cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τουραχάν μπέης
Κληροδοτήματα
Ο Τουραχάν μπέης θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και αυτόνομους Οθωμανούς άρχοντες των Βαλκανίων του 15ου αιώνα. Είχε καθοριστικό ρόλο στην καθιέρωση της οθωμανικής κυριαρχίας στην Θεσσαλία και στην κεντρική Ελλάδα γενικότερα. Εκτός από τις κατακτήσεις που πραγματοποίησε, έφερε στην περιοχή 5,000 Τούρκους αποίκους τους οποίους εγκατέστησε σε δώδεκα χωριά της Κεντρικής Ελλάδας προκειμένου να ενισχύσει τον οθωμανικό στρατιωτικό έλεγχο. Επιπλέον, σύμφωνα με την αραβική βιογραφία του Τουραχάν, στην οποία ο Σκωτσέζος δημοσιογράφος Ντέιβιντ Ούρκχαρτ υποστήριξε ότι οι αποικίες εξακολουθούσαν να υπάρχουν στον Τύρναβο την δεκαετία του 1830, ο Τουρχάν ήταν ο πρώτος που εγκατέστησε πολιτοφυλακές στις ορεινές περιοχές της κεντρικής Ελλάδας, τους προδρόμους των μετέπειτα αρματολών.
Ο Τουραχάν έλαβε επίσης αρκετά μέτρα για να αποκαταστήσει την τάξη και την ευημερία στην επαρχία του, με σημαντικότερα μέτρα την ίδρυση (ή επανίδρυση) της πόλης του Τυρνάβου, η οποία ήταν μέχρι τότε ένα μικρός οικισμός ιερέων. Προκειμένου να προσελκύσει και να προστατεύσει τον ελληνορθόδοξο πληθυσμό της περιοχής, του παρείχε ιδιαίτερα προνόμια όπως ειδικά διοικητικά κτίρια, παρόμοια με τα βακούφια (θρησκευτικά κτίρια που ασχολούνταν με την περίθαλψη) της Μέκκας, φορολογικές απαλλαγές και την απαγόρευση στα οθωμανικά στρατεύματα να διασχίζουν την πόλη. Έχτισε επίσης στην πόλη ένα τζαμί (το οποίο καταστράφηκε μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στο ελληνικό κράτος το 1881) και την εκκλησία του Αγίου Νικολάου Τουραχάνη, η οποία διασώζεται μέχρι σήμερα. Ο Τουραχάν έχτισε επίσης αρκετά δημόσια κτίρια όπως τζαμιά, μοναστήρια, σχολεία για χριστιανούς, σχολεία για μουσουλμάνους, γέφυρες και λουτρά σε όλη την επαρχία. Φρόντισε, παράλληλα, να διατηρήσει και να αναπτύξει περαιτέρω την θεσσαλική βιομηχανία βαμβακιού, μεταξιού και μαλλιού, στο βαθμό που οι επόμενες γενιές τον θεώρησαν ως τον πρωτοπόρο στην εισαγωγή νέων τεχνικών βαφής, οι οποίες είχαν ως βάση τα κίτρινα μούρα και το φυτό κάλι ; υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή ποτάσας. Τα υλικά αυτά εξαπλώθηκαν στην υπόλοιπη Ρούμελη και από εκεί στην Δυτική Ευρώπη.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί
Αρυτάμας ο Λακεδαιμόνιος
Ο Αρυτάμας ο Λακεδαιμόνιος (7ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Σπάρτη, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 36ους (636 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Στην Παντοδαπή Ιστορία του Ευσέβιου της Καισαρείας αναφέρεται λανθασμένα ο Φρύνων ως ο νικητής του σταδίου, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ο νικητής στο παγκράτιο όπως διαπιστώνεται από την καταγραφή του Ιππία του Ηλείου ο οποίος ονομάζει τον Αρυτάμα ως τον ολυμπιονίκη της περιόδου εκείνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (7ος αιώνας π.Χ.)
Μικρό Περιβολάκι Μαγνησίας
Το Μικρό Περιβολάκι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γενικά στοιχεία
Το Μικρό Περιβολάκι βόρεια του βουνού Χαλκοδονίου, σε υψόμετρο 200 μέτρα. Απέχει περίπου 11 χλμ. ΒΔ. από το Βελεστίνο και 35 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τον Βόλο. Αναφέρεται ως τσιφλίκι από την περίοδο της τουρκοκρατίας με την ονομασία Ταχταλάσι (δηλ. Σανιδοχώρι). Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν Καραγκούνηδες οι οποίοι αγόρασαν ολόκληρη την κτηματική έκταση για κτηνοτροφική χρήση με κοινή νομή. Σήμερα οι κάτοικοί είναι Βλάχοι που κατοίκησαν μόνιμα μεταξύ 1870-1880.
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 με την παλιά του ονομασία από την τουρκοκρατία ως Τακταλισμάν στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Φερών Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1924 με το ΦΕΚ 63Β - 21/07/1924 μετονομάστηκε σε Μικρό Περιβολάκι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Φερών του Δήμου Ρήγα Φεραίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 343 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Ρήγα Φεραίου
Πολυνείκης ο Ηλείος
Ο Πολυνείκης ο Ηλείος (7ος αιώνας π.Χ.) ή Πολυνίκης ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Σπάρτη ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου παίδων κατά τους 37ους (632 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου παίδων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (7ος αιώνας π.Χ.)
Μάικ Ντέιβις
Ο Μάικ Ντέιβις (Mike Davis 1946 - 2022) είναι Αμερικάνος συγγραφέας, κοινωνιολόγος, θεωρητικός της πόλης και της αστικής ανάπτυξης, ιστορικός και πολιτικός ακτιβιστής. Ευρέως γνωστός για την έρευνά του σε θέματα εξουσίας και κοινωνικών τάξεων στη Νότια Καλιφόρνια, από όπου και κατάγεται.
Απεβίωσε στις 25 Οκτωβρίου 2022 σε ηλικία 76 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Μνημείο της Πυθιονίκης
Το Μνημείο της Πυθιονίκης ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία της Αρχαίας Ιεράς Οδού, στο Λόφο Προφήτη Ηλία, στο Χαϊδαρί. Κατασκευάστηκε από τον Μακεδόνα Άρπαλο προς τιμήν της συζύγου του, Πυθιονίκης. Βρισκόταν περίπου 1.200 μ. βορειοδυτικά των ταφικών μνημείων που εντοπίστηκαν στην περιοχή του Δρομοκαΐτειου.
Ο Δημήτριος Καμπούρογλου μας δίνει αρκετές πληροφορίες για τον Άρπαλο. Ήταν φίλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μετά το θάνατο της Πυθιονίκης στη Βαβυλώνα την αντικατέστησε, χωρίς να τη λησμονήσει. Ανέγειρε μνημείο στην Ιερά Οδό για το οποίο δαπάνησε πάνω από δυόμιση εκατομμύρια. Κατά τον Δικαίαρχο, φιλόσοφο του 4ου αιώνα π.Χ, το μνημείο βρισκόταν κοντά στην Ιερά Οδό, σε ύψωμα από όπου ο ερχόμενος από την Ελευσίνα έχει για πρώτη φορά θέα της αθηναϊκής ακρόπολης αλλά και ολόκληρης της πόλης των Αθηνών. Το ύψωμα αυτό αδιαμφισβήτητα θεωρείται ο Λόφος Προφήτη Ηλία στο Χαίδάρι. Αναφέρει μάλιστα ότι όποιος το έβλεπε, χωρίς να γνωρίζει σε ποιον ανήκε, πίστευε πως ήταν δημόσιο κτίσμα προς τιμήν κάποιου επιφανούς Αθηναίου του επιπέδου του Κίμωνα, του Μιλτιάδη ή του Περικλή. Όλες οι αναφορές που υπάρχουν από τους περιηγητές για το μνημείο είναι εντυπωσιακές και εφάμιλλες της εξέχουσας ομορφιάς της Πυθιονίκης. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Άρπαλος είχε πληρώσει τριάντα τάλαντα για την ανέγερση του μνημείου της Πυθιονίκης και πολλά περισσότερα για τον επιβλητικό της τάφο στη Βαβυλώνα. Πληροφορίες αναφέρουν ότι είχε κατασκευάσει, εκτός από το μνημείο και βωμό ώστε να τιμάται ως Αφροδίτη Πυθιονίκη. Η επιβλητικότητα του μνημείου και τα χρήματα που δαπανήθηκαν είχαν προκαλέσει θόρυβο αντιδράσεων από τους Αθηναίους.
Παρόλο που η περιοχή του λόφου έχει ερευνηθεί, τα κατάλοιπα του μνημείου δεν έχουν εντοπιστεί, καθώς δεν υπάρχουν στοιχεία για τη μορφή του. Ο Δημήτριος Καμπούρογλου πιθανολογεί ότι το μνημείο αυτό, όπως και πολλά άλλα αρχαία και βυζαντινά, μετατράπηκαν σε ασβέστη. Στην εκδοχή αυτή κατέληξε λόγω της ασβεστοκαμίνου που ανακάλυψε, με πολλά κομμάτια γλυπτών τριγύρω, η οποία χρονολογείται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Πιθανόν ο ασβέστης χρησιμοποιήθηκε στη Μονή Δαφνίου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χαϊδάρι
Ο Λυκάνθρωπος (ταινία, 2010)
Ο Λυκάνθρωπος (πρωτότυπος τίτλος: The Wolfman) είναι μια κινηματογραφική ταινία τρόμου,όπου κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 2010, με πρωταγωνιστή τον Μπενίσιο ντελ Τόρο στο ρόλο του Λάρι Τάλμποτ και τον Άντονι Χόπκινς στο ρόλο του σερ Τζον, μαζί με τους Έμιλι Μπλαντ και Χιούγκο Γουίβινγκ. Η ταινία αυτή αποτελεί ένα remake της της ομότιτλης ταινίας του 1941. Η ταινία αυτήν κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Η.Π.Α. στις 12 Φεβρουαρίου του 2010.
Περίληψη
Η παιδική ηλικία του Λόρενς τελειώνει απότομα με τον ξαφνικό θάνατο της μητέρας του. Έχοντας από το σημείο αυτό και μετά σταλθεί στην Αμερική, όπου μεγαλώνει μαζί με την θεία του, ο Λόρενς αποκόψει κάθε επαφή με τον πατέρα του και τον αδερφό του, τον Μπεν. Ωστόσο, όταν η αρραβωνιαστικιά του Μπεν, η Γκουεν, του στέλνει ένα μήνυμα όπου τον ενημερώνει τον Λόρενς ότι ο αδερφός του έχει εξαφανιστεί, ο ίδιος θα γυρίσει πίσω στο πατρικό του σπίτι, στην Αγγλία, και θα προσπαθήσει να τον βρει. Ωστόσο, θα έρθει αντιμέτωπος με ένα οδυνηρό πεπρωμένο για τον εαυτό του. Κάποιος ή κάτι σκοτώνει τους χωρικούς και ένας επιθεωρητής έρχεται με στόχο να εντοπίσει τον φονιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Λυκάνθρωποι σε ταινίες
Λα Γκραντ-Μοτ
Το Λα Γκραντ-Μοτ (γαλλικά: La Grande-Motte, οξιτανικά: La Mota Granda και Lo Motàs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκραν-Μοτουά (γαλλικά: Grand-Mottois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Σκεπαστή Αιδηψού Εύβοιας
Η Σκεπαστή είναι πολύ μικρός πεδινός οικισμός στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, ο οποίος βρίσκεται σε υψόμετρο 63 μέτρα κοντά στα παράλια του στενού των Ωρεών και τον Αγιόκαμπο. Απέχει περίπου 5 χλμ. Β. από την Αιδηψό, 13 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Ιστιαία (έδρα του δήμου) και 109 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα ενώ νότια και ανατολικά του περνάει η ΕΟ Χαλκίδας - Αιδηψού. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Αγίου του δήμου Αιδηψού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο, Αγιόκαμπο, τη Βαρβάρα, τον Πλατανιά και την Βίγλα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Αγίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιδηψού του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως πληθυσμό έχει 8 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Εύβοια και το Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Σκεπαστή Ελυμνίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Σερβιλία (σύζυγος του Λούκουλλου)
Πρώιμη ζωή
Υπάρχει κάποια συζήτηση για το ποιος ήταν ο πατέρας της. Παλαιότεροι συγγραφείς που ακολουθούν τον Πλούταρχο, τη θεωρούν κόρη τού Κόιντου Σερβίλιου Καίπιo και της Λιβίας Δρούσας, άρα νεότερη αδελφή της Σερβιλίας της Πρεσβύτερης και τού Γναίου Σερβίλιου Καίπιo, και ετεροθαλής αδελφή τού Κάτωνα τού Νεότερου και της Πορκίας. Μερικοί σύγχρονοι ιστορικοί όπως η Σούζαν Τρεγκιάρι τείνουν να πιστεύουν ότι ήταν στην πραγματικότητα η κόρη τού Γναίου Σερβίλιου Καίπιo, άρα ανιψιά τού Κάτωνα, αλλά αυτό δεν είναι καθολικά αποδεκτό. Η Judith P. Hallett υποστήριξε ότι είναι απίθανο ότι ο νεότερος Καίπιo (που γεννήθηκε το 98 π.Χ.) να είχε νυμφευτεί τόσο νέος και να είχε γεννήσει μία κόρη αρκετά γρήγορα, που θα ήταν αρκετά μεγάλη, για να παντρευτεί τον Λούκουλο το 66 π.Χ..
Οικογένεια
Ο ιστορικός Έντουαρντ Κόρτνεϋ την αναγνώρισε ως τη Σερβιλία, που ήταν παντρεμένη με τον Κόιντο Λουτάτιο Κάτουλο, αλλά αυτή η γυναίκα ήταν πιο πιθανό η θεία της Σερβιλίας.
Ο Λ. Λ. Λούκουλλος τη νυμφυύτηκε κατά την επιστροφή του από τον Γ΄ Μιθριδατικό Πόλεμο γύρω στο 66 π.Χ., αφού χώρισε από την πρώτη του σύζυγο Κλοδία. Η Σερβιλία τού γέννησε έναν γιο, του οποίου το όνομα είναι αβέβαιο. Ήταν άπιστη στον άνδρα της με τον εχθρό του Γάιο Μέμμιο. Ο Λούκουλλος, αφού ανέχτηκε τη συμπεριφορά της για κάποιο χρονικό διάστημα λόγω τού Κάτωνα τού Νεότερου, την χώρισε. Με το ξεκίνημα τού εμφυλίου πολέμου το 49 π.Χ., συνόδευσε τον Κάτωνα, με το παιδί της, στη Σικελία και από εκεί στη ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας. Ο Κάτων την άφησε πίσω του στη Ρόδο, ενώ αυτός πήγε στον Πομπήιο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρωμαίοι
Τα καλύτερά μας χρόνια
Τα καλύτερά μας χρόνια (αγγλ. The Way We Were) είναι μία δραματική ταινία του 1973 του Σίντνεϊ Πόλακ. Πρωταγωνιστές αυτής της ταινίας είναι η Μπάρμπρα Στράιζαντ κι ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Το φιλμ αυτό προτάθηκε για 6 βραβεία Όσκαρ (μεταξύ των οποίων και Α' γυναικείου ρόλου για τη Στρέιζαντ) κι απέσπασε δύο.
Υπόθεση
Οι παράλληλοι δρόμοι δύο συμφοιτητών, οι οποίοι γνωρίζονται κατά της δεκαετία του 1930 και ερωτεύονται παρά τις διαφορές τους. Η Κέιτι (Μπάρμπρα Στρέιζαντ) είναι μια πολιτικοποιημένη και μαχητική γυναίκα ενώ ο Χάμπελ (Ρόμπερτ Ρέντφορντ) ουδέτερος κι αδιάφορος για τα πολιτικά δρώμενα. Οι δυο τους, ο ένας στον αντίποδα του άλλου θα βρουν κοινό έδαφος στον έρωτα και θα ζήσουν μια μεγάλη ιστορία αγάπης. Μετά το κολέγιο οι δρόμοι τους χωρίζουν προσωρινά και διασταυρώνονται ξανά κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου συνάπτουν σχέση και παντρεύονται. Οι διαφορές τους όμως είναι πολύ μεγάλες για να μπορέσουν να παραμείνουν μαζί και ας αγαπιούνται.
Διανομή
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Θάνατοι τον Αύγουστο του 2014
Παραπομπές
08
Σαλονία
Η Σαλονία, λατιν.: Salonia, ήταν Ρωμαία σκλάβα και αργότερα απελεύθερη, που έζησε στα μέσα τού 2ου αι. π.Χ. και η οποία ήταν η δεύτερη σύζυγος τού Κάτωνα τού Πρεσβύτερου. Ήταν η νεαρή κόρη τού δούλου Σαλόνιου, που ήταν υπογραμματέας τού Κάτωνα τού Πρεσβύτερου. Μετά το τέλος της πρώτης του συζύγου, ο Κάτων άρχισε να παρηγορείται με μία σκλάβα, που επισκαπτόταν κρυφά το κρεβάτι του.
Το 154 π.Χ. η Σαλονία γέννησε τον Mάρκο Πόρκιο Κάτωνα Σαλονιανό που ήταν μόλις πέντε ετών, όταν απεβίωσε ο πατέρας του. Μέσω του γιου της, η Σαλονία έγινε γιαγιά τού Λεύκιου Πόρκιου Κάτωνα και τού Mάρκου Πόρκιου Κάτωνα, και προγιαγιά τού Κάτωνα τού Νεότερου.
C3H7F
Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1977
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1977 διεξήχθη στις 6 Μαρτίου στο Άλσος Αγ. Γεωργίου στην Τρίπολη με συμμετοχή 584 αθλητών (135 ανδρών, 123 νέων (ανδρών β΄), 326 εφήβων) από 77 σωματεία. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Κασιανίδης του Γ.Σ. Παγκύπρια Λευκωσίας (απόσταση 12.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός. Τα πρωταθλήματα παίδων-κορασίδων διεξήχθησαν στην Καλογρέζα, στις 13/2/1977, με συμμετοχή 80 σωματείων και 750 αθλητών-αθλητριών, οι οποίοι δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής σε ανώτερες κατηγορίες.
Πηγές
[http://athlitikihxo.gr/ShowNewspaper.php?ShowDate=1977-03-07 Αθλητική Ηχώ 7-3-1977 σελ. 6]
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1977 Κατηγορία:Τρίπολη Αρκαδίας
Γκυζάργκ
Το Γκυζάργκ (γαλλικά: Guzargues, οξιτανικά: Gusargues) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκυζαργκουά (γαλλικά: Guzarguois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ζακού
Το Ζακού (γαλλικά: Jacou, οξιτανικά: Jacon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζακουμάρ (γαλλικά: Jacoumards).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Τερψιθέα Αχαΐας
Η Τερψιθέα είναι μικρός πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Ελαιώνος, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.
Διοικητική εξέλιξη
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 05/04/1981, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ελαιώνος. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Διακοπτού ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Ελαιώνος.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Διακοπτού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Panzerhaubitze Hummel
Το Panzerhaubitze Hummel ήταν αυτοκινούμενο όχημα του πυροβολικού με κανόνι 150 χιλιοστών. Το χρησιμοποίησε η Γερμανική Βέρμαχτ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από το 1943 μέχρι το τέλος του.
Ο πλήρης χαρακτηρισμός του είναι Panzerfeldhaubitze 18M auf Geschützwagen III/IV (Sf) Hummel (Sd.Kfz. 165), ενώ από τις 27 Φεβρουαρίου 1944 η χρήση της λέξης Hummel (γερμ. μέλισσα) απαγορεύτηκε από τον ίδιο τον Χίτλερ επειδή «δεν άρμοζε σε πολεμικό όχημα».
Το Hummel ήταν προσαρμοσμένο στο όχημα Geschützwagen III/IV, ένα από τα σασί του Panzer IV με κιβώτιο ταχυτήτων του Panzer III. Η θέση του κινητήρα μεταφέρθηκε από το πίσω μέρος στο μέσον του σασί για να εξοικονομηθεί χώρος για το πυροβόλο των 150 χιλιοστών, με βεληνεκές 14 χιλιομέτρων. Επειδή τα 18 βλήματα ήταν πολύ λίγα ως πυρομαχικά, υπήρχε και μια δεύτερη εκδοχή του Hummel, το Munitionsträger Hummel (γερμ. μεταφορικό πυρομαχικών), το οποίο απλά αντί για το πυροβόλο μετέφερε πυρομαχικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οχήματα Μάχης H
Βαρυτήμετρο
Γενικά
Ουσιαστικά τα όργανα αυτά μετρούν τις μεταβολές της έντασης της βαρύτητας του γήινου πεδίου. Ως γνωστό οι τιμές της βαρύτητας διαφέρουν από τόπο σε τόπο, είτε λόγω τοπογραφίας είτε λόγω διαφοράς πυκνότητας υποκειμένων πετρωμάτων αλλά και από άλλους πλανητικούς παράγοντες. Οι μετρούμενες έτσι διαφορές καλούνται γενικά ανωμαλίες βαρύτητας οι οποίες και υπολογίζονται σε σχέση με τις τιμές που θα προέκυπταν αν η Γη ήταν τέλειο ελλειψοειδές εκ περιστροφής. Μονάδα μέτρησης αυτών είναι το γκάλ και τα υποπολλαπλάσιά του.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωφυσική Κατηγορία:Γεωδαισία Κατηγορία:Όργανα μέτρησης
Αλέξανδρος Αβρανάς
Ο Αλέξανδρος Αβρανάς (γεννήθηκε στη Λάρισα το 1977) είναι Έλληνας σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2008, στην απονομή των Κρατικών Βραβείων Κινηματογράφου, ο Αβρανάς κέρδισε για την πρώτη του κινηματογραφική ταινία με τίτλο «Without» το μεγάλο βραβείο της βραδιάς, αυτό της καλύτερης ταινίας μυθοπλασίας μεγάλου μήκους, καθώς επίσης και πέντε ακόμη βραβεία, ανάμεσα τους κι αυτό του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη. Η ταινία παρόλο που βρήκε διανομή δεν προβλήθηκε ποτέ ελληνικές αίθουσες.
Πέντε χρόνια μετά, ο σκηνοθέτης συμμετέχει με την επόμενη ταινία του, «Miss Violence», στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, αποσπώντας τον Αργυρό Λέοντα (Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας). Ο Αβρανάς ήταν επίσης συν-σεναριογράφος και συμπαραγωγός της ταινίας. Η τελευταία αποτελεί αλληγορία πάνω στη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας, μέσα από την ιστορία μιας δυσλειτουργικής οικογένειας.
Το «Miss Violence» επιπλέον τιμήθηκε στο ίδιο Φεστιβάλ με το βραβείο Arca CinemaGiovani, το οποίο απονέμει επιτροπή που αποτελείται από 70 νέους, μεταξύ 18 και 26 χρονών. Έτερη διάκριση της ταινίας ήταν το βραβείο Fedeora, για την καλύτερη ευρωπαϊκή ταινία, που απονέμεται από την Ομοσπονδία Κριτικών Κινηματογράφου της Ευρώπης και της Μεσογείου. Τέλος ο ηθοποιός Θέμης Πάνου έλαβε το Κύπελλο Βόλπι Καλύτερου Ανδρικού Ρόλου για τη δουλειά του στην ταινία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Κύπελλο Λίχτενσταϊν ποδοσφαίρου ανδρών 2009-10
Το Κύπελλο ποδοσφαίρου ανδρών του Λίχτενσταϊν 2009-10 ήταν η 65η διοργάνωση του ετήσιου Κυπέλλου του κράτους του Λίχτενσταϊν. Η νικήτρια του θεσμού, Βαντούζ κέρδισε το εισιτήριο για τον δεύτερο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ 2010-11.
Δεύτερος Γύρος
Οι έξι νικητές του πρώτου γύρου, αγωνίστηκαν στον δεύτερο γύρο. Οι αγώνες έγιναν στις 15-16 και 23 Σεπτεμβρίου 2009.
Προημιτελικοί
Οι τέσσερις νικητές, μαζί με τις πρώτες ομάδες Μπάλζερς, Έσεν/Μάουρεν, Σάαν και Βαντούζ αγωνίστηκαν στα προημιτελικά. Οι αγώνες έγιναν στις 20, 21, 27 και 28 Οκτωβρίου 2009.
Ημιτελικοί
Οι τέσσερις νικητές των προημιτελικών αγωνίστηκαν στα ημιτελικά. Οι αγώνες έγιναν στις 6 Απριλίου 2010.
Τελικός
Ο τελικός, ανάμεσα στη Βαντούζ και στην Έσεν/Μάουρεν έγινε στο Ράινπαρκ Στάντιον. Η κανονική διάρκεια του αγώνα και στο τέλος της παράτασης το σκορ ήταν 1-1. Η Βαντούζ κατέκτησε το κύπελλο νικώντας με 4-2 στη διαδικασία των πέναλτι. Ο τελικός έγινε στις 13 Μαΐου 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Λίχτενσταϊν (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2009-2010
Οικία - Μουσείο Καβάφη
right|thumb|260px|Αλεξάνδρεια: Οικία Καβάφη, το γραφείο του ποιητή (1995) Η Οικία - Μουσείο Καβάφη, όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Αλεξανδρινός ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης (1863 – 1933), βρίσκεται στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, στον αριθ. 4 της οδού Κ. Καβάφη, όπως μετονομάστηκε πρόσφατα προς τιμήν του ποιητή η πρώην οδός Σαρμ ελ Σέιχ (Sharm el-Sheikh).
Η οικία Καβάφη
Το σπίτι του Καβάφη, στο τμήμα αυτό της οδού Λέψιους που το ονόμαζαν «Μασσαλία», βρισκόταν στην πολύ κακόφημη συνοικία Αταρίν (Attarin), αλλά στο σπίτι του Καβάφη «είχαν πάντα ζήσει καθώς πρέπει άνθρωποι». Στο ισόγειο του σπιτιού λειτουργούσε για πολλά χρόνια ένας οίκος ανοχής. Και οι πόρνες, όπως διηγούταν ο Καβάφης, ήταν πολύ ευγενικές μαζί του.
Απέναντι από το σπίτι του Καβάφη ήταν το ελληνικό νοσοκομείο και στην άλλη γωνία το ελληνορθόδοξο πατριαρχείο του Αγίου Σάββα, αλλά και συγκεντρωμένοι οι οίκοι ανοχής της πόλης. Ο Καβάφης συνήθιζε να λέει: "Πού θα μπορούσα να ζήσω καλύτερα; Κάτω από μένα ο οίκος ανοχής θεραπεύει τις ανάγκες της σάρκας. Κι εκεί είναι η εκκλησία όπου συγχωρούνται οι αμαρτίες. Και παρακάτω το νοσοκομείο, όπου πεθαίνουμε".
Το σπίτι του Καβάφη στην πολυκατοικία της οδού Λέψιους ήταν ένα διαμέρισμα με μπαλκόνι στο δεύτερο πάτωμα του κτιρίου, που κάποτε πρέπει να είχε όψη επιβλητική. Από τις πέντε μέχρι τις οκτώ τα βράδια, ο Καβάφης δεχόταν στο κόκκινο σαλόνι του σπιτιού τους φίλους του κι ανάμεσά τους πολλούς επισκέπτες από την Ελλάδα. Στο διαμέρισμα υπήρχαν αντικείμενα που ανήκαν στην οικογένεια του ποιητή: παλιά ξυλόγλυπτα, βελούδινες πολυθρόνες, τραπεζάκια με ψηφιδωτό φίλντισι, μεταξωτά μαξιλάρια και πορσελάνινες λάμπες πάνω σε μαρμάρινα τραπέζια. Παντού στους τοίχους υπήρχαν οικογενειακά πορτρέτα.
Ο Καβάφης πέθανε στο σπίτι αυτό στις 2 η ώρα το πρωί της 29ης Απριλίου 1933, ημέρα των γενεθλίων του, σε ηλικία 70 χρονών. Η κηδεία του έγινε το απόγευμα της ίδιας ημέρας από τη γειτονική εκκλησία του Αγίου Σάββα και ενταφιάστηκε στον οικογενειακό τάφο του ελληνικού νεκροταφείου.
Το Μουσείο Καβάφη
Μετά το θάνατο του Καβάφη το 1933, το διαμέρισμά του στην οδό Λέψιους μετατράπηκε για ένα διάστημα σε φθηνό πανδοχείο, την Πανσιόν Αμίρ. Το 1991, ο Κωστής Μοσκώφ, ως μορφωτικός ακόλουθος της Πρεσβείας της Ελλάδος στην Αίγυπτο, πρωτοστάτησε για τη μετατροπή του σπιτιού του Καβάφη σε μουσείο. Το Μουσείο Καβάφη, αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του ποιητή, εγκαινιάστηκε και άνοιξε για το κοινό στις 16 Νοεμβρίου 1992.
Αν και τα έπιπλα του ποιητή, που βρίσκονταν στο διαμέρισμά του, πουλήθηκαν από τους κληρονόμους του, έχουν ανακατασκευαστεί με τη βοήθεια φωτογραφιών. Η προσωπική βιβλιοθήκη του Καβάφη διασώθηκε ανέπαφη από τον καθηγητή Γεώργιο Σαββίδη. Στο Μουσείο Καβάφη διατηρούνται: σπάνιο βιβλιογραφικό υλικό, μεταφράσεις της ποίησης του Καβάφη σε 20 γλώσσες, χειρόγραφα, βιβλία του και περισσότερα από 3.000 άρθρα και εργασίες που έχουν γραφτεί για την ποίησή του. Έχουν συγκεντρωθεί επίσης κειμήλια του ποιητή, το εικονοστάσι του και πορτρέτα του.
Μια αίθουσα του μουσείου είναι αφιερωμένη σε έναν άλλο Αλεξανδρινό συγγραφέα, το Στρατή Τσίρκα. Το Μουσείο Καβάφη λειτουργεί υπό την αιγίδα του πολιτιστικού τμήματος της Ελληνικής Πρεσβείας στο Κάιρο και είναι ανοικτό για το κοινό.
Η είσοδος στο Μουσείο ήταν δωρεάν μέχρι το 2014. Σήμερα κοστίζει το αμελητέο ποσό των 15 λιρών Αιγύπτου, ενώ για τους μαθητές η τιμή μειώνεται ακόμη περισσότερο, στις 5 λίρες.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αίγυπτο Κατηγορία:Αλεξάνδρεια Καβαφη Καβαφη
Δρόμος 1.500 μέτρων
Ο δρόμος των 1.500 μέτρων είναι αγώνισμα του στίβου που αποτελεί τον βασικό αγώνα δρόμου μεσαίων αποστάσεων ή ημιαντοχής, καθώς ο δρόμος 800 μέτρων χαρακτηρίζεται πλέον όλο και περισσότερο ως «δρόμος παρατεταμένης ταχύτητας», παρά ημιαντοχής. Ο δρόμος 1.500 μέτρων αντιστοιχεί σε 3,75 γύρους του σταδίου για στίβο κανονικών διαστάσεων.
Οι απαιτήσεις του αγώνα αυτού είναι παρόμοιες με εκείνες του δρόμου 800 μέτρων, αλλά με ελαφρά μεγαλύτερη έμφαση στην αεροβική αντοχή και με ελαφρά μικρότερες απαιτήσεις ταχύτητας. Ωστόσο, ο αθλητής και η αθλήτρια που ασχολείται με τον δρόμο των 1.500 μέτρων πρέπει να προπονεί και τα δύο αυτά στοιχεία.
Ο κάθε γύρος του σταδίου κατά τον αγώνα που έτρεξε ο Χισάμ Ελ Γκερούζ όταν κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ το 1998 χρονομετρήθηκε σε ελάχιστα κάτω από 55 δευτερόλεπτα (sec), δηλαδή κάτω από 13,8 δευτ. για κάθε 100 μέτρα.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της νεότερης εποχής, ο δρόμος των 1.500 μέτρων ανδρών διεξάγεται σε κάθε διοργάνωση από τους πρώτους αγώνες του 1896 μέχρι σήμερα, με πρώτο χρυσό Ολυμπιονίκη τον Αυστραλό Έντγουιν Φλακ. Ο αντίστοιχος δρόμος των γυναικών προστέθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1972. Επίσης, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου αμφότεροι οι αγώνες ανδρών και γυναικών διεξάγονται από την πρώτη ήδη διοργάνωση το 1983.
Στον σχολικό αθλητισμό των ΗΠΑ οι έφηβοι αθλητές αγωνίζονται συχνότερα στον δρόμο 1 μιλίου (1 μίλι ξηράς ή 1609,344 μέτρα) και στον δρόμο 1600 μέτρων, αναφερόμενο και ως «μετρικό μίλι», παρά στα 1.500 μέτρα, καθώς οι αγγλοσαξονικές μονάδες είναι ακόμα ευρύτερα σε χρήση στις ΗΠΑ. Τόσο περίφημος ήταν ο αγώνας του ενός μιλίου στον αγγλοσαξονικό κόσμο μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες, ώστε ακόμα και ο ίδιος ο δρόμος των 1.500 μέτρων αναφέρεται στην καθημερινή γλώσσα ως «μετρικό μίλι», και όχι μόνο στον στίβο αλλά και στο πατινάζ ταχύτητας και στην κολύμβηση.
Στρατηγική
Πολλοί αγώνες των 1.500 μέτρων, ιδίως σε επίπεδο του διεθνούς πρωταθλητισμού, τείνουν να μετατρέπονται σε αργές και στρατηγικές, με τον ρυθμό να επιταχύνεται και τους συμμετέχοντες να προσπαθούν να βρεθούν σε πλεονεκτική θέση στον τελευταίο γύρο, ώστε να «καθαρίσουν» τον αγώνα με ένα τελικό ανταγωνισμό ταχύτητας (σπριντ). Η δυσκολία να διατηρηθεί γρήγορος ρυθμός σε όλη τη διάρκεια του αγώνα είναι τόσο μεγάλη, ώστε τα περισσότερα ρεκόρ καταρρίπτονται σε προσχεδιασμένες κούρσες, που οδηγούνται από έναν «λαγό», ο οποίος αθλητής που προηγείται στους τρεις πρώτους γύρους και μετά εγκαταλείπει τον αγώνα. Διατυπώθηκε ακόμα ο εξής αφορισμός:
"«Ο άνθρωπος που κερδίζει αυτό τον αγώνα είναι πίσω και παρακολουθεί»"
- Φιλμπέρ Μπαγί, πρώην κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ
Άνδρες
Το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ στον δρόμο 1500 μέτρων ανδρών αναγνωρίσθηκε από την IAAF το 1912, και από τότε έχει καταρριφθεί επισήμως ή ισοφαρισθεί 38 φορές.
Στον κλειστό στίβο, η παγκόσμια επίδοση είναι 3.31,04 από τις 16 Φεβρουαρίου 2019 και ανήκει στον Αιθίοπα Σάμουελ Τεφερά. Σημειώθηκε στο Μπέρμιγχαμ.
Γυναίκες
Το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ στον δρόμο 1.500 μέτρων γυναικών αναγνωρίσθηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Γυναικείου Αθλητισμού ( Fédération Sportive Féminine Internationale, FSFI) το 1967. Από τότε το παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών έχει καταρριφθεί επισήμως ή ισοφαρισθεί 13 φορές. Η εξέλιξή του, μαζί με τους βεβαιωμένους παλαιότερους χρόνους μετά το 1940, φαίνεται στον ακόλουθο πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δρομος 0150
Ρομάντζα Πάτρας
Η Ρομάντζα είναι μικρή συνοικία της Πάτρας που βρίσκεται στην περιοχή της Αγυιάς στο βόρειο τμήμα της πόλης. Απέχει οδικώς περίπου 5 χιλιόμετρα από το ιστορικό κέντρο της Πάτρας. Η ονομασία της περιοχής οφείλεται σε κατάστημα εστίασης και αναψυχής που βρισκόταν παλαιότερα εκεί.
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Ζονκιέρ (Ερώ)
Το Ζονκιέρ (γαλλικά: Jonquières, οξιτανικά: Jonquièiras) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζονκιερουά (γαλλικά: Jonquiérois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Χρήστος Καρσιώτης
Ο Χρήστος Καρσιώτης (γεν. στα Αθίκια Κορινθίας το 1951 ) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν σαν μεσοεπιθετικός και πραγματοποίησε πολυετή καριέρα στα εθνικά πρωταθλήματα. Είναι πρωταθλητής Β΄ Εθνικής με την Κόρινθο στο Νότιο Όμιλο την περίοδο 1978-79. Αποτελεί έναν από τους γνωστούς σκόρερ (συνολικά πέτυχε 128 γκολ) και αναγνωρίσιμους παίκτες της εποχής του. Ταυτίστηκε με την ομάδα της Κορίνθου, στην οποία αγωνίσθηκε επί 16 συνεχόμενα έτη, ξεπερνώντας τις 500 συμμετοχές τόσο στην Α΄ όσο και στη Β’ Εθνική κατηγορία. Ξεκίνησε τον αθλητισμό από τον ερασιτεχνικό σύλλογο του Ηρακλή Λεχαίου το 1966. Ακολούθως (1967) μετεγγράφηκε στον Παγκορινθιακό και το 1969 υπέγραψε στην Κόρινθο (τότε Α.Π.Σ. Κορίνθου), τη μεγάλη ομάδα του νομού που αγωνιζόταν στη Β' Εθνική. Μετά το τέλος της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας, που επήλθε το 1987 στον Ηρακλή Λεχαίου, εργάσθηκε σαν τεχνικός τοπικών συλλόγων της Κορινθίας.
Τον Σεπτέμβριο του 2013 ανέλαβε προπονητής της γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου ΑΜΑΖΟΝΕΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ 2013, η οποία αγωνίστηκε τη σεζόν 2013-14 στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας γυναικών.
Καριέρα
{| ! Χρονιές ! Σύλλογος ! Συμμετοχές ! Γκολ
! Χρονιές ! ! Συμμετοχές ! Γκολ
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Απέλαση
Ως απέλαση, νοείται η πράξη με την οποία ένα κυρίαρχο κράτος καλεί ή υποχρεώνει έναν ή περισσότερους αλλοδαπούς που βρίσκονται στο έδαφός του να εγκαταλείψουν αυτό σε βραχύτατο, συνήθως προσδιοριζόμενο, χρόνο.
Εσωτερικό δίκαιο (Ελλάδος)
Η απέλαση, στα πλαίσια του ισχύοντος ελληνικού δικαίου, διακρίνεται σε διοικητική, η οποία συνιστά ατομική διοικητική πράξη που στοχεύει στην απομάκρυνση ανεπιθύμητων αλλοδαπών από την εθνική επικράτεια για λόγους δημοσίου ή κοινωνικού συμφέροντος, και σε δικαστική, η οποία επιβάλλεται, κατά την κρατούσα άποψη, ως μέτρο ασφαλείας από τον ποινικό δικαστή κατά κανόνα δυνητικά σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 74 Π.Κ., με εξαίρεση την καταδίκη του αλλοδαπού σε κάθειρξη για εμπορία ναρκωτικών, όπου, κατά το άρθρο 34 παρ. 2 του Ν.3459/2006, διατάσσεται υποχρεωτικά.
Δικαστική απέλαση
Σύμφωνα με το άρθρο 74 του Π.Κ. «1.Το δικαστήριο μπορεί να διατάξει την απέλαση αλλοδαπού που καταδικάσθηκε σε κάθειρξη ή φυλάκιση με την επιφύλαξη των σχετικών διατάξεων που περιλαμβάνονται σε διεθνείς συμβάσεις που έχουν κυρωθεί από τη χώρα. Αν ο αλλοδαπός κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης ήταν ανήλικος, για την απέλασή του λαμβάνεται υπόψη η τυχόν νόμιμη εγκατάσταση και παραμονή της οικογένειάς του στη χώρα ή στην περίπτωση που η οικογένειά του διαμένει στην αλλοδαπή, ο υφιστάμενος στη χώρα προορισμού σοβαρός κίνδυνος κατά της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας ή της προσωπικής ή γενετήσιας ελευθερίας του. Όταν ο αλλοδαπός βρίσκεται νόμιμα στη χώρα, η απέλαση δεν μπορεί να διαταχθεί, αν δεν του έχει επιβληθεί ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών μηνών. Η απέλαση εκτελείται αμέσως μετά την έκτιση της ποινής ή την απόλυση από τις φυλακές. Το ίδιο ισχύει και όταν η απέλαση επιβλήθηκε από το δικαστήριο ως παρεπόμενη ποινή.
2. Το δικαστήριο μπορεί επίσης να διατάξει την απέλαση από τη χώρα κάθε αλλοδαπού στον οποίο επιβλήθηκε μέτρο ασφάλειας των άρθρων 69, 71 και 72. Σ' αυτή την περίπτωση, η απέλαση μπορεί να διαταχθεί, σε αντικατάσταση αυτών των μέτρων.
4. Ο αλλοδαπός, μέχρι την απέλαση του, εξακολουθεί να παραμένει κρατούμενος σε ειδικούς χώρους των καταστημάτων κράτησης ή θεραπευτικών καταστημάτων». Στο άρθρο 34 παρ. 2 Ν.3459/2006 (ΦΕΚ Α 103/2006) αναφέρεται:"«Κώδικας Νόμων για τα Ναρκωτικά (Κ.Ν.Ν.)» (πρβλ. άρθρο 17 παρ. 2 του Ν.1729/1987 «Καταπολέμηση της διάδοσης των ναρκωτικών, προστασία των νέων και άλλες διατάξεις»), ορίζεται ότι «Για αλλοδαπούς που καταδικάζονται για παράβαση των άρθρων του παρόντος Κεφαλαίου σε ποινή κάθειρξης, το δικαστήριο διατάσσει την ισόβια απέλασή τους από τη χώρα, εκτός αν συντρέχουν σπουδαίοι λόγοι, ιδίως οικογενειακοί, που δικαιολογούν την παραμονή τους, οπότε ισχύουν και γι' αυτούς οι ρυθμίσεις της παραγράφου 1. Για την εκτέλεση της απέλασης εφαρμόζεται το άρθρο 74 του Π.Κ. με επιφύλαξη των σχετικών διατάξεων που περιλαμβάνονται σε διεθνείς συμβάσεις, οι οποίες έχουν κυρωθεί από την Ελλάδα»."Κατ’ άρθρο 99 παρ. 2-4 του Π.Κ. «2. Αν αλλοδαπός, στον οποίο δεν έχει χορηγηθεί πολιτικό άσυλο, καταδικασθεί σε περιοριστική της ελευθερίας ποινή μέχρι πέντε ετών και διαταχθεί με την ίδια απόφαση η απέλασή του από τη χώρα, το δικαστήριο μπορεί να διατάξει την επ' αόριστο αναστολή της εκτέλεσης της ποινής κατά παρέκκλιση της προηγούμενης παραγράφου και των άρθρων 100 έως 102 του παρόντος Κώδικα, οπότε εκτελείται αμέσως η απέλαση. Η αναστολή και η απέλαση δεν κωλύονται από τη μη καταβολή των δικαστικών εξόδων και της χρηματικής ποινής που τυχόν επιβλήθηκε. Η αναστολή της εκτέλεσης της ποινής επέρχεται με την πραγματοποίηση της απέλασης του αλλοδαπού από τη χώρα. Στην περίπτωση αυτήν ο χρόνος κράτησής του, σύμφωνα με την παρ. 4 του άρθρου 74 του Ποινικού Κώδικα, αφαιρείται από την ποινή που έχει ανασταλεί.
3. Ο απελαθείς αλλοδαπός, του οποίου έχει ανασταλεί η ποινή κατά τα ανωτέρω, μπορεί να επιστρέφει στη χώρα με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης αφού περάσει πενταετία από την απέλαση και για ορισμένο χρονικό διάστημα, το οποίο δύναται να παρατείνεται. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης δεν δεσμεύεται από το χρονικό περιορισμό του προηγούμενου εδαφίου σε περίπτωση αλλοδαπού ο οποίος έχει τελέσει γάμο με Έλληνα υπήκοο, για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί ο γάμος, καθώς και σε περίπτωση παλιννοστούντος ελληνικής καταγωγής. Η πιο πάνω απόφαση λαμβάνεται μετά από γνώμη του κατά το άρθρο 74 παράγραφος 3 τριμελούς συμβουλίου.
4. Ο αλλοδαπός της προηγούμενης παραγράφου, που εισέρχεται ή επιχειρεί να εισέλθει παράνομα στη χώρα, τιμωρείται με ποινή φυλακίσεως τουλάχιστο δύο ετών, η οποία δεν αναστέλλεται με κανέναν τρόπο και εκτελείται αθροιστικώς με την ανασταλείσα ποινή». Επίσης, κατ’ άρθρο 136 Π.Κ.: «Στις περιπτώσεις του άρθρου 135 (: πρόκειται για τις προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας), το δικαστήριο μπορεί, μαζί με την ποινή της φυλάκισης, να επιβάλλει και στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων (: άρθρο 61). Αν αυτός που καταδικάστηκε είναι αλλοδαπός, το δικαστήριο μπορεί να διατάξει και την απέλασή του από το κράτος (: άρθρο 74)».
«Αν ο αλλοδαπός έχει εκτίσει με οποιονδήποτε τρόπο την ποινή του και η απέλασή του που έχει διαταχθεί με δικαστική απόφαση δεν είναι δυνατή, η απέλαση αναστέλλεται με απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου του τόπου έκτισης της ποινής ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα που εποπτεύει το οικείο κατάστημα κράτησης και όπου αυτός δεν υπάρχει του εισαγγελέα που είναι αρμόδιος για την εκτέλεση της ποινής. Κατά τη χορήγηση της αναστολής το δικαστήριο μπορεί να επιβάλλει τους όρους που προβλέπονται στην παράγραφο 2 του άρθρου 100Α ή ορισμένους από αυτούς. Αν εκλείψουν οι λόγοι που επέβαλαν την αναστολή της απέλασης, η απόφαση για τη χορήγησή της ανακαλείται με την ίδια διαδικασία. ( άρθρο 99 παρ. 5 Π.Κ.)».
«Αν με δικαστική απόφαση έχει διαταχθεί η απέλαση του καταδίκου που απολύεται υπό όρο, η απέλαση εκτελείται αμέσως μετά την υπό όρο απόλυση αυτού, εκτός αν η απέλαση είναι αδύνατη, οπότε απολύεται ο κατάδικος και αρχίζει ο χρόνος δοκιμασίας.» (: άρθρο 105 παρ. 4 εδ. Β΄ Π.Κ.) Επιπροσθέτως:"«[…] στον αλλοδαπό (: ανήλικο) απολυόμενο μπορεί να διαταχθεί και η απέλασή του στη χώρα από την οποία προέρχεται, εκτός αν η οικογένειά του διαμένει νομίμως στην Ελλάδα ή η απέλασή του είναι ανέφικτη» (: άρθρο 129 παρ. 5 εδ. β΄Π.Κ.)."
Διοικητική απέλαση
Άρθρο 76. Προϋποθέσεις και διαδικασία διοικητικής απέλασης (Ν.3386/2005)
Διεθνές δίκαιο
Η απέλαση μπορεί βεβαίως να αφορά μονομερή κρατική πράξη ή αστυνομικό μέτρο που αφήνεται στην ευχέρεια των διωκτικών και διοικητικών Αρχών μιας κυρίαρχης Χώρας που να μην απαιτείται και ιδιαίτερη αιτιολογία, πλην όμως η πράξη αυτή καθαυτή ενδιαφέρει το Διεθνές Δίκαιο αφού μπορεί να επιφέρει αποτελέσματα με διεθνή αντίκτυπο που να επηρεάσουν διεθνείς σχέσεις.
Στο κράτος του οποίου είναι υπήκοος ο απελαθείς παρέχεται η διακριτική δυνατότητα ν΄ απευθύνει διαμαρτυρία μέσω διπλωματικής οδού προς τη Χώρα που έλαβε το μέτρο της απέλασης υπηκόου του και ειδικότερα όταν εκτιμάται ότι το μέτρο αυτό επιβλήθηκε αυθαίρετα, αβάσιμα, παράτυπα μέχρι και παράνομα κατά την αντίληψη πάντα του Διεθνούς Δικαίου.
Συνεπώς για να είναι νόμιμη μια τέτοια πράξη κατά το Διεθνές Δίκαιο θα πρέπει να βασίζεται σε πραγματικούς σοβαρούς λόγους που να ανταποκρίνονται σε αναγκαιότητα παρούσα και πραγματική. Συχνά στις διεθνείς σχέσεις μεταξύ κυρίαρχων Χωρών παρατηρείται το μέτρο αυτό της απέλασης να χρησιμοποιείται άλλοτε ως καταπιεστικό μέτρο στα πλαίσια άσκησης κάποιων αντιποίνων και άλλοτε ως μέτρο ανταπόδοσης επί άλλων γεγονότων. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο χαρακτηρισμός της πράξης ως νόμιμης και επιτρεπτής εξετάζεται από το Δ.Δ. ανάλογα με τη φύση, τον χαρακτήρα και την έκταση των αντιποίνων ως μέτρων που λαμβάνονται.
Ομαδική απέλαση
Ιδιαίτερη κατηγορία αποτελεί η ομαδική απέλαση ξένων υπηκόων σε περίπτωση πολέμου ή εδαφικών μεταβολών κυριαρχίας που επέρχεται μετά τη σύναψη συνθήκης ειρήνης διά της οποίας και τερματίζεται η εμπόλεμη κατάσταση. Αν και σ΄ αυτές τις περιπτώσεις το μέτρο της απέλασης αποτελεί αντικείμενο συζήτησης ως προς τη διεθνή νομιμότητα, εντούτοις τυγχάνει τελείως απαράδεκτο σε καιρό ειρήνης.
Αεροπορικοί χαρακτηρισμοί κατάστασης επιβατών σε απέλαση
Και οι τρεις παρακάτω κατηγορίες επιβατών έχουν προτεραιότητα έναντι των κανονικών επιβατών:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Καθεδρικός ναός της Σιένα
Ο καθεδρικός ναός της Σιένα (ιταλικά: Duomo di Siena) είναι μεσαιωνικός ναός στη Σιένα, Ιταλία, αφιερωμένος στην Ανάληψη της Θεοτόκου. Είναι έδρα της ρωμαιοκαθολικής αρχιεπισκοπής της Σιένα-Κόλε ντι Βαλ ντ'Έλσα-Μονταλτσίνο. Το μεγαλύτερο τμήμα του ναού κατασκευάστηκε τον 13ο αιώνα σε γοτθικό ρυθμό και αποτελεί ίσως το σημαντικότερο ναό αυτού του ρυθμού στην Ιταλία.
Ιστορία
thumb|left|250px|Άποψη του καθεδρικού της Σιένα Λίγα είναι γνωστά για την ιστορία του ναού πριν τον Δεκέμβριο του 1226, οπότε και άρχισε η καταγραφή του κόστους και των συμβολαίων από τη Δημοκρατία της Σιένα. Πιθανότατα δημιουργήθηκε πάνω σε προϋπάρχον κτίριο τον 12ο αιώνα. Σύμφωνα με την παράδοση ο ναός καθαγιάστηκε παρουσία του Πάπα Αλέξανδρο Γ΄ τις 18 Νοεμβρίου 1179. Το 1196 οργανώθηκε μια επιτροπή πολιτών για την κατασκευή του ναού. Η κατασκευή προχωρούσε και το 1263 ολοκληρώθηκε η χορωδία και αγοράστηκε μόλυβδος για τον τρούλο. Το 1284 άρχισε η διαμόρφωση της πρόσοψης από τον Τζοβάνι Πιζάνο και το 1299 η πρόσοψη συνεχίστηκε από τον Καμάινο ντι Κρεσεντίνο. Το 1313 ολοκληρώθηκε το κωδωνοστάσιο του ναού, ύψους 77 μέτρων. Παράλληλα έγιναν εργασίες για την επέκταση του ναού, ανυψώνοντας το κεντρικό κλίτος.
Αυτές οι εργασίες διεκόπησαν το 1339, όταν οι κάτοικοι της πόλης, η οποία τότε ακμάζε και ο πληθυσμός της αυξανόταν, ότι ο καθεδρικός ήταν πολύ μικρός για την πόλη και έτσι εκφράστηκε η επιθυμία για επέκταση του ναού, όπως είχε κάνει η Φλωρεντία, η οποία είχε αρχίσει να κατασκευάζει ένα νέο, τεράστιο καθεδρικό. Έτσι προτάθηκε η επέκταση του ναού με τέτοιο τρόπο ώστε το κεντρικό κλίτος να γίνει το εγκάρσιο κλίτος. Το έργο ανατέθηκε στον Λάντο ντι Πιέτρο από το γενικό συμβούλιο τις 23 Αυγούστου 1339. Όμως εξαιτίας της πανώλης το 1348 και κάποιες δομικές καταρρεύσεις, τον Ιούνιο του 1357 αποφασίστηκε να σταματήσουν οι εργασίες. Έμειναν μόνο οι βάσεις των κιόνων στο σημερινό μουσείο έργων του Ντουόμο, μαζί με την ημιτελή πρόσοψη (Φατσιατόνε). Μετά την αποτυχία του νέου καθεδρικού, οι κάτοικοι της Σιένας αποφάσισαν να ολοκληρώσουν την παλιά κατασκευή και λίγα χρόνια μετά το 1357 οι εργασίες συνέχισαν και ολοκληρώθηκαν το 1370.
Το 1870 φωτιά κατέστρεψε τον εξωτερικό ξύλινο τρούλο και τμήμα της οροφής.
Εξωτερικό
Η πρόσοψη, όλη από λευκό μάρμαρο με μερικά κόκκινα διακοσμητικά στοιχεία και πράσινο μάρμαρο από το Πράτο, χωρίζεται σε δύο μισά, πάνω και κάτω, απόρροια δύο διαφορετικών κατασκευαστικών φάσεων. Ο πλούσιος γλυπτός διάκοσμος κρύβει ασυμμετρίες αποτέλεσμα της μακροχρόνιας κατασκευαστικής φάσης με διαφορετικούς αρχιτέκτονες.
Το κάτω τμήμα της πρόσοψης είναι έργο του Τζοβάνι Πιζάνο και είναι στη μεταβατική φάση του ρομανικού-γοτθικού ρυθμού. Εργάστηκε εκεί από το 1284 μέχρι το 1297 πριν απομακρυνθεί εξαιτίας κριτικής λόγω σπατάλης και κακής οργάνωσης. Οι τρεις πύλες, με τα ημικυκλικά τύμπανα, το θύρωμα και το αέτωμα, και οι δύο πλευρικοί πύργοι χρονολογούνται από εκείνη τη περίοδο. Ο Πιζάνο επιμελήθηκε και το γλυπτό διάκοσμο γοτθικού ρυθμού του κάτω τμήματος της πρόσοψης.
Το πάνω τμήμα της πρόσοψης είναι έργο του Καμάινο ντι Κρεσεντίνο (πατέρα του Τίνο ντι Καμάινο), ο οποίος εργάστηκε στη πρόσοψη από το 1299 μέχρι το 1317. Ένας όμορφος στρογγυλός φεγγίτης κοσμεί το κέντρο της πρόσοψης, πλαισιωμένος από γοτθικές κόγχες που περιέχουν προτομές των Αποστόλων και των Προφητών οι οποίοι αποτύουν φόρο τιμής στην Παναγία και το Βρέφος στην πάνω κεντρική κόγχη (τα πρωτότυπο είναι στο Μουσείο Έργων του Ναού). Τα τρία επίχρυσα μωσαϊκά, τα οποία απεικονίζουν από αριστερά προς δεξιά τα Εισόδια της Θεοτόκου, την Στέψη της Παναγίας και τη Γέννηση του Ιησού, ολοκληρώθηκαν στη Βενετία το 1878 σε σχέδιο Αλεσάντρο Φράντσι. Ο φεγγίτης έχει βιτρώ έργο του Παστορίνο ντέι Παστορίνι (μέσα του 16ου αιώνα), το οποίο απεικονίζει τον Μυστικό Δείπνο.
Το πίσω μέρος του καθεδρικό, με νοτιοανατολικό προσανατολισμό, έχει τη δικιά του πρόσοψη, η οποία αποτελεί επίσης την πρόσοψη του βαπτιστηρίου.
Ο τρούλος του ναού έχει συνολικό ύψος 48 μέτρων με το φανό που προστέθηκε το 1667.
Εσωτερικό
thumb|210px|Το κεντρικό κλίτος του ναού Το εσωτερικό του ναού χωρίζεται σε τρία κλίτη από πολύστυλους κίονες, με το εγκάρσιο κλίτος να χωρίζεται σε δύο κλίτη και τη χορωδία. Ο ναός έχει μήκος 89,4 μέτρα, 24,37 μέτρα πλάτος στο κλίτος και 54,5 στα εγκάρσια κλίτη. Το σημείο διασταύρωσης είναι εξάγωνο πάνω στο οποίο εδράζεται τρούλος με δωδεκάγωνη βάση (ο τρούλος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους την εποχή κατασκευής). Ο ναός χωρίζεται από κιονοστοιχίες με οξυκόρυφα τόξα. Τα τόξα καλύπτουν όλους τους διαδρόμους, διακοσμημένους με έναστρο μπλε. Ολόκληρο το εσωτερικό του ναού κυριαρχείται από τη διχρωμία άσπρου-μαύρου, αναφορά στα χρώματα του εμβλήματος της Σιένα.
Το κεντρικό κλίτος και η χορωδία περιλαμβάνουν μια σειρά από 171 προτομές παπών που ολοκληρώθηκαν από διάφορους καλλιτέχνες από το 1497 μέχρι το 1502. Η ακολουθία αρχίζει με τον Άγιο Πέτρο και αρχικά προοριζόταν να ολοκληρωθεί με τον πάπα Αλέξανδρο Γ΄, ο οποίος ήταν παρών στην καθαγίαση του ναού το 1197, όμως ο πάπας Ιωάννης Η΄ αφαιρέθηκε καθώς συσχετίστηκε με τη θρυλική πάπισσα Ιωάννα και έτσι προστέθηκε ένας ακόμη ποντίφικας, ο πάπας Λούκιος Γ΄. Από κάτω βρίσκονται μετάλλια με 36 αυτοκράτορες, τα οποία φιλοτεχνήθηκαν σε δύο διαφορετικές περιόδους. Οι αυτοκράτορες δεν έχουν ταυτοποίηση και ο λόγος που συμπεριλήφθηκαν αυτές οι κοσμικές μορφές δεν είναι γνωστός.
Δύο από τους κίονες έχουν μεγάλα ξύλα, μήκους 16 μέτρων. Πιθανόν ήταν ιστοί σημαίας από τη μάχη του Μονταπέτρι (1260), αλλά θα μπορούσαν να είναι και κατάρτια πλοίων του 16ου αιώνα από τη ναυμαχία της Ναυπάκτου. Ενδιαφέρον παρουσιάζει μια λεκάνη αγιασμού από μάρμαρο Καρράρα με πλούσια διακόσμηση του 1458-1467, έργο του Αντόνιο Φεντερίγκι. Ο άμβωνας του καθεδρικού είναι έργο του Νικόλα Πιζάνο την περίοδο 1265-1268. Ο άμβωνας έχει οκτάγωνο σχέδιο και είναι πλούσια διακοσμημένος με ανάγλυφα και μορφές. Οι τέσσερις από τις κολώνες του ναού στηρίζονται πάνω σε μορφές λιονταριού.
Ο ναός έχει τέσσερα παρεκκλήσια. Στο αριστερό κλίτος βρίσκεται το παρεκκλήσι του Ιωάννη Βαπτιστή, του οποίου η κατασκευή άρχισε το 1482 και έχει τοιχογραφίες του Πιντουρίκιο, και το παρεκκλήσι Σαντ'Αζάνο, του τέλους του 16ου αιώνα. Στο δεξί κλίτος βρίσκεται το παρεκκλήσι της Παναγίας του Όρκου, του 17ου αιώνα, και της ευλογημένης ενανθρώπισης.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το μαρμάρινο δάπεδο του ναού με την πλούσια διακόσμησή του.
Ζυβινιάκ
Το Ζυβινιάκ (γαλλικά: Juvignac, οξιτανικά: Juvinhac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζυβινιακουά (γαλλικά: Juvignacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
God Is Dead?
Το "God Is Dead?" είναι ένα τραγούδι του αγγλικού heavy metal συγκροτήματος Black Sabbath, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο τελευταίο στούντιο άλμπουμ τους, 13, του 2013. Το τραγούδι κυκλοφόρησε και ως single, το πρώτο από τον εν λόγω δίσκο. Επίσης, ήταν το πρώτο single με τον Ozzy Osbourne, στα φωνητικά από το 1998. Το τραγούδι έγινε διαθέσιμο και για digital download. Το single έφτασε έως και το νούμερο 6 των βρετανικών Rock Charts.
Ο τίτλος του τραγουδιού είναι εμπνευσμένος από τη γνωστή φράση του Γερμανού φιλοσόφου Νίτσε: «''Ο Θεός είναι νεκρός. Θα παραμείνει νεκρός. Και εμείς τον σκοτώσαμε [...]''». Για την προώθηση του τραγουδιού κυκλοφόρησε και video clip, το οποίο σκηνοθετήθηκε από τον Πίτερ Ζόζεφ. Το εν λόγω κομμάτι είναι ένα από τα γνωστότερα του τελευταίου δίσκου του σχήματος, ενώ το 2014, κέρδισε και Grammy Καλύτερης Metal Ερμηνείας. Αυτό ήταν το πρώτο Grammy για τους Black Sabbath ύστερα από 14 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2013 Κατηγορία:Singles του 2013 Κατηγορία:Τραγούδια των Black Sabbath Κατηγορία:Singles της Republic Records
200 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ο δρόμος ταχύτητας 200 μέτρων είναι από τα παλαιότερα αγωνίσματα του στίβου των Ολυμπιάδων. Μπήκε στο πρόγραμμα των αγώνων το 1900 στη διοργάνωση του Παρισιού κι έκτοτε διεξάγεται συνεχώς.
Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα εντάχθηκε στις Ολυμπιάδες από την Ολυμπιάδα του 1948 στο Λονδίνο.
Άνδρες
thumb|280px|Ο Γιουσέιν Μπολτ είναι ο μόνος τρεις φορές νικητής των Ολυμπιακών Αγώνων και κάτοχος του Ολυμπιακού και του παγκοσμίου ρεκόρ στο αγώνισμα
Γυναίκες
Σημείωση: Το 2000 το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε η Μάριον Τζόουνς (ΗΠΑ) αλλά της αφαιρέθηκε μετά την αποκάλυψη ότι ήταν ντοπαρισμένη. Έτσι, το χρυσό μετάλλιο δόθηκε στην αθλήτρια από τις Μπαχάμες, Πολίν Ντέιβις.
Ρεκόρ
Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 21,34 δευτ. και σημειώθηκε από την Αμερικανίδα Φλόρενς Γκρίφιθ-Τζόινερ στις 29 Σεπτεμβρίου 1988 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Σεούλ. Η ίδια επίδοση αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ μέχρι σήμερα.
Παραπομπές
Δρομος 200 μ
Γλώσσα μηχανής
μικρογραφία|Οθόνη γλώσσας μηχανής σε υπολογιστή μονής πλακέτας W65C816S, που εμφανίζει αποσυναρμολόγηση κώδικα, καθώς και καταχωρητές επεξεργαστή και κατεκτύπωση μνήμης. Στον προγραμματισμό υπολογιστών, ως κώδικας μηχανής θεωρούμε οποιαδήποτε γλώσσα προγραμματισμού χαμηλού επιπέδου, που αποτελείται από οδηγίες γλώσσας μηχανής, οι οποίες χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο της κεντρικής μονάδας επεξεργασίας ενός υπολογιστή (CPU). Κάθε εντολή αναγκάζει τη CPU να εκτελέσει μια πολύ συγκεκριμένη εργασία, όπως μια λειτουργία φόρτωσης, αποθήκευσης, άλματος ή μία λειτουργία αριθμητικής λογικής μονάδας (ALU) σε μία ή περισσότερες μονάδες δεδομένων στους καταχωρητές ή στη μνήμη της CPU.