ρόλο της γεωγραφίας και της οικονομίας στην ιστορία και στη σημασία των ευρέων, αργών κύκλων αντί της συνεχούς φαινομενικής κίνησης της "ιστορίας των γεγονότων" της υψηλής πολιτικής. Υποβάθμισε την πολιτική και τη διπλωματία. Το σημαντικότερο έργο της σχολής των Annales, το έργο του Φερνάν Μπρωντέλ .Η Μεσόγειος και ο μεσογειακός κόσμος στην εποχή του Φιλίππου Β', περιέχει μια παραδοσιακή διπλωματική ιστορία της μεσογειακής πολιτικής του Φιλίππου Β', αλλά μόνο ως τρίτο και συντομότερο τμήμα ενός έργου που εστιάζει σε μεγάλο βαθμό στους ευρείς κύκλους της ιστορίας στη μακρά διάρκεια ("longue durée"). Τα Annales άσκησαν μεγάλη επιρροή, οδηγώντας σε μια στροφή από την πολιτική ιστορία προς την έμφαση σε ευρύτερες τάσεις οικονομικών και περιβαλλοντικών αλλαγών.
Κοινωνική ιστορία
Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, η αυξανόμενη έμφαση στο να δοθεί φωνή στους άφωνους και να γραφτεί η ιστορία των κατώτερων τάξεων, είτε με τη χρήση των ποσοτικών στατιστικών μεθόδων της κοινωνικής ιστορίας είτε με τις πιο μεταμοντέρνες εκτιμήσεις της πολιτιστικής ιστορίας, υπονόμευσε επίσης την κεντρική θέση της πολιτικής στον ιστορικό κλάδο. Ο Λεφ σημείωσε ότι οι κοινωνικοί ιστορικοί "περιφρονούσαν την πολιτική ιστορία ως ελιτίστικη, ρηχή, εντελώς παρωχημένη και άσχετη με το δράμα της καθημερινής ζωής".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία Κατηγορία:Ιστορία ανά θέμα Κατηγορία:Τομείς της ιστορίας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία
Στέφαν Στιλιάνοβιτς
Ο Στέφαν Στιλιάνοβιτς (Стефан Штиљановић, 1498 – 1543) ήταν ο τελευταίος επιφανής Σέρβος ευγενής της οθωμανικής περιόδου της Σερβίας και σύμφωνα με τη λαογραφία ήταν ο τελευταίος δεσπότης της Σερβίας. Κυβέρνησε μια μεγάλη περιοχή υπό το ουγγρικό στέμμα, λόγω των γνωστών επιχειρήσεών του κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα σύνορα. Ο Στιλιάνοβιτς τιμάται ως άγιος από τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία στις 4 Οκτωβρίου (σύμφωνα με το Ιουλιανό Ημερολόγιο) ή στις 17 Οκτωβρίου (σύμφωνα με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο).
Ζωή
Ο Στιλιάνοβιτς γεννήθηκε στο Παστρόβιτσι (στο σημερινό Μαυροβούνιο). Το Παστρόβιτσι αναφερόταν το 1377 ως ένα από τα σερβικά οπστίνα (αντίστοιχο του δήμου), και το 1423 έγινε υποτελές της Βενετικής Δημοκρατίας μετά την υπογραφή συνθήκης εν μέσω της οθωμανικής επέκτασης. Εξελέγη κνιάζ του Παστρόβιτσι στη μονή Ρεζέβιτσι, και έμελλε να είναι ο τελευταίος και πιο διάσημος κνιάζ. Ο Στιλιάνοβιτς είχε στην κατοχή του επτά μύλους. Άφησε τα υπάρχοντά του στους δικούς του για τη Σίρμια (σημερινή Σερβία) μετά από μια διαμάχη με τη Βενετική Δημοκρατία, το 1498. Την ίδια χρονιά ίδρυσε την πόλη Μόροβιτς, όπου επρόκειτο να χτίσει και την προσωπική του κατοικία. Το 1507 προσάρτησε την πόλη Σικλός στη Μπαρανία νικώντας τον Λουδοβίκο Β' της Ουγγαρίας. αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ| Η μονή Πετρόβιτσα ιδρύθηκε από τον Στέφαν Στιλιάνοβιτς Κατά τη διάρκεια του πολέμου για τη διαδοχή μεταξύ του Φερδινάνδος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Ιωάννη Ζαπόλυα, ο Στιλιάνοβιτς πήρε το μέρος του Φερδινάνδου. Μετά τη στέψη του Φερδινάνδου στις 3 Νοεμβρίου 1527, ο Στιλιάνοβιτς έγινε διαχειριστής του Νόβιγκραντ και της Οραχόβιτσα. Προσάρτησε επίσης τα χωριά Ντόνζι Μίχολιατς και Γκλογκόβνιτσα, περιοχές στην κομητεία Βιροβίτιτσα και την πόλη Βάλποβο, στην οποία ήταν και η κατοικία του. Διοικούσε σημαντικές πόλεις που νωρίτερα ήταν τμήματα της Αυτοκρατορίας του Γιοβάν Νενάντ. Είχε επίσης τον δικό του στολίσκο.
Ο Στιλιάνοβιτς ήταν ο διοικητής των σλαβονικών συνόρων που πολέμησαν κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1543 ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε από τους Οθωμανούς, αλλά ο στρσγητός Μουράτ-μπεγκ του χάρισε τη ζωή λόγω του περίφημου ηρωισμού του και τον άφησε ελεύθερο. Έφυγε από τη Σλαβονία και τα τελευταία του χρόνια τα πέρασε στο Σικλός, όπου πέθανε γύρω στο 1543.
Αγιότητα
Τα λείψανα του Στιλιάνοβιτς μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι Σισάτοβατς και στη συνέχεια κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μιχαήλ στο Βελιγράδι. Ο Στιλιάνοβιτς ανακηρύχθηκε αγιος από τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία με το όνομα Άγιος Δεσπότης Στέφαν Στιλιάνοβιτς και η εορτή του είναι στις 17 Οκτωβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι άγιοι
Καρλόττα Φρειδερίκη του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Η Καρλόττα Φρειδερίκη (γερμ. Karlota Friederike, 4 Δεκεμβρίου 1784 - 13 Ιουλίου 1840) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διαδόχου της Δανίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Α΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Λουίζας των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη Αυγούστου της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1806 τον Χριστιανό Η΄, τότε διάδοχο, της Δανίας και είχε τέκνα:
Η Καρλόττα Φρειδερίκη κατηγορήθηκε για μοιχεία και ο γάμος λύθηκε το 1810. Το 1815 ο Χριστιανός έκανε δεύτερο γάμο (με την κόρη της εξαδέλφης του), χωρίς να αποκτήσει απογόνους και το 1839 έγινε βασιλιάς της Δανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας
Τζεέσθλαβος της Σερβίας
Ο Τζεέσθλαβος (Часлав, περίπου 890 – 960) ήταν Πρίγκιπας των Σέρβων περίποτ από το 927 μέχρι τον θάνατό του τον 960. Ο Τζεέσθλαβος επέκτεινε σημαντικά το Πριγκιπάτο της Σερβίας όταν κατάφερε να ενώσει πολλές σλαβικές φυλές, επεκτείνοντας το βασίλειό του στις ακτές της Αδριατικής Θάλασσας, τον ποταμό Σάβα και την κοιλάδα Μοράβα. Πολέμησε επιτυχώς τους Μαγυάρους, οι οποίοι είχαν διασχίσει τα Καρπάθια και είχαν ρημάξει την Κεντρική Ευρώπη, εισβάλλοντας στη Βοσνία. Ο Τζεέσθλαβος μνημονεύεται, μαζί με τον προκάτοχό του Βλαστίμηρο, ως ιδρυτές της Σερβίας κατά τον Μεσαίωνα.
Ο Τζεέσθλαβος ήταν γιος του Κλονίμηρου, γιου του Στροΐμηρος, που κυβέρνησε ως συμπρίγκιπας το 851–880. Ανήκει στην πρώτη σερβική δυναστεία (κυβέρνησε από τις αρχές του 7ου αιώνα), και είναι ο τελευταίος γνωστός ηγεμόνας της οικογένειας. Η μητέρα του ήταν μια Βουλγάρα αρχόντισσα που επέλεξε για σύζυγο του Κλονίμηρου ο ίδιος ο Βόρις Α΄ της Βουλγαρίας.
Ιστορικό
Μετά τον θάνατο του πρίγκιπα Βλαστίμηρου, η Σερβία ήταν μια ολιγαρχία που διοικούνταν από τους τρεις γιους του: τον Μουντιμήρο, Γοίνικος και τον Στροΐμηρος, αν και ο Μουντιμήρος, ο μεγαλύτερος, είχε την ανώτατη εξουσία.
Στη δεκαετία του 880, ο Μουντιμήρος κατέλαβε τον θρόνο, εξορίζοντας τα αδέρφια του και τον Κλονίμηρο, που ήταν γιος του Στροΐμηρου, στην Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, στην αυλή του Βόρις Α΄ της Βουλγαρίας. Αυτό οφείλεται πιθανότατα σε προδοσία. Ο Πέταρ, ο γιος του Γοίνικος, κρατήθηκε στη σερβική αυλή του Μουντιμήρου για πολιτικούς λόγους, αλλά σύντομα κατέφυγε στην Κροατία.
Όταν πέθανε ο Μουντιμήρος, ο γιος του Πριβέσθλαβος κληρονόμησε τον κανόνα, αλλά κυβέρνησε μόνο για ένα χρόνο. Ο Πέταρ επέστρεψε και τον νίκησε στη μάχη και κατέλαβε τον θρόνο. Ο Πριβέσθλαβος κατέφυγε στην Κροατία με τα αδέρφια του Μπραν και Στέφαν. Ο Μπραν νικήθηκε, αιχμαλωτίστηκε και τυφλώθηκε (η τύφλωση ήταν μια βυζαντινή παράδοση που απέκλειε κάποιον από το να καταλάβει τον θρόνο). Το 896, ο Κλονίμηρος επέστρεψε από τη Βουλγαρία, με την υποστήριξη του Βόρις Α΄, καταλαμβάνοντας το σημαντικό προπύργιο του Δεστινίκου. Ο Κλονίμηρος ηττήθηκε και σκοτώθηκε.
Οι Βυζαντινο-Βουλγαρικοί Πόλεμοι έκαναν τη Βουλγαρική Αυτοκρατορία ντε φάκτο την πιο ισχυρή αυτοκρατορία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Οι Βούλγαροι κέρδισαν αφού εισέβαλαν την κατάλληλη στιγμή, ενώ συνάντησαν μικρή αντίσταση στον βορρά επειδή οι Βυζαντινοί πολεμούσαν τους Άραβες στην Ανατολία.
Τα πρώτα χρόνια
Το 924, ο Τζεέσθλαβος στάλθηκε στη Σερβία με μεγάλη δύναμη του βουλγαρικού στρατού. Ο στρατός κατέστρεψε ένα μεγάλο μέρος της Σερβίας, αναγκάζοντας τον Ζαχαρία, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν πρίγκιπας της Σερβίας, να καταφύγει στην Κροατία. Ο Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας κάλεσε όλους τους Σέρβους δούκες για να αποτίσουν φόρο τιμής στον νέο τους πρίγκιπα, αλλά τους πήρε όλους αιχμάλωτους, προσαρτώντας τη Σερβία. Η Βουλγαρία επέκτεινε σημαντικά τα σύνορά της προς τα δυτικά, γειτονεύοντας τώρα με τον ισχυρό σύμμαχό της Μιχαήλ της Ζαχλουμίας και της Κροατίας, όπου ο Ζαχαρίας εξορίστηκε και σύντομα πέθανε. Η Κροατία εκείνη την εποχή διοικούνταν από τον ισχυρότερο μονάρχη στην ιστορία της Κροατίας, τον Τόμισλαβ.
Βασιλεία
αριστερά|μικρογραφία| Η Σερβία του Τζεέσθλαβου, σύμφωνα με το De administrando imperio Η βουλγαρική κυριαρχία (923-927) δεν ήταν δημοφιλής και πολλοί Σέρβοι κατέφυγαν στην Κροατία και στο Βυζάντιο. Μετά το θάνατο του Συμεών (927) ο Τζεέσθλαβος και τέσσερις φίλοι διέφυγαν στη Σερβία. Τσάσλαβ βρήκε λαϊκή υποστήριξη και αποκατέστησε το κράτος, οπότε πολλοί εξόριστοι επέστρεψαν γρήγορα. Η Σερβία επανεμφανίστηκε μόνο για να πέσει περίπου το 960 υπό βυζαντινή και αργότερα υπό βουλγαρική κυριαρχία ξανά. Ο Τζεέσθλαβος υποτάχθηκε αμέσως στην κυριαρχία του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ρωμανού Α΄ Λεκαπηνού και κέρδισε οικονομική και διπλωματική υποστήριξη για τις προσπάθειές του. Διατήρησε στενούς δεσμούς με το Βυζάντιο σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του. Η βυζαντινή επιρροή (ιδιαίτερα της Εκκλησίας) αυξήθηκε πολύ στη Σερβία, όπως και η ορθόδοξη επιρροή από τη Βουλγαρία. Η περίοδος ήταν κρίσιμη για το μελλοντικό χριστιανικό δαιμόνιο (Ορθόδοξοι εναντίον Καθολικών) που υιοθέτησε η Σερβική Εκκλησία, καθώς οι δεσμοί που σχηματίστηκαν σε αυτήν την εποχή θα είχαν μεγάλη σημασία για το πώς παρατάχθηκαν οι διάφορες σλαβικές εκκλησίες όταν τελικά διασπάστηκαν κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Σχίσματος του 1054. Πολλοί μελετητές θεώρησαν ότι οι Σέρβοι, όντας στη μέση της ρωμαϊκής και της ορθόδοξης δικαιοδοσίας, θα μπορούσαν να έχουν προχωρήσει σε οποιαδήποτε κατεύθυνση, αλλά, δυστυχώς, οι πληροφορίες για αυτήν την εποχή και την περιοχή είναι σπάνιες.
Ο Τζεέσθλαβος διεύρυνε τη Σερβία, ενσωματώνοντας την Τραβουνία και τμήματα της Βοσνίας ενώ τα σύνορα του κράτους του Τζεέσθλαβου είναι άγνωστα.
Πόλεμος με τους Μαγυάρους και θάνατος
δεξιά|μικρογραφία| Η εκτέλεση του Τζεέσθλαβου. Οι Μαγυάροι είχαν εγκατασταθεί στη λεκάνη των Καρπαθίων το 895 Ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ είχε επιστρατεύσει τους Μαγυάρους εναντίον των Βουλγάρων το 894, κατά τη διάρκεια των Βυζαντινο-Βουλγαρικών Πολέμων. Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Μαγυάροι επικεντρώθηκαν κυρίως στα εδάφη στα δυτικά του βασιλείου τους. Το 934 και το 943 οι Μαγυάροι εισέβαλαν στα Βαλκάνια, βαθιά μέχρι τη βυζαντινή Θράκη.
Σύμφωνα με το De Administrando Imperio, οι Μαγυάροι, με αρχηγό τον Κίσα, εισέβαλαν στη Βοσνία και ο Τζεέσθλαβος τους πρόλαβε στις όχθες του ποταμού Δρίνου. Οι Μαγυάροι ηττήθηκαν κατά κράτος, με τον Κίσα να σκοτώνεται από τον βοεβόδα του Τζεέσθλαβου Τιχομίρ. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο Τζεέσθλαβος πάντρεψε την κόρη του με τον Τιχομίρ. Η χήρα του Κίσα ζήτησε από τους ηγέτες των Μαγυάρων να της δώσουν στρατό για να πάρει εκδίκηση. Με «άγνωστο αριθμό» στρατευμάτων, η χήρα επέστρεψε και αιφνιδίασε τον Τζεέσθλαβο στη Σίρμια. Τη νύχτα, οι Μαγυάροι επιτέθηκαν στους Σέρβους, συνέλαβαν τον Τζεέσθλαβο και όλους τους άνδρες συγγενείς του. Με εντολή της χήρας, τους έδεσαν όλους με τα χέρια και τα πόδια τους και τους πέταξαν στον ποταμό Σάβο. Τα γεγονότα χρονολογούνται γύρω στο 960 ή λίγο αργότερα, καθώς το De Administrando Imperio δεν αναφέρει αυτό το γεγονός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί σλαβικής καταγωγής Κατηγορία:Μονάρχες Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Υπόθεση
Μια υπόθεση είναι μια προτεινόμενη εξήγηση για ένα φαινόμενο. Για να είναι μια υπόθεση επιστημονική υπόθεση, η επιστημονική μέθοδος απαιτεί να μπορεί κανείς να τη δοκιμάσει. Οι επιστήμονες βασίζουν γενικά τις επιστημονικές υποθέσεις σε προηγούμενες παρατηρήσεις που δεν μπορούν να εξηγηθούν ικανοποιητικά με τις διαθέσιμες επιστημονικές θεωρίες. Παρόλο που οι λέξεις "υπόθεση" και "θεωρία" χρησιμοποιούνται συχνά εναλλακτικά, μια επιστημονική υπόθεση δεν είναι το ίδιο με μια επιστημονική θεωρία. Μια υπόθεση εργασίας είναι μια προσωρινά αποδεκτή υπόθεση που προτείνεται για περαιτέρω έρευνα σε μια διαδικασία που ξεκινά με μια εκπαιδευμένη εικασία ή σκέψη.
Μια διαφορετική έννοια του όρου υπόθεση χρησιμοποιείται στην τυπική λογική, για να δηλώσει το προηγούμενο μιας πρότασης. Έτσι στην πρόταση "Αν P, τότε Q.", το P δηλώνει την υπόθεση (ή την προηγούμενη). Το Q μπορεί να ονομαστεί συνέπεια. Το P είναι η υπόθεση σε μια (πιθανώς αντίθετη) ερώτηση What If.
Το επίθετο υποθετικός, που σημαίνει «έχω τη φύση μιας υπόθεσης» ή «υποτίθεται ότι υπάρχει ως άμεση συνέπεια μιας υπόθεσης», μπορεί να αναφέρεται σε οποιαδήποτε από αυτές τις έννοιες του όρου «υπόθεση».
Μάστρε-Γιακουμής (Ιάκωβος Παύλου)
Ο Μάστρε-Γιακουμής διακρινόταν για την επιμέλεια, την ευφυΐα, την επιδεξιότητα, την εφευρετικότητα και την καλλιτεχνία του. δεξιά|μικρογραφία|Εκκλησία Παναγίας - [[Λύση (1888-1901), Επαρχία Αμμοχώστου.]] δεξιά|μικρογραφία|Φωτογραφία από τα τελευταία στάδια κατασκευής της εκκλησίας, γύρω στο 1900. Η πρωτότυπη φωτογραφία βρίσκεται σε οικογενειακό αρχείο και υπάρχει προφορική επιβεβαίωση ότι στο κέντρο είναι ο ιερέας της Λύσης με τον Μάστρε-Γιακουμή στα δεξιά του, με την βράκα. Δεν έχει επιβεβαιωθεί η ταυτότητα του τρίτου καλοντυμένου ατόμου στα αριστερά. Ίσως να ήταν κάποιος αξιωματούχος της τότε Αγγλικής Διοίκησης ή λιγότερο πιθανό κάποιο μέλος από το γειτονικό τσιφλίκι Λαπιέρ στην [[Κοντέα.]] δεξιά|μικρογραφία|Εκκλησία Παναγίας Ευαγγελιστρίας - [[Ιδάλιον (1909-1945), Επαρχία Λευκωσία ς.]] δεξιά|μικρογραφία|Εκκλησία Χρυσοσώτηρος - [[Ακανθού (1916-1935), Επαρχία Αμμοχώστου.]] δεξιά|μικρογραφία|Εκκλησία Τιμίου Σταυρού́ - [[Λεύκαρα|Πάνω Λεύκαρα (1909), Επαρχία Λάρνακα ς.]] δεξιά|μικρογραφία|Οθωμανική Σχολή Αμμοχώστου (1925), Επαρχία [[Αμμόχωστος|Αμμοχώστου.]] δεξιά|μικρογραφία|1925 - Επιστολή αποδοχής ανάληψης του έργου ανοικοδόμησης της Οθωμανικής Σχολής Αμμοχώστου (εντός των τειχών της παλιάς πόλης της Αμμοχώστου).
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|καθόλου|1907 - Γάμος της δευτερότοκης κόρης του Μάστρε-Γιακουμή, Μαρίας με τον Μιχάλη Χατζηκυριάκου στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Εξορινού, στην εντός των τειχών πόλη της [[Παλαιά Αμμόχωστος|Αμμοχώστου.]] Ο Ιάκωβος Παύλου, γνωστός ως Μάστρε-Γιακουμής, γεννήθηκε στη Κοντέα το 1865 και πέθανε στα Βαρώσια το 1928. Ο πατέρας του ονομαζόταν Παύλος και ήταν γεωργοκτηνοτρόφος. Όταν παντρεύτηκε την Σοφία (Σοφιανού) από το χωριό Έγκωμη μετοίκησε στα Βαρώσια. Απέκτησε 9 παιδιά (6 κόρες και 3 γιους): τη Γεωργία (Γιωρκού) που την πάντρεψε με τον πρωτομάστορά του Ιάκωβο (Γιακουμή) Ιακώβου, τη Μαρία Χατζηκυριάκου, την Πολύμνια Κεπερτή, τη Θεανώ Ηλιοδώρου, τον Παύλο Ιακώβου, την Ιφιγένεια Αναστασίου, τον Ιωάννη (Γιάννη) Ιακώβου, τον Κώστα Παύλου και την Θεοδώρα Ματθαίου.
Και οι τρεις γιοι του Μάστρε-Γιακουμή ασχολήθηκαν με παρεμφερή επαγγέλματα. Ο Παύλος με τη διεύθυνση οικογενειακού ξενοδοχείου, ο Γιάννης με τις κατασκευές και αργότερα τη διεύθυνση οικογενειακών ξενοδοχείων και ο Κώστας έγινε αρχιτέκτονας.
Κατασκευαστικές Τεχνικές
Ο Πρωτομάστορας και αργότερα ο Αρχιτέκτονας, έκαναν την μελέτη και σχεδίαζαν το κτήριο σε γενικές γραμμές. Ο Πρωτομάστορας ήταν υπεύθυνος για την σωστή χάραξη του κτηρίου στο έδαφος, οι λεπτομέρειες του οποίου γίνονταν επί τόπου από τους διάφορους τεχνίτες και ειδικά από τους σκαλιστές της πέτρας. Οι πεπειραμένοι πελεκητές αναλάμβαναν τον τετραγωνισμό της πέτρας που χρειαζόταν για κάποια μέρη ή το σύνολο της οικοδομής. Οι ειδικοί σκαλιστές της πέτρας αναλάμβαναν το σκάλισμα με σχέδια και ‘’μόλες’’ (template) για τα κλειδιά των ‘’σκηνέττων’’ (πέτρες καμαρωτών παραθύρων), τα ‘’ριπάτια’’ (πλαίσια των πορτών), τις ‘’καμάρες’’ (τόξα), τα κιονόκρανα των κολόνων, τα ‘’κυμάτια’’ (mouldings), και τις διακοσμητικές λεπτομέρειες. Έπαιρναν ‘’μόλες’’ με αντιγραφή από μεσαιωνικά κτήρια, όπως και στην περίπτωση του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Νικολάου στην Αμμόχωστο, ή από δική τους επινόηση. Κάποτε ο σκαλιστής ενός σημαντικού στοιχείου της οικοδομής λάξευε το όνομά του πάνω στο έργο του όπως στον μαρμάρινο άμβωνα της εκκλησίας της Θεοτόκου στην Λύση, όπου αναγράφεται η επιγραφή ‘’ΧΕΙΡ ΙΑΚ(ΩΒΟΥ) ΠΑΥΛΟΥ ΕΚ ΚΟΝΤΕΑΣ".
Τα κυριότερα εργαλεία που χρησιμοποιούνταν για την ανέγερση των κτηρίων περιλάμβαναν:
Γωνιά (γνώμων): Ξύλινη ή μεταλλική γωνιά που χρησιμοποιούσαν ως οδηγό για τον τετραγωνισμό των ‘’καντουνιών’’ (γωνιόλιθων) και άλλων πελεκητών πετρών. Ζυν ή Ζύγι: Το νήμα της στάθμης (plumb line) με το οποίο ο κτίστης καθοδηγείτο για να κτίζει τις στρώσεις των τοίχων χωρίς κλίση. Ράμμαν: Λεπτό σχοινί που στηρίζεται στα δύο άκρα ενός τοίχου που ήταν ίσα ως προς το ύψος τους και μετρημένα με ακρίβεια. Η κανονική οριζόντια κατεύθυνση του ράμματος ελέγχεται με το ‘’αλφάδι’’ (spirit level). Μαρτέλλι: Χρησιμοποιείται για χοντρό πελέκημα των πετρών την ώρα του κτίσματος. Κουσπίν: Εργαλείο που μοιάζει σαν τσεκούρι με δύο κάθετες κόψεις και κοντό ‘’στειλάρι’’ (χειρολαβή). Χρησιμοποιείται από τον σκαλιστή της πέτρας. Σμιλάρι (σμίλα): Λεπτό, κοφτό εργαλείο για το λάξευμα της λεπτομέρειας σε κυμάτια, κιονόκρανα, διακοσμητικά στοιχεία κ.ά. Κομπάσος (μεταλλικός διαβήτης): Για το ακριβές μέτρημα σκαλισμάτων σε πέτρα.
Έργα
μικρογραφία|καθόλου|1909 - Σελίδα από το ημερολόγιο του Κουμή Λ. Ραουνά, από τα [[Πάνω Λεύκαρα, τεχνίτης στο συνεργείο κατασκευής του προαυλίου της εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού στα Πάνω Λεύκαρα, Επαρχία Λάρνακα ς.]] 1. Εκκλησία Παναγίας - Λύση - (1888-1901) - (Σύμφωνα με αναφορές στις Παραπομπές, ο Χριστόδουλος Μιχαήλ Γρούτας εκτέλεσε το αρχικό σχέδιο και την κατασκευή της εκκλησίας μέχρι το ύψος της πόρτας, με βοηθό τον Μάστρε-Γιακουμή. Μετά την αποχώρηση του, ο Μάστρε-Γιακουμής ολοκλήρωσε το έργο).
2. Εκκλησία Παναγίας Ευαγγελιστρίας - Ιδάλιον - (1909-1945).
3. Εκκλησία Χρυσοσώτηρος - Ακανθού - (1916-1935).
4. Εκκλησία Τιμίου Σταυρού́ - Λεύκαρα - (1909-1911) – (Επέκταση προαύλιου, κυρίας εισόδου και κατασκευή νότιας εισόδου).
5. Εκκλησία Αγίου Γεωργίου - Πραστειό Αμμοχώστου - (1922) – (Κατασκευή προθάλαμου/ηλιακού στην εκκλησία).
6. Εκκλησία Αποστόλου Πέτρου & Παύλου - Αυγόρου - (1907-1930) – (Σύμφωνα με αναφορές στις Παραπομπές, ο αρχικός εργολάβος του έργου αποχώρησε το 1915 λόγω δικών του κακοτεχνιών ή λόγω αδυναμιών στα αρχιτεκτονικά σχέδια. Το 1926 το έργο ανετέθει για ολοκλήρωση στον Μάστρε-Γιακουμή).
7. Οθωμανική Σχολή Αμμοχώστου – (1925).
Παραπομπές
http://www.cypruslibrary.gov.cy/moec/cl/cl.nsf/All/ECB511CB688E4A4FC2258240003D93CE?Opendocument
http://www.mam.com.cy/el-gr/books/history/8068/
http://www.imconstantias.org.cy
http://www.mam.com.cy/el-gr/books/history/53265/
http://www.mam.com.cy/el-gr/books/architecture/18468/ http://www.mam.com.cy/el-gr/books/folklore/8704/
Πάβελ Λένσκι
Ο Πάβελ Ντμίτριεβιτς Λένσκι (Павел Дмитриевич Ленский, γεννηθείς πρίγκιπας Ομπολένσκι, князь Оболенский, 22 Δεκεμβρίου 1851 - 10 Μαΐου 1910) ήταν Ρώσος δραματικός ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας. Συγγραφέας των έργων «Το μοιραίο ντεμπούτο» (Θέατρο LHO, 1897), «Άλλος στο δάσος, άλλος για καυσόξυλα» (Θέατρο Κορς, 1889) κ.ά.
Βιογραφία
Κατάγεται από την αριστοκρατική οικογένεια των Ομπολένσκι. Από το 1879 έως το 1887 έπαιξε σε επαρχιακά θέατρα, από το 1887 έως το 1890 στο θέατρο της Μόσχας του Φ. Α. Κορς, ενώ από το 1890 έπαιζε στη σκηνή του θεάτρου Αλεξανδρίνσκι στην Αγία Πετρούπολη. Μεταξύ των ρόλων του:
Το 1895, ο Λένσκι έγινε ένας από τους διοργανωτές της λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής εταιρείας στην Αγία Πετρούπολη και του θεάτρου υπό την επίβλεψη της. Από το 1893 δίδαξε δράμα στη Θεατρική Σχολή της Αγίας Πετρούπολης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οικογένεια Ομπολένσκι
Σαρλ-Αντόλφ Βυρτς
Ο Σαρλ-Αντόλφ Βυρτς (Charles-Adolphe Wurtz, 26 Νοεμβρίου 1817 – 10 Μαΐου 1884) ήταν Γάλλος χημικός από την Αλσατία. Τον θυμούνται περισσότερο για την επί δεκαετίες υπερασπιση της ατομικής θεωρίας και για τις ιδέες σχετικά με τις δομές των χημικών ενώσεων, ενάντια στις σκεπτικιστικές απόψεις χημικών όπως ο Μαρσελέν Μπερτελό και ο Ανρί Ετιέν Σαίντ-Κλερ Ντεβίλ (Henri Étienne Sainte-Claire Deville). Είναι πολύ γνωστός στους ασχολούμενους με την Οργανική Χημεία χημικούς για την αντίδραση Βυρτς, για τον σχηματισμό δεσμών άνθρακα-άνθρακα με αντίδραση αλκυλαλογονιδίων με νάτριο και για τις ανακαλύψεις του αιθυλαμίνη, αιθυλενογλυκόλη και την αλδολική αντίδραση. Ο Βυρτς ήταν επίσης συγγραφέας και εκπαιδευτικός με επιρροή.
Βιογραφία
Ο Αντόλφ Βυρτς (δεν χρησιμοποίησε ποτέ το όνομα "Σαρλ") γεννήθηκε στο Στρασβούργο, όπου ο πατέρας του, Γιόχαν Γιάκομπ (Ζαν Ζακ) Βυρτς, ήταν λουθηρανός πάστορας στην κοντινή πόλη Βολφισέμ (Wolfisheim). Η σύζυγός του, η μητέρα του Αντόλφ, Σοφί Κράις (Sophie Kreiss), πέθανε το 1878.
Όταν τελείωσε το προτεσταντικό γυμνάσιο στο Στρασβούργο το 1834, ο πατέρας του του επέτρεψε να σπουδάσει ιατρική ως τη βέλτιστη εναλλακτική της θεολογία ς. Αφιερώθηκε ειδικά στη χημική πλευρά του επαγγέλματός του με τέτοια επιτυχία, που το 1839 διορίστηκε Chef des travaux chimiques στην Ιατρική Σχολή του Στρασβούργου. Για το θερινό εξάμηνο του 1842 σπούδασε υπό τον Γιούστους φον Λήμπιχ στο Πανεπιστήμιο του Γκίσεν. Μετά την αποφοίτησή του από το Στρασβούργο ως MD το 1843, με διατριβή για την αλβουμίνη και το ινώδες, πήγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παραπέμφθηκε από τον Ζαν Μπατίστ Ντυμά στον Αντουάν Μπαλάρ. Η απασχόλησή του με τον Μπαλάρ διήρκεσε μερικούς μήνες, μετά από τους οποίους ο Βυρτς άρχισε να εργάζεται στο ιδιωτικό εργαστήριο του Ντυμά. Το 1845, έγινε βοηθός του Ντυμά στην Ιατρική Σχολή και τέσσερα χρόνια αργότερα άρχισε να δίνει διαλέξεις για την οργανική χημεία στη θέση του.
Καθώς δεν υπήρχε εργαστήριο στη διάθεσή του στην Ιατρική Σχολή, άνοιξε ένα ιδιωτικό το 1850 στη Rue Garanciere, αλλά τρία χρόνια αργότερα το κτίριο πωλήθηκε και το εργαστήριο έπρεπε να εγκαταλειφθεί. Το 1850, έλαβε τη θέση του καθηγητή χημείας στο νέο Εθνικό Ίδρυμα Αγρονομίας στις Βερσαλλίες, αλλά το Ίδρυμα καταργήθηκε το 1852. Τον επόμενο χρόνο η έδρα της «φαρμακευτικής και οργανικής χημείας» στην Ιατρική Σχολή έμεινε κενή με την παραίτηση του Ντυμά και η έδρα της «ιατρικής χημείας» με το θάνατο του Ματιέ Ορφιλά. Και οι δύο αυτές έδρες καταργήθηκαν και ο Βυρτς διορίστηκε στη νέα θέση της "οργανικής και ορυκτής χημείας". (Ταυτόχρονα, μια νέα έδρα, αφιερωμένη αποκλειστικά στη φαρμακευτική, απονεμήθηκε στον Εζέν Σουμπιράν (Eugene Soubeiran)). Το 1866, ο Βυρτς ανέλαβε τα καθήκοντα του κοσμήτορα της ιατρικής σχολής. Σε αυτή τη θέση, προσπάθησε να εξασφαλίσει την αναδιάταξη και την ανακατασκευή των κτιρίων που ήταν αφιερωμένα στην επιστημονική διδασκαλία, προτρέποντας ότι στην παροχή κατάλληλα εξοπλισμένων εργαστηρίων διδασκαλίας η Γαλλία ήταν πολύ πίσω από τη Γερμανία (βλ. την έκθεσή του Les Hautes Etudes pratiques dans les universités allemandes, 1870 ).
Το 1875, παραιτούμενος από το αξίωμα του κοσμήτορα αλλά διατηρώντας τον τίτλο του επίτιμου κοσμήτορα, έγινε ο πρώτος κάτοχος νέας έδρας οργανικής χημείας στη Σορβόννη, την οποία είχε ιδρύσει η κυβέρνηση λόγω της επιρροής του. Ωστόσο, είχε μεγάλη δυσκολία στην απόκτηση ενός επαρκούς εργαστηρίου. Τα κτίρια της νέας Σορβόννης που παρείχαν τελικά σύγχρονα επιστημονικά εργαστήρια δεν ολοκληρώθηκαν παρά το 1894, δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του.
Ο Βυρτς ήταν επίτιμο μέλος σχεδόν κάθε επιστημονικής εταιρείας στην Ευρώπη. Ήταν ο κύριος ιδρυτής της Χημικής Εταιρείας του Παρισιού (1858), ήταν ο πρώτος γραμματέας της και διετέλεσε τρεις φορές πρόεδρός της. Το 1880, ήταν αντιπρόεδρος και το 1881 πρόεδρος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών, στην οποία εισήλθε το 1867 διαδοχικά με τον Τεοφίλ-Ζυλ Πελούζ ( Théophile-Jules Pelouze). Το 1881, ο Βυρτς εξελέγη ισόβιος γερουσιαστής. Το όνομα του Βυρτς είναι ένα από τα 72 ονόματα που είναι χαραγμένα στον πύργο του Άιφελ.
Ο Βυρτς πέθανε στο Παρίσι στις 10 Μαΐου 1884, πιθανώς από επιπλοκές λόγω διαβήτη, και θάφτηκε στα βορειοανατολικά της πόλης στο Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ.
Επιστημονικό και ακαδημαϊκό έργο
Επηρεασμένος από κορυφαίες προσωπικότητες όπως ο Λήμπιζ και ο Ντυμά, το 1856 ο Βυρτς έγινε ισχυρός υποστηρικτής μεταρρύθμισης στη χημική θεωρία με επικεφαλής τον Σαρλ Ζεράρ (Charles Gerhardt) και τονΑλεξάντερ Γουίλιαμσον. Αυτή η νέα χημεία της δεκαετίας του 1850 πήρε στα σοβαρά την ιδέα των χημικών ατόμων, υιοθέτησε ατομικά βάρη για τα στοιχεία που μοιάζουν έντονα με τα σύγχρονα και πρότεινε ένα ενιαίο σχηματικό σχέδιο που αντιτάχθηκε στη δυιστική θεωρία που προέρχεται από το έργο του Γιενς Γιάκομπ Μπερζέλιους. Λίγο αργότερα, ο Βυρτς υιοθέτησε επίσης τη νέα δομική θεωρία που αναπτύχθηκε από την εργασία νεότερων χημικών όπως ο Άουγκουστ Κέκουλε. Ωστόσο, μια μορφή σκεπτικιστικού θετικισμού είχε επιρροή στη Γαλλία κατά το δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα, και οι προσπάθειες του Βυρτς να αποκτήσειμια ευνοϊκή ακρόαση για τον ατομισμό και τον στρουκτουραλισμό στην πατρίδα του διαψεύστηκαν σε μεγάλο βαθμό.
Η πρώτη δημοσιευμένη εργασία του Βυρτς αφορούσε το υποφωσφορικό οξύ (1841) και η συνέχιση της εργασίας του για τα οξέα του φωσφόρου (1845) είχε ως αποτέλεσμα την ανακάλυψη του σουλφωσφορικού οξέος και του οξυχλωριούχου φωσφόρου, καθώς και του υδριδίου του χαλκού. Αλλά το αρχικό του έργο ήταν κυρίως στον τομέα της οργανικής χημείας. Η διερεύνηση των κυανικών αιθέρων (1848) έδωσε μια κατηγορία ουσιών που άνοιξε ένα νέο πεδίο στην οργανική χημεία, γιατί, κατεργάζοντας αυτούς τους αιθέρες με καυστικό κάλιο, έλαβε μεθυλαμίνη, το απλούστερο οργανικό παράγωγο της αμμωνίας (1849), και αργότερα (1849). 1851) οι συνθετικές ουρίες . Το 1855, εξετάζοντας τις διάφορες ουσίες που είχαν ληφθεί από τη γλυκερίνη, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η γλυκερίνη είναι ένα σώμα αλκοολικής φύσης που σχηματίζεται στον τύπο τριών μορίων νερού, όπως η κοινή αλκοόλη είναι σε αυτό του ενός, και έτσι οδηγήθηκε ( 1856) μέχρι την ανακάλυψη των γλυκολών ή διατομικών αλκοολών, σώματα που σχετίζονται παρόμοια με τον διπλό τύπο του νερού. Αυτήν την ανακάλυψη την πραγματοποίησε πολύ διεξοδικά σε έρευνες για το αιθυλενοξείδιο και τις πολυαιθυλενικές αλκοόλες. Η οξείδωση των γλυκόλων τον οδήγησε σε ομόλογα του γαλακτικού οξέος και μια διαμάχη για τη σύσταση του τελευταίου με τον Άντολφ Βίλχελμ Χέρμαν Κόλμπε είχε ως αποτέλεσμα την ανακάλυψη πολλών νέων δεδομένων και την καλύτερη κατανόηση των σχέσεων μεταξύ οξυ- και αμιδίο -οξέων. Το 1855, δημοσίευσε εργασία για αυτό που είναι σήμερα γνωστό ως αντίδραση Βυρτς.
Το 1867 ο Wurtz συνέθεσε νευρίνη με την επίδραση τριμεθυλαμίνης σε γλυκόλοχλωρυδρίνη. Το 1872 ανακάλυψε την αλδολική αντίδραση και χαρακτήρισε το προϊόν ότι εμφανίζει τις ιδιότητες τόσο μιας αλκοόλης όσο και μιας αλδεΰδης. Ο Αλεξάντερ Μποροντίν ανακάλυψε την αντίδραση ανεξάρτητα την ίδια χρονιά. Το προϊόν ονομάστηκε αλδόλη, επισημαίνοντας τον διπλό του χαρακτήρα. Αυτό οδήγησε σε μια δεύτερη αντιπαράθεση με τον Κόλμπε.
Για είκοσι ένα χρόνια (1852–1872) ο Βυρτς δημοσίευε στο Annales de chimie et de physique περιλήψεις χημικών εργασιών που έγιναν εκτός Γαλλίας. Η έκδοση του μεγάλου του Dictionnaire de chimie pure et appliquée, στο οποίο τον βοήθησαν πολλοί άλλοι Γάλλοι χημικοί, ξεκίνησε το 1869 και ολοκληρώθηκε το 1878. Δύο συμπληρωματικοί τόμοι εκδόθηκαν το 1880-1886 και το 1892 ξεκίνησε η έκδοση ενός δεύτερου συμπληρώματος. Μεταξύ των βιβλίων του είναι Chimie médicale (1864), Leçons élémentaires de chimie moderne (1867), Théorie des atomes dans la conception générale du monde (1874), La Théorie atomique (1878), Progrés de l'industries 1876 χρωμάτων ) και Traité de chimie biologique (1880–1885). Το Histoire des doctrines chimiques, η εισαγωγική ομιλία στο Dictionnaire του (επίσης δημοσιεύθηκε χωριστά το 1869), ξεκινά με τη φράση La chimie est une science française . Αν και ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών στη Γερμανία, η πρόταση αυτή είναι λιγότερο εθνικιστική από όσο φαίνεται: Σκόπευε να αναφερθεί μόνο στη γέννηση της χημείας υπό τον μεγάλο Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ, αντί να διεκδικήσει την αποκλειστική γαλλική εθνική ιδιοκτησία της επιστήμης.
Έργα
μικρογραφία| Dictionnaire de chimie pure et appliqueée, 1869
Πηγές
This article incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Wurtz, Charles Adolphe". Encyclopædia Britannica. Vol. 28 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 859–860. This work in turn cites:
Charles Friedel's memoir in the Bulletin de la Société Chimique (1885) Wurtz's life and work, with a list of his publications. August Wilhelm von Hofmann in the Ber. deut. chem. Gesellsch. (1887) Reprinted in vol. iii. of his Zur Erinnerung an vorangegangene Freunde (1888)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σοφία Φρειδερίκη του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Η Σοφία Φρειδερίκη (γερμ. Sophia Friederika, 24 Αυγούστου 1758 - 29 Νοεμβρίου 1794) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του Δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διαδόχου της Δανίας.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Λουδοβίκου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Καρλόττας Σοφίας, κόρης του Φραγκίσκου Ιωσία της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1774 τον Φρειδερίκο, Διάδοχο της Δανίας, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας
Ρόμπερτ Κουμπίτσα
Ο Ρόμπερτ Γιούζεφ Κουμπίτσα (Robert Józef Kubica, γενν. 7 Δεκεμβρίου 1984) είναι Πολωνός οδηγός αγώνων.
Γεννήθηκε στην Κρακοβία. Στη Φόρμουλα 1 αγωνίστηκε από το 2006 μέχρι και το 2010. Στο Καναδικό Γκραν Πρι του 2008 πέτυχε τη μοναδική νίκη της σταδιοδρομίας του ως οδηγός της BMW Sauber. Η σταδιοδρομία του στη Φόρμουλα 1 έμελλε να λήξει με το που ολοκληρώθηκε το Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2010, επειδή στις 6 Φεβρουαρίου του 2011 ενεπλάκη σε ατύχημα το οποίο τον ανάγκασε να χάσει όλο το πρωτάθλημα εκείνου του έτους. Επέστρεψε στην F1 ως δοκιμαστής οδηγός της Williams.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Σφαγή του Μεσόβουνου
Η Σφαγή του Μεσόβουνου αναφέρεται σε δύο σφαγές που διέπραξαν μέλη της Βέρμαχτ στο χωριό Μεσόβουνο της Πτολεμαΐδας, κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα, που πραγματοποιήθηκαν στις 23 Οκτωβρίου 1941 και στις 22 Απριλίου 1944.
Στις 23 Οκτωβρίου 1941, στρατιώτες της Βέρμαχτ σκότωσαν όλους τους άνδρες ηλικίας 16 εώς 69 ετών, γαζώνοντας τους με πολυβόλα και καίγοντας τα σπίτια τους. Το 1944 το χωριό ισοπεδώθηκε από τα ναζιστικά στρατεύματα δύο μέρες πριν από τη σφαγή του χωριούΠύργοι στην Πτολεμαΐδα. Συνολικά σκοτώθηκαν 268 άμαχοι.
Φώτιος Παπαθανασίου
Ο Φώτιος Παπαθανασίου ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Διετέλεσε νομάρχης στην Πρέβεζα.
Σφαγή του Μεσόβουνου
Η σφαγή του 1941, στο Μεσόβουνο ήταν μέρος μαζικών εκτελέσεων από τους Ναζί που έγιναν από τις 17 έως τις 28 Οκτωβρίου, με τις υπόλοιπες εκτελέσεις των κατοίκων του χωριού του Καλόκαστρου και των Κερδυλίων Σερρών, του Κλειστού, της Κυδωνιάς και του Αμπελόφυτου. στο Κιλκίς.
Φώτιος Παπαθανασίου
Βιογραφία
Ο Φώτιος Παπαθανασίου γεννήθηκε στη Θήβα το 1923. Οι γονείς του ήταν εκπαιδευτικοί και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Κρήτη. Απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, συμμετείχε στον Εμφύλιο Πόλεμο ως διοικητής Λόχου Ορεινών Καταδρομών (Λ.Ο.Κ.). Λόγω τραυματισμού του μετατάχθηκε σε κατάσταση πολεμικής διαθεσιμότητας. Υπηρέτησε στο Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών. Για μία τριετία υπηρέτησε ως τεχνικός σύμβουλος στα Υπουργεία Εξωτερικών και Εσωτερικών της κυβερνήσεως του Κογκό (Ζαΐρ). Ήταν γνώστης της αγγλικής και γαλλικής γλώσσας.
Σφαγή του Μεσόβουνου
Στο χωριό γίνονται ετήσιες τελετές στη μνήμη των θυμάτων, στις οποίες συμμετέχουν επίσημα μέλη της Βουλής των Ελλήνων και ο/η Πρόεδρος της Ελλάδας.
Φώτιος Παπαθανασίου
Βιογραφία
Έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις της απελευθέρωσης της Ιταλίας με την ΙΙΙη Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία του Ρίμινι. Στις επιχειρήσεις αυτές διακρίθηκε και προήχθηκε επ' ανδραγαθία. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις των Δεκεμβριανών με την προαναφερθείσα Ταξιαρχία και διακρίθηκε επίσης διά προαγωγής επ΄ ανδραγαθία.
Σφαγή του Μεσόβουνου
Παραπομπές
Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1941
Φώτιος Παπαθανασίου
Βιογραφία
Τιμήθηκε με τον Χρυσού Σταυρό του Φοίνικος μετά Ξιφών, με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας και με Πολεμικόν Σταυρόν Εξαιρέτων Πράξεων.
Διορίσθηκε Νομάρχης Πρέβεζας την 13η Φεβρουαρίου 1976, όπου έφτασε και ανέλαβε υπηρεσία την 25η Φεβρουαρίου 1976. Παρέμεινε Νομάρχης στην Πρέβεζα μέχρι την 25η Ιουνίου 1976.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Πρέβεζας Κατηγορία:Τάγμα του Φοίνικος Κατηγορία:Αριστείο Ανδρείας Κατηγορία:Πολεμικός Σταυρός Α' Τάξεως Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς‎ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί επίλεκτων δυνάμεων Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Χρυσό Αριστείο Ανδρείας Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες
Cop Land (ταινία)
Το Cop Land είναι αμερικανική νεο-νουάρ αστυνομική δραματική ταινία του 1997 σε σενάριο και σκηνοθεσία Τζέιμς Μάνγκολντ. Πρωταγωνιστούν οι Σιλβέστερ Σταλόνε, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Ρέι Λιότα και Ρόμπερτ Ντε Νίρο.
Η ταινία αναφέρεται στον σερίφη Φρέντι Χέφλιν (Σταλόνε) ο οποίος έρχεται σε σύγκρουση με τους διεφθαρμένους αστυνομικούς της Νέας Υόρκης που ζουν στην μικρή κοινότητα Γκάρισον, η οποία χτίστηκε χάρη σε χρηματοδότηση της μαφίας. Το Cop Land έλαβε θετικές κριτικές και απέσπασε 63,7 εκατομμύρια δολάρια στο box office με προϋπολογισμό 15 εκατομμυρίων δολαρίων.