cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρυόλιθος
Βιβλιογραφία
Κρυόλιθος Κατηγορία:Ορυκτά του νατρίου Κατηγορία:Αλογονίδια
Εγιαλέτι του Ουγιβάρ
Το εγιαλέτι του Ουγιβάρ (Οθωμανικά: ایالت اویوار, τουρκικά: Eyālet-i Ūyvār), ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1663 έως το 1685. Εδαφικά καταλάμβανε εδάφη της σημερινής Ουγγαρίας και Σλοβακίας, τότε ανήκαν στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Πήρε το όνομα του από το Κάστρο του Νόβε Ζάμκι, σήμερα η πόλη της Σλοβακίας Νόβε Ζάμκι.
Ο Οθωμανικός στρατός υπό την ηγεσία του Κοπρουλού Φαζίλ Αχμέτ νίκησε την αυστριακή φρουρά του Ουγιβάρ και κατέλαβαν την περιοχή. Η Ειρήνη του Βασβάρ αναγνώρισε τον οθωμανικό έλεγχο της περιοχής έως το 1699 που επέστρεψε στην Αυστρία, μετά την υπογραφή της συνθήκης του Κάρλοβιτς.
Οι κάτοικοι της Ουγιβάρ κατέβαλαν φόρο 50 άσπρα ανά κεφαλή, ένα χρυσό δουκάτο τότε αναλογούσε σε 200 περίπου άσπρα.
Διοικητικές διαιρέσεις
Διοικητικά το εγιαλέτι ήταν χωρισμένο στα εξής σαντζάκια: :
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Οθωμανική Σλοβακία Κατηγορία:Εγιαλέτια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανική Ουγγαρία
Κλουμπ Ολίμπια
Η Κλουμπ Ολίμπια (ισπανικά: Club Olimpia) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Παραγουάης, που εδρεύει στην Ασουνσιόν. Διαθέτει επίσης τμήμα μπάσκετ. Ιδρύθηκε στις 25 Ιουλίου του 1902 από μια ομάδα νέων Παραγουανών, και το όνομα της αποτελεί φόρο τιμής στην πόλη της Αρχαίας Ολυμπίας στην οποία ιδρύθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Προέρχεται από την ιδέα του κύριου ιδρυτικού μέλος της, του Γουίλιαμ Πατς, ενός Ολλανδού που ζούσε στην Παραγουάη, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας του ποδοσφαίρου της Παραγουάης για το γεγονός ότι εισήγαγε το άθλημα στη χώρα της Νότιας Αμερικής.
Η Ολίμπια είναι η πιο επιτυχημένη ποδοσφαιρική ομάδα της Παραγουάης με 45 εγχώριους τίτλους μέχρι σήμερα. Η El Decano ή Rey de Copas, όπως είναι ευρέως γνωστή, κατέχει επίσης το ρεκόρ έχοντας κερδίσει έξι συνεχόμενα πρωταθλήματα, η μόνη ομάδα που έχει επιτύχει hexacampeonato.
Η Ολίμπια κατέχει 8 διεθνείς τίτλους, μεταξύ των οποίων 3 Κόπα Λιμπερταδόρες και 1 Διηπειρωτικό Κύπελλο. Είναι η μόνη ομάδα της Παραγουάης που έχει κερδίσει επίσημη διοργάνωση της ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ και είναι επίσης ένας από τους μόλις δύο συλλόγους στην ιστορία που έχει κερδίσει διεθνή κύπελλο χωρίς να αγωνιστεί σε αυτό, καθώς το 1990 η Ολίμπια κέρδισε το Κόπα Λιμπερταδόρες και το Σουπερκόπα Λιμπερταδόρες, που σημαίνει ότι κέρδισε το Ρεκόπα Σουδαμερικάνα αυτόματα.
Καθώς είναι η ομάδα με τα περισσότερα εθνικά πρωταθλήματα και η μοναδική στην Παραγουάη που έχει κερδίσει επίσημους διεθνείς τίτλους, η Ολίμπια θεωρείται η πιο επιτυχημένη ομάδα στη χώρα, και έχει επίσης αναγνωριστεί από τη FIFA ως μία από τις "κλασικές" ομάδες του κόσμου. Είναι επίσης μια από τις ομάδες με τους περισσότερους φιλάθλους στη χώρα και, για πολλά χρόνια, έχει τα υψηλότερα ποσοστά θεατών στους αγώνες της.
Η Ολίμπια αγωνίζεται στο κυριότερο ποδοσφαιρικό ντέρμπι (Clásico) την Παραγουάης με αντίπαλο την Σέρρο Πορτένιο. Οι δύο σύλλογοι διατηρούν μια ιστορική αντιπαλότητα και θεωρείται ένα από τα πιο παραδοσιακά ντέρμπι (clásicos) της Νότιας Αμερικής. Ενάντια στη Γκουαρανί παίζει το παλαιό ντέρμπι (Clásico Añejo) αλλά και το "ασπρόμαυρο ντέρμπι" με την Λιμπερτάδ.
Η ποδοσφαιρική ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Μανουέλ Φερέιρα, επίσης γνωστό και ως "El Bosque" (Το δάσος) και "Para Uno". Το μπάσκετ και άλλα αθλήματα, έχουν το δικό τους αθλητικό κέντρο με το όνομά του πρώην προέδρου Οσβάλντο Ντομίνγκες Ντιπ στην ίδια τοποθεσία με το στάδιο στο προάστιο Μαρισκάλ Λόπεθ.
Άλλα αθλήματα
thumb|126px|Το σήμα της Ολίμπια έως το 2014 Η Ολίμπια είναι επίσης γνωστή για την κατάρτιση αθλητών που ανταγωνίζονται σε άλλα αθλήματα, όπως το μποξ, η κολύμβηση, το τένις και το χάντμπολ. Ο σύλλογος διαθέτει επίσης μια επιτυχημένη ομάδα ποδοσφαίρου σάλας, η οποία αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία Παραγουάης.
Μπάσκετ
Όπως και στο ποδόσφαιρο, η Ολίμπια είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα μπάσκετ στην Παραγουάη. Από το 1937 έχει κερδίσει 29 εθνικά πρωταθλήματα, με τους δώδεκα συνεχόμενους τίτλους 1946-1957 ως το πιο εκπληκτικό κατόρθωμα στην ιστορία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1902  Κατηγορία:Παραγουανοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Φύση
μικρογραφία|Φύση μικρογραφία|Δέντρα Φύση: από το αρχαιοελληνικό φύω φυτρώνω, θεριεύω, αναπτύσσομαι. Πολλές φορές η εστίαση στο φυσικό περιβάλλον ως μία συνολική έννοια γίνεται εφικτή με την χρήση του όρου "φύση" καθώς ο όρος του περιβάλλοντος εμπεριέχει μία ανθρωποκεντρική αντίληψη, φανερώνει μία οπτική για το όλον η οποία ξεκινάει από τον άνθρωπο και κατευθύνεται σε όλα αυτά που βρίσκονται γύρω του, χωρίς όμως απαραίτητα να συμπεριλαμβάνει και τον εαυτό του. Η φύση, με την ευρύτερή της έννοια, αναφέρεται στο φαινόμενο του φυσικού κόσμου και της ζωής γενικότερα.
Ειδικότερα όμως στην οικονομία η φύση αποτελεί τον κυρίαρχο χώρο αγαθών της πρωτογενούς παραγωγής καθώς επίσης και τον πρώτο συντελεστή της παραγωγής γενικότερα.
Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος της Σουηδίας
Ο Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος (Carl Gustaf Folke Hubertus, αγγλικά: Carl XVI Gustaf, 30 Απριλίου 1946) είναι ο βασιλιάς της Σουηδίας. Η αρίθμησή του ως ΙΣΤ΄ βασίζεται στη μυθική ιστορία της χώρας· στην πραγματικότητα είναι ο Κάρολος Ι΄.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1973 διαδέχθηκε στον θρόνο τον παππού του Γουσταύο ΣΤ΄ Αδόλφο. Είναι ο μόνος γιος από τα πέντε παιδιά του Γουσταύου-Αδόλφου πρίγκιπα του Βέστερμποττεν και της Σίβυλλας των Βέττιν, κόρης του Καρόλου-Εδουάρδου δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
thumb|left|180px|Ο 15χρονος διάδοχος μπροστά σε πλοίο του [[17ος αιώνας|17ου αιώνα το 1961.]]
Στις 1 Ιανουαρίου 1980 έγινε συνταγματική αναθεώρηση στη Σουηδία ως προς την διαδοχή του θρόνου και με αυτόν τον τρόπο σήμερα διάδοχος του σουηδικού θρόνου είναι η Πριγκίπισσα Βικτώρια, κόρη του Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου και της Βασίλισσας Σύλβιας.
Πρώιμα χρόνια
Ο Κάρολος-Γουσταύος γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1946 στο Κάστρο Χάγκα στη Σόλνα της Στοκχόλμης. Βαπτίσθηκε στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο στις 7 Ιουνίου 1946 από τον Αρχιεπίσκοπο της Ουψάλας Έρλινγκ Άιντεν και ανάδοχοί του ήταν ο Φρειδερίκος Θ΄ της Δανίας, η Ίνγκριντ της Σουηδίας, ο Όλαφ Ε΄ της Νορβηγίας, η Γιουλιάνα των Κάτω Χωρών, ο Γουσταύος Ε΄ της Σουηδίας, ο Φρειδερίκος-Ιωσίας δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Γκότα, ο Γουσταύος ΣΤ΄ Αδόλφος της Σουηδίας, η Λουίζα Μαουντμπάττεν, ο Φόλκε Μπερναντόττε και η Μαρία Μπερναντότε κόμισσα του Βίσμποργκ. Την ημέρα της βάπτισής του απέκτησε τον τίτλο Δούκας του Γιέμτλαντ.
Ο πατέρας τού Καρόλου-Γουσταύου, ο Πρίγκιπας Γουσταύος-Αδόλφος, σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα τον Ιανουάριο του 1947 στο Αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης. Την στιγμή τού θανάτου τού πατέρα του ο Κάρολος-Γουσταύος ήταν μόλις 9 μηνών. Όταν απεβίωσε ο προπάππος του Γουσταύος Ε΄ τον Οκτώβριο του 1950, ο τετράχρονος τότε πρίγκιπας έγινε διάδοχος του σουηδικού θρόνου.
Όταν ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του, κατατάχθηκε για δυόμιση χρόνια στο Σουηδικό Βασιλικό Στρατό, στο Σουηδικό Βασιλικό Ναυτικό και η Σουηδική Βασιλική Αεροπορία. Το 1968 χρίστηκε αξιωματικός και των τριών κλάδων. Πριν αναλάβει το θρόνο, είχε λάβει το βαθμό του υπολοχαγού (στον στρατό), του υποσμηναγού (στην αεροπορία) και του σημαιοφόρου (στο ναυτικό). Έχει επίσης ολοκληρώσει τις ακαδημαϊκές του σπουδές στην ιστορία, την κοινωνιολογία, τις πολιτικές επιστήμες, το φορολογικό δίκαιο και τα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλας και το Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης.
Για να προετοιμαστεί για τον ρόλο του ως αρχηγού τού κράτους, ο πρίγκιπας Κάρολος-Γουσταύος ακολούθησε ένα ευρύ πρόγραμμα σπουδών σχετικά με το δικαστικό σύστημα, τις κοινωνικές οργανώσεις και ιδρύματα, καθώς και τα εργατικά και εργοδοτικά σωματεία. Επιπλέον μελέτησε στενά υποθέσεις του Κοινοβουλίου της Σουηδίας και του Υπουργείο Εξωτερικών της. Επίσης, πέρασε ένα διάστημα στη σουηδική αντιπροσωπεία στα Ηνωμένα Έθνη και στη Σουηδική Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (SIDA). Εργάστηκε σε μία τράπεζα στο Λονδίνο, στη σουηδική πρεσβεία του Λονδίνου, στο Σουηδικό Εμπορικό Επιμελητήριο στη Γαλλία και στο εργοστάσιο της εταιρείας Άλφα Λαβάλ στη Γαλλία.
Άνοδος στο θρόνο
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1973 ο Κάρολος Γουσταύος έγινε Βασιλιάς της Σουηδίας, μετά το θάνατο του παππού του, Βασιλιά Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου. Η τελετή ενθρόνισης διεξήχθη στη Στοκχόλμη στος 19 Σεπτεμβρίου 1973. Ο Βασιλιάς Γουσταύος ΣΤ΄ Αδόλφος ήταν ο τελευταίος μονάρχης της Σουηδίας που χρησιμοποίησε τον τίτλο Ελέω Θεού Βασιλιάς των Σουηδών, των Γότθων και των Βένδων. Ο τίτλος αυτός χρησιμοποιούνταν από το 1544.
Επίσημα καθήκοντα
Τα καθήκοντα του Βασιλιά προσδιορίζονται στο Σύνταγμα της Σουηδίας ως αντιπροσωπευτικού και τελετουργικού χαρακτήρα. Με την συνταγματική αναθεώρηση του 1974 ο Βασιλιάς έχασε τις περισσότερες επίσημες πολιτικές εξουσίες του, αν και παρέμενε ανώτατος άρχοντας.
Ως ανώτατος άρχοντας πραγματοποιεί επίσημα ταξίδια στο εξωτερικό και δέχεται ως τέτοιος ξένους αντιπροσώπους στη Σουηδία. Κηρύσει την ετήσια έναρξη των εργασιών του κοινοβουλίου, προεδρεύει Ειδικού Συμβουλίου που σχηματίζεται κατά την αλλαγή της κυβέρνησης, συμμετέχει σε ειδικά συμβούλια με τον Πρωθυπουργό και το Υπουργικό Συμβούλιο, από τα οποία προεδρεύει το συμβούλιο του Υπουργείου Εξωτερικών. Επίσης, δέχεται τα διαπιστευτήρια από ξένους πρεσβευτές, ενώ υπογράφει τα διαπιστευτήρια των Σουηδών που στέλνονται ως πρεσβευτές στο εξωτερικό. Ως ενωτικός παράγοντας απέχει οικειοθελώς από τις βουλευτικές εκλογές της χώρας.
Ο Βασιλιάς Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος (τυπικά) κατέχει τους υψηλότερους βαθμούς των τριών κλάδων των Σουηδικών Ενόπλων Δυνάμεων. Έτσι, με την άνοδό του στο θρόνο το 1973, ανήλθε στους βαθμούς του στρατηγού, ναυάρχου και πτεράρχου. Ωστόσο, ο Βασιλιάς δεν κατέχει εκτελεστική εξουσία στις ένοπλες δυνάμεις, ούτε κατέχει τον τίτλο του αρχηγού τους.
Παγκοσμίως, ο Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος είναι ίσως πιο γνωστός ως παρουσιαστής του ετήσιου Βραβείου Νόμπελ. Παραδίσει, επίσης, το ετήσιο Πολικό Μουσικό Βραβείο.
Οικογένεια
Ο Βασιλιάς παντρεύτηκε τη Σύλβια Σόμερλαθ, της οποίας ο πατέρας ήταν Γερμανός και η μητέρα Βραζιλιάνα. Είχαν γνωριστεί στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο, όπου εκείνη εργαζόταν ως διερμηνέας και οικοδεσπότης. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 19 Ιουνίου 1976, στον Καθεδρικό Ναό της Στοκχόλμης.
Ο Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος και η Σύλβια απέκτησαν τρία παιδιά:
Ο Πρίγκιπας Κάρολος-Φίλιππος γεννήθηκε ως Διάδοχος του θρόνου. Η προωθούμενη όμως συνταγματική αναθεώρηση, η οποία είχε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 1980, άλλαξε τη γραμμή διαδοχής, επιτρέποντας την ανάληψη της διαδοχής ανεξάρτητα από το φύλο. Έτσι, με αυτόν τον τρόπο σήμερα διάδοχος του σουηδικού θρόνου είναι η Πριγκίπισσα Βικτώρια, κόρη του Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου και της Βασίλισσας Σύλβιας. Ωστόσο, ο Βασιλιάς προσπάθησε να ακυρώσει την αλλαγή της διαδοχής, καθώς ο γιος του βρισκόταν στην πρώτη θέση από την στιγμή της γέννησής του, κάτι που όμως δεν το πέτυχε.
Λίμνη Λάμια
Η λίμνη - έλος Λάμια βρίσκεται στην δυτική Αχαΐα και είναι ενταγμένη στο Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς που πρόκειται για ένα δίκτυο λιμνοθαλασσών, λιμνών, ελών και δασών, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών της Πελοποννήσου.
Ονομασία - Λαογραφία
Για την λίμνη κυκλοφορεί η παράδοση ότι κάποιο τέρας εμφανίζεται κατά καιρούς στα νερά της, η Λάμια, εξ ου και η ονομασία της.
Υδροβιότοπος
Η λιμνοθάλασσα βρίσκεται στο Δάσος της Στροφυλιάς και μαζί με τη λιμνοθάλασσα του Πάπα (Καλόγριας), τη λιμνοθάλασσα του Προκόπου, τη Λιμνοθάλασσα Κοτυχίου και τα Μαύρα βουνά προστατεύεται από τη συνθήκη Ράμσαρ. Έχει επιφάνεια 0,562 (τ.χμ.), μέγιστο μήκος 1,188 (χλμ.) και μέγιστο πλάτος 0,650 (χλμ.). Μέσω του αύλακα "Κέντρος" επικοινωνεί με το Ιόνιο Πέλαγος. Στις δυτικές όχθες της έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες δεκαετίες ο μικρός οικισμός των Σαμαραίικων.
Οκτάβιος Μερλιέ
Ο Οκτάβιος Μερλιέ (1897 Αθήνα, Ιούλιος 1976) ήταν Γάλλος φιλόλογος, φιλέλληνας και διανοούμενος, που διετέλεσε διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ρουμπαί της Γαλλίας και το 1908 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Παρίσι. Σπούδασε ελληνική γλώσσα και γραμματολογία στη Σορβόννη. Συμμετείχε στις μάχες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως εθελοντής, όπου και τραυματίστηκε. Το 1920 εξελέγη υφηγητής στη Σορβόννη και το 1945 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ με τη διατριβή του περί του ύφους και της γλώσσας του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου. Δίδαξε για δύο χρόνια στο Λύκειο της Χάβρης και το 1925 αποσπάστηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο των Αθηνών, του οποίου το 1935 ανέλαβε τη διεύθυνση. Με την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου παρέμεινε στην Αθήνα, ως μυστικός εκπρόσωπος του Σαρλ ντε Γκωλ, συνελήφθη όμως το 1941 από συνεργάτες των Γερμανών και στάλθηκε στη Γαλλία με εντολή της κυβέρνησης του Βισύ. Εκεί παρέμεινε σε κατ'οίκον περιορισμό στο Οριγιάκ μέχρι το 1944. Μετά την απελευθέρωση επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου και ανέλαβε πάλι τη διεύθυνση του Γαλλικού Ινστιτούτου. Το 1960 αρνήθηκε να παραδώσει στον Γάλλο πρέσβη τα αρχεία του Μικρασιατικού Κέντρου Σπουδών, που στεγαζόταν στο κτίριο του Γαλλικού Ινστιτούτου, θεωρώντας ότι ήταν κτήμα του ελληνικού λαού με αποτέλεσμα τον επόμενο χρόνο να απολυθεί από τη θέση του. Μετά την απόλυσή του εργάστηκε ως καθηγητής της νεοελληνικής γλώσσας και φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Aix-en-Provenc, έδρα την οποία διατήρησε μέχρι το 1971. Από τη θέση αυτή εξέδιδε το περιοδικό Νεοελληνικές μελέτες. Το 1964 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Το 1956 εκδόθηκε από γνωστούς λογοτέχνες και διανοούμενους της εποχής τρίτομος τόμος προς τιμήν του ζεύγους Μερλιέ. Σήμερα στο κτίριο του Γαλλικού Ινστιτούτου υπάρχει η βιβλιοθήκη Οκτάβιος Μερλιέ, ενώ ο παρακείμενος δρόμος από το Γαλλικό Ινστιτούτο (προέκταση της οδού Αραχώβης) φέρει το όνομά του. Από το 2010 καθιερώθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση η υποτροφία Οκτάβιου Μερλιέ που δίνεται ως βοήθεια στη μετάφραση και την έκδοση, έρευνας στις ελληνογαλλικές σχέσεις.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 24 Ιουλίου 1976 και ενταφιάστηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με τη Μέλπω Λογοθέτη, γνωστότερη ως Μέλπω Μερλιέ, και δεν είχαν αποκτήσει παιδιά.
Προσφορά
Ως διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών συνέβαλε καθοριστικά στην εξέλιξή του σε κέντρο ανταλλαγών και πνευματικού κοσμοπολιτισμού και βοήθησε στη διάδοση των ελληνικών γραμμάτων στη Γαλλία. Επέκτεινε τις δραστηριότητές του δημιουργώντας, πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, 37 παραρτήματα σε όλη την Ελλάδα και εφοδιάζοντάς το παράλληλα με τυπογραφείο. Το 1945 κατόρθωσε να εξασφαλίσει από τη γαλλική κυβέρνηση 140 υποτροφίες για σπουδές στη Γαλλία, οι οποίες και δόθηκαν σε νεαρούς διανοούμενους και επιστήμονες, μεταξύ των οποίων οι Κορνήλιος Καστοριάδης, Κώστας Αξελός , Νίκος Σβορώνος κ.α., παρέχοντάς τους παράλληλα διαφυγή από την Ελλάδα που μαστιζόταν τότε από την εμφύλια σύρραξη. Για τον σκοπό αυτό ναύλωσε τον Δεκέμβριο του 1945 το ιταλικό πλοίο Ματαρόα, το οποίο και αναχώρησε από τον Πειραιά με αρκετούς Έλληνες φοιτητές με προορισμό το λιμάνι του Τάραντα. Εξαιτίας των αριστερών πεποιθήσεων αρκετών εκ των υποτρόφων προκλήθηκαν σημαντικές αντιδράσεις από δημοσιογράφους, πολιτικούς και πανεπιστημιακούς με αποτέλεσμα να θέσει την παραίτησή του στον υπουργό εξωτερικών, παραίτηση όμως που δεν έγινε δεκτή. Υποστηρίζεται ότι εξαιτίας αυτών των επιλογών του μέρος του αθηναϊκού κατεστημένου κατόρθωσε να μπλοκάρει την προαγωγή του σε μορφωτικό ακόλουθο της Γαλλικής πρεσβείας στην Αθήνα.
Μαζί με τη σύζυγό του ίδρυσε το 1930 το Μουσικό Λαογραφικό Αρχείο, το οποίο μετεξελίχθηκε στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών – Ίδρυμα Μέλπως και Οκτάβιου Μερλιέ. Στο ίδιο ίδρυμα φυλάσσεται και το αρχείο Παπαδιαμάντη, στο οποίο περιέχονται πολλές φωτογραφίες που τράβηξε ο ίδιος ο Μερλιέ από τα ταξίδια του στη Σκιάθο.
Υπήρξε μελετητής του έργου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του Κωστή Παλαμά και ιδιαίτερα του Διονυσίου Σολωμού, για τον οποίο διοργάνωσε σημαντικότατη έκθεση το 1957 με αφορμή τα εκατό χρόνια από τον θάνατό του. Αρθρογραφούσε σε αθηναϊκά περιοδικά και εφημερίδες όπως η Νέα Εστία κ.α. καθώς και σε γαλλικά περιοδικά μεταφράζοντας ποιήματα του Κωστή Παλαμά και γράφοντας περί της δημοτικής γλώσσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόλογοι Κατηγορία:Γάλλοι φιλέλληνες
Σάμομπορ επί του Δρίνου
Το Σάμομπορ επί του Δρίνου (σερβικά κυριλλικά: Самобор на Дрини, σερβικά λατινικά: Samobor na Drini) είναι μεσαιωνικό φρούριο επί του Δρίνου, εντός του εδάφους του Δήμου του Νόβο Γκόραζντε, στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Το φρούριο ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια του 14ου αιώνα από τον Σάνταλι Χράνιτς της δυναστείας των Κόσατσα, ο οποίος και το διατήρησε υπό τον έλεγχό του έως την κατάληψή του από τους Οθωμανούς, το 1465. Σήμερα, το φρούριο και ο περιμετρικός αυτού χώρος είναι καταγεγραμμένα εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Αλλεργιογόνο
Το αλλεργιογόνο είναι τύπος αντιγόνου που παράγει μια ασυνήθιστα έντονη ανοσοαπόκριση στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα καταπολεμά μια αντιληπτή απειλή που διαφορετικά θα ήταν αβλαβής για το σώμα. Τέτοιες αντιδράσεις ονομάζονται αλλεργίες.
Από τεχνική άποψη, το αλλεργιογόνο είναι ένα αντιγόνο που είναι ικανό να διεγείρει μια αντίδραση υπερευαισθησίας τύπου Ι σε ατοπικά άτομα μέσω των αποκρίσεων ανοσοσφαιρίνης Ε (IgE). Οι περισσότεροι άνθρωποι αναπτύσσουν σημαντικές αποκρίσεις ανοσοσφαιρίνης Ε μόνο ως άμυνα έναντι παρασιτικής μόλυνσης. Ωστόσο, ορισμένα άτομα μπορούν να αποκριθούν σε πολλά κοινά περιβαλλοντικά αντιγόνα. Αυτή η κληρονομική προδιάθεση ονομάζεται ατοπία. Σε ατοπικά άτομα, τα μη παρασιτικά αντιγόνα διεγείρουν ακατάλληλη παραγωγή IgE, οδηγώντας σε υπερευαισθησία τύπου Ι.
Οι ευαισθησίες ποικίλλουν πολύ από το ένα άτομο (ή από το άλλο ζώο) στο άλλο. Ένα πολύ ευρύ φάσμα ουσιών μπορεί να είναι αλλεργιογόνα σε ευαίσθητα άτομα.
Τύποι αλλεργιογόνων
Τα αλλεργιογόνα μπορεί να βρεθούν σε μια ποικιλία πηγών, όπως απέκκριση ακάρεων σκόνης, γύρη, πυτιρίδα κατοικιδίου ζώου, ή ακόμη και βασιλικός πολτός. Οι τροφικές αλλεργίες δεν είναι τόσο συχνές όσο η τροφική ευαισθησία, αλλά ορισμένα τρόφιμα όπως φυστίκια, ξηροί καρποί, θαλασσινά και οστρακοειδή είναι η αιτία σοβαρών αλλεργιών σε πολλούς ανθρώπους.
Επίσημα, στις Ηνωμένες Πολιτείες η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) αναγνωρίζουν οκτώ τρόφιμα ως κοινά για αλλεργικές αντιδράσεις σε μεγάλο τμήμα του ευαίσθητου πληθυσμού. Αυτά περιλαμβάνουν τα φιστίκια, τους ξηρούς καρπούς, τα αυγά, το γάλα, τα οστρακοειδή, τα ψάρια, το σιτάρι και τα παράγωγά τους, τη σόγια και τα παράγωγά της, καθώς και τα θειώδη άλατα (με βάση χημικά που βρίσκονται συχνά σε γεύσεις και χρώματα στα τρόφιμα) από 10ppm και πάνω. Ανατρέξτε στον ιστότοπο της FDA για πλήρεις λεπτομέρειες. Σε άλλες χώρες, λόγω των διαφορών στις γενετικά μορφές των πολιτών τους και των διαφορετικών επιπέδων έκθεσης σε συγκεκριμένα τρόφιμα λόγω διαφορετικών διατροφικών συνηθειών, ο "επίσημος" κατάλογος αλλεργιογόνων αλλάζει. Ο Καναδάς αναγνωρίζει και τα οκτώ αλλεργιογόνα που αναγνωρίζονται από τις ΗΠΑ και αναγνωρίζει επίσης τους σπόρους σησαμιού, και μουστάρδας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζει επιπλέον άλλα δημητριακά που περιέχουν γλουτένη καθώς και σέλινο και λούπινο.
Ένα άλλο αλλεργιογόνο είναι η ουρουσιόλη (urushiol), μια ρητίνη που παράγεται από δηλητηριώδη κισσό και δηλητηριώδη βελανιδιά, η οποία προκαλεί δερματικό εξάνθημα γνωστό ως δερματίτιδα εξ επαφής που προκαλείται από ουρουσιόλη, αλλάζοντας τη διαμόρφωση ενός κυττάρου του δέρματος έτσι ώστε να μην αναγνωρίζεται πλέον από το ανοσοποιητικό σύστημα ως μέρος του σώματος. Διάφορα δέντρα και προϊόντα ξύλου όπως χαρτί, χαρτόνι, MDF κ.λπ. μπορούν επίσης να προκαλέσουν ήπια έως σοβαρά συμπτώματα αλλεργίας μέσω αφής ή εισπνοής πριονιδιού όπως άσθμα και δερματικό εξάνθημα.
Κοινά αλλεργιογόνα
Εκτός από τις ξένες πρωτεΐνες που βρίσκονται στον ξένο ορό (από μεταγγίσεις αίματος) και εμβόλια, τα κοινά αλλεργιογόνα περιλαμβάνουν:
Εποχιακή αλλεργία
Τα συμπτώματα της εποχικής αλλεργίας εμφανίζονται συνήθως σε συγκεκριμένες περιοδους του έτους, συνήθως κατά την άνοιξη, το καλοκαίρι ή το φθινόπωρο, όταν ορισμένα δέντρα ή χόρτα επικονιάζουν. Αυτό εξαρτάται από το είδος του δέντρου ή του γρασιδιού. Για παράδειγμα, ορισμένα δέντρα όπως βελανιδιά, φτελιά, και σφένδαμος γονιμοποιούν την άνοιξη, ενώ χόρτα όπως αγριάδα, το Timothy και οι οπωρώνες επικονιάζουν το καλοκαίρι,
Η αλλεργία στο γρασίδι συνδέεται γενικά με τον πυρετό του χόρτου επειδή τα συμπτώματα και οι αιτίες τους μοιάζουν κατά κάποιο τρόπο μεταξύ τους. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ρινίτιδα, η οποία προκαλεί φτάρνισμα και καταρροή, καθώς και αλλεργική επιπεφυκίτιδα, η οποία περιλαμβάνει δάκρυα και φαγούρα στα μάτια. Επίσης μπορεί να εμφανιστεί ένα αρχικό γαργάλημα στην οροφή του στόματος ή στο πίσω μέρος του λαιμού.
Εάν και οι δύο γονείς υπέφεραν από αλλεργίες στο παρελθόν, υπάρχει 66% πιθανότητα για το άτομο να υποφέρει από εποχιακές αλλεργίες και ο κίνδυνος μειώνεται στο 60% εάν μόνο ένας γονέας είχε υποστεί αλλεργίες. Το ανοσοποιητικό σύστημα έχει επίσης ισχυρή επιρροή στις εποχιακές αλλεργίες, αφού αντιδρά διαφορετικά σε διάφορα αλλεργιογόνα όπως η γύρη. Όταν ένα αλλεργιογόνο εισέρχεται στο σώμα ενός ατόμου που έχει προδιάθεση για αλλεργίες, προκαλεί ανοσολογική αντίδραση και παραγωγή αντισωμάτων. Αυτά τα αντισώματα αλλεργιογόνων μεταναστεύουν στα ιστιοκύτταρα που καλύπτουν τη μύτη, τα μάτια και τους πνεύμονες. Όταν ένα αλλεργιογόνο παρασυρθεί στη μύτη περισσότερες από μία φορές, τα ιστιοκύτταρα απελευθερώνουν ένα σωρό χημικές ουσίες ή ισταμίνες που ερεθίζουν και φουσκώνουν τις υγρές μεμβράνες που καλύπτουν τη μύτη και προκαλούν τα συμπτώματα μιας αλλεργικής αντίδρασης: φαγούρα στο λαιμό, κνησμός, φτέρνισμα και υγρά μάτια. Ορισμένα συμπτώματα που διαφοροποιούν τις αλλεργίες από το κρυολόγημα περιλαμβάνουν:
Μεταξύ των εποχιακών αλλεργιών, υπάρχουν ορισμένα αλλεργιογόνα που συγχωνεύονται και παράγουν ένα νέο είδος αλλεργίας. Για παράδειγμα, τα αλλεργιογόνα στη γύρη χόρτου διασταυρώνονται με πρωτεΐνες τροφικής αλλεργίας σε λαχανικά όπως κρεμμύδι, μαρούλι, καρότα, σέλινο και καλαμπόκι. Επιπλέον, τα ξαδέλφια των αλλεργιογόνων στη γύρη σημύδας, όπως μήλα, σταφύλια, ροδάκινα, σέλινο και βερίκοκα, προκαλούν έντονο κνησμό στα αυτιά και το λαιμό. Η αλλεργία στη γύρη κυπαρισσιού φέρνει μια διασταυρούμενη δραστικότητα μεταξύ διαφόρων ειδών, όπως αλλεργιογόνα γύρης ελιάς, λιγούστρου, τέφρας και ρωσικής ελιάς. Σε ορισμένες αγροτικές περιοχές, υπάρχει μια άλλη μορφή εποχιακής αλλεργίας στο γρασίδι, που συνδυάζει αερομεταφερόμενα σωματίδια γύρης αναμεμειγμένα με μούχλα. Πρόσφατη έρευνα έχει δείξει ότι οι άνθρωποι μπορεί να αναπτύξουν αλλεργίες ως άμυνα για την καταπολέμηση των παρασίτων. Σύμφωνα με τον ανοσολόγο του Πανεπιστημίου Yale Dr Ruslan Medzhitov, τα αλλεργιογόνα πρωτεάσης διασπούν τις ίδιες πρωτεΐνες αισθητήρων που εξελίχθηκαν για να ανιχνεύσουν πρωτεάσες που παράγονται από τα παρασιτικά σκουλήκια. Επιπλέον, μια νέα έκθεση για τις εποχιακές αλλεργίες που ονομάζεται "Ακραίες αλλεργίες και παγκόσμια θέρμανση", διαπίστωσε ότι πολλοί παράγοντες αλλεργίας επιδεινώνονται λόγω της κλιματικής αλλαγής. 16 πολιτείες στις Ηνωμένες Πολιτείες ονομάστηκαν "αλλεργιογόνα σημεία" για μεγάλες αυξήσεις της γύρης σε αλλεργιογόνα δέντρα, εάν η ρύπανση της υπερθέρμανσης του πλανήτη συνεχίσει να αυξάνεται. Ως εκ τούτου, οι ερευνητές σε αυτήν την έκθεση υποστήριξαν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι κακή είδηση για εκατομμύρια ασθματικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες των οποίων οι κρίσεις άσθματος προκαλούνται από εποχιακές αλλεργίες. Πράγματι, οι εποχιακές αλλεργίες είναι ένας από τους κύριους παράγοντες που προκαλούν άσθμα, μαζί με το κρυολόγημα ή τη γρίπη, τον καπνό του τσιγάρου και την άσκηση. Στον Καναδά, για παράδειγμα, έως και το 75% των ασθματικών έχουν εποχιακές αλλεργίες.
Εποχιακή διάγνωση αλλεργιών
Με βάση τα συμπτώματα που εμφανίζονται στον ασθενή, τις απαντήσεις που δίνονται όσον αφορά στην αξιολόγηση των συμπτωμάτων και τη φυσική εξέταση, οι γιατροί μπορούν να κάνουν μια διάγνωση για να προσδιορίσουν εάν ο ασθενής έχει εποχιακή αλλεργία. Μετά τη διάγνωση, ο γιατρός είναι σε θέση να πει την κύρια αιτία της αλλεργικής αντίδρασης και να συστήσει τη θεραπεία που πρέπει να ακολουθήσει. Για να προσδιοριστεί η αιτία πρέπει να γίνουν 2 εξετάσεις: μια εξέταση αίματος και μια δέρματος. Οι αλλεργιολόγοι κάνουν δερματικές εξετάσεις με έναν από τους δύο τρόπους: είτε ρίχνουν κάποιο καθαρισμένο υγρό του αλλεργιογόνου στο δέρμα και τσιμπούν την περιοχή με μια μικρή βελόνα, ή εγχέουν μικρή ποσότητα αλλεργιογόνου κάτω από το δέρμα.
Διατίθενται εναλλακτικά εργαλεία για τον εντοπισμό εποχιακών αλλεργιών, όπως εργαστηριακές εξετάσεις, απεικονιστικές εξετάσεις και ρινική ενδοσκόπηση. Στις εργαστηριακές εξετάσεις, ο γιατρός θα κάνει ένα ρινικό επίχρισμα και θα εξεταστεί μικροσκοπικά για παράγοντες που μπορεί να υποδεικνύουν μια αιτία: αυξημένος αριθμός ηωσινοφίλων (λευκών αιμοσφαιρίων), που υποδηλώνει αλλεργική κατάσταση. Εάν υπάρχει μεγάλος αριθμός ηωσινοφίλων, μπορεί να υπάρχει αλλεργική κατάσταση.
Μια άλλη εργαστηριακή εξέταση είναι η εξέταση αίματος για IgE (παραγωγή ανοσοσφαιρίνης), όπως η ραδιοαλλεργοπροσρόφηση (RAST) ή οι πιο πρόσφατες ενζυματικές αλλεργιοπροσροφητικές δοκιμές (EAST), που εφαρμόστηκαν για τον εντοπισμό υψηλών επιπέδων ειδικής για αλλεργιογόνο IgE σε απάντηση συγκεκριμένων αλλεργιογόνων. Αν και οι εξετάσεις αίματος είναι λιγότερο ακριβείς από τις δερματικές, μπορούν να γίνουν σε ασθενείς που δεν μπορούν να υποβληθούν σε δερματικό έλεγχο. Οι απεικονιστικές εξετάσεις μπορεί να είναι χρήσιμες για τον εντοπισμό της ιγμορίτιδας σε άτομα που πάσχουν από χρόνια ρινίτιδα και μπορούν να λειτουργήσουν όταν τα άλλα αποτελέσματα των δοκιμών είναι διφορούμενα. Υπάρχει επίσης ρινική ενδοσκόπηση, όπου ένας σωλήνας εισάγεται μέσω της μύτης με μια μικρή κάμερα για να δει τα περάσματα και να εξετάσει τυχόν ανωμαλίες στη δομή της μύτης. Η ενδοσκόπηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ορισμένες περιπτώσεις χρόνιας ή μη αποκρινόμενης εποχιακής ρινίτιδας.
Μυκητιασικά αλλεργιογόνα
Το 1952 βασιδιοσπόρια περιγράφηκαν ως πιθανά αερομεταφερόμενα αλλεργιογόνα και συνδέθηκαν με το άσμα το 1969. Τα βασιδιοσπόρια είναι τα κυρίαρχα αερομεταφερόμενα μυκητιακά αλλεργιογόνα. Οι μυκητιακές αλλεργίες σχετίζονται με το εποχικό άσθμα. Θεωρούνται ότι αποτελούν σημαντική πηγή αερομεταφερόμενων αλλεργιογόνων. Η οικογένεια των βασιδοσπορίων περιλαμβάνει μανιτάρια, σκουριά, αιθάλη, αγκύλες και λυκόπερδα. Τα αερομεταφερόμενα σπόρια από τα μανιτάρια φτάνουν σε επίπεδα συγκρίσιμα με αυτά της μούχλας και της γύρης. Τα επίπεδα αναπνευστικής αλλεργίας στα μανιτάρια είναι έως και 30 τοις εκατό εκείνων με αλλεργική διαταραχή, αλλά πιστεύεται ότι είναι λιγότερο από 1 τοις εκατό των τροφικών αλλεργιών. Η έντονη βροχόπτωση (η οποία αυξάνει την απελευθέρωση μυκητιακών σπορίων) σχετίζεται με αυξημένες εισαγωγές παιδιών με άσθμα στο νοσοκομείο. Μια μελέτη στη Νέα Ζηλανδία διαπίστωσε ότι το 22 % των ασθενών με αναπνευστικές αλλεργικές διαταραχές βρέθηκαν θετικοί σε αλλεργίες στα βασιδιοσπόρια. Οι αλλεργίες στα σπόρια μανιταριών μπορούν να προκαλέσουν είτε άμεση αλλεργική συμπτωματολογία είτε καθυστερημένες αλλεργικές αντιδράσεις. Όσοι έχουν άσθμα είναι πιο πιθανό να έχουν άμεσες αλλεργικές αντιδράσεις και όσοι έχουν αλλεργική ρινίτιδα είναι πιο πιθανό να έχουν καθυστερημένες αλλεργικές αντιδράσεις. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι το 27 τοις εκατό των ασθενών ήταν αλλεργικοί στα εκχυλίσματα μυκηλίων βασιδιομύκητα και το 32 τοις εκατό ήταν αλλεργικοί στα εκχυλίσματα βασιδιοσπορίου, καταδεικνύοντας έτσι την υψηλή συχνότητα ευαισθητοποίησης μυκήτων σε άτομα με υποψία αλλεργιών. Έχει διαπιστωθεί ότι από το κάλυμμα του βασιδιομύκητα, τα μυκήλια και τα εκχυλίσματα σπορίων ότι τα εκχυλίσματα σπορίων είναι το πιο αξιόπιστο εκχύλισμα για τη διάγνωση της αλλεργίας στον βασιδιομύκητα.
Θεραπεία
Η θεραπεία περιλαμβάνει μη συνταγογραφούμενα φάρμακα, αντιισταμινικά, ρινικά αποσυμφορητικά, εμβόλια αλλεργίας και εναλλακτική ιατρική. Στην περίπτωση των ρινικών συμπτωμάτων, τα αντιισταμινικά είναι συνήθως η πρώτη επιλογή. Μπορεί να ληφθούν μαζί με ψευδοεφεδρίνη για να ανακουφίσουν τη βουλωμένη μύτη και μπορούν να σταματήσουν τον κνησμό και το φτέρνισμα. Ορισμένες μη συνταγογραφούμενες επιλογές είναι τα Benadryl και Tavist. Ωστόσο, αυτά τα αντιισταμινικά μπορεί να προκαλέσουν υπερβολική υπνηλία, επομένως, συνιστάται στους ανθρώπους να μην χειρίζονται βαριά μηχανήματα ή να οδηγούν ενώ παίρνουν αυτού του είδους τα φάρμακα. Άλλες παρενέργειες περιλαμβάνουν ξηρότητα στόματος, θολή όραση, δυσκοιλιότητα, δυσκολία με την ούρηση, σύγχυση και ζάλη. Υπάρχει επίσης μια νεότερη δεύτερη γενιά αντιισταμινικών που γενικά ταξινομούνται ως "μη υπνωτικά αντιισταμινικά", τα οποία περιλαμβάνουν σετιριζίνη, λοραταδίνη, και φεξοφεναδίνη.
Ένα παράδειγμα ρινικών αποσυμφορητικών είναι η ψευδοεφεδρίνη και οι παρενέργειές της περιλαμβάνουν αϋπνία, ανησυχία και δυσκολία στην ούρηση. Ορισμένα άλλα ρινικά εκνεφώματα (σπρέι) διατίθενται με ιατρική συνταγή, συμπεριλαμβανομένων των αζελαστίνη και ιπρατρόπιο. Μερικές από τις παρενέργειες τους περιλαμβάνουν υπνηλία. Για τα συμπτώματα των ματιών, είναι σημαντικό να λούσετε πρώτα τα μάτια με απλό κολύριο για να μειώσετε τον ερεθισμό. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να φορούν φακούς επαφής κατά τη διάρκεια επεισοδίων επιπεφυκίτιδας.
Η ανοσοθεραπεία αλλεργιογόνων περιλαμβάνει τη χορήγηση δόσεων αλλεργιογόνων για να συνηθίσει το σώμα να προκαλεί συγκεκριμένη μακροπρόθεσμη ανοχή. Η αλλεργική ανοσοθεραπεία μπορεί να χορηγηθεί από το στόμα (ως υπογλώσσια δισκία ή υπογλώσσιες σταγόνες) ή με ενέσεις κάτω από το δέρμα (υποδόρια). Η ανοσοθεραπεία περιέχει μια μικρή ποσότητα ουσίας που πυροδοτεί τις αλλεργικές αντιδράσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοσοποιητικό σύστημα Κατηγορία:Ανοσολογία Κατηγορία:Αλλεργιολογία
Λάρι Μόρεϊ
Ο Λάρι Μόρεϊ (αγγλικά: Larry Morey, 26 Μαρτίου 1905 - 8 Μαΐου 1971) ήταν Αμερικανός στιχουργός και σεναριογράφος. Έγραψε σε συνεργασία με άλλους, τα πιο γνωστά τραγούδια της Disney, των δεκαετιών 1930 και 1940, μεταξύ των οποίων το Heigh-Ho, το Someday My Prince Will Come και το Whistle While You Work, και επίσης συνέβαλε στη διασκευή του έργου του Φέλιξ Σάλτεν, Μπάμπι το ελαφάκι, το οποίο το 1942 έγινε, υπό τον ομώνυμο τίτλο ταινία της Disney.
Γεννημένος στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, αφού τελείωσε τις σπουδές του εργάστηκε στη Warner Bros. και στην Paramount Pictures, έως ότου το 1933 εντάχτηκε στη Disney. Το 1937 έγραψε μαζί με τον Φρανκ Τσόρτσιλ τραγούδια για την ταινία Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι. Η ταινία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί στιχουργοί Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Βουλγαρίας
Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Βουλγαρίας βρίσκεται στη Σόφια της Βουλγαρίας και αποτελεί το μεγαλύτερο μουσείο της χώρας.
Βρίκεται στην περιοχή της Μπογιάνα της Σόφιας και έχει μια τεράστια συλλογή πάνω από 600.000 ιστορικών αντικειμένων, που χρονολογούνται από την προϊστορική μέχρι τη σύγχρονη εποχή, αν και μόνο 10.000 από αυτά είναι μόνιμα εκτεθειμένα λόγω έλλειψης χώρου.
Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Βουλγαρίας βρίσκονται τα ελληνικά κειμήλια της Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης που αποσπάστηκαν βίαια από τον Βουλγαρικό στρατό κατοχής κατά τη Β΄ Βουλγαρική Κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα κειμήλια εκλάπησαν από τις μονές Παναγίας Εικοσιφοινίσσης και Τιμίου Προδρόμου Σερρών και Παναγίας Καλαμούς και Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας Ξάνθης.
Μέγα μέρος Ιερών Λειψάνων και Κειμηλίων της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης συλήθηκε από τους Βούλγαρους κατακτητές κατά τα έτη 1916-1918, 1941-1944 και κατακρατείται στη Σόφια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βουλγαρία Κατηγορία:Εθνολογικά μουσεία
232 Ρωσία
Η Ρωσία (Russia) είναι σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,25. Ανακαλύφθηκε το 1883 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και έλαβε το όνομά της από τη Ρωσία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρωσίας εκτιμάται σε 53 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος). Το ακριβές άλβεδό της είναι άγνωστο. Είναι επίσης άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ρωσία γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρωσια
Επαρχία Αμάσειας
Η επαρχία Αμάσειας είναι επαρχία της βόρειας Τουρκίας στις ακτές του Εύξεινου Πόντου. Την επαρχία διαρρέει ο ποταμός Γεσίλ Ιρμάκ. Η πρωτεύουσα της είναι η ομώνυμη πόλη της Αμάσειας. Η οποία αναφέρεται σε έγγραφα από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και είναι γνωστή ως πατρίδα του μεγάλου αρχαίου γεωγράφου, Στράβωνα. Την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η περιοχή ήταν γνωστή για τους μεντρεσέδες, μουσουλμανικά ιεροσπουδαστήρια.
Βαλαχάδες
Βαλ(λ)αχάδες ή Βαλαάδες αποκαλούνταν Έλληνες που είχαν εξισλαμισθεί κατά την ύστερη περίοδο της τουρκοκρατίας στην δυτική Μακεδονία ή και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Το όνομα αυτό προέρχεται ενδεχομένως από την αραβική λέξη βαλαχί (Wallah, "ορκίζομαι στον Αλλάχ") το οποίο τους αποδόθηκε με σκωπτική διάθεση επειδή δεν γνώριζαν παρά ελάχιστες τουρκικές λέξεις, ενώ υπάρχει και η άποψη ότι προέρχεται από διαγλωσσική προσαρμογή του εθνωνυμίου "Βλάχοι". Οι ίδιοι αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Φούτσηδες. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση Βαλαχάδων υπήρχε σε χωριά μεταξύ Σιάτιστας, Καστοριάς και Γρεβενών. Οι περισσότεροι από αυτούς θεωρήθηκαν ανταλλάξιμοι κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 και μετοίκησαν στην Τουρκία.
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση εξισλαμίστηκαν κατά τον 17ο αιώνα. Ο πρόσφατος εξισλαμισμός τους υποδεικνύεται και από το ότι υπάρχουν κοινά επώνυμα μεταξύ Βαλαχάδων και Χριστιανών της περιοχής, καθώς και χωράφια τα οποία είχαν διαμοιραστεί ως "αδελφομοίρια" και οι ιδιοκτήτες τους γνώριζαν ότι ήταν συγγενείς αν και είχαν διαφορετική θρησκεία. Θεωρείται πιθανό ότι άρχισαν να εξισλαμίζονται στα τέλη του 17ου αι. και αυτό συνεχίστηκε και τον επόμενο αιώνα λόγω των πιέσεων από τους Τουρκαλβανούς και τον Αλή Πασά ο οποίος μετέβαλε σε τσιφλίκια τα χριστιανικά χωριά. Ο Πουκεβίλ (Pouqueville) (Β', 509) αναφέρει ότι η Λεψίστα ή Ανασελίτσα, ένα από τα χωριά των Βαλαάδων, κτίστηκε τον 14ο αιώνα από εξισλαμισθέντες Βαρδαριώτες που αντικατέστησαν άλλους χριστιανούς που είχαν σφαγεί ή εξανδραποδισθεί, χωρίς όμως να παραπέμπει σε κάποια τεκμήρια. Ένα χρονολογημένο τεκμήριο είναι αναφορά του αρχιεπισκόπου Σισανίου στον λεγόμενο κώδικα του Ζωσιμά της Σιατίστης όπου αναφέρει ότι το 1797 υπήρχαν στην επαρχία Σισανίου ως μωαμεθανικά τα χωριά των Βαλαάδων ενώ υπήρχαν και μικτά χωριά. Αλλά και ο μελετητής Καλεντέρης παρατήρησε στον κώδικα της Μονής Μεταμορφώσεως, της επιλεγόμενης της Ζάβορδας, ότι το 1692 αναφέρονται ως δωρητές και ονόματα ατόμων από χωριά που είναι γνωστά ως αμιγώς μουσουλμανικά, όπως το Βέντζι, οι Αγαλαίοι, η Τόριτσα, η Πηγαδίτσα κ.ά. Με βάση αυτό θεωρείται πιθανό ότι εξισλαμίστηκαν μετά το 1692 και πριν το 1797.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ανά εθνοτική ή εθνική καταγωγή Κατηγορία:Ελληνική διασπορά Κατηγορία:Ισλάμ στην Ελλάδα Κατηγορία:Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Gesta Normannorum ducum
right|thumb|250px|Ο Γουλιέλμος της Ζυμιέζ παρουσιάζει το Χρονικό του στον Δούκα. Από μεσαιωνικό χειρόγραφο. Το Gesta Normannorum ducum (Πεπραγμένα των Νορμανδών Δουκών) είναι Χρονικό, το οποίο συνέγραψε στα λατινικά ο μοναχός Γουλιέλμος της Ζυμιέζ (Guillaume de Jumièges) γύρω στο 1060. Ύστερα από παράκληση του Γουλιέλμου του Α', Νορμανδού βασιλέα της Αγγλίας, το επεξέτεινε με ένα ακόμη βιβλίο (με αριθ. VII) περίπου στα 1070, ώστε να περιλάβει σε αυτό και την κατάκτηση της Αγγλίας από τον Γουλιέλμο τον Α'. Αργότερα συμπληρώθηκε από άλλους συγγραφείς και αποτελεί σήμερα μία από τις σημαντικότερες ιστορικές πηγές τόσο για την Νορμανδία όσο και για την Αγγλία. Με την συμπλήρωσή του καταγράφει και τα πρώτα στάδια της Νορμανδικής κατάκτησης της Αγγλίας. Το χρονικό αυτό, μαζί με το De Moribus του Dudo του Σαιν Κεντέν (St. Quentin) θεωρούνται "κανόνας" στην Νορμανδική μεσαιωνική ιστοριογραφία.
Ιστορικό
Το αρχικό κείμενο συντάχθηκε στα λατινικά από τον μοναχό Γουλιέλμο της Ζυμιέζ γύρω στα 1050 βασίστηκε στο De moribus του Dudo ως προς τη δομή του και περιλάμβανε τα γεγονότα του χρονικού διαστήματος από την κάθοδο του Ρόλλο της Νορμανδίας στην περιοχή μέχρι το 1060. Ο Γουλιέλμος, όταν διάβασε το χρονικό που του παρουσίασε ο Ζυμιέζ του ζήτησε να το επεκτείνει, ώστε να περιληφθούν σε αυτό και τα δικά του πεπραγμένα, παράκληση στην οποία ο Ζυμιέζ ανταποκρίθηκε και δημιούργησε ένα ακόμη βιβλίο, το υπ' αριθ. VII. Στην επιστολή - αφιέρωμα στον βασιλέα, ο Ζυμιέζ αναφέρει ότι το πρώτο μέρος της αφήγησής του έχει εξαχθεί από πολλά έργα, τα οποία συντόμευσε και επανερμήνευσε. Το υπόλοιπο χρονικό «βασίζεται εν μέρει σε πολλά αξιόπιστα, τόσο από άποψη ηλικίας όσο και εμπειρίας, πρόσωπα, και εν μέρει στις "πλέον αξιόπιστες μαρτυρίες των όσων εγώ ο ίδιος έζησα και από την δική μου άποψη"». Ωστόσο, πολλές από τις περιεχόμενες πληροφορίες φαίνεται πως έχουν βασιστεί σε διαδόσεις παρά στις δικές του προσωπικές μαρτυρίες, ενώ ο Γουλιέλμος της Ζυμιέζ σφάλλει όταν αναφέρει ότι ο Χάρολντ κατεσφάγη στην αρχή της μάχης του Χέιστινγκς. Δεν είναι, επίσης, βέβαιο ότι ο Χάρολντ αιχμαλωτίστηκε και αφέθηκε αργότερα ελεύθερος στην Νορμανδία. Φαίνεται ότι ο Ζυμιέζ αναθεώρησε το αρχικό του κείμενο περίπου το 1070 - 1071 και το ολοκληρώνει με την κατάκτηση του Ντάρχαμ και της Υόρκης.
Γύρω στα 1109 ο Όρντερικ Βιτάλις (Orderic Vitalis, αναφερόμενος και ως Orderic Vital), μοναχός, γραφέας και ιστορικός, γεννημένος στην Αγγλία το 1075 από Αγγλίδα μητέρα και Γάλλο πατέρα, έκανε την πρώτη παρέμβαση στο έργο του Ζυμιέζ, την οποία αναθεώρησε μερικά χρόνια αργότερα. Το πρωτότυπο χειρόγραφο του Βιτάλις υπάρχει ακόμη και αποτελεί εκτεταμένη αναθεώρηση της εργασίας του Ζυμιέζ. Οι βασικότερες παρεμβάσεις του έγιναν στο βιβλίο VII, του οποίου σχεδόν διπλασίασε το μέγεθος. Πολλές από τις πληροφορίες που αναφέρονται εκεί δεν υπάρχουν σε καμία άλλη πηγή.
Το 1139 ο Ρομπέρ ντε Τορινί (Robert de Torigni), 16ος ηγούμενος της μονής στο Μον Σεν Μισέλ έκανε νέα παρέμβαση στο Χρονικό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χρονικά Κατηγορία:Ιστορικά συγγράμματα Κατηγορία:Μεσαιωνική Αγγλία Κατηγορία:Ιστορία της Νορμανδίας
Γήταυρος
Ο Γήταυρος στην ελληνική μυθολογία ήταν ένα τέρας με ακαθόριστη μορφή που, κατά τη λαϊκή παράδοση, εμφανιζόταν κοντά σε έλη, λίμνες ή στους βυθούς των ποταμών και έβγαζε τρομακτικούς μυκηθμούς, που κατ' άλλους έμοιαζαν με αυτούς του ταύρου και κατ' άλλους με φοβερά ανθρώπινα μουγκρητά. Παραπέρα, όταν ακούγονταν οι μυκηθμοί αυτοί συνδυάστηκαν με μελλοντικές συμφορές. Ο Αριστοτέλης (Προβλ. κε΄ 2 937, β΄ 38) αποδίδει τους ήχους αυτούς στη ροή του αέρα όταν εξέρχεται από στενό σε ευρύτερο χώρο. Πιθανότερη εξήγηση όμως είναι ίσως οι ήχοι που παράγει το πουλί βούταυρος ο αστεροσκόπος, γνωστότερο ως «νυχτοκόρακας», οι οποίοι μοιάζουν με μουγκανητά βοδιών. Ο νυχτοκόρακας, πράγματι, ζει στα έλη και στους καλαμιώνες και στον Μεσαίωνα ονομάσθηκε ο ίδιος «γήταυρος». Η πρώτη δοξασία των αρχαίων, πριν δηλαδή γίνει λόγος για τέρας, ήταν ότι οι μυκηθμοί προέρχονταν από τους ιερούς ταύρους των θεών.
Παράδοση αναφέρει ότι όταν όλη η Θεσσαλία ήταν μια τεράστια λίμνη, ο Γήταυρος χώρισε με την ουρά του τον Όλυμπο από τον Κίσσαβο, που ήταν μέχρι τότε ενωμένοι. Με αυτό τον τρόπο, τη διάνοιξη δηλαδή του ρήγματος που σήμερα είναι γνωστό ως η Κοιλάδα των Τεμπών, το νερό που σκέπαζε τον θεσσαλικό κάμπο διέφυγε στη θάλασσα.
Πηγές
Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Φακός Λήμνου
thumb|250px|Αεροφωτογραφία του Φακού thumb|right|250px|Τοπίο στο Φακό
Ο Φακός είναι μια ορεινή χερσόνησος της Λήμνου. Βρίσκεται στο νότιο μέρος του νησιού και συνδέεται με αυτό με ένα στενό, αμμώδη ισθμό, το Διαπόρι, πλάτους 400-800 μέτρων.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1785 σε χάρτη του Choiseul-Gouffier στη χερσόνησο του Φακού σημειώνεται το Mt. Saint Antoine, το βουνό Άγιος Αντώνιος. Η ονομασία του βουνού επεκτάθηκε στον κόλπο του Μούδρου και τελικά ως Άγιος Αντώνιος επικράτησε να σημειώνεται το λιμάνι του Μούδρου στους γαλλικούς χάρτες, όπως αναφέρουν οι Villoison (1785) και Lacroix (1848). Προφανώς, το αγιώνυμο προήλθε από ομώνυμο ναό, άγνωστο σήμερα. Το 1321 αναφέρεται ένας ναός του Αγ. Αντωνίου σε άγνωστη θέση, ενώ σήμερα υπάρχει ομώνυμο εξωκλήσι στη θέση Σέλινο Τσιμανδρίων.
Μπορούμε να υποθέσουμε ότι το πλάτος του ισθμού δεν ήταν πάντα τόσο μεγάλο και ο Φακός ήταν κάποτε νησί. Και τούτο διότι το έδαφος είναι χαμηλό και κατά ένα ποσοστό έχει δημιουργηθεί από τις προσχώσεις χειμάρρων. Υπάρχει μια αμφιλεγόμενη αναφορά του Ρόδιου σοφιστή Νικόστρατου, που έζησε το 2ο αιώνα μ.Χ., πως ο Φακός ήταν νησί με κάστρο. Επίσης, σε ένα χάρτη επισφαλούς χρονολόγησης, που συνοδεύει το έργο του Bouondelmonti (1418), έχουμε την πρώτη αναφορά του Φακού ως νησί με την ονομασία "Άγιος Αντώνιος" (S. Antoyne). Ως νησάκι με την ονομασία Facos σημειώνεται σε χάρτη του 1588, που συνόδευε την τρίτη έκδοση του βιβλίου του Belon. Αυτή είναι η παλαιότερη αναφορά του τοπωνυμίου.
Ως νησί είτε με την παραλλαγμένη ονομασία Vicuso είτε ως La Condea σημειώνεται σε πολλούς χάρτες του 17ου αιώνα (Γιόχαν Λόρεμπεργκ 1650, Mariette 1654, Αβραάμ Ορτέλιους 1670, Ανώνυμος 1685, Piacenza 1688, Βιντσέντζο Κορονέλλι 1690-95, Nolin 1699). Από τις αναφορές αυτές δεν πρέπει να συμπεράνουμε ότι ο Φακός ήταν όντως νησί πριν από τρεις ή τέσσερις αιώνες αλλά ότι έδινε την εντύπωση νησιού, ίσως διότι η δίοδος ήταν τότε στενότερη και χαμηλότερη. Άλλωστε, υπάρχουν άλλοι τόσοι χάρτες, συχνά πιο αξιόπιστων περιηγητών, που εμφανίζουν το Φακό ως χερσόνησο, χωρίς να την κατονομάζουν.
Γεωγραφικά στοιχεία
thumb|right|200px|Οι νησίδες Κόμπι και Καστριά
Η χερσόνησος του Φακού έχει τριγωνικό σχήμα και είναι σχετικά ορεινή. Έχει τρεις κορυφές: το Σκοπό που είναι η δεύτερη σε ύψος κορυφή της Λήμνου (344 μ.), τη Βίγλα (240 μ.) και το Σταυρό (200 μ.). Οι ακτές είναι γενικά απότομες εκτός από την παραλία Κόκκινα. Το έδαφος αποτελείται από ηφαιστειακά πετρώματα, στα οποία έχουν εντοπιστεί απολιθωμένα δέντρα ηλικίας 17-20 εκατομμυρίων ετών. Το έντονο ανάγλυφο δεν επέτρεψε τη δημιουργία κάποιου αξιόλογου οικισμού στο παρελθόν, με αποτέλεσμα ο Φακός να αποτελεί καταφύγιο της άγριας ζωής. Όμως, υπήρχαν μάντρες, υποστατικά και αγροκτήματα, τα οποία ανήκαν είτε σε γαιοκτήμονες είτε σε μετόχια μοναστηριών.
Στα χρόνια του μητροπολίτη Λήμνου Ιωάσαφ (1575-78) αναφέρεται μια διαμάχη μεταξύ των μονών Παντοκράτορος και Διονυσίου του Άθω για την ιδιοκτησία μιας μάνδρας στο Φακό, την οποία είχε καταπατήσει κάποιος Κωνσταντής, ο οποίος τελικά εξαναγκάστηκε να την επιστρέψει. Μεταξύ των "αξιοπίστων μαρτύρων και τιμίων γερόντων" που υπογράφουν την απόφαση σημειώνεται και ο "προτόγερος ο Μανικάτης", όνομα το οποίο ακούγεται μέχρι σήμερα ως τοπωνύμιο στην αγροτική περιφέρεια του Κοντιά. Στην περιοχή Μανικάτη υπάρχουν δυο εξωκλήσια: ο Άγ. Γεώργιος κι ο Άγ. Δημήτριος.
Στο χάρτη του Choiseul-Gouffier σημειώνονται πάνω στη χερσόνησο διάφορα ανώνυμα χωριά (Villages). Επρόκειτο για εγκαταστάσεις αγροτοποιμένων που εργάζονταν είτε σε τσιφλίκια είτε στο μετόχι του Χριστού του Κοντιά. Το μετόχι κατείχε στο Φακό έκταση 1.200 στρεμμάτων, η οποία το 1927 απαλλοτριώθηκε και μοιράστηκε σε κατοίκους του Κοντιά και των Τσιμανδρίων.
Το ανατολικό μισό της χερσονήσου ανήκε ανέκαθεν στα Τσιμάνδρια. Στο νοτιανατολικό άκρο, κοντά στο ακρωτήριο Κόμπι ακούγεται το τοπωνύμιο Καστριά, που υποδηλώνει παλαιότερη ανθρώπινη παρουσία. Ακριβώς απέναντι βρίσκονται οι βραχονησίδες Κόμπι (ύψους 54 μ.) και Καστριά (ύψους 43 μ.). Στα Καστριά, που έχουν έκταση 24 στρέμματα και περίμετρο 747 μ., το 1858 ο Conze εντόπισε ερείπια μεσαιωνικού οχυρού. Στο Κόμπι, που έχει κωνικό σχήμα υπάρχει φάρος και εξωκλήσι της Αγ. Φωτεινής. Από το 1951 ως 1981 καταγραφόταν μαζί με τις βραχονησίδες ως ξεχωριστός οικισμός της κοινότητας Τσιμανδρίων.
Η Αγιαθυμιά
Όπως, αναφέρει ο Αγγελής Μιχέλης (εφ. Λήμνος, 21/10 ως 4/11/1934):
"Εις τον Κονδιά ανήκει, κατά το ήμισυ, η χερσόνησος Φακός με το ιστορικόν παρεκκλήσιον της Αγίας Ευφημίας ένθα και τα κτήματα του κ. Πολυταρίδη."
Υπονοεί πως το εξωκλήσι κτίστηκε σε ανάμνηση επεισοδίου που συνέβη κατά την περίοδο της εικονομαχίας, όταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε΄ διέταξε να ρίξουν στη θάλασσα το λείψανο της Αγ. Ευφημίας. Το περισυνέλεξαν τα αδέρφια Σέργιος και Σεργώνας και το μετέφεραν στη Λήμνο, όπου φυλασσόταν για 30 περίπου χρόνια, ώσπου η αυτοκράτειρα Ειρήνη η Αθηναία το μετέφερε πάλι στην Πόλη. Το εξωκλήσι της Αγιαθυμιάς όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της χερσονήσου, στο ακρωτήριο Σταυρός.
Πηγή
Κατηγορία:Γεωγραφία της Λήμνου Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ελλάδας Κατηγορία:Πρώην νησιά
Ιμπελέν
μικρογραφία|150px|Θυρεός του Φέουδου του Ιμπελέν Το Ιμπελέν γαλλ. Ibelin, παραφθορά του Yibna, ήταν κάστρο του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ και έδωσε το όνομά του σε σημαντική οικογένεια των Σταυροφορικών κρατών της Ανατολής.
Το κάστρο χτίστηκε το 1141 μ.Χ., μεταξύ της Γιάφα και της Ασκαλόν.
Η οικογένεια των Ιμπελέν, της οποίας δεν είναι γνωστή η καταγωγή, έγινε πολύ ισχυρή και πολλά μέλη της πήραν σημαντικές θέσεις στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ και στο Βασίλειο της Κύπρου.
Κύριοι του Ιμπελέν
Κατηγορία:Βασίλειο της Ιερουσαλήμ
Μασεϊό
Το Μασεϊό (Maceió) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας Αλαγκόας στη βορειοανατολική Βραζιλία. Ο πληθυσμός της πόλης το 2013 εκτιμήθηκε ότι ήταν 996.736 κατοίκοι. Το όνομα της πόλης είναι ινδιανικής προέλευσης και περιγράφει πηγές από τις οποίες αναβλύζει νερό. Η πόλη είναι ανερχόμενος τουριστικός προορισμός της Βραζιλίας.
Ιστορία
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφτασαν στην περιοχή ήταν οι Ολλάνδοι περίπου το 1600 και ξεκίνησαν την καλλιέργεια ζαχαροκαλάμου, την οποία συνέχισαν οι Πορτογάλοι όταν κατέλαβαν την περιοχή. Ένας οικισμός δημιουργήθηκε γύρω από τις καλλιέργειες. Για τις ανάγκες του εμπορείου κατασκευάστηκε στην περιοχή ένα λιμάνι. Λόγω του μεγάλου λιμάνιου η πόλη αναπτύχθηκε ακόμη περισσότερο, ενώ την καλλιέργεια ζάχαρης ως κύρια πηγή εισοδήματος αντικατέστησε η υλοτομία. Από το λιμάνι γίνονταν εξαγωγές καπνού, καρύδων, δέρματος και μπαχαρικών. Το χωριό έλαβε το καθεστώς πόλης το 1815. Το 1839, λόγω της συνεχούς ανάπτυξής του, το Μασεϊό ορίστηκε πρωτεύουσα της πολιτείας Αλαγκόας. Η πόλη γνώρισε έντονη ανάπτυξη εξαιτίας του τουρισμού στα τέλη του 20ού αιώνα.
Χαρακτηριστικά
Η πόλη βρίσκεται σε μία μικρή χερσόνησο ανάμεσα στον Ατλαντικό και τη λίμνη Λαγκόα Μουνταού, ενώ το παραλιακό μέτωπο προστατεύεται από έναν υπεράκτιο ύφαλο. Οι πιο δημοφιλείς παραλίες της πόλης είναι η Πραΐα ντε Πόντα Βέρντε και η Ζατιούκα. Στη πόλη βρίσκεται το μουσείο Τέο Μπαντάο, το οποίο ασχολείται με την ιστορία και τον πολιτισμό της πολιτείας. Η πόλη από το 1999 εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Ζούμπι ντος Παλμέρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Νικολάι Αρσέλ
Ο Νικολάι Αρσέλ γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1972 στην Κοπεγχάγη. Είναι σκηνοθέτης και σεναριογράφος, γιος της Ελευθερίας (Λίμπυ) Τατά.