cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζόρνταν Μίκι
Δεύτερη θητεία με την Κίμκι (2020–2021)
Στις 21 Ιουλίου 2020, ο Μίκι έκανε την επίσημη επιστροφή του στη Κίμκι Μόσχας με συμβόλαιο ενός έτους. Τη σεζόν 2020-21, μέτρησε 15,6 πόντους, 5,8 ριμπάουντ και 1,5 μπλοκ (τρίτος στην Ευρωλίγκα) σε 28:52 λεπτά μέσου όρου συμμετοχής σε 33 αγώνες στην διοργάνωση.
Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης (2021–2022)
Στις 4 Ιουλίου 2021, υπέγραψε με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Τη σεζόν 2021-22, κατέκτησε τον τίτλο της VTB Λίγκα, αφού η Ζενίτ επικράτησε της ΤΣΣΚΑ με 4-3 στη σειρά των τελικών. Μάλιστα, πραγματοποίησε εξαιρετική σεζόν στην VTB αφού ανακηρύχθηκε MVP και καλύτερος αμυντικός οδηγώντας την στο τρόπαιο, μετρώντας στα playoffs 13,2 πόντους, 5,1 ριμπάουντ, 1,5 ασίστ και 0,9 κλεψίματα. Στις 22 Ιουνίου 2022, αποχώρησε από την ρώσικη ομάδα. Στην Ευρωλίγκα μέτρησε σε 22 ματς 10,5 πόντους, 4,3 ριμπάουντ, 0,9 μπλοκς και 10,1 PIR.
Βίρτους Μπολόνια (2022–σήμερα)
Στις 13 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε από την Βίρτους Μπολόνια μετακομίζοντας έτσι για πρώτη φορά στην καριέρα του στην Ιταλία. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2022, κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ιταλίας, αφού η Βίρτους κέρδισε στον τελικό την Σάσσαρι 72-69, με τον ίδιο να έχει13 πόντους και 6 ριμπάουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μαϊάμι Χιτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέιν Ρεντ Κλωζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χίμκι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ρικαρδιανή Βιβλιοθήκη
Η Ρικαρδιανή Βιβλιοθήκη (ιταλικά: Biblioteca Riccardiana), είναι ιστορική βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας που ιδρύθηκε το 1659.
Ιστορία
Η Ρικαρδιανή Βιβλιοθήκη πήρε το όνομά της από την οικογένεια Ρικκάρντι, μια πλούσια φλωρεντινή οικογένεια που συνέλεγε σπάνια βιβλία από τα μέσα του 19ου αιώνα. Το 1659, ο μαρκήσιος Γαβριήλ Ρικκάρντιαγόρασε το Ανάκτορο των Μεδίκων από νεότερο μέλος της οικογένειας των Μεδίκων,. Αγόρασε επίσης κάποια γειτονικά κτίρια, τα οποία κατεδάφισε για να μπορέσει να κτίσει μία πρόσθετη πτέρυγα για να στεγάσει τη βιβλιοθήκη. Μέχρι το θάνατό του, το 1688, η βιβλιοθήκη φιλοξενούσε 5.000 έντυπα αρχεία και 149 χειρόγραφα. Η οικογένεια Ρικκάρντι συνέχισε να παραγάγει καταρτισμένους βιβλιόφιλους που εμπλούτισαν τη συλλογή.
Η βιβλιοθήκη ήταν πολύ γνωστή στην Ευρώπη και από το 1737 υποδέχθηκε ερευνητές και μελετητές. Για να εξασφαλίσει τη διατήρηση της βιβλιοθήκης και να καθοδηγεί τους μελετητές, η οικογένεια Ρικκάρντι προσέλαβε μόνιμο βιβλιοθηκάριο τον 18ο αιώνα. Ένας από αυτούς ήταν πολύ γνωστός στον επιστημονικό κόσμο της εποχής: ο Τζιοβάννι Λαμί, ο οποίος κατείχε τη θέση από το 1732 έως το 1770. Ο διάσημος βιβλιοθηκάριος της Λαυρεντιανής Βιβλιοθήκης, Άντζελο Μπαντίνι, επισκεπτόταν συχνά το Λαμί και τη Ρικαρδιανή κατά την εφηβεία του. Ωστόσο, στα τέλη του 18 αι., η οικογένεια Ρικάρδι καταστράφηκε.
Επί την περίοδο του Ναπολέοντα Α' και του Βασιλείου της Ιταλίας, η πόλη της Φλωρεντίας αγόρασε τη βιβλιοθήκη το 1813 και την άνοιξε στο κοινό, πριν τη δωρίσει στο κράτος το 1815,. Από το 1890 έως το 1904, στέγαζε επίσης την Ιταλική Εταιρεία του Δάντη, που ιδρύθηκε το 1888.
Σήμερα, η Ρικαρδιανή Βιβλιοθήκη είναι κρατική δημόσια βιβλιοθήκη.
Αρχιτεκτονική
Η κατασκευή και ο εσωτερικός σχεδιασμός είναι έργο του Τζοβάνι Μπατίστα Φοτζίνι και η διακόσμηση του Λούκα Τζορντάνο.
Η βιβλιοθήκη αποτελείται από μία και μοναδική αίθουσα, μακρόστενη. Τα ράφια καταλαμβάνουν όλο το ύψος των επιμήκων τοίχων, ενώ τα ανώτερα βιβλία είναι προσβάσιμα μέσω μιας στοάς.
Μόνο η οροφή είναι διακοσμημένη με αλληγορικές τοιχογραφίες.
Ένα μικρό παράρτημα, γνωστό ως Αίθουσα Εκθέσεων, προστέθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα και ανακαινίστηκε το 1786.
Συλλογές
Η συλλογή της Riccardiana αποτελείται από έργα αντιπροσωπευτικά του ευρωπαϊκού πολιτισμού από τον 15ο έως τον 18ο αιώνα. Νέες ανακαλύψεις σημειώθηκαν επίσης σε συλλογές που δεν είχαν δημοσιευθεί προηγουμένως- για παράδειγμα, στον Κώδικα Vaglienti βρέθηκε η παλαιότερη μετάφραση του Κορανίου σε ευρωπαϊκή γλώσσα, η οποία χρονολογείται από το 1212-1213. Οι τρέχουσες αγορές αποσκοπούν στην ενίσχυση αυτής της πτυχής των συλλογών. Μεταξύ των κυριότερων έργων περιλαμβάνονται :
Εκτός από αυτά τα διάσημα έργα, διαθέτει αρκετά χειρόγραφα των Pico della Mirandola, Marsilio Ficino, Petrarch, Boccaccio και Leon Battista Alberti,.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Φλωρεντία Κατηγορία:Ιστορικές βιβλιοθήκες
Νομικισμός (αποσαφήνιση)
Ο όρος νομικισμός μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω θέματα:
Αυτοκράτορας Γκο-Σουζάκου
Ο Αυτοκράτορας Γκο-Σουζάκου (後朱雀天皇, Go-Suzaku-tennō, 14 Δεκεμβίου 1009 – 7 Φεβρουαρίου 1045) ήταν ο 69ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής.
Ενεργειακό Χωριό Feldheim
To Feldheim (Φέλντχαιμ) είναι  παράδειγμα πρωτοποριακού ενεργειακού χωριού στην Ευρώπη. Η επιτυχία του ενεργειακού έργου, οφείλεται στην καλή συνεργασία μεταξύ της πόλης Treuenbrietzen, των κατοίκων της περιοχής, του αγροτικού συνεταιρισμού Fläming eG και της εταιρείας ανάπτυξης του έργου Energiequelle GmbH. Ο οικισμός Feldheim βρίσκεται 60 χλμ νοτιοδυτικά από το Βερολίνο της Γερμανίας, και έχει πληθυσμό περίπου 150 κατοίκους. Το πρώτο που παρατηρεί ένας επισκέπτης στο χωριό, είναι ότι δεν υπάρχουν ηλεκτροφόρα καλώδια καθώς είναι όλα υπόγεια και μεταφέρουν ενέργεια που παράγεται αποκλειστικά με μεθόδους ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, από το ίδιο το χωριό. Η ενεργειακή πρωτοβουλία ξεκίνησε το 1995,  από  ένα επιχειρηματία και φοιτητή μηχανολογίας, τον  Μίχαελ Ράσεμαν,  ο οποίος πρότεινε την τοποθέτηση ανεμογεννητριών στο χωριό.
Αυτοκράτορας Γκο-Σουζάκου
Η βασιλεία του Γκο-Σουζάκου διήρκεσε από το έτος έως το 1045.
Ενεργειακό Χωριό Feldheim
Σταδιακά, στο χωριό δημιουργήθηκε ένα μεγάλο αιολικό πάρκο που σήμερα φτάνει τις 55 ανεμογεννήτριες,  με ηλεκτρική ισχύ 122,6 MW  και τροφοδοτεί 65.403 νοικοκυριά. Στη συνέχεια,  το 2008 ο τοπικός αγροτικός συνεταιρισμός,  αποφάσισε της κατασκευή μιας βιολογικής μονάδας παραγωγής βιοαερίου από κοπριά, αραβόσιτο και θρυμματισμένους κόκκους, με το οποίο οι κάτοικοι  θερμαίνουν τα σπίτια τους, κτηνοτροφικές και άλλες εμπορικές μονάδες, εξοικονομώντας  259.000 λίτρα πετρελαίου θέρμανσης κάθε χρόνο. Επίσης, το τοπικό δίκτυο  θέρμανσης ενισχύεται και με την λειτουργία μονάδας βιομάζας από ροκανίδια ξύλου, αποφεύγοντας περίπου 91 τόνους εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Το σύστημα ενεργοποιείται σε ώρες αιχμής για παραγωγή ενέργειας. Επιπλέον, κατασκευάστηκε  ένα ηλιακό πάρκο σε μια παλιά εγκαταλελειμμένη σοβιετική στρατιωτική βάση, έκτασης 45 εκταρίων, από το οποίο σήμερα παράγεται ετήσια ενέργεια 2748 MWh,  που επαρκεί  να καλύψει 600 νοικοκυριά. Επίσης, στο  χωριό έχουν τοποθετηθεί σταθμοί φόρτισης ηλεκτρικών οχημάτων και λειτουργεί  εργοστάσιο ελέγχου και  αποθήκευσης της ενέργειας.
Αυτοκράτορας Γκο-Σουζάκου
Αυτός ο κυρίαρχος του 11ου αι. πήρε το όνομά του από τον Αυτοκράτορα του 10ου αι. Σουζάκου. Το γκο- (後), μεταφράζεται κυριολεκτικά ως "μετέπειτα". και έτσι, μερικές φορές αποκαλείται ο «Μεταγενέστερος Αυτοκράτορας Σουζάκου». Η ιαπωνική λέξη "γκο" επίσης μεταφράζεται ο "δεύτερος" και σε ορισμένες παλαιότερες πηγές, αυτός ο Αυτοκράτορας αναφέρεται ως «Σουζάκου ο δεύτερος» ή ως «Σουζάκου Β΄».
Βιογραφία
Πριν από την άνοδό του στον Θρόνο των Χρυσανθέμων, το προσωπικό του όνομα (ιμίνα) ήταν Ατσουνάγκα-σιννό (敦良親王).
Ενεργειακό Χωριό Feldheim
Κατά την υλοποίηση του εγχειρήματος, υπήρξαν σημαντικά εμπόδια για την πλήρη ενεργειακή αυτονομία του χωριού, καθώς η εταιρεία παροχής ενέργειας αρνήθηκε να νοικιάσει ή ακόμη και  να πουλήσει δίκτυα μεταφοράς ρεύματος. Το χωριό αντέδρασε δημιουργώντας ένα δικό του, ξεχωριστό τοπικό δίκτυο, το οποίο ολοκληρώθηκε στο τέλος του 2010,  μέσω του οποίου η θερμότητα και η ηλεκτρική ενέργεια που παράγονται επί τόπου, κατευθύνονται απευθείας στους καταναλωτές, αποφεύγοντας έτσι τα υψηλά κόστη και τις εξαρτήσεις από τα δίκτυα των παραδοσιακών προμηθευτών ενέργειας.
Αυτοκράτορας Γκο-Σουζάκου
Βιογραφία
Ο πατέρας του ήταν ο Αυτοκράτορας Iτστζό. Η μητέρα του ήταν η Φουτζιβαρα νo Aκίκo / Σόσι (藤原彰子), κόρη του Φουτζιβάρα νο Μιτσινάγκα (藤原道長). Ήταν ο μικρότερος αδελφός και διάδοχος του Αυτοκράτορα Γκο-Ιτσιτζό.
Ο Γκο-Σουζάκου είχε πέντε αυτοκράτειρες και επτά αυτοκρατορικά παιδιά.
Ενεργειακό Χωριό Feldheim
Το αξιοσημείωτο είναι πως στο Feldheim  οι κάτοικοι δεν στηρίχθηκαν μόνο σε κρατικές επιχορηγήσεις, αλλά οι ίδιοι  επένδυσαν για την παραγωγή ενέργειας και την κατασκευή δικού τους ενεργειακού δικτύου. Τα θετικά αποτελέσματα όλων των παραπάνω επενδύσεων από την ίδια τη κοινότητα,  είναι η ενεργειακή αυτονομία του χωριού αλλά και η μείωση της τιμής του ηλεκτρισμού κατά 30%,  σε σχέση με αυτή που ισχύει στην υπόλοιπη γερμανική αγορά. Προσελκύει, επίσης,  πάνω από 3.000 τουρίστες το έτος, οι οποίοι αναζητούν εναλλακτικές πρακτικές για παροχή ενέργειας ή θέλουν να δουν από κοντά την εξέλιξη του ενεργειακού αυτού χωριού.
Αυτοκράτορας Γκο-Σουζάκου
Γεγονότα της ζωής του Γκο-Σουζάκου
αριστερά|μικρογραφία|140x140εσ| Διακοσμητικά εμβλήματα (κίρι) της φυλής Χοσοκάβα βρίσκονται στο [[Ryōan-ji|Ργιόαν-τζι. Ο Γκο-Σουζάκου είναι μεταξύ έξι άλλων αυτοκρατόρων, που ενταφιάστηκαν κοντά σε αυτό, που ήταν η κατοικία του Χοσουκάβα Κατσουμότo πριν από τον πόλεμο του Όμιν.]] Η πραγματική τοποθεσία του τάφου του γκο-Σουζάκου είναι άγνωστη. Αυτός ο Αυτοκράτορας λατρεύεται παραδοσιακά σε ένα μνημείο Σιντοϊσμού (μισασάγκι) στο Κιότο.
Η Υπηρεσία Αυτοκρατορικής Οικίας ορίζει αυτήν την τοποθεσία ως το μαυσωλείο του Γκο-Σουζάκου. Ονομάζεται επίσημα Eντζό-τζι νo μισασάγκι.
Ο συγκεκριμένος τύμβος που τιμά τη μνήμη του Χοσοκάβα Αυτοκράτορα Γκο-Σουζάκου ονομάζεται σήμερα Σού-ζαν.
Ο τόπος ταφής του Αυτοκράτορα θα ήταν αρκετά ταπεινός την περίοδο μετά το τέλος του Γκο-Σουζάκου.
Ο τελευταίος τόπος ανάπαυσης της συζύγου του Αυτοκράτορα Γκο-Σουζάκου, Tέισι Νάι-σιννό (1013–1094), είναι επίσης εδώ.
Σύζυγοι και παιδιά
Αυτοκράτειρα (κόγκο): Αυτοκρατορική πριγκίπισσα Tέισι (禎子内親王; 1013–1094) αργότερα Γιομεϊμονίν (陽明門院), η 3η κόρη του Αυτοκράτορα Σαντζό
Αυτοκράτειρα (τσούγκου): Φουτζιβάρα νο Γκένσι (藤原嫄子; 1016–1039), κόρη του αυτοκρατορικού πρίγκιπα Aτσουγιάσου και υιοθετημένη κόρη του Φουτζιβάρα νο Γιοριμίτσι
Σημειώσεις
δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας|Ιαπωνικό αυτοκρατορικό kamon — ένα στυλιζαρισμένο άνθος χρυσάνθεμου]]
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιαπωνικά (ja) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84)
Το Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (αγγλικά: North American Soccer League, NASL) ήταν το κορυφαίο επαγγελματικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά που λειτούργησε από το 1968 έως το 1984. Ήταν το πρώτο επιτυχημένο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σε εθνική κλίμακα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο τελικός του πρωταθλήματος ονομάστηκε Σόκερ Μπόουλ από το 1975 έως το 1983 και Σειρές Σόκερ Μπόουλ στο τελευταίο του έτος το 1984. Επικεφαλής της διοργανώτριας αρχής NASL ήταν ο επίτροπος Φιλ Γουόσναμ από το 1969 έως το 1983.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις ΗΠΑ
Σουούπια
Ο Σουούπια (πολωνικά: Słupia, κασουβικά: Słëpiô, γερμανικά: Stolpe) είναι ποταμός στην Πομερανία της Πολωνίας. Έχει μήκος 138 χλμ. και περιοχή λεκάνης απορροής 1.620 χλμ². σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/POL_Ustka_harbour_100-0043.JPG/220px-POL_Ustka_harbour_100-0043.JPG|μικρογραφία|220x220εσ| Ο Σουούπια στο λιμάνι της [[Ούστκα]]
Ποιότητα νερού
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιθεώρησης Περιβαλλοντικής Προστασίας, τα βαρέα μέταλλα ρέουν μέσω του Σουούπια στη Βαλτική Θάλασσα, στις ακόλουθες ποσότητες (2012): 3,3 τόνοι ψευδάργυρου, 0,9 τόνος χαλκού, 1,2 τόνος μολύβδου, περίπου 100 κιλά κάδμιου, 0,5 τόνος χρώμιου και 1,2 τόνος νικελίου.
Ιστορία
Μέχρι το 1945, η επίσημη ονομασία του ποταμού ήταν η γερμανική ονομασία Stolpe.
Στο μεσοπόλεμο, η κάτω και η μεσαία ροή του ποταμού, δηλαδή από τη λίμνη Ζουκούφκο, είχε τα πολωνικά εξώνυμα Słupa  και Słupica. Από την άλλη πλευρά, στην περιοχή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας πάνω από τη Ζουκούφκο, εκτός από το κύριο όνομα Słupia, υπήρχαν επίσης τα τμηματικά ονόματα Słupica από τη λίμνη Ζουκούφκο έως τη λίμνη Πρενγκοζίνο και το όνομα Słupska από τη λίμνη Πρενγκοζίνο μέχρι τις πηγές. Το 1948 καθιερώθηκε τελικά το επίσημο πολωνικό όνομα Słupia.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας
Κυβερνοεπίθεση
Η Κυβερνοεπίθεση (αγγλικά: Cyberattack) είναι οποιαδήποτε κακόβουλη ενέργεια που λαμβάνει μέρος μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή ή δικτύου και σκοπό έχει την τροποποίηση, καταστροφή, κλοπή, υποκλοπή ή και την μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση στις πληροφορίες του νόμιμου κατόχου.
Στόχο κυβερνοεπίθεσης μπορεί να αποτελέσει ένα πληροφοριακό σύστημα υπολογιστών, ένα δίκτυο υπολογιστών ή ένας κοινός προσωπικός ηλεκτρονικός υπολογιστής. Μια κυβερνοεπίθεση μπορεί να προέλθει από ένα κράτος, μια ομάδα, ένα κοινωνικό σύνολο, έναν οργανισμό ή ακόμα και μια ανώνυμη πηγή.
Η κυβερνοασφάλεια είναι ένα από τα κυριότερα μέρη της ατζέντας του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για το 2022.
Ιστορικό εμφάνισης
Το 1988 ήταν το έτος που έγινε η πρώτη αναγνωρισμένη εμφάνιση ιού στον ψηφιακό κόσμο. Έλαβε χώρα κατά βάση στις ΗΠΑ. Δημιουργός ήταν ο Ρομπέρ Ταπάν Μορίς. Σύμφωνα με το ίδιο, σκοπός του ήταν απλός να μετρήσει το μέγεθος του Διαδικτύου.
Τύποι επίθεσης
μικρογραφία|Επιθέσεις phishing|272x272εσ
Μεγάλες επιθέσεις
2003: Το ηλεκτρονικό σκουλήκι Σλάμερ (Slammer) εξαπλώθηκε ταχύτατα στο Ίντερνετ, μολύνοντας σχεδόν 75.000 υπολογιστές. Σημαντική επιβράδυνση στο Ίντερνετ, αδυναμία λειτουργίας ιστοτόπων καθώς διακοπή εξυπηρέτηση μηχανημάτων αυτόματης ανάληψης ήταν μερικά σημαντικά προβλήματα που καταγράφηκαν.
2007: Μια σειρά κυβερνοεπιθέσεων χτύπησε την Εσθονία, επηρεάζοντας την κυβέρνηση, τα ΜΜΕ και τις τράπεζες.
2012: Η Ρωσική εταιρία Kaspersky ανακάλυψε μια παγκόσμια κυβερνοεπίθεση που χρονολογήθηκε πως δρούσε από το 2007. Οι χάκερ συγκέντρωναν πληροφορίες εκμεταλευόμενοι ορισμένα κενά των προγραμμάτων Word και Excel. Τις πληροφορίες αυτές αντλούσαν από πρεσβείες, στρατιωτικές εγκαταστάσεις, ερευνητικούς οργανισμούς και άλλες κρίσιμες υποδομές.
Κυβερνοασφάλεια
Οι απειλές στον κυβερνοχώρο για την ακεραιότητα των δεδομένων αποτελούν μία αυξανόμενη ανησυχία. Από την ετήσια έρευνα της «Έρευνας της Παγκόσμιας Κατάστασης της Πληροφοριακής Ασφάλειας 2015» (Global State of Information Security Survey 2015) διαπιστώθηκε πως 117.339 εισερχόμενες επιθέσεις την ημέρα λαμβάνουν μέρος κάθε ημέρα ανά τον κόσμο. Ο αριθμός των βεβαιωμένων επιθέσεων αυξήθηκε το 2014 στις 42.8 εκατομμύρια επιθέσεις ανά τον κόσμο.
Η ασφάλεια ενός προσωπικού ηλεκτρονικού υπολογιστή μπορεί να επιτευχθεί με την εγκατάσταση ενός λογισμικού προγράμματος προστασίας.
Μία επιπλέον μέθοδος διασφάλισης της ακεραιότητας των δεδομένων είναι η κρυπτογράφηση όλων δεδομένων και των πληροφοριών που μπορεί να αποτελέσουν στόχο ή περιλαμβάνουν ευαίσθητα δεδομένα.
Η δημιουργία αντιγράφων ασφαλείας για σημαντικά δεδομένα, μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια.
Σύγκριση ιού και σκουληκιού
αριστερά|μικρογραφία|Σκουλήκι υπολογιστή (computer worm) Οι ιοί είναι προγράμματα υπολογιστών που έχουν σχεδιαστεί για να εξαπλώνονται από ένα αρχείο σε ένα άλλο μέσο ενός υπολογιστή. Ένας ιός μπορεί να μολύνει γρήγορα κάθε αρχείο σε έναν επιμέρους υπολογιστή, αλλά δεν προσπαθεί σκόπιμα να εξαπλωθεί από αυτόν τον υπολογιστή σε άλλους υπολογιστές. Διακινώντας όμως οι άνθρωποι συνημμένα μολυσμένα έγγραφα εξαπλώνουν τον ιό σε νέους υπολογιστές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών Κατηγορία:Εξαπάτηση
Χρυσοκελλαριά Μεσσηνίας
Η Χρυσοκελλαριά, αναφερόμενη έως το 1927 ως Σαρατζάς ή Σαρατσιά ή Σαρατσά, είναι οικισμός κοντά στην Κορώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Χρυσοκελλαριά βρίσκεται δυτικά από την Κορώνη από την οποία απέχει 9 περίπου χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχει περίπου 31,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 297 μέτρα και απέχει από τον Μεσσηνιακό κόλπο περίπου 4 χιλιόμετρα. Κοντά στη Χρυσοκελλαριά βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά της η Υάμεια σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βορειοανατολικά της το Χαρακοπιό σε απόσταση 4,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοανατολικά της το Βασιλίτσι σε απόσταση 6,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Κορώνης και της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, ήταν υπό τον έλεγχο της Ασίνης, της αρχαίας πόλης, η οποία μεταγενέστερα αναπτύχθηκε ως η σύγχρονη Κορώνη. Πιστεύεται ότι το αρχικό χωριό χτίστηκε, κατά τη βυζαντινή εποχή, περί το έτος 750. Το χωριό μέχρι το 1927 ονομαζόταν Σαρατσά και πήρε τη νεότερη ονομασία του ως Χρυσοκελλαριά, από το ομώνυμο γειτονικό Μοναστήρι της Χρυσοκελλαριάς.
Από την Χρυσοκελλαριά πέρασε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, για να φύγει από την Παραλία Μαράθι (λίγο βορειότερα από την Παραλία Τσαπί) της Χρυσοκελλαριάς, για Ζάκυνθο.
Διοικητική ιστορία
Η Σαρατσιά ή ο Σαρατζάς προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Κολωνίδων, με έδρα την Κορώνη, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1879 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως η Σαρατσιά, ενώ από το 1879 ως το 1896 ως ο Σαρατζάς. Από το 1896 ως το 1907 αναφερόταν ως ο Σαρατσάς και από το 1907 ως το 1927 και πάλι ως ο Σαρατζάς. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Σαρατσιά στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Κολωνίδων της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 204 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1912 το χωριό προσαρτάται ως έδρα και μοναδικός οικισμός στην Κοινότητα Σαρατζά. Το 1927 το χωριό και η κοινότητα μετονομάζονται από Σαρατζάς σε Χρυσοκελλαριά και από Κοινότητα Σαρατζά σε Κοινότητα Χρυσοκελλαριάς αντίστοιχα. Το 1971 αναγνωρίζεται και προσαρτάται στην Κοινότητα Χρυσοκελλαριάς και ο οικισμός των Αγίων Αναργύρων. Η Χρυσοκελλαριά παρέμεινε ως οικισμός και έδρα της Κοινότητας Χρυσοκελλαριάς, με τις αλλαγές σε ονομασίες, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Χρυσοκελλαριά υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κορώνης, με έδρα την Κορώνη, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Χρυσοκελλαριά ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Η Χρυσοκελλαριά σήμερα είναι οικισμός και έδρα της Κοινότητας Χρυσοκελλαριάς του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι Άγιοι Ανάργυροι.
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια υπάρχει επίσης η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Διάφορες εκδηλώσεις διοργανώνει τακτικά ο Πολιτιστικός Σύλλογος Χρυσοκελλαριάς, γνωστός και ως ο Πολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Χρυσοκελλαριωτών «Ο Άγιος Γεώργιος», ο οποίος ιδρύθηκε το 2013. Στα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνονται οι κοντινές παραλίες, όπως το Τσαπί, το Μικρό και Μεγάλο Μαράθι και η Γλυφάδα, ενώ σημαντικός χώρος επίσκεψης είναι και το γειτονικό Μοναστήρι της Παναγίας Χρυσοκελλαριάς.
Μοναστήρι Παναγίας Χρυσοκελλαριάς
Η Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοκελλαριάς ή Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά της Χρυσοκελλαριάς και του Βασιλιτσίου. Πρόκειται για μονή του 17ου αιώνα και ο ναός της, ο οποίος κτίσθηκε το 1864, είναι ρυθμού Βασιλικής, μεγάλων σχετικά διαστάσεων, με δίρριχτη στέγη και ημικυλινδρική αψίδα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το τέμπλο και το εικονοστάσι του ναού κατασκευάστηκαν από τα ξύλινα απομεινάρια ενός μισοκαταστραμμένου ιστιοφόρου, πού ξέβρασε η θάλασσα στις κοντινές ακτές του χωριού. Το Μοναστήρι της Χρυσοκελλαριάς για έναν περίπου αιώνα (1852-1952) ήταν Μετόχι της Ιεράς Μονής Βουλκάνου καθώς και ανδρικό μοναστήρι, ως το 1952, όταν και μετατράπηκε σε γυναικείο. Η νεότερη πτέρυγα της Μονής, με τα κελλιά δυτικά του ναού, άρχισε να κτίζεται το 1971. Αν και απο το 1977 το μοναστήρι στερείται καλογραιών, κάθε Δεκαπενταύγουστο τιμάται η Κοίμηση της Θεοτόκου, ενώ πανηγυρισμός γίνεται και για την Αγία Τριάδα.
Παραλίες Μαράθι
Οι παραλίες Μαράθι είναι δυο μικρές, απομονωμένες και δύσκολα προσβάσιμες παραλίες, το Μεγάλο Μαράθι, που το μισό ανήκει στην Κοινότητα Ακριτοχωρίου και το Μικρό Μαράθι. Το Μεγάλο Μαράθι είναι δύσκολα προσβάσιμο, κυρίως κολυμπώντας από το Μικρό Μαράθι, ή από τη Φοινικούντα, μέσω θαλάσσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Μονές του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης Κατηγορία:Υάμεια
Μαντατκέντ
Το Μαντατκέντ (Mədədkənd, Մադաթաշեն - Μαντατασέν) είναι μια μικρή αγροτική κοινότητα στην περιοχή Ασκεράν της Δημοκρατίας του Αρτσάχ. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της δημοκρατίας και απέχει χιλιόμετρα από την πόλη του Ασκεράν και 24 χιλιόμετρα από το Στεπανακέρτ. Η κοινότητα είναι ορεινή, με συνολκή έκταση 506,4 εκτάρια, εκ των οποίων 225,06 εκτάρια είναι γεωργικής εκμετάλλευσης και  262,85 εκτάρια είναι δασικές εκτάσεις. Το χωριό είχε 104 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2015.
Σημαντικότερο ιστορικό και πολιτιστικό μνημείο του χωριού αποτελεί η  Εκκλησία της Θεοτόκου του 19ου αιώνας.
Από την σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, το χωριό διοικείται από την ντε φάκτο δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ ως μέρος της Περιφέρεια Ασκεράν.
Άγιος Φλώρος Μεσσηνίας
Ο Άγιος Φλώρος είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 195 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αγίου Φλώρου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας. Η τοπική κοινότητα Αγίου Φλώρου περιλαμβάνει και τον οικισμό Χριστοφιλαίικα και είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 8,330 χμ² (2011).
Πληροφορίες
Ο Άγιος Φλώρος ιδρύθηκε το 1863. Ο Άγιος Φλώρος βρίσκεται σε υψόμετρο 28 μέτρων, πάνω στην 7η Εθνική Οδό, Κορίνθου - Καλαμάτας και απέχει 18 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Εδώ βρίσκονται οι Πηγές Παμίσου και ο Ιστορικός Πλάτανος από το 1599.
Το όνομα του χωριού οφείλεται στο Εξωκκλήσι των Αγίων Μαρτύρων Φλώρου και Λαύρου, που ήταν χτισμένο στη θέση που βρίσκεται σήμερα, ο Ιερός Ναός Αγίου Φλώρου.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Ορχήστρα κιθαριστών VeriArtisti
Η Ορχήστρα κιθαριστών VeriArtisti είναι ορχήστρα που ανήκει στο δημοτικό ωδείο Βέροιας.
Επισκόπηση
Η ορχήστρα ιδρύθηκε την άνοιξη του 1997 από τον Λάμπρο Μπέκιο, καθηγητή κιθάρας του Δημοτικού Ωδείου Βέροιας. Η ορχήστρα αποτελούταν κυρίως από μαθητές του Δημοτικού Ωδείου. Για τα έτη 2015-2017 διευθυντής της ορχήστρας ήταν ο Βασίλης Βαλαβάνης, καθηγητής στο δημοτικό ωδείο της Βέροιας.
Η ορχήστρα έχει εμφανιστεί σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας (Βέροια, Μακροχώρι, Βεργίνα, Γιαννιτσά, Νέα Μουδανιά, Περαία, Επανομή, Θεσσαλονίκη, Κοζάνη, Αριδαία). Έχει συμμετάσχει σε διάφορες εκδηλώσεις, όπως το 1ο Φεστιβάλ Κιθάρας Μακεδονίας στη Καστοριά (2016), στο 2ο και 3ο Φεστιβάλ Μουσικής «Βέροια - Εύηχη Πόλη» (2010, 2011, 2012, 2016), στην εβδομάδα Ελληνικής δημιουργίας (διοργάνωση Δημοτικού Ωδείου Βέροιας, Απρίλιος 2012) και σε δέκα Πανελλήνιες Συναντήσεις Κουαρτέτων και Ορχηστρών Κιθάρας (από το 2011 και μετά).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέροια
Αλμάλι (Χοτζάλι)
Το Χντζριστάν (Խնձրիստան) ή Αλμαλί (Αζερμπαϊτζάν: Almalı) είναι ένα χωριό που βρίσκεται, ντε φάκτο, στην Περιφέρεια Ασκεράν της αποσχισθείσας Δημοκρατίας του Αρτσάχ, ντε γιούρε, στην επαρχία Χότζαλι του Αζερμπαϊτζάν, στην διαφιλονικούμενη περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το χωριό έχει πληθυσμό Αρμενικής πλειοψηφίας και είχε επίσης Αρμενική πλειοψηφία το 1989.
Το καλοκαίρι του 2014, το χωριό βρέθηκε στο επίκεντρο μιας πρωτοβουλίας που οργανώθηκε από ορισμένες μη κυβερνητικές ενώσεις για τη δημιουργία ενός πρότυπου οικολογικού χωριού στην Αρτσάχ.
Τοποθεσίες ιστορικής κληρονομιάς
Μέσα και γύρω από το χωριό υπάρχουν διάφορες τοποθεσίες ιστορικής κληρονομιάς με κυριότερες: ένα χατσκάρ του 11ου/12ου αιώνα, την εκκλησία του Χανγκάτς Γιεγτσί (Հանգած եղցի), του 12ου/13ου αιώνα, ένα νεκροταφείο του 12ου/13ου αιώνα καθώς και την εκκλησία Σουρπ Αστβατσατσίν (Սուրբ Աստվածածին, (σ.σ.: Αγίας Θεομήτωρος) που χτίστηκε το 1754.
Το χωριό είχε 814 κατοίκους το 2005 και 738 κατοίκους το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χοτζάλι Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Γλώσσα Κοκμοντσάκ
Η Κοκμοντσάκ είναι μικτή γλώσσα που βασίζεται στα καζακικά, τα μογγολικά και τη Σόλον. Η γλώσσα ομιλείται από περίπου 200 άτομα (1995) στην Αυτόνομη Περιοχή των Ουιγούρων των Σιντσιάνγκ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Κίνας
Μοζέλ (νομός)
Η Μοζέλ (γαλλικά: Moselle) βρίσκεται στη διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ στα ανατολικά της Γαλλίας στα σύνορα με τη Γερμανία και το Λουξεμβούργο. Έλαβε το όνομα του από τον ποταμό Μοζέλ, παραπόταμο του Ρήνου, ο οποίος διασχίζει το δυτικό τμήμα του. Πρωτεύουσα του νομού είναι το Μετς, το οποίο ήταν επίσης πρωτεύουσα της παλαιάς διοικητικής περιοχής της Λωρραίνης, στην οποία ανήκε ο νομός έως το 2015.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 57.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός [[Μοζέλλας (ποταμός)|Μοζέλ στο Μετς]] μικρογραφία|370x370εσ|Θέση του νομού Μοζέλ στην περιοχή Γκραντ Εστ Ο νομός Μοζέλ είναι τμήμα της διοικητικής περιοχής Γκραντ Εστ. Έχει έκταση 6.216 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Διοικητικά αποτελείται από 5 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 725 κοινότητες. Ο πληθυσμός του νομού είναι 1.045.271 κάτοικοι (στην απογραφή του 2016).
Ο νομός Μοζέλ βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της Γαλλίας και νοτιοδυτικά της Γερμανίας. Συνορεύει προς τα δυτικά και νότια με το νομό Μερτ-ε-Μοζέλ, προς τα ανατολικά με τον Κάτω Ρήνο και προς τα βόρεια με τη Γερμανία (ομοσπονδιακά κρατίδια Σάαρλαντ και Ρηνανία-Παλατινάτο) και το Λουξεμβούργο.
Πρωτεύουσα του νομού είναι το Μετς και κυριότερες πόλεις οι υπονομαρχίες Φορμπάκ, Τιονβίλ, Σαρμπούρ, και Σαργκεμίν.
Τμήμα του νομού προστατεύεται από το Περιφερειακό φυσικό πάρκο της Λωρραίνης.
Τα πιο σημαντικά ποτάμια είναι: Μοζέλ, Σάαρ και Σέιγ. Χάρτης του νομού.
Περιβάλλον
Η περιοχή, ένας διάδρομος εισβολής κατά τους αρχαίους χρόνους, υπήρξε για αιώνες μια μαρκιωνία που λειτουργούσε σαν ανάχωμα ανάμεσα στην Αλσατία και στον βορρά, ήταν σχετικά φτωχή μέχρι τον 19ο αιώνα και ως εκ τούτου με μικρή αστικοποίηση και αραιοκατοικημένη.
Στο δυτικό τμήμα, το τοπίο είναι ένα οροπέδιο με αγροτικές εκτάσεις και δασωμένους λόφους χαμηλού υψόμετρου. Στο ανατολικό τμήμα, το τοπίο χαρακτηρίζεται προοδευτικά από το δάσος και από έναν πιο ορεινό χαρακτήρα, καθώς αρχίζει το βόρειο τμήμα των Βοσγίων. Το υψηλότερο σημείο του Μοζέλ είναι το Γκροσμάν (986 μ.)
Σοβαρά προβλήματα ρύπανσης του περιβάλλοντος δημιουργήθηκαν από την εντατική εκβιομηχάνιση της περιοχής, που συνδέθηκε με τα αποθέματα σιδηρομεταλλεύματος της Λωρραίνης.
Το ζήτημα της περιβαλλοντικής υποβάθμισης έγινε πολιτικό από τα τέλη του 19ου αιώνα. Επήλθε ενός είδους συναίνεση, όπου η ρύπανση στις κοιλάδες και τις όχθες των ποταμών έγινε ένα είδος αποδεκτής λύσης, εγγύηση της τοπικής ευημερίας. Από τη δεκαετία του 1960 παρατηρείται η αποδυνάμωση της μεταλλουργικής βιομηχανίας).
Ιστορία
Ο νομός Μοζέλ είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (πλέον 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών. Δημιουργήθηκε από το βόρειο τμήμα της επαρχίας της Λωρραίνης και μέρος της επαρχίας Μπαρουά καθώς και το επισκοπικό πριγκιπάτο του Μετς.
Έως το 2015 ήταν ένας από τους 4 νομούς της πρώην διοικητικής περιοχής Λωρραίνη, η οποία μαζί με τις πρώην περιοχές Καμπανία-Αρδέννες και Αλσατία από την 1 Ιανουαρίου 2016 συγκροτούν τη νέα περιοχή Γκραντ Εστ, ως αποτέλεσμα του νόμου σχετικά με την τροποποίηση των περιοχών που ψηφίστηκε το 2014.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|320x320εσ|Τα διοικητικά διαμερίσματα του νομού Μοζέλ Ο νομός Μοζέλ χωρίζεται σε 5 διοικητικά διαμερίσματα, 23 καντόνια και 514 κοινότητες:
Πόλεις
μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης της περιοχής Γκραντ Εστ με τις κυριότερες πόλεις. Ο νομός Μοζέλ στα βορειο-ανατολικά Οι κυριότερες πόλεις του νομού:
Νομικό καθεστώς
Ο νομός Μοζέλ, όπως και οι νομοί Κάτω Ρήνος και Άνω Ρήνος υπόκεινται, σε ορισμένους τομείς, σε έναν συγκεκριμένο τοπικό νόμο, ο οποίος βασίζεται κυρίως στο γερμανικό δίκαιο. Η ιδιαίτερη αυτή κατάσταση οφείλεται στο γεγονός ότι μετά τη γαλλική ήττα κατά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1871, αυτά τα εδάφη προσαρτήθηκαν από τη Γερμανική Αυτοκρατορία από το 1871 έως το 1919. Με την επιστροφή της Αλσατίας-Λωρραίνης στη Γαλλία το 1919, το Παρίσι δέχτηκε ότι η Αλσατία και ο νομός Μοζέλ πρέπει να διατηρήσουν ορισμένους τοπικούς νόμους όσον αφορά ορισμένα θέματα, ιδίως όσον αφορά το κυνήγι, την οικονομική ζωή, τις σχέσεις τοπικής αυτοδιοίκησης, την ασφάλιση υγείας και τα κοινωνικά δικαιώματα. Περιλαμβάνει κυρίως την απουσία οποιουδήποτε τυπικού διαχωρισμού μεταξύ Εκκλησίας και Κράτους, όπως ισχύει στην υπόλοιπη Γαλλία από το 1905: έτσι οργανισμοί της Χριστιανικής εκκλησίας επωφελούνται από κρατική χρηματοδότηση, σε αντίθεση με τις αρχές που εφαρμόζονται στην υπόλοιπη Γαλλία.
Οικονομία
Η οικονομία του νομού Μοζέλ βασίστηκε από τον 19ο αιώνα στη βαριά βιομηχανία, ιδιαίτερα στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα. Μετά την κρίση των βιομηχανιών αυτών στο τέλος του 20ού αιώνα, ο νομός προωθεί νέες δραστηριότητες με βάση τη βιομηχανική και τεχνολογική τεχνογνωσία. Αυτό συμβαίνει, για παράδειγμα, με την ομάδα ανταγωνιστικότητας MIP (καινοτόμα υλικά-ευφυή προϊόντα) και τον πυρηνικό σταθμό του Cattenom.
Σημαντικές οικονομικές δραστηριότητες στο νομό περιλαμβάνουν:
Κρασιά του Μοζέλ
μικρογραφία|Πάτημα σταφυλιών, από μεσαιωνικό χειρόγραφο Στην αρχαιότητα, ο λατίνος ποιητής Αυσόνιος συχνά τιμούσε στο τραπέζι του το κρασί του Μπορντώ αλλά επίσης και τα κρασιά του Μοζέλ.
Ο Ζακ Μπρελ τραγούδησε επίσης το κρασί του Μοζέλ πολύ αργότερα στο τραγούδι Jef.
Ο νομός Μοζέλ ήταν για αιώνες μια οινοπαραγωγός περιοχή μέσα στους υπόλοιπους αμπελώνες της Λωρραίνης.
Η έκρηξη της φυλλοξήρας στα τέλη του 19ου αιώνα και η απώλεια της γερμανικής αγοράς μετά την υπογραφή της ανακωχής του 1918 προκάλεσε κάποια μείωση στους αμπελώνες του Μοζέλ.
Παρ'όλα αυτά οι λόφοι Μοζέλ συνεχίζουν να παράγουν ένα ποιοτικό κρασί. Από το 2010, τα κρασιά της περιοχής έλαβαν τη διάκριση ελεγχόμενης ετικέτας προέλευσης (AOC).
Τουρισμός-αξιοθέατα
αριστερά|μικρογραφία|293x293εσ|Το εκκλησιαστικό όργανο του Καθεδρικού ναού του [[Μετς (Γαλλία)|Μετς]] Τα τελευταία είκοσι χρόνια, το νομαρχιακό συμβούλιο του νομού Μοζέλ ενθάρρυνε την ανάπτυξη του τουρισμού στο νομό. Η δημιουργία περισσότερων ξενοδοχείων, κατασκηνώσεων, μονοπατιών πεζοπορίας, ποδηλατόδρομων και άλλων τουριστικών υπηρεσιών έχει αυξήσει σημαντικά τον αριθμό των τουριστών.
Το νομαρχιακό συμβούλιο δημιούργησε μια «διαδρομή οργάνων» για να αναδείξει μια σειρά από 650 εκκλησιαστικά όργανα του νομού, πολλά από τα οποία κατασκευάστηκαν στην περιοχή και έχουν ιστορική σημασία. Το παλαιότερο όργανο του νομού βρίσκεται στον Καθεδρικό ναό του Αίου Στεφάνου του Μετς και χρονολογείται από το 1537. Τον 19ο αιώνα, ο Μοζέλ είχε 17 εργοστάσια λειτουργικών οργάνων, από τα οποία μόνο πέντε υπάρχουν σήμερα.
Ο νομός Μοζέλ διαθέτει πολυάριθμα κάστρα, αρχοντικά και οχυρωμένα αρχοντικά, που χρονολογούνται σε μεγάλο βαθμό από τον 17ο και τον 18ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί του Γκραντ Εστ Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Φέλιξ Ερμακόρα
Ο Φέλιξ Ερμακόρα (Felix Ermacora) (13 Οκτωβρίου 1923 – 24 Φεβρουαρίου 1995) ήταν κορυφαίος ειδικός στα ανθρώπινα δικαιώματα της Αυστρίας και μέλος του Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος.
Βιογραφία
Στα νιάτα του, ο Ερμακόρα υπηρέτησε στον στρατό της ναζιστικής Γερμανίας με τον βαθμό του στρατιώτη.
Διετέλεσε καθηγητής διεθνούς δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ από το 1956, στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης από το 1964, βουλευτής του Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος από το 1971 έως το 1990, μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Επιτροπή 1959-1980 και 1984-1987. Το 1974 ήταν Πρόεδρος της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και από το 1984 ήταν Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για το Αφγανιστάν. Το 1992, ίδρυσε το Ludwig Boltzmann Institut für Menschenrechte, με τους μαθητές και στενούς του συνεργάτες Μάνφρεντ Νόβακ και Χάννες Τρέττερ, και υπηρέτησε ως ο πρώτος διευθυντής του.
Ήταν μέρος των αντιπροσωπειών του ΟΗΕ, που ερευνούσαν τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Χιλή, τη Νότια Αφρική, την κατεχόμενη Παλαιστίνη, το Ιράν και το Αφγανιστάν. Για λογαριασμό του Συμβουλίου της Ευρώπης, ερεύνησε παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αλγερία, την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Τουρκία και την Κύπρο. Ως ακαδημαϊκός, νομοθέτης και στέλεχος του ΟΗΕ, πολέμησε άνευ όρων την αδικία και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σε μια γνωμοδότηση εμπειρογνωμόνων, που ανέθεσε η βαυαρική κυβέρνηση το 1991, ο Ερμακόρα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απέλαση των Γερμανών μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο συνιστούσε γενοκτονία και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Ως Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για το Αφγανιστάν, αποκάλυψε "κατάφωρες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων" από τις σοβιετικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν, που δημοσιοποιήθηκαν σε μια έκθεση του 1985.
Έλαβε τον Γερμανικό Μεγάλο Σταυρό Αξίας, Διοικητή του Τάγματος National du Mérite της Γαλλίας, Διοικητή 1ης Τάξης του Τάγματος του Πολικού Αστέρα της Σουηδίας, το Ευρωπαϊκό Βραβείο Καρλομάγνου του Sudetendeutsche Landsmannschaft, το Βραβείο UNESCO για την Εκπαίδευση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα το 1983 και το Ευρωπαϊκό Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης το 1992 (από κοινού με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα) για «μια εξαιρετική συμβολή στην υπόθεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Έγινε επίτιμος διδάκτορας στα πανεπιστήμια της Κολωνίας και του Στρασβούργου και ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών από το 1971. Ήταν επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Διεθνούς Εταιρείας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Το 1999 ιδρύθηκε το Ινστιτούτο Felix Ermacora και το 2005 θεσπίστηκε το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Felix Ermacora από την παράταξη του Συντηρητικού Κόμματος στο Αυστριακό Κοινοβούλιο. Οι πρώτοι νικητές του Βραβείου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Felix Ermacora ήταν ο Ιησουίτης ιερέας Γκέοργκ Σπόρσιλ και ο δημοσιογράφος του ORF Φρίντριχ Όρτερ. Η Felix Ermacora Society ιδρύθηκε το 2005 και διευθύνεται από τον Βόλφγκανγκ Σύσελ, τον πρώην καγκελάριο της Αυστρίας.
Οι μαθητές του περιλαμβάνουν τον Αντρέας Κολ, πρώην Πρόεδρο του αυστριακού κοινοβουλίου και, κυρίως, τον Μάνφρεντ Νόβακ.
Πέθανε το 1995, από ασθένεια, που κόλλησε σε μια αποστολή του ΟΗΕ στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν τον Δεκέμβριο του 1994.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί Κατηγορία:Αυστριακοί επιστήμονες
Ντορόμπο (φυλή)
Οι Ντορόμπο (Αγγλικά: Dorobo ή Ndorobo, Σουαχίλι: Wadorobo, Wandorobo, Torobo), είναι ένας υποτιμητικός όρος-ομπρέλα για πολλές μη-συγγενικές ομάδες κυνηγών-συλλεκτών από την Κένυα και την Τανζανία που είναι υποτακτικοί στους Μαασάι και δεν έχουν βοοειδή.
Ετυμολογία
Ο όρος «Ντορόμπο» («Dorobo»), προέρχεται από την έκφραση il-tóróbò (ενικός: ol-torróbònì) της γλώσσας Μαά (Maa), που σημαίνει «κυνηγοί, αυτοί χωρίς βοοειδή». Ζώντας από το κυνήγι των άγριων ζώων, προϋποθέτει να είναι πρωτόγονοι και όντας χωρίς βοοειδή, σημαίνει ότι είναι πολύ φτωχοί στον κτηνοτροφικό πολιτισμό των Μαά (Maa).
Ταξινομήσεις
Στο παρελθόν έχει υποτεθεί ότι όλοι οι Ντορόμπο (Dorobo) ήταν Νότιας Νειλοτικής προέλευσης και κατά συνέπεια, ο όρος «Ντορόμπο» («Dorobo») να υποδηλώνει πολλές στενές συγγενικές εθνοτικές ομάδες.
Αν και πολλοί από αυτούς τυχαίνει να είναι Νειλοτικοί, οι Ντορόμπο (Dorobo) όπως χρησιμοποιείται από τους Μαά (Maa), απλά αναφέρονται σε γειτονικούς κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες, ανεξάρτητα από την προέλευσή τους — οι Υαάκου (Yaaku) για παράδειγμα, οι σημερινοί Μουκογκόντο-Μαασάι (Mukogodo-Maasai) είναι ένας Ανατολικός Κουσιτικός λαός, οι Aasax είναι Νότιας Κουσιτικής προέλευσης, ενώ οι Άκιε (Μοσίρο (Mosiro)), είναι από την Ανατολική Νειλοτική.
Ορισμένα από τα άτομα που περιγράφονται στις αρχικές αφηγήσεις ως «Ελ Ντορόμπο» είναι φανταστικά ή φανταστικές εξιστορήσεις αγρίων φυλών του 20ού αιώνα όπως «φυλές με γενειοφόρους άνδρες», όπως περιγράφονται από τον Charles Hobley.
Οι ομάδες που έχουν αναφερθεί ως «Ντορόμπο» («Dorobo») περιλαμβάνουν τους:
Σχέσεις με τους γείτονες
Μια ιστορική ανασκόπηση 17 ομάδων Ντορόμπο (Dorobo) στη βόρεια Κένυα, διαπίστωσε ότι κάθε μια διατήρησε μια στενή σχέση με την γύρω περιοχή, μέσα από την αναζήτηση τροφής. Μιλώντας την ίδια γλώσσα με τους νομάδες κτηνοτρόφους γείτονες, θα διατηρήσουν ειρηνικές σχέσεις μαζί τους και θα δεχτούν χαμηλότερη κατάσταση. Περιστασιακή εσωτερική αποδημία και επιγαμία μεταξύ των δύο ομάδων ήταν ακόμη δυνατή. Αν το πολιτικό τοπίο μετατοπιζόταν και εισήρχοντο νέοι κτηνοτρόφοι στην περιοχή, τότε οι τοπικοί Ντορόμπο (Dorobo) θα μεταπηδήσουν στη νέα γλώσσα και θα οικοδομήσουν νέες σχέσεις, ενώ προσκολλώνται στην εδαφική τους θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Κένυα Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες της Αφρικής
Ιωάννης, δούκας της Βαλένσια ντε Κάμπος
Ο Ιωάννης, δούκας της Βαλένσια ντε Κάμπος, (Πορτογαλική γλώσσα : Joao, περί το 1349 - περί το 1396) μέλος του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας ήταν δούκας της Βαλένσια ντε Κάμπος και κύριος της Άλμπα ντε Τόρμες. Ήταν γιος τού Πέτρου Α΄ της Πορτογαλίας και της Ινές ντε Κάστρο, κόρης τού Πέδρο Φερνάντες ντε Κάστρο.
Πρώτα χρόνια
Η μητέρα του ήταν ευγενής από την Γαλικία που την έφερε με την συνοδεία της στην Πορτογαλία η πρώτη σύζυγος του Πέτρου Α΄ Κωνσταντία του Πενιαφιέλ, σύντομα ο βασιλιάς την ερωτεύτηκε και πιθανότατα την παντρεύτηκε μετά τον θάνατο της Κωνσταντίας. Η κατάσταση του Ιωάννη της Βαλένσια ντε Κάμπος σχετικά με την νομιμοποίηση του στον θρόνο της Πορτογαλίας είναι υπό αμφισβήτηση. Μερικοί συγγραφείς αναφέρουν ότι ο γάμος των γονέων δεν έγινε άρα είναι νόθος. Η επικρατέστερη άποψη είναι ότι ο γάμος έγινε κρυφά από τον παππού του, αυτός ήταν ο λόγος που ο παππούς της Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας διέταξε την φυλάκιση και κατόπιν την δολοφονία της, συνεπώς ήταν νόμιμος. Ο ινφάντης Ιωάννης ζούσε στην αυλή του αδελφού του Φερδινάνδου Α΄ της Πορτογαλίας, ήταν ένας ιππότης με άριστη συμπεριφορά, δεινός ιππέας και κυνηγός. Ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του Ιωάννης των Αβίς ο μετέπειτα Ιωάννης Α΄ της Πορτογαλίας είχε στενές σχέσεις μαζί του, είχε παρόμοιες υψηλές αρετές αλλά διαφορετικό χαρακτήρα. Ο ινφάντης Ιωάννης της Βαλένσια ήταν εξαιρετικά φιλόδοξος και τολμηρός χαρακτήρας, δεν δίσταζε να εκδηλώνει κάθε στιγμή τις φιλοδοξίες του με οποιονδήποτε τρόπο.
Υποψήφιος διάδοχος της Πορτογαλίας
Έπεσε σε σφοδρό έρωτα με την Μαρία Τέλες ντε Μενέσες (Κοΐμπρα 1336-1339), μια πανέμορφη γυναίκα 11 χρόνια νεώτερη από τον ίδιο, ανήκε στην Συνοδεία της αδελφής του Ινφάντας Βεατρίκης και ήταν αδελφή της βασίλισσας Ελεονώρας Τέλες. Η Μαρία Τέλες ντε Μενέσες ήταν χήρα του Άλβαρο Ντιάζ ντε Σούσα (1330-1365), 2ου λόρδου της Μάφρα, απέκτησε μαζί του τον Λόπο Ντιάζ ντε Σούσα (1360-1435) που κληρονόμησε τα εδάφη και τους τίτλους του πατέρα του και έγινε αρχηγός του Τάγματος του Ιησού. Ο ινφάντης Ιωάννης πήγε σπίτι της, η Μαρία Τέλες τον περίμενε με έναν βωμό και έναν ιερέα, η τελετή του γάμου προχώρησε μυστικά, τον έμαθε η βασίλισσα Ελεονώρα Τέλες αργότερα (1376) και εξοργίστηκε. Ο Φερδινάνδος Α΄ και η Ελεονώρα Τέλες όρισαν διάδοχο την κόρη τους Βεατρίκη της Πορτογαλίας αποκλείοντας τον Ιωάννη από την διαδοχή, όταν πέθανε ωστόσο ο βασιλιάς χωρίς γιο το πλήθος περίμενε με αγωνία να γίνει η στέψη του που ήταν πολύ αγαπητός. Η Ελεονώρα Τέλες που ήταν εξαιρετικά μισητή τρομοκρατήθηκε, γνώρισε τις αρνητικές συνέπειες για την ίδια αν γινόταν βασιλιάς ο ετεροθαλής αδελφός του συζύγου της και προσπάθησε με κάθε τρόπο να το εμποδίσει. Η Ελεονώρα Τέλες ζήτησε από τον αδελφό της Ζοάο Αφόνσο Τέλο, 6ο κόμη του Μπάρσελος να πείσει τον Ινφάντη Ιωάννη ότι ένας γάμος με την κόρη της Βεατρίκη που την είχε ήδη υποσχεθεί στον Ιωάννη Α΄ της Καστίλης θα νομιμοποιούσε όλα τα δικαιώματα του στην διαδοχή. Η Ελεονώρα μέσω του αδελφού της μετέφερε ψευδώς την είδηση στον Ιωάννη ντε Βαλένσια ότι η σύζυγος του τον απατούσε, ο ίδιος εξοργίστηκε και την σκότωσε, είχε πλέον απαλλαγεί από την αδελφή της και είχε κάνει μισητό στον λαό τον γαμπρό της. Ο Ιωάννης με φόβο για την τιμωρία για το έγκλημα του δραπέτευσε στην Μπέιρα.
Αιχμάλωτος στην Καστίλη
thumb|250px|right|Ο Ιωάννης της Βαλένσια ντε Κάμπος δολοφονεί την σύζυγο του, έργο του 19ου αιώνα Ο Φερδινάνδος Α΄ προσποιήθηκε στην αρχή τον οργισμένο αλλά αργότερα του είπε ότι τον συγχωρεί και του ζήτησε να επιστρέψει στην αυλή. Ο Ιωάννης ζήτησε αμέσως μετά από το βασιλικό ζεύγος να παντρευτεί την Βεατρίκη όπως του είχαν υποσχεθεί, αναγνώρισε τις δολοπλοκίες εναντίον του, αποσύρθηκε στον Δούρο και αργότερα δραπέτευσε στο Βασίλειο της Καστίλης. Ο Ερρίκος Β΄ της Καστίλης προσκάλεσε τον Ινφάντη Ιωάννη στην αυλή του και του έδωσε σύζυγο την νόθη κόρη του Κωνστάνθα Ενρίκεθ (1378), όταν ο στρατός της Καστίλης επιτέθηκε στην Πορτογαλία και πολιόρκησε την Έλβας ο Ιωάννης ενώθηκε μαζί του. Με τον θάνατο του Φερδινάνδου Α΄ της Πορτογαλίας ο Ιωάννης Α΄ της Καστίλης τον συνέλαβε επειδή τον θεωρούσε σαν απειλή στα δικαιώματα που είχε στον Πορτογαλικό θρόνο χάρη στην σύζυγο του. Την εποχή που ξέσπασε η "Πορτογαλική Κρίση Διαδοχής (1383-1385)" οι βασικοί διεκδικητές του θρόνου ήταν : η ανεψιά του Βεατρίκη, ο ίδιος ο Ιωάννης, ο μικρότερος αδελφός του Ντενίς του Θιφουέντες και ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του Ιωάννης του Τάγματος των Αβίς που θα είναι ο νικητής.
Πιθανή ημερομηνία θανάτου
thumb|250px|right|Η μονή της Σαν Εστεμπάν στην [[Σαλαμάνκα όπου βρίσκεται ο τάφος του Ιωάννη]] Η πραγματική ημερομηνία του θανάτου του Ιωάννης της Βαλένσια ντε Κάμπος είναι ασαφής, πέθανε σίγουρα μετά το 1393 αλλά πριν το 1397 που ο μικρότερος αδελφός του Διονύσιος του Θιφουέντες ζητούσε βοήθεια για τα κληρονομικά του δικαιώματα στην Πορτογαλία. Ο χρονικογράφος Φερνάο Λόπες (1385-1460) το ερμηνεύει ότι πιθανότατα να είχε πεθάνει εκείνη την χρονιά (1397). Ο Ερρίκος Γ΄ της Καστίλης επιβεβαίωσε στις κόρες του Ιωάννη της Βαλένσια ντε Κάμπος τα δικαιώματα τους να διαδεχτούν τον πατέρα τους στους τίλους του (19 Σεπτεμβρίου 1396), αυτό είναι άλλη μία ένδειξη ότι είχε πεθάνει. Ένας Πορτογάλος γενεαλόγος παρουσιάζει μια επιστολή (20 Σεπτεμβρίου 1400) στην οποία ο Ιωάννης ο Μέγας αναφέρεται στον θανόντα ετεροθαλή αδελφό του. Ο ίδιος τονίζει ωστόσο ότι η ημερομηνία μπορεί να είναι εσφαλμένη και ο Ιωάννης να ήταν ζωντανός όταν δέχτηκε προνόμια από τον Ερρίκο Γ΄ στον Καθεδρικό ναό της Παλένσια (1402). Οι εκτάσεις του Ιωάννη της Βαλένσια ντε Κάμπος στην Μεδίνα δεν Κάνπο μοιράστηκαν ανάμεσα στις νόμιμες κόρες του (2 Νοεμβρίου 1404). Τα παιδιά της Ινές ντε Κάστρο τάφηκαν όλα μακριά από την γενέτειρα τους Πορτογαλία : ο Διονύσιος στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία στην Γουαδαλούπη, η Βεατρίκη στον Καθεδρικό ναό του Μπούργος και ο ίδιος ο Ιωάννης στον μονή του Σαν Εστεμπάν στην Σαλαμάνκα.
Οι τίτλοι του Ιωάννη, δούκα της Βαλένσια ντε Κάμπος ήταν οι εξής :
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Μαρία Τέλες ντε Μενέσες, κόρη τού Μαρτίμ Αλφόνσο Τελο ντε Μενέσες (1376) και είχε τέκνο:
Το 1378 ο Ιωάννης έκανε δεύτερο γάμο με την Κωνστάνσα Ενρίκες ντε Καστίγια από τον Καστιλινό Οίκο της Ιβρέα, νόθη κόρη τού Ερρίκου Β΄ της Καστίλης και είχε τέκνα:
Οι δύο κόρες Μαρία και Βεατρίκη μοίρασαν την κληρονομιά του πατέρα τους (2 Νοεμβρίου 1404), η Μαρία δέχτηκε την κομητεία του Βαλένσια ντε Δουν Ζουάν και η Βεατρίκη την κομητεία του Άλμπα ντε Τόρρες.
Έξαρση της ευλογιάς των πιθήκων το 2022
Μια συνεχιζόμενη έξαρση της ευλογιάς των πιθήκων επιβεβαιώθηκε στις 6 Μαΐου 2022 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ακολούθησε η ανακοίνωση πολλών από τα κρούσματα της ευλογιάς των πιθήκων στο Ηνωμένο Βασίλειο, με αποτέλεσμα ορισμένοι παρατηρητές να θεωρήσουν ότι λαμβάνει χώρα η μετάδοση στην κοινότητα. Στις 18 Μαΐου ανακοινώθηκαν κρούσματα σε Πορτογαλία, Ισπανία, Καναδά και ΗΠΑ, και τις επόμενες ημέρες σε Ιταλία, Σουηδία, Βέλγιο, Γαλλία, Αυστραλία και Γερμανία. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε την έξαρση επείγουσα διεθνή κατάσταση για τη δημόσια υγεία στις 23 Ιουλίου 2022.
Ιωάννης, δούκας της Βαλένσια ντε Κάμπος
Οικογένεια
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
Έξαρση της ευλογιάς των πιθήκων το 2022
Φυλογενετική ανάλυση του ιού έδειξε ότι ανήκει στον κλάδο της Δυτικής Αφρικής, ο οποίος σχετίζεται με εξαγόμενα περιστατικά ταξιδιωτών από τη Νιγηρία το 2018 και το 2019. Η ευλογιά των πιθήκων είναι μια νόσος ενδημική στην κεντρική και δυτική Αφρική. Τα αρχικά συμπτώματα περιλαμβάνουν πυρετό, πονοκέφαλο, μυϊκούς πόνους, πρησμένους λεμφαδένες και αίσθημα κόπωσης. Ακολουθεί χαρακτηριστικό εξάνθημα που σχηματίζει φουσκάλες και κρούστες. Ο χρόνος από την έκθεση μέχρι την έναρξη των συμπτωμάτων είναι περίπου 10 ημέρες. Η διάρκεια των συμπτωμάτων είναι συνήθως δύο έως τέσσερις εβδομάδες.
Μέχρι τις 10 Νοεμβρίου είχαν καταγραφεί 78.278 κρούσματα σε 103 μη ενδημικές χώρες και έχουν καταγραφεί 36 θάνατοι σε μη ενδημικές χώρες.