cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τoυσκουλανές Διατριβές
Βιβλίο 3
Το τέταρτο βιβλίο αναλύει εκείνα τα πάθη και εκείνες τις ενοχλήσεις, τα οποία όλα αυτά τα θεωρεί ο Κικέρων ασθένεις της ψυχής. Τα κατηγοριοποιεί σε 4 μέρη σύμφωνα με τους Στωικούς: την θλίψη (συμπεριλαμβανομένων μορφών όπως η ζήλεια), τον φόβο, την υπερβολική χαρά και την υπερβολική επιθυμία. Όλα αυτά είναι αποτελέσματα εσφαλμένων απόψεων σχετικά με το κακό και το καλό. Η θλίψη και ο φόβος προκύπτουν από τη πεποίθηση ότι στόχοι τους είναι πραγματικοί και πολύ κακοί· η υπερβολική επιθυμία και χαρά από τη πεποίθηση ότι οι στόχοι τους είναι πραγματικοί και πολύ καλοί. Tο μόνο προληπτικό ή φάρμακο είναι, σύμφωνα με τους Στωικούς, η θεώρηση της αρετής σαν το αποκλειστικό καλό, και την κακία σαν το αποκλειστικό κακό, ή, τουλάχιστον, σύμφωνα με τους Περιπατητικούς, θεωρώντας το ηθικό καλό και κακό σαν τα άκρα του καλού και του κακού, όπου κανένα καλό ή κακό του σώματος ή της τύχης δεν μπορεί να
Βιβλίο 5
Στο πέμπτο βιβλίο το Κικέρων επιχειρεί να αποδείξει ότι μόνο η αρετή είναι επαρκής για την ευτυχία. Εδώ η άποψή του συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό με τη στωική άποψη, περισσότερο απ 'ότι σε μερικά από τα έργα του όπως το De Finibus που γράφτηκε λίγο πριν. Η αρετή είναι εξ ολοκλήρου επαρκής για μια ευτυχισμένη ζωή υπό όλες τις πιθανές περιστάσεις: στη φτώχεια, στην εξορία, στην τύφλωση, στην κώφωση, ακόμη και κάτω από βασανιστήρια. Η ευτυχία και η δυστυχία εξαρτώνται από τον χαρακτήρα και είναι ανεξάρτητες από τις περιστάσεις και η αρετή είναι η πηγή όλων σε αυτή τη γήινη ζωή που αξίζει να ζήσουμε.
Άλλα θέματα
To έργο περιλαμβάνει συχνές αναφορές σε αρχαίους μύθους, γεγονότα της ελληνικής και ρωμαϊκής ιστορίας, και αξιομνημόνευτα γνωμικά ηρώων και σοφών. O Kικέρων αναφέρει επίσης Λατίνους ποιητές και φράσεις από τα έργα τους. Οι Τουσκουλανές Διατριβές είναι το πιο αντιπροσωπευτικό έργο για τον μύθο της Δαμόκλειου Σπάθης.Επίσης ο Κικέρων αναφέρεται επικριτικά για τον Αμαφίνιο, έναν από τους πρώτους Λατίνους συγγραφείς για την φιλοσοφία στην Ρώμη.
Επιρροές
To θέμα του ρήτορα De contemptu mundi, περί περιφρόνησης του κόσμου,είχε χρησιμοποιηθεί από τον Βοήθιο στην αρκετά ταραγμένη φάση της Ύστερης Αρχαιότητας και από τον Bερνάρδο του Κλυνύ το πρώτο μισό του 12ου αιώνος.
Ο Τόμας Τζέφερσον συμπεριέλαβε τις "Τουσκουλανές Διατριβές", μαζί με το Περί καθήκοντος του Κικέρωνα, στην λίστα των προτεινόμενων βιβλίων του Ρόμπερτ Σκίπγουιθ για μια γενική βιβλιοθήκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Σόνεν μάνγκα
Σόνεν μάνγκα (Shōnen manga) (少年漫画), ονομάζονται τα ιαπωνικά κόμικς  που προορίζονται για την διασκέδαση και ψυχαγωγρία νεαρών αγοριών, μεταξύ 12 και 18 ετών. και είναι τα μάνγκα με την μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα. Στην Ιαπωνία υπολογίζεται ότι τα Σόνεν καταλαμβάνουν το 40% των πωλήσεων όλων των μάνγκα. Η θεματολογία τους, αφορά τα αγόρια αυτής της ηλικίας, και περιλαμβάνει ιστορίες με υπερ - ήρωες, ρομπότ και επιστημονική φαντασία, περιπέτειες ή και απλές καθημερινές καταστάσεις φάρσας και γέλιου.
Τα πιο διάσημα Σόνεν και οι πρωτοπόροι του είδους, με την μεγαλύτερη επιρροή στη δυτική κουλτούρα θεωρούνται τα Naruto, Dragon Ball, και My Hero Academia.
Παραπομπές
*
Η Πόλη Των Θαυμάτων
Η πόλη των θαυμάτων είναι ελληνική ταινία του 2005, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Δημήτρη Αθανίτη.
Πλοκή
Αθήνα, Αύγουστος 2004. Σε μια πόλη που για 20 μέρες γίνεται η μητρόπολη του πλανήτη, έξη ιστορίες αγάπης διασταυρώνονται απροσδόκητα και λυτρωτικά μέσα στο ξέφρενο κλίμα των Ολυμπιακών Αγώνων, καθώς άνθρωποι από όλες τις γωνιές του πλανήτη φτάνουν στην Αθήνα για να κυνηγήσουν τα δικά τους όνειρα, τα δικά τους θαύματα. Και το μεγαλύτερο θαύμα είναι η αγάπη. Ένα ζευγάρι Γιαπωνέζων που έρχονται να παντρευτούν στην Αθήνα των Ολυμπιακών, μια νεαρή Αμερικανίδα που ανακαλύπτει τον έρωτα στο πρόσωπο ενός Γάλλου φωτογράφου, ένας αρχιτέκτονας που θέλει να εγκαταλείψει την πόλη αλλά δεν μπορεί, ένας Ρώσος που γυρίζει για να ξαναβρεί ότι άφησε, ένα κοριτσάκι που αναζητά καινούργιο πατέρα, ένας αθλητής αντιμέτωπος με τα διλήμματά του.
Κριτικές
Η πόλη των θαυμάτων είναι η μόνη ταινία με υπόθεση, που έχει γυριστεί ποτέ στη διάρκεια Ολυμπιάδας.
Ηθοποιοί
Κατερίνα Διδασκάλου (μητέρα), Δημήτρης Αλεξανδρής (Τομπάζης), Λήδα Ματσάγγου (Μελίνα), Εκάβη Ντούμα (Έλενα), Μπάμπης Χατζηδάκης (Νίκος), Ευα Στυλάντερ (Μόνικα, μητέρα Έλενας), Ολιβιέ Μπρέιγ (Μαρκ), Βαλέριος Ελευθέρωφ (Ρώσος), Γιουκίκο Κροντηρά (Γιούκι), Γιοσιμότο Ναγκαγιάμα (Γιόσι), Άννα Στάτσκαγια (Κατρίνα), Νίκος Κατής (Αμερικανός), Γιώργος Μπακόλας (αστυνομικός), Δήμητρα Μπράμη (μικρή Μαρία), Νέστωρ Κοψιδάς (γκρουμ), Κατερίνα Λυπηρίδου (δημοσιογράφος), Άννα Μωραΐτου (κοπέλα από επαρχία), Σταυρούλα Θωμοπούλου (ξαδέλφη της), Μαριάννα Κάλμπαρη (καταστηματάρχις), Κατερίνα Μηλιώτη (αεροδρόμιο), Αννέτα Κορτσαρίδου (γραφείο ταξιδίων), Σόλων Τσούνης (ρεσεψιονίστ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.athanitis.eu/site/gr/tainies/poli-tov-thavmaton
Πατρίκι Σερρών
Το Πατρίκι, επίσημα Πατρίκιον, είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 45 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πατρίκι βρίσκεται στα νότια της πεδιάδας των Σερρών και του ποταμού Στρυμόνα. Απέχει 11 χλμ. Α. της Νιγρίτας και 27 Ν.-ΝΔ. των Σερρών. Την περίοδο της τουρκοκρατίας η περιοχή ήταν τσιφλίκι Τούρκου αγά, του οποίου οι κολίγοι ίδρυσαν το χωριό. Το όνομά του οφείλεται σε καλόγερο ονόματι Πατρίκιο, που είχε μονάσει στο γειτονικό μικρό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Παριάκου (καταγράφεται σε χειρόγραφο της Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους) που χρονολογείται από το 1385 και είχε παραχωρηθεί από την επισκοπή Εζεβών στη μονή Εσφιγμένου. Αναφέρεται επίσημα το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τζίντζου (Σιτοχωρίου). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Πατρικίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αχινού του Δήμου Βισαλτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 291 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Ιουλία Μάκκα
Η Ιουλία Μάκκα (γεν. 10 Δεκεμβρίου 1983) είναι Ελληνίδα σκακίστρια που κατέχει τον τίτλο της Γυναίκας Διεθνούς Μετρ (2002). Είναι νικήτρια του Ελληνικού Πρωταθλήματος Σκακιού Γυναικών (2018). Έχει σπουδάσει υποκριτική, ηλεκτρολόγος μηχανικός και μηχανικός υπολογιστών.
Βιογραφικά Στοιχεία
Η Ιουλία Μάκκα κέρδισε δύο συνεχόμενες φορές το Ελληνικό Πρωτάθλημα Σκακιού Εφήβων στην Ηλικιακή Ομάδα των Κορασίδων U20 (2002, 2003). Το 2003, στο Ναχιτσεβάν απέσπασε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κορασίδων U-20.
Κέρδισε τέσσερα χάλκινα μετάλλια σε πρωταθλήματα Ελλάδας σκακιού γυναικών (2001, 2004, 2005, 20172017)  , αλλά το 2018 κέρδισε το Ελληνικό ατομικό πρωτάθλημα σκακιού γυναικών.
Η Ι. Μάκκα εκπροσώπησε την Ελλάδα δύο φορές στο Ευρωπαϊκό Ομαδικό Πρωτάθλημα Σκακιού (2007, 2017).
Παραπομπές
Μακκα
Υπόθεση Κατσίφα
Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας (αλβανικά: Konstantinos Kacifas, Βουλιαράτι, 3 Σεπτεμβρίου 1983 – Βουλιαράτι, 28 Οκτωβρίου 2018) ήταν Έλληνας βορειοηπειρώτικης καταγωγής, από το μειονοτικό χωριό Βουλιαράτι της Βορείου Ηπείρου. Σκοτώθηκε έπειτα από ανταλλαγή πυροβολισμών με Αλβανούς αστυνομικούς, ανήμερα της επετείου της 28ης Οκτωβρίου, γεγονός που προκάλεσε αναταραχή στην κοινή γνώμη της Ελλάδας και της Αλβανίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά τον θάνατο του, πηγές από την Ελληνική Αστυνομία ανέφεραν ότι στο παρελθόν είχε συλληφθεί, με αφορμή τη μαρτυρία ενός Αλβανού διακινητή, για εμπορία και διακίνηση κοκαΐνης και χασίς, αλλά τελικά απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες.
Ήταν ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάνοντας αναρτήσεις για την ένωση της Βορείου Ηπείρου με την Ελλάδα, ενώ είχε αναρτήσει φωτογραφίες που σχετίζονταν με την παραστρατιωτική, τρομοκρατική και υπερεθνικιστική οργάνωση ΜΑΒΗ.
Οι δύο εκδοχές της δολοφονίας
Σύμφωνα με την οικογένειά του, το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 2018, ο Κατσίφας διαπληκτίστηκε στην κεντρική πλατεία του χωριού με έναν Αλβανό αστυνομικό ο οποίος του ζήτησε το λόγο γιατί είχε μόλις ζωγραφίσει μια ελληνική σημαία στον τοίχο του ελληνικού σχολείου. Ο Κατσίφας έφυγε για λίγο από την πλατεία για να πάει στο σπίτι του και να πάρει το αυτόματο όπλο Καλάσνικοφ που είχε στη κατοχή του. Γυρίζοντας, άρχισε να πυροβολεί στον αέρα, προς εκφοβισμό των αστυνομικών. Ύστερα από ανταλλαγή πυροβολισμών ο Κατσίφας διέφυγε προς τα κοντινά βουνά. Οι αστυνομικοί ειδοποίησαν το σώμα ειδικών δυνάμεων της Αλβανίας, τη Renea, να έρθουν προς ενίσχυσή τους. Οι ειδικές δυνάμεις, με την βοήθεια εκπαιδευμένου σκύλου, έφτασαν στα ίχνη του Κατσίφα, ο οποίος, αν και είχε ήδη φτάσει στην κορυφή Τσούκλισα της περιοχής, προτίμησε να γυρίσει πίσω, προς το χωριό, όπου και συναντήθηκε με το απόσπασμα της Renea. Ύστερα από λίγο ο Κατσίφας έπεσε νεκρός.
Η Αλβανική αστυνομία υποστηρίζει ότι ο Κατσίφας ήλθε σε λεκτική αντιπαράθεση με μέλη της αλβανικής αστυνομίας στις Βουλιαράτες κατά την διάρκεια του σημαιοστολισμού για την εθνική επέτειο. Μετά την αντιπαράθεση, άνοιξε πυρ κατά των αστυνομικών. Ακολούθησε ανταλλαγή πυροβολισμών με την αστυνομία ενώ μπήκε σε καφενείο της περιοχής. Τρεις σφαίρες χτύπησαν αστυνομικό όχημα. Ο Κατσίφας κατάφερε να διαφύγει προς τα παρακείμενα βουνά, όμως εν τέλει εντοπίστηκε από ελικόπτερο της αλβανικής αστυνομίας και, σε ανταλλαγή νέων πυροβολισμών, έπεσε νεκρός.
Η σορός και η ιατροδικαστική εξέταση
Η άρνηση των αλβανικών αρχών να παραχωρήσουν τη σορό στις ελληνικές οδήγησε σε κύκλο αντιπαραθέσεων μεταξύ των δύο πλευρών. Όταν αυτό τελικώς επιτεύχθηκε, η εξέταση διενεργήθηκε από τον ιατροδικαστή Θεόδωρο Βουγιουκλάκη σε χρονικά περιορισμένο διάστημα (περίπου 5 λεπτά) και ουσιαστικά δεν κατέστη εφικτή λόγω των επεμβάσεων των αλβανικών ιατροδικαστικών αρχών (πλύση της σορού και συρραφή των τραυμάτων) αλλά και της απώλειας στοιχείων που θα μπορούσαν να είχαν οδηγήσει σε ιατροδικαστικές εκτιμήσεις. Παρ' όλα αυτά, ο Έλληνας ιατροδικαστής κατόρθωσε να διαπιστώσει ότι ο Κατσίφας δέχτηκε δύο σφαίρες στην καρδιά από απόσταση περίπου 25 μέτρων, χωρίς κανένα άλλο σημαντικό πλήγμα.
Η σορός του Κατσίφα παραδόθηκε στους οικείους του για ταφή, στις 7 Νοεμβρίου.
Κηδεία
Η κηδεία του Κατσίφα έγινε στις 8 Νοεμβρίου κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Παραβρέθηκε πλήθος κόσμου από διάφορα σημεία της Ελλάδας. Τα έξοδα της κηδείας καλύφθηκαν από τον Δήμο Δρόπολης. Στην κηδεία, συνέρρευσαν αρκετοί εξτρεμιστές εθνικιστές από όλη την Ελλάδα, και ακούστηκαν συνθήματα κατά της Αλβανίας και της Βόρειας Μακεδονίας (τότε πΓΔΜ).
Η Αλβανία δεν επέτρεψε σε 52 άτομα την είσοδο τους στην χώρα για να παρευρεθούν στην κηδεία.
Στην κηδεία παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων οι βουλευτές της μειονότητας Βαγγέλης Ντούλες και Βαγγέλης Τάβος, από την Ελλάδα οι βουλευτές Σάββας Αναστασιάδης και Βασίλης Γιόγιακας, από την Κύπρο η ευρωβουλευτής και πρόεδρος της Αλληλεγγύης Ελένη Θεοχάρους και η ηγεσία της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Παρευρισκόμενοι ήταν και πολλοί οπαδοί της Χρυσής Αυγής, στους οποίους δεν επιτράπηκε η είσοδος ώστε να αποτραπούν τυχόν εξτρεμιστικές δράσεις.
Δικαστική διερεύνηση
Εκτός από την αλβανική, έρευνα για τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου του, έχει αναλάβει και η ελληνική δικαιοσύνη. Ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών άσκησε τον Δεκέμβριο του 2019 ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για ανθρωποκτονία από πρόθεση κατά παντός υπευθύνου, όπως του επιτρέπει ο Νόμος καθώς ο Κατσίφας ήταν Έλληνας υπήκοος.
Η οικογένεια αμφισβήτησε από την αρχή την εκδοχή της αλβανικής αστυνομίας περί αυτοχειρίας υποστηρίζοντας ότι ο Κατσίφας δολοφονήθηκε εν ψυχρώ.
Απόηχος
Μετά το θάνατο του Κατσίφα μεταδόθηκε στα Ελληνικά ΜΜΕ ότι είχε δολοφονηθεί επειδή ύψωσε την ελληνική σημαία, εκδοχή που ενστερνίστηκε σε ανακοίνωσή του ο τομεάρχης Εξωτερικών της (αντιπολιτευόμενης τότε) Νέας Δημοκρατίας Γιώργος Κουμουτσάκος και η Ένωση Κεντρώων. Η πληροφορία διαψεύστηκε από την αλβανική πλευρά και την ελληνική αντιπροσωπεία που παρακολουθούσε τελετή για τους νεκρούς του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940 στο στρατιωτικό νεκροταφείο του χωριού, το οποίο ήταν στολισμένο με ελληνικές και αλβανικές σημαίες. Μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν και η τότε υπουργός πολιτισμού Μυρσίνη Ζορμπά.
Η Βουλή των Ελλήνων τήρησε ενός λεπτού σιγή στην μνήμη του μετά τον θάνατό του, κατά την διάρκεια συνεδρίασής της.
Στην Αλβανία, ο πρωθυπουργός Έντι Ράμα υπερασπίστηκε την δράση της αλβανικής αστυνομίας σε ένα tweet με το οποίο χαρακτήρισε την πράξη του Κατσίφα «εξτρεμιστική τρέλα. Οι αλβανικές αρχές χαρακτήρισαν τον Κατσίφα «εξτρεμιστή» και έκαναν λόγο για σύνδεση του με το ακροδεξιό κόμμα της Χρυσής Αυγής. Η αλβανική αστυνομία ισχυρίζεται ότι έδρασε σύμφωνα με τους συνηθισμένους κανόνες εμπλοκής και πως οι αστυνομικοί ήταν σε αυτοάμυνα.
Το Ευρωκοινοβούλιο αρνήθηκε να συζητήσει την υπόθεση όπως είχε ζητήσει η Κύπρια ευρωβουλευτης της Αλληλεγγύης, Ελένη Θεοχάρους. Αργότερα, μετά από εγγραφή θέματος από τον ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη, το Ευρωκοινοβούλιο κάλεσε την Αλβανία να ερευνήσει την υπόθεση.
Ο θάνατός του θεωρήθηκε από ακροδεξιούς και εθνικιστικούς κύκλους, συμπεριλαμβανομένης της Χρυσής Αυγής, ως ηρωικός. Λίγες ημέρες αργότερα, έλαβαν χώρα διαδηλώσεις στην Αθήνα, ενώ σημειώθηκαν συγκρούσεις Ελλήνων και Αλβανών. Επίσης ένα ταξιδιωτικό γραφείο με εξειδίκευση τα ταξίδια στην Αλβανία δέχτηκε εμπρηστική επίθεση. Στον δημόσιο λόγο της Ελλάδας συζητήθηκαν τα κίνητρα και η ορθότητα της πράξης του Κατσίφα να πυροβολήσει.
Παραπομπές - σημειώσεις
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Έλληνες της Αλβανίας Κατηγορία:Ελληνοαλβανικές σχέσεις Κατηγορία:Τρομοκρατία Κατηγορία:Αστυνομική βία
Γκιγκ Α΄ του Αλμπόν
Ο Γκιγκ Α΄ o Γηραιός, γαλλ.: Guigues I d'Albon, (π. 1000 - 1070 στο Kλυνύ) από τον Οίκο του Αλμπόν, ήταν κόμης των Ουαζάν, Γκρεζιβωντάν και Μπριανσοναί.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκιγκ του Αλμπόν και της Γκοτελάνα ντε Κλεριέ (Clérieux).
Η επίσημη ιστορία που έγραψε ο Ζωρζ ντε Μαντεγιέ τον έκανε γνωστό ως τον πρώτο δελφίνο (κόμη) του Βιενουά, παρά το γεγονός ότι αυτός ο χαρακτηρισμός εμφανίστηκε έναν αιώνα αργότερα. Ο Γκιγκ Α΄ ήταν ένας φιλόδοξος μικρός ευγενής, που επέκτεινε την κυριαρχία του μεταξύ του Ροδανού και των Άλπεων. Το 1016 αποκαλείται «κόμης» σε ένα καταστατικό, που αφορούσε τα υπάρχοντά του στα Μουαράν. Στη συνέχεια εμφανίζεται ως γαιοκτήμονας στο Σαμσώρ (Champsaur) (1027), στο Ουαζάν (Oisans) με τον τίτλο του κόμη (1035), στο Γκρεζιβωντάν (Grésivaudan) (γύρω στο 1050), στο Μπριανσοναί (Briançonnais) (γύρω στο 1053) και στην κοιλάδα του Ουλξ (Oulx) (1070).
Από το 1035 ήταν πάντα με τον τίτλο του «κόμη». Δεν είναι γνωστό πώς ο Γκιγκ Α΄ κατέλαβε τα εδάφη, αλλά η δύναμή του τού επέτρεψε να τοποθετήσει μέλη της οικογένειας ως επισκόπους. Ο θείος του ο Γκυ ήταν επίσκοπος της Γκρενόμπλ και είχε διαδεχθεί τον Ιζάρν. Η επισκοπή στη συνέχεια πέρασε σε έναν εξάδελφό του, τον Mαλέν. Ο αδελφός του έγινε επίσκοπος τού Βαλάνς (Valens) και το αρχιεπισκοπικό ανάκτορο στο Βιέν, που ήταν δίπλα στην πιο διάσημη εκκλησία της επαρχίας, βρισκόταν στα χέρια ενός εξαδέλφου από γάμο.
Στο τέλος της ζωής του ο Γκιγκ Α΄ αποσύρθηκε στο Κλυνύ της Βουργουνδίας, όπου απεβίωσε το 1070.
Αλέξανδρος Άγγος
Ο Αλέξανδρος Άγγος (17 Αυγούστου 1933 – 18 Δεκεμβρίου 2007) ήταν Έλληνας και Αμερικανός σκακιστής, αλλά και νικητής του Ελληνικού Πρωταθλήματος Σκακιού (1959).
Βιογραφικά Στοιχεία
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, έως και τις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Αλέξανδρος Άγγος αποτελούσε έναν από τους κορυφαίους Έλληνες σκακιστές. Το 1959, στο απόγειο της καριέρας του, κέρδισε το Πρωτάθλημα Ελλάδος στο Σκάκι.
Αποτελέσματα Τουρνουά
Ο Αλέξανδρος Άγγος εκπροσώπησε την Ελλάδα σε αρκετές Σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα: Αργότερα, ο Αλέξανδρος Άγγος μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Έζησε πολλά χρόνια στο Μιλγουόκι.
Το 1982, ο εκδοτικός οίκος Thinkers' Press εξέδωσε ένα βιβλίο του για σκακιστικές φινάλε βαριών κομματιών που ονομάζεται "Endgame Artillery".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές Κατηγορία:Αμερικανοί σκακιστές
Νικολά-Σεμπαστιάν Αντάμ
Ο Νικολά-Σεμπαστιάν Αντάμ (γαλλικά: Nicolas-Sébastien Adam), 1705 - 1778, αποκαλούμενος επίσης Αντάμ ο νεότερος, ήταν Γάλλος γλύπτης της νεοκλασικής περιόδου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικολά-Σεμπαστιάν Αντάμ γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1705 στο Νανσί και ήταν γιος γλύπτη. Τα μεγαλύτερα αδέρφια του ήταν επίσης γλύπτες, ο μεγαλύτερος, ο Λαμπέρ Σιγκισμπέρ Αντάμ και ο Φρανσουά-Γκασπάρ-Μπαλταζάρ Αντάμ. Μαθήτευσε πρώτα κοντά στον πατέρα του και μετά με τον μεγαλύτερο αδερφό του στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής. Δεν διαγωνίστηκε για το βραβείο της Ρώμης, αλλά ταξίδεψε στην Ιταλία με δικά του έξοδα. Καθ' οδόν, σταμάτησε και εργάστηκε στη διακόσμηση των προσόψεων, των εσωτερικών χώρων και στη διακόσμηση του γαλλικού τύπου πάρκου ενός πύργου στο Ζυβινιάκ, κοντά στο Μονπελιέ, όπου έμεινε για δεκαοκτώ μήνες. Έφτασε στη Ρώμη το 1726. Ο αδελφός του τον σύστησε στον ο Γάλλο πρεσβευτή στην Αγία Έδρα καρδινάλιο ντε Πολινιάκ, για τον οποίο αποκατέστησε πολλά αρχαία γλυπτά. αριστερά|μικρογραφία|Η κατοικία των Αντάμ στο [[Νανσί.]] Επέστρεψε στο Παρίσι το 1734, εργάστηκε στο εργαστήριο του μεγαλύτερου αδελφού του και σύντομα έλαβε πολλές παραγγελίες. Με τον αδελφό του, εργάστηκε στο ανάκτορο των Βερσαλλιών στη μεγάλη σύνθεση Ο Θρίαμβος του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης για το σιντριβάνι του Ποσειδώνα (1740). Εργάστηκε επίσης στο μέγαρο Σουμπίζ της οικογένειας Ροάν, σμιλεύοντας τα ανάγλυφα Οι Έρωτες των Θεών (1736) στην αίθουσα της πριγκίπισσας. Εργάστηκε στη διακόσμηση εκκλησιών και κρατικών κτηρίων στο Παρίσι, στο αββαείο του Σαιν-Ντενί (το ανάγλυφο Ο άγιος Μωρ εκλιπαρεί τη βοήθεια του Κυρίου για τη θεραπεία ενός παιδιού) και στο βασιλικό παρεκκλήσι του ανακτόρου των Βερσαλλιών, όπου δημιούργησε ένα χάλκινο ανάγλυφο του μαρτυρίου της αγίας Βικτωρίας (1747). μικρογραφία|250x250εσ|Το μαρτύριο της αγίας Βικτωρίας (1747) [[Ανάκτορο των Βερσαλλιών|Βερσαλλίες|αριστερά]] Έγινε δεκτός στην Ακαδημία το 1762 με έργο υποδοχής τον Προμηθέα δεσμώτη, που θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της γλυπτικής του 18ου αιώνα. Αλλά το πιο αξιοσημείωτο έργο του παραμένει το ταφικό μνημείο της βασίλισσας Αικατερίνης Οπαλίνσκα, συζύγου του βασιλιά Στανισλάς Λεστσίνσκι, στην εκκλησία Νοτρ-Νταμ-ντε-Μπονσεκούρ στο Νανσί, μια παραγγελία που αναμφίβολα αποκτήθηκε χάρη στην καταγωγή του από τη Λωρραίνη. Παρουσιάζει τη νεκρή, γονατισμένη με τα χέρια της ενωμένα σε στάση προσευχής, οδηγούμενη στον ουρανό από έναν άγγελο που της παίρνει το χέρι, με φόντο μια μαύρη μαρμάρινη πυραμίδα. Εκτελεσμένη με απέραντη φινέτσα, αυτή η σύνθεση θεωρείται ένα από τα πιο αξιόλογα και συγκινητικά ταφικά μνημεία του 18ου αιώνα.
Επηρεασμένος από το ιταλικό μπαρόκ, ο Νικολά-Σεμπαστιάν Αντάμ θεωρείται ένας από τους πιο εκλεπτυσμένους γλύπτες της γαλλικής τέχνης του 18ου αιώνα. Άσκησε σημαντική επιρροή στον ανιψιό του, τον γλύπτη Κλοντιόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα (μάνγκα)
Τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα - (Ιαπωνικά : 七つの大罪 ) - (Λατινισμός Χέπμπορν : Nanatsu no Taizai ) είναι σειρά ιστοριών της κατηγορίας Shōnen (Μάνγκα), γραμμένη και εικονογραφημένη από τον Νακάμπα Σουζούκι (Nakaba Suzuki). Κυκλοφόρησαν πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2012 από το περιοδικό "Weekly Shōnen Magazine" και η δημοσίευσή τους σε κύκλους επεισοδίων διήρκεσε ως τον Μάρτιο του 2020. Το έργο τιμήθηκε με το "Βραβείο Kodansha Manga", το 2015.
Υπόθεση
Η συμμορία που είναι γνωστοί ως οι «Εφτά θανάσιμες αμαρτίες», είναι πρώην Ιππότες του Βασιλείου της Μπριτανίας. Ως Ιππότες συκοφαντήθηκαν και κατηγορήθηκαν άδικα ως οργανωτές πραξικοπήματος κατά του Βασιλιά Λάιονες, αμαύρωσε τη φήμη τους και τους έριξε στο περιθώριο της κοινωνίας. Δέκα χρόνια μετά από αυτά τα γεγονότα, οι εφτά πολεμιστές αποφασίζουν να οργανωθούν ξανά προκειμένου να αποκαταστήσουν την τιμή και την αξιοπρέπειά τους, και να βοηθήσουν να αποκατασταθεί στο θρόνο ο νόμιμος Βασιλιάς.
Εσώβαλτα Πέλλας
Τα Εσώβαλτα είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας.
Τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα (μάνγκα)
Franchise
Η σειρά διασκευάστηκε για την τηλεόραση (άνιμε) πρώτη φορά, το 2014, από το γιαπωνέζικο animation studio"A-1 Pictures".Την τηλεοπτική σειρά ακολούθησαν οι ταινίες:
Εσώβαλτα Πέλλας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Τα Εσώβαλτα βρίσκονται στα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας, στην πεδιάδα των Γιαννιτσών, σε υψόμετρο 10 μέτρα. Απέχουν 79χλμ. Δ. της Θεσσαλονίκης, 19 χλμ. ΝΔ. των Γιαννιτσών (έδρα του δήμου), 32 χλμ. ΝΑ. της Έδεσσας και 22 χλμ. Β.-ΒΑ. της Νάουσας. Η έκταση του χωριού είναι 21.006 στρέμματα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια θερμοκηπίων (τα προϊόντα των οποίων είναι γνωστά για την ποιότητα τους) και δενδροκαλλιεργειών.
Στο κέντρο του χωριού διατηρείται "το κονάκι Μπέη". Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες επρόκειτο για την οικία του Εμίν Μπέη, του τοπικού τσιφλικούχου. Μετά το 1912 στέγασε το κοινοτικό κατάστημα των Εσωβάλτων. Το τρέχον διάστημα πραγματοποιούνται αναστηλωτικές εργασίες προκειμένου να διασωθεί και να στεγάσει τη λαογραφική συλλογή του χωριού.
Τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα (μάνγκα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Shōnen anime και manga Κατηγορία:Νικητές Kodansha Manga Awards Κατηγορία:Σειρές manga
Εσώβαλτα Πέλλας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία της Αγίας Τριάδας.
Διοικητικά - Δημογραφικά στοιχεία
Αναφέρονται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 με την παλιά ονομασία τους από την περίοδο της τουρκοκρατίας ως Έσω Βλάχ να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γκόλο Σέλο. Το 1926 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάστηκε σε Εσώβαλτα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Σταυροδρόμι, αποτελούν την κοινότητα Εσωβάλτων η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κρύας Βρύσης του Δήμου Πέλλας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 862 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Οδοντοστοιχία
Οδοντοστοιχία ή οδοντικός φραγμός είναι ανατομικός όρος που αναφέρεται στην τοξοειδή σειρά δοντιών που υπάρχουν τόσο στις γνάθους του ανθρώπινου είδους, όσο και στα περισσότερα από τα θηλαστικά (αλλά και σε πολλά είδη ψαριών) του ζωϊκού βασιλείου. Οι οδοντοστοιχίες διακρίνονται στην άνω και την κάτω, που αντίστοιχα, εδράζονται στις ομώνυμες γνάθους. Στον άνθρωπο, η φυσική οδοντοστοιχία αποτελείται από είκοσι («νεογιλή οδοντοστοιχία», η οποία διαμορφώνεται κατά την νηπιακή ηλικία 0,5 – 2,5 ετών) έως και τριάντα δύο δόντια (μόνιμος φραγμός, παρατηρείται στους ενήλικες). Κατά τη διαδικασία της –σταδιακής- απόπτωσης των νεογιλών δοντιών (συνήθως 6-12 ετών) και αντικατάστασής τους από τα ανατέλλοντα μόνιμα δόντια (συνήθως 12-18 ετών), ο φραγμός ονομάζεται «μεικτός».
Τεχνητές οδοντοστοιχίες
Σε περίπτωση απώλειας αρκετών δοντιών από το στόμα (μερική ή ολική «νωδότητα») τότε ο ασθενής προσφεύγει στον οδοντογιατρό προς αποκατάσταση του προβλήματος, με την κατασκευή προσθετικών (τεχνητών) οδοντοστοιχιών, που διακρίνονται σε ολικές («μασέλα») ή μερικές («μηχανάκι») οδοντοστοιχίες. Αυτές, αποτελούνται συνήθως από ακρυλικό υλικό («ρητίνη»), μέσα στο οποίο είναι εμφυτευμένα τα τεχνητά δόντια, επίσης φτιαγμένα από ακρυλικό. Οι τεχνητές οδοντοστοιχίες, μετά από την όλη προπαρασκευή και τις σχετικές καταγραφές του οδοντίατρου, δημιουργούνται στο εργαστήριο, μερίμνη του οδοντοτεχνίτη (συνεργάτη του οδοντογιατρού) με τη διαδικασία της «όπτησης». Στις μερικές οδοντοστοιχίες και ως υποστηρικτικό υπόστρωμα (για να ενισχυθεί η ανθεκτικότητά τους στις ισχυρά αναπτυσσόμενες δυνάμεις της μάσησης), χρησιμοποιείται πλέγμα από μέταλλο. Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, τεχνητές οδοντοστοιχίες ή και μεμονωμένα τεχνητά δόντια κατασκευάζονταν από πολλές χιλιάδες χρόνια πριν. Ως υλικά, χρησιμοποιήθηκαν ο λίθος, το ξύλο, το ελεφαντοστό κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατομία Κατηγορία:Οδοντιατρική
Άγιος Δημήτριος Κεφαλονιάς
Ο Άγιος Δημήτριος είναι χωριό της Κεφαλονιάς. Διοικητικά είναι έδρα της δημοτικής κοινότητας Ληξουρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παλικής, του δήμου Ληξουρίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αλλά και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πάλης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Δημήτριος είναι παραθαλάσσιο χωριό της Δ. Κεφαλονιάς, στην χερσόνησο της Παλικής και στις Β.ΒΔ ακτές του κόλπου Αργοστολίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 26 χλμ. περίπου ΒΔ. του Αργοστολίου.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μεσοχωρητών. Το 1869 προσαρτήθηκε στον δήμο Ληξουρίου. Το 1940 ο οικισμός καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1961. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Ληξουρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Παλικής. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παλικής και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Ληξουρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Γουλιέλμος Γ΄ του Νεβέρ
Ο Γουλιέλμος Γ΄, κόμης του Νέβερ, (Γαλλική γλώσσα : Guillaume III, Οσέρ, περί το 1107 - 21 Νοεμβρίου 1161) από τον Οίκο του Νεβέρ ήταν κόμης του Νεβέρ, του Ωσέρ & του Τοννέρ (1148 - 1161). Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Β΄ κόμη του Νεβέρ και της Αδελαΐδας, η πατρότητα της μητέρας του είναι άγνωστη. Αδέλφια του ήταν ο Ρενώ κόμης του Τορρέν (απεβ. 1148), που συμμετείχε στη Β΄ Σταυροφορία και ο Ροβέρτος, που αναφέρεται μόνο σε ένα καταστατικό του 1134. Η αδελφή του Άννα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Η΄ τον Γηραιό, κόμη του Ωβέρν (κυβέρνησε 1155-82), απέκτησαν τον Ροβέρτο Δ΄, κόμη του Ωβέρν (1182-1194). Ο Γουλιέλμος Γ΄ υπέγραψε με τον πατέρα του νομικές αποφάσεις σε καταστατικά του 1121 και 1134. Το 1137 ο χρονικογράφος Ορντέρικ Βιτάλις αναφέρει ότι συνόδευσε το 1137 τον Γοδεφρείδο Ε΄, κόμη του Ανζού στην είσοδό του στο δουκάτο της Νορμανδίας, ως μέρος της διένεξης μεταξύ της Ματθίλδης της Νορμανδίας και του εξαδέλφου της Στεφάνου της Αγγλίας. Η διαμάχη τους κράτησε το διάστημα 1135-1154 και είναι γνωστή ως "Η Αναρχία". Ο Γουλιέλμος Γ΄ ακολούθησε τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας στη Β΄ Σταυροφορία. Το 1148 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Γουλιέλμος Γ΄ τον διαδέχθηκε στο Νεβέρ & Ωσέρ. Περίπου τότε θεωρείται ότι διαδέχθηκε και τον αδελφό του στο Τοννέρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ίντα του Σπόνχαϊμ, κόρη του Ένγκελμπερτ δούκα της Καρινθίας και της Ούτας της Πασσάου και είχε τέκνα:
Τάφος των Ανθεμίων
Ο τάφος έλαβε το αποδιδόμενο όνομά του από τα ανθέμια παρόντα υπό τη μορφή ακροκεράμων επί των γωνιών του αετώματος και ζωγραφικών διακόσμιων επί της οροφής του προθαλάμου. Βρίσκεται σε απόσταση, περίπου, 230 μέτρων από τον Τάφο της Κρίσεως.
Περιγραφή
Ο τάφος αποτελείται από μία μνημειακή πρόσοψη, καθώς και δύο θολωτούς θαλάμους (έναν προθάλαμο και έναν ταφικό θάλαμο), καλυμμένους από χωμάτινο τύμβο διαμέτρου NaN μέτρων και ύψους 25 μέτρων.
Πρόσοψη
Η πρόσοψη (ύψους 625 μέτρων και πλάτους 525 μέτρων) έχει μορφή αρχαίου ελληνικού ναού, αποτελούμενη από τέσσερις εντοιχισμένους ιωνικού ρυθμού κίονες οι οποίοι στηρίζουν ένα επιστύλιο, καθώς και ένα αέτωμα. Σε φόντο σκούρας μπλε απόχρωσης, το τριγωνικού σχήματος τύμπανο ύψους ενός μέτρου αναπαριστά ανδρική και γυναικεία μορφή ξαπλωμένους κατά τη διάρκεια συμποσίου. Τα δύο συγκεκριμένα πρόσωπα αναπαριστώνται σε όψη τριών τετάρτων, στραμμένα προς τα αριστερά. Ηλικιωμένος άνδρας βρίσκεται αριστερά αυτών, φορώντας κόκκινης αποχρώσεως χιτώνιο με πορφυρής αποχρώσεως μπορντούρα και γκριζοκίτρινης αποχρώσεως ιμάτιο. Το πρόσωπό του βρίσκεται στραμμένο προς τα δεξιά κοιτώντας τη γυναικεία μορφή. Φέρει γκρίζας αποχρώσεως γενειάδα και κρατά κλειδί στο δεξί χέρι του. Η συγκεκριμένη λεπτομέρεια οδήγησε ορισμένους ερευνητές στο συμπέρασμα πως ο κάτοχος του συγκεκριμένου τάφους (ο οποίος αναπαρίσταται και ετάφη συνοδευόμενος από τη σύζυγό του) κατείχε θρησκευτικό αξίωμα, ενώ, αντιθέτως, άλλοι εκτιμούν πως το τύμπανο αναπαριστά στην πραγματικότητα τον Άδη κρατώντας το κλειδί του Κάτω Κόσμου και τη σύζυγό του, Περσεφόνη. Η γυναικεία μορφή, η οποία στηρίζει την κεφαλή της με το δεξί χέρι της, κίτρινης αποχρώσεως χιτώνιο και πορφυρής αποχρώσεως ιμάτιο.
Εσωτερικό
Ο προθάλαμος έχει πλάτος 408 μέτρων, μήκος 2 μέτρων και ύψους 514. Επί των τοίχων του εναλλάσσονται μεταξύ τους τρεις λωρίδες μαύρης αποχρώσεως και δύο λωρίδες κίτρινης αποχρώσεως, ενώ το άνω τμήμα παραμένει λευκής αποχρώσεως. Ο διάκοσμος της οροφής αποτελείται από έξι ανθέμια και νούφαρα σε γαλάζιο φόντο. Μεγάλου μεγέθους διπλή μαρμάρινη πόρτα (ύψους 35 μέτρων και πλάτους 9 μέτρων) οδηγεί προς τον ταφικό θάλαμο. Ανευρέθηκε κομματιασμένη, σπασμένη κατά τη διάρκεια της σύλησης του τάφου.
Ο ταφικός θάλαμος είναι πλάτους 407 μέτρων και μήκους 51 μέτρων. Οι τοιχογραφίες, οι οποίες έχουν ως απώτερο σκοπό την απομίμηση μαρμάρινου επικαλύμματος, αναπαριστούν ένα μαύρης αποχρώσεως κάτω τμήμα και ένα κόκκινης αποχρώσεως άνω τμήμα, ενώ προεξέχουσα λευκής αποχρώσεως λωρίδα χωρίζει μεταξύ τους τα δύο παραπάνω τμήματα. Από την πλευρά της, η οροφή είναι επιχρισμένη με κιτρινωπής αποχρώσεως κονίαμα. Πορώδης πέτρινος πάγκος βρίσκεται επί της αριστερής πλευράς του θαλάμου. Στο βάθος δεξιά, πορώδης λίθινη βάση (γνωστή ως θήκη) είναι διακοσμημένη με ζωγραφική αναπαράσταση κλαδιού ελιάς. Παλαιότερα, αποτελούσε υποστήριγμα της λάρνακας η οποία περιείχε τις στάχτες του νεκρού ή των νεκρών, ωστόσο, το συγκεκριμένο ταφικό αντικείμενο αφαιρέθηκε κατά τη διάρκεια της σύλησης του τάφου. Αριθμός θραυσμάτων γλυπτών φιλοτεχνημένων από ελεφαντόδοντο τα οποία ανευρέθηκαν κατά τη διάρκεια των αρχαιολογικών ανασκαφών, πιθανώς αναπαριστώντας σκηνές μάχης, καθώς και διονυσιακού χαρακτήρα σκηνές, παλαιότερα πιστεύεται πως αποτελούσαν μέρος του διακόσμου ξύλινου ανάκλιντρου.
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές
Ο συγκεκριμένος τάφος ανακαλύφθηκε το 1971, ως αποτέλεσμα παράνομων αρχαιολογικών ερευνών, ενώ ανεσκάφη από την Κατερίνα Ρωμιοπούλου μεταξύ του 1971 και του 1973. Το 1988, μεταλλική κατασκευή χτίστηκε επί του μνημείου, με απώτερο σκοπό την προστασία του από τα καιρικά φαινόμενα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Μακεδονία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας (περιοχή) Ανθεμιων Κατηγορία:Αρχαία ζωγραφική
Μανώλης Φράγκος
Ο Εμμανουήλ (Μανώλης) Φράγκος (Xίος, 27 Ιουνίου 1993) είναι Έλληνας κτηνίατρος, πολιτικός και μέλος του 9ου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (2019-2024) για την Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε Κτηνιατρική στο Τμήμα Κτηνιατρικής της Σχολής Επιστημών Υγείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Στις ευρωεκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος με την Ελληνική Λύση υπό το όνομα Φράγκος (Φραγκούλης) Εμμανουήλ και βγήκε δεύτερος από το ψηφοδέλτιο του κόμματος, μετά τον πρόεδρο Κυριάκο Βελόπουλο.
Ορίστηκε ευρωβουλευτής τον Ιούλιο του 2019, αντικαθιστώντας τον πρόεδρο της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκο Βελόπουλο, ο οποίος υπέβαλε την παραίτηση του ώστε να αναλάβει Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Κατά την κοινοβουλευτική του θητεία, ο Φράγκος είναι μέλος της Επιτροπής Διεθνούς Εμπορίου (INTA), της Επιτροπής Αναφορών (PETI) και της Αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή CARIFORUM-EΕ, ενώ είναι Αναπληρωματικό Μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας και Ασφάλειας των Τροφίμων (ENVI) και της Αντιπροσωπείας για τις σχέσεις με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.
Ευρωεκλογές 2019
Όταν ανακοινώθηκε το ψηφοδέλτιο της Ελληνικής Λύσης, υπήρξε αντίδραση από τον Φράγκο Φραγκούλη ο οποίος κατηγόρησε το κόμμα για παραπλάνηση χρησιμοποιώντας το όνομά του.
Παραπομπές
Φράγκος Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με την Ελληνική Λύση Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2019-2024
Αριστείδης Παϊδούσης
Ο Αριστείδης Παϊδούσης (22 Οκτωβρίου 1925 – 2002) ήταν Έλληνας σκακιστής, αλλά και νικητής του Ελληνικού Πρωταθλήματος Σκακιού (1964).
Βιογραφικά Στοιχεία
Από τη δεκαετία του 1960 έως τη δεκαετία του 1970 ο Αριστείδης Παϊδούσης ήταν ένας από τους κορυφαίους Έλληνες σκακιστές. Κατέκτησε το ελληνικό πρωτάθλημα σκακιού το 1964.
Ο Αριστείδης Παϊδούσης έπαιξε για την Ελλάδα στις Σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα: Ο Αριστείδης Παϊδούσης αγωνίστηκε με την Ελλάδα σε αρκετά προκριματικά του Ευρωπαϊκού Ομαδικού Πρωταθλήματος Σκακιού. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα: Ο Αριστείδης Παϊδούσης εκπροσώπησε την Ελλάδα σε αρκετές Βαλκανιάδες Σκακιού Ανδρών. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές Κατηγορία:Σκάκι στην Ελλάδα Κατηγορία:Σκάκι
Κατάλογος αστέρων του Πηγάσου
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Πηγάσου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Πήγασο κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Γκουλντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Π *
Αρχαίο θέατρο της Ταορμίνα
Το Αρχαίο θέατρο της Ταορμίνα (Teatro antico di Taormina) είναι ένα αρχαίο ελληνικό θέατρο στην Ταορμίνα της Σικελίας, που χτίστηκε τον τρίτο αιώνα π.Χ.
Ιστορία
Το ελληνιστικό θέατρο βρισκόταν στην Ταορμίνα περίπου από τον τρίτο αιώνα π.Χ. Τα ερείπια ενός άλλου ελληνιστικού κτηρίου έχουν βρεθεί κάτω από το ρωμαϊκό κοίλο. Κατά τη ρωμαϊκή κυριαρχία, το θέατρο ξαναχτίστηκε, πιθανώς την εποχή του Αδριανού ή του Τραϊανού. Ανακαινίστηκε τον τρίτο αιώνα μ.Χ., με την κυκλική ορχήστρα να μετατράπηκε σε αρένα και το σκηνικό οικοδόμημα να αφαιρέθηκε.
Περιγραφή
Το αρχαίο θέατρο είχε διάμετρο 107 μέτρα και χωρούσε περίπου 10.000 θεατές. Είναι ένα από τα παλαιότερα θέατρα στη Μεγάλη Ελλάδα (Magna Graeca) που έχει καμπύλο κοίλο, αντί για το παλαιότερο τραπεζοειδές σχέδιο. Το κοίλο χωρίστηκε σε εννέα τμήματα. Εκατέρωθεν της σκηνής υπήρχε μια βασιλική. Σήμερα, το θέατρο χρησιμοποιείται ως χώρος για το ετήσιο φεστιβάλ τεχνών Taormina Arte.
Εξωτερικοί σ'ύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά θέατρα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Αταβισμός
Στη βιολογία, αταβισμός (atavism) είναι τροποποίηση μιας βιολογικής δομής όπου ένα προγονικό χαρακτηριστικό επανεμφανίζεται αφού έχει χαθεί μέσω εξελικτικής αλλαγής σε προηγούμενες γενιές. Ο αταβισμός μπορεί να συμβεί με πολλούς τρόπους· Ένας τέτοιος τρόπος είναι όταν γονίδια από προηγουμένως υφιστάμενα φαινοτυπικά χαρακτηριστικά διατηρούνται στο DNA και αυτά εκφράζονται μέσω μετάλλαξης που είτε απενεργοποιεί τα επικρατούντα γονίδια για τα νέα χαρακτηριστικά ή κάνει τα παλιά χαρακτηριστικά να υπερισχύσουν των νέων χαρακτηριστικών. Ένας αριθμός χαρακτηριστικών μπορεί να ποικίλλει ως αποτέλεσμα περιορισμού της εμβρυικής ανάπτυξης σε κάποια χαρακτηριστικά (νεοτονία) ή με επέκταση του ίδιου. Σε μια τέτοια περίπτωση, με μετατόπιση στον χρόνο ένα χαρακτηριστικό επιτρέπεται να αναπτυχθεί πριν να σταθεροποιηθεί και μπορεί να δημιουργήσει έναν προγονικό φαινότυπο. Οι αταβισμοί εμφανίζονται συχνά ως απόδειξη της εξέλιξης.
Στις κοινωνικές επιστήμες, αταβισμός είναι η τάση της επαναφοράς. Παραδείγματος χάρη, άτομα στη σύγχρονη εποχή επιστρέφουν στους τρόπους σκέψης και δράσης προηγούμενης εποχής. Η λέξη atavism παράγεται από τη λατινικά atavus—προ-προ-προπάππους ή, πιο γενικά, πρόγονος.
Βιολογία
Τα εξελικτικά χαρακτηριστικά που έχουν εξαφανιστεί φαινοτυπικά δεν εξαφανίζονται κατ' ανάγκη από το DNA ενός οργανισμού. Η αλληλουχία γονιδίων συχνά παραμένει, αλλά είναι ανενεργή. Ένα τέτοιο αχρησιμοποίητο γονίδιο μπορεί να παραμείνει στο γονιδίωμα για πολλές γενιές. Όσο το γονίδιο παραμένει άθικτο, ένα σφάλμα στον γενετικό έλεγχο που καταστέλλει το γονίδιο μπορεί να οδηγήσει στην επανέκφρασή του. Μερικές φορές, η έκφραση λανθανόντων γονιδίων μπορεί να προκληθεί με τεχνητή διέγερση.
Αταβισμοί έχουν παρατηρηθεί στους ανθρώπους, όπως σε βρέφη που γεννιούνται με ατροφικές ουρές (vestigial tails). Ο αταβισμός μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε ανθρώπους που έχουν μεγάλα δόντια, όπως αυτά άλλων πρωτευόντων. Επιπλέον, μια περίπτωση "καρδιάς φιδιού", η παρουσία "στεφανιαίας κυκλοφορίας (coronary circulation) και μυοκαρδιακής αρχιτεκτονικής που μοιάζει με αυτή της καρδιάς των ερπετών", έχουν επίσης αναφερθεί στην ιατρική βιβλιογραφία. Ο αταβισμός έχει επίσης προκληθεί σε σύγχρονα έμβρυα πτηνών δεινοσαύρων για να εκφραστούν λανθάνοντα προγονικά χαρακτηριστικά μη πτηνών (non-avian) δεινοσαύρων, περιλαμβανομένων των δοντιών.
Άλλα παραδείγματα παρατηρούμενων αταβισμών περιλαμβάνουν:
Κοινωνικός δαρβινισμός
Κατά το διάστημα μεταξύ της αποδοχής της εξέλιξης στα μέσα του 19ου και αιώνα και της ανόδου της σύγχρονης κατανόησης της γενετικής στις αρχές του 20ου αιώνα, ο αταβισμός χρησιμοποιήθηκε για να αιτιολογήσει την επανεμφάνιση σε ένα άτομο ενός χαρακτηριστικού μετά από αρκετές γενεές απουσίας - που συχνά αποκλήθηκε "οπισθοδρόμηση (throw-back)". Η ιδέα ότι αταβισμοί μπορεί να προκληθούν από συσσώρευση επιλεκτικής ανατροφής, ή παλαιότερης εκτροφής, οδήγησε σε ράτσες όπως το βοοειδές Heck. Αυτές οι γεννήσεις αρχαίων τοπικών φυλών με επιλεγμένα αρχέγονα χαρακτηριστικά, σε μια προσπάθεια "αναβίωσης (reviving)" του ούρου, ένα εξαφανισμένο είδος άγριου ταύρου. Οι ίδιες ιδέες αταβισμών χρησιμοποιήθηκαν από τους κοινωνικούς δαρβινιστές, που ισχυριζόταν ότι κατώτερες φυλές εμφάνιζαν αταβιστικά χαρακτηριστικά και αντιπροσώπευαν πιο πρωτόγονα χαρακτηριστικά από τις δικές τους ράτσες. Και οι αταβισμοί και η θεωρία της ανακεφαλαίωσης του Ερνστ Χέκελ σχετίζονται με την εξελικτική πρόοδο, επειδή η ανάπτυξη κατευθύνεται προς μεγαλύτερη πολυπλοκότητα και ανώτερη ικανότητα.
Επιπλέον, η έννοια του αταβισμού ως τμήματος της ιδιαίτερης εξήγησης των αιτίων της εγκληματικής απόκλισης έγινε δημοφιλές από τον Ιταλό εγκληματολόγο Τσέζαρε Λομπρόζο τη δεκαετία του 1870. Προσπάθησε να ταυτοποιήσει φυσικά χαρακτηριστικά κοινά σε εγκληματίες και ονόμασε αυτά που βρήκε ως αταβισμούς, χαρακτηριστικά 'οπισθοδρόμησης' που καθόρισε ως 'αρχέγονη' εγκληματική συμπεριφορά. Τα στατιστικά του στοιχεία και η στενά σχετιζόμενη ιδέα της ευγονικής (eugenics) έχουν εγκαταλειφθεί προ πολλού από την επιστημονική κοινότητα, αλλά η έννοια ότι φυσικά χαρακτηριστικά μπορεί να επηρεάζουν την πιθανότητα εγκληματικής ή αντιδεοντολογικής συμπεριφοράς ενός ατόμου έχει κάποια επιστημονική υποστήριξη.
Γκιγκ Β΄ του Αλμπόν
Ο Γκιγκ Β΄, γαλλ.: Guigues II d'Albon, γνωστός ως ο Παχύς (Pinguis), (π. 1025 - π. 1079) από τον Οίκο του Αλμπόν, ήταν κόμης του Γκρεζιβωντάν και του Μπριανσοναί από το 1070 έως το 1079 και επίσης κόμης του Aλμπόν το 1079.
Φέρει το παρωνύμιο ο Παχύς, (Guigo Pinguis ή Guigo Crassus ). Σημειωτέον ότι η αρίθμηση των Γκιγκιδών στον Οίκο του Aλμπόν διαφέρει ανάλογα με τις αναφορές. Σύμφωνα με τον ιστότοπο γενεαλογίας του Ιδρύματος Μεσαιωνικής Γενεαλογίας - Medieval Lands (MedLands), ο Γκιγκ Β΄ αναφέρεται ως Γκιγκ Δ΄.
Βιογραφία
Ο Γκιγκ Β΄ γεννήθηκε, σύμφωνα με τον ιστότοπο MedLands, γύρω στα έτη 1025 και 1030. Ήταν γιος του Γκιγκ Α΄ τουΓηραιού, κόμη του Αλμπόν και της Aδελαΐδας (Adelsindis ή Adalsendi) του 1035 έως το 1052. Μία παράδοση, που υιοθετήθηκε ειδικότερα στο βιβλίο Europäische Stammtafeln, δείχνει ότι θα μπορούσε να είναι η Αδελαΐδα του Τορίνο, κόρη του Ουμβέρτου Α΄ του Λευκόχειρα, κόμη της Σαβοΐας, η οποία στο Μωριέν, αλλά αυτό το γεγονός δεν βασίζεται σε ένα γνωστό καταστατικό.
Κατείχε το Aλμπόν, το Γκρεζιβωντάν γύρω από τη Γκρενόμπλ (Κομιγιόν, Oριόλ, Βαρς) καθώς και στο Μπριανσόν. Εκείνη την εποχή, τα εδάφη του Γκιγκ Α΄ δεν είχαν γεωγραφική ενότητα.
Νυμφεύτηκε πριν τις 3 Απριλίου 1052 την Πετρινίγ (Pétronille), πιθανώς κόρη του Aρτώ ντε Ρουάν και της Πετρονίγ (σύμφωνα με τον Ζωρζ ντε Μαναταγιέ ), η οποία ήταν αδελφή του Ισμιντόν πρίγκιπα των Ρουάν, κλάδου των κομήτων του Βαλεντινουά και αδελφή του επισκόπου της Γκρενόμπλ Aρτώ κατά τον Μπενζαμίν Ουρύ και τον Ωρελιάν λε Κοκ.
Είχαν τέκνα: :
Το 1070 ο κόμης Γκιγκ Β΄ δίνει στην αρραβωνιαστικιά του Iνές (Agnes) της Βαρκελώνης, κόρη του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Α΄ κόμη της Βαρκελώνης και της Aλμοντίς του Λα Μαρς το κάστρο του Αλμπόν, του Moρά, του Βαλ, την έπαυλη του Σαιν-Ντονά με την επικράτειά της και όλες τις αυτόνομες ιδιοκτησίες (alleux, allodials), με εξαίρεση των Κλεριέ, Σερβ και Σεβριέρ του αποδίδονται επίσης τα Γκραιζιβωντάν, Κορνιγιόν-αν-Τριέβ, Βαρς και Oριόλ και το κάστρο του Μπριανσόν . Αναφέρεται ως κόμης του Αλμπόν και απεβίωσε γύρω στο 1079 . Σημειώστε ότι σε αυτή την πράξη ο Γκιγκ-Ραϋμόν αναφέρεται ως αδελφός του και όχι ως γιος του, κάτι που είναι γενεαλογικά εύλογο, αφού ο τελευταίος απεβίωσε μετά το 1096, εξ ου και η υπόθεση που υιοθετήθηκε από το Ίδρυμα Μεσαιωνικής Γενεαλογίας για έναν μετέπειτα, δεύτερο γάμο του Γκιγκ Α΄ με την Iνές (Agnès) της Βαρκελώνης, στην προκειμένη περίπτωση είναι η πρώτη πράξη του 1070 των Καταγραφών του Βιενουά (Regeste dauphinois) που είναι ψευδής, με την έννοια ότι ονομάζει τον Γκιγκ (τον Παχύ) μνηστευμένο με την Ινές.
Ο γιος τους είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα Επιχείρησης Γαλλία Κατηγορία:Κόμητες του Βιενουά
Δημήτριος Παπαμιχαλόπουλος
Ο Δημήτριος Παπαμιχαλόπουλος (1886 - 1986) ήταν Έλληνας  πολιτικός.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Κρεμαστή Λακωνίας το 1886, γιος του Γεωργίου.
Σπούδασε νομικά στην Αθήνα στο Παρίσι και στην Περούτζια της Ιταλίας.
Βουλευτής
Ο Παπαμιχαλόπουλος εξελέγη βουλευτής με το Προοδευτικόν Κόμμα (Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων) του Καφαντάρη το 1932 Σημειώνεται ότι στο Μητρώο Βουλευτών (1910-1935) καταγράφεται εκλεγείς βουλευτής στις εκλογές του 1920 με ίδιο ονοματεπώνυμο.
Στις εκλογές του 1950, του 1951 και του 1958 εξελέγη βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Στις αναπληρωματικές βουλευτικές εκλογές του 1952 στην περιφέρεια Επιδαύρου-Λιμηράς ο Παπαμιχαλόπουλος ήταν υποψήφιος. Την έδρα κέρδισε ο Ιωάννης Λύρας από τον Ελληνικό Συναγερμό με 10.730 ψήφους, επικρατώντας του Δημητρίου Παπαμιχαλόπουλου από το κόμμα των Φιλελευθέρων, ο οποίος πήρε 4.656 ψήφους. Μετά την αποχώρησή του από το Κόμμα Φιλελευθέρων, προσχώρησε στην Κίνηση Εθνικής Αναδημιουργίας (17 Νοεμβρίου 1960). Έγινε μέλος της Ένωσης Κέντρου με την οποία εξελέγη βουλευτής Λακωνίας το 1961 και το 1963.
Θητεία στην κυβέρνηση
Την 1η Φεβρουαρίου 1951 διορίστηκε υφυπουργός Εθνικής Αμύνης στην κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου, υπηρετώντας ως τις 30 Ιουλίου 1951 και εν συνεχεία έγινε υπουργός Συγκοινωνιών ως τις 27 Οκτωβρίου 1951.
Πέθανε αιωνόβιος στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1986 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. . Σύζυγός του ήταν η Αντιγόνη Ιωαννίδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Προοδευτικό Κόμμα
Ζερμπίσια Μεσσηνίας
Τα Ζερμπίσια Μεσσηνίας είναι χωριό στο νομό Μεσσηνίας. Το χωριό υπάγεται στον δήμο Μεσσήνης και πριν το 2011 στον δήμο Ιθώμης, ενώ το χωριό υπάγεται επίσης στη δημοτική ενότητα Ζερμπισίων.
Στις 25 Αυγούστου 2014 υπήρξε πυρκαγιά στο χωριό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Καθεδρικός Ναός της Νικορτσμίντα
Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Νικολάου της Νικορτσμίντα (γεωργιανά: ნიკორწმინდის ტაძარი) είναι μία Γεωργιανή Ορθόδοξη εκκλησία που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό, στην ορεινή περιοχή Ράτσα, στο μχάρε Ράτσα-Λετσχούμι και Κβέμο Σβανέτι στη δυτική Γεωργία. Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε το 1010-1014 επί βασιλείας του Μπαγκράτ Γ' της Γεωργίας. Παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον λόγω του σχεδίου του: είναι σταυροειδής σε εξαγωνική βάση. Το αξιοθέατο συμπεριλαμβάνεται στον Ενδεικτικό κατάλογο με Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Ιστορία
Ο καθεδρικός Ναός της Νικορτσμίντα χτίστηκε το 1010-1014, κατά τη βασιλεία του Μπαγκράτ Γ' του Κουροπαλάτη, και αφιερώθηκε στον Άγιο Νικόλαο, όπως αναφέρεται σε μία επιγραφή στη δυτική είσοδο. Τα παρεκκλήσια είναι μεταγενέστερες προσθήκες, αλλά και του 11ου αιώνα.
Το 1534 ο Βασιλιάς Μπαγκράτ Γ' του Ιμερέτι ανακαίνισε την εκκλησία και εγκατέστησε μία επισκοπή. Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό του ναού είναι του 16ου και του 17ου αιώνα.
Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα χτίστηκε ένα τριώροφο καμπαναριό στην αυλή του ναού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί
Ολοκρινής αδένας
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ|Ολοκρινική έκκριση Ο όρος ολοκρινής αδένας είναι όρος που χρησιμοποιείται για την ταξινόμηση του τρόπου έκκρισης στους εξωκρινείς αδένες στη μελέτη της ιστολογίας. Οι ολοκρινικές εκκρίσεις παράγονται στο κυτταρόπλασμα και απελευθερώνονται από τη ρήξη της πλασματικής μεμβράνης, η οποία καταστρέφει το κύτταρο και έχει ως αποτέλεσμα την έκκριση του περιεχομένου.
Η έκκριση του ολοκρινικού αδένα είναι η πιο βλαπτική (στο ίδιο το κύτταρο και όχι στον ξενιστή που κατέστρεψε το κύτταρο) έκκριση, με την μεροκρινική έκκριση να είναι η λιγότερο βλαπτική και η αποκριτική έκκριση να είναι στη μέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστολογία
Αντώνης Κρόμπας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αλίγια (παλαίστρια)
Η Νουφ αλ-Αριμπί (γεννημένη στις 23 Νοεμβρίου 1994) είναι Καναδέζα επαγγελματίας παλαίστρια. Συμμετέχει στο Smackdown με το όνομα Αλίγια (αγγλικά: Aliyah).
Πρώτα Χρόνια
Η Νουφ αλ-Αριμπί γεννήθηκε στο Τορόντο του Οντάριο. Είναι συριακής και ιρακινής καταγωγής και μεγάλωσε σε μια αυστηρή, συντηρητική οικογένεια. Το 2012, αποφοίτησε από το Κολεγιακό Σχολείο Σαιντ Τζόσεφς και αργότερα παρακολούθησε το Κολέγιο Τζορτζ Μπράουν, όπου σπούδασε νοσηλευτική. Παρακολούθησε επίσης σχολή εκπαίδευσης τσίρκου.
Καριέρα
Η αλ-Αριμπί εργάστηκε στην ανεξάρτητη πυγμαχία με το όνομα Τζασμίν Αριμπί. Έκανε το ντεμπούτο της για την Squared Circle Wrestling (SCW) στο Τορόντο τον Ιανουάριο του 2013. Συμμετείχε σε αγώνες πυγμαχίας στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης της Pure Wrestling Association (PWA), Absolute Intense Wrestling (AIW) και New England Championship Wrestling (NECW).
Η αλ-Αριμπί αποφάσισε αρχικά ότι ήθελε να γίνει παλαίστρια αφού παρακολούθησε τις Μπεθ Φίνιξ και Μίκι Τζέιμς να πολεμούν σε ένα επεισόδιο του Raw στις 5 Μαΐου 2008. Οι αγαπημένοι της παλαιστές περιλαμβάνουν τους Ετζ και Τζεφ Χάρντι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE