cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Ο. Άρης Πετρούπολης
Ο Αθλητικός Όμιλος Άρης Πετρούπολης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Πετρούπολης, στην Αθήνα, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο «Νίκος Παξιμαδάς». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1976 και αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο και το κίτρινο. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες και αθλητές όλων των ηλικιακών ομάδων.
Εγκαταστάσεις
Ο Άρης Πετρούπολης χρησιμοποιεί ως έδρα των αγωνιστικών του υποχρεώσεων το Κλειστό Γυμναστήριο Πετρούπολης «Νίκος Παξιμαδάς», χωρητικότητας 2.000 θεατών. Επιπλέον ως χώροι προπόνησης των ακαδημιών χρησιμοποιούνται επίσης το Κλειστό Γυμναστήριο Αγίας Τριάδας και το Ανοικτό Γήπεδο Αγίου Δημητρίου.
Ιστορική αναδρομή
Την αγωνιστική περίοδο 2006-07 ο Άρης Πετρούπολης έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.Κ. Αττικής με προπονητή το Μιχάλη Γρυλλιωνάκη. Τον κοινό όμιλο συνέθεσαν 16 ομάδες, με τον Άρη να καταλαμβάνει την 4η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Τη χρονιά αυτή δεν διεξήχθησαν Play-offs, συνεπώς αυτή ήταν και η οριστική του θέση. Την επόμενη χρονιά, 2007-08, στα πλαίσια της ίδιας κατηγορίας και υπό τους ίδιους αγωνιστικούς όρους, τερμάτισε στην 3η θέση, ανανεώνοντας την παρουσία του στην κατηγορία για την επόμενη χρονιά.
Την περίοδο 2008-09 ο Άρης πραγματοποίησε νέα προσπάθεια στην Α' Κατηγορία των 16 ομάδων, κλείνοντας όμως τη χρονιά αρκετά χαμηλότερα και συγκεκριμένα στην 8η θέση. Ο απολογισμός του ήταν 18 νίκες και 12 ήττες, ενώ η τελική του θέση του εξασφάλισε την παραμονή χωρίς περιπέτειες. Την επόμενη χρονιά, 2009-10, αν και σημείωσε μία λιγότερη νίκη (17-13), τερμάτισε στην 5η θέση της βαθμολογίας.
Την αγωνιστική περίοδο 2010-11 οι ομάδες της Α' Κατηγορίας είχαν μειωθεί σε 14 στον αριθμό. Με προπονητή πάντα το Γρυλλιωνάκη, η ομάδα της Πετρούπολης συγκέντρωσε 12 νίκες και 14 ήττες. Όντας ο τυχερός τριπλής ισοβαθμίας κατετάγη τελικά στην 8η θέση της τελικής κατάταξης, μένοντας εκτός Play-offs που είχαν στο μεταξύ θεσπιστεί.
Τη χρονιά 2011-12 την καθοδήγηση του συλλόγου ανέλαβε ο Γιάννης Καράμπελας. Ο Άρης έκλεισε την κανονική περίοδο με ισοζύγιο 11 νίκες και 15 ήττες, με αποτέλεσμα να τοποθετηθεί στην 9η θέση της τελικής βαθμολογίας. Παρέμεινε εκτός Play-offs, αλλά δεν κινδύνεψε και με υποβιβασμό.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2013-14 ο Άρης, έχοντας συγκεντρώσει 20 νίκες και 6 ήττες τερμάτισε στη 2η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης της κανονικής περιόδου. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά απέκτησε το δικαίωμα συμμετοχής στα Play-Offs. Εκεί κατόρθωσε να ξεπεράσει αρχικά το εμπόδιο του Ζωγράφου, το οποίο αντιμετώπισε σε 2 συνολικά αγώνες (77-66 νίκη, 90-97 νίκη), εφόσον οι δύο ομάδες είχαν από μία νίκη στην κανονική περίοδο. Στη σειρά των τελικών, ωστόσο, απέτυχε για ακόμη μια χρονιά να ανέλθει στη Γ' Εθνική, εφόσον ηττήθηκε δύο φορές από τον Προμηθέα Χαλανδρίου (56-55 ήττα, 70-65 ήττα). Εν τέλει κατετάγη στην 3η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης. Αξιοσημείωτα οι Άρης και Προμηθέας όχι μόνο είχαν ξαναδιασταυρωθεί στα Play-Offs της περασμένης χρονιάς, αλλά βρέθηκαν επίσης αντιμέτωποι την ίδια περίοδο και στους τελικούς των γυναικείων Play-Offs.
Την επόμενη χρονιά, 2014-15, ο σύλλογος αγωνίστηκε υπό την ηγεσία του Δημήτρη Πρασσά και Μιχάλη Αρβανίτη. Απέναντι σε 13 ακόμη συλλόγους συγκέντρωσε 15 νίκες και 11 ήττες ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 4η θέση της τελικής βαθμολογίας. Αξιοσημείωτα, λόγω πολλών υποβιβασμών από τη Γ' Εθνική, οι ομάδες της Α' Ε.Σ.Κ.Α. που υποβιβάστηκαν ήταν αρκετές, κάτι που σήμαινε πως η νίκη που πέτυχε την τελευταία αγωνιστική η ομάδα, όχι μόνο την οδήγησε στα Play-Offs, αλλά ταυτόχρονα τη γλύτωσε κι από τον υποβιβασμό. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα της περιόδου ο Άρης βρέθηκε στην 4η θέση, έχοντας ισοβαθμίσει με τον 5ο Α.Ο.Κ. Χαλάνδρι. Στα Play-Offs o Άρης τοποθετήθηκε απέναντι στη Φ.Ε.Α. Ν. Φιλαδέλφειας / Ν. Χαλκηδόνας, με την οποία μοιραζόταν από μία νίκη και μία ήττα στην κανονική περίοδο. Δύο συνεχείς ήττες του (71-59, 74-83) άφησαν τον Άρη εκτός τελικών και οριστικά στην 4η θέση.
Βάσει της προκήρυξης της Ε.Σ.Κ.Α., η ομάδα αναμενόταν να συνεχίσει να αγωνίζεται στο τοπικό Πρωτάθλημα. Ωστόσο, κατόπιν εκτεταμένων ανακατατάξεων στις εθνικές κατηγορίες, η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης έστειλε πρόσκληση στον Άρη να αγωνιστεί στη Γ' Εθνική Κατηγορία, την οποία και οι ιθύνοντες του αποδέχτηκαν.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2015-16, ο Α.Ο. Άρης Πετρούπολης λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Επίσης έχει δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ανδρών της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αττικής.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Πετρούπολης «Νίκος Παξιμαδάς» χωρητικότητας 2.000 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι η Ελισάβετ Φάσουρα και γενικός αρχηγός ο Αλέκος Κουρέλης. Έφοροι του ανδρικού τμήματος είναι οι Γιώργος Δερβεντζής και Ιωάννης Καλανίδης. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από το Μάιο του 2015 ο Παναγιώτης Κακαλιάς, με συνεργάτη το Νεκτάριο Ρούπακα.
Ιστορική αναδρομή
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2011-12 ο Άρης συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών της Ε.Σ.Κ.Α., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις για την κανονική περίοδο στη 10η θέση του βαθμολογικού πίνακα με απολογισμό 7 νίκες και 15 ήττες. Καθώς βρέθηκε μία θέση πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού εξασφάλισε την επιστροφή του στην ίδια κατηγορία το επόμενο φθινόπωρο.
Την επόμενη χρονιά, 2012-13 ο σύλλογος της Πετρούπολης βρέθηκε στην 4η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα της κανονικής περιόδου. Έχοντας ήδη ηττηθεί δύο φορές στην κανονική περίοδο από την ομάδα του Περιστερίου, χρειάστηκε μόλις μία επιπλέον ήττα στα Play-Offs από την ίδια ομάδα για να χάσει την πρόκριση στη σειρά των τελικών. Κατόπιν, ο Προμηθέας Χαλανδρίου επικράτησε του Άρη με σκορ 52-42 σε αγώνα κατάταξης, με αποτέλεσμα η ομάδα της Πετρούπολης να καταταγεί 4η στην τελική βαθμολογική κατάταξη.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Στο θεσμό του Κυπέλλου Γυναικών Ε.Σ.Κ.Α. ο Άρης Πετρούπολης έλαβε μέρος στον τελικό της διοργάνωσης που διεξήχθη στις 2 Μαρτίου 2014 στο Κλειστό Γυμναστήριο Δαΐς. Εκεί γνώρισε την ήττα με σκορ 45-40 από την Αγία Παρασκευή χάνοντας το τρόπαιο. Ήταν η πρώτη φορά που ο σύλλογος συμμετείχε στον τελικό της εν λόγω διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Πετρούπολη Αττικής Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1976 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1976
New Super Mario Bros. 2
To New Super Mario Bros. 2 (Χέπμπορν: Nyū Sūpā Mario Burazāzu Tsū) είναι ένα βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας της σειράς Super Mario. Κυκλοφόρησε στις 28 Ιουλίου 2012. Αναπτύχθηκε και διανεμήθηκε από την Nintendo για τη φορητή κονσόλα Nintendo 3DS. Το παιχνίδι είναι σίκουελ του New Super Mario Bros., που κυκλοφόρησε το 2006 για το Nintendo DS και είναι το τρίτο παιχνίδι της σειράς New Super Mario Bros. Είναι το πρώτο παιχνίδι της Nintendo που κυκλοφόρησε ταυτόχρονα σε φυσική και ψηφιακή μορφή.
Η πλοκή του παιχνιδιού είναι παρόμοια με αυτή των προκατόχων του. Ο Mario και ο Luigi πρέπει να σώσουν την Πριγκίπισσα Peach από τα χέρια του Bowser και των Koopalings. Το New Super Mario Bros. 2 δίνει περισσότερη έμφαση στη συλλογή νομισμάτων, σε αντίθεση με τα άλλα παιχνίδια της σειράς Super Mario, αφού πολλά αντικείμενα μπορούν να αποκτηθούν χάρη σε αυτά. Το παιχνίδι περιέχει ένα minigame το "Coin Rush" στο οποίο ο παίκτης πρέπει να μαζέψει όσα περισσότερα νομίσματα μπορεί. Επιπλέον πίστες του "Coin Rush" έγιναν διαθέσιμες μετά την κυκλοφορία του παιχνιδιού μέσω του Nintendo eShop.
Power-ups
Το παιχνίδι περιέχει 8 power-ups:
Κριτικές
Το New Super Mario Bros. 2 έχει λάβει θετικές κριτικές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Mario Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2012 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo 3DS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια side-scrolling
Πιερ ντε Καστελνώ
μικρογραφία|δεξιά|Ο τάφος του Πιέρ ντε Καστελνώ στην κύρια εκκλησία του αββαείου του [[Σαιν-Ζιλ (Γκαρ)|Σαιν-Ζιλ.]] Ο Πιέρ ντε Καστελνώ (Pierre de Castelnau, 1170 - 15 Ιανουαρίου 1208) ήταν Γάλλος ιερέας.
Βιογραφία
Μοναχός στο Σιτώ και αρχιδιάκονος του Μαγκελόν, όντας Γάλλος Κιστερκιανός, επεχείρησε, ανεπιτυχώς, να εξαφανίσει την αίρεση των Καθαρών από τον νότο της Γαλλίας, ως ειδικός λεγάτος του Πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ με συμπαραστάτη στο έργο του τον Ραμιέ, μοναχό του Σιτώ. Ξεκίνησαν να κηρύττουν το Ευαγγέλιο κατά τους Απόστολους, μετακινούμενοι με τα πόδια και συμπεριφερόμενοι φτωχικά. Μαζί τους ήταν, μεταξύ άλλων, και ο Δομίνικος δε Γούζμαν, ιδρυτής του Μοναχικού Τάγματος των Δομινικανών. Συνάντησαν έντονη αντίδραση και ο Καστελνώ τελικώς δολοφονήθηκε κοντά στο Τρινκετάιγ, σε κοντινή απόσταση από την Αρλ, στα εδάφη του Ραϊμόνδου ΣΤ΄, κόμη της Τουλούζης (1208), καθώς είχε μόλις αφορίσει τον ευγενή αυτόν, λόγω της μεταξύ τους έλλειψης συνεργασίας στην μάχη κατά των Αλβιγηνών. Ο δολοφόνος ήταν ένας ιπποκόμος του Ραϊμόνδου ΣΤ΄, ο οποίος, καθώς οι υποψίες έπεσαν επάνω του, αφορίστηκε. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε την αιτία της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών.
Έχοντας ανακηρυχθεί ως μάρτυρας από τον Ιννοκέντιο Δ΄, και στη συνέχεια αγιοποιηθεί, η μνήμη του γιορτάζεται στις 15 Ιανουαρίου στις διακονίες της Καρκασσόν και της Νιμ.
Λεπτοκαρυά Έβρου
Η Λεπτοκαρύα είναι ένας οικισμός νότια του νομού Έβρου.
Ιστορία
Οι κάτοικοι της Λεπτοκαρυάς είναι κατά κύριο λόγο μουσουλμάνοι. Παρόλα αυτά είναι κοντά στην θρακιώτικη παράδοση αφού συμμετέχουν στον Παραδοσιακό Σαρακατσάνικο Οικισμό που ίδρυσε ο Σύλλογος Σαρακατσαναίων Ν.Έβρου, που είναι ένα ζωντανό υπαίθριο μουσείο αλλά και ένας χώρος αναψυχής αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης
Δημήτρης Γληνός
Ο Δημήτρης Γληνός (Σμύρνη, 22 Αυγούστου 1882 - Αθήνα, 26 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός, συγγραφέας και πολιτικός. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες της λεγόμενης «γλωσσοεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης». Χρημάτισε βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου το 1936 εκλεγμένος με το Παλλαϊκό Μέτωπο, συνεργαζόμενος με το ΚΚΕ μέχρι το καθεστώς της «4ης Αυγούστου» να τον εξορίσει στην Ανάφη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη, από οικογένεια με καταγωγή το Κόρθι της Άνδρου. Το 1899 μετακόμισε στην Αθήνα (έχοντας αποφοιτήσει με «Άριστα» από την Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης) και γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Την εποχή εκείνη ήταν ακόμη οπαδός της καθαρεύουσας. Το 1904 προσχώρησε στο κίνημα του δημοτικισμού και έγινε μέλος του συλλόγου «Έθνος και Γλώσσα». Το 1905 λαμβάνοντας το διδακτορικό δίπλωμά του με άριστα ανέλαβε διευθυντής στην Αναξαγόρειο Σχολή στα Βουρλά της Μικράς Ασίας, και στη συνέχεια στο Ελληνογερμανικό Λύκειο της Σμύρνης. Οι διάφορες όμως δημοτικιστικές δημόσιες ομιλίες και αρθρογραφίες του προκάλεσαν βίαιες σε βάρος του αντιδράσεις, με συνέπεια να εγκαταλείψει τη Σμύρνη (1908) και να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ιένα και τη Λειψία της Γερμανίας. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, παιδαγωγικής και πειραματικής ψυχολογίας. Παράλληλα την ίδια περίοδο γνωρίστηκε με το Γεώργιο Σκληρό, από τον οποίο δέχτηκε τις πρώτες επιδράσεις της σοσιαλιστικής θεωρίας και του μαρξισμού. Αλληλογραφώντας και με τον Ίωνα Δραγούμη και άλλους δημοτικιστές μετέχει στην ίδρυση του Εκπαιδευτικού Ομίλου (1910).
Το 1911 εγκατέλειψε τις σπουδές του λόγω βιοποριστικής ανάγκης. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα διορίστηκε αρχικά διδάσκαλος στο γυμνάσιο της Πλάκας και στη συνέχεια καθηγητής στο Αρσάκειο Λύκειο Αθηνών. Ανέλαβε και την επιμέλεια της έκδοσης του Δελτίου του Εκπαιδευτικού Ομίλου στο οποίο και αρθρογραφούσε διάφορα εκπαιδευτικά μελετήματα.
To 1912 διορίστηκε διευθυντής του Διδασκαλείου Μέσης Εκπαιδεύσεως. Απ΄ αυτή τη θέση τον επόμενο χρόνο, μετά από συσκέψεις με τον τότε υπουργό Παιδείας Ιωάννη Τσιριμώκο (Κυβέρνησης Ε. Βενιζέλου), υπήρξε ο βασικός υπεύθυνος και σχεδιαστής της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του 1913. Αυτή εκφράστηκε με τα λεγόμενα Νομοσχέδια Τσιριμώκου, που κατατέθηκαν αλλά τελικά δεν ψηφίστηκαν.
Το 1914 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του «Εκπαιδευτικού Συνδέσμου Λειτουργών Μέσης Εκπαιδεύσεως», διευθύνοντας και το περιοδικό Αγωγή του εν λόγω συνδέσμου. Συνεργαζόμενος δε με τους Μανόλη Τριανταφυλλίδη και Αλέξανδρο Δελμούζο συμμετέχει στην Εκπαιδευτική Επιτροπή που συγκρότησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Στόχος ήταν η εξέταση του θέματος της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και η υποβολή προτάσεων.
Μετά την παραίτηση του Βενιζέλου το 1915, απολύθηκε από τη θέση του. Κατά τα Νοεμβριανά του 1916 συνελήφθη για εξύβριση του βασιλέως και οδηγήθηκε στη φυλακή για ένα μήνα. Τον Ιανουάριο του 1917, με την αποφυλάκισή του, μετέβη στη Θεσσαλονίκη όπου και ανέλαβε σύμβουλος και γενικός γραμματέας στο Υπουργείο Παιδείας της Προσωρινής Κυβέρνησης της Θεσσαλονίκης (1917). Τότε ξεκίνησε την εφαρμογή της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του 1917 προωθώντας το διάταγμα για την εισαγωγή της δημοτικής στη στοιχειώδη εκπαίδευση, γενόμενος έτσι ο πρωτεργάτης της λεγόμενης «γλωσσοεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης». Μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920 παραιτήθηκε από τη θέση του και επαναδραστηριοποιήθηκε στον Εκπαιδευτικό Όμιλο.
Το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 τον επανέφερε στο υπουργείο, αλλά η δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου που ακολούθησε (1925), τον απέλυσε τον Ιανουάριο του 1926. Από τότε δεν επανήλθε ή δε δέχθηκε ο ίδιος να επανέλθει σε κυβερνητική θέση. Από το 1926 εκδίδει το περιοδικό Αναγέννηση όπου δημοσιεύεται, μεταξύ άλλων, η Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη. Το 1928 παραπέμπεται σε δίκη διότι θεωρείται υπεύθυνος για τα επεισόδια που έγιναν σε διάλεξη του διάσημου Ελληνορουμάνου συγγραφέα Παναΐτ Ιστράτι, στην οποία ήταν διοργανωτής μαζί με τον Καζαντζάκη. Σταδιακά αρχίζει να προσεγγίζει την Αριστερά και τις θέσεις του ΚΚΕ.
Ο Γληνός εκδηλώνεται ανοιχτά υπέρ των σοσιαλιστικών ιδεών στα 1927, όταν στον εκπαιδευτικό όμιλο συγκρούονται δύο ομάδες : η σοσιαλιστική που είναι και πλειοψηφούσα με επικεφαλής τον ίδιο και η αστική με επικεφαλής τους Δελμούζο - Τριανταφυλλίδη. Από τη σύγκρουση επήλθε διάσπαση, αφού η μειοψηφούσα ομάδα αποχώρησε και ο εκπαιδευτικός όμιλος προσανατολίστηκε οριστικά προς τον σοσιαλισμό. Αυτή την περίοδο ο Γληνός διευθύνει τα Περιοδικά Αναγέννηση (1926-1928) και Νέος Δρόμος (1928-1929).
Σ' ένα βιογραφικό του σημείωμα - γραμμένο το 1936 - ο Δ. Γληνός αξιολογούσε ως εξής τη ζωή και το έργο του : «Οι κεντρικές πράξεις της ζωής μου είναι τρεις: 1) Η Θεσσαλονίκη και η δημοτική γλώσσα στα σκολειά. 2) Η διάσπαση του εκπαιδευτικού ομίλου και η διακήρυξη του 1927. 3) Ο κομμουνισμός».
Το 1934 ταξίδεψε μαζί με τον Κώστα Βάρναλη, που ήταν στενός φίλος του, στη Σοβιετική Ένωση, και όταν επέστρεψε δημοσίευσε τις εντυπώσεις του σε πολλές συνέχειες στην εφημερίδα Νέος Κόσμος. Το 1935 εξορίστηκε στον Άγιο Ευστράτιο από τη δικτατορία του Γεωργίου Κονδύλη. Στις εκλογές του 1936 ο Δ. Γληνός εκλέχτηκε βουλευτής με το Παλλαϊκό Μέτωπο και μ' αυτή του την ιδιότητα ανέπτυξε πλούσια δραστηριότητα για τα λαϊκά προβλήματα. Γι' αυτό και το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου τον εξόρισε αρχικά στην Ανάφη, στη συνέχεια τον έκλεισε στην Ακροναυπλία (1936-1938), κατόπιν τον ξαναεξόρισε στη Σαντορίνη και τελικά λόγω της κλονισμένης υγείας του υποχρεώθηκε να τον μεταφέρει στην Αθήνα και να του επιβάλει κατ' οίκον περιορισμό. Ο Γληνός το εκμεταλλεύτηκε για να επιδοθεί σε πνευματική εργασία όπως έκανε και σε άλλες περιπτώσεις φυλάκισης ή εξορίας.
Όταν η Ελλάδα βρέθηκε υπό φασιστική Κατοχή, η Ασφάλεια παρέδωσε το Γληνό στους Ιταλούς κατακτητές, οι οποίοι όμως υποχρεώθηκαν να τον απολύσουν ως άρρωστο. Στη διάρκεια της Κατοχής, ο Γληνός πρωταγωνίστησε στις διεργασίες για την ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) και συνέταξε το ιδεολογικοπολιτικό μανιφέστο «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ». Παράλληλα, το Δεκέμβρη του 1942, εξελέγη μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, στις γράμμες του οποίου ήταν ενταγμένος από το 1935. Ο θάνατος τον βρήκε τα Χριστούγεννα του 1943, έπειτα από μια εγχείρηση και ενώ ετοιμαζόταν να μεταβεί στην Ελεύθερη Ελλάδα, προκειμένου να συμμετάσχει στην Κυβέρνηση Βουνού και ίσως από τη θέση του Προέδρου.
Μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου από το 1911 και επί σειρά ετών ηγετική φυσιογνωμία του, δημοσίευσε στο Δελτίο αυτού και στην Αναγέννηση και παιδαγωγικές μελέτες. Έργα του: Δημιουργικός ιστορισμός (1920), Γυναικείος ανθρωπισμός (1921), Οι χοίροι υΐζουσιν (1921), Ένας άταφος νεκρός (1925) και άλλα. Το 1927, στη Διακήρυξη της Διοικητικής Επιτροπής του Εκπαιδευτικού Ομίλου, συνέδεσε την παιδαγωγική κίνησή του με τις σοσιαλιστικές αντιλήψεις. Εξόριστος στον Πύργο της Σαντορίνης από τη δικτατορία Μεταξά (1936 - 1940), έγραψε την Τριλογία του Πολέμου, ενώ πιο πριν, όταν βρισκόταν εξόριστος στην Ανάφη, είχε γράψει το «Διάγραμμα της διαλεχτικής φιλοσοφίας» (Οκτώβριος 1936), πρόπλασμα μιας μεγαλύτερης μελέτης για το «Διαλεκτικό υλισμό». Το 1940, μετέφρασε το Σοφιστή του Πλάτωνα, που εκδόθηκε με δική του εισαγωγή και σχόλια από τον οίκο Ι. & Π. Ζαχαρόπουλου, στη «Βιβλιοθήκη Αρχαίων Ελλήνων Πεζογράφων και Ποιητών», της οποίας διευθυντής ήταν ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος.
Το Διεθνές Γραφείο Εκπαίδευσης (International Bureau of Education) της UNESCO συμπεριέλαβε το Γληνό μεταξύ των 100 πιο σημαντικών διανoουμένων, πολιτικών, δημοσιολόγων κλπ. όλου του κόσμου, που με το στοχασμό και τη δράση τους είχαν σημαντική συμβολή στην υπόθεση της εκπαίδευσης από την εποχή της αυγής του ανθρώπινου πολιτισμού έως τις μέρες μας.
Τιμές στη μνήμη του
Το όνομα «Δημήτρης Γληνός» φέρουν τιμητικά ο Σύλλογος Φοιτητών του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Σύλλογος Φοιτητών του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων της Σχολής Επιστημών της Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, το Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο ομώνυμος Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, το 2ο Γυμνάσιο Αγίου Δημητρίου, , το Εσπερινό Γυμνάσιο-Λύκειο Θήβας , ο Σύλλογος Εργατικής & Λαϊκής Επιμόρφωσης - Λαϊκό Πανεπιστήμιο "ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΛΗΝΟΣ".
Το όνομά του φέρουν επίσης οδοί σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, όπως στη Θεσσαλονίκη, στα Κωνσταντινουπολίτικα Πυλαίας, στη Μενεμένη, στη Γλυφάδα, στη Νέα Ιωνία κ.ά.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Παλλαϊκό Μέτωπο Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
Δήμος Κόνιτσας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο δήμος Κόνιτσας καταργήθηκε το 2011 με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο, διευρυμένο Δήμο Κόνιτσας.
Είχε (πραγματικό) πληθυσμό 6.225 κατοίκους (2001). Έδρα του ήταν η Κόνιτσα. Στον δήμο περιλαμβάνονταν 25 συνολικά Δημοτικά διαμερίσματα:
Όμπλαστ της Πένζα
Το Όμπλαστ της Πένζα (ρωσικά: Пе́нзенская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Βρίσκεται στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα του Βόλγα. Το διοικητικό της κέντρο είναι η Πένζα (517.311 κάτοικοι - απογρ. 2010).
Ζώνη ώρας
Το Όμπλαστ της Πένζα βρίσκεται Ζώνη Ώρας της Μόσχας (MSK/MSD). Τα αρχικά του στο UTC είναι +0300 (MSK)/+0400 (MSD).
Δημογραφικά Στοιχεία
Συνολικός αριθμός γεννήσεων: 11,827 (2005) 12,046 (2006)
Συνολικός αριθμός θανάτων: 25,790 (2005) 24,042 (2006)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πενζα
Κλεάνθης Τριαντάφυλλος
Ο Κλεάνθης Τριαντάφυλλος (1850 - 25 Μαΐου 1889) ήταν Έλληνας σατιρικός ποιητής και δημοσιογράφος του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Απολλωνία της Σίφνου το 1850. Σπούδασε δάσκαλος, όπως ο πατέρας του, και διορίστηκε στην Άνδρο. Εκεί έμαθε γαλλικά και μετέφρασε γαλλικά ποιήματα, όπως την Απελπισία του Λαμαρτίνου. Στη συνέχεια πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνεργάστηκε με τα έντυπα Νεολόγος, Κουδουνάτος, Σάλπιγξ και Διογένης. Εκεί εξέδωσε και μια ποιητική συλλογή ανώνυμα. Εξαιτίας του καυστικού του ύφους διώχθηκε από τις οθωμανικές αρχές και κατέφυγε στην Αθήνα. Το 1878 μαζί με τον Βλάση Γαβριηλίδη ίδρυσε το προοδευτικό πολιτικό και σατιρικό περιοδικό Ραμπαγάς, από την ομώνυμη κωμωδία του Βικτοριέν Σαρντού, που τότε είχε μεταφραστεί από τον Ιωάννη Καμπούρογλου, αλλά είχε απαγορευτεί από την κυβέρνηση Κουμουνδούρου. Από το όνομα του περιοδικού ο Κλεάνθης Τριαντάφυλλος έγινε γνωστός με το ψευδώνυμο "Ραμπαγάς".
Το περιοδικό προκάλεσε αντιδράσεις και οδήγησε σε φυλάκιση των εκδοτών του. Συνέχισε την έκδοση του, όμως, και μετά την αποχώρηση του Γαβριηλίδη, το 1880. Το 1881 έπεσε θύμα δολοφονικής απόπειρας. Μετά από οκτάμηνη διακοπή, λόγω οικονομικών προβλημάτων, το 1887 συνέχισε την έκδοση του Ραμπαγά σε συνεργασία με τον Ρόκκο Χοϊδά. Ο Χοϊδάς δημοσίευσε δύο άρθρα που θεωρήθηκαν υβριστικά για τον βασιλιά και γι' αυτό φυλακίστηκαν και οι δύο. Αποφυλακίστηκε μετά από έξι μήνες και στις 25 Μαΐου 1889 ο Τριαντάφυλλος αυτοκτόνησε. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από σοβαρή ψυχική διαταραχή.
Έργο
Με τον Ραμπαγά συνεργάστηκαν ποιητές, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Γεώργιος Δροσίνης και ο Νίκος Καμπάς, και έτσι το περιοδικό αποτέλεσε πρόδρομο για τη Νέα Αθηναϊκή Σχολή. Η συμβολή του Κλεάνθη Τριαντάφυλλου στη λογοτεχνία βρίσκεται στα σατιρικά ποιήματα που δημοσίευσε στο περιοδικό του, καθώς και στις μεταφράσεις ποιημάτων του Βερανζέρου.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Κεχριμπάρι
thumb|Κεχριμπαρένια κοσμήματα. Το ελλειψοειδές έχει διαστάσεις 52 mm × 32 mm. μικρογραφία|Ακατέργαστο κεχριμπάρι μικρογραφία|Η «κεχριμπαρένια αίθουσα» στα [[Ανάκτορα της Αικατερίνης, κοντά στην Αγία Πετρούπολη.]]
Το κεχριμπάρι (αρχ. ελλ. ἤλεκτρον) είναι απολιθωμένη ρητίνη η οποία χρησιμοποιείται για την κατασκευή διακοσμητικών αντικειμένων. Παρ' όλο που δεν είναι ορυκτό, μερικές φορές θεωρείται και χρησιμοποιείται ως πολύτιμος λίθος. Το μεγαλύτερο μέρος του κεχριμπαριού στον κόσμο είναι ηλικίας 30-90 εκατομμυρίων ετών. Το ημι-απολιθωμένο ρετσίνι ή το σχεδόν απολιθωμένο κεχριμπάρι καλείται κοπάλη. Ορισμένα τεμάχια κεχριμπαριού φέρουν έγκλειστα στο εσωτερικό τους καλοδιατηρημένα έντομα ηλικίας πολλών εκατομμυρίων ετών τα οποία έχουν μεγάλη παλαιοντολογική αξία.
Φυσικές ιδιότητες του κεχριμπαριού
Το χρώμα,η ζεστασιά και οι ηλεκτρικές του ιδιότητες έχουν χαρίσει στο κεχριμπάρι φήμη προστατευτικής και μαγικής ουσίας. Έτσι δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι χιλιάδες χρόνια τώρα καίγεται σαν λιβάνι κατά τη διάρκεια πνευματικών και θρησκευτικών τελετών. Όταν καεί, το κεχριμπάρι απελευθερώνει ευωδιαστό άρωμα πεύκου. Εξαιτίας της οργανικής του φύσης, το χρώμα του κεχριμπαριού συχνά ποικίλλει, ανάλογα με τον τύπο της ξένης ύλης που σκεπάστηκε με τον χυμό μετά από την έκκριση του φυτού: Μπορεί να είναι κίτρινο ή να έχει τον χρυσό τόνο ή το χρώμα του μελιού με το οποίο είμαστε εξοικειωμένοι, αλλά και κόκκινο, μπλε και πράσινο ενώ μπορεί επίσης να είναι αδιαφανές. Το γνήσιο κεχριμπάρι απελευθερώνει μία ευωδία πεύκου όταν τσιμπηθεί με ζεστή βελόνα. Αντίθετα, το πλαστικό θα μυρίσει δυσάρεστα. Το πραγματικό κεχριμπάρι είναι απαλό και ζεστό στο άγγιγμα, σε αντίθεση με το πλαστικό που είναι σκληρό και κρύο.
Χημική σύσταση
Το κεχριμπάρι δεν είναι ορυκτό. Τα τρία στοιχεία Άνθρακας, Οξυγόνο και υδρογόνο συμμετέχουν στην χημική του σύσταση με τις ακόλουθες αναλογίες: 67-87% Άνθρακας, 15% Οξυγόνο, 8.5-11% Υδρογόνο. Το Θείο απαντά σε μικρότερες ποσότητες, 0.26% ως 0.34%, μαζί με 0.5% ανόργανη ύλη.
Φθορισμός
Κάποια τεμάχια κεχριμπαριού φθορίζουν. Τα χρώματα που δημιουργούνται από τον φθορισμό είναι το μπλε και το κίτρινο. Γενικά κοιτάσματα με μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε θείο εμφανίζουν το φαινόμενο του φθορισμού.
Σκληρότητα
Στην κλίμακα σκληρότητας Mohs το κεχριμπάρι έχει σκληρότητα 1,5 - 2,5. Αυτή διαφέρει ανάλογα από την προέλευση και τον τύπο του κεχριμπαριού. Η μικρή σκληρότητά του είναι και ο βασικός παράγοντας της δύσκολης συντήρησής του κατά την διάρκεια των χρόνων.
Ειδικό βάρος
Το κεχριμπάρι είναι πολύ ελαφρύ και δίνει την αίσθηση πλαστικού. Οι Έλληνες το αποκαλούσαν ήλεκτρο, εξαιτίας της φωτεινότητας και της λαμπρότητάς του (σύμφωνα με το Λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη). Το πραγματικό κεχριμπάρι επιπλέει σε αλατόνερο (περιεκτικότητας περίπου 2 κουταλιών της σούπας αλάτι ανά κούπα νερού). Αντίθετα, το πλαστικό (σε πολλές μορφές του) και ο βακελίτης βυθίζονται. Το ειδικό βάρος του είναι σχετικά χαμηλό, 1,05 – 1,10. Πρακτικά το κεχριμπάρι επιπλέει σε αλατισμένο νερό. Δεν επιπλέει στην θάλασσα αλλά μπορεί και μετακινείται μίλια ολόκληρα σ’ αυτήν.
Χρώμα
Εξαιτίας την οργανικής του φύσης, το χρώμα του κεχριμπαριού συχνά ποικίλλει, ανάλογα με τον τύπο της ξένης ύλης που σκεπάστηκε με τον χυμό μετά από την έκκριση του φυτού. Το χρώμα του κεχριμπαριού μπορεί να είναι κίτρινο, ή να έχει τον χρυσό τόνο ή το χρώμα του μελιού (με το οποίο είμαστε πιο εξοικειωμένοι), αλλά και κόκκινο, μπλε και πράσινο και μπορεί επίσης να είναι αδιαφανές
Για το χρώμα του κεχριμπαριού έχουν γραφτεί ολόκληρα βιβλία και sites. Πάντως αυτό περιγράφεται κυρίως με δύο τρόπους: την θολερότητα και την απόχρωση. Το περισσότερο θολό κεχριμπάρι είναι το λεγόμενο άσπρο. Μια ολόκληρη γλώσσα έχει αναπτυχθεί για να περιγράψει την θολερότητα του κεχριμπαριού από το λευκό μέχρι το καθαρό κεχριμπάρι. (βλ. πίνακα)
Αντίδραση στους διαλύτες
Μερικοί μελετητές έχουν σημειώσει τις αντιδράσεις του κεχριμπαριού σε οργανικούς διαλύτες. Ο παρακάτω πίνακας είναι αποτέλεσμα της μελέτης των Rice, Fraquet and Bauer. Το κεχριμπάρι διαλύεται στα ακόλουθα:
Παγκόσμια εμφάνιση του κεχριμπαριού
thumb|400px|Κοιτάσματα κεχριμπαριού και Ιστορικές διαδρομές κεχριμπαριού στην Ευρώπη. Υπόμνημα: Ισχυρές κόκκινες κουκίδες: κοιτάσματα σύμφωνα με Ganzelewski/Slotta . Μικρές κόκκινες κουκίδες: κοιτάσματα σύμφωνα με Stahl . Λευκές κουκίδες: πολύ μικρά κοιτάσματα . Μαύρες και κόκκινες γραμμές: Ιστορικές διαδρομές  κεχριμπαριού. Το κεχριμπάρι βρίσκεται σε όλο τον κόσμο. Κοιτάσματα του κεχριμπαριού βρίσκονται επίσης και στη βόρεια Ελλάδα.
Πηγές
Κατηγορία:Απολιθώματα Κατηγορία:Πολύτιμοι λίθοι Κατηγορία:Φυσικά υλικά
Αργίλιο
Το αργίλιο ή αλουμίνιο (aluminium) είναι το χημικό στοιχείο με σύμβολο Al και ατομικό αριθμό 13. Είναι ένα αργυρόλευκο μέταλλο, στοιχείο που ανήκει στην ομάδα IIIA (13) του περιοδικού συστήματος, μαζί με το βόριο. Είναι από τα πιο ελαφρά μεταλλικά στοιχεία σε ειδικό βάρος (π.χ. το 1/3 περίπου του χάλυβα). Από πλευράς εξάπλωσης, είναι το πιο άφθονο μέταλλο στο φλοιό της Γης και συνολικά το τρίτο (3ο) αφθονότερο χημικό στοιχείο στον πλανήτη μας, μετά το οξυγόνο και το πυρίτιο. Κατά βάρος αποτελεί περίπου το 8% του στερεού φλοιού. Ωστόσο, είναι χημικώς πολύ δραστικό ώστε να βρίσκεται στη φύση ως ελεύθερο μέταλλο. Αντίθετα, απαντάται συνήθως ενωμένο σε περισσότερα από 270 διαφορετικά ορυκτά. Η πρωταρχική πηγή για τη βιομηχανική παραγωγή του μετάλλου, είναι ο βωξίτης.
Το μεταλλικό αλουμίνιο έχει (φαινομενικά) υψηλή αντοχή στη διάβρωση. Αυτό στην ουσία συμβαίνει γιατί με την έκθεση του μετάλλου στην ατμόσφαιρα σχηματίζει στιγμιαία ένα λεπτό επιφανειακό, μη ορατό, στρώμα οξειδίου του, το οποίο και εμποδίζει τη βαθύτερη διάβρωσή του (φαινόμενο της παθητικοποίησης). Επίσης, εξαιτίας της σχετικά χαμηλής του πυκνότητας και της εγγενούς χημικής τάσης του να δημιουργεί μεγάλη ποικιλία κραμάτων, έγινε στρατηγικό μέταλλο για την αεροδιαστημική (και όχι μόνο) βιομηχανία. Είναι, επίσης, εξαιρετικά χρήσιμο στη χημική βιομηχανία, τόσο αυτούσιο ως καταλύτης, όσο και με τη μορφή διαφόρων ενώσεών του.
Ιστορία
thumb|left|220px|Αλουμινένιo κέρμα αξίας δέκα [[Λεπτό (νόμισμα)|λεπτών (τρύπια δεκάρα) του 1966.]] thumb|left|Το άγαλμα του [[Αντέρως|Αντέρωτα, ως Αγγέλου της Χριστιανικής Αγάπης (που συχνά συγχέεται με τον αρχαίο θεό Έρωτα), στην Πικαντίλι Σέρκους (Piccadilly Circus) στο Λονδίνο. Φιλοτεχνήθηκε από τον Άλφρεντ Γκίλμπερτ (Alfred Gilbert) το 1893 και ήταν ένα από τα πρώτα αγάλματα που κατασκευάσθηκαν από αλουμίνιο.]]
Οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι γνώριζαν τη στυπτηρία (διπλό θειικό άλας αργιλίου και καλίου) και τη χρησιμοποιούσαν. Επίσης, χρησιμοποιούσαν αργιλοπυριτικές ενώσεις στην κεραμική. Το 1761 ο Γκιτόν ντε Μορβό (Guyton de Morveau) πρότεινε το όνομα «αλουμίνα» για το οξείδιο του αργιλίου (Al2O3). Το αργίλιο ανακαλύφθηκε, ως στοιχείο, το 1808 από τον Σερ Χάμφρι Ντέιβι, ο οποίος και του έδωσε το όνομα, αρχικά «αλούμιο» και αργότερα «αλουμίνιο», αφού το στοιχείο προερχόταν από το οξείδιό του, την αλουμίνα. Το 1825 ο Δανός επιστήμονας Χανς Κρίστιαν Έρστεντ (Hans Christian Ørsted) απομόνωσε πρώτη φορά το αργίλιο, όταν κατεργάστηκε άνυδρο χλωριούχο αργίλιο με αμάλγαμα καλίου. Το 1827 περιγράφηκε αναλυτικά από τον Φρήντριχ Βέλερ (Friedrich Wöhler) μία μέθοδος παρασκευής του αργιλίου σε σκόνη από άνυδρο χλωριούχο αργίλιο και κάλιο.
Ο Βέλερ γενικά πιστώνεται την απομόνωση του αργιλίου, αλλά επίσης και ο Έρστεντ πρέπει επίσης να αναφερθεί ως αυτός που το ανακάλυψε. Επιπλέον ο Pierre Berthier ανακάλυψε ότι περιέχεται αλουμίνιο στο βωξίτη και κατόρθωσε επιτυχημένα την εξόρυξη του μετάλλου από το ορυκτό. To 1854 ο Ανρί Σεν-Κλερ Ντεβίλ (Henri St-Claire Deville), βασισμένος στις εργασίες του Βέλερ επινοεί την πρώτη εμπορική μέθοδο παραγωγής του. Αρχικά, το κόστος του αργιλίου ήταν υψηλότερο από αυτό του χρυσού και του λευκόχρυσου. Γι' αυτό το λόγο σε γεύματα του Ναπολέοντος Γ' της Γαλλίας, οι πιο σημαντικοί καλεσμένοι έτρωγαν σε πιάτα από αργίλιο !
Το 1886 ήρθε η μεγάλη επανάσταση στην παραγωγή αλουμινίου, οπότε εφευρέθηκε η μέθοδος Hall-Heroult. Σε αυτή τη μέθοδο, τήγμα μίγματος κρυολίθου (φθοριούχο άλας του νατρίου και του αργιλίου: Na3AlF6) αργιλίου και οξειδίου το αργιλίου (αλουμίνα: Al2O3) ηλεκτρολύεται με συνεχές ρεύμα. Το τηγμένο αργίλιο συγκεντρώνεται στο βυθό του ηλεκτρολυτικού λουτρού. Όλο το αλουμίνιο που παράγεται στον κόσμο παράγεται με αυτή τη μέθοδο.
Το 1889 ο Bayer επινόησε μία μέθοδο καθαρισμού του βωξίτη προς παρασκευή αλουμίνας, με τη χρήση καυστικού νατρίου. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για την παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων αλουμινίου. Το 1900 η παγκόσμια παραγωγή αλουμινίου ήταν 8000 τόνοι. Έκτοτε αυξήθηκε με πολύ μεγάλους ρυθμούς, για να φτάσει το 1999 τα 24 εκατομμύρια τόνους.
Ιδιότητες
Οι ιδιότητες που κάνουν το αλουμίνιο τόσο σημαντικό για τη βιομηχανία είναι το χαμηλό του ειδικό βάρος, η υψηλή αντοχή του σε μηχανικές καταπονήσεις και η εξαιρετική αντοχή του στη διάβρωση, η οποία οφείλεται στο φαινόμενο της παθητικοποίησης. Το καθαρό αλουμίνιο είναι αρκετά μαλακό και όλκιμο. Με την προσθήκη σιδήρου, χαλκού και άλλων κραματικών στοιχείων βελτιώνονται κατά πολύ οι μηχανικές του ιδιότητες. Το αλουμίνιο υφίσταται εύκολα κατεργασία με χύτευση και με αφαίρεση υλικού. Παρουσιάζει, επίσης, πολύ καλή θερμική και ηλεκτρική αγωγιμότητα.
Χρήσεις
thumb|Δοχείο σκουπιδιών, ελληνικής κατασκευής, από λαμαρίνα και προφίλ αλουμινίου. Τα κράματα αλουμινίου με 2,5-6,3% κ.β. χαλκό ονομάζονται ντουραλουμίνια (δηλ. κράματα αλουμινίου με υψηλή αντοχή). Περιέχουν συνήθως ως πρόσθετα κραματικά στοιχεία μαγνήσιο και σπανιότερα, μαγγάνιο και πυρίτιο. Παρουσιάζουν εξαιρετικές μηχανικές ιδιότητες, οι οποίες οφείλονται στη σκλήρυνσή τους με δημιουργία κατακρημνισμάτων και χρησιμοποιούνται ευρύτατα στην αεροναυπηγική, λόγω του χαμηλού τους βάρους και της εξαιρετικής τους αντοχής. Τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιούνται στην αεροναυπηγική και σε άλλες εφαρμογές όπου το χαμηλό βάρος και οι καλές μηχανικές ιδιότητες σε χαμηλές θερμοκρασίες είναι ζητούμενα κράματα αλουμινίου-λιθίου.
Άλλα κράματα αλουμινίου χρησιμοποιούνται στην αυτοκινητοβιομηχανία, τη βιομηχανία αθλητικών ειδών και τη ναυπηγική. Χρησιμοποιείται επίσης για την κατασκευή των κουτιών για ποτά, του αλουμινόχαρτου και άλλων υλικών και εργαλείων της κουζίνας.
Το οξείδιο του αργιλίου, η αλουμίνα, βρίσκεται στη φύση με τη μορφή του ρουμπινιού, του ζαφειριού και του κορουνδίου. Το κορούνδιο έχει σκληρότητα στην κλίμακα Mohs ίση με 9, πράγμα που το κάνει ένα από τα σκληρότερα υλικά στη φύση. Γι' αυτό το λόγο χρησιμοποιείται ως λειαντικό η συνθετική αλουμίνα. Τα οξείδια του αργιλίου χρησιμοποιούνται επίσης στην υαλουργία και την κατασκευή λέιζερ. Κρύσταλλοι ρουμπινιού χρησιμοποιούνται επίσης ως αισθητήρες πίεσης για υψηλές πιέσεις. Γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας κατασκευάζονται επίσης συχνά από αλουμίνιο, καθώς έχει μικρότερο βάρος και κόστος από το χαλκό (αν και όχι τόσο καλή ηλεκτρική αγωγιμότητα).
Οι στυπτηρίες (alums), τα διπλά θειϊκά άλατα του αργιλίου, κρυσταλλικές ενώσεις (άλατα) του αργιλίου με το γενικό χημικό τύπο K2SO4·Al2(SO4)3·24H2Ο χρησιμοποιούνται ως στυπτικές ενώσεις καθώς και στη βαφική. Ορισμένα κράματα ή ενώσεις του αργιλίου (λ.χ. υδροξείδια του) αποτελούν εξαιρετικές αντιπυρικές ενώσεις για την υψηλή αντοχή πολλών υλικών στη φωτιά (πλαστικά, υφάσματα, ξύλο).
Παραγωγή
right|220px|thumb|Το [[διάγραμμα φάσεων κρυολίθου–αλουμίνας παρουσιάζει ένα ευτηκτικό σημείο για 10,5% κ.β. Al2O3 με σημείο τήξης 960 °C, γεγονός που επιτρέπει την παραγωγή αλουμινίου από τήγμα των δύο ενώσεων.]] Σήμερα, η παραγωγή αλουμινίου ακολουθεί σε γενικές γραμμές την ακόλουθη διαδικασία:
Πρώτα ο βωξίτης εξορύσσεται από το κοίτασμα (συνήθως επιφανειακό). Στη συνέχεια εκπλύνεται, θρυμματίζεται και διαλύεται σε πυκνό διάλυμα καυστικού νατρίου σε υψηλή θερμοκρασία και πίεση. Με αυτό τον τρόπο, οι προσμίξεις του βωξίτη (κυρίως οξείδια του σιδήρου και του πυριτίου) απομακρύνονται και παραμένει στο διάλυμα το καυστικό νάτριο με το οξείδιο του αργιλίου. Στη συνέχεια απομακρύνεται και το καυστικό νάτριο και παραμένει μόνο το ένυδρο οξείδιο του αργιλίου, το οποίο πυρώνεται στους 1100° C έτσι, ώστε να απομακρυνθεί το νερό.
Ακολουθεί η ηλεκτρόλυση. Το οξείδιο του αργιλίου διαλύεται σε τήγμα κρυολίθου, το οποίο βρίσκεται σε ηλεκτρολυτική λεκάνη με άνοδο ηλεκτρόδιο άνθρακα και κάθοδο την επένδυση της λεκάνης από ανθεκτικό μέταλλο. Στη συνέχεια διαβιβάζεται μέσα από αυτό συνεχές ηλεκτρικό ρεύμα χαμηλής τάσης αλλά εξαιρετικά υψηλής έντασης (περίπου 150000 Αμπέρ). Το τηγμένο αλουμίνιο συλλέγεται από το βυθό της λεκάνης. Το παραγόμενο κατά την ηλεκτρόλυση οξυγόνο κατευθύνεται προς την άνοδο από άνθρακα, τον οποίο καίει, (γι' αυτό και τα ηλεκτρόδια της ανόδου αντικαθίστανται τακτικά) διατηρώντας έτσι τη θερμοκρασία του τήγματος σε υψηλά επίπεδα. Παράλληλα, όμως, παράγεται και φθόριο (προερχόμενο από τον κρυόλιθο), το οποίο συλλέγεται με ειδικό κάλυμμα της λεκάνης και, κατευθυνόμενο σε ειδική μονάδα ανακυκλώνεται, ώστε να μην καταλήξει στην ατμόσφαιρα.
Η ηλεκτρόλυση είναι μια διεργασία η οποία είναι εξαιρετικά ηλεκτροβόρα. Ένα τυπικό εργοστάσιο παραγωγής αλουμινίου καταναλώνει ρεύμα όσο μια μικρή πόλη. Ενδεχόμενη διακοπή ρεύματος για παραπάνω από 4 ώρες σημαίνει στερεοποίηση των τηγμάτων στις λεκάνες και, συνεπώς, καταστροφή τους. Γι' αυτό το λόγο, τα περισσότερα εργοστάσια είτε παράγουν επιτόπου την ηλεκτρική ενέργεια που καταναλώνουν είτε συνδέονται με παραπάνω από μία πηγές ενέργειας (έχουν δηλαδή απευθείας διεθνείς συνδέσεις).
Εκτός από το βωξίτη, το αργίλιο βρίσκεται στη φύση στα ορυκτά της αργίλου και στους κρυστάλλους του ρουμπινιού, του ζαφειριού και του κορουνδίου αλλά και σε πολύ μεγάλο αριθμό πυριτικών, κυρίως, ορυκτών. Μεγάλος αριθμός βιομηχανικών ορυκτών περιέχει αργίλιο.
Ισότοπα
Το μοναδικό ισότοπο του αργιλίου το οποίο βρίσκεται στη φύση είναι το 27Al.
Χημεία
Συνηθισμένες οξειδωτικές καταστάσεις του αργιλίου είναι οι καταστάσεις 0 και +3.
Το αργίλιο οξειδώνεται πολύ γρήγορα από τον αέρα, με σχηματισμό ενός λεπτού στρώματος οξειδίου το οποίο σταματά την περαιτέρω οξείδωση. Αντιδρά επίσης με τα αλογόνα προς σχηματισμό των αντίστοιχων αλάτων. Τα οξέα προσβάλλουν το αλουμίνιο, όπως και τα πυκνά διαλύματα ισχυρών βάσεων. Στην τελευταία περίπτωση δημιουργείται το ιόν [Al(ΟH)4]-.
Σκρατς
Παρ' ότι το scratch πήρε το όνομα του λόγο του ξυσίματος (scratch) της βελόνας του πικ-απ πάνω στον δίσκο, χάρις την τεχνολογία είναι πλέον εφικτή η δημιουργία scratch και από την χρήση cd-player (συγκεκριμένων μοντέλων όμως) αλλά και μέσω προγραμμάτων δημιουργίας μουσικής για υπολογιστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Αποδούλου Ρεθύμνης
Το Αποδούλου είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Είναι κτισμένο στα νότια του Νομού Ρεθύμνης, κάτω από τους πρόποδες του όρους Ψηλορείτη, με θέα το Λιβυκό πέλαγος. Απέχει 54 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και 84 από το Ηράκλειο.
Το χωριό έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.
Σήμερα αριθμεί 230, περίπου, μόνιμους κατοίκους, ενώ κοντά στο χωριό ανασκάπτεται μινωικός οικισμός, ο οποίος λειτουργούσε συμπληρωματικά αυτού της Φαιστού, που δεν απέχει πολύ.
Το χωριό είναι επίσης γνωστό για το αρχοντικό της Καλλίτσας Ψαρουδάκη, η οποία μικρό παιδί, στα χρόνια της Επανάστασης του 1821, απήχθη από τους Τούρκους, που είχαν υπό την κυριαρχία τους τότε το νησί της Κρήτης και πουλήθηκε στην Αίγυπτο. Όμως ευτύχησε, αφού παντρεύτηκε το 1828 τον Ρόμπερτ Χέιν, γόνο πλούσιας οικογένειας από τη Σκωτία και, μη ξεχνώντας το χωριό της, επέστρεψε και έφτιαξε το αρχοντικό που υπάρχει μέχρι σήμερα.
Ονομασία και ιστορία
Το Μεσαίωνα οι πειρατές εξορμούσαν σε παράλιες περιοχές της Κρήτης παίρνοντας τους κατοίκους σκλάβους. Πολλοί ανακτούσαν την ελευθερία τους πληρώνοντας λύτρα. Σε πολλές διαθήκες της εποχής εκείνης αναφέρονται κληροδοτήματα για την απελευθέρωση δούλων. Κάτι τέτοιο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο αρχικός οικισμός αναπτύχθηκε από τέτοιους οικιστές που αποτραβήχτηκαν σε πιο ορεινά μέρη.
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το τοπωνύμιο Αποδούλου, δεν προέρχεται από το Απόδουλος, ήτοι απελευθερωθείς δούλος, αλλά Απόδουλος σημαίνει εκείνος, ο οποίος επεράτωσε την εργασία του. Πρβλ. "Εβράδυασε και ακόμη δεν αποδουλέψαμε", ήτοι δεν επερατώσαμε την εργασία μας.
Υπάρχει και τρίτη εκδοχή, σύμφωνα με την οποίαν το τοπωνύμιο Αποδούλου είναι προελληνικό. Ως γνωστόν, στην μεγαλόνησο Κρήτη διατηρούνται πολλά προελληνικά τοπωνύμια.
Αναφέρεται το 1577 από το Fr. Barozzi, από τον Καστροφύλακα και από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα ως Apodhulu το 1630. Στην αιγυπτική απογραφή του 1834 αναφέρεται Apodhulo με 14 χριστιανικές και 6 τούρκικες οικογένειες. Κατά τη διάρκεια της Κρητικής Επανάστασης του 1866-1869, το χωριό κατέστη δύο φορές τόπος σύγκρουσης μεταξύ των Ελλήνων επαναστατών και των οθωμανικών δυνάμεων: πρώτα τη 12η Φεβρουαρίου του 1867 όπου πραγματοποιήθηκε ελληνική επίθεση, η οποία αποκρούστηκε λόγω έγκαιρης ενίσχυσης των αμυνομένων και κατόπιν στα τέλη Νοεμβρίου του 1868, όταν ισχυρές οθωμανικές δυνάμεις πραγματοποίησαν εκκαθαριστική επιχείρηση στην ευρύτερη περιοχή.
Αρχαιολογικοί Χώροι και Μνημεία
Νούφεια, ναός Αγίου Γεωργίου Ξιφηφόρου : Βυζαντινός ναός με τοιχογραφίες καλής ποιότητας του 13ου αιώνα.
Κονάκι : Μεγαλοπρεπές οικοδόμημα, το οποίο ανηγέρθη από τον σύζυγο της Καλλιόπης ή Καλλίτσας Αλεξάνδρου Ψαρουδάκη το 1846. Η Καλλίτσα συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Τούρκους το 1821/1822, μαζί με έναν αδελφό της Ιωάννη, ακολούθως επωλήθησαν ως δούλοι. Η Καλλίτσα κατέληξε στο σκλαβοπάζαρο της Αλεξάνδρειας (Αίγυπτος), όπου την αγόρασε ένας ΄Αγγλος Λόρδος, ο οποίος εξετίμησε την ευφυία και την ομορφιάν της και την οποίαν κατόπιν έλαβε ως σύζυγον ο υιός του. Το 1828 επεσκέφθησαν την Κρήτη και το Αποδούλου για να γνωρίσουν τους γονείς και την Οικογένεια της Καλλίτσας και το 1846, σύμφωνα με σωζόμενη κτητορική επιγραφή, ανηγέρθη ο Πύργος-Κατοικία, που οι κάτοικοι του Αποδούλου αποκαλούν Κονάκι, ήτοι Μέγαρον. Αυτό έχει κηρυχθεί ως ιστορικό-διατηρητέο μνημείο και ανήκει στην Οικογένεια Αριστείδου Γ. Ψαρουδάκη και κληρονόμων Ιωάννη Γ. Ψαρουδάκη.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αποδούλου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 18,826 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Μάνδρες, Ρίζικας και Σάτα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πρόεδροι της Κοινότητας μεταπολιτευτικά
Πριν το 1974, κοινοτάρχης επί 10 και πλέον χρόνια διατέλεσε ο Νικόλαος Γεωργ. Τρουλλινός, υπηρετήσας επί 35ετία στη Χωροφυλακή, ο οποίος πέθανε στις 21 Σεπτεμβρίου 1980.Στα έργα του συμπεριλαμβάνονται η στέγαση της κοινότητας και της αστυνομίας, η κατασκευή αμαξιτής οδού, η υδροδότηση του χωριού και η ανέγερση ναού στο νεκροταφείο. Πρόεδροι της Κοινότητας Αποδούλου, διετέλεσαν μετά το 1975, οι:
Δείτε: Κοινότητα Αποδούλου
Μεταφορές
Το χωριό διασχίζει η Επαρχιακή Οδός 13, γνωστή και ως Αμαριώτικος Δρόμος, που το ενώνει με το Ρέθυμνο (Περιβόλια, Πρασιές) και το υπόλοιπο Αμάρι (Απόστολοι, Γεωργική Σχολή, Βιζάρι, Φουρφουράς, Κουρούτες, Νίθαυρις, Αποδούλου, Βαθιακό, Πλάτανος, Άρδακτος, Λοχριά). Η αναβάθμιση του δρόμου αυτού είναι υπό μελέτη.
Πηγές - Βιβλιογραφία
Αποδουλου Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Αρσενιοσιδηρίτης
Σχετίζεται με σκοροδίτη, φαρμακόλιθο, αδαμίτη, ερυθρίτη, αρσενοπυρίτη και τα σχετικώς ασυνήθιστα λελλινγκίτη και μπεουδαντίτη.
Απαντά σε αρκετά σημεία του πλανήτη, πάντα ως δευτερογενές ορυκτό σε ζώνες εξαλλοιώσεων. Σχετικά μεγάλοι κρύσταλλοι ανευρίσκονται στο Μεξικό (περιοχές Santa Ana, Mapimi, Mazapil, La Mur), στη Βολιβία, τη Νότια Αυστραλία, την Καρινθία (Αυστρία), τη Γερμανία (Σαξωνία και περιοχή Μέλανος Δρυμού), την Αγγλία (περιοχές Κάμπρια, Ντέβον και Κορνουάλλη), τη Γαλλία (νομός Saone-et-Loire), τις ΗΠΑ (πολιτείες Καλιφόρνια και Γιούτα), το Τσουμέμπ της Ναμίμπια, ενώ μικρές εμφανίσεις του υπάρχουν σε πολλές άλλες χώρες.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται σε σχετικά μεγάλους κρυστάλλους στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχές Καμάριζας, Αγίας Βαρβάρας, Σουνίου).
Παραπομπές
Αρσενιοσιδηριτης Κατηγορία:Ορυκτά του ασβεστίου Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου
Ιωάννης Σκυλίσσης
Ο Ιωάννης Σκυλίσσης (1819 - 1890) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και εκδότης του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στη Σμύρνη, και αρχικά έγινε συντάκτης της «Μνημοσύνης», της «Αμάλθειας», και του «Άργου». Το έτος 1849 ίδρυσε τη δική του «Εφημερίδα της Σμύρνης» με πολιτικό και φιλολογικό περιεχόμενο. Ίδρυσε επίσης την εφημερίδα «Ημέρα» στην Τεργέστη.
Το 1887 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου ίδρυσε τα «Μύρια Όσα», ένα εικονογραφημένο πολύ επιμελημένο περιοδικό, που συνέχισε να εκδίδεται μέχρι τις παραμονές του Γαλλογερμανικού πολέμου.
Μετέφρασε επίσης πολλά και εξαιρετικά μυθιστορηματικά και κοινωνικά λογοτεχνικά έργα της γαλλικής φιλολογίας.
Απεβίωσε το 1890 στο Μόντε Κάρλο όπου είχε πάει λόγω της πάσχουσας υγείας του.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Ούρουστ (νησί)
Το Ούρουστ (Σουηδικά: Orust, σουηδική προφορά: [ˇuːrɵst]) είναι το τρίτο, σε έκταση, μεγαλύτερο νησί της Σουηδίας, μετά το Γκότλαντ και το Έλαντ με έκταση 345,6 τ.χλμ.. Έχει 15.010 κατοίκους το 2015 και πρωτεύουσα του νησιού, καθώς και του ομώνυμου δήμου, είναι το Χενών με 1.816 κατοίκους (2010).
Γεγονότα Ιουνίου 2009
30 Ιουνίου
Γεγονοτα 06
Ideal Bikes
Η Ideal Bikes είναι μια βιομηχανία ποδηλάτων που εδρεύει στην Πάτρα. Ιδρύθηκε το 1926 με το όνομα "Μανιατόπουλος" και από το 1977 πουλάει με το όνομα Ideal.
Σήμερα είναι η μεγαλύτερη εταιρία του είδους της στην Ελλάδα, απασχολεί 120 άτομα, και με περίπου 190.000 ποδήλατα το χρόνο μια από τις λίγες μεγάλες που κατασκευάζουν ποδήλατα στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιντεάλ Ιντεάλ Ιντεάλ Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Σταύρος Γιαννικάκης
Ο Σταύρος Γιαννικάκης (1948-1977) ήταν Έλληνας αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1948 στο χωριό Βαρύπετρο του Νομού Χανίων της Κρήτης. Ο πατέρας του ονομαζόταν Μιχαήλ.
Εισήλθε στο Ανώτατο Στρατιωτικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα της Πολεμικής Αεροπορίας, την επονομαζόμενη τότε Σχολή Αεροπορίας (νυν Σχολή Ικάρων), τον Οκτώβριο του 1966 και αποφοίτησε τέσσερα χρόνια μετά το Σεπτέμβριο του 1969 με το βαθμό του Ανθυποσμηναγού.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας
Ασημόγλαρος
Ταξινόμηση
Η ταξινόμηση του συμπλέγματός ασημόγλαρος/μελανόγλαρος είναι πολυ περίπλοκη, καθώς διαφορετικές αρχές αναγνωρίζουν από δύο έως οκτώ είδη.
Αυτή η ομάδα έχει κυκλική κατανομή γύρω από το βόρειο ημισφαίριο. Οι διαφορές μεταξύ των συγγενικών μορφών σ' αυτόν τον κύκλο είναι αρκετά μικρές, αλλά από τη στιγμή που ο κύκλος έχει ολοκληρωθεί, τα τερματικά μέλη, ο ασημόγλαρος και ο μελανόγλαρος, είναι εντελώς διαφορετικπά. Παρ' όλο που ζούν στις ίδιες περιοχές δεν διασταυρώνονται.
Η AERC αναγνωρίζει 6 είδη:
Υποείδη
thumb|Δύο γλάροι του υποείδους L. a. argenteus μόνοι τους σε μία [[ιρλανδία|ιρλανδική ακτή.]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαρίδες Κατηγορία:Πτωματοφάγα ζώα
Άλσος Νέας Σμύρνης
Το Άλσος Νέας Σμύρνης είναι ένας "πνεύμονας" πρασίνου στην καρδιά της πόλης της Νέας Σμύρνης που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του '20. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα που υπάρχουν στους δήμους της Αττικής με έκταση 50.000 τ.μ.
Θέση
Το Άλσος Νέας Σμύρνης βρίσκεται σε κεντρικό σημείο και περιβάλλεται από τους κεντρικότερους δρόμους της πόλης, ως εξής:
Ιστορική επισκόπηση
Ο χώρος που βρίσκεται σήμερα το Άλσος Ν. Σμύρνης είχε προβλεφθεί γι’ αυτή την χρήση από το πρώτο σχέδιο της πόλης της Ν. Σμύρνης που συντάχθηκε το 1924 από την επιτροπή Καλλιγά. Αποτέλεσε το πρώτο έργο στον προσφυγικό οικισμό το 1924, όταν Υπουργός Γεωργίας ήταν ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου.
Πριν από την εγκατάσταση των προσφύγων η έκταση ανήκε σε κτηματίες από την Πλάκα. Σύμφωνα με μαρτυρίες ήταν φυτεμένος με αμυγδαλιές και ευκαλύπτους. Τη βόρεια και τη νότια πλευρά του διέσχιζαν δύο μεγάλα ρέματα.
Το 1926, χάρη σε ενέργειες του Σμυρνιού Α. Αθηνογένη, προέδρου του Ταμείου Κοινωφελών Έργων, ο χώρος περιφράχτηκε με συρματόπλεγμα και άρχισε η φύτευση του χώρου βάσει σχεδίου που είχε συνταχθεί από το Υπουργείο Συγκοινωνιών. Στα μέσα της δεκαετίας του '30 είχε ήδη αρχίσει να διαμορφώνεται ο χώρος.
Ο χώρος του Άλσους Ν. Σμύρνης εποπτεύεται από το "Γραφείο Συντήρησης και Ανάπτυξης Δημοτικού Άλσους-Φυτωρίων" του "Τμήματος Γεωπονικής" της "Διεύθυνσης Περιβάλλοντος" του Δήμου Ν. Σμύρνης.
Εκδηλώσεις
Το 1937 αναφέρεται η πρώτη εκδήλωση στο Άλσος. Το διήμερο 21-22 Αυγούστου 1937 η ερανική επιτροπή της Αγίας Φωτεινής οργάνωσε αγροτική γιορτή στο Άλσος Νέας Σμύρνης, που περιλάμβανε χορούς, σμυρναϊκό πανηγύρι και φαγητό. Διατέθηκαν 6.500 εισιτήρια και τα έσοδα πήγαν για την ανέγερση του ναού. Η γιορτή αυτή στο Άλσος της Νέας Σμύρνης καθιερώθηκε ως ετήσιος θεσμός, ο οποίος συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη της πολιτιστικής ζωής της πόλης.