cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πράια
Πολιτισμός
Σε αντίθεση με το υπόλοιπο τμήμα του νησιού Σαντιάγο, η Πράια δε διατηρεί παραδοσιακό χρώμα αλλά είναι πιο κοσμοπολίτικη πόλη. Συχνά στην πόλη γίνονται εκθέσεις καλλιτεχνικών έργων και ανεβαίνουν θεατρικές παραστάσεις. Ανάμεσα στα κτήρια θα πρέπει να σημειωθεί το Μέγαρο του Πολιτισμού, το Εθνογραφικό Μουσείο και το Εθνικό Ιστορικό Αρχείο.
Εκπαίδευση
Η πόλη στεγάζει το πρώτο Δημοτικό Σχολείο στο αρχιπέλαγος, που είχε την αρχική ονομασία Escola Central (σήμερα ονομάζεται Escola Grande). Επί μακρόν ήταν το μοναδικό Δημοτικό Σχολείο στην Πράια. Στις αρχές της δεκαετίας του ' 60 άρχισε η οικοδόμηση περισσότερων Δημοτικών σχολείων. Το 1861 ιδρύθηκε το Εθνικό Λύκειο (Liceu Nacional), το οποίο όμως απέτυχε λόγω της δυσκολίας των Πορτογάλων να εφαρμόσουν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το ρόλο ανέαβε το Seminário de Ribeira Brava και στη συνέχεια το Λύκειο του Μιντέλο. Το 1960 η Πράια απέκτησε δικό της ίδρυμα Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Σήμερα η πόλη διαθέτει 7 σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Για την ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση, λειτουργούν το Instituto Superior de Educação και το Ινστιτούτο Πιαζέ (Instituto Piaget).
Επικοινωνίες και μεταφορές
Η Πράια διαθέτει ραδιοφωνικό σταθμό, που ονομάζεταιο Praia FM. Το Rádio Praia ή Rádio Clube de Cabo Verde ήταν ο πρώτος σταθμός του νησιού που λειτούργησε για πρώτη φορά το 1945 από το Fernando Quejas. Υπάρχει επίσης ο RTC, εθνικός και κρατικός ραδιοφωνικός σταθμός και ο Τηλεοπτικός σταθμός Πρασίνου Ακρωτηρίου.
Αναφορικά με τις συγκοινωνίες, η πόλη εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο Πράιας και τις αερογραμμές TACV Cabo Verde Airlines.
Αξιοθέατα
Στα αξιοθέατα που προσφέρει η πόλη είναι η Πλατεία Αλμπουκέρκε, το παλιό Δημαρχείο, το Προεδρικό Μέγαρο, που κτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, το Εθνογραφικό Μουσείο και το Μνημείο του Πορτογάλου θαλασσοπόρου που βρήκε το νησί Σαντιάγκο (1460), Ντιόγκο Γκόμες.
Στην Πράια βρίσκει κανείς σχολεία (colegio), Λύκεια, Γυμνάσια, εκκλησίες, λιμάνια, πανεπιστήμια, ταχυδρομείο και πλατείες (praças).
Αυστριακές βουλευτικές εκλογές (2017)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αυστρία στις 15 Οκτωβρίου 2017. Το Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα (ÖVP) αναδείχθηκε ως το μεγαλύτερο κόμμα στο Εθνικό Συμβούλιο, κερδίζοντας τις 62 από τις 183 έδρες. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPO) τερμάτισε δεύτερο με 52 έδρες, ελαφρώς μπροστά από το Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας (FPO), το οποίο έλαβε 51 έδρες. Το NEOS τερμάτισε τέταρτo με 10 έδρες, και το PILZ (που αποσχίστηκε από το Κόμμα των Πρασίνων κατά την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας) εισήλθε στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά και κατέλαβε στην πέμπτη θέση με 8 θέσεις. Το Κόμμα των Πρασίνων απέτυχε να περάσει το 4% και έμεινε εκτός κοινοβουλίου, χάνοντας όλες του τις 24 έδρες.
Το SPO έγινε το μεγαλύτερο κόμμα μετά τις προηγούμενες εκλογές το 2013, και ήταν στην κυβέρνηση από το 2007.
Ο Σεμπάστιαν Κουρτς, ο οποίος είχε οριστεί ηγέτης του ÖVP μόνο πέντε μήνες πριν τις εκλογές, κηρύχθηκε νικητής το βράδυ των εκλογών. Ο απερχόμενος καγκελάριος Κρίστιαν Κερν, ηγέτης του SPO, ανακοίνωσε ότι ήταν πρόθυμος να εξετάσει το ενδεχόμενο συνασπισμού με το Φιλελεύθερο Κόμμα της Αυστρίας—αν και είπε ότι η πιθανότητα ενός τέτοιου συνασπισμού ήταν πολύ μικρή. Ο Κουρτς έλαβε επίσημα την εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση στις 20 Οκτωβρίου, και άρχισε συνομιλίες με το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα και τον αρχηγό του, Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε, τέσσερις ημέρες αργότερα. Οι συνομιλίες ήταν επιτυχείς και οδήγησαν στο σχηματισμό της κυβέρνησης με καγκελάριο τον Κουρτς στις 18 Δεκεμβρίου.
Εκλογικό σύστημα
Τα 183 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου εκλέγονται από την ανοικτή λίστα με αναλογική εκπροσώπηση σε εννέα πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες με βάση τα ομόσπονδα κρατίδια της χώρας (οι έδρες ποικίλλουν σε μέγεθος από 7 έως 36) και σε 39 επιμέρους εκλογικές περιφέρειες. Οι έδρες κατανέμονται χρησιμοποιώντας τη Μέθοδος Χέιρ σε υποπεριφερειακό επίπεδο και την Ντ' Οντ σε ομοσπονδιακό επίπεδο, με εκλογικό όριο το 4% ή μια έδρα σε μια από τις 39 επιμέρους εκλογικές περιφέρειες. Οι ψηφοφόροι είναι σε θέση να ψηφίσουν ένα κόμμα και να δώσουν μία ψήφο προτίμησης σε καθεμιά ομοσπονδιακή, κρατιδιακή και περιφερειακή εκλογική περιφέρεια, ψηφίζοντας τον υποψήφιο της αρεσκείας τους από το κόμμα. Προκειμένου να εκλεγεί στη λίστα το όριο του υποψηφίου είναι το 7% σε ομοσπονδιακό, 10% σε κρατιδιακό επίπεδο και 14% σε επίπεδο εκλογικής περιφέρειας. Οι υποψήφιοι σε επίπεδο υποπεριφέρειας αναγράφονται στο ψηφοδέλτιο, ενώ οι ψηφοφόροι θα πρέπει να γράψουν τον υποψήφιο της αρεσκείας τους στα ψηφοδέλτια σε κρατιδιακό και ομοσπονδιακό επίπεδο.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Στις 20 Οκτωβρίου δόθηκε επίσημα η εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης από τον Αυστριακό Πρόεδρο Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν στον Σεμπάστιαν Κουρτς.
Στις 22 Οκτωβρίου έπειτα από διαβουλεύσεις του εντολοδόχου πρωθυπουργού Κουρτς με τους αρχηγούς των κομμάτων και τον απερχόμενο καγκελάριο Κερν, ο τελευταίος ανακοίνωσε ότι το SPO θα άρχιζε να καταθέτει ενστάσεις κατά του αποτελέσματος από τις 23 Οκτωβρίου.
Παραπομπές
2017 Αυστρια
Λιγκ Καπ Ουαλίας
Το Λιγκ Καπ Ουαλίας είναι μια διοργάνωση κυπέλλου στην Ουαλία η οποία διοργανώνεται από την Πρέμιερ Λιγκ Ουαλίας. Ιδρύθηκε το 1992 και είναι η δεύτερη πιο σημαντική διοργάνωση κυπέλλου στην Ουαλία μετά το Κύπελλο Ουαλίας. Στη διοργάνωση συμμετέχουν μόνο οι ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ Ουαλίας και μερικές πολύ επιλεγμένες ομάδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ουαλίας
NGC 6934
Το NGC 6934 ή Caldwell 47 είναι σφαιρωτό σμήνος. Βρίσκεται στον αστερισμό Δελφίν και απέχει περίπου 50.000 έτη φωτός. Το ανακάλυψε ο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 24 Σεπτεμβρίου 1785.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6934 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Δελφίν (αστερισμός)
Αμράμ
Ο Αμράμ είναι Βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη.
Ήταν ο πατέρας του Ααρών και του Μωυσή. Στο δε βιβλίο της Εξόδου αναφέρεται ότι ο Αμράμ έλαβε ως σύζυγο του την αδελφή του πατέρα του, δηλαδή τη θεία του και ότι έζησε 137 χρόνια.
Σάρουμαν
Παραπομπές
Κατηγορία:Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (χαρακτήρες) Κατηγορία:Το Σιλμαρίλλιον (χαρακτήρες) Κατηγορία:Φανταστικοί χαρακτήρες με αθανασία Κατηγορία:Μάγοι στην φαντασία Figuren in Tolkiens Welt
Αμράμ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Χιονάτα Κεφαλονιάς
Τα Χιονάτα Κεφαλονιάς είναι χωριό και κοινότητα στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού της Κεφαλονιάς, Ελλάδα. Βρίσκεται στην πεδιάδα μεταξύ της νοτιοανατολικής πλαγιάς του Αίνου και της ακτής του Ιονίου Πελάγους. Ο πληθυσμός της το 2011 ήταν 63 άτομα για το χωριό και 154 για τη κοινότητα, η οποία περιλαμβάνει τα χωριά Κολαΐτης (με πληθυσμό 32 κατοίκων) και Θηράμωνας (με πληθυσμό 59 κατοίκων). Βρίσκεται 0.5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Βαλεριάνου, 1 χιλιόμετρο δυτικά του Μαρκόπουλου και 9 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Πόρου. Το χωριό επλήγη από το σεισμό του Ιονίου το 1953.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς
Σπηλιές Εύβοιας
Οι Σπηλιές είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 12 κατοίκους. Είναι κτισμένες σε υψόμετρο 100 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό ονομάστηκε Σπηλιές επειδή ήταν μετόχι της μονής Μεγάλου Σπηλαίου. Στο παρελθόν η περιοχή ήταν μετόχι της μονής Κλιβάνου, η οποία βρισκόταν κοντά στο χωριό Κρεμαστός, με κεντρικό ναό τον ναό της Παναγίας Οδηγήτριας.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|Το εσωτερικό του ναού της Παναγίας της Οδηγήτριας. Στο χωριό βρίσκεται ο σταυρεπίστεγος ναός αφιερωμένος στην Παναγία την Οδηγήτρια. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή του ναού, ο ναός κτίστηκε με έξοδα του Γρηγορίου Παχωμέρη, της γυναίκας και των παιδιών του και του ξένου Αναγνώστου το έτος 6819 από κτήσεως κόσμου, το οποίο αντιστοιχεί στο έτος 1311. Ο ναός στο εσωτερικό του είναι κατάγραφος, με τις τοιχογραφίες να σώζονται σε καλή κατάσταση. Από αυτές ξεχωρίζει η παράσταση του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Έντουαρντ Χέλλυ
Ο Έντουαρντ Χέλλυ (Eduard Helly, 1 Ιουνίου 1884 στη Βιέννη - 28 Νοεμβρίου 1943 στο Σικάγο) ήταν μαθηματικός που έδωσε το όνομά του στο θεώρημα του Χέλλυ, στις οικογένειες του Χέλλυ, στο θεώρημα επιλογής του Χέλλυ, στη μετρική του Χέλλυ και στο θεώρημα του Χέλλυ-Μπράυ.
Βιογραφία
Ο Χέλλυ έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης το 1907, με δύο συμβούλους, τον Βίλχελμ Βίρτινγκερ και τον Φραντς Μέρτενς, και κατόπιν συνέχισε τις σπουδές του για ένα έτος στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Ο Ρίτσαρντ Κουράντ, ο οποίος σπούδαζε εκεί την ίδια περίοδο, αναφέρει ότι ο Χέλλυ διέκοψε μία από τις διαλέξεις του Κουράντ, γεγονός που ευτυχώς δεν εμπόδισε τον Ντέιβιντ Χίλμπερτ να προσλάβει τον Κουράντ ως βοηθό του. Επιστρέφοντας στη Βιέννη, ο Χέλλυ εργάστηκε ως δάσκαλος, καθηγητής γυμνασίου και συντάκτης σχολικών βιβλίων μέχρι τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε κατατάχθηκε στον αυστριακό στρατό. Τον πυροβόλησαν το 1915 και πέρασε το υπόλοιπο του πολέμου ως αιχμάλωτος των Ρώσων. Σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων στην Μπερεζόβκα, της Σιβηρίας, οργάνωσε ένα σεμινάριο μαθηματικών στο οποίο ο Τίμπορ Ράντο, μηχανικός τότε, άρχισε να ενδιαφέρεται για τα καθαρά μαθηματικά. Σε ένα άλλο στρατόπεδο στο Νικόλσκ-Ουσουρίσκ, επίσης στη Σιβηρία, ο Χέλλυ έγραψε σημαντικές συνεισφορές για τη συναρτησιακή ανάλυση.
Μετά από ένα περιπετειώδη ταξίδι επιστροφής, ο Χέλλυ επέστρεψε τελικά στη Βιέννη το 1920, παντρεύτηκε τη σύζυγό του (τη μαθηματικό Ελίζα Μπλοχ) το 1921, και επίσης το 1921 πήρε το πτυχίο του. Καθώς δεν μπόρεσε να λάβει αμειβόμενη θέση στο πανεπιστήμιο επειδή θεωρήθηκε πολύ μεγάλος και πολύ Εβραίος, εργάστηκε σε μια τράπεζα μέχρι την οικονομική κατάρρευση του 1929 και στη συνέχεια σε μια ασφαλιστική εταιρεία. Μετά την κατάληψη της Αυστρίας από τους Ναζί το 1938, έχασε και αυτή τη δουλειά και διέφυγε στην Αμερική. Με τη βοήθεια του Άλμπερτ Αϊνστάιν, βρήκε θέσεις διδασκαλίας στο Κολλέγιο Πάτερσον Τζούνιορ και στο Κολλέγιο Μονμάουθ Τζούνιορ στο Νιου Τζέρσεϊ, προτού μετακομίσει με τη σύζυγό του στο Σικάγο το 1941, για να εργαστεί στο Σώμα Σηματοδότησης του αμερικανικού στρατού. Στο Σικάγο, υπέστη δύο καρδιακές προσβολές και πέθανε από τη δεύτερη.
Επιστημονικές συνεισφορές
Στο ίδιο άρθρο του 1912 στο οποίο παρουσίασε το θεώρημα επιλογής του Χέλλυ σχετικά με τη σύγκλιση ακολουθιών συναρτήσεων, ο Χέλλυ δημοσίευσε την απόδειξη μιας ειδικής περίπτωσης του θεωρήματος Χαν-Μπάναχ, 15 χρόνια πριν ο Χανς Χαν και ο Στέφαν Μπάναχ το ανακαλύψουν ανεξάρτητα. Η απόδειξη του Χέλλυ καλύπτει μόνο τις συνεχείς συναρτήσεις σε κλειστά διαστήματα των πραγματικών αριθμών- το γενικότερο θεώρημα απαιτεί το λήμμα του υπερφίλτρου, μια εξασθενημένη παραλλαγή του αξιώματος της επιλογής, το οποίο δεν είχε ακόμη εφευρεθεί. Μαζί με τους Χαν, Μπάναχ και Νόρμπερτ Βίνερ, ο Χέλλυ θεωρήθηκε μετέπειτα ως ένας από τους θεμελιωτές της θεωρίας των κανονικοποιημένων διανυσματικών χώρων.
Το πιο διάσημο αποτέλεσμά του, το θεώρημα του Χέλλυ για τα μοντέλα τομής κυρτών συνόλων σε ευκλείδειους χώρους, δημοσιεύθηκε το 1923. Το θεώρημα αναφέρει ότι αν το F αποτελεί μια οικογένεια d-διάστατων κυρτών συνόλων με την ιδιότητα ότι όλα τα d+1 σύνολα έχουν μη κενή τομή, τότε ολόκληρη η οικογένεια έχει μη κενή τομή. Οι οικογένειες Χέλλυ, που πήραν το όνομά τους από αυτό το θεώρημα, είναι μια θεωρητική γενίκευση αυτής της ιδιότητας τομής: είναι οικογένειες συνόλων στις οποίες οι ελάχιστες υποοικογένειες με κενή τομή αποτελούνται από πεπερασμένο αριθμό συνόλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αυστριακοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Γιακούπιτσα (οροσειρά)
Στην οροσειρά Γιακούπιτσα σχηματίζονται πολυάριθμοι χείμαρροι και υπάρχουν δάση από οξιές, βελανιδιές και κωνοφόρα δέντρα. Διάφοροι οργανισμοί έχουν προτείνει να ανακηρυχθεί η περιοχή εθνικό πάρκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρές της Βόρειας Μακεδονίας
Κοσταρικανοί
Το 2018, ο πληθυσμός της χώρας ξεπέρασε τα 5.000.000 άτομα. Το ετήσιο ποσοστό ανόδου του πληθυσμού την εξαετία 2005 με 2010 εκτιμήθηκε στο 1.5%. Η αναλογία ζωντανών γεννήσεων ανά 1.000 άτομα εκτιμήθηκε στις 17.8 μονάδες. Η αναλογία θανάτων ανά 1.000 άτομα εκτιμήθηκε στις 4.1 μονάδες. Το 2016 ο πληθυσμός της χώρας προσέγγιζε τα 4.9 εκατομμύρια άτομα.
Η Κόστα Ρίκα ήταν το σημείο σύγκλισης του Μεσοαμερικανικού και του Νοτιοαμερικανικού προκολομβιανού πολιτισμού. Το βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, η χερσόνησος Νικόγια, ήταν το νοτιότερο σημείο της ναουατλικής πολιτιστικής επιρροής όταν κατέφθασαν οι ισπανοί κονκισταδόρες τον 16ο αιώνα. Το κεντρικό και το νότιο τμήμα της χώρας είχε επιρροές από τους Τσίμπτσα. Η ατλαντική ακτή της χώρας κατοικήθηκε από τζαμαϊκανούς μετανάστες εργάτες κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα. Η χώρα έχει λάβει μετανάστες από την Ευρώπη, την Αφρική, την Ασία, την Αμερική, τη Μέση Ανατολή κτλ. Η μετανάστευση από τη Νικαράγουα και τις υπόλοιπες χώρες της Κεντρικής Αμερικής είναι εμφανής σε όλη τη χώρα.
Ρεΐζντερε
Το Ρεΐζντερε (τουρκικά: Reisdere) ήταν κωμόπολη της χερσονήσου της Ερυθραίας κοντά στα Αλάτσατα, σε απόσταση δυόμισι χιλιομέτρων από τις ακτές του Αιγαίου, απέναντι από τη Χίο. Ως το 1922 το κατοικούσαν μόνο Έλληνες, οι οποίοι μετά το διωγμό εγκαταστάθηκαν στον Άγιο Δημήτριο στη Λήμνο.
Ιστορία
Παλαιότερα η περιοχή ήταν τσιφλίκι ενός Τούρκου ρεΐζη (καπετάνιου), το οποίο διέσχιζε ένας χείμαρρος (ντερές), ο Reïsdere, δηλαδή ο "χείμαρρος του ρεΐζη". Από το χείμαρρο προήλθε η ονομασία της πόλης που χτίστηκε στις όχθες του. Ως πρώτοι οικιστές αναφέρονται Έλληνες αγρότες από τη Νάξο στα 1740 περίπου. Αργότερα προστέθηκαν κι άλλοι από την Πελοπόννησο κι από την Κρήτη, ιδίως μετά το 1826 που καταργήθηκαν τα φέουδα στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Στην ακμή του το Ρεΐζντερε είχε δική του δημογεροντία και μαζί με το επίνειό του, το Κερμεάλεσι, συνιστούσαν κοινότητα, η οποία ανήκε στο ναχιγιέ (δήμο) των Αλάτσατων.
Εκπαίδευση
Οι Ρεϊσδεριανοί ήταν φιλομαθείς και στην κωμόπολη λειτουργούσαν δύο τετρατάξια δημοτικά. Το 1911 στο αρρεναγωγείο φοιτούσαν 110 μαθητές και στο παρθεναγωγείο 90 μαθήτριες. Το 1921 φοιτούσαν 274 και 218 αντίστοιχα. Επίσης, από το 1908 είχε ιδρυθεί η Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα "Πρόοδος", που διατηρούσε βιβλιοθήκη.
Ξεχωριστό σχολείο, μικτό, λειτουργούσε στο Κερμεάλεσι. Σ’ αυτό φοιτούσαν 30 παιδιά το 1911 και 58 το 1921.
Εκκλησία
Ο κεντρικός ναός ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο και είχε χτιστεί το 1834. Ήταν μεγαλοπρεπής με διαστάσεις 24x13,5 μ. Είχε τρεις εισόδους στην πρόσοψη και καμπαναριό ύψους 25 μέτρων με ρολόι. Το μαρμαρόγλυπτο τέμπλο του ήταν έργο του Ιωάννη Χαλεπά από την Τήνο, πατέρα του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά. Στο τέμπλο υπήρχαν εικόνες σκαλισμένες στο μάρμαρο από τον Καλύμνιο γλύπτη Σακελάριο Μαγκλή. Το 1904 στο ναό υπηρετούσαν τέσσερις ιερείς.
Η πόλη είχε αναδείξει φημισμένους ψάλτες, οι οποίοι έψελναν σε χωριά της μητρόπολης Κρήνης (Τσεσμέ) και αλλού. Έξω από την πόλη υπήρχε η γυναικεία μονή του Αγίου Νικολάου με εκατό μοναχές. Είχε ιδρυθεί το 1862 και σ’ αυτή φυλασσόταν η εικόνα της Παναγίας Ελεούσας, η οποία είχε μεταφερθεί από τη Χίο το 1822, μετά την καταστροφή του νησιού. Το 1922 η εικόνα διασώθηκε με περιπετειώδη τρόπο και τελικά μεταφέρθηκε στην Ιεράπετρα της Κρήτης, όπου κτίστηκε ναός προς τιμή της.
Οικονομία - Κοινωνία
Το 1911 η κωμόπολη είχε 4.795 Έλληνες κατοίκους. Οι κάτοικοι του Ρεΐζντερε ήταν περίφημοι ιππείς και εκτροφείς αλόγων. Καλλιεργούσαν ελιές, αμπέλια, μαύρη σταφίδα και καπνά. Στο Κερμεάλεσι διατηρούσαν τράτες, ψαροκάικα κι εμπορικά καΐκια που εκτελούσαν μεταφορές από και προς τη Χίο. Θεωρούνταν παλικαράδες κι άριστοι χειριστές των όπλων. Πολλοί έκαναν κοντραμπάντο (λαθρεμπόριο), κυρίως καπνού και πυρίτιδας.
Επίσης, ήταν γλεντζέδες, χόρευαν κι έπαιζαν αυτοσχέδια όργανα, όπως χάλκινα ταψιά, τουμπελέκια πήλινα με προβιά κλπ. Τέλος, κοντά στο Ρεΐζντερε υπήρχαν τα Λίτζια, περιοχή με ιαματικές πηγές, όπου λειτουργούσαν υδροθεραπευτήρια.
Ο ξεριζωμός
Το 1914, κατά τον πρώτο διωγμό, αρκετοί κάτοικοι της κωμόπολης κατέφυγαν στη Λήμνο ενώ άλλοι πήγαν στη Χίο και στη Λέσβο. Σύμφωνα με τις αναμνήσεις των παλιών φεύγοντας ορκίστηκαν να μη πιουν κρασί από ξένα αμπέλια μέχρι να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Το 1919 που ξαναγύρισαν, βρήκαν το Ρεΐζντερε ρημαγμένο αλλά δεν το έβαλαν κάτω. Δούλεψαν σκληρά και το ξανάφτιαξαν και το 1922 είχε 4.000 κατοίκους περίπου.
Στην καταστροφή κάποιοι έμειναν στα σπίτια τους νομίζοντας πως αν δήλωναν υποταγή στους Τούρκους δεν κινδύνευαν. Όμως, έκαναν λάθος. Οι περισσότεροι σφαγιάστηκαν από άτακτους επιδρομείς. Όσοι γλύτωσαν διασκορπίστηκαν στη Χίο, στην Ιεράπετρα της Κρήτης, στα Χανιά, στην Καλλίπολη του Πειραιά και αλλού.
Περίπου 600 άτομα ήρθαν πάλι στη Λήμνο, όπου είχαν ξεμείνει μερικοί συμπατριώτες τους από το 1914. Όταν έγινε η ανταλλαγή πληθυσμών, τους εγκατέστησαν στο χωριό Λέρα, από όπου είχαν φύγει οι αυτόχθονες Λεριανοί ως μουσουλμάνοι. Το 1927 συστάθηκε η κοινότητα Λέρων, τα οποία ως τότε ανήκαν στην κοινότητα Σβερδίων. Το 1948 το χωριό μετονομάστηκε σε Άγιο Δημήτριο, από το όνομα του πολιούχου ναού του χωριού.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχία Σμύρνης
Θεόδωρος Κομνηνός
Ο Θεόδωρος Κομνηνός ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, που είχε διορισθεί διοικητής (δούξ) της Αντιόχειας την περίοδο βασιλείας  του Ισαάκιου Κομνηνού ανάμεσα στο 1057 - 1059.
Ο Θεόδωρος είναι γνωστός από σφραγίδες που έχουν βρεθεί, αλλά δεν καταγράφεται από όλους τους ερευνητές στην λίστα των διοικητών Αντιόχειας. Ίσως ήταν συγγενείς του Ισαάκιου και ήταν ο μοναδικός διοικητής που κατείχε τον υψηλό τίτλο του νωβελίσσιμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Θεοδωρος Κατηγορία:Νωβελίσσιμοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Μουσταντρουάν Αμπντού
Ο Μουσταντρουάν Αμπντού (Moustadroine Abdou, 14 Ιουνίου 1969-) είναι πολιτικός από τις Κομόρες, με καταγωγή από το νησί Ανζουάν. Από τις 26 Μαΐου 2016 ως το 2019 ήταν Αντιπρόεδρος των Κομορών για τη Γεωργία, την Αλιεία, το Περιβάλλον, το Χωροταξικό Σχεδιασμό και τον Πολεοδομικό Σχεδιασμό. Ανέλαβε υπηρεσιακός πρόεδρος τον Φεβρουάριο του 2019 στη θέση του Αζαλί Ασουμανί, ο οποίος έλαβε άδεια λόγω της νέας υποψηφιότητάς του στις επικείμενες προεδρικές εκλογές στα νησιά και παρέμεινε πρόεδρος ως τις 26 Μαΐου 2019, οπότε ορκίστηκε ο Αζαλί. Μετά τις βουλευτικές εκλογές, στις 3 Απριλίου 2020 εξελέγη Πρόεδρος της Συνέλευσης.
Παραπομπές
Αμπντου
Αμρί
Φέρεται ως ισχυρός βασιλιάς του Ισραήλ, που βασίλευσε από το 928 π.Χ. μέχρι το 917 π.Χ.. Όταν ο Αμρί είχε εκστρατεύσει κατά των Φιλισταίων, τότε βρήκε την ευκαιρία ο Ζαμβρί να καταλάβει το θρόνο του, αφού προηγουμένως είχε σκοτώσει τον Ήλα. Μόλις έμαθε ο Αμρί το γεγονός, επέστρεψε πίσω με τους άνδρες του στη πόλη Θερσά, όπου είχε καταφύγει ο σφετεριστής, και άρχισε να τον πολιορκεί στενά, που εν τω μεταξύ ο λαός εκεί τον είχε ανακηρύξει βασιλιά. Αφού τον κατανίκησε, συνέχισε τις προηγούμενες εκστρατείες του· διέκοψε, όταν ο νέος σφετεριστής Θιβνί είχε καταλάβει τον θρόνο του. Τελικά ο Αμρί κατανίκησε και αυτόν. Ο Βασιλιάς Αμρί ήταν εκείνος, που όρισε ως πρωτεύουσά της χώρας του την Σαμάρεια. Οι αρχαιολόγοι δεν κατάφεραν μέχρι τώρα να αποδείξουν την παρουσία του ιδίου και του βασιλείου του. Υπάρχει μόνο ως αναφορά στη Βίβλο.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Οι Συμφορές του Πολέμου
250px|thumb|Το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης της σειράς Οι Συμφορές του Πολέμου (1863). Οι Συμφορές του Πολέμου ή Οι Καταστροφές του Πολέμου (Ισπανικά: Los Desastres de la Guerra) είναι μια σειρά 82 χαρακτικών που φιλοτέχνησε ο Ισπανός ζωγράφος και χαράκτης Φρανθίσκο Γκόγια (1746–1828). Ο Γκόγια δεν αποκάλυψε πού αποσκοπούσε η δημιουργία αυτών των χαρακτικών, ωστόσο οι ιστορικοί της τέχνης θεωρούν τη σειρά ως μια εικαστική διαμαρτυρία κατά της βίας της επανάστασης της 2ας Μαΐου του 1808, τον ακόλουθο πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου κατά την περίοδο 1808-1814, και την οπισθοχώρηση του φιλελευθερισμού μετά την παλινόρθωση της μοναρχίας των Βουρβόνων. Κατά τη διάρκεια των πολεμικών συγκρούσεων της Γαλλικής Αυτοκρατορίας του Ναπολέοντα και της Ισπανίας, ο Γκόγια διατήρησε τη θέση του πρώτου ζωγράφου του Ισπανικού στέμματος και συνέχισε να δημιουργεί πορτραίτα των Ισπανών και των Γάλλων ηγετών. Παρότι επηρεάστηκε βαθιά από τον πόλεμο, δεν φανέρωσε τις απόψεις του και τα έργα που δημιούργησε σχετικά με τον πόλεμο και τις επιπτώσεις του. Ήταν σχεδόν κουφός και η υγεία του ήταν κλονισμένη όταν, στα 62 του, άρχισε να ασχολείται με τη δημιουργία αυτών των χαρακτικών. Τα χαρακτικά δε δημοσιεύτηκαν μέχρι το 1863, 35 χρόνια μετά τον θάνατό του. Πιθανώς μόνο τότε θεωρήθηκε πολιτικά ασφαλές να δημοσιευθεί μία σειρά έργων που κατακρίνουν τους Γάλλους και τους Βουρβόνους που είχαν επανέλθει στην εξουσία. Συνολικά πάνω από χίλιες σειρές αυτής της συλλογής έχουν τυπωθεί, αν και οι μεταγενέστερες είναι χαμηλότερης ποιότητας, και οι περισσότερες εκθέσεις χαρακτικών έχουν τουλάχιστον κάποια από τα έργα της σειράς.
Το όνομα με το οποίο είναι γνωστή σήμερα η σειρά δεν έχει δοθεί από τον Γκόγια. Ο χειρόγραφος τίτλος σε ένα άλμπουμ που έδωσε σε έναν φίλο γράφει: Θανάσιμες συνέπειες του αιματηρού πολέμου της Ισπανίας με τον Βοναπάρτη, και άλλα εμφατικά καπρίτσια (Ισπανικά: Fatales consequencias de la sangrienta guerra en España con Buonaparte, Y otros caprichos enfaticos). Με εξαίρεση τους τίτλους και τα σχόλια για κάθε χαρακτικό, αυτά είναι τα μόνα γνωστά λόγια του Γκόγια για τη σειρά. Με αυτά τα έργα, διαφοροποιείται από τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά των καλλιτεχνικών απεικονίσεων. Απορρίπτει τους πομπώδεις ηρωισμούς της παλαιότερης Ισπανικής τέχνης για να αναδείξει το αποτέλεσμα του πολέμου σε μεμονωμένους ανθρώπους. Επιπροσθέτως εγκαταλείπει το χρώμα για χάρη της ευθύτητας της αλήθειας που συναντάται στις σκιές και στις τονικές διαβαθμίσεις.
Για τη δημιουργία της σειράς χρησιμοποιήθηκαν διάφορες τεχνικές βαθυτυπικής εκτύπωσης, κυρίως η οξυγραφία για τις γραμμές και η τονική οξυγραφία (ακουατίντα) για τις τονικές διαβαθμίσεις, αλλά και η εγχάραξη και η βελονογραφία. Όπως συμβαίνει και με άλλα χαρακτικά του Γκόγια αναφέρονται κάποιες φορές ως ακουατίντες, αλλά συχνότερα ως έργα οξυγραφίας. Τα έργα της σειράς συνήθως διαχωρίζονται σε τρεις ομάδες που αντικατοπτρίζουν τη σειρά της δημιουργίας τους. Τα πρώτα 47 εστιάζουν σε γεγονότα του πολέμου και δείχνουν τις επιπτώσεις των συγκρούσεων πάνω στους στρατιώτες και τους πολίτες ως άτομα. Η μεσαία ομάδα (από το Νο.48 μέχρι και το Νο.64) καταγράφει τα αποτελέσματα του λιμού, που έπληξε τη Μαδρίτη κατά τη χρονική περίοδο 1811-1812, προτού η πόλη ελευθερωθεί από τους Γάλλους. Οι τελευταίες 17 πλάκες αντικατοπτρίζουν την έντονη απογοήτευση των φιλελεύθερων όταν η μοναρχία των Βουρβόνων, αφού επανήλθε στην εξουσία, με την ενθάρρυνση της Καθολικής ιεραρχίας, απέρριψε το Ισπανικό Σύνταγμα του 1812 και αντιτάχθηκε στην αναμόρφωση της πολιτείας και του κλήρου. Από την πρώτη τους δημοσίευση, οι σκηνές θηριωδιών, λιμού, εξαθλίωσης, και ταπείνωσης του Γκόγια έχουν περιγραφεί ως "καταπληκτική άνθιση οργής" καθώς επίσης και ως "το έργο μιας μνήμης που δε συγχωρούσε". Ο διαδοχικός τρόπος με τον οποίο αποκαλύπτονται οι πλάκες έχει κάνει κάποιους να τις θεωρήσουν ως παρεμφερούς φύσεως με τη φωτογραφία. thumb|250px|[[Φρανθίσκο Γκόγια, Αυτοπροσωπογραφία, 1815, ελαιογραφία σε μουσαμά, 46x35 εκ., Μουσείο του Πράδο, Μαδρίτη. Ο Γκόγια σε πορτρέτο που φιλοτέχνησε ο ίδιος σε ηλικία 69 ετών, ένα χρόνο μετά την ολοκλήρωση της σειράς Οι Συμφορές του Πολέμου.]]
Ιστορικά στοιχεία
thumb|250px|[[Η οικογένεια του Καρόλου Δ', Φρανθίσκο Γκόγια, 1800, Ελαιογραφία σε μουσαμά, 280 × 336 εκ., Μουσείο ντελ Πράδο, Μαδρίτη. Στον πίνακα ξεχωρίζει ο Κάρολος Δ' (δεξιά) και ο γιος του, μετέπειτα Φερδινάνδος Ζ΄ (αριστερά).]] Ο Ναπολέων Α' της Γαλλίας ανακήρυξε εαυτόν πρώτο ύπατο της Γαλλικής Δημοκρατίας στις 18 Φεβρουαρίου του 1799, και στέφθηκε Αυτοκράτορας το 1804. Επειδή η Ισπανία έλεγχε την πρόσβαση στη Μεσόγειο ήταν πολιτικά και στρατιωτικά σημαντική για τη Γαλλία. Ο βασιλιάς της Ισπανίας, Κάρολος Δ' που ηγούνταν της χώρας εκείνη την περίοδο, θεωρούνταν διεθνώς ως αναποτελεσματικός, και η θέση του απειλούνταν από τον Αγγλόφιλο γιο και διάδοχό του, πρίγκιπα Φερδινάνδο. Ο Ναπολέων εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία του Καρόλου προτείνοντας να κατακτήσουν οι δύο χώρες από κοινού την Πορτογαλία. Οι κατακτήσεις θα μοιράζονταν σε ίσα μέρη ανάμεσα στη Γαλλία, την Ισπανία, και τον Ισπανό Πρωθυπουργό, Μανουέλ ντε Γοδόι, που θα ανακηρύσσοταν Πρίγκιπας της Αλγκάρβε. Δελεασμένος από τη Γαλλική προσφορά, ο Γοδόι δέχθηκε, καθώς δεν αντιλήφθηκε τα πραγματικά κίνητρα του Ναπολέοντα και του Φερδινάνδου, που αμφότεροι σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν την εισβολή ως πρόσχημα, για να καταλάβουν την εξουσία στην Ισπανία.
Όπως και άλλοι Ισπανοί φιλελεύθεροι, ο Γκόγια βρέθηκε σε δυσμενή θέση μετά τη γαλλική εισβολή. Υπήρξε υποστηρικτής των αρχικών στόχων της Γαλλικής Επανάστασης, και ήλπιζε ότι τα ιδανικά της θα βοηθούσαν την Ισπανία να ελευθερωθεί από την Φεουδαρχία και να διαμορφώσει ένα λαϊκό, δημοκρατικό πολιτικό σύστημα. Εκείνη την περίοδο δύο διαμάχες είχαν εκδηλωθεί στην Ισπανία: η αντίσταση ενάντια στη γαλλική απειλή, και μία εγχώρια σύγκρουση ανάμεσα στα ιδανικά του φιλελεύθερου εκσυγχρονισμού και του παραδοσιακού κατεστημένου της άρχουσας τάξης. Ο τελευταίος διχασμός έγινε πιο έντονος - και οι διαφορές αρκετά πιο έκδηλες - μετά την απόσυρση των Γάλλων.
Αρκετοί φίλοι του Γκόγια, συμπεριλαμβανομένων των ποιητών Juan Meléndez Valdés και Leandro Fernández de Moratín, ήταν γνωστοί afrancesados: υποστηρικτές (ή συνεργάτες, σύμφωνα με πολλούς) του Ζοζέφ Βοναπάρτη. Ο Γκόγια διατήρησε τη θέση του ζωγράφου της αυλής, για την οποία απαιτούνταν όρκος πίστης στον Ιωσήφ. Ωστόσο, ο Γκόγια είχε μία έμφυτη απέχθεια για την εξουσία, και υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της υποδούλωσης των συμπατριωτών του από Γάλλους στρατιώτες. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων ζωγράφισε σχεδόν μόνο πορτρέτα ατόμων από κάθε πλευρά, συμπεριλαμβανομένων του Ιωσήφ Βοναπάρτη τον οποίο απεικόνισε σε έναν αλληγορικό πίνακα το 1810, του Δούκα του Ουέλινγκτον (1812 - 1814), και Γάλλων και Ισπανών στρατηγών. Εν τω μεταξύ, ο Γκόγια ασχολούνταν με τα σχέδια που θα αποτελούσαν τη βάση για τις Συμφορές του Πολέμου. Επισκέφθηκε αρκετά πεδία μάχης γύρω από τη Μαδρίτη για να δει "ιδίοις όμμασι" την Ισπανική αντίσταση. Οι τελευταίες πλάκες είναι μια μαρτυρία αυτού που περιέγραψε ως el desmembramiento d'España (ο διαμελισμός της Ισπανίας).
==Οι Πλάκες == Οι Ιστορικοί τέχνης συμφωνούν ευρέως ότι οι Συμφορές του Πολέμου είναι χωρισμένες σε τρεις θεματικές ομάδες - πόλεμος, λιμός, πολιτικές και πολιτισμικές αλληγορίες. Αυτή η διαδοχή αντανακλά τη σειρά με την οποία δημιουργήθηκαν οι πλάκες. Λίγες από τις πλάκες ή τα σκίτσα έχουν ημερομηνία· αντ' αυτού, η χρονολόγησή τους επετεύχθη με την αναγνώριση συγκεκριμένων γεγονότων στα οποία οι πλάκες αναφέρονται, και τις διαφορετικές παρτίδες πλακών που έχουν χρησιμοποιηθεί, χάρη στα οποία μπορούν να διαχωρισθούν οι διαδοχικές ομάδες. Στο μεγαλύτερο μέρος της σειράς η αρίθμηση του Γκόγια συμφωνεί με αυτές τις διαφορετικές μεθόδους. Ωστόσο υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις. Για παράδειγμα, η πλάκα 1 είναι ανάμεσα στις τελευταίες πλάκες που δημιουργήθηκαν, μετά το τέλος του πολέμου.
Στις αρχικές πλάκες της ομάδας του πολέμου, ο Γκόγια φαίνεται να εκφράζει μια συμπάθεια προς τους Ισπανούς που αμύνονται. Αυτές οι εικόνες συνήθως απεικονίζουν πατριώτες να αντιμετωπίζουν σωματώδεις, ανώνυμους εισβολείς που τους απειλούν με άγρια βαναυσότητα. Καθώς η σειρά προχωρά, ο διαχωρισμός ανάμεσα στους Ισπανούς και στους ιμπερεαλιστές γίνεται αμφιλεγόμενος. Σε άλλες πλάκες, είναι αμφίβολο από ποιο στρατόπεδο προέρχονται τα παραμορφωμένα και αλλοιωμένα πτώματα. Κάποιοι από τους τίτλους εσκεμμένα αμφισβητούν τις προθέσεις και των δύο πλευρών. Για παράδειγμα, ο τίτλος της πλάκας 2, Con razon ó sin ella, μπορεί να σημαίνει Με λόγο ή χωρίς λόγο, Καλώς ή κακώς, ή Για κάτι ή για τίποτα. Ο κριτικός Philip Shaw σημειώνει ότι αυτή η αμφισημία εμφανίζεται μέχρι και στην τελευταία ομάδα πλακών, υποστηρίζοντας πως δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στους ηρωικούς υπερασπιστές της Πατρώας Γης και τους βάρβαρους υποστηρικτές του παλιού καθεστώτος. Υπάρχουν ποικίλες Αγγλικές μεταφράσεις διαθέσιμες για τους τίτλους των πλακών. Σε πολλές περιπτώσεις, η σατιρική και συχνά σαρδόνια αμφισημία και τα λογοπαίγνια με Ισπανικές παροιμίες που συναντώνται στους τίτλους του Γκόγια με τις προσεχτικά επιλεγμένες λέξεις έχουν χαθεί.thumb|250px|Πλάκα 1: Tristes presentimientos de lo que ha de acontecer (Άσχημα προαισθήματα για το τι πρόκειται να συμβεί). Αν και αριθμείται ως το πρώτο έργο της σειράς, αυτή η πλάκα ήταν μία από τις τελευταίες που φιλοτέχνησε ο Γκόγια. thumb|250px|Infame provecho' (Άτιμο όφελος). Αυτό το έργο είναι ένα ημιτελές ανέκδοτο χαρακτικό από την πρώτη ομάδα. Το εικονιζόμενο έργο είναι το μοναδικό αντίτυπο της συγκεκριμένης πλάκας και ανήκει στη συλλογή του Μουσείου Καλών Τεχνών της Βοστώνης.
Πόλεμος
Οι πλάκες από 1 έως και 47 αποτελούνται κυρίως από απεικονίσεις των τρόμων του πολέμου εναντίον των Γάλλων. Οι περισσότερες απεικονίζουν τις συνέπειες της μάχης. Οι εικόνες συμπεριλαμβάνουν ακρωτηριασμένα σώματα, άκρα καρφωμένα σε δέντρα, σαν θραύσματα μαρμάρινου γλυπτού, αμφότερους Γάλλους και Ισπανούς στρατιώτες να βασανίζονται και ακρωτηριασμένους αιχμαλώτους. Στοιχεία τέτοιων πράξεων περιγράφονται λεπτομερώς σε κάποιες από τις πλάκες του Γκόγια. Επίσης απεικονίζεται λεπτομερώς ο θάνατος πολιτών. Οι Ισπανίδες έπεφταν συχνά θύματα επιθέσεων και βιασμού. Αν κέρδιζε η πλευρά τους, γυναίκες και παιδιά έψαχναν το πεδίο της μάχης για να βρουν τους συζύγους, τους πατέρες, και τους γιους τους. Αν η πλευρά στην οποία ανήκαν έχανε, έφευγαν φοβούμενες βιασμό ή φόνο. Στην πλάκα 9, No quieren (Δεν θέλουν), μία ηλικιωμένη γυναίκα απεικονίζεται να χρησιμοποιεί ένα μαχαίρι προς υπεράσπιση ενός νεαρού κοριτσιού που δέχεται επίθεση από έναν στρατιώτη.
Η ομάδα ξεκινά με την πλάκα 1, Tristes premoniciones de lo que ha de acontecer (Άσχημα προαισθήματα για το τι πρόκειται να συμβεί), στην οποία ένας άντρας γονατίζει στο σκοτάδι με ανοιχτά τα χέρια. Οι πλάκες που ακολουθούν περιγράφουν τη σύγκρουση με τους Γάλλους, οι οποίοι - σύμφωνα με την κριτικό τέχνης Vivien Raynor - απεικονίζονται περισσότερο σαν Κοζάκοι που λογχίζουν πολίτες, ενώ οι Ισπανοί πολίτες παρουσιάζονται να πελεκούν τους Γάλλους. Οι πλάκες 31 - 39 εστιάζουν στις θηριωδίες, και δημιουργήθηκαν από την ίδια παρτίδα πλακών με την ομάδα που αναφέρεται στον λιμό. Άλλες βασίζονται σε σχέδια που είχε κάνει ο Γκόγια στο βιβλίο σχεδίου του, σε μελέτες όπου διερευνούσε το αντικείμενο του περίεργου σώματος σε σχέση με την εικονογραφία του βασανιζόμενου ή του μάρτυρα. Στο σχέδιο που έχει κάνει με ινδικό μελάνι, Δεν μπορούμε να το κοιτάξουμε αυτό (1814-24) διερευνά την ιδέα του ταπεινωμένου, αναστρεμμένου σώματος με πάθος και τραγικότητα, όπως - με κωμικό αποτέλεσμα - έκανε στον πίνακά του Η Μαριονέτα (1791-92).
Αντίθετα με την προγενέστερη Ισπανική τέχνη, ο Γκόγια απορρίπτει τα ιδανικά του ηρωισμού. Αρνείται να εστιάσει σε συγκεκριμένους, μεμονωμένους συμμετέχοντες στα συμβάντα. Αν και αντλεί στοιχεία από αρκετές κλασικές καλλιτεχνικές πηγές, τα έργα του απεικονίζουν τους πρωταγωνιστές περισσότερο ως ανώνυμες απώλειες, παρά σαν γνωστούς πατριώτες. Εξαίρεση αποτελεί η πλάκα 7, Que valor! (Τι κουράγιο!), που απεικονίζει την Agustina de Aragón (1786–1857), την ηρωίδα της Σαραγόσα, που μετέφερε τρόφιμα στους κανονιέρηδες που βρίσκονταν στα αμυντικά τείχη της πόλης κατά τη διάρκεια της πολιορκίας στην οποία πέθαναν 54.000 Ισπανοί. Όταν πλέον όλοι οι κανονιέρηδες είχαν σκοτωθεί, η Agustina πυροδοτούσε η ίδια τα κανόνια. Αν και είναι κοινώς αποδεκτό πως ο Γκόγια δεν θα μπορούσε να έχει δει ο ίδιος αυτό το συμβάν, ο Ρόμπερτ Χιουζ πίστευε ότι ίσως εμπνεύστηκε τη σειρά από την επίσκεψή του στη Σαραγόσα, στην ανακωχή μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης φάσης της πολιορκίας.
Λιμός
Η δεύτερη ομάδα, οι πλάκες 48 - 64, περιγράφουν τις επιπτώσεις του λιμού που έπληξε τη Μαδρίτη από τον Αύγουστο του 1811 μέχρι και μετά την απελευθέρωση της πόλης από τον στρατό του Ουέλινγκτον τον Αύγουστο του 1812. Εκείνο τον χρόνο η πείνα σκότωσε 20.000 ανθρώπους στην πόλη. Σε αυτές τις πλάκες, ο Γκόγια δεν εστιάζει γενικά σε σκηνές σφαγής ανώνυμων, άγνωστων ανθρώπων από μη κατονομαζόμενες περιοχές της Ισπανίας. Ασχολείται συγκεκριμένα με την φρίκη που διαδραματίστηκε στη Μαδρίτη. Ο λιμός ήταν αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Για παράδειγμα, οι Γάλλοι εισβολείς και οι Ισπανοί αντάρτες και ληστές είχαν αποκλείσει δρόμους και μονοπάτια μέσα στην πόλη, παρεμποδίζοντας την παροχή φαγητού.
Ο Γκόγια δεν εστιάζει στους λόγους της έλλειψης, ούτε αποδίδει την ευθύνη σε κάποια από τις δύο πλευρές. Αντ' αυτού, προβληματίζεται μόνο για τις επιπτώσεις του λιμού στον πληθυσμό της πόλης. Αν και οι εικόνες αυτής της ομάδας είναι βασισμένες στην εμπειρία της Μαδρίτης, καμία από τις σκηνές δεν απεικονίζει συγκεκριμένα γεγονότα, και δεν υπάρχουν αναγνωρίσιμα κτίρια για να προσδιοριστεί το συγκεκριμένο σημείο όπου εκτυλίσσεται η κάθε σκηνή. Ο Γκόγια ασχολείται με σκοτεινές μάζες νεκρών και ημιθανών σωμάτων, άντρες που κουβαλάνε σωρούς γυναικών, και θλιμμένα παιδιά που θρηνούν για τον χαμό των γονιών τους. Ο Χιουζ πίστευε πως η πλάκα 50, ''Madre infeliz! (Δύστυχη μάνα!)'', είναι η πιο δυνατή και σπαραχτική πλάκα αυτής της ομάδας. Θεωρούσε ότι η απόσταση ανάμεσα στο μικρό κορίτσι που θρηνεί και στη σορό της μητέρας της αντιπροσωπεύει το σκοτάδι που μοιάζει να βρίσκεται στην ουσία της απώλειας και της ορφάνιας. Αυτή η ομάδα πλακών είχε ολοκληρωθεί πιθανότατα μέχρι τις αρχές του 1814. Η έλλειψη υλικών κατά τη διάρκεια του λιμού ίσως σχετίζεται με την πιο ελεύθερη χρήση της ακουαντίνας σε αυτά τα χαρακτικά. Ο Γκόγια αναγκάστηκε κάποιες φορές να χρησιμοποιήσει ελαττωματικές πλάκες ή να ξαναχρησιμοποιήσει παλιές στιλβωμένες πλάκες.
Βουρβόνοι και κλήρος
Στον τίτλο της πρωτότυπης έκδοσης της σειράς οι πλάκες 65 - 82 αναφέρονται ως caprichos enfáticos (εμφατικά καπρίτσια). Ολοκληρώθηκαν μεταξύ 1813 και 1820, παράλληλα με την πτώση του Φερδινάνδου Ζ΄ και την επάνοδό του στην εξουσία, και αποτελούνται από αλληγορικές σκηνές που κατακρίνουν την μεταπολεμική Ισπανική πολιτική, συμπεριλαμβανομένης της Ιεράς Εξέτασης και της τότε κοινής πρακτικής των βασανιστηρίων. Αν και η ειρήνη έφερε ευρεία ικανοποίηση, είχε ως αποτέλεσμα μια πολιτική ατμόσφαιρα που ήταν πολύ πιο καταπιεστική από τις προηγούμενες πολιτικές συνθήκες. Το νέο καθεστώς κατέπνιξε τις ελπίδες των φιλελεύθερων όπως ο Γκόγια, ο οποίος χρησιμοποίησε τον όρο θανάσιμες συνέπειες για να περιγράψει αυτή την κατάσταση στον τίτλο της σειράς. Ο Χιουζ αναφέρεται σε αυτή την ομάδα ως "συμφορές της ειρήνης". thumb|250px|Πλάκα 80: Si resucitará? (Άραγε θ' αναστηθεί;). Η αλήθεια παρουσιάζεται προσωποποιημένη ως μια γυναίκα ξαπλωμένη ανάσκελα με το στήθος της εκτεθειμένο, λουσμένη από φως μπροστά σε έναν όχλο καλόγερων και τεράτων. Μετά από έξι χρόνια απολυταρχίας που ακολούθησαν μετά την επιστροφή του Φερδινάνδου στον θρόνο την 1η Ιανουαρίου του 1820, ο Rafael del Riego ξεκίνησε μία στρατιωτική επανάσταση με στόχο την αποκατάσταση του Συντάγματος του 1812. Τον Μάρτιο, ο βασιλιάς αναγκάστηκε να υποχωρήσει, αλλά τον Σεπτέμβριο του 1823, μετά από μια ασταθή περίοδο, η Γαλλική εισβολή υποστηριζόμενη από τη συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων είχε εκτοπίσει την συνταγματική κυβέρνηση. Τα τελευταία χαρακτικά πιθανώς να μην είχαν ολοκληρωθεί όταν αποκαταστάθηκε το Σύνταγμα, ωστόσο, σίγουρα είχαν ολοκληρωθεί προτού ο Γκόγια φύγει από την Ισπανία τον Μάιο του 1824. Η ισορροπία μεταξύ αισιοδοξίας και κυνισμού καθιστούν δύσκολη τη συσχέτισή τους με συγκεκριμένες χρονικές στιγμές κατά τη διάρκεια αυτών των ταχέων εξελίξεων. left|thumb|250px|Πλάκα 67: Esta no lo es menos (Αυτό δεν είναι λιγότερο αξιοπερίεργο). Σε αυτό το χαρακτικό δύο σκυφτοί κληρικοί κουβαλάνε δύο αγάλματα. Όταν ένα άγαλμα μεταφέρεται σε οριζόντια θέση χάνει τη μεγαλοπρέπειά του, και γίνεται ένα απλό καθημερινό αντικείμενο. Αρκετές από αυτές τις εικόνες επιστρέφουν στο άγριο σατιρικό ύφος που συναντάται στην προηγούμενη σειρά χαρακτικών του Γκόγια Τα Καπρίτσια. Η πλάκα 75, Farándula de charlatanes (Ο θίασος των τσαρλατάνων) απεικονίζει έναν ιερέα με κεφάλι παπαγάλου να ψέλνει μπροστά σε ένα κοινό από γάιδαρους και μαϊμούδες. Στην πλάκα 77, ''Que se rompe la cuerda! (Αχ, και να 'σπαγε το σχοινί!'') όπου ένας πάπας που σχοινοβατεί, ο εικονιζόμενος "υποβιβάστηκε συνετά" σε καρδινάλιο ή επίσκοπο στο χαρακτικό που εκδόθηκε το 1863. Κάποια χαρακτικά όπου παριστάνονται σκηνές με ζώα μοιάζουν να αντλούν στοιχεία από μια σατιρική στιχομυθία του Giovanni Battista Casti, που δημοσιεύθηκε στα Ιταλικά το 1802. Στην πλάκα 74, ο λύκος, που συμβολίζει έναν υπουργό, επικαλείται το γνωμικό - Μίζερη ανθρωπότητα, το σφάλμα είναι δικό σου - και έχει υπογραφή με το όνομα του Casti. Το χαρακτικό ρίχνει το φταίξιμο για την βαρβαρότητα των ηγετών στην ανοχή που δείχνουν τα θύματα.
Σε κάποιες από τις πλάκες της της ομάδας εκδηλώνεται ένας σκεπτικισμός όσον αφορά την ειδωλολατρία των θρησκευτικών εικόνων. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου εικόνες από την πρώιμη Χριστιανική εικονογραφία, ιδιαίτερα αγάλματα και εικόνες εκκλησιαστικής λειτουργίας, σατιρίζονται και κατακρίνονται. Στην πλάκα 67, Esta no lo es menos, απεικονίζονται δύο σκυφτοί κληρικοί που κουβαλάνε δύο αγάλματα. Το ένα άγαλμα είναι η Παναγία της Μοναξιάς. Στην εικόνα του Γκόγια, το άγαλμα δεν μεταφέρεται θριαμβευτικά σε κατακόρυφη θέση κατά τη διάρκεια τη τελετής, αλλά μεταφέρεται ατιμωτικά σε οριζόντια θέση στις πλάτες των σχεδόν γονατιστών ανδρών. Μεταφερόμενο σε οριζόντια θέση, το αντικείμενο χάνει τη μεγαλοπρέπειά του, και γίνεται ένα απλό καθημερινό αντικείμενο. Οι κριτικοί τέχνης Victor Stochita και Anna Maria Coderch έγραψαν, είναι στην πραγματικότητα μία ανατρεπτική, έκπτωτη άποψη του αντικειμένου, απογυμνωμένου από την εξουσία του και τις προεκτάσεις του. Ο Γκόγια κάνει μία γενική δήλωση: ότι οι προσπάθειες της Εκκλησίας να υποστηρίξει και να αποκαταστήσει τους Βουρβόνους ήταν ουτοπική, καθώς αυτό που πρότειναν δεν ήταν παρά η λατρεία ενός κενού μορφώματος.
Η δημοσιευμένη έκδοση της σειράς Οι Συμφορές του Πολέμου τελειώνει όπως ξεκινάει. Με την απεικόνιση μιας μοναδικής, αγωνιώδους φιγούρας. Οι τελευταίες δύο πλάκες απεικονίζουν μια γυναίκα που φοράει ένα στεφάνι, και αποτελεί μια προσωποποίηση της Ισπανίας, της Αλήθειας, ή του συντάγματος του 1812 - το οποίο ο Φερδινάνδος είχε απορρίψει το 1814. Στην πλάκα 79, Murió la Verdad (Η αλήθεια πέθανε), η αλήθεια κείτεται νεκρή. Στην πλάκα 80, ''Si resucitará? (Θα αναστηθεί;), παρουσιάζεται ξαπλωμένη ανάσκελα με το στήθος της εκτεθειμένο, λουσμένη από φως μπροστά σε έναν όχλο καλόγερων και τεράτων''. Στην πλάκα 82, Esto es lo verdadero, είναι και πάλι γυμνόστηθη κάτι που προφανώς συμβολίζει την ειρήνη και την αφθονία. Εδώ είναι ξαπλωμένη μπροστά σε έναν χωρικό.
Εκτέλεση
Πολλά από τα προσχέδια του Γκόγια, κυρίως με κόκκινη κιμωλία, έχουν διασωθεί και είναι αριθμημένα διαφορετικά από τα δημοσιευμένα χαρακτικά. Φιλοτέχνησε δύο ομάδες δοκιμαστικών εκτυπώσεων - μεταξύ πολλών μεμονωμένων δοκιμαστικών εκτυπώσεων έργων της σειράς - από τις οποίες μόνο μία είναι ολοκληρωμένη. Η πλήρης συλλογή αποτελείται από 85 έργα, και συμπεριλαμβάνει τρεις μικρούς Prisioneros (Φυλακισμένους) που δημιουργήθηκαν το 1811 οι οποίοι δεν ανήκουν στην ίδια σειρά. Ο Γκόγια έδωσε το αντίγραφο της πλήρους συλλογής, που σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο, στον φίλο του Juan Agustín Ceán Bermúdez. Το αντίγραφο συμπεριλαμβάνει μία σελίδα με τον τίτλο - χειρόγραφο από τον Γκόγια, είναι υπογεγραμμένο στις άκρες των φύλλων, και τα έργα είναι αριθμημένα και έχουν γραμμένους τίτλους. Οι τίτλοι και οι αριθμοί είναι γραμμένοι χειρόγραφα από τον Γκόγια. Τα παραπάνω ανήκαν στις πλάκες που χρησιμοποιήθηκαν για την εκτύπωση της έκδοσης του 1863. Μέχρι τότε 80 είχαν μεταβιβαστεί από τον γιο του Γκόγια, Χαβιέ - ο οποίος μετά τον θάνατο του πατέρα του έφυγε από την Ισπανία - στην Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο), στη Μαδρίτη, της οποίας ο Γκόγια υπήρξε διευθυντής. Τα έργα Νο.81 και Νο.82 συμπεριλήφθηκαν στη συλλογή της Ακαδημίας το 1870, και δεν εκδόθηκαν μέχρι το 1957.
thumb|250px|Πλάκα 44: Yo lo vi (Αυτό το είδα), έργο από τη δημοσιευμένη έκδοση, με επιφανειακούς τόνους στα τοπία, τον ουρανό, και το φόρεμα της γυναίκας. Στις πρώτες εκτυπώσεις του Γκόγια δεν υπήρχε αυτός ο επιφανειακός τόνος . Στο βάθος φαίνεται η πόλη. Άνθρωποι φεύγουν με άλογα ή με τα πόδια. Μία γυναίκα κρατάει ένα παιδί στην αγκαλιά της ενώ απλώνει το χέρι της σε ένα άλλο που βρίσκεται στο έδαφος, καθώς ένας στρατός πλησιάζει.thumb|200px| [[Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του|Saturno devorando a un hijo (Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του). Ίσως ο διασημότερος από τους Μαύρους Πίνακες που ο Γκόγια ζωγράφισε λίγα χρόνια μετά τις Συμφορές του Πολέμου. Σε αυτή τη βάναυση σκηνή ο Κρόνος καταβροχθίζει ένα από τα παιδιά του, το σώμα του οποίου είναι ακρωτηριασμένο, θυμίζοντας τα διαμελισμένα πτώματα ανυπεράσπιστων αιχμαλώτων των Συμφορών του Πολέμου. Ο ιστορικός τέχνης Lennard Davis έχει διατυπώσει την υπόθεση πως ο Γκόγια γοητευόταν από τον ερωτισμό του διαμελισμού. (1819-1823, ελαιογραφία σε τοίχο (μεταφέρθηκε σε καμβά), Μουσείο Ντελ Πράδο, Μαδρίτη.146 × 83 εκ.) ]] Καθώς η δημιουργία της σειράς προχωρούσε, ο Γκόγια άρχισε να αντιμετωπίζει έλλειψη χαρτιού υψηλής ποιότητας και πλακών χαλκού, και αναγκάστηκε να κάνει αυτό που η ιστορικός της τέχνης Juliet Wilson-Bareau αποκαλεί ως "δραστικό βήμα" να καταστρέψει δύο πλάκες που απεικόνιζαν τοπία από τις οποίες είχαν γίνει πολύ λίγες εκτυπώσεις. Αυτές κόπηκαν στα δύο για να δημιουργηθούν τέσσερις πλάκες της σειράς Οι Συμφορές του Πολέμου. Τα μεγέθη και τα σχήματα των πλακών ποικίλουν - εν μέρει εξαιτίας της έλλειψης υλικών - με διαστάσεις που ξεκινάν από 143 × 168 χιλιοστά (πλάκα 14) και φτάνουν έως και 163 × 260 χιλιοστά (πλάκα 24).
Ο Γκόγια ολοκλήρωσε 56 πλάκες κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον της Γαλλίας, και συχνά θεωρούνται ως καταγραφές γεγονότων των οποίων ο καλλιτέχνης υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας. Μία άλλη παρτίδα η οποία συμπεριλαμβάνει την πλάκα 1, αρκετές από το μέσον της σειράς, και τις 17 τελευταίες πλάκες - πιθανότατα παράχθηκαν μετά το τέλος του πολέμου, όταν υπήρχαν διαθέσιμα υλικά. Οι τίτλοι των πλακών, που αναγράφονται κάτω από το κάθε έργο, καταδεικνύουν την παρουσία του: Αυτό το είδα (πλάκα 44: Yo lo vi) και Δεν μπορεί κανείς να κοιτά (πλάκα 26: No se puede mirar). Ενώ είναι ασαφές πόσες από αυτές τις σκηνές είδε ο Γκόγια, είναι γενικά αποδεκτό ότι είδε ιδίοις όμμασι πολλά από τα γεγονότα που κατέγραψε στις πρώτες δύο ομάδες πλακών. Έναν αριθμό από άλλες σκηνές γνωρίζουμε ότι τις πληροφορήθηκε από δεύτερο χέρι. Είναι γνωστό ότι όταν μετέβαινε σε πεδία μάχης είχε μαζί του βιβλίο σχεδίου. Στο εργαστήριό του εργαζόταν σε πλάκες χαλκού αφού πρώτα είχε αφομοιώσει το περιεχόμενο και το νόημα των σχεδίων του. Όλα τα σκίτσα είναι από το ίδιο χαρτί, και όλες οι πλάκες χαλκού είναι ομοειδείς.
Οι τίτλοι συνδέουν μεταξύ τους δυάδες ή μεγαλύτερες ομάδες έργων, ακόμα και όταν οι σκηνές καθαυτές δεν συνδέονται. Αυτό συμβαίνει στις πλάκες 2 και 3 (Με λόγο ή χωρίς λόγο και Το ίδιο), 4 και 5 (Οι γυναίκες είναι θαρραλέες και Είναι άγριες), και στις πλάκες 9, 10, 11 (Δεν θέλουν, Ούτε αυτές και ούτε αυτές). Άλλες πλάκες δείχνουν σκηνές από την ίδια ιστορία ή το ίδιο συμβάν όπως στις πλάκες 46 και 47 (Αυτό είναι κακό και Έτσι συνέβη), στα οποία ένας μοναχός δολοφονείται από Γάλλους στρατιώτες οι οποίοι παίρνουν ως λάφυρα εκκλησιαστικούς θησαυρούς. Αυτή είναι μια σπάνια συμπαθητική απεικόνιση των κληρικών, που συνήθως απεικονίζονται από τον Γκόγια ως ευρισκόμενοι στην πλευρά την καταστολής και της αδικίας.
Η Ακαδημία δανείστηκε τη συλλογή του Bermúdez για την έκδοση του 1863. Πάνω στις πλάκες χαράχθηκαν οι αυθεντικοί τίτλοι και οι απεικονίσεις, με τα ορθογραφικά λάθη του Γκόγια. Ένας τίτλος αλλάχθηκε, σε μία πλάκα πραγματοποιήθηκε επιπλέον επεξεργασία, και η εκτύπωση έγινε με αρκετά περισσότερο μελάνι στις πλάκες (με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας επιφανειακός τόνος) σε σχέση με τις δοκιμαστικές εκτυπώσεις, σύμφωνα με την αισθητική της εποχής. Η συλλογή του Bermúdez θεωρείται μοναδικής σημασίας...γιατί δείχνει τη σειρά όπως ο Γκόγια σκόπευε να την εκδώσει, και τον τρόπο με τον οποίο σκόπευε να εκτυπώσει τα έργα. Ως εκ τούτου υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στη δημοσιευμένη έκδοση του 1863, με 80 πλάκες, και την πλήρη σειρά στη συλλογή, που συμπεριλαμβάνει 82 έργα (παραλείποντας του τρεις μικρούς Φυλακισμένους).
Οι Καταστροφές του Πολέμου δεν δημοσιεύθηκαν όσο ο Γκόγια ήταν εν ζωή, πιθανώς επειδή φοβήθηκε πιθανές πολιτικές επιπτώσεις από το καταπιεστικό καθεστώς του Φερδινάνδου Ζ΄. Κάποιοι ιστορικοί της τέχνης υποθέτουν πως δεν δημοσίευσε τη σειρά γιατί ήταν επιφυλακτικός σχετικά με την χρήση των εικόνων για πολιτικούς λόγους, και αντ' αυτού τις έβλεπε ως ένα μέσο προσωπικού στοχασμού και απελευθέρωσης. Οι περισσότεροι ωστόσο πιστεύουν ότι ο καλλιτέχνης προτίμησε να περιμένει έως ότου θα μπορούσαν να δημοσιευθούν δίχως να υποστούν λογοκρισία. Άλλες 4 εκδόσεις δημοσιεύθηκαν, η τελευταία το 1937, έτσι ώστε συνολικά πάνω από 1.000 αντίτυπα κάθε έργου έχουν τυπωθεί, αν και δεν είναι όλα της ίδιας ποιότητας. Όπως και σε άλλες σειρές του, τα μεταγενέστερα αντίτυπα παρουσιάζουν φθορά στην ακουαντίνα. Η έκδοση του 1863 συμπεριλάμβανε 500 αντίτυπα, και ακολούθησαν άλλες εκδόσεις πριν από τις οποίες οι πλάκες είχαν πιθανότατα καλυφθεί με ατσάλι για να αποφευχθεί περαιτέρω φθορά, το 1892 (100), 1903 (100), 1906 (275), και 1937. Πολλές σειρές έχουν διασπαστεί, και οι περισσότερες συλλογές χαρακτικών έχουν τουλάχιστον κάποια από τα αντίτυπα της σειράς. Κάποια αντίτυπα, ιδιαίτερα από μεταγενέστερες εκδόσεις, είναι διαθέσιμα στην αγορά τέχνης.
Το 1873, ο Ισπανός συγγραφέας Antonio de Trueba δημοσίευσε τις φερόμενες ως αναμνήσεις του κηπουρού του Γκόγια, Ισίδρο, σχετικά με τη δημιουργία της σειράς. Ο de Trueba ισχυρίζεται ότι είχε μιλήσει με τον Ισίδρο το 1836, και ο κηπουρός θυμόταν πως είχε συνοδεύσει τον Γκόγια στον λόφο Principe Pio για να σχεδιάσει τα θύματα των εκτελέσεων της 3ης Μαΐου του 1808. Μελετητές του Γκόγια αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τον εν λόγω ισχυρισμό. Ο Nigel Glendinning τον περιέγραψε ως ρομαντική φαντασίωση, και έχει αναλύσει τις διάφορες ανακρίβειές του.