cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκλογή Αρχιεπισκόπου (Ελλάδα)
Τρόπος εκλογής
Τον τρόπο εκλογής καθορίζουν τα άρθρα 12-16 του Νόμου 590/1977. Μετά τον θάνατο ή την έκπτωση του Αρχιεπισκόπου αναλαμβάνει τοποτηρητής του χηρεύοντος θρόνου ο έχων τα πρεσβεία της αρχιερωσύνης από τους εν ενεργεία μητροπολίτες, σε περίπτωση δε κωλύματος ή αρνησης αντικαθίσταται από τον επόμενο τη τάξει. Εντός πέντε ημερών από την ημέρα χηρείας του θρόνου συνέρχεται η Διαρκής Ιερά Σύνοδος υπό την προεδρία του τοποτηρητή του αρχιεπισκοπικού θρόνου και ορίζει έκτακτη σύγκληση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας με θέμα την εκλογή Αρχιεπισκόπου. Η ημέρα σύγκλησης της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας δεν μπορεί να απέχει περισσότερο των είκοσι ημερών από την ημέρα της χηρείας του θρόνου. Για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο δεν κατατίθενται υποψηφιότητες. Εκλόγιμοι είναι όλοι οι Έλληνες το γένος εν ενεργεία Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος καθώς και των άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών υπό την προϋπόθεση ότι είναι Έλληνες στο γένος. Επίσης, υποψήφιοι αυτομάτως θεωρούνται και όσοι είναι εγγεγραμμένοι στον κατάλογο των εκλογίμων για αρχιερατεία, δηλαδή οι υποψήφοι Μητροπολίτες.
Η εκλογή πραγματοποιείται στον Μητροπολιτικό Καθεδρικό Ιερό Ναό Αθηνών σε μία μόνο συνεδρία χωρίς διακοπή, παρίσταται δε και ο εκάστοτε υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, ο οποίος καλείται εγγράφως, επί ποινή ακυρότητας, από τον τοποτηρητή. Σε περίπτωση μη προσέλευσής του η διαδικασία θεωρείται έγκυρη. Για να υπάρχει απαρτία απαίτουνται τα 2/3 των Μητροπολιτών, ενώ σε περίπτωση που δεν συγκεντρωθεί ορίζεται νέα Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας χωρίς κάποια άλλη διαδικασία την επόμενη εργάσιμη μέρα στον ίδιο τόπο και την ίδια ώρα, θεωρούμενη έγκυρη ανεξαρτήτως αριθμού Μητροπολιτών. Στη συνεδρίαση προεδρεύει ο παλαιότερος εν ενεργεία Μητροπολίτης, ο οποίος είναι και πρόεδρος της τριμελούς εφορευτικής επιτροπής, η οποία συμπληρώνεται με τους δύο αμέσως επόμενους, κατά τα πρεσβεία της αρχιεροσύνης, ιεράρχες. Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου ορίζεται ο νεότερος της Ιεραρχίας. Οι ενστάσεις επί της διαδικασίας μπορούν να υποβληθούν μόνο κατά τη συνεδρίαση και επιλύονται αμέσως από τον παριστάμενο υπουργό Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων ή, σε περίπτωση που δεν προσήλθε, από την τριμελή εφορευτική επιτροπή. Στην απόφαση επί της ενστάσεως δεν χωρά έφεση ούτε ανάκληση.
Για να εκλεγεί κάποιος Αρχιεπίσκοπος απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία επί των ψηφισάντων. Σε περίπτωση μη συγκέντρωσης της απαιτούμενης πλειοψηφίας, η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται. Αν και στη δεύτερη ψηφοφορία δεν καταστεί δυνατό να εκλεγεί κάποιος, διενεργείται και τρίτη, στην οποία όμως απαιτείται απλή πλειοψηφία. Αν υπάρξει ισοψηφία, τότε ο Αρχιεπίσκοπος αναδεικνύεται με εκλογή μεταξύ αυτών που ισοψήφισαν. Αφού εκλεγεί, η πολιτεία υποχρεούται να εκδόσει προεδρικό διάταγμα περί αναγνωρίσεως και καταστάσεως του νέου Αρχιεπισκόπου. Μετά τη δημοσίευση του διατάγματος, ο νέος Αρχιεπίσκοπος δίνει ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας παρουσία της Διαρκούς Συνόδου και του υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων τη διαβεβαίωση ότι θα εκπληρώνει τα αρχιεπισκοπικά του καθήκοντα.
Εκλογή Αρχιεπισκόπου 1974
Στις 12 Ιανουαρίου 1974, ο Τοποτηρητής του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Γεώργιος και με άδεια του Προέδρου Δημήτρη Ιωαννίδη, συγκάλεσε διευρυμένη «Αριστίνδην Σύνοδο» καλούμενη «Πρεσβυτέρα Ιεραρχία», συγκροτημένη από 32 μητροπολίτες, με παρόντες τους 30.
Πραγματοποιήθηκε μόνο μία ψηφοφορία:
Εκλογή Αρχιεπισκόπου 1998
Στις 28 Απριλίου 1998, μετά τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ, ο Τοποτηρητής του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος συγκάλεσε Έκτακτη Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας για την εκλογή του νέου Αρχιεπισκόπου. Κατά την Έκτακτη Συνεδρίαση πραγματοποιήθηκαν τρεις αλλεπάλληλες ψηφοφορίες:
Εκλογή Αρχιεπισκόπου 2008
Στις 7 Φεβρουαρίου 2008, μετά τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου, ο Τοποτηρητής του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου Μητροπολίτης Καρυστίας και Σκύρου Σεραφείμ συγκάλεσε Έκτακτη Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας για την εκλογή του νέου Αρχιεπισκόπου. Κατά την Έκτακτη Συνεδρίαση πραγματοποιήθηκαν δύο ψηφοφορίες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκκλησία της Ελλάδος
Τσουλλού (Γκιολέ)
Το Τσουλλού είναι ένα χωριό στον νομό Γκιόλε, στην επαρχία Αρνταχάν στην Τουρκία. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Κάτω Καλεντίνη Άρτας
Η Κάτω Καλεντίνη είναι οικισμός στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων στο νομό Άρτας της περιφέρειας Ηπείρου στην Ελλάδα. Υπάγεται στην δημοτική ενότητα Αθαμανίας και αποτελούσε μέρος του καποδιστριακού δήμου Αθαμανίας το 1997-2010. Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Κάτω Καλεντίνης.
Το 2011 είχε πληθυσμό 103 κατοίκων.
Το χωριό συνορεύει με το Δίστρατο Άρτας και αποτελεί μέρος της κοιλάδας του Αράχθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Αλφόνσος ΣΤ΄ του Λεόν και Καστίλης
Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ ο γενναίος, ισπαν. Alfonso VI El Bravo (περί το 1040/1041 - 1 Ιουλίου 1109) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν βασιλιάς τού Λεόν (1065 - 1072, 1072 - 1109) και μετά της Γαλικίας (1071 - 1109) & της Καστίλης (1092 - 1109), που τις ένωσε με το Λεόν.
Πρώτα χρόνια
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Φερδινάνδου Α΄, της Καστίλης & Λεόν τού Οίκου των Αστουριών-Λεόν και της Σάντσα του Λεόν κόρης τού Αλφόνσου Ε΄ του Λεόν. Μεγαλύτερη αδελφή του ήταν η Ουρράκα.
Ο νεαρός πρίγκιπας (infante) είχε καταγωγή από τη Ναβάρρα και την Καστίλλη. Ο πατέρας του Φερδινάνδος Α΄ ήταν γιος τού Σάντσο Γ΄ της Παμπλόνα και της συζύγου του Μουνιαδόνα της Καστίλης, οι παππούδες του από μητέρα ήταν οι Αλφόνσος Ε΄ του Λεόν και η πρώτη σύζυγος του Ελβίρα Μενένδεθ). Δεν γνωρίζουμε ακριβώς πότε γεννήθηκε: ένας από τους συγγραφείς τού Ανωνύμου Χρονικού τού Σααγκούν αναφέρει ότι απεβίωσε 62 ετών, μετά από 44 έτη βασιλείας, άρα γεννήθηκε το β΄ ήμισυ τού 1047 ή το α΄ ήμισυ τού 1048. Ο Πελάγιος τού Οβιέδο αναφέρει ότι ήταν 79 ετών, όταν απεβίωσε, αλλά τότε θα είχε γεννηθεί το 1030, πριν τον γάμο των γονιών του. Θεωρούμε ότι γεννήθηκε ενδιάμεσα, το 1040/1.
Σύμφωνα με τη Σιωπηλή Ιστορία τού Λεόν το πρώτο τέκνο τού Φερδινάνδου Α΄, η Ουρράκα, γεννήθηκε όταν αυτός ήταν κόμης της Καστίλης, έτσι η γέννησή της μπορεί να τοποθετηθεί το 1033/4. Το δεύτερο τέκνο του, ο Σάντσο Β΄ πρέπει να γεννήθηκε στο β΄ ήμισυ τού 1038 ή το 1039. Το τρίτο τέκνο του, η Ελβίρα, θα γεννήθηκε το 1039/40, ο Αλφόνσος ΣΤ΄ το 1040/41 και ο Γκαρθία Β΄ το διάστημα 1041 - 24 Απριλίου 1043, οπότε ο Φερδινάνδος Α΄ σε δωρεά του προς το αββαείο τού Σαν Ανδρές δε Εσπιναρέδα αναφέρει τα πέντε τέκνα του. Στις 26 Απριλίου 1046 όλα τα παιδιά του (εκτός της Ελβίρας) υπογράφουν ένα έγγραφο στη μονή τού Σαν χουάν Μπαουτίστα δε Κόριας.
Όλα τα τέκνα του, κατά τη Σιωπηλή Ιστορία, μορφώθηκαν στις ελεύθερες Τέχνες (ρητορική, αρχαία ελληνικά, μαθηματικά, κ.ά.), ενώ οι γιοί του εκπαιδεύτηκαν επιπλέον στα όπλα, στην ιππασία και το κυνήγι. Ο κληρικός Ραϊμούνδος ήταν υπεύθυνος για την εκπαίδευση τού Αλφόνσου ΣΤ΄. Όταν ο τελευταίος έγινε βασιλιάς, τον έκανε επίσκοπο της Παλένθια και αναφέρεται σε αυτόν ως τον "διδάσκαλό μου, ευγενή άνδρα με φόβο Θεού (magistro nostro, viro nobile et Deum timenti)". Για να μάθει την τέχνη τού πολέμου και ό,τι έπρεπε για έναν ιππότη, θα πέρασε μεγάλες περιόδους στην Πεδινή Γη (Tierra de Campos) μαζί με τον Πέδρο Ανσούρεθ τού Οίκου των Μπανού Γκόμεθ.
Διανομή του βασιλείου του πατέρα του
Ο Αλφόνσος Η΄ ως δεύτερος γιος του βασιλέως της Λεόν και κόμης της Καστίλης δεν είχε προοπτικές να κληρονομήσει τον θρόνο. Στα τέλη της χρονιάς, πιθανότατα στις 22 Δεκεμβρίου εκμεταλλεύτηκε την συγκέντρωση των ευγενών στην πρωτεύουσα του βασιλείου Λεόν για την καθιέρωση της Βασιλικής του Αγίου Ισιδώρου. Ο Φερδινάνδος Α΄ συγκάλεσε Σύνοδο με την οποία αποφάσισε να μοιράσει το βασίλειο στους γιους του, ο στόχος ήταν να αποτρέψει εμφύλια σύγκρουση μετά τον θάνατο του.
Ο ιστορικός Αλφόνσο Σάντσες Καντέιρα ισχυρίζεται ότι δεν γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους ο βασιλιάς αναγκάστηκε να μοιράσει το βασίλειο στους γιους του. Το βασικό κριτήριο ήταν κάθε γιος του να βασιλεύσει σε περιοχές που είχε εκπαιδευτεί στην παιδική του ηλικία και γνώριζε καλύτερα.
Πρώτο μέρος (1065-1072) : Εγκατάσταση στον θρόνο
Μετά την στέψη του τον Ιανουάριο του 1066 στην πρωτεύουσα του βασιλείου Λεόν ο Αλφόνσος αντιμετώπισε τις απαιτήσεις του μεγαλύτερου αδελφού του Σάντσο που απαιτούσε να κληρονομήσει ολόκληρο το βασίλειο του πατέρα τους. Οι συγκρούσεις ξεκίνησαν με τον θάνατο της μητέρας τους Σάντσας (7 Νοεμβρίου 1067), ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στα δύο αδέλφια που διατηρήθηκε 7 χρόνια. Η πρώτη προστριβή έγινε στην "μάχη της Λαντάδα", τα δύο αδέλφια συμφώνησαν να υποστούν μια δίκη από δοκιμασία, ο νικητής θα κέρδιζε το βασίλειο του άλλου. Ο νικητής ήταν ο Σάντσο αλλά ο Αλφόνσος δεν παρέδωσε το βασίλειο του, οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο αδέλφια παρέμειναν ωστόσο καλές, αυτό το αποδεικνύει το γεγονός ότι ο Αλφόνσος παραβρέθηκε στους γάμους του Σάντσο με μια Αγγλίδα ευγενή την Αλβέρτα (26 Μάϊου 1069). Την μοναδική φορά που τα δύο αδέλφια αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους ήταν όταν πραγματοποίησαν εκστρατεία με στόχο να μοιράσουν το Βασίλειο της Γαλικίας που κατείχε ο μικρότερος αδελφός τους Γκαρσία Β΄. Στον εμφύλιο που ακολούθησε όταν πέθανε ο Αλ-Μουζάφαρ για την διαδοχή της Τάιφα του Μπανταχόθ μπόρεσε να αποκτήσει σημαντικά οικονομικά κέρδη αν και η Τάιφα πέρασε υπό την εξουσία του Γκαρσία. Ο Σάντσο Β΄ επιτέθηκε στην Γαλικία με την σύμφωνη γνώμη του Αλφόνσου ΣΤ΄ (1071). Ο Γκαρσία ηττήθηκε, συνελήφθη στην Σανταρέμ και φυλακίστηκε στην Μπούργος, παρέμεινε φυλακισμένος μέχρι την εξορία του στην Τάιφα της Σεβίλλης που κυβερνούσε ο Αλ-Μουταμίντ. Μετά την εξόντωση του αδελφού τους ο Σάντσο Β΄ και ο Αλφόνσο ΣΤ΄ ονόμασαν τους εαυτούς τους "βασιλείς της Γαλικίας" και έκλεισαν ειρήνη. Η ειρήνη διακόπηκε όταν ξέσπασε η "μάχη της Γκολπετζέρας" (12 Ιανουαρίου 1072). Τα στρατεύματα του Σάντσο Β΄ νίκησαν, ο Αλφόνσος ΣΤ΄ δεν ανατράπηκε αλλά φυλακίστηκε στο Μπούργος, αργότερα μεταφέρθηκε στο "μοναστήρι της Σαχαγκούν" όπου ξυρίστηκε το κεφάλι του και φόρεσε ένα πέπλο. Με την επέμβαση της αδελφής τους Ουρράκας ο Σάντσο και ο Αλφόνσος κατέληξαν σε συμφωνία, ο Αλφόνσος κατέφυγε στην Τάιφα του Τολέδο που κυβερνούσε ο Αλ-Μαμούν, τον συνόδευσαν ο παιδικός του φίλος Πέδρο Ανσούρεζ και τα μικρότερα αδέλφια του Γκονσάλο και Φερνάντο.
Την εποχή που βρισκόταν στην εξορία στο Τολέδο ο Αλφόνσος ΣΤ΄ απέκτησε την υποστήριξη της αριστοκρατίας της Λεόν, τον υποστήριζε και η αδελφή του Ουρράκα που διέμενε στην Ζαμόρα, μια πόλη δώρο του πατέρα της. Ο Σάντσο χρειαζόταν την Ζαμόρα, ζήτησε από την Ουρράκα να της ανταλλάξει την πόλη με άλλες, εκείνη το αρνήθηκε και ο Σάντσο ξεκίνησε την πολιορκία της. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας ο Σάντσο Β΄ δολοφονήθηκε, σύμφωνα με την παράδοση ένας ευγενής της Ουρράκα προσποιήθηκε ότι την εγκατέλειψε και τον υποστηρίζει. Με την υπόσχεση να του δείξει τα στενά περάσματα της πόλης για να την καταλάβει τον απέσυρε από την φρουρά του, τον απομόνωσε και τον θανάτωσε. Δεν είναι βέβαιο ότι τον έριξε στην παγίδα επειδή ο Σάντσο Β΄ θανατώθηκε στο πεδίο της μάχης, το βέβαιο είναι ότι τον απέσπασε από την φρουρά του ενώ πολεμούσε. Ο βίαιος θάνατος του Σάντσο Β΄ χωρίς γιους έδωσε το δικαίωμα στον Αλφόνσο ΣΤ΄ το δικαίωμα να κληρονομήσει ολόκληρο το βασίλειο του πατέρα του. Ο διάσημος Ελ Σιντ, ο γενειοφόρος ιππότης οπαδός του Σάντσο Β΄ βρισκόταν στο πεδίο της μάχης αλλά ο ρόλος του είναι άγνωστος. Η συμμετοχή του Αλφόνσου ΣΤ΄ στο περιστατικό είναι αβέβαιη επειδή εκείνη την στιγμή βρισκόταν μακριά από το σημείο της δολοφονίας. Πιστεύουν όλοι ωστόσο ότι είχε και αυτός την συμμετοχή του αφού θα έμενε ο μελλοντικός κληρονόμος, η συμμετοχή αυτή αναφέρεται συχνά σε μετέπειτα θρύλους και μυθιστορήματα σχετικά με τον Ελ Σιντ. Ο θρύλος λέει ότι ο Ελ Σιντ ζήτησε από τον Αλφόνσο να ορκιστεί ότι δεν είχε καμιά συμμετοχή στην δολοφονία του αδελφού του, εκείνος το αρνήθηκε και από τότε οι σχέσεις τους ήταν τεταμένες, ο Αλφόνσος ΣΤ΄ προσπάθησε να τον καλοπιάσει προτείνοντας του να τον παντρέψει με μια πλούσια ευγενή αλλά εκείνος το αρνήθηκε. Τα γεγονότα αυτά στάθηκαν αιτία να δημιουργηθούν οι μετέπειτα θρύλοι, οι σύγχρονοι ιστορικοί αρνούνται ωστόσο το περιστατικό. Ο θάνατος του Σάντσο Β΄ επέτρεψε στον μικρότερο αδελφό του Γκαρσία Β΄ να ανακτήσει τον θρόνο του. Την επόμενη χρονιά ωστόσο (13 Φεβρουαρίου 1073) ο Αλφόνσος ΣΤ΄ κάλεσε τον Γκαρσία σε μια συνάντηση, τον έριξε στην παγίδα και τον φυλάκισε. Ο Γκαρσία παρέμεινε φυλακισμένος 17 χρόνια μέχρι τον θάνατο του (27 Μαρτίου 1090).
Δεύτερο μέρος (1072-1086) : Εδαφική επέκταση
Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ απόλυτος κυρίαρχος πλέον εξασφάλισε την πίστη του κλήρου και των ευγενών. Μόλις εγκαταστάθηκε στον θρόνο πήρε σύμφωνα με την παράδοση των Γότθων τον τίτλο του "αυτοκράτορα". Τα επόμενα 14 χρόνια ασχολήθηκε με την επέκταση των εδαφών του μέχρι που πήρε τον τίτλο του "βασιλιά της Ισπανίας" (1072). Συμμάχησε με τον βασιλιά της Τάιφα του Τολέδο Αλ-Μαμούν εναντίον του Ζηρίδη βασιλιά της Τάιφας της Γρανάδας Άμπντ Αλλάχ, κατέλαβε το στρατηγικής σημασίας κάστρο Αλκάλα λα Ρεάλ. Όταν πέθανε ο Σάντσο Δ΄ της Παμπλόνα (1076) η αριστοκρατία της Ναβάρρας αποφάσισε ότι δεν θα κληρονομήσει τον θρόνο ο γιος του που ήταν ακόμα ανήλικος αλλά ένας από τους εγγονούς του Γκαρθία Σάντσεθ Γ΄ της Παμπλόνα. Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ και ο Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας εισέβαλαν στο Βασίλειο της Ναβάρρας. Με την μεταξύ τους συμφωνία ο Σάντσο Ραμίρεθ πήρε τον τίτλο του βασιλιά της Ναβάρρας, ο Αλφόνσος ΣΤ΄ προσάρτησε συνοριακές περιοχές όπως την Άλαβα και την Γκιπούθκοα και πήρε τον τίτλο του "αυτοκράτορα όλης της Ισπανίας". Η μεγάλη εδαφική επέκταση του Αλφόνσου ΣΤ΄ σε βάρος των μουσουλμανικών κρατιδίων της Ταϊφά του έφεραν μεγάλο οικονομικό κέρδος με τα έσοδα από τα κράτη μέσω του συστήματος της παρίας, τα Μουσουλμανικά κράτη υποτάχθηκαν υπό τον κίνδυνο στρατιωτικής εισβολής. Ανέκτησε τις παρίας του Τολέδο (1074), την ίδια χρονιά με την βοήθεια στρατευμάτων της πόλης έκοψε δέντρα από το έδαφος της Ταϊφά της Γρανάδας που ξεκίνησε επίσης να του πληρώνει φόρους. Ο εμίρης της Σαραγόσας που ήθελε να κατακτήσει την Βαλένθια χωρίς να ενοχληθεί από τον Αλφόνσο ΣΤ΄ του υποσχέθηκε να του πληρώσει παρίας. Αργότερα (1079) κατέκτησε την Κόρια. Την ίδια περίοδο αντιμετώπισε ένα αποτυχημένο κίνημα σε βάρος του που έμεινε γνωστό σαν "προδοσία της Ρουέντα", δέχτηκε νέα ότι ο κυβερνήτης του κάστρου "Ρουέντα ντα Ζαλόν" αποφάσισε να δώσει παρίας στον βασιλιά της Λεόν. Τα στρατεύματα του Αλφόνσου ΣΤ΄ μπήκαν στο κάστρο, έπεσαν στην παγίδα και πολλοί σημαντικοί ευγενείς του βρήκαν τον θάνατο.
Ο βασιλιάς της Ταϊφά του Τολέδο Άλ-Μαμούν υποτελής και φίλος του Αλφόνσου πέθανε δηλητηριασθείς στην Κόρδοβα, τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Αλ-Καντίρ που ζήτησε την βοήθεια του βασιλιά της Λεόν για να καταστείλει μια εξέγερση εναντίον του. Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ βρήκε την ευκαιρία να πολιορκήσει το Τολέδο που τελικά έπεσε (25 Μάϊου 1085), ο Αλ-Καντίρ έχασε τον θρόνο του και απεστάλη στην Ταϊφά υπό την προστασία του Αλβάρ Φάνιες. Για να κατορθώσει να συλλέξει τις παρίας που ανήκαν στην πόλη κάτι που είχε αποτύχει την προηγούμενη χρονιά πολιόρκησε την άνοιξη του 1086 την Σαραγόσα. Η Βαλένθια δέχτηκε την βασιλεία του Αλ-Καντίρ, η Σάτιβα αρχικά αντιστάθηκε και ζήτησε την βοήθεια των βασιλέων της Τορτόζα και της Λιέιδα, τελικά υποτάχθηκε. Οι επιδρομές απέτυχαν, οι επιδρομείς αποσύρθηκαν υπό την ενόχληση των στρατευμάτων του Αλβάρ Φάνιες. Μετά τις επιτυχίες αυτές ο Αλφόνσος ΣΤ΄ ανακηρύχτηκε "αυτοκράτορας των δύο θρησκειών, οικοδόμησε ένα μεγάλο τζαμί για τους μουσουλμάνους στο οποίο επέτρεψε να εκτελούν τις θρησκευτικές τους δραστηριότητες. Οι πράξεις αυτές ανακλήθηκαν από τον νεοδιοριζόμενο αρχιεπίσκοπο του Τολέδο την εποχή που απουσίαζε ο βασιλιάς από την πόλη, τον βοήθησε η βασίλισσα Κωνσταντία της Βουργουνδίας. Η κατοχή του Τολέδο έδωσε την δυνατότητα στον Αλφόνσο ΣΤ΄ να κερδίσει τον τίτλο του βασιλιά του Τολέδο και να τον ενσωματώσει με τους υπόλοιπους τίτλους του, συνέχισε να καταλαμβάνει πόλεις όπως η Ταλαβέρα ντε λα Ρέινα και ισχυρά φρούρια όπως "το κάστρο του Αλέντο"''. Κατέλαβε επίσης χωρίς αντίσταση την σημερινή Μαδρίτη (1085), πιθανότατα με συνθηκολόγηση των κατοίκων της. Η ενσωμάτωση ολόκληρης της περιοχής ανάμεσα στο Κεντρικό Σύστημα και τον ποταμό Τάγο τον βοήθησε να την χρησιμοποιήσει σαν βάση των επιχειρήσεων για το βασίλειο της Λεόν, από εκεί θα συνεχίσει της επιθέσεις στην Ταϊφά της Κόρδοβα, την Σεβίλλη, την Μπαδαχόθ και την Γρανάδα.
Τρίτο μέρος (1086-1109) : Η επίθεση των Αλμοραβίδων
Η κατάκτηση της στρατηγικής σημασίας Ταϊφάς του Τολέδο και οι υπόλοιπες κατακτήσεις του έδωσαν στον Αλφόνσο ΣΤ΄ το μεγαλύτερο πλεονέκτημα στην Ιβηρική. Οι Μαυριτανοί ανησύχησαν, οι αμυνόμενες Ταϊφές κάλεσαν σε βοήθεια τον Γιουσούφ Ιμπν Τασφίν, τον Αλμοραβίδη Εμίρη που κυβερνούσε την Μαγκρέμπ. Στα τέλη του Ιουλίου του 1086 ο Αλμοραβίδες πέρασαν το Στενό του Γιβραλτάρ και στρατοπέδευσαν στο Αλχεθίρας. Οι Αλμοραβίδες ενώθηκαν με τις αμυνόμενες Ταϊφές στην Σεβίλλη και βάδισαν στην Εστρεμαδούρα, στην "Μάχη του Σαγράχας" (23 Οκτωβρίου 1086) αντιμετώπισαν τις δυνάμεις του Αλφόνσου ΣΤ΄. Ο Αλβάρ Φάνιες που ζούσε στην Βαλένθια κλήθηκε και ενώθηκε με τις δυνάμεις του βασιλιά. Η μάχη έληξε με ήττα των χριστιανικών δυνάμεων που επέστρεψαν στο Τολέδο για να το υπερασπίσουν. Ο Εμίρης δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την νίκη, επέστρεψε στην Αφρική επειδή πέθανε ο γιος του. Με την νίκη αυτή θα ξεκινήσει μια νέα εποχή στην Ιβηρική που θα επικρατήσουν οι Μαυριτανοί, ο Αλφόνσος ΣΤ΄ θα βρίσκεται σε αμυντική θέση απέναντι τους, θα διατηρήσει ωστόσο το Τολέδο, το στρατηγικό σημείο για τις επιθέσεις του. Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ κάλεσε την Ευρώπη σε Σταυροφορία κατά των Αλμοραβιδών που κατείχαν σχεδόν όλη την Ιβηρική εκτός από το Τολέδο, συμφιλιώθηκε με τον Ελ Σιντ που έφτασε στο Τολέδο στις αρχές του 1087. Οι Μαυριτανοί λόγω της νίκης τους διέκοψαν την πληρωμή των παριάς. Ο Ελ Σιντ θα κατορθώσει ωστόσο τα επόμενα δύο χρόνια να υποτάξει τις επαναστατημένες Ταϊφάς. Η Σταυροφορία δεν θα πραγματοποιηθεί θα έρθει ωστόσο ένας μεγάλος αριθμός Ευρωπαίων ευγενών στην Ιβηρική. Ανάμεσα τους ήταν ο Ραυμόνδος και ο Ερρίκος της Βουργουνδίας που θα παντρευτούν αντίστοιχα τις κόρες του Αλφόνσου ΣΤ΄ Ουρράκα (1090) και Τερέζα (1094), ο Οίκος της Ιβρέας και ο Οίκος των Καπετιδών θα εγκατασταθούν στην Ιβηρική. Μερικοί από τους Σταυροφόρους θα προσπαθήσουν ανεπιτυχώς τον χειμώνα του 1087 να πολιορκήσουν την Τοντέλα πριν οπισθοχωρήσουν. Την ίδια χρονιά ο βασιλιάς μπόρεσε να καταπνίξει μια εξέγερση που είχε στόχο να ελευθερωθεί ο αδελφός του Γκαρσία Β΄.
Ο Γιουσούφ Ιμπν Τασφίν διέσχισε για δεύτερη φορά το Στενό του Γιβραλτάρ (1088) αλλά ηττήθηκε στην πολιορκία του Αλέντο, πολλοί από τους βασιλείς των Ταϊφές τον εγκατέλειψαν. Την επόμενη φορά που ήρθε ο Εμίρης στην χερσόνησο τους εκθρόνισε και παρέμεινε ο ίδιος μοναδικός κυβερνήτης στην Αλ-Άνταλους. Μετά την ήττα των Μουσουλμάνων στην Αλέντο ο Αλφόνσος ΣΤ΄ ήταν έτοιμος να συλλέξει ξανά τις παρειάς, απείλησε τον κυβερνήτη της Γρανάδας ότι θα κόψει τα δέντρα και πήγε στην Σεβίλλη να την υποτάξει ξανά. Ο κυβερνήτης της Γρανάδας αποστάτησε από τον Γιουσούφ Ιμπν Τασφίν και ο Αλφόνσος ΣΤ΄ του υποσχέθηκε ότι θα τον βοηθήσει να ξαναπάρει τον θρόνο του με αντάλλαγμα την υποταγή του. Οι Αλμοραβίδες προχώρησαν σε τρίτη επίθεση τον Ιούνιο του 1090, εκθρόνισαν τον βασιλιά της Γρανάδας, νίκησαν τον βασιλιά της Κόρντομπα, μπήκαν στην Σεβίλλη και έστειλαν τον βασιλιά Αλ Μουατάμιντ εξορία. Το δεύτερο μισό του χρόνου όλες οι νότιες Ταϊφές είχαν κατακτηθεί από τους Αλμοραβίδες και ο Αλφόνσος ΣΤ΄ δεν μπόρεσε να εκπληρώσει τις υποσχέσεις του στον βασιλιά της Σεβίλλης. Ο βασιλιάς ηττήθηκε σε όλα τα μέτωπα, στα ανατολικά δεν μπόρεσε να κατακτήσει την Τορτόζα λόγω της καθυστέρησης της άφιξης του Γενοβέζικου στόλου που θα συμμετείχε στην πολιορκία. Ο Αλ Κουαντίρ εκθρονίστηκε σε εξέγερση και έχασε την στήριξη της νύφης του βασιλιά της Σεβίλλης. Η συμμαχία του με τον βασιλιά της Μπανταχόθ στα νότια δεν εμπόδισε τους Μουσουλμάνους να κατακτήσουν την περιοχή. Χάρη σε αυτή την συμμαχία ο Αλφόνσος ΣΤ΄ πήρε δώρα την Λισαβόνα, την Σίντρα και την Σανταρέμ. Τον Νοέμβριο του 1094 έχασε τις πόλεις όταν ο γαμπρός του Ραϋμόνδος της Βουργουνδίας ηττήθηκε από τους Αλμοραβίδες που είχαν μόλις καταλάβει την Μπανταχόθ. Το μόνο ευχάριστο νέο για τον Αλφόνσο ΣΤ΄ ήταν η ανακατάληψη της Βαλένθιας τον Ιούνιο από τον Ελ Σιντ που νίκησε τους Αλμοραβίδες στην "μάχη του Κουαρτέ". Η νίκη αυτή θα σφραγίσει τα ανατολικά σύνορα για μια δεκαετία.
Η τελική επικράτηση των Αλμοραβιδών
Αμέσως μετά ο Αλφόνσος ΣΤ΄ μπόρεσε να υποτάξει μια συνομωσία των γαμπρών του Ραυμόνδου και Αλφόνσου που σχεδίαζαν να διαιρέσουν το βασίλειο μετά τον θάνατο του. Με στόχο να στρέψει τον έναν απέναντι στον άλλον παρέδωσε στον Ερρίκο και την Τερέζα την Κομητεία της Πορτογαλίας που κυβερνούσε μέχρι τότε ο Ραυμόνδος. Τα εδάφη έφταναν από τον ποταμό Μίνχο μέχρι την Σανταρέμ, η διακυβέρνηση του Ραυμόνδου περιορίστηκε μόνο στην Ισπανική Γαλικία. Με την πράξη αυτή "τα ξαδέλφια από σύμμαχοι έγιναν εχθροί, ο καθένας αναζητούσε για τον εαυτό του την εύνοια του βασιλιά σε βάρος του άλλου". Ακολούθησε η τέταρτη επίθεση των Αλμοραβιδών. Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ έμαθε τα νέα την ώρα που βρισκόταν στην Σαραγόσα για να βοηθήσει τον υποτελή του βασιλιά στην σύγκρουση που είχε με τον Πέτρο Α΄ της Αραγωνίας. Ο στρατός των Αλμοραβιδών νίκησε ξανά τους χριστιανούς σε μάχη κοντά στο Τολέδο (15 Αυγούστου 1097) ολοκληρώνοντας την παρακμή του στρατού του Αλφόνσου ΣΤ΄ που είχε ξεκινήσει με την "Μάχη του Σαγράχας" (1086). Την επόμενη χρονιά οι Αλμοραβίδες κατέκτησαν έναν μεγάλο αριθμό από κάστρα τα οποία υπεράσπιζαν το Τολέδο και την γύρω περιοχή αλλά απέτυχαν να κατακτήσουν την ίδια την πόλη. Ο γαμπρός του Ερρίκος της Βουργουνδίας υπερασπιζόταν το Τολέδο στην θέση του βασιλιά που βρισκόταν στην Βαλένθια για να επιθεωρήσει τις άμυνες της πόλης, ο Ελ Σιντ είχε πεθάνει την προηγούμενη χρονιά και κυβερνούσε την πόλη η χήρα του Χιμένα. Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ έστειλε στρατό να βοηθήσει την Βαλένθια απέναντι στην απειλή των Αλμοραβιδών (1102).
Η μάχη που έγινε κοντά στην Βαλένθια κατέληξε χωρίς ξεκάθαρη νίκη αλλά ο Αλφόνσος ΣΤ΄ αποφάσισε να παραδώσει την πόλη επειδή ήταν πολύ ψηλό το κόστος να την διατηρήσει. Τον Μάρτιο ο Αλφόνσος ΣΤ΄ επέβλεψε την εκκένωση της Βαλένθια, τον Απρίλιο την έκαψε και τον Μάιο οι Αλμοραβίδες παρέλαβαν τα ερείπια της. Την ίδια χρονιά επείκησε την Σαλαμάνκα για να προστατεύσει την Κόρια και την Άβιλα, δύο πόλεις που φρουρούσαν το ορεινό πέρασμα για την Σαλαμάνκα, ήθελε να προετοιμαστεί σε περίπτωση πιθανής απώλειας του Τολέδο. Πολιόρκησε και κατέκτησε άλλο ένα στρατηγικό σημείο (1104) για να προστατεύσει το Τολέδο σε επίθεση από τα ανατολικά, κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού Χαλόν. Οι Αλμοραβίδες συνέχισαν τις σκληρές επιθέσεις (1104, 1105) και έφτασαν μέχρι την Μάλαγα (1106), επέστρεψαν με πολλούς Μοζάραβες που εγκαταστάθηκαν στην Ιβηρική. Ο Αλμοραβίδης βασιλιάς της Κόρδοβας και ο γιος του Γιουσούφ Ιμπν Τασφίν επιτέθηκαν ξανά στις χριστιανικές περιοχές, ο στόχος τους αυτή την φορά δεν ήταν το Τολέδο αλλά η Ουκλές. Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ βρισκόταν στην Σαχαγκούν ηλικιωμένος αλλά ξαναπαντρεμένος, δεν μπορούσε να ιππεύσει χάρη σε κάποιο παλιό τραύμα. Ο διοικητής του στρατού του ήταν ο Αλβάρ Φάνιες, στην μάχη τους συνόδευσε και ο μοναδικός γιος και διάδοχος του βασιλείου Αλφόνσο Σάντσεθ. Οι στρατοί συναντήθηκαν στην "μάχη του Ουκλές" (29 Μαίου 1108) και οι χριστιανοί υπέστησαν άλλη μια συντριπτική ήττα, ο διάδοχος Αλφόνσο Σάντσεθ έπεσε στην μάχη. Το αποτέλεσμα της τελικής ήττας ήταν η Ρεκονκίστα να διακοπεί 30 χρόνια και η Κομητεία της Πορτογαλίας να ανεξαρτητοποιηθεί με τον γαμπρό του Ερρίκο.
Κρίση διαδοχής
Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ ήδη ηλικιωμένος αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα διαδοχής. Η Μπέρθα πέθανε στα τέλη του 1099 χωρίς να του κάνει τον διάδοχο, αμέσως μετά ο Αλφόνσος ΣΤ΄ παντρεύτηκε την Ισαβέλλα που του έδωσε δύο κόρες αλλά όχι γιους. Στις 1 Μαρτίου 1105 γεννήθηκε ο εγγονός του Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης από την Ουρράκα και τον Ραϋμόνδο της Βουργουνδίας, αμφισβητήθηκε η διαδοχή του Σάντσο Αλφόνσεθ, του γιου του βασιλιά από την τελευταία σύζυγο του την παλλακίδα Θάιδα της Σεβίλλης. Ο Μοντενέγκρο πιστεύει ότι ο Αλφόνσος ΣΤ΄ νομιμοποίησε σαν διάδοχο του τον Σάντσο Αλφόνσεθ σε Σύνοδο τον Ιανουάριο του 1103, από τότε ο Σάντσο υπέγραφε βασιλικά διατάγματα σε βάρος των γαμπρών του Ερρίκου και Ραϋμόνδου της Βουργουνδίας. Τον Μάιο του 1170 αναγνώρισε επίσημα σαν διάδοχο τον Αλφόνσο σε Σύνοδο που συνεκλήθη στην Λεόν παρά τις αντιδράσεις των θυγατέρων του και των γαμπρών του. Η κατάσταση βελτιώθηκε τον Σεπτέμβριο με τον θάνατο του Ραϋμόνδου της Βουργουνδίας, η Ουρράκα έγινε κυρίαρχη στην Γαλικία με την συμφωνία ότι αν παντρευτεί ξανά θα περάσει η κυριαρχία στον γιο της. Ο Σάντσο Αλφόνσεθ έπεσε σε ηλικία 14 ετών στην "μάχη του Ουκλές" (29 Μάϊου 1108) αφήνοντας τον Αλφόνσο ΣΤ΄ χωρίς γιο να τον διαδεχτεί. Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ πάντρεψε στα τέλη του 1108 ξανά την μεγαλύτερη κόρη του Ουρράκα με τον αντίπαλο του και διάσημο πολεμιστή Αλφόνσο. Ο γάμος γιορτάστηκε μεγαλοπρεπώς αλλά δεν έφερε την σταθερότητα, ο εμφύλιος συνεχίστηκε σκληρά την επόμενη οκταετία.
Το τέλος του
Ο Αλφόνσος ΣΤ΄απεβίωσε στο Τολέδο (1 Ιουλίου 1109). Ο βασιλιάς ήρθε στην πόλη με στόχο να την υπερασπιστεί από μια πιθανή επίθεση των Αλμοραβιδών. Το σώμα του μεταφέρθηκε στην περιοχή του Σαχαγκούν και τάφηκε σύμφωνα με τις επιθυμίες του ίδιου του μονάρχη στο βασιλικό μοναστήρι του Σαν Μπενίτο. Τα οστά του βασιλιά τοποθετήθηκαν σε ένα πέτρινο φέρετρο, στους πόδες της εκκλησίας του βασιλικού μοναστηριού. Ο Σάντσο Δ΄ της Καστίλης θεώρησε την τοποθεσία σαν απρεπή και μετέφερε τα οστά στο εσωτερικό του ναού δίπλα από αυτά της ξαδέλφης του Βεατρίκης κυρίας του Λος Κάμερος, πατέρας της ήταν ο Ινφάντης Φρειδερίκος της Καστίλης που εκτελέστηκε υπό τις διαταγές του αδελφού του βασιλιά Αλφόνσου του Σοφού (1277). Ο τύμβος που περιείχε τα οστά του βασιλιά και είναι τώρα εξαφανισμένος στηριζόταν σε αλαβάστρινα λιοντάρια και ήταν ένα μεγάλο τόξο από λευκό μάρμαρο 8 πόδια μήκος και 4 πλάτος και ύψος, ήταν καλυμμένος με ένα με ένα απαλό μαύρο ύφασμα. Ο τάφος ήταν καλυμμένος με μια ασημένια κουβέρτα που είχε κατασκευαστεί στην Φλάνδρα, είχε την εικόνα του βασιλιά με το στέμμα και στεφανωμένου, την αναπαράσταση των συμβόλων της Καστίλης και της Λεόν και έναν σταυρό στην κεφαλή του τάφου. Ο τάφος που περιείχε τα οστά του βασιλιά καταστράφηκε στην διάρκεια μιας πυρκαγιάς που ξέσπασε στο βασιλικό μοναστήρι του Σαν Μπενίτο (1810). Τα οστά του βασιλιά και των συζύγων του που διασώθηκαν συλλέχθηκαν και διατηρήθηκαν μέχρι την εποχή που εκδιώχθηκαν οι μοναχοί (1821), ο ηγούμενος τα τοποθέτησε στον νότιο τοίχο, τον Ιανουάριο του 1835 τοποθετήθηκαν ξανά σε νέο παρεκκλήσι μαζί με αυτά των συζύγων του.
Οικογένεια
Οι πληροφορίες των συζύγων του προέρχονται από το Χρονικό των βασιλέων τού Λεόν (Chronicon regum Legionensium) τού Πελάγιου τού Οβιέδο. Ο Αλφόσος ΣΤ΄ νυμφεύτηκε πρώτα το 1073/4 την Αγνή των Πουατιέ, κόρη τού Γουλιέλμου Η΄ δούκα της Ακουιτανίας. Η Αγνή εμφανίζεται στα έγγραφα με τον σύζυγό της ως το 1077 και απεβίωσε το 1078. Ίσως, λόγω έλλειψης τέκνων, να την είχε αποκηρύξει το 1077.
Έπειτα ο Αλφόνσος ΣΤ΄ έκανε σχέση με την ευγενή Χιμένα Μουνιόθ. Από την παλλακίδα αυτή είχε τέκνα:
Το 1079 έκανε δεύτερο γάμο με την Κωνσταντία των Καπετιδών, κόρη τού Ροβέρτου Α΄ 1ου δούκα της Βουργουνδίας. Εκτός από πέντε τέκνα που απεβίωσαν νωρίς, είχε τέκνο:
Ο ιστορικός Reilly θεωρεί, πως ο Αλφόνσος ΣΤ΄ ακύρωσε τον 4ο γάμο του με την Ισαβέλλα και νυμφεύτηκε τη Θάιδα για να νομιμοποιήσει τον Σάντσο, δηλ. οι δύο γυναίκες είναι διαφορετικά πρόσωπα. Οι ιστορικοί Ραμόν Μενένδεθ Πιδάλ και Εβαρίστ Λεβί-Προβενσάλ απορρίπτουν τον γάμο του με την θάιδα.
Το 1106 ο Αλφόνσος ΣΤ΄ επικύρωσε δωρεά στη μονή Λορενθάνα: "με τη σύζυγό μου Ισαβέλλα βασίλισσα από νόμιμο γάμο (eiusdemque Helisabeth regina sub maritali copula legaliter aderente)". Η αναφορά αυτή θεωρείται απόδειξη από μερικούς ιστορικούς τού γάμου του με τη Θάιδα/Ισαβέλλα, ενώ άλλοι τη θεωρούν "λογοτεχνική και διακοσμητική", διότι η 4η σύζυγός του Ισαβέλλα, σύμφωνα με το επιτάφιο επίγραμμα, απεβίωσε το 1107. Η κόρη του Ουρράκα, σε δωρεά ιδιοκτησιών στον καθεδρικό τού Τολέδου το 1115, αναφέρει μόνο μία Ισαβέλλα ως σύζυγο τού πατέρα της.
Το 1093 ο Αλφόνσος ΣΤ΄ έκανε τρίτο γάμο με τη Μπέρτα. Ο γενεαλόγος Σάμπολτε ντε Βάιαϊ εκτιμά από το όνομα, ότι θα πρέπει να είναι η κόρη τού Αμεδαίος Β΄ κόμη της Σαβοΐας, με ομώνυμη θεία, εξαδέλφη και προγιαγιά. Το 1099 επικυρώνει βασιλικό δίπλωμα, ενώ το 1100 ο βασιλιάς υπογράφει μόνος του δωρεά, οπότε η Μπέρτα θα απεβίωσε το ενδιάμεσα.
Ο τέταρτος γάμος του ήταν με την Ισαβέλλα. Από το επιτάφιο επίγραμμά της εκτιμάται, πως ήταν κόρη ενός Λουδοβίκου βασ. της Γαλλίας, μάλλον τού Λουδοβίκου ΣΤ΄, γιού τού Φιλίππου Α΄ (εξαδέλφου της Κωνσταντίας, δεύτερης συζύγου τού Αλφόνσου ΣΤ΄) ή ίσως Βουργουνδικής καταγωγής. Το αν ταυτίζεται με τη Θάιδα της Σεβίλλης (που βαπτίστηκε Ισαβέλλα) είναι θέμα που απασχόλησε αιώνες τους ιστορικούς. Το ζεύγος επικυρώνει διπλώματα από το 1100 ως το 1107 και θεωρούμε ότι η Ισαβέλλα απεβίωσε το έτος εκείνο. Είχαν τέκνα:
Το 1108 ο Αλφόνσος ΣΤ΄ έκανε πέμπτο γάμο με τη Βεατρίκη και εμφανίζονται να συνυπογράφουν το ίδιο και το επόμενο έτος σε καταστατικά. Ο Πελάγιος τού Οβιέδο αναφέρει, πως όταν το 1109 απεβίωσε ο βασιλιάς, η Βεατρίκη επέστρεψε στη χώρα της. Ο ιστορικός Σαλαθάρ υ Άτσα εκτιμά, ότι ήταν κόρη τού Γουλιέλμου Η΄ των Πουατιέ δούκα της Ακουιτανίας, ετεροθαλής αδελφή της Αγνής, πρώτης συζύγου τού Αλφόνσου ΣΤ΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Μεκουνίδα Εύβοιας
Η Μεκουνίδα είναι ημιορεινό χωριό της νότιας Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Μεκουνίδα απέχει 4 χλμ. βόρεια από την Κάρυστο και 120 χλμ. νοτιοανατολικά από την Χαλκίδα. Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της φραγκοκρατίας τουρκοκρατίας μαζί με τη Γραμπιά ως πηγή ύδρευσης του Κοκκινόκαστρου της Καρύστου ή Castellο Rosso διαμέσου του ρωμαϊκού υδραγωγείου, που διασώζεται μέχρι σήμερα στην βόρεια πλαγιά του οχυρού. Τα καλντερίμια του οικισμού έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία "διότι αποτελούν αξιόλογα δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής και συμβάλλουν στην ανάδειξη της περιοχής". Αξιοθέατο του χωριού θεωρείται η "βρύση της Αρετής" που είναι κτισμένη από μεγάλους λαξευμένους πωρόλιθους και έχει ανάγλυφη επιγραφή στα αραβικά η οποία αναγράφει: "Έγινε από τον Μουσταφά Ιμπίς Χασάν στη μνήμη της γυναίκας του Αρετής το 1218 (1802)".
Επίσημα αναφέρεται, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, ως ξεχωριστός οικισμός το 1889 στο ΦΕΚ 251Α - 04/10/1889 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρύστου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με αποτελεί την Γραμπιά και τα Ρούκλια αποτελούν την τοπική κοινότητα Γραμπιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γραμπιάς του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως πληθυσμό έχει 78 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Ευμένης Γ΄ της Περγάμου
Ευμένης Γ΄ είναι το δυναστικό όνομα, το οποίο υιοθέτησε ο Αριστόνικος, ο τελευταίος ηγεμόνας της Περγάμου πριν αυτή γίνει Ρωμαϊκή κτήση.
Περιγραφή
Όταν, το 133 π.Χ., απεβίωσε ο βασιλιάς της Περγάμου Άτταλος Γ΄, κληροδότησε το βασίλειο του στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Οι Ρωμαίοι απέστειλαν μια επιτροπή της Συγκλήτου για την εφαρμογή της διαθήκης, αλλά μέχρι να εξασφαλίσουν το κληροδότημα τους, εμφανίστηκε στο προσκήνιο ο Αριστόνικος, ο οποίος υποστήριζε ότι ήταν νόθος γιος του αποθανόντος βασιλιά Ευμένη Β΄ (απ. 158 π.Χ.), πατέρα του Άτταλου Γ΄.
Υποκίνησε εξέγερση, που φαίνεται πως δεν υποστηρίχθηκε από ελληνικούς πληθυσμούς, αλλά κυρίως από εγχώριους κατοίκους της Μικράς Ασίας και απελεύθερους. Αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς (ως Ευμένης) και προσπάθησε να καταλάβει τα εδάφη της Περγάμου, την οποία ονόμασε «Ηλιόπολις».
Τελικά ο Αριστόνικος και ο θησαυρός των Ατταλιδών, οδηγήθηκαν στη Ρώμη. Ο Αριστόνικος εκτελέστηκε με στραγγαλισμό, ενώ ο θησαυρός μοιράστηκε δια νόμου στους Ρωμαίους φτωχούς αγρότες από τον τριβούνο Τιβέριο Γράκχο.
Το 129 π.Χ. παύει να υπάρχει και τυπικά το βασίλειο της Περγάμου που ενσωματώνεται στη ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Περγάμου
Νυχτερινό Σχολείο (βιβλίο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλία
Μέγα Γαρδίκι Ιωαννίνων
To Μέγα Γαρδίκι ή Μεγάλο Γαρδίκι είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου ως Γαρδίκιον το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζωνδήλας. Το 1920 με το ΦΕΚ 298Α - 31/12/1920 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Μέγα Γαρδίκιον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μεγάλου Γαρδικίου της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 125 κάτοικοι.
Φωταίικα Άρτας
Τα Φωταίικα είναι οικισμός στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων στο νομό Άρτας της περιφέρειας Ηπείρου στην Ελλάδα. Υπάγεται στην δημοτική ενότητα Αθαμανίας και αποτελούσε μέρος του καποδιστριακού δήμου Αθαμανίας το 1997-2010.
Το 2011 είχε πληθυσμό 35 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας
Γεώργιος ΣΤ΄
Ο Γεώργιος ΣΤ΄ (1895-1952) ήταν Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας, της Ιρλανδίας και των Βρετανικών Κτήσεων από το 1936 έως το 1952 και τελευταίος Αυτοκράτορας της Ινδίας από το 1936 έως το 1948.
Ως Γεώργιος ΣΤ΄ έγιναν γνωστοί και οι παρακάτω:
Ο Υποκόμης της Βραζελόνης
Ο Υποκόμης της Βραζελόνης (Le Vicomte de Bragelonne, ενίοτε αναφερόμενο και ως Le Vicomte de Bragelonne ou Dix ans plus tard, με υπότιτλο/εναλλακτικό τίτλο: Μετά δέκα έτη / Δέκα χρόνια αργότερα) είναι μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά. Είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογία νουβελών με το όνομα «Οι περιπέτειες του Ντ’ Αρτανιάν», μετά τα βιβλία «Οι Τρεις Σωματοφύλακες» και «Μετά Είκοσι Έτη». Το βιβλίο κυκλοφόρησε σε συνέχειες για πρώτη φορά μεταξύ των ετών 1847 και 1850.
Στις αγγλικές μεταφράσεις, τα 268 κεφάλαια αυτού του μεγάλου τόμου συνήθως υποδιαιρούνται σε τρεις μικρότερους με τους τίτλους «Ο Υποκόμης της Βραζελόνης», «Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ» και «Το Σιδηρούν Προσωπείο». Κάθε τόμος είναι περίπου το μέγεθος του αρχικού βιβλίου «Οι Τρεις Σωματοφύλακες» (1844).
Σε εκδόσεις τεσσάρων τόμων, οι τίτλοι των τόμων παραμένουν έως έχουν εκτός από εκείνους των «Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ» και «Το σιδηρούν προσωπείο»  που μετακινούνται από τον δεύτερο και τον τρίτο τόμο στον τρίτο και τέταρτο, με το «Δέκα χρόνια μετά» να γίνεται ο δεύτερος τόμος.
Η σειρά των βιβλίων ασχολείται με την πρώιμη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ’ το 1660. Πάνω σε αυτό το ζήτημα, έχει αναφερθεί από κριτικούς, ότι το συγκεκριμένο μυθιστόρημα είναι μια ιστορία που εξιστορεί την «προέλευση» και την παιδεία ενός νεαρού άνδρα που κυβέρνησε για πάνω από 70 χρόνια και έγινε ένα από τους πιο αγαπημένους μονάρχες της Γαλλίας. Επιπλέον, οι Σωματοφύλακες που περιλαμβάνονται σε αυτή την τριλογία του Δουμά, είναι βασικοί χαρακτήρες που παίζουν σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση του Λουδοβίκου.
Μέρος πρώτο: Ο Υποκόμης της Βραζελόνης (Κεφάλαια 1–93)
Μετά από 35 χρόνια πιστής υπηρεσίας, ο Ντ’ Αρτανιάν παραιτείται από υπολοχαγός των Σωματοφυλάκων καθώς διακρίνει ότι ο νεαρός βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ’ στα πρώτα βήματα της βασιλείας του δεν έχει ισχυρή βούληση. Αποφασίζει να βοηθήσει τον εξόριστο Βασιλιά Κάρολο Β’ να ανακτήσει το θρόνο της Αγγλίας, αγνοώντας ότι ο Άθως παλεύει για τον ίδιο σκοπό. Τελικά, με τη βοήθεια τους, ο Κάρολος αποκαθίσταται στο θρόνο και ο Ντ’ Αρτανιάν ανταμείβεται πλούσια.
Εντούτοις, μετά τον θάνατο του Καρδινάλιου Μαζαρέν, ο Λουδοβίκος ΙΔ’ έχει αναλάβει αποκλειστικά την εξουσία μαζί με την βοήθεια του Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ ως υπουργό Οικονομικών του. Ωστόσο, ο Κολμπέρ έχει έντονο μίσος για τον ανώτερο του, τον Επικεφαλή Υπουργό Οικονομικών του βασιλιά, Νικολά Φουκέ, και προσπαθεί να επιφέρει την πτώση του. Επισημαίνει στον βασιλιά ότι ο Φουκέ ενισχύει κρυφά το φέουδο του στο νησί Μπελ-Ιλ-αν-Μερ. Ο Βασιλιάς πείθει τον Ντ’ Αρτανιάν να επανέλθει στην υπηρεσία του, και του αναθέτει να διερευνήσει το ζήτημα, δίνοντας του υπόσχεση ότι θα λάβει έναν σημαντικό μισθό και προαγωγή ως αρχηγός των Σωματοφυλάκων του Βασιλιά κατά την επιστροφή του. Ο Λουδοβίκος που τελικά εξελίσσετε σε αποφασιστικό μονάρχη, δέχεται μια προσφορά από τον Άθως εκ μέρους του Κάρολου Β’, η όποια περιλαμβάνει γάμο ανάμεσα στον Φίλιππο Α’, που είναι ο αδερφός του Γάλλου Βασιλιά, με την αδερφή του Καρόλου Β’, Ερριέτα Άννα Στιούαρτ.
Ο Ντ’ Αρτανιάν επιβεβαιώνει ότι το νησί Μπελ-Ιλ-αν-Μερ είναι οχυρωμένο και ο φαινομενικά υπεύθυνος αρχιτέκτονας είναι ο Πόρθος, αν και τα σχέδια δείχνουν τη γραφή του Άραμις, ο οποίος είναι τώρα ο επίσκοπος της Βαν. Ο Άραμις, καχύποπτος για το Ντ’ Αρτανιάν, στέλνει τον Πόρθο πίσω στο Παρίσι για να προειδοποιήσει τον Φουκέ, ενώ εξαπατά τον Ντ’ Αρτανιάν και του υποδεικνύει να ψάξει τον Πόρθο στην Βαν. Ο Πόρθος ενημερώνει τον Φουκέ την τελευταία στιγμή, και εκείνος με την σειρά του παραχωρεί την νήσο Μπελ-Ιλ-αν-Μερ στον βασιλιά, εξευτελίζοντας τελικά τον Κολμπέρ. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της υπόθεσης, ο Ντ’ Αρτανιάν γίνεται Αρχηγός των Βασιλικών Σωματοφυλάκων κατά την επιστροφή του.
Εν τω μεταξύ, η πριγκίπισσα Ερριέτα φτάνει στη Γαλλία μαζί με τον δεύτερο Δούκα του Μπάκιγχαμ, και συναντά μια συνοδεία που αποτελείται από τον Ραούλ ντε Βραζελόν, τον στενό του φίλο Αρμάν ντε Γκραμόν, Κόμη ντε Γκις και τον Κόμη ντε Γουάρντ τον νεότερο (γιο του προηγούμενου Κόμη ντε Γουάρντ που αναφερόταν στο βιβλίο «Οι Τρείς Σωματοφύλακες»). Ο απρόβλεπτος Δούκας του Μπάκιγχαμ είναι τρελά ερωτευμένο με την πριγκίπισσα και δύσκολα μπορεί να το κρύψει, ενώ ο ντε Γκραμόν σύντομα αντιλαμβάνεται ότι και εκείνος είναι ερωτευμένος με την ιδία γυναικά. Ο Φίλιππος, που δεν προσελκύεται ιδιαιτέρα από τις γυναίκες, ζηλεύει τρομερά τον Μπάκιγχαμ και τον εξορίζει μετά το γάμο του.
Μέρος δεύτερο: Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ (Κεφάλαια 94-180)
Αυτό το μέρος του μυθιστορήματος αφορά κυρίως ρομαντικές εκδηλώσεις στο παλάτι του Λουδοβίκου ΙΔ’. Ο Ραούλ ντε Βραζελόν συνάντα τον παιδικό του έρωτα, την Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ, η όποια είναι πλέον κυρία της τιμής της πριγκίπισσας. Φοβούμενος μήπως αμαυρωθεί η φήμη της Λουίζ από τις υποθέσεις του παλατιού, ο Ραούλ επιδιώκει να την παντρευτεί. Ο πατέρας του, ο Άθως, κόμης ντε λα Φερ, δεν εγκρίνει αρχικά αυτό τον γάμο, αλλά τελικά, λόγω της αγάπης για τον γιο του, συμφωνεί αν και απρόθυμα. Ο βασιλιάς, ωστόσο, αρνείται να επικυρώσει τον γάμο επειδή η Λουίζ είναι κατώτερης κοινωνικής τάξης και έτσι ο γάμος καθυστερεί.
Εν τω μεταξύ, ένας αγώνας για την εξουσία ξεκινά ανάμεσα στον Φουκέ και τον Κολμπέρ. Ο Λουδοβίκος που υποστηρίζει τον Κολμπέρ, προσπαθεί να υποβαθμίσει τον Φουκέ ζητώντας χρήματα για να πληρώσει για ένα μεγάλο φεστιβάλ στο Φονταινεμπλώ. Εν τω μεταξύ, ο Άραμις συναντά τον κυβερνήτη της Βαστίλης, M. ντε Μπεσμό, και μαθαίνει για ένα μυστικό κρατούμενο που έχει μια εντυπωσιακή ομοιότητα με τον Λουδοβίκο ΙΔ’. Ο Άραμις χρησιμοποιεί αυτό το απόρρητο ζήτημα για να πείσει τον ετοιμοθάνατο στρατηγό των Ιησουιτών να τον ονομάσει διάδοχο του.
Ο Άθως ενημερώνεται για τα πάντα και αρχίζει να περιφρονεί τον Λουδοβίκο ΙΔ’. Ο νεαρός Βασιλιάς διατάζει τη φυλάκιση του Άθως, αλλά ο Ντ’ Αρτανιάν τον πείθει να τον απελευθερώσει.
Μέρος τρίτο: Το σιδηρούν προσωπείο (Κεφάλαια 181–269)
Ο Άραμις σχεδιάζει να αντικαταστήσει τον Λουδοβίκο με τον Φίλιππο τον όποιο θα χρησιμοποιήσει ως μαριονέτα μαζί με τον Φουκέ. Μάλιστα σκοπεύει να χρησιμοποιήσει αυτό το μέσον για να γίνει ο επόμενος Πάπας.
Μέσα από μια περίτεχνη σκευωρία που οργανώνεται από τον Άραμις, ο Φίλιππος αντικαθιστά έναν κρατούμενο που πρόκειται να απελευθερωθεί από τη Βαστίλη και δραπετεύει στο Κάστρο του Βω-λε-Βικόντ. Εν τω μεταξύ, ο Φουκέ διοργανώνει ένα πλούσιο πάρτι για τον Λουδοβίκο στο Κάστρο, ενώ ο Κολμπέρ δηλητηριάζει περαιτέρω τον βασιλιά εναντίον του Φουκέ.
Καθώς ο βασιλιάς βρίσκεται με τον Φουκέ στο Κάστρο του Βω-λε-Βικόντ, ο Άραμις ξεκινά το δεύτερο μισό του σχεδίου του και απαγάγει τον Λουδοβίκο, φυλακίζοντας τον στη Βαστίλη στη θέση του Φίλιππου. Στη συνέχεια αντικαθιστά τον Φίλιππος στον θρόνο. Ο Πόρθος είναι ακούσιος συνεργός, καθώς αγνοεί τα πραγματικά γεγονότα, και πιστεύει ότι απομακρύνει απλώς έναν απατεώνα αντί για τον πραγματικό βασιλιά. Ο Άραμις ενημερώνει τον Φουκέ για τις πράξεις του, αλλά ο εκείνος δεν θέλει να συμμετάσχει σε μια τέτοια προδοσία. Πηγαίνει λοιπόν βιαστικά στη Βαστίλη, σώζει τον Λουδοβίκο και τον φέρνει πίσω στο Κάστρο του Βω-λε-Βικόντ για να αντιμετωπίσει τον Φίλιππο. Συνειδητοποιώντας ότι η πλεκτάνη του έχει ξεσκεπαστεί, ο Άραμις δραπετεύει με προορισμό το Μπελ-Ιλ-αν-Μερ για να ξεφύγει από την επικείμενη οργή του βασιλιά, παίρνοντας τον Πόρθο μαζί του. Ο Λουδοβίκος ανακτά το θρόνο με τη βοήθεια του Ντ’ Αρτανιάν τερματίζοντας έτσι τη σύντομη βασιλεία του Φίλιππου. Ο Λουδοβίκος εξορίζει τον Φίλιππο, διατάζοντας τον ταυτόχρονα «να καλύψει το πρόσωπο του με ένα σιδερένιο προσωπείο» το όποιο «δεν θα μπορεί να αφαιρέσει χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την ζωής του».
Ο Άθως και ο Ραούλ συναντούν τον Άραμι και τον Πόρθο και συζητούν αύτη την δύσκολη κατάσταση προτού πάρουν άλογα για να ταξιδέψουν στο Μπελ-Ιλ-αν-Μερ. Στη συνέχεια συναντούν τον Φραγκίσκο, Δούκας του Μπωφόρ, στο δρόμο του προς το Αλγέρι για μια αποστολή εναντίον των Βερβερινών πειρατών. Ο Ραούλ, συντετριμμένος από την ερωτική σχέση του βασιλιά με τη Λουίζ, συμμετέχει εθελοντικά στην αποστολή του Δούκα του Μπωφόρ. Σύντομα ο Ραούλ χάνει την ζωή του στον πόλεμο στη Βόρεια Αφρική και ο Άθως συνταξιοδοτείτε.
Παρά την άρνηση του Φουκέ να ακολουθήσει τη συνωμοσία του Άραμις, ο Λουδοβίκος ΙΔ’ διατάζει τον Ντ’ Αρτανιάν να τον συλλάβει, το οποίο καταφέρνει μετά από ένα επικό κυνήγι. Στη συνέχεια, ο Λουδοβίκος ΙΔ’ διατάζει τον Ντ’ Αρτανιάν να συλλάβει τον Πόρθο και τον Άραμις. Ο Ντ’ Αρτανιάν προσποιείται ότι συμμορφώνεται ενώ δίνει κρυφά στους φίλους του χρόνο να ξεφύγουν. Ωστόσο, ο Κολμπέρ διακρίνει τις συμπάθειες του Ντ’ Αρτανιάν και τον υπονομεύει. Ο Ντ’ Αρτανιάν παραιτείται όταν μαθαίνει ότι οι κρατούμενοι πρέπει να εκτελεστούν αμέσως μόλις συλληφθούν.
Προσπαθώντας να ξεφύγει από το νησί Μπελ-Ιλ-αν-Μερ, ο Πόρθος σκοτώνεται, ενώ ο Άραμις δραπετεύει στη θάλασσα, μετανοημένος για πρώτη φορά στη ζωή του. Εν τω μεταξύ, ο Άθως επιστρέφει στα κτήματα του και παρακμάζει. Όταν μαθαίνει ότι ο γιος του ο Ραούλ πέθανε στην μάχη στο Γκουλέτ, ο Άθως πεθαίνει από τον καημό του. Εν τω μεταξύ, ο Ντ’ Αρτανιάν φυλακίζεται αλλά σύντομα απελευθερώνεται από τον Βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ’ και αποκαθιστάτε στην εύνοια του. Ωστόσο, μαθαίνει για τον θάνατο του Πόρθου και τη διαφυγή του Άραμις. Χάρη στη μυστική δύναμη των Ιησουιτών, την οποία διοικεί τώρα, ο Άραμις φτάνει στην Ισπανία και γίνεται εκεί πρέσβης της Γαλλία. Η Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ τελικά χάνει το ενδιαφέρον και την στοργη του βασιλιά το όποιο κερδίζει η πρώην φίλη της, Μαντάμ ντε Μοντεσπάν. Ο Λουδοβίκος μεγαλώνει σε δύναμη και ανάστημα και ξεκινά μια στρατιωτική εκστρατεία εναντίον της Ολλανδικής Δημοκρατίας, με τον Ντ’ Αρτανιάν να διοικεί την επίθεση. Ο Ντ’ Αρτανιάν τραυματίζεται και πεθαίνει στη μάχη της Πολιορκία του Μάαστριχτ, λίγο μετά την απαγγελία ότι πρόκειται να γίνει στρατάρχης της Γαλλίας. Τα τελευταία του λόγια είναι: «''Άθως, Πόρθος, αντίο! Άραμις, αντίο για πάντα!''». Αν και αύτη η φράση δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά γεγονότα, ο ιστορικός Ντ’ Αρτανιάν στον οποίο βασίζεται ο χαρακτήρας του Δουμά σκοτώθηκε πράγματι στο Μάαστριχτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρα)
ΜΦΦ Μάαστριχτ
Η ΜΦΦ Μάαστριχτ (ολλανδικά: MVV Maastricht) είναι ολλανδική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μάαστριχτ. Ιδρύθηκε στις 2 Απριλίου του 1902. Έχει κατακτήσει την Εέρστε Ντιβίζιε το 1984 και το 1997. Επίσης, συμπεριλαμβάνεται στις νικήτριες του Κυπέλου Ιντερτότο 1970. Η ομάδα διεξάγει τουε εντώς έδρας αγώνες της στο στάδιο Ντε Χέουσελτ, χωρητικότητας 10.000 θεατών.
Σημαντική είναι η αντιπαλότητα μεταξύ των οπαδών της ΜΦΦ Μάαστριχτ και των αντίστοιχων οπαδών της Ρόντα και της Φορτούνα Σίταρντ. Στους μεταξύ τους αγώνες, συχνά συμβαίνουν επισόδια.
Ιστορία
Το 1902 σε μια εγκατάσταση στη διάσημη πλατεία Vrijthof, έγιναν τα σχέδια για την ίδρυση της ποδοσφαιρικής ομάδας του Μάαστριχτ. Η πρώτη της ονομασία ήταν ΜΦΚ Μάαστριχτ (MVC Maastricht), μετονομάστηκε όμως αρκετές φορές κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών. Το 1908 πήρε την ονομασία ΜΦΦ Μάαστριχτ (MVV Maastricht).
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1902
Όθων Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ
Ο Όθων Α΄ ο παις (π. 1204 - 9 Ιουνίου 1252) από τον Οίκο των Γουέλφων, ήταν ο 1ος δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (1235-1252). Ήταν ανιψιός του Όθωνα Δ΄ βασιλιά της Γερμανίας.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Γουλιέλμου, κυρίου του Λύνεμπουργκ και της Ελένης της Δανίας, κόρης του Βάλντεμαρ Α΄, βασιλιά της Δανίας. Το 1202 ο Γουλιέλμος και τα αδέλφια του Ερρίκος Ε΄ και Όθων Δ΄ μοίρασαν τις πατρικές κτήσεις· ο Ερρίκος Ε΄ έλαβε το Μπράουνσβαϊγκ, ο Γουλιέλμος έλαβε τις περιοχές γύρω από το Λύνεμπουργκ. Το 1213 απεβίωσε ο Γουλιέλμος και τον κληρονόμησε ο Όθων Α΄ που ήταν μόλις 9 ετών, γι' αυτό και καλείται ο παις. Ο θείος του, Όθων Δ΄ απεβίωσε το 1218 χωρίς απογόνους και ο άλλος θείος του, Ερρίκος Ε΄, παλατινός κόμης του Ρήνου, όταν απεβίωσε ο μόνος γιος του, του έγραψε το Μπράουνσβαϊγκ. Ο Ερρίκος Ε΄ απεβίωσε το 1227 και ο Φρειδερίκος Β΄, βασιλιάς της Γερμανίας, που δεν θέλησε να αυξηθούν οι κτήσεις του Όθωνα Α΄, εισέβαλε στο Μπράουνσβαϊγκ, αλλά οι πολίτες ομόθυμα τον εξώθησαν.