cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισαβέλλα της Γαλλίας
Δεσμοί και συμμαχίες με τον Ρότζερ Μόρτιμερ
Ο Ρότζερ Μόρτιμερ του Ουίγκμορ ήταν ένας ισχυρός λόρδος ο οποίος είχε παντρευτεί μια πλούσια κληρονόμο την Τζόαν του Τζέννεβιλ και είχε αποκτήσει 12 παιδιά. Ο Μόρτιμερ είχε φυλακιστεί στον Πύργο του Λονδίνου (1322) μετά τη σύλληψη του από τον Εδουάρδο στη διάρκεια του Πολέμου των Ντεσπένσερ. Ο θείος του Μόρτιμερ Ρότζερ Μόρτιμερ ντε Κερκ πέθανε στην αιχμαλωσία αλλά ο ίδιος δραπέτευσε τον Αύγουστο του 1323 ανοίγοντας μια τρύπα στον τοίχο του κελιού με μια λαστιχένια σκάλα κατέβηκε στον Τάμεση και από εκεί δραπέτευσε στη Γαλλία. Οι Βικτωριανοί ιστορικοί αναφέρουν ότι η Ισαβέλλα βοήθησε τον Μόρτιμερ να δραπετεύσει, η σχέση τους εξελίχθηκε σε ισχυρό έρωτα χωρίς να υπάρχουν αποδείξεις ότι είχαν επαφές πριν συναντηθούν στο Παρίσι. Τον Ρότζερ Μόρτιμερ σύστησε στην Ισαβέλλα η ξαδέλφη της Ιωάννα του Βαλουά που προσέγγισε την ίδια εποχή την Ισαβέλλα με στόχο να παντρέψει τον μικρό διάδοχο με την κόρη της Φιλίππη του Αινώ. Η Ισαβέλλα της Γαλλίας ανέλαβε το ρίσκο να προχωρήσει την παράνομη σχέση παρά το γεγονός ότι οι εξώγαμες σχέσεις ήταν βαρύτατο παράπτωμα για την εποχή της όπως φάνηκε με τις νύφες της στην υπόθεση του Πύργου του Νεσσλέ (1326) που πέθαναν στη φυλακή. Πολλοί ιστορικοί καταγράφουν έντονο έρωτα μεταξύ τους σύμφωνα με τους θρύλους του Αρθούρου, είχαν και οι δυο υψηλή ποιοτική ζωή με αγάπες στις τέχνες, η σχέση τους περιγράφεται "κορυφαίο ρομαντικό ειδύλλιο του μεσαίωνα". Είχαν και οι δυο κοινό εχθρό, τον βασιλιά Εδουάρδο Β΄ και τους Ντεσπένσερ.
Ετοιμασίες για την εισβολή
thumb|right|200px|Η Ισαβέλλα της Γαλλίας, σε έργο του [[Ζαν Φουκέ, ενώ επιστρέφει στην Αγγλία με τον μικρό της γιο Εδουάρδο Γ΄.]] Με τον μικρό Εδουάρδο μαζί το ζευγάρι ταξίδευσε στην αυλή του συζύγου της Ιωάννας, Γουλιέλμου Α΄ του Αινώ, το καλοκαίρι του 1326. Ο Πρίγκηπας αρραβωνιάστηκε την κόρη του κόμη, Φιλίππη, με τεράστια προίκα. Με τα χρήματα συγκέντρωσε στρατό με άντρες από το Δουκάτο της Βραβάντης και μια μικρή επιπλέον βοήθεια από το Αινώ που της έδωσε ο Γουλιέλμος. Ο Γουλιέλμος της παρείχε 8 πολεμικά πλοία και πολλά άλλα μικρότερα, η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ γνώριζαν ότι ο Εδουάρδος Β΄ είχε προετοιμαστεί γι'αυτό προσπάθησαν να κρατήσουν μυστική την εισβολή. Η Ισαβέλλα προχώρησε επιπλέον σε μυστική συμφωνία με τους Σκωτσέζους, στις 22 Σεπτεμβρίου η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ εξέπλευσαν για την Αγγλία.
Έχοντας αποφύγει την αντίσταση του στόλου του Εδουάρδου, η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ στρατοπέδευσαν στις 24 Σεπτεμβρίου στο Όργουελ στις ανατολικές ακτές του Λονδίνου με μια μικρή στρατιωτική δύναμη που εκτιμάται ανάμεσα σε 300 και 2000 στρατιώτες με πιθανότερο αριθμό το 1500. Σε σύντομο χρονικό διάστημα η Ισαβέλλα κινήθηκε στο εσωτερικό για να κινητοποιήσει τον αγγλικό πληθυσμό, μέσω του Μπέρυ Σαίντ Έντμουντς έφτασε στο εσωτερικό του Κέιμπριτζ. Ο ετεροθαλής αδελφός του συζύγου της Τόμας του Μπράδερτον, 1ος Κόμης του Νόρφοκ, και ο Ερρίκος, 3ος Κόμης του Λάνκαστερ, ενώθηκαν μαζί της σχηματίζοντας έναν ισχυρό στρατό. Οι φήμες για την εισβολή της Ισαβέλλας έφτασαν στα αυτιά του Εδουάρδου, προσπάθησε να κινητοποιήσει τους σερίφηδες αλλά το Λονδίνο ήταν ανασφαλές για τον ίδιο και αποφάσισε να φύγει. Στις 2 Οκτωβρίου η Ισαβέλλα έφτασε στην Οξφόρδη και χαιρετίστηκε σαν σωτήρας, ο Άνταμ Όρλτον, επίσκοπος του Χέρφορντ, ξεκίνησε στον λαό το κήρυγμα για τη καταστροφή που έφερε στη χώρα η εξουσία των Ντεσπένσερ. Ο Εδουάρδος δραπέτευσε στην Ουαλία, η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ κατάφεραν να ενώσουν όλους τους οπαδούς τους σε μια συμπαγή στρατιωτική δύναμη.
Ανατροπή του Εδουάρδου Β΄
thumb|right|250px|Η Ισαβέλλα διευθύνει την πολιορκία του Μπρίστολ (1326). Η Ισαβέλλα βάδισε προς το Λονδίνο και έφτασε στις 7 Οκτωβρίου έξω από την πόλη. Το Λονδίνο βρισκόταν στα χέρια του πλήθους με τη συντριπτική πλειοψηφία στο πλευρό της Ισαβέλλας. Ο οπαδός του Εδουάρδου επίσκοπος Στέιπλντον χωρίς να έχει συναίσθηση της κατάστασης προσπάθησε να τους εμποδίσει στρατιωτικά αλλά οι διαδηλωτές τον εκτέλεσαν και έστειλαν το κεφάλι του στην Ισαβέλλα. Ο Εδουάρδος Β΄ απέπλευσε δυτικά για το Γκλώστερ, η Ισαβέλλα πήγε να τον συναντήσει και έφτασε μια βδομάδα αργότερα περνώντας ταυτόχρονα τα ουαλικά σύνορα. Ο Χιού Ντεσπένσερ ο πρεσβύτερος συνέχισε να έχει υπό την κατοχή του το Μπρίστολ, η Ισαβέλλα το πολιόρκησε στις 18 - 26 Οκτωβρίου και το κατέλαβε ελευθερώνοντας τις δυο κόρες της Ελεονώρα του Γούντστοκ και Ιωάννα του Πύργου που βρίσκονταν υπό την κηδεμονία των Ντεσπένσερ. Ο Εδουάρδος και ο Χιού Ντεσπένσερ ο Νεότερος προσπάθησαν να αποπλεύσουν για το Λάντυ, ένα νησί έξω από τις ακτές του Ντέβον, αλλά η τρικυμία τους υποχρέωσε να επιστρέψουν στην Ουαλία. Η Ισαβέλλα μετακινήθηκε στη συνοριακή πόλη του Χέρφορντ και από εκεί ζήτησε από τον Ερρίκο του Λάνκαστερ να συλλάβει τον σύζυγο της. Μετά από επιχειρήσεις που κράτησαν ολόκληρη τη νύχτα ο Εδουάρδος και ο Χιού Ντεσπένσερ ο νεότερος συνελήφθησαν στις 16 Νοεμβρίου κοντά στο Λλάντρισαντ.
Η εκδίκηση ήταν σκληρή, ο Χιού Ντεσπένσερ ο πρεσβύτερος παρά τις προσπάθειες της Ισαβέλλας να τον προστατεύσει εκτελέστηκε από τους Λάνκαστερ, κομματιάστηκε και τον έδωσαν τροφή στα σκυλιά. Η εξουσία πέρασε στα χέρια της Ισαβέλλας, ο Έντμουντ Φιτζάλαν, οπαδός του Εδουάρδου Β΄ που δέχτηκε τα εδάφη τα οποία είχαν κατασχεθεί από τον Μόρτιμερ (1322), εκτελέστηκε στις 17 Νοεμβρίου. Ο Χιού Ντεσπένσερ ο Νεότερος εκτελέστηκε βίαια στις 17 Νοεμβρίου και ένα μεγάλο πλήθος συγκεντρώθηκε για να παρακολουθήσει τη θανάτωση του, τον έριξαν από το άλογο απαγγέλοντας Βιβλικούς στοίχους για να τον απολυμάνουν από τις αμαρτίες του και τον παρέδωσαν στην Ισαβέλλα, τον Μόρτιμερ και τον Λάνκαστερ. Καταδικάστηκε σε σκληρό θάνατο με ευνουχισμό, κομματιάστηκε και διασκορπίστηκε σε ολόκληρη την Αγγλία. Ο Σάιμον του Ρέντινγκ κρεμάστηκε με την κατηγορία της προδοσίας εναντίον της Βασίλισσας. Μετά την εκτέλεση των βασικών τους αντιπάλων η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ μαλάκωσαν τη στάση τους, οι μικρότεροι βαρόνοι συγχωρέθηκαν ενώ οι κληρικοί που διορίστηκαν από τους Ντεσπένσερ και τον Στέιπλντον διατηρήθηκαν στη θέση τους. Το μοναδικό ζήτημα που έπρεπε να λυθεί ήταν αυτό του Εδουάρδου Β΄ που εξακολουθούσε να είναι σύζυγος της Ισαβέλλας και νόμιμος βασιλιάς.
Θάνατος του Εδουάρδου Β΄
thumb|right|250px|Το κάστρο του Μπέρκλεϋ για το οποίο πολλοί θρύλοι αναφέρουν ότι ο Εδουάρδος Β΄ δολοφονήθηκε υπό της διαταγές της Ισαβέλλας και του Μόρτιμερ. Ο Εδουάρδος Β΄ φυλακίστηκε από τον Ερρίκο του Λάνκαστερ ο οποίος παρέδωσε τη βασιλική σφραγίδα στην Ισαβέλλα. Η θέση της βασίλισσας παρέμεινε τεταμένη επειδή είχε συνεχείς ενοχλήσεις από τους οπαδούς του συζύγου της που τον Νοέμβριο κατέλαβαν με πραξικόπημα τον Πύργο του Λονδίνου, η Ισαβέλλα διόρισε έναν οπαδό της δήμαρχο και συγκάλεσε βασιλικό συμβούλιο στο Ουόλλινγκφορντ για να συζητηθεί το μέλλον του Εδουάρδου. Το Συμβούλιο αποφάσισε ισόβια φυλάκιση του Εδουάρδου, η απόφαση κατοχυρώθηκε από το Κοινοβούλιο, νέος βασιλιάς ορίστηκε ο διάδοχος Εδουάρδος Γ΄ με αντιβασιλέα τη μητέρα του την περίοδο που ήταν ανήλικος. Η θέση της Ισαβέλλας εξακολουθούσε να είναι δύσκολη καθώς σύμφωνα με τον νόμο ο Εδουάρδος Β΄ εξακολουθούσε επίσημα όσο ζούσε να είναι βασιλιάς παρά την απόφαση του Κοινοβουλίου, ήταν γνωστό άλλωστε ότι ο Εδουάρδος ήταν πολύ βίαιος και εκδικητικός χαρακτήρας γι'αυτό ο κίνδυνος ήταν πάντα μεγάλος. Οι γνώμες των ιστορικών για την τύχη του Εδουάρδου στη συνέχεια διαφέρουν, στην αρχή η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ αποφάσισαν να τον μεταφέρουν από το κάστρο του Κένιλγουορθ σε πιο ασφαλή τοποθεσία στο κάστρο του Μπέρκλεϋ στα ουαλικά σύνορα υπό την επιτήρηση του λόρδου του Μπέρκλεϋ. Στις 23 Φεβρουαρίου η Ισαβέλλα και ο γιος της πληροφορήθηκαν ότι ο Εδουάρδος πέθανε στη φυλακή από "βίαιο ατύχημα", το σώμα του τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Γκλόστερ και η καρδιά του παραδόθηκε στην Ισαβέλλα μέσα σε ένα καλάθι. Μετά την ταφή του Εδουάρδου Β΄ ακούστηκαν πλήθος από φήμες ότι επέζησε και κυκλοφορούσε για πολλά χρόνια ακόμα στην Ευρώπη, οι φήμες στηρίχτηκαν στο "γράμμα του Φιέσκι" τη δεκαετία του 1340 και δεν έχει αμφισβητηθεί από κανέναν η αυθεντικότητα του. Οι σύγχρονοι ιστορικοί ωστόσο θεωρούν στην πλειοψηφία τους αυτές τις θεωρίες υπερβολές.
Σύμφωνα με τον θρύλο η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ σχεδίαζαν να σκοτώσουν τον Εδουάρδο αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να μην φαίνεται ότι έδωσαν οι ίδιοι τη διαταγή, αυτό φάνηκε με επιστολές που είχαν στείλει στους φύλακες με φράσεις όπως μη διστάζετε να σκοτώστε τον Εδουάρδο ή μην σκοτώστε τον Εδουάρδο, είναι καλύτερα να φοβόμαστε!. Δεν υπάρχουν επίσημα αποδείξεις για τη δολοφονία του Εδουάρδου, ο θρύλος λέει ότι δολοφονήθηκε με ένα πυρωμένο σίδερο στον πρωκτό αλλά έχει επιβεβαιωθεί. Το βέβαιο είναι ότι ακόμα και αν δεν δολοφονήθηκε πέθανε από την κακομεταχείριση των φυλάκων στο κάστρο του Μπέρκλεϋ, οι θρύλοι για τον θάνατο του έμοιαζαν πολύ με τους θρύλους θανάτων σε μεταγενέστερα πρόσωπα όπως η Ιωάννα της Λωραίνης. Τρεις μεγάλοι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν κάνει με τη σειρά τους διαφορετική ανάλυση των γεγονότων. Ο συγγραφέας Πωλ Ντοέρτυ (γεν. 1946) βασίστηκε στο γράμμα του Φιέσκι συμπεραίνοντας ότι ο Εδουάρδος δραπέτευσε από το κάστρο του Μπέρκλεϋ με τη βοήθεια του ευγενούς Ουίλλιαμ Οκλ και στη συνέχεια ταξίδευσε για πολλά χρόνια στην Ευρώπη με το ψευδώνυμο "Γουλιέλμος ο Ουαλός" για να μην δώσει υποψίες ότι ήταν ο πρώην Άγγλος βασιλιάς, στο Γκλώστερ είχε ταφεί κάποιος σωσίας του. Ο συγγραφέας Ίαν Μόρτιμερ (γεν. 1967) με βάση πιο σύγχρονα έγγραφα του 1327 αναφέρει ότι ο Μόρτιμερ σκηνοθέτησε τη δραπέτευση του Εδουάρδου από το Μπέρκλεϋ, μεταφέρθηκε σε ασφαλέστερο σημείο στην Ιρλανδία όπου έμεινε μέχρι την πτώση της Ισαβέλλας και του Μόρτιμερ, στη συνέχεια έκανε περιοδείες στην Ευρώπη μέχρι τον θάνατο του που τάφηκε στο Γκλώστερ. Η συγγραφέας Άλισον Ουίϊρ (γεν. 1951) σύμφωνα με τη δική της ερμηνεία που βασίστηκε επίσης στο "γράμμα του Φιέσκι" γράφει ότι δραπέτευσε σκοτώνοντας έναν από τους φύλακες του, το σώμα στον Καθεδρικό Ναό του Γκλώστερ ήταν ένας στρατιώτης δολοφονημένος από τον Εδουάρδο. Οι τρεις συγγραφείς συμφωνούν ομόφωνα ότι ο Μόρτιμερ και η Ισαβέλλα γνώριζαν ότι ο Εδουάρδος είχε δραπετεύσει αλλά το κρατούσαν μυστικό μόνο για τον εαυτό τους, διέδιδαν ότι είναι νεκρός. Άλλοι μεγάλοι σύγχρονοι συγγραφείς ανάμεσα τους και ο Ντέηβιντ Κάρπεντερ (γεν. 1947) διαφωνούν με αυτές τις ιστορίες και τις τοποθετούν στη σφαίρα του μύθου. Η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ κυβέρνησαν μαζί τέσσερα χρόνια σαν αντιβασιλείς κερδίζοντας τεράστια ποσά σε γη και χρήμα, η Ισαβέλλα εξακολουθούσε να κρατάει μέχρι το τέλος τον Μόρτιμερ ερωμένο. Ο νεαρός Εδουάρδος Γ΄ τους εκθρόνισε με πραξικόπημα αναλαμβάνοντας πλήρως την εξουσία (1330), ο Μόρτιμερ εκτελέστηκε και η Ισαβέλλα έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της υπό περιορισμό στα βασιλικά ανάκτορα χωρίς να έχει καμιά συμμετοχή στην πολιτική.
Αντιβασίλισσα της Αγγλίας
Η αντιβασιλεία της Ισαβέλλας και του Μόρτιμερ κράτησε τέσσερα χρόνια, ο γιος της Εδουάρδος που ήταν πάντοτε στο πλευρό της μητέρας του παντρεύτηκε επίσημα με τη Φιλίππη του Αινώ δυο χρόνια μετά την εισβολή (1328) σε δημόσια τελετή στο Λονδίνο. Η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ τα λίγα χρόνια που κυβέρνησαν συγκέντρωσαν τεράστιο πλούτο, στην Ισαβέλλα παραχωρήθηκαν £12,000 αυξάνοντας τον πλούτο του βασιλικού θησαυροφυλακίου στα £60,000, από τότε άρχισε τις τεράστιες σπατάλες. Η Ισαβέλλα δέχθηκε επιπλέον £20,000 προκειμένου να πληρώσει τα βασιλικά χρέη. Μετά τη στέψη του γιου της οι απέραντες εκτάσεις της έφεραν εισοδήματα £4,400 τον χρόνο συγκεντρώνοντας συνολικό ποσό £13,333 από όλα τα εισοδήματα του βασιλείου της. Η Ισαβέλλα αρνήθηκε να παραχωρήσει στη νύφη της Φιλίππη τα εδάφη που της ανήκαν μετά τον γάμο της κατά παράβαση της Αγγλικής νομοθεσίας. Ο εραστής της Μόρτιμερ πήρε τον τίτλο του πρωθυπουργού του βασιλείου με τεράστιες εκτάσεις και έσοδα ιδιαίτερα από τις περιοχές του Μαρς.
Η νέα αντιβασιλεία κληρονόμησε τεράστια προβλήματα που προσπάθησε να λύσει η Ισαβέλλα με ρεαλιστικό τρόπο. Το μεγαλύτερο από αυτά ήταν οι καταστροφικές ήττες του Εδουάρδου Β΄ στους πολέμους του με τη Σκωτία, ο μικρός Εδουάρδος Γ΄ στην αρχή διαφώνησε αλλά τελικά αναγκάστηκε να υπογράψει τη Συνθήκη του Νορθάμπτον. Με τη συνθήκη η κόρη της Ιωάννα του Πύργου θα παντρευόταν τον διάδοχο του θρόνου της Σκωτίας, Δαυίδ, ο Εδουάρδος Γ΄ αποκήρυξε όλα τα δικαιώματα του στη Σκωτία, οι Σκωτσέζοι του υποσχέθηκαν στρατιωτική βοήθεια για τον πόλεμο με τη Γαλλία και αποζημίωση £20,000 για τις επιδρομές στη βόρεια Αγγλία. Δεν δόθηκε καμιά αποζημίωση στους κόμητες που έχασαν τα εδάφη τους στη Σκωτία τα οποία πήγαν απ'ευθείας στην Ισαβέλλα. Οι ιστορικοί περιγράφουν την πολιτική της Ισαβέλλας σαν εξαιρετικά πετυχημένη διπλωματία αλλά οι Άγγλοι εκείνη την εποχή αντέδρασαν σκληρά και έγινε μισητή. Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα που κληρονομήθηκε από τον Εδουάρδο Β΄ ήταν οι πόλεμοι στη Γασκώνη, η Ισαβέλλα προχώρησε σε διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία, ολόκληρη η Γασκώνη εκτός από το Αζεναί θα επέστρεφε στην Αγγλία με 50.000 μάρκα αποζημίωση. Η συνθήκη άφησε επίσης πολύ δυσαρεστημένους τους Άγγλους λόγω της ρήτρας του Αζεναί.
Σύγκρουση με τον κόμη του Λάνκαστερ
thumb|right|250px|Η εκτέλεση του Χιού Ντεσπένσερ του Νεότερου παρουσία της Ισαβέλλας και του Ρογήρου Μόρτιμερ - μικρογραφία του 15ου αιώνα. Ο Ερρίκος του Λάνκαστερ ήταν από τους πρώτους που έσπασε τη συμμαχία με την Ισαβέλλα και τον Μόρτιμερ, από το 1327 εξοργίστηκε από τη συμπεριφορά του Μόρτιμερ και η Ισαβέλλα του αφαίρεσε όλες τις εξουσίες στην κυβέρνηση. Ο Λάνκαστερ είχε εξοργιστεί με τη Συνθήκη του Νορθάμπτον και άρχισε να κινητοποιεί τα πλήθη του Λονδίνου. Η Ισαβέλλα απάντησε με μεταρρυθμίσεις της βασιλικής διοίκησης και των νόμων και σε μια κίνηση για να εντυπωσιάσει πρότεινε τη διεκδίκηση του θρόνου της Γαλλίας από τον γιο της επειδή ήταν η ίδια αδελφή των Γάλλων βασιλέων. Η γαλλική αριστοκρατία ήταν απρόθυμη να το δεχτεί και η ίδια δεν είχε χρήματα για εκστρατεία στη Γαλλία αλλά προσπάθησε να κερδίσει συμμαχίες με γειτονικά κράτη προτείνοντας τον γάμο του γιου της Ιωάννη με μέλος της βασιλικής οικογένειας της Καστίλης. Στα τέλη του 1328 η Αγγλία βρέθηκε στα πρόθυρα εμφύλιου, ο Λάνκαστερ κινητοποίησε τον στρατό εναντίον της Ισαβέλλας και του Μόρτιμερ. Τον Ιανουάριο του 1329 οι δυνάμεις της Ισαβέλλας υπό την ηγεσία του Μόρτιμερ κατέλαβαν το οχυρό του δούκα του Λάνκαστερ στο Λέστερ και στη συνέχεια στο Μπέντφορντ, η Ισαβέλλα βάδιζε βόρεια πάνω σε ένα άλογο φορώντας πανοπλία και ο γιος της Εδουάρδος Γ΄ ακολουθούσε από πίσω. Ο Λάνκαστερ αναγκάστηκε να παραδοθεί, δεν εκτελέστηκε αλλά με ένα κολοσσιαίο πρόστιμο που του επιβλήθηκε έχασε όλες τις δυνάμεις του. Η Ισαβέλλα στη συνέχεια τιμώρησε όσους συντάχθηκαν με τον Λάνκαστερ όπως ο παλιός της σύμμαχος Χένρυ ντε Μπομοντ που έχασε όλα τα εδάφη του στη Σκωτία και δραπέτευσε στη Γαλλία.
Η αντίσταση συνέχισε να αυξάνεται παρά την ήττα του κόμη του Λάνκαστερ, ο Εδμόνδος του Γούντστοκ, 1ος Κόμης του Κεντ, που είχε δηλώσει οπαδός της Ισαβέλλας αποφάσισε να υποστηρίξει τον ετεροθαλή αδελφό του Εδουάρδο Β΄ για τον οποίο πίστευε ότι ήταν ακόμα ζωντανός. Ο Εδμόνδος υποστηρίχτηκε και από άλλους ευγενείς που ήταν παλιότερα στο πλευρό της Ισαβέλλας όπως ο Χένρυ Ντι Μπώμοντ και η αδελφή του Ιζαμπέλλα Ντι Μπώμοντ. Ο Εδμόνδος του Γούντστοκ αναμείχτηκε σε συνωμοσία με στόχο την επαναφορά του Εδουάρδου Β΄ στον θρόνο της Αγγλίας (1330), η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ συνέλαβαν τον Εδμόνδο και πολλούς άλλους οπαδούς του ανάμεσα τους και τον Σάιμον Μήπαμ, αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ. Ο Εδμόνδος περίμενε χάρη από τον νεαρό βασιλιά Εδουάρδο Γ΄ αλλά τελικά εκτελέστηκε με απαίτηση της μητέρας του Ισαβέλλας. Η εκτέλεση αποδείχτηκε φιάσκο αφού ο δήμιος ήταν καταδικασμένος σε θάνατο και του δόθηκε χάρη μόνο μετά την υπόσχεση του να αποκεφαλίσει τον Εδμόνδο. Η Ιζαμπέλλα Ντι Μπώμοντ δεν τιμωρήθηκε παρά το γεγονός ότι είχε εμπλακεί σοβαρά στη συνωμοσία.
Τελευταία χρόνια ως βασιλομήτωρ
Μετά το πραξικόπημα η Ισαβέλλα μεταφέρθηκε στο κάστρο του Μπέρκαμστεντ, από εκεί μετακινήθηκε στο κάστρο του Ουίνδσορ (1332) μέχρι να πάει οριστικά στο δικό της κάστρο στο Νόρφοκ. Η συγγραφέας Άγκνες Στρίκλαντ (1796 - 1874) γράφει ότι η Ισαβέλλα υπέφερε σποραδικά από κρίσεις τρέλας, η αιτία ήταν οι νευρικές διαταραχές μετά την εκτέλεση του ερωμένου της. Η Ισαβέλλα εξακολουθούσε να ζει πλούσια αν και η περιουσία της είχε μειωθεί σημαντικά μετά την καθαίρεση της, είχε ετήσιο εισόδημα £3000 (1331) το οποίο αυξήθηκε στα £4000 από το 1337. Ζούσε πολυτελώς στο Νόρφολκ μέχρι που αποφάσισε να πάει στην αυλή του γιου της στην Αγγλία, έγιναν προτάσεις στον Εδουάρδο Γ΄ να στείλει τη μητέρα του για διαπραγματεύσεις στη Γαλλία με τον ξάδελφο της Φίλιππο ΣΤ΄ της Γαλλίας (1342) αλλά το σχέδιο απέτυχε. Στη συνέχεια διορίστηκε να διαπραγματευτεί με τη Γαλλία (1348), συμμετείχε και στις διαπραγματεύσεις με τον Κάρολο Β΄ της Ναβάρρας (1358).
Καθώς περνούσαν τα χρόνια η Ισαβέλλα ήρθε όλο και πιο κοντά με την κόρη της Ιωάννα του Πύργου την οποία είχε εγκαταλείψει ο άπιστος σύζυγος της, Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας, η Ιωάννα τη νοσήλευσε πριν τον θάνατο της. Έκανε πολλές δωρεές στα εγγόνια της ιδιαίτερα στον Εδουάρδο του Γούντστοκ (Μαύρο Πρίγκηπα), όσο γερνούσε ενδιαφερόταν όλο και περισσότερο με την εκκλησία με συχνές επισκέψεις σε αβαεία και μοναστήρια. Παρέμεινε μέλος της βασιλικής αυλής, δέχτηκε πολλές επισκέψεις από παλιούς της φίλους όπως η κόρη του Ρότζερ Μόρτιμερ, Άγκνες Μόρτιμερ, Κόμισσα του Πέμπροουκ, και ο ομώνυμος εγγονός του Ρότζερ Μόρτιμερ, που ο Εδουάρδος Γ΄ αποκατέστησε στην κομητεία του Μαρς. Ο γιος της και τα παιδιά του την επισκέφτηκαν και αυτοί πολλές φορές, ζούσε με τους θρύλους και τα κοσμήματα του Αρθούρου. Το 1358 εμφανίστηκε στις εορταστικές εκδηλώσεις του Αγίου Γεωργίου του Ουίνδσορ φορώντας ένα μεταξωτό φόρεμα, 300 ρουμπίνια, 1800 μαργαριτάρια και ένα χρυσό κούμπωμα. Στο τέλος της ζωής της έδειξε έντονο ενδιαφέρον για την αστρονομία και τη γεωμετρία όπως φάνηκε από τα δώρα που δέχτηκε. Η Ισαβέλλα πριν τον θάνατο της έγινε μέλος του Τάγματος της Αγίας Κλάρας και πέθανε στις 22 Αυγούστου 1358 στο κάστρο του Χάρτφορντ, το σώμα της μεταφέρθηκε στο Λονδίνο και η ταφή της έγινε στη Φραγκισκιανική εκκλησία του Νιούγκειτ υπό την επίβλεψη του αρχιεπισκόπου Σάιμόν Ίσλιπ. Η ταφή της έγινε με το γαμήλιο φόρεμα και η καρδιά του Εδουάρδου Β΄ που είχε μεταφερθεί πριν από 30 χρόνια σε ένα καλάθι τοποθετήθηκε δίπλα της. Η Ισαβέλλα άφησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της στον αγαπημένο της εγγονό Εδουάρδο τον Μαύρο Πρίγκιπα ενώ έκανε πολλές δωρεές και στην κόρη της Ιωάννα.
Λογοτεχνία
Η Ισαβέλλα της Γαλλίας ήταν πρωταγωνίστρια στο έργο του Κρίστοφερ Μάρλοου Εδουάρδος Β΄ και είναι πολλές φορές κεντρικός χαρακτήρας σε βιβλία, έργα, ποιήματα και τηλεοπτικά σίριαλ που απεικονίζεται σαν όμορφη αλλά δολοπλόκα. Ο ποιητής του 18ου αιώνα Τόμας Γκρέυ συνδυάζει την περιγραφή του Μάρλοου με την περιγραφή του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ για τη Μαργαρίτα του Ανζού, συζύγου του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας, και της δίνει στο έργο του Ο βάρδος (1757) το προσωνύμιο Λύκαινα της Γαλλίας που ξεσκίζει τις σάρκες του Εδουάρδου Β΄ με τα δόντια της. Τη φράση Λύκαινα της Γαλλίας χρησιμοποιεί και ο Μπέρτολτ Μπρεχτ στο έργο του Η ζωή του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας (1923).
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Δούκισσες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Ναυμαχία της Λίσσας (1866)
Η Ναυμαχία της Λίσσας (ή Μάχης του Βις) έλαβε μέρος την 20η Ιουλίου του 1866, στην Αδριατική Θάλασσα, κοντά στη Δαλματία σε ένα νησί, που λέγεται Λίσσα (Βις στα Κροατικά). Η ναυμαχία αυτή ήταν μία καθοριστική νίκη για τη μικρή δύναμη της Αυστριακής Αυτοκρατορίας ενάντια στην πολυάριθμη δύναμη της Ιταλίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ναυμαχίες
Εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ποδοσφαίρου ανδρών (ρωσικά: Сборная Российской империи по футболу) εκπροσωπούσε την Ρωσική Αυτοκρατορία στις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις, υπό την αιγίδα της Πανρωσικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης (ВФС), από το 1911 μέχρι το 1914. Ο πρώτος επίσημος αγώνας διεξήχθη το 1911, ωστόσο, η εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας έπαιξε και δύο παιχνίδια το 1910, απέναντι στην εθνική Τσεχίας - σε αυτούς τους αγώνες, η εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας πέτυχε τις δύο μοναδικές νίκες της.
Ιστορία
Το 1911, στη Ρωσική Αυτοκρατορία έγινε η πρώτη απόπειρα για δημιουργία εθνικής ομάδας από τους εκπρόσωπους μερικών πόλεων. Αιτία γι΄ αυτή την απόπειρα έγινε η επίσκεψη της τότε πρωταθλήτριας των Ολυμπιακών Αγώνων, της εθνικής Μεγάλης Βρετανίας (στη Ρωσία έπαιξε με το όνομα English Wanderers). Πριν τον αγώνα, οι εθνικές Μόσχας και Πετρογκράντ είχαν εμπειρία διεθνών αγώνων, οι οποίοι όμων δεν έφεραν σοβαρό χαρακτήρα.
Οι εφημερίδες έγραφαν για τον πρώτο αγώνα μεταξύ Άγγλων και Ρώσων: «μερικές ώρες πριν την αρχή του αγώνα συγκεντρώνονταν κόσμος, με αποτέλεσμα, στις 17:00, οι κερκίδες να γεμίσουν εντελώς. Οι θεατές μιλούν μονάχα για τον αγώνα. Κανένας δεν μιλά για την πιθανότητα νίκης των Ρώσων, αλλά για το σκορ με το οποίο θα λήξει ο αγώνας κατά της Ρωσίας».
Δεν μπορεί να λεχθεί σίγουρα πόσα παιχνίδια διεξήχθησαν. Μερικοί θεωρούν ότι οι αγώνες που διεξήχθησαν από τις 20 μέχρι τις 22 Αυγούστου 1911 στο Πετρογκράντ έληξαν με μεγάλες ήττες των Ρώσων - με σκορ 14-0, 7-0 και 11-0 αντίστοιχα. Άλλοι θεωρούν ότι ο πρώτος διεθνής αγώνας της εθνικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας διεξήχθη στις 22 Αυγούστου 1911, απέναντι στην εθνική Αγγλίας (θεωρείται φιλικός αγώνας). Στα αρχεία της ΡΦΣ και της FIFA, αυτός ο αγώνας δεν συμπεριλήφθη στον κατάλογο των επίσημων αγώνων της εθνικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας. 250px|μικρογραφία|Φωτογραφία των παικτών της εθνικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1912.
Το 1912, η εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας συμμετείχε στην ποδοσφαιρική διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Εκεί, η εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας ηττήθηκε από την εθνική Φινλανδίας με σκορ 2-1, ενώ στη «διοργάνωση παρηγοριάς», η εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας ηττήθηκε από την εθνική Γερμανίας με σκορ 16-0 και μάλιστα αυτή η ήττα παραμένει η μεγαλύτερη στην ιστορία του ρωσικού ποδοσφαίρου. Κατά τις μαρτυρίες των θεατών, ο αγώνας ονομάστηκε «τρομερή ήττα».
Τα επόμενα δύο έτη, η εθνική Ρωσικής Αυτοκρατορίας συμμετείχε σε αρκετά παιχνίδια με τις ομάδες της Σκανδιναβίας, στα οποία δεν πέτυχε ούτε μια νίκη. Προγραμματίζονταν επίσης μερικά παιχνίδια με τις εθνικές Γερμανίας και Γαλλίας (για την άνοιξη του 1915), αλλά ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος άλλαξε την ιστορία του ρωσικού ποδοσφαίρου. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η εθνική συγκεντρώθηκε ξανά το 1923 και συμμετείχε ως εθνική ΡΣΟΣΔ. Σύμφωνα με τον κανονισμό της ΦΙΦΑ, η εθνική ΡΣΟΣΔ έγινε η απόγονος της εθνικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Κομπίνα
Η Κομπίνα (πολωνικά: Kompina) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Νιεμπόρουφ, στο Πόβιατ Γουόβιτς του Βοεβοδάτου Λοτζ, στην κεντρική Πολωνία. Απέχει περίπου 11χλμ. ανατολικά του Γουόβιτς και 58 χλμ. βορειοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λοτζ.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Κωνσταντίνος Καυκάς
Ο Κωνσταντίνος Καυκάς (1892 - 1974) ήταν Έλληνας νομικός.
Γεννήθηκε στο Δερβένι Κορινθίας και πέθανε στην Αθήνα. Αδελφός του ήταν ο αντιστράτηγος Ιωάννης Καυκάς (1896 - 1984). Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πρόεδρος του Αρείου Πάγου (1959-1963). Έγραψε: Ερμηνεία Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικος (1947), Αστικός Κώδιξ μετά σχολίων (1947), Ερμηνεία ειδικού τμήματος Ενοχικού Δικαίου, τόμοι 2 (1948-1955). Τιμήθηκε με το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος (1963).
Λίνα Τόνια
Η Λίνα Τόνια γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας το 1985. Είναι ελληνίδα συνθέτρια, με έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει βραβευτεί σε διεθνείς διαγωνισμούς για περισσότερα από 28 έργα της, ενώ παράλληλα την έχει βραβεύσει ο πρόεδρος Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας, ο Πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Αναστάσιος Μάνθος, η Ένωση Κρτικών Μουσικής και Θεάτρου και οι εκδοτικές εταιρίες Baerenreiter και Sempre Piu.
Τα πρώτα χρόνια
Τον Οκτώβριο του 2004 ξεκίνησε σπουδές σύνθεσης στην κατεύθυνση Σύνθεσης του Τμήματος Μουσικών Σπουδών. Τον Οκτώβριο του 2005 συμμετείχε στον πανελλήνιο διαγωνισμό Σύνθεσης του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης λαμβάνοντας Βραβείο για το έργο της «ANIL». Έπειτα κατά τη διάρκεια φοίτησης στο Α.Π.Θ έλαβε βραβεία για τα έργα της τόσο σε πανελλήνιους όσο και σε διεθνείς διαγωνισμούς. Τον Ιανουάριο του 2006 αποφοίτησε από την τάξη Αντίστιξης του ωδείου Φίλιππος Νάκας της Θεσσαλονίκης με βαθμό Άριστα (παμψηφεί) ενώ τον Ιανουάριο του 2008 αποφοίτησε από την τάξη Φούγκας με βαθμό Άριστα (παμψηφεί). Την ίδια χρονική περίοδο (Ιανουάριος του 2008) αποφοίτησε από την τάξη Σύνθεσης του καθηγητή Χρήστου Σαμαρά, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Με αφορμή το Α’ Βραβείο που έλαβε στον 4ο Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης Jurgenson στη Μόσχα όπου διαγωνίσθηκε μεταξύ 145 συνθετών από 39 χώρες, τιμήθηκε από τις Πρυτανικές Αρχές του Α.Π.Θ τον Δεκέμβριο του 2007.
Σπουδές & καταξίωση
Τον Σεπτέμβριο του 2008 άρχισε διδακτορικές σπουδές στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργο (The University of Edinburgh) με καθηγητές τους Nigel Osborne και Michael Edwards αρχικά ως υπότροφος της Α.Ε.Π.Ι κι έπειτα του Ι.Κ.Υ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου συμμετείχε σε εργαστήρια σύνθεσης στο Εδιμβούργο, τη Βοστόνη, το Λονδίνο και το Σοντερχάουζεν, σεμινάρια και συνέδρια στο Λονδίνο, τη Φιλαδέλφεια και τη Βαιμάρη. Τιμήθηκε από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών Μουσικής και Θεάτρου με τον τίτλο του «Νέου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη» το 2008 και από την εκδοτική εταιρία Baerenreiter το 2009 όπου το χρηματικό της έπαθλο κατέθεσε ως δωρεά στη βιβλιοθήκη του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Α.Π.Θ. Ολοκλήρωσε τις διδακτορικές σπουδές με διάκριση υψηλής επίδοσης παραδίδοντας 28 έργα ανάμεσα στα οποία υπήρξε και η όπερα δωματίου «ΑΛΜΑ» γραμμένη σε λιμπρέτο που αφορά τη ζωή της συνθέτριας Άλμα Μάλερ. Συμμετείχε στην ομάδα συνθετών για την παραγωγή της έκδοσης σύγχρονων νέων έργων με εκπαιδευτικό χαρακτήρα «Music Without Borders» σε συνεργασία με τον ιταλικό εκδοτικό οίκο Sconfinarte Editions που εδρεύει στο Μιλάνο.
Τον Ιούνιο του 2012 παίχτηκε η όπερα δωματίου «Ο ΔΙΩΓΜΕΝΟΣ» από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο θέατρο Ολύμπια της Αθήνας.
Τον Σεπτέμβριο του 2012 ξεκίνησε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο πανεπιστήμιο της Βιέννης με καθηγητή τον Michael Jarrell, το οποίο ολοκλήρωσε τον Ιούνιο του 2013. Τον Απρίλιο του 2013 παίχτηκε το έργο της «LE MIRAGE» από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών ύστερα από παραγγελία του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.
Τον Σεπτέμβριο του 2013 επιλέχθηκε ως υπότροφος της Αριστείας της Επιτροπής Ερευνών του Α.Π.Θ. για να διατελέσει μεταδιδακτορική έρευνα στο
αντικείμενο της Φούγκας την οποία ολοκλήρωσε το 2014.
Τον Απρίλιο του 2015 παρουσιάστηκε η όπερα της Fear (&)s the Love στην Μουσική Μπιενάλε του Ζάγκρεμπ (Music Biennale Zagreb) όπου και απέσπασε το 3ο βραβείο.
Τον Νοέμβριο του 2015 παρουσιάστηκε το έργο της ΕΝΝΕΑ για κουαρτέτο εγχόρδων στο φεστιβάλ σύγχρονης μουσικής WIEN MODERN στη Βιέννη από τους Arditti Quartet.
Τον Φεβρουάριο του 2016 φιλοξενήθηκε ως guest composer στον 15ο ΔιεθνήΔιαγωνισμό Πιάνου Piano Campus στην πόλη Cergy Pontoise της Γαλλίας όπου της έγινε παραγγελία κοντέρτου για πιάνο και ορχήστρα πάνω στο οποίο διαγωνίσθηκαν οι φιναλίστ του διαγωνισμού κατά την τελική φάση του διαγωνισμού.
Τον Ιούνιο του 2017 ηχογραφήθηκε το ορχηστρικό της έργο της Butterfly Effect από την Ορχήστρα της Γαλλικής Ραδιοφωνίας στο Παρίσι.
Βραβεύσεις και συνεργασίες
Έργα της έχουν βραβευθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς σύνθεσης στη Βιέννη, το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη, τη Βαιμάρη, το Ζάγκρεμπ, τη Σόφια, τη Φιλλιπούπολη, τα Τίρανα, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Έχει συνεργαστεί με τις παρακάτω ορχήστρες: Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, Δημοτική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, Ορχήστρα των Χρωμάτων, Εθνική Λυρική Σκηνή, Jalas Chamber Orchestra, London Contemporary Sinfonietta, Baskent Chamber Orchestra, Cergy Pontoise Sypmhony Orchestra, Αθηναϊκή Συμφωνική Ορχήστρα Νέων και με τα μουσικά σχήματα: Arditti Quartet, Idee Fix Ensemble, Dissonart Ensemble, Edinburgh Quartet, Ensemble Marges, Duo 9, Alea III.
Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, της Διεθνής Ένωσης Γυναικών Συνθετών (IAWM) και της Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών ENKOR.
Έργα της εκδίδονται από την εταιρία Donemus Publishing House που εδρεύει στη Χάγη και τη Sempre Piu που εδρεύει στο Παρίσι.
Διδάσκει Σύνθεση και Άσκηση Ακοής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης από το 2016.
3o Βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης Όπερας της Μουσικής της Μουσικής Μπιενάλε του Ζάγκρεμπ για την όπερα της Fear &(s) the Love, τον Απρίλιο του 2015 στο Ζάγκρεμπ.
Βραβείο της Γαλλικής εκδοτικής εταιρίας Sempre Piu στον Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης για βιόλα για το έργο της Neuma, τον Απρίλιο του 2014 στο Παρίσι.
1ο Βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης του Πανεπιστημίου της Βιέννης σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Kunsthaus Muerz για το έργο της Kivos για δώδεκα βιολοντσέλα, τον Ιούνιο του 2013 στη Βιέννη.
2ο Βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμός Σύνθεσης του Δήμου Καβάλας με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Καβάλας για το έργο της Εορτασμός, τον Απρίλιο του 2013 στην Καβάλα.
1ο Βραβείο στον Διαγωνισμό Σύνθεσης της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για την όπερα της Ο Διωγμένος τον Ιούνιο του 2012 στην Αθήνα.
3ο Βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης Alexander Myaskovsky για το κουαρτέτο εγχόρδων της Chronographia, τον Φεβρουάριο του 2012 στη Μόσχα.
1ο Βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης Young Virtuosos για το έργο της Krama για σύνολο δωματίου, τον Απρίλιο του 2011 στη Σόφια.
2ο Βραβείο και βραβείο από την εκδοτική εταιρία Baerenreiter στον Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης «Via Nova» για το έργο της CONtrust, τον Μάιο του 2010 στη Βαιμάρη.
Τιμητική διάκριση στο Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης Antonin Dvorak για το έργο της Prismatic για σύνολο δωματίου, τον Ιούνιο του 2010 στην Πράγα.
Τιμητικη διάκριση στο Διεθνές Εργαστήριο Σύνθεσης που διοργανώθηκε από την London Contemporary Orchestra για το έργο της Prismatic για σύνολο δωματίου, τον Ιανουάριο του 2010 στο Λονδίνο.
3ο Βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης Golden Key International Composition Competition για το έργο της "Ο Κήπος με τις αυταπάτες" τον Ιανουάριο του 2010 στη Νέα Υόρκη.
Βραβείο Νέου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών σε συνεργασία με τον Πολιτισμικό Οργανισμό του Δήμου Αθηναίων για την παρουσίαση του έργου της Δέησις καθώς και για την πρώιμη ωριμότητα της συνθετικής της σκέψης, τον Δεκέμβριο του 2008 στην Αθήνα.
3ο Βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό Νέων Συνθετών Ton De Leeuw που πραγματοποιήθηκε στην Ακαδημία Τεχνών των Τιράνων για το έργο της For the absence το Νοέμβριο του 2008 στα Τίρανα.
Έπαινο καλύτερης σύνθεσης στο 2ο Εργαστήρι Σύνθεσης του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης για το έργο της Δέησις για σύνολο δωματίου, τον Μάιο του 2008.
3ο Βραβείο στο 2ο Φεστιβάλ «ΠΑΙΣ ΟΠΕΡΑ» που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη για την παιδική της όπερα "Ποιός έκανε πιπί στη μέση του Μισσισιπή" βασισμένη στο ομώνυμο παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά, τον Μάιο του 2008 στη Θεσσαλονίκη.
3ο Βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης Ivan Spassov για το έργο της Επιτύμβιο το Νοέμβριο του 2007 στη Φιλλιπούπολη.
1ο Βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης Jurgenson για το έργο της Μνημόνιο τον Σεπτέμβριο του 2007 στη Μόσχα.
1ο Βραβείο στο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Φίλων της Μουσικής για το κουαρτέτο εγχόρδων της Μνημόνιο τον Δεκέμβριο του 2006 στην Ανθούσα Αττικής.
Έπαινος καλύτερης σύνθεσης στο Εργαστήριο Νέων Συνθετών για το έργο της Ικεσία IV τον Σεπτέμβριο του 2006 στην Πάτρα.
Τιμητική διάκριση στο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Φίλων της Μουσικής για το κουιντέτο εγχόρδων της Ικεσία II τον Δεκέμβριο του 2005 στην Ανθούσα Αττικής.
1ο Βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Σύνθεσης δωματίου που διοργανώθηκε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με αφορμή τον εορτασμό των 25 χρόνων από την ίδρυση της Σχολής Καλών Τεχνών για το έργο της Anil τον Οκτώβριο του 2005. Η απονομή έγινε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια.
2ο Βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Σύνθεσης τραγουδιού Χ.Ο.Ν. που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα υπό την αιγίδα της UNESCO για το έργο της Μισό Φεγγάρι τον Απρίλιο του 2003.
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Φρειδερίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
O Φρειδερίκος, δανικά Friedrich (10 Δεκεμβρίου 1652 - 3 Αυγούστου 1692) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ (1689-1692).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου-Γκύντερ, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ και της Αυγούστας του Όλντενμπουργκ, κόρης του Φιλίππου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.
Το 1677 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του, Φίλιππος-Ερνέστος. Το 1689 ο Φρειδερίκος διαδέχθηκε τον πατέρα του.
Kατά τον Εννεαετή Πόλεμο (1688-97) πολέμησε τους Γάλλους, αλλά απεβίωσε τρία έτη μετά, το 1692 στο Ανγκιάν (γερμ. Έντιγκεν) του Αινώ σε ηλικία 40 ετών, άτεκνος. Τον διαδέχθηκε ο επόμενος επιζών αδελφός του Ερνέστος Αύγουστος ως δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα-Χριστίνα Μπερόιτερ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Πολύγνωτος
Βίος και έργο του
Ο Πολύγνωτος ζωγράφισε την εποχή του Κίμωνα ένα έργο με θέμα τη μάχη του Μαραθώνα πάνω στους τοίχους της Ποικίλης Στοάς, και ένα άλλο με θέμα τον γάμο των θυγατέρων του Λευκίππου. Ο Πλούταρχος γράφει ότι ιστορικοί και ο ποιητής Μελάνθιος βεβαιώνουν πως ο Πολύγνωτος δεν ζωγράφιζε για τα χρήματα, αλλά εξαιτίας των ευγενών αισθημάτων του προς τους Αθηναίους. Στην αίθουσα των Προπυλαίων της Ακροπόλεως υπήρχαν άλλα έργα του. Τα σημαντικότερα πάντως ήταν οι τοιχογραφίες του στον «Θησαυρό των Κνιδίων» στους Δελφούς. Τα θέματά τους ήταν η Νεκυία (επίσκεψη του Οδυσσέα στον Άδη) και η άλωση της Τροίας.
Ο Παυσανίας διέσωσε μια λεπτομερή και προσεκτική περιγραφή αυτών των τοιχογραφιών, μορφή προς μορφή (X 25-31). Τα θεμέλια του κτίσματος έχουν αποκαλυφθεί από τις γαλλικές ανασκαφές στους Δελφούς. Από αυτά τα στοιχεία κάποιοι αρχαιολόγοι έχουν προσπαθήσει να ξαναφτιάξουν τις ζωγραφιές, εκτός φυσικά από τα χρώματά τους. Οι μορφές τους ήταν κεχωρισμένες και σπανίως επικάλυπταν η μία την άλλη, εκτεινόμενες σε δύο ή τρεις σειρές η μία πάνω από την άλλη. Φαίνεται ότι οι ζωγραφικές απεικονίσεις της εποχής γίνονταν με σχεδόν ακριβώς το ίδιο σχέδιο που είχαν και οι σύγχρονές τους ανάγλυφες αναπαραστάσεις.
Ο Πολύγνωτος χρησιμοποιούσε λίγα χρώματα και αυτά απλά. Τεχνικά, η ζωγραφική του ήταν πρωτόγονη. Η υπεροχή του ήταν στην ομορφιά του σχεδιασμού των μορφών του, μία προς μία, και ιδίως στον «ηθικό» και ιδεώδη χαρακτήρα της τέχνης του. Σύγχρονος, και ίσως δάσκαλος, του Φειδία, ο Πολύγνωτος είχε τον ίδιο μεγαλόπρεπο τρόπο. Η απλότητα, το ευγενές συναίσθημα, η εξαιρετική χάρη και γοητεία στην εκτέλεση, χαρακτήριζαν τα έργα του, σε αντίθεση με τα πιο ζωηρά, σύνθετα και τεχνικώς ανώτερα ζωγραφικά έργα της μετέπειτα εποχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Θάσιοι Πολύγνωτος
Χριστόφορος Καμπάνης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Χίο. Ήταν κανονάρχης και έγραψε τη Συλλογή και υπομνήματα στους αποστολικούς κανόνες.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Καταγραφή πληκτρολόγησης
μικρογραφία|Ένα παράδειγμα καταγραφής πληκτρολόγησης σε μια οθόνη, η οποία περιέχει δυνητικά εμπιστευτικές και απόρρητες πληροφορίες. Η παραπάνω εικόνα περιέχει το αποτέλεσμα της καταγραφής πληκτρολόγησης σε μορφή κειμένου. Η καταγραφή της πληκτρολόγησης, που συχνά αναφέρεται ως keylogging ή keyboard capturing, είναι η δράση της καταγραφής των πλήκτρων που πατήθηκαν σε ένα πληκτρολόγιο, συνήθως κρυφά, έτσι ώστε το άτομο που χρησιμοποιεί το πληκτρολόγιο να μην γνωρίζει ότι οι ενέργειές του παρακολουθούνται. Η καταγραφή της πληκτρολόγησης (Keylogging) μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη της αλληλεπίδρασης ανθρώπου–υπολογιστή. Υπάρχουν πολλές μέθοδοι keylogging, οι οποίες μπορεί να είναι βασισμένες στο υλικό (hardware) και το λογισμικό (software) του υπολογιστή ή ακόμα και να στηρίζονται στην ακουστική ανάλυση.
Αναφορές
Κατηγορία:Έγκλημα στον κυβερνοχώρο
Σωματοστατίνη
thumb|Η χημική δομή της σωματοστατίνης Η σωματοστατίνη, επίσης γνωστή ως ορμόνη αναστολής της αυξητικής ορμόνης (GHIH) ή με πολλά άλλα ονόματα, είναι πεπτιδική ορμόνη που ρυθμίζει το ενδοκρινικό σύστημα και επηρεάζει τη νευροδιαβίβαση και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων μέσω αλληλεπίδρασης με υποδοχείς σωματοστατίνης συζευγμένους με πρωτεΐνη G και αναστολή της απελευθέρωσης πολλών δευτερογενών ορμονών. Η σωματοστατίνη αναστέλλει την έκκριση ινσουλίνης και γλυκαγόνης.
Η σωματοστατίνη έχει δύο δραστικές μορφές που παράγονται από την εναλλακτική διάσπαση μιας μοναδικής προπρωτεΐνης: η μία αποτελείται από 14 αμινοξέα, η άλλη αποτελείται από 28 αμινοξέα.
Μεταξύ των σπονδυλωτών, υπάρχουν έξι διαφορετικά γονίδια σωματοστατίνης που έχουν ονομαστεί SS1, SS2, SS3, SS4, SS5 και SS6. Τα ψάρια ζέβρες έχουν και τα έξι. Τα έξι διαφορετικά γονίδια, μαζί με τους πέντε διαφορετικούς υποδοχείς σωματοστατίνης, επιτρέπουν στη σωματοστατίνη να έχει μεγάλο εύρος λειτουργιών. Οι άνθρωποι έχουν μόνο ένα γονίδιο σωματοστατίνης, το SST.
Πεπτικό σύστημα
Η σωματοστατίνη εκκρίνεται από τα κύτταρα δέλτα σε διάφορες θέσεις στο πεπτικό σύστημα, συγκεκριμένα στο πυλωρικό άντρο, στο δωδεκαδάκτυλο και στις παγκρεατικές νησίδες.
Η σωματοστατίνη που απελευθερώνεται από το πυλωρικό άντρο ταξιδεύει μέσω του συστήματος της πυλαίας φλέβας στην καρδιά και στη συνέχεια εισέρχεται στη συστηματική κυκλοφορία για να φτάσει στις θέσεις όπου θα ασκήσει τα ανασταλτικά της αποτελέσματα. Επιπλέον, η απελευθέρωση σωματοστατίνης από τα κύτταρα δέλτα μπορεί να δράσει με παρακρινή τρόπο.
Στο στομάχι, η σωματοστατίνη δρα απευθείας στα τοιχωματικά κύτταρα που παράγουν οξύ μέσω ενός συζευγμένου υποδοχέα με πρωτεΐνη G (ο οποίος αναστέλλει την αδενυλική κυκλάση, ανταγωνίζοντας έτσι αποτελεσματικά τη διεγερτική δράση της ισταμίνης) για τη μείωση της έκκρισης οξέος. Η σωματοστατίνη μπορεί επίσης να μειώσει έμμεσα την παραγωγή γαστρικού οξέος εμποδίζοντας την απελευθέρωση άλλων ορμονών, συμπεριλαμβανομένης της γαστρίνης και της ισταμίνης, επιβραδύνοντας αποτελεσματικά την πεπτική διαδικασία.
Εγκέφαλος
Η σωματοστατίνη παράγεται από νευροενδοκρινείς νευρώνες του μεσοκοιλιακού πυρήνα του υποθαλάμου. Αυτοί οι νευρώνες προβάλλουν στη περιμήκη εξοχή, όπου η σωματοστατίνη απελευθερώνεται από τις νευροεκκριτικές νευρικές απολήξεις στο υποθαλαμοϋποφυσικό σύστημα μέσω των νευραξόνων. Στη συνέχεια, η σωματοστατίνη μεταφέρεται στον πρόσθιο αδένα της υπόφυσης, όπου αναστέλλει την έκκριση της αυξητικής ορμόνης από τα σωματοτροπικά κύτταρα. Οι νευρώνες σωματοστατίνης στον περικοιλιακό πυρήνα διαμεσολαβούν την αρνητική ανατροφοδότηση της αυξητικής ορμόνης στη δική της απελευθέρωση. Οι νευρώνες της σωματοστατίνης ανταποκρίνονται σε υψηλές συγκεντρώσεις αυξητικής ορμόνης και σωματομεδινών στην κυκλοφορία αυξάνοντας την απελευθέρωση σωματοστατίνης, μειώνοντας έτσι τον ρυθμό έκκρισης της αυξητικής ορμόνης.
Η σωματοστατίνη παράγεται επίσης από πολλούς άλλους πληθυσμούς που προβάλλουν κεντρικά, δηλαδή σε άλλες περιοχές του εγκεφάλου, και οι υποδοχείς σωματοστατίνης εκφράζονται σε πολλές διαφορετικές θέσεις στον εγκέφαλο. Συγκεκριμένα, πληθυσμοί νευρώνων σωματοστατίνης εμφανίζονται στον τοξοειδή πυρήνα, στον ιππόκαμπο και στον πυρήνα της μονήρης οδού στο εγκεφαλικό στέλεχος.
Λειτουργίες
μικρογραφία|423x423εσ| Το κύτταρο D είναι ορατό επάνω δεξιά και η σωματοστατίνη αντιπροσωπεύεται από το μεσαίο βέλος που δείχνει προς τα αριστερά Η σωματοστατίνη ταξινομείται ως ανασταλτική ορμόνη και επάγεται από το χαμηλό pH. Οι δράσεις της λαμβάνουν χώρα σε διάφορα μέρη του σώματος. Η απελευθέρωση σωματοστατίνης αναστέλλεται από το πνευμονογαστρικό νεύρο.
Πρόσθια υπόφυση
Στην πρόσθια υπόφυση, οι επιδράσεις της σωματοστατίνης είναι:
Συνθετικά υποκατάστατα
Η οκτρεοτίδη (εμπορική ονομασία Sandostatin, Novartis Pharmaceuticals) είναι ένα οκταπεπτίδιο που μιμείται τη φυσική σωματοστατίνη φαρμακολογικά, αν και είναι πιο ισχυρός αναστολέας της αυξητικής ορμόνης, της γλυκαγόνης και της ινσουλίνης από τη φυσική ορμόνη και έχει πολύ μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής (περίπου 90 λεπτά, σε σύγκριση με 2–3 λεπτά για τη σωματοστατίνη). Δεδομένου ότι απορροφάται ελάχιστα από το έντερο, χορηγείται παρεντερικά (υποδόρια, ενδομυϊκά ή ενδοφλέβια). Ενδείκνυται για συμπτωματική θεραπεία του καρκινοειδούς συνδρόμου και της ακρομεγαλίας. Βρίσκει επίσης αυξημένη χρήση σε πολυκυστικές παθήσεις του ήπατος και των νεφρών.
Η λανρεοτίδη (Somatuline, Ipsen Pharmaceuticals ) είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται στη διαχείριση της ακρομεγαλίας και των συμπτωμάτων που προκαλούνται από νευροενδοκρινείς όγκους, κυρίως του καρκινοειδούς συνδρόμου. Είναι ένα ανάλογο μακράς δράσης της σωματοστατίνης, όπως η οκτρεοτίδη. Είναι διαθέσιμο σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, της Αυστραλίας και του Καναδά, και εγκρίθηκε για πώληση στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων στις 30 Αυγούστου 2007.
Η πασιρεοτίδη, που πωλείται με την εμπορική ονομασία Signifor, είναι ένα ορφανό φάρμακο εγκεκριμένο στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη θεραπεία της νόσου του Κούσινγκ σε ασθενείς που αποτυγχάνουν ή δεν είναι κατάλληλοι για χειρουργική θεραπεία. Αναπτύχθηκε από τη Novartis. Η πασιρεοτίδη είναι ανάλογο σωματοστατίνης με 40 φορές αυξημένη συγγένεια με τον υποδοχέα σωματοστατίνης 5 σε σύγκριση με άλλα ανάλογα σωματοστατίνης.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Νευροενδοκρινολογία Κατηγορία:Νευροπεπτίδια Κατηγορία:Πεπτιδικές ορμόνες
Νικόλας Νικολαΐδης
Ο Νικόλας Νικολαΐδης ήταν Ελληνοκύπριος δικηγόρος. Διετέλεσε Δήμαρχος Πάφου την περίοδο 1920-1943. Μέγας Ευεργέτης με κυριότερο έργο του την κατασκευή των σχολικών κτίριων της Πάφου, χαρακτηριζόταν ως «Πατέρας της εν Πάφω Παιδείας».
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλας Νικολαΐδης γεννήθηκε στην Πάφο το 1885. Πατέρας του ήταν ο Χατζηγιαννακός Νικολαΐδης και θείος του ο Νεόφυτος Νικολαΐδης, οι οποίοι ίδρυσαν το Νικολαϊδικό κόμμα. Σύζυγος του Χατζηγιαννακού Νικολαΐδη και μητέρα του Νικόλα Νικολαΐδη ήταν η Αγγελική Ιωάννου Αραούζου, αδελφή του Σπύρου Αραούζου.
Φοίτησε στην Ελληνική Σχολή Κτήματος (Πάφου) και ακολούθως φοίτησε σε γυμνάσιο στην Αθήνα. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1905 αναγορεύθηκε διδάκτωρ νομικής και το 1906 πήρε άδεια δικηγόρου από τον Άρειο Πάγο. Το ίδιο έτος ξεκίνησε να εργάζεται ως δικηγόρος στην Πάφο.
Το 1907 εξελέγη σχολικός έφορος Πάφου, θέση που κράτισε τιμιτικά μέχρι το τέλος της ζωής του.
Στις δημοτικές εκλογές του 1917 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Πάφου και μετέπειτα αντιδήμαρχος. Στις δημοτικές εκλογές του 1920 εξελέγη Δήμαρχος Πάφου, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1943. Το 1923 δεν διεξάχθησαν εκλογές λόγο συμφωνίας μεταξύ των 2 παρατάξεων. Το 1926 και το 1929 επανεκλέγη συνγκεντρόνοντας την πλεοψηφία των δημοτών. Μεταξύ των 1931 και 1941 δεν είχαν διεξαχθεί εκλογές επειδή οι Βρετανοί τις είχαν απαγορεύσει λόγων των Οκτωβριανών.
Ως δήμαρχος, φρόντισε για τον εξωραϊσμό της πόλης της Πάφου, για τη βελτίωση των δρόμων και της ύδρευσης, για την ανέγερση νέας δημοτικής αγοράς, για την αναδιοργάνωση και επέκταση του δημοτικού νοσοκομείου και για την εγκατάσταση ηλεκτροπαραγωγικού σταθμού το 1922. Επιπλέον, επί δημαρχίας του βελτιώθηκε το λιμάνι της Κάτω Πάφου ενώ άρχισε η τουριστική ανάπτυξη στην Πάφο.
Ωστόσο το κυριότερο έργο του ήταν η χρηματοδότηση της κατασκευής των Σχολικών Κτίριων του Δήμου Είδη από το 1917 ο προκάτοχος και θειος του Νεόφυτος Νικολαΐδης είχε χρηματοδοτήσει την ανέγερση της Νεοφυτείδιου Αστικής Σχόλης. Ο ίδιος ανέλαβε εξολοκλήρου την ανέγερση του κτίριου του Ελληνικού Γυμνάσιου Πάφου, σήμερα Νικολαϊδίου Γυμνάσιου προς τιμή του, και του Νηπιαγωγείο της Μητρόπολης το 1928 σε σχέδια Θεοδώρου Φωτιάδη ο οποίος ανέλαβε και τα σχέδια του Δημοτικού Στάδιου, γνωστού ως Ιακοβιδείου Γυμναστήριου λόγο της χρηματοδότησης του από τον τότε Μητροπολίτη Πάφου Ιάκωβο Αντζουλάτο. Επίσης έπεισα τον τότε απόδημο Παφίτη Δημήτρη Κωνσταντίνου για την ανέγερση του Δημοτικού Παρθεναγωγείου, σήμερα Δημήτριου Δημοτικού, το 1928 σε σχέδια του Αντρέα Χατζηδημητρίου. Ήταν ο δημιουργός της πρώτης Δημοτικής Βιβλιοθήκης υπό την σκεπή του Γυμνάσιου. Αυτό βοήθησε επίσης στην διαμόρφωση τις κεντρικής πλατείας της Πάφου, δείχνοντας ένα Νεοκλασικό χαρακτήρα που προσδιόριζε στην πόλη ένα Ευρωπαίο προφίλ. Επίσης αναδείκνυε την Ελληνικότητα της πόλης. Όταν το 1963 κτίστικε το Β΄ Γυμνασίου Πάφου, συμετίχε και πάλι ο ίδιος συνεισφέροντας μεγάλα ποσά.
Επιπλέον, διετέλεσε θρονικός επίτροπος της Επισκοπής Πάφου και πρωτοστάτησε στην οικοδόμηση του ναού του Αγίου Κενδέα. Ακόμη, ήταν ένας από τους συνιδρυτές της τράπεζας «Μέλισσα», που το 1945 συγχωνεύθηκε με την Τράπεζα Κύπρου.
Η βρετανική κυβέρνηση τον τίμησε με: Απεβίωσε το 1964.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Ρύγκεν
Το Ρύγκεν (γερμανικά: Rügen, λατινικά: Rugia) είναι το μεγαλύτερο νησί της Γερμανίας με έκταση 926,4 τ.χλμ.. Βρίσκεται στην Βαλτική Θάλασσα, κοντά στις ακτές της Πομερανίας και ανήκει διοικητικά στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας. Το νησί έχει περίπου 77.000 κατοίκους (2006). Πρωτεύουσα του νησιού και μεγαλύτερη πόλη είναι το Μπέργκεν άουφ Ρύγκεν με πληθυσμό 14.030 κατοίκους (2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας Κατηγορία:Νησιά της Γερμανίας κατηγορία:Βαλτική Θάλασσα
Καλντάρο σουλλα Στράντα ντελ Βίνο
Το Καλντάρο σουλλα Στράντα ντελ Βίνο (ιταλικά: Caldaro sulla Strada del Vino, ) ή Κάλτερν αν ντερ Βάινστρασε (γερμανικά: Kaltern an der Weinstraße, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο