cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τομά Πικετί
Εκπαίδευση
Ξεκίνησε τη καριέρα του σε ηλικία 23 χρονών ως επίκουρος καθηγητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασσαχουσέτης (MIT) συμμετέχοντας παράλληλα στο γαλλικό Συμβούλιο Οικονομικής Ανάλυσης. Παραιτούμενος από το ΜΙΤ μόλις δύο χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, επέστρεψε στη Γαλλία για να ενταχθεί στο ερευνητικό σώμα του CNRS, έναν κρατικό οργανισμό που αποτελεί την οριζόντια υποδομή έρευνας της Γαλλίας. Επιστρέφοντας εκεί όπου ξεκίνησε τις ανώτερες σπουδές του στην οικονομική ανάλυση και μετά από διοικητικούς μετασχηματισμούς και συγχωνεύσεις που ο ίδιος πρωτοστάτησε στη πραγματοποίησή τους, έδωσε πνοή στην École d'économie de Paris, ένα τμήμα οικονομικών επιστημών στο οποίο συμμετέχουν όλοι οι μεγάλοι Γάλλοι οικονομολόγοι παγκοσμίου φήμης. Η Σχολή αυτή αποτελεί την απάντηση της Γαλλίας στη δημιουργία ενός ινστιτούτου εφάμιλλου των μεγάλων αμερικανικών πανεπιστημίων στην εξαιρετικά ανταγωνιστική περιοχή της οικονομικής ανάλυσης.
Έρευνα
Ο Πικετί βασίζεται σε ιδέες της κλασικής πολιτικής οικονομίας. Η έρευνά του εστιάζεται σε διάφορα θέματα, στην ευρύτερη ερευνητική ενότητα της δημόσιας οικονομικής. Η κύρια εργασία του συνίσταται στην ανάδειξη της οικονομικής ανάλυσης και της ιστορικής εξέλιξης των ανισοτήτων.
Στο σημαντικότερο του βιβλίο ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ βασιζόμενος σε στοιχεία 250 ετών, από πολλές χώρες, ανατρέπει διάφορες θεωρίες για σταθερότητα στην διανομή του εισοδήματος, μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, (άποψη που συμμεριζόταν και ο John Maynard Keynes). Ανατρέπει και τις μελέτες του Simon Kuznets που βασιζόμενος σε χρονικά και γεωγραφικά περιορισμένα στοιχεία, είχε πιστέψει ότι η αύξηση της ανισότητας είναι μια προσωρινή αρχική φάση και διορθώνεται αργότερα. Στην περίφημη εξίσωση r>g ( η απόδοση του κεφαλαίου είναι μεγαλύτερη από τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας) ο Πικετί συνοψίζει την μακροχρόνια τάση προς μεγαλύτερη συγκέντρωση του κεφαλαίου και προς μεγαλύτερη ανισότητα. Μόνο εξωγενείς παράγοντες, όπως οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ή η ενσυνείδητη πολιτική παρέμβαση, μπορούν να διορθώσουν αυτή την τάση.
Τον Οκτώβριο του 2021, ο Thomas Piketty δήλωσε για το χρησιμοποιούμενο νόμισμα στη γαλλόφωνη Δυτική Αφρική και στη γαλλόφωνη Κεντρική Αφρική "Για να συνεχίσετε να μιλάτε το 2021 στο CFA Franc, είναι μια μορφή ανωμαλίας". το CFA Franc είναι ένα πολύ κακόβουλο νόμισμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Ιστορικοί των οικονομικών
Αχιλλέας Καλεύρας
Ο Αχιλλέας Καλεύρας (1878 - 1972) ήταν Έλληνας έμπορος, πολιτικός, γερουσιαστής, υπουργός και νομάρχης.
Βιογραφικά στοιχεία
Από τον Οκτώβριο του 1913 ως τον Ιούλιο του 1914 ήταν υποδιοικητής (Νομάρχης Χαλκιδικής) και το 1915 έγινε Νομάρχης Πρέβεζας για 9 μέρες (7 - 16 Νοεμβρίου 1915). Επίσης, υπηρέτησε ως νομάρχης στη Φλώρινα, την Πέλλα και τη Λάρισα (1918-19).
Από τις 4 Σεπτεμβρίου 1926 ως τις 4 Ιουλίου 1928 ήταν υφυπουργός Γενικός Διοικητής Μακεδονίας. Εξελέγη Γερουσιαστής Ροδόπης το 1929 (υπηρετώντας ως το 1935) και υπηρέτησε ως υφυπουργός Γενικός Διοικητής Ηπείρου από τις 14 Φεβρουαρίου 1929 ως τις 27 Φεβρουαρίου 1931 στις κυβερνήσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου. Από το 1935 ως το 1952 ήταν διευθυντής της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.
Ανέπτυξε συγγραφικό έργο, με κύριο έργο του το "Η Ελλάς και οι Ιδέαι, Ο Στρατός, η Μακεδονία και ο Βενιζέλος".
Πέθανε σε ηλικία 94 ετών στη Θεσσαλονίκη στις 27 Ιουνίου 1972 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό της του Θεού Σοφίας.
Αλφαβηταλφάβητος
Αλφαβηταλφάβητος είναι το όνομα ποιήματος που αποδίδεται στον Όσιο Μελέτιο το Γαλησιώτη (1206 - 1283) ή, σύμφωνα με άλλους, στον Μελέτιο τον Γεωγράφο (18ος αιώνας).
Πιστεύεται ότι ο Μελέτιος ο Γαλησιώτης έγραψε το ποίημα, που αποτελείται από γύρω στους 13.000 στίχους χωρίς ομοιοκαταληξία, ενώ βρισκόταν στη φυλακή. Ο Μελέτιος εξορίστηκε επειδή είχε στηλιτεύσει τα δόγματα των Λατίνων και διακρίθηκε για τον αντιλατινισμό του, που του στοίχισε σε εξορία και φυλακή, ενώ του έκοψαν και τη γλώσσα.
Ο χαρακτήρας του ποιήματος είναι θεολογικός και διδακτικός. Το όνομά του το οφείλει στην αλφαβητική σειρά με την οποία παρατίθενται τα θέματα του έργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποίηση
Σημαία του Ιράκ
thumb|right|250px|Η σημερινή σημαία του Ιράκ. [[Αρχείο:FIAV_011111.svg|23x15pxΑναλογία: 2:3]]
Ιουλίδα
Η Ιουλίδα ή Χώρα είναι πρωτεύουσα της Κέας και έδρα της Περιφερειακής Ενότητας Κέας-Κύθνου. Αποτελεί την πρωτεύουσα του νησιού "Κέα" ή "Τζια" όπως πήρε το όνομα στην Τουρκοκρατία, αποκαλείται και "Χώρα" όπως όλες οι πρωτεύουσες των νησιών στις Κυκλάδες. Είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στην ενδοχώρα του νησιού, στους λόφους Κάστρου και Μύλων, στην ίδια θέση με την αρχαία Ιουλίδα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Ιουλίδα έχει 633 κατοίκους. Απέχει από την Κορησσία Κέας, το λιμάνι του νησιού, 5,5 χιλιόμετρα. Είναι διάσημη τους θερινούς μήνες ως τουριστικός προορισμός με ταξιδιώτες της μεσαίας τάξης από την Αθήνα, αποτελεί εύκολο προορισμό επειδή βρίσκεται κοντά στην Αττική, απέναντι από το Λαύριο με το οποίο συνδέεται με πλοίο. Η πόλη δεν έχει αναπτυχθεί αστικά με αποτέλεσμα να μην κυκλοφορούν ούτε αυτοκίνητα, οι επισκέπτες παρκάρουν έξω από την είσοδο της πόλης. Το λιμάνι της Κορησσία απέχει 5 χιλιόμετρα από την Ιουλίδα και είναι ο προορισμός των πλοίων από το Λαύριο. Για την πρωτεύουσα Ιουλίδα όπως λένε "είναι η πόλη που δεν έχει αλλάξει ποτέ" και "το αρχιτεκτονικό της στυλ διαφέρει από το κλασσικό Κυκλαδίτικο, η καρδιά της Χώρας είναι η πλατεία με το μεγάλο Βενετσιάνικο τείχος".
Σημαία του Ιράκ
Από την εποχή της ίδρυσης της χώρας, το 1921, η σημαία του Ιράκ είχε τέσσερα διαφορετικά σχέδια. Η σύγχρονη έκδοση δεν έχει καθοριστεί απόλυτα, ωστόσο αποτελεί μια μικρή διαφοροποίηση από το σχέδιο που είχε υιοθετηθεί το 1991 από το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν. Τον Απρίλιο του 2004 προτάθηκε μια νέα σημαία, η οποία όμως δεν υιοθετήθηκε ποτέ. Την ημέρα της ορκωμοσίας της νέας κυβέρνησης, στις 28 Ιουνίου 2004, η σημαία που υπήρχε ήταν η τρίχρωμη (οριζόντιες λωρίδες, χρώματος κόκκινου, λευκού και μαύρου), με τρία πράσινα πεντάκτινα αστέρια στη μέση και την αραβική επιγραφή «Αλάχου Ακμπάρ», « Ο Θεός είναι μεγάλος») με καλλιγραφικά γράμματα, στη κουφική διάλεκτο. Υιοθετήθηκε στις 28 Ιουνίου 2004. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 25 Οκτωβρίου 2005.
Ιουλίδα
Ιστορία
Η αρχαία Ιουλίδα ιδρύθηκε κατά τους αρχαϊκούς χρόνους, ήταν η μόνη από τις τέσσερις πόλεις της Κέας που χτίστηκε στην ενδοχώρα. Στην αρχαία πόλη γεννήθηκαν διάσημοι Έλληνες ποιητές όπως ο Σιμωνίδης ο Κείος, ο Βακχυλίδης, ο Πρόδικος ο Κείος, ο Ερασίστρατος Αρίστων ο Κείος. Οργάνωσε επανάσταση στην Αρχαία Αθήνα (364 π.Χ.) και τιμωρήθηκε σκληρά, ο Κένεθ Ντόβερ γράφει σχετικά με την απόφαση της τιμωρίας "μου προκάλεσε την πιο τρομερή αίσθηση από όλες όσες έχω δει σε Αθηναϊκές επιγραφές".
Η Μηχανή του Χρόνου
Η Μηχανή του Χρόνου (The Time Machine) είναι ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Χ. Τζ. Γουέλς, που εκδόθηκε το 1895. Ο Γουέλς πιστώνεται γενικά με την αύξηση της δημοτικότητας της έννοιας του ταξιδιού στο χρόνο χρησιμοποιώντας ένα όχημα που επιτρέπει στον χειριστή να ταξιδέψει σκόπιμα και επιλεκτικά. Ο όρος "μηχανή του χρόνου", που επινοήθηκε από τον Γουέλς, χρησιμοποιείται πλέον παγκόσμια για αναφορά σε ένα τέτοιο όχημα.
Σημαία του Ιράκ
1958
thumb|right|1958 (λόγος: 1:2) Το 1958 το Ιράκ υιοθέτησε τη σημαία της Αραβικής Ομοσπονδίας (Βασίλεια του Ιράκ και της Ιορδανίας).
Ιουλίδα
Ιστορία
Μια επιγραφή του 19ου αιώνα γράφει:
Η Μηχανή του Χρόνου
Η Μηχανή του Χρόνου έχει μεταφερθεί σε δύο ταινίες μεγάλου μήκους με τον ίδιο τίτλο, σε δύο τηλεοπτικές εκδοχές και σε μεγάλο αριθμό βιβλίων κόμικς. Επίσης, ενέπνευσε έμμεσα πολλά έργα επιστημονικής φαντασίας σε πολλά μέσα.
Σημαία του Ιράκ
1959–1963
thumb|right|1959-1963 (λόγος: 1:2) Μετά την επανάσταση του 1958 και την ανατροπή της Μοναρχίας, με νόμο του 1959 καθιερώθηκε νέα σημαία. Σήμερα η σημαία αυτή χρησιμοποιείται από την κουρδική μειονότητα στο Ιράκ.
Ιουλίδα
Ιστορία
"Η Ιουλίδα βρίσκεται σε έναν λόφο σε απόσταση 25 στάδια από τη θάλασσα στο βόρειο μέρος του νησιού. Υπάρχουν πολλά αξιοθέατα στην πόλη, το μεγαλύτερο το μεγάλο πέτρινο λιοντάρι ύψους 20 ποδιών που βρίσκεται ένα τέταρτο ανατολικά της πόλης. Οι νόμοι της Ιουλίδας ήταν εξαιρετικοί στην αρχαιότητα, τους τήρησαν όλοι τόσο ευλαβικά που έμειναν γνωστοί σαν "Κέαιοι νόμοι". Ο γνωστός ποιητής Μένανδρος αναφέρεται σε έναν από τους νόμους αυτούς με τη φράση : αν δεν μπορείς να ζήσεις καλά μην ζεις τουλάχιστον κακά".
Η Μηχανή του Χρόνου
Υπόθεση
Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ένας επιστήμονας και ερασιτέχνης εφευρέτης που ζει στο Ρίτσμοντ, μία περιοχή στο Σάρρεϋ της Αγγλίας. Ο συγγραφέας δεν τον κατονομάζει, τον εκφωνεί απλά ως "ο Χρονοταξιδιώτης".
Σημαία του Ιράκ
1963–1991
thumb|right|1963–1991 (λόγος: 2:3) Μετά την ανατροπή της κυβέρνησης Κασίμ, υιοθετήθηκε νέα σημαία στις 31 Ιουλίου του 1963.
1991–2004
thumb|right| 1991–2004 (λόγος: 2:3) Στις 13 Ιανουαρίου του 1991 η σημαία άλλαξε ξανά και ο συμβολισμός των τριών αστεριών μετατοπίστηκε στους τρεις πυλώνες του καθεστώτος Ουάχντα, Χούρια, Ιστιράκια (Ενότητα, Ελευθερία, Σοσιαλισμός).
Ιουλίδα
Χαρακτηριστικά
Είναι ένα χαρακτηριστικό κυκλαδίτικο χωριό, με κεραμοσκεπή διώροφα κτίρια, λιθόστρωτους δρόμους και μικρές πλατείες. Η Ιουλίδα αποτελείται από τέσσερις συνοικισμούς, που αντιπροσωπεύουν την κοινωνική θέση των κατοίκων. Το Κάστρο είναι το ιστορικό κέντρο της Ιουλίδας και εκεί βρίσκονταν τα σπίτια των πλουσιότερων γαιοκτημόνων και εμπόρων, γι' αυτό και τα σπίτια εκεί είναι μεγαλύτερα. To Κάστρο συνδέεται με την πλατεία Πιάτσα με το Κατω(η)χώρι, όπου ζούσαν κυρίως έμποροι. Η Μεσάδα ήταν το επίπεδο τμήμα της πόλης, εκεί όπου συναντούταν οι κάτοικοί της. Τέλος, το Πανωχώρι είναι το υψηλότερο τμήμα της Ιουλίδας και εκτείνεται περιμετρικά γύρω από τη Μεσάδα και αποτελείται κυρίως από μικρά σπίτια που χωρίζουν στενά σοκάκια.
Η Μηχανή του Χρόνου
Υπόθεση
Η "Μηχανή του Χρόνου" είναι μία μηχανή, που χωρίς να μετακινηθεί καθόλου από τη θέση της, μεταφέρει τον επιβάτη της χιλιάδες χρόνια μπρος ή πίσω, σε εποχές που έχουνε ξεχαστεί από την πάροδο των αιώνων ή σε εποχές που δεν ήρθανε ακόμη.
Ιουλίδα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κέας
Η Μηχανή του Χρόνου
Υπόθεση
Ο εφευρέτης της μηχανής αυτής διηγείται στους φίλους του την περιπέτεια που έζησε ταξιδεύοντας 802.700 χρόνια στο μέλλον. Ο κόσμος έχει αλλάξει εντελώς και οι άνθρωποι έχουν ξεχωρίσει σε δύο είδη. Εκείνοι που ανήκουν στο ένα είδος είναι μικροκαμωμένοι, μαλθακοί και περνάνε όλο τους τον καιρό παίζοντας, χορεύοντας και τραγουδώντας. Πόλεις και χωριά δεν έχουνε. Ζούνε πολλοί μαζί μέσα σε τεράστια φουτουριστικά σπίτια. Το όνομά τους είναι Ελοί. Δεν κάνουν κάποια συγκεκριμένη εργασία και τρέφονται με μεγάλες ποσότητες φρούτων. Ο χώρος γύρω από το Λονδίνο έχει γίνει ένας μεγάλος λαχανόκηπος με ασυνήθιστα είδη φρούτων και λουλουδιών.
Μόλις νυχτώσει οι Ελοί κλειδώνονται μέσα, γιατί φοβούνται τους ανθρώπους από το άλλο είδος. Αυτοί είναι σχεδόν αποκτηνωμένοι, έχουν άγρια αιμοβόρα αισθήματα και περνάνε όλη τους τη ζωή βαθιά μέσα στη γη, όπου υπάρχουνε τεράστια εργοστάσια. Το όνομά τους είναι Μούρλοκ. Οι Μούρλοκ βλέπουνε μόνο μέσα στο σκοτάδι ενώ μόλις βγούνε πάνω ή μόλις αντικρύσουνε φως τυφλώνονται. Στις υπόγειες στοές τους κατεβαίνουν από κάτι πολύ βαθιά πηγάδια που έχουνε στο πλάι σιδερένια σκαλοπάτια.
Οι Ελοί υποδέχονται το Χρονοταξιδιώτη με περιέργεια και χωρίς φόβο. Το ίδιο αισθάνεται και ο Χρονοταξιδιώτης, ο οποίος κατεβαίνει από τη μηχανή του χρόνου, την αποσυνδέει και ακολουθεί τους Ελούς. Προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί τους, αλλά αυτό είναι κάπως αναποτελεσματικό. Αποφασίζει λοιπόν να εξερευνήσει την γύρω περιοχή.
Καθώς δύει, ο Χρονοταξιδιώτης ψάχνει να βρει που θα κοιμηθεί. Επιστρέφοντας στο χώρο όπου τον υποδέχτηκαν οι Ελοί, ανακαλύπτει ότι η μηχανή του χρόνου του έχει εξαφανιστεί. Πανικοβάλλεται και απεγνωσμένα ψάχνει κατά την διάρκεια της νύχτας για το όχημα. Στη συνέχεια ανακαλύπτει ότι οι Μούρλοκ κλέψανε τη μηχανή του χρόνου και την κλειδώσανε μέσα σε μία μυστική αποθήκη. Έτσι ο εφευρέτης έμεινε αναγκαστικά για αρκετές ημέρες μέσα στον παράξενο αυτό κόσμο. Οι Ελοί τού φέρθηκαν καλά και τον περιποιήθηκαν. Μα οι Μούρλοκ έκαναν ό,τι μπορούσανε για να τον εξοντώσουν. Ύστερα από σκληρούς αγώνες εναντίον τους κατάφερε να τους νικήσει και να ξαναπάρει πίσω τη μηχανή του, τη στιγμή ακριβώς που τα ανθρωπόμορφα αυτά τέρατα τού είχανε στήσει παγίδα για να τον απαγάγουν και να τον αιχμαλωτίσουν για πάντα.
Ο Χρονοταξιδιώτης επανασυνδέει τη μηχανή του χρόνου και δραπετεύει για το μέλλον. Ο χρόνος σταματάει περίπου 30.000.000 χρόνια μπροστά από την εποχή του. Εκεί βλέπει τα τελευταία ζωντανά πράγματα μίας γης που πεθαίνει. Μία Γη, η τροχιά της οποίας έχει σταματήσει και ο ήλιος στο Λονδίνο βρίσκεται μόνιμα στη δύσή του. Απειλούμενος από κοκκινόμορφα καβουρόσχημα πλάσματα ο Χρονοταξιδιώτης περιδιαβαίνει τις κόκκινες -σαν αίμα- παραλίες και βλέπει τον κόσμο να καλύπτεται από μία έντονη πράσινη βλάστηση. Συνεχίζοντας να κάνει μικρά άλματα στο χρόνο με τη μηχανή του βλέπει τον πλανήτη Γη σε διαφορετικές απογοητευτικές καταστάσεις.
Στο τελευταίο του ταξίδι προς το μέλλον βλέπει τον πλανήτη να γίνεται σκουρότερος καθως χιονονιφάδες καλύπτουν τα πάντα. Η ζωή έχει παύσει. Μόνο οι λειχήνες συνεχίζουν να εξαπλώνονται στους βράχους και ένα μικρό πλασματάκι, στο μέγεθος της μπάλας, που κινείται αργά πάνω στην αμμουδιά.
Ζαλισμένος και γεμάτος σκέψεις με αυτή την περιπετειά του, αποφασίζει να γυρίσει τον χρόνο προς τα πίσω αυτή την φορά και να επιστρέψει στο μικρό του εργαστήριο. Έχουν περάσει μόνο τρεις ώρες από τη στιγμή που έφυγε. Στο εργαστήριο τον περιμένουν οι φίλοι του, που γεμάτοι ανυπομονησία -αλλά και δυσπιστία- περιμένουν να τους εξιστορήσει την περιπέτειά του στο μέλλον. Μέσα στην τσέπη του Χρονοταξιδιώτη δύο λουλούδια από εκείνα που θα φυτρώνουν ύστερα από 800.000 χρόνια στη γη και που του τα είχε προσφέρει κάποια κοπέλα, που της είχε σώσει τη ζωή, ήταν η απόδειξη από την τρομερή περιπέτεια στο μέλλον.
Κριτική
Η ζωντάνια της αφήγησης και των περιγραφών, αλλά κυρίως ο εμβριθής τρόπος ανάλυσης του ανθρώπινου πολιτισμού το καθιστούν όχι απλώς διαχρονικό, αλλά κλασικό πλέον έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο Χρονοταξιδιώτης δεν είναι μόνον ένας παράξενος "τρελός" επιστήμονας, αλλά ένας άνθρωπος της εποχής του που κοιτάζει κατάματα το ανθρώπινο είδος και αναρωτιέται για την πορεία και την εξέλιξή του. "Η Μηχανή του Χρόνου" είναι μία μελέτη πάνω στην ανθρώπινη φύση και τα όριά της.
Επισημάνσεις
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Χ. Τζ. Γουέλς Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1895
Σημαία του Ιράκ
2004–2008
thumb|right| 2004–2008 (λόγος: 2:3) Από το 2004 ως το 2008 χρησιμοποιήθηκε μια σημαία με καλλιτεχνικά σχεδιασμένη επιγραφή.
Παραλλαγμένη σημαία 2008
Το Κοινοβούλιο της χώρας στις 22 Ιανουαρίου του 2008 ενέκρινε ένα προσωρινό σχέδιο παραλλαγμένης σημαίας, χωρίς τα σύμβολα που θύμιζαν το Σαντάμ Χουσεΐν. Από τη σημαία αφαιρέθηκαν τα τρία αστέρια και η φράση «Ο Θεός είναι μεγάλος» δεν έγινε πλέον χειρόγραφη.
Παραπομπές
Ιράκ Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ιράκ Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Επαρχία Λα Ριόχα (Αργεντινή)
Η Λα Ριόχα (La Rioja, ) είναι επαρχία της Αργεντινής που βρίσκεται στα δυτικά της χώρας. Το τοπίο της επαρχίας αποτελείται από μια σειρά ξηρών έως ημίξηρων οροσειρών και ενδιάμεσων καλλιεργήσιμων κοιλάδων. Σε μία από αυτές τις κοιλάδες βρίσκεται η πρωτεύουσα της επαρχίας, η πόλη Λα Ριόχα. Οι γειτονικές επαρχίες είναι από τα βόρεια δεξιόστροφα η Καταμάρκα, η Κόρδοβα, το Σαν Λουίς και το Σαν Χουάν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο συνολικός πληθυσμός της επαρχίας είναι 333.642 κάτοικοι. Ο δεινόσαυρος Riojasaurus πήρε το όνομά του από την επαρχία.
Γεωγραφία
Από τις Άνδεις στα δυτικά, με κορυφές που φτάνουν τα 6.795 μέτρα (Μόντε Πίσσις), το υψόμετρο του εδάφους κατεβαίνει προς τις οροσειρές της γειτονικής ξηρής ζώνης των Πάμπας. Οι περισσότερες οροσειρές στη Λα Ριόχα έχουν προσανατολισμό βορρά-νότου. Οι δύο μεγαλύτερες πόλεις της επαρχίας, η Λα Ριόχα και το Τσιλεσίτο χωρίζονται από τη Σιέρα ντε Βελάσκο και δυτικά του Τσιλεσίτο και της Φαματίνα υψώνεται η Σιέρα ντε Φαματίνα με ύψη έως και 6.250 μ.
Το Εθνικό Πάρκο Ταλαμπάγια είναι ένα ξηρό φαράγγι κόκκινου εδάφους του ξηρού ποταμού Ταλαμπάγια, το οποίο περιέχει πολλούς απόκρημνους τοίχους και βραχώδεις σχηματισμούς που το καθιστούν έναν ενδιαφέροντα τουριστικό προορισμό.
Οικονομία
Η οικονομία της επαρχίας είναι πολύ καλά διαφοροποιημένη. Η γεωργία αποτελεί λιγότερο από το 5% στην παραγωγή της. Η γεωργία της Λα Ριόχα (όπως και οι πόλεις) αναπτύσσεται στις όχθες των λίγων μόνιμων ποταμών και των οάσεων που επιτρέπουν την άρδευση, με μόλις 190 τετραγωνικά χιλιόμετρα καλλιεργούμενης γης. Οι αμπελώνες, οι ξηροί καρποί και οι φυτείες ελιάς είναι οι πιο διαδεδομένες, ακολουθούμενες από το βαμβάκι.
Πολιτική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε 18 νομούς (ισπανικά departamentos). Θεωρούνται επίσημα ως ένας ενιαίος δήμος και συνήθως περιέχουν ένα ή περισσότερα πληθυσμιακά κέντρα (δηλ. κωμοπόλεις και πόλεις).
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Αργεντινής
Σαρμουάιγ (Ωτ-Σον)
Το Σαρμουάιγ (γαλλικά: Charmoille) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Χελιδόνα
Η Χελιδόνα (Χελιδών) ήταν πρόσωπο από την ελληνική μυθολογία, κόρη του Πανδάρεω, που μεταμορφώθηκε στο πτηνό χελιδόνι.
Σύμφωνα με το Μεταμορφώσεων Συναγωγή του Αντονίνου η αδερφή της Χελιδόνας, η Αηδόνα, καυχήθηκε πως η ευτυχία της με τον άντρα της, τον Πολύτεχνο, ήταν μεγαλήτερη από του Δία και της Ήρας. Η Ήρα τότε για να την εκδικηθεί, διέταξε την Έριδα να βάλει στην Αηδόνα την ιδέα να συναγωνιστεί τον Πολύτεχνο. Η Αηδόνα νίκησε σε στοίχημα που έβαλε με τον Πολύτεχνο και ζήτησε μια νέα δούλα. Ο Πολύτεχνος, θυμωμένος, της πήγε την αδερφή της τη Χελιδόνα την οποία πιο πριν είχε βιάσει. Οι δυο αδερφές για να εκδικηθούν, σκότωσαν τον γιο του Πολύτεχνου και του τον έδωσαν να τον φάει. Ο Πολύτεχνος, μαθαίνοντας τι είχε γίνει, προσπάθησε να εκδικηθεί. Όμως, οι φρουροί του Πανδάρεω πρόλαβαν τον Πολύτεχνο και, αφού τον άλειψαν με μέλι, τον άφησαν στα έντομα. Η Αηδόνα λυπήθηκε τον σύζυγό της και προσπάθησε να τον σώσει, κάτι που εξόργισε τον πατέρα της. Τότε ο Δίας τους μεταμόρφωσε σε πτηνά. Την Αηδόνα σε αηδόνι, τον πατέρα της σε θαλάσσιο αετό, τη μητέρα της Αρμοθόη σε αλκυόνη, τον Πολύτεχνο σε πελεκάνο και τη Χελιδόνα σε χελιδόνι.
Σασέ-λε-Μονμποζόν
Το Σασέ-λε-Μονμποζόν (γαλλικά: Chassey-lès-Montbozon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Σίντι (άθλημα)
Το σίντι (αγγλικά: Shinty, σκωτικά γαελικά: camanachd, iomain) είναι ομαδικό άθλημα το οποίο παίζεται με μπαστούνια και μπάλα. Διεξάγεται κυρίως σε ορεινές περιοχές (Highlands) της Σκωτίας, αλλά και από ορεσίβιους που ζουν στις μεγάλες πόλεις της Σκωτίας. Στο παρελθόν ήταν περισσότερο διαδεδομένο, όπως για παράδειγμα στην Αγγλία, αλλά και σε άλλες περιοχές ανά τον κόσμο, στις οποίες μετανάστευσαν ορεσίβιοι (Highlanders) από τη Σκωτία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σίντι Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα
Σημαία του Ιράν
thumb|right|250px|[[Αρχείο:FIAV_011111.svg|23x15px Αναλογία: 4:7]] right|thumb|250px|Πολιτική σημαία του Ιράν την περίοδο 1925–1964 αλλά και της αντιπολίτευσης της Ισλαμικής Επανάστασης Η σύγχρονη σημαία του Ιράν καθιερώθηκε στις 29 Ιουλίου του 1980 και αντανακλά τις αλλαγές που επέφερε η Ισλαμική Επανάσταση στη χώρα. Αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος πράσινου, άσπρου και κόκκινου, συμβόλων του Ισλάμ, της ειρήνης και του θάρρους αντίστοιχα. Στο κέντρο της λευκής λωρίδας βρίσκεται το γεωμετρικό και συμμετρικό σύμβολο που σχηματίζει τη λέξη "Αλλάχ". Αυτό σχηματίζεται από τέσσερις ημισελήνους και ένα σπαθί. Το σύμβολο εγκρίθηκε επίσημα από τον Αγιατολλάχ Χομεϊνί, στις 9 Μαΐου του 1980. Πρόκειται για το ☫. Σε μια ακόμα αλλαγή, προστέθηκαν οι λέξεις Αλά-ου Άκμπαρ (= Ο Θεός είναι μεγάλος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιραν Σημαια Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Βασίλης Κολοβός
Ο Βασίλης Κολοβός (γεν. Πετρωτό Φθιώτιδας 10 Δεκεμβρίου 1945 -) είναι Έλληνας ηθοποιός και συγγραφέας επτά βιβλίων.
Βιογραφία
Επί σειρά ετών ασχολήθηκε με τον συνδικαλισμό (σε διάφορες θέσεις, αναπτύσσοντας μεγάλη δραστηριότητα, σαν πρόεδρος (κατά καιρούς) ή γεν. γραμματέας τόσο του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών όσο και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος.
Θέατρο
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Γαλάζιος Νείλος
thumb|200px|Το σημείο όπου ενώνονται ο Γαλάζιος και ο Λευκός Νείλος Κοντά στο Χαρτούμ, την πρωτεύουσα του Σουδάν, ενώνονται οι δύο ποταμοί που σχηματίζουν τον ποταμό Νείλο: ο Γαλάζιος Νείλος (στην Αμχαρική γλώσσα ονομάζεται Αμπάι και στην Αραβική γλώσσα النيل الأزرق an-Nīl al-Azraq) και ο Λευκός Νείλος.
Ο Γαλάζιος Νείλος έχει μήκος 1.450 χιλ. και έχει πάρει το όνομα αυτό επειδή κατά την περίοδο των πλημμυρών, που ανεβαίνει πολύ η στάθμη του, το χρώμα του είναι πολύ σκούρο εξαιτίας της λάσπης που κατεβάζει.
Ο Γαλάζιος Νείλος πηγάζει από την Λίμνη Τάνα στην Αιθιοπία. Αρχικά κυλά νότια και νοτιοανατολικά και στη συνέχεια γυρίζει δυτικά και βορειοδυτικά. Από τα 1.450 χιλ. που είναι το συνολικό του μήκος, τα 800 χιλ. είναι μέσα στην Αιθιοπία ενώ τα υπόλοιπα είναι εντός του Σουδάν. Περίπου 30 χιλ. από την Λίμνη Τάνα ο ποταμός μπαίνει σε ένα φαράγγι 400 χιλ., σε κάποιο σημείο του οποίου σχηματίζονται οι Καταρράκτες του Γαλάζιου Νείλου (ή Tis Abay στην Αμχαρική γλώσσα), που έχουν ύψος 45 μέτρα.
Κατηγορία:Ποταμοί της Αιθιοπίας Κατηγορία:Ποταμοί του Σουδάν Κατηγορία:Νείλος
Άγιαξ Κοπεγχάγης
Ο Άγιαξ Κοπεγχάγης (δανικά: Ajax København) είναι δανικός σύλλογος χειροσφαίρισης που εδρεύει στη νοτιοδυτική Κοπεγχάγη και αποτελείται από ομάδα γυναικών και ανδρών. Από την σεζόν 2017-18, η γυναικεία ομάδα αγωνίζεται στην Χάντμπολ Λιγκ Δανίας, το υψηλότερο γυναικείο πρωτάθλημα στη Δανία, ενώ η ομάδα ανδρών αγωνίζεται στην Πρώτη Κατηγορία Δανίας. Ο Άγιαξ Κοπεγχάγης παίζει τους εντός έδρας αγώνες του στο Μπάβνεχοϊ-Χάλεν.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε ως IF Ajax το 1934. Τις επόμενες δεκαετίες, η ομάδα πήρε 9 πρωταθλήματα Δανίας - το πιο πρόσφατο το 1964
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύλλογοι χειροσφαίρισης στη Δανία Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1934
Ζαν-Κλοντ Βαν Νταμ
Οι πολεμικές τέχνες που γνωρίζει είναι Σότοκαν καράτε, Μουάι Τάι, Κικ μπόξινγκ και Τάε Κβο Ντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι ηθοποιοί
Παλαμάς Καρδίτσας
Ο Παλαμάς είναι κωμόπολη του Νομού Καρδίτσας και έδρα του ομώνυμου δήμου. Έχει πραγματικό πληθυσμό 5.745 κατοίκους (απογραφή 2011). Ο Παλαμάς βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νομού Καρδίτσας, απέχοντας από το κέντρο της Καρδίτσας περίπου 20 χλμ.
Αξιοθέατα
Στην κεντρική πλατεία της κωμόπολης βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αθανασίου του Ρουμ-Παλαμά, ο οποίος χτίστηκε το 1811. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο σε διαστάσεις (500 τ.μ.) ναό του νομού Καρδίτσας και ονομάστηκε έτσι επειδή, όταν χτίστηκε, βρισκόταν στην ελληνική (Ρουμ) συνοικία. Ο ναός αυτός, κατασκευάστηκε πάνω σε προγενέστερο ναό, ο οποίος χρονολογείται από τους βυζαντινούς χρόνους (περί το 1300) και θεωρείται από τους παλαιότερους και μεγαλύτερους των Βαλκανίων και από τους ελάχιστους εναπομείναντες του συγκεκριμένου ρυθμού. Από το 1978 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί "ο Ναός αυτός που ανάγεται χρονολογικά στο τέλος του 18ου αιώνος είναι όχι μόνο αξιολογώτατο, αλλά και το μοναδικό δείγμα της αρχιτεκτονικής της εποχής αυτής στην περιοχή, και διασώζει ωραίες τοιχογραφίες 18ου αιώνος". Το χωριό υπέστη μικρές καταστροφές στον σεισμό του 1954, κάποια σπίτια που ήταν χτισμένα με πέτρες και χώμα, τα λεγόμενα πλίθινα, κατέρρευσαν κι οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να τα χτίσουν εκ νέου. Στη συνοικία Χαντάκι του Παλαμά, στις κατοικήσιμες μαγούλες απέναντι από τη μαγούλα του Αγίου Αθανασίου Χαντακλή, εικάζεται ότι βρίσκεται προϊστορική οχυρωμένη πόλη (εποχή του Χαλκού), από την οποία βρέθηκε πρόσφατα τμήμα τείχους. Ενδέχεται να είναι η ομηρική πόλη Αστέριο, που μαζί με άλλες πόλεις της περιοχής και με επικεφαλής το Ευρύπυλο, με 40 καράβια, συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Παλαμά
Κάρολος Α΄ ντε Μπουρμπόν
Ο Κάρολος Α΄ (1401 - 4 Δεκεμβρίου 1456) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν δούκας του Μπουρμπόν και του Ωβέρν, κόμης του Κλερμόν (1434 - 1456), κόμης του Ρουσιγιόν· ήταν ο ιδρυτής του κλάδου των Βουρβόνων-Ρουσιγιόν. Ασκούσε τον έλεγχο στο δουκάτο μετά την αιχμαλωσία τού πατέρα του στην μάχη του Αζενκούρ για περισσότερο από 18 χρόνια.
Υπηρεσίες του Καρόλου στον βασιλικό στρατό
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και της Μαρίας των Βαλουά δούκισσας του Ωβέρν, κόρης τού Ιωάννη δούκα του Μπερρύ και του Ωβέρν.
To 1425 o Κάρολος αρραβωνιάστηκε την Αγνή των Βαλουά, κόρη του Ιωάννη του Ισχυρού, δούκα της Βουργουνδίας, μπαίνοντας σε συμμαχία μαζί του. Έγινε πασίγνωστος για τις πολύτιμες υπηρεσίες του στο κράτος, την πίστη και την αφοσίωσή του στον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΑ΄. Πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στον Γαλλικό στρατό κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου, παρ'όλα αυτά δεν χάλασε τις σχέσεις του με τον κουνιάδο του Φίλιππο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας, που συμφιλιώθηκε και συμμάχησε μαζί του (1440). Ορκίστηκε πίστη και στον βασιλιά Κάρολο Ζ΄, έπειτα όμως συμμετείχε στην εξέγερση εναντίον του (1439 - 1440). Μετά την καταστολή της εξέγερσης, ο βασιλιάς τον ανάγκασε να ζητήσει συγγνώμη και κατάσχεσε τμήμα των εδαφών του.
Οικογένεια
Με τον γάμο του Καρόλου με την Αγνή των Βαλουά-Βουργουνδίας, κόρης τού Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας, απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες της Ωβέρνης
Κολυμβητήρια Αχαΐας
Κολυμβητήριο Ν.Ο.Π.
Κατασκευάστηκε το 2001 βρίσκεται δίπλα στην θάλασσα, στην παραλία, μπροστά από τον ναό του Αγίου Ανδρέα και ανήκει στον Ν.Ο.Π. Δεν χρησιμοποιείται εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, γιατί, παρότι καινούργιο, δεν έχει ακόμα παροχές νερού και ρεύματος. Είναι χωρητικότητας 4000 θεατών, και έχει προδιαγραφές για να σκεπαστεί.
Κολυμβητήριο "Αντώνης Πέπανος"
Ανήκει στις εγκαταστάσεις του Εθνικού Σταδίου Πάτρας
Κολυμβητήριο Αγυιάς
Είναι κρατικό και κατασκευάστηκε το 1980. Αρχικά το χρησιμοποιούσαν όλες οι ομάδες της Πάτρας (8 συνολικά), σήμερα είναι εγκαταλελειμμένο. Βρίσκεται στην συνοικία της Αγυιάς.
Κολυμβητήριο Αγίου Διονυσίου
Στεγάζεται στον ίδιο χώρο με το κλειστό γυμναστήριο της Ε.Α.Π. αλλά ανήκει στον Ν.Ο.Π. Κατασκευάστηκε το 1929 και είναι το αρχαιότερο στην Ελλάδα, ίσως και στην Ευρώπη. Ο Ν.Ο.Π δεν το έχει χρησιμοποιήσει ποτέ αλλά έχει χρησιμοποιηθεί από την Ε.Α.Π. την δεκαετία του 50 όταν είχε τμήμα πόλο.
Αχαιας Κολυμβητηρια
Σασέ-λε-Σε
Το Σασέ-λε-Σε (γαλλικά: Chassey-lès-Scey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Αθανάσιος Χριστόπουλος
Ο Αθανάσιος Χριστόπουλος, ο «άλλος Ανακρέων» κατά τον Γεώργιο Σακελλάριο γεννήθηκε στην Καστοριά το Μάρτιο του 1772 και απεβίωσε στο Βουκουρέστι 19 Ιανουαρίου 1847. Ήταν ποιητής, νομικός, ανώτατος δικαστικός, θεατρικός συγγραφέας, λόγιος και Φιλικός. Για το ποιητικό του έργο χαρακτηρίζεται «πρόδρομος» (μαζί με τον Ιωάννη Βηλαρά και τον Ρήγα Βελεστινλή) επειδή θεωρείται ότι, με τη χρήση της δημοτικής γλώσσας, άνοιξε νέους ποιητικούς δρόμους. Το επιστημονικό του έργο περιλαμβάνει πραγματείες σε θέματα γλωσσικά, πολιτικά, φιλοσοφικά και φυσικών επιστημών, πολλές από τις οποίες όμως δεν έχουν σωθεί. Ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, ο Δημήτριος Βερναρδάκης, ο Εμμανουήλ Ροΐδης κ.ά. μίλησαν με πολύ επαινετικά λόγια για τη λυρική του προσφορά και το 1891 ο Κωνσταντίνος Καβάφης έγραψε στιχούργημα με τίτλο Αθανάσιος Χριστόπουλος.
Βίος
Ο Αθανάσιος Χριστόπουλος γεννήθηκε στην Καστοριά. Πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Λύκειο του Βουκουρεστίου, όπου είχε μεταναστεύσει ο κληρικός πατέρας το 1780,όταν ο Αθανάσιος ήταν οκτώ ετών, πιεζόμενος από οικονομική ένδεια αλλά και από τις συνθήκες δουλείας στην πατρίδα του. Πέρασε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και μπορεί να θεωρηθεί Φαναριὠτης από εκλεκτική συγγένεια. Ολοκλήρωσε εκεί την βασική εκπαίδευση (είναι πιθανό να είχε δάσκαλο και τον Γρηγόριο Κωνσταντά) και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βούδας, όπου σπούδασε λατινική φιλολογία, φιλοσοφία και ιατρική, και στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, όπου σπούδασε νομικά. Μετά το πέρας των σπουδών του επέστρεψε στο Βουκουρέστι και μπήκε στην αυλή του ηγεμόνα της Βλαχίας (και αργότερα της Μολδαβίας) Αλέξανδρου Μουρούζη, όπου αρχικά δίδασκε τα παιδιά του ηγεμόνα και αργότερα έγινε δικαστής και τιμήθηκε με τον τίτλο του «καμινάρη», ενώ παράλληλα ανέπτυξε και συγγραφική δραστηριότητα: έγραψε ένα θεατρικό έργο, τον Αχιλλέα και ένα από τα σημαντικότερα έργα του, τη Γραμματική της Αιολοδωρικής, ήτοι της ομιλουμένης τωρινής των Ελλήνων γλώσσας, στο οποίο υποστήριζε τη χρήση της δημοτικής, η οποία κατά την άποψή του ήταν κράμα της αρχαίας δωρικής και αιoλικής διαλέκτου.
Μετά το 1806 ο Χριστόπουλος ακολούθησε τον Μουρούζη στην Κωνσταντινούπολη, όταν εκείνος έχασε το αξίωμά του. Εκεί ήταν ευκολότερη η προσήλωσή του στο συγγραφικό έργο καθώς ήταν απαλλαγμένος από τα καθήκοντα του δικαστή και τα παιδιά του ηγεμόνα είχαν μεγαλώσει. Αυτή η εποχή ήταν πολύ γόνιμη: ανέλαβε τη σύνταξη ενός λεξικού της Νέας Ελληνικής, μαζί με άλλους λόγιους (Γρηγόριο Κωνσταντά, Άνθιμο Γαζή κ.ά.) προσπάθησε να οργανώσει Πανεπιστήμιο στη Ζαγορά του Πηλίου, έγραψε μια πραγματεία σχετικά με την ύπαρξη κενού στην φύση, μια γλωσσολογική μελέτη Περί προφοράς, στην οποία προσπαθούσε να αναιρέσει τα επιχειρήματα του Εράσμου για την Προφορά της κλασικής Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας και μια πραγματεία Περί ποιητικής.
Η ζωή του Χριστόπουλου διαταράχθηκε το 1812, όταν ο ηγεμόνας Δημητράκης Μουρούζης, προστάτης των γραμμάτων, δολοφονήθηκε από τους Τούρκους. Διέφυγε τότε πάλι στο Βουκουρέστι, στην αυλή του ηγεμόνα Ιωάννη Καρατζά, όμως ένα μεγάλο τμήμα του έργου του (οι μελέτες για το κενό και την προφορά και το λεξικό που είχε ξεκινήσει) χάθηκε. Ο Ιωάννης Καρατζάς τον διόρισε εκ νέου δικαστή με τον τίτλο του μεγάλου λογοθέτη και του ανέθεσε να συντάξει νέα νομοθεσία για την Ηγεμονία της Βλαχίας. Ο Χριστόπουλος ασχολήθηκε συστηματικά με το έργο αυτό ἐως το 1816.Το 1815 περίπου έγραψε ένα φιλοσοφικοπολιτικό σύγγραμμα, τα Πολιτικά φροντίσματα, που διέπεται από τις αρχές του Νικολό Μακιαβέλι. Το έργο αυτό ήταν αφορμή για αρνητική κριτική εναντίον του και δεν τυπώθηκε ποτέ όσο ζούσε.
Το 1818 ο ηγεμόνας Ιωάννης Καρατζάς δραπέτευσε στη Δύση και ο Χριστόπουλος κατέφυγε στην πόλη Σιμπίνι της Τρανσυλβανίας. Εκεί μελέτησε και μετέφρασε έργα του Σέξτου Εμπειρικού και έγραψε τις μελέτες Στοιχείωσις της σκεπτικής φιλοσοφίας και Πολιτικά παράλληλα. Εκείνα τα χρόνια μυήθηκε και στην Φιλική Εταιρεία. Οι ειδήσεις για την δράση του ως Φιλικού και για την ζωή του κατά τα χρόνια της Επανάστασης είναι λιγοστές.
Μετά την απελευθέρωση ο Χριστόπουλος επισκέφθηκε την Ελλάδα το 1836, έμεινε όμως λιγότερο από ένα χρόνο και τελικά επέστρεψε στο Σιμπίνι όπου συνέχισε το συγγραφικό του έργο. Ασχολήθηκε κυρίως με την μετάφραση της Ιλιάδας, αρχικά σε ομοιοκατάληκτους και από το 1844 σε ανομοιοκατάληκτους στίχους και με τα Ελληνικά αρχαιολογήματα, εγχειρίδιο στο οποίο πραγματεύεται θέματα σχετικά με τα ελληνικά φύλα και τις αρχαίες διαλέκτους.
Ποιητικό έργο
Ο Χριστόπουλος σήμερα μνημονεύεται κυρίως για το ποιητικό του έργο, τη συλλογή Λυρικά που είχε γίνει πολύ δημοφιλής: κατά την διάρκεια της ζωής του εκδόθηκε 11 φορές (πρώτη έκδοση το 1811 στη Βιέννη). Τα ποιήματά του είναι σύντομες συνθέσεις επηρεασμένες από τον αρκαδισμό και τον ανακρεοντισμό (γι' αυτό και τον αποκαλούσαν «Νέο Ανακρέοντα»), με κομψή στιχουργική και εύθυμη διάθεση, που συχνά όμως επικρίθηκε ως ψυχρή και επιφανειακή. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης οι μεταφράσεις του από την αρχαιοελληνική γραμματεία, μία μετάφραση της ραψωδίας Α΄ της Ιλιάδας και ποιημάτων της Σαπφούς. Τα Λυρικά του Χριστόπουλου ήταν κάποια από τα ποιήματα που μελέτησε ο Διονύσιος Σολωμός στην προσπάθειά του να διαμορφώσει την ποιητική του γλώσσα.
Το μεγάλο αποτύπωμα που άφησε ο Αθανάσιος Χριστόπουλος είναι η χρήση της νεοελληνικής γλώσσας. Επηρεασμένος από τα δυτικομακεδονικά ελληνικά ιδιώματα της Καστοριάς και κυρίως από το κοζανίτικο ιδίωμα, καθώς ανατράφηκε από τους γονείς της μητέρας που κατάγονταν από την Κοζάνη, χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τη δημώδη γλώσσα, όπως ομιλούνταν, σε ποιήση αλλά και επιστημονικά συγγράματα. Δικαίως αποκαλείται ο πρώτος νεοέλληνας ποιητής, καθώς η γλώσσα που έγραψε μελετήθηκε και ενέπνευσε τους κατοπινούς μεγάλους ποιητές και πεζογράφους, όπως ο Διονύσιος Σολωμός.
Όταν στα τέλη του 1822 ο Σπυρίδων Τρικούπης επεσκέφθηκε τη Ζάκυνθο, ο Διονύσιος Σολωμός του απήγγειλε στα ιταλικά την ωδή Per Prima Messa. Αντί επαίνου, όπως φαίνεται από τα παρακάτω, ο Τρικούπης τον συμβούλεψε να γράφει στην νεοεληνική και τον προέτρεψε να μελετήσει Αθανάσιο Χριστόπουλο:
«Να, ιδε αυτό το στήθος/οπού πλέον το πικρό/με των σαϊτιών το πλήθος/το κατάντησε νεκρό (γ΄στροφή από το Αγκάλεσμα). Τώρα τάφος πλησιάζει/τώρα θάνατος φωνάζει/τώρα χάρος λυπηρός (από τα Γεράματα). Αυτά λοιπόν λαλώντας/μ΄αγκάλιασε το σώμα/και πρόσχαρα γελώντας/μ΄εφίλησε στό στόμα/και πέταγ΄υψηλά (Ερατώ- Α΄Ψάλτης).
Εχάθηκ΄ η αγάπη μου/σβήστηκε το φως μου/ο ήλιος εσκοτείνιασε/και μαύρισε εμπρός μου. /Μαυροφορέστε νάρκισσοι/ μαυροφορέστε κρίνοι/και κάθε άνθος δάκρυα/φαρμακωμένος χύνει. Θρήνος.
Καθαρότατες παρθένες/με κισσόν στεφανωμένες/εις τον τρύγο συναχθείτε/κι'αλαφρά ν'ασκουμπωθείτε. Τρύγος (Λυρικά))»''' Για τον ιστορικό Γιάννη Κορδάτο, ο Χριστόπουλος «είναι ο ποιητής του σαλονιού. Οι στίχοι του δεν έχουν πλαστικότητα. Η ποίησή του δεν έχει βαθύτερο νόημα».
Πέραν του ποιητικού του έργου
Ο Χριστόπουλος ασχολήθηκε σοβαρά και με επιστημονικά θέματα. Η νομοθεσία του - η Σύνταξη του Κώδικα ιδιωτικού Δικαἰου - φέρει εμφανείς επιδράσεις από τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης και εισάγει νέους όρους, προκειμένου να ικανοποιήσει προβλήματα που έθετε η εμπορική και οικονομική ανάπτυξη των περιοχών. Πριν από την έναρξη της Επανάστασης ανέλαβε από την Αλέξανδρο Υψηλάντη αποστολή της Φιλικής Εταιρείας στα Ιόνια νησιά. Για το λόγο αυτό κατέβηκε και έμεινε στη Ζάκυνθο δύο μήνες. Αργότερα εκλέχτηκε μέλος της επαναστατικής Επιτροπής στις Ηγεμονίες και σύμβουλος του αρχηγού της Επανάστασης. Ύστερα από μια αποτυχημένη προσπάθεια να εγκατασταθεί στην ελεύθερη Ελλάδα, αποσύρθηκε πάλι στην Τρανσυλβανία, όπου και έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χριστοπουλος Αθανασιος Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Μακεδόνες
Σημαία της Ιρλανδίας
thumb|right|250px|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Αναλογία: 1:2.]]
Η σημαία της Ιρλανδίας είναι τρίχρωμη, με τρεις κάθετες ισοπαχείς λωρίδες, χρώματος πράσινου, λευκού και πορτοκαλί. Τα χρώματα που χρησιμοποιούνται στην Ιρλανδική σημαία έχει το καθένα τον συμβολισμό του, το πράσινο για τους καθολικούς, το πορτοκαλί για τους προτεστάντες και το άσπρο για να εκφράσει την ανάγκη για ειρήνη και ενότητα μεταξύ τους. Τα χρώματα αυτά υιοθετήθηκαν το 1919, ενώ η οριστικοποίησή της διάταξής τους έγινε το 1920. Ως Ελεύθερο Κράτος η Ιρλανδία ανακηρύχθηκε το 1921. Η σημαία της παρέμεινε η ίδια από τότε.
Υιοθετήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1937, ημερομηνία κατά την οποία η χώρα απέκτησε Σύνταγμα της χώρας.
Πηγές
Ιρλανδια Κατηγορία:Ιρλανδία
Ούτου-χεγκάλ
Ο Ούτου-χεγκάλ (Σουμεριακή γλώσσα: "𒀭𒌓𒃶𒅅") ήταν ο πρώτος γηγενής βασιλεύς των Σουμερίων μετά από 200 χρόνια που κυβέρνησαν η Ακκαδική αυτοκρατορία και οι Γκούτι, θεωρείται ο ιδρυτής στην Τρίτη Δυναστεία της Ουρ μέσω του γαμπρού του Ουρ Ναμμού. Ο επίσημος τίτλος του ήταν "βασιλιάς της Ουρούκ", στις επιγραφές του θεωρείται ο ιδρυτής και ο μοναδικός βασιλιάς της "πέμπτης δυναστείας της Ουρούκ". Υπάρχουν πολλές θεωρίες σχετικά με την καταγωγή του Ούτου-χεγκάλ, διετέλεσε κυβερνήτης της Ουρούκ μέχρι την εποχή που εξεγέρθηκε εναντίον του βασιλιά των Γκούτι Τιρίγκαν. Μετά από μια μάχη ο Ούτου-χεγκάλ νίκησε και ανάγκασε τον Τιρίγκαν να δραπετεύσει σε άγνωστη πόλη. Οι κάτοικοι τον δέχθηκαν θερμά αλλά όταν ο Ούτου-χεγκάλ τους επιτέθηκε τον συνέλαβαν και τον παρέδωσαν σε αυτόν, ακολούθησε συμφωνία με την οποία ο Τιρίγκαν παρέδωσε το βασίλειο της Σουμερίας στον Ούτου-χεγκάλ.
Το όνομα και οι τίτλοι του Ούτου-χεγκάλ φαίνονται στην νικητήρια στήλη του Ούτου-χεγκάλ, "ο μέγας βασιλιάς της Ουρούκ και των τριών μερών του κόσμου". Μετά την ήττα των Γκουτίων ανακηρύχτηκε βασιλιάς των Σουμερίων. Στον έβδομο χρόνο της βασιλείας του πέθανε σε ένα τραγικό δυστύχημα ενώ έκανε επιθεώρηση στην κατασκευή ενός φράγματος, τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του Ουρ-Ναμμού. Ο Ούτου-χεγκάλ επίσημα καταγράφεται σαν βασιλιάς της πέμπτης δυναστείας της Ουρούκ αλλά θεωρείται ο ιδρυτής της τρίτης δυναστείας της Ουρ, για τους Σουμέριους είναι μια από τις σημαντικότερες μορφές της ιστορίας τους. Ο Ούτου-χεγκάλ είναι ιστορικά γνωστός από τις αμέτρητες επιγραφές του. Στην Ουρούκ ανηγέρθη μια νικήτρια στήλη που αποθανάτισε την νίκη του επί των Γκούτι και του Τιρίγκαν, ένα αντίγραφο της από την Δυναστεία της Ισίν βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Σουμερίων
Ρίτσι Μπλάκμορ
Ο Ρίτσι Μπλάκμορ (αγγλ. Ritchie Blackmore, 14 Απριλίου 1945) είναι θρυλικός κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος των Deep Purple και των Rainbow, ενώ είναι ενεργός στο συγκρότημα Blackmore's Night. Συγκαταλέγεται στους καλύτερους κιθαρίστες της ροκ μουσικής.
Η παιδική ηλικία
Γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1945 στο Γουέστον Σούπερ Μερ του Βόρειου Σόμερσετ και μετακόμισε στο Ίστον του Μίντλσεξ σε ηλικία 2 ετών. Στα 11 του χρόνια, ο πατέρας του του δώρισε την πρώτη του κιθάρα, υπό τον όρο να μάθει να παίζει κάνοντας μαθήματας κλασικής κιθάρας, για ένα χρόνο. Σταμάτησε το σχολείο σε ηλικία 15 ετών και ξεκίνησε να δουλεύει σαν μηχανικός ασυρμάτων στο αεροδρόμιο του Χίθροου, στο Λονδίνο. Εκείνη τη χρονιά, έκανε μαθήματα ηλεκτρικής κιθάρας με τον Τζιμ Σάλιβαν.
Τα πρώτα χρόνια
Το 1960, δημιουργεί μαζί με το φίλο του Μικ Άντεργουντ, το συγκρότημα The Dominators. Αργότερα, προσχώρησαν στους Satellites για να προχωρήσει ο Μπλάκμορ στους Jaywalkers. Στις αρχές του 1962, εντάχθηκε στους Screaming Lord Sutch's Savages και στο τέλος της ίδιας χρονιάς, πήγαν μαζί με τον Άντεργουντ στους The Outlaws. Στους τελευταίους παρέμεινε για δύο χρόνια, ηχογραφώντας έξι σινγκλ. Το Μάιο του 1964 προσχώρησε στους Heinz & The Wild Boys, όπου έπαιξε σε δύο 12" και δώδεκα 7" σινγκλ, μέσα σε ένα χρόνο. Το 1965 επέστρεψε στους Screaming Lord Sutch, για να ηχογραφήσει άλλο ένα σινγκλ και να περιοδεύσει στη Γερμανία και τελικά, να μετακομίσει μόνιμα στο Αμβούργο.
Στα τέλη του 1965, δημιούργησε τους Three Musketeers με τους οποίους έπαιξε μόνο μία συναυλία για να προσχωρήσει στους Crusaders του Νιλ Κρίστιαν για έξι μήνες, διάστημα κατά το οποίο ηχογράφησαν το σινγκλ "My Baby Left Me". Το 1966, ταξίδεψε στην Ιταλία με τους The Trip για να επιστρέψει στη Γερμανία και να ενταχθεί στους Roman Empire.
Στο διάστημα αυτό ο Μπλάκμορ έπαιζε με μία κόκκινη Gibson ES355.
Deep Purple
Στα τέλη του 1967, δημιούργησε το συγκρότημα Mandrake Root αλλά δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από τον μετέπειτα μάνατζερ των Deep Purple, Τόνι Έντουαρτς, για να επιστρέψει στην Αγγλία και να ενταχθεί στο νέο συγκρότημα που αυτός θα δημιουργούσε. Αρχικά, το συγκρότημα ονομάστηκε Roundabout, με τους Κρις Κέρτις στα φωνητικά, Ντεήβ Κέρτις στο μπάσο, Τζον Λορντ στα πλήκτρα και Μπόμπι Κλαρκ στα τύμπανα. Λίγο αργότερα, άλλαξαν το όνομα τους σε Deep Purple ενώ άλλαξαν και τραγουδιστή, μπασίστα και ντράμερ, με τους Ροντ Έβανς, Νικ Σίμπερ και Ίαν Πέις, αντίστοιχα.
Με αυτή τη γραμμή μελών, οι Deep Purple ηχογράφησαν τρία άλμπουμ, τα "Shades of Deep Purple" (1968), "The Book of Taliesyn" (1968) και "Deep Purple" (1969), ενώ κυκλοφόρησαν και μερικά σινγκλ, πιο επιτυχημένα εκ των οποίων ήταν τα "Hush" και "Kentucky Woman".
Το καλοκαίρι του 1969, αποφάσισαν να αλλάξουν τραγουδιστή και μπασίστα, εντάσσοντας στο συγκρότημα τους Ίαν Γκίλαν και Ρότζερ Γκλόβερ, αντίστοιχα. Με τα νέα μέλη, οι Deep Purple ηχογράφησαν τέσσερα στούντιο άλμπουμ ("Deep Purple in Rock" (1970), "Fireball" (1971), "Machine Head" (1972) και "Who Do We Think We Are" (1973)) και δύο ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ ("Concerto for Group and Orchestra" (1969) και "Made in Japan" (1972)), τα οποία γνώρισαν μεγάλη επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Χαρακτηριστικό ήταν το ότι το 1973, οι Deep Purple είναι το # 1 συγκρότημα σε πωλήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επίσης, μεγάλη επιτυχία γνώρισαν τα σινγκλ "Black Night", "Strange Kind of Woman" και "Fireball" στη Μεγάλη Βρετανία, όπως και το "Smoke on the Water" στις ΗΠΑ, όπου βραβεύτηκε ως χρυσό.
Τον Απρίλιο του 1975, ο Μπλάκμορ έδωσε την τελευταία του συναυλία με τους Deep Purple, από τους οποίους αποχώρησε λόγω της αυξανόμενης απογοήτευσης του από τα jazz/funk στοιχεία που είχαν υιοθετηθεί στον σκληρό ήχο του συγκροτήματος.
Rainbow
Μετά την αποχώρηση του από τους Purple, ο Μπλάκμορ παρακολούθησε μαθήματα τσέλο από τον Χιού ΜακΝτάουελ των Electric Light Orchestra. Αρχικά, σχεδίαζε να ηχογραφήσει ένα σόλο άλμπουμ άλλα τελικά δημιούργησε το δικό του συγκρότημα, με την ονομασία Ritchie Blackmore's Rainbow, για να παραμείνει μόνο το Rainbow, μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ. Στα φωνητικά, προσέλαβε τον πρώην τραγουδιστή των Elf και μετέπειτα των Black Sabbath, Ρόνι Τζέιμς Ντίο, ο οποίος παρέμεινε στο συγκρότημα μέχρι το 1979. Αντικαταστάθηκε από τον Γκράχαμ Μπονέτ και το 1981 από τον Τζο Λιν Τέρνερ. Επίσης, από τους Rainbow πέρασαν και άλλοι αναγνωρισμένοι μουσικοί όπως ο Κόζι Πάουελ μετέπειτα ντράμερ των Black Sabbath και των ELP, ο Ντον Έρεϊ ο οποίος συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα όπως ο Ozzy Osbourne, οι Black Sabbath, οι Electric Light Orchestra, κ.α. και πλέον είναι μόνιμο μέλος των Deep Purple, ο Ρότζερ Γκλόβερ των Deep Purple, ο Μπόμπι Ροντινέλι των Black Sabbath και Blue Öyster Cult, κ.α..
Κατά τη διάρκεια της εννιάχρονης πορείας τους, οι Rainbow ηχογράφησαν επτά στούντιο και ένα ζωντανό δίσκο, με πέντε από αυτούς να ανεβαίνουν στο βρετανικό Top-10 και τους άλλους τρεις να φτάνουν ως το # 11.
Η επανένωση
Τον Απρίλιο του 1984, ο Μπλάκμορ αποφάσισε να ενώσει ξανά τις δυνάμεις του με την κλασική σύνθεση των Deep Purple, η οποία περιελάμβανε τους Ίαν Γκίλαν, Ρότζερ Γκλόβερ, Τζον Λορντ και Ίαν Πέις. Μαζί, κυκλοφόρησαν το "Perfect Strangers" στα τέλη του 1984, το οποίο έγινε πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και ανέβηκε στο Top-10 των περισσοτέρων χωρών του πλανήτη. Η περιοδεία που ακολούθησε, ήταν η δεύτερη πιο προσοδοφόρα περιοδεία συγκροτήματος για το 1985, μετά από αυτήν του Μπρους Σπρίνγκστιν. Τον Ιανουάριο του 1987 κυκλοφόρησαν το "The House of Blue Light" το οποίο γνώρισε αρκετά μεγάλη επιτυχία, αλλά οι συνεχείς διαφωνίες του Γκίλαν με τον Μπλάκμορ οδήγησαν στην αποχώρηση του πρώτου από το συγκρότημα, το 1989.
Τον Ίαν Γκίλαν αντικατέστησε ο Τζο Λιν Τέρνερ, με τον οποίο οι Deep Purple ηχογράφησαν το αμφιλεγόμενο "Slaves and Masters" το 1990. Το 1992, ο Γκίλαν επέστρεψε στο συγκρότημα, για να ηχογραφήσουν το "The Battle Rages On". Παρ' όλα αυτά, ο Μπλάκμορ ήταν δυσαρεστημένος από τη συνεργασία του με τον Ίαν Γκίλαν και αποχώρησε από τους Deep Purple στα μέσα της περιοδείας για την προώθηση του τελευταίου δίσκου τους, το Νοέμβριο του 1993.
Γέφυρα της νέας Ευρώπης
Η Γέφυρα της νέας Ευρώπης, γνωστή και με τα ονόματα Γέφυρα Δούναβη 2 και Γέφυρα Καλαφάτ-Βίντιν (βουλγαρικά: Дунав мост 2, Dunav most 2 / Мост Видин–Калафат, Most Vidin–Kalafat; ρουμανικά: Podul Calafat–Vidin) είναι καλωδιωτή γέφυρα η οποία ενώνει οδικά και σιδηροδρομικά τις πόλεις Καλαφάτ της Ρουμανίας και Βίντιν της Βουλγαρίας, πάνω από τον Δούναβη.
Ρίτσι Μπλάκμορ
Οι δεύτεροι Rainbow
Το 1994, ο Μπλάκμορ ξαναδημιούργησε τους Rainbow, με νέα μέλη αυτή τη φορά τον τραγουδιστή Ντούγκι Γουάιτ, τον μπασίστα Γκρεγκ Σμιθ, τον κιμπορντίστα Πολ Μόρις και τον ντράμερ Τζον Ο'Ράιλυ. Με τη νέα αυτή σύνθεση, ηχογράφησαν το στούντιο άλμπουμ "Stranger In Us All" και μετά την περιοδεία για την προώθηση του, ο Μπλάκμορ αποφάσισε να διαλύσει το συγκρότημα για να ξεκινήσει το νέο του πρότζεκτ με τη σύζυγο του, Κάντις Νάιτ.
Γέφυρα της νέας Ευρώπης
Τα εγκαίνια της πραγματοποιήθηκαν στις 14 Ιουνίου 2013. Η γέφυρα κατασκευάστηκε από την Ισπανική κατασκευαστική εταιρία Fomento de Construcciones y Contratas και στοίχισε 226 εκατομμύρια Ευρώ. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 2007.
Ρίτσι Μπλάκμορ
Blackmore's Night
Με τους Blackmore's Night, έχει ηχογραφήσει οκτώ στούντιο, δύο ζωντανά και ένα εορταστικό άλμπουμ. Έχουν γνωρίσει επιτυχία κατά κύριο λόγο στη Γερμανία και την Ιαπωνία, ανεβαίνοντας στις υψηλές θέσεις των τσαρτ της Ιαπωνίας και της Γερμανίας.
Γέφυρα της νέας Ευρώπης
Η γέφυρα έχει μήκος περίπου 1,8χλμ και διαθέτει 4 λωρίδες κυκλοφορίας, μια ενιαία σιδηροδρομική γραμμή, πεζοδρόμους και ποδηλατοδρόμους. Μέρος του κόστους της καλύφθηκε από κονδύλια της ΕΕ, καθώς θεωρεί τη γέφυρα σημαντικό μέρος των μεταφορών της, αφού θα συνδέει δρομολόγια από τη Βόρεια Ευρώπη, τις χώρες της Βαλτικής, την κεντρική Ευρώπη και τη Ρουμανία με τη Βουλγαρία και την Ελλάδα.
Ρίτσι Μπλάκμορ
Blackmore's Night
Το συγκρότημα αποτελείται από τον Μπλάκμορ, τη σύζυγο του και τραγουδίστρια Κάντις Νάιτ, μαζί με φολκ και ροκ μουσικούς από τη Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το άλμπουμ τους με τίτλο "Dancer & the Moon", ήταν το πρώτο της καριέρας τους που κατάφερε να μπει στη λίστα του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Top-100 στην Αγγλία, μπαίνοντας στους καταλόγους επιτυχιών των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών.
Γέφυρα της νέας Ευρώπης
Διόδια
Τα τέλη διέλευσης στη Γέφυρα του Δούναβη 2 - 6 ευρώ για τα Ι.Χ. και 37 ευρώ για τα φορτηγά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γέφυρες στη Βουλγαρία Κατηγορία:Δούναβης Κατηγορία:Καλωδιωτές γέφυρες Νεας Ευρωπης Κατηγορία:Διεθνείς γέφυρες
Ρίτσι Μπλάκμορ
Προσωπική ζωή
Τον Μάιο του 1964, ο Μπλάκμορ παντρεύτηκε την γερμανίδα Μάργκιτ Βόλκμαρ, με την οποία έκανε ένα παιδί, τον Γιούργκεν. Μετά το διαζύγιο τους το 1968, ο Μπλάκμορ παντρεύτηκε την Μπάρμπελ το Σεπτέμβριο του 1969, με την οποία χώρισε στις αρχές της δεκαετίας του '70. Το 1974 μετακόμισε στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Εκεί συνέζησε με την τραγουδίστρια όπερας Σοσάννα, η οποία έκανε δεύτερα φωνητικά στο πρώτο άλμπουμ των Rainbow. Το 1978 μετακόμισε στο Κονέκτικατ με την Έιμι Ρόθμαν, την οποία παντρεύτηκε το Μάιο του 1981, αλλά χώρισε δύο χρόνια αργότερα.
Σωβινισμός
Ο σωβινισμός είναι η αφοσίωση σε μια ομάδα στην οποία κάποιος ανήκει, ιδιαίτερα όταν αυτή η αφοσίωση προϋποθέτει μοχθηρία και μίσος εναντίον μιας αντίπαλης ομάδας.Ο όρος έλκει την καταγωγή του από τον Νικολά Σωβέν, έναν στρατιώτη του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη κατά τη διάρκεια της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, εξαιτίας του φανατικού του ζήλου για τον αυτοκράτορά του.