cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σενγκέλντι
Το Σενγκέλντι είναι χωριό στην περιφέρεια Αλμάτι, του νοτιοανατολικού Καζακστάν. Απέχει λίγα χιλιόμετρα από το Καπσαγκάι, μια μεγάλη πόλη νοτιοδυτικά. Ο πληθυσμός είναι 4.600 κάτοικοι στην απογραφή του 2009 και απέχει 31 χιλιόμετρα από το Καπσαγκάι. Βρίσκεται κοντά στην λίμνη Καπσαγκάι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Podcasting
To podcasting είναι μια υπηρεσία διαθέσιμη σε χρήστες η οποία τους επιτρέπει να ακούσουν μια συζήτηση όποτε το ζητήσουν (αντίστοιχα όταν υποστηρίζεται βίντεο ονομάζεται vidcasting ή video podcasting, videocasting, και vodcasting). Ο όρος ραδιόφωνο έχει χαρακτηριστεί λανθασμένος για την περιγραφή ενός podcast καθώς τα podcast είναι ψηφιακά αρχεία και όχι ραδιοκύματα, και σε αντίθεση με το ραδιόφωνο έχουν διάρκεια στον χρόνο, και δεν απαιτούν εξοπλισμό μεγάλου κόστους. Τα podcast μπορούν να δημιουργηθούν από καθένα που διαθέτει μικρόφωνο, λογισμικό ηχογράφησης, και σύνδεση στο internet. Υπάρχουν επίσης πολλά videocast και podcast τα οποία έχουν δημιουργηθεί από οργανισμούς όπως το BBC, και την Deutsche Welle.
Αναφέρθηκε πρώτη φορά το 2004 σε ένα άρθρο του Ben Hammersley στη Guardian. Ο όρος "podcast" είναι παράγωγος του iPod (i: internet, pod: χέδρωπας, κέλυφος μπιζελιού) φορητής συσκευής μουσικής της Apple και του broadcast. . Αν και είναι σαφές και κοινώς αποδεκτό ότι ο όρος έχει να κάνει με το iPod που αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία της Apple, για να αποφευχθούν προβλήματα πνευματικών δικαιωμάτων το podcast αποκαλείται και Personal On Demand broadCAST. Ο Adam Curry, ο οποίος δημιούργησε το δημοφιλές πρόγραμμα iPodder το οποίο είναι λογισμικό podcatcher, αυτοαποκαλείται «podfather» («πατέρας των podcast») και έχει γίνει γνωστός για παραποίηση άρθρων για το podcasting στην αγγλική Βικιπαίδεια, τα οποία προσπαθούσε να κάνει να υποστηρίζουν ότι αυτός ήταν ο πρώτος παραγωγός. Στην πραγματικότητα, αν και έχει βοηθήσει στην ανάπτυξη του podcasting δεν ήταν ο πρώτος podcaster.
Τρόπος μετάδοσης των podcast
Η λειτουργία του έχει ως εξής: Ο παραγωγός ηχογραφεί τις εκπομπές του και τις ανεβάζει στο Ίντερνετ (συνήθως σε μορφή MP3 ή M4A) -- στον διαδικτυακό εξυπηρετητή του ή σε ένα διαδικτυακό αρχείο όπως το Internet Archive -- απ' όπου οι χρήστες μπορούν να το κατεβάσουν και να το ακούσουν όποτε θέλουν. Για να γίνεται αυτόματα η μετάδοση των podcast συνήθως χρησιμοποιούνται blogs (για αυτό και τα podcast ορισμένες φορές ονομάζονται «audioblogs» («ακουστικά blogs»), στα οποία υπάρχουν άρθρα με συνδέσμους με το αρχείο ήχου. Υπάρχουν podcatchers, προγράμματα δηλαδή που λαμβάνουν podcast. Αυτά χρησιμοποιούν τα RSS feeds των blogs που συνήθως χρησιμοποιούνται για podcast, και βρίσκουν το αρχείο ήχου, το οποίο κατεβάζουν αυτόματα. Οι χρήστες μπορούν επίσης να το μεταφέρουν σε ένα κινητό ή σε μια συσκευή αναπαραγωγής ήχου και να το ακούσουν οπουδήποτε και οποτεδήποτε.
Πηγές
Κατηγορία:Ραδιοφωνική τεχνολογία Κατηγορία:Ψηφιακός ήχος Κατηγορία:Κοινωνία και τεχνολογία
Εκκλησία της Αγγλίας
Η Εκκλησία της Αγγλίας (αγγλικά: Church of England) είναι η επίσημα καθιερωμένη χριστιανική Εκκλησία της Αγγλίας. Είναι η μητέρα εκκλησία της παγκόσμιας Αγγλικανικής κοινωνίας, και η παλαιότερη από τις 38 ανεξάρτητες εθνικές Αγγλικανικές εκκλησίες. Προκαθήμενός της είναι ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι.
Θεωρείται ταυτόχρονα «Καθολική» και «Μεταρρυθμισμένη». Μεταρρυθμισμένη καθώς έχει πολλές αρχές από την Προτεσταντική μεταρρύθμιση και καθώς επίσης δεν αποδέχεται την Παπική αυθεντία και την καθολική αντιμεταρρύθμιση. Καθολική καθώς θεωρεί πως είναι η συνέχεια της αποστολικής και της Καθολικής εκκλησίας και όχι καινούργια οργάνωση και επειδή δίνει έμφαση στη διδασκαλία της αρχαίας των Πατέρων εκκλησίας όπως διατυπώθηκε στα Σύμβολα της Πίστεως. Στις λειτουργίες της έχει κρατήσει περισσότερα στοιχεία του Καθολικού τελετουργικού από οποιαδήποτε άλλη εκκλησία που επηρεάστηκε από την Προτεσταντική μεταρρύθμιση.
Ιστορική αναφορά
Ο εκχριστιανισμός των Αγγλικών Νήσων πραγματοποιήθηκε περίπου τον 3ο αιώνα. Η Εκκλησία της Αγγλίας παρέμεινε υπό τον έλεγχο του Πάπα της Ρώμης μέχρι το 1534 οπότε ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Η΄ αποφάσισε τον διαχωρισμό της. Υπήρχαν προγενέστερα θεολογικά κινήματα που επιθυμούσαν τον διαχωρισμό της Εκκλησίας της Αγγλίας από την Καθολική εκκλησία. Τα κινήματα αυτά όμως απέκτησαν πολιτική υποστήριξη όταν ο Ερρίκος θέλησε να ακυρώσει τον γάμο του με την Αικατερίνη της Αραγονίας ώστε να μπορέσει να παντρευτεί την Άννα Μπολέιν. Ο Πάπας Κλήμης Ζ΄ αρνήθηκε να ακυρώσει τον γάμο και έτσι ο Ερρίκος αποφάσισε να αναλάβει την κεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας. Αφορίστηκε από τον Πάπα Παύλο Γ΄.
Δόγμα και πρακτική
Ο δογματικός χαρακτήρας της Εκκλησίας της Αγγλίας σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα του Ελισαβετιανού Διακανονισμού, ο οποίος προσπάθησε να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη μέση οδό μεταξύ του Ρωμαιοκαθολικισμού και του Προτεσταντισμού. Η Εκκλησία της Αγγλίας αναγνωρίζει την αρχή της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, σύμφωνα με την οποία οι γραφές περιέχουν όλα τα πράγματα που είναι απαραίτητα για τη σωτηρία και είναι ο τελικός κριτής για δογματικά ζητήματα. Τα Τριάντα Εννέα Άρθρα είναι η μόνη επίσημη ομολογιακή δήλωση της Εκκλησίας. Αν και δεν είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα δόγματος, τα Άρθρα επισημαίνουν τα σημεία συμφωνίας με τις λουθηρανικές και μεταρρυθμιστικές θέσεις, ενώ διαφοροποιούν τον Αγγλικανισμό από τον Ρωμαιοκαθολικισμό και τον Αναβαπτισμό.
Ενώ υιοθέτησε ορισμένες θέσεις της προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, η Εκκλησία της Αγγλίας διατήρησε επίσης Καθολικές παραδόσεις της πρώιμης εκκλησίας και τις διδασκαλίες των Πατέρων της Εκκλησίας, εκτός από εκείνες που κρίθηκαν αντίθετες με τις γραφές. Αποδέχτηκε τις αποφάσεις των πρώτων τεσσάρων Οικουμενικών Συνόδων σχετικά με την Αγία Τριάδα και την Ενσάρκωση. Η Εκκλησία της Αγγλίας διατήρησε επίσης την Καθολική Τάξη ιεραρχίας του κλήρου, η οποία προβλέπει χειροτόνηση επισκόπων, ιερέων και διακόνων. Υπήρξαν διαφορές απόψεων εντός της Εκκλησίας της Αγγλίας σχετικά με την αναγκαιότητα της ιεραρχίας αυτής. Αρκετοί τη θεώρησαν απαραίτητη και αναγκαία για τη σωστή διοίκηση της Εκκλησίας.
Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι οι πρώτοι πέντε αιώνες της δογματικής ανάπτυξης και της εκκλησιαστικής τάξης, όπως έχουν εγκριθεί, είναι ένα είδος κριτηρίου με το οποίο πρέπει να μετράται η αυθεντική καθολικότητα, ως ελάχιστη και επαρκής. Ο Αγγλικανισμός δεν προέκυψε ως αποτέλεσμα χαρισματικών ηγετών με συγκεκριμένα δόγματα. Η Βίβλος, τα Σύμβολα, η Αποστολική Τάξη και τα Μυστήρια διατηρήθηκαν αμετάβλητα από τον Καθολικισμό. Σύμφωνα με τον Ντάιρμεϊντ ΜακΚούλοχ, δεν προέκυψε καμία σημαντική δογματική εξέλιξη από την Αγγλική Μεταρρύθμιση. Η Μεταρρύθμιση στην Αγγλία παρότι αρχικά ασχολήθηκε έντονα με το δόγμα, ο Ελισαβετιανός Διακανονισμός προσπάθησε να σταματήσει τις δογματικές διαφωνίες.
Οι υποστηρικτές περαιτέρω αλλαγών, παρόλα αυτά, προσπάθησαν να αλλάξουν την Εκκλησιαστική Τάξη, τη θεολογία και τη λειτουργία. Δεν πέτυχαν όμως επειδή η Μοναρχία και η Εκκλησία αντιστάθηκαν, ενώ η πλειοψηφία του πληθυσμού αδιαφόρησε. Έτσι, «παρά τις αξιώσεις των ιδρυτών της Μεταρρύθμισης της Εκκλησίας, εκείνη είχε διατηρήσει έναν Καθολικό χαρακτήρα». Ο Ελισαβετιανός Διακανονισμός είχε δημιουργήσει μια προτεσταντική θεολογία, η οποία διατήρησε θεολογικό ενδιαφέρον για τον Καθολικισμό και είχε ως αποτέλεσμα την απόρριψη του δόγματος του απόλυτου προορισμού υπέρ των μυστηρίων και της αντικαλβινιστικής διδασκαλίας. Η ιστορία της Αγγλικής Μεταρρύθμισης είναι η ιστορία της υποχώρησης από την προτεσταντική προέλαση του 1550, η οποία δεν μπορούσε να προχωρήσει περαιτέρω στην Αγγλία λόγω της αντιπολίτευσης που είχε τις ρίζες της στο μεσαιωνικό παρελθόν και της έντονης αντίθεσης της Βασίλισσας Ελισάβετ Α΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκκλησια
Ανταλμπέρτο Λίμπερα
Ο Ανταλμπέρτο Λίμπερα (ιταλ. Adalberto Libera, 16 Ιουλίου 1903 Τρέντο - Μάρτιος 1963 Ρώμη) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας. Ολοκλήρωσε το αρχιτεκτονικό πρόγραμμα της Academia di Belle Arti (Σχολή Καλών Τεχνών) στην Πάρμα, γενέτειρα της μητέρας του. Μετά την αποφοίτησή του το 1925, συνέχισε τις σπουδές του στην αρχιτεκτονική σχολή στο πανεπιστήμιο της Ρώμης. Το 1928 αποφοιτά από την Αρχιτεκτονική. Στη σχολή γνώρισε τον Μ. Ridolfi, με τον οποίο μετέπειτα συνεργάστηκε σε διαγωνισμούς.
Το 1927, μαζί με τους C. E. Rava και G. Pollini επισκέπτεται τη Στουτγκάρδη, όπου εκθέτει μια από τις εργασίες του. Γίνεται μέλος του Gruppo 7 και εκδίδει το Arte e Razionalismo, μια από τις πιο διορατικές συνεισφορές της περιόδου.
Έπειτα, διοργανώνει στη Ρώμη μαζί με τον G. Minnucci, την πρώτη Έκθεση Ρασιοναλιστικής Αρχιτεκτονικής. Το 1930 εκλέγεται γραμματέας στην οργάνωση MIAR. Το 1932 σχεδιάζει την έκθεση για τη 10η επέτειο της Φασιστικής Επανάστασης.
Το 1933 κερδίζει τον διαγωνισμό για το κτίριο γραφείων του ταχυδρομείου.
Το 1938 κερδίζει τον διαγωνισμό για το Palazzo dei Ricevimenti e dei Congressi, κάνει πρόταση για τη Villa Salinos, ένα στούντιο του ιδίου και συμμετέχει στο διαγωνισμό για το Palazzo dell’ Aqua e della Luca, μία ακόμα δουλειά που αναλαμβάνει είναι η Villa Malaparte στο Capri.
Το 1942, μετά τον πόλεμο, συμμετέχει σε ένα πρόγραμμα ανοικοδόμησης μαζί με τον G. Vaccaro.
Το 1947 ξεκινά η συνεργασία του με την ΙΝΑ Casa. Γίνεται επικεφαλής του γραφείου σχεδιασμού.
Το 1951 ταξιδεύει στο Μαρόκο και σχεδιάζει ένα σύνδεσμο κατοικιών στο Tuscolano. Τον ίδιο χρόνο γίνεται καθηγητής στην Academia di San Luca και συμμετέχει στην έκδοση του περιοδικού Strutture.
Το 1945 μειώνει τα καθήκοντά του στην INA Casa και αρχίζει να διδάσκει στην Φλωρεντία. Συνεργάζεται επιτυχώς με εταιρείες όπως Calini- Monturi και Monaco- Luccichenti.
Το 1956 χάνει το διαγωνισμό για το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα από τον S. Muratori. Κερδίζει όμως το διαγωνισμό για το Palazzo della Regione στο Τρέντο και συμμετέχει στο διαγωνισμό για τον καθεδρικό της La Spezia αλλά και στο οικοδομικό τετράγωνο του ατομικού κέντρου στη Kolaba.
To 1958 σχεδιάζει το Ολυμπιακό Χωριό στη Ρώμη, για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960. Μετά από ένα χρόνο, ταξιδεύει στην Ινδία για να μελετήσει την εργασία στην Kolaba, καθώς και τα κλιματικά και άλλα χαρακτηριστικά της περιοχής.
Το 1962, μετά από 8 χρόνια που διδάσκει στη Φλωρεντία, τον καλούν στη Ρώμη όπου το τμήμα δεν πάει πολύ καλά. Εκεί διοργανώνει ένα μάθημα και προσκαλεί τα πιο προχωρημένα μέλη από τη γενιά των νέων αρχιτεκτόνων να γίνουν οι βοηθοί του. Τον Μάρτιο του 1963 πεθαίνει ξαφνικά.
Ζυλ-Σεζάρ-Ντενί βαν Λου
Ο Ζυλ-Σεζάρ-Ντενί βαν Λου (γαλλικά: Jules-César-Denis van Loo), γνωστός ως Σεζάρ βαν Λου, γεννήθηκε στο Παρίσι το 1743 και πέθανε στην ίδια πόλη το 1821, ήταν Γάλλος ζωγράφος της προ-ρομαντικής περιόδου με ειδίκευση στην τοπιογραφία και ιδιαίτερα στη ζωγραφική χειμερινών τοπίων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο τοπιογράφος Σεζάρ βαν Λου αντιπροσωπεύει την τέταρτη και τελευταία γενιά μιας λαμπρής δυναστείας ζωγράφων και σχεδιαστών, της οικογένειας βαν Λου, που ιδρύθηκε από τον Ολλανδό καλλιτέχνη Γιάκομπ βαν Λου, ο οποίος κατάγονταν από το Σλας της Ολλανδικής Δημοκρατίας και εγκαταστάθηκε στη Γαλλία το 1660. Ο Σεζάρ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1743 από τον εγγονό του Γιάκομπ, τον ζωγράφο Καρλ βαν Λου, ο οποίος διετέλεσε Πρώτος ζωγράφος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄ και διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής. Η μητέρα του ήταν η Ιταλίδα σύζυγος του Καρλ, τραγουδίστρια της όπερας Κριστίνα Σόμις (1704-1785). Ήταν ανιψιός του Ζαν-Μπατίστ βαν Λου και ξάδερφος των Λουί-Μισέλ, Φρανσουά και Σαρλ Αμεντέ Φιλίπ βαν Λου, όλοι διακεκριμένοι ζωγράφοι.
Ο Σεζάρ βαν Λου διδάχθηκε την τέχνη της ζωγραφικής από τον πατέρα του, διαγωνίστηκε αρκετές φορές για το βραβείο της Ρώμης, το οποίο δεν κέρδισε ποτέ. Ωστόσο, μέσω των σχέσεων της οικογένειάς του, του χορηγήθηκε ένα επίδομα που του επέτρεψε να σπουδάσει για κάποιο διάστημα στην Ιταλία. Το 1784, εξελέγη μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής με την παρουσίαση δύο πινάκων στο ύφος του Ζοζέφ Βερνέ, θυελλώδη και σεληνόφωτα τοπία (το ένα διατηρείται στο Μουσείο του Λούβρου). Στη συνέχεια, εξέθετε τακτικά στα Σαλόν που διεξάγονταν κάθε δύο χρόνια στο Λούβρο. Το 1789, διορίστηκε βοηθός του πρύτανη της Ακαδημίας.
Το 1791, ο Σεζάρ βαν Λου εγκαταστάθηκε στο Τορίνο, όπου, όπως ο πατέρας του και ο θείος του Ζαν Μπατίστ, εργάστηκε για τον βασιλιά της Σαρδηνίας Βίκτορα-Αμεδαίο Β΄. Στη βόρεια Ιταλία το έργο του επηρεάστηκε έντονα από τα χειμωνιάτικα τοπία του Φραντσέσκο Φόσκι (1710-1780) και στα τέλη της δεκαετίας του 1790 ειδικεύτηκε στο χιονισμένο χειμερινό τοπίο. Το 1799, έστειλε στο παρισινό Σαλόν ένα έργο που θεωρείται το αριστούργημά του, Χιονισμένα ερείπια γοτθικής εκκλησίας με γέφυρα στο βάθος (Φονταινεμπλώ), για το οποίο του απονεμήθηκε χρηματικό έπαθλο και αποκτήθηκε από το γαλλικό κράτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Χριστόφορος Μαρίνος
Ο Χριστόφορος Μαρίνος (1967 - 23 Ιουλίου 1996) ήταν Έλληνας αναρχικός και απεργός πείνας, γνωστός για την πολύχρονη εμπλοκή του τόσο με την αστυνομία όσο και με τη δικαιοσύνη, αλλά και για τις αδιευκρίνιστες συνθήκες θανάτου του. Για το κράτος θεωρούνταν εγκληματικό στοιχείο, ενώ επιπλέον κατηγορήθηκε από την αστυνομία για συμμετοχή σε τρομοκρατικές οργανώσεις, αθωώθηκε ωστόσο από τη δικαιοσύνη για τις συγκεκριμένες κατηγορίες. Για τους ομοϊδεάτες του αποτελεί ένα διαχρονικό ασυμβίβαστο σύμβολο.
Δράση και διώξεις
Η δραστηριότητά του ξεκίνησε από την αρχή της δεκαετίας του '80, όταν εντάχτηκε στην τότε Ένωση Αναρχικών.
Το 1987 έχει το πρώτο σοβαρό επεισόδιο με τις Αρχές, όταν συλλαμβάνεται μαζί με σύντροφό του σε διαμέρισμα, ύστερα από απόπειρα κλοπής ασυρμάτου από κρατικό αυτοκίνητο. Στο ίδιο περιστατικό πέφτει νεκρός από σφαίρες της Ειδικής Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας ο σύντροφός του, Μιχάλης Πρέκας, όταν είχε βγει ένοπλος στο μπαλκόνι για να διαπραγματευτεί με τους αστυνομικούς, όπου πυροβολώντας στον αέρα δέχτηκε σωρεία πυροβολισμών από αστυνομικούς.
Τα επόμενα χρόνια και αφού αθωώθηκε για την πρώτη εκείνη συμμετοχή του σε παράνομη πράξη, ακολούθησε αταλάντευτη πορεία με βάση τα πιστεύω του, ένα γεγονός που σταδιακά τον οδήγησε στην απομόνωση από πρώην συντρόφους του. Σε τηλεοπτική του εμφάνιση και σε ερώτηση, που του απεύθυνε η δημοσιογράφος Έλλη Στάη γιατί συνεχίζει, ενώ άλλα μέλη του ίδιου ιδεολογικού χώρου έχουν αποσυρθεί, απάντησε ότι δεν αντέχουν όλοι να σηκώσουν το βάρος της κρατικής καταδίωξης.
Σκοτώθηκε στις 23 Ιουλίου του 1996, στο πλοίο Πήγασος, όπου σύμφωνα με τις Αρχές αυτοκτόνησε με πυροβόλο όπλο, κατά τη διάρκεια επιχείρησης των ειδικών δυνάμεων (ΕΚΑΜ) στην καμπίνα του. Ήταν υπόδικος, αφού κατηγορούνταν ως εμπλεκόμενος στην υπόθεση δολοφονίας ταμία του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας και βρίσκονταν σε κατ' οίκον περιορισμό, ύστερα από δικαστική απόφαση. Προηγουμένως, είχε προβεί σε απεργία πείνας 69 ημερών, διαμαρτυρόμενος για τις άδικες όπως υποστήριζε κατηγορίες σε βάρος του. Στις 23 Ιουλίου επέστρεφε από τη Σέριφο έχοντας παραβιάσει τον κατ' οίκον περιορισμό του.
Στη μνήμη του είναι αφιερωμένοι οι στίχοι του Άλκη Αλκαίου "Πάντα γελαστοί (Ισαάκ, Σολωμού και Μαρίνου μαρτύρων)", που μελοποίησε ο Θ. Μικρούτσικος και τραγούδησε ο Δ. Μητροπάνος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αναρχικοί
Βιομηχανική Οργάνωση
Βιομηχανική οργάνωση είναι ένας εφαρμοσμένος κλάδος των μικροοικονομικών. Τα πρώτα πιθανώς δείγματα της θεωρίας βρίσκονται κατά τον 19ο αιώνα στην δουλειά του Αντουάν Κουρνό και του Μπέρτραντ πάνω στα ολιγοπώλια.
Ανάπτυξη
Πολλά από αυτά τα μοντέλα έχουν ξεκινήσει και έναν νέο κλάδο της οικονομικής βιβλιογραφίας.
Σημαντικότερο βιβλίο του τομέα είναι μάλλον το Theory of Industrial Organization, του Jean Tirole.
Κατηγορία:Μικροοικονομική Κατηγορία:Αγορά (οικονομικά)
977 Φιλίππα
Η Φιλίππα (Philippa) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,773. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον Ρωσογάλλο αστρονόμο Βενιαμίν Ζεχόφσκι, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά της από το όνομα του βαρόνου Φιλίπ ντε Ροτσίλντ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φιλίππας εκτιμάται σε 65,66 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,056. Η Φιλίππα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 24 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλιππα
Σταυρωτή επικολλητή ξυλεία
Η σταυρωτή επικολλητή ξυλεία (αγγλ. Cross laminated timber), ευρύτερα γνωστή ως CLT, είναι νέο δομικό προϊόν ξύλου για την κατασκευή ξύλινων κτιρίων. Τα ξύλινα κτίρια είναι μια νέα οικολογική τάση στην κεντρική Ευρώπη και τον Καναδά και το προϊόν CLT αποτελεί εναλλακτική λύση για πράσινη δόμηση -με βάση το ξύλο- κατάλληλη να αντικαταστήσει ή να συμπληρώσει άλλα δομικά υλικά, λ.χ. το σκυρόδεμα και τον χάλυβα.
Γενικά
Το ακρωνύμιο CLT προκύπτει από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων Cross Laminated Timber, που μεταφράζεται στα ελληνικά ως επικολλητή ξυλεία -συγκολλημένη πλευρικά- η οποία φέρει πλάκες πολλαπλών στρώσεων που συγκολλιούνται ‘χιαστί’, δηλ. σε γωνίες 90ο η μία με την άλλη. Το CLT είναι ουσιαστικά πολυστρωματικά πάνελ με μονό αριθμό στρώσεων μασίφ ξύλου (συνήθως 3, 5 ή 7). Το ίδιο προϊόν, σπανιότερα, είναι γνωστό ως BSPH (από τη γερμανική λέξη Brettsperrholz). Στη Βόρεια Αμερική αναφέρεται ως X-lam.
Παραγωγή
Σήμερα στην Αυστρία, τη Γερμανία και τη Σκανδιναβία, το υλικό δόμησης CLT έχει επεκταθεί σε οικιακές και μη οικιακές εφαρμογές, κυρίως λόγω του ότι το ξύλο είναι οικολογικό υλικό μηδενικού αποτυπώματος σε άνθρακα. Είναι χαρακτηριστικό ότι έχουν ανεγερθεί πολλά ξύλινα κτίρια (ακόμη και πολυώροφα) στην Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιαπωνία, τον Καναδά, τη Νορβηγία, την Ιταλία, την Αυστραλία και σε άλλες χώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Προϊόντα ξύλου
Μισέλ Ριφατέρ
Ο Μισέλ Ριφατέρ (Michel Riffaterre, 20 Νοεμβρίου 1924 — 27 Μαΐου 2006) ήταν σημαντικός Γάλλος κριτικός και θεωρητικός της λογοτεχνίας. Ακολούθησε γενικά στρουκτουραλιστική προσέγγιση. Είναι ιδιαίτερα γνωστός ειδικά για το βιβλίο του Σημειολογία της Ποίησης, και τις έννοιες του υπογράμματος και της σύλληψης.
Γεννήθηκε στο Bourganeuf, στην περιοχή της Λιμουζίν στη Γαλλία. Αφού τιμήθηκε με το βραβείο concours général στη γαλλική λογοτεχνία, άρχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Λυών. Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, εισήχθη στη Σορβόννη, όπου απέκτησε πτυχίο Μάστερ στις κλασσικές σπουδές το 1947, και έπειτα παρακολούθησε ως διδακτορικός φοιτητής μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, αποκτώντας εκεί το διδακτορικό του το 1955, και παραμένοντας εκεί για ολόκληρη την ακαδημαϊκή του καριέρα. Χρημάτισε πρόεδρος του Τμήματος Γαλλικής Φιλολογίας από το 1974 ως το 1983. Το 1982 προβιβάστηκε σε Πανεπιστημιακό Καθηγητή, τον υψηλότερο επαγγελματικό βαθμό στην Κολούμπια.
Ο Ριφατέρ διετέλεσε δύο φορές υπότροφος του Γκουγκενχάιμ (Guggenheim Fellow) και του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών (American Academy of Arts and Sciences), λειτουργός του τάγματος των palmes académiques, ενώ ήταν κάτοχος τιμητικών βαθμών των πανεπιστημίων Μπλαιζ - Πασκάλ και Σορβόννης. Εκτός από τη διδασκαλία στην Κολούμπια, ήταν επίτιμος διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς, στο Κολέγιο της Γαλλίας, στο Γέιλ, στο Χάρβαρντ, στο Πανεπιστήμιο Σίτυ της Νέας Υόρκης, και στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Διετέλεσε, τέλος, πρόεδρος της Κοινότητας Σημειολόγων της Αμερικής (1986).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Γιώργος Γιαννιάς (τραγουδιστής)
Ο Γιώργος Γιαννιάς (Ρόδος, 6 Αυγούστου 1979) είναι Έλληνας τραγουδιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1979 στη Ρόδο. Πριν ακόμα τελειώσει το σχολείο εμφανίζεται σε νυχτερινό μαγαζί του νησιού και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να τον προσελκύσει η δισκογραφική εταιρεία Minos EMI και να τον καλέσει στην Αθήνα για να υπογράψει συμβόλαιο μαζί της σε ηλικία 18 ετών. Το 2001 εμφανίζεται στο καλοκαιρινό Romeo και ήδη το όνομά του αρχίζει να γίνεται ευρύτερα γνωστό στην αθηναϊκή νύχτα καθώς την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και η πρώτη του δισκογραφική δουλειά με την υπογραφή της Εύης Δρούτσα με τίτλο “¾” και πιο γνωστό τραγούδι το “Φύγε”.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
The Curse of the Antichrist: Live in Agony
The Curse of the Antichrist: Live in Agony είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Destruction, το οποίο κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου του 2009 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "AFM".
Οι ηχογραφήσεις προέρχονται από το φεστιβάλ του "Wacken" της Γερμανίας και το Τόκιο της Ιαπωνίας, κατά την περιοδεία του συγκροτήματος το 2007.
Στο κομμάτι "Thrash Till Death", ανέβηκαν στην σκηνή οι πρώην ντράμερ του συγκροτήματος, Σβεν Βόρμαν και Όλι Κάιζερ, με τους Destruction να παίζουν το τραγούδι με τρία σετ τυμπάνων, ενώ στο "Total Desaster" ανέβηκαν στην σκηνή οι Τόμι Σάντμαν και Χάρι Γουίλκενς, με όλα τα πρώην μέλη του σχήματος να παίζουν στο "Bestial Invasion". Στο "The Alliance of Hellhoundz" τραγούδησαν με το συγκρότημα οι Μπόμπι Έλσγουορθ, Πέτερ Βάγκνερ, Όντλαϊφ Στένσλαντ και Tom Angelripper.
Τα μέλη των Destruction
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Curse of the Antichrist: Live in Agony" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Destruction Κατηγορία:Άλμπουμ του 2009
Ούροβτσι
thumb|right|Τοποθεσία του Δήμου του [[Ομπρένοβατς εντός της Πόλεως του Βελιγραδίου.]]
Το Ούροβτσι (σερβικά κυριλλικά: Уровци) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου του Ομπρένοβατς και εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 1,507 κατοίκους.
Το Ούροβτσι είναι επισήμως καταταγμένο μεταξύ των χωριών της Σερβίας.
Οικονομία
μικρογραφία|κέντρο|Ο [[Ηλεκτρικός Σταθμός Νίκολα Τέσλα μονάδα Α στο Ούροβτσι.]]
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ομπρένοβατς
Πάολα του Βελγίου
Η Βασίλισσα Πάολα του Βελγίου (1937) (γεννημένη ως Πάολα Ρούφο της Καλαβρίας) είναι η σύζυγος του τέως Βασιλιά Αλβέρτου Β΄ του Βελγίου, ο οποίος παραιτήθηκε από το θρόνο τον Ιούλιο του 2013.
Πρώιμα χρόνια
Η Πάολα γεννήθηκε στο Φόρτε ντέι Μάρμι στην Τοσκάνη της Ιταλίας από αριστοκρατική οικογένεια. Είναι το έβδομο και νεότερο παιδί του πιλότου Φούλκο, Πρίγκιπας Ρούφο της Καλαβρίας και της συζύγου του Λουίζας Γκαζέλι ντέι Κόντι ντι Ροσάνα. Η γενεαλογία της προέρχεται από την Ιταλία και το Βέλγιο.
Θεωρούνταν ως μία από τις πιο όμορφες γυναίκες της Ευρώπης στην νεότητά της.
Η Βασίλισσα Πάολα μιλάει άπταιστα ιταλικά, γαλλικά, γερμανικά και αγγλικά. Λιγότερο καλά μιλάει τα ολλανδικά, τα οποία όμως είναι η μία από τις τρεις επίσημες γλώσσες του Βελγίου.
Γάμος και οικογένεια
Το 1958 ο Αλβέρτος, Πρίγκιπας της Λιέγης μετέβη στο Βατικανό για να παρακολουθήσει την ενθρόνιση του Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄. Σε μια δεξίωση στο βελγική πρεσβεία της Ρώμης ο Πρίγκιπας γνώρισε την Πάολα. Ο Αλβέρτος αργότερα θα ζητήσει σε γάμο την Πάολα, των οποίων ο αρραβώνας ανακοινώθηκε το 1959.
Ο Αλβέρτος και η Πάολα επιθυμούσαν να παντρευτούν στο Βατικανό, κάτι που ήθελαν και οι δύο οικογένειές τους. Ωστόσο, η βελγική κυβέρνηση δεν το ενέκρινε αυτό, καθώς υποστήριζε ότι ο γάμος έπρεπε να γίνει εντός του Βελγίου. Ο Πάπας, ύστερα από διπλωματικές πιέσεις, αρνήθηκε και αυτός με τη σειρά του το γάμο στο Βατικανό, λέγοντας ότι ο γάμος θα έπρεπε να γίνει κοντά στο λαό.
Ο γάμος τελικώς έγινε στις 2 Ιουλίου 1959 στις Βρυξέλλες. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, δύο γιους και μια κόρη:
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο γάμος της Πάολας με τον Αλβέρτο είχε φθαρεί. Υπήρχαν μάλιστα φήμες για επικείμενο διαζύγιο. Ωστόσο, αργότερα οι σχέσεις τους βελτιώθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βελγίου Κατηγορία:Βασίλισσες του Βελγίου
Χτιν Κιάου
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Χτιν Κιάου γεννήθηκε στην Ρανγκούν στην Βρετανική Μπούρμα (σημερινή Μιανμάρ και αποφοίτησε το Αγγλικό μεθοδιστικό λύκειο το 1962. Αργότερα γράφτηκε στο Ινστιτούτο Οικονομικών του Ρανγκούν από το οποίο αποφοίτησε με Διδακτορικό στην στατιστική το 1968.
Άρχισε να δουλεύει ως δάσκαλος ενώ παράλληλα σπούδαζε το διδακτορικό του και αργότερα μετακόμισε στο Πανεπιστημιακό Υπολογιστικό Κέντρο ως προγραμματιστής/αναλυτής το 1970. Συνέχισε περαιτέρω μελέτες στο Ινστιτούτο Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου το 1971-1972 με υποτροφία, καθώς επίσης, παρακολούθησε σπουδές ηλεκτρονικών υπολογιστών στην Ασιατική ηλεκτρονική ένωση, στο Τόκιο το 1974.
Είναι παντρεμένος με την Σου Σου Λουίν από το 1973 και δεν έχουν παιδιά.
Καριέρα
Ο Χτιν Κιάου ολοκλήρωσε το δεύτερο Διδακτορικό του πτυχίο στην επιστήμη των υπολογιστών το 1975 πριν γίνει Αναπληρωτής Επικεφαλής Περιφέρειας στο Υπουργείο Βιομηχανίας το ίδιο έτος. Το 1980 διορίστηκε ως Αναπληρωτής Διευθυντής στο Τμήμα Εξωτερικών Οικονομικών Σχέσεων, του Υπουργείου Προγραμματισμού και Οικονομικών, και παραιτήθηκε από την κυβερνητική υπηρεσία το 1992. Επίσης παρακολούθησε μαθήματα στο Arthur D. Little School of Management στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης το 1987.
Φυλακίστηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 2000 και πέρασε 4 μήνες στις φυλακές Ενσέιν στην Ρανγκούν, επειδή βοήθησε την Αούνγκ Σαν Σου Κι να ταξιδέψει έξω από το Ρανγκούν. Από το 2012 εργαζόταν ως ανώτερο στέλεχος για το ίδρυμα Daw Khin Kyi το οποίο ιδρύθηκε από την Αούνγκ Σαν Σου Κι
Κατά την υποψηφιότητα του για την προεδρία, η Αούνγκ Σαν Σου Κι είπε πως τον έχει επιλέξει, λόγω της ειλικρίνεια του, την πίστη του και την αξιοσέβαστη εκπαίδευσή του.
Στις 15 Μαρτίου 2016 η Συνέλευση της Ένωσης, εξέλεξε τον Χτιν Κιάου ως τον επόμενο πρόεδρο, τον πρώτο πολιτικό πρόεδρο για να οδηγήσει την χώρα μετά από περισσότερα από 50 χρόνια στρατιωτικής κυριαρχίας. Η ορκωμοσία του Κιάου έγινε 15 ημέρες μετά.
Στις 23 Ιανουαρίου 2018 αναχώρησε για νοσηλεία στη Σινγκαπούρη. Τελικά, τον Μάρτιο του 2018 παραιτήθηκε για λόγους υγείας και αντικαταστάθηκε από τον πρώτο αντιπρόεδρο, στρατηγό Μίιντ Σουέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Μιανμάρ Κατηγορία:Βιρμανοί συγγραφείς
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2023-24
Το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2023–24 είναι η 69η σεζόν του κορυφαίου τουρνουά ποδοσφαίρου της Ευρώπης που διοργανώνεται από την ΟΥΕΦΑ και η 32η σεζόν από τότε που μετονομάστηκε από Κύπελλο Πρωταθλητριών σε ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λίγκ.
Ο τελικός θα διεξαχθεί στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, στο Λονδίνο. Ο νικητής του τελικού θα προκριθει αυτόματα για τη φάση των ομίλων του επόμενου Τσάμπιονς Λίγκ, θα κερδίσει το δικαίωμα να παίξει ενάντια στον νικητή του Γιουρόπα Λίγκ στο Σούπερ Καπ του 2024.Επίσης, θα συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων των Ηνωμένων Πολιτειών του 2025.
Αυτή η διοργάνωση είναι η τελευταία σεζόν με την τρέχουσα μορφή 32 ομάδων που συμμετέχουν στη φάση των ομίλων, αφού η ΟΥΕΦΑ ανακοίνωσε ότι θα εισαχθεί μια νέα διευρυμένη μορφή για την επόμενη έκδοση.
Η Μάντσεστερ Σίτι είναι η σημερινή κάτοχος του Τσάμπιονς λίγκ, έχοντας κατακτήσει το τρόπαιο για πρώτη φορά στην προηγούμενη διοργάνωση.
Προκαταρκτικός γύρος
Η κλήρωση του προκαταρκτικού γύρου πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιουλίου 2023. Συμμετείχαν συνολικά 4 ομάδες και οι αγώνες ήταν μονοί (ημιτελικοί και τελικός). Διεξήχθησαν στο γήπεδο της Κόουπαβοκσβολουρ στην Ισλανδία.
!colspan=3|Ημιτελικός γύρος
!colspan=3|Τελικός γύρος
1ος Προκριματικός γύρος
Η κλήρωση για τον πρώτο προκριματικό γύρο πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιουνίου 2023. Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 11 και 12 Ιουλίου και οι επαναληπτικοί στις 18 και 19 Ιουλίου 2023.
Οι νικητές των αγώνων προκρίθηκαν στον δεύτερο προκριματικό γύρο στούς πρωταθλητές. Οι 13 από τους 15 ηττημένους μεταφέρθηκαν στον δεύτερο προκριματικό γύρο του Κόνφερενς Λίγκ και 2 ηττημένοι μεταφέρθηκαν στον τρίτο προκριματικό γύρο του Κόνφερενς Λίγκ.
Επαρχία της Κρεμόνας
Η Επαρχία της Κρεμόνας (ιταλικά: Provincia di Cremona) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.771 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 358.074 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η Κρεμόνα (Cremona). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 115 δήμους.
Συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Μπέργκαμο και την επαρχία της Μπρέσια, ανατολικά με την επαρχία της Μάντοβα, νότια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχίες της Πάρμας και της Πιατσέντσα) και δυτικά με την επαρχία του Λόντι και την επαρχία του Μιλάνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κρεμονα
Πιερ Κουσταίν
Ο Πιέρ Κουσταίν (γαλλ.: Pierre Coustain, φλαμανδικά: Pieter Coustens) ήταν ζωγράφος και γλύπτης στην αυλή του Φιλίππου Γ΄ του Καλού, δούκα της Βουργουνδίας.
Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1448 και ήταν εναλλάξ δραστηριοποιούμενος στην Μπρυζ (όπου φαίνεται πιθανόν να γεννήθηκε) και στις Βρυξέλλες. Το 1450 αναφέρεται επίσης στα αρχεία της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά (των ζωγράφων) της Μπρυζ το 1450 ως «Βασιλικός ζωγράφος» (Paintre Royal).
Από τις 3 Ιανουαρίου 1454 ονομάστηκε valet de chambre του Φιλίππου του Καλού και αργότερα του Καρόλου της Βουργουνδίας και της συζύγου του Μαρίας της Βουργουνδίας. Ο Κουσταίν ήταν επίσημος ζωγράφος της αυλής. Για ειδικές περιστάσεις σχεδίασε οικόσημα, αγάλματα, σημαίες και άλλες διακοσμήσεις, όπως π.χ. για τον γάμο του Καρόλου το 1468 και την άφιξη της Μαρίας της Βουργουνδίας το 1477. Σχεδίασε επίσης στρατιωτικές σημαίες, λάβαρα και μικρά σημαιάκια. Κατά τη διάρκεια των πολέμων της Βουργουνδίας συνελήφθη από τους Ελβετούς, οι οποίοι εξέθεσαν ως τρόπαια, που ονομάζονται Burgunderbeute, στη χώρα τους ορισμένες από τις εργασίες του.
Επίσης ζωγράφισε θυρεούς μάχης για τους Ιππότες του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Δραστηριοποιήθηκε, επίσης, ως ζωγράφος σε γυαλί (βιτρώ).
Απεβίωσε πιθανόν το 1477.
Πηγές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Φλαμανδοί γλύπτες
Ασημάκης Ζαΐμης
Ο Ασημάκης Ζαΐμης υπήρξε αγωνιστής του '21, πολιτικός και φιλικός. Ήταν μέλος της ιστορικής οικογένειας Ζαΐμη από την Κερπινή των Καλαβρύτων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ασημάκης Ζαΐμης ήταν πατέρας του Ανδρέα Ζαΐμη του επιφανέστερου ίσως εκπροσώπου της γνωστής οικογένειας Ζαΐμη. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Πατέρα Γρηγόριο Δικαίο ή Παπαφλέσσα όπως και ήτανε γνωστός το 1819. Πριν από την Ελληνική Επανάσταση ως προύχοντας των Καλαβρύτων φέρεται να επισκέφτηκε των Αλή πασά των Ιωαννίνων προτείνοντάς του να επαναστατήσει εναντίον του Σουλτάνου. Ο Ασημάκης Ζαΐμης ήταν αυτός που έδωσε την άδεια στον τότε σωματοφύλακά του Χοντρογιάννη, να πραγματοποιήσει ένα από πρώτα κτυπήματα εναντίον των Τούρκων στις 16 Μαρτίου 1821 στην τοποθεσία «Χελωνοσπηλιά» της Λυκούριας Καλαβρύτων. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης διατέλεσε μέλος της Πελοποννησιακής Γερουσίας. Το 1823 παρά την μεγάλη ηλικία του πήρε μέρος στην μάχη της Ακράτας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, μαζί με το γιό του Ανδρέα διώχθηκε για πολιτικούς λόγους από την κυβέρνηση Κουντουριώτη, η οποία το Δεκέμβριο του 1824 διέταξε το                                                                        Γεώργιο Καραϊσκάκη να πυρπολήσει το αρχοντικό της οικογένειας στην Κερπινή. Πέθανε το 1826 στο Ναύπλιο από τύφο.
Πηγές
Ασημακης Ζαιμης Ασημακης
Εκλογές στο Ιράν
Στο Ιράν διεξάγονται εκλογές για αρχηγό κράτους και αρχηγό κυβερνήσεως (πρόεδρος), για τη βουλή (Majlis), για τη "Συνέλευση των Ειδικών" (που εκλέγει τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν). Επίσης διεξάγονται εκλογές για δημοτικά και κοινοτικά συμβούλια κάθε 4 χρόνια.
Προεδρικές εκλογές
Ο Πρόεδρος εκλέγεται κάθε 4 χρόνια από το λαό.
1980
Οι πρώτες προεδρικές εκλογές στην ιστορία του Ιράν διεξήχθησαν στις 25 Ιανουαρίου 1980 και πρόεδρος εξελέγη ο ανεξάρτητος Αμπολχασάν Μπανισάντρ με ποσοστό 76,5%. Στη χώρα ο αριθμός των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ήταν 20.993.643. Ωστόσο ο πραγματικός αριθμός του εκλογικού σώματος ήταν 14.152.887, που σημαίνει ποσοστό συμμετοχής 67,4%.
1981
Στις 24 Ιουλίου 1981 έγινε ξανά εκλογή προέδρου στη χώρα, μετά την καθαίρεση από τη βουλή του Αμπολχασάν Μπανισάντρ (21 Ιουνίου) και την απόλυσή του από τον θρησκευτικό ηγέτη Αγιατολάχ Χομεϊνί (22 Ιουνίου). Πρόεδρος εξελέγη ο Μοχάμαντ Αλί Ρατζάι,πρώην πρωθυπουργός, συγκεντρώνοντας 13.001.761 ψήφους επί συνόλου 14.573.803, που αντιστοιχεί σε ποσοστό 89% τω ψήφων. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 65,29%. Ο Ρατζάι δολοφονήθηκε και νέες εκλογές για πρόεδρο έγιναν στις 2 Οκτωβρίου 1981. Νέος πρόεδρος εξελέγη με σαρωτικό ποσοστό 97,1% ο Αλί Χαμενεΐ.
1985
Στις 16 Αυγούστου 1985 ο Χαμενεΐ επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 87,9% έναντι 10% για τον ανεξάρτητο Μαχμούντ Χασανί.
1989
Πρόεδρος εξελέγη στις εκλογές που έγιναν στις 28 Ιουλίου 1989 με ποσοστό 96,1% ο Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί.
1993
Οι επόμενες εκλογές για πρόεδρο στις 11 Ιουνίου 1993 είχαν ως αποτέλεσμα να επανεκλεγεί ο Ραφσαντζανί. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 50%.
1997
Στις 23 Μαΐου 1997 ο μεταρρυθμιστής υποψήφιος Μοχάμαντ Χαταμί κατήγαγε απρόσμενη νίκη, με ποσοστό 69,6%. Η συμμετοχή ήταν πολύ υψηλή και έφτασε το 80%.
2001
Ο Χαταμί επανεξελέγη με ποσοστό 77,1% στις 8 Ιουνίου 2001. Το Συμβούλιο των Κηδεμόνων ενέκρινε τις υποψηφιότητες μόνο 10 υποψηφίων, παρότι έκαναν αίτηση για να είναι υποψήφιοι συνολικά 800.
2005
Οι ένατες προεδρικές εκλογές έγιναν σε δύο γύρους (17 Ιουνίου και 24 Ιουνίου 2005). Ο πρόεδρος Χαταμί παραιτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2005. Πρόεδρος εκλέχθηκε ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ στον δεύτερο γύρο, με ποσοστό 61,69% έναντι 35,93% για τον Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί.
2009
Στις 12 Ιουνίου 2009 ο πρόεδρος Αχμαντινετζάντ επανεξελέγη με ποσοστό 66% των ψήφων. Ο αντίπαλός του, Μιρ-Χοσεΐν Μουσαβί έλαβε το 33% των ψήφων. Εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας, η ΕΕ εξέφρασε τις ανησυχίες της για τις καταγγελίες περί νοθείας στις εκλογές. .
2013
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 14 Ιουνίου 2013 ο Χασάν Ρουχανί εξελέγη πρόεδρος από τον πρώτο γύρο, με ποσοστό 50,88% των ψήφων. Δεύτερος ήταν ο δήμαρχος Τεχεράνης, Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ με 16,46% των ψήφων. Γύρω στα 36,792 εκατομμύρια Ιρανοί ψήφισαν, που αντιστοιχεί στο 72,77% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.
2017
Στις προεδρικές εκλογές, που διεξήχθησαν τον Μάιο του 2017, πρόεδρος επανεξελέγη ο Χασάν Ρουχανί.
Προηγούμενες βουλευτικές εκλογές
Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν τον Ιούλιο του 1906. Στη συνέχεια βουλευτικές εκλογές έγιναν τα έτη 1909, 1914, 1921, 1923, 1926, 1928, 1930, 1933, 1935, 1937, 1939, 1941, 1944, 1947, 1950, 1952, 1954, 1956, 1960, 1961, 1963, 1967, 1971, 1975, 1980, 1984, 1988, 1992, 1996, 2000, 2004, 2008, 2012, 2016 και 2020.
2008
Στις 14 Μαρτίου 2008 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές. . Η συμμετοχή σε αυτές τις εκλογές ήταν της τάξης του 60%, αυξημένη σε σχέση με το 51% στις αντίστοιχες εκλογές του 2004. Με λιγότερα από τα δύο τρίτα των 290 εδρών, που αποφασίστηκαν στις 15 Μαρτίου, οι Συντηρητικοί εξασφάλισαν 125 έδρες, οι Μεταρρυθμιστές 35 και οι ανεξάρτητοι 10, όπως μετέδωσε το ειδησεογραφικό δίκτυο Fars. Χαρακτηριστικό ήταν ότι σχεδόν το 90% των εκσυγχρονιστών υποψηφίων είχε τεθεί εκτός προσόντων για τις εκλογές.
2012
Στις 2 Μαρτίου 2012 έγιναν βουλευτικές εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Majlis, όπως λέγεται η Συμβουλευτική Εθνοσυνέλευση. Ο δεύτερος γύρος των εκλογών διεξήχθη στις 4 Μαΐου 2012 σε 65 επαρχίες όπου κανείς υποψήφιος δεν συγκέντρωσε το 25% και πάνω των ψήφων. Οι δημοσιογράφοι και οι αναλυτές περιέγραψαν τις εκλογές σαν έναν αγώνα ανάμεσα στον ανώτατο ηγέτη Αλί Χαμενεΐ και τον πρόεδρο Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ, με τους υποστηρικτές του Χαμενεΐ να κερδίζουν την πλειοψηφία των εδρών. Το νέο Κοινοβούλιο συνήλθε στις 27 Μαΐου 2012. Ισλαμική Συμβουλευτική Συνέλευση, 2 Μαρτίου και 4 Μαΐου 2012 ! style="text-align:left; background:#e9e9e9; vertical-align:top;" colspan="3"| Κόμματα και συνασπισμοί ! style="background:#e9e9e9;"|Ψήφοι ! style="background:#e9e9e9;"|% ! style="background:#e9e9e9;"|Έδρες ! style="background:#e9e9e9;"|% ! style="background:#e9e9e9;"| +/–
2016
Για πρώτη φορά οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τις εκλογές για τα μέλη της Συνέλευσης των Ειδικών, το 2016.
Ισλαμική Συμβουλευτική Συνέλευση
Η Ισλαμική Συμβουλευτική Συνέλευση αριθμεί 290 μέλη, από τα οποία τα 285 εκλέγονται άμεσα και 5 έδρες προορίζονται από πριν για τους Ζωροάστρες, τους Εβραίους, τους Ασσύριους και Χαλδαίους Χριστιανούς και για τους Αρμένιους του Ιράν (μία για τους Αρμένιους του Βορρά και μία για εκείνους του Νότου). Οι υποψήφιοι πρέπει να εγκρίνονται προκαταβολικά από το Συμβούλιο των Κηδεμόνων.
Τα 285 άμεσα εκλεγμένα μέλη εκλέγονται από τις 196 περιφέρειες, που αποτελούν ένα μίγμα μονοεδρικών και πολυεδρικών περιφερειών. Στις μονοεδρικές περιφέρειες οι υποψήφιοι πρέπει να συμπληρώσουν το 1/3 των ψήφων από τον πρώτο γύρο προκειμένου να εκλεγούν. Εάν δεν υπάρχει κανένας υποψήφιος που να φτάνει το όριο, διεξάγεται και δεύτερος γύρος ανάμεσα στους υποψηφίους που έλαβαν τις περισσότερες ψήφους. Στις πολυεδρικές περιφέρειες οι ψηφοφόροι ψήφισαν ανάλογα με τις διαθέσιμες έδρες. Οι υποψήφιοι πρέπει να συγκεντρώσουν ψήφους από τουλάχιστον το ένα τρίτο των ψηφοφόρων προκειμένου να εκλεγούν. Εάν δεν πληρωθούν όλες οι έδρες στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, διεξάγεται 2ος γύρος με τον διπλάσιο αριθμό υποψηφίων όσες και οι έδρες που πρέπει να πληρωθούν.
Συνέλευση των Ειδικών
Η Συνέλευση των Ειδικών - η οποία συγκαλείται για μία εβδομάδα κάθε χρόνο- αποτελείται από 86 "ενάρετους και πολυμαθείς" κληρικούς που εκλέγονται από το λαό κάθε οκτώ χρόνια, από λίστα ονομάτων εγκεκριμένη από το Συμβούλιο των Κηδεμόνων (όπως συμβαίνει και στις προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές στο Ιράν). Η Συνέλευση με τη σειρά της εκλέγει ένα από τα μέλη της στο αξίωμα του Ανώτατου Ηγέτη της χώρας. Η Συνέλευση δεν έχει ποτέ φέρει αντίρρηση επισήμως σε οποιαδήποτε απόφαση του Ανώτατου Ηγέτη.
Εκλογές
Εκλογές για τη Συνέλευση έγιναν για πρώτη φορά στις 10 Δεκεμβρίου 1982, με την εκλογή 82 μελών. Ακολούθησε η εκλογή 83 μελών στις εκλογές που έγιναν στις 8 Οκτωβρίου 1990, με τη χαμηλότερη συμμετοχή στην ιρανική πολιτική ιστορία (37,09%). Οι επόμενες εκλογές έγιναν το 1998 (23 Οκτωβρίου) και εξελέγησαν 86 μέλη. Στις 15 Δεκεμβρίου 2006 για πρώτη φορά η συνέλευση των ειδικών εξελέγη μαζί με τις δημοτικές εκλογές. Οι πιο πρόσφατες εκλογές για τα μέλη της συνέλευσης των ειδικών διεξήχθησαν μαζί με τις βουλευτικές, το 2020.
Γερουσία
Εκλογές για Γερουσία έγιναν το 1950, το 1954, τον Φεβρουάριο του 1960, στις 17 Σεπτεμβρίου 1963, στις 4 Αυγούστου 1967, στις 9 Ιουλίου 1971 και στις 20 Ιουνίου 1975.
1975
Οι τελευταίες εκλογές για Γερουσία διενεργήθηκαν στο πλαίσιο των βουλευτικών εκλογών στις 20 Ιουνίου 1975. Όλες οι 268 έδρες της βουλής κερδήθηκαν από το κόμμα των μοναρχικών, το Κόμμα Ρασταχίζ. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 48,6%.
Νήσος Πατέ
μικρογραφία|Χάρτης της νήσου Η Νήσος Πατέ (Pate) είναι νησί της Κένυας στο Αρχιπέλαγος Λαμού στον Ινδικό Ωκεανό στη βόρεια ακτή της χώρας. Το νησί έχει μήκος 24 χλμ και περίπου 12 χλμ πλάτος. Στα βόρεια, φτάνει σε ύψος 46 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.
Εκλογές στο Ιράν
Δημοψηφίσματα
Στο Ιράν έχουν διεξαχθεί και δημοψηφίσματα.
Νήσος Πατέ
Στο Πατέ τον 7ο και 8ο αιώνα εγκαταστάθηκαν άραβες μουσουλμάνοι έμποροι. Στα νοτιοανατολικά του νησιού υπάρχει η ερειπωμένη πόλη Σάνγκα, μία άλλη ερειπωμένη σήμερα πόλη είναι η Φάζα. Οι νησιωτικές πόλεις πολέμησαν κατά διαστήματα με τη Λαμού για την υπεροχή στο αρχιπέλαγος και ο Σουλτάνος του Ομάν το 1847 έληξε η διαμάχη υπέρ της Λαμού. Από τον 16ο αιώνα προσέλκυσε πολλούς μουσουλμάνους από το Κέρας της Αφρικής οπαδούς της τάξης των Σούφι. Το 1598 κατακτήθηκε από τους Πορτογάλους, ήρθαν και ιεραπόστολοι χωρίς επιτυχία. Το νησί παρέμεινε υπό την πορτογαλική κατοχή έως ότου κατακτήθηκε από τον σουλτάνο του Ομάν το 1698. Το 1728 οι Πορτογάλοι επέστρεψαν και έχτισαν το φρούριο του Πατέ. Τον 17ο αιώνα αποτέλεσε οικονομικό και θρησκευτικό κέντρο της περιοχής.
Εκλογές στο Ιράν
1953
Στις 3 και στις 10 Αυγούστου 1953 διεξήχθη δημοψήφισμα για τη διάλυση του κοινοβουλίου. Το 99,9% vτων πολιτών υπερψήφισαν τη διάλυση. Η κυβέρνηση ανατράπηκε σε στρατιωτικό πραξικόπημα στις 19 Αυγούστου.
Νήσος Πατέ
Στο νησί δεν υπάρχουν οχήματα, το μόνο όχημα από το 2004 ήταν ένα ασθενοφόρο.
Εκλογές στο Ιράν
1963
Δημοψήφισμα για σύνταγμα έγινε στη χώρα στις 26 Ιανουαρίου 1963. Οι ψηφοφόροι ερωτήθηκαν για διάφορα ζητήματαμ όπως την έγκριση των μεταρρυθμίσεων που έγιναν με την Λευκή Επανάσταση του 1963 (παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες, να γίνει υποχρεωτική η πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ιδιωτικοποίηση πολλών εργοστασίων). Οι ψηφοφόροι ενέκριναν τις αλλαγές σε ποσοστό 99,9%.
Νήσος Πατέ
Αναφορές
Κατηγορία:Νησιά της Κένυας
Εκλογές στο Ιράν
1979
Το 1979 έγιναν δύο δημοψηφίσματα. Στο πρώτο, στις 30 και 31 Μαρτίου, το πολίτευμα της χώρας μεταβλήθηκε σε ισλαμική δημοκρατία με ποσοστό 99,3%. Το δεύτερο έγινε στις 2 με 3 Δεκεμβρίου, οπότε εγκρίθηκε ένα νέο σύνταγμα από το 99,5% των ψηφοφόρων και θεσμοθετήθηκαν αλαλγές, όπως η άμεση εκλογή του προέδρου από τον λαό.
1989
Το πιο πρόσφατο δημοψήφισμα διεξήχθη μαζί με τις προεδρικές εκλογές, στις 28 Ιουλίου 1989. Εγκρίθηκε ένα νέο σύνταγμα, με ποσοστό 97,6% των υποψηφίων. Ήταν η πρώτη και μέχρι στιγμής μοναδική φορά που έγινε αναθεώρηση στο σύνταγμα του Ιράν. Έτσι, έγιναν αλλαγές στα άρθρα 5, 107, 109, 111 και προστέθηκε το άρθρο 176. Ανάμεσα στις αλλαγές ήταν η κατάργηση της θέσης του Πρωθυπουργού και συστάθηκε Ανώτατο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας.
Δήμος Κερπίνης
Ο Δήμος Κερπινής ήταν δήμος της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων που καταργήθηκε το 1912 με θέσπιση του θεσμού των διοικητικά ανεξάρτητων κοινοτήτων.
Διοικητική ιστορία
Ο δήμος συστάθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 20/04/1835 με έδρα τον οικισμό Κερπινή. Ήταν Γ’ Τάξης και περιελάμβανε επίσης τους οικισμούς Ρωγοί, Ζαχλωρού και τη Μονή Μεγάλου Σπηλαίου. Το 1841 προσαρτήθηκε στον δήμο ολόκληρος ο Δήμος Σελινόης με τους οικισμούς Βιλιβίνα, Δουμενά, Βάλτα, Δίγελα, Άγιος Παντελεήμονας, Κυρίτσοβα, Πετσάκοι, Λαπαναγοί, Κλαπατσούνα καθώς και τις Μονές Μακελλαριάς και Πλατανίτσας. Το 1845 η Μονή Πλατανίτσας καταργείται ενώ το 1879 η Ζαχλωρού χωρίζεται σε Άνω και Κάτω Ζαχλωρού.
Στις 28/08/1912 ο δήμος καταργείται και στη θέση του δημιουργούνται 15 κοινότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ Δ Δ
Ισραηλινές βουλευτικές εκλογές 2009
Οι βουλευτικές εκλογές στο Ισραήλ του 2009 ήταν οι πιο αμφίρροπες στην ιστορία της χώρας και διεξήχθησαν στις 10 Φεβρουαρίου του 2009. Οι εκλογές αυτές διενεργήθηκαν πρόωρα εξαιτίας της παραίτησης του πρωθυπουργού Εχούντ Όλμερτ από την ηγεσία του κόμματος Καντίμα και της αποτυχίας της διαδόχου του, Τζίπι Λίβνι να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού. Εάν έμενε ο Ολμέρτ στην εξουσία ή αν κατάφερνε να σχηματίσει η Λίβνι κυβέρνηση συνασπισμού, οι εκλογές θα διενεργούνταν προγραμματισμένα το 2010. Ο Όλμερτ παρέμεινε πρωθυπουργός μιας υπηρεσιακής κυβέρνησης. Διαψεύδοντας τις προβλέψεις, το Καντίμα της Λίβνι επικράτησε του δεξιού Λικούντ του πρώην πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου με οριακή διαφορά μίας έδρας στην Κνεσέτ. Ειδικότερα, το κόμμα Καντίμα πήρε είκοσι οκτώ έδρες έναντι είκοσι επτά για το Λικούντ. . Αμφότεροι η Λίβνι και ο Νετανιάχου διακήρυξαν την εκλογική τους νίκη. . Η Δεξιά κέρδισε συνολικά 65 έδρες στην Κνεσέτ έναντι 55 για την Κεντροαριστερά Η πρόεδρος του Καντίμα ζήτησε από τον αντίπαλό της να συμπράξει με το κόμμα της για το σχηματισμό μιας κυβέρνησης ενότητας. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί με δηλώσεις τους εξέφρασαν την υποστήριξή τους προς τη Λίβνι συγκεκαλυμμένα. Στις 20 Φεβρουαρίου ο πρόεδρος Σιμόν Πέρες ανακοίνωσε ότι θα αναθέσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον ηγέτη της Δεξιάς, Μπενιαμίν Νετανιάχου. Η Λίβνι κατέστησε σαφές ότι δε θα λάμβανε μέρος σε μια κυβέρνηση του Νετανιάχου. Τελικά ο Νετανιάχου συμφώνησε με τους Εργατικούς και άλλα κόμματα και σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού, η οποία ορκίστηκε στις 31 Μαρτίου του 2009.
Επίσημα αποτελέσματα
** Τα 4 κόμματα που συναποτελούν την Εθνική Ένωση είχαν 6 έδρες στις προηγούμενες εκλογές στο συνδυασμό Εθνική Ένωση/ Εθνικό Θρησκευτικό Κόμμα. Το κόμμα Άχι (2 έδρες) αποχώρησε από την Εθνική Ένωση και προσχώρησε στο Λικούντ.
*** Ο Οίκος των Εβραίων (πρώην Εθνικό Θρησκευτικό Κόμμα είχε 3 έδρες στο συνδυασμό Εθνική Ένωση/ Εθνικό Θρησκευτικό Κόμμα. Τα δύο κόμματα μαζί κέρδισαν 7 έδρες σε αυτές τις εκλογές.
Παραπομπές
2009
Βλάσιος Σκορδέλης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1835 στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας. Από μικρή ηλικία έδειξε έντονη κλίση προς τα γράμματα και στάλθηκε στην Αθήνα για να ολοκληρώσει τις γυμνασιακές σπουδές του. Εν συνεχεία, σπούδασε παιδαγωγική στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αποφοιτώντας ως ελληνοδιδάσκαλος το 1857. Έναν χρόνο αργότερα, μετέβη στην Λειψία της Γερμανίας, πραγματοποιώντας μεταπτυχιακές σπουδές και έπειτα επέστρεψε και πάλι στη Στενήμαχο, αναλαμβάνοντας καθήκοντα διευθυντή στο εκεί ελληνικό σχολείο από το 1859 έως το 1863. Εγκαταστάθηκε στη Φιλιππούπολη, αναλαμβάνοντας την Κεντρική Ελληνική Σχολή και τον έλεγχο όλων των ελληνικών σχολείων της επαρχίας.
Ο Σκορδέλης ανέλαβε τη θέση αυτή σε μια κρίσιμη ιστορικά περίοδο. Από τις πρωτοβουλίες του για την εκπαίδευση φαίνεται πως επιχειρούσε την καλλιέργεια εθνικής αυτοσυνειδησίας και τόνωσης της εθνικής ομοψυχίας στη Βουλγαρία, ως απάντηση στις προκλήσεις των Βουλγάρων, μέσω παροχής παιδείας υψηλού επιπέδου. Ένα από τα έργα του που είχαν αυτό τον σκοπό ήταν η ενίσχυση και ο εμπλουτισμός της βιβλιοθήκης της Κεντρικής Σχολής.
Το 1868, μετά από τα επεισόδια μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου σχετικά με ζητήματα που ικανοποιούσαν αξιώσεις των Βουλγάρων, η ελληνική κοινότητα της Φιλιππούπολης, αποφάσισε να σταλεί ο Βλάσιος Σκορδέλης ως αντιπρόσωπός της στην Κωνσταντινούπολη. Παρέμεινε εκεί τουλάχιστον μέχρι τον Αύγουστο του 1869, και συμμετείχε και ο ίδιος στις διαπραγματεύσεις για την επίλυση του εκκλησιαστικού ζητήματος των Βουλγάρων, ενημερώνοντας την ελληνική κοινότητα και δίνοντας διεθνή προβολή σε αυτό. Για τον λόγο αυτό συνεργαζόταν με εφημερίδες της Πόλης, ενώ εξέδιδε και δικά του έντυπα και περιοδικά.
Έτσι λοιπόν, μετά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων στην Κωνσταντινούπολη, ο Βλάσιος Σκορδέλης επέστρεψε στη Φιλιππούπολη και συνέχισε την ενασχόλησή του με τα εκπαιδευτικά ζητήματα της επαρχίας. Το 1872 ίδρυσε τον Σύλλογο Φιλομούσων, ενώ είχε ήδη αναγορευθεί επίτιμο μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου της Κωνσταντινούπολης. Μετά από πρόταση του Γεωργίου Ζαρίφη, ο οποίος είχε ιδρύσει το Ζαρίφειο Διδασκαλείο στη Φιλιππούπολη, ο Σκορδέλης μετέβη και πάλι στη Λειψία για να πραγματοποιήσει περαιτέρω παιδαγωγικές σπουδές. Επέστρεψε το 1875 και ανέλαβε τη διεύθυνση του Διδασκαλείου την περίοδο 1877 έως 1878.