cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βροντή
μικρογραφία|Οι [[Σωρειτομελανίας|σωρειτομελανίες συχνά σχηματίζουν καταιγίδες.]] Η βροντή είναι ο ήχος που προκαλείται μετά από αστραπή. Ανάλογα με την απόσταση και τη φύση της αστραπής, μπορεί να κυμαίνεται από ένα μακρύ, χαμηλό βουητό έως ένα ξαφνικό, δυνατό κρότο. Η ξαφνική αύξηση της θερμοκρασίας και επομένως της πίεσης που προκαλείται από την αστραπή παράγει ταχεία διαστολή του αέρα στην πορεία μιας αστραπής. Με τη σειρά της, αυτή η διαστολή του αέρα δημιουργεί ένα ηχητικό ωστικό κύμα, που συχνά αναφέρεται ως «μπουμπουνητό». Η μελέτη της βροντής είναι γνωστή ως βροντολογία.
Αιτία
Η αιτία της βροντής αποτέλεσε αντικείμενο εικασιών και επιστημονικών ερευνών για αιώνες. Η πρώιμη σκέψη ήταν ότι κατασκευάστηκε από θεότητες, αλλά οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι το απέδωσαν σε φυσικά αίτια, όπως τα σύννεφα που χτυπούν τον αέρα (Αναξίμανδρος, Αριστοτέλης) και η κίνηση του αέρα μέσα στα σύννεφα (Δημόκριτος). Ο Ρωμαίος φιλόσοφος Λουκρήτιος υποστήριξε ότι ήταν από τον ήχο του χαλαζιού που συγκρούονταν μέσα στα σύννεφα.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, η αποδεκτή θεωρία ήταν ότι η αστραπή παρήγαγε ένα κενό και ότι η κατάρρευση αυτού του κενού παρήγαγε αυτό που είναι γνωστό ως βροντή.
Τον 20ο αιώνα, αναπτύχθηκε μια επικρατούσα άποψη ότι η βροντή πρέπει να ξεκινά με ένα ωστικό κύμα στον αέρα λόγω της ξαφνικής θερμικής διαστολής του πλάσματος στο κανάλι αστραπής. Η θερμοκρασία μέσα στο κανάλι αστραπής, μετρούμενη με φασματική ανάλυση, ποικίλλει κατά τη διάρκεια των 50 μικροδευτερόλεπτων της ύπαρξής του, αυξάνοντας απότομα από μια αρχική θερμοκρασία περίπου 20.000 Κ σε περίπου 30.000 K και στη συνέχεια μειώνεται σταδιακά σε περίπου 10.000 Κ. Ο μέσος όρος είναι περίπου 20.400 Κ (20.100 °C). Αυτή η θέρμανση προκαλεί μια ταχεία διαστολή προς τα έξω, επηρεάζοντας τον περιβάλλοντα ψυχρότερο αέρα με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή που θα ταξίδευε διαφορετικά ο ήχος. Ο προκύπτων παλμός που κινείται προς τα έξω είναι ένα κρουστικό κύμα, παρόμοιο κατ΄ αρχήν με το ωστικό κύμα που σχηματίζεται από μια έκρηξη ή στο μπροστινό μέρος ενός υπερηχητικού αεροσκάφους. Σε κοντινή απόσταση από την πηγή, η στάθμη ηχητικής πίεσης της βροντής είναι συνήθως 165-180 dB, αλλά μπορεί να ξεπεράσει τα 200 dB σε ορισμένες περιπτώσεις.
Πειραματικές μελέτες προσομοιωμένων αστραπών έχουν δώσει αποτελέσματα σε μεγάλο βαθμό σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, αν και υπάρχει συνεχής συζήτηση σχετικά με τους ακριβείς φυσικούς μηχανισμούς της διαδικασίας. Άλλες αιτίες έχουν επίσης προταθεί, βασιζόμενες στις ηλεκτροδυναμικές επιδράσεις του τεράστιου ρεύματος που ενεργεί στο πλάσμα της αστραπής.
Συνέπειες
Το κρουστικό κύμα κατά τη βροντή είναι αρκετό για να προκαλέσει υλικές ζημιές και τραυματισμό, όπως εσωτερικό μώλωπα, σε άτομα που βρίσκονται κοντά. Η βροντή μπορεί να σπάσει τα τύμπανα των ανθρώπων που βρίσκονται κοντά, οδηγώντας σε μόνιμη βλάβη της ακοής. Ακόμα κι αν δεν συμβεί αυτό, μπορεί να οδηγήσει σε προσωρινή κώφωση.
Είδη
Ο Βάβρεκ ανέφερε ότι οι ήχοι της βροντής χωρίζονται σε κατηγορίες με βάση την ακουστότητα, τη διάρκεια και το ύψος. 1) ήχοι που διαρκούν 0,2 έως 2 δευτερόλεπτα και περιέχουν υψηλότερους τόνους, 2) ήχοι που αλλάζουν σε ένταση και ύψος, 3) ήχοι ακανόνιστου μείγματος έντασης και τόνου και 4) ήχοι λιγότερο δυνατοί που διαρκούν περισσότερο (έως και περισσότερο από 30 δευτερόλεπτα) και χαμηλού τόνου.
Η βροντή αναστροφής προκύπτει όταν η αστραπή χτυπά μεταξύ σύννεφου και εδάφους κατά τη διάρκεια μιας αναστροφής θερμοκρασίας. Οι ήχοι βροντής που προκύπτουν έχουν σημαντικά μεγαλύτερη ακουστική ενέργεια από ότι από την ίδια απόσταση σε συνθήκες μη αναστροφής. Σε μια αναστροφή, ο αέρας κοντά στο έδαφος είναι πιο ψυχρός από τον υψηλότερο αέρα. Αναστροφές συμβαίνουν συχνά όταν θερμός υγρός αέρας περνά πάνω από ένα κρύο μέτωπο. Μέσα σε μια αναστροφή θερμοκρασίας, η ηχητική ενέργεια εμποδίζεται να διασκορπιστεί κατακόρυφα όπως θα συνέβαινε σε μια μη αναστροφή και έτσι συγκεντρώνεται στο στρώμα κοντά στο έδαφος. μικρογραφία|Η βροντή είναι ο ήχος που παράγεται από την [[αστραπή.]] Οι αστραπές στο σύννεφο συνήθως αποτελούνται από δύο ή περισσότερες βροντές επιστροφής, από έδαφος σε σύννεφο. Οι μεταγενέστερες βροντές επαναφοράς έχουν μεγαλύτερη ακουστική ενέργεια από την πρώτη.
Αντίληψη
Η πιο αξιοσημείωτη πτυχή της αστραπής και της βροντής, είναι ότι η αστραπή φαίνεται πριν ακουστεί η βροντή. Αυτό είναι συνέπεια του ότι η ταχύτητα του φωτός είναι πολύ μεγαλύτερη από την ταχύτητα του ήχου. Η ταχύτητα του ήχου στον ξηρό αέρα είναι 343 μέτρα το δευτερόλεπτο ή 1.236 χιλιόμετρα την ώρα στους 20 °C. Αυτό μεταφράζεται σε περίπου 3 δευτερόλεπτα ανά χιλιόμετρο, λέγοντας «χίλια ένα... χίλια δύο...» είναι μια χρήσιμη μέθοδος μέτρησης των δευτερολέπτων από την αντίληψη μιας δεδομένης αστραπής στην αντίληψη της βροντής της (η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μετρήσει την εγγύτητα της αστραπής για λόγους ασφάλειας).
Μια πολύ φωτεινή αστραπή και ένας σχεδόν ταυτόχρονος απότομο κρότος βροντής, ένας κεραυνός, δείχνει ότι η αστραπή ήταν πολύ κοντά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστραπή Κατηγορία:Θόρυβος Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα
Κριστόφ Κάλβο
Κατηγορία:Βέλγοι πολιτικοί
NGC 3005
Ο NGC 3005 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Bindon Stoney στις 15 Ιανουαρίου 1851 και ανήκει στην ομάδα γαλαξιών NGC 2998.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος 3005 28232
Ρωσική κατάκτηση της Σιβηρίας
Η ρωσική κατάκτηση της Σιβηρίας (ρωσικά: Покорение Сибири) πραγματοποιήθηκε τον 16ο και 17ο αιώνα, όταν το Χανάτο της Σιβηρίας είχε γίνει μια αδύναμη πολιτική δομή υποτελών που υπονομεύονταν από τις δραστηριότητες Ρώσων εξερευνητών. Αν και λιγότεροι, οι Ρώσοι πίεζαν τις διάφορες οικογενειακές φυλές να αλλάξουν την πίστη τους και δημιουργούσαν απομακρυσμένα οχυρά από τα οποία διενεργούσαν επιδρομές. Για να το αντιμετωπίσει αυτό, ο Κουτσούμ Χαν προσπάθησε να συγκεντρώσει την εξουσία του επιβάλλοντας το Ισλάμ στους υπηκόους του και αναμορφώνοντας το φορολογικό σύστημα.
Κατάκτηση του Χανάτου της Σιβηρίας
Η ρωσική κατάκτηση της Σιβηρίας άρχισε τον Ιούλιο του 1580, όταν περίπου 540 Κοζάκοι υπό τον Ερμάκ Τιμοφέγεβιτς εισέβαλαν στην επικράτεια των Βογούλων, υπό τον Κουτσούμ, τον χάνο της Σιβηρίας. Συνοδεύονταν από 300 λιθουανούς και γερμανούς εργάτες σκλάβους, τους οποίους οι Στρογκάνοφ είχαν αγοράσει από τον τσάρο. Σε όλη τη διάρκεια του 1581, αυτή η δύναμη διέσχισε το έδαφος που είναι γνωστό ως Γιούγκρα και υπέταξε πόλεις των Βογούλων και των Οστιάκ. Εκέινο το διάστημα, κατέλαβαν επίσης έναν έφορο του Κουτσούμ.
Μετά από μια σειρά επιθέσεων από τους Τατάρους σε αντίποινα εναντίον της ρωσικής προέλασης, οι δυνάμεις του Ερμάκ προετοίμασαν εκστρατεία για την κατάληψη του Κασλίκ, την πρωτεύουσα της Σιβηρίας. Η δύναμη ξεκίνησε τον Μάιο του 1582. Μετά από τριήμερη μάχη στις όχθες του ποταμού Ιρτίς, ο Ερμάκ νίκησε τη συνδυασμένη δύναμη του Κουτσούμ Χαν και έξι συμμάχων πριγκήπων Τατάρων. Στις 29 Ιουνίου, οι δυνάμεις των Κοζάκων δέχτηκαν επίθεση από τους Τατάρους, αλλά τους απώθησαν και πάλι.
Καθ' όλη τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου του 1582, ο χάνος συγκέντρωσε τις δυνάμεις του για την υπεράσπιση του Κασλίκ. Μια ορδή Τατάρων της Σιβηρίας, Βογούλων και Οστιάκ συγκεντρώθηκαν στο όρος Τσουβάς για να αμυνθούν εναντίων των εισβολέων Κοζάκων. Την 1η Οκτωβρίου, οι Κοζάκοι προσπάθησαν να καταλάβουν το φρούριο των Τατάρων στο όρος Τσουβάς. Στις 23 Οκτωβρίου, οι Κοζάκοι προσπάθησαν να καταλάβουν το φρούριο των Τατάρων στο όρος Τσουβάς για τέταρτη φορά, όταν οι Τατάροι αντεπιτέθηκαν. Περισσότεροι από εκατό Κοζάκοι σκοτώθηκαν, αλλά οι πυροβολισμοί τους ανάγκασαν σε ταταρική υποχώρηση και επέτρεψαν τη σύλληψη δύο ταταρικών κανονιών. Οι δυνάμεις του χάνου υποχώρησαν και ο Ερμάκ εισήλθε στο Κασλίκ στις 26 Οκτωβρίου.
thumb|left|Υποχώρηση του Κουτσούμ Χαν από το Κασλίκ, από το [[Χρονικό Κουνγκούρ]] Ο Κουτσούμ Χαν υποχώρησε στις στέπες και τα επόμενα χρόνια συγκέντρωσε τις δυνάμεις του. Επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στον Ερμάκ στις 6 Αυγούστου 1584 τη νύχτα και νίκησε το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του. Οι λεπτομέρειες αμφισβητούνται με ρωσικές πηγές να ισχυρίζονται ότι ο Ερμάκ τραυματίστηκε και προσπάθησε να δραπετεύσει κολυμπώντας στον ποταμό Βαγκάι, ο οποίος είναι παραπόταμος του ποταμού Ιρτίς, αλλά πνίγηκε υπό το βάρος της πανοπλίας του. Οι εναπομείνασες δυνάμεις του Ερμάκ υπό τη διοίκηση του Μεστσέριακ έφυγαν από το Κασλίκ, καταστρέφοντας την πόλη κατά την αποχώρησή τους. Το 1586 οι Ρώσοι επέστρεψαν και αφού υπέταξαν τους Χάντους και τους Μάνσους με τη χρήση πυροβολικού, έκτισαν ένα οχυρό στο Τιουμέν κοντά στα ερείπια του Κασλίκ. Οι ταταριένες φυλές που πρόσκεινταν στον Κουτσούμ Χαν υπέφεραν από πολλές επιθέσεις Ρώσων μεταξύ 1584–1595. Ωστόσο, ο Κουτσούμ Χαν παρέμενε ελεύθερος. Τέλος, τον Αύγουστο του 1598 ο Κουτσούμ Χαν νικήθηκε στη μάχη του Ουρμίν κοντά στον ποταμό Ομπ. Κατά τη διάρκεια του αγώνα η βασιλική οικογένεια της Σιβηρίας αιχμαλωτίστηκε από τους Ρώσους. Ωστόσο, ο Κουτσούμ Χαν διέφυγε και πάλι. Οι Ρώσοι πήραν τα μέλη της οικογένειας του Κουτσούμ Χαν στη Μόσχα όπου και παρέμειναν όμηροι. Οι απόγονοι της οικογένειας του χάνου έγιναν γνωστοί ως πρίγκιπες Σιμπίρσκι και η οικογένεια είναι γνωστό ότι επέζησε τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα.
Παρά την προσωπική του διαφυγή, η σύλληψη της οικογένειάς του τερμάτισε τις πολιτικές και στρατιωτικές δραστηριότητες του Κουτσούμ Χαν, ο οποίος και υποχώρησε στα εδάφη της Ορδής Νογκάι στη νότια Σιβηρία. Ήρθε σε επαφή με τον τσάρο και ζήτησε να δοθεί υπό την κυριαρχία του μια μικρή περιοχή στις όχθες του ποταμού Ιρτίς. Αυτό απορρίφθηκε από τον τσάρο ο οποίος πρότεινε στον Κουτσούμ Χαν να έρθει στη Μόσχα και να «αναπαυθεί στην υπηρεσία» του τσάρου. Ωστόσο, ο ηλικιωμένος χάνος δεν ήθελε να υποφέρει από τέτοια περιφρόνηση και προτιμούσε να παραμείνει στα δικά του εδάφη παρά να «αναπαύσει τον εαυτό του» στη Μόσχα. Ο Κουτσούμ Χαν πήγε τότε στη Μπουχάρα σε μεγάλη ηλικία, πεθαίνοντας στην εξορία μακριά από συγγενείς γύρω στο 1605.
Κατάκτηση και εξερεύνηση
thumb|left|Μοσχοβίτης [[βοεβόδας στο νεόκτιστο οστρόγκ του Τιουμέν, Χρονικό Ρεμεζόφ]] Προκειμένου να υποταχθούν οι ιθαγενείς και να συγκεντρωθούν γιασάκ (φόρος γούνας), μια σειρά από φυλάκια (ζιμόβιε) και οχυρά (οστρόγκ) χτίστηκαν στις εκβολές μεγάλων ποταμών και ρευμάτων όπως και σημαντικών οδών. Τα πρώτα από αυτά βρίσκονταν στο Τιουμέν και στο Τομπόλσκ, το πρώτο κτίστηκε το 1586 από τον Βασίλι Σούκιν και τον Ιβάν Μιασνόι, και το τελευταίο τον επόμενο χρόνο από τον Ντανίλο Τσουλκόφ. Το Τομπόλσκ έγινε το νευραλγικό κέντρο της προσπάθειας κατάκτησης. Στα βόρεια κτίστηκαν το Μπεριόζοβο (1593) και η Μανγκαζέγια (1600–01) για την εφαρμογή φόρου υποτέλειας στους Νένετς, ενώ στα ανατολικά ιδρύθηκαν το Σουργκούτ (1594) και η Ταρά (1594) με σκοπό την προστασία του Τομπόλσκ και την υποταγή τον κυβερνήτη των Ναρίμ Οστιάκ. Από αυτές, η Μανγκαζέγια ήταν η πιο εξέχουσα, καθώς αποτέλεσε τη βάση για περαιτέρω εξερεύνηση προς ανατολάς.
Με την προώθηση πέρα από τον Ομπ και τους παραποτάμούς του, χτίστηκαν τα οστρόγκ του Κετσκ (1602) και του Τομσκ (1604). Οι σλιουζίλιε λιούντι («στρατιωτικοί») του Κετσκ έφθασαν στον Γενισέι το 1605, κατεβαίνοντας στον Σιμ. δύο χρόνια αργότερα οι προμισλένκι και οι έμποροι της Μανγκαζέγια κατέβηκαν από το Τουρουχάνσκ στη συμβολή του με τον Γενισέι, όπου έκτισαν το ζιμόβιε Τουρουχάνσκ. Το 1610 άνδρες από το Τουρουχάνσκ έφτασαν στην πηγή του Γενισέι και ανέβηκαν μέχρι τον Σιμ, όπου συνάντησαν αντίπαλους συλλέκτες γούνας από το Κετσκ. Για να εξασφαλισθεί η υποταγή των ιθαγενών, δημιουργήθηκαν τα οστρόγκ του Γενισέισκ (1619) και του Κρασνογιάρσκ (1628).
Μετά τον θάνατο του χάνου και τη διάλυση οποιασδήποτε οργανωμένης σιβηρικής αντίστασης, οι Ρώσοι προχώρησαν πρώτα στη λίμνη Βαϊκάλη και στη συνέχεια στην Οχοτσκική θάλασσα και στον ποταμό Αμούρ. Ωστόσο, όταν έφθασαν για πρώτη φορά στα κινεζικά σύνορα, συνάντησαν μονάδες που ήταν εξοπλισμένες με στοιχεία πυροβολικού οπότε και σταμάτησαν την προέλαση.
Οι Ρώσοι έφθασαν στον Ειρηνικό Ωκεανό το 1639. Μετά την κατάκτηση του Χανάτου της Σιβηρίας (1598) ολόκληρη η βόρεια Ασία - μια περιοχή πολύ μεγαλύτερη από το παλαιό χανάτο - που έγινε γνωστή ως Σιβηρία και μέχρι το 1640 τα ανατολικά σύνορα της Ρωσίας είχαν επεκταθεί πέρα ​​από αρκετά εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Κατά μία έννοια, το χανάτο επέζησε στον θυγατρικό τίτλο «Τσάρος της Σιβηρίας», ο οποίος έγινε μέρος του πλήρους αυτοκρατορικού τίτλου των Ρώσων αυτοκράτορων.
Η κατάκτηση της Σιβηρίας είχε επίσης ως αποτέλεσμα την εξάπλωση ασθενειών. Ο ιστορικός Τζον Φ. Ρίτσαρντς έγραψε: «... είναι αμφίβολο αν ο συνολικός πρώιμος σύγχρονος πληθυσμός της Σιβηρίας ξεπέρασε τα 300.000 άτομα. ... Οι νέες ασθένειες εξασθένησαν και απογοήτευσαν τους αυτόχθονες πληθυσμούς της Σιβηρίας. Η χειρότερη από αυτές ήταν η ευλογιά «λόγω της γρήγορης εξάπλωσής της, των υψηλών ποσοστών θνησιμότητας και της μόνιμης παραμόρφωσης των επιζώντων. ... Στη δεκαετία του 1650, μετακινήθηκε ανατολικά του Γενισέι, όπου παρουσιάστηκε στο 80% του πληθυσμού των Τονγκούσκων και των Γιακούτων. Κατά τη δεκαετία του 1690, οι επιδημία της ευλογιάς μείωσε τον αριθμό των Γιουκαγκίρ κατά περίπου 44%. Η ασθένεια κινήθηκε ταχέως μεταξύ των πληθυσμών στη Σιβηρία».
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Σιβηρία Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Πολεμικές συγκρούσεις
Βο Νγκουγιέν Ζαπ
Ο Βο Νγκουγιέν Ζαπ (25 Αυγούστου 1911 – 4 Οκτωβρίου 2013) ήταν Βιετναμέζος στρατηγός και πολιτικός. Συγκαταλέγεται μεταξύ των μεγαλύτερων στρατιωτικών του 20ού αιώνα. από τους μεγαλύτερους στρατιωτικούς του 20ου αιώνα. Έγινε γνωστός στην περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου υπηρετούσε ως στρατιωτικός ηγέτης των Βιέτ Μινχ, του κινήματος αντίστασης των Βιετναμέζων ενάντια στην Ιαπωνική κατοχή. Ο Ζαπ ήταν κρίσιμος στρατιωτικός διοικητής σε δύο πολέμους: στον Πρώτο Πόλεμο της Ινδοκίνας (1946-1954) και τον Πόλεμο του Βιετνάμ (1955-1975) Συμμετείχε σε διάφορες ιστορικές μάχες, όπως οι μάχες Λανγκ Σον (1950), Κουόνγκ Χα (1951-1952), Ντιέν Μπιέν Φου (1954), καθώς και στις επιθέσεις Τετ (1968) και Πάσχα (1972). Η τελευταία του μάχη ως στρατηγός ήταν η κατάληψη του Χο Τσι Μιν το 1975.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιιμπεριαλισμός Κατηγορία:Αντιστασιακοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Βιετναμέζοι‎
The Anthology (1947–1972)
The Anthology (1947–1972) είναι ο τίτλος της διπλής συλλογής τραγουδιών του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, η οποία κυκλοφόρησε στις 28 Αυγούστου του 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MCA / Chess".
Το 2003, η συλλογή συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών του περιοδικού "Rolling Stone", το οποίο το κατέταξε στην 38η θέση.
Το άλμπουμ περιλαμβάνει τραγούδια από το ξεκίνημα της καριέρας του καλλιτέχνη με την "Aristocrat Records" μέχρι το 1972, πριν την επαναφορά του Γουότερς στα προσκήνιο στα μέσα της δεκαετίας του '70.
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί που ηχογράφησαν τα τραγούδια του "The Anthology (1947–1972)" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Muddy Waters Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001
Αμπέλ-Φρανσουά Βιλεμάν
Ο Αμπέλ-Φρανσουά Βιλεμάν (γαλλικά: Abel-François Villemain) (9 Ιουνίου 1790 - 8 Μαΐου 1870) ήταν Γάλλος πολιτικός και συγγραφέας.
Βιογραφία
Ο Βιλεμάν γεννήθηκε στο Παρίσι και σπούδασε στο Lycée Louis-le-Grand. Έγινε βοηθός καθηγητής στο Lycée Charlemagne και στη συνέχεια στο École Normale Supérieure. Το 1812 κέρδισε ένα βραβείο από την Ακαδημία για μια έκθεση για τον Μισέλ ντε Μονταίν. Υπό την αποκατάσταση, διορίστηκε, αρχικά, επίκουρος καθηγητής σύγχρονης ιστορίας και στη συνέχεια καθηγητής γαλλικής ευγλωττίας στη Σορβόννη. Εκεί έδωσε μια σειρά λογοτεχνικών διαλέξεων που είχαν εξαιρετική επίδραση στους νεότερους συγχρόνους του.
Ο Βιλεμάν είχε το μεγάλο πλεονέκτημα να γεννηθεί λίγο πριν από το κίνημα του Ρομαντισμού, έχοντας μια μεγάλη αγάπη για τη λογοτεχνία, χωρίς να είναι εξτρεμιστής. Οι περισσότεροι από τους έξυπνους νεαρούς της λαμπρής γενιάς του 1830 πέρασαν υπό την επιρροή του και, ενώ ευχαρίστησε τους Ρομαντιστές από την ειλικρινή εκτίμησή του για τις ομορφιές της αγγλικής, γερμανικής, ιταλικής και ισπανικής ποίησης, δεν απέκρυψε τα κλασικά - ούτε τα κλασικιστικά της Ελλάδας και της Ρώμης ούτε τα λεγόμενα κλασικά της Γαλλίας.
Το 1819 δημοσίευσε ένα βιβλίο για τον Όλιβερ Κρόμγουελ και δύο χρόνια αργότερα, το 1821, εξελέγη στην Ακαδημία (Académie française), διαδεχόμενος τον Λουί ντε Φοντάν (Louis de Fontanes). Βλέποντας με μεγάλη συμπάθεια το σκοπό της ελληνικής ανεξαρτησίας, δημοσίευσε το Lascaris ou les Grecs du XVe siècle (1825) και το Essai sur l'état des Grecs depuis la conquête musulmane (Δοκίμιο για την κατάσταση των Ελλήνων από την κατάκτηση των μουσουλμάνων) (1825), δύο μελέτες, η μία λογοτεχνική, η άλλη ιστορική, οι οποίες συγκίνησαν βαθιά την κοινή γνώμη.
Ο Βιλεμάν διορίστηκε από την κυβέρνηση αποκατάστασης ως Chef de l'imprimerie et de la librairie, μια θέση που περιείχε ένα είδος παράτυπης λογοκρισίας του Τύπου και στη συνέχεια στο γραφείο των κύριων αιτημάτων. Πριν από την Ιουλιανή Επανάσταση είχε στερηθεί το αξίωμά του για τις φιλελεύθερες τάσεις του και εξελέγη αναπληρωτής για τον Εβρέ τον Ιούλιο του 1830. Υπό τον Λουδοβίκο Φίλιππο της Γαλλίας έγινε Ευγενής της Γαλλίας το 1832. Ήταν μέλος του συμβουλίου δημόσιας διδασκαλίας, όπου ήταν δύο φορές υπουργός αυτού του τμήματος και έγινε επίσης γραμματέας της Ακαδημίας. Κατά τη διάρκεια ολόκληρης της Ιουλιανής Μοναρχίας ήταν ένας από τους κύριους διανομείς λογοτεχνικής υποστήριξης στη Γαλλία, αλλά στα τελευταία του χρόνια η φήμη του εξασθένισε. Πέθανε στο Παρίσι.
Το πνεύμα του ήταν θρυλικό. Ένα ανέκδοτο αναφέρει έναν συνάδελφο καθηγητή να του λέει «Ανακάλυψα έναν γαλλικισμό στον Κικέρονα». Ο καθηγητής ήταν επαναστάτης κατά τη διάρκεια της επανάστασης, οπαδός του Ναπολέοντα κατά τη διάρκεια της Αυτοκρατορίας και βασιλικός κατά την αποκατάσταση. Ο Βιλεμάν του απάντησε γρήγορα: «Βρήκα και εγώ έναν: "Quantae infidelitates! Quot amicorum fugae!"» (Τι απιστία! Πόσοι φίλοι αλλάζουν!).
Το κύριο έργο του Βιλεμάν είναι το Cours de la littérature française (5 τόμοι, 1828–1829). Μεταξύ των άλλων έργων του είναι τα: Tableau de la littérature au Moyen Âge (2 τόμοι, 1846), Tableau de la littérature au XVIII siècle (4 τόμοι, 1864), Souvenirs contemporains (2 τόμοι, 1856) και Histoire de Grégoire VII (2 τόμοι, 1873, αγγλική μετάφραση: 1874).
Ο Λωτρεαμόν τον αξιολόγησε έτσι: «Ο Βιλεμάν είναι τριάντα τέσσερις φορές πιο έξυπνος από τον Εζέν Συ και τον Φρεντερίκ Σουλιέ. Ο πρόλογος του στο Λεξικό της Ακαδημίας θα ζήσει περισσότερο από τα μυθιστορήματα του Γουόλτερ Σκοτ και του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ και όλα τα μυθιστορήματα που μπορεί να συλλάβει και να φανταστεί κανείς».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Γάλλοι φιλέλληνες Κατηγορία:Ορλεανιστές
Κατάλογος επεισοδίων τηλεοπτικής σειράς The Vampire Diaries
Το The Vampire Diaries είναι αμερικανική υπερφυσική-φαντασίας τρόμου, δραματική τηλεοπτική σειρά. Βασίζεται στην ομότιτλη σειρά βιβλίων της Λ. Τζ. Σμιθ και δημιουργήθηκε τηλεοπτικά από τους Κέβιν Γουίλιαμσον και Τζούλι Πλεκ. Έκανε πρεμιέρα στο The CW στις 10 Σεπτεμβρίου 2009 και ολοκληρώθηκε στις 10 Μαρτίου 2017. Όλοι οι κύκλοι κυκλοφόρησαν τόσο σε DVD, όσο και σε Blu-ray μορφή (βλ. home media).
Η σειρά ακολουθεί τη ζωή της Ελένα Γκίλμπερτ (Νίνα Ντόμπρεβ), η οποία διαμένει στο Μύστικ Φολς, μια φανταστική πόλη γεμάτη από υπερφυσική ιστορία. Ερωτεύεται τον Στέφαν Σάλβατορ (Πολ Γουέσλι), έναν όμορφο έναν βρικόλακα 162 χρόνων. Οι ζωές τους γίνονται ολοένα και πιο περίπλοκες όταν ο μοχθηρός, μεγαλύτερος αδελφός του Στέφαν και επίσης βρικόλακας, Στέφαν Σάλβατορ (Ίαν Σομερχάλντερ), επιστρέφει κι αυτός στην πόλη έχοντας τα δικά του σχέδια εναντίον του αδελφού τους και των απογόνων των ιδρυτών της πόλης. Ωστόσο, σύντομα ο Ντέιμον γίνεται ο πιο μεγάλος τους σύμμαχος στη μάχη τους ενάντια στο κακό.
Κατά τη διάρκεια των οκτώ κύκλων προβολής της, οπότε και η σειρά ολοκληρώθηκε, μεταδόθηκαν συνολικά 171 επεισόδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επεισόδια Vampire Diaries
Ζήγκφρηντ Αύγουστος στη Βαυαρία
Ο Σίγκφριντ Αύγουστος (γερμ. Siegfried August, 10 Ιουλίου 1876 - 12 Μαρτίου 1952) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Γκελνχάουζεν ήταν δούκας εν Βαυαρία.
Βιογραφία
Ο Σίγκφριντ Αύγουστος Μαξιμιλιανός Μαρία γεννήθηκε στο Μπάμπεργκ της Βαυαρίας και ήταν γιος του Μαξιμιλιανού Εμμανουήλ, Δούκα εν Βαυαρία, και της Αμαλίας των Βέττιν, κόρης του Αυγούστου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Αγριόγατος του Ζοφρουά
Ο Αγριόγατος του Ζοφρουά (Leopardus geoffroyi), είναι μία αγριόγατα, που απαντάται στις νότιες και κεντρικές περιοχές της Νότιας Αμερικής.Έχει περίπου το μέγεθος της κατοικίδιας γάτας. Το είδος αυτό, έχει ταξινομηθεί από την IUCN ως «Ελαχίστης ανησυχίας», αφού είναι ευρέως διαδεδομένο στο μεγαλύτερο μέρος του φάσματός του.
Περιγραφή
thumb|left|200px|Ο Αγριόγατος του Ζοφρουά σε ζωολογικό κήπο στο [[Σινσινάτι]]
Η γούνα τους, έχει πολλά μελανά στίγματα, αλλά το χρώμα τους ποικίλλει ανά περιοχή. Στα βόρεια, η γούνα τους έχει χρώμα καφέ - κίτρινο, ενώ στα νότια, έχει χρώμα γκριζωπό. Όπως τα περισσότερα αιλουροειδή, η κοιλιά τους, έχει χρώμα ανοιχτό, κρεμώδες ή λευκό. Υπάρχουν μαύρες ρίγες στην ουρά, στα άκρα, στα μάγουλα, στον λαιμό και στο κεφάλι. Τα αυτιά τους, είναι μαύρα με λευκές κηλίδες. Ο μελανισμός, είναι κοινός τόσο στην άγρια φύση όσο στην αιχμαλωσία.
Σπανιότερα, οι Αγριόγατες του Ζοφρουά, έχουν παρατηρηθεί να στέκονται στα πίσω πόδια τους για να επεξεργάζονται τον γύρω χώρο, στηριζόμενες στην ουρά τους, όπως οι νυφίτσες, οι σουρικάτες και άλλα ζώα, πράγμα σπάνιο, όμως για τα αιλουροειδή.
Οικολογία και κατανομή
thumb|left|200px|Ο Αγριόγατος του Ζοφρουά
Οι Αγριόγατοι του Ζοφρουά, ζουν στις Άνδεις, στις Πάμπας και στο Γκραν Τσάκο. Επιπλέον, ζουν στη νότια Βολιβία, στα Στενά του Μαγγελάνου, σε υψόμετρο που φτάνει τα 3.300 μέτρα. Προτιμούν τα ανοιχτά δάση ή θαμνώδεις περιοχές, αλλά συνήθως εμφανίζονται σε λιβάδια και ελώδεις περιοχές. Παρά το γεγονός ότι είναι σε θέση να αναρριχηθούν σε δέντρα, σπανίως το κάνουν, ενώ συνηθίζουν να οριοθετούν την περιοχή τους με κόπρανα και ούρα.
Παρά το γεγονός ότι είναι πολύ συνηθισμένο σε κεντρικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Βολιβίας, όπου είναι η δεύτερη πιο συνηθισμένη γάτα, μετά τον Οσελότο, θεωρείται ότι βρίσκεται σε κίνδυνο σε περιοχές της νότιας Χιλής, λόγω της υποβάθμισης των οικοτόπων της.
Ο Αγριόγατος του Ζοφρουά, είναι νυκτόβιο ζώο και τρέφεται κυρίως με τρωκτικά, λαγούς, μικρές σαύρες, έντομα και σπανιότερα με βατράχια και ψάρια, που βρίσκονται στο πάνω μέρος της διατροφικής τους πυραμίδας. Όπως και οι άλλες μικρές γάτες, είναι μοναχικός κυνηγός και επικοινωνεί με άλλες αγριόγατες μόνο την περίοδο του ζευγαρώματος. Τα θηλυκά, ζουν σε μια έκταση από 2 έως 6 τετ. χιλιομέτρων, ενώ η περιοχή των αρσενικών, φτάνει τα 12 τετ. χιλιόμετρα.
Αναπαραγωγή
thumb|right|200px|Ο Αγριόγατος του Ζοφρουά σε ζωολογικό κήπο στο [[Λονδίνο]]
Η αναπαραγωγική περίοδος του Αγριόγατου του Ζοφρουά, διαρκεί από τον Οκτώβριο έως τον Μάρτιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το θηλυκό, έρχεται σε οίστρο για 12, εκτός από έναν μήνα. Το ζευγάρωμα, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είναι σύντομο και συχνό.
Οι εγκυμονούσες θηλυκές, διαλέγουν και διαμορφώνουν τον χώρο όπου θα γεννήσουν τα μικρά τους. Συνήθως, γεννούν 1 έως 4 γατάκια. Η κύηση διαρκεί 72 με 78 ημέρες, με τις περισσότερες γεννήσεις να πραγματοποιούνται μεταξύ Δεκεμβρίου και Μαρτίου.
Υποείδη
thumb|left|200px|Ο χάρτης κατανομής του Αγριόγατου του Ζοφρουά
Ο Αγριόγατος του Ζοφρουά, έχει 5 υποείδη:
Γενετικές μελέτες έδειξαν ότι ο Αγριόγατος του Ζοφρουά, είναι στενά συνδεδεμένος με το Κοντκόντ (Leopardus guigna). Παλαιότερα, ανήκε στο γένος Ονσιφέλις (Oncifelis), αλλά τώρα κατατάσσεται στο γένος Λεόπαρδος (Leopardus), ένα μεγαλύτερο γένος μικρών αιλουροειδών της Νότιας Αμερικής, που περιλαμβάνει επίσης τον Οσελότο
Κατηγορία:Αιλουροειδή Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Νότιας Αμερικής
Ζήγκφρηντ Αύγουστος στη Βαυαρία
Οικογένεια
Επρόκειτο να αρραβωνιαστεί τη Μαρία Αννουντσιάτα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Καρόλου Λουδοβίκου, Αρχιδούκα της Αυστρίας. Ήταν ερωτευμένοι, αλλά όταν η πρώτη ανακάλυψε ότι ο δεύτερος είχε παλαιότερα ερωτικές περιπέτειες που τον ανάγκασαν να φύγει από τη χώρα του, διέκοψε τη σχέση τους. Η Μαρία Αννουντσιάτα έγινε μοναχή σε μονή Βενεδικτίνων, ενώ ο Σίγκφριντ Αύγουστος μελαγχόλησε και μετά παραφρόνησε και αναγκαστικά έπρεπε να περιοριστεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ρωσική φρουρά
Η ρωσική φρουρά (ρωσικά: Русская гвардия) ή ρωσική αυτοκρατορική φρουρά (ρωσικά: Российская императорская гвардия), επίσημα γνωστή ως σωματοφυλακή (ρωσικά: Лейб-гвардия), ήταν στρατιωτικές μονάδες που υπηρετούσαν ως προσωπική φρουρά του αυτοκράτορα της Ρωσίας. Ο Μέγας Πέτρος ίδρυσε τις πρώτες μονάδες που ακολούθησαν την προυσιανή πρακτική στη δεκαετία του 1690, για να αντικαταστήσουν τους πολιτικά αναξιόπιστους Στρέλτσι. Η ρωσική φρουρά αυξήθηκε στη συνέχεια σε μέγεθος και ποικιλομορφία για να γίνει ένα επίλεκτο σώμα όλων των κλάδων στο εσωτερικό του αυτοκρατορικού στρατού εν αντιθέσει με τα οικία στρατεύματα με άμεση παρουσία στον Τσάρο. Πολλοί σύνδεσμοι όμως διατηρήθηκαν με την αυτοκρατορική οικογένεια και το μεγαλύτερο μέρος των συνταγμάτων της ρωσικής φρουράς στάθμευαν μέσα και γύρω από την Αγία Πετρούπολη σε καιρό ειρήνης.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η ρωσική αυτοκρατορική φρουρά αποτελούνταν από 13 συντάγματα πεζικού, 4 συντάγματα τυφεκιοφόρων και 14 συντάγματα ιππικού, πυροβολικό, μηχανικό και μεταφορές. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης Μπρουσιλόφ οι μονάδες της 1ης και 2ης φρουράς εντάχθηκαν στο στράτευμα και από το Σεπτέμβριο του 1916 ήταν γνωστές ως «Ειδικός Στρατός». Το Φεβρουάριο-Μάρτιο του 1917 οι άμυνες των εφεδρικών ταγμάτων της αυτοκρατορικής φρουράς που έδρευαν στην Πετρούπολη ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στην ανατροπή της τσαρικής κυβέρνησης. Οι μονάδες υπηρεσίας της φρουράς στο μέτωπο αποσυντέθηκαν μαζί με το υπόλοιπο του αυτοκρατορικού στρατού μέχρι να αντικατασταθεί επισήμως από το νέο Κόκκινο Στρατό στις 28 Ιανουαρίου 1918.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία
Ερμενγάρδη της Βουργουνδίας
Η Ερμενγάδη, γαλλ. Ermengarde (π. 990 - μετά τις 20 Σεπτεμβρίου 1057) με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα της Προβηγκίας και μετά βασίλισσα της Βουργουνδίας.
Βιογραφία
Η καταγωγή της δεν είναι γνωστή. Μερικοί λόγιοι τον 19ο αι. πρότειναν πως είναι μητέρα ή αδελφή του Ουμβέρτου Α΄ κόμη της Σαβοΐας, ο οποίος ήταν μέρος της ακολουθίας του Ροδόλφου Γ΄ βασιλιά της Βουργουνδίας. Ο ιστορικός Φρανσουά Ντεμότ τη θεωρεί μέλος του Οίκου των Σιγκιμπολντιδών, που επίσης ήταν μέρος της ακολουθίας του βασιλιά της Βουργουνδίας.
Οικογένεια
Πριν το 1011 απεβίωσε ο Ρότμπολντ Β΄ και η Έμμα έκανε το 1011 δεύτερο γάμο με τον Ροδόλφο Γ΄ των Παλαιών Γουέλφων βασιλιά της Βουργουνδίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Νατάλια Πσίμπις
Η Νατάλια Μάρια Πσίμπις (πολωνικά: Natalia Maria Przybysz, γενν. την 1η Σεπτεμβρίου 1983, Βαρσοβία), επίσης γνωστή ως Νάτου (Natu), είναι Πολωνή τραγουδίστρια rhythm and blues και τραγουδοποιός. Είναι μέλος της Πολωνικής Ένωσης Οπτικοακουστικών Παραγωγών (Związek Producentów Audio-Video, ZPAV).
Η Πσίμπις ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του δημοφιλούς πολωνικού μουσικού συγκροτήματος Sistars, μαζί με την αδελφή της Παουλίνα, όπου ήταν μαζί από το 2001 έως το 2006, για ένα σύντομο διάστημα το 2011 και από το 2012 έως το 2013. Από το 2008, έχει ερμηνεύσει σόλο ως Νάτου και έχει ηχογραφήσει τρία στούντιο άλμπουμ. Το 2013, μετά την οριστική διάλυση των Sistars, η Νατάλια και η Παουλίνα Πσίμπις ξεκίνησαν ένα μουσικό έργο, με την ονομασία Archeo Sisters.
Εκπαίδευση και Sistars
Η Πσίμπις σπούδασε τσέλο σε μουσική σχολή στη Βαρσοβία. Πέρασε το τελευταίο της έτος του λυκείου στην Αϊόβα των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου πέρασε εκεί τις εξετάσεις Matura.
Το 2001, η Νατάλια, η αδελφή της Παουλίνα και τέσσερις άλλοι μουσικοί ξεκίνησαν το πολωνικό μουσικό συγκρότημα Sistars, παίζοντας ένα μείγμα R&B, soul, hip-hop και pop μουσικής. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε δύο στούντιο άλμπουμ, Siła sióstr (Αδερφική δύναμη, 2003) και A.E.I.O.U. (2005) και ένα extended play με τίτλο EP (2004) και έγινε πολύ δημοφιλές στην Πολωνία. Η ομάδα διαλύθηκε το 2006.
Σόλο σταδιοδρομία
Το 2008, η Νατάλια υιοθέτησε το ψευδώνυμο Νάτου και κυκλοφόρησε το ντεμπούτο στούντιο άλμπουμ της Maupka Comes Home, μία συνεργασία με τον Envee. Ακολούθησε η κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου Gram duszy το 2010.
Τέμσε
Το Τέμσε (ολλανδικά: Temse, γαλλικά: Tamise), είναι δήμος του Βελγίου, στην επαρχία της Ανατολικής Φλάνδρας. Έχει έκταση 39,92 χμ² και πληθυσμό 29.528 κατοίκους (2018).
Νατάλια Πσίμπις
Σόλο σταδιοδρομία
Το 2012, η Νατάλια και η Παουλίνα Πσίμπις ηγήθηκαν μίας από τις χορωδίες στη δεύτερη σεζόν της πολωνικής τηλεοπτικής εκπομπής Bitwa na głosy, η οποία μεταδόθηκε από το TVP2. Την ίδια χρονιά, οι Sistars επανενώθηκαν και άρχισαν να εργάζονται σε υλικό για ένα νέο δίσκο. Ωστόσο, το συγκρότημα διαλύθηκε και πάλι το 2013 και οι αδελφές Πσίμπις ξεκίνησαν ένα νέο μουσικό έργο, με την ονομασία Archeo Sisters. Τον Ιούνιο του 2013, η Νατάλια κυκλοφόρησε το τρίτο της άλμπουμ, Kozmic Blues: Tribute to Janis Joplin, που περιέχει διασκευές της Τζάνις Τζόπλιν και μία πρωτότυπη σύνθεση «Niebieski».
Τέμσε
Ο δήμος περιλαμβάνει αυτή καθαυτή την πόλη και τρεις μικρούς πρώην δήμους:
Νατάλια Πσίμπις
Σόλο σταδιοδρομία
Κυκλοφόρησε το τελευταίο της άλμπουμ, Prąd, στις 17 Νοεμβρίου 2014 από την Warner Music Poland.
Τέμσε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Νατάλια Πσίμπις
Προσωπική ζωή
Η Νατάλια έχει δύο παιδιά, την Ανιέλα (γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 2010) και τον Γιερέμι (γεννήθηκε τον Ιούνιο του 2012). Είναι ακραιφνής χορτοφάγος.
Τον Οκτώβριο του 2016, παραδέχτηκε ότι είχε κάνει μία άμβλωση πριν από ένα χρόνο, οδηγώντας σε δημόσια κριτική στην Πολωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί στιχουργοί Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές χιπ χοπ Κατηγορία:Αγγλόφωνοι τραγουδιστές από την Πολωνία
Σπυρίδων Τσακόπουλος
Ο Σπυρίδων Τσακόπουλος (1884 - 6 Μαρτίου 1947) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως ιατρός.
Εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας στις εκλογές του Αυγούστου 1910 και επανεξελέγη σε αυτές του 1912, του Μαΐου 1915, του 1920, του 1926, ως βουλευτής Μαντινείας στις εκλογές του 1933 (με το Λαϊκό Κόμμα) καθώς και βουλευτής Αρκαδίας με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος στις εκλογές του 1935 και του 1936. Μετά την κατοχή επανεξελέγη για τελευταία φορά βουλευτής Αρκαδίας με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος στις εκλογές του 1946. Υπηρέτησε ως υφυπουργός υγιεινής και Αντιλήψεως στην κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη (1933), θέση από την οποία παραιτήθηκε τον Μάρτιο του 1935, καθώς και υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου στις κυβερνήσεις Γεωργίου Παπανδρέου (Απριλίου και Μαΐου 1944).
Υπήρξε ένας από τους πρώτους οικιστές του οικισμού της Εκάλης.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 6 Μαρτίου 1947 όντας εν ενεργεία βουλευτής.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές Μαντινείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες ιατροί
Τρεμπίνιε
Το Τρεμπίνιε (Σερβικά Κυριλλικά: Требиње) είναι ο νοτιότερος δήμος και πόλη στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Βρίσκεται στην Ανατολική Ερζεγοβίνη, και αποτελεί μέρος της Σερβικής Δημοκρατία της Βοσνίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2013, είχε πληθυσμό 31.433 κατοίκων. Ο ποταμός Τρεμπίσνιτσα ρέει μέσα από την καρδιά της πόλης. Η παλιά πόλη του Τρεμπίνιε χρονολογείται από την Οθωμανική περίοδο, και περιλαμβάνει τη γέφυρα Αρσλανάγκιτς.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Τρεμπίσνιτσα, στις πρόποδες του Λέοταρ. Επίσης, απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα από το Ντουμπρόβνικ, στην κροατική ακτή. Υπάρχουν διάφοροι μύλοι κατά μήκος του ποταμού, καθώς και αρκετές γέφυρες. Τρεις από αυτές βρίσκονται στο Τρεμπίνιε, περιλαμβάνοντας τη γέφυρα Αρσλάναγκιτς, χτισμένη την Οθωμανική περίοδο. Το Τρεμπίνιε είναι γνωστό ως "η πόλη του ήλιου και πλατάνων", και λέγεται ότι είναι μία από τις πιο όμορφες πόλεις στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Η πόλη είναι το οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της περιοχής της Ανατολικής Ερζεγοβίνης. κέντρο|μικρογραφία|1000x1000εσ|Πανόραμα του Τρεμπίνιε από τον κοντινό λόφο Τσρκβίνα.
Κλίμα
Το Τρεμπίνιε έχει ζεστό καλοκαιρινό Μεσογειακό κλίμα με μικρούς θερμούς χειμώνες και μεγάλα καλοκαίρια. Είναι μία από τις πιο θερμότερες πόλεις στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Η μέση ετήσια θερμοκρασία του Ιανουαρίου βρίσκεται στους 8.3° C, ενώ η μέση θερμοκρασία του Ιουλίου βρίσκεται στους 26.5 ° C. Το χιόνι είναι πολύ σπάνιο. Το καλοκαίρι, οι θερμοκρασίες μπορεί να φτάσουν και τους 35 ° C. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν στους 42.5 ° C στις 22 Ιουλίου του 2007, ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία βρισκόταν στους -9° C στις 8 Ιανουαρίου του 2017.
Οικισμοί
Οι οικισμοί που αποτελούν τον δήμο του Τρεμπίνιε είναι οι εξής: Αραντζέλοβο, Αρμπανάσκα, Αρσλανάγκιτσα Μοστ, Μπαόνινε, Μπέγκοβιτς Κούλα, Μπίχοβο, Μπίγιελατς, Μπίγιογκραντ, Μπιότσι, Μποντίρογκε, Μπογκόγιεβιτς Σέλο, Μπορλόβιτσι, Μπράνι Ντο, Μπρόβα, Μπουντόσι, Μπουγκόβινα, Τσέροβατς, Τσβάριτσι, Ντέσιν Σέλο, Ντίκλιτσι, Ντιέντιτσι, Ντο, Ντομπρομάνι, Ντοντανοβίτσι, Ντολόβι, Ντομάσεβο, Ντόνια Κοτσέλα, Ντόνιε Τσίτσεβο, Ντόνιε Γκραντσάρεβο, Ντόνιε Βρμπνο, Ντόντζι Οράχοβατς, Ντράτσεβο, Ντράζιν Ντο, Ντριγιενγιάνι, Ντουμπλιάνι, Ντουμπότσανι, Ντούζι, Γκλαβίνιτσι, Γκοΐσινα, Γκόλα Γκλάβιτσα, Γκομιλιάνι, Γκόρνια Κοτσέλα, Γκόρνιε Τσίτσεβο, Γκόρνγιε Γκραντσάρεβο, Γκόρνγιε Βρμπνο, Γκόρνγι Οράχοβατς, Γκραμπ, Γκρμπέσι, Γκρμπίτσι, Γκρκάβτσι, Γκρμλιάνι, Χουμ, Γιάνγιατς, Γιάσεν, Γιασένιτσα Λουγκ, Γιάζινα, Γιουσίτσι, Κλικοβίτσι, Κλόμπουκ, Κονίσκο, Κορλάτι, Κοτέζι, Κοβάτσινα, Κράι, Κραϊκοβίτσι, Κρεμένι Ντο, Κρνιέβιτσι, Κουτσίτσι, Κούνια Γκλάβιτσα, Κούτινα, Λάπια, Λάστβα, Λοκβίτσε, Λόματσι, Λουγκ, Λούσνιτσα, Λιέκοβα, Λιούμποβο, Μάριτς Μετζίνε, Μεσάρι, Μιονίτσι, Μόρτσε, Μόσκο, Μρκονγίτσι, Μρνγίτσι, Νετσβιγιέτσε, Νεβάντα, Νικοντοβίτσι, Ογκράντε, Οράσιε Πόποβο, Οράσιε Ποβρς, Οράσιε Ζούμπτσι, Παρόισκα Νγίβα, Πετροβίτσι, Πιγιάβιτσε, Ποντοσόγιε, Ποντστρασίβιτσα, Ποντστιρόβνικ, Πόντβορι, Πολγίτσε Τσίτσεβο, Πολγίτσε Πόποβο, Πρχίνγιε Πριντβόρτσι, Πρόσγιεκ, Ράπτι Μπομπάνι, Ράπτι Ζούπτσι, Ράσοβατς, Σεντλάρι, Σκότσιγκρμ, Στάρο Σλάνο, Στρουγίτσι, Σαράνι, Στσένιτσα Λιουμπομίρ, Ταλέζα, Τοντορίτσι, Τρεμπιγιόβι, Τρεμπίνιε, Τούλι, Τούλιε, Τουράνι, Τούριτσα, Τουρμέντι, Τβρντος, Ούμπλα, Ουγκάρτσι, Ουκσίτσι, Ουσκόπλιε, Ουβιέτσα, Βελιτσάνι, Βέλια Γκόρα, Βλαντουσίτσι, Βλάκα, Βλασάτσε, Βλάσκα, Βόλουγιατς, Βρπόλιε Λιουμπομίρ, Βρπόλιε Ζάγκορα, Βούτσιγια, Ζάγκορα, Ζάβαλα, Ζγκόνιεβο, Ζάκοβο, Ζντριγιελόβιτσι, Ζέλιεβο και Ζούπα.
Το Τρεμπίνιε είναι ο ένας από τους δύο δήμους που δημιουργήθηκαν από τον ομώνυμο Γιουγκοσλαβικό δήμο στην απογραφή του 1991. Ο άλλος είναι ο δήμος του Ράβνο στην Ομοσπονδία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Δημογραφικά στοιχεία
Ακολουθεί ένας κατάλογος της ιστορικής εξέλιξης του πληθυσμού:
Αρχαίες Κλεωνές Κορινθίας
Οι Αρχαίες Κλεωνές (ή Κλεωνές, παλαιά ονομασία: Κοντόσταυλος) είναι χωριό του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται σε απόσταση 24 περίπου χιλιομέτρων από την πόλη της Κορίνθου, στην ανατολική πλευρά του όρους Φωκά (Απέσα) σε υψόμετρο 290 μέτρων, κοιτάζοντας προς τον κάμπο τον Κλεωνών στα ανατολικά και συνορεύει με το Δήμο Κορινθίων. Στην απογραφή του 2021 είχε 540 μόνιμους κατοίκους.
Όπως μαρτυρά το όνομα του οικισμού το χωριό βρίσκεται κοντά στην θέση της αρχαίας πόλης των Κλεωνών. Ακόμη και σήμερα σώζονται ερείπια της στην ερεύτερη περιοχή.
Γενικές πληροφορίες
Οι αρχαίες Κλεωνές βρίσκονται στην ενδοχώρα της Κορινθίας, στο δυτικό μέρος του Τέως Δήμου Κλεωνών, και συνορεύει με τον πρώην δήμο Τενέας. Είναι το μόνο χωριό του Δήμου που δεν βρίσκεται στο Φλιάσσιο πεδίο της Νεμέας αλλά αντίθεται και είναι οικοδομημένο σε μία πλαγή, κοντά στους πρόποδες του όρους Φωκά (Απέσα) στο δυτικό μέρος του κάμπου των Κλεωνών. Ο δρόμος που συνδέει την Κόρινθο με την Νεμέα περνάει απο το χωριο.
Σήμερα, ο oικισμός υπάγεται στο Δήμο Νεμέας, (απέχει 15 χιλιόμετρα από την Νεμέα και 12 χιλιόμετρα απο το Χιλιομόδι) έχει 653 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την αμπελοκαλλιέργεια, την ελαιουργία, την κτηνοτροφία και το εμπόριο. Οι Κλεωνές ανήκουν σε μια απο τις μεγαλύτερες αμπελουργικές ζώνες της Ελλάδας στην οποία παράγονται κρασιά Ονομασίας Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητας (Ο.Π.Α.Π.). Αποτελεί τον δεύτερο μεγαλύτερο οικισμού του Δήμου μετά την κοινότητα Νεμέας.
Στις Αρχ. Κλεωνές μεγάλωσε η γνωστή τραγουδίστρια Ηρώ Σαΐα.
Μεταφορές-Μετακινήσεις
Οι μετακινήσεις και οι μεταφορές εξυπηρετούνται τόσο από την Π.Ε.Ο Κορίνθου - Άργους, όσο και από την νέα Εθνική Οδό Α7 Κόρινθος-Τρίπολη, με την πρόσβαση να είναι εύκολη για τους κατοίκους καθώς υπάρχει κόμβος στον αυτοκινητόδρομο για τις [https://www.moreas.com.gr/leitourgia_plirofories_proorismon/ Αρχ. Κλεωνές]. Επίσης καθημερινή είναι η σύνδεση με την Κόρινθο, την Αθήνα αλλά και την Νεμέα μέσω των ΚΤΕΛ. Τα προηγούμενα χρόνια, υπήρχε στάση τρένου (σε απόσταση 2,5 χλμ) στον Άγιο Bασίλειο Κορινθίας από όπου διερχόταν η γραμμή Κόρινθος-Άργος-Ναύπλιο, η οποία έχει σταματήσει να λειτουργεί από το 2011.
Αρχαιότητα
Οι Κλεωνές αναφέρονται στον Όμηρο, όπου χαρακτηρίζονται ως «καλοχτισμένη πόλη». Βρίσκονται στη θέση της ομώνυμης αρχαίας πόλης, στην οποία οφείλει ο οικισμός το σημερινό όνομά του. Το όνομά της, η αρχαία πόλη το έλαβε από την Κλεώνη, κόρη του Πέλοπα ή του Ασωπού. Η περιοχή κατοικείται από τους νεολιθικούς χρόνους.
Η ιστορία της πόλης συνεχίζεται στους κλασικούς και ελληνιστικούς χρόνους. Το 237 π.Χ. προσχώρησε στην Αχαϊκή Συμπολιτεία. Στα χρόνια του Πλούταρχου, του Παυσανία και του Απολλόδωρου αναφέρεται ότι στις αρχαίες Κλεωνές φιλοξενήθηκε ο Ηρακλής στην καλύβα του γέροντα Μόλαρχου, που ήταν το ορμητήριό του στους έξι από τους δέκα άθλους του.
Ανασκαφές έχουν φέρει στο φως λείψανα της αρχαίας πόλης. Διασώζονται τμήματα του πολυγωνικού αρχαίου τείχους και τα θεμέλια του ναού του Ηρακλή κοντά στον οικισμό. Πρόκειται για μικρό πρόστυλο τετράστυλο ναό των ελληνιστικών χρόνων, ενώ έχει βεβαιωθεί ότι στη θέση του προϋπήρχε αρχαιότερος ναός. Ο ναός αποτελούσε τμήμα μικρού ιερού, στο οποίο βρισκόταν επίσης ένα ηρώο προς τιμήν του Ευρύτου και του Κτεάτου.
Ναός του Ηρακλή
Στην κάτω ακρόπολη ανακαλύφθηκε ιερό του 6ου αι. π.Χ. άγνωστης θεότητας. Στην κορυφή του λόφου υπάρχει ένας βωμός. Κατά τους ύστερους αρχαϊκούς χρόνους στη θέση του ανεγέρθηκε βασιλική.
Στη θέση Ζυγουριές έχει ανακαλυφθεί από την Αμερικανική Αρχαιολογική ομάδα, προϊστορικός οικισμός της χάλκινης εποχής. Επίσης πρόσφατη ανασκαφική έρευνα στη θέση Βαρελά, βορειοανατολικά των Κλεωνών, αποκάλυψε αγροτική έπαυλη με θαυμάσια ψηφιδωτά.
Αρχαίο Λατομείο
Ακριβώς δίπλα από την Εθνική Οδό Κορίνθου-Τρίπολης, βρίσκεται αρχαίο λατομείο με εμφανή δείγματα χρήσης εξελιγμένης τεχνικής λάξευσης και εξόρυξης. Το λατομείο παρείχε οικοδομικό υλικό για την κατασκευή του ιερού του Διός στη Νεμέα.
Νεότερα χρόνια
Με διάταγμα του Όθωνα στις 26 Μαΐου 1834 (Αριθμός ΦΕΚ 19 που δημοσιεύθηκε στο Ναύπλιο) γίνεται ο Δήμος Κλεωνών, με έδρα τον Άγιο Βασίλειο  και περιλάμβανε τα χωρία Κοντόσταυλο με 553 κατοίκους, Μπουσμπάρδι, Στεφάνι  και ονομάζεται επίσημα στο ΦΕΚ αυτό με το όνομα Κλεωναί. Το 1840 τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής συγχωνεύθηκαν στον δήμο «Κλεωνών», με έδρα το Χιλιομόδι.
Ο τέως Δήμος Κλεωνών (1840 – 1912) συνόρευε με τους τ. δήμους: βόρεια Κορίνθου, δυτικά Νεμέας, ανατολικά Σολυγείας και νότια με το τ. δήμο Προσυμναίων Άργους. Το δήμο αυτόν περικλείουν τα όρη (Απέσας 873μ., διακλαδώσεις Τρητού, πρόβουνος Δαφνιάς  550μ.), ενώ την πεδιάδα των Κλεωνών που κατέρχεται προς Ν. μέχρι τη μονή του Αγίου Δημητρίου Στεφάνι, διασχίζουν χείμαρροι. Γύρω από την πρωτεύουσα του δήμου, το Χιλιομόδι υπάρχει πυκνή φυτεία λόγω των άφθονων υδάτων. Το Χιλιομόδι είναι κωμόπολη σε διαρκή εξέλιξη από το 1837 και μετά, κόμβος συγκοινωνίας προς Κόρινθο – Αθήνα και προς Δ. Κορινθία και Ν. Πελοπόννησο. Κοντά σ’ αυτό βρίσκονται η παλαιά και νέα Μονή Παναγίας της Φανερωμένης.
Το ανατολικό άκρο του δήμου κατέχει το πολυπληθές χωριό Αθίκια στο οποίο μετατοπίστηκαν περί το 1840 οι κάτοικοι του ερημωθέντος χωριού Ρυτού. Κοντά στη θέση Κιάφα και κοντά στο εξωκκλήσι του Αγίου Νικολάου βρέθηκε το 1846 το άγαλμα του Κούρου της Τενέας που κοσμεί τη Γλυπτοθήκη του Μονάχου. Νοτιότερα βρίσκεται το χωριό Άγιος Ιωάννης στα όρια του τ. δήμου Σολυγείας, βορειότερα το Νέο Αλαμάνο, που αντιτίθεται στο Παλιαλαμάνο. Βορειοδυτικά εκείνου βρίσκονταν το χωριό Νεοχώρι και κοντά σ’ αυτό ο Αψός (Μαψός), κοντά στον αρχαίο Μαυσό και τη μονή του Αγίου Νικολάου.
Στο δυτικό μέρος βρίσκεται ο Κοντόσταυλος (Αρχαίες Κλεωνές). Στα νότια όρια του δήμου συναντάμε το Αγιονόρι με το μεσαιωνικό φρούριο, ύψωμα κατάσπαρτο από εκκλησίδια με καταφανή ίχνη ζωηρά ή αμυδρά βυζαντινής προέλευσης. Το χωριό είναι γνωστό, γιατί στη στενή δίοδο, την Κλεισούρα Αγιονορίου, που οδηγεί από την πεδιάδα των Κλεωνών στην του Άργους καταστράφηκε στις 28 Ιουλίου 1822 ο στρατός του Δράμαλη. Αλλά και από το παρακείμενο χωριό Στεφάνι στις δυτικές πλαγιές της Νυφίτσας άλλη ορεινή οδός από τον Άγιο Βασίλειο, που βρίσκεται στο δρόμο Χιλιομοδίου προς Νεμέα, οδηγεί στην πεδιάδα της Αργολίδας. Σε απότομο κωνοειδή πρόβουνο κοντά στο χωριό Άγιος Βασίλειος βρίσκεται το ενετικό φρούριο.
Στο δήμο αυτό από το 1840 – 1912 ανήκαν τα χωριά: Χιλιομόδιον, Αγιονόριον, Άγιος Βασίλειος, Άγιος Ιωάννης, Αθίκια, Κλένια, Κοντόσταυλος, Κουταλά, Ομέρ – Τσαούσι, Στεφάνι, μοναί Κοιμήσεως της Θεοτόκου Φανερωμένης και Αγίου Δημητρίου Στεφανίου, Μαψός, Κουρτέσα, Μερζάκιον, Μπουζουμπάρδι, Νεοχώριον, Παληαλαμάνου, Πασιά, Σόΐκα και Σκούρογλι.
Με το Νόμο ΔΝΖ (4057)/14.2.1912 συστάθηκαν οι παρακάτω κοινότητες Αγιονορίου, Αγίου Βασιλείου, Αγίου Ιωάννου, Αθικίων (Αλαμάνο και Μονή Ταξιαρχών), Αρχαίων Κλεωνών, Κλένιας, Στεφανίου, Χιλιομοδίου, Σολωμού και Κουταλά (Κουταλά, Μαψός και Σπαθοβούνι).
Πληθυσμός
Οι Αρχαίες Κλεωνές εμφάνισαν σημαντική πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 2001 (με εξαίρεση τις απογραφές του 1961, 1981 και 1991 που κατέγραψαν ελαφρά μείωση) ενώ το 2011 υπήρξε μία αισθητή μείωση πληθυσμού.
Υπηρεσίες - Σύλλογοι
Στον οικισμό Αρχαίων Κλεωνών λειτουργεί Αγροτικό Ιατρείο, κοινοτικό γραφείο, 2θέσιο Νηπιαγωγείο και 4θέσιο Δημοτικό σχολείο. (Οι ανάγκες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης καλύπτονται από το Γυμνάσιο - ΓΕ.Λ Χιλιομοδίου και ΕΠΑ.Λ Κορίνθου).
Δραστηριοποιούνται οι εξής σύλλογοι: Πολιτιστικός & Εξωραϊστικός Σύλλογος «ΦΩΚΑΣ», Σύλλογος Ανεγέρσεως Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου καθώς και Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Σύλλογος (Π.Α.Σ Φωκά Αρχαίων Κλεωνών).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων Κατηγορία:Νομός Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Νεμέας
Χαράλαμπος Βατυλιώτης
Ο Χαράλαμπος Βατυλιώτης (ή Βάτης) ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός, ιδρυτής και δεύτερος γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου.
Πρώτα χρόνια
Ο Χαράλαμπος Βατυλιώτης γεννήθηκε το 1898 στη Βατυλή. Καταγόταν από εργατική οικογένεια. Λόγω των άθλιων συνθηκών ζωής ρίχθηκε από πολύ νωρίς στη βιοπάλη. Σε ηλικία 14 ετών γίνεται ένα από τα ιδρυτικά στελέχη ενός μορφωτικού ιδρύματος στη Βατυλή, το Αναγνωστήριο. Στο χώρο αυτό μελετούσε βιβλία και άρθρα από εφημερίδες, τα οποία συζητούσε με μορφωμένους κατοίκους του χωριού του. Σε ηλικία 18 ετών πήγε στη Λευκωσία όπου και φοίτησε στη Γεωργική Σχολή. Δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στο χωριό του όπου και καλλιέργησε καπνά. Επειδή η τοπική παραγωγή καπνού την τότε εποχή έμεινε απούλητη, επέστρεψε στη Γεωργική Σχολή.
Την ίδια εποχή πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Βατυλής, την οποία στη συνέχεια παρέδωσε για να επιστρέψει στη Γεωργική Σχολή. Δούλεψε στην Κύπρο έως το 1920. Ακολούθως μετανάστευσε στην Αίγυπτο.
Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Αιγύπτου και ασχολήθηκε με το εργατικό κίνημα της χώρας. Το 1922 καταδικάστηκε για τον ηγετικό ρόλο του σε μια μαχητική απεργία εργατών φωταερίου. Απελάθηκε και πήγε στην Ελλάδα όπου έγινε στέλεχος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ). Το κόμμα τον έστειλε στη Σοβιετική Ένωση ως ένα από τους αντιπροσώπους του στο 4ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Σύμφωνα με μαρτυρίες, είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τον Βλαντιμίρ Λένιν. Η διαμονή του στη Σοβιετική Ένωση του έδωσε την ευκαιρία να ενισχύσει την μαρξιστική του κατάρτιση καθώς και τις γνώσεις του στην γεωπονία και την αγροτική οικονομία. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ανέλαβε διάφορα πόστα στο ΚΚΕ.
Ίδρυση ΚΚΚ
Την εποχή ίδρυσης του ΚΚΚ η Κύπρος ήταν υπό βρετανική διοίκηση. Αρχές της δεκαετίας του 1920 άρχισαν να εμφανίζονται στη Λεμεσό οι πρώτοι κομμουνιστικοί πυρήνες. Οι πρώτοι πυρήνες λειτουργούσαν ως υποτυπώδες κόμμα. Τον Φεβρουάριο του 1926 γίνεται συνδιάσκεψη στελεχών σε πολύ στενό κύκλο για λόγους ασφαλείας, με στόχο την έγκριση των προκαταρκτικών εγγράφων ιδρυτικού συνεδρίου ενός κομμουνιστικού κόμματος και πρόγραμμα δράσης. Ακολούθησαν επαφές με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ). Τον Ιούλιο έρχεται από την Ελλάδα, σταλμένος από το ΚΚΕ, ο Χαράλαμπος Βατυλιώτης, ο οποίος, σε συνεργασία με την προϋπάρχουσα κεντρική επιτροπή του ΚΚΚ προετοίμασε τις εισηγήσεις και τις θέσεις για το ιδρυτικό συνέδριο βασισμένη στα προκαταρκτικά έγγραφα. Το κόμμα ονομάστηκε Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου.
Ο Χαράλαμπος Βατυλιώτης αποτέλεσε τον ιδρυτή του κόμματος. Μετά το ιδρυτικό Συνέδριο του ΚΚΚ, ο Βατυλιώτης έφυγε στο εξωτερικό. Αρχικά επέστρεψε παράνομα στην Ελλάδα και από εκεί πήγε για δεύτερη φορά στην ΕΣΣΔ, όπου ενίσχυσε περαιτέρω την μαρξιστική του κατάρτιση.