cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Ζυρίχης
Το Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Ζυρίχης (γερμανικά: Eidgenössische Technische Hochschule Zürich, ETH Zürich) είναι πανεπιστημιακό ίδρυμα στη Ζυρίχη της Ελβετίας. Συνήθως αποκαλείται ETH ή «Πόλυ» από το αρχικό του όνομα Polytechnikum (Πολυτεχνείο).
Το ΕΤΗ θεωρείται από πολλούς ως ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια της Ευρώπης στα πεδία των μαθηματικών, της Χημείας, της Φυσικής, της Ηλεκτρολογίας-Μηχανικής, της Μηχανολογίας - Μηχανικής και της Επιστήμης των Υπολογιστών. Πράγματι, η κατάταξη Times Higher Education Supplement και η κατάταξη The Shanghai / Economist World University Rankings τοποθετούν τη σχολή έκτη και πέμπτη στην Ευρώπη αντίστοιχα, καθώς και μεταξύ των 30 καλύτερων πανεπιστημίων διεθνώς. Είναι μέλος της IDEA League.
Ιστορία
Το ΕΤΗ ιδρύθηκε το 1854 από την Ελβετική Συνομοσπονδία και άνοιξε τις πύλες του το 1855 ως πολυτεχνικό ινστιτούτο (Eidgenössische Polytechnische Schule). Στην αρχή αποτελείτο από έξι τμήματα: Αρχιτεκτονική, πολιτική μηχανική, μηχανολογία μηχανική, χημεία, δασολογία και ένα γενικό τμήμα για μαθηματικά, φυσικές επιστήμες, λογοτεχνία και κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες.
Το ΕΤΗ είναι ένα ομοσπονδιακό ινστιτούτο, με άλλα λόγια η Ελβετική κυβέρνηση έχει την άμεση διαχείρισή του. Αντίθετα το Πανεπιστήμιο Ζυρίχης (με έτος ίδρυσης το 1833) είναι ένα «επαρχιακό» ινστιτούτο, τη διαχείριση του οποίου έχει αναλάβει το Καντόνι της Ζυρίχης. Η απόφαση για την ίδρυση ενός νέου ομοσπονδιακού πανεπιστημίου αμφισβητήθηκε έντονα εκείνη την εποχή. Οι φιλελεύθεροι πίεζαν υπέρ της ίδρυσης ομοσπονδιακού πανεπιστημίου, ενώ οι συντηρητικοί επιδίωκαν τη διατήρηση του ελέγχου όλων των πανεπιστημίων από τα αντίστοιχα Καντόνια με σκοπό την αποτροπή της διάδοσης φιλελεύθερων ιδεών. Στην αρχή και τα δύο πανεπιστήμια στεγάζονταν στα κτίρια του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης.
thumb|ETH Zürich, Κεντρικό κτίριο|274x274εσ Το κεντρικό κτίριο του ΕΤΗ κατασκευάστηκε μεταξύ του 1861 και του 1864 όταν διευθυντής ήταν ο Γκούσταβ Τσόινερ. Ο Γκόντφριντ Σέμπερ, καθηγητής αρχιτεκτονικής στο ΕΤΗ εκείνη την εποχή, ήταν υπεύθυνος για τη σχεδίαση του κτιρίου. Μετά την ολοκλήρωσή του, η νότια πτέρυγα δόθηκε στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης μέχρι την κατασκευή του δικού του κεντρικού κτιρίου (1912 – 1914). Την ίδια περίπου περίοδο το κτίριο του ΕΤΗ επεκτάθηκε και απέκτησε τον εντυπωσιακό του θόλο.
Το 1909, το πρόγραμμα μαθημάτων αναδιαρθρώθηκε και το ΕΤΗ κατοχύρωσε το δικαίωμα να παρέχει διδακτορικούς τίτλους. Το 1911 πήρε το τωρινό του όνομα, Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (Eidgenössische Technische Hochschule). Το 1924 ύστερα από μία ακόμη αναδιάρθρωση, το πανεπιστήμιο διαχωρίστηκε σε 12 τμήματα.
Με ένα νέο νόμο που ψηφίστηκε το 1991 και τέθηκε σε εφαρμογή το 1993, το ΕΤΗ της Ζυρίχης, η EPFL της Λωζάνης και ακόμη τέσσερα ερευνητικά ινστιτούτα, ενώθηκαν διαχειριστικά σε μια οντότητα, γνωστή ως ETH Domain.
Το 2015 είχε 8.704 προπτυχιακούς και 5.447 μεταπτυχιακούς φοιτητές με προϋπολογισμό 1,7 δις CHF.
Σήμερα, το ΕΤΗ ανήκει στα κορυφαία πανεπιστήμια παγκοσμίως, αποκτώντας τη φήμη του κυρίως λόγω των επιτευγμάτων επιστημόνων του στις περιοχές της φυσικής και της χημείας.
Τμήματα
thumb|Κτίριο του ιδρύματος|345x345εσ Από το 2004, το ETH Ζυρίχης αποτελείται από τα ακόλουθα τμήματα:
Βραβευθέντες με Νομπέλ
Πολλοί επιστήμονες που τιμήθηκαν με Βραβείο Νομπέλ (όχι μόνο Ελβετοί) έχουν συνδεθεί με το ΕΤΗ Ζυρίχης:
Γκλαντζόρ
Το Γκλαντζόρ ή Γκλατζόρ (αρμενικά: Գլաձոր) ήταν αρμενικό μοναστήρι ευρισκόμενο εντός του μαρζ του Βαγιότς Ντζορ, στην Αρμενία. Κατά την διάρκεια του 13ου και του 14ου αιώνα, το συγκεκριμένο μοναστήρι αποτέλεσε πρώτης τάξεως πανεπιστημιακό κέντρο και κέντρο παραγωγής εικονογραφημένων χειρογράφων στη Ζακαριδική Αρμενία.
Ιστορία
Ιδρυθέν υπό την αιγίδα των πριγκίπων Προσιάν και ευρισκόμενο υπό την προστασία τους, το μοναστήρι αποτέλεσε σημαντικό κέντρο του πολιτισμού της Ζακαριδικής Αρμενίας κατά την διάρκεια του 13ου αιώνα : το πανεπιστήμιό του (χαμαλσαράν ) γνώριζε, ήδη, ακμή κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1260, σύμφωνα με τον Βαρντάν Αρεβελτσί, ενώ έφτασε στο απόγειό του κατά την περίοδο στην διάρκεια της οποίας ευρισκόταν υπό τους δύο διάσημους βαρνταπέτ του, τους Νερσές του Μους (από το 1280 έως το 1284) και Γιεσαγί του Νιτς (από το 1284 έως το 1338 ), στο πλευρό των οποίων ευρισκόταν αριθμός ραμπουναπέτ (« αρχηγών των διδακτόρων »). Έφτασε να αριθμεί άνω των 300 μαθητών ορισμένες χρονιές (εκ των οποίων ορισμένοι προέρχονταν από την Κιλικία ), ενώ ήταν γνωστό ως « δεύτερη Αθήνα » από τους συγχρόνους του. Το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο « σχεδόν σύγχρονο ενός εκ των κυριότερων κέντρων της ευρωπαϊκής σκέψεως, του Πανεπιστημίου του Παρισιού, ήταν σε θέση να ανταγωνιστεί με το τελευταίο τόσο στο επίπεδο της πολιτισμικής εκπαιδεύσεως, όσο και στον πλούτο της βιβλιοθήκης του και την ευρύτητα των εντός αυτού διδασκόμενων μαθημάτων ». Το μοναστήρι, κέντρο του αγώνα ενάντια στην επιρροή της Καθολικής Εκκλησίας, στήριζε μεγάλο μέρος των μαθημάτων του στην βιβλική εξήγηση.
Μετά τον θάνατο του Γιεσαγί, το πανεπιστήμιο μεταφέρθηκε στο Τατέβ. Όσο για το ίδιο το μοναστήρι, δεν επιβίωσε της μογγολικής περιόδου. Η ακριβής τοποθεσία του παραμένει άγνωστη. Ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα, ορισμένες φορές ταυτοποιείται με το Ταναχάτ.
Παραγωγή χειρογράφων
Το Γκλαντζόρ ήταν επίσης γνωστό για τα χειρόγραφα και τις μικρογραφίες του: εντός αυτού εκπαιδεύτηκαν, μεταξύ άλλων, οι Μομίκ, Τορός του Ταρόν και Αβάγκ. Μόνον εξήντα εννέα εκ των χειρογράφων τα οποία συνεγράφησαν εντός του μοναστηριού έχουν διατηρηθεί, μεταξύ αυτών το φημισμένο Ευαγγέλιο του Γκλαντζόρ (Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, Ms. Arm. 1 ). Σε αντίθεση με άλλα κέντρα, η παραγωγή προοριζόταν κυρίως για την διδασκαλία η οποία παρεχόταν εντός του μοναστηριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμενικά Αποστολικά μοναστήρια στην Αρμενία Κατηγορία:Αρμενικά εικονογραφημένα χειρόγραφα
Άντζελο Πολιτσιάνο
μικρογραφία| Ο Πολιτσιάνο κι ο [[Τζουλιάνο δούκας του Νεμούρ|Giuliano de Medici, τοιχογραφία από τον αναγεννησιακό καλλιτέχνη Domenico Ghirlandaio στο παρεκκλήσι Sassetti, Santa Trinita, Φλωρεντία ]] Ο Άντζελο Αμπρογκίνι (14 Ιουλίου 1454 - 24 Σεπτεμβρίου 1494), γνωστός με το ψευδώνυμό του Πολιτσιάνο (λατινικά: Politianus), ήταν Ιταλός λόγιος μελετητής, κληρικός και ποιητής της Φλωρεντινής Αναγέννησης. Η μελέτη του ήταν καθοριστική για τη διαμόρφωση της Λατινικής Αναγέννησης (ή Ανθρωπιστικής) από τα μεσαιωνικά πρότυπα και για τις εξελίξεις της εποχής στη φιλολογία. Το ψευδώνυμό του, με τον οποίο αναγνωρίζεται μέχρι σήμερα, προέρχεται από το λατινικό όνομα της γενέτειράς του, του χωριού της Τοσκάνης Montepulciano (Mons Politianus).
Τα έργα του Πολιτσιάνο περιλαμβάνουν μεταφράσεις αποσπασμάτων από την Ιλιάδα του Ομήρου, την ποίηση του ρωμαίου Catullus και σχόλια σε κλασσικούς συγγραφείς και λογοτεχνία. Ήταν η μελέτη της κλασικής λογοτεχνίας που του αποκόμισε την εύνοια της πλούσιας και ισχυρής οικογένειας των Medici που κυβερνούσε τη Φλωρεντία. Υπηρέτησε τον Λαυρέντιο τον Μεγαλοπρεπή ως δάσκαλος στα παιδιά του και αργότερα ως στενός φίλος και πολιτικός σύμβουλος, αφιερώνοντάς του αργότερα το ποίημά του La Giostra.
Ανταγωνίστηκε τον Έλληνα λόγιο δάσκαλο Δημήτριο Χαλκοκονδύλη και τελικά τον οδήγησε στο να φύγει από τη Φλωρεντία το 1491.
Πρώτα χρόνια
Ο Πολιτσιάνο γεννήθηκε ως Άντζελο Αμπρογκίνι στο Μοντεπουλτσιάνο, στην κεντρική Τοσκάνη το 1454. Ο πατέρας του Μπενεντέτο, νομικός ευγενούς οικογένειας και υψηλής ικανότητας, δολοφονήθηκε to 1464 από πολιτικούς αντιπάλους διότι υποστήριζε τον Πέτρο των Μεδίκων στον τόπο του. Το περιστατικό αυτό κι η θυσία του πατέρα του έδωσε στον μεγαλύτερο γιο του, Άντζελο, κληρονομικά δικαιώματα στον οίκο των Μεδίκων.
Σε ηλικία δέκα ετών ο Πολιτσιάνο άρχισε τις σπουδές του στη Φλωρεντία, αρχικά φιλοξενούμενος ενός ξαδέλφου του. Εκεί έμαθε Λατινικά και Ελληνικά, την εποχή που στην πόλη δίδασκε ελληνικά ο Κωνσταντινουπολίτης Ιωάννης Αργυρόπουλος. Από τον Μαρσιλίο Φιτσίνο στην Πλατωνική Ακαδημία έμαθε τα εισαγωγικά στοιχεία της φιλοσοφίας. Στα 13 του άρχισε να κυκλοφορεί ήδη εκθέσεις στα λατινικά και στα 17 έγραψε δοκίμια στα ελληνικά. Στα 18 του δημοσίευσε μια έκδοση του Catullus. Το 1470 κέρδισε τον τίτλο του homericus adulescens(ομηρικός έφηβος) μεταφράζοντας βιβλία της Ιλιάδας σε λατινικό εξάμετρο, τραβώντας τα βλέμματα της καλής κοινωνίας πάνω του. Ο άρχοντας της πόλης Λαυρέντιος των Μεδίκων, που ταν ο επικεφαλής της αναγεννησιακής μάθησης στην Ιταλία την εποχή εκείνη, τον πήρε στο σπίτι του και τον έκανε δάσκαλο των παιδιών του, Πέτρου του Άτυχου και Τζιοβάννι, ο μελλοντικός Πάπας Λέων Χ. Το περιεχόμενο των μαθημάτων του Πολιτσιάνο τον έφερνε σε συνεχή σύγκρουση με τη μητέρα τους Κλάρις που το θεωρούσε αντισυμβατικό. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Πολιτσιάνο διδάσκει στην Πλατωνική Ακαδημία υπό τη διεύθυνση του Μαρσίλιο Φιτσίνο, στη βίλα Careggi(Καρέτζι).
Το 1471 συνέθεσε τον Ορφέα (La favola di Orfeo), ένα εμπνευσμένο λυρικό δράμα που προέκυψε όπως ισχυριζόταν σε οίστρο μεσα σε δύο μόλις ημέρες και προκάλεσε αίσθηση.
Ενηλικίωση και διδασκαλία
μικρογραφία| Η αναγγελία του αγγέλου στον Ζαχαρία 1486-90. [[Μαρσίλιο Φιτσίνο|Ο Μαρσζίλιο Φισίνο (αριστερά), ο Κριστόφορο Λέινινο (στο κέντρο), ο Άγγελος Πολιζιάνο (τρίτος) και ο Δημήτριος Χαλκονδύλης (άκρα δεξιά) ]] Μεταξύ των μαθητών του βρίσκουμε σημαντικούς φοιτητές της αναγεννησιακής Ευρώπης, άνδρες που προορίζονταν να μεταφέρουν στα σπίτια τους την αφρόκρεμα (spolia opima) του ιταλικού πολιτισμού. Μαθητές του υπήρξαν ο Μικελάντζελο, ο Γιόχαν Ρόιχλιν, ο Σάντρο Μποτιτσέλι, οι Άγγλοι λόγιοι Thomas Linacre και William Grocyn κ.ά. Εκπαιδευσε ακόμα και φοιτητές από τη Γερμανία, την Αγγλία και την Πορτογαλία.
Το 1472 ήρθε στη Φλωρεντία για να διδαξει ελληνικά ο Θεσσαλονικιός λόγιος Ανδρόνικος Κάλλιστος και το 1475 αντικαταστάθηκε από τον Αθηναίο Δημήτρη Χαλκοκονδύλη. Ο Πολιτσιάνο τους είδε ανταγωνιστικά κι έλεγε οτι η πόλη δε χρειάζεται ξεπεσμένους ευγενείς.
Ο Πολιτσιάνο είναι ο ίσως ο μόνος που, μετά τη ρωμαϊκή εποχή, έγραψε στίχους στη λατινική με τόση άνεση, όπως θα τους έγραφε κάποιος άλλος, μόνο στη μητρική του καθομιλούμενη γλώσσα. Οι λατινικοί αυτοί στίχοι είναι γραμμένοι σε ύφος τόσο αβίαστο και ρέον, τόσο ζωηρό σε φαντασία, που οι ουμανιστές της εποχής τον αναγνώρισαν ως δάσκαλό τους, παρά τη νεαρή ηλικία του και χαίρονταν ιδιαίτερα, γιατί η ευγενική γλώσσα που αυτοί προσπαθούσαν να αναβιώσουν, είχε αρχίσει να ζει στα ποιητικά του δημιουργήματα.
Η αυθόρμητη δημιουργία του Πολιτσιάνο συνδέθηκε, όπως ήταν φυσικό, με τη ζωντανή ιταλική γλώσσα. Παίρνοντας αφορμή από την ερωτική χαρά του ωραίου φίλου του Giuliano (Τζουλιάνο), αδελφού του Λαυρέντιου, με τη Σιμονέττα Καττάνεο, την καλλονή της εποχής της, έγραψε το ποίημα «Ωραία Σιμονέττα» στο οποίο υμνεί την αριστοκρατική ομορφιά της αγαπημένης του φίλου του με τόση ευγλωττία και μελωδική λεπτότητα, που η ιταλική ποίηση απέκτησε από τότε μια νέα αβρότητα στο λεκτικό και στο συναίσθημα.
Τον συνέδεε μεγάλη φιλία με τον Τζουλιάνο και για χάρη του έγραψε το 1475 Για την κονταρομαχία του, όπου απαθανατίζεται η κονταρομαχία του 1475, στην οποία νίκησε ο Τζουλιάνο. Θρήνησε όμως τον πρόωρο θάνατο και δολοφονία του το 1478.
Χρησιμοποίησε το διδακτικό του ποίημα Manto, που γράφτηκε στη δεκαετία του 1480, ως εισαγωγή στις διαλέξεις του για τον Βιργίλιο.
Γνωρίστηκε και με τον Τζιοβάνι Πίκο ντε λα Μιράντολα και κοντά του έμαθε λίγα εβραϊκά.
To 1480 o Λαυρέντιος του εξασφάλισε επίσης μια θέση καθηγητή φιλοσοφίας και ρητορικής στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, στα 26 του χρόνια. Από το σημείο αυτό κορυφώθηκαν οι συκοφαντίες του προς τον συνάδελφο καθηγητή Δημήτριο Χαλκοκονδύλη, χαρακτηρίζοντάς τον αχρείαστο ξεπεσμένο ευγενή μια κ μπορούσε ο ίδιος να διδάξει ελληνικά, σε μια πόλη, τη Φλωρεντία που με την έφεση της στη μόρφωση εκπροσωπούσε κατα τη γνώμη του πια καλύτερα την Ελλάδα απο ότι η τουρκοκρατούμενη Αθήνα.
Το 1485 χειροτονήθηκε ιερέας της καθολικής εκκλησίας.
Συνηθισμένη μέθοδος των φιλολόγων εκείνη την εποχή ήταν να διαβάζουν ελληνικά και λατινικά κείμενα στην τάξη τους, υπαγορεύοντας φιλολογικές και κριτικές σημειώσεις, επισημαίνοντας διεφθαρμένα χωρία, προσφέροντας διευκρινίσεις, τη διδασκαλία των νόμων, τα ήθη, τις θρησκευτικές και φιλοσοφικές απόψεις των αρχαίων. Ο Πολιτσιάνο κάλυψε εκτενέστατη ύλη της κλασσικής λογοτεχνίας κατά τη διδασκαλία του και δημοσίευσε τις σημειώσεις των μαθημάτων του πάνω στους Οβίδιο, Σουητώνιο, Στάτιο, Πλίνιο τον Νεώτερο και Κοϊντιλιανό. Επίσης έκανε μια εκτενή αναδρομή στο κείμενο του Πανδέκτη του Ιουστινιανού Β ', που επηρέασε τον ρωμαϊκό νομικό κώδικα.
Πρόταση προς τον βασιλιά Πορτογαλίας
Ο Πολιτσιάνο έγραψε το 1491 μια ιδιαίτερα κολακευτική επιστολή προς τον βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη Β'
624 Έκτωρ
Ο αστεροειδής Έκτωρ (αγγλικά: Hektor) είναι ο μικρός πλανήτης με αύξοντα αριθμό ανακαλύψεως 624, ο μεγαλύτερος όλων των αστεροειδών της Τρωικής Ομάδας. Ο Έκτωρ ανακαλύφθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1907 από τον Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Ο Έκτωρ περιφέρεται περί τον Ήλιο σε μέση απόσταση (μεγάλος ημιάξονας της τροχιάς του) 5,2561 αστρονομικών μονάδων ή 786,3 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Η εκκεντρότητα της τροχιάς του Έκτορος είναι e = 0,024, και γενικώς τα στοιχεία της τροχιάς είναι παρόμοια με αυτά του πλανήτη Δία, όπως και για τα υπόλοιπα μέλη της Τρωικής Ομάδας αστεροειδών, αλλά η κλίση της τροχιάς ως προς την εκλειπτική είναι μεγάλη, 18,2 μοίρες. Η ονομασία του προέρχεται από τον ομώνυμο Τρώα ήρωα, μολονότι ο αστεροειδής αποτελεί «ηγούμενο» μέλος της Τρωικής Ομάδας. Αυτό έγινε επειδή υπήρξε ένας από τους πρώτους «τρωικούς» αστεροειδείς που ανακαλύφθηκαν, οπότε δεν είχε εφαρμοσθεί ακόμα ο συγκεκριμένος άτυπος κανόνας Ελλήνων-Τρώων της ονοματοδοσίας.
Άντζελο Πολιτσιάνο
Πρόταση προς τον βασιλιά Πορτογαλίας
θεωρώντας τα επιτεύγματά του σημαντικότερα από του Μέγα Αλέξανδρου ή του Ιούλιου Καίσαρα. Προσφέρθηκε μάλιστα να γράψει ένα επικό έργο δίνοντας μια περιγραφή των επιτευγμάτων του Ιωάννη Β στις ναυτικές πλοηγήσεις και κατακτήσεις. Ο Ιωάννης απάντησε θετικά, σε επιστολή του στις 23 Οκτωβρίου 1491, αλλά καθυστέρησε την εφαρμογή. Το επικό έργο σχετικά με τις πορτογαλικές ανακαλύψεις γράφτηκε μόνο εκατό χρόνια αργότερα από τον Luís de Camões.
Απρόσμενος θάνατος
Ο Πολιτσιάνο πέθανε απροσδόκητα σε ηλικία 40 ετών, πιθανόν από δηλητηρίαση στις 24 Σεπτεμβρίου του 1494, εποχή που χωρίς οικονομικές ή άλλες ανησυχίες, μελετούσε φιλοσοφία αλλά η Φλωρεντία βρισκόταν σε μεγάλη πολιτική αναταραχή κι η οικογένεια των Μεδίκων που τον προστάτευε είχε εκδιωχθεί. Ο παλιός του μαθητής Πέτρος ο Άτυχος είχε ζητήσει από τον Πάπα Αλέξανδρο VI να τον κάνει καρδινάλιο.
624 Έκτωρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκτωρ
Άντζελο Πολιτσιάνο
Εικασίες
Είναι πιθανό ότι ο Πολιτσιάνο ήταν ομοφυλόφιλος, ή τουλάχιστον είχε άνδρες εραστές. Σιγουρα δεν παντρεύτηκε ποτέ. Τα αποδεικτικά στοιχεία περιλαμβάνουν τις καταγγελίες για σοδομισμό στις αρχές της Φλωρεντίας, ποιήματα και επιστολές σύγχρονων, παραπομπές στο έργο του (κυρίως το Ορφέο) και τις συνθήκες του θανάτου του. Το τελευταίο δείχνει ότι σκοτώθηκε από πυρετό (πιθανώς από σύφιλη), η οποία επιδεινώθηκε αφού στεκόταν κάτω από το παράθυρο ενός αγοριού που είχε ερωτευτεί αν και ήταν ήδη άρρωστος. Εικάζεται επίσης ότι ήταν εραστής του Πίκο ντε λα Μιράντολα.
Το 2007, τα σώματα του Πολιτσιάνο και του Πίκο ντε λα Μιράντολα εκτάφηκαν από την εκκλησία του San Marco στη Φλωρεντία. Επιστήμονες υπό την εποπτεία του Giorgio Gruppioni, καθηγητή ανθρωπολογίας από την Μπολόνια, χρησιμοποίησαν σύγχρονες τεχνικές δειγματοληψίας για να μελετήσουν τα λείψανα των ανδρών και να προσδιορίσουν τις αιτίες θανάτων τους. Ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ έχει πρόσφατα προβληθεί για την έρευνα αυτή και ανακοινώθηκε ότι αυτές οι εγκληματολογικές εξετάσεις έδειξαν ότι τόσο ο Πολιτσιάνο όσο και ο Πίκο πιθανόν δηλητηριάστηκαν από αρσενικό. Ο βασικός ύποπτος θεωρήθηκε ο Πέτρος ο Άτυχος, ο διάδοχος του Λαυρέντιου και μοναδικός ηγέτης της Φλωρεντίας τον Σεπτέμβρη του 1494, αλλά όχι μόνο αυτός.
Κληρονομιά
Ο Πολιτσιάνο ήταν γνωστός ως μελετητής, καθηγητής, κριτικός λογοτεχνίας και ποιητής λατινικών σε μια εποχή που οι σπουδαστές εξακολουθούσαν να μελετούν με μεγάλη όρεξη και όχι με τη σύγχρονη βιομηχανοποιημένη ανάγκη επαγγελματικής αποκατάστασης. Επροσωπούσε μια εποχή ουσιαστικής μελέτης στην οποία οι μαθητές έψαχναν το ιδανικό της ζωής στην αρχαιότητα. Ήταν επίσης γνωστός ως Ιταλός ποιητής, σύγχρονος του Ariosto.
Επίσης ήταν παραγωγικός μεταφραστής από τα ελληνικά. Εκδόσεις του Επίκτητου, του Ιπποκράτη, του Γαληνού, Ερωτικός του Πλούταρχου «και Χαρμίδης του Πλάτωνα» τον έκαναν να διακριθεί και ως συγγραφέας. Από όλες αυτές τις εργασίες, η πιο γενικά αποδεκτή από το κοινό της εποχής ήταν μια σειρά από δοκίμια σε μορφή διαλόγου για τη φιλολογία και την κριτική, που δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά το 1489 με τον τίτλο διάφορα (Miscellanea). Είχαν άμεσο και διαρκές αποτέλεσμα, επηρεάζοντας τους μελετητές του επόμενου αιώνα.
Ο Anthony Grafton γράφει ότι η «συνειδητή υιοθέτηση ενός νέου προτύπου ακρίβειας και ακρίβειας» του Πολιτσιάνo του επέτρεψε να αποδείξει ότι η μελέτη του ήταν κάτι νέο, κάτι ξεχωριστά καλύτερα από εκείνο της προηγούμενης γενιάς »: "Θεωρώντας ότι η μελέτη της αρχαιότητας είναι εντελώς άσχετη με την πολιτική ζωή και υπονοώντας ότι σε κάθε περίπτωση μόνο μια μικρή ελίτ θα μπορούσε να μελετήσει τον αρχαίο κόσμο με επαρκή αυστηρότητα, ο Poliziano έφυγε από την παράδοση των κλασικών σπουδών στη Φλωρεντία. Παλιότεροι ανθρωπιστές της Φλωρεντίας είχαν μελετήσει τον αρχαίο κόσμο για να γίνουν καλύτεροι άνδρες και πολίτες. Αντιθέτως, ο Poliziano επέμεινε κυρίως στην ανάγκη κατανόησης του παρελθόντος υπό το πρίσμα κάθε πιθανής σχετικής απόδειξης - και στην απόρριψη κάθε πεποίθησης για το παρελθόν που δεν στηριζόταν σε σταθερά θεμελιώδη τεκμήρια . . . [Αλλά] όταν έβαλε τα αρχαία έργα πίσω στο ιστορικό τους πλαίσιο, ο Poliziano απέκλειε κάθε σύγχρονη συνάφεια που μπορούσε να έχει."
Εργα
Τα λατινικά και ελληνικά έργα του περιλαμβάνουν:
Εντολέα του ιταλικού έργα είναι τα εξής:
Τα φιλοσοφικά του έργα είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί αναγεννησιακοί ουμανιστές Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Ραφίκ Τζεμπούρ
Σε συλλογικό επίπεδο
Γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1984 στη Γκρενόμπλ της Γαλλίας, από γονείς Αλγερινούς μετανάστες. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1998 στην εφηβική ομάδα της Οσέρ και το 2004 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στη βελγική Λα Λουβιέρ.
Το 2005 ήρθε στην Ελλάδα. Αρχικά αγωνίστηκε στον Εθνικό Αστέρα στη Β΄ Εθνική και αμέσως διακρίθηκε καθώς σε μισή περίοδο πέτυχε 11 γκολ σε 16 αγώνες. Τον Ιανουάριο του 2006, μεταγράφηκε στον Ατρόμητο Αθηνών, ομάδα Α΄ Εθνικής και τον Ιανουάριο του 2007, στον Πανιώνιο, του οποίου αποτέλεσε βασικό επιθετικό ατού και ήταν πρώτος σκόρερ με 7 γκολ στους πρώτους 8 αγώνες του πρωταθλήματος 2007-08.
Τον Αύγουστο του 2008, πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ έναντι 3,2 εκατομμύριων ευρώ. Παρέμεινε για τρεις σεζόν, κάνοντας 58 συμμετοχές και σκοράροντας 22 γκολ. Τον Ιανουάριο του 2011, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ολυμπιακό Πειραιώς όπου παρέμεινε για 2,5 σεζόν κάνοντας συνολικά 56 συμμετοχές και βάζοντας 39 γκολ.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2016, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Επέλεξε το νούμερο 14 στη φανέλα του, για να συμβολίσει την ημερομηνία ίδρυσης του συλλόγου, το 1914. Τον Ιούλιο του 2017, η διοίκηση της ομάδας αποφάσισε να τερματίσει το συμβόλαιο με τον Τζεμπούρ, ύστερα από μόλις μια σεζόν. Στις 3 Οκτωβρίου 2017, υπέγραψε συμβόλαιο με την γαλλική Αθλέτικο Μαγσεγιέ, στην οποία παρέμεινε για μόλις μια σεζόν και η οποία αποτελεί την τελευταία ομάδα της καριέρας του.
Επεισόδια
Το διάστημα που αγωνίστηκε στον Ατρόμητο, ο Τζεμπούρ αγαπήθηκε πολύ από τους φιλάθλους της ομάδας, αλλά πρωταγωνίστησε και σε επεισόδια με συμπαίκτες του και μέλη της προπονητικής ομάδας. Παραμονές κρίσιμου ευρωπαϊκού αγώνα με τη Σεβίλλη επιτέθηκε στον Νεκτάριο Πανταζή, βοηθό του προπονητή Γιώργου Παράσχου επειδή τον θεώρησε υπεύθυνο για το γεγονός ότι δεν είχε αναρρώσει αρκετά γρήγορα ώστε να είναι έτοιμος για το παιχνίδι, ενώ σε προπόνηση της ομάδας χαστούκισε τον συμπαίκτη του Γιώργο Χάλαρη. Αυτό είχε συνέπεια ο Ατρόμητος να δεχτεί την ανταλλαγή του Τζεμπούρ με τον Αχμέτ Μαγκντί που του πρότεινε ο Πανιώνιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλγερινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Τ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΖ Οσέρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΑΑ Λουβιερουάζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νότιγχαμ Φόρεστ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μουράμβια (επαρχία)
Η Επαρχία Μουράμβια (κιρούντι: Muramvya) είναι μια από τις 17 επαρχίες του Μπουρούντι. Βρίσκεται δυτικά του Μπουρούντι. Έχει έκταση 696 τ.χλμ. και πληθυσμό 252.833 κατοίκων με πυκνότητα 363,3 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Μουράμβια.
Κοινότητες
Η Επαρχία Μουράμβια διαιρείται σε 5 κοινότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Μπουρούντι
Πίτερ Άρτσεν
Ο Πίτερ Άρτσεν (ολλανδικά: Pieter Aertsen, 1507/1508 - 3 Ιουνίου 1575, αποκαλούμενος και Lange Pier (Ο ψηλός Πίτερ) λόγω του αναστήματός του) ήταν Ολλανδός ζωγράφος που έζησε κατά τον 16ο αιώνα. Συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη της φλαμανδικής ζωγραφικής.
Βιογραφία
Ο Άρτσεν γεννήθηκε το 1507 ή το 1508 στο Άμστερνταμ. Υπήρξε μαθητής του Έρτχεν φαν Λέιντεν (Aertgen van Leyden) και από το 1535 συμμετείχε στη συντεχνία των ζωγράφων της Αμβέρσας. Το 1556 επέστρεψε στο Άμστερνταμ όπου έζησε μέχρι το θάνατό του το 1575. Απέκτησε τρεις γιους που έγιναν και αυτοί ζωγράφοι, ενώ από τους μαθητές του ξεχώρισε ο ανιψιός του Γιοάχιμ Μπεκελάερ. Λόγω του αναστήματός του, ο Άρτσεν ήταν γνωστός και ως Lange Pier, δηλαδή Ψηλός Πέτρος (κυριολεκτικά "Μακρύς Πέτρος").
Τα έργα του Άρτσεν διακρίνονταν από έναν λεπτό ρεαλισμό. Οι πίνακές του ήταν συνήθως εμπνευσμένοι από ιστορικά και θρησκευτικά θέματα, καθώς και από σκηνές της καθημερινότητας. Επίσης ασχολήθηκε με την προσωπογραφία και τη νεκρή φύση. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1850 δημιούργησε πίνακες νεκρής φύσης που θεωρούνται οι πρώτοι, στους οποίους το συγκεκριμένο είδος ζωγραφικής παρουσιάζεται αυτόνομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Κύπελλο Ιντερτότο 1967
Στο Κύπελλο Ιντερτότο 1967 ήταν η πρώτη διοργάνωση στην οποία δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι και έτσι δεν υπήρξε για πρώτη φορά τελικός νικητής. Η διοργάνωση επεκτάθηκε, με 48 ομάδες και 12 ομίλους σε σχέση με τις 40 ομάδες και τους 10 ομίλους προηγουμένως. Η Δανία συμμετείχε για πρώτη φορά. Η Ρουχ Χόρζοβ είχε την καλύτερη επίδοση με 12 βαθμούς.
Ομίλοι
Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 14 ομίλους. Οι όμιλοι της περιοχής Α είχαν από 4 ομάδες και οι όμιλοι από την περιοχή Β είχαν από 6 ομάδες. Οι ομάδες από το Βέλγιο, την Ιταλία, την Ολλανδία, την Ισπανία και την Πορτογαλία τοποθετήθηκαν από στη περιοχή Α και οι ομάδες από την Ανατολική Γερμανία και τη Δανία τοποθετήθηκαν στην περιοχή Β. Οι ομάδες από τη Δυτική Γερμανία, την Αυστρία, τη Σουηδία, την Πολωνία, τη Τσεχοσλοβακία και την Ελβετία τοποθετήθηκαν και στις δύο περιοχές.
Εγκατάλειπη των νοκ-άουτ γύρων
Οι φάση των ομίλων διεξαγόταν πάντα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, με τους γύρους νοκ-άουτ να διεξάγονται όταν οι ομάδες μπορούσαν να τους εντάξουν κατά τη διάρκεια της νέας ποδοσφαιρικής περιόδου. Ωστόσο, αυτό άρχισε να προκαλεί προβλήματα. Αρχικά, οι ομάδες συχνά δύσκολα συμφωνούσαν στις ημερομηνίες και το τουρνουά δεν τελείωνε στον προγραμματισμό χρόνο του. Για παράδειγμα, ο τελικός του 1964-65 δεν έγινε μέχρι τις αρχές Ιουνίου, ένα χρόνο μετά την έναρξη των παιχνιδιών της φάσης των ομίλων. Το Κύπελλο Ιντερτότο 1963-64 και το Κύπελλο Ιντερτότο 1965-66 ολοκληρώθηκαν στα τέλη Μαΐου.
Ο δεύτερος λόγος ήταν η επιμονή της UEFA ότι όποια ομάδα λάμβανε μέρος στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης ή στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (ποδόσφαιρο) δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν σε άλλη ευρωπαϊκή διοργάνωση μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Αυτό σήμαινε ότι οι ομάδες που προκρίνονταν από τη φάση των ομίλων του Ιντερτότο, αλλά συμμετείχαν και σε μία από τις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ, έπρεπε να μην αγωνιστούν στις φάσεις νοκ-άουτ του Ιντερτότο (μέχρι να αποκλειστούν από τις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ]] ή να αποσυρθούν οικειοθελώς.
Ο τρίτος λόγος ήταν η αξία της συμμετοχής στη φάση των νοκ-άουτ. Ενώ η συμμετοχή στον τελικό θεωρείτο ένα αξιέπαινο επίτευγμα, ο κύριος σκοπός του τουρνουά, για τις περισσότερες ομάδες που συμμετείχαν, ήταν η ενασχόληση με το ποδόσφαιρο κατά τη νεκρή καλοκαιρινή περίοδο. Επιπρόσθετα, η διοργάνωση εντός και εκτός νοκ-άουτ αγώνων κατά τη διάρκεια της νέας περιόδου ήταν δύσκολη, δαπανηρή και σχετικά ανούσια εάν η ομάδα αποκλειόταν πριν τα τελικά ή τα ημιτελικά.
Σαν αποτέλεσμα, οι νοκ-άουτ αγώνες εγκαταλείφθηκαν και για 3 συνεχόμενες δεκαετίας δεν υπήρχαν νικητές του κυπέλλου. Οι ομάδες κέρδιζαν χρηματικό έπαθλο, ανάλογα με τη θέση τους στον όμιλο, όπως και προηγουμένως.
Όμιλοι
Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 12 ομίλους των 4 ομάδων. Υπήρχαν 4 όμιλοι από την περιοχή Α και 8 από την περιοχή Β. Το Βέλγιο, η Γαλλία και η Ολλανδία είχαν ομάδες στην περιοχή Α. Η Αυστρία, η Τσεχοσλοβακία, η Δανία, η Ανατολική Γερμανία, η Πολωνία, η Σουηδία και η Δυτική Γερμανία είχαν ομάδες στην περιοχή Β. Οι ομάδες απο την Ελβετία τοποθετήθηκαν και στις δύο περιοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1967
Η Απελευθέρωση του Αγίου Πέτρου από τη φυλακή
Η Απελευθέρωση του Αγίου Πέτρου από τη φυλακή είναι τοιχογραφία του Φιλιππίνο Λίππι που διακοσμεί την Καπέλα Μπρακάντσι στην εκκλησία της Σάντα Μαρία ντελ Κάρμινε, στην Φλωρεντία. Το έργο μεγέθους 230 επί 88 εκατοστών χρονολογείται μεταξύ 1482-1485.
Ιστορία
Η διακόσμηση της Καπέλα Μπρακάντσι παρέμεινε ημιτελής, ενδεχομένως λόγω της αναχώρησης του Μαζάτσο για τη Ρώμη το 1427, όπου και πέθανε. Επιπλέον, η εξορία του επιτρόπου Φελίτσε Μπρανκάτσι  το 1436 εμπόδισε οποιαδήποτε δυνατότητα ολοκλήρωσης των έργων από άλλους καλλιτέχνες, μάλιστα είναι πιθανό ορισμένες τοιχογραφίες που ήταν ήδη ζωγραφισμένες από τον Μαζάτσιο, να σφυροκοπήθηκαν επειδή περιείχαν πορτρέτα των Μπρανκάτσι, ως Damnatio memoriae.
Μόνο με την επανεισδοχή της οικογένειας στην πόλη το 1480 μπόρεσε να προχωρήσει η ολοκλήρωση της Καπέλα Μπρανκάτσι. Το έργο ανατέθηκε στον πιο πιστό ζωγράφο στην παράδοση του Μαζάτσιο και πρώτο μαθητή του μεγάλου πρωτοπόρου της φλωρεντιανής ζωγραφικής, τον Φιλιπίνο Λίπι, γιό του Φιλίππο Λίππι.
Πιστεύεται ότι ο Μαζάτσιο είχε ζωγραφίσει τη Σταύρωση του αγίου Πέτρου πίσω από την Αγία Τράπεζα. Η τοιχογραφία γκρεμίστηκε γύρω στο 1458, όταν το παρεκκλήσι αφιερώθηκε στη Μαντόνα ντελ Πόπολο,  όνομα ενός πίνακα του δεκάτου τρίτου αιώνα, που εξακολουθεί να υπάρχει, και απαιτούσε την αναδιαμόρφωση του πίσω τοίχου.
Η επέμβαση του Λίπι δεν είναι ακριβώς τεκμηριωμένη, αλλά χρονολογείται  χάρη σε ορισμένες ενδείξεις που παραθέτει ο Βαζάρι γύρω στο 1485, χρονιά κατά την οποία ο ζωγράφος, είκοσι πέντε χρονών τότε, άρχισε να δέχεται σημαντικές προσωπικές αναθέσεις.
Περιγραφή και στυλ
Η σκηνή της Απελευθέρωσης του Αγίου Πέτρου από τη φυλακή βρίσκεται στον δεξιό κίονα, κάτω από την Εκδιώξη του Άδαμ και της Εύας από τον Παράδεισο του Μαζολίνο. Παρουσιάζει τον Άγιο Πέτρο ο οποίος ελευθερώνεται από τη φυλακή από έναν άγγελο, ενώ ο φύλακας κοιμάται κατόπιν θεϊκής παρέμβασης.
Ο σχεδιασμός ακολουθεί πιστά την τοιχογραφία στον απέναντι τοίχο, όπου απεικονίζεται Ο Άγιος Παύλος επισκέφτεται τον Άγιο Πέτρο, και η φυλακή είναι η ίδια. Επίσης, σε αυτή την περίπτωση, η αρχιτεκτονική συνδέεται με αυτή της παρακείμενης σκηνής.
Στη μορφή του Αγίου Πέτρου, με πλάτη και σε profil perdu, διακρίνεται η προσπάθεια του Φιλιπίνο να προσαρμοστεί στο στυλ του Μαζάτσιο. Στην πραγματικότητα ο Άγιος περικλείεται από πλούσιο μανδύα που "λεκιάζει" τη σκηνή με χρώμα και δίνει στο σώμα έναν εξαιρετικό όγκο. Επίσης, το χέρι, το πόδι και το πρόσωπο συμφωνούν με την τεχνική "χωρίς προσχέδιο" του Μαζάτσιο στο σχέδιο και στις απλοποιημένες φωτοσκιάσεις. Η χρήση της γραμμής περιγράμματος εντούτοις αναγνωρίζεται πολύ αργότερα.
Αντιθέτως ο άγγελος παρουσιάζεται πολύ πιο σύγχρονος, με ανάλαφρο φόρεμα και με πρόσωπο όμορφο και ελαφρώς μελαγχολικό, φαίνεται σαν να έχει βγει από πίνακα του δασκάλου του Φιλιπίνο, Μποτιτσέλι.
Ο φύλακας, οπλισμένος με σπαθί, κοιμάται στο προσκήνιο στηριγμένος σε ένα μακρύ ραβδί, σε μία χαλαρή και αναπαυτική θέση, κάτι αδιανόητο για τις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα.
Η  θαυματουργή απελευθέρωση υποδηλώνει την χριστιανική σωτηρία, και ίσως, να είχε επίσης πολιτική σημασία, συνδεδεμένη με την ανάκτηση της αυτονομίας της Φλωρεντίας μετά την απειλή του Μιλανέζου, Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλικοί πίνακες
Μπουζουμπουρά-Ρουράλ
Η Επαρχία Μπουζουμπουρά-Ρουράλ (γαλλικά: Bujumbura Rural) είναι μια από τις 17 επαρχίες του Μπουρούντι. Βρίσκεται δυτικά του Μπουρούντι. Έχει έκταση 1.089 τ.χλμ. και πληθυσμό 436.896 κατοίκων με πυκνότητα 401,2 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Μουγκονγκό-Μανγκά.
Κοινότητες
Η Επαρχία Μπουζουμπουρά-Ρουράλ διαιρείται σε 11 κοινότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Μπουρούντι
Οσούλφ της Νορθουμβρίας
Ο Οσούλφ της Νορθουμβρίας (Oswulf, πέθανε το 759) βασιλιάς της Νορθουμβρίας (758 - 759) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Έαντμπερτ της Νορθουμβρίας, διαδέχθηκε τον πατέρα του όταν αποφάσισε να αποσυρθεί στο μοναστήρι της Γιορκ στο οποίο ήταν αρχιεπίσκοπος ο αδελφός του Έκγκμπερτ της Γιορκ. Σε αντίθεση με τον ισχυρό πατέρα του ο Οσούλφ δεν κατόρθωσε να διατηρηθεί στην εξουσία περισσότερο από έναν χρόνο, δολοφονήθηκε τον ίδιο χρόνο στις 24 Ιουλίου 759 στο Μάρκετ Γουέινγκτον από σωματοφύλακες του αντίπαλου βασιλικού οίκου. Ο μικρότερος αδελφός του Οσούλφ Οσουίν έπεσε σε μάχη τον Αύγουστο του 761 εναντίον του Έθελβαλντ Μόλλ της Νορθουμβρίας που τον διαδέχθηκε στον θρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας Κατηγορία:Βασιλικός Οίκος της Νορθουμβρίας
Ντιαπασόν
Ντιαπασόν (Diapason) είναι το όνομα που δόθηκε στον δεύτερο γαλλικό τεχνητό δορυφόρο που τέθηκε σε τροχιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνητοί δορυφόροι
Ονειροπαγίδα (συγκρότημα)
Οι Ονειροπαγίδα είναι ελληνικό ποπ/ροκ συγκρότημα.
Το 1998, οι Ονειροπαγίδα κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους Ασημένια Μέρα, ενώ ένα χρόνο μετά, το νέο άλμπουμ τους Μικρά Μυστικά, ψηφίστηκε δίσκος της χρονιάς από το περιοδικό Ποπ & Ροκ. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς έπαιξαν στο Rockwave Festival, πριν τους Blur. Έχοντας αποκτήσει την φήμη ενός συγκροτήματος που απέδιδε πολύ καλά σε συναυλίες, οι Ονειροπαγίδα υπέγραψαν συμβόλαιο στη Warner music, και το 2000 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Μελόντικα, που περιείχε την επιτυχία Θυμάμαι κάθε εποχή. Αυτό ήταν το τελευταίο τους άλμπουμ για χρόνια.
To 2009 επανενώθηκαν, και στις 20 Μαρτίου του ίδιου χρόνου, έδωσαν την πρώτη τους συναυλία μετά από οχτώ περίπου χρόνια. Στην σελίδα τους στο MySpace, έχουν παρουσιαστεί δύο νέα τραγούδια από την επικείμενη δισκογραφική δουλειά.
Ύστερα από 13 χρόνια, το 2013 οι Ονειροπαγίδα κυκλοφόρησαν νέα δισκογραφική δουλειά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά pop rock συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Έαντμπερτ της Νορθουμβρίας
Ο Έαντμπερτ της Νορθουμβρίας (Eadberht, ... - 20 Αυγούστου 768) βασιλιάς της Νορθουμβρίας (737 - 758) ήταν αδελφός του Έκγκμπερτ της Γιορκ και η περίοδος της βασιλείας του εμφανίζεται σαν η επιστροφή των αυτοκρατορικών επιδιώξεων της δυναστείας της Νορθουμβρίας και σαν εποχή μεγάλης ευημερίας. Αντιμετώπισε πολλές αντιστάσεις από αντίπαλες δυναστείες και τουλάχιστον δυο αντίπαλοι του σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια της βασιλείας του, παραιτήθηκε (758) υπέρ του γιου του Oσούλφ της Νορθουμβρίας και αποσύρθηκε σαν μοναχός στην Γιορκ. Ο Έαντμπερτ έγινε βασιλιάς της Νορθουμβρίας μετά την δεύτερη παραίτηση του ξαδέλφου του Κέολγουλφ της Νορθουμβρίας προκειμένου να αποσυρθεί σε μοναστήρι στο Λίντισφαρν, σε αντίθεση με την πρώτη παραίτηση του Κέολγουλφ που είχε γίνει με την βία η δεύτερη έγινε ηθελημένα για χάρη του Έαντμπερτ. Ο πατέρας του Έαντμπερ Εάτα ήταν απόγονος του Ίδα της Βερνικίας μέσω του γιου του Όκγκα σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό ή του Έαντρικ σύμφωνα με την «Βρετανική Ιστορία».
Εσωτερική πολιτική
Την περίοδο της βασιλείας του Έαντμπερτ υπήρχαν οι μεγαλύτερες αναμορφώσεις στο νομισματικό σύστημα της Νορθουμβρίας, τα νομίσματα είχαν επιγραφές με τα ονόματα του βασιλιά και του επισκόπου Έκγκμπερτ, ο Κίρμπι αναφέρει «τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι ο Έαντμπερτ έφερε μεγάλη ευημερία στο βασίλειο του». Ένα γράμμα το οποίο στάλθηκε από τον πάπα Παύλο Α΄ στον Έαντμπερτ και στον Έκγκμπερτ στο οποίο τους ζητούσε να επιστρέψουν τα εδάφη που πήραν από τον ηγούμενο Φόρθρεντ και τα έδωσαν στον αδελφό του Μόλλ, τον μελλοντικό Έθελβαλντ Μόλλ της Νορθουμβρίας δείχνει τις προσπάθειες του Έαντμπερτ να αποκαταστήσει δίκαια τις τεράστιες εκτάσεις που είχε πάρει στο παρελθόν σαν δώρο η εκκλησία.
Συγκρούσεις με τους γείτονες
thumb|right|250px|Ασημένιο νόμισμα του Έαντμπερτ Ο Κίρμπι επιπλέον σημειώνει «μια αναβίωση των αυτοκρατορικών βλέψεων του 7ου αιώνα στην Νορθουμβρία πραγματοποιήθηκε την εποχή του Έαντμπερτ» Η πρώτη προσπάθεια του Έαντμπερτ να πραγματοποιήσει τα μεγαλεπήβολα σχέδια του φάνηκαν την χρονιά που δολοφονήθηκε ο Ίρντγουιν (740). Στην συνέχεια καταγράφεται ένας πόλεμος ανάμεσα στους Πίκτους και την Νορθουμβρία κατά την διάρκεια του οποίου ο Έθελμπαλντ της Μερκίας εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία της απουσίας του Έαντμπερτ για να λεηλατήσει τα εδάφη της Νορθουμβρίας. Οι λόγοι του πολέμου είναι ασαφείς, η πιθανότερη αιτία όπως αναφέρει ο Γούλφ ήταν ο φόνος του Ίρντγουιν, ο πατέρας του ήταν εξόριστος στον βορά την περίοδο 705 - 706 και ο ίδιος είχε καλές σχέσεις με τους Πίκτες γι'αυτό ο βασιλιας τους Οένγκους ήθελε να τον αποκαταστήσει στον θρόνο της Νορθουμβρίας. O Έαντμπερτ κατέκτησε την πεδιάδα του Κάιλ (750) και το 756 εκστράτευσε στο πλευρό του βασιλιά των Πίκτων Οένγκους εναντίον των Βρετανών του Άλτ Κλάτ, η εκστρατεία καταγράφεται ως εξής :
«Την χρονιά της ενσάρκωσης του Κυρίου (756), ο βασιλιάς Έαντμπερτ στον 18ο χρόνο της βασιλείας του και ο Ούνουστ βασιλιάς των Πίκτων οδήγησαν τον στρατό τους στην πόλη του Νταμπάρτον, οι Βρετανοί ενώ δέχτηκαν τους όρους της ειρήνης την πρώτη μέρα του Αυγούστου την δέκατη μέρα του ίδιου μήνα σκοτώθηκε ολόκληρος ο στρατός τους που είχε κατεύθυνση από την Ουανία στο Νιούμπιριγκ».
Η Ουανία ταυτίζεται με το σημερινό Γκόβαν αλλά η τοποθεσία του Νιούμπιριγκ δεν είναι γνωστή. Η πιθανότερη θέση του είναι το Νιούμπεργκ-ον-Τίν κοντά στο Χέξαμ. Μια νεώτερη παρουσίαση των γεγονότων από τους ιστορικούς εμφανίζει το Νιούμπιριγκ στο Λίχφιλντ στο βασίλειο της Μερκίας. Η ήττα του Έαντμπερτ και του Οένγκους απο τον Έθελμπαλντ της Μερκίας σχετίζεται με την ίδρυση της εκκλησίας του Αγίου Ανδρέα στην Μερκία, σύμφωνα με τους θρύλους ιδρύθηκε από τον βασιλιά Οένγκους για να τον ευχαριστήσει που τον έσωσε ύστερα από την ήττα του από την Μερκία.
Παραίτηση
Ο Έαντμπερτ παραιτήθηκε από τον θρόνο (758) προκειμένου να εισέλθει μοναχός στον καθεδρικό ναό της Γιορκ, ο θάνατος του καταγράφεται από τον Συμεών του Νταρχάμ το 768. Ο Συμεών στο έργο του «Ιστορία της εκκλησίας του Νταρχάμ» αναφέρει ότι ο Έαντμπερτ τάφηκε στο προαύλιο του καθεδρικού ναού δίπλα από τον αδελφό του επίσκοπο Έκγκμπερτ ο οποίος είχε πεθάνει δυο χρόνια πριν (766). Ο γιος του Οσούλφ της Νορθουμβρίας τον διαδέχθηκε αλλά δολοφονήθηκε τον ίδιο χρόνο. Η κόρη του Όσφιγκου και ο σύζυγος της Άλρεντ της Νορθουμβρίας έγιναν οι επόμενοι βασιλείς, οι εγγονοί του Έαντμπερτ Έλφβαλντ Α΄ της Νορθουμβρίας γιος του Οσούλφ και Οσρέντ Β΄ της Νορθουμβρίας γιος της Οσφίγκου κατείχαν τον θρόνο μέχρι τα τέλη του αιώνα. Είχε άλλον έναν γιο τον Οσουίν που έπεσε σε μάχη (761). Ο τελευταίος πιο γνωστός απόγονος του Έαντμπερτ ήταν ο γιος του Οσφίγκου Αλμούντ του Ντέρμπι ο οποίος δολοφονήθηκε (800) υπό τις διαταγές του Ίρντγουλφ και ανακηρύχτηκε μάρτυρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας Κατηγορία:Βασιλικός Οίκος της Νορθουμβρίας
Γκρέσια (τουκάν)
Ο Γκρέσια (Grecia, Ελληνικά: Ελλάδα) (που εκκολάφθηκε περί τον Μάρτιο, 2014), είναι ένα καστανόχρουν-κάτω ράμφους τουκάν (Ramphastos ambiguus swainsonii) ευρέως γνωστό ως το πρώτο τουκάν το οποίο έλαβε προσθετικό τρισδιάστατης εκτύπωσης (3D) ράμφος.
Το περιστατικό
Ο Γκρέσια (Grecia) γεννήθηκε στην άγρια φύση μέσα ή γύρω στην Γκρέσια (Grecia), ένα από τα Καντόνια της Κόστα Ρίκα. Όταν το τουκάν ήταν σε νεαρή ηλικία, είχε κτυπηθεί τόσο πολύ, ώστε να σπάσει το άνω ράμφος του και να αποκολληθεί. Οι Κυβερνητικοί αξιωματούχοι, μετέφεραν το πτηνό στο κέντρο διάσωσης ζώων ζωολογικός κήπος «Zoo Ave», δυτικά της πόλης Αλαχουέλα (Alajuela). Μερικές εταιρείες τρισδιάστατης εκτύπωσης ένωσαν τις προσπάθειές τους για να δημιουργήσουν ένα τεχνητό ράμφος, το οποίο συνδέθηκε στον Γκρέσια (Grecia) με επιτυχία.
Προέλευση ονομασίας
Το πτηνό, έλαβε την ονομασία του από την πόλη της Γκρέσια (Grecia), απ' όπου παρελήφθη από τους υπαλλήλους της πόλης.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεμονωμένα πτηνά Κατηγορία:Τρισδιάστατα εκτυπωμένα αντικείμενα Κατηγορία:Προσθετικά Κατηγορία:Περιστατικά κακοποίησης ζώων
Υμενόπτερα
Τα υμενόπτερα είναι η μεγαλύτερη τάξη εντόμων, στην οποία ανήκουν η σφήκα, η μέλισσα και το μυρμήγκι. Η λέξη υμενόπτερο είναι σύνθετη και προέρχεται από τις λέξεις «υμένας» και «πτερό».
Μορφολογικά χαρακτηριστικά
Στα «Υμενόπτερα» το σώμα χωρίζεται σε τρία μέρη: το κεφάλι, το θώρακα και την κοιλιά. Το κεφάλι συνδέεται με το θώρακα με τέτοιο τρόπο που να είναι πολύ ευκίνητο. Στο κεφάλι φέρουν πέντε μάτια από τα οποία τα δυο είναι σύνθετα και τ' άλλα απλά και μια μικρή προβοσκίδα. Ο θώρακας χωρίζεται στον προθώρακα, το μεσοθώρακα και το μεταθώρακα. Κι η κοιλιά αποτελείται από ξεχωριστές αρθρώσεις, που φτάνουν καμιά φορά τον αριθμό 9.
Τα υμενόπτερα έχουν δυο ζευγάρια φτερών, που το δεύτερο είναι μικρότερο από το πρώτο. Είναι διαφανή με νευρώσεις. Έχουν τρία ζευγάρια πόδια με αρθρώσεις.
Βιολογία
Μέχρις ότου να διαμορφωθούν τα έντομα στην τελική τους μορφή, περνούν διάφορα στάδια εξέλιξης. Αρχικά είναι προνύμφες, (όταν βγαίνουν από τα αβγά), οι οποίες δεν είναι τέλεια σχηματισμένες. Έχουν διάφορα όργανα με τα οποία πλέκουν τα κουκούλια τους από τα οποία βγαίνουν με τη μορφή πεταλούδας.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο τα έντομα φροντίζουν για τ' αβγά τους. Άλλα κυνηγούν κάμπιες ή αράχνες, τις ναρκώνουν με το δηλητήριό τους και τις τοποθετούν κοντά στα αβγά για να έχουν έτοιμη τροφή οι νύμφες.
Ένα άλλο είδος, οι ιχνευμονίδες (Ichneumonidae) τοποθετεί τα αβγά του στ' αβγά άλλων εντόμων, κι όταν η νύμφη βγει, τρώει από την κάμπια και το αβγό μέσα στο οποίο είναι. Αυτά τα έντομα βοηθούν ώστε να καταπολεμούνται πολλές βλαβερές κάμπιες.
Σε πολλά είδη υμενοπτέρων συναντούμε καλά αναπτυγμένη κοινωνική ζωή όπως στις μέλισσες και στα μυρμήγκια.
Σημασία για τον άνθρωπο
Άμεσα ωφέλιμη είναι η μέλισσα. Πάρα πολλά είδη υμενοπτέρων τρέφονται από βλαβερά έντομα και με αυτό το τρόπο βοηθούν έμμεσα στον άνθρωπο.
Μερικά είδη υμενοπτέρων χρησιμοποιούν το τσίμπημα (κέντρισμα) ως μέσο άμυνας ή επίθεσης.
Στα περισσότερα Υμενόπτερα, το δηλητήριο αποτελείται απο ισταμίνη, και κυρίως αλλεργιογόνα ένζυμα. Τα έντομα αυτά μπορεί να προκαλέσουν επικίνδυνες αντιδράσεις (αλλεργίες) στον ανθρώπινο οργανισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[http://www.landcareresearch.co.nz/research/biosystematics/invertebrates/hymenoptera/ Υμενόπτερα της Ν. Ζηλανδίας]
Άγιος Ιωσήφ Σαμάκος
μικρογραφία|Το λείψανο του Αγίου Ιωσήφ thumb|Προσκύνημα στο λείψανο του Αγίου που εκτίθεται κάθε 29 Αυγούστου. Ο Άγιος Ιωσήφ Σαμάκος είναι Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Βίος
Γεννήθηκε στην Κρήτη το 1440 στο χωρίο Κέραμος από εύπορη οικογένεια. Το χωριό Κέραμος έχει ταυτοποιηθεί ως το χωριό Αζοκέραμος στη Σητεία, όμως ο Στέργιος Σπανάκης έχει επισημάνει ότι το συγκεκριμένο χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Στις ενετικές απογραφές του 16ου αιώνα αναφέρεται ένα χωριό με το όνομα Κέραμος στην επαρχία Καινούριου, κοντά στις Κούρτες, το οποίο ο Σπανάκης θεωρεί ότι είναι ο τόπος γέννησης του Σαμάκου. Από παιδί πήρε την εκπαίδευσή του από μοναχό δάσκαλο στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Μετά το θάνατο των γονέων του μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς. Στη συνέχεια έγινε Ιερέας και  επισκέφτηκε για προσκύνημα τους Αγίους Τόπους.
Ασκητεία
Έζησε και ασκήτευσε στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου το Θεολόγου στο Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης. Η ζωή του χαρακτηρίζεται από ελεημοσύνες στους συνανθρώπους του.
Θάνατος
Πέθανε σε ηλικία πάνω από 70 ετών, στις 22 Ιανουαρίου του 1511 και ενταφιάστηκε στη μονή του.
Αγιοποίηση
Η φήμη του ως θαυματουργός Άγιος καθιερώθηκε όταν υπήρξαν μαρτυρίες για θεραπεία τυφλών και ασθενών. Κατά τη διάρκεια της ανακομιδής των λειψάνων, το λείψανό του βρέθηκε ακέραιο και μάλιστα αναφέρεται ότι ανέδιδε ευωδία. Μεταφέρθηκε στο καθολικό του ναού της μονής.
Μεταφορά λειψάνων
Το λείψανό του μεταφέρθηκε το 1669 μ.Χ όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν το Χάνδακα, στη Ζάκυνθο και συγκεκριμένα στη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Μαντινειού στα Ξεροβούνια. Από το 1915 μ.Χ το λείψανό του βρίσκεται στο Ναό του Παντοκράτορα Γαϊτανίου στη Ζάκυνθο.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Ιωσήφ Σαμάκος
Μπουμπάνζα (επαρχία)
Η Επαρχία Μπουμπάνζα (κιρούντι: Bubanza) είναι μια από τις 17 επαρχίες του Μπουρούντι. Βρίσκεται δυτικά του Μπουρούντι. Έχει έκταση 1.089 τ.χλμ. και πληθυσμό 289.060 κατοίκων με πυκνότητα 265,5 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Μπουμπάνζα.
Κοινότητες
Η Επαρχία Μπουμπάνζα διαιρείται σε 5 κοινότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Μπουρούντι
Τοπόλιανα Ευρυτανίας
Τα Τοπόλιανα είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Τα Τοπόλιανα βρίσκονται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, στα Ευρυτανικά Άγραφα με υψόμετρο 464 μέτρα, σε απόσταση 41 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου) και 80 χλμ. ΒΔ. από το Καρπενήσι. Το χωριό είναι κτισμένο βόρεια της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών, ανατολικά του Αχελώου ποταμού και βόρεια του χείμαρρου Γρανιτσιώτη λίγο πριν καταλήξουν στην τεχνητή  λίμνη. Αξιοθέατα της περιοχής είναι το "Διάσελο", το κυκλώπειο τείχος στο Καστράκι και κυρίως στα βόρεια το Γεφύρι της Τέμπλας. Βόρεια και ανατολικά εκτείνεται το "Καταφύγιο Άγριας Ζωής Γρανίτσας - Τοπόλιανων - Λεπιανών - Λιθοχωρίου".
Το Γεφύρι της Τέμπλας
Η γέφυρα βρίσκεται επάνω στον Αχελώο, πριν την λίμνη Κρεμαστών και ενώνει την Ευρυτανία (περιοχή Γρανίτσας) με την Αιτωλοακαρνανία (χωριά Βάλτου). Πρόκειται για λιθόκτιστη κατασκευή με μια κεντρική καμάρα μεγάλου ανοίγματος και οκτώ μικρότερα ανακουφιστικά τόξα ασύμμετρα τοποθετημένα στις δύο πλευρές της, η οποία αντικατέστησε παλιότερη ξύλινη. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση κτίστηκε το 1909 με αρχιτέκτονα τον Χ. Κύρκο και τον Ηπειρώτη μάστορα Νικόλαο Σούλη και χρηματοδοτήθηκε από τον πολιτικό του Βάλτου Νικόλαο Στράτο. Από το 1987 έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί "αποτελεί αξιόλογο και αντιπροσωπευτικό δείγμα στο είδος του, απαραίτητο για τη μελέτη της εξέλιξης της αρχιτεκτονικής και επιπλέον έχει επιβλητικό όγκο, απόλυτα εναρμονισμένο στο περιβάλλον του και αξιόλογες κατασκευαστικές και διακοσμητικές λεπτομέρειες, οι οποίες συνθέτουν ένα αρμονικό σύνολο, άξιο να διατηρηθεί και να προστατευτεί".
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρονται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1836 όταν προσαρτήθηκαν στον τότε δήμο Απεραντίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 296Α - 30/11/1927 ορίστηκαν έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Βέρνικο και το Καστράκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Τοπολιάνων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Απεραντίων του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 140 κατοίκους ενώ ως οικισμός 110.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Ηρακλής και τα βόδια του Γηρυόνη (Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας αρ. 202)
Ο μελανόμορφος αμφορέας με θέμα τον Ηρακλή και τα βόδια του Γηρυόνη είναι αρχαιολογικό εύρημα από το Βούλτσι.
Ιστορία του ευρήματος
Βρέθηκε στο Βούλτσι της Κάτω Ιταλίας και δωρίστηκε στην Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας, όπου και φιλοξενείται σήμερα στη Νομισματική Συλλογή (Cabinet des Médailles).
Περιγραφή
thumb|right|350px|Πανοραμικό ανάπτυγμα της αγγειογραφίας, εμπρόσθια όψη (επάνω) και όπισθεν όψη (κάτω) Είναι μελανόμορφος αμφορέας. Στην έμπροσθεν όψη εικονίζει μια μεγάλη σκηνή μάχης από τον δέκατο άθλο του Ηρακλή, για την κατάκτηση των βοδιών του Γίγαντα Γηρυόνη. Ο Γηρυόνης εικονίζεται στην δεξιά άκρη της εικόνας. Είναι πάνοπλος με δόρυ, ασπίδες, θώρακα και περικεφαλαίες. Είναι τρισώματος στο επάνω σώμα και έχει φτερούγες. Ο Ηρακλής τον πολεμάει με το τόξο του, ενώ η Αθηνά τον βοηθάει, προστατεύοντάς τον με το δόρυ της και με τα φίδια της αιγίδας της που ελίσσονται στον αέρα. Στην αριστερή άκρη της εικόνας βλέπουμε το κοπάδι του Γηρυόνη, για το οποίο γίνεται η μάχη. Ο σκύλος φύλακας του κοπαδιού, ο Όρθος κείται νεκρός στο έδαφος, μαζί με τον βοσκό Ευρυτίωνα που τους σκότωσε ο Ηρακλής στη μάχη.
Στην όπισθεν όψη βλέπουμε ένα τέθριππο.