cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tindersticks
Σήμα κατατεθέν τους αποτελεί η βαρύτονη φωνή του τραγουδιστή τους. Ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του '90, διακρίθηκαν για τις πολύπλοκες ενορχηστρώσεις των τραγουδιών τους, για τις οποίες (εκτός των συνηθισμένων οργάνων μιας ροκ μπάντας) χρησιμοποιούσαν βιολί, κοντραμπάσο, φλάουτο, μεταλλόφωνο, τρομπέτα, κλαρινέτο κ.ά. Για το λόγο αυτό, σε κάποιες ηχογραφήσεις και συναυλίες συνοδεύονται από μικρές συμφωνικές ορχήστρες εγχόρδων. Στη συνέχεια, από τον τέταρτο δίσκο τους και μετά, στράφηκαν σε λιγότερο σύνθετες φόρμες με περισσότερα σόουλ στοιχεία, παραμένοντας όμως εντός αυτού που ήδη είχε καθιερωθεί ως «ήχος Τίντερστικς».
Από άποψη απήχησης, μολονότι η μουσική τους βρίσκεται εκτός των κυρίαρχων ρευμάτων τόσο στο δημιουργικό επίπεδο όσο και στον τρόπο της εμπορικής προώθησης, έχουν έναν πολύ πιστό πυρήνα ακροατών κυρίως στην Ευρώπη.
Μέλη
Πρόγονος του συγκροτήματος είναι οι Άσφαλτ Ρίμπονς (Asphalt Ribbons), οι οποίοι δραστηριοποιήθηκαν στην Αγγλία την περίοδο 1987 - 1991 χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Το 1992 αντικατέστησαν το μπασίστα τους και επανιδρύθηκαν ως Τίντερστικς (ελληνικά: ξυλάκια για προσάναμμα), αλλάζοντας ταυτόχρονα τον ήχο τους. Το όνομά τους αποτέλεσε έμπνευση του Στέιπλς, όταν βρήκε πεταμένο ένα κουτάκι σπίρτα σε μια παραλία στην Ελλάδα.
Οι τρεις πρώτοι αποτελούν το συγκρότημα έως σήμερα, ενώ οι υπόλοιποι αποχώρησαν το 2006. Επίσης ο τραγουδιστής Στιούαρτ Στέιπλς ακολουθεί παράλληλη ατομική καριέρα από το 2005.
Πρωτότυπα LP
Την πρώτη δεκαετία το συγκρότημα κυκλοφορούσε ένα νέο μεγάλο δίσκο (studio LP) ανά διετία. Αυτή η συχνότητα σταμάτησε το 2003. Η αρίθμηση των δύο πρώτων δίσκων έγινε από το κοινό τους, ώστε να τους ξεχωρίζουν - στην πραγματικότητα και τα δύο άλμπουμ φέρουν μόνο το όνομά τους. Τέλος, υπάρχουν τραγούδια που έχουν ηχογραφηθεί στο στούντιο αλλά δεν υπάρχουν σε κανένα studio LP, με πιο γνωστό το Take Me που τραγουδούν μαζί με τους Walkabouts.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά indie rock συγκροτήματα
Οικογένεια Μπούμπουλη
Η οικογένεια Μπούμπουλη είναι παλιά οικογένεια ναυτικών και πολιτικών των Σπετσών.
Diesel (εταιρεία)
thumb|330px|Τζιν παντελόνι της Diesel με αναγραφόμενο το λογότυπο στη δεξιά τσέπη Η Diesel (Ντίζελ) είναι ιταλική εταιρεία μόδας που έχει ως έδρα την πόλη Μολβένα της Βόρειας Ιταλίας. Ειδικεύεται στην ένδυση και υπόδυση και απευθύνεται σε ως επί το πλείστον νεανικό ανδρικό και γυναικείο κοινό.
Ιδρύθηκε το 1978 από τον (23χρονο τότε) Ρέντζο Ρόσο, ο οποίος προΐσταται ως σήμερα της επιχείρησης. Μετά από χρόνια παρουσίας στην εγχώρια αγορά, η εταιρεία έκανε τα πρώτα διεθνή ανοίγματα το 1991, ενώ απέκτησε το 1996 το πρώτο της κατάστημα στη Νέα Υόρκη. Σήμερα δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 80 χώρες (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης), με περίπου 5.000 σημεία πώλησης εκ των οποίων τα 300 δικής της ιδιοκτησίας, ενώ απασχολεί περί τους 3.500 εργαζόμενους.
Τα σχέδια της Diesel θεωρούνται αρκετά καινοτόμα και κατατάσσονται στη "σπορ" ένδυση, δεν λείπουν ωστόσο και casual σχέδια. Τα τελευταία χρόνια η εταιρεία έχει προχωρήσει και στην παραγωγή εσωρούχων, μαγιό, γυαλιών ηλίου, ζωνών και άλλων αξεσουάρ, αλλά και σε ειδική σειρά παιδικού ρουχισμού. Στην Ελλάδα θεωρείται σχετικά ακριβή φίρμα, όπως και άλλες της ίδιας κατηγορίας "επώνυμες" εισαγωγικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιταλίας Κατηγορία:Καταστήματα μόδας
1227
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1227 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χαρακίρι
thumb|right|Πολεμιστής έτοιμος να εκτελέσει χαρακίρι. Με την ονομασία Χαρακίρι, ή Σεπούκου, ονομάζεται ο ιαπωνικός τελετουργικός σφαγιαστικός τρόπος αυτοκτονίας, ο οποίος καθιερώθηκε από τους Σαμουράι ως μοναδική επιτρεπτή διέξοδο σε περίπτωση ήττας ή ατίμωσής τους.
Συγκεκριμένα, ο όρος Χαρακίρι αναφέρεται σε αυτήν κάθε αυτήν την πράξη του ευατού ξεκοιλιάσματος, ενώ ο όρος Σεπούκου στο σύνολο του τελετουργικού, το οποίο συχνά περιλαμβάνει και τον λυτρωτικό αποκεφαλισμό του αυτόχειρα από κάποιον συμπολεμιστή.
Παρά την προέλευσή του από την εποχή των Σαμουράι και τον κώδικα τιμής τους, η επιτέλεσή του συνεχίστηκε από ορισμένους Ιάπωνες ακόμα και κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα (ειδικά από αξιωματικούς στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο), προς αποκατάσταση της τιμής των ίδιων ή της οικογενείας τους.
Η πρακτική του Σεπούκου εφαρμοζόταν οικειοθελώς από τους Σαμουράι, τόσο στον πόλεμο, προτιμώντας έναν ένδοξο θάνατο έναντι της ατιμωτικής περίπτωσης του να παραδοθούν ή αιχμαλωτιστούν από εχθρούς (και πιθανόν να βασανιστούν), όσο και εν καιρώ ειρήνης, ως μια μορφή θανατικής ποινής για όσους είχαν διαπράξει σοβαρά αδικήματα ή θεωρούσαν ότι είχαν ατιμώθει.
Η πράξη του αυτοτραυματισμού (Χαρακίρι), το οποίο εκτελούνταν ενώπιον κοινού, συνίσταται στη βύθιση μιας κοντής λεπίδας, παραδοσιακά ενός μαχαιριού tantō στην κοιλιά και στο τράβηγμα της λεπίδας από αριστερά προς τα δεξιά, ώστε να την ανοίξει σε φέτες. Εάν η τομή γινόταν αρκετά βαθιά, μπορούσε να πλήξει την κοιλιακή αορτή, προκαλώντας έτσι γρήγορο θάνατο λόγω απώλειας αίματος.
Κατά το τελετουργικό αυτό ο προς αυτοκτονία στρέφεται προς τον Ήλιο και γονατίζοντας σύρει το ξίφος του, το οποίο και στη συνέχεια καρφώνει στη κοιλιακή του χώρα. Ο αυτόχειρας Σαμουράι συνήθως αποκεφαλίζεται από ένα φιλικό πολεμιστή τη στιγμή του πόνου. Ο τρόπος αυτός φέρεται να αποτελεί κωδικοποιημένη ηθική συμπεριφορά από το λεγόμενο «μπουσίντο», το οποίο αποτελεί τον ηθικό κώδικα των Σαμουράι και γενικότερα της υψηλής ελίτ της ιαπωνικής κοινωνίας (μπούσι, δηλαδή αριστοκράτες-πολεμιστές), από τον 13ο ως τον 19ο αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Μέθοδοι αυτοκτονίας
Δημήτριος Σταμέλος
Ο Δημήτριος (Δημήτρης) Σταμέλος (1931 – 30 Απριλίου 2005) ήταν Έλληνας συγγραφέας, δημοσιογράφος και λαογράφος.
Γεννήθηκε στο χωριό Μαραθιά της Ευρυτανίας. Πρωτοεμφανίσθηκε στα γράμματα σε ηλικία 17 ετών με στίχους και ταξιδιωτικές εντυπώσεις. Το 1948 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο, μία ποιητική συλλογή. Παράλληλα, σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Από το 1957 εξέδιδε και διεύθυνε την ετήσια φιλολογική και ιστορική περιοδική έκδοση Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο, που μέχρι το 1970 είχε εκδώσει 10 τόμους. Παράλληλα, από το 1962 μέχρι το 1967, ήταν συντάκτης στην αθηναϊκή εφημερίδα Ελευθερία και αργότερα στις εφημερίδες Τα σημερινά (1970-1973) και Ελευθεροτυπία (από το 1976 μέχρι το 1992, ως φιλολογικός συντάκτης και κριτικός βιβλίου). Κείμενά του εξάλλου δημοσιεύθηκαν στα περιοδικά Αιτωλικά γράμματα, Στερεά Ελλάδα και άλλα. Υπήρξε και συνεργάτης της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, από το 1960.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι
Αλέξανδρος Κ. Σούτσος
Ο Αλέξανδρος Σούτσος (Κωνσταντινούπολη 1803- Σμύρνη 1863) ήταν φαναριώτης ρομαντικός πεζογράφος, σατιρικός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας της Α’ Αθηναϊκής Σχολής. Ήταν αδελφός του συγγραφέα και πολιτικού Παναγιώτη Σούτσου και ξάδελφος του συγγραφέα και διπλωμάτη Αλέξανδρου Ρίζου-Ραγκαβή. Το σύνολο του λογοτεχνικού έργου του έχει σατιρικό χαρακτήρα. Με αυτό ήθελε όχι μόνο να θίξει τα κακώς κείμενα, αλλά και να «διδάξει», αναδεικνύοντας τα προβλήματα που αντιμετώπιζε το νεοσύστατο κράτος σε όλους τους τομείς. Στόχος της σάτιράς του ήταν κυρίως ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, ο αδελφός του Αυγουστίνος και ο βασιλιάς Όθων, αλλά και οι πολιτικοί, οι βουλευτές, καθώς και καταστάσεις της κοινωνικής ζωής.
Βίος
Τα χρόνια της παραμονής στο Παρίσι ήταν αποφασιστικά για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του Αλέξανδρου Σούτσου, αλλά και για τη μελλοντική δράση του: επηρεάστηκε όχι μόνο από τη διδασκαλία του Κοραή, αλλά και από την πνευματική ατμόσφαιρα στη Γαλλία, ιδίως από το έργο ρομαντικών ποιητών όπως ο Λαμαρτίνος και ο Βερανζέρος. Το 1821 ο αδελφός του Δημήτριος σκοτώθηκε με τον Ιερό Λόχο στη Μάχη του Δραγατσανίου. Αυτό το γεγονός τον συγκλόνισε και άργησε πολύ να συνέλθει. Εκείνο το διάστημα μετέβη στην Ιταλία, ενδεχομένως για να αναρρώσει. Εκεί παρέμεινε τρία χρόνια και έγραψε τις τραγωδίες: Μάρκος Βότσαρης, Αναστάσιος Τσαμαδός, Ιωάννης Μαυρομιχάλης, Ορέστης, Βρούτος, από τις οποίες σώζεται μόνο ο Ορέστης Βρούτος.
Χαιρέτησε με ενθουσιασμό τον ερχομό του Όθωνα, γράφοντας μάλιστα ποιήματα που απευθυνόταν στον νέο βασιλιά, αλλά σύντομα απογοητεύτηκε και από τη διακυβέρνηση της Αντιβασιλείας και εξέφρασε την απογοήτευσή του στα έργα του και στα φυλλάδια με την ονομασία Ελληνική πλάστιγξ που κατά καιρούς εξέδιδε, με αποτέλεσμα νέες διώξεις του, κατασχέσεις των έργων του και δίκες το 1840 και το 1858. Το ίδιο διάστημα όμως, όταν δεν διωκόταν ή δεν ήταν φυλακισμένος, περιόδευε σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό: στην Κωνσταντινούπολη, την Αίγυπτο, τη Ρωσία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ενώ ταυτόχρονα σχολίαζε με τα έργα του οτιδήποτε θεωρούσε μεμπτό και αντίθετο με τα συμφέροντα του έθνους, αλλά και με τις φιλελεύθερες ιδέες με τις οποίες είχε γαλουχηθεί.
Πέθανε το 1863 στη Σμύρνη. Λίγες ημέρες πριν πεθάνει, έγραφε στον αδελφό του: «». Τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Αθήνα το 1875 με πρωτοβουλία του Αχιλλέα Παράσχου και του Συλλόγου Παρνασσός.
Έργο
Το κυρίως σώμα του έργου του είναι το ποιητικό. Τα κυριότερο ποιήματά του είναι οι 4 Σάτυραι που εξέδωσε από το 1825 ως το 1827, κατά τη διάρκεια της πρώτης παραμονής του στην Ελλάδα, στις οποία σατίριζε την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στο Ναύπλιο, το Πανόραμα της Ελλάδος, στο οποίο συγκέντρωσε τα ποιήματα με τα οποία σατίριζε τον Καποδίστρια, η Τουρκομάχος Ελλάς, επική περιγραφή της επανάστασης του '21 και η Επιστολή προς τον Βασιλέα της Ελλάδος Όθωνα, ένα από τα πιο γνωστά του ποιήματα, στο οποίο παρουσιάζει την πνευματική κατάσταση στην Ελλάδα. Αυτό το ποίημα είναι σημαντική πηγή για την άποψη των φαναριωτών συγγραφέων για την ελληνική λογοτεχνία. Δημοφιλές εκείνη την εποχή ήταν επίσης το εκτενές ποίημά του Ο Περιπλανώμενος, με πρότυπο το Childe Harold του Βύρωνα, που παρουσιάζει όλη την ιστορία της Ελλάδας και επικρίνει τη σύγχρονη κατάστασή της. Το μοναδικό μυθιστόρημά του, Ο Εξόριστος του 1831, που δημοσιεύτηκε μετά από πολλά εμπόδια το 1835 με τον υπότιτλο «κωμικοτραγικόν ιστόρημα», είναι ένα ρομαντικό μυθιστόρημα με πλοκή παρόμοια με αυτή των υπολοίπων αισθηματικών μυθιστορημάτων της περιόδου, αλλά με έντονο πολιτικό και σατιρικό χαρακτήρα. Το έργο αυτό ήταν το πρώτο νεοελληνικό μυθιστόρημα που μεταφράστηκε σε ξένη γλώσσα (το 1837 στα γερμανικά, με τον τίτλο Der Verbannte des Jahres 1831). Το θεατρικό του έργο, εκτός από τις τραγωδίες που έγραψε στην Ιταλία και δεν σώθηκαν, περιλαμβάνει και τρεις κωμωδίες (Άσωτος, Πρωθυπουργός, Ατίθασος ποιητής, έργα αδύναμα, χωρίς ενδιαφέρουσα δράση.
Εργογραφία
Παρακάτω παρουσιάζονται μερικά από τα έργα του:
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μουσείο Γκέτι αρ. 79.AE.147)
Ο Παναθηναϊκός αμφορέας του Νικόδημου που φιλοξενείται στη συλλογή του Μουσείου Γκέτι με αριθμό ευρετηρίου 79.AE.147 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων.
Περιγραφή
Στην πρόσθια όψη εικονίζεται η θεά Αθηνά προς τα δεξιά πλαισιωμένη από δύο κίονες. Διαβάζουμε την επιγραφή «ΤΟΝ ΑΘΕΝΕΘΕΝ ΑΘΛΟΝ» και την αναφορά στον άρχοντα, «ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ ΑΡΧΕ». Η οπίσθια όψη εικονίζει ένα τέθριππο με οδηγό και αποβάτη προς τα αριστερά.
Ιστορική τοποθέτηση
Από τον 4ο αιώνα π.Χ. και μετά συναντάμε την επιγραφή του άρχοντα που κυβερνούσε την Αθήνα κατά την συγκομιδή της ιερής ελιάς, από την οποία γίνονταν το λάδι έπαθλο των Παναθηναίων. Ο Θεόφραστος υπηρέτησε την περίοδο 340-339 π.Χ. και χρονολογεί την κατασκευή του αμφορέα ετούτου.
Διεθνές Ραδιόφωνο της Κίνας
Το CRI εκπέμπει σε όλο τον κόσμο προγράμματα σε 61 ξένες γλώσσες, στα μανταρίνικα και σε 4 κινεζικές διαλέκτους και γλώσσες.
Ο ιστότοπος του CRI, το CRI-Online, είναι επίσης διαθέσιμος σε 61 γλώσσες. Είναι ο ιστότοπος με τις περισσότερες γλώσσες παγκοσμίως και αναγνώστες/ακροατές από 160 χώρες.
Προγράμματα
Το ελληνικό τμήμα του CRI ιδρύθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2009. η ιστοσελίδα και τα προγράμματά στοχεύουν στην πληροφόρηση του ελληνόφωνου κοινού στην Ελλάδα, την Κύπρο και σε όλο τον κόσμο. Η ιστοσελίδα αποτελείται από τα προγράμματα τα εξής:
Επικαιρότητα
Οικονομία
Πολιτισμός
Κοινωνία και Ζωή
Εκμάθηση Κινέζικων
Εγκυκλοπαίδεια της Κίνας
NGC 446
Ο NGC 446 είναι γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Απέχει περίπου 225 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και έχει διάμετρο της τάξεως των 145.000 ετών φωτός. Επίσης είναι γαλαξίας Σέιφερτ τύπου 2.
Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) στις 23 Οκτωβρίου 1864.
Αναφορές
0446 04578 00818 Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
Λιμνιώνας Εύβοιας
Ο Λιμνιώνας  είναι παραθαλάσσιος οικισμός και παραλία στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας ο οποίος βρίσκεται στα παράλια του Αιγαίου πελάγους και του ομώνυμου κόλπου σε υψόμετρο 40 μέτρα. Απέχει περίπου 45 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Χαλκίδα και 32 χλμ. Β.-ΒΑ. από τα Ψαχνά (έδρα δήμου). Είναι γνωστός για την παραλία του που αποτελεί δημοφιλή παραθεριστικό προορισμό, είναι αμμώδης και ψιλό μαύρο βότσαλο ενώ τα νερά της είναι αρκετά βαθιά και πεντακάθαρα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1928 να απογράφεται στην κοινότητα Αγίας Σοφίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Αγία Σοφία, τους Μύλους και τα Πηγάδια αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίας Σοφίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεσσαπίων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 53 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά
Η δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά (19 Ιουνίου 1970 - 17 Νοεμβρίου 1985) έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων στην επέτειο εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1985. Ο 27χρονος τότε αστυνομικός Αθανάσιος Μελίστας πυροβόλησε τον 15χρονο μαθητή Μιχάλη Καλτεζά στο πίσω μέρος του κεφαλιού από απόσταση είκοσι μέτρων καθώς ο νεαρός έτρεχε μαζί με άλλους διαδηλωτές προς την πλατεία Εξαρχείων.
Το χρονικό των γεγονότων
thumb|right|Η πρώτη σελίδα της εφημερίδας Τα Νέα της 18ης Νοεμβρίου 1985 Η πορεία ξεκίνησε και τελείωσε ομαλά χωρίς κανένα επεισόδιο αφού η περιφρούρησή της από τους διοργανωτές ήταν επιτυχής. Μετά το τέλος της πορείας και ενώ οι διαδηλωτές διαλύονταν σε κάποια ψησταριά των Εξαρχείων σταματά για φαγητό μια ομάδα ΜΑΤ. Από το σημείο περνά μια παρέα αναρχικών που ειρωνεύτηκαν τους αστυνομικούς, ενώ την ίδια στιγμή κατέφθαναν συνάδελφοι των τελευταίων οι οποίοι περίμεναν σε σταθμευμένη κλούβα των ΜΑΤ. Εν τω μεταξύ πολλαπλασιάζονταν και οι αναρχικοί και άρχισαν να καταδιώκουν τους αστυνομικούς, με τα επεισόδια να εξαπλώνονται στο κέντρο της Αθήνας. Κάποια στιγμή, ομάδα διαδηλωτών συμπεριλαμβανομένου του Καλτεζά, έβαλαν φωτιά με βόμβες μολότοφ στην κλούβα των ΜΑΤ στην οποία ήταν μέσα και ο Μελίστας. Μετά από αυτή την πράξη και ενώ οι διαδηλωτές αποχωρούσαν τρέχοντας προς την Πλατεία Εξαρχείων, στη διασταύρωση των οδών Στουρνάρη και Μπόταση, ο Μελίστας πυροβόλησε και σκότωσε από πίσω τον Καλτεζά. Ασθενοφόρο μετέφερε το θύμα στον Ευαγγελισμό όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Αμέσως μετά τον θάνατο του Καλτεζά καταλήφθηκε από αναρχικούς σε ένδειξη διαμαρτυρίας το παλιό Χημείο στη Σόλωνος και το Πολυτεχνείο. Το πρωί της 18ης Νοεμβρίου δόθηκε η άδεια από την Επιτροπή Πανεπιστημιακού Ασύλου, με πρόεδρο τον πρύτανη Μιχάλη Σταθόπουλο, να μπει η Αστυνομία στο Χημείο. Η εισβολή έγινε με χρήση δακρυγόνων, για πρώτη φορά μετά το 1976, και οι αστυνομικοί συνέλαβαν 37 άτομα τα οποία ξυλοκόπησαν, ενώ λίγοι κατάφεραν να διαφύγουν και να φτάσουν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου μέσα από τους υπονόμους. Αυτή ήταν και η πρώτη άρση ασύλου από την επίσημη θεσμοποίησή του το 1982. Τα επεισόδια στην Αθήνα συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες.
Τα επακόλουθα
Στις 26 Νοεμβρίου του 1985 η 17 Νοέμβρη, σε αντίποινα για τη δολοφονία του Καλτεζά, επιτέθηκε με βόμβα σε κλούβα των ΜΑΤ κοντά στο Ξενοδοχείο Κάραβελ, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο αρχιφύλακας Νίκος Γεωργακόπουλος και να τραυματιστούν δεκατέσσερις συνάδελφοί του.
Πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες
Τα γεγονότα γύρω από τη δολοφονία Καλτεζά είχαν σαν συνέπεια να τερματίσει το κλίμα συναίνεσης μεταξύ αστυνομίας και πολιτικά ανήσυχων πολιτών όπως αυτό επικρατούσε στα πρώτα χρόνια διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Κατέρρευσε ο μύθος της αστυνομίας που βρίσκεται στην υπηρεσία του πολίτη, αλλά και η εντύπωση πως δεν είναι στην αρμοδιότητά της η καταστολή των πολιτικών και κοινωνικών εκδηλώσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εορτασμός της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου Κατηγορία:Δολοφονίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Αστυνομική βία στην Ελλάδα
Πολύκαρπος Α΄ Βυζαντίου
Ο Πολύκαρπος Α' ήταν χριστιανός επίσκοπος του Βυζαντίου από το 71 μέχρι το 89.
Αφού διετέλεσε τρία έτη σε χηρεία η επισκοπή των Βυζαντίων, εξελέγη ο Πολύκαρπος επίσκοπος σε διαδοχή του Ονήσιμου το έτος 71. Επισκόπευσε δεκαοκτώ έτη και απεβίωσε το 89. Το λείψανο του απετέθη στο ναό της Αργυρούπολης, όπως και των προκατόχων του.
Κατά την αρχιερατεία του Πολυκάρπου, τα τελευταία οκτώ έτη (81-89) μαινόταν ο διωγμός του αυτοκράτορα Δομιτιανού εναντίον των χριστιανών.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επίσκοποι του 1ου αιώνα
Χατιτζέ Σουλτάνα
Η Χατιτζέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:خدیجه سلطان) (Τούρκικα: Hatice Sultan, 1496 - 1543) ήταν κόρη του σουλτάνου Σελίμ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αδελφή του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπή και θεία του Σελίμ Β΄.
Ζωή
Η Χατιτζέ γεννήθηκε στην Αδριανούπολη το 1496, κόρη του σουλτάνου Σελίμ Α΄ και της Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν. Το 1518 παντρεύτηκε τον Ισκεντέρ Πασά αλλά έγινε χήρα από τον θάνατο του. Στη συνέχεια, το 1524, παντρεύτηκε τον Πάργαλη Ιμπραήμ Πασά, ο οποίος ήταν Μεγάλος Βεζίρης από το 1523, αλλά το 1536 εκτελέστηκε από τον αδελφό της, σουλτάνο Σουλεϊμάν Α΄ και η περιουσία του δημεύτηκε από το κράτος. Το ζευγάρι ζούσε στο παλάτι του στην Κωνσταντινούπολη.
Είχε αποκτήσει πέντε παιδιά αποκτήσει με τον Ιμπραήμ: τον Σουλτανζάντε Μεχμέτ, τον Σουλτανζάντε Οσμάν, την Φουλανέ Σουλτάν, την Χανίμ Σουλτάν και την Χουριτζιχάν Σουλτάν.
Η Χατιτζέ πέθανε το 1543 σε ηλικία 47 ετών και τάφηκε στο Γιαβούζ Σελίμ Τζαμί, όπου έχουν ταφεί ο πατέρας, Σελίμ Α', η μητέρα της Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν και οι αδελφές της, Σαχ Σουλτάν και Μπεϊχάν Σουλτάν. Υπάρχουν εικασίες ότι η Χατιτζέ αυτοκτόνησε από την στενοχώρια της για την εκτέλεση του συζύγου της Ιμπραήμ Πασά.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Ζακ Μπουσάρ
Ο Ζακ Μπουσάρ (γαλλικά: Jacques Bouchard, γεννημένος στις 3 Δεκεμβρίου 1940) είναι νεοελληνιστής Κεμπεκιανός, καθηγητής της νεοελληνικής λογοτεχνίας και διευθυντής του Κέντρου Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ. Είναι μεταφραστής κυρίως κειμένων της ελληνικής λογοτεχνίας στα γαλλικά και είναι μέλος της Βασιλικής Εταιρίας του Καναδά.
Πρώιμα χρόνια και σπουδές
Ο Ζακ Μπουσάρ γεννήθηκε στο Τρουά Ριβιέρ, μια παραποτάμια πόλη του Αγίου Λαυρεντίου στο νότιο Κεμπέκ. Από τη παιδική του ηλικία, είχε έντονο ενδιαφέρον για τα ελληνικά γράμματα. Έπειτα από τις σπουδές του στο θρησκευτικό κολλέγιο, όπου ολοκλήρωσε την κατεύθυνσή του πάνω στις Κλασικές Σπουδές, μετακόμισε στην Πόλη του Κεμπέκ για να συνεχίσει τις ακαδημαϊκές του σπουδές. Το 1962, αποφοίτησε από τη Σχολή Τεχνών και Επιστημών του Πανεπιστημίου του Λαβάλ (baccalauréat ès arts). Στο ίδιο γαλλόφωνο πανεπιστήμιο, λαμβάνει το μεταπτυχιακό του δίπλωμα στην Κλασική Γραμματεία (Licence ès lettres classiques).
Έπειτα, μεταβαίνει στην Ελλάδα για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου αποφοιτά το 1970 με βαθμό "Άριστα". Το θέμα της διδακτορικής του εργασίας περιστρέφεται γύρω από το έργο και τη δράση του Γεώργιου Τερτσέτη, αγωνιστή Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και λόγιου του Ελληνικού Διαφωτισμού. Εισηγητές και καθηγητές του στις ελληνικές του σπουδές, είναι γνωστοί καθηγητές όπως οι Κωνσταντίνος Θησέως Δημαράς, Γεώργιος Σαββίδης και Γεώργιος Μπαμπινιώτης.
Την περίοδο των σπουδών του, παρακολουθεί μαθήματα νεοελληνικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1965-1970). Έχει επίσης παρακολουθήσει μαθήματα ρουμανικών στο Πανεπιστήμιο του Μπρασόβτης Ρουμανίας (Μπρασόβ, 1975), μαθήματα τουρκικών (1983-1984) και σανσκριτικών (1996-1998) στο Πανεπιστήμιο του ΜακΓκιλ (McGill University) του Μόντρεαλ του Κεμπέκ.
Σταδιοδρομία
Διορίζεται αμέσως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λαβάλ, όπου διδάσκει αρχαία ελληνικά και νεοελληνική γλώσσα (1970-1973). Από το 1973, είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, όπου διδάσκει λογοτεχνία και νεοελληνική λογοτεχνική μετάφραση, και το ίδιο έτος, λαμβάνει την θέση του διευθυντή του προγράμματος των Νεοελληνικών Σπουδών από το 1973. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Έδρας Φρίξου Παπαχρηστίδη Νεοελληνικών Σπουδών και Καναδοελληνικών Σπουδών, που ιδρύθηκε το 1998 στο Πανεπιστήμιο Μακ Γκιλ. Υπήρξε επί σειρά ετών διευθυντής του Διαπανεπιστημιακού Κέντρου Ελληνικών Σπουδών, στο οποίο συμμετέχουν τρία πανεπιστημιακά ιδρύματα της πόλης του Μόντρεαλ (2001-2007).
Είχε προσκληθεί να δώσει διαλέξεις και σεμινάρια στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο Πανεπιστήμιο Πατρών, στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου, στο Πανεπιστήμιο της Ιασίου, στο Πανεπιστήμιο Λα Σαπιέντζα της Ρώμης, στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, το Πανεπιστήμιο Μακ Γκιλ, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Άνδρο, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και αλλού.
Είναι ο συγγραφέας πολλών βιβλίων, άρθρων και επιστημονικών εργασιών, ιδιαίτερα για τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό στην Ελλάδα και στη Ρουμανία, για τον Σουρεαλισμό στην Ελλάδα και για τη λογοτεχνική μετάφραση. Ως μεταφραστής λογοτεχνίας, έχει δημοσιευθεί έργα του, στους εκδοτικούς οίκους Gallimard, Fata Morgana, Actes Sud, Seuil, το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, τις Εκδόσεις του Κέντρου Πομπιντού, τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ και άλλων. Έχει μεταφράσει έργα Ελλήνων λόγιων, ποιητών και συγγραφέων, στα γαλλικά και στα ρουμάνικα, όπως των Ανδρέα Εμπειρίκου, Νικόλαου Μαυροκορδάτου, Μίλτου Σαχτούρη, Παύλου Μάτεσι, Μαργαρίτας Καραπάνου, Ζυράννας Ζατέλη και Μπίλη Βέμη.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Καναδοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καναδοί συγγραφείς Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής Κατηγορία:Ελληνιστές Κατηγορία:Ρουμανιστές
Ορόντης Β΄ της Αρμενίας
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ορόντη Α΄ της Σωφηνής & Ματιηνής (περιοχών της Αρμενίας) και μετά της Μοισίας & Περγάμου.
Ο Αρριανός αναφέρει στη μάχη των Γαυγαμήλων το 331 π.Χ. τους δύο ηγέτες τού αρμενικού στρατού: τον Ορόντη και τον Μιθραύστη. Οι ιστορικοί ερμηνεύουν, ότι ο Μιθραύστης διοικούσε το πεζικό ή ότι το ιππικό ήταν σε δύο σώματα ή ότι η Αρμενία είχε δύο τμήματα με έναν σατράπη το καθένα.
Ο Ορόντης πολέμησε στη δεξιά πτέρυγα διοικώντας 40.000 πεζικάριους και 7.000 ιππείς και απεβίωσε. Ο γιος του Μιθρένης Α΄ σατράπης της Λυδίας, αφού είχε ηττηθεί στις Σάρδεις το 334 π.Χ. από τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μεγάλο, τον είχε ακολουθήσει και πολέμησε στη μεριά του στα Γαυγάμηλα. Έπειτα από τη μάχη, ο βασιλιάς της Μακεδονίας τον έκανε σατράπη της Αρμενίας.
.
Ωστόσο ο Διόδωρος Σικελιώτης και ο Πολύαινος ο ρήτορας αναφέρουν έναν Ορόντη, που ήταν σατράπης της Αρμενίας κατά τον Β΄ Πόλεμο των Διαδόχων (319-315). Ο πρώτος ιστορικός προσθέτει, ότι ήταν φίλος τού Πευκέστα. Οι ιστορικοί Α. Μπαρν, Ε. Άνσον και Β. Χέκελ τον ταυτίζουν με τον Ορόντη, που πολέμησε στα Γαυγάμηλα· οι δύο τελευταίοι γράφουν, πως ο Μιθρένης χάθηκε σε μία αποτυχημένη προσπάθεια να αποσπάσει την Αρμενία από τον Ορόντη Β΄. Ο Χέκελ εκτιμά, ότι η Αρμενία παρακάμφθηκε από τον Αλέξανδρο Γ΄ και δεν έγινε μέλος της Αυτοκρατορίας του. Όμως ο Άνσον θεωρεί, πως ο Ορόντης Β΄ -μετά τη μάχη στα Γαυγάμηλα- υποτάχθηκε στον Αλέξανδρο Γ΄, ο οποίος τον έθεσε στην Μεγάλη Αρμενία. Ο Ν. Χάμμοντ ερμηνεύει τις πηγές και λέει, ότι η Αρμενία ήταν ήδη υποταγμένη, όταν ο Μιθρένης Α΄ εστάλη εκεί από τη Βαβυλώνα το 331 π.Χ., ότι ο Μιθρένης Α΄ ανέλαβε ως υποτελής τού Αλεξάνδρου Γ΄ και πως όταν το 323 π.Χ. ο Περδίκκας άφησε μερικές σατραπείες στους ίδιους σατράπες, η Αρμενία ήταν μία από αυτές. Το 317 π.Χ. ο Μιθρένης Α΄ αντικαταστάθηκε από τον Ορόντη Γ΄.
Μία επιγραφή από το ιεροθέσιο τού όρους Νέμρουτ αναφέρει τους προγόνους τού Αντιόχου Α΄ της Κομμαγηνής. Εκεί αναφέρεται πρώτος ο Αρτάσυρος, πατέρας τού Αροάνδα/Ορόντη Α΄, ο οποίος νυμφεύτηκε τη Ροδογούνη, κόρη τού Αρταξέρξη Β΄ της Περσίας και είχε γιο τον Αροάνδα/Ορόντη Β΄. Το επόμενο όνομα τελειώνει σε -άνης, ενώ το προηγούμενο γράμμα δεν είναι σαφές. Οι ιστορικοί Φ. Κ. Ντέρνερ, Γ. Χ. Γιουνκ και Μπρίγιντερ ερμηνεύουν το γράμμα ως ρ, δηλ. -ράνης, ώστε ο γιος τού Ορόντη Β΄ ήταν ο Μιθράνης. Όμως ο ιστορικός Σ. Ράιναχ το ερμηνεύει ως τ, δηλ. -τάνης, Οστάνης.
Σε μία άλλη επιγραφή του ιεροθεσίου αναφέρεται ένας Αροάνδας/Ορόντης Β΄, απόγονος (γιος ή εγγονός) τού Ορόντη Α΄ και της Ροδογούνης. Οι ιστορικοί Μπέλοχ και Μπρίγιντερ τον ταυτίζουν με τον διοικητή της μάχης στα Γαυγάμηλα. Ο Ντέρνερ δεν θεωρεί πειστική τη διασύνδεση, καθώς πολλοί θα είχαν το όνομα Ορόντης, που έπαιξαν ρόλο στην ιστορία της Περσίας την εποχή αυτή.
Οικογένεια
Ίσως γιος του είναι ο:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Λεύκανση δοντιών
Είναι η πιο ενδεδειγμένη μέθοδος με τα καλύτερα και πιο μακροχρόνια αποτελέσματα, γιατί λευκαίνει σε βάθος και διάρκεια.Η λεύκανση των δoντιών στοχεύει στην αλλαγή του χρώματος και της φωτεινότητας των δoντιών. Η χημική λεύκανση είναι μια μέθοδος της οδοντιατρικής επιστήμης που θεωρείται συντηρητική, σχετικά ασφαλής, είναι ανώδυνη και εφαρμόζεται στα δόντια χωρίς να επηρεάζει το σχήμα τους. Η λεύκανση με τη χρήση οδοντόπαστων δεν είναι χημική και η λεύκανση επιτυγχάνεται με την τριβή του δoντιού με σκληρό υλικό σε μορφή σκόνης που βρίσκεται στην οδoντόπαστα και κάνει απόξεση του δoντιού προκαλώντας ενδεχομένως φθορά στο προστατευτικό επίστρωμα του δoντιού και ανάπτυξη ευαισθησίας. Η χημική λεύκανση δεν επιδρά στο σχήμα, διαφοροποιεί όμως ποιοτικά τις εξωτερικές επιστρώσεις του δoντιού.
Χημική λεύκανση
Η λεύκανση των δoντιών μπορεί να αφορά ζωντανό ή απονευρωμένο δόντι, ενώ η διαδικασία της λεύκανσης μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε από τον ίδιο τον ασθενή στο σπίτι, μετά από οδηγίες που του έχουν δοθεί από τον οδοντίατρο, είτε από τον οδοντίατρο στο χώρο του οδοντιατρείου ή συνδυασμός των δύο παραπάνω.
Χημική λεύκανση στο οδοντιατρείο
Πραγματοποιείται με την χρήση ειδικών διαλυμάτων που περιέχουν υπεροξείδιο του υδρογόνου ή υπεροξείδιο του καρβαμιδίου, τα οποία έχουν την δυνατότητα αφού διεισδύσουν στα δόντια να προκαλέσουν τον αποχρωματισμό των χρωστικών που βρίσκονται μέσα σε αυτά. Με αυτόν τον τρόπο θα πετύχει ο οδοντίατρος την λεύκανση των δοντιών. Η μέση διάρκεια αυτής της μεθόδου είναι μία ώρα.
H διαδικασία λεύκανσης δοντιών στο οδοντιατρείο είναι η εξής:
Χημική λεύκανση στo σπίτι
Ο οδοντίατρος κατασκευάζει δυο πλαστικά μασελάκια (δισκάρια) που περιέχουν το υλικό της λεύκανσης, με τα οποία προμηθεύει τον ασθενή, μαζί με τις οδηγίες χρήσης αυτών. Για να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα λεύκανσης δοντιών είναι απαραίτητο να χρησιμοποιείται το μασελάκι με το λευκαντικό gel για τουλάχιστον 4 ώρες το πρωί ή το βράδυ για τις επόμενες 10 – 20 μέρες.
Πηγές
Κατηγορία:Οδοντιατρική
Μάχη του Ελ Αλαμέιν
Η μάχη του Ελ Αλαμέιν μπορεί να αναφέρεται στην:
1228
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1228 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μητροπολίτης Αχαΐας Αθανάσιος Χατζόπουλος
Ο Μητροπολίτης Αχαΐας Αθανάσιος Χατζόπουλος είναι Έλληνας ιεράρχης, Μητροπολίτης Αχαΐας και είχε διετελέσει Διευθυντής του Γραφείου της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1950. Αποφοίτησε από το Β' Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών. Έλαβε πτυχίο από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1972 και το πτυχίο του από τη Θεολογική Σχολή του ίδιου ιδρύματος το 1976. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Ρώμης. Το 1984, έλαβε διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης με ειδίκευση στην Ελληνική Πατερική Παράδοση. Έλαβε υποτροφία από την Ποντιφική Επιτροπή για την Ενότητα των Χριστιανών από το 1977 έως το 1980 και ήταν επιμελητής χειρογράφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος από το 1983 έως το 1994. Διετέλεσε καθηγητής του Οικουμενικού Πανεπιστημίου του Μποσσύ κατά την περίοδο από το 1994 έως το 1997, του Ινστιτούτου Μεταπτυχιακών Σπουδών στη Γενεύη, καθώς επίσης και επισκέπτης καθηγητής των Πανεπιστημίων της Γενεύης και του Φριβούργου από το 1997 έως το 2000. Από το 1993 έως το 1994, δίδαξε σε διάφορα ιδρύματα, όπως αυτό της Θεολογικής Ακαδημίας στην Αλβανία.
Στις 11 Οκτώβριου 2000, εξελέγη από την Ιεραρχία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών με τον τίτλο του Επισκόπου Αχαΐας και διορίσθηκε διευθυντής του Γραφείου της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στις 5 Αυγούστου 2007 η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τον ανύψωσε, τιμής ένεκεν, σε Μητροπολίτη Αχαΐας. Στις 10 Οκτωβρίου 2022 παραιτήθηκε από τη Θέση του Διευθυντού του Γραφείου της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες Κατηγορία:Επίσκοποι Αχαΐας
Λουκάς Παπαϊωάννου
Ο Λουκάς Παπαϊωάννου (γεν. 1941) είναι παλαίμαχος καλαθοσφαιριστής του Πανιωνίου, στον οποίο αγωνίστηκε τη δεκαετία του ’60, πρώην προπονητής μπάσκετ και επί δεκαετίες αθλητικογράφος της ραδιοφωνίας και τηλεόρασης έχοντας μεταδώσει πολλές μεγάλες διοργανώσεις.
Καλαθοσφαιριστής
Γρήγορα ήρθε η πρόσκληση στην Εθνική Νέων, στην οποία δεν μπόρεσε να αγωνιστεί, διότι μεσολάβησε η στράτευσή του. Στη διάρκεια της θητείας του κλήθηκε στην Εθνική Ενόπλων που θα συμμετείχε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του ΣΙΣΜ το 1964, στη Συρία. Όμως, η όξυνση των σχέσεων με την Τουρκία ματαίωσε τη συμμετοχή της ομάδας, με αποτέλεσμα για άλλη μια φορά να χάσει την ευκαιρία να αγωνιστεί με τη φανέλα της εθνικής. Αργότερα αντιμετώπισε προβλήματα τραυματισμών, έτσι δεν κατάφερε να φορέσει ποτέ τη φανέλα με το εθνόσημο.
Το 1962 τον ζήτησε η ΑΕΚ, η οποία δημιουργούσε τη μεγάλη ομάδα που κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1968. Όμως, αν και είχε συμφωνήσει, ο Καραμπάτης, ως πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ δεν επέτρεψε τη μεταγραφή. Με τον Πανιώνιο κατάφερε να ανέβει στην Α΄ Εθνική κατηγορία το 1967. Το 1969 ήρθε σε προστριβή με το σύλλογο, όταν προσπάθησε να τον ανταλλάξει με τον Απόστολο Κόντο του Ιωνικού Ν. Φιλαδέλφειας. Ο ίδιος δεν επιθυμούσε να φύγει, ψυχράθηκε και τελικά ζήτησε να αποχωρήσει.
Στη συνέχεια έπαιξε για στον Α.Ο. Αμπελοκήπων, με τον οποίο ανέβηκε κατηγορία.
Προπονητής
Μετά την αποχώρηση του από την ενεργό δράση και παράλληλα με την επαγγελματική του ενασχόληση ως σπορτκάστερ, εργάστηκε ως προπονητής. Ξεκίνησε ως βοηθός προπονητή στον Α.Ο. Αμπελοκήπων το 1973 και στη συνέχεια δούλεψε σε διάφορες ομάδες μπάσκετ, κυρίως σε γυναικεία σωματεία και τμήματα υποδομής. Μεταξύ άλλων διετέλεσε προπονητής της παιδικής και εφηβικής ομάδας του Πανιωνίου για δύο χρόνια.
Αθλητικός σχολιαστής
Από το 1973 ως το 1984 εργάστηκε στο κρατικό ραδιόφωνο ως σχολιαστής αθλητικών αγώνων, κυρίως ποδοσφαίρου. Ξεκίνησε από αγώνες πρωταθλήματος και πάντα επέλεγε να είναι στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης, όποτε μεταδιδόταν ραδιοφωνικά ο αγώνας του Πανιωνίου. Έκανε πάνω από 500 ραδιοφωνικές μεταδόσεις, μεταξύ των οποίων πολλούς διεθνείς αγώνες και διοργανώσεις ποδοσφαίρου και μπάσκετ, όπως: Μεσογειακούς Αγώνες και πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανιωνίου
Ανδρέας Παπαϊωάννου
Ο Ανδρέας Παπαϊωάννου, (Πάτρα 1877 - ? ), ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου, της γυμναστικής πού τότε ήταν άθλημα του στίβου. Είχε συμμετάσχει στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 1896.
Ο Παπαϊωάννου ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Γυμναστικής Εταιρίας μετά την διάσπαση του Παναχαϊκού το 1893 και από τους πρώτους αθλητές του νέου συλλόγου. Πρώτη φορά συμμετείχε σε αγώνες στα Τήνια του 1895 όπου δυνατών ανέμων δεν εκτέλεσε την άσκηση του στα γυμνάσματα ισορροπίας, αναφέρεται ότι την προηγούμενη ημέρα κατά την προπονησή του απέσπασε τον θαυμασμό.
Στις 9-11 Μαρτίου έγιναν στο Παναθηναϊκό στάδιο οι Α' δοκιμαστικοί αγώνες για τους ολυμπιακούς της ίδιας χρονιάς, οι αγώνες ήταν το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου. Ο Ανδρέας Παπαϊωάννου είχε συμμετάσχει στις ασκήσεις σε δίζυγο όπου κέρδισε και την συμμετοχή τους στους Ολυμπιακούς αγώνες. Στους Α' ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας συμμετείχε στις ασκήσεις σε δίζυγο χωρίς να καταφέρει να διακριθεί, την εποχή των αγώνων ήταν φοιτητής νομικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:Αθλητές γυμναστικής της Παναχαϊκής
Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού
Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού, γνωστή και ως Διακήρυξη της Γενεύης για τα Δικαιώματα του Παιδιού, είναι ένα διεθνές κείμενο το οποίο προωθεί και προασπίζει τα δικαιώματα των παιδιών, συντάχθηκε από την Εγκλαντάιν Τζεμπ και υιοθετήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1924 από την Κοινωνία των Εθνών. Μια ελαφρώς αναθεωρημένη έκδοση αυτής της διακήρυξης υιοθετήθηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών το 1946 ενώ στις 20 Νοεμβρίου 1959 η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε τη δική της ομώνυμη διακήρυξη, η οποία αποτελούσε μια πιο εκτενή έκδοση της προηγούμενης.
Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού (1924)
Το κείμενο της διακήρυξης, όπως δημοσιεύτηκε από τον Διεθνή Οργανισμό Σώστε τα Παιδιά στη Γενεύη στις 23 Φεβρουαρίου 1923, έχει ως εξής :
Το κείμενο επικυρώθηκε από τη γενική συνέλευση της Κοινωνίας των Εθνών στις 26 Σεπτεμβρίου1924 και καθιερώθηκε ως ο Παγκόσμιος Χάρτης για την Προστασία των Παιδιών. Αποτέλεσε το πρώτο επίσημο έγγραφο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το οποίο εγκρίθηκε από ένα διακυβερνητικό θεσμικό όργανο. Επικυρώθηκε εκ νέου από την Κοινωνία των Εθνών το 1934. Οι αρχηγοί των κρατών και των κυβερνήσεων δεσμεύτηκαν να ενσωματώσουν τις αρχές της διακήρυξης στη νομοθεσία του εκάστοτε κράτους ή κυβέρνησης. Στη Γαλλία διατάχθηκε να εφαρμόζεται η διακήρυξη σε όλα τα σχολεία.
Το πρωτότυπο έγγραφο, που περιλαμβάνεται στα ιστορικά αρχεία στη Γενεύη, φέρει τις υπογραφές διάφορων εκπροσώπων κρατών και κυβερνήσεων, μεταξύ των οποίων οι Τζεμπ, και Γκυστάβ Αντόρ (πρώην πρόεδρος της ελβετικής συνομοσπονδίας).
Στη διακήρυξη ασκήθηκε κριτική από τον Γιάνους Κόρτσακ (μόνο μια έκκληση για καλή θέληση, ένα αίτημα για περισσότερη κατανόηση)
Ιστορία
Μετά την επεξεργασία μιας σειράς ενεργειών, συμπεριλαμβανομένων της σύνταξης μιας καθαρά καινούριας διακήρυξης, τα Ηνωμένα Έθνη αποφάσισαν το 1946 να υιοθετήσουν τη διακήρυξη αυτή υπό τη μορφή μιας εκτεταμένης εκδοχής της ως την επίσημη διακήρυξη για τα δικαιώματα των παιδιών. Διάφορες κυβερνήσεις συμμετείχαν στη διαδικασία σύνταξης της διακήρυξης. Μια ελαφρώς διευρυμένη εκδοχή της, με επτά βασικά σημεία αντί για πέντε, εγκρίθηκε το 1948. Έπειτα, στις 20 Νοεμβρίου 1959, η γενική συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε τη διακήρυξη για τα δικαιώματα του παιδιού με δέκα βασικές αρχές και με βάση τη δομή και το περιεχόμενο της πρωτότυπης διακήρυξης του 1924. Ένα συνοδευτικό ψήφισμα, το οποίο προτάθηκε από την αντιπροσωπεία του Αφγανιστάν, καλούσε τις κυβερνήσεις να αναγνωρίσουν αυτά τα δικαιώματα, να τα αποδεχτούν και να δημοσιοποιήσουν το έγγραφο όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Η ημερομηνία αυτή, δηλαδή η 20η Νοεμβρίου, υιοθετήθηκε τελικά ως η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού.
Αυτήν τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού ακολούθησε το 1989 η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού που υιοθετήθηκε και εγκρίθηκε από τη γενική συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ενώ επικυρώθηκε με το ψήφισμα 44/25 της γενικής συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών της 20ης Νοεμβρίου 1989. Τέθηκε σε ισχύ στις 2 Σεπτεμβρίου 1990, σύμφωνα με το άρθρο 49.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα Κατηγορία:Δικαιώματα του παιδιού
Λουτσιάνο Γκαλέτι
Ο Λουτσιάνο Μαρτίν Γκαλέτι (Luciano Martín Galletti, 9 Απριλίου 1980) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής. Είναι 13 φορές διεθνής με την εθνική ομάδα της Αργεντινής και έχει σκοράρει 3 φορές.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1980 στην πόλη Λα Πλάτα. Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε στην ομάδα της γενέτειράς του Εστουδιάντες, όπου αγωνίστηκε δυο σεζόν (1997-98, 1998-99). Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στην Πάρμα, όπου αγωνίστηκε μισή σεζόν χωρίς να έχει ούτε μία συμμετοχή - το 2ο μισό αυτής της σεζόν (1999-2000) μεταγράφηκε στη Νάπολι όπου είχε 11 συμμετοχές και 2 γκολ.
Ρεάλ Σαραγόσα
Αφού δεν έπιασε στην Ευρώπη, επέστρεψε στην Εστουδιάντες. Κάνοντας μια παραγωγική σεζόν (28 αγώνες, 9 γκολ) έρχεται ξανά το κάλεσμα απ'την Ευρώπη και συγκεκριμένα απ' τη Ρεάλ Σαραγόσα, στην οποία αγωνίστηκε 4 σεζόν έχοντας 135 συμμετοχές και 15 γκολ. Το πιο σημαντικό γκολ ήταν εκείνο τη σεζόν 2003-04 στον τελικό του Copa del Rey απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, καθώς χάρισε τη νίκη στη Σαραγόσα στην παράταση (τελικό σκορ 3-2).
Ατλέτικο Μαδρίτης
Στις 29 Ιουλίου 2005 υπέγραψε συμβόλαιο ύψους 4 εκατομμυρίων στην Ατλέτικο Μαδρίτης, όπου αγωνίστηκε 2 σεζόν έχοντας 62 συμμετοχές και 5 γκολ.
Ολυμπιακός
Τον Ιούλιο του 2007 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας τεσσάρων χρόνων.
Στη φανέλα του στον Ολυμπιακό είχε αρχικά το νούμερο 8, αλλά όταν ο Νέρι Καστίγιο πήρε μεταγραφή στη Σαχτάρ, πήρε το νούμερο 7, που είναι το αγαπημένο του και το είχε στη Ρεάλ Σαραγόσα και στην Ατλέτικο Μαδρίτης.
Τον Ιούνιο του 2013, επέστρεψε στην ενεργό δράση για λογαριασμό του ΟΦΗ. Ωστόσο, λίγο καιρό αργότερα αναγκάστηκε και πάλι να αποσυρθεί από την ενεργό δράση.
Το Σεπτέμβριο του 2014 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του στο τεχνικό τιμ του Ολυμπιακού με τον Γκαλέτι να αναλαμβάνει χρέη σκάουτερ στη Λατινική Αμερική.
Εθνική Αργεντινής
Ο Γκαλέτι, τέλος, είναι διεθνής με την Εθνική Αργεντινής έχοντας 13 συμμετοχές και 3 γκολ.
Προβλήματα υγείας
Το Φεβρουάριο του 2010, ο Γκαλέτι διαγνώστηκε με προβλήματα στα νεφρά του, όπου αυτό τον οδήγησε να χάσει όλη την σεζόν. Μετά από κάποιες θεραπείες, γεννήθηκε η ελπίδα πως θα μπορούσε να επανέλθει, αλλά ο γιατρός του είπε ότι είναι καλύτερο να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Όμως, δυο χρόνια αργότερα βρέθηκε συμβατός δότης, ο πατέρας του Αργεντίνου ποδοσφαιριστή, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην ενεργό δράση το 2013, φορώντας τη φανέλα του ΟΦΗ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εστουδιάντες Λα Πλάτα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σαραγόσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ιταλίας Κατηγορία:Αργεντινοί ιταλικής καταγωγής
Πολιτική οικονομία
Η πολιτική οικονομία είναι μία από τις τρεις βασικές Οικονομικές Επιστήμες που αποτελούν μέρος των Κοινωνικών Επιστημών που έχει ως αντικείμενο μελέτης αφενός τις οικονομικές ενέργειες των ανθρώπων που ζουν σε μια οργανωμένη κοινωνία και αφετέρου, τη σχέση και αλληλεπίδραση μεταξύ των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών και διαδικασιών. Δηλαδή εξετάζει και αναλύει τους τρόπους με τους οποίους τα διαφορετικά είδη ή πολιτικές διακυβέρνησης επιδρούν στην κατανομή των σπανίζοντων πόρων στην κοινωνία μέσω της νομοθεσίας και των κρατικών θεσμών και επίσης αντίστροφα πως οι οικονομικές συμπεριφορές και τα ατομικά (ή και συντεχνιακά, κλαδικά, ταξικά κ.ο.κ.) οικονομικά συμφέροντα επιδρούν ή και καθορίζουν τη μορφή της κρατικής διακυβέρνησης και τις πολιτικές κατευθύνσεις της νομοθεσίας και των κυβερνητικών αποφάσεων.
Εκτός των παραπάνω χρησιμοποιείται επίσης και ο όρος Εθνική οικονομία που περιλαμβάνει όλες τις οικονομικές δραστηριότητες που συμβαίνουν εντός μιας χώρας και που έχει σχέση με το εθνικό εισόδημα. Σε διεθνή χρήση αποδίδεται με τη γενικότερη έννοια της οικονομίας μιας χώρας, π.χ. Οικονομία της Ιταλίας, της Τουρκίας, των ΗΠΑ κ.λπ.
Σπουδαιότεροι διανοητές της Πολιτικής Οικονομίας θεωρούνται οι Adam Smith, David Ricardo και Karl Marx.
Αντικείμενο μελέτης
Η Πολιτική Οικονομία μελετά το σύνολο των οικονομικών ενεργειών που αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση των αναγκών των ανθρώπων που συμβιώνουν σε μια πολιτεία, δια της παροχής αγαθών, ή παροχής υπηρεσιών. Συνεπώς φορέας αυτής είναι η ίδια η Πολιτεία (κράτος).
Διάκριση Π.Ο.
Η Πολιτική Οικονομία διακρίνεται σε τρία επιμέρους κλάδους έρευνας και σπουδής που είναι η πολιτική θεωρητική οικονομία, η πολιτική εφαρμοσμένη οικονομία και η Ιστορία βίου και οικονομικών θεωριών.
Κλάδοι εφαρμοσμένης οικονομίας
Οι Βασικοί κλάδοι της πολιτικής εφαρμοσμένης οικονομίας επί των οποίων αναπτύσσονται οι διάφορες οικονομικές ενέργειες της χώρας (τουλάχιστον για την Ελλάδα) είναι (κατ΄ αλφαβητική σειρά):
Εκτός των παραπάνω βασικών κλάδων ενδεχομένως ν΄ αναπτύσσονται και άλλοι επιμέρους π.χ. αλιευτική πολιτική κ.λπ. που όλες όμως ασκούνται από τα αντίστοιχα Υπουργεία και τους δημόσιους φορείς.
Παρατηρήσεις
Μετά την πλήρη ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ουσιαστικά η Πολιτική Οικονομία ασκείται πλέον από την έδρα του διακρατικού αυτού Οργανισμού, τις Βρυξέλλες, όπως και για όλα τα κράτη μέλη που υποχρεούνται ν΄ ακολουθούν αυτή με ίσως κάποιες μικρές παρεκκλίσεις αν χρειαστεί, πάντα όμως μετά από έγκριση προηγουμένου αιτήματος της χώρας μέλους.
Σύγχρονες απόψεις
Η Πολιτική Οικονομία είναι όρος που χρησιμοποιήθηκε ιστορικά αλλά έχει αντικατασταθεί σήμερα από τον όρο Οικονομικά (ή αλλιώς Οικονομική Επιστήμη). Εξακολουθεί να χρησιμοποιείται με διάφορες και διαφορετικές σημασίες σήμερα, αλλά από τους περισσότερους ορθόδοξους οικονομολόγους αποφεύγεται (το επίθετο "πολιτική"). Δηλαδή, Πολιτική Οικονομία μπορεί να σημαίνει ένα ευρύτερο πεδίο μελέτης, ενώ το αντικείμενο της Οικονομικής Επιστήμης είναι σήμερα πιο στενά ορισμένο.
Η Οικονομική Επιστήμη στην προσπάθεια της να γίνει ακριβής επιστήμη επιδιώκει να στηρίζεται σε μαθηματική και αξιωματική βάση (καθώς βέβαια και σε εμπειρική βάση η οποία για πρακτικούς λόγους δεν μπορεί να είναι το πείραμα αλλά η στατιστική ανάλυση ιστορικών δεδομένων/παρατηρήσεων). Συνέπεια αυτού είναι ότι οικονομικοί θεσμοί και οικονομικές δομές λογίζονται ως εξωγενείς παράγοντες και περιλαμβάνονται στα δεδομένα που καθορίζουν τη μορφή των οικονομικών υποδειγμάτων (μαθηματικών μοντέλων). Αντίθετα η Πολιτική Οικονομία φιλοδοξούσε να έχει ως ενδογενείς παράγοντες τους θεσμούς και να πραγματοποιεί συγκριτική ανάλυση και διαχρονική ανάλυση των διαφορετικών τρόπων οικονομικής οργάνωσης των κοινωνιών.
Σήμερα ο όρος Πολιτική Οικονομία μπορεί για παράδειγμα να σημαίνει διεπιστημονικό πεδίο μελέτης κοινωνιολογίας, νομικών και πολιτικής επιστήμης με έμφαση σε ποσοτικές οικονομικές αναλύσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική επιστήμη * Κατηγορία:Κοινωνική φιλοσοφία Κατηγορία:Οικονομικά
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1957-58
Το πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών 1957-58 διεξήχθη σε έξι κατηγορίες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Απόλλων Αθηνών που μαζί με τους ΑΕΚ, Παναθηναϊκό και Πανιώνιο εκπροσώπησαν την ΕΠΣΑ στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1957-58.
Μάχη του Ευρυμέδοντα
Να μη συγχέεται με τη μάχη του Ευρυμέδοντα κατά τους Ρωμαιο-Συριακούς Πολέμους
Η Μάχη του Ευρυμέδοντα ήταν διπλή μάχη (ναυμαχία και πεζομαχία), η οποία έλαβε χώρα στη θάλασσα και στη ξηρά μεταξύ της Δηλιακής Συμμαχίας — δηλαδή της Αθήνας και των συμμάχων της — και της Περσικής αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών υπό την ηγεσία του Ξέρξη Α'. Διεξήχθη είτε το 469 π.Χ. είτε το 466 π.Χ. στον Ευρυμέδοντα Ποταμό, στην Παμφυλία της Μικράς Ασίας (σημερινή Τουρκία). Αποτελεί μέρος των Πολέμων της Δηλιακής Συμμαχίας, οι οποίοι με τη σειρά τους εντάσσονται στο πλαίσιο των Περσικών Πολέμων.
Η Δηλιακή Συμμαχία συγκροτήθηκε μεταξύ της Αθήνας και πόλεων-κρατών του Αιγαίου, μετά την αποχώρηση των Σπαρτιατών από την προηγούμενη ελληνική συμμαχία, με κύριο σκοπό να συνεχιστεί ο πόλεμος κατά της Περσίας, ο οποίος ξεκίνησε με την πρώτη και συνεχίστηκε με τη δεύτερη περσική εισβολή στην Ελλάδα (492-490 π.Χ. και 480-479 π.Χ. αντίστοιχα). Μετά τις μάχες των Πλαταιών και της Μυκάλης, με τις οποίες έληξε η δεύτερη εισβολή, οι ελληνικές συμμαχικές δυνάμεις αντεπιτέθηκαν, πολιορκώντας τις πόλεις της Σηστού και του Βυζαντίου. Ακολούθως, η Δηλιακή Συμμαχία ανέλαβε την ευθύνη για τον πόλεμο και συνέχισε τις επιθέσεις στις περσικές βάσεις στο Αιγαίο κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας (από το 478 π.Χ.).
Είτε το 469 είτε το 466 π.Χ., οι Πέρσες άρχισαν να συγκροτούν εκ νέου στρατό και στόλο, έτσι ώστε να ξεκινήσουν νέα μεγάλη επίθεση κατά των Ελλήνων. Το περσικό εκστρατευτικό σώμα στρατοπέδευσε κοντά στον Ευρυμέδοντα, με πιθανολογούμενο σκοπό να κινηθεί κατά μήκος των ακτών της Μικράς Ασίας, κατακτώντας όλες τις πόλεις στο πέρασμά του. Αυτό θα έθετε τις περιοχές της Ασιατικής Ελλάδας και πάλι υπό περσικό έλεγχο και θα προσέφερε στους Πέρσες ναυτικές βάσεις, από τις οποίες θα μπορούσαν να διεξάγουν επιχειρήσεις στο Αιγαίο. Όταν πληροφορήθηκε τις περσικές προετοιμασίες, ο Αθηναίος στρατηγός Κίμων έπλευσε με 200 τριήρεις στη Φασηλίδα της Παμφυλίας, η οποία εντέλει δέχθηκε να συμμαχήσει με τη Δηλιακή Συμμαχία, γεγονός το οποίο δυσχέρανε τον αρχικό περσικό σχεδιασμό.
Ακολούθως, ο Κίμων αποφάσισε να πραγματοποιήσει προληπτική επίθεση κατά των περσικών δυνάμεων στον Ευρυμέδοντα. Συγκεκριμένα, έπλευσε κοντά στο στόμιο του ποταμού και διέλυσε γρήγορα τον περσικό στόλο που στρατοπέδευε εκεί. Το μεγαλύτερο μέρος του περσικού στόλου προσέγγισε τη ξηρά και οι Πέρσες ναύτες βρήκαν καταφύγιο στο στρατόπεδό τους. Ο Κίμων τότε αποβιβάστηκε με τους στρατιώτες του και επιτέθηκε στον περσικό στρατό, ο οποίος επίσης διαλύθηκε. Οι Έλληνες, μετά τη νίκη κατά των Περσών, πήραν πολλούς αιχμαλώτους και κατάφεραν να καταστρέψουν τις αγκυροβολημένες 200 περσικές τριήρεις. Αυτή η διπλή νίκη φαίνεται να έπληξε το ηθικό των Περσών και να απέτρεψε οποιαδήποτε περσική εκστρατεία στο Αιγαίο μέχρι το 451 π.Χ. Ωστόσο, η Δηλιακή Συμμαχία δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα της, ίσως επειδή άλλα γεγονότα του Ελληνικού κόσμου απαιτούσαν την προσοχή της.
Πηγές
thumb|150px|right|Ο Θουκυδίδης, η ιστορία του οποίου περιγράφει πολλά γεγονότα αυτής της περιόδου