cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντία Γουρζή
Βιογραφία
Κατά την διάρκεια των σπουδών της στο Βερολίνο, Γουρζή παρακολούθησε μαθήματα με συνθέτες όπως οι Péter Eötvös, Hans Werner Henze, Wolfgang Rihm, Karlheinz Stockhausen, Walter Zimmermann ; και με μαέστρους όπως οι Michael Gielen, Carlo Maria Giulini, Bernard Haitink, Giuseppe Sinopoli, Günter Wand. Ένας σημαντικός καθηγητής ήταν ο Diether de la Motte. Από το 1988 έως το 1992, η Γουρζή παρακολούθησε μαθήματα του Claudio Abbado στην Φιλαρμονική του Βερολίνου. Από το 1993 έως το 1996, εργάστηκε στενά με τον György Kurtág. Το 1992 και το 1994 κέρδισε το Γερμανικό Βραβείο Μουσικής και το 1995 κέρδισε το δεύτερο βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό για Μαέστρους Σύγχρονης Μουσικής στο Παρίσι. Η Γουρζή έχει λάβει αρκετά διεθνή βραβεία, για παράδειγμα από το Ίδρυμα Ωνάσση και από την Deutscher Akademischer Austauschdienst. Το 2008, έλαβε το πρώτο βραβείο από το Ίδρυμα Christoph-und-Stephan-Kaske για το έργο της ως μαέστρος και συνθέτης και για τις καινοτόμες ιδέες στις ερμηνείες της.
Η Κωνστάντια Γουρζή είναι καθηγήτρια μουσικής και χορωδίας στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Εφαρμοσμένων Τεχνών στο Μόναχο από το 2002.
Συνθέσεις
Τα έργα της Κωνστάντιας Γουρζή εκδίδονται στην ειδική έκδοση "Edition Gourzi", από τον Höflich.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Οστελλάτο
Το Οστελλάτο (ιταλικά: Ostellato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Φερράρα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Τριάκις εικοσάεδρο
Στη Στερεομετρία, το τριάκις εικοσάεδρο είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το τριάκις εικοσάεδρο είναι το δυϊκό του κόλουρου δωδεκάεδρου. Διαθέτει 60 έδρες σχήματος ισοσκελούς τριγώνου.
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά
Δεδομένου ότι οι έδρες του στερεού είναι ισοσκελή τρίγωνα, αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του είναι δύο ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού κόλουρου δωδεκάεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε το μήκος της μικρής ακμής του τριάκις εικοσάεδρου είναι s1 = 5⁄22(7 + √5) και το μήκος της μεγάλης ακμής του είναι s2 = 1⁄2(5 + √5).
Πηγές
Κατηγορία:Καταλανικά στερεά
29η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η '''29η Συμφωνία σε Λα μείζονα, K. 201/186a' (γερμανικά: Sinfonie A-Dur Köchelverzeichnis 201'') είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που ολοκληρώθηκε στις 6 Απριλίου 1774. Μαζί με την 25η, θεωρούνται οι σπουδαιότερες συμφωνίες της πρώιμης εποχής του Μότσαρτ.
Δομή και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 όμποε, 2 κόρνα και έγχορδα.
Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμφωνίες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1774
Κινμπάγια
Οι Κινμπάγια ήταν ένας προκολομβιανός πολιτισμός από του οποίου ο πληθυσμός ζούσε στον Ισημερινό και στην Κολομβία. Οι Κινμπάγια είναι γνωστοί για την τέχνη τους που αποτελούταν απο μικρά η μεγάλα χρυσά αγάλματα φτιαγμένα με μεγάλη λεπτομερή ακρίβεια που πιθανώς απεικόνιζαν θεότητες της εποχής. Η περίοδος εμφάνισής τους φαίνεται να είναι ο 1ος αιώνας π.Χ. ενώ από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα μ.Χ παρατηρούμε την περίοδο ακμής τους. Η παρακμή τους άρχισε απο τα τέλη του 7ου αιώνα και μέχρι τον 10ο αιώνα είχαν εξαφανιστεί.
Γεωργία
Η οικονομία των Κινμπάγια εξαρτιόταν άμεσα απο την γεωργία. Είμαστε πλέον σίγουροι ότι οι Κινμπάγια καλλιεργούσαν Καλαμπόκι, Αβοκάντο και Γκουάβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Προκολομβιανοί πολιτισμοί
Σκωτσέζικος Διαφωτισμός
Ο Σκωτσέζικος Διαφωτισμός (σκωτς.: Scottis Enlightenment) υπήρξε περίοδος της ιστορίας της Σκωτίας τον 18ο αιώνα, η οποία χαρακτηρίζεται από πνευματικά και επιστημονικά επιτεύγματα. Γύρω στα 1750, ο σκωτσέζικος λαός ήταν ένας από τους πιο μορφωμένους λαούς της Ευρώπης, με ποσοστό εγγραμμάτων κοντά στο 75%.
Οι Σκωτσέζοι διανοούμενοι βαδίζοντας στα χνάρια του Διαφωτισμού, του οποίου η φλόγα έκαιγε την ίδια περίοδο στην ηπειρωτική Ευρώπη, απέρριπταν κάθε αυθεντία, πίστευαν στην ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και θεωρούσαν τη λογική ως το μόνο ασφαλές μέσο για να φτάσει κανείς στην αλήθεια. Ωστόσο, ο σκωτσέζικος Διαφωτισμός διαφοροποιήθηκε αρκετά από αυτόν της γηραιάς ηπείρου, καθώς τον διέκρινε η έντονη τάση προς τον εμπειρισμό.
Παγκόσμια επιρροή
Ο Σκωτσέζικος Διαφωτισμός εξαπλώθηκε και εκτός των συνόρων της Σκωτίας, στην υπόλοιπη Ευρώπη. Επίσης, οι ιδέες του μεταφέρθηκαν και πέρα από τον Ατλαντικό μέσω των μεταναστών στον Νέο Κόσμο και αργότερα από τους Αμερικανούς φοιτητές στα πανεπιστήμια της Σκωτίας. Συνεπώς, μεγάλο μέρος της τεχνολογικής και κοινωνικής ανάπτυξης κατά το 18ο και 19ο αιώνα, σε χώρες όπως οι Η.Π.Α., ο Καναδάς και η Νέα Ζηλανδία, αποδίδεται σε απογόνους Σκωτσέζων αποίκων.
Σημαντικοί εκπρόσωποι
Παράλληλα, δύο σημαντικότατοι επιστήμονες επηρεάστηκαν άμεσα από Σκωτσέζους λόγιους, οι:
Διαφωτισμος Σκωτ
Λούις Άλβαρεζ
Ο Λούις Γουόλτερ Άλβαρεζ (13 Ιουνίου 1911 – 1 Σεπτεμβρίου 1988) ήταν Αμερικανός πειραματικός φυσικός, εφευρέτης και καθηγητής που το 1968 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής. Ήταν ένας από τους πιο λαμπρούς και παραγωγικούς πειραματικούς φυσικούς του εικοστού αιώνα.
Το 1940 ο Λούις εντάχθηκε στην ομάδα του εργαστηρίουακτινοβολίας του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT), όπου συνείσφερε στο σχεδιασμό των ραντάρ του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, από τις πρώτες βελτιώσεις στα συστήματα «Αναγνώριση φίλων ή εχθρών» (IFF) των ραδιοφάρων, που εξελίχτηκαν στους αναμεταδότες των ραντάρ, έως το σύστημα ραντάρ VIXEN που λειτουργεί από τον αέρα με μικροκύματα. Ο Λούις έγινε καλύτερα γνωστός για το σύστημα ραντάρ Επίγεια Ελεγχόμενη Προσέγγιση (GCA) που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της αεροπορίας, ιδιαίτερα κατά την μεταπολεμική περίοδο αποκλεισμού του Βερολίνου. Πέρασε μερικούς μήνες στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο όπου εργάστηκε στους πυρηνικούς αντιδραστήρες για τον Ενρίκο Φέρμι προτού πάει στο Λος Άλαμος όπου εργάστηκε για τον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ στο Πρόγραμμα Μανχάταν. Εργάστηκε στο σχεδιασμό των εκρηκτικών φακών και στην ανάπτυξη εκρηγνυόμενων πυροκροτητών. Ως μέλος του Προγράμματος Αλμπέρτα, παρακολούθησε την πυρηνική δοκιμή Τρίνιτυ από ένα αεροσκάφος B-29 Superfortress, και αργότερα τον βομβαρδισμό της Χιροσίμα από το αεροσκάφος B-29 The Great Artist (Ο Μέγας Καλλιτέχνης).
Μετά τον πόλεμο, ο Λούις συμμετείχε στο σχεδιασμό ενός θαλάμου φυσαλίδων υγρού υδρογόνου που απαριθμούσε τις αλληλεπιδράσεις σωματιδίων, και επέτρεψε στην ομάδα του να ανακαλύψει νέες κατηγορίες σωματιδίων και καταστάσεων συντονισμού. Για το έργο αυτό του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ το 1968. Συμμετείχε σε ένα πρόγραμμα για την αναζήτηση ανεξερεύνητων θαλάμων στις Αιγυπτιακές πυραμίδες με ακτίνες Χ. Με τον γιο του, τον γεωλόγο Γουόλτερ Άλβαρεζ, ανέπτυξαν την «υπόθεση Άλβαρεζ» που προτείνει ότι το συμβάν που οδήγησε σε μαζική εξαφάνιση τους δεινόσαυρους ίσως ήταν μία πρόσκρουση αστεροειδούς.
Ο Λούις Άλβαρεζ ήταν μέλος της Συμβουλευτικής Ομάδας Αμύνης της JASON, του Bohemian Club και του Ρεπουμπλικάνικου Κόμματος των ΗΠΑ. Ήταν ο διδακτορικός σύμβουλος του αστροφυσικού Ρίτσαρντ Μούλερ.
Παιδική ηλικία
Ο Λούις Γουόλτερ Άλβαρεζ γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο την 13η Ιουνίου 1911, ως το δεύτερο παιδί και ο μεγαλύτερος γιος του Γουόλτερ Κ. Άλβαρεζ, ενός ιατρού, και της συζύγου του, Χάριετ Σμιθ. Ήταν εγγονός του Λούις Φ. Άλβαρεζ, ενός Ισπανού ιατρού που γεννήθηκε στην Αστούρια της Ισπανίας, έζησε για λίγο καιρό στην Κούβα και τελικά εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, και ο οποίος ανακάλυψε μια καλύτερη διαγνωστική μέθοδο για την κηλιδώδη λέπρα. Αυτός είχε μια μεγαλύτερη αδελφή, την Γκλάντις, έναν μικρότερο αδερφό, τον Μπόμπ, και μια μικρότερη αδελφή, την Βερνίς. Η θεία του, η Μαμπέλ Άλβαρεζ, ήταν καλλιτέχνιδα στην Καλιφόρνια που ειδικευόταν στην ελαιογραφία.
Την περίοδο 1918-1924 ήταν μαθητής στο Σχολείο Μάντισον του Σαν Φρανσίσκο, και στη συνέχεια εισήχθηκε στο Πολυτεχνικό Γυμνάσιο του Σαν Φρανσίσκο. Το 1926 ο πατέρας του έγινε ερευνητής στην Κλινική Μάγιο και η οικογένεια μετακόμισε στο Ρότσεστερ της Μινεσότα, όπου ο Λούις πήγε στο Γυμνάσιο της πόλης. Μολονότι ήταν αναμενόμενο να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, οι καθηγητές του τον παρότρυναν, αντίθετα, να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, από όπου το 1932 έλαβε το πτυχίο του, το 1934 το μεταπτυχιακό μάστερ και το 1936 το διδακτορικό του. Ως φοιτητής ανήκε στην αδελφότητα Φι Γάμμα Δέλτα. Ως μεταπτυχιακός μπήκε στην Γάμμα Άλφα.
Το 1932, ενόσω ήταν μεταπτυχιακός φοιτητής στο Σικάγο, ανακάλυψε τη φυσική και του δόθηκε η σπάνια ευκαιρία να χρησιμοποιήσει τον εξοπλισμό του θρυλικού φυσικού Άλμπερτ Α. Μάικελσον. Ο Λούις κατασκεύασε μια συσκευή από σωλήνες μετρητών Γκάιγκερ διατεταγμένους ως μέρη ενός τηλεσκοπίου κοσμικής ακτινοβολίας, και υπό την αιγίδα του συμβούλου της Σχολής του, Άρθουρ Κόμπτον, διεξήγαγε ένα πείραμα στην πόλη του Μεξικού για να μετρήσει την αποκαλούμενη Ανατολική-Δυτική επίδραση των κοσμικών ακτίνων. Παρατηρώντας περισσότερη εισερχόμενη ακτινοβολία από τη δύση, ο Λούις κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι κύριες κοσμικές ακτίνες ήταν θετικά φορτισμένες. Ο Κόμπτον υπέβαλε τη μελέτη στο Physical Review, με το όνομα του Λούις Άλβαρεζ στην κορυφή.
Ο Λούις ήταν αγνωστικιστής.
Πρώτη εργασία
Στο Εργαστήριο Ακτινοβολίας εργάστηκε με την πειραματική ομάδα του Λόρενς, που είχε υποστήριξη από μια ομάδα θεωρητικών φυσικών με επικεφαλής τον Ρόμπερτ Ομπενχάιμερ. Ο Λούις κατάστρωσε μια σειρά πειραμάτων για να παρατηρήσει τη σύλληψη ηλεκτρονίων Κ σε ραδιενεργούς πυρήνες, όπως είχε προβλεφθεί στη θεωρία της διάσπασης βήτα αλλά δεν είχε τεκμηριωθεί ως τότε. Χρησιμοποιώντας μαγνήτες για να εκτρέψει τα ποζιτρόνια και τα ηλεκτρόνια που εκπέμπονταν από τις ραδιενεργές πηγές του, σχεδίασε ένα μετρητή Γκάιγκερ εξειδικευμένο στο να ανιχνεύει αποκλειστικά μόνο τις «μαλακές» ακτίνες Χ που προέρχονται από την σύλληψη K. Τα αποτελέσματά του δημοσιεύτηκαν στο Physical Review το 1937.
Όταν το δευτέριο (υδρογόνο-2) βομβαρδίζεται με δευτέριο, η αντίδραση σύντηξης παράγει είτε τρίτιο (υδρογόνο-3) και ένα πρωτόνιο ή ήλιο-3 και ένα νετρόνιο ( + → + p ή  + n ). Πρόκειται για μια από τις πιο βασικές αντιδράσεις σύντηξης, και είναι θεμελιώδης για τα θερμοπυρηνικά όπλα και την τρέχουσα έρευνα για την ελεγχόμενη πυρηνική σύντηξη. Εκείνη την περίοδο δεν είχε προσδιοριστεί ακόμα η σταθερότητα αυτών των προϊόντων αντίδρασης, αλλά βασισμένος στις υφιστάμενες θεωρίες ο Χανς Μπέτε υπέθεσε ότι το τρίτιο θα ήταν σταθερό και το ήλιο-3 ασταθές. Ο Λούις απέδειξε το αντίθετο χρησιμοποιώντας τις γνώσεις του για τις λεπτομέρειες της λειτουργίας του κύκλοτρου 60 ιντσών. Ρύθμισε το μηχάνημα έτσι ώστε να επιταχύνει τους διπλά ιονισμένους πυρήνες του ηλίου-3 και προέκυψε μια δέσμη επιταχυνόμενων ιόντων, δηλαδή το κύκλοτρο λειτούργησε ως ένας τύπος σούπερ φασματόμετρου μάζας. Καθώς το επιταχυνόμενο ήλιο προήλθε από βαθιά πηγάδια φυσικών αερίων όπου είχαν παγιδευτεί για εκατομμύρια χρόνια, το συστατικό ήλιο-3 έπρεπε να είναι σταθερό. Στη συνέχεια, ο Λούις παρήγαγε ραδιενεργό τρίτιο, χρησιμοποιώντας το κύκλοτρο και την αντίδραση +, και μέτρησε το χρόνο ημιζωής του.
Το 1938, και πάλι χρησιμοποιώντας τις γνώσεις του για το κύκλοτρο και επινοώντας τις γνωστές ως τεχνικές χρόνου πτήσης, ο Λούις δημιούργησε μια μονοεργητική δέσμη θερμικών νετρονίων. Με αυτή ξεκίνησε μια μακρά σειρά πειραμάτων, σε συνεργασία με τον Φέλιξ Μπλοχ, για τον προσδιορισμό της μαγνητικής ροπής του νετρονίου. Το αποτέλεσμα τους ήταν, δημοσιεύθηκε το 1940 και ήταν σημαντική πρόοδος στο πεδίο.
Εργαστήριο ακτινοβολίας
Το 1940 η Βρετανική Αποστολή Τίζαρντ στις Ηνωμένες Πολιτείες παρουσίασε στους κορυφαίους Αμερικανούς επιστήμονες την επιτυχή εφαρμογή του μάγνητρου κενού στην κατασκευή του παλμικού ραντάρ μικρού μήκους κύματος. Η νεοσύστατη Εθνική Επιτροπή Έρευνας Άμυνας, του Προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ, δημιούργησε ένα κεντρικό εθνικό εργαστήριο στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT) με σκοπό την ανάπτυξη των στρατιωτικών εφαρμογών των ραντάρ μικροκυμάτων. Ο Λόρενς αμέσως προσέλαβε τους καλύτερους «χρήστες κύκλοτρου», μεταξύ των οποίων τον Λούις, ο οποίος εντάχθηκε σε αυτό το νέο εργαστήριο, το γνωστό ως το Εργαστήριο Ακτινοβολίας, την 11η Νοεμβρίου 1940.
Ένα από τα πρώτα έργα του ήταν η κατασκευή εξοπλισμού για τη μετάβαση από το βρετανικό ραντάρ μεγάλου μήκους κύματος στο νέο ραντάρ μικροκυμάτων με μήκος κύματος εκατοστομετρικού εύρους, που κατέστη δυνατή με το μάγνητρο κενού. Κατά την επεξεργασία του συστήματος ραντάρ μικροκυμάτων έγκαιρης προειδοποίησης (MEW), ο Λούις εφηύρε μια κεραιοστοιχία γραμμικών διπόλων που κατέστειλε τους ανεπιθύμητους πλευρικούς λοβούς του πεδίου ακτινοβολίας και μπορούσε να σαρωθεί ηλεκτρονικά. Επρόκειτο για την πρώτη κεραιοστοιχία μικροκυμάτων με συμφασικά στοιχεία, την οποία αξιοποίησε στο MEW και σε άλλα δύο συστήματα ραντάρ. Η κεραία επέτρεψε στο ραντάρ ακριβείας για βομβαρδισμούς Eagle (Αετός) μεγαλύτερη ακρίβεια κατά τους βομβαρδισμούς στην κακοκαιρία ή σε συννεφιές. Όμως η κατασκευή του Αετού ολοκληρώθηκε μάλλον αργά στην πορεία του πολέμου, και μολονότι εγκαταστάθηκε σε μερικά αεροσκάφη B-29, και λειτούργησε καλά, δεν πρόλαβε να κάνει μεγάλη διαφορά. μικρογραφία|Η απονομή του Βραβείου Κολιερ από τον Πρόεδρο [[Χάρυ Τρούμαν, Λευκός Οίκος, 1946]] Το σύστημα ραντάρ για το οποίο είναι καλύτερα γνωστός ο Λούις Άλβαρεζ, που ήταν σημαντικό στην αεροπορία, ιδίως στον αποκλεισμό του Βερολίνου κατά τη μεταπολεμική περίοδο, ήταν η Επίγεια Ελεγχόμενη Προσέγγιση (GCA). Χρησιμοποιώντας τη διπολική κεραία του Άλβαρεζ για να επιτύχει μια πολύ υψηλή γωνιακή ανάλυση, το GCA επιτρέπει στους επίγειους χειριστές ραντάρ να παρακολουθούν ειδικές οθόνες ακριβείας ώστε να καθοδηγήσουν ένα αεροπλάνο προς τον διάδρομο προσγείωσης με φωνητικές οδηγίες προς τον πιλότο. Το σύστημα ήταν απλό, άμεσο και λειτούργησε καλά, ακόμη και με ανειδίκευτους πιλότους. Ήταν τόσο επιτυχές που ο στρατός συνέχισε να το χρησιμοποιεί για πολλά χρόνια μετά τον πόλεμο, σε ορισμένες χώρες μέχρι και τη δεκαετία του '80. Το 1945 ο Άλβαρεζ τιμήθηκε με το Βραβείο Κόλιερ της Εθνικής Αεροναυτικής Ένωσης «για την εξέχουσα και εξαιρετική πρωτοβουλία του στο σχεδιασμό και στην ανάπτυξη του συστήματος Επίγειας Ελεγχόμενης Προσέγγισης για την ασφαλή προσγείωση των αεροσκαφών υπό όλες τις συνθήκες καιρού και κυκλοφορίας».
Πρόγραμμα Μανχάταν
Το φθινόπωρο του 1943, ο Λούις επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες με μια προσφορά από τον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, να εργαστεί στο Λος Άλαμος στο Πρόγραμμα Μανχάταν. Ο Οπενχάιμερ του πρότεινε να δουλέψει λίγους μήνες στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο με τον Ενρίκο Φέρμι προτού ξεκινήσει για το Λος Άλαμος. Κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών, ο στρατηγός Λέσλι Γκρόβς ζήτησε από τον Άλβαρεζ να εκπονήσει μία μέθοδο με τη οποία οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να εντοπίσουν τυχόν πυρηνικούς αντιδραστήρες των Γερμανών. Ο Άλβαρεζ πρότεινε ένα αεροπλάνο που θα μετέφερε ένα σύστημα για την ανίχνευση των ραδιενεργών αερίων που παράγει ένας αντιδραστήρας, ιδιαίτερα του Ξένου 133. Η συσκευή πέταξε πάνω από τη Γερμανία, αλλά δεν ανιχνεύθηκε ραδιενεργό ξένο επειδή οι Γερμανοί δεν είχαν κατασκευάσει έναν αντιδραστήρα αλυσιδωτής αντίδρασης. Αυτή ήταν η πρώτη ιδέα για συλλογή πληροφοριών με παρακολούθηση των προϊόντων σχάσης, και κατέστη εξαιρετικά σημαντική μετά τον πόλεμο. αριστερά|μικρογραφία|Φορώντας κράνος και αλεξίσφαιρο γιλέκο στέκεται μπροστά στον Μεγάλο Καλλιτέχνη, [[Τίνιαν 1945]] Ο Λούις έφτασε στο Λος Άλαμος την άνοιξη του 1944. Τα έργα για το «Μικρό Αγόρι» (μια βόμβα ουρανίου) είχαν ήδη προχωρήσει πολύ, οπότε ο Άλβαρεζ ασχολήθηκε με το σχεδιασμό του «Χοντρού Άντρα» (μια βόμβα πλουτωνίου). Η τεχνική που χρησιμοποιήθηκε για το ουράνιο, η πυροδότηση δύο υποκρίσιμων μαζών ώστε να δημιουργηθεί πυρηνική έκρηξη, θα ήταν αναποτελεσματική με το πλουτώνιο επειδή στο παρασκήνιο θα υπήρχαν πολλά νετρόνια από αυθόρμητες σχάσεις που θα καθιστούσαν το σύστημα ασταθές. Αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί μια σχεδόν κρίσιμη σφαίρα πλουτωνίου και να συμπιεστεί γρήγορα με εκρηκτικά προς έναν πυρήνα πολύ μικρότερο και πυκνότερο, ένα σχέδιο που αποτέλεσε τεχνική πρόκληση τότε.
Η συμπίεση του πυρήνα πλουτωνίου πραγματοποιήθηκε με συμμετρική ενδόρρηξη από ταυτόχρονη πυροδότηση 32 εκρηκτικών φορτίων που περιέβαλλαν τον σφαιρικό πυρήνα. Ο ταυτοχρονισμός των εκρήξεων, σε επίπεδο κλασμάτων του μικροδευτερολέπτου, ήταν δύσκολος με τους συμβατικούς πυροκροτητές. Ο Άλβαρεζ έδωσε οδηγίες στον φοιτητή Λόρενς Τζόνσον, να χρησιμοποιήσει έναν μεγάλο πυκνωτή για να κατευθύνει ένα φορτίο υψηλής τάσης απευθείας σε κάθε εκρηκτικό φακό, αντικαθιστώντας τους πυροκροτητές με εκρηγνυόμενους πυροδοτητές. Ο ταυτοχρονισμός επιτεύχθηκε με απόκλιση λίγων δεκάτων του μικροδευτερολέπτου. Η εφεύρεση ήταν κρίσιμη για την επιτυχία του πυρηνικού όπλου τύπου ενδόρρηξης. Ο Άλβαρεζ επέβλεπε επίσης τα πειράματα RaLa. Αργότερα έγραψε ότι:
"Με τα σύγχρονα όπλα ουρανίου, το ποσοστό νετρονίων στο παρασκήνιο είναι τόσο χαμηλό που οι τρομοκράτες, αν διέθεταν τέτοιο υλικό, θα κατάφερναν να προκαλέσουν μία τεράστια έκρηξη απλά ρίχνοντας το μισό υλικό πάνω στο άλλο μισο. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι αν κρατάς χωρισμένο U-235, είναι πανεύκολο να ξεκινήσεις μία πυρηνική έκρηξη, ενώ αν προσφέρεται μόνο πλουτώνιο, η πυροδότησή του είναι η πιο δύσκολη τεχνική υπόθεση που ξέρω."
μικρογραφία|Ο Άλβαρεζ (πάνω δεξιά) στο Τίνιαν. Κάτω αριστερά ο Λόρενς Τζόνσον. Και πάλι σε συνεργασία με τον Τζόνσον, το τελευταίο καθήκον του Άλβαρεζ για το Πρόγραμμα Μανχάταν ήταν να αναπτύξει ένα σύστημα βαθμονομημένων μικροφώνων / πομπών που θα ριπτόταν με αλεξίπτωτο από ένα αεροσκάφος για να μετρήσει την ισχύ του κύματος κρούσης από την ατομική έκρηξη, έτσι ώστε να επιτραπεί στους επιστήμονες να υπολογίσουν την ενέργεια της βόμβας. Αφού ανέλαβε τη θέση του αντισυνταγματάρχη στις Δυνάμεις Ξηράς των ΗΠΑ, παρακολούθησε την πυρηνική δοκιμή Τρίνιτυ από ένα αεροσκάφος Β-29 Superfortress, στο οποίο επέβαιναν, επίσης, οι συναδέλφοι του από το Πρόγραμμα Αλμπέρτα, οι Χάρολντ Αγκνιού και Ντικ Πάρσονς (οι οποίοι ανέλαβαν θέσεις πλοίαρχων).
Από το αεροσκάφος B-29 Superfortress Ο Μεγάλος Καλλιτέχνης που πέταξε σε σχηματισμό με το Ενόλα Γκέι, οι Άλβαρεζ και Τζόνσον μέτρησαν την ένταση του κύματος κρούσης από την έκρηξη της βόμβας Μικρό Αγόρι που ρίφθηκε στη Χιροσίμα. Λίγες μέρες αργότερα, πάλι από τον Μεγάλο Καλλιτέχνη, ο Τζόνσον χρησιμοποίησε τον ίδιο εξοπλισμό για να μετρήσει τη δύναμη της έκρηξης στο Ναγκασάκι.
Θάλαμος φυσαλίδων
μικρογραφία|Στους εορτασμούς για την απονομή του βραβείου Νόμπελ, 30 Οκτωβρίου 1968. Επιστρέφοντας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια ως τακτικός καθηγητής, ο Άλβαρεζ επιστράτευσε τις γνώσεις του για τα ραντάρ του πολέμου στη βελτίωση των επιταχυντών σωματιδίων. Η «μεγάλη ιδέα» εκείνης της περιόδου ήταν η σταθερότητα φάσης του Έντουιν ΜακΜίλαν που οδήγησε στην κατασκευή του συγχροκυκλοτρόνιου. Πέραν αυτού, η ομάδα του Λόρενς κατασκεύασε τον τότε μεγαλύτερο επιταχυντή πρωτονίων παγκοσμίως, το Μπέβατρον, που λειτούργησε το 1954. Αν και το Μπέβατρον μπορούσε να παράγει άφθονα ενδιαφέροντα σωματίδια, ιδιαίτερα από τις δευτερογενείς συγκρούσεις, αυτές οι πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις ήταν δύσκολο να ανιχνευτούν και να αναλυθούν ακόμα.
Ο Ντόναλντ Γκλέιζερ παρουσίασε ένα νέο μηχάνημα, τον θάλαμο φυσαλίδων, για απεικόνιση των σωματιδιακών τροχιών. Ο Άλβαρεζ αξιολόγησε ότι η συσκευή ήταν εξαιρετικά χρήσιμη και ότι θα λειτουργήσει καλύτερα με υγρό υδρογόνο. Οι πυρήνες υδρογόνου, δηλαδή τα πρωτόνια, ήταν οι πιο απλοί και προσιτοί στόχοι για αλληλεπιδράσεις με τα σωματίδια που παράγονταν από το Μπέβατρον. Ξεκίνησε ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα για την κατασκευή μιας σειράς από μικρούς θαλάμους, και προώθησε τη συσκευή στον Έρνεστ Λόρενς.
Η συσκευή του Γκλέιζερ ήταν ένας μικρός γυάλινος κύλινδρος, διαστάσεων 1 εκ.x 2 εκ., που ήταν πληρωμένος με αιθέρα. Με ταχεία πτώση της πίεσης στο εσωτερικό της συσκευής, το υγρό μεταβαίνει σε μία προσωρινή υπέρθερμη κατάσταση, και βράζει κατά μήκος της τροχιάς ενός διερχόμενου σωματιδίου. Ο Γκλέιζερ μπορούσε να διατηρήσει την κατάσταση υπερθέρμανσης για λίγα δευτερόλεπτα μόνο προτού αρχίσει ο αυθόρμητος βρασμός. Η ομάδα του Άλβαρεζ κατασκεύασε θαλάμους διαμέτρων 1,5 ίντσών, 2,5, 4, 10 και 15 ιντσών, μεταλλικούς με γυάλινα παράθυρα, και χρησιμοποίησε υγρό υδρογόνο για να φωτογραφίσει τις τροχιές.
Στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος κατασκευάστηκε ένας θάλαμος φυσαλίδων υγρού υδρογόνου μήκους 2 μ., απασχολήθηκαν δεκάδες φυσικοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές μαζί με εκατοντάδες μηχανικούς και τεχνικούς, λήφθηκαν εκατομμύρια φωτογραφίες από αλληλεπιδράσεις σωματιδίων, αναπτύχθηκαν συστήματα πληροφορικής για τη μέτρηση και την ανάλυση των αλληλεπιδράσεων, και ανακαλύφθηκαν οικογένειες νέων σωματιδίων και καταστάσεων συντονισμού. Γι'αυτό το έργο ο Λούις τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1968. «Για την αποφασιστική συμβολή του στη φυσική των στοιχειακών σωματιδίων, ιδιαίτερα στην ανακάλυψη ενός μεγάλου αριθμού από καταστάσεις συντονισμού, που κατέστη δυνατή με την ανάπτυξη της τεχνικής που περιλαμβάνει χρήση θαλάμων φυσαλίδων υδρογόνου και ανάλυση των δεδομένων.»
Επιστημονικός ερευνητής
Το 1964 ο Λούις πρότεινε αυτό που έγινε γνωστό ως Πείραμα Φυσικής Σωματιδίων Υψηλού Υψόμετρου (HAPPE), που αρχικά περιλάμβανε έναν μεγάλο υπεραγώγιμο μαγνήτη που θα μεταφερόταν σε μεγάλο υψόμετρο με ένα μπαλόνι για να μελετήσει τις αλληλεπιδράσεις σωματιδίων υψηλής ενέργειας. Με την πάροδο του χρόνου, η εστίαση του πειράματος μετατοπίστηκε προς τη μελέτη της κοσμολογίας και του ρόλου των σωματιδίων και της ακτινοβολίας στο πρώιμο σύμπαν. Το έργο ήταν μεγαλεπήβολο, περιλάμβανε ανύψωση των ανιχνευτών με μπαλόνια μεγάλου υψομέτρου και αναγνωριστικά αεροσκάφη μεγάλου υψομέτρου Lockheed U-2, και συνεχίστηκε με τα πειραμάτα του δορυφόρου COBE για την κοσμική ακτινοβολία (που οδήγησε στην απονομή Βραβείου Νόμπελ, από κοινού στους Τζορτζ Σμουτ και Τζον Μάδερ, το 2006.) αριστερά|μικρογραφία|Εξερεύνηση των πυραμίδων με ακτίνες-Χ. Με τον Αιγυπτιολόγο [[Αχμέτ Φάκρυ και τον αρχηγό της ομάδας Τζέρι Άντερσον, Μπέρκλεϊ, 1967]] Το 1965 ο Λούις πρότεινε να αναζητήσουν ανεξερεύνητους θαλάμους στις Αιγυπτιακές πυραμίδες με τομογραφία μιονίων. Το σχέδιό του περιλάμβανε εγκατάσταση θαλάμων σπινθήρων σε μία αίθουσα κάτω από τη δεύτερη πυραμίδα του Χεφρήν. Μετρώντας το ρυθμό καταμέτρησης των κοσμικών ακτίνων σε διαφορετικές κατευθύνσεις, ο ανιχνευτής του θαλάμου θα αποκάλυπτε την ύπαρξη οποιουδήποτε κενού στη δομή του υπερκείμενου πετρώματος.
Ο Λούις συγκέντρωσε μια ομάδα φυσικών και αρχαιολόγων από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αίγυπτο, η διάταξη μετρήσεων κατασκευάστηκε και ξεκίνησε το πείραμα, αλλά το 1967 διακόπηκε λόγω του Πολέμου των Έξι Ημερών. Το έργο συνεχίστηκε μετά τον πόλεμο, με καταγραφή και ανάλυση των διεισδυτικών κοσμικών ακτίνων, μέχρι το 1969 που ο Λούις ανέφερε στην Αμερικανική Φυσική Εταιρεία ότι δεν βρέθηκαν ανεξερεύνητοι θάλαμοι στο 19% της πυραμίδας που ερευνήθηκε.
Τον Νοέμβριο του 1966 το περιοδικό Life δημοσίευσε μια σειρά φωτογραφιών από το ερασιτεχνικό φιλμ που βιντεοσκόπησε ο Αβραάμ Ζαπρούντερ και έδειχνε τη δολοφονία του Κένεντι. Ο Άλβαρεζ, ως ειδικός στον τομέα της οπτικής και της φωτοανάλυσης, εξέτασε τις εικόνες από περιέργεια. Το ενδιαφέρον του εστιάστηκε στην τροχιά της βολής, στο ακριβές χρονοδιάγραμμα των πυροβολισμών και το κρουστικό κύμα που διατάραξε την κάμερα, και στην ταχύτητα της κάμερας, επισημαίνοντας ένα σύνολο από γεγονότα που ίσως παρέβλεψαν ή παρεξήγησαν οι αναλυτές φωτογραφιών του FBI. Προέκυψε μία διατριβή με εκπαιδευτική αξία, που απευθύνεται σε έναν φυσικό που χρειάζεται ανεπίσημες συμβουλές για να ανακαλύψει την αλήθεια.
Η εξαφάνιση των δεινοσαύρων
Κατά τη δεκαετία του 1970, ο Γουόλτερ Άλβαρεζ διεξήγαγε γεωλογικές έρευνες στην κεντρική Ιταλία. Εκεί είχε εντοπίσει μια επιφανειακή ένδειξη, ότι στους τοίχους ενός φαραγγιού, στα ασβεστολιθικά στρώματα περιλαμβάνονταν στρώματα υπερκείμενα και υποκείμενα (μεταγενέστερα και προγενέστερα αντίστοιχα) του συνόρου Κρητιδικής-Παλαιογενούς περιόδου. Το σύνορο ήταν ένα λεπτό στρώμα άργιλου. Ο Γουόλτερ είπε στον πατέρα του ότι το σύνορο Κ-Π σηματοδοτούσε την περίοδο που εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι, και η παρουσία του άργιλου παρέμενε ανεξήγητη - ήταν ένα μεγάλο μυστήριο και σκόπευε να το λύσει.
Ο Άλβαρεζ είχε πρόσβαση στο τμήμα πυρηνικής χημείας του εργαστηρίου του Λόρενς στο Μπέρκλεϊ και κατάφερε να συνεργαστεί με τους Φρανκ Ασάρο και Έλεν Μισέλ, οι οποίοι χρησιμοποίησαν την τεχνική ανάλυσης ενεργοποίησης νετρονίων. Το 1980 η ομάδα των 4 δημοσίευσε μια τεκμηριωμένη μελέτη που υποστήριζε ότι τα αιτία για την εξαφάνιση ήταν εξωγήινα. Στα χρόνια που ακολούθησαν τη δημοσίευση, ο άργιλος βρέθηκε ότι περιέχει επίσης αιθάλη, υαλώδη σφαιρίδια, διαταραγμένους κρυστάλλους χαλαζία, μικροσκοπικά διαμάντια, και σπάνια ορυκτά που σχηματίζονται μόνο υπό συνθήκες μεγάλης θερμοκρασίας και πίεσης.
Η δημοσίευση της μελέτης του 1980 έφερε επικρίσεις από τη γεωλογική κοινότητα, και ακολούθησε μια συχνά επίπονη επιστημονική συζήτηση. Δέκα χρόνια αργότερα, και μετά το θάνατο του Λούις, βρέθηκαν ενδείξεις ενός μεγάλου κρατήρα πρόσκρουσης, που ονομάστηκε Τσικσουλούμπ, κοντά στην ακτή του Μεξικού, που παρείχε στοιχεία που υποστηρίζουν τη θεωρία. Άλλοι ερευνητές αργότερα συμπέραναν ότι το συμβάν που εξαφάνισε τους δεινοσαύρους στα τέλη της Κρητιδικής περιόδου ίσως ήταν σύντομο, ίσως διήρκεσε για χιλιάδες μόνο χρόνια αντί για εκατομμύρια, όπως είχε υποτεθεί παλαιότερα. Παράλληλα εξετάστηκαν θεωρίες για εναλλακτικές αιτίες εξαφάνισης, όπως η αυξημένη ηφαιστειότητα, ιδιαίτερα οι μαζικές εκρήξεις στις Παγίδες του Ντέκκαν που σημειώθηκαν κατά την ίδια χρονική περίοδο, και η κλιματική αλλαγή, σύμφωνα και με το αρχείο των απολιθωμάτων. Ωστόσο, την 4η Μαρτίου 2010 μια ομάδα 41 επιστημόνων συμφώνησε ότι η πρόσκρουση του αστεροειδούς Τσικσουλούμπ πυροδότησε τη μαζική εξαφάνιση.
Αεροπορία
Στην αυτοβιογραφία του, ο Λούις έγραψε: «''Η εντύπωσή μου είναι ότι είχα διπλή σταδιοδρομία, στην επιστήμη και στην αεροπλοΐα. Ήταν σχεδόν εξίσου ικανοποιητικές.»'' Ένας σημαντικός συντελεστής σε αυτό ήταν η ευχαρίστηση της πτήσης. Έμαθε να πιλοτάρει το 1933, και αργότερα ειδικεύτηκε σε πτήσεις δι'οργάνων και πολλαπλών μηχανών. Κατά τα επόμενα 50 χρόνια συγκέντρωσε πάνω από 1000 ώρες χρόνου πτήσης, εκ των οποίων τις περισσότερες ως κυβερνήτης του αεροσκάφους. Έγραψε: «Ελάχιστες δραστηριότητες αποδείχθηκαν τόσο ικανοποιητικές όσο το να είμαι ο κυβερνήτης και υπεύθυνος για την ασφάλεια των επιβατών μου».
Ο Λούις πολλάκις συνείσφερε επαγγελματικά στην αεροπορία. Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ανέλαβε την ανάπτυξη πολλαπλών τεχνολογιών για τις αερομεταφορές. Όπως η Επίγεια Ελεγχόμενη Προσέγγισης (GCA) για την οποία του απονεμήθηκε το Βραβείο Κολιερ το 1945. Κατείχε, επίσης, το βασικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τον αναμεταδότη ραντάρ, για τον οποίο παραχώρησε δικαιώματα στην αμερικανική κυβέρνηση για $1.
O Λούις συμμετείχε σε πολλές επίσημες συμβουλευτικές επιτροπές που σχετίζονταν με την πολιτική και την στρατιωτική αεροπορία. Όπως σε μια ομάδα εργασίας της Ομοσπονδιακής Διοίκησης Αεροπορίας για το μέλλον στα συστήματα αεροναυτιλίας και ελέγχου της εναέριας κυκλοφορίας, στην Ομάδα Στρατιωτικών Αεροσκαφών της Επιστημονικής Συμβουλευτικής Επιτροπής του Προέδρου, και μια επιτροπή που αναζητά τρόπους για να συμβάλει η επιστημονική κοινότητα στην κατάρτιση για τα πλεονεκτήματα του μη πυρηνικού πολέμου.
Ο Λούις ως αεροπόρος είχε πολλές περιπέτειες. Για παράδειγμα, τον καιρό που εργαζόταν στο GCA έγινε ο πρώτος πολίτης που πέταξε σε χαμηλό υψόμετρο με περιορισμένη ορατότητα. Πέταξε σε πολλά στρατιωτικά αεροσκάφη ως συγκυβερνήτης, με συμπεριλαμβανόμενα ενα B-29 Superfortress και ένα Lockheed F-104 Starfighter. Επίσης, στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επέζησε τη συντριβή ενός μονοπλάνου Miles Master, στο οποίο επέβαινε.
Θάνατος
Ο Λούις Άλβαρεζ πέθανε την 1η Σεπτεμβρίου 1988, λόγω επιπλοκών μετά από μια σειρά διαδοχικών επεμβάσεων για καρκίνο του οισοφάγου. Η σορός του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του σκορπίστηκαν στον κόλπο του Μοντερέι. Οι σημειώσεις του φυλάσσονται στη Βιβλιοθήκη Μπάνκροφτ στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Μπέρκλεϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες
Λα Φεριέρ-Μποσάρ
Το Λα Φεριέρ-Μποσάρ (γαλλικά: La Ferrière-Bochard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Πότζο Ρενάτικο
Το Πότζο Ρενάτικο (ιταλικά: Poggio Renatico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Φερράρα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Φερράρα
Πορτοματζόρε
Το Πορτοματζόρε (ιταλικά: Portomaggiore) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Φερράρα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Φερράρα
Άρπαγος
Ο Άρπαγος ήταν Μήδος στρατηγός που έζησε τον 6ο π.Χ. αιώνα και αρχικά υπήρξε συγγενής και έμπιστος φίλος του βασιλιά Αστυάγη. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο βασιλιάς του ανέθεσε να σκοτώσει τον νεογέννητο εγγονό του Κύρο Β’, ο οποίος ήταν γιος της κόρης του Μανδάνης και του βασιλιά των Περσών Καμβύση Α’. Επειδή όμως ο Άρπαγος δεν πραγματοποίησε την εντολή του, εκείνος για να τον εκδικηθεί σκότωσε τον γιο του και αφού τον κάλεσε σε γεύμα, του έδωσε να φάει το κρέας του παιδιού του. Όταν ο Κύρος ενηλικιώθηκε, ο Άρπαγος τον έπεισε να επαναστατήσει εναντίον του παππού του Αστυάγη, ο οποίος μη γνωρίζοντας τίποτα έστειλε εναντίον του Κύρου στρατό με επικεφαλής τον Άρπαγο. Αυτός τότε αυτομόλησε στον Κύρο και σε νέα μάχη που ακολούθησε νίκησε και αιχμαλώτισε τον Αστυάγη. Στη συνέχεια και γύρω στο 540 π.Χ. διορίστηκε στρατηγός των Περσών και κυρίευσε, για λογαριασμό του Κύρου, τις ιωνικές πόλεις της Μικράς Ασίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αχαιμενίδες σατράπες
Σονάτα για βιολί No. 1 (Μπετόβεν)
Η Σονάτα για Βιολί No. 1 σε Ρε μείζονα, Op. 12 (γερμανικά: Violinsonate Nr. 1 in D-Dur, Op. 12 Nr. 1) είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που γράφτηκε το 1798. Η σονάτα αυτή είναι η πρώτη από τις Opus 12 του συνθέτη, οι οποίες και οι τρεις είναι αφιερωμένες στον Αντόνιο Σαλιέρι. Μία τυπική εκτέλεση της σονάτας διαρκεί περίπου 20 λεπτά. Το έργο αποτελείται από τρία μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σονάτες για βιολί του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε μείζονα
Προφήτης Ηλίας Ροδόπης
Ο Προφήτης Ηλίας είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός και παραλία της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Προφήτης Ηλίας βρίσκεται στα παράλια του Θρακικού πελάγους με υψόμετρο 10 μέτρα. Απέχει 36 χλμ. νοτιοδυτικά από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 29 χλμ. νότια από την Κομοτηνή. Στα ανατολικά του είναι το Κ.Α.Α.Υ. Προσκηνυτών και στο ψηλότερο μέρος της παραλίας το μικρό παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία στο οποίο οφείλει η περιοχή το όνομά της και το οποίο γιορτάζει στις 20 Ιουλίου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Προσκυνητών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τους Προσκυνητές, την Αλκυώνα, το Κρυονέρι και τις Λεύκες αποτελούν την τοπική κοινότητα Προσκυνητών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 34 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Όουεν Ο΄ Ντάφι (Ιρλανδός πολιτικός)
Ο Ίον Ο΄ Ντάφι (ιρλανδικά: Eoin O'Duffy, 28 Οκτωβρίου 1890 - 30 Νοεμβρίου 1944) ήταν Ιρλανδός πολιτικός, στρατιωτικός και αστυνομικός επίτροπος. Ήταν ο ηγέτης της ταξιαρχίας Monaghan του Ιρλανδικού δημοκρατικού στρατού (IRA) κατά τη διάρκεια του πολέμου της ανεξαρτησίας. Αργότερα έγινε Αρχηγός του Σώματος του IRA το 1922. Ήταν ένας από τους Ιρλανδούς ακτιβιστές που, μαζί με τον Μάικλ Κόλλινς, αποδέχτηκαν την Αγγλοϊρλανδική συνθήκη και πολέμησαν στον Ιρλανδικό εμφύλιο πόλεμο στην πλευρά υπέρ της Αγγλοϊρλανδικής Συνθήκης.
Το 1917, ο Ο΄Ντάφι εντάχθηκε στους Ιρλανδούς Εθελοντές τον πρόγονο του ΙΡΑ και συμμετείχε ενεργά στον Ιρλανδικό Πόλεμο Ανεξαρτησίας. Αναρριχήθηκε στην ιεραρχία του ΙΡΑ και έγινε αρχηγός της οργάνωσης. Το 1921 υποστήριξε την Αγγλοϊρλανδική συνθήκη, υπηρέτησε ως στρατηγός στον νεοσύστατο Εθνικό Στρατό και έλαβε τον έλεγχο της Νοτιοδυτικής Διοίκησης στην Ιρλανδία. Μετά το τέλος του Ιρλανδικού εμφυλίου, ο Ο΄ Ντάφι έγινε ο δεύτερος Επίτροπος της αστυνομικής δύναμης, Garda Síochána (Φρουρά της Ειρήνης), η οποία ήταν η αστυνομική δύναμη του νέου Ιρλανδικού Ελεύθερου Κράτους. Ήταν ένα από τα πρώτα μέλη του Σιν Φέιν, που ιδρύθηκε από τον Άρθουρ Γκρίφιθ και εκλέχτηκε στο ιρλανδικό κοινοβούλιο στις εκλογές του 1921. Μετά από μια διάσπαση το 1923 συνδέθηκε με το πολιτικό κίνημα, Cumann na nGaedheal (Κοινωνία των Γαέλων) και ηγήθηκε στην φασιστική οργάνωση Blueshirts (Κυανοχίτωνες). Αργότερα επήλθε η συγχώνευση των διαφόρων παρατάξεων και έγινε ο πολιτικός αρχηγός του Φάιν Γκάελ, για μικρό χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια της Ιταλικής εισβολής στην Αβησσυνία, το 1935, ο Ο΄Ντάφι προσέφερε στην υπηρεσία του Μπενίτο Μουσολίνι, 1000 κυανοχίτωνες.
Ως αντικομουνιστής, ο O΄Ντάφι έστειλε την Ιρλανδική Εθελοντική Ταξιαρχία να αγωνιστεί με την πλευρά του Φράνκο κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου ως πράξη καθολικής αλληλεγγύης. 700 Κυανοχίτωνες πήγαν στην Ισπανία και επέστρεψαν τον Ιούνιο του 1937. Ο Φράνκο δεν είχε εντυπωσιαστεί λόγω της έλλειψης στρατιωτικής εμπειρίας της Ταξιαρχίας. Αργότερα ο Ο΄Ντάφι εμπνεύστηκε από την Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι για να ιδρύσει το Εθνικό Κορπορατιστικό Κόμμα των Πρασινοχιτώνων. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου προσέφερε στη Ναζιστική Γερμανία την προοπτική να δημιουργήσει μια εθελοντική Ιρλανδική Ταξιαρχία για να συμμετάσχει στον αγώνα κατά της Σοβιετικής Ένωσης, το σχέδιο όμως ναυάγησε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρλανδοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιρλανδοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Φασίστες
Γούλιτς
Το Γούλιτς (αγγλικά: Woolwich, ) είναι συνοικία του νοτιοανατολικού Λονδίνου στην Αγγλία, εντός του Βασιλικού Δήμου του Γκρίνουιτς. Αρχικά αποτελούσε πόλη του Κεντ, αλλά έγινε μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του Λονδίνου τον 19ο αιώνα. Το 1965, το μεγαλύτερο μέρος του πρώην Μητροπολιτικού Δήμου του Γούλιτς έγινε τμήμα του Δήμου του Γκρίνουιτς, του οποίου παραμένει διοικητικό κέντρο.
Η πόλη αποτελεί σημείο διέλευσης του ποταμού Τάμεση. Κατά την διάρκεια του 17ου, 18ου, 19ου και του μεγαλύτερου μέρους του 20ού αιώνα, το Γούλιτς ήταν σημαντική ναυτική, στρατιωτική και βιομηχανική πόλη. Μετά από πολλές δεκαετίες οικονομικών δυσκολιών και κοινωνικής στέρησης, σχέδια μείζονος αστικής ανάπλασης άλλαξαν την πορεία της περιοχής. Θεωρείται πως η περιοχή, που περιγράφεται στο σχέδιο πόλης του Λονδίνου ως «περιοχή ευκαιριών», θα αναπτυχθεί από «δημοτικό κέντρο» σε «μητροπολιτικό κέντρο» εντός του Μείζονος Λονδίνου τις επόμενες δεκαετίες.
Γεωγραφία
Το Γούλιτς βρίσκεται 13,7 χιλιόμετρα από το Τσάρινγκ Κρος, το κεντρικό σημείο του Λονδίνου. Έχει μέτωπο 2,5 χιλιομέτρων στη νότια όχθη του ποταμού Τάμεση. Μακριά από το ποτάμι ανέρχεται στις βόρειες παρυφές του Σούτερς Χιλ. Η αρχαία ενορία του Γούλιτς, που αποτελεί λίγο πολύ τις σημερινές ενορίες Γούλιτς Ρίβερσαϊντ και Γούλιτς Κόμον, είχε έκταση 297 στρεμμάτων. Περιλαμβανόταν και το Νορθ Γούλιτς, το οποίο πλέον είναι τμήμα του Δήμου του Νιούχαμ.
Δημογραφικά στοιχεία
Παρακάτω παρατίθενται δημογραφικά στοιχεία της περιοχής του Γούλιτς και του ευρύτερου δήμου του Γκρίνουιτς:
Πρώιμη ιστορία
Το Γούλιτς κατοικείται τουλάχιστον από την Εποχή του Σιδήρου. Τα κατάλοιπα πιθανώς ενός κελτικού oppidum, που δημιουργήθηκε μεταξύ του 3ου και του 1ου αιώνα ΠΚΕ, στην ύστερη ρωμαϊκή περίοδο και επαναχρησιμοποιήθηκε ως φρούριο, βρέθηκαν στην προκυμαία μεταξύ της οδού Beresford και του Τάμεση. Ένα μονοπάτι που συνδέει την προκυμαία με την οδό Watling, ίσως προέρχεται και αυτό από την εποχή του Σιδήρου.
Από τον 10ο μέχρι τα μέσα του 12ου αιώνα το Γούλιτς ελεγχόταν από τους ηγουμένους της Μονής του Αγίου Πέτρου στη Γάνδη. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε δώρο του 918 από την Έλφθριθ, κόρη του βασιλιά Αλφρέδου και Κόμισσα της Φλάνδρας. Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για την πρώτη καταγεγραμμένη παραχώρηση αγγλικών εδαφών σε ξένα εκκλησιαστικά ιδρύματα. Ως αποτέλεσμα αυτής της κατοχής, το Γούλιτς δεν αναφέρεται στο Domesday Book. Πιστεύεται ότι τα 63 στρέμματα που έχουν καταγραφεί ως Hulviz αναφέρονται στο Νορθ Γούλιτς, το οποίο τότε ήταν ακατοίκητο. Ορισμένα από τα εδάφη της Γάνδης είχαν περάσει στα βασιλικά κτήματα του Ντάρτφορντ και του Έλθαμ ήδη από το 1100. Το μεγαλύτερο μέρος της ενορίας, που αναφέρεται ως κτήμα του Γούλιτς, αν και στην πραγματικότητα δεν είναι πλήρες κτήμα, εξαρτήθηκε από το Έλθαμ τον 14ο αιώνα.
Το μεσαιωνικό Γούλιτς ήταν επιρρεπές σε πλημμύρες. Το 1236 πολλοί κάτοικοι σκοτώθηκαν από πλημμύρα. Το Φέρι του Γούλιτς αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1308, αλλά μπορεί να είναι παλαιότερο. Γύρω από την πύλη του Water Bell, κάποια ιδιωτικά ναυπηγεία ή επισκευαστήρια ενδεχομένως υπήρχαν από τον 15ο αιώνα. Ένας ανεμόμυλος αναφέρθηκε γύρω στο 1450. Αρκετές κάμινοι κεραμικής έχουν ανακαλυφθεί στην περιοχή και μαρτυρούν μια ίσως αδιάκοπη παράδοση της κεραμικής παραγωγής τουλάχιστον από τον 14ο αιώνα μέχρι τον 17ο αιώνα.
Στρατιωτική επέκταση
thumb|300px|Το [[Ναυπηγείο του Γούλιτς το 1790]] Το Γούλιτς παρέμεινε ένας σχετικά μικρός οικισμός του Κεντ μέχρι τις αρχές του 16ου αιώνα, όταν άρχισε να αναπτύσσεται σε ναυτικό, στρατιωτικό και βιομηχανικό κέντρο. Το 1512 έγινε η βάση του Ναυπηγείου του Γούλιτς, αρχικά γνωστού ως «Το Βασιλικό Ναυπηγείο» ("The King's Yard"), που ιδρύθηκε από τον Ερρίκο Η΄ για να κατασκευάσει τη ναυαρχίδα του Henry Grace à Dieu («Ο Μέγας Ερρίκος»). Και άλλα σημαντικά πλοία κατασκευάστηκαν σε αυτό το ναυπηγείο. Το ναυπηγείο πέρασε πολλά σκαμπανεβάσματα αλλά επιβίωσε για τρεισήμισι αιώνες, κλείνοντας το 1869.
Μετά την ίδρυση του ναυπηγείου, ο Μάρτιν Μπόους, ο οποίος είχε συλλέξει μια περιουσία από το Βασιλικό Νομισματοκοπείο, αγόρασε παραποτάμιες εκτάσεις στο Γούλιτς και το Πλάμστεντ στη δεκαετία του 1530, μερικές εκ των οποίων ήταν πρώην εκκλησιαστική γη που είχε καταστεί διαθέσιμη μετά τη Διάλυση των Μοναστηριών. Η έπαυλή του ήταν το Τάουερ Πλέις, το οποίο σταδιακά κλείστηκε από ένα μονοπάτι (δεκαετία 1570) και αποθήκες για όπλα (1651/71), και αργότερα το Βασιλικό Οπλοστάσιο (1805). Το οπλοστάσιο αναπτύχθηκε από έναν τόπο αποθήκευσης σε ένα σύνολο στρατιωτικών εργοστασίων, που διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στη βρετανική αυτοκρατορική περίοδο και τη στρατιωτική και βιομηχανική επέκτασή της. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι απασχολήθηκαν στον χώρο. Μεταξύ των πολέμων, η ανεργία αυξήθηκε. Άλλα στρατιωτικά ιδρύματα που είχαν τη βάση τους στο οπλοστάσιο ήταν το Βασιλικό Πυροβολικό (1716) και η Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία (1741). Τον 19ο και 20ό αιώνα κατασκευάστηκαν αρκετά μεγάλα στρατόπεδα, καθώς και στρατιωτικές σχολές και νοσοκομεία. Μέχρι και σήμερα, η πόλη διατηρεί στρατιωτική βάση και τους Στρατώνες του Βασιλικού Πυροβολικού.
Απασχόληση
Η παρουσία του ναυπηγείου, του οπλοστασίου και άλλων στρατιωτικών ιδρυμάτων ώθησε την οικονομική ανάπτυξη σε άλλους τομείς, ιδίως στις εμπορικές δραστηριότητες και την ψυχαγωγία. Το εργοστάσιο σχοινιών ιδρύθηκε γύρω στο 1570 και διατηρήθηκε μέχρι το 1832. Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα δύο εργοστάσια γυαλιού δραστηριοποιούνταν στην περιοχή, τα οποία ανήκαν στον Σερ Ρόμπερτ Μάνσελ από το Γκρίνουιτς, ο οποίος κατείχε επίσης το ναυπηγείο και το εργοστάσιο σχοινιών. Μερικοί από τους διευθυντές εδώ ήταν οι Ουγενότοι από τη Λωρραίνη. Τα καμίνια που παρήγαγαν κεραμίδια Μπελαρμίν ελεγχόταν από αγγειοπλάστες από την ηπειρωτική Ευρώπη. Άλλες κάμινοι παρήγαγαν πήλινους και αργιλώδεις σωλήνες. Μερικά καμίνια βρισκόταν επίσης στην πλαγιά του λόφου νότια της πόλης, όπου ο πηλός ήταν άμεσα διαθέσιμος. Κοντά στο Πλάμστεντ και στο Τσάρλτον υπήρχαν αμμοθίνες. Η άμμος μεταφερόταν από μια προβλήτα κοντά στο Τάουερ Πλέις. Το 1863, η γερμανική εταιρεία Siemens & Halske ίδρυσε εργοστάσιο υποβρυχίων καλωδίων στην περιοχή του Ναυπηγείου, το οποίο επεκτάθηκε ταχέως.
Εμπόριο
thumb|Η οδός Hare το 1911 Η αγορά του Γούλιτς έλαβε τη χάρτα της το 1618, αλλά είναι σίγουρα παλαιότερη. Η αγορά, η οποία έχει τοποθετηθεί εδώ και καιρό στην οδό High του Ολντ Γούλιτς (σε μια τοποθεσία που ονομάζεται Μάρκετ Χιλ), είχε σταδιακά μετατοπιστεί προς την κύρια πύλη του Βασιλικού Οπλοστασίου, αρκετά κοντά στην σημερινή της θέση. Αυτό δεν εγκρίθηκε από τις αρχές και δημιουργήθηκε μια νέα αγορά στην περιοχή Μπάθγουεϊ Κουόρτερ γύρω στο 1810. Η αγορά αυτή απέτυχε και έχει παραμείνει μόνον η ονομασία της κεντρικής οδού Market. Μέχρι το 1879, η αγορά στην πλατεία Μπέρεσφορντ ήταν παράνομη και εκκαθαριζόταν τακτικά από την αστυνομία. Αφού νομιμοποιήθηκε, είχε χώρο για 136 πάγκους. Ο Ιτάλο Ζβέβο την περιέγραψε ως «πολύ ζωντανή» το 1903. Το 1936, μια κλειστή αγορά άνοιξε στην οδό Plumstead αλλά δεν απείλησε την κύρια αγορά. Η πλατεία Μπέρεσφορντ είχε τις μεγαλύτερες παμπ. Οι οδοί Powis και Hare, που χρονολογούνται στις αρχές του 19ου αιώνα, έγιναν οι κύριοι εμπορικοί δρόμοι. Ορισμένες προσόψεις καταστημάτων βικτωριανής αρχιτεκτονικής, αρκετές εκ των οποίων έχουν σχεδιαστεί από τον αρχιτέκτονα Χένρι Χάντσον Τσερτς, έχουν διατηρηθεί.
Το 1868 δημιουργήθηκε η Συνεταιριστική Εταιρεία του Βασιλικού Οπλοστασίου, η οποία εξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους καταναλωτικούς συνεταιρισμούς της χώρας με δύο πολυκαταστήματα στην οδό Powis, καταστήματα στο νοτιοανατολικό Λονδίνο, εργοστάσια παραγωγής και παραγωγής τροφίμων, οικοδομική εταιρεία, γραφείο τελετών και πολλές άλλες μορφές επιχειρηματικότητας.
Πληθυσμός
thumb|Χάρτης φτώχειας του Γούλιτς, 1889. Οι περιοχές με μαύρο παρουσιάζουν την χαμηλή τάξη, ενώ με κόκκινο εμφανίζεται η μεσαία τάξη. Περίπου το 1500, στην αρχή της στρατιωτικής και ναυτικής επέκτασης, το Γούλιτς είχε μόνο μερικές εκατοντάδες κατοίκους. Το 1665, όταν ο Σάμιουελ Πιπς έμεινε στην περιοχή για να διαφύγει από το Μεγάλο Λιμό, ο πληθυσμός εκτιμάται σε 1.200 ή περισσότερους, εκ των οποίων περίπου 300 εργαζόταν στο ναυπηγείο. Περί το 1720, ο πληθυσμός της πόλης είχε αυξηθεί σε 6.500, φτάνοντας σχεδόν τους 10.000 κατοίκους το 1801. Κατά τη διάρκεια της ακμάζουσας δεκαετίας του πολέμου που ακολούθησε, ο πληθυσμός έφθασε στο ζενίθ των 17.000 κατοίκων. Μετά από μια περίοδο στασιμότητας, η οικοδομική δραστηριότητα αυξήθηκε τη δεκαετία του 1830. Η οικιστική περιοχή του Γούλιτς επεκτάθηκε προς τα νότια, με σπίτια εργατών, τα περισσότερα κοντά στο ποτάμι και τα σπίτια των αξιωματικών γύρω από το βοσκότοπο του Γούλιτς και ψηλότερα στο λόφο. Το 1841 το Γούλιτς είχε πληθυσμό 27.785 ενώ το 1861 είχε ανέλθει σε 41.695. Σε αυτό το σημείο υπήρχαν 4.596 σπίτια στην ενορία, με ελάχιστο χώρο για νέα κτίρια. Περαιτέρω ανάπτυξη πραγματοποιήθηκε στα Πλάμστεντ, Τσάρλτον και Νορθ Γούλιτς, και στη συνέχεια στο Έλθαμ. Μετά από μια πτώση στα τέλη του 19ου αιώνα, το 1901 ο πληθυσμός της ενορίας του Γούλιτς ήταν στο ίδιο επίπεδο με 40 χρόνια νωρίτερα: 41.625 κάτοικοι. Το Βικτοριανό Γούλιτς αποτελούσε ένα πλούσιο κοινωνικό μείγμα με εξειδικευμένους μηχανικούς μαζί με ανειδίκευτους εργάτες (συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών) που εργάζονταν στο οπλοστάσιο και σε άλλα εργοστάσια, μεγάλο αριθμό στρατιωτών (που αποτελούν το 10-15% του πληθυσμού) και μια μικρή αστική τάξη που αποτελείται από αξιωματικούς του στρατού και της εμπορικής και επαγγελματικής ελίτ. Ορισμένες περιοχές της πόλης ήταν υπερβολικά πλήρεις. Το λεγόμενο Ντάστχοουλ κοντά στο ποτάμι θεωρούνταν μία από τις χειρότερες παραγκουπόλεις του Λονδίνου.
Υποδομές
Μέχρι την άφιξη των σιδηροδρόμων, ο Τάμεσης ήταν η κύρια αρτηρία που συνέδεε το Γούλιτς με το Λονδίνο. Το 1834 η εταιρεία Woolwich Steam Packet βελτίωσε την κίνηση στον ποταμό και το 1889 το Ελεύθερο Φέρι του Γούλιτς διευκόλυνε τις μετακινήσεις. Η Βόρεια Γραμμή του Κεντ από το Λονδίνο προς το Τζίλιγχαμ μέσω Γκρίνουιτς και Γούλιτς άνοιξε το 1849. Το κτίριο του σταθμού ξαναχτίστηκε το 1906 και πάλι το 1992-93. Το Γούλιτς βρισκόταν επίσης στη διαδρομή δύο γραμμών τραμ πρώτης γενιάς του Λονδίνου (1881-1952).
Η μεταπολεμική περίοδος επέφερε τεράστιες αλλαγές στα εργοστάσια και τις υποδομές της πόλης. Οι δρόμοι διευρύνθηκαν και ολόκληρες γειτονιές γκρεμίστηκαν για να δημιουργήσουν χώρο για σύγχρονα κτίσματα. Η διεύρυνση της Woolwich High Street και της οδού Beresford δεν άφησε μεγάλο μέρος της παλιάς πόλης. Το Woolwich ήταν η έδρα του πειραματικού χώρου στάθμευσης αυτοκινήτων Auto Stacker. Χτισμένος στην περιοχή του Αυτοκρατορικού Θεάτρου, άνοιξε επίσημα το Μάιο του 1961 από την Πριγκίπισσα Μαργαρίτα. Δεν λειτούργησε ποτέ ουσιαστικά και κατεδαφίστηκε το 1962. Ένας πολυώροφος χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων κατασκευάστηκε κατά μήκος της οδού Monk το 1971.
Εκπαίδευση
Στο Γούλιτς ιδρύθηκε το πρώτο δωρεάν νηπιαγωγείο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το Ιεραποστολικό Νηπιαγωγείο του Γούλιτς άνοιξε το 1900, ξεκινώντας από ένα μικρό δωμάτιο ενός Χριστιανού κοινωνιστή βικάριου του ναού της Αγίας Τριάδας στο Νιου Τσάρλτον, του Αιδεσιμότατου Γουόλτερ Ραγκ. Ιδρύθηκε από την αδελφή του, Αντελαΐντ Ραγκ.
Ψυχαγωγία
Το Γούλιτς είχε πολλά θέατρα και κινηματογράφους. Το Theatre Royal στην Beresford Street, που αργότερα μετονομάστηκε σε Empire Theatre ή Woolwich Empire, ήταν το μεγαλύτερο. Χρονολογείται από τη δεκαετία του 1830, διευρύνθηκε στη δεκαετία του 1880 και τη δεκαετία του 1890, έχοντας περίπου 2.000 θέσεις. Λειτουργούσε τόσο ως θέατρο όσο και ως κινηματογράφος, καταλήγοντας σε αρθρωτό θέατρο. Κατεδαφίστηκε το 1960. Λίγο μετά το 1900, άνοιξαν τρία νέα θέατρα με συνολική χωρητικότητα 4.430 ατόμων. Ο κινηματογράφος Century, ο οποίος βρισκόταν επί της πλατείας Μπέρεσφορντ, ήταν προηγουμένως γνωστός ως Premier Cinema και Royal Arsenal Cinema. Κατασκευάστηκε το 1913 με 669 θέσεις, έκλεισε το 1961 και κατεδαφίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Το Grand Theatre στην οδό Wellington άνοιξε το 1900 με χωρητικότητα 1.680 θέσεων. Μετονομάστηκε σε Woolwich Hippodrome το 1908 και έγινε κινηματογράφος το 1923. Ανακατασκευάστηκε το 1955 ως Regal Cinema, έκλεισε το 1982, έπειτα χρησιμοποιήθηκε ως νυχτερινό κλαμπ και κατεδαφίστηκε το 2015. Ο κινηματογράφος Granada και ο Odeon, μετέπειτα Coronet, αμφότεροι με 2.500 θέσεις περίπου, είναι διατηρητέα κτίρια από τη δεκαετία του 1930 που μετατράπηκαν σε εκκλησίες Πεντηκοστιανών.
Τοπική διακυβέρνηση
thumb|Ο [[Ναός της Παναγίας της Μαγδαληνής (Γούλιτς)|ναός της Παναγίας της Μαγδαληνής, περίπου 1840]] Η αστική ενορία του Γούλιτς, που καλύπτει περίπου η περιοχή των σημερινών ενοριών Γούλιτς Ρίβερσαϊντ και Γούλιτς Κόμον, ήταν παλαιότερα γνωστή ως Γούλιτς Σεντ Μέρι. Μέχρι το 1842, όταν κτίστηκε το Παλιό Δημαρχείο, το σκευοφυλάκιο βρισκόταν σε ένα δωμάτιο στον ενοριακό ναό της Αγίας Μαγδαληνής. Το Γούλιτς έγινε μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του Λονδίνου στα μέσα του 19ου αιώνα, αν και επίσημα συνέχισε να βρίσκεται στο Κεντ. Το 1889, με το σχηματισμό του Κομητειακού Συμβουλίου του Λονδίνου, το Γούλιτς έγινε επίσημα μέρος του Λονδίνου. Το 1900 οι ενορίες των Γούλιτς, Έλθαμ και Πλάμστεντ σχημάτισαν το Μητροπολιτικό Δήμο του Γούλιτς. Το 1906 εγκαινιάστηκε το νέο Δημαρχείο του Γούλιτς. Τον Απρίλιο του 1965, μετά την εφαρμογή του νόμου για το σχέδιο πόλης του Λονδίνου του 1963, το Γούλιτς συγχωνεύθηκε με το Δήμο του Γκρίνουιτς, και από το 2012 με το Βασιλικό Δήμο του Γκρίνουιτς. Τα διοικητικά κτίρια του δήμου βρίσκονται στο Γούλιτς.