cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίκτορ Όρμπαν
Αντιπαραθέσεις και επικρίσεις
Έχει κατηγορηθεί για πολιτική του βαρελιού χτίζοντας ένα στάδιο 4000 θέσεων στο χωριό όπου μεγάλωσε, το Φέλτσουτ, σε μια απόσταση περίπου 20 μέτρων από το εξοχικό του.
Κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης και επικριτές θεωρούν τον Όρμπαν ως αντίπαλο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Το 2000, τα κόμματα της αντιπολίτευσης MSzP και SzDSz και ο τύπος που υποστηρίζει την αριστερά παρουσίασαν το σχόλιο του Όρμπαν - "δεν υπάρχει ζωή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση" - ως απόδειξη του αντι-ευρωπαϊκού πνεύματός του και τη συμπάθειά του απέναντι στη ριζοσπαστική δεξιά. Στην ίδια συνέντευξη τύπου, ο Όρμπαν ξεκαθάρισε ότι "προσπαθούμε να κάνουμε την ένταξη σωστά επειδή μπορεί να προωθήσει την ανάπτυξη της ουγγρικής οικονομίας".
Ο ουγγροαμερικανός μεγιστάνας των επιχειρήσεων και πολιτικός ακτιβιστής Τζορτζ Σόρος άσκησε κριτική στον χειρισμό του Όρμπαν απέναντι στην ευρωπαϊκή μεταναστευτική κρίση του 2015, δηλώνοντας : "Το σχέδιό του αντιμετωπίζει την προστασία των εθνικών συνόρων ως στόχο και τους πρόσφυγες ως το εμπόδιο. Το δικό μας σχέδιο αντιμετωπίζει την προστασία των προσφύγων ως στόχο και τα εθνικά σύνορα ως το εμπόδιο"
Η κυβέρνηση του Όρμπαν ξεκίνησε να επιτίθεται στον Σόρος και στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις του από τις αρχές του 2017, ιδιαίτερα στην υποστήριξή του για πιο ανοιχτή μετανάστευση. Τον Ιούλιο του 2017, ο ισραηλινός πρέσβης στην Ουγγαρία συμμετείχε στις εβραϊκές ομάδες που ξεκίνησαν εκστρατείες κατά του Σόρος και που υποστηρίχθηκαν από την κυβέρνηση, στις οποίες ο Σόρος δυσφημίστηκε ως "εχθρός του κράτους". Οι εκστρατείες αυτές παρουσιάστηκαν ευρέως ως αντισημιτικές, με τους επικριτές να ισχυρίζονται ότι "ξυπνούν μνήμες των ναζί κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο". Ο ισραηλινός πρέσβης υποστήριξε ότι οι εν λόγω εκστρατείες "προκαλούν θλιβερές αναμνήσεις αλλά επίσης δείχνουν μίσος και φόβο", εμφανής αναφορά στο Ολοκαύτωμα. Ώρες αργότερα, σε μια προσπάθεια να συμμαχήσουν το Ισραήλ με την Ουγγαρία, το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ δημοσίευσε μια "διευκρίνιση", καταγγέλοντας τον Σόρος και αναφέροντας ότι ο τελευταίος "υπονομεύει συνεχώς τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις του Ισραήλ" και ότι οι χρηματοδοτούμενοι οργανισμοί του "δυσφημούν το εβραϊκό κράτος και επιδιώκουν να μην έχει το δικαίωμα αυτό να αμυνθεί". Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει προσπαθήσει να συμμαχήσει με χώρες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε να μπορέσει να αποφύγει την αρνητική κριτική ; η διευκρίνιση αυτή προβλήθηκε λίγες μέρες πριν την επίσημη επίσκεψη στην Ουγγαρία του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Τα μηνύματα κατά του Σόρος αποτελούν από τότε βασικά στοιχεία στις εκστρατείες της κυβέρνησης, οι οποίες μεταξύ άλλων έχουν στοχοποιήσει και το Ευρωπαϊκό Κεντρικό Πανεπιστήμιο (European Central University).
Το 2007 το Φιντές κατηγορήθηκε για κομμουνισμό και για το ότι ακολουθούσε τα βήματα του κομμουνιστή δικτάτορα Γιάνος Κάνταρ. Ένα βίντεο στο YouTube παρουσίαζε μια λίστα με αρκετούς πολιτικούς του Φιντές οι οποίοι ήταν επισήμως μέλη του κομμουνιστικού δικτατορικού κόμματος MSZMP. Οι αντιπαραθέσεις ξέσπασαν ξανά το 2012 όταν το κυβερνών Φιντές εισήγαγε στο σύνταγμα της Ουγγαρίας τη δήλωση ότι το MSzMP ήταν ένας εγκληματικός οργανισμός και παρουσίαζε τα εγκλήματά του ενάντια στον ουγγρικό λαό (η πρώτη φορά μετά την πτώση του κομμουνισμού που τέτοιες δηλώσεις γίνονταν με επίσημο τρόπο). Και στις δυο περιπτώσεις οι κατηγορίες ήρθαν από το αριστερό κόμμα MSzP, το οποίο θεωρεί ότι είναι ο νομικός κληρονόμος του MSzMP και ότι κληρονόμησε την πολιτική περιουσία του MSzMP.
Ο πρώην οικονομικός διευθυντής του Φιντές και ισχυρός ολιγάρχης των μέσων ενημέρωσης, Λάγιος Σίμιτσκα, ανέφερε στις 8 Μαρτίου 2015 ότι μπορεί να ήταν ενήμερος για τις μυστικές υπηρεσίες των κομμουνιστών. Παρόλο που εκατοντάδες αρχεία που αναφέρονταν σε κρατικά μυστικά καταστράφηκαν από την κομμουνιστική κυβέρνηση, ο Σίμιτσκα είκασε ότι η Ρωσία ίσως να είχε εκτενή αντίγραφα των ουγγρικών μυστικών υπηρεσιών με έγγραφα του Όρμπαν τα οποία ενδέχεται να είχαν χρησιμοποιηθεί για να τον εκβιάσουν ώστε να συνεργαστεί μαζί τους.
Ο Όρμπαν απέρριψε αυτούς τους ισχυρισμούς ως "παράλογους και γελοίους" και αναφέρθηκε στο ότι είχε κατηγορηθεί ως πληροφοριοδότης αρκετές φορές στο παρελθόν και ότι όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί ήταν ψευδείς.
Τον Φεβρουάριο του 2018 οι New York Times υποστήριξαν ότι ''«η Ουγγαρία θεωρείται σήμερα μια δημοκρατία σε έντονη ύφεση. Μέσω της νομοθετικής δύναμης της θέλησης, ο κύριος Όρμπαν έχει μετατρέψει τη χώρα σε ένα πολιτικό θερμοκήπιο για τη δημιουργία ενός περίεργου είδους αυτοκρατορίας, συνδυάζοντας τον καπιταλισμό των αδέσποτων και την ακροδεξιά ρητορική με μια μονοκομματική πολιτική κουλτούρα.»''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ουγγαρίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Μαρία Παλαιολογίνα (κόρη Ανδρόνικου Β΄)
Η Μαρία Παλαιολογίνα ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα, Χατούν της χρυσής ορδής ή Δέσποινα Χατούν του Ιλχανάτου, νόθα κόρη του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β´ Παλαιολόγου.
Η Μαρία δόθηκε γυναίκα από τον πατέρα της στον χάνο της Χρυσής ορδής Τοκτά, ο γάμος έγινε 1299. Η Μαρία είχε πάει και το 1297 στο χανάτο αλλά τότε ο Τοκτά αποφάσισε να αναβάλει τον γάμο και να την στείλει πίσω στην Κωνσταντινούπολη λόγω του πολέμου με το Ιλχανάτο της Περσίας. Είναι γνωστή μία κόρη τους η Μαρία των Μπορίτζιν σύζυγος του Ναριμάντα μεγάλου δούκα του Νόβγκοροντ. Ο σύζυγος της πιστεύεται ότι είχε βαπτιστεί χριστιανός, και ο γάμος ήταν μία προσπάθεια σύσφιξης της συμμαχίας μεταξύ της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και του Χανάτου της Χρυσής ορδής στην περιοχή του Καυκάσου. Η Μαρία κατά την άφιξη της στο Χανάτο έφερε μαζί της πολλά εκκλησιαστικά σκεύη, εικόνες και υφάσματα.
Πηγές
Κατηγορία:Κόρες Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Μαρια Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Αχλαδιές Ιωαννίνων
Οι Αχλαδιές (επίσημη ονομασία, αι Αχλαδέαι) ή Αχλαδέες είναι ορεινό χωριό στην πρώην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 550 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Οι Αχλαδιές βρίσκονται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Τόμαρος (Ολύτσικας) και είναι κτισμένες κοντά στην επαρχιακή οδό Ιωαννίνων - Δερβιζιάνων. Απέχει 40 χλμ. ΝΔ. από τα Ιωάννινα, 80 χλμ. ΒΔ. από τη Άρτα και 20 χλμ. ΝΑ. από τον κόμβο Τύρια της Εγνατίας Οδού.
Στην περιοχή υπάρχουν πολλά μνημεία και αξιοθέατα από την αρχαία και βυζαντινή εποχή:
Ονομασία - ιστορία
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Τόσκεσι. Το χωριό βρισκόταν σε στρατηγικής σημασίας θέση για τα χωριά του Σουλίου, η οποία ήταν αιτία να γίνουν αρκετές μάχες μεταξύ Σουλιωτών και Τούρκων για τον έλεγχο του. Το 1798 με 1799 ήταν στην κυριαρχία του Αλή πασά. Η πιο σημαντική έγινε τον Σεπτέμβριο του 1821 όταν οι Σουλιώτες, επιστρέφοντας στο Σούλι μετά την πρώτη έξοδο του 1803, ξεκίνησαν να πολεμούν τους τουρκαλβανούς Τσάμηδες που είχαν οχυρωθεί στο χωριό περιμένοντας βοήθεια Τούρκων από τα Ιωάννινα. Αφού προηγήθηκε ενδιάμεσα η μάχη των Πέντε Πηγαδιών (15 Σεπτεμβρίου) και η νίκη κατά του Χουρσίτ πασά, η πολιορκία σταμάτησε με αποχώρηση των Τσάμηδων προς τη Παραμυθιά, το Τόσκεσι απελευθερώθηκε και οι Σουλιώτες συνέχισαν προς τα Δερβίζιανα. Μετά την οριστική συνθηκολόγηση του 1822, το χωριό έγινε τσιφλίκι του Π. Σακελλαρίου και ανήκε στον καζά Ιωαννίνων. Απελευθερώθηκε με τους Βαλκανικούς πολέμους όπως και η υπόλοιπη Ήπειρος το 1913.
Διοικητικά
Το 1919 με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 συστάθηκε κοινότητα Τοσκεσίου με έδρα τον ομώνυμο οικισμό, ο οποίος το 1956 μετονομάζεται σε Αχλαδέαι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τις Άνω Αχλαδιές, τη Βαδίστρα, τα Κολλαίικα και το Λεπάδι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αχλαδεών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του δήμου Δωδώνης  και σύμφωνα με απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 23 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 12,904 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Πολιορκία του Καλαί (1558)
Η πολιορκία του Καλαί διεξήχθη στις αρχές του 1558, κατά τη διάρκεια του Ιταλικού Πολέμου του 1551–1559. Η Περίμετρος του Καλαί καταλήφθηκε από την Αγγλία το 1347, κατά τη διάρκεια του Εκατονταετή Πολέμου. Τη δεκαετία του 1550, η Αγγλία υπό την Μαρία Α΄ υποστήριξε την ισπανική εισβολή στη Γαλλία του Φιλίππου Β΄. Ως αντίποινα ο Βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας έδωσε εντολή στον Φραγκίσκο, Δούκας του Γκιζ, να καταλάβει το αγγλικό Καλαί, που υπερασπιζόταν ο Τόμας Γουέντγουορθ, 2ος Βαρόνος Γουέντγουορθ. Μετά από μία πρώτη αποτυχία στα μέσα του 1557, μια δεύτερη ισχυρότερη επίθεση είχε ως αποτέλεσμα την άλωση των φρουρίων Νιουλαί, Ρισμπάν και Καλαί.
Υπόβαθρο
Η νίκη του Λουδοβίκου ΙΑ΄ της Γαλλίας επί του Καρόλου της Βουργουνδίας, το 1477, και η προσάρτηση της Πικαρδίας στις γαλλικές βασιλικές κτήσεις σηματοδότησε τη στροφή του γαλλικού ενδιαφέροντος προς το Καλαί. Για σχεδόν έναν αιώνα ο Οίκος των Βαλουά προτιμούσε να επικεντρώνεται προς την Ιταλία, η οποία ήταν πιο πλούσια και τεχνολογικά εξελιγμένη από την υπόλοιπη Ευρώπη, παρά να επιχειρήσει να ανακτήσει το Καλαί. Η Γαλλία πολέμησε τους Άγγλους τρεις φορές κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα (1526, 1544 και 1547), όταν προσπάθησαν να επεκτείνουν τις κτήσεις τους στην περιοχή της Πικαρδίας. Κατόπιν εντολής του Πάπα Παύλου Δ΄, το 1557, η Γαλλία έθεσε τέλος στην Ανακωχή του Βουσέλ, η οποία έθεσε το τέλος στον δέκατο Ιταλικό Πόλεμο, και επανήλθε με στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Βασιλείου της Νεαπόλεως. Σε απάντηση, το Στέμμα της Ισπανίας επέστρεψε στη συνήθη στρατηγική του από τη Μάχη της Κεραζόλης: επιτέθηκε εκ νέου εναντίον της Πικαρδίας και προκάλεσε μια συντριπτική ήττα στον Αν του Μονμορανσύ στη Μάχη του Σεν Κεντέν. Ο Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας είχε χάσει τους καλύτερους αξιωματικούς του και ο δρόμος προς το Παρίσι ήταν ανοικτός σε περίπτωση εισβολής. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Φραγκίσκος, Δούκας του Γκιζ, ο οποίος είχε συγκεντρώσει στρατό και ήταν έτοιμος να τον οδηγήσει στην Ιταλία, ανακλήθηκε στην Πικαρδία και προήχθη σε αντιστράτηγο της Γαλλίας. Για να αποφύγει μια πιθανή παρέμβαση της αγγλικής εκστρατευτικής δύναμης, ο Βασιλιάς Ερρίκος Β΄ οργάνωσε, με απόλυτη μυστικότητα, να επιτεθεί εναντίον του Καλαί το χειμώνα με 30.000 άνδρες που ήταν συγκεντρωμένοι στην Κομπιένη, Μοντρέιγ και την Βουλώνη.
Άλωση του Καλαί
Ελλείψει φυσικής άμυνας, η βιωσιμότητα του αγγλικού ελέγχου επί του Καλαί εξαρτιόταν από οχυρώσεις που κατασκευάζονταν και συντηρούνταν με υψηλό κόστος. Κοντά στο Καλαί, οι γαλλοβουργουνδικές δυνάμεις έρχονταν συχνά αντιμέτωπες με τις αγγλικές και τις βουργουνδικές στρατιωτικές δυνάμεις. Ικανοποιημένη από τη μακρά αντιπαράθεση μεταξύ Βουργουνδίας και Γαλλίας, η αγγλική κυριαρχία στο Καλαί ήταν σε θέση να παραμείνει σταθερή για 150 χρόνια. Οι Γάλλοι και οι Βουργουνδοί παρότι επιδίωκαν την κατάληψη της πόλης, προτιμούσαν να την βλέπουν να ελέγχεται από τους Άγγλους παρά να πέσει στα χέρια της μίας ή της άλλης δύναμης.
Την 1η Ιανουαρίου 1558, η γαλλική εμπροσθοφυλακή κατέλαβε το Σανγκάτ, το Φρετό και Νιελ, ενώ το κυρίως στρατιωτικό σώμα απέκτησε τον έλεγχο του Οχυρού Ρισμπάν την επόμενη ημέρα. Στις 3 Ιανουαρίου, το γαλλικό πυροβολικό θα καταλάβει και το Οχυρό Νιουλέ, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την πόλη του Καλαί. Ο Τόμας Γουέντγουορθ, εντελώς συγκλονισμένος από την ραγδαία επίθεση, παρέδωσε τα κλειδιά της πόλης στους Γάλλους στις 7 Ιανουαρίου. Η λεία που έλαβαν οι Γάλλοι ήταν περισσότερη από την αναμενόμενη, καθώς βρήκαν φαγητό για τρεις μήνες και σχεδόν 300 όπλα. Παράλληλα, σύντομα κατέρρευσαν οι αγγλικές άμυνες στο Γκιν και στο Αμ. Ο Ερρίκος Β΄ έφτασε στο Καλαί στις 23 Ιανουαρίου 1558. Η Γαλλία είχε ανακτήσει το τελευταίο έδαφος που είχε χάσει κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο και είχε θέσει τέλος στην αντιπαράθεση δύο αιώνων μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας. Η νέα γαλλική διοίκηση έκανε μια ιδιαίτερα αποτελεσματική οριοθέτηση των νέων συνόρων, αναθεώρησε τα όρια των γεωργικών εκτάσεων, αναδιοργάνωσε τις 24 ενορίες και ανακαίνισε χωριά και εκκλησίες. Οι Άγγλοι κάτοικοι της περιοχής έλαβαν εντολή να εγκαταλείψουν την περιοχή του Καλαί και οδηγήθηκαν με βάρκες στην απέναντι αγγλική όχθη της Μάγχης.
Στην Αγγλία η είδηση της πτώσης του Καλαί προκάλεσε σοκ και δυσπιστία, καθώς ήταν το τελευταίο έδαφος που ήλεγχε το Βασίλειο στην ηπειρωτική Ευρώπη. Η ιστορία θέλει τη Βασίλισσα Μαρία Α΄, που πέθαινε λίγους μήνες αργότερα, να είπε στις κυρίες που την φρόντιζαν: «Όταν πεθάνω και με ανοίξουν, θα βρουν χαραγμένο στην καρδιά μου τον Φίλιππο και το Καλαί».
Συνέπειες
Ο Λόρδος Τόμας Γουέντγουορθ, κυβερνήτης της πόλης, και οι Άγγλοι κάτοικοι της Περιμέτρου του Καλαί κατέφυγαν στην Αγγλία. Το Καλαί ανακηρύχθηκε «ανακτημένη γη» για να τιμήσει την αποκατάσταση της γαλλικής κυριαρχίας. Ο Φραγκίσκος, Δούκας του Γκιζ, κατάφερε να αντεπιτεθεί στους Ισπανούς και να σημειώσει σημαντικές επιτυχίες. Τον Απρίλιο του 1559, η Συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί, μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας, περιλάμβανε την αναγνώριση του Καλαί ως αγγλικής κτήσης υπό προσωρινή γαλλική διοίκηση, εν αναμονή της πληρωμής μισού εκατομμυρίου χρυσών κορώνων από τη Γαλλία προς την Αγγλία εντός οκτώ ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικοί Πόλεμοι
Νεόκαστρο του Γιάντρα
Το Νεόκαστρο (βουλγαρικά : Новград Крепост) είναι ερειπωμένο βυζαντινό κάστρο στην Βόρεια Βουλγαρία κοντά στο Ρούσε. Βρίσκεται χτισμένο σε λόφο στις όχθες του ποταμού Γιάντρα κοντά στις εκβολές του στον Δούναβη.
Ιστορία
Χτίστηκε από τους Βυζαντινούς με την ονομασία Νεόκαστρο σε ιδιαίτερα στρατηγική θέση, από τον λόφο εποπτεύει όλη την περιοχή. Αργότερα κατακτήθηκε από τους Βούλγαρους και κράτησε την ίδια ονομασία αλλά στα Βουλγαρικά, Νόβγκραντ. Το 1388 καταστράφηκε από τους Οθωμανούς και όσοι κάτοικοι επέζησαν δημιούργησαν το κοντινό σημερινό χωριό Νόβγκραντ.
Περιγραφή
Το κάστρο είχε τριγωνικό σχήμα με ένα μεγάλο τείχος στα ανατολικά και τάφρο, είχε μήκος 200 μέτρα και πλάτος 96 μέτρα. Η είσοδος ήταν στα ανατολικά που ήταν το μόνο προσβάσιμο σημείο του, οι υπόλοιπες πλευρές του ήταν μεγάλος βράχος.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα της Βουλγαρίας
1214
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1214 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δήμος Ασκληπιείου
400px|right|thumb|Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου Ο Δήμος Ασκληπιείου ήταν δήμος του νομού Αργολίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Επιδαύρου. Βρισκόταν στο κέντρο του νομού και συνόρευε με τους δήμους Ναυπλίου στα δυτικά, τον δήμο Μιδέας στα βόρεια, τον δήμο Επιδαύρου στα ανατολικά και τον δήμο Ασίνης στα νότια και δυτικά. Ο δήμος είχε πληθυσμό 4.804 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και καταλάμβανε έκταση 179,3 τ.χλμ.. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν το Λυγουριό που ήταν και το μεγαλύτερο χωριό του δήμου.
Κυριότερα αξιοθέατα στον χώρο του δήμου
Σημαντικότερο αξιοθέατο του δήμου είναι το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, το οποίο είναι από τα καλύτερα σωζόμενα αρχαία θέατρα στον ελλαδικό χώρο, διάσημο για την εξαιρετική ακουστική του. Το καλοκαίρι στο θέατρο της Επιδαύρου ανεβαίνουν θεατρικές παραστάσεις. Την περίοδο αυτή που πραγματοποιείται το Φεστιβάλ Επιδαύρου ο δήμος κατακλύζεται από επισκέπτες. Δίπλα στο αρχαίο θέατρο βρίσκεται και ο αρχαιολογικός χώρος του Ασκληπιείου με το μουσείο. Άλλο σημείο ενδιαφέροντος του δήμου είναι το μουσείο φυσικής ιστορίας, που βρίσκεται στο Λυγουριό και είναι ένα από τα καλύτερα μουσεία φυσικής ιστορίας στην Ελλάδα.
Δημοτικά διαμερίσματα
Ο δήμος Ασκληπιού περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Νεκτάριος
Το όνομα Νεκτάριος μπορεί να αναφέρεται:
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Παραγωγών του 2011
Η 23η Απονομή των Βραβείων του Σωματείου Αμερικανών Παραγωγών, τα οποία τιμούν τις καλύτερες παραγωγές στο χώρο του αμερικανικού κινηματογράφου και της τηλεόρασης για το έτος 2011, έλαβε χώρα στις 21 Ιανουαρίου του 2012.
Βραβεία
Ακολουθούν οι υποψηφιότητες για το έτος 2011. Με έντονη γραμματοσειρά δηλώνονται οι νικητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2011 Παραγωγών Σωματείο
Ορμύλια
Η Ορμύλια είναι κωμόπολη στο δήμο Ορμύλιας με 4.282 κατοίκους το 2011 και έδρα του ομώνυμου Δήμου του Νομού Χαλκιδικής. Αποτελεί Δημοτικό διαμέρισμα με ίδια ονομασία. Απέχει 7 χλμ. από την ακτή του Τορωναίου Κόλπου, 87 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη και 27 από τον Πολύγυρο. Το κλίμα της είναι ήπιο και ευνοεί την καλλιέργεια οπωροκηπευτικών. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκομία και ο τουρισμός.
Κεντρικός ναός στην Ορμύλια είναι του Αγίου Γεωργίου (κτισμένος το 1818). Υπάρχει επίσης ναός αφιερωμένος στους Αγίους Αποστόλους. Αξίζει επίσης να αναφερθούν τα ξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου σε λόφο με το ίδιο όνομα, της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Δημητρίου. Πανηγυρίζει στις 29 Ιουνίου.
Υποδομή
Στον οικισμό λειτουργούν Περιφερειακό Ιατρείο, ΚΕΠ, Δημοτικό Κατάστημα, Πνευματικό και Πολιτιστικό Κέντρο, Παιδικός Σταθμός, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Λύκειο, Δημοτική Βιβλιοθήκη, Αγροτικός Σύλλογος, Κυνηγετικός Σύλλογος, ο Σύλλογος Γυναικών "Ανδρομάχη" και ο Θεατρικός Σύλλογος "Ομάδα Θ...όπως θέατρο". Η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα (Α.Σ. Δόξα Ορμύλιας) ιδρύθηκε το 1919 και αγωνίζεται στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής. Η ομώνυμη ομάδα καλαθοσφαίρισης (Α.Σ. Αετοί Ορμύλιας) αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία της Ε.ΚΑ.Σ.Χ.
Δ.δ. Ορμυλίας
Αριθμώντας συνολικά 4.985 κατοίκους (το 2011), το Δημοτικό διαμέρισμα συναποτελούν οι οικισμοί:
Ιστορικά στοιχεία
Είναι ο αρχαιότερος οικισμός της Χαλκιδικής αφού η παρουσία της στην περιοχή είναι αδιάλειπτη από τη Νεολιθική Εποχή μέχρι σήμερα, με ονόματα ΣΕΡΜΥΛΗ το κλασσικό, ΕΡΜΥΛΗ - ΕΡΜΥΛΙΑ τα μεσαιωνικά, ΟΡΜΥΛΙΑ το σύγχρονο.
Αρχαιότητα
Η περιοχή κατοικήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια. Η αρχαία Σερμύλη (ή Σερμυλία) βρισκόταν τρία περίπου χιλιόμετρα νότια από τη σημερινή Ορμύλια και συγκεκριμένα στο ύψωμα που λέγεται «Πλατιά Τούμπα».
Επίσης, στην περιοχή βρισκόταν και η αρχαία Καλλίπολη (σήμερα αρχαιολογικός χώρος). Τα τελευταία χρόνια ανακαλύφθηκε στην περιοχή νόμισμα, το οποίο χρονολογείται από το 500 π.Χ. περίπου.
Νεότερα χρόνια
Η περιοχή ήταν Μετόχι της Μονής Δοχειαρίου και από αυτήν την εποχή σώζεται ο ανεμόμυλος, που αποτελεί αξιοθέατο. Σε όλη τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας ανήκε διοικητικά στο ναχιγιέ του Παζαργκιάχ και φορολογικά στο χάσι του Λόγγου. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου χρονολογείται από το 1818. Οι κάτοικοι της Ορμύλιας συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821 μεταξύ αυτών ξεχώρισαν οι αγωνιστές Σαραφιανός Κόπανος, Χρήστος Παύλου και Λάμπρος Μαυρουδή.
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας επίσης, η Ορμύλια ήταν ο χώρος όπου αποβιβάστηκε ένοπλο σώμα απαρτιζόμενο από πρόσφυγες Μακεδόνες, το 1854, που είχε οριστεί από τον Όθωνα για να προκαλέσει γενικό ξεσηκωμό. Ωστόσο, η εξέγερση αυτή συντρίφθηκε από τους Τούρκους. Επίσης, στον ίδιο τόπο αποβιβάτηκαν οι επικεφαλής της κρητικής εξέγερσης (1866-1869), Λεωνίδας Βούλγαρης και Καπετάν Γεωργάκης ο Μαδεμοχωριανός, η οποία επίσης απέτυχε και κατεστάλη από τους Τούρκους πριν καλά καλά ξεκινήσει.
Στο κτήριο του Δημαρχείου στεγαζόταν παλιά το Δημοτικό Σχολείο, που είχε οικοδομηθεί το 1909, με αυτοκρατορικό μονόγραμμα του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ, με χρονολογία 1907.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου Ορμύλια Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Χαλκιδικής
Μάρκους Μπεργκ
Ο Μάρκους Μπεργκ (σουηδικά: Marcus Berg, [ σουηδική προφορά: ˈmarkɵs bærj,] Τόρσμπι, 17 Αυγούστου 1986) είναι Σουηδός επαγγελματίας και διεθνής ποδοσφαιριστής, κεντρικός επιθετικός στην Γκέτεμποργκ.
Σταδιοδρομία
Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε στα 16 του χρόνια, στην τοπική Τόρσμπι, συνέχισε στην Γκέτεμποργκ, όπου ξεχώρισε με την απόδοσή του, έχοντας ως συμπαίκτη τον Γιόναταν, τον μεγάλο του αδελφό. Εκεί, πανηγύρισε ένα πρωτάθλημα, πετυχαίνοντας 21 γκολ σε 53 αγώνες κι έφυγε για την Γκρόνινγκεν, όπου ο απολογισμός του ήταν 25 γκολ σε 56 αγώνες.
Οι καλές του εμφανίσεις, τόσο στο πρωτάθλημα, όσο και στο Ευρωπαϊκό Νέων του 2009, τον οδήγησαν στη Γερμανία και το αντίστοιχο πρωτάθλημα για λογαριασμό του Αμβούργου. Εκεί, όμως, δεν έδειξε την ίδια συνέπεια στο σκοράρισμα. Κατόπιν, έφυγε ως δανεικός για την Αϊντχόφεν, όπου συμμετείχε σε 28 αγώνες πρωταθλήματος, σημειώνοντας και 8 γκολ, στη συνέχεια επέστρεψε στο Αμβούργο, χωρίς όμως και πάλι να μπορέσει να κερδίσει θέση βασικού. Συνολικά στο Αμβούργο έμεινε για τέσσερις σεζόν πραγματοποιώντας 54 εμφανίσεις με 6 γκολ.
Το 2013 εντάχθηκε στην ομάδα του Παναθηναϊκού και η καριέρα του πήρε την ανιούσα με τις πολύ καλές εμφανίσεις του και την αποτελεσματικότητά του, καθώς στην πρώτη του χρονιά στην αθηναϊκή ομάδα σημείωσε 15 τέρματα στο πρωτάθλημα, έχοντας πετύχει δύο χατ τρικ, ένα στο πρωτάθλημα με αντίπαλο τον Άρη και ένα στον νικηφόρο (4-1) τελικό κυπέλλου εναντίον του ‎ΠΑΟΚ στις 26 Απριλίου 2014. Το 2014 αναδείχτηκε και καλύτερος ξένος ποδοσφαιριστής στην Ελλάδα.
Την περίοδο 2014-15 στον αγώνα εναντίον της ΦΚ Μίντιλαντ για το Γιουρόπα Λιγκ σημείωσε 4 τέρματα, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Αντώνη Αντωνιάδη σε ευρωπαϊκό αγώνα του Παναθηναϊκού. Την πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος, ο Μπεργκ τραυματίζεται σοβαρά (κάταγμα δεξιάς κλείδας), με αποτέλεσμα να μείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για περίπου δυο μήνες. Τον Ιανουάριο του 2015 ο Μπεργκ ανανέωσε το συμβόλαιό του με τους "πράσινους" έως το 2018. Στις 8 Μαρτίου πέτυχε άλλο ένα χατ τρικ στον αγώνα πρωταθλήματος κόντρα στον ΠΑΟΚ (4-3) στο γήπεδο της Λεωφόρου.
Στις 6 Μαρτίου 2016 συμπλήρωσε 100 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις με τον Παναθηναϊκό. Στις 17 Απριλίου 2016 ο Μπεργκ σημείωσε πέντε γκολ στον αγώνα κόντρα στον Πανθρακικό ισοφαρίζοντας την επίδοση των Βαζέχα και Βλάοβιτς με την πράσινη φανέλα.
Το καλοκαίρι του 2017 πήρε μεταγραφή στην Αλ Αΐν των Η.Α.Ε. Στην πρώτη του χρονιά κατέκτησε το νταμπλ με την ομάδα του ενώ βγήκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος.
Το καλοκαίρι του 2019 πήγε στη Ρωσία για λογαριασμό της ΦΚ Κρασνοντάρ.
Εθνική Σουηδίας
Υπήρξε ενεργό μέλος στις μικρότερες εθνικές ομάδες της Σουηδίας και το 2008 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ομάδα των ανδρών. Το 2009 κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων βγαίνοντας πρώτος σκόρερ και καλύτερος παίκτης του τουρνουά.
Μετά από ένα διάστημα αποχής, λόγω του περιορισμένου χρόνου συμμετοχής του σε συλλογικό επίπεδο, το 2014 κι έπειτα από τις καλές εμφανίσεις του με τον Παναθηναϊκό, ο προπονητής της Εθνικής Σουηδίας Έρικ Χάμρεν τον κάλεσε ξανά στον φιλικό αγώνα με τη Δανία, στον οποίο ξεκίνησε ως βασικός δίπλα στον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς. Με την Εθνική Σουηδίας έπαιξε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2016 στη Γαλλία. Με την εθνική του ομάδα ο Μπεργκ έχει 49 συμμετοχές με 14 γκολ. Ο Μπεργκ συμπεριλήφθηκε στην αποστολή της Σουηδίας για το παγκόσμιο κύπελλο της Ρωσίας το 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμβούργο ΣΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αΐν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κρασνοντάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦΚ Γκέτεμποργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χρόνινγκεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ ΗΑΕ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Μοντεζούμα Β´
Η ζωή του Μοντεζούμα Β΄
Γεννήθηκε στην Τενοτστιτλάν (Τενοτστίτλαν στη γλώσσα Νάουατλ), πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Αζτέκων. Έλαβε λεπτομερή εκπαίδευση στη θρησκεία, τις επιστήμες, τις τέχνες και έγινε ιερέας στον ναό του θεού του πολέμου Ουιτζιλοπότσλι.
Το 1502 ο Μοντεζούμα Β΄ διαδέχθηκε στον θρόνο τον θείο του, ενώ υπηρετούσε ως αξιωματούχος στην πόλη Τολόκαν, στα δυτικά της Τενοτστιτλάν. Αργότερα εκείνο το έτος, το συμβούλιο των ευγενών επέλεξε επίσημα τον Μοντεζούμα ως τον επόμενο Αζτέκο αυτοκράτορα. Ανέλαβε τη θέση του στο απόγειο της εξουσίας του Αζτέκων και είχε έτσι την τύχη να κληρονομήσει μια ισχυρή αυτοκρατορία που η επιρροή της εκτεινόταν από το κεντρικό Μεξικό μέχρι τις εκτάσεις των σημερινών νότιων Ηνωμένων Πολιτειών.
Η τεράστια γεωγραφική έκταση της αυτοκρατορίας ήταν δύσκολο να ελεγχθεί. Σχεδόν από την ημέρα που ονομάστηκε αυτοκράτορας, ο Μοντεζούμα έπρεπε να καταστείλει εξεγέρσεις και επαναστάσεις σε όλη την επικράτεια της αυτοκρατορίας. Μια εξέγερση το 1502 στις επαρχίες Νοπάλα και Ικπατέπεκ επέτρεψε στον Μοντεζούμα να αποδείξει τις ικανότητές του. Ένας μεγάλος αριθμός αιχμαλώτων θυσιάστηκε και εκτελέστηκε τελετουργικά κατά τη διάρκεια της επίσημης στέψης του.
Με την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης κέρδισε τη φήμη του σκληρού ηγεμόνα. Ο στρατός του εκτέλεσε μεγάλο αριθμό των κατοίκων, πήρε άλλους αιχμαλώτους, και ανάγκασε τους επιζώντες να πληρώσουν αβάσταχτα ποσά ως λύτρα.
Επηρεαζόταν πολύ από οιωνούς και προφητείες. Απέκτησε φήμη τόσο για τη σκληρότητα προς τους υπηκόους του αλλά και τις μεταρρυθμίσεις που ευνόησαν την αριστοκρατία της χώρας του.
Αύξησε τη φορολογία των εμπόρων. Αν και οι σύμβουλοί του τον προειδοποίησαν ότι τα μέτρα του θα αποδυνάμωναν την αυτοκρατορία, ζήτησε βαρύτερους φόρους από τους υπηκόους του. Οι ενέργειές του οδήγησαν σε εξεγέρσεις και πολέμους με αρκετές φυλές.
Η πόλη Τενοτστιλάν
Η πόλη Τενοτστιλάν βρισκόταν σ' ένα νησί στο κέντρο μιας μεγάλης σειράς λιμνών. Σύμφωνα με τις αναφορές του Ερνάν Κορτές, είχε πλατιούς, ίσιους δρόμους, πολλά κανάλια, γέφυρες, πλατείες και αγορές όπου κάθε μέρα συγκεντρώνονταν χιλιάδες άνθρωποι για να πουλήσουν και να αγοράσουν.Το ανάκτορο του Μοντεζούμα ήταν χτισμένο πάνω σε κολόνες με επίστρωση από ίασπι και αρκετούς ορόφους ψηλό. Τα απέραντα δωμάτιά του είχαν εξαιρετική θέα. Περιστοιχιζόταν από πάρκο με λιμνούλες για να πίνουν νερό τα πουλιά και έναν τεράστιο ζωολογικό κήπο.Τον Μοντεζούμα περιέβαλλε μια Αυλή από υψηλούς αξιωματούχους. Ο ίδιος άλλαζε τέσσερις φορές την ημέρα και δεν εμφανιζόταν με την ίδια ενδυμασία. Τον πλησίαζαν μόνο με το κεφάλι σκυμμένο. Όταν τον μετέφεραν στην πόλη με την άμαξα, οι ιθαγενείς έπεφταν στο χώμα και δεν επιτρεπόταν να τον κοιτάξουν στο πρόσωπο.
Το τέλος του Μοντεζούμα Β'
Μπροστά στην επέλαση του Ερνάν Κορτές, ο Μοντεζούμα δεν τόλμησε να κάνει τίποτα για να διώξει τους εισβολείς. Γιατί σύμφωνα με έναν αρχαίο θρύλο, οι ιθαγενείς πίστευαν ότι θα έρχονταν γιοι του Ήλιου, λευκοί θεοί από την Ανατολή για να καταλάβουν την χώρα. Οι Ισπανοί εισέβαλαν στον ναό κατά τη διάρκεια μιας τελετής και σκότωσαν όλη τη μεξικανική αριστοκρατία. Ο Κορτές υποχρέωσε τον Μοντεζούμα να πείσει τους πρώην υπηκόους του να παραδοθούν. Αλλά ο λαός τον αγνόησε. Υποστηρίζεται ότι λιθοβολήθηκε από τους ιθαγενείς. Ακολούθησε ένα φρικτό αιματοκύλισμα στο οποίο ο Κορτές απέδειξε το θάρρος του, μιας και είναι πραγματικό θαύμα πώς κατάφερε να διαφύγει από την εξεγερμένη πόλη, να διασχίσει όλη την εχθρική χώρα και να φτάσει πάλι στην ακτή. Φυσικά σύντομα επέστρεψε με νέα στρατεύματα και κατέστρεψε την ευημερούσα πόλη. Ο Μοντεζούμα, σύμφωνα με άλλους πέθανε από ασιτία, γιατί αρνήθηκε να πάρει τροφή εξαιτίας της προσβολής του Κορτές. Υπάρχει και νεώτερη άποψη ότι δολοφονήθηκε από τους Ισπανούς κατακτητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζτέκοι
1211
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1211 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Παναγιώτης Γλύκος
Ο Παναγιώτης Γλύκος (Βόλος, 10 Οκτωβρίου 1986) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.
Καριέρα
Ο Γλύκος ξεκίνησε την καριέρα του από τον Ολυμπιακό Βόλου, όπου αγωνίστηκε 20 φορές. Το 2007 μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ, αλλά σε δύο χρόνια παρουσίας αγωνίστηκε μόνο 7 φορές. Το δεύτερο μισό του 2009 επέστρεψε ως δανεικός στον Ολυμπιακό Βόλου και από το καλοκαίρι του 2009 ως το 2011 αγωνιζόταν, εκ νέου ως δανεικός, στον Αγροτικό Αστέρα.
Την περίοδο 2011-12 ο Γλύκος ξεκίνησε να αγωνίζεται ως βασικός με τον ΠΑΟΚ, ενώ από την επόμενη χρονιά (2012-13) καθιερώθηκε στο αρχικό σχήμα, παρά το γεγονός ότι κατά καιρούς έχανε τη θέση του καθώς δεν ήταν λίγες οι φορές που οι εκάστοτε προπονητές του (Γιώργος Δώνης, Χουμπ Στέφενς) έδειχναν να εμπιστεύονται ξένους τερματοφύλακες (Σαρλ Ιτάνζ, Χακόμπο Σανθ). Την περίοδο 2013-14 καθιερώθηκε ως ο βασικός τερματοφύλακας του ΠΑΟΚ, όμως τις επόμενες δύο χρονιές, 2014-15 και 2015–16 είχε μοιρασμένες συμμετοχές με τους άλλους τερματοφύλακες της ομάδας, ενώ ταλαιπωρήθηκε και από τραυματισμούς. Την περίοδο 2016–17 επανήλθε ως βασικός, ενώ κατέκτησε και τον πρώτο τίτλο στην καριέρα του, το Κύπελλο Ελλάδας, στον τελικό του οποίου ο ΠΑΟΚ επικράτησε της ΑΕΚ με 2-1, με τον ίδιο βασικό. Η χρονιά όμως, δεν έκλεισε καλά γι' αυτόν καθώς τραυματίστηκε στο γόνατο. Αυτός ο τραυματισμός τον άφησε εκτός αγωνιστικής δράσης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τελικά, επέστρεψε σε κανονικούς ρυθμούς τον Φεβρουάριο του 2018, όμως δεν κατάφερε να υπερασπιστεί την εστία του ΠΑΟΚ εκείνη την χρονιά, καθώς ο έτερος γκολκίπερ της ομάδας, Αλέξανδρος Πασχαλάκης, πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις. Παρόλα αυτά, στέφθηκε εκ νέου Κυπελλούχος Ελλάδας, με τον ΠΑΟΚ να κερδίζει ξανά την ΑΕΚ με σκορ 2-0, αυτή την φορά, στον τελικό που πραγματοποιήθηκε στο ΟΑΚΑ. Οι εξαιρετικές εμφανίσεις του Αλέξανδρου Πασχαλάκη και την επόμενη σεζόν, δεν επέτρεψαν στον Γλύκο να πάρει χρόνο συμμετοχής, αφού πλέον αποτελούσε την τρίτη λύση για την θέση του τερματοφύλακα, πίσω και από τον Ροδρίγο Ρέι. Ωστόσο, στο φινάλε της σεζόν πανηγύρισε το νταμπλ με την ομάδα του ΠΑΟΚ, αφού μετά το πρωτάθλημα, ο ΠΑΟΚ κατέκτησε και το κύπελλο. Το συμβόλαιο με την ομάδα έληξε το ίδιο καλοκαίρι και μετά από δώδεκα χρόνια αποχαιρέτησε τον σύλλογο.
Εθνική Ελλάδος
Ο Γλύκος κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική Ελλάδας στις 31 Αυγούστου 2012 από τον Φερνάντο Σάντος, χωρίς όμως να πάρει χρόνο συμμετοχής. Το ντεμπούτο του με τη γαλανόλευκη φανέλα πραγματοποιήθηκε τελικά στις 5 Μαρτίου 2014, όταν κλήθηκε εκ νέου από τον Πορτογάλο τεχνικό για τον εντός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Νότιας Κορέας, στο πλαίσιο προετοιμασίας εν όψει του Μουντιάλ 2014 στη Βραζιλία, ενώ στη συνέχεια επιλέχθηκε και στην αποστολή που συμμετείχε στη διοργάνωση, έχοντας συμμετοχή σε έναν αγώνα. Συγκεκριμένα, έπαιξε στον νικητήριο αγώνα της εθνικής με 2-1 ενάντια στην Ακτή Ελεφαντοστού, όπου στο 24' αντικατέστησε τον τραυματία Ορέστη Καρνέζη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αγροτικού Αστέρα Ευόσμου Π.Μ.Α.Σ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λάρισας
1213
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1213 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τούσκουλο
To Τούσκουλο (λατ. Tusculum, στα αρχαία ελληνικά Τούσκουλον ή Τούσκλον ή Τύσκλον) ήταν αρχαία πόλη του Λατίου της Ιταλίας. Βρισκόταν 16 χιλιόμετρα νοτιανατολικά της Ρώμης, χτισμένο στη βόρεια πλαγιά των Αλβανών Λόφων (λατ. Colli Albani).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουσκουλο Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στο Λάτιο
Ειρήνη Παλαιολογίνα (κόρη Ανδρόνικου Β΄)
Ο πατέρας της αρχικά έκανε διαπραγματεύσεις χωρίς να ευδοκιμήσουν, το 1304-1307 για να την παντρέψει με κάποιον από τους Ιλχανίδες της Περσίας. Η Ειρήνη παντρεύτηκε τον τελευταίο Βυζαντινό άρχοντα της Θεσσαλίας Ιωάννη Β΄ Δούκα πιθανότατα το 1315, το έτος όπου συμφωνήθηκε και ο γάμος. Ο Ιωάννης αναφέρεται ως ανίκανος και ασθενικός, ο γάμος κράτησε μόλις τρία χρόνια, αφού πέθανε ο Ιωάννης και το ζευγάρι δεν απέκτησαν παιδιά. Είναι άγνωστο εάν η ίδια ανέλαβε την αρχοντία της Θεσσαλίας μετά τον θάνατο του Ιωάννη, από το επόμενο έτος στα εδάφη της δημιουργήθηκαν νέα κρατίδια και μορφώματα.
Πηγές
Κατηγορία:Κόρες Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Ειρηνη Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Αλμυρός Αχαΐας
Ο Αλμυρός είναι μικρός ημιορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας. Αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Αιγών Αιγιαλείας.
Ιστορικά στοιχεία
Πρόκειται για έναν από τους πιο καινούριους οικισμούς της Αχαΐας, καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 18/03/2001, όταν και υπήχθη στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Αιγών του «Καποδιστριακού» Δήμου Αιγείρας. Σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.
Ο οικισμός δημιουργήθηκε από εσωτερική μετακίνηση των κατοίκων των Αιγών.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγείρας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Λουίζα Μαρία Θηρεσία Στιούαρτ
Η Λουίζα Μαρία Θηρεσία Στιούαρτ (28 Ιουνίου 1692 - 18 Απριλίου 1712), γνωστή στους Ιακωβίτες ως Βασιλική Πριγκίπισσα, ήταν το τελευταίο παιδί του Ιακώβου Β΄(1633–1701), εκθρονισμένου βασιλιά της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, από τη σύζυγό του, Μαρία της Μόντενα.
Γέννηση
Η Λουίζα Μαρία γεννήθηκε το 1692, στο Saint-Germain-en-Laye της Γαλλίας, τέσσερα χρόνια αφότου ο πατέρας της είχε φύγει από την Αγγλία για πάντα. Λόγω της τεράστιας διαμάχης που περιέβαλλε τη γέννηση του αδελφού της, Ιακώβου Φραγκίσκου Εδουάρδου, ο πατέρας της έστειλε επιστολές καλώντας όχι μόνο την κόρη του, τη μελλοντική Βασίλισσα Μαρία Β΄ της Αγγλίας, για να παρακολουθήσει τη γέννηση αυτοπροσώπως, αλλά και μεγάλο αριθμό άλλων προτεσταντικών κυριών. Ο ιστορικός του Μακώλεϋ σχολίασε αργότερα την προσεκτικότητα του Ιακώβου: "Αν κάποιοι από αυτούς τους μάρτυρες είχαν προσκληθεί στη Γαλλία το πρωί της δέκατης Ιουνίου 1688, η Βουλή του Στιούαρτ ίσως, τώρα, να βασίλευε στο νησί μας. Αλλά είναι πιο εύκολο να διατηρήσει κανείς ένα στέμμα παρά να το ξανακερδίσει. Ωστόσο, καμία γυναίκα δεν διέσχισε τη θάλασσα υπακούοντας στο κάλεσμα του Ιακώβου. Η βασίλισσά του γέννησε με ασφάλεια μια κόρη, αλλά αυτό το γεγονός δεν παρήγαγε αισθητή επίδραση στην κατάσταση του κοινού αισθήματος στην Αγγλία."
Μετά τη γέννηση, ο Ιάκωβος Β΄ δήλωσε ότι η Λουίζα Μαρία Θηρεσία είχε σταλεί από τον Θεό ως παρηγοριά για τους γονείς της τη στιγμή της βαθύτερης δυσφορίας τους, στην εξορία και την απελπισία. Τα τελευταία χρόνια, συχνά αναφερόταν ως Η Παρηγορήτρια.
Ζωή
Η Λουίζα ήταν η μόνη ομοθαλής αδερφή του πρίγκιπα Ιακώβου Φραγκίσκου που δεν πέθανε ως βρέφος και ήταν τέσσερα χρόνια νεότερη από τον αδερφό της. Τα δύο παιδιά μεγάλωσαν μαζί στη Γαλλία.
Ο δάσκαλος της Λουίζας ήταν ένας Άγγλος Ρωμαιοκαθολικός ιερέας, ο πατέρας Constable, ο οποίος της δίδαξε τα λατινικά, την ιστορία και τη θρησκεία. Είχε επίσης μια γκουβερνάντα, την Κόμισσα του Μίντλετον, σύζυγο του ομότιμου Ιακωβίτη Καρόλου, 2ου κόμη του Μίντλετον. Ο Τζέιμς Ντράμμοντ, 4ος κόμης του Περθ, ένας άλλος ομότιμος Ιακωβίτης που ζούσεστη Γαλλία, επαίνεσε τη φυσική ικανότητα του παιδιού.
Ένα αλληγορικό πορτρέτο του Alexis Simon Belle της Λουίζας και του αδερφού της, που δείχνει τον πρίγκιπα ως φύλακα άγγελο να οδηγεί την αδερφή του υπό το βλέμμα των χερουβείμ, ζωγραφίστηκε το 1699 και βρίσκεται τώρα στη Βασιλική Συλλογή.
Μέχρι το καλοκαίρι του 1701, ο Βασιλιάς Ιάκωβος ήταν σοβαρά άρρωστος και είχε μείνει μακριά από τον Άγιο Ζερμαίν για ιατρική περίθαλψη, συνοδευόμενος από τη γυναίκα του. Ωστόσο, τον Ιούνιο, οι δυο τους επέστρεψαν στο σπίτι για τα γενέθλια των δύο παιδιών τους, και δύο μήνες αργότερα ο Ιάκωβος υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο. Πέθανε μόλις δύο εβδομάδες αργότερα στις 16 Σεπτεμβρίου. Ήταν ακόμα σε θέση να μιλήσει όταν τα παιδιά του τον επισκέφτηκαν για τελευταία φορά, και στη Λουίζα Μαρία είπε: "Αντίο, αγαπητό μου παιδί. Εξυπηρέτησε τον δημιουργό σου στις μέρες της νιότης σου. Θεώρησε την αρετή ως το μεγαλύτερο στολίδι του φύλου σου. Ακολούθησε τη μητέρα σου, η οποία ήταν, όχι λιγότερο από εμένα, υπερβολικά φωτισμένη με ηρεμία. Αλλά ο χρόνος, η μητέρα της αλήθειας, ελπίζω, να κάνει τις αρετές της να λάμψουν τόσο φωτεινές όσο ο ήλιος."
Λίγο μετά το θάνατο του Ιακώβου, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ ανακήρυξε τον Ιάκωβο Φραγκίσκο ως βασιλιά της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, και επίσης επίσημα αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς από την Ισπανία, τα παπικά κράτη και τη Μόντενα. Αυτός και η αδερφή του Λουίζα Μαρία Θηρεσία μεταφέρθηκαν στο Passy, ​​στη φροντίδα του Antoine Nompar de Caumont και της συζύγου του, με τη Λαίδη Μίντλετον να παραμένει γκουβερνάντα της Λουίζας.
Το 1705, σε ηλικία δεκατριών ετών, η Λουίζα Μαρία ήταν φιλοξενούμενη σε έναν χορό στο Château de Marly, καταταγμένη αμέσως μετά από τον ίδιο τον Λουδοβίκο, τη μητέρα της Μαρία και τον αδερφό της, τον οποίο θεωρούσε ο Λουδοβίκος έναν άλλον βασιλιά.
Η Λουίζα Μαρία απολάμβανε το χορό και την όπερα και έγινε δημοφιλής στο γαλλικό βασίλειο. Εξετάστηκαν δύο πιθανοί αρραβώνες για αυτήν, με τον εγγονό του Λουδοβίκου Κάρολο του Μπερί, και με τον βασιλιά Κάρολο ΙΒ΄ της Σουηδίας Κανένας δεν τελέστηκε, το πρώτο προφανώς εξαιτίας της διφορούμενης θέσης της Λουίζας Μαρίας και το δεύτερο επειδή ο νεαρός Βασιλιάς της Σουηδίας δεν ήταν Ρωμαιοκαθολικός.
Η Λουίζα ένιωθε έντονα ότι οι Ιακωβίτες στην εξορία είχαν κάνει τεράστιες θυσίες για την οικογένειά της, και η ίδια πλήρωσε για να εκπαιδευτούν οι κόρες πολλών από αυτούς. Σε αυτό, δεν έκανε διάκριση μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Προτεσταντών, βοηθώντας τις κόρες και των δύο.
Θάνατος
Τον Απρίλιο του 1712, η Λουίζα Μαρία και ο αδερφός της ασθένησαν από ευλογιά. Ενώ ο αδερφός της θεραπεύτηκε, η Λουίζα Μαρία πέθανε στις 28 Απριλίου και θάφτηκε με τον πατέρα της στην Εκκλησία των Αγγλικών Βενεδικτίνων στο Παρίσι.
Ένας Γάλλος ευγενής έγραψε για το θάνατο της Πριγκίπισσας σε έναν φίλο του στην Ουτρέχτη: "Κύριέ μου, σας στέλνω αυτά τα θλιβερά νέα για τον θλιβερό θάνατο της πριγκίπισσας βασιλικής της Αγγλίας που πέθανε από την ευλογιά στις 18 του μήνα στο St Germains, η οποία, ως μια από τις μεγαλύτερες διακοσμήσεις αυτού του ταλαιπωρημένου βασιλείου, ήταν ο θαυμασμός όλης της Ευρώπης. Ποτέ Πριγκίπισσα δεν θρηνήθηκε τόσο παγκοσμίως. Ο θάνατός της έχει γεμίσει όλη τη Γαλλία με στεναγμούς και δάκρυα. Κάθε της κίνηση έδειχνε μεγαλοπρέπεια, κάθε πράξη ήταν εύκολη χωρίς επιρροή ή κακία, και τη διακήρυξε μια ηρωίδα που προήλθε από τον μακρύ αγώνα πολλών πατρικών και μητρικών ηρώων..."
Όπως πολλές άλλες εκκλησίες στο Παρίσι, η Εκκλησία των Αγγλικών Βενεδικτίνων βεβηλώθηκε και βανδαλίστηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Σύμφωνα με τον Jules Janin, γράφοντας το 1844, τα λείψανα της πριγκίπισσας Λουίζας Μαρίας και του πατέρα της αναπαύονταν τότε στο στρατιωτικό νοσοκομείο του Val-de-Grâce.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Βασιλικές πριγκίπισσες
Μαροζία
Βιογραφικά στοιχεία
Η Μαροζία γεννήθηκε γύρω στο 890 και ήταν κόρη των Ρωμαίων ευγενών Θεοφύλακτου Α΄ και Θεοδώρας.
Οι γονείς της απέκτησαν μεγάλη δύναμη στην πολιτική σκηνή της Ιταλίας, ιδιαίτερα μετά την κατάληψη του παπικού θρόνου το 904 από τον Σέργιο Γ΄, που φρόντισε να ανταποδώσει την στήριξη των Θεοφυλάκτων, δίνοντας στον πατέρα τής Μαροζίας τον τίτλο του Roman consul, δηλαδή το ύπατο αξίωμα για έναν ρωμαίο πολίτη, ενώ τον όρισε και παπικό Θησαυροφύλακα (Vestarius) και Στρατηγό (Magister militium).
Οι πρώτες επιθέσεις
Όπως ήταν αναμενόμενο, η ταχεία άνοδος στην εξουσία της οικογένειάς της προκάλεσε πολλές αντιδράσεις και δημιούργησε εχθρούς. Ο πιο σκληρός και πιο αδίστακτος από όλους ήταν ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας, που είχε προσωπική διαμάχη με την ιταλική αυλή λόγω κάποια προσωπικής πικρίας, αλλά και πολιτικά συμφέροντα, τα οποία τον οδηγούσαν να υποστηρίζει τον μεγαλύτερο αντίπαλο της Ρώμης εκείνη την εποχή, τον Γερμανό βασιλιά Όθωνα Α΄. Ο Λιουτπράνδος άρχισε να συγγράφει ίσως το πιο γνωστό του έργο, την Ανταπόδοση, που ήταν, όπως αποκαλύπτει και ο τίτλος του, ένα έργο με σκοπό την εκδίκηση για την αδικία, που θεωρούσε ότι είχε υποστεί από τους Ιταλούς ηγεμόνες. Σε αυτό το έργο εξυμνούσε τους Γερμανούς ευγενείς, ενώ κατακεραύνωνε τους Ιταλούς. Δεν δίστασε μάλιστα να χρησιμοποιήσει τις πιο ακραίες κατηγορίες περί ερωτικής ακολασίας και τις πιο χυδαίες εκφράσεις. Η επίθεσή του αφορούσε κατά κύριο λόγο τους ισχυρούς άνδρες της Ιταλίας, αλλά στόχος των κατηγοριών του ήταν κυρίως οι γυναίκες, καθώς τις θεωρούσε το μέσο για την αμφισβήτηση της ηθικής των οικογενειών τους, αλλά και των πολιτικών διεκδικήσεων, που εκείνη την εποχή στηρίζονταν σε κληρονομικά δικαιώματα. Με την αμφισβήτηση της ηθικής των Ιταλίδων γυναικών αμφισβητούσε ταυτόχρονα και τα κληρονομικά δικαιώματα των Ιταλών ανδρών, αλλά και τον ανδρισμό τους.
Η Μαροζία, που τότε ήταν έφηβη, αποτέλεσε εύκολο στόχο για τον Λιουτπράνδο, που ισχυρίσθηκε ότι αυτή είχε ερωτική σχέση με τον πάπα με τις ευλογίες των γονιών της. Με αυτόν τον τρόπο ο Λιουτπράνδος κατάφερε διπλό χτύπημα τόσο στην οικογένεια των Θεοφυλάκτων, όσο και στον νέο πάπα, που ήταν εχθρικός προς τα γερμανικά συμφέροντα.
Το 909 η Μαροζία παντρεύτηκε τον σύμμαχο τού πατέρα της, τον Αλμπέρικ Α΄ δούκα του Σπολέτο και μετά από έναν χρόνο γέννησε έναν γιο, τον Ιωάννη. Τότε ο Λιουτπράνδος δεν έχασε την ευκαιρία για μια νέα επίθεση και ισχυρίσθηκε ότι ο μικρός δεν ήταν γιος του Αλμπέρικ Α΄, αλλά στην πραγματικότητα ήταν νόθος γιος του πάπα Σέργιου Γ΄. Με αυτόν τον τρόπο συνέχιζε την επίθεση στους Θεοφυλάκτους και τον πάπα και ταυτόχρονα αμφισβητούσε τον ανδρισμό του συμμάχου τους Αλμπέρικ Α΄.
Η Μαροζία έκανε με τον Αλμπέρικ Α΄ τέσσερις γιους: Τον Ιωάννη (που αργότερα έγινε ο πάπας Ιωάννης ΙΑ΄), τον Αλμπέρικ Β΄ (ορισμένοι λένε ότι ήταν γιος του Αλμπέρικ Α΄ από προηγούμενο γάμο), τον Κωνσταντίνο, και τον Σέργιο που αργότερα έγινε επίσκοπος.
Το 911 πέθανε ο πάπας Σέργιος Γ΄ και το 914, με την βοήθεια των Θεοφύλακτων, πάπας έγινε ο Ιωάννης Ι΄, που έδωσε στη Θεοδώρα και στις κόρες της τον τίτλο της συγκλητικής της Ρώμης. Έτσι η Μαροζία έγινε συγκλητική σε ηλικία περίπου 25 ετών. Ο Λιουτπράνδος για άλλη μια φορά φρόντισε να διασπείρει σκανδαλιστικές φήμες σχετικά με την ηθική του νέου πάπα, που υποτίθεται ότι ήταν μακροχρόνιος εραστής της Θεοδώρας. Σύμφωνα με τον Λιουτπράνδο, η μικρότερη κόρη της Θεοδώρας (και αδελφή της Μαροζίας), η Θεοδώρα Β΄, δεν ήταν κόρη του Θεοφύλακτου, αλλά νόθη κόρη του Ιωάννη Ι΄.
Η άνοδος στην εξουσία
μικρογραφία|"Ο γάμος της Μαροζίας με τον Ούγο". Χαρακτικό του Μπερτολίνι του 19ου αιώνα.
Το 916 πέθανε ο πατέρας της Μαροζίας και το 925 περίπου πέθανε και η μητέρα της. Τότε η Μαροζία ανέλαβε τα ηνία της οικογένειάς της και άρχισε να χειραγωγεί η ίδια την πολιτική σκηνή της Ρώμης, ενώ ο Αλμπέρικ Α΄ πήρε το αξίωμα του Θεοφύλακτου ως Magister militium.
To 928 ο Αλμπέρικ Α΄ απεβίωσε και η Μαροζία παντρεύτηκε τον Μαρκήσιο Γουίδων της Τοσκάνης και έδωσε σε αυτόν τον τίτλο του Magister militium. Με τον Γουίδων η Μαροζία έκανε μία κόρη, τη Μπέρθα Θεοδώρα. Την ίδια εποχή ο πάπας Ιωάννης Ι΄ έδωσε τον τίτλο του δούκα του Σπολέτο, που είχε μείνει κενός στον αδελφό του και σύμβουλό του, Πέτρο. Αυτό εξόργισε την Μαροζία, που περίμενε να δοθεί ο τίτλος στον νέο της σύζυγο. Από το σημείο αυτό ξεκίνησε μία σειρά από αψιμαχίες και εχθροπραξίες ανάμεσα στον Γκουίντο και τη Μαροζία από τη μία και τον Πέτρο και τον πάπα από την άλλη. Τελικά αυτή η κατάσταση έληξε με τον Γουίδων να εισβάλλει με τον στρατό του στο παπικό παλάτι και να σκοτώνει τον Πέτρο, ενώ ο Ιωάννης Ι΄ φυλακίστηκε και πέθανε λίγο αργότερα στην φυλακή. Ο θάνατος του Ιωάννη Ι΄, αν και μπορεί να είχε προκύψει λόγω των ανθυγιεινών συνθηκών κατά την διάρκεια της φυλάκισής του, δημιούργησε υποψίες, ότι μπορεί να οφειλόταν σε δολοφονία κατ' εντολή της Μαροζίας. Έτσι μπήκε αιματηρό τέλος στην απόπειρα του πάπα να αποτινάξει τον έλεγχο των Θεοφυλάκτων και η Μαροζία απέκτησε τον απόλυτο έλεγχο της Ρώμης μέσα από αυτό το πραξικόπημα. Τέτοια ήταν η εξουσία της, που το 931 τοποθέτησε στον παπικό θρόνο τον γιο της Ιωάννη ΙΑ΄, ο οποίος ήταν μόλις είκοσι ετών.
Η πτώση
Την επόμενη χρονιά πέθανε και ο Γουίδων και η Μαροζία αναζήτησε έναν ακόηα ισχυρό σύζυγο με σκοπό να ενισχύσει την εξουσία της και νόμισε ότι τον βρήκε στο πρόσωπο τού Ούγου της Προβηγκίας, που ήταν μισαδελφός του προηγούμενου συζύγου της, του Γουίδων και είχε ήδη στεφθεί βασιλιάς της Ιταλίας από το 926. Ο Ούγος έδειχνε καλή επιλογή ως σύζυγος, διότι είχε βάσιμες και εφικτές βλέψεις να καταλάβει τον αυτοκρατορικό θρόνο. Όμως το σχέδιο σκόνταψε στις αντιδράσεις του δευτερότοκου γιου της Μαροζίας, του Αλμπέρικ Β΄, που είχε τις δικές του πολιτικές φιλοδοξίες, τις οποίες δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει, όσο η μητέρα του κατείχε την εξουσία και προωθούσε τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Ιωάννη ΙΑ΄. Έτσι ο Αλμπέρικ Β΄ ισχυρίσθηκε ότι ο γάμος της μητέρας του με τον Ούγο ήταν αιμομικτικός, λόγω της συγγένειας ανάμεσα στον τελευταίο και τον Γουίδων. Αυτό προκάλεσε εξέγερση στη Ρώμη και ο Αλμπέρικ Β΄ εισέβαλε με στρατό στον γάμο της Μαροζίας και του Ούγου. Ο Ούγος κατάφερε να διαφύγει, αλλά η Μαροζία συνελήφθη και φυλακίσθηκε. Τις επόμενες ημέρες ο Αλμπέρικ Β΄ συνέλαβε και τον αδελφό του τον Ιωάννη ΙΑ΄ και αυτοχρίστηκε πρίγκιπας της Ρώμης. Έτσι ο Αλμπέρικ Β΄ πήρε την εξουσία από την μητέρα του, με τον ίδιο τρόπο που την είχε πάρει και εκείνη μερικά χρόνια πριν: με ένα πραξικόπημα.
Τελικά η Μαροζία πέθανε στη φυλακή (ή σύμφωνα με άλλους σε μοναστήρι ) σε ηλικία 52 ετών, έχοντας κυριαρχήσει στην πολιτική σκηνή της χώρας της όσο κανένας άλλος, γεγονός που προκάλεσε εχθρότητες και ακραίες επιθέσεις. Η οικογένειά της συνέχισε για αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό της να ελέγχει την πολιτική σκηνή της Ιταλίας και την παπική εξουσία. Ο γιος της Αλμπέρικ Β΄ συνέχισε την αμοραλιστική και καιροσκοπική πολιτική της οικογένειάς του και, ακολουθώντας το παράδειγμα της μητέρας του, το 955 τοποθέτησε στον παπικό θρόνο τον νόθο γιο του, τον Ιωάννη ΙΒ΄, που τότε ήταν μόλις 18 ετών. Αυτός ο πάπας έμελλε να είναι ο πιο υλιστής και ο πιο διεφθαρμένος από όλους, αλλά και εκείνος που δέχθηκε την πιο σκληρή και την πιο ακραία κριτική από τον μεγάλο εχθρό των Θεοφύλακτων, τον Λιουτπράνδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Πολιτικοί (γυναίκες) Κατηγορία:Πολιτικοί (γυναίκες) της Ιταλίας Κατηγορία:Οικογένεια Θεοφύλακτων
ΑΕΚ (αποσαφήνιση)
Τα αρχικά ΑΕΚ μπορεί να αναφέρονται στους εξής αθλητικούς συλλόγους:
Άλλες χρήσεις του ακρωνυμίου ΑΕΚ: