cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έναστρη Νύχτα
Το άσυλο
Κατά τη διάρκεια του έτους που ο Βαν Γκογκ έμεινε στο άσυλο, συνεχίστηκε η παραγωγική ζωγραφική περίοδος που είχε ξεκινήσει στην Αρλ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, παρήγαγε μερικά από τα πιο γνωστά έργα της καριέρας του συμπεριλαμβανομένων των Ίριδων από τον Μάιο του 1889 που τώρα βρίσκονται στο Μουσείο Getty J. Paul και την μπλε αυτοπροσωπογραφία του από τον Σεπτέμβριο του 1889, που βρίσκεται στο Musée d'Orsay. Η Έναστρη Νύχτα ζωγραφίστηκε στα μέσα/με 18 Ιουνίου, την ημερομηνία δηλαδή που έγραψε στον αδελφό του Τεό πως είχε μια νέα μελέτη ενός έναστρου ουρανού.
Ο πίνακας
Παρά το γεγονός ότι η Έναστρη Νύχτα ζωγραφίστηκε κατά τη διάρκεια της ημέρας στο ισόγειο στούντιο του Βαν Γκογκ, θα ήταν ανακριβές να ειπωθεί ότι η εικόνα ήταν ζωγραφισμένη από μνήμης. Η θέα έχει προσδιοριστεί πως είναι αυτή από το παράθυρο του υπνοδωματίου του, με κατεύθυνση προς τα ανατολικά,  μια θέα που ο Βαν Γκογκ δημιούργησε όχι λιγότερες από είκοσι μία παραλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της Έναστρης νύχτας. «Μέσα από το παράθυρο με τα σιδερένια κάγκελα» γράφει στον αδελφό του Τεό, περίπου στις 23 Μαΐου του 1889, «Μπορώ να διακρίνω ένα τετράγωνο κομμάτι γης με σιτάρι... πάνω από το οποίο, το πρωί, βλέπω τον ήλιο να ανατέλλει σε όλο του το μεγαλείο.»
Ο Βαν Γκογκ απεικονίζει τη θέα σε διαφορετικές ώρες της ημέρας και κάτω από διάφορες καιρικές συνθήκες, συμπεριλαμβανομένου της ανατολής του ήλιου και του φεγγαριού, σε μέρες με ηλιοφάνεια και συννεφιά, με θύελλες και με βροχή. Το προσωπικό του νοσοκομείου δεν επέτρεπε στον Βαν Γκογκ να ζωγραφίζει στο δωμάτιό του, αλλά μπορούσε να κάνει σκίτσα με μελάνι ή κάρβουνο σε χαρτί και τελικά έφτιαχνε νεότερες παραλλαγές σε προηγούμενες εκδοχές. Το εικονογραφικό στοιχείο που ενώνει όλα αυτά τα έργα ζωγραφικής είναι η διαγώνια γραμμή που προέρχεται από τα δεξιά και απεικονίζει τους χαμηλούς λόφους των βουνών Alpilles. Σε δεκαπέντε από τις είκοσι μία παραλλαγές, είναι ορατά τα κυπαρίσσια πέρα ​​από το μακρινό τοίχο που περιβάλλει το κομμάτι γης με σιτάρι. Ο Βαν Γκογκ έδωσε τηλεσκοπικά τη θέα σε έξι από αυτά τα έργα, κυρίως στο έργο με αριθμό καταλόγου F717 Χωράφι με Σιτάρι και Κυπαρίσσια και στην Έναστρη Νύχτα, φέρνοντας τα δέντρα πιο κοντά στο επίπεδο της εικόνας.
Ένα από τα πρώτα έργα ζωγραφικής της θέας ήταν ο πίνακας με αριθμό καταλόγου F611 Ορεινό Τοπίο πίσω από το Σεν Ρεμί, που τώρα βρίσκεται στην Κοπεγχάγη. Ο Βαν Γκογκ έκανε μια σειρά από σκίτσα για τον πίνακα, εκ των οποίων ο πίνακας με αριθμό καταλόγου F1547 Κλειστό Χωράφι με Σιτάρι Μετά από Καταιγίδα είναι χαρακτηριστικό. Δεν είναι σαφές αν το έργο έγινε στο στούντιό του ή εκτός. Στην επιστολή του στις 9 Ιουνίου περιγράφοντάς το, ο ίδιος αναφέρει πως είχε εργαστεί έξω για λίγες μέρες. Ο Βαν Γκογκ περιγράφει το δεύτερο από τα δύο τοπία που αναφέρει πως δούλευε, σε μια επιστολή του προς την αδερφή του Ουίλ στις 16 Ιουνίου 1889. Αυτός είναι ο πίνακας με αριθμό καταλόγου F719 Πράσινο Χωράφι, που βρίσκεται τώρα στην Πράγα και ο πρώτος πίνακας στο άσυλο που ζωγραφίστηκε έξω στον καθαρό αέρα. Το έργο με αριθμό καταλόγου F1548 Χωράφι με Σιτάρι στο Σεν Ρεμί ντε Προβάνς, τώρα στη Νέα Υόρκη, αποτελεί μια μελέτη για αυτό. Δύο ημέρες αργότερα, ο Βίνσεντ έγραψε στον Τεό ότι είχε ζωγραφίσει "έναν έναστρο ουρανό". H Έναστρη Νύχτα είναι το μόνο νυχτερινό έργο στη σειρά πινάκων με τη θέα από το παράθυρο του υπνοδωματίου του. Στις αρχές Ιουνίου, ο Βίνσεντ έγραψε στον Τεό, «Σήμερα το πρωί είδα το τοπίο από το παράθυρό μου για μεγάλο χρονικό διάστημα πριν από την ανατολή με τίποτα άλλο εκτός από την πρωινό αστέρι, το οποίο φάνταζε πολύ μεγάλο". Οι ερευνητές έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Αφροδίτη ήταν πράγματι ορατή την αυγή, στην Προβηγκία, την άνοιξη του 1889 και την εποχή εκείνη ήταν κοντά στο φωτεινότερο δυνατό της. Έτσι, το πιο λαμπρό «αστέρι» στον πίνακα, στην δεξιά πλευρά του θεατή από το κυπαρίσσι, είναι στην πραγματικότητα η Αφροδίτη.
Castellers de la Vila de Gràcia
thumb|right|325px|2 de 7 of Castellers de la Vila de Gràcia in [[Granollers (November 2007)]] thumb|right|325px|4 de 8 of Castellers de la Vila de Gràcia in [[Lleida (24-10-2009)]] thumb|right|325px|5 de 7 in the Diada de [[La Mercè (24/09/2009)]] thumb|right|325px|Vano de cinc of Castellers de la Vila de Gràcia at Plaça de la Vila de Gràcia in the [[Festa Major de Gràcia (22/08/2009)]] thumb|right|325px|3 de 7 aixecat per sota about to be loaded. [[Festa Major de Gràcia (22/08/2009)]]
Οι Castellers de la Vila de Gràcia, οι οποίοι δημιουργήθηκαν το 1996, είναι μια ομάδα η οποία φτιάχνει ανθρώπινα κάστρα (colla castellera), και εδρεύει στην  Vila de Gràcia. Το χρώμα των πουκαμίσων τους είναι το μπλε του ναυτικού.
Το πρώτο “4 de 8” ( ένα ανθρώπινο κάστρο ύψους 8 επιπέδων με 4 ανθρώπους στο κάθε επίπεδο) “ανυψώθηκε” από τους Castellers de Gràcia (το να “ανυψωθεί” ένα κάστρο σημαίνει να ξεκινήσει και να τελειώσει χωρίς να υπάρξει καμία πτώση) στις  17 Αυγούστου 2003 στην πλατεία Plaça de la Vila de Gracia.
Οι καλύτερες παραστάσεις τους είναι : 4 de 8, 3 de 8 (c) και 5 de 7.
Μέχρι το 2008, οι Castellers de la Vila de Gràcia έχουν συμμετάσχει τέσσερις φορές στον διαγωνισμό ανθρώπινων κάστρων, ο οποίος εορτάζεται κάθε δύο χρόνια στην Ταρραγόνα: Το 2002, 2004, 2006 και το 2008.
Είναι κοινώς γνωστοί ως “Η ομάδα των μπλε” (colla dels blaus), εξαιτίας του χρώματος των πουκαμίσων τους ή  “Η ομάδα των φοιτητών” (colla dels estudiants) εξαιτίας της νεαρής ηλικίας των περισσότερων μελών της.
Οι Castellers de la Vila de Gràcia κάνουν επίσης μια σύντομη εμφάνιση στην ταινία L'auberge espagnole του Cédric Klapisch.
Ιστορία
Η πραγματοποίηση ανθρώπινων κάστρων δεν είναι κάτι καινούριο στην Gràcia, και υπάρχουν ιστορικές αναφορές οι οποίες τοποθετούν χρονολογικά αυτή την παράδοση στο τελευταίο τέταρτο του XIX αιώνα μέχρι τα πρώτα τριάντα χρόνια του XX αιώνα. Γύρω στο 1890, μια “colla” δημιουργήθηκε από μετανάστες χωρικούς οι οποίοι έφυγαν από την Ταρραγόνα εξαιτίας της φυλλοξήρας phylloxera, και ονομάστηκε Xiquets de Gràcia. Πιθανόν, αυτοί οι νέοι κάτοικοι της Gràcia βρήκαν στην Vila de Gràcia, η οποία εκείνη την εποχή ήταν ακόμα μια μικρή πόλη, το ιδανικό περιβάλλον για να δημιουργήσουν ανθρώπινα κάστρα και να εξελιχθούν στην τοπική “colla”. Είναι γνωστό και ιστορικά καταγεγραμμένο ότι αυτή η “colla” είχε ξεκινήσει τις δραστηριότητές της τουλάχιστον από την δεκαετία του 1880, οι οποίες συνεχίστηκαν μέχρι τα έτη 1900, 1910 και κατά τη δεύτερη δεκαετία του Εικοστού αιώνα. Οι περισσότερες παραστάσεις δόθηκαν κατά τη διάρκεια των εορτασμών της Festa Major de Gràcia.
Η Αρχή
Η ιστορία των Castellers de la Vila de Gràcia ξεκινάει στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν μια ομάδα νέων οι οποίοι σχετίζονταν με το δίκτυο των συλλόγων στις γειτονιές της Gràcia άρχισε να συζητάει την πιθανότητα της ίδρυσης μιας colla η οποία θα πραγματοποιούσε ανθρώπινα κάστρα στην γειτονιά. Η ιδέα άρχισε να παίρνει μορφή όταν αποφάσισαν να γιορτάσουν την πρώτη τους συνάντηση των Οκτώβριο του 1996, και η είδηση της δημιουργίας μιας “colla castellera” άρχισε να διαδίδεται. Η πρώτη πρόβα πραγματοποιήθηκε στις 23 Νοεμβρίου της ίδια χρονιάς στην πλατεία Plaça del Sol, όπου και συγκεντρώθηκαν περίπου 30 άτομα
Η πρώτη δημόσια παράσταση την καινούριας colla πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 1997, με την ευκαιρία της  Diada Castellera de Santa Eulalia στην πλατεία Placa de Sant Jaume στην Βαρκελώνη, όπου ανύψωσαν δύο στύλους των 4 (ένα άτομο ανά επίπεδο, 4 επίπεδα; αυτή θεωρείται η πιο απλή κατασκευή όλου του ρεπερτορίου). Η πρώτη παράσταση στην Plaça de la Vila de Gràcia, η οποία θεωρείται και η πλατεία της ομάδας, δόθηκε στις 4 Μαρτίου 1997. Η εκδήλωση συγκέντρωσε περίπου εξήντα castellers, οι οποίοι πραγματοποίησαν αρκετές από τις βασικές κατασκευές.
Τα πρώτα κάστρα
Η επίσημη εισαγωγή της νέας colla στον κόσμο των castellers πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαΐου 1997, χορηγούμενη από τους Castellers the Terrasa, τους Castellers de Sants και τους Castellers de Sant Andreu de la Barca. Οι Catellers de la Vila de Gràcia πραγματοποίησαν το πρώτο τους κάστρο ύψους έξι επιπέδων. Αυτή η πρώτη περίοδος είχε τα πάνω και τα κάτω της. Παρόλα αυτά, οι προσπάθειες κατά τη διάρκεια του έτους, τελικά ευοδώθηκαν με την επίτευξη ενός κάστρου ύψους εφτά επιπέδων, το “4 de 7”, το οποίο πραγματοποιήθηκε για τον εορτασμό της επετείου της ομάδας στις  23 Νοεμβρίου.
Η μετάβαση από κάστρα των 7 σε κάστρα των 8
Κατά τη διάρκεια των ετών που ακολούθησαν, η  Colla de Gràcia εξελίχθηκε και έγινε μια “colla de 7” μέχρι τις 6 Οκτωβρίου 2002, όταν κατά τη διάρκεια του  XIX διαγωνισμού ανθρώπινων κάστρων της Ταρραγόνα, ανύψωσαν το πρώτο τους “4 de 8” έχοντας πρώτα καταφέρει να ανυψώσουν το πρώτο τους  “2 de 7” στον προηγούμενο γύρο. Από εκείνον το χρόνο και μετά, οι Castellers de la Vila de Gràcia πραγματοποιούν ένα “4 de 8” κάθε χρόνο, και έχουν αρχίσει να κερδίζουν την θέση τους ως μια “colla de 8” και ως μια από τις 15-20 καλύτερες ομάδες στον σύγχρονο κόσμο των ανθρωπίνων κάστρων.
Το 1999, οι Castellers de la Vida de Gràcia έλαβαν το μετάλλιο Medalla d´Honor de Barcelona, και είναι επίσης μέλη των Colles de Cultura Popular de Gràcia (Πολιτιστικές Ομάδες της Gràcia).
Πρόβες
Οι Castellers de la Vila de Gràcia έχουν κάνει πρόβες σε πολλά διαφορετικά σημεία της γειτονιάς, ανάμεσα στα οποία μπορούμε να αναφέρουμε τα εξής : l´Escola Josep Maria Jujol, L´Artesá de Gràcia και το Antiga Escola OSI. Από το έτος 2002, οι πρόβες πραγματοποιούνται στην Escola Reina Violant (οδός Trilla, αριθμός 18 στην γειτονιά της Gràcia). Οι πρόβες πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη και Παρασκευή από τις 20:00 έως τις 23:00.
Άλλες δραστηριότητες
Από το έτος 1998, οι Castellers de la Vila de Gràcia εκπέμπουν το ραδιοφωνικό πρόγραμμα των castellers “Tercos amunt!” στον ραδιοφωνικό σταθμό Ràdio Gràcia. Αυτό το ραδιοφωνικό πρόγραμμα εκπέμπεται ακόμη και σήμερα. Το 2010 η εκπομπή “Tercos amunt!” κέρδισε το βραβείο  Premi Vila de Gràcia για την καλύτερη επικοινωνιακή πρωτοβουλία.
Μέχρι το 2004, η ομάδα δημοσίευε ένα περιοδικό το οποίο ονομαζόταν “L´espadat” και κυκλοφορούσε κάθε τρεις μήνες.
Αλλά η πιο σημαντική επιπλέον δραστηριότητα η οποία πραγματοποιήθηκε από τους castellers de la Vila de Gràcia, είναι η αναδιαμόρφωση της πλατείας Plaça de la Vila για τους εορτασμούς της “Μεγάλης Γιορτής της Gràcia” (Festa Major de Gràcia) από το έτος 2001.
Συμμετοχή στον Διαγωνισμό Ανθρώπινων Κάστρων της Τarragona
Οι Castellers de la Vila de Gràcia έχουν συμμετάσχει τέσσερις φορές στον Διαγωνισμό Κάστρων της Ταρραγόνα (Tarragona Casteller Contest). Παρακάτω βρίσκονται όλοι οι διαγωνισμοί στους οποίους έχει συμμετάσχει η Colla, τα κάστρα τα οποία πραγματοποιήθηκαν και, ανάμεσα σε παρενθέσεις και με έντονα γράμματα, η τελική θέση που κατέλαβε.
Οι Castellers de la Vila de Gràcia στον κόσμο
Παραστάσεις που πραγματοποιήθηκαν εκτός της Καταλονίας.
Παραστάσεις που πραγματοποιήθηκαν εντός της Καταλονίας.
Cap de colla
Ο Cap de Colla (ο αρχηγός της ομάδας) είναι ο ανώτερος  τεχνικός υπεύθυνος των ομάδων.
Εξωτερικά links
Κατηγορία:Castell
Βραβεία Γκράμι του 1966
Βραβεία Γκράμι του 1966
Νικητές των Βραβείων:
Jerry Moss (παραγωγός) & Herb Alpert (παραγωγόςκαι καλλιτέχνης) για το "A Taste of Honey" σε ερμηνεία Herb Alpert & the Tijuana Brass
Sonny Burke (παραγωγός) & Frank Sinatra για το September of My Years
Johnny Mandel & Paul Francis Webster (τραγουδοποιοί) για το "The Shadow of Your Smile" (Love Theme Από το The Sandpiper) σε ερμηνεία Tony Bennett
Tom Jones
Παιδικά
Marvin Miller για το Dr. Seuss Presents "Fox in Sox" και "Green Eggs and Ham"
Κλασική Μουσική
Leopold Stokowski (διευθυντής ορχήστρας) & the American Symphony Orchestra για το Ives:Symphony No. 4
Erich Leinsdorf (διευθυντής ορχήστρας), Leontyne Price & the Boston Symphony Orchestra για το Strauss: Salome (Dance of the Seven Veils, Interlude, Final Scene)/TheEgyptian Helen (Awakening Scene)
Karl Bohm (διευθυντής ορχήστρας), Dietrich Fischer-Dieskau, Evelyn Lear Fritz Wunderlich & the German Opera Orchestra & Chorus για το Berg: Wozzeck
Robert Shaw (διευθυντής ορχήστρας), the Robert Shaw Chorale & the RCA Victor Symphony Orchestra για το Stravinsky: Symphony of Psalms/Poulenc: Gloria
Erich Leinsdorf (διευθυντής ορχήστρας), Arthur Rubinstein & the Boston Symphony Orchestra για το Beethoven: Piano Concerto No. 4 in G
Ορχήστρα) Vladimir Horowitz για το Horowitz at Carnegie Hall - An Historic Return
The Juilliard String Quartet για το Bartók: The Six String Quartets
Κωμωδία
Bill Cosby για το Why Is There Air?
Σύνθεση και Διευθέτηση
Johnny Mandel (Συνθέτης) για το The Sandpiper σε ερμηνεία the Robert Armbruster Orchestra
Herb Alpert (διευθετητής) για το "A Taste of Honey" σε ερμηνεία Herb Alpert & the Tijuana Brass
Gordon Jenkins (διευθετητής) για το "It Was a Very Good Year" σε ερμηνεία Frank Sinatra
Κάντρι Μουσικής
Roger Miller για το "King of the Road"
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
thumb|450px|right|Human interactome Network Οι διάφορες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των μορίων ενός κυττάρου δημιουργούν δίκτυα τα οποία δεν είναι ανεξάρτητα αλλά σχηματίζουν ένα «δίκτυο των δικτύων», που καθορίζει τη συμπεριφορά του κυττάρου ή ολόκληρων οργανισμών. Οι αλληλεπιδράσεις αυτές ορίζονται ως πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα. Στα κυτταρικά συστήματα οι κόμβοι (nodes) αντιπροσωπεύουν τους μεταβολίτες και τα μακρομόρια, όπως είναι οι πρωτεΐνες, το RNA και τα γονίδια, ενώ οι ακμές (edges) ή σύνδεσμοι (links) αντιπροσωπεύουν τις διάφορες φυσικές, βιοχημικές και λειτουργικές αλληλεπιδράσεις που μπορούν να προσδιοριστούν από πληθώρα τεχνολογιών.
Βραβεία Γκράμι του 1966
Κάντρι Μουσικής
The Statler Brothers
Folk
Harry Belafonte & Miriam Makeba για το An Evening Με Belafonte/Makeba
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
Σκοπός της βιολογίας συστημάτων αποτελεί η προσέγγιση της δομής και της λειτουργικής αρχιτεκτονικής κυττάρων, οργανισμών, βιολογικών συστημάτων καθώς και ο τρόπος με τον οποίο αυτά αλληλεπιδρούν δυναμικά με το περιβάλλον τους. Τα πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αναπαράσταση ενός φαινομένου αλληλεπίδρασης σε μοριακό επίπεδο, αλλά και ως μοντέλα πρόβλεψης μέσω της θεωρίας των δικτύων και της στατιστικής. Τα βιολογικά δίκτυα μπορεί να αφορούν αλληλεπιδράσεις ανάμεσα σε μόρια, κύτταρα ή ολόκληρους οργανισμούς .
Βραβεία Γκράμι του 1966
Folk
Gospel
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
Δίκτυα και βιοπληροφορική
Το δίκτυο (ή γράφος) ορίζεται ως μία συλλογή από κόμβους/κορυφές (nodes) και ακμές/συνδέσμους (edges/links) που δημιουργούν ένα χάρτη αναπαράστασης αλληλεπιδράσεων. Η θεωρία των δικτύων συντελεί στην κατανόηση των βασικών αρχών της δημιουργίας και της εξέλιξης διαφόρων πολύπλοκων τεχνολογικών και κοινωνικών δικτύων, γεγονός που καταδεικνύει ότι παρόμοιοι νόμοι μπορεί να διέπουν τα περισσότερα δίκτυα στη φύση, επιτρέποντας τη χρήση της τεχνογνωσίας από γνωστά μη βιολογικά συστήματα για το χαρακτηρισμό των βιολογικών λειτουργιών. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες μέθοδοι (μέσω αλγορίθμων) που σκοπό έχουν να ομαδοποιήσουν τις αλληλεπιδράσεις ή να προσδιορίσουν τα τοπολογικά χαραστηριστικά του δικτύου, όπως είναι οι βαθμοί των ακμών, τα λειτουργικά μοτίβα (motifs) κ.α. Θεωρείται ότι τα βιολογικά δίκτυα επιδεικνύουν συγκεκριμένα μοτίβα αλληλεπίδρασης ανάλογα με την βιολογική διεργασία που περιγράφουν (πρωτεϊνικά σύμπλοκα, signaling cascades, ρυθμιστικά μεταγραφικά δίκτυα κ.α.), συνεπώς η παρατήρηση της μορφής ενός τέτοιου δικτύου συντελεί στη διεξαγωγή διαφόρων βιολογικών συμπερασμάτων.
Βραβεία Γκράμι του 1966
Folk
Anita Kerr & George Beverly Shea για το Southland Favorites
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
Μοντέλα δικτύων
Ανάλογα με το είδος των αλληλεπιδράσεων, τα δίκτυα μπορεί να είναι κατευθυνόμενα (κατευθυνόμενος γράφος), όπου οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο οποιωνδήποτε κόμβων έχουν μια προκαθορισμένη κατεύθυνση, ή μη-κατευθυνόμενα (μη-καθορισμένη κατεύθυνση). Υπάρχουν 3 μοντέλα που έχουν άμεση επίδραση στην κατανόηση των βιολογικών δικτύων: τα τυχαία δίκτυα (random networks), τα μη-κλιμακούμενα δίκτυα (scale-free networks) και τα ιεραρχικά δίκτυα (hierarchical networks). Τα βασικά μέτρα που χαρακτηρίζουν ένα δίκτυο είναι: ο βαθμός k (degree), η κατανομή του βαθμού P(k) (degree distribution), ο εκθέτης του βαθμού γ (degree exponent), το μέσο μήκος διαδρομής <l> (mean path length) και ο συντελεστής ομαδοποίησης C (clustering coefficient) του δικτύου. Ο μέσος βαθμός, το μέσο μήκος διαδρομής και ο μέσος συντελεστής ομαδοποίησης εξαρτώνται από τον αριθμό των κόμβων και των συνδέσμων του δικτύου, ενώ οι κατανομές P(k) και C(k) είναι ανεξάρτητες από το μέγεθος του δικτύου και συνεπώς συμπυκνώνουν τα γενικά χαρακτηριστικά του, γεγονός που επιτρέπει τη χρήση τους για την κατάταξη των διαφόρων δικτύων.
Βραβεία Γκράμι του 1966
Τζαζ
Λάλο Σίφριν (Συνθέτης) για το Τζαζ Suite on the Mass Texts σε ερμηνεία Paul Horn
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
Τυχαία δίκτυα
Το μαθηματικό μοντέλο των Erdös-Rényi για ένα τυχαίο δίκτυο ξεκινά με Ν κόμβους και συνδέει κάθε ζευγάρι κόμβων με πιθανότητα p, που δημιουργεί ένα γράφημα με περίπου  τυχαία τοποθετημένους συνδέσμους. Οι βαθμοί των κόμβων ακολουθούν την κατανομή Poisson που υποδεικνύει ότι οι περισσότεροι κόμβοι έχουν περίπου τον ίδιο αριθμό συνδέσμων. Η ουρά της κατανομής του βαθμού P(k) μειώνεται εκθετικά, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι κόμβοι που απέχουν σημαντικά από το μέσο όρο είναι εξαιρετικά σπάνιοι. Ο συντελεστής ομαδοποίησης είναι ανεξάρτητος από τον βαθμό του κόμβου, συνεπώς η C(k) απεικονίζεται ως μια οριζόντια γραμμή αν υπολογιστεί ως συνάρτηση του k. Το μέσο μήκος διαδρομής είναι ανάλογο του λογαρίθμου του μεγέθους του δικτύου,, που δείχνει ότι χαρακτηρίζεται από τις ιδιότητες του μικρο-περιβάλλοντος (small-world). 600px|κέντρο|Ένα τυχαίο δίκτυο (a) και ένα μη-κλιμακούμενο δίκτυο (b). Στο μη-κλιμακούμενο δίκτυο, οι κεντρικοί κόμβοι (hubs) επισημαίνονται με γκρι χρώμα.
Βραβεία Γκράμι του 1966
Μουσικής Παράστασης
Alan J. Lerner, Burton Lane (Συνθέτες), & the αρχικοί συντελεστές (Barbara Harris, John Cullum, Tito Vandis, Byron Webster & William Daniels) για το On a Clear Day
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
Μη-κλιμακούμενα δίκτυα
Χαρακτηρίζονται από μία κατανομή του βαθμού που ακολουθεί την κατανομή νόμου δύναμης (power law). Η πιθανότητα ένας κόμβος να έχει k συνδέσμους ακολουθεί τη συνάρτηση, όπου γ είναι ο εκθέτης του βαθμού. Η πιθανότητα ένας κόμβος να είναι υψηλά συνδεδεμένος είναι στατιστικώς πιο σημαντική απ’ ότι σε ένα τυχαίο γράφημα, ενώ οι ιδιότητες του δικτύου συχνά καθορίζονται από ένα σχετικά μικρό αριθμό υψηλά συνδεδεμένων κόμβων που είναι γνωστοί ως κεντρικοί κόμβοι (hubs). Στο μοντέλο των Barabási-Albert για τα μη-κλιμακούμενα δίκτυα, σε κάθε δεδομένη στιγμή ένας κόμβος με M συνδέσμους προστίθεται στο δίκτυο και συνδέεται με έναν ήδη υπάρχοντα κόμβο i με πιθανότητα  , όπου k_{i} είναι ο βαθμός του κόμβου i και j είναι ο δείκτης που υποδηλώνει το άθροισμα των κόμβων του δικτύου. Το δίκτυο που δημιουργείται από αυτή την αναπτυξιακή διαδικασία έχει μία κατανομή βαθμού από έναν νόμο ισχύος που χαρακτηρίζεται από τον εκθέτη του βαθμού γ=3. Τέτοιες κατανομές απαντώνται ως ευθείες γραμμές σε ένα λογαριθμικό-λογαριθμικό διάγραμμα. Το δίκτυο που βασίζεται σε αυτό το μοντέλο δεν έχει εγγενή δομοστοιχείωση (modularity), συνεπώς η C(k) είναι ανεξάρτητη του k. Τα μη-κλιμακούμενα δίκτυα που έχουν εκθέτη βαθμού 2<γ<3, ένα εύρος που παρατηρείται στα περισσότερα βιολογικά και μη-βιολογικά δίκτυα, είναι υπερβολικά μικρά, με το μέσο μήκος διαδρομής να ακολουθεί τη σχέση, η οποία είναι πολύ πιο σύντομη από τη logN που χαρακτηρίζει τα τυχαία δίκτυα μικρών περιβαλλόντων.
Βραβεία Γκράμι του 1966
Συσκευασία και Σημειώσεις
George Estes (σχεδιαστής) & James Alexander (γραφίστας) για το Bartók: Concerto No. 2 για το Violin/Stravinsky: Concerto για το Violin σε ερμηνεία Joseph Silverstein & υπό τη διεύθυνση του Erich Leinsdorf
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
Ιεραρχικά δίκτυα
με-πλαίσιο|δεξιά|Παράδειγμα ενός ιεραρχικού μοντέλου δικτύου. Για τη συνύπαρξη της δομοστοιχείωσης (modularity), της τοπικής ομαδοποίησης (clustering) και της μη-κλιμακούμενης τοπολογίας (network topology) σε πολλά πραγματικά συστήματα, πρέπει να υποτεθεί πως οι ομάδες ενώνονται με ένα επαναληπτικό τρόπο, δημιουργώντας ένα ιεραρχικό δίκτυο. Το πρωταρχικό σημείο αυτής της κατασκευής είναι μια μικρή ομάδα τεσσάρων πυκνά συνδεδεμένων κόμβων. Στη συνέχεια, δημιουργούνται τρεις επαναλήψεις αυτής της δόμησης και οι τρεις εξωτερικοί κόμβοι των επαναλαμβανόμενων ομάδων συνδέονται με τον κεντρικό κόμβο της παλαιότερης ομάδας, γεγονός που παράγει μια μεγάλη δόμηση 16 κόμβων. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται μέχρι τη δόμηση 64 κόμβων. Το μοντέλο των ιεραρχικών δικτύων συνδέει άψογα μια μη κλιμακούμενη τοπολογία με μια εγγενή σπονδυλωτή (modular) δομή που έχει κατανομή βαθμού με νόμο ισχύος. Η ιεραρχική αρχιτεκτονική υποδηλώνει πως αραιά συνδεδεμένοι κόμβοι είναι μέρος υψηλά ομαδοποιημένων περιοχών, με την επικοινωνία μεταξύ των υψηλά ομαδοποιημένων γειτονιών να διατηρείται από ορισμένους κεντρικούς κόμβους. Το ιεραρχικό μοντέλο δικτύου ενσωματώνει άψογα μια τοπολογία χωρίς κλίμακα με μια εγγενή σπονδυλωτή (modular) δομή, με τη δημιουργία ενός δικτύου που διαθέτει κατανομή βαθμoύ που ακολουθεί έναν νόμο ισχύος, με εκθέτη βαθμού  και ένα μεγάλο μέσο συντελεστή ομαδοποίησης  , ανεξάρτητο από το μέγεθος του συστήματος. Η πιο σημαντική υπογραφή της ιεραρχικής δομοστοιχείωσης είναι η κλιμάκωση του συντελεστή ομαδοποίησης που ακολουθεί τη σχέση , δηλαδή μια ευθεία γραμμή με κλίση -1 σε ένα λογαριθμικό-λογαριθμικό διάγραμμα.
Νημπορειό
Νημπορειό ή Νημποριό ή Νημπορείος ήταν ονομασία που απέδιδαν στο παρελθόν σε εμπορικά λιμάνια.
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
Πρωτεϊνικό δίκτυο (protein- protein interaction network)
Οι πρωτεΐνες μεταφέρουν ρυθμιστικά σήματα στο κύτταρο, καταλύουν ένα μεγάλο αριθμό χημικών διεργασιών και ο ρόλος τους είναι κρίσιμος για την σταθερότητα του κυττάρου. Οι ενδοκυτταρικές αλληλεπιδράσεις είναι εξαιρετικά μεγάλες σε αριθμό, συνεπώς κατά την προσπάθεια ταυτοποίησής τους προκύπτουν πολλά ψευδά θετικά και ψευδά αρνητικά αποτελέσματα. Οι ταυτοποιημένες αλληλεπιδράσεις μπορούν να αναπαρασταθούν ως δίκτυο, συγκεκριμένα ως μη κατευθυνόμενος γράφος, με το σύνολο των κόμβων να αποτελούν τις πρωτεΐνες και το σύνολο των ακμών τις πρωτεϊνικές αλληλεπιδράσεις. Αυτή η αναπαράσταση είναι πολύ απλοποιημένη καθώς αγνοεί όλες τις βιοχημικές ιδιότητες και τη δυναμική των αλληλεπιδράσεων και της τοπολογίας. Οι πρωτεϊνικές αλληλεπιδράσεις (protein-protein interaction) μπορούν να διακριθούν με βάση το μηχανισμό αλληλεπίδρασής τους, την αλληλεπίδραση μεταξύ τομέων των πρωτεϊνών (domain - domain interaction), που χαρακτηρίζεται από μεγάλη σταθερότητα, και από μια μικρή περιοχή συνδεσιμότητας ( domain-linear motif). Το δίκτυο έχει υψηλό βαθμό ετερογένειας, με ένα μικρό αριθμό πρωτεϊνών που χαρακτηρίζονται από μεγάλη συνδεσιμότητα και αναφέρονται ως κεντρικοί κόμβοι (hubs), σε αντίθεση με την πλειοψηφία των πρωτεϊνών που χαρακτηρίζονται από λίγες συνδέσεις. Οι υψηλά συνδεδεμένες πρωτεΐνες (hubs) έχει παρατηρηθεί ότι σχετίζονται με βασικά λειτουργικά γονίδια και διακρίνονται σε εκείνες που έχουν σταθερούς δεσμούς πρόσδεσης και σε εκείνες που η πρόσδεσή τους πραγματοποιείται σε διαφορετική χρονική στιγμή ή τοποθεσία. Η σημαντικότητα και η κρισιμότητα των υψηλά συνδεδεμένων πρωτεϊνών (hubs) στη λειτουργία του κυττάρου έγκειται επίσης στο γεγονός ότι συνδέονται με άλλες υψηλά συνδεδεμένες πρωτεΐνες (hubs). Τα πρωτεϊνικά δίκτυα χαρακτηρίζονται από υψηλό βαθμό λειτουργικότητας και συντονισμού, που καταδεικνύεται από τα υπερσυνδεδεμένα υποδίκτυα ακολουθώντας τον κανόνα του δικτύου μικρο-περιβάλλοντος (small-world network) όπως και τα περισσότερα βιολογικά δίκτυα .
Βραβεία Γκράμι του 1966
Συσκευασία και Σημειώσεις
Robert M. Jones (σχεδιαστής) & Ken Whitmore (φωτογράφος για το Τζαζ Suite on the Mass Texts σε ερμηνεία Paul Horn
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
Μεταγραφομικό δίκτυο (protein-DNA interaction network)
Το μεταγραφομικό δίκτυο (trascriptomics network) αναφέρεται στο μηχανισμό της έκφρασης και ρύθμισης των γονιδίων. Το καλύτερα μελετημένο δίκτυο για τους προκαρυώτες είναι το βακτήριο της Escherichia coli (E.coli), ενώ για τους ευκαρυώτες είναι η ζύμη Saccharomyces cerevisiae. Παρά το γεγονός πως οι δύο οργανισμοί ανήκουν σε διαφορετικά βασίλεια, αντιπροσωπεύονται από το ίδιο είδος δικτύου. Μελετάται ως ένας κατευθυνόμενος γράφος με κόμβους που αντιπροσωπεύουν είτε ένα γονίδιο (ευκαρυώτες) είτε ένα οπερόνιο (προκαρυώτες) ή ένα μεταγραφικό παράγοντα, ενώ η αλληλεπίδραση (σύνδεσμος) κατευθύνεται από το γονίδιο-ρυθμιστή στο ρυθμιζόμενο γονίδιο. Γονίδια τα οποία διαδραματίζουν σημαντικό ρυθμιστικό ρόλο, κωδικοποιώντας μεταγραφικούς παράγοντες ή ρυθμιστικές πρωτεΐνες, δεσμεύονται σε συγκεκριμένες περιοχές του DNA των ρυθμιζόμενων γονιδίων, ενεργοποιώντας ή αναστέλλοντας τη μεταγραφή τους. Ακολούθως, τα ρυθμιζόμενα γονίδια συμμετέχουν σε επαναλαμβανόμενα μονοπάτια, τα οποία με τη σειρά τους σχηματίζουν ανατροφοδοτούμενα κυκλώματα. Πρόσφατες μελέτες εντόπισαν και χαρακτήρισαν το διαφορετικό μηχανισμό αλληλεπίδρασης και τον κατηγοριοποίησαν σε μοτίβα.
Βραβεία Γκράμι του 1966
Συσκευασία και Σημειώσεις
Stan Cornyn (συγγραφέας σημειώσεων) για το September of My Years σε ερμηνεία Frank Sinatra
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
Μεταβολικό δίκτυο (Metabolic Network)
Ένας αριθμός από θεωρητικές προσεγγίσεις προσπαθούν να περιγράψουν το μεταβολικό δίκτυο και τη λειτουργία του. Ένα μεταβολικό δίκτυο δεν είναι τυχαίο (random network) και ακολουθεί την τοπολογία του μη κλιμακούμενου δικτύου (scale-free network). Μπορεί να παρομοιαστεί με κατευθυνόμενο γράφο όπου οι μεταβολίτες και τα ένζυμα αποτελούν τους κόμβους και οι ακμές αναπαριστούν τις διάφορες αντιδράσεις. Ένας μικρός αριθμός από μεταβολίτες λειτουργούν ως κεντρικοί κόμβοι (hubs) με υψηλή συνδεσιμότητα και συμμετοχή σε πολλές αντιδράσεις. Είναι γνωστό ότι τα λειτουργικά του στοιχεία (κόμβοι) δομούνται με ιεραρχικό τρόπο. Εκτελούνται μικρές αντιδράσεις σε τοπικό επίπεδο (small world network) αλλά και μεταξύ ισχυρών λειτουργικών στοιχείων με υψηλό συντελεστή συνδεσιμότητας.
Νευρωνικό δίκτυο (neuron synaptic connection network)
μικρογραφία|αριστερά|Παράδειγμα δόμησης ενός τεχνητού νευρωνικού δικτύου. μικρογραφία|Το δίκτυο του εγκεφάλου του [[νηματώδη C. elegans.]] Από τα πιο περίπλοκα δίκτυα που συναντώνται στον φυσικό κόσμο και τα λιγότερο κατανοητά είναι τα νευρωνικά δίκτυα, η βασική μονάδα δόμησης των οποίων είναι ένα κύτταρο που ονομάζεται νευρώνας. Κάθε νευρώνας συνδέεται με πολλούς άλλους με συνδέσεις που ονομάζονται συνάψεις. Οι διασυνδέσεις των νευρώνων φαίνονται τυχαίες, αλλά παρόλα αυτά φαίνεται να έχουν δημιουργηθεί με μεγάλη ακρίβεια. Ένα νευρωνικό δίκτυο είναι ένας κατευθυνόμενος γράφος που αποτελείται από κόμβους που αντιπροσωπεύουν νεύρα ή κατηγορίες νευρώνων και οι ακμές αντιπροσωπεύουν τις συνάψεις μεταξύ των νευρώνων. Το σύστημα είναι καλά μελετημένο στο νηματώδη Caenorhabditis elegans (C.elegans). Παρατηρούνται ομοιότητες μεταξύ νευρωνικών και μεταγραφομικών δικτύων που οφείλονται στο γεγονός ότι και τα δύο δίκτυα μεταφέρουν κάποιου είδους πληροφορία που ρυθμίζεται από βιοχημικά σήματα.
Βραβεία Γκράμι του 1966
Ποπ
Barbra Streisand για το My Name Is Barbra
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
Δίκτυο τροφικών αλυσίδων οικοσυστημάτων
μικρογραφία| Σε ένα τροφικό δίκτυο περιγράφεται η αλληλεπίδραση μεταξύ των οργανισμών που το αποτελούν και πως αυτοί είναι συνδεδεμένοι. Κάθε στοιχείο του δικτύου είναι κυνηγός ή θήραμα και συνδέονται μέσω τροφικών αλληλεπιδράσεων. Οι κόμβοι αναπαριστούν ομάδες ειδών και οι ακμές κατευθύνονται από τον θηρευτή στο θήραμα. Οι τροφικές αλληλεπιδράσεις δείχνουν την ροή της ενέργειας που μεταφέρεται ανάμεσα στα μέλη του δικτύου. Η ενδεχόμενη απουσία των ειδών που χαρακτηρίζονται από πολλές αλληλεπιδράσεις συνεπάγεται τρομακτικές επιπτώσεις σε ολόκληρο το δίκτυο (οικοσύστημα). Τα συγκεκριμένα δίκτυα έχουν μελετηθεί εκτενώς σε διαφορετικά οικοσυστήματα από τα βάθη των ωκεανών έως και τα χερσαία σύνθετα οικοσυστήματα και η βασική τους δομή είναι ίδια.
Εφαρμογές των πολύπλοκων βιολογικών δικτύων στην ιατρική
Τα πρωτεϊνικά δίκτυα αλληλεπίδρασης απεικονίζουν τη σύνδεση των πρωτεϊνών και πώς αυτές αλληλεπιδρούν μια δεδομένη στιγμή μέσα σ’ ένα κύτταρο. Παρόλα αυτά οι πρωτεΐνες έχουν δυναμική αλλαγή στον χώρο και στον χρόνο ανάλογα με τις συνθήκες στις οποίες πρέπει να προσαρμοστούν (φυσιολογικές και μη φυσιολογικές). Επομένως τα πρωτεϊνικά δίκτυα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δείκτες για την απεικόνιση ή πρόβλεψη μιας ασθένειας.
Δίκτυα σύνδεσης παθογόνων οργανισμών με κύτταρα ξενιστές
Έχει δημιουργηθεί πληθώρα δικτύων αλληλεπίδρασης από διάφορα παθογόνα, όπως είναι οι ιοί Herpes Virus (KSHV) και έρπης ζωστήρ (VZV).Τα ιικά  δίκτυα έχουν διακριτά σύνολα και τοπολογίες, ενώ διαφέρουν συγκριτικά με τα κυτταρικά δίκτυα που έχουν περιγραφεί μέχρι σήμερα. Ενώ τα κυτταρικά βιολογικά δίκτυα χαρακτηρίζονται από μικρά περιβάλλοντα (small-worlds), όπου μικρός αριθμός ακμών συνδέει περιοχές κόμβων πολύ συνδεδεμένες μεταξύ τους, στα ιικά  δίκτυα δεν παρουσιάζονται ανάλογα πρότυπα, γεγονός που χαρακτηρίζει το μέγεθος της αστάθειας των συστημάτων τους. Όταν έρθουν σε επαφή με τον ξενιστή (κυτταρικό δίκτυο), τα ιικά δίκτυα τους προσομοιάζουν τα φυσιολογικά κυτταρικά δίκτυα. Η μελέτη τέτοιων δικτύων αλληλεπίδρασης βοηθά στην κατασκευή μορίων-αναστολείς για ασθένειες που προκαλούνται από παθογόνους μικροοργανισμούς.
Δίκτυα που μελετούν την εξέλιξη ασθενειών
Με την δυνατότητα που παρέχουν οι τεχνικές υψηλής απόδοσης στη μεταγραφομική των οργανισμών, κατασκευάζονται δίκτυα που έχουν τη δυνατότητα αποτύπωσης της δυναμικής αλλαγής που προκύπτει κατά την εξέλιξη μιας ασθένειας μέσω των αλληλεπιδράσεων των πρωτεϊνών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δύναται να γίνει η ταυτοποίηση ρυθμιστικών παραγόντων σε διάφορες ασθένειες.
Δίκτυα στόχων φαρμάκων
Στη φαρμακευτική βιομηχανία οι χημικοί προσπαθούν να κατασκευάσουν ουσίες με ικανότητα πρόσδεσης σε κάποια πρωτεΐνη, προκειμένου να αλλάξουν τις βιοχημικές ή βιοφυσικές ιδιότητες, γεγονός που συνεπάγεται τις πολλαπλές αλλαγές στη λειτουργία της. Απώτερος στόχος αυτής της προσπάθειας είναι η αντιμετώπιση μιας συγκεκριμένης ασθένειας. Αρκετά σημαντικές πτυχές της διαδικασίας κατασκευής τέτοιων ουσιών αποτελούν η αναγνώριση στόχου, ο προσδιορισμός του μηχανισμού δράσης και η ταυτοποίηση βιοδεικτών (biomarkers) για τα επιμέρους κλινικά πειράματα. Όσα προαναφέρθηκαν μπορούν να προκύψουν από τα δίκτυα αλληλεπίδρασης πρωτεϊνών. Παράλληλα, πολύ σημαντικό είναι οι επιστήμονες να γνωρίζουν τα μοριακά μονοπάτια που σχετίζονται με μια ασθένεια. Οι εκτεταμένες μελέτες που αφορούν στις νόσους σε μοριακό επίπεδο, παρέχουν ένα μεγάλο κατάλογο γονιδίων που σχετίζονται με διάφορες ασθένειες. Τα βιολογικά δίκτυα σε συνδυασμό με τις συστηματικές πληροφορίες που υπάρχουν για διάφορες χημικές ουσίες και τους στόχους τους, δίνει την δυνατότητα να  αναλυθούν  δίκτυα στόχων φαρμάκων ως μέρος ενός κυτταρικού δικτύου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να είναι δυνατή η αξιολόγηση της σχέσης φαρμάκου-στόχου, ενώ παράλληλα παρέχεται η δυνατότητα ποσοτικής μελέτης της καταστροφής του στόχου και του τρόπου με τον οποίο η μεταβολή αυτή επηρεάζει όλο το δίκτυο (κύτταρο). Εάν αυτή η αλληλεπίδραση προκαλεί τη μείωση των γονιδίων στόχων μιας ασθένειας, είναι πιθανό να οδηγήσει στην ανακάλυψη ενός νέου φαρμάκου. Όλα τα παραπάνω ενισχύονται με την αυξανόμενη βελτίωση της γενετικής βάσης της νόσου, διότι επιτρέπουν τη δημιουργία φαρμάκων που να είναι εξειδικευμένα ως προς τα γονίδια (άρα και τις πρωτεΐνες) που σχετίζονται άμεσα με τη νόσο .
Βραβεία Γκράμι του 1966
Ποπ
Ward Swingle για το Anyone για το Mozart? σε ερμηνεία the Swingle Singers
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
Μελλοντική εξέλιξη
Παρά τη σημαντική ανάπτυξη των τελευταίων χρόνων, τα μοριακά βιολογικά δίκτυα βρίσκονται ακόμα σε πολύ πρωταρχικά στάδια. Μελλοντική πρόοδος αναμένεται σε πολλές κατευθύνσεις, που κυμαίνονται από την ανάπτυξη νέων θεωρητικών μεθόδων για τον χαρακτηρισμό της τοπολογίας των δικτύων έως τη γνώση της δυναμικής των ομάδων μοτίβων και της βιολογικής λειτουργίας. Το πιο σημαντικό σημείο είναι η αναγκαιότητα ενίσχυσης της ικανότητας συλλογής δεδομένων, γεγονός που απαιτεί την ανάπτυξη τεχνικών υψηλής ευαισθησίας. Δεδομένης της απουσίας τέτοιων δεδομένων, ολόκληρες περιοχές από σημαντικά λειτουργικά κυτταρικά δίκτυα παραμένουν εντελώς ανεξερεύνητες. Επιπρόσθετα, το μεγαλύτερο ερευνητικό κομμάτι με τα τωρινά δεδομένα εστιάζει στην ολότητα των αλληλεπιδράσεων σε πολύ συγκεκριμένα περιβάλλοντα και σε περιορισμένο χώρο. Καταληκτικά, οι περισσότερες μελέτες μέχρι στιγμής έχουν εστιάσει σε διαφορετικά υποσύνολα των πολύπλοκων κυτταρικών δικτύων. Ολοκληρωμένες μελέτες που θα επιτρέψουν τη συνολική θεώρηση των αλληλεπιδράσεων, μπορεί να προσφέρουν επιπλέον γνώσεις όσον αφορά στον τρόπο με τον οποίο το δίκτυο των δικτύων συμβάλει στην παρατηρούμενη συμπεριφορά του εκάστοτε βιολογικού συστήματος. Το συνολικό κυτταρικό δίκτυο ενός οργανισμού είναι ο απώτερος σκοπός της βιολογίας δικτύων και της βιολογίας συστημάτων
Βραβεία Γκράμι του 1966
Ποπ
Herb Alpert για το "A Taste of Honey" σε ερμηνεία Herb Alpert and the Tijuana Brass
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
Μελλοντική εξέλιξη
.
Βραβεία Γκράμι του 1966
Ποπ
Petula Clark για το "I Know a Place"
Πολύπλοκα βιολογικά δίκτυα
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιολογικά συστήματα Κατηγορία:Βιοπληροφορική
Βραβεία Γκράμι του 1966
Ποπ
Roger Miller για το "King of the Road"
Statler Brothers για το "Flowers on the Wall"
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Larry Levine (μηχανικός ήχου) για το "A Taste of Honey" σε ερμηνεία Herb Alpert & the Tijuana Brass
Fred Plaut (μηχανικός ήχου) & Vladimir Horowitz για το Horowitz at Carnegie Hall – An Ηistoric Return
R&B
James Brown για το "Papa's Got a Brand New Bag"
Προφορικός Λόγος
Goddard Lieberson (παραγωγός) για το John F. Kennedy - As We Remember Him
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Γκαέλ Ν'Λουντουλού
Ο Γκαέλ Ν'Λουντουλού, γεννημένος στις 29 Απριλίου 1992, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής κονγκολέζικης καταγωγής, ο οποίος αγωνιζόταν με την ομάδα του Άρη στο πρωτάθλημα της Γ' εθνικής τη διετία 2014-2016.
Καριέρα
Ο Ν'Λουντουλού ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στα τμήματα υποδομής της Παρί Σεν Ζερμέν και σε ηλικια δεκαέξι ετών υπέγραψε στην Πόρτσμουθ ΦΚ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2010.
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε από την ΦΚ Λοζάν-Σπορ, με την οποία είχε δώδεκα συμμετοχές και κατέλαβε την έβδομη θέση στο πρωτάθλημα Ελβετίας.
Την επόμενη σεζόν έπαιξε για την βουλγάρικη Τσερνομόρετς Μπουργκάς, με 24 συμμετοχές και δύο τέρματα, ενώ το 2013-14 είχε 22 συμμετοχές και 2 γκολ με την φανέλα της Λοκομοτίβ Σόφιας.
Τον χειμώνα του 2014, μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος της τρίτης εθνικής, έχοντας δεκαπέντε συμμετοχές και πέντε γκολ. Τον Σεπτέμβριο του 2015, ανανέωσε το συμβόλαιο του με τους "κίτρινους" για έναν ακόμη χρόνο.
Το καλοκαίρι του 2016, συμφώνησε με την ομάδα του Απόλλωνα Καλαμαριάς.
Πλάγια Κιλκίς
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πλάγια Καρδίτσας
Τα Πλάγια είναι ημιορεινό χωριό της Παιονίας του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία με υψόμετρο 280 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Πλάγια (Καρασινάν) - [Πληροφορίες από το βιβλίο του Θεόδωρου Π. Μποράκη "Κοινότης Πλαγίων - Εν Παιονία Κιλκίς", Πλάγια - 2022].
Το χωριό Πλάγια βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Δήμου Παιονίας, στον Νομό Κιλκίς, στην πλαγιά του υψώματος με τοπωνύμιο «412», σε απόσταση 5 χιλιομέτρων νοτίως των ελληνοσκοπιανών συνόρων.
Το Καρασινάν ήταν φημισμένο για την ποιότητα του νερού και για τη βρύση Χαμίτ Σογιού που κατά την παράδοση έπινε νερό ο σουλτάνος Χαμίτ Β΄ όταν επισκεπτόταν την Θεσσαλονίκη. Αποτελούσε προορισμό που οι γιατροί πρότειναν σε ασθενείς με αναπνευστικά προβλήματα, λόγων της ξηρότητας και της καταλληλόλητας του κλίματος για τέτοιου είδους παθήσεις.
Το 1917, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις μάχες Ραβινέ και Σεμέν ντε φερ, το χωριό υπήρξε στο επίκεντρο των επιχειρήσεων του ελληνικού στρατού, που κατέλαβε τα παραπάνω υψώματα και τα απέσπασε από τους Βούλγαρους μετά από σκληρές μάχες. Σε μικρή απόσταση από το χωριό είχε στρατοπεδεύσει, πριν τις μάχες, η στρατιωτική δύναμη που διοικούσε ο λοχαγός Γεώργιος Κονδύλης, ο μετέπειτα στρατηγός και πρωθυπουργός.
Την περίοδο 1922 - 1924 (μικρασιατική καταστροφή και ανταλλαγή των πληθυσμών) εγκαταστάθηκαν στο Καρασινάν 779 Έλληνες πρόσφυγες ενώ οι Τούρκοι κάτοικοί του είχαν μετακινηθεί στην Τουρκία. Οι κάτοικοι των Πλαγίων έλκουν την καταγωγή τους από τα περίχωρα της Κωνσταντινουπόλεως, από περιοχές της Ανατολικής Θράκης αλλά και περιοχές των παραλίων της Μικράς Ασίας στα παράλια της Προποντίδας.
Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής που υπάγεται διοικητικά στην Ιερά Μητρόπολη Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου. Ο ναoς είναι αφιερωμένος στην προστάτιδα του χωριού Μπογάζκιοϊ της Ανατολικής Θράκης, την Αγία Παρασκευή, το εικόνισμα της οποίας μετέφεραν κατα τον ξεριζωμό, από την αλησμόνητη πατρίδα, οι κάτοικοι του χωριού. Η εκκλησία χρησιμοποιήθηκε ως διδακτήριο την περίοδο της Κατοχής, όταν το χωριό πυρπολήθηκε από τον βουλγαρικό στρατό (17 Ιανουαρίου 1944) όπου κατέκαψε 66 σπίτια και το σχολείο του χωριού. Ο ναός ανακαινίσθηκε και αγιογραφήθηκε τη δεκαετία του 1990 μετά από τις ζημιές που είχε υποστεί λόγω του ισχυρού σεισμού της 21ης Δεκεμβρίου 1990.
Το μεγαλύτερο μέρος των Πλαγιωτών, από τα πρώτα χρόνια της εγκατάστασής τους, ήταν γεωργοί και κτηνοτρόφοι κι ασχολήθηκαν με την παραγωγή ξυλοκάρβουνου, την καπνοκαλλιέργεια, τη σηροτροφία, την αμπελουργία και την κτηνοτροφία.
Απόσταση από άλλες περιοχές:
Τα Πλάγια βρίσκονται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία και δυτικά του Αξιού ποταμού. Απέχουν 52 χλμ. Δ.-ΒΔ. του Κιλκίς (μέσω Νέας Καβάλας), 20 χλμ. ΒΔ. από το Πολύκαστρο (μέσω Αξιούπολης) και 88 χλμ. ΒΔ. της Θεσσαλον ίκης.
Διοικητικές μεταβολές
Η παλιά ονομασία του είναι Καρασινάν και έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1919 στο ΦΕΚ 80Α - 14/04/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μαγιαδάγ που ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Πλάγια. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πλαγιών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αξιούπολης του δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 224 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παιονίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Σαλάν (Ζυρά)
Το Σαλάν (γαλλικά: Salans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Αλέξης Γεωργούλης
Ο Αλέξης Γεωργούλης (Λάρισα, 6 Οκτωβρίου 1974) είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης, παρουσιαστής και πολιτικός. Είναι εκλεγμένος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και ανήκε στην πολιτική ομάδα της Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Από τις 17 Απριλίου 2023, είναι ανεξάρτητος, έπειτα από τις αποφάσεις να τεθεί εκτός κόμματος και ευρωομάδας, λόγω αίτησης άρσης της ασυλίας του από την εισαγγελία του Βελγίου για βιασμό και σωματική βία.
Βιογραφικό
Εισήχθη στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του ΑΠΘ και πήρε αργότερα μεταγραφή για το Ε.Μ.Π., αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Είναι το τρίτο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας Γεωργούλη. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης πρακτορείου Προ-Πο, ενώ η μητέρα του ήταν νηπιαγωγός.
Στο Γυμνάσιο αποφάσισε να γίνει αθλητής της πάλης και γράφτηκε στην ομάδα πάλης. Παράλληλα έκανε μαθήματα φωνητικής με τον Ν. Παναγιωτόπουλο και την Ελένη Λιώνα. Από το 1988 μέχρι το 1992 έκανε μαθήματα κλασικής και μπλουζ κιθάρας στο Ωδείο Λάρισας.
Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις προκειμένου να περάσει στο Μαθηματικό Τμήμα αλλά πέρασε στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης για να σπουδάσει πολιτικός μηχανικός. Ενάμιση χρόνο μετά πήρε μεταγραφή για το Πολυτεχνείο στην Αθήνα.
Μέχρι τα 22 του δεν υπήρχε η παραμικρή σκέψη στο μυαλό του να γίνει ηθοποιός. Προς το τέλος των σπουδών του στο Ε.Μ.Π., αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική. Έτσι παρακολούθησε μαθήματα στο θεατρικό εργαστήρι "Θεατρική Τέχνη" στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου "Ίασμος" και από το 1996 μέχρι το 2000 στο θέατρο των "Αλλαγών".
μικρογραφία|left|Ο Γεωργούλης σε διάλειμμα της συνεδρίασης του [[Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο|Ευρωκοινοβουλίου]] Στις ευρωεκλογές του 2019, εκλέχτηκε ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, στην πέμπτη θέση από τις έξι του κόμματος. Στις 17 Απριλίου 2023, ζητήθηκε άρση της ασυλίας του από τις βελγικές αρχές μετά από καταγγελία εις βάρος του για σεξουαλική επίθεση. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε ότι μετά από αυτό ο Γεωργούλης τέθηκε εκτός του κόμματος. Την 1η Ιουνίου 2023 αποφασίστηκε η άρση της ασυλίας του από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Καριέρα
Το 2001 πρωταγωνίστησε σε δύο ταινίες μεγάλου μήκους: Αύριο θα είναι αργά της Λάγιας Γιούργου και Η φούσκα του Νίκου Περάκη και σκηνοθέτησε μια ταινία μικρού μήκους με τίτλο Από την άλλη πλευρά. Επίσης, έπαιξε στην τηλεοπτική σειρά του Mega Channel Είσαι το ταίρι μου, σε σενάριο Λευτέρη Παπαπέτρου καθώς και στην θεατρική παράσταση "Τα λέμε" του Λάκη Λαζόπουλου.
Τον χειμώνα του 2003 έπαιξε στο θέατρο Δημήτρης Χορν στην παράσταση "Το σπίτι φεύγει" σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Την ίδια χρονιά, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και σκηνοθέτησε στην Πειραματική Σκηνή το έργο "Καλή Τύχη" του Β. Κατσικονούρη. Επίσης συμμετείχε και στην ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου μαζί με την Θεοφανία Παπαθωμά.
Τη σεζόν 2003-2004 πρωταγωνίστησε στη σειρά της Μιρέλλας Παπαοικονόμου Όνειρο ήταν που προβλήθηκε στην ΝΕΤ και συμμετείχε στην ταινία των Ρέππα-Παπαθανασίου Οξυγόνο.
Στο θέατρο υποδύθηκε τον Τζίμι Πόρτερ στο έργο του Τζον Όσμπορν "Οργισμένα νιάτα" που ανέβηκε στο θέατρο Κιβωτός. Στο ίδιο θέατρο το 2004 ανέβηκε και το έργο τον Νιλ Λάπιουτ "Η μορφή των πραγμάτων" σε σκηνοθεσία του ίδιου.
Τη χρονιά 2004-2005 επέστρεψε στο Mega και πρωταγωνίστησε στη σειρά του Λευτέρη Καπώνη Εραστής δυτικών προαστίων μαζί με τη Μαριλίτα Λαμπροπούλου, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αρβανίτη. Στο θέατρο κράτησε το ρόλο του Αρμάνδου Ντιβάλ σε μια διασκευή του κλασικού έργου "Η κυρία με τις καμέλιες". Τη διασκευή έκανε ο Άκης Δήμου και το έργο ανέβηκε με τον τίτλο "Η Μαργαρίτα Γκωτιέ ταξιδεύει απόψε", με συμπρωταγωνίστρια την Πέμυ Ζούνη σε σκηνοθεσία Αντώνη Καλογρίδη.
Τη χρονιά 2005-2006 ο Αλέξης Γεωργούλης είχε διπλό ρόλο στην τηλεόραση. Υπέγραψε μαζί με την συγγραφέα και ηθοποιό Σόνια Μηλιώνη [που είχε παίξει την αγαπημένη του στη σειρά Είσαι το ταίρι μου, την οποία τελικά "παράτησε" για χάρη της "Στέλλας" (Βίκυ Σταυροπούλου)] το σενάριο της σειράς Κινούμενη άμμος, πρωταγωνιστώντας σε αυτή. Η σειρά προβλήθηκε στον Alpha σε σκηνοθεσία της Μύρνας Τσάπα. Παράλληλα περιόδευσε σε όλη την Ελλάδα με την κωμωδία του Jan De Hartog "Νυφικό κρεβάτι" σε διασκευή των Αλέξανδρου Ρήγα/Δημήτρη Αποστόλου και σκηνοθεσία του Κώστα Τσιάνου. Συμπρωταγωνίστριά του ήταν η Ρένια Λουιζίδου. Στον κινηματογράφο πρωταγωνίστησε στην ταινία Λιούμπη της Λάγιας Γιούργου.
Τη χρονιά 2006-2007 ο Αλέξης συνέχισε στην περιφέρεια την επιτυχία που γνώρισε με το έργο "Νυφικό κρεβάτι". Έκλεισε το θέατρο "Αθηνών" και ηγείται μέχρι σήμερα ενός θιάσου στην Αθήνα. Συμπρωταγωνίστησε μαζί του η Φαίη Ξυλά και σκηνοθέτησε ο Βασίλης Μυριανθόπουλος. Στο τέλος της σεζόν έδωσε 5 παραστάσεις στην Κύπρο - Λευκωσία και Λεμεσό.
Τη σεζόν 2007-2008 ο Αλέξης πρωταγωνίστησε στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά 1 μήνας και κάτι, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Θωμόπουλου, όπου υποδύθηκε τον Ανδρέα Μαραγκό, ο οποίος γιατρεύει την Άννα Κονταξή (Ζέτα Δούκα) από το κώμα στο οποίο βρίσκεται μετά από ένα σοβαρό τροχαίο, την ερωτεύεται και τελικά την παντρεύεται.
Το καλοκαίρι του 2007, του δόθηκε η ευκαιρία να συμπρωταγωνιστήσει με τη Νία Βαρντάλος και τον Ρίτσαρντ Ντρέιφους στην ταινία My life in Ruins (Έρωτας αλά ελληνικά), του σκηνοθέτη Donald Petrie και με παραγωγούς τον Τομ Χανκς και τη Ρίτα Γουίλσον. Γυρίσματα της ταινίας έγιναν και στην Ελλάδα, στην αρχαία Ολυμπία, στους Δελφούς και στην Ακρόπολη.
Τον Μάιο του 2016 συμμετείχε μαζί με ένα μεγάλο καστ από Έλληνες και ξένους ηθοποιούς στη σειρά Οικογένεια Ντάρελ, η οποία αφηγείται την ιστορία της οικογένειας Ντάρελ που, μετά τον θάνατο του συζύγου και πατέρα και την απώλεια όσων χρημάτων είχαν, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κέρκυρα την περίοδο 1935-1939.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2019-2024
Ο φαντασμένος
Παραγωγή
Η συνεργασία του Λάμπρου Κωνσταντάρα με τον Φιλοποίμενα Φίνο (η οποία έκλεισε με αυτήν την ταινία) ξεκίνησε το 1939 με την ταινία Το τραγούδι του χωρισμού, τη μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε ο Φίνος πριν καν ιδρύσει την Φίνος Φιλμ. Ήταν η εποχή που το πετρέλαιο ήταν πολύ της μόδας στην Ελλάδα σαν θέμα συζήτησης, γιατί είχαν βρεθεί κοιτάσματα στο βόρειο Αιγαίο.
Πρόκειται για μια από τις σπάνιες εμφανίσεις του Στράτου Διονυσίου στον ελληνικό κινηματογράφο, ο οποίος ερμηνεύει το τραγούδι "Πού το πας και πού το φέρνεις" σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους Κώστα Βίρβου.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1973. Κόβοντας 95.665 εισιτήρια, η ταινία κατατάχθηκε στην 10η θέση σε 44 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 9 Ιουνίου 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Μεσαιωνικό κάστρο Λιβαδειάς
Το μεσαιωνικό κάστρο της Λιβαδειάς κατασκευάστηκε αρχικά από τους Βυζαντινούς και αργότερα από τους Φράγκους. Τη σημερινή του μορφή την οφείλει στους Καταλανούς που επικράτησαν στην περιοχή. Πρόκειται για ένα από τα τέσσερα καταλανικά κάστρα στην Ελλάδα.
Τοποθεσία
Το μεσαιωνικό κάστρο Λιβαδειάς βρίσκεται κτισμένο στο νότιο άκρο της πόλης, σε ένα απότομο και βραχώδες πρόβουνο του λόφου του Προφήτη Ηλία που περιβάλλεται από το φαράγγι της Έρκυνας από την ανατολική, τη νότια και μέρος της δυτικής πλευράς του. Ένας αυχένας στη βορειοδυτική γωνία του υψώματος το συνδέει με τον κύριο όγκο του λόφου.