cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναγιώτης Παρδαλός
Ο Π. Παρδαλός γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Δροσάτο Καρδίτσας. Πήρε πτυχίο Μαθηματικών από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1977, και διδακτορικό στην Επιστήμη των Υπολογιστών και Πληροφορική από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα το 1985. Από το 2005 είναι «Διακεκριμένος καθηγητής» (πλέον ομότιμος) στο Τμήμα Βιομηχανικής και Συστημικής Μηχανικής (έδρα «Paul and Heidi Brown») του Πανεπιστημίου της Φλόριντα. Επίσης είναι συνεργαζόμενος Καθηγητής στο Τμήμα Βιοϊατρικής Μηχανικής και στο Τμήμα της Επιστήμης Υπολογιστών, Πληροφορικής και Μηχανικής, καθώς και Διευθυντής στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Βελτιστοποιήσεως. Επιπλέον, είναι ακαδημαϊκός σύμβουλος στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών της Μόσχας. Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 580 ερευνητικές εργασίες και είναι συγγραφέας ή συν-συγγραφέας σε 26 επιστημονικά βιβλία.
Πηγές
Παρδαλος, Παναγιωτης
Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας είναι μουσείο στην Πάτρα που επικεντρώνεται στην έκθεση διαφόρων αρχαιολογικών ευρημάτων, από τη Μυκηναϊκή μέχρι και την Ύστερη Ρωμαϊκή εποχή, που ανακαλύφθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Αχαΐας.
Ιστορία
Τα σχέδια για τη δημιουργία του μουσείου είχαν αναγγελθεί από την εποχή που η Μελίνα Μερκούρη ήταν Υπουργός Πολιτισμού, ωστόσο η ανέγερσή του ξεκίνησε το 2004. Αν και ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε το μουσείο να είναι έτοιμο μέχρι το 2006, όταν και η Πάτρα ήταν Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, τα εγκαίνια του μουσείου έγιναν στις 24 Ιουλίου 2009. Το μουσείο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Θεοφάνη Μπομπότη, με αρχικό προϋπολογισμό 21,5 εκατομμυρίων ευρώ, ο οποίος τελικά έφτασε τα 25 εκατομμύρια. Μέχρι το 2009 στεγαζόταν σε νεοκλασικό κτίριο στην Πλατεία Όλγας στο κέντρο της πόλης.
Αρχιτεκτονική του κτιρίου
Το μουσείο καταλαμβάνει έκταση 28.000m², με τους εσωτερικούς χώρους να φτάνουν τα 8.000m². Ο περιβάλλον χώρος του μουσείου περιλαμβάνει πισίνα 500m², ένα μεταλλικό θόλο και πολύ πράσινο. Στο κοντινό μέλλον, προβλέπεται και η δημιουργία ενός πολιτιστικού πάρκου στην κενή έκταση δίπλα στο μουσείο.
Οργάνωση
Το μουσείο έχει τέσσερις θεματικές ενότητες, τρεις από τις οποίες είναι μόνιμες και η άλλη περιοδική. Η περιοδική έκθεση φιλοξενεί διάφορες εκθέσεις κατά τη διάρκεια του έτους. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους της ΣΤ' Εφορείας Αρχαιοτήτων, το 70% των εκθεμάτων βλέπουν το φως της ημέρας για πρώτη φορά τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Επιπλέον, στον χώρο του μουσείου λειτουργεί εκθετήριο και πωλητήριο του ΤΑΠ, αίθουσα εκπαιδευτικών προγραμμάτων, αίθουσα πολυμέσων και εικονικής περιήγησης, χώρος εξυπηρέτησης του κοινού και ένα μικρό θέατρο χωρητικότητας 140 θέσεων.
Θεματικές ενότητες
Σε όλες τις θεματικές ενότητες του μουσείου, υπάρχουν ειδικοί προβολείς (προτζέκτορες) που προβάλλουν οπτικό υλικό σχετικό με την κάθε ενότητα.
Πρώτη Ενότητα (Ιδιωτικού Βίου)
Η πρώτη και μεγαλύτερη ενότητα, παρουσιάζει αντικείμενα από την καθημερινή ζωή, εργαλεία, είδη καλλωπισμού και κοσμήματα της Μυκηναϊκής, Γεωμετρικής, Αρχαϊκής, Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής Ελλάδας, με τα αρχαιότερα εκθέματα να είναι του 17ου αιώνα π.Χ. Εκτός αυτών, η αίθουσα περιλαμβάνει μερικώς ανακατασκευασμένες ρωμαϊκές κατοικίες σε φυσικό μέγεθος, από τα αρχικά υλικά. Στον ίδιο χώρο βρίσκεται και ένα τμήμα της μεγαλύτερης συλλογής ρωμαϊκών ψηφιδωτών στην Ελλάδα, αποτελούμενο από 14 μωσαϊκά, η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων εκτίθεται κάθετα, και καταλαμβάνει συνολική επιφάνεια 250 τετραγωνικών μέτρων. Τα περισσότερα μωσαϊκά ανακαλύφθηκαν σε ερείπια πολυτελών ρωμαϊκών κατοικιών σε διάφορα μέρη της πόλης της Πάτρας.
Δεύτερη Ενότητα (Δημοσίου Βίου)
Στην αίθουσα του Δημοσίου Βίου παρουσιάζονται μέσα από κάνθαρους, αγάλματα, νομίσματα, αμφορείς, μουσικά όργανα και άλλα, συνήθειες και δραστηριότητες από την μυκηναϊκή περίοδο έως την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή. Παράλληλα, τα ψηφιδωτά αποκαλύπτουν μία πλούσια πόλη και μία κοινωνία ανοικτή. Υπάρχουν, ακόμη, ψηφιδωτά που συνηθίζονταν στα σπίτια και τα δημόσια κτίρια, αλλά και διακοσμητικά, τα οποία, μάλιστα, καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος της αίθουσας. Ανάμεσα στα ψηφιδωτά είναι αυτά των αθλητικών αγώνων, το ψηφιδωτό του Νείλου, αλλά και το ψηφιδωτό του Κύκλωπα.
Ακόμη, πολλά εκθέματα στην αίθουσα του Δημοσίου Βίου, χαρακτηρίζονται ως εισαγόμενα, όπως νομίσματα, κοσμήματα, αγγεία, ξίφη και αμφορείς.
Επίσης, ο επισκέπτης, εκτός από τα αγάλματα των θεών του ελληνικού δωδεκάθεου, μπορεί να δει αγάλματα άλλων θεοτήτων, όπως η Ίσιδα και ο Νείλος αλλά και το άγαλμα του Σέραπι. Η λατρεία άλλων θεοτήτων, δείχνει πως οι κάτοικοι της Πάτρας δέχονταν ξένες επιρροές, ενώ, λόγω της ρωμαϊκής κυριαρχίας, κάτοικοι άλλων περιοχών εγκαταστάθηκαν στην πόλη φέρνοντας μαζί τις συνήθειες και τους θεούς τους.
Τρίτη Ενότητα (Νεκρόπολη)
Η ενότητα της νεκρόπολης είναι αφιερωμένη σε τάφους και αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν στην Πάτρα και στην ευρύτερη περιοχή της Αχαΐας. Παρουσιάζει την ταφική αρχιτεκτονική και την εξέλιξή της από τη προϊστορική μέχρι και τη ρωμαϊκή εποχή, όχι μόνο μέσω των αντικειμένων που βρέθηκαν αλλά και μέσω της ολικής ανακατασκευής διαφόρων ειδών τάφων. Η αίθουσα περιλαμβάνει τρεις ανακατασκευασμένους τάφους, δύο μυκηναϊκούς και ένα ρωμαϊκό, σε φυσικό μέγεθος, μαζί με τους σκελετούς και τα κτερίσματα τους που ήρθαν στο φως. Στον ίδιο χώρο, ο επισκέπτης μπορεί να βρει πληροφορίες για τις δοξασίες, τα έθιμα ταφής και την καύση των νεκρών στην Αρχαία Ελλάδα.
Τέταρτη Ενότητα (Περιοδική)
Στην περιοδική έκθεση του μουσείου, κατά τη διάρκεια του έτους λαμβάνουν χώρα διάφορες εκδηλώσεις και εκθέσεις. Η πρώτη έκθεση που φιλοξενήθηκε είχε τίτλο «Τα Φυτά και ο Πολιτισμός τους στην Ευρώπη», και παρουσίαζε την πολιτιστική παράδοση των φυτών από την αρχαιότητα έως και σήμερα.
Εκπαιδευτικά προγράμματα
μικρογραφία|Μαθητές σε ρόλο συντηρητή αρχαιολογικών ευρημάτων στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών Στο χώρο του Μουσείου πραγματοποιούνται εκπαιδευτικές επισκέψεις σχολείων, όπου οι μαθητές έρχονται σε βιωματική εργαστηριακή επαφή με εκθέματα  του μουσείου και  γίνονται  για λίγο συντηρητές αρχαιολογικών ευρημάτων  με την καθοδήγηση αρχαιολόγων  στο πλαίσιο εκπ/κού προγράμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρχαιολογικο Μουσειο Πάτρας
Γιώργος Κωνσταντίνου
Με το όνομα Γιώργος Κωνσταντίνου μπορεί να αναφερόμαστε:
3,3-διμεθυλοπεντάνιο
Το 3,3-διμεθυλοπεντάνιο είναι ένα από τα ισομερή θέσης του επτανίου.
Δομή
Το μόριό του αποτελείται από επτά (7) άτομα άνθρακα (τέσσερα (4) πρωτοταγή, δύο (2) δευτεροταγή και ένα (1) τεταρτοταγές ) και δεκαέξι (16) άτομα υδρογόνου.
Παραγωγή με αντιδράσεις σύνθεσης: Από πρώτες ύλες με μικρότερη ανθρακική αλυσίδα
1. Δομικά το 3,3-διμεθυλοπεντάνιο αποτελείται από 1,1-διμεθυλοβουτύλιο (CH3CH2C(CH3)2-) και ένα αιθύλιο (-CH2CH3). Επομένως, ο απλούστερος τρόπος παρασκευής καθαρού 3,3-διμεθυλοπεντάνιου είναι η αντίδραση ζεύγους 1,1-διμεθυλοπροπυλολίθιου με αιθυλαλογονίδιο ή αντίστροφα 1-αλο-2-μεθυλοβουτάνιου με αιθυλολίθιο:
ή
2. Εναλλακτικά γίνεται η σύνθεση 3,3-διμεθυλοπεντανίου γίνεται και με επίδραση μεθυλολιθίου σε 3,3-διαλοπεντάνιο:
Με αναγωγή αλογονούχων ενώσεων
Κατάλληλα για παραγωγή 3,3-διμεθυλοπεντάνιου είναι τα ακόλουθα αλκυλαλογονίδια: 1. Με «υδρογόνο εν τω γεννάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ:
2. Με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4) ή νατριοβοριοϋδρίδιο (NaBH4) :
3. Με αναγωγή των αντίστοιχων αλκυλιωδιδίων από HI :
4. Με αναγωγή από μέταλλα (συνήθως λίθιο ή μαγνήσιο) και στη συνέχεια υδρόλυση των παραγόμενων οργανομεταλλικών ενώσεων.Π.χ.: :
ή
5. Με αναγωγή από σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται 2,2-διμεθυλοπεντάνιο.Π.χ.: :
Με αναγωγή οξυγονούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή 3,3-διμεθυλοπεντανάλης ή αιθυλο-2-μεθυλοβουτανάλης με υδραζίνη (NH2NH2) (αντίδραση Wölf-Kishner) παράγεται 3,3-διμεθυλοπεντάνιο. Π.χ. για την 3,3-διμεθυλοπεντανάλη έχουμε την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση:
2. Με αναγωγή 3,3-διμεθυλοπεντανόνης παράγεται 3,3-διμεθυλοπεντάνιο. Για την 3,3-διμεθυλοπεντανόνη έχουμε την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση::
Με αναγωγή θειούχων ενώσεων
Π.χ. για την 3,3-διμεθυλοπεντανοθειόλη-1 έχουμε την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση:
2. Με αναγωγή των κατάλληλων θειαιθέρων (μέθοδος Raney) παράγεται 3,3-διμεθυλοπεντάνιο. Π.χ:
Με καταλυτική υδρογόνωση ακόρεστων αλειφατικών υδρογονανθράκων
Κατάλληλα για την παραγωγή 3,3-διμεθυλοπεντανίου είναι τα αλκένια, αλκίνια, αλκαδιένια ή και περισσότερο ακόρεστοι υδρογονάνθρακες με συνολικά επτά (7) άτομα άνθρακα, από τα οποία τα δύο (2) βρίσκονται σε δύο (2) διακλαδώσεις στο #4 άτομο άνθρακα της πενταμελούς κύριας ανθρακικής αλυσίδας..Π.χ.:
Φυσικές ιδιότητες και ισομερή
Είναι αδιάλυτο στο νερό, αλλά διαλυτό σε πολλούς οργανικούς διαλύτες, όπως οι αλκοόλες και ο διαιθυλαιθέρας. Ωστόσο, το 3,3-διμεθυλοπεντάνιο θεωρείται και το ίδιο ως ένας οργανικός διαλύτης. Ο διαχωρισμός των δύο ισομερών είναι δυνατός, αν και αντιοικονομικός, με εξαντλητικές αποστάξεις.
Το 3,3-διμεθυλοπεντάνιο έχει τα ακόλουθα οκτώ (8) [εννέα (9) αν μετρηθούν και τα εναντιομερή] ισομερή:
Τα ισομερή αυτά παρόλο που έχουν ίδιο χημικό τύπο και μοριακό βάρος, έχουν διαφορετικές δομές και διαφορετικές ιδιότητες:
Οξείδωση
1. Όπως όλα τα αλκάνια, το 3,3-διμεθυλοπεντάνιο με περίσσεια οξυγόνου καίγεται προς διοξείδιο του άνθρακα και νερό :
3. Καταλυτική οξείδωση κυρίως προς 3,3-διμεθυλοπεντανόνη:
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα 3,3-διμεθυλεξάνιου (~37,5%), αιθυλο-3-διμεθυλοπεντάνιου (~37,5%) και 2,3,3-τριμεθυλοπεντάνιου (~25%).
Καταλυτική ισομερείωση
3,3-διμεθυλοπενάνιο μπορεί να υποστεί καταλυτική ισομερείωση προς όλα τα ισομερή του:
Πηγές
Κατηγορία:Επτάνια
2063 Βάκχος
Ο Βάκχος (Bacchus) είναι ένας Απολλώνειος αστεροειδής, που περνά από τις τροχιές της Γης και της Αφροδίτης και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό σύστημα) 17,1. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τσαρλς Κόουαλ, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του από τον Βάκχο.
Τον Μάρτιο 1996 παρατηρήσεις ραντάρ από το ραδιοτηλεσκόπιο του Γκόλντστοουν επέτρεψαν τη διαμόρφωση ενός μοντέλου του σώματος, ενώ οπτικές παρατηρήσεις διεξάχθηκαν από τους Τσέχους αστρονόμους Πετρ Πράβετς, Μάρεκ Βολφ και Λ. Σαρούνοβα τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1996. Από όλες αυτές φαίνεται ότι ο Βάκχος έχει δίλοβο σχήμα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Οι διαστάσεις του Βάκχου εκτιμώνται σε 2,6 Χ 1,1 Χ 1,1 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι Q ή Sq (κατά SMASSII). Ο Βάκχος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 14 ώρες και 54 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του υπολογίζεται σε 50 περίπου βαθμούς C υπό το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βακχος
Βρετανικό Εσωτερικό Πρωτάθλημα
Το Βρετανικό Εσωτερικό Πρωτάθλημα (αγγλικά: British Home Championship, επίσης γνωστό ως Διεθνές Εσωτερικό Πρωτάθλημα, Εσωτερικά Διεθνή, Βρετανικό Πρωτάθλημα και Πρωτάθλημα Βρετανικών Νήσων) ήταν ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία λάμβαναν μέρος οι τέσσερις εθνικές ομάδες του Ηνωμένου Βασιλείου: την Αγγλία, τη Σκωτία, την Ουαλία και τη Βόρεια Ιρλανδία (η τελευταία συμμετείχε ως Ιρλανδία κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της διοργάνωσης). Με εναρκτήριο έτος τη σεζόν 1883–84, αποτελεί την αρχαιότερη διεθνή ποδοσφαιρική διοργάνωση και διεξαγόταν μέχρι τη σεζόν 1983–84, όταν και καταργήθηκε έπειτα από ιστορία 100 ετών.
Ιστορία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1880, η ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στο Ηνωμένο Βασίλειο αυξανόταν και οι τέσσερις εθνικές ποδοσφαιρικές ομάδες του έδιναν μεταξύ τους φιλικές αναμετρήσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα, με σχεδόν κάθε εθνική ομάδα να αγωνίζεται απέναντι στο σύνολο των υπολοίπων σε ετήσια βάση. Εκείνη την περίοδο, οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίας της κάθε Home Nation (η The Football Association (Αγγλία), η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σκωτίας, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ουαλίας και η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ιρλανδίας) είχαν ελαφρώς διαφορετικούς κανονισμούς ποδοσφαίρου η καθεμία, ενώ στις μεταξύ τους αναμετρήσεις χρησιμοποιούνταν οι κανονισμοί της γηπεδούχου. Παρά το γεγονός ότι η λύση αυτή ήταν εφαρμόσιμη, ήταν κάθε άλλο παρά ιδεατή. Προς την αντιμετώπιση αυτού, οι τέσσερις ομοσπονδίες συναντήθηκαν στο Μάντσεστερ στις 6 Δεκεμβρίου 1882 και συμφώνησαν στην υιοθέτηση ενιαίων κανονισμών εφαρμοζόμενων σε όλες, ανεξαιρέτως, τις αναμετρήσεις. Ίδρυσαν, επίσης, το International Football Association Board (IFAB) το οποίο θα ενέκρινε τις αλλαγές στους κανονισμούς (ρόλο τον οποίον και διατελεί έως και σήμερα).
Ωστόσο, οι νέες αυτές διεθνείς διοργανώσεις είχαν, επίσης, ως αποτέλεσμα ότι το Πρωτάθλημα έλαβε επιπλέον σημασία ορισμένες χρονιές. Τα πρωταθλήματα των σεζόν 1949–50 και 1953–54 αναβαθμίστηκαν σε προκριματικές φάσεις ενόψει των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 1950 και του 1954 αντιστοίχως, ενώ τα αποτελέσματα των εκδόσεων του Πρωταθλήματος των σεζόν 1966–67 και 1967–68 χρησιμοποιήθηκαν για την πρόκριση στη δεύτερη προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1968.
Το Βρετανικό Εσωτερικό Πρωτάθλημα καταργήθηκε μετά τη σεζόν 1983–84. Υπήρχε μια σειρά λόγων πίσω από την κατάργηση της διοργάνωσης, συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος ότι, πλέον, υφίσταντο μεγαλύτερης σημασίας διεθνείς διοργανώσεις όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, η μικρή προσέλευση του κοινού με εξαίρεση τις αναμετρήσεις μεταξύ της Σκωτίας και της Αγγλίας, η αδυναμία εύρεσης ημερομηνιών για τη διεξαγωγή των αναμετρήσεων, η άνοδος του χουλιγκανισμού, οι Ταραχές στη Βόρεια Ιρλανδία (οι εμφύλιες ταραχές οδήγησαν στην αναστολή της εκδοχής της διοργάνωσης για τη σεζόν 1980–81), καθώς και η επιθυμία της Αγγλίας να αγωνίζεται απέναντι σε 'ισχυρότερους' αντιπάλους. Η τύχη της διοργάνωσης αποφασίστηκε όταν η (Αγγλική) Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, ακολουθούμενη λίγο αργότερα από τη Σκωτσέζικη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, γνωστοποίησε το 1983 ότι δεν θα συμμετείχε ξανά στο Πρωτάθλημα μετά τη σεζόν 1983–84. Το τρόπαιο του Βρετανικού Εσωτερικού Πρωταθλήματος παραμένει στην κατοχή της Ιρλανδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, ενώ, ως αποτέλεσμα, η Βόρεια Ιρλανδία είναι μέχρι σήμερα η πρωταθλήτρια της Βρετανίας.
Το Πρωτάθλημα αντικαταστάθηκε από το μικρότερης σημασίας Rous Cup, στο οποίο αγωνίζονταν, μόνον, η Αγγλία και η Σκωτία και, κατά τα ύστερα χρόνια, μία προσκεκλημένη ομάδα από τη Νότια Αμερική. Η διοργάνωση αυτή, ωστόσο, δεν κράτησε παρά μονάχα πέντε χρόνια προτού καταργηθεί.
Έκτοτε, έχουν υπάρξει, κατά καιρούς, διάφορες προτάσεις ανασύστασης του Βρετανικού Εσωτερικού Πρωταθλήματος, με τα σημαντικότερα επιχειρήματα να είναι η αυξανόμενη προσέλευση σε ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις, καθώς και η σημαντική μείωση της ποδοσφαιρικής βίας. Οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Ιρλανδίας αντιμετωπίζουν θετικά την ιδέα αυτή, ωστόσο η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Αγγλίας εμφανίζεται λιγότερο θετική, θεωρώντας ότι υπάρχει συμφωνία, μεν, στη βάση, ωστόσο, το γεγονός της αδυναμίας εύρεσης ημερομηνιών διεξαγωγής των αναμετρήσεων καθιστά το εγχείρημα της αναβίωσης ιδιαιτέρως δύσκολο.
Ως εκ τούτου, η Σκωτσέζικη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, η Ουαλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και η Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, μαζί με την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ιρλανδίας της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, προχώρησαν τις διαδικασίες για τη διεξαγωγή διοργάνωσης με σχεδιασμό ανάλογο αυτού του Βρετανικού Εσωτερικού Πρωταθλήματος. Το 4 Associations' Tournament, στο οποίο συμμετείχαν η Σκωτία, η Ουαλία, η Βόρεια Ιρλανδία και το Έιρε, δημιουργήθηκε το 2011. Καταργήθηκε, ωστόσο, έπειτα από μόλις μία σεζόν, λόγω της μικρής προσέλευσης του φίλαθλου κοινού.
Καταστατικό και κανονισμοί
Η κάθε εθνική ομάδα αντιμετώπιζε από μία φορά τις υπόλοιπες τρεις (κάτι που μεταφραζόταν στον αριθμό των τριών αναμετρήσεων ανά ομάδα και έξι στο σύνολο). Γενικότερα, οι ομάδες έδιναν είτε μία είτε δύο αναμετρήσεις εντός έδρας και τις υπόλοιπες εκτός, με το εντός έδρας πλεονέκτημα μεταξύ δύο ομάδων να αλλάζει από τη μία στην άλλη σεζόν (έτσι, εφόσον η Αγγλία φιλοξενούσε τη Σκωτία τη μία σεζόν, την αμέσως επόμενη την αντιμετώπιζε εκτός έδρας).
1902: Τραγωδία στο Άιμπροξ
Η αναμέτρηση μεταξύ της Σκωτίας και της Αγγλίας η οποία διεξήχθη στις 5 Απριλίου 1902 έμεινε γνωστή ως η Τραγωδία του Άιμπροξ του 1902. Η αναμέτρηση διεξήχθη στο Άιμπροξ Παρκ (σημερινό Άιμπροξ Στέιντιουμ) στη Γλασκώβη. Στη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου, ένα τμήμα του εξώστη στην ασφυκτικά γεμάτη West Stand κατέρρευσε, σκοτώνοντας 26 άτομα και τραυματίζοντας άνω των 500. Το παιχνίδι διεκόπη, ωστόσο ξεκίνησε εκ νέου έπειτα από 20 λεπτά, με την πλειοψηφία των φιλάθλων που βρίσκονταν στο γήπεδο να μην γνωρίζει τί είχε συμβεί. Η αναμέτρηση κρίθηκε αργότερα ως άκυρη και διεξήχθη εκ νέου στο Βίλα Παρκ του Μπέρμιγχαμ.
1967: η Σκωτία αναδεικνύεται 'Ανεπίσημη Πρωταθλήτρια Κόσμου'
Η σεζόν 1966–67 του Βρετανικού Εσωτερικού Πρωταθλήματος ήταν η πρώτη μετά τη νίκη της Αγγλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966. Όπως ήταν λογικό, η Αγγλία θεωρείτο φαβορί για την κατάκτηση του Πρωταθλήματος. Τελικώς, το αποτέλεσμα ολόκληρης της σεζόν του Πρωταθλήματος εναπόκειτο στην τελευταία αναμέτρηση: Αγγλία εναντίον Σκωτίας στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου στις 15 Απριλίου. Εφόσον η Αγγλία νικούσε ή έφερνε ισοπαλία, τότε θα κατακτούσε το Πρωτάθλημα. Εφόσον η Σκωτία νικούσε, τότε θα ήταν αυτή η νικήτρια. Η Σκωτία επικράτησε της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας με σκορ 3–2. Η αναμέτρηση ακολουθήθηκε από μια μεγάλης κλίμακας, σχετικά ειρηνική ωστόσο, είσοδο στον αγωνιστικό χώρο πανηγυρίζοντων Σκωτσέζων φιλάθλων, οι οποίοι βιαστικά ανακήρυξαν τη Σκωτία ως την 'Παγκόσμια Πρωταθλήτρια', καθώς η αναμέτρηση αυτή ήταν η πρώτη ήττα της Αγγλίας έπειτα από την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το αστείο αυτό των Σκωτσέζων, τελικώς, οδήγησε στη δημιουργία του Ανεπίσημου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου.
1977: εισβολή στον αγωνιστικό χώρο του Γουέμπλεϊ
Για ακόμη μία φορά, τη σεζόν 1976–77, το Πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε με αναμέτρηση μεταξύ της Αγγλίας και της Σκωτίας στο Γουέμπλεϊ στις 4 Ιουνίου. Η Σκωτία επικράτησε στη συγκεκριμένη αναμέτρηση με σκορ 2–1, αναδεικνυόμενη πρωταθλήτρια. όπως και το 1967, ακολούθησε η εισβολή του αγωνιστικού χώρου από τους πανηγυρίζοντες Σκωτσέζους φιλάθλους, ωστόσο αυτή τη φορά σοβαρές ζημιές έλαβαν χώρα: ο αγωνιστικός χώρος ξεριζώθηκε ολοκληρωτικά (αν και αντικαταστάθηκε μετά την αναμέτρηση) και μεταφέρθηκε στη Σκωτία σε μικρά κομμάτια τα οποία μεταφυτεύτηκαν σε κήπους, μαζί με ένα από τα σπασμένα δοκάρια του γηπέδου.
1981: το ανολοκλήρωτο πρωτάθλημα
Οι Ταραχές στη Βόρεια Ιρλανδία είχαν επηρεάσει και παλιότερα το Βρετανικό Εσωτερικό Πρωτάθλημα, με τα γεγονότα να έχουν πάρει τέτοια βίαιη τροπή στη Βόρεια Ιρλανδία που η εθνική ομάδα υποχρεώθηκε να δώσει το μεγαλύτερο μέρος των 'εντός έδρας' αναμετρήσεών της στο Λίβερπουλ ή τη Γλασκώβη. Το σύνολο της σεζόν 1980–81 του Πρωταθλήματος έλαβε χώρα τον Μάιο του 1981, όπου συνέπεσε με ένα ευρύ κύμα εμφύλιων ταραχών στη Βόρεια Ιρλανδία στα πλαίσια της απεργίας πείνας στη Φυλακή Μέιζ. Οι δύο εντός έδρας αναμετρήσεις της Βόρειας Ιρλανδίας, απέναντι στην Αγγλία και την Ουαλία, δεν άλλαξαν τοποθεσία διεξαγωγής, ως εκ τούτου και οι δύο ομάδες αρνήθηκαν να μεταβούν στο Μπέλφαστ ενόψει των αναμετρήσεων. Καθώς δεν είχε ολοκληρωθεί το σύνολο των αναμετρήσεων, η διοργάνωση εκείνης της χρονιάς ανακηρύχτηκε ως άκυρη, με καμία ομάδα να αναδεικνύεται τελική νικήτρια. Αυτή ήταν η μοναδική φορά στην ιστορία του Πρωταθλήματος, με εξαίρεση τις περιόδους του Α΄ Παγκοσμίου Κυπέλλου και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου δεν υπήρξε νικητής.
Μακεδονικός γάμος
Το Μακεδονικός γάμος είναι ελληνική ασπρόμαυρη ταινία μικρού μήκους παραγωγής 1960.
Υπόθεση
Ένας παραδοσιακός δυτικός μακεδονικός γάμος. Ήθη και έθιμα του γάμου στη Δυτική Μακεδονία. Η ταινία γυρίστηκε στο Βελβεντό της Κοζάνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες μικρού μήκους Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες του 1960
Ζόρντι Φαράς Φορνέ
Ο Ζορντί Φαράς Φορνέ (Jordi Farràs i Forné) είναι πολιτικός της Ανδόρρας ο οποίος υπηρέτησε ως Γενικός Σύνδικος του Γενικού Συμβουλίου (πρόεδρος του Κοινοβουλίου) από το 1992 έως το 1994. Ήταν επίσης μέλος του Γενικού Συμβουλίου (βουλευτής) από το 1986 έως το 1994. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, εγκρίθηκε το σύνταγμα της Ανδόρρας και λίγο μετά την έγκρισή του, ο Ζοσέπ Νταλιερές Κοντίνα έγινε Γενικός Σύνδικος. Υπηρέτησε στην Εθνική Δημοκρατική Ομάδα του Όσκαρ Ρίβας Ρετς και αργότερα στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Σύνδικοι του Γενικού Συμβουλίου (Ανδόρρα)
Starbucks
Τα Starbucks είναι μία αμερικανική πολυεθνική εταιρεία καφέ, με έδρα το Σιάτλ των ΗΠΑ. Τα Starbucks είναι η μεγαλύτερη αλυσίδα καφέ στον κόσμο, μπροστά από την αντίπαλη εταιρία Costa Coffee από το Ηνωμένο Βασίλειο, με 33.833 καταστήματα σε 80 χώρες (Νοέμβριος 2021).
Συμπεριλαμβανομένων 16.637 καταστημάτων που λειτουργούσαν από την εταιρεία και 16.023 καταστημάτων franchise!! Από αυτά τα 32.660 καταστήματα, τα 18.354 βρίσκονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και τη Λατινική Αμερική. .
Τον Δεκέμβριο του 2020, η Starbucks ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να αυξήσει τον αριθμό των καταστημάτων της σε περίπου 55.000 έως το 2030, από περίπου 33.000.
Τα Starbucks ιδρύθηκαν το 1971, από ένα δάσκαλο αγγλικών (Τζέρι Μπάλντουιν), ένα δάσκαλο ιστορίας (Ζεβ Σίγκελ) και ένα συγγραφέα (Γκόρντον Μπόουκερ), και από τότε επεκτάθηκαν πολύ γρήγορα. Από το 1987 μέχρι το 2007, άνοιγαν, κατά μέσο όρο, δύο καταστήματα κάθε μέρα. Στην αρχή λειτουργούσαν στο Σιάτλ, αλλά μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1980 επεκτάθηκαν στα μεσοδυτικά και στην Βρετανική Κολομβία. Το 1991 άνοιξε το πρώτο κατάστημα στην Καλιφόρνια. Το πρώτο κατάστημα εκτός ΗΠΑ και Καναδά άνοιξε στο Τόκυο το 1996.
Τοποθεσίες
Η έδρα της εταιρείας βρίσκεται στο Σιάτλ της Ουάσινγκτον, όπου 3.501 άτομα εργάστηκαν από τον Ιανουάριο του 2015. Το κεντρικό κτίριο στο συγκρότημα Starbucks ήταν προηγουμένως κέντρο διανομής Sears.
Από τον Σεπτέμβριο του 2020, η Starbucks είχε 32.660 τοποθεσίες που εκτείνονταν σε 83 χώρες και εδάφη σε έξι ηπείρους:
Γεώργιος Σούτσος
Ο Γεώργιος Σούτσος ήταν Έλληνας στρατιωτικός του 19ου αιώνα και καθηγητής του Πολυτεχνείου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Οδησσό το 1824 και γονείς του ήταν ο Ιωάννης και η Βικτωρία. Μετά τα πρώτα σχολικά χρόνια έμεινε ορφανός και ήρθε το 1840 στην Ελλάδα, και κατατάχτηκε στην Σχολή Ευελπίδων. Αποφοίτησε το 1848 με βαθμό Ανθυπασπιστή του Μηχανικού. Κατά την διάρκεια της υπηρεσίας του πήρε συνέχεια προαγωγή μέχρι τον βαθμό του Συνταγματάρχη.
Διορίστηκε καθηγητής στην Στρατιωτική Σχολή, εισηγητής και διευθυντής των Δημοσίων Έργων, καθηγητής των Μαθηματικών στο Πολυτεχνείο.
Διετέλεσε επίσης υπασπιστής του στρατηγού Χαν στα Ναυπλιακά και παρασημοφορήθηκε από τον Όθωνα για την πολιορκία του Παλαμηδιού.
Απεβίωσε εν υπηρεσία στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου 1892 από συγκοπή καρδιάς.
Κύπελλο Ιντερτότο 1972
Στο Κύπελλο Ιντερτότο 1972 δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι και έτσι δεν υπήρξε τελικός νικητής.
Ομίλοι
Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 8 ομίλους των 4 ομάδων ο κάθε ένας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1972
Παλλάδιο (δικαστήριο)
Στην αρχαία Αθήνα με το όνομα Παλλάδιο ή αρχαία ελληνικά: "επί Παλλαδίω", ονομαζόταν ειδικό δικαστήριο όπου οι εφέτες δίκαζαν τους ακούσιους φόνους, την απόπειρα φόνου, τη λεγόμενη "βούλευσιν" καθώς και τους φόνους των δούλων, των μετοίκων και των ξένων. Η αθηναϊκή δημοκρατία διατηρούσε και επί της απονομής της δικαιοσύνης και τέτοια διάκριση. Μέλη του δικαστηρίου αυτού ήταν οι Ηλιαστές αντί των Εφετών των οποίων και προήδρευε ο άρχοντας Βασιλεύς.
Κατά την παράδοση, στη προσπάθεια ερμηνείας της απόδοσης του ονόματος του δικαστηρίου αυτού σε συσχετισμό με το παλλάδιο της Αθηνάς, οι Αθηναίοι το απέδιδαν στο γεγονός ότι πρώτος που δικάστηκε σ΄ αυτό το δικαστήριο ήταν ο Δημοφών. Τούτο έγινε μετά από απαίτηση των Αργείων, που υποστήριζαν πως όταν ο Διομήδης επέστρεφε από τη Τροία έχοντας μαζί του ως λάφυρο και το παλλάδιο της Αθηνάς, κατέπλευσε στο Φάληρο. όπου και του επιτέθηκε ο Δημοφών σε νυκτερινή επιχείρηση εκλαμβάνοντας αυτόν και τους συντρόφους τους ως πειρατές. Στη συμπλοκή εκείνη εκτός του ότι φονεύθηκαν κάποιο σύντροφοί του Διομήδη ο Δημοφών άρπαξε και το παλλάδιο του Διομήδη. (Παυσανίας Ι 28).
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο Κατηγορία:Δικαστικές αρχές Κατηγορία:Όργανα αθηναϊκής πολιτείας
Αμβρόσιος Μεδιολάνων
Ο Άγιος Αμβρόσιος, κατά κόσμον Αυρήλιος Αμβρόσιος (Aurelius Ambrosius, 339 ή 340/4 Απριλίου 397) ήταν χριστιανός επίσκοπος Μεδιολάνων (Μιλάνου) και σημαντική εκκλησιαστική προσωπικότητα του 4ου αιώνα. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους Πατέρες της Εκκλησίας, περισσότερος γνωστός ως ο πρώτος που ανέπτυξε εκτενή θεολογία περί του Αγίου Πνεύματος μεταξύ των επισκόπων της Δυτικής Εκκλησίας. Για την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι ένας από τους αρχικούς Διδασκάλους της Εκκλησίας, μαζί με τον Αυγουστίνο, τον Ιερώνυμο και τον Γρηγόριο Α'.
Βίος
Ο Αμβρόσιος γεννήθηκε το έτος 339 στην πόλη Τρέβηρα (σημ. Trier της Γερμανίας), από Χριστιανούς γονείς. Σε νεαρή ηλικία έχασε τον πατέρα του, ο οποίος ήταν Έπαρχος της Γαλατίας. Το έτος 353 εγκαταστάθηκε για σπουδές στη Ρώμη. Σπούδασε ρητορική και την ελληνική γλώσσα. Σταδιοδρόμησε αρχικά ως δικηγόρος στο Σίρμιο (σημ. Sremska Mitrovica στη Σερβία), αλλά οι ικανότητές του εκτιμήθηκαν από τη ρωμαϊκή πολιτεία και διορίστηκε το έτος 370 διοικητής (consularis) των Επαρχιών Λιγουρίας και Αιμιλίας με έδρα τα Μεδιόλανα (Μιλάνο). Η άσκηση των διοικητικών του καθηκόντων υπήρξε υποδειγματική και όλοι, αρειανόφρονες και ορθόδοξοι, τον εκτιμούσαν.
Το έτος 374 ο επισκοπικός θρόνος του Μιλάνου χήρεψε. Ξέσπασαν, τότε, ταραχές για τη διαδοχή του εκλιπόντα αρειανόφρονα επισκόπου Αυξεντίου και ο Αμβρόσιος προσπάθησε να ηρεμήσει το πλήθος. Εκείνη τη στιγμή, κάποιος από τους συγκεντρωμένους, πιθανώς μικρό παιδί, φώναξε: "Ambrosium episcopum" (τον Αμβρόσιο επίσκοπο). Το πλήθος συναίνεσε στην ιαχή και, ο κατηχούμενος ακόμα Αμβρόσιος, βαπτίστηκε και ύστερα από μια βδομάδα, στις 7 Δεκεμβρίου του 374, χειροτονήθηκε επίσκοπος. Ως επίσκοπος, βοηθήθηκε στο έργο του από τον πρεσβύτερο Σιμπλικιανό, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με την ανατολική γραμματεία και θεολογία.
Το ποιμαντικό του έργο υπήρξε πολύ πετυχημένο. Έθεσε στη διάθεση της Εκκλησίας την περιουσία του, οικοδόμησε ναούς, κήρυττε, εργάστηκε για τη θεολογική κατάρτιση των κληρικών του και στήριξε το μοναχισμό. Αντιμετώπισε με επιτυχία τον Αρειανισμό και συνέβαλε στη σύγκληση των Συνόδων του Σιρμίου (380), της Ακυλείας (Τεργέστης), το έτος 381, και της Ρώμης (382). Στη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο (381) διαφώνησε με την απόφαση να γίνει δεκτός ως κανονικός επίσκοπος Αντιοχείας ο Φλαβιανός και να χειροτονηθεί ο Νεκτάριος επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Επιτέθηκε με σθένος κατά του παγανισμού.
Ο Αμβρόσιος υπήρξε ο άνθρωπος και ο ποιμένας που κέρδισε την εμπιστοσύνη του Αυγουστίνου, ο οποίος τον μνημονεύει πολλές φορές στις Εξομολογήσεις του. Συνέβαλε αποφασιστικά στη μεταστροφή του ιερού άνδρα από το Μανιχαϊσμό στο Χριστιανισμό, ενώ αργότερα τον βάπτισε.
Στις αρχές του έτους 397, αρρώστησε και στις 4 Απριλίου κοιμήθηκε. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 7 Δεκεμβρίου. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους Πατέρες και Διδασκάλους της Εκκλησίας.
Το Βίο του αγίου Αμβροσίου (Vita Ambrosii) έγραψε το έτος 412 ή 413 ο γραμματέας του Παυλίνος (M. Simonetti, Vita di Ambrogio, Collana di Testi Patristici 6, Roma 1989²). Η αρχαία ελληνική μετάφραση του Βίου εκδόθηκε από τον Α. Παπαδόπουλο - Κεραμέα, Ανάλεκτα Ιεροσολυμιτικής Σταχυολογίας ή Συλλογή Ανεκδότων και σπανίων ελληνικών συγγραφών περί των κατά την Εώαν Ορθοδόξων Εκκλησιών και μάλιστα της των Παλαιστινών, Α΄, 1891 (ανατύπωση Bruxelles 1963), 27-88]. Βιογραφία του αγίου συνέταξε και ο Συμεών Μεταφραστής, Βίος και πολιτεία του οσίου πατρός ημών Αμβροσίου Επισκόπου Μεδιολάνου, PG 116, 861-882 [το ίδιο κείμενο και στην PL 14, 45-66].
Διδασκαλία
Ο Αμβρόσιος γνώριζε πολύ καλά τα φιλοσοφικά και θεολογικά πράγματα σε Δύση και Ανατολή. Θαύμαζε τη στωική και νεοπλατωνική φιλοσοφία, τις οποίες μάλιστα ενέταξε κριτικά στο έργο του. Η θεολογική του σκέψη δέχτηκε ισχυρές επιδράσεις από την ανατολική γραμματεία, γεγονός που καταδεικνύει το σεβασμό του στην παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η Εκκλησία αποτελούσε για τον επίσκοπο των Μεδιολάνων το σώμα του ζώντος Χριστού, μέσα στο οποίο σώζεται ο άνθρωπος, μετέχοντας ενεργά στα μυστήρια και αγορεύοντας με ειλικρίνεια και δημοσίως τα αμαρτήματά του.
Υπήρξε ένθερμος υποστηριχτής και εισηγητής της εκλαϊκευμένης θεολογίας, αφού κατόρθωσε να εξηγήσει στο λαό του τις λεπτές θεολογικές αλήθειες για την ομοουσιότητα της Αγίας Τριάδας, με μοναδική απλότητα.
Ο Αμβρόσιος ήταν ο πρώτος θεολόγος που παρουσίασε στη δυτική εκκλησιαστική γραμματεία συγκροτημένο και ορθόδοξο έργο για τη θεμελίωση της ομοουσιότητας του Αγίου Πνεύματος. Αντιλήφθηκε την ορθόδοξη πνευματολογία με τα κριτήρια που έθεσε στην Ανατολή ο Μ. Αθανάσιος, ο Μ. Βασίλειος και ο Δίδυμος ο Τυφλός. Διατύπωσε τη διδασκαλία του για την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος, κάνοντας τη διάκριση ανάμεσα στην αΐδια (αιώνια) και την οικονομική Τριάδα. Έτσι, ομίλησε για την αΐδια εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος από τον Θεό Πατέρα, ο Οποίος αποτελεί την κύρια πηγή της Θεότητας. Η αποστολή του τρίτου προσώπου, κατά τη φανέρωση της οικονομικής Τριάδας, γίνεται από τον Υιό, χωρίς όμως Αυτός να αποτελεί και την πηγή Του.
Στα αγιογραφικά ερμηνευτικά του υπομνήματα υιοθέτησε την αλληγορική μέθοδο και επηρεάστηκε κυρίως από το Φίλωνα τον Αλεξανδρέα και τον Ωριγένη. Κατά τη συγγραφή, όμως, της Εξαημέρου του, ακολούθησε τις θεολογικές προϋποθέσεις και τη σκέψη του Μ. Βασιλείου.
Μέσα από τα ασκητικά και ηθικά του συγγράμματα, ο Αμβρόσιος ανέπτυξε μία υποτυπώδη ασκητική ανθρωπολογία, η οποία στηριζόταν στην εν Χριστώ υιοθεσία, στην ειλικρινή μετάνοια, την παρθενία και την ανοδική πορεία της ψυχής στο Θεό. Σε αυτά του τα έργα υπήρξε περισσότερο πρωτότυπος, σε σχέση με τα δογματικά, αφού κατόρθωσε να εντάξει φιλοσοφικές θεωρήσεις των Στωικών και Νεοπλατωνικών στη χριστιανική διδασκαλία.
Ο επίσκοπος των Μεδιολάνων δε συναίνεσε στις αξιώσεις του επισκόπου Ρώμης Δάμασου για την προβολή του πέτρειου πρωτείου, μολονότι υπήρξε ο πρώτος που εισηγήθηκε τον όρο πρωτείο (primatum). Υποστήριξε πως η Εκκλησία της Ρώμης διεκδικούσε το πρωτείο της ομολογίας και της πίστης μέσα στα πλαίσια της δυτικής χριστιανοσύνης, αλλά σε καμία περίπτωση αυτό δε συνιστούσε πρωτείο τάξεως.
Ο Αμβρόσιος αναμόρφωσε τη λειτουργική ζωή, εμπλουτίζοντας το υπάρχον λειτουργικό τυπικό των Μεδιολάνων με ύμνους δικής του σύνθεσης, οι οποίοι ψάλλονταν αντιφωνικά. Έτσι, η παράδοση της Εκκλησίας χαρακτήρισε ως αμβροσιανό λειτουργικό τύπο τη συμβολή του αυτή στην υμνολογία της δυτικής Εκκλησίας.
Έργα
Ο Αμβρόσιος υπήρξε δόκιμος και παραγωγικός συγγραφέας. Έγραψε έργα ερμηνευτικά, κατηχητικά, ασκητικά, ηθικά, δογματικά, ομιλίες και λόγους, ύμνους, επιστολές και επιγράμματα. Τα περισσότερα από τα έργα του είχαν περιστασιακό χαρακτήρα, αλλά ήταν οικοδομητικά.
Ο λόγος του ήταν μεστός και συνήθως άμεσος και κατανοητός. Χρησιμοποίησε με ευχέρεια τη φιλοσοφική και εκκλησιαστική γραμματεία, τόσο της Δύσης όσο και της Ανατολής.
Από την εκτενή εργογραφία του σημειώνονται επιλεκτικά ορισμένα από τα έργα του.
Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Εθνική Βρετάνης (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Βρετάνης Ποδοσφαίρου δεν αποτελεί μια εθνική ομάδα, αλλά μια ομάδα επίλεκτων επαγγελματιών ποδοσφαιριστών γεννημένων ή προερχόμενων από τη Βρετάνη. Η ανεπίσημη αυτή εθνική ομάδα βρίσκεται υπό τη σκέπη της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Βρετάνης (BFA), η οποία λειτουργεί σύμφωνα με τους κανονισμούς εφαρμογής καταστατικών της FIFA (III-8-3) και της FFF.
Η BFA στοχεύει στην προώθηση της ιδέας της διοργάνωσης διεθνών αναμετρήσεων, διεθνών τουρνουά αποτελούμενων από τέσσερις ομάδες στη Βρετάνη, ανάμεσά τους ένα Διακελτικό Τουρνουά (Σκωτία, Ιρλανδία, Ουαλία), με στόχο, πάντοτε, το κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο.
Η τελευταία αναμέτρηση της Εθνικής Βρετάνης ήταν απέναντι στο Μάλι και έλαβε χώρα την Τρίτη 28 Μαΐου 2013 (Αγώνας "Solidarité Mali"), ενώ ήταν φιλανθρωπικού χαρακτήρα. Ο αγώνας ολοκληρώθηκε με την επικράτηση των Βρετόνων με σκορ 1-0.
Πλαίσιο
Το ποδόσφαιρο στη Βρετάνη διοικείται από την FFF, την Ένωση Ποδοσφαίρου Βρετάνης (22, 29, 35, 56) και την Ένωση Ποδοσφαίρου Ατλαντικού (44). Σε ερασιτεχνικό επίπεδο, υπάρχει μια ομάδα επίλεκτων της Βρετάνης, η οποία τελεί υπό τη σκέπη της Ένωσης Ποδοσφαίρου Βρετάνης. Η BFA συγκεντρώνει τους Βρετόνους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές και προπονητές, νυν και πρώην, είτις περίπου 500 άτομα (εκ των οποίων οι 100 είναι παίκτες επιπέδου Λιγκ 1, Λιγκ 2 και Νασιονάλ) για αναμετρήσεις φιλανθρωπικού χαρακτήρα.
Οι αγώνες της ομάδας της Βρετάνης δεν θεωρούνται επίσημοι. Συγκεκριμένα, διοργανώνονται από μια επαγγελματική ομάδα που τελεί χρέη οικοδεσπότη για την αναμέτρηση και η οποία πρόσκειται στην FFF και/ή στην Ένωση Βρετάνης ή Ένωση Ατλαντικού, στα πλαίσια των γενικών κανόνων της FFF και του κανονισμού εφαρμογής των καταστατικών της FIFA.
Οι παίκτες της επιλέγονται, επίσης, σύμφωνα με τους ίδιους κανονισμούς της FFF και της FIFA : (Chapitre III, Article 8, alinéa 3, p. 54 )
Κριτήρια επιλογής
Είναι επιλέξιμος για την Εθνική Βρετάνης κάθε παίκτης
- Τα τρία πρώτα από αυτά τα κριτήρια είναι δανεισμένα από τα κριτήρια επιλογής στην εθνική ενός Βρετανού παίκτη.
- Χρησιμοποιούνται επίσης από την Ένωση Ποδοσφαίρου Γουαδελούπης και την Ένωση Ποδοσφαίρου Μαρτινίκας (τοπικές ενώσεις υπαγόμενες στη Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου) όταν παίρνουν μέρος στις διοργανώσεις της CONCACAF.
- Τέλος, ο τόπος διαμονής ή το καταστατικό του παίκτη δεν παίζουν ρόλο σε αυτό τον τρόπο επιλογής. Τα δύο αυτά κριτήρια, ωστόσο, χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τις επιλογές των των μητροπολιτικών τοπικών ενώσεων της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, κυρίως για το Κύπελλο Περιφερειών ΟΥΕΦΑ.
Εμφάνιση
Η χρησιμοποιούμενη εμφάνιση είναι μαύρη (ή λευκή), φέρουσα στο πέτο ένα έμβλημα με μια μαύρη ερμίνα σχεδιασμένη σε λευκό φόντο το οποίο αναπαριστά μια μπάλα ποδοσφαίρου. Σε αυτό το έμβλημα περιέχονται τα τρία γράμματα BFA, που είναι και τα αρχικά της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Βρετάνης.
Ιστορία
Η Ένωση Ποδοσφαίρου Δύσης (LOFA), η οποία προηγήθηκε της Ένωσης Ποδοσφαίρου Βρετάνης, συγκέντρωνε σε μία ομάδα επίλεκτων η οποία αποκαλείτο Ομάδα της Δύσης εγγεγραμμένους ποδοσφαιριστές από τη Δυτική Γαλλία, κυρίως επαγγελματίες το διάστημα μεταξύ 1932 και 1941. Υπήρξαν Βρετόνοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Αυστριακοί, Ούγγροι, Τσέχοι, οι οποίοι ανήκαν στη Σταντ Ρενναί. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, η ομάδα της Δύσης αντιμετώπισε δύο εθνικές ομάδες : το Λουξεμβούργο (1922, 1923 εντός και εκτός έδρας, 1924, 1925, 1939) και τη Νορβηγία, στις 1 Νοεμβρίου 1923 στη Ρεν. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η LOFA έπαψε να έχει οποιαδήποτε εξουσία επί των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών.
Ως αποτέλεσμα, μια ενισχυμένη ΦΚ Λοριάν - υπό την τεχνική καθοδήγηση του Υβ Μπουτέ - θα αγωνιστεί, παρ'όλα αυτά, απέναντι στη σκωτσέζικη Φόλκερκ, με τον Άλεξ Φέργκιουσον, τότε, στον πάγκο της (νίκη της Φόλκερκ με σκορ 2-1, με τέρμα από τον Λε Γκουγκέκ για την ομάδα επίλεκτων της Λοριάν). Η εμπειρία αυτή, ωστόσο, θα παραμείνει χαραγμένη στις μνήμες των Βρετόνων ποδοσφαιριστών όπως οι Ζεγκουζό, Καρντιέ, Γκουεφίκ και Μαρέτ. Τον Ιούλιο/Αύγουστο του 1973, η οργανωτική επιτροπή του Διακελτικού Φεστιβάλ οργάνωσε ένα διακελτικό ποδοσφαιρικό τουρνουά συλλόγων (Έιρ, Κορκ, Κονκαρνώ, Λοριάν), ενώ στη συνέχεια, μεταξύ 1974 και 1983, ένα διακελτικό τουρνουά Παίδων στο οποίο θα συμμετέχει μια ομάδα επίλεκτων της Ένωσης Δύσης υπό την ονομασία "Βρετάνη", από την οποία, ωστόσο, θα λείπουν παίδες από τον νομό της Λουάρ-Ατλαντίκ.
Προς ένα Διακελτικό Τουρνουά υπό την αιγίδα της Ένωσης Δύσης
Θα χρειαστεί, στη συνέχεια, να φτάσει η δεκαετία του 80 για να υπάρξει μια επανεκκίνηση αυτής της ιδέας, με τη δημιουργία, στις 8 Μαρτίου 1982, της οργάνωσης Araok Vreizh, με έδρα το Σατωμπριάν. Πρόεδρος της ήταν ο Δρ. Μισέλ Γκωμπισέ, με τον Φανκ Γκωμ ως γενικό γραμματέα. Υποστήριζε την ίδρυση μιας επαγγελματικής ομάδας της Βρετάνης στα πλαίσια ενός Διακελτικού Τουρνουά ποδοσφαίρου. Η FFF πήρε θέση αναφορικά με το παραπάνω : "Η διοργάνωση ενός τουρνουά με τη συμμετοχή ξένων ομάδων προϋποθέτει, εννοείται, τη σχετική έγκριση των ευρωπαϊκών ομοσπονδιών και της διοργανώτριας [τοπικής] Ένωσης. Η έγκριση της Ομοσπονδίας δεν μπορεί να δοθεί παρά μόνο εάν της κατατεθεί φάκελος ο οποίος θα περιλαμβάνει αυτές τις συμφωνίες καθώς και τη σχετική έγκριση των συλλόγων στους οποίους ανήκουν οι παίκτες που έχουν κληθεί σε τοπικό επίπεδο."
Μέσω του προέδρου της Λεόν Γκιάρ, η Ένωση Δύσης ανακοίνωσε πρόθυμη να αναλάβει τη διοργάνωση των αναμετρήσεων της Εθνικής Βρετάνης στα πλαίσια ενός Διακελτικού Τουρνουά : "Σας γνωστοποιούμε ότι είμαστε ανοιχτοί σε οποιεσδήποτε διοργανώσεις/εκδηλώσεις τοπικού χαρακτήρα που να συγκεντρώνουν τις ομάδες διάφορων περιοχών με κοινές πολιτισμικές καταβολές. [...] Όσον αφορά τους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, δεν έχουμε πάνω τους καμία εξουσία κλήτευσής τους. Δεν υπάρχει μεταξύ αυτών και ημών κανένας σύνδεσμος που να επιτρέπει κάτι τέτοιο. Ανήκουν στους συλλόγους τους οι οποίοι, όσο γι'αυτούς, ανήκουν στην Εθνική Ένωση και όχι στην FFF. Θα μπορούσαμε, ωστόσο, να δεχτούμε την ανάληψη της διοίκησης μιας τέτοιας ομάδας [της επαγγελματικής ομάδας της Βρετάνης] όμως θα εναπόκειται σε εσάς, και μονάχα εσάς, η λήψη της σύμφωνης γνώμης των συλλόγων αυτών και των παικτών, καθιστώντας σαφείς την τοποθεσία και τις ημερομηνίες των εκδηλώσεων αυτών, τις οποίες θα μπορούσαμε, από κοινού, να συμφωνήσουμε."
Η Araok Vreizh εκκίνησε τις διαδικασίες το διάστημα μεταξύ 1985 και 1987 για τη δημιουργία ενός Διακελτικού Τουρνουά. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1985, την προηγούμενη του προκριματικού αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο, μεταξύ Ουαλίας και Σκωτίας, ο Φανκ Γκωμ συναντήθηκε με τους ιθύνοντες της FA of Wales και της Scottish FA επί αυτού του θέματος. Οι επίσημες συνομιλίες θα συνεχιστούν με ανταλλαγές αλληλογραφίας, ενώ κι άλλες συναντήσεις θα λάβουν χώρα στο περιθώριο διεθνών αναμετρήσεων. Κι ενώ η Ουαλία έδειξε ένα σχετικό ενδιαφέρον, η πρόταση αυτή δεν έγινε αποδεκτή από τη Σκωτία. Οι επιστολές της Scottish FA στις οποίες ήταν γραμμένη η αρνητική της απάντηση, ανέφεραν ως αιτία την αδυναμία εύρεσης ελεύθερων ημερομηνιών, όμως ο υπεύθυνος του αθλητικού τμήματος της "Glasgow Herald", Τζιμ Ρέινολντς παρουσίασε πιο ορθολογική αιτία : "Δεν πάνε παρά μονάχα δύο χρόνια που η Αγγλία με τη Σκωτία είχαν βάλει ένα τέλος στο Βρετανικό Πρωτάθλημα, σταματώντας να αγωνίζονται απέναντι σε Βόρεια Ιρλανδία και Ουαλία. Οι πιθανότητες διεξαγωγής ενός Διακελτικού Τουρνουά στο οποίο να συμμετέχει η Σκωτία είναι, συνεπώς, μηδαμινές."
Οι διεθνείς Γιαννίκ Στοπιρά, Πιερίκ Ιάρ και Πατρίκ Ντελαμοντάνι εξέφρασαν τον ενθουσιασμό τους για την ιδέα αυτή, ενώ ο Κλοντ Λε Ρουά, νέος ομοσπονδιακός προπονητής του Καμερούν, την χαρακτήρισε ως "καταπληκτική". Ωστόσο, μη επιθυμώντας να καλέσει απευθείας τους παίκτες, η Araok Vreizh δεν ανέθεσε στη ΦΚ Λοριάν τη διοργάνωση της προβλεφθείσας φιλικής αναμέτρησης απέναντι στην Ισλανδία, την Τρίτη 30 Απριλίου 1985 (δύο μέρες πριν από μια αναμέτρηση μεταξύ Βουλγαρίας και Γαλλίας). Καθώς η Araok Vreizh εξακολουθούσε να έχει την επιθυμία να είναι η FFF και η Ένωση Δύσης που να διοργανώσουν, αλλά και να καλέσουν τους παίκτες απευθείας, κάτι που αυτές οι δύο οντότητες δεν επιθυμούσαν να κάνουν, η εθνική ομάδα υπό τον Μισέλ Λε Μιλιναίρ παρέμεινε, εκ νέου, σε φιλολογικό επίπεδο κι ενώ η Ελβετία είχε αποδεχτεί, στις 10 Σεπτεμβρίου 1985, τη διεξαγωγή φιλικής αναμέτρησης απέναντι στη Βρετάνη...
Η αναγέννηση εντός σάλας απέναντι στις ΗΠΑ
De facto, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βρετάνης (BFA) ανέλαβε τη διάδοχη κατάσταση υπό την ηγεσία του Φανκ Γκωμ. Καθώς μονάχα ένας σύλλογος που υπάγετο στην FFF μπορούσε να διοργανώσει μια αναμέτρηση, η ΑΣ Μπρεστουάζ, ήταν αυτή που ανέλαβε το συγκεκριμένο ρίσκο, υπό τη διοίκηση του Ζακ Ζουσώμ, διοικητικού παράγοντα και ποδοσφαιριστή. Οι της Μπρεστ έλαβαν την άδεια της FFF, έπειτα από χρονοβόρες διαπραγματεύσεις, ώστε να διοργανώσουν αναμέτρηση σε επίπεδο ποδοσφαίρου σάλας μεταξύ Βρετάνης και ΗΠΑ, την Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 1988 στο Παλαί ντε Σπορ της πόλης της Βρέστης. Με αυτή την ευκαιρία, πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση η πρώτη πραγματική επαγγελματική ομάδα της Βρετάνης στην ιστορία.
Στις 4 Ιουλίου 1988, στη διάρκεια του συνεδρίου της FIFA στη Ζυρίχη, οι ΗΠΑ έλαβαν το χρίσμα για την ανάληψη της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994. 13 Αμερικανοί παίκτες κατέφτασαν, τότε, στη Βρετάνη ώστε να προετοιμάσουν το 1ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Σάλας. Βρίσκονταν εκεί οι μελλοντικοί Μουντιαλικοί του 1990, Μάικ Γουάιντισμαν (αρχηγός το 1990), Στιβ Τρίτσα, Ταμπ Ράμος, Πίτερ Βιρμς, Έρικ Άιχμαν, Μπρους Μάρεϊ και Ντέιβιντ Βανόλι, οι οποίο ήταν ήδη βασικοί με την Εθνική Ομάδα των ΗΠΑ όταν έφτασαν στη Βρετάνη. Μεταξύ του Σεπτεμβρίου του 1988 και του Απριλίου του 1989, δεν είχαν κανέναν επίσημο αγώνα, με εξαίρεση δύο που έδωσαν σε σάλα, όμως προετοιμάζονταν για την τελευταία φάση των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990 και την αναμέτρηση με την Κόστα Ρίκα στις 16 Απριλίου 1989.
Από την πλευρά των Βρετόνων, ο Ζακ Ζουσώμ έδωσε μεγάλο αγώνα για να ελευθερώσει από τους συλλόγους τους τους Βρετόνους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές στη διάρκεια της χειμερινής διακοπής. Οι Ιάρ, Στοπιρά, Αμίς, Ντελαμοντάνι, Λε Γκεν, μεταξύ άλλων, δεν θα καταφέρουν να ελευθερωθούν, ενώ ο Υβόν Λε Ρου θα ανακοινώσει την αδυναμία συμμετοχής του την τελευταία στιγμή. Όμως η ομάδα θα είναι καλά οργανωμένη, με τον πολύ καλό Γκουρκίφ στην τεχνική της ηγεσία και τον επιθετικό Τιμπέφ, με νεαρούς ταλαντούχους παίκτες όπως οι Λε Γκαρέκ, Κολετέρ, Πουλικέν, Σαλαούν και Μαρτέν να τους πλαισιώνουν. Η ομάδα της Βρετάνης θα είναι η παρακάτω : Στεφάν Λε Γκαρέκ, Ζαν-Πιέρ Μποσσέ, Ζοέλ Κλοαρέκ, Πατρίκ Κολετέρ, Κριστιάν Γκουρκύφ, Ζαν-Υβ Κερζάν, Πασκάλ Λαγκιγιέ, Φιλίπ Λε Γκερν, Κορεντάν Μαρτέν, Πασκάλ Μελαζά, Υβόν Πουλικέν, Ρονάν Σαλαούν, Ντενί Στεφάν και Φιλίπ Τιμπέφ. Σε μια κατάμεστη σάλα, η αναμέτρηση, η οποία έλαβε χώρα σε δύο ημίχρονα διάρκειας 25 λεπτών το καθένα, θα είναι αρχικώς αρκετά ισορροπημένη, προτού καταλήξει σε αγώνα επίδειξης με ένα one-man show του Φιλίπ Τιμπέφ, ο ποίος αγωνιζόταν τότε στην ΑΣ Σαιντ-Ετιέν. Οι Βρετόνοι θα καταφέρουν να βρουν σύντομα τους αυτοματισμούς τους, ακόμα και εντός σάλας, και θα επικρατήσουν με σκορ 6-2 των ΗΠΑ, μελλοντικών χάλκινων πρωταθλητών του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου Σάλας του 1989. Οι Τιμπέφ (3 τέρματα), Κολετέρ (2 τέρματα) και Κλοαρέκ ήταν οι σκόρερ για την ομάδα της Βρετάνης.
Όπως και αργότερα με το Καμερούν, οι Βρετόνοι διοργανωτές υποχρεώθηκαν να ξοδέψουν πολλά χρήματα, έως υπερβολικά πολλά, για μία διεθνή αναμέτρηση. Το γεγονός αυτό παρέμεινε, τότε, χωρίς συνέχεια, όπως και το σχέδιο για μια ομάδα ποδοσφαίρου σάλας της Βρετάνης για μια περιοδεία στις ΗΠΑ ή μιας ομάδας ποδοσφαίρου σάλας της Μπρεστ. Η νίκη της ομάδας επίλεκτων της Ένωσης Βρετάνης Παίδων στη διάρκεια του Eurofoot U-17 του Σαιν-Μπριέκ το 1992 (χωρίς ωστόσο να υπάρχει ο παραμικρός παίκτης προερχόμενος από ομάδα της Λουάρ Ατλαντίκ, αλλά με τον τερματοφύλακα Τονί Ερτεμπί, ο οποίος καταγόταν από το Σαιν-Ναζαίρ) έφερε, τότε, μεγάλη χαρά στο φίλαθλο κοινό της Βρετάνης, καθώς αυτό βρισκόταν στην αναμονή για την επιστροφή στην αγωνιστική δράση των επαγγελματιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνική Βρετάνης (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ευρωπαϊκές εθνικές και επίσημες ομάδες μη συνδεδεμένες με τη FIFA
Σκαραβαίος της Καρδιάς της Χατνεφέρ
μικρογραφία|Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη. Σκαραβαίος της Καρδιάς της Χατνεφέρ (περ. 1480 π.Χ.). Βρέθηκε στη [[μούμια της στις Θήβες. |εναλλ.=|πλαίσιο|336x336εσ]] Ο Σκαραβαίος της Καρδιάς της Χατνεφέρ είναι κτέρισμα, ένα ταφικό κόσμημα που χρονολογείται στον 15ο αιώνα π.Χ., φτιαγμένο από χρυσό και σερπεντινίτη. Οι Σκαραβαίοι της Καρδιάς ήταν αντικείμενα προορισμένα να ενταφιάζονται μαζί με τους νεκρούς υψηλής σημασίας και κοινωνικής θέσης, αποτελώντας απαραίτητο μέρος του "ταφικού εξοπλισμού" τους για τον Άλλο Κόσμο. Σήμερα το τέχνεργο αυτό ανήκει στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης.
Περιγραφή
Ο σκαραβαίος ως σύμβολο είναι ένα από τα αρχαιότερα του Aιγυπτιακού πολιτισμού και συνδέεται με τον Θεό Κεπρί. Το έργο αυτό, που είναι δημιουργία εποχής της 18ης Δυναστείας της Αιγύπτου, χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα και λεπτομέρεια στη διακόσμηση. Ο σκαραβαίος είναι διαμορφωμένος σε περίαπτο και αναρτημένος από περίτεχνη χρυσή αλυσίδα. Είναι λαξευμένος σε ένα κομμάτι γκριζοπράσινου σερπεντινίτη λίθου με προσμίξεις, οι οποίες δημιουργούν στικτές χρωματικές διαβαθμίσεις. Ο σκαραβαίος έχει προσαρμοστεί σε χρυσό σκελετό και είναι ασφαλισμένος στη ράχη του με χρυσό δέσιμο. Στη βάση του φέρει επιγραφή στα ιερογλυφικά. Πρόκειται για ένα απόσπασμα από το Βιβλίο των Νεκρών, το οποίο πληροφορεί ότι το κόσμημα ήταν προορισμένο να ενταφιαστεί μαζί με μία ευγενικής καταγωγής Αιγύπτια, τη Χατνεφέρ. Συγκεκριμένα, η επιγραφή επικαλείται το μαγικό ξόρκι 30 του Κεφαλαίου Α του Βιβλίου των Νεκρών, όπου η Χατνεφέρ ικετεύει την ίδια την καρδιά της να μην στραφεί εναντίον της την ώρα της Κρίσεως μπροστά στους Θεούς στη Μεταθανάτια ζωή (Ντουάτ):