cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άντα Λιβιτσάνου
Βιογραφικό
Μεγάλωσε στην Γλυφάδα. Το όνομα της δεν είναι υποκοριστικό κάποιου ονόματος αφού Άντα ονομάζονταν και η γιαγιά της, που ήταν Ιταλίδα. Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Δραματικής σχολής Κ.Ε.Α της Μαρίας-Μπέλλου Σανικοπούλου (1997-2000). Εκτός από ηθοποιός είναι και τραγουδίστρια. Ήταν η front woman του συγκροτήματος Volt (2008-2011). Έχει συνεργαστεί με τα μουσικά σύνολα του Δήμου Αθηναίων, με τον Γιώργο Κατσαρό και τον Μίμη Πλέσσα, τον Ησαΐα Ματιάμπα, τον Lefo-X. Παράλληλα κάνει επιλεγμένες εμφανίσεις με τον σύνθετη Γιώργο Σπανό και μαζί έχουν και ένα ακουστικό cover σχήμα. Έχει εμφανιστεί με live μπάντα επίσης με επιτυχία σε τηλεοπτικές εκπομπές Χ-factor /Alpha – «Chart Show με τη Ναταλία Γερμανού», Greek idol και στα καλλιστεία για την ανάδειξη της Μις Κύπρος.
Τα τελευταία χρόνια, απέχει από τα τηλεοπτικά και θεατρικά δρώμενα, αφού έχει ανοίξει το δικό της ζαχαροπλαστείο στη Γλυφάδα, το οποίο ονομάζεται «Ada's Little Kitchen» και φτιάχνει η ίδια τα γλυκά που πουλάει, ενώ επίσης έχει δημιουργήσει τούρτες για παιδιά επωνύμων όπως της Σίσσυς Χρηστίδου και της Βάσως Λασκαράκη.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Βορειοδυτικά Εδάφη
Τα Βορειοδυτικά Εδάφη (αγγλικά: Northwest Territories, γαλλικά: Territoires du Nord-Ouest) είναι διοικητική υποδιαίρεση του Καναδά, η οποία υπάγεται σε άμεσο διοικητικό έλεγχο από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της χώρας. Βρίσκεται στο βόρειο Καναδά, ανάμεσα στο Γιούκον και το Νούναβουτ. Στα νότια συνορεύει από τα δυτικά προς τα ανατολικά με τη Βρετανική Κολομβία, την Αλμπέρτα και το Σασκάτσουαν.
Η έκταση των Βορειοδυτικών Εδαφών είναι 1.346.106 τ.χλμ., αλλά ο πληθυσμός της περιοχής φτάνει μόλις τους 41.786 κατοίκους (απογραφή 2016). Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι αυτόχθονες Ινδιάνοι. Πρωτεύουσα των Βορειοδυτικών Εδαφών είναι το Γέλοουναϊφ (αγγλ., Yellowknife, δηλ. Κίτρινο μαχαίρι), που έχει πληθυσμό 18.884 κατοίκους (απογραφή 2016). Στα Βορειοδυτικά Εδάφη βρίσκονται οι δύο μεγάλες λίμνες, που είναι ολόκληρες στην επικράτεια του Καναδά, η Μεγάλη Λίμνη των Άρκτων και η Μεγάλη Λίμνη των Σκλάβων και ο ποταμός Μακένζι. Η μισή έκταση των Εδαφών καλύπτεται με δάση τάιγκας, ενώ η υπόλοιπη από αρκτική τούνδρα, όπως και το γειτονικό Νούναβουτ.
Η περιοχή είναι πλούσια σε ορυκτά και πολύτιμα μέταλλα. Τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει και η εξόρυξη διαμαντιών.
Εκλογές
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 23 Νοεμβρίου 2015, εξελέγησαν μόνο ανεξάρτητοι. Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν την 1η Οκτωβρίου 2019. Στις 24 Οκτωβρίου 2019 ανέλαβε επικεφαλής μιας κυβέρνησης συναίνεσης η Καρολάιν Κοχρέιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Αγιά Ρεθύμνης
Η Αγιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κουλούκωνα, του δήμου Μυλοποτάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ρεθύμνης, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Μυλοποτάμου του νομού Ρεθύμνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Η Αγιά είναι χωριό στο Α.ΒΑ. τμήμα του νομού Ρεθύμνης. Βρίσκεται σε λοφώδη θέση, στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του όρους Κουλούκωνας, κοντά στον κεντρικό επαρχιακό δρόμο που συνδέει το Πέραμα με τα Ανώγεια και στην δεξιά (βόρεια) όχθη του Γεροπόταμου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχει περίπου 34 χλμ. Α. του Ρεθύμνου (μέσω Πανόρμου).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Αγυιά και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μελιδονίου του νομού Ρεθύμνης. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αγυιά. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Κουλούκωνα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Κουλούκωνα και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυλοποτάμου.
Δείτε Κοινότητα Αγιάς
Ονομασία
Για την ονομασία του χωριού υπάρχουν δυο εκδοχές: σύμφωνα με την πρώτη προέρχεται από την εκκλησία της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας και σύμφωνα με τη δεύτερη προέρχεται από τη λέξη αγυιά «κακοτοπιά» ή «κακοτράχαλο έδαφος». Όσον αφορά τη χρονολογία του οικισμού της Αγιάς, δεν υπάρχουν πληροφορίες, αλλά είναι σίγουρο ότι υπήρχε πριν το 1578, ημερομηνία κτίσης του ναού του Αγίου Φωτίου που υπάρχει στο χωριό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Επαρχίες της Τουρκίας
Η Τουρκία διαιρείται διοικητικά σε 81 νομούς, που διοικούνται από έναν διορισμένο διοικητή, τον Βαλή. Οι νομοί φέρουν το όνομά της πρωτεύουσάς τους, με εξαίρεση τις επαρχίες Κοτζάελι, Χατάι και Σαγγάριου στις οποίες είναι πρωτεύουσες οι: Νικομήδεια, Αντιόχεια και Ανταπαζαρί αντίστοιχα. Παρακάτω αναφέρονται οι επαρχίες ανά γεωγραφικό διαμέρισμα.
Διαμέρισμα Μαρμαρά
right|240px|thumb|Επαρχίες του διαμερίσματος Μαρμαρά Το Διαμέρισμα Μαρμαρά χωρίζεται σε 11 νομούς. Αυτοί είναι οι εξής:
Διαμέρισμα Αιγαίου
right|240px|thumb|Επαρχίες του διαμερίσματος Αιγαίου Το Διαμέρισμα Αιγαίου χωρίζεται σε 8 νομούς. Αυτοί είναι οι εξής:
Διαμέρισμα Μαύρης Θάλασσας
right|240px|thumb|Επαρχίες του διαμερίσματος της Μαύρης Θάλασσας Το Διαμέρισμα Μαύρης Θάλασσας χωρίζεται σε 19 νομούς. Αυτοί είναι οι εξής:
Διαμέρισμα Κεντρικής Ανατολίας
right|240px|thumb|Επαρχίες του διαμερίσματος της Κεντρικής Ανατολίας Το Διαμέρισμα Κεντρικής Ανατολίας χωρίζεται σε 13 νομούς. Αυτοί είναι οι εξής:
Διαμέρισμα Ανατολικής Ανατολίας
right|240px|thumb|Επαρχίες του διαμερίσματος της Ανατολικής Ανατολίας Το Διαμέρισμα Ανατολικής Ανατολίας χωρίζεται σε 13 νομούς. Αυτοί είναι οι εξής:
Διαμέρισμα Νοτιοανατολικής Ανατολίας
right|240px|thumb|Επαρχίες του διαμερίσματος της Νοτιοανατολικής Ανατολίας Το Διαμέρισμα Νοτιοανατολικής Ανατολίας χωρίζεται σε 9 νομούς. Αυτοί είνα οι εξής:
Δείτε επίσης
Επαρχιες
Πύργοι Κοζάνης
Οι Πύργοι Εορδαίας βρίσκονται στους δυτικούς πρόποδες της οροσειράς Βερμίου. Το παλαιό όνομα των Πύργων, όνομα με το οποίο αποκαλείται μέχρι σήμερα συνήθως το χωρίο, γνωστό και στα γύρω χωριά και πόλεις της επαρχίας Εορδαίας του νομού Κοζάνης, ήταν Κατράνιτσα ή Καστράνιτσα. Το όνομα αυτό συνδέεται ίσως με το κάστρο που υπήρχε στην περιοχή και σήμερα σώζονται μόνο ερείπιά του.
Οι Πύργοι βρίσκονται σε υψόμετρο 700 μέτρων, στο κέντρο κοιλάδας, υποχρεωτικής διάβασης από το υψίπεδο Εορδαίας - Πτολεμαΐδας (Καϊλαρίων) προς Έδεσσα - Γιαννιτσά - Θεσσαλονίκη. Ανατολικά συνορεύει με την οροσειρά Βερμίου, βόρεια με τη λίμνη Βεγορίτιδα (Οστρόβου), μαζί με την επιβλητική οροσειρά του Βόρα (Καϊμακτσαλάν) και δυτικά με την οροσειρά Μαυροπούλι (Κάρακους). Η απόσταση των Πύργων από την Αθήνα είναι 530χλμ., από τη Θεσσαλονίκη 130χλμ.
Σήμερα αποτελεί τοπική κοινότητα του νέου καλλικρατικού δήμου Εορδαίας. Ιερατικά, υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας.
Αρχαιότητα
μικρογραφία|αριστερά|Ο μεγάλος και ιστορικός πλάτανος των ΠύργωνΣε κοντινή προς το χωριό τοποθεσία («Γκραντ») μαρτυρείται από διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα (επιγραφές, νομίσματα, τάφοι) η ύπαρξη αρχαίου οικισμού, οχυρωμένου κατά την ελληνιστική και υστερορωμαϊκή περίοδο, ο οποίος είχε τον έλεγχο ενός σπουδαίου δρόμου που οδηγούσε από την Εορδαία στην Κάτω Μακεδονία.
Ο Μαργαρίτης Δήμιτσας (19ος αι), στο πόνημά του Αρχαία Γεωγραφία της Μακεδονίας, τοποθετεί στην περιοχή των Πύργων την αρχαία πόλη Εορδαία. Γράφει λοιπόν μεταξύ άλλων : "...η μεν πρωτεύουσα αυτής Εορδαία έκειτο μεσημβρινοανατολικώς της λίμνης του Οστρόβου παρά το νύν χωρίω Κατράνιτσα, του οποίου η θέσις φαίνεται λίαν κατάλληλος εις αρχαίαν πόλιν παρά τω Εορδαικώ (Ποτάβα) ποταμώ. Η αρχαία αυτή πόλις διατηρηθείσα μέχρι του 10 αιώνος κατεστράφη υπό των Βουλγάρων και έκτοτε πλέον δεν ανωκοδομήθη καταλίπουσα ερείπια τινά παρά τω προμνησθέντι χωρίω Κατράνιτσα".
Τουρκοκρατία
Το 1571, μετά τη ναυμαχία της Ναυπάκτου (7 Οκτ. 1571), υπήρξαν εξεγέρσεις Ελλήνων κατά των Οθωμανών στην Κατράνιτσα, και σε όλη την Μακεδονία.
Επί Τουρκοκρατίας άκμασε τόσο πού που ονομάστηκε «Κιουτσούκ Σταμπούλ» (Μικρή Κωνσταντινούπολη).
Από τους Πύργους κατάγονταν προσωπικότητες που διακρίθηκαν στα γράμματα, το εμπόριο και τις επιστήμες και λόγω συνθηκών μετεγκαταστάθηκαν σε διάφορα μέρη. Το 1737 γεννήθηκε στους Πύργους ο μεγαλέμπορος της Βιέννης και συνεργάτης του Ρήγα Φεραίου, Χρήστος Μάνος, γενάρχης της οικογενείας Χρηστομάνου. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι απόγονοι των Χρηστομάνων ίδρυσαν στην Αθήνα τη σχολή τυφλών στην Καλλιθέα ενώ ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος (Αθήνα 1867 - 1 Νοεμβρίου 1911) θεωρείται ανανεωτής του ελληνικου θεάτρου.
Από τους Πύργους καταγόταν ο κλέφτης Γούτας..
Ελληνική Επανάσταση του 1821
Κατά την επανάσταση του 1821, οι κάτοικοι των Πύργων ξεσηκώθηκαν και, τον Μάρτιο του 1822, 150 αγωνιστές υπό τον Μπλατσιώτη οπλαρχηγό Καραμήτσο, εξόντωσαν μεγάλες οθωμανικές δυνάμεις στην περιοχή. Στην εξέγερση της Νάουσας συμμετείχε ο Κατρανιτσιώτης οπλαρχηγός Δημήτριος Σιουγκάρας με τα τέσσερα αδέλφια του και 45 Κατρανιτσιώτες μαχητές. Επίσης, Κατρανιτσιώτικη ήταν η οικογένεια Λιάμπα, μέλη της οποίας (όπως οι αδελφοί Εμμανουήλ, Στέργιος, Κωνσταντίνος και Γεώργιος), αγωνίστηκαν και σκοτώθηκαν στην καταστροφή της Νάουσας το 1822.
Από τους Πύργους κατάγονταν επίσης ο καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Δαμιανός Γεωργίου Δράσκας και ο Ιωάννης Καραμάτας (1864-1913), σημαντικός παράγοντας της Ελληνικής παροικίας του Σεμλίνου (Ζεμούν) και ιδρυτής του πρώτου Ελληνικού τυπογραφείου της Σερβίας (εγγονός του ήταν ο διακεκριμένος μαθηματικός του 20ου αιώνα Γιοβάν Καραμάτα). Κατρανιτσιώτης ήταν και ο μεγάλος διπλωμάτης και νομικός Πέτρος Ίτσκος που συνέβαλε στη δημιουργία του σερβικού κράτους.
Μακεδονικός Αγώνας
Στην περίοδο του Μακεδονικού αγώνα, η κωμόπολη Κατράνιτσα χρησιμοποιούνταν από τα ελληνικά αντάρτικα σώματα ως βάση εξόρμησης. Από την Κατράνιτσα κατάγονταν ο μακεδονομάχος φαρμακοποιός Φίλιππος Καπετανόπουλος ο οποίος δρούσε στο Μοναστήρι και ήταν στενός συνεργάτης του Παύλου Μελά. Σκοτώθηκε μαχόμενος με το ανταρτικό σώμα του Παύλου Μελά, στις 19 Σεπτεμβρίου 1904 λίγο έξω από τον Πολυπόταμο Φλώρινας.
Ακόμη από τους Πύργους καταγόταν εκτός του δραστήριου μακεδονομάχου του σώματος του Παύλου Μέλα Καπετανόπουλου και μια πλειάδα  γηγενών Μακεδονομάχων όπως οι: Χαρίσιος Βαντσούκης, Αναστάσιος Βασδέκης, Κωνσταντίνος Βασδέκης, Μάρκος Γεωργίου, Ιωάννης Καπετανόπουλος, Πέτρος Νικολαΐδης, Αντώνιος Παγιάντζας, Σταύρος Χατζημήτσος με ενεργή δράση στην ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα, οργανωμένοι οι περισσότεροι στην Επιτροπή Άμυνας του χωριού έναντι των Κομιτατζήδων.
Τέλος οι Κατρανιτσιώτες: Μιχαήλ Γιούρου, Αντώνιος Δήμου, Θεοδόσιος Θεοδώρου, Θωμάς Καπετανόπουλος, Μιχαήλ Μπασδέκης, Νικόλαος Μπίτσιου, Μιχαήλ Παράσχου, Πέτρος Παράσχου, Γεώργιος Σιώνης, Ιωάννης Σταμπουλής, Σταύρος Τσίτσης, Μάρκος Χατζητάσκου και Σταύρος Χατζητάσκου, οδεύοντας για την αγορά της Νάουσας δολοφονήθηκαν από σώματα κομιτατζήδων επάνω στο όρος Βέρμιο στις 21 Απριλίου του έτους 1906.
Οι Πύργοι Κοζάνης απελευθερώθηκαν από την Οθωμανική αυτοκρατορία το 1912 στους Βαλκανικούς πολέμους.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (Η Σφαγή των Πύργων)
Στις 24 Απριλίου του 1944, στους Πύργους, έλαβαν χώρα μαζικές εκτελέσεις (380 με 425 εκτελεσθέντες), ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, από τους Γερμανούς ναζί και τους Έλληνες συνεργάτες τους κυρίως από τον Πελαργό κλπ ενώ καταστράφηκαν σχεδόν όλα τα σπίτια του χωριού. Πρόκειται για το δεύτερο μεγαλύτερο ολοκάυτωμα των ναζί στην Ελλάδα μετά από αυτό των Καλαβρύτων. Κάθε χρόνο στους Πύργους δίνει το παρόν του στο καθιερωμένο μνημόσυνο για τα θύματα του ολοκαυτώματος ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Σήμερα
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται σε 870 άτομα. Πριν το ολοκαύτωμα των Πύργων από τους Γερμανούς τον Απρίλη του 1944, ο πληθυσμός ανέρχονταν σε 1.302 κατοίκους.
Στους Πύργους, εφημέριος ιερεύς, επί σειρά πολλών ετών, μέχρι και το 2006 που συνταξιοδοτήθηκε λόγω γήρατος, ήταν ο [https://www.scribd.com/document/499044387/%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%99%CF%89-%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%95%CF%86%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%A0%CF%8D%CF%81%CE%B3%CF%89%CE%BD-%CE%95%CE%BF%CF%81%CE%B4%CE%B1%CE%AF%CE%B1%CF%82-1931-14-9-2018 πατήρ Επαμεινώντας Ιω. Νικολούσης]. Ο παπαΝώντας, σεβαστή φυσιογνωμία σε όλη την περιοχή, είχε πλούσια ποιμαντική και φιλανθρωπική δράση τόσο στους Πύργους, όσο και σε άλλα γειτονικά χωριά. Έφυγε από αυτή τη ζωή στις 14.9.2018.
Κατά τις εργασίες για την διάνοιξη του Διαδριατικού Αγωγού Φυσικού Αερίου ΤΑΡ το 2018 στην τοπική κοινότητα των Πύργων, εντοπίστηκαν οικιστικά κατάλοιπα της πρώιμης εποχής του σιδήρου (10ος-8ος αι. π.Χ.), αποθηκευτική κατασκευή και νόμισμα ρωμαϊκής περιόδου, τμήμα νεκροταφείου πρώιμων βυζαντινών χρόνων, αλλά και ταφικά κατάλοιπα νεότερου τάφου που περιείχε σέρβικο ασημένιο νόμισμα του 19ου αιώνα.
Τα ευρήματα σε συνδυασμό με τους ήδη υπάρχοντες σημαντικούς αρχαιολογικούς θησαυρούς(μακεδονικός τάφος, ερείπια κάστρου,τοξοτά γεφύρια, βυζαντινές εκκλησίες κ.α.), επιβεβαιώνουν την συνεχή ανθρώπινη παρουσία με την μορφή οργανωμένου οικισμού στην περιοχή των Πύργων και συνεπώς επιβεβαιώνουν τον ιστορικό Μαργαρίτη Δήμιτσα που τοποθετούσε στην περιοχή της Κατράνιτσας (Πύργων) την αρχαία πόλη Εορδαία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Εορδαίας
Μιτσινμαουίδα
thumb|right|Το ηφαίστειο Μιτσινμαουίδα είναι ορατό στο κέντρο αυτής της εικόνας, πίσω από τη στήλη τέφρας του εκρηγνυόμενου ηφαιστείου Τσαϊτέν. Το Μιτσινμαουίδα (ισπανικά: Michinmahuida, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [mitʃinmaˈwiða]), επίσης γνωστό ως Minchinmávida (Μιντσινμάβιδα) είναι ένα καλυμμένο με πάγους στρωματοηφαίστειο, που βρίσκεται στην Περιφέρεια Λος Λάγος της Χιλής. Βρίσκεται περίπου 15 χιλιόμετρα ανατολικά του ηφαιστείου Τσαϊτέν, και καλύφθηκε εκτενώς με τέφρα κατά τη διάρκεια της έκρηξης του 2008 του Τσαϊτέν. Το ηφαίστειο βρίσκεται πάνω από την επαρχιακή ζώνη του ρήγματος Λικίνιε Όφκι. Έχει υψόμετρο κορυφής 2.450 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Χιλής Κατηγορία:Λος Λάγος
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1977
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1977 (αγγλικά: 1977 10m European Shooting Championships) ήταν η 7η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής 10 μέτρων, που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην Ανδόρρα λα Βέλια, στην Ανδόρρα. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 6 αγωνίσματα, 2 ανδρών, 2 γυναικών και 2 εφήβων. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε για πρώτη φορά η Ανατολική Γερμανία κατακτώντας 2 χρυσά και 1 ασημένιο μετάλλιο. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Σοβιετική Ένωση με 1 χρυσό και 3 χάλκινα και την τρίτη η Δυτική Γερμανία με 1 χρυσό μετάλλιο.
Ανδρών
1975 | 1976 | 1977 | 1978 | 1979
Γυναικών
1975 | 1976 | 1977 | 1978 | 1979
Θεώρημα Stewart
right|thumb|Τρίγωνο και  σημείο της. Στην γεωμετρία, το θεώρημα Stewart (ή σχέση Stewart) είναι μία σχέση για το μήκος ενός ευθυγράμμου τμήματος από την μία κορυφή ενός τριγώνου προς την απέναντι πλευρά. Πιο συγκεκριμένα, έστω ένα τρίγωνο και ένα σημείο  της. Τότε,
Η γενικευμένη σχέση Stewart δίνει ότι για κάθε σημείο της ευθείας  (όχι μόνο για το ευθύγραμμο τμήμα), ισχύει ότι
Το θεώρημα ονομάζεται έτσι προς τιμήν του μαθηματικού Μάθιου Στιούαρτ που δημοσίευσε τη σχέση το 1746.
Απόδειξη
right|thumb Από τον νόμο των συνημιτόνων στο τρίγωνο, έχουμε ότι Αντίστοιχα, στο τρίγωνο, έχουμε ότι Συνδυάζοντας τις δύο παραπάνω σχέσεις έχουμε ότι ολοκληρώνοντας την απόδειξη. \square
Υπολογισμός διαμέσου
Για τον υπολογισμό του μήκους της διαμέσου, έχουμε ότι είναι το μέσο της διαμέσουm δηλαδή. Επομένως, η σχέση Stewart δίνει ότι Απλοποιώντας, λαμβάνουμε ότι και τελικώς ότι
Υπολογισμός εσωτερικής διχοτόμου
Για τον υπολογισμό του μήκους της εσωτερικής διχοτόμου, θα χρησιμοποιήσουμε ότι και  από το θεώρημα εσωτερικής διχοτόμου. Εφαρμόζοντας την σχέση Sterwart, λαμβάνουμε ότι Αναδιατάσσοντας, λαμβάνουμε ότι
Υπολογισμός εξωτερικής διχοτόμου
Για τον υπολογισμό του μήκους της εξωτερικής διχοτόμου, θα χρησιμοποιήσουμε ότι και  από το θεώρημα εξωτερικής διχοτόμου. Εφαρμόζοντας την γενικευμένη σχέση Sterwart, λαμβάνουμε ότι Αναδιατάσσοντας και απλοπλοιώντας, λαμβάνουμε ότι
Γενικεύσεις
Υπάρχουν διάφορες γενικεύσεις του θεωρήματος  και αναδρομές στην ιστορία του θεωρήματος και των παραλλαγών του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρήματα στη Γεωμετρία Κατηγορία:Τρίγωνα
Πάμε Χιόνι;
Πάμε Χιόνι; (αγγλικά: Cool Runnings) είναι αμερικανική κωμωδία παραγωγής 1993 σε σκηνοθεσία Τζον Τερτλτάουμπ. Είναι βασισμένη στην αληθινή ιστορία της Τζαμαϊκανής ομάδας ελκήθρου που πήρε μέρος στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στο Κάλγκαρυ του Καναδά. Πρωταγωνιστούν οι Λίον Ρόμπινσον, Νταγκ Ε. Νταγκ, Μαλίκ Γιόμπα, Ρόουλ Ντ. Λιούις και Τζον Κάντι.
Πλοκή
Ο Ίρβινγκ "Ιρβ" Μπλίτζερ είναι ένας Αμερικανός προπονητής ελκήθρου με δύο χρυσά μετάλλια στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968. Στους Αγώνες όμως του 1972 αποκλείστηκε επειδή έκλεψε και έτσι αποσύρθηκε ντροπιασμένος στην Τζαμάικα. Ο δρομέας 100 μ. Ντερίς Μπάνοκ, ο οποίος απέτυχε να προκριθεί στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 όταν ένας άλλος συμμετέχων, ο Τζούνιορ Μπέβιλ παραπάτησε, και ο Σάνκα Κόφι προσεγγίζουν τον Ιρβ ώστε να τον πείσουν να τους προπονήσει για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στο Έλκηθρο. Ο Ιρβ ήταν καλός φίλος με τον πατέρα του Ντερίς, που ήταν επίσης δρομέας, τον οποίο ο Ιρβ προσπάθησε να πείσει να μπει στην ομάδα του ελκήθρου πολλά χρόνια πριν. Ο Γιουλ Μπρένερ, ένας άλλος δρομέας που δεν κατάφερε να προκριθεί εξαιτίας του Τζούνιορ, μπαίνει στην ομάδα μαζί με τον Τζούνιορ. Ο Ιρβ μετά από πολλές προσπάθειες πείθεται τελικά να τους προπονήσει.
Οι τέσσερίς τους κάνουν υπέρτατες προσπάθειες να βρουν τρόπο να βγάλουν χρήματα ώστε να μπορέσουν να πάρουν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τραγουδούν, παίζουν πάλη με τα χέρια, φιλούν γυναίκες αλλά όλα οδηγούν στην αποτυχία. Ωστόσο, ο Τζούνιορ θα πουλήσει το αυτοκίνητό του, βγάζοντας αρκετά χρήματα για να στείλει την ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Στο Κάλγκαρυ, ο Μπλίτζερ καταφέρνει να βρει ένα παλιό έλκηθρο ώστε να κάνουν προπόνηση. Η ομάδα δεν αντιμετωπίζεται και πολύ καλά από τις άλλες χώρες, ιδιαίτερα από τους Γερμανούς, οι οποίοι τους λένε να γυρίσουν σπίτι τους, με αποτέλεσμα να προκαλέσουν ένα καυγά στο μπαρ. Η ομάδα θα αποφασίσει να δει τον αγώνα πιο σοβαρά, συνεχίζοντας να προπονούνται και να βελτιώνουν την τεχνική τους. Προκρίνονται στους τελικούς, παρά το γεγονός ότι αποκλείστηκαν για μικρό χρονικό διάστημα.
Την πρώτη μέρα των Αγώνων, οι Τζαμαϊκανοί τερματίζουν τελευταίοι. Αφού σταματούν να αντιγράφουν τις άλλες ομάδες και αναπτύσσουν το δικό τους στυλ, τη δεύτερη μέρα βελτιώνονται αισθητά και τερματίζουν στην 8η θέση. Οι πιθανότητες υπέρ τους αυξάνονται και γίνεται λόγος ότι μπορεί να σπάσουν το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας μέχρι που το έλκηθρό τους, χαλάει και τους αφήνει λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό. Ωστόσο, η ομάδα σηκώνεται και κουβαλώντας το έλκηθρό τους περπατάνε μέχρι τη γραμμή του τερματισμού, προκαλώντας το χειροκρότημα των θεατών. Η ομάδα, στο τέλος, αισθάνεται αρκετά ικανοποιημένη ώστε να επιστρέψει σε τέσσερα χρόνια στους Αγώνες. Η ομάδα γύρισε πίσω στην Τζαμάικα και αντιμετωπίστηκαν ως ήρωες και στους επόμενους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες αντιμετωπίστηκαν ως ίσοι.
Box Office
To Πάμε Χιόνι; με προϋπολογισμό 14 εκατομμύρια δολάρια έκανε άνοιγμα στην 3η θέση με 7 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στην Αμερική έφτασαν τα 68,8 εκατομμύρια δολάρια ενώ παγκοσμίως απέφερε 155 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν 15η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική το 1993 και η 12η παγκοσμίως.
Χαρακτήρες
Οι αθλητές που απεικονίζονται στην ταινία είναι εντελώς πλασματικοί. Ενώ ο αγώνας με τα αυτοκινητάκια ενέπνευσαν τον σχηματισμό της ομάδας, δεν υπήρχε κανένας συμμετέχοντας αυτού του αγώνα στην ομάδα ελκήθρου. Ο προπονητής Ίρβινγκ Μπλίτζερ που υποδύεται ο Τζον Κάντι στην ταινία είναι επίσης πλασματικός. Ο πραγματικός προπονητής λεγόταν Χάουαρντ Σάιλερ, πρωταθλητής 5 φορές στις ΗΠΑ και χωρίς κανένα σκάνδαλο να συνδέεται με το όνομά του.
Αγώνες
Η Τζαμαϊκανή ομάδα δεν ήρθε σε διαπληκτισμό με καμιά άλλη ομάδα των Αγώνες. Για την ακρίβεια, σε αντίθεση με την ταινία, οι άλλες ομάδες και συγκεκριμένα οι Βρετανοί υποστήριζαν τους Τζαμαϊκανούς. Η Γερμανία όμως όπως απεικόνισε και η ταινία, πρόβαλε μια αντίσταση της συμμετοχής της Τζαμάικα στους Αγώνες, φοβούμενη ότι η απειρία τους στο άθλημα θα χαλούσε τον πάγο.
Ο αγώνας ελκήθρου στην ταινία αποτελείται από τρεις αγώνες σε περίοδο τριών ημερών, ενώ στην πραγματικότητα αποτελείται από δύο αγώνες την ημέρα σε περίοδο δύο ημερών.
Στην ταινία, οι Τζαμαϊκανοί υποτίθεται ότι ο αγώνας τους θα έσπαγε το ρεκόρ ταχύτητας την τελευταία μέρα των αγώνων όταν το έλκηθρό τους τρακάρει. Αυτοί βγαίνουν από το έλκηθρο και το κουβαλούν μέχρι τη γραμμή τερματισμού. Στην πραγματικότητα, το τρακάρισμα έγινε πριν τους τελικούς, αποκλείοντας τους Τζαμαϊκανούς και η ομάδα δεν ήταν σε ρυθμό σπασίματος ρεκόρ. Ωστόσο, μέρος γνήσιου υλικού του τελευταίου τους αγώνα χρησιμοποιήθηκε στην ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1993 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Στοκχόλμης
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Στοκχόλμης (σουηδικά: Stockholms Fotbollförbund, StFF) είναι ο οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του ποδοσφαίρου στην Κομητεία της Στοκχόλμης και αποτελεί μία από τις 24 περιφερειακές ομοσπονδίες της Σουηδικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε στις 29 Μαρτίου του 1917 και σήμερα έχει 450 μέλη.
Η ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικών διοργανώσεων και κυπέλλων σε χαμηλότερο επίπεδο. Η έδρα της βρίσκεται στη Σόλνα, στη Στοκχόλμη και ο πρόεδρός της είναι ο Λαρς Ίκχολμερ.
Διοργανώσεις πρωταθλήματος
Η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ομίλων των ακόλουθων κατηγοριών: • 2
Διοργανώσεις κυπέλλου
Η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ακόλουθων κυπέλλων:
Πρόεδροι
Οι διατελέσαντες Πρόεδροι είναι:
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Στοκχόλμη
Μονή Τιμίου Προδρόμου Αρκαδίας
Η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Αρκαδίας είναι ένα ιστορικό μοναστήρι, χτισμένο σε απόσταση 30 χλμ δυτικά του Άστρους και σε κοντινή απόσταση από τα χωριά Καστρί και Περδικόβρυση. Θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια της Κυνουρίας.
Ιστορία
Η Μονή Τιμίου Προδρόμου Αρκαδίας ιδρύθηκε, σύμφωνα με την παράδοση, τον 8ο αιώνα. Εκεί, ίσως υπήρξε κατά τα αρχαία χρόνια, βωμός και σπήλαιο του θεού Πάνα, το οποίο είδε ο Παυσανίας στα αριστερά του δρόμου που ένωνε την Αρχαία Τεγέα με την Λακεδαίμονα. Από μεταγενέστερη επιγραφή στην είσοδο του μοναστηριού, η ιστορική του παρουσία ξεκινά το 1126. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν χτιζόταν το μοναστήρι, ένας μάστορας γκρεμίστηκε μαζί με ένα πελεκημένο λιθάρι. Όταν οι υπόλοιποι κατέβηκαν για να τον μαζέψουν, τον είδαν να ανεβαίνει το μονοπάτι με το λιθάρι στον ώμο.
Κατά την Επανάσταση του 1821, το μοναστήρι, λόγω της απρόσιτης του θέσης, χρησίμευσε ως ορμητήριο εναντίον των Τούρκων, ως στρατιωτικό νοσομοκείο, αλλά και ως καταφύγιο του άμαχου πληθυσμού. Τον Μάϊο του 1821, οι μοναχοί συμμετείχαν ενεργά στις μάχες των Δολιανών και των Βερβένων. Το 1826, ο Ιμπραήμ Πασάς πολιόρκησε 2 φορές την μονή, χωρίς αποτέλεσμα. Η μονή Προδρόμου, ήταν ενοριακή και υπαγόταν στην Μητρόπολη Άργους και Ναυπλίου. Σήμερα η μονή είναι ανδρική και υπάγεται στην Μητρόπολη Μαντινείας και Κυνουρίας.
Η μονή
μικρογραφία|αριστερά|200px|Η μονή σκαρφαλωμένη επάνω στο βράχο Βρίσκεται χτισμένη πάνω σε έναν βράχο, πάνω από το φαράγγι του ποταμού Τάνου, καθιστώντας την απρόσιτη. Είναι χτισμένη με παραδοσιακό τρόπο, καθώς περιλαμβάνει μία στενή αυλή και τα κτήριά της μαζί με καμάρες, πέτρινες σκάλες, χαγιάτια κ.α. Το καθολικό της βρίσκεται στο δεύτερο όροφο της νότιας πτέρυγας, χτισμένο σε ένα κοίλωμα του βράχου. Το καθολικό είναι ένας τρουλαίος ναός, που έχει χτιστεί σε ακανόνιστο σχήμα Γ, έτσι ώστε να προσαρμόζεται στην μορφολογία του σπηλαίου. Στο εσωτερικό του, έχουν διατηρηθεί τμήματα αγιογραφιών, έργα του 18ου αιώνα από τον ναυπλιώτη Ιερομόναχο Ιερεμία. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού, φέρει αξιόλογες εικόνες, φιλοτεχνημένες τον 18ο αιώνα. Δίπλα από το καθολικό, υπάρχει ένας στενόμακρος δρόμος που οδηγεί στο σπήλαιο, χωρίς να είναι γνωστό που καταλήγει. Μερικοί πιστεύουν ότι οδηγεί στην Μονή Μαλεβής.
Η μονή είναι σήμερα πλήρως ανακαινισμένη. Έχει δύο μετόχια: τον Άγιο Χαράλαμπο στον Στόλο και τον ερειπωμένο ναό του Αγίου Νικολάου στην Περδικόβρυση. Απαριθμεί σήμερα 4 μοναχούς. Εορτάζει στις 6 Σεπτεμβρίου, εννέα μέρες μετά την εορτή του Προδρόμου και στις 14 Σεπτεμβρίου του Τιμίου Σταυρού.
Πηγές
Τ Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Σουμπρέτα
Σουμπρέτα (soubrette) ονομάζεται διεθνώς ένας τυποποιημένος γυναικείος ρόλος του θεάτρου. Ως λέξη προέρχεται από την προβηγκιανή διάλεκτο της γαλλικής γλώσσας και σημαίνει «ναζιάρα».
Συνήθως η σουμπρέτα δεν είναι πρωταγωνιστικός ρόλος, αν και η δράση της έχει σημαντικό βάρος στην πλοκή. Βασικά χαρακτηριστικά της είναι η νιότη, η ομορφιά και η φιλοπαιγμοσύνη της, οι οποίες οδηγούν σε απρόσμενες και κωμικές καταστάσεις. Από 'κει και πέρα, σε κάθε έργο χτίζεται πάνω της κάποιος ιδιαίτερος χαρακτήρας - άλλοτε είναι η ελαφρόμυαλη που προκαλεί ερωτικά σκάνδαλα (συχνά εις βάρος της πρωταγωνίστριας), άλλοτε η τετραπέρατη που συμμετέχει σε φάρσες, άλλοτε απλά μία κοπέλα που κερδίζει το θαυμασμό των γύρω της για την εμφάνισή της.
Η σουμπρέτα ως είδος φωνής
Τα χαρακτηριστικά της σουμπρέτας έδωσαν το όνομά τους σε ένα είδος φωνής της όπερας και της οπερέτας. Ως φωνή λοιπόν, η σουμπρέτα έχει την ικανότητα να αποδίδει στην ψηλή περιοχη και ταυτόχρονα είναι νεανική, γλυκιά κι ανάλαφρη - πρόκειται συνήθως για εκκολαπτόμενες λυρικές και κολορατούρες υψιφώνους (ή πολύ σπάνια μεσοφώνους) που περνούν απ' αυτό το στάδιο μέχρι η φωνή τους να μεστώσει και να διαμορφωθούν τα τελικά χαρακτηριστικά της, τα οποία θα την οδηγήσουν σε πιο ώριμους ρόλους.
Κατηγορία:Τύποι φωνών στην όπερα
Επαρχία Ταμανρασσέτ
Το Ταμανρασσέτ ή Ταμανγκασσέτ (ولاية تمنراست) είναι η μεγαλύτερη επαρχία (βιλάγια) στην Αλγερία. Πρωτεύουσα της είναι η πόλη Ταμανρασσέτ. Η επαρχία διαθέτει δύο εθνικά πάρκα, περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη επαρχία στην Αλγερία. Πρόκειται για το εθνικό πάρκο Τασιλί ν'Ατζέρ και το εθνικό πάρκο Αχαγκάρ. Η επαρχία καλύπτει σχεδόν το ένα τέταρτο της χώρας με 556.200 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 176.637 κατοίκους.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στα νότια της Αλγερίας και απέχει 2000 χλμ. από το Αλγέρι. Βόρεια συνορεύει με την επαρχία Γκαρντάια, βορειοανατολικά με την επαρχία Ουάργκλα, στα ανατολικά με την επαρχία Ιλιζί και δυτικά με την επαρχία Αντράρ, τη δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία σε έκταση. Η επαρχία συνορεύει επίσης με το Μάλι και τον Νίγηρα. Η επαρχία είναι η μεγαλύτερη επαρχία της Αλγερίας με έκταση 556.200 τ.χλμ., αν και βρίσκεται στην καρδιά της ερήμου. Η επαρχία Ταμανρασσέτ έχει ήπιο κλίμα λόγω του ορεινού εδάφους. Η επαρχία έχει μέσο υψόμετρο 1.400 μέτρων. Το υψηλότερο σημείο της επαρχίας είναι το όρος Ταχάτ, το οποίο είναι επίσης το υψηλότερο σημείο της Αλγερίας με 3.303 μέτρα. Ο πιο γνωστός τουριστικός προορισμός είναι ο Τάφος του Τινχάν.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε 7 διαμερίσματα (νταΐρες), τα οποία χωρίζονται περαιτέρω σε 10 κοινότητες ή δήμους.
Παραπομπές
Ταμανρασσετ
Αλέξανδρος Παναγούλης
Ο Αλέξανδρος (Αλέκος) Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) ήταν Έλληνας πολιτικός και ποιητής. Δραστηριοποιήθηκε στον αγώνα κατά της Δικτατορίας της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Γνωστός για την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου 1968, αλλά και για την αντοχή του στα βασανιστήρια που ακολούθησαν. Στην μεταπολίτευση εκλέχθηκε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις.
Βιογραφία
thumb|right|Το άγαλμα του Αλέξανδρου Παναγούλη στην Αθήνα, κοντά στην πλατεία Πανεπιστημίου. Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στη Γλυφάδα. Δευτερότοκος γιος της Αθηνάς Κακαβούλη (1908-1991) και του Βασιλείου Παναγούλη, αξιωματικού του στρατού ξηράς. Αδερφός του Γεωργίου Παναγούλη, θύματος του καθεστώτος των Συνταγματαρχών, και του Ευσταθίου Παναγούλη, μετέπειτα πολιτικού άνδρα. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από τη Δίβρη (Λαμπεία) Ηλείας και από την πλευρά της μητέρας του από τον Σύβρο Λευκάδας. Εξαιτίας της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα, ο Α. Παναγούλης πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Λευκάδα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στη Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων.
Πολιτική
Ο Αλέξανδρος Παναγούλης εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις του τόπου: στην Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.) του Γεωργίου Παπανδρέου. Συγκεκριμένα ο Α. Παναγούλης εντάχθηκε στην οργάνωση της νεολαίας του κόμματος – Οργάνωση Νέων της Ένωσης Κέντρου (Ο.Ν.Ε.Κ.) που μετονομάστηκε στη συνέχεια σε Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία (Ε.ΔΗ.Ν.) – για να αναλάβει μετά την μεταπολίτευση την προεδρία της στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974.
Αντιδικτατορική δράση - απόπειρα δολοφονίας Γεωργίου Παπαδόπουλου - βασανιστήρια
Ο Αλέξανδρος Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ. Παπαδόπουλου (1967-1973). Υπηρετούσε στο 85ο Σύνταγμα Πεζικού, στη Βέροια, όταν λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης. Εκεί ήρθε σε επαφή με τους πολιτικούς άνδρες του τόπου, όπως τον Πολύκαρπο Γιωρκάτζη, με σκοπό να τους ζητήσει να συνδράμουν στην αντίσταση. Επανήλθε στην Ελλάδα και μαζί με στενούς του συνεργάτες σχεδίασε την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα.
Το πρωί της 13ης Αυγούστου, μία μικρή φάλαγγα κατευθυνόταν προς την Αθήνα από το Λαγονήσι Αττικής. Ήταν ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος με τη συνοδεία του, που ξεκίνησε όπως συνήθως, από την έπαυλή του στο 38ο χιλιόμετρο της παραλιακής οδού Σουνίου. Προπορεύονταν δύο μοτοσυκλέτες, ακολουθούσε το αυτοκίνητο του δικτάτορα και σε απόσταση 10 μέτρων το αυτοκίνητο της ασφάλειας. Η φάλαγγα κινείτο κανονικά και μεταξύ 31ου και 32ου χιλιομέτρου, πέρασε πάνω από μία υπόγεια σήραγγα αποχέτευσης των νερών της βροχής, μήκους 7 μέτρων. Μόλις πέρασε και το αυτοκίνητο της ασφάλειας, μια ισχυρή εκκωφαντική έκρηξη έγινε μέσα στη σήραγγα και άνοιξε δύο μεγάλες τρύπες στο κατάστρωμα του δρόμου. Ήταν φανερό ότι η έκρηξη προοριζόταν να πλήξει τον δικτάτορα, αλλά καθυστέρησε ένα ή δύο δευτερόλεπτα. Αμέσως η φάλαγγα σταμάτησε, οι άνδρες της ασφάλειας έτρεξαν επί τόπου, ενώ ειδοποιήθηκε από τον ασύρματο η αρμόδια διοίκηση Χωροφυλακής και σε λίγα λεπτά κατέφτασε ισχυρή δύναμη που απομόνωσε την περιοχή. Έπειτα από συστηματική έρευνα, ανακαλύφτηκε ο Αλέξανδρος Παναγούλης, ντυμένος με μαγιό και κρυμμένος κάτω από ένα βράχο. Ο ίδιος παρέμεινε σιωπηλός, χωρίς να δηλώσει την ταυτότητά του. Είπε μόνο ότι δεν είχε συνεργούς. Μόνο έπειτα από δύο μέρες εξακριβώθηκε η ταυτότητά του. Ο Αλ. Παναγούλης οδηγήθηκε στο άντρο των βασανιστηρίων της ΕΣΑ, της στρατιωτικής αστυνομίας. Την ανάκρισή του ανέλαβε ένας από τους πλέον διαβόητους βασανιστές, ο ταγματάρχης Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος, ενώ το ίδιο βράδυ κατέφτασε επειγόντως από τη Δράμα, όπου βρισκόταν, ο διοικητής της ΕΣΑ και αργότερα οργανωτής της προδοσίας της Κύπρου, αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Ιωαννίδης. Ο Α. Παναγούλης, σε συνέντευξή του στην Καθημερινή μετά τη μεταπολίτευση, ανέφερε μεταξύ άλλων για τον Ιωαννίδη:
"''Ύστερα από αυτή την πρώτη φορά, τον ξαναείδα στις 28 Αυγούστου, δηλαδή 15 μέρες αργότερα. Ήταν στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο, όπου με είχαν πάει πληγιασμένο, σε κωματώδη κατάσταση, επειδή αρνιόμουν να πάρω τροφή. Μετά συνήλθα από το κώμα, με είχαν αλυσοδεμένο στο κρεβάτι. Ο Ιωαννίδης ζύγωσε, μαζί με τον αρχηγό των βασανιστών μου, τον Θεοφιλογιαννάκο, κι αμέσως ο Θεοφιλογιαννάκος ρίχτηκε επάνω μου φωνάζοντας: "Μίλα. μίλα ή θα σε κάνω να μιλήσεις εγώ. Μην πιστέψεις ότι θα γλυτώσεις, επειδή είσαι στο νοσοκομείο". Μην έχοντας τη δύναμη να του απαντήσω, τον έφτυσα στο πρόσωπο. Ο Θεοφιλογιαννάκος απάντησε με μια φοβερή γροθιά. Το αίμα άρχισε να τρέχει από το στόμα κι από τη μύτη μου, μα ο Ιωαννίδης σήκωσε το χέρι, σάμπως αγανακτισμένος ή σα να ήθελε να τον σταματήσει και είπε: "Φαίνεται δεν έμαθες ακόμα πως ένας στους εκατό χιλιάδες δεν μιλάει κι αυτή είναι η περίπτωσή του". Έπειτα στράφηκε σε μένα, και πάντα ψύχραιμος και ήρεμος, πρόσθεσε: "Θα σε τουφεκίσω"...''".
Οι αρχές κατόρθωσαν να συλλάβουν πολλούς από τους συναγωνιστές του Παναγούλη και γενικά η προανάκριση αποκάλυψε όλο το μηχανισμό και το δίκτυο της απόπειρας. Το προανακριτικό πόρισμα του Θεοφιλογιαννάκου εκδόθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1968 και δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες στις 20 Οκτωβρίου. Στο πόρισμα γινόταν λόγος για τις λεπτομέρειες της απόπειρας που οργάνωσε ο Παναγούλης μαζί με τον Ζαμπέλη και τον Λεκανίδη, αλλά και για το ρόλο του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη, σκοτεινής φυσιογνωμίας, υπουργού Εσωτερικών και Άμυνας της Κύπρου, για τον οποίον το πόρισμα ανέγραφε μεταξύ άλλων: "Η ενεργός ανάμιξις τούτου εις τον αποκλειστικόν εφοδιασμόν της οργανώσεως, διά παντοειδούς στρατιωτικού υλικού, το οποίον αποστέλλει δι' επισήμου οδού εις την Ελλάδα και η εν γένει οικονομική ενίσχυσις ταύτης, τυγχάνει σκανδαλώδης και προκαλεί κατάπληξιν, διότι σπανίως, αν μη ουδέποτε, εμφανίζεται εις πρόσωπα κατέχοντα επισήμους θέσεις. Έχει το ψευδώνυμον "Ακρίτας", είναι ο στρατιωτικός αρχηγός της οργανώσεως "Ελληνική Αντίσταση"... Επίσης καλύπτει απολύτως και τον καταζητούμενον Α. Παναγούλην, κατά την πρώτην μετάβασιν τούτου εν Κύπρω, ότε παρέμεινεν εκεί επί εν περίπου εξάμηνον, τελικώς δε τον εφοδιάζει με γνήσιον κανονικόν διαβατήριον...".
Ο Π. Γεωρκάτζης υπέβαλε παραίτηση, αλλά τον κάλυψε με δηλώσεις του ο ίδιος ο Μακάριος, μη αποδεχόμενος την παραίτησή του. Η χούντα της Αθήνας όμως έστειλε τελεσίγραφο στον Κύπριο πρόεδρο, απειλώντας τον με διακοπή των διπλωματικών σχέσεων Ελλάδας-Κύπρου. Έτσι, στις 27 Οκτωβρίου ο Π. Γεωρκάτζης έφυγε στο Λονδίνο και την 1η Νοεμβρίου έστειλε από εκεί νέα επιστολή παραίτησης, την οποία ο Μακάριος αυτή τη φορά αποδέχτηκε. Στις 4 Νοεμβρίου άρχισε η δίκη του Αλ. Παναγούλη και των άλλων συλληφθέντων μελών της οργάνωσής του. Ακόμη και στο εδώλιο του κατηγορουμένου ο Αλ. Παναγούλης βρισκόταν διαρκώς εν μέσω δύο ασφαλιτών. Η απόφαση του Έκτακτου Στρατοδικείου εκδόθηκε στις 17 Νοεμβρίου. Ο Αλ. Παναγούλης καταδικάστηκε δις εις θάνατον. Ο Λευτέρης Βερυβάκης, πολύ αργότερα υπουργός κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά. Για την ίδια υπόθεση καταδικάστηκαν οι: Ιωάννης Κλωνιζάκης (24 χρόνια),Νικόλαος Λεκανίδης (23 χρόνια), Γεώργιος Ελευθεριάδης (18 χρόνια),Νικόλαος Ζαμπέλης (18 χρόνια), Γεώργιος Αβράμης (16 χρόνια), Στάθης Γιώτας (10 χρόνια). Οι Αρ. Κλωνιζάκης, Ι. Βαλασέλης και Α. Πρίντεζης καταδικάστηκαν σε ποινές 1-4 ετών με αναστολή, ενώ οι Μ. Παπούλιας, Α. Σιγάλας και Δ. Τιμογιαννάκης αθωώθηκαν.
"Πρόκειται για μια αληθινή πολιτική δολοφονία που προορίζεται να συγκαλύψει την αδυναμίας ενός καθεστώτος, το οποίο τίθεται πλήρως υπό αμφισβήτηση από τις επαναστατικές αντιδράσεις του ελληνικού λαού" δήλωσε για την απόφαση του Έκτακτου Στρατοδικείου ο Γάλλος Ντενί Λανγκλουά, εκπρόσωπος της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ο οποίος παρακολούθησε τη δίκη ως παρατηρητής. Η εκτέλεση έπρεπε να πραγματοποιηθεί μέσα σε τρία 24ωρα το αργότερα, αν δεν απονεμηθεί χάρη. Ο Αλ. Παναγούλης αρνήθηκε όμως κατηγορηματικά να υποβάλει αίτηση χάριτος. Ξεσηκώθηκε παγκόσμια κατακραυγή και ασκήθηκαν σοβαρότατες διεθνείς πιέσεις να αποτραπεί η εκτέλεση. Η χούντα υπέκυψε και έτσι σιωπηρά η ποινή παρέμεινε ανεκτέλεστη. Ο Παναγούλης μεταφέρθηκε στις φυλακές της Αίγινας και κατόπιν στις φυλακές Μπογιατίου, χωρίς να θεωρείται πια μελλοθάνατος.
Όπως σημειώνει η Οριάνα Φαλάτσι στη συνέντευξή της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη μετά την απελευθέρωσή του, η πράξη του ήταν μια πολιτική πράξη εναντίον της δικτατορίας. Η Φαλάτσι αναφέρει τον Α. Παναγούλη ως εξής: ''Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο''
Ο Παναγούλης δραπέτευσε από τη φυλακή στις 5 Ιουνίου 1969, συνελήφθη όμως εκ νέου και οδηγήθηκε προσωρινά στο στρατόπεδο στου Γουδή για να μεταφερθεί μετά από ένα μήνα και πάλι στις φυλακές Μπογιατίου. Εκεί τον περίμενε η απομόνωση σε κελί που το έφτιαξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου. Επιχείρησε να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Ως διέξοδο έγραφε ποιήματα. Συνέχισε να γράφει ακόμα και όταν του κατέσχεσαν κάθε γραφική ύλη, χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.
Τον Αύγουστο του 1973 –μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης– απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους,με αφορμή τις βουλευτικές εκλογές που ειχαν προγραμματιστεί για τις 10 Φεβρουαρίου 1974. Αυτοεξορίστηκε εκ νέου, αυτή τη φορά στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση, ουσιαστικά όμως συνέχισε την αντίσταση στην Ελλάδα ερχόμενος κρυφά όπου και οργάνωνε ομάδες αντίστασης.
Μεταπολίτευση
thumb|Ο τάφος του Παναγούλη στο [[Α' Νεκροταφείο Αθηνών]] Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ.-Ν.Δ., σήμερα Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου) στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974.
Επιδιώκει την απομόνωση των πολιτικών που συνεργάστηκαν με το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας και εξαπολύει σωρεία καταγγελιών. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματός του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον "προδότη" στο ίδιο κόμμα και παραιτείται. Παρέμεινε όμως στη Βουλή των Ελλήνων ως ανεξάρτητος βουλευτής. Επιμένει στις καταγγελίες του και έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Δημήτρη Τσάτσο. Δέχθηκε πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του για να αποσύρει τις καταγγελίες του, όπως διαρρήξεις στο πολιτικό του γραφείο, μηνύματα που του άφηναν άγνωστοι κλπ.
Σκοτώνεται την πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 36 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία του), λίγες μέρες πριν από την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με τη χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν έχει παρουσιαστεί ωστόσο μέχρι σήμερα κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.
Ποιητικό έργο
Ο Αλέξανδρος Παναγούλης βασανίζεται καθημερινά, με τα πιο ευφάνταστα, σκληρά και αποκρουστικής σύλληψης βασανιστήρια καθ΄ όλη τη διάρκεια της κράτησης του. Η αυτοκυριαρχία του, η αυτοπειθαρχία του, το πείσμα στο να υπερασπιστεί αυτό που πιστεύει και το χιούμορ που διέθετε λειτουργούν σαν ασπίδες χάρη στις οποίες κατορθώνει να επιβιώσει τον σωματικό και ψυχικό βιασμό. Κατά πολλούς, στις φυλακές του Μπογιατίου γράφει τα καλύτερα του ποιήματα στον τοίχο του κελιού του ή σε μικροσκοπικά παλιόχαρτα, με μελάνι συχνά το ίδιο του το αίμα. Πολλά από τα ποιήματα του δεν διασώθηκαν. Αρκετά όμως από αυτά είτε κατάφερε να τα βγάλει από τη φυλακή με διάφορους τρόπους είτε να τα ξαναγράψει αργότερα χάρη στο ισχυρό μνημονικό του. Το 1972, ενώ ήταν ακόμη στη φυλακή, εκδίδεται στο Παλέρμο η πρώτη ποιητική του συλλογή στα Ιταλικά Altri seguiranno: poesie e documenti dal carcere di Boyati (Άλλοι θα ακολουθήσουν: ποίηση και ντοκουμέντα από τις Φυλακές του Μπογιατίου) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Ιταλό πολιτικό Φερούτσιο Πάρη και τον Ιταλό σκηνοθέτη και καλλιτέχνη Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Για το έργο του αυτό ο Α. Παναγούλης βραβεύτηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Βιαρέτζιο (Premio Viareggio Internazionnale) τη χρονιά που ακολούθησε. Μετά την απελευθέρωση του ο Α. Παναγούλης εξέδωσε στο Μιλάνο την δεύτερή του ποιητική συλλογή στα Ιταλικά Vi scrivo da un carcere in Grecia (Σας γράφω μέσα από μια φυλακή στην Ελλάδα) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Είχε προηγηθεί η έκδοση στα ελληνικά τετραδίων όπως η συλλογή με τίτλο Η Μπογιά.
Με πρωτοβουλία του τότε προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (Ε.ΔΗ.Ν.) και σήμερα προέδρου της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.) επανεκδόθηκαν από τις εκδόσεις Παπαζήση τα ποιήματα του Αλέκου Παναγούλη. Το εξώφυλλο της έκδοσης κοσμεί έργο νέου σπουδαστή νικητή διαγωνισμού γραφιστικής με θέμα το πρόσωπο του Αλέκου.
Σύμβολο
Η ζωή και το έργο του Αλέξανδρου Παναγούλη τροφοδότησε τους καλλιτεχνικούς κύκλους. Συγκεκριμένα, ο διάσημος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, κατατρεγμένος επίσης για τα πολιτικά του πιστεύω από την Χούντα των Συνταγματαρχών, μελοποίησε ποιήματα του. Ακόμη, η ποίηση και η ζωή του Α. Παναγούλη έγινε αντικείμενο μελέτης για πολλούς ερευνητές. Σε αυτή την ομάδα εντάσσεται και το έργο Un Uomo (Ένας Άντρας) που εκπονήθηκε από την Ιταλίδα δημοσιογράφο και σύντροφό του Οριάνα Φαλάτσι.
Κατά πολλούς, ο Αλέξανδρος Παναγούλης, ο παραλίγο «τυραννοκτόνος», με την θαρραλέα του πράξη (την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα) έχει καθιερωθεί σαν σύμβολο της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ατομικών και πολιτικών ελευθεριών και χάρη στο πολιτικό του ήθος εμπνέει τις νέες γενιές στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.
Η ελληνική πολιτεία, κατόπιν παρότρυνσης συναγωνιστών, φίλων και θαυμαστών του, για την αναγνώριση της προσφοράς του Αλέξανδρου Παναγούλη εξέδωσε σαν ελάχιστο φόρο τιμής γραμματόσημο (σειρά «Πρόσωπα» - 1996), τηλεκάρτα (1996) και έδωσε το όνομα του σε δημόσιους χώρους όπως σε δρόμους και πλατείες, μεταξύ των οποίων και ο «Σταθμός Άγιος Δημήτριος - Αλέξανδρος Παναγούλης» του μετρό της Αθήνας (2004). Ο ανδριάντας του ανεγέρθηκε το 2012 στην πλατεία Δικαιοσύνης της Αθήνας, ενώ προτομή βρίσκεται στην πλατεία Αλέξανδρου Παναγούλη, κοντά στην ομώνυμη στάση του Μετρό στον Άγιο Δημήτριο, στο σημείο όπου εκτυλίχθηκαν τα δραματικά συμβάντα της Πρωτομαγιάς του 1976. Επίσης, προτομή του κοσμεί τον Σύβρο Λευκάδας, πατρίδα της μητέρας του. Σε πολλές πόλεις της Ελλάδας οδοί φέρουν το όνομά του.
Βιβλιογραφία
Έργα του ιδίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Οικογένεια Αυγερινού Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Σουράτ
thumb|300px|Άποψη του Σουράτ To Σουράτ (αγγλικά: Surat) είναι πόλη στην ινδική πολιτεία Γκουτζαράτ. Η Σουράτ έχει σύμφωνα με την απογραφή του 2011 4.462.002 κατοίκους και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στην πολιτεία μετά το Αχμενταμπάντ και όγδοη μεγαλύτερη στην Ινδία. Η μητροπολιτική περιοχή της Σουράτ έχει 6.462.002 κατοίκους και είναι η 9η μεγαλύτερη στη χώρα. Η πόλη βρίσκεται 306 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας της πολιτείας Γκαντχιναγκάρ και βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Τάπτι, κοντά στις εκβολές του στην Αραβική θάλασσα. Η πόλη σήμερα είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες της Ινδίας εξαιτίας της εσωτερικής μετανάστευσης από άλλες περιοχές της Ινδίας.
Ιστορία
Το Σουράτ έχει ιστορία που ανάγεται από το 300 π.Χ. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε το 1500 με 1520 μ.Χ. από ινδουιστές, όταν υπήρχε στην περιοχή ένα ακμάζον λιμάνι γνωστό στους μουσουλμάνους. Οι Πορτογάλοι έκαψαν τη Σουράτ το 1516 και το 1530 και οι Μουγκάλ την κατέλαβαν το 1573. Η Σουράτ συνέχισε να είναι ένα από σημαντικότερα λιμάνια της Ινδίας μέχρι την άνοδο της Βομβάης. Επίσης ήταν σημαντικό κέντρο κατασκευής πλοίων. Οι Άγγλοι άρχισαν το εμπόριο με τη Σουράτ το 1612. Κατά τον 19ο αιώνα, η Σουράτ καταστράφηκε από μεγάλες πλημμύρες και πυρκαγιές, ενώ έλαβαν χώρα αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Στα τέλη του 19ου αιώνα, κατασκευάστηκε σιδηροδρομική και τηλεγραφική σύνδεση, ενώ η πόλη υδροδοτήθηκε και ηλεκτροδοτήθηκε.
Οικονομία
Το 92% των διαμαντιών κόβονται και γυαλίζονται στο Σουράτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Γκουτζαράτ
Επαρχία Αδάνων
Η επαρχία Αδάνων (Adana ili) είναι επαρχία της νοτιοανατολικής Τουρκίας στο διαμέρισμα της Μεσογείου. Συνορεύει με τις επαρχίες Μερσίνης, Χατάι, Οσμανίγιε, Καχραμανμαράς, Καισάρειας και Νίγδης Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 14.030 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 1.983.188 σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι τα Άδανα, με πληθυσμό 1.556.238 κατοίκων
Η επαρχία αντιστοιχεί σε τμήμα της αρχαίας Κιλικίας. Μέχρι το 1996 η έκταση της επαρχίας ήταν 17.797 τ.χλμ., καθώς μέχρι τότε η σημερινή Επαρχία Οσμανίγιε ήταν μέρος της Επαρχίας Αδάνων, όπως και πληθυσμό 2.481.095 κατοίκων στην εκτίμηση του 2007.
Σεραφειμίτικη Εκκλησία
thumb| Καθεδρικός Ναός Τιν Καν
Η Σεραφειμίτικη Εκκλησία ήταν η πρώτη ανεξάρτητη Ουκρανική εκκλησία στη Βόρειο Αμερική. Έδρα της ήταν ο Καθεδρικός Ναός Τιν Καν. Ιδρύθηκε στο Γουίνιπεγκ και δεν είχε καμία σχέση με οποιαδήποτε άλλη εκκλησία στην Ευρώπη.
Με την έναρξη της μετανάστευσης της Ανατολικής Ευρώπης στην Βόρεια Αμερική, έκανε την εμφάνιση του στον αγωνιστικό χώρο του νέου κόσμου ο συνεχής αγώνας μεταξύ Ρωμαιοκαθολικισμού και Ανατολικής Ορθοδοξίας.
Καλλιθέα Πατρών
Η Καλλιθέα είναι χωριό της Αχαΐας και πρώην ανεξάρτητη κοινότητα της Επαρχίας Πατρών.
Η ομώνυμη Τοπική Κοινότητα του Δήμου Πατρέων (τέως Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Μεσσάτιδος), απαρτίζεται από τους οικισμούς της Άνω (ή παλαιάς) Καλλιθέας και της (Κάτω) Καλλιθέας (ή Καλλιθεόκαμπος). Βρίσκεται στην ομώνυμη τοποθεσία, τον Καλλιθεόκαμπο, και την διασχίζει η Εθνική Οδός Πατρών-Τριπόλεως ("111"). Συνορεύει με τις πρώην κοινότητες: Οβρυά, Θέα, Χαλανδρίτσα και Παυλόκαστρο. Απέχει 8 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης της Πάτρας.