cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανασιοναλισμός
Μετά τον θάνατο του Λαντί
Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1980, όταν ο T. Burnell ήταν ο γραμματέας της Ανασιοναλιστικής Πτέρυγας, πέρασε μια  Διακήρυξη του Ανασιοναλισμού, η οποία έδινε έμφαση στην πάλη των ανασιοναλιστών ενάντια στον εθνικισμό και για χάρη του γενικού ατομικού δικαιώματος του αυτο-προσδιορισμού περιλαμβάνοντας το δικαιώμα να ορίζει κάποιος την προσωπική του ταυτότητα ως μια άσκηση της ελεύθερης βούλησης. Η πτέρυγα παρέμεινε ενεργή, με εξαίρεση περιόδους αδράνειας στις δεκαετίες του 80 και του 90, κατά τις οποίες η συζήτηση γύρω από τον ανασιοναλισμό  συνεχίστηκε αμείωτη στο Sennaciulo, το μηνιαίο όργανο του  SAT.
Ο Ανασιοναλισμός σήμερα
Στο Συνέδριο του SAT στην  Nagykanizsa (Ουγγαρία) το  2001, η Ανεθνική Πτέρυγα του SAT επανασυγκροτήθηκε ως αποτέλεσμα του ανανεωμένου ενδιαφέροντος για τον ανασιοναλισμό και άλλα σχετικά θέματα, που είχε διαπιστωθεί από τα πριν, όταν μια  "ανασιοναλιστική" ηλεκτρονική λίστα αποστολής δημιουργήθηκε. Στην διάρκεια αυτής της συνάντησης μια ακόμα Διακήρυξη του Ανασιοναλισμού πέρασε, η οποία ήταν μια αναθεωρημένη έκδοση της προηγούμενης διακήρυξης.
Οι σημερινοί ενεργοί ανασιοναλιστές της παράταξης των Ανασιοναλιστών καλλιεργούν και αναπτύσσουν την τρέχουσα οικουμενική και (ριζοσπαστική)  αντινασιοναλιστική σκέψη που έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τις προηγούμενες μορφές του ανασιοναλισμού. Ο προσανατολισμός τους είναι όχι και τόσο αυστηρά Λαντικός όπως αυτός των προηγούμενων γενεών των ανασιοναλιστών, και δεν επιδιώκουν να πετύχουν δογματική ομοιομορφία. Κάποια μέλη της παράταξης εργάζονται για να αντικρούσουν ιδεολογίες που έχουν αποκτήσει μεγάλη επιρροή εντός του ευρύτερου κινήματος  των Εσπεραντιστών στις περασμένες δεκαετίες: ρατσισμός, εργαλειοποίηση της Εσπεράντο για χάριν διαφόρων  πολιτικών οντοτήτων, διαφορισμός (εθνοπλουραλισμός),  γλωσσικός εθνικισμός και  πουρισμός (η αυτοαποκαλούμενη και  "γλωσσική άμυνα").
Έξω από τη SAT και την Ανασιοναλιστική Φράξια υπάρχει επίσης ένας αριθμός Εσπεραντιστών που υιοθετούν σε διάφορους βαθμούς τις ανασιοναλιστικές ιδέες. Ο Ανασιοναλισμός γενικά δεν έχει διαδοθεί έξω από κοινότητα των ομιλητών της Εσπεράντο. Ο Λαντί δικαιολόγησε αυτή την επιλογή στο Κεφάλαιο 5 του La Laborista Esperantismo με την δήλωση ότι  "η διάδοση του ανασιοναλισμού σ'αυτούς που διαφέρουν κατά την γλώσσα θα ήταν το ίδιο ανόητη όπως το να διδάξουμε λογοτεχνία σε αναλφάβητους". Αυτή η άποψη, εντούτοις, τροποποιήθηκε προϊόντος του χρόνου, καθώς οι μεταφράσεις του Manifesto de la Sennaciistoj σε εθνικές γλώσσες δημοσιεύθηκαν χάρη στην πεποίθηση ότι κάτι τέτοιο θα βοηθούσε στην εκλαΐκευση της Εσπεράντο. Το Manifesto, επιπλέον, καταλήγει με μια άμεση έκκληση προς τους μη-ομιλητές της Εσπεράντο: "Οι ανασιοναλιστές καλούν τους εργάτες όλου του κόσμου: Μάθετε Εσπεράντο! Εσπεραντιστές απεθνικοποιήστε τους εαυτούς σας!"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσπεράντο Κατηγορία:Αντιεθνικισμός Κατηγορία:Πολιτική-επέκταση
Υψηλή τέχνη
Η υψηλή τέχνη, προϊόν της αποκαλούμενης ποιοτικής κουλτούρας, είναι εκείνη που -σύμφωνα με τους απολογητές της- στοχεύει στις υψηλότερες αξίες της πολιτισμικής ιεραρχίας του εκάστοτε κοινωνικού πλαισίου προς το οποίο απευθύνεται. Η υψηλή τέχνη είναι ένας όρος ο οποίος επινοήθηκε τον 17ο αιώνα από τους υποστηρικτές του κλασικισμού, αλλά απέκτησε το ιδεολογικό του ένδυμα στα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου. Η καθιέρωση του όρου έχει τις ρίζες του εν μέρει στην καθιέρωση του επαγγελματισμού, όσο και στην ιδρυματοποίηση της καλλιτεχνικής πρακτικής σε διάφορες ακαδημίες. Ουσιαστικά συνδέεται με τη νοησιαρχία της κοινωνικής ελίτ της εκάστοτε εποχής. Αν και η μεταμόρφωση του όρου –προκειμένου να απορροφήσει νέες τάσεις- είναι διαρκής και δυναμική, ωστόσο ο όρος είναι απολυταρχικός ως προς το γεγονός ότι θέτει ή προσπαθεί να θέσει παγκόσμιους κανόνες για μια αντικειμενική θεώρηση της τέχνης.
18ος αιώνας
Στον 18ο αιώνα, παρατηρείται σύγκρουση της αστικής τάξης με την αυλική αριστοκρατία και τη χαρακτηριστική μορφή τέχνης που την εκφράζει, δηλαδή το ροκοκό. Το ιδεώδες της τέχνης διαμορφώνεται βάσει υψηλής θεματολογίας που αντλείται από τη φύση, τη μυθολογία, τη θρησκεία, την αρχαία και νεότερη ιστορία και άλλες μορφές τέχνης όπως π.χ. η λογοτεχνία. Η μετάβαση στην νέα τεχνοτροπία ή νεοκλασικισμό δεν είναι τίποτα άλλο από επανάληψη των κλασικών προτύπων που διαμόρφωναν το ιδεώδες της τέχνης έως εκείνη την εποχή εξιδανικευμένα, όμως, έτσι ώστε να αποδίδουν το κλασικό ιδεώδες της δημοκρατίας, του ορθού λόγου και του πατριωτισμού.
19ος αιώνας
Όσον αφορά τώρα στον 19ο αιώνα τα κυρίαρχα ρεύματα του υψηλού εθνικού κανόνα διαμόρφωσαν το ιδεώδες μέσα στα όρια των ιδεολογικών απαιτήσεων του εθνικισμού και τις επιδιώξεις της αστικής τάξης να γίνει ο κύριος εκφραστής της πολιτισμικής ταυτότητας ενός έθνους. Το ιδεώδες της αφοσίωσης του νεοκλασικισμού στα αρχαία πρότυπα αντικρούεται μέσω της πανευρωπαϊκής διάδοσης του ρομαντισμού, δίνοντας έμφαση στην προσωπική καλλιτεχνική έκφραση και φαντασία.
Τούτη η απελευθέρωση από τα στερεότυπα που επέβαλε ο νεοκλασικισμός είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση αρκετών νέων ρευμάτων και τάσεων που εκφράστηκαν σε όλες τις τέχνες μέσα από τα αλληλοδιάδοχα ρεύματα του νατουραλισμού, του ρεαλισμού και του ιμπρεσιονισμού, αποκλίνοντας σαφώς από τους «κανόνες» της υψηλής τέχνης. Παρόλη την καταρχήν περιθωριοποίησή τους, οι καλλιτέχνες διεκδίκησαν για τον εαυτό τους και την τέχνη τους το ιδεώδες της «υψηλής» τέχνης, διακρίνοντας το έργο τους από τη μαζική κουλτούρα.
Η κριτική
Ο σοβαρότερος αντίλογος στις θεωρήσεις και τον σχετικά απολυταρχικό χαρακτήρα της υψηλής τέχνης είναι οι απόψεις του J. G. Herder κατά τον 18ο αιώνα, ο οποίος ανέδειξε τη γερμανική λαϊκή παράδοση, θέτοντας παράλληλα τα θεμέλια, μέσω του ρομαντικού κινήματος, για την ευρύτερη ανάδειξη της λαϊκής δημιουργίας. Η λαϊκή κουλτούρα όσο και η δημιουργία έγινε το θεμέλιο της εθνικής πολιτισμικής παράδοσης και του εθνικού φολκλόρ, αποκλείοντας το «ξένο» κατά τον 19ο αιώνα. Στην εξέλιξή του ο ρομαντισμός διαμόρφωσε επί της ουσίας ένα ευρύτερο περίβλημα μέσα στο οποίο αγκάλιασε τη ευρωπαϊκή λαϊκή παράδοση, από την οποία με τη σειρά του, όπως όπως και ο νεοκλασικισμός πριν από αυτόν απέκλεισε το «ξένο» μη ευρωπαϊκό, ορίζοντας με ευρωκεντρικό τρόπο την αξία και τις προσδοκίες της υψηλής τέχνης.
Φαίνεται πως η διάκριση ανάμεσα σε υψηλή και μαζική τέχνη είναι ουσιαστικά αξιολογική. Τα έργα τέχνης αξιολογούνται και ιεραρχούνται σύμφωνα με την κοινωνική θέση εκείνων που τα χρησιμοποιούν, διαμορφώνοντας παράλληλα μια καλλιτεχνική παράδοση, βάσει του κανόνα του Arnold. Τούτη η ιεράρχηση επί της ουσίας ακολουθεί ή είναι αντανάκλαση της κοινωνικής διαστρωμάτωσης που επιβάλλεται βάσει κοινωνικών κριτηρίων, από τα οποία σαφώς αποκλείεται το γυναικείο φύλο. Οι λιγοστές εξαιρέσεις γυναικών καλλιτεχνών, όπως η Καμίλ Κλοντέλ ή αργότερα η Φρίντα Κάλο απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα της περιθωριοποίησης και απομάκρυνσης της γυναίκας από καλλιτεχνικά δρώμενα που σχετίζονται με το ιδεώδες της υψηλής τέχνης.
Την απάντηση στην υψηλή τέχνη διεκδίκησε η αποκαλούμενη μεταμοντέρνα τέχνη
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της τέχνης Κατηγορία:Πολιτισμός
Εθνική Τσεχίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Τσεχίας U17 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα της Τσεχίας κάτω των 17 ετών. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Τσεχίας. Η ομάδα συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U17, το οποίο διεξάγεται κάθε χρόνο. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας ήταν η δεύτερη θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U17 το 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνική Τσεχίας (ποδόσφαιρο) Τσεχια
Monte Veritas
To Monte Veritas ή Βουνό της Αλήθειας στην ελληνική του μετάφραση, είναι στην πραγματικότητα ένας λόφος πάνω από την Ασκόνα στην Ελβετία, που από την αρχή του 20ού αιώνα πήρε το όνομά του ως αναφορά στις ιστορικές και μυθολογικές παραδόσεις σύμφωνα με τις οποίες η αλήθεια αποκαλύπτεται στις κορυφές βουνών (Σινά, Θαβώρ, Όλυμπος, Παρνασσός, Κάρμηλο και Φουτζιγιάμα είναι μερικά από τα ονόματα που μας έρχονται στο νου).
Η καθιέρωση
right|250px|thumb|Casa Anatta, κατοικία της πρώτης κοινότητας (περ. [[1902). Σήμερα έχει μουσειακό χαρακτήρα.]] Από το 1870 ήδη, η περιοχή του Λοκάρνο έγινε κέντρο συγκέντρωσης πολιτιστικών και καλλιτεχνικών δρώμενων, καθώς ένας μεγάλος αριθμός διανοούμενων συγκεντρώθηκε στο Λόκαρνο και την Ασκόνα, γυρεύοντας καταφύγιο από το βιομηχανικό πολιτισμό που εξουσίαζε εκείνη την εποχή τη βόρεια Ευρώπη, ένα πολιτισμό που απέρριψαν, επιδιώκοντας να δημιουργήσουν έναν ξεχωριστό κόσμο στηριγμένο στις αρχές του νατουραλισμού. Ο στόχος αυτής της μικρής κοινότητας ήταν η καθιέρωση μιας κοινωνίας αντίθετης προς τις αξίες εκείνης της εποχής, που βασιζόταν στην πλήρη ελευθερία, την απλότητα, την κοινοκτημοσύνη, τις νέες θρησκευτικές και πνευματικές αξίες, την πρακτική του γυμνισμού και τη συμβίωση με τη φύση. Οι κατοικίες τους ήταν γεμάτες φως και καθαρό αέρα και η διατροφή τους εντελώς υγιεινή. Στην πράξη απέρριπταν την πολιτική εξουσία, την κεφαλαιοκρατία, το θρησκευτικό δογματισμό και τα σεξουαλικά ταμπού.
Το 1869 ο Μιχαήλ Μπακούνιν φτάνει στο Μινούζιο και παραμένει εκεί για πέντε χρόνια. Στο Monte Veritas στήνεται και καθιερώνεται μια κοινότητα με αναρχικά χαρακτηριστικά. Τούτη η σχολή σκέψης συνεχίζεται μετά από το 1904, από τον Έριχ Μόσαμ και τον Γιοχάνες Ναλ. Ο Μόσαμ ονειρεύεται μια δημοκρατική κοινωνία-καταφύγιο για τα θύματα της κεφαλαιοκρατίας, για τους διωγμένους και τους αδικημένους. Με την άφιξη του Ράφαελ Φρίνμπεργκ το 1904, όμως, διαφορετικές κοινωνικο-ηθικές τάσεις άρχισαν να φιλτράρουν τούτο το αναρχικό ρεύμα.
Από πολύ νωρίς, ο λόφος πάνω από την Ασκόνα έγινε ένα σημείο συνάντησης πολλών και διαφορετικών τάσεων, πνευματικών και κοινωνικών αναζητήσεων που είχαν ως στόχο τους τον ανασχηματισμό των τρόπων ζωής κι αυτό συνεχίστηκε στη δεκαετία του '20. Κατόπιν, ένας Βέλγος, ο Ανρί Εντενκόβεν αγόρασε το λόφο -που ήδη ονομαζόταν Monte Veritas- από τον εθνικό σύμβουλο και θεόσοφο Αλφρέντο Πιόντα. Εκεί ίδρυσε μια κοινότητα που επεδίωκε ένα φυσικό τρόπο της ζωής, χορτοφαγική διατροφή, απλότητα, και σεξουαλική απελευθέρωση από την επικρατούσα βικτωριανή ηθική.
Άλλες μετακινήσεις ακολούθησαν στο Monte Veritΰ, εστιασμένες στην ψυχανάλυση, τη σεξουαλική επανάσταση και το μυθολογικό συμβολισμό. Η ψυχανάλυση αντιπροσωπεύθηκε αρχικά από τον Ότο Γκρος, θεωρητικό της απελευθέρωσης του ατόμου μέσω ενός οράματος για τη ζωή δίχως απολυταρχισμό. Το 1933 οργανώθηκαν οι πρώτες συνεδριάσεις Έρανος. Το όνομα για τις συνεδριάσεις προτάθηκε από τον μελετητή των θρησκειών Ρούντολφ Ότο στην Ολλανδή Όλγα Φρέμπε-Καπτάιν, ιδρύτρια μιας πνευματικής κίνησης που χαρακτηρίστηκε από το ενδιαφέρον της για τους μύθους, τις θρησκείες και τα συμβολικά αρχέτυπα, τα οποία θεμελίωναν τις δυτικές και ανατολικές φιλοσοφίες. Ταυτόχρονα με αυτά τα νέα πολιτιστικά και φιλοσοφικά ρεύματα αναπτύσσονταν οι νέες καλλιτεχνικές τάσεις. Το 1910 ο Ρούντολφ βον Λάμπαν δημιούργησε τη "Σχολή Τέχνης του Monte Veritas", που παρείχε το θεμέλιο για όλους τους τύπους καλλιτεχνικής έκφρασης. Τούτο είχε ως συνέπεια τη δημιουργία μιας νέας μορφής χορού, που στόχευσε στην πλήρη έκφραση και των φυσικών και διανοητικών αρχών. Αυτή η μορφή χορού προωθήθηκε από την Καρλόττα Μπάρα, σύμφωνα με τις καινοτομίες που εισήγαγε η Ισιδώρα Ντάνκαν.
Το 1926 ο λόφος αγοράστηκε από τον βαρώνο Έντουαρντ βον ντερ Χάιντ, ένα μαικήνα της τέχνης, ο οποίος κέντρισε το Monte Veritas προς το απόγειο της καλλιτεχνικής περιόδου του. Ο Εμίλ Φάχρενκαμπ έχτισε ένα νέο ξενοδοχείο, το οποίο επέτρεψε σε μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων να ζήσει ή να περάσει από το κέντρο. Στις αρχές των δεκαετιών του 20ού αιώνα, οι πολυάριθμοι καλλιτέχνες, οι διανοούμενοι και οι σπουδαστές μετέτρεψαν το Monte Veritas σε πολιτιστικό κέντρο τους. Μεταξύ εκείνων που πέρασαν αρκετό χρόνο στην περιοχή ήταν ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, ο Καρλ Κερένυι, ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ, ο Έρμαν Έσσε, ο Άντολφ Πόρτμαν, ο Πάουλ Κλέε, ο Χανς Αρπ και η Σόφι Τάουμπερ, ο Ρόμπερτ Σουρτς, ο Όσκαρ Σλίμερ, η Καρλόττα Μπάρα, η Μάριαν βον Βέρεφκλιν και πολλοί άλλοι. Αυτά ήταν τα χρυσά χρόνια για το Monte Veritas.
Το 1956 ο Βαρώνος Έντουαρντ βον ντερ Χάιντ άφησε την ιδιοκτησία στο λόφο στο καντόνι Τιτσίνο, εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή για το Monte Veritas. Το 1989 ιδρύθηκε ένα ιδιωτικό ίδρυμα, τα μέλη του οποίου περιελάμβαναν το καντόνι Τιτσίνο, το Συμβούλιο της Ασκόνα και το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ίδρυμα Τεχνολογίας. Το σχέδιο αναπτύχθηκε για να ενθαρρύνει τις διεθνείς πολιτιστικές δραστηριότητες σε ένα ακαδημαϊκό επίπεδο μέσω σεμιναρίων και συνεδρίων για την επιστημονική έρευνα, τη λογοτεχνία, την ιστορία, κ.λπ. Το 1992, εγκαινιάστηκε μια νέα υποδομή που συμπεριλάμβανε τα νέα και πρόσφατα ανανεωμένα κτήρια, και μαζί της μια νέα, εντελώς διαφορετική σε προσανατολισμό, εποχή για το Βουνό της Αλήθειας.
Το Χρονικό
1869-1874, ο ρώσος αναρχικός Μιχαήλ Μπακούνιν εγκαθίσταται στο Λοκάρνο. Ζει από 1873 έως το 1874 στο "Baronata" στο Μινούζιο. Η ουσία της ουτοπίας του είναι μια κοινωνία στην οποία κανένας δεν κυβερνά κανέναν άλλο.
1885-1928 η Αντουανέτ ντε σεν Λεζέ, μια ρωσίδα βαρόνη γερμανικής καταγωγής, γίνεται ιδιοκτήτης των νησιών Μπρισάγκο. Ο βοτανικός κήπος στο νησί γίνεται ένας επίγειος παράδεισος.
1889. Ο Αλφρέντο Πιόντα, μέλος του ελβετικού κοινοβουλίου και θεοσοφιστής από το Λοκάρνο, προγραμματίζει την ίδρυση ενός θεοσοφικού μοναστηριού, του "Fraternitas", στη Μονέσκια, που είναι άλλωστε και η ονομασία για το Monte Veritas εκείνη την περίοδο, μαζί με τον Φραντς Χάρτμαν και την Κονστάνς Βαχτμάιστερ.
1900-1920 Οι υπέρμαχοι μιας εναλλακτικής λύσης για τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό προτείνουν έναν νέο τρόπο της ζωής και ιδρύουν έναν συνεταιρισμό που έχει τη βάση του στον πρωτόγονο σοσιαλισμό και στη συνέχεια σε εξατομικευμένες χορτοφαγικές αρχές, με μια τρίτη φάση ανάπτυξης που χαρακτηρίζεται από την οικοδόμηση μιας εγκατάστασης ηλιοθεραπείας και του σανατορίου Monte Veritas. Ιδρυτές είναι η πιανίστρια και ηγέτιδα του φεμινισμού, 'Ιντα Χόφμαν, ο Ανρί Εντεκόβεν, γιος ενός βιομηχάνου, και οι αδελφοί Καρλ και 'Αρθουρ Γκράσερ.
1904. Ο αναρχικός γιατρός Ράφαελ Φρίντμπεργκ εγκαθίσταται στην Ασκόνα. Χάρις σε αυτόν πολλοί αναρχικοί καταφθάνουν στην Ασκόνα: Ο πρίγκηπας Πιότρ Κροπότκιν, ο γιατρός των φτωχών, Φριτζ Μπρουπμπάχερ από τη Ζυρίχη, ο Ερνστ Φρικ, ο Μαξ Νετλάου, καθώς και πρώην-μέλη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, ο Καρλ Κάουτσκι, ο 'Ογκαστ Μπέμπελ και ο 'Οτο Μπράουν.
1906-1911 Ο ψυχαναλυτής από το Γκρατς, ο 'Οτο Γκρος, προγραμματίζει τη δημιουργία ενός πανεπιστήμιου στην Ασκόνα για τη χειραφέτηση της ανθρωπότητας, που θα οδηγήσει σε μια επιστροφή στον κομμουνιστικό παράδεισο.
1913-1918 Ο Ρούντολφ βον Λάμπαν ιδρύει τη δική του "Σχολή Τέχνης" στο Monte Veritas, που συνδέεται με την αυτο-έκφραση, και έχει ως εκπαιδευτικό στόχο να ωθήσει τους σπουδαστές σε όλα τα μέσα της έκφρασης που υιοθετούνται από την ανθρώπινη ευρηματικότητα. Ο "νέος χορός" γεννιέται, και οι Μαίρη Γουίνγκμαν, η Κάτια Γουλφ και η Σουζάν Περοτέ γίνονται μαθήτριες του Λάμπαν. Η Ισιδώρα Ντάνκαν επισκέπτεται το Monte Veritas.
1914-1918. Η Ασκόνα γίνεται ένα λιμάνι για τους μετανάστες διανοούμενους, μαζί με τη Ζυρίχη και τη Βέρνη. Οι καλλιτέχνες ιδιαίτερα ανοίγουν την επικοινωνία μεταξύ της πόλης (Ζυρίχη) και της φύσης στο νότο (Ασκόνα).
1917. Ο Θίοντορ Ρέους, Διδάσκαλος του Τάγματος των Ναϊτών της Ανατολής, οργανώνει ένα συνέδριο για διάφορα θέματα στο Monte Veritas: κοινωνία χωρίς εθνικές διακρίσεις, συνεταιρισμοί, σύγχρονη εκπαίδευση, δικαιώματα των γυναικών στην κοινωνία του μέλλοντος, μυστικιστικός ελευθεροτεκτονισμός, νέες κοινωνικές δομές και, τελικά, ο χορός ως τέχνη, τελετουργία και θρησκεία. Το καταληκτικό γεγονός του συνεδρίου είναι η απόδοση του τελετουργικού χορού "τραγούδι στον ήλιο" που εκτελείται από τη Σχολή του Λάμπαν. Χορεύουν ασταμάτητα από την ανατολή του ήλιου ως τη δύση.
1918. Οι καλλιτέχνες μαζεύονται σωρηδόν στην Ασκόνα. Ανάμεσά τους η Μαριάν βον Βέρεφκιν, ο Αλεξέι βον Γιαλένσκι, ο Άρθουρ Σίγκαλ, οι ντανταϊστές Ούγκο Μπολ, Χανς Αρπ και Χανς Ρίχτερ. Η Ασκόνα γίνεται χωριό καλλιτεχνών.
1919-1964 Η πρώην γραμματέας της ομοσπονδίας των ελβετικών εργατικών συνδικάτων, Μάργκαρετ Φάας Χαρντέγκερ, οπαδός των σοσιαλιστικών ιδεών του Γκούσταβ Λαντάουερ, ιδρύει μια αναρχική-κομμουνιστική γεωργική κοινότητα στο Μινούτσιο.
1923-1926 Το Monte Veritas γίνεται ξενοδοχειακή επιχείρηση που διευθύνεται από τρεις καλλιτέχνες, τον Βέρνερ Άκερμαν, τον Μαξ Μπέτκε και τον Ούγκο Βίλκενς, και υποστηρίζεται οικονομικά από τον Γουίλιαμ Βέρνερ.
1924. Ο Βάλτερ Χέλμπιγκ, ο Ερνστ Φρικ, Όττο Νίεμάγιερ κ.α. φτιάχνουν την ομάδα «Η Μεγάλη Αρκούδα» με έμμεση αλλά σαφή αναφορά στη λατρεία της πολύστηθης Αρτέμιδας στην Έφεσο. Η ίδια αρκούδα εμφανίζεται ως έμβλημα στην οικία του Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, στο Μπόλινγκεν.
1924-1938 Ο Φριτς Τζόρντι ιδρύει την αγροτική κοινότητα "Fontana Martina".
1926 Το Monte Veritas αγοράζεται από τον βαρώνο έντουαρντ βον ντερ Χάιντ, ένα από τους μεγαλύτερους συλλέκτες της σύγχρονης και πρωτόγονης ασιατικής τέχνης.
1927. Οι καλλιτέχνες της σχολής Μπαουχάους (Bauhaus) ανακαλύπτουν την Ασκόνα ως θέρετρο διακοπών. Το ξενοδοχείο Monte Veritas χτίζεται από τον Εμίλ Φάχρενκαμπ σε ύφος Bauhaus, ενώ στο Μινούζιο το Sanctuarium Artis Elisarion χτίζεται ως ίδρυμα για τη δυϊστική φιλοσοφία του κόσμου της σύγχυσης και του κόσμου της σαφήνειας (Klarismus) του Έλιζαρ φον Κούπφλερ.
1928-1956 Ο Ερνστ Φρικ διεξάγει έρευνα για το Γαλλο-κελτικό φρούριο Balla Drum.
1930. Ο Χάινριχ Βόγκλερ, που προέρχεται από το Worpswede, μια διάσημη αποικία καλλιτεχνών κοντά στη Βρέμη, συνεργάζεται με το πείραμα "Fontana Martina". Ο Karl Μέφερτ είναι ένας από τους εικονογράφους των δημοσιεύσεων της κοινότητας "Fontana Martina". Τα σχέδιά τους επικρίνουν τους κοινωνικοοικονομικούς όρους για τους ντόπιους πληθυσμούς του Τιτσίνο.
1933 Ο Στέφαν Τζορτζ στο Μινούτσιο. Οι πρώτοι μετανάστες από τη Γερμανία καταφθάνουν (Άλμπερτ Έχρενστάιν και Έριχ Μαρία Ρεμάρκ). Η πρώτη συνεδρίαση Eranos πραγματοποιείται στην Ασκόνα..
1934 Έκδοση του "Baubuch", που εντοπίζεται στην αρμονική σύνθεση της σύγχρονης και τοπικής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής στο τοπία της περιοχής.
1937-1961 Ο Τζέκομοπ Φλαχ ιδρύει το θέατρο μαριονετών των καλλιτεχνών της Ασκόνα.
1939-1945. Ξεσπά ο Β' παγκόσμιος πόλεμος. Οι εύποροι που κατοικούσαν στην Ασκόνα φεύγουν για τις Η.Π.Α.
1945 «Η Ειρήνη της Ασκόνα» μεταξύ των συμμάχων και της γερμανικής διοίκησης στην Ιταλία. Ο εξπρεσιονιστής ποιητής Γκλοργκ Κάιζερ πεθαίνει στο Monte Veritas.
1950 Η Ασκόνα γίνεται κέντρο έλξης για τους πλούσιους τουρίστες ως αποτέλεσμα της οικονομικής ανάκαμψης στη Γερμανία. Η πρωτοπορία αποτραβιέται από το προσκήνιο.
1968 Μετά το θάνατο του βαρώνου 'Εντουαρντ βον ντερ Χάιντ, το Monte Veritas περιέρχεται στην κυριότητα της Δημοκρατίας και του Καντονίου Τιτσίνο. Σύμφωνα με τη διαθήκη του, το Monte Veritas μετατρέπεται σε περιοχή στην οποία θα γίνονται σημαντικές πολιτιστικές και επιστημονικές εκδηλώσεις. Το πνεύμα της πρωτοπορίας δίνει οριστικά τη θέση του στην οργανωμένη πανεπιστημιακή έρευνα και το φολκλόρ. Νέα κτήρια, αίθουσες συνεδριάσεων, καλλιτεχνικές εκθέσεις μεγάλου βεληνεκούς είναι το νέο ύφος, που διατηρείται ως τις μέρες μας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Veritas Κατηγορία:Γεωγραφία της Ελβετίας Κατηγορία:Ιστορία της τέχνης Κατηγορία:Πολιτισμός της Ελβετίας
IPadOS 15
Το iPadOS 15 είναι η έκδοση iPadOS που ανακοινώθηκε στο Apple World Developers Conference (WWDC) τον Ιούνιο του 2021 και είναι ο διάδοχος του iPadOS 14. Κυκλοφόρησε επίσημα στις 21 Σεπτεμβρίου 2021. Η τελευταία έκδοση του iPadOS ανακοινώθηκε στο World Developers Conference (WWDC) της εταιρείας στις 7 Ιουνίου 2021, μαζί με το iOS 15, το macOS Monterrey και το Watch. Κυκλοφόρησε επίσημα στις 20 Σεπτεμβρίου 2021 μαζί με το watchOS 8 και το tvOS 15.
Κατηγορία:IPadOS
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ο σύζυγος μου έχει οικογένεια
Ο σύζυγος μου έχει οικογένεια (Ισπανικά: Mi marido tiene familia) γνωστή επίσης και ως Ο σύζυγος μου έχει περισσότερη οικογένεια ("Mi marido tiene más familia") είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2017. Είναι βασισμένη στην Νοτιοκορεάτικη σειρά του 2012, Neongkuljjae Gulleoon Danshin (διεθνής τίτλος: My Husband Got a Family).
Πρωταγωνιστούν Σούρια Βέγα, Ντανιέλ Αρένας, Ντιάνα Μπράτσο και Σίλβια Πινάλ.
Υπόθεση
Ο Ρόμπερτ Κούπερ, είναι γιατρός που υιοθετήθηκε από μια Κολομβιανο-Αμερικανική οικογένεια, αλλά θέλει να μάθει ποιοι είναι οι βιολογικοί του γονείς. Η σύζυγος του, Χουλιέτα Αγκιλάρ είναι υπεύθυνη να τον βοηθήσει να βρει την οικογένειά του, αλλά φοβάται ότι δεν θα την δεχτούν.
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Εγώ, ο Απαισιότατος
Πλοκή
Ο Γκρου (Στιβ Καρέλ) είναι ένας υπέρ-κακός, που λειτουργεί έξω από το προαστιακό του σπίτι που χρησιμεύει ως μέτωπο σε μια υπόγεια φωλία, όπου αυτός, και ο συνεργάτης του, Δρ. Νεφάριο (Ράσελ Μπραντ), και χιλιάδες μικροί κίτρινοι υπηρέτες σχεδιάζουν τις παράνομες πράξεις τους.
Το καμάρι του Γκρου τραυματίζεται όταν ένας άγνωστος υπέρ-κακός κλέβει την Πυραμίδα της Γκίζας και περιγράφεται πως "κάνει τους άλλους υπέρ-κακούς να μοιάζουν κουτσοί". Ο Γκρου αποφασίζει να κάνει μια καλύτερη ληστεία να συρρικνώσει και να κλέψει τη Σελήνη βασισμένη στα παιδικά του όνειρα να γίνει αστροναύτης, που πάντα αποθαρρύνονταν από τη μητέρα του (Τζούλι Άντριους). Το σχέδιο περιλαμβάνει ένα διαστημόπλοιο που είναι αρκετά ακριβό και ο Γκρου ζητάει δάνειο από την Τράπεζα του Κακού. Ο πρόεδρος της Τράπεζας ο Κύριος Πέρκινς (Γουίλ Άρνετ), είναι εντυπωσιασμένος από το σχέδιο αλλά θα πάρει τα λεφτά μόνο εάν ο Γκρου αποκτήσει μια ακτίνα συρρίκνωσης.
Μαρία Λασιτσκένε
Η Μαρία Αλεξάντροβνα Λασιτσκένε (ρωσ. Мария Александровна Ласицкене, γενν. 14 Ιανουαρίου 1993, Καμπαρντίνο-Μπαλκάρια) είναι Ρωσίδα αθλήτρια του στίβου, χρυσή Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2021 στο αγώνισμα του άλματος εις ύψος.
Εγώ, ο Απαισιότατος
Πλοκή
Τελικά ο Γκρου, και τα κορίτσια επανακτούν επιτυχώς την ακτίνα συρρίκνωσης. Τα κορίτσια προτείνουν μια μέρα στο τοπικό πάρκο για να το γιορτάσουν, όπου ο Γκρου συμφωνεί, πιστεύοντας πως μπορεί να αφήσει τα κορίτσια εκεί. Προς μεγάλη του έκπληξη, έρχεται για να ζεστάνει τα κορίτσια κατά τη διάρκεια της ημέρας, και τα παίρνει σπίτι του. Αργότερα, ο Γκρου επιστρέφει στην Τράπεζα του Κακού για το δάνειο του, αλλά ο Πέρκινς τον απορρίπτει ξανά, τονίζοντας πως θα ήθελε να δει έναν νεότερο υπέρ-κακό, όπως ο γιος του ο Βέκτορ για να ολοκληρώσει τη ληστεία. Όσο ο Γκρου μελαγχολεί στο σπίτι του, τα κορίτσια προσφέρουν ο περιεχόμενο του κουμπαρά τους για να χρηματοδοτήσουν το σχέδιο. Ο Γκρου, εμπνευσμένος, θυσιάζει μέρη της φωλιάς του για να κατασκευάσει το διαστημόπλοιο. Ο Γκρου σχεδιάζει να κλέψει τη Σελήνη όταν είναι πιο κοντά στη Γη, αλλά αυτό τελειώνει την ίδια μέρα με το ρεσιτάλ μπαλέτου των κοριτσιών. Ο Γκρου αντιτίθεται, και ο Δρ. Νεφάριο, που το βλέπει σαν να παρεμβάλλει το σχέδιο, προγραμματίζει να επιστρέψει τα παιδιά στο ορφανοτροφείο.
Μαρία Λασιτσκένε
2010-2015
Συμμετέχοντας με τη Ρωσία κατέκτησε ένα χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 στο Πεκίνο, το χρυσό σε Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, και χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2010 στη Σιγκαπούρη.
Εγώ, ο Απαισιότατος
Πλοκή
Λίγο χρόνο αργότερα, ο Γκρου υιοθέτησε ξανά τα κορίτσια και συμπεριφέρεται ως πατέρας τους, και γράφει μια ιστορία για ύπνο που έχει θέμα την εμπειρία του. Η Μάργκο αγκαλιάζει τον Γκρου, λέγοντας πως τον αγαπάει. Τα κορίτσια κάνουν το δικό τους ρεσιτάλ μπαλέτου για τον Γκρου, την μητέρα του, τον Δρ. Νεφάριο, και τους υπηρέτες, με την ταινία να τελειώνει όταν όλοι πηγαίνουν στη σκηνή για να χορέψουν το τραγούδι "You Should Be Dancing".
Εμπόριο
Η NBC (που είναι ιδιοκτησία της Universal) είχε μια εκτεταμένη καμπάνια εμπορίου που οδήγησε στην κυκλοφορία της ταινίας. Οι κομμένες σκηνές παρουσιάστηκαν σε επεισόδια του Μεγαλύτερου Χαμένου. Το Εγώ, ο Απαισιότατος χαρακτηρίστηκε επίσης στο Last Comic Standing όταν ο Γκρου έρχεται σε οντισιόν. Τα εστιατόρια του IHOP προώθησαν την ταινία συστήνοντας τρία νέα μενού, ένα παιδικό πρωινό γεύμα, και ένα ποτό έχοντας τη λέξη "υπηρέτης".
Τα γλυκά κυκλοφόρησαν σε πακέτα των χαρακτήρων και ήρθε με κωδικό για το βιντεοπαιχνίδι του Εγώ, ο Απαισιότατος. Το Best Buy κυκλοφόρησε μια δωρεάν εφαρμογή στο Smartphone με τίτλο "Movie Mode" που μεταφράζει τι λένε οι Υπηρέτες κατά τη διάρκεια των τίτλων τέλους. Ειδικό περιεχόμενο μπορεί να ξεκλειδωθεί από την εφαρμογή αφού δείτε την ταινία.
Μαρία Λασιτσκένε
2017-2018
Μετά από ένα χρόνο, η IAAF ανακοίνωσε πως κάποιοι πρώην αθλητές της Ρωσίας μπορούν να συμμετέχουν σε διεθνείς διοργανώσεις στίβου ως Εξουσιοδοτημένοι Ουδέτεροι Αθλητές από το 2017. Μέσα σε αυτούς ήταν και η Λασιτσκένε. Εκείνη τη χρονιά κατέκτησε το χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 στο ύψος. Την ίδια χρονιά κέρδισε και το Diamond League. Το 2018 ήταν πρώτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο ύψος. Το 2019 ήταν και πάλι πρωταθλήτρια κόσμου στη Ντόχα. Παρέμεινε αήττητη για 45 αγώνες στο διάστημα μιας τριετίας, η δεύτερη μεγαλύτερη ακολουθία νικών στην ιστορία του αγωνίσματος μετά τις 140 νίκες της Ρουμάνας Γιολάντα Μπάλας.
Εγώ, ο Απαισιότατος
Βιβλία
Τον Μάιο του 2010, τρία βιβλία σχετικά με την ταινία δημοσιεύτηκαν, όπως επίσης και το παιδικό βιβλίο με τις κούκλες που χαρακτηρίστηκε στην ταινία. Το πρώτο, Ο Πατέρας μου ο Σούπερ Κακός (ISBN 0316083828), βαθμολογήθηκε ως προσχολικό βιβλίο. Το δεύτερο, Εγώ, ο Απαισιότατος: Η Παιδική Νουβέλα (ISBN 0316083801), βαθμολογήθηκε ως Παιδικός Αναγνώστης για ηλικίες 8 μέχρι 12. Το τρίτο, Εγώ, ο Απαισιότατος: Ο Καλύτερος Κακός του Κόσμου (ISBN 0316083771), βαθμολογήθηκε για ηλικίες 3-6. Το βιβλίο με ις κούκλες Νυσταλέα Γατάκια (ISBN 031608381X) γράφτηκε από τον Σίνκο Πωλ και τον Κεν Ντόριο και απεικονίστηκε από τον Πωλ.
Μαρία Λασιτσκένε
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Λασίτσκενε Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Εγώ, ο Απαισιότατος
Βιντεοπαιχνίδι
Ένα βιντεοπαιχνίδι με τίτλο Εγώ, ο Απαισιότατος: To Παιχνίδι κυκλοφόρησε για τα, Playstation 2, PlayStation Portable και το Wii. Μία έκδοση του Nintendo DS κυκλοφόρησε υπό το όνομα Εγώ, ο Απαισιότατος: Αντάρα Υπηρετών. Η Namco επίσης κυκλοφόρησε μια έκδοση για το iPhone και την πλατφόρμα iPad με τίτλο Εγώ, ο Απαισιότατος: Μανία Υπηρετών, αναπτυγμένο από την Anino Games.
Μέσα ενημέρωσης σπιτιού
Το Εγώ, ο Απαισιότατος κυκλοφόρησε σε DVD, Blu-ray και Blu-ray 3D στις 14 Δεκεμβρίου 2010. Η κυκλοφορία περιλάμβανε τρεις νέες μικρές ταινίες με τίτλο Home Makeover, Orientation Day, και Banana. Επίσης η ιστοσελίδα Minion Madness κυκλοφόρησε για να προωθήσει την κυκλοφορία των μέσων ενημέρωσης σπιτιού.
Κριτικές
Η ταινία έλαβε πολύ θετικές κριτικές από τους κριτές. Ο συλλέκτης κριτικών Σάπιες Ντομάτες αναφέρει πως το 81% των κριτών έδωσαν στην ταινία μια θετική κριτική βασισμένη σε 188 κριτικές, με μέσο όρο ένα σκορ 6.8/10. Η κριτική γενική συναίνεση είναι: "Δανείζοντας βαριά (και έξυπνα) από την Pixar και την Looney Tunes, το Εγώ, ο Απαισιότατος είναι εκπληκτικά στοχαστικό, οικογενειακή συμπεριφορά με λίγες εκπλήξεις από μόνο του." Ανάμεσα στους "Κορυφαίους Κριτές", που περιλαμβάνει κριτές από κορυφαίες εφημερίδες και άλλες εκδόσεις, η ταινία κρατάει μια βαθμολογία έγκρισης 85% βασισμένη σε 13 κριτικές. Η Μετακριτική, μια άλλη ιστοσελίδα συλλογής κριτικών, έδωσε στην ταινία ένα σκορ 72%, βασισμένο σε 34 κριτικές από ενσωματωμένους κριτές.
Αντίθετα, ο Α. Ο. Σκοτ από την New York Times αντιπάθησε την ταινία, τονίζοντας "ενώ δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει περιφρόνηση, δεν υπάρχουν πολλά για να θυμηθείς." Ο Μικ ΛαΣάλε από την San Francisco Chronicle έγραψε:
Απόδοση στο box-office
Το Εγώ, ο Απαισιότατος κυκλοφόρησε στις 9 Ιουλίου 2010 στις Ηνωμένες Πολιτείες, και άνοιξε το νούμερο ένα σημείο στο box office και τράβηξε 56.3 εκατομμύρια δολάρια, κάνοντας την, την τρίτη μεγαλύτερη σε εισόδημα ταινία κινουμένων σχεδίων το 2010 πίσω από το Toy Story 3 και το Σρεκ και Εμείς Καλύτερα. Στο δεύτερο του σαββατοκύριακο, η ταινία βούτηξε στην 42% δεύτερη θέση πίσω από την Έναρξη με 32.8 εκατομμύρια δολάρια κερδισμένα. Στις 5 Αυγούστου 2010, η ταινία πέρασε το σημείο των 200 εκατομμυρίων δολαρίων, και έγινε η πρώτη ταινία της Universal που έφτασε στο ορόσημο από το Τελεσίγραφο Προορισμού.
Στο σαββατοκύριακο που κράτησε από τις 3-5 Σεπτεμβρίου, 2010, ξεπέρασε το Σρεκ και Εμείς Καλύτερα και έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη σε εισόδημα ταινία κινουμένων σχεδίων του 2010 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, πίσω από το Toy Story 3. Είναι επίσης η μεγαλύτερη σε εισόδημα μη Dreamworks/μη Disney Pixar ταινία κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών σε αυτά τα εδάφη. Η ταινία έκανε 251,513,985 δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά όπως επίσης και ένα υπολογισμένο ποσό των 291,600,000 δολάρια στο εξωτερικό για ένα παγκόσμιο σύνολο των 543,010,705 δολάρια, ενάντια στον προϋπολογισμό των 69 εκατομμυρίων δολαρίων. Αυτή η ταινία είναι επίσης η έκτη μεγαλύτερη σε εισόδημα ταινία της Universal (προσαρμοσμένο για τον πληθωρισμό) και η δέκατη μεγαλύτερη σε εισόδημα ταινία κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών στη Βόρεια Αμερική. Σε παγκόσμια εισοδήματα, είναι η έκτη μεγαλύτερη ταινία των Universal Studios, η τέταρτη μεγαλύτερη σε εισόδημα κινούμενη ταινία του 2010 σύροντας το Toy Story 3, το Σρεκ και Εμείς Καλύτερα, και το Μαλλιά Κουβάρια, η 18η μεγαλύτερη σε εισόδημα ταινία όλων των εποχών και η 9η μεγαλύτερη σε εισόδημα ταινία του 2010.
Συνέχεια
Μια συνέχεια της ταινίας με τίτλο Εγώ, ο Απαισιότατος 2 κυκλοφορήσε στις 3 Ιουλίου 2013. Οι παραγωγοί είναι οι ίδιοι με την πρώτη ταινία - μαζί με τους σκηνοθέτες Πιέρ Κοφίν και Κρις Ρενόντ, και τους συγγραφείς Σίνκο Πολ και Κεν Ντόριο. Το καστ περιλαμβάνει τον Αλ Πατσίνο στο ρόλο της νέμεσης του Γκρου, και τον Στιβ Κούγκαν σε έναν μέχρι τώρα ανώνυμο ρόλο. Στις 30 Ιουνίου 2017 κυκλοφόρησε η τρίτη ταινία Εγώ, ο Απαισιότατος 3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Illumination Entertainment Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2010
Κανάρης Κεραμάρης
Ο Κανάρης Κεραμάρης, είναι Έλληνας συνθέτης, στιχουργός και καθηγητής. Γεννήθηκε το 1976 στην Αλεξανδρούπολη.
Εκπαιδευτικό πρόγραμμα
Το Μάιο του 2007, στα πλαίσια του εκπαιδευτικού προγράμματος «Παις Όπερα» και σε συνεργασία με το 2ο Δημοτικό Σχολείο Ν. Μηχανιώνας και την Όπερα Θεσσαλονίκης (1o φεστιβάλ «Παις …όπερα»), συνέθεσε και παρουσίασε την παιδική όπερα «Ο ταύρος που έπαιζε πίπιζα»(ή «Η θλιμμένη αγελάδα») βασισμένη στην ομώνυμη ιστορία του Ευγένιου Τριβιζά. Στην παιδική αυτή όπερα τραγουδούσαν και έπαιζαν μαθητές της Ε΄τάξης. Στα πλαίσια του 2ου φεστιβάλ "Παις όπερα" και του διαγωνισμού σύνθεσης που οργάνωσε η Όπερα Θεσσαλονίκης, παίρνει μέρος με τη 2η παιδική του όπερα βασισμένη και πάλι σε κείμενο του Ε. Τριβιζά ("ποιος έκανε πιπί στο Μισισιπή"). Το έργο κρίθηκε από την επιτροπή ως ένα μεταξύ των 7 καλύτερων του διαγωνισμού.
Βραβεία
Τον Δεκέμβριο του 2006 έλαβε μέρος στο 1ο Εργαστήριο Σύγχρονης Μουσικής στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης με το έργο του «Κοντσέρτο για 8 εκτελεστές». Το έργο βραβεύτηκε από την κριτική επιτροπή (Κουρουπός, Σαμαράς, Αθηναίος) και διακρίθηκε ως ένα από τα τρία καλύτερα του Εργαστηρίου. Το 2009 βραβεύεται για το έργο του «The mirror» για φωνή και μεγάλο οργανικό σύνολο. Το έργο του διακρίθηκε μεταξύ των έξι καλύτερων έργων και προκρίθηκε στην τελική φάση του διεθνούς διαγωνισμού σύνθεσης «Συνθέρμεια 2009», όπου εκτελέστηκε από το σύνολο Idee Fixe υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη.
Συνεργασίες
Έχει συνεργαστεί και συνεργάζεται με εικαστικούς καλλιτέχνες και σκηνοθέτες όπως οι: Στ. Παναγιωτάκης, Αριάν Κότση, Στ. Μιχαηλίδου, Ν. Κουμαριάς, Αν. Αστερίου, Γ. Σαβόγλου, Κορ. Βασιλειάδου, Στ. Ντόκου,, γράφοντας μουσική για το θέατρο, το κουκλοθέατρο καθώς και για ταινίες μικρού μήκους. Η μουσική του κυκλοφορεί από τη δισκογραφική εταιρεία Dissonance records καθώς και από τις εκδόσεις Εν πλω (παιδική λογοτεχνία – μουσική) Έργα του έχουν εκτελεστεί σε Ελλάδα, Αμερική, Γαλλία, Γερμανία και Αγγλία. Στα πλαίσια των εκπαιδευτικών και καλλιτεχνικών του δραστηριοτήτων προετοιμάζει και διευθύνει ερασιτεχνικές και παιδικές χορωδίες. Έπειτα από επιτυχή συμμετοχή του σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ (2001), διδάσκει μουσική στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Μουσική Δωματίου
Ωδείο Θεσσαλονίκης 1994, διάρκεια 30΄΄ Θεσσαλονίκης 1995, διάρκεια 2΄ διάρκεια 5΄ (1996). Α΄εκτέλ. Τμήμα Μουσικών Σπουδών Α.Π.Θ. 1997, διάρκεια 3΄. Σπουδών Α.Π.Θ.(1998), διάρκεια 3΄ έργου) (2000) Α΄εκτέλ. Μασαλία, Γαλλία 2001, διάρκεια 3΄ Α.Π.Θ. διάρκεια 6΄ Τελετών Φιλοσοφικής Α.Π.Θ. 2002, διάρκεια 5΄ Ιδρυμα Θεσσαλονίκης 2004. Κυκλοφορεί σε CD από την εταιρία Dissonance Records (www.dissonance.gr) με έδρα τη Θεσσαλονίκη, διάρκεια 8΄30. σοπράνο και οργανικό σύνολο. Α΄εκτέλ. Τελλόγλειο Ίδρυμα Θεσσαλονίκη, 2005, διάρκεια 8΄. 2005, διάρκεια 9΄. Β΄εκτέλ. μεταπτυχιακές εξετάσεις κλαρινέτου Β. Βενετικίδου, Wurzburg Γερμανία, διάρκεια 4΄. (Βοστώνη, Ν. Υόρκη, Φιλαδέλφεια) 2006, διάρκεια 5΄. Πνευματικό Κέντρο Θεσσαλονίκη 2007, διάρκεια 5΄. βιολιά, βιόλα, βιολοντσέλο, φλάουτο (και πίκολο), κλαρινέτο (και μπάσο κλπ.) πιάνο και κρουστά. Α΄εκτέλ. Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, δνση Βλαδίμηρος Συμεωνίδης, οργαν. Σύνολο Dissonart (3 Δεκ. 2006), διάρκεια 8΄. κρουστών στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης (2010).
Ορχηστρική μουσική
(2008). Α΄εκτέλεση Idee fix ensemble, διεύθυνση συνόλου: Μίλτος Λογιάδης, σοπράνο: Αγγελική Καθαρίου, Δημοτικό Θέατρο Θέρμης (Συνθέρμεια, βραβείο, 2009)
Μουσική για τον κινηματογράφο (και κινούμενη εικόνα)
μήκους παραγωγής 2008 σε σκηνοθεσία Σταυρούλας Ντόκου. Διάρκεια μουσικής περίπου 4 λεπτά.
Μουσικοί αυτοσχεδιασμοί
Κεραμάρης (midi, CD). Διάρκεια 5΄40΄΄. (midi, CD). Διάρκεια 3΄30΄΄. (midi, CD). Διάρκεια: 6΄50΄΄. Κανάρης Κεραμάρης (midi, CD). Διάρκεια 4΄50΄΄. (midi, CD). Διάρκεια 3΄. Κεραμάρης (midi, CD). Διάρκεια 7΄20΄΄. (midi, CD). Διάρκεια 8΄10΄΄.
Τραγούδια
Οικονόμου. (midi, CD). Διάρκεια 3΄. Κανάρης Κεραμάρης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Λήμματα με προβλήματα μορφοποίησης Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 04/2012
Ανάκτορο της Βενάρια
Το ανάκτορο σχεδιάστηκε και κτίστηκε από το 1675 από τον Aμεδαίο ντι Καστελαμόντε, με εντολή του δούκα ΚΑρόλου-Εμμανουήλ Β΄, ο οποίος χρειαζόταν μια βάση για τις κυνηγετικές του αποστολές στην με ρείκια λοφώδη χώρα βόρεια του Τορίνο. Το ίδιο το όνομα προέρχεται από το λατινικό, Venatio Regia που σημαίνει "Βασιλικό Κυνήγι". Διευρύνθηκε για να γίνει μια πολυτελής κατοικία για τον Οίκο της Σαβοΐας. Το συγκρότημα των ανακτόρων έγινε ένα αριστούργημα της μπαρόκ αρχιτεκτονικής και ήταν γεμάτο με διακosm;hseiw και έργα τέχνης. Έπεσε σε αχρηστία στα τέλη του 18ου αι. Μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους, χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς σκοπούς μέχρι το 1978, όταν ξεκίνησε η ανακαίνισή του, οδηγώντας στο μεγαλύτερο έργο αναστήλωσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Άνοιξε για το κοινό στις 13 Οκτωβρίου 2007 και έκτοτε έχει γίνει σημαντικός τουριστικός πόλοw έλξης και εκθεσιακός χώρος.
Διακρίνεται για τη μνημειακή αρχιτεκτονική και τους μπαρόκ εσωτερικούς χώρους του Φιλίπο Γιουβάρα, συμπεριλαμβανομένης της Μεγάλης Στοάς (Galleria Grande) και των μαρμάρινων διακοσμητικών της, το παρεκκλήσι του Σάντο Ουμπέρτο και τους εκτεταμένους κήπους της. Δέχτηκε 1.048.857 επισκέπτες το 2017, καθιστώντας το το έκτο μουσείο με τις περισσότερες επισκέψεις στην Ιταλία.
Ιστορία
Ο Κάρολος-Εμμανουήλ Β΄ εμπνεύστηκε από το παράδειγμα του Κάστρου του Μιραφιόρι, που κτίστηκε από τον δούκα Κάρολο-Εμμανουήλ Α' για τη σύζυγό του Αικατερίνη-Μικαέλα της Ισπανίας. Θέλοντας να αφήσει ένα μνημείο του εαυτού του και της συζύγου του, Mαρίας-Ιωάννας της Σαβοΐας-Νεμούρ, αγόρασε τα δύο μικρά χωριά Aλτεσάνο Σουπεριόρε και Αλτεσάνο Ινφεριόρε από την οικογένεια Μπιράγκo με καταγωγή από το Μιλάνο, η οποία είχε χρησιμοποιήσει τη γη για γεωργική χρήση. Ο τόπος ξαναβαπτίστηκε Kυνήγι (Βενάρια) για τη μελλοντική του λειτουργία ως κυνηγετική βάση (Venatio, στα λατινικά). Η κατασκευή αυτής της κατοικίας εντάχθηκε στο ευρύτερο σχέδιο, που περιβάλλει την πόλη του Τορίνο με μια γιρλάντα από λιχουδιές (Corona di Delizie), ένα σύστημα παλατιών και κατοικιών αναψυχής, που περιλάμβανε το Κυνηγετικό παλατάκι του Στουπινίτζι, το Κάστρο του Ρίβολι, τη Βίλα ντελα Ρεγκίνα, και άλλοι.
Το 1658 ο Κάρολος-Εμμανουήλ Β΄ ανέθεσε το έργο στους αρχιτέκτονες Aμεντέο ντι ΚΑστελαμόντε και Μικελάντζελο Γκαρόβε. Το σχέδιο προέβλεπε ένα μεγαλειώδες σύνολο από ένα ανάκτορο, κήπους, δάση κυνηγιού και μια νέα πόλη, με αξιοσημείωτο σκηνογραφικό αντίκτυπο. Το σχέδιο της νέας πόλης ήταν κυκλικό, για να αντικατοπτρίζει το στρογγυλό σχήμα του κολάρου του Ανώτατου Τάγματος του Υπεραγίου Ευαγγελισμού, ένα δυναστικό τάγμα που δημιουργήθηκε από τον Οίκο της Σαβοΐας. Το 1675 ο δήμος και το παλάτι σχεδόν ολοκληρώθηκαν, συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης Βασιλικής κατοικίας της Ντιάνα (Reggia di Diana), την καρδιά του συγκροτήματος. Τα έργα ωστόσο συνεχίστηκαν μέχρι τον επόμενο αιώνα, καθώς το 1693 τα γαλλικά στρατεύματα εισβολής είναι γνωστό ότι κατέστρεψαν ορισμένα κτίρια και ο dούκας (μελλοντικός βασιλιάς) Βίκτωρ-Αμεδαίος Β΄ τροποποίησε την κατοικία σύμφωνα με τους γαλλικούς κανόνες, με σκοπό να συναγωνιστεί το Ανάκτορο των Βερσαλλιών. Ξεκινώντας το 1699, ο νέος διευθυντής του έργου ήταν ο Mικελάντζελο Γκαρόβε, ο οποίος ακολούθησε την πρόθεση του Βίκτωρα-Αμεδαίου Β΄ να κτίσει ένα ολοένα και πιο μεγαλειώδες ανάκτορο.
Περαιτέρω ζημιές προκλήθηκαν κατά την πολιορκία του Τορίνο (1706), όταν τα γαλλικά στρατεύματα υπό τον Λουί ντ'Ωμπυσόν ντε Λα Φεγιάντ ήταν φρουροί εκεί. Μετά τη νίκη της Σαβοΐας, ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Β΄ έβαλε τον Φιλίπο Γιουβάρα επικεφαλής του έργου το 1716. Ο Γιουβάρα ολοκλήρωσε το παρεκκλήσιο, τη Μεγάλη Πινακοθήκη, τον Λεμονόκηπο (Citronerie) και τους στάβλους, και την ανακαίνιση σε γαλλικό στυλ των προσόψεων, αναδεικνύοντας το ανάκτορο σε ένα μπαρόκ αριστούργημα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου-Εμμανουήλ Γ΄, υπό τη διεύθυνση του Μπενεντέτο Αλφιέρι, το ανάκτορο διευρύνθηκε με νέους στάβλους, στοές και υποστηρικτικά κτίρια. Με την πτώση του Παλαιού Καθεστώτος, το ανάκτορο περιέπεσε σε αχρηστία.
Τα τελευταία κτίρια χρονολογούνται από τα μέσα του 18ου και αρχές του 19ου αι. (στάβλοι, σχολή ιππασίας, σκάλα της Βασιλική Οικία της Ντιάνα, στοά Σαντ'Ουμπέρτο). στη συνέχεια το ανάκτορο εγκαταλείφθηκε υπέρ του Κυνηγετικού παλατιού του Στουπινίτζι (1729), το οποίο ήταν τότε περισσότερο εναρμονισμένο με τα γούστα των ευρωπαϊκών Αυλών.
Κατά τη διάρκεια της Ναπολεόντειας κυριαρχίας, οι κατασκευές μετατράπηκαν σε στρατώνες και οι κήποι καταστράφηκαν για να δημιουργηθεί χώρος εκπαίδευσης. Το συγκρότημα διατήρησε αυτόν τον ρόλο μετά την πτώση του Ναπολέοντα και χρησιμοποιήθηκε από τον Ιταλικό Στρατό μέχρι το 1978, όταν πωλήθηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού.
Το 1997 προστέθηκε στον Κατάλογο Κληρονομιάς της UNESCO ως μέρος των Κατοικιών του Βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας, μαζί με άλλα τοπόσημα όπως το Βασιλικό Ανάκτορο του Τορίνο και το Κυνηγετικό παλάτι του Στουπινίτζι. Οι εργασίες αποκατάστασης ξεκίνησαν το 1999 και περικλείουν το ανάκτορο, τους κήπους και το ιστορικό κέντρο της πόλης. Ήταν το μεγαλύτερο έργο αποκατάστασης στην ευρωπαϊκή ιστορία, με 100.000 τ.μ. κτιρίων, 1.000 τοιχογραφίες, 9.5000 τ.μ. στόκους, 800.000 τ.μ. χώρο κήπου σε ανακαίνιση.
Το συγκρότημα ήταν ανοιχτό για τουρισμό από τις 13 Οκτωβρίου 2007 και έκτοτε έχει γίνει σημαντικός τουριστικός προορισμός και χώρος εκθέσεων και εκδηλώσεων. Δέχτηκε 1.048.857 επισκέπτες το 2017, καθιστώντας το το έκτο μουσείο με τις περισσότερες επισκέψεις στην Ιταλία.
Τα τελευταία χρόνια έχει χρησιμεύσει ως τοποθεσία γυρισμάτων για πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των The King's Man και Miss Marx. Το ανάκτορο φιλοξένησε τις εκδηλώσεις "Turquoise Carpet" και την Τελετή Έναρξης για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022.
Το ανάκτορο
μικρογραφία| Η Μεγάλη Στοά. Το ανάκτορο αποτελείται από δύο ευδιάκριτες πτέρυγες: τον αρχικό πυρήνα της κατοικίας του 17ου αι., ο οποίος είναι καλυμμένος με λευκό γύψο, και την πρόσφατη προσθήκη του 18ου αι., με εμφανή τούβλα. Η είσοδος του ανακτόρου οδηγεί στην Αυλή των Τιμών (Cour d'honneur), που κάποτε στέγαζε ένα αναβρυτήριο με ένα ελάφι. Η κύρια πρόσοψη, καλυμμένη με γύψο και με κεραμίδια, κοχύλια και φρούτα, συνδέεται στα δεξιά κατά τμήμα με την πτέρυγα του 18ου αι. Οι δύο πύργοι χρονολογούνται στην περίοδο Mικελάντζελο Γκαρόβε (1669–1713) και είναι καλυμμένοι με πολύχρωμα πενταγωνικά πλακίδια από κεραμικά, τα οποία ενώνονται με μια μεγάλη στοά, γνωστή ως Μεγάλη Στοά (Galleria Grande).
Το Αυλή των Τιμών οδηγεί στην Αίθουσα της Άρτεμης (Sal adi Diana), η οποία λειτουργεί ως η καρδιά του παλατιού. Πρόκειται για ένα ορθογώνιο δωμάτιο, διακοσμημένο με γύψινα και πίνακες ζωγραφικής, προφανώς με επίκεντρο το θέμα του κυνηγιού. Αυτά περιλαμβάνουν τον νωπογραφημένο θόλο, που αντιπροσωπεύει τον Όλυμπο (έργο του Γιαν Μηλ), που απεικονίζει τον Δία να προσφέρει ένα δώρο στην Άρτεμη, τεράστια πορτρέτα των έφιππων δουκών και της Αυλής (έργα διάφορων ζωγράφων στη δουκική υπηρεσία) και καμβάδες -με θέμα το κυνήγι- του Γιαν Μηλ, συμπεριλαμβανομένου του Κυνηγιού για το Ελάφι, του Λαγού, της Αρκούδας, της Αλεπούς, του Κάπρου, του Θανάτου του Ελαφιού, του Πηγαίνοντας στο Δάσος, της Συνέλευσης, της Θεραπείας.
Το κεντρικό στοιχείο της πτέρυγας του 18ου αι. είναι η Μεγάλη Στοά (Galleria Grande), η οποία είναι διακοσμημένη από γυψομάρμαρο, 44 αψιδωτά παράθυρα και δάπεδο με ασπρόμαυρα πλακάκια.
Οι εσωτερικοί χώροι στέγαζαν αρχικά μια μεγάλη συλλογή από γυψομάρμαρο, αγάλματα, πίνακες (σύμφωνα με τον Aμεντέο ντι Καστελαμόντε, έως και 8.000) από ορισμένους από τους καλλιτέχνες της Αυλής της εποχής, όπως οι Βιτόριο Αμεντέο Τσινιαρόλι, Πιέτρο-Ντομένικο Ολιβέρο και Μπερναντίνο Κουάντρι.
Κήποι
Πρόσφατα έργα έχουν αναδημιουργήσει ένα πάρκο σε μοντέρνο στυλ, εκθέτοντας μοντέρνα έργα του Τζιουζέπε Περόνε, συμπεριλαμβανομένου ενός ψεύτικου 12 μ. κέδρου, που στεγάζει τις θερμικές εκκενώσεις του παλατιού.
Juvarra Stables και Citroneria
Οι στάβλοι του Γιουβάρα αποτελούνται από ένα μεγάλο αίθριο (δωμάτιο 57) με θέα στους κήπους και ένα μεγάλο θολωτό δωμάτιο, που χωρίζεται στα δύο με έναν τοίχο: ο Μεγάλος Στάβλος (Scuderia Grande, δωμάτιο 58) στη βόρεια πλευρά και ο Λεμονόκηπος (Citroniera, δωμάτιο 59) στην πλευρά νότια. Ο Λεμονόκηπος αποτελείται από μια μεγάλη θολωτή στοά (μήκους 148 μ., πλάτους 14 και ύψους 16 μ.), της οποίας η αρχαία λειτουργία ήταν η χειμερινή αποθήκευση εσπεριδοειδών, που καλλιεργούνταν στους κήπους. Οι πλαϊνοί τοίχοι είναι διακοσμημένοι με κόγχες, που δίνουν δυναμισμό στη στοά, οι νότιοι τοίχοι διαθέτουν μεγάλες αψίδες, που υπερκαλύπτονται από στρογγυλά παράθυρα (oculi) που έχουν θέα στους κήπους, ενώ ο βόρειος τοίχος (που χωρίζει το δωμάτιο από τους στάβλους) έχει παράθυρα, που μιμούνται τις αψίδες του νότιου τοίχου. Το περιβάλλον χρησιμοποιείται σήμερα για προσωρινές εκθέσεις. Ο μεγάλος στάβλος (μήκος 148 μ., πλάτος 12 και ύψος 15) περιείχε περίπου 200 άλογα εκείνη την εποχή και προστάτευε τη βόρεια πλευρά του Λεμονόκηπου τον χειμώνα. Επί του παρόντος, η αίθουσα εκθέτει άμαξες, στολές και τον βενετσιάνικο Βουκένταυρο (Bucintoro). Το τελευταίο παραγγέλθηκε στη Βενετία από τον Βίκτωρα-Αμεδαίο Β΄ μεταξύ 1729 και 1731. Ανάμεσα στις άμαξες που εκτίθενται υπάρχει τη χρυσή κίτρινη σέλα (gala cedan), που παραγγέλθηκε από τον Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β΄, η αργυρή σέλα της βασίλισσας Mαργαρίτας και μερικές άμαξες του Ουμπέρτο Α΄ και του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ΄. Επιπλέον, η άμαξα του Ναπολέοντα Α΄ σε προσωρινή έκθεση.
Εκκλησία του Σαντ' Ουμπέρτο
Μετά το τέλος του Γκαρόβε (1713), ο Γιουβάρα ανέλαβε από τον Βίκτωρα-Αμεδαίο Β΄ να κτίσει μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Ουμβέρτο, προστάτη των κυνηγών. Η μεγαλοπρεπής μπαρόκ εκκλησία παρουσιάζει μια ελληνική σταυροειδής κάτοψη με οκταγωνικό πυρήνα και στεγάζει έναν μεγάλο υψηλό βωμό στο εσωτερικό, δύο πλευρικούς βωμούς και τέσσερα πλευρικά παρεκκλήσια, που βρίσκονται διαγώνια. Λόγω της θέσης της εκκλησίας μέσα στο ανακτορικό συγκρότημα, ήταν αδύνατο να κτιστεί τρούλος. Αντιθέτως, προσομοιώθηκε με μία οπτικής ψευδαίσθησης (trompe-l'œil) ζωγραφική στον θόλο από τον Τζιοβάνι-Αντόνιο Γκαλιάρι. Ο Γιουβάρα αποφάσισε να απομακρύνει την πρόσοψη σε σχέση με τη Μεγάλη Στοά, προκειμένου να αποκτήσει ένα προαύλιο (parvise) μπροστά από την εκκλησία.
Στο εσωτερικό, ο θριγκός στηρίζεται από yψηλούς ψευδοκίονες (lesenes) με κορινθιακά κιονόκρανα. Το γλυπτικό πρόγραμμα, που κτίστηκε μεταξύ 1724 και 1729, είναι έργο του Τζιοβάνι Μπαράτα και του ανιψιού του Τζιοβάνι-Αντόνιο Τσυμπέι. Διαθέτει κερκίδες στο ανώτερο επίπεδο, που χρησιμοποιούσαν ο μονάρχης και η βασιλική αυλή όταν παρακολουθούσαν τη λειτουργία, τον μεγάλο υψηλό βωμό, διακοσμημένο με ιπτάμενους αγγέλους που στηρίζουν ένα κιβώριο σε σχήμα μικρού ναού, και τα τέσσερα αγάλματα των δογματιστών της εκκλησίας: του Αγίου Αυγουστίνου, του Αγίου Αμβροσίου, του Αγίου Αθανασίου και του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου γύρω από το κεντρικό κλίτος. Το εικονογραφικό πρόγραμμα, με επίκεντρο τη μορφή της Παναγίας και των σχετικών αγίων, παρουσιάζεται στους πίνακες που τοποθετούνται στους πλαϊνούς βωμούς και στα παρεκκλήσια, έργα των Φραντσέσκο Τρεβιζάνι, Σεμπαστιάνο Ρίτσι και Σεμπαστιάνο Κόνκα. Στο επάνω επίπεδο της εκκλησίας στεγάζονται κερκίδες. Το βαπτιστήριο βρίσκεται στο παρεκκλήσιο στα αριστερά της εισόδου. Οι συνδέσεις της εκκλησίας με το Βασιλικό Ανάκτορο ολοκληρώθηκαν υπό τον Κάρολο-Εμμανουήλ Γ΄ από τον Μπενεντέτο Αλφιέρι, ο οποίος σχεδίασε τη μνημειακή σκάλα, που δίνει πρόσβαση στην επάνω κερκίδα και στη σήραγγα που συνδέει το παρεκκλήσιο με το Λεμονόκηπο. Μετά την περίοδο εγκατάλειψης του ανακτόρου, το παρεκκλήσιο υποβλήθηκε σε μια μικρή ανακαίνιση το 1961 με την ευκαιρία της ιταλικής έκθεσης του 1961, και στη συνέχεια σε πλήρη ανακαίνιση με το υπόλοιπο ανάκτορο το 1999. Το άνοιγμά του στο κοινό εορτάστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2006 με μια συναυλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Ιταλίας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο