cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άρνηση εργασίας
Πωλ Λαφάργκ και Το Δικαίωμα να είσαι Τεμπέλης
Το δικαίωμα να είσαι τεμπέλης είναι ένα δοκίμιο του γεννημένου στην Κούβα Γάλλου επαναστάτη μαρξιστή Πωλ Λαφάργκ, γραμμένο από την εξορία του στο Λονδίνο το 1880. Το δοκίμιο πολεμά σε μεγάλο βαθμό ενάντια στις τότε σύγχρονες φιλελεύθερες, συντηρητικές, χριστιανικές και ακόμη και σοσιαλιστικές ιδέες εργασίας. Ο Λαφάργκ επικρίνει αυτές τις ιδέες από μια μαρξιστική προοπτική ως δογματικές και τελικά ψευδείς απεικονίζοντας τον εκφυλισμό και την υποδούλωση της ανθρώπινης ύπαρξης όταν υπάγεται στην υπεροχή του «δικαιώματος στην εργασία» και υποστηρίζει ότι η «τεμπελιά», σε συνδυασμό με την ανθρώπινη δημιουργικότητα, είναι σημαντική πηγή ανθρώπινης προόδου.
Δηλώνει ότι «Όταν, στην πολιτισμένη μας Ευρώπη, θα βρίσκαμε ένα ίχνος της γηγενούς ομορφιάς του ανθρώπου, πρέπει να πάμε να το αναζητήσουμε στα έθνη όπου οι οικονομικές προκαταλήψεις δεν έχουν ακόμη ξεριζώσει το μίσος της εργασίας... Οι Έλληνες στην εποχή του μεγαλείου τους είχαν μόνο περιφρόνηση για τη δουλειά: μόνο οι σκλάβοι τους επιτρεπόταν να εργάζονται: ο ελεύθερος άνθρωπος ήξερε μόνο ασκήσεις για το σώμα και το μυαλό... Οι φιλόσοφοι της αρχαιότητας δίδαξαν την περιφρόνηση της εργασίας, εκείνη την υποβάθμιση του ελεύθερου ανθρώπου, οι ποιητές τραγούδησαν την αδράνεια, εκείνο το δώρο των Θεών». Και έτσι λέει «Προλετάριοι, βάναυσοι από το δόγμα της δουλειάς, ακούστε τη φωνή αυτών των φιλοσόφων, που σας έχει κρύψει με ζηλευτή φροντίδα: Ένας πολίτης ο οποίος δίνει την εργασία του για χρήματα υποβιβάζεται στην τάξη των σκλάβων». (Η τελευταία πρόταση η οποία παραφράζει τον Κικέρωνα. )
Καταστασιακή Διεθνής
Ο Ραούλ Βανέιγεμ, σημαντικός θεωρητικός της μετα- σουρεαλιστικής Καταστασιακής Διεθνούς ο οποίος είχε επιρροή στα γεγονότα του Μαΐου του 68 στη Γαλλία, έγραψε το Βιβλίο των Ηδονών. Σε αυτό λέει ότι «Αντιστρέφετε την προοπτική της εξουσίας επιστρέφοντας στην ευχαρίστηση τις ενέργειες οι οποίες έχουν κλαπεί από την εργασία και τον περιορισμό... Όσο σίγουρος είναι ότι η δουλειά σκοτώνει την ευχαρίστηση, η ηδονή σκοτώνει την εργασία. Αν δεν παραιτηθείς από την αηδία, τότε θα χαρείς να απαλλάξεις τη ζωή σου από την απεχθή ανάγκη να δουλέψεις, να δώσεις εντολές (και να τις υπακούς), να χάσεις και να κερδίσεις, να διατηρήσεις τα φαινόμενα και να κρίνεις και να κριθείς»
Αυτονομία
Ο αυτόνομος φιλόσοφος Bifo ορίζει την άρνηση εργασίας ως «όχι τόσο το προφανές γεγονός ότι οι εργαζόμενοι δεν τους αρέσει να τους εκμεταλλεύονται, αλλά κάτι περισσότερο. Σημαίνει ότι η καπιταλιστική αναδιάρθρωση, η τεχνολογική αλλαγή και ο γενικός μετασχηματισμός των κοινωνικών θεσμών παράγονται από την καθημερινή δράση της απόσυρσης από την εκμετάλλευση, της απόρριψης της υποχρέωσης παραγωγής υπεραξίας και της αύξησης της αξίας του κεφαλαίου, μειώνοντας την αξία της ζωής» Πιο απλά αναφέρει «Άρνηση εργασίας σημαίνει... Δεν θέλω να πάω στη δουλειά γιατί προτιμώ να κοιμάμαι. Αλλά αυτή η τεμπελιά είναι η πηγή της ευφυΐας, της τεχνολογίας, της προόδου. Η αυτονομία είναι η αυτορρύθμιση του κοινωνικού σώματος στην ανεξαρτησία του και στην αλληλεπίδρασή του με την πειθαρχική νόρμα».
Αντρέ Γκορζ
Ο Αντρέ Γκορζ ήταν Αυστριακός και Γάλλος κοινωνικός φιλόσοφος. Επίσης, δημοσιογράφος, συνίδρυσε την εβδομαδιαία εφημερίδα Le Nouvel Observateur το 1964. Υποστηρικτής της υπαρξιστικής εκδοχής του μαρξισμού του Ζαν-Πολ Σαρτρ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στον απόηχο των φοιτητικών ταραχών του Μάη του '68, ασχολήθηκε περισσότερο με την πολιτική οικολογία. Το κεντρικό του θέμα ήταν τα ζητήματα της μισθωτής εργασίας, όπως η απελευθέρωση από την εργασία, η δίκαιη κατανομή της εργασίας, η κοινωνική αποξένωση και ένα εγγυημένο βασικό εισόδημα. Μεταξύ των έργων του τα οποία επικρίνουν την εργασία και την ηθική της εργασίας περιλαμβάνουν την Critique de la division du travail (Seuil, 1973. Συλλογικό έργο), Αποχαιρετισμός στην Εργατική Τάξη (1980 – Galilée and Le Seuil, 1983, Adieux au Prolétariat), Κριτική του Οικονομικού Λόγου (Verso, 1989 πρώτη έκδοση 1988) και Reclaiming Work: Beyond the Wage-Based Society (1999).
Η κατάργηση της εργασίας
Η κατάργηση της εργασίας, το πιο πολυδιαβασμένο δοκίμιο του Μπομπ Μπλακ, βασίζεται στις ιδέες των Τσαρλς Φουριέ, Γουίλιαμ Μόρις, Χέρμπερτ Μαρκούζε, Πολ Γκούντμαν και Μάρσαλ Σάλινς. Σε αυτό υποστηρίζει την κατάργηση της κοινωνίας που βασίζεται στον παραγωγό και τον καταναλωτή, όπου, όπως υποστηρίζει ο Μπλακ, όλη η ζωή είναι αφιερωμένη στην παραγωγή και κατανάλωση εμπορευμάτων. Επιτιθέμενος στον μαρξιστικό κρατικό σοσιαλισμό όσο και στον καπιταλισμό της αγοράς, ο Μπλακ υποστηρίζει ότι ο μόνος τρόπος για να είναι ελεύθεροι οι άνθρωποι είναι να ανακτήσουν τον χρόνο τους από τις δουλειές και την απασχόληση, αντί να μετατρέψουν τις απαραίτητες εργασίες επιβίωσης σε ελεύθερο παιχνίδι το οποίο γίνεται εθελοντικά... Το δοκίμιο υποστηρίζει ότι «κανείς δεν πρέπει ποτέ να δουλεύει», επειδή η εργασία - που ορίζεται ως υποχρεωτική παραγωγική δραστηριότητα η οποία επιβάλλεται με οικονομικά ή πολιτικά μέσα - είναι η πηγή της μεγαλύτερης δυστυχίας στον κόσμο. Ο Μπλακ καταγγέλλει την εργασία για τον καταναγκασμό της και για τις μορφές τις οποίες παίρνει - ως υποταγή σε ένα αφεντικό, ως «δουλειά» που μετατρέπει μια δυνητικά ευχάριστη εργασία σε αγγαρεία χωρίς νόημα, για την υποβάθμιση την οποία επιβάλλουν τα συστήματα εργασιακής πειθαρχίας και για τον μεγάλο αριθμό θανάτων και τραυματισμών οι οποίοι σχετίζονται με την εργασία — τους οποίους ο Μπλακ χαρακτηρίζει ως «ανθρωποκτονία». Θεωρεί την υποταγή η οποία θεσπίζεται στους χώρους εργασίας ως «γελοιοποίηση της ελευθερίας» και καταγγέλλει ως υποκριτές τους διάφορους θεωρητικούς οι οποίοι υποστηρίζουν την ελευθερία ενώ υποστηρίζουν την εργασία. Η υποταγή στην εργασία, ισχυρίζεται ο Μπλακ, κάνει τους ανθρώπους ανόητους και δημιουργεί φόβο για την ελευθερία. Λόγω της δουλειάς, οι άνθρωποι συνηθίζουν στην ακαμψία και την κανονικότητα και δεν έχουν χρόνο για φιλία ή ουσιαστική δραστηριότητα. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι, δηλώνει, είναι δυσαρεστημένοι με την εργασία (όπως αποδεικνύεται από τη μικροαπόκλιση στη δουλειά), οπότε αυτά τα οποία λέει δεν πρέπει να αμφισβητούνται. Ωστόσο, είναι αμφιλεγόμενο μόνο επειδή οι άνθρωποι είναι πολύ κοντά στο σύστημα εργασίας για να δουν τα ελαττώματα του.
Στιγματισμός ατόμων που δεν εργάζονται
δεξιά|μικρογραφία| [[Διογένης ο Κυνικός|Διογένης της Σινώπης – απεικονίζεται από τον Ζαν-Λεόν Ζερόμ]] Όσοι αρνούνται την εργασία παραβιάζουν έναν από τους πιο ισχυρούς κοινωνικούς κανόνες της σύγχρονης κοινωνίας. Ως εκ τούτου, δέχονται συχνά παρενόχληση από ανθρώπους, μερικές φορές ανεξάρτητα από τον καιρό που έκαναν την επιλογή να αφήσουν πίσω τους τη δουλειά ή όχι. Στη ναζιστική Γερμανία τα λεγόμενα, «ντροπαλά για δουλειά» άτομα συγκεντρώθηκαν και φυλακίστηκαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ως αιχμάλωτοι μαύρου τριγώνου στο λεγόμενο «Aktion Arbeitsscheu Reich».
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαρξιστική θεωρία
Αλφάβητο Μπασκίρ
Το αλφάβητο Μπασκίρ είναι το αλφάβητο της Μπασκιρικής γλώσσας. Μιλιέται κυρίως στη Ρωσία, στη περιοχή του Μπασκορτοστάν.
Σημερινή αλφαβητική σειρά
Το σημερινό αλφάβητο Μπασκίρ χρησιμοποιείται από τη δεκαετία του 1940. Περιέχει 42 γράμματα και εννέα από αυτά, τα Ә ә, Ө ө, Ү ү, Ғ ғ, Ҡ ҡ, Ң ң, Ҙ ҙ, Ҫ ҫ, Һ һ δεν περιλαμβάνονται στο ρωσικό αλφάβητο.
Παραπομπές
Αλφαβητο
Έντσον Φέσεντεν Γκάλοντετ
Ο Έντσον Φέσεντεν Γκάλοντετ (21 Απριλίου 1871, Ουάσινγκτον – 1 Ιουλίου 1945, Πάιν Όρκαρντ, Κονέκτικατ) ήταν πρωτοπόρος στο πεδίο της αεροπορίας, όντας ο πρώτος άνθρωπος που πειραματίστηκε με πτέρυγες σάρωσης το 1896. Το 1898 κατασκεύασε έναν χαρταετό με πτέρυγες σάρωσης για να δοκιμάσει την εφεύρεση του μηχανισμού πτερύγων σάρωσης. Ο χαρταετός αυτός εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Αέρος και Διαστήματος στην Ουάσινγκτον. Το 1911 απέκτησε άδεια πιλότου από την Αμερικανική Αερολέσχη πετώντας με ένα διπλάνο των Ράιτ στο Γκάρντεν Σίτι της Νέας Υόρκης. Επίσης το 1911 έλαβε τιμητικό βραβείο από την Αερολέσχη της Γαλλίας πετώντας με ένα μονοπλάνο Nieuport.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γκάλοντετ γεννήθηκε στην Ουάσινγκτον και πατέρας του ήταν ο Έντουαρντ Μάινερ Γκάλοντετ, γιος του Τόμας Χόπκινς Γκάλοντετ, ιδρυτή του Πανεπιστημίου Γκάλοντετ. Τόσο ο πατέρας του όσο και ο παππούς του ήταν διάσημοι εκπαιδευτικοί στον τομέα της εκπαίδευσης των κωφάλαλων. Έλαβε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο Γέιλ το 1893, και το Διδακτορικό δίπλωμα του στην Ηλεκτρολογία από το Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς το 1896. Εργάστηκε στην εταιρεία Westinghouse Electric & Manufacturing Company στο Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνια από το 1896 έως το 1897, και έπειτα έγινε καθηγητής φυσικής στο Γέιλ, όπου δίδαξε την περίοδο από το 1897 έως το 1900. Από το 1900 έως το 1903 εργάστηκε στην εταιρεία William Cramp & Sons' Ship and Engine Building Company στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια και έπειτα από το 1903 εργάστηκε στην εταιρεία National Cash Register Company στο Ντέιτον του Οχάιο. Νυμφεύτηκε τη Μάριον Κόκρελ στις 14 Φεβρουαρίου 1903. Από το 1903 έως το 1908 εργάστηκε ως βοηθός προέδρου και γενικός επόπτης στην εταιρεία Stillwell Bierce & Smith Vaile Company του Ντέιτον. Το 1908 εργάστηκε στην εταιρεία New England Refrigerator Company στο Νόριτς του Κονέκτικατ. Το 1908 ίδρυσε την εταιρεία Gallaudet Engineering Company στο Νόριτς, όπου, ως πρόεδρος, εργάστηκε ως μηχανολόγος και σύμβουλος, και το 1909 κατασκεύασε το πρώτο του αεροπλάνο. Η Gallaudet Engineering Company μετονομάστηκε σε Gallaudet Aircraft Corporation το 1917. Υπήρξε συνεργάτης του Ινστιτούτου Αεροναυτικών Επιστημών, μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Αεροναυτικών Μηχανικών, της Διεθνούς Αεροναυτικής Ομοσπονδίας και μέλος της Αερολέσχης της Αμερικής. Ακόμη ήταν μέλος της Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών του Κονέκτικατ.
Το 1923 ο Γκάλοντετ κατασκεύασε ένα πλήρως μεταλλικό αεροσκάφος το οποίο πέταξε στις 20 Ιουνίου 1923 στο Οχάιο.
Το 1924 ο Γκάλοντετ παραιτήθηκε από την εταιρεία που είχε ιδρύσει. Τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας αποκτήθηκαν από τον στρατηγό Ρούμπεν Φλιτ, ο οποίος τα χρησιμοποίησε για την ίδρυση της δικής του εταιρείας, της Consolidated Aircraft Corporation.
Πέθανε το 1945 στο Πάιν Όρκαρντ του Κονέκτικατ, και τάφηκε στο Κοιμητήριο Σένταρ Χιλ του Χάρτφορντ (Κονέκτικατ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Αγροτισμός
Ο αγρoτισμός είναι η ιδεολογία και «σχολή» οικονομικής σκέψεως που υποστηρίζει ότι η γεωργία είναι ο «κατεξοχήν» παραγωγικός κλάδος της οικονομίας μιας χώρας, επειδή παράγει άμεσα οικονομικά αγαθά. Από την κεντρική αυτή ιδέα αναπτύχθηκαν πολιτικές θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες οι αγρότες πρέπει να έχουν απόλυτη προτεραιότητα στη διακυβέρνηση της χώρας, γιατί από τη δική τους παραγωγική δραστηριότητα απορρέουν και εκπορεύουνται όλες οι παραγωγικές αξίες. Από τη θεωρία στις πρακτικές πολιτικές, υποστηρίχθηκε έτσι ο αναδασμός, αλλά και η μικρής κλίμακας γεωργία με στήριξη των μικροκαλλιεργητών, ο εξισωτισμός (egalitarianism) και πολιτικές υπέρ των φτωχότερων στρωμάτων της κοινωνίας. Παραδοσιακά οι θέσεις αυτές απετέλεσαν τη βασική συνιστώσα του αγροτικού σοσιαλισμού. Από την άλλη, δημιουργήθηκαν σε πολλές χώρες, όπως και στην Ελλάδα, «αγροτικά κόμματα», τα οποία ωστόσο για διάφορους λόγους δεν είχαν ευρεία απήχηση και δεν εξελίχθηκαν έτσι σε μεγάλα κόμματα. Στα σημερινά ανεπτυγμένα και βιομηχανικά κράτη ή περιοχές, ο αγρoτισμός εφαρμόζεται με θέσεις υπέρ της θεσπίσεως οικονομικών και κοινωνικών κινήτρων για βιώσιμη ανάπτυξη και για την αποφυγή της εξαπλώσεως των πόλεων, μεταφερόμενος έτσι πιο κοντά στο οικολογικό κίνημα.
Φιλοσοφία
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο αγρoτισμός δίνει στην αγροτική κοινωνία ενδογενώς υψηλότερη αξία από ό,τι στην αστική κοινωνία και ότι θεωρεί τον ανεξάρτητο αγρότη ως ανώτερο από τον έμμισθο εργάτη, ενώ θεωρεί και τη γεωργία ως έναν τρόπο ζωής που μπορεί να πραγματώσει τις ιδανικές κοινωνικές αξίες. Υπογραμμίζει την ανωτερότητα της απλότητας της αγροτικής ζωής σε σχέση με την πολυπλοκότητα της ζωής στις πόλεις.
Ειδικότερα, ο Αμερικανός διανοητής M. Thomas Inge (1936-2021) ορίζει τον αγρoτισμός με βάση τις ακόλουθες βασικές θέσεις :
Πηγές
Αγροτισμός
Ορόμπι
Οι Ορόμπι ήταν μια Κελτική φυλή Λιγυρικού πληθυσμού, ζούσαν στην Εποχή του Σιδήρου στα βορινότερα τμήματα της Ιταλίας με επίκεντρα τις πόλεις Κόμο και Μπέργκαμο. Ο Κάτων ο Πρεσβύτερος καταγράφει τον 2ο αιώνα π.Χ. τους Ορόμπι και τις πόλεις τους. Το εθνικό όνομα "Ορόμπι" δείχνει Κελτική καταγωγή, προέρχεται από την Κελτική λέξη "Όρβιος" που μεταφράζεται ως "διάδοχοι" και την θηλυκή μορφή της μετέπειτα Ιταλικής Ούμπριας. Από το όνομα τους προερχόταν ο αρχαίος ποταμός του Όγκρε, το ρεύμα του Όγκρε και ο σημερινός Ποταμός Ομπ. Μερικοί Ρωμαίοι συγγραφείς όπως ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος γράφουν ότι το όνομα τους προέρχεται από το Ελληνικό "Όρων βιον". Η περιοχή που ζούσαν βρισκόταν ανάμεσα στις σημερινές πόλεις Κόμο και Μπέργκαμο. Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι Ορόμπι ήταν Κελτο-Λίγυρες, συνδυασμός Λιγύρων με Κελτικούς πληθυσμούς που κατέβηκαν από τον Δούναβη πριν τις μεγάλες Γαλατικές επιδρομές του 4ου αιώνα π.Χ. Οι Ορόμπι, οι Λεπόντιοι και οι Ίνσουβροι ήταν φορείς του Πολιτισμού της Γκολαζέκα.
Πηγές
Κατηγορία:Γαλάτες Κατηγορία:Λίγυρες Κατηγορία:Πολιτισμός της Γκολαζέκα
Αναβαίνη
thumb|right|255px|Το είδος κυανοβακτηρίου Anabaena spiroides Η αναβαίνη (Anabaena) είναι γένος νηματωδών κυανοβακτηρίων (κυανοφυκών), που υπάρχουν στην κατάσταση του πλαγκτού στη θάλασσα, αλλά και σε σώματα γλυκού νερού. Το γένος ανήκει στην οικογένεια νοστοκώδη (Nostocaceae) και περιλαμβάνει 46 είδη. Είναι μονοκύτταροι μικροσκοπικοί οργανισμοί που τείνουν να ενώνονται, σχηματίζοντας λεπτά νήματα.
Οι αναβαίνες είναι γνωστές για την ικανότητά τους να δεσμεύουν το άζωτο, και συνάπτουν συμβιωτικές σχέσεις με ορισμένα φυτά, όπως την αζόλλη (υδρόβια φτέρη). Είναι το ένα από τα 4 γένη κυανοβακτηρίων που παράγουν νευροτοξίνες, οι οποίες είναι επιβλαβείς για την τοπική πανίδα, όπως τα ψάρια, αλλά και για οικόσιτα ζώα. Η παραγωγή αυτών των δηλητηρίων συμπεραίνεται ότι αποτελεί προσφορά στις συμβιωτικές σχέσεις των αναβαινών, καθώς προστατεύει το φυτό από την υπερβόσκηση.
Το 1999 άρχισε ένα πρόγραμμα για τη χαρτογράφηση του DNA της αναβαίνης, το οποίο χαρτογράφησε τελικώς ολόκληρο το γονιδίωμα του οργανισμού, μήκους 7,2 εκατομμυρίων ζευγών βάσεων. Η μελέτη, για πρακτικούς λόγους, εστίασε την προσοχή της στις ετεροκύστεις, οι οποίες μετατρέπουν άζωτο σε αμμωνία. Μερικά είδη αναβαίνης έχουν χρησιμοποιηθεί σε ορυζώνες, αποδειχθέντα αποτελεσματικό φυσικό λίπασμα.
Η δέσμευση αζώτου από την αναβαίνη
Υπό συνθήκες ελλείψεως αζώτου, κάποια κύτταρα διαφοροποιούνται σε ετεροκύστεις κατά ημικανονικά διαστήματα στο μήκος των νημάτων. Τα κύτταρα-ετεροκύστεις είναι οριακά εξειδικευμένα για δέσμευση του μοριακού αζώτου από τον αέρα ή το νερό. Το εσωτερικό των κυττάρων αυτών είναι μικροόξινο, ως αποτέλεσμα της αυξημένης αναπνοής, της αδρανοποιήσεως του φωτοσυστήματος παραγωγής οξυγόνου (PS) II, και του σχηματισμού ενός παχέος θυλάκου εξωτερικά του κυτταρικού τοιχώματος. Το ένζυμο νιτρογενάση, που βρίσκεται σε ξεχωριστό μέρος μέσα στις ετεροκύστεις, μετατρέπει (ανάγει) το μοριακό άζωτο σε αμμώνιο με δαπάνη ATP και αναγωγικών μέσων (αμφότερα προϊόντα του μεταβολισμού υδατανθράκων, μία διαδικασία που με την παρουσία φωτός συμπληρώνεται από τη δράση του φωτοσυστήματος PS I. Οι υδατάνθρακες αυτοί συντίθενται στα κύτταρα του συμβιωτικού φυτού και απορροφώνται από τις ετεροκύστεις. Σε ανταπόδοση, το δεσμευμένο άζωτο από τις ετεροκύστεις μεταφέρεται στα φυτικά κύτταρα, και μάλιστα με τη μορφή έτοιμων αμινοξέων, τουλάχιστον μερικώς.
Από την αναβαίνη στην ανθρώπινη όραση
Η αναβαίνη αποτελεί πρότυπο οργανισμό για τη μελέτη της εξελίξεως της οράσεως. Η διαδικασία κατά την οποία το φως (φωτόνια) αλλάζει το σχήμα μορίων στον αμφιβληστροειδή, προκαλώντας έτσι τις κυτταρικές αντιδράσεις και σήματα που προκαλούν την αίσθηση της οράσεως στα σπονδυλωτά, επομένως και στον άνθρωπο, μελετάται στην αναβαίνη. Η αισθητηριακή ροδοψίνη της αναβαίνης, μία εξειδικευμένη φωτοευαίσθητη πρωτεΐνη της μεμβράνης διαδραματίζει κεντρικό ρόλο σε αυτή την έρευνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αναβαινη
Τρέβορ Εμπάκουε
Ο Τρέβορ Εμπάκουρ (γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1989) είναι Αμερικανός επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαιριστής και πρώην παίκτης. Πριν γίνει επαγγελματίας, έπαιξε για την ομάδα καλαθοσφαίρισης των Μινεσότα Γκόλντεν Γκόφερς. Ο Εμπάκουε έχει ύψος 2,03 μέτρων. Είναι από το Σαιντ Πωλ της Μινεσότα και φοίτησε στο λύκειο Σαιντ Μπέρναρντς.
Κολεγιακή πορεία
Πριν σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, ο Εμπάκουε έπαιξε στο Πανεπιστήμιο Μαρκέτ για την περίοδο 2007–08 όπου υπέφερε από χρόνιους τραυματισμούς στο γόνατο. Για τη χρονιά 2008–09, μεταγράφηκε στο Κολέγιο Μαϊάμι Ντέιντ και οδήγησε την ομάδα του στο πρωτάθλημα της Νότιας Διάσκεψης. Μετά την λήψη κόκκινης εμφάνισης την περίοδο 2009–10, ο Εμπάκουε μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα για να παίξει υπό τον επικεφαλής προπονητή Τάμπι Σμιθ. Την πρώτη του χρονιά που έπαιζε για τον Σμιθ, ηγήθηκε της Διάσκεψης Μπιγκ Τεν στα ριμπάουντ με 10,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Ήταν ο πρώτος παίκτης των Γκόφερς μετά τον Κρις Χάμφρις που ηγήθηκε του Μπιγκ Τεν στα ριμπάουντ και έγινε επίσης ο τρίτος καλύτερος ριμπάουντερ όλων των εποχών στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα όταν συγκέντρωσε 327 ριμπάουντ εκείνη την αγωνιστική περίοδο.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Τον Ιούλιο του 2013, ο Εμπάκουε υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ιταλική Βίρτους Ρόμα. Στις 22 Αυγούστου 2013, επιβεβαιώθηκε επίσημα ότι υπέγραψε συμβόλαιο για τη χρονιά 2013–14.
Στις 6 Ιουλίου 2014, υπέγραψε με τη γερμανική Μπρόζε Μπάσκετς για την περίοδο 2014–15.
Την 1η Ιουλίου 2015, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ισραηλινή Μακάμπι Τελ Αβίβ. Μετά από έναν χρόνο χώρισε με τη Μακάμπι.
Στις 6 Ιουλίου 2016, ο Εμπάκουε υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την ισπανική Ουνικάχα. Δύο μήνες αργότερα, ο σύλλογος ακύρωσε το συμβόλαιό του αφού δεν πέρασε τον ιατρικό έλεγχο.
Στις 3 Νοεμβρίου 2016, υπέγραψε με τη ρωσική Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Στις 6 Ιουνίου 2017, η Ζενίτ ανακοίνωσε τη λήξη της συνεργασίας της με τον Εμπάκουε.
Ο Εμπάκουε υπέγραψε με τη Φίατ Τορίνο της 1ης Ιταλίας και του EuroCup στις 27 Ιουλίου 2017. Στις 18 Φεβρουαρίου 2018, ο Εμπάκουε πήγε για να κατακτήσει το Κύπελλο Ιταλίας του 2018 με τη Φίατ Τορίνο κερδίζοντας τη Τζερμάνι Μπάσκετ Μπρέσια με 69–67 στον τελικό. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2018, ο Εμπάκουε υπέγραψε με την MHP Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ της 1ης Γερμανίας. Στις 25 Απριλίου 2019, ο Εμπάκουε υπέγραψε με την ΑΕΚ για τα πλέι οφ της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας, μετά από ένα σύντομο πέρασμα στην Ιαπωνία με την Οσάκα Εβέσα.
Προπονητική πορεία
Στις 12 Ιουνίου 2020, ο Εμπάκουε διορίστηκε βοηθός προπονητή στο Λύκειο Μπενίλντ-Σαιντ Μάργκαρετ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Ρόμα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αουξίλιουμ Παλακανέστρο Τορίνο Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αζέμ Γκαλίτσα
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1889 στον οικισμό Γκαλίτσα του βιλαετίου του Κοσσυφοπεδίου (κοντά στο Σκεντεράι της Ντρένιτσα ) και το αρχικό του όνομα ήταν Αζέμ Μπεΐτα. Το 1912-13 συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους ως αρχηγός Αλβανών ενόπλων στο πλευρό των Οθωμανών προκειμένου να αναχαιτιστεί η προέλαση του σερβικού στρατού στα εδάφη του Κοσσυφοπεδίου. Δύο χρόνια αργότερα (1915) παντρεύτηκε την αντάρτισσα Κερίμε Χαλίλι ή Ραντίσεβα - μετέπειτα γνωστή ως Σότε Γκαλίτσα - και μαζί συμμετείχαν ως επικεφαλής ανταρτών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου πολέμησαν, ανάλογα με τις περιστάσεις και τις εξελίξεις, εναντίον σερβικών, αυστροουγγρικών και βουλγαρικών δυνάμεων. Η κύρια δράση του σώματός τους εντοπίζεται την περίοδο 1916 - 1917, όταν η περιοχή του Κοσόβου βρίσκονταν υπό αυστριακή και βουλγαρική κατοχή.
Μετά τη λήξη του πολέμου το ζεύγος Γκαλίτσα συνέχισε τον ανταρτοπόλεμο καθώς δεν αποδεχόταν την παραμονή του Κοσόβου στο βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας: επίκεντρό τους ήταν αρχικά η Ντρένιτσα και μετά το 1922 ο οικισμός Γιούνικ, κοντά στην τότε ουδέτερη ζώνη ανάμεσα στη Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία. Το 1924 ο Γκαλίτσα ενεπλάκη στην εμφύλια διαμάχη μεταξύ της συντηρητικής κυβέρνησης του Αχμέτ Ζόγου και των πολιτικών του αντιπάλων (με προεξάρχοντες τον Φαν Νόλι και τους Κοσοβάρους Μπαϊράμ Κούρι και Χασάν Πρίστινα) πολεμώντας με την πλευρά της αντιπολίτευσης διότι υπολόγιζε πως η επικράτηση της προοδευτικής παράταξης του Φαν Νόλι θα σηματοδοτούσε θετικές εξελίξεις στο ζήτημα του Κοσόβου.
Πέθανε τον Ιούλιο του 1925, σε μια σπηλιά κοντά στο Γιούνικ, όπου είχε βρει καταφύγιο μετά από σοβαρό τραυματισμό του σε μάχη με τα γιουγκοσλαβικά στρατεύματα. Ο θάνατός του αποτέλεσε ισχυρό πλήγμα για τους Αλβανούς αντάρτες της Γιουγκοσλαβίας.
Υστεροφημία
Ο Αζέμ Γκαλίτσα τιμάται ως εθνικός ήρωας στην Αλβανία και το Κόσοβο. Το 1982, ο Αλβανός χορογράφος Παναγιότ Κανάτσι δημιούργησε την παράσταση μπαλέτου Shota dhe Azem Galica, εμπνευσμένος από τη δράση του Αζέμ Γκαλίτσα και της συζυγού του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αλβανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Κοσοβάροι αλβανικής καταγωγής
Σύγκρουση συρμών στο Λιούισαμ
Το βράδυ της 4ης Δεκεμβρίου 1957, δύο τρένα συνετρίβη μέσα σε πυκνή ομίχλη στην κεντρική γραμμή "South Eastern Main Line" κοντά στο Λιούισαμ (Lewisham) στο νοτιοανατολικό Λονδίνο, προκαλώντας τον θάνατο 90 ανθρώπων και τον τραυματισμό 173. Ένα ηλεκτρικό τρένο για το Χέιζ (Hayes) είχε σταματήσει σε σήμα κάτω από τη γέφυρα και το επόμενο ατμοκίνητο τρένο προς Ράμσγκεϊτ έπεσε πάνω του, καταστρέφοντας ένα βαγόνι και προκαλώντας την κατάρρευση της γέφυρας πάνω στο ατμοκίνητο τρένο. Η γέφυρα έπρεπε να αφαιρεθεί εντελώς. Πέρασε πάνω από μια εβδομάδα πριν ανοίξουν ξανά οι γραμμές κάτω από τη γέφυρα και άλλος ένας μήνας πριν ξαναχτιστεί η γέφυρα και επιτραπεί η κυκλοφορία επάνω της.
Ο μηχανοδηγός του τρένου του Ράμσγκεϊτ αθωώθηκε από τις κατηγορίες για ανθρωποκτονία μετά από δύο δίκες. Η έκθεση του Υπουργείου Μεταφορών διαπίστωσε ότι δεν κατάφερε να επιβραδύνει αφού πέρασε δύο προειδοποιητικά σήματα, επομένως δεν μπόρεσε να σταματήσει στο σήμα κινδύνου, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η χρήση συστήματος αυτόματης προειδοποίησης θα είχε αποτρέψει τη σύγκρουση.
Η σύγκρουση
Το βράδυ της 4ης Δεκεμβρίου 1957 υπήρχε πυκνή ομίχλη στην περιοχή του Λονδίνου και στα δρομολόγια των τρένων σημειώνονταν καθυστερήσεις.. Το δρομολόγιο των  5:18 μ.μ. Τσάρινγκ Κρος προς Χέιζ, (Charing Cross -to- Hayes), που περιελάμβανε ηλεκτρικές πολλαπλές μονάδες - συνολικά 10 βαγόνια και μετέφερε σχεδόν 1.500 επιβάτες, σταμάτησε σε σήμα κινδύνου στο "Parks Bridge Junction" στη South Eastern Main Line, κάτω από μια γέφυρα που μεταφέρει σιδηροδρομικές γραμμές πάνω από τη γραμμή. Τα τρένα είχαν χάσει την αλληλουχία τους λόγω της ομίχλης και ο σηματωρός του Parks Bridge Junction ήθελε να μιλήσει στον οδηγό μέσω τηλεφώνου στο σήμα για να επιβεβαιώσει την ταυτότητα και τον προορισμό του τρένου. Περίπου στις 6:20 μ.μ.το τρένο χτυπήθηκε από πίσω από ένα τρένο από την Κάννον Στριτ προς το Ράμσγκεϊτ μέσω Φόκστοουν, που αποτελείται από την ατμάμαξα "Μάχη της Βρετανίας Τάξης 4-6-2 αρ. 34066 Spitfire", που είλκυε 11 βαγόνια με περίπου 700 επιβάτες και έτρεχε με περίπου 50 χλμ./ώ. Ενώ τα δύο πιο πίσω βαγόνια του τρένου του Χέιζ υπέστησαν μέτρια ζημιά, το όγδοο βαγόνι τηλεσκοπήθηκε (εισήλθε το ένα μέσα στο άλλο εν είδει τηλεσκοπίου) και καταστράφηκε από το ένατο. Η σύγκρουση έθεσε επίσης την εφοδιοφόρο και το πρώτο βαγόνι του τρένου του Ράμσγκεϊτ εκτός γραμμής, αποσπώντας μια από τις βάσεις της γέφυρας, με αποτέλεσμα αυτή να πέσει και να συνθλίψει δύο βαγόνια. Δύο λεπτά αργότερα, ένα τρένο που επρόκειτο να περάσει πάνω από τη γέφυρα σταμάτησε σε ελάχιστη απόσταση, αν και το προπορευόμενο βαγόνι του είχε πάρει κλίση.
Υπήρξαν 90 θάνατοι και μεγάλος αριθμός ατόμων μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, εκ των οποίων οι 109 εισήχθησαν. Μέχρι σήμερα είναι το τρίτο χειρότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το ξεπερνούν μόνον τα δυστυχήματα στον σταθμό Χάροου και Γουίλντστοουν (1952) και η σιδηροδρομική καταστροφή στο Κουίντινσχιλλ (1915).
Συνέπειες
Η πρώτη ανταπόκρισηέκτακτης ανάγκης έφτασε στις 6:25 μ.μ. με την Πυροσβεστική, τα Ασθενοφόρα και την Αστυνομία να συνεπικουρούνται από γιατρούς και νοσηλευτές. Έγινε δεκτή βοήθεια από τον Στρατό Σωτηρίας, την Εθελοντική Υπηρεσία Γυναικών, την Ταξιαρχία Ασθενοφόρων του Αγίου Ιωάννη και κατοίκους της περιοχής. Μέχρι τις 10:30 pm όλοι οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο.
Και οι τέσσερις γραμμές κάτω από τη γέφυρα και οι δύο πάνω από αυτήν ήταν αποκλεισμένες. Στον σταθμό Σεν Τζονς, ακριβώς βόρεια της γέφυρας, η γραμμή Νορθ Κεντ διαχωρίζεται. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της διάσωσης αυτή έπρεπε να κλείσει και να απενεργοποιηθεί το ρεύμα έλξης. Το πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης ξεκίνησε στις 6:10 π.μ. την επόμενη μέρα, με τοπικά τρένα να ταξιδεύουν μέσω του Λιούισαμ, αποφεύγοντας το ατύχημα, και τα δρομολόγια της κύριας γραμμής εκτρέπονται προς τη Βικτώρια, έναν άλλο τερματικό σταθμό του Λονδίνου.
Στις 4:00 μ.μ. στις 9 Δεκεμβρίου, τα τρένα και η πεσμένη γέφυρα είχαν κοπεί και αφαιρεθεί. Στη συνέχεια, η πίστα έπρεπε να επανατοποθετηθεί και οι γραμμές κάτω από τη γέφυρα άνοιξαν ξανά στις 5:00 π.μ. στις 12 Δεκεμβρίου. Κατασκευάστηκε μια προσωρινή γέφυρα και η εναέρια γραμμή άνοιξε ξανά στις 6:00 π.μ. στις 13 Ιανουαρίου.
Ανακρίσεις και δίκη του ιατροδικαστή
Το δικαστήριο στην ανάκριση δήλωσε κατά πλειοψηφία ότι οι θάνατοι οφείλονταν σε βαριά αμέλεια, αλλά ο ιατροδικαστής απέρριψε την ετυμηγορία και την αντικατέστησε με θάνατο από ατύχημα. Στη συνέχεια, ο οδηγός του τρένου του Ράμσγκεϊτ δικάστηκε για ανθρωποκτονία από αμέλεια, αλλά το δικαστήριο δεν κατάφερε να καταλήξει σε ετυμηγορία. Αθωώθηκε σε δεύτερη δίκη.
Πολιτική αγωγή για ψυχολογική βλάβη
Ο Χένρι Τσάντγουικ, μέλος του κοινού που βοήθησε στο ατύχημα, μήνυσε επιτυχώς το Συμβούλιο των Βρετανικών Σιδηροδρόμων για το «νευρικό σοκ» που υπέστη. Η υπόθεση Chadwick κατά British Railways Board, ένα σημαντικό προηγούμενο επί 30 χρόνια, απορρίφθηκε εν μέρει από τον White v Chief Constable of South Yorkshire, 1999 2 AC 455
Η αναφορά
δεξιά|μικρογραφία| Μνημείο για τη συντριβή του τρένου στον τοίχο του σταθμού Η έκθεση του Υπουργείου Μεταφορών για τη σύγκρουση δημοσιεύτηκε το 1958. Έγιναν συνεντεύξεις με μάρτυρες, εξετάστηκε η ορατότητα των σημάτων στη γραμμή και οι δοκιμές δεν έδειξαν κανένα σφάλμα στον εξοπλισμό σηματοδότησης. Η έκθεση διαπίστωσε ότι ο οδηγός δεν είχε επιβραδύνει για δύο προειδοποιητικά σήματα και έβαλε φρένο μόνο αφού ο θερμαστής του φώναξε ότι είχε περάσει ένα σήμα κινδύνου. Αν και είχε κακή ορατότητα των σημάτων από τη θέση του μηχανοδηγού, δεν πήγε να τα δει ή να ζητήσει από τον θερμαστή να τα αναζητήσει.
Η έκθεση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι "Αυτόματος έλεγχος αμαξοστοιχίας τύπου προειδοποίησης" θα είχε αποτρέψει τη σύγκρουση. Παρόλο που η εγκατάσταση είχε συμφωνηθεί μετά τη σιδηροδρομική συντριβή στον σταθμό Χάροου και Γουίλντστοουν το 1952, δόθηκε προτεραιότητα σε διαδρομές κύριας γραμμής που ελέγχονταν από σήματα σηματοφόρου. Η κακή ορατότητα των σημάτων από την ατμομηχανή, κλάσης Battle of Britain No. 34066, αναφέρθηκε με μια σύσταση να εφοδιαστούν με φαρδύτερα παρμπρίζ.
Κληρονομιά
Η γέφυρα που κατέρρευσε αντικαταστάθηκε από μια προσωρινή στρατιωτική κατασκευή, που χρησιμοποιείται ακόμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Berlin Calling
Πλοκή
Ο DJ Ίκαρους παίζει μουσική σε διάφορα κλαμπ του κόσμου, ενώ παράλληλα σχεδιάζει να κυκλοφορήσει το πρώτο του άλμπουμ. Επίσης, ο Ίκαρους είναι χρήστης ναρκωτικών, γεγονός που τον οδηγεί σε ψυχιατρική κλινική του Βερολίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Βερολίνο Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Ταινίες του 2008
Cionura
H Cionura είναι γένος πολυετών θαμνωδών δικοτυλήδονων φυτών, που φυτρώνουν στις χώρες της Λεκάνης της Μεσογείου, τη νότια και την ανατολική Βαλκανική χερσόνησο, και στην Ασία από τη Μικρά Ασία μέχρι και το Αφγανιστάν. Είναι μονοτυπικό γένος, δηλαδή περιλαμβάνει ένα μοναδικό είδος, το Cionura erecta, γνωστό παλαιότερα ως μαρσδενία η ορθοφυής (Marsdenia erecta) και στην Ελλάδα, ιδίως στη Φωκίδα, με την κοινή ονομασία άγρια βρωμούσα. Η ονομασία υπό την οποία το περιέγραψε αρχικώς ο πατέρας της ονοματολογίας των ειδών Κάρολος Λινναίος ήταν «κύναγχον το ορθοφυές» (Cynanchum erectum). Σε πλήρη ανάπτυξη έχει ύψος από μισό έως ένα μέτρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποκυνοειδή
Πολιορκία του Σλοβιάνσκ
Η πολιορκία του Σλοβιάνσκ (siege of Sloviansk) ήταν μια επιχείρηση των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας για την ανακατάληψη της πόλης Σλοβιάνσκ στην Περιφέρεια του Ντονέτσκ από φιλορώσους αντάρτες που την είχαν καταλάβει στις 12 Απριλίου 2014. Η πόλη ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2014 μετά από βομβαρδισμούς από πυροβολικό και σκληρές μάχες. Οι μάχες στο Σλοβιάνσκ σηματοδότησε την πρώτη μεγάλη στρατιωτική εμπλοκή μεταξύ των φιλορώσων αυτονομιστών και των ουκρανικών κυβερνητικών δυνάμεων, στην πρώτη σειρά μαχών το 2014.
Στις 12 Απριλίου 2014, καθώς οι αναταραχές αυξάνονταν στην ανατολική Ουκρανία μετά την ουκρανική επανάσταση του 2014, οπλισμένοι μασκοφόροι με τουφέκια Καλάσνικοφ, κατέλαβαν το κτίριο της διοίκησης της πόλης. Αυτοί οι άνδρες, που ισχυρίστηκαν ότι ήταν φιλορώσοι μαχητές υπό τη σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ, απέκτησαν στη συνέχεια τον έλεγχο του υπόλοιπου Σλοβιάνσκ και άρχισαν να το οχυρώνουν. Σε απάντηση, η ουκρανική κυβέρνηση Γιάτσενιουκ δημιούργησε την πρώτη ζώνη Αντιτρομοκρατικών Επιχειρήσεων (ATO) και εξαπέλυσε μια σειρά από αντεπιθέσεις εναντίον των ανταρτών, με αποτέλεσμα μια ένοπλη αντιπαράθεση και βίαιες αψιμαχίες.
Κατάληψη κυβερνητικών κτιρίων
300px|right|thumb|Η Εθνοφρουρά των Κοζάκων που συνδέεται με τη ΛΔΚ κατέχει το δημοτικό συμβούλιο του Σλοβιάνσκ, οπλισμένο με τουφέκια Καλάσνικοφ και εκτοξευτές ρουκετών RPG-26.
Στις 12 Απριλίου, μια ομάδα ανταρτών μασκοφόρων, η οποία σχηματίστηκε στην Κριμαία με επικεφαλής τον πρώην αξιωματικό των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας Ιγκόρ Γκίρκιν, κατέλαβε το κτίριο της εκτελεστικής επιτροπής, το αστυνομικό τμήμα και τα γραφεία της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ουκρανίας στο Σλοβιάνσκ, μια πόλη στο βόρειο τμήμα της περιφέρειας του Ντονέτσκ. Σύμφωνα με το ουκρανικό υπουργείο Εσωτερικών, οι μαχητές υποστηρικτές της Δημοκρατίας του Ντονέτσκ πυροβόλησαν αδιακρίτως το κτίριο. Κάνοντας μια επιδρομή στο αστυνομικό τμήμα, οι μαχητές κατέσχεσαν τουλάχιστον 400 πιστόλια και 20 αυτόματα όπλα. "Στόχος της κατάληψης ήταν τα όπλα τα οποία δίνουν σε συμμετέχοντες στη διαμαρτυρία στο Σλοβιάνσκ", ανέφερε μια ανακοίνωση της ουκρανικής αστυνομίας.
Μετά την κατάληψη της πόλης από μαχητές, η δήμαρχος του Σλόβιάνσκ, Νέλια Στέπα, εμφανίστηκε για λίγο σε ένα κατεχόμενο αστυνομικό τμήμα και εξέφρασε την υποστήριξή της στους μαχητές. Άλλοι συγκεντρώθηκαν έξω από το κτίριο και εξέφρασαν ομοίως την υποστήριξή τους στους μαχητές, δηλώνοντας στους Ουκρανούς δημοσιογράφους που έκαναν ρεπορτάζ για την κατάσταση να "πάνε πίσω στο Κίεβο". Η Νέλια Στέπα συνελήφθη αργότερα από τους εξεγερμένους και αντικαταστάθηκε από τον αυτοαποκαλούμενο "λαϊκό δήμαρχο" Βάτσλαβ Πονομάρεφ.
Κυβερνητική απάντηση
Το επόμενο πρωί η ουκρανική κυβέρνηση ανακοίνωσε μια αντιτρομοκρατική επιχείρηση στην πόλη και δόθηκε τελεσίγραφο στους αυτονομιστές να αφοπλιστούν και να παραδοθούν στις αρχές εντός 48 ωρών.
Η αστυνομία ξεκίνησε την επιχείρηση καθαρίζοντας ένα σημείο ελέγχου του αυτοκινητόδρομου που ελέγχονταν από αυτονομιστές. Μια ομάδα ανταρτών βγήκε από το όχημά της και άνοιξε πυρ κατά της ουκρανικής αστυνομίας, σκοτώνοντας δύο αξιωματικούς της SBU και τραυματίζοντας αρκετούς Ουκρανούς στρατιωτικούς. Ένας αυτονομιστής σκοτώθηκε επίσης στη συμπλοκή, ενώ οι υπόλοιποι διέφυγαν στο δάσος. Το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν οι ένοπλοι είχε πινακίδα κυκλοφορίας από την Περιφέρεια Πολτάβα, η οποία εντοπίστηκε ότι ανήκε στην ιδιωτική εταιρεία ασφαλείας Γιαβίρ. Σε μια άσχετη ανταλλαγή πυροβολισμών στην ίδια την πόλη, δύο άτομα πυροβολήθηκαν από έναν δράστη με πολιτικά ρούχα και ένας άλλος τραυματίστηκε.
Μέχρι την επόμενη μέρα το Σλοβιάνσκ αναφέρθηκε ότι βρισκόταν υπό φιλορωσικό έλεγχο, με πιο σημαντικά κυβερνητικά κτίρια και άλλες περιοχές να καταλαμβάνονται από τους αντάρτες. Οι χερσαίες δυνάμεις του ουκρανικού στρατού αναπτύχθηκαν την ίδια ημέρα, αφού οι αυτονομιστές είχαν αρνηθεί το τελεσίγραφο για να καταθέσουν τα όπλα. Δύο άμαχοι πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν σε απόσταση αναπνοής από φιλορώσους μαχητές σε ένα αυτοκίνητο στο Σλόβιανσκ. άλλος ένας τραυματίστηκε. 300px|thumb|left|Ένοπλοι μασκοφόροι άνδρες περπατούν στην πόλη
Πρώτη επίθεση
Οι ουκρανικές δυνάμεις εξαπέλυσαν την πρώτη τους στρατιωτική επίθεση για να ανακτήσουν τον έλεγχο της περιφερειακής αεροπορικής βάσης Κράματορσκ, χρησιμοποιώντας μεταγωγικά ελικόπτερα και τεθωρακισμένα οχήματα. Οι αυτονομιστές αντάρτες προσπάθησαν να ανακτήσουν τον έλεγχο του αεροδρομίου οδηγώντας σε σφοδρές μάχες αλλά δεν τα κατάφεραν. Τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης εκτιμούν ότι αυτή η σύγκρουση κόστισε σε τέσσερις έως έντεκα θανάτους. Ο αρχηγός της κυβερνητικής στρατιωτικής επιχείρησης, στρατηγός Βασίλ Κρούτοφ, δέχτηκε επίθεση από φιλορώσους συμπαθούντες μετά από ομιλία σε πλήθος που διαδήλωσε μπροστά από την αεροπορική βάση. Ουκρανικές τεθωρακισμένες μονάδες αναφέρθηκαν ότι περικύκλωσαν το Σλοβιάνσκ για να αποκλείσουν όλες τις διαδρομές προσέγγισης.
thumbnail|Ένοπλοι πολιτοφύλακες καταλαμβάνουν το κτίριο του συμβουλίου στις 14 Απριλίου. Ο πρώτος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Βιτάλι Γιαρέμα ισχυρίστηκε ότι άνδρες της 45ης ρωσικής αερομεταφερόμενης μεραρχίας εμφανίστηκαν στην περιοχή Σλόβιανσκ στις 16 Απριλίου. Έξι ουκρανικά τεθωρακισμένα οχήματα διέσχισαν το Σλοβιάνσκ φέροντας ρωσικές σημαίες, όταν τα πληρώματά τους είχαν προφανώς αυτομολήσει στην αυτονομιστική υπόθεση. Η 25η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία που απέκλειε το Σλοβιάνσκ διαλύθηκε κατόπιν με εντολή του προέδρου της Ουκρανίας. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι οι υπεύθυνοι στρατιώτες θα οδηγηθούν στο στρατοδικείο.
Στις 18 Απριλίου, ο αποκαλούμενος "λαϊκός δήμαρχος" του Σλοβιάνσκ, Βιάτσεσλαβ Πονομάρεφ, ανακοίνωσε ένα «κυνήγι» των ουκρανών ομιλητών στην περιοχή του Ντονέτσκ, διατάζοντας τους αντάρτες να αναφέρουν κάθε ύποπτη δραστηριότητα, ειδικά αν άκουγαν ότι χρησιμοποιούνταν η ουκρανική γλώσσα.
Ουκρανικά μέσα ενημέρωσης ισχυρίστηκαν ότι η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία του Ζιτομίρ ανακατέλαβε δύο από τα έξι τεθωρακισμένα οχήματα κοντά στο Κράματορσκ αργά στις 18 Απριλίου. Δεν καταγράφηκαν θύματα ενώ ένας αυτονομιστής τραυματίστηκε.wounded. Μετά από διαπραγματεύσεις, επιτεύχθηκε συμβιβασμός για την επιστροφή των υπόλοιπων τεσσάρων οχημάτων στον ουκρανικό στρατό, αλλά ένας αξιωματούχος από το Υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι τα οχήματα ήταν ακόμα στα χέρια των ανταρτών στις 23 Απριλίου. Σε μια μεταγενέστερη συνέντευξη, ο Ιγκόρ Στρελκόφ, διοικητής των φιλορωσικών δυνάμεων στο Σλόβιανσκ, ισχυρίστηκε ότι είχαν έξι τεθωρακισμένα οχήματα, συμπεριλαμβανομένου ενός BMD-1, ενός BMD-2 και ενός οχήματος όλμων.
Πασχαλινή εκεχειρία
250px|thumb|right|Οδόφραγμα στην πόλη Εκεχειρία για το Πάσχα κήρυξε η ουκρανική κυβέρνηση, η οποία υποσχέθηκε να σταματήσει προσωρινά τη στρατιωτική δράση στην ανατολική Ουκρανία στις 19 Απριλίου.
Τα φιλορώσικα μέλη της Λαϊκής Πολιτοφυλακής του Ντονμπάς ξεκίνησαν ένα πογκρόμ με στόχο τον πληθυσμό Ρομά της πόλης. Σύμφωνα με το International Renaissance Foundation, μια ουκρανική ΜΚΟ, αυτονομιστές πολιτοφύλακες μπήκαν σε σπίτια που κατοικούσαν Ρομά, ξυλοκόπησαν τους κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, και έκλεψαν την περιουσία τους. Οι αυτονομιστές ισχυρίστηκαν ότι ενεργούσαν κατόπιν εντολών του "λαϊκού δημάρχου" και ηγέτη των μαχητών Βιάτσεσλαβ Πονομάρεφ. Οι αναφορές για τις επιθέσεις επιβεβαιώθηκαν από τον πρωθυπουργό Γιατσενιούκ, καθώς και από ένα αυξημένο επίπεδο ξενοφοβικής ρητορικής σε αυτονομιστικές συγκεντρώσεις. Ο Πρωθυπουργός Γιατσενιούκ δήλωσε ότι η κυβέρνηση δεν θα ανεχθεί την υποκίνηση εθνοτικού μίσους και έδωσε εντολή στις υπηρεσίες επιβολής του νόμου να εντοπίσουν όσους εμπλέκονται στις επιθέσεις σε Ρομά. Σύμφωνα με τον Πονομάρεφ, είχε συνομιλίες με τους Ρομά που υποστήριξε ότι εμπλέκονταν στη διακίνηση ναρκωτικών και τους απομάκρυνε από την πόλη. Ο Πονομάρεφ ανέφερε ότι τα επεισόδια δεν ήταν επιθέσεις σε Ρομά, αλλά μάλλον "ξεκαθάρισμα ναρκωτικών έξω από την πόλη".
Οι αυτονομιστές απήγαγαν την ακτιβίστρια του Euromaidan και δημοσιογράφο Ίρμα Κρατ που είχε φτάσει στην πόλη για να καλύψει τη σύγκρουση. Αργότερα την εμφάνισαν με δεμένα τα μάτια μπροστά στον Τύπο.
Στις 20 Απριλίου, 20 μέλη του Δεξιού Τομέα στάλθηκαν κρυφά από τον πρόεδρο της Ουκρανίας Τουρτσίνοφ για να καταστρέψουν τον μετασχηματιστή του τηλεοπτικού σταθμού Σλοβιάνσκ στο βουνό Καρατσούμ. Όταν η αυτοκινητοπομπή τεσσάρων αυτοκινήτων τους προσπάθησε να περάσει από ένα σημείο ελέγχου που ελεγχόταν από τους αντάρτες, ξέσπασε μια ένοπλη συμπλοκή, που οδήγησε στα πρώτα θύματα της σύγκρουσης.. Στη συνέχεια, οι αντάρτες ισχυρίστηκαν ότι δέχθηκαν επίθεση από τον δεξιό τομέα, αλλά αυτό διαψεύστηκε από την κυβέρνηση του Κιέβου δύο χρόνια αργότερα, όταν ο Γιαρός  παραδέχτηκε ότι ήταν αλήθεια (οι δύο αναφορές εξακολουθούν να διαφέρουν με ποια πλευρά πυροβόλησε πρώτη).
thumb|Φιλορώσοι πολίτες στο Σλοβιάνσκ, 13 Απριλίου 2014 Οι φιλορώσοι αυτονομιστές στο Σλοβιάνσκ ισχυρίστηκαν ότι κατέσχεσαν πυροβόλα όπλα, συμπεριλαμβανομένου ενός γερμανικού πολυβόλου MG-42 της εποχής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μιας συσκευής νυχτερινής όρασης, αεροφωτογραφιών του Σλόβιανσκ, στρατιωτικών στολών, εργαλείων κατασκήνωσης, δολάρια των ΗΠΑ και μια επαγγελματική κάρτα του υποψηφίου για την προεδρία Ντμίτρο Γιαρός. Ο εκπρόσωπος του Δεξιού Τομέα Άρτεμ Σκοροπάντσκι αρνήθηκε τη συμμετοχή της ομάδας στην επίθεση και κατηγόρησε τις ρωσικές ειδικές δυνάμεις για αυτήν. "Δεν έχουμε δελτία ταυτότητας με αριθμούς. Έχουμε μόνο δελτία ταυτότητας με γράμματα, όπου αναφέρουμε το τμήμα όπου εργάζεται το άτομο", είπε ο Μπόρισλαβ Μπερέζα, προϊστάμενος του τμήματος ενημέρωσης του Δεξιού Τομέα. Το CNN κάλεσε τον αριθμό τηλεφώνου στην τηλεφωνική κάρτα και μίλησε με μια γυναίκα η οποία εξέφρασε την έκπληξή της για την κατάσταση, δηλώνοντας ότι βρισκόταν στο Κίεβο και δεν είχε καμία σχέση με κανέναν στον Δεξιό Τομέα. Η Βικτορίγια Σιούμαρ, αναπληρώτρια επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Ουκρανίας, δήλωσε ότι το περιστατικό διερευνάται, και ότι υπάρχουν ενδείξεις ότι επρόκειτο για "μια διαμάχη μεταξύ τοπικών εγκληματικών ομάδων".
Η ανταποκρίτρια του Sky News, Κέιτι Στάλαρντ ανέφερε ότι υπήρχαν ασυνέπειες στους ισχυρισμούς των αυτονομιστών και δεν υπήρχαν συνεκτικά στοιχεία που να υποστηρίζουν τα λεγομένα τους. Ο Ντάνιελ Σάντφορντ του BBC περιέγραψε τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν ως αμφίβολα.
Μετά το περιστατικό, ο Πονομάροφ έκανε έκκληση στη Ρωσία να επέμβει στρατιωτικά, και θέσπισε απαγόρευση κυκλοφορίας στην πόλη. Αργότερα αναφέρθηκε ότι ο άνδρας που σκοτώθηκε στο σημείο ελέγχου ήταν ο Πάβελ Πάβελκο, κάτοικος της γύρω περιοχής.
300px|thumb|Άμαχοι μπλοκάρουν τον ουκρανικό στρατό κοντά στο Σλοβιάνσκ, Απρίλιος 2014 300px|thumb|Όχημα κοντά στο Σλοβιάνσκ με σήμανση του ΟΑΣΕ. Οι αυτονομιστές απαγόρευσαν στους παρατηρητές του ΟΑΣΕ την είσοδο στην πόλη στις 21 Απριλίου. Μια ομάδα του ΟΑΣΕ "βρίσκεται στο Ντονέτσκ, αλλά δεν έχει σημειώσει ακόμη πρόοδο", δήλωσε ένας διπλωμάτης. Μια αξιολόγηση του ΟΑΣΕ που δόθηκε στη δημοσιότητα τη Δευτέρα περιέγραψε την κατάσταση ως "πολύ τεταμένη" στο Ντονέτσκ και ως επιδεινούμενη στο Σλοβιάνσκ, όπου "όλη η πόλη βρίσκεται υπό τον έλεγχο ένοπλων ομάδων".
Ουκρανοί αξιωματούχοι διένειμαν φωτογραφίες στα συμβούλια του ΟΗΕ και των ΗΠΑ που φέρεται να δείχνουν ότι οι φιλορώσοι μαχητές προέρχονταν από τις μυστικές ρωσικές ειδικές δυνάμεις. Άλλες φωτογραφίες έδειχναν μαχητές εξοπλισμένους και ντυμένους όπως οι Ρώσοι στρατιώτες στην Κριμαία.
Ένα ουκρανικό στρατιωτικό αεροσκάφος επιτήρησης υπέστη ζημιά από πυρά φορητών όπλων καθώς βρισκόταν σε αναγνωριστική πτήση πάνω από το Σλοβιάνσκ στις 21 Απριλίου, αλλά προχώρησε με ασφάλεια σε αναγκαστική προσγείωση. Κανένα από τα μέλη του πληρώματος δεν τραυματίστηκε. Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Σιμόν Οστρόβσκι από το Vice News κρατήθηκε αιχμάλωτος από αυτονομιστές στην πόλη.
Επανάληψη στρατιωτικής επιχείρησης
Στις 23 Απριλίου, το Υπουργείο Εσωτερικών της Ουκρανίας είπε ότι είχε εκκαθαρίσει τις αυτονομιστικές δυνάμεις από την κοντινή πόλη Σβιατοχίρσκ και ότι κανείς δεν τραυματίστηκε. "Κατά τη διάρκεια της αντιτρομοκρατικής επιχείρησης των ειδικών δυνάμεων, η πόλη απελευθερώθηκε", ανέφερε το υπουργείο σε ανακοίνωση που αναρτήθηκε στον ιστότοπό του. "Αυτή τη στιγμή το Σβιατοχίρσκ και τα περίχωρά του περιπολούνται από την αστυνομία".
Ο Πονομάρεφ υποσχέθηκε να αποτρέψει τις προεδρικές εκλογές στην Ουκρανία με κάθε κόστος, δηλώνοντας ότι:"θα λάβουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να μην γίνουν εκλογές στα νοτιοανατολικά". Ερωτηθείς πώς θα το κατάφερνε αυτό, απάντησε: "Θα πάρουμε κάποιον όμηρο και θα τον κρεμάσουμε από τις μπάλες". Υποσχέθηκε επίσης να καταστρέψει τους διαφωνούντες αποκαλώντας τους ως "μια σκληρή αλήθεια της ζωής".
Η ηγεσία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ είπε στο Interfax-Ukraine ότι "μια επιχείρηση συνδυασμένων όπλων έχει ξεκινήσει στο Σλοβιάνσκ. Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: εμφύλιο πόλεμο". Ουκρανοί αξιωματούχοι είπαν ότι η επιχείρηση κατά της εξέγερσης είχε σκοπό να ανακαταλάβει όλο το Σλοβιάνσκ την ίδια μέρα, αλλά η αυξημένη απειλή ρωσικής εισβολής σταμάτησε την επιχείρηση – οι ρωσικές δυνάμεις κινήθηκαν σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από τα ουκρανικά σύνορα. Η κυβέρνηση επιβεβαίωσε ότι επτά σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης.
Οι ουκρανικές δυνάμεις περικύκλωσαν το Σλοβιάνσκ με την υποστήριξη πολλών θωρακισμένων οχημάτων και προειδοποίησαν τους πολίτες να παραμείνουν σε εσωτερικούς χώρους πριν από μια προγραμματισμένη επίθεση στις 25 Απριλίου. Ο φιλορώσος διοικητής Πονομάρεφ απείλησε να μετατρέψει το Σλοβιάνσκ σε "Στάλινγκραντ" εάν τα ουκρανικά στρατεύματα εισέλθουν στην πόλη. Ανέφερε επίσης ότι μόνο ένα σημείο ελέγχου στα ανατολικά του Σλοβιάνσκ παρέμεινε υπό τον έλεγχο των αυτονομιστών, ενώ το υπόλοιπο είχε καταληφθεί την προηγούμενη ημέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Ουκρανίας
Οζουσίμα
Το Οζουσίμα (大津島, Ōzushima), ή νησί Όζου, είναι κατοικημένο νησί στην Εσωτερική θάλασσα του Σέτο στην Ιαπωνία. Διοικητικά, αποτελεί μέρος της πόλης Σούναν, στο νομό Γιαμαγκούτσι. Το Οζουσίμα είναι επίσης γνωστό ως "νησί Κάιτεν".
Γεωγραφία
Βρίσκεται στην Εσωτερική Θάλασσα της Ιαπωνίας απέναντι από την έξοδο από τον κόλπο Τοκουγιάμα. Τα δύο πρώην νησιά, Οζουσίμα και Μασίμα (馬島), λέγεται ότι έχουν γίνει ένα περίπου τετρακόσια χρόνια πριν. Απαλά κυρτό, μακρύ και λεπτό, και με περίγραμμα που μοιάζει κάπως με ένα κακοσχηματισμένο Y, το σημερινό Οζουσίμα εκτείνεται περίπου 10 χιλιόμετρα από βορρά προς νότο και έχει έκταση 4,77 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Υπάρχουν αρκετοί μικροί οικισμοί κατά μήκος της ακτής, συμπεριλαμβανομένων των Σετοχάμα (瀬戸浜) και Καρίο (刈尾), τα κέντρα για τους κτίστες και τους λιθοξόους του νησιού, τις αγροτικές κοινότητες Μοτορούρα (本浦) και Αμαγκαούρα (天ヶ浦), και τα ψαροχώρια της Γιαναγκιγκαούρα (柳ヶ浦) και Μασίμα (馬島). Τα πάρκα του νησιού περιλαμβάνουν το πάρκο Οζουσίμα και το πάρκο Μασίμα, ενώ μέρος του νησιού και η γύρω θαλάσσια περιοχή του προστατεύονται εντός του Εθνικού Πάρκου Σετοναϊκάι. Η νότια ακτογραμμή υποφέρει από σοβαρή διάβρωση των ακτών.
Χλωρίδα
Στο Μασίμα, στο νότιο άκρο του νησιού, μπορεί να βρεθεί μία ποικιλία νάρκισσου με πέντε πέταλα γνωστή ως yama-suisen (ヤマスイセン). Τα βούρλα (όπως εμφανίζονται στο μύθο του Λαγού της Ινάμπα ) αναπτύσσονται σε μικρή απόσταση από το λιμάνι Σετοχάμα σε ορυζώνες, που καλλιεργήθηκαν κατά την περίοδο Έντο αλλά τώρα βρίσκονται εγκαταλελειμμένοι, ενώ στην Αμαγκαούρα υπάρχει ένα κιότζου (kyoju) (巨樹) ή διάσημο αιωνόβιο δέντρο, μια Camellia japonica περίπου τριακοσίων ετών, ύψους 9 μέτρων και 2 μέτρων στην περιφέρεια.
Ιστορία
Το όνομα της πρόσφατα σχηματισθείσας πόλης Σούναν, στην οποία βρίσκεται η Οζουσίμα, είναι ένα portmanteau δύο χαρακτήρων (周南), που υποδηλώνουν την κατάστασή της στα νότια της παλιάς επαρχίας Σούο. Στη σύγχρονη εποχή, η Οζουσίμα αποτελούσε μέρος της Τόντα (富田) (κάποτε περιοχή, που ανήκε στο Τοντάι-τζι), μια ακμάζουσα πόλη κατά μήκος της Σαν'γιόντο στον τομέα Τοκουγιάμα, οι νταϊμιό των οποίων προήλθαν από ένα κλάδο της φυλής Μόρι, άρχοντες του τομέα Τσοσού (ή Χάγκι).
Όπως το κοντινό Κουροκάμι-τζίμα (黒髪島), το Οζουσίμα είναι μια καλή πηγή γρανίτη υψηλής ποιότητας, ο οποίος εξορύχθηκε για το Κάστρο της Οσάκα: ένα κομμάτι (είτε κόπηκε για την αρχική του κατασκευή από τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, ως μέρος της συνεισφοράς του Μόρι Τερουμότο, ή για την ανοικοδόμησή του, από τον Τοκουγκάβα Χιντετάντα μετά την Πολιορκία της Οσάκα,) βρίσκεται ακόμα στο νησί, με μήκος 6 μέτρα, ενός μέτρου τόσο σε πλάτος όσο και σε ύψος και ζυγίζει περίπου 6 μετρικούς τόνους.
Το 1748, ένα πλοίο από το Νοκονοσίμα (能古島), ένα νησί στον κόλπο Χακάτα, που εμπλέκεται στο εμπόριο ρυζιού στον τομέα Κουρόντα, και φορτωμένο με ρύζι, βυθίστηκε στα ανοικτά του νησιού. Δέκα πτώματα ξεβράστηκαν στην ξηρά και θάφτηκαν στην Οζουσίμα. Πέντε από τις ταφόπλακες τους έχουν χαραγμένη αφιέρωση, που πιστοποιούν την επαφή μεταξύ των δύο ομάδων των νησιωτών—μερικές από τις λίθους στάλθηκαν από τη Νοκονοσίμα. Οι δέκα τιμούνται σε ετήσιο μνημόσυνο με αφορμή την γιορτή Ταναμπάτα.