cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης
Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης (European Institute of Public Administration – EIPA) ιδρύθηκε το 1981 και εδρεύει στο Μάαστριχτ (Maastricht, O. L.Vrouweplein 22) της Ολλανδίας. Σκοπός του Ινστιτούτου είναι η παροχή τεχνογνωσίας, μέσω εξειδικευμένων προγραμμάτων, σε λειτουργούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υπαλλήλους του δημόσιου τομέα των κρατών – μελών της. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (European Commission) υποστηρίζει οικονομικά το Ινστιτούτο μέσω του προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το Ινστιτούτο αποτελείται από τρεις μονάδες με αντικείμενό τους αντίστοιχα (ι) τις τεχνικές λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, (ιι) το ευρωπαϊκό δημόσιο μάνατζμεντ, και (ιιι) τις πολιτικές ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Το αντικείμενο του Ινστιτούτου επικεντρώνεται σε τρεις κατά βάση τομείς: μάθηση και ανάπτυξη, συμβουλευτικές υπηρεσίες και έρευνα.
Το Ινστιτούτο έχει ιδρύσει και τρία εξειδικευμένα κέντρα (ι) στο Λουξεμβούργο, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Δικαστών και Δικηγόρων, (ιι) στη Βαρκελόνη, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Περιφερειών, και (ιιι) στη Βαρσοβία, το Ευρωπαϊκό Κέντρο για το Δημόσιο Οικονομικό Μάνατζμεντ.
Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης είναι ανεξάρτητος οργανισμός, ο οποίος διοικείται από Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Governors), συγκροτούμενο από εκπροσώπους των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των συνδεδεμένων μελών του Ινστιτούτου. Η καθ’ ημέραν διοίκηση του Ινστιτούτου ανήκει στο Γενικό Διευθυντή, ο οποίος είναι επίσης υπεύθυνος για τη διαμόρφωση και υλοποίηση των πολιτικών του και την εκπροσώπησή του.
Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου είναι σήμερα ο Henning Christophersen, Δανός πολιτικός και πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενώ στη Γενική Διεύθυνση του Ινστιτούτου προΐσταται η Dr. Marga Proehl, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Σπάγιερ (Speyer) της Γερμανίας και πρώην στέλεχος του Υπουργείου Εσωτερικών της Γερμανίας.
Από το 1989 ως το 1995, Γενικός Διευθυντής του Ινστιτούτου είχε χρηματίσει ο Σπύρος Παππάς, πρώην μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας στην Ελλάδα και μετέπειτα (1995 – 2001) Γενικός Διευθυντής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Πηγές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση
Κάνδαλος Φαρρών Αχαΐας
Ο Κάνδαλος ή Κάνταλος είναι ορεινό εγκαταλελειμμένο χωριό του Νομού Αχαΐας, ευρισκόμενο ως θέση στην Τοπική Κοινότητα Χαλανδρίτσης του «καλλικρατικού» Δήμου Ερυμάνθου, του οποίου σώζονται σήμερα ερείπια.
Τοποθεσία
Τα χαλάσματά του, ορατά και σήμερα, είναι κτισμένα σε ορεινή τοποθεσία, σε υψόμετρο 770-830 μ. περίπου, στις νοτιοανατολικές πλαγιές των Βουνών της Χαλανδρίτσας, σε ύψωμα βορείως της Χαλανδρίτσας. Οδηγεί εκεί δύσβατος ανηφορικός χωματόδρομος από τη δυτική είσοδο της Χαλανδρίτσας, ο οποίος καταλήγει στο χωριό της Κρυσταλλόβρυσης.
Στην περιοχή του Κανδάλου υπάρχει ξωκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο.
Ιστορικά στοιχεία
Η πιθανή ετυμολογία της ονομασίας «Κάνδαλος», σύμφωνα με τον Ησύχιο, ίσως να σημαίνει κοίλωμα και «σκαντάλοι» είναι η λίθινες λεκάνες «προς ύδρευση ανθρώπων και ζώων». Ο ιστορικός Κ.Ν. Τριανταφύλλου αναφέρει ότι το βουνό της Χαλανδρίτσας ονομάζεται Κάνδαλος και ότι η κορυφή του ονομάζεται Τοπόλοβα.
Πρόκειται για οικισμό για τον οποίο υπάρχουν ιστορικές αναφορές ήδη από τον 17ο αιώνα, ο οποίος ερημώθηκε τη δεκαετία του 1920. Αναφέρεται σε βενετική κατάσταση χωριών του 1699, ενώ τότε αποτελούσε κοινή ενορία με τη Χαλανδρίτσα και το γειτονικό χωριό Μίραλι. Το χωριό αναφέρεται σε δικαιοπρακτικά έγγραφα του 1757 και του 1764. Το 1830 αναφέρεται ως ενορία της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών.
Κάτοικοι του χωριού δημιούργησαν τον ομώνυμο πεδινό οικισμό στη Δυτική Αχαΐα.
Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός στις 20 Απριλίου 1835 και υπήχθη στον τότε Δήμο Φαρών. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και τη διάλυση των δήμων, προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Μπαρδικώστα. Με το ΦΕΚ 28Α της 08/02/1916 αποσπάστηκε από την τότε Κοινότητα Μπαρδικώστα και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Χαλανδρίτσης. Στις 16/05/1928, όταν είχε ήδη εγκαταλειφθή, διαπιστώθηκε η ερήμωσή του και καταργήθηκε ως οικισμός.
Δημογραφική εξέλιξη
Αναφέρεται το 1700 στην βενετική καταγραφή «Grimani» με την ονομασία Candalos, στην οποία βρέθηκε να κατοικείται από 55 κατοίκους αποτελούμενο συνολικά από 11 οικογένειες. Στα 1816 ο Πουκεβίλ αναφέρεται στο χωριό, ότι κατοικείτο από 15 οικογένειες.
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1988-89
Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης αντρών 1988-89 διεξήχθη για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά σε τρεις φάσεις. Την προ-προκριματική (δύο γύρων), με διπλές αναμετρήσεις όπου οι ισχυρότεροι σύλλογοι είχαν το πλεονέκτημα της ρεβάνς στην έδρα τους, την προκριματική φάση του ομίλου των οκτώ (μίνι πρωτάθλημα με 14 αγωνιστικές) και την τελική φάση του φάιναλ-φορ.
Αυτή τη φορά, ως έδρα της τελικής φάσης ορίστηκε από τη FIBA το κλειστό Ολύμπια Χάλε του Μονάχου, της τότε Δυτικής Γερμανίας, για το τριήμερο 4-6 Απριλίου του 1989.
Τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης για το 1989 κατέκτησε η Γιουγκοσλαβική Γιουγκοπλάστικα (σήμερα Σπλιτ).
Το φάιναλ-φορ του Μονάχου
Στο Μόναχο ο Άρης, παρότι ισχυρότερος από ότι το 1988 στη Γάνδη, έχασε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τη μεγάλη ευκαιρία να παίξει στον Τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης. Με αντίπαλο τη πανίσχυρη Μακάμπι στον ημιτελικό, οι παίκτες του έδειχναν να ελέγχουν το ρυθμό έως και τα πρώτα λεπτά του β' ημιχρόνου (28') όταν και προηγήθηκαν με οκτώ πόντους, 68-60. Τότε, ο Αμερικανός Μαγκί των Ισραηλινών προκάλεσε τον Γιαννάκη που έπεσε στην παγίδα και ανταπέδωσε, με αποτέλεσμα να διακοπεί προσωρινά ο αγώνας. Όπως γίνεται σχεδόν πάντα σε παρόμοιες καταστάσεις, αυτός που επωφελήθηκε ήταν η Μακάμπι (καθώς ο Άρης έχασε το ρυθμό του) και οι παίκτες της ανέτρεψαν την κατάσταση, προκρινόμενοι για τον μεγάλο Τελικό.
Ο Άρης απέδειξε ότι άδικα έμεινε εκτός τελικού, αφού δυο μέρες αργότερα και παρά την απογοήτευση από τον αποκλεισμό, συνέτριψε στο μικρό τελικό την Μπαρτσελόνα με 88-71. Από την άλλη, η Γιουγκοπλάστικα ξεπέρασε σχετικά εύκολα το εμπόδιο των Καταλανών στον ημιτελικό και υπέταξε μετά από σκληρή μάχη τη Μακάμπι στον τελικό, κατακτώντας το Κύπελλο.
Αναλυτικά τα αποτελέσματα:
Ημιτελικοί
Μακάμπι (Σβι Σερφ): Σιμς 10 (2), Ντάνιελ 5 (1), Λαβόν Μέρσερ 5, Γκόρντον, Λίπιν 2, Κατζ, Ντορόν Τζαμσί 28 (4), Κέβιν Μαγκί 29 (11ριμπάουντ), Κοέν, Κεν Μπάρλοου 20.
Μπαρτσελόνα (Αλεχάντρο Γκαρθία Ρενέσες): Αντρές Χιμένεθ 14, Κόστα 5 (1), Τσίκο Σιμπίλιο 15, Ιγνάθιο Σολοθάμπαλ 7, Σολέρ 2, Κρέσπο 5 (1), Όντιν Τζέιμς Νόρις 15 (10 ρ.), Γουέιτερς, Αμπάδ, Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο 14.
Γιουγκοπλάστικα (Μπόζινταρ Μαλίκοβιτς: Σρετένοβιτς 5 (1), Περάσοβιτς 4, Παβίτσεβιτς 9, Τόνι Κούκοτς 24 (4), Σόμπιν 4, Τάμπακ 4, Ντούσαν Ιβάνοβιτς (αρχηγός) 19, Ντίνο Ράτζα 18, Μπούριτς, Τσίζμιτς.
Τελικοί
Γιουγκοπλάστικα: Σρετένοβιτς 7, Περάσοβιτς 1, Παβίτσεβιτς 4, Κούκοτς 18 (4), Σόμπιν 9, Τάμπακ 2, Ιβάνοβιτς 10, Ράτζα 24, Μπούριτς, Τσίζμιτς.
Άρης : Λυπηρίδης 3, Γιαννάκης 22 (6), Γκάλης 36 (1), Σούμποτιτς 16 (2), Ρωμανίδης, Αβδάλας, Φιλίππου,  Κατσούλης 8,  Δοξάκης, Γουίλτζερ 2.
Σκόρερ
Γκάλης 57, Τζάμσι 53, Γιαννάκης 47, Κούκοτς-Ράτζα 42, Μαγκί 39, Σούμποτιτς 38, Μπάρλοου-Νόρις 33, Χιμένεθ 31, Ιβάνοβιτς 29, Επιφάνιο 21
Πηγές
1989 Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων
Δωριείς
Οι Δωριείς ήταν ελληνικό φύλο, ένα από τα τέσσερα της αρχαιότητας, το οποίο καταγόταν σύμφωνα με τις γραπτές παραδόσεις από την οροσειρά της Πίνδου. Κατά την παλαιά παραδοσιακή θεωρία και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, οι Δωριείς κατέβηκαν στη νότια Ελλάδα περίπου τον 12ο π.Χ. αιώνα και κατέλυσαν τον Μυκηναϊκό πολιτισμό, καθώς διέθεταν όπλα από σίδηρο, που ήταν ανώτερα από τα χάλκινα των Μυκηναίων. Νεώτερες όμως μελέτες συνδυάζουν την έλλειψη αρχαιολογικών ευρημάτων που να συνηγορούν σε μια τέτοια βίαιη εισβολή και γλωσσολογικών στοιχείων από την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β, και αμφισβητούν έντονα την εκδοχή αυτή. Η μετακίνησή τους αυτή, που είναι γνωστή ως "Κάθοδος των Δωριέων", παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα σκοτεινότερα σημεία της ελληνικής ιστορίας.
Καταγωγή και ιστορία
Οι Δωριείς ήταν μαζί με τους Ίωνες, τους Αιολείς και τους Αχαιούς, τα τέσσερα μεγάλα ελληνικά φύλα, τα οποία εξαπλώθηκαν στην Ελλάδα σε διαφορετικές περιόδους κατά τη διάρκεια της 2ης χιλιετίας π.Χ. και διαμόρφωσαν το ελληνικό έθνος.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, όταν βασίλευε ο Δευκαλίων, οι Δωριείς κατοικούσαν στην Φθιώτιδα. Από εκεί, ενώ βασιλιάς τους ήταν ο Δώρος, από τον οποίο πήραν και το όνομά τους, πήγαν στις πλαγιές της Όσσας και του Ολύμπου, στην περιοχή που ονομαζόταν Ιστιαιώτις. Οι Κάδμειοι τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν την περιοχή αυτή και να εγκατασταθούν στην Πίνδο (Λάκμος, Βόιο), σε μια περιοχή που εκτείνεται από την περιφέρεια Καστοριάς, Γρεβενών έως και την επαρχία Μετσόβου, όπου ονομάστηκαν Μακεδνοί.
Από εκεί ξεκίνησε η λεγόμενη "Κάθοδος των Δωριέων" στα τέλη του 12ου αιώνα π.Χ., μέσω του περάσματος της Δεσκάτης, που αποτέλεσε ιστορικό γεγονός μεγάλης σπουδαιότητας, και είχε το χαρακτήρα εγκατάστασης ενός λαού σε πιο εύφορα και προσοδοφόρα εδάφη. Αυτή η εσωτερική μετανάστευση των Δωριέων αποτέλεσε τμήμα της γενικότερης προσπάθειας των δυτικών φυλετικών ομάδων να κατακτήσουν νέες περιοχές. Οι ακριβείς συνθήκες της μετακίνησής τους προς νότον παραμένουν άγνωστες. Οι Δωριείς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τους τόπους εγκατάστασής τους, καθώς είτε δέχτηκαν την πίεση άλλων φυλετικών ομάδων, είτε οι διαθέσιμοι φυσικοί πόροι δεν επαρκούσαν.
Ενώ παλαιότερα εικαζόταν ότι η εξάπλωση των Δωριέων ήταν το κυριότερο αίτιο κατάρρευσης του μυκηναϊκού κόσμου, οι ιστορικοί σήμερα τείνουν στην αντίθετη εκδοχή, ότι η κατάρρευση του μυκηναϊκού κόσμου των Αχαιών αποτέλεσε το κυριότερο αίτιο της γρήγορης εξάπλωσης του δωρικού στοιχείου. Συγκεκριμένα, υποστηρίζεται η άποψη ότι οι Δωριείς ήταν ένα ελληνικό ποιμενικό και πρωτόγονο σχετικά φύλο, που μετανάστευσε στις ορεινές περιοχές της Ελλάδας, γιά να αποφύγει την τυραννία των πεδινών, και το οποίο μετά τη διάλυση του μυκηναϊκού ανακτορικού κόσμου επανήλθε και κατέλαβε πεδινές περιοχές.
Από την Πίνδο και συγκεκριμένα από την περιοχή Λάκμου - Βοΐου, οι Δωριείς εγκαταστάθηκαν στην Δωρίδα, στην περιοχή της σημερινής Φωκίδας. Εκεί ίδρυσαν την Δωρική Τετράπολη, την μητρόπολη των δωρικών φύλων. Πολιτιστικά κατώτεροι των Αχαιών αλλά στρατιωτικά ισχυρότεροι, εφόσον, όπως προαναφέρθηκε, κατείχαν σιδερένια όπλα, πέρασαν στην Πελοπόννησο από τα παράλια της Κεντρικής Ελλάδας, την οποία εποφθαλμιούσαν για τα εύφορα εδάφη της και διαχωρίστηκαν: μία ομάδα, της οποίας πιθανότερο είναι η πλειοψηφία της να ήταν Υλλείς, αν κρίνουμε από τα αγάλματα του Ύλλου που υπήρχαν στα Μέγαρα, στην Κόρινθο και στο Άργος, κατέλαβε την ιωνική περιοχή της Αργολίδας και Κυνουρίας, μία δεύτερη κατέλαβε την κοιλάδα του Ευρώτα και η τελευταία τη Στενύκλαρο στο μεσσηνιακό κάμπο, ενώ μια σημαντική ομάδα Δωριέων παρέμεινε στην Δωρίδα. Αυτή η εισβολή προκάλεσε μεγάλα προσφυγικά κύματα των παλαιότερων κατοίκων, Αχαιών κυρίως και Αρκάδων δευτερευόντως. Εκπληκτικό είναι το γεγονός της πλήρους επικράτησης του δωρικού γλωσσικού ιδιώματος σε μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου, παρ' όλη τη μακρά πολιτιστική πορεία του τόπου αυτού.
Μεταξύ πρώτου και δεύτερου αποικισμού, εκδηλώθηκε εκτεταμένη κορινθιακή προσπάθεια αποικισμού της δυτικής Ελλάδας, με μεγάλη επιτυχία, αφού οι Κορίνθιοι έθεσαν υπό τον έλεγχό τους αρκετές από αυτές τις περιοχές.
Γενικά, η εποχή της "Καθόδου των Δωριέων", που επέφερε μεγάλες αλλοιώσεις στον πολιτικό χάρτη της Ελλάδας και επέδρασε καθοριστικά στην ιστορική της πορεία, ονομάζεται "Ελληνικός Μεσαίωνας", επειδή ελάχιστα γνωρίζουμε γι' αυτόν και παλαιότερα πιστευόταν ότι αποτελούσε μια εποχή βίαιης διακοπής της πολιτιστικής δημιουργίας.
Μυθολογία
Πέρα από τις μαρτυρίες των ιστορικών, υπάρχει και το αντίστοιχο μυθολογικό πλαίσιο. Οι Δωριείς κατάγονταν από τον Δώρο, γιο του Έλληνα, ο οποίος είχε υπό την εξουσία του την ηπειρωτική Ελλάδα. Σε αυτούς κατέφυγαν οι απόγονοι του Ηρακλή, μετά το θάνατο του Ύλλου και τον διωγμό τους από την Πελοπόννησο. Ακόμη, αναφέρεται ότι, όταν οι Ηρακλείδες έφθασαν στον Αιγίμιο, βασιλιά των Δωριέων, ο Ύλλος ζούσε. Ο Αιγίμιος υιοθέτησε τον Ύλλο και μαζί με τους δυο γιους του, Πάμφυλο και Δυμάνα, τον έκανε συγκληρονόμο στο ένα τρίτο του βασιλείου του. Διωγμένοι από τα γειτονικά φύλα οι Δωριείς κατέφυγαν, μετά από πολλές μετακινήσεις, στη Δωρίδα που αρχικά ονομαζόταν Δρυόπις από τους Δρύοπες που την κατοικούσαν, ενώ Δωρίδα ονομάστηκε όταν την κατέλαβαν οι Δωριείς, και από εκεί στην Πελοπόννησο. Τη χώρα τη μοίρασαν οι δισέγγονοι του Ύλλου, Τήμενος, Κρεσφόντης και Αριστόδημος, μαζί με τους Πάμφυλο και Δυμάνα. Την κατάκτηση της Πελοποννήσου και την κυριαρχία τους στους αχαϊκούς πληθυσμούς, οι Δωριείς την ερμήνευσαν με το μύθο της "επανόδου των Ηρακλειδών", δηλαδή την επιστροφή των απογόνων του Ηρακλή στην αρχαία τους κοιτίδα.
Δωρικός ρυθμός
Ο δωρικός και ο ιωνικός ρυθμός συναποτελούσαν στους αρχαϊκούς χρόνους τους δύο βασικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς, ενώ από το συνδυασμό τους προέκυψε ο κορινθιακός. Γνωστές αρχαϊκές κατασκευές δωρικού ρυθμού είναι τα Προπύλαια στην είσοδο του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης, ο Παρθενώνας,, αν και αυτός έχει και στοιχεία ιωνικού ρυθμου, διάφοροι ναοί στην κυρίως Ελλάδα, καθώς και ένα πλήθος ναών και άλλων οικοδομημάτων στη Σικελία και την Κάτω Ιταλία.
Βασικό στοιχείο του δωρικού ρυθμού είναι ο κίονας, ο οποίος στηρίζεται χωρίς βάση στο ανώτερο μέρος του κρηπιδώματος. Αποτελείται από σπονδύλους και εξωτερικά φέρει αβαθείς ραβδώσεις που καταλήγουν σε οξείες ράχες. Ο δωρικός κίονας αποτελείται από τον κυρίως κίονα, τον εχίνο και τον άβακα. Πάνω από τον άβακα βρίσκεται το επιστύλιο, οι κανόνες, οι μετόπες, τα τρίγλυφα, οι πρόμοχθοι, το τύμπανο, το γείσο, το αέτωμα, η σίμη και το ακρωτήριο.
Εθνολογική σύνθεση
Οι ιστορικοί Δωριείς ήταν χωρισμένοι σε τρεις φυλές που ονομάζονταν: Υλλείς, Δυμάνες, Πάμφυλοι. Οι επώνυμοι ήρωες των Δυμάνων και Παμφύλων θεωρούνταν ως γιοι του Αιγιμιού που είχε οδηγήσει τους Δωριείς στη Δωρίδα. Ο ήρωας των Υλλέων, Ύλλος, ήταν γιος του Ηρακλή, που απέκτησε δικαιώματα στο ένα τρίτο του κράτους του Αιγιμιού, βοηθώντας τον εναντίον των Λαπιθών. Οι τρεις φυλές διατήρησαν το χωρισμό τους ακόμη κι όταν διασπάστηκαν αργότερα στα κράτη της Σπάρτης, Άργους, Κορίνθου, Μεσσηνίας και Μεγάρων.
Οι δε Μακεδνοί θεωρούνταν ως οι απώτεροι πρόγονοι των υπόλοιπων Δωριέων, καθώς στην αρχική τους κοιτίδα στα όρη του Λάκμου ήταν γνωστοί με αυτό το όνομα, αργότερα όμως η λέξη Δωριείς συμπεριέλαβε στους κόλπους της και τους Μακεδνούς. Αυτό συνέβη μετά την απόσπαση ενός τμήματος από τους Μακεδνούς και την εγκατάστασή του στη Δωρίδα. Οι υπόλοιποι διατήρησαν την ονομασία τους και μετακινήθηκαν βορειότερα, στη Μακεδονία, όπου έγιναν γνωστοί ως Μακεδόνες. Στην πορεία αυτή, άλλο ένα τμήμα αποσπάστηκε για να ακολουθήσει τη δική του πορεία προς τη Μαγνησία.
Οι Έλληνες, ως γνωστόν, είναι απόγονοι του Έλληνος, που είχε απογόνους τον Δώρο, τον Αίολο και τον Ξούθο, πατέρα του Ίωνος και του Αχαιού. Αυτοί ήταν αντίστοιχα οι ήρωες των Δωριέων, Αιολέων, Ιώνων και Αχαιών. Επομένως οι Μακεδόνες ανήκουν σε μια από αυτές τις ομάδες, κι επειδή αποδείχθηκε ότι δε συγγενεύουν άμεσα με τους Αιολείς και τους Ίωνες αλλά και επιπλέον τα στοιχεία συνηγορούν υπέρ της δωρικής τους καταγωγής, το ορθότερο θα ήταν να τους κατατάξουμε στους Δωριείς. Ακόμη, ο Ηρόδοτος ισχυρίζεται ότι οι Μακεδνοί αποτελούσαν τμήμα των Δωριέων. Δεν αποκλείεται, επίσης, η συσχέτιση των Μακεδνών και Ηπειρωτών με τους Έλληνες της βορειοδυτικής διαλεκτικής ομάδας, αν και τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελάχιστα. Σε κάθε περίπτωση, όμως, οι Μακεδνοί και οι Ηπειρώτες ανήκουν στη δυτική ελληνική διαλεκτική ομάδα.
Παρ' όλα αυτά θα πρέπει να τονιστεί ότι η σύνδεση μεταξύ Δωριέων και Μακεδνών αναφέρεται κυρίως στη φυλετική τους σχέση και λιγότερο στη γλωσσική, αφού η μακρόχρονη γεωγραφική απομόνωση της Μακεδονίας αποτέλεσε τροχοπέδη για τη γλωσσική εξέλιξη της Μακεδονικής διαλέκτου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα Κατηγορία:Ονομασίες των Ελλήνων
Μότσιοτσι (Στάρι Γκραντ)
Το Μότσιοτσι (σερβικά κυριλλικά: Мочиоци) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Στάρι Γκραντ, εντός του Καντονιού του Σαράγιεβο και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε πληθυσμό μικρότερο ή ίσο των 10 κατοίκων.
Ιστορία
Εντός του εδάφους του χωριού ευρίσκονται οι νεκροπόλεις του Ντόνι Μότσιοτσι, οι οποίες φιλοξενούν 61 στέτσι (ιδιαίτερο είδος μεσαιωνικού τάφου) και 15 νισάν (οθωμανικές στήλες). Το συγκεκριμένο σύνολο είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)
Το 1991, το χωριό αριθμούσε 74, οι οποίοι ήσαν όλοι τους Σέρβοι.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Στάρι Γκραντ (Σαράγιεβο) Κατηγορία:Οικισμοί του Στάρι Γκραντ (Σαράγιεβο) με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Αλλιίνη
Η αλλιίνη είναι ένα θειούχο αμινοξύ που βρίσκεται στον φλοιό του σκόρδου και του κρεμμυδιού. Είναι μη-πρωτεϊνογενές (δεν κωδικοποιείται στο DNA) και μη-πρωτεϊνικό αμινοξύ (δεν αποτελεί δομικό συστατικό των πρωτεϊνών), που συντίθεται βιοχημικά από την κυστεΐνη. Από χημικής άποψης ανήκει στα θειούχα αμινοξέα, λόγω της χαρακτηριστικής ομάδας S=O.
Ιδιότητες
Η αλλιίνη είναι άοσμη ουσία. Όταν ο φλοιός του σκόρδου καταστρέφεται, τότε απελευθερώνεται το ένζυμο αλλιινάση που καταλύει τη διάσπαση της αλλιίνης. Αποτέλεσμα αυτής της διεργασίας είναι ο σχηματισμός της αλλισίνης, η οποία είναι η ένωση που δίνει στο φρεσκοκομμένο σκόρδο την έντονη χαρακτηριστική οσμή του.
Εκτός από τις χρήσεις του στη μαγειρική, το σκόρδο έχει χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα σαν θεραπευτικός παράγοντας για διάφορες παθήσεις. Παρά το γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις οι υποτιθέμενες ευεργετικές επιδράσεις δεν είναι επιβεβαιωμένες, επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι η αλλιίνη είναι υπεύθυνη για την αντιοξειδωτική δράση του σκόρδου, καθώς δεσμεύει ελεύθερες ρίζες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μη πρωτεϊνικά αμινοξέα
Χριστίνα Ζαχαριάδου
Σταδιοδρομία
Στη σταδιοδρομία της, κέρδισε τρεις τίτλους μονού και 12 τίτλους διπλού στο ITF Women's Circuit. Στις 20 Οκτωβρίου 2003, έφτασε στην υψηλότερη θέση της στην παγκόσμια κατάταξή μονού (Νο. 358). Στις 11 Σεπτεμβρίου 1995, έφτασε στην υψηλότερη θέση της στην παγκόσμια κατάταξή διπλού (Νο. 86).
Η Ζαχαριάδου αγωνίστηκε στο διπλό γυναικών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα.
Αγωνιζόμενη για την Ελλάδα στο Fed Cup, η Ζαχαριάδου ξεκίνησε το 1990 και έχει ρεκόρ νικών-ηττών 26-27.
171 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τίντο Μπρας
Ο Τζιοβάνι Μπρας (ιταλ. Giovanni Brass) γεννημένος στις 26 Μαρτίου του 1933 και περισσότερο γνωστός με το όνομα Τίντο Μπρας (ιταλ. Tinto Brass), είναι ένας από τους πιο γνωστούς και αμφιλεγόμενους Ιταλούς σκηνοθέτες. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τις ερωτικές του ταινίες, όπως τα φιλμ Così fan tutte, Paprika και Monella.
Ταινίες και Τεχνικές
Ο Μπρας γεννήθηκε στο Μιλάνο. Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 σκηνοθέτησε πολλές αβάν-γκάρντ ταινίες, όπως τα φιλμ Nerosubianco, L'urlo και La Vacanza. Έγινε όμως παγκόσμια γνωστός από τις ερωτικές υπερπαραγωγές Salon Kitty, Το Κλειδί και Καλιγούλας που αποτέλεσε προϊόν της συνεργασίας του με το γνωστό συγγραφέα Γκορ Βιντάλ, το Φράνκο Ροσελίνι (ανηψιό του Ιταλού σκηνοθέτη Ρομπέρτο Ροσελίνι) και τον εκδότη του περιοδικού Πέντχαουζ, Μπομπ Γκουτσιόνε. Πολλόι θεωρούν εντούτοις ότι ο Καλιγούλας δεν είναι μια πραγματική ταινία του Μπρας, επειδή ο σκηνοθέτης δεν έιχε πρόσβαση στην τελική δημιουργία της ταινίας (μοντάζ και ποστ προντάξιον). Η ταινία πρ'ολα αυτά περιέχει πολλά απο τα βασικά χαρακτηριστικά των ταινιών του Μπρας και παραμένει η πιο δημοφιλής δουλειά του (και παράλληλα η πιο επιτυχημένη εμπορικά Ιταλική ταινία στις Η.Π.Α).
Ο Μπρας ακολουθεί ένα σχεδόν ιμπρεσσιονιστικό στυλ στις ταινίες του, αποφεύγοντας να δείχνει αχανή τοπία και εστιάζοντας σε κομμάτια του σκηνικού, περιφεριακά αντικείμενα και χαρακτήρες, μιμούμενος με έτσι τον τρόπο που θα παρακολουθούσε τα γεγονότα ο θεατής αν ήταν παρών. Η τεχνική αυτή δίνει έναν εξαιρετικά γρήγορο (σχεδόν φρένηρη) ρυθμό στην ταινία. Μια άλλη τεχνική που συχνά χρησιμοποιεί είναι η (τηλεοπτικής λογικής) λήψη με πολλαπλές κάμερες, έχοντας τουλάχιστον τρεις κάμερες να τραβάνε την ίδια σκηνή και εστιάζοντας σε διαφορετικό σημείο η κάθε μια.
Προσωπικό στυλ
Σε πολλές απο τις ταινίες του υπάρχουν σκηνές βάναυσης κακοποίησης ζώων: Στο L'urlo υπάρχουν οι σκηνές ενός ανθρώπου που σκοτώνει ένα ποντίκι και ο αποκεφαλισμός μιας χήνας ενώ στο Salon Kitty μια ιδιαίτερα σκληρή σκηνή με το ξεκοίλιασμα γουρουνιών σε ένα σφαγείο. Τέλος πολυ συχνά κάνει μικρές εμφανίσεις στις ταινίες του φίλου του Osiride Revarello, αλλά και στις δικές του, ιδίως τα τελευταία χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Brawn GP
μικρογραφία|Το λογότυπο της Brawn GP. Η Brawn GP (Μπρον) ήταν ομάδα της Φόρμουλα 1, η οποία αγωνίστηκε μόλις μία χρονιά, το 2009. Αποτέλεσε συνέχεια της Honda, η οποία αποσύρθηκε το 2008. Παρά την πολύ σύντομη παρουσία της στη Φόρμουλα 1, κατάφερε να κατακτήσει το πρώτάθλημα οδηγών, με οδηγό τον Τζένσον Μπάτον, και το πρωτάθλημα κατασκευαστών. Στο τέλος της χρονιάς, η Mercedes-Benz αγόρασε το 75,1% της Brawn GP και μετονομάστηκε σε Mercedes Grand Prix Petronas.
Ιστορικό
thumb|250px|Ο Τζένσον Μπάτον, μετά τη νίκη στον αγώνα της Ισπανίας. Το Δεκέμβριο του 2008, η Honda αποφάσισε να σταματήσει την εμπλοκή της στη Φόρμουλα 1, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Υπήρξε ενδιαφέρον από ορισμένους επιχειρηματίες, μεταξύ άλλων ο Βρετανός Ρίτσαρντ Μπράνσον, ιδιοκτήτης της δισκογραφικής Virgin, και ο Έλληνας Αχιλλέας Καλλάκης. Στις 3 Μαρτίου 2009, ο, μέχρι πρότινος αγωνιστικός διευθυντής της ομάδας, Ρος Μπρον αγόρασε την ομάδα από την ιαπωνική εταιρεία και στις 17 Μαρτίου εκρίθηκε από την FIA η μετονομασία σε Brawn GP. Οδηγοί της ομάδας ήταν οι Τζένσον Μπάτον και Ρούμπενς Μπαρικέλο, οι οποίοι ακολούθησαν τον Μπρον, όπως και ο Αλεξάντερ Βουρτς ως δοκιμαστής. Από την παλιά ομάδα της Honda ήρθαν 450 εργαζόμενοι.
Η νέα ομάδα είχε στη διάθεσή της το μονοθέσιο που εξέλισσε η Honda, με κωδικό RA109, χωρίς όμως κινητήρα. Η ομάδα συμφώνησε με τη Mercedes-Benz για την προμήθεια κινητήρων. Λόγω των αλλαγών στην ομάδα, η Brawn ξεκίνησε δοκιμές με το μονοθέσιο μόλις στις 17 Μαρτίου 2009, δώδεκα ημέρες πριν το Γκραν Πρι της Αυστραλίας. Στις 29 Μαρτίου, κατάφερε να κερδίσει τον πρώτο αγώνα της χρονιάς, με τους Μπάτον και Μπαρικέλο να τερματίζουν πρώτος και δεύτερος αντίστοιχα, αποτέλεσμα που αποτέλεσε έκπληξη. Η επιτυχημένη πορεία συνεχίστηκε έως τον έβδομο αγώνα, το Γκραν Πρι Τουρκίας, όταν ο Μπάτον είχε αποκτήσει ξεκάθαρο προβάδισμα για τον τίτλο. Ο Μπάτον πήρε άλλες πέντε νίκες, ενώ ο Μπαρικέλο πήρε δύο δεύτερες θέσεις και τερμάτιζε μέσα στη βαθμολογούμενη οχτάδα. Από τον αγώνα της Μεγάλης Βρετανίας ακολούθησε μία κάπως καθοδική πορεία, με συνεχείς όμως τερματισμούς στην οχτάδα. Εξαίρεση αποτέλεσαν η νίκη του Μπαρικέλο στη Βαλένθια και το 1-2 στη Μόντσα, με νικητή τον Μπαρικέλο. Οι τίτλοι των οδηγών και κατασκευαστών εξασφαλίστηκαν και μαθηματικά στη Βραζιλία, έναν αγώνα πριν το τέλος της σεζόν.
Το Νοέμβριο του 2009, η Mercedes-Benz, θέλοντας να επιστρέψει στη Φόρμουλα 1 ως εργοστασιακή ομάδα, αγόρασε το 75,1% της Brawn GP, μετονομάζοντάς την σε Mercedes GP. Το υπόλοιπο 24,9% παρέμεινε στα χέρια του Ρος Μπρον και άλλων μετόχων, ενώ ο Μπρον παρέμεινε στη νέα ομάδα ως τεχνικός διευθυντής. Η έδρα της ομάδας μεταφέρθηκε στην Στουτγκάρδη, αλλά οι εγκαταστάσεις της ομάδας παρέμειναν στο Μπράκλεϊ της Αγγλίας.
Αναλυτικά αποτελέσματα
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1
Γεώργιος της Λαοδίκειας
Ο Γεώργιος της Λαοδίκειας ήταν ο επίσκοπος της Λαοδίκειας στη Συρία από το 335 έως την απαλλαγή απο την θέση του το 347. Συμμετείχε στις τριαδικές αντιπαραθέσεις του 4ου αιώνα. Αρχικά ένας ένθερμος θαυμαστής της διδασκαλίας του Άρειου και συσχετισμένος με τον Ευσέβιο της Νικομήδειας, στη συνέχεια έγινε Ομοιουσιανός, αλλά φαίνεται τελικά να ενώθηκε με τους Ανόμοιους, των οποίων ήταν κάποτε ασυμβίβαστος αντίπαλος.
Βίος
Ο Γεώργιος ήταν κάτοικος της Αλεξάνδρειας στη Ρωμαϊκή Αίγυπτο. Στην αρχή της ζωής του αφιερώθηκε με σημαντική διάκριση στη μελέτη της φιλοσοφίας. Ορίστηκε πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Αλέξανδρο Α' της Αλεξάνδρειας. Έχοντας πάει στην Αντιόχεια, προσπάθησε να μεσολαβήσει μεταξύ του Άρειου και της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας. Στους Αρειανούς έδειξε πώς, με μια σοφιστική διαφυγή που βασίζεται στο Α´ Κορινθίους 11:12 (τὰ δὲ πάντα ἐκ Θεοῦ), θα μπορούσαν να δεχτούν την ορθόδοξη οπτική (Θεὸν ἐκ Θεοῦ). Η προσπάθεια συμφιλίωσης απέτυχε εντελώς, και είχε ως αποτέλεσμα τον αφορισμό του από τον Αλέξανδρο, λόγω του ψεύτικου δόγματος και των ανοιχτών και συνηθισμένων παρατυπιών της ζωής του. Ο Αθανάσιος τον χαρακτηρίζει «τον πιο πονηρό απ 'όλους τους Αρειανούς», κάτι που επιβεβαιώνεται ακόμη και απο τους άντρες που βρίσκονταν στο πλευρό του.
Μετά τον αφορισμό του στην Αλεξάνδρεια, ο Γεώργιος ζήτησε την είσοδό του στους κληρικούς της Αντιόχειας, αλλά απορρίφθηκε σταθερά από τον Ευστάθιο. Μετά από αυτό αποσύρθηκε στην Αρέθουσα, όπου ενήργησε ως πρεσβύτερος και, κατά την απέλαση του Ευστάθιου, καλωσορίστηκε πίσω στην Αντιόχεια από την κυρίαρχη Αρειανή φατρία. Διορίστηκε επίσκοπος της Λαοδίκειας μετά το θάνατο του Αρειανού Θεοδότου. Ως επίσκοπος πήρε ηγετικό ρόλο στις διαδοχικές συνόδους που κλήθηκαν από την Αρειανή φατρία εναντίον του Αθανάσιου. Ήταν στις Συνόδους της Τύρου και της Ιερουσαλήμ το 335, και στην Σύνοδο της Αντιόχειας που γιόρτασε την καθιέρωση της Ντόμους Αουρέα (Domus Aurea - Χρυστό Σπίτι ή Μεγάλη Εκκλησία) το 341. Ο φόβος τον κράτησε μακρυά από την Σύνοδο της Σαρδηνίας το 347, όπου οι επίσκοποι τον απέστειλαν ομόφωνα όπως και πολλούς άλλους που είχαν καταδικασθεί στο παρελθόν από τον Αλέξανδρο και για το ότι είχαν ίδιες απόψεις με τον Άρειο.
Ο Γεώργιος δεν έλαβε υπόψη αυτόν τον αφορισμό. Περί τα 358, όταν ο Ευδόξιος, ο νεοδιορισμένος επίσκοπος της Αντιόχειας, συμφωνούσε ανοιχτά με τις απόψεις του Αέτιου και των Ανόμοιων, ο Γεώργιος ζήτησε από τον Μακεδόνιο της Κωνσταντινούπολης και άλλους επισκόπους, που επισκέφτηκαν τον Βασίλειο της Άγκυρας για να αφιερώσουν μια πρόσφατα ανεγερμένη εκκλησία στην Άγκυρα, να καλέσουν μία Σύνοδο για να καταδικάσουν την αίρεση των Ανόμοιων και να εκδιώξουν τον Αέτιο. Η επιστολή του διατηρείται από τον Σωζομενό. Στην Σελεύκεια Πιερία το 359, όταν το κόμμα χωρίστηκε σε δύο Ομοιουσιανούς, ο Γεώργιος ήταν επικεφαλής της πιο πολυάριθμης φατριάς σε αντίθεση με εκείνες του Ακακίου και του Ευδοξίου, τους οποίους, με τους οπαδούς τους, απέθεσαν. Κατά την απέλαση του Ανιανού από τον Κλήρο της Αντιόχειας, ο Γεώργιος ήταν κυρίως υπεύθυνος για την εκλογή του Μελετίου, πιστεύοντας ότι είχε τις ίδιες απόψεις με τον ίδιο. Ο Μελέτιος έγινε γρήγορα αντιληπτός, γιατί στην πρώτη του είσοδο στην Αντιόχεια άφησε έκπληκτους τους ακροατές του με μια σαφή δήλωση για το Σύμβολο της Νίκαιας (ή Σύμβολο της Πίστεως). Δυσαρεστημένοι που παγιδεύτηκαν έτσι, ο Γεώργιος και οι συνάδελφοί του δεν έχασαν χρόνο να εξασφαλίσουν την απόθεση και την απέλαση ενός επισκόπου μιας τέτοιας ασυμβίβαστης ορθοδοξίας. Πέθανε το 359.
Αναφορές
Ο Γρηγόριος Νύσσης αναφέρει ένα γράμμα του Γεώργιου που σχετίζεται με τον Άρειο, και ο Σωκράτης ο Σχολαστικός παραθέτει έναν πανηγυρικό ύμνο που συνέθεσε από τον ίδιο για τον Αρειανό Ευσέβιο Εμέσης, ο οποίος ήταν ο οικείος φίλος του και κατοικούσε μαζί του στη Λαοδίκεια μετά την απέλασή του από την Έμεσα και με την παρέμβαση στην Αντιόχεια αποκαταστάθηκε στο αξίωμά του. Ο Γεώργιος ήταν επίσης ο συγγραφέας ορισμένων πραγματειών κατά της αίρεσης, ειδικά εκείνων των Μανιχαίων. Ο Επιφάνειος διατήρησε μια δήλωση πίστης που έγραψε από κοινού με τον Βασίλειο της Άγκυρας το 359.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Χριστιανοί του 4ου αιώνα
Γκέοργκ Γιόζεφ Κάμελ
Ο Γκέοργκ Γιόζεφ Κάμελ (Georg Joseph Kamel, 21 Απριλίου 1661 – 2 Μαΐου 1706), γνωστός και ως Camellus, ήταν Τσέχος Ιησουίτης ιεραπόστολος στις Φιλιππίνες και βοτανολόγος. Έκανε τις πρώτες γραπτές περιγραφές της φιλιππινέζικης χλωρίδας και πανίδας (ιδιαίτερα των πτηνών). Προς τιμήν του πήρε το όνομά της η καμέλια από τον Λινναίο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπρνο της Μοραβίας, στη σημερινή Τσεχία. Έγινε Ιησουίτης το 1682 και αρχικά εστάλη στις Μαριάνες το 1683, για να μεταφερθεί στις Φιλιππίνες το 1688. Άνοιξε φαρμακείο στη Μανίλα, που ήταν και το πρώτο στις Φιλιππίνες, όπου προμηθεύονταν δωρεάν φάρμακα οι άποροι.
Ερεύνησε τα φυτά των Φιλιππίνων και πολλά από αυτά τα έστειλε στο Λονδίνο για να τα μελετήσει ο διακεκριμένος Βρετανός βοτανολόγος, Τζον Ρέι και ο αποθηκάριος-βοτανολόγος Τζέιμς Πέτιβερ. Το αποτέλεσμα των μελετών του Καμελ ήταν το έργο Herbarium aliarumque stirpium in insula Luzone Philippinarum ("Βότανα και φαρμακευτικά φυτά της νήσου Λουζόν των Φιλιππίνων"), που είναι η πρώτη περιγραφή της φιλιππινέζικης χλωρίδας στα χρονικά.
Το πρώτο του φορτίο με σκίτσα φυτών έπεσε στα χέρια πειρατών, με αποτέλεσμα να χαθεί. Μέρη της εργασίας του για τα φυτά της Ανατολής εκδόθηκαν σε ένα παράρτημα 96 σελίδων στον 3ο τόμο του έργου του Τζον Ρέι Historia plantarum; species hactenus editas insuper multas noviter inventas & descriptas complectens (1703) και στις Φιλοσοφικές Συναλλαγές της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου. Ο Πέτιερ δημοσίευσε μια τρίτη ενότητα αφιερωμένη στα αναρριχητικά φυτά.
Μεταξύ άλλων, ο Κάμελ ήταν ένα από τα πρώτα πρόσωπα που περιέγραψε το φασόλι του Αγίου Ιγνατίου (Strychnos ignatia), το οποίο χρησιμοποιείται στην ομοιοπαθητική για την εξαγωγή της δηλητηριώδους στρυχνίνης από τον καρπό του. Το ονόμασε από τον Άγιο Ιγνάτιο Λογιόλα, ιδρυτή του τάγματος των Ιησουιτών. Στις Φιλιππίνες το εν λόγω φυτό είναι γνωστό με το τοπικό όνομα aguwason (στη γλώσσα Ταγκαλόγκ).
Ο Κάμελ έκανε επίσης την πρώτη γραπτή περιγραφή για τα πουλιά των Φιλιππίνων, στο έργο „Observationes de Avibus Philippensibus“, που εκδόθηκε το 1702 στις Φιλοσοφικές Συναλλαγές της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου. Πέθανε στη Μανίλα το 1706.
Έργα
Μεγάλο μέρος του έργου του για τις Φιλιππίνες δεν έχει δημοσιευτεί ακόμα. Οι σημειώσεις του φυλάσσονται σήμερα κυρίως στο Βρετανικό Μουσείο και 260 σκίτσα του με ιατρικά φυτά, ζώα και ορυκτά βρίσκονται στο αρχείο του Θεολογικού Τμήματος στη Λουβέν του Βελγίου. Αντίγραφα από ορισμένα κείμενά του και σκίτσα του μπορεί να βρεθούν στη γενέτειρά του, το Μπρνο. Ανάμεσα στις εκδόσεις του ήταν τα:
Η ΟΥΝΕΣΚΟ ονόμασε την 300ή επέτειο του θανάτου του το 2006 ως μια από τις σημαντικότερες επετείους διεθνώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι βοτανολόγοι
Βαλκανοποίηση
Βαλκανοποίηση, είναι ένας γεωπολιτικός όρος, αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τη διαδικασία κατακερματισμού ή διάσπασης μιας περιοχής ή κράτους σε μικρότερες περιοχές ή κράτη που είναι συχνά εχθρικά ή μη-συνεργάσιμα μεταξύ τους, και θεωρείται υποτιμητικός.
Ο όρος αναφέρεται στη διαίρεση της Βαλκανικής χερσονήσου, όπου προηγουμένως κυριαρχούταν σχεδόν εξ ολοκλήρου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, σε μια σειρά από μικρότερα κράτη μεταξύ του 1817 και 1912. Ο όρος όμως τέθηκε σε κοινή χρήση μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, σε σχέση με τα πολυάριθμα νέα κράτη που προέκυψαν από την κατάρρευση της Αυστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει και άλλες μορφές διαιρέσεων, συμπεριλαμβανομένων, για παράδειγμα, την υποδιαίρεση του Διαδικτύου σε ξεχωριστούς θύλακες, την κατανομή των υποπεδίων και τη δημιουργία νέων πεδίων από την κοινωνιολογία, και την κατανομή συμφωνιών συνεργασίας που οφείλεται στην άνοδο των ανεξάρτητων ανταγωνιστικών φορέων.
Τον Ιανουάριο του 2007, σχετικά με την άνοδο του κινήματος που υποστηρίζει την ανεξαρτησία της Σκωτίας, ο Γκόρντον Μπράουν μίλησε για "βαλκανοποίηση της Βρετανίας".
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκάνια Κατηγορία:Γεωπολιτική Κατηγορία:Γεωπολιτική ορολογία
Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Νεότητας Αγίου Κοσμά
Το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Νεότητας Αγίου Κοσμά εγκαινιάσθηκε και παραδόθηκε για χρήση στο κοινό τον Αύγουστο του 1961 παρουσία του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδας κ. Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Η αποστολή και ο σκοπός του τότε και σήμερα, είναι η ανάπτυξη του λαϊκού-μαζικού αθλητισμού, η εξασφάλιση δυνατότητας σε όλους τους ενδιαφερόμενους πολίτες να συμμετέχουν σε αθλητικές δραστηριότητες.
Συγκεκριμένα, κατασκευάσθηκαν 7 κλειστά προπονητήρια (Καλαθοσφαίρισης, Πάλης, Πυγμαχίας, Τζούντο, Ενόργανης και Ρυθμικής Γυμναστικής, Στίβου και Άρσης Βαρών), 3 ανοικτά προπονητήρια (γήπεδο Χόκεϊ, γήπεδο Στίβου και γήπεδο Ρίψεων) καθώς και ένα κλειστό καταδυτήριο Ολυμπιακών προδιαγραφών τα οποία καλύπτουν τις ανάγκες της πλειονότητας των αθλητών.
Το συνολικό εμβαδόν των παραπάνω εγκαταστάσεων είναι 14.000 τμ επιπλέον δε αυτών, κατασκευάστηκαν εξήντα καινούργιοι ξενώνες δυναμικότητας 100 κλινών ενώ ανακατασκευάσθηκαν πλήρως τα υπάρχοντα δωμάτια των ξενώνων δημιουργώντας ένα συγκρότημα κατοικιών από 98 δίκλινα δωμάτια και 13 σουίτες.
Παράλληλα κατασκευάσθηκε, σε χώρο που ανήκε στο ΕΑΚΝ Αγίου Κοσμά, το Ολυμπιακό Κέντρο Ιστιοπλοΐας το οποίο μετά την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων περιήλθε στην δικαιοδοσία των Ολυμπιακών Ακινήτων ΑΕ στερώντας έτσι από το αθλητικό κέντρο ένα μεγάλο κομμάτι του.
Κλειστά προπονητήρια
Κλειστό Προπονητήριο Στίβου με εμβαδό 4.485 τμ και τους υποστηρικτικούς χώρους εμβαδού 660 τμ. Έχει μήκος 200 μ. και μέγιστο πλάτος 30 μ. Περιλαμβάνει 7 διαδρομές από συνθετικό τάπητα. Διαθέτει ειδικά διασκευασμένους και εξοπλισμένους χώρους για τα αγωνίσματα των αλμάτων (μήκος, τριπλούν και ύψος), καθώς και για το αγώνισμα της σφαιροβολίας. Επίσης έχει αίθουσα ενδυνάμωσης με ελεύθερα βάρη, ειδικό τμήμα εξοπλισμένο με σύγχρονα μηχανήματα για μυϊκή ενδυνάμωση, γραφεία εξυπηρέτησης των αθλητών/τριών καθώς και αποθηκευτικό χώρο οργάνων. Το δεύτερο τμήμα περιλαμβάνει δύο συγκροτήματα αποδυτηρίων τα οποία διαθέτουν σάουνα, πλήρως εξοπλισμένο ιατρείο και φυσικοθεραπευτήριο και βοηθητικούς χώρους. Αίθουσα μυϊκής ενδυνάμωσης με έκταση 326 τ.μ., εξοπλισμένη με σύγχρονα μηχανήματα ενδυνάμωσης όλων των μυϊκών ομάδων καθώς και ελεύθερα βάρη. Η εγκατάσταση συμπληρώνεται με δύο συγκροτήματα αποδυτηρίων τα οποία είναι κοινά με τα ανοικτά γήπεδα ποδοσφαίρου.
Πηγές
Αγιου Κοσμα Εθνικο Αθλητικο Κεντρο Νεοτητας
Ιγνάτιος Αντιοχείας
Ο Ιγνάτιος Αντιοχείας, γνωστός και ως Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, (περ. 50 - μεταξύ 98-117) είναι ο δεύτερος επίσκοπος Αντιοχείας, διάδοχος του Ευοδίου.
Ο Βίος του
Γεννήθηκε στη Συρία. Στις επιστολές του αυτοαποκαλείται και Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, ενώ κατά το μαρτύριο του ονομάζεται ως «τον Χριστόν έχων εν στέρνοις», προφανώς λόγω της αφοσίωσής του σ' Αυτόν που ήταν πάντα πιστός και κάθε νύκτα προσευχόταν. Κατά τον Συμεώνα τον μεταφραστή, συγγραφέα του 10ου αιώνα και άλλους μεταγενέστερους, ονομάσθηκε έτσι διότι αυτός ήταν πιθανώς το παιδί το οποίον έστησε εν μέσω των μαθητών του ο Ιησούς Χριστός: «''Εν εκείνη τη ώρα προσήλθον οι μαθηταί τω Ιησού λέγοντες: τις άρα μείζων εστίν εν τη Βασιλεία των ουρανών; Και προσκαλεσάμενος ο Ιησούς παιδίον, έστησεν αυτό εν μέσω αυτών και είπεν: αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την Βασιλείαν των ουρανών. Όστις εστιν ο μείζων εν τη Βασιλεία τω ουρανών. Και ός εάν δέξητε παιδίον τοιούτον εν επί τω ονόματί μου, εμέ δέχεσθαι''».
Η περίοδος της επισκοπής του άρχισε περίπου το 70 και άκμασε κατά τα τέλη του πρώτου αιώνα, με αρχές δευτέρου. Σύμφωνα με μεταγενέστερες πηγές, ο Ιγνάτιος διετέλεσε, μαζί με τον φίλο του Πολύκαρπο Σμύρνης, μαθητής του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου, που αν και από πολλούς αμφισβητείται, σήμερα θεωρείται βέβαιο. Το περιβάλλον που γεννήθηκε και μορφώθηκε, ήταν Ελληνικό, όπως μαρτυρεί το αναπτυγμένο γλωσσικό αισθητήριο των επιστολών του.
Κατά τον διωγμό του Τραϊανού (98-117), μεταφέρθηκε από στρατιωτική συνοδεία από την Αντιόχεια στη Ρώμη «Δεδεμένος δέκα λεοπάρδοις, ό εστι στρατιωτικόν σώμα», ενώ λεοπάρδους αποκαλεί τους στρατιώτες που τον ακολουθούσαν ένεκα της βάναυσης συμπεριφοράς τους. Ο Άγιος Ιγνάτιος τελικώς μαρτύρησε στη Ρώμη, αφού τον έριξαν εν μέσω λεόντων, όπως μαθαίνουμε από το μαθητή του, Ειρηναίο Λουγδούνου, τον Ωριγένη και τον Ευσέβιο Καισαρείας. Ο χρονογράφος Ιωάννης Μαλάλας, κατά τον 6ο αιώνα, ισχυρίστηκε ότι ο Άγιος Ιγνάτιος μαρτύρησε στην Αντιόχεια, κάτι που σήμερα όμως θεωρείται αβάσιμο. Σύμφωνα με το (μεταγενέστερο) μαρτυρολόγιο του, δηλαδή το Μαρτυρολόγιο του Ιγνατίου, (7: 1), ο Ιγνάτιος μαρτύρησε την 20ή Δεκεμβρίου του 108. Γι' αυτό και η Ορθόδοξη Εκκλησία τελεί τη μνήμη του σε αυτή την ημερομηνία, ενώ η Καθολική την 28η Φεβρουαρίου.
Οι επιστολές του Ιγνατίου
Ο Ιγνάτιος συνέταξε 7 γνήσιες επιστολές, οι οποίες ήταν:
Οι 6 από τις 7 Γνήσιες αυτές επιστολές του Ιγνατίου, έχουν ως κύριο στόχο:
Η προς Ρωμαίους επιστολή συντάχθηκε με σκοπό να πείσει τους Χριστιανούς της Ρώμης να μη αποπειραθούν να προβούν σε ενέργειες για τη διάσωσή του από το μαρτύριο, επειδή επιθυμούσε το ταχύτερο, να επιτύχει δια του μαρτυρικού θανάτου του, την τελείωση. Η επιστολή αυτή έχει διαφορετική θεματολογία και του ύφος, λόγω των ειδικών συγκινησιακών συνθηκών κάτω από τις οποίες γράφτηκε. Η προς Ρωμαίους ανευρέθηκε στον κώδικα ''Paris. gr. 1475'' του 10ου αιώνα.
Η σημαντικότητα των επιστολών του Ιγνατίου
Οι πληροφορίες για το βίο του Ιγνατίου που σήμερα διασώζονται είναι ελάχιστες και κατά βάση προέρχονται από τις επιστολές του. Η σημαντικότητα των επιστολών του όμως είναι σπουδαία διότι μέσα από την επιστολογραφία του, διακρίνουμε τη σαφή αποστολική διαδοχή από τον Προφήτη στον επίσκοπο, που από την προτεσταντική θεολογία αμφισβητείται, ώστε να εκφραστεί είτε το φαινόμενο της έκπτωτης εκκλησίας, είτε το φαινόμενο μιας εκκλησίας, χωρίς ιερατείο, καθώς καθαυτές τις ομολογίες ο Χριστός ουδέποτε παρέδωσε ιερατείο και σίγουρα οι απόστολοι ποτέ δεν έδωσαν το ιερατικό χρίσμα στους προφήτες μια ιερατική ομάδα, που αποτέλεσε διάδοχο των αποστόλων και πρόγονο των επισκόπων. Η έννοια προφήτης στηρίχθηκε καθαυτούς σε διάφορα επιχειρήματα, πως αντιστοιχεί μόνο προς το χάρισμα. Ο Ιγνάτιος όμως, φορέας της αποστολικής διδαχής, μέσω των επιστολών, σαφώς επιβεβαιώνει το κύρος της αποστολικής διαδοχής μέσα από τις επιστολές του, μια διαδοχή, η οποία ήδη έχει αρχίσει να διαφαίνεται προοδευτικά τόσο από την επιστολή Κλήμεντα Ρώμης, ο οποίος απαριθμεί ως επισκοπή το προφητικό αξίωμα, δηλαδή έχουμε μια πρώτη διαδοχή των όρων, αλλά και στον Ποιμένα του Ερμά, που παρατηρείται επίσης αντικατάσταση των όρων.
Οι επιστολές είναι επίσης σημαντικές, διότι συγκρινόμενες με άλλα αρχαιότερα πρωτοχριστιανικά συγγράμματα, μας δείχνουν περίπου το χρονικό σημείο, στο οποίο είχε εκκινήσει η μετάβαση από την ηγεσία των Αποστόλων και Προφητών, προς τους Επισκόπους, μια και λίγα μόλις χρόνια νωρίτερα, όπως εξάγεται από το πρωτοχριστιανικό Σύγγραμμα της Διδαχής των 12 Αποστόλων, λειτουργούσε ακόμα σε εκτεταμένη έκταση ο θεσμός των Προφητών, που ήταν και οι άμεσοι διάδοχοι των Αποστόλων. Από τον Άγιο Ιγνάτιο διασώζονται 7 γνήσιες συνοπτικές επιστολές. Οι επιστολές αυτές διασώζονται σε δύο μορφές, μια συνοπτική και μια πιο μακροσκελή, που όμως αξιολογείται σήμερα πως είναι ψευδεπίγραφη, μεταξύ 2ου και 4ου αιώνα. Πιθανότερος πλαστογράφος φέρεται ο Νεοαρειανός Ιουλιανός, υπεύθυνος και για πλαστογράφηση πολλών άλλων πρωτοχριστιανικών κειμένων. Οι πρώτες τέσσερις επιστολές παραδόθηκαν από τον ίδιο στη Σμύρνη κατά τη σύλληψή του στην Αντιόχεια, ενώ άλλες τρεις όταν έληξε ο διωγμός και βρισκόταν στην Τρωάδα. Από εκεί μεταφέρθηκε από το Δυρράχιο πιθανότατα, δια θαλάσσης, στο Βρινδήσιο, και από εκεί πεζός ως τη Ρώμη, όπου και μαρτύρησε.
Η αξιοπιστία των Συνοπτικών Επιστολών του Ιγνατίου
Υπάρχουν όμως και επιχειρήματα τα οποία καταδεικνύουν πως οι συνοπτικές επιστολές του Αγίου Ιγνατίου, με ισχυρά επιχειρήματα είναι οι γνήσιες. Εν αρχή πρέπει να τονιστεί ότι η συντομότερη μορφή των επιστολών του Αγίου Ιγνατίου παρατίθεται σε επιστολές σε συγγράμματα Χριστιανών του 2ου και 3ου αιώνα, κάτι που δεικνύει πως οι επιστολές του ήταν υπαρκτές και γνωστές. Χαρακτηριστικό είναι πως ο Ειρηναίος και άλλοι Εκκλησιαστικοί συγγραφείς, αναφέρονται αυτολεξεί σχεδόν, σε εδάφια των επιστολών αυτών, όπως υπάρχουν στη Συνοπτική μορφή των 7 γνησίων επιστολών. Σε αυτό συνηγορεί και η διασωθείσα Αρμενική μετάφραση, αλλά και τα διασωθέντα αποσπάσματα Συριακής και Κοπτικής μεταφράσεως, που συμφωνούν απόλυτα με τις επιστολές αυτές.
Έτσι παρατηρούμε πως:
Με τις εργασίες των Zahn, Funk, Lightfoot και Harnack κατά τα τέλη του 19ου αιώνος, οι οποίοι ακολούθησαν την γραμμή την οποία είχε δείξει δύο αιώνες πριν ο Pearson, κατοχυρώθηκε η γνησιότητα των επτά συντόμων επιστολών της μικτής παραλλαγής, δηλαδή, των Εφεσίους, Τραλλιανούς, Μαγνησιείς, Ρωμαίους, Φιλαδελφείς, Σμυρναίους και Πολύκαρπον.
Ερευνητές όμως διατύπωσαν διάφορες απόψεις επί του θέματος. Ο Ρενάν δέχεται ως γνήσια μόνο την Προς Ρωμαίους, απορρίπτοντας τις άλλες λόγω της διαφοράς ύφους, διαθέσεως και θέματος, σαν να είναι υποχρεωμένος κάθε συγγραφέας να γράφει μόνο για ένα θέμα και μόνο με μία διάθεση. Ο Βόλτερ, ακολουθώντας τον Μαλάλα σχετικά με την εκτέλεση του μαρτυρίου του Ιγνατίου στην Αντιόχεια, ισχυρίζεται πως ο Ιγνάτιος δεν πήγε ποτέ στη Ρώμη, και αρνείται πως έγραψε οποιεσδήποτε επιστολές, προβάλλοντας την εντελώς απίθανη γνώμη ότι τις επιστολές αυτές τις έγραψε ο φανταστικός Περεγρίνος του Λουκιανού. Ο Weijenborg αρνείται επίσης την υπό του Ιγνατίου σύνταξη των επιστολών, και τοποθετεί τις επιστολές που είναι στο όνομά του – και της εκτενούς και της μικτής παραλλαγής – στην περίοδο μετά το 360, προτείνοντας τον Ευάγριο Αντιοχείας ως τον πιθανό συγγραφέα. Παρακάμπτει όμως το γεγονός το ότι ο Ευσέβιος Καισαρείας είχε παραθέσει ολόκληρο κεφάλαιο της Προς Ρωμαίους επιστολής του Ιγνατίου στην Εκκλησιαστική Ιστορία του, όπου παρατίθεται το κεφ.5 της Προς Ρωμαίους επιστολής του Ιγνατίου, αποδίδοντας και το έργο του Ευσεβίου σε νοθευτή που εργάσθηκε μετά το 360.
Ο νοθευτής των Μακροσκελών και των Προσθέτων επιστολών
Στην εποχή του 355-380 περίπου άκμασε κι έδρασε ο νεοαρειανός Ιουλιανός. Έζησε μάλλον στην Αντιόχεια και αναμίχτηκε με δικό του σιωπηρό τρόπο στις θεολογικές συζητήσεις της εποχής. Ο ίδιος έδρασε ως υπομνηματιστής, αλλά και ως συμπιλητής και φαλκιδευτής εκκλησιαστικών κειμένων. Γνώριζε την ερμηνευτική παράδοση της Αλεξάνδρειας και της Αντιόχειας, την κανονιστική γραμματεία της Εκκλησίας και τον τρόπο να κυκλοφορεί τις απόψεις του μέσω κειμένων του που δεν αναφέρουν το όνομά του. Θεολογικά ήταν τοποθετημένος με τους νέο-αρειανούς ή Ευνομοιανούς (Αέτιο, Ευνόμιο) ή το λιγότερο κινήθηκε μεταξύ αυτών και των όμοιων. Για την ζωή του δεν γνωρίζουμε τίποτα, ούτε μπορούμε να τον ταυτίσουμε με άλλον σύγχρονό του Ιουλιανό.
Το όνομα του Ιουλιανού βρίσκεται στις ερμηνευτικές Σειρές στον Ιώβ. Ταυτίζοντας με ευκολία το πλήθος ερμηνευτικών αποσπασμάτων, που φέρουν το όνομα αυτό, με το ανώνυμα παραδιδόμενο στα χειρόγραφα (Paris gr. 454 και 169) υπόμνημα στον Ιώβ, έχουμε τον συντάκτη του τελευταίου, που από παρανόηση είχε θεωρηθεί έργο του Ιουλιανού Αλικ(αρνασσέα) ή του Ωριγένη. Ο D. Hagedorn, βάσει των παραπάνω χειρογράφων και των Σειρών, εξέδωσε κριτικά (1973) το υπόμνημα τούτο και με συγκριτική μελέτη στερέωσε την παλαιότερη υπόθεση ότι ο συντάκτης του Ιουλιανός ταυτίζεται με τον ανώνυμο συμπιλητή της κανονιστικής συλλογής «Διαταγαί των Αποστόλων», όπως και με τον ανώνυμο συντάκτη των λεγόμενων εκτενών «ψευδο-Ιγνατιανών Επιστολών». Πράγματι, τα παράλληλα χωρία στα κείμενα αυτά είναι πολλές φορές εντυπωσιακά. Το ίδιο παρατηρείται και για θεολογικά σημεία τους. Επομένως η πρόταση του Hagedorn είναι δικαιολογημένη και μας υποχρεώνει να περιλάβουμε τα τρία κείμενα στο παρόν κεφάλαιο. Το ασθενές σημείο της προτάσεως είναι η έλλειψη κοινής για τα τρία έργα ορολογίας, κάτι που ίσως εξηγεί ο συμπιληματικός χαρακτήρας της επεμβάσεως του Ιουλιανού σε υλικό παλαιότερο. Διατυπώθηκε ακόμα η μη ευλογοφανής υπόθεση ότι τα τρία κείμενα συμπιλήθηκαν σε οργανωμένο εργαστήριο κατασκευής ψευδεπίγραφων, όπου εργαζόταν ολόκληρη ομάδα ειδικών με κάποιον επικεφαλής (Μ. Metzger).
Τέλος πρέπει να αναφέρουμε και το Μαρτύριο του Ιγνατίου. Σήμερα διασώζονται πέντε Μαρτύρια, από τα οποία αρχαιότερο θεωρείται αυτό που εκδόθηκε το 1689, από τον Th. Ruinart, από χειρόγραφο του 10ου αιώνα, της Κολβερτινής βιβλιοθήκης των Παρισίων, γι' αυτό και λέγεται συνήθως Κολβερτινόν Μαρτύριον. Αυτό είναι αναντίρρητα έργο του 4ου ή του 5ου αιώνα, αν και προβάλλει την αξίωση ότι γράφτηκε από αυτόπτες μάρτυρες και φυσικά δεν ανήκει στα γνήσια συγγράμματα του αγίου Ιγνατίου.
Εκδόσεις επιστολών
Από τις επιστολές του Ιγνατίου, γνήσιες και νόθες, εκδόθηκαν αρχικά 3 νόθες, οι εξής:
Η Εκτενής Παραλλαγή, εκτυπώθηκε στα Λατινικά το 1489 και στα Ελληνικά το 1555, και προκάλεσε διχασμό των κριτικών, οφειλόμενο αρχικά και στις αντιθέσεις μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Προτεσταντών ως προς την αρχαιότητα του θεσμού του Επισκόπου. Το 1498 εκδόθηκε, στο Παρίσι αρχικά, η νοθευμένη συλλογή των 7 γνησίων επιστολών, και οι νόθες, σε Λατινική μετάφραση. Το Ελληνικό τους κείμενο, εκδόθηκε το 1557 από τον V. Hariung στο Dillingen. Στον Migne E. Π. 5, 643 - 960, βρίσκονται οι 7 γνήσιες επιστολές στον νοθευμένο εκτενέστερο τύπο, και οι 6 νόθες. Η συντομότερη και προφανώς αρχική μορφή των 7 γνησίων επιστολών μαζί με τις 5 νόθες, εκδόθηκαν αρχικά στα Λατινικά στην Οξφόρδη, το 1644. Στα Ελληνικά εκδόθηκαν από τον J. Voss, στο Άμστερνταμ, το 1646, από μοναδικό φλωρεντινό χειρόγραφο του 11ου αιώνα, από το οποίο λείπει το τέλος. Τέλος η έκδοση του σύντομου τύπου των 3ών Συριακών επιστολών, έγινε αρχικά από τον W. Cureton το 1845 στο Λονδίνο.