cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περί κτισμάτων
Σκοπός και χαρακτήρας
μικρογραφία|319x319εσ|Η γέφυρα του [[Σαγγάριος|Σαγγαρίου σήμερα.]] μικρογραφία|319x319εσ|Η βασιλική του [[Ιωάννης ο Βαπτιστής|Αγίου Ιωάννη στην Έφεσο, χτισμένη από τον Ιουστινιανό Α΄.]] Ο τίτλος Περὶ κτισμάτων φαίνεται να δόθηκε από τον ίδιο τον Προκόπιο, ενώ τη συγγραφή του έργου παρήγγειλε ο ίδιος ο Ιουστινιανός Α΄. Σκοπός του κειμένου δεν ήταν απλώς η καταγραφή του οικοδομικού έργου του Ιουστινιανού για λόγους ιστορικούς, αλλά ο εγκωμιασμός της οικοδομικής πολιτικής του αυτοκράτορα. Για τον λόγο αυτό πλάι στις αναμενόμενες ρητορικές «εκφράσεις» (περιγραφές) κυριαρχεί το «εγκώμιο» του αυτοκράτορα ως πηγής προόδου για το κράτος. Και ενώ στο Ὑπὲρ τῶν πολέμων, για να μην αναφερθούμε στα Ἀνέκδοτα, εντοπίζονται ίχνη κριτικής προς την πολιτική του Ιουστινιανού, από το  Περὶ κτισμάτων λείπει παντελώς οποιαδήποτε κριτική προς τον αυτοκράτορα. Από την άποψη αυτή το Περὶ κτισμάτων μπορεί να θεωρηθεί ένας πανηγυρικός. Κοντά στα παραπάνω αξίζει να συνυπολογιστεί και η άποψη πως η συγγραφή του εγκωμιαστικού Περὶ κτισμάτων συμβαίνει προς το τέλος της βασιλείας του Ιουστινιανού, όταν η αλλοτινή δόξα είχε παρέλθει και όταν άρχισε να φαίνεται το εύθραυστο της μεγαλεπήβολης πολιτικής του. Ο πανηγυρικός τόνος διακρίνεται ήδη στο προοίμιο, όπου ο Προκόπιος θεωρεί τη συγγραφή του έργου αυτού απαραίτητη, καθώς τα υπόλοιπα επιτεύγματα του Ιουστινιανού, δηλαδή η απόκρουση εχθρών και η reconquista, η κωδικοποίηση των νόμων και η διαφύλαξη της ορθής πίστης είναι ήδη γνωστά. Αυτό λοιπόν που απέμενε, ήταν η διαφύλαξη στη μνήμη των τόσων πολλών και μεγαλοπρεπών κατασκευών, διότι ενδεχομένως στο μέλλον οι άνθρωποι, που θα τα αντίκριζαν, θα μπορούσαν να αμφισβητούν ότι όλα αυτά έγιναν από έναν και μόνο άνθρωπο: τανῦν δὲ, ὅπερ εἶπον, ἐπὶ τὰς οἰκοδομίας τούτου δὴ τοῦ βασιλέως ἡμῖν ἰτέον, ὡς μὴ ἀπιστεῖν τῷ τε πλήθει καὶ τῷ μεγέθει ἐς τὸν ὄπισθεν χρόνον τοῖς αὐτὰς θεωμένοις ξυμβαίη, ὅτι δὴ ἀνδρὸς ἑνὸς ἔργα τυγχάνει ὄντα.
Το Περὶ κτισμάτων φαίνεται πως είναι το τελευταίο έργο του Προκοπίου και υπάρχουν ενδείξεις ότι δεν ολοκληρώθηκε ή, έστω, δεν έτυχε τελικής επεξεργασίας. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι, ενώ αναφέρονται κτήρια μεταγενέστερα του 558, ωστόσο δεν αναφέρεται η κατάρρευση του τρούλου της Αγίας Σοφίας (558), παρόλο που σε αυτό το κτήριο δίνεται ιδιαίτερη έμφαση. Επίσης, από το έργο απουσιάζουν οι ιταλικές οικοδομές, οι οποίες ήταν εξαιρετικά σημαντικές. Η παράλειψή τους είναι δύσκολο να εξηγηθεί διαφορετικά.
Χρονολόγηση
Το Περὶ κτισμάτων πήρε τη μορφή στην οποία σώζεται το πολύ μέχρι το 560, καθώς το πιο πρόσφατο για την εποχή του έργο, η γέφυρα του Σαγγαρίου, χρονολογείται τότε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινή αρχιτεκτονική Κατηγορία:Βυζαντινή λογοτεχνία
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ψυχοπομπός
thumb|right|250px|Ανάγλυφη αττική [[λήκυθος: Ο Ερμής συνοδεύει την Μύρινα στόν Άδη.]] Ψυχοπομπός ήταν σύμφωνα με τους αρχαίους ο συνοδός της ψυχής στον Άδη.
Τον τίτλο αυτό έφεραν ο αγγελιοφόρος Ερμής, ο Αγαθοδαίμων και ο Απόλλων στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και ο κυνοκέφαλος αιγύπτιος θεός Άνουβις. Στην γερμανική μυθολογία συναντάμε τις κόρες Βαλκυρίες που συγκομίζουν τις ψυχές των ηρώων στα πεδία της μάχης για να τις οδηγήσουν στην Βαλχάλλα. Οι Κέλτες πίστευαν ότι ο ρήτορας Όγμα είχε την ίδια ιδιότητα.
Κατηγορία:Μυθολογικά όντα Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Μυθολογικά αρχέτυπα
2445 Μπλάζκο
Ο Μπλάζκο (Blazhko) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,033. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τη Ρωσίδα-Σοβιετική αστρονόμο Πελαγία Σαζν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου παρατηρησιακού αστρονόμου Σεργκέι Νικολάγιεβιτς Μπλάζκο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Μπλάζκο είναι άγνωστα. Ο Μπλάζκο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες 37 λεπτά και 11 δευτερόλεπτα, μία μάλλον ταχεία περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπλαζκο
Μουσείο Μουνκ
thumb|right|330px|Το Μουσείο Μουνκ Το Μουσείο Μουνκ (Νορβηγικά: Munchmuseet) είναι μουσείο στο Όσλο της Νορβηγίας αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του ζωγράφου Έντβαρτ Μουνκ.
Το μουσείο χρηματοδοτήθηκε από τα κέρδη των δημοτικών κινηματογράφων του Όσλο και άνοιξε τις πόρτες του το 1963, τιμώντας την 100ή επέτειο από τη γέννηση του ζωγράφου. Η συλλογή αποτελείται από τα έργα και τα άρθρα που κληροδότησε ο Μουνκ στο δήμο του Όσλου, επιπρόσθετα έργα που δωρήθηκαν από την αδερφή του, Ίνγκερ Μουνκ, και ποικίλα άλλα έργα που αποκτήθηκαν με διάφορους τρόπους. Ως αποτέλεσμα αυτών, το μουσείο διαθέτει σήμερα στην μόνιμη συλλογή του πάνω από τη μισή από την όλη παραγωγή ζωγραφικών πινάκων του καλλιτέχνη και τουλάχιστον ένα αντίγραφο από όλες τις εκτυπώσεις του. Αυτά ξεπερνούν τους 1.100 ζωγραφικούς πίνακες, 15.500 εκτυπωμένα έργα που καλύπτουν διάφορα μοτίβα, έξι γλυπτά, καθώς και 500 πλάκες, 2.240 βιβλία και διάφορα άλλα αντικείμενα.
Επιπροσθέτως της συλλογής αυτής καλλιτεχνικών έργων, το μουσείο εμπεριέχει επίσης εκπαιδευτικούς τομείς, καθώς και τομείς συντήρησης. Διαθέτει επίσης εγκαταστάσεις για εφαρμοσμένες τέχνες.
Η δομή του μουσείου σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Γκούναρ Φούγκνερ (Gunnar Fougner) και Έιναρ Μύκλεμπουστ (Einar Myklebust). Ο Μύκλεμπουστ συνέβαλε σημαντικά και στην επέκταση και ανακαίνιση του μουσείου το 1994 για το 50ό αφιέρωμα από το θάνατο του Μουνκ.
Κλοπή της Κραυγής
Την Κυριακή 22 Αυγούστου 2004 δύο ζωγραφικοί πίνακες του Μουνκ, Η Κραυγή και η Μαντόννα, κλάπηκαν από το Μουσείο Μουνκ από μασκοφόρους οπλισμένους. Οι κλέφτες ανάγκασαν τους φύλακες του μουσείου να ξαπλώσουν στο έδαφος ενώ έκοβαν το καλώδιο που ασφάλιζε τους πίνακες στον τοίχο και διέφυγαν με ένα μαύρο Audi A6, το οποίο βρήκε η αστυνομία αργότερα εγκαταλειμμένο. Οι πίνακες ανευρέθησαν από την Αστυνομία του Όσλου στις 31 Αυγούστου 2006.
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στη Νορβηγία Κατηγορία:Όσλο
Ουίλιαμ Μπλέικ
Ο Ουίλιαμ Μπλέικ (αγγλ. William Blake, 28 Νοεμβρίου 1757 – 12 Αυγούστου 1827) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Άγγλους ποιητές και παράλληλα ζωγράφος, χαράκτης, εικονογράφος, μυστικιστής και οραματιστής.
Χαρακτηρίζεται συχνά ως ο «Προφήτης» της αγγλικής λογοτεχνίας και υπήρξε αναμφισβήτητα ένας από τους πλέον εκκεντρικούς και πολύπλευρους καλλιτέχνες. Αν και στην εποχή του χλευάστηκε ως παράφρων, σήμερα τιμάται ως μεγαλοφυΐα και συγκαταλέγεται ανάμεσα στους μείζονες ποιητές της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Νεανικά χρόνια
Ο Ουίλιαμ Μπλέικ γεννήθηκε στο Λονδίνο και η οικογένειά του ανήκε στη μεσαία τάξη. Ο πατέρας του Τζέiμς Μπλέικ ήταν αξιοσέβαστος έμπορος και μητέρα του ήταν η Catherine Hermitage. Οι γονείς του συνειδητοποίησαν από νωρίς πως το τρίτο από τα συνολικά πέντε παιδιά τους, διέθετε έντονη καλλιτεχνική κλίση και προσπάθησαν να βοηθήσουν τον Μπλέηκ προς αυτή την κατεύθυνση. Επέτρεψαν μάλιστα να εγκαταλείψει το συμβατικό σχολείο σε ηλικία δέκα ετών ώστε να αρχίσει να παρακολουθεί μαθήματα σε σχολή ζωγραφικού σχεδίου. Από μικρός, όπως ομολογούσε ο ίδιος βυθιζόταν σε εκστατικά οράματα.
Από την ηλικία των δώδεκα μόλις ετών ξεκίνησε να γράφει ποιήματα. Τον Αύγουστο του 1772, ο χαράκτης James Basire του προσέφερε θέση μαθητευόμενου, γεγονός που θεωρείται σημαντικό στην μετέπειτα εξέλιξη του Μπλέικ. Συνολικά μαθήτευσε για επτά χρόνια και στο διάστημα αυτό εκπαιδεύτηκε σε όλες τις διαφορετικές χαρακτικές μεθόδους και τεχνικές. Παρά την κατάρτιση του, αποφάσισε να μαθητεύσει και στη σχολή ζωγραφικής της Βασιλικής Ακαδημίας, το 1779. Ένα χρόνο αργότερα, το 1780, παρουσιάστηκε δημόσια ένα υδατογράφημα του Μπλέικ, στην ετήσια έκθεση της Ακαδημίας.
Το 1782 ο Μπλέικ γνωρίστηκε με τον John Flaxman, ο οποίος επρόκειτο να γίνει προστάτης του. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την Catherine Boucher, ένα φτωχό και αναλφάβητο κορίτσι, την οποία ο Μπλέικ θα εκπαίδευε, όχι μόνο στη γραφή και την ανάγνωση, αλλά και στη χαρακτική τέχνη. Εκείνη την περίοδο, ο George Cumberland, ένας από τους ιδρυτές της εθνικής πινακοθήκης του Λονδίνου, ήρθε σε επαφή με τα έργα του Μπλέiκ τα οποία και θαύμασε.
thumb|left|200px|Το αρχέτυπο του "δημιουργού" είναι μια γνωστή εικόνα στα φωτισμένα βιβλία William Blake. Εδώ, ο Μπλέηκ απεικονίζει έναν πανίσχυρο δημιουργό που συλλογίζεται τον κόσμο που έχει σφυρηλατήσει.
Η πρώτη συλλογή ποιημάτων του Ουίλιαμ Μπλέικ, Poetical Sketches (Ποιητικά Σχεδιάσματα), δημοσιεύτηκε το 1783 με τη χρηματική ενίσχυση του Flaxman και του αιδεσιμότατου A. S. Mathew. Ο Ρόμπερτ Σίλιμαν Χίλiερ αναφέρει για τα ποιήματα της συλλογής αυτής: "...είναι αποκαλυπτικά όχι μόνο της ιδιοφυΐας του αλλά και των επιδράσεων του από τη λυρική ποίηση της Ελισαβετιανής εποχής, από το Ουίλιαμ Σέξπιρ|Σαιξπήρειο δράμα, από το Γοτθικό ύφος, από τον Οσσιανό, από τη δίχως ρίμες "Ωδή προς την Εσπέρα" του Κόλινς και από την υψηλή ρητορική του καιρού του".
Το 1788 ο Μπλέικ άρχισε να πειραματίζεται πάνω στη μέθοδο που θα χρησιμοποιούσε για να δημοσιεύσει τα ποιήματα του, όντας δύσπιστος απέναντι στους εκδότες της εποχής. Τελικά υιοθέτησε μια πρωτότυπη τεχνική εκτύπωσης συνδυάζοντας την ιδιότητα του χαράκτη και ζωγράφου με αυτή του ποιητή. Ιδιαίτερες λεπτομέρειες για την τεχνική του Μπλέικ δεν είναι γνωστές. Η εκτύπωση αυτή περιελάμβανε σύμφωνα με εκτιμήσεις την εξής διαδικασία: αρχικά το γράψιμο των στίχων πάνω σε πλάκες χαλκού με τη βοήθεια μελανιού και πινέλων, χρησιμοποιώντας παράλληλα ένα ανθεκτικό στα οξέα μέσο. Στη συνέχεια οι πλάκες εμβαπτίζονταν σε οξύ προκειμένου να διαλυθεί ο μη επεξεργασμένος χαλκός. Στο τελικά στάδιο, οι πλάκες χρωματίζονταν με υδατοχρώματα και τοποθετούνατν μαζί ώστε να αποτελέσουν έναν ενιαίο τόμο. Η μέθοδος αυτή ονομάστηκε από τον Μπλέικ "Πεφωτισμένη εκτύπωση" (Illuminated printing) και συχνά τα έργα αυτής της μορφής αναφέρονται και ως "Πεφωτισμένα βιβλία". Ο Μπλέηκ χρησιμοποίησε τη "φωτισμένη" εκτύπωση για όλα του τα έργα από τη στιγμή που την επινόησε. Κάθε ένα από τα "φωτισμένα" βιβλία του αποτελούσε ένα μοναδικό έργο τέχνης. Ο Μπλέικ θεωρούσε ότι η αυτόνομη δημοσίευση των βιβλίων θα μπορούσε να ελευθερώσει τον καλλιτέχνη από την τυραννία της λογοκρισίας από την εκκλησία και το κράτος. Ο μελετητής του έργου του Μπλέικ Geofrey Keynes, αναφέρει πως τα "φωτισμένα" βιβλία του Μπλέικ εμφανίζουν ομοιότητες με μεσαιωνικά χειρόγραφα που περιείχαν επίσης διακόσμηση. Σε μια επιστολή, ο Μπλέικ αναφέρει ακόμα πως τη μέθοδο αυτή του την αποκάλυψε ο νεκρός αδελφός του Ρόμπερτ όταν πρόβαλε μπροστά του σε ένα νυχτερινό όραμα.
Ώριμα χρόνια
thumb|right|Η Τίγρη, ποίημα του Μπλέηκ και παράδειγμα της μεθόδου εκτύπωσης που επινόησε. Το 1790 ο Μπλέικ μετακόμισε με τη γυναίκα του στο Λάμπεθ (Lambeth) όπου θα παρέμενε για περίπου δέκα χρόνια. Εκεί συνέχισε να κατασκευάζει χαρακτικά για τα ποιήματα του και να εξελίσσει τα θέματα του. Είναι η περίοδος που εκδίδει έργα όπως Το βιβλίο του Ούριζεν (1794), Ευρώπη: μία προφητεία (1794), Το Τραγούδι του Λος' (1795) και Το βιβλίο του Λος (1795). Παράλληλα με αυτά τα έργα, σημαντικός καρπός της ιδιαίτερα δημιουργικής του παραμονής στο Λάμπεθ ήταν και Οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης (1790-1793).
Από το 1800 εως το 1803, το ζεύγος Μπλέικ έζησε στο χωριό Φέλπχαμ (Felpham) του Σάσσεξ. Σε αυτό το διάστημα, συντηρούνταν οικονομικά από τον ποιητή Ουίλιαμ Χέιλι (William Hayley) του οποίου έργα εικονογραφούσε ο Μπλέικ. Επιπλέον, την περίοδο αυτή, ο Μπλέικ συνελήφθη με αστήρικτες κατηγορίες πως σε καιρό πολέμου ενεργούσε ενάντια στη χώρα του. Είναι γεγονός πως ο Ουίλιαμ Μπλέικ ήταν πολέμιος των αξιών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, κάτι που αποτύπωσε σαφώς και στα ποιήματά του, ωστόσο ποτέ δεν προέβη σε αντιεξουσιαστικές ενέργειες. Η παραμονή στο Φέλπχαμ σημαδεύτηκε και από την ολοκλήρωση του ποιήματος Μίλτον (1803-1808). Αξίζει να αναφερθεί πως ο Μπλέικ θεωρούσε τον Τζον Μίλτον ως τον μεγαλύτερο των ποιητών, αν και παράλληλα πίστευε πως είχε υποπέσει και σε ολέθρια σφάλματα.
Το επόμενο σημαντικό του έργο ήταν οι εικονογραφήσεις του για μια έκδοση του Τάφου του Ρόμπερτ Μπλαιρ (Robert Blair) που εκδόθηκε το 1808 και συγκέντρωσε μεγαλύτερη προσοχή από όλα τα υπόλοιπα ποιητικά του έργα. Ωστόσο οι κριτικοί της εποχής δεν αντιμετώπισαν θετικά τις εικονογραφήσεις αλλά περισσότερο με διάθεση καχύποπτη και χλευαστική.
Την περίοδο 1809 εως 1815 ολοκλήρωσε το τελευταίο και μακροσκελές προφητικό του βιβλίο, την Ιερουσαλήμ, ενώ αργότερα δημιούργησε και μια σειρά εικονογραφήσεων για το Βιβλίο του Ιώβ (Book of Job), που θεωρούνται ως η σημαντικότερη καλλιτεχνική παραγωγή του Μπλέικ. Το έργο του αυτό αποτέλεσε παραγγελία στις αρχές του 1820 του Τζον Λίννελ (John Linnell), μέλους μιας ομάδας καλλιτεχνών που αυτοαποκαλούνταν "Αρχαίοι". Η ομάδα αυτή θαύμαζε το έργο του Μπλέικ και τον στήριξαν τόσο οικονομικά όσο και ηθικά στα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Μετά την ολοκλήρωση της Ιερουσαλήμ ο Μπλέικ έγραψε ελάχιστη ποίηση αλλά αφοσιώθηκε στη ζωγραφική και τη χαρακτική. Εξαίρεση αποτελεί το Αιώνιο Ευαγγέλιο (The Everlasting Gospel) που ολοκληρώθηκε το 1818.
Ακόμα και στο τέλος της ζωής του παρέμενε ακμαίος και ιδιαίτερα οξυδερκής. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως προσπάθησε να μάθει ιταλικά με σκοπό να διαβάσει Δάντη. Σχεδίαζε επίσης να εικονογραφήσει τη Θεία Κωμωδία, έργο που ξεκίνησε περίπου το 1825 αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει. Πέθανε τον Αύγουστο του 1827.
Αποδοχή
Η στάση των κριτικών απέναντι στον Ουίλιαμ Μπλέικ, την εποχή που έζησε, κυμάνθηκε από την καχυποψία και την επιφύλαξη ως την απόλυτη εχθρότητα. Ακόμα, οι οραματισμοί του Μπλέικ εκλαμβάνονταν από την πλειοψηφία ως δείγμα παραφροσύνης του ποιητή. Ο Μπλέικ συχνά απογοητευόταν καθώς έβλεπε πως η δουλειά του αντιμετωπιζόταν με χλεύη. Το 1809 διοργάνωσε μια ιδιωτική έκθεση των πινάκων του με σκοπό να δημοσιοποιήσει το έργο του αλλά και να το υπερασπιστεί. Η έκθεση αυτή έτυχε ωστόσο πολύ ψυχρής υποδοχής. Ενδεικτική είναι η κριτική που άσκησε η εφημερίδα The Examiner:
Ο ίδιος ο Μπλέικ, υπερασπιζόμενος κάποτε το έργο του, παρατήρησε:
Σήμερα αναγνωρίζεται ως ο αυθεντικότερος και πιο εκλεκτός από τους ρομαντικούς ποιητές και θεωρείται μια από τις σημαντικότερες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Είναι κοινή διαπίστωση των μελετητών του, πως η αξία του Μπλέικ δεν περιορίζεται μόνο στο γεγονός πως αποτέλεσε έναν αξιόλογο ρομαντικό ποιητή αλλά κυρίως στο ότι κατόρθωσε παράλληλα να δημιουργήσει και να απεικονίσει ένα εξαιρετικά πολύπλοκο προσωπικό μυθολογικό σύστημα.
Σχετική βιβλιογραφία
Μελέτες πάνω στη ζωή και το έργο του Μπλέικ:
Εκδόσεις έργων του Μπλέικ:
Ελληνική βιβλιογραφία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Άγγλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Άγγλοι χαράκτες
Πόπλιος Αίλιος Αυρήλιος Σεραπίων
Ο Πόπλιος Αίλιος Αυρήλιος Σεραπίων (λατινικά: Publius Aelius Aurelius Serapion, 2ος/3ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος ολυμπιονίκης από την Έφεσο, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα των σαλπιγκτών στην ηλικία των 22 ετών κατά τους 249ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (217 μ.Χ.). Αναφέρεται επίσης πως υπήρξε νικητής στα Μούσεια των Θεσπιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Εφέσιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της σάλπιγγας‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας)
Πυροκλαστική ασπίδα
Στην Ηφαιστειολογία με τον όρο πυροκλαστική ασπίδα χαρακτηρίζεται ιδιαίτερη γεωμορφή που σχηματίζεται συνηθέστερα εντός ηφαιστειακού κρατήρα ή καλδέρας.
Η πυροκλαστική ασπίδα που έχει μορφή τύμβου δημιουργείται από πυροκλαστικά υλικά του μάγματος κατά τη διάρκεια μιας ηφαιστειακής δραστηριότητας που εξέρχονται στην επιφάνεια του γεωφλοιού είτε από ρωγμές ηφαιστείου, είτε από εκρήξεις με χαμηλή ηφαιστειακή στήλη όπου η λάβα ψύχεται χωρίς να εξέλθει, δημιουργώντας έτσι μικρής κλίσεως πλαγιές.
Κατηγορία:Ηφαιστειολογία
Εντουάρ Μπαρατιέ
Ο Εντουάρ Μπαρατιέ (γαλλικά: Édouard Baratier), γεννημένος στις 19 Αυγούστου 1923 στη Μασσαλία και αποβιώσας στις 1 Ιουλίου 1972 στην ίδια πόλη, είναι Γάλλος ιστορικός και αρχειοθέτης, ειδικός επί της Μασσαλίας και της Προβηγκίας.
Βιογραφία
Φοιτητής της Εθνικής Σχολής Αρχειονομίας (1941–1945), κάτοχος διπλώματος ès lettres (1945), ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του εργαζόμενος στα αρχεία της Σαβοΐας, ενώ, το 1947, ορίστηκε ως βοηθός αρχειοθέτης στα νομαρχιακά αρχεία των Μπους-ντυ-Ρον, των οποίων κατέστη υπεύθυνος συντηρητής. Αφιέρωσε στη Μασσαλία και την Προβηγκία το σύνολο των εργασιών του. Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, γραμματέας της μασσαλιώτικης επιστημονική εταιρεία, της Εταιρείας στατιστικής, ιστορίας και αρχαιολογίας της Μασσαλίας, καθώς και της ομοσπονδίας ιστορίας της Προβηγκίας, η οποία κυκλοφορεί το περιοδικό Provence historique.
Μετά το 1959, διετέλεσε καθηγητής μεσαιωνικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Αιξ, όπου έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα ιστορίας (1965), τίτλο τον οποίο, επίσης, έλαβε από την Σορβόνη το 1970. Το συγκεκριμένο έτος, διετέλεσε, επίσης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχειονόμοι Κατηγορία:Γάλλοι μεσαιωνολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ακαδημία της Μασσαλίας Κατηγορία:Ιστορικοί της Προβηγκίας Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου του Σάο Πάολο Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου της Αιξ-Μασσαλίας Κατηγορία:Παλαιογράφοι αρχειονόμοι
Έλφθραιθ, σύζυγος του Έντγκαρ
Η Έλφθραιθ (περί το 945 - 1000/1001) ήταν Αγγλίδα βασίλισσα σαν δεύτερη ή τρίτη σύζυγος του βασιλιά των Αγγλοσαξόνων Έντγκαρ Α΄ του Ειρηνικού. Η Ελφθράιθ ήταν η πρώτη σύζυγος του Έντγκαρ του Ειρηνικού που στέφθηκε βασίλισσα στο Βασίλειο της Αγγλίας, ο γιος της Έθελρεντ του Ουέσσεξ ήταν κορυφαία πολιτική μορφή στην εποχή του. Ο θετός της γιος ήταν ο Εδουάρδος ο Μάρτυρας, πιθανότατα συνδέεται με την δολοφονία του αφού οι ιστορικοί του Μεσαίωνα την περιγράφουν σαν κακιά μητριά. Η Έλφθραιθ ήταν κόρη του κόμητος Όρντγκαρ, η μητέρα της ήταν μέλος του Οίκου του Ουέσσεξ, η οικογένεια της είχε την εξουσία στο δυτικό Ουέσσεξ. Ο Όρντγκαρ τάφηκε στο Έξετερ και ο γιος του Όρντγουλφ ίδρυσε το "Αβαείον του Τάβιστοκ".
Πρώτος γάμος
Η Έλφθραιθ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Έθελβαλντ, κόμη της Ανατολικής Αγγλίας γιο του Ήμι-Βασιλιά Έθελεσταν όπως καταγράφεται στο έργο "Η ζωή του Αγίου Όσβαλντ του Ουόρσεστερ". Οι νεώτεροι ιστορικοί όπως ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι προσθέτουν νέες πληροφορίες αλλά η αξιοπιστία τους αμφισβητείται. Ο Γουλιέλμος γράφει ότι οι απεσταλμένοι του βασιλιά μετέφεραν μηνύματα ότι η κόρη του Όρντγκαρ ήταν υπερβολικά όμορφη, ο Έντγκαρ έστειλε τον Έθελβαλντ να την συναντήσει ώστε "να την παντρευτεί αν είναι τόσο όμορφη όσο ακούγεται". Ο Έθελβαλντ εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την ομορφιά της που την παντρεύτηκε ο ίδιος, έστειλε ταυτόχρονα ψευδή μηνύματα στον Έντγκαρ ότι ήταν ακατάλληλη. Ο Έντγκαρ ο Ειρηνικός αναγνώρισε την προδοσία και αποφάσισε να εκδικηθεί τον Έθελβαλντ με το ίδιο νόμισμα, δήλωσε ότι θα επισκεφτεί ο ίδιος την φτωχή γυναίκα κάτι που ανησύχησε έντονα τον Έθελβαλντ. Ο Έθελβαλντ είπε στην Έλφθραιθ να δηλώσει αναστατωμένη από την επίσκεψη του βασιλιά αλλά εκείνη έκανε το αντίθετο, τελικά ο Έντγκαρ εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της θανάτωσε το Έθελβαλντ σε κυνήγι και την παντρεύτηκε. Οι ιστορικές πηγές δεν αναφέρουν την χρονιά που δολοφονήθηκε ο Έθελβαλντ ούτε τον τρόπο, το βέβαιο είναι ότι δεν άφησε παιδιά με την Έλφθραιθ. Ο Έντγκαρ ο Ειρηνικός είχε πριν από τον γάμο του με την Έλφθραιθ δύο παιδιά αμφίβολης νομιμότητας τον Εδουάρδο τον Μάρτυρα και την Έντιθ του Ουίλτον.
Βασίλισσα της Αγγλίας
Ο βασιλιάς Έντγκαρ ο Ειρηνικός οργάνωσε δεύτερη στέψη στο Μπαθ (11 Μαίου 973) για να ισχυροποιήσει το βασίλειο του σε ολόκληρη την Βρετανία, η Έλφθραιθ στέφτηκε αυτή την φορά με τον τίτλο της βασίλισσας. Η μορφή της στέψης δεν είχε κανένα προηγούμενο αν εξαιρέσουμε την στέψη της Ιουδήθ της Φλάνδρας που είχε γίνει εκτός Αγγλίας. Στην μεγαλοπρεπή τελετή η Έλφθραιθ ορίστηκε προστάτιδα της εκκλησίας και των μοναστηριών και ανέλαβε έντονο ενδιαφέρον για τα Αβαεία, εκθρόνισε την ηγουμένη στο "Αβαείο του Μπάρκινγκ" αλλά αργότερα την αποκατέστησε. Η Έλφθραιθ έπαιξε σημαντικό ρόλο σαν Συνήγορος τουλάχιστον σε επτά περιπτώσεις, μεσολάβησε ανάμεσα στο στέμμα και το πλήθος με τον ρόλο του προστάτη. Οι γυναίκες ιδιαίτερα είχαν γνωρίσει σε μεγάλο βαθμό την προστασία τους, αυτό δείχνει ότι είχαν ενισχυμένα πολιτικά και νομικά δικαιώματα τα τελευταία χρόνια στους Αγγλοσάξονες.
Χήρα βασίλισσα
O Έντγκαρ ο Ειρηνικός πέθανε αιφνίδια (975) και άφησε δύο γιους τον Εδουάρδο τον Μάρτυρα που είχε μόλις φτάσει στην ενηλικίωση και τον Έθελρεντ. Ο Εδουάρδος είχε την υποστήριξη του αρχιεπισκόπου Δουνστάνου, του Όσβαλντ και του αδελφού του πρώτου συζύγου της Έλφθραιθ, ο Έθελρεντ είχε την υποστήριξη της μητέρας του, του επισκόπου Έθελγουλντ του Ουίντσεστερ και του κόμη της Μερκίας Έλφχιρ. Ο Εδουάρδος επισκέφτηκε την θετή του μητέρα στο "κάστρο του Κορφ" αλλά δολοφονήθηκε από τους υπηρέτες της (18 Μαρτίου 978), ο δρόμος για τον Έθελρεντ να ανέβει στον θρόνο της Αγγλίας ήταν ανοιχτός. Ο Εδουάρδος ανακυρήχτηκε Μάρτυρας και Άγιος από την Καθολική Εκκλησία, οι ιστορικοί κατηγόρησαν την Έλφθραιθ σαν υπεύθυνη για τον φόνο του. Το Αγγλοσαξονικό χρονικό καταγράφει την δολοφονία του Αγίου Εδουάρδου στο "κάστρο του Κορφ" (978). Τον Μεσαίωνα οι φήμες για την αγιότητα του Εδουάρδου εξαπλώθηκαν ταχύτητα, με τον ίδιο τρόπο εξαπλώθηκαν και οι κατηγορίες της θετής του μητέρας σαν δολοφόνου, τα Χρονικά του 12ου αιώνα της χρέωσαν επιπλέον και άλλους όπως τον φόνο του ηγουμένου του Έλυ. Η Έλφθραιθ διετέλεσε αντιβασιλέας και κηδεμόνας για λογαριασμό του γιου της μέχρι την εποχή που ενηλικιώθηκε (984). Οι παλιοί της σύμμαχοι είχαν πεθάνει και ο Έθελρεντ προτιμούσε νεώτερους συμβούλους στην ηλικία του. Η Έλφθραιθ εξαφανίστηκε από τα βασιλικά διατάγματα την περίοδο 983-993 και εμφανίζεται σε κατώτερα αξιώματα. Παρέμεινε στην βασιλική αυλή και φρόντισε στην ανατροφή των παιδιών του Έθελρεντ με την πρώτη σύζυγο του Ελφγκίφου της Υόρκης. Ο μεγαλύτερος εγγονός της Έθελσταν Έθελινγκ στην διαθήκη του έκανε προσευχή στον θεό να αναπαύσει την ψυχή της γιαγιάς του (1014).
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Βασίλισσες των Αγγλοσαξόνων Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Κατεπανίκιον Άρσης
Το Κατεπανίκιον Άρσης ή Ρας ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας μεταξύ 971-976. Καταλάμβανε τα εδάφη της σημερινής Σερβίας και διοικούνταν από έναν στρατιωτικό άρχοντα, τον κατεπάνω.
Τα κατεπανίκια δημιουργήθηκαν με τη διοικητική διαίρεση του Ιωάννη Τσιμισκή, το 971. Περιλάμβανε το πρώην πριγκιπάτο της Σερβίας και την περιοχή της Ράσκας, τις οποίες είχε καταλάβει ο Τσιμισκής μετά από μεγάλη αντίσταση. Πρωτεύουστου κατεπανικίου ήταν η πόλη Άρσα (σερβικά: Ρας), έδρα επισκοπής.
Έχει βρεθεί σφραγίδα ενός στρατηγού κατεπάνω του Ρας που έχει χρονολογηθεί στην περίοδο βασιλείας του Τσιμισκή. Ο πρωτοσπαθάριος και κατεπάνω της Ρας ονομαζόταν Ιωάννης.
Η βυζαντινή παρουσία και το κατεπανίκιο διαλύθηκαν αμέσως μετά τους πολέμους με τη Βουλγαρία και επανιδρύθηκε μόλις το 1018 με το Θέμα Σιρμίου, όταν τα εδάφη επανακτήθηκαν από τους Βυζαντινούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Σερβία Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Μάρτιν Βάλντζεεμυλλερ
Ο Μάρτιν Βάλντζεεμυλλερ (γερμ. Martin Waldseemüller) (μεταξύ 1472/1475 - 16 Μαρτίου 1520) ήταν Γερμανός χαρτογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βάλντζεεμυλλερ, παρότι εικάζετο πως γεννήθηκε στο Ραντολφτσέλ (Radolfzell) όπως ανέφεραν ορισμένες πηγές (πηγή: Achim Fenner από το αρχείο της πόλης Ραντολφτσέλ), εντούτοις έχει τεκμηριωθεί πως γεννήθηκε στο Βόλφενβαϊλερ κοντά στο Φράιμπουργκ (πηγή: Catholic Encyclopedia). Η μητέρα του καταγόταν από το Ραντολφτσέλ.
Το 1507 ο Βάλντζεεμυλλερ δημοσίευσε μια περιγραφή των ερευνητικών επιχειρήσεων του Βεσπούτσι με τον τίτλο Hylacomylus. Κατόπιν, μετά την αλληλογραφία μεταξύ του Βεσπούτσι και του Λορέντσο των Μεδίκων, ο Βάλντζεεμυλλερ έγραψε την Cosmographiae introductio etc. (εισαγωγή στην κοσμογραφία), ένα πολυδιαβασμένο σύγγραμμα, όπου υποστήριζε ότι ο Βεσπούτσι είχε σπουδαία συνεισφορά στις μεγαλύτερες ανακαλύψεις στον νέο κόσμο. Αφού όμως σύντομα ανακάλυψε ότι είχε κάνει λάθος στην εκτίμησή του αυτή, στην επόμενη έκδοση του παγκόσμιου χάρτη του το 1513 αναφέρθηκε στην Αμερική ξανά ως "terra incognita". Η χρήση όμως της ονομασίας "Αμερική" είχε διαδοθεί και είχε γίνει αποδεκτή σε τέτοιο βαθμό, ώστε καθιερώθηκε ως το όνομα της νέας ηπείρου.
Ο Παγκόσμιος χάρτης του Βάλντζεεμυλλερ του 1507 σώζεται μέχρι σήμερα και έχει εγγραφεί στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί χαρτογράφοι
Ήλιος
Ο Ήλιος είναι ο αστέρας του ηλιακού μας συστήματος και το λαμπρότερο σώμα του ουρανού. Είναι μια σχεδόν τέλεια σφαίρα με διάμετρο 1,4 εκατομμύρια χιλιόμετρα (109 φορές μεγαλύτερη από της Γης), και η μάζα του (2×1030 κιλά) αποτελεί το 99,86% της μάζας του ηλιακού συστήματος.
Ιδιότητες
Η φωτεινότητά του είναι τέτοια, ώστε κατά τη διάρκεια της ημέρας να μην επιτρέπει, λόγω της έντονης διάχυσης του φωτός, σε άλλα ουράνια σώματα να εμφανίζονται (με εξαίρεση τη Σελήνη και σπανιότερα την Αφροδίτη). Ο Ήλιος είναι το κοντινότερο στη Γη άστρο, σε απόσταση 149,6 εκατομμυρίων χιλιομέτρων (1 ΑΜ). Ο Ήλιος είναι ένας κοινότατος κίτρινος νάνος αστέρας που βρίσκεται στην κύρια ακολουθία, με φασματικό τύπο G2V. Η επιφανειακή του θερμοκρασία, ή πιο σωστά η ενεργός θερμοκρασία του Ηλίου είναι περίπου 5.800 βαθμοί Κέλβιν η οποία προσδιορίζει και τον φασματικό τύπο G2. Η ισχύς του ή το απόλυτο μέγεθός του σε συνδυασμό με τη θερμοκρασία του τον ταξινομεί στους νάνους αστέρες της κύριας ακολουθίας. Ο Ήλιος ακολουθεί μία τροχιά μέσα στον Γαλαξία σε απόσταση 25.000 με 28.000 έτη φωτός από το κέντρο του, ολοκληρώνοντας μία περιφορά σε περίπου 226 εκατομμύρια έτη (κοσμικό έτος).
Η σημασία του Ήλιου στην εξέλιξη και τη διατήρηση της ζωής στη Γη είναι καίρια, καθώς δίνει όλη την ενέργεια στη Γη, ακόμη και για τη δημιουργία του πετρελαίου και των ανθράκων, με εξαίρεση την πυρηνική. Με τη θεμελιώδη διαδικασία της φωτοσύνθεσης προσφέρει την απαραίτητη ενέργεια για την ανάπτυξη των φυτών και από αυτά των ζωντανών οργανισμών, και διατηρεί την επιφανειακή θερμοκρασία της Γης σε ανεκτά για τη ζωή επίπεδα. Ο ήλιος με την ενέργειά του προκαλεί και τα μετεωρολογικά φαινόμενα. Η σημασία του ήταν γνωστή από τα προϊστορικά χρόνια, με αποτέλεσμα ο Ήλιος να λατρεύεται ως θεότητα. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, κατά τον Όμηρο και τον Ησίοδο, ήταν γιος του Τιτάνα Υπερίωνα. Φοίβος, φωτοβόλος δηλαδή, ήταν η προσωνυμία του Ηλίου, η ίδια με του θεού Απόλλωνα. Κατά την εξέλιξη του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, οι ηλιακές ιδιότητες αποδόθηκαν στον θεό Απόλλωνα.
Χαρακτηριστικά
thumb|320px|left|Ο Ήλιος φωτογραφημένος σε υπεριώδη φωτισμό, όπου φαίνονται οι στρόβιλοι στην επιφάνειά του. Ο Ήλιος είναι αστέρας της κύριας ακολουθίας με φασματικό τύπο G2 V, έχει δηλαδή μεγαλύτερη μάζα και θερμοκρασία απ΄ ό,τι ένα μέσο αστέρι αλλά σημαντικά μικρότερη από έναν κυανό γίγαντα. Ο χρόνος ζωής ενός αστέρα G2 της κύριας ακολουθίας είναι περί τα 10 δισεκατομμύρια έτη· η ηλικία του Ηλίου εκτιμάται στα 5 δισεκατομμύρια. Γύρω από τον Ήλιο έχουν τις τροχιές του οι οκτώ πλανήτες με τους δορυφόρους τους, καθώς και άλλα σώματα όπως αστεροειδείς και κομήτες: όλα τα σώματα συναποτελούν το Ηλιακό Σύστημα. Ο Ήλιος αποτελεί το 99,8632% της συνολικής μάζας του ηλιακού συστήματος.
Ο Ήλιος είναι σχεδόν σφαιρικός με πεπλάτυνση μόλις 10 χιλιομέτρων. Η πλήρης σφαιρικότητα του Ήλιου εξηγείται από τη βραδεία του περιστροφή. Ο χρόνος όμως αυτός δεν είναι σταθερός σε όλα τα σημεία της επιφάνειάς του. Καθώς ο ήλιος αποτελείται από πλάσμα και δεν είναι στερεός, περιστρέφεται γρηγορότερα στον ισημερινό του από ό, τι στους πόλους του. Αυτή η συμπεριφορά είναι γνωστή ως διαφορική περιστροφή, και προκαλείται με συναγωγή στον ήλιο και την κίνηση μάζας, που οφείλεται στις απότομες διαβαθμίσεις της θερμοκρασίας από μέσα προς τα έξω από τον πυρήνα. Αυτή η μάζα μεταφέρει ένα μέρος της αριστερόστροφης στροφορμής του ήλιου, όπως φαίνεται από τον βόρειο πόλο της εκλειπτικής, με αποτέλεσμα την ανακατανομή της γωνιακής ταχύτητας. Από την οπτική και τη φασματοσκοπική εξέταση προκύπτει ότι η ηλιακή σφαίρα περιστρέφεται στον άξονά της από δυτικά προς ανατολικά και η περίοδος αυτής της πραγματικής περιστροφής είναι περίπου 25,6 ημέρες στον ισημερινό και 33,5 ημέρες στους πόλους. Ωστόσο, λόγω του συνεχούς μεταβαλλόμενου σημείου θέασης από τη Γη καθώς περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο, η φαινομενική περιστροφή του αστέρα στον ισημερινό του είναι περίπου 28 ημέρες. Η φυγόκεντρος επίδραση αυτής της αργής περιστροφής είναι 18 εκατομμύρια φορές πιο αδύναμη από την επιφάνεια βαρύτητα στον ισημερινό του Ήλιου. Η παλιρροιακή επίδραση των πλανητών είναι ακόμη πιο αδύναμη, και δεν επηρεάζει σημαντικά το σχήμα του Ήλιου.
Ο Ήλιος είναι αστέρας που ανήκει στον Πληθυσμό Ι ή πλούσιος σε βαριά στοιχεία. Η διαμόρφωση του Ήλιου μπορεί να έχει προκληθεί από κρουστικά κύματα από έναν ή περισσότερους κοντινούς υπερκαινοφανείς αστέρες. Αυτό προτείνεται από μια μεγάλη αφθονία των βαρέων στοιχείων στο ηλιακό σύστημα, όπως ο χρυσός και το ουράνιο, σε σχέση με την αφθονία των στοιχείων αυτών στο λεγόμενο Πληθυσμό ΙΙ (φτωχά σε βαριά στοιχεία) αστέρια. Τα στοιχεία αυτά θα μπορούσαν πλέον εύλογα να έχουν παραχθεί από ενδοεργονικές πυρηνικές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια ενός υπερκαινοφανή, ή από μεταστοιχείωση με απορρόφηση νετρονίων μέσα σε ένα τεράστιο δεύτερης γενιάς αστέρα.
Μέγεθος και απόσταση
Στην αντίληψη του μεγέθους του Ήλιου συχνά γίνεται λόγος του όρου «φαινόμενη διάμετρος του Ήλιου». Φαινόμενη διάμετρος του Ήλιου η οποία είναι η γωνία ΑΓΒ με την οποία παρατηρείται ο Ήλιος από τη Γη όταν Α και Β είναι αντιδιαμετρικά σημεία της περιφέρειας του δίσκου του Ήλιου και Γ το σημείο της Γης (του παρατηρητή). Η διχοτόμος της γωνίας ΑΓΒ εκφράζει την απόσταση Γης-Ήλιου. Η φαινόμενη διάμετρος του Ήλιου μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια του έτους: Στις 3 Ιανουαρίου λαμβάνει τη μεγαλύτερη τιμή, ίση προς 32΄ 36΄΄,2 ενώ στις 4 Ιουλίου περιορίζεται στην ελάχιστη τιμή των 31΄ 32΄΄. Συνεπώς η μέση τιμή της φαινόμενης διαμέτρου είναι 32΄ 4΄΄,1''.
Αυτή η μεταβολή της φαινόμενης διαμέτρου αποδεικνύει ότι η Γη δεν περιφέρεται γύρω τον Ήλιο σε κυκλική τροχιά, αλλά σε ελλειπτική, σε τρόπο ώστε την 1η Ιανουαρίου η απόσταση Γης - Ήλιου να λαμβάνει την ελάχιστη τιμή των 147.100.000 χλμ. και στις 2 Ιουλίου τη μέγιστη τιμή των 152.100.000 χλμ. Έτσι η μέση τιμή της απόστασης είναι προσεγγιστικά η αστρονομική μονάδα 149.504.312 χλμ.
Εθνική Πινακοθήκη της Νορβηγίας
Η Εθνική Πινακοθήκη της Νορβηγίας (Νορβηγικά: Nasjonalgalleriet ή Nasjonalmuseet for kunst, arkitektur og design) στο Όσλο είναι η εθνική πινακοθήκη της Νορβηγίας.
Ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 2003 αφού συγχωνεύθηκαν το Νορβηγικό Μουσείο Αρχιτεκτονικής, το Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών και Σχεδίου, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, η Εθνική Πινακοθήκη και τα Εθνικά Περιοδεύοντα Εκθέματα.
Διευθυντές της υπήρξαν οι Sune Nordgren (2003-2006) και Allis Helleland (2007-μέχρι σήμερα). Προεδρεύων του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Christian Bjelland.
Ήλιος
Λαμπρότητα
μεγέθους και κατά 23 Χ 107 φορές λαμπρότερος του φωτός όλων των αστέρων μαζί. Γι΄ αυτό άλλωστε κατά την ημέρα τους αποκρύπτει. Τέλος σε σχέση με την πανσέληνο είναι κατά 56 Χ 104 φορές λαμπρότερος εκείνης. Το φαινόμενο μέγεθος του Ήλιου είναι −26,74 (για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της φωτεινότητας, η Πανσέληνος έχει φαινόμενο μέγεθος −12,74).
Ο Ήλιος φαίνεται τόσο λαμπρός ακριβώς λόγω της μικρής σχετικά απόστασής του από τη Γη, σε σχέση πάντα με τους άλλους αστέρες. Αν όμως βρισκόταν σε απόσταση 10 παρσέκ τότε θα φαινόταν ως ένας αμυδρός αστέρας, σχεδόν 5-ου μεγέθους. Το απόλυτο μέγεθος του Ήλιου είναι 4,8.
Όταν παρατηρούμε τον Ήλιο με τηλεσκόπιο δεν φαίνεται ομοιόμορφα φωτεινός σε όλη την έκταση του δίσκου του, αλλά λαμπρότερος στο κέντρο του και αμυδρότερος στην περιφέρεια του δίσκου του, (όπως και στην παρακείμενη εικόνα του, στον ενδεικτικό πίνακα). Αυτό μαρτυρεί ότι η ηλιακή σφαίρα περιβάλλεται από ατμόσφαιρα που απορροφά το φως του.
Εθνική Πινακοθήκη της Νορβηγίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στη Νορβηγία Κατηγορία:Όσλο
Ήλιος
Θερμοκρασία του Ήλιου
Για να γίνει περισσότερο αντιληπτός ο τρόπος υπολογισμού της ενεργού θερμοκρασίας του Ήλιου θα πρέπει να φανταστεί κανείς μία σφαίρα της οποίας κέντρο να κατέχει ο ήλιος και η ακτίνα της να είναι ίση με την απόσταση Γης - Ήλιου. Πράγματι σε μια τέτοια σφαίρα η συνολική της επιφάνεια θα είναι ίση προς 2,826 Χ 1027 cm2. Επειδή όμως η συνολική επιφάνεια του Ήλιου ισούται με 6093 Χ 1019 cm2 βρίσκουμε ότι αυτή είναι μικρότερη της επιφανείας της υποθετικής κατά 46.381 φορές.
Επομένως κάθε cm2 της ηλιακής επιφάνειας προβάλλεται σε 46.381 cm2 στην απόσταση της γήινης.
Εξ αυτού προκύπτει ότι η αντιστοιχούσα ενέργεια σε κάθε cm2 της ηλιακής επιφάνειας είναι ίση προς 1,94 Χ 46.381 = 89.979 θερμίδες.
Με βάση τα παραπάνω δεδομένα και με τη σύγκριση της ισχύος που φτάνει στην απόσταση της Γης από τον Ήλιο με την ισχύ που εκπέμπει ένα σώμα με τις διαστάσεις του Ήλιου και θεωρώντας ότι ο Ήλιος είναι ένα μέλαν σώμα υπολογίζεται ότι η ενεργός θερμοκρασία στην επιφάνεια του Ήλιου είναι 5.780 °Κ.
Δομή
thumb|328x328px|Μία απεικόνιση του Ήλιου: 1.πυρήνας 2.Ζώνη ακτινοβολίας 3.Ζώνη μεταφοράς 4.Φωτόσφαιρα 5.Χρωμόσφαιρα 6.[[στέμμα (Αστρονομία)|Στέμμα 7.Ηλιακή κηλίδα 8.Κοκκίδωση 9.Έκλαμψη]]
Ο πυρήνας του Ήλιου
Ο πυρήνας βρίσκεται στο κέντρο της ηλιακής σφαίρας και έχει διάμετρο περίπου 175.000 χλμ. (0,25 ηλιακές ακτίνες). Υπολογίζεται ότι στην περιοχή του κέντρου του η πυκνότητα της ηλιακής ύλης είναι 70 με 150 φορές μεγαλύτερη του ύδατος ενώ η πίεση φθάνει τις 2 Χ 1011 ατμόσφαιρες (atm). Κάτω από τέτοιες συνθήκες και με θερμοκρασία 13,6 Χ 106 βαθμούς, τα άτομα των στοιχείων βρίσκονται σε ιονισμένη κατάσταση και τόσο συμπιεσμένα, ώστε η ύλη του ηλιακού πυρήνα αν και αεριώδης είναι περισσότερο συνεκτική και από τα στερεά. Φυσικό επόμενο λοιπόν και η ακτινοβολία των εσωτερικών στρωμάτων του πυρήνα να προκαλεί πίεση στα υπερκείμενα στρώματα.
Οι πρόσφατες αναλύσεις των δεδομένων της αποστολής SOHO ευνοούν ταχύτερους ρυθμούς περιστροφής του πυρήνα σε σχέση με το υπόλοιπο της ζώνης ακτινοβολίας. Κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της ζωής του Ήλιου, η ενέργεια παράγεται από την πυρηνική σύντηξη μέσω μιας σειράς βημάτων που ονομάζεται p-p αλυσίδα (πρωτονίων-πρωτονίων). Αυτή η διαδικασία μετατρέπει το υδρογόνο σε ήλιο. Λιγότερο από το 2% του ηλίου που δημιουργείται στον ήλιο προέρχεται από τον κύκλο CNO.
Η αλυσίδα πρωτονίου-πρωτονίου συμβαίνει γύρω στις 9,2 × 1037 φορές κάθε δευτερόλεπτο μέσα στον πυρήνα του Ήλιου. Δεδομένου ότι αυτή η αντίδραση χρησιμοποιεί τέσσερα ελεύθερα πρωτόνια (πυρήνες υδρογόνου), μετατρέπει σε περίπου 3,7 × 1038 πρωτόνια σε σωματίδια άλφα (πυρήνες ηλίου) κάθε δευτερόλεπτο (επί συνόλου του ~ 8,9 × 1056 ελεύθερων πρωτονίων στον Ήλιο), ή περίπου 6,2 × 1011 kg ανά δευτερόλεπτο. Αφού η σύντηξη του υδρογόνου σε ήλιο απελευθερώνει περίπου 0,7% της μάζας σε ενέργεια, ο Ήλιος απελευθερώνει ενέργεια που έχει τιμή μετατροπής μάζας-ενέργειας 4,26 εκατομμύρια μετρικούς τόνους ανά δευτερόλεπτο, 384,6 yottawatts (3.846 × 1026 W), ή 9.192 × 1010 μεγατόνους TNT ανά δευτερόλεπτο. Αυτή η μάζα δεν καταστρέφεται για να δημιουργήσει την ενέργεια, αλλά, η μάζα είναι που μεταφέρεται ως ακτινοβολούμενη ενέργεια, όπως περιγράφεται από την ισοδυναμία της μάζας-ενέργειας.
Η παραγωγή ενέργειας από σύντηξη στον πυρήνα ποικίλλει ανάλογα με την απόσταση από το ηλιακό κέντρο. Στο κέντρο του Ήλιου, θεωρητικά μοντέλα εκτιμούν ότι είναι περίπου 276,5 watts/m3, πυκνότητα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που προσεγγίζει περισσότερο το μεταβολισμό ερπετού παρά μια θερμοπυρηνική βόμβα. Η κορυφή παραγωγής ενέργειας στον Ήλιο έχει συγκριθεί με την ογκομετρική θερμότητα που παράγεται σε μια ενεργή σωρό κομπόστ. Η τεράστια ισχύς του Ήλιου δεν οφείλεται στην υψηλή ισχύ της κατ' όγκον, αλλά, αντίθετα, λόγω του μεγάλου μεγέθους του.
Το ποσοστό σύντηξης στον πυρήνα βρίσκεται σε μια αυτο-διορθούμενη ισορροπία: ένα ελαφρώς υψηλότερο ποσοστό της σύντηξης θα μπορούσε να προκαλέσει τον πυρήνα να θερμανθεί περισσότερο και να διευρυνθεί ελαφρώς κατά το βάρος των εξωτερικών στρωμάτων, μειώνοντας το ποσοστό της σύντηξης και διορθώνοντας τη διαταραχή. Και ελαφρώς χαμηλότερο ποσοστό θα μπορούσε να προκαλέσει τον πυρήνα να κρυώσει και να συρρικνωθεί ελαφρώς, προκαλώντας την αύξηση του ποσοστού της σύντηξης και πάλι να καταλήξουν στο τρέχον επίπεδο.
Οι ακτίνες γάμμα (υψηλής ενέργειας φωτόνια) που απελευθερώνονται στις αντιδράσεις σύντηξης απορροφώνται σε μόλις λίγα χιλιοστά του ηλιακού πλάσματος και στη συνέχεια εκ νέου εκπέμπονται και πάλι σε τυχαία κατεύθυνση και σε ελαφρώς χαμηλότερη ενέργεια. Ως εκ τούτου, χρειάζεται πολύς χρόνος για την ακτινοβολία να φτάσει την επιφάνεια του Ήλιου. Οι εκτιμήσεις της διάρκειας του ταξιδιού του φωτονίου κυμαίνονται μεταξύ 10.000 και 170.000 ετών. Δεδομένου ότι η μεταφορά της ενέργειας στον Ήλιο είναι μια διαδικασία η οποία περιλαμβάνει τα φωτόνια σε θερμοδυναμική ισορροπία με την ύλη, η κλίμακα του χρόνου μεταφοράς ενέργειας από τον Ήλιο είναι μεγαλύτερη, της τάξης των 30.000.000 χρόνια. Αυτή είναι η χρονική περίοδος που θα χρειαζόταν ο Ήλιος να επιστρέψει σε ένα σταθερό καθεστώς, εάν το ποσοστό παραγωγής ενέργειας στον πυρήνα του ξαφνικά αλλάξει.
Μετά από ένα τελικό ταξίδι μέσω του εξωτερικού στρώματος συναγωγής για τη διαφανή επιφάνεια της φωτόσφαιρας, τα φωτόνια διαφεύγουν ως ορατό φως. Κάθε ακτίνα γάμμα στον πυρήνα του Ήλιου μετατρέπεται σε αρκετά εκατομμύρια φωτόνια του ορατού φωτός πριν δραπετεύσει στο διάστημα. Τα νετρίνα, που επίσης απελευθερώνονται από τις αντιδράσεις σύντηξης στον πυρήνα, αλλά σε αντίθεση με τα φωτόνια, σπάνια αλληλεπιδρούν με την ύλη, και γι' αυτό το λόγο σχεδόν όλα είναι σε θέση να δραπετεύσουν από τον Ήλιο αμέσως. Για πολλά χρόνια μετρήσεις του αριθμού των νετρίνων που παράγονται στον Ήλιο ήταν χαμηλότερες απ' ότι οι θεωρίες προβλέπουν κατά έναν παράγοντα 3. Η διαφορά αυτή επιλύθηκε το 2001 με την ανακάλυψη των επιπτώσεων της ταλάντωσης των νετρίνων: Ο ήλιος εκπέμπει τον αριθμό των νετρίνων που προβλέπεται από τη θεωρία, αλλά από τους ανιχνευτές νετρίνων έλειπαν δύο τρίτα από αυτά, επειδή τα νετρίνα είχαν αλλάξει «γεύση» από τη στιγμή που εντοπίστηκαν.
Ζώνη ακτινοβολίας
Από περίπου 0,25 σε περίπου 0,7 ηλιακές ακτίνες, το ηλιακό υλικό είναι καυτό και πυκνό αρκετά ώστε η θερμική ακτινοβολία να είναι επαρκής για να μεταφέρει την έντονη θερμότητα του πυρήνα προς τα έξω. Η ζώνη αυτή είναι χωρίς θερμική συναγωγή. Ενώ το υλικό γίνεται ψυχρότερο από τους 7 σε περίπου 2 εκατομμύρια βαθμούς Κέλβιν με την αύξηση του υψομέτρου, αυτή η διαβάθμιση θερμοκρασίας είναι μικρότερη από την αξία της αδιαβατικής θερμοβαθμίδας και ως εκ τούτου δεν μπορεί να οδηγήσει σε συναγωγή. Η ενέργεια μεταφέρεται από την ακτινοβολία: τα ιόντα υδρογόνου και ηλίου εκπέμπουν φωτόνια, τα οποία φτάνουν μόνο σε μικρή απόσταση πριν απορροφηθούν από άλλα ιόντα. Η πυκνότητα πέφτει εκατό φορές (από 20 g/cm3 σε μόνο 0,2 g/cm3) από τη βάση προς την κορυφή της ζώνης της ακτινοβολίας.
Η ζώνη ακτινοβολίας και τη συναγωγή σχηματίζουν ένα στρώμα-μετάβαση, το tachocline (από τις λέξεις ταχύτητα και κλίση). Αυτό είναι μια περιοχή όπου η απότομη αλλαγή καθεστώτος μεταξύ της ακτινοβολούσας ζώνης με ενιαία περιστροφή και η της ζώνης συναγωγής θερμότητας με διαφορική περιστροφή καταλήγει σε ένα μεγάλο ψαλίδι-μια κατάσταση όπου διαδοχικά οριζόντια στρώματα περνούν το ένα το άλλο. Οι κινήσεις του υγρού που βρέθηκαν στη ζώνη συναγωγής παραπάνω, σιγά-σιγά εξαφανίζονται από την κορυφή του αυτού του στρώματος προς τα κάτω, ταιριάζοντας με τα ήρεμα χαρακτηριστικά της ακτινοβολούσας ζώνης στο κάτω μέρος. Προς το παρόν, αυτό είναι η υπόθεση ότι ένα μαγνητικό δυναμό σε αυτό το στρώμα δημιουργεί το μαγνητικό πεδίο του ήλιου.
Ζώνη μεταφοράς
Στο εξωτερικό στρώμα του Ήλιου, από την επιφάνειά του μέχρι περίπου 200.000 χλμ. (ή το 70% της ηλιακής ακτίνας), το ηλιακό πλάσμα δεν είναι αρκετά πυκνό ή αρκετά θερμό ώστε να μεταφερθεί η θερμική ενέργεια από το εσωτερικό προς τα έξω με την ακτινοβολία. Με άλλα λόγια, είναι αρκετά αδιαφανές. Ως αποτέλεσμα, η θερμική συναγωγή λαμβάνει χώρα με θερμικές στήλες που μεταφέρουν καυτό υλικό στην επιφάνεια (φωτόσφαιρα), του Ήλιου. Μόλις το υλικό ψυχθεί στην επιφάνεια, βουτάει προς τα κάτω στη βάση της ζώνης συναγωγής, για να λάβει περισσότερη θερμότητα από την κορυφή της ζώνης ακτινοβολίας. Κατά την ορατή επιφάνεια του ήλιου, η θερμοκρασία έχει πέσει σε 5.700 Κ και η πυκνότητα σε μόλις 0,2 g/m3 (περίπου το 1 / 6,000th της πυκνότητας του αέρα στο επίπεδο της θάλασσας).
Φωτόσφαιρα
Πάνω ακριβώς από τον ηλιακό πυρήνα υπάρχει στοιβάδα πάχους 400 χλμ. η οποία και φθάνει μέχρι την επιφάνεια. Η στοιβάδα αυτή της Ηλιακής σφαίρας από την οποία και προέρχεται όλη η ακτινοβολούμενη ηλιακή ενέργεια, δηλαδή η θερμότητα και το φως ονομάσθηκαν φωτόσφαιρα. Συνεπώς ο παρατηρούμενος κάθε φορά δίσκος του Ήλιου, δηλαδή η ορατή επιφάνεια του Ήλιου, αντιστοιχεί στη φωτόσφαιρα. Κάτω από το στρώμα αυτό ο Ήλιος γίνεται αδιαφανής στο ορατό φως.
Πάνω από τη φωτόσφαιρα το ορατό φως του ήλιου είναι ελεύθερο να διαδοθεί στο διάστημα, και η ενέργεια του ξεφεύγει εντελώς από τον Ήλιο. Η αλλαγή της αδιαφάνειας οφείλεται στη μείωση του ποσού των ιόντων υδρογόνου, τα οποία απορροφούν το ορατό φως εύκολα. Αντίστροφα, το ορατό φως που βλέπουμε παράγεται ως ηλεκτρόνια που αντιδρούν με άτομα του υδρογόνου για την παραγωγή H-ιόντων. Η φωτόσφαιρα είναι δεκάδες έως εκατοντάδες χιλιόμετρα παχιά, είναι ελαφρώς λιγότερο αδιαφανής από τον αέρα πάνω στη Γη. Επειδή το πάνω μέρος της φωτόσφαιρα είναι πιο δροσερό από το κάτω μέρος, μια εικόνα του Ήλιου φαίνεται πιο φωτεινή στο κέντρο από ό,τι στην άκρη και στα άκρα του ηλιακού δίσκου, σε ένα φαινόμενο γνωστό ως συσκότιση άκρου. Το φως του ήλιου έχει περίπου φάσμα μέλανος σώματος, το οποίο δείχνει ότι θερμοκρασία του είναι περίπου 6.000 Κ, που διανθίζεται με ατομικές γραμμές απορρόφησης από τα αδύναμα στρώματα πάνω από τη φωτόσφαιρα. Η φωτόσφαιρα έχει μια πυκνότητα σωματιδίων ~ 10 ^23/ m^3 (αυτό είναι περίπου το 0,37% του αριθμού των σωματιδίων ανά μονάδα όγκου της ατμόσφαιρας της Γης στην επιφάνεια της θάλασσας. Ωστόσο, τα σωματίδια στη φωτόσφαιρα είναι τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια, έτσι ώστε ο μέσος όρος των σωματιδίων στον αέρα είναι 58 φορές βαρύτερα).
Κατά τη διάρκεια των πρώτων μελετών του οπτικού φάσματος της φωτόσφαιρα, μερικές γραμμές απορρόφησης βρέθηκαν ότι δεν ανταποκρίνονται σε κανένα χημικό στοιχείο γνωστό στη Γη. Το 1868, ο Τζόζεφ Λόκυερ υπέθεσε ότι αυτές οι γραμμές απορρόφησης ήταν εξαιτίας ενός νέου στοιχείου το οποίο ονόμασε Ήλιο, από το όνομα του ελληνικού θεού Ήλιου. Μόλις 25 χρόνια αργότερα, οι επιστήμονες μπόρεσαν να ανιχνεύσουν και να ταυτοποιήσουν το στοιχείο Ήλιο και στη Γη.
Χρωμόσφαιρα
Είναι το στρώμα που βρίσκεται πάνω από τη φωτόσφαιρα, με θερμοκρασία που κυμαίνεται από 4.000 βαθμοί Κελσίου στην περιοχή κοντά στη φωτόσφαιρα έως 20.000 βαθμοί Κελσίου στην πιο απομακρυσμένη. Μπορούμε να την παρατηρήσουμε στις εκλείψεις σαν «ρόδαλο δακτύλιο» που περιβάλλει τη φωτόσφαιρα.
Ατμόσφαιρα Ήλιου
Πάνω από τη φωτόσφαιρα εξακριβώνεται ότι υπάρχει ηλιακή ύλη και μάλιστα σε στρώμα μεγάλου πάχους. Αυτό ονομάζεται ηλιακή ατμόσφαιρα ή ατμόσφαιρα του Ήλιου. Η Ατμόσφαιρα του Ήλιου δεν είναι ορατή, διότι η θερμοκρασία της και κατ΄ επέκταση η λαμπρότητά της είναι μικρότερη από της φωτόσφαιρας, και τόσο που να αποκρύπτεται από το έντονο διάχυτο φως της ημέρας, όπως ακριβώς αποκρύπτονται και οι αστέρες. Γίνεται όμως ορατή στις ολικές εκλείψεις του Ηλίου ως λαμπρός φωτοστέφανος που περιβάλλει τον δίσκο του Ήλιου.
Η Ηλιακή ατμόσφαιρα διακρίνεται σε δύο επιμέρους στοιβάδες. Η πρώτη εξ αυτών που βρίσκεται αμέσως πάνω από τη φωτόσφαιρα καλείται χρωμόσφαιρα. Το ύψος της φθάνει περί τα 15.000 χλμ., η δε θερμοκρασία της ανέρχεται στους 100.000° Κ. Παρουσιάζει έντονο ρόδινο χρώμα, εξ ου και έλαβε το όνομα χρωμόσφαιρα. Πάνω από τη χρωμόσφαιρα βρίσκεται το στέμμα ή Ηλιακό στέμμα ή στέμμα Ήλιου του οποίου τα όρια φθάνουν σε απόσταση πέντε ηλιακών ακτίνων. Η θερμοκρασία του στέμματος ανέρχεται περίπου στους 1,5 Χ 106 βαθμούς.
Μαγνητικό πεδίο
thumb|317x317px|απεικόνιση του ηλιακού μαγνητικού πεδίου. Η σπειροειδής μορφή οφείλεται στη διαφορική περιστροφή του Ήλιου. Ο Ήλιος είναι ένα μαγνητικά ενεργό αστέρι. Διαθέτει ένα ισχυρό, εναλλασσόμενο μαγνητικό πεδίο το οποίο αλλάζει από έτος σε έτος και αντιστρέφει την πολικότητα του περίπου κάθε έντεκα χρόνια, γύρω από το ηλιακό μέγιστο. Το μαγνητικό πεδίο του ήλιου επηρεάζει πολλά φαινόμενα που συνολικά ονομάζονται ηλιακή δραστηριότητα, όπως οι ηλιακές κηλίδες στην επιφάνεια του Ήλιου, οι ηλιακές εκλάμψεις, και ο ηλιακός άνεμος που μεταφέρει ύλη μέσα στο Ηλιακό Σύστημα. Οι επιπτώσεις της ηλιακής δραστηριότητας στη Γη περιλαμβάνουν το σέλας σε μέτρια έως υψηλά γεωγραφικά πλάτη, και η διακοπή των ραδιοφωνικών επικοινωνιών και ηλεκτρικής ενέργειας. Η ηλιακή δραστηριότητα θεωρείται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση και εξέλιξη του Ηλιακού Συστήματος. Η ηλιακή δραστηριότητα αλλάζει τη δομή της εξωτερικής ατμόσφαιρας της Γης.
Το ηλιακό μαγνητικό πεδίο εκτείνεται πολύ πέρα από τον ίδιο τον Ήλιο. Ο μαγνητισμένος άνεμος ηλιακού πλάσματος παρασύρει το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου στο χώρο που σχηματίζουν το λεγόμενο διαπλανητικό μαγνητικό πεδίο. Δεδομένου ότι το πλάσμα μπορεί να κινηθεί μόνο κατά μήκος των γραμμών του μαγνητικού πεδίου, το διαπλανητικό μαγνητικό πεδίο εκτείνεται ακτινωτά μακριά από τον Ήλιο. Επειδή τα πεδία πάνω και κάτω από τον ηλιακό ισημερινό έχουν διαφορετικές πολικότητες με κατεύθυνση προς και μακριά από τον Ήλιο, υπάρχει ένα λεπτό στρώμα ρεύματος στο ηλιακό ισημερινό επίπεδο, το οποίο ονομάζεται ηλιοσφαιρικό φύλλο ρεύματος. Στις μεγάλες αποστάσεις η περιστροφή του Ήλιου συστρέφει το μαγνητικό πεδίο και το φύλλο ρεύματος σε μία μορφή που μοιάζει με σπείρα του Αρχιμήδη και ονομάζεται σπείρα του Πάρκερ. Το διαπλανητικό μαγνητικό πεδίο είναι πολύ ισχυρότερο από ό,τι η δίπολη συνιστώσα του ηλιακού μαγνητικού πεδίου. Το μαγνητικό δίπολο πεδίο του Ήλιου με 50-400 μΤ (στη φωτόσφαιρα) μειώνει με τον κύβο της απόστασης σε περίπου 0,1 nT στην απόσταση της Γης. Ωστόσο, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις διαστημόπλοιων στο διαπλανητικό πεδίο στη θέση της Γης είναι περίπου 100 φορές μεγαλύτερο στα περίπου 5 nT.