cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικηφόρος Β´ Φωκάς
Κριτική
Βοήθησε τον Όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη να χτίσει την πρώτη μονή του Αγίου Όρους, τη σημερινή Μεγίστη Λαύρα, θέτοντας ένα επίσημο πλαίσιο λειτουργίας της μονής και όλης της περιοχής. Λέγεται ότι κάτω από το αυτοκρατορικό ένδυμα φορούσε ράσα και είχε εκδηλώσει την επιθυμία να εγκαταλείψει το θρόνο και να γίνει μοναχός. Αξίζει να σημειωθεί η προσπάθειά του να τιμήσει ως μάρτυρες όλους τους στρατιώτες που έπεσαν κατά τη διάρκεια των αγώνων του με τους μουσουλμάνους. Η προσπάθεια αυτή όμως βρήκε αντίθετους την Εκκλησία και ως εκ τούτου ο αυτοκράτορας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχέδιό του.
Σήμερα, μία Φρεγάτα του Πολεμικού Ναυτικού φέρει το όνομά του, και πιο συγκεκριμένα η Φ/Γ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ (F-466).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την (Αναστασώ) Θεοφανώ από τη Λακωνία, κόρη του Κρατερού. Δεν απέκτησε απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Νικηφορος Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Ανατολικών Κατηγορία:Βυζαντινοί Μικρασιάτες
Λιούτοβιντ της Ζαχουμλίας
Ο Λιούτοβιντ της Ζαχλουμίας ήταν Σλάβος, γηγενής, κυβερνήτης της Ζαχλουμίας, στη σημερινή δυτική Ερζεγοβίνη και νότια της Κροατίας, που άκμασε στα μέσα του 11ου αιώνα υποτελής στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ήταν ο τελευταίος Βυζαντινός διοικητής του Θέματος του Σιρμίου το 1039-1042.
Το 1042 ο Ζουπάνος της Ράσκας Μπαν της Βοσνίας και ο Λιούτοβιντ έλαβαν μεγάλες ποσότητες χρυσού από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα για την υποστήριξή τους στην ανατροπή του Στέφαν Βόγισλαβ της Διοκλείας. Αυτός οδήγησε τον στρατό εναντίον της Διοκλείας το 1043, αλλά έπεσε σε ενέδρα στον λόφο Κλομπούκ κι έχασε την μάχη από τον Βόισλαβ, ο οποίος νίκησε. Ο Βόισλαβ έπειτα συνέχισε για να προσαρτήσει το μεγαλύτερο μέρος του Ζαχλουμίου και της Τραβουνίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων Κατηγορία:Ζαχλουμία Κατηγορία:Βυζαντινοί Ύπατοι John Komnenos
Βερτρούδη
Η Βερτρούδη, γαλλ.: Bertrude, comtesse de Vermandois, (περί το 582 – 618 ή 619) ήταν κόμισσα του Βερμαντουά και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Φράγκων από το 613 έως το 618. Ήταν παντρεμένη με τον Χλοτάριο Β'.
Βιογραφία
Η προέλευσή της είναι αβέβαιη και ανεπιβεβαίωτη. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι ο μαγιορδόμος του παλατιού Eρχινοάλδ ήταν εξάδελφος του βασιλιά Δαγοβέρτ Α΄ μέσω της μητέρας του, καθιστώντας αυτήν αδελφή της Αγ. Γερβέργας και, επομένως, κόρη του Ριχομέρ και της Αγ. Γερτρούδης τού Αμάζ (Hamage). Επειδή ο Χλοτάριος Β΄ είχε τρεις συζύγους (τις Χαλδετρούδη, Bερτρούδη και Σιχίλδη) και δεν είναι γνωστό ποια ήταν η μητέρα των γιων του Δαγοβέρτ Α΄ και Χαριβέρτ Α΄, δεν είναι σαφές ότι αυτή η κόρη του Ριχομέρ ήταν η Bερτρούδη. Είναι επίσης πιθανό, η Bερτρούδη να ήταν κόρη του Βάγκον Β΄.
Σύμφωνα με το Chronique du Pseudo-Frédégaire, η Bερτρούδη αγαπούσε ειλικρινά τον Χλοτάριο Β΄. Την περιέγραψαν και ως δημοφιλή βασίλισσα. Αναφέρεται ότι αποκάλυψε -και απέτρεψε- μία απόπειρα συνωμοσίας από τον Βουργουνδό Αλήθηο, ο οποίος σχεδίαζε να σκοτώσει τον Χλοτάριο Β΄ και να αναγκάσει την Βερτρούδη να τον παντρευτεί.
Η Bερτρούδη απεβίωσε κατά το 35ο έτος της βασιλείας του Χλοτάριου Β΄, είτε το 618 είτε το 619. Η κόρη τους λεγόταν Βέρθα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων
Μπαμπσκ
Το Μπαμπσκ (πολωνικά: Babsk) είναι χωριό του Πόβιατ Ράβα, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της κεντρικής Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 11 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Μπιάουα Ράφσκα, 11 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Ράβα Μαζοβιέτσκα και 62 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λοτζ.
Το χωριό έχει περίπου 700 μόνιμους κατοίκους (2006).
Το 1989, ο θρυλικός ποδοσφαιριστής της Γιουβέντους, Γκαετάνο Σιρέα, πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα σε αυτό το χωριό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Λύντια Τρίχα
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως δικηγόρος.
Από το 1987 ξεκίνησε την ενασχόλησή της με την μελέτη της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Για τα βιβλία της "Δικηγορείν εν Αθήναις: Μια διαδρομή στον 19ο αιώνα" και "Σπυρίδων. Ο άλλος Τρικούπης. 1788-1873" τιμήθηκε, το 2004 και 2019 αντίστοιχα, με το βραβείο της Τάξης των Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών της Ακαδημίας Αθηνών ενώ για το έργο της "Χαρίλαος Τρικούπης" τιμήθηκε, το 2017, με το κρατικό βραβείο Μαρτυρίας ‒ Βιογραφίας ‒ Χρονικού ‒ Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας.
Διετέλεσε γενική γραμματέας και αντιπρόεδρος του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (Ε.Λ.Ι.Α.) και σήμερα είναι αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Παιδείας και Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, το οποίο έχει ιδρύσει μαζί με τον σύζυγό της.
Κατοικεί στην Αθήνα και είναι παντρεμένη με τον Νίκο Τρίχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Βραβευθέντες Ακαδημίας Αθηνών
Μπόγκι Λόκιν
Ο Μπόγκι Λόκιν είναι ένας διεθνής ποδοσφαιριστής από τα Νήσια Φερόε ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του Μέσου. Αγωνίζεται στην ÍF Fuglafjørður. Στην ίδια ομάδα αγωνίζεται και ο αδελφός του Karl Løkin. Είναι γιος του πρώην διεθνή αμυντικού  Abraham Løkin. Ξεκίνησε την καριέρα του από την NSÍ Runavík έχοντας 100 συμμετοχές με την ομάδα πριν γίνει 21 ετών. Το 2010 εντάχθηκε στην BK Frem αλλά επέστρεψε ακολούθως στα Νησιά Φερόε. Αγωνίζεται με την Εθν ική Νήσοι Φερόε από το 2008 και έχει σκοράρει 1 γκολ στις 11 Οκτωβρίου 2008 στην ισοπαλία 1-1 με την Εθν ική Αυστρίας στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νήσων Φερόε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές των Νήσων Φερόε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολντκλούμπεν Φρεμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΣΙ Ρούναβικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦ Φουγκλάφιορντουρ
Αίνιγμα της Σφίγγας
μικρογραφία|299x299εσ|Ο Οιδίποδας, λύνοντας το αίνιγμα της Σφίγγας Το Αίνιγμα της Σφίγγας, είναι επεισόδιο από τoν μύθο των Λαβδακιδών στην Ελληνική μυθολογία, το οποίο εξιστορεί το πως κατάφερε ο Οιδίποδας να λύσει το περίπλοκο αίνιγμα της Σφίγγας, η οποία στεκόταν στην είσοδο της Θήβας και ζητούσε από τον κάθε περαστικό να λύσει τον γρίφο της. Όποιον δεν κατάφερνε να λύσει τον γρίφο, η Σφίγγα τον έσφιγγε (εξ ου και το όνομά της) μέχρι θανάτου.
Το αίνιγμα
Σύμφωνα με τον μύθο του Οιδίποδα, η Σφίγγα, ένα τέρας με κεφαλή γυναίκας από τη μέση και πάνω και σώμα λιονταριού από τη μέση και κάτω, στάλθηκε από την Ήρα ή τον Άρη, να φρουρεί την είσοδο της Θήβας και να αναγκάζει τους κατοίκους ή τους περαστικούς να δώσουν σωστή απάντηση στον γρίφο της, ο οποίος έλεγε: «Ποιο ον στην αρχή στέκεται στα τέσσερα, έπειτα στα δύο και προς το τέλος της ζωής του στα τρία;». Όποιος δεν έδινε την σωστή απάντηση, η Σφίγγα τον θανάτωνε. Από αυτό το μαρτύριο, γλίτωσε τους Θηβαίους ο Οιδίποδας, ο οποίος απάντησε σωστά στο ερώτημα λέγοντας: «Ο άνθρωπος είναι εκείνο τον ον, που το ξημέρωμα της ζωής του κινείται στα τέσσερα, το βράδυ της ζωής του στα τρία, με την βοήθεια του μπαστουνιού, ενώ στο μεσοδιάστημα (μεσημέρι) της ζωής κινείται με σιγουριά στα δυο». Σύμφωνα με την παράδοση η Σφίγγα είπε κι έναν άλλο γρίφο στον Οιδίποδα: «Υπάρχουν δύο αδελφές: η μία γεννά την άλλη και, με τη σειρά της, γεννά την πρώτη. Ποιες είναι οι δύο αδελφές;». Ο Οιδίποδας απάντησε σωστά λέγοντας ότι οι δύο αδελφές είναι η Ημέρα και η Νύχτα.
O θάνατος της Σφίγγας
Κατά τον επαναπροσδιορισμό του θρύλου του Οιδίποδα, από το βιβλίο Δαιμόνια μηχανή του Ζαν Κοκτώ, η Σφίγγα λέει στον Οιδίποδα την απάντηση στο αίνιγμα για να αυτοκτονήσει, ώστε να μην χρειάζεται να σκοτώσει πια τους Θηβαίους, και επίσης να τον κάνει να την αγαπήσει. Φεύγει ο Οιδίποδας χωρίς να την ευχαριστήσει που του έδωσε την απάντηση στο αίνιγμα.
Υπάρχουν μυθικές, ανθρωπολογικές, ψυχαναλυτικές και παρωδικές ερμηνείες του γρίφου της Σφίγγας και της απάντησης του Οιδίποδα σε αυτό. Ο Σίγκμουντ Φρόυντ περιγράφει «το ερώτημα από πού προέρχονται τα μωρά» ως αίνιγμα της Σφίγγας.
Πολλά βιβλία γρίφων χρησιμοποιούν τη Σφίγγα στον τίτλο ή τις εικόνες τους.
Κατηγορία:Θηβαϊκός κύκλος Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Μάρκος Αντώνιος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Μάρκος Αντώνιος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιον από τους παρακάτω:
Αϊντάμπ
Η Αϊντάμπ (αραβικά: عَيذاب) ήταν αρχαία και μεσαιωνική πόλη και λιμένας της Αιγύπτου στη δυτική ακτή της Ερυθράς Θάλασσας. Η εγκαταλειμμένη περιοχή της πόλης βρίσκεται στο Τρίγωνο της Χαλάιμπ ένα έδαφος που αμφισβητείται μεταξύ της Αιγύπτου και του Σουδάν.
Ιστορία
Ενδεχομένως η πόλη υπήρχε κατά την εποχή των Πτολεμαίων, καταλήφθηκε από τους νομάδες Μπέζα πριν από την κατάληψή της από τους Φατιμίδες της Αίγυπτου τον 10ο αιώνα. Βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα βόρεια του σύγχρονου λιμανιού Χαλάιμπ.
Η πόλη έγινε σημαντικό λιμάνι για το εμπόριο της Ανατολής (ιδιαίτερα με την Υεμένη) και για τους μουσουλμάνους προσκυνητές από την Αφρική στην πορεία τους προς τη Μέκκα κατά τη διάρκεια του 10ου και 11ου αιώνα. Οι σταθεροί νοτιάδες έκαναν δύσκολο για τα μεγάλα πλοία να ταξιδεύουν στο Σουέζ κάτι που ευνόησε την Αϊντάμπ.
Η Αϊντάμπ ήταν κοντά στην Τζέντα και συνδέονται με πλοίο, εδώ έρχονταν τα καραβάνια από το Ασουάν και άλλες πόλεις στον Νείλο. Ο Νασίρ Χουσράφ πίστευε ότι στην περιοχή είχαν τις καλύτερες καμήλες στον κόσμο. Οι νομάδες Μπέζα προστάτευαν την πόλη και τους εμπόρους.
Η πόλη λεηλατήθηκε από τον σταυροφόρο Ρευνιόν του Σατιλιόν το 1182 και από τον βασιλιά Dawud της Νουβίας γύρω στο 1270.
Η πόλη ως το τέλος των Σταυροφοριών έχασε τη σημασία που είχε λόγω αυξημένου ανταγωνισμού με άλλους λιμένες. Το 1326 ο Ιμπν Μπατούτα ταξίδεψε από την Αίγυπτο προς τη Μέκκα μέσω της Αϊντάμπ η οποία ήταν κατά την εξεταζόμενη περίοδο μία από τις τρεις πιθανές διαδρομές. Ωστόσο κατά την προσέγγιση της Αϊντάμπ αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω λόγω τοπικής εξέγερσης, επιστρέφοντας στο Κάιρο και να πάει στη Μέκκα από μια διαφορετική διαδρομή.
Μετά την άνοδο των Μαμελούκων η Τζέντα έλαβε προτιμησιακή μεταχείριση για την ινδική εμπόριο.
Ο πρώην λιμένας της πόλης δεν υπάρχει πια, και η περιοχή σήμερα είναι ακατοίκητη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Ναχαγιέ Σοκόλσκα
Το Ναχαγιέ Σοκόλσκα (σερβικά: Соколска нахија) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας που δημιουργήθηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1819 και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Έδρα του ήταν το Σόκο και εδαφικά βασίστηκε πάνω στο Οθωμανικό νεχαγιέ Σοκόλσκα που είχε διαφορετική σύσταση.
Βρισκόταν στη Δυτική Σερβία στη λεκάνη απορροής του ποταμού Ντρίνα. Διοικητικά χωριζόταν σε δύο Κνεζίνες, την Μπουκοβάτσα και τη Ρατσάνσκι, επίσης είχε και 46 χωριά. Ο πληθυσμός της ήταν μεικτός Σέρβοι και μουσουλμάνοι, Τούρκοι. Από το 1830 ο μουσουλμανικός πληθυσμός της περιοχής μετανάστευσε κυρίως στη Βοσνία. Οι μουσουλμάνοι ήταν τεχνίτες, έμποροι και τιμαριώτες, οι Σέρβοι ήταν κυρίως αγρότες και κτηνοτρόφοι ενώ πλήρωναν και φόρους.
Διοικητής του Ναχαγιέ ήταν ένας "Κνεζ" ή "Μουσελίμης", μέχρι το 1829 διοριζόταν και δικαστικός υπάλληλος που έγραφε τα επίσημα έγγραφα στην τουρκική γλώσσα.
Μπριτ ποπ
Η Μπριτ ποπ (αγγλ.: Britpop) είναι είδος της εναλλακτικής ροκ μουσικής. Εμφανίστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, προερχόμενη από την ανεξάρτητη μουσική των αρχών της δεκαετίας του 1990, έχοντας ως βάση τα συγκροτήματα που επηρεάστηκαν από την Βρετανική ποπ μουσική της δεκαετίας του 1960 και του 1970, στην οποία ήταν έντονη η χρήση κιθάρας. Η μπριτ ποπ εμφανίστηκε κυρίως ως μια αντίδραση σε άλλα ανερχόμενα κινήματα μουσικής του τέλους της δεκαετίας του 1980, και κυρίως αυτού της γκραντζ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο κίνημα της Μπριτ ποπ έδωσαν ώθηση Βρετανικά συγκροτήματα όπως οι Suede και Blur, τα οποία είχαν αναφορές στην κιθαριστική Βρετανική μουσική του παρελθόντος, με στίχους αναφερόμενους σε καθαρά Βρετανικά θέματα και ανησυχίες. Σε αυτά τα συγκροτήματα σύντομα θα προστεθούν και άλλα όπως οι Oasis, Pulp, Supergrass, Sleeper και Elastica.
Η μπριτ ποπ ήταν το μουσικό είδος που έφερε την εναλλακτική ροκ της Βρετανίας στο προσκήνιο, ενώ παράλληλα έγινε και η βάση για ένα ευρύτερο Βρετανικό πολιτιστικό κίνημα, το λεγόμενο Cool Britannia. Αν και τα πιο δημοφιλή συγκροτήματα κατάφεραν να κάνουν παγκόσμια επιτυχία, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, το κίνημα υποχώρησε μέχρι το πέρας της δεκαετίας.
Ιρανο-Σαουδαραβικές σχέσεις
Οι Ιρανο-Σαουδαραβικές σχέσεις αναφέρονται στις διμερείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας, οι οποίες είναι τεταμένες σε διάφορα θέματα όπως οι ερμηνείες του Ισλάμ, οι προσδοκίες για την ηγεσία του ισλαμικού κόσμου, η πολιτική των εξαγωγών πετρελαίου κα οι σχέσεις με τις ΗΠΑ και τη Δύση.
Παρά το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία και το Ιράν είναι οι δύο έθνη με μουσουλμανική πλειονότητα και ακολουθούν και αποφαίνονται την ισλαμική διδασκαλία, οι μεταξύ τους σχέσεις είναι γεμάτες με εχθρότητα, ένταση και αντιπαράθεση, λόγω των διαφορών στην πολιτική ατζέντα, που ενισχύονται από τις διαφορές τους στην πίστη. Η Σαουδική Αραβία είναι ένα συντηρητικό ουαχαμπιτικό σουνιτικό ισλαμικό βασίλειο με μια μακρά παράδοση στενών σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Το Ιράν είναι μια δωδεκαδική σιιτική ισλαμική δημοκρατία η οποία ιδρύθηκε έπειτα από μια αντιδυτική επανάσταση. Τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και το Ιράν φαίνεται να έχουν φιλοδοξίες για την ηγεσία του Ισλάμ, όπως και διαφορετικά οράματα σταθερότητας και περιφερειακής τάξης.
Μετά την Ισλαμική Επανάσταση, οι σχέσεις επιδεινώθηκαν σημαντικά έπειτα από τις κατηγορίες του Ιράν προς τη Σαουδική αραβία, ότι δρα ως πράκτορας των ΗΠΑ στην περιοχή του Περσικού Κόλπου, εκπροσωπώντας τα συμφέροντα των ΗΠΑ και όχι του Ισλάμ. Σαουδική Αραβία ανησυχεί σχετικά με την επιθυμία του Ιράν να εξάγει την επανάστασή του σε όλους τους τομείς, με σκοπό να επεκτείνει την επιρροή της στην περιοχή του Περσικού Κόλπου, κυρίως στο μετα-Σαντάμ Ιράκ, το Λεβάντε και ενδότερα στο Νότο, όπως και για το αμφιλεγόμενο, πολυσυζητημένο πυρηνικό του πρόγραμμα.
1920 - 1970
Η Σαουδική Αραβία και το Ιράν συνήψαν διπλωματικές σχέσεις το 1929 μετά την υπογραφή της Σαουδικής-Ιρανικής Συνθήκης Φιλίας. Οι σχέσεις συνεχίστηκαν μέχρι το 1943, όταν ένας Ιρανός προσκυνητής, ο Abu Taleb Yazdi, κατηγορήθηκε ότι έκανε εμετό στην Κάαμπα και εκτελέστηκε από τη Σαουδική κυβέρνηση. Ως αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας οι διπλωματικές τους σχέσεις διακόπηκαν το 1944. Το 1946 ωστόσο ο Ιμπν Σαούντ έστειλε μια επιστολή στον Σάχη που οδήγησε στην επανάληψη των σχέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις του Ιράν Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Σαουδικής Αραβίας
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2001-2002
Α1 Γυναικών 2001-2002
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 4 Νοεμβρίου 2001 έως τις 3 Φεβρουαρίου 2002. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 10 Φεβρουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 28 Απριλίου 2002. Πρωταθλήτρια της χρονιάς αναδείχτηκε η ομάδα του Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α1 Βαθμολογία 20px|Α1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιχίλδη
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Μπρουνούλφε Β΄ κόμη των Αρδεννών και αδελφή της Γομεντρούδης (598–630), η οποία παντρεύτηκε με τον Δαγοβέρτο Α΄. Ο παππούς της από την πλευρά τής μητέρας της ήταν βασιλικός μαγιορδόμος.
Οικογένεια
Η Σιχίλδη παντρεύτηκε τον Χλοτάριο Β΄ το 618 περίπου. Το 626 ή το 627 την υποπτεύθηκαν ότι είχε σχέση με τον Μπόζo, γιο του Aυδολένε (Audolène) των Ετάμπ (Étampes), και ο Μπόζο σκοτώθηκε από τον δούκα Αρνεβέρτ (Arnebert) με εντολή του Χλοτάριου Β΄.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων
Αιγυπτιακός κανόνας
Με τον όρο αιγυπτιακός κανών εννοείται η αντίληψη των αιγυπτίων γλυπτών για τη συμμετρία και την απόδοση του ανθρώπινου σώματος, το οποίο στηρίζεται περισσότερο στην αυστηρή γνώση και τη μαθηματική αναλογία, παρά στην αισθητική αντίληψη. Σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη, από τον οποίο λαμβάνουμε και τη φιλολογική μαρτυρία: «...μεταξύ των Αιγυπτίων η συμμετρία των τμημάτων/αναλογιών των αγαλμάτων δεν υπολογίζεται σύμφωνα με την εμφάνιση της μορφής στο μάτι, όπως συμβαίνει με τους Έλληνες, αλλά μάλλον τοποθετούν τους λίθους και αφού τους διαιρέσουν, αρχίζουν να τους επεξεργάζονται...Κατόπιν, διαιρώντας το περίγραμμα του σώματος σε 21 τμήματα και προσθέτοντας επιπλέον εν τέταρτον, παράγουν όλες τις αναλογίες μιας ζωντανής μορφής».
Καμπεονάτο Γκαούτσο
Το Καμπεονάτο Γκαούτσο είναι μια ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση της ομοσπονδίας ποδοσφαίρου του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Είναι το ανώτατο πρωτάθλημα στην πολιτεία του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Το πρώτο πρωτάθλημα διεξήχθη το 1919. Μετέχουν 12 σύλλογοι. Στη διαχρονική ιστορία του πρωταθλήματος, η Ιντερνασιονάλ και η Γκρέμιο είναι οι δύο παραδοσιακές δυνάμεις της πολιτείας που διεκδικούν κάθε χρόνο το τρόπαιο. Η μεταξύ τους αντιπαλότητα θεωρείται από τις μεγαλύτερες σε όλη τη Βραζιλία.
Αιγυπτιακός κανόνας
Το σύστημα των τετραγώνων
Σε μια συλλογή του Βρετανικού Μουσείου (αρ. κατ. EGYPT-5601) έχει καταχωρηθεί μια ξύλινη πινακίδα, πάνω στην οποία έχουν χαραχθεί δοκιμές σχεδιασμών. Ο ξύλινος πίνακας επιστρωμένος με γυψοκονίαμα είτε χρησιμοποιείτο από τον καλλιτέχνη για διδακτικούς σκοπούς ή για την χάραξη ενός προκαταρκτικού σχεδίου, το οποίο επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί σε μεγαλύτερη κλίμακα είτε ως ανάγλυφο είτε ως ζωγραφική μνημειακών διαστάσεων στον τοίχο κάποιου ναού.
Καμπεονάτο Γκαούτσο
Πολυνίκης είναι η Ιντερνασιονάλ με 45 τρόπαια.
Αιγυπτιακός κανόνας
Το σύστημα των τετραγώνων
Προκειμένου να διευκολυνθεί η μεγέθυνση και για να εξασφαλιστούν οι κανονικές αναλογίες, ο καλλιτέχνης έχει σχεδιάσει τη μορφή ενός βασιλιά πάνω σε ένα πλέγμα κάθετων και οριζόντιων γραμμών. Κατά την αναπαραγωγή της μορφής σε μεγαλύτερη κλίμακα ένα παρόμοιο πλέγμα, αλλά μεγαλύτερων διαστάσεων, σχεδιαζόταν προσεκτικά στον τοίχο και φυσικά μια αντίστοιχα μεγαλύτερη μορφή. Τα διάφορα μέλη του σώματος τοποθετούνταν στα ανάλογα τετράγωνα του αρχικού σχεδίου.
Καμπεονάτο Γκαούτσο
Ρεκόρ συνεχόμενων πρωταθλημάτων
Οκτώ
Αιγυπτιακός κανόνας
Το σύστημα των τετραγώνων
Τούτη η ξύλινη πινακίδα δείχνει ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν μια σύνθεση μονάδων (τετραγώνων στην προκειμένη περίπτωση) για την απεικόνιση της ανθρώπινης μορφής, οι αναλογίες της οποίας αποτελούσαν θεμέλιο ή κανόνα των υπόλοιπων συνθέσεων. Τα περιγράμματα και οι γωνίες του καθισμένου βασιλιά στην προκειμένη περίπτωση καθορίζονταν πλήρως από το πλέγμα προβολής (κάναβο). Αυτό το πλέγμα δε χρησιμοποιείτο μόνο ως εργαλείο για να μεταφερθεί το σχέδιο σε μια μεγαλύτερη κλίμακα, αλλά και για να καθορίσει τις σχέσεις αναλογίας μεταξύ των διαφορετικών τμημάτων της μορφής ή της εικόνας. Στο δεξιό τμήμα της πινακίδας πιθανώς απεικονίζονται τα διαφορετικά μήκη που χρησιμοποιούσαν οι Αιγύπτιοι για την μετρική μονάδα κούβιτο (cubit).
Καμπεονάτο Γκαούτσο
Ρεκόρ συνεχόμενων πρωταθλημάτων
Επτά
Αιγυπτιακός κανόνας
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Καμπεονάτο Γκαούτσο
Ρεκόρ συνεχόμενων πρωταθλημάτων
Έξι
Πέντε
Τέσσερα
Συνάφεια (δίκαιο)
Αστικό Δίκαιο
Η συνάφεια στο Αστικό Δίκαιο χαρακτηρίζει τα συστατικά μέρη ενός πράγματος. Για παράδειγμα μια πολύτιμη πέτρα σ΄ ένα χρυσό δακτυλίδι, αποτελεί ένα κόσμημα, ή ένα ζωγραφικό έργο σε περίτεχνο πλαίσιο, αποτελεί έναν πίνακα ζωγραφικής. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις παράγεται νομικά ένα νέο πράγμα. Κατά το άρθρο 1058 ΑΚ, επί συνάφειας κινητών πραγμάτων οι κύριοι των μερών θεωρούνται συγκύριοι του νέου πράγματος, αναλογικά, κατά την αξία των μερών στο χρόνο που συνέβη η ένωσή τους. Όταν το ένα πράγμα (συστατικό) θεωρηθεί κύριο του άλλου τότε ο ιδιοκτήτης αυτού είναι και ο ιδιοκτήτης του συνόλου.
Καμπεονάτο Γκαούτσο
Ρεκόρ συνεχόμενων πρωταθλημάτων
Δύο
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Βραζιλίας
Συνάφεια (δίκαιο)
Ποινική Δικονομία
Με τον όρο συνάφεια στην Ποινική Δικονομία προσδιορίζεται σχέση μεταξύ αξιόποινων πράξεων με συνέπεια να συνεκδικάζονται από κοινού, κατά παρέκλιση από τη γενική κατά τόπον και καθ΄ ύλη αρμοδιότητα του δικαστηρίου. Κατά το άρθρο 129 του Κ.Π.Δ. συναφή εγκλήματα θεωρούνται μόνο εκείνα που τελέστηκαν Κατόπιν των παραπάνω συνάγεται ότι ο λόγος του χαρακτηρισμού της συνάφειας δεν γίνεται για τη συντόμευση των δικών ή οικονομία δικαστικών εξόδων αλλά για πληρέστερη και δικαιότερη εκδίκαση και απονομή της δικαιοσύνης. Παρά ταύτα αν συνεκτιμηθεί από το δικαστήριο ότι η συνεκδίκαση συναφών εγκλημάτων πιθανόν να επιφέρει βλάβη, τότε κατά το άρθρο 128 ιδίου Κώδικα δεν εγκρίνεται.
Η δε αρμοδιότητα συνεκδίκασης των συναφών, καθορίζεται από το βαρύτερο έγκλημα όπου στην αρμοδιότητα του καθ΄ ύλη δικαστηρίου παρασύρονται και τα υπόλοιπα συναφή, του συγκεκριμένου εγκλήματος. Επίσης, αν τα συναφή έχουν ήδη εκδικαστεί χωριστά, (σε πρώτο βαθμό), το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο μπορεί με απόφασή του να τα δικάσει όλα.
Επιδιόρθωση του DNA
δεξιά|με-πλαίσιο|Η βλάβη στο DNA έχει ως αποτέλεσμα χαλασμένα χρωμοσώματα Η επιδιόρθιωση του DNA είναι μια συλλογή διαδικασιών με τις οποίες ένα κύτταρο αναγνωρίζει και επιδιορθώνει μια βλάβη στα μόρια του DNA που κωδικοποιούν το γονιδίωμα του. Στα ανθρώπινα κύτταρα, τόσο οι φυσιολογικές μεταβολικές ενέργειες όσο και περιβαλλοντικοί παράγοντες όπως η ακτινοβολία μπορούν να προκαλέσουν βλάβη στο DNA, με αποτέλεσμα ακόμη και 1 εκατομμύριο μεμονωμένες μοριακές βλάβες ανά κύτταρο ανά ημέρα. Πολλές από τις αναφερόμενες αλλοιώσεις προκαλούν δομική βλάβη στο μόριο του DNA και μπορούν να μεταβάλουν ή να εξαλείψουν την ικανότητα του κυττάρου να μεταγράψει το γονίδιο που κωδικοποιεί το προσβεβλημένο DNA. Άλλες βλάβες προκαλούν δυνητικά επιβλαβείς μεταλλάξεις στο γονιδίωμα του κυττάρου, οι οποίες επηρεάζουν την επιβίωση των παράγωγων κυττάρων αφού υποβληθεί σε μίτωση. Κατά συνέπεια, η διαδικασία επιδιόρθωσης του DNA είναι συνεχώς ενεργή καθώς ανταποκρίνεται σε βλάβες στη δομή του DNA. Όταν οι κανονικές διεργασίες αποκατάστασης αποτύχουν ή δεν εμφανίζεται κυτταρική απόπτωση, μπορούν να εμφανιστούν ανεπανόρθωτες βλάβες στο DNA, συμπεριλαμβανομένων των θραυσμάτων διπλής έλικας και των διασυνδέσεων DNA. Αυτό μπορεί τελικά να οδηγήσει σε κακοήθεις όγκους ή καρκίνο.
Ο ρυθμός επιδιόρθωσης του DNA εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του κυτταρικού τύπου, της ηλικίας του κυττάρου και του εξωκυτταρικού περιβάλλοντος. Ένα κύτταρο που έχει συσσωρεύσει μεγάλη ποσότητα βλάβης στο DNA του ή ένα που δεν μπορεί να επισκευάσει αποτελεσματικά τις βλάβες που προκαλούνται στο DNA του μπορεί να εισέλθει σε μία από τις τρεις πιθανές καταστάσεις:
Η ικανότητα επιδιόρθωσης του DNA ενός κυττάρου είναι ζωτικής σημασίας για την ακεραιότητα του γονιδιώματός του και συνεπώς για την κανονική λειτουργικότητα αυτού του οργανισμού. Πολλά γονίδια που αρχικά αποδείχθηκαν ότι επηρεάζουν τη διάρκεια ζωής έχουν αποδειχθεί ότι εμπλέκονται στην αποκατάσταση και προστασία της βλάβης του DNA. thumbtime=1|μικρογραφία|Πωλ Μόντριτς Το βραβείο Νόμπελ Χημείας για το 2015 απονεμήθηκε στους Τόμας Λίνταλ, Πωλ Μόντριτς και Αζίζ Σανκάρ για την εργασία τους στους μοριακούς μηχανισμούς των διαδικασιών επιδιόρθωσης DNA.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυτταρικές διεργασίες Κατηγορία:Μοριακή γενετική Κατηγορία:Μετάλλαξη
Τικάλ Καμπότζης
Tο τικάλ ήταν το νόμισμα της Καμπότζης όπως επίσης και του  Σιάμ πριν από το έτος 1875, πριν δηλαδή την Γαλλική παρέμβαση στην περιοχή και την μετατροπή της Καμπότζης σε Γαλλικό προτεκτοράτο.
Ιστορικό
Τον όρο τικάλ τον προσέδωσαν οι ξένοι για να περιγράψουν το νόμισμα που ήταν σε χρήση στην Καμπότζη ενώ ο αντίστοιχος τοπικός όρος ήταν το  Μπατ. Το τικάλ στην πραγματικότητα ήταν μονάδα μέτρησης βάρους, ίση με περίπου  15 γραμμάρια, με την οποία ζύγιζαν τα αργυρά κέρματα σε μια χώρα όπου το νομισματικό σύστημα της είχε ως βάση τον άργυρο.Το τικάλ είχε περίπου ίδιο βάρος και καθαρότητα μετάλλου με την ινδική ρουπία. Οι υποδιαιρέσεις του ήταν 64 ατ (att), 32 πε (pe), 8 φουάγκ (fuang), 4 σαλόνγκ (Salong). Το 1875 το τικάλ αντικαταστάθηκε από το φράγκο και έπαψε να υφίσταται ως νόμισμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Καμπότζης Κατηγορία:Ιστορία της Καμπότζης
Σιντ-Χόιμπρεχτς-Λίλλε
Το Σιντ-Χόιμπρεχτς-Λίλλε (ολλανδικά: Sint-Huibrechts-Lille), είναι κωμόπολη του δήμου του Πελτ, στη Βελγική επαρχία της Λιμβουργίας.
Μετά την συνένωση των δήμων το 1977 το Σιντ-Χόιμπρεχτς-Λίλλε ενσωματώθηκε στον δήμο του Νέρπελτ.
Νικόλαος Στρεμπίνος
Ο Νικόλαος Στρεμπίνος ή Στρεμπίνας ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από την Κατερίνη Πιερίας.
Ντράγκομιρ Γκλίσιτς
Ο Ντράγκομιρ Γκλίσιτς (σερβικά : Драгомир Глишић) (Βέλιεβο 1 Μαρτίου  1872 - Βελιγράδι 17 Ιουνίου 1957) ήταν Σέρβος ζωγράφος και φωτογράφος των βαλκανικών πολέμων.
Νικόλαος Στρεμπίνος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλαος Στρεμπίνος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στην Κατερίνη Πιερίας. Έδρασε κατά το Μακεδονικό Αγώνα στην περιοχή του Ολύμπου επικεφαλής ενόπλου σώματος. Η δράση του είχε ως στόχο τον έλεγχο της περιοχής των Ελληνοτουρκικών συνόρων (που τότε ήταν στον Όλυμπο), προκειμένου να μεταφέρεται ασφαλώς πολεμικό υλικό από την ελεύθερη Ελλάδα στη Μακεδονία. Έδρασε επίσης, κατά Ρουμανιζόντων αλλά και κατά των τοπικών Οθωμανικών αρχών προκειμένου να προστατεύσει τους κατοίκους των Πιερικών χωριών. Συνεργάστηκε σε κοινές επιχειρήσεις με τον συντοπίτη του, οπλαρχηγό Γεώργιο Θωμόπουλο (καπετάν Γκόγκο), καθώς και τον Μ. Αναγνωστάκο (Ματαπά). Το 1908 με την επανάσταση των Νεοτούρκων και τη γενική αμνηστία που χορηγήθηκε, διέκοψε την ένοπλη δράση του, χωρίς όμως να παραδόσει τα όπλα του, και τέθηκε σε κατάσταση αναμονής, ώστε να αποτρέψει οποιαδήποτε ενδεχόμενη νέα εχθρική δράση στην περιοχή.
Ντράγκομιρ Γκλίσιτς
Βιογραφία
Σπούδασε ζωγραφική στο Cyril Kutlik στη ζωγραφική σχολή από το 1895 έως το 1898. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία καλών τεχνών του Μονάχου από το 1899 έως το 1904. Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο εργάστηκε ως δάσκαλος σχεδίου στο Γ΄ γυμνάσιο αρρένων του Βελιγραδίου.
Νικόλαος Στρεμπίνος
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδονομάχος-επέκταση
Ντράγκομιρ Γκλίσιτς
Βιογραφία
Ως κληρωτός συμμετείχε στην Βαλκανικούς πολέμους ως καλλιτέχνης του στρατιωτικού τμήματος του Δούναβη. Στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο συμμετείχε ως στρατιωτικός φωτογράφος του 7ου συντάγματος της πρώτης στρατιάς του τμήματος του Δούναβη μέχρι την υποχώρηση στην Κέρκυρα. Μέσα στις εκθέσεις ου παρουσιάζονται σκίτσα, σκηνές και σχέδια από την Θεσσαλονίκη και την εκεί παρουσία του Σερβικού στρατού, έπειτα διορίστηκε καλλιτέχνης πολέμου στην περιφέρεια του Μοράβα.
Τα 240 αρνητικά που έχουν διασωθεί καταγράφουν την περίοδο 1916-1918, και διατηρούνται στο φωτογραφικό αρχείο του στρατιωτικού μουσείου. Ηχογράφησε πολλά επεισόδια του πολέμου, κυρίως μοτίβα με παρασκήνιο: πρόσφυγες, στρατιωτική ζωή, το νοσοκομείο και τους τραυματίες, τα επιτελεία, διακοπές των μαχών και ξεκούραση των πολεμιστών κι άλλα. Αν και δεν είναι μεγάλο το φωτογραφικό υλικό περιλαμβάνει και εικόνες ζωγραφικής ή σχέδια, με παρόμοιο περιεχόμενο, είναι ένα από τα πιο πολύτιμα οπτικά ντοκουμέντα του σερβικού στρατού στο πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.
Εκτός πολέμου ζωγράφισε τοπία νεκρή φύση και πορτρέτα. Έχει κάνει εκθέσεις στο Βελιγράδι το 1904 και το 1908, στο Σάμπατς το 1906 κτλ.. Μετά το θάνατό του έγιναν δύο εκθέσεις του έργου του: μια αναδρομική, στο Βελιγράδι το 1957, και μια έκθεση ζωγραφικής και φωτογραφιών του πολέμου στο στρατιωτικό μουσείο στο Βελιγράδι το 1983. Τα έργα του διασώζονται στο στρατιωτικό μουσείο και εν μέρει από τους κληρονόμους του.
Σολ (νότα)
μικρογραφία|Η νότα σολ σε διαφορετικά [[Τονικό ύψος|τονικά ύψη, στο κλειδί του σολ και το κλειδί του φα]]
Όταν υπολογίζεται σε σχέση με τη νότα λα των 440 Hz, η συχνότητα του μεσαίου σολ (G4) ισούται με περίπου 391,995 Hz.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Πέτρος Αλεξάντροβιτς του Όλντενμπουργκ
Ο Πέτρος Αλεξάντροβιτς, ρωσικά Петр Александрович (21 Νοεμβρίου 1868 - 11 Μαρτίου 1924) από τον Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν δούκας του Όλντενμπουργκ.
Νεανικά έτη
Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και ήταν ο μόνος γιος του Αλέξανδρου Πέτροβιτς, δούκα του Όλντενμπουργκ και της Ευγενίας, κόρης του Μαξιμιλιανού ντε Μπωαρναί, δούκα του Λόιχτενμπεργκ. Στην οικογένεια τον φώναζαν Πέτια.
Από το 1900 συνόδευε την Όλγα, κόρη του Αλεξάνδρου Γ΄, αυτοκράτορα της Ρωσίας στο θέατρο και την όπερα. Το επόμενο έτος της έκανε πρόταση γάμου και η Όλγα δέχθηκε. Ίσως ο Πέτρος να παρακινήθηκε από τη φιλόδοξη μητέρα του και μάλλον η Όλγα να δέχθηκε για να ανεξαρτητοποιηθεί από τη μητέρα της ή για να αποφύγει γάμο με ξένο πρίγκιπα. O Πέτρος δεν ενδιαφερόταν για τις γυναίκες και η πρόταση κατέπληξε τους οικείους τους. Στο προγαμιαίο συμφωνητικό ο τσάρος υποσχέθηκε ετησίως 100.000 ρούβλια και τους τόκους από 1.000.000 ρούβλια. Το 1901 παντρεύτηκαν και στην τελετή παραβρέθηκαν οι δύο οικογένειες, υπουργοί, πρέσβεις και Αυλικοί. Ταξίδι έκαναν στην ιδιοκτησία τους στο Βορονέζ. Ο Πέτρος ήταν γνωστός παίκτης τυχερών παιχνιδιών και τα χρήματα της συζύγου του συνήθως τα έχανε στο τραπέζι του τζόγου · ο πατέρας του τον επέπληττε για αυτό.
Μετά τον γάμο
Ταξίδευσαν στο Μπιαρίτς της ΝΔ Γαλλίας, αλλά πυρκαγιά στο ξενοδοχείο κατέστρεψε τη Δανική διάκριση του Ελέφαντος, μετάλλιο κατασκευασμένο από τον Φαμπερζέ για τον Πέτρο. Από εκεί ταξίδευσαν στο Σορρέντο της Καμπανίας και όταν επέστρεψαν μετακόμισαν στο 200 δωματίων ανάκτορο που τους παραχώρησε ο αυτοκράτορας στην Πετρούπολη.
Ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε και η οικογένεια και οι φίλοι του πιστεύουν ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Δύο έτη μετά τον γάμο η Όλγα ερωτεύθηκε τον αξιωματικό του ιππικού Νικολάι Κουλικόβσκι και ζήτησε διαζύγιο. Ο Πέτρος της είπε ότι ίσως το σκεφθεί σε επτά έτη. Παρόλα αυτά τον όρισε βοηθό του στρατοπέδου και του επέτρεψε να μένει στο ανάκτορό τους. Το ζεύγος έζησε δύο έτη χωριστά και ο γάμος τους ακυρώθηκε το 1916. Η Όλγα παντρεύτηκε τον Κουλικόβσκι τον επόμενο μήνα. Κατά την Επανάσταση του 1917 στη Ρωσία, ο Πέτρος κατάφερε να διαφύγει με τη μητέρα του από τη Ρωσία και να εγκατασταθούν στη Γαλλία.
Ένας γνωστός του, ο Συγκλητικός Α.Α. Παλόβτσεβ τον περιγράφει ως φιλάσθενο. Εθεωρείτο υποχόνδριος, επίσης είχε ραδινό, ντελικάτο παρουσιαστικό και προτιμούσε τις δραστηριότητες σε κλειστούς χώρους παρά την άθληση και τις υπαίθριες ασχολίες. Απεβίωσε το 1924 στην Αντίμπ (Αντίπολη) της Γαλλίας σε ηλικία 55 ετών. Τάφηκε στη κρύπτη του Ρωσικού Ορθόδοξου ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στις Κάννες.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1901 την Όλγα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ, κόρη του Αλεξάνδρου Γ΄, Αυτοκράτορα της Ρωσίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Όλντενμπουργκ
Διαμέρισμα Τολίμα
Το Τολίμα (ισπανικά: Tolima) είναι ένα διαμέρισμα της Κολομβίας. Βρίσκεται στο κέντρο της χώρας, μεταξύ του ποταμού Μαγδαλένα και την κεντρική οροσειρά των Άνδεων. Ήταν ένα από τα 9 πρώην κρατίδια της συμπολιτείας των Ηνωμένων Πολιτειών της Κολομβίας το 1861.
Η έκταση του διαμερίσματος είναι 23.562 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της εκτιμάται στους 1.645.223 κατοίκους.
Σημαντικότερες πόλεις είναι η Όντα και το Εσπινάλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαμερίσματα της Κολομβίας
Mozilla Thunderbird
Το Mozilla Thunderbird είναι πρόγραμμα ανοικτού κώδικα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, ροών ειδήσεων, συνομιλιών και ημερολογίων, το οποίο διατίθεται σε λειτουργικά συστήματα Windows, Linux και macOS. Αναπτύχθηκε από το ίδρυμα Mozilla. Ανήκει στην κατηγορία λογισμικού ανοικτού κώδικα και διατίθεται δωρεάν. Η πρώτη έκδοση διατέθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2004.
Στις 28 Ιανουαρίου 2020, το Ίδρυμα Mozilla ανακοίνωσε ότι το έργο θα λειτουργεί στο εξής από μια νέα εξ ολοκλήρου θυγατρική εταιρεία,την MZLA Technologies Corporation, προκειμένου να διερευνήσει την προσφορά προϊόντων και υπηρεσιών που δεν ήταν προηγουμένως δυνατές και τη συλλογή εσόδων μέσω συνεργασιών και με μη φιλανθρωπικές δωρεές.
Χαρακτηριστικά
Στόχος του εγχειρήματος Thunderbird, είναι η δημιουργία ενός απλού και εύκολου στη χρήση πελάτη ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και ροών ειδήσεων, συνομιλιών και ημερολογίων.
Μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά του Thunderbird είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Λογισμικό ανοικτού κώδικα Κατηγορία:Λογισμικό Κατηγορία:Λογισμικό Linux __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Χάμοντ-Άχελ
Το Χάμοντ-Άχελ (ολλανδικά: Hamont-Achel) είναι δήμος του Βελγίου στην επαρχία της Λιμβουργίας. Έχει έκταση 43,73 χμ² και πληθυσμό 14.299 κατοίκους (2018).
Ο δήμος περιλαμβάνει δύο πρώην δήμους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Αλέξανδρος Πέτροβιτς του Όλντενμπουργκ
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πέτρου Γεώργιεβιτς, δούκα του Όλντενμπουργκ και της Θηρεσίας του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ, κόρης του Γουλιέλμου, δούκα του Νάσσαου.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1868 την Ευγενία ντε Μπωαρναί, κόρη του Μαξιμιλιανού, δούκα του Λόιχτενμπεργκ και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Όλντενμπουργκ
Σωτέρ
Η Σωτέρ (Sauteurs) είναι η έκτη μεγαλύτερη σε έκταση πόλη της Γρενάδας, μετά το Σαιντ Τζόρτζις, την Γκρενβίλ, την Γκουγιάβ, τον Άγιο Δαβίδ και τη Βικτόρια. Έχει πληθυσμό 1.300 κατοίκων. Είναι η πρωτεύουσα της ενορίας του Αγίου Πατρίκιου, στον Άγιο Πατρίκιο Δυτικά.
Γεωγραφία
Η Σωτέρ βρίσκεται βόρεια του νησιού και βορειο-κεντρικά της ενορίας. Βρίσκεται στα παράλια του κόλπου της Σωτέρ.
Κτήρια-Οδοί
Το 1721 οι Γάλλοι ίδρυσαν την πρώτη Καθολική Εκκλησία της πόλης, η οποία καταστράφηκε από φωτιά. Το 1840 χτίστηκε μια νέα εκκλησία, η οποία σώζεται μέχρι σήμερα.
Η Σωτέρ σαν ψαροχώρι που είναι διαθέτει και ψαραγορά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
Χάμοντ
Το Χάμοντ (ολλανδικά: Hamont), είναι κωμόπολη του δήμου του Χάμοντ-Άχελ, στη Βελγική επαρχία της Λιμβουργίας. Έχει έκταση 23, 21 χμ² και πληθυσμό 8.607 κατοίκους (2008).
Μετά την συνένωση των δήμων το 1977 το Χάμοντ ενσωματώθηκε στον δήμο του Χάμοντ-Άχελ.
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Αρχαία ελληνική γλυπτική
μικρογραφία|δεξιά|Ο Λαοκόων και οι γιοι του Η ελληνική γλυπτική των αρχαίων χρόνων στην πορεία διαμόρφωσής της μέσα στους αιώνες δέχθηκε επιρροές -κυρίως από πολιτισμούς που διασταυρώνονταν με τους μεγάλους εμπορικούς δρόμους. Εντούτοις, κατόρθωσε σε ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα να αναπτύξει ένα χαρακτηριστικό περίγραμμα, στη μορφή της μνημειακής γλυπτικής, το οποίο λειτούργησε ως βάση για την περαιτέρω ανάπτυξη της τέχνης γενικότερα στον αποκαλούμενο δυτικό πολιτισμό.
Αρχαϊκή Περίοδος και Μνημειακή Γλυπτική
εναλλ.=|μικρογραφία|343x343εσ
Τα αγάλματα της ώριμης αρχαϊκής περιόδου περιγράφονται γενικώς ως κούροι και κόρες. Οι κούροι είναι γυμνοί, ενώ οι κόρες εμφανίζονται ενδεδυμένες, με τρόπο μάλιστα που στην πρώιμη αρχαϊκή περίοδο δεν τονίζει ιδιαίτερα το θηλυκό στοιχείο, όπως στο παράδειγμα της Πεπλοφόρου. Εδώ, το δεύτερο σημαντικό στοιχείο της ελληνικής γλυπτικής είναι η απομάκρυνσή της από τον αιγυπτιακό κανόνα και η σαφής προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας αντίληψης για την απεικόνιση του σώματος, καθώς και τους τρόπους στερέωσης των αγαλμάτων. Το τρίτο κυρίαρχο στοιχείο είναι η τοποθέτηση των αγαλμάτων στα αετώματα και τις προσόψεις των ναών, γεγονός που τους προσδίδει αναθηματικό χαρακτήρα και σαφή σχέση με το ιδιότροπο θρησκευτικό ένστικτο των Ελλήνων για την ανθρωπομορφική απεικόνιση του θείου. Κυρίαρχο θέμα των αγαλμάτων ή των ισχυρών ανάγλυφων είναι θεοί και θνητοί σε μάχη, σε επαναλαμβανόμενα μυθολογικά μοτίβα.
Η Κλασική Περίοδος
Σημαντικές κοινωνικές αλλαγές και παράλληλες καινοτομίες στη μνημειακή γλυπτική καταγράφονται μετά το 480 π.Χ. Οι κοινωνικές επιπτώσεις από τις πολιτειακές μεταβολές και την περσική εισβολή καλλιέργησαν ένα κλίμα που προκάλεσε αύξηση του ενδιαφέροντος για τις τέχνες και τη φιλοσοφική ανάπτυξη. Οι Έλληνες διανοητές στρέφουν την προσοχή τους στο ήθος και το πάθος, (Βλ. Η Θνήσκουσα Νιόβη, ρωμαϊκό αντίγραφο, του πρωιμότερου ίσως έργου της ελληνικής γλυπτικής που απεικονίζει γυμνό το γυναικείο σώμα και το πάθος του θανάτου ως αποτέλεσμα της ύβρεως, 450-440 π.Χ, Museo Nazionale Romano), ενώ οι καλλιτέχνες -ως πρώιμοι συμπεριφοριστές- μελετούν τη γλώσσα του σώματος, περισσότερο για να ανακαλύψουν τις εσωτερικές σκέψεις που αποκαλύπτουν. Τούτο έδωσε τροφή για την καλλιέργεια της δραματικής έκφρασης στην αρχαία τραγωδία, με προφανή αποτελέσματα στο συγκινησιακό και νοητικό κόσμο του θεατή. Οι γλύπτες εγκαταλείπουν το πρότυπο του κούρου με το αρχαϊκό μειδίαμα και μελετούν τις μεταβολές που προκαλεί η κίνηση στην τοποθέτηση των άκρων, στο κεφάλι και το στήθος. Το πρώτο άγαλμα που απεικονίζει ουσιαστικά τις ιδιότητες του contrapposto είναι ο Παις του Κριτίου, αν και θεωρείται τυπολογικά απόγονος του κούρου. Στηρίζει το βάρος του στο αριστερό πόδι, γεγονός που αντανακλάται σε όλο του το σώμα, με την ελαφριά πρόταξη του αριστερού τμήματος του θώρακα και τη μυϊκή ένταση του αριστερού ποδιού. Το κεφάλι γέρνει προς τα δεξιά και σκύβει ελαφρά. Φέρει στο κεφάλι του σωληνοειδή δακτύλιο, έμβλημα που χρησιμοποιείται περισσότερο για τους θεούς και τους ήρωες παρά για τους αθλητές. Έγινε γνωστό ως Παις του Κριτίου, εξαιτίας της ομοιότητάς του με το περίφημο άγαλμα του Αρμόδιου στο σύνταγμα των Τυραννοκτόνων, του γλύπτη Κριτίου και πιθανώς είναι το πρωιμότερο υπάρχον άγαλμα της πρώιμης κλασικής τεχνοτροπίας. Επί του παρόντος υφίσταται διαφωνία για το αν κατασκευάστηκε πριν ή μετά την περσική εισβολή. Ανήκει στον «αυστηρό ρυθμό» της πρώιμης αρχαϊκής περιόδου, καθώς έχει εγκαταλειφθεί το αρχαϊκό μειδίαμα των κούρων, όπως και το αρχαϊκό στυλ της κόμης των αγαλμάτων.
thumb|485x485px|left|Δορυφόρος, αντίγραφο μουσείου Νάπολης
Η ώριμη κλασική περίοδος και ο «πλούσιος ρυθμός», (διαρκεί από το 450 έως το 430 π.Χ. περίπου) κυριαρχείται από την παρουσία γνωστών γλυπτών, επιφανέστερος των οποίων ήταν ο Φειδίας, ο επόπτης της μεγάλης ομάδας γλυπτών, λιθοξόων και αρχιτεκτόνων που έκτισαν τον Παρθενώνα. Τα γλυπτά στα αετώματα και τις μετόπες του ναού, αφιερωμένου στην Αθηνά, σχετίζονται μεν με αναπαραστάσεις θεών και θεαινών του ελληνικού πάνθεου -είναι δηλαδή θρησκευτικού χαρακτήρα- αλλά δοθείσης ευκαιρίας τονίζεται και η σχέση τους με την προσωπικότητα της Αθηνάς.
Μια άλλη σημαντική ανάπτυξη στη γλυπτική της συγκεκριμένης περιόδου είναι η επανεκτίμηση του μέτρου του ανθρώπινου σώματος. Ο αργείος γλύπτης Πολύκλειτος αφιερώθηκε στην ιδέα της συμμετρίας και την ανάπτυξη ενός ιδανικού τύπου για το ανθρώπινο σώμα. Στο διασημότερο έργο του, τον Δορυφόρο, αποτυπώνεται ο Κανόνας του, η πρώτη πιθανώς επαγγελματική γραμματεία για τη γλυπτική, που γράφτηκε από τον Πολύκλειτο περίπου στο τρίτο τέταρτο του 5ου π.Χ., επηρεασμένη ίσως από τις απόψεις του Πυθαγόρα του Σάμιου. (Αναφέρεται από τον Γαληνό 2ος μ.Χ. αι. Βλ. επίσης Πλίνιος, Φυσική Ιστορία, 37, 25). Πρόκειται για τον ιδανικό τύπο σώματος, αν και το γλυπτό που έφτασε ως τις ημέρες μας είναι ρωμαϊκό αντίγραφο του πρωτότυπου. Ο Δορυφόρος απεικονίζει ένα στρατιώτη ή έναν καλογυμνασμένο αθλητή, ο οποίος φέρει βαρύ δόρυ. Η μορφή είναι φυσικά εύρωστη, με φαρδείς ώμους και στιβαρό μυϊκό σύστημα. Η στάση του αντανακλά την ιδέα του καλλιτέχνη για τη συμμετρία, καθώς το δεξί πόδι, που στηρίζει το βάρος της μορφής και το αριστερό χέρι, που κρατά το δόρυ, βρίσκονται σε ένταση, ενώ τα αντίθετα άκρα είναι χαλαρά και ελεύθερα, θυμίζοντας πολύ στην επιλογή της κίνησης τον Παίδα του Κριτίου. Η συμμετρία των άκρων συνεισφέρει στη γενική αίσθηση ισορροπίας της μορφής. Ο Πολύκλειτος ήθελε το γλυπτό του να κινείται ανάμεσα στην αίσθηση του λεπτού και του στιβαρού, να αντανακλά την αντίληψη του ιδανικού του κάλλους.
Στην ύστερη κλασική περίοδο αναδεικνύονται σημαντικοί γλύπτες όπως ο Πραξιτέλης και ο Λύσιππος. Ο πρώτος είναι εκείνος που εισάγει τον αισθησιασμό στην ελληνική γλυπτική, το στοιχείο της σιγμοειδούς καμπύλης στην ανάπτυξη των σωμάτων, της ρευστότητας και της εκθήλυνσης, κάτι που αποτυπώνεται ιδιαίτερα στην Αφροδίτη της Κνίδου. Ωστόσο, ο Λύσιππος συνδέει το γλυπτό με τον περιβάλλοντα χώρο. Το γλυπτό του Αποξυόμενος φέρει τη σφραγίδα του πραξιτέλειου κανόνα αναλογιών, αλλά έχει τα χέρια του τεντωμένα στην πράξη της απόξεσης από τη λάσπη και τις ακαθαρσίες που κόλλησαν πάνω στο αλειμμένο με λάδι σώμα. Έτσι, αγκαλιάζει τον τρισδιάστατο χώρο, προβάλλοντας ταυτόχρονα μια διαφορετική αίσθηση ισορροπίας από εκείνη του contrapposto. Ο βραχίονας της μορφής απλώνεται μπροστά από τον κορμό, ανάμεσα στο άγαλμα και το θεατή και το θέμα γίνεται τρισδιάστατο, απελευθερώνοντας αρκετές οπτικές γωνίες για το θεατή. Η απελευθέρωση της γλυπτικής από τη μετωπική πόζα θα οδηγήσει στην απεικόνιση ελεύθερων και περισσότερο ρεαλιστικών μορφών, ανοίγοντας νέους εικαστικούς δρόμους.
Η Ελληνιστική Περίοδος
Ο ρεαλισμός, η ελευθερία και η τεχνική της ελληνιστικής γλυπτικής -πρώιμης, ώριμης και ύστερης- σχημάτισε πρακτικά τη βάση ενός μεγάλου τμήματος της μεταγενέστερης ευρωπαϊκής τέχνης. Οι γλύπτες τούτης της περιόδου, υπερβαίνοντας τα όρια του εξιδανικευμένου, διείσδυσαν περισσότερο στην ουσία της ζωής και των συναισθημάτων που παράγει. Είναι η εποχή στην οποία εγκαταλείπονται οι παραδοσιακοί ελληνικοί θεσμοί και η θρησκευτική επισκίαση στις εικαστικές τέχνες. Οι γλύπτες επιλέγουν περισσότερα κοσμικά θέματα, στα οποία καθρεφτίζεται ο εσωτερικός χαρακτήρας, τα συναισθήματα και τα βιώματα, ο ερωτισμός και η βία, αλλά πάνω απ' όλα η ανάγκη της αλήθειας.
Ανάμεσα σε πολλά άλλα έργα τέτοιου είδους ένα σημαντικό γλυπτό, στο οποίο διακρίνονται οι αλλαγές στις καλλιτεχνικές αναζητήσεις, είναι ο Θνήσκων Γαλάτης. Ρωμαϊκό μαρμάρινο αντίγραφο του πρωτότυπου του 230 - 220 π.Χ., πιθανόν έργο του Επιγόνου, από το ανάθημα του Αττάλου του Α’ της Περγάμου, το οποίο εκτίθεταιστο Μουσείο Καπιτωλίου της Ρώμης. Ρωμαϊκό μαρμάρινο αντίγραφο του πρωτότυπου του 230 - 220 π.Χ., πιθανόν έργοτου Επιγόνου, από το ανάθημα του Αττάλου του Α’ της Περγάμου, το οποίο εκτίθεται στο Μουσείο Καπιτωλίου της Ρώμης. Παρατηρώντας το έργο, είναι φανερό εκ πρώτης όψεως πως ο γλύπτης γνώριζε τα χαρακτηριστικά των Γαλατών, τα οποία αποδίδει με ρεαλισμό. Το χρυσό περιλαίμιο είναι ένα διακριτικό φυλετικό σύμβολο. Επίσης, το μουστάκι και τα ανακατεμένα μαλλιά αντιπροσωπεύουν ενδεικτικά στοιχεία των βόρειων λαών. Εκτός από αυτά, όμως, αποδίδεται χαρακτηριστικά η έκφραση του πάθους και της σιωπηλής αξιοπρέπειας.
thumb|372x372px|[[Ο Θνήσκων Γαλάτης]]
Ο Γαλάτης κερδίζει το σεβασμό του θεατή για την αποδοχή που επιδεικνύει στο θάνατο, ενώ την ίδια στιγμή είναι εμφανές ότι οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν, καθώς το μοναδικό σημείο έντασης αποδίδεται στο χέρι που τον στηρίζει. Ο πολεμιστής πεθαίνει τραυματισμένος στο στήθος και κάθεται στη χαρακτηριστική ασπίδα του, ενώ το ξίφος και η σάλπιγγά του είναι πεσμένα δίπλα του. Παρόλο που το συγκεκριμένο έργο-ανάθημα είναι αφιερωμένο στη νίκη των Ατταλιδών επί των Γαλατών, εντούτοις το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη είναι στραμμένο προς τον ηττημένο, δίνοντας μια διαφορετική διάσταση στην πολεμική σύγκρουση, αλλά και στον τρόπο που την αντιμετωπίζει ο νικητής.
Δύοντος του ελληνιστικού κόσμου αναπτύσσεται ένας ελληνορωμαϊκός πολιτισμός, ο οποίος γράφει τη δική του ιστορία στη μνημειακή γλυπτική.
Κωνσταντίνος Πέτροβιτς του Όλντενμπουργκ
Ο Κωνσταντίνος Πέτροβιτς, ρωσικά Константин Петрович (9 Μαΐου 1850 - 18 Μαρτίου 1906) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν πρίγκιπας του Όλντενμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Πέτρου Γεώργιεβιτς, δούκα του Όλντενμπουργκ και της Θηρεσίας του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ, κόρης του Γουλιέλμου, δούκα του Νάσσαου.
Απεβίωσε το 1906 στη Νίκαια της Γαλλίας σε ηλικία 56 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1882 μοργανατικά την Αγριππίνα Γιαπαρίντζε, πλούσια από τη Γεωργία. Ο εξάδελφος του πατέρα του Πέτρος Β΄, μέγας δούκας του Όλντενμπουργκ απένειμε σε αυτήν και τους απογόνους της τον τίτλο της κόμισσας (/κόμη) του Τσάρνεκαου. Ο Κωνσταντίνος είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Δούκες του Όλντενμπουργκ
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2000-2001
Α1 Γυναικών 2000-2001
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α1 Βαθμολογία 20px|Α1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2000 2001 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2000 2001
Διαμέρισμα Κάλδας
Το Κάλδας (ισπανικά: Caldas) είναι ένα διαμέρισμα της Κολομβίας. Βρίσκεται στο κέντρο της χώρας, μεταξύ του ποταμού Μαγδαλένα και την κεντρική οροσειρά των Άνδεων. Η έκταση του διαμερίσματος είναι 23.562 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της εκτιμάται στους 1.645.223 κατοίκους. Έγινε διαμέρισμα από το σύνταγμα του 1886.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαμερίσματα της Κολομβίας
Οδυσσέας Δημητριάδης
Ο Οδυσσέας Δημητριάδης (1908–2005) ήταν Ρώσος μουσικός ελληνικής καταγωγής, τιμημένος ως «Καλλιτέχνης του Λαού της ΕΣΣΔ» το 1958.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1908 στο Μπατούμι της Ρωσίας (σήμερα στη Γεωργία), από Πόντιους γονείς. Ο πατέρας του, Αχιλλέας, ήταν έμπορος και είχε καταγωγή από την Τραπεζούντα, ενώ η μητέρα του Καλλιόπη Ευφραιμίδη ασχολούνταν με τα οικιακά. Άρχισε να ασχολείται με τη μουσική από νεαρή ηλικία, σπουδάζοντας βιολί, πιάνο και μουσική σύνθεση στην Τιφλίδα (1930), και διεύθυνση ορχήστρας στο Ωδείο Λένινγκραντ (1936). Το 1934 γνωρίστηκε με τον Δημήτρη Μητρόπουλο στον οποίο εξέφρασε την επιθυμία του να μετακομίσει στην Ελλάδα με το πέρας των σπουδών του. Ωστόσο η απάντηση του Μητρόπουλου τον έπεισε να μείνει στη Σοβιετική Ένωση.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, το 1937, ανέλαβε αρχιμουσικός και διευθυντής της όπερας του Μπαλέτου της Τυφλίδας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1965. Παράλληλα, την περίοδο 1947–1952 υπήρξε αρχιμουσικός της Κρατικής Συμφωνικής Ορχήστρας της Γεωργίας και αργότερα από το 1965 έως το 1973 αρχιμουσικός της Ορχήστρας του Θεάτρου Μπολσόι. Το 1980 η σοβιετική κυβέρνηση τον όρισε επίσημο αρχιμουσικό των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1980. Τελικά το 1994 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου συχνά εμφανιζόταν σε παραστάσεις που πραγματοποιούνταν στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Πέθανε στην Τιφλίδα στις 28 Απριλίου 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Άρης Βουδούρης
Ο Άρης Βουδούρης (Σιάτιστα, 1927 - Αθήνα, 4 Μαρτίου 1990) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και εκδότης, με πλούσια φιλανθρωπική δράση.