cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ειρηνικό Κιλκίς
Οι κάτοικοι ήταν ημινομάδες και τα καλοκαίρια μετέβαιναν με τα πρόβατά τους στα βουνα της Κεντρικής Μακεδονίας, από τον Όλυμπο έως τα όρη ανατολικά των Σιδηρών Πυλών (Ντεμίρ Καπού) του Αξιού (σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία). Το χωριό αποτελούνταν κυρίως από Σαρακατσάνους, όπως και σήμερα. Οι πρώτες οικογένειες που αναφέρονται ως κάτοικοι του χωριού είναι οι Γιαννελαίοι, οι Ζαχιλαίοι και οι Μουστακαίοι. Η οικογένεια των Ζαχιλαίων ανέδειξε τον σπουδαίο οπλαρχηγό της επανάστασης του 1821 Γεώργιο Ζαχείλα που έδρασε στο Βέρμιο και στον Όλυμπο. Με τη χάραξη των συνόρων του 1913, αλλά κυρίως μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι κτηνοτρόφοι σταμάτησαν να μετακινούνται προς Βορρά και πολλές οικογένειες που ξεχειμώνιαζαν σε βορειότερα μέρη συγκεντρώθηκαν στο Ειρηνικό. Μετά το 1941 στο χωριό εγκαταστάθηκαν και κάποιες οικογένειες από τον γειτονικό οικισμό Δαουτλί ή Αμπελοχώρι (εγκαταλελειμμένο σήμερα), επειδή βρίσκονταν ακριβώς πάνω στην ελληνογιουγκοσλαβική μεθόριο και αποτελούσε εύκολο στόχο των Βουλγάρων. Αυτές οι οικογένειες ήταν οι Κουκουγιανναίοι, Ναστουλαίοι και οι Στεργιουλαίοι. Άλλες οικογένειες Σαρακατσάνων που εγκαταστάθηκαν στο Ειρηνικό ήταν αυτές των Καλτσά, Κωτούλα και Λέφα.
Κατά τον Μακεδονικό Αγώνα οι κάτοικοι της περιοχής αγωνίστηκαν για την ελευθερία έναντι σε Τούρκους και Βούλγαρους, με σπουδαιότερο μακεδονομάχο τον Γεώργιο Κουκογιάννη.
Στο χωριό λειτουργεί η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Σχεδόν όλοι κάτοικοι είναι κτηνοτρόφοι και γεωργοί.
Αναφορές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Πολυκάστρου Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται αναφορά αριθμού σελίδας Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Α.Ο. Σελλάνων
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1968 ως «Πρόοδος Προαστίου» και μετονομάστηκε στη σημερινή του ονομασία το 1999. Την αγωνιστική περίοδο 2002-03 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής, από όπου υποβιβάστηκε αμέσως. Τις περιόδους 2013-14 και 2015-16 ο ΑΟ Σελλάνων είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Καρδίτσας αλλά δεν κατάφερε να προβιβαστεί στη Γ΄ Εθνική μέσω των αγώνων «μπαράζ» μεταξύ των πρωταθλητριών ΕΠΣ του 2014 και 2016. Κατέκτησε το τρίτο του πρωτάθλημα την περίοδο 2016-17 και από το 2017 μέχρι το 2021 αγωνίζονταν στη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Καρδίτσας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1968 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1968
Γεώργιος της Σαξονίας (1832-1904)
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Γεώργιος Λουδοβίκος Γουλιέλμος Μαξιμιλιανός Κάρολος Μαρία Νέπομουκ Βαπτιστής Ιαβέρης Κυριακός Ρωμανός ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη της Σαξονίας και της Αμαλίας Αυγούστας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1859 τη Μαρία Άννα των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρη του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Συνθήκη του Κιέλου
Η Συνθήκη του Κιέλου (Δανικά: Kieltraktaten) ή Ειρήνη του Κιέλου (Σουηδικά και Νορβηγικά: Kielfreden ή freden i Kiel) συνήφθη μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας και του Βασιλείου της Σουηδίας από τη μία πλευρά και του Βασιλείου της Δανίας και της Νορβηγίας από την άλλη στις 14 Ιανουαρίου 1814 στο Κίελο. Τερμάτισε τις εχθροπραξίες μεταξύ των δύο μερών στους συνεχιζόμενους Ναπολεόντειους Πολέμους, όπου το Ηνωμένο Βασίλειο και η Σουηδία ήταν μέρος του αντιγαλλικού στρατοπέδου (ο Έκτος Συνασπισμός) ενώ η Δανία – Νορβηγία ήταν σύμμαχος της Γαλλίας. .
Ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ της Δανίας προσχώρησε στην αντιγαλλική συμμαχία, παραχώρησε την Ελιγολάνδη στο Γεώργιο Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και παραχώρησε περαιτέρω το Βασίλειο της Νορβηγίας στον Κάρολο ΙΓ΄ της Σουηδίας με αντάλλαγμα τη Σουηδική Πομερανία. Από την ανταλλαγή εξαιρέθηκαν ειδικά οι νορβηγικές εξαρτήσεις Γροιλανδία, Ισλανδία και Νήσοι Φερόες, που παρέμειναν σε ένωση με τη Δανία. (Η Νορβηγία θα αμφισβητούσε ανεπιτυχώς τις αξιώσεις της Δανίας για όλη τη Γροιλανδία στην Υπόθεση Ανατολικής Γροιλανδίας το 1931–33. ))
Ωστόσο δεν τέθηκαν σε ισχύ όλες οι προβλέψεις της Συνθήκης. Η Νορβηγία διακήρυξε την ανεξαρτησία της, υιοθέτησε ένα σύνταγμα και εξέλεξε τον Πρίγκιπα του Στέμματος Χριστιανό Φρειδερίκο ως βασιλιά της. Μετά από αυτό η Σουηδία αρνήθηκε να παραδώσει τη Σουηδική Πομερανία, που αντίθετα περιήλθε στην Πρωσία μετά το Συνέδριο της Βιέννης το 1815. Μετά από ένα σύντομο πόλεμο με τη Σουηδία η Νορβηγία δέχτηκε να συνάψει προσωπική ένωση με τη Σουηδία με τη Σύμβαση της Moς. Ο Βασιλιάς Χριστιανός Φρειδερίκος παραιτήθηκε μετά τη σύγκληση έκτακτης συνέλευσης, που αναθεώρησε το Σύνταγμα για να επιτρέψει την Ένωση, που ιδρύθηκε επίσημα όταν η Συνέλευση εξέλεξε τον Κάρολο ΙΓ΄ βασιλιά της Νορβηγίας στις 4 Νοεμβρίου 1814.
Ιστορικό
Στην αρχή των Ναπολεόντειων Πολέμων η Δανία-Νορβηγία και το Βασιλείου της Σουηδίας προσπάθησαν να διατηρήσουν την ουδετερότητά τους, αλλά σύντομα συμμετείχαν στον πόλεμο, επιλέγοντας αντίθετα στρατόπεδα. Ο Σουηδός βασιλιάς Γουσταύος Δ΄ Αδόλφος συμμετείχε σε συμμαχία με το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας και τη Ρωσική Αυτοκρατορία εναντίον του Ναπολέοντα Βοναπάρτη το 1804 και κήρυξε πόλεμο στη Ναπολέοντα Γαλλία το 1805. Το Ηνωμένο Βασίλειο, που είχε κηρύξει πόλεμο στη Γαλλία το 1803, κατέβαλε επιχορηγήσεις στη Σουηδία. Πριν ο Γουσταύος Δ΄ Αδόλφος απομακρύνει τις δυνάμεις του από τη Σουηδική Πομερανία, μια επαρχία που επί μακρόν εποφθαλμιούσε η Πρωσία, διαπραγματεύτηκε μια συμφωνία ότι η τελευταία δεν θα της επιτεθεί. Η Δανία παρέμεινε ουδέτερη. Το 1807 οι δυνάμεις του Ναπολέοντα κατέλαβαν τη Σουηδική Πομερανία και ανάγκασαν την Πρωσία και τη Ρωσία να υπογράψουν τη Συνθήκη του Τιλσίτ. Ετσι η Ρωσία υποχρεώθηκε να επιτεθεί στους εχθρούς του Ναπολέοντα και, δεδομένου ότι ο Γουσταύος Δ΄ Αδόλφος αρνήθηκε να διαρρήξει τη συμμαχία του με το Ηνωμένο Βασίλειο, ο τσάρος εισέβαλε στη Φινλανδία και την απέκοψε από τη Σουηδία με το Φινλανδικό πόλεμο, 1808/1809. Η Σουηδία δεν μπορούσε πλέον να υποστηρίξει την αντιγαλλική εξωτερική πολιτική της και ο Γάλλος Στρατάρχης Ζαν Μπατίστ Μπερναντότ εξελέγη κληρονόμος του Σουηδικού θρόνου το 1810. Η Δανία-Νορβηγία μπήκε σε συμμαχία με τη Γαλλία μετά το δεύτερο βρετανικό βομβαρδισμό της Κοπεγχάγης το 1807.
Το 1812 οι δυνάμεις του Ναπολέοντα αποδεκατίστηκαν στην αποτυχημένη προσπάθειά τους να υποτάξουν τη Ρωσία και ξεκίνησαν την υποχώρησή τους προς τα δυτικά. Η Σουηδία συμμάχησε με τη Ρωσία στις 30 Αυγούστου 1812, με το Ηνωμένο Βασίλειο στις 3 Μαρτίου 1813, και με την Πρωσία στις 22 Απριλίου 1813. Προηγουμένως, στις 23 Μαρτίου 1813, είχε κηρύξει πόλεμο στο Ναπολέοντα. Ο όρος του Μπερναντότ για να προσχωρήσει στην αντιναπολεόντεια συμμαχία ήταν η απόκτηση της Νορβηγίας, την οποία το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ρωσία δέχτηκαν το Μάιο του 1813. Ωστόσο η Πρωσία δεν αναγνώρισε αυτή την αξίωση στην αρχή. Έτσι ο Μπερναντότ δίσταζε να μπει στον πόλεμο με όλες του τις δυνάμεις και συμμετείχε μόνο σε μια εκστρατεία εναντίον του Αμβούργου που στις 30 Ιουνίου ανακαταλήφθηκε από τις συμμαχικές Γαλλικές και Δανικές δυνάμεις. Όταν η Πρωσία δέχτηκε τελικά τη σουηδική αξίωση για τη Νορβηγία στις 22 Ιουλίου, η Σουηδία προσχώρησε στη συμμαχία του Ράιχενμπαχ που συνήφθη μεταξύ Ρωσίας, Ηνωμένου Βασιλείου και Πρωσίας στις 14/15 Ιουνίου. Με τρεις στρατιές (τη Βόρεια, την Κεντρική και της Σιλεσίας, η Βόρεια υπό τη διοίκηση του Μπερναντότ) οι σύμμαχοι στη συνέχεια εκκαθάρισαν τη Βόρεια Γερμανία από τις Γαλλικές δυνάμεις. Η Δανία, που είχε διατηρήσει τη συμμαχία με το Ναπολέοντα λόγω της σουηδικής αξίωσης για τη Νορβηγία, απομονώθηκε και, λόγωτου πολέμου, χρεοκόπησε.
Δανοβρετανική συνθήκη
Τη συνθήκη μεταξύ του Βασιλείου της Δανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας διαπραγματεύτηκαν ο Δανός διπλωμάτης Εντμουντ Μπούρκε και ο Βρετανός πρέσβης στη Σουηδική αυλή Εντουαρντ Θόρντον. Αποτελείται από 14 άρθρα, στα οποία προστέθηκαν δύο ακόμη στις Βρυξέλλες στις 7 Απριλίου.
Με το άρθρο ΙΙΙ το Ηνωμένο Βασίλειο υποχρεώθηκε να επιστρέψει όλες τις Δανικές κτήσεις που κατείχε στο Δανό βασιλιά. Εξαιρέθηκε το νησί Ελιγολάνδη, όπου στο Βρετανό βασιλιάς παραχωρήθηκε «πλήρης και απεριόριστη κυριαρχία».
Το άρθρο VIII αφορούσε την κατάργηση του δουλεμπορίου. Με το άρθρο Χ ο Βρετανός βασιλιάς υποσχέθηκε στο βασιλιά της Δανίας να διαπραγματευτεί περαιτέρω αποζημίωση για τις εδαφικές παραχωρήσεις της Δανίας στη Σουηδία εν αναμονή μιας τελικής ειρήνης. Με το άρθρο XIII επιβεβαιώθηκαν παλαιότερες Δανοβρετανικές συνθήκες.
Τα άρθρα που προστέθηκαν στις Βρυξέλλες αφορούσαν τις περιουσίες Δανών υπηκόων στις αποικίες ή στις παραχωρημένες περιοχές, που έπρεπε να παραμείνουν ανέπαφες από τους Βρετανούς για τα επόμενα τρία χρόνια, και την ίση μεταχείριση των Δανών, Βρετανών και υπηκόων του Αννόβερου, που δεν θα διώκωνταν λόγω της συμμετοχής τους στον πόλεμο σε διαφορετικές πλευρές, ούτε λόγω των πολιτικών ή θρησκευτικών τους πεποιθήσεων.
Δανοσουηδική συνθήκη
Τη συνθήκη μεταξύ του Βασιλείου της Δανίας και του Βασιλείου της Σουηδίας διαπραγματεύτηκαν ο Δανός διπλωμάτης Εντμουντ Μπούρκε και ο Σουηδός πρέσβης Βαρόνος Γκούσταφ αφ Βέτερστεντ με βρετανική διαμεσολάβηση. Αποτελείται από 28 άρθρα και ένα ξεχωριστό. Με το άρθρο ΙΙΙ ο Δανός βασιλιάς υποσχέθηκε να ενταχθεί στη συμμαχία ενάντια στη Ναπολεόντεια Γαλλία και, σε σχέση με τη Δανοβρετανική συνθήκη επιβεβαώσε την υποχρέωσή του να θέσει μέρος του στρατού του υπό Σουηδική διοίκηση.
Με το άρθρο IV ο Δανός βασιλιάς, ο ίδιος και στο όνομα των διαδόχων του, "αμετάκλητα και για πάντα" παραιτήθηκε από το Βασίλειο της Νορβηγίας υπέρ του Σουηδού βασιλιά. Το Νορβηγικό βασίλειο ορίστηκε ως αποτελούμενο από τις επισκοπές του Κρίστιανσαντ, του Μπέργκεν, του Ακερσους (Όσλο) και του Τρόντχαϊμ, καθώς και των παράκτιων νησιών και των βόρειων περιοχών Νόρντλαντ και Φίνμαρκ στα ρωσικά σύνορα. Εξαιρέθηκαν η Γροιλανδία, η Ισλανδία και οι Νήσοι Φερόες. Οι Νορβηγοί υπήκοοι ελευθερώθηκαν από τις υποχρεώσεις τους έναντι του Δανού βασιλιά. Με το άρθρο VI το Σουηδικό στέμμα ανέλαβε τα χρέη και τις χρηματοοικονομικές υποχρεώσεις της Νορβηγίας, που επρόκειτο να καθοριστούν από μια κοινή Δανοσουηδική επιτροπή.
Το άρθρο VII όριζε ότι η Σουηδική Πομερανία έπρεπε να παραδοθεί στη Δανία. Το άρθρο XV όριζε ότι οι Σουηδικές δυνάμεις θα καταλάβουν τα νορβηγικά φρούρια μόλις επικυρωθεί η συνθήκη και ότι θα εγκαταλείψουν τη Σουηδική Πομερανία όταν παραδοθούν τα νορβηγικά φρούρια Φρέντρικστεν, Φρέντρικσταντ, Κόνγκσβινγκερ και Ακερσους. Με το άρθρο XIII ο Σουηδός βασιλιάς υποσχέθηκε στο βασιλιά της Δανίας να διαπραγματευτεί την πλήρη αποζημίωση για την παραχώρηση της Νορβηγίας σε προσεχή τελική ειρήνη και η παραχώρηση της Σουηδικής Πομερανίας περιγραφόταν ως «απόδειξη» αυτής της πρόθεσης. Με το άρθρο XII ο βασιλιάς της Σουηδίας υποσχέθηκε να διατηρήσει το Νορβηγικό πανεπιστήμιο της Χριστιανίας και το Πανεπιστήμιο του Γκράιφσβαλντ της Πομερανίας, που επρόκειτο να περιέλθει στη Δανία σύμφωνα με το άρθρο VII, και επικύρωσε τις δωρεές που έγιναν πριν από την ανταλλαγή. Επίσης συμφωνήθηκε με το άρθρο ΧΧ οι υπήκοοι του Δανού βασιλιά να μπορούν να επιλέξουν μέσα στα επόμενα έξι χρόνια αν θα εγκατασταθούν τελικά στη Νορβηγία ή τη Δανία, όπου ακίνητα του βασιλείου που δεν θα γίνονταν μόνιμη κατοικία να πωλούνται μόνο σε κατοίκους αυτού. Αυτή η διάταξη θεσπίστηκε επίσης σε σχέση με τη Σουηδική Πομερανία. Με το άρθρο XVI συμφωνήθηκε οι γενικοί κυβερνήτες και όλοι οι αλλογενείς αξιωματούχοι των ανταλλασσόμενων περιοχών, εφόσον δεν αποφασίσουν να παραμείνουν, να απομακρυνθούν από τις θέσεις τους. Το άρθρο XXI υποχρέωσε τη Δανική διοίκηση να παραδώσει όλα τα πολιτικά και στρατιωτικά διοικητικά έγγραφα και αρχεία που αφορούσαν τη Νορβηγία.
Το άρθρο XVII προέβλεπε την αμοιβαία ανταλλαγή όλων των αιχμαλώτων πολέμου. Σύμφωνα με το άρθρο XV τα συμμαχικά στρατεύματα έπρεπε να εγκαταλείψουν το Δανικό Δουκάτο του Σλέσβιχ, αλλά τους επιτράπηκε να παραμείνουν στο Γερμανικό ομοσπονδιακό Δουκάτο του Χολστάιν, που κυβερνιόταν από προσωπική ένωση Δανίας και Σλέσβιχ, για να συμμετάσχουν στην περικύκλωση του Αμβούργου. Με το άρθρο XXVII οι προγενέστερες Δανοσουηδικές συνθήκες επιβεβαιώθηκαν, εφόσον οι διατάξεις τους δεν έρχονταν σε σύγκρουση με τη συνθήκη του Κιέλου, δηλαδή οι Συνθήκες της Κοπεγχάγης (1660), της Στοκχόλμης (Ιούνιος 1720), του Φρέντερικσμπουργκ (Ιούλιος) 1720) και  του Γένκεπιγκ. Ένα ξεχωριστό άρθρο αφορούσε τη διακοπή των εχθροπραξιών.
Η προσωπική ένωση Σουηδίας και Νορβηγίας
Μαθαίνοντας τα νέα για τη συνθήκη, που έγινε γνωστή με προκήρυξη στα τέλη Ιανουαρίου και δημοσιεύτηκε στις νορβηγικές εφημερίδες λίγο αργότερα, οι Νορβηγοί θορυβήθηκαν και πολλοί καλούσαν στα όπλα, έχοντας νικήσει τους Σουηδούς μόλις πέντε χρόνια πριν, στον πόλεμο του 1809. Ουσιαστικά ένα κίνημα ανεξαρτησίας είχε ξεκινήσει ήδη από το 1810 και αυτό το κίνημα κέρδισε δυναμική στην κατάσταση αυτή. Ο Πρίγκιπας της Δανίας και της Νορβηγίας Χριστιανός Φρειδερίκος, αντιβασιλιάς της Νορβηγίας, χρησιμοποίησε αυτήν την ευκαιρία για να παρέμβει. Ανέλαβε τα ηνία του νορβηγικού κινήματος ανεξαρτησίας, πιθανότατα με τον κρυφό στόχο της επανένωσης με τη Δανία. Αυτό δεν ήταν προς το συμφέρον όλων των Νορβηγών. Στην πραγματικότητα οι ιδρυτές του κινήματος του 1810 ασκούσαν πιέσεις για μια ανεξάρτητη Νορβηγία. Η πρωτοβουλία του Χριστιανού Φρειδερίκου ήταν επιτυχής, εν μέρει λόγω της παράνομης υποστήριξης από το Δανικό στέμμα, αλλά και επειδή υποστηρίχθηκε από εξέχοντες και επιδραστικούς Νορβηγούς. Επεισαν τον Πρίγκιπα ότι δεν ήταν συνετό να διεκδικήσει το θρόνο ως κληρονομιά του. Αντ 'αυτού τον συμβούλευσαν να αναλάβει την αντιβασιλεία και να καλέσει σε εκλογή αντιπροσώπων για συντακτική συνέλευση.
Στις 10 Απριλίου η εθνική συνέλευση συνεδρίασε στο Ειντσβολ για να αποφασίσει για ένα Σύνταγμα. Η Νορβηγία τελικά κήρυξε την ανεξαρτησία της στις 17 Μαΐου 1814, εκλέγοντας το Χριστιανό Φρειδερίκο ως Βασιλιά. (Η δεκάτη εβδομη Μαΐου είναι η "Syttende mai" ή Νορβηγική Ημέρα Συντάγματος, που γιορτάζεται από τους Νορβηγούς στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.) Αυτό πυροδότησε έναν σύντομο πόλεμο με τη Σουηδία, στον οποίο το οικονομικό πλεονέκτημα της Σουηδίας αποδείχθηκε αξεπέραστο. Ωστόσο όταν ξεκίνησαν οι συνομιλίες κατάπαυσης του πυρός ο Μπερναντότ έκανε μια σημαντική παραχώρηση - αποδέχθηκε το νεοσύστατο νορβηγικό σύνταγμα, ακυρώνοντας έτσι κάθε ισχυρισμό ότι η Νορβηγία θα αντιμετωπιζόταν ως απλή σουηδική επαρχία. Με τη Σύμβαση της Moς η Νορβηγία συμφώνησε να συνάψει μια προσωπική ένωση με τη Σουηδία. Αφού έκανε τις απαραίτητες τροποποιήσεις στο σύνταγμα το Νορβηγικό Storting στις 4 Νοεμβρίου εξέλεξε τον Κάρολο ΙΓ΄ της Σουηδίας ως Βασιλιά της Νορβηγίας, δημιουργώντας την ένωση μεταξύ Σουηδίας και Νορβηγίας.
Σουηδική Πομερανία
Λόγω της άρνησης της Νορβηγίας να υπαχθεί στο Σουηδό βασιλιά Κάρολος ΙΓ΄ της Σουηδίας δεν παρέδωσε τη Σουηδική Πομερανία στο Φρειδερίκο ΣΤ΄ της Δανίας. Το πρόβλημα λύθηκε στο Συνέδριο της Βιέννης, όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις ακολούθησαν ένα σχέδιο που είχε εκπονήσει ο Καρλ Αουγκουστ φον Χάρντενμπεργκ, πρωθυπουργός του Βασιλείου της Πρωσίας, που πρότεινε μια αλυσιδωτή ανταλλαγή εδαφών και αποζημιώσεων μεταξύ του Βασιλείου της Δανίας, του Βασιλείου του Αννόβερου (κυβερνώμενου από προσωπική ένωση με τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία), το Βασίλειο της Πρωσίας και το Βασίλειο της Σουηδίας.
Υπόθεση Ανατολικής Γροιλανδίας
Μεταξύ 1931 και 1933 η Νορβηγία αμφισβήτησε τη Δανική κατοχή όλης της Γροιλανδίας στο Μόνιμο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ως το Δεκέμβριο του 2008 αυτή ήταν η μόνη περίπτωση όπου η κατοχή πολικού εδάφους κρίθηκε από διεθνές δικαστήριο.
Η νορβηγική πλευρά υποστήριξε ότι η Δανία δεν είχε δικαιώματα σε κανένα τμήμα του νησιού όπου δεν ασκούσε πραγματική κυριαρχία και με τη σειρά της στις 10 Ιουλίου 1931 ανακήρυξε στην ανατολική Γροιλανδία τη Νορβηγική Γη του Έρικ του Ερυθρού, που είχε καταλάβει τον προηγούμενο μήνα. Ωστόσο στις 5 Απριλίου 1933 το δικαστήριο έκρινε ότι, βάσει της Συνθήκης του Κιέλου και των μεταγενέστερων συνθηκών, η Δανία ήταν κυρίαρχη σε ολόκληρη τη Γροιλανδία.
Παραπομπές
Κιέλου Κιελου Κατηγορία:Ιστορία της Σουηδίας Κατηγορία:Ιστορία της Νορβηγίας Κατηγορία:Συνθήκες του Ηνωμένου Βασιλείου
Boeing B-29 Superfortress
To Boeing B-29 Superfortress ήταν βαρύ τετρακινητήριο ελικοφόρο βομβαρδιστικό που σχεδιάστηκε από την Boeing και χρησιμοποιήθηκε κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Πολέμου της Κορέας. Ονομάστηκε σε ευθεία αναφορά στον προκάτοχό του, το B-17 Flying Fortress. Το Superfortress σχεδιάστηκε για στρατηγικές βομβιστικές επιθέσεις μεγάλου υψομέτρου, αλλά αξιοποιήθηκε επίσης με μεγάλη επιτυχία σε νυχτερινές επιθέσεις χαμηλού υψομέτρου με εμπρηστικές βόμβες, καθώς και για την πόντιση ναρκών για τον αποκλεισμό της Ιαπωνίας. Τα B-29 έριξαν επίσης τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, καθιστώντας τα μοναδικά αεροσκάφη που χρησιμοποίησαν ποτέ πυρηνικά όπλα στη μάχη.
Ένα από τα μεγαλύτερα αεροσκάφη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το B-29 είχε υπερσύγχρονη τεχνολογία, συμπεριλαμβανομένης καμπίνας υπό πίεση, διπλούς τροχούς προσγείωσης σε διαμόρφωση τρικύκλου και αναλογικό σύστημα ελέγχου πυρός ελεγχόμενο από υπολογιστή που επέτρεψε σε έναν πυροβολητή και έναν ελεγκτή πυρός να κατευθύνουν τέσσερις απομακρυσμένους πυργίσκους πολυβόλων. Το κόστος σχεδιασμού και παραγωγής 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων (ισοδυναμεί με 43 δισεκατομμύρια δολάρια σήμερα) - που υπερβαίνει κατά πολύ το κόστους 1,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων σχέδιο Μανχάταν - έκανε το πρόγραμμα B-29 το πιο ακριβό πρόγραμμα του πολέμου.
Ο προηγμένος σχεδιασμός του B-29 του επέτρεψε να παραμείνει σε λειτουργία σε διάφορους ρόλους κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. Ο τύπος αποσύρθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, μετά την κατασκευή 3.970 αεροπλάνων. Μερικά Β-29 χρησιμοποιήθηκαν ως ιπτάμενοι τηλεοπτικοί πομποί από την εταιρεία Stratovision. Η RAF πέταξε το B-29 ως Washington μέχρι το 1954.
Το B-29 ήταν ο πρόγονος μιας σειράς βομβαρδιστικών, μεταφορικών, δεξαμενόπλοιων, αεροσκαφών και εκπαιδευτικών της Boeing. Το επανασχεδιασμένο B-50 Superfortress έγινε το πρώτο αεροσκάφος που πετάει τον γύρο του κόσμου χωρίς διακοπή, κατά τη διάρκεια μιας πτήσης 94 ωρών το 1949. Το αεροσκάφος Boeing C-97 Stratofreighter, που πέταξε για πρώτη φορά το 1944, ακολουθήθηκε το 1947 από το εμπορικό μοντέλο του αεροσκάφους, το Boeing Model 377 Stratocruiser. Αυτή η μετατροπή βομβαρδιστικού σε πολιτικό αεροσκάφος ήταν παρόμοια με την εξέλιξη του B-17 σε Model 307. Το 1948, η Boeing παρουσίασε το δεξαμενόπλοιο KB-29, ακολουθούμενο το 1950 από το παράγωγο Model 377 KC-97. Μια σειρά από παραλλαγές μεγάλου φορτίου του Stratocruiser είναι το Guppy / Mini Guppy / Super Guppy, το οποίο παραμένει σε υπηρεσία με τη NASA και άλλους φορείς.
Η Σοβιετική Ένωση παρήγαγε 847 Tupolev Tu-4, ένα μη αδειοδοτημένο αντίγραφο του αεροσκάφους.
Πάνω από είκοσι B-29 σώζονται ως σταθερά εκθέματα, αλλά μόνο δύο, το Fifi και το Doc, εξακολουθούν να πετούν.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Boeing B-17 Flying Fortress, το οποίο θα ήταν το κύριο στρατηγικό βομβαρδιστικό των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο, θα ήταν ανεπαρκές για το θέατρο του Ειρηνικού, το οποίο απαιτούσε βομβαρδιστικά που θα μπορούσαν να μεταφέρουν μεγαλύτερο ωφέλιμο φορτίο για πάνω από 3.000 μίλια.
Σε απάντηση, η Boeing άρχισε να εργάζεται σε ένα βομβαρδιστικό μεγάλης εμβέλειας με πεπιεσμένη καμπίνα το 1938. Η μελέτη σχεδιασμού της Boeing για το Μοντέλο 334 ήταν ένα παράγωγο υπό πίεση του Boeing B-17 Flying Fortress με το κάτω μέρος του τροχού. Αν και η αμερικανική αεροπορία δεν είχε χρήματα για να συνεχίσει το σχεδιασμό, η Boeing συνέχισε την ανάπτυξη με δικά της κεφάλαια ως ιδιωτική επιχείρηση. Τον Απρίλιο του 1939, ο Τσαρλς Λίντμπεργκ έπεισε τον στρατηγό Χένρι Χ. Άρνολντ να παράγει ένα νέο βομβαρδιστικό σε μεγάλο αριθμό για να αντιμετωπίσει τη ναζιστική παραγωγή. Τον Δεκέμβριο του 1939, η αεροπορεία εξέδωσε επίσημες προδιαγραφές για το λεγόμενο "superbomber", το οποίο θα μπορούσε να παραδώσει βόμβα 20.000 λιβρών (9.100 kg) βόμβας σε στόχο 2.667 μίλια (4.292 km) και με ταχύτητα 400 mph (640 χλμ / ώρα). Οι προηγούμενες μελέτες ιδιωτικών επιχειρήσεων της Boeing αποτέλεσαν το σημείο εκκίνησης για την ανταπόκρισή της σε αυτές τις απαιτήσεις. thumb|250px|Το YB-29 σε πτήση Η Boeing υπέβαλε το μοντέλο 345 στις 11 Μαΐου 1940 σε ανταγωνισμό με σχέδια από την Consolidated Aircraft (το Model 33, το οποίο αργότερα έγινε το B-32), τη Lockheed (το Lockheed XB-30), και τη Douglas (ο Douglass XB-31). Οι Douglas και Lockheed εγκατέλειψαν σύντομα την εργασία τους στα έργα τους, αλλά η Boeing έλαβε μια παραγγελία για δύο λειτουργικά πρωτότυπα, που έλαβαν την ονομασία XB-29, και ένα πλαίσιο για στατικές δοκιμές στις 24 Αυγούστου 1940, με την εντολή να αναθεωρηθείται για την προσθήκη ενός τρίτου αεροσκάφους τις 14 Δεκεμβρίου. Οι εργασίες συνέχισαν και στο μοντέλο 33, καθώς θεωρήθηκε από την αεροπορία ως εφεδρικό σε περίπτωση προβλημάτων με το σχεδιασμό της Boeing. Η Boeing έλαβε αρχική εντολή παραγωγής για 14 δοκιμαστικά αεροσκάφη και 250 βομβαρδιστικά παραγωγής τον Μάιο του 1941, και αυτό αυξήθηκε σε 500 αεροσκάφη τον Ιανουάριο του 1942. Το B-29 παρουσίασε σχεδιασμό ατράκτου με κυκλική διατομή για αντοχή. Η ανάγκη για συμπίεση στην περιοχή του πιλοτηρίου οδήγησε επίσης το B-29 να είναι ένα από τα πολύ λίγα αμερικανικά αεροσκάφη του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου που να έχουν ένα σχέδιο χωρίς βαθμιδωτό πιλοτήριο, χωρίς ξεχωριστό παρμπρίζ για τους πιλότους.
Οι πιλότοι, συμπεριλαμβανομένων των σημερινών πιλότων του Fifi της Αναμνηστικής Πολεμικής Αεροπορίας, ένα από τα δύο τελευταία εναπομείναντα αεροσκάφη B-29, περιγράφουν την πτήση μετά την απογείωση ως επείγουσα μάχη για τη ταχύτητα (γενικά, η πτήση μετά την απογείωση πρέπει να συνίσταται στην προσπάθεια για υψόμετρο). Οι ακτινικοί κινητήρες χρειάζονται ροή αέρα για να τους διατηρήσουν δροσερούς και η αποτυχία να φτάσει στην ταχύτητα το συντομότερο δυνατό θα μπορούσε να οδηγήσει σε βλάβη του κινητήρα και κίνδυνο πυρκαγιάς. Μία χρήσιμη τεχνική ήταν ο έλεγχος των μαγνητών ενώ ήταν ήδη σε ρολό απογείωσης παρά σε μια συμβατική στατική λειτουργία του κινητήρα πριν από την απογείωση. thumb|250px|Ο οπλισμός της ουράς Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το B-29 ήταν σε θέση να πετάξει σε υψόμετρα έως 31.850 πόδια (9.710 m), με ταχύτητες έως 350 mph (560 km / h) (πραγματική ταχύτητα αέρα). Αυτή ήταν η καλύτερη άμυνά τους, επειδή τα ιαπωνικά μαχητικά οριακά μπορούσαν να φτάσουν σε αυτό το υψόμετρο, και λίγα μπορούσαν να φτάσουν το B-29 ακόμα και αν είχαν φτάσει στο υψόμετρο. Μόνο τα βαρύτερα αντιαεροπορικά όπλα θα μπορούσαν να φτάσουν σε αυτό, και το χτύπημα ή η καταστροφή του αεροσκάφους από το έδαφος στη μάχη αποδείχθηκε δύσκολο.
Αμυντικοί πυργίσκοι
Το κεντρικό σύστημα πυρός της General Electric στο B-29 κατευθύνει τέσσερις τηλεχειριζόμενους πυργίσκους οπλισμένους με δύο πολυβόλα .50 M2 Browning το καθένα. Όλα τα όπλα στοχεύουν οπτικά με στόχο που υπολογίζεται με αναλογικά ηλεκτρικά όργανα. Υπήρχαν πέντε διασυνδεδεμένοι σταθμοί παρατήρησης που βρίσκονται στη θέση της μύτης και της ουράς και τρεις κυψέλες Plexiglas στην κεντρική άτρακτο. Πέντε αναλογικοί υπολογιστές General Electric (ένας σε κάθε πλευρά) αύξησαν την ακρίβεια των όπλων αντισταθμίζοντας παράγοντες όπως η ταχύτητα του αέρα, βαρύτητα, θερμοκρασία και υγρασία. Οι υπολογιστές επέτρεψαν επίσης σε έναν μόνο ελεχκτή πυρός να λειτουργεί δύο ή περισσότερους πυργίσκους (συμπεριλαμβανομένων αυτών στην ουρά). Ο οπλίτης στην ανώτερη θέση ενήργησε ως υπεύθυνος ελέγχου πυρός, διαχειρίζοντας τη διανομή πυργίσκων μεταξύ των άλλων οπλιτών κατά τη διάρκεια της μάχης. Η θέση της ουράς είχε αρχικά δύο πολυβόλα .50 Browning και ένα κανόνι M2 20 mm. Αργότερα στα αεροσκάφη αφαιρέθηκε το κανόνι των 20 mm, και μερικές φορές αντικαταστάθηκαν από ένα τρίτο πολυβόλο.
Στις αρχές του 1945 ο στρατηγός Κέρτις Λεμαί, διοικητής της 21ης διοίκησης βομβαρδιστικών δυνάμεων - η βομβιστική δύναμη με B-29 με έδρα τις Μαριάνες - διέταξε το μεγαλύτερο μέρος του αμυντικού εξοπλισμού και του τηλεχειριζόμενου εξοπλισμού να αφαιρεθούν από τα B-29 υπό την διοίκηση του. Τα αεροσκάφη που επλήγησαν είχαν την ίδια μειωμένη αμυντική δύναμη πυρός με τα αεροσκάφη Silverplate B-29 που προορίζονται για παράδοση πυρηνικών όπλων, και θα μπορούσαν να μεταφέρουν μεγαλύτερα φορτία καυσίμων και βομβών ως αποτέλεσμα της αλλαγής. Ο ελαφρύτερος αμυντικός οπλισμός κατέστη δυνατός χάρη στην αλλαγή αποστολής από βομβαρδισμούς μεγάλου υψομέτρου στο φως της ημέρας με εκρηκτικές βόμβες σε νυχτερινές επιδρομές χαμηλού υψομέτρου με εμπρηστικές βόμβες. Ως συνέπεια αυτής της απαίτησης, η Bell Atlanta (BA) παρήγαγε μια σειρά 311 B-29B στα οποία είχαν παραλείψει πυργίσκους και εξοπλισμό παρατήρησης, εκτός από τη θέση της ουράς, η οποία ήταν εξοπλισμένη με ραντάρ ελέγχου πυρός AN / APG-15. Αυτή η έκδοση θα μπορούσε επίσης να έχει ένα βελτιωμένο ραντάρ APQ-7 "Eagle" που μπορούσε να βομβαρδίσει μέσα από τα σύννεφα τοποθετημένο κάτω από την άτρακτο. Τα περισσότερα από αυτά τα αεροσκάφη ανατέθηκαν στην 315η πτέρυγα βομβαρδιστικών, στο Γκουάμ.
Πεπιεσμένη καμπίνα
Το πλήρωμα θα απολάμβανε, για πρώτη φορά σε βομβαρδιστικό, πλήρως πεπιεσμένη καμπίνα. Αυτό το πρώτο σύστημα πίεσης καμπίνας για ένα συμμαχικό βομβαρδιστικό παραγωγής αναπτύχθηκε για το B-29 από την Garrett AiResearch. Τόσο τα εμπρός όσο και τα πίσω τμήματα του πληρώματος έπρεπε να συμπιεστούν, αλλά οι σχεδιαστές έπρεπε να αποφασίσουν εάν θα έχουν όρμους βόμβας που δεν ήταν υπό πίεση ή μια πλήρως υπό πίεση άτρακτο που θα έπρεπε να αποσυμπιεστεί πριν από το άνοιγμα των θυρών της βόμβας. Η λύση ήταν να έχουμε κόλπους βόμβας που δεν ήταν υπό πίεση, και μια μακριά σήραγγα να ενώνει τα διαμερίσματα πληρώματος εμπρός και πίσω. Τα πληρώματα θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τη σήραγγα εάν είναι απαραίτητο για να σέρνονται από το ένα υπό πίεση διαμέρισμα στο άλλο.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|250px|Β-29 εν πτήση Τον Σεπτέμβριο του 1941, τα σχέδια των Πολεμικών Αεροπορικών Στρατών για πόλεμο εναντίον της Γερμανίας και της Ιαπωνίας πρότειναν τη δημιουργία βάσης για το B-29 στην Αίγυπτο για επιχειρήσεις εναντίον της Γερμανίας, καθώς οι βρετανικές αεροπορικές βάσεις ήταν πιθανό να είναι γεμάτες. Ο σχεδιασμός της Πολεμικής Αεροπορίας καθ 'όλη τη διάρκεια του 1942 και στις αρχές του 1943 συνέχισε να χρησιμοποιεί το Β-29 αρχικά εναντίον της Γερμανίας, μεταφέροντάς το στον Ειρηνικό μετά το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη. Μέχρι το τέλος του 1943, ωστόσο, τα σχέδια είχαν αλλάξει, εν μέρει λόγω των καθυστερήσεων της παραγωγής, και το B-29 μεταφέρθηκε στο θέατρο του Ειρηνικού. Ένα νέο σχέδιο που υλοποιήθηκε υπό την καθοδήγηση του Προέδρου Φραγκλίνου Ρούσβελτ ως υπόσχεση προς την Κίνα, που ονομάζεται Επιχείρηση Μάτερχορν, ανέπτυξε τις μονάδες B-29 για να επιτεθεί στην Ιαπωνία από τέσσερις προκεχωρημένες βάσεις στη νότια Κίνα, με πέντε κύριες βάσεις στην Ινδία, και να επιτεθούν σε άλλους στόχους στην περιοχή από την Κίνα και την Ινδία ανάλογα με τις ανάγκες. Η περιοχή Τσενγκντού τελικά επελέγη έναντι της περιοχής Γκουιλίν για να αποφύγει να εξοπλίσει και να εκπαιδεύσει 50 κινεζικές μεραρχίες για να προστατεύσει τις προηγμένες βάσεις από την επίθεση στο έδαφος της Ιαπωνίας. Η 20ή διοίκηση βομβαρδιστικών, αρχικά προοριζόταν να είναι δύο πτέρυγες τεσσάρων ομάδων η καθεμία, μειώθηκε σε μία πτέρυγα τεσσάρων ομάδων λόγω της έλλειψης διαθεσιμότητας αεροσκαφών, περιορίζοντας αυτόματα την αποτελεσματικότητα τυχόν επιθέσεων από την Κίνα.
Αυτό ήταν ένα εξαιρετικά δαπανηρό σχέδιο, καθώς δεν υπήρχε χερσαία σύνδεση μεταξύ Ινδίας και Κίνας, και όλες οι προμήθειες έπρεπε να πετούν πάνω από τα Ιμαλάια, είτε με αεροσκάφη μεταφοράς είτε από τα ίδια τα B-29. Από μερικά αεροσκάφη αφαιρέθηκε η θωράκιση και τα όπλα και χρησιμοποιήθηκαν για την παράδοση καυσίμων. Οι B-29 άρχισαν να φθάνουν στην Ινδία στις αρχές Απριλίου 1944. Η πρώτη πτήση B-29 προς αεροδρόμια στην Κίνα (πάνω από τα Ιμαλάια) πραγματοποιήθηκε στις 24 Απριλίου 1944. Η πρώτη αποστολή B-29 έγινε στις 5 Ιουνίου 1944, με 77 από τα 98 B-29 που ξεκίνησαν από την Ινδία να βομβαρδίζουν τα καταστήματα σιδηροδρόμων στην Μπανγκόκ και αλλού στην Ταϊλάνδη. Πέντε B-29 χάθηκαν κατά τη διάρκεια της αποστολής, κανένα από εχθρικά πυρά.
Στις 5 Ιουνίου 1944, τα B-29 επιτέθηκαν στην Μπανγκόκ, σε αυτό που αναφέρεται ως δοκιμή πριν αναπτυχθούν εναντίον των ιαπωνικών νησιωτικών νησιών. Οι πηγές δεν αναφέρουν από πού ξεκίνησαν και ποικίλλουν ως προς τους αριθμούς που εμπλέκονται - 77, 98 ή 114. Στόχοι ήταν η Γέφυρα Μνημείων της Μπανγκόκ και ένας σημαντικός σταθμός παραγωγής ενέργειας. Οι βόμβες έπεσαν πάνω από δύο χιλιόμετρα μακριά, δεν κατέστρεψαν πολιτικές δομές, αλλά κατέστρεψαν ορισμένες γραμμές τραμ και κατέστρεψαν τόσο ένα ιαπωνικό στρατιωτικό νοσοκομείο όσο και το αρχηγείο της ιαπωνικής μυστικής αστυνομίας. Στις 15 Ιουνίου 1944, 68 B-29 απογειώθηκαν από τις βάσεις γύρω από το Τσενγκντού, 47 B-29 βομβάρδισαν το Αυτοκρατορικό Εργοστάσιο Σιδήρου και Χάλυβα στη Γιαβάτα, Νομός Φουκουόκα, Ιαπωνία. Αυτή ήταν η πρώτη επίθεση στα ιαπωνικά νησιά μετά την επιδρομή στο Τόκιο τον Απρίλιο του 1942. Οι πρώτες απώλειες μάχης για το B-29 σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της επιδρομής, με ένα B-29 να καταστρέφεται στο έδαφος από ιαπωνικά μαχητικά μετά από επείγουσα προσγείωση στην Κίνα, ένα χάθηκε από πυρκαγιά κατά των αεροσκαφών πάνω από τη Γιαβάτα και ένα άλλο, το Stockett's Rocket (από τον σμήναρχο Μάρβιν Στόκετ, Διοικητή αεροσκαφών) B-29-1-BW 42-6261, εξαφανίστηκε μετά την απογείωση από την Τσακούλια της Ινδίας, πάνω από τα Ιμαλάια (12 νεκροί, 11 πλήρωμα και ένας επιβάτης). Αυτή η επιδρομή, η οποία έκανε μικρή ζημιά στον στόχο, με μόνο μία βόμβα να χτυπάει το εργοστάσιο-στόχο, σχεδόν εξάντλησε τα αποθέματα καυσίμων στις βάσεις Β-29 του Τσενγκντού, με αποτέλεσμα την επιβράδυνση των λειτουργιών έως ότου μπορούσαν να αναπληρωθούν τα αποθέματα καυσίμων. Από τον Ιούλιο, οι επιδρομές εναντίον της Ιαπωνίας από κινέζικα αεροδρόμια συνεχίστηκαν σε σχετικά χαμηλή ένταση. Η Ιαπωνία βομβαρδίστηκε:
Τα B-29 αποσύρθηκαν από τα αεροδρόμια της Κίνας μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου 1945. Καθ 'όλη την προηγούμενη περίοδο, ξεκίνησαν επίσης επιδρομές B-29 από την Κίνα και την Ινδία εναντίον πολλών άλλων στόχων σε ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Ασία, συμπεριλαμβανομένης μιας σειράς επιδρομών στη Σιγκαπούρη και την Ταϊλάνδη. Στις 2 Νοεμβρίου 1944, 55 B-29 επιτέθηκαν στα ναυπηγεία Μπανγκ Σου της Μπανγκόκ στη μεγαλύτερη επιδρομή του πολέμου. Επτά ταϊλάνδικά Nakajima Ki-43 Hayabusa από την ομάδα 16 και 14 IJAAF Ki-43s προσπάθησαν να παρακολουθήσουν. Ο Ταϊλανδός πιλότος Θερντσάκ Γουρασάπ επιτέθηκε σε ένα B-29, προκαλώντας ζημιές, αλλά καταρρίφθηκε. Ένα B-29 χάθηκε, πιθανώς εκείνο που υπέστη ζημία. Στις 14 Απριλίου 1945, μια δεύτερη επιδρομή B-29 στην Μπανγκόκ κατέστρεψε δύο βασικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας και ήταν η τελευταία μεγάλη επίθεση που πραγματοποιήθηκε εναντίον των ταϊλανδικών στόχων. Τα Β-29 μεταφέρθηκαν σταδιακά στις νέες βάσεις των Νήσων Μαριάννα στον Κεντρικό Ειρηνικό, με την τελευταία αποστολή μάχης B-29 από την Ινδία να πετά στις 29 Μαρτίου 1945.
Εκτός από τα υλικοτεχνικά προβλήματα που σχετίζονται με επιχειρήσεις από την Κίνα, το B-29 μπορούσε να φτάσει μόνο σε ένα περιορισμένο τμήμα της Ιαπωνίας, ενώ πετούσε από κινεζικές βάσεις. Η λύση σε αυτό το πρόβλημα ήταν να καταλάβει τα Νησιά Μαριάνες, τα οποία κατέστησαν εφικτούς στόχους όπως το Τόκιο, περίπου 1.500 μίλια (2.400 χλμ.) βόρεια. Το γενικό επιτελείο στρατού αποφάσισε τον Δεκέμβριο του 1943 να καταλάβει τις Μαριάνες.
Οι αμερικανικές δυνάμεις κατέλαβαν τη Σαϊπάν στις 15 Ιουνίου 1944. Παρά την ιαπωνική ναυτική αντεπίθεση που οδήγησε στη Μάχη της Φιλιππινέζικης Θάλασσας και σε έντονες μάχες στην ξηρά, η Σαϊπάν διασφάλισε μέχρι τις 9 Ιουλίου. Ακολούθησαν επιχειρήσεις εναντίον του Γκουάμ και του Τίνιαν, με τα τρία νησιά να έχουν εξασφαλιστεί έως τον Αύγουστο.
Τα ναυτικά κατασκευαστικά τάγματα (Seabees) άρχισαν αμέσως να κατασκευάζουν αεροπορικές βάσεις κατάλληλες για το B-29, ξεκινώντας ακόμη και πριν από το τέλος της επίγειας μάχης. Συνολικά, κατασκευάστηκαν πέντε μεγάλα αεροπορικά πεδία: δύο στο επίπεδο νησί Τίνιαν, ένα στη Σαϊπάν και δύο στο Γκουάμ. Το καθένα ήταν αρκετά μεγάλο για να φιλοξενήσει τελικά μια πτέρυγα βομβαρδιστικών που αποτελείται από τέσσερις ομάδες βομβαρδιστικών, με συνολικά 180 B-29 ανά αεροδρόμιο. Αυτές οι βάσεις θα μπορούσαν να τροφοδοτηθούν από πλοίο, και σε αντίθεση με τις βάσεις στην Κίνα, δεν ήταν ευάλωτες σε επιθέσεις από ιαπωνικές δυνάμεις εδάφους.
Οι βάσεις έγιναν οι χώροι απογείωσης για τις μεγάλες επιδρομές B-29 εναντίον της Ιαπωνίας τον τελευταίο χρόνο του πολέμου. Το πρώτο B-29 έφτασε στη Σαϊπάν στις 12 Οκτωβρίου 1944, και η πρώτη αποστολή μάχης ξεκίνησε από εκεί στις 28 Οκτωβρίου 1944, με 14 B-29 να επιτίθενται στην Ατόλη Τρουκ. Η 73ή πτέρυγα βομβαρδιστικών ξεκίνησε την πρώτη αποστολή εναντίον της Ιαπωνίας από βάσεις στις Μαριάνες, στις 24 Νοεμβρίου 1944, στέλνοντας 111 B-29s να επιτεθούν στο Τόκιο. Για αυτήν την πρώτη επίθεση στην πρωτεύουσα της Ιαπωνίας μετά την επιδρομή Ντουλίτλ εναντίον του Τόκιο τον Απρίλιο του 1942, ο 73ος διοικητής της πτέρυγας, ο πτέραρχος Έμετ Ο'Ντόνελ, ενήργησε ως πιλότος διοικητικής αποστολής στο B-29 Dauntless Dotty.
Η εκστρατεία των εμπρηστικών επιδρομών ξεκίνησε με τον βομβαρδισμό του Κόμπε στις 4 Φεβρουαρίου 1945 και στη συνέχεια κορυφώθηκε νωρίς με την πιο καταστροφική βομβιστική επίθεση στην ιστορία (ξεπερνώντας ακόμα και τις μεταγενέστερες πυρηνικές επιθέσεις στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι) τη νύχτα της 9-10 Μαρτίου 1945 στο Τόκιο. Από τότε, οι επιδρομές εντάθηκαν, με τακτικές επιδρομές μέχρι το τέλος του πολέμου. Οι επιθέσεις κατάφεραν να καταστρέψουν τις περισσότερες μεγάλες ιαπωνικές πόλεις (με εξαίρεση το Κιότο και πολλές άλλες), και έβλαψαν σοβαρά τις πολεμικές βιομηχανίες της Ιαπωνίας. Αν και εκτιμάται λιγότερο από το κοινό, η ναρκοθέτηση των ιαπωνικών λιμένων και των θαλάσσιων δρομολογίων (επιχείρηση Λοιμοκτονία) που πραγματοποιήθηκε από τα B-29 από τον Απρίλιο του 1945 μείωσε την ικανότητα της Ιαπωνίας να υποστηρίξει τον πληθυσμό της και να μετακινήσει τα στρατεύματά της.
Ίσως τα πιο διάσημα B-29 ήταν τα εξήντα πέντε παραδείγματα της σειράς Silverplate, τα οποία τροποποιήθηκαν για να ρίξουν ατομικές βόμβες. Αφαιρέθηκαν επίσης όλα τα όπλα, εκτός από εκείνα που ήταν στην ουρά, για να έχουν ένα ελαφρύτερο αεροσκάφος. Τα αεροσκάφη Silverplate επιλέχθηκαν από τον υπολοχαγό συνταγματάρχη Πολ Τίμπετς για την αποστολή, κατευθείαν από τη γραμμή συναρμολόγησης στο εργοστάσιο της Ομάχα που επρόκειτο να γίνει αεροπορική βάση. Τα βομβαρδιστικά Silverplate διέφεραν από τα άλλα B-29 εν λειτουργία καθώς είχαν έγχυση καυσίμου και αναστρέψιμες προπέλες. Ο πιλότος Τσαρλς Σουίνι πιστώνει τη διάσωση του Bockscar μετά από μια επείγουσα προσγείωση στην Οκινάουα μετά τον βομβαρδισμό του Ναγκασάκι στις ανατρέψιμες προπέλες. [Απαιτείται αναφορά]
Το Enola Gay, που πέταξε από το Τίμπετς, έριξε την πρώτη βόμβα, που ονομάζεται Little Boy, στη Χιροσίμα στις 6 Αυγούστου 1945. Το Enola Gay έχει αποκατασταθεί πλήρως και εκτίθεται στο κέντρο Στίβεν Φ. Ούντβαρ-Χέιζι του Σμιθσόνιαν, έξω από το αεροδρόμιο Ντουλ στην Ουάσιγκτον. Το Bockscar έριξε τη δεύτερη βόμβα, που ονομάζεται Fat Man, στο Ναγκασάκι τρεις ημέρες αργότερα. Το Bockscar εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Μετά την παράδοση της Ιαπωνίας, που ονομάζεται V-J Day, τα B-29 χρησιμοποιήθηκαν για άλλους σκοπούς. Ένας αριθμός παρείχε τρόφιμα και άλλα αγαθά σε αιχμάλωτους πολέμου, ρίχνοντας βαρέλια προμηθειών σε ιαπωνικά στρατόπεδα αιχμαλώτων. Τον Σεπτέμβριο του 1945, πραγματοποιήθηκε μια πτήση μεγάλων αποστάσεων για σκοπούς δημοσίων σχέσεων: οι στρατηγικοί Μπάρνεϊ Τζιλς, Κέρτις ΛεΜέι και Έμετ Ο'Ντόνελ πιλόταραν τρία ειδικά τροποποιημένα B-29 από την αεροπορική βάση Τσίτοσε στο Χοκάιντο προς το δημοτικό αεροδρόμιο του Σικάγο, συνεχίζοντας προς την Ουάσιγκτον, την πιο μεγάλη απόσταση που διανύθηκε χωρίς στάση (περίπου 6400 μίλια) μέχρι τότε από πτήση αεροσκαφών των Πολεμικών Αερομεταφορών των ΗΠΑ και ήταν η πρώτη απευθείας πτήση από την Ιαπωνία προς το Σικάγο. Δύο μήνες αργότερα, ο συνταγματάρχης Κλάρενς Άιρβινγκ πιλόταρα έναν άλλο τροποποιημένο B-29, το Pacusan Dreamboat, σε μια πτήση ρεκόρ μεγάλων αποστάσεων από το Γκουάμ προς την Ουάσιγκτον, ταξιδεύοντας 7.916 μίλια (12.740 χλμ.), σε 35 ώρες με μικτό βάρος απογείωσης 70.000 κιλά. Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, τον Οκτώβριο του 1946, το ίδιο B-29 πέταξε 9.422 μίλια χωρίς στάση από το Οάχου, στη Χαβάη, στο Κάιρο, την Αίγυπτο, σε λιγότερο από 40 ώρες, αποδεικνύοντας τη δυνατότητα δρομολόγησης αεροπορικών εταιρειών πάνω από το πολικό παγοκάλυμμα.
thumb|250px|Ένα Washington B.1 της Βρετανικής Αεροπορίας Αν και εξετάστηκε για χρήση και άλλου, και αξιολογήθηκε εν συντομία στο Ηνωμένο Βασίλειο, το B-29 χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά στο Θέατρο του Ειρηνικού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η χρήση του YB-29-BW 41-36393, του λεγόμενου Hobo Queen, ενός από τα δοκιμαστικά αεροσκάφη που εκτελούν πτήσεις σε διάφορα βρετανικά αεροδρόμια στις αρχές του 1944, ήταν μέρος ενός προγράμματος "παραπληροφόρησης" από την αναφορά του σε ένα γερμανόγλωσσο φυλλάδιο προπαγάνδας αμερικανικής έκδοσης Sternenbanner στις 29 Φεβρουαρίου το 1944, το οποίο προοριζόταν να κυκλοφορήσει εντός του Ράιχ, με σκοπό να εξαπατήσει τους Γερμανούς να πιστεύουν ότι το B-29 θα αναπτυχθεί στην Ευρώπη.
Τα αμερικανικά προγράμματα στρατιωτικής βοήθειας μετά τον πόλεμο δάνεισαν στη RAF αρκετά Superfortresses για να εφοδιάσουν αρκετές μοίρες της Διοίκησης βομβαρδιστικών. Τα αεροσκάφη ήταν γνωστά ως Washington B.1 στην υπηρεσία RAF, και υπηρέτησαν από τον Μάρτιο του 1950 έως ότου τα τελευταία βομβαρδιστικά επέστρεψαν στις αρχές του 1954. Η κατάργηση πραγματοποιήθηκε με παραδόσεις των βομβαρδιστικών αγγλικών Electric Canberra. Τρία τροποποιημένα Washington για καθήκοντα ELINT και ένα τυπικό που χρησιμοποιήθηκε για υποστήριξη της πτέρυγας No. 192 της RAF παροπλίστηκαν το 1958 και αντικαταστάθηκαν από αεροσκάφη de Havilland Comet.
Δύο αεροσκάφη της Washington B.1 μεταφέρθηκαν στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία της Αυστραλίας (RAAF) το 1952. Συνδέθηκαν στη Μονάδα Έρευνας και Ανάπτυξης Αεροσκαφών και χρησιμοποιήθηκαν σε δοκιμές που διεξήχθησαν για λογαριασμό του βρετανικού Υπουργείου Εφοδιασμού. Και τα δύο αεροσκάφη αποθηκεύτηκαν το 1956 και πωλήθηκαν για σκραπ το 1957.
Σοβιετικό Tupolev Tu-4
thumb|250px|Tupolev Tu-4 στο μουσείο του Μονίμο, Μόσχα. Στο τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η σοβιετική ανάπτυξη σύγχρονων τετρακινητήριων βαριών βομβαρδιστικών υστερούσε σε σχέση με τη Δύση. Το Petlyakov Pe-8 - το μοναδικό βαρύ βομβαρδιστικό που εκμεταλλεύτηκε η Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία - πέταξε για πρώτη φορά το 1936. Καθώς σχεδιαζόταν να αντικαταστήσει το ξεπερασμένο Tupolev TB-3, μόνο 93 Pe-8 κατασκευάστηκαν μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του 1944 και του 1945 τέσσερις B-29 προσγειώθηκαν εκτάκτως σε σοβιετική επικράτεια μετά από βομβιστικές επιδρομές στην ιαπωνική Μαντζουρία και την Ιαπωνία. Σύμφωνα με τη σοβιετική ουδετερότητα στον πόλεμο του Ειρηνικού, τα βομβαρδιστικά κατασχέθηκαν από τους Σοβιετικούς παρά τα αμερικανικά αιτήματα για την επιστροφή τους. Αντί να επιστρέψουν τα αεροσκάφη, οι Σοβιετικοί αντέγραψαν με ανάστροφη μηχανική τα αμερικανικά B-29 και τα χρησιμοποίησαν ως πρότυπο για το Tupolev Tu-4.
Στις 31 Ιουλίου 1944, το Ramp Tramp (αύξων αριθμός 42-6256), της 462ης ομάδας πολύ βαριών βομβαρδιστικών της Βόρειας Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών εκτράπηκε στο Βλαδιβοστόκ της Ρωσίας, αφού ένας κινητήρας υπέστη βλάβη και η έλικα δεν μπορούσε να αλλάξει κλίση. [N 8 Αυτό το B-29 ήταν μέρος μιας επιδρομής 100 αεροσκαφών εναντίον του ιαπωνικού εργοστασίου χάλυβα Showa στο Ανσάν, Μαντζουρία. Στις 20 Αυγούστου 1944, το Cait Paomat (42-93829), που πετούσε από το Τσενγκντού, υπέστη ζημιά από πυροβολισμούς κατά των αεροσκαφών κατά τη διάρκεια επιδρομής στο εργοστάσιο σιδήρου στη Γιαβάτα. Λόγω της ζημιάς που υπέστη, το πλήρωμα επέλεξε να στραφεί στη Σοβιετική Ένωση. Το αεροσκάφος συνετρίβη στους πρόποδες της οροσειράς Σιχότε-Αλίν ανατολικά του Χαβαρόβσκ μετά τη διάσωση του πληρώματος.
Στις 11 Νοεμβρίου 1944, κατά τη διάρκεια μιας νυχτερινής επιδρομής στην Ομούρα στο Κιούσου της Ιαπωνίας, το General H. H. Arnold Special (42-6365) υπέστη ζημιά και αναγκάστηκε να στραφεί στο Βλαδιβοστόκ της Σοβιετικής Ένωσης. Το πλήρωμα ανακρίθηκε. Στις 21 Νοεμβρίου 1944, ο Ding Hao (42-6358) υπέστη ζημιά κατά τη διάρκεια επιδρομής σε εργοστάσιο αεροσκαφών στην Ομούρα και αναγκάστηκε επίσης να στραφεί στο Βλαδιβοστόκ.
Τα κρατούμενα πληρώματα αυτών των τεσσάρων B-29 επιτράπηκαν να διαφύγουν στο κατεχόμενο από τις ΗΠΑ Ιράν τον Ιανουάριο του 1945, αλλά κανένα από τα B-29 δεν επέστρεψε αφού ο Στάλιν διέταξε το Tupolev OKB να εξετάσει και να αντιγράψει το B-29 και να εκπονήσει ένα σχέδιο έτοιμο για μαζική παραγωγή το συντομότερο δυνατό.
Επειδή το αλουμίνιο στην ΕΣΣΔ διατέθηκε σε διαφορετικούς μετρητές από αυτό που ήταν διαθέσιμο στις ΗΠΑ (μετρικό έναντι αυτοκρατορικού), ολόκληρο το αεροσκάφος έπρεπε να επανασχεδιαστεί εκτενώς. Επιπλέον, το Tupolev αντικατέστησε μερικά τα δικά του τμήματα με αυτά που χρησιμοποίησε η Boeing, με τους ίδιους τους Σοβιετικούς να έχουν ήδη τον δικό τους ακτινικό κινητήρα 18 κυλίνδρων που προερχόταν από το Wright R-1820, το Shvetsov ASh-73, συγκρίσιμης ισχύος και κυβισμού με τους κινητήρες Duplex Cyclone του Β-29. Το 1947, οι Σοβιετικοί εμφάνισαν τόσο το Tupolev Tu-4 (κωδικός ΝΑΤΟ «Ταύρος»), όσο και στην παραλλαγή μεταγωγικού Tupolev Tu-70. Οι Σοβιετικοί χρησιμοποίησαν ουριαία όπλα παρόμοια με το B-29 σε πολλά μεταγενέστερα βομβαρδιστικά και μεταγωγικά.
Πόλεμος της Κορέας
thumb|250px|Κατερριμένο Β-29 (9 Νοεμβρίου 1950). thumb|250px|Β-29 βομβαρδίζει στόχους στην Κορέα. Το B-29 χρησιμοποιήθηκε το 1950-53 στον πόλεμο της Κορέας. Αρχικά, το βομβαρδιστικό χρησιμοποιήθηκε σε κανονικές στρατηγικές αποστολές ημερήσιων βομβαρδισμών, αν και οι λίγοι στρατηγικοί στόχοι και οι βιομηχανίες της Βόρειας Κορέας καταστράφηκαν γρήγορα. Το πιο σημαντικό, το 1950 εμφανίστηκαν πολλά αεριωθούμενα μαχητικά αεροσκάφη τύπου MiG-15 πάνω από την Κορέα, και μετά την απώλεια 28 αεροσκαφών, οι μελλοντικές επιδρομές B-29 περιορίστηκαν σε νυχτερινές αποστολές μόνο, κυρίως σε ρόλο εφοδιασμού.
Το B-29 έριξε την 1.000-lb VB-3 "Razon" και την 12.000 λιβρών VB-13 "Tarzon" στην Κορέα, κυρίως για την κατεδάφιση μεγάλων γεφυρών, όπως αυτές που διασχίζουν τον ποταμό Γιάλου, και για επιθέσεις σε φράγματα. Το αεροσκάφος χρησιμοποιήθηκε επίσης για πολλές ρήψεις φυλλαδίων στη Βόρεια Κορέα, όπως αυτές για την Επιχείρηση Μούλα.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, τα B-29 πραγματοποίησαν 20.000 εξορμήσεις και έριξαν 200.000 τόνους βομβών. Οι πυροβολιτές των B-29 πιστώθηκαν με την κατάρριψη 27 εχθρικών αεροσκαφών. Τα σοβιετικά αρχεία δείχνουν ότι ένα μαχητικό MiG-15 καταρρίφθηκε από ένα B-29 κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αυτό συνέβη στις 6 Δεκεμβρίου 1950, όταν ένας Β-29 σκότωσε τον υπολοχαγό Ν. Σερίκοφ. Με τη σειρά τους, 78 B-29 χάθηκαν, 57 B-29 και παραλλαγές αναγνώρισης χάθηκαν στη δράση και 21 ήταν απώλειες εκτός μάχης.
Ένα Superfortress της 91ης Στρατηγικής Αναγνώρισης Μοίρας πέταξε την τελευταία αποστολή B-29 του πολέμου στις 27 Ιουλίου 1953.
Με την άφιξη του τεράστιου Convair B-36, το B-29 επαναταξινομήθηκε ως μεσαίο βομβαρδιστικό από την Πολεμική Αεροπορία. Ωστόσο, η μεταγενέστερη παραλλαγή B-50 Superfortress (αρχικά ορίστηκε B-29D) ήταν αρκετά καλή για να χειριστεί βοηθητικούς ρόλους όπως διάσωση αέρα-θάλασσας, ηλεκτρονική συλλογή πληροφοριών, ανεφοδιασμός από αέρα σε αέρα και αναγνώριση καιρού.
Επιζώντα αεροσκάφη
thumb|250px|Τα δύο Β-29 που εξακολουθούν να είναι ικανά για πτήση, τα FIFI και Doc. Είκοσι δύο B-29 σώζονται σε διάφορα μουσεία παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων δύο παραδειγμάτων ικανών για πτήση. Το FIFI, το οποίο ανήκει στην Αναμνηστική Πολεμική Αεροπορία, και το Doc, το οποίο ανήκει στους φίλους του Doc. Ο Doc έκανε την πρώτη του πτήση μετά από 60 χρόνια στη Γουιτσίτα του Κάνσας, στις 17 Ιουλίου 2016. Υπάρχουν επίσης τέσσερα πλήρη πλαίσια αέρα είτε σε αποθήκευση είτε υπό αποκατάσταση, οκτώ μερικά αεροπλαίσια σε αποθήκευση ή υπό αποκατάσταση, και τέσσερις γνωστές τοποθεσίες ναυαγίων.
Τρία από τα Silverplate B-29 που τροποποιήθηκαν για να ρίξουν πυρηνικές βόμβες επιβιώνουν. Το Enola Gay (αριθμός μύτης 82), το οποίο έριξε την πρώτη ατομική βόμβα, αποκαταστάθηκε πλήρως και εκτίθεται κέντρο Στίβεν Φ. Ούντβαρ-Χέιζι του Εθνικού Μουσείου Αεροδιαστημικής και Διαστήματος Σμιθσόνιαν, έξω από το αεροδρόμιο Ντουλ στην Ουάσιγκτον. Το Bockscar (αριθμός μύτης 77), που έριξε τη δεύτερη βόμβα, που ονομάζεται Fat Man, στο Ναγκασάκι τρεις ημέρες αργότερα. Το Bockscar εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ντέιτον του Οχάιο. Το τρίτο είναι το 15ο Silverplate που παραδόθηκε, την τελευταία ημέρα του πολέμου στον Ειρηνικό. Εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Πυρηνικής Επιστήμης και Ιστορίας στην Αλμπουκέρκη του Νέου Μεξικού, που φέρει αντίγραφο της πυρηνικής βόμβας "Fat Man" Mark-3.
Μόνο δύο από τα 22 μουσειακά αεροσκάφη βρίσκονται εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών: είναι το Hawg Wild στο Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο του Ντάξφορντ και ένα άλλο στο Μουσείο Αεροδιαστημικής KAI στο Σατσόν της Νότιας Κορέας.
Ατυχήματα και συμβάντα
Τα ατυχήματα και τα περιστατικά στα οποία εμπλέκονται τα B-29 περιλαμβάνουν:
Τεχνικά χαρακτηριστικά
thumb|250px|Η κονσόλα του μηχανικού πτήσης Τα τεχνικά χαρακτηριστικά του Β-29
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αεροσκάφη Boeing Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Λορέντζος Μαβίλης
Ο Λορέντζος Μαβίλης (Ιθάκη, 6 Σεπτεμβρίου 1860 - 28 Νοεμβρίου 1912) ήταν Ελληνοϊσπανός λυρικός ποιητής, και συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων. Ο Μαβίλης σκοτώθηκε κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Θεωρείται ο μεγαλύτερος σονετογράφος της Ελλάδας.
Βιογραφία
Ο Λορέντζος Μαβίλης γεννήθηκε το 1860 στην Ιθάκη, όπου ο ισπανικής καταγωγής πατέρας του, Παύλος Μαβίλης, υπηρετούσε ως δικαστικός. Ο εκ πατρός παππούς του ήταν πρόξενος της Ισπανίας στην Κέρκυρα, στην οποία η οικογένειά του είχε εγκατασταθεί. Εκεί ο Μαβίλης πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Η μητέρα του Ιωάννα Σούφη, ήταν Ελληνικής καταγωγής, ανιψιά του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Εξωτερικά ο Μαβίλης ήταν μεγαλόσωμος με γαλανά μάτια και ξανθά μαλλιά.