cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντράζα Μιχαήλοβιτς
Σύλληψη, δίκη και εκτέλεση
Ο Ρόμπερτς θεωρεί ότι η δίκη ήταν «κάθε άλλο παρά πρότυπο δικαιοσύνης» και ότι «είναι σαφές ότι ο Μιχαήλοβιτς δεν ήταν ένοχος όλων ή ακόμη και πολλών από τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν», αν και ο Τίτο δεν θα είχε πιθανώς δίκαιη δίκη, αν είχε επικρατήσει ο Μιχαήλοβιτς. Ο Μιχαήλοβιτς καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία και εγκλήματα πολέμου και εκτελέστηκε στις 17 Ιουλίου 1946. Εκτελέστηκε μαζί με εννέα άλλους αξιωματικούς στο Λίσιτσι Πότοκ, περίπου 200 μέτρα από τα πρώην Βασιλικά Ανάκτορα. Το σώμα του φέρεται να καλύφθηκε με ασβέστη και η θέση του μη επισημασμένου τάφου του κρατήθηκε μυστική.
Αποκατάσταση
Το Μάρτιο του 2012 ο Βόισλαβ Μιχαήλοβιτς υπέβαλε αίτηση για αποκατάσταση του παππού του στο ανώτατο δικαστήριο. Η είδηση προκάλεσε αρνητική αντίδραση στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, την Κροατία και την ίδια τη Σερβία. Ο Ζέλικο Κόμσιτς, μέλος του προεδρείου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, υποστήριξε την αποχώρηση του Βόσνιου πρεσβευτή από τη Σερβία αν εγκρινόταν η αποκατάσταση. Ο πρώην Πρόεδρος της Κροατίας Ίβο Γιοσίποβιτς δήλωσε ότι η απόπειρα αποκατάστασης είναι επιζήμια για τη Σερβία και αντίθετη με τα ιστορικά δεδομένα. Επεσήμανε ότι ο Μιχαήλοβιτς "είναι εγκληματίας πολέμου και το κίνημα των Τσέτνικ δοσιλογικό και εγκληματικό". Η υπουργός εξωτερικών της Κροατίας Βέσνα Πούσιτς δήλωσε ότι η αποκατάσταση θα προκαλέσει μόνο πόνο στη Σερβία. Στη Σερβία δεκατέσσερις ΜΚΟ δήλωσαν σε ανοικτή επιστολή ότι «η απόπειρα αποκατάστασης του Ντράζα Μιχαήλοβιτς εξευτελίζει τον αγώνα τόσο των Σέρβων όσο και όλων των άλλων λαών της πρώην Γιουγκοσλαβίας κατά του φασισμού». Τα μέλη των Γυναικών με τα Μαύρα διαμαρτυρήθηκαν ενώπιον του ανώτατου δικαστηρίου.
Το Ανώτατο Δικαστήριο αποκατέστησε το Ντράζα Μιχαήλοβιτς στις 14 Μαΐου 2015. Η απόφαση αυτή ανέτρεψε τη δικαστική απόφαση του 1946, που καταδίκασε το Μιχαήλοβιτς σε θάνατο για συνεργασία με τις κατοχικές ναζιστικές δυνάμεις και του αφαίρεσε όλα τα πολιτικά δικαιώματα. Σύμφωνα με την απόφαση το κομμουνιστικό καθεστώς σκηνοθέτησε μια δίκη με πολιτικά και ιδεολογικά κίνητρα
Οικογένεια
Το 1920 ο Μιχαήλοβιτς παντρεύτηκε τη Γέλικα Μπράνκοβιτς. Απέκτησαν τρία παιδιά. Ένας από τους γιους του, ο Μπράνκο Μιχαήλοβιτς, ήταν συμπαθών τους κομμουνιστές και στη συνέχεια υποστήριξε τους Παρτιζάνους. Η κόρη του, Γκορντάνα Μιχαήλοβιτς, πήρε επίσης το μέρος των Παρτιζάνων. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου στο Βελιγράδι και, μετά την κατάληψη της πόλης από τους Παρτιζάνους πήραν, μίλησε στο ραδιόφωνο καταγγέλλοντας τον πατέρα της ως προδότη. Ενώ ο Μιχαήλοβιτς ήταν στη φυλακή τα παιδιά του δεν πήγαν να τον δουν και μόνο η γυναίκα του τον επισκέφθηκε. Το 2005 η Γκορντάνα Μιχαήλοβιτς πήγε προσωπικά στις Ηνωμένες Πολιτείες για να παραλάβει το μεταθανάτιο βραβείο του πατέρα της. Ένας άλλος γιος, ο Βόισλαβ Μιχαήλοβιτς, πολέμησε μαζί με τον πατέρα του και σκοτώθηκε σε μάχη το Μάιο του 1945. Ο εγγονός του, Βόισλαβ Μιχαήλοβιτς (γεννημένος το 1951, που πήρε το όνομα του θείου του), είναι Σέρβος πολιτικός, μέλος του Σερβικού Κινήματος Ανανέωσης και αργότερα του Σερβικού Δημοκρατικού Κινήματος Ανανέωσης. Ήταν δήμαρχος του Βελιγραδίου για ένα χρόνο, από το 1999 έως το 2000 και έλαβε μέρος ανεπιτυχώς στις Γιουγκοσλαβικές προεδρικές εκλογές του 2000.
Κληρονομιά
Οι ιστορικοί διαφέρουν στις εκτιμήσεις τους για το Μιχαήλοβιτς. Ο Toμάσεβιτς υποστηρίζει ότι μια κύρια αιτία της ήττας του ήταν η αποτυχία του να αναπτυχθεί επαγγελματικά, πολιτικά ή ιδεολογικά καθώς αυξάνονταν οι ευθύνες του, καθιστώντας τον ανίκανο να αντιμετωπίσει τόσο τις εξαιρετικές περιστάσεις του πολέμου όσο και την περίπλοκη κατάσταση των Τσέτνικ. Ο Toμάσεβιτς επίσης επικρίνει την απώλεια της συμμαχικής υποστήριξης προς το Μιχαήλοβιτς μέσω της συνεργασίας των Τσέτνικ με τον Αξονα, καθώς και το δόγμα του για την «παθητική αντίσταση» που θεωρήθηκε ως αδράνεια, δηλώνοντας «ότι ο στρατηγός διέθετε ελάχιστη στρατηγικότητα». Ο Πάβλοβιτς επισημαίνει επίσης την αποτυχία του Μιχαήλοβιτς να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης και τον περιγράφει ως άνθρωπο "γενικά χωρίς βάθος". Ο Ρόμπερτς ισχυρίζεται ότι οι πολιτικές του Μιχαήλοβιτς ήταν «βασικά στατικές», ότι "πόνταρε όλα στην πίστη μιας συμμαχικής νίκης" και ότι τελικά δεν μπόρεσε να ελέγξει τους Τσέτνικ, που "αν και εχθρικοί απέναντι στους Γερμανούς και τους Ιταλούς ... αφέθηκαν να παρασυρθούν σε μια πολιτική συστέγασης και με τους δύο για να αντιμετωπίσουν αυτό που θεωρούσαν το μεγαλύτερο κίνδυνο ".
Οι πολιτικές απόψεις του Μιχαήλοβιτς καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα. Μεταπολεμικά ο ρόλος του Μιχαήλοβιτς κατά τον πόλεμο θεωρήθηκε υπό το φως της συνεργασίας του κινήματος του, ιδιαίτερα στη Γιουγκοσλαβία, όπου θεωρήθηκε δοσίλογος και καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία. Ο Σαρλ ντε Γκωλ θεωρούσε το Μιχαήλοβιτς «καθαρό ήρωα» και πάντα αρνιόταν να έχει προσωπικές συναντήσεις με τον Τίτο, τον οποίο θεωρούσε ως «δολοφόνο» του. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Τσώρτσιλ πίστευε ότι οι αναφορές των μυστικών είχαν δείξει ότι ο Μιχαήλοβιτς είχε εμπλακεί «... σε ενεργό συνεργασία με τους Γερμανούς». Παρατήρησε ότι κάτω από την πίεση των γερμανικών αντιποίνων το 1941 ο Μιχαήλοβιτς "παρασύρθηκε σταδιακά σε μια στάση όπου ορισμένοι από τους διοικητές του έκαναν συμφωνίες με τα Γερμανικά και τα Ιταλικά στρατεύματα για να μείνουν μόνοι σε ορισμένες ορεινές περιοχές με αντάλλαγμα να κάνουν ελάχιστα ή τίποτα εναντίον του εχθρού ", αλλά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι" όσοι έχουν κατηγορήσει έντονα αυτές τις ενέργειες μπορεί να στιγμάτισαν το όνομα του Μιχαήλοβιτς, αλλά η ιστορία, περισσότερο διακριτική, δεν θα έπρεπε να το διαγράψει από τις δέλτους των Σέρβων πατριωτών. " Στις Ηνωμένες Πολιτείες χάρη στις προσπάθειες του Ταγματάρχη Ρίτσαρντ Φέλμαν και των φίλων του, ο Πρόεδρος Tρούμαν, κατόπιν σύστασης του Αϊζενχάουερ, απένειμε μετά θάνατον στο Μιχαήλοβιτς το παράσημο της Λεγεώνα της Τιμής για τη διάσωση των Αμερικανών αεροπόρων από τους Τσέτνικ. Η απονομή και η ιστορία της διάσωσης διαβαθμίστηκαν απόρρητα από το Υπουργείο Εξωτερικών, ώστε να μην προσβάλλουν τη Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση.
Ο Στρατάρχης φον Βάιχς, Γερμανός διοικητής της νοτιοανατολικής Ευρώπης 1943-1945, στη δήλωσή του ανακρινόμενος τον Οκτώβριο του 1945, έγραψε για το Μιχαήλοβιτς και τις δυνάμεις του στο τμήμα με τίτλο "Ομάδες που βοήθησαν τη Γερμανία":
Σχεδόν εξήντα χρόνια μετά το θάνατό του, στις 29 Μαρτίου 2005, η κόρη του Μιχαήλοβιτς Γκόρντανα παρουσιάστηκε με το μεταθανάτιο παράσημο από τον πρόεδρο Τζορτζ Ο. Μπους. Η απόφαση ήταν αμφιλεγόμενη : στην Κροατία ο Ζόραν Πούσιτς, επικεφαλής της Πολιτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, διαμαρτυρήθηκε κατά της απόφασης και δήλωσε ότι ο Μιχαήλοβιτς ήταν άμεσα υπεύθυνος για τα εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από τους Τσέτνικ
Με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την αναβίωση του εθνικισμού η ιστορική αντίληψη για τη συνεργασία του Μιχαήλοβιτς αμφισβητήθηκε από τμήματα του κοινού στη Σερβία και σε άλλες εθνοτικά Σερβικές περιοχές της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Τη δεκαετία του 1980 τα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα στη Γιουγκοσλαβία υπονόμευσαν την πίστη στο κομμουνιστικό καθεστώς και οι ιστορικοί στη Σερβία ξεκίνησαν μια επαναξιολόγηση της σερβικής ιστοριογραφίας και πρότειναν την αποκατάσταση του Μιχαήλοβιτς και των Τσέτνικ. Τη δεκαετία του 1990, κατά τη διάρκεια των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων, αρκετές σερβικές εθνικιστικές ομάδες άρχισαν να αυτοαποκαλούνται «Τσέτνικ», ενώ οι Σέρβοι παραστρατιωτικοί συχνά αυτοταυτίζονταν με αυτούς και αναφέρονται έτσι. Το Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα του Βόισλαβ Σέσελι δημιούργησε τους Λευκούς Αετούς, μια παραστρατιωτική ομάδα που θεωρείτο υπεύθυνη για εγκλήματα πολέμου και εθνοκάθαρση και ταυτιζόταν με τους Τσέτνικ Το Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης της Βούκ Ντράσκοβιτς συνδέθηκε στενά με τη Σερβική Φρουρά, που συνδέθηκε επίσης με τους Τσέτνικ και τη μοναρχία. Στα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα τα βιβλία και τα ακαδημαϊκά έργα της ιστορίας της Σερβίας χαρακτήριζαν το Μιχαήλοβιτς και τους Τσέτνικ ως «μαχητές μιας δίκαιης υπόθεσης» και οι σφαγές αμάχων και η διάπραξη εγκλημάτων πολέμου από αυτούς αγνοούνταν ή μόλις αναφέρονταν. Το 2004 ο Μιχαήλοβιτς αποκαταστάθηκε επισήμως στη Σερβία με πράξη του Σερβικού Κοινοβουλίου. Σε μια έρευνα του 2009 που διεξήχθη στη Σερβία, το 34,44% των ερωτηθέντων τάχθηκε υπέρ της ακύρωσης της ετυμηγορίας του 1946 εναντίον του Μιχαήλοβιτς (με την οποία χαρακτηρίστηκε προδότης και συνεργάτης του Άξονα), το 15,92% αντιτάχθηκε και το 49,64% δήλωσε ότι δεν είχαν άποψη.
Η αναθεωρημένη εικόνα του Μιχαήλοβιτς δεν είναι αποδεκτή στα άλλα μεταγιουγκοσλαβικά κράτη. Στην Κροατία και τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη γίνεται συσχέτιση των εγκλημάτων πολέμου που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με εκείνα των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων και ο Μιχαήλοβιτς "θεωρείται εγκληματίας πολέμου υπεύθυνος για εθνοκάθαρση και σφαγές γενοκτονίας". Αυτό έγινε προφανές όταν στο Σέρβο καλαθοσφαιριστή Μίλαν Γκούροβιτς, που έχει το τατουάζ του Μιχαήλοβιτς στο αριστερό του χέρι, απαγορεύτηκε από τον Υπουργό Εσωτερικών της Κροατίας Ζλάτκο Μέχουν να ταξιδέψει στην Κροατία επειδή αρνήθηκε να το καλύψει, καθώς η εμφάνισή του θεωρήθηκε ''πρόκληση μίσους ή βίας λόγω ρατσισμού, εθνικισμού ή θρησκείας ". Ο Σερβικός τύπος και οι πολιτικοί αντέδρασαν στην απαγόρευση με έκπληξη και αγανάκτηση, ενώ στην Κροατία η απόφαση θεωρήθηκε" σοφή και μέσο προστασίας του παίκτη από τη δική του ανοησία ». Το 2009 μια Σερβική ομάδα με έδρα το Σικάγο προσέφερε αμοιβή ύψους $ 100.000,00 για βοήθεια στην εύρεση του τάφου του Μιχαήλοβιτς. Μια επιτροπή που συγκροτήθηκε από τη Σερβική κυβέρνηση ξεκίνησε μια έρευνα και το 2010 ανακοίνωσε ότι ο Μιχαήλοβιτς μπορεί να είχε ταφεί στην Αντα Τσιγκάνλια, στο Βελιγράδι.
"Ο Στρατηγός Ντράγκολιουμπ Μιχαήλοβιτς διακρίθηκε με εξαιρετικό τρόπο ως Αρχηγός των Γιουγκοσλαβικών Ενόπλων Δυνάμεων και αργότερα ως Υπουργός Πολέμου οργανώνοντας και οδηγώντας σημαντικές δυνάμεις αντίστασης ενάντια στον εχθρό που κατέλαβε τη Γιουγκοσλαβία, από το Δεκέμβριο του 1941 ως το Δεκέμβριο του 1944. Με τις ατρόμητες ενέργειες των στρατευμάτων του, πολλοί αεροπόροι των Ηνωμένων Πολιτειών διασώθηκαν και επέστρεψαν με ασφάλεια. Ο Στρατηγός Μιχαήλοβιτς και οι δυνάμεις του, παρόλο που δεν είχαν επαρκή εφόδια και πολεμούσαν υπό πολύ δύσκολες συνθήκες, συνέβαλαν ουσιαστικά στην υπόθεση των Συμμάχων και συνέβαλαν στην επίτευξη μιας τελικής Συμμαχικής νίκης."
- Χάρυ Τρούμαν, 29 Μαρτίου 1948
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Αντιστασιακά κινήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εθνικιστές Κατηγορία:Πρόσωπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Φραντσίσεκ Πιέτσκα
Το 2015, του απονεμήθηκε το Βραβείο Επιτεύγματος Ζωής της Πολωνικής Ακαδημίας.
Βιογραφία
Ο Πιέτσκα γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Γκόντουφ. Ήταν ο μικρότερος από έξι αδέρφια.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σπούδασε υποκριτική. Αποφοίτησε από την Εθνική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης «Αλεξάντερ Ζελβερόβιτς» της Βαρσοβίας. Έκανε το ντεμπούτο του στο Θέατρο Κάτω Σιλεσίας στη Γελένια Γκούρα. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Λαϊκό Θέατρο στη Νόβα Χούτα της Κρακοβίας, όπου έπαιξε τα έτη 1955-1964. Το 1974–2015, ήταν ηθοποιός του Θεάτρου Powszechny στη Βαρσοβία.
Πρωταγωνίστησε σε πάνω από εκατό ταινίες, πολωνικές και ξένες. Βραβεύθηκε και τιμήθηκε πολλές φορές για τους ατομικούς του ρόλους, καθώς και για την προσφορά του στην ανάπτυξη της θεατρικής και κινηματογραφικής τέχνης. Ήταν είναι επίτιμος πολίτης της Γκμίνα Γκόντουφ.
Το 2016, υποστήριξε τον αγώνα κατά της αιθαλομίχλης στην γενέτειρά του, την Άνω Σιλεσία, εμφανιζόμενος σε ένα κινηματογραφικό κλιπ με τίτλο Nie truj sąsiada! (Μην δηλητηριάσεις τον διπλανό σου!), το οποίο ηχογραφήθηκε μαζί με την πόλη Βοντζίσουαφ Σλόνσκι.
Στις 11 Νοεμβρίου 2017, του απονεμήθηκε το ανώτατο κρατικό παράσημο της Πολωνίας, το Τάγμα του Λευκού Αετού.
Ο Πιέτσκα πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου 2022, σε ηλικία 94 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνοί ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνοί ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Απόφοιτοι της Εθνικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης «Αλεξάντερ Ζελβερόβιτς» της Βαρσοβίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Σαν Πάολο ντ'Άργκον
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Λαισώ
Το Λαισώ (γαλλικά: Laissaud) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαισωτέν (γαλλικά: Laissautins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Σαντ'Ομομπόνο Τέρμε
Το Σαντ'Ομομπόνο Τέρμε (ιταλικά: Sant'Omobono Terme) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Σαν Πελλεγκρίνο Τέρμε
Το Σαν Πελλεγκρίνο Τέρμε (ιταλικά: San Pellegrino Terme) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Εθνική Συμμαχία (Ιταλία)
Η Εθνική Συμμαχία (Alleanza Nazionale) ήταν ένα συντηρητικό  πολιτικό κόμμα στην Ιταλία και διάδοχος του μεταφασιστικού Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος, το οποίο είχε μετριάσει τις πολιτικές του τις τελευταίες δεκαετίες και τελικά αποστασιοποιήθηκε από την προηγούμενη ιδεολογία του κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου στο Fiuggi, διαλύοντας στο νέο κόμμα το 1995.
Ο Τζιανφράνκο Φίνι ήταν ο ηγέτης του κόμματος από την ίδρυσή του έως το 2008, αφού εκλέχθηκε Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων. Τον Φίνι διαδέχθηκε ο Ινιάτσιο Λα Ρούσα, ο οποίος διαχειρίστηκε τη συγχώνευση του κόμματος με τη Φόρτσα Ιτάλια στο Λαός της Ελευθερίας το 2009.
Ίδρυση
Η Εθνική Συμμαχία, που ξεκίνησε το 1994, ιδρύθηκε επίσημα τον Ιανουάριο του 1995, όταν το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα, το πρώην νεοφασιστικό κόμμα, συγχωνεύθηκε με συντηρητικά στοιχεία της πρώην Χριστιανοδημοκρατίας, η οποία είχε διαλυθεί το 1994 μετά από δύο χρόνια σκανδάλων και διάφορες διασπάσεις λόγω της διαφθοράς στα υψηλότερα επίπεδά της, που αποκαλύφθηκαν από την έρευνα της Επιχείρησης Καθαρά Χέρια, και το Ιταλικό Φιλελεύθερο Κόμμα, που διαλύθηκε την ίδια χρονιά. Ωστόσο, τα πρώην μέλη του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος εξακολουθούσαν να αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του νέου κόμματος και ο πρώην ηγέτης του κόμματος Τζιανφράνκο Φίνι εξελέγη αρχηγός του νέου κόμματος.
Το λογότυπο του κόμματος ακολουθούσε ένα πρότυπο πολύ παρόμοιο με αυτό του Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς, με το λογότυπο του άμεσου προκατόχου του κόμματος σε έναν μικρό κύκλο, ως μέσο νομικής αποτροπής από άλλους να το χρησιμοποιήσουν. Το όνομα προτάθηκε από ένα άρθρο στην ιταλική εφημερίδα Il Tempo που γράφτηκε το 1992 από τον Ντομένικο Φισικέλα, έναν εξέχοντα συντηρητικό ακαδημαϊκό. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1990, το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα μετατράπηκε σταδιακά σε ένα κυρίαρχο δεξιό κόμμα, με αποκορύφωμα τη διάλυσή του το 1995.
Συμμετοχή σε κυβερνήσεις
μικρογραφία|340x340εσ| Ο [[Τζιανφράνκο Φίνι το 2004.]] Το κόμμα ήταν μέρος και των τριών κυβερνήσεων συνασπισμού του Λαού της Ελευθερίας με επικεφαλής τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο Φίνι διορίστηκε αναπληρωτής πρωθυπουργός μετά τις γενικές εκλογές του 2001 και ήταν υπουργός Εξωτερικών από τον Νοέμβριο του 2004 έως τον Μάιο του 2006.
Όταν ο Φίνι επισκέφθηκε το Ισραήλ στα τέλη Νοεμβρίου του 2003 ως Ιταλός Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, χαρακτήρισε τους φυλετικούς νόμους που εκδόθηκαν από το φασιστικό καθεστώς το 1938 ως «διαβόητους», όπως είχε κάνει και ο Τζόρτζιο Αλμιράντε, ιστορικός ηγέτης του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος. Αναφέρθηκε επίσης στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία ότι ανήκει στις πιο επαίσχυντες σελίδες του παρελθόντος και θεωρούσε τον φασισμό μέρος μιας εποχής «απόλυτου κακού», κάτι που δύσκολα ήταν αποδεκτό από τους λίγους εναπομείναντες σκληροπυρηνικούς του κόμματος. Ως αποτέλεσμα, η Αλεσσάντρα Μουσσολίνι, η εγγονή του πρώην φασίστα δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι, που βρισκόταν σε διαμάχη με το κόμμα για πολλά ζητήματα για μεγάλο χρονικό διάστημα, και ορισμένοι σκληροπυρηνικοί άφησαν το κόμμα και δημιούργησαν την «Κοινωνική Δράση».
Με την ευκαιρία των γενικών εκλογών του 2006, η Εθνική Συμμαχία έθεσε υποψηφιότητα στο Σπίτι των Ελευθεριών, με νέους συμμάχους. Η κεντροδεξιά έχασε με 24.000 ψήφους υπέρ του κεντροαριστερού συνασπισμού «Η Ένωση». Μεμονωμένα η Εθνική Συμμαχία έλαβε σχεδόν 5 εκατομμύρια ψήφους, που ανέρχονται σε 12,3%. Τον Ιούλιο του 2007 μια ομάδα αποσπασμάτων με επικεφαλής τον Φρανστέσκο Στοράτσε σχημάτισαν τη Δεξιά, η οποία ιδρύθηκε επίσημα στις 10 Νοεμβρίου. Επτά βουλευτές της Εθνικής Συμμαχίας προσχώρησαν στο νέο κόμμα.
Λαός της Ελευθερίας
Τον Νοέμβριο του 2007 ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ανακοίνωσε ότι το Φόρτσα Ιτάλια θα είχε σύντομα συγχωνευθεί στο Λαό της Ελευθερίας.
Ιδεολογία
Το πολιτικό πρόγραμμα της Εθνικής Συμμαχίας τόνισε:
Διαχωριζοντας τον εαυτό του από το MSI, το κόμμα απομακρύνθηκε από τον Μπενίτο Μουσολίνι και τον Φασισμό και κατέβαλε προσπάθειες να βελτιώσει τις σχέσεις με τις εβραϊκές ομάδες. Για παράδειγμα, αφού οι ακροδεξιοί σκίνχεντ πανηγύρισαν την εκλογή του τότε πολιτικού της Εθνικής Συμμαχίας Τζιάνι Αλεμάνο ως Δήμαρχο της Ρώμης το 2008 κάνοντας τον ρωμαϊκό χαιρετισμό έξω από το Palazzo Senatorio, ο Αλεμάνο επισκέφθηκε τη Συναγωγή της Ρώμης, όπου έδωσε μια ομιλία επαινώντας την «καθολική» αξίες του αγώνα κατά του ναζισμού. Η αλλαγή ήταν επίσης παρούσα στη ρητορική του αρχηγού του κόμματος Φίνι, ο οποίος από το να αυτοδηλώνει «φασίστας για τη δεκαετία του 2000» το 1987, όταν ήταν επικεφαλής του MSI, έγινε «συντηρητικός» την εποχή της Εθνικής Συμμαχίας το 1994. Με τους περισσότερους σκληροπυρηνικούς να αποχωρούν από το κόμμα, προσπάθησε να παρουσιαστεί ως ένα αξιοσέβαστο συντηρητικό κόμμα και να ενώσει τις δυνάμεις του με το Φόρτσα Ιτάλια στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και, τελικά, σε ένα ενωμένο κόμμα της κεντροδεξιάς. Ο ιστορικός Ντέιβιντ Μπρόντερ συνέκρινε την Εθνική Συμμαχία με το Λαϊκό Κόμμα της Ισπανίας μετά τον Φράνκο.
Αν και το κόμμα ενέκρινε την οικονομία της αγοράς και είχε ευνοϊκές απόψεις για την απελευθέρωση και την ιδιωτικοποίηση των κρατικών βιομηχανιών, η Εθνική Συμμαχία ήταν στα αριστερά του Φόρτσα Ιτάλια για οικονομικά ζητήματα και μερικές φορές υποστήριζε κρατικές πολιτικές. Γι' αυτό το κόμμα ήταν δυνατό στη Ρώμη και το Λάτσιο, όπου ζουν οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι. Η κατάρρευση των Χριστιανοδημοκρατών δημιούργησε χώρο για ένα πιο οικονομικά παρεμβατικό κόμμα της συντηρητικής δεξιάς και η Εθνική Συμμαχία αναζήτησε στενότερους δεσμούς με τις πρώην παρατάξεις των Χριστιανοδημοκρατών που προσχώρησαν στις συμμαχίες της δεξιάς υπό τον Μπερλουσκόνι. Στο πλαίσιο αυτού, μετριάστηκε επίσης οι θέσεις της για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη μετανάστευση, οι οποίες έγιναν δεκτές υπό όρους από την ηγεσία του κόμματος. Επιπλέον, η Εθνική Συμμαχία παρουσιάστηκε ως κόμμα που προάγει την εθνική συνοχή, την εθνική ταυτότητα και τον πατριωτισμό.
Όσον αφορά τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις, το κόμμα ήταν μακροπρόθεσμος υποστηρικτής του προεδρικού συστήματος και του συστήματος πολλαπλών ψηφοφοριών, και ήρθε να υποστηρίξει επίσης τον φεντεραλισμό και να αποδεχθεί πλήρως τη συμμαχία με τη Λέγκα του Βορρά, αν και οι σχέσεις με αυτό το κόμμα ήταν τεταμένες κατά καιρούς, ειδικά για ζητήματα εθνικής ενότητας.
Ο Τζιανφράνκο Φίνι, ένας εκσυγχρονιστής που είδε τον Νικολά Σαρκοζί και τον Ντέιβιντ Κάμερον ως πρότυπα, έδωσε μια φιλόδοξη πολιτική γραμμή στο κόμμα, συνδυάζοντας τους πυλώνες της συντηρητικής ιδεολογίας όπως η ασφάλεια, οι οικογενειακές αξίες και ο πατριωτισμός με μια προοδευτική προσέγγιση σε άλλους τομείς όπως την έρευνα για τα βλαστοκύτταρα και υποστήριξη των δικαιωμάτων ψήφου για νόμιμους αλλοδαπούς. Μερικές από αυτές τις θέσεις δεν συμμερίστηκαν πολλά μέλη του κόμματος, τα περισσότερα από τα οποία αντιτάχθηκαν σθεναρά στην έρευνα για τα βλαστοκύτταρα και την τεχνητή γονιμοποίηση.
Εσωκομματικές παρατάξεις
Η Εθνική Συμμαχία ήταν ένα ετερογενές πολιτικό κόμμα και μέσα σε αυτό τα μέλη ήταν χωρισμένα σε διαφορετικές παρατάξεις, μερικές από τις οποίες ήταν πολύ οργανωμένες:
Στο κόμμα υπήρχε επίσης μια ομάδα με το όνομα Εθνικοθρησκευτικό Συμβούλιο, τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της οποίας περιλάμβαναν τους Gaetano Rebecchini (ιδρυτής, πρώην DC), Riccardo Pedrizzi (πρόεδρος), Franco Tofoni (αντιπρόεδρος), Luigi Gagliardi (γενικός γραμματέας), Alfredo Mantovano, Antonio Mazzocchi και Riccardo Migliori. Αυτό δεν ήταν παράταξη αλλά επίσημος οργανισμός μέσα στο κόμμα και εξέφραζε την επίσημη θέση του κόμματος για ηθικά και θρησκευτικά ζητήματα. Μερικές φορές η ομάδα επέκρινε τον Τζιανφράνκο Φίνι για τις φιλελεύθερες απόψεις του σχετικά με τις αμβλώσεις, την τεχνητή γονιμοποίηση και την έρευνα για βλαστοκύτταρα, που οδήγησε ορισμένα αξιόλογα πρώην μέλη του DC ως Publio Fiori να αποχωρήσουν από το κόμμα. Ορισμένα μέλη του συμβουλίου, όπως ο Pedrizzi και ο Mantovano, περιγράφηκαν ως μέλη μιας ανεπίσημης ομάδας της Καθολικής Δεξιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ιταλία
Σάντα Μπρίτζιντα (Ιταλία)
Η Σάντα Μπρίτζιντα (ιταλικά: Santa Brigida) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας
Το Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας (ΤΣΔΜ) ήταν στρατιά του Ελληνικού Στρατού που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου (1940–41).
Ιστορία
Η διοίκηση ιδρύθηκε στη δυτική Μακεδονία πριν από την ιταλική επίθεση στις 28 Οκτωβρίου 1940. Με έδρα την Κοζάνη, διοικούνταν από τον Αντιστράτηγο Ιωάννη Πιτσίκα και αποτελούνταν από το Β' Σώμα Στρατού (Αντιστράτηγος Δημήτριος Παπαδόπουλος) και το Γ' Σώμα Στρατού (Αντιστράτηγος Γεώργιος Τσολάκογλου), το καθένα από δύο πεζοπόρα τμήματα και έναν ταξιάρχη. Οι συνολικές δυνάμεις που διέθετε το ΤΣΔΜ κατά το ξέσπασμα του πολέμου αποτελούνταν από 22 πεζικά και 22 πυροβολικά. μικρογραφία|Η ελληνική προέλαση κατά τη διάρκεια του [[Ελληνοϊταλικός Πόλεμος|Ελληνοιταλικού πολέμου.]] Μετά την ιταλική επίθεση, το ΤΣΔΜ έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην αναστροφή της αρχικής ιταλικής διείσδυσης στη Μάχη της Πίνδου, όπου το αδύναμο απόσπασμα της Πίνδου υποχωρούσε ενάντια στην ιταλική ταξιαρχία Αλπινιστών Τζούλια. Το ΤΣΔΜ ανέθεσε τον τομέα της Πίνδου στην 1η Μεραρχία Πεζικού και προοδευτικά διέθεσε περισσότερες δυνάμεις καθώς έφτασαν - η Μεραρχία Ιππικού, 5η Ταξιαρχία και η νεοσυσταθείσα Ταξιαρχία Ιππικού - καταφέρνοντας να σταθεροποιήσει την κατάσταση έως τις 30 Οκτωβρίου και στις 3 Νοεμβρίου ξεκίνησε αντεπίθεση -επίθεση που ανάγκασε την ταξιαρχία Αλπινιστών Τζούλια να αποσυρθεί πίσω στην Αλβανία για να μην περικυκλωθεί. Στο μεταξύ, το Γ' Σώμα είχε αναλάβει περιορισμένες προελεύσεις στο αλβανικό έδαφος και ήδη στις 6 Νοεμβρίου υπέβαλε σχέδια για γενική επίθεση. Ο Έλληνας αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος κρίθηκε υπερβολικά φιλόδοξος προς το παρόν αναλαμβάνοντας την επίθεση για τις 14 Νοεμβρίου.
Μέχρι τις 14 Νοεμβρίου, με την ελληνική επιστράτευση σχεδόν να έχει ολοκληρωθεί, το Γ' Σώμα του ΤΣΔΜ, που αναπτύχθηκε στον τομέα της Πίνδου, αποτελούσε την 1η Μεραρχία Πεζικού, την 5η Ταξιαρχία Πεζικού, την Ταξιαρχία Ιππικού και το Γ' Σώμα στη δυτική Μακεδονία, όπως ακριβώς αποτελούσε η 9η, 10η, 15η Μεραρχία Πεζικού., με την 11η Μεραρχία να συγκεντρώνεται στα μετόπισθεν της. Κύριος στόχος του Γ' Σώματος ήταν η κατάληψη του οροπεδίου της Κορυτσάς, το οποίο έλεγχε την πρόσβαση στο εσωτερικό της Αλβανίας κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού Δεβόλη. Το οροπέδιο βρισκόταν πίσω από τα βουνά Μοράβα και Ιβάν στα ελληνοαλβανικά σύνορα, τα οποία κατείχαν οι μεραρχίες 29ου Piemonte, 19th Venezia και 49th Parma. Οι Ιταλοί ενισχύθηκαν αργότερα από τη 2η Αλπική Μεραρχία Τριδεντίνα, την 53η Μεραρχία Αρέτσο και 30–50 άρματα μάχης της Μεραρχίας Κένταυρο. Αφήνοντας πέντε τάγματα για να ασφαλίσουν το πίσω μέρος του, το Γ' Σώμα επιτέθηκε με 20 τάγματα και 37 πυροβολικά. Λόγω της έλλειψης αρμάτων μάχης ή αντιαρματικών όπλων για την αντιμετώπιση των ιταλικών τεθωρακισμένων, οι Έλληνες αποφάσισαν να περιορίσουν την κίνησή τους κατά μήκος των κορυφογραμμών των βουνών, χωρίς να κατεβαίνουν ποτέ στις κοιλάδες. Η επίθεση ξεκίνησε το πρωί της 14ης Νοεμβρίου, με τις τρεις μεραρχίες του σώματος να κινούνται σε συγκλίνουσες γραμμές επίθεσης προς την Κορυτσά. Για να επιτευχθεί ο αιφνιδιασμός, δεν προηγήθηκε φράγμα πυροβολικού κατά την επίθεση.
Οι ιταλικές δυνάμεις αιφνιδιάστηκαν, επιτρέποντας στους Έλληνες να αναγκάσουν του Ιταλούς να οπισθοχωρήσουν στις θέσεις τους στις 14–16 Νοεμβρίου. Στις 17 Νοεμβρίου, το Γ' Σώμα ενισχύθηκε με τη 13η Μεραρχία Πεζικού και την επόμενη μέρα με την 11η Μεραρχία, η οποία μαζί με τη 10η Μεραρχία σχημάτισαν νέα διοίκηση, την Ομάδα Μεραρχιών «Κ» ή OMK (Αντιστράτηγος Γεώργιος Κοσμάς). Η πιο κρίσιμη στιγμή για τους Έλληνες ήρθε στις 18 Νοεμβρίου, όταν μέρη της 13ης Μεραρχίας πανικοβλήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας κακοσυντονισμένης επίθεσης και η μεραρχία σχεδόν υποχώρησε. Ο διοικητής του απολύθηκε επί τόπου και ο νέος διοικητής, ο Υποστράτηγος Σωτήριος Μουτούσης, απαγόρευσε κάθε περαιτέρω υποχώρηση, αποκαθιστώντας το μέτωπο. Στις 19–21 Νοεμβρίου, οι Έλληνες κατέλαβαν την κορυφή του Μοράβα. Φοβούμενοι ότι θα περικυκλωθούν και θα αποκοπούν, οι Ιταλοί υποχώρησαν προς την κοιλάδα του Δεβόλη κατά τη διάρκεια της νύχτας και στις 22 Νοεμβρίου η πόλη της Κορυτσάς καταλήφθηκε από την 9η Μεραρχία. Μέχρι τις 27 Νοεμβρίου, η ΤΣΔΜ είχε καταλάβει ολόκληρο το οροπέδιο της Κορυτσάς, με 624 νεκρούς και 2.348 τραυματίες. Πιο νότια και δυτικά, το Α' Σώμα και το Β' Σώμα είχαν κινηθεί για να εκδιώξουν τους Ιταλούς από την ελληνική επικράτεια, κάτι που πέτυχαν στις 23 Νοεμβρίου. Το Β' Σώμα κινήθηκε περαιτέρω πέρα από τη γραμμή των συνόρων, καταλαμβάνοντας την Ερσέκα στις 21 Νοεμβρίου και το Λεσκοβίκι την επόμενη μέρα.
Στις 16 Απριλίου, ο Πιτσίκας ανέφερε στον Παπάγο ότι σημάδια διάλυσης είχαν αρχίσει να εμφανίζονται και μεταξύ των μεραρχιών του Α' Σώματος και τον παρακάλεσε να «σώσει τον στρατό από τους Ιταλούς». Την επόμενη μέρα το ΤΣΔΜ μετονομάστηκε σε Γ' Σώμα Στρατού και τέθηκε υπό τη διοίκηση του Πιτσίκα. Σε αυτή τη συγκυρία οι τρεις διοικητές των σωμάτων μαζί με τον μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα πίεσαν τον Πιτσίκα να διαπραγματευτεί μονομερώς με τους Γερμανούς. Όταν εκείνος αρνήθηκε, οι άλλοι αποφάσισαν να τον παρακάμψουν και επέλεξαν τον Τσολάκογλου, ως ανώτερο από τους τρεις στρατηγούς, για να φέρει εις πέρας το έργο. Στις 20 Απριλίου, ο Τσολάκογλου επικοινώνησε με τον Ζεπ Ντίτριχ, τον διοικητή της πλησιέστερης γερμανικής μονάδας, της μεραρχίας Πάντσερ SS «Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ» (LSSAH), για να συζητήσει την παράδοση. Το πρωτόκολλο παράδοσης υπογράφηκε στις 18:00 της ίδιας ημέρας μεταξύ Τσολάκογλου και Ντίτριχ. Παρουσιασμένος με το τετελεσμένο γεγονός, ο Πιτσίκας ενημερώθηκε μια ώρα αργότερα και παραιτήθηκε από την εντολή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940 Κατηγορία:Μάχες Ελληνοϊταλικού πολέμου 1940-1941 Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα
Smooth (τραγούδι)
Το «Smooth» είναι τραγούδι του latin rock συγκροτήματος Santana, στο οποίο συμμετείχε και ο τραγουδιστής των Matchbox Twenty, Ρομπ Τόμας. Το τραγούδι γράφτηκε από τους Τόμας, ΝτεΓκαετάνο και Itaal Shur και τραγουδήθηκε από τον πρώτο. Το κομμάτι κέρδισε τρία βραβεία Grammy στις κατηγορίες Record of the Year, Song of the Year και Best Pop Collaboration with Vocals. Το κομμάτι έγινε αμέσως hit και έφτασε το νούμερο 1 στα αμερικανικά Billboard Hot 100. Το single έγινε και χρυσό, μεταξύ άλλων στις ΗΠΑ, όπου πούλησε περί τα 1,2 εκατομμύρια αντίτυπα. To Billboard επίσης το κατέταξε πρώτο ανάμεσα στα πιο επιτυχημένα singles της ροκ μουσικής στην ιστορία των charts.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1999 Κατηγορία:Singles του 1999 Κατηγορία:Singles του 2000 Κατηγορία:Singles της Arista Records Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο) Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100
Λαντρί (Σαβοΐα)
Το Λαντρί (γαλλικά: Landry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαντριζώ (γαλλικά: Landrigeots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Σάρνικο
Το Σάρνικο (ιταλικά: Sarnico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Λα Λεσέρ
Το Λα Λεσέρ (γαλλικά: La Léchère) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λεσεραίν (γαλλικά: Lécherains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Ροδοστίβα Θεσπρωτίας
Η Ροδοστίβα ή Ραδοβίστα είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 190 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ροδοστίβα βρίσκεται στα ανατολικά όρια με την περιφερειακή ενότητα Ιωαννίνων σε απόσταση 22 χλμ. Α.-ΝΑ. από τους Φιλιάτες και 26,5 χλμ. ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα. Το χωριό είναι κτισμένο στην κοιλάδα του ποταμού Καλαμά και στα δυτικά του. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1919 στο ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κοκκινίστης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Γολά αποτελεί την τοπική κοινότητα Γολάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλιατών του δήμου Φιλιατών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 11 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Ενρίκο Γκρας
Ο Ενρίκο Γκρας (ιταλικά: Enrico Gras), (7 Μαρτίου 1919 - 5 Μαρτίου 1981) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ο οποίος σκηνοθέτησε 22 ταινίες μεταξύ  1941 και 1961.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Λεσεραίν
Το Λεσεραίν (γαλλικά: Lescheraines) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λεσεραινουά (γαλλικά: Lescherainois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Σκιλπάριο
Το Σκιλπάριο (ιταλικά: Schilpario) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Λεπέν-λε-Λακ
Το Λεπέν-λε-Λακ (γαλλικά: Lépin-le-Lac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λεπινουά (γαλλικά: Lépinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Κέσαρ φαν Έφερντινγκεν
δεξιά|μικρογραφία| Νεαρή γυναίκα που ζεσταίνει τα χέρια της από τον Κέσαρ φαν Έφερντινγκεν (1646), Rijksmuseum, Άμστερνταμ Ο Κέσαρ φαν Έφερντινγκεν (Cesar Pietersz, ή Cesar Boetius van Everdingen, 1616/17 – τάφηκε στις 13 Οκτωβρίου 1678), μεγαλύτερος αδελφός του Άλλερτ φαν Έφερντινγκεν και του Γιαν φαν Έφερντινγκεν, ήταν Ολλανδός ζωγράφος πορτρέτων και ιστορικών σκηνών της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.
Έργα
Πολλοί από τους πίνακές τους του βρίσκονται σε μουσεία και ιδιωτικές κατοικίες της Ολλανδίας, ενώ αρκετές εκτίθενται στο Μουσείο της Πόλης του Άλκμααρ. Οι μαθητές του ήταν οι Jan Theunisz Blanckerhoff, Adriaen Dekker, Hendrik Graauw και Thomas Heeremans. Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν απαριθμεί επίσης δύο άλλους μαθητές. Adriaen Warmenhuizen και Laurens Oosthoorn. Το Μουσείο Thyssen-Bornemisza στη Μαδρίτη διαθέτει τον πίνακά του "Vertumnus and Pomona", περ. 1637-1640
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Γενικές εκλογές στα Νησιά Κέιμαν 2021
Στις 14 Απριλίου 2021 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στα Νησιά Κέιμαν για την εκλογή των 19 μελών του Κοινοβουλίου. Οι εκλογές είχαν οριστεί αρχικά να διεξαχθούν στις 26 Μαΐου, αλλά ο πρωθυπουργός Άλντεν ΜακΛάφλιν ζήτησε από τον κυβερνήτη Μάρτιν Ρόπερ να διαλύσει το Κοινοβούλιο στις 14 Φεβρουαρίου, προκαλώντας πρόωρες εκλογές. Η κίνηση έγινε προκειμένου να αποφευχθεί η πρόταση μομφής Μακίβα Μπους, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε δίμηνη φυλάκιση με αναστολή τον Δεκέμβριο του 2020 για επίθεση σε γυναίκα τον Φεβρουάριο του 2020
Αποτελέσματα
Οι κυβερνώντες Προοδευτικοί κέρδισαν επτά έδρες και με την υποστήριξη ενός ανεξάρτητου μέλους, κρίθηκαν σε καλό δρόμο στο να σχηματίσουν κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση είχε διάφορα κέρδη, με τον επί μακρόν βουλευτή και αρχηγό της αντιπολίτευσης Άρντεν ΜακΛίν να χάνει τη θέση του και τον Άλρικ Λίντσεϊ, ο οποίος ήταν πιθανός πρόεδρος σε έναν προτεινόμενο συνασπισμό της αντιπολίτευσης υπό την ηγεσία του Γουέιν Πάντον, έχασε οριακά την Τζορτζ Τάουν Νότια από την υφιστάμενη Προοδευτική Μπάρμπαρα Κόνολι. Ωστόσο, ο Πάντον, ένας πρώην βουλευτής των Προοδευτικών που θεωρείτο ο πιο πιθανός υποψήφιος για να ηγηθεί μιας ανεξάρτητης κυβέρνησης, εξελέγη και αρκετοί ανεξάρτητοι κέρδισαν έδρες για να σχηματίσουν ενδεχομένως κυβέρνηση. Για άλλες ομάδες της αντιπολίτευσης, ο επί μακρόν βουλευτής και ηγέτης του νεοσύστατου Λαϊκού Κόμματος των Νήσων Κέιμαν, Έζαρντ Μίλερ έχασε στο Νορθ Σάιντ, ο πρώην ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος Μακίβα Μπους επανεξελέγη ως ανεξάρτητος με μόλις 27 ψήφους, ενώ ο επί χρόνια συνεργάτης του Γιουτζίν Ιμπάνκς έχασε αποφασιστικά.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Τη νύχτα των εκλογών, ο ηγέτης των Προοδευτικών Ρόι ΜακΤάγκαρτ δήλωσε ότι ήταν «ευχαρισμένος» με το αποτέλεσμα και ελπίζει ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας συνασπισμός υπό την ηγεσία των Προοδευτικών αποτελούμενος από 12 έως 14 βουλευτές, με βάση τη στενή σχέση του ανεξάρτητου βουλευτή Ντουέιν Σέιμουρ μαζί με μια αντιληπτή συμφωνία με δύο άλλοι ανεξάρτητοι βουλευτές – ο Ισαάκ Ράνκιν και ο Τζέι Ίμπανκς. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός Άλντεν ΜακΛάφλιν από το Προοδευτικό Κόμμα ονόμασε τους Ράνκιν, Τζέι Ίμπανκς, Αντρέ Ίμπανκς και Χέδερ Μπόντεν ως τους ανεξάρτητους με τους οποίους ήλπιζαν να συνεργαστούν οι Προοδευτικοί, αλλά την επόμενη μέρα πρόσθεσε ότι δεν είχε συμφωνηθεί τίποτα οριστικό. Ο ανεξάρτητος υποψήφιος πρωθυπουργός Γουέιν Πάντον ήταν επίσης αισιόδοξος για το σχηματισμό κυβέρνησης, λέγοντας ότι «η πρόθεση είναι να γίνει μια συζήτηση μεταξύ των ανεξάρτητων για να δουλέψουμε για να δούμε αν μπορούμε να συγκροτήσουμε κυβέρνηση». Στις 15 Απριλίου, την επομένη των εκλογών, και τα δύο στρατόπεδα (Προοδευτικοί και Ανεξάρτητοι του Πάντον) καλούσαν τους βουλευτές να προσπαθήσουν να βρουν δέκα υποστηρικτές.
Το απόγευμα της 15ης Απριλίο, ο Πάντον ανακοίνωσε ότι δέκα ανεξάρτητοι είχαν συγκεντρωθεί για να σχηματίσουν μια κυβέρνηση που αναφέρεται ως PACT για «Ανθρωποκεντρική, Υπεύθυνη, Αρμόδια και Διαφανή». Στη συνέχεια συναντήθηκε με τον κυβερνήτη Μάρτιν Ρόπερ μαζί με τον αναπληρωτή κυβερνήτη Φραντς Μάντερσον και τον Γενικό Εισαγγελέα Σάμιουελ Μπάλτζιν για να παραδώσει μια επιστολή υπογεγραμμένη από την ομάδα για να επιβεβαιώσει ότι ο Πάντον απολαμβάνει της στήριξης από την πλειοψηφία. Η συμμαχία σχεδίαζε να στηρίξει τον Κρις Σόντερς ως αναπληρωτή πρωθυπουργό μαζί με τον Άλρικ Λίντσεϊ ως πρόεδρο, παρά το γεγονός ότι δεν κατάφερε να κερδίσει μια έδρα. Ο Πάντον ζήτησε από τον κυβερνήτη να συγκαλέσει το Κοινοβούλιο για τις 21 Απριλίου για την ορκωμοσία των βουλευτών και να εκλεγεί πρωθυπουργός. Η είδηση αντιμετωπίστηκε με έκπληξη από τους Προοδευτικούς καθώς οι Ράνκιν, ο Τζέι Ίμπανκς, Αντρέ Ίμπανκς και Μπόντεν υπέγραψαν. Ο ΜακΤάγκαρτ ισχυρίστηκε γρήγορα ότι οι διαπραγματεύσεις ήταν ακόμα ανοιχτές μεταξύ των Προοδευτικών και ορισμένων ανεξάρτητων με την ελπίδα να επανασυναρμολογηθεί ο συνασπισμός. Οι Προοδευτικοί ισχυρίστηκαν επίσης ότι «είχαν διευθετήσεις με τον Ισαάκ Ράνκιν και τον Τζέι Ίμπανςκς για να τους βοηθήσουν να σχηματιστεί η κυβέρνηση όταν κέρδιζαν», θέτοντας υπό αμφισβήτηση τον συνασπισμό PACT.
Νωρίς το πρωί της 16ης Απριλίου, ο ΜακΤάγκαρτ ανακοίνωσε ότι είχε πράγματι την υποστήριξη της πλειοψηφίας των βουλευτών, στέλνοντας μια επιστολή από έντεκα βουλευτές (αν και ο Τζέι Έμπανκς δεν την υπέγραψε) στον κυβερνήτη. Οι μετακινήσεις από τη συμφωνία PACT στον Προοδευτικό συνασπισμό ήταν οι Ράνκιν, Τζέι Ίμπανκς και η βουλευτής της Προοπτικής, Σαμπρίνα Τέρνερ. Ο Πάντον εξεπλάγη από την εξέλιξη των γεγονότων λέγοντας ότι ο Ράνκιν, ο Τζέι Έμπανκς και η Τέρνερ δεν του είχαν μιλήσει για τους λόγους που παραιτήθηκαν από τη συμφωνία. Η Υπηρεσία Ειδήσεων των Κέιμαν ανέφερε ότι ο Ράνκιν και η Τέρνερ είχαν πιεστεί από δωρητές εκστρατείας να συνεργαστούν με τους Προοδευτικούς. Εάν η συμφωνία παρέμενε, θα έδινε στους Προοδευτικούς τις 10 έδρες που απαιτούνται για να πάρουν την εξουσία με ή χωρίς τον Τζέι Έμπανκς.
Ωστόσο, σε μια άλλη τροπή των γεγονότων, κατά τη διάρκεια της ημέρας της 16ης Απριλίου, πραγματοποιήθηκε μια συνάντηση PACT με τους Πάντον, Τέρνερ, Τζέι Ίμπανκς και πέντε άλλους ανεξάρτητους μαζί με τον Μακίβα Μπους, τον πρώην ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος και Πρόεδρο της Βουλής του οποίουη καταδίκη για επίθεση. οδήγησε σε πρόωρες εκλογές. Οι προκαταρκτικές συνομιλίες της 15ης Απριλίου έκαναν να φαίνεται ότι ούτε ένας πιθανός συνασπισμός υπό την ηγεσία των Προοδευτικών ούτε το PACT υπό την ηγεσία του Πάντον θα περιλάμβαναν τον Μπους, καθώς αρκετοί υποψήφιοι και από τις δύο πλευρές είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα συνεργαστούν με τον Μπους ενώ θα ήταν υποψήφιοι. Ωστόσο, οι νέες συμφωνίες κατέστησαν έτσι ώστε ο Μπους να παγιδευτεί μεταξύ των δύο ομάδων με την ψήφο του να είναι δυνητικά ζωτικής σημασίας. Δύο άλλοι αξιόλογοι παρευρισκόμενοι στη συνεδρίαση του PACT, η Σαμπρίνα Τέρνερ και ο Τζέι Ίμπανκς, συμπεριλήφθηκαν στην επιστολή των Προοδευτικών και αμφότεροι δεν σχολίασαν τη θέση τους μετά τη συνάντηση, αλλά η Τέρνερ κάλεσε σε συνεδρίαση στην εκλογική περιφέρεια στο Seafarers Hall στην περιοχή Prospect. Ούτε ο Μπους ούτε ο Πάντον μίλησαν στη θέση του Μπους και ο Πάντον ανέβαλε τη συνάντηση της Τέρνερ για σχόλια σχετικά με τη θέση της.
Στις 17 Απριλίου ο ηγέτης του PACT Πάντον και ο προοδευτικός ηγέτης ΜακΤάγκαρτ συναντήθηκαν για να συζητήσουν έναν πιθανό συνασπισμό μεταξύ των δύο ομάδων τους, ωστόσο, η συνάντηση έληξε μετά από δεκαπέντε λεπτά με τον Πάντον να ισχυρίζεται ότι ο Μακ Τάγκαρτ δεν είχε «αποδεχτεί τα αποτελέσματα των εκλογών» και τον ΜακΤάγκαρτ χαρακτηρίζοντάς το "αλαζονικό" ότι τα δελτία τύπου του Πάντον δήλωναν ότι εκδόθηκαν από το "Γραφείο του Εντολοδόχου Πρωθυπουργού" στις 18 Απριλίου. Ο ΜακΤάγκαρτ επιτέθηκε επίσης στον Πάντον κατηγορώντας τον για υποκρισία, λέγοντας ότι οι επιθέσεις του Πάντον στον ΜακΛάφλιν επειδή δεν απομάκρυνε τον Μπους ήταν ειρωνικές αφού ο Πάντον εθεάθη να συναντά τον Μπους στις 16 Απριλίου. Ο ΜακΤάγκαρτ είπε επίσης ότι ούτε το PACT ούτε οι δικοί του Προοδευτικοί είχαν την πλειοψηφία και ότι εφόσον οι Προοδευτικοί δεν ήταν υποψήφιοι σε κάθε περιφέρεια, οι ανεξάρτητοι δεν μπορούσαν να ισχυριστούν ότι έχουν εντολή.
Στις 19 Απριλίου ο Πάντον ανακοίνωσε μια συμφωνία με τον Μακίβα Μπους, τον δέκατο βουλευτή που υποστήριξε το PACT. Η συμφωνία θα επέστρεφε τον Μπους στην προεδρία της βουλής και βασιζόταν στο να θεσπίσει ο Μπους έναν κοινοβουλευτικό κώδικα συμπεριφοράς «όπου τυχόν παραβιάσεις θα οδηγούσαν σε άμεση απόλυση από τη θέση τους». Η συμφωνία συνέπεσε επίσης με μια συγγνώμη από τον Μπους για την επίθεση που οδήγησε σε πρόωρες εκλογές και τη δέσμευση να δωρίσει το 10% του μισθού του στο Κέντρο Κρίσης των Νήσων Κέιμαν, ένα καταφύγιο γυναικών (το Κέντρο Κρίσεων αργότερα απέρριψε αυτήν την προσφορά ). Με δήλωσή του ο Πάντον ευχαρίστησε «τον πρωθυπουργό ΜακΛάφλιν και την ομάδα του για τις υπηρεσίες τους» και ανακοίνωσε τα άλλα μέλη του προτεινόμενου υπουργικού συμβουλίου: οι Σάντερς ως αναπληρωτής πρωθυπουργός και Μπόντεν ως κοινοβουλευτικός γραμματέας μαζί με τους Μπράιαν, Τέρνερ, τον εκλεγμένο βουλευτή του Γουέστ Μπέι Νορθ, Μπέρνι Α. Μπους, την εκλεγμένη βουλευτή του West Bay Central Κάθριν Ίμπανκς-Γουίλκς, ο Τζέι Ίμπανκς (που επέστρεψε στο PACT) και ο Αντρέ Ίμπανκς ως υπουργοί. Οι Προοδευτικοί απάντησαν θέτοντας εκ νέου σε αμφισβήτηση εάν ο Πάντον είχε την πλειοψηφία σημειώνοντας ότι οι πρόεδροι μπορούν να ψηφίσουν μόνο σε περίπτωση ισοψηφίας και η σύμβαση στα συστήματα του Westminster είναι να ψηφίσει ο Πρόεδρος «για τη διατήρηση του status quo, όχι για την ψήφιση νομοθεσίας ή για την εκλογή νέου πρωθυπουργού». Η συμφωνία Panton-McKeeva Bush ονομαζόταν επίσης στροφή, καθώς ο Πάντον είχε αναφέρει την αποτυχία των Προοδευτικών να τερματίσουν τον συνασπισμό με το Δημοκρατικό Κόμμα του Μπους για την καταδίκη του για επίθεση, ως έναν από τους λόγους για την απόφασή του να εγκαταλείψει τους Προοδευτικούς πριν από την εκλογή. Η Taura Ebanks, η ιδρύτρια της Cayman Voices - μια ομάδα που πιέζει τον Μπους και υποστηρίζει το θύμα του μέσω του κινήματος #sheissupported, χαρακτήρισε τη συμφωνία όπου αρκετοί βουλευτές που αντιτάχθηκαν στον Μπους κατά τη διάρκεια της εκστρατείας χαιρέτησαν την προσθήκη του στο PACT "απλά πολύ υψηλό τίμημα για να πληρωθεί ."
Τελικά, στις 20 Απριλίου, ο κυβερνήτης των Νήσων Κέιμαν Μάρτιν Ρόπερ συναντήθηκε με το προτεινόμενο υπουργικό συμβούλιο του Πάντον και όρισε την ημερομηνία για την ορκωμοσία τόσο των βουλευτών όσο και των υπουργών του Υπουργικού Συμβουλίου για την επόμενη μέρα. Μια δήλωση από τον λογαριασμό του Ρόπερ στο Facebook ανέφερε ότι ο Πάντον παρουσίασε μια αναθεωρημένη επιστολή υποστήριξης που περιλαμβάνει «τις υπογραφές 10 εκλεγμένων προσώπων που υποστηρίζουν επί του παρόντος την ηγεσία του κ. Πάντον σε μια νέα κυβέρνηση». Ο Πάντον ευχαρίστησε "τον κυβερνήτη Ρόπερ και την ομάδα του για όλη τη βοήθεια και καθοδήγηση που παρείχαν κατά τη διάρκεια αυτής της μετάβασης" και ανακοίνωσε ότι η Irma Arch, η διευθύνουσα σύμβουλος των Miracle Brokers και όχι βουλευτής, θα ήταν ομιλήτρια για την ημέρα των εγκαινίων, επιτρέποντας στον Μπους να ψηφίσει υπέρ ττου Πάντον χωρίς να επικαλεστεί τον κανόνα του Speaker Denison.
Στις 21 Απριλίου η βουλευτής του PPM και πρώην πρωθυπουργός Τζουλιάνα Ο' Κόνορ-Κόνολι μαζί με τον Ράνκιν αποχώρησαν από την Προοδευτική συμμαχία και εντάχθηκαν στη νέα κυβέρνηση Πάντον, ενισχύοντας την πλειοψηφία PACT με 12 προς 7 και την πλειοψηφία εργασίας της (καθώς ο Πρόεδρος συνήθως δεν ψηφίζει) σε 11 προς 7..
Αργότερα, στις 21 Απριλίου, ο Πάντον ορκίστηκε πρωθυπουργός αφού κέρδισε την ψηφοφορία διά βοής, καθώς ήταν ο μόνος βουλευτής που προτάθηκε για τη θέση. Προηγουμένως, ο Μπους ορκίστηκε Πρόεδρος της Βουλής αφού νίκησε την Προοδευτική βουλευτή Μπάρμπαρα Κόνολι σε μυστική ψηφοφορία, 12-7, και η συνάδελφος μέλος του PACT Κάθριν Ίμπανκς-Γουίλκς κέρδισε επίσης την Κόνολι με ψήφους 11-7, στην κούρσα του Αντιπροέδρου. Ορκίστηκαν επίσης όλοι οι βουλευτές και το πλήρες υπουργικό συμβούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογές στα Νησιά Κέιμαν Κειμαν
Βλυχάδια Καλύμνου
Τα Βλυχάδια είναι παραθαλάσσιος οικισμός και παραλία της Καλύμνου στα Δωδεκάνησα σε υψόμετρο 39 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Βλυχάδα βρίσκεται στις νότιες ακτές του νησιού, σε απόσταση 5 χλμ. ΝΔ. από το λιμάνι της Καλύμνου (Πόθια). Είναι το επίνειο των Βοθύνων και στον ομώνυμο κλειστό όρμο Βλυχάδας υπάρχουν δύο μικρές παραλίες (μία με βότσαλα, η άλλη αμμουδερή) με σχετικά ρηχά νερά. Το χωριό διαθέτει ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες, καφενεία και καταδυτικό κέντρο. Δυτικά και προς τη Μονή Αγίας Αικατερίνης υπάρχει το επισκέψιμο "σπήλαιο Κεφαλάς" ή "Σπήλαιο του Διός" έκτασης 1.000 τ.μ. με έξι θαλάμους σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Έχει επιβλητικό διάδρομο μήκους 103 μέτρων και στο εσωτερικό του έχουν βρεθεί ίχνη λατρείας του Ολυμπίου Διός.
Σημαντικό αξιοθέατο είναι το ιδιωτικό Μουσείο Θαλάσσιων Ευρημάτων Βαλσαμίδη το οποίο παρουσιάζει εκθέματα σχετικά με την σπογγαλιεία, μεγάλη ποικιλία φυτών και ζώων της θάλασσας. Επίσης ολόκληρο ναυάγιο αρχαίου εμπορικού πλοίου με αμφορείς και άλλα αντικείμενα (6ου με 2ου αιω. π.Χ.), ναυτικά ευρήματα από τον Α΄ και Β΄ παγκόσμιο πόλεμο καθώς και φωτογραφική συλλογή από 2.000 περίπου φωτογραφίες σχετικές με την ιστορία και την παράδοση των σφουγγαράδων.
Κοντά στο εκκλησάκι Άγιος Σιδερής έχουν εντοπιστεί λείψανα παλαιάς βυζαντινής εκκλησίας ενώ δίπλα και δυτικά του χωριού βρίσκεται το ανδρικό Ησυχαστήριο του Αγίου Κυπριανού
Διοικητικά
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1981 να απογράφεται στο δήμο Καλυμνίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Καλυμνίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 68 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καλύμνου
Santana (συγκρότημα)
Οι Santana είναι ένα αμερικανικό Latin Rock συγκρότημα από το Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια, που δημιουργήθηκε το 1967, από τον Αμερικανό-Μεξικανό κιθαριστή Κάρλος Σαντάνα. Το συγκρότημα άρχισε να αυξάνει τη δημοτικότητα του, από την ερμηνεία του Soul Sacrifice, στο Φεστιβάλ Γούντστοκ, το 1969. Έτσι, τα πρώτα 3 άλμπουμ τους στέφθηκαν από επιτυχία (Santana, Abraxas, Santana III). Το 1998, το συγκρότημα εντάχθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame. Το συγκρότημα έχει κερδίσει συνολικά 8 βραβεία Grammy και έχει πουλήσει πάνω από 90 εκατομμύρια αντίτυπα δίσκων, κάνοντάς την έτσι ένα από τα πιο επιτυχημένα σχήματα όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά blues rock συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Σαν Φρανσίσκο
Λουαζιέ
Το Λουαζιέ (γαλλικά: Loisieux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λεζιελάν ή Λουαζελάν (γαλλικά: Lezieulans ή Loizelans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Καϊκαούσης Β΄
Ο Καϊκαούσης Β΄ (πέθανε το 1280), Σελτζούκος Σουλτάνος του Ρουμ (1246 - 1257) ήταν ο μεγαλύτερος από τους τρεις γιους του Σουλτάνου Καϋχοσρόη Β΄ και της Ελληνίδας Προδούλας.
Άνοδος
Την εποχή που πέθανε ο πατέρας του ήταν ακόμα ανήλικος (1246), οι Μογγόλοι εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να κατακτήσουν την Ανατολή. Την εποχή που ήταν ακόμα σουλτάνος μοίρασε την εξουσία με τους δύο μικρότερους αδελφούς του Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄ και Καϋκοβάδη Β΄. Η μητέρα του ήταν κόρη Έλληνα ιερέα από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας, αυτό οδήγησε τον Καϊκαούσης να ζητήσει πολλές φορές βοήθεια από τους Νικαιώτες.
Εκθρόνιση
Ο Μογγόλος ηγεμόνας Μπαϊζού τον απείλησε και τον προειδοποίησε να πληρώσει τον φόρο υποτέλειας που είχε υποσχεθεί, του ζήτησε επίσης νέα εδάφη στην Ανατολή για το ιππικό του. Οι Μογγόλοι νίκησαν τον Καϊκαούσης Α΄ που κατέφυγε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία (1256), ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος τον υποδέχτηκε θερμά αλλά στην συνέχεια τον αιχμαλώτισε. Ο αδελφός του Καϊκοβάδης ζήτησε την βοήθεια του Μπέρκε από την Χρυσή Ορδή, ο αρχηγός της Χρυσής Ορδής Νογκάι Χαν (1230 - 1299) επιτέθηκε στο Βυζάντιο και τον ελευθέρωσε (1265). Ο Μπέρκε έδωσε στον Καϊκαούσης δώρο την Κριμαία και την κόρη του σύζυγο, πέθανε στην εξορία (1280).