cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναυμαχία του Αρτεμισίου
Πρώτη μέρα
Όταν οι Πέρσες είδαν τους Έλληνες, αποφάσισαν (αν και ήταν απόγευμα) να επιτεθούν - πίστευαν ότι θα πετύχουν εύκολη νίκη. Οι Πέρσες έφθασαν γρήγορα στις γραμμές του ελληνικού στόλου - αλλά οι Έλληνες, όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, συνήγαγαν τις πρύμνες στο μέσο (τοῖσι δὲ Ἕλλησι ὡς ἐσήμηνε, πρῶτα μὲν ἀντίπρῳροι τοῖσι βαρβάροισι γενόμενοι ἐς τὸ μέσον τὰς πρύμνας συνήγαγον, δεύτερα δὲ σημήναντος ἔργου εἴχοντο ἐν ὀλίγῳ περ ἀπολαμφθέντες καὶ κατὰ στόμα). Σε αυτή τη σύγκρουση, οι Πέρσες έχασαν τριάντα πλοία, ενώ ο Αντίδωρος της Λήμνου αυτομόλησε στους Έλληνες. Εκείνη τη νύχτα, ξέσπασε ακόμα μια καταιγίδα (από το Πήλιο) και οι νεκροί κατέληγαν στην Άφυσσο. Αυτή η καταιγίδα είχε ως αποτέλεσμα να καταλήξουν οι Πέρσες στα Κοίλα Εύβοιας και πολλά πλοία του περσικού στόλου καταστράφηκαν.
Δεύτερη μέρα
Τη δεύτερη μέρα (δεύτερη μέρα και της μάχης των Θερμοπυλών), οι Πέρσες αποφάσισαν να μην επιτεθούν στους Έλληνες - οι οποίοι είχαν ενισχυθεί με άλλα 53 πλοία από την Αττική. Τότε, οι Έλληνες επιτέθηκαν στα πλοία από την Κιλικία, αλλά αυτά δεν καταστράφηκαν και έπλευσαν πίσω στο Αρτεμίσιο.
Τρίτη μέρα
Την τρίτη μέρα, οι Πέρσες ήταν έτοιμοι να επιτεθούν - οι Έλληνες, από την πλευρά τους, προσπάθησαν να κλείσουν τα στενά. Οι Πέρσες διαμόρφωσαν τα πλοία τους σε σχήμα κύκλου (οἱ δὲ βάρβαροι μηνοειδὲς ποιήσαντες τῶν νεῶν ἐκυκλοῦντο, ὡς περιλάβοιεν αὐτούς ) - στη μάχη, οι δύο πλευρές υπέστησαν σχεδόν ίσες απώλειες και πρακτικώς η ναυμαχία έληξε ισόπαλη. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, από την πλευρά των Περσών αρίστευσαν οι Αιγύπτιοι, ενώ από την πλευρά των Ελλήνων αρίστευσε ο Αθηναίος Κλεινίης του Αλκιβιάδη.
Όταν έληξε η μάχη, ο Θεμιστοκλής διέταξε τη σφαγή των προβάτων της Εύβοιας. Λίγο αργότερα, ο Αβρώνιχος ο Λυσικλέος (από την Αθήνα), ενημέρωσε τους Έλληνες για την πύρρειο νίκη των Περσών στις Θερμοπύλες. Τότε οι Έλληνες αποφάσισαν να υποχωρήσουν - πρώτοι έφυγαν οι Κορίνθιοι και ύστατοι οι Αθηναίοι.
Αποτέλεσματα
Οι Πέρσες έμαθαν για την υποχώρηση των Ελλήνων από την Ιστιαίην, αλλά δεν πίστεψαν τους αγγελιαφόρους - τότε έστειλαν μερικά πλοία στην περιοχή, και έμαθαν ότι οι Έλληνες είχαν υποχωρήσει στην πραγματικότητα από το Αρτεμίσιο. Τότε, αποφάσισαν να καταστρέψουν την περιοχή.
Ο στόλος των Ελλήνων κατευθύνθηκε στη Σαλαμίνα, με σκοπό να βοηθήσει την εκκένωση της Αττικής. Ο Θεμιστοκλής, παράλληλα, έστειλε επιγραφές στους Ίωνες να μην πολεμήσουν κατά των Ελλήνων:
Μετά τη νίκη τους στις Θερμοπύλες, οι Πέρσες κατέστρεψαν τη Βοιωτία, τις Πλαταιές και τις Θεσπιές, ενώ αργότερα κινήθηκαν για να καταλάβουν την άδεια Αθήνα. Στη Σαλαμίνα, ο Σπαρτιάτης ναύαρχος Ευρυβιάδης και οι υπόλοιποι Πελοποννήσιοι επέμεναν να προστατεύσουν τον Ισθμό της Κορίνθου, καταστρέφοντας τον μοναδικό δρόμο που οδηγούσε εκεί και χτίζοντας τείχος γύρω από αυτό. Παρ' ολ' αυτά, ο Θεμιστοκλής έπεισε τους Έλληνες να παραμείνουν στη Σαλαμίνα, και τελικά οι Έλληνες πέτυχαν αποφασιστική νίκη.
Σημασία
Ο Πλούταρχος, στο έργο Θεμιστοκλής (μέρος του Βίοι Παράλληλοι) γράφει ότι, αν και η ναυμαχία δεν άλλαξε σημαντικά την ροή του πολέμου, επωφέλησε πολύ τους Έλληνες:
Στο ίδιο σημείο αναφέρεται και στους στίχους του Πίνδαρου για το Αρτεμίσιο:
Η ναυμαχία του Αρτεμισίου, κατά τον Τομ Χόλλαντ, δεν θεωρείται σημαντική, καθώς οι Έλληνες δεν κατάφεραν να σταματήσουν τον περσικό στόλο - από την άλλη, ούτε οι Πέρσες κατάφεραν να καταστρέψουν ή να αποδυναμώσουν τον ελληνικό στόλο. Από την άλλη, κατά τους Χόλλαντ, Λάζενμπαι και Ηρόδοτο, αποτελούσε η πρώτη εμπειρία για τα ελληνικά πληρώματα, η οποία αποδείχθηκε αποφασιστική στη ναυμαχία της Σαλαμίνας - οι Έλληνες είχαν μάθει τις τακτικές των Περσών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυμαχίες των Περσικών Πολέμων
Πουγκάκια Φθιώτιδας
Τα Πουγκάκια είναι χωριό του Νομού Φθιώτιδας. Βρίσκονται 62 χλμ. δυτικά της Λαμίας, και 31 χλμ. από την Σπερχειάδα (έδρα του δήμου) στην περιοχή της δυτικής Φθιώτιδας. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 927 μέτρων, στις πλαγιές της Σαράνταινας. Διοικητικά υπάγονται στον Δήμο Μακρακώμης και έχουν 126 κατοίκους. Κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία και η γεωργία.
Γεωγραφική θέση - Τοποθεσία
Τα Πουγκάκια βρίσκονται στο νότιο τμήμα της δυτικής Φθιώτιδας, νότια του ποταμού Σπερχειού που διαρρέει τη δυτική Φθιώτιδα, σε πολύ μικρή απόσταση (περίπου 5 χλμ.) από το όριο των νομών Φθιώτιδας-Ευρυτανίας. Απέχουν:
Το χωριό είναι κτισμένο στις νότιες πλαγιές της Σαράνταινας, σε ορεινή τοποθεσία, με βορειοανατολικό προσανατολισμό και θέα στην κοίτη του Ρουστιανίτη.
Συνορεύει με τα χωριά Κανάλια, Παλαιοχώρι Τυμφρηστού, Γαρδίκι Ομιλαίων και Τυμφρηστό από την πλευρά της Φθιώτιδας και με το χωριό Κρίκελλο από την πλευρά της Ευρυτανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1975-1976
Το πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1975-76 διεξήχθη σε δυο ομίλους (νότου-βορρά) δέκα ομάδων έκαστος, με τον πρωταθλητή κάθε ομίλου να κερδίζει την απευθείας άνοδο στην Α΄ Εθνική κατηγορία.
Πηγές
Κατηγορία:Β εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1975 1976 Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1975 1976
Πεντηκόντορος
Η πεντηκόντορος ήταν τύπος αρχαίας ελληνικής γαλέρας, που χρησιμοποιήθηκε (τουλάχιστον) από την αρχαϊκή εποχή, αλλά μάλλον παρόμοια πλοία υπήρξαν και προγενέστερα, αν ληφθούν υπόψη οι σχετικές αναφορές στα ομηρικά έπη.
Πριν από την Αρχαϊκή εποχή, ο Όμηρος στην Ιλιάδα του αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου υπήρχαν πλοία με διάφορους αριθμούς κουπιών. Ο μικρότερος αριθμός που αναφέρεται στα ομηρικά έπη είναι είκοσι (20, δηλαδή ήταν εικοσικόντορες), όπως το πλοίο που μετέφερε τη Χρυσηίδα πίσω στον πατέρα της, Το πλοίο του Οδυσσέα αναφέρεται ότι είχε πενήντα (50) κουπιά, οπότε ήταν πεντηκόντορος. Αναφέρονται, όμως, και μεγαλύτερα πλοία, τα μεγαλύτερα από τα οποία ήταν τα Βοιωτικά πλοία με 120 κωπηλάτες. Αυτός ο αριθμός κωπηλατών αντιστοιχεί περίπου σε διήρεις, αλλά ο Όμηρος δεν αναφέρει πουθενά πόσες σειρές κουπιών ή και κωπηλατών είχαν. Επίσης, ίσως δεν είναι τυχαίο ότι και η μυθική Αργώ είχε περίπου πενήντα (50) Αργοναύτες. Σύμφωνα δε με μια εναλλακτική ερμηνεία ο όρος χρησιμοποιήθηκε, επίσης, για τον επικεφαλής αξιωματικό στρατιωτικού τμήματος πενήντα (50) ανδρών, στην αρχαία Ελλάδα.
Οι πεντηκόντορες εμφανίστηκαν σε μια εποχή που δεν γινόταν ακόμη διάκριση ανάμεσα στα εμπορικά και στα πολεμικά πλοία. Ήταν σκάφη ευέλικτα, μακράς ακτίνας δράσης, που χρησιμοποιήθηκαν για εμπόριο, πειρατεία και πολεμικές επιχειρήσεις. Μετέφεραν αγαθά ή και στρατιώτες. Η πεντηκόντορος προωθούνταν από πενήντα (50) κωπηλάτες που τοποθετούνταν ανά 25 σε κάθε της πλευρά. Στο μεσαίο κατάρτι της, το τετράγωνο ιστίο χρησιμοποιούνταν επίσης για την προώθηση του πλοίου, όταν υπήρχε ευνοϊκός άνεμος. Ήταν μακρυά σκάφη με μικρό βύθισμα και συχνά χαρακτηρίζονταν ως «νῆες μακραί». Τυπικά δεν είχαν κατάστρωμα και γι' αυτό αποκαλούνταν και «ἄφρακτοι νῆες». Οι πεντηκόντορες ήταν ανάμεσα στα πρώτα πλοία που ήταν εξοπλισμένα με έμβολο στην πλώρη. Αυτό δείχνει ότι ο σκοπός κατασκευής τους ήταν κατά κύριο λόγο πολεμικός.
Οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν ακόμη τις τριακοντόρες, μια βραχύτερη έκδοση της πεντηκοντόρου με 30 κουπιά. Δεν είναι γνωστό ποιος τύπος προηγήθηκε.
Σύμφωνα με συγκριτικούς υπολογισμούς πιστεύεται ότι οι πεντηκόντοροι είχαν μήκος 28 - 40 μέτρα και πλάτος 4 - 5 μέτρα. Θεωρείται ακόμη ότι ήταν ικανές να αναπτύξουν ταχύτητα ως και εννέα (9) κόμβους. Οι πεντηκόντοροι ήταν μια πρώιμη μορφή γαλέρας, που ήταν μακρόστενη και επίπεδη. Η σχεδίασή τους είχε στόχο τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα για απότομους ελιγμούς. Τα πλοία αυτά ήταν εξοπλισμένα με ορθογώνιο ιστίο και επιπρόσθετα πηδάλια.
Αργότερα εξελίχθηκε στη διήρη και τελικά στην τριήρη, η οποία σε μεγάλο βαθμό την αντικατέστησε, αν και ποτέ τελείως, σε χρήση στα πολεμικά ναυτικά των ελληνικών και άλλων μεσογειακών ναυτικών κρατών. Τόσο οι διήρεις όσο και οι τριήρεις είχαν παρόμοιο μήκος, αλλά διέφεραν στην κατανομή των κουπιών (ή και των κωπηλατών) σε δύο (2) ή και τρεις (3) σειρές, αντί μίας, αντίστοιχα. Αυτό έκανε τα πλοία πιο ευκίνητα. Οι τριήρεις αναπτύχθηκαν γύρω στο 680 π.Χ.. Η πρώτη από αυτές κατασκευάστηκε, σύμφωνα με την παράδοση, από τον Κορίνθιο ναυπηγό Αμεινοκλή. Ήταν από τα πρώτα πλοία που είχαν ισχυρά πηδάλια, αρκετά ισχυρά ώστε να τους επιτρέπουν να πλέουν ακόμη και ενάντια σε αντίθετο ρεύμα ή ενάντιο άνεμο, όντας έτσι ικανοί να διαπλέουν ακόμη και τον Βόσπορο, εισερχόμενοι στον Εύξεινο Πόντο. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρώτες αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Μαύρη Θάλασσα χρονολογούνται από το 680 π.Χ. και μετά.
Η πεντηκόντορος παρέμεινε σε χρήση τουλάχιστον μέχρι και την Ελληνιστική Περίοδο, όταν άρχισε να αντικαθίσταται από άλλα ναυτικά σχέδια όπως τη λέμβο, την ελληνιστική ημιολία και τις λιβύρνεις.
Εμπορική και αποικιακή χρήση
Χρησιμοποιήθηκε ευρέως, τουλάχιστον από τους Φωκείς της Ιωνίας για να ταξιδέψουν και να αποικήσουν εμπορικούς δρόμους. Ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί ότι στην πραγματικότητα, απλά χρησιμοποιώντας περισσότερο πεντηκοντόρους παρά καθαρώς εμπορικά πλοία, οι Φωκείς ήταν οι πρώτοι που κάνουν μακρινά ταξίδια. Το άνοιγμα των εμπορικών δρόμων τους πήγε αρκετά μακριά, μέχρι τουλάχιστον τον Ατλαντικό Ωκεανό κοντά στην Ταρτησσό. Στη συνέχεια, ήταν οι πρωταγωνιστές της εποχής που είδε τη δημιουργία και την άνθιση πολλών αποικιών, όπως η Μασσαλία, η Αλαλία και η Ελέα.
Παρόμοια χρήση έκαναν στην πεντηκόντορο οι Φοίνικες και οι Καρχηδόνιοι. Ο Άννων ο θαλασσοπόρος, για παράδειγμα, μας πληροφορεί ότι η προσπάθειά του για τον περίπλου της Αφρικής, που του ανατέθηκε από την Καρχηδόνα για αποικιοκρατικούς λόγους, διεξήχθη με στόλο από εξήντα (60) πεντηκοντόρους, φορτωμένες με προμήθειες, καθώς και με ένα πλήθος ανδρών και γυναικών.
Η ανάγκη για τη χρήση των πεντηκοντόρων και ως πολεμικά πλοία μπορεί να εξηγηθεί και από τις τριβές που προκάλεσε ο ανταγωνισμός για εμπορικές συναλλαγές και αποικίες μεταξύ των Ελλήνων (δυστυχώς πολύ συχνά και μεταξύ τους), Φοινίκων, Καρχηδονίων και Ετρούσκων, στη Μεσόγειο και στον Ατλαντικό.
Σε κάθε περίπτωση, η πεντηκόντορος πιστώνεται με την υποστήριξη του αρχαίου ελληνικού και φοινικικού αποικισμού της Μεσογείου, αλλά και την πραγματοποίηση των πρώτων εξερευνητικών αποστολών πέρα από την κλειστή θάλασσα.
Πολεμική χρήση
Η πεντηκόντορος για πολλά χρόνια ήταν η ραχοκοκαλιά του ελληνικού (και όχι μόνο) πολεμικού ναυτικού πολέμου. Η κορύφωσή της πολεμικής χρήσης της έγινε στη ναυμαχία της Αλαλίας μεταξύ Ελλήνων (Φωκέων πιο συγκεκριμένα) αποίκων, που εγκαταστάθηκαν στην Αλαλία της Κορσικής, και ενός συνασπισμού Καρχηδονίων και Ετρούσκων. Η ναυμαχία αυτή είχε ως θέατρο επιχειρήσεων το Τυρρηνικό Πέλαγος, κυρίως τον πορθμό μεταξύ της Κορσικής και της Σαρδηνίας.
Η ναυμαχία έληξε με τακτική νίκη των Φωκέων, αλλά πρακτικά ήταν ένα αβέβαιο αποτέλεσμα (ο Ηρόδοτος την ονομάζει μια «Καδμεία νίκη», δηλαδή μια προσωρινή νίκη με αμφίβολο θετικό αποτέλεσμα, που μάλλον είναι προάγγελος μιας επερχόμενης και πιο μόνιμου αρνητικού αποτελέσματος ήττας, όπως ήταν και η αντίστοιχη στον Πόλεμο των Επτά επί Θήβας). Ήταν η πρώτη γνωστή φορά που παρεμποδίστηκε σοβαρά ο ελληνικός αποικισμός και το ελληνικό θαλάσσιο εμπόριο στη Δυτική Μεσόγειο, και αφού εντέλει προκάλεσε τον περιορισμό αυτών των δραστηριοτήτων, με την ελληνική αποχώρηση από την Κορσική, αποτέλεσε αναμφισβήτητη στρατηγική ήττα.
Λα Ριβιέρ-Ντρυζόν
Το Λα Ριβιέρ-Ντρυζόν (γαλλικά: La Rivière-Drugeon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Πεντηκόντορος
Μεταφορά προσφύγων
Η μεγάλη χρήση της και σε μεγάλες διαδρομές μας πληροφορεί ότι επρόκειτο για πλοίο εξοπλισμένο με σχετικά μεγάλη χωρητικότητα για την εποχή. Στην πραγματικότητα, ο ίδιος ο Ηρόδοτος προσθέτει ότι οι πεντηκόντοροι χρησιμοποιήθηκαν για την εκκένωση της Φώκαιας, και τη μετοίκηση όλων των κατοίκων της και όλης της περιουσίας τους, με εξαίρεση έργα ζωγραφικής και χάλκινα αγάλματα. Μετά δε τη ναυμαχία της Αλαλίας, οι πεντηκόντοροι πρωταγωνίστησαν στη νέα προσφυγική μετοίκηση των κατοίκων της Αλαλίας στην Ελέα, με είκοσι (20) πεντηκοντόρους που κρίθηκαν αξιόπλοες μετά τη ναυμαχία.
Λα Ριβιέρ-Ντρυζόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Πεντηκόντορος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίο Ναυτικό Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία Κατηγορία:Κωπήλατα πλοία Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Σούπερμαν 2
Πλοκή
Η δημοσιογράφος Λόις Λέιν ταξιδεύει για λογαριασμό της Daily Planet στη Γαλλία, όπου μια τρομοκρατική ομάδα κρατά ομήρους στην κορυφή του Πύργου του Άιφελ και απειλεί να πυροδοτήσει μια βόμβα υδρογόνου αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά της. Ο Σούπερμαν παρεμβαίνει και εκτοξεύει τη βόμβα στο διάστημα. Χωρίς να γίνει αντιληπτό όμως η έκρηξη της βόμβας καταστρέφει με το ωστικό της κύμα τη Σκοτεινή Ζώνη της φυλακής του πλανήτη Κρύπτον και απελευθερώνει τους τρεις Κρυπτονιανούς εγκληματίες Στρατηγό Ζοντ, Ούρσα και Νον, οι οποίοι είχαν παγιδευτεί εκεί στην αρχή της πρώτης ταινίας.
Έχουν τις ίδιες υπερδυνάμεις με τον Σούπερμαν και σύντομα συνειδητοποιούν ότι είναι πολύ ανώτεροι από τους ανθρώπους. Συναντούν στο Σελήνη μια αμερικανο-ρωσική ομάδα αστροναυτών, την οποία σκοτώνουν. Στη συνέχεια στρέφονται προς τη Γη.
Εν τω μεταξύ, ο Λεξ Λούθορ δραπετεύει από τη φυλακή και αναχωρεί με ένα αερόστατο για το μυστικό κρησφύγετο του Σούπερμαν, το Φρούριο της Μοναξιάς στην Αρκτική. Προσδιορίζει τη θέση του μέσω ενός "μικρού μαύρου κουτιού" για τη λήψη κυμάτων άλφα που κατασκεύασε κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του. Στο Φρούριο μεταξύ άλλων μαθαίνει ότι ο βιολογικός πατέρας του Σούπερμαν, ο Τζορ-Ελ, είχε κανονίσει τη φυλάκιση του Ζοντ και των συνεργών του.
Η Λόις Λέιν ανακαλύπτει ότι ο Κλαρκ Κεντ και ο Σούπερμαν είναι το ίδιο πρόσωπο. Αφού ο Κλαρκ αρχικά προσπαθεί να το αρνηθεί, τελικά της εξομολογείται τη μυστική του ταυτότητα. Οι δυο τους αποσύρονται στο Φρούριο της Μοναξιάς και γίνονται εραστές. Εκεί, μια ειδική συσκευή επιτρέπει στον Κλαρκ να εγκαταλείψει τις υπερδυνάμεις του για να ζήσει μια φυσιολογική ζωή με τη Λόις.
Στο μεταξύ ο στρατηγός Ζοντ και οι συνεργοί του φτάνουν στη Γη και αποφασίζουν να κατακτήσουν τον πλανήτη, πράγμα που δεν αποτελεί ιδιαίτερη πρόκληση, καθώς οι ένοπλες δυνάμεις δεν αποτελούν εμπόδιο και ο μόνος που θα μπορούσε να τους σταματήσει δεν έχει πια υπερδυνάμεις. Στην τηλεόραση ενός εστιατορίου, ο Κλαρκ βλέπει ότι ο Στρατηγός Ζοντ βρίσκεται στον Λευκό Οίκο και έχει υποτάξει τον πλανήτη. Οι εξελίξεις αυτές τον οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να βάλει τις ευθύνες του πάνω από την προσωπική του ευτυχία. Έτσι, ο Κλαρκ επιστρέφει στο Φρούριο της Μοναξιάς, όπου βρίσκει τρόπο να ανακτήσει τις υπερδυνάμεις του.
Ο Λεξ Λούθορ συστήνεται στον στρατηγό και του αποκαλύπτει ότι ο Σούπερμαν είναι ο γιος του Τζορ-Ελ, που τον είχε φυλακίσει. Προσφέρεται να τον οδηγήσει στον Σούπερμαν για να εκδικηθεί. Οδηγεί τους τρεις Κρυπτονιανούς στα γραφεία της Daily Planet και τους ενημερώνει για την ιδιαίτερη σχέση του Σούπερμαν με τη Λόις Λέιν. Λίγο αργότερα ο Σούπερμαν εμφανίζεται. Στην άγρια μάχη που ακολουθεί αναγκάζεται όμως να υποχωρήσει. Ωστόσο, οι τρεις Κρυπτονιανοί είναι σε θέση να τον ακολουθήσουν επειδή ο Λούθορ τους έχει πει την τοποθεσία του Φρουρίου της Μοναξιάς. Εκεί, με τέχνασμα ο Σούπερμαν τους στερεί τις υπερδυνάμεις τους ώστε να μπορέσει να τους νικήσει.
Στο τέλος καταφέρνει ακόμη και να κάνει τη Λόις να ξεχάσει τη μυστική του ταυτότητα, γιατί η γνώση αυτή γι' αυτήν είναι δυσβάσταχτη.
Παραγωγή και δημοσίευση
Η ταινία Σούπερμαν 2 είναι γνωστή για την αμφιλεγόμενη παραγωγή της, που διήρκεσε από το 1977 έως το 1980. . Αρχικά επρόκειτο να την σκηνοθετήσει ο Ρίτσαρντ Ντόνερ, ο οποίος είχε ολοκληρώσει κατά την εκτίμησή του, περίπου το 75% της ταινίας το 1977. Στη συνέχεια, πολλές από τις σκηνές γυρίστηκαν από τον σκηνοθέτη Ρίτσαρντ Λέστερ, ο οποίος είχε μικρή συμμετοχή και στην παραγωγή της πρώτης ταινίας. Ωστόσο, προκειμένου να θεωρηθεί ο κύριος σκηνοθέτης, ο Λέστερ έπρεπε να έχει επιμεληθεί τουλάχιστον το 51% της ταινίας. Δηλαδή έπρεπε να ξαναγυρίσει σκηνές οι οποίες γυρίστηκαν από τον Ντόνερ. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Ντόνερ, περίπου το 25% των κομμένων σκηνών του Σούπερμαν 2 περιέχει σκηνές που γύρισε ο ίδιος, συμπεριλαμβανομένων και όλων των σκηνών του Τζιν Χάκμαν.
Γερουσία του Βέρμοντ
Η Γερουσία του Βέρμοντ (αγγλικά: Vermont Senate) είναι η άνω βουλή της Γενικής Συνέλευσης του Βέρμοντ, του πολιτειακού νομοθετικού σώματος της πολιτείας του Βέρμοντ. Η Γερουσία αποτελείται από 30 μέλη. Η περιφερειοποίηση της Γερουσίας διαιρεί τα 30 μέλη σε τρεις μονοεδρικές περιφέρειες, έξι διεδρικές περιφέρειες, τρεις τριεδρικές περιφέρειες, και μια εξαεδρική περιφέρεια. Κάθε Γερουσιαστής εκπροσωπεί τουλάχιστον 20.300 πολίτες. Οι γερουσιαστές εκλέγονται για διετείς θητείες, και δεν υπάρχει όριο στον αριθμό των θητειών που μπορεί να υπηρετήσει ένας Γερουσιαστής.
Όπως σε άλλες άνω βουλές των πολιτειακών και εδαφικών νομοθετικών σωμάτων και της ομοσπονδιακής Γερουσίας των ΗΠΑ, η Γερουσία είναι επιφορτισμένη με ειδικές εξουσίες όπως η επιβεβαίωση ή η απόρριψη κυβερνητικών διορισμών σε εκτελεστικά τμήματα, στην πολιτειακή κυβέρνηση (το σώμα υπουργών της κυβέρνησης), τις επιτροπές, τα συμβούλια, και να εκλέγει τα μέλη του Ανώτατου Δικαστηρίου του Βέρμοντ.
Σούπερμαν 2
Παραγωγή και δημοσίευση
Στις 13 Σεπτεμβρίου του 2001 η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD στην Ελλάδα με τίτλο «Σούπερμαν 2: Ο τιμωρός του κακού».
Box Office
Η ταινία ήταν οικονομική επιτυχία. Με προϋπολογισμό 54 εκατομμυρίων δολαρίων, απέφερε $108,185,706 στην Βόρεια Αμερική. Παγκοσμίως απέφερε 190.400.000 δολάρια.
Γερουσία του Βέρμοντ
Περιφέρειες και θητείες
Επιπλέον, το Βέρμοντ είναι μία από τις 14 πολιτείες όπου η άνω βουλή του πολιτειακού νομοθετικού σώματος υπηρετεί σε διετή κύκλο, αντί για την πιο συνήθη τετραετή θητεία όπως στην πλειοψηφία των πολιτειών.
Σούπερμαν 2
Κριτικές
Η ταινία έλαβε κυρίως θετικές κριτικές από τους κριτικούς κινηματογράφου, οι οποίοι την επαίνεσαν για τα οπτικά εφέ και την πλοκή.
Γερουσία του Βέρμοντ
Ηγεσία της Γερουσίας
Ο Αναπληρωτής Κυβερνήτης του Βέρμοντ χρηματίζει Πρόεδρος της Γερουσίας, αλλά συνεισφέρει μία νομοθετική ψήφο αν απαιτείται για να λυθεί μια ισοπαλία. Εν την απουσία του ή της, ο Προσωρινός Πρόεδρος προεδρεύει της Γερουσίας. Ο Προσωρινός Πρόεδρος εκλέγεται από την ομάδα του πλειοψηφούντος κόμματος και ακολουθεί επιβεβαίωση ολόκληρης της Γερουσίας μέσω μιας ψηφοφορίας της Γερουσίας. Ο Προσωρινός Πρόεδρος είναι η ανώτερη ηγετική θέση στη Γερουσία. Οι άλλοι αρχηγοί της πλειοψηφίας και της της μειοψηφίας εκλέγονται άπό τις αντίστοιχες κοινοβουλευτικές τους ομάδες.
Λειτουργίες
Η ολομέλεια της Γερουσίας συνέρχεται τα πρωινά της Τρίτης και της Παρασκευής μόνο για τις πρώτες επτά εβδομάδες της ετήσιας συνεδρίασης.
Korres
Ιστορία
Η εταιρία εισήλθε στην αγορά το 200 . Στο 14% του μετοχικού κεφαλαίου της Κορρές Α.Ε εισήλθε το 2017 το επενδυτικό κεφάλαιο North Haven Private Equity της Morgan Stanley, το οποίο και εξαγόρασε την πλεοψηφία των μετοχών της με την κινεζική Profex Inc. (“Profex” - εταιρεία διανομής δερμοκαλλυντικών προϊόντων στην Κίνα) τον Ιανουάριο του 2018 υπό την ηεγσία του τότε Διευθύνοντος Συμβούλου Δημήτρη Βιδάκη.
Το 2019, σε συνεργασία με τον αδερφό του Αποστόλη Κορρέ, ο πρώτος χώρος στέγασης και περαματισμού της Korres (το ομοιοπαθητικό φαρμακείο Τζιβανίδη) μεταφέρθηκε στην οδό Κολοκοτρώνη ως Naxos Apothecary, επεκτείνοντας έτσι και την διεθνή ταυτότητα της εταιρίας.
Προϊόντα
Το πρώτο προϊόν της εταιρίας ήταν ένα αρωματικό σιρόπι για το λαιμό με βάση το μέλι και τον γλυκάνισο, εμπνευσμένο από την οικογενειακή παράδοση της ιδιαίτερης πατρίδας του Γιώργου Κορρέ, το Σκαδό της Νάξου. Η κρέμα 24ωρης ενυδάτωσης 'Άγριο Τριαντάφυλλο' ήταν το πρώτο προϊόν περιποίησης προσώπου της εταιρίας, επίσης εμπνευσμένο από το νησί της Νάξου, το οποίο αποτέλεσε ταυτόχρονα παγκόσμια πατέντα. Έκτοτε η εταιρία ΚΟΡΡΕΣ παράγει μεγάλη ποικιλία προϊόντων περιποίησης και έχει συνεργαστεί με πλήθος Ελληνικών και διεθνών επιχειρήσεων, όπως η Volvo Car Hellas, οι αεροπορικές εταιρίες Delta Airlines, Lufthansa και Jet Airways , η Cageo (θυγατρική εταιρεία του Ομίλου Plias) , κλπ.
Διακρίσεις
Η εταιρία Korres έχει βραβευθεί:
Καταστήματα
Αριθμός καταστημάτων της Κορρές τον Ιούνιο του 2015:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
www.korres.com
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις-επέκταση Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Ποδόσφαιρο άμμου
Ενώ το ποδόσφαιρο διεξαγόταν ανεπίσημα στις παραλίες για πολλά χρόνια, η εισαγωγή του ποδοσφαίρου άμμου ήταν μια προσπάθεια να κωδικοποιηθούν οι κανόνες του παιχνιδιού. Αυτό έγινε το 1992 από τους ιδρυτές του Beach Soccer Worldwide (BSWW), μια εταιρεία που έχει συσταθεί για την ανάπτυξη του αθλήματος και είναι υπεύθυνη για την πλειοψηφία των πρωταθλημάτων ανά τον κόσμο. Αυτό ήταν ένα σημαντικό θεμέλιο για αυτό που είναι τώρα γνωστό ως ποδόσφαιρο άμμου και έχει κάνει το άθλημα αρκετά δημοφιλές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο Κατηγορία:Παραλλαγές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα
Λάζαρος (όνομα)
Λάζαρος (γενική: του Λαζάρου και του Λάζαρου), ελληνικό αντρικό κύριο όνομα.
Ονομαστική εορτή
Στις 17 Οκτωβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Λαζάρου του δικαίου, και το Σάββατο του Λαζάρου (κινητή εορτή) το τελευταίο Σάββατο πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Γυναικείος τύπος του ονόματος
Λαζαρίνα, Λαζαρούλα, Λαζαρέτα, Λαζαρία.
Διάδοση του ονόματος
Το όνομα οφείλει τη διάδοσή του στον Λάζαρο, ο οποίος, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, «ηγέρθη εκ νεκρών» προαναγγέλλοντας την Ανάσταση του Κυρίου. Ήταν αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας (των δύο μυροφόρων), με τις οποίες ζούσε στη Βηθανία, κοντά στα Ιεροσόλυμα, και φίλος και μαθητής του Χριστού (Ιωάν., ια΄ 1-45). Έτσι, ο Αθ. Μπούτουρας το κατατάσσει στα «Ονόματα εκ της εκκλησιαστικής παραδόσεως», και συγκεκριμένα στην κατηγορία «Ονόματα εξ αγίων». Στην Καινή Διαθήκη το όνομα Λάζαρος φέρει και ο φτωχός της παραβολής του πλουσίου και του Λαζάρου (Λουκ., ιϛ’ 19-31).
Σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το Λάζαρος παρουσιάζεται ως το 132ο πιο συχνό όνομα (44ο ανάμεσα στα αντρικά ονόματα). Το φέρουν περίπου 16.000 Έλληνες ή ποσοστό 0,10%. Στην Κύπρο, κατά την απογραφή του πληθυσμού το 2011, το Λάζαρος παρουσιάζεται 207ο σε συχνότητα, με 445 εμφανίσεις σε σύνολο 145.612 ή ποσοστό 0,30%.
Το όνομα Λάζαρος σε άλλες γλώσσες
Από τον ελληνικό τύπο Λάζαρος προέκυψε ο λατινικός τύπος Lazarus και από εκεί το όνομα διαδόθηκε σε άλλες γλώσσες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Θεοφόρα ονόματα Κατηγορία:Μεταγενέστερα ονόματα Κατηγορία:Ονόματα εβραϊκής προέλευσης Κατηγορία:Ονόματα από την Καινή Διαθήκη
Ελληνική Χάκινγκ Σκηνή
Η Ελληνική Χάκινγκ Σκηνή ή Greek Hacking Scene ή G.H.S εν συντομία, είναι ελληνική ομάδα με χάκερς η οποία έχει πραγματοποιήσει πληθώρα διαδικτυακών επιθέσεων τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Οι επιθέσεις περιελάμβαναν κυρίως παράνομες διεισδύσεις σε υπολογιστικά συστήματα και αλλοιώσεις ιστοσελίδων κρατικών υπηρεσιών με εθνικιστικό, αλυτρωτικό, πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο.
Διαδικτυακές επιθέσεις
Η γνωστότερη επίθεση που διέπραξε η ομάδα, αφορά την αλλοίωση της επίσημης ιστοσελίδας του Υπουργείου Δικαιοσύνης αλλά και του Υπουργείου Παιδείας το 2012, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα και την σύλληψη ορισμένων μελών της ομάδας. Μετά την αλλοίωση της ιστοσελίδας του Υπουργείου Παιδείας, ακολούθησε νέα επίθεση στην ίδια ιστοσελίδα από την γνωστή διεθνή ομάδα με χάκερς των Anonymous οι οποίοι ζητούσαν την απελευθέρωση των συλληφθέντων μελών της GHS.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδικτυακά φαινόμενα
Τζέιμς Σάμνερ
Ο Τζέιμς Μπάτσελερ Σάμνερ (James Batcheller Sumner, 19 Νοεμβρίου 1887 – 12 Αυγούστου 1955) ήταν Αμερικανός χημικός, που μοιράσθηκε το Βραβείο Νομπέλ Χημείας το 1946 με τους Τζων Χάουαρντ Νόρθροπ και Γουέντελ Μέρεντιθ Στάνλεϋ. Ο Σάμνερ βραβευθηκε «για την ανακάλυψη ότι τα ένζυμα μπορούν να κρυσταλλωθούν».
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σάμνερ γεννήθηκε στο Κάντον της Μασαχουσέτης, κοντά στη Βοστώνη, και απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1910. Εκεί γνώρισε καλούς χημικούς, όπως τους Ρότζερ Άνταμς, Φάρινγκτον Ντάνιελς, Φρανκ Χουίτμορ, Τζέιμς Κόναντ και Τσαρλς Λόρινγκ Τζάκσον. Το 1912 άρχισε να σπουδάζει βιοχημεία στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ και πήρε το διδακτορικό του το 1914 με τον Ότο Φόλιν. Στη συνέχεια δίδαξε και ερεύνησε ως επίκουρος καθηγητής της βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ.
Σε ηλικία 17 ετών, ενώ κυνηγούσε, ο Σάμνερ πυροβολήθηκε κατά λάθος από έναν συνοδό του στο κυνήγι και ως αποτέλεσμα χρειάσθηκε να ακρωτηριασθεί το αριστερό του χέρι από το ύψος του αγκώνα. Μέχρι τότε ήταν αριστερόχειρας, οπότε μετά χρειάσθηκε να μάθει να κάνει τα πάντα με το δεξί χέρι.
Ο Σάμνερ νυμφεύθηκε τη Σιντ Ρίκετς (Cid Ricketts, Bertha Louise Ricketts) όταν εκείνη φοιτούσε στην Ιατρική Σχολή του Κορνέλ, στις 10 Ιουλίου 1915 και απέκτησαν 4 τέκνα. Πήραν διαζύγιο το 1930, αλλά εκείνη κράτησε και το επώνυμό του, και ως Σιντ Ρίκετς Σάμνερ έγινε συγγραφέας.
Ερευνητικό έργο
Στο Κορνέλ ο Σάμνερ άρχισε την έρευνά του για την απομόνωση των ενζύμων σε καθαρή μορφή, κάτι που κανένας δεν είχε κατορθώσει μέχρι τότε. Το ένζυμο με το οποίο εργάσθηκε ήταν η ουρεάση. Οι προσπάθειές του δεν σημείωναν επιτυχία επί πολλά χρόνια και αρκετοί από τους συναδέλφους του ήταν απαισιόδοξοι, πιστεύοντας ότι αυτό που επεδίωκε ήταν αδύνατο, αλλά το 1926 απέδειξε ότι η ουρεάση μπορούσε να απομονωθεί και να κρυσταλλωθεί. Μπόρεσε επίσης να αποδείξει με χημικά τεστ ότι η καθαρή ουρεάση του ήταν μία πρωτεΐνη. Αυτή ήταν η πρώτη πειραματική απόδειξη ότι ένα ένζυμο είναι πρωτεΐνη, ένα θέμα αντιδικίας εκείνη την εποχή.
Οι επιτυχημένες έρευνες του Σάμνερ τον κατέστησαν καθηγητή πρώτης βαθμίδας στο Κορνέλ το 1929. Το 1937 πέτυχε να απομονώσει και να κρυσταλλώσει ένα άλλο ένζυμο, την καταλάση. Μέχρι να γίνει αυτό πάντως, ο Τζων Χάουαρντ Νόρθροπ στο Ινστιτούτο Ροκφέλερ είχε παρασκευάσει άλλα κρυσταλλικά ένζυμα χρησιμοποιώντας παρόμοιες μεθόδους, αρχίζοντας από την πεψίνη το 1929. Είχε πια γίνει ξεκάθαρο ότι ο Σάμνερ είχε επινοήσει μία γενική μέθοδο κρυσταλλώσεως για τα ένζυμα, καθώς και ότι όλα τα ένζυμα είναι πρωτεΐνες.
Τιμητικές διακρίσεις
Το 1937 ο Σάμνερ κέρδισε μία υποτροφία Γκούγκενχαϊμ και πέρασε 5 μήνες στη Σουηδία, συνεργαζόμενος με τον Καθηγητή Τέοντορ Σβέντμπεργκ (βραβευμένο με Νόμπελ Χημείας το 1926). Το ίδιο έτος, ο Σάμνερ τιμήθηκε με το Βραβείο Σέελε στη Στοκχόλμη.
Οι Σάμνερ και Νόρθροπ μοιράστηκαν το Βραβείο Νόμπελ το 1946 για την κρυστάλλωση των ενζύμων. Ο Σάμνερ εκλέχθηκε μέλος της Αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών το 1948 και το 1949 εταίρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Ο Σάμνερ απεβίωσε σε ηλικία 67 ετών από καρκίνο στο Μπάφαλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα
Σπάρτωλος
thumb|300px|Χάρτης με την αρχαία Βοττική στην Δυτική Χαλκιδική. Η αρχαία Σπάρτωλος ήταν πόλη-κράτος των Βοττιαίων (αρχαία ελληνικά: Βοττιαῖοι), στην περιοχή της Βοττικής της βορειοδυτικής Χαλκιδικής, που σήμερα βρίσκεται εντός των ορίων της κοινότητας Πορταριά, 6 χιλιόμετρα βόρειο-δυτικά από τον οικισμό του χωριού, ανάμεσα στους γειτονικούς οικισμούς Άγιος Παντελεήμονας και Ζωγράφου.
Mέλος της Συμμαχίας της Δήλου
Η Σπάρτωλος ήταν μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας, που συμμετείχε στο «θρακικό φόρο» πληρώνοντας 2 ή 3,5 αθηναϊκά τάλαντα, ως την έναρξη του Πελοποννησιακού Πολέμου, όταν οι Βοττιαίοι   και το Κοινό των Χαλκιδέων επαναστάτησαν εναντίον της Αθήνας.
Κτήματα οικογένειας στρατηγού Κοίνου
Η τελευταία αναφορά για την Σπάρτωλο (περίπου μεταξύ του 305 π.Χ. ως 297 π.Χ.), δεν αφορά πλέον την πόλη, αλλά για γεωργικά εδάφη της, σε ένα βασιλικό διάταγμα του Κασσάνδρου σχετικό με την μίσθωση/παροχή γης στον Περδίκκα, γιο του στρατηγού Κοίνου, Οι εκτάσεις και τα κτήματα στην Χαλκιδική, είχαν εν μέρει παραχωρηθεί, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φιλίππου Β', στον Πολεμοκράτη της Ελιμίας, πατέρα του Κοίνου, (ο οποίος Κοίνος ήταν στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου). Τα κτήματα αυτά κληροδοτήθηκαν έπειτα στον γιό του Κοίνου, τον Περδίκκα.
Τοποθεσία της αρχαίας πόλης
Η τοποθεσία της αρχαίας πόλης δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί, με βάση την αρχαιολογική σκαπάνη, και υπάρχουν διάφορες εκδοχές στις πηγές για την τοποθεσία, που την τοποθετούν σε κάποια από τις παρακάτω περιοχές:
Πορταριά Χαλκιδικής
Η κυρίαρχη άποψη είναι πως η αρχαία πόλη βρίσκεται εντός των ορίων της κοινότητας Πορταριά, 6 χιλιόμετρα βόρειο-δυτικά από το σημερινό οικισμό του χωριού, ανάμεσα στους γειτονικούς οικισμούς Άγιος Παντελεήμονας και Ζωγράφου.
Νέα Τρίγλια & Πλατάνια Χαλκιδικής
Πιθανολογείται επίσης, ότι υπήρχε στη θέση της Νέας Τρίγλιας στη σημερινή περιοχή Πλατάνια. Η ίδια στα βυζαντινά χρόνια ονομαζόταν Ζύλη ή Ζγύλη.
Ελαιοχώρια Χαλκιδικής
Επίσης, για άλλους, ερευνητές τα ερείπια της Σπαρτώλου βρίσκονται κοντά στα Ελαιοχώρια, πλησίον στα Νέα Σύλλατα. Σε ανασκαφές εκεί ανευρέθηκε νεκρόπολη με τάφους της αρχαϊκής και κλασικής εποχής.
Νέα Σίλατα Χαλκιδικής
Τέλος σύμφωνα με άλλους επίσης συγγραφείς, η αρχαία πόλη Σπάρτωλος, είναι «τα σημερινά Νέα Σίλατα Χαλκιδικής» από όπου ήταν και ο ιερέας της πόλης Καλλικράτης που έζησε τον 4ο αι. π.Χ. και είναι γνωστός από μια επιγραφή αγοραπωλησίας με μάρτυρες και γείτονες συμπολίτες του. (S.E.G. νοl. 46, επιγρ. 804).
Το σίγουρο είναι ότι τα παραπάνω χωριά και κωμοπόλεις εστιάζουν σε μια κοντινή τοποθεσία, μεταξύ τους, μέσα στην οποία υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες για την μελλοντική αρχαιολογική ανεύρεση της πόλης αυτής. Οι ανασκαφές δε, στα Νέα Σύλλατα, περίπου 3 χιλιόμετρα μακριά από την περιοχή των Ελαιοχωρίων, επιβεβαιώνουν την συνεχή κατοίκηση της περιοχής από την Εποχή του Χαλκού ως την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Χαλκιδικής Κατηγορία:Αρχαία Βοττιαία Κατηγορία:Αρχαία Βοττική Κατηγορία:Δήμος Νέας Προποντίδας
Ματίας Μπιέσμιρ
Ο Ματίας Μπιέσμιρ (σουηδική προφορά: [bjæʂ.mʏr) είναι Σουηδός ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 3 Ιανουαρίου 1986 στην Χέστρα (σουηδικά:Hestra). Πλέον είναι ποδοσφαιριστής της Σίβασπορ. Έχει το ψευδώνυμο "Bjärsa".
Τετραοξυγόνο
To τετρ(α)οξυγόνο (αγγλικά: tetraoxygen) ή οξόζον (αγγλικά: oxozone) είναι μια τετρατομική αλλομορφή του οξυγόνου, με μοριακό τύπο O4. Προβλέφθηκε για πρώτη φορά το 1924 από τον Γκίλμπερτ Λιούις (Gilbert N. Lewis), που το πρότεινε ως μια εξήγηση για το φαινόμενο της μη υπακοής του υγρού οξυγόνου στο νόμο του Κιουρί (Curie's law). Σήμερα, φαίνεται πλέον ότι ο Λιούις έπεσε έξω, αλλά όχι κατά πολύ: Υπολογιστικές προσομοιώσεις έδειξαν ότι, παρόλο που δεν υπάρχουν σταθερά μόρια τετραοξυγόνου στο υγρό οξυγόνο, τα μόρια του διοξυγόνου (O2), στην υγρή κατάσταση, τείνουν να συνδέονται σε ζευγάρια με αντιπαράλληλα σπιν, σχηματίζοντας έτσι παροδικά μονάδες τετραοξυγόνου. Ακόμη, το 1999 οι ερευνητές νόμισαν ότι το στερεό οξυγόνο, όταν βρίσκεται στην ε-φάση, δηλαδή υπό πίεση πάνω από 10 GPa, υπάρχει στην αλλομορφή του τετραοξυγόνου. Ωστόσο, το 2006 αποδείχθηκε με κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ ότι αυτή η σταθερή φάση, που είναι γνωστή ως «ε-οξυγόνο» ή «κόκκινο οξυγόνο», είναι στην πραγματικότητα οκταοξυγόνο (O8). Παρ' όλα αυτά, το τετραοξυγόνο έχει ανιχνευθεί ως ένα βραχύβιο χημικό είδος, με πειράματα φασματοσκοπίας μαζών.
Ματίας Μπιέσμιρ
Σταδιοδρομία
Ο Ματίας Μπιέσμιρ άρχισε την καριέρα του από μια ερασιτεχνική ομάδα την Γκρίσμας (Grimsås IF). Έπειτα πήγε στην Χουσκβάρνα και έμεινε εκεί από το 2002 έως το 2004. Είχε 37 συμμετοχές στην Χουσκβάρνα. Μετά έκανε ένα μεγάλο βήμα στην καριέρα του και πήγε στην Γκέτεμποργκ. Σε τέσσερα χρόνια είχε 104 συμμετοχές και 3 γκόλ. Στις 15 Ιουλίου 2009, υπέγραψε ένα 4-ετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό. Την πρώτη χρονιά στο τριφύλλι είχε 25 συμμετοχές. Το 2010 δόθηκε δανεικός στην Ρόσενμποργκ, όπου είχε 9 συμμετοχές.
Τετραοξυγόνο
Οι απορροφήσεις ζωνών από τα μόρια του τετραοξυγόνου, για παράδειγμα στα 360, στα 477 και στα 577 nm, χρησιμοποιήθηκαν συχνά για να κάνουν αναστροφές αερολυμάτων, για την ατμοσφαιρική οπτική φασματοσκοπία απορρόφησης. Εξαιτίας της γνωστής διασποράς του διοξυγόνου, και γι' αυτό επίσης και του τετραοξυγόνου, οι κλίσεις πυκνότητας στήλης του τετραοξυγόνου μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να ληφθούν προφίλ αερολυμάτων, που μπορούν στη συνέχεια να χρησιμοποιηθούν και πάλι σε μοντέλα διάδοσης της ακτινοβολίας, στα μοντέλα διαδρομής φωτός.
Ελεύθερα μόρια
Θεωρητικοί υπολογισμοί προέβλεψαν την ύπαρξη των μετασταθερών μορίων τετραοξυγόνου σε δυο διαφορετικές δομές:
Ματίας Μπιέσμιρ
Εθνική ομάδα
Ο Ματίας έκανε το ντεμπούτο του για τη σουηδική εθνική ομάδα στις 13 Ιανουαρίου 2008 έναντι στην Κόστα Ρίκα. Ο Ματίας Μπιέσμιρ έχει προηγουμένως υπηρετήσει ως αρχηγός για τη Σουηδική ομάδα κάτω των 21 και ήταν επίσης ο αρχηγός και στην ομάδα U21 της Σουηδίας που αγωνίστηκε το 2009 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21.
Τετραοξυγόνο
Ελεύθερα μόρια
Είχε προηγουμένως επισημανθεί ότι η «δομή ανεμόμυλου» για το μόριο του τετραοξυγόνου πρέπει να είναι η φυσική συνέχεια των ισοηλεκτρονικών χημικών ειδών βορικό ανιόν (BO3-), ανθρακικό ανιόν (CO32-) και νιτρικό τριανιόν (NO33-), καθώς και του ανάλογου θειώδους ανιόντος (SO32-), μια παρατήρηση που εξυπηρέτησε ως η βάση για τους αναφερόμενους θεωρητικούς υπολογισμούς.
Ματίας Μπιέσμιρ
Πήγές
english wikipedia/Mattias Bjasmyr
Τετραοξυγόνο
Ελεύθερα μόρια
Το 2001, μια ομάδα στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα Ρώμης (University of Rome La Sapienza) έκανε ένα πείραμα φασματοσκοπίας μαζών με ουδετεροποίηση - επανιονισμό, για να ερευνηθεί η δομή των ελεύθερων μορίων τετραοξυγόνου. Τα αποτελέσματα δεν συμφώνησαν με καμμία από τις δυο προτεινόμενες μοριακές δομές, αλλά με μια άλλη δομή, ενός συμπλόκου δυο μορίων διοξυγόνου, το ένα στη βασική του κατάσταση και το άλλο σε μια σχετικά διεγερμένη κατάσταση.
Ματίας Μπιέσμιρ
Πήγές
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦΚ Γκέτεμποργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόσενμποργκ ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χουσκβάρνα ΦΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σίβασπορ Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Τετραοξυγόνο
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Οξυγόνο Κατηγορία:Αλλοτροπία
Περικοπή Φλώρινας
Η Περικοπή (παλαιότερη ονομασία Πρεκοπάνα ) είναι ορεινό χωριό του νομού Φλώρινας που εκκλησιαστικά υπάγεται στην Μητρόπολη Καστοριάς. Χτισμένη σε υψόμετρο 1.420 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βίτσι είναι ένας από τους ορεινότερους οικισμούς της Ελλάδας.
Γενικά
Αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα το 1918 και μετονομάσθηκε από Πρεκοπάνα σε Περικοπή [ΦΕΚ 156/8.8.1928]. Στην απογραφή του 2001 ήταν οικισμός του δήμου Αετού Φλώρινας. Με τη εφαρμογή των Καλλικρατικών Δήμων εντάχθηκε στον Δήμο Αμυνταίου και ο πληθυσμός της [νόμιμος και όχι πραγματικός] σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 41 κάτοικοι. Τα τελευταία χρόνια, κάτοικοι του χωριού είναι 4-5 οικογένειες κτηνοτρόφων οι οποίοι διαμένουν στην Περικοπή  τους καλοκαιρινούς μήνες και άλλοι περίπου τόσοι που ανηφορίζουν από την Καστοριά και καλλιεργούν την πατάτα, ενώ τον χειμώνα δεν κατοικείται. Είναι από τα λίγα χωριά στα οποία δεν υπάρχει ακόμα ρεύμα. Τον Δεκαπενταύγουστο το χωριό γιορτάζει καθώς στο χωριό υπάρχει η εκκλησία της Παναγίας και γίνεται το αντάμωμα των πρώην κατοίκων οι οποίοι μένουν ως επί το πλείστον στην Καστοριά. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Π(ε)ρεκοπάνα.
Δημογραφική Κλίμακα Πληθυσμού
Η εξέλιξη του πληθυσμού του χωριού έχει ως εξής: Βάσει της συμφωνίας που απέρρεε από το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ(1924) μεταναστεύσανε στη Βουλγαρία δύο οικογένειες.
Ιστορία
Ο Κύρος Παρασκευά από την Πρεκοπάνα, γαμπρός του Δημητρίου Ξηφτέρη, εμφανίζεται σε κληρονομική ρύθμιση, την οποία επικυρώνει η Ιερά Μητρόπολη Καστοριάς στις 19 Μαΐου 1726.
Κατά τη διάρκεια των ελληνοβουλγαρικών αναταράξεων (1880-1908)
Στο χωριό, οι διάλεκτοι των Ανατολικών Νοτιοσλαβικών γλωσσών εισάχθηκαν μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, γεγονός που το κατέστησαν στόχο των Βουλγαρικών διεκδικήσεων.
«Στις 23 Ιουλίου 1903 ήρθε και ο Τσακαλάρωφ στην Περικοπή και πήγε κατευθείαν στο σπίτι του Ιερέα Χρήστου Βρίτσιου. Κατακρεουργήσας τον ημέτερον Παπαχρήστον και τον αδελφό αυτού...
Εκ Πρεκοπάνας άνω των τριάκοντα οικογενειών ήλθον εις Βελκαμένην ίνα μείνωσιν. Οι κάτοικοι Βελκαμένης φοβούνται ν΄αποδιώξωσιν αυτούς, μη πάθωσί τι υπό των κομιτών, φοβούνται δε και να κρατήσωσιν αυτούς μη πάθωσι τι υπό υπό των στρατιωτών. Τα δε γυναικόπαιδα καταφεύγουν στο Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων.
Στις 29 Αυγούστου ήρθαν οι Τούρκοι και κάψανε όλο το χωριό 150 (από τα 160) σπίτια και σκότωσαν πέντε ανθρώπους.
Νεώτεροι χρόνοι
Κατά τη γερμανική κατοχή στην περιοχή έδρασε ο Άντον Κάλτσεφ επικεφαλής της βουλγαρικής αρχικά και αργότερα της γερμανικής Οχράνα, ο οποίος ενέταξε πολλούς κατοίκους στη βουλγαρική οργάνωση. Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, το χωριό ήταν κέντρο των ανταρτών και έγιναν πολλές συγκρούσεις μεταξύ στρατού και ανταρτών. Αυτό είχε σαν συνέπεια, οι κάτοικοι να υποστούν πολλά δεινά και να αποδεκατιστούν. Ήταν κέντρο των καπετάνιων των ανταρτών, Αμύντα, Βαϊνά Τσαβέλα και Γαλάνη. Τον Αύγουστο του 1947, το χωριό καίγεται, από την ελληνικό στρατό, 94 αχυρώνες και 50.000 οκάδες χόρτο, ως κέντρο των ανταρτών. Μετά από αυτή την ενέργεια, οι κάτοικοι διασκορπίστηκαν στο Αμύνταιο, Φλώρινα, Καστοριά, Ασπρόγεια.
Το 1950] δόθηκαν από το κράτος 9.000 δρχ. κατά οικογένεια για να επιδιορθωθούν τα σπίτια, αλλά παρ' όλα αυτά δεν ξαναχτίστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Αμυνταίου
Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου
Η Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου (το όνομά της παραδίδεται επίσης ως Μουτσάν ή Μουτσά, Ζάκυνθος 2 Οκτωβρίου 1801 - 9 Νοεμβρίου 1832) ήταν μία από τις πρώτες Ελληνίδες συγγραφείς. Το γνωστότερο έργο της είναι η Αυτοβιογραφία της, ενώ από τα υπόλοιπα έργα της (θεατρικά έργα και ποιήματα) έχουν σωθεί ελάχιστα.
Βίος
Οι γονείς της, Φραγκίσκος Μουτζάν και Αγγελική Σιγούρου, προέρχονταν από δύο από τις παλιότερες αριστοκρατικές οικογένειες της Ζακύνθου.
Η Μουτζάν από μικρή είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη μάθηση και τα γράμματα και, παρόλο που η εκπαίδευσή της ήταν περιορισμένη (είχε κατ’ οίκον δασκάλους τρεις κληρικούς ), η ίδια με προσωπική μελέτη απέκτησε γνώσεις της αρχαίας ελληνικής, της ιταλικής και της γαλλικής γλώσσας. Παράλληλα επιδιδόταν στο γράψιμο ποιημάτων, θεατρικών έργων στα ελληνικά και τα ιταλικά και μεταφράσεων από την αρχαία ελληνική γραμματεία. Επιθυμία της ήταν να μην παντρευτεί, αλλά να αφοσιωθεί στη μελέτη και τη συγγραφή.
Εξαιτίας των αντιρρήσεων της οικογένειάς της αντιπρότεινε να κλειστεί σε μοναστήρι ή να αποσυρθεί σε μία κατοικία της οικογένειας στην ύπαιθρο, όμως και αυτές οι επιθυμίες της δεν γίνονταν δεκτές από τους δικούς της. Μπροστά στην προοπτική να παραμείνει ανύπαντρη και να κατοικεί με τους γονείς της χωρίς να έχει το δικαίωμα να βγαίνει από το σπίτι, αποφάσισε να φύγει κρυφά από το νησί, αλλά μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα επέστρεψε χωρίς να την αντιληφθεί κάποιο μέλος της οικογένειάς της και τελικά αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να δεχτεί την επιθυμία των δικών της να παντρευτεί.
Η ανεύρεση γαμπρού στη Ζάκυνθο ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και γι’ αυτόν τον λόγο ο θείος της πρότεινε να ταξιδέψουν στην Ιταλία, όπου θα ήταν πιο εύκολο να βρεθεί σύζυγος για την Ελισάβετ και την αδερφή της, που ήταν και αυτή σε ηλικία γάμου, όμως το ταξίδι δεν έγινε εξαιτίας μιας ασθένειας του πατέρα της. Εν τω μεταξύ βρέθηκε υποψήφιος σύζυγος, ο Νικόλαος Μαρτινέγκος, ο οποίος όμως καθυστερούσε την επισημοποίηση της γαμήλιας συμφωνίας με συνεχείς διαπραγματεύσεις για το ύψος της προίκας, αλλά τελικά ο γάμος τελέστηκε μετά από 16 μήνες, το καλοκαίρι του 1831.
Η Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου πέθανε στις 9 Νοεμβρίου του 1832, δύο εβδομάδες μετά την γέννηση του γιου της λόγω επιπλοκών στον τοκετό.
Έργο
Η Ελισάβετ Μουτζάν, εκτός από την αυτοβιογραφία που είναι το πιο γνωστό και αξιόλογο κείμενό της, έγραψε πάνω από 15 θεατρικά έργα, στην ελληνική και την ιταλική, μετέφρασε αρχαία κείμενα και συνέθεσε κάποια ποιήματα. Η Αυτοβιογραφία της εκδόθηκε από τον γιο της, Ελισαβέτιο, το 1881, με κάποιες περικοπές, σε έναν τόμο μαζί με δικά του ποιήματα. Η αξία του έργου έγκειται κυρίως στην απλή γλώσσα που χρησιμοποιείται. Από τα άλλα έργα της έχουν σωθεί ελάχιστα, μία κωμωδία με τίτλο Φιλάργυρος, κάποια ιταλικά κείμενα, 20 επιστολές, ο πρόλογος μιας πραγματείας «Περί Οικονομίας», τα ποιήματα Ωδή εις το πάθος του Ιησού Χριστού και Εις την Θεοτόκον και αποσπάσματα μεταφράσεων από τον Προμηθέα Δεσμώτη, την Οδύσσεια και τις Ικέτιδες.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Χριστιανός Ε΄ του Όλντενμπουργκ
Ο Χριστιανός Ε΄, δανικά Christian V (π. 1342 - μετά τις 6 Απριλίου 1399) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1368-1398).
Βιογραφία
Γεννήθηκε πριν το 1347 και ήταν ο τρίτος γιος του Κορράδου Α΄, κόμη του Όλντενμπουργκ και της Ίνγκεμποργκ τoz Σάουμμπουργκ, κόρης του Γεράρδου Δ΄, κόμη του Χόλσταϊν-Πλεν.
Το 1368 απεβίωσε ο πατέρας του και ο δευτερότοκος αδελφός του Γκέρχαρντ. Τον Κορράδο Α΄ διαδέχθηκαν από κοινού ο πρωτότοκος Κορράδος Β΄ και ο Χριστιανός Ε΄. Το 1386 απεβίωσε ο Κορράδος Β΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Μαυρίκιος Β΄, με τον οποίο συγκυβέρνησε.
Απεβίωσε το 1399 και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ντίτριχ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Ρος-λε-Κλερβάλ
Το Ρος-λε-Κλερβάλ (γαλλικά: Roche-lès-Clerval) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Βουργουνδικές Κάτω Χώρες
Στην ιστορία των Κάτω Χωρών, οι Βουργουνδιανές Κάτω Χώρες αναφέρονται στην περίοδο όταν οι δούκες της Βουργουνδίας ηγεμόνευαν στην περιοχή, καθώς και στο Λουξεμβούργο και την βόρεια Γαλλία από το 1384 ως το 1477.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας Κατηγορία:Ιστορία του Βελγίου
Θερμιδική θεωρία
Η θερμιδική θεωρία, ή θεωρία του θερμικού ρευστού, ήταν μια παλαιότερη θεωρία, σήμερα αναχρονιστική, που αναπτύχθηκε τον 18ο αιώνα έχοντας ως αντικείμενο την ερμηνεία των φαινομένων της θερμότητας και της καύσης, ανάλογα με τις επικρατούσες τότε γνώσεις. Η θεωρία αυτή υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής και συνέχισε να ισχύει αναλλοίωτη μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, ή ακόμα και μέχρι τις αρχές του 20ου.
Θερμικό ρευστό
Η θεωρία αυτή βασιζόταν στην υπόθεση της ύπαρξης ενός φανταστικού αβαρούς ρευστού που έλαβε το όνομα "θερμικό ρευστό", που αντιπροσώπευε την εποχή εκείνη τη θερμότητα και το οποίο θεωρητικά έρρεε στα σώματα και στο περιβάλλον από το θερμότερο σε ψυχρότερο φορέα. Γεγονός είναι ότι την εποχή εκείνη πράγματι οι έννοιες θερμότητα και καύση δημιουργούσαν σύγχυση ως προς την ερμηνεία τους, αν και είχαν προηγηθεί η θεωρία του φλογιστού για την κάυση και ως αρχή της θερμότητας. Επί της θεωρίας εκείνης αντιπρότεινε ο Λαβουαζιέ, που πρώτος χρησιμοποίησε το θερμιδόμετρο σε χημικές αντιδράσεις, τη θεωρία του θερμικού ρευστού του οποίου η ποσότητά παραμένει σταθερή στο σύμπαν και εκδηλώνεται από το θερμότερο στο ψυχρότερο μέσον.
Η θεωρία αυτή βασιζόταν κυρίως τόσο στη διατήρηση της θερμότητας ως βασική προϋπόθεση, όσο και στην παράλληλη την ίδια εποχή της κινητικής θεωρίας που και αυτή ερμήνευε τα ίδια φαινόμενα χωρίς όμως και να συγκρούονται. Μάλιστα ιδιαίτερη έκπληξη είχε προκαλέσει η μέτρηση τη ταχύτητας του ήχου σε ισοθερμικές μεταβολές που επιχείρησε ο Λαπλάς.
Πρώτος που φέρεται να αμφισβήτησε τη θεωρία αυτή ήταν ο Κ. Ράμφορντ που εξετάζοντας τα φαινόμενα που συνοδεύουν τα κανόνια κατά τη χρήση τους, το 1798, παρατήρησε ότι δεν συμβαίνει απώλεια παραγωγής θερμότητας, συνεπώς δεν συμβαίνει θερμιδική απώλεια. Τελικά μετά από πολλά πειράματα που ακολούθησαν κυρίως από το 1850 και νεότερα, τα περισσότερα των οποίων αποσκοπούσαν στον καθορισμό του μηχανικού ισοδύναμου της θερμότητας, αναγνωρίστηκε η ανάγκη της θεώρησης πλέον της θερμότητας ως μορφή μεταφοράς ενέργειας.
Πηγές
Κατηγορία:Θερμοδυναμική Κατηγορία:Ιστορία της χημείας
Νικόλαος Πέππας
Ο '''Νικόλαος Α. Πέππας''' (1948) είναι Έλληνας χημικός και βιοϊατρικός μηχανικός. Οι πρωτοπορίες του στην επιστήμη των βιοϋλικών και τη μηχανική, τη φαρμακολογία, τη βιονανοτεχνολογία, τις φαρμακευτικές επιστήμες, την χημική και πολυμερική μηχανική, έθεσαν τις βάσεις στις φυσικές και μαθηματικές θεωρίες της νανοκλίμακας, τις μακρομοριακές διεργασίες και και την χορήγηση φαρμάκων και πρωτεϊνών, οι οποίες οδήγησαν σε μεγάλο αριθμό βιοϊατρικών προϊόντων ή συσκευών.
Σπουδές
Ο Νικόλαος Α. Πέππας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25 Αυγούστου 1948. Σπούδασε χημικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο όπου έλαβε το πτυχίο του το 1971 και στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT) από όπου έλαβε το διδακτορικό του το 1973 υπό την καθοδήγηση του πρωτοπόρου στη βιομηχανική Έντουαρντ Μέριλλ (Edward W. Merrill). Στη συνέχεια, υπήρξε μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Κέντρο Αρτηριοσκλήρυνσης του MIT υπό την επίβλεψη παγκοσμίου φήμης καθηγητών όπως ο Κλερκ Κόλτον (Clark K. Colton), και ο Κένεθ Σμιθ (Kenneth A. Smith).
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Είναι ο υπ' αριθμόν 6 καθηγητής της έδρας Cockrell Family Regents της Μηχανικής του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Ώστιν. Εργάζεται στο Πανεπιστήμιο αυτό από τον Δεκέμβριο του 2002, ως διευθυντής του Ινστιτούτου Βιοϋλικών, Φαρμακολογίας και Αναγεννητικής Ιατρικής, καθώς του Εργαστηρίου Βιοϋλικών, Φαρμακολογίας και Βιονανοτεχνολογίας με διδασκαλίες στο Τμήμα Χημικών Μηχανικών, το Τμήμα Βιοϊατρικής Μηχανικής και στο Κολλέγιο Φαρμακευτικής του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Ώστιν. Από το 1976 έως το 2012 είχε τη θέση του διακεκριμένου καθηγητή Βιοϊατρικής Μηχανικής και καθηγητής Χημικής Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο Περντιού.
Έχει επίσης διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, το Πανεπιστήμιο Paris/Sud, το Πανεπιστήμιο της Πάρμα, το Πανεπιστήμιο της Παβίας, το Πανεπιστήμιο της Νάπολης, το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, το Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, το Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, το Πανεπιστήμιο Χόσι στο Τόκιο, το Πανεπιστήμιο Χατσεττέπε στην Άγκυρα, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, το Πολυτεχνείο Νανιάνγκ στη Σιγκαπούρη και στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια.
Ήταν επιβλέπων διδακτορικός καθηγητής σε 98 φοιτητές από τους οποίους οι 56 έχουν γίνει καθηγητές πανεπιστημίου.