cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2007-08
Σύστημα διεξαγωγής
Στον τρίτο και στον τέταρτο γύρο έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, έχει τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες είχαν επιτύχει τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες επιτύγχαναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν σημειώνονταν τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Στον επόμενο γύρο (προημιτελικά φάση) οι ομάδες χωρίζονταν σε δύο ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Οι ομάδες κάθε ομίλου αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Οι δύο ομάδες που συγκέντρωσαν τους περισσότερους βαθμούς σε κάθε όμιλο προκρίθηκαν στην επόμενη φάση.
Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες και ίσχυε το ίδιο σύστημα διεξαγωγής όπως και στον τρίτο και τέταρτο γύρο. Ο τελικός ήταν μονός.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2008-2009.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες των πρωταθλημάτων Β΄ κατηγορίας 2007-08, Γ΄ κατηγορίας 2007-08 και 12 από τις 14 ομάδες του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας 2007-08. Οι δύο ομάδες της Δ΄ κατηγορίας που δεν συμμετείχαν στο κύπελλο ήταν αυτές που είχαν προβιβαστεί από το πρωτάθλημα ένταξης ΣΤΟΚ 2007 στη Δ΄ κατηγορίας 2007-08 τερματίζοντας στη δεύτερη και τρίτη θέση (Ελληνισμός Ακακίου και Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ξυλοτύμβου 2006). Η ομάδα που τερμάτισε στην πρώτη του πρωταθλήματος ένταξης ΣΤΟΚ 2006, ΑΣΠΙΣ Πύλας, συμμετείχε στο κύπελλο.
Β΄ γύρος
Στον Β΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο.
Γ΄ γύρος
Στον Γ΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο και 6 από τις ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2007-08 (συμμετείχαν οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 9 έως 11 του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2006-07 και οι 3 ομάδες που προβιβάστηκαν από το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2006-07). Στο γύρο αυτό δεν συμμετείχαν οι πρώτες 8 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2006-07.
Δ΄ γύρος
Στον Δ΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Γ΄ γύρο και οι υπόλοιπες 8 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2007-08 που είχαν εξαιρεθεί από τον Γ΄ γύρο, δηλαδή αυτές που είχαν τερματίσει στις 8 πρώτες θέσεις του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2006-07.
1 Ο πρώτος αγώνας μεταξύ ΑΕΚ και Α.Ο. Αγία Νάπα τελείωσε 1-0 υπέρ της ΑΕΚ. Ο Α.Ο. Αγία Νάπα υπέβαλε ένσταση για αντικανονική συμμετοχή ποδοσφαιρική της ΑΕΚ και έτσι ο αγώνας κατακυρώθηκε υπέρ της με 0-2.
Όμιλος Α΄
Η τελική βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του Α΄ ομίλου:
Όμιλος Β΄
Η τελική βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του Β΄ ομίλου:
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΕΛ και η Ανόρθωση. Ο τελικός διεξήχθη στις 17 Μαΐου 2008 στο Νέο Γ.Σ.Π. (το οποίο ήταν και έδρα του ΑΠΟΕΛ) στη Λευκωσία. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ με σκορ 2-0.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2007-2008
Τζατσίντο Κολένιο
Ο Τζατσίντο Κολένιο (Τορίνο, 1793 – Μπαβένο, 1856) ήταν ιταλός πατριώτης της εποχής της ιταλικής ενοποίησης, φίλος του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι. Εκπαιδευμένος ως γεωλόγος, έγινε Πεδεμόντιος πολιτικός και τον Ιούλιο του 1848 διορίστηκε υπουργός πολέμου στην κυβέρνηση Κασάτι.
Ο Κολένιο πολέμησε κατά την διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων και έφτασε τον βαθμό του συνταγματάρχη σε μια ομάδα μηχανικών. Μετά την εξορία του από την Ιταλία ενώθηκε με τον φίλο του κόμη Σαντόρε ντι Σανταρόζα στην Ελλάδα και πολέμησαν στην Ελληνική Επανάσταση. Στις 31 Μαρτίου 1825 διορίστηκε επικεφαλής μηχανικός της φρουράς του Νιόκαστρου το οποίο βρισκόταν υπό πολιορκία από αιγυπτιακά στρατεύματα.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιταλοί γεωλόγοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Ιταλοί αγωνιστές του 1821
IC 1101
Ο IC 1101 (ή UGC 9752) είναι γιγαντιαίος γαλαξίας. Ανήκει στη μορφολογική κατηγορία E-S0 και επομένως είναι ελλειπτικός - φακοειδής γαλαξίας. Όπως και άλλοι γιγαντιαίοι ελλειπτικοί γαλαξίες, ο IC 1101 βρίσκεται στο κέντρο ενός μεγάλου σμήνους γαλαξιών, του Abell 2029 στον αστερισμό του Όφεως, κοντά στα όρια με τον αστερισμό της Παρθένου. Απέχει 1,07 δισεκατομμύρια έτη φωτός και με διάμετρο 6 περίπου εκατομμυρίων ετών φωτός είναι ένας από τους μεγαλύτερους γνωστούς γαλαξίες, αν όχι ο μεγαλύτερος , αποτελούμενος από περίπου 100 τρισεκατομμύρια αστέρες. Θεωρείται ότι ο IC 1101 σχηματίστηκε από τις συγχωνεύσεις πολλών μικρότερων γαλαξιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες 1101 Κατηγορία:Όφις (αστερισμός)
Αυτοκινητόδρομοι στην Τουρκία
thumb|350px|Οι αυτοκινητόδρομοι στην Τουρκία. thumb|350px|Οι αυτοκινητόδρομοι στην Τουρκία. Η Τουρκία έχει ένα εκτενές δίκτυο αυτοκινητοδρόμων. Συνολικά το δίκτυο αποτελείται από 2.036 χιλιόμετρα αυτοκινητοδρόμων. Συνήθως οι περισσοτέροι αυτοκινητόδρομοι αποτελούνται από 6 λωρίδες, 3 ανα κατεύθυνση, ενώ κοντά στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως Κωνσταντινούπολη και Άγκυρα, φτάνουν και τις 8 λωρίδες, 4 ανα κατεύθυνση. Το όριο ταχύτητας στους τούρκικους αυτοκινητοδρόμους είναι 120 km/h. Ο πρώτος αυτοκινητόδρομος κατασκευάστηκε το 1989.
Αρίθμηση
thumb|250px|Το σήμα των αυτοκινητοδρόμων στην Τουρκία. Η αρίθμηση στους τούρκικους αυτοκινητοδρόμους είναι τοπική. Όλοι έχουν το πρόθεμα "Ο" (Ότογιολ είναι στα τούρκικα ο αυτοκινητόδρομος). Συγκεκριμένα οι αρίθμη είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Τουρκίας Κατηγορία:Κατάλογοι δρόμων
Λευκό Αιτωλοακαρνανίας
Το Λευκό είναι μικρός οικισμός και έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Θέρμου στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011.
Απέχει οδικώς 23 χλμ. από το Αγρίνιο, 51 χλμ. από την Ναύπακτο, 52 χλμ. από το Μεσολόγγι, 58 χλμ. από το Καρπενήσι, 70 χλμ. από την Πάτρα, και 268 χλμ. από την Αθήνα.
Ιστορικά στοιχεία
Μέχρι το 1954 ονομαζόταν Κάτω Προστοβά. Η ονομασία αυτή προήλθε σε αντιδιαστολή με την παλιά ονομασία Προστοβά του γειτονικού χωριού Καλλιθέα, του οποίου αποτελούσε μέρος, μέχρι που διασπάστηκαν το 1932 και δημιούργησε ανεξάρτητο οικισμό και δική του κοινότητα.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Δικαστής
right|thumb|300px|Δικαστές του [[Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης|Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.]]
Ελλάδα
Σύμφωνα με το Ελληνικό Σύνταγμα, οι δικαστές είναι ισόβιοι κρατικοί λειτουργοί, που απολαμβάνουν προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας. Οι δικαστές κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, στην εφαρμογή των πάσης φύσεως νομοθετημάτων, ουσιαστικά εκφράζουν άμεσα και ελεύθερα την πολιτειακή βούληση, χωρίς εξάρτηση από φορείς άλλων εξουσιών.
Κατά το υφιστάμενο σύστημα λειτουργίας της ελληνικής δικαιοσύνης και των διακρίσεων αυτής, οι Έλληνες δικαστές διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:
Διακρίνονται στους δικαστές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Θέσεις εξουσίας Κατηγορία:Νομικά επαγγέλματα Κατηγορία:Επιβολή του νόμου
Μπενιζέλος Ρούφος
Ο Μπενιζέλος Ρούφος (1795-18 Μαρτίου 1868) ήταν Έλληνας πολιτικός και Φιλικός. Αναδείχτηκε δήμαρχος Πατρέων, μέλος της αντιβασιλείας και τρεις φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Καταγωγή
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1795 και ήταν γιος του Αθανασίου Κανακάρη, οπλαρχηγού και πολιτικού, και της Μαρίας Κωστάκη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την οικογένεια Κανακάρη - Ρούφου και ήταν εγγονός του εμπόρου Μπενιζέλου Ρούφου και της Αγγελικής Κανακάρη, ενώ από την πλευρά της μητέρας του, Παρασκευής, καταγόταν από την ισχυρή εμπορική οικογένεια Κωστάκη και ήταν ανεψιός του Φίλιππου Κωστάκη, εμπόρου, κτηματία και προέδρου του δημοτικού συμβουλίου Πατρών, καθώς και πρώτος εξάδελφος του Κωνσταντίνου Κωστάκη, κτηματία και βουλευτή.
Δράση
Ο Μπενιζέλος Ρούφος ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας στην οποία είχε προσφέρει σημαντικά χρηματικά ποσά για την προετοιμασία της Επανάστασης του 1821. Συμμετείχε στην ιστορική κήρυξη της εξέγερσης στην Πάτρα την 23η Μαρτίου 1821 και στη δημιουργία του Αχαϊκού Διευθυντηρίου. Έλαβε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις στην περιοχή της Αχαΐας όπως π.χ. στην πολιορκία της Πάτρας ενώ μετέβη κατά το πρώτο έτος της επανάστασης στη Ζάκυνθο για συλλογή πολεμοφοδίων.
Το 1828 διορίστηκε διοικητής Ηλείας και κατόπιν Σύρου, γρήγορα όμως, αν και αρχικά υπήρξε υποστηρικτής του Ιωάννη Καποδίστρια μεταπήδησε στο αντικυβερνητικό στρατόπεδο. Μάλιστα το 1832 συνέδραμε τις δυνάμεις του Ιωάννη Κωλέττη στην ανατροπή της κυβέρνησης του Αυγουστίνου Καποδίστρια. Το ίδιο έτος διορίστηκε μέλος της Γερουσίας ενώ το 1835 διετέλεσε σύμβουλος επικρατείας.
Αργότερα χρημάτισε υπουργός εσωτερικών στην κυβέρνηση Γεωργίου Κουντουριώτη του 1848. Το 1854 προσέφερε σεβαστό χρηματικό ποσό για την οργάνωση της επανάστασης της Ηπείρου που ξέσπασε εκείνη τη χρονιά. Το 1855 εκλέχτηκε δήμαρχος Πατρέων (1855-1858). Το 1862 συγκρότησε μαζί με τον Δημήτριο Βούλγαρη και τον Κωνσταντίνο Κανάρη την Προσωρινή Κυβέρνηση της Ελλάδος που ανέλαβε την εξουσία μετά την έξωση του Όθωνα. Διορίστηκε πρωθυπουργός της Ελλάδας το 1863 σε διαδοχικές φάσεις με διαφορά δύο ημερών λόγω των Ιουνιανών (Κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου 1863 και Κυβέρνηση του Οροπεδίου) και στη συνέχεια το 1865 (Κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου 1865).
Ως δήμαρχος Πατρέων έθεσε τα θεμέλια του Δημοτικού Νοσοκομείου Πατρών, δώρισε το μισθό του για την ίδρυση υδραγωγείου και διαμόρφωσε την πλατεία Υψηλών Αλωνίων στην οποία και δόθηκε, για ένα χρονικό διάστημα, το όνομα του. Τελικά παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας σχετικά με τη μελέτη της πλατείας.
Θάνατος και απόγονοι
Παντρεύτηκε αρχικά τη Βικτωρία Σισίνη, αδερφή του οπλαρχηγού και προεστού Χρύσανθου Σισίνη ενώ ύστερα από τον θάνατο της, στις 28 Αυγούστου του 1836, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Μαρία Κουντουριώτη, χήρα του Γεωργίου Χατζηγιάννη Μέξη και κόρη του Γεώργιου Κουντουριώτη, με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά: τον Λουκά Κανακάρη - Ρούφο, που απεβίωσε σε νεαρή ηλικία, τον Αθανάσιο Κανακάρη - Ρούφο, δήμαρχο Πατρέων, βουλευτή και υπουργό, τον Γεώργιο Ρούφο, δήμαρχο Πατρέων, βουλευτή και υπουργό, τον Ανδρέα Ρούφο, σταφιδέμπορα και κτηματία και τον Αγγελή Ρούφο, βουλευτή. Εγγόνια του ήταν ο Λουκάς Κανακάρης - Ρούφος, βουλευτής και υπουργός, ο Βασίλειος Ρούφος, δήμαρχος Πατρεών και βουλευτής και ο Ιωάννης Ρούφος, βουλευτής, ενώ δισέγγονά του οι Ρόδης Κανακάρης - Ρούφος, λογοτέχνης και διπλωμάτης, και Αχιλλέας Κ. Γεροκωστόπουλος, βουλευτής και υπουργός.
Πέθανε στις 18 Μαρτίου του 1868, σε ηλικία 73 ετών, και τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Πατρών σε λόφο στον οποίο βρίσκεται μόνο το μνήμα της οικογένειας Ρούφου. Επικήδειο λόγο εκφώνησαν οι Χαλικιόπουλος και Αριστομένης Κοντογούρης.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών Μπενιζελος Μπενιζελος Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Ιουνιανά Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Οικογένεια Κουντουριώτη Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας Κατηγορία:Οικογένεια Κωστάκη
Μπάλα (μαθηματικά)
μικρογραφία|Στον Ευκλείδειο χώρο, μια μπάλα είναι ο όγκος που οριοθετείται από μια σφαίρα Στα μαθηματικά, μια μπάλα, με συμβολισμο Β(c; r), είναι το σύνολο των σημείων που απέχουν το πολύ απόσταση r (ακτινα) απο το σημείο c (κέντρο). Μπορεί να είναι μια κλειστή μπάλα (συμπεριλαμβανομένων των οριακών σημείων, που η απόσταση τους απο το c είναι ίση με r) ή μια ανοιχτή μπάλα (εξαιρουμένων αυτών).
Αυτές οι έννοιες ορίζονται όχι μόνο στον τρισδιάστατο ευκλείδειο χώρο αλλά και για τις κατώτερες και υψηλότερες διαστάσεις και για τους μετρικούς χώρους εν γένει. Έτσι, για παράδειγμα, όσον αφορά τους Ευκλείδειους χώρους, μια μπάλα στην μια διάσταση είναι ένα ευθύγραμμο τμήμα. Αντιστοιχα, στις δύο διαστάσεις είναι ένας δίσκος, δηλαδή το εσωτερικό ενος κύκλου. Και όμοια, στις τρεις διαστάσεις, μια μπάλα θεωρείται ότι είναι το σύνολο των σημείων που ανήκουν στο εσωτερικό μιας σφαίρας.
Γενικά σε μετρικούς χώρους
Έστω
(M, d)
ένας μετρικός χώρος, δηλαδή ένα σύνολο M με μια μετρική (συνάρτηση απόστασης) d. Η ανοικτή (μετρική) μπάλα με ακτίνα
r > 0
με κέντρο ένα σημείο p στο M, συνήθως συμβολίζεται με
Br(p)
B(p; r)
, ορίζεται ως
The Old Way
Το The Old Way είναι μια Αμερικανική ταινία γουέστερν σε σκηνοθεσία από Μπρετ Ντονόβο, από σενάριο του Καρλ Γ. Λούκας, και πρωταγωνιστεί τον Νίκολας Κέιτζ.
Η ταινία κυκλοφόρησε κινηματογραφικά από την Saban Films στις 6 Ιανουαρίου του 2023, και έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς.
Φραντσέσκο Μαρία Ντελ Μόντε
200px|right|thumb|Το [[Παλάτσο Μαντάμα|Palazzo Madama στη Ρώμη σήμερα είναι η έδρα της Γερουσία της Δημοκρατίας, ενώ πρώτα ήταν η κατοικία του cardinal Del Monte]] Ο Φραντσέσκο Μαρία ντελ Μόντε (ιταλ.:Francesco Maria del Monte, Βενετία, 5 Ιουλίου 1549 - Ρώμη, 27 Αυγούστου 1627), γνωστός περισσότερο ως cardinal Del Monte, ήταν Ιταλός καρδινάλιος, διπλωμάτης, συλλέκτης έργων τέχνης. Είναι διάσημος ακόμη ως προστάτης του Καραβάτζιο και του Γαλιλαίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί διπλωμάτες
Ταό Τσουτσίγια
Η Ταό Τσουτσίγια (ιαπωνικά: 土屋太鳳) (γενν. 3 Φεβρουαρίου 1995) είναι Ιαπωνέζα ηθοποιός, μοντέλο, χορεύτρια, στιχουργός και τραγουδίστρια. Είναι περισσότερο γνωστή για τους ρόλους της ως Μακιμάτσι Μίσαο στη σειρά ταινιών Rurouni Kenshin, ως Μάι Νακαχάρα στο 8-nengoshi no hanayome (8 χρόνια αρραβωνιασμένοι), ως Κοχάρου στο The Cinderella Addiction και ως Γιουζούχα Ουσάγκι στο Η Αλίκη στη χώρα των εσχάτων του Netflix. Η μεγαλύτερη αδερφή της, Χονόκα, εργάζεται ως μοντέλο, ενώ ο μικρότερος αδελφός της, Σίμπα Τσουτσίγια, είναι επίσης ηθοποιός.
Καριέρα
Επιλεγμένη ανάμεσα σε 2.020 γυναίκες που συμμετείχαν σε ακρόαση για τον ρόλο, η Τσουτσίγια επιλέχτηκε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη Mare, μια πρωινή δραματική σειρά που προβλήθηκε στη δημόσια τηλεόραση της Ιαπωνίας, η οποία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 30 Μαρτίου 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνέζες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιαπωνέζες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιαπωνέζες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ιαπωνέζες μοντέλα
Ηρακλεόπολις η μικρά
Η Ηρακλεόπολις η μικρά (αρχαία ελληνικά : Ἡρακλεόπολις, [Μικρά] Ἡρακλέους πόλις), στα αρχαία αιγυπτιακά : Pr-Ḥry-šf-nb-Nn-nsw, ενώ στη ρωμαϊκή περίοδο λεγόταν Σέθρον , ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου. Βρισκόταν στην Κάτω Αίγυπτο και ανήκε στη 14η νομή και κοντά στο σημερινό Τελ Μπελίμ. Απείχε 42 περίπου μίλια από την Τανίς ενώ σήμερα η αρχαία πόλη βρίσκεται βυθισμένη στη λίμνη Μανζάλα.
Αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν ότι η θέση της ήταν στο Δέλτα του Νείλου και στο στόμιο του καναλιού του Πηλούσιον, κοντά στο Πηλούσιον, και πρωτεύουσα της νομής Σεθροΐτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Πάτι Ντίας
Η Πάτι Ντίας (Mara Patricia Díaz Sánchez, 17 Μαρτίου 1974 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και μοντέλο.
Γεννήθηκε το 1974 στο Σαν Λουίς Ρίο Κολοράδο της πολιτείας Σονόρα. Σε νεαρή ηλικία ξεκίνησε να εργάζεται σαν μοντέλο και το 1995 έκανε το ντεμπούτο της στην τηλενουβέλα La Dueña.
Υπήρξε παντρεμένη με τον επιχειρηματία Γκιγιέρμο Πένια και μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Γκιγιέρμο Πένια Ντίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
Μπουγιουκτσεκμετσέ Μπάσκετμπολ
H Μπουγιουκτσεκμετσέ Μπάσκετμπολ (τουρκικά: Büyükçekmece Basketbol), για λόγους χορηγίας Άρελ Ουνιβερσιτέτι Μπουγιουκτσεκμετσέ (Arel Üniversitesi Büyükçekmece), είναι τουρκικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Μπουγιουκτσεκμετσέ της Κωνσταντινούπολης, η οποία παίζει στο Πρωτάθλημα Τουρκίας. Η έδρα της είναι το Γκαζάνφερ Μπιλγέ Σπορτς Χολ, χωρητικότητας 3.000 θέσεων.
Ιστορία
Η Τουγιάπ Μπουγιουκτσεκμετσέ ιδρύθηκε το 2011 στο Μπουγιουκτσεκμετσέ. Η ομάδα ξεκίνησε να παίζει στην 3η Κατηγορία τη σεζόν 2011-12. Τη σεζόν 2012-13, η ομάδα προήχθη στην 2η Κατηγορία ως πρωταθλήτρια. Στην πρώτη σεζόν της στην 2η κατηγορία, η ομάδα τερμάτισε ένατη. Τη σεζόν 2014–15, η ομάδα τερμάτισε τέταρτη στην κανονική περίοδο. Στη συνέχεια, η ομάδα νίκησε την Ακχισάρ Μπελεντίγεσπορ στον προημιτελικό και την Ντενίζλι Μπάσκετ στον ημιτελικό και έφτασε στον Τελικό, όπου έχασε από τη Γεσιλγκιρεσούν Μπελεντιγέ. Παρά την ήττα, η Μπουγιουκτσεκμετσέ προβιβάστηκε στην κορυφαία κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2011 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κωνσταντινούπολη
Γιοάχιμ Στράιχ
Ο Γιοάχιμ Στράιχ (γερμ. Joachim Streich, 13 Απριλίου 1951–16 Απριλίου 2022) ήταν Γερμανός ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Διατέλεσε διεθνής με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ανατολικής Γερμανίας, έχοντας το ρεκόρ διεθνών συμμετοχών και τερμάτων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου του 1951 στο Βίσμαρ και αφού αγωνίστηκε αρχικά σε ομάδες νέων της γενέτειράς του, μεταγράφηκε το 1967 στη Χάνσα Ρόστοκ, όπου και έπαιξε για πρώτη φορά σε ανδρική ομάδα. Στην Χάνσα έμεινε μέχρι το 1973 και επόμενος σταθμός του ήταν το Μαγδεβούργο, στο οποίο και έκλεισε την καριέρα του το 1985. Με τη φανέλα του Μαγδεβούργου πανηγύρισε αρκετούς τίτλους, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1974, όπου παρά το γεγονός ότι έχασε λόγω τραυματισμού τον μεγάλο τελικό με τη Μίλαν ήταν ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας. Σημείωσε συνολικά 229 γκολ σε 378 συμμετοχές στα πλαίσια του Πρωταθλήματος (πρώτος σκόρερ στην ιστορία) και 17 γκολ σε 42 αναμετρήσεις στα κύπελλα Ευρώπης. Ήταν τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος της Ανατολικής Γερμανίας.
Ο Στράιχ θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε η Γερμανία και είναι πρώτος σε τέρματα και συμμετοχές με την Εθνική της Ανατολικής Γερμανίας, μετρώντας 55 γκολ σε 102 συμμετοχές. Ήταν μάλιστα μέλος της ομάδας, που έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 σημειώνοντας δύο γκολ σε τέσσερις αναμετρήσεις. Έχει επίσης κατακτήσει ένα χάλκινο μετάλλιο με την ποδοσφαιρική Ολυμπιακή ομάδα της χώρας του το 1972.
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας εργάστηκε ως προπονητής, περνώντας από τους πάγκους του Μαγδεβούργου, της Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ και της ΦΣΦ Τσβίκαου. Απεβίωσε σε ηλικία 71 ετών στις 16 Απριλίου 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στραιχ Γιοαχιμ Στραιχ Γιοαχιμ Στραιχ Γιοαχιμ Στραιχ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ανατολικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μαγδεβούργο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές της ολυμπιακής ομάδας Ανατολικής Γερμανίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μαγδεβούργο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χάνσα Ρόστοκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972
Ιππίας ο τύραννος
Ο Ιππίας (547 π.Χ. - 490 π.Χ.) ήταν γιος του τυράννου των Αθηνών Πεισίστρατου τον οποίο και διαδέχθηκε μαζί με τον αδελφό του Ίππαρχο το 527 π.Χ. Οι δύο Πεισιστρατίδες συγκυβέρνησαν για περίπου 13 χρόνια, μέχρι το καλοκαίρι του 514 π.Χ., όταν οι Αρμόδιος και Αριστογείτονας σκότωσαν για λόγους κυρίως προσωπικούς τον Ίππαρχο. Στη συνέχεια ο Ιππίας κυβέρνησε μόνος του για τέσσερα χρόνια, μέχρι το καλοκαίρι του 510 π.Χ. οπότε και η τυραννίδα ανατράπηκε με στρατιωτική επέμβαση του βασιλιά της Σπάρτης Κλεομένη –επέμβαση που εν μέρει προκλήθηκε και από τη διπλωματία των Αλκμεωνιδών προς το Μαντείο των Δελφών. Ο Ιππίας με την οικογένειά του εξορίστηκαν και η δημοκρατία αποκαταστάθηκε, αλλά ο τύραννος προσπάθησε να επανέλθει στην εξουσία της Αθήνας προσεταιριζόμενος τους Σπαρτιάτες. Το σχέδιό του δεν ευοδώθηκε από την Πελοποννησιακή Συμμαχία και ο Ιππίας έφυγε άπραγος για την Περσία, όπου παρείχε συμβουλευτικές υπηρεσίες στον βασιλιά Δαρείο ώστε να τον αποκαταστήσει στην εξουσία των Αθηνών. Συμμετείχε ως σύμβουλος των Περσών και στη μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ.. Πέθανε την ίδια χρονιά, κατά πάσα πιθανότητα στη Λήμνο, κατά την επιστροφή των ηττημένων Περσών.
Προσωπική ζωή
Η χρονολογία γέννησης του Ιππία είναι άγνωστη, αλλά επειδή ο γιος του Πεισίστρατος ο νεότερος (εγγονός του τυράννου Πεισίστρατου) εξελέγη επώνυμος άρχων των Αθηνών το 521 π.Χ. και στη θέση αυτή δεν μπορούσε να εκλεγεί όποιος δεν είχε συμπληρώσει το 30ο έτος της ηλικίας του, τεκμαίρεται ότι ο Ιππίας θα πρέπει να ήταν τότε τουλάχιστον 50 ετών. Το γεγονός ότι εξακολουθούσε να ζει 30 χρόνια μετά την εκλογή του γιου του, το 490 π.Χ., μειώνει το εύρος των πιθανών χρονολογιών γέννησης και κατά συνέπεια λογικά γεννήθηκε κατά τη δεκαετία 570 - 580 π.Χ. Εκείνη την εποχή ο πατέρας του δεν είχε κινηθεί ακόμα για να γίνει τύραννος –το επιχείρησε για πρώτη φορά το 561 π.Χ.
Ο Ιππίας ήταν πάντως παιδί του πρώτου γάμου του Πεισίστρατου και είχε ομογάλακτο αδελφό τον Ίππαρχο. Στη συνέχεια ο Πεισίστρατος απέκτησε μια κόρη και άλλα δύο αγόρια, από την δεύτερη σύζυγό του Τιμώνασσα, τον Θετταλό και τον Ηγησίστρατο. Αναφέρεται ως παιδί του δεύτερου γάμου και άλλος ένας ετεροθαλής αδελφός του Ιππία ονόματι Ιοφώντας που όμως δεν είναι διόλου βέβαιο ότι υπήρξε πράγματι και που αν υπήρξε, τεκμαίρεται ότι πέθανε πολύ νέος.
Ο Ιππίας σε αντίθεση με τον Ίππαρχο και το Θετταλό απέκτησε δική του οικογένεια. Παντρεύτηκε την κόρη του Καλλία, Μυρρίνη ή Μυρσίνη, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά. Πληροφορίες υπάρχουν για τον Πεισίστρατο (τον προαναφερόμενο γιο του) και την Αρχιδίκη. Η κόρη αυτή πέθανε στην Λάμψακο, όπου κατ εντολή του πατέρα της είχε παντρευτεί για λόγους πολιτικών ισορροπιών τον εκεί τύραννο.
Ο Πεισίστρατος ο νεότερος, γιος του Ιππία και εγγονός του τύραννου Πεισίστρατου φέρεται ότι προσπάθησε να κάνει πολιτική σταδιοδρομία πολύ αργότερα στην Αθήνα, όταν είχε καταλαγιάσει το μένος κατά της τυραννίας, αλλά μάλλον εξοστρακίστηκε ή εξορίστηκε κι εκείνος.
Προσωπική δράση
Τα στοιχεία για τη ζωή του και την προσωπικότητά του προτού γίνει τύραννος είναι ελάχιστα. Και στη συνέχεια υπάρχει αρκετή ασάφεια, επειδή πολλές πολιτικές κινήσεις γίνονταν από κοινού με τον αδελφό του ΄Ιππαρχο. Έτσι δεν υπάρχει τρόπος να αποσαφηνιστεί τι ακριβώς έκανε ο ίδιος μεμονωμένα ούτε μπορεί να εξαχθεί συμπέρασμα για τη βίαιη συμπεριφορά που του καταμαρτυρούν, αν δηλαδή ήταν πάντα στυγνός και τυραννικός και τον συγκρατούσε κάπως ο αδελφός του ή αν ήταν πράος και ευέλικτος, αλλά έχασε την ψυχραιμία του όταν δολοφονήθηκε ο Ίππαρχος και πείσθηκε ότι αντιμετώπιζε συνωμοσία στην οποία συμμετείχαν ακόμα και φίλοι του.
Ο Ιππίας αναφέρεται ως νέος μεμονωμένα σε ελάχιστα περιστατικά. Ένα από αυτά δείχνει ότι όσο ζούσε ο πατέρας του, του είχε αναθέσει να ξεκαθαρίσει το Σαρωνικό από τους πειρατές. Συγκεκριμένα κάποια στιγμή ένας νεαρός ερωτεύθηκε την αδελφή του Ιππία και «κλέφτηκαν». Ο νεαρός αυτός ονομαζόταν Θρασυμήδης ή Θρασύβουλος και πήρε την κόρη του Πεισίστρατου για να καταφύγουν στην Αίγινα με πλοίο. Ο Ιππίας έτυχε να περιπολεί με τον στόλο για πειρατές και επειδή το πλοιάριο του Θρασύβουλου κινείτο με μεγάλη ταχύτητα το θεώρησε ύποπτο και συνέλαβε το πλήρωμα. Οι άνδρες του Θρασύβουλου δεν λιποψύχησαν ούτε ικέτεψαν και φέρονται να είπαν στον Ιππία «να τους κάνει ό,τι νομίζει». Όταν ο Πεισίστρατος ενημερώθηκε για την ανεύρεση της κόρης του και όλα τα καθέκαστα, ο Ιππίας ή η Τιμώνασσα πρότειναν να εκτελεστεί ο ερωτευμένος απαγωγέας και ο τύραννος διαφώνησε: «αν σκοτώνουμε όσους μας αγαπάνε, τότε τι πρέπει να κάνουμε σε όσους μας μισούν;» φέρεται να είπε. Και εκτιμώντας το θάρρος του νεαρού, του επέτρεψε να παντρευτεί την κόρη του.
Ο Ιππίας αναφέρεται σε άλλη μία περίπτωση και συγκεκριμένα στην τρίτη και οριστική επάνοδο του πατέρα του στην Αθήνα, το 546 π.Χ. Τότε ο Πεισίστρατος ζούσε στην Ερέτρια επειδή είχε εξοριστεί από την Αθήνα. Συζήτησε όμως με τους γιους του το μέλλον τους και ο Ιππίας φέρεται να επέμεινε να ανακαταλάβουν την εξουσία στην Αθήνα. Συμβούλεψε τον πατέρα του να συγκεντρώσουν όσα τους χρωστούσαν όλες οι πόλεις που τους είχαν υποχρέωση σε χρήμα και σε άνδρες και να κινηθούν εναντίον του στρατού των Αθηνών, που ίσως πίστευαν ότι δεν θα προέβαλε και σθεναρή αντίσταση. Ο Πεισίστρατος πείσθηκε και έτσι συγκέντρωσαν στρατό και χρήματα από τη Θήβα, το Άργος και τη Νάξο. Ο Πεισίστρατος και οι γιοι του νίκησαν τα αθηναϊκά στρατεύματα στη μάχη της Παλλήνης και αυτή τη φορά η τυραννίδα εδραιώθηκε.
Η συγκυβέρνηση με τον Ίππαρχο
Η τυραννίδα των Πεισιστρατιδών τα πρώτα χρόνια φαίνεται να ήταν σχετικά ήπια  όπως του πατέρα τους και ίσως αρχικά ακόμα πιο διαλλακτική. Οι φόροι μάλλον παρέμειναν ή μειώθηκαν στο 5% και η οικονομία της Αθήνας ήταν σε καλή κατάσταση. Με εξαίρεση την οικογενειοκρατία και τον περιορισμό της πολιτικής δράσης, δεν φαίνεται να υπήρχε έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια στο πρώτο διάστημα της κυβέρνησης των Πεισιστρατιδών. Το εμπόριο ανθούσε, οι γεωργοί εξακολουθούσαν να επιδοτούνται, γίνονταν πολλά δημόσια έργα  και η Αθήνα, χάρη στον Ίππαρχο κυρίως, είχε αρχίσει να γίνεται παράλληλα ένα λαμπρό  πολιτισμικό κέντρο.
Ο Ίππαρχος θεωρείται από όλους τους ιστορικούς ως ο διανοούμενος της οικογένειας και ο Ιππίας από τους περισσότερους ως ο ιθύνων πολιτικός νους, χωρίς όμως επ’ αυτού να υπάρχει ομοφωνία. Άλλοι ιστορικοί –οι περισσότεροι- υποστηρίζουν ότι ο ουσιαστικός και τυπικός διάδοχος του Πεισίστρατου ήταν ως πρωτότοκος  ο Ιππίας, που ήταν και πολιτικότερος,  ενώ ο Ίπππαρχος «ενδιαφερόταν κυρίως για τις τέχνες και τις διασκεδάσεις»  Αλλοι υποστηρίζουν ότι πρωτότοκος και πολιτικότερος συνάμα ήταν ο  Ίππαρχος  γι΄ ατό και η τυραννίδα όσο ζούσε ήταν σχετικά διαλλακτική. Τέλος κάποιοι υποστηρίζουν ότι δεν υπήρχε ηγετικός ρόλος μεταξύ τους και ότι ταυτίζονταν αρκετά ώστε κυριολεκτικά να συγκυβερνούν. Η τελευταία άποψη δεν τεκμηριώνεται και μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι η πολιτική αδιαφάνεια της τυραννίδας δεν επέτρεπε στους Αθηναίους να γνωρίζουν πώς και από ποιον ακριβώς λαμβάνονταν οι αποφάσεις και με δεδομένη εξάλλου την οικογενειοκρατία της εποχής, έβλεπαν και αντιμετώπιζαν τους Πεισιστρατίδες συνολικά ως οικογένεια.
Ανεξαρτήτως του ποιος πραγματικά κινούσε τα πολιτικά νήματα, είναι γεγονός ότι αμέσως μετά το θάνατο του Πεισίστρατου επειδή υπήρχε κίνδυνος οι άλλες ισχυρές οικογένειες να ανατρέψουν την τυραννίδα, ο Ιππίας φρόντισε να νομιμοποιήσει  κάπως  τη θέση του φροντίζοντας να εκλεγεί επώνυμος άρχων το έτος 526 π.Χ. Επίσης οι Πεισιστρατίδες ή ίσως ο Ιππίας προσωπικά έκανε άνοιγμα προς τις άλλες πλούσιες και ισχυρές οικογένειες, επιτρέποντας να εκλεγούν επώνυμοι άρχοντες τα επόμενα χρόνια ο Κλεισθένης των Αλκμεωνιδών και ο Μιλτιάδης, γόνος της πολιτικά αντίπαλης οικογένειας του ολυμπιονίκη Κίμωνα του Στησαγόρα. Όμως μετά από ένα σύντομο διάστημα ευελιξίας και ισορροπιών, το σχήμα κατέρρευσε και οι σχέσεις των Πεισιστρατιδών με τις υπόλοιπες ισχυρές οικογένειες και πάλι επιδεινώθηκαν.
Ο Ιππίας αναφέρεται ξανά στο ζήτημα της δολοφονίας του ολυμπιονίκη Κίμωνα. Φέρεται  ότι μαζί  με τον Ίππαρχο έδωσαν την εντολή να δολοφονηθεί, επειδή ως  πλούσιος και Ολυμπιονίκης ήταν πολύ δημοφιλής,  άρα –κατά τη γνώμη τους- συνιστούσε εν δυνάμει απειλή  για την τυραννίδα.
Σε όλο το διάστημα της κυβέρνησης των Πεισιστρατιδών, διατηρείτο και ο προσωπικός μισθοφορικός στρατός των τυράννων. Ο στρατός αυτός πληρωνόταν εν μέρει από τα εισοδήματα που είχαν τα δύο αδέλφια από το Παγγαίο και συγκεκριμένα από τις επιχειρήσεις στα ορυχεία χρυσού και ασημιού που εκμεταλλευόταν παλιότερα ο πατέρας τους και τα οποία τώρα είχαν κληρονομήσει εκείνοι και  εν μέρει από το δημόσιο ταμείο των Αθηνών.
Η δολοφονία του αδελφού του
Το καλοκαίρι του 514 ένα ζευγάρι εραστών, ο Αρμόδιος και Αριστογείτονας, ήρθε σε σύγκρουση με τον Ίππαρχο για καθαρά προσωπικούς λόγους. Για τα γεγονότα υπάρχουν διάφορες εκδοχές, αλλά οι περισσότεροι συμφωνούν πως η διαμάχη ξεκίνησε όταν ο Πεισιστατίδης Ίππαρχος προσπάθησε να ξελογιάσει το νεαρό Αρμόδιο και να τον αποσπάσει από τον ερωμένο του Αριστογείτονα. Όταν ο Αρμόδιος απέρριψε τις ερωτικές προτάσεις του Ίππαρχου, αυτός θύμωσε και για να εκδικηθεί το νεαρό, προσέβαλε βαριά και δημοσίως την αδελφή του και τον ίδιο.
Ο Αριστογείτονας ήταν ήδη εξοργισμένος από τις δύο προσπάθειες του Ίππαρχου να του αποσπάσει τον νεαρό ερωμένο του ο δε Αρμόδιος τώρα ζητούσε την προστασία του βαθύτατα προσβεβλημένος. Αποφάσισαν να πάρουν δραστικά μέτρα είτε επειδή πίστευαν πως η σύγκρουση θα κλιμακωνόταν εις βάρος τους είτε επειδή είχαν χάσει την ψυχραιμία τους. Είπαν τα σχέδιά τους σε ελάχιστους φίλους ώστε να επιτεθούν όλοι μαζί στον Ίππαρχο, πιθανόν και στον Ιππία, ώστε να καταλύσουν την τυραννίδα και να απαλλαγούν δια παντός και οι ίδιοι αλλά και οι άλλοι που υπέφεραν. Σύμφωνα με το Θουκυδίδη, πίστευαν ότι επειδή θα σκότωναν τον Ίππαρχο δημοσίως στη γιορτή των Μεγάλων Παναθηναίων, την ημέρα της πομπής, θα ξεσηκώνονταν και άλλοι πολίτες και έτσι –κατά τη γνώμη τους- δεν χρειαζόταν να μετέχουν πολλοί της συνωμοσίας.
Όταν όμως πήγαν να υλοποιήσουν το σχέδιό τους –σχέδιο που κανείς ιστορικός δεν είναι βέβαιος πώς ακριβώς είχε- είδαν ένα άτομο που μετείχε στη συνωμοσία να μιλά εμπιστευτικά στον Ιππία και πίστεψαν ότι τους προέδιδε. Βέβαιοι πως θα τους συνελάμβαναν από στιγμή σε στιγμή και θα τους σκότωναν, λειτούργησαν σπασμωδικά και έτρεξαν να βρουν τον Ίππαρχο, που ήξεραν ότι βρισκόταν στο Λεωκόριον (στον Κεραμεικό), επειδή ο ένας τύραννος στεκόταν πάντα στην κεφαλή της πομπής των Πανανθηναίων και ο άλλος στο τέλος. Τον σκότωσαν χωρίς να περιμένουν τους συνενόχους τους. Ο μεν Αριστογείτονας μέσα στην γενική αναστάτωση και την κοσμοσυρροή διέφυγε, αλλά πιάστηκε πολύ γρήγορα, ο δε Αρμόδιος σκοτώθηκε επί τόπο από τη σωματοφυλακή του Ίππαρχου.
Όταν ο Ιππίας έμαθε ότι γινόταν απόπειρα ανατροπής της τυραννίδας στο Λεωκόριον –γιατί δεν ήξερε το κίνητρο της ερωτικής αντιζηλίας- με προσοχή και ψυχραιμία διέταξε  να γίνει σωματική έρευνα  σε όλους τους πολίτες και να συλληφθούν όσοι έφεραν όπλα. Στη συνέχεια έγιναν και άλλες πολλές συλλήψεις, κυρίως όταν άρχισε η ανάκριση και τα βασανιστήρια του Αριστογείτονα. Ο Αριστογείτονας όπως έλεγαν αργότερα οι οπαδοί του δημοκρατικού κόμματος   επίτηδες κατέδωσε ως συνωμότες πολλούς σημαντικούς άνδρες της εποχής και μάλιστα φίλους του Ιππία. Στόχος του ήταν να εκτελεστούν οι φιλοτυραννικοί και να αποδυναμωθεί η εξουσία του Ιππία. Άλλοι όμως υποστήριζαν ότι αυτοί που κατονομάστηκαν ήταν όντως ενήμεροι της συνωμοσίας για την ανατροπή της τυραννίδας. Όπως και να έχει, ο Ιππίας πίστεψε τα λεγόμενα του Αριστογείτονα και όχι μόνον συνέλαβε πολλούς φίλους του, αλλά και τους εκτέλεσε με συνοπτικές διαδικασίες. Πιθανόν εξόρισε αμέσως και πολλούς, όπως τους Αλκμεωνίδες.
Σύμφωνα με τον Πολύαινο, ο Αριστογείτονας βασανιζόμενος κάποια στιγμή είπε στον Ιππία ότι κατάφερε να τον κοροϊδέψει και τον έκανε να εκτελέσει τους πιστότερους φίλους του, οπότε έξαλλος ο Ιππίας τον σκότωσε με το σπαθί του. Δεν μπορεί κανείς να ξέρει αν όντως ο Αριστογείτονας είπε αυτή τη φράση, αλλά ούτε και να ξέρει αν έστω και τότε έλεγε την αλήθεια ή ήθελε απλώς να  προκαλέσει στον Ιππία απόγνωση.
Ο οικονομικός κλονισμός της τυραννίδας
Κάποιοι πιστεύουν ότι η τυραννίδα κλονίστηκε σημαντικά από την ενέργεια του ερωτικού ζευγαριού, αλλά αυτό παρότι προπαγανδίστηκε πολύ από τους Αθηναίους,  δεν φαίνεται να τεκμηριώνεται ιδιαίτερα. Ο φόνος του Ίππαρχου ιστορικά φαίνεται πως μόνον έμμεσα μπορεί να κλόνισε την τυραννίδα, επειδή πιθανολογείται ότι οδήγησε τον Ιππία σε σπασμωδικές  κινήσεις. Εντούτοις ο Ιππίας στη συνέχεια αντιμετώπισε μια σειρά από σοβαρά προβλήματα που από μόνα τους αρκούσαν για να τον κλονίσουν και να τον οδηγήσουν σε αδιέξοδες ενέργειες.
Όταν πέθανε ο Ίππαρχος, ο Ιππίας ένιωσε πολιτικά και ψυχικά απομονωμένος. Ήταν  πεπεισμένος ότι εξυφαινόταν αντιτυραννική συνωμοσία και δεν ήξερε ποιον να εμπιστευτεί. Αυτή η πεποίθησή του,  σε συνδυασμό πιθανόν και  με την οδύνη για την απώλεια του αδελφού του, αλλά και την αγωνία για την ίδια του την ζωή,  τον οδήγησε πράγματι στη λήψη αυστηρότερων μέτρων και όλοι οι ιστορικοί  συμφωνούν πως στο εξής η τυραννίδα έγινε σκληρότερη. Παράλληλα όμως ο Ιππίας αντιμετώπιζε και τον επεκτατισμό των Περσών. Αυτό το 513 π.Χ., με την εκστρατεία του Δαρείου στη Σκυθία, είχαν εδραιωθεί  στη  Θράκη και την ανατολική  Μακεδονία, στερώντας τον Αθηναίο τύραννο από το χρυσάφι του Παγγαίου. Ο ετεροθαλής αδελφός του, στο μεταξύ, ο  γιος του Πεισίστρατου Ηγησίστρατος, που ήταν από χρόνια  τύραννος στο Σίγειο, τώρα πια (από το 514/513  π.Χ. και μετά) εκπροσωπούσε τον περσικό θρόνο και ήταν ουσιαστικά υποτελής των Περσών.
Αυτά τα γεγονότα άρχισαν ίσως να τον προβληματίζουν για στενότερη συνεργασία με τους Πέρσες. Επέλεξε τότε να παντρέψει την κόρη του Αρχιδίκη με έναν μη Αθηναίο, τον Αιαντίδη Ίπποκλο,  τύραννο της Λαμψάκου,  παρότι ήταν ξένος και ο γάμος ήταν υποτιμητικός για τους Πεισιστρατίδες. Ο γάμος έγινε επειδή ο Ιππίας χρειαζόταν περισσότερα ερείσματα στην περσική επικράτεια. Ο Μιλτιάδης τύραννος τότε της Θρακικής Χερσονήσου, θα μπορούσε ως Αθηναίος  να αποτελέσει σημείο πολιτικής επιρροής στην Περσία,  αλλά αφενός ήταν εχθρικός προς τον ίδιο τον  Ιππία  λόγω του φόνου του πατέρα του Κίμωνα, αφ ετέρου δεν ήταν τόσο δουλικός προς τους Πέρσες όσο οι Λαμψακηνοί. Συγκεκριμένα όταν οι Πέρσες κατά την προέλασή τους στη Σκυθία (σημερινή Ρουμανία και Ουκρανία) πέρασαν την πλωτή  γέφυρα του Δούναβη,, ο Μιλτιάδης ήταν της άποψης οι Ίωνες  να συμμαχήσουν με τους Σκύθες και  καταστρέψουν  τη γέφυρα ώστε να αποκοπεί ο περσικός στρατός. Οι Λαμψακηνοί όμως υποστήριξαν τους Πέρσες, ίσως επειδή οι τελευταίοι μετέφεραν και ομήρους από ιωνικές πόλεις ακριβώς για να φυλάσσουν τα νώτα τους. Στην καθαρά φιλοπερσική στάση των Λαμψακηνών  στήριξε μάλλον ο Ιππίας την απόφασή του  να δώσει την κόρη του σε έναν από αυτούς.
Διάφορα οικονομικά προβλήματα-που δεν ερμηνεύονται αποκλειστικά από την διακοπή εισοδημάτων από το Παγγαίο- οδήγησαν τον Ιππία και  σε μια  φορομπηχτική πολιτική που του στέρησε ίσως και τα τελευταία λαϊκά ερείσματα που είχε. Αυτή την πολιτική ορισμένοι την αποδίδουν στο μίσος του προς τους πολίτες εξαιτίας του φόνου του αδελφού του, όμως οι υπόλοιπες ενέργειές του δεν δείχνουν κάτι τέτοιο και το πιθανότερο είναι ότι το ταμείο της πόλης ήταν πράγματι προβληματικό. Φορολόγησε πάντως  τα μπαλκόνια,  τις εξωτερικές σκάλες που οδηγούσαν σε πρώτο όροφο,  τις αυλές και όσες πόρτες σπιτιών άνοιγαν προς τα έξω. Χαρακτήρισε όλα τα προαναφερόμενα κρατική περιουσία και είπε στους δημότες ότι τους ανήκε μόνον ό,τι δεν εξείχε από το σπίτι τους. Οι δημότες αναγκάστηκαν τότε για να τα διατηρήσου, να τα αγοράσουν από το κράτος. Παράλληλα φορολόγησε με μεγάλο για την εποχή ποσό τόσο τις γεννήσεις όσο  και τους θανάτους –για κάθε θάνατο ή γέννηση στην οικογένειά τους,  οι Αθηναίοι έπρεπε να καταβάλλουν  (σε σημερινά μέτρα όγκου) ένα λίτρο  κριθάρι, άλλο τόσο σιτάρι και  έναν  ασημένιο οβολό -1/6 της δραχμής.
Επίσης προχώρησε με ανορθόδοξο τρόπο στην υποτίμηση του νομίσματος υποσχόμενος ότι θα κυκλοφορήσει νέα κέρματα –πήρε όλα τα παλιά σε χαμηλότερη τιμή και μετά επανακυκλοφόρησε τα ίδια. Άλλο μέτρο που φέρεται να πήρε ήταν μάλλον υπέρ των ολιγαρχικών. Συγκεκριμένα τους πρότεινε αντί να πληρώσουν ως όφειλαν ένα μεγάλο ποσό για χορηγία τριήρεως ή για άλλο μεγάλο έργο, να καταθέσουν ένα ποσό μικρότερο από αυτό στο ταμείο του κράτους και να γραφτεί το όνομά τους ως χορηγών –δηλαδή εκείνοι γράφονταν ως χορηγοί δίνοντας λιγότερα χρήματα από το κανονικό, το κράτος (ή ο ίδιος ο Ιππίας) συγκέντρωνε μετρητά  και η πραγματική χορηγία (τριήρης ή συσσίτια) όμως  δεν πραγματοποιείτο.
Προσπάθειες ανατροπής
Το 513π.Χ. μνημονεύεται μια ανεπιτυχής αντιτυραννική πράξη από κάποιον νέο ονόματι Κήδωνα, αλλά δεν υπάρχουν περισσότερα στοιχεία και μάλλον επρόκειτο για μεμονωμένο περιστατικό και όχι για οργανωμένο κίνημα κατά της τυραννίας. Την ίδια χρονιά πάντως κινήθηκαν εναντίον του και οι Αλκμεωνίδες τους οποίους πρόσφατα είχε εξορίσει. Συγκεκριμένα, οι ζάπλουτοι  Αλκμεωνίδες, κατάφεραν το  513 π.Χ. να συμμαχήσουν με άλλους συγγενείς τους, τους Παιονίδες, και να συγκεντρώσουν μεγάλο αριθμό μισφοφόρων, με τους οποίους ενώθηκαν και πολίτες από το άστυ των Αθηνών. Οχυρώθηκαν στο Λειψύδριο και προσπάθησαν ανεπιτυχώς να καταλύσουν την τυραννίδα. Παρά την ήττα τους πάντως ο  Ιππίας ένιωσε έντονη ανασφάλεια και  άρχισε να τειχίζει  (το 512 π.Χ.) τη Μουνιχία, με σκοπό να διαμένει στο εξής εκεί, επειδή  φοβόταν για την εξουσία και τη ζωή του. Πολλοί έβρισκαν πιθανό το ενδεχόμενο να στραφεί για υποστήριξη άμεσα στους Πέρσες.
Η ανατροπή του Ιππία
Στην ανατροπή του Ιππία έπαιξε καθοριστικό ρόλο το χρήμα των Αλκμεωνιδών και ο τότε βασιλιάς της Σπάρτης, Κλεομένης Α΄ Συγκεκριμένα, οι Αλκμεωνίδες κινούνταν εναντίον της τυραννίδας όχι μόνον στρατιωτικά, αλλά  και διπλωματικά. Είχαν φροντίσει να διαθέσουν πολλά χρήματα για την ανακαίνιση του Μαντείου των Δελφών μετά την καταστροφή του το 548 π.Χ. από πυρκαγιά, και έτσι είχαν κερδίσει την εύνοια της πόλης των Δελφών αλλά και του Μαντείου και της Πυθίας. Αυτό ή και η άμεση δωροδοκία  της Πυθίας είχε σαν αποτέλεσμα κάθε φορά που πήγαινε Σπαρτιάτης για χρησμό,  εκείνη να ολοκληρώνει τα λεγόμενά της πάντα με την ίδια επωδό: «και  να ελευθερώσετε την Αθήνα». Παράλληλα οι Αλκμεωνίδες υποστήριζαν από χρόνια ότι η φωτιά που είχε καταστρέψει το Μαντείο ήταν εμπρησμός από ανθρώπους του Πεισίστρατου. Ο Ιππίας επιπλέον είχε καλές σχέσεις με το Άργος, που τότε ήταν ισχυρό και εχθρικό προς τη Σπάρτη. Όλα αυτά δημιουργούσαν αρνητικό κλίμα στη Σπάρτη για την αθηναϊκή κυβέρνηση των Πεισιστρατιδών.
Ο βασιλιάς της Σπάρτης Κλεομένης ίσως προβληματιζόταν έντονα και για την περίπτωση που ο Ιππίας  μήδιζε, δηλαδή γινόταν υποχείριο των Περσών στην Ελλάδα και άρα πλέον απειλούσε δυναμικά τη Σπάρτη. Δεν μπορεί κανείς να ξέρει τα πραγματικά κίνητρά του Σπαρτιάτη βασιλιά, αλλά επισήμως επικαλέσθηκε τους επανειλημμένους χρησμούς του Μαντείου των Δελφών και έπεισε την πόλη του να ανατρέψει την τυραννίδα των Αθηνών.
Η πρώτη εκστρατεία υπό τον Σπαρτιάτη Αγχίμολο το 511 π.Χ. απέτυχε. Ο σπαρτιατικός στρατός τότε είχε μετακινηθεί με πλοία,  με σκοπό να κάνει απόβαση στο Φάληρο. Ο Ιππίας το είχε πληροφορηθεί, όμως, εγκαίρως και είχε προλάβει να καλέσει  1.000 Θεσσαλούς  ιππείς και να αποψιλώσει το Φάληρο  ώστε το ιππικό τους  να επελάσει ορμητικά. Οι αθηναϊκές δυνάμεις του Ιππία και το ιππικό των Θεσσαλών  κατάφεραν να απωθήσουν και να νικήσουν  τον Αγχίμολο, οπότε ο Κλεομένης αποφάσισε να εκστρατεύσει ο ίδιος εναντίον της Αθήνας, αυτή τη φορά οδικά, την άνοιξη ή το καλοκαίρι του  510 π.Χ..
Η νέα στρατιωτική επέμβαση ήταν επιτυχής και ο Ιππίας πολιορκήθηκε στην Ακρόπολη των Αθηνών. Ενώ η κατάσταση ήταν στάσιμη, έκανε το λάθος να προσπαθήσει να φυγαδεύσει από το φρούριο της ακρόπολης τους συγγενείς του. Ο Κλεομένης το έμαθε, τους συνέλαβε ως ομήρους, εκβίασε με τη ζωή τους τον Ιππία και αυτός αποχώρησε από την Ακρόπολη, με αντάλλαγμα  να αφήσουν εκείνον και την οικογένειά του να φύγουν από την Αττική ζωντανοί. Τους δόθηκε περιθώριο 5 ημερών και όντως οι Πεισιστρατίδες έφυγαν για να καταφύγουν στον ετεροθαλή αδελφό του Ιππία, Ηγησίστρατο. Στη συνέχεια οι Αθηναίοι προχώρησαν σε δίκες και καταδίκες πεισιστρατικών, γιατί ναι μεν οι συγγενείς του Πεισίστρατου ήταν υπόσπονδοι και δεν μπορούσαν να τους πειράξουν, αλλά οι οπαδοί δεν είχαν καμία προστασία.
Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε εξαιρετικά γρήγορα και οι Αλκμεωνίδες ανέκαμψαν υπό τον Κλεισθένη, ο οποίος διαπιστώνοντας ότι οι αριστοκρατικοί και οι ολιγαρχικοί συσπειρώνονταν γύρω από τον Ισαγόρα, επένδυσε πολιτικά στους δημοκρατικούς, των οποίων και ταχύτατα ηγήθηκε. Οι Αλκμεωνίδες τότε έγιναν ξαφνικά «κόκκινο πανί» για τη Σπάρτη, ενώ ο Ισαγόρας στην Αθήνα παρότι νικητής, έβλεπε ότι δεν μπορούσε να επιβληθεί στις αποφάσεις του δήμου και στις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη, που κατέβαζε τις προτάσεις του προς ψήφιση ως απλός βουλευτής. Οι αποφάσεις του δήμου τώρα παραγκώνιζαν τους ολιγαρχικούς και περιόριζαν έως απέκλειαν τις πιθανότητες για εγκαθίδρυση ολιγαρχικού πολιτεύματος στην Αθήνα. Ο Ισαγόρας ζήτησε τότε τη βοήθεια των Σπαρτιατών.
Οι μετανιωμένοι Σπαρτιάτες
Οι Σπαρτιάτες είχαν ήδη μετανιώσει που βοήθησαν τους Αθηναίους και ο βασιλιάς τους Κλεομένης αποφάσισε να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Ισαγόρα ζητώντας από το δήμο των Αθηναίων να εξορίσει τους «μιαρούς Αλκμεωνίδες» (εννοούσε για  το Κυλώνειο Άγος ) που «επιπλέον είχαν δωροδοκήσει το Μαντείο των Δελφών και είχαν παρασύρει τη Σπάρτη στην αρχική επέμβασή της με ψεύτικους χρησιμούς» ενώ τώρα «φέρονταν από πάνω και αχάριστα» -εννοώντας προφανώς ότι δεν χαρίζονταν στους ολιγαρχικούς. Οι Αθηναίοι υποχώρησαν και εξόρισαν τους Αλκμεωνίδες, αλλά ο Ισαγόρας και πάλι δεν μπορούσε να ελέγξει την πολιτική κατάσταση, οπότε κάλεσε τον Κλεομένη να επέμβει στρατιωτικά. Αυτός  εμφανίστηκε στην Αθήνα, αλλά  με μικρή στρατιωτική δύναμη και όταν  πήγε να διαλύσει τη Βουλή των 500 και να την ξανακάνει  των 300, ορίζοντας μάλιστα  αυτοί οι τριακόσιοι να είναι οπαδοί του Ισαγόρα ο δήμος αντέδρασε σθεναρά  και  ο Ισαγόρας με τον Κλεομένη βρέθηκαν πολιορκημένοι στην Ακρόπολη. Ο Σπαρτιάτης βασιλιάς αναγκάστηκε να φύγει ταπεινωμένος  για τη Σπάρτη και οι Αλκμεωνίδες επανήλθαν, με τον Κλεισθένη δριμύτερο στα δημοκρατικά μέτρα, ουσιαστικά δηλαδή στις μεταρρυθμίσεις που θα διασπούσαν για πάντα τις τοπικιστικές δυνάμεις των ολιγαρχικών και θα έδιναν περισσότερη εξουσία στους εμπόρους και τους βιοτέχνες.
Τότε ο Κλεομένης εξέτασε το ενδεχόμενο να επανέλθει στρατιωτικά εγκαθιδρύοντας αυτή τη φορά τον Ιππία. Κάλεσε επί τούτου την συνέλευση της Πελοποννησιακής συμμαχίας στην οποία απευθύνθηκε προσωπικά και ο Ιππίας που ήρθε για το λόγο αυτό από το Σίγειο. Όμως αντέδρασε πολύ έντονα η Κόρινθος και το σχέδιο ναυάγησε.
Όταν δηλαδή οι Κορίνθιοι έμαθαν ότι στόχος ήταν η επαναφορά της τυραννίδας, είπαν «αν στους Σπαρτιάτες αρέσουν οι τυραννίδες, να εγκαθιδρύσουν μία στην πατρίδα τους». Είχαν πάντως οι Κορίνθιοι και συμφέρον να ανθεί η Αθήνα ώστε να απειλεί την Αίγινα που ήταν η βασική τους ενόχληση. Ο Ιππίας φώναξε τότε «θα έρθει η ώρα που οι Κορίνθιοι θα μετανιώσετε για την υποστήριξή σας προς την Αθήνα!» και έφυγε για το Σίγειο, από όπου σύντομα κατευθύνθηκε στην Περσία.
Με την εξουδετέρωση των αντιπάλων τους, οι Αλκμεωνίδες ήταν πια αρκετά εδραιωμένοι, αλλά ένιωθαν την απειλή της Σπάρτης. Θεώρησαν ότι το μοναδικό σημείο στήριξης που τους απέμενε ήταν η Περσία και έστειλαν πρεσβεία στις Σάρδεις. Εκεί ο σατράπης της Λυδίας Αρταφέρνης τους ξεκαθάρισε ότι η συμμαχία επί ίσοις όροις αποκλειόταν και ότι η μόνη περίπτωση να έχουν την υποστήριξη του Πέρση βασιλιά, ήταν να δήλωναν υποτέλεια. Εκείνοι συσκέφθηκαν και έκριναν σύμφορο να παράσχουν «γη και ύδωρ» προς τον βασιλέα της Περσίας χωρίς όμως να έχουν τέτοια εξουσιοδότηση. Όταν επέστρεψαν, τους μέμφθηκαν για την πρωτοβουλία τους, που όμως δεν είχε και ιδιαίτερο μέλλον. Σύντομα ο Ιππίας έπεισε τους Πέρσες ότι εκείνος ήταν η κατάλληλη επιλογή και όταν  οι Αθηναίοι επανήλθαν διπλωματικά για να ενημερώσουν τον  Αρταφέρνη να μη δίνει σημασία «σε εξόριστους των Αθηνών» (δηλαδή στον Ιππία), εκείνος τους είπε ότι αν δεν αποδεχτούν τον Ιππία ως τύραννό τους δεν θα έχουν καμία υποστήριξη από την  Περσία. Οι Αθηναίοι αρνήθηκαν και από τότε κάθε διάλογος με την Περσία έπαυσε.
Το τέλος
Ο Ιππίας συμμετείχε παρά τη μεγάλη του ηλικία στην εκστρατεία των Περσών στην Ελλάδα ως σύμβουλος, ώστε μεταξύ άλλων και να τους υποδείξει το κατάλληλο σημείο για απόβαση. Μια νύχτα πριν είχε δει μάλιστα στον ύπνο του ότι κοιμόταν με τη μητέρα του και το είχε ερμηνεύσει περιχαρής ως ένδειξη πως οι Πέρσες θα νικούσαν και ο ίδιος θα επανερχόταν στην πατρίδα του ως ηγέτης. Όταν όμως τα πλοία των Περσών λίγο πριν από το Μαραθώνα σταμάτησαν σε μια νησίδα, έτυχε να φταρνιστεί πολύ έντονα και λόγω της μεγάλης του ηλικίας, του έπεσαν δυο-τρία δόντια στην άμμο. Προσπάθησε σαν τρελός να τα βρει, αλλά στάθηκε αδύνατον, Από εκείνη τη στιγμή ήταν βέβαιος πως αυτό αποτελούσε οιωνό ότι οι Πέρσες θα ηττούνταν και εκείνος δεν θα ξανάβρισκε ποτέ την δύναμή του –δηλαδή την εξουσία. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, πέθανε στο γυρισμό των Περσών κάπου στο Αιγαίο, μάλλον στη Λήμνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Άνταμ Τζανετόπουλος
Ο Άνταμ Τζανετόπουλος (Βόλος, γενν. 10 Φεβρουαρίου 1995) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός και αμυντικός μέσος στην Λαμία.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Νίκης Βόλου το 2012, όπου παρέμεινε για έναν χρόνο. Την επόμενη περίοδο (2013-14) συμφώνησε με την ΑΕΚ και την πρώτη του χρονιά είχε επτά συμμετοχές και ένα τέρμα στο πρωτάθλημα, ενώ την επόμενη (2014-15) καθιερώθηκε ως βασικός από τον τότε προπονητή του Τραϊανό Δέλλα, καταγράφοντας συνολικά 16 συμμετοχές πρωταθλήματος. Τον Φεβρουάριο του 2016 ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2020.
Τον Ιανουάριο του 2017 παραχωρήθηκε ως δανεικός για έξι μήνες στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης.
Το καλοκαίρι του 2018 πήγε στον Απόλλων Σμύρνης. Τον Ιανουάριο του 2019 πήγε στην Λαμία ως ελεύθερος.