cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυβέρνηση Αδόλφου Χίτλερ
Οι συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου άρχισαν να μειώνονται μετά το 1933 ώσπου στο τέλος σταμάτησαν εντελώς. Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι το δίμηνο Φεβρουαρίου - Μαρτίου 1933, το υπουργικό συμβούλιο συνεδρίασε 31 φορές ενώ το αμέσως επόμενο δίμηνο Απριλίου - Μαΐου μόνο 16. Η τελευταία συνάντηση της ολομέλειας του υπουργικού συμβουλίου πραγματοποιήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου του 1938. Την «Πράξη Εξουσιοδότησης», που ουσιαστικά του έδινε απεριόριστες εξουσίες, κατάφερε να την πάρει ο Χίτλερ το 1933, από το Ράιχσταγκ και τον πρόεδρο Πάουλ φον Χίντενμπουργκ.
Η πορεία προς τον σχηματισμό της κυβέρνησης
Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών της 31ης Ιουλίου 1932, όπου το «Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα» βγήκε πρώτο σε ψήφους αλλά χωρίς αυτοδυναμία, οι διαβουλεύσεις μεταξύ των πολιτικών προσανατολίστηκαν, στην επίτευξη κυβέρνησης συνεργασίας.
Τα κύρια πολιτικά πρόσωπα που συμμετείχαν στις διαβουλεύσεις ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ, ο τότε (διορισμένος από τον πρόεδρο) καγκελάριος, Φραντς φον Πάπεν, ο υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης Πάπεν, Κουρτ φον Σλάιχερ και ο πρόεδρος της Γερμανίας, Πάουλ φον Χίντενμπουργκ.
Ο Χίτλερ στα πλαίσια των συνομιλιών του με τον Σλάιχερ, είχε ήδη κάνει γνωστό από τον Αύγουστο του 1932, ότι διεκδικούσε τη θέση του Καγκελάριου για τον ίδιο καθώς και τα υπουργεία Εσωτερικών και Διοίκησης για το κόμμα του, προκειμένου να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, ενώ στο Υπουργείο Άμυνας δεχόταν να παραμείνει ο Σλάιχερ. . Ωστόσο, η συμφωνία βρήκε αντίθετο τον πρόεδρο Χίντενμπουργκ, που αρνήθηκε να κάνει καγκελάριο τον Χίτλερ. Ο Σλάιχερ μετέφερε στον Χίτλερ την απόφαση του προέδρου να δεχτεί να προσυπογράψει μόνο τον διορισμό του ως αντι-καγκελάριο σε μια κυβέρνηση φον Πάπεν. Η πρόταση δεν έγινε δεκτή από τον Χίτλερ. Έτσι, η Γερμανία οδηγήθηκε και πάλι σε εκλογές, στις 6 Νοεμβρίου 1932.
Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών, που αν και μείωσαν το ποσοστό των Εθνικοσοσιαλιστών, ωστόσο τους έφεραν και πάλι πρώτους, η διαπραγματευτική δύναμη τόσο του φον Πάπεν όσο και του προέδρου Χίντενμπουργκ, εξασθενεί. Ο Χίντενμπουργκ συνεχίζει να αρνείται την πρωθυπουργοποίηση του Χίτλερ, για την οποία μάλιστα αποστέλλει και επίσημη δήλωση στις εφημερίδες. Ο φον Πάπεν διακηρύσσει στο υπουργικό του συμβούλιο ότι προτιμά να εφαρμόσει στρατιωτικό νόμο και να καταργήσει το Ράιχσταγκ παρά να ηττηθεί ξανά από μια δεύτερη άρνηση ψήφου εμπιστοσύνης. Ο φον Πάπεν τελικά, ύστερα από την πίεση του φον Σλάιχερ και του Χίντενμπουργκ- αντί να κηρύξει στρατιωτικό νόμο- αναγκάζεται σε παραίτηση στις 17 Νοεμβρίου. Ο Χίντενμπουργκ στις 3 Δεκεμβρίου 1932 διορίζει πρωθυπουργό τον φον Σλάιχερ. Ο φον Σλάιχερ θεωρεί ότι η δική του πρωθυπουργία θα μπορούσε να συνασπίσει γύρω του, τους Εθνικοσοσιαλιστές και τα υπόλοιπα εθνικιστικά κόμμα του κοινοβουλίου, αλλά κάνει λάθος. Η κυβέρνηση Σλάιχερ, έχοντας στην ουσία τους ίδιους υπουργούς όπως και η προηγούμενη του φον Πάπεν, δεν καταφέρνει να παραγάγει ουσιαστικό έργο. Αν και κάνει μια σημαντική κίνηση για τη δημιουργία θέσεων εργασίας μέσω κατασκευής δημοσίων έργων, η κίνηση μένει τελικά ημιτελής. Έτσι, δεν καταφέρνει να κερδίσει ούτε τη συμπάθεια του λαού, ούτε των υπουργών του, ούτε πολύ περισσότερο των άλλων κομμάτων. Η συνεχής τάση του για μηχανορραφίες τον κάνει τελικά αντιπαθή και στον μεγάλο του σύμμαχο, τον πρόεδρο Χίντενμπουργκ.
Στις 28 Ιανουαρίου 1933, ο φον Σλάιχερ ζητά από τον πρόεδρο Χίντενμπουργκ να διαλύσει με διάταγμά του το Ράιχσταγκ, προτού προλάβουν τα αντίπαλα κόμματα να καταθέσουν πρόταση μομφής στην κυβέρνησή του. Οι φήμες που κυκλοφορούσαν στο Βερολίνο ότι ο φον Σλάιχερ ετοιμάζει στρατεύματα για κινηθεί εναντίον του Προέδρου του Ράιχ, οι πιέσεις του φον Πάπεν αλλά και η καθαρή προτίμηση των στρατιωτικών ηγετών στον Χίτλερ, έκαναν τελικά τον Χίντενμπουργκ να αλλάξει γνώμη και να διορίσει τον Χίτλερ, Καγκελάριο, στις 30 Ιανουαρίου 1933.
Το κυβερνητικό σχήμα της 30ης Ιανουαρίου
Σε μια λιτή τελετή που έγινε στο Προεδρικό μέγαρο το απόγευμα της 30ης Ιανουαρίου 1933, ο Χίντεμπουργκ έχρισε τον Αδόλφο Χίτλερ επικεφαλής της κυβέρνησης. Το «Εθνικοσιαλιστικό κόμμα» (NSDAP) συμμετείχε με ακόμα δύο πρόσωπα, τον Βίλχελμ Φρικ που έλαβε το αξίωμα του Υπουργού των Εσωτερικών και τον Χέρμαν Γκαίρινγκ που έγινε Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου.
Το «Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα» (DNVP) ανέλαβε τα Υπουργεία Δικαιοσύνης, Οικονομικών και Επισιτισμού και Γεωργίας ενώ το υπόλοιπο υπουργικό συμβούλιο απαρτιζόταν από μέλη της προηγούμενης κυβέρνησης Σλάιχερ. Αυτή η κυβερνητική σύνθεση διήρκεσε μέχρι τον Ιούνιο του 1933, όταν το DNVP αυτοδιαλύθηκε και τα μέλη της κυβέρνησης είτε αποχώρησαν είτε προσχώρησαν στο NSDAP και συνέχισαν την πολιτική τους καριέρα.
Οι πρώτες κινήσεις της νέας κυβέρνησης
Την 1η Φεβρουαρίου 1933 - δυο μέρες μετά την όρκιση της νέας κυβέρνησης - ο Χίτλερ ζητά και ο Χίντενμπουργκ αποδέχεται - τη διάλυση του Κοινοβουλίου με σκοπό να διεξαχθούν νέες εκλογές. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας που μόλις αρχίζει το NSDP χρησιμοποιεί για πρώτη φορά ευρέως, τις δυνατότητες προπαγάνδας που του δίνουν οι τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εμφανίσεις και ομιλίες. Στις 20 Φεβρουαρίου λαμβάνει χώρα στο γραφείο του Χέρμαν Γκαίρινγκ στο Ράιχσταγκ μια μυστική συνάντηση μεταξύ του Χίτλερ και σημαντικών παραγόντων της γερμανικής επιχειρηματικής ελίτ. Μεταξύ των 25 συμμετεχόντων βρίσκονται ο τότε πρόεδρος της «Τράπεζας του Ράιχ», (Reichsbank) Χιάλμαρ Σαχτ, ο μεγαλοβιομήχανοι Γκούσταφ Κρουπ φον Μπόλεν ουντ Χάλμπαχ και Άλμπερτ Φέγκλερ. Ο Χίτλερ τους παρουσιάζει το πολιτικό του πρόγραμμα και ζητά τη συμπαράστασή τους. Οι εκπρόσωποι των μεγαλο-επιχειρηματιών εκτός από τη συμπαράστασή τους δωρίζουν και στο κόμμα του, 3.000.000 μάρκα για τις ανάγκες του προεκλογικού αγώνα. Το βράδυ της 27ης Φεβρουαρίου 1933, ξεσπά πυρκαγιά στο κτίριο του Γερμανικού Κοινοβουλίου (Ράιχσταγκ). Αμέσως συλλαμβάνεται ως υπεύθυνος ο νεαρός Ολλανδός κομμουνιστής Μαρίνους βαν ντερ Λούμπε. Παράλληλα, με τον βαν ντερ Λούμπε, συλλαμβάνονται πολλά μέλη του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (KPD) και αρκετοί Εβραίοι. Την επόμενη ακριβώς μέρα, στις 28 Φεβρουαρίου ο Χίντενμπουργκ - υπό την πίεση του Χίτλερ και των γεγονότων - υπογράφει το «Προεδρικό Διάταγμα για την ασφάλεια του κράτους και των πολιτών» (διάταγμα που έμεινε γνωστό ως «Διάταγμα του εμπρησμού του Ράιχσταγκ» σύμφωνα με το οποίο ενισχύονται οι αστυνομικές εξουσίες ενώ παράλληλα περιορίζονται οι ελευθερίες του Τύπου αλλά και οι ατομικές ελευθερίες. Με βάση αυτό το διάταγμα, συλλαμβάνεται -στις 3 Μαρτίου- και ο γενικός γραμματέας του κομμουνιστικού κόμματος, Έρνστ Τέλμαν.
Στις 5 Μαρτίου 1933, διενεργούνται εκλογές, που αν και βγάζουν και πάλι πρώτο κόμμα το NSDP, ωστόσο δεν του δίνουν αυτοδυναμία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αδόλφος Χίτλερ Κατηγορία:1933 Κατηγορία:Ναζιστικό Κόμμα Κατηγορία:Πολιτική της Ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Κυβέρνηση της Γερμανίας
Βίκυ Σάφρα
Η Βίκυ Σάφρα (γεννημένη το 1952 ή το 1953 ως Βίκυ Εσκενάζυ Σαρφάτη), είναι Εβραία ελληνικής καταγωγής δισεκατομμυριούχος και φιλάνθρωπος.
Βιογραφία
Γεννημένη στη Βραζιλία η Βίκυ Σαρφάτη παντρεύτηκε τον Τζότζεφ Σάφρα (1938–2020) το 1969 και απέκτησαν 4 παιδιά και 14 εγγόνια. Ο σύζυγός της πέθανε το 2020 σε ηλικία 82 ετών αφήνοντας την περιουσία του σε εκείνην και τα παιδιά τους. Αυτή είναι επικεφαλής του Φιλανθρωπικού Ιδρύματος «Vicky & Joseph Safra Philanthropic Foundation». Είναι υπήκοος Ελλάδας αλλά ζει στο Crans-Montana της Ελβετίας. Με τον σύζυγό της απέκτησαν τέσσερα παιδιά.
Σύμφωνα με τη λίστα του Forbes, Δισεκατομμυριούχοι του κόσμου, από τον Οκτώβριο του 2021, η περιουσία της είναι 7,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα παιδιά της είναι επίσης δισεκατομμυριούχοι συνολικής περιουσίας 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Από το 2021 είναι η πλουσιότερη Ελληνίδα του κόσμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Βραζιλιάνοι επιχειρηματίες
Agnez Mo
Η Agnes Monica Muljoto (1 Ιουλίου 1986), γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Agnez Mo, είναι Ινδονήσια τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, μουσικός, ηθοποιός. Έχει ηχογραφήσει τρία παιδικά άλμπουμ. Επίσης έγινε παρουσιάστρια παιδικών τηλεοπτικών προγραμμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδονήσιοι Κατηγορία:Τραγουδιστές
Καστέλ Καπουάνο
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|245x245εσ|Η αίθουσα των Προτομών (sala dei Busti). εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|203x203εσ|Το Καστέλ Καπουάνο τον 17ο αι.
Το Καστέλ Καπουάνο, ιταλ.: Castel Capuano είναι ένα κάστρο στη Νάπολη, στη νότια Ιταλία. Πήρε το όνομά του από το γεγονός, ότι ήταν σε εκείνο το σημείο στα τείχη της πόλης, όπου ο δρόμος οδηγούσε στην πόλη Κάπουα. Το κάστρο βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της βία ντέι Τριμπουνάλι, και μέχρι πρόσφατα στέγαζε την Αίθουσα της Δικαιοσύνης της Νάπολης, η οποία έχει πλέον μεταφερθεί στο νέο Κέντρο Πολιτισμού, το Τσέντρο Ντιρετσιονάλε.
Η κατασκευή κτίστηκε τον 12ο αι. από τον Γουλιέλμο Α΄, γιο του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας, τού πρώτου μονάρχη του βασιλείου της Νάπολης. Επεκτάθηκε από τον Φρειδερίκο Β΄ των Χοενστάουφεν και έγινε ένα από τα βασιλικά του ανάκτορα. Στις 19 Αυγούστου 1432, ο Σερτζιάννι Καρακιόλο μαχαιρώθηκε από τέσσερις ιππότες της υπηρεσίας της βασίλισσας, στο δωμάτιό του στο Καστέλ Καπουάνο.
Τον 16ο αι. υπό την ισπανική αντιβασιλεία του Πέδρο Αλβάρεθ δε Τολέδο, όλα τα διάφορα νομικά γραφεία και τμήματα της πόλης ενοποιήθηκαν εδώ και έγινε η αίθουσα της δικαιοσύνης, γνωστής ως "Vicaria", τα υπόγεια της οποίας χρησίμευαν ως φυλακή. Επάνω από την είσοδο του κάστρου, ο θυρεός τού Καρόλου Ε΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας, που επισκέφθηκε τη Νάπολη το 1535, είναι ακόμα ορατός.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές αποπερατωμένα τον 12ο αιώνα
Βάρτισλαβ Η΄ της Πομερανίας-Βόλγκαστ
Ο Βάρτισλαβ Η΄, γερμαν. Wartislaw VIII (1373 - 20/23 Αυγούστου 1415) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπάρνιμ ΣΤ΄ της Πομερανίας-Βόλγκαστ (1394-1405) και μετά μόνος του (1405-1415).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Βάρτισλαβ ΣΤ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Άννας, κόρης τού Ιωάννη Α΄ δούκα τού Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ.
Ο πατέρας του τον προόριζε για κληρικό: στα 14 έτη του ορίστηκε αρχιδιάκονος στο Τρίμπσεες. Όμως το 1393 άφησε τον κλήρο και νυμφεύτηκε. Ταξίδεψε στην Παλαιστίνη· λέγεται ότι το έκανε, λόγω της άδειας γάμου που του επετράπη. Στο ταξίδι τον ακολούθησε αρχικά και ο εξάδελφος τού πατέρα του, ο Βάρτισλαβ Ζ΄ δούκας της Πομερανίας-Στολπ, ο οποίος όμως λόγω ασθένειας διέκοψε το ταξίδι και επέστρεψε.
Το 1394 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπάρνιμ ΣΤ΄. Συμμαχούσαν με τη Χανσεατική Ένωση για να πολεμήσουν την πειρατεία. Ωστόσο μερικές φορές ο Μπάρνιμ ΣΤ΄ έκανε πειρατεία με αποτέλεσμα να αντιδράσουν η Χανσεατική Ένωση και οι Τεύτονες Ιππότες· απεβίωσε το 1405.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγνή, κόρη τού Έρικ Δ΄ των Ασκάνια δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Βαρτισλαβ 08
Φίντες – Ουγγρική Συμμαχία Πολιτών
Το Φίντες – Ουγγρική Συμμαχία Πολιτών (ουγ: Fidesz – Magyar Polgári Szövetség) είναι συντηρητικό και λαϊκιστικό κόμμα της Ουγγαρίας, θεωρούμενο ως αυταρχικό από πολλούς αναλυτές. Ιδρύθηκε στις 30 Μαρτίου 1988, ως Φιντές. Είναι το κυβερνών και κυρίαρχο κόμμα στην χώρα, με κύριο πρόσωπο τον πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν.
Τοποθετείται από πολιτικούς αναλυτές στη δεξιά ή στην ακροδεξιά λόγω της έντονης συντηριτικής και αντιμεταναστευτικής πολιτικής που εφαρμόζει, καθώς και λόγω του αυταρχισμού του. Στηρίζει τον παραδοσιακό τρόπο ζωής, τις αξίες του έθνους, αντιτίθεται στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, εφαρμόζει πολιτικές οικονομικού εθνικισμού (παλαιότερα φιλελευθερισμού), ενώ τάσσεται υπέρ της θανατικής ποινής. Είναι, επιπλέον, σταθερά ευρωσκεπτικιστικό κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στην Ουγγαρία Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα της Ευρώπης Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα
<references group="lower-greek"/>
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2001-02
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2001-02 ή αλλιώς το Ερεντιβίζιε 2001-02 ήταν το 46ο πρωτάθλημα Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 17 Αυγούστου 2001 και ολοκληρώθηκε στις 5 Μαΐου 2002.
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη συγκεκριμένη σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 2000-01.
Αποτελέσματα
Πράσινο: Νίκη γηπεδούχου ομάδας Μπλε: Ισοπαλία <div style="margin-left:185px; padding-left:10px; width:200px; background-color:#FCC; font-size:11px; margin-bottom:10px;">Κόκκινο: Νίκη φιλοξενούμενης ομάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2001-2002 Κατηγορία:Έρεντιβιζι
Αντόνι Πάτεκ
Ο Αντόνι Νόρμπερτ Πάτεκ (πολωνικά: Antoni Norbert Patek, Antoine Norbert de Patek [Αντουάν Νορμπέρ ντε Πατέκ]) (14 Ιουνίου 1812 – 1 Μαρτίου 1877) ήταν Πολωνός πρωτοπόρος στην ωρολογοποιία και δημιουργός της Patek Philippe & Co., μιας από τις ελβετικές εταιρείες ωρολογοποιίας, μαχητής της ανεξαρτησίας της Πολωνίας και πολιτικός ακτιβιστής.
Πρώιμη ζωή
δεξιά|μικρογραφία|246x246εσ| Οικόσημο Πράβντζιτς Ο Πάτεκ γεννήθηκε το 1812 στο Πιάσκι Σλαχέτσκιε, κοντά στο Λούμπλιν του Δουκάτου της Βαρσοβίας. Οι γονείς του ήταν οι Γιόαχιμ Πάτεκ και η Άννα (το γένος Πιασέτσκα) του οικοσήμου Πράβντζιτς. Σε ηλικία 10 ετών, ο Πάτεκ μετακόμισε με τους γονείς του στη Βαρσοβία, όπου ο πατέρας του πέθανε στις 7 Απριλίου 1828.
Την 1η Μαρτίου 1828, ο 16χρονος Πάτεκ εντάχθηκε στο Πολωνικό 1ο Σύνταγμα Έφιππων Τυφεκίων. Πολέμησε στην πολωνική Νοεμβριανή Εξέγερση κατά της ρωσικής κυριαρχίας, κατά την οποία τραυματίστηκε δύο φορές. Στις 27 Φεβρουαρίου 1831, για την ηρωική του στάση, ο Πάτεκ προήχθη ως ανθυπολοχαγός της ταξιαρχίας «1 Αυγούστου» και στις 3 Οκτωβρίου του ίδιου έτους παρασημοφορήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας. Μετά την πτώση της εξέγερσης –όπως πολλοί άλλοι αξιωματικοί και στρατιώτες του Πολωνικού Στρατού– έπρεπε να μεταναστεύσει. αριστερά|μικρογραφία|255x255εσ| Τάγμα 4ης Τάξης του [[Τάγμα Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας|Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας]] Το 1832 είχε δεσμευτεί από τον Στρατηγό Γιούζεφ Μπεμ στην οργάνωση μιας διαδρομής εκκένωσης για τους Πολωνούς αντάρτες μέσω της Πρωσίας στη Γαλλία. Κατηγορήθηκε για εντολή σε ένα σημείο στάσης στο Μπάμπεργκ κοντά στο Μόναχο (ένα από τα πέντε σημεία στάσης στη διαδρομή εκκένωσης των ανταρτών). Μετά τον τερματισμό της εκκένωσης, ο Πάτεκ εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, πρώτα στο Καόρ και μετά στην Αμιένη, όπου εργάστηκε ως γραφέας.
Στις 20 Ιουλίου 1839 στο Βερσουά, ο Πάτεκ παντρεύτηκε τη Μαρί Αντελαΐντ Ελιζαμπέτ Τομαζίν Ντενιζάρ, κόρη ενός Γάλλου εμπόρου, του Λουί Σαρλ Ντενιζάρ από το Τορίνο, και της συζύγου του, Μαρί Ζαν Αντελαΐντ Ελιζαμπέτ, το γένος Ντεβίμ. Ο Αντόνι και η Μαρί ντε Πατέκ απέκτησαν τρία παιδιά. Ο πρώτος, ο Μπολεσλάς Ζοζέφ Αλεξάντρ Τομάς (Μπολέσουαφ Γιούζεφ Αλεξάντερ Τόμας), γεννημένος στις 16 Ιουνίου 1841, πέθανε στις 18 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Οι άλλοι δύο γεννήθηκαν πολύ αργότερα, όταν η Μαρί ντε Πατέκ ήταν ήδη 39 και 41 ετών αντίστοιχα: ένας γιος, ο Λεόν Μεσισλάς Βενσάν (Λέον Μιετσίσουαφ Βιντσέντι), 19 Ιουλίου 1857 και ένα κορίτσι, Μαρί Εντβίζ (Μάρια Γιαντβίγκα), 23 Οκτωβρίου 1859.
Patek, Czapek & Co. (1839–1845)
δεξιά|μικρογραφία| Χαρακτική της Πολωνικής Ωρολογοποιίας στη Γενεύη, με τον Αντόνι Πατέκ στην κορυφή και πορτρέτα και των δύο αδελφών Γκοστκόφσκι στο κάτω μέρος. Την 1η Μαΐου 1839, στη Γενεύη, ο Πατέκ μαζί με έναν άλλο Πολωνό μετανάστη - τον Φραντσίσεκ Τσάπεκ (που στην πραγματικότητα ήταν τσέχικης καταγωγής), ο προικισμένος ωρολογοποιός της Βαρσοβίας ίδρυσε την εταιρεία τους για την παραγωγή ρολογιών. Η εταιρεία υποστηρίχθηκε οικονομικά επίσης από τους πρώτους εργάτες της, μεταξύ άλλων τους Πολωνούς ωρολογοποιούς: Βαβζίνιετς Γκοστκόφσκι, Βιντσέντι Γκοστκόφσκι και Βουαντίσουαφ Μπαντούρσκι. Τα πρώτα ρολόγια τσέπης κατασκευάστηκαν με μεμονωμένες παραγγελίες. Κυρίως, η καλλιτεχνική παραγωγή της νεαρής εταιρείας αντικατόπτριζε θέματα από την ιστορία και τον πολιτισμό της Πολωνίας, όπως πορτρέτα επαναστατικών ηρώων, θρύλους του 10ου και 12ου αιώνα και τη λατρεία της πολωνικής Μαύρης Παναγίας της Τσενστοχόβα.
Μεταξύ της συλλογής του Μουσείου Πατέκ Φιλίπ υπάρχουν ρολόγια που παρουσιάζουν το οικόσημο της Πριγκίπισσας Ζούμπουφ (βλ. εικόνα ) από το 1845 και τα πορτρέτα του Πολωνού στρατηγού Ταντέους Κοστσιούσκο και του Πολωνού πρίγκιπα και στρατάρχη της Γαλλίας Γιούζεφ Πονιατόφσκι (βλ. εικόνα ) από το 1948.
Patek & Co. (1845–1851)
Η αυξανόμενη διαφωνία μεταξύ Πάτεκ και Τσάπεκ υποχρέωσε τον τελευταίο να αποσυρθεί. Το 1851, ο Τσάπεκ ίδρυσε την Czapek & Co. όπου παρήγαγε ρολόγια μέχρι το 1869. Στις 15 Μαΐου 1845 το μέρος που εγκατέλειψε ο Τσάπεκ καλύφθηκε από τον 30χρονο Γάλλο ωρολογοποιό Αντριέν Φιλίπ, ο οποίος το 1842 εφηύρε τον μηχανισμό περιέλιξης χωρίς κλειδί.
Patek Philippe & Co.
δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ| Αποκλειστικό ρολόι της Patek Philippe & Co. Την 1η Ιανουαρίου 1851 η Patek & Co. μετατράπηκε σε Patek Philippe & Co. Η εταιρεία ξεκίνησε τη μαζική παραγωγή ρολογιών τσέπης.
Και οι δύο συνιδιοκτήτες αναγνώρισαν την τελειότητα ως το ιδανικό τους και η εταιρεία κέρδισε την επιτυχία της χάρη στις αρχές που άφησε ο Αντονί Πατέκ στους απογόνους του:
Το ανοιχτό ρολόι χωρίς κλειδί «Βασίλισσα Βικτωρία» (βλ. εικόνα ) παρουσιάστηκε στη Βασίλισσα Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Έκθεσης του Λονδίνου στο Χάιντ Παρκ, στις 18 Αυγούστου 1851.
Το 1868, η Patek Philippe κατασκεύασε το πρώτο της ρολόι χειρός, το οποίο πουλήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1876 στην Ουγγαρέζα Κόμισσα Κοσόβιτς. Είχαν πρωτοπορήσει επίσης στο διαρκές ημερολόγιο, στο χρονογράφο και στον επαναλήπτη λεπτών στα ρολόγια.
Αναζητώντας εμπορικές επαφές, ο Πάτεκ ταξίδεψε μεταξύ άλλων στην Αγγλία (1847), στις ΗΠΑ (1854) και στη Ρωσία (1858).
Μετά το θάνατο του Πάτεκ, η εταιρεία άλλαξε τους ιδιοκτήτες της αρκετές φορές. Από το 1929, η Patek Philippe & Co. ανήκει στην οικογένεια Στερν, αλλά διατήρησε το αρχικό της όνομα. Η Patek Philippe & Co. εκδίδει συλλεκτικά ρολόγια κάθε χρόνο και μέχρι σήμερα παραμένει μια πολυπόθητη μάρκα πολυτελείας. Η Patek Philippe & Co. είναι ο μόνος κατασκευαστής ρολογιών της Γενεύης που τιμήθηκε με τη Σφραγίδα της Γενεύης. Από όλες τις κινήσεις που φέρουν τη διάκριση της Σφραγίδας της Γενεύης, το 95% είναι ρολόγια Patek Philippe & Co. Η εταιρεία δεν σταματά τις προσπάθειές της να καινοτομεί τα προϊόντα της. Η Patek Philippe & Co. έχει λάβει περισσότερες από 70 πατέντες, από τότε που εφάρμοσε το 1845 το σύστημα περιέλιξης στελέχους. Τα 20 πιο ακριβά ρολόγια χειρός που πωλήθηκαν σε δημοπρασία είναι όλα από την Patek Philippe & Co. Το ρολόι Patek Philippe Henry Graves Supercomplication που κατασκευάστηκε το 1933 κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ για το πιο ακριβό ρολόι—πουλήθηκε σε δημοπρασία το 1999 για περισσότερα από 11 εκατομμύρια δολάρια.
Το Sky Moon Tourbillon Ref 5002 είναι αυτή τη στιγμή το πιο περίπλοκο ρολόι στον κόσμο. Προς το παρόν παράγονται μόνο 3 κομμάτια το χρόνο. Οι ιδιοκτήτες αυτών των ρολογιών επιλέγονται από την Patek Co, καθώς είναι ιδιαίτερα περιζήτητα. Πωλούνται κυρίως σε συλλέκτες και όχι σε εμπόρους, ώστε να αποφευχθεί η μεταπώληση των ρολογιών για κέρδη.
Πολιτική ζωή του Πάτεκ
μικρογραφία| Τάφος του Αντόνι Πάτεκ στο Κοιμητήριο Σατελαίν Το 1843, ο Πάτεκ πολιτογραφήθηκε στη Γενεύη και έτσι απέκτησε ελβετική υπηκοότητα. Ωστόσο, δεν σταμάτησε την πολιτική του δραστηριότητα ως Πολωνός μετανάστης και δεν σταμάτησε τις προσπάθειές του να προσφέρει τη βοήθειά του στους πρόσφυγες. Έτσι, το 1838, υποστήριξε την πρωτοβουλία μιας ομάδας Πολωνών μεταναστών για την ίδρυση του «Πολωνικού Ιδρύματος», μιας οργάνωσης αλληλοβοήθειας που ιδρύθηκε τον επόμενο χρόνο και της οποίας έγινε ο ταμίας και ένα από τα πιο δραστήρια μέλη. Τον Μάιο του 1844, συμμετείχε στην εγκατάσταση μιας Πολωνικής Βιβλιοθήκης με ένα σαλόνι διαλέξεων στη Γενεύη. Πεπεισμένος για την ανάγκη συγκέντρωσης των οργανώσεων των Πολωνών μεταναστών, συνέστησε στους Πολωνούς που κατοικούν στη Γενεύη να συνεργαστούν με την επιτροπή των «Ταμείων Πολωνικής Μετανάστευσης» και την Πολωνική Βιβλιοθήκη στο Παρίσι. Τα έτη 1843, 1845 και 1847 ζήτησε την υποστήριξη του Πρίγκιπα Άνταμ Γέζι Τσαρτορίσκι για αυτήν την κοινωνία. Στις 18 Μαΐου 1846, ο Πάτεκ προσχώρησε στην Πολωνική Δημοκρατική Εταιρεία της Λυών και, κατά τη διάρκεια της Άνοιξης των Εθνών το 1848, πήγε κρυφά στη Φρανκφούρτη επί του Μάιν για να προτείνει εκεί, τη στιγμή της συνεδρίασης στις 6 Μαρτίου της Πολωνικής Εποπτείας, τη σύγκληση του πολωνικού κοινοβουλίου στην εξορία.
Οι πολιτικές δραστηριότητες του Πάτεκ κατά τη διάρκεια της Ιανουαριανής Εξέγερσης το 1863, περιγράφηκαν από τον Γιούλιαν Μπαουασέβιτς, γράφοντας με το ψευδώνυμο Άλμπερτ Ποτότσκι. Μετά τη συντριβή της εξέγερσης, ο Πάτεκ έφερε τη βοήθειά του στους πρόσφυγες που έφτασαν στη Γενεύη και διατήρησε τις σχέσεις με την Εκκλησία της Ανάστασης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού (πολωνικά: Zmartwychwstańcy) στο Παρίσι. Στη συνέχεια, ο Πάπας Πίος Θ΄ απένειμε στον Πάτεκ τον τίτλο του κόμη, σε αναγνώριση των υπηρεσιών που προσέφερε, καθώς και του ενεργού Καθολικού, όπως και στην κοινότητα των Πολωνών μεταναστών. Δυστυχώς, τα αρχεία του Βατικανού δεν διατηρούν έγγραφα που παρέχουν πληροφορίες σχετικά με την ημερομηνία και τη φύση αυτής της διάκρισης.
Ο Αντόνι Πάτεκ πέθανε στη Γενεύη και ετάφη σε ένα τοπικό Κοιμητήριο Σατελαίν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί εφευρέτες Κατηγορία:Ωρολογοποιοί Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Ελβετοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Ελβετοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Νοεμβριανή Εξέγερση Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελβετίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας
Καρβαμικός αιθυλεστέρας
Ο καρβαμικός αιθυλεστέρας, που ονομάζεται επίσης ουρεθάνη, είναι μια οργανική χημική ένωση με μοριακό τύπο C3H7NO2, που παράχθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Δομικά, είναι ένας εστέρας του καρβαμικού οξέος. Παρά την κοινή του ονομασία, δεν αποτελεί συστατικό των πολυουρεθανών.
Σύνθεση
Ο καρβαμικός αιθυλεστέρας είναι μια λευκή κρυσταλλική ουσία που παράγεται από τη θέρμανση νιτρικής ουρίας μαζί με αιθυλική αλκοόλη ή με επίδραση της αμμωνίας σε χλωρομεθανικό αιθυλεστέρα.
Εφαρμογές και ασφάλεια
Ο καρβαμικός αιθυλεστέρας παράγεραι εμπορικά στις ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια. Έχει χρησιμοποιηθεί ως αντινεοπλασματικός παράγοντας και για άλλους ιατρικούς σκοπούς, αλλά αυτό σταμάτησε, όταν βρέθηκε ότι είναι καρκινογόνα και η ιδια η ένωση, το 1943. Ωστόσο, στην Ιαπωνία συνεχίστηκαν οι ιατρικές ενέσεις με καρβαμικό αιθυλεστέρα, και από το 1950 έως το 1975 εκτιμάται ότι 100 εκατομμύρια φιαλίδια των 2 ml με 7- 15% διαλύματα καρβαμιδικού αιθυλεστέρα χρησιμοποιήθηκαν με μορφή ενέσεων σε ασθενείς ως συνδιαλύτη σε νερό, για να βοηθήσει την υδατοδιάλυση, κανονικά δυσδυάλυτων στο νερό αναλγητικών που χρησιμοποιύνταν για τον μετεγχειρητικό πόνο  Οι δόσεις αυτές εκτιμήθηκαν από τη Nomura (Έρευνα για τον Καρκίνο, 35, 2895-2899, Οκτώβριος 1975), έτσι ώστε να είναι στα επίπεδα στα οποία είναι καρκινογόνες για ποντίκια. Η πρακτική αυτή σταμάτησε το 1975. "(Σε) αυτήν τη λυπηρή ιατρική κατάσταση φαίνεται να εμπλέκεται ο μεγαλύτερος αριθμός (εκατομμύρια) ανθρώπων που εκτέθηκαν στις μεγαλύτερες δόσεις καθαρού  καρκινογόνου, που καταγράφηκαν στο αρχείο" (Japanese Journal of Cancer Research, 82, 1323-1324, Δεκεμβρίου 1991). Ο αμερικανός (ΗΠΑ) συγγραφέας και (αντι)καρκινικός ερευνητής James A. Miller, κλήθηκε να πραγματοποιήσει μελέτη για να διαπιστωθεί η επίδραση της παραπάνω μεθόδου στα Ιαπωνικά ποσοστά καρκίνου, αλλά φαίνεται ότι (τελικά) κανείς δεν το έχει κάνει ποτέ.
Πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο καρβαμικός αιθυλεστέρας χρησιμοποιήθηκε πολύ για τη θεραπεία του πολλαπλού μυελώματος, πριν βρεθεί ότι  είναι τοξικός, καρκινογόνος και σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματικός για τη συγκεκριμένη θεραπεία. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της αμερικανικής FDA, ο καρβαμιδικός αιθυλεστέρας έχει αποσυρθεί από φαρμακευτική χρήση. Ωστόσο, μικρές ποσότητες καρβαμιδικού αιθυλεστέρα χρησιμοποιούνται σε εργαστήρια ως αναισθητικό για ζώα.
Ο καρβαμιδικός αιθυλεστέρας αναβαθμίστηκε καρκινογόνο της  Ομάδας 2Α, από τις IARC το 2007.
Παλαιότερα, διασταυρωτικοί παράγοντες για επιδράσεις μόνιμης πίεσης σε υφάσματα συνθέθηκαν από καρβαμικό αιθυλεστέρα.
Ο καρβαμικός αιθυλεστέρας χρησιμοποιήθηκε συχνά για αναισθητικό, για πειράματα σε ζώα, με περισσότερες από 100 μελέτες σε ζώα με χρήση καρβαμιδικού αιθυλεστέρα που δημοσιεύονται κάθε χρόνο. Ένα πλεονέκτημα της χρήσης καρβαμιδικού  αιθυλεστέρα είναι ότι έχει μια πολύ μακρά διάρκεια δράσης, με κάποια ενήλικα ποντίκια να παρέμειναν σε αναισθησία 24 ώρες μετά τη χορήγηση του φαρμάκου. Επίσης, δεν καταστέλλει τη νευρωνική δραστηριότητα στο φλοιό στον ίδιο βαθμό με το ισοφλουράνιο.
Παρουσία σε ποτά και τρόφιμα
Η ανακάλυψη εκτεταμένης παρουσίας  καρβαμικού αιθυλεστέρα σε αλκοολούχα ποτά πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Για να αυξήσει την ευαισθητοποίηση του κοινού στο θέμα αυτό, το Κέντρο Επιστήμης ΗΠΑ για το Δημόσιο Συμφέρον, που δημοσιεύθηκε το 1987, Νοθευμένα Ποτά: Οδηγός Καταναλωτή για την ουρεθάνη σε Αλκοολούχα Ποτά. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα περισσότερα, αν όχι όλα, τα αλκοολούχα ποτά που παράχθηκαν με ζύμωση με μαγιά περιέχουν ίχνη από καρβαμιδικό αιθυλεστέρα (15 ppb έως 12 ppm). Άλλα τρόφιμα και ποτά που παρασκευάζονται με ζύμωση, επίσης, είναι πιθανό να περιέχουν καρβαμικό αιθυλεστέρα. Για παράδειγμα, το ψωμί έχει βρεθεί να περιέχει 2 ppb, ενώ 20 ppb σε καρβαμικό αιθυλεστέρα έχουν βρεθεί σε ορισμένα δείγματα σάλτσας σόγιας. Ποσότητες καρβαμικού αιθυλεστέρα και καρβαμικού μεθυλεστέρα έχουν επίσης βρεθεί σε κρασιά, σε σακέ, σε μπύρα, σε κονιάκ, σε ουίσκι και σε άλλα αλκοολούχα ποτά που έχουν υποστεί ζύμωση.
Έχει αποδειχθεί ότι ο καρβαμικός αιθυλεσέρας σχηματίζεται με αντίδραση αιθανόλης με ουρία:
Η αντίδραση αυτή συμβαίνει πολύ πιο γρήγορα σε υψηλότερες θερμοκρασίες, και ως εκ τούτου υψηλότερες συγκεντρώσεις του καρβαμικού αιθυλεστέρα βρίσκονται σε ποτά που θερμαίνονται κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας, όπως το κονιάκ, το ουίσκι και άλλα απεσταγμένα. Επιπλέον, κατά τη θέρμανση μετά την εμφιάλωση, είτε κατά τη διάρκεια της μεταφοράς ή στην προετοιμασία προκαλεί την περαιτέρω αύξηση των επιπέδων του καρβαμικού αιθυλεστέρα.
Η ουρία στα κρασιά προκύπτει από το μεταβολισμό της αργινίνης ή της κιτρουλίνης από τη ζύμη ή άλλους οργανισμούς. Η ουρία είναι απόβλητο προϊόν του αρχικού μεταβολισμού μέσα στα κύτταρα της ζύμης, μέχρι να συσσωρευθεί μέχρι ένα ορισμένο επίπεδο. Στο αυτό το σημείο, εκκρίνεται εξωτερικά,  και είναι σε θέση να αντιδράσει με την αιθανόλη, παράγοντας καρβαμιδικό αιθυλεστέρα.
Το 1988, οι παραγωγοί κρασιού και άλλων αλκοολούχων ποτών συμφώνησαν για επίπεδα καρβαμιδικού αιθυλεστέρα στο κρασί σε λιγότερο από 15 ppb, και σε δυνατότερα αλκοολούχα ποτά, σε λιγότερο από 125 ppb.
Αν και η ουρία δεν μπορεί να εξαλειφθεί, μπορεί να ελαχιστοποιηθεί με τον έλεγχο της γονιμοποίησης των αμπελιών, ελαχιστοποιώντας την έκθεση (των ποτών) στη θερμότητα, με τη χρήση αυτοκλωνοποιημένης μαγιάς και με άλλες μεθόδους. Επιπλέον, ορισμένα στελέχη της ζύμης έχουν αναπτυχθεί για να βοηθήσουν στη μείωση των επιπέδων καρβαμιδικού αιθυλεστέρα κατά την εμπορική παραγωγή των αλκοολούχων ποτών.
Ένας άλλος σημαντικός μηχανισμός παραγωγής καρβαμιδικού αιθυλεστέρα στα αλκοολούχα ποτά είναι η παραγωγή της ένωσης με πρόδρομη ένωση τα κυανιούχα άλατα, γεγονός που προκαλεί σχετικά υψηλά επίπεδα σε αλκοολούχα εκχυλίσματα από κυανογονικά φυτά.
Κίνδυνοι
Ο καρβαμιδικός αιθυλεστέρας δεν είναι έντονα τοξικός τους ανθρώπους, όπως φαίνεται από τη χρήση του ως φάρμακο. Μελέτες οξείας τοξικότητας δείχνουν ότι η χαμηλότερη δόση σε αρουραίους, ποντίκια και κουνέλια ισούται με 1.2 γρ/kg ή περισσότερο. Όταν ο καρβαμιδικός αιθυλεστέρας χρησιμοποιήθηκε για ιατρικούς λόγους, περίπου το 50% των ασθενών εμφάνισαν ναυτία και έμετο, και η μακροπρόθεσμη χρήση του οδήγήσε σε γαστροεντερικές αιμορραγίες. Η ένωση αυτή είναι σχεδόν άοσμη, προκαλεί αίσθημα ψύξης και έχει αλμυρόπικρη γεύση.
Μελέτες με αρουραίους, ποντίκια και χάμστερ έχουν δείξει ότι ο καρβαμιδικός αιθυλεστέρας προκαλεί καρκίνο όταν χορηγείται από το στόμα, με ένεση, ή όταν εφαρμόζεται στο δέρμα, αλλά ενώ δεν υπάρχουν επαρκείς μελέτες για τον καρκίνο σε ανθρώπους που προκαλούνται από καρβαμιδικό αιθυλεστέρα, λόγω των ηθικών επιπτώσεων τέτοιων μελετών. Ωστόσο, το 2007, ο Διεθνής Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο έθεσε τον καρβαμιδικό αιθυλεστέρα στην Ομάδα 2Α των καρκινογόνων, δηλαδή των ενώσεων που είναι "πιθανώς καρκινογόνων για τον άνθρωπο," επομένως ένα επίπεδο κάτω από πλήρως καρκινογόνες για τον άνθρωπο. Η IARC έχει δηλώσει ότι ο καρβαμικόε αιθυλεστέραε μπορεί να ανήκει στα  "ευλόγως αναμένεται να είναι καρκινογόνο για τον άνθρωπο με βάση επαρκή στοιχεία για την καρκινογένεση σε πειραματόζωα." το 2006, ο Αλκοόλ Πίνακας Ελέγχου του Οντάριο στον Καναδά απέρριψε αιτήματα εισαγωγής σέρι, λόγω υπερβολικών επιπέδων καρβαμιδικού αιθυλεστέρα σε δείγματα των σχετικών εμπορευμάτων.
Τα αλκοολούχα ποτά, ιδιαίτερα ορισμένα αποστάγματα φρούτων και ουίσκι, τείνουν να περιέχουν πολύ υψηλότερες συγκεντρώσεις από ουρεθάνη. Θέρμανση σε αλκοολούχα ποτά (π.χ. χρήση τους στη μαγειρική) αυξάνει τα επίπεδα του καρβαμιδικού αιθυλεστέρα, και την ανησυχία που υπάρχει πάνω από τη μεταφορά οίνων σε αγορές του εξωτερικού και σε δοχεία, τα οποία τείνουν να έχουν υπερθερμανθεί. Επιπλέον, η ουρεθάνη έχει μια τάση να συσσωρεύεται στο σώμα μας από μια σειρά από καθημερινές διατροφικές πηγές, π.χ. αλκοόλες, ψωμί και άλλα προϊόντα σιταριού που έχουν υποστεί ζύμωση, σάλτσα σόγιας, χυμό πορτοκαλιού και άλλων, που συχνά καταναλώνονται ως τρόφιμα. Ως εκ τούτου, για την έκθεση κινδύνου για την ανθρώπινη υγεία είναι όλο και πιο δύσκολο αξιολογηθεί η συνολική πρόσληψη καρβαμικού αιθυλεστέρα  από την καθημερινή διατροφή (που αναφέρεται σε αυτό ως "περιθώριο κινδύνου"), σε σύγκριση με την πρόσληψη από τα αλκοολούχα ποτά που είναι συχνά το πιο σημαντικό μέρος της συνολικής πρόσληψης
Αναφορές
Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Καρβοξυλικοί εστέρες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με άζωτο
Μάρκος Ιούλιος Γέσιος Μαρκιανός
Ιστορικό
Λίγα είναι γνωστά για την προέλευση του Mαρκιανού. Προερχόταν από την Arca Caesarea (σύγχρονη Arqa, στον Λίβανο). Ήταν ιππέας αξιωματικός, που έγινε promagistratus (διοικητής). Δεν είναι γνωστές περαιτέρω λεπτομέρειες για την πολιτική σταδιοδρομία του Mαρκιανού. Δολοφονήθηκε με εντολή του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μακρίνου το 218 στην Έμεσα της Συρίας.
Οικογένεια
Ο Μαρκιανός νυμφεύτηκε τη Ρωμαία Σύρια ευγενή Ιουλία Αβίτα Μαμαία, ως ο δεύτερος σύζυγός της. Αυτή ήταν η δεύτερη κόρη των ισχυρών Ρωμαίων Συρίων ευγενών Ιουλίας Μαίσας και Γαΐου Ιουλίου Αβίτου Αλεξιανού. Αδελφή της Ιουλίας Μαίσας ήταν η Ιουλία Δόμνα, σύζυγος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Λεύκιου Σεπτίμιου Σεβήρου. Εξαδέλφια της ήταν οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Καρακάλλας και Πόπλιος Σεπτίμιος Γέτας. Η Ι. Αβίτα Μαμαία ήταν θεία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ελαγάβαλου.
Ο Mαρκιανός νυμφεύτηκε την Ι. Α. Mαμαία κάποια στιγμή μετά το 200. Ο γάμος του Μαρκιανού και της Μαμαίας μπορεί να ενίσχυσε τη δύναμη του Σεπτίμιου Σεβήρου στις επαρχίες της Ρωμαϊκής Ανατολής. Η Μαμαία έφερε τον Mαρκιανό τα ακόλουθα παιδιά:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία της Έμεσας
Βίκτορ Μπρίζγκιν
Ο Βίκτορ Αρκάντιεβιτς Μπρίζγκιν (Виктор Аркадьевич Брызгин, γενν. 22 Αυγούστου 1962, Βοροσίλοβγκραντ, ΕΣΣΔ) είναι Σοβιετικός πρώην αθλητής στίβου, ειδικευμένος στους αγώνες ταχύτητας, Ολυμπιονίκης στη σκυταλοδρομία 4×100 μέτρων. Αντιπροσώπευσε τη Ντιναμό (Βοροσίλοβγκραντ). Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ (1988). Η σύζυγος του ήταν η τρεις φορές Ολυμπιονίκης Όλγα Μπρίζγκινα.
Η κόρη του, Γιελιζαβέτα, είναι μέλος της εθνικής ομάδας στίβου της Ουκρανίας, πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2010, χάλκινη μεταλλιούχος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο στη σκυταλοδρομία 4×100 μέτρων. Όπως και ο πατέρας της, προπονείται με τον Βλαντίμιρ Φεντορέτς.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Λαύκος Μαγνησίας
Ο Λαύκος είναι χωριό του Πηλίου, διοικητικά τμήμα του Δήμου Νοτίου Πηλίου, παλαιότερα κοινοτική ενότητα του Δήμου Σηπιάδος. Απέχει 54 χιλιόμετρα από τον Βόλο, σε υψόμετρο 300 μέτρων. Χαρακτηριστικό η δροσιά ακόμη και στις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού χάρη στον βορειοανατολικό άνεμο που συχνά δροσίζει το χωριό.
Ιστορικά φέρεται να κατοικήθηκε στα τέλη του 15ου αιώνα, σε επιλεγμένη τοποθεσία, αθέατη από τα πειρατικά πλοία που παρέπλεαν την περιοχή, στη συνέχεια επεκτάθηκε προς την κορυφογραμμή που του εξασφαλίζει θέα προς τον Παγασητικό.
Για το όνομά του η επικρατέστερη εκδοχή φέρεται να αντλεί από τον προσδιορισμό "γλαυκός".
Η τοποθεσία του εξασφαλίζει εύκολη πρόσβαση στις ακτές τόσο στον Παγασητικού όσο και στο Αιγαίου από τον οικισμό και ακτή Μικρό, απέναντι από την Εύβοια που αντίθετα από το όνομά της διαθέτει μια μεγάλη αμμώδη παραλία.
Αξιοθέατα
Στον οικισμό υπάρχει το «Μουσείο Ραδιοφώνου Αντώνης Ταβάνης», ένα από τα μόλις δύο μουσεία ραδιοφώνου που υπάρχουν στην Ελλάδα, καθώς και το μουσείο γλυπτικής και ζωγραφικής "Φάμπειο", που ιδρύθηκε το 2005 προς τιμήν του Λαυκιώτη γλύπτη και ζωγράφου Θανάση Φάμπα.
Tέλος, στον Λαύκο στεγάζεται καφενείο το οποίο λειτουργεί αδιάκοπα από το 1785.
Γιώργος Γεωργαντάς
Ο Γιώργος Γεωργαντάς (Αγία Παρασκευή Κιλκίς, 7 Μαΐου 1967) είναι Έλληνας δικηγόρος, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και πρώην Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Λαύκος Μαγνησίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Γιώργος Γεωργαντάς
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1967 στην Αγία Παρασκευή Κιλκίς. Αποφοίτησε από το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Κομοτηνής. Μετακόμισε στο Κιλκίς όπου εργάστηκε ως δικηγόρος. Είναι αντιπρόεδρος του Α.Ο. Κιλκισιακού.
Στανίσουαφ Πίγιας
μικρογραφία|220x220εσ| Ο τάφος του Στανίσουαφ Πίγιας στο κοιμητήριο του Γκιλοβίτσε μικρογραφία|220x220εσ| Ταφική πλάκα μικρογραφία|220x220εσ| Οδός Σέφσκα 7 στην [[Κρακοβία, 2008]] μικρογραφία|220x220εσ| Η αναμνηστική πλακέτα στον Στανίσουαφ Πίγιας στην οδό Σέφσκα 7 στην Κρακοβία Ο Στανίσουαφ Βουοντζίμιες Πίγιας (πολωνικά: Stanisław Włodzimierz Pyjas) (1953–1977) ήταν Πολωνός φοιτητής στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο στην Κρακοβία, μέλος των αντικομμουνιστικών φοιτητικών κινημάτων. Πέθανε στις 7 Μαΐου 1977 στην Κρακοβία. Οι ακριβείς συνθήκες του θανάτου του Πίγιας εξακολουθούν να αποτελούν μυστήριο και η περίπτωσή του, η οποία εξακολουθεί να αμφισβητείται, συγκλόνισε την κοινή γνώμη στην Πολωνία. Σύμφωνα με ένα σενάριο, δολοφονήθηκε και οι δολοφόνοι, πιθανώς μέλη των κομμουνιστικών μυστικών υπηρεσιών, φρόντισαν ο θάνατος να μοιάζει με ατύχημα. Το επίσημο σενάριο πάντως αναφέρει ότι ο θάνατός του επήλθε αφού έπεσε από τις σκάλες ενώ ήταν μεθυσμένος. Το 2011 το σώμα του εξετάστηκε και το αποτέλεσμα αναφέρει ότι ήταν η πτώση που προκάλεσε τον θάνατό του και ότι δεν είχε χτυπηθεί.
Αντιπολιτευτικές δραστηριότητες
Ο Στανίσουαφ Πίγιας γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1953 στο Ζίβιετς. Μετά την αποφοίτησή του από ένα τοπικό λύκειο, μετακόμισε στην Κρακοβία, για να ξεκινήσει σπουδές στο φημισμένο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο. Σπούδασε πολωνική φιλολογία και φιλοσοφία.
Γιώργος Γεωργαντάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Βουλευτές Κιλκίς Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Στανίσουαφ Πίγιας
Αντιπολιτευτικές δραστηριότητες
Κάποια στιγμή το 1976, ο Πίγιας εντάχθηκε στην Επιτροπή Άμυνας Εργατών, την οργάνωση που δημιουργήθηκε για να βοηθήσει εργάτες, συμμετέχοντες στις αντικομμουνιστικές διαδηλώσεις στους δρόμους στο Ράντομ και στη Βαρσοβία. Μαζί με φίλους από το Πανεπιστήμιο, τους Μπρονίσουαφ Βίλντσταϊν και Λέσουαφ Μαλέσκα, ο Πίγιας οργάνωσε διαδηλώσεις ενάντια στις καταστολές.
Θάνατος
Το σώμα του Πίγιας βρέθηκε στις 7 Μαΐου 1977, στη σκάλα που βρίσκεται σε ένα κτίριο στην οδό Σέφσκα (Szewska) 7 στο ιστορικό κέντρο της Κρακοβίας. Ο θάνατός του συγκλόνισε τη φοιτητική κοινότητα, με περίπου 1.000 άτομα να εμφανίστηκαν στην κηδεία στο χωριό Γκιλοβίτσε. Διαδηλώσεις στους δρόμους, όπως η Μαύρη Πορεία της Κρακοβίας, ξέσπασαν σε πολλές πολωνικές πόλεις και αμέσως μετά, Πολωνοί φοιτητές, συγκλονισμένοι από τον θάνατο του συναδέλφου τους, ίδρυσαν τη Μαθητική Επιτροπή Αλληλεγγύης. Στις 15 Μαΐου 1977, μετά από μια Μαύρη Πορεία, οι ιδρυτές προέτρεψαν την πολωνική κυβέρνηση να αποκαλύψει ποιος ήταν πίσω από το έγκλημα. Μεταξύ των μελών της Επιτροπής ήταν ο Ντόναλντ Τουσκ, ο οποίος αργότερα έγινε πρωθυπουργός της Πολωνίας και στη συνέχεια πρόεδρος της Ε.Ε. Ήταν η πρώτη οργάνωση αυτού του είδους στην Ανατολική Ευρώπη.
Επακόλουθα
Οι δράστες του εγκλήματος δεν βρέθηκαν ποτέ. Τρεις διαφορετικές έρευνες, που διεξήχθησαν από την τοπική εισαγγελία και τη Πολιτοφυλακή, σταμάτησαν και τελικά έληξαν, λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων.
Επισήμως, ο ιατρός από την Κρακοβία, Ζντίσουαφ Μάρεκ, δήλωσε ότι ο Πίγιας, μεθυσμένος, έπεσε από τις σκάλες, αλλά οι φίλοι του Πίγιας δεν το πίστεψαν. Ο Μπρονίσουαφ Βίλντσταϊν δήλωσε ότι δωροδόκησε έναν εργαζόμενο στο νεκροτομείο στην Κρακοβία και μπήκε στις εγκαταστάσεις για να ελέγξει το σώμα του συμφοιτητή του. Σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν σαφές ότι ο Πίγιας είχε ξυλοκοπηθεί άγρια μέχρι θανάτου.
Λίγες εβδομάδες μετά το θάνατο του Πίγιας, το σώμα ενός άλλου φοιτητή, του Στανίσουαφ Πιετράσκα, βρέθηκε στη λίμνη Σολίνα. Σύμφωνα με τον αδερφό του, πρέπει να επρόκειτο για φόνο, καθώς ο Πιετράσκα φοβόταν το νερό. Ήταν το τελευταίο άτομο που είδε τον Πίγιας ζωντανό και έδωσε μια περιγραφή του πιθανού δολοφόνου. Επίσης, ένα άτομο ύποπτο για φόνο, ένας πυγμάχος από την Κρακοβία, ο Μάριαν Βετσλέβιτς, πέθανε σε ένα μυστηριώδες ατύχημα.
Ο ρόλος του Λέσουαφ Μαλέσκα
Στα τέλη Ιουνίου 2008, η ιδιωτική τηλεόραση TVN παρουσίασε το ντοκιμαντέρ Trzech kumpli (Τρεις σύντροφοι), το οποίο παρουσίαζε την ιστορία των Βίλντσταϊν, Πίγιας και Λέσουαφ Μαλέσκα (γνωστός και ως Ketman και Return). Και οι τρεις τους ήταν φίλοι στο πανεπιστήμιο, σπούδασαν μαζί και ήταν ενεργοί στην αντικομμουνιστική αντιπολίτευση. Ωστόσο, ο Μαλέσκα, ο οποίος στη συνέχεια εργάστηκε για την Gazeta Wyborcza, ήταν μυστικός πληροφοριοδότης του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας.
Ο Μαλέσκα ήταν ένας εξαιρετικά επαινετικός πράκτορας, του οποίου οι αναφορές για φοιτητές στην Κρακοβία, στις οποίες δεν δίσταζε να περιγράψει τις στενές ζωές των πιο στενών του φίλων, αποκαλούνταν εξαιρετικές από τους υψηλόβαθμους των μυστικών υπηρεσιών. Σύμφωνα με τον Ρόμαν Γκράτσικ, δημοσιογράφο και φίλο του Μαλέσκα από το πανεπιστήμιο, ο Πίγιας έπρεπε να πεθάνει, επειδή μπορεί να υποπτευόταν τον Μαλέσκα για συνεργασία. Οι μυστικές υπηρεσίες δεν ήθελαν να χάσουν έναν τόσο πολύτιμο πράκτορα και ένας άγνωστος αξιωματικός διέταξε τη δολοφονία.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2006, στον Πίγιας απονεμήθηκε μετά θάνατον ο Σταυρός του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας, από τον πρόεδρο Λεχ Κατσίνσκι. Το 2019, του απονεμήθηκε ο Σταυρός της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί αντικομμουνιστές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Δολοφονημένοι ακτιβιστές Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Φερράντε Β΄ Γκοντζάγκα
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καίσαρα Α΄ κόμη της Γκουαστάλα και δούκα του Αμάλφι και της Καμίλα Μπορομέο. Το 1575 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Το 1621 η κομητεία του αναβαθμίστηκε σε δουκάτο, έγινε έτσι δούκας της Γκουαστάλα.
Το 1627 απεβίωσε ο Βικέντιος Β΄, δούκας της Μάντουα και τελευταίος του κύριου κλάδου των Γκοντζάγκα· ήταν γιος του Βικέντιου Α΄. Ο κοντινότερος συγγενής ήταν ο Κάρολος Γ΄ δούκας του Νεβέρ, εξάδελφος του Βικέντιου Α΄. Ο Φερράντε Β΄ διεκδίκησε επίσης τη διαδοχή, ως δεύτερος εξάδελφος του Βικέντιου Α΄, έτσι εμπλέχθηκε στον Πόλεμο για τη Διαδοχή της Μάντουα (1628-31). Ο Φερδινάνδος Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας τον υποστήριξε, θέλοντας να επαναφέρει το δουκάτο της Μάντουα στην επικράτειά του. Η Γαλλία υποστήριξε τον Κάρολο Γ΄, έτσι ο Πόλεμος για τη Διαδοχή της Μάντουα έγινε μέρος του Τριακονταετούς Πολέμου. Τελικά η προσπάθεια του Φερράντε Β΄ δεν ευοδώθηκε, αφού ο Κάρολος Γ΄ του Νεβέρ έγινε, ως Κάρολος Α΄, νέος δούκας της Μάντουα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Βιττόρια Ντόρια, κόρη του Τζοβάννι-Αντρέα ναυάρχου της Γένουας, ναυάρχου της Ισπανίας και μέλος του Βασιλικού Συμβουλίου της Ισπανίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι
Κέννεθ Σέττον
Ο '''Κέννεθ Μ. Σέττον' (Αγγλικά: Kenneth Meyer Setton'', New Bedford, Μασαχουσέτη, 17 Ιουνίου 1914 - Πρίνστον, Νιου Τζέρσεϋ, 18 Φεβρουαρίου 1995) ήταν Αμερικανός ιστορικός και ειδικός στην ιστορία της μεσαιωνικής Ευρώπης και κυρίως στις Σταυροφορίες. Αγαπούσε την Αθήνα και γι' αυτό μεγάλο μέρος του έργου του αναφέρεται στην ιστορία της.
Βιογραφία
Έλαβε τρεις φορές το βραβείο John Frederick Lewis της Royal Society of Edinburgh (Σκωτσέζικη Εθνική Ακαδημία): πρώτα το 1957 για το έργο του «Το βυζαντινό υπόβαθρο της ιταλικής Αναγέννησης» (The Byzantine Background to the Italian Renaissance), στη συνέχεια το 1984 για το έργο του «Η παποσύνη και η Ανατολή (1204-1571)», τόμος 3 και 4 και το 1990 για το έργο του «Venice, Austria and the Turks in the 17th Century».
Δύο συνεχόμενες χρονιές 1949 και 1950, βραβεύθηκε με τις Υποτροφίες Γκούγκενχαϊμ. Ήταν μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του περιοδικού Speculum.
Από το 1965 έως το 1968 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν, όπου διορίστηκε διευθυντής του Ινστιτούτου Έρευνας στις Ανθρωπιστικές Σπουδές. Από το 1968 και έως την συνταξιοδότησή του το 1984, εργάστηκε στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών στο Πρίνστον, Νιου Τζέρσεϋ, όπου απαλλαγμένος από ακαδημαϊκές υποχρεώσεις μπορούσε απερίσπαστος να αφιερωθεί στις έρευνές του. Η σύνταξη δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει το συγγραφικό του έργο. Έτσι το 1991, εκδίδει το «Venice, Austria and the Turks in the 17th Century».
Στην Ελλάδα δεν είναι αρκετά γνωστός τουλάχιστον μέσα από μεταφράσεις του έργου του, αν και σημαντικό μέρος αυτού αφορά την ιστορία της Αθήνας την περίοδο της καταλανικής κατοχής (1311-1388). Ο ίδιος ομολογεί στον πρόλογο του βιβλίου «Catalan Domination of Athens: 1311-1388», ότι το βιβλίο αυτό οφείλεται στην αγάπη του για την Αθήνα και τον θαυμασμό του για την Καταλονία. Γράφει ότι ήταν μεγάλη ευχαρίστηση γι' αυτόν οι «περίπατοι» στους δρόμους της Αθήνας του 14ου και 15ου αιώνα. Ο θάνατός του στις 18 Φεβρουαρίου 1995, κατόπιν επιπλοκών εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστει μερικές βδομάδες νωρίτερα, πέρασε απαρατήρητος τόσο από την ελληνική όσο και τη διεθνή επιστημονική κοινότητα. Είναι αξιοσημείωτο ότι η πληροφόρηση που έχουμε για την ζωή του προέρχεται από τους προλόγους των βιβλίων του και κυρίως από την νεκρολογία του που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Speculum τον Ιούλιο του 1996.
Η πρώτη του σύζυγος, Josephine Swift Setton, πέθανε το 1967 και η δεύτερη, Margaret Henry Setton, το 1987.
Έργα του
Όταν πέθανε ετοίμαζε την έκδοση του βιβλίου «Venetian and British Reports from Istanbul in the 18th Century» για έκδοση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί
Τάγμα Dnipro-2
Το 39ο Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού ονόματι Dnipro-2 είναι ένας στρατιωτικός σχηματισμός των ουκρανικών χερσαίων δυνάμεων.
Το τάγμα δημιουργήθηκε τον Μάιο του 2014 ως απάντηση στη ρωσική επιθετικότητα ως στους κατοίκους της περιοχής Ντνιπροπετρόφσκ, από όπου και πήρε το όνομά του το συγκεκριμένο τάγμα. Μερικοί από τους στρατιώτες του τάγματος συμμετείχαν σε σκληρές μάχες για το Ιλοβαΐσκ τον Αύγουστο του 2014.
Το τάγμα διαλύθηκε το 2016, αλλά στη βάση του δημιουργήθηκε το τάγμα ασφαλείας της 55ης ταξιαρχίας πυροβολικού της Ουκρανίας.
Ιστορία
Στις 18 Μαρτίου 2014, μετά τη στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Κριμαία και την προσάρτησή της, ξεκίνησε μερική κινητοποίηση στην Ουκρανία. Ως αποτέλεσμα δημιουργήθηκαν αρκετά τάγματα κάθε είδους, όπως και αυτό.
Στις 30 Απριλίου 2014, ο αναπληρωτής πρόεδρος της Ουκρανίας Αλεξάντερ Τουρτσίνοφ έδωσε εντολή στους επικεφαλής των περιφερειακών διοικήσεων να ξεκινήσουν τη δημιουργία ταγμάτων εδαφικής άμυνας σε κάθε περιοχή της Ουκρανίας για ασφάλεια.
Τον Ιούλιο, 39 μέλη του προσωπικού της BTR εκτέλεσαν εργασίες κοντά στη Βολνοβάχα. Το βράδυ της 21ης Ιουλίου 2014, ένα μίνι λεωφορείο φορτωμένο με εκρηκτικά χτύπησε ένα σημείο ελέγχου των ουκρανικών δυνάμεων κοντά στο χωριό Καμιάνκα και εξερράγη. Πέντε στρατιώτες σκοτώθηκαν.
Την 1η Αυγούστου, τάγματα πεζικού και ασφαλείας του 39ου BTR μεταφέρθηκαν στην περιοχή Mnogopillya μεταξύ του Ιλοβαΐσκ και του Κουτεϊνίκοφ, όπου σχημάτισαν ένα στρατόπεδο βάσης.
Τον Αύγουστο του 2014 το 39ο τάγμα εδαφικής άμυνας "Dnipro-2" είχε συμμετάσχει στη Μάχη του Ιλοβαΐσκ.
Στις 29 Αυγούστου διεξήχθησαν με τον εχθρό διαπραγματεύσεις για έναν διάδρομο για την έξοδο από την περικύκλωση που είχε γίνει από τους Ρώσους.
Σύμφωνα με το "Βιβλίο της Μνήμης", 8 στρατιώτες του 39ου Τάγματος σκοτώθηκαν κοντά στο Ιλοβαΐσκ.
Τον Νοέμβριο του 2014, το BTRO αναδιοργανώθηκε στο 39ο Ξεχωριστό Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού και μεταφέρθηκε στην 55η Ταξιαρχία Πυροβολικού.
Το 39ο Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού διαλύθηκε το 2016, στη βάση του δημιουργήθηκε ένα τάγμα ασφαλείας της 55ης ταξιαρχίας πυροβολικού.
Εξοπλισμός
Το προσωπικό του τάγματος έλαβε τακτικά φορητά όπλα και εκτοξευτές χειροβομβίδων μιας χρήσης. Υπήρχαν προβλήματα με την παροχή των στρατιωτών με προστατευτικά πυρομαχικά, κυρίως αλεξίσφαιρα γιλέκα. Η διαδικασία αγοράς τους με δημόσια δαπάνη σταμάτησε αφού η Αντιμονοπωλιακή Επιτροπή του Verkhovna Rada άρχισε να εξετάζει τις προσφορές. οι υποσχέσεις να βοηθήσουν αρκετούς φιλάνθρωπους του Ντνιπροπετρόφσκ δεν εκπληρώθηκαν. Αυτό οδήγησε στο γεγονός ότι στα τέλη Ιουνίου, όταν 39 τεθωρακισμένα οχήματα ήταν ήδη στην πρώτη γραμμή της αντιτρομοκρατικής επιχείρησης, δέκα στρατιώτες του τάγματος είχαν ένα αλεξίσφαιρο γιλέκο.
Απώλειες
Σύμφωνα με το "Βιβλίο της Μνήμης", μεταξύ 2014 και 2017, το τάγμα έχασε 28 στρατιώτες στην μάχη.