cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελισάβετ Μόρτιμερ
Η Ελισάβετ Μόρτιμερ, βαρόνη του Κάμους (Μονμουθσάιρ, 12 Φεβρουαρίου 1371 - 20 Απριλίου 1417) Αγγλίδα ευγενής ήταν μεγαλύτερη κόρη και παιδί του Εδμόνδου Μόρτιμερ, 3ου κόμη του Μαρς και της Φιλίππης, 5ης κόμισσας του Όλστερ. Η μητέρα της ήταν μοναδική κόρη και παιδί του Λάιονελ της Αμβέρσας του δεύτερου γιου του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ. Ο πρώτος σύζυγος της ήταν ο Χότσπερ από την Οικογένεια Πέρσι, ο δεύτερος ήταν ο Τόμας Κάμους, 1ος βαρόνος του Κάμους. Η Ελισάβετ εμφανίζεται στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ "Ερρίκος Δ΄, Μέρος Α΄ σαν "Λαίδη Κέιτ Πέρσι" και κάνει μια σύντομη εμφάνιση σαν "χήρα Πέρσι" στο έργο "Ερρίκος Δ΄, Μέρος Β΄". Η Ελισάβετ είχε δυο μικρότερους αδελφούς τον Ρότζερ Μόρτιμερ, 4ο κόμη του Μαρς, τον Εδμόνδο Μόρτιμερ και μια αδελφή την Λαίδη Φιλίππη Μόρτιμερ που παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Τζων Χέιστινγκς, 3ο κόμη του Πέμπροκ σε δεύτερο γάμο τον Ριχάρδο ΦίτςΆλαν 11ο κόμη του Αρουντέλ και σε τρίτο γάμο τον Σερ Τόμας Πόινινγκς του Μπέιζινγκ.
Οικογένεια
Είναι άγνωστο πότε παντρεύτηκε η Ελισάβετ τον πρώτο της σύζυγο Χότσπερ που ήταν μεγαλύτερος γιος του Χένρι Πέρσι, 1ου Κόμη του Νορθάμπερλαντ, είχε την φήμη σκληρού στρατιώτη και ικανού διοικητή, μαζί του απέκτησε :
Ο πρώτος της σύζυγος σκοτώθηκε στην μάχη του Σρούσμπερυ (21 Ιουλίου 1403) σαν αρχηγός επαναστατικού στρατού εναντίον του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας, τάφηκε στο Σροπσάιρ. Οι φήμες που κυκλοφόρησαν ότι ο Πέρσι ήταν ακόμα ζωντανός ανάγκασαν τον βασιλιά "να κάνει εκταφή το πτώμα του και να το εκθέσει στην δημόσια αγορά του Σρούσμπερυ". Το κεφάλι του απεστάλη στην Γιορκ και τοποθετήθηκε σε μια από τις πύλες της πόλης την Μίκλγκειτ Μπαρ και τα υπόλοιπα μέρη του σώματος του μεταφέρθηκαν στο Νιούκασλ, Μπρίστολ, και το Τσέστερ. Παραδόθηκαν στην χήρα του που έκανε την ταφή στο Γιορκ Μίνστερ τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου. Ο Χότσπερ ανακηρύχτηκε προδότης τον Ιανουάριο του 1404 και τα εδάφη του κατασχέθηκαν, ο βασιλιάς διέταξε και την σύλληψη της Ελισάβετ (25 Οκτωβρίου 1415).
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο λίγο μετά τις 20 Απριλίου 1406 τον Τόμας Καμόυς, 1ο βαρόνο του Καμόυς, αν και ο δεύτερος σύζυγος της ήταν άνω των 60 ετών είχε αποκτήσει μαζί του γιο τον Σερ Ρότζερ Καμόυς. Ο Τόμας Καμόυς ήταν όπως ο Χότσπερ αναγνωρισμένος στρατιώτης και διοίκησε την δεξιά πτέρυγα του Αγγλικού στρατού στην μάχη του Αζινκούρ (25 Οκτωβρίου 1415). Η Ελισάβετ πέθανε σε ηλικία 46 ετών (20 Απριλίου 1417) και τάφηκε στον ναό του Σαιν Τζωρτζ στο Σάσσεξ, ο δεύτερος σύζυγος της τάφηκε δίπλα της. Ο τάφος τους διακοσμήθηκε με ένα περίφημο ορειχάλκινο μνημείο σε λίγο μικρότερες διαστάσεις από την πραγματική τους που φαίνεται από το μέσο του ιερού της εκκλησίας.
Η Τζέιν Σίμουρ τρίτη σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας ήταν μια από τις απογόνους της Ελισάβετ Μόρτιμερ μέσω της κόρης της Ελισάβετ Πέρσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Μόρτιμερ
Φρίντριχ Βάισμαν
Ο Φρίντριχ Βάισμαν (21 Μαρτίου 1896 – 4 Νοεμβρίου 1959) ήταν Αυστριακός μαθηματικός, φυσικός και φιλόσοφος. Είναι περισσότερο γνωστός ως μέλος του Κύκλου της Βιέννης και ένας από τους βασικούς θεωρητικούς του λογικού θετικισμού.
Βιογραφία
Ήταν αναγνώστης στη φιλοσοφία της επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από το 1937 έως το 1939 και λέκτορας στη φιλοσοφία των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης από το 1939 μέχρι το θάνατό του. Πέθανε στην Οξφόρδη.
Σχέση με τον Βίτγκενσταϊν
Κατά διαστήματα, από το 1927 έως το 1936, ο Βάισμαν είχε εκτενείς συνομιλίες με τον Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν για θέματα της φιλοσοφίας των μαθηματικών και της φιλοσοφίας της γλώσσας. Αυτές οι συνομιλίες, που ηχογραφήθηκαν από τον Βάισμαν, δημοσιεύτηκαν στο Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν και ο Κύκλος της Βιέννης (1979, ed. BF McGuinness). Άλλα μέλη του Κύκλου (συμπεριλαμβανομένων των Σλικ, Ρούντολφ Κάρναπ και Χέρμπερτ Φέιγκλ) μίλησαν επίσης με τον Βίτγκενσταϊν, αλλά όχι στον βαθμό που έκανε ο Βάισμαν.
Κάποια στιγμή το 1934, ο Βίτγκενσταϊν και ο Βάισμαν σκέφτηκαν να συνεργαστούν για ένα βιβλίο, αλλά αυτά τα σχέδια κατέρρευσαν, αφού έγιναν εμφανείς οι φιλοσοφικές διαφορές τους.
Γλωσσική φιλοσοφία και λογικός θετικισμός
Στο έργο Εισαγωγή στη Μαθηματική Σκέψη: Η Διαμόρφωση των Εννοιών στα Σύγχρονα Μαθηματικά (1936), ο Βάισμαν υποστήριξε ότι οι μαθηματικές αλήθειες είναι αληθινές κατά σύμβαση αντί να είναι αναγκαστικά (ή επαληθεύσιμα) αληθείς. Οι συλλεγόμενες διαλέξεις του, Οι Αρχές της Γλωσσολογικής Φιλοσοφίας (1965) και Πώς βλέπω τη Φιλοσοφία (1968, ed. R. Harré), μια συλλογή εργασιών, δημοσιεύθηκαν μετά θάνατον.
Πορώδες και Επαληθευσιμότητα
Η ανοιχτή υφή έχει βρεθεί στη νομική φιλοσοφία μέσα από τα γραπτά του Χ.Λ.A. Χαρτ (βλ. το άρθρο του Χαρτ «Η έννοια του νόμου σχετικά με τον σκεπτικισμό των κανόνων» και το άρθρο του Βάισμαν «Επαληθευσιµότητα»). Σύμφωνα με τον Χαρτ, η ασάφεια αποτελεί θεμελιώδες χαρακτηριστικό των νομικών γλωσσών. Υποστηρίζεται, ωστόσο, ότι η εννοιολόγηση του Βάισμαν έχει περιορισμένη πρακτική εφαρμογή, καθώς είναι περισσότερο για το εξαιρετικό, ενώ η άποψη του Χαρτ για την ανοιχτή υφή αφορά τα πιο κοινότυπα, προσεγγίζοντας τον όρο στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης νόρμας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύκλος της Βιέννης Κατηγορία:Φιλόσοφοι της γλώσσας Κατηγορία:Εβραίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Αυστριακοί φιλόσοφοι
Δημογραφία της Αλβανίας
Η δημογραφία της Αλβανίας παρακολουθείται από το Ινστιτούτο Στατιστικής της Αλβανίας, το οποίο πραγματοποιήσει δημογραφικές απογραφές από το 1924. Η τελευταία απογραφή στην Αλβανία πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2011 και κρίθηκε αναξιόπιστη τόσο εντός όσο και εκτός της Αλβανίας.
Η Αλβανία είναι μια αρκετά γλωσσικά ομοιογενής χώρα με τους Αλβανούς να αποτελούν την πλειοψηφία στη χώρα. Η Αλβανία έχει 2.876.591 κατοίκους σύμφωνα με τους τρέχοντες υπολογισμούς της INSTAT από την 1η Ιανουαρίου 2017.
Η πρώτη επίσημη στατιστική πληθυσμού για την Αλβανία ήταν η απογραφή του 1923, όταν η χώρα είχε συνολικά 823.000 κατοίκους. Προηγούμενες απογραφές που πραγματοποιήθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι οποίες δεν είναι ακόμη διαθέσιμες στο ευρύ κοινό. Μια αλλαγή στα διοικητικά σύνορα το 1913 έκανε τη σύγκριση των διαφόρων περιόδων πιο περίπλοκη. Ο Μάντισον από το 2001, εκτιμά ότι στην Αλβανία, περίπου 200.000 άνθρωποι έζησαν μέχρι το 1600 και ότι ο πληθυσμός αυξήθηκε σε 300.000 έως το 1700, υποδηλώνοντας ετήσιο μέσο ρυθμό ανάπτυξης 0,4% εκείνη την περίοδο. Ωστόσο, η αύξηση του πληθυσμού επιταχύνθηκε από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας το 1912 έως το 1944 σε 0,7% ετησίως. Αυτό οφείλεται εν μέρει επειδή η Αλβανία είχε το μεγαλύτερο ποσοστό γεννήσεων και το μικρότεροτο θάνατο στην Ευρώπη εκείνη την εποχή. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πολιτικές αύξησης του πληθυσμού που ακολούθησε η κομμουνιστική κυβέρνηση και ένα μεγάλο προσδόκιμο ζωής τροφοδότησε ετήσια αύξηση 2,5% για τα επόμενα 45 χρόνια. Η ανάπτυξη πίεσε τους οικονομικούς πόρους κατά τη διάρκεια του κομμουνισμού με τον τρόπο που οδήγησε στην κατάρρευση του καθεστώτος και τη μετανάστευση περίπου 20 έως 25 % του πληθυσμού τις επόμενες δύο δεκαετίες. Η Αλβανία γνώρισε μια δημογραφική μετάβαση ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1960, όταν τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων ξεκίνησαν μια αργή μείωση, παρά την κυβερνητική πολιτική που επεδιώκε την αύξηση του πληθυσμού. Μετά τη δεκαετία του 1990, ο πληθυσμός παρουσίασε μέση μείωση περίπου 0,3 % ετησίως, που προκλήθηκε από τη μετανάστευση. Στην απογραφή του 2001, ο πληθυσμός μειώθηκε σε 3.023.000 από σχεδόν 3,3 εκατομμύρια το 1990.
Η τελευταία απογραφή στην Αλβανία είχε προγραμματιστεί για τον Απρίλιο του 2011 και τα αποτελέσματα θα δημοσιευόνταν τους επόμενους μήνες. Ο μόνιμος πληθυσμός της Αλβανίας στην απογραφή του 2011 είχε φτάσει τα 2,83 εκατομμύρια κατοίκους. Η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 98,5 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο και το συνολικό προσδόκιμο ζωής στην Αλβανία κατά τη γέννηση ήταν 78 έτη το 2011. Για πρώτη φορά στην ιστορία των απογραφών του πληθυσμού στην Αλβανία, ο πληθυσμός σε αστικές περιοχές (53,7%) ήταν μεγαλύτερο από τον πληθυσμό των αγροτικών περιοχών (46,3%).
Η αλβανική γλώσσα είναι η επίσημη γλώσσα, αλλά οι μειονοτικές γλώσσες χρησιμοποιούνται επίσημα σε ορισμένες περιοχές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Τα Αλβανικά δηλώνονται ως μητρική γλώσσα από το 98,76% του πληθυσμού. Γενικά οι Αλβανοί μιλούν περισσότερες από δύο γλώσσες, οι οποίες είναι γαλλικές, ελληνικές, ιταλικές και αγγλικές, οι οποίες αυξάνονται λόγω της επιστροφής της μετανάστευσης και των νέων ελληνικών και ιταλικών κοινοτήτων στη χώρα. Οι κύριες θρησκείες της Αλβανίας είναι ο Ρωμαιοκαθολικισμός (10,02%), η Ανατολική Ορθοδοξία (6,75%) και το Ισλάμ (58,79%). Η απογραφή του 2011 για τη θρησκεία και την εθνικότητα κρίθηκε αναξιόπιστη από το Συμβούλιο της Ευρώπης, καθώς και από άλλους εσωτερικούς και εξωτερικούς οργανισμούς και ομάδες.
Η Αλβανία έχει υψηλό Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης 0,764, κατατάσσοντας την 75η στον κόσμο το 2016. Το 2016, η Αλβανία είχε συνολικό πληθυσμό 2.866.026 εκατομμυρίων, από αυτόν τα 1.461.326 εκατομμύρια είναι άνδρες και το 1.424.700 γυναίκες. Διαφορετικά, 42.922 κάτοικοι έχουν φύγει από την Αλβανία και την ίδια χρονιά ο αριθμός των μεταναστών στη χώρα ήταν κατά 25.846 κατοίκους.
Τα δημογραφικά στοιχεία της Αλβανίας είναι δύσκολο να εξακριβωθούν και να επαληθευτούν λόγω της πολιτικής διαφθοράς σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο, όπως σημείωσε το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Πληθυσμός
Με πληθυσμό 2,87 εκατομμύρια το 2017, η Αλβανία κατατάσσεται στην 136η θέση παγκοσμίως. Η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 101 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το συνολικό προσδόκιμο ζωής στην Αλβανία κατά τη γέννηση είναι 78 χρόνια. Το συνολικό ποσοστό γονιμότητας 1,70 παιδιών ανά μητέρα είναι ένα από τα χαμηλότερα στον κόσμο. Το 2016, ο πληθυσμός της Αλβανίας ήταν περίπου 2,89 εκατομμύρια, αποτελούμενοι από 1.447 εκατομμύρια άνδρες και 1.443 γυναίκες. Υπήρχαν 38.003 γεννήσεις και 20.737 θάνατοι στην Αλβανία. Η φυσική αύξηση του πληθυσμού ήταν θετική, καθώς ο αριθμός των γεννήσεων υπερέβη τον αριθμό των θανάτων κατά 17.266. Εξαιτίαςεξωτερική μετανάστευση και χαμηλό ποσοστό γεννήσεων, ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 18.307.
Το 2001, ο αριθμός των νοικοκυριών ανήλθε σε 726.895. Η ηλικιακή δομή ήταν κάτω των 6 ετών κατά 10,8% και 65 ετών και άνω κατά 7,5%. Ωστόσο, η αναλογία φύλου ανήλθε σε 49,9% άνδρες και 50,1% γυναίκες του συνολικού πληθυσμού. Επιπλέον, 2.737.614 του πληθυσμού ήταν ηλικίας άνω των 6 ετών. Το 2011, ο συνολικός πληθυσμός ήταν 2.831.741. ]Η σύγκριση των στοιχείων δείχνει ότι ο πληθυσμός έχει μειωθεί κατά 7,7% σε περίπου δέκα χρόνια. Η μεγάλη μετανάστευση και η μείωση της γονιμότητας υποτίθεται ότι είναι οι κύριες αιτίες της παρατηρούμενης μείωσης του πληθυσμού. Μια προκαταρκτική εκτίμηση του αριθμού των ατόμων που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην απογραφή είναι 29.355 (1,04%). Ο αριθμός αυτός βασίζεται στον αριθμό κατοικιών για τις οποίες καταγράφηκε μια αρνητική τιμή και περιλαμβάνεται στον συνολικό πληθυσμό. Ο συνολικός πληθυσμός αποτελείται από 1.421.810 άνδρες (50,2%) και 1.409.931 γυναίκες (49,8%). Για πρώτη φορά στην ιστορία των απογραφών πληθυσμού στο έθνος, ο πληθυσμός στις αστικές περιοχές είναι μεγαλύτερος από τον πληθυσμό των αγροτικών περιοχών. Σύμφωνα με τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της απογραφής του 2011, το 53,7% του πληθυσμού ζει σε αστικές περιοχές και το 46,3% σε αγροτικές περιοχές.
Η απογραφή του 2011 θεωρείται αναξιόπιστη και ανακριβής από το Συμβούλιο της Ευρώπης, δείχνοντας ασυμβίβαστη με την προστασία των εθνικών μειονοτήτων. Επίσης, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών έστειλε επιστολές στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με το θέμα, έχοντας πραγματοποιήσει το δικό του ερωτηματολόγιο που έδειξε σημαντικές παρατυπίες. Ήταν η πρώτη απογραφή που περιλάμβανε την εθνικότητα, η οποία προκάλεσε διαμάχη, καθώς σύμφωνα με το άρθρο 20 του νόμου περί απογραφής, υπάρχει πρόστιμο 1.000 δολαρίων για όποιον δηλώνει οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που αναγράφεται στο πιστοποιητικό γέννησης του ατόμου. Ορισμένες από τις μειονότητες, κυρίως οι Έλληνες, μποϊκοτάρισαν την απογραφή. Η θρησκευτική σχέση του πληθυσμού ήταν 56,7% Μουσουλμάνοι, 13,79% αδήλωτοι, 10,03% Καθολικοί, 6,75% Ορθόδοξοι χριστανοί, 5,49% άλλοι, 2,5% Αθεϊστές, 2,09% Μπεκτάσι και 0,14% άλλοι Χριστιανοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημογραφία της Αλβανίας Κατηγορία:Κοινωνία της Αλβανίας
Αϊρόλε
Το Αϊρόλε (ιταλικά: Alassio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Απρικάλε
Το Απρικάλε (ιταλικά: Apricale) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Άκουιλα ντ'Αρρόσα
Η Άκουιλα ντ'Αρρόσα (ιταλικά: Aquila d'Arroscia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Πάμπλο Ρικάρντι
Ο Πάμπλο Ρικάρντι (Pablo Ricardi, γενν. 25 Φεβρουαρίου 1962, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός σκακιστής. Του απονεμήθηκε ο ανώτατος σκακιστικός τίτλος του Γκρανμαίτρ το 1985.
Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων
Ο Π. Ρικάρντι εκπροσώπησε την Αργεντινή σε αρκετές σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:
Αποτελέσματα Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Αργεντινής
Ο Π. Ρικάρντι συμμετείχε επανειλημμένα στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Αργεντινής. Μερικά από τα σημαντικότερα αποτελέσματά του παρουσιάζονται παρακάτω:
Άλλες Πληροφορίες
Το Ίδρυμα Konex του παρέδωσε το Βραβείο Konex το 2000, ως τον σημαντικότερο σκακιστή της προηγούμενης δεκαετίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί σκακιστές
Άρμο (Ιταλία)
Το Άρμο (ιταλικά: Armo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Αουρίγκο
Το Αουρίγκο (ιταλικά: Aurigo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Αγαθάγγελος Τσιριπίδης
Ο Αγαθάγγελος Τσιριπίδης είναι Έλληνας πυγμάχος που αγωνίστηκε εκπροσωπώντας την Ελλάδα από το 1990 μέχρι το 1996. Γεννήθηκε στην Τιφλίδα της Γεωργίας στις 4 Μαΐου 1963. Σε ηλικία 14 ετών ξεκίνησε να ασχολείται με την πυγμαχία. Αγωνίστηκε για τη Σοβιετική Ένωση. Έχει κερδίσει πολλούς αγώνες και διεθνή τουρνουά υπό τη σημαία της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Τιμήθηκε για τις διακρίσεις του με τον τίτλο «Μάστερ Αθλητισμού της Ε.Σ.Σ.Δ.» έναν από τους σημαντικότερους αθλητικούς τίτλους της Σοβιετικής Ένωσης.
Οικογενειακή κατάσταση
Είναι παντρεμένος και πατέρας δυο παιδιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι
Αέριο μουστάρδας
Το αέριο μουστάρδας είναι καυστικό αέριο.
Ιστορία
Παρήχθη για πρώτη φορά το 1822, αλλά οι επιβλαβείς επιδράσεις δεν ανακαλύφθηκαν παρά το 1860. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως χημικό-καυστικό όπλο στις 12 Ιουλίου 1917, εναντίον των βρετανικών στρατευμάτων στην Υπρ σε οβίδες. Πολλοί από αυτούς υπέφεραν από πόνους 30-40 χρόνια μετά την έκθεση, κυρίως ως αποτέλεσμα των τραυματισμών των ματιών και χρόνιων αναπνευστικών διαταραχών. Οι Σύμμαχοι της Αντάντ το χρησιμοποίησαν εναντίον των Γερμανών και σε μία από αυτές τις επιθέσεις, στις 14 Οκτωβρίου 1918, ένα από τα θύματα ήταν ο νεαρός δεκανέας Αδόλφος Χίτλερ ο οποίος πέρασε μήνες στο νοσοκομείο στο Πάσεβαλκ, κοντά στο Βερολίνο, με φριχτούς πόνους στα μάτια. Τελικά δεν έχασε την όρασή του, αλλά εκείνη η εμπειρία θεωρείται ότι συνέβαλε καθοριστικά στη μετέπειτα εξέλιξή του.Το αέριο μουστάρδας χρησιμοποιήθηκε το 1935 από τους Ιταλούς όταν εισέβαλαν στην Αιθιοπία (Αβησσυνία εκείνο τον καιρό). Αργότερα στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο οι Ιταλοί, οι Ούγγροι, οι Ιάπωνες, οι Γάλλοι, οι Ρώσοι και οι Αμερικανοί, καθώς επίσης και οι Γερμανοί, τελειοποίησαν όλοι το αέριο μουστάρδας, το φωσγένιο και παρόμοιους παράγοντες. Παρότι δεν τα χρησιμοποίησαν, οι χώρες αυτές συγκέντρωσαν τόσο μεγάλες ποσότητες χημικών πολεμοφοδίων που η απόρριψή τους δημιούργησε ένα τεράστιο πρακτικό πρόβλημα, ένα πρόβλημα που θα ήταν κυριολεκτικά ανυπέρβλητο στον σημερινό, πιο συνειδητοποιημένο περιβαλλοντικά κόσμο. Σε εκείνα τα χρόνια της μεγαλύτερης «αφέλειας», ωστόσο, τα χημικά πολεμοφόδια απλώς κατέληξαν στα βάθη όλων σχεδόν των ωκεανών του κόσμου, μέσα στα αμπάρια άχρηστων πλοίων που βυθίστηκαν. Κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ του Ιράν και του Ιράκ την περίοδο 1979-1988, το Ιράκ χρησιμοποίησε μεγάλες ποσότητες χημικών ουσιών. Περίπου 5.000 Ιρανοί στρατιώτες αναφέρθηκε ότι φονεύθηκαν, το 10-20% από αέριο μουστάρδας. Επιπλέον, 40-50.000 τραυματίστηκαν. Ενα σοβαρό αποτέλεσμα των πολεμικών συρράξεων στις οποίες χρησιμοποιείται αέριο μουστάρδας είναι το ότι το ιατρικό σύστημα επιβαρύνεται με μεγάλο αριθμό τραυματιών, που έχουν ανάγκη από μακροχρόνια και απαιτητική περίθαλψη. Σήμερα εξακολουθούν ακόμα να σημειώνονται περιστατικά στη Σουηδία, όπου άνθρωποι προσβάλλονται από το αέριο μουστάρδας. Σε αυτούς περιλαμβάνονται ψαράδες που εκτίθενται σε αέριο μουστάρδας που έρχεται στην επιφάνεια με τα αλιευτικά δίχτυα. Η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στην απόρριψη χημικών όπλων στα νερά έξω από τις ακτές της Δανίας και της Σουηδίας, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλά αλιευτικά λιμάνια στη νότια Σουηδία και τη Δανία διαθέτουν μέσα περίθαλψης για τα άτομα που τραυματίζονται και για την απολύμανση εξοπλισμού μολυσμένου από αέριο μουστάρδας. Ορισμένα μέσα αντιμετώπισης υπάρχουν και στα αλιευτικά σκάφη. Την εύκολη παρασκευή του αερίου Μουστάρδας εκμεταλλεύτηκαν οι δυνάμεις του ISIS στην Συρία και το Ιράκ αφού χρησιμοποιούν το αέριο εναντίον αμάχων αλλά και στρατιωτών.
Ονομασία
Παλαιότερα ονομάστηκε από τους Γάλλους υπερίτης, από το όνομα της πόλης Υπρ όπου πρωτοχρησιμοποιήθηκε, ενώ από τους Γερμανούς ονομάστηκε LOST, από τα αρχικά των Γερμανών χημικών Λόμμελ και Στάινκοφ, που είχαν την έμπνευση να χρησιμοποιηθεί ως πολεμικό χημικό όπλο. Σήμερα ονομάστηκε έτσι επειδή μια μέθοδος παραγωγής του αποφέρει ένα μη καθαρό, καστανοκίτρινο υγρό που μυρίζει σαν μουστάρδα.
Πηγές
Κατηγορία:Χημικά όπλα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου
Παπαδάκη
Το ελληνικό επώνυμο Παπαδάκη μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Μπανταλούκκο
Το Μπανταλούκκο (ιταλικά: Badalucco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Ακντενίζ
Το Άκντενιζ είναι χωριό της επαρχίας Γκίρνε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Αγία Ειρήνη Κερύνειας. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Χάρι Λι Ρέινολντς
Ο Χάρι Λι Ρέινολντς  (Harry Lee Raynolds, γεννήθηκε 8 Ιουνίου 1964) γνωστός και ως Χάρι Μπατς Ρέινολντς ή Μπατς Ρέινολντς (Butch Reynolds) είναι Αμερικανός πρώην αθλητής στίβου στο αγώνισμα των 400 μέτρων. Είναι αργυρός Ολυμπιονίκης το 1988 κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στην σκυταλοδρομία 4x400 μέτρα και υπήρξε κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στο αγώνισμα για 11 χρόνια από το 1988 με επίδοση 43,29 δευτερόλεπτα καταρρίπτοντας το ρεκόρ του Λι Έβανς από το 1968. Στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου κατέκτησε δύο αργυρά μετάλλια (1993, 1995) και ένα χάλκινο (1987) με ισάριθμα χρυσά στις σκυταλοδρομίες. Το 1993 ήταν μέλος της ομάδας σκυταλοδρομίας των ΗΠΑ που πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Στουτγάρδης με 2.54,29, επίδοση που παραμένει ακατάρριπτη.
One More Chance (τραγούδι, Μάικλ Τζάκσον)
Το One More Chance είναι τραγούδι του Ρ. Κέλλι για τον Μάικλ Τζάκσον και χρησιμοποιήθηκε στο Number Ones. Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 20 Νοεμβρίου 2003, φθάνοντας στη 83η θέση στο Billboard Hot 100, στη 5η θέση στο UK Singles Chart και στη 1η θέση στη Βενεζουέλα, στη Μολδαβία και στη Τουρκία.
Προϊστορία
Ο Τζάκσον είχε ήδη ηχογραφήσει δύο κομμάτια με το ίδιο όνομα πριν το 2003. Το πρώτο ήταν το One More Chance με τους Τζάκσον 5 στο ABC και το δεύτερο με τους The Jacksons στο Victory. Το δεύτερο κομμάτι γράφτηκε από τον Ράντι Τζάκσον. Η Τζάνετ Τζάκσον κυκλοφόρησε μια νέα εκδοχή του κομματιού στο Victory στο single της If, ως B-side.
Το One More Chance ήταν το τελευταίο original single στη ζωή του Τζάκσον. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στις εκδόσεις του άλμπουμ King of Pop στην Αυστραλία, στη Γαλλία, στη Σουηδία και στην Ινδονησία και στην έκδοση του άλμπουμ The Ultimate Collection στην Ιαπωνία.
Μουσικό βίντεο
Το ράντσο Νέβερλαντ δέχθηκε επιδρομή από το Γραφείο του Σερίφη της Σάντα Μπάρμπαρα, καθώς υπήρξαν κατηγορίες για σεξουαλική ενόχληση παιδιών κατά του τραγουδιστή, με αποτέλεσμα τη δίκη του 2005, με απόφαση την αθωότητα του Τζάκσον. Ο Τζάκσον γύριζε το βίντεο τη νύχτα, στις 17 Νοεμβρίου 2003, αλλά ακολούθησε η επιδρομή, και η παραγωγή σταμάτησε. Το single κατάφερε να προωθηθεί με ένα βίντεο με πλάνα της καριέρας του Τζάκσον.
Στις 13 Οκτωβρίου 2010, η επίσημη ιστοσελίδα του Μάικλ Τζάκσον ανακοίνωσε ότι το βίντεο θα κυκλοφορήσει στο deluxe DVD box set Michael Jackson's Vision στις 22 Νοεμβρίου 2010. . Ένα πρόχειρο δίλεπτο βίντεο διέρρευσε online στις 15 Νοεμβρίου 2010. Στις 19 Νοεμβρίου 2010, ολόκληρο το βίντεο εμφανίστηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του Τζάκσον. Το βίντεο αποτελεί το τελευταίο μουσικό βίντεο του Τζάκσον, και το πρώτο με νέο υλικό που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του Τζάκσον. Στο βίντεο, ο Τζάκσον εκτελεί το τραγούδι σε μια σκηνή ενός νυχτερινού κέντρου διασκέδασης. Τα closeups του Τζάκσον δεν γυρίστηκαν εξαιτίας της επιδρομής, έτσι τα περισσότερα από τα πλάνα έχουν τον Τζάκσον να έχει το κεφάλι του στραμμένο στο ακροατήριο, που προστίθεται στις επιπτώσεις των επιδόσεων του Τζάκσον στη θέση του ακροατηρίου.
Παραπομπές
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Singles του 2003 Κατηγορία:Τραγούδια του 2003
Ράβενσμπουργκ
To Ράβενσμπουργκ (γερμανικά: Ravensburg) είναι πόλη στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, στη νότια Γερμανία. Το 2020 είχε 50.776 κατοίκους. Η πόλη είναι έδρα του Κράιζ Ράβενσμπουργκ. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Σούσεν, περίπου 20 χιλιόμετρα βόρεια από το Φρίντριχσχαφεν, στη λίμνη Κωνσταντίας.
Η πόλη ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα από τον οίκο των Γουέλφων. Το 1180 η πόλη πέρασε στους Χοενστάουφεν και έναν αιώνα αργότερα, to 1276, έγινε ελεύθερη πόλη της Αυτοκρατορίας. Τον 15ο αιώνα ήταν ένας ακμάζων εμπορικός τόπος, με κύρια βιομηχανία την κατασκευή χαρτιού. Στην πόλη ιδρύθηκε το 1380 η «Μεγάλη Εμπορική Εταιρεία του Ράβενσμπουργκ» (Große Ravensburger Handelsgesellschaft), στην οποία ανήκαν καταστήματα και εταιρείες σε όλη την Ευρώπη. Προσαρτήθηκε στη Βαυαρία από το 1803 έως το 1810, όταν παραχωρήθηκε στο Βασίλειο της Βυρτεμβέργης.
Η πόλη διατηρεί το ιστορικό της κέντρο, με τα τείχη του και εννέα γραφικούς πύργους, ο πιο σημαντικός από τους οποίους, που χρονολογείται από τον 15ο αιώνα, είναι γνωστός ως «Mehlsack», ή σάκος με αλεύρι. Το δημαρχείο είναι ένα όμορφο κτίριο του 15ου αιώνα. Άλλα παλαιά κτίρια είναι το ζυγιστήριο, η ενοριακή εκκλησία και η εκκλησία του Σανκτ Γιόντοκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1984)
Αυτές είναι οι επιτυχίες στον κατάλογο Billboard Hot 100 που ήταν στο νούμερο ένα το έτος 1984. Ο καλλιτέχνης με την μεγαλύτερηγ διάρκεια παραμονής στην κορυφή το 1984 ήταν ο Prince, ο οποίος ήταν στην κορυφή επί 7 εβδομάδες με τα τραγούδια "When Doves Cry" και "Let's Go Crazy" (με το συγκρότημα Revolution). Όμως, το "Like a Virgin" από την Madonna ήταν για μεγαλύτερη διάρκεια στο #1 από οποιαδήποτε άλλο τραγούδι στη διάρκεια του 1984. Παρότι ήταν μόνο για 2 εβδομάδες στην κορυφή στο τέλος της χρονιάς, συνέχισε να βρίσκεται στην κορυφή και για άλλες 4 εβδομάδες το 1985, για συνολικά 6 εβδομάδες.
Εκείνη τη χρονιά, 15 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα βρέθηκαν στην κορυφή για πρώτη φορά. Ειδικότερα ήταν οι Yes, Culture Club, Van Halen, Κένι Λότζινς, Φιλ Κόλινς, Σίντι Λόπερ, Duran Duran, Prince, Ρέι Πάρκερ, τζούνιορ, Τίνα Τέρνερ, Τζον Γουέιτ, The Revolution, Μπίλι Όσιαν, Wham! και Madonna. Ο Prince ήταν ο μοναδικός καλλιτέχνης ή συγκρότημα που είχε περισσότερα από ένα τραγούδια του στο νούμερο ένα τη χρονιά εκείνη, με 2 τραγούδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1984
The Man Who Sold the World (τραγούδι)
To The Man Who Sold the World είναι ένα τραγούδι, που γράφτηκε και ηχογραφήθηκε από τον Ντέιβιντ Μπόουι, το 1970, και συμπεριλήφθηκε στον δίσκο του The Man Who Sold the World. Το τραγούδι δεν κυκλοφόρησε αρχικά σε single, από τον Μπόουι. Έγινε, επίσης, ιδιαιτέρως γνωστό μέσω των διασκευών που υπέστη, με πρώτη της Lulu και αργότερα των Nirvana. Η διασκευή της Lulu έφτασε στο νούμερο 3 των βρετανικών charts, μπαίνοντας παράλληλα και σε άλλα, ενώ η διασκευή των Nirvana έφτασε στο νούμερο 1 των πολωνικών charts, ενώ παράλληλα μπήκε και σε διάφορες κατηγορίες τou Billboard. Κατά τ' άλλα έχει διασκευαστεί από πολλά συγκροτήματα και καλλιτέχνες, όπως για παράδειγμα από τον Μάικλ Στάιπ των REM.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1970 Κατηγορία:Τραγούδια του Ντέιβιντ Μπάουι Κατηγορία:Singles του 1974 Κατηγορία:Τραγούδια των Nirvana
Άρατος ο Σικυώνιος
Νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε το 271 π.Χ. στη Σικυώνα και ο πατέρας του ήταν ο Κλεινίας, ο οποίος ήταν άρχοντας της πόλης και φρόντιζε για την ειρήνευση της μετά από τη μακρά διαδοχή τυραννίδων που είχε γνωρίσει η πόλη κατά την ιστορία της.
Το 264 π.Χ., σημειώθηκε εξέγερση στην πόλη υπό τον Αβαντίδα, ο οποίος ανέτρεψε την κυβέρνηση και δολοφόνησε τον Κλεινία με τον οποίο είχαν συγγενική σχέση, ώστε να γίνει ο ίδιος τύραννος. Αναζήτησε και τον Άρατο, ο οποίος ήταν τότε μόλις 7 ετών, ώστε να τον εξολοθρεύσει επίσης και έτσι να στερεώσει την κυριαρχία του. Ο Άρατος ωστόσο φυγαδεύτηκε επιτυχώς στο σπίτι της αδερφής του ίδιου του Αβαντίδα, της Σωσούς, η οποία ήταν παντρεμένη με τον Πρόφαντο, αδερφό του Κλεινία. Η Σωσώ συγκινημένη από τον χαμό του πατέρα του Αράτου και από τον κίνδυνο που αντιμετώπιζε σε τόσο μικρή ηλικία, τον έκρυψε μέχρι τη νύχτα της ίδιας ημέρας, και κατόπιν τον έστειλε στο Άργος.
Κατά την παραμονή του στο Άργος, ο Άρατος έλαβε φιλελεύθερη εκπαίδευση μαζί με τους άλλους εξορίστους της Σικυώνας, πολλοί εκ των οποίων ήταν φίλοι της οικογενείας του, και μεγάλωσε νιώθοντας μίσος για το καθεστώς της τυραννίας. Ο Άρατος επίσης αθλούνταν τακτικά στην παλαίστρα και ανέπτυξε αθλητικό σωματότυπο, ενώ αναφέρεται από τον Πλούταρχο πως υπήρξε νικητής σε κάποια διοργάνωση πεντάθλου.
Καθώς ο Άρατος μεγάλωνε, η δημοτικότητα του αυξήθηκε, έγινε ηγετική μορφή κατά την περίοδο που βρισκόταν στην εξορία και θαυμάζονταν για την αριστοκρατική του καταγωγή και για τον ενθουσιασμό που τον διακατείχε.
Ανατροπή της τυραννίδος
Το 251 π.Χ., και ενώ ο Άρατος ήταν πλέον 20 ετών, στη Σικυώνα ο Νικοκλής έγινε ο νέος τύραννος, αφού κατέπνιξε βίαια την οποιαδήποτε αντίσταση εναντίον του. Φοβούμενος ωστόσο τον Άρατο, έστειλε κατασκόπους να τον παρακολουθήσουν στο Άργος όπου βρίσκονταν εξόριστος.
Ο Άρατος αναλογιζόμενος το μέλλον του, ένιωσε πως δεν υπήρχε κάτι που τον τραβούσε να αναζητήσει την τύχη του στη Μακεδονία του Αντίγονου Β´ Γονατά, ούτε και στην Αίγυπτο του Πτολεμαίου Β´ Φιλάδελφου, έτσι αποφάσισε να τερματίσει την εξορία του και να αποπειραθεί να απελευθερώσει τη Σικυώνα με τη βοήθεια και των άλλων εξορίστων της πόλης, κάνοντας σχέδια για μια γρήγορη ανατροπή της τυραννίδος και αποφεύγοντας οποιουδήποτε είδους παρατεταμένη σύγκρουση για την οποία δεν είχαν τις απαραίτητες δυνάμεις.
Λίγο καιρό αργότερα κατά το ίδιο έτος, ο Άρατος και οι σύντροφοι του κατάφεραν να εισέλθουν στη Σικυώνα τις νυκτερινές ώρες χωρίς να εντοπιστούν, ανεβαίνοντας την απόκρημνη πλαγιά των τειχών με σκάλες. Από αυτή τη θέση, και λίγο πριν την αυγή, εξουδετερώσαν τους σκοπούς και έστειλαν αγγελιοφόρους στην πόλη να διαδώσουν την έναρξη της επανάστασης έτσι ώστε να έχουν και τη στήριξη του δυσαρεστημένου με το παρόν καθεστώς πληθυσμού. Με τον ερχομό της αυγής, οι πολίτες της Σικυώνας κύκλωσαν το παλάτι και, μετά την αρχική τους αγόρευση μέσω κήρυκα ως προς τον σκοπό της εξέγερσης, εισέβαλαν στο παλάτι και το έκαψαν. Κατά τημ αφήγηση του περιστατικού, λέγεται πως οι φλόγες φαίνονταν έως και την Κόρινθο, η οποία βρισκόταν σε απόσταση 12 χιλιομέτρων. Ο Νικοκλής ωστόσο κατάφερε να δραπετεύσει μέσω υπόγειας διαδρομής.
Ένταξη στην Αχαϊκή Συμπολιτεία
μικρογραφία|[[Ημίδραχμο της Αχαϊκής Συμπολιτείας, 250 π.Χ.]]Μετά την επιτυχημένη ανατροπή του καθεστώτος, ο Άρατος διαμοίρασε τη λεία από το παλάτι μεταξύ των συντρόφων του και του λαού, ενώ μόλις ένας πολίτης σκοτώθηκε κατά την όλη σύγκρουση. Κατόπιν προσκάλεσε και τους υπόλοιπους εξορίστους να επιστρέψουν στη Σικυώνα, ωστόσο μετά από 50 χρόνια συνεχών τυραννίδων οι περισσότεροι εξόριστοι βρίσκονταν πλέον υπό καθεστώς φτώχειας. Έτσι απαίτησαν να τους επιστραφούν οι ιδιοκτησίες και τα σπιτικά τους τα οποία πλέον είχαν δοθεί σε άλλους κατοίκους. Φοβούμενος το ενδεχόμενο εμφυλίου πολέμου, ο Άρατος αποφάσισε πως η Σικυώνα θα είχε καλύτερες τύχες εάν ενώνονταν με τη γειτονική Αχαϊκή Συμπολιτεία. Η ένωση της με τις πόλεις-κράτη της Αχαΐας, ενώ η Σικυώνα ήταν κανονικά μέρος της Κορινθίας, απεμπόλησε την ταυτότητα της πόλης ως Δωρικής. Με την είσοδο στη συμπολιτεία, ο Άρατος στρατολογήθηκε στο ιππικό της ενώσεως, ξαφνιάζοντας τους διοικητές του καθώς ανταποκρινόταν άψογα στα στρατιωτικά καθήκοντα του ως απλός στρατιώτης.
Σχέσεις με Πτολεμαίο Β´
Έπειτα, ο Άρατος αποφάσισε να επικοινωνήσει με τον Πτολεμαίο Β´ για να του ζητήσει να βοηθήσει τη Σικυώνα. Διατηρούσαν ήδη φιλικές σχέσεις καθώς ο Άρατος του προμήθευε τακτικά έργα ζωγραφικής και άλλα καλλιτεχνήματα των τεχνιτών της Σικυώνας, η οποία κατά την εποχή εκείνη ήταν σημαντικό κέντρο των καλών τεχνών. Ο Πτολεμαίος είχε ανταποκριθεί στέλνοντας 25 τάλαντα, ωστόσο το ποσό αυτό δεν ήταν αρκετό για τις ανάγκες της πόλης. Ο Άρατος, μετά από ένα επικίνδυνο ταξίδι κατά το οποίο διακινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί από τους Μακεδόνες του βασιλείου της Μακεδονίας -οι οποίοι βρισκόταν σε διαμάχη με τον Πτολεμαίο στην Αίγυπτο-, κατόρθωσε να φτάσει στην Αλεξάνδρεια, όπου και ο Πτολεμαίος τελικά του πρόσφερε το ποσό των 150 ταλάντων. Το ποσό αυτό βοήθησε σημαντικά τη Σικυώνα, και για το λόγο αυτό ανεγέρθηκε ορειχάλκινος ανδριάντας προς τιμή του Αράτου ο οποίος κατάφερε να το εξασφαλίσει.
Στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας
μικρογραφία|Η περιοχή και μάχες της [[Αχαϊκή Συμπολιτεία|Αχαϊκής Συμπολιτείας από το 280 έως το 146 π.Χ.]]
Επίθεση στην κεντρική Ελλάδα
Το 245 π.Χ., ο Άρατος διορίστηκε στρατηγός της συμπολιτείας, και άρχισε να καταστρώνει σχέδια για την αντιμετώπιση των Μακεδόνων οι οποίοι διάθεταν ήδη τοπικές φρουρές σε σημεία της Πελοπονήσσου, ενώ πλέον είχαν συνάψει συμμαχία και με την Αιτωλική Συμπολιτεία στην κεντρική Ελλάδα. Η πρώτη ενέργεια του Αράτου ήταν να προσφέρει βοήθεια στους Βοιωτούς, στα βόρεια της Αττικής, οι οποίοι βρισκόταν σε διαμάχη με τους Μακεδόνες, έτσι ηγούμενος δυνάμεως 10.000 ανδρών διέσχισε το θαλάσσιο πέρασμα από την Πελοπόννησο προς την κεντρική Ελλάδα και επιτέθηκε στην Λοκρίδα που κατείχαν οι Αιτωλοί, και την Καληδώνα την οποία διαχειρίζονταν οι Μακεδόνες.
Κατάληψη της Κορίνθου
Κατόπιν στοχεύοντας την πόλη της Κορίνθου, η οποία διέθετε ισχυρή Μακεδονική φρουρά πάρα πολύ καιρό πριν, από την εποχή του Φιλίππου Β´ της Μακεδονίας, ο Άρατος ανακάλυψε τρόπο για να αποκτήσει τον έλεγχο της πόλης με τη βοήθεια τεσσάρων αδερφών με καταγωγή από την Κοίλη Συρία. Ένας από αυτούς, ο Εργίνος, είχε κατορθώσει να κλέψει σημαντικά ποσά από το βασιλικό θησαυροφυλάκιο της Κορίνθου, και να εγκατασταθεί στη Σικυώνα. Εκεί αποκάλυψε στον Άρατο πως ο αδερφός του ο Διοκλής, ο οποίος ήταν στρατιώτης της μακεδονικής φρουράς της Κορίνθου, είχε ανακαλύψει ένα τμήμα των τειχών της πόλης το οποίο είχε ύψος μόλις 4,5 μέτρα, και το οποίο ήταν προσβάσιμο μέσω διέλευσης κάποιων βράχων μέσω μιας κρυφής διαδρομής. Ο Άρατος εγγυήθηκε αμοιβή 60 τάλαντων και στους 4 αδερφούς, δημοπρατώντας παράλληλα τα χρυσαφικά της συζύγου του για να καλύψει το κόστος.
Το 243 π.Χ., ο Άρατος με δύναμη 400 ανδρών κατευθύνθηκε προς την Κόρινθο, και παίρνοντας μαζί του τους 100 ικανότερους στρατιώτες, ακολούθησε το κρυφό μονοπάτι προς το χαμηλό μέρος των τειχών της πόλης. Η τοπική μακεδονική φρουρά αιφνιδιάστηκε από την ξαφνική επίθεση εντός των τειχών από τις δυνάμεις του Αράτου, και δεν μπόρεσε να τους αντιμετωπίσει. Το επόμενο πρωινό, η φρουρά παραδόθηκε και κατόπιν στην πόλη εισχώρησαν και οι υπόλοιπες Αχαϊκές δυνάμεις.
Ο Άρατος ζήτησε από τους πολίτες της Κορίνθου να μεταβούν στο θέατρο για να τους απευθυνθεί, ωστόσο πριν μιλήσει έλαβε το χειροκρότημα και τις επευφημίες του πλήθους. Κατόπιν απευθυνόμενος εκ μέρους της Αχαϊκής Συμπολιτείας ζήτησε από τον λαό της Κορίνθου να ενωθεί η πόλη με τη συμπολιτεία, επιστρέφοντας παράλληλα τα κλειδιά της πόλης τα οποία προηγουμένως ήταν υπό την κατοχή των Μακεδόνων. Μετά την επακόλουθη ένωση, οι Αχαιοί στελέχωσαν την Κόρινθο με δύναμη 400 ανδρών.
Επέκταση της συμπολιτείας
Κατόπιν, οι πόλεις των Μεγάρων, Τροιζήνας, και της Επιδαύρου επαναστάτησαν εναντίον των Μακεδόνων και εισήλθαν επίσης στην Αχαϊκή Συμπολιτεία, ενώ ο Άρατος εισέβαλλε στην Αττική και κατέλαβε τη Σαλαμίνα. Κατόρθωσε επίσης να πείσει τον φίλο του Πτολεμαίο Β´ να κάνει την Αίγυπτο σύμμαχο ολόκληρης της συμπολιτείας, κάτι για το οποίο ο Πτολεμαίος θα λάμβανε ειδικά προνόμια εντός της ένωσης.
Οι συνεχείς επιτυχίες και επέκταση της συμπολιτείας, έκαναν τους υπόλοιπους Αχαιούς να παραμερίσουν τους νόμους του καταστατικού οι οποίοι προέβλεπαν πως δεν μπορούσε το ίδιο άτομο να παραμείνει στρατηγός για περισσότερο από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, και έτσι τον επανεξέλεξαν διαδοχικά στρατηγό από το 241 π.Χ. έως το 235 π.Χ., ενώ ο Άρατος είχε ως ρητό πως αν και μια πόλη μόνη της δεν είναι αρκετά ισχυρή για να αντιμετωπίσει τους κινδύνους, όλες οι πόλεις της Αχαϊκής Συμπολιτείας μπορούσαν να είναι μια ισχυρή ενωμένη δύναμη.
Διαμάχη με τις τυραννίδες της Πελοποννήσου
Επιπλέον, ο Άρατος ήταν καθαρά εχθρικός απέναντι σε οποιαδήποτε τυραννική αρχή, και εκστράτευσε ενεργά εναντίον τους. Κατά τις συγκρούσεις αυτές, η πλέον δύσκολη ήταν αυτή εναντίον του Άργους, της πόλης που είχε μεγαλώσει ως εξόριστος, και η οποία εν τω μεταξύ είχε περάσει υπό τυραννική διοίκηση. Διεξήγαγε διάφορες επιθέσεις ωστόσο οι Αργείοι αντιστέκονταν σθεναρά, και ο ίδιος ο Άρατος τραυματίστηκε σε μια από τις μάχες με ένα ακόντιο να διαπερνά τον γλουτό του. Βρισκόμενος στις Κλεωνές, ο Άρατος αντιμετώπισε τις Αργειακές δυνάμεις του ηγεμόνα της πόλης Αρίστιππου και κατόρθωσε να σκοτώσει τον ίδιο τον Αρίστιππο, κάνοντας την κατάκτηση της πόλης πιθανή πλέον, ωστόσο οι Μακεδονικές δυνάμεις γρήγορα συνέδραμαν προς βοήθεια του Αριστόμαχου, αδερφού του Αρίστιππου, ώστε να αποκτήσει τον έλεγχο της πόλης και να τη διαφυλάξει από τις δυνάμεις του Αράτου.
Πιο νότια στη Μεγαλόπολη της Αρκαδίας, ο τύραννος της πόλης Λυδιάδας αποφάσισε να περιορίσει τις εξουσίες του και να συμμαχήσει με την Αχαϊκή Συμπολιτεία, λαμβάνοντας παράλληλα το αξίωμα του στρατηγού, βαθμό που κατείχε συμπληρωματικά με τον Άρατο κατά τα επόμενα χρόνια από το 234 έως το 230 π.Χ. Ωστόσο μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ο Λυδιάδας αποφάσισε να επιδιώξει να παραμερίσει τον Άρατο εντός της συμπολιτείας και να γίνει ο μοναδικός στρατηγός, δεν έπεισε όμως το συμβούλιο των Αχαιών συμμάχων οι οποίοι ήταν φιλύποπτοι ως προς το τυραννικό παρελθόν του Λυδιάδα και έτσι έχασε τη στήριξη τους με την κίνηση αυτή. Την ίδια χρονική περίοδο ο Άρατος είχε επίσης στεφθεί ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του τέθριππου κατά τους 137ους (232 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες στην Ολυμπία αυξάνοντας τη δημοτικότητα του.
Συμμαχία με την Αιτωλία
Παρά τις αναταραχές που σημειώθηκαν στην Αιτωλία μετά τον θάνατο του Μακεδόνα συμμάχου τους Αντίγονου Β´ Γονατά, το 239 π.Χ. ο Πανταλέων, αρχηγός της Αιτωλικής Συμπολιτείας, αποφάσισε να συμμαχήσει με τους Αχαιούς και να στραφεί εναντίον των προηγούμενων συμμάχων του. Αν και η συμμαχία αυτή κράτησε για σχετικά λίγα χρόνια, κατά τον καιρό που διήρκεσε έφερε την Αχαϊκή Συμπολιτεία στη μέγιστη έκταση και επιρροή της το 229 π.Χ., κάτι που επετεύχθη υπό την καθοδήγηση του Αράτου.
Λακεδαιμόνιοι
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Sparta-02.jpg|μικρογραφία|[[Τετράδραχμο της Σπάρτης με απεικόνιση του Κλεομένη Γ´, 235-221 π.Χ.]] Όταν ο Κλεομένης Γ´ έγινε βασιλιάς στη Σπάρτη, επιτέθηκε εναντίον των περισσοτέρων Πελοποννησιακών πόλεων τις οποίες και λεηλάτησε. Ο Άρατος, ο οποίος υπηρετούσε τη 12η θητεία του ως στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας, στάλθηκε να τον αντιμετωπίσει, και αρχικά κατέλαβε αιφνιδιαστικά τη Μαντίνεια της Αρκαδίας από τους Λακεδαιμόνιους, ωστόσο ο Κλεομένης κατόρθωσε να καταλάβει τη Μεγαλόπολη και να τοποθετήσει φρουρά εντός της πόλεως.
Με την κατάληψη της Μαντίνειας από τους Λακεδαιμονίους, καθώς και της Τεγέας και του Ορχομενού, αλλά και παρακολουθώντας τις εξελίξεις της συμμαχίας των Αχαιών με τους Μακεδόνες, ο Κλεομένης ζήτησε ανακωχή και συμμαχία με τους Αχαιούς με τον όρο να λάβει το αξίωμα του στρατηγού της συμπολιτείας. Το συμβούλιο των Αχαιών τον προσκάλεσε στο Άργος για διαπραγματεύσεις, ωστόσο όταν ο Κλεομένης εμφανίστηκε έφερε μαζί του και όλο τον στρατό στην περιοχή της Λέρνης, λίγο έξω από το Άργος. Η εξέλιξη αυτή ανησύχησε τον Άρατο, ο οποίος παρήγγειλε στον Κλεομένη πως μπορούσε να φέρει εντός της πόλης του Άργους, μόνο 300 Σπαρτιάτες, ως καλούς φίλους. Ο Κλεομένης προσβλήθηκε από την προσφορά αυτή, και ο έντονος διαξιφισμός που ακολούθησε μεταξύ των 2 αντρών έκανε τον Κλεομένη να κηρύξει και πάλι τον πόλεμο εναντίον της συμπολιτείας και να τερματιστούν οι διαπραγματεύσεις.
Στον πόλεμο που ακολούθησε οι σπαρτιατικές δυνάμεις κατόρθωσαν να καταλάβουν επιτυχώς πολλές από τις πόλεις της Αχαΐας, η οποία βρίσκονταν σε πορεία κατάρρευσης. Ο Άρατος αναλαμβάνοντας δραστικά μέτρα, διέταξε εκτελέσεις των φιλο-λακεδαιμονίων στη Σικυώνα και την Κόρινθο, ωστόσο αυτό δεν στάθηκε αρκετό ώστε να αποθαρρύνει την Κόρινθο από το να παραδοθεί στους Λακεδαιμονίους οι οποίοι την οχύρωσαν.
Στα βόρεια, οι Αιτωλοί και οι Αθηναίοι αρνήθηκαν να προσφέρουν επιπλέον βοήθεια στην Αχαϊκή Συμπολιτεία, ενώ ο Άρατος ήταν πλέον αποδυναμωμένος πολιτικά, και οι ελπίδες του για επιτυχή αντιμετώπιση της κρίσης λιγόστευαν.
Παρόλα αυτά, ο Κλεομένης προσπάθησε να δείξει σεβασμό απέναντι στον Άρατο, επιθυμώντας παράλληλα και την απόκτηση πολιτική επιρροής εντός των κόλπων της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Έτσι η κατοικία του Άρατου στην Κόρινθο θα παρέμενε ανενόχλητη, ενώ ο Κλεομένης θα πρόσφερε στον Άρατο τιμητική σύνταξη 12 ταλάντων. Ο Άρατος αρνήθηκε να δεχθεί τη συμφωνία αυτή, λέγοντας πως πλέον δεν έχει τη δύναμη να ελέγχει τις εξελίξεις, αλλά οι εξελίξεις ελέγχουν αυτόν. Θυμωμένος από την απάντηση του αυτή ο Κλεομένης, ξεκίνησε μεγάλη εκστρατεία εναντίον των περιοχών της Σικυώνας.
Παράλληλα, οι Αιτωλοί είχαν στραφεί και πάλι εναντίον των Αχαιών, και κατά τη μάχη στην περιοχή της Καφυάς στην Αρκαδία ο Άρατος γνώρισε οδυνηρή ήττα το 220 π.Χ, τέτοιας έκτασης, όπου 2.000 Αχαιοί στρατιώτες εγκατέλειψαν τη μάχη αφότου ο Άρατος κρίνοντας λανθασμένα τους έστειλε να επιτεθούν τους Αιτωλούς οι οποίοι κατείχαν πλεονεκτική θέση επί ανηφορικού εδάφους. Του ασκήθηκε ιδιαίτερα οξεία κριτική από το συμβούλιο των Αχαιών για την ήττα αυτή, και έτσι ο Άρατος έχασε ακόμα περισσότερο την αυτοπεποίθηση του.
Αντίγονος Γ´ Δώσων
Μετά από πολιορκία 3 μηνών από τους Σπαρτιάτες στην πόλη της Σικυώνας, το 224 ο Άρατος ζήτησε από την Αχαϊκή Συμπολιτεία να δοθεί η πόλη της Κορίνθου στους Μακεδόνες, καθώς ο Αντίγονος Γ´ Δώσων είχε θέσει τον όρο αυτό ως προϋπόθεση πλήρους συμμαχίας και στρατιωτικής βοήθειας εναντίον των Λακεδαιμονίων. Κατά τη συνέλευση του στο Αίγιο το συμβούλιο της συμπολιτείας ενέκρινε την πρόταση αυτή. Ωστόσο η απόφαση αυτή δεν έγινε δεκτή ευμενώς από μερίδα κατοίκων της Κορίνθου, οι οποίοι κατέστρεψαν ότι είδους ιδιοκτησία κατείχε ο Άρατος στην πόλη και πρόσφεραν την κατοικία του στον Κλεομένη.
Οι σχέσεις μεταξύ του Αντίγονου και του Άρατου υπήρξαν ιδιαίτερα θερμές, τόσο, ώστε ο Άρατος μετονόμασε την πόλη της Μαντίνειας σε Αντιγόνεια προς τιμή του συμμάχου του. Ενδεικτικά, σε άλλο περιστατικό αναφέρεται πως ο Αντίγονος και ο Άρατος καθώς παρακολουθούσαν ως θεατές κάποιες ψυχαγωγικές εκδηλώσεις στην Κόρινθο, λόγω του κρύου που επικρατούσε, μοιράστηκαν μεταξύ τους τον ίδιο μανδύα.
Ωστόσο οι Πελοποννήσιοι ασκούσαν ιδιαίτερη κριτική στον Άρατο, παραπονούμενοι πως επέτρεπε στους Μακεδόνες να κάνουν ότι θέλουν με το να λεηλατούν την ύπαιθρο και να εκτελούν αδιακρίτως όποιον τους αντιστέκονταν. Ο Άρατος άρχισε να παρατηρεί πως επανεγείρονταν πολλοί από τους ανδριάντες των παλαιών τυράννων, ενώ αυτοί των ατόμων που είχαν απελευθερώσει την Κόρινθο κατεδαφίζονταν, με εξαίρεση τον ανδριάντα του ίδιου του Άρατου.
Φίλιππος Ε´
Το 218 π.Χ., οι σύμβουλοι του Φιλίππου τον έπεισαν ώστε να συμμαχήσει με τον Επίρατο, ο οποίος είχε ανακηρυχθεί στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας το 219 π.Χ. και αποτελούσε εχθρό του Άρατου σκοπεύοντας να τον παραμερίσει. Παρά την εξέλιξη αυτή, ο Φίλιππος άλλαξε γνώμη όταν ανακάλυψε πως οι σύμβουλοι του του είχαν πει ψέματα ώστε να τον πείσουν, έτσι αφότου τους τιμώρησε, ο Άρατος απέκτησε και πάλι το αξίωμα του στρατηγού το 217 π.Χ. .
Με τους Μακεδόνες να μην απειλούν πλέον τους Αχαιούς, η Αχαϊκή Συμπολιτεία άρχισε να εφησυχάζει και να χαλαρώνει. Οι Αιτωλοί εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός αυτό για να εισβάλλουν ξανά στη βόρεια Πελοπόννησο και να τη λεηλατήσουν, αυτή τη φορά λαμβάνοντας και βοήθεια από τους Σπαρτιάτες στα νότια. Ο Άρατος προσωπικά ζήτησε από τον Φίλιππο να αντιμετωπίσει τους Αιτωλούς, και σύντομα έπειτα η Αιτωλία εξαναγκάστηκε σε συνθηκολόγηση.
Με τη συσσωρευμένη εμπειρία του, και την πολυετή σταδιοδρομία του ο Άρατος αποτελούσε κατά κάποιο τρόπο μέντορα του νεαρού Φιλίππου, κάτι που έκανε κάποιους από τους Μακεδόνες συμβούλους του να τον φθονούν και να τον κακολογούν όποτε είχαν την ευκαιρία, ιδίως ο Απελλής και ο Λεόντιος. Μετά από κάποιο καιρό, εκτελέστηκαν από τον Φίλιππο.
Τελευταία χρόνια
Κάποια στιγμή ο Φίλιππος Ε´, παραβλέποντας τις επιπτώσεις, και ενώ βρισκόταν επισκέπτης στην οικία του Άρατου, ξεκίνησε κρυφή σχέση με τη σύζυγο του γιου του Αράτου.
Επιπλέον, αναφέρεται πως μέσω των απερίσκεπτων ενεργειών και εμπλοκής του, ο Φίλιππος προκάλεσε ένταση στην πόλη της Μεσσήνης με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν ταραχές κατά τις οποίες σκοτώθηκαν πολλοί κάτοικοι. Ο Άρατος από αυτό το συμβάν επέκρινε άσχημα τον Φίλιππο λέγοντας του πως παρότι κατέκτησε όλη την Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να ελέγξει τα αισθήματα των ανθρώπων, κάτι που αποτελεί το ισχυρότερο φρούριο ενός βασιλιά.
Σύντομα έπειτα, οι σχέσεις τους ψυχράνθηκαν απότομα και ο Άρατος δεν ήθελε πλέον να συνομιλεί με τον βασιλιά, καθώς και αρνήθηκε να συμμετάσχει στη εκστρατεία του Φιλίππου εναντίον των Ρωμαίων στην Ήπειρο κατά τον Α´ Μακεδονικό Πόλεμο.
Μετά τη μικρής έκτασης ήττα που γνώρισε από τους Ρωμαίους, ο Φίλιππος επέστρεψε στην Πελοπόννησο, και αναμείχθηκε ξανά στα εσωτερικά ζητήματα της Πελοποννήσου προκαλώντας συγκρούσεις, κάτι που εξόργισε τον Άρατο και τον έκανε να αντιδράσει ανοικτά πλέον εναντίον του, ενώ την περίοδο είχε πλέον μάθει για τη σχέση της νύφης του με τον Φίλιππο.
Ο Φίλιππος είχε αρχίσει να γίνεται ολοένα και περισσότερο τυραννικός και έτσι αποφάσισε να τερματίσει τη διένεξη αυτή δολοφονώντας τον Άρατο. Σχεδιάζοντας αυτό να γίνει διακριτικά, και ενώ ο ίδιος θα είχε ήδη φύγει από την Πελοπόννησο, ανέθεσε στον Μακεδόνα στρατηγό Ταυρίωνα να δηλητηριάσει τον Άρατο με δηλητήριο το οποίο αργούσε να εμφανίσει τα συμπτώματα του. Κατόπιν, ο Άρατος άρχισε να έχει πυρετό που γινόταν όλο και υψηλότερος, και να βήχει, ενώ το σώμα του αποδυναμωνόταν αργά αλλά σταθερά.
Ο Άρατος πλέον καταλαβαίνοντας τι είχε συμβεί, δεν μπορούσε να κάνει τίποτα από πολιτική σκοπιά. Λίγο πριν το τέλος, ανέφερε σε ένα φίλο του πως αυτές ήταν οι συνέπειες της αγάπης του βασιλιά. Πέθανε στο Αίγιο, το 213 π.Χ. .
Οι κάτοικοι του Αιγίου, έκαναν ετοιμασίες ώστε να τον θάψουν με μεγάλες τιμές, όμως η πόλη της Σικυώνας ζήτησε να της δοθεί το σώμα του Άρατου ώστε να ταφεί στην πατρίδα του. Καθώς η ταφή εντός της πόλης θεωρούνταν ιεροσυλία, οι εκπρόσωποι της Σικυώνας κατέφυγαν στο μαντείο των Δελφών για το πως μπορούσαν να ξεπεράσουν το εμπόδιο αυτό. Η απάντηση που τους δόθηκε ήταν πως όποιο μέρος φιλοξενούσε το σώμα του Άρατου ήταν ιερό, επομένως δεν θα ήταν ιεροσυλία. Έτσι ο Άρατος τάφηκε σε κεντρικό σημείο της πόλης της Σικυώνας, το οποίο ονομάστηκε Αράτειο, και για χρόνια έπειτα τελούνταν ετήσιες εορτές και αποδίδονταν τιμές σε αυτόν, κατά την ίδια ημερομηνία όπου ο Άρατος είχε επιστρέφει από την αρχική του εξορία και ελευθερώσει την πόλη από την τυραννία.
Γεωγραφία της Λετονίας
thumb|right|295px|Λεπτομερής χάρτης της Λετονίας thumb|right|295px|Δορυφορική εικόνα της Λετονίας (Μάρτιος 2003) Η Λετονία είναι ευρωπαϊκή χώρα που βρίσκεται στις ανατολικές ακτές της Βαλτικής Θάλασσας, στο επίπεδο βορειοδυτικό τμήμα της ανυψούμενης Ανατολικοευρωπαϊκής Πλατφόρμας, ανάμεσα στην Εσθονία και στη Λιθουανία. Περί το 98% της χώρας βρίσκεται σε υψόμετρο μικρότερο των 200 μέτρων. Με την εξαίρεση των παράλιων πεδιάδων, η εποχή των παγετώνων διαίρεσε τη Λετονία σε τρεις κύριες περιοχές: τις μοραινικές δυτικές και ανατολικές υψηλότερες περιοχές, και την κεντρική χαμηλή περιοχή. Η Λετονία είναι η χώρα των μικρών ποταμών: περισσότεροι από 12.000 ποτάμια είναι καταγεγραμμένα, από τα οποία μόνο τα 17 έχουν μήκος μεγαλύτερο των 100 χιλιομέτρων. Επίσης, έχει πάνω από 3.000 λίμνες. Σημαντικότεροι ποταμοί είναι οι Νταουγκάβα, Λιέλουπε, Γκάουγια, Βέντα και Σάλατσα. Ο Νταουγκάβα διαρρέει την πρωτεύουσα της Λετονίας Ρίγα. Τα δάση και οι δασικές εκτάσεις καλύπτουν περί το 52% της εκτάσεως της χώρας. Η Λετονία δεν είναι πλούσια σε ορυκτά, εκτός από την τύρφη, τον δολομίτη και τον ασβεστόλιθο. Οι ακτές στη Βαλτική είναι αμμώδεις, ωστόσο τα λιμάνια Λιέπαγια και Βέντσπιλς παρέχουν σημαντικές εξόδους μεταφορών, χωρίς προβλήματα από πάγους.
Η στρατηγική γεωγραφική θέση της Λετονίας είχε ως αποτέλεσμα πολλούς πολέμους στην επικράτειά της κατά τους ιστορικούς χρόνους. Μέρος του παλαιού διαμέρίσματος Αμπρενέ, που επί Σοβιετικής Ενώσεως είχε αποδοθεί στη Ρωσία, διεκδικείται ακόμα από τη Λετονία.