cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεωρία της μικροεπιθετικότητας
Η Θεωρία της μικροεπιθετικότητας (microaggression) είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει σύντομες και συνηθισμένες καθημερινές λεκτικές, συμπεριφορικές ή περιβαλλοντικές προσβολές, που γίνονται είτε εσκεμμένα, είτε ακούσια, και επικοινωνούν εχθρικές, υποτιμητικές ή αρνητικές στάσεις απέναντι σε στιγματισμένες ή πολιτισμικά περιθωριοποιημένες ομάδες. Ο όρος επινοήθηκε από τον ψυχίατρο και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ Τσέστερ Πιρς το 1970 προκειμένου να περιγράψει τις προσβολές, τις ύβρεις και την υποτίμηση που έβλεπε να εξαπολύουν οι λευκοί Αμερικανοί στους αφροαμερικανούς. Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο όρος χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την περιστασιακή υποβάθμιση της οποίας γινόταν αποδέκτης οποιαδήποτε κοινωνικά περιθωριοποιημένη ομάδα, συμπεριλαμβανομένων της κοινότητας ΛΟΑΤ, των ανθρώπων που διαβιούν υπό συνθήκες φτώχειας και των ατόμων με αναπηρία. Ο ψυχολόγος Derald Wing Sue ορίζει τη μικροεπιθετικότητα ως "καθημερινή, σύντομη ανταλλαγή λεγομένων που στέλνουν δυσφημιστικά μηνύματα σε συγκεκριμένα άτομα επειδή ανήκουν σε μια συγκεκριμένη ομάδα". Τα άτομα που κάνουν τα υποτιμητικά σχόλια μπορεί υπό διαφορετικές συνθήκες να είναι καλοπροαίρετα και να αγνοούν τον πιθανό αντίκτυπο των λεγομένων τους.
Ορισμένοι μελετητές και κοινωνικοί σχολιαστές έχουν επικρίνει την έννοια της μικροεπιθετικότητας καθώς χαρακτηρίζεται από έλλειψη επιστημονικής βάσης, υπερβολική εξάρτηση από υποκειμενικά στοιχεία και προωθεί την ψυχολογική αστάθεια. Υποστηρίζουν επίσης ότι η αποφυγή συμπεριφορών, οι οποίες ερμηνεύονται ως μικροεπιθετικότητες, περιορίζουν την ελευθερία του ατόμου και προκαλεί συναισθηματικό αυτοτραυματισμό, αλλά και ότι η χρήση μορφών εξουσίας για την αντιμετώπιση της μικροεπιθετικότητας μπορεί να οδηγήσει στην ατροφία των δεξιοτήτων που απαιτούνται για την μεσολάβηση στις προσωπικές του διαφορές. Αναφέρεται ακόμη πως επειδή ο όρος μικροεπιθετικότητα χρησιμοποιεί μια γλώσσα που υποδηλώνει βία για να περιγράψει την λεκτική συμπεριφορά, μπορεί να γίνει κατάχρηση του όρου, προκειμένου να μεγαλοποιηθεί η βλάβη του θύματος, με αποτέλεσμα την αύξηση της θυματοποίησης.
Ο Derald Wing Sue που ανέδειξε τον όρο, εξέφρασε αμφιβολίες για τον τρόπο, με τον οποίο χρησιμοποιείται η έννοια: "Ανησυχούσα ότι οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν αυτά τα παραδείγματα, αποσπασμένα από τα συμφραζόμενα τους και θα τα χρησιμοποιούσαν με τιμωρητικό αντί για παραδειγματικό τρόπο." Στη νέα έκδοση του βιβλίου του για το 2020 με τη Lisa Spanierman και σε ένα νέο βιβλίο για το 2021 με τους διδακτορικούς του φοιτητές, ο Dr. Sue εισάγει την ιδέα των "μικροπαρεμβάσεων" ως πιθανές λύσεις για τις πράξεις μικροεπιθετικότητας.
Διάκριση μορφών μικροεπιθετικότητας
Οι κοινωνικοί επιστήμονες Sue, Bucceri, Lin, Nadal και Torino (2007) περιέγραψαν τις μικροεπιθετικότητες ως "το νέο πρόσωπο του ρατσισμού", λέγοντας ότι η φύση του ρατσισμού έχει μετατοπιστεί με την πάροδο του χρόνου από τις ανοιχτές εκφράσεις φυλετικού μίσους και τα εγκλήματα μίσους, προς άλλες εκφράσεις ρατσισμού, όπως οι μικροεπιθετικότητες, που είναι πιο διακριτικές, διφορούμενες και συχνά ακούσιες. Ο Sue αναφέρει ενδεικτικά πως αυτό έχει οδηγήσει ορισμένους Αμερικανούς να πιστεύουν λανθασμένα ότι οι μη λευκοί Αμερικανοί δεν υποφέρουν πλέον από ρατσισμό.
Σύμφωνα με την έρευνα του Sue και των συνεργατών του, οι μικροεπιθετικότητες φαίνεται να εμφανίζονται σε τρεις μορφές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική ορθότητα
Χρυσή Πύλη (Ιερουσαλήμ)
Η Χρυσή Πύλη (שער שושן, Sha'ar Shushan) είναι η νοτιοανατολική πύλη του Όρους του Ναού και μία από τις δύο μόνο Πύλες της Παλαιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ που πρόσφεραν πρόσβαση στην πόλη από την ανατολική πλευρά (η άλλη είναι η ανατολική Πύλη των Λεόντων). Είναι κατασκευασμένη από τους μεσαιωνικούς χρόνους. Η ημερομηνία κατασκευής της αμφισβητείται· επειδή δεν επιτρέπονται αρχαιολογικές εργασίες στην πύλη, υπάρχουν απόψεις μεταξύ μίας ύστερης Βυζαντινής και μίας πρώιμης Ομμεϋαδικής εποχής.
Η πύλη αποτελείται από μία ορθογώνια λιθοδομή με δύο εισόδους με διακοσμημένες προσόψεις. Σε αντίθεση με άλλες πύλες στον θύλακα αλ-Ακσά, η ανατολική πρόσοψη δεν κατασκευάστηκε ως μέρος του τείχους του θύλακα, αλλά μετατοπίστηκε 2 μ. έξω από το τείχος. Η νότια είσοδος (Πύλη του Ελέους, Bab al-Rahmah) είναι μία διπλή πύλη. Οι δύο εσοχές αντικατοπτρίζονται στην κάτοψή του και στα κύρια επίπεδά του· δύο είσοδοι ακολουθούνται από ένα διπλό διάδρομο, που καλύπτεται από τρία ζεύγη θόλων. Αρχικά, η ανατολική πρόσοψη του Πύλης του Ελέους είχε δύο μεγάλες θύρες, που χωρίζονται από έναν κίονα. Κάθε θύρα έχει πλάτος 3,90 μ. και στηρίζει ένα ημικυκλικό τόξο με διακοσμημένη ζωφόρο. Οι θύρες στην ανατολική πρόσοψη είχαν αποκλειστεί κατά την Οθωμανική περίοδο. Παρατηρείται ότι ορισμένα χαρακτηριστικά στη διακόσμηση της Πύλης του Ελέους μοιάζουν πολύ με τη διακόσμηση σε άλλα μη μουσουλμανικά κτίρια, που υπήρχαν στην Αρχαία περιοχή της ευρύτερης Συρίας. Τα ανοίγματα της Πύλης του Ελέους οδηγούν σε έναν ορθογώνιο θολωτό προθάλαμο, διαστάσεων 20,37 μ. σε μήκος και 10,50 μ. σε πλάτος (μετρήσεις εσωτερικού τοίχου). Τότε η αίθουσα αποτελείτο από έξι ρηχούς θόλους, οι οποίοι έχουν ελλειπτικό σχήμα, δύο εκ των οποίων άλλαξαν αργότερα. Οι θόλοι αυτοί χωρίζονται με τόξα ελλειπτικού σχήματος, που ξεκινούν από δύο παραστάδες στις εισόδους και δύο κεντρικούς κίονες. Κάθε θόλος στην Πύλη του Ελέους κατασκευάστηκε σε τετράγωνη κάτοψη, επομένως απαιτήθηκαν ειδικές πέτρες, για να σχηματιστούν οι διαδοχικοί λίθινοι κύκλοι που σχηματίζουν τον θόλο. Αρχιτεκτονικά, η χωρική διευθέτηση της πύλης είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Η μετατόπιση της πρόσοψης 2 μ. έξω από τον τοίχο δείχνει έναν σαφή ορισμό της θέσης της. Το πιο σημαντικό ερώτημα σχετικά με αυτή την πύλη, είναι το θέμα του κινήτρου.
Ονόματα
Κάθε μία από τις δύο πόρτες αυτής της διπλής πύλης έχει το δικό της όνομα: Πύλη του Ελέους (Bab al-Rahma) για τη νότια, και Πύλη της Μετανοίας (Bab al-Taubah) για τη βόρεια.
Ένα άλλο αραβικό όνομα είναι η Πύλη της Αιώνιας Ζωής.
Στο Μισνά (Μiddot 1:3), η ανατολική πύλη του δεύτερου συγκροτήματος του Ναού ονομάζεται Πύλη Σουσάν. Εάν η Χρυσή Πύλη διατηρεί όντως τη θέση της Πύλης Σουσάν, κάτι που είναι μόνο ένα τεκμήριο χωρίς αρχαιολογική απόδειξη, αυτό θα την καθιστούσε την παλαιότερη από τις σημερινές πύλες στα τείχη της παλαιάς πόλης της Ιερουσαλήμ. Η εβραϊκή και χριστιανική παράδοση αποδίδει την κατασκευή του στον βασιλιά Σολομώντα, αλλά δεν υπάρχουν αρχαιολογικά ή ιστορικά στοιχεία, που να δείχνουν, ότι είναι τόσο παλαιά. Ένα άλλο εβραϊκό όνομα της Χρυσής Πύλης είναι Sha'ar HaRachamim (שער הרחמים).
Συμβολισμός
Από τα πρώτα χρόνια της μουσουλμανικής κυριαρχίας στην ιερή περιοχή Bayt al-Maqdis, ορισμένοι μουσουλμάνοι, όπως ο Ubadah ibn al-Samit, συνέδεσαν το ανατολικό τείχος του θύλακα με την Τελευταία Ημέρα. Σύμφωνα με τον Ibn Kathir αυτό το τείχος δεν είναι το τείχος, που αναφέρεται στο στίχο του Κορανίου «έτσι ένας τοίχος θα στηθεί ανάμεσά τους, με μια πύλη» [57:13], αλλά αναφέρεται από ορισμένους σχολιαστές ως παράδειγμα για τους διευκρίνιση του νοήματος του στίχου. Από τότε αυτό το παράδειγμα πιθανώς ενθάρρυνε τους μουσουλμάνους να θάβουν τους νεκρούς τους αμέσως έξω από τον ανατολικό τοίχο του θύλακα αλ-Ακσά. Σε κάθε περίπτωση, εάν το όνομα "al-Rahmah" (Έλεος) υπάρχει πραγματικά από την κατασκευή της πύλης, αυτό υποδηλώνει ότι η πύλη αποτελεί μέρος μίας συνολικής άποψης, που βασίζεται στην ιδέα που σχετίζεται με το μέρος, συγκεκριμένα τον Βράχο, ότι είναι αυτός της Τελευταίας Ημέρας. Τότε μπορεί να υποστηριχθεί ότι η Πύλη του Ελέους συμβολίζει μία πύλη στον παράδεισο ή μία είσοδο στο Έλεος (Ratrout, 2004, σελ. 293). Όποιο και αν ήταν το κατασκευαστικό κίνητρο της Πύλης του Ελέους, αυτή κτίστηκε κατά την πρώιμη ισλαμική περίοδο και είναι η πιο σημαντική πύλη του θύλακα.
Στα χριστιανικά απόκρυφα κείμενα, η πύλη ήταν η σκηνή της συνάντησης μεταξύ των γονέων της Παναγίας, έτσι ώστε η πύλη έγινε το σύμβολο της Άμωμης Σύλληψης της Θεοτόκου και η συνάντηση του Ιωακείμ και της Άννας στη Χρυσή Πύλη έγινε ένα τυπικό θέμα σε εικονογραφικούς κύκλους, που παριστούν τη ζωή της Παναγίας. Λέγεται επίσης ότι ο Ιησούς, επάνω σε έναν όνο, πέρασε από αυτή την πύλη την Κυριακή των Βαΐων, σε εκπλήρωση της Ιουδαϊκής προφητείας σχετικά με τον Μεσσία. Τα Συνοπτικά Ευαγγέλια φαίνεται να υποστηρίζουν αυτή την πεποίθηση, υποδεικνύοντας ότι ο Ιησούς ήρθε από την κατεύθυνση του Όρους των Ελαιών και έφτασε αμέσως στο Όρος του Ναού. Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη εναλλακτικά προτείνει, ότι οι Φαρισαίοι παρακολουθούσαν την άφιξη πιθανώς από το Όρος του Ναού. Μερικοί την ταυτίζουν με την Ωραία Πύλη, που αναφέρεται στις Πράξεις 3.
Ιστορία κατασκευής
αριστερά|μικρογραφία|Η Χρυσή Πύλη όπως φαίνεται μέσα από το Όρος του Ναού. Η πύλη βρίσκεται στο βόρειο τρίτο του ανατολικού τοίχου του Όρους του Ναού. Η σημερινή πύλη κτίστηκε πιθανώς τη δεκαετία του 520, ως μέρος του οικοδομικού προγράμματος του Ιουστινιανού Α΄ στην Ιερουσαλήμ, επάνω από τα ερείπια της προηγούμενης πύλης στο τείχος. Μία εναλλακτική θεωρία υποστηρίζει ότι κτίστηκε κατά τους τελευταίους μήνες του 7ου αιώνα από τους βυζαντινούς τεχνίτες, που απασχολούντο από τους Ομμεϋάδες χαλίφες. Οι Οθωμανοί μετέτρεψαν την τειχισμένη πύλη σε σκοπιά. Στο επίπεδο του ισογείου μία θολωτή αίθουσα χωρίζεται από τέσσερις κίονες σε δύο κλίτη, που οδηγούν στην Πόρτα του Ελέους (Μπαμπ αλ-Ραχμά), και στην Πόρτα της Μετάνοιας (Μπαμπ αλ-Τάουμπα)· ένα δωμάτιο στον επάνω όροφο έχει δύο θόλους ως οροφή.
Το 2003 η πρόσβαση στη Χρυσή Πύλη μέσα από το Όρος του Ναού σφραγίστηκε από τις ισραηλινές αρχές, σε αντίθεση με τα κατασκευαστικά σχέδια από το Ισλαμικό Βακφ, το οποίο απέτυχε να εξασφαλίσει την κατάλληλη οικοδομική άδεια.
Πρώιμη ιστορία
Ο ιστορικός του 1ου αι. Ιώσηπος, που αναφέρει την «ανατολική πύλη» στην Ιουδαϊκή Αρχαιολογία του, σημειώνει το γεγονός ότι αυτή η πύλη υπήρχε στο βορειοανατολικό άκρο της εσωτερικής ιερής αυλής. Σύμφωνα με το Μισνά (Mishnah) υπήρχε παλαιότερα ένα μονοπάτι, που οδηγούσε έξω από το Όρος του Ναού προς τα ανατολικά επάνω από την κοιλάδα Kidron, εκτεινόμενο μέχρι το Όρος των Ελαιών. Ο [ρΡαβίνος Ελιέζερ]] διαφωνώντας, λέει ότι δεν επρόκειτο για διάδρομο, αλλά μάλλον για μαρμάρινες κολώνες, επάνω από τις οποίες είχαν τοποθετηθεί σανίδες κέδρου, και χρησιμοποιείτο από τον αρχιερέα και τη συνοδεία του. Αυτή η πύλη δεν χρησιμοποιείτο από το πλήθος για να εισέλθει στο Όρος του Ναού, αλλά προοριζόταν μόνο για τον αρχιερέα και όλους εκείνους που τον βοηθούσαν, όταν έβγαζε την κόκκινη δαμαλίδα ή τον αποδιοπομπαίο τράγο την Ημέρα της Εξιλέωσης.
Η ιστορία της πύλης ήταν πάντα αμφισβητούμενη. Η συντριπτική πλειονότητα των μελετητών του 19ου και των αρχών του 20ου αι., όπως ο Robinson, ο Conder, ο Bartlett, ο Vincent και ο Abel, ο Melchior de Vogüé και ο Creswell χρονολόγησαν την πύλη σε διαφορετικές περιόδους πριν από την ισλαμική περίοδο. Τελευταία, υπό το πρίσμα της εξελισσόμενης έρευνας, νέα επιχειρήματα έχουν προταθεί από πολλούς μελετητές όπως ο Hamilton, ο Sharon, ο Ben-Dov, ο Rozen Ayalon, ο Tsafrir και ο Wilkinson: ότι η πύλη πρέπει να χρονολογηθεί στον 7ο–8ο αι. μ.Χ., στην περίοδο των Ομμεϋαδών.
Ο Ολλανδός αρχαιολόγος Leen Ritmeyer ο οποίος εξερεύνησε την πύλη τη δεκαετία του 1970, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι δύο μονολιθικοί ογκώδεις κολώνες πύλης, που φαίνονται στο εσωτερικό της πύλης, ανήκουν σε μία παλαιά κατασκευή της πύλης, που πιστεύεται ότι ήταν η πύλη Shushan (αναφέρεται στο Μισνά Middot 1 :3 ως η μοναδική πύλη στο Ανατολικό Τείχος), και ότι χρονολογείται από την περίοδο του Πρώτου Ναού. Ο φιλόσοφος Μαϊμωνίδης έγραψε στον Κώδικά του Εβραϊκού Δικαίου ότι, κατά την εποχή του Δεύτερου Ναού, «κάποιος που έμπαινε από την Ανατολική Πύλη του Όρους του Ναού περπατούσε σε επίπεδο έδαφος μέχρι το τέλος του Προμαχώνα. Από τον Προμαχώνα θα ανέβαινε 12 σκαλοπάτια στην Αυλή των Γυναικών, όπου σ εκάθε σκαλοπάτι το ύψος είναι μισός πήχης και το πέλμα μισός πήχης»
Κατά την Οθωμανική περίοδο, η εσωτερική εσοχή (προθάλαμος) που κτίστηκε στη δυτική πλευρά της Χρυσής Πύλης χρησιμοποιήθηκε για το ψήσιμο πλίνθων, τις οποίες πλίνθους χρησιμοποιούσαν στη συνέχεια για την ανακαίνιση κτιρίων και κατασκευών στον περίβολο του Όρους του Ναού (Haram esh-Sharif). Ένα μικρό τζαμί κτίστηκε κοντά στη Χρυσή Πύλη, για να εξυπηρετήσει τους εργάτες που έψηναν τις πλίνθους· αυτό αργότερα καταστράφηκε -μαζί με μέρος του τείχους της Πύλης- με εντολή του Σουλτάνου τον 19ο αι., προκειμένου να δημιουργηθεί χώρος για ανακαινίσεις. Ένας νέος τοίχος και δύο νέα τόξα προστέθηκαν στο δυτικό εσωτερικό της Πύλης. Το σπίτι της πύλης -το οποίο είναι προσβάσιμο από το Όρος του Ναού κατεβαίνοντας μία μεγάλη σκάλα που οδηγεί σε αυτό, και όπου το σημερινό ισόγειο είναι κτισμένο σε σχήμα ορθογωνίου διαστάσεων 24 μ. Χ 17 μ. (μετρήσεις εξωτερικού τοίχου)- περιβάλλεται από τοίχους, το μήκος των οποίων διαιρείται από μία σειρά κιόνων, που σχηματίζουν δύο ίσα τμήματα. Στο επίπεδο του εδάφους διακρίνεται η κορυφή ενός αρχαίου τόξου (οι χαμηλότεροι λίθοι βρίσκονται θαμμένοι υπόγεια), η ύπαρξη του οποίου οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι το αρχικό επίπεδο του εδάφους ήταν πολύ χαμηλότερο από αυτό που είναι σήμερα.
Η σφράγιση της πύλης
Έκλεισε από τους Μουσουλμάνους το 810, άνοιξε ξανά το 1102 από τους Σταυροφόρους και κατασκευάστηκε από τον Σαλαντίν μετά την ανάκτηση της Ιερουσαλήμ το 1187. Ο Οθωμανός Σουλτάνος Σουλεϊμάν Α΄ ο μεγαλοπρεπής την ξαναέκτισε μαζί με τα τείχη της πόλης: κατασκευάστηκε το 1541 και έμεινε έτσι.
Ο Σουλεϊμάν Α΄ μπορεί να πήρε αυτή την απόφαση καθαρά για αμυντικούς λόγους, αλλά στην εβραϊκή παράδοση αυτή είναι η πύλη από την οποία ο Χρισμένος (Μessiah) θα εισέλθει στην Ιερουσαλήμ. Επειδή κατά τη μουσουλμανική πίστη ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ είναι ο Μεσσίας, πιστεύεται ότι ο Σουλεϊμάν Α΄ σφράγισε τη Χρυσή Πύλη για να αποτρέψει έναν ψευδή Μεσσία ή έναν Αντίχριστο να περάσει από την είσοδο. Οι Οθωμανοί έκτισαν επίσης ένα νεκροταφείο μπροστά από την πύλη, για να εμποδίσουν έναν ψεύτικο πρόδρομο του Χρισμένου, τον Ηλία, να περάσει από την πύλη. Αυτή η πεποίθηση βασίστηκε σε δύο δεδομένα. Πρώτον, σύμφωνα με την ισλαμική διδασκαλία ο Ηλίας είναι απόγονος του Ααρών κάνοντάς τον ιερέα (kohen). Δεύτερον, δεν επιτρέπεται σε Εβραίο kohen να μπει σε νεκροταφείο. (Αυτό το δεύτερο δεν είναι απολύτως σωστό, επειδή μπορεί σε ένα kohen να εισέλθει σε ένα νεκροταφείο, στο οποίο θάβονται είτε Εβραίοι, είτε μη Εβραίοι, όπως αυτό έξω από τη Χρυσή Πύλη, εφόσον ακολουθούνται ορισμένοι νόμοι ή Halakha σχετικά με την αγνότητα.)
Η πύλη σφραγίστηκε από τις ισραηλινές αρχές το 2003, επειδή η ομάδα που διαχειριζόταν την περιοχή είχε δεσμούς με τη Χαμάς. Η πύλη κρατήθηκε κλειστή, για να σταματήσουν οι παράνομες οικοδομικές εργασίες εκεί από το Ισλαμικό Βακφ (Waqf). Ισραηλινοί αξιωματούχοι πιστεύουν, ότι οι εργασίες είχαν οδηγήσει στην καταστροφή αρχαιοτήτων από περιόδους της εβραϊκής παρουσίας στην περιοχή.
Τον Φεβρουάριο του 2019 το εσωτερικό της πύλης άνοιξε ξανά για τους μουσουλμάνους πιστούς από το Όρος του Ναού. Ωστόσο, η ίδια η πύλη παραμένει ακόμη σφραγισμένη.
Στον χριστιανικό πολιτισμό
μικρογραφία|Έργο του [[Τζόττο|Τζιότο ντι Μποντόνε: Η συνάντηση του Ιωακείμ με τη Σάρρα στη Χρυσή Πύλη, 1305. Είναι μία από τις πρώτες απεικονίσεις της σκηνής.]]
Τιμώντας την εβραϊκή παράδοση (βλ. παραπάνω) και εμπνευσμένοι από απόκρυφες αφηγήσεις για τη ζωή της Παναγίας, οι μεσαιωνικοί χριστιανοί καλλιτέχνες απεικόνισαν τη συνάντηση των γονέων της Παναγίας, του Ιωακείμ και της Άννας στη Χρυσή Πύλη. Το ζευγάρι έφτασε να αντιπροσωπεύει το χριστιανικό ιδεώδες της αγνότητας στις συζυγικές σχέσεις μέσα στο γάμο. Το ευλαβές έθιμο του γαμπρού να μεταφέρει τη νύφη στο κατώφλι του συζυγικού τους σπιτιού, μπορεί να βασίζεται στον παραδοσιακό συμβολισμό της Χρυσής Πύλης από τους πιστούς. Στην πρώιμη μεσαιωνική τέχνη, το επίσημο πλέον δόγμα της αμώμου συλλήψεως της μητέρας του Χριστού απεικονιζόταν συνήθως με έναν τρόπο γνωστό στα ιταλικά ως Metterza: τις τρεις γενιές της γιαγιάς, της μητέρας και του Χριστού.
Η μεταφορά εμφανίζεται επίσης σε μεγάλο βαθμό στην προσωπική φαινομενολογία του πάπα Ιωάννη Παύλου Β', στο κεφάλαιο Θεολογία του Σώματος, μία συλλογή προβληματισμών στο έργο του Διασχίζοντας το Κατώφλι της Ελπίδας, που γράφτηκε, για να ενθαρρύνει τους πιστούς να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του υλισμού και της αυξανόμενης κοσμικότητας και που δημοσιεύθηκε το 1998. Εκεί, το κατώφλι μεταξύ της γήινης και της ουράνιας σφαίρας -που συμβολίζεται από τη Χρυσή Πύλη- αντιπροσωπεύει το Μυστικό Σώμα της Εκκλησίας, που συχνά θεωρείται ως η Νύμφη του Χριστού.
Στη χριστιανική εσχατολογία η ανατολή του ηλίου συμβολίζει τόσο την Ανάσταση του Χριστού την αυγή της Κυριακής του Πάσχα, όσο και την κατεύθυνση της Δευτέρας Παρουσίας Του. Το ιερό κάθε ναού στη χριστιανική εκκλησιαστική λατρεία είναι συχνά προσανατολισμένα σε σχέση με την ανατολή. Επάνω στις πύλες των πόλεων στα χριστιανικά αστικά κέντρα υπάρχουν συχνά θρησκευτικά αντικείμενα, που προορίζονται να προστατεύσουν την πόλη από επιθέσεις και να ευλογήσουν τους ταξιδιώτες. Η Πύλη της Αυγής (Όστρα Μπράμα) στο Βίλνιους της Λιθουανίας έχει μία εικόνα της Παναγίας της Πύλης της Αυγής, την οποία λατρεύουν τόσο οι Ρωμαιοκαθολικοί όσο και οι Ορθόδοξοι κάτοικοι.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1995-1996
Προημιτελική φάση
Ο πρώτος αγώνας διεξήχθη στην έδρα της χαμηλότερης σε θέση ομάδας ενώ το δεύτερο και τρίτο παιχνίδι στην έδρα της ομάδας που έχει το πλεονέκτημα έδρας από την κανονική περίοδο.
Playouts
Η Χίος και η Χαλκίδα αγωνίστηκαν με τον Άρη και τον Θρίαμβο Πατρών (ομάδες της Α2) σε αγώνες μπαράζ που διεξήχθησαν στο Ιλίσιο κολυμβητήριο με τις δύο πρώτες ομάδες να κερδίζουν το εισιτήριο για την Α1 της περιόδου 1996-97.
Παραπομπές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1995
Ναός της Ήρας (Κέρκυρα)
Ο Ναός της Ήρας ή το Ηραίον είναι αρχαϊκός ναός στην Κέρκυρα, χτισμένος γύρω στο 610 π.Χ. στην αρχαία πόλη Κόρκυρα, γνωστή σήμερα ως Παλαιόπολη, και βρίσκεται εντός του εδάφους του κτήματος Μον Ρεπό. Το ιερό της Ήρας στο Μον Ρεπό θεωρείται σημαντικός ναός, και ένα από τα παλαιότερα παραδείγματα αρχαϊκής ελληνικής αρχιτεκτονικής.
Μεγάλες μορφές τερακότας, όπως λιοντάρια, γοργόνεια και δαιδαλίδες, που δημιουργήθηκαν και ζωγραφίστηκαν με έντονο χρώμα από τεχνίτες εμπνευσμένους από παραδόσεις μύθων στη Μεσόγειο, διακόσμησαν την οροφή του ναού, καθιστώντας τον έναν από τους πιο περίτεχνα διακοσμημένους ναούς της Αρχαϊκής Ελλάδας και το πιο φιλόδοξο έργο κατασκευής στέγης της εποχής του. Χτισμένος στην κορυφή του λόφου της Αναλήψεως, το ιερό της Ήρας ήταν ιδιαίτερα ορατό σε πλοία που πλησίαζαν την ακτή της αρχαίας πόλης της Κόρκυρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Κέρκυρα Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί Κατηγορία:Ναοί της Ήρας
Αντόν Αλιχάνοφ
Ο Αντόν Αντρέγιεβιτς Αλιχάνοφ (Антон Андреевич Алиханов, γεννηθείς στις 17 Σεπτεμβρίου 1986), είναι Ρώσος πολιτικός, υποψήφιος οικονομικών επιστημών και δικηγόρος. Έχει διατελέσει κυβερνήτης της περιφέρειας Καλίνινγκραντ από τις 6 Οκτωβρίου 2016. Είναι ο νεότερος άνθρωπος στη σύγχρονη ρωσική ιστορία που έγινε ο ανώτατος αξιωματούχος ενός ομοσπονδιακού υποκειμένου της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Βιογραφία
Ο Αντόν Αλιχάνοφ γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1986 στην πόλη Σουχούμι της Αμπχαζικής ΑΣΣΔ στη Γεωργία, από Ρωσίδα Κοζάκα μητέρα και Καυκάσιο Έλληνα πατέρα.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, ο πατέρας του Αντρέι Αλιχάνοφ ήταν ένας από τους ιδρυτές της μεγάλης εταιρείας Ροσμισομολτόργκ (με μερίδιο 20%) και είναι παλιός φίλος του Πρώτου Αναπληρωτή Πρωθυπουργού Ιγκόρ Σουβάλοφ και του υποψηφίου για την Έβδομη Συνέλευση της Κρατικής Δούμας Όλεγκ Μίτβολ. Στη δεκαετία του 1990, ο Μιχαήλ Μπάμπιτς, πληρεξούσιος εκπρόσωπος του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην ομοσπονδιακή περιφέρεια Πριβόλζσκι, συνεργάστηκε με τον πατέρα του Αντόν.
Αποφοίτησε από τη ρωσική κρατική φορολογική ακαδημία του Υπουργείου Οικονομικών της Ρωσίας στις ειδικότητες «χρηματοδότηση και πίστωση» και «νομολογία».
Το 2010 εργάστηκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Το 2012, στο Ρωσικό Οικονομικό Πανεπιστήμιο Πλεχάνοφ στη Μόσχα, υπερασπίστηκε τη θέση του για το βαθμό του υποψηφίου οικονομικών επιστημών με θέμα «Διαχείριση κόστους για την ανάπτυξη της οργανωτικής κουλτούρας της εταιρείας» στην ειδικότητα «Οικονομία και διαχείριση της εθνικής οικονομίας (διοίκηση), με επιβλέπων τον Διδάκτορα Οικονομικών και καθηγητή Α. Γκοβόριν.
Το 2013 εργάστηκε στο Υπουργείο Βιομηχανίας και Εμπορίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όπου διετέλεσε Αναπληρωτής Διευθυντής του Τμήματος Κρατικής Ρύθμισης των Εξωτερικών Εμπορικών Δραστηριοτήτων, και τότε ήταν Διευθυντής.
Στις 14 Αυγούστου 2015, έγινε μέλος του συμβουλευτικού συμβουλίου για τη βιομηχανία στο διοικητικό συμβούλιο της Ευρασιατικής Οικονομικής Επιτροπής.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2015 διορίστηκε αναπληρωτής πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης του Καλίνινγκραντ, υπεύθυνος για τη γεωργία και τη βιομηχανία.
Από τις 30 Ιουλίου 2016, έγινε ο προσωρινός πρόεδρος της κυβέρνησης της περιφέρειας του Καλίνινγκραντ.
Στις 6 Οκτωβρίου 2016, με βάση το Προεδρικό Διάταγμα 529, ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν τον διόρισε ως προσωρινό κυβερνήτη της περιοχής του Καλίνινγκραντ. Αυτός επιβεβαίωσε το αξίωμά του στις ρωσικές κυβερνητικές εκλογές το 2017.
Σύμφωνα με τον Πούτιν, ο Αντόν Αλιχάνοφ είναι ένας από τους συντάκτες του σχεδιαζόμενου σχεδίου στρατηγικής ανάπτυξης της περιφέρειας του Καλίνινγκραντ μεσοπρόθεσμα, στο οποίο ο Αλιχάνοφ, ήδη στη νέα θέση, μαζί με την κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, έχει την αποστολή να ολοκληρώσει και να αναπτύξει.
Προσωπική ζωή
Ο Αντόν Αλιχάνοφ είναι παντρεμένος με την Ντάρια Αμπράμοβα και έχει δύο παιδιά. Ο παππούς της συζύγου του, Μογκέλι Σάλβοβιτς Χουμπούτια, είναι ο κύριος γιατρός του Ινστιτούτου Έρευνας Μόσχας του Σκλιφόσοφσκι Μογκέλι Χουμπούτια. Άλλοι συγγενείς περιλαμβάνουν τον πρόεδρο της Ένωσης Γεωργιανών στη Ρωσία και επιχειρηματία Μιχαήλ Χουμπούτια, ιδιοκτήτη της εταιρείας Rosimpex, ο οποίος αποκαλεί τον εαυτό του έναν από τους μεγαλύτερους προμηθευτές κυνηγετικών και αθλητικών όπλων στη Ρωσία. Ο αδελφός του, ο Γκεόργκι Αλιχάνοφ, σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο Ιατρικής και Οδοντιατρικής της Μόσχας και παίζει σε μια μουσική ομάδα.
Εισόδημα
Το δηλωθέν εισόδημα του Αντόν Αλιχάνοφ στη Ρωσία το 2015 ανήλθε σε 2.209.919,98 ρούβλια.
Τζούρατζ Β΄ Μπάλσιτς
Υπόβαθρο και πρώιμη ζωή
Ο πατέρας του ήταν ο Στρατσίμιρ, ένας από τους τρεις αδελφούς Μπάλσιτς, που ήρθαν να κυβερνήσουν τη Zέτα τη δεκαετία του 1360. Μητέρα του ήταν η Mιλίτσα Μρνγιαβτσέβιτς (Γιερίνα), κόρη τού Βουκάσιν Μρνγιαβτσέβιτς βασιλιά της Σερβίας.
Ανάρρηση
δεξιά|μικρογραφία|307x307εσ| Το φρούριο Ουλτσίνγιj τού Τζούρατζ Β΄. μικρογραφία|270x270εσ Στις 18 Σεπτεμβρίου 1385, ο θείος τού Τζούρατζ Β΄, Μπάλσα Β΄ σκοτώθηκε στη μάχη της Σάβρα, ενώ πολεμούσε τους Οθωμανούς. Μετά την προσωρινή διακυβέρνηση υπό τη χήρα τού Μπάλσα Β΄, Κομνένα και την κόρη του Ρουτζίνα, ο Τζούρατζ Β΄ κληρονόμησε τμήματα της Ζέτας και της βόρειας Αλβανίας, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων Σκουτάρι, Ντρίβαστ και Λέζχε, σύμφωνα με τον παραδοσιακό κανόνα αρχαιότητας των Μπάλσιτς, ως «από μόνος του κάτοχος της Ζέτα και της παράκτιας γης». Ο Τζούρατζ Β΄ είχε την έδρα του στο Ουλτσίνγι, το οποίο έγινε και η έδρα της οικογένειας. Οι υπόλοιπες κτήσεις των Μπάλσιτς, στη νότια Αλβανία, πέρασαν το 1391 από τη Ρουτζίνα στον σύζυγό της Mρκσα Ζαρκόβιτς, γιο του Ζάρκo, ευγενή του Στέφαν-Ούρου Δ΄ Ντούσαν της Σερβίας. Ο πρωτοβεστιγιάρ Φίλιπ Μπαρέλι, ο Βενετός έμπορος που διαχειριζόταν τη χρηματοδότηση του Μπάλσα Β΄, τον οποίο διαδέχθηκε ο Τζούρατζ Β΄, αναφέρεται επίσης ότι κατείχε κτήματα.
Σύμφωνα με τον Mαύρο Ορμπίνι, όταν ο Τζουρατζ Β΄ ξεκίνησε την κυριαρχία του, «οι φυλές της Άνω Ζέτας και των Κρνογιέβιτς δεν ήθελαν να τον αναγνωρίσουν, απαντώντας ότι ήταν υπό τον Βόσνιο βασιλιά Tβρτκo».
Ο Τζούρατζ είχε διαδεχτεί την ηγεσία στη φωτιά της αταξίας. Ο Παλ Ντουκαγκγιίνι διέκοψε την πίστη στον Τζούρατζ, καταλαμβάνοντας τη Λέζχε και την περιοχή του Ντριν. Τελικά η οικογένεια Γιονίμα αποσχίστηκε με τα δικά της εδάφη μεταξύ του Δυρραχίου και του Δρίνου, με αποτέλεσμα ο Τζούρατζ να χάσει τις τελευταίες του κτήσεις στην Αλβανία. Πριν ακόμη εδραιώσει την κυριαρχία, ο Kάρλο Τόπια κατέκτησε το Δυρράχιο και το ανέθεσε στον γιο του Γεώργιο, τον Nικόλα Σάκατ, τον καστελάνο της Μπούντβα, και ο αδελφός του Andrija αποσχίστηκε την πόλη μετά το 1386 και ο Vuk Branković κατέλαβε τον Peć και το Prizren. Ο Τζούρατζ ζήτησε μια συμβουλή από τον Ντουκαγκγιίνι και σύμφωνα με αυτό, έβαλε τους αδελφούς Σάκατ να φυλακιστούν και να τυφλωθούν. Στις ίδιες τις πεδιάδες της Ζέτας υπό το Λόβτσεν, ο Τζούρατζ είχε συνεχείς συγκρούσεις με τον αντίπαλο ηγεμόνα της Άνω Ζέτας, Ράντιτς Κρνογιέβιτς, του οποίου η οικογένεια είχε μόλις αναδειχθεί. Η περιοχή του Oνογκόστ (Nίκσιτς) αποσχίστηκε στους Βενετούς. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, η επικράτεια (demesne) του Τζούρατζ είχε μειωθεί σε μία μικρή λωρίδα γης μεταξύ της λίμνης Σκάνταρ και της Αδριατικής θάλασσας. Όταν αυτοανακηρύχθηκε ως ο μοναδικός αρχηγός της οικογένειας Μπάλσιτς, εξέδωσε ένα επίσημο διάταγμα στις 28 Ιανουαρίου 1386 στο Σκουτάρι, αποδίδοντας τη δύναμη της βασιλείας του στις «προσευχές και τους μάρτυρες των αγίων προγόνων μου Στεφάνου Α΄ Νεμάνιτς (Αγίου Συμεών), του πρώτου Σέρβου μυροβλήτη και τού γιου του Αγίου Σάββα» των συγγενών του. Σε αυτό ανέφερε επίσης ότι οι νόμοι των Σέρβων κυρίων, των προκατόχων του Στρατσίμιρ, Τζούρατζ και Μπάλσα και συγκεκριμένα του αυτοκράτορα Στέφαν-Ούρου Δ΄ Ντούσαν, θα παραμείνουν και θα ισχύουν για τη βασιλεία του. Ήταν μία τυπική παρατήρηση της έκκλησης τού ηγεμόνα στο θεϊκό δικαίωμα και εμπνευσμένη από την κληρονομιά του σερβικού μεσαιωνικού κράτους, που τώρα ήταν σε φεουδαρχική αταξία. Ο Mλάντεν Ίλιτς, ο λογοθέτης Μπούτκο και ο βογιβόντα Nικόλα ήταν μάρτυρες στο διάταγμα.
Σερβική συμμαχία
Από την αρχή της βασιλείας του, ο Τζούρατζ αντιμετώπισε την πιθανή απειλή από την ισχυρή, επεκτατική Οθωμανική αυτοκρατορία. Για να ενισχύσει τους πολιτικούς δεσμούς, νυμφεύτηκε τη Γιελένα (γενν. 1368), κόρη του Σέρβου Μοραβιανού άρχοντα Λαζάρου Χρεμπλιάνοβιτς, αφού αναγνώρισε τον Λάζαρο ως κυρίαρχό του το 1386. Η λαογραφία έχει καταγράψει ότι ο Τζούρατζ βρισκόταν σε πόλεμο με τον πρίγκιπα Λάζαρο τρεις φορές, προτού επιτευχθεί μία ειρηνική ένωση, αν και δεν υπάρχει ιστορική επιβεβαίωση. Ο πρίγκιπας Λάζαρος στόχευε στη διατήρηση της κληρονομιάς της διαιρεμένης αυτοκρατορίας της Σερβίας. Ο Τζούρατζ, ο Λάζαρ και ο κύριος Βουκ Βράνκοβιτς του Κοσσυφοπεδίου σχημάτισαν μία οικογενειακή συμμαχία, για να κυβερνήσουν το ανανεωμένο σερβικό βασίλειο, υπό την προεδρία του Λαζάρου. Οι τρεις μοιράστηκαν επίσης τον ετήσιο φόρο, που κατέβαλλε στους Σέρβους άρχοντες η Δημοκρατία της Ραγκούσας. Κάθε μέλος διατήρησε κάποια αυτονομία, ωστόσο, όπως φαίνεται μέσα από την προσφώνηση τού Τζούρατζ για τον εαυτό του ως «Εγώ, ο Μπάλσιτς εν Χριστώ τω Κυρίω, ο Τζούρατζ, ευσεβής και απολυταρχικός κύριος των εδαφών της Ζέτας και της ακτής». Διατάγματα για το βασίλειο εκδίδοντο κοινά και από τους τρεις άρχοντες, επεκτείνοντας τη Σερβία σε κάποια μορφή ενός επιπέδου Τριαρχίας, ή ακόμα και Διαρχίας, λαμβάνοντας υπόψη την σημαντικά υποδεέστερη θέση του Βουκ από τον Λάζαρο.
Ο Τζούρατζ διατήρησε επίσης διπλωματικές σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Τζούρατζ οφείλει τη θέση του και την αιώνια παρουσία του στη σκηνή, στην πολιτική του πονηριά. Διαδέχθηκε τον παραδοσιακό ανταγωνισμό μεταξύ της οικογένειάς του και τού Σερβοβόσνιου βασιλιά Tβρτκο Α΄ των Κοτρομάνιτς, του οποίου το σερβικό στέμμα δεν αναγνώριζαν οι Μπάλσιτς, πιθανότατα λόγω των δικών τους αξιώσεων για τον σερβικό θρόνο1. Με διπλωματική πρωτοβουλία του, οι Οθωμανοί εισέβαλαν στη Βοσνία το 1386. Κατά τη διάρκεια μίας δεύτερης επίθεσης, ο Τζούρατζ έστειλε ακόμη και τα δικά του στρατεύματα, για να υποστηρίξουν τον Οθωμανικό Μπευλέρμπεϋ της Ρωμυλίας Λαλά Σαχίν πασά στη μάχη της Μπιλέτσα στις 27 Αυγούστου 1388, όπου υπέστη μία ήττα στα χέρια του Βόσνιου δούκα Βλάτκο Βουκόβιτς Kοσάτσα. Αυτό οδήγησε στην υποψία ότι ο Τζούρατζ ήταν Οθωμανός υποτελής. Η Δημοκρατία της Ραγκούσας ήταν κουρασμένη από αυτή την οθωμανική επέκταση, έτσι ήθελαν να διαπραγματευτούν με τον Τζούρατζ κάποια στρατιωτική προστασία. Στις 23 Αυγούστου 1388 ο Τζούρατζ έστειλε τον απεσταλμένο του Ζάνιν Μπαρέλι, τον γιο τού Φιλίππου.
Οι θρύλοι καταγράφουν τον Τζούρατζ να τρέχει με τις δυνάμεις του, για να ενταχθεί στις Σερβικές συμμαχικές δυνάμεις στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389 και να επιστρέφει, αφού άκουσε τα νέα για την πτώση. Ωστόσο αυτό είναι πολύ απίθανο, αν ληφθούν υπόψη οι δεσμοί του με τους Οθωμανούς εκείνη την περίοδο. Η επική αφήγηση καταγράφει τον "Μπάος" να έρχεται αργά την 3η μέρα στο πεδίο του Κοσσυφοπεδίου μετά τη μάχη και πως ήταν έξαλλος με τον υποτιθέμενο προδότη "δούκα βούκαν Μπρανκόβιτς". Επίσης, η λάθος κόρη τού «αυτοκράτορα Λαζάρου», η δέσποινα Ολιβέρα, έμεινε στη μνήμη ως παντρεμένη με τον Τζούρατζ. Οι περισσότεροι ιστορικοί και μελετητές τον προσδιορίζουν ως τον σερβικό επικό ήρωα Μπανόβιτς Στραχίνγια, λόγω των στενών ομοιοτήτων στο όνομα και τα χαρακτηριστικά. Σε κάθε περίπτωση, μετά τη μάχη τού Κοσσυφοπεδίου, η Σερβική Συμμαχία κατέρρευσε και τα τελευταία υπολείμματα της Σερβικής αυτοκρατορίας διασκορπίστηκαν, αφήνοντας τον Τζούραταζ εντελώς μόνο του.
Η Ζέτα μόνη της
Το 1390 ο Βουκ Μπρανκόβιτς έστειλε απεσταλμένους στη Ζέτα και πρόσφερε 500 λίβρες αργύρου στον Φίλιππο Μπαρέλι, για να παραδώσει τον τελευταίο προμαχώνα του Τζούρατζ, την πόλη του Ουλτσίνγι. Φοβούμενος την περίσταση, ο Τζούρατζ τον έβαλε αμέσως στη φυλακή μαζί με τα παιδιά του.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ο Τζούρατζ, όπως και οι προκάτοχοί του, προσπάθησε να βρει ένα αποτελεσματικό modus vivendi για την επέκταση της κυριαρχίας του στην πόλη τού Κότορ. Ως η πλουσιότερη και πιο οικονομικά ανεπτυγμένη πόλη στη νότια ακτή της Αδριατικής κοντά στη Ζέτα, τροφοδοτούσε τον ανταγωνισμό μεταξύ του βασιλιά Tβρτκo και του Τζούρατζ. Γι' αυτούς τους λόγους δεν δημιουργήθηκε φιλία μεταξύ των δύο, ακόμη και μετά τη σύναψη ειρηνικών σχέσεων στις αρχές του 1389 με τη μεσολάβηση της Δημοκρατίας της Ραγκούσας. Όταν ο Tβρτκo απεβίωσε στις αρχές Μαρτίου 1391, παρουσιάστηκε η ευκαιρία για τον Τζούρατζ και στη συνέχεια κατέλαβε το Κότορ.
Από την αρχή της βασιλείας τού Τζούρατζ έπρεπε να έρθει αντιμέτωπος με τις πρανομίες τού ξαδέλφου του Koνσταντίν, διαχειριστή των εδαφών στους ποταμούς Μπογιάνα και Ντριν, ο οποίος δεν αποδέχτηκε την υπεροχή του στα εδάφη των Μπάλσιτς. Πιστεύεται ότι ο Φίλιπ Μπαρέλι είχε σχέσεις με τον Koνσταντίν, επομένως καταδικάστηκε για τη διάπραξη του ύψιστου κακουργήματος, ένα "έγκλημα κατά της εξουσίας του Τζούρατζ" και όλη η άφθονη περιουσία του κατασχέθηκε από τον Τζούρατζ. Ο Κονσταντίν πήγε στην Οθωμανική υπηρεσία και από το 1390 υπό την προστασία του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄ εργάστηκε ενεργά, για να καταλάβει την εξουσία ως επικεφαλής Μπάλσιτς. Ως αποτέλεσμα, ο Τζούρατζ ήρθε σε σφοδρή αντίθεση με τους Οθωμανούς το 1391, ασπάστηκε τον καθολικισμό φεύγοντας από τη Σερβική Ορθοδοξία και υποσχέθηκε τα εδάφη του ως κληρονομιά στον πάπα Βονιφάτιο Θ΄, σε περίπτωση που δεν υπήρχε εμφανής κληρονόμος. Σαφώς συμπαραστεκόμενος με τον χριστιανικό συνασπισμό υπό τα νόμιμα παπικά κράτη, σε σύγκρουση με τον αντίπαπα Κλήμη Ζ΄ στη Αβινιόν, ο Τζούρατζ πήρε το μέρος του Λουδοβίκου Β΄ των Βαλουά-Ανζού στον πόλεμό του εναντίον τού Λαδισλάου Α΄ της Νάπολης. Όμως τα ευρύτερα σχέδια για την οργάνωση μίας σταυροφορίας κατά των Οθωμανών δεν έμειναν παρά ένα όνειρο.
Ο Τζούρατζ έλαβε σύνορα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όταν αυτή κατέλαβε τα εδάφη του βουκ Μπρανκόβιτς το 1392. Για την αντίθεσηή του στην τουρκική επιρροή στην περιοχή, ο σουλτάνος έστειλε στρατό για να εισβάλει στα εδάφη του τον Μάιο του 1392. Την ίδια στιγμή, στον πυρετό των μαχών με τους ανταγωνιστές του Ράντιτς Κρνογιέβιτς και Koνσταντίν Μπάλσιτς, ο Τζούρατζ αναγκάστηκε να διαπραγματευτεί με τους Οθωμανούς για όρους ειρήνης. Για να προστατεύσει τη σύζυγό του Γιελένα από τον οθωμανικό κίνδυνο, ο Τζούρατζ αποφάσισε να τη στείλει στη Ραγκούσα τον Ιούνιο του 1392. Διαπραγματεύτηκε με τον πασά Γιγκίτ, μπέη του σαντζακιού των Σκοπίων, αλλά οι συνομιλίες απέβησαν άκαρπες, καθώς οι Οθωμανοί ζήτησαν το ήμισυ όλων των εδαφών του γύρω από τη Ζέτα, συμπεριλαμβανομένης της έδρας του στο Ουλτσίνγι. Επιπλέον, στα τέλη του 1392 ο μπέης κατάφερε να αιχμαλωτίσει τον Τζούρατζ σε μία μάχη και τον απελευθέρωσε, μόνο αφού πληρώθηκαν τα λύτρα. Όταν ο Τζούρατζ ήταν αιχμάλωτος, ο Ράντιτς Κρνογιέβιτς κατέλαβε τα εδάφη εκείνου γύρω από το Kότορ και αυτοανακηρύχτηκε κύριος της Zέτα και της Μπούντβα. Η σύζυγός του Γιελένα έκανε κινήσεις για να τον απελευθερώσει, με τη βοήθεια της Βενετικής Δημοκρατίας, αλλά όλα έφταναν σε συζητήσεις. Ένας από τους κύριους λόγους γι' αυτό ήταν, ότι ο αντίπαλός του Ράντιτς Κρνογιέβιτς επέκτεινε την εξουσία του πολύ και έγινε Βενετός υποτελής τον Νοέμβριο του 1392. Η αιτία αυτού ήταν η απροθυμία τού Τζούρατζ να απελευθερώσει τον Φίλιπ Μπαρέλι, έναν Βενετό πολίτη, παρά τις πολλές εκκλήσεις της Δημοκρατίας. Στον πυρετό των αγώνων μεταξύ των φεουδαρχών στη Ζέτα, ο Φίλιπ κατάφερε το 1392 να φύγει από τη φυλακή του στο Δυρράχιο, μπαίνοντας στην υπηρεσία του Ιωάννη Τόπια. Από την άλλη πλευρά, ο βασιλιάς Στγιέπαν Νταμπίσα έστειλε τον Βόσνιο δούκα Σαντάλι Χράνιτς από το Χουμ, για να καταλάβει τα εδάφη του Τζούρατζ και να ταράξει περαιτέρω τον Ράντιτς Κρνογιέβιτς.
Μη έχοντας άλλη επιλογή, ο Τζούρατζ παρέδωσε στον μπέη Σαχίν τις πόλεις Σκουτάρι και Ντρίβαστ και το φόρουμ του Σβέτι Σρτζ στον ποταμό Μπογιάνα στους Τούρκους, ενώ συμφώνησε να πληρώσει ετήσιους φόρους με αντάλλαγμα την απελευθέρωσή του. Οθωμανικές μοίρες κατέλαβαν τις τοποθεσίες στις αρχές του 1393. Την ίδια χρονιά προσπάθησε να διεκδικήσει το παλιό του Λέζχε, το οποίο μόλις παρέδωσαν οι Ντουκαγκγιίνις στους Βενετούς, αλλά η υποστήριξη του Ράντιτς στον βενετικό έλεγχο αποδείχθηκε κρίσιμη. Βλέποντας την αναγκαιότητα της Βενετικής υποστήριξης, κατάφερε να γίνει δεκτός στην πολιτεία του τον Μάιο τού 1395. Ο Τζούρατζ δεν επαναπαύτηκε για πολύ, και ήδη τον Οκτώβριο του 1395 έσπασε τη συμφωνία, ενώ οι Οθωμανοί βρίσκοντο σε πόλεμο εναντίον των Ούγγρων και των Βλάχων, αποκατέστησε στο Σκούταρι και το Σβέτι Σρτζ και μάλιστα νίκησε τον αντίπαλό του Koνσταντίν καταλαμβάνοντας το προπύργιο του Ντάνγι, με τη βοήθεια των Βενετών. Για να κρατήσει τις πόλεις του ασφαλείς, ο Τζούρατζ βασίστηκε στον ανταγωνισμό μεταξύ Τουρκίας και Βενετίας. Παρέδωσε τις πόλεις στη βενετική διοίκηση. Όταν προφανώς σταμάτησαν οι πρόοδοι των Οθωμανών, οι Βενετοί αποφάσισαν να διαπραγματευτούν τη συμφωνία. Τον Απρίλιο του 1396 υπογράφηκε σύμβαση. Ο Τζούρατζ παρέδωσε το Σκουτάρι, τη λίμνη Σκάνταρ με όλα τα νησιά και το Σβέτι Σρτζ στη βενετική διοίκηση, ενώ συμφώνησε να διοχετεύσει τα έσοδα από τα διόδια στο Ντάνγι, με αντάλλαγμα 1.000 δουκάτα κάθε χρόνο. Υποσχέθηκε επίσης να υποστηρίξει τις πόλεις σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης και έγινε δεκτός στη Βενετική αριστοκρατία. Η όλη πράξη ήταν χαρακτηριστική για αδύναμους άρχοντες, που αντιμετώπιζαν την πανίσχυρη Οθωμανική Αυτοκρατορία στην ακτογραμμή των δυτικών Βαλκανίων. Ο Τζούρατζ παρέμεινε να κυβερνά απευθείας μία μικρή περιοχή δυτικά τού ποταμού Μπογιάνα με το Μπαρ και το Ουλτσίνγι ως τις μόνες πόλεις.
Η αναγέννηση της Ζέτας
Επιστρέφοντας από τη μάχη της Άγκυρας, ο κουνιάδος του Τζούρατζ, ο πρόσφατα εστεμμένος δεσπότης Στέφανος Λαζάρεβιτς, έμεινε στην Αυλή του στα τέλη τού καλοκαιριού τού 1402. Ο Τζούρατζ τον προετοίμασε και οργάνωσε στρατό, για να πολεμήσει τον αντίπαλό του Τζούρατζ Μπρανκόβιτς στην υπηρεσία των Οθωμανών στn μάχη της Τρίπολης κοντά στη Γκρατσανίτσα τον Νοέμβριο του 1402, για να βοηθήσει τον εξάδελφό του με κάθε δυνατό μέσο, καταλήγοντας σε πλήρη νίκη. Τον Απρίλιο του 1403, ο Τζούρατζ Β΄ Στρατσιμιρόβιτς απεβίωσε από τα τραύματα που υπέστη στη μάχη. Κηδεύτηκε στον ναό της Αγίας Αικατερίνης στη γενέτειρά του στο Ουλσίνγι, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα. Ο δεκαεπτάχρονος Μπάλσα Γ΄, το μοναχοπαίδι τού Τζούρατζ Β΄, κληρονόμησε τα εδάφη του. Κυβέρνησε με τη μητέρα του ως κύριο σύμβουλο, μέχρι που αυτή ξαναπαντρεύτηκε το 1411, με τον Βόσνιο δούκα Σαντάλγι Χράνιτς από την Ερζεγοβίνη. Έδωσε σημαντικό αντίκτυπο στην εξωτερική πολιτική της Ζέτας, συνδέοντάς την με το νεοσύστατο Σερβικό δεσποτάτο ως πρώην σημαντικό τμήμα της αυτοκρατορίας της Σερβίας.
Διάφορα
Ο Τζούρατζ συνέχισε να χρησιμοποιεί το νόμισμα των προκατόχων του, νομίσματα σφυρήλατα με τον λύκο, το στήθος και τα σύμβολα της ασπίδας των Μπάλσιτς, δηνάρια, που χρησιμοποιούντο στα εδάφη της Σερβικής αυτοκρατορίας, αν και δεν έκοψε πολλά νέα νομίσματα, παρόμοια με τού προκατόχου του, λόγω της συνεχούς αποδυνάμωσης της οικονομικής ισχύος των Μπάλσιτς. Η μία από τις δύο εκδοχές περιείχε κεφάλια λύκων και το εθνόσημο των Μπάλσιτς, το καθένα με μία περιμετρική επιγραφή: "MD GORGI STRACIMIR" στη μία πλευρά και "S. STEFAN SCUTARI" στην άλλη. Η άλλη εκδοχή είχε το γράμμα «Μ» δίπλα στο οικόσημο και τις παρουσιάσεις τού προστάτη τού Μπάλσιτς Αγίου Λαυρεντίου μαζί με μία επιγραφή κάτω από αυτόν «S. LAVRENCIUS M». Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, εξέδωσε επίσης πολλά νομίσματα με κυριλλική γραφή. Ωστόσο, μεταγενέστερες πηγές τα αποδίδουν στον Τζούρατζ Α΄ Μπάλσιτς.
Ο Τζούρατζ ίδρυσε για τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία μία εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και το μοναστήρι Μπέσκα στο νησί Μπέσκα στη λίμνη Σκάνταρ, κοντά στο Στάρτσεβο. Μετά το τέλος του, η σύζυγός του Γιελένα την επέκτεινε το 1438/1439 με μία άλλη εκκλησία, την εκκλησία της Αγίας Μαρίας, όπου τάφηκε το 1443. Το μοναστήρι έγινε σημαντικό πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο της Σερβικής Εκκλησίας, εργαζόμενο ενεργά για τη γραφή και τη διατήρηση της κληρονομιάς του Νεμάντιτς. Η σύζυγος τού Τζούρατζ, Γιελένα, έγινε βαθιά θρησκευόμενη και ταλαντούχα ποιήτρια, γράφοντας το έργο της στη τώρα παλαιά σερβο-σλαβική γλώσσα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μονάρχες του 14ου αιώνα στην Ευρώπη
Μάργιορι ντε Σούσα
Η Μάργιορι ντε Σούσα (Marjorie Lissette de Sousa Rivas, 23 Απριλίου 1980 -) είναι Βενεζουελανή ηθοποιός και μοντέλο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1980 στο Λας Ακάσιας, της Ενορίας Σαν Πέδρο, στο Καράκας, κόρη του Χουάν ντε Σούσα και της Μαρί Γκλόρια Ρίβας. Έχει έναν αδελφό τον Χουάν Κάρλος ντε Σούσα Ρίβας. Είναι μισή πορτογαλέζα και μισή βενεζουελάνα.
Σε ηλικία 12 ετών, άρχισε να κάνει διαφημίσεις για την τηλεόραση και να δουλεύει ως μοντέλο. Το 1999 συμμετείχε στο διαγωνισμό ομορφιάς "Μις Βενεζουέλα" ονομάσθηκε "Μις Ομοσπονδιακές Περιοχές της Βενεζουέλας 1999" για να εκπροσωπήσει τις μικρές κατοικημένες και όμορφες περιοχές της χώρας στο διαγωνισμό όπου κατέλαβε την ενδέκατη θέση. Αμέσως μετά τον διαγωνισμό η ντε Σούσα πήγε στην Ιταλία για να συμμετάσχει σε μια διαφημιστική εκστρατεία της Φόρμουλα 1.
Όταν επέστρεψε στη Βενεζουέλα, ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός. Το 2000 συμμετείχε στην τηλενουβέλα Amantes de luna llena.
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Ταινίες
Θέατρο
Δισκογραφία
Το 2009, ηχογράφησε ένα άλμπουμ που περιλαμβάνει δώδεκα ποπ τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων των τραγουδιών Tu forma de amar, Encadenada και La misma que te enamoró.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί Κατηγορία:Βενεζουελάνοι μοντέλα
Ρετινιάνο
Το Ρετινιάνο (Retignano) είναι ένα χωριό στο εσωτερικό του ιταλικού δήμου Stazzema, στην επαρχία Lucca της Τοσκάνης. Αρχικά ήταν ένας μικρός οικισμός που ανήκε στην Liguri Apuani, μια μικρή κοινότητα που προέρχεται από τη Βόρεια Ευρώπη. Στη συνέχεια έπεσε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το έτος 177 π.Χ., καθιστώντας το έναν από τους πιο ανθηρό και ανεπτυγμένους ρωμαϊκούς οικισμούς στην περιοχή, στις Άλπεις Apuan. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως κρησφύγετο, σε περίπτωση επικείμενης επίθεσης από τη θάλασσα, αφού ήταν ένα γνωστό κάστρο εντοπισμού των εχθρών που έρχονταν από τη θάλασσα καθώς και στρατηγικό σημείο προμήθειας ξυλείας, διάφορων εξορυκτικών υλικών και μαρμάρου. Μετά από μια περίοδο ανεξαρτησίας με το πρόσχημα του «μικρού δήμου», που διήρκεσε αρκετούς αιώνες, το 1776 ο Μεγάλος Δούκας Πιέτρο Λεοπόλντο αφαίρεσε αυτόν τον τίτλο από το χωριό, υποτάσσοντάς την στην κυριαρχία της Lucca, της οποίας η επαρχία Retignano είναι τώρα μέρος. Το Ρετινιάνο επέστρεψε για να ευδοκιμήσει στο δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα, χάρη στο άνοιγμα των λατομείων μαρμάρου, των ορυχείων του βραβευμένου «bardiglio fiorito», που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους αγγλικούς, που ήταν και χρηματοδότες του έργου.
Κατά την περίοδο μεταξύ των δύο παγκόσμιων πολέμων, το χωριό γνώρισε ταχεία ερήμωση, που προκλήθηκε από μετανάστευση σε μεγάλες πόλεις ή σε ξένες χώρες, ιδιαίτερα τη Βόρεια Αμερική ή την Αργεντινή. Πολιορκημένο από τους Γερμανούς και λόγω της αξιοζήλευτης θέσης του, τότε «επανακτήθηκε» από τους Αμερικανούς στρατιώτες που τοποθέτησαν εκεί μία από τις βασικές τους βάσεις κατά τη διάρκεια της φάσης προωθήσεως στη Γοτθική Γραμμή. Σήμερα είναι ένας ζωντανός τόπος με πολλές δραστηριότητες, ειδικά με στόχο να διδάξουν στις νεότερες γενιές πώς να φτιάξουν το δικό τους φαγητό, να αναρριχηθούν σε δέντρα ή βράχια και να αναπαράγουν τα ζώα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τοσκάνη
Ζοακίμ Κρίμα
Ο Ζοακίμ Ρίτου Κάμπι Κρίμα (Жоаким Крима) ή Βασίλι Ιβάνοβιτς Κρίμα (Василий Иванович Крима), είναι αγρότης που γεννήθηκε στη Γουινέα-Μπισσάου και ζει στη Ρωσία. Ήταν ανεξάρτητος υποψήφιος στις εκλογές της Σρέντνγιαγια Αχτούμπα το 2009. Ως ο πρώτος μαύρος άνδρας που έβαλε υποψηφιότητα για επικεφαλής της επαρχία, ο Κρίμα έλαβε το ψευδώνυμο "Ρώσος Ομπάμα". Ωστόσο, τόσο ο ίδιος όσο και ένας άλλος μαύρος υποψήφιος για τη θέση, ο Φίλιπ Κοντράτγιεφ βγήκε στην τρίτη θέση (με 4,75%) και τελευταίος εναντίον του υποψηφίου του κόμματος της Ενωμένης Ρωσίας.
Ο Ζοακίμ Κρίμα εγκαταστάθηκε στη νότια Ρωσία το 1989, αφού απέκτησε πτυχίο από το Κρατικό Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο του Βόλγκογκραντ. Αυτός και η σύζυγός του Αναΐτ, που έχει αρμενική καταγωγή, έχουν ένα 10χρονο γιο. Εκτός από τη γεωργία, πουλάει επίσης πεπόνια στην τοπική αγορά της επαρχίας.
Μπόννη των Βουρβόνων
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Πέτρου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και της Ισαβέλλας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου κόμη του Βαλουά.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1355 τον Αμεδαίο ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνο:
Ρεβέκκα (ταινία, 1940)
To Ρεβέκκα (πρωτότυπος τίτλος: Rebecca) είναι μία αμερικανική ταινία μυστηρίου, παραγωγής 1940, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ και βραβευμένη με το Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Το κινηματογραφικό αυτό έργο, παραγωγής του Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, αποτελεί μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της Δάφνη Ντι Μωριέ, ενώ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται οι Λόρενς Ολίβιε, Τζόαν Φοντέιν και Τζούντιθ Άντερσον.
Το 2018 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πλοκή
Μια νεαρή συνεσταλμένη γυναίκα, που δεν αναφέρεται ποτέ το όνομά της (Τζόαν Φοντέιν), η οποία είναι ορφανή και συνοδεύει την πλούσια δεσποτική και καυστική Αμερικανίδα κυρία Βαν Χόπερ στις διακοπές της, στο Μονακό, γνωρίζεται εκεί με τον πλούσιο αριστοκράτη και χήρο Μαξιμίλιαν "Μάξιμ" Ντε Γουίντερ (Λόρενς Ολίβιε). Η σύζυγος του Μάξιμ, Ρεβέκκα, έχει πεθάνει τον προηγούμενο χρόνο σε ατύχημα στη θάλασσα. Οι δυο τους ερωτεύονται, και όταν η εργοδότρια της αποφασίζει να φύγουν από το Μονακό, ο Μαξίμ της ζητά κάπως βεβιασμένα να παντρευτούν κι εκείνη δέχεται. Η κυρία Βαν Χόπερ την προειδοποιεί ότι ο Μάξιμ λάτρευε την πρώτη σύζυγό του και της εύχεται καλή τύχη στη νέα ζωή της.
Έτσι φτάνουν μαζί στο Μάντερλεϊ, την έπαυλη του Μάξιμ, όπου η άπειρη δεύτερη σύζυγος προσπαθεί με δυσκολία να προσαρμοστεί στα καθήκοντα της νέας της θέσης και στην πορεία αναπτύσσει έναν φόβο για την κυρία Ντάνβερς (Τζούντιθ Άντερσον), την οικονόμο του σπιτιού και άλλοτε πιστή σύμμαχο της νεκρής Ρεβέκκα, την οποία είχε μεγαλώσει από παιδί. Η νέα κυρία ντε Γουίντερ αρχίζει να πιστεύει ότι η Ρεβέκκα ήταν η τέλεια γυναίκα και ότι ο Μάξιμ τη λάτρευε, κάτι που δεν θα τους αφήσει ποτέ να ευτυχήσουν. Η επίσκεψη του Τζακ Φαβέλ (Τζορτζ Σάντερς), παρουσιαζόμενου ως ξαδέλφου της Ρεβέκκα, αλλά στην πραγματικότητα εραστή της, κλονίζει την αφηγήτρια και αποφασίζει να πάρει τα ηνία στο σπίτι, δίνοντας εντολή στην κυρία Ντάνβερς να καταστραφούν και να πεταχτούν τα προσωπικά αντικείμενα της Ρεβέκκα, κάτι που εξοργίζει την οικονόμο αλλά το κρύβει. Θέλοντας να χαροποιήσει τον σύζυγό της και για να να αποσείσει τη σκιά του παρελθόντος οργανώνει μια γιορτή μεταμφιεσμένων, όπου η κυρία Ντάνβερς την πείθει να φορέσει ένα κοστούμι που εικονίζεται να φορά σε έναν πίνακα η Καρολάιν ντε Γουίντερ, μια πρόγονος του Μάξιμ. Ερήμην της όμως, το κοστούμι αυτό φορούσε και η Ρεβέκκα σε ένα παρόμοιο πάρτι λίγο καιρό πριν πεθάνει και όταν εμφανίζεται στη σάλα με αυτό, ο Μάξιμ οργίζεται και οι καλεσμένοι παγώνουν, οπότε εκείνη συντετριμμένη, αντιμετωπίζει τη κυρία Ντάνβερς για το παιχνίδι που της έπαιξε. Εκείνη της αποκαλύπτει την απέχθεια της και την πεποίθησή της ότι σαν δεύτερη σύζυγος του Μάξιμ προσπαθεί να υποκαταστήσει τη Ρεβέκκα, αλλά είναι ανίκανη για αυτό. Εκμεταλλευόμενη την ψυχολογική κατάσταση της κοπέλας, η οικονόμος την πείθει σχεδόν να αυτοκτονήσει πέφτοντας από το παράθυρο, αλλά διακόπτεται από την σειρήνα ενός πλοίου, που έχει μόλις ναυαγήσει στα βράχια κοντά στην παραλία που γειτονεύει με το Μάντερλεϊ.
Αποκαλύπτεται ότι κοντά στο πλοίο που ναυάγησε βρίσκεται το ναυάγιο ενός άλλου πλοίου, του σκάφους της Ρεβέκκα, και μέσα σε αυτό ένα πτώμα, το πτώμα της Ρεβέκκα. Ο Μάξιμ διηγείται στην αφηγήτρια πως η Ρεβέκκα ήταν μια σκληρή, επιπόλαιη και αδίστακτη εγωίστρια που, αφότου παντρεύτηκαν, του αποκάλυψε το πραγματικό της πρόσωπο και έκαναν μια άτυπη συμφωνία. Εκείνος θα την χρηματοδοτούσε και εκείνη θα κρατούσε το προσωπείο της τέλειας αριστοκρατικής κυρίας, ζώντας παράλληλα τη ζωή που ήθελε και απατώντας τον Μάξιμ κατά συρροή. Όταν του αποκάλυψε ότι είναι έγκυος με παιδί από κάποιον εραστή της και ότι σκόπευε να το μεγαλώσει σαν δικό του, ώστε να κληρονομήσει την περιουσία του, εκείνος όρμησε να τη σκοτώσει αλλά, σκοντάφτοντας κάτω, η Ρεβέκκα πέθανε από ατύχημα. Έτσι έκρυψε το σώμα της στο σκάφος και το βύθισε αναγνωρίζοντας το πτώμα μιας φτωχής γυναίκας ως της Ρεβέκκα και αφήνοντας ένα σημείωμα αυτοκτονίας, που δήθεν έγραψε η Ρεβέκκα.