cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Τσαλίκης
Καριέρα
Έχοντας στο πλευρό του τον Πάνο Φαλάρα κυκλοφορεί από τη Sony music, το πρώτο του single με τίτλο “Γενικώς” (με τραγούδι που ξεχώρισε το "Θα με ψάχνεις"). Την ίδια στιγμή μετακομίζει μόνιμα στην Αθήνα και ξεκινάει εμφανίσεις στο “Apollon Palace” στο πλάι του Αντώνη Ρέμου, της Νατάσσας Θεοδωρίδου και του Στέλιου Διονυσίου. Η συνεργασία του με τη Sony διήρκησε 2 χρόνια μιας και το 2000 εισχωρεί στο δυναμικό της Nitro music! Εκείνο το διάστημα βρισκότανε στον “Απόλλωνα” στο πλάι του Αντώνη Ρέμου και του Σάκη Ρουβά. Τον Μάρτιο του 2001 κυκλοφορεί τον πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο της καριέρας του με τίτλο “Αν ήμουνα παλιόπαιδο” με παραγωγό τον άνθρωπο που τον εμπιστεύτηκε και στήριξε στο ξεκίνημα του, τον Πάνο Φαλάρα. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα το τραγούδι “Με χαλάει” γίνεται τεράστιο hit και η αναγνώριση του Γιώργου μεγάλη. Αποτέλεσμα αυτού, έξω από το Romeo που εμφανιζόταν τότε με την Έλλη Κοκκίνου να σχηματίζονται ουρές από κόσμο με το σύνθημα “Πάμε Τσαλίκη” να ηχεί χωρίς υπερβολή σε κάθε γωνιά της πόλης. Τότε ήτανε η χρονιά που η αναγνωρισιμότητά του Γιώργου ήταν πλέον τόσο μεγάλη με αποτέλεσμα το Romeo να είναι το μαγαζί που πέρασε όλη η Αθήνα. Την ίδια περίοδο συμμετέχει με πολύ μεγάλη επιτυχία στους “10 μικρούς Μήτσους” του Λάκη Λαζόπουλου με των κόσμο και τους κριτικούς να μένουν ενθουσιασμένοι από τη συμμετοχή του Γιώργου. Το 2001 ήταν αναμφισβήτητα η χρονιά του. Πρώτο γιατί στις 3 Δεκεμβρίου ο Γιώργος κρατάει επίσημα πλέον στα χέρια του τον πρώτο χρυσό δίσκο της καριέρας του και δεύτερο, την ίδια χρονιά κερδίζει τον τίτλο “Πρόσωπο της χρονιάς 2001″. Την επόμενη ακριβώς χρονιά, 16 Απριλίου 2002, στην απονομή των μουσικών βραβείων “ΑΡΙΩΝ″ που διοργάνωσε το MEGA, ο Γιώργος κερδίζει το βραβείο “Καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος τραγουδιστής 2001″. Την ίδια χρονιά ήρθε και η δεύτερη ολοκληρωμένη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο “Για σένα ξενυχτάω!”, που κυκλοφορεί από την Nitro music. Παραγωγός και αυτού του δίσκου ο Πάνος Φαλάρας. Τα τραγούδια του παίζονται ασταμάτητα σε όλα τα ραδιόφωνα Ελλάδας και Κύπρου και ο δίσκος γίνεται αυτόματα χρυσός. Την ίδια χρονιά ο Γιώργος φωτογραφίζεται για το εξώφυλλο του περιοδικού NITRO με τη μαύρη γαζέλα του modeling Naomi Campbell. Το εξώφυλλο όπως ήταν αναμενόμενο, συζητήθηκε όσο κανένα άλλο. Την ίδια χρονιά παντρεύεται την εκλεκτή της καρδιάς του, Δώρα! Στη συνέχεια ξεκινά τις εμφανίσεις του στον “Απόλλωνα” με την Καίτη Γαρμπή όπου για 5 μήνες γνώρισε ως πρώτο πλέον όνομα στις αθηναϊκές πίστες την αποθέωση απο τον κόσμο. Τα Χριστούγεννα του 2002 κυκλοφορεί το single Μια χαρά που γίνεται επιτυχία και το single χρυσό.
Η μια επιτυχία ακολουθεί την άλλη, μιας και τον Απρίλιο του 2003 κυκλοφορεί το cd-single “Θέλω να ονειρεύομαι μαζί σου”, το όποίο γίνεται αμέσως πλατινένιο! Τον Σεπτέμβριο του 2003 ο Γιώργος γίνεται μπαμπάς! Γεννιέται ο μεγάλος του γιος, Βασίλης ενώ δυο μήνες αργότερα, Νοέμβριο δηλαδή κυκλοφορεί την Τρίτη του σε σειρά δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Έκανα τη νύχτα μέρα” που γίνετε και αυτή φυσικά χρυσή! Την ίδια περίοδο ξεκινάει τις εμφανίσεις του με τον Σάκη Ρουβά και τους ONE στο FEVER. Το καλοκαίρι του 2004 ήταν λαμπαδηδρόμος στους Ολυμπιακούς Αγώνες που έγιναν στην Αθήνα. Οκτώβριο του 2004 κυκλοφορεί η τέταρτη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο “Ο τέλειος άντρας”! Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί με τη νέα του δισκογραφική εταιρία, Universal Music τον δίσκο του με τίτλο “Πυρετός”! Στις 8 Νοεμβρίου 2005 γεννιέται ο δεύτερος γιος του, ο Χάρης. 10 ημέρες αργότερα στις 18 Νοεμβρίου παίρνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο θρυλικό μιούζικαλ ” Πυρετός το Σαββατόβραδο”. Η πρώτη φορά στα χρονικά που Έλληνας τραγουδιστής πρωταγωνιστεί σε μια τέτοιου είδους διεθνή υπερπαραγωγή. Το μιούζικαλ διαρκεί μέχρι και τις 21 Απριλίου και αποσπά εξαιρετικές κριτικές απο κοινό και κριτικούς. Το 2007 κυκλοφορεί το επόμενο του άλμπουμ με τίτλο ”Ένοχα βράδια”. Το 2008 γεννιέται ο τρίτος του γιος, Άγγελος. Το 2009 κυκλοφορεί το single ”Πάρα πολύ” που γίνετε αυτόματα αγαπητό στο κόσμο.
Το 2010, ο Γιώργος συνεργάζεται με τους Master Tempo στην τεράστια επιτυχία ”Τα περαστικά μου” που σε μικρό διάστημα τα ραδιόφωνα και τα νυχτερινά μαγαζιά παίρνουν φωτιά με το συγκεκριμένο τραγούδι με περισσότερο από 4.5 εκατομμύρια χτυπήματα στο YouTube. Και όταν μια συνταγή πάει καλά δεν της αλλάζεις και εύκολα όπως λέμε, λίγους μήνες μετά έρχεται και το δεύτερο σε σειρά χτύπημα απο τους Master Tempo και το Γιώργο με το τραγούδι ”Πάρτο Απόφαση” που κάνει επίσης τεράστια επιτυχία. Το 2011 ο Γιώργος Τσαλίκης επιλέγει το Caramela για τις εμφανίσεις του στην Αθήνα έχοντας μαζί του τη Χρύσπα, τον Κυριάκο Κυανό και τον Σάκη Αρσενίου. Η επιτυχία του σχήματος από την πρώτη κιόλας χρονιά τεράστια με αποτέλεσμα το Caramela να γίνεται ο ναός της διασκέδασης στην Αθήνα μιας και ήτανε το μοναδικό μαγαζί στην Αθήνα που ήτανε ανοικτό 6 φορές την εβδομάδα. Την ίδια χρονιά ο Γιώργος κυκλοφορεί το επόμενο του singleμε τίτλο ‘Πανικός’ που ξεπερνάει τα 3.5 εκατομμύρια χτυπήματα στο YouTube.
To 2012 ο Γιώργος συνεχίζει τις εμφανίσεις του στο Caramela με το ίδιο σχήμα, σε ένα κατάμεστο μαγαζί που λειτουργούσε ασταμάτητα από Τετάρτη έως και Κυριακή από Σεπτέμβριο μέχρι και τον Ιούνιο του 2013. Παράλληλα αρχίζει την προετοιμασία για τη δημιουργία του δίσκου με τίτλο ‘Στο Υπογράφω’ που γίνεται αυτόματα πλατινένιος. Ο δίσκος περιλαμβάνει την τεράστια επιτυχία του τραγουδιού ‘Αστο’ μια διασκευή του γνωστού Βούλγαρου παραγωγού, Martin Biolchev για το τραγούδι που είχε γράψει στον μεγαλύτερο Star της Βουλγαρίας, Azis με τίτλο ‘Hop’. Το συγκεκριμένο τραγούδι ξεπερνά τα 4.5 εκατομμύρια κτυπήματα στο Youtube. Στον ίδιο δίσκο περιλαμβάνετε ακόμα μια πολύ μεγάλη επιτυχία του Γιώργου, το τραγούδι ‘Κοίταξε με Φεύγω’ με περισσότερο απο 3 εκατομμύρια κτυπήματα. Το 2013 καταγράφεται ως η πιο επιτυχημένη χρονιά του Γιώργου τα τελευταία χρόνια αφού κυκλοφορεί μια σειρά από τεράστιες επιτυχίες που καθηλώνουν τον Γιώργο στην κορυφή της Ελληνικής δισκογραφίας. Τραγούδια όπως το “Δεν σου κάνω τον Άγιο”, “Θα στα χώνω”, “Απαγορευμένο″, “Θέλεις πόλεμο” “Απαγορευμένο 2″ και ‘SOS’ κάνουν θραύση σε ραδιόφωνα και νυκτερινά μαγαζιά με αποτέλεσμα το καλοκαίρι του 2013 ο Γιώργος να κάνει περισσότερο απο 70 εμφανίσεις σε 90 ημέρες σε όλη την Ελλάδα, Κύπρο, Γερμανία, Βέλγιο και Ηνωμένο Βασίλειο. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και το Cd-Single ‘Απαγορευμένο’’ που γίνεται αυτόματα πλατινένιος. 2013 Αυτήν την περίοδο συνεχίζει για 4 συνεχόμενη χρονιά στο Caramela ενώ βρίσκεται κλειδωμένος στο studio για την προετοιμασία του νέου του album που αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο του 2014 με τη νέα του δισκογραφική εταιρία, GABI MUSIC.
Κοινωνική δράση και συμμετοχή στα κοινά
Ο Τσαλίκης έχει αναπτύξει όλα αυτά τα χρόνια πλούσια δράση με κοινωνική ευαισθησία όπου του έχει ζητηθεί και παίρνοντας πολλές φορές ο ίδιος και οι συνεργάτες του πρωτοβουλίες για τη διοργάνωση φιλανθρωπικών εκδηλώσεων (χρηματική ενίσχυση άπορων μαθητών, συγκέντρωση χρημάτων για ιατρική αποκατάσταση παιδιών, χρήματα για ανέγερση και συντήρηση σχολείων για άτομα με ειδικές ανάγκες, ενίσχυση είδη δυνατών οργανισμών, οργανώσεων, συλλόγων, όπως Το Χαμόγελο του Παιδιού, ο σύλλογος φίλων παιδιών με καρκίνο ‘Ελπίδα’, το ‘Μαζί για το Παιδί’ κ.ά.) Ο Γιώργος αναπτύσσει τη δράση του τις περισσότερες φορές αθόρυβα χωρίς να δίνει έμφαση στη δημοσιότητα, κάτι που εξάλλου κάνει και στην οικογενειακή του ζωή.
Την τελευταία τετραετία ενασχολείται ενεργά και με θέματα τοπικής αυτοδιοίκησης καθώς είναι εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος Πολιτισμού του δήμου Περιστερίου με τον συνδυασμό του Ανδρέα Παχατουρίδη.
Βραβεύσεις
Στην απονομή των μουσικών βραβείων "ΑΡΙΩΝ 2002" που διοργάνωσε το MEGA, ο Γιώργος ανεβαίνει στη σκηνή και παραλάβει το βραβείο "ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ 2001".Τον Ιούνιο του 2005, στα Mad Video Music Awards παραλαμβάνει το βραβείο για το “Καλύτερο video clip ντουέτο”, του τραγουδιού “Bye bye” με την Έλλη Κοκκίνου. Ο Γιώργος επίσης,συμμετείχε στον τρίτο κύκλο του Dancing with the stars όπου κατέκτησε την ένατη θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές τσαλικης Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Αρίων
Επίθεση στο Μοναστήρι
Η Επίθεση στο Μοναστήρι ήταν μια επίθεση των δυνάμεων της Αντάντ κατά των Κεντρικών Δυνάμεων κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία είχε σκοπό να σπάσει το αδιέξοδο στο Μακεδονικό Μέτωπο αναγκάζοντας τη Βουλγαρία σε παράδοση και χαλαρώνοντας την πίεση στις ρουμανικές δυνάμεις. Η επίθεση έλαβε το σχήμα μεγάλης μάχης που διήρκησε 3 μήνες και έληξε με την κατάληψη του Μοναστηρίου. Μέσα σε βάθος 50 χιλιομέτρων, η 1η Βουλγαρική Στρατιά (από το τέλος του Σεπτεμβρίου η 11η Γερμανική Στρατιά) έδωσε 6 μάχες και αναγκάστηκε να υποχωρήσει 5 φορές.
Υπόβαθρο
Τον Αύγουστο του 1916, η Ρουμανία αποφάσισε να εισέλθει στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ και συγκέντρωσε τις περισσότερες δυνάμεις της για εισβολή στην Τρανσυλβανία, αφήνοντας την 3η Ρουμανική Στρατιά να προστατεύει τα σύνορα με τη Βουλγαρία. Οι ρωσικές και γαλλικές προτάσεις για ταυτόχρονη επίθεση του Ρουμανικού Στρατού και της Συμμαχικής Στρατιάς της Θεσσαλονίκης κατά της Βουλγαρίας δεν ήσαν πλέον ρεαλιστικές. Οι Σύμμαχοι, ωστόσο, σχεδίαζαν μια επίθεση για να υποστηρίξουν την είσοδο της Ρουμανίας στον πόλεμο και να διαλύσουν όσον το δυνατόν περισσότερες βουλγαρικές δυνάμεις. Η ανώτατη διοίκηση των Βουλγάρων είχε υποψίες για μια συμμαχική επίθεση και η μάχη της Δοϊράνης που διεξήχθη στις 9 Αυγούστου απλώς επιβεβαίωσε τις υποψίες τους. Από την πλευρά τους, οι Βούλγαροι σχεδίαζαν επίθεση στη Μακεδονία από την αρχή του έτους και τώρα σχεδίαζαν ταυτόχρονη επίθεση της 1ης Βουλγαρικής Στρατιάς και της 2ης Βουλγαρικής Στρατιάς στα άκρα των Συμμάχων, κάτι που έγινε αποδεκτό από τους Γερμανούς.
Στις 17 Αυγούστου ξεκίνησαν οι επιθέσεις στην Τσεγάνη και στον Στρυμόνα. Στο δεξί άκρο, η 1η Βουλγαρική Στρατιά κατέλαβε τη Φλώρινα και συνέχισε την προώθηση της για να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο την άκαμπτη συμμαχική αντίσταση. Στις 27 Αυγούστου, η επίθεση σταμάτησε και οι Βούλγαροι έλαβαν αμυντική στάση. Η βουλγαρική επίθεση ανάγκασε τον Σαράιγ να αλλάξει σχέδια και να ακυρώσει την προγραμματισμένη επίθεση. Η ανάγκη για συμμαχική επίθεση στη Βουλγαρία έγινε πιο επείγουσα στις αρχές Σεπτεμβρίου 1916, όταν η 3η Βουλγαρική Στρατιά του Στρατηγού Στέφαν Τόσεβ και του Στρατάρχη Άβγκουστ φον Μάκενσεν πέτυχε σημαντικές νίκες κατά των ρουμανικών και των ρωσικών δυνάμεων στις μάχες του Τουτρακάν και του Ντόμπριτς.
Αντίπαλες δυνάμεις
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1916, οι Σύμμαχοι είχαν στη διάθεση τους μια δύναμη από 6 σερβικές, 5 βρετανικές, 4 γαλλικές και 1 ιταλική μεραρχίες πεζικού και 1η ρωσική ταξιαρχία πεζικού για επιχειρήσεις στο Μακεδονικό Μέτωπο. Υπολογίζεται πως αυτή η δύναμη είχει από 369.000 μέχρι 400.000 άνδρες. Η δύναμη αυτή μοιράστηκε σε 201 τάγματα πεζικόυ με 1.025 πυροβόλα και 1.300 πολυβόλα.
Οι Κεντρικές Δυνάμεις αρχικά είχαν στη διάθεση τους τις δυνάμεις της 1ης Βουλγαρικής Στρατιάς, της 2ης Βουλγαρικής Στρατιάς και της 11ης Γερμανικής Στρατιάς με 172 τάγματα πεζικού και περίπου 900 πυροβόλα. Επιπρόσθετα, είχαν στη διάθεση τους τη 10η Βουλγαρική Μεραρχία Πεζικού και τις δυνάμεις που προστάτευαν το Αιγαίο πέλαγος από τον ποταμό Στρυμόνα μέχρι τα σύνορα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία - 25 τάγματα πεζικού, 31 πυροβολαρχίες και 24 πολυβόλα.
Ο Στρατηγός Μωρίς Σαράιγ σχεδίαζε να επιτεθεί στο δεξί άκρο και στο κέντρο της 1ης Βουλγαρικής Στρατιάς, η οποία παρατάχθηκε σε μακρύ μέτωπο, με τις σερβικές, γαλλικές, ρωσικές και ιταλικές δυνάμεις που είχε στη διάθεση του και σχεδίαζε να προχωρήσει σε επιδεικτική επίθεση στον Βαρδάρη και στον Στρυμόνα με βρετανικές δυνάμεις, οι οποίες θα καθήλωναν όσο το δυνατόν περισσότερες βουλγαρικές και γερμανικές δυνάμεις.
Πρώτη φάση
Στις 12 Σεπτεμβρίου, οι Σύμμαχοι ξεκίνησαν την επίθεση με βαρύ διήμερο κανονιοβολισμό και επίθεση της 3ης Σερβικής Στρατιάς και της Γαλλικής Στρατιάς «Οριέντ» κατά της 8ης Μεραρχίας Πεζικού Τούντζα και της ταξιαρχίας του Συνταγματάρχη Τάσεβ. Η κατάσταση σύντομα επιδεινώθηκε για τους Βούλγαρους και στις 14 Σεπτεμβρίου αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς τη Φλώρινα, αφήνοντας πίσω ένα μέρος του πυροβολικού και παραδίδοντας το Γκορνίτσοβο στους Σέρβους. Στις 12 Σεπτεμβρίου, οι Σέρβοι προχώρησαν στην πρώτη τους επίθεση στο Καϊμακτσαλάν (ύψος 2.300 χιλιομέτρων). Οι Βρετανοί προχώρησαν σε επιθετικές ενέργειες στο μέτωπο του Στρυμόνα και προσπάθησαν να προωθηθούν στη δεξιά του όχθη.
Το δυτικό άκρο της 1ης Βουλγαρικής Στρατιάς προσπάθησε να καθηλώσει τους Συμμάχους στη γραμμή Φλώρινα-Καϊμακτσαλάν. Οι Σύμμαχοι, ωστόσο, συνέχισαν τις επιθέσεις τους και στις 23 Σεπτεμβρίου, μετά από βαριά σύγκρουση, οι Γάλλοι εισήλθαν στη Φλώρινα. Οι Βούλγαροι κρατούσαν ακόμα το Καϊμακτσαλάν, όπου η 1η ταξιαρχία πεζικού της 3ης Βαλκανικής Μεραρχίας δέχτηκε επίθεση από μια μεγαλύτερη δύναμη του σερβικού στρατού, η οποία είχε τη στήριξη του γαλλικού πυροβολικού. Η μάχη ήταν δύσκολη και για τους επιτιθέμενους και για τους υπερασπιστές καθώς η γυμνή και βραχώδης κορυφογραμμή δεν παρείχει καμία κάλυψη ούτε από τα βουλγαρικά πολυβόλα ούτε από τα γαλλικά πυροβόλα.
Στις 30 Σεπτεμβρίου, μετά από 18 μέρες σκληρών μαχών, η Σερβική Μεραρχία Ντρίνα κατέλαβε τελικά το Καϊμακτσαλάν λόγω της κούρασης της 1ης ταξιαρχίας πεζικού της 3ης Βαλκανικής Μεραρχίας και κατάφερε ένα ρήγμα στην αμυντική γραμμή των Βουλγάρων. Η απώλεια της θέσης και επτά πυροβόλων κρίθηκε μη αναστρέψιμη από τη βουλγαρική και τη γερμανική διοίκηση, εξαιτίας της έλλειψης αποθεμάτων πυροβολικού. Ο Στρατηγός Βίνκλερ διέταξε την 8η Μεραρχία Τούντζα, την 1η ταξιαρχία και την 3η ταξιαρχία της 6ης Μεραρχίας Μπντίν και τη 2η ταξιαρχία της 9ης Μεραρχίας Πλέβεν να οπισθοχωρίσουν σε μια νέα αμυντική θέση. Η 1η ταξιαρχία της 3ης Βαλκανικής Μεραρχίας ανασχηματίστηκε και είχε 9 τάγματα, τα οποία χωρίστηκαν σε 5 τάγματα και 4 μονάδες με 7 πυροβόλα βουνού και 1 μονάδα σκαπανέων. Η νέα αμυντική γραμμή του Κέναλι καταλήφθηκε από τη λίμνη Πρέσπα μέχρι το Κέναλι από 3 ανεξάρτητες ταξιαρχίες πεζικού (9/2 ταξιαρχία, 2/6 ταξιαρχία και 1/6 ταξιαρχία), από το Κέναλι μέχρι τα ανατολικά υψώματα του ποταμού Τσρνα από την 8η μεραρχία και από εκεί μέχρι το Μάλα Ρούπα από την 1/3 ταξαρχία πεζικού. Πιο ανατολικά παρατάχθηκαν οι δυνάμεις της 11ης Γερμανικής Στρατιάς - τα απομεινάρια της 3ης Βαλκανικής Μεραρχίας, οι θέσεις της οποίας δεν είχαν υποστεί αλλαγές από τις 25 Ιουλίου 1916.
Δευτερεύουσες επιχειρήσεις
Περίπου εκείνη την εποχή, όταν έγινε κατανοητό πως οι Σύμμαχοι είχαν αποσύρει στρατεύματα από το ανατολικό άκρο και τα συγκέντρωσαν κατά του Μοναστηρίου, ο Διοικητής της 2ης Βουλγαρικής Στρατιάς, Στρατηγός Γκεόργκι Τόντοροβ, διέταξε την 7η Μεραρχία Ρίλα να λάβει θέσεις για επίθεση κοντά στον ποταμό Στρυμόνα, με σκοπό να βοηθήσει τους Βούλγαρους και τους Γερμανούς στα δυτικά του Βαρδάρη. Η ανώτατη διοίκηση των Βουλγάρων, ωστόσο, δεν επέτρεψε την επίθεση. Αυτός ο δισταγμός των Βουλγάρων επέτρεψε στους Βρετανούς να σταθεροποιήσουν τις θέσεις τους στα αριστερά του Στρυμόνα, κοντά στο χωριό Καρακάκιοϊ, στις 30 Σεπτεμβρίου. Στις 3 Οκτωβρίου, η 10η Ιρλανδική Μεραρχία επιτέθηκε στις βουλγαρικές θέσεις στο χωριό Γενικόι, όπου παρατάχθηκε το 13ο Σύνταγμα Ρίλα της 7ης Μεραρχίας. Η μάχη συνεχίστηκε για ολόκληρη την ημέρα και οι Βούλγαροι, οι οποίοι ενισχύθηκαν από το 14ο Μακεδονικό Σύνταγμα και το 17ο Σύνταγμα Πυροβολικού, ανακατέλαβαν δύο φορές την πόλη. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, μετά από την τρίτη και τελευταία επίθεση, το χωριό καταλήφθηκε από την ιρλανδική μεραρχία. Οι απώλειες των δύο πλευρών ήσαν βαριές χάρη στην επιτυχή δράση του πυροβολικού και των πολυβόλων. Μετά τη μάχη, το 13ο Σύνταγμα ανασχηματίστηκε σε μια δύναμη 3 ταγμάτων (αντί για τη συνηθισμένη δύναμη 4 ταγμάτων). Μετά τις 4 Οκτωβρίου, οι Βούλγαροι ετοίμασαν θέσεις στα κοντινά υψώματα στα ανατολικά, ενώ το δεξί άκρο της 7ης Μεραρχίας Ρίλα παρέμεινε στον λόφο για να υπερασπιστεί στο πέρασμα Ρούπελ. Από τότε και μέχρι το τέλος της επίθεσης στο Μοναστήρι δεν είχαν διεξαχθεί επιθέσεις στον ποταμό Στρυμόνα.
Πριν την αποφασιστική μάχη
Ένα μεγάλο πρόβλημα για τους Βούλγαρους ήταν πως ο στρατός τους είχε παραταχθεί σε ένα μακρύ μέτωπο από τη Δοβρουτσά μέχρι τη Μακεδονία και την Αλβανία. Τότε, οι Βούλγαροι ζήτησαν τη βοήθεια των Γερμανών. Οι Γερμανοί, από την πλευρά τους, είχαν λίγες δυνάμεις να παραχωρήσουν στους Βούλγαρους εξαιτίας της επίθεσης του Μπρουσίλοφ και της μάχης του Σομμ. Οι Βούλγαροι στράφηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και έπεισαν τον Ισμαήλ Εμβέρ να στείλει 11.979 άνδρες της 50ης Μεραρχίας στη Μακεδονία. Τον Οκτώβριο, αυτές οι δυνάμεις παρατάχθηκαν στον Στρυμόνα και ένα μήνα αργότερα ενισχύθηκαν από 12.609 άνδρες της 46ης Οθωμανικής Μεραρχίας. Αυτές οι δύο μεραρχίες σχημάτισαν το 20ο Σώμα, το οποίο έμεινε στην περιοχή μέχρι τον Μάη του 1917. Η τουρκική ενίσχυση βοήθησε τους Βούλγαρους να στείλουν ενισχύσεις στην 11η Γερμανική Στρατιά. Επιπρόσθετα, το 177ο Σύνταμα της Ρούμελης (3.598 άνδρες) ενίσχυσε τις δυνάμεις του Στρατηγού Βίνκλερ.
Στις 30 Σεπτεμβρίου, ο Στρατηγός Ζοζέφ Ζοφρ πληροφόρησε τον Στρατηγό Μωρίς Σαράιγ για την επίθεση των ρουμανικών και των ρωσικών δυνάμεων (υπό τις διαταγές του Στρατηγού Αλεξάντρου Αβερέσκου) κατά των δυνάμεων της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς στη Δοβρουτσά και την αναμενόμενη διέλευση του Δούναβη μεταξύ του Ρούσε και του Τουτρακάν. Ο διοικητής των Συμμαχικών Στρατιών στα Ανατολικά τώρα σχεδίαζε να απωθήσει την 11η Γερμανική Στρατιά από τη γραμμή του Κέναλι και να αναγκάσει τη Βουλγαρία σε έξοδο από τον πόλεμο. Στις 4 Οκτωβρίου, οι Γάλλοι και οι Ρώσοι επιτέθηκαν στην κατεύθυνση Μοναστήρι-Κέναλι, οι σερβικές δυνάμεις (1η Σερβική Στρατιά και 3η Σερβική Στρατιά) στην κατεύθυνση Κέναλι-Τσέρνα, ενώ η 2η Σερβική Στρατιά επιτέθηκε κατά της 3ης Βαλκανικής Μεραρχίας στην κατεύθυνση του Ντόμπρο Πόλε. Οι Σύμμαχοι είχαν στη διάθεση τους 103 τάγματα και 80 μπαταρίες πυροβολικού, ενώ οι Κεντρικές Δυνάμεις είχαν 65 τάγματα και 57 μπαταρίες πυροβολικού.
Η κατάληψη του Μοναστηρίου και το τέλος της επίθεσης
Μέχρι τότε, ωστόσο, ο στρατηγός Μπελόβ αποφάσισε να υποχωρήσει από το Μοναστήρι και στις 18 Νοεμβρίου, ενώ συνεχίζονταν οι συγκρούσεις, ο Στρατηγός του Πεζικού (General der Infanterie, βαθμός αντίστοιχος του αντιστράτηγου) Άρνολντ φον Βίνκλερ διέταξε την υποχώρηση της 11ης Γερμανικής Στρατιάς από το Μοναστήρι σε νέες θέσεις προς τα βόρεια. Ο στρατηγός Νικόλα Ζέκοφ διαμαρτυρήθηκε γι' αυτή την απόφαση των Γερμανών αλλά δεν μπόρεσε να αποτρέψει την εκτέλεση της. Οι Βούλγαροι σταθεροποιήθηκαν σε νέα θέση στη γραμμή Βαρνούντας-Μάκοβο-Γκραντεσνίκα. Η νέα θέση δέχτηκε επίθεση από τις συμμαχικές δυνάμεις, η οποία έληξε με αποτυχία λόγω της κούρασης των συμμαχικών δυνάμεων. Οι γαλλικές και οι σερβικές προσπάθειες για διάλυση της γραμμής έληξαν με αποτυχία και στις 11 Δεκεμβρίου, ο Στρατηγός Ζοζέφ Ζοφρ ανακάλεσε την επίθεση.
Επακόλουθα
Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, οι συμμαχικές δυνάμεις έχασαν 50.000 άνδρες (στις μάχες), οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Σέρβοι. Επιπλέον, οι Σύμμαχοι έχασαν 80.000 άνδρες που είτε είχαν πεθάνει είτε είχαν μεταφερθεί σε άλλη περιοχή λόγω ασθένειας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια 130.000 ανδρών που ήταν το 1/3 όλων των συμμαχικών δυνάμεων στην περιοχή. Το μέτωπο μεταφέρθηκε μονάχα κατά 50 χιλιόμετρα και τελικά η επίθεση δεν απότρεψε την ήττα της Ρουμανίας ούτε ανάγκασε τη Βουλγαρία σε έξοδο από τον πόλεμο.
Οι βουλγαρικές και οι γερμανικές δυνάμεις έχασαν συνολικά 61.000 άνδρες και παρά το γεγονός ότι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν από το Μοναστήρι, οι νέες θέσεις που βρίσκονταν λίγα χιλιόμετρα προς τα βόρεια παρείχαν εξαιρετικές συνθήκες για άμυνα και έδωσε το πλεονέκτημα στο πυροβολικό των Βουλγάρων. Η γραμμή έμεινε άθικτη μέχρι το τέλος του πολέμου στη Μακεδονία, όταν οι βουλγαρικές και οι γερμανικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν λόγω της ήττας στη μάχη του Ντόμπρο Πόλε.
Το αποτέλεσμα της επίθεσης ήταν ικανοποιητικό για τους Σέρβους, καθώς είχαν επιστρέψει στα σύνορα της χώρας τους. Οι Βούλγαροι και οι Γερμανοί ήσαν επίσης ικανοποιημένοι λόγω της αντίστασης τους στην επίθεση ανώτερων δυνάμεων της Αντάντ. Ο στρατηγός Ζέκοφ δήλωσε πως η μάχη του ποταμού Τσέρνα ήσαν «θρυλική» χάρη στην αντοχή της βουλγαρικής άμυνας.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Η Ρωσία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μάχες Σερβικού στρατού
Γεώργιος Ι. Παπαμαστοράκης
Ο Γεώργιος Παπαμαστοράκης, του Ιωάννη και της Κυριακής, (Άνω Βιάννος Ηρακλείου, 1863 - Νεάπολη Λασιθίου, 19 Δεκεμβρίου 1923) ήταν δικηγόρος και πολιτική προσωπικότητα της Κρήτης. Υπηρέτησε ως πληρεξούσιος, υπουργός Εσωτερικών και Πρωθυπουργός της Κρήτης επί Κρητικής Πολιτείας. Στη συνέχεια ήταν βουλευτής Λασιθίου. Οδήγησε τους Κρήτες στο κίνημα της ένωσης, τον Σεπτέμβριο του 1908 και για τον λόγο αυτό θεωρείται ως ο αρχιτέκτονας της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Ο πατέρας του, Ιωάννης Παπαμαστοράκης ήταν Κρητικός οπλαρχηγός και σκοτώθηκε στη Μάχη της Ιεράπετρας το 1878, όταν ο Γεώργιος ήταν πολύ νέος. Μητέρα του ήταν η Κυριακή Σερμάκη, από τον Χόνδρο Ηρακλείου. Ο ορφανός από πατέρα Ιωάννης δυσκολεύτηκε να συνεχίσει το σχολείο του εξαιτίας της έλλειψης πόρων και με μεγάλες στερήσεις κατάφερε να εγγραφεί στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ολοκλήρωσε τη νομική σχολή με το βαθμό "λίαν καλώς" και εργάστηκε ως δικηγόρος πρώτα στον Άγιο Νικόλαο και έπειτα στη Νεάπολη. Αργότερα ανέπτυξε πολιτική δραστηριότητα.
Προς την Ένωση
Το 1897 έλαβε μέρος στη συνέλευση των Κρητών που έγινε στο Μελιδόνι Μυλοποτάμου. Η εν λόγω συνέλευση είχε ως αποτέλεσμα να γίνει αποδεκτή η αυτονομία της Κρήτης και να απομακρυνθεί ο τουρκικός στρατός από τη Μεγαλόνησο. Ωστόσο, οι Οθωμανοί προέβησαν σε σφαγές στα Χανιά, γεγονότα που προκάλεσαν την αποβίβαση ελληνικού στρατού και την κατάληψη της Κρήτης στο όνομα του Βασιλιά των Ελλήνων. Επικεφαλής των στρατευμάτων ήταν ο Τιμολέων Βάσσος. Τον Φεβρουάριο του 1897 ανατινάχθηκε έπειτα από πολιορκία το Φρούριο των Βουκολιών, όπου είχαν καταφύγει 400 Τούρκοι. Μετά την Επανάσταση του 1897 και τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, που είχε ατυχές αποτέλεσμα για την Ελλάδα, το Κρητικό Πρόβλημα παρέμενε άλυτο. Ο τουρκικός όχλος επανέλαβε τις σφαγές, αυτή τη φορά στο Ηράκλειο (1898) και η παρελκυστική τακτική των Μεγάλων Δυνάμεων για την ένωση άλλαξε. Οι Άγγλοι εξεδίωξαν τον τουρκικό στρατό από την Κρήτη και οι Οθωμανοί εγκατέλειψαν το νησί το 1898. Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς ο Πρίγκιπας Γεώργιος έφτασε στο νησί, όπου ανέλαβε ύπατος αρμοστής και τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Ζαΐμης το 1906. Τον Ιούλιο του 1898 σχηματίστηκε η πρώτη κρητική κυβέρνηση.
Πρωθυπουργός της Κρήτης και πολιτική δραστηριότητα ως το 1917
Το 1906 έλαβε μέρος στην επιτροπή της Β΄ Συντακτικής Συνέλευσης για το σχέδιο του νέου συντάγματος της Κρήτης, που αντικατέστησε εκείνο του 1899. Ο Γεώργιος Παπαμαστοράκης πολιτεύτηκε στο Λασίθι με το Εθνικό Κόμμα του Μιχελιδάκη (αντιβενιζελικός συνασπισμός) και εξελέγη πρώτα πληρεξούσιος στις εκλογές του 1906 με 9.165 ψήφους και επανεξελέγη στις εκλογές του 1907. Την ίδια χρονιά (1907) ανέλαβε πρόεδρος της κυβέρνησης και σύμβουλος επί της Δικαιοσύνης και μετά υπουργός Εσωτερικών της Κρητικής Πολιτείας, με έδρα τα Χανιά. Το 1908 διορίστηκε επικεφαλής της εκτελεστικής επιτροπής (Πρωθυπουργός της Κρήτης) και ανάμεσα στα έργα του ήταν και η ψήφιση του νόμου για την ίδρυση αγροφυλακής στην Κρήτη. Μοναδικός στόχος του Εθνικού Κόμματος και της κυβέρνησης Παπαμαστοράκη ήταν το "ένωση ή θάνατος". Έπειτα από συνεννόηση του πρωθυπουργού της Κρήτης Παπαμαστοράκη με την κυβέρνηση του Γεωργίου Θεοτόκη, κηρύχθηκε με ψήφισμα η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 1908 σε μεγάλα συλλαλητήρια ανά το νησί. Η ένωση δεν επιτεύχθηκε τότε, εξαιτίας των τουρκικών απειλών για πόλεμο με την Ελλάδα.
Ένωση της Κρήτης
Το 1910 παραιτήθηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος και κέρδισε τις εκλογές που έγιναν τον Μάρτιο του 1912. Στις 19 Μαΐου 1912 αντιπροσωπεία από κρήτες βουλευτές απαίτησαν από τον Βενιζέλο να γίνουν δεκτοί στη Βουλή των Ελλήνων. Ανάμεσα σε εκείνη την αντιπροσωπεία ήταν και ο Γεώργιος Παπαμαστοράκης. Επικαλούμενοι ότι η ένωση της Κρήτης δεν είχε γίνει ακόμα και τυπικά με την Ελλάδα, οι Έλληνες εμπόδισαν τους Κρητικούς να εισέλθουν. Οι βουλευτές αποκρούστηκαν από τις δυνάμεις ασφαλείας με τη βία και τελικά, ο Βενιζέλος δέχθηκε τους Κρήτες βουλευτές τον Οκτώβριο του 1912. Η Ένωση έγινε και τυπικά την 1η Δεκεμβρίου 1913. Ο Παπαμαστοράκης τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό για τις υπηρεσίες του και επειδή συνετέλεσε στην απελευθέρωση της Κρήτης και στην ένωση με την Ελλάδα.
Βουλευτής Λασιθίου
Έπειτα από την ένωση, ο Γεώργιος Παπαμαστοράκης εξελέγη βουλευτής Λασιθίου στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Δεκέμβριο του 1915. Η θητεία του ως βουλευτή τερματίστηκε τον Ιούνιο του 1917.
Θάνατος
Απεβίωσε στη Νεάπολη Λασιθίου, έπειτα από αποπληξία, στις 19 Δεκεμβρίου 1923, σε ηλικία 60 ετών. Η ταφή του έγινε στην Άνω Βιάννο και τον επικήδειό του εκφώνησε ο συνεργάτης του δικηγόρος Εμμανουήλ Μηλιαράς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Κρήτης Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κρητικής Πολιτείας Κατηγορία:Οικογένεια Παπαμαστοράκη
Γεώργιος (δουξ)
Ο Γεώργιος, ήταν βυζαντινός κυβερνήτης, δουξ, του Δουκάτου της Ρώμης το 633.
Ο Γεώργιος ήταν ο πρώτος που είχε επίσημα τον τίτλο του δουξ της Ρώμης, επίσης έφερε και το αξίωμα του πρόξενου (consul). Είναι γνωστός από επιγραφή που έχει βρεθεί στην Ιταλική πόλη Τερρακίνα στην σημερινή επαρχία Λατίνα κοντά στην Ρώμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Ρώμης Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Ρώμης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Ηλίας Μπαζίνας
Ο Ηλίας Μπαζίνας του Διονυσίου (1 Απριλίου 1940 – 22 Αυγούστου 2013) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος - αθλητικογράφος, από τους κορυφαίους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στους Αμπελόκηπους της Αθήνας την Πρωταπριλιά του 1940. Η καταγωγή του ήταν από το Οίτυλο της Μάνης. Εισήχθη πρώτος πανελλαδικά στη Νομική Σχολή Αθηνών, από την οποία πήρε το πτυχίο του με βαθμό «Άριστα», αλλά ουδέποτε άσκησε τη δικηγορία.
Υπήρξε αθλητής της άρσης βαρών στον Παναθηναϊκό και της πυγμαχίας (στον Ολυμπιακό), ενώ ασχολήθηκε και με τη σκοποβολή (ήταν μανιώδης συλλέκτης όπλων). Στα ενδιαφέροντά του συγκαταλέγονταν επίσης η Ιστορία, η φιλοσοφία, η ποίηση, ο κινηματογράφος, τα κόμικς, η μουσική και η πολιτική.
Έγινε γνωστός από την καθημερινή στήλη του «Χωρίς παρωπίδες» στην αθλητική εφημερίδα «Ο Φίλαθλος», όπου υπέγραφε με το ψευδώνυμο «Ηλίας Γ.», ενώ η αρθρογραφία του εκτεινόταν σε διάφορους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, ξεπερνώντας κατά πολύ τα αθλητικά γεγονότα.
Πέθανε από καρκίνο στις 22 Αυγούστου 2013, σε ηλικία 73 ετών. Στην κηδεία του έστειλαν στεφάνια ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Αντώνης Σαμαράς, ο Ολυμπιακός, η ΠΕΦΟ, η Ομοσπονδία Άρσης Βαρών κ.ά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητικογράφοι Κατηγορία:Αρσιβαρίστες ΠΑΟ
Κοινότητα Ξενιάκου
Η Κοινότητα Ξενιάκου είναι κοινότητα του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1927 με το ΦΕΚ 50Α - 29/03/1927 με την απόσπαση του οικισμού Ξενιάκος από την κοινότητα Μηλιαράδων και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τον οικισμό Κατωφύγι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 235 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Μανουσάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Λιασίν Κανταμουρό
Ο Λιασίν Κανταμουρό-Μπενταϊμπά (Liassine Cadamuro-Bentaïba, γενν. 5 Μαρτίου 1988) είναι Αλγερινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για τον Βόλο ΝΠΣ.
Ρεάλ Σοσιεδάδ
Στην ηλικία των 15 ετών, ο Κανταμουρό εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Σοσό-Μονμπελιάρ και στη συνέχεια αγωνίστηκε στην δεύτερη ομάδα για τρεις σεζόν. Το καλοκαίρι του 2008, μετακόμισε στην Ισπανία και υπέγραψε με τη Ρεάλ Σοσιεδάδ.
Με τους Βάσκους, ο Κανταμουρό έπαιξε τρία χρόνια με την Β ομάδα, δύο στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β και ένα στην Τερθέρα Ντιβισιόν. Προήχθη στην πρώτη ομάδα για τη σεζόν 2011-12, μετά την άφιξη του συμπατριώτη του Φιλίπ Μοντανιέ ως προπονητή. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2011, έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέρα Ντιβισιόν, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 70ο λεπτό της ισοπαλίας με 2-2 εναντίον της Μπαρτσελόνα.
Ο Κανταμουρό ολοκλήρωσε την πρώτη του σεζόν με τη Σοσιεδάδ με 19 συμμετοχές (13 ως βασικός), βοηθώντας στην κατάκτηση της 12ης θέσης. Συμφώνησε στην διετή προέκταση του συμβολαίου στις 2 Ιανουαρίου 2013, παρατείνοντας το συμβόλαιο του μέχρι το 2016.
Στις 8 Ιανουαρίου 2014, μετά από ελάχιστες συμμετοχές στο πρώτο εξάμηνο της σεζόν 2013-14, ο Κανταμουρό μετακινήθηκε με δανεισμό στη Μαγιόρκα της Σεγούντα ντιβισιόν μέχρι τον Ιούνιο. Στις 31 Αυγούστου, μετακινήθηκε με δανεισμό στην Οσασούνα.
Servette
Στις αρχές Φεβρουαρίου 2016, ο Κανταμουρό υπέγραψε για έξι μήνες με την ελβετική Σερβέτ της 3ης κατηγορίας Ελβετίας, με επιλογή ανανέωσης για δύο επιπλέον σεζόν, ύστερα από ιατρική εξέταση. Έκανε το ντεμπούτο του στις 5 Μαρτίου εναντίον της ΣΚ Κριένς, όπου αντικατέστησε τον τραυματία Τιμπέρ Ποντ προς το τέλος του πρώτου ημιχρόνου, αλλά διήρκεσε μόνο 19 λεπτά καθώς αποβλήθηκε, αφού έλαβε τη δεύτερη κίτρινη κάρτα του στον αγώνα.
Νιμ Ολιμπίκ
Ο Κανταμουρό επέστρεψε στη Γαλλία το 2017, όπου εντάχθηκε στη Νιμ Ολιμπίκ της Λιγκ 2. Σημείωσε το πρώτο επαγγελματικό του γκολ στη χώρα στις 19 Σεπτεμβρίου, βοηθώντας στην εκτός έδρας νίκη με 4-0 επί της Τουρ.
Ταραγόνα
Στις 16 Αυγούστου 2018, ο Κανταμουρό εντάχθηκε δοκιμαστικά στην Ταραγόνα. Συμφώνησε σε διετές συμβόλαιο με τους Καταλανούς έξι ημέρες αργότερα, επιστρέφοντας στην Ισπανία και τη δεύτερη κατηγορία.
Κονκόρντια Κιάζνα
Στις 31 Ιανουαρίου 2019, εντάχθηκε στην ρουμανική ΚΣ Κονκόρντια Κιάζνα της Λίγκα 1.
Βόλος ΝΠΣ
Την 1 Ιανουαρίου 2020, εντάχθηκε στον Βόλο ΝΠΣ με συμβόλαιο 1,5 έτους.
Διεθνής σταδιοδρομία
μικρογραφία| Ο Κανταμουρό (αριθμός 3) με την [[Εθνική Αλγερίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Αλγερία το 2012. ]] Στις 7 Ιανουαρίου 2012, ο προπονητής της Εθνικής Αλγερίας Βάχιντ Χάλιλχοντζιτς βρισκόταν στην εξέδρα για να παρακολουθήσει τον Κανταμουρό σε έναν αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Οσασούνα. Την επόμενη μέρα, σε μια συνέντευξη στον γαλλικό ιστότοπο FootMercato.net, ο παίκτης δήλωσε ότι η πρόθεση του ήταν πάντοτε να εκπροσωπήσει την Αλγερία σε διεθνή διοργάνωση, παρόλο που είχε επίσης τη δυνατότητα να αγωνιστεί για τη Γαλλία και την Ιταλία.
Στις 10 Φεβρουαρίου 2012, ο ιστότοπος της Ρεάλ Σοσιεδάδ ανακοίνωσε ότι ο Κανταμουρό κλήθηκε επίσημα από τον Χάλιλζοντζιτς για τον προκριματικό αγώνα του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2013 εναντίον της Γκάμπια. Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αλγερίας επιβεβαίωσε την πληροφορία πέντε ημέρες αργότερα και ο Κανταμουρό έκανε το ντεμπούτο του στις 29 Φεβρουαρίου, ξεκινώντας βασικός στη νίκη με 2-1.
Ο Κανταμουρό επιλέχθηκε στον κατάλογο του Παγκοσμίου Κυπέλλου ΦΙΦΑ του 2014 με 23, ως αποθεματικό. Στις 26 Ιουνίου, παρόλο που στον πάγκο, κατάφερε να πάρει μια κίτρινη κάρτα για να χάσει χρόνο με το να πετάει την μπάλα στο τελευταίο ομαδικό αγώνα με τη Ρωσία, καθώς το έθνος κρατούσε την ισοπαλία 1-1 και έφτασε στην τελευταία θέση, 16.
Ο Κανταμουρό σημείωσε το πρώτο γκολ του στις 11 Ιανουαρίου 2015, σε μία φιλική ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Τυνησίας.
Προσωπική ζωή
Ο Κανταμουρό γεννήθηκε στην Τουλούζη της Γαλλίας από Ιταλό πατέρα και αλγερινή μητέρα. Τον Ιούνιο του 2016, παντρεύτηκε την ποδοσφαιρίστρια Λουίζα Νεσίμπ.
Επίσημα ονόματα της Ινδίας
Ο ακόλουθος πίνακας παραθέτει τα ονόματα της Ινδίας στις επίσημες γλώσσες της. Η μόνη επίσημη γλώσσα της Ινδίας είναι τα Χίντι στο αλφάβητο Ντεβανάγκαρι κατά το άρθρο 343 του συντάγματος της Ινδίας. Τα Αγγλικά έχουν καθεστώς "δευτερεύουσας επίσημης γλώσσας". Το Όγδοο Πρόγραμμα του Ινδικού Συντάγματος αναφέρει 22 γλώσσες, οι οποίες αναφέρονται ως προγραμματισμένες γλώσσες και λαμβάνουν αναγνώριση, καθεστώς και επίσημη ενθάρρυνση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας
Γιάννης Βαρδινογιάννης
Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης (1962) είναι Έλληνας μεγαλοεπιχειρηματίας, εφοπλιστής και αντιπρόεδρος του ομίλου Βαρδινογιάννη. Υπήρξε μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1962 στο Ηράκλειο Κρήτης και είναι γιος του γνωστού μεγαλοεπιχειρηματία Βαρδή Βαρδινογιάννη και της Μαριάννας Βαρδινογιάννη. Φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε οικονομικά στο Vassar College της Νέας Υόρκης. Από το 1984 εργάζεται στις επιχειρήσεις του ομίλου Βαρδινογιάννη. Υπήρξε πρόεδρος του Παναθηναϊκού και μεγαλομέτοχος της ομάδας. Είναι επίσης μέλος της ομάδας σκοποβολής του Παναθηναϊκού. Ασχολήθηκε και με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό συμμετέχοντας στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ράλλυ από το 1984 έως το 1992 με συνοδηγό τον Κώστα Στεφανή. Αναδείχθηκε πρωταθλητής έξι συνεχόμενες φορές από το 1987 έως και το 1992.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Βαρδινογιάννη Κατηγορία:Σκοπευτές ΠΑΟ Κατηγορία:Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Παράγοντες ΠΑΟ Κατηγορία:Έλληνες οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Βέρνερ Ράουτενμπεργκ
Ο Βέρνερ Ράουτενμπεργκ (γερμανικά: Werner Rautenberg), γεννημένος στις 10 Φεβρουαρίου 1937, είναι Γερμανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης στην Ανατολική Γερμανία.
Ήταν από τους καλύτερους αντισφαιριστές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας στη δεκαετία του 1950 και του 1960. Άρχισε να παίζει από την ηλικία των έντεκα ετών στην Ερφούρτη και στον τοπικό σύλλογο Ροτ Βάις Ερφούρτης μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Χανς, αργότερα μετακόμισε στο Βερολίνο και στον σύλλογο Sports Club.
Συμμετείχε σε αρκετά διεθνή τουρνουά όπως στο Sportive et Gymnique du Travail στη Γαλλία, στην Αίγυπτο το 1959 κι αλλού. Μετά το χτίσιμο του τείχους του Βερολίνου μπορούσε να συμμετέχει σε τουρνουά των χωρών του ανατολικού μπλοκ, το 1964 ταξιδεύε σε διεθνή αγώνα στην Κούβα. Μάλιστα το 1961 βρισκόταν σε τουρνουά στη Δυτική Γερμανία μαζί με άλλους συμπαίκτες του και επιστρέφοντας στο Βερολίνο συνάντησαν φράχτες στον σταθμό, είχε γίνει ο χωρισμός της Γερμανίας, αλλά επέλεξαν να επιστρέψουν και να μην μείνουν στη Δυτική πλευρά.
Σπούδασε στη Λειψία δίδαξε αθλητικά και βιολογία σε σχολείο στο Ανατολικό Βερολίνο. Μετά την πτώση του Τείχους έπαιξε σε πολλά διεθνή τουρνουά παλαιμάχων. Μαζί με τον Rüdiger Rogoll έχουν γράψει το βιβλίο Werde, der du werden kannst: Persönlichkeitsentfaltung durch Transaktionsanalyse. Επίσης έχει διετελέση διοικητικός παράγοντας στον σύλλογο τένις του Μεγδεμβούργου''
Πηγές
Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Minoan Lines
Το 2008 οι μετοχές της εξαγοράστηκαν από τον Ιταλικό Όμιλο Γκριμάλντι σε ποσοστό 30%.
Η εταιρία είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών (athex: ΜΙΝΟΑ MINOA).
Ίδρυση
Σύμφωνα με τον Κληρονόμο, η εταιρεία ιδρύθηκε το 1970-1971, όταν δύο φίλοι του, οι Γ. Βαρδιάμπασης κα Γ. Κεγιαδάκης έχασαν την πτήση τους, και του ζήτησαν να φτιάξουν μια ναυτιλιακή εταιρεία, όπως η Χανιώτικη ANEK Lines. Τότε ο Κληρονόμος εργαζόταν ως δικηγόρος. Ο Κληρονόμος, μαζί με μερικούς άλλους αποχώρησαν από το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας, διότι δεν άρεσε η επιλογή τους στο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών. Ωστόσο, με την Μεταπολίτευση, κι ενώ είχε προηγηθεί η αγορά ενός πλοίου, ο Κληρονόμος εξελέγη πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και αργότερα πρόεδρος.
Προηγούμενα πλοία
Παρακάτω παραθέτονται τα πιο σημαντικά εκ των παλαιότερων πλοίων της εταιρείας, κατά αλφαβητική σειρά
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτιλιακές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις Κατηγορία:Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών
Μινώταυρος
Γέννηση
Πριν ο Μίνωας γίνει βασιλιάς ζήτησε από τον θεό Ποσειδώνα ένα σημάδι που να αποδεικνύει ότι αυτός, και όχι ο αδελφός του, έπρεπε να ανέβει στον θρόνο. Ο θεός έστειλε έναν όμορφο λευκό ταύρο και ζήτησε από τον Μίνωα να θυσιάσει αυτόν τον ταύρο στον ίδιο. Ο Μίνωας όμως αντί για αυτόν θυσίασε έναν άλλο ταύρο, ελπίζοντας ότι ο θεός δε θα το προσέξει.
Ο Ποσειδώνας όμως κατάλαβε τι είχε γίνει, εξοργίστηκε, και έκανε τη γυναίκα του Μίνωα Πασιφάη να ερωτευτεί τον ταύρο. Η γυναίκα δεν μπορούσε να ικανοποιήσει το πάθος της και ζήτησε βοήθεια από τον μηχανικό Δαίδαλο. Αυτός κατασκεύασε ένα κενό ομοίωμα αγελάδας, η Πασιφάη μπήκε μέσα σε αυτό και ο ταύρος ξεγελάστηκε και ζευγάρωσε μαζί της. Από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Μινώταυρος.
Ο Μίνωας, μετά από χρησμό που πήρε από το Μαντείο των Δελφών, ζήτησε από τον Δαίδαλο να φτιάξει ένα κτίσμα ώστε να κλειστεί μέσα ο Μινώταυρος, και αυτός κατασκεύασε τον Λαβύρινθο.
Ερμηνεία του μύθου
μικρογραφία|"Θησέας και Μινώταυρος" (1826). Έργο του Ετιέν-Ζυλ Ραμέ. Παρίσι, Κήπος του Κεραμεικού. Σχετικά με το νόημα του μύθου του Μινώταυρου έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες. Σύμφωνα με μία από αυτές, ο μύθος σχετίζεται με τους μύθους των Βάαλ και Μολώχ των Φοινίκων. Η θανάτωση του Μινώταυρου συμβολίζει την κατάργηση του βαρβαρικού εθίμου της ανθρωποθυσίας από τον περισσότερο προοδευμένο ελληνικό πολιτισμό. Μία άλλη θεωρία υποστηρίζει, ότι ο Μίνωας και ο Μινώταυρος δεν είναι παρά μορφές του ίδιου προσώπου και αντιπροσωπεύουν τον θεό Ήλιο. Ακόμη υπάρχει η άποψη, ότι ο μύθος της θανάτωσης του Μινώταυρου συμβολίζει την απελευθέρωση των Ελλήνων από την κυριαρχία της Μινωικής Κρήτης. Ο Μινώταυρος είναι ο προελληνικός θεός, που μετεξελίχθηκε στον ελληνικό Δία. Το όνομα Αστέριος υποδηλώνει συσχέτιση του Μινώταυρου με τον Αστέριο Δία. Το διάστικτο σώμα του υποδηλώνει τον έναστρο ουρανό. Ο μύθος του Μινώταυρου συνδέεται με συνήθειες της Μινωικής εποχής, όπως τα ταυροκαθάψια. Το κενό ομοίωμα αγελάδας υποδηλώνει την ύπαρξη κάποιου ξύλινου ομοιώματος, που χρησίμευε σε λατρευτικές εκδηλώσεις. Στην ελληνική μυθολογία υπάρχουν αρκετά όντα με διπλή μορφή (π.χ. Μινώταυρος, Κένταυρος, Εριχθόνιος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μινωταυρος Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ανθρωπόμορφα ζώα Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηρακλείου
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηρακλείου (Ε.Π.Σ.Η.) είναι αρμόδια για το άθλημα του ποδοσφαίρου στο νομό Ηρακλείου. Εδρεύει στην πόλη των Ηρακλείου και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Ειδικότερα, διοργανώνει το «Κύπελλο Μάχης Κρήτης» για μικρές ηλικίες. Πρόκειται για μία από τις παλιότερες διοργανώσεις της ΕΠΣΗ, που αρχικά ονομαζόταν «Κύπελλο Ηρώων» και μετείχαν ομάδες από όλη την Κρήτη. Ακόμη, διατηρεί ομάδα παλαιμάχων. Η Ένωση απονέμει ετήσια έπαθλα στους καλύτερους σκόρερ και «Κύπελλο Ήθους» στις ομάδες με την καλύτερη βαθμολογία "ευ αγωνίζεσθαι" (fair play) της κάθε κατηγορίας.
Ιστορία
Κατά το διάστημα 1925−1929, οι δύο μεγαλύτεροι αθλητικοί σύλλογοι του Ηρακλείου την τότε εποχή, ο ΕΓΟΗ (με έτος ίδρυσης το 1924) και ο ΟΦΗ (με έτος ίδρυσης το 1925) κυριαρχούσαν στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Το φθινόπωρο του 1926 διοργανώθηκε το πρώτο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα Ηρακλείου, με την συμμετοχή των δύο συλλόγων καθώς και άτυπων σωματείων που λειτουργούσαν σε επίπεδο γειτονιάς και αποτελούσαν τα φυτώριά τους. Νικητής αυτής της πρώτης, ανεπίσημης διοργάνωσης αναδείχτηκε ο ΕΓΟΗ. Δύο χρόνια αργότερα, το 1928 διοργανώθηκε ξανά, με νικητή αυτήν την φορά τον ΟΦΗ.
Μεταξύ 1928−1932, παρατηρούνται και οι πρώτες σοβαρές πρωτοβουλίες για την ίδρυση συλλόγων ικανών να ανταγωνιστούν τον ΟΦΗ και τον ΕΓΟΗ. Η ραγδαία άυξηση του αριθμού των ποδοσφαιρικών σωματείων της πόλης (π.χ. ο Εργοτέλης και ο Ολυμπιακός το 1929, ο Ηρακλής το 1930 ,ο Ερμής το 1932 και ο Ηρόδοτος 1932 ), οδήγησε στην ανάγκη ίδρυσης αρμόδιας αρχής για συντονισμό των σωματείων και την διοργάνωση αγώνων και πρωταθλημάτων. Ως εκ τούτου, ιδρύεται το 1929 η Ποδοσφαιρική Ένωση Κρήτης (ΠΕΚ). Δύο χρόνια αργότερα, και μετά από διαφωνίες μεταξύ των ιδριτυκών μελών για τον έλεγχό της, η Ένωση μετατράπηκε σε Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηρακλείου (ΕΠΣΗ), διατηρώντας τον πλήρη διοικητικό και οργανωτικό έλεγχο των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων στους νομούς Ηρακλείου και Λασιθίου. Η Ένωση αναγνωρίστηκε επίσημα από την ΕΠΟ το 1931.
Πρώτος πρόεδρος ήταν ο κ. Γεμιτζάκης. Μετά την απελευθέρωση πρόεδροι της Ένωσης διετέλεσαν οι Μανωλόπουλος, Παπαδάκης Αλέκος, Βουρεξάκης, Μαλαγαρδής, Πετρόπουλος, Νάθενας, Αγγελιδάκης, Ουρανός, Γιούρτος, Νεοφώτιστος, Ιατρός, Μαρσέλος, Μεταξάς, Παπαδάκης Ναπολέων, Γερογιαννάκης, Βλαχάκης και Τζώρτζογλου (νυν πρόεδρος).
Πρωτάθλημα
Τα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου χωρίζονται σε τέσσερις συνολικά κατηγορίες:
Από την ίδρυσή του έως και το 1959 (οπότε και ιδρύθηκε το επαγγελματικό Πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου ανδρών), το Πρωτάθλημα της ΕΠΣΗ αποτελούσε το υψηλότερο επίπεδο διοργάνωσης για τους συλλόγους του νησιού, και αργότερα του Ηρακλείου, μετά και την ίδρυση τοπικών Ενώσεων στους Νομούς Χανίων, Ρεθύμνου και Λασιθίου.
Σύνολο
Πηγή:
Κύπελλο
Το Κύπελλο ΕΠΣΗ είναι τοπικός ποδοσφαιρικός θεσμός όπου συμμετέχουν τα σωματεία της ΕΠΣ Ηρακλείου. Διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1971 και έκτοτε διοργανώνεται κάθε χρόνο.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο σημερινό σύστημα διεξαγωγής του Κυπέλλου ΕΠΣΗ μετέχουν 60 σύλλγοι. Η συμμετοχή των συλλόγων της Α1 και Α2 Κατηγορίας, καθώς και των μελών της ΕΠΣΗ που μετέχουν στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής είναι υποχρεωτική. Προαιρετική είναι η συμμετοχή των συλλόγων της Β και Γ Κατηγορίας, καθώς και ερασιτεχνικών ομάδων που διατηρούν οι επαγγελματικοί σύλλογοι-μέλη της ΕΠΣΗ. Ορίζονται μονοί νοκ άουτ αγώνες στην έδρα της ομάδας που ορίζεται από την κλήρωση, εκτός και αν οι ομάδες μετέχουν σε διαφορετικά πρωταθλήματα, κατά την οποία περίπτωση η ομάδα που μετέχει στο κατώτερο πρωτάθλημα ορίζεται ως γηπεδούχος. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται μέχρι τα ημιτελικά της διοργάνωσης.
Ο Τελικός διεξάγεται ως μονός αγώνας, και η έδρα του αγώνα ορίζεται έγκαιρα από την ΕΠΣΗ. Σε περίπτωση ισοπαλίας, ο νικητής κρίνεται απ' ευθείας από την διαδικασία των πέναλτι, χωρίς τήρηση ημίωρης παράτασης.
Σούπερ Καπ
Το Σούπερ Καπ ΕΠΣΗ είναι ένας μονός ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ του Πρωταθλητή της Α1 ΕΠΣΗ και του Κυπελλούχου ΕΠΣΗ, με σκοπό την ανάδειξη του υπερ-Πρωταθλητή Ηρακλείου. Σε περίπτωση που η ίδια ομάδα έχει κατακτήσει και τους δύο προαναφερθέντες τίτλους, ο αγώνας διεξάγεται μεταξύ των ομάδων που μετείχαν στον Τελικό του Κυπέλλου ΕΠΣΗ.
Αγώνες
Πηγή:
Έμβλημα
Έμβλημα της ένωσης αποτελεί ο αρχαίος «Γρύπας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο
Πυροβολικό (Ελλάδα)
Το  Ελληνικό Πυροβολικό (ΠΒ) είναι Όπλο μάχης και η αποστολή του είναι η υποστήριξη του σε ενα Σύνταγμα ή σε σε έναν Σχηματισμό (Ταξιαρχία, Μεραρχία, Σώμα Στρατού) με πυρά προς το εχθρικό πυροβολικό ή εφοδιασμό πυρών και υποστήριξη του σε μια φίλια Μοίρα Πυροβολικού. Αποτελείται απο δυο κλάδους: το Πυροβολικό Μάχης και το Αντιαεροπορικό Πυροβολικό.
Κλιμάκια
Τα κλιμάκια στο Πυροβολικό, εξαρτώνται απο το προσωπικό που τα περιβάλλουν καθώς και την πλειοψηφία των Στρατιωτών (Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί, Στρατεύσιμοι) που επικρατεί με την άποψη του στρατιωτικού βαθμού. Η ιεραρχία τους (απο το κατώτερο προς το ανώτερο) είναι η παρακάτω:
Μοίρες
Το Πυροβολικό το συγκροτούν Μονάδες, οι οποίες ονομάζονται Μοίρες και χαρακτηρίζονται ανάλογα με τον κύριο εξοπλισμό που έχουν:
Ιστορία
Ώς έναρξη του Ελληνικού Πυροβολικού, είναι το 1821 στην Καλαμάτα, όπου ο ιδρυτής του, Δημήτρης Υψηλάντης οργάνωσε το πρώτο κλιμάκιο, αυτό της Πυροβολαρχίας. Οι Πυροβολητές (όπου είναι επίσημος όρος του Ελληνικού Στρατού) φορούσαν εξ αρχής, στρατιωτική στολή με σκούρο μπλέ χρώμα, που φορούσε και ο Γαλλικός Στρατός καθιστώντας την ως την πιο αυστηρή απο τις υπόλοιπες των άλλων Όπλων ή Σωμάτων. Το 1828, σχηματίζεται η πρώτη Μονάδα με τον τότε όρο Τάγμα, ενώ την ίδια χρονιά ακολούθησε και η ίδρυση της Σχολής Πυροβολικού, τότε στο Ναύπλιο. Το 1843 γίνεται η πρώτη διάκριση του Όπλου στην ιστορία του, και οι κλάδοι γίνονται δυο: ο κλάδος του Ορεινού Πυροβολικού και του Πεδινού Πυροβολικού. Επίσης, ο όρος Τάγμα, αντικαθίσταται με τον έως και σήμερα γνωστό όρο Μοίρα και η συγκεκριμένη Μονάδα εφοδιάστηκε με οπλισμό, όπως τα οβουζοβόλα και τα σφαιροβουζοβόλα. Το 1867 οι Πυροβολαρχίες Βολής εξοπλίστηκαν με ρυμουλκούμενα πυροβόλα διαμετρήματος σωλήνα των 75 και 105 χιλιοστών και εν τη συνεχεία το Πεδινό (Τοπομαχικό) Πυροβολικό με πυροβόλα των 87 χιλιοστών, τα οποία θα πρέπει να είναι έξι σε κάθε Πυροβολαρχία Βολής. Πρώτη συμμετοχή, μετά την οργάνωση του Όπλου, έγινε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 στη Θεσσαλία και στη μάχη της Κρήτης. Το 1874, η Μοίρα Πυροβολικού αναπτύχθηκε σε Σύνταγμα Πυροβολικού, εξοπλισμένο με πυροβόλα εμπροσθογεμή. Το 1910 υπέστη αλλαγές και στους δυο κλάδους, με τη χορήγηση πυροβόλων Σνάιντερ διαμετρήματος 75 χιλ. και Krupp των 105 χιλ., και το Ορεινό Πυροβολικό με λυόμενα πυροβόλα Σνάιντερ των 75 χιλ. Το Πεδινό πυροβόλο των 75 χιλ, ήταν το πρώτο που ήταν δυνατόν να γίνει διαεξαγωγή έμμεσης βολής. Εκείνη την εποχή, το Πυροβολικό συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912-13 σε περιοχές της Ελλάδας, όπως στο Σαραντάπορο, στα Γιαννιτσά, στη Θεσσαλονίκη, στην Κορυτσά, στη Φλώρινα, στο Μπιζάνι, στο Κιλκίς, στα Κρέσνα, στο Μπέλλε, στο Νευροκόπι και στην Καβάλα.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918)
Την εποχή εκείνη ο Αρχιστράτηγος Παναγιώτης Δαγκλής, συνεργάστηκε με τη γαλλική βιομηχανία Schneider για να κατασκευάσουν ενα λυόμενο πυροβόλο για μια Μοίρα Ορεινού Πυροβολικού, το Schneider-Δαγκλής, και το οποίο χρησιμοποιήθηκε στο Ελληνικό Πυροβολικό, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρασιατική εκστρατεία. Τότε τρία Συντάγματα Πεδινού Πυροβολικού, είχαν εξοπλιστεί με πυροβόλα 75 χιλ. απο τη Σνέιντερ και απο τη Σκόντα, υπήρχε ενα Σύνταγμα Βαρέως Πυροβολικού με πυροβόλα των 120 χιλ., ενα Σύνταγμα των 155 χιλ, και 20 Μοίρες Ορεινού Πυροβολικού με οπλισμό που σώθηκε και χρησιμοποιήθηκε στους Βαλκανικούς Πολέμους.