cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δολίχη Λάρισας
Θέση της αρχαίας Δολίχης
Ο Γάλλος περιηγητής Λέων Εζέ, κατά το 1860, αναφέρει στο έργο του ότι θα τοποθετούσε καλύτερα τη μία από τις 3 πόλεις της Τριπολίτιδος, ανάλογα με τα ερείπια που συναντούμε προχωρώντας προς τα δυτικά, σε απόσταση ενός μιλίου, στο Καστρί και ότι κάποτε εκεί υπήρξε οχυρωμένη πόλη και βρέθηκαν νομίσματα και επιγραφές. Ο Νικόλαος Γεωργιάδης, γιατρός, πολιτικός και ιστορικός, αναφέρει ότι η θέση της αρχαίας Δολίχης είναι στη γνωστή θέση «Καστρί». Ο Γεωργιάδης, μεταξύ και άλλων ερευνητών, ανέφερε την ύπαρξη τειχών στο λόφο του Πρ. Ηλία της Δολίχης, τα οποία δεν έχουν επιβεβαιωθεί γιατί δεν έχει γίνει συστηματική έρευνα από την αρμόδια αρχαιολογική υπηρεσία. Ο αρχαιολόγος Απόστολος Αρβανιτόπουλος γράφει ότι: «Δολίχη δέ επί της θέσεως Καστρί παρά τό χωρίον Δούχλιστα, ου τό όνομα φαίνεται ον τό Δολίχης αυτής παρεφθαρμένο τήν γνώμην ταύτην, ην πάντες σχεδόν οί νεώτεροι γεωγράφοι, απεδέχθησαν…». Και ο Γερμανός αρχαιολόγος Friedrich Stahlin αναφέρει ότι: «Εάν η Άζωρος βρισκόταν όπου είναι τώρα η Βουβάλα, τότε η Δολίχη πρέπει να αναζητηθεί στα ανατολικά της, μια και στο Λυκούδι, περίπου, χωρίζεται ο δρόμος ανάμεσα στις δύο πόλεις. Πέρα από αυτό, η Δολίχη βρισκόταν οπωσδήποτε στα βόρεια της Τριπολίτιδας, μια και συνόρευε με την Ελιμιώτιδα».
Στο 5ο Φεστιβάλ "Περραιβική Τρίπολις" που διεξήχθη στη Δολίχη την 7η Ιουλίου 2012, η αρχαιολόγος Ασημίνα Τσιάκα της ΙΕ΄ Εφορείας Κλασικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων Λάρισας ανέφερε ότι τα νέα στοιχεία από τις ανασκαφές της 7ης ΕΒΑ, το πλούσιο υλικό που κάθε μέρα προστίθεται στα παλιότερα ευρήματα και η διεξοδικότερη επιφανειακή έρευνα στην περιοχή ενισχύουν την πεποίθηση ότι η αρχαία Δολίχη πρέπει να τοποθετηθεί οριστικά στον αρχαιολογικό χώρο Καστρί Δολίχης, επιβεβαιώνοντας τις απόψεις των αρχαίων περιηγητών. Η πόλη του Σαρανταπόρου για την οποία επικράτησε η άποψη, για κάποιο διάστημα, ότι είναι η αρχαία Δολίχη, είναι μεν μία σημαντική οχυρωμένη θέση, περιορίζεται όμως κυρίως στα ελληνιστικά χρόνια.
Η Δολίχη, λοιπόν, στην αρχαιότητα, πιθανότατα, βρισκόταν στη σημερινή της θέση και εκτεινόταν στη νοτιοδυτική πλευρά του Αϊ Λια μέχρι και το Καστρί, με την ακρόπολή της στο κωνικό ύψωμα του Αϊ Λια. Εκεί φαίνεται και το χαρακτηριστικό «στεφάνι» γύρω από την κορυφή του Αϊ Λια. Εξάλλου, και το γεγονός ότι μέχρι σήμερα αποκαλείται «στεφάνι» αποτελεί ένδειξη της ύπαρξης αρχαίου κάστρου. Ίσως λόγω του ιδιαίτερου κλίματος (απότομες μεταβολές της θερμοκρασίας) να έσπασαν και να θρυμματίσθηκαν τα ασβεστολιθικά πετρώματα ή το υλικό του κάστρου να χρησιμοποιήθηκε για νεότερες οικοδομές. Οι αλλεπάλληλες εχθρικές εισβολές, ακόμη, ίσως να συντέλεσαν στην καταστροφή του.
Αξιοθέατα
Στα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνονται:
Σε συνδυασμό των αρχαιολογικών χώρων Δολίχης, Πυθίου, Αζώρου και της άγνωστης έως τώρα αρχαίας πόλης στην περιοχή του Σαρανταπόρου, αλλά και σε συνδυασμό με τη νεότερη ιστορία (βλ. μάχη Σαρανταπόρου, Γεωργάκης Ολύμπιος, Νικοτσάρας κ.ά.), η δυτική περιοχή του Ολύμπου, με τη μοναδικότητα των τοπικών της προϊόντων, δύναται να αποτελέσει σταθμό στην πολιτιστική και τουριστική ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής της επαρχίας Ελασσόνας και του νομού Λάρισας.
Ετήσιες εκδηλώσεις
Στη Δολίχη πραγματοποιούνται ετησίως ποικίλες εκδηλώσεις, στις οποίες μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δολίχη Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Μαλκόλμια
Η μαλκόλμια είναι μονοετές ή εποχιακό ανθοφόρο φυτό, κυρίως των παράκτιων τοποθεσιών της Μεσογείου. Είναι διαδεδομένο με τα είδη Μαλκόλμια η ευκαμπτη (Malcolmia flexuosa), Μαλκόλμια η παράκτια (Malcolmia littorea) και Μαλκόλμια η θαλάσσια (Malcolmia maritima) από την Τουρκία μέχρι την Πορτογαλία και συναντάται σε τόσο μεγάλο πληθυσμό, ούτως ώστε να μη τίθεται θέμα προστασίας απειλούμενου με εξαφάνιση φυτού. Στην Ελλάδα φύεται κυρίως στις νησιωτικές παράκτιες περιοχές και λιγότερο σε ηπειρωτικές, κυρίως στη νότια Ελλάδα, και προτιμά τις παράκτιες βραχώδεις περιοχές που δέχονται συχνά τα υδροσταγoνίδια της θάλασσας.
Είναι φυτό με ιδιότητες κάλυψης και σταθεροποίησης του εδάφους, το οποίο ανθίζει στα μέσα Φεβρουαρίου καθώς είναι ανθοφόρα φυτά, προάγγελοι της άνοιξης, και αν το επιτρέπουν κάποιες μεμονωμένες τοπικές συνθήκες (σχετική υγρασία και ίσκιος) έχει παρατηρηθεί να ανθοφορεί μέχρι και αρχές Ιουνίου. Τα άνθη του είναι μικροσκοπικά και πυκνά ως προς τη σύσταση ανθοφορίας, τα οποία φύονται πάνω σε ένα σχετικά μακρύ μίσχο ανά δυάδες ή τριάδες και αποτελούνται από 4 πέταλα χρώματος μοβ προς μπορντό με ελαφρώς λευκό χρώμα στο μέσο, που καταλήγει σε κίτρινο στην καρδιά του άνθους. Όσον αφορά το φύλλωμά του, το θεωρούμενο ως υγιές φύλλωμα πρέπει να είναι συνήθως σκούρου πράσινου χρώματος.
Πηγές
Μαλκολμ
Βούλγαροι
Οι Βούλγαροι (βουλγαρικά: българи) είναι σλαβικό έθνος της νότιας Βαλκανικής και μιλούν τη βουλγαρική γλώσσα. Η πλειονότητα τους κατοικεί στη Βουλγαρία ενώ αρκετοί άλλοι, ως μειονότητες ή μετανάστες, σε διάφορες άλλες χώρες.
Οι Πρωτοβούλγαροι
Για τους προγόνους των Βουλγάρων, τους «Πρωτοβουλγάρους» (βουλγαρικά прабългари), δεν έχουμε ίδιες καταγραφές. Ό,τι γνωρίζουμε προκύπτει από τη συγκριτική μελέτη βυζαντινών, αραβικών, περσικών, ινδικών και ρωσικών πηγών της εποχής ή από ανασκαφές.
Όποια κι αν είναι η προέλευσή τους, είναι σίγουρο πως οι Πρωτοβούλγαροι εγκατέλειψαν τα αζοφικά παράλια (τη Μεγάλη Αρχαία Βουλγαρία των Βυζαντινών) γύρω στο 668 υπό την απειλή των Χαζάρων, οι οποίοι είχαν ήδη εξαναγκάσει σε παράδοση τον ηγεμόνα τους Μπατ Μπαγιάν. Χωρισμένοι σε τέσσερις βασικές ορδές υπό την ηγεσία των πριγκίπων τους, κινήθηκαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις:
Εθνογένεση
Οι Βούλγαροι προέρχονται κυρίως από τρεις φυλετικές ομάδες, διαφορετικής καταγωγής και αριθμού, που αφομοιώθηκαν και σχημάτισαν μια Σλαβόφωνη εθνότητα κατά την Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία :
Η Θρακική γλώσσα πιθανότατα εξαλείφθηκε τον 6ο αιώνα, αλλά μιλιόταν ακόμη στα μέσα και τα τέλη του. Η Μικρά Σκυθία και η Κάτω Μοισία φαίνεται να είχαν εκρωμαϊσθεί, αν και η περιοχή έγινε επίκεντρο βαρβαρικών μετεγκαταστάσεων (διάφορων Γότθων και Ούννων) τον 4ο και τις αρχές του 5ου αιώνα μ.Χ. πριν ένα περαιτέρω 'εκρωμαϊσμό' στις αρχές του 6ου αιώνα. Εντούτοις μερικά προσλαβικά γλωσσικά και πολιτιστικά ίχνη μπορεί να έχουν επιβιώσει στους σύγχρονους Βουλγάρους.
Οι Πρώιμοι Σλάβοι εμφανίσθηκαν από την αρχική τους κοιτίδα στις αρχές του 6ου αιώνα και εξαπλώθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής Κεντρικής Ευρώπης, της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, σχηματίζοντας έτσι τρεις κύριους κλάδους, προκαλώντας σταδιακά πλήρη αντικατάσταση της Θρακικής, αν οι Θράκες δεν είχαν ήδη εκρωμαϊσθεί ή εξελληνισθεί. Οι Βυζαντινοί ομαδοποίησαν τις πολυάριθμες Σλαβικές φυλές σε δύο ομάδες : τους Σκλαβηνούς και τους Άντες. Μερικοί Βούλγαροι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι Αντες ήταν από τους προγόνους των σύγχρονων Βουλγάρων.
Οι Πρωτοβούλγαροι αναφέρονται για πρώτη φορά τον 4ο αιώνα στην περιοχή της Βόρειας Καυκασιανής στέπας. Ερευνητές υποστηρίζουν ότι η απώτερη προέλευσή τους μπορεί να εντοπισθεί στις νομαδικές συνομοσπονδίες της Κεντρικής Ασίας, ειδικά ως τμήμα των χαλαρά συνδεδεμένων Τουρανικών φυλών, που επεκτάθηκαν από τη στέπα του Πόντου στην Κεντρική Ασία. Πάντως κάθε άμεση σύνδεση μεταξύ των Πρωτοβουλγάρων και των υποτιθεμένων Ασιατών ομολόγων τους παραμένει ελάχιστα περισσότερο από θεωρητική και "παραμορφωμένες ετυμολογίες". Στα τέλη του 7ου αιώνα μερικές Πρωτοβουλγαρικές φυλές υπό τον Ασπαρούχ και άλλες υπό τον Κουμπέρ εγκαταστάθηκαν μόνιμα στα Βαλκάνια. Πιστεύεται ότι οι Πρωτοβούλγαροι δεν ήταν πολλοί και έγιναν η κυβερνώσα ελίτ στις περιοχές που έλεγχαν. Οι Πρωτοβούλγαροι του Ασπαρούχ έκαναν μια φυλετική ένωση με τους Σεβεριανούς (Ανατολικοί Σλάβοι) και τις "Επτά φυλές" (ένωση Σλαβικών φυλών στην Πεδιάδα του Δούναβη), που μετεγκαταστάθηκαν για να προστατεύσουν τα πλευρά των Πρωτοβουλγαρικών οικισμών στη Μικρά Σκυθία.
Κατά την Πρώιμη Βυζαντινή Περίοδο οι Ρωμαϊκές επαρχίες Μικράς Σκυθίας και Κάτω Μοισίας είχαν ήδη οικονομικές και κοινωνικές ανταλλαγές με τους 'βαρβάρους' βόρεια του Δούναβη. Πιθανόν αυτό να διευκόλυνε τον ενδεχόμενο εκσλαβισμό τους, αν και η πλειοψηφία του πληθυσμού φαίνεται ότι είχε ακολουθήσει την τακτική της υποχώρησης στην ενδοχώρα της Κωνσταντινούπολης ή της Μικράς Ασίας πριν από κάθε εγκατάσταση Σλάβων ή Πρωτοβουλγάρων νότια του Δούναβη. Οι μεγάλες πόλεις-λιμάνια της Βουλγαρίας του Πόντου παρέμειναν Βυζαντινές Ελληνικές. Οι μεγάλης κλίμακας μετακινήσεις πληθυσμού και εδαφικές επεκτάσεις τον 8ο και 9ο αιώνα αύξησαν ακόμη περισσότερο τον αριθμό Σλάβων και Βυζαντινών Χριστιανών εντός του κράτους, καθιστώντας τους Πρωτοβουλγάρους προφανέστατα μειοψηφία. Η ίδρυση ενός νέου κράτους μορφοποίησε τους διάσφορους Σλαβικούς, Πρωτοβουλγαρικούς και Υστερορωμαϊκούς/Πρωιμοβυζαντινούς πληθυσμούς των επαρχιών στο "Βουλγαρικό λαό" της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, που μιλούσε μια Νότια Σλαβική γλώσσα.
Σε διάφορες περιόδους στην εθνογένεση του τοπικού πληθυσμού συνέβαλαν επίσης Σαρμάτες, Κέλτες, Γότθοι, Βλάχοι, Έλληνες, Κουμάνοι, Πετσενέγοι και άλλοι Ινδοευρωπαϊκά και Τουρκικά φύλα, που εγκαταστάθηκαν ή ζούσαν στα Βαλκάνια.
Γενετική προέλευση
Μέχρι πρόσφατα πιστευόταν ότι οι Βούλγαροι είναι φυλή Τουρκικής προέλευσης αλλά τα αποτελέσματα των ερευνών δεν έδειξαν καμιά τέτοια σχέση, αντίθετα δείχνουν ότι ο Βουλγαρικός πληθυσμός είναι γενετικά καθαρά Ινδοευρωπαϊκός και βρίσκεται πλησιέστερα στην ομάδα των Σλαβικών λαών, με τις στενότερες γενετικές ομοιότητες να έχουν βρεθεί με τους Κροάτες, τους Ουκρανούς και τους Πολωνούς. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το Θρακικό και το Πρωτοβουλγαρικό DNA είναι επίσης παρόν, στη περίπτωση που οι Πρωτοβούλγαροι διέφεραν γενετικά από τα Τουρκικά φύλα και κατάγονταν από το Ανατολικό Ιράν. Σύμφωνα με άλλους ερευνητές, όπως ο Διαχειριστής της Βουλγαρικής Ομάδας της (Εταιρείας) Family Tree DNA, τα σημαντικότερα τμήματα του Βουλγαρικού πληθυσμού είναι Πελασγικής (προθρακικής) και Απλοομάδας I (Ευρωπαϊκής) καταγωγής.
Περαιτέρω στοιχεία από ανακατατάξεις των ποσοστών μετάλλαξης αρχαίου DNA και ασφαλή στοιχεία από ρυθμούς ανάπτυξης αυτοσωματικού DNA υποδηλώνουν ότι η μεγαλύτερη περίοδος εξάπλωσης του Ευρωπαϊκού πληθυσμού συνέβη μετά την Ολόκαινο. Έτσι η σημερινή γεωγραφική κατανομή και η συχνότητα των απλοομάδων έχει συνεχώς διαμορφωθεί από την εποχή της Παλαιολιθικής εποίκισης μέχρι πέραν της Νεολιθικής (Pinhasi 2012)(Ricaut 2012). Αυτή η διαδικασία γενετικής διαμόρφωσης συνεχίστηκε στους ιστορικούς χρόνους, όπως στις Σλαβικές μεταναστεύσεις (Rower 2005)(Ralph 2012).
Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι ενώ απλοειδείς δείκτες, όπως το mtDNA και το Y-DNA, μπορούν να δώσουν ενδείξεις για το παρελθόν της ιστορίας του πληθυσμού, αντιπροσωπεύουν μόνο ένα απλό γενετικό τόπο, συγκρινόμενα με εκατοντάδες χιλιάδες που βρίσκονται σε πυρηνικά, αυτοσωμικά χρωμοσώματα. Η ανάλυση των δεικτών του αυτοσωματικού DNA δίνει την καλύτερη προσέγγιση της συνολικής «συγγένειας» μεταξύ των πληθυσμών, παρουσιάζοντας μια λιγότερο ασύμμετρη γενετική εικόνα σε σχέση με τις απλοομάδες του Υ DNA. Αυτά τα στοιχεία του atDNA δείχνουν ότι δεν υπάρχουν σαφείς ασυνέχειες ή συστάδες εντός του Ευρωπαϊκού πληθυσμού. Υπάρχει μάλλον μια γενετική κλίση, κυρίως ε κατεύθυνση από νοτιοανατολικά προς βορειοδυτικά. Οι Βούλγαροι σχετίζονταν σε μέτριο μόνο βαθμό με τους άμεσους ανατολικούς γείτονές τους - τους Τούρκους -, γεγονός που υποδηλώνει την παρουσία ορισμένων γεωγραφικών και πολιτιστικών φραγμών (Noέμβριος 2008), (Γιανουσμπάεφ 2012).
Πρόσφατες μελέτες του αρχαίου DNA έχουν αποκαλύψει ότι οι Ευρωπαϊκοί πληθυσμοί κατάγονται κυρίως από τρεις αρχέγονες ομάδες. Η πρώτη είναι οι Παλαιολιθικοί Σιβεριανοί, η δεύτερη είναι κυνηγοί-συλλέκτες της Βόρειας Ευρώπης και η τρίτη είναι Πρωτογεωργοί και αργότερα αφιχθέντες από τη Δυτική Ασία. Σύμφωνα με αυτές οι Βούλγαροι κατάγονται κυρίως (~70%) από Νεολιθικούς γεωργούς που διέδωσαν τη γεωργία από τη Μικρά Ασία και από Δυτικοασιάτες εισβολείς της Εποχής του Χαλκού και εμφανίζονται ταυτόχρονα με άλλους Νοτιοευρωπαίους. Κάποιο από τα στοιχεία πρόσμιξης στους γεωργούς αυτούς συνεπάγεται κάποια καταγωγή σχετιζόμενη με τους Ανατολικοασιάτες, με ~ 2% της συνολικής αναλογίας βουλγαρικής καταγωγής να συνδέεται με την παρουσία νομαδικών ομάδων στην Ευρώπη, από την εποχή των Ούννων μέχρι εκείνη των Οθωμανών. Ενα τρίτο στοιχείο συνεπάγεται πρόσμειξη μεταξύ της Βορειοευρωπαϊκής ομάδας από τη μία πλευρά και της ομάδας των Δυτικοασιατών-Πρωτογεωργών από την άλλη, την ίδια περίπου εποχή με την Ανατολικοασιατική πρόσμειξη, γύρω στα 850 μ.Χ. Αυτό το γεγονός μπορεί να αντιστοιχεί στην εξάπλωση των Σλαβόφωνων. Η ανάλυση τεκμηριώνει αυτή την πρόσμειξη στους Βουλγάρους σε επίπεδο γύρω στο 28%.
Εθνική ταυτότητα
Η Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία ιδρύθηκε το 681. Μετά την υιοθέτηση του Ορθόδοξου Χριστιανισμού το 864 έγινε ένα από τα πολιτιστικά κέντρα της Σλαβικής Ευρώπης. Η ηγετική πολιτιστική θέση της παγιώθηκε με την εφεύρεση του Κυριλλικού αλφάβητου στην πρωτεύουσά της Πρεσλάβα την αυγή του 10ου αιώνα. Η ανάπτυξη της λογοτεχνίας της Παλαιάς Εκκλησιαστικής Σλαβονικής στη χώρα είχε ως αποτέλεσμα να αποτρέψει την αφομοίωση των Νότιων Σλάβων από τους γειτονικούς πολιτισμούς και επίσης τόνωσε την ανάπτυξη μιας διακριτής εθνικής ταυτότητας. Συντελέσθηκε μια αρμονική συνύπαρξη μεταξύ των αριθμητικά αδύναμων Πρωτοβουλγάρων και των πολυάριθμων Σλαβικών φυλών στην ευρεία αυτή περιοχή από το Δούναβη στο βορρά μέχρι το Αιγαίο Πέλαγος στο νότο και από την Αδριατική Θάλασσα στα δυτικά μέχρι τη μαύρη Θάλασσα στα ανατολικά, που δέχθηκε το κοινό εθνώνυμο Βούλγαροι. Το 10ο αιώνα οι Βούλγαροι δημιούργησαν μια μορφή εθνικής ταυτότητας που απείχε από το σύγχρονο εθνικισμό αλλά τους βοήθησε να επιβιώσουν ως διακριτή οντότητα ανά τους αιώνες.
Το 1018 η Βουλγαρία έχασε την ανεξαρτησία της και παρέμεινε Βυζαντινή επαρχία μέχρι το 1185, οπότε δημιουργήθηκε η Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία. Παρ 'όλα αυτά στα τέλη του 14ου αιώνα οι Οθωμανοί την κατέλαβαν ολόκληρη. Υπό τους Οθωμανούς οι Βούλγαροι θεωρούντο άνθρωποι κατώτερης τάξης (ραγιάδες) και Βουλγαρικός Χριστιανικός πολιτισμός καταπιέστηκε. Οι ευγενείς και ο κλήρος εξαλείφθηκαν και οι χωρικοί έγιναν δουλοπάροικοι. Έλαβε χώρα μια διαδικασία μερικού εξισλαμισμού με την πάροδο των αιώνων, καθοριζόμενου από τις ειδικές συνθήκες του κάθε τόπου. Οι Βούλγαροι, όπως οι υπόλοιποι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, συμπεριελήφθηκαν σε μια ειδική εθνικοθρησκευτική κοινότητα υπό την Ελληνοβυζαντινή κυριαρχία ονομαζόμενη Ρουμ Μιλλέτ. Για τους κοινούς ανθρώπους το ότι ανήκαν σε αυτή την Ορθόδοξη κοινοπολιτεία έγινε σημαντικότερο από την εθνική τους καταγωγή. Η κοινότητα αυτή αποτέλεσε τόσο βασική μορφή κοινωνικής οργάνωσης όσο και πηγή ταυτότητας για όλες τις εντός της εθνικές ομάδες. Κατ΄αυτό τον τρόπο τα εθνώνυμα σπανίως χρησιμοποιούντο και μεταξύ του 15ου και του 19ου αιώνα οι περισσότεροι ντόπιοι άρχισαν σταδιακά να αυτοπροσδιορίζονται απλώς ως Χριστιανοί. Εντούτοις κληρικοί με κοινωνική συνείδηση σε μερικά απομονωμένα μοναστήρια κρατούσαν ακόμη ζωντανή τη διακριτή Βουλγαρική ταυτότητα, πράγμα που τη βοήθησε να επιβιώσει κυρίως σε αγροτικές, απομακρυσμένες περιοχές. Παρά τη διαδικασία εθνικοθρησκευτικής συγχώνευσης μεταξύ των Ορθοδόξων Χριστιανών έντονα εθνικιστικά αισθήματα διατηρούνταν στην Καθολική κοινότητα, στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας. Εκείνη την περίοδο σημειώθηκε μια διαδικασία μερικού εξελληνισμού μεταξύ της διανόησης και του αστικού πληθυσμού, αποτέλεσμα του υψηλότερου κύρους του Ελληνικού πολιτισμού και της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μεταξύ των Χριστιανών των Βαλκανίων. Το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα ο Διαφωτισμός στη Δυτική Ευρώπη έδωσε το έναυσμα για το ξεκίνημα της Εθνικής αφύπνισης της Βουλγαρίας το 1762 (με το έργο του Αγιου Παϊσίου του Χιλανδαρίου, αντίθετου στην Ελληνική θρησκευτική και πολιτιστική κυριρχία επί της Βουλγαρίας, "Ιστορία των Σλαβοβουλγάρων", πρώτου έργου της Βουλγαρικής ιστοριογραφίας.
Μερικοί Βούλγαροι υποστήριξαν το Ρωσικό στρατό όταν πέρασε το Δούναβη στα μέσα του 18ου αιώνα. Η Ρωσία προσπάθησε να τους πείσει να εγκατασταθούν σε περιοχές που πρόσφατα είχε καταλάβει, ιδιαίτερα στη Βεσσαραβία. Το αποτέλεσμα ήταν πολλοί Βούλγαροι έποικοι να εγκατασταθούν εκεί και αργότερα σχημάτισαν δύο στρατιωτικά αποσπάσματα, στο πλαίσιο της Ρωσικής στρατιωτικής εποίκησης της περιοχής το 1759–1763.
Βουλγαρικό εθνικό κίνημα
Κατά τους Ρωσοτουρκικούς Πολέμους (1806–1812) και (1828-1829) Βούλγαροι μετανάστες σχημάτισαν το Στρατό των Βούλγαρων Συμπατριωτών και ενώθηκαν με το Ρωσικό Στρατό, ελπίζοντας ότι η Ρωσία θα έφερνε τη Βουλγαρική απελευθέρωση, αλλά τα αυτοκρατορικά της συμφέροντα εστιάζονταν τότε στη Βλαχία και στην Ελλάδα. Η άνοδος των εθνικισμών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οδήγησε στον αγώνα για την πολιτιστική και θρησκευτική αυτονομία του Βουλγαρικού λαού. Οι Βούλγαροι ήθελαν να έχουν τα δικά τους σχολεία και τη θεία λειτουργία στα Βουλγαρικά και χρειάζονταν έναν ανεξάρτητο εκκλησιαστικό οργανισμό. Δυσανασχετώντας με την κυριαρχία του Ελληνορθόδοξου κλήρου, άρχισε να φουντώνει ο αγώνας σε αρκετές Βουλγαρικές επισκοπές τη δεκαετία του 1820.
Η Ανατολική Ρωμυλία προσαρτήθηκε το 1885 στη Βουλγαρία με αναίμακτη επανάσταση. Στις αρχές της δεκαετίας του 1890 ιδρύθηκαν δύο φιλοβουλγαρικές επαναστατικές οργανώσεις : η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση και η Ανωτάτη Μακεδονο-Αδριανουπολική Επιτροπή. Το 1903 συμμετείχαν στην ανεπιτυχή Εξέγερση του Ίλιντεν κατά των Οθωμανών στη Μακεδονία και στο βιλαέτι της Αδριανούπολης. Οι Σλαβομακεδόνες ταυτοποιήθηκαν τότε κυρίως ως Βούλγαροι και σημαντικά βουλγαρόφιλα αισθήματα επιβίωσαν μεταξύ τους μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στις αρχές του 20ού αιώνα ο έλεγχος της Μακεδονίας αποτέλεσε βασικό σημείο διαφωνίας μεταξύ Βουλγαρίας, Ελλάδας και Σερβίας που πολέμησαν στον Α΄ (1912–1913) και Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο (1913). Η περιοχή ήταν επίσης αντικείμενο διαμάχης και κατά τον Α΄ (1915–1918) και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1941–1944).
Δημογραφικά
Ο μεγαλύτερος αριθμός των Βουλγάρων ζει στη Βουλγαρία, όπου αριθμούν περίπου 6 εκατομμύρια, αποτελώντας το 85% του πληθυσμού. Υπάρχουν σημαντικές Βουλγαρικές μειονότητες στη Σερβία, την Τουρκία, την Αλβανία, τη Ρουμανία (Βούλγαροι του Βανάτου), καθώς και στην Ουκρανία και τη Μολδαβία (Βούλγαροι της Βεσσαραβίας). Πολλοί Βούλγαροι ζουν στη διασπορά και αποτελείται από εκπρόσωπους και απογόνους της παλιάς (πριν το 1989) και νέας (μετά το 1989) μετανάστευσης. Η παλιά μετανάστευση αποτελείτο από περίπου 2.470.000 οικονομικούς και αρκετές δεκάδες χιλιάδες πολιτικούς μετανάστες και κατευθύνθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της προς τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αργεντινή τη Βραζιλία και τη Γερμανία.
Η νέα μετανάστευση εκτιμάται σε περίπου 970.000 ανθρώπους και μπορεί να διακριθεί σε δύο μεγάλες υποκατηγορίες: μόνιμη μετανάστευση στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με κατεύθυνση κυρίως προς τις ΗΠΑ, Καναδά, Αυστρία και Γερμανία και μετανάστευση εργατικού δυναμικού στα τέλη της δεκαετίας του 1990 με κατεύθυνση κυρίως προς τις Ελλάδα, Ιταλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ισπανία. Η μετανάστευση προς τη Δύση έχει παραμείνει σταθερή ακόμη και στις αρχές του 21ου αιώνα, καθώς οι άνθρωποι συνεχίζουν να μετακινούνται σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Αυστραλία.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ζούσαν 1.124.240 Βούλγαροι στη Σόφια, 302.858 στη Φιλιππούπολη, 300.000 στη Βάρνα και περίπου 200.000 στο Μπουργκάς. Ο συνολικός αριθμός των Βουλγάρων ξεπερνά τα 9 εκατομμύρια.
Γλώσσα
Οι Βούλγαροι μιλούν τη Βουλγαρική, μια Νότια Σλαβική γλώσσα, που είναι αμοιβαία κατανοητή με τη Σλαβομακεδονική και την Τορλακική διάλεκτο.
Η Βουλγαρική παρουσιάζει κάποιες φραστικές εξελίξεις που τη διαφοροποιούν από άλλες Σλαβικές γλώσσες. Αυτές είναι κοινές με τη Ρουμανική, την Ελληνική και την Αλβανική (βλέπε Βαλκανικός γλωσσικός δεσμός), με τις οποίες δεν είναι καθόλου αμοιβαία κατανοητή. Μέχρι το 1878 η Βουλγαρική επηρεαζόταν λεξιλογικά από τη μεσαιωνική και νέα Ελληνική και πολύ λιγότερο από την Τουρκική. Πιο πρόσφατα η γλώσσα έχει δανειστεί πολλές λέξεις από τα Ρωσικά, Γερμανικά, Γαλλικά και Αγγλικά.
Η Βουλγαρική γλώσσα μιλιέται από την πλειοψηφία της Βουλγαρικής διασποράς, αλλά λιγότερο από τους απογόνους παλιών μεταναστών σε ΗΠΑ, Καναδά, Αργεντινή και Βραζιλία.
Οι Βούλγαροι γλωσσολόγοι θεωρούν την επισημοποιημένη (από το 1944) σλαβομακεδονική γλώσσα τοπική παραλλαγή της Βουλγαρικής, όπως ακριβώς οι περισσότεροι εθνογράφοι και γλωσσολόγοι μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα θεωρούσαν την τοπική Σλαβική ομιλία στην περιοχή της Μακεδονίας. Ο πρόεδρος της Βουλγαρίας Ζέλιο Ζέλεφ (1990-1997) αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη σλαβομακεδονική ως ξεχωριστή γλώσσα, όταν η Βόρεια Μακεδονία (τότε Δημοκρατία της Μακεδονίας) έγινε ανεξάρτητο κράτος. Η Βουλγαρική γλώσσα γράφεται στο Κυριλλικό αλφάβητο.
Κυριλλικό αλφάβητο
Το πρώτο μισό του 10ου αιώνα επινοήθηκε η Κυριλλική γραφή στη Φιλολογική Σχολή της Πρεσλάβας, στη Βουλγαρία, βασισμένη στο Γλαγολιτικό αλφάβητο, το Ελληνικό και το Λατινικό αλφάβητο. Σύγχρονες παραλλαγές του αλφαβήτου χρησιμοποιούνται σήμερα για τη γραφή πέντε ακόμη Σλαβικών γλωσσών, όπως η Ρωσική, η Ουκρανική, η Σερβική, η Λευκορωσική γλώσσα και η Σλαβομακεδονική, καθώς επίσης της Μογγολική γλώσσα και περίπου 60 ακόμη γλωσσών που μιλιούνται στην πρώην Σοβιετική Ενωση. Η Μεσαιωνική Βουλγαρία ήταν το σημαντικότερο πολιτιστικό κέντρο των Σλαβικών λαών στα τέλη του 9ου και όλο το 10ο αιώνα. Οι δύο φιλολογικές σχολές της Οχρίδας ανέπτυξαν πλούσια λογοτεχνική και πολιτιστική δραστηριότητα με συγγραφείς όπως οι Κωνσταντίνος της Πρεσλάβας, Ιωάννης Έξαρχος, Τσερνόριζετς Χράμπαρ, Κλήμης και Ναούμ της Οχρίδας. Η Βουλγαρία ασκούσε παρόμοια επιρροή στις γειτονικές της χώρες στα μέσα προς τα τέλη του 14ου αιώνα, την εποχή της Φιλολογικής Σχολής του Τίρνοβο με τα έργα του Πατριάρχη Ευθύμιου, του Γρηγορίου Τσάμπλακ, του Κωνσταντίνου του Κόστενετς (Κονσταντίν Κοστενέτσκι). Η Βουλγαρική πολιτιστική επιρροή ήταν ιδιαίτερα έντονη στη Βλαχία και τη Μολδαβία, όπου η Κυριλλική γραφή χρησιμοποιείτο μέχρι το 1860, ενώ η Εκκλησιαστική Σλαβονική ήταν η επίσημη γλώσσα της πριγκιπικής καγκλαρίας και της εκκλησίας μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα.
Σύστημα ονομάτων
Υπάρχουν αρκετές διαφορετικές κατηγορίες Βουλγαρικών ονομάτων. Η μεγάλη πλειοψηφία τους έχει είτε Χριστιανική (όπως Λαζάρ, Ιβάν (από Ιωάννης), Άννα, Μαρία, Αικατερίνα) είτε Σλαβική προέλευση (Βλαντιμίρ, Σβετοσλάβ, Βελισλάβα). Μετά την Απελευθέρωση το 1878 αναστήθηκαν τα ονόματα των ιστορικών Πρωτοβουλγάρων ηγετών, όπως Ασπαρούχ, Κρούμος, Κουμπράτ και Τέρβελ. Το παλιό Βουλγαρικό όνομα Μπόρις διαδόθηκε από τη Βουλγαρία σε άλλες χώρες του κόσμου, με παραδείγματα τους Ρώσους Τσάρο Μπορίς Γκοντουνόφ και Πρόεδρο Μπορίς Γιέλτσιν, το Βρετανό πολιτικό Μπόρις Τζόνσον και το Γερμανό τενίστα Μπόρις Μπέκερ.
Τα περισσότερα Βουλγαρικά ανδρικά επώνυμα έχουν κατάληξη -οβ, παράδοση εν χρήσει κυρίως στα Ανατολικά Σλαβικά έθνη, όπως η Ρωσία, η Ουκρανία και η Λευκορωσία. Αυτή μερικές φορές προφέρεται -οφ αλλά συνηθέστερα -οβ. Η κατάληξη -οβ είναι η Σλαβική κατάληξη γενικής, έτσι Ιβάνοφ σημαίνει κατά λέξη "του Ιβάν". Τα Βουλγαρικά επώνυμα είναι πατρωνυμικά και χρησιμοποιούν την κατάληξη γενικής, έτσι το επώνυμο του γιου του Νίκολα γίνεται Νικόλοφ και το επώνυμο του γιου του Ιβάν γίνεται Ιβάνοφ. Οι Βουλγάρες γυναίκες έχουν κατάληξη επωνύμου οβα, για παράδειγμα Μαρία Ιβάνοβα. Ο πληθυντικός των Βουλγαρικών ονομάτων τελειώνει σε οβι, για παράδειγμα "οικογένεια Ιβάνοβι".
Άλλα συνηθισμένα Βουλγαρικά ανδρικά επώνυμα έχουν κατάληξη -εφ, για παράδειγμα Στόεφ, Γκάντσεφ, Πέεφ κ.ο.κ. Το θηλυκό επώνυμο στην περίπτωση αυτή παίρνει την κατάληξη -εβα, για παράδειγμα Γκαλίνα Στόβα. Το όνομα όλης της οικογένειας έχει την κατάληξη πληθυντικού -εβι, για παράδειγμα "οιοκογένεια Στόβι".
Μια άλλη χαρακτηριστική Βουλγαρική κατάληξη επωνύμου, αν και λιγότερο συχνή, είναι η -σκι, που παίρνει επίσης ένα -α όταν το όνομα είναι θηλυκό (το Σμιρνένσκι γίνεται Σμιρνένσκα). Ο πληθυντικός της κατάληξης επωνύμου -σκι είναι επίσης -σκι, π.χ. "οικογένεια Σμιρνένσκι".
Σπάνια εμφανίζεται επίσης η κατάληξη -ιν (θηλυκό -ινα). Συνήθως δινόταν στο παιδί μιας ανύπαντρης μητέρας (για παράδειγμα ο γιος της Κούνα έπαιρνε το επώνυμο Κούνιν και ο γιος της Γκάνα το Γκάνιν). Η κατάληξη επωνύμου -ιτς συναντάται σπάνια, κυρίως μεταξύ των Βουλγάρων Καθολικών και δεν παίρνει πρόσθετο -α στο θηλυκό.
Θρησκεία
Οι περισσότεροι Βούλγαροι είναι, τουλάχιστον κατ' όνομα, μέλη της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που ιδρύθηκε το 870 μ.Χ. (αυτοκέφαλη από το 927 μ.Χ. Η Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η ανεξάρτητη εθνική εκκλησία της Βουλγαρίας, όπως οι άλλοι εθνικοί κλάδοι της Ορθόδοξης κοινότητας, και θεωρείται αξεχώριστο στοιχείο της Βουλγαρικής εθνικής συνείδησης. Η εκκλησία καταργήθηκε κατά την Οθωμανική κυριαρχία (1396—1878), αναβίωσε το 1873 ως Βουλγαρική Εξαρχία και αμέσως μετά ως Βουλγαρικό Πατριαρχείο. Το 2001 η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε, τουλάχιστον κατ' όνομα, 6.552.000 μέλη στη Βουλγαρία (82,6% του πληθυσμού), από τα οποία 6.300.000 ήταν Βούλγαροι και ένα ως δύο εκατομμύρια μέλη στη διασπορά.
Παρά το ρόλο της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ως ενοποιητικού συμβόλου όλων των Βουλγάρων μικρές ομάδες τους έχουν προσηλυτισθεί σε άλλες θρησκείες κατά την πάροδο του χρόνου. Το 16ο και 17ο αιώνα Ρωμαιοκαθολικοί ιεραπόστολοι προσηλύτισαν μικρό αριθμό Βουλγάρων Παυλικιανών στις περιφέρειες της Φιλιππούπολης και του Σβιστόφ στο Ρωμαιοκαθολικισμό. Σήμερα υπάρχουν στη Βουλγαρία περίπου 40.000 Ρωμαιοκαθολικοί Βούλγαροι, 10.000 ακόμη στο Βανάτο της Ρουμανίας και έως 100.000 Βουλγαρικής καταγωγής στη Νότια Αμερική. Οι Ρωμαιοκαθολικοί Βούλγαροι του Βανάτου είναι επίσης απόγονοι των Παυλικιανών, που κατέφυγαν εκεί στα τέλη του 17ου αιώνα μετά από μια ανεπιτυχή εξέγερση κατά των Οθωμανών. Ο Προτεσταντισμός εισήχθη στη Βουλγαρία από ιεραποστόλους από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1857. Το ιεραποστολικό έργο συνεχίσθηκε καθ' όλο το δεύτερο μισό του 19ου και το πρώτο μισό του 20ού αιώνα και σήμερα υπάρχουν στη Βουλγαρία περίπου 25.000 Προτεστάντες. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας πολλοί Βούλγαροι ασπάστηκαν το μουσουλμανισμό με αποτέλεσμα σήμερα να αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη θρησκευτική ομάδα στο βουλγαρικό έθνος, η οποία φτάνει τις 131.000 μέσα στη Βουλγαρία.
Τέχνες και επιστήμες
Ο Μπόρις Χριστόφ, ο Νικολάι Γκιαούροφ, η Ράινα Καμπαίβανσκα και η Γκένα Ντιμίτροβα είχαν σημαντική συμβολή στην όπερα, με τους Γκιαούροφ και Χριστόφ να είναι δύο από τους μεγαλύτερους μπάσσους στη μεταπολεμική περίοδο. Η αρπίστρια Άννα-Μαρία Ραβνοπόλσκα-Ντην είναι μια από τις δημοφιλέστερες. Οι Βούλγαροι είχαν επίσης πολύτιμη συμβολή στον παγκόσμιο πολιτισμό στη σύγχρονη εποχή. Η Τζούλια Κρίστεβα (γ. 1941) και ο Τσβέταν Τοντόροφ (γ. 1939) ήταν από τους πιο σημαίνοντες Ευρωπαίους φιλοσόφους του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. ο καλλιτέχνης Κρίστο είναι από τους διασημότερους εκπροσώπους της περιβαλλοντικής τέχνης με έργα όπως το Περιτυλιγμένο Ράιχσταγκ.
Εξ ίσου ενεργοί είναι οι Βούλγαροι της διασποράς. Μεταξύ των Αμερικανών επιστημόνων και εφευρετών Βουλγαρικής καταγωγής είναι οι Τζών Ατανάσοφ (1903 – 1995), Πήτερ Πετρόφ (1919 – 2003) και Ασέν Γιορντάνοφ (1896 - 1967). Ο Βουλγαροαμερικανός Στέφαν Γκρούεφ (1922 – 2006) έγραψε το περίφημο βιβλίο "Πρόγραμμα Μανχάταν" για την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας και επίσης το "Ακάνθινο Στεφάνι", βιογράφια του Τσάρου Βόρι Γ΄ της Βουλγαρίας. Σύμφωνα με τη Διεθνή Μένσα η Βουλγαρία έρχεται δεύτερη στον κόσμο στα αποτελέσματα των τεστ IQ της Μένσα και οι μαθητές της δεύτεροι στα τεστ εισαγωγής στα Αμερικάνικα πανεπιστήμια. Επίσης το διεθνές τεστ ΙQ της Μένσα του 2004 αναγνώρισε ως ευφυέστερη γυναίκα στον κόσμο τη Ντανιέλα Σιμίντσιεβα από τη Βουλγαρία με ΙQ 200. Το 2007 το CERN απασχολούσε πάνω από 90 Βούλγαρους επιστήμονες και περίπου 30 από αυτούς θα συμμετάσχουν ενεργά στα πειράματα του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων.
Κουζίνα
Γνωστή για τις πλούσιες σαλάτες της, απαραίτητες σε κάθε γεύμα, η Βουλγαρική κουζίνα τονίζεται επίσης για την ποικιλία και ποιότητα των γαλακτοκομικών προϊόντων της και την ποικιλία των τοπικών κρασιών και οινοπνευματωδών ποτών της, όπως το ρακί, η μαστίχα και η μέντα. Η Βουλγαρική κουζίνα διαθέτει επίσης ποικιλία από κρύες και ζεστές σούπες, με παράδειγμα κρύας σούπας την ταρατόρ. Υπάρχουν πολλά Βουλγαρικά αρτοσκευάσματα, όπως η "μπάνιτσα",που τρώγεται πίνοντας το "κίσελο μλιάκο ή μλεκό" ή την "μποζά".Το "μλιάκο ή μλεκό" είναι το γάλα.
Εθιμα
Οι Βούλγαροι μπορούν να φορούν την μαρτένιτσα - στολίδι φτιαγμένο από άσπρη και κόκκινη κλωστή, που φοριέται στον καρπό του χεριού ή καρφώνεται στα ρούχα - από την 1 Μαρτίου μέχρι το τέλος του μήνα. Αν θέλει κάποιος μπορεί να το βγάλει νωρίτερα αν δει έναν πελαργό (που θεωρείται προάγγελος της άνοιξης) και να το δέσει στο ανθισμένο κλαδί ενός δένδρου. Συγγενείς και φίλοι συνηθίζουν να ανταλλάσσουν μαρτένιτσα, που τα θεωρούν σύμβολα νεότητας και μακροζωίας. Η άσπρη κλωστή αντιπροσωπεύει την ειρήνη και την ηρεμία ενώ η κόκκινη τους κύκλους της ζωής. Οι Βούλγαροι μπορεί επίσης να αναφέρονται στη γιορτή της 1 Μαρτίου ως "Μπάμπα Μάρτα", που σημαίνει Γιαγιά Μάρτης. Αυτό διασώζει μια αρχαία παγανιστική παράδοση. Πολλοί μύθοι υπάρχουν αναφορικά με τη γέννηση αυτού του εθίμου, μερικοί από την εποχή του Χαν Κουμπράτ τον 7ο αιώνα, ηγεμόνα της Παλαιάς Μεγάλης Βουλγαρίας. Αλλοι θρύλοι συσχετίζουν το μαρτένιτσα με Θρακικές και Ζωροαστρικές αντιλήψεις.
Το αρχαίο τελετουργικό των "κούκερι", εκτελούμενο από μεταμφιεσμένους άνδρες, έχει σκοπό να τρομάξει τα κακά πνεύματα και να φέρει στην κοινότητα καλή σοδειά και υγεία. Οι φορεσιές, από γούνες και τρίχωμα ζώων, καλύπτουν όλο το σώμα. Μια μάσκα, στολισμένη μεταξύ άλλων με κέρατα, καλύπτει το κεφάλι κάθε κούκερ, που πρέπει επίσης να έχει κουδούνια δεμένα στη ζώνη του. Το τελετουργικό συνίσται σε χορό, πηδήματα και κραυγές, σε μια προσπάθεια να διώξουν όλο το κακό από το χωριό. Μερικοί από τους συμμετέχοντες υποδύονται ανθρώπους του βασιλιά, γεωργούς και τεχνίτες. Η διακόσμηση των φορεσιών διαφέρει από περιοχή σε περιοχή.
Αλλο χαρακτηριστικό έθιμο, τα αναστενάρια (νεστίναρστβο) υπάρχει στην περιοχή της Στράντας (οροσειρά στη νοτιοανατολική Βουλγαρία). Αυτό το αρχαίο έθιμο περιλαμβάνει χορό στη φωτιά ή πάνω σε αναμμένα κάρβουνα.
Αθλητισμός
Όπως για τους περισσότερους Ευρωπαϊκούς λαούς, το ποδόσφαιρο είναι μακράν το δημοφιλέστερο άθλημα για τους Βουλγάρους. Ο Χρίστο Στόιτσκοφ είναι ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, έχοντας παίξει με την Εθνική Βουλγαρίας και τη Μπαρτσελόνα. Έλαβε πολλές διακρίσεις και ήταν από κοινού κορυφαίος σκόρερ (με το Ρώσο Ολέγκ Σαλένκο) στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1994. Ο Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ, ο οποιος επαιξε στον Π.Α.Ο.Κ. και προγενέστερα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, την Τότεναμ, την Μπάγερ Λεβερκούζεν και αλλού, την εθνική ομάδα και δύο τοπικές ομάδες, είναι ακόμη ο δημοφιλέστερος Βούλγαρος ποδοσφαιριστής του 21ου αιώνα.
Στις αρχές του 20ού αιώνα η Βουλγαρία ήταν γνωστή για δύο από τους καλύτερους παλαιστές στον κόσμο - Νταν Κόλοφ και Νικόλα Πετρόφ. Η Στέφκα Κοσταντίνοβα είναι η καλύτερη αθλήτρια του άλματος εις ύψος, ακόμη κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ από το 1987, ένα από τα παλαιότερα ακατάρριπτα ρεκόρ όλων των αθλημάτων. Η Ιβέτ Λάλοβα (γ. 1984), μαζί με την Ιρίνα Πριβάλοβα(γ. 1968), είναι σήμερα η ταχύτερη γυναίκα στον κόσμο στα 100 μ. Ο Καλογιάν Μαχλιάνοφ (γ. 1983) ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος παλαιστής σούμο, που κέρδισε το Αυτοκρατορικό Κύπελλο στην Ιαπωνία. Ο Βεσελίν Τοπάλοφ κέρδισε το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα το 2005. Ήταν No. 1 στην παγκόσμια κατάταξη από τον Απρίλιο του 2206 ως τον Ιανουάριο του 2007 και είχε το δεύτερο υψηλότερο βαθμό ΕΛΟ όλων των εποχών (2813). Ξανακέρδισε τη θέση No. 1 πάλι τον Οκτώβριο του 2008.
Σύμβολα
Τα εθνικά σύμβολα των Βουλγάρων είναι η Σημαία, το Εθνόσημο, ο Εθνικός ύμνος και η Εθνική Φρουρά, καθώς και άλλα ανεπίσημα σύμβολα, όπως η σημαία της Σαμάρα.
Η εθνική σημαία της Βουλγαρίας είναι ορθογώνιο με τρία χρώματα : άσπρο, πράσινο και κόκκινο, οριζόντια σε ισομεγέθεις λωρίδες από πάνω προς τα κάτω. Το άσπρο αντιπροσωπεύει τον ουρανό, το πράσινο τα δάση και τη φύση και το κόκκινο το αίμα του λαού, παραπομπή στον ισχυρό δεσμό του έθνους μέσω όλων των πολέμων και των επαναστάσεων που συγκλόνισαν τη χώρα κατά το παρελθόν. Το Βουλγαρικό Εθνόσημο είναι κρατικό σύμβολο της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας του Βουλγαρικού λαού και κράτους. Απεικονίζει ένα εστεμμένο αχαλίνωτο χρυσό λιοντάρι σε σκούρο κόκκινο φόντο με το σχήμα της ασπίδας. Πάνω από την ασπίδα είναι ένα στέμμα στο πρότυπο των στεμμάτων της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας (1185–1396/1422), με πέντε σταυρούς και έναν ακόμη στην κορυφή. Δύο εστεμμένα αχαλίνωτα χρυσά λιοντάρια κρατούν την ασπίδα και από τις δύο πλευρές, κοιτάζοντάς τη. Στέκονται πάνω σε δύο σταυρωτά κλαδιά βελανιδιάς, που συμβολίζουν τη δύναμη και τη μακροζωία του Βουλγαρικού κράτους. Κάτω από την ασπίδα είναι μια άσπρη ταινία πλαισιωμένη από τα τρία εθνικά χρώματα. Η ταινία είναι τοποθετημένη στα άκρα των κλαδιών με γραμμένη πάνω της τη φράση "Η Ενότητα Δυναμώνει".
Τόσο η Βουλγαρική σημαία όσο και το Εθνόσημο χρησιμοποιούνται ως σύμβολα διάφορων Βουλγαρικών οργανώσεων, πολιτικών κομμάτων και ιδρυμάτων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Βουλγαρίας Κατηγορία:Σλαβικά έθνη Κατηγορία:Νότιοι Σλάβοι
Κατάλογος έργων του Φρανς Χαλς
Η σελίδα αυτή περιλαμβάνει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Φρανς Χαλς, αποδεκτά ως προς την αυθεντικότητά τους από το Frans Halsmuseum και άλλες πηγές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαλς Κατηγορία:Πίνακες του Φρανς Χαλς
ΑΣΑ Τίργκου Μούρες (1962)
Η ΑΣΑ Τίργκου Μούρες ήταν μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Τίργκου Μούρες, στην κεντρική Ρουμανία. Ιδρύθηκε το 1962 και σύντομα έγινε μια από τις καλύτερες ομάδες της χώρας. Η ομάδα διαλύθηκε το 2007. Η ομάδα συμμετείχε 10 περιόδους στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας, την περίοδο 1946-1958. Καλύτερη θέση της στο πρωτάθλημα ήταν η 2η, την περίοδο 1974-75. Συμμετείχε 3 φορές στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, αλλά και τις τρεις φορές αποκλείστηκε από τον 1ο γύρο: την περίοδο 1975–1976 από τη Ντιναμό Δρέσδης, την περίοδο 1976–1977 από τη Ντιναμό Ζάγκρεμπ και την περίοδο 1977–1978 από την ΑΕΚ Αθηνών. Στο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου την περίοδο 1972–1973 έφτασε στον τελικό αλλά έχασε από τη Λοκομοτίβ Σόφιας.
Εγχώρια
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας:
Liga II:
Liga III:
Διεθνή
Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου:
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2002-2003
Α2 Γυναικών 2002-2003
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 27 Οκτωβρίου 2002 έως τις 26 Ιανουαρίου 2003. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 2 Φεβρουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 20 Απριλίου 2003. Πρωταθλήτρια της κατηγορίας αναδείχτηκε η ομάδα του Θερμαϊκού για πρώτη φορά στην ιστορία της.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 Βαθμολογία 20px|Α2
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2002 2003 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2002 2003
Βλάγκαδα Άρτας
Τα Βλάγκαδα είναι χωριό του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων στο νομό Άρτας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 14 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Τα Βλάγκαδα είναι κτισμένα σε υψόμετρο 900 μέτρων στις πλαγιές της οροσειράς των Τζουμέρκων. Για την ονομασία του υπάρχουν δύο εκδοχές: κατά την πρώτη προέρχεται από τις λέξεις αυλάκια και λαγκάδια ενώ κατά τη δεύτερη προέρχεται από το Διλάγκαδο, το οποίο στο τοπικό ιδίωμα διαμορφώθηκε ως το Βλάγκαδο.
Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός το 1961 και ήταν ο μικρότερος από τους πέντε οικισμούς (μαζί με την Κρυοπηγή, τη Μηλιά, τη Σγάρα και τον Καταρράκτη) που αποτελούσαν από το 1927 ως το 1997 την κοινότητα Καταρράκτη της επαρχίας Άρτης. Το 1997 εντάχθηκε στον καποδιστριακό δήμο Αγνάντων και από το 2011, μετά τις αλλαγές του προγράμματος Καλλικράτης, υπάγεται στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων Κατηγορία:Δήμος Αγνάντων
Κάρμεν Ρουγγέρη
Η Κάρμεν (Καρμέλα) Ρουγγέρη (Αθήνα, 1944) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1944 στην Αθήνα. Ο πατέρας της ήταν Ιταλός εκπαιδευτικός και η μητέρα της Ελληνίδα, ενώ έχει μια μεγαλύτερη αδελφή. Σπούδασε τραγούδι στο Ελληνικό Ωδείο, θέατρο στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης και όπερα στην Περούτζα. Το 1985 δημιούργησε το Θίασο "Ρακοσυλλέκτες", του οποίου ήταν σκηνοθέτις και σεναριογράφος. Μέχρι σήμερα έχει δώσει πολλές παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με το παιδικό θέατρο.
Από το 1995 έχει εκδώσει πάνω από 25 παιδικά βιβλία.
Είναι παντρεμένη με τον βαρύτονο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Ανδρέα Κουλουμπή.
ΑΦΚ Ροκάρ Βουκουρέστι
Η ΑΦΚ Ροκάρ Βουκουρέστι ήταν μια ρουμανική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Βουκουρέστι, Ρουμανία.Ιδρύθηκε το 1953 και διαλύθηκε το 2009. Η ομάδα ήταν επίσης γνωστή σας Asociaţia Sportivă a Uzinei de Autobuze Bucureşti (1953–1968), Autobuzul Bucureşti (1968–1993), AS Rocar Bucureşti (1993–2001) και AFC Rocar ANEFS Bucureşti (2005-2009).
Κάρμεν Ρουγγέρη
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
ΑΦΚ Ροκάρ Βουκουρέστι
Στάδιο
Η ομάδα είχε για έδρα το ANEFS Stadium, Βουκουρέστι, το οποίο έχει χωρητικότητα 6000 θέσεων.
Κάρμεν Ρουγγέρη
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες ιταλικής καταγωγής
ΑΦΚ Ροκάρ Βουκουρέστι
Διακρίσεις
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας:
Liga II:
Liga III:
Κύπελλο Ρουμανίας:
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1953 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας Κατηγορία:ΑΦΚ Ροκάρ Βουκουρέστι
Mortal Way of Live
Mortal Way of Live είναι ο τίτλος ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Sodom, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1988 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "SPV/Steamhammer".
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε κατά την περιοδεία "Sodomania", τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1988. Το αρχικό εξώφυλλο του λογοκρίθηκε και οι εκδόσεις CD είχαν ένα μαύρο εξώφυλλο με έναν λευκό κύκλο στην μέση, στον οποίο αναγράφονταν το λογότυπο των Sodom, ο τίτλος του δίσκου και η αναφορά στο μπόνους κομμάτι, το οποίο στις συγκεκριμένες εκδόσεις ήταν το "Conjuration".
Επίσης, κυκλοφόρησε ένα βίντεο με τον ίδιο τίτλο, το οποίο περιελάμβανε την συναυλία του συγκροτήματος στο Μπράουνσβαϊγκ στις 28 Μαΐου 1988.
Τα μέλη των Sodom
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Mortal Way of Live" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Sodom Κατηγορία:Άλμπουμ του 1988
Χαρυάνα
Η Χαρυάνα είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας. Η συνολική της έκταση είναι περίπου 44.212 τ.χλμ., ενώ ο πληθυσμός της περίπου 21.083.000. Πρωτεύουσά της είναι από κοινού με της Πολιτείας Παντζάμπ η πόλη Τσαντίγκαρ.
Η Ομόσπονδη Πολιτεία Χαρυάνα ιδρύθηκε το 1966 με την απόσχιση πέντε νότιων νομών της Πολιτείας Παντζάμπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας
Ρομπέρ Φωρισόν
Ο Ρομπέρ Φωρισόν (Robert Faurisson Aitken, 25 Ιανουαρίου 1929 – 21 Οκτωβρίου 2018) ήταν γεννημένος στην Αγγλία Γάλλος φιλόλογος, πανεπιστημιακός και αρνητής του Ολοκαυτώματος. Ο Φωρισόν προκάλεσε πολλές συζητήσεις με άρθρα του σε περιοδικά, επιστολές σε γαλλικές εφημερίδες και συνεντεύξεις, στις οποίες αρνιόταν την ύπαρξη θαλάμων αερίων στα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης και γενικότερα τη συστηματική θανάτωση Ευρωπαίων Εβραίων με χρήση αερίου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αμφισβήτησε επίσης την αυθεντικότητα του Ημερολογίου της Άννας Φρανκ. Μετά την ψήφιση του Νόμου Gayssot στη Γαλλία το 1990, ο Φωρισόν διώχθηκε ποινικά και καταδικάστηκε σε πρόστιμο, ενώ το 1991 απολύθηκε από το πανεπιστήμιο όπου δίδασκε.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Φωρισόν αναφέρεται ως ένα από τα επτά τέκνα ενός Γάλλου πατέρα και μιας Σκωτσέζας μητέρας, γεννημένα όλα στο Σέπερτον, προάστιο του Λονδίνου.
Ο Ρομπέρ σπούδασε γαλλική και κλασική (ελληνική και λατινική) φιλολογία, περνώντας τις γαλλικές εξετάσεις (agrégation) για διδασκαλία στη μέση εκπαίδευση το 1956. Διορίσθηκε καθηγητής σε λύκειο στο Βισύ και δίδαξε ενώ ταυτοχρόνως εκπονούσε διδακτορική διατριβή με θέμα τον ποιητή Λωτρεαμόν. Πήρε το διδακτορικό του το 1972. Κατόπιν αυτού έγινε λέκτορας και στη συνέχεια, το 1973, καθηγητής της Γαλλικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Λυών.
Στο Βισύ είχε ήδη τραβήξει την προσοχή όταν δημοσίευσε μία ερμηνεία του έργου του Ρεμπώ Sonnet des voyelles ως ερωτικού κειμένου.
Αρνητής του Ολοκαυτώματος
Ο Φωρισόν άρχισε να ασχολείται με τη Σοά μετά την ανάγνωση, το 1960, ενός άρθρου του Γερμανού ιστορικού Martin Broszat, μελλοντικού διευθυντή του «Ινστιτούτου για τη Σύγχρονη Ιστορία» (Institut für Zeitgeschichte) στο Μόναχο, στο οποίο αναφερόταν ότι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Νταχάου και του Μπούχενβαλντ, έδαφος του παλαιού Γερμανικού Ράιχ, δεν υπήρχαν θάλαμοι αερίων, οι εγκαταστάσεις των οποίων επιφυλάσσονταν για τα εδάφη που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Κατά την έρευνά του ο Faurisson συμβουλεύτηκε άλλους αρνητές καθώς και "ορθόδοξους" ιστορικούς, ενώ αλληλογραφούσε και με τον Paul Rassinier, έναν πρώην Γάλλο αντάρτη που εκτοπίστηκε στα στρατόπεδα του Μπούχενβαλντ και της Ντόρα, τον οποίο οι ίδιοι οι αρνητές αναφέρουν καταχρηστικά ως τον ιδρυτή του αρνητισμού. Στην πραγματικότητα, ο πρώτος που αμφισβήτησε το Ολοκαύτωμα ήταν ο Maurice Bardèche, γνωστός Γάλλος νεοφασίστας και κουνιάδος του Robert Brasillach.
Το 1974, απέστειλε στο Γιαντ Βασσέμ μία μακροσκελή επιστολή με ποικίλα επιχειρήματα, τα οποία σύμφωνα με αυτόν απεδείκνυαν ότι δεν είχε υπάρξει γενοκτονία των Εβραίων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτά τα επιχειρήματα βασίζονταν πάνω στις δικές του ερμηνείες αρχειακού υλικού και τον σκεπτικισμό του σχετικώς με τις δηλώσεις και τις μαρτυρίες διάφορων ιστορικών προσώπων, όπως του Ρούντολφ Χες.
Το 1978 ο Faurisson έγραψε ένα άρθρο με τίτλο "Le problème des chambres à gaz", ένα σύντομο άρθρο που αμφισβητούσε την ύπαρξη θαλάμων αερίων. Μη βρίσκοντας διαθέσιμες εφημερίδες, ο Faurisson δημοσίευσε το άρθρο στο περιοδικό Défense de l'Occident, ιδιοκτησίας του Maurice Bardèche. Το ίδιο κείμενο αναδημοσιεύτηκε στη συνέχεια στην εφημερίδα Le Monde στις 29 Δεκεμβρίου 1978, συνοδευόμενο από ένα άρθρο-σχόλιο του ιστορικού Georges Wellers. Στο άρθρο αυτό ο Faurisson, πεπεισμένος για την ανυπαρξία των θαλάμων αερίων, προέτρεπε τους ιστορικούς να ανοίξουν μια συζήτηση για το θέμα και καλούσε οποιονδήποτε να παρουσιάσει αδιαμφισβήτητες αποδείξεις για την ύπαρξη και τη λειτουργία τους. Στις 21 Φεβρουαρίου 1979 και πάλι η "Le Monde" δημοσίευσε τη λεγόμενη δήλωση των τριάντα τεσσάρων ιστορικών, γραμμένη από τους Pierre Vidal-Naquet και Léon Poliakov, στην οποία ο Faurisson απαντούσε ότι οι πολυάριθμες μαρτυρίες εγγράφων και προφορικών μαρτυριών που συγκεντρώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων των ομολογιών των ίδιων των Γερμανών, καθιστούσαν αδύνατο να αμφισβητηθεί η πραγματικότητα της εξόντωσης. Σχετικά με το τεχνικό ζήτημα, για το οποίο είχε ρωτήσει ο Faurisson, το άρθρο κατέληγε:
"Δεν πρέπει να αναρωτιέται κανείς πώς ήταν τεχνικά δυνατή μια τέτοια μαζική δολοφονία. Ήταν τεχνικά εφικτή επειδή έλαβε χώρα. Αυτό είναι το υποχρεωτικό σημείο εκκίνησης κάθε ιστορικής έρευνας επί του θέματος".(Le Monde, 21 Φεβρουαρίου 1979, σ. 23)
Σϋντομα μετά ο Φωρισόν αναμίχθηκε με το Ίδρυμα για την Ιστορική Αναθεώρηση και άρχισε να αρθρογραφεί και να δίνει πολλές διαλέξεις και συνεντεύξεις. Κατέθεσε δύο φορές υπερασπιζόμενος τον Γερμανοκαναδό αρνητή του Ολοκαυτώματος Ερνστ Τσύντελ (Ernst Zündel) και από τις καταθέσεις του αυτές διαμορφώθηκαν τα θεμέλια της λεγόμενης «Αναφοράς Leuchter». Η δράση του Φωρισόν τού εξασφάλισε πολλούς αφοσιωμένους επικριτές, με έναν από τους πρώτους να είναι ο Γάλλος ιστορικός Πιερ Βιντάλ-Νακέ.
Το 1978 ο Φωρισόν συνέγραψε στη γαλλική ένα άρθρο με τίτλο «Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ –  είναι αυθεντικό;». Μεταφράσθηκε στην ολλανδική γλώσσα το 1985 με τον πιο προκλητικό τίτλο «Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ –  μια πλαστογραφία». Το κείμενο αυτό έθετε υπό αμφισβήτηση διάφορα στοιχεία του Ημερολογίου, όπως τη χρήση ηλεκτρικής σκούπας από την οικογένεια της Φρανκ όταν κρύβονταν. Ο Φωρισόν σχολίασε σχετικώς: ''«Οι ηλεκτρικές σκούπες, ιδίως τότε, ήταν εξαιρετικά θορυβώδεις. Πρέπει να ρωτήσω: είναι αυτό πιστευτό; Το ερώτημά μου δεν είναι τυπικό. Δεν είναι ρητορικό. Σκοπός του δεν είναι να κάνει εντύπωση. Το ερώτημά μου είναι απλώς ένα ερώτημα. Μια απάντηση θα πρέπει να βρεθεί.»''
Προκειμένου να γράψει το άρθρο, ο Φωρισον πήρε συνέντευξη από τον Ότο Φρανκ. Το κείμενο απέκτησε δημοσιότητα εξ αρχής χάρη και σε μία δικαστική διαμάχη μεταξύ του Ότο Φρανκ και του Χάιντς Ροτ (Heinz Roth), ενός ιδιοκτήτη εκδοτικού οίκου που εξέδιδε νεοναζιστικά βιβλία: το άρθρο εντάχθηκε στο υλικό της δίκης ως «γνώμη ειδικού», προς υπεράσπιση του Ροτ. Η απόφαση του δικαστηρίου (1978) ήταν πως ο Ροτ πρέπει να απέχει από τη έκδοση περαιτέρω κειμένων που ισχυρίζονται ότι το Ημερολόγιο είναι απάτη.
Τον Νοέμβριο του 1979 το ελληνικό περιοδικό Ιστορία Εικονογραφημένη (τεύχ. 137) δημοσίευσε συνέντευξη του Φωρισόν, που διαφημίσθηκε στο εξώφυλλο με τον τίτλο «Αμφισβητούνται οι θάλαμοι αερίων». Αυτή ήταν πιθανότατα η πρώτη δημοσίευση αρνήσεως του Ολοκαυτώματος σε ελληνικό έντυπο στην ιστορία. Το ίδιο το περιοδικό χαρακτήριζε τη νέα θεωρία «εξοργιστική» και τη συνόδευε με τη «συντριπτική απάντηση» του Ιταλού καθηγητή Έντσο Καλότι.
Το 1983 ο Φωρισόν καταδικάσθηκε σε πρόστιμο από γαλλικό δικαστήριο επείδη είχε διακηρύξει ότι «ο Χίτλερ ποτέ δεν διέταξε, ούτε επέτρεψε να σκοτωθεί κάποιος εξαιτίας της φυλής του ή της θρησκείας του.» Τον Σεπτέμβριο του 1989 ο Φωρισόν ξυλοκοπήθηκε από τρεις άγνωστους νεαρούς άνδρες ενώ είχε βγάλει περίπατο τον σκύλο του σε ένα πάρκο του Βισύ, με αποτέλεσμα να σπάσει το σαγόνι του.
Λίγο μετά την ψήφιση του «Νόμου Gayssot» στη Γαλλία το 1990, νόμου που απαγόρευε την άρνηση του Ολοκαυτώματος, ο Φωρισόν καταδικάσθηκε από γαλλικό δικαστήριο. Το επόμενο έτος απομακρύνθηκε και από την έδρα του στο Πανεπιστήμιο της Λυών εξαιτίας των απόψεών του, με βάση τον ίδιο νόμο. Ο συγγραφέας έκανε ένσταση κατά του νόμου ως παραβιάζοντα το διεθνές δίκαιο (τη Διεθνή Σύμβαση Αστικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων) στην Επιτροπή Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ το 1993. Το 1996 η Επιτροπή απέρριψε τον ισχυρισμό του Φωρισόν ότι η δίωξη εναντίον του αποτελούσε παραβίαση του Α΄ Πρωτοκόλλου της Διεθνούς Συμβάσεως Αστικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων, ενώ χαρακτήρισε τον Νόμο Gayssot ως απαραίτητο για την αντιμετώπιση πιθανής αντισημιτικής δράσεως.