cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παρίσιοι
μικρογραφία|Χρυσός στατήρας των Παρισίων Οι Παρίσιοι (λατινικά: Parisii) ήταν γαλατική φυλή εγκατεστημένη στις όχθες του ποταμού Σηκουάνα, στην περιοχή του σημερινού Παρισιού, το όνομα του οποίου προέρχεται από τη φυλή. Σύμφωνα με τον Ιούλιο Καίσαρα, η κύρια πόλη τους (το oppidum) ήταν η Λουτέτια (σημερινό Παρίσι).
Ιστορία
Η γαλατική φυλή των Παρισίων εγκαταστάθηκε στην περιοχή τον 3ο αιώνα π.Χ. σύμφωνα με στοιχεία της σύγχρονης αρχαιολογίας. Απέκτησε δύναμη γιατί έλεγχε την κυκλοφορία του ποταμού Σηκουάνα.
Αρσινόη Πάφου
Η Αρσινόη (" Ἀρσινόη") ήταν αρχαία πόλη στη νοτιοδυτική Κύπρο, βρίσκεται δίπλα στην σημερινή Πάφο.
Παρίσιοι
Ιστορία
Το 52 π.Χ., σε συνεννόηση με τους Σουεσσιώνες, οι Παρίσιοι συμμετείχαν στην αποτυχημένη γαλατική εξέγερση εναντίον της ρωμαϊκής κυριαρχίας υπό τον Βερκιγγετόριγα με 8.000 άνδρες.
Αρσινόη Πάφου
Είχε λιμάνι και ναό με ιερό άλσος που περιγράφεται από τον Στράβωνα (σ. 683). Η πόλη ιδρύθηκε από τον Πτολεμαίο τον Φιλάδελφο και της έδωσε το όνομα της Αρσινόης Β ' της Αιγύπτου, που ήταν γυναίκα του και αδερφή του. Η δυναστεία των Πτολεμαίων που βασίλεψαν στην Αίγυπτο, συνήθιζαν να δίνουν στις πόλεις τα ονόματα των γυναικών τους. Με το ίδιο όνομα, Αρσινόη υπάρχει κι άλλη πόλη στην Κύπρο κοντά στο αρχαίο Μάριο, με το ίδιο όνομα ήταν γνωστή και η αρχαία Σαλαμίνα.
Παρίσιοι
Ιστορία
Ο κυριότερος οχυρωμένος οικισμός τους (το oppidum) ήταν η Λουτέτια, που εξελίχθηκε σε σημαντική πόλη κατά τη ρωμαϊκή εποχή και τελικά εξελίχθηκε στη σύγχρονη πόλη του Παρισιού, το όνομα του οποίου προέρχεται από το όνομα της φυλής. Μια αρχαία εμπορική οδός που οδηγούσε από τη Γερμανία στην Ισπανία περνούσε και διέτρεχε την περιοχή, ανάμεσα στις συμβολές των ποταμών Ουάζ και Μάρνη με τον Σηκουάνα.
Αρσινόη Πάφου
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κύπρου Κατηγορία:Επαρχία Πάφου Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Κύπρο
Παρίσιοι
Ιστορία
Όταν έφθασαν στην περιοχή οι Ρωμαίοι, οι Παρίσιοι ήταν οργανωμένοι, είχαν οικονομική ευρωστία και εξέδιδαν δικό τους νόμισμα. . Όπως αναφέρει ο Ιούλιος Καίσαρας στο έργο του Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου, όταν ο Λαβηινός πολιόρκησε την πόλη το 52 π.Χ., οι κάτοικοι προτίμησαν να την κάψουν για να μην την καταλάβουν οι Ρωμαίοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλατικοί λαοί
Πετρελαιοκηλίδα στον Πόλεμο του Κόλπου
Η πετρελαιοκηλίδα στον πόλεμο του Κόλπου, ή η πετρελαιοκηλίδα του Περσικού Κόλπου, ήταν μια από τις μεγαλύτερες πετρελαιοκηλίδες στην ιστορία, που προέκυψαν από τον πόλεμο του Κόλπου το 1991. Τον Ιανουάριο του 1991, οι ιρακινές δυνάμεις φέρεται να άρχισαν να ρίχνουν πετρέλαιο στον Περσικό Κόλπο στην προσπάθεια τους να σταματήσουν την δημιουργία ενός αμερικανικού ναυτικού συνασπισμού.
Παρά τις αρκετά υψηλές αρχικές εκτιμήσεις, η πετρελαιοκηλίδα πιθανότατα ήταν περίπου 4.000.000 βαρέλια αργού πετρελαίου (480.000 κμ). Μέσα στους επόμενους μήνες μετά τη διαρροή, ο περισσότερος καθαρισμός στόχευε στην ανάκτηση πετρελαίου και πολύ λίγος καθαρισμός πραγματοποιήθηκε στις ακτές της Σαουδικής Αραβίας που επλήγηκε πολύ. Μια αρχική μελέτη του 1993 διαπίστωσε ότι η πετρελαιοκηλίδα δεν θα έχει μακροπρόθεσμες περιβαλλοντικές συνέπειες, αλλά πολλές μελέτες από το 1991 και μετά κατέληξαν στο αντίθετο συμπέρασμα, υποστηρίζοντας ότι η πετρελαιοκηλίδα ευθύνεται για περιβαλλοντικές ζημιές στα παράκτια ιζήματα και θαλάσσια είδη και οικοσυστήματα. Η ενέργεια αυτή θεωρείται ως πράξη περιβαλλοντικής τρομοκρατίας, η οποία ήταν μια θερμή πολιτική κίνηση που είχε επιπτώσεις στον μεγαλύτερο πόλεμο του Κόλπου και έσπασε προσωρινά το Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία.
Ιστορικό
Η πετρελαιοκηλίδα στον Πόλεμο του Κόλπου ήταν άμεσο αποτέλεσμα του πολέμου του Κόλπου που πραγματοποιήθηκε από το 1990-1991. Ο πόλεμος - που έγινε μεταξύ του Ιράκ, υπό τον Σαντάμ Χουσεΐν και των δυνάμεων του Συνασπισμού - ξεκίνησε με την εισβολή του Ιράκ και την κατοχή του Κουβέιτ στις 2 Αυγούστου 1990. Η εισβολή ήταν αποτέλεσμα μακρόχρονων εδαφικών και πετρελαϊκών διαφορών. Αρκετούς μήνες μετά τον πόλεμο, οι δυνάμεις συνασπισμού πραγματοποιήσαν επιθέσεις εναντίον του ιρακινού στρατού στο Ιράκ και το Κουβέιτ στις 16 Ιανουαρίου 1991. Σχεδόν μια εβδομάδα αργότερα, οι ιρακινές δυνάμεις αντιμετώπισαν αυτές τις επιθέσεις ρίχνοντας πετρέλαιο στον Περσικό Κόλπο, με αποτέλεσμα τελικά να υπάρχει μια μαζική διαρροή πετρελαίου στον Πόλεμο του Κόλπου. Σύμφωνα με τον υπουργό Ενέργειας Τζέιμς Γουάτκινς, ο στρατός των ΗΠΑ είχε ήδη προετοιμαστεί για μια τέτοια κίνηση, καθώς ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε προηγουμένως απειλήσει να χύσει πετρέλαιο στον Περσικό Κόλπο.
Η πετρελαιοκηλίδα
Στα τέλη Ιανουαρίου 1991, το Ιράκ άρχισε σκόπιμα να χύσει τεράστιες ποσότητες πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο, σε μια προφανή προσπάθεια να αποτρέψει μια πιθανή απόβαση των πεζοναυτών των ΗΠΑ στις ακτές του Κουβέιτ. Επίσης, κατέστησε τα αποθέματα πετρελαίου επικίνδυνα για τις δυνάμεις των ΗΠΑ και του Συνασπισμού, καθώς η ορατότητα και η κίνηση παρεμποδίστηκαν. Ο Τζόινερ και ο Κίρχοπ πιστεύουν επίσης ότι η διαρροή θα μπορούσε να ήταν μια προσπάθεια των ιρακινών δυνάμεων να διακόψουν τη σημαντική παροχή νερού για τις δυνάμεις συνασπισμού στη Σαουδική Αραβία. Σε καταγγελία που έγινε προς τα Ηνωμένα Έθνη, το Ιράκ αντέκρουσε τους ισχυρισμούς ότι προκάλεσε σκόπιμα τη διαρροή, ισχυριζόμενο ότι οι αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές προκάλεσαν απόρριψη πετρελαίου από δύο ιρακινά δεξαμενόπλοια.
Οι δυνάμεις συνασπισμού καθόρισαν ότι η κύρια πηγή πετρελαίου ήταν ο τερματικός σταθμός πετρελαίου Sea Island στο Κουβέιτ, όπου χύνονταν περίπου 70.000 έως 80.000 τόνους πετρελαίου καθημερινά για μια εβδομάδα. Στις 26 Ιανουαρίου, τρία μαχητικά F-117 των ΗΠΑ κατέστρεψαν τους αγωγούς για να αποτρέψουν περαιτέρω διαρροές στον Περσικό Κόλπο. Αρκετές άλλες πετρελαιοπηγές βρέθηκαν να είναι ενεργές, καθώς και δεξαμενόπλοια με ένα κατεστραμμένο διυλιστήριο πετρελαίου του Κουβέιτ κοντά στη Μίνα Αλ Αχμάντι και δεξαμενόπλοια κοντά στο νησί Bubiyan και ο τερματικός σταθμός του Ιράκ Μίνα Αλ Μπακρ.
Οι πρώτες εκτιμήσεις από το Πεντάγωνο για τον όγκο που χύθηκε κυμαίνονταν περίπου 11.000.000 βαρέλια ΗΠΑ. Αυτοί οι αριθμοί προσαρμόστηκαν σημαντικά προς τα κάτω από μεταγενέστερες, πιο λεπτομερείς μελέτες καθώς κυβερνητικοί ερευνητές τοποθέτησαν τον όγκο του πετρελαίου που χύθηκε μεταξύ 4.000.000 βαρέλια και 6.000.000 βαρέλια ΗΠΑ, ενώ ιδιωτικοί ερευνητές υπολόγισαν μεταξύ 2.000.000 βαρελιών και 4.000.000 βαρελιών.
Η ολίσθηση μέσα στη θάλασσα έφτασε το μέγιστο μέγεθος των 160 χλμ. και είχε πάχος 5 ίντσες (13 εκ.) σε ορισμένες περιοχές. Παρά την αβεβαιότητα σχετικά με το μέγεθος της διαρροής, οι αριθμοί το τοποθετούν αρκετές φορές το μέγεθος (κατ 'όγκο) της πετρελαιοκηλίδας του Exxon Valdez, καθιστώντας την μία από τις —αν όχι - τις μεγαλύτερες πετρελαιοκηλίδες στην ιστορία.
Καθαρισμός
Μετά την εμφάνιση της πετρελαιοκηλίδας, οι περισσότερες προσπάθειες καθαρισμού ξεκίνησαν με στόχο να ανακτήσουν το πετρέλαιο απομακρύνοντας το από την επιφάνεια του νερού. Μέχρι τον Απρίλιο του 1991, εκτιμάται ότι είχαν ήδη ανακτηθεί εκατοντάδες χιλιάδες βαρέλια πετρελαίου. Ωστόσο, η διαδικασία καθαρισμού εμποδίστηκε από την έλλειψη χρηματοδότησης και εξοπλισμού καθώς και από τον συνεχιζόμενο πόλεμο του Κόλπου. Με αυτά τα εμπόδια και τις περισσότερες προσπάθειες καθαρισμού να επικεντρώνονται στην ανάκτηση πετρελαίου, πολύ λίγος καθαρισμός έγινε στις ακτές της Σαουδικής Αραβίας. Σε ένα άρθρο της The Wall Street Journal που γράφτηκε 14 μήνες μετά τη διαρροή, ο Κεν Γουέλς ανέφερε ότι περίπου 604 χλμ. της ακτογραμμής παρέμεινε καλυμμένη με πετρέλαιο. Η έλλειψη προσοχής που δόθηκε στις ακτές της Σαουδικής Αραβίας και σε άλλα ευαίσθητα περιβάλλοντα, όπως τα μαγγρόβια δάση και τα έλη, έθεσε την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας να δέχεται επιθέσεις από περιβαλλοντολογικές ομάδες που ανησυχούσαν για τις μόνιμες επιπτώσεις του πετρελαίου.
Περιβαλλοντική επίπτωση
Από τις πρώτες αναφορές της πετρελαιοκηλίδας τον Ιανουάριο του 1991, η πιθανή περιβαλλοντική ζημία που θα μπορούσε να προκληθεί ήταν στην πρώτη γραμμή πολλών σκέψεων. Οι ερευνητές Λίπμαν και Μπουθ στην The Washington Post στις 26 Ιανουαρίου 1991, ανέφεραν πολλούς ειδικούς που είχαν μεγάλες ανησυχίες για τη διαρροή και τις επιπτώσεις της στο περιβάλλον, χαρακτηρίζοντάς την «οικολογική καταστροφή». Παρά τη βιομηχανία που περιβάλλει τον Περσικό Κόλπο, η περιοχή εξακολουθεί να υποστηρίζει ένα διαφορετικό οικοσύστημα, συμπεριλαμβανομένων των απειλούμενων και ενδημικών ειδών. Μετά τη διαρροή, οι ερευνητές και οι περιβαλλοντολόγοι είχαν σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τη θνησιμότητα του οικοσυστήματος του Περσικού Κόλπου. Η έρευνα σχετικά με τις επιπτώσεις της πετρελαιοκηλίδας στο περιβάλλον ξεκίνησε το συντομότερο δυνατό μετά τη διαρροή, με την Εθνική Ωκεανογραφική και Ατμοσφαιρική Διοίκηση (NOAA) να έχει ήδη προκαταρκτικά αποτελέσματα τον Απρίλιο του 1992, όπως ανέφερε ο Κεν Γουέλς για την Wall Street Journal. Η έρευνα αυτή συνεχίστηκε έως το 2020.
Το 1993, οι New York Times ανέφεραν ότι μια μελέτη που χρηματοδοτήθηκε από την UNESCO, το Μπαχρέιν, το Ιράν, το Ιράκ, το Κουβέιτ, το Ομάν, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία , τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τις Ηνωμένες Πολιτείες διαπίστωσαν ότι η πετρελαιοκηλίδα προκάλεσε «μικρή μακροπρόθεσμη ζημιά» στο περιβάλλον, με περίπου το ήμισυ του πετρελαίου να έχει εξατμιστεί, 1.000.000 βαρέλια ΗΠΑ να έχει ανακτηθεί, και 2.000.000 βαρέλια έως 3.000.000 βαρέλια στην ξηρά, κυρίως στη Σαουδική Αραβία. Οι ερευνητές Λίντεν και Χουσείν υπολόγισαν επίσης το 2002 ότι περίπου το 30-40% του πετρελαίου απομακρύνθηκε.
Ωστόσο, πιο πρόσφατες επιστημονικές μελέτες τείνουν να διαφωνούν με την εκτίμηση του 1993 για τις μακροπρόθεσμες οικολογικές συνέπειες. Η αμερικανίδα γεωχημική επιστήμονας Δρ. Ζακλίν Μισέλ ισχυρίστηκε το 2010 ότι η πετρελαιοκηλίδα είχε δραματικές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στο περιβάλλον, εξηγώντας ότι η έρευνά της διαπίστωσε ότι μια μεγάλη ποσότητα πετρελαίου παρέμεινε μετά από 12 χρόνια λόγω της ασυνήθιστα υψηλής ικανότητάς του να διεισδύει στα ιζήματα του Κόλπου. Οι Λίντεν και Χουσείν διαπίστωσαν ότι το 2002, κατά μέσο όρο, το πετρέλαιο διείσδυσε περίπου 10 εκ. αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, διείσδυσε σχεδόν 50 εκ, ένα βάθος που επιμηκύνει σημαντικά τη διαδικασία φυσικής υποβάθμισης. Το 2001, έχοντας μελετήσει ιζήματα του Κόλπου μαζί με μικρά μαλακόστρακα που ζουν στα ιζήματα που είναι γνωστά ως οστρακώδη, ο Μοσταφάβι διαπίστωσε ότι τα υπεράκτια ιζήματα και οι οργανισμοί τους επηρεάστηκαν ακόμη από τη διαρροή του 1991. Το 2017, ο ερευνητής Τζόιντας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, ενώ οι περιοχές ανοιχτής θαλασσας είχαν χαμηλές συγκεντρώσεις υδρογονανθράκων στο ίζημα και οι απομονωμένες περιοχές κόλπων είχαν «ανησυχητικά επίπεδα» που απειλούσαν την ποιότητα ζωής των οργανισμών σε τέτοιες περιοχές.
Οι ερευνητές έχουν επικεντρωθεί στην υγεία των μοναδικών οικοτόπων του Περσικού Κόλπου, συμπεριλαμβανομένων των κοραλλιογενών υφάλων, των αλυκών και των μαγγροβίων δασών. Οι Λίντεν και Χουσείν το 2002, καθώς και οι Ίσσα και Βεμπάτι το 2018, διαπίστωσαν ότι οι κοραλλιογενείς ύφαλοι δεν επηρεάστηκαν σχετικά από την πετρελαιοκηλίδα. Μερικοί ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα ελώδη εδάφη και τα παλιρροιακά τμήματα συνέχισαν να περιέχουν μεγάλες ποσότητες πετρελαίου, για εννέα χρόνια αργότερα, και η πλήρης ανάκαμψη ενδέχεται να διαρκέσει δεκαετίες. Το 2001, ο Γερμανός γεωγράφος Δρ Χανς-Γιοργκ Μπαρθ διαπίστωσε ότι οι αλυκές άλατος εξακολουθούν να υποφέρουν σημαντικά από τη διαρροή, ενώ οι βραχώδεις ακτές και τα μαγκρόβια δάση παρουσίασαν πλήρη ανάκαμψη το οποίο αποδίδεται στην καθυστερημένη ανάκαμψη των αλυκών αλατιού και στην έλλειψη κυματικής δράσης / φυσικής ενέργειας και οξυγόνου στο περιβάλλον, οι οποίοι είναι σημαντικοί παράγοντες στη φυσική υποβάθμιση του πετρελαίου. Οι Ίσσα και Βεμπάτι διαπίστωσαν επίσης ότι τα μαγκρόβια δάση είχαν ανακάμψει ως το 1995. Ο Τζόιντας διαπίστωσε ότι τα έλη αλατιού είχαν χαμηλό ποσοστό ανάκτησης μετά τη διαρροή πετρελαίου, αλλά διαπίστωσε ότι τα μαγκρόβια δάση δεν είχαν ανακάμψει το 2003.
Οι ερευνητές Λίντεν και Χουσείν το 2002, καθώς και οι Ίσσα και Βεμπάτι το 2018, ανέφεραν ότι το πετρέλαιο είχε χάσει σε μεγάλο βαθμό την τοξικότητά του όταν έφτασε στην ακτή. Ωστόσο, η βλάστηση επικαλύφθηκε με πετρέλαιο και εμπόδισε το φως και τον αέρα, καταστρέφοντας την. Και οι δύο ομάδες ερευνητών διαπίστωσαν επίσης ότι η διαρροή προκάλεσε το θάνατο πολλών θαλάσσιων πτηνών, συμπεριλαμβανομένων και κορμοράνων, με επικάλυψη των φτερών των πουλιών. Οι Λίντεν και Χουσείν διαπίστωσαν ότι οι θαλάσσιες χελώνες δεν επηρεάστηκαν σχετικά από τη διαρροή, εκτός από το ότι η θαλάσσια χελώνα Hawksbill είχε χαμηλότερο ποσοστό εκκόλαψης που θα μπορούσε να προκληθεί από τη διαρροή του 1991. Επίσης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα είδη ψαριών στο βόρειο Κόλπο δεν επηρεάστηκαν σχετικά από τη διαρροή.
Πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις
Στις πρώτες ημέρες της πετρελαιοκηλίδας, ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους αναφέρθηκε ότι χαρακτήρισε τη στρατηγική διαρροής ως «άρρωστη» πράξη του Σαντάμ Χουσεΐν. Τον Ιανουάριο του 1991, ο Άντριου Ρόζενταλ για τους The New York Times παρατήρησε την προθυμία της αμερικανικής κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει αυτήν την πράξη για να δαιμονοποιήσει περαιτέρω τον Σαντάμ Χουσεΐν και να τον παρουσιάσει ως βαθιά ανήθικο. Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου Πιτ Γουίλιαμς περιέγραψε την διαρροή ως «περιβαλλοντική τρομοκρατία», και ο Ρότζερ ΜακΜάνους του Κέντρου Θαλάσσιας Προστασίας δήλωσε ότι ο Χουσεΐν «θα πρέπει να λογοδοτήσει για τα φρικτά εγκλήματα του κατά του περιβάλλοντος.» Η Η διαρροή πετρελαίου στον Πόλεμο του Κόλπου θεωρείται «η πρώτη γνωστή πράξη οικολογικής τρομοκρατίας μεγάλης κλίμακας».
Η πετρελαιοκηλίδα του πολέμου του Κόλπου προκάλεσε σημαντική οικονομική ζημιά στις αλιευτικές και πετρελαϊκές βιομηχανίες γύρω από τον Περσικό Κόλπο. Λόγω του πολέμου, και ιδίως λόγω της πετρελαιοκηλίδας, η αλιεία με ψάρια και γαρίδες στον Κόλπο σταμάτησε το 1991. Η πετρελαιοκηλίδα οδήγησε επίσης σε καταστροφή του αλιευτικού εξοπλισμού και των υποδομών. Σύμφωνα με την Ίσσα και την Βεμπάτι, η πετρελαιοκηλίδα προκάλεσε απώλεια 1,5-2% των αποθεμάτων πετρελαίου του Κουβέιτ - απώλεια 12,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων έως 38,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιβαλλοντικές καταστροφές
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1942
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1942 ήταν το πρώτο απ' τα δύο Παγκόσμια Κύπελλα της FIFA των οποίων η διεξαγωγή ματαιώθηκε εξ' αιτίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επρόκειτο να ξεκινήσει στις 12 Ιουνίου και να λήξει στις 5 Ιουλίου του 1942.
Επιλογή της χώρας διεξαγωγής του Κυπέλλου
Υποψηφιότητα είχε θέσει πρώτα η Γερμανία και μετά η Βραζιλία το 1936 και το 1938 προστέθηκαν οι υποψηφιότητες της Αργεντινής και της Πορτογαλίας. Η FIFA έλπιζε πως πλην της Πορτογαλίας θα μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα και ακόμα μια ευρωπαϊκή χώρα για ν' ανταγωνιστεί τη ναζιστική Γερμανία για τη διεξαγωγή του συγκεκριμένου Παγκοσμίου Κυπέλλου όμως αυτό τελικά δε συνέβη. Στα τέλη του καλοκαιριού του 1939 ο Ζυλ Ριμέ ταξίδεψε στη Νότια Αμερική για να βολιδοσκοπήσει την κατάσταση. Κατά την παραμονή του στο Ρίο ντε Τζανέιρο εκδηλώθηκε η Γερμανική εισβολή στην Πολωνία και ξεκίνησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Τελικά η ψηφοφορία για την ανάδειξη της χώρας η οποία θ' αναλάμβανε να φιλοξενήσει το συγκεκριμένο Παγκόσμιο Κύπελλο πραγματοποιήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1939 και το αποτέλεσμα αυτής ανέδειξε την Πορτογαλία ως τη χώρα η οποία επρόκειτο ν' αναλάβει να φιλοξενήσει το συγκεκριμένο Κύπελλο. Όμως δυστυχώς η διεξαγωγή του του Κυπέλλου ματαιώθηκε επειδή όπως είπαμε είχε ξεκινήσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.
Πηγές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1942 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1942
Νέιθαν Μπερνς
Ο Νέιθαν Μπερνς (αγγλικά: Nathan Burns, 7 Μαΐου 1988) είναι Αυστραλός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στις θέσεις του πλάγιου και δεύτερου επιθετικού. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε σε διάφορους συλλόγους της A-League και του εξωτερικού, διατελώντας παράλληλα διεθνής με την Εθνική Αυστραλίας, με τη φανέλα της οποίας κατέκτησε το Ασιατικό Κύπελλο Εθνών του 2015.
Τα πρώτα βήματα
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο αγωνιζόμενος αρχικά στους Πάραματα Ινγκλς και κατόπιν εισήχθη σε πρόγραμμα του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Αθλητισμού. Η επαγγελματική του καριέρα εγκαινιάστηκε το 2006 στην Αντελάιντ Γιουνάιτεντ, όπου κατάφερε να αναδειχθεί με τις εμφανίσεις του σε ένα από τα ανερχόμενα ταλέντα της χώρας. Τον Ιούνιο του 2008, μετά από δύο χρόνια παραμονής και έχοντας 35 συμμετοχές και 9 γκολ για το πρωτάθλημα, παραχωρήθηκε στην ΑΕΚ, με την οποία υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών.
Στο εξωτερικό
Κατά τον πρώτο του χρόνο στην ελληνική ομάδα δεν κατάφερε να προσαρμοστεί πλήρως στο νέο του περιβάλλον έχοντας μόλις πέντε συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος, όλες ως αλλαγή και τον Αύγουστο του 2009 παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στην Κέρκυρα που τότε συμμετείχε στη Β΄ Εθνική. αριστερά|μικρογραφία|219x219εσ|Με τη φανέλα της ΑΕΚ. Στους «Φαίακες» έκανε εξαιρετική σεζόν, αγωνίστηκε σε 31 ματς σκοράροντας 8 φορές και ήταν ένας από τους βασικούς συντελεστές της ανόδου στην Α΄ Εθνική. Το καλοκαίρι του 2010 επέστρεψε στην ΑΕΚ όπου έμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2012 οπότε και έλυσε το συμβόλαιό του. Με την Ένωση μέτρησε 26 συμμετοχές και ένα τέρμα για το πρωτάθλημα, ενώ πέτυχε άλλο ένα γκολ σε εκτός έδρας νίκη επί της Στουρμ Γκρατς για τον θεσμό του Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν 2011/12. Επιπλέον πανηγύρισε την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας για το 2011. Κατόπιν αποκτήθηκε από τη νοτιοκορεάτικη Ιντσεόν στην οποία είχε ελάχιστο χρόνο συμμετοχής (3 ματς).
Μετέπειτα καριέρα
Στη συνέχεια αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Ιαπωνίας πρώτα με την ΦΚ Τόκιο και κατόπιν για μικρό χρονικό διάστημα με τη Σανφρέτσε Χιροσίμα (στη δεύτερη χωρίς να συμμετάσχει σε επίσημη αναμέτρηση). Τον Δεκέμβριο του 2017 επέστρεψε στην Ουέλινγκτον Φίνιξ, στην οποία έμεινε μέχρι την ολοκλήρωση της σεζόν 2018/19. Η ομάδα του Ουέλινγκτον αποτέλεσε τον τελευταίο σύλλογο της καριέρας του.
Εθνική ομάδα
Ο Μπερνς ήταν μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της πατρίδας του (Κ-17, Κ-20 και Κ-23). Το 2007 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Εθνική Αυστραλίας, με την οποία είχε συνολικά 24 συμμετοχές και 3 τέρματα. Παράλληλα διετέλεσε μέλος των αποστολών που έφτασαν το 2011 μέχρι τον τελικό του Ασιατικού Κυπέλλου και το 2015 στην κατάκτησή του.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντελάιντ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αυστραλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντσόν Γιουνάιτεντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέλινγκτον Φίνιξ ΦΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σανφρέτσε Χιροσίμα
Σαμπρέ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Πράσινα Πουλιά Καλαμάτας
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Πράσινα Πουλιά Καλαμάτας είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Καλαμάτα. Είναι μία από τις αρχαιότερες ποδοσφαιρικές ομάδες της Καλαμάτας, αφού ιδρύθηκε επίσημα το 1939 και το 2019 ο σύλλογος γιόρτασε τα 80 χρόνια ιστορίας του. Έχει χρώματα το πράσινο και το λευκό.
Ιστορικά στοιχεία
Το σωματείο ιδρύθηκε στα χρόνια του μεσοπολέμου και μαζί με τον Απόλλωνα υπήρξαν οι σημαντικότερες ποδοσφαιρικές ομάδες της πόλης. Τα Πράσινα Πουλιά είχαν οπαδούς κυρίως μεταξύ των υποστηρικτών της βενιζελικής παράταξης και την υποστήριζαν πολλοί πρόσφυγες. Από τα Πράσινα Πουλιά ξεκίνησε την καριέρα του ο μετέπειτα σπουδαίος ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ και της Εθνικής Ομάδας, Κλεάνθης Μαρόπουλος. Αγωνίστηκε για δύο χρόνια από το 1931 ως το 1933, που μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αθήνα.
Εκτός από ποδοσφαιρικό τμήμα, το 1948 αναφέρεται η ύπαρξη και κολυμβητικού τμήματος, το οποίο μαζί με τον Απόλλωνα, την ΑΕΚ Καλαμάτας και το Ν.Ο. Καλαμάτας διοργάνωσαν στις 17/7/48 στην Καλαμάτα τους κολυμβητικούς αγώνες "Α΄ Ακροπόλεια", με χορηγό την εφημερίδα "Ακρόπολις".
Στη Β΄ Εθνική
Τα Πράσινα Πουλιά πρωταγωνίστησαν στο μεσσηνιακό ποδόσφαιρο μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '60. Μάλιστα, τη σεζόν 1960-61 πήραν τον τίτλο της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας και στη συνέχεια αγωνίστηκαν στη Β΄ Εθνική, όπου τερμάτισαν στην 7η θέση του Ομίλου Αθήνας με 25 βαθμούς.
Τη σεζόν αυτή την ομάδα αποτελούσαν οι: Μπουτιέρος (τερμ.), Λούκος, Μαραγκός, Πετρέας, Μουτζουράκος, Χατζημιχαήλ, Βερράρος, Παρασκευάκος, Χριστόπουλος, Κορογώνας, Δαμιανάκος, Μπουζέας, Πτερνέας. Μνημειώδης έμεινε η αναμέτρησή τους με την ΑΕΚ για το Κύπελλο Ελλάδος, στις 2 Απριλίου 1961 στη Ν. Φιλαδέλφεια, στην οποία ισοφάρισαν δυο φορές την αθηναϊκή ομάδα και κράτησαν το 2-2 ως το 60΄, πριν λυγίσουν τελικά και ηττηθούν με 7-3. Τα γκολ της καλαματιανής ομάδας είχαν πετύχει ο Κορογώνας στο 7΄ (το 1-1), ο 16χρονος Δαμιανάκος στο 50΄ (το 2-2) και ο Παρασκευάκος στο 89΄ (το 7-3). Ήταν η πρώτη φορά που τα Πράσινα Πουλιά αγωνίστηκαν στην Αθήνα και μάλιστα με αντίπαλο από το Π.Ο.Κ. και οι αθλητικογράφοι περιέγραψαν με εγκώμια την εμφάνιση της ομάδας. Εντυπωσιάστηκαν από το 16χρονο Δαμιανάκο και διατύπωναν την απορία πώς και δεν είχε κληθεί στην Εθνική Νέων.
Το καλοκαίρι του 1961 συγχωνεύτηκαν με τον Ολυμπιακό Καλαμάτας και δημιούργησαν τον «Α.Ο. Ολυμπιακός-Πράσινα Πουλιά» ή «Όμιλο Καλαμάτας», όπως έμεινε γνωστός. Το 1962 ο νέος Όμιλος αναδείχθηκε πρωταθλητής Μεσσηνίας και ανέβηκε στη Β΄ Εθνική, στην οποία αγωνίστηκε τη σεζόν 1962-63 και υποβιβάστηκε αμέσως. Το 1965 ο Όμιλος Καλαμάτας απορροφήθηκε από την ΑΕΚ Καλαμάτας και μετείχε για δύο σεζόν στη νεοσύστατη Γ΄ Εθνική ως «Παμμεσσηνιακός».
Εν τω μεταξύ τα Πράσινα Πουλιά ανασυστάθηκαν και το 1966 ως πρωταθλητές Μεσσηνίας αντιμετώπισαν τον Απόλλωνα Πατρών για την άνοδο στη Γ΄ Εθνική χωρίς όμως επιτυχία, καθώς ηττήθηκαν με 0-3. Το 1967, το δικτατορικό καθεστώς επέβαλε την αναγκαστική συγχώνευση του συλλόγου με τον Απόλλωνα Καλαμάτας και τον Παμμεσσηνιακό, από την οποία δημιουργήθηκε ο Π.Σ. Καλαμάτα.
Επανίδρυση
Το 1974 τα Πράσινα Πουλιά ιδρύθηκαν ξανά και από τότε αγωνίζονται στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας, συνήθως στην Α΄ κατηγορία. Το 2007-08 μετέχουν στον 1ο όμιλο της Β΄ κατηγορίας. Το καλοκαίρι του 2008 αγωνίστηκε στον τελικό του πρώτου τουρνουά προ-τζούνιορ της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας, στον οποίο ηττήθηκε με 0-1 από τον Πανιώνιο Καλαμάτας.
Τη σεζόν 2010-11 τα Πράσινα Πουλιά συμμετείχαν στο πρωτάθλημα της Γ' ΕΠΣ Μεσσηνίας, στην οποία έκαναν μια φανταστική χρονια και έχασαν την άνοδο στις λεπτομέρειες, κάτι που έχουν θέσει ως πρωταρχικό στόχο τη σέζον 2011-12.
Η σεζόν 2011-2012 είχε την ίδια κατάληξη με την προηγούμενη (2010-2011).Τα Πράσινα Πουλιά να τερματίσουν στην 4η θέση και να χάνουν την άνοδο για ακόμη μια φορά στις λεπτομέρειες.Παρά το δυναμικό ξεκίνημα στην αρχή της σεζόν δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τον ίδιο ρυθμό χάνοντας σημαντικά παιχνίδια και βαθμούς στον πρώτο γύρο με,αποτέλεσμα να είναι πολύ δύσκολο να καλύψουν το χαμένο έδαφος.Παρ' όλα αυτά η ομάδα ανέκαμψε και με σπουδαίες εμφανίσεις στον δεύτερο γύρο άγγιξε την δεύτερη και την τρίτη θέση αλλά στο προτελευταίο παιχνίδι μια ήττα την έριξε στην τέταρτη θέση τελειώνοντας παράλληλα τις όποιες ελπίδες για άνοδο. Πλέον μετά από δύο χρόνια στο πρωτάθλημα της Γ' ΕΠΣ Μεσσηνίας κ με αρκετή εμπειρία τα Πράσινα πουλιά στοχεύουν σε μία εξαιρετική χρονιά με σκοπό την άνοδο της ομάδας την επερχόμενη σεζόν (2012-2013).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μεσσηνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1938 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1938
Μπιρ Σαλάχ
Το Μπιρ Σαλάχ (αραβικά: بئر صالح, γαλλικά: Bir Salah) είναι πόλη η οποία βρίσκεται στα ανατολικά της Τυνησίας, εντός του Κυβερνείου του Σφαξ, μεταξύ του Ελ Τζεμ και της Ελ Χενσά. Το 2004 είχε πληθυσμό της τάξεως των 4,638 κατοίκων.
Χάρη στις προσπάθειες διεθνούς συνεταιριστικής δράσης, η πόλη διαθέτει βιβλιοθήκη.
Εθνική Οδός 102 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 102 ή Παραλιακή Ηγουμενίτσας-Πρέβεζας είναι εθνική οδός στην Ελλάδα που συνδέει την Ηγουμενίτσα με την Πρέβεζα. Ξεκινάει σε διασταύρωση με την Εθνική Οδό 18, με την οποία συνδέεται αρκετές φορές και τελειώνει στην Κάτω Ρίζα, κοντά στην Πρέβεζα. Ο άξονας έχει δευτερεύουσα σημασία, αφού μέσω της Εθνικής Οδού 18 η απόσταση Ηγουμενίτσα-Πρέβεζα διανύεται σε αρκετά λιγότερο χρόνο.
Πόλεις που περνάει η Ε.Ο. 102
Κατηγορία:Δρόμοι στην Ήπειρο
Σανβίλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Ψευδο-Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης
Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης είναι το ψευδώνυμο με το οποίο κυκλοφόρησαν τέσσερις πραγματείες και δέκα επιστολές, έργα πιθανότατα ενός άγνωστου Σύριου μοναχού του 5ου αιώνα, ο οποίος ήταν εκκλησιαστικός συγγραφέας με έντονες επιρροές από τη νεοπλατωνική φιλοσοφία. Ενώ τα έργα του θεωρούνται από τα δημοφιλέστερα έργα της χριστιανικής γραμματείας, ο συγγραφέας, που κρύβεται πίσω από το όνομα του Χριστιανού του 1ου αιώνα Διονύσιου που αναφέρεται τις Πράξεις των Αποστόλων, παραμένει εντελώς άγνωστος.
Το 500 μ.Χ. περίπου εμφανίστηκαν, πιθανόν στη Συρία, κάποια ψευδεπίγραφα συγγράμματα στην ελληνική που εμφάνιζαν τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη ως συγγραφέα τους, τα οποία προέρχονταν από έναν Χριστιανό νεοπλατωνιστή με τάσεις προς τον μονοφυσιτισμό και τον μυστικισμό. Στα έργα του αυτοαποκαλείται «Διονύσιος ο Πρεσβύτερος», υπαινισσόμενος ότι ήταν ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο μαθητής του Απόστολου Παύλου. Τελικά αυτός ο Σύρος νεοπλατωνικός (μάλλον σύγχρονος του Βοήθιου, 480–524 μ.Χ.) κατέληξε να αποκαλείται «Ψευδο-Διονύσιος».
Αρεοπαγιτικά Συγγράμματα
Υπό το ψευδώνυμο αυτό εμφανίζεται μια δογματική, αποτελούμενη από τέσσερα ανεξάρτητα έργα (πραγματείες) που τιτλοφορούνται: Συμπλήρωμα των παραπάνω 4 πραγματειών είναι και οι 10 διασωθείσες σύντομες επιστολές που ο ίδιος ο συγγραφέας απευθύνει προς τους μαθητές των Αποστόλων Τιμόθεο, Τίτο, Σωσίπατρο, Πολύκαρπο και προς τον Ευαγγελιστή Ιωάννη που βρισκόταν υπό περιορισμό στη Πάτμο. Σε αυτά τα έργα επιχειρείται ο συγκερασμός της πλατωνικής φιλοσοφίας με τον χριστιανισμό. Η επιτυχία τους ήταν πολύ μεγάλη και επηρέασαν έντονα τη φιλοσοφική και θεολογική σκέψη σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Ο όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής έγραψε εκτενή σχόλια και στην ουσία αποκάθαρε τα έργα από την υποψία αιρετικών δοξασιών.
Έκδοση
Η πρώτη έντυπη έκδοση των παραπάνω πραγματειών έγινε στη Φλωρεντία το 1516 που ακολούθησαν και πολλές άλλες. Στην Ελληνική Πατρολογία του Μιν ανατυπώθηκαν στην εκ Βενετίας γενόμενη έκδοση του 1755 και περιελήφθηκαν στον 3ο και 4ο τόμο. Σε αυτά τα εκδοθέντα συγγράμματα ο συγγραφέας φέρεται να κάνει μνεία και για άλλα έργα, που όμως δεν έχουν διασωθεί:
Κατόπιν και των παραπάνω οι πραγματείες του Ψευδο-Διονύσιου του Αρεοπαγίτη αριθμούνται σε οκτώ, εκ των οποίων διασώθηκαν οι τέσσερις.
Ιστορικό εμφάνισης
Μέχρι το πρώτο τέταρτο του 6ου αιώνα τα συγγράμματα αυτά ήταν άγνωστα. Φαίνεται να εμφανίστηκαν κατά πρώτον σε κάποια θεολογική συζήτηση μεταξύ των Ορθοδόξων και των Σεβηριανών μετριοπαθών χριστιανών, δηλαδή των μονοφυσιτών που έγινε το 533 στην Κωνσταντινούπολη. Οι οπαδοί του Σεβήρου, μονοφυσίτες, προς υποστήριξη των απόψεών τους μεταχειρίστηκαν χωρία αυτών των συγγραμμάτων θεωρώντας ως πραγματικό συγγραφέα τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη. Ο προεδρεύων όμως της συνόδου της Εφέσου Υπάτιος (ύπατος το 500) αμφισβήτησε τη γνησιότητά τους και κατέδειξε πως ήταν αδύνατον αυτά να τα είχε συντάξει ο φερόμενος ως συγγραφέας τους.
Οι αμφιβολίες αυτές με τον καιρό λησμονήθηκαν και, όπως ήταν φυσικό, άρχισαν να διαδίδονται σε Ανατολή και Δύση ταχύτατα αφού μέσω αυτών συνδεόταν η παλαιότερη αρχαία φιλοσοφία με τη νεότερη χριστιανική. Έτσι ο Μάξιμος ο Ομολογητής τα ερμήνευσε και υποστήριξε τη γνησιότητά τους, ενώ ο Ιωάννης ο Σκυθοπολίτης έγραψε επ' αυτών σχόλια και ο Παχυμέρης (13ος αιώνας) τα παράφρασε. Επίσης στη συριακή γλώσσα μεταφράστηκαν από τον Αβά Ιλδουΐνο.
Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μιχαήλ Γ', λόγω της εξαιρετικής τιμής που έτρεφε στον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, που εσφαλμένα θεωρείτο ως απόστολος της Γαλατίας, όταν επισκέφθηκε το Παρίσι, πρόσφερε στον βασιλέα της Γαλλίας έναν κώδικα που περιείχε ίσως μέρος αυτών των συγγραμμάτων και που μεταφράστηκαν κατόπιν εντολής του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου του Φαλακρού από τον Ιωάννη Εριγένα. Και αυτά ακριβώς είναι που διασώθηκαν μέχρι σήμερα.
Σημεία αμφισβήτησης
Τα παραπάνω πείθουν πως ο αληθινός συγγραφέας ζούσε στη Συρία και έγραψε στο τέλος περίπου του 5ου με αρχές του 6ου αιώνα.
Αναζήτηση επί αναζητήσεων
Στο ερώτημα ποιος ήταν τελικά ο συγγραφέας αυτών των κειμένων οι διάφοροι ερευνητές τον αναζήτησαν μεταξύ των Ορθοδόξων, άλλοι μεταξύ των «αιρετικών» και άλλοι πάλι μεταξύ των Ελλήνων νεοπλατωνικών (εθνικών) και μάλιστα μεταξύ των τότε «ιερέων» του Διονύσου! Πάντως τελευταία κατά την άποψη του αειμνήστου Κωνσταντίνου Δυοβουνιώτη η γνώμη του Γκρίγκερ ότι ο συγγραφέας των έργων αυτών είναι δυνατόν να είναι ο Διονύσιος ο Γάζης φίλος του Πέτρου του Ίβηρος, μονοφυσίτη επισκόπου Μαϊουμά (που πέθανε το 487) φαίνεται άξια κάθε προσοχής.
Η άποψη της γνησιότητος
Εκτός από την επικρατούσα άποψη ότι τα Αρεοπαγιτικά έργα ανήκουν στον Ψευδο-Διονύσιο του Ε΄ αιώνα, υπάρχει και η άποψη ότι ανήκουν πράγματι στον Αθηναίο Διονύσιο Αρεοπαγίτη του Α΄ αιώνα. Η δημοσιοποίησή τους έγινε κατά τον 6ον αιώνα. Τότε εκφράστηκαν κάποιες αμφιβολίες για τα έργα αυτά, αλλά σύντομα αναγνωρίστηκαν ως απολύτως γνήσια από όλους τους Βυζαντινούς θεολόγους και συγγραφείς. Σε ολόκληρη την ιστορία του Βυζαντίου ουδέποτε αμφισβητήθηκε η γνησιότητά τους. Οι αμφισβητήσεις ξεκίνησαν στη Δύση κατά τον Μεσαίωνα.
Η άποψη της γνησιότητος εκφράστηκε και στο ΣΤ΄ Θεολογικό Συνέδριο, το οποίο διοργάνωσε στη Ναύπακτο τον Οκτώβριο του 2020 ο Μητροπολίτης κ. Ιερόθεος. Σε σχέση με τα επιχειρήματα που προβάλλονται για να αποδείξουν ότι τα συγγράμματα αυτά δεν είναι γνήσια, από τους εισηγητές του Συνεδρίου υποστηρίχθηκαν τα εξής: Στο Συνέδριο της Ναυπάκτου παρουσιάστηκαν και δύο άλλα σχετικά έργα, του π. Δανιήλ Pupaza και του Γιώργου Ι. Αλεξάνδρου. Και σ’ αυτά υποστηρίζεται η άποψη της γνησιότητος των Αρεοπαγιτικών συγγραμμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύροι μοναχοί Κατηγορία:Σύροι θεολόγοι Κατηγορία:Σύροι φιλόσοφοι Κατηγορία:Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Τότζο Χιντέκι
Ο Τότζο Χιντέκι. ή Τόζο, ή Τόγιο Χιντόκι (東條英機, 30 Δεκεμβρίου 1884 – 23 Δεκεμβρίου 1948) ήταν Ιάπωνας στρατηγός του αυτοκρατορικού στρατού και πρωθυπουργός της Ιαπωνίας.
Βίος
Ο Τότζο Χίντεκι γεννήθηκε το 1884 στην περιφέρεια Κοτζιμάτσι (Kōjimachi) του Τόκιο. Απόφοιτος της Αυτοκρατορικής Στρατιωτικής Ακαδημίας της Ιαπωνίας ακολούθησε ανώτερες στρατιωτικές σπουδές στη Σχολή Πολέμου, υηρετώντας μετά τον Α' Π.Π. ως στρατιωτικός ακόλουθος στην ιαπωνική πρεσβεία του Βερολίνου για μικρό χρονικό διάστημα και κατόπιν στην Ελβετία.
Το 1941 έγινε πρωθυπουργός της Ιαπωνίας και εργάστηκε προς την κατεύθυνση της υπογραφής του Τριμερούς Συμφώνου με τη ναζιστική Γερμανία. Στις 7 Δεκεμβρίου του 1941, με την έγκρισή του έγινε η επίθεση της Ιαπωνίας κατά της αμερικανικής βάσης του Περλ Χάρμπορ.
Μετά το τέλος του Β' Π.Π. και την παράδοση της Ιαπωνίας συνελήφθη παρά την απόπειρα αυτοκτονίας που έκανε, δικάστηκε και καταδικάστηκε ως εγκληματίας πολέμου υπεύθυνος για τον θάνατο 4.000.000 ανθρώπων και κατεξοχήν υπεύθυνος για τη διεξαγωγή βιολογικών πειραμάτων σε αιχμαλώτους πολέμου. Απαγχονίστηκε στις 23 Δεκεμβρίου του 1948.
Παρόλο που ανέλαβε πλήρως την ευθύνη για τις πράξεις του, ορισμένοι ιστορικοί θεωρούν ότι η επιτροπή υπό τον Ντάγκλας Μακ Άρθουρ που ανέλαβε να διερευνήσει ζητήματα ευθυνών των Ιαπώνων αξιωματούχων, προσπαθώντας να προστατέψει την αυτοκρατορική οικογένεια και τον αυτοκράτορα Χιροχίτο, μετατόπισε την έσχατη ευθύνη του στον Τότζο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιάπωνες πολιτικοί Κατηγορία:Ιάπωνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιαπωνίας
Βεατρίκη Α΄, ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ
Η Βεατρίκη Α΄, καλούμενη και Βεατρίκη της Φραγκονίας, γερμ.: Beatrix von Franken (1037 - 13 Ιουλίου 1061) από τον Οίκο των Σαλίων ήταν πριγκίπισσα της Βουργουνδίας, Λομβαρδίας και Γερμανίας. Μετά έγινε ηγουμένη στο αβαείο Γκάντενσχαϊμ από το 1043 και η πριγκίπισσα-ηγουμένη του αβαείου Κβέντλινμπουργκ από το 1044 μέχρι το τέλος της.
Γεννήθηκε στην Ιταλία προς το τέλος του 1037 ως το μόνο παιδί του Ερρίκου Γ΄ της Γερμανίας και της πρώτης συζύγου του Γκουνχίλντας των Κνύτλινγκα, κόρης του Κνούτου της Δανίας. Η μητέρα της απεβίωσε περίπου έξι μήνες μετά από τη γέννηση της Βεατρίκης.
Συγκρούσεις
Στο Γκάντερσχαϊμ η Βεατρίκη βρισκόταν στο επίκεντρο μίας μακροχρόνιας διαμάχης με τα μέλη του Συλλόγου, τα οποία την κατηγόρησαν για υπενοικίαση ιδιοκτησιών της μονής: ενώ τα έσοδά τους προορίζοντο για την άμεση υποστήριξη της κοινότητας, η Βεατρίκη τους έφερε σε οικονομική δυσκολία. Τρεις πάπες συμμετείχαν σε αυτήν την υπόθεση, η οποία συνεχίστηκε για χρόνια: Ο Λέων Θ΄ αποφάσισε αρχικά υπέρ του Συλλόγου. Ο Βίκτωρ Β΄ ανέστρεψε την απόφαση υπέρ της ηγουμένης. Τέλος, ο Στέφανος Θ΄ έθεσε έναν συμβιβασμό, στο τέλος του 1057, ο οποίος ήταν προφανώς ότι οι ιδιοκτησίες του Συλλόγου της κοινότητας έπρεπε να διατηρηθούν για τη συντήρησή της, αλλά ότι η ηγουμένη είχε το δικαίωμα να διαχειρίζεται ελεύθερα τα υπόλοιπα κτήματα και τις δικές της ιδιοκτησίες, όπως θεωρούσε καλύτερα.
Ακόμη και αυτή η λύση κράτησε μόνο μέχρι το τέλος της Βεατρίκης. Κατά τη διάδοχό της, την ετεροθαλή αδελφή της Aδελαΐδα Β΄, η σύγκρουση άρχισε ξανά.
Το τέλος της
Η Βεατρίκη απεβίωσε στις 13 Ιουλίου 1061. Τάφηκε στον ναό του αβαείου Κβέντλινμπουργκ, αλλά τα λείψανά της πρέπει να είχαν απομακρυνθεί αλλού, μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 1070. Ένα μολύβδινο κασελάκι, το οποίο σχεδόν σίγουρα περιέχει τα οστά της Βεατρίκης, διατηρείται στο αβαείο Μίχαελσταϊν από το 1161 περίπου. Στην κρύπτη της ανοικοδομημένης εκκλησίας στο Κβέντλινμπουργκ, μία πινακίδα από την εποχή της επαναφιέρωσης του 1129 είναι σε ανάμνηση της Βεατρίκης.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Ηγουμένες του Κέντλινμπεργκ Κατηγορία:Οίκος των Σαλίων
Ντάρεν Αρονόφσκι
Ο Ντάρεν Αρονόφσκι (αγγλικά: Darren Aronofsky) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών. Είναι γνωστός για τη δουλειά του στις ταινίες Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο (Requiem for a Dream, 2000), Ο Παλαιστής (The Wrestler, 2009) και Μαύρος Κύκνος (Black Swan, 2010), για την οποία έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Πρώτα χρόνια
Ο Αρονόφσκι γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 12 Φεβρουαρίου 1969 από τους Αβραάμ και Σάρλοτ Αρονόφσκι. Με τους γονείς του πήγαινε συχνά σε παραστάσεις του Μπρόντγουεϊ και έτσι άρχισε το ενδιαφέρον του για τις τέχνες. Το 1987 πέρασε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ όπου παρακολούθησε μαθήματα ανθρωπολογίας, κινηματογράφου και κινουμένων σχεδίων με ειδίκευση στην κοινωνική ανθρωπολογία. Αποφοίτησε το 1991. Έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο ενώ φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο και κυνήγησε μια καριέρα στις ταινίες κινουμένων σχεδίων.
π
Το κινηματογραφικό σκηνοθετικό ντεμπούτο του Αρονόφσκι έγινε με την ταινία π το 1998. Η ταινία χρηματοδοτήθηκε εντελώς με δωρεές των 100 δολαρίων από φίλους και συγγενείς. Σε αντάλλαγμα υποσχέθηκε να πληρώσει στον καθένα 150 δολάρια αν η ταινία αποδεικνυόταν κερδοφόρα. Ο αρχικός προϋπολογισμός της ταινίας έφτασε τα 60.000 δολάρια και έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Σάντανς, όπου και κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας. Ακολούθησε η αγορά της ταινίας από την Artisan Entertainment για 1 εκατομμύριο δολάρια. Το π κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους λίγους μήνες αργότερα με εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς και 3,2 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις.
Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο
Ακολούθησε η ταινία Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο (Requiem for a Dream), βασισμένη στην ομότιτλη νουβέλα του Χούμπερτ Σέλπμι Τζούνιορ. Η αμοιβή του ήταν 50.000 δολάρια και εργάστηκε για τρία χρόνια, σχεδόν με την ίδια ομάδα παραγωγής με την προηγούμενη ταινία του. Ερχόμενος από την εισπρακτική επιτυχία του π, του δόθηκε η δυνατότητα να προσλάβει καθιερωμένους ηθοποιούς όπως την Έλεν Μπέρστιν και έλαβε τον προϋπολογισμό των 4,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Αρονόφσκι γύρισε την ταινία μέσα σε ένα χρόνο και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 2000. Απέφερε 7,3 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και ο Αρονόφσκι έλαβε επαίνους για τη σκηνοθεσία του καθώς και μια υποψηφιότητα για καλύτερη σκηνοθεσία στα Independent Spirit Award. Η ίδια η ταινία έλαβε πέντε υποψηφιότητες, κερδίζοντας δύο. Το σάουντρακ του Κλιντ Μάνσελ πήρε επίσης πολύ καλά σχόλια. Η Έλεν Μπέρστιν ήταν υποψήφια για πολλά βραβεία, ανάμεσά τους και για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου.
Η Πηγή της Ζωής
Τον Απρίλιο του 2001, ο Αρονόφσκι διαπραγματευόταν με τη Warner Bros. και τη Village Roadshow για να σκηνοθετήσει την ταινία επιστημονικής φαντασίας Η Πηγή της Ζωής (The Fountain) με τον Μπραντ Πιτ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τον Ιούνιο του 2001, ανακοινώνεται η συμμετοχή της Κέιτ Μπλάνσετ. Η παραγωγή της ταινίας αναβλήθηκε για να βελτιωθεί το σενάριο αλλά και να γεννήσει η τότε έγκυος Μπλάνσετ. Με προϋπολογισμό 70 εκατομμύρια δολάρια τα γυρίσματα είχαν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν τον Οκτώβριο του 2002 στο Κουΐνσλαντ του Σίδνεϊ στην Αυστραλία. Ο Πιτ εγκατέλειψε το πρότζεκτ εφτά εβδομάδες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα και έτσι η παραγωγή της ταινίας καθυστέρησε για μία ακόμη φορά. Το Φεβρουάριο του 2004 η Warner μειώνει τον προϋπολογισμό στα 35 εκατομμύρια δολάρια και δίνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον Χιου Τζάκμαν. Τον Αύγουστο, η Ρέιτσελ Βάις αναπληρώνει το κενό που άφησε η Μπλάνσετ. Το Η Πηγή της Ζωής κυκλοφόρησε στην Αμερική στις 22 Νοεμβρίου 2006 και απέφερε 15 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και θεωρήθηκε εισπρακτική αποτυχία.
Ο Παλαιστής
Μετά την αποτυχία της ταινίας Η Πηγή της Ζωής, ο Αρονόφσκι ασχολήθηκε με μια μικρότερη παραγωγή, την ταινία Ο Παλαιστής (The Wrestler) το 2008. Ο Νίκολας Κέιτζ διαπραγματευόταν να πρωταγωνιστήσει τον Οκτώβριο του 2007. Τον επόμενο μήνα ο Κέιτζ εγκατέλειψε το πρότζεκτ και ο Μίκι Ρουρκ πήρε το ρόλο. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2008 . Ο Παλαιστής έλαβε εξαιρετικές κριτικές, και οι δύο πρωταγωνιστές Ρουρκ και Μαρίσα Τομέι έλαβαν υποψηφιότητα για Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα, Screen Actors Guild Award και BAFTA για τις ερμηνείες τους. Ο Ρουρκ και ο Μπρους Σπρίνγκστιν κέρδισαν τη Χρυσή Σφαίρα. Ο Παλαιστής σκόραρε 44,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως με προϋπολογισμό 6 εκατομμύρια δολάρια, κάνοντας την ταινία την μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του Αρονόφσκι μέχρι τότε.
Μαύρος Κύκνος
Το 2009 ο Αρονόφσκι άρχισε να δουλεύει σε ένα ακόμη πρότζεκτ χαμηλού προϋπολογισμού για λογαριασμό της Fox Searchlight, το ψυχολογικό θρίλερ Μαύρος Κύκνος (Black Swan). Πρωταγωνιστούν οι Νάταλι Πόρτμαν και Μίλα Κούνις. Η ταινία έκανε πρεμιέρα ως εναρκτήρια ταινία στο Φεστιβάλ Βενετίας το Σεπτέμβριο του 2010. Έλαβε διθυραμβικά σχόλια και αρκετοί κριτικοί είπαν ότι πρόκειται για την καλύτερη έναρξη του Φεστιβάλ των τελευταίων χρόνων. Έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, τρεις υποψηφιότητες για Screen Actors Guild Award και πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους και την πρώτη του υποψηφιότητα για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Μελλοντικά πρότζεκτ
Τον Ιανουάριο του 2011, ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στην καρέκλα του σκηνοθέτη στην ταινία The Wolverine συνέχεια του X-Men η Αρχή: Γούλβεριν. Το Μάρτιο του 2011 ο Αρονόφσκι ανακοίνωσε ότι αποχώρησε από το πρότζεκτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Αναρχοκολεκτιβισμός
Ο αναρχοκολεκτιβισμός είναι ορολογία που πρωτοδιατυπώθηκε από τον Μιχαήλ Μπακούνιν. Είναι πολιτικός χώρος μες στο ευρύτερο πεδίο του ελευθεριακού σοσιαλισμού και βασίζεται στον ουτοπικό σοσιαλισμό του 19ου αιώνα.
Ο αναρχοκολεκτιβισμός είναι μία αντίληψη που θέλει τους ανθρώπους να τοποθετούν το κοινωνικό συμφέρον πάνω από το ατομικό και να επιδιώκουν τη συνεχή αλληλεγγύη μεταξύ της κοινότητας. Ο αναρχοκολεκτιβισμός, τμήμα της πολιτικής παράδοσης του «κοινωνικού αναρχισμού» (κατ' αντιδιαστολή με τον αναρχοατομικισμό), βασίζεται στις αξίες της αλληλεγγύης, της καλοσύνης και της συλλογικότητας, στο εσωτερικό μίας τοπικής κοινότητας. Παρουσιάζει πολλά αν όχι όλα τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας των τροφοσυλλεκτών της προϊστορίας. Οι αναρχοκολεκτιβιστές πιστεύουν στη δυνατότητα που έχει ο Άνθρωπος να είναι καλοσυνάτος. Φρονούν πως αυτή η καλοσύνη θα ακμάσει όταν καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία και η ιδιωτική εκμετάλλευση των μέσων παραγωγής, η οποία επιφέρει τον ανθρώπινο εγωισμό και τον επιβλαβή και άσκοπο ανταγωνισμό. Έτσι όταν οι άνθρωποι οργανώνονται μεταξύ τους με βάση αυτήν την καλοσύνη δεν χρειάζονται καμία κυβέρνηση να τους ελέγχει και να τους ρυθμίζει.
Συνοπτικά ο κολεκτιβιστικός αναρχισμός (αναρχοκολεκτιβισμός) είναι μια μορφή άκρατου σοσιαλισμού (εξού και η άρνηση στη δικτατορία του προλεταριάτου), όπου κύρια στοιχεία της κοινωνικής οργάνωσης είναι η συλλογική κατοχή και διαχείριση των φυσικών πόρων από κάθε κοινότητα, η έμφαση στο κοινωνικό καθήκον και η διανομή των παραγόμενων αγαθών στα άτομα αναλόγως με την εργασία που παρείχαν (μέσω ενός μισθολογικού συστήματος). Ο αναρχοκολεκτιβισμός στοχεύει στην εγκαθίδρυση της αναρχίας μέσω μίας κοινωνικής επανάστασης της εργατικής τάξης. Απόρροια του αναρχοκολεκτιβισμού αποτελεί ο αναρχοκομμουνισμός, ο οποίος όμως δεν δέχεται καθόλου την ύπαρξη χρήματος ή μισθολογικού συστήματος.
Η αμοιβαιότητα
Η αμοιβαιότητα (μουτουαλισμός) είναι μία οικονομική θεωρία η οποία πρωτοδιατυπώθηκε από τον Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν, τον αποκαλούμενο και «πατέρα της αναρχίας», η οποία αντιτίθεται στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι ένα σύστημα ισότιμης παραγωγής και ανταλλαγής, όπου οι άνθρωποι (κοινότητες, κολεκτίβες) συναλλάσσονται μεταξύ τους, ανταλλάσσοντας τον παραγόμενο πλούτο έντιμα και χωρίς κέρδος. Άρα η κοινωνική αλληλεξάρτηση είναι τόσο δυνατή, ευεργετική και ορθή ώστε κανένας κυβερνητικός μηχανισμός δεν μπορεί να αντικαταστήσει την παρούσα αρμονία της κοινωνίας. Οι αναρχικοί ανέκαθεν θαύμαζαν την αμοιβαιότητα που παρατηρείται και αναπτύσσεται στις μικρές κοινότητες.
Ιστορικά η αμοιβαιότητα συνδέεται με τον Προυντόν, ο οποίος δεν ήταν εναντίον της ελεύθερης αγοράς και της ιδιωτικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, αλλά μόνο εναντίον της ύπαρξης κράτους και της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης από τους εργοδότες (π.χ. όπως είχε προσδιορίσει αυτή την εκμετάλλευση ο Καρλ Μαρξ, με την εργασιακή θεωρία της αξίας και την έννοια της υπεραξίας). Οι υποστηρικτές του Προυντόν προσπάθησαν να εφαρμόσουν τη θεωρία του μουτουαλισμού στη πράξη και κατασκεύασαν τράπεζες, «Αμοιβαίες Πιστωτικές Τράπεζες», οι οποίες χρέωναν τους πελάτες με τόκους τόσο μικρούς, ίσα-ίσα για να καλύπτουν τα έξοδα της τράπεζας και όχι για να αποκομίσουν κάποιο κέρδος. Ο αναρχοκολεκτιβισμός μπορεί να ιδωθεί ως μία μεταγενέστερη σύνθεση αμοιβαιότητας και κομμουνισμού, η οποία απέρριπτε τη μετεπαναστατική, κρατικιστική μεταβατική φάση προς τον κομμουνισμό την οποία αιτούνταν οι μαρξιστές (τη δικτατορία του προλεταριάτου).
Κατηγορία:Αναρχισμός
Καλογριανή Τρικάλων
Η Καλογριανή είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γιόζεφ Άλμπερς
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1888 στο Μπότροπ της Γερμανίας. Παρακολούθησε μαθήματα στην Παιδαγωγική Ακαδημία από το 1905 ως το 1908 και υπηρέτησε οκτώ χρόνια σε σχολείο. Φοίτησε στην Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Βερολίνο από το 1913 ως το 1915 και πήρε το πτυχίο του καθηγητή Καλών Τεχνών. Το 1916 άρχισε σπουδές στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών της Έσσης χωρίς να πάψει να διδάσκει.
Καλογριανή Τρικάλων
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Καλογριανή βρίσκεται στις ανατολικές παρυφές του όρους Τριγγία της Νοτίου Πίνδου σε υψόμετρο 840 μέτρα. Απέχει περίπου 43 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τα Τρίκαλα και 23 χλμ.ΝΔ. από την Καλαμπάκα (έδρα του δήμου). Σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 102 κάτοικοι και που ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και τα κηπευτικά. Το καλοκαίρι ο πληθυσμός υπερβαίνει τους 800.
Γιόζεφ Άλμπερς
Βιογραφία
Παρακολούθησε την Ακαδημία του Μονάχου στην τάξη του καθηγητή Φραντς φον Στουκ (Franz von) Stuck, 1919-20. Γράφτηκε στο Μπαουχάους από το 1920 ως τον Οκτώβρη του 1923, παρακολούθησε την προκαταρκτική τάξη του Ίτεν και μετά οργάνωσε το εργαστήριο των υαλογραφημάτων. Πήρε το βαθμό του τεχνίτη το 1922.
Καλογριανή Τρικάλων
Γεωγραφικά στοιχεία
Η κορυφή των υψωμάτων που περιβάλλουν το χωριό λέγεται Ρουσίδα και έχει υψόμετρο 1.490 μέτρα. Άλλη κοντινή κορυφή είναι το Μαντέμι με υψόμετρο 1.492 μέτρα. Το χωριο υδρεύεται από τις πηγές Γκούρα, Νίρλα, Λόγκτσα και την Ζαχαράκαινα. Από την Γκούρα διακρίνονται τα Μετέωρα.
Γιόζεφ Άλμπερς
Βιογραφία
Δίδαξε στο Μπαουχάους από τον Οκτώβρη του 1923 ως τον Απρίλη του 1933. Η τάξη του για τη μελέτη των υλικών στο πρώτο εξάμηνο ήταν το πιο σπουδαίο μάθημα της προκαταρκτικής τάξης, της οποίας έγινε διευθυντής το 1928. Επικεφαλής του εργαστηρίου των επίπλων από το Μάιο του 1928 ως τον Απρίλιο του 1929. Από τον Οκτώβριο του 1930 δίδαξε σχέδιο εκ του φυσικού σε σπουδαστές του τελευταίου εξαμήνου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έφτιαξε ασαμπλάζ από γυαλί, υαλογραφήματα και σχέδια για τυπογραφία, έπιπλα και σκεύη από γυαλί και μέταλλο.
Καλογριανή Τρικάλων
Γεωγραφικά στοιχεία
Στην περιοχή σώζονται ερείπια της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου, ενώ στον οικισμό Μαντάνια λειτουργεί νεροτριβείο. Τον Δεκαπενταύγουστο γιορτάζει η κοντινή εκκλησία της Παναγίας που βρίσκεται 3 χιλιόμετρα από το χωριό και πραγματοποιείται τριήμερο πανηγύρι.
Διοικητικά στοιχεία
Μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, αναφέρεται γραμμένη Καλογρηανή (με "η") το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καστανέας. Το 1934 με το ΦΕΚ 399Α - 17/11/1934 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Καλογριανή.
Γιόζεφ Άλμπερς
Βιογραφία
Μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1933 μετά την άνοδο των ακραίων δεξιών πολιτικών ομάδων και το βίαιο κλείσιμο του Μπαουχάους. Στο Σικάγο δίδαξε στο τμήμα προετοιμασίας στο πρωτοποριακό κολέγιο Μπλακ Μαουντεν. Από το 1950 ως το 1959 διετέλεσε διευθυντής του Τμήματος Σχεδίου στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Επίσης επισκέπτης καθηγητής σε αμερικανικές και ευρωπαϊκές ακαδημίες μεταξύ άλλων και στην Ανώτατη Σχολή Σχεδίου του Ουλμ. Πέθανε το 1976 στο Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ.
Αποτίμηση
Ο Γιόζεφ Άλμπερς στο Μπαουχάους χρησιμοποίησε την προκαταρκτική του τάξη για να μελετήσει προβλήματα σχεδίου και υλικών, την εμφάνισή τους και την εικαστική τους απόδοση. Από την δεκαετία του '40 και μετά, ωστόσο, αφιέρωσε τη διδασκαλία του και την ζωγραφική του σχεδόν αποκλειστικά στα χρωματικά οπτικά εφέ. Ενέπνευσε έτσι την αμερικανική πρωτοπορία του '60 και του '70, αποτελώντας τον προάγγελο της Οπ Αρτ. Η σειρά Φόρος τιμής στο τετράγωνο, την οποία δούλευε από το 1950 και μετά, αποτελεί την κορύφωση της καλλιτεχνικής του καριέρας.