cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λισαβόνα
Αξιοθέατα
Από τα μουσεία της πόλης ξεχωρίζουν τα: Museu Nacional de Arte Antiga (Εθνικό Μουσείο Αρχαίας Τέχνης), Museu dos Azulejos (Μουσείο των Μωσαϊκών Κεραμιδιών πορτογαλικού στιλ), Museu Calouste Gulbenkian (Μουσείο Καλούστ Γκουλμπενκιάν, που περιέχει ποικίλες συλλογές αρχαίας και μοντέρνας τέχνης), το Oceanario de Λισαβόνα (Ενυδρείο της Λισαβόνας, το μεγαλύτερο στην Ευρώπη), το Museu do Design at Centro Cultural de Belém (Μουσείο Ντιζάιν, στο Μπελέμ), το Museu Nacional dos Coches (Εθνικό Μουσείο Βασιλικών Αμαξών, που περιέχει τη μεγαλύτερη συλλογή βασιλικών αμαξών στον κόσμο) και το Museu da Farmácia (Μουσείο Φαρμάκων).
Το 1994 ήταν η «ευρωπαϊκή πρωτεύουσα πολιτισμού». Η Έκθεση EXPO '98 διοργανώθηκε στη Λισαβόνα.
Οικονομία
Η περιοχή της Λισαβόνας είναι κατά πολύ η πλουσιότερη στην Πορτογαλία: παράγει 45% του πορτογαλικού ΑΕΠ, και στους κατά κεφαλήν όρους είναι αρκετά παραπάνω από το υπόλοιπο της Πορτογαλίας και επάνω από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ΕΕ είναι πιθανό να σταματήσει την αναπτυξιακή ενίσχυση για την περιοχή της Λισαβόνας στα ερχόμενα έτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1985-86
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1985-86 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτισαν στη δεύτερη θέση και τρίτη θέση προβιβάστηκαν στην Β΄ κατηγορία 1986-87.
Αν και η προκήρυξη προνοούσε τον υποβιβασμό τριών ομάδων στη Δ΄ κατηγορία 1986-87 (αρχικά υποβιβάστηκαν ΑΣΟ Ορμήδειας. Ελπίδα Ξυλοφάγου και ΑΕΚ Κυθρέας), εντούτοις λόγω της παράτυπης μετεγγραφής του Γιώργου Γκαβασιάδη από τον Πανιώνιο στον Απόλλωνα (για το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1985-86) που είχε ως αποτέλεσμα πολλές ομάδες να υποβάλλουν ένταση κατά του κύρους του αγώνα τους με τον Απόλλων η ΚΟΠ, προκειμένου να λύσει το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί, αποφάσισε μετά την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, να μην ισχύσει ο υποβιβασμός σε καμία κατηγορία της.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1984-85
Ομάδες που προήχθησαν στη Β΄ κατηγορία 1985-86
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Β΄ κατηγορία 1984-85
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1985-1986 Κατηγορία:Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Spider-Man 2 (βιντεοπαιχνίδι, 2023)
Το Marvel's Spider-Man 2 είναι επερχόμενο παιχνίδι δράσης-περιπέτειας που αναπτύχθηκε από την Insomniac Games και θα εκδοθεί από την Sony Interactive Entertainment. Βασίζεται στον χαρακτήρα των Marvel Comics Spider-Man, και είναι το τρίτο μέρος της σειράς Marvel's Spider-Man, ως συνέχεια των Marvel's Spider-Man (2018) και Marvel's Spider-Man: Miles Morales (2020).
Συζητήσεις σχετικά με μια κανονική συνέχεια του Marvel's Spider-Man ξεκίνησαν κατά την διάρκεια της ανάπτυξης του παιχνιδιού. Το παιχνίδι ανακοινώθηκε επίσημα τον Σεπτέμβριο του 2021, με τους Γιούρι Λόουενθαλ, Νάτζι Τζέτερ, και Λόρα Μπέιλι επιστρέφουν στους ρόλους τους από τα προηγούμενα παιχνίδια σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, ενώ οι Τζιμ Πίρι και Τόνι Τοντ πρωταγωνιστούν ως Κρέιβεν ο Κυνηγός και Βένομ, αντίστοιχα.
Το Marvel's Spider-Man 2 είναι προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει στο PlayStation 5 στις 20 Οκτωβρίου του 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Marvel's Spider-Man Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 5 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Sony Interactive Entertainment Κατηγορία:Επερχόμενα βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βασισμένα σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Νέα Υόρκη
Τέσσερεις Ασιατικοί Τίγρεις
thumb|right|Χάρτης με τους τέσσερις Δράκους της Ανατολικής Ασίας right|thumb|300px|Η [[Ταϊπέι (πρωτεύουσα και οικονομικό κέντρο της Ταϊβάν) το βράδυ.]] thumb|right|300px|Ουρανοξύστες στο οικονομικό κέντρο του [[Χονγκ Κονγκ.]] 300px|right|thumb|Οι ουρανοξύστες της [[Σιγκαπούρη|Σιγκαπούρης.]]
Ως Ασιατικοί Τίγρεις ή και Δράκοι της Ασίας ονομάζονται τέσσερα κράτη, η Νότια Κορέα, η Σιγκαπούρη, η Ταϊβάν, και το Χονγκ Κονγκ, των οποίων η οικονομία αναπτύσσεται με ταχύτατους ρυθμούς.
Τα κράτη αυτά γεωγραφικά εντοπίζονται στην περιοχή της Ανατολικής Ασίας όπου δρουν τρεις πυρηνικές δυνάμεις, ήτοι η Ρωσία, η Κίνα και η Βόρεια Κορέα, τρεις από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες οικονομίες, ήτοι Ρωσία, Κίνα και Ιαπωνία, και σε μία γεωγραφική περιοχή όπου υπάρχουν δύο από τα μεγαλύτερα σε έδαφος και πληθυσμό κράτη στον κόσμο, ήτοι η Κίνα και η Ινδονησία.
Η ημι-περιφέρεια: το οικονομικό «θαύμα»
Μεταξύ άλλων αιτιών για την οικονομική ανάπτυξη των τεσσάρων «Δράκων» της Ανατολικής Ασίας, με μεγαλύτερη έμφαση στη Νότια Κορέα και την Ταϊβάν, ήταν ο Ψυχρός πόλεμος και οι εξ αυτού – εγγενείς - πόλεμοι της Κορέας και του Βιετνάμ, δηλαδή οι αντί-κομμουνιστικοί πόλεμοι σύμφωνα πάντα με τη θεωρία του ντόμινο, όπως επίσης και η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ προς τα κράτη αυτά. Τέλος, σημαντική υπήρξε η διασύνδεση των οικονομιών των κρατών που αναλύουμε με την οικονομία της Ιαπωνίας, της οποίας η γεωγραφική εγγύτητα διαδραματίζει σημαίνοντα ρόλο.
Η κρίση
Το γεγονός ότι τα κράτη αυτά εντάσσονται στην ημι-περιφέρεια τα εξαναγκάζει σε μία πολύ δύσκολη θέση σε σχέση με τη συμπεριφορά τους στο παγκόσμιο εμπόριο. Αναγκάζονται να ακολουθήσουν ακραιφνείς εμπορικές πολιτικές προστατευτισμού και ταυτόχρονα ενισχύοντας την εγχώρια τους βιομηχανία επιδιώκουν να καταστήσουν τις επιχειρήσεις τους περισσότερο ανταγωνιστικές στο εξωτερικό. Επιπλέον αποδεχόμαστε αξιωματικά ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός συνδέεται με την παγκοσμιοποίηση. Μία από τις μορφές που λαμβάνει η τελευταία είναι η χρηματοοικονομική διασύνδεση των αγορών σε παγκόσμιο επίπεδο, ίσως η μοναδική που έχει ένα τόσο υψηλό βαθμό ολοκλήρωσης. Επακόλουθο της χρηματοοικονομικής ολοκλήρωσης ήταν σύμφωνα με τον Gilpin (2004, σ. 326) «οι κερδοσκοπικές επενδύσεις που πραγματοποίησαν στις αναδυόμενες αγορές οι διεθνείς τράπεζες και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια κάλυψης κινδύνου που προέρχονταν από πολύ υψηλό δανεισμό να τροφοδοτήσουν τη μανία και την επενδυτική “φούσκα”». Ακριβώς για αυτό το λόγο η χρηματοοικονομική κρίση με χρονικό σημείο εκκίνησης τις 2 Ιουλίου 1997 στην Ταϊλάνδη επεκτάθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα και στον υπόλοιπο κόσμο, μη αφήνοντας ανεπηρέαστες τις οικονομίες και το εξαγωγικό εμπόριο των τεσσάρων «Δράκων» της Ασίας, τερματίζοντας κατά αυτόν τον τρόπο το οικονομικό «θαύμα» της Ανατολικής Ασίας. Περαιτέρω, ευθύνες για την κρίση αποδίδονται στην πρόωρη φιλελευθεροποίηση των χρηματοπιστωτικών αγορών και της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίου στα κράτη που εξετάζουμε, μία ευθύνη που αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στις ΗΠΑ. Κατά συνέπεια «η κρίση οφειλόταν στην ανορθολογική λειτουργία των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών».
Συμπέρασμα
Η Σιγκαπούρη, το Χονγκ Κονγκ, η Ταϊβάν και η Νότιος Κορέα, σαν πραγματικοί τίγρεις που διαβιούν σε μία ζούγκλα, σε ένα περιβάλλον παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής αναρχίας, θριάμβευσαν για χρονικό διάστημα πέραν της δεκαετίας με αποτέλεσμα να εκτοξεύσουν τους οικονομικούς τους δείκτες σε επίπεδα συγκρίσιμα και ορισμένες φορές υπέρτερα του δυτικού κόσμου. Το βιοτικό επίπεδο επίσης των λαών τους εξυψώθηκε σε σημείο ανάλογο των λαών του πυρήνα του καπιταλισμού.
Άρθρα
Κατηγορία:Οικονομία της Νότιας Κορέας Κατηγορία:Οικονομία της Σιγκαπούρης Κατηγορία:Οικονομία της Ταϊβάν Κατηγορία:Οικονομία του Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Οικονομία της Ανατολικής Ασίας
新興工業経済地域
Άγις Στίνας
Ο Άγις Στίνας, (με πραγματικό όνομα Σπύρος Πρίφτης) ήταν πολιτικό στέλεχος του ΚΚΕ και στη συνέχεια του τροτσκισμού. Στη διάρκεια της Κατοχής ήταν υπέρμαχος του ντεφαιτισμού. Στο τέλος της ζωής του ήταν κοντά στον αναρχισμό.
Ζωή και ιδεολογία
Γεννήθηκε στο χωριό Σπαρτύλας της Κέρκυρας το 1900. Ανήκε σε ευκατάστατη οικογένεια αλλά ξόδεψε την περιουσία του στην πολιτική του δράση. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Μέση Εμπορική Σχολή, στην ηλικία των 14-15 ετών, ήρθε σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες, συμμετέχοντας στη νεολαία της Σοσιαλιστικής Ομάδας της Κέρκυρας. Από 18 χρονών, όπως λέει ο ίδιος, αφιέρωνε τον εαυτό του στο απελευθερωτικό κίνημα της εργατικής τάξης. Το Μάιο του 1920, κλείνοντας τα 20, έχει το δικαίωμα να εγγραφεί επισήμως στο ΣΕΚΕ. Η ομάδα στην οποία συμμετείχε ήταν ένας από τους συνιδρυτικούς πυρήνες στην ίδρυση του ΣΕΚΕ, το 1918, ενώ ήταν από τα πιο δραστήρια στελέχη προς αυτήν την κατεύθυνση.
Μικρασιατική Εκστρατεία
Ως μέλος του κόμματος έδρασε στο Μικρασιατικό Μέτωπο και κατά τα γεγονότα της Ανατολικής Θράκης. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή το 1922, συνέβαλε ιδιαίτερα στην ανάπτυξη του κινήματος των Παλαιών Πολεμιστών. Για τη δράση του αυτή καταδικάστηκε από στρατοδικείο σε θάνατο, επί κυβέρνησης Πλαστήρα αλλά εξορίστηκε και φυλακίσθηκε. Σύμφωνα με το αυτοβιογραφικό του σημείωμα αναφέρεται μόνο ότι παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο επί εσχάτη προδοσία και στάλθηκε στον Πειθαρχικό Λόχο αμέσως μετά.
Λενινιστική Αντιπολίτευση του ΚΚΕ και ομάδα Μπολσεβίκος
Πριν ακόμη από την έξοδό του από το ΚΚΕ είχε σχέση με την Λενινιστική Αντιπολίτευση του ΚΚΕ (ΛΑΚΚΕ), φράξια στον αρχειομαρξισμό, στην οποία γίνεται στέλεχος και διαγράφεται λόγω του ότι έθετε ζητήματα δημιουργίας κομμάτων που δεν θα κάνουν αντιπολίτευση στο ΚΚΕ αλλά θα έχουν ανεξάρτητη δράση. Το 1932 συνελήφθη από τις αρχές ξανά και στάλθηκε στην Κέρκυρα για κάποια ερημοδικία. Εκεί ασχολείται με την τοπική αυτοδιοίκηση ως εκλεγμένος πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του χωριού του, προσπαθώντας να εφαρμόσει φιλεργατική και αντιφασιστική πολιτική. Ωστόσο τον Μάρτιο του 1935, μετά τη δημιουργία της ομάδας Μπολσεβίκος της οποίας ήταν επικεφαλής ο Γιώργης Βιτσώρης, ο Στίνας θα προσχωρήσει σε αυτήν αφού πρώτα μετακομίσει στην Αθήνα. Μετά το Κίνημα 1ης Μαρτίου 1935 υποστηρίζει κριτικά τους Δημοκρατικούς αξιωματικούς και αυτό θα είναι αιτία διάσπασης της ομάδας του, καθώς και προσχώρησης μελών από την οργάνωση του Παντελή Πουλιόπουλου και τη δημιουργία της νέας οργάνωσης Κομμουνιστική Διεθνιστική Ένωση με εφημερίδα το Εργατικό Μέτωπο. Στις εκλογές του 1936 συμμετείχε μετωπικά μαζί με την οργάνωση του Πουλιόπουλου, λαμβάνοντας 296 ψήφους. Στα γεγονότα του 1936 υποστήριξε την ανάγκη για γενική απεργία.
Δικτατορία του Μεταξά
Στη Δικτατορία του Μεταξά η οργάνωσή του συνέχισε τη δράση της εκδίδοντας παράνομα εφημερίδα και προκηρύξεις. Στις 6 Απριλίου του 1937 ο Στίνας συλλαμβάνεται από την ειδική ασφάλεια και βασανίζεται για να αποκαλύψει την παράνομη έδρα της οργάνωσης, χωρίς κάποιο αποτέλεσμα. Στάλθηκε στις φυλακές της Αίγινας και της Ακροναυπλίας, όπου το 1937 διαμόρφωσε τη θέση ενάντια στην υπεράσπιση της ΕΣΣΔ στον διαφαινόμενο επόμενο πόλεμο.
Κατοχή και Δεκεμβριανά
Με την βοήθεια του ακροδεξιού Μητροπολίτη Καρύστου Παντελεήμονα, ο Άγις Στίνας απέδρασε από την Εύβοια όπου είχε μεταχθεί και στη συνέχεια πήγε στην Αθήνα όπου συμμετείχε μαζί με ελεύθερους συντρόφους του στην ανασυγκρότηση της ομάδας του. Η θέση του στα διαδοχικά κόμματα που συμμετείχε - Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας, Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, Διεθνιστικό Επαναστατικό Κόμμα Ελλάδας - ήταν ότι το ΚΚΕ ήταν εθνικιστικό κόμμα που εξέφραζε τα συμφέροντα της αστικής τάξης και του βρετανικού ιμπεριαλισμού: "εξαπατά την εργατική τάξη, την κρατά δεμένη στο άρμα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και της εμπνέει το πιο κτηνώδες εθνικιστικό μίσος" ενώ η πλευρά των κατοχικών δυνάμεων ήταν όργανο του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Για τη δράση των αντάρτικων σχηματισμών είχε τη θέση ότι δίνουν αφορμές στο κράτος για να χρησιμοποιεί αυταρχικά μέτρα εναντίον του λαϊκού κινήματος. Στα Δεκεμβριανά κατηγόρησε το ΕΑΜ ενώ το κόμμα του κράτησε ντεφαιτιστική στάση. Συνέπεια και αυτού ο ΕΛΑΣ και η ΟΠΛΑ θα επιτεθούν εναντίον τους.
Εμφύλιος πόλεμος, και Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδα
Συμμετείχε ως αντιπρόσωπος της οργάνωσης που εκπροσωπούσε, στο ενοποιητικό συνέδριο των τροτσκιστικών κομμάτων το 1946 που δημιούργησε το Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΔΚΕ). Στις συνομιλίες που έγιναν στο θέατρο Αλίκη σε αναμέτρηση εναντίον στελεχών του ΚΚΕ, σε ένα ιδιότυπο debate (συζήτηση/διάλεξη) γεγονός που πραγματοποιήθηκε ύστερα από πρωτοβουλία του ΚΚΕ, ήταν ομιλητής του ΚΔΚΕ. Επεδίωξε μέσα στο 1946 τη ρήξη των σχέσεων με το ΚΚΕ, σε αντίθεση με τη κυρίαρχη τάση μέσα στο ΚΔΚΕ, καθώς θεωρούσε την δράση του ΚΚΕ ως προγεφύρωμα της Σοβιετικής Ένωσης στην Ελλάδα. Ο Στίνας έκανε φράξια εντός του ΚΔΚΕ και εξέδωσε την εφημερίδα Εργατικό Μέτωπο, που έκλεισε αργότερα λόγω διώξεων. Το 1949 ο Στίνας επέστρεψε στο χωριό του καταγγέλλοντας το ΚΚΕ για τον εμφύλιο πόλεμο. Ενώ στις Αναμνήσεις του η αποτίμηση για τη συμμετοχή στο ενοποιημένο κόμμα είναι αρνητική, για αυτό και αναφέρει ότι αποχώρησε από το κόμμα, την άνοιξη του 1947.
Στο Διεθνιστικό Επαναστατικό Κόμμα Ελλάδας (ΔΕΚΕ)
Ο ίδιος ο Στίνας θεωρεί στις "Αναμνήσεις" του, το 1947 ως το αρχικό έτος που απέρριψε τη θεωρία του Τρότσκι που θεωρούσε την ΕΣΣΔ ως ένα εκφυλισμένο εργατικό κράτος. Η άποψη της ομάδας του Στίνα τότε, ήταν ότι η 4η Διεθνής είχε κρατήσει σοσιαλπατριωτική στάση κατά τον β' παγκόσμιο πόλεμο, αλλά αντίθετα θεωρούσε ότι παρέμενε η ομάδα Στίνα, σταθερά προσηλωμένη στον λενινισμό.
Ο Κορνήλιος Καστοριάδης στο πολιτικό μνημόσυνο του Στίνα, ανέφερε ότι οι θέσεις του Στίνα μετά τη περίοδο 1945-46 ταυτίστηκαν με τις δικές του: "ίσως μέχρι το '45 και αρχές του '46, και γρήγορα βρεθήκαμε πάλι σύμφωνοι και η ιδεολογική συνέχεια δεν έχει άλλη ιστορία από την ιστορία των ιδεών του Socialisme ou Barbarie". Ο Καστοριάδης ήταν ο εκπρόσωπος της ομάδας του Στίνα στο δεύτερο συνέδριο της 4ης Διεθνούς που έγινε στο Παρίσι το 1948.
Ο Στίνας εξέδωσε την εφημερίδα Εργατικό Μετώπο, μέσα από το ΔΕΚΕ, αλλά επικρίθηκε το 1948 από τη "τάση Στανίτσα" για -μεταξύ άλλων- απόψεις που πρόσβλεπαν στον Δημοκρατικό Στρατό δυνατότητα για ταξικό αντάρτικο ενώ μέλη της ομάδας του αναφέρουν μεταγενέστερα, ότι εκείνη τη περίοδο μιλούσε κολακευτικά για τα χαμηλόβαθμα στελέχη του Δημοκρατικού Στρατού, και ότι τον χαρακτήριζε ως "καπελωμένο στρατιωτικό ταξικό κίνημα" καθώς και η άποψη του τότε για τον ΔΣΕ ήταν ότι ήταν  κατά κάποιον τρόπο ταξικό κίνημα των εκμεταλλευόμενων μαζών που μπορεί να αποτινάξει τη σταλινική κηδεμονία . Το ίδιο έτος (1948) ζητούσε την καταστολή των παρεκκλίσεων ("τάση Στανίτσα", "τάση Καστοριάδη") από την κεντρική γραμμή του κόμματος σύμφωνα με τις μπολσεβίκικες αρχές.
Ύστερα χρόνια
Επιστρέφοντας στο χωριό του Σπαρτίλας το 1949 συμμετείχε στην ίδρυση του σωματείου Εργατική Ένωσις Σπαρτίλα όπου συμμετείχε μέχρι το 1956, έτος επιστροφής στην Αθήνα.
Επιστροφή στην Αθήνα
Ο Στίνας μετά την επιστροφή του, επιχείρησε να ανασυστήσει την οργάνωση του Εργατικό Μέτωπο, με θέσεις οι οποίες ήταν σε άμεση αναλογία με αυτές του Καστοριάδη που εκφράστηκαν στο σχήμα του "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα". Ενώ στις "Αναμνήσεις" του ο Στίνας θα ισχυριστεί ότι ενδεχομένως ουδέποτε υπήρξε τροτσκιστής. Το 1958 αρχίζει να αποδέχεται τη θεώρηση που έκανε από το 1944-45 ο Καστοριάδης, για τα καθεστώτα του ανατολικού μπλοκ ως ολοκληρωτικά.
Κριτική στην ΕΔΑ
Εκείνη την εποχή έκανε κριτική στην ΕΔΑ ως όχημα του Ρώσικου ιμπεριαλισμού. Παράλληλα, το 1958 ασχολήθηκε με τη μετάφραση βιβλίων και το 1965 συμμετείχε και στη βραχύβια ομάδα Νέο Ξεκίνημα με την οποία εξέδιδε την εφημερίδα Εργατικό Μέτωπο, από όπου άσκησε κριτική στην πολιτική της ΕΔΑ.
Στη Μεταπολίτευση
Μετά τη δικτατορία των συνταγματαρχών έδινε ομιλίες και συνεντεύξεις. Πέθανε στις 6 Νοεμβρίου 1987, μετά από αποτυχημένη χειρουργική επέμβαση στα μάτια. Παρότι οι γιατροί είχαν προειδοποιήσει για την κρισιμότητά της, λόγω του ότι έπασχε από σάκχαρο, ο ίδιος επέμενε στην πραγματοποίησή της, λέγοντας "τι να την κάνω τη ζωή, άμα δεν μπορώ να διαβάζω". Στο τέλος της ζωής του ο Άγις Στίνας ήταν κοντά στον αναρχικό χώρο ενώ έχει κύρος στον σημερινό αναρχικό και αυτόνομο χώρο, ένα κομμάτι του οποίου τον θεωρεί πρόδρομο του. Στα πολιτικά μνημόσυνά του θα μιλήσει ο Κορνήλιος Καστοριάδης.
Συγγραφικό έργο
Μέχρι το 1926 υπέγραφε με το πραγματικό του ονοματεπώνυμο: Σπύρος Πρίφτης. Από το 1926 και στη συνέχεια με το Άγις Στίνας. Άλλα ψευδώνυμα: Άγις, Δηρός, Κορφιάτης, Φιλίππου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η επαναστατική δράση μεταξύ 1940-1950 και ο Άγις Στίνας, εκτεταμένη βιογραφική αναφορά στον Άγι Στίνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες τροτσκιστές Κατηγορία:Έλληνες αναρχικοί
Λαγός Έβρου
Ο Λαγός είναι οικισμός του νομού 'Εβρου, περίπου στο κέντρο του νομού. Συνδέεται οδικώς με το Διδυμότειχο. Κοντά στο χωριό υπάρχουν στρατιωτικές μονάδες.
Οι κάτοικοι του Λαγού
Το 1922, όταν οι κάτοικοι της Ανατολικής Θράκης με βαρύ αναστεναγμό άφηναν τη γη των πατέρων τους, μια ομάδα προσφύγων από τα χωριά της περιοχής αυτής Μαλκότσι, Μακρά Γέφυρα και Τσαλί ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 15 χιλιόμετρα Β.Δ. του Διδυμότειχου στην τοποθεσία «Ταουσάν - Κουρού», πού σημαίνει «Το δάσος του Λαγού». Εκεί ή Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων έκτισε το συνοικισμό τους, πού σήμερα φέρει το όνομα «Λαγός» και δικαιολογημένα, γιατί ή περιοχή, ομαλή και δασωμένη καθώς είναι από θάμνους και άφθονη χλόη, ήταν και είναι καταφύγιο πολλών λαγών. Η εγκατάσταση των προσφύγων ολοκληρώθηκε το 1928. Στην Απογραφή του 2011 είχε 628 κατοίκους.
Η εκκλησία του Λαγού
Ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Λαγού χτίστηκε το 1933. Εγκαίνια στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Λαγού πραγματοποιήθηκαν στις 15 Ιουλίου 1962 υπό του Αρχιερατεύοντος Κωνσταντίνου Πούλου, Μητροπολίτου Διδυμοτείχου πλαισιωμένος από τους Ιερείς Καρωτής, Ελληνοχωρίου, Παταγής και Θυρέας.
Το σχολείο του Λαγού
Το 1925 άρχισε η λειτουργία του Μονοθέσιου Δημοτικό σχολείου Λαγού (Φ.Ε.Κ, 265 1925), το οποίο λειτούργησε κανονικά ως το 1940. Λόγω του πολέμου και της κατοχής από τον Οκτώβριο του 1940 ως το 1942 παρέμεινε κλειστό. Το 1943 λειτούργησε για ένα μόνο μήνα. Το 1944-45 λειτούργησε ολόκληρο το σχολικό έτος και το 1945-46 μόνο ένα τρίμηνο. Από το 1946-50 το σχολείο έμεινε πάλι κλειστό, γιατί οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το χωριό και να καταφύγουν στα κέντρα για λογούς ασφαλείας. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου και την επιστροφή των κατοίκων το σχολείο άρχισε να λειτουργεί κανονικά.
Σύμφωνα με πληροφορίες των κατοίκων -καθώς το αρχείο του σχολείου καταστράφηκε- ο αρχικός αριθμός των μαθητών έφθανε τους 28, άλλα με την ακμή του χωριού ο αριθμός των μαθητών του σχολείου αυξανόταν και έφτασε σήμερα τους 84. Για το λόγο αυτό έγινε προαγωγή του σχολείου σε 2/Θέσιο (Φ.Ε.Κ. 138) 1959), όπως παραμένει ως σήμερα. Κατά την ίδρυση του σχολείου διδακτήριο δεν υπήρχε και ως τέτοιο χρησιμοποιήθηκε το σπίτι κάποιου χωρικού. Το διδακτήριο θεμελιώθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1931 και στις 5 Δεκεμβρίου 1931 είχε αποπερατωθεί. Το οικόπεδο ήταν χώρος κοινόχρηστος. Τα υλικά τα πρόσφεραν οι κάτοικοι και κόστισε συνολικά 6.000δρχ. Σε αυτό στεγαζόταν το σχολείο ως το 1959. Η θεμελίωση του νέου κτιρίου έγινε στις 15 Μαΐου 1959 και αποπερατώθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1960.
Η Σχολική Βιβλιοθήκη Ιδρύθηκε το 1933 και είχε αρκετά βιβλία, άλλα με τον πόλεμο, την Κατοχή και τ' αλλά δεινά, όλα χάθηκαν και έμεινε μονό το έπιπλο. Από το 1951 άρχισε πάλι να εμπλουτίζεται
Πολιτιστικός Λαογραφικός Σύλλογος Λαγού
Ακόμα στο χωριό υπάρχει και ο Λαογραφικός Πολιτιστικός Σύλλογος Λάγου, που κρατάει ακόμα ζωντανή την παράδοση,τα ήθη και έθιμα του Λαγού, και ιδρύθηκε το 2001.
Ήθη και έθιμα
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου
Ημέρα της Νίκης (9 Μαΐου)
μικρογραφία|Το [[Λάβαρο της Νίκης αρ. 5, το οποίο υψώθηκε στην κορυφή του κτιρίου του Ράιχσταγκ ]] Η Ημέρα της Νίκης είναι αργία που εορτάζεται στη Ρωσία και άλλες χώρες του κόσμου. Ξεκίνησε να εορτάζεται στις 15 δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης, μετά την υπογραφή του γερμανικού συμφώνου παράδοσης τη νύχτα της 8ης Μαΐου 1945 (στην ώρα Μόσχας ήταν μετά τα μεσάνυχτα, στις 9 Μαΐου). Η Σοβιετική κυβέρνηση ανακοίνωσε τη νίκη στα ξημερώματα της 9ης Μαΐου, μετά τη τελετή υπογραφής στο Βερολίνο. Ενώ η αργία ξεκίνησε να εορτάζεται το 1945, η αργία έγινε μη-εργατική αργία μόνο το 1965, και αυτό επηρέαζε μόνο ορισμένες σοβιετικές δημοκρατίες.
Στην Ανατολική Γερμανία, η 8η Μαΐου εορταζόταν ως Ημέρα της Απελευθέρωσης από το 1950 έως το 1966, καθώς και στην 40ή επέτειο το 1985. Το 1975, εορτάστηκε μια Ημέρα της Νίκης σοβιετικού στυλ, στις 9 Μαΐου. Από το 2002, το γερμανικό κρατίδιο Μεκλεμβούργο-Πομερανία εορτάζει την 9η Μαΐου ως μέρα ανάμνησης, γνωστή με την ονομασία Ημέρα της Απελευθέρωσης από τον Εθνικοσοσιαλισμό και το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Εορτασμοί
μικρογραφία|Ημέρα της Νίκης το 2013 στο [[Ντονέτσκ στην Ουκρανία]] μικρογραφία|Ουκρανικό γραμματόσημο του 2005 Κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της ΕΣΣΔ, η 9η Μαΐου ήταν γνωστή ως Ημέρα της Νίκης στην ΕΣΣΔ και τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ. Ενώ η αργία εισήχθη σε πολλές σοβιετικές δημοκρατίες μεταξύ του 1946 και του 1950, έγινε μη εργατική ημέρα στην Ουκρανική ΣΣΔ το 1963 και στη Ρωσική ΣΟΣΔ το 1965. Στη Ρωσική ΣΟΣΔ, εάν η 9η Μαΐου έπεφτε σε Σάββατο ή Κυριακή, οι εργαζόμενοι έπαιρναν μια μέρα ρεπό (συνήθως την ερχόμενη Δευτέρα).
Ο εορτασμός της Ημέρας της Νίκης συνέχισε τα επόμενα χρόνια. Ο πόλεμος έγινε θέμα μείζονος σημασίας σε όλη τη πολιτστική ζωή της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς και στην εκπαίδευση.
Στη Ρωσία της δεκαετίας του 1990, μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η 9η Μαΐου δεν εορταζόταν με μεγάλες πορείες σοβιετικού στυλ λόγω των πολιτικών των ρωσικών κυβερνήσεων. Μετά την άνοδο του Βλαντίμιρ Πούτιν στην εξουσία, η Ρωσική κυβέρνηση άρχισε να προωθεί το κύρους του κυβερνώντος καθεστώτος και της ιστορίας, ενώ οι εθνικές αργίες και εορτασμοί έγιναν πηγή εθνικής υπερηφάνειας. Η ημέρα της Νίκης στη Ρωσία έχει γίνει μια γιορτή όπου ο λαϊκός πολιτισμός παίζει κεντρικό ρόλο. Στη Ρωσία, η 60η και 70η επέτειος της ημέρας της Νίκης στη Ρωσία (2005 και 2015) έγιναν οι μεγαλύτερες λαϊκές αργίες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
Το 2015, περίπου 30 αρχηγοί κρατών, συμπεριλαμβανομένων αυτού της Κίνας και της Ινδίας, ήταν παρόντες στους εορτασμούς του 2015, ενώ οι ηγέτες των δυτικών χωρών μποϊκόταραν τους εορτασμούς λόγω της ρωσικής επέμβασης στη Κριμαία.
Χώρες που εορτάζουν την 9η Μαΐου
μικρογραφία|Παρέλαση για τον εορτασμό της Ημέρας της Νίκης το 2005 στην [[Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας.]] μικρογραφία|Παρέλαση για τον εορτασμό της Ημέρας της Νίκης το 2015 στη Μόσχα.
μικρογραφία|Βετεράνοι του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στην παρέλαση της Ημέρας της Νίκης το 2011 στο [[Κίεβο.]] Σε ορισμένα μη αναγνωρισμένα μετασοβιετικά κράτη, η 9η Μαΐου αποτελεί αργία:
Σε πολλές χώρες, οι ρωσόφωνοι πληθυσμοί εορτάζουν τη γιορτή ανεξαρτήτως του καθεστώτος της αργίας στη χώρα τους, οργανώνουν δημόσιες συγκεντρώσεις, ακόμα και παρελάσεις. Μερικοί τηλεοπτικοί όμιλοι με κανάλια σε διάφορες γλώσσες μεταφράζουν την ομιλία του ρώσου προέδρου και την παρέλαση στη Κόκκινη Πλατεία.
Το RT μεταδίδει τους εορτασμούς ζωντανά με σχολιασμό, ενώ μεταδίδει και άλλο ένα σύμβολο της ημέρας, το Λεπτό Σιγής στις 6:55 μ.μ. ώρα Μόσχας, μια παράδοση που χρονολογείται από το 1965
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Χριστιανός Αύγουστος της Σαξονίας-Τσάιτς
Ο Χριστιανός Αύγουστος, γερμ. Christian August (9 Οκτωβρίου 1666 - 23 Αυγούστου 1725) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Τσάιτς, ιππότης του Τευτονικού Τάγματος, καρδινάλιος, επίσκοπος του Ράαμπ, πριμάτος της Ουγγαρίας και αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ (1707-25).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Μαυρίκιου, δούκα της Σαξονίας-Τσάιτς και της Δωροθέας Μαρίας των Βέττιν, κόρης του Γουλιέλμου, δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Δημήτριος Ομπολένσκυ
Ο Δημήτριος Ομπολένσκυ (Дми́трий Дмитриевич Оболе́нский, 1 Απριλίου 1918 - 23 Δεκεμβρίου 2001) ήταν Ρώσος ιστορικός που εγκαταστάθηκε στη Μεγάλη Βρετανία και έγινε καθηγητής της ρωσικής και βαλκανικής ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και συγγραφέας διαφόρων ιστορικών έργων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1918. Ήταν γιος του πρίγκιπα Ντμίτρι Ομπολένσκυ και της κόμισσας Μαρίας Σουλένσκυ. Αμέσως μετά τη γέννησή του οι γονείς του μετανάστευσαν στο Παρίσι. Φοίτησε στο λύκειο Παστέρ, στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ, όπου ανακηρύχθηκε διδάκτορας. Υπήρξε εταίρος του Trinity College, όπου και δίδαξε σλαβικές γλώσσες ως λέκτορας έδρας. Το 1949 εξελέγη υφηγητής στην Έδρα της Σλαβικής και της Βαλκανικής Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου το 1961 εξελέγη τακτικός καθηγητής και ομότιμος το 1985. . Το 1974 ανακηρύχθηκε μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας και της Βασιλικής Ιστορικής Εταιρείας. Επίσης υπήρξε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Θεωρείται ένας από τους διαπρεπέστερους μελετητές της βυζαντινής και σλαβικής ιστορίας.
Εργογραφία
Μεταξύ των πολλών συγγραμμάτων του τα σημαντικότερα είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανοί βυζαντινολόγοι
Οσπιτάλιοι Ιππότες
Οσπιτάλιοι Ιππότες ή Ιωαννίτες Ιππότες ή Ιππότες του Νοσοκομείου είναι η συνεκδοχική ονομασία του Ordo Hospitalis Sancti Johannis Hierosolymitani (Λατιν., κατά λέξιν: Τάγμα του Ξενώνα του Αγίου Ιωάννη του Ιεροσολυμίτη), ενός ρωμαιοκαθολικού μοναχικού-ιπποτικού τάγματος, που ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα στα πλαίσια της Α΄ Σταυροφορίας.
Οι καταβολές του Τάγματος ανάγονται στον 11ο αιώνα με την εγκατάσταση Αμαλφιτανών εμπόρων στην Ιερουσαλήμ και στη μετέπειτα ίδρυση ξενοδοχείων-νοσοκομείων στους Αγίους Τόπους. Όπως και οι Ναΐτες, ανέλαβε μετά την Α΄ Σταυροφορία και στρατιωτικό πέραν του ιατρικού του ρόλου, με πρώτη ευθύνη την περίθαλψη των αρρώστων προσκυνητών στα νοσοκομεία του Τάγματος κι έπειτα τον πόλεμο κατά των Σαρακηνών.
Το Τάγμα ιδρύθηκε με παπική βούλα το 1113. Έδρασε στους Αγίους Τόπους μέχρι την κατάλυση των σταυροφορικών κρατών και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Ρόδο (1309). Η πτώση των Ναϊτών (1314) ήταν ένας από τους παράγοντες που ενίσχυσαν τους Ιωαννίτες, οι οποίοι εξελίχθηκαν σε ναυτική δύναμη και προασπιστές της Χριστιανοσύνης απέναντι στους μωαμεθανούς. Στη Ρόδο το Τάγμα αντιστάθηκε επιτυχώς στην πολιορκία του Μωάμεθ Β΄ και παρέμεινε εκεί μέχρι το 1523 οπότε εκδιώχθηκε από τους οθωμανούς. Το 1530 εγκαταστάθηκε στη Μάλτα. Από τις κορυφαίες στιγμές του Τάγματος ήταν η απόκρουση της οθωμανικής επίθεσης το 1565 και η συμμετοχή του στη ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571.
Το 1798 ο στρατηγός Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης κατέλαβε τη Μάλτα και η εδαφική κυριαρχία του Τάγματος καταλύθηκε. Οι ιππότες διασκορπίστηκαν και ο τσάρος της Ρωσίας Παύλος Α΄ ανέλαβε την προστασία ενός τμήματος του Τάγματος, το οποίο εγκαταστάθηκε οριστικά στη Ρώμη το 1834 ασχολούμενο με φιλανθρωπικά έργα. Το Τάγμα μετεξελίχθηκε και υφίσταται πλέον ως Supremus Ordo Militaris Hospitalis Sancti Ioannis Hierosolymitani Rhodius et Melitensis (Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα του Νοσοκομείου του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας).
Το όνομα
Ποικίλες είναι οι ονομασίες του Τάγματος. Στα Ελληνικά αναφέρεται ως Ιωαννίται, Τάγμα των Ιωαννιτών, Τάγμα του Αγίου Ιωάννου των Ιεροσολύμων, Ιππόται του Αγίου Ιωάννου των Ιεροσολύμων, Ιππόται της Μελίτης, Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ, Τάγμα του Αγίου Ιωάννου, Ιππότες της Ρόδου, Ιππότες της Μάλτας, Οσπιτάλιοι κλπ.
Στα Γαλλικά ως Ordre de Saint-Jean de Jérusalem, Les Hospitaliers de Malte,Les Hospitaliers, L'Ordre de Malte, Les Chevaliers de Malte κλπ.
Στα Γερμανικά Der Johanniter-Orden, Malteserorden
Στα Αγγλικά Hospitallers of St. John of Jerusalem, Knights of Malta, Order of St John of Jerusalem κλπ.
Ίδρυση και πρώιμη ιστορία
Το 600 ο αβάς Πρόβος διατάχθηκε από τον Πάπα Γρηγόριο τον Α' να χτίσει ένα νοσοκομείο στην Ιερουσαλήμ για να φροντίζει τους χριστιανούς προσκυνητές των Αγίων Τόπων. Το 800 ο αυτοκράτορας Καρλομάγνος επεξέτεινε το νοσοκομείο του Πρόβου και πρόσθεσε μία βιβλιοθήκη σε αυτό. Περίπου 200 χρόνια αργότερα ο χαλίφης Αλ Χακίμ κατέστρεψε το νοσοκομείο μαζί με άλλα 3.000 κτίρια της Ιερουσαλήμ. Το 1023 έμποροι από το Αμάλφι και το Σαλέρνο πήραν άδεια από τον χαλίφη Αλ-Ζαχίρ της Αιγύπτου να ξαναχτίσουν το νοσοκομείο στην Ιερουσαλήμ. Το νέο νοσοκομείο χτίστηκε στο σημείο που βρισκόταν το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή και διακονούσαν σ' αυτό Βενεδικτίνοι μοναχοί.
Το μοναστικό τάγμα ιδρύθηκε αμέσως μετά την Α' Σταυροφορία και την ίδρυση των σταυροφορικών κρατών από τον αδελφό Γεράρδο (γνωστό ως ο "Ευλογημένος"), του οποίου ο ιδρυτικός ρόλος επικυρώθηκε με βούλα του Πάπα Πασχάλη Β' το 1113. Στον Γεράρδο δόθηκαν περιοχές και οικονομική βοήθεια για το τάγμα του στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Ο Γεράρδος έγινε πρώτος του μάγιστρος, ενώ ο πάπας διευκρίνισε πως με το θάνατο του τελευταίου τα μέλη του τάγματος θα επέλεγαν από μόνα τους το διάδοχό του. Ο διάδοχος του Γεράρδου, Ραϋμόνδος ντε Πουί της Προβηγκίας, εγκατέστησε το πρώτο σημαντικό νοσοκομείο των Ιπποτών του Νοσοκομείου κοντά στον Ναό της Αναστάσεως της Ιερουσαλήμ. Αρχικά, το Τάγμα περιέθαλπε προσκυνητές, αλλά σύντομα ανέλαβε και την αποστολή να τους παρέχει ένοπλη προστασία και συνοδεία και επί Ραϋμόνδου εξελίχθηκε σε υπολογίσιμη στρατιωτική δύναμη χωρίς να χάσει τον φιλανθρωπικό χαρακτήρα του. Οι Ιωαννίτες και οι Ναΐτες (Ιππότες του Ναού, οι οποίοι συστάθηκαν το 1119), έγιναν τα πιο ισχυρά χριστιανικά τάγματα της περιοχής και κατάφεραν να διακριθούν σε αρκετές μάχες εναντίον των μουσουλμάνων. Χαρακτηριστικός του τάγματος ήταν ο μαύρος μανδύας με τον άσπρο σταυρό, σε αντίθεση με τον άσπρο μανδύα και τον κόκκινο σταυρό των Ιπποτών του Ναού. Έμβλημά τους ήταν το γεράκι.
Το Τάγμα στους Αγίους Τόπους
Στα μέσα του 12ου αιώνα το τάγμα χωρίστηκε σε ένα πολεμικό τμήμα και ένα τμήμα που ασχολούνταν με την περίθαλψη των ασθενών και των τραυματισμένων. Ήταν, παράλληλα, και ένα θρησκευτικό τάγμα, στο οποίο είχαν δοθεί προνόμια από την παπική Έδρα. Για παράδειγμα, το τάγμα δεν αναγνώριζε κανενός είδους εξουσία πέρα (φυσικά) από την παπική, δεν πλήρωνε τον φόρο της δεκάτης και του επιτρεπόταν να διατηρεί δικά του θρησκευτικά κτίρια. Πολλά από τα πιο σημαντικά αμυντικά έργα (κάστρα κυρίως) των Αγίων Τόπων κτίστηκαν από τους Ιωαννίτες και τους Ιππότες του Ναού. Στην ακμή του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ οι Ιωαννίτες είχαν 7 οχυρά και 140 διάφορα άλλα κτήματα στην ευρύτερη περιοχή. Τα δύο μεγαλύτερα από αυτά, οι βάσεις της δύναμης τους στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ και στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, ήταν το Κρακ των Ιπποτών και το Μαργκάτ. Ο Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανέλαβε την προστασία του τάγματος σε ένα καταστατικό προνομίων που εξέδωσε το 1185. Οι Ιωαννίτες προέρχονταν από όλη την Ευρώπη αλλά κυρίως από τη Γαλλία όπως και οι Ναΐτες. Οι Ιωαννίτες είχαν το ισχυρότερο ιππικό, δραστηριοποιούνταν σε όλη την Ευρώπη και δεν δίστασαν να αναμιχθούν στη διοίκηση του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ
Στους Αγίους Τόπους το Τάγμα ακολούθησε την τύχη των Λατινικών Κρατών της Ανατολής και τη σταδιακή τους υποχώρηση προς τις ακτές της Μεσογείου. Το 1187 ο Σαλαντίν κατέλαβε οριστικά την Ιερουσαλήμ και οι Ιωαννίτες μετεγκαταστάθηκαν στον Άγιο Ιωάννη της Άκρας. Στις 28 Μαΐου 1291 οι Σταυροφόροι έχασαν την Άκρα έπειτα από αιματηρή μάχη στη διάρκεια της οποίας ο Μεγάλος Μάγιστρος Ζαν ντε Βιλιέ τραυματίστηκε σοβαρά. Οι Ναΐτες και οι Ιωαννίτες, με τις τελευταίες φραγκικές δυνάμεις, υποχρεώθηκαν τότε να εγκαταλείψουν τους Αγίους Τόπους. Οι Ιωαννίτες εγκαταστάθηκαν το 1291 στο νησί της Κύπρου.
Οργάνωση και διοίκηση του Τάγματος
Μετά την αποχώρηση του Τάγματος από τους Αγίους Τόπους, η οργάνωσή του αποκρυσταλλώθηκε ως εξής:
Από το 1205, οπότε έχουμε την πρώτη μνεία στους κανονισμούς του Τάγματος για στρατιωτική οργάνωση, τα μέλη του διακρίνονταν σε αδελφούς ιππότες, αδελφούς νοσηλευτές και αδελφούς ιερείς. Βασικό κριτήριο, ειδικά για τους ιππότες (οι οποίοι προορίζονταν για τα ανώτατα αξιώματα του Τάγματος), ήταν η αριστοκρατική καταγωγή.
Το Τάγμα στην Κύπρο - Η μετεξέλιξή του σε ναυτική δύναμη
thumb|right|240px|Οι κτήσεις των Ιωαννιτών στην Ανατολική Μεσόγειο(με μπλε)
Οι Ιωαννίτες αντιλήφθηκαν σύντομα ότι το νησί ήταν απροστάτευτο και εκτεθειμένο στις αλλεπάλληλες επιδρομές Αράβων κουρσάρων. Καθώς η κεντρική διοίκηση του Τάγματος είχε αρνηθεί τη μετεγκατάσταση στην Ιταλία, ώστε να παραμένει πλησιέστερα στους Αγίους Τόπους, η επανάκτηση των οποίων είχε τεθεί ως στόχος για τη Χριστιανοσύνη, έγινε εμφανής η ανάγκη εξοπλισμού ενός στόλου ικανού να υπερασπιστεί το νησί, αλλά και να επιτεθεί από θαλάσσης. Στους Αγίους Τόπους το Τάγμα όπλιζε μερικά πλοία τα οποία έδιναν τη δυνατότητα στα μέλη του Τάγματος να μετακινούνται, αλλά και να βοηθούν στις μετακινήσεις τους τους προσκυνητές. Ένας αριθμός από αυτά βρισκόταν στην Κύπρο, καθώς είχε μεταφέρει πρόσφυγες και τους αδερφούς από την Παλαιστίνη, μαζί με άλλα τα οποία προέρχονταν από την Ευρώπη ως τμήμα των υποχρεώσεων των κατά τόπους διοικήσεων προς την κεντρική αρχή του Τάγματος.
«Σύντομα ξεκίνησαν να βγαίνουν από τα διάφορα λιμάνια του νησιού αρκετά μικρά πλοία διαφόρων μεγεθών, τα οποία επέστρεφαν συχνά με αξιόλογα λάφυρα, που προέρχονταν από τους άπιστους κουρσάρους» καταγράφει ο ιστορικός του Τάγματος Τζάκομο Μπόζιο (1594-1602). Εγκατεστημένοι σε ένα νησί οι Ιππότες, δεν είχαν άλλον τρόπο να συνεχίσουν τον πόλεμο παρά να βγαίνουν στη θάλασσα, και οι ναυμαχίες τους παρείχαν τη δυνατότητα να αποκομίζουν μεγαλύτερα κέρδη σε βάρος του εχθρού. Ενόσω μουσουλμάνοι κουρσάροι περιδιάβαιναν τις θάλασσες για να απαγάγουν προσκυνητές, η δικαιολογία αυτή αποτελούσε εξαιρετική ευκαιρία για τους Ιωαννίτες ώστε να επιδοθούν στο κούρσος. Οι δύο αυτές νέες δραστηριότητες του Τάγματος, η ναυσιπλοΐα και το κούρσος, πρόσφεραν τη δυνατότητα απόκτησης νέας ισχύος.
Ο πάπας Κλήμης Ε΄ επέτρεψε το 1306 στον νέο μεγάλο μάγιστρο Φουλκ ντε Βιλαρέ (1305–1319) να οπλίσει στόλο χωρίς την προηγούμενη έγκριση του Ερρίκου Β΄, βασιλιά της Κύπρου. Το Τάγμα διέθετε τότε δύο γαλέρες, μία φούστα, ένα γαλιόνι και δύο δρόμωνες. Σε αυτή την περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, οι πολύ απότομες και δυσπρόσιτες από τη στεριά ακτές, και η ύπαρξη πολυάριθμων νησιών, παρείχαν πολλά κρησφύγετα για κάθε μορφής δραστηριότητα. Εκείνη την περίοδο το νησί της Ρόδου αποτελούσε σίγουρο ορμητήριο για όλες τις δραστηριότητες αυτές. .
Ιππότες της Ρόδου
Η αυξανόμενη ένταση των σχέσεων μεταξύ Ιωαννιτών και βασιλείου της Κύπρου οδήγησε το 1307 τους Ιππότες στην απόφαση να καταλάβουν το νησί της Ρόδου, το οποίο ανήκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο μέγας μάγιστρος Γκιγιόμ ντε Βιγιαρέτ άρχισε το 1307 να καταστρώνει το σχέδιο και το 1309 ο ανεψιός και διάδοχός του Φούλκ ντε Βιγιαρέτ το εξετέλεσε με τη συνεργασία του διάσημου Γενοβέζου κουρσάρου Βινιόλο ντι Βινιόλι (Vignolo di Vignoli) που είχε κτήσεις και συμφέροντα στη περιοχή, και με την άδεια του Γάλλου βασιλιά και του πάπα. Σταδιακά τα επόμενα χρόνια οι Ιππότες θα κατακτήσουν και τα άλλα κοντινά νησιά, Κω, Λέρο, Κάλυμνο, Νίσυρο, Χάλκη, Τήλο, Σύμη και Καστελλόριζο. Κατέλαβαν επίσης και το μικρασιατικό λιμάνι της Αλικαρνασσού -το οποίο οχύρωσαν χρησιμοποιώντας κομμάτια από το (μερικώς) κατεστραμμένο Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού- και μέχρι το 1402 κατείχαν και τη Σμύρνη. Το 1311 αναβίωσαν τους δεσμούς με τις καταβολές τους, ιδρύοντας το πρώτο νοσοκομείο της νήσου της Ρόδου.
Στη Ρόδο οι Ιωαννίτες, γνωστοί πλέον ως "Ιππότες της Ρόδου" κατέληξαν να γίνουν μια αξιόμαχη στρατιωτική δύναμη, μαχόμενοι κυρίως ενάντια σε Τούρκους πειρατές.
Το 1440 και το 1444 το νησί της Ρόδου πολιορκήθηκε από τον Σουλτάνο της Αιγύπτου, όμως οι ιππότες απώθησαν τις δύο επιθέσεις των επίδοξων κατακτητών.
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, ήταν φανερό ότι η Ρόδος θα αποτελούσε έναν από τους προσεχείς στόχους των οθωμανών. Το 1454 τουρκικός στόλος λεηλάτησε τα παράλια του νησιού και το 1467 πολυάριθμα στρατεύματα που αποβιβάστηκαν από τριάντα γαλέρες, αποκρούστηκαν. Ήδη από όλη την Ευρώπη έφταναν Ιππότες για την αναμενόμενη μεγάλη πολιορκία.
Η πολιορκία του 1480
Κύριο λήμμα: Πολιορκία της Ρόδου (1480)
Στις 23 Μαΐου 1480 στόλος ογδόντα τουλάχιστον πλοίων εμφανίστηκε προ της Ρόδου. Αρχιστράτηγος ήταν ο μεγάλος βεζίρης του Μωάμεθ Β΄, ο Μεζίχ πασάς, χριστιανός εξωμότης.
Ο μέγας μάγιστρος Πιερ ντ’ Ομπισόν ηγήθηκε επί δύο μήνες της αντίστασης, απέκρουσε τις προτάσεις παράδοσης του Μεζίχ πασά και απώθησε τρεις φορές τις επιθέσεις των οθωμανών. Η μόνη βοήθεια που έλαβε από την Ευρώπη ήταν η οικονομική του Λουδοβίκου ΙΑ΄ η οποία επέτρεψε στον αδερφό του μεγάλου μαγίστρου Αντουάν ντ' Ομπισόν να έρθει στη Ρόδο από τη Γαλλία με 500 ιππότες και 2.000 άλλους ενόπλους. Στην άμυνα της Ρόδου βοήθησαν και οι Έλληνες κάτοικοι καθώς κι αυτοί των γύρω νησιών. Οι Τούρκοι τελικά αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία.
Ο Ωμπισόν, έγραψε επανειλημμένα προς όλους τους χριστιανούς ηγεμόνες προτρέποντας σε σταυροφορία, δεδομένου μάλιστα ότι οι Ιππότες είχαν για ένα διάστημα στα χέρια τους τον ανταπαιτητή του οθωμανικού θρόνου Τζεμ καθώς και άλλους συμμάχους στην Ανατολή, αλλά μάταια.
Η πολιορκία του 1522 και η αποχώρηση των Ιπποτών
Κύριο λήμμα: Πολιορκία της Ρόδου (1522)
Ούτε ο Μωάμεθ Β΄ ούτε οι διάδοχοί του έπαψαν να έχουν βλέψεις στη Ρόδο, να ετοιμάζονται και να παρενοχλούν διαρκώς τα Δωδεκάνησα. Και οι Ιππότες όμως οργάνωναν ακατάπαυστα την άμυνά τους. Το 1521 σουλτάνος των Οσμανιδών έγινε ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής και μέγας μάγιστρος των Ιπποτών εξελέγη ο Φιλίπ ντε Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ. Η Ρόδος ήταν ένα εμπόδιο στις επικοινωνίες της Κωνσταντινούπολης με τις νέες επαρχίες της Αίγυπτο και Συρία, και ο σουλτάνος αποφάσισε να το απαλείψει.
Στόλος τριακοσίων πλοίων και στρατός 100.000 ανδρών (κατ' άλλους 200.000 ) διευθύνθηκαν προς τη Ρόδο και στις 28 Ιουλίου 1522 ο Σουλεϊμάν αποβιβάστηκε στο νησί. Οι δυνάμεις των πολιορκημένων ήταν 600 ιππότες και 4.500 στρατιώτες. Ο Ιλ-Αντάμ διέταξε να πυρποληθούν τα χωριά, να κατεδαφιστούν τα κτίρια που βρίσκονταν έξω από τα τείχη και να συγκεντρωθούν οι χωρικοί στην πόλη. Την 1η Αυγούστου άρχισε η επίθεση στη θέση της γερμανικής Γλώσσας, που αποκρούστηκε. Όλος ο μήνας πέρασε με κατασκευές υπονόμων από τους οθωμανούς, τους οποίους εξουδετέρωνε με ανθυπονόμους ο μηχανικός Γαβριήλ Μαρτινέγκο από την Κρήτη.
Τελικά στις 22 Δεκεμβρίου, μετά από πεντάμηνη πολιορκία, ο μέγας μάγιστρος αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει με ευνοϊκούς για τους Ιππότες και τους κατοίκους όρους. Την 1η Ιανουαρίου 1523 οι Ιωαννίτες, συνοδευόμενοι από 4.000 κατοίκους της Ρόδου εγκατέλειψαν το νησί μετά από διακόσια χρόνια κυριαρχίας.
Ιππότες της Μάλτας
Ο στόλος των Ιπποτών έπλευσε στη Μεσσήνη της Σικελίας και στους Ιππότες δόθηκε ως προσωρινή κατοικία το Βιτέρμπο. Συνεπώς, ο Μάγιστρος του τάγματος είχε πολλά προβλήματα να αντιμετωπίσει για να αποτρέψει τη διάλυση του τάγματος. Στα προβλήματα ήρθε να προστεθεί ο πόλεμος μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας, ο οποίος έσπειρε τη διχόνοια στο τάγμα καθώς τα περισσότερα μέλη του ήταν Γάλλοι και Ισπανοί. Τελικά, μετά από συνολικά 7 χρόνια μετακίνησης, το 1530, και μετά από πολλές διαπραγματεύσεις κατά τις οποίες ο μάγιστρος του Τάγματος αποδείχθηκε εξαίρετος διπλωμάτης, τους παραχωρήθηκε από τον πάπα και τον βασιλιά της Ισπανίας, Κάρολο Κουίντο (ο οποίος ήταν βασιλιάς και της Σικελίας), η Μάλτα μαζί με το Γκόζο και το βορειοαφρικανικό λιμάνι της Τρίπολης. Για τις παραπάνω κτήσεις οι Ιωαννίτες κατέβαλλαν στον αντιβασιλιά της Σικελίας ετήσιο φόρο κάθε 2α Νοεμβρίου (την ημέρα του Ψυχοσαββάτου), ένα μαλτέζικο γεράκι.
Μετά από αυτή την ήττα, οι Ιωαννίτες άρχισαν να εγκαταλείπουν σταδιακά τις παλιές τακτικές του ιππικού, αναλογιζόμενοι την υπεροχή του εχθρού τους στην ξηρά και αντιλαμβανόμενοι ότι ήταν πιο ευάλωτος στη θάλασσα. Η Μάλτα αποτελούσε σημαντικό προπύργιο της Ευρώπης, έχοντας τεράστια στρατηγική σημασία δεδομένης της κατάστασης στη Μεσόγειο. Παράλληλα η Μάλτα αποτελούσε για αιώνες το σταυροδρόμι του δουλεμπορίου στη Δυτική Ευρώπη, αφού οι αιχμαλωτισμένοι Μουσουλμάνοι (αλλά και όποιος Αφρικανός έπεφτε στα χέρια των Ιωαννιτών) πωλούνταν ως δούλοι. Οι Ιωαννίτες συνέχισαν τη δράση τους εναντίον των Μουσουλμάνων, και παρά το μικρό αριθμό αριθμό πλοίων που διέθεταν κατάφεραν να προξενήσουν απώλειες στους Οθωμανούς, οι οποίοι δυσαρεστήθηκαν βλέποντας το τάγμα ξανά σε δράση.
thumb|right|200px|Ο Μέγας Μάγιστρος [[Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ.]]
Πολιορκία του 1565
Το 1565 ο Σουλεϊμάν έστειλε δύναμη 40.000 περίπου ανδρών να πολιορκήσει δύναμη 700 Ιπποτών και 8.000 στρατιωτών και να καταλάβει τη Μάλτα. Στην αρχή, η μάχη εξελισσόταν όπως η μάχη της Ρόδου: οι περισσότερες πόλεις καταστράφηκαν και σχεδόν οι μισοί ιππότες σκοτώθηκαν. Στις 18 Αυγούστου η κατάσταση των πολιορκημένων ήταν πλέον απελπιστική και, καθώς ο αριθμός τους λιγόστευε καθημερινά, γινόταν όλο και πιο δύσκολο να επανδρώνουν τη μακριά γραμμή οχυρώσεων. Παρ' όλα αυτά, όταν το συμβούλιο του μάγιστρου Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ πρότεινε την εγκατάλειψη του Μπίργκου και της Σενγκλέα και την απόσυρση στο οχυρό Σαντ Άντζελο, αυτός αρνήθηκε.
Ο αντιβασιλιάς της Σικελίας δεν είχε στείλει βοήθεια. Πιθανώς οι διαταγές που έδωσε ο Φίλιππος Β' της Ισπανίας δεν ήταν αρκετά σαφείς κι έτσι την ευθύνη του αν θα έπρεπε να σταλεί βοήθεια ή όχι θα έπρεπε να την επωμιστεί ο αντιβασιλιάς. Μία λάθος κίνηση θα έφερνε την ήττα, κάτι που σημαίνει ότι η Σικελία και η Νάπολη θα ήταν εκτεθειμένες. Ο γιος όμως του αντιβασιλιά πολεμούσε στο πλευρό του μαγίστρου οπότε ο ίδιος δεν μπορούσε να αδιαφορήσει για την έκβαση της μάχης. Οποιαδήποτε κι αν ήταν τα αίτια της καθυστέρησής του, ο αντιβασιλιάς δίσταζε και δεν επενέβη παρά μόνο όταν η μάχη είχε πλέον κριθεί από τον αγώνα των αβοήθητων Ιπποτών, πιεζόμενος από τους αγανακτισμένους αξιωματικούς του.
Στις 23 Αυγούστου εκδηλώθηκε άλλη μία μεγάλη επίθεση, η τελευταία σοβαρή προσπάθεια, όπως αποδείχθηκε, των πολιορκητών. Η επίθεση απωθήθηκε με μεγάλη δυσκολία από τους Ιωαννίτες, ενώ στην άμυνα πήραν μέρος ακόμη και οι τραυματίες. Από εδώ και πέρα όμως ήταν η σειρά των οθωμανών να βρεθούν σε απελπιστική θέση. Με εξαίρεση το οχυρό Σαντ Έλμο, όλες οι οχυρώσεις των Ιπποτών είχαν μείνει άθικτες. Η φρουρά, δουλεύοντας μέρα και νύχτα, επισκεύαζε τα ρήγματα και η κατάληψη της Μάλτας έμοιαζε όλο και πιο αδύνατη, ενώ τους πολύ θερμούς καλοκαιρινούς μήνες διάφορες αρρώστιες έκαναν την εμφάνισή τους στο στρατόπεδο των πολιορκητών. Τα πυρομαχικά και οι τροφές τους τελείωναν, ενώ το ηθικό τους έπεφτε κατακόρυφα από τις αποτυχίες και τις μεγάλες απώλειες. Επίσης, ο θάνατος στις 23 Ιουνίου του οθωμανού ναυάρχου Τουργκούτ Ρεΐς, που ήταν ικανότατος διοικητής, αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα στο ήδη πεσμένο ηθικό των πολιορκητών, ενώ οι οθωμανοί διοικητές Πιγιαλέ πασάς και Λαλά Μουσταφά πασάς δεν έδειχναν ιδιαίτερο ζήλο. Είχαν στη διάθεσή τους ένα τεράστιο στόλο τον οποίο κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν επιτυχώς μόνο μία φορά. Παραμελούσαν τις επικοινωνίες τους με την αφρικανική ακτή και δεν έκαναν καμία προσπάθεια να σταματήσουν τις σικελικές ενισχύσεις.
thumb|left|240px|Η πολιορκία της Μάλτας.
Την 1η Σεπτεμβρίου οι οθωμανοί έκαναν την τελευταία τους προσπάθεια η οποία ήταν σχετικά αδύναμη επίθεση, εξαιτίας του χαμηλού ηθικού. Τα παραπάνω γεγονότα ενθάρρυναν τους Ιππότες οι οποίοι έβλεπαν επιτέλους πιθανότητες νίκης. Οι μπερδεμένοι και αναποφάσιστοι Τούρκοι διοικητές πληροφορήθηκαν την άφιξη σικελικών ενισχύσεων και μη ξέροντας πως επρόκειτο για μία μικρή δύναμη, έλυσαν την πολιορκία και αποχώρησαν από τη Μάλτα στις 8 Σεπτεμβρίου. Η πολιορκία της Μάλτας υπήρξε ενδεχομένως η τελευταία φορά στην ιστορία που δύναμη ιπποτών κέρδισε μια αποφασιστική μάχη.
Όταν οι οθωμανοί έφυγαν, οι Ιωαννίτες είχαν 600 άνδρες ικανούς να φέρουν όπλα. Η πιο βάσιμη εκτίμηση τοποθετεί τον αριθμό των πολιορκητών γύρω στους 40.000 άνδρες από τους οποίους μόνο οι 15.000 επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη. Η πολιορκία της Μάλτας απαθανατίστηκε από αρκετούς καλλιτέχνες της εποχής. Μετά την πολιορκία, μια νέα πόλη έπρεπε να κτιστεί, η οποία ονομάστηκε Humilissima Civitas Valletta (Η Ταπεινοτάτη Πόλη Βαλέτα), προς τιμή του μαγίστρου Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ ο οποίος άντεξε την πολιορκία. Είναι η σημερινή πρωτεύουσα της Μάλτας. Το 1607 δόθηκε στον μεγάλο μάγιστρο των Ιωαννιτών ο τίτλος του πρίγκιπα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρόλο που οι κτήσεις του τάγματος ήταν πάντα νότια της αυτοκρατορίας. Το 1630 το αξίωμα του μεγάλου μαγίστρου εξισώθηκε εκκλησιαστικά με αυτό του καρδιναλίου και του απονεμήθηκε η διάκριση της Εξοχοτάτης Υψηλότητος.
Μετά την αποφασιστική νίκη των χριστιανικών δυνάμεων εναντίον του οθωμανικού στόλου στη ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571, στην οποία το Τάγμα έλαβε μέρος με τρία πλοία, οι Ιππότες ανέλαβαν την προστασία των χριστιανικών πλοίων από τους Βερβερίνους πειρατές και την απελευθέρωση των χριστιανών σκλάβων που οι τελευταίοι είχαν συλλάβει.
Η Μεταρρύθμιση και η Επανάσταση
Το Τάγμα έχασε πολλές από τις κτήσεις του στην Ευρώπη με την επέκταση του Προτεσταντισμού και την εμφάνιση άλλων αιρέσεων, αλλά επέζησε στη Μάλτα. Οι κτήσεις της Αγγλικής Γλώσσας δημεύθηκαν το 1540 από τον Ερρίκο τον Η'. γεγονός που τερμάτισε τη δράση της.
Ακολουθώντας την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση, τα περισσότερα γερμανικά "παρακλάδια" του τάγματος ενστερνίστηκαν την προτεσταντική θεολογία, αλλά διατήρησαν την ονομασία τους. Το 1577 η Ηγουμενία του Βρανδεμβούργου μετεστράφη στον Λουθηρανισμό, αλλά συνέχισε να καταβάλλει τις οικονομικές του εισφορές στο τάγμα.