cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυγουστόπολη Φρυγίας
Θέση και γεωγραφία
Η ακριβής θέση της πόλης δεν είναι ακόμα γνωστή, ίσως γιατί η ιστορική έρευνα δεν έχει ταυτοποιήσει την τοποθεσία στην οποία ήταν χτισμένη. Το σίγουρο είναι ότι η θέση της ήταν στη κοιλάδα που διαπερνά ο άνω ρους του ποταμού Κάυστρου στο κέντρο της ιστορικής περιοχής της Φρυγίας. Η κοιλάδα αυτή αποτελεί το κομβικό σημείο μεταξύ σημαντικών εμπορικών οδών, που κατευθύνονταν προς την νοτιοδυτικές περιοχές της χερσονήσου της Μικράς Ασίας, όπου βρίσκονταν σημαντικές πόλεις της αρχαιότητας, όπως η Έφεσος, η Ευκαρπία, η Ακμονία, οι Σάρδεις, αλλά και αντίστροφα μέσω της αρχαίας οδού που συνέδεε την περιοχή της Ιωνίας με τον Βόσπορο μέσω του Δορυλαίου. Η κοιλάδα του ποταμού Κάυστρου χρησιμοποιήθηκε από πολλά γνωστά πρόσωπα της αρχαιότητας, που κατευθύνθηκαν από τις δυτικές περιοχές της Μικράς Ασίας προς τα ανατολικά, όπως ο βασιλιάς Κύρος ο νεότερος και ο Ξενοφών το 401 π.Χ. αλλά και αντίστροφα, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος κατευθύνθηκε με τον στρατό του από την Μυσία και διαμέσου της Φρυγίας και των παραλίων της Μικράς Ασίας προς την Παμφυλία και το Γόρδιον το 333 π.Χ. Αρκετά χρόνια αργότερα, στην ελληνιστική εποχή έγινε λίγο πιο ανατολικά από τη κοιλάδα της Κάυστρου η Μάχη της Ιψού, ενώ ο Κικέρων ταξίδεψε το 191 π.Χ. από τη Σύνναδα προς το Φιλομήλιο (σήμερα Ακσεχίρ) της Φρυγίας. Αρκετά μεταγενέστερα, η αρχαία τοπογραφία της περιοχής, ιδιαίτερα στις βόρειες παρυφές της, αναφέρεται από την Άννα Κομνηνή, όταν εξιστόρησε στο έργο της Αλεξιάδα την μάχη που συντελέστηκε στην περιοχή μεταξύ των στρατευμάτων του Αλέξιος Α' το 1116. Σύμφωνα με την περιγραφή του έργου της, η Αυγουστόπολη, μαζί με την παρακείμενη πόλη της Ακροϊνού (σήμερα Αφιόν Καραχισάρ), πρέπει να παρέμειναν στο έδαφος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ιστορικές αναφορές
Τα μοναδικά κείμενα που αναφέρονται στην πόλη προέρχονται από καταλόγους αρχιερέων της επισκοπής Αυγουστοπόλεως και από καταλόγους συμμετοχής αυτών σε οικουμενικές συνόδους που διεξήχθησαν από τον 5ο έως το 8ο αιώνα. Η πόλη αναφέρεται επίσης όταν μνημονεύεται ο Ευγένιος της Αυγουστόπολεως, ο οποίος ήταν γραμματικός, λεξικογράφος και καθηγητής σχολών τηςΚωνσταντινούπολη στις αρχές του 6ου αιώνα. Σύγχρονοι μελετητές έχουν ασχοληθεί σχετικά με τη θέση της αρχαίας πόλης. Ο Σκώτος ιστορικός Γουίλιαμ Μίτσελ Ράμσεϊ (William Mitchell Ramsay) και σημαντικός μελετητής της τοπογραφίας, της αρχαιολογίας και της εκκλησιαστικής ιστορίας της Μικράς Ασίας, υποθέτει ότι η παλαιότερη ονομασία του αρχαίας πόλης μπορεί να είναι Τροκόνδα, σύμφωνα με την ανακάλυψη επιγραφής με αυτή την ονομασία, αλλά και την τοπογραφία της περιοχής και τις αποστάσεις που περιγράφονται με άλλες θέσεις. Στην Δ΄ Σύνοδο Κωνσταντινουπόλεως συμμετέχει ο επίσκοπος της πόλης και αναφέρεται η ονομασία "Κλήρος". Αν λάβουμε υπόψη, ότι αναφέρεται από ιστορικά κείμενα, η ύπαρξη δυο αυτοκρατορικών κλήρων στη Φρυγία, ο ένας εκ των οποίων αναφέρεται ως "κλήρος πολιτικής", δηλαδή ο κλήρος στον οποίο είναι η πόλη, και ο δεύτερος "κλήρος ορεινής", δηλαδή ο κλήρος στο οποίο είναι τα παρακείμενα όρη, τότε οι περιοχές αυτές ταυτίζονται. Στην περιοχή πρέπει να υπήρχε ειδικό φορολογογικό καθεστώς με την παραχώρηση ειδικών προνομίων, σε μια περιοχή που φημίζονταν για την ιπποτροφία της, αλλά και το εμπόριό της, ενώ κάθε χρόνο πραγματοποιούνταν μεγάλη αγορά αρωμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας Κατηγορία:Επαρχία Αφιόν Καραχισάρ
Aichi E16A
Το Aichi E16A Zuiun (ιαπωνικά: 瑞雲) ήταν διθέσιο αναγνωριστικό υδροπλάνο που χρησιμοποιούσε το Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Σύμμαχοι του έδωσαν την ονομασία αναφοράς Paul.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Ε16Α αναπτύχθηκε μετά από απαίτηση που εξέδωσε το Ναυτικό το 1939 και αφορούσε την δημιουργία του αντικαταστάτη του αναγνωριστικού Aichi E13A. Πρέπει να σημειωθεί ότι όταν εκδόθηκε η απαίτηση το Ε13Α δεν είχε ενταχθεί ακόμα σε υπηρεσία. Εξ αιτίας διαφωνιών σχετικά με τις απαιτήσεις, λίγοι κατασκευαστές υπέβαλαν προτάσεις. Το 1941 εκδόθηκε νέα απαίτηση, αυτή την φορά επικεντρωμένη στο σχέδιο ΑΜ-22 των Kishiro Matsuo και Yasuhiro Ozawa της Aichi. Το πρώτο ΑΜ-22, που αργότερα μετονομάστηκε σε Ε16Α1, ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 1942. Ήταν ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο συμβατικής σχεδίασης, εξοπλισμένο με δύο πλωτήρες. Ασυνήθιστο χαρακτηριστικό του ήταν ότι διέθετε φρένα βύθισης ώστε να μπορεί δευτερευόντως να χρησιμοποιηθεί σαν βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης.
Εκδόσεις
Πηγές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
E16A Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Υδροπλάνα Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Three Days Grace
Οι Three Days Grace είναι μία Ροκ μπάντα από τον Καναδά που ξεκίνησε από το Νόργουντ,στο Οντάριο το 1997. Με έδρα το Τορόντο, τα αρχικά μέλη της μπάντας ήταν ο κιθαρίστας και βασικός τραγουδιστής Άνταμ Γκόντιερ (Adam Gontier), ο ντράμερ και δευτερεύον τραγουδιστής Νέιλ Σάντερσον (Neil Sanderson) και ο μπασίστας Μπράντ Γουόλστ (Brad Walst). To 2003, ο Μπάρι Στόκ (Barry Stock) εντάχθηκε ως ο βασικός κιθαρίστας της μπάντας. Το 2013, ο Γκόντιερ έφυγε από τη μπάντα και τη θέση του πήρε ο τραγουδιστής των My Darkest Days, Μάτ Γουόλστ (Matt Walst), ο οποίος είναι επίσης αδελφός του μπασίστα Μπράντ Γουόλστ.
Ιστορικό
Οι Three Days Grace προήλθαν από μία πενταμελή μπάντα με το όνομα “Groundswell” από το Νόργουντ του Οντάριο, το 1992. Groundswell released one full-length album, Wave of Popular Feeling. The band's line-up consisted of lead vocalist Adam Gontier, drummer Neil Sanderson, bassist Brad Walst, lead guitarist Phil Crowe, and rhythm guitarist Joe Grant. Most of the members were attending high school when the band formed. Οι Groundswell έχουν κυκλοφορήσει ένα ολόκληρο άλμπουμ, το Wave of Popular Feeling. Η μπάντα αποτελούνταν από τον βασικό τραγουδιστή Άνταμ Γκόντιερ, τον ντράμερ Νέιλ Σάντερσον, τον μπασίστα Μπράντ Γουόλστ, τον βασικό κιθαρίστα Φίλ Κρόου (Phil Crowe) και τον rythm κιθαρίστα Τζό Γκράντ (Joe Grant). Τα περισσότερα από τα μέλη πήγαιναν ακόμα στο Λύκειο όταν σχηματίστηκε η μπάντα. Μέχρι τα τέλη του 1995, το συγκρότημα είχε διαλυθεί.
Πρώτα Χρόνια
Το 1997, ο Γκοντιερ, ο Σάντερσον και ο Γουόλστ ξαναενώθηκαν ως “Three Days Grace”. Σύμφωνα με τον Γκόντιερ, το όνομα σχετίζεται με το ερώτημα αν κάποιος θα άλλαζε κάτι στη ζωή του αν είχε μόνο τρις μέρες για να το αλλάξει. Κάποτε στο Τορόντο, η μπάντα γνώρισε τον ντόπιο παραγωγό Gavin Brown. Τότε του έδωσαν υλικό από κάποια χρόνια προεργασίας και αυτός διάλεξε τα κομμάτια που θεώρησε καλύτερα. Ο Brown και η μπάντα επεξεργάστηκαν τα τραγούδια και δημιούργησαν ένα δοκιμαστικό άλμπουμ το οποίο έδωσαν στην EMI Music Publishing Canada.
Η δισκογραφική θέλησε να ακούσει περισσότερο υλικό και με τον Brown ως παραγωγό, η μπάντα συνέθεσε το κομμάτι "I Hate Everything About You”, το οποίο προσέλκυσε το ενδιαφέρον από πολλές δισκογραφικές εταιρίες. Η μπάντα αργότερα υπέγραψε με την Jive Records αφού προηγουμένως είχε προωθηθεί από τον πρόεδρο της εταιρίας. The band was soon signed to Jive Records after being sought out by the company's president.
Three Days Grace (2003–2005)
Η μπάντα μετακόμισε στο Long View Farm, ένα στούντιο στο North Brookfield της Μασαχουσέτης για να ηχογραφήσει το άλμπουμ τους. Το ομότιτλο άλμπουμ ολοκληρώθηκε στο Woodstock της Νέας Υόρκη ς και κυκλοφόρησε στις 22 Ιουλίου 2003.
Δέχτηκε ποικίλες θετικές και αρνητικές κριτικές. Ο Dave Doray του IGN είπε για το άλμπουμ "Λάθη; Δεν υπάρχουν πολλά"("Mistakes? There's not many."). Η Heather Phares, κριτικός του AllMusic, είπε ότι στο αλμπουμ Three Days Grace, "η εστίαση και επαφή της μπάντας με τους τύπους του alt-metal - σε συνδυασμό με δυναμικούς στίχους και μερικά απροσδόκητα όμορφα ρεφρέν- οδηγούν σε ισχυρά κομμάτια που τα κανει πιό ξεχωριστά από αυτά πολλών συνομηλίκων τους». Επέκρινε το άλμπουμ για την απλότητα του, καταλήγοντας στο ότι: "Οι Three Days Grace είναι σίγουρα μία από τις πιο προσβάσιμες μπάντες alt-metal της δεκαετίας του 2000. Απλώς πρέπει να προσθέσουν κάποιον άλλο πιο διακριτικό χαρακτήρα στον ήχο τους."
Για να υποστηρίξει το ομότιτλο άλμπουμ, το 2003 κυκλοφόρησε το πρώτο του single, "I Hate Everything About You" (το τραγούδι του οποίου το demo είχε οδηγησει την μπάντα στην πρώτη δισκογραφική τους συμφωνία). The song received heavy airplay and rapidly became a widely recognizable song, Το τραγούδι έγινε γρήγορα ένα ευρέως αναγνωρίσιμο τραγούδι και χαρακτηρίστηκε ως "breakout hit" του συγκροτήματος. Ο Μπάρι Στόκ εντάχθηκε ως βασικός κιθαρίστας στα τέλη του 2003 και οι Three Days Grace έκαναν τουρ για σχεδόν δύο χρόνια για να προωθήσουν το σημαντικό ντεμπούτο τους. Το άλμπουμ έφτασε στο νούμερο 9 στον Canadian Albums Chart, στον αριθμό 69 του Billboard 200, έγινε πλατινένιο στις ΗΠΑ από τον RIAA τον Δεκέμβριο του 2004 και διπλά πλατινένιο στον Καναδά από την CRIA.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Το συγκρότημα έχει αναγνωριστεί για τις μουσικές του δεξιότητες μέσα από πολλά βραβεία και υποψηφιότητες. Το 2007, το συγκρότημα κατατάχθηκε από το Mediabase ως ο κορυφαίος καλλιτέχνης στο airplay σε όλα τα είδη ροκ στις ΗΠΑ και τον Καναδά και το Billboard το ανακήρυξε ως Rock Artist of the Year. Έχουν προταθεί για 12 βραβεία Juno, αλλά κέρδισαν μόνο ένα για τον "Παραγωγό της Χρονιάς" για το " I Hate Everything About You " το 2004. Το τραγούδι ήταν επίσης υποψήφιο για "Καλύτερο ροκ βίντεο" και "People's Choice: Favorite Canadian Group" στα MuchMusic Video Awards 2004. Το 2007, ήταν υποψήφιοι για το "Καλύτερο συγκρότημα της χρονιάς", και το άλμπουμ τους One-X για το "Άλμπουμ της χρονιάς" στα Juno Awards. Το πρώτο σινγκλ του συγκροτήματος από το One-X, " Animal I Have Become ", ήταν το ροκ τραγούδι με τις περισσότερες ακροάσεις στον Καναδά το 2006 και κέρδισε το βραβείο Mediabase εκείνης της χρονιάς για το ροκ τραγούδι που παίχτηκε τις περισσότερες φορές στο ραδιόφωνο. Το τραγούδι κέρδισε επίσης το "Rock Single of the Year" στα Μουσικά Βραβεία Billboard το 2006. Το " Never Too Late " προτάθηκε για το "Καλύτερο βίντεο" και το "Καλύτερο ροκ βίντεο" και το " Pain " προτάθηκε για το "Καλύτερο διεθνές βίντεο από Καναδό" και το "People's Choice: Favorite Canadian Group" στα βραβεία MuchMusic Video 2007.
Το 2010, το Life Starts Now ήταν υποψήφιο για το "Καλύτερο Ροκ Άλμπουμ" στα βραβεία Juno, αλλά έχασε από το Billy Talent III. Το 2010, το "Break" ήταν υποψήφιο για το "Best Post Production Video" και το "Καλύτερο ροκ βίντεο της χρονιάς" στα MuchMusic Video Awards 2010 στο Fuse.tv. Το "Break" προτάθηκε για το "Best Single" και το “Life Starts Now” κέρδισε το "Best Album" στα Βραβεία Casby.
Ήταν υποψήφιοι για το βραβείο Juno 2016 για την μπάντα της Χρονιάς.
Οι Three Days Grace ήταν υποψήφιοι για τρία βραβεία Juno, Outsider για το άλμπουμ της χρονιάς, το Rock άλμπουμ της χρονιάς και το συγκρότημα για το Group of the Year στα Juno Awards 2019.
Στις 14 Μαρτίου 2019, το συγκρότημα κέρδισε το Rock Artist of the Year στα Μουσικά Βραβεία iHeartRadio 2019.
Κέρδισαν το βραβείο Rock Songwriters of the Year για το " The Mountain " στην 30ή επέτειο των βραβείων SOCAN.
Μουσικό ύφος
Η μουσική των Three Days Grace έχει χαρακτηριστεί ως alternative rock, hard rock, post-grunge, alternative metal  και nu metal. Στο ομότιτλο άλμπουμ τους ωστόσο χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον ο ήχους της alternative metal και post-grunge. Ωστόσο, στο δεύτερο λεύκωμα One X τους, το συγκρότημα πρόσθεσε μερικά κιθαριστικά σόλο και πιο μελωδικό ήχο. Σχετικά με το Transit of venus, η μπάντα πρόσθεσε μερικές ηλεκτρονικές επιρροές.
Τραγούδια τους:
Three Days Grace (album 2003)
Burn (2003) Just Like You (2003) I Hate Everything About You (2003) Home (2003) Scared (2003) Let You Down (2003) Now or never (2003) Born Like This (2003) Drown (2003) Wake up (2003) Take Me Under (2003) Overrated (2003)
One-X (album 2006)
Its All Over (2006) Pain (2006) Animal I Have Become (2006) Never Too Late (2006) On My Own (2006) Riot (2006) Get Out Alive (2006) Let It Die (2006) Over And Over (2006) Time Of Dying (2006) Gone Forever (2006) One-X (2006)
Life Starts Now (album 2009)
Bitter Taste (2009) Break (2009) World So Cold (2009) Lost In You (2009) The Good Life (2009) No More (2009) Last To know (2009) Someone Who Cares (2009) Bully (2009) Without You (2009) Goin' Down (2009) Life Starts Now (2009)
Transit Of Venus (album 2012)
Sign Of The Times (2012) Chalk Outline (2012) The High Road (2012) Operate (2012) Anonymous (2012) Misery Loves My Company (2012) Give In To Me (2012) Hapiness (2012) Give Me A Reason (2012) Time That Remains (2012) Expectations (2013) Broken Glass (2012) Unbreakable Heart (2012)
Human Race (2015) Painkiller (2015) Fallen Angel (2015) Landmine (2015) Tell Me Why (2015) I Am Machine (2015) So What (2015) Car Crash (2015) Nothing's Fair In Love And War (2015) One Too Many (2015) The End Is Not The Answer (2015) The Real You (2015)
Παραπομπές
Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Καναδικά hard rock συγκροτήματα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1968
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης 1968, διοργανώθηκε, όπως όλα τα πανελλήνια πρωταθλήματα, σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση διεξήχθησαν τα τοπικά πρωταθλήματα, από τα οποία επτά ομάδες εξασφάλισαν τη συμμετοχή τους στην τελική φάση (4 ομάδες από το πρωτάθλημα Κέντρου, 2 ομάδες από το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και 1 ομάδα από το Πανεπαρχιακό). Η τελική φάση διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Τελική φάση
Η τελική φάση διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη 1 εώς 7 Ιουλίου 1968. Συμμετείχαν επτά ομάδες, ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, το Παγκράτι και ο Πανελλήνιος από το πρωτάθλημα Κέντρου, ο Άρης και ο Ηρακλής από το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και η Ολυμπιάς Πατρών από το Πανεπαρχιακό. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα και μάλιστα χωρίς να χάσει ούτε σετ. Συνολικά σε όλη τη σαιζόν, η μόνη ήττα που γνώρισε ο Ολυμπιακός, ήταν η απροσδόκητη ήττα μέσα στην έδρα του από το Νηρέα με 2−3 για το πρωτάθλημα Κέντρου.
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1968
Doom metal
Το Doom metal είναι ακραίο είδος της heavy metal μουσικής, που αναπτύχθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία στις αρχές της δεκαετίας του '70, επηρεασμένο από τη μουσική των Black Sabbath και εξελίχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '80 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Χαρακτηριστικά
Οι κιθάρα και το μπάσο είναι συνήθως χαμηλά ρυθμισμένα παίζοντας σε χαμηλές νότες με έντονη παραμόρφωση. Τα πλήκτρα χρησιμοποιούνται στο Doom Metal, αν και τα βασικά όργανα είναι η κιθάρα, το μπάσο και τα τύμπανα, με τον ρυθμό να είναι ιδιαίτερα αργός.
Τα φωνητικά ήταν παραδοσιακά καθαρά, με τους τραγουδιστές του Epic Doom Metal να φτάνουν στο επίπεδο των οπερετικών φωνητικών. Σε μουσικές υποκατηγορίες με τις οποίες σχετίζεται το Doom Metal όπως το Black και το Death Metal, τα φωνητικά είναι ακραία.
Ιστορία
Το 1968, δημιουργήθηκε στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας το συγκρότημα Earth, το οποίο ένα χρόνο αργότερα άλλαξε το όνομα του σε Black Sabbath. Το ομώνυμο κομμάτι είναι πιθανόν το πρώτο τραγούδι στην ιστορία του doom metal, με το ριφ του κομματιού να παίζεται σε πέμπτες. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στον δίσκο "Black Sabbath", το οποίο παρά τις μπλουζ και τζαζ επιρροές του, θεωρείται το πρώτο χέβι μέταλ άλμπουμ όλων των εποχών.
left|210px|thumb|Οι Candlemass το 2008 Το αμερικάνικο συγκρότημα Pentagram θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους του είδους και παρ' όλο που δημιουργήθηκαν το 1971, κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο το 1985. Τα τρία πρώτα τους άλμπουμ θεωρούνται ως τα σπουδαιότερα και πιο επιδραστικά τους.
Το 1978, οι Sorcery κυκλοφόρησαν τον δίσκο "Sinister Soldiers", παρουσιάζοντας μία αρχική μορφή doom metal. Ακολούθησε ένα ακόμη άλμπουμ το 1980, πριν το συγκρότημα διαλυθεί.
Οι Cirith Ungol σχετίζονται με το doom metal, αφού ο επικός ήχος τους περιελάμβανε doom στοιχεία τα οποία έγιναν εμφανή στο δεύτερο τους άλμπουμ με τίτλο "King of the Dead".
Οι Witchfinder General σχηματίστηκαν το 1979 και κυκλοφόρησαν το ΕΡ "Soviet Invasion" το 1982, πριν κυκλοφορήσουν το ιδιαίτερα επιτυχημένο "Death Penalty", το οποίο θεωρείται το πρώτο doom metal άλμπουμ. Μετά το "Friends of Hell" του 1983, το συγκρότημα διαλύθηκε και επανενώθηκε το 2006 κυκλοφορώντας το "Resurrected" του 2008.
Το 1979, σχηματίστηκαν οι Trouble και κυκλοφόρησαν το "Psalm 9" πέντε χρόνια αργότερα. Την ίδια χρονιά, εκδόθηκε το ομώνυμο άλμπουμ των Saint Vitus και μαζί με το "Psalm 9" θεωρούνται οι δύο δίσκοι οι οποίοι καθόρισαν το πώς παίζεται το doom metal. Οι στίχοι των Trouble έχουν κλίση προς τον Χριστιανισμό και χαρακτηρίζονται ως Christian Metal ή White Metal. Οι Trouble κυκλοφόρησαν δύο ακόμη δίσκους σε αυτό το ύφος, πριν αρχίσουν να πειραματίζονται με τον ήχο τους κατά τη δεκαετία του '90.
Οι Saint Vitus σχηματίστηκαν το 1978 και κυκλοφόρησαν το προαναφερθέν ντεμπούτο τους έξι χρόνια αργότερα. Το συγκεκριμένο συγκρότημα παρουσιάζει έντονες επιρροές από πανκ μουσική, κάτι που είναι φανερό στον δεύτερο τους δίσκο με τίτλο "Hallow's Victim".
Οι The Obsessed σχηματίστηκαν το 1976 και συνέχισαν για δέκα χρόνια χωρίς να ηχογραφήσουν. Τελικά, κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο μετά την επανένωση τους το 1990, συνεχίζοντας με άλλα τρία άλμπουμ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90.
240px|thumb|Οι Saint Vitus Οι Mercy σχηματίστηκαν το 1980, κυκλοφορώντας το πρώτο τους ΕΡ δύο χρόνια αργότερα και το ομώνυμο άλμπουμ τους το 1984. Ο δεύτερος τους δίσκος, "Witchburner", πέρασε σε πιο doom μονοπάτια σε σχέση με τον προκάτοχο του. Οι Mercy έγιναν γνωστοί για τον τραγουδιστή Μεσάια Μάρκολιν, ο οποίος εντάχθηκε στους Candlemass για τον δεύτερο τους δίσκο με τίτλο "Nightfall", το 1987. Το συγκεκριμένο συγκρότημα σχηματίστηκε το 1984 από τον μπασίστα Λέιφ Έντλινγκ και θεωρείται το σπουδαιότερο doom metal σχήμα. Το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Epicus Doomicus Metallicus", ξεκίνησε το epic doom metal και το συγκρότημα συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Στο ύφος των Candlemass ακολούθησαν οι Solitude Aeturnus, οι οποίοι έκαναν το ντεμπούτο τους το 1991 με τον δίσκο "Into the Depths of Sorrow".
Από την Ιταλία, οι Black Hole κυκλοφόρησαν το "Land Of Mystery" το 1985 και ο Paul Chain ο οποίος ξεκίνησε το 1986.
Κατηγοριοποίηση κατά περιοχή
Το Doom Metal προέρχεται κυρίως, από τρεις περιοχές με διαφορετικά χαρακτηριστικά στην κάθε μία: Τα συγκροτήματα από τη Φινλανδία εστιάζουν σε ένα πιο μελαγχολικό στυλ με θρηνητικό ύφος. Γνωστά συγκροτήματα είναι οι Reverend Bizarre, οι Skepticism και οι Minotauri.
Η συγκεκριμένη σκηνή αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '80 και περιέχει στοιχεία πανκ. Πρωτοπόροι του είδους ήταν οι Exhorder, ενώ κατά τη δεκαετία του '90 εμφανίστηκαν συγκροτήματα όπως οι Crowbar, οι Down, οι Eyehategod, κ.α..
Η συγκεκριμένη σκηνή ξεκίνησε με τους Pentagram κατά τη δεκαετία του '70. Όντας επηρεασμένοι από Hard Rock συγκροτήματα εκείνης της εποχής, έκαναν αργότερα την εμφάνιση τους οι Obsessed, Saint Vitus, Evoken, κ.α..
Κατηγοριοποίηση κατά ύφος
250px|thumb|Οι Cathedral το 2009 Παραδοσιακό στυλ χέβι μέταλ, επηρεασμένο από συγκροτήματα της δεκαετίας του '70, διατήρησε τους ρυθμούς σε γρηγορότερο επίπεδο σε σχέση με το κλασικό ύφος του Doom Metal.
Αναφέρεται επίσης ως Psychedelic Doom και έχει έντονο μπάσο και εφέ κιθάρας.
Επίσης, γνωστό ως Sludge Metal, περιέχει στοιχεία πανκ και southern rock. Κάποια από τα σχήματα του είδους επικεντρώνονται αρκετά σε γρήγορους ρυθμούς και έντονη παραμόρφωση.
Το συγκεκριμένο είδος παρουσιάζει επιρροές από κλασική μουσική και όπερα, με τα φωνητικά να σχετίζονται άμεσα με αυτό το ύφος, ενώ οι στίχοι είναι μυθολογικοί.
Το είδος αυτό παρουσιάζει ακραία φωνητικά και επαναλαμβανόμενες μελωδίες κιθάρας, με τα τραγούδια να έχουν μεγάλη διάρκεια.
Το Funeral doom παίζεται σε ιδιαίτερα αργό τέμπο, δημιουργώντας την αίσθηση της απόγνωσης. Εδώ υπάρχει αρκετά συχνή χρήση πλήκτρων και τα φωνητικά είναι θρηνητικά και ιδιαίτερα μελαγχολικά.
Το Death-doom συνδυάζει την πεσιμιστική ατμόσφαιρα του Doom Metal με τα γρήγορα τύμπανα και τα ακραία φωνητικά του Death Metal. Το ύφος εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του '80 με ονόματα όπως οι Paradise Lost, Anathema και My Dying Bride.
Το είδος αυτό αποτελεί συνδυασμό του black metal με το Doom. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι πρώτοι δίσκοι των Katatonia.
Πηγές
Κατηγορία:Είδη heavy metal Κατηγορία:Doom metal Κατηγορία:Extreme metal
Θευδίγιζελ
μικρογραφία|441x441εσ| Ο Θευδίγιζελ των Βησιγότθων.
Ο Θευδίγιζελ ή Θευδέγιζελ, Theudigisel ή Theudegisel, στα λατινικά Theudigisclus και στα ισπανικά, γαλισιανά και πορτογαλικά Teudiselo, Teudigiselo, ή Teudisclo, (π. 500 – Δεκέμβριος 549) ήταν βασιλιάς των Βησιγότθων στην Ισπανία και τη Σεπτιμανία (548–549). Ορισμένες λίστες Βησιγότθων βασιλέων παρακάμπτουν τον Θευδίγιζελ, καθώς και τον Aγίλα Α΄, πηγαίνοντας απευθείας από τον Θεύδη στον Αθαναγίλδ.
Βιογραφία
Ο Θευδίγιζελ ήταν κορυφαίος στρατηγός των Οστρογότθων του Θεύδη και, όταν ο τελευταίος δολοφονήθηκε, κατάφερε να γίνει βασιλιάς. Είχε απωθήσει τους Φράγκους από την Ισπανία μετά την εισβολή τους στο 541, αποκόπτοντάς τους στο πέρασμα του Βαλκάρλου, αλλά δέχτηκε μία δωροδοκία για να τους επιτρέψει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Σύμφωνα με τον Ισίδωρο της Σεβίλλης, ο Θευδίγιζελ δολοφονήθηκε, επειδή "μόλυνε τους γάμους πολλών ισχυρών ανδρών με δημόσια πορνεία" και δολοφονήθηκε από μία ομάδα συνωμοτών κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου στη Σεβίλλη. Αν και συμφωνεί ότι ο Θευδίγιζελ απεβίωσε κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου, ο Γρηγόριος τού Τουρ καταγράφει μία διαφορετική ιστορία για το τέλος του: στη μέση της εορτής, τα φώτα έσβησαν και ένας άγνωστος σκότωσε τον Θευδίγιζελ στο σκοτάδι. «Οι Βησιγότθοι είχαν υιοθετήσει την κατακριτέα συνήθεια να σκοτώνουν αδικαιολόγητα, όποιον βασιλιά τους δυσαρεστούσε και να τον αντικαθιστούν στον θρόνο από κάποιον, που προτιμούσαν», καταλήγει ο Γρηγόριος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων
Κλέων
Ο Κλέων (θάνατος 422 π.Χ.) ήταν Αθηναίος στρατηγός κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Ήταν ο πρώτος επιφανής αντιπρόσωπος της εμπορικής τάξης στην Αθηναϊκή πολιτική, αν και ο ίδιος ήταν αριστοκράτης. Οι σύγχρονοί του Θουκυδίδης και Αριστοφάνης τον αναπαριστούν ως πολεμοκάπηλο δημαγωγό.
Αντίθεση στον Περικλή
Ο Κλέων ήρθε αρχικά στο προσκήνιο ως αντίπαλος του Περικλή στα τέλη της δεκαετίας του 430 με την αντίθεσή του στη στρατηγική του Περικλή να αρνείται τη μάχη εναντίον των εισβολέων της Πελοποννησιακής Συμμαχίας. Κατά το 430 π.Χ. μετά την ανεπιτυχή εκστρατεία του Περικλή στην Πελοπόννησο, και όταν την πόλη έπληξε ο μεγάλος λοιμός, ο Κλέων ήταν ο ηγέτης της αντιπολίτευσης στην εξουσία του Περικλή. Εκείνη την περίοδο, ο Κλέων κατηγορούσε τον Περικλή για κακοδιαχείριση του δημοσίου χρήματος, με αποτέλεσμα ο Περικλής να βρεθεί ένοχος και να απομακρυνθεί από το αξίωμά του. Αυτό όμως ήταν πρόσκαιρο, και ο Περικλής αποκαταστάθηκε στην εξουσία.
Άνοδος δημοτικότητας
Ο θάνατος του Περικλή από το λοιμό το 429 άφησε το πεδίο ελεύθερο για τη διεκδίκηση της εξουσίας στην Αθήνα. Μέχρι τότε ο Κλέων ήταν ένθερμος ομιλητής της αντιπολίτευσης, κριτικός και κατήγορος των δημοσίων αξιωματούχων, αλλά τώρα ήταν στο προσκήνιο ως γνώστης και ηγέτης της δημοκρατίας, και έτσι η παρουσία του στα πολιτικά της Αθήνας ήταν κυρίαρχη. Αν και τραχύς και απότομος, ήταν χαρισματικός, με ευφράδεια και δυνατή φωνή, και ήξερε πώς να χειραγωγεί τα συναισθήματα του αθηναϊκού λαού. Ισχυροποίησε την υποστήριξη από τους φτωχότερους πολίτες της Αθήνας αυξάνοντας την αμοιβή των ενόρκων, που παρείχε για πολλούς από τους φτωχότερους Αθηναίους ένα μέσο διαβίωσης.
Η αγάπη των Αθηναίων για τις δικαστικές διαμάχες αύξησε τη δύναμή του, ενώ η πρακτική της συκοφαντίας τού έδωσε τη δυνατότητα να απομακρύνει εκείνους που μπορούσαν να απειλήσουν την άνοδό του. Το 426 π.Χ. ο Κλέων κίνησε μια ανεπιτυχή δίωξη εναντίον του στρατηγού Λάχητος (ονομαστική: ο Λάχης), με βάση τη συμμετοχή του στην ανεπιτυχή πρώτη σικελική εκστρατεία. Αυτή ήταν από τις πολύ λίγες φορές που Αθηναίος στρατηγός απέφυγε την πολιτική τιμωρία για ήττα. Ο Κλέων, μη έχοντας πλέον ανάγκη από τους αριστοκρατικούς πρώην συνεργάτες του, έκοψε κάθε επαφή μαζί τους, και έτσι ήταν ελεύθερος να επιτεθεί στις μυστικές συμμαχίες για πολιτικούς σκοπούς, κυρίως τις ολιγαρχικές λέσχες στις οποίες ανήκαν. Αν επέβαλε φόρο ιδιοκτησίας για στρατιωτικούς σκοπούς, και αν κατείχε υψηλότερη θέση σε σχέση με τη διαχείριση των χρημάτων, δεν είναι καθαρό.
Πόλεμος εναντίον της Σπάρτης και θάνατος
Το 427 ο Κλέωνας προέτρεψε τους Αθηναίους συμπατριώτες του να θανατώσουν όλο τον αντρικό πληθυσμό της Μυτιλήνης που είχε ηγηθεί εξέγερσης εναντίον της Αθήνας. Αν και στην αρχή η πρότασή του έγινε δεκτή, σύντομα αποσύρθηκε λόγω της μακροσκελούς αντίκρουσης από το Διόδοτο. Παρόλα αυτά περίπου χίλιοι ηγέτες και σημαντικοί άντρες της Μυτιλήνης εκτελέστηκαν. Το 425 ο Κλέων έφτασε στο απόγειο τη φήμης του, όταν συνέλαβε και μετέφερε στην Αθήνα τους Σπαρτιάτες που είχαν αποκλειστεί στη Μάχη της Σφακτηρίας. Μάλλον ήταν λόγω των στρατιωτικών ικανοτήτων του συναδέλφου του Δημοσθένη που έγινε αυτό, αλλά ήταν η αποφασιστικότητα του Κλέωνα που έπεισε την Εκκλησία του δήμου να στείλει τις απαιτούμενες επιπλέον δυνάμεις.
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι λόγω του Κλέωνα διπλασιάστηκαν οι φόροι των «συμμάχων» το 425. Το 422 στάλθηκε για να ανακαταλάβει την Αμφίπολη, αλλά τον υπερφαλάγγισε ο Σπαρτιάτης στρατηγός Βρασίδας. Όμως, και ο Βρασίδας και ο Κλέων σκοτώθηκαν στην Αμφίπολη και με το θάνατό τους απομακρύνθηκε το κύριο εμπόδιο για την ειρήνη. Το 421 υπογράφηκε η Ειρήνη του Νικία.
Εκτιμήσεις για τον Κλέωνα
Ο χαρακτήρας του Κλέωνα αναπαρίσταται από τον Αριστοφάνη και το Θουκυδίδη με πολύ αρνητικό τρόπο. Η απεικόνιση αυτή μπορεί να είναι δικαιολογημένη δεδομένου ότι ενστάλαξε αισθήματα καχυποψίας στην Αθήνα μέσω ενός είδους αθηναϊκού «Μακαρθισμού» που προκάλεσε ο μεγάλος αριθμός πληροφοριοδοτών που απασχολούσε, προκειμένου να ελέγχει την πόλη. Όμως, και για τους δύο υπάρχει η υποψία ότι ήταν προκατειλημμένοι. Το έργο του Αριστοφάνη περιλαμβάνει κακία εναντίον του Κλέωνα, ο οποίος κατηγόρησε τον ποιητή μπροστά στη Συνέλευση ότι γελοιοποίησε (στο χαμένο του έργο Βαβυλώνιοι) την πολιτική και τους θεσμούς της πόλης παρουσία ξένων και σε καιρό μεγάλου εθνικού κινδύνου. Ο Θουκυδίδης, γνωρίζοντας καλά τα μειονεκτήματα της δημοκρατικής διακυβέρνησης, είχε επίσης διωχθεί δικαστικά (καθώς τα πλοία του έφτασαν δύο μέρες μετά την κατάληψη μιας πόλης από τους Σπαρτιάτες) για στρατιωτική ανικανότητα και είχε εξοριστεί με διάταγμα που πρότεινε ο Κλέων. Όντως, από όλα τα πρόσωπα που εμφανίζονται στην Ιστορία του Θουκυδίδη, ο Κλέων αντιμετωπίζεται με τη λιγότερη αντικειμενικότητα. Είναι λοιπόν πιθανό ο Κλέων να αδικήθηκε σε αυτές τις απεικονίσεις που παραδόθηκαν σε μας από αυτούς τους δύο συγγραφείς.
Πολιτικά ο Κλέων εκπροσωπούσε τη νεότερη γενιά των Αθηναίων πολιτικών ανδρών, οι οποίοι προέρχονταν από λαϊκά στρώματα, πράγμα που ο ίδιος διεκδικούσε με καμάρι, και ήταν αποστασιοποιημένοι από τις μεγάλες οικογένειες που μέχρι τότε κυριαρχούσαν στην πολιτική ζωή. Αυτή η νέα γενιά προσπαθούσε να επιβληθεί ως κληρονόμος της πολιτικής του Περικλή και, ως εκ τούτου, ακολουθούσε αδιάλλακτη πολιτική. Ωστόσο, οι πολιτικοί χειρισμοί του Κλέωνα δεν του επέτρεπαν να πραγματοποιήσει τα φιλόδοξα επεκτατικά του σχέδια. Επί παραδείγματι, αύξησε το μισθό των ηλιαστών από δύο σε τρεις οβολούς την ίδια στιγμή που ο αριθμός των απόρων Αθηναίων δεν έπαψε να αυξάνεται λόγω του πολέμου, απόφαση που αρχικά είχε ληφθεί για να στηρίξει τους φτωχότερους.
Βιβλιογραφία
Για βιβλιογραφία για τον Κλέωνα δείτε Karl Friedrich Hermann, Lehrbuch der griechischen Antiquitäten, i. pt. 2 (6th ed. by V. Thumser, 1892), p. 709, και Georg Busolt, Griechische Geschichte, iii. pt. 2 (1904), p. 988, note 3
Κύριοι ειδικοί με το θέμα που αναφέρουν τον Κλέωνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Πελοποννησιακού Πολέμου Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες δημαγωγοί
Στυμφαλία
εναλλ.=Η Λίμνη Στυμφαλία|μικρογραφία|Η Λίμνη Στυμφαλία
Η Στυμφαλία είναι ελώδης λίμνη της ορεινής Κορινθίας. Βρίσκεται σε ένα οροπέδιο σε υψόμετρο 600 μέτρων ανάμεσα στα όρη Κυλλήνη και Ολίγυρτος. Διατηρεί νερό κυρίως τους χειμερινούς μήνες και η έκτασή της φτάνει τα 3,5 τ.χλμ. Το βάθος της λίμνης στα σημεία οπού καλύπτεται μονίμως από νερό κυμαίνεται από 2 / 2,5 μέτρα την άνοιξη και μισό (0,5) περίπου μέτρο στις αρχές του φθινοπώρου.
Μυθολογία
Η λίμνη Στυμφαλία συνδέεται με τον έκτο άθλο του Ηρακλή ο οποίος στην περιοχή αντιμετώπισε τις Στυμφαλίδες Όρνιθες. Ο Ηρακλής κατάφερε να παρασύρει τις όρνιθες να βγουν από την πυκνή βλάστηση της λίμνης, χάρη στα κρόταλα από χαλκό που του έδωσε η θεά Αθηνά. Στη συνέχεια ο Ηρακλής πετύχαινε τις όρνιθες που αποκαλύπτονταν με τα βέλη του.
Ιστορικά στοιχεία
Κοντά στις όχθες της λίμνης ήταν χτισμένη η Αρκαδική πόλη Στύμφαλος. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους ο αυτοκράτορας Αδριανός κατασκεύασε υδραγωγείο με το οποίο υδροδότησε την Κόρινθο με νερό από τη λίμνη.
Οικολογία
Στη λίμνη επιβιώνει το ψάρι Phoxinellus stymfalicious το οποίο είναι ενδημικό της λίμνης. Χαρακτηριστικό του είναι πως έχει την ιδιότητα να επιβιώνει όταν αποξηραίνεται η λίμνη βυθιζόμενο στο παχύ στρώμα λάσπης που δημιουργείται. Στη λίμνη βρίσκουν καταφύγιο επίσης μεταναστευτικά πουλιά και για πολλά από αυτά η λίμνη αποτελεί τόπο αναπαραγωγής
Προστατευόμενη τοποθεσία
Η λίμνη Στυμφαλία είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000, με κωδικό GR2530002, κατά μία έκταση 12,83 τ.χλμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στυμφαλια Κατηγορία:Λίμνες του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Πελοποννήσου
Στυμφαλία (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Στυμφαλία αναφέρονται:
Μάχη της Ρόδου (1912)
μικρογραφία|16 Μαΐου 1912: Η παράδοση της τουρκικής φρουράς στη Ρόδο στον ιταλό στρατηγό Αμέλιο κοντά στην Ψίνθο Η Μάχη της Ρόδου έλαβε χώρα τον Μάιο του 1912. Η μάχη ήταν μέρος του ιταλοτουρκικού πολέμου. Τα Ιταλικά στρατεύματα υπό τον αντιστράτηγο Τζιοβάνι Αμέλιο αποβιβάστηκαν στο τουρκικό νησί της Ρόδου και μετά από 13 ημέρες μάχης, έθεσαν τέλος στην Οθωμανική κατοχή του νησιού. Ήταν μιά σημαντική μάχη κατά τη διάρκεια των ιταλικών επιχειρήσεων στο Αιγαίο Πέλαγος.
Οι ιταλικές δυνάμεις αριθμούσαν περίπου 9.000-10.400 άνδρες οι οποίοι υποστηρίζονταν από τα πλοία του στόλου του Ιταλικού Βασιλικού Ναυτικού. Πολλοί στρατιώτες ήταν βετεράνοι από τη Λιβύη, οι οποίοι είχαν πολεμήσει στη Βεγγάζη και το Τομπρούκ. Το Ιταλικό ΒασιλικόΝαυτικό άρχισε να επιχειρεί στο νησί λίγες μέρες πριν από την εισβολή, την 1η Μαΐου έκοψε το καλώδιο επικοινωνιών που συνέδεε τη Ρόδο με την ηπειρωτική χώρα. Στις 4:00 π.μ. της 4ης Μαΐου οι Ιταλοί άρχισαν να αποβιβάζονται στον κόλπο της Καλλιθέας και η απόβαση ολοκληρώθηκε στις 2:00 μ.μ. Ύστερα οι Ιταλοί άρχισαν την προέλαση του προς τη Ρόδο. Ο Οθωμανικός Στρατός αριθμούσε περίπου 1.000 άνδρες και αξιωματικούς με μια χούφτα παλιών πυροβόλων, αν και 10.000 στρατιώτες είχαν επιστρατευθεί από τους ντόπιουςΜουσουλμάνους. Στην αρχή οι Ιταλοί υπερεκτίμησαν την Οθωμανική φρουρά του νησιού, θεωρώντας ότι αποτελούνταν από 2.000-5.000 μέλη. Ως εκ τούτου περίμεναν μέχρι να συγκεντρώσουν αρκετούς άνδρες για την επίθεση. Η Ρόδος προστατευόταν από κάστρο αλλά οι Τούρκοι δεν το χρησιμοποίησαν και δεν έπαιξε κανένα ρόλο στη μάχη.
Εν τω μεταξύ, οι Ιταλοί έκαναν αποβάσεις στη Καλαβάρδα και το Κόλπο Μαλόνα χωρίς την αντίδραση των Τούρκων. Στις 7 Μαΐου, το ιταλικό αντιτορπιλικό Όστρο συνέλαβε τον Βαλή της Ρόδου μαζί με πάνω από 100 τούρκους αξιωματούχους. Οι Τούρκοι προσπαθούσαν να εγκαταλείψουν τα νησιά, αλλά αντ'αυτού κατέληξαν στον Τάραντα στις 11 Μαΐου ως αιχμάλωτοι. Ο Στρατηγός Αμέλιο ξεκίνησε δεύτερη επίθεση στις 15 Μαΐου εναντίον των δυνάμεων του εχθρού γύρω από την Ψίνθο. Με τις αποβάσεις στην Καλαβάρδα και τον κόλπο Μαλόνα να έχουν ολοκληρωθεί, ο Αμέλιο και η κύρια δύναμη ήταν σε θέση να περικυκλώσουν τους τούρκους από τρεις πλευρές ενώ το θωρηκτό Αμιράλιο ντι Σαιντ Μπον βομβάρδιζε συγκεντρώσεις στρατευμάτων του εχθρού. Μετά από εννέα ώρες μάχης οι Τούρκοι νικήθηκαν και η μάχη για τη Ρόδο ολοκληρώθηκε όταν οι τούρκοι παραδόθηκαν στις 16 Μαΐου. Ογδόντα τρεις Τούρκοι σκοτώθηκαν στην Ψίνθο, είκοσι έξι τραυματίστηκαν και 983 παραδόθηκαν. Οι υπόλοιποι 10.000 στρατιώτες επέστρεψαν στα σπίτια τους. Από την ιταλική πλευρά, αναφέρθηκαν τέσσερις θάνατοι στην τελική μάχη και είκοσι έξι τραυματίστηκαν. Μετά από 390 χρόνια Μουσουλμανικής διακυβέρνησης, η Ρόδος ανήκε και πάλι σε χριστιανικό κράτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρόδου Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1912
NGC 6025
Το NGC 6025 ή Caldwell 95 είναι ανοικτό σμήνος το οποίο απέχει 2.700 έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Τρίγωνον Νότιον. Το ανακάλυψε ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ (Nicolas Louis de Lacaille) κατά την διάρκεια του ταξιδιού του στη νότια Αφρική ( 1751 - 1752). Έχει φαινόμενο +5,1 και είναι ένας ενδιαφέρον στόχος για παρατήρηση με κιάλια. Η ηλικία του είναι περίπου 85 εκατομμύρια έτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6025 Κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη Κατηγορία:Τρίγωνον Νότιον (αστερισμός)
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1914
Το ΙΒ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών, με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο από τις 10 ως τις 12 Απριλίου 1914, δύο χρόνια μετά το προηγούμενο, αφού το πρωτάθλημα του 1913 ματαιώθηκε λόγω της εμπλοκής της χώρας στους βαλκανικούς πολέμους. Στις 13 Απριλίου ολοκληρώθηκε η πάλη και έγιναν οι απονομές, ενώ παράλληλα διεξήχθησαν οι σχολικοί αγώνες. Πολυνίκης των αγώνων αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. και κατέκτησε το επαμειβόμενο τρόπαιο της Νίκης του Παιωνίου για δέκατη φορά. Ήταν η τελευταία φορά που απονεμήθηκε αυτό το έπαθλο καθώς είχε αρχίσει η αμφισβήτηση για τον τρόπο υπολογισμού του καλύτερου συλλόγου (αν έπρεπε να είναι ο πολυνίκης ή να εφαρμοστεί κάποιο σύστημα βαθμολογίας) καθώς και για τα αγωνίσματα που θα περιλάμβανε αυτός ο υπολογισμός (αν έπρεπε να συνυπολογίζονται η πάλη, η άρση βαρών κλπ). Όμως, στα καθαρά στιβικά αγωνίσματα πολυνίκης υπήρξε ο Πειραϊκός Σύνδεσμος ο οποίος αναφέρεται ως πανελληνιονίκης σε μεταγενέστερους καταλόγους νικητών. Αντιθέτως, δεν διεξήχθη το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών. Δόθηκαν βραβεία στους τρεις πρώτους κάθε αγωνίσματος: μετάλλιο, δίπλωμα και κλαδί δάφνης.
Χρονικό των αγώνων
Στους αγώνες δόθηκε πανηγυρικός χαρακτήρας, αφενός λόγω της διεξαγωγής τους έπειτα από δύο χρόνια, αφετέρου λόγω του εθνικού ενθουσιασμού που επικρατούσε από τη νικηφόρα έκβαση των βαλκανικών πολέμων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο τύπος τους αποκαλούσε "Ολυμπιακούς", εννοώντας πως περιλαμβάνουν ολυμπιακά αγωνίσματα. Επικεφαλής της διοργάνωσης τέθηκε ο διάδοχος Γεώργιος, ο οποίος ήταν παρών όλες τις ημέρες των αγώνων. Το Στάδιο ήταν σημαιοστολισμένο και δαφνοστολισμένο. Στα προπύλαια υποδέχονταν τους επισήμους οι μπάντες του 1ου και 2ου Συντάγματος και στο εσωτερικό η μπάντα της Ανακτορικής Φρουράς, η οποία σήμανε την άφιξη του διαδόχου Γεωργίου παιανίζοντας τον εθνικό ύμνο. Το παρόν έδωσαν επίσης οι πρίγκηπες Ανδρέας και Νικόλαος, ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Στρέιτ και τα μέλη της Ολυμπιακής επιτροπής: Σπ. Λάμπρος, Λιδωρίκης, Στάης, Αλεξανδρής κ.ά. Την ημέρα των απονομών παρευρέθηκαν οι Ρώσοι ευγενείς: Μέγας Δούκας Κωνσταντίνοβιτς, Μεγάλη Δούκισσα Μαρία, πριγκήπισσα Μαρία Παύλοβνα και οι πρέσβεις της Αγγλίας Έλλιοτ και της Ρωσίας πρίγκηπας Ντεμίντωφ.
Την Οργανωτική Επιτροπή αποτελούσαν οι: Σ. Στάης, Ανδρέας Μεταξάς, Μ. Στελλάκης, Β. Αντωνόπουλος. Π. Κουκέας, Χ. Μπρισιμιτζάκης. Την Ελλανόδικο Επιτροπή αποτελούσαν οι: Σ. Στάης, Α. Μεταξάς, Α. Ραγκαβής, Ι. Θεοφιλάς, Κ. Γεωργακόπουλος, Σ. Ράλλης, Μ. Ρουνόπουλος, Χ. Μπρισιμιτζάκης, Κ. Ζαλοκώστας. Και στις δύο επιτροπές πρόεδρος ήταν ο διάδοχος Γεώργιος. Γυμνασιάρχος των αγώνων ήταν ο Ι. Χρυσάφης, επόπτες οι: Α. Τομπρογιάννης (στίβου) και Α. Μυλωνάκος (δρόμων αντοχής) και κριτές, αφέτες, χρονομέτρες οι: Ι. Γιαννούλης, Α. Νικολόπουλος, Α. Πικιός, Λ. Φωτόπουλος, Κ. Στέκος, Ιωάννης Κετσέας, Π. Ορεσίτροφος και Μ. Χρυσάφης που ήταν και ιατρός των αγώνων μαζί με τον Δ. Ραφτάνη.
Τους αγώνες παρακολούθησε πολύς κόσμος και μέρα με την ημέρα στις κερκίδες το πλήθος γινόταν πυκνότερο, βοηθούντος και του ηλιόλουστου καιρού. Τα εισιτήρια κόστιζαν 20 και 50 λεπτά για το επάνω και το κάτω διάζωμα αντίστοιχα, ενώ υπήρχαν και ακριβότερα αριθμημένα για τις διακεκριμένες θέσεις. Μεταξύ των θεατών βρίσκονταν οι Σέρβοι σπουδαστές της Εμπορικής Ακαδημίας Βελιγραδίου που επισκέπτονταν την Αθήνα. Μπήκαν στο Στάδιο σε παράταξη και καταχειροκροτήθηκαν. Tην ημέρα των απονομών είχε τον περισσότερο κόσμο αν και ψιλόβρεχε.
Υπήρξε μεγάλη συμμετοχή αθλητών και συλλόγων. Μετείχαν 230 περίπου αθλητές από 16 σωματεία. Εκτός από τις ομάδες της Αθήνας και του Πειραιά μετείχαν, επίσης, ομάδες από επαρχιακές πόλεις της παλιάς Ελλάδας αλλά και των νέων χωρών, όπως από τη Θεσσαλονίκη για πρώτη φορά. Από την ομογένεια ήρθαν αθλητές από την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη.
Στα αξιομνημόνευτα των αγώνων η αθλοθέτηση ειδικών κυπέλλων από φιλάθλους για ορισμένα αγωνίσματα. Επίσης, η συμμετοχή για πρώτη φορά μαθητριών στους σχολικούς αγώνες της τελευταίας ημέρας από τη Δ΄ και την Ζ΄ Δημοτική Σχολή Θηλέων. Τέλος την ημέρα των απονομών δόθηκαν και όσα βραβεία δεν είχαν δοθεί από τους πανελλήνιους αγώνες του 1912 (Αθλητικούς, Σκοπευτικούς και Ναυτικούς).
Κατάταξη
* Από μία κοινή πρώτη νίκη έχουν ο Ηρακλής Θεσ. και το Ακαδημαϊκό Γυμναστήριο στο άλμα εις ύψος καθώς και ο Πανελλήνιος με τον Παναχαϊκό στην πάλη ελαφρών. Επίσης, αρκετοί σύλλογοι έχουν κοινές δεύτερες και τρίτες θέσεις, ενώ δεν είναι γνωστοί οι σύλλογοι κάποιων αθλητών.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1914 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Θεύδις
μικρογραφία| Πορτρέτο του Θεύδη από το Retratos de los reyes de España (1788.
Ο Θεύδης, Theudis, (ισπανικά: Teudis, πορτογαλικά: Têudis), (π. 480 – Ιούνιος 548) ήταν βασιλιάς των Βησιγότθων στην Ισπανία από το 531 έως το 548.
Βιογραφία
Ήταν ένας Οστρογότθος, ο ξιφομάχος του Θεοδώριχου του Μεγάλου, ο οποίος τον έστειλε να κυβερνήσει το Βησιγοτθικό βασίλειο κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας τού Αμαλάριχ, γιου του βασιλιά Αλάριχου Β' και της Θεοδεγόθας (κόρης του βασιλιά Θεοδώριχου του Μεγάλου).
Μετά το τέλος τού Αμαλάριχ, τελευταίου της δυναστείας των Βαλτών, ο Θεύδης εξελέγη βασιλιάς. Ο διάσημος ιστορικός Χέρβιχ Βόλφραμ πιστεύει ότι ένας παράγοντας που οδήγησε στην επιλογή του, ήταν η υποστήριξη των συναδέλφων Οστρογότθων που είχαν πάει δυτικά μαζί του. Ενώ ο ιστορικός Πήτερ Χήδερ θέτει έναν δεύτερο παράγοντα, σημειώνοντας ότι δύο από τους Ιταλούς συγγενείς του Θεύδη — ο Iλδίβαδ και ο Tοτίλα— έγιναν βασιλείς των Οστρογότθων μετά την πτώση του Οίκου τού Θεοδώριχου στους Γοτθικούς Πολέμους, προσθέτοντας ότι πιθανότατα αντιπροσώπευαν «μία ιδιαίτερα ισχυρή, μη βασιλική φυλή».
Το 541 ο Θεύδης έπρεπε να αντιμετωπίσει τους Φράγκους υπό τον Χλοτάριο Α' και τον Χιλδεβέρτο Α', οι οποίοι είχαν διεισδύσει μέχρι την Καισαραυγούστα (Σαραγόσα), την οποία πολιόρκησαν για 49 ημέρες, αλλά σύμφωνα με τον Γρηγόριο του Τουρ οι Φράγκοι ήραν την πολιορκία τους, όταν έμαθαν ότι η πόλη προστατευόταν από τα λείψανα του Αγίου Βικεντίου της Σαραγόσας. Οι πρωτογενείς πηγές διαφωνούν σχετικά με την έκβαση αυτής της φραγκικής εισβολής. Για παράδειγμα ο Ισίδωρος της Σεβίλλης γράφει, ότι ο μελλοντικός βασιλιάς Θευδίγιζελ, ο οποίος ήταν τότε στρατηγός του Θεύδη, είχε σκοτώσει όλους τους εισβολείς, εκτός από μία ομάδα που τον είχε δωροδοκήσει, για να τους επιτρέψει να διαφύγουν, ενώ ο Γρηγόριος του Τουρ υποστηρίζει, ότι «κατάφεραν να κατακτήσουν ένα μεγάλο μέρος της Ισπανίας και επέστρεψαν στη Γαλατία με πλήθος από λάφυρα». Ο ιστορικός Ρότζερ Κόλινς παρατηρεί, ότι αυτή ήταν η πρώτη νίκη των Βησιγότθων επί των Φράγκων αντιπάλων τους: ένα επίτευγμα που αναμφίβολα πρόσθεσε στο κύρος του Θεύδη.
Στις αρχές της βασιλείας του, ο Θεύδης (533) δέχθηκε μία αντιπροσωπεία από τον βασιλιά των Βανδάλων Γελίμερ, που ζητούσε βοήθεια ενάντια στην επικείμενη βυζαντινή επίθεση. Ο Θεύδης τούς υποδέχθηκε εγκάρδια, κάνοντας ένα συμπόσιο προς τιμήν τους, στο οποίο τους ρώτησε πώς ήταν τα πράγματα στην χώρα τους. Οι απεσταλμένοι είχαν ταξιδέψει αργά στην Ισπανία και δεν είχαν επαφή με τα γεγονότα στην Καρχηδόνα. Εν τω μεταξύ, ένα εμπορικό πλοίο, που είχε φύγει από την Καρχηδόνα την ίδια μέρα που η πόλη έπεσε στους Βυζαντινούς, συνάντησε ευνοϊκούς ανέμους και έφτασε πρώτο στην Ισπανία με τα νέα, που γνώριζε ο Θεύδης, όταν έφτασαν οι απεσταλμένοι των Βανδάλων. Όταν λοιπόν πρότειναν μία συμμαχία κατά των Βυζαντινών, ο Θεύδης αρνήθηκε. Αντίθετα, τους είπε να πάνε στην ακτή, «γιατί από εκεί θα μάθετε για τις υποθέσεις στη χώρα σας με βεβαιότητα». Σαστισμένοι με αυτή την απάντηση, οι απεσταλμένοι ακολούθησαν τελικά τη συμβουλή του και επέστρεψαν στην Καρχηδόνα, όπου αιχμαλωτίστηκαν από τους νικητές Βυζαντινούς. Ο Ρότζερ Κόλινς προτείνει, ότι ο Θεύδης εκμεταλλεύτηκε την ήττα των Βανδάλων, καταλαμβάνοντας ένα τμήμα της Βόρειας Αφρικής απέναντι από την Ισπανία. Αυτό θα εξηγούσε, γιατί το 542 οι Βησιγότθοι έκαναν μία ανεπιτυχή προσπάθεια να υπερασπιστούν τη Θέουτα, όταν οι Βυζαντινοί την πολιόρκησαν από ξηρά και θάλασσα. Σύμφωνα με τον Ισίδωρο της Σεβίλλης, ο στρατός εισβολής αρνήθηκε να πολεμήσει το Σάββατο, και όταν το έμαθαν οι Βυζαντινοί επιτέθηκαν στους Βησιγότθους, και δεν άφησαν ούτε έναν ζωντανό.
Παρά το γεγονός ότι ο Θεύδης ήταν Αρειανός Χριστιανός, ο Ισίδωρος της Σεβίλλης τον επαινεί, γιατί όχι μόνο ανέχτηκε τις πρακτικές των ιθαγενών Καθολικών πολιτών, αλλά επέτρεψε στους επισκόπους τους να συναντηθούν στο Τολέδο, για να διευθετήσουν «τα ζητήματα, που ήταν απαραίτητα για τη διδασκαλία της Εκκλησίας" . Ο Κόλινς σημειώνει, ότι «από τα λίγα επαρχιακά συμβούλια που είναι γνωστό ότι έλαβαν χώρα στην Ισπανία πριν από το 589, σχεδόν τα μισά διεξήχθησαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του (Θεύδη): στη Βαρκελώνια το 540, στη Λέριδα το 546 και στη Βαλένθια επίσης το 546».  Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πραγματοποιήθηκε και δημοσιοποιήθηκε μία περαιτέρω κωδικοποίηση του γοτθικού δικαίου τον Νοέμβριο του 546, η οποία επικαλέστηκε πολλές ρωμαϊκές αρχές και αποσκοπούσε επίσης στη διαβάθμιση των αμοιβών, που γινόταν στους δικαστές (iudices) για την απόδοση δικαιοσύνης.
Το 548 δολοφονήθηκε στο παλάτι του από έναν άνδρα, που προσποιήθηκε ότι ήταν τρελός, για να πλησιάσει αρκετά, για να στοχεύσει το θανατηφόρο χτύπημα. Σύμφωνα με τον Ισίδωρο της Σεβίλλης, καθώς αιμορραγούσε ο Θεύδης, φώναξε να μην σκοτώσει κανείς τον δολοφόνο του, λέγοντας ότι «ήταν η τιμωρία του, επειδή και ο ίδιος όταν ήταν ιδιώτης, είχε σκοτώσει τον αρχηγό του». Το κίνητρο γι' αυτόν τον φόνο μπορεί κάλλιστα να ήταν μία «αιματηρή βεντέτα» σύμφωνα με τον ιστορικό Χέρβιχ Βόλφραμ, ο οποίος σημειώνει ότι από περίπου 40 βασιλείς και αντιβασιλείς, αρχίζοντας από τον Aλάριχ Α΄, ούτε οι μισοί από αυτούς δεν απεβίωσαν με φυσικό θάνατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων
Ιουλία (κόρη του Καίσαρα)
Η Ιουλία κόρη του Καίσαρα, λατιν. Julia Caesaris filia (π. 76 - 54 π.Χ.) από το γένος των Ιουλίων Καισάρων, ήταν το μόνο -από τους τρεις γάμους- τέκνο του Ιουλίου Καίσαρα. Έγινε η 4η σύζυγος του Πομπήιου του Μεγάλου και ήταν διάσημη για το κάλλος της και την αρετή της.
Βιογραφία
Γάμος από σκοπιμότητα. Ήταν κόρη του Γάιου Ιουλίου Καίσαρα και της πρώτης συζύγου του Κορνηλίας. Η μητέρα της απεβίωσε το 60 π.Χ., όταν η Ιουλία ήταν 7 ετών και την ανατροφή της ανέλαβε η εκ πατρός γιαγιά της Αυρηλία Κόττα. Ο πατέρας της την μνήστευσε με τον Κουίντο Σερβίλιο Σκιπίωνα, ο οποίος, όταν υιοθετήθηκε από τον θείο του Κουίντο Σερβίλιο Καίπιο, άλλαξε το όνομά του σε Κουίντο Σερβίλιο Καίπιο Βρούτο (ίσως είναι ο Μάρκος Ιούνιος Βρούτος, ο δολοφόνος του Καίσαρα). Ο Καίσαρας ακύρωσε τον αρραβώνα και την πάντρεψε με τον Γναίο Πομπήιο το 59 π.Χ., με τον οποίο ο Καίσαρας έκανε ισχυρή πολιτική συμμαχία, σχηματίζοντας την Α΄ Τριανδρία. Αυτή η οικογενειακή σχέση των δύο μεγάλων ηγετών ήταν ο πιο στέρεος σύνδεσμος της συμμαχίας τους· συντάραξε τους optimates, την ολιγαρχική μερίδα της Ρώμης και ειδικά τον Μάρκο Τούλλιο Κικέρωνα και τον Μ. Π. Κάτωνα τον Νεότερο.
Συζυγική ζωή. Ο Πομπήιος υποτίθεται, ότι ήταν ξετρελαμένος με την Ιουλία. Τα προτερήματά της ήταν αξιοθαύμαστα: ευγενής, όμορφη και ενάρετη. Αν και ήταν 30 έτη μικρότερή του και ο γάμος έγινε από πολιτική σκοπιμότητα, ήταν αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλο. Μάλιστα οι φήμες έλεγαν, ότι ο μεσήλικας κατακτητής έχασε το ενδιαφέρον του για την πολιτική, για χάρη της οικογενειακής ζωής με τη νεαρή του σύζυγο. Στην πραγματικότητα, ο Πομπήιος είχε λάβει τη διακυβέρνηση της Επέκεινα Ισπανίας (Hispania Ulterior) δηλ. της Νότιας Ισπανίας, του επετράπη όμως να διαμένει στη Ρώμη για να επιβλέπει την προμήθεια σε σιτηρά ως επιστάτης προμηθειών (curator annonae), ενώ έστειλε στη Ισπανία υφισταμένους του.
Το τέλος της. Στις εκλογές αγορανόμων (aediles) το 55 π.Χ. το πλήθος ξεσηκώθηκε και ο Πομπήιος βρέθηκε περικυκλωμένος από έναν θορυβώδη όχλο. Το ένδυμά του, που πιτσιλίστηκε από το αίμα των εξεγερμένων, ένας δούλος το έφερε στο σπίτι του, στις Καρίνες του Εσκουιλίνου λόφου. Όταν το είδε η Ιουλία, νόμισε πως ο άνδρας της είχε σκοτωθεί: έπαθε πρόωρες ωδίνες και η κράση της κλονίστηκε από μη αναστρέψιμο σοκ. Το επόμενο έτος, το 54 π.Χ., απεβίωσε στον τοκετό· το βρέφος δεν επέζησε. Ο Καίσαρας ήταν στη Βρετανία, όπως μας πληροφορεί ο Σενέκας, όταν έμαθε τα νέα της κόρης του. Η Ιουλία απεβίωσε, πριν γίνουν αναπόφευκτες οι ρωγμές στις σχέσεις του συζύγου και του πατέρα της.
Η κηδεία της. Ο Πομπήιος ήθελε η τέφρα της να αποτεθεί στην αγαπημένη του βίλα στους λόφους Άλμπαν, αλλά ο ρωμαϊκός λαός, που αγαπούσε την Ιουλία, αποφάσισε να αναπαυθεί στο Πεδίο του Άρεως. Αυτό ήθελε ειδική απόφαση της Συγκλήτου, αλλά ο Λεύκιος Δομίτιος Αηνόβαρβος (ύπατος το 54 π.Χ.), που μισούσε τους δύο άνδρες, απέσπασε απαγόρευση από τους δικαστές (tribunes). Επικράτησε όμως το πλήθος και αφού άκουσε τον επικήδειο λόγο, έθεσε την τεφροδόχο υδρία της στο Πεδίο του Άρεως. Δέκα έτη μετά η επίσημη πυρά για το σώμα του Καίσαρα στήθηκε αρχικά δίπλα στον τάφο της κόρης του, αλλά ο λαός, έπειτα από τον επικήδειο που εκφώνησε ο Μάρκος Αντώνιος, παρενέβη και έκαυσε το σώμα του στην Αγορά.