cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντεσνά
Ρους
Ο Ντεσνά πηγάζει από τα υψώματα του Σμολένσκ στο Όμπλαστ (Περιφέρεια) του Σμολένσκ, ανατολικά-νοτιοανατολικά από την πόλη Σμολένσκ. Πιο συγκεκριμένα, η πηγή του βρίσκεται σε ένα δάσος κοντά στο χωριό Ναλέτι. Αρχικώς ο ποταμός ρέει προς νότο, μέσα σε ομαλή και βαλτώδη κοιλάδα, προς την πόλη Μπριάνσκ, όπου η δεξιά του όχθη υψώνεται.
Μετά τη συμβολή του με τον Σεΐμ κοντά στα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας, ο Ντεσνά πλαταίνει και διαχωρίζεται σε αρκετούς μικρότερους κλάδους. Η δεξιά όχθη του χαμηλώνει και πάλι κοντά στην πόλη Τσερνίχιβ, αλλά και παρακάτω, κοντά σε έναν από τους παραποτάμους του, του Οστέρ, μετά τη συμβολή του οποίου ο Ντεσνά συνεχίζει τον ρου του μέσα σε μια βαλτώδη πεδιάδα, μέχρι τη συμβολή του με τον Δνείπερο κοντά στο Κίεβο.
Αννία Φαυστίνα (κόρη της Ουμιδίας Κορνιφικίας Φαυστίνας)
Η Αννία Φαυστίνα, λατιν.: Annia Faustina (165 - ως το 218) ήταν ευγενής Ρωμαία Μικρασιατικής καταγωγής και πλούσια κληρονόμος, που έζησε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ήταν η πεθερά του Αυτοκράτορα Ελαγάβαλου.
Ντεσνά
Παραπόταμοι
Ο Ντεσνά έχει πολλούς παραπόταμους. Οι σημαντικότεροι (μήκος μεγαλύτερο των εκατό χιλιομέτρων) που συναντούμε κατερχόμενοι τον ποταμό είναι με τη σειρά:
Αννία Φαυστίνα (κόρη της Ουμιδίας Κορνιφικίας Φαυστίνας)
Βιογραφία
Η Αννία Φαυστίνα ήταν η κόρη και το μόνο παιδί ενός αγνώστου Ρωμαίου συγκλητικού και της πλούσιας ρωμαϊκής κληρονόμου Ουμιδίας Κορνιφικίας Φαυστίνας, κόρης του Γάιου Αννιανού Βήρου, συγκλητικού. Το πλήρες όνομα τής Αννίας Φαυστίνας είναι άγνωστο. Φαίνεται ότι πήρε το όνομά της προς τιμή της μητέρας της Ου. Κ. Φαυστίνας και της εκ μητρός γιαγιάς της, της ευγενούς Aννίας Κ. Φαυστίνας, αδελφής του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Mάρκου Αυρηλίου. Ήταν η μικραανιψιά του Μάρκου Αυρηλίου και μέσω της μητέρας της, η Άννα Φαουστίνα συνδεόταν με επιγαμίες με την κυρίαρχη Δυναστεία των Αντωνίνων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δεν αναφέρεται σε καμία αρχαία ρωμαϊκή ιστορική πηγή· η Aννία Φαυστίνα είναι γνωστή μόνο από επιγραφές που σώζονται γι' αυτήν και την οικογένειά της, οι οποίες βρέθηκαν στη Μικρά Ασίαία.
Ντεσνά
Πόλεις και κωμοπόλεις επί του Ντεσνά
Επίσης, η Μονή Σβένσκι βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Ντεσνά και Σβεν.
Αννία Φαυστίνα (κόρη της Ουμιδίας Κορνιφικίας Φαυστίνας)
Βιογραφία
Η Αννία Φαυστίνα γεννήθηκε και μεγάλωσε στο κτήμα τής μητέρας της στην Πισιδία. Το κτήμα αυτό ήταν ένα από τα πολλά κτήματα στην Πισιδία που ονομάζοντο Κυλανιανά κτήματα. Αυτά τα κτήματα ήταν πολύ μεγάλες ιδιοκτησίες και υπήρχαν περίπου από την εποχή του Ρωμαίου δικτάτορα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, Λ. Κ. Σύλλα (π. 138-78 π.Χ.). Υπάρχουν επιγραφές που σώζονται στο κτήμα, που καταγράφουν την Ουμιδία Κορνιφικία Φαυστίνα με την κόρη της Aννία Φαυστίνα.
Ντεσνά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Ουκρανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας
Αννία Φαυστίνα (κόρη της Ουμιδίας Κορνιφικίας Φαυστίνας)
Βιογραφία
Η Ουμιδία Κορνιφικία Φαυστίνα συμμετείχε το 182 σε μία αποτυχημένη συνωμοσία, για να σκοτώσει τον εξάδελφό της, τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κόμμοδο. Όταν αποκαλύφθηκε η συνωμοσία, η Ου. Κ. Φαυστίνα εξορίστηκε στο ιταλικό νησί Κάπρι. Αργότερα, το 182, ο Κόμμοδος έστειλε έναν εκατόνταρχο για να εκτελέσει τη μητέρα της Αννίας Φαυστίνας.
Υπάρχει μία επιγραφή με ημερομηνία περίπου 200, που δηλώνει ότι η Aννία Φαυστίνα ήταν ιδιοκτήτρια του κτήματος. Μετά το 200, η Aννία Φαυστίνα παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της, τον Ρωμαίο συγκλητικό και ύπατο Tιβέριο Κλαύδιο Σεβήρο Πρόκουλο, γιο της Αννίας Γαλερίας Αυρηλίας Φαυστίνας, κόρης του Μάρκου Αυρηλίου και της Φαυστίνας της Νεότερης. Υπάρχει μία επιγραφή που χρονολογείται το 207, στην οποία αναφέρεται ότι οι ιδιοκτήτες του κτήματος ήταν η Aννία Φαυστίνα και ο Τ. Κ. Σεβήρος Πρόκουλος.
Γύρω στο 201 η Aννία Φαυστίνα έκανε στον Σεβήρο Πρόκουλο μία κόρη, που ονομάστηκε Aννία Αυρηλία Φαυστίνα. Όταν γεννήθηκε το παιδί τους, ο Σεβήρος Πρόκουλος δεν ονόμασε το παιδί από τον εαυτό του. Φαίνεται ότι το ζεύγος ονόμασε την κόρη τους προς τιμήν της καταγωγής τής συζύγου του και των σχέσεών της με το γένος των Αννίων, το γένος των Αυρηλίων και τη Δυναστεία των Αντωνίνων. Η κόρη τους γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ιδιοκτησία της Πισιδίας. Φαίνεται ότι η Aννία Φαυστίνα δεν είχε άλλα παιδιά με τον Σεβήρο Πρόκουλο.
Περίπου το 216 ο Σεβήρος Πρόκουλος μπορεί να σύναψε πολιτική συμμαχία με έναν Ρωμαίο συγκλητικό, ο οποίος ήταν μέλος του γένους των Πομπωνίων. Ως αποτέλεσμα, η κόρη τους παντρεύτηκε (ως πρώτο σύζυγο) τον Ρωμαίο πολιτικό Πομπώνιο Βάσο. Αργότερα, το 221, η Αννία Αυρηλία Φαυστίνα, έγινε για λίγο σύζυγος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ελαγάβαλου (218-222)· ήταν ο δεύτερος σύζυγός της. Για τον Ελαγάβαλο ήταν ο τρίτος γάμος.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 200-207 με τον Τιβέριο Κλαύδιο Σεβήρο Πρόκουλο συγκλητικό και ύπατο και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ημαθίας 2018–19
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ημαθίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ημαθίας.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Ημαθίας έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Ημαθίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ημαθίας την περίοδο 2018-19 ήταν η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Στην Α δε δήλωσε συμμετοχή ο Φίλιππος Αλεξάνδρειας μετά τον υποβιβασμό του από τη Γ΄ Εθνική, έτσι ο Εθνικός Κλειδιού συμπλήρωσε τη 16άδα. Δε δήλωσε επίσης συμμετοχή και ο ΓΑΣ Βέροια που με απόφαση της Football League είχε υποβιβαστεί δυο κατηγορίες και μπορούσε να συμμετέχει στο Α΄ τοπικό. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα του Μέγα Αλέξανδρου Τρικάλων μέσω των αγώνων Play off.
Η τελική βαθμολογία της κανονικής περιόδου ήταν ως εξής:
Play Off
Μέγας Αλέξανδρος Τρικάλων - ΦΑΣ Νάουσα 0-1 2-1
ΠΑΟΚ Αλεξάνδρειας - ΓΑΣ Ροδοχωρίου 1-2 2-0 α.α
Μέγας Αλέξανδρος Τρικάλων - ΠΑΟΚ Αλεξάνδρειας 3-0
Play Out
Κεραυνός Επισκοπής - ΑΟ Μαρίνας 1-0
Άρης Παλαιοχωρίου - Φίλιππος Μελίκης 2-2 και 1-0
Φίλιππος Μελίκης - Α.Ο. Μαρίνας 3-0
Β΄ Κατηγορία
Στην Β κατηγορία συμμετείχαν συνολικά 21 ομάδες που χωρίστηκαν σε δυο ομίλους. Οι τέσσερεις πρώτοι κάθε ομίλου συμμετείχαν στα play off όπου οι δυο πρώτες κάθε ομίλου κέρδιζαν την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία. Οι τέσσερεις τελευταίες κάθε ομίλου συμμετείχαν στα play out,, όπου οι τελευταίες για κάθε όμιλο υποβιβάζονταν στη Γ΄ κατηγορία.
1ος Όμιλος
Η βαθμολογία της κανονικής Περιόδου
2ος Όμιλος
Η βαθμολογία της κανονικής περιόδου
Γ΄ Κατηγορία
Με τη συμμετοχή 13 ομάδων διεξήχθη το πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας, που χωρίστηκαν σε δυο όμιλους. Οι 4 πρώτοι συμμετείχαν στα play off ανόδου διατηρώντας τη βαθμολοογία τους. Από τα play off οι 3 πρώτες προβιβάζονται στη Β΄ Κατηγορία καθώς δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα της ΕΠΣ Ημαθίας από την Γ΄ Εθνική
1ος Όμιλος
Βαθμολογία κανονικής Περιόδου Βαθμολογία Play Off
2ος Όμιλος
Βαθμολογία κανονικής Περιόδου Βαθμολογία Play Off
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ημαθίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ημαθίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018–2019 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2018-2019
Τσερμαλίκ
Το Τσερμαλίκ (ουκρανικά: Чермалик· ρωσικά: Чермалык) είναι χωριό στην επαρχία Μπόικιβσκε (ραγιόν) στην περιφέρεια Ντονέτσκ (όμπλαστ) της ανατολικής Ουκρανίας, κοντά στις βόρειες όχθες της Αζοφικής Θάλασσας. Το Τσερμαλίκ βρίσκεται 39,3 χλμ. νότια από το κέντρο της πόλης του Ντονέτσκ, σε απόσταση περίπου 40 χλμ. από τη Μαριούπολη, στην αριστερή όχθη του ποταμού Κάλμιους.
Δημογραφικά στοιχεία
Μητρική γλώσσα των κατοίκων βάσει της Ουκρανικής Απογραφής του 2001:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ουκρανίας
Τζαριλγκάτς
thumb|right|325px|Οι αλμυρές λιμνούλες του νησιού Τζαριλχάτς Το Τζαριλγκάτς ή Τζαριλχάτς(κυριλ. αλφάβ. Джарилгач, λατ. αλφάβ. Dzharylgach ή Dzharylhach) είναι το μεγαλύτερο νησί της Μαύρης Θάλασσας, με έκταση 56 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Είναι ωστόσο μια απλή αμμώδης προεκβολή, που χωρίσθηκε από την ξηρά στη βόρεια ακτή της Μαύρης Θάλασσας και κανένα σημείο του δεν υψώνεται περισσότερο από 2 μέτρα πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας. Για τον λόγο αυτόν είναι και πολύ μακρόστενο, με μήκος 42 χιλιόμετρα και πλάτος μικρότερο από 2. Μαζί με το νησί Τέντρα στα δυτικά του συναποτελούσαν κατά την αρχαιότητα μια ενιαία προεκβολή, την οποία οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν «Διάδρομο του Αχιλλέως». Προς τα δυτικά απλώνεται μια υποβρύχια επέκτασή του, υπό μορφή αμμώδους επιμήκους υφάλου («μπάνκας»), που στη χαμηλότερη άμπωτη βγαίνει στην επιφάνεια του νερού, οπότε το νησί παύει να είναι νησί, συνδεόμενο με την ηπειρωτική ακτή.
Προς το παρόν το Τζαριλγκάτς ανήκει στην Ουκρανία, υπαγόμενο στην Επαρχία (ραγιόν) Σκαντόφσκ της Περιφέρειας Χερσώνας. Απέναντι από το νησί, στον ομώνυμο Κόλπο Τζαριλχάτς, βρίσκεται η πόλη Σκαντόφσκ. Τόσο το νησί όσο και ο κόλπος αποτελούν μέρος του Εθνικού Φυσικού Πάρκου του Τζαριλχάτς. Πράγματι, το νησί παρουσιάζει μοναδική χλωρίδα και πανίδα, αποτελώντας ενδιαίτημα για αγριόχοιρους, ελάφια και μουφλόν, και από την άλλη στα νερά του φιλοξενεί πολυάριθμους γλάρους, κορμοράνους, καβούρια, θαλάσσια σαλιγκάρια και γαρίδες.
Στους ανθρώπους το νησί προσφέρει καθαρές παραλίες, όλες αμμουδιές, και μεταλλικές πηγές νερού, με μία γνωστή πηγή γλυκού νερού στο μέσο του. Προσελκύει έτσι αρκετούς παραθεριστές τα καλοκαίρια, αν και δεν έχει μόνιμο πληθυσμό. Επίσης, περισσότερες από 400 αλμυρές λιμνούλες είναι διάσπαρτες σε όλη την έκτασή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Ουκρανίας Κατηγορία:Νησιά της Μαύρης Θάλασσας
Κάρλος Φίνλεϋ
Ο Κάρλος Χουάν Φίνλεϋ (Carlos Juan Finlay, 3 Δεκεμβρίου 1833 – 20 Αυγούστου 1915) ήταν Κουβανός ιατρός και επιδημιολόγος, που υπήρξε πρωτοπόρος στην έρευνα του κίτρινου πυρετού, ανακαλύπτοντας ότι μεταδίδεται από το τσίμπημα του είδους κουνουπιού Aedes aegypti (το γνωστό «κουνούπι τίγρης»).
Οικογένεια και σπουδές
Ο Κάρλος Φίνλεϋ γεννήθηκε με το πλήρες όνομα Χουάν Κάρλος Φίνλεϋ υ δε Μπαρές (Juan Carlos Finlay y de Barrés) στην πόλη Καμαγουέι της Κούβας (τότε έφερε την ονομασία Πουέρτο Πρίνθιπε). Γονείς του ήταν ο σκωτσέζικης καταγωγής δρ. Έντουαρντ (Εδουάρδο) Φίνλεϋ και η γαλλικής καταγωγής Ελίζα ντε Μπαρέ. Πολύ αργότερα αντέστρεψε τη σειρά των βαφτιστικών ονομάτων του σε «Κάρλος Χουάν».
Μετά την ανάρρωσή του επέστρεψε στην Ευρώπη το 1848, αλλά αποκλείσθηκε στην Αγγλία άλλα δύο χρόνια εξαιτίας των ταραχών στη Γαλλία και μετά την άφιξή του στη Γαλλία προκειμένου να συνεχίσει το σχολείο, προσβλήθηκε από τυφοειδή πυρετό και έτσι επέστρεψε και πάλι στην Κούβα.
Επειδή το Πανεπιστήμιο της Αβάνας δεν αναγνώριζε τις γυμνασιακές σπουδές του στη Γαλλία, ο Φίνλεϋ εγγράφηκε στο Ιατρικό Κολέγιο Τζέφερσον στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, που δεν είχε τέτοιες απαιτήσεις. Εκεί γνώρισε τον καθηγητή Τζων Κήρσλυ Μίτσελ, υπέρμαχο της θεωρίας ότι οι λοιμώδεις νόσοι προκαλούνται από μικρόβια, και τον γιο του, τον Σίλας Γουέιρ Μίτσελ, που τον βοήθησαν στις σπουδές του. Απεφοίτησε από το Κολέγιο το 1855.
Κατόπιν ο Φίνλεϋ επέστρεψε στην Αβάνα, όπου άρχισε να εξασκεί την οφθαλμιατρική το 1857, διακόπτοντας για να πραγματοποιήσει ένα μεταπτυχιακό στο Παρίσι το 1860-1861. Τον Οκτώβριο του 1865 νυμφεύθηκε την Αντέλα Σάιν (Adela Shine), προερχόμενη από το Τρινιντάντ, και απέκτησαν μαζί τρεις γιους, τον Τσαρλς, τον Τζωρτζ και τον Φρανκ.
Οι έρευνές του
Η θεωρία του επιβεβαιώθηκε με εξαντλητικές αποδείξεις περίπου είκοσι χρόνια αργότερα από την «Επιτροπή κίτρινου πυρετού», μια επιτροπή του στρατού των ΗΠΑ υπό τον Γουόλτερ Ρηντ, γνωστή και ως «Επιτροπή Ρηντ», που συστάθηκε το 1900. Ο Φίνλεϋ τέθηκε στη συνέχεια ως επικεφαλής των υγειονομικών υπηρεσιών της Κούβας, από το 1902 μέχρι το 1909. Παρά το ότι ο Ρηντ πήρε μεγάλο μερίδιο της πατρότητας για την κατανίκηση του κίτρινου πυρετού, ο ίδιος απέδιδε στον Φίνλεϋ την ανακάλυψη του φορέα της νόσου και έτσι το άνοιγμα της οδού για τον έλεγχό της. Συχνά ο Ρηντ στα δικά του κείμενα παρέπεμπε στις δημοσιεύσεις του Φίνλεϋ και πίστωνε σε αυτόν την ανακάλυψη και στην προσωπική αλληλογραφία του. Με τα λόγια του στρατηγού και ιατρού Λήοναρντ Γουντ: «Η επιβεβαίωση του δόγματος του δρα. Φίνλεϋ αποτελεί το μεγαλύτερο βήμα προόδου που σημειώθηκε στην ιατρική επιστήμη από τότε που ο Τζέννερ ανεκάλυψε το εμβόλιο [για την ευλογιά].»
Η ανακάλυψη αυτή βοήθησε τον Γουίλιαμ Κ. Γκόργκας να μειώσει την επίπτωση των νόσων που διέδιδαν τα κουνούπια στον Παναμά κατά την αμερικανική επιχείρηση από το 1903 και μετά για την κατασκευή της Διώρυγας του Παναμά. Ας σημειωθεί ότι δέκα χρόνια νωρίτερα αντίστοιχο εγχείρημα για την κατασκευή της διώρυγας είχε αποτύχει απλώς και μόνο επειδή οι νόσοι αυτές είχαν σκοτώσει χιλιάδες εργάτες.
Ο Κάρλος Χουάν Φίνλεϋ απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 81 ετών στο σπίτι του στην Αβάνα.
Τιμώντας τη μνήμη του
thumb|Το Μουσείο Ιστορίας των Ιατρικών Επιστημών «Carlos J. Finlay» στην Αβάνα το 2016
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουβανοί επιστήμονες Κατηγορία:Επιδημιολόγοι Κατηγορία:Οφθαλμίατροι
Τεντ Καζίνσκι
Ο Τεντ Καζίνσκι (αγγλικά: Theodore John Kaczynski) (22 Μαΐου 1942-10 Ιουνίου 2023), επίσης γνωστός ως Unabomber, ήταν Αμερικανός περιβαλλοντολόγος και εξτρεμιστής, πρώην καθηγητής μαθηματικών και αναρχικός συγγραφέας. Ήταν μαθηματική ιδιοφυΐα, αλλά εγκατέλειψε την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία το 1969 για να ακολουθήσει έναν πρωτόγονο τρόπο ζωής. Μεταξύ του 1978 και 1995, σκότωσε τρία άτομα και τραυμάτισε άλλους 23 σε μια προσπάθεια να ξεκινήσει επανάσταση μέσω της διεξαγωγής εθνικής βομβιστικής εκστρατείας με στόχο τους ανθρώπους που ασχολούνται με τη σύγχρονη τεχνολογία. Σε συνδυασμό με αυτή την προσπάθεια, εξέδωσε ένα δοκίμιο κοινωνικής κριτικής εναντίον της Αριστεράς, αντιτιθέμενος στην εκβιομηχάνιση και υποστηρίζοντα μια μορφή αναρχοπρωτογονισμού.
Το 1971, ο Καζίνσκι μετακόμισε σε παράπηγμα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ή τρεχούμενο νερό, σε μια απομακρυσμένη τοποθεσία κοντά στην κοινότητα Λίνκολν της Μοντάνα, όπου έζησε ως ερημίτης, μαθαίνοντας δεξιότητες επιβίωσης σε μια προσπάθεια να γίνει αυτάρκης. Παρακολούθησε την καταστροφή της άγριας φύσης που περιέβαλε την κατοικία του και συμπέρανε ότι η ζωή εκεί δεν ήταν δυνατή. Έτσι ξεκίνησε την βομβιστική εκστρατεία του το 1978. Το 1995, έστειλε μια επιστολή στους The New York Times και υποσχέθηκε να "σταματήσει την τρομοκρατία" εάν οι Times ή η The Washington Post δημοσίευαν το δοκίμιο του Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της (Industrial Society and The Future), στο οποίο υποστήριζε ότι οι βομβιστικές επιθέσεις του ήταν ακραίες, αλλά απαραίτητες για να τραβηξει την προσοχή στη διάβρωση της ανθρώπινης ελευθερίας και αξιοπρέπειας από τις σύγχρονες τεχνολογίες που απαιτούν μεγάλης κλίμακας οργάνωση.
Ο Καζίνσκι ήταν το αντικείμενο της μακρύτερης και δαπανηρότερης έρευνας στην ιστορία του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών (FBI). Προτού γίνει γνωστή η ταυτότητά του, το FBI χρησιμοποίησε το αναγνωριστικό UNABOM (University and Airline Bomber) για να αναφέρεται στην υπόθεσή του, με αποτέλεσμα τα μέσα ενημέρωσης να τον ονομάσουν «Unabomber». Το FBI και η γενική εισαγγελέας Τζάνετ Ρενό πιέστηκαν για τη δημοσίευση του δοκιμίου του Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της. Όταν ο αδελφός του Καζίνσκι, Ντέιβιντ, διάβασε το δοκίμιο, αναγνώρισε το στυλ γραφής και ανέφερε τις υποψίες του στο FBI.
Μετά τη σύλληψή του το 1996, ο Καζίνσκι προσπάθησε ανεπιτυχώς να απολύσει τους διορισμένους από το δικαστήριο δικηγόρους του επειδή ήθελαν να επικαλεστούν παραφροσύνη για να αποφύγει τη θανατική ποινή, ενώ ο ιδιος δεν πίστευε ότι ήταν τρελός. Το 1998, επιτεύχθηκε διαπραγμάτευση βάσει της οποίας ομολόγησε την ενοχή του για όλες τις κατηγορίες και καταδικάστηκε σε οκτώ φορές ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αναστολής. Πέθανε στις 10 Ιουνίου 2023 στο Ομοσπονδιακό Ιατρικό Κέντρο του Butner της Βόρειας Καρολίνας.
Παιδική ηλικία
μικρογραφία|Το [[πιστοποιητικό γέννησης του Καζίνσκι και πολλές από τις άδειες οδήγησης του.]] Ο Θεόδωρος Τζον Καζίνσκι γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1942, στο Σικάγο του Ιλινόις, απο εργατική τάξη, πολωνών αμερικανών δεύτερης γενιάς, με μητερα την Ουάντα Τερέζα (née Ντόμπεκ, 1917-2011) και τον Τέοντορ Ρίτσαρντ Καζίνσκι (1912-1990), παρασκευαστής λουκάνικων. Αυτοί οι δυο ανατράφηκαν ως Ρωμαιοκαθολικοί αλλά αργότερα έγιναν άθεοι. Παντρεύτηκαν στις 11 Απριλίου 1939. Οι γονείς του είπαν στον μικρότερο αδερφό του, τον Ντέιβιντ Καζίνσκι, ότι ο Τεντ ήταν ευτυχισμένο μωρό μέχρι που οι σοβαρές κνίδωσεις τον ανάγκασαν να απομονωθεί στο νοσοκομείο με περιορισμένη κοινωνική επαφή με άλλους, κατά το οποίο "έδειξε λίγο συναίσθημα για μήνες". Η Ουάντα υπενθύμισε τον Τεντ από μια εικόνα του εαυτού του ως βρέφος που συγκρατήθηκε από γιατρούς που εξέταζαν τις κνιδώσεις του. Είπε ότι έδειξε συμπάθεια σε ζώα που βρίσκονταν σε κλουβιά ή ηταν αβοήθητα, κάτι που υποτίθεται ότι προήλθε από την εμπειρία του στην απομόνωση του νοσοκομείου.
Από την πρώτη έως την τέταρτη τάξη, ο Καζίνσκι παρακολούθησε το Sherman Elementary School στο Σικάγο, όπου οι διαχειριστές τον χαρακτήρισαν «υγιή» και «καλά προσαρμοσμένο». Το 1952, δέκα χρόνια μετά τη γέννηση του Τεντ, η οικογένεια μετακόμισε στο νοτιοδυτικό προάστιο Evergreen Park του Ιλλινόις. Ο Τεντ μεταφέρθηκε στο Γυμνάσιο του Evergreen Park Central. Μετά τις δοκιμές σημείωσε IQ στο 167, με αποτελεσμα να μεταπηδησει την έκτη τάξη. Ο Καζίνσκι το περιέγραψε αργότερα ως βασικό γεγονός: στο παρελθόν είχε κοινωνικοποιηθεί με τους συνομηλίκους του και ήταν ακόμη και ηγέτης, αλλά αφού πήγε μπροστά μερικες ταξεις, ένιωθε ότι δεν ταιριάζει με τα μεγαλύτερα παιδιά και μάλιστα εκφοβίστηκε.
Οι γείτονες στο Evergreen Park περιέγραψαν αργότερα την οικογένεια Καζίνσκι ως "civic-minded folks", με έναν που δηλώνει ότι οι γονείς "θυσιάσαν ότι είχαν και δεν ειχαν για τα παιδιά τους" Τόσο ο Τεντ όσο και ο Ντέιβιντ ήταν έξυπνοι, αλλά ο Τεντ ξεχώρισε ιδιαίτερα. Ένας γείτονας είπε ότι «δεν γνώρισε ποτέ κανέναν που να είχε μυαλο όπως αυτος», ενώ ένας άλλος είπε ότι ο Τεντ ήταν «αυστηρά μοναχικός» που «δεν έπαιζε»... ένας γέρος πριν από την εποχή του". Η μητέρα του θυμοταν τον Τεντ ως ένα ντροπαλό παιδί που θα αποκρίνοταν εάν πιέζοταν σε μια κοινωνική κατάσταση. Σε ένα σημείο ανησυχούσε τόσο πολύ για την κοινωνική ανάπτυξη του Τεντ που σκέφτηκε να τον εισάγει σε μια μελέτη για αυτιστικά παιδιά με επικεφαλής τον Μπρούνο Μπετελχάιμ. Το αποφάσισε εναντίον του αφού παρατήρησε τον απότομο και κρύο τρόπο του Μπέτελχαϊμ.
Λύκειο
μικρογραφία|Ο Καζίνσκι (κάτω δεξιά) με άλλους φιναλίστ υποτροφιών από το γυμνάσιο του Ο Καζίνσκι παρακολούθησε το Λύκειο του Evergreen Park, όπου διακρίθηκε ακαδημαϊκά. Έπαιζε το τρομπόνι στην μπάντα και ήταν μέλος των μαθηματικών, της βιολογίας, coin και των γερμανικών συλλόγων, αλλά θεωρήθηκε ως ξένος από τους συμμαθητές του. Το 1996, ένας πρώην συμμαθητής είπε: «Ποτέ δεν θεωρήθηκε πραγματικά ως άτομο, ως ατομική προσωπικότητα. . . Θεωρούσε οτι ηταν πάντα ένας εγκέφαλος που περπατούσε, για να το πούμε." Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Καζίνσκι ενδιαφέρθηκε έντονα για τα μαθηματικά, ξοδεύοντας ώρες μελετώντας και επιλύοντας προχωρημένα προβλήματα. Συνδέθηκε με μια ομάδα ομοειδών αγοριών που ενδιαφέρονται για την επιστήμη και τα μαθηματικά, γνωστά ως «briefcase boys» για την τάση τους να μεταφέρουν χαρτοφύλακες. Ένα μέλος αυτής της ομάδας θυμοταν τον Καζίνσκι ως «το πιο έξυπνο παιδί της τάξης... ηταν απλά ήσυχος και ντροπαλός μέχρι να τον γνωρίσεις. Μόλις σε γνώριζε, μπορούσε να του μιλήσεις και να σου μιλήσει."
Σε όλο το λύκειο, ο Καζίνσκι ήταν ακαδημαϊκά πιο μπροστά από τους συμμαθητές του. Τοποθετήθηκε σε μια πιο προηγμένη τάξη μαθηματικών, σύντομα κατέκτησε την ακαδημαικη υλη. Έφυγε από την ενδέκατη τάξη, και παρακολουθώντας το θερινό σχολείο και αποφοίτησε σε ηλικία 15 ετών. Ήταν ένας από τους πέντε φιναλίστ της Εθνικής Αξίας του σχολείου του και ενθαρρύνθηκε να υποβάλει αίτηση στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Μπήκε στο Χάρβαρντ με υποτροφία το 1958 σε ηλικία 16 ετών. Ένας συμμαθητής αργότερα είπε ότι ο Καζίνσκι ήταν συναισθηματικά απροετοίμαστος: «Τον συσκευάσαν και τον έστειλαν στο Χάρβαρντ πριν να είναι έτοιμος. . . Δεν είχε καν άδεια οδήγησης."
Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ
Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του στο Χάρβαρντ, ο Καζίνσκι ζούσε στην οδό Prescott 8, που προοριζόταν να παρέχει έναν μικρό, οικείο χώρο διαβίωσης για τους νεότερους, πιο πρόωρους εισερχόμενους μαθητές. Για τα επόμενα τρία χρόνια έζησε στο Eliot House. Ένας από τους φοιτητές του εκεί ανέφερε ότι απέφευγε να έρθει σε επαφή με τους άλλους και «απλώς έσπευσε μέσα από τη σουίτα, πήγαινε στο δωμάτιό του και χτύπησε την πόρτα». Ένας άλλος είπε ότι ο Καζίνσκι ήταν επιφυλακτικός, αλλά τον θεωρούσε ιδιοφυΐα: "Είναι απλώς μια γνώμη – αλλά ο Τεντ ήταν λαμπρός." Άλλοι μαθητές δήλωσαν ότι ο Καζίνσκι ήταν λιγότερο κοινωνικά απρόσεκτος από ότι υπονοούν αυτές οι περιγραφές. Ένας κάτοικος του Eliot House που κάποτε έτρωγε με τον Καζίνσκι τον ονόμασε «πολύ ήσυχο, αλλά ευγενικό. . . Θα έμπαινε σε συζητήσεις ίσως λίγο λιγότερο από ότι οι περισσότεροι [αλλά] ήταν σίγουρα φιλικός."
Ο Καζίνσκι κέρδισε το πτυχίο Bachelor of Arts στα μαθηματικά από το Χάρβαρντ το 1962. Τελείωσε με 3,12 GPA, αλλά αναμενόταν να έχει καλύτερη απόδοση.
Ψυχολογική μελέτη
Ως δευτεροετής φοιτητής, ο Καζίνσκι συμμετείχε σε μια μελέτη που περιγράφεται από τον συγγραφέα Άλστον Τσέις ως "σκόπιμα βάναυσο ψυχολογικό πείραμα" με επικεφαλής τον ψυχολόγο του Χάρβαρντ Χένρι Μάρεϊ. Τα θέματα είπαν ότι θα συζητούσαν την προσωπική φιλοσοφία με έναν συνάδελφο συμφοιτητή και τους ζητήθηκε να γράψουν δοκίμια με λεπτομέρειες για τις προσωπικές τους πεποιθήσεις και φιλοδοξίες. Τα δοκίμια παραδόθηκαν σε έναν ανώνυμο δικηγόρο, ο οποίος σε μια μεταγενέστερη συνεδρία θα αντιμετώπιζε και θα υποτιμούσε το θέμα – πραγματοποιώντας επιθετικές, σαρωτικές και προσωπικά καταχρηστικές επιθέσεις – χρησιμοποιώντας το περιεχόμενο των δοκιμίων ως πυρομαχικά, ενώ τα ηλεκτρόδια παρακολούθησαν τις φυσιολογικές αντιδράσεις του ατόμου. Αυτές οι συναντήσεις γυρίστηκαν, και οι εκφράσεις του θυμού και της οργής των υποκειμένων αργότερα αναπαράγονταν επανειλημμένα. Το πείραμα διήρκεσε τρία χρόνια, με κάποιον να κακοποιεί και να εξευτελίζει προφορικά τον Καζίνσκι κάθε εβδομάδα. Ο Καζίνσκι πέρασε 200 ώρες ως μέρος της μελέτης.
Οι δικηγόροι του Καζίνσκι απέδωσαν αργότερα την εχθρότητα του στις τεχνικές ελέγχου του νου στη συμμετοχή του στη μελέτη του Μάρεϊ. Ορισμένες πηγές έχουν δείξει ότι τα πειράματα του Μάρεϊ ήταν μέρος του Έργου MKUltra, της έρευνας της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών για τον έλεγχο του νου. Ο Τσέις και άλλοι  πρότειναν επίσης ότι αυτή η εμπειρία μπορεί να έχει παρακινήσει τις εγκληματικές δραστηριότητες του Καζίνσκι. Ο ίδιος ο Καζίνσκι είπε για τα πειράματα: «Είχα μια μόνιμη δυσαρέσκεια του Μάρεϊ και των συναδέλφων του. Αυτή η δυσαρέσκεια δεν οφειλόταν κυρίως στην «δυαδική διαμάχη» που αναφερει ο Τσέις. Αυτό που μου άρεσε κυρίως ήταν ότι με είχαν μιλήσει για συμμετοχή σε μελέτες που περιελάμβαναν εκτεταμένη εισβολή της ιδιωτικής ζωής μου - και από άτομα που δεν μου άρεσαν προσωπικά. Είμαι αρκετά σίγουρος ότι οι εμπειρίες μου με τον καθηγητή Μάρεϊ δεν είχαν σημαντική επίδραση στην πορεία της ζωής μου."
Σταδιοδρομία στα μαθηματικά
Στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, ο Καζίνσκι ειδικεύτηκε στην μιγαδική ανάλυση, συγκεκριμένα στη γεωμετρική θεωρία συναρτήσεων. Το πνεύμα και η ορμή του εντυπωσίασαν τους καθηγητές του. Ο καθηγητής Πίτερ Ντάρεν είπε για τον Καζίνσκι, "Ήταν ένα ασυνήθιστο άτομο. Δεν ήταν σαν τους άλλους μεταπτυχιακούς φοιτητές. Ήταν πολύ πιο επικεντρωμένος στο έργο του. Είχε μια προσπάθεια να ανακαλύψει τη μαθηματική αλήθεια." Ο George Piranian, άλλος από τους καθηγητές μαθηματικών του στο Μίσιγκαν, είπε: "Δεν αρκεί να πούμε ότι ήταν έξυπνος". Στο Μίσιγκαν, ο Καζίνσκι κέρδισε ένα F, 5 B και 12 A στα 18 μαθήματά του. Ωστόσο, το 2006, είπε ότι "οι αναμνήσεις του για το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν ΔΕΝ ήταν ευχάριστες... το γεγονός ότι δεν πέρασα μόνο τα μαθήματά μου (εκτός από ένα μάθημα φυσικής) αλλά πήρα αρκετά A, δείχνει πόσο άθλια ήταν τα πρότυπα στο Μίσιγκαν."
Για μια περίοδο αρκετών εβδομάδων το 1966, ο Καζίνσκι γνώρισε έντονες σεξουαλικές φαντασιώσεις ότι ήταν γυναίκα και αποφάσισε να υποβληθεί σε μετάβαση φύλου. Τακτοποίησε ώστε να συναντηθεί με έναν ψυχίατρο, αλλά άλλαξε γνώμη στην αίθουσα αναμονής και δεν αποκάλυψε τον λόγο του για το ραντεβού. Στη συνέχεια, εξοργισμένος, σκέφτηκε να σκοτώσει τον ψυχίατρο και άλλους ανθρώπους που μισούσε. Ο Καζίνσκι περιέγραψε αυτό το επεισόδιο ως «σημαντικό σημείο καμπής» στη ζωή του: "Ένιωσα αηδιασμένος για αυτό που με οδήγησε σχεδόν να κάνω την ανεξέλεγκτη σεξουαλική μου επιθυμία. Και ένιωσα ταπεινωμένος και μισούσα βίαια τον ψυχίατρο. Μόλις τότε ήρθε μια σημαντική καμπή στη ζωή μου. Σαν Φοίνικας, έσκασα από τις στάχτες της απελπισίας μου σε μια υπέροχη νέα ελπίδα."Το 1967, η διατριβή του Καζίνσκι Boundary Functions κέρδισε το βραβείο Sumner B. Myers για την καλύτερη διατριβή των μαθηματικών της χρονιάς. Ο Άλλεν Σιλντς, ο διδακτορικός σύμβουλός του, το χαρακτήρισε «το καλύτερο που έχω αναλαβει ποτέ» και ο Maxwell Reade, μέλος της επιτροπής διατριβής του, είπε «Υποθέτω ότι ίσως 10 ή 12 άνδρες στη χώρα θα το κατάλαβαν ή θα το εκτιμούσαν" Ο Καζίνσκι δημοσίευσε δύο άρθρα περιοδικών σχετικά με τη διατριβή του, και τρία ακόμη μετά την έξοδο από το Μίσιγκαν.
Στα τέλη του 1967, ο 25χρονος Καζίνσκι έγινε ο νεότερος επίκουρος καθηγητής μαθηματικών στην ιστορία του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ μέχρι εκείνη τη στιγμή, όπου δίδαξε προπτυχιακά μαθήματα γεωμετρίας και λογισμού. Οι αξιολογήσεις διδασκαλίας του δείχνουν ότι δεν άρεσε πολύ στους μαθητές του: φαινόταν να αισθάνεται άβολα όταν δίδασκε, δίδασκε κατευθείαν από το βιβλίο και αρνιόταν να απαντά σε ερωτήσεις. Χωρίς καμία εξήγηση, ο Καζίνσκι παραιτήθηκε στις 30 Ιουνίου 1969. Εκείνη την εποχή, ο πρόεδρος του τμήματος μαθηματικών, J. Ο W. Addison, το χαρακτήρισε «ξαφνική και απρόσμενη» παραίτηση.
Το 1996, ο αντιπρόεδρος του Μπέρκλεϋ, Calvin C. Moore, είπε, δεδομένης της «εντυπωσιακής» διατριβής και δημοσιεύσεων του Καζίνσκι, θα μπορούσε «να έχει προχωρήσει στις τάξεις και να είναι ανώτερο μέλος της σχολής σήμερα». σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Unibomber_shack.JPG|εναλλ.=The interior of a wooden cabin|δεξιά|μικρογραφία|Η καλυβα του Καζίνσκι,στο παρελθόν στην επίδειξη στο τώρα ανενεργό Newseum στην [[Ουάσινγκτον|Ουάσιγκτον.]] Ένα άρθρο του Los Angeles Times το 1996 ανέφερε: "Ο τομέας στον οποίο δούλεψε ο Καζίνσκι δεν υπάρχει σήμερα [σύμφωνα με μαθηματικούς που πήραν συνέντευξη για το έργο του]. Οι περισσότερες από τις θεωρίες του αποδείχθηκαν τη δεκαετία του 1960, όταν ο Καζίνσκι δούλεψε πανω σε αυτό. "Σύμφωνα με τον μαθηματικό Donald Rung, "[Ο Καζίνσκι] πιθανότατα θα είχε πάει σε κάποιο άλλο τομεα ερευνας εάν επρόκειτο να παραμείνει στα μαθηματικά."
Κλίβελαντ
Το Κλίβελαντ (αγγλικά: Cleveland, Ohio), είναι πόλη των ΗΠΑ στην πολιτεία Οχάιο, και έδρα της κομητείας Καγιαχόγκα, της πιο πυκνοκατοικημένης κομητείας στην πολιτεία. Η πόλη, βρίσκεται στο βορειοανατολικό Οχάιο, στη νότια όχθη της λίμνης Ήρι, περίπου 60 μίλια (97 χλμ.) δυτικά από τα σύνορα της Πενσυλβάνια.
Τεντ Καζίνσκι
Σταδιοδρομία στα μαθηματικά
<!--
Κλίβελαντ
Η ευρύτερη συνδυασμένη περιοχή του Κλίβελαντ, είναι η πολυπληθυστέρη στην πολιτεία του Οχάιο και 17η στις ΗΠΑ, με 3.633.962 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2020.
Τεντ Καζίνσκι
Life in Montana
After resigning from Berkeley, Kaczynski moved to his parents' home in Lombard, Illinois. Two years later, in 1971, he moved to a remote cabin he had built outside Lincoln, Montana, where he could live a simple life with little money and without electricity or running water, working odd jobs and receiving significant financial support from his family.
Κλίβελαντ
Ιδρύθηκε το 1796 κοντά στις εκβολές του ποταμού Καγιαχόγκα, και έγινε κέντρο παραγωγής λόγω της θέσης του στην κορυφή πολλών καναλιών και σιδηροδρομικών γραμμών. Με την πτώση της βαριάς βιομηχανίας, η οικονομία του Κλίβελαντ έχει διαφοροποιηθεί, όλο και περισσότερο βασιζόμενη στις υπηρεσίες, με ανάπτυξη του τομέα των οικονομικών, ασφαλιστικών, νομικών και της υγειονομικής περίθαλψης. Το Κλίβλαντ είναι επίσης η έδρα του Rock and Roll Hall of Fame.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Οχάιο __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Τεντ Καζίνσκι
Life in Montana
Kaczynski's original goal was to become self-sufficient so he could live autonomously. He used an old bicycle to get to town, and a volunteer at the local library said he visited frequently to read classic works in their original languages. Other Lincoln residents said later that such a lifestyle was not unusual in the area. Kaczynski's cabin was described by a census taker in the 1990 census as containing a bed, two chairs, storage trunks, a gas stove, and lots of books.
Starting in 1975, Kaczynski performed acts of sabotage including arson and booby trapping against developments near to his cabin. He also dedicated himself to reading about sociology and political philosophy, including the works of Jacques Ellul. Kaczynski's brother David later stated that Ellul's book The Technological Society "became Ted's Bible". Kaczynski recounted in 1998, "When I read the book for the first time, I was delighted, because I thought, 'Here is someone who is saying what I have already been thinking.'"
In an interview after his arrest, he recalled being shocked on a hike to one of his favorite wild spots:
"It's kind of rolling country, not flat, and when you get to the edge of it you find these ravines that cut very steeply in to cliff-like drop-offs and there was even a waterfall there. It was about a two days' hike from my cabin. That was the best spot until the summer of 1983. That summer there were too many people around my cabin so I decided I needed some peace. I went back to the plateau and when I got there I found they had put a road right through the middle of it... You just can't imagine how upset I was. It was from that point on I decided that, rather than trying to acquire further wilderness skills, I would work on getting back at the system. Revenge."
Initial bombings
Kaczynski's first mail bomb was directed at Buckley Crist, a professor of materials engineering at Northwestern University. On May 25, 1978, a package bearing Crist's return address was found in a parking lot at the University of Illinois at Chicago. The package was "returned" to Crist, who was suspicious because he had not sent it, so he contacted campus police. Officer Terry Marker opened the package, which exploded and caused minor injuries. Kaczynski had returned to Chicago for the May 1978 bombing and stayed there for a time to work with his father and brother at a foam rubber factory. In August 1978, his brother fired him for writing insulting limericks about a female supervisor Ted had courted briefly. The supervisor later recalled Kaczynski as intelligent and quiet, but remembered little of their acquaintanceship and firmly denied they had had any romantic relationship. Kaczynski's second bomb was sent nearly one year after the first one, again to Northwestern University. The bomb, concealed inside a cigar box and left on a table, caused minor injuries to graduate student John Harris when he opened it.
FBI involvement
In 1979, a bomb was placed in the cargo hold of American Airlines Flight 444, a Boeing 727 flying from Chicago to Washington, D.C. A faulty timing mechanism prevented the bomb from exploding, but it released smoke, which caused the pilots to carry out an emergency landing. Authorities said it had enough power to "obliterate the plane" had it exploded. Kaczynski sent his next bomb to Percy Wood, the president of United Airlines.
Kaczynski left false clues in most bombs, which he intentionally made hard to find to make them appear more legitimate. Clues included metal plates stamped with the initials "FC" hidden somewhere (usually in the pipe end cap) in bombs, a note left in a bomb that did not detonate reading "Wu—It works! I told you it would—RV," and the Eugene O'Neill one dollar stamps often used to send his boxes. He sent one bomb embedded in a copy of Sloan Wilson's novel Ice Brothers. The FBI theorized that Kaczynski's crimes involved a theme of nature, trees and wood. He often included bits of a tree branch and bark in his bombs. His selected targets included Percy Wood and Professor Leroy Wood. Crime writer Robert Graysmith noted his "obsession with wood" was "a large factor" in the bombings.
Later bombings
In 1981, a package that had been discovered in a hallway at the University of Utah was brought to the campus police, and was defused by a bomb squad. In May of the following year, a bomb was sent to Patrick C. Fischer, a professor teaching at Vanderbilt University. Fischer was on vacation in Puerto Rico at the time and his secretary, Janet Smith, opened the bomb and received injuries to the face and arms.
Kaczynski's next two bombs targeted people at the University of California, Berkeley. The first, in July 1982, caused serious injuries to engineering professor Diogenes Angelakos. Nearly three years later, in May 1985, John Hauser, a graduate student and captain in the United States Air Force, lost four fingers and vision in one eye. Kaczynski handcrafted the bomb from wooden parts. A bomb sent to the Boeing Company in Auburn, Washington, was defused by a bomb squad the following month. In November 1985, professor James V. McConnell and research assistant Nicklaus Suino were both severely injured after Suino opened a mail bomb addressed to McConnell.
In late 1985, a nail-and-splinter-loaded bomb placed in the parking lot of his store in Sacramento, California, killed 38-year-old computer store owner Hugh Scrutton. A similar attack against a computer store took place in Salt Lake City, Utah, on February 20, 1987. The bomb, disguised as a piece of lumber, injured Gary Wright when he attempted to remove it from the store's parking lot. The explosion severed nerves in Wright's left arm and propelled over 200 pieces of shrapnel into his body. Kaczynski was spotted while planting the Salt Lake City bomb. This led to a widely distributed sketch of the suspect as a hooded man with a mustache and aviator sunglasses.
In 1993, after a six-year break, Kaczynski mailed a bomb to the home of Charles Epstein from the University of California, San Francisco. Epstein lost several fingers upon opening the package. In the same weekend, Kaczynski mailed a bomb to David Gelernter, a computer science professor at Yale University. Gelernter lost sight in one eye, hearing in one ear, and a portion of his right hand.
In 1994, Burson-Marsteller executive Thomas Mosser was killed after opening a mail bomb sent to his home in New Jersey. In a letter to The New York Times, Kaczynski wrote he had sent the bomb because of Mosser's work repairing the public image of Exxon after the Exxon Valdez oil spill. This was followed by the 1995 murder of Gilbert Brent Murray, president of the timber industry lobbying group California Forestry Association, by a mail bomb addressed to previous president William Dennison, who had retired. Geneticist Phillip Sharp at the Massachusetts Institute of Technology received a threatening letter shortly afterwards.
Manifesto
Kaczynski used a typewriter to write his manuscript, capitalizing entire words for emphasis in lieu of italics. He always referred to himself as either "we" or "FC" ("Freedom Club"), though there is no evidence that he worked with others. Donald Wayne Foster analyzed the writing at the request of Kaczynski's defense team in 1996 and noted that it contained irregular spelling and hyphenation, along with other linguistic idiosyncrasies. This led him to conclude that Kaczynski was its author.
Summary
Industrial Society and Its Future begins with Kaczynski's assertion: "The Industrial Revolution and its consequences have been a disaster for the human race." He writes that technology has had a destabilizing effect on society, has made life unfulfilling, and has caused widespread psychological suffering. Kaczynski argues that most people spend their time engaged in useless pursuits because of technological advances; he calls these "surrogate activities" wherein people strive toward artificial goals, including scientific work, consumption of entertainment, political activism and following sports teams. He predicts that further technological advances will lead to extensive human genetic engineering and that human beings will be adjusted to meet the needs of the social systems, rather than vice versa. Kaczynski states that technological progress can be stopped, in contrast to the viewpoint of people who he says understand technology's negative effects yet passively accept it as inevitable. He calls for a return to primitivist lifestyles. Kaczynski's critiques of civilization bear some similarities to anarcho-primitivism, but he rejected and criticized anarcho-primitivist views.
Kaczynski argues that the erosion of human freedom is a natural product of an industrial society because "the system has to regulate human behavior closely in order to function", and that reform of the system is impossible as drastic changes to it would not be implemented because of their disruption of the system. He states that the system has not yet fully achieved control over all human behavior and is in the midst of a struggle to gain that control. Kaczynski predicts that the system will break down if it cannot achieve significant control, and that it is likely this issue will be decided within the next 40 to 100 years. He states that the task of those who oppose industrial society is to promote stress within and upon the society and to propagate anti-technology ideology, one that offers the "counter-ideal" of nature. Kaczynski goes on to say that a revolution will only be possible when industrial society is sufficiently unstable.
A significant portion of the document is dedicated to discussing left-wing politics, Kaczynski attributing many of society's issues to leftists. He defines leftists as "mainly socialists, collectivists, 'politically correct' types, feminists, gay and disability activists, animal rights activists and the like". He believes that oversocialization and feelings of inferiority primarily drive leftism, and derides it as "one of the most widespread manifestations of the craziness of our world". Kaczynski adds that the type of movement he envisions must be anti-leftist and refrain from collaboration with leftists, as in his view "leftism is in the long run inconsistent with wild nature, with human freedom and with the elimination of modern technology". He also criticizes conservatives, describing them as "fools who whine about the decay of traditional values, yet... enthusiastically support technological progress and economic growth", things he argues have led to this decay.
Contemporary reception
James Q. Wilson, in a 1998 New York Times Op-Ed, wrote: "If it is the work of a madman, then the writings of many political philosophers—Jean Jacques Rousseau, Tom Paine, Karl Marx—are scarcely more sane." "'The Unabomber does not like socialization, technology, leftist political causes or conservative attitudes. Apart from his call for an (unspecified) revolution, his paper resembles something that a very good graduate student might have written.'"A fellow alumnus of Harvard University in 2000 for The Atlantic wrote that "It is true that many believed Kaczynski was insane because they needed to believe it. But the truly disturbing aspect of Kaczynski and his ideas is not that they are so foreign but that they are so familiar." He argued that "We need to see Kaczynski as exceptional—madman or genius—because the alternative is so much more frightening."
Other works
University of Michigan–Dearborn philosophy professor David Skrbina helped to compile Kaczynski's work into the 2010 anthology Technological Slavery, including the original manifesto, letters between Skrbina and Kaczynski, and other essays. Kaczynski updated his 1995 manifesto as Anti-Tech Revolution: Why and How to address advances in computers and the internet. He advocates practicing other types of protest and makes no mention of violence.
According to a 2021 study, Kaczynski's manifesto "is a synthesis of ideas from three well-known academics: French philosopher Jacques Ellul, British zoologist Desmond Morris, and American psychologist Martin Seligman."
Investigation
Because of the material used to make the mail bombs, U.S. postal inspectors, who initially had responsibility for the case, labeled the suspect the "Junkyard Bomber". FBI Inspector Terry D. Turchie was appointed to run the UNABOM (University and Airline Bomber) investigation. In 1979, an FBI-led task force that included 125 agents from the FBI, the Bureau of Alcohol, Tobacco and Firearms (ATF), and the U.S. Postal Inspection Service was formed. The task force grew to more than 150 full-time personnel, but minute analysis of recovered components of the bombs and the investigation into the lives of the victims proved of little use in identifying the suspect, who built the bombs primarily from scrap materials available almost anywhere. Investigators later learned that the victims were chosen indiscriminately from library research.
In 1980, chief agent John Douglas, working with agents in the FBI's Behavioral Sciences Unit, issued a psychological profile of the unidentified bomber. It described the offender as a man with above-average intelligence and connections to academia. This profile was later refined to characterize the offender as a neo-Luddite holding an academic degree in the hard sciences, but this psychologically based profile was discarded in 1983. FBI analysts developed an alternative theory that concentrated on the physical evidence in recovered bomb fragments. In this rival profile, the suspect was characterized as a blue-collar airplane mechanic. The UNABOMB Task Force set up a toll-free telephone hotline to take calls related to the investigation, with a $1 million reward for anyone who could provide information leading to the Unabomber's capture.
Before the publication of Industrial Society and Its Future, Kaczynski's brother, David, was encouraged by his wife to follow up on suspicions that Ted was the Unabomber. David was dismissive at first, but he took the likelihood more seriously after reading the manifesto a week after it was published in September 1995. He searched through old family papers and found letters dating to the 1970s that Ted had sent to newspapers to protest the abuses of technology using phrasing similar to that in the manifesto.
Before the manifesto's publication, the FBI held many press conferences asking the public to help identify the Unabomber. They were convinced that the bomber was from the Chicago area where he began his bombings, had worked in or had some connection to Salt Lake City, and by the 1990s had some association with the San Francisco Bay Area. This geographical information and the wording in excerpts from the manifesto that were released before the entire text of the manifesto was published persuaded David's wife to urge him to read it.
After publication
After the manifesto was published, the FBI received thousands of leads in response to its offer of a reward for information leading to the identification of the Unabomber. While the FBI reviewed new leads, Kaczynski's brother David hired private investigator Susan Swanson in Chicago to investigate Ted's activities discreetly. David later hired Washington, D.C. attorney Tony Bisceglie to organize the evidence acquired by Swanson and contact the FBI, given the presumed difficulty of attracting the FBI's attention. Kaczynski's family wanted to protect him from the danger of an FBI raid, such as those at Ruby Ridge or Waco, since they feared a violent outcome from any attempt by the FBI to contact Kaczynski.
In early 1996, an investigator working with Bisceglie contacted former FBI hostage negotiator and criminal profiler Clinton R. Van Zandt. Bisceglie asked him to compare the manifesto to typewritten copies of handwritten letters David had received from his brother. Van Zandt's initial analysis determined that there was better than a 60 percent chance that the same person had written the manifesto, which had been in public circulation for half a year. Van Zandt's second analytical team determined a higher likelihood. He recommended Bisceglie's client contact the FBI immediately.
In February 1996, Bisceglie gave a copy of the 1971 essay written by Ted Kaczynski to Molly Flynn at the FBI. She forwarded the essay to the San Francisco-based task force. FBI profiler James R. Fitzgerald recognized similarities in the writings using linguistic analysis and determined that the author of the essays and the manifesto was almost certainly the same person. Combined with facts gleaned from the bombings and Kaczynski's life, the analysis provided the basis for an affidavit signed by Terry Turchie, the head of the entire investigation, in support of the application for a search warrant.
David Kaczynski had tried to remain anonymous, but he was soon identified. Within a few days an FBI agent team was dispatched to interview David and his wife with their attorney in Washington, D.C. At this and subsequent meetings, David provided letters written by his brother in their original envelopes, allowing the FBI task force to use the postmark dates to add more detail to their timeline of Ted's activities. David developed a respectful relationship with behavioral analysis Special Agent Kathleen M. Puckett, whom he met many times in Washington, D.C., Texas, Chicago, and Schenectady, New York, over the nearly two months before the federal search warrant was served on Kaczynski's cabin.
David had once admired and emulated his older brother but had since left the survivalist lifestyle behind. He had received assurances from the FBI that he would remain anonymous and that his brother would not learn who had turned him in, but his identity was leaked to CBS News in early April 1996. CBS anchorman Dan Rather called FBI director Louis Freeh, who requested 24 hours before CBS broke the story on the evening news. The FBI scrambled to finish the search warrant and have it issued by a federal judge in Montana; afterwards, the FBI conducted an internal leak investigation, but the source of the leak was never identified.
FBI officials were not unanimous in identifying Ted as the author of the manifesto. The search warrant noted that several experts believed the manifesto had been written by another individual.