cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pitivi
Ιστορικό
Στο παρελθόν υπήρξαν πολλοί επεξεργαστές βίντεο διαθέσιμοι στο Λίνουξ, αλλά θεωρήθηκαν δύσχρηστοι. Ubuntu Community Manager Jono Bacon δήλωσε "Πίσω στο 2006, η κατάσταση επεξεργασίας του βίντεο απείχε πολύ από το να είναι εξαίρετη. Ο Michael Dominik δούλευε στο συναρπαστικό έργο Divaκαι ο Edward Hervey στο PiTiVi. Και οι δυο συνδύαζαν συναρπαστικές τεχνολογίες, που κατασκευάστηκαν στους θαυμάσιους οργανισμούς των GTK, GNOME, GStreamer και Cairo. Το Diva αναπτύχθηκε χρησιμοποιώντας Mono και το PiTiVi χρησιμοποιώντας Python. Με τη φήμη του βίντεο στον αέρα, οι Michael και Edward έδειξαν τα έργα τους στη Villanova GUADEC κάτω από επευφημίες.".
Ο Bacon σημείωσε επίσης ότι το Pitivi πήρε πολύ χρόνο για να ωριμάσει: "Ο Edward, αφού είχε δημιουργήσει την πρώτη υλοποίηση του PiTiVi χρειάστηκε να εξασφαλίσει ότι τα GStreamer και GNonLin ήταν αρκετά ώριμα και σταθερά για να χρησιμοποιηθούν στην εφαρμογή του".
Συμπερίληψη στην προεπιλεγμένη ρύθμιση των εφαρμογών του Ουμπούντου
Τον Απρίλιο του, με την έκδοση του Ubuntu 10.04 Lucid Lynx, η έκδοση PiTiVi 0.13.4 έγινε ο πρώτος επιλεγμένος επεξεργαστής ταινίας που προσφερόταν ως μέρος του CD Ουμπούντου ISO.
Σε απάντηση σε αυτό, ο Jeff Fortin, ένας από τους προγραμματιστές του έργου προέβαλε ανησυχίες σχετικά με τα αίτια που δόθηκαν για την αφαίρεση του Pitivi από τις προεπιλεγμένες εφαρμογές εξέφρασε δυσαρέσκεια στην Canonical/Ubuntu για την μη υποστήριξη της εφαρμογής όπως θα περίμεναν.
Ξαναδούλεμα
Ο Edward Hervey ανακοίνωσε τη διαθεσιμότητα του (GES) στο τέλος του 2009. Παραπέρα επιβεβαιώσεις των προθέσεων για μεταφορά του Pitivi στο GES ήρθαν στο συνέδριο του Meego το 2011. Τον Σεπτέμβριο του 2011, με την έκδοση του 0.15 ο Thibault Saunier ανακοίνωσε επίσημα ότι η επόμενη έκδοση του Pitivi θα βασίζεται στο GES.
Μετονομασία σε Pitivi
Με την έκδοση 0.91, το PiTiVi μετονομάστηκε σε Pitivi.
Συλλογή πόρων
Τον Φεβρουάριο του 2014 το έργο ανακοίνωσε ότι ζητούσε 100.000 € για παραπέρα ανάπτυξη. Τα χρήματα θα μοιραστούν, ως εξής: Φάση 1 - €35000 για βελτίωση της σταθερότητας για την έκδοση 1.0. Φάση 2 - Βελτίωση χαρακτηριστικών, €1925 για προσθήκη μιας μαγνητικής γραμμής χρόνου, €4400 για διεπαφές επεξεργασίας με πολλές κάμερες, €4766 για μεταφορά σε Mac OS X. Η συλλογή πόρων θα πραγματοποιηθεί μέσα από τον οργανισμό GNOME.
Χαρακτηριστικά
Το Pitivi κληρονομεί τις δυνατότητές του για εισαγωγή και εξαγωγή (απόδοση) πολυμέσων από τον σκελετό GStreamer, ή από πρόσθετα για το GStreamer. Το Pitivi υποστηρίζει δυνατότητες απλής επεξεργασίας πολυμέσων όπως περικοπή, προσκόλληση, διαίρεση και αποκοπή αποσπασμάτων. Η ανάμειξη ήχου υποστηρίζεται από καμπύλες, που οπτικοποιούνται ως τμήματα γραμμής που σχεδιάστηκαν πάνω σε μια κυματομορφή ήχου. Το Pitivi έχει τη δυνατότητα να διασχίσει ένα τμήμα των πολυμέσων χρησιμοποιώντας καθαριστές ή συντομεύσεις πληκτρολογίου. Αποσπάσματα ήχου και εικόνας μπορούν να συνδεθούν μαζί και να θεωρηθούν ως ένα μοναδικό απόσπασμα. Η αρχική υποστήριξη για την ανάμειξη βίντεο (σύνθεση και μεταβάσεις) προστέθηκε στο τέλος του 2009, αλλά εξακολουθεί να δουλεύεται εντατικά. Ένας περισσότερο αναλυτικός κατάλογος χαρακτηριστικών μπορεί να βρεθεί στον ιστότοπο του Pitivi.
Ο Jean-François Fortin Tam μίλησε στο Libre Graphics Meeting το 2009, για το πώς η χρηστικότητα έγινε κύριος παράγοντας για το έργο Pitivi, και το πώς οι σκέψεις σχεδιασμού επηρέασαν τη διεπαφή χρήστη του PiTiVi, με παραδείγματα όπως η χρήση των έξυπνων διαβαθμίσεων στα αντικείμενα της γραμμής χρόνου, η εισαγωγή μεταφοράς και απόθεσης καθώς και ο άμεσος χειρισμός, η εγγενής ολοκλήρωση θέματος και η μείωση της περιπλοκότητας αξιολογώντας προσεκτικά την ανάγκη (ή την έλλειψη της) για επιβολή επιλογών προτήμισης στους χρήστες. Μια άλλη ομιλία, εστιασμένη στα οικονομικά των επεξεργαστών βίντεο ανοιχτού κώδικα δόθηκε από τον στο Libre Graphics Meeting το 2011.
Μέσα από το GStreamer, το Pitivi είναι ο πρώτος επεξεργαστής ανοιχτού κώδικα που υποστηρίζει το Material Exchange Format (MXF).
Χορηγίες
Στο τέλος του 2008, η Collabora Multimedia αποφάσισε να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη του Pitivi σε όλο το 2009 αναθέτοντας στους Edward Hervey, Brandon Lewis και Alessandro Decina τη βελτίωση των Pitivi and GNonlin.
Η ανάπτυξη του έργου χρηματοδοτήθηκε επίσης από το θερινό πρόγραμμα κώδικα της Google.
Προσοχή μέσων
Σε μια συνέντευξη με το gnomedesktop.org ο Edward Hervey συζήτησε την κατάσταση του Pitivi και της επεξεργασίας του βίντεο στο Λίνουξ· σε ένα σημείο ο Hervey σημείωσε ότι "υπάρχει μια πλήρης έλλειψη συνοχής μεταξύ των διαφόρων εφαρμογών πολυμέσων/βιβλιοθηκών/υποστήριξης συσκευών στο Λίνουξ που είναι η αιτία της μη ύπαρξης ακόμα μιας πλατφόρμας αναφοράς για τη δημιουργία πολυμέσων". Αυτό το σημείο επεκτάθηκε παραπέρα σε ένα άλλο άρθρο που εμφάνισε ότι ο Hervey πίστευε ότι "αν η επιφάνεια εργασίας του Λίνουξ επρόκειτο να έχει έναν ωραίο και εύχρηστο επεξεργαστή βίντεο οποτεδήποτε σύντομα, πρέπει να κάνουμε κάτι για να αυξήσουμε  τον ρυθμό ανάπτυξης σημαντικά".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό επεξεργασίας βίντεο Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό βίντεο Κατηγορία:Λογισμικό πολυμέσων Κατηγορία:Τεχνολογία ταινιών και βίντεο Κατηγορία:Λογισμικό σχετικό με ήχο και βίντεο στο Λίνουξ Κατηγορία:Ελεύθερο πολυγλωσσικό λογισμικό Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό προγραμματισμένο σε Python Κατηγορία:Λογισμικό επεξεργασίας βίντεο που χρησιμοποιεί GTK+ Κατηγορία:Λογισμικό που χρησιμοποιεί PyGObject Κατηγορία:Λογισμικό που χρησιμοποιεί GStreamer Κατηγορία:Λογισμικό μόνο για Λίνουξ
Νίνα Μπερμπέροβα
Η Νίνα Νικολάγεβνα Μπερμπέροβα (Ни́на Никола́евна Бербе́рова, 8 Αυγούστου 1901 - 26 Σεπτεμβρίου 1993) ήταν Ρωσίδα συγγραφέας. Εγκατέλειψε τη Ρωσία το 1922 και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1925. Το 1950 μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και δίδαξε ρωσικά στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι διηγηματογράφοι
Δημοσθένης Λιγδόπουλος
Ο Δημοσθένης Λιγδόπουλος (1898-1920) ήταν φοιτητής Μαθηματικών, ηγετικό στέλεχος του ΣΕΚΕ και διευθυντής της σοσιαλιστικής εφημερίδας Εργατικός Αγών. Δολοφονήθηκε τον Οκτώβριο του 1920 στη Μαύρη Θάλασσα, και ήταν από τους πρωτοπόρους του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Τo 1916 ο Λιγδόπουλος μαζί με τους συμφοιτητές και φίλους του, Σπύρο Κουμιώτη, Φραγκίσκο Τζουλάτη και τους αδελφούς Δούμα, ίδρυσαν τη "Σοσιαλιστική Νεολαία Αθήνας", που συγκέντρωσε στις τάξεις της πολλούς νέους, ιδιαίτερα μετά το ξέσπασμα της Οκτωβριανής επανάστασης, στα τέλη του 1917.
Η "Σοσιαλιστική Νεολαία Αθήνας" θα εκδώσει το 1917 τη γνωστή μπροσούρα του Κροπότκιν "Προς τους νέους", και οι ηγέτες της Λιγδόπουλος, Δούμας, Κουμιώτης, Αργυρίου και Κατσώνης θα συλληφθούν και θα καταδικαστούν από το Στρατοδικείο Αθηνών σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση. Στη συνέχεια, θα οδηγηθούν στις φυλακές του Ρεθύμνου, αλλά σύντομα θα αποφυλακισθούν με χάρη που θα τους δώσει η κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου, ύστερα από τη διεθνή κατακραυγή που θα ξεσηκώσει το θέμα.
Η ίδρυση του ΣΕΚΕ
Ο Λιγδόπουλος και οι σύντροφοί του της Σοσιαλιστικής Νεολαίας Αθήνας θα πρωταγωνιστήσουν στις εργασίες του ιδρυτικού συνεδρίου του ΣΕΚΕ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας), το μετέπειτα ΚΚΕ, που θα γίνουν στον Πειραιά στις 17-23 Νοέμβρη του 1918. Θα αποτελέσουν την αριστερή ιδεολογική και πολιτική τάση του συνεδρίου μαζί με τον Νίκο Δημητράτο, που θα εκλεγεί γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΕΚΕ.
Το συνέδριο θα εκλέξει τον Λιγδόπουλο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος και διευθυντή του κομματικού δημοσιογραφικού οργάνου, της εφημερίδας "Εργατικός Αγών".
Πρωταγωνιστής στον αγώνα για την ένταξη στην Κομμουνιστική Διεθνή
Στην πρώτη Σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του ΣΕΚΕ (Μάης 1919) λήφθηκε απόφαση για αποχώρηση του κόμματος από τη Β' Διεθνή και προπαρασκευή του εδάφους, έτσι ώστε να γίνει δυνατή η προσχώρησή του στη Γ' ή Κομμουνιστική Διεθνή (ΚΔ). Η απόφαση ήταν αποτέλεσμα έντονης αντιπαράθεσης ανάμεσα σε δύο πτέρυγες. Η αριστερή με επικεφαλής τους Δ. Λιγδόπουλο, Ν. Δημητράτο και Μ. Σιδέρη υποστήριξαν την ένταξη στην ΚΔ σε αντίθεση με την άποψη της δεξιάς των Αβραάμ Μπεναρόγια και Αριστοτέλη Σίδερη. Ένα παράπλευρο όμως αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης αυτής ήταν η παραίτηση του Δ. Λιγδόπουλου και των συντρόφων του από την ΚΕ για λόγους ευθιξίας, παρ' όλο που είχαν πετύχει να περάσουν την άποψή τους. Θα επανέλθουν, όμως, στην ηγεσία του κόμματος με απόφαση της Δεύτερης Συνόδου του Εθνικού Συμβουλίου του ΣΕΚΕ το Νοέμβρη του 1919.
Το Γενάρη του 1920, ο Λιγδόπουλος θα εκπροσωπήσει το ΣΕΚΕ στη συνδιάσκεψη των Βαλκανικών Κομμουνιστικών και Σοσιαλιστικών Κομμάτων στη Σόφια, όπου θα ιδρυθεί η Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία (ΒΚΟ). Στη συνέχεια στάλθηκε ως εκπρόσωπος του κόμματος στη Μόσχα για να συμμετάσχει στις εργασίες του 2ου Συνεδρίου της Κομιντέρν και να εντάξει το ΣΕΚΕ στις τάξεις της. Για την αποστολή αυτή επιλέχθηκε ο Λιγδόπουλος γιατί μιλούσε γαλλικά και ήταν ένθερμος υποστηρικτής της ένταξης στην Κομιντέρν.
Το καλοκαίρι του 1920 ο Λιγδόπουλος πήγε στη Μόσχα μέσω Κωνσταντινούπολης. Η είσοδος στη Ρωσία εκείνη την εποχή δεν ήταν εύκολη υπόθεση γιατί ο εμφύλιος πόλεμος στην αχανή χώρα βρισκόταν σε εξέλιξη. Στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, στα νότια της χώρας, οι μπολσεβίκοι είχαν να αντιμετωπίσουν τον τσαρικό στρατηγό Ντενίκιν που βρισκόταν εκεί με ισχυρές δυνάμεις. Επίσης η Ρωσία ήταν απομονωμένη πολιτικά, διπλωματικά και τελωνειακά από όλες τις υπόλοιπες χώρες. Έτσι ο Λιγδόπουλος θα συναντηθεί με Σοβιετικούς πράκτορες στην Κωνσταντινούπολη, και αυτοί μέσω του Νοβοροσίσκ θα τον προωθήσουν στη Μόσχα. Εκεί ο Λιγδόπουλος παρακολούθησε το 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς και έκανε τις διαπραγματεύσεις για την ένταξη του ΣΕΚΕ στις γραμμές της. Η Κομιντέρν δέχθηκε κατ' αρχήν το ΣΕΚΕ στον οργανισμό της και όρισε αντιπρόσωπό της για την Ελλάδα και τα Βαλκάνια τον Ελληνορώσο Ωρίωνα Αλεξάκη (1899-1920). Έδωσε χρηματική ενίσχυση στο ΣΕΚΕ και έντυπο προπαγανδιστικό υλικό και έστειλε τον Αλεξάκη στην Ελλάδα για την υπογραφή και επισημοποίηση της ένταξης.
Ο θάνατος του Λιγδόπουλου
Μετά τη λήξη των εργασιών του συνεδρίου και των διαπραγματεύσεων για την ένταξη, ο Λιγδόπουλος μαζί με τον Αλεξάκη στα τέλη του Οκτώβρη του 1920 θα φτάσουν στην Οδησσό και θα επιβιβαστούν σε πλοίο για να επιστρέψουν στην Ελλάδα.
Δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στη Μαύρη Θάλασσα από Τούρκους λαζικής καταγωγής λαθρεμπόρους, και τα πτώματά τους πετάχτηκαν κοντά στις βουλγαρικές ακτές. Ακριβής ημερομηνία θανάτου τους δεν υπάρχει, παρ' όλο που κατά καιρούς έχουν γραφεί διάφορες (21 ή 25 ή 27 Οκτωβρίου 1920). Το βέβαιο είναι πως δολοφονήθηκαν μέσα στο τρίτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου 1920.
Όμιλος Περιοδικών Εκδόσεων Ηνωμένου Βασιλείου
Ο Όμιλος Περιοδικών Εκδόσεων Ηνωμένου Βασιλείου (αγγλ. United Kingdom Serials Group - UKSG) ιδρύθηκε το 1978 στο Ηνωμένο Βασίλειο και αποτελεί έναν οργανισμό ο οποίος εκπροσωπεί όσους ασχολούνται με τη χρήση και τη δημοσίευση της επιστημονικής και επαγγελματικής πληροφόρησης. Καθώς το πεδίο δράσης του έχει επεκταθεί γεωγραφικά εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου και έχει διευρύνει τους τύπους των εκδόσεων που περιλαμβάνει, ο Όμιλος πλέον χρησιμοποιεί μόνο το ακρωνύμιο UKSG, χωρίς να έχει μπει στη διαδικασία μετατροπής του.
Δημοσθένης Λιγδόπουλος
Ο θάνατος του Λιγδόπουλου
Γράφτηκε, επίσης, ότι κίνητρο για τη δολοφονία τους ήταν η ληστεία, ή ότι επρόκειτο για δολοφονία που σχεδίασαν και εκτέλεσαν πράκτορες της Αντάντ, δίχως όμως να είναι βέβαιο.
Μάικ Ντανλίβι (πολιτικός)
Ο Μάικλ Τζέιμς Ντανλίβι (αγγλικά: Michael "Mike" James Dunleavy, 5 Μαΐου 1961), είναι Αμερικανός πολιτικός και πρώην εκπαιδευτικός, που υπηρετεί ως 12ος Κυβερνήτης της Αλάσκας από τον Δεκέμβριο του 2018. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Δημοσθένης Λιγδόπουλος
Πηγές
1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α' τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
Όμιλος Περιοδικών Εκδόσεων Ηνωμένου Βασιλείου
Διοίκηση
Ο UKSG διευθύνεται από μια κύρια Επιτροπή (Committee) απαρτιζόμενη από 18 μέλη, η οποία περιλαμβάνει τον Πρόεδρο (Chair), το Γραμματέα (Secretary), τον Ταμία (Treasurer) και έως 15 μέλη, τα οποία εκλέγονται κατά την ετήσια Γενική Συνέλευση (Annual General Meeting).
Μάικ Ντανλίβι (πολιτικός)
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας της Αλάσκας για την 4η και την 5η περιφέρεια, από το 2013 έως το 2018.
Δημοσθένης Λιγδόπουλος
Πηγές
2. Λέανδρος Μπόλαρης, ΣΕΚΕ : Οι ρίζες της επαναστατικής αριστεράς στην Ελλάδα, εκδόσεις Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, Αθήνα 2008
Όμιλος Περιοδικών Εκδόσεων Ηνωμένου Βασιλείου
Σκοπός
Ο UKSG μέσα από το ευρύ φάσμα των δραστηριοτήτων του επιδιώκει να συμβάλλει στην ενίσχυση της επιστημονικής αλυσίδας πληροφόρησης και να προωθήσει την επιστημονική επικοινωνία μεταξύ όσων εμπλέκονται στο χώρο των περιοδικών εκδόσεων. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του UKSG, αποστολή του είναι να αποτελέσει το συνδετικό κρίκο μεταξύ της κοινότητας της πληροφόρησης και να ενθαρρύνει την ανταλλαγή ιδεών κατά την επιστημονική επικοινωνία.
Μάικ Ντανλίβι (πολιτικός)
Προτού ενασχοληθεί με την πολιτική, ο Ντανλίβι, ήταν εκπαιδευτικός και διευθυντής σε σχολεία στην Αλάσκα, καθώς επίσης, διατέλεσε και πρόεδρος των εκπαιδευτικών συμβούλων στην Επαρχία Ματανούσκα-Σουστίνα της Αλάσκα.
Δημοσθένης Λιγδόπουλος
Πηγές
3. Κώστα Παρορίτη: "Δημοσθένης Λιγδόπουλος", ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ 10/1921.
Όμιλος Περιοδικών Εκδόσεων Ηνωμένου Βασιλείου
Μέλη
Το σύνολο των μελών του UKSG αποτελείται από οργανισμούς και μεμονωμένα άτομα που δραστηριοποιούνται στο χώρο της επιστημονικής πληροφόρησης, τα οποία καταβάλλουν ετήσια συνδρομή για τη συμμετοχή τους στο έργο του. Αριθμεί περίπου 500 οργανισμούς, στους οποίους παρέχει ποικίλες υπηρεσίες, εκπαιδευτικά προγράμματα, καθώς και ευκαιρίες επαγγελματικής δικτύωσης και εξέλιξης.
Μάικ Ντανλίβι (πολιτικός)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Αλάσκας Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί εκπαιδευτικοί
Όμιλος Περιοδικών Εκδόσεων Ηνωμένου Βασιλείου
Δράση
Μέσα από τη δράση και το έργο του ο UKSG συμβάλλει στη διάδοση της επιστημονικής πληροφόρησης. Αναλυτικότερα, προσφέρει ένα ευρύ φάσμα εκπαιδευτικών υπηρεσιών, προκειμένου να βοηθήσει τα μέλη του να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους και να αναπτύξουν επιπλέον δεξιότητες. Συγκεκριμένα, το πρόγραμμα κατάρτισης που αναπτύχθηκε από τον UKSG έχει λάβει τη Σφραγίδα Αναγνώρισης του CILIP- (Chartered Institute of Library and Information Professionals). Επιπλέον, σε ετήσια βάση διοργνώνει ένα συνέδριο (Annual Conference) μέσω του οποίου παρέχεται στους συμμετέχοντες πληθώρα πληροφοριακού υλικού, εργαστήρια και ευκαιρίες δικτύωσης. Παράλληλα, δραστηριοποιείται στο χώρο των εκδόσεων, μέσω της δημοσίευσης ενός ενημερωτικού δελτίου και την έκδοση του επιστημονικού περιοδικού «Insights», το οποίο εκδίδεται τρεις φορές το χρόνο σε ηλεκτρονική μορφή και περιλαμβάνει άρθρα για θέματα που σχετίζονται με την επιστημονική πληροφόρηση. Επιπρόσθετα, προωθεί την καινοτομία μέσα από ερευνητικές και συνεργατικές πρωτοβουλίες και διατηρεί ένα ιστολόγιο, μέσω του οποίου παρέχεται πληροφόρηση σχετική με το έργο και την πορεία του.
Δημοσθένης Λιγδόπουλος
Πηγές
4. Γιάννης Κορδάτος: "Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος", εκδόσεις Μπουκουμάνη, Αθήνα 1972
Όμιλος Περιοδικών Εκδόσεων Ηνωμένου Βασιλείου
Δράση
Ο UKSG σε συνεργασία με τον Εθνικό Οργανισμό Προτύπων Πληροφόρησης - National Information Standards Organization (NISO) έχει συστήσει την Ομάδα Εργασίας KBART (Knowledge Bases And Related Tools Working Group), η οποία ξεκίνησε την επίσημη λειτουργία της τον Ιανουάριο του 2008 και εξετάζει αναδυόμενα προβλήματα στα πλαίσια της Ανοιχτής Πρόσβασης.
Δημοσθένης Λιγδόπουλος
Πηγές
5. Γιάννης Κορδάτος: "Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας" εκδόσεις 20ός Αιώνας, τόμος 13ος
Μετζούμπε
thumb|right|250px|Ο φάρος του νησιού Μετζούμπε Το νησί Μετζούμπε (πορτογαλικά: Medjumbe) είναι νησί του αρχιπελάγους Κιρίμπας της Μοζαμβίκης. Βρίσκεται μέσα στο Εθνικό Πάρκο των Νησιών Κιρίμπας.
Δημοσθένης Λιγδόπουλος
Πηγές
6. Λεβ Γκούρβιτς: "Ωρίων Αλεξάκης", εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1982
Όμιλος Περιοδικών Εκδόσεων Ηνωμένου Βασιλείου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης το Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία
Μετζούμπε
Γεωγραφία
Το Μετζούμπε ανήκει στην Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο, στη Συνοικία Ίμπο, τη μικρότερη συνοικία της Κάμπο Ντελγκάντο. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Μοζαμβίκης και κεντρο-δυτικά της Κάμπο Ντελγκάντο. Το νησί είναι 1 χιλιόμετρο μακρύ και 500 μέτρα φαρδύ. Είναι περικυκλωμένο από ογκώδεις κοραλλιογενείς σκόπελους.
Δημοσθένης Λιγδόπουλος
Πηγές
7. Χρήστος Ν. Τσιντζιλώνης: "ΟΚΝΕ 1922-1943", εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1989
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοσιαλιστές Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Μετζούμπε
Τουρισμός
Το Μετζούμπε περιλαμβάνει πολλά θέρετρα, κυριότερα από τα οποία είναι τα Ράνι. Υπάρχουν τουλάχιστον 13 αχυροστρωμένα ξύλινα σαλέ. Οι δραστηριότητες που προτιμούν οι τουρίστες είναι οι καταδύσεις, το σέρφινγκ και το ψάρεμα στα πολύ βαθιά νερά.
Προστασία παραλιών
Στο Μετζούμπε υπάρχει ένας κοραλλιογενής σκόπελος που το προστατεύει από τα μεγάλα κύματα. Τέτοιοι σκόπελοι υπάρχουν σε πολλές άλλες παραλίες ή νησιά της Μοζαμβίκης, όπως για παράδειγμα στην Παραλία Πράια ντο Ξάι-Ξάι.
Παραπομπές
Μετζουμπε
Πάνω Πολεμίδια
Τα Πάνω Πολεμίδια είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Τα Πάνω Πολεμίδια βρίσκονται 6 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού. Βρίσκεται σε υψόμετρο 80 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Νότια, δυτικά και βόρεια συνορεύει με τα Κάτω Πολεμίδια ενώ στα ανατολικά συνορεύει με τον δήμο Λεμεσού.
Φυσικό περιβάλλον
Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 80 μέτρων. Το υψόμετρο του αυξάνεται από τα νότια προς τα βόρεια όπου φτάνει στα 260 μέτρα. Από το χωριό περνά και ο ποταμός Γαρύλλης.
Τα Πάνω Πολεμίδια δέχονται ετήσια βροχόπτωση γύρο στα 440 χιλιοστόμετρα. Στην περιοχή καλλιεργούνται αμπέλια οινοποιήσιμων και επιτραπέζιων ποικιλιών, χαρουπιές, σιτηρά, νομευτικά φυτά και λίγα λαχανικά και όσπρια.
Ιστορία
Τα Πολεμίδια αναφέρονται σε πολλές μεσαιωνικές πηγές, στις οποίες όμως δεν γίνεται κανένας διαχωρισμός σε Πάνω και Κάτω Πολεμίδια. Η ύπαρξη καρμηλιτικής εκκλησίας στα Πάνω Πολεμίδια, που ήταν κάποτε μοναστήρι, φανερώνει ότι τα Πάνω Πολεμίδια ανήκαν στο τάγμα των Καρμηλιτών κατά την περίοδο της φραγκοκρατίας.
Το 2011 έγινε δημοψήφισμα ανάμεσα στους κατοίκους του χωριού για ένταξη των Πάνω Πολεμιδιών στον δήμο Κάτω Πολεμιδιών. Η ετυμηγορία των κατοίκων ήταν αρνητική.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού, όπως και η ονομασία των Κάτω Πολεμιδιών, οφείλεται στο φυλλοβόλο δένδρο πολεμιδκιά (μεσπιλέα η γερμανική) το οποίο σπάνια εντοπίζεται στην Κύπρο. Οι καρποί του δέντρου αυτού ονομάζονται πολεμίδκια ή πομελίδκια.
Πληθυσμός
Στο χωριό αρχικά κατοίκησαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο μέρος του νησιού, κυρίως από το Αργάκι και την Κάτω Ζώδια, οι οποίοι διέμεναν σε επιδιορθωμένα τουρκοκυπριακά σπίτια. Στη συνέχεια, δημιουργήθηκαν πέντε συνοικισμοί αυτοστέγασης προσφύγων στο χωριό στο οποίο εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες. Αυτό είχες ως αποτέλεσμα την μεγάλη αύξηση του πληθυσμού του χωριού.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό των Πάνω Πολεμιδιών όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Αθλητισμός
Τα Πάνω Πολεμίδια αποτελούν έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Καρμιώτισσα Πάνω Πολεμδιιών, η οποία έχει αγωνιστεί στην Α΄ κατηγορία. Άλλο αθλητικό σωματείο του χωριού είναι η Αθλητική Ένωση Πάνω Πολεμιδιών. Οι δύο ομάδες χρησιμοποιούν ως έδρα το.
Διδυμοποιήσεις
Το χωριό έχει διδυμοποιηθεί με τα Μαριτσά της Ρόδου στις 22 Ιουνίου 1997. Επιπλέον είχε διδυμοποιηθεί και με το Δήμο Δικαίου Κως στις 26 Αυγούστου 2006. Μετά την κατάργηση του Δήμου Δικαίου και τη δημιουργία του νέου δήμου Κω, η διδυμοποίηση ισχύει για τον Δήμο Κω, δήμος ο οποίος δημιουργήθηκε με την συνένωση τριών άλλων δήμων, ένας εκ των οποίων ήταν και ο Δήμος Δικαίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Κλαρινέτο
Το κλαρινέτο (ή ευθύαυλος) είναι πνευστό μουσικό όργανο. Στη σημερινή του μορφή εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα. Το κλαρινέτο κατέχει σήμερα βασική θέση στη συμφωνική ορχήστρα, και ανήκει στην κατηγορία των ξύλινων πνευστών. Πολύ σύνηθες είναι το κλαρινέτο και ως μέλος ορχηστρών της τζαζ. Στην Ελλάδα, όπου επεκράτησε η ονομασία κλαρίνο, αλλά και σε πολλές χώρες των Βαλκανίων, αποτελεί ένα από τα βασικά όργανα της παραδοσιακής μουσικής. right|thumb|Μέρη ενός κλαρινέτου(σε Σι♭, με διάταξη κλειδιών Boehm)|300px
Ιστορία
Το κλαρινέτο προήλθε από μετεξέλιξη παλαιότερων παρόμοιων οργάνων. Η βιβλιογραφία αναφέρει ως πρόγονο του κλαρινέτου το γαλλικό πνευστό όργανο σαλυμώ (γαλλ. chalumeau, ετυμολογούμενο από την ελληνική λέξη «κάλαμος»), στο οποίο σταδιακά προστέθηκαν μια σειρά κλειδιά. Βασικό σταθμό αποτελεί η προσθήκη από τον Γερμανό Γιόχαν Κρίστοφ Ντέννερ του κλειδιού δίπλα στην πίσω οπή του οργάνου (στα Ελληνικά λέγεται και «ψυχή»). Ήδη από την αρχή του 19ου αιώνα, το κλαρινέτο, έχοντας μια μορφή πολύ κοντινή στη σημερινή, έχει βρει τη θέση του στη συμφωνική ορχήστρα. Το 1839, ο Γάλλος Υάκινθος Κλοζέ αναδιέταξε τα κλειδιά, φέρνοντας το κλαρινέτο στη μορφή που είναι σήμερα γενικά γνωστό.
Μορφή του οργάνου
Το κλαρινέτο διασπάται συνήθως σε πέντε τμήματα και αποθηκεύεται σε βαλιτσάκι σε κομμάτια. Τα τμήματα αυτά του κλαρινέτου ξεκινώντας από την κορυφή, είναι το επιστόμιο, το βαρελάκι, το άνω στέλεχος, το κάτω στέλεχος και η καμπάνα. Το κλαρινέτο κατασκευάζεται από ξύλο, κυρίως Αφρικάνικο έβενο ή τριανταφυλλιά Ονδούρας. Η γλωττίδα, ή στην αργκό των μουσικών καλάμι, κατασκευάζεται από καλάμι, κομμένο σε κατάλληλο πάχος. Σήμερα υπάρχουν στην αγορά και κλαρινέτα από πλαστικό, τα οποία είναι κατάλληλα για εκμάθηση, σε πολύ προσιτότερες τιμές.
Σε ό, τι αφορά τον τρόπο διάταξης των κλειδιών του οργάνου, διακρίνουμε δύο βασικά συστήματα, το σύστημα Oehler, δημοφιλές στην Αυστρία και τη Γερμανία, το οποίο προτιμάται και στην Ελληνική παραδοσιακή μουσική, και το σύστημα Boehm (του Υ. Κλοζέ) που επικρατεί γενικά στις συμφωνικές ορχήστρες. Υπάρχει πάντως ακόμη και το παλαιότερο σύστημα Albert σε ορισμένα σημεία του κόσμου, όπως στις νότιες περιοχές των ΗΠΑ.
Ήχος
Ο συνδυασμός των καλυπτόμενων και αποκαλυπτόμενων οπών του δίνουν τη δυνατότητα παραγωγής μιας μεγάλης έκτασης ήχων, πάνω από τρεις οκτάβες, ανάλογα με τις ικανότητες του οργανοπαίκτη. Υπάρχει μια μεγάλη σειρά από κλαρινέτα, διαχωριζόμενα ανάλογα με την τονικότητά τους. Το πιο συνηθισμένο είναι το κλαρινέτο σε Σι♭, το οποίο έχει και την τυπική μορφή και τις διαστάσεις του οργάνου όπως είναι ευρύτερα γνωστό. Αυτά με τον πιο οξύ ήχο παίζουν σε Λα♭, Μι♭ και Ρε. Με μεσαίο τόνο υπάρχουν κλαρινέτα σε Ντο, Σι♭, Σι φυσικό και Λα. Σε πιο χαμηλό τόνο υπάρχουν μπάσα και κόντρα μπάσα κλαρινέτα σε Μι♭ και Σι♭, τα οποία διαφέρουν και στη μορφή τους από τη συνηθισμένη, διαθέτοντας μεγαλύτερο μήκος και καμπάνα. Υπάρχει επίσης και το μεταλλικό κλαρίνο σε Σολ, πολύ διαδεδομένο στην Τουρκία. Τα βασικότερα είδη κλαρινέτου που χρησιμοποιούνται σήμερα φαίνονται στον παρακάτω πίνακα:
Το κλαρινέτο (κλαρίνο) στην Ελληνική δημοτική μουσική
Από τον αρχαιοελληνικό προπομπό του, τον αυλό, μέχρι το σημερινό κλαρίνο οι ομοιότητές παραμένουν σχεδόν ίδιες ως προς την τεχνική εκτέλεσης και την κατασκευή. Είναι πασίγνωστο το ειδικό βάρος που έχει το κλαρίνο στη Ελληνική δημοτική μουσική. Είναι πολύ διαδεδομένο σε όλες τις γωνιές της χώρας, ιδιαίτερα δε στην Πελοπόννησο, στη Στερεά, στην Ήπειρο και στη Θεσσαλία, χωρίς να λείπει και από την υπόλοιπη επικράτεια. Δεν είναι απολύτως σίγουρο το πώς το κλαρίνο διαδόθηκε στην Ελλάδα, αντικαθιστώντας άλλα παλαιότερα όργανα όπως η φλογέρα και ο ζουρνάς. Είναι πιθανό να προήλθε από τη διαδικασία εκσυγχρονισμού των μουσικών του ελληνικού και τουρκικού στρατού στις αρχές του 19ου αιώνα, οι οποίοι μεταξύ άλλων υιοθέτησαν και το κλαρίνο. Κατά μια απλούστερη εκδοχή, το κλαρίνο πέρασε στους Έλληνες από τους Τούρκους περιοδεύοντες μουσικούς, οι οποίοι το έφεραν από την Ευρώπη τον καιρό της τουρκοκρατίας. Το κλαρίνο διαδόθηκε εύκολα, λόγω της απόδοσής του και ίσως λόγω και της επιρροής του ως ένα μοντέρνο όργανο κατευθείαν από τις συμφωνικές ορχήστρες της Δύσης.
Σίγουρα όμως το κλαρίνο επικράτησε κυρίως λόγω των μεγάλων του μουσικών ικανοτήτων και του τόσο ταιριαστού στην Ελληνική μουσική ήχου του, που οι Έλληνες αγάπησαν αμέσως. Η έκταση το διαχωρίζει σαφώς από τα απλούστερα παρόμοια όργανα, όπως η φλογέρα και το σουραύλι, που έχουν σαφώς μικρότερες δυνατότητες. Η "άλωση" της δημοτικής μουσικής από το κλαρίνο ήταν τόσο καθολική, που σήμερα για τους περισσότερους Έλληνες είναι αδιανόητη η αποσύνδεσή της από αυτό.
Το παραδοσιακό κλαρίνο στην Ελλάδα είναι σε κλίμακα Ντο, αλλά ευρέως χρησιμοποιείται και σε Σι♭. Στη Θράκη χρησιμοποιούν και το μεταλλικό κλαρίνο σε Σολ.
Οι Έλληνες οργανοπαίκτες εξέλιξαν την τεχνική του παιξίματος του οργάνου. Η εξέλιξη αυτή ήταν σταδιακή και έχει σήμερα κλείσει έναν πολύ μεγάλο κύκλο, καταλήγοντας σε έναν χαρακτηριστικό και εύκολα αναγνωρίσιμο ήχο, σε ότι αφορά την παραδοσιακή μουσική μας. Η καταγεγραμμένη από τις αρχές του αιώνα δεξιοτεχνία στο παίξιμο του κλαρίνου μαρτυρούν αυτήν την εξέλιξη, ενώ η διάδοσή του είναι ακόμα εξαιρετικά μεγάλη, ακόμα και εκτός της παραδοσιακής Ελληνικής μουσικής.
Κατασκευαστές κλαρινέτων
Μερικοί από τους σημαντικότερους κατασκευαστές κλαρινέτων σήμερα είναι:
Τζον Μακ Ένρο
Ο Τζον Μακ Ένρο (αγγλικά: John Patrick McEnroe Jr., γεννήθηκε 16 Φεβρουαρίου 1959) είναι Αμερικανός αντισφαιριστής, από τους καλύτερους στο τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα. Έγινε ευρύτερα γνωστός λόγω του έντονου ανταγωνισμού του με τον Σουηδό τενίστα Μπγιορν Μποργκ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, αλλά και για την απειθαρχία του έναντι εσφαλμένων (κατά τη γνώμη του) αποφάσεων των διαιτητών, την οποία εξέφραζε με ενίοτε με προκλητικό τρόπο, κάτι ασυνήθιστο στην ιστορία του αθλήματος.
Γέννηση και Καταγωγή
Ο Μακ Ένρο γεννήθηκε στο Βισμπάντεν της πρώην Δυτικής Γερμανίας, όπου ο πατέρας του John Patrick McEnroe (γιος ενός ζεύγους Ιρλανδικής καταγωγής που είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ) υπηρετούσε τη θητεία του ως μέλος της Αμερικανικής Αεροπορικής δύναμης, που στάθμευε στην περιοχή. Μητέρα του Τζον Τζούνιορ ήταν η Kay McEnroe, το γένος Tresham.
Τα πρώτα χρόνια
Στα τέλη του 1959, όταν ο Τζον ήταν ακόμη βρέφος, ο πατέρας του μετατέθηκε στην αεροπορική βάση Stewart του Newburg και έτσι η οικογένεια επέστρεψε στις ΗΠΑ. Ο Τζον (ο οποίος έχει 2 μικρότερους αδελφούς, το Μαρκ, που γεννήθηκε το 1964 και τον -πρώην επαγγελματία τενίστα- Πάτρικ, γεννημένο το 1966) μεγάλωσε στο Douglaston του Κουίνς της Νέας Υόρκης και άρχισε την ενασχόλησή του με το τένις από τον τοπικό σύλλογο, στην ηλικία των 8 ετών. Το 1971 οι γονείς του τον έγραψαν στην Ακαδημία Τένις Port Washington με έδρα το Λονγκ Άιλαντ και το 1977 ο Τζον αποφοίτησε από το Trinity School της Νέας Υόρκης.
Αθλητική σταδιοδρομία
Ο Μάκενρο βρέθηκε στην κορυφή της ιεραρχίας του αθλήματος (νούμερο 1 της παγκόσμιας κατάταξης), τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε αυτό του «διπλού» και ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του με συγκομιδή 77 απλών (στο «μονό») και 78 διπλών τίτλων. Κέρδισε επτά μονούς τίτλους Grand Slam, τους τέσσερις από αυτούς στη διοργάνωση USA Open και τους υπόλοιπους στο τουρνουά Wimbledon, καθώς επίσης και εννέα τίτλους στο «διπλό». Συχνά έφτασε σε τελικούς αντιμέτωπος με το Μποργκ χάνοντας από το Σουηδό, γεγονός που υπήρξε αφορμή για υπερβολικές αντιδράσεις εκ μέρους του έχοντας σαν αποτέλεσμα τιμωρηθεί από τις αθλητικές αρχές. Είναι κάτοχος του ετήσιου ρεκόρ ανοικτών κερδισμένων αγώνων (82 νικών έναντι 3 ηττών) από το 1984. Τη χρονιά εκείνη, όπως και στα 1983 και 1981 αναδείχθηκε κορυφαίος του αθλήματος, καθώς κέρδισε τους αντίστοιχους παγκόσμιους τίτλους (ITF Championship). Αναδείχτηκε τρεις φορές πρωταθλητής στο «μονό» της διοργάνωσης Masters Grand Prix και πέντε φορές στα Τελικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος (WCT), ενός θεσμού ο οποίος διήρκεσε έως και το 1989. Ακόμη, κατέκτησε επτά τίτλους στο «διπλό». Αμφότερα τα επιτεύγματά του (8 μονά, 7 διπλά) αποτελούν ρεκόρ. Ο Μάκενρο συμμετείχε στην κατάκτηση πέντε τίτλων Davis Cup από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ αργότερα έγινε αρχηγός της Εθνικής Ομάδας. Παραμένει ενεργός αθλητής, λαμβάνοντας κατά καιρούς μέρος σε τουρνουά ATP Champions. Εργάσθηκε επίσης ως τηλεοπτικός σχολιαστής αγώνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές του Γουίμπλεντον Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Η Αντισφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 έλαβε χώρα στο Ολυμπιακό Κέντρο Αντισφαίρισης (ΟΑΚΑ), το οποίο βρίσκεται στο Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθήνας με 172 αθλητές και αθλήτριες που διαγωνίστηκαν για 4 χρυσά μετάλλια. Για πρώτη φορά οι αθλητές που πήραν μέρος στο ολυμπιακό τουρνουά, κέρδισαν βαθμούς στην παγκόσμια κατάταξη, γεγονός που βοήθησε στο να έρθουν μεγάλα ονόματα στους Αγώνες.Συναρπαστικοί ήταν οι αγώνες των Χιλιανών και ιδιαιτέρα του Nicolas Massu.
Διπλό Γυναικών
Κατηγορία:Αντισφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες Ολυμπιακοι 2004
2792 Πονομάρεφ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Πονομάρεφ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Πονομαρεφ
Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση
Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (αγγλικά: European Broadcasting Union, EBU; γαλλικά: Union Européenne de Radio-télévision, UER) είναι μια συμμαχία των δημοσίων (κρατικών) οργανισμών μέσων μαζικής ενημέρωσης, η οποία ιδρύθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1950. Η ένωση αποτελείται από 112 οργανισμούς-μέλη σε 54 χώρες και 30 συνεργαζόμενα μέλη από 19 χώρες.
Η EBU είναι ευρέως γνωστή για την παραγωγή του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Επίσης φιλοξένησε συζητήσεις μεταξύ των υποψηφίων για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις Ευρωεκλογές που διεξήχθησαν το 2014, παρόλο που δεν σχετίζεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Γενική περιγραφή
Τα μέλη της EBU είναι δημόσιοι φορείς των οποίων η παραγωγή προγραμμάτων πραγματοποιείται, χρηματοδοτείται και ελέγχεται από το κοινό, για το κοινό. Οι δημόσιοι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς καθορίζονται συχνά από το νόμο, αλλά δεν είναι διακεκριμένοι και ανεξάρτητοι και λειτουργούν προς όφελος της κοινωνίας, στο σύνολό της.
Τα μέλη της ένωσης προέρχονται από το βορρά (Ισλανδία), από το νότο (Αίγυπτος), από τη δύση (Ιρλανδία), από την ανατολή (Αζερμπαϊτζάν) και σχεδόν από κάθε άλλη χώρα της γεωγραφικής Ευρώπης. Τα συνεργαζόμενα μέλη προέρχονται από χώρες και εδάφη πέραν της Ευρώπης, όπως ο Καναδάς, η Ιαπωνία, η Ινδία και η Κίνα ενώ από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής είναι οι φορείς ABC, CBS, NBC, CPB, NPR, APM και το ανεξάρτητο ραδιόφωνο WFMT που εδρεύει στο Σικάγο και μεταδίδει κλασική μουσική.
Η ιδιότητα του κάθε μέλους αφορά τις οργανώσεις των μέσων ενημέρωσης, των οποίων τα κράτη είτε είναι εντός της περιοχής των Ευρωπαϊκών εκπομπών όπως ορίζεται από τη Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών είτε είναι μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Η μεγαλύτερη παραγωγή της EBU είναι ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision. Η EBU διοργανώνει επίσης τους ομότιτλους διαγωνισμούς χορού, παιδικού τραγουδιού, νέων χορευτών και πολλούς παρόμοιους.
Στις ραδιοφωνικές συνεργασίες περιλαμβάνεται το Euroclassic Notturno που αποτελεί μια εξάωρη ακολουθία κλασικής μουσικής του BBC Radio 3 και μεταδίδεται από το Ηνωμένο Βασίλειο με τον τίτλο "Through the Night" και επίσης διάφορα θεματικά προγράμματα, όπως οι ετήσιες Χριστουγεννιάτικες μουσικές εκδηλώσεις από όλη την Ευρώπη. Η EBU αποτελεί μέλος του Διεθνούς Μουσικού Συμβουλίου με έδρα το Παρίσι.
Οι περισσότεροι φορείς-μέλη της EBU έχουν κάνει συμφωνία για τη διεξαγωγή μεγάλων αθλητικών εκδηλώσεων, όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου και τα εναρκτήρια Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Ένα άλλο επαναλαμβανόμενο γεγονός, το οποίο μεταδίδεται σε όλη την Ευρώπη μέσω της EBU είναι η πρωτοχρονιάτικη συναυλία της Βιέννης.
Η Eurovision Media Services είναι το επιχειρηματικό σκέλος της EBU παρέχοντας τις πρώτες υπηρεσίες μέσων μαζικής ενημέρωσης για πολλούς οργανισμούς και αθλητικές ομοσπονδίες σε όλο τον κόσμο.
Το Πρελούδιο στη Δοξολογία (Te Deum) αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του γάλλου συνθέτη Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ, κυρίως μετά την εδραίωσή του ως μουσικό σήμα του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Είναι ευρέως γνωστό στους Ευρωπαίους καθώς παίζεται πριν και μετά τους τίτλους του συγκεκριμένου διαγωνισμού και σε άλλα σημαντικά γεγονότα και προγράμματα παραγωγής της EBU.
Ιστορία
Η EBU είναι διάδοχος της Διεθνούς Ραδιοφωνικής Ένωσης (IBU-UIR) η οποία ιδρύθηκε την 4η Απριλίου του 1925, με έδρα τη Γενεύη και παράρτημα στις Βρυξέλλες. Ενέτεινε τις ανταλλαγές ραδιοφωνικών προγραμμάτων και τις διαμεσολαβητικές τεχνικές διαμάχες μεταξύ των μελών που ασχολήθηκαν κυρίως με τα θέματα των συχνοτήτων και των παρεμβολών τους. Αναλήφθηκε ουσιαστικά από τη Ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και όταν η σύγκρουση τερμάτισε στα μάτια των συμμαχικών δυνάμεων ήταν μια συμβιβασμένη οργάνωση που δεν μπορούσαν να εμπιστευτούν.
Την άνοιξη του 1946, εκπρόσωποι της Σοβιετικής ραδιοφωνικής επιτροπής πρότειναν τη δημιουργία μιας νέας οργάνωσης. Ωστόσο, ταυτόχρονα, προετοιμάστηκαν για τη διακυβερνητική "Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Διάσκεψη" η οποία διεξήχθη στην Κοπεγχάγη δύο χρόνια αργότερα, καταρτώντας ένα νέο σχέδιο για τη χρήση συχνοτήτων στην περιοχή των Ευρωπαϊκών ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών. Θεωρήθηκε αναγκαία η ύπαρξη ενός οργανισμού ο οποίος θα μπορούσε να εφαρμόσει το "Σχέδιο μήκους κύματος της Κοπεγχάγης" αλλά υπήρξε διαφωνία μεταξύ των ραδιοτηλεοπτικών φορέων και ιδιαίτερα ο φόβος που εξέφρασε το BBC ότι μια νέα ένωση θα μπορούσε να κυριαρχείται από την ΕΣΣΔ παρόλο που πρότεινε να δώσει σε καθένα από τα τότε κράτη-μέλη μία ψήφο. Η Γαλλία πρότεινε τέσσερις ψήφους λόγω της ένταξης των βορειοαφρικανικών αποικιών στο κράτος, ενώ η Μεγάλη Βρετανία θεώρησε ότι θα είχε μια μικρή επιρροή με μία μόνο ψήφο.
Στις 27 Ιουνίου 1946 ιδρύθηκε ο εναλλακτικός Διεθνής Ραδιοφωνικός Οργανισμός με 26 μέλη χωρίς τη συμμετοχή της Βρετανίας. Την επόμενη μέρα, η IBU συναντήθηκε με το νεοσύστατο IBO στη Γενική Συνέλευση και έγινε προσπάθεια διάλυσής της, η οποία απέτυχε, παρόλο που τα 18 από τα 28 μέλη της έφυγαν από την IBU για να ενταχθούν στον IBO.
Για μια χρονική περίοδο στα τέλη της δεκαετίας του 1940 τόσο η IBU όσο και ο IBO διακρίθηκαν για το ρόλο της οργάνωσης των συχνοτήτων τους, αλλά η Βρετανία αποφάσισε να μην συμμετάσχει σε καμία από τις δύο. Το BBC προσπάθησε αλλά δεν κατάφερε να βρει κατάλληλες ρυθμίσεις εργασίας. Ωστόσο, για πρακτικούς σκοπούς, ο IBO μισθώνει το τεχνικό τμήμα της IBU στις Βρυξέλλες και απασχολεί το προσωπικό της.
Το BBC πρότεινε μια λύση βασισμένη στη λειτουργία του IBO αλλάζοντας τον κανονισμό της, ώστε να υπάρχει μόνο ένα μέλος ανά χώρα που συμμετέχει στην Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών, εξασφαλίζοντας μια δυτική πλειοψηφία έναντι της ΕΣΣΔ και των δορυφορικών κρατών της. Τον Αύγουστο του 1949 πραγματοποιήθηκε συνάντηση στη Στρέζα της Ιταλίας, αλλά κατέληξε σε διαφωνία μεταξύ των αντιπροσώπων σχετικά με τον τρόπο επίλυσης των προβλημάτων.
Μια πρόταση ήταν να αντικατασταθεί η ευρωπαϊκή ραδιοτηλεοπτική ζώνη από μια περιοχή που θα απέκλειε την Ανατολική Ευρώπη, τον Λεβάντε και τη Βόρεια Αφρική. Μετά τη συνάντηση στη Στρέζα της Ιταλίας, προέκυψε συναίνεση μεταξύ των δυτικοευρωπαίων για τη δημιουργία ενός νέου οργανισμού και το BBC πρότεινε την έδρα της στο Λονδίνο. Οι συναντήσεις στο Παρίσι στις 31 Οκτωβρίου και 1η Νοεμβρίου 1949 σφράγισαν τη μοίρα της IBU και του IBO, αλλά αποφασίστηκε να μην επιτρέψει στη Δυτική Γερμανία να ιδρύσει το νέο οργανισμό. Στις 12 Φεβρουαρίου 1950, η νεοσυσταθείσα EBU είχε την πρώτη της συνάντηση με 23 μέλη από την ευρωπαϊκή ραδιοτηλεοπτική ζώνη, στο ξενοδοχείο Imperial στην παραθαλάσσια πόλη της Torquay, στην κομητεία του Ντέβον, στην Αγγλία.
Ο πρώτος πρόεδρος ήταν ο Ίαν Τζέικομπ από το BBC, ο οποίος παρέμεινε για 10 χρόνια, ενώ η λειτουργία του κυριαρχούσε σε μεγάλο βαθμό από το BBC, λόγω των οικονομικών, τεχνικών και προσωπικών του στοιχείων. Η σημαντικότερη διαφορά μεταξύ της EBU και των προκατόχων της ήταν ότι η συμμετοχή της EBU ήταν για ραδιοτηλεοπτικούς φορείς και όχι για κυβερνήσεις. Οι πρώτοι εκπρόσωποι δήλωσαν, ότι οι συναντήσεις της EBU ήταν εγκάρδιες, επαγγελματικές και πολύ διαφορετικές από τον απότομο τόνο των προκατόχων της. Το 1951 ακυρώθηκε η αίτηση περί ιδρύσεως του οργανισμού στη Δυτική Γερμανία η οποία ανέπτυξε εργασιακές σχέσεις με τον μετέπειτα Διεθνή Ραδιοτηλεοπτικό Οργανισμό, ο οποίος μετέφερε τα γραφεία και το τεχνικό τμήμα του (πρώην) IBO από τις Βρυξέλλες στην Πράγα ένα χρόνο πριν. Ωστόσο, την 1η Ιανουαρίου 1993, δύο χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Διεθνής Ραδιοτηλεοπτικός Οργανισμός απορροφήθηκε μέσω συγχώνευσης από την EBU.
Τεχνικές δραστηριότητες
Ο στόχος των τεχνικών δραστηριοτήτων της EBU είναι απλά να βοηθήσει τα μέλη της ένωσης σε αυτή την περίοδο των πρωτοφανών τεχνολογικών εξελίξεων. Αυτό περιλαμβάνει την παροχή τεχνικών πληροφοριών στα μέλη μέσω διασκέψεων και σεμιναρίων, καθώς και σε γραπτή μορφή (όπως η Τεχνική Επισκόπηση της EBU και το περιοδικό tech-i). Η EBU επίσης ενθαρρύνει την ενεργό συνεργασία μεταξύ των μελών της, με βάση το ότι μπορούν να μοιραστούν ελεύθερα τη γνώση και την εμπειρία τους, επιτυγχάνοντας έτσι πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να πετύχουν τα μέλη από μόνα τους.
Μεγάλο μέρος αυτής της συνεργασίας επιτυγχάνεται μέσω των Εργατικών Ομάδων που μελετούν συγκεκριμένα τεχνικά θέματα κοινού ενδιαφέροντος: για παράδειγμα, τα μέλη της EBU προετοιμάζονται από καιρό για την αναθεώρηση του σχεδίου της Στοκχόλμης του 1961.
Τα μέλη και το τεχνικό τμήμα της EBU διαδραμάτισαν εδώ και πολύ καιρό σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη πολλών συστημάτων που χρησιμοποιούνται σε ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές, όπως:
Η EBU ενθάρρυνε επίσης ενεργά την ανάπτυξη και εφαρμογή:
Διαμάχη με την Ελληνική κρατική ραδιοτηλεόραση το 2013
Την Τρίτη 11 Ιουνίου 2013 η τότε Ελληνική κυβέρνηση, έκλεισε με «δικτατορικό τρόπο» τον κρατικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα ΕΡΤ σε σύντομο χρονικό διάστημα, επικαλούμενη ανησυχίες των κυβερνητικών δαπανών που σχετίζονται με την Κρίση της Ευρωζώνης, κάτι που τελικά δεν ίσχυε. Σε απάντηση, η EBU ίδρυσε ένα αυτοσχέδιο στούντιο την ίδια μέρα, κοντά στα πρώην γραφεία της ΕΡΤ στην Αθήνα, προκειμένου να συνεχίσει να παρέχει στα μέλη της υπηρεσίες αναμετάδοσης εκπομπών που παρείχε η παλιά ΕΡΤ ενώ έβγαλε ανακοίνωση εκφράζοντας τη βαθιά απογοήτευσή της για το αιφνίδιο κλείσιμο της ΕΡΤ και παρότρυνε τον τότε Έλληνα πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά να χρησιμοποιήσει όλες τις εξουσίες του για να ανακαλέσει αμέσως την απόφαση και προσέφερε συμβουλές, βοήθεια και εμπειρογνωμοσύνη που απαιτούνται για τη διατήρηση της ΕΡΤ.
Στις 4 Μαΐου του 2014, η ΝΕΡΙΤ, ο νέος προσωρινός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας ξεκίνησε την πανελλαδική μετάδοσή του και μετά από ένα επτάμηνο (4 Δεκεμβρίου) έγινε νέο πλήρες μέλος της ένωσης με επιφυλάξεις, επειδή η ΝΕΡΙΤ παρουσίαζε μεγάλα προβλήματα, όπως έλλειψη ανεξαρτησίας και προγράμματος, και πολύ χαμηλό προσωπικό εργαζομένων, ενώ ακόμη δεν διέθετε ποτέ παγκόσμιο κανάλι, για τους Έλληνες του Εξωτερικού.
Αποτέλεσμα, αντ' αυτού η Κυβέρνηση Τσίπρα, να ψηφίσει νομοσχέδιο για την πλήρη και υποχρεωτική επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 11 Ιουνίου 2015 με ολοκληρωμένο πρόγραμμα, δύο χρόνια μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ, καθώς η ΝΕΡΙΤ Α.Ε. αντικαταστάθηκε από τη νέα ΕΡΤ Α.Ε., η οποία το 2016, επαναλειτούργησε και την ERT World, ενώ το 2020 αναβάθμισε και το εμπορικό της σήμα, και άρχισε να εκπέμπει σε High Definition, τα τηλεοπτικά της προγράμματα, δημιουργώντας μια νέα εποχή για την Ελληνική κρατική ραδιοτηλεόραση.
Μέλη
thumb|351x351px|Ο χάρτης των χωρών ως ενεργά μέλη της EBU με πράσινο χρώμα σε χρονική σειρά από το 1950.
Ο κατάλογος των ενεργών μελών (με τελευταία ενημέρωση τον Φεβρουάριο του 2022) περιλαμβάνει τους ακόλουθους 66 ραδιοτηλεοπτικούς φορείς από 54 χώρες.
Διηπειρωτικές Χώρες Μέλη της EBU (Ευρώπη-Ασία)
Οι συγκεκριμένες χώρες, που αποτελούν πλήρη μέλη της EBU, ανήκουν γεωγραφικά κατά το ήμισυ και στην Ευρώπη και στην Ασία (όπως η Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν) ή εξ ολοκλήρου στην Ασία (όπως η Κύπρος και η Αρμενία, που πολιτικά και πολιτισμικά θεωρούνται Ευρωπαϊκές χώρες). Το Ισραήλ, ανήκει γεωγραφικά στην Ασία, αλλά επειδή αποτελεί απομονωμένο κράτος, από τα κράτη της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής, έχει και αυτό πολιτικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με την Ευρώπη.
Χώρες Μέλη που ανήκουν γεωγραφικά στην Αφρική και την Ασία, και απαρτίζουν την Ευρύτερη Μέση Ανατολή
Οι συγκεκριμένες χώρες, αποτελούν πλήρη μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης, αλλά δεν έχουν συμμετάσχει ποτέ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision (με εξαίρεση το Μαρόκο, το οποίο συμμετείχε για μια και μοναδική φορά το 1980, και έκτοτε δεν ξανασυμμετείχε ποτέ ξανά), είτε σε άλλα προγράμματα της EBU.
Συνεργαζόμενα μέλη
thumb|351px|Ο χάρτης των χωρών ως συνεργαζόμενα μέλη της EBU.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση
Παρεστιγμένη νότα
με-πλαίσιο| Παρεστιγμένες νότες και οι αντίστοιχες διάρκειές τους. Οι καμπύλες γραμμές, που ονομάζονται [[Σύζευξη διαρκείας|συζεύξεις διαρκείας, προσθέτουν τις αξίες των νοτών μαζί.]] Στη δυτική μουσική σημειογραφία, παρεστιγμένη νότα είναι μία νότα με μια μικρή κουκκίδα γραμμένη δίπλα από αυτήν. Στη σύγχρονη πρακτική, η κουκκίδα αυξάνει τη διάρκεια της νότας κατά το μισό της αρχικής της αξίας. Αυτό σημαίνει ότι μία παρεστιγμένη νότα ισοδυναμεί με μία κανονική νότα που είναι δεμένη με σύζευξη διαρκείας με αυτήν που έχει τη μισή της διάρκεια– για παράδειγμα, ένα παρεστιγμένο μισό ισοδυναμεί με ένα μισό δεμένο με ένα τέταρτο. Οι 2, ή περισσότερες κουκκίδες αυξάνουν τη νότα κατά το μισό της αξίας της όλο και πιο μειωμένο, όπως φαίνεται στο παράδειγμα δεξιά.
Η χρήση των παρεστιγμένων νοτών ανάγεται τουλάχιστον στον 10ο αιώνα, αλλά η ακριβής διάρκεια που δίνει η κουκκίδα στη νότα, στα πρώιμα μουσικά πλαίσια μπορεί να ποικίλλει. Στη μεσαιωνική σημειογραφία χρησιμοποιείται μία κουκκίδα διαίρεσης για να αποφευχθούν οι ασάφειες στην ερμηνεία των ρυθμικών αξιών, η οποία εξαρτάται από το πλαίσιο, μερικές φορές παράλληλα με την κουκκίδα της αύξησης όπως περιγράφεται παραπάνω. Στις εκδόσεις του γρηγοριανού μέλους του Σολέσμ, μία κουκκίδα συνήθως ερμηνεύεται ως διπλασιασμός της διάρκειας (βλ. επίσης νευματική σημειογραφία).
Ένα μοτίβο στο οποίο χρησιμοποιούνται νότες μεγαλύτερης αξίας που εναλλάσσονται με μικρότερες ονομάζεται μερικές φορές παρεστιγμένος ρυθμός, είτε είναι γραμμένος είτε όχι. Παραδείγματα ιστορικά τεκμηριωμένης εκτέλεσης που χρησιμοποιούν άνισους ρυθμούς περιλαμβάνουν notes inégales και σουίνγκ. Η ακριβής γραφή των παρεστιγμένων ρυθμών μπορεί να είναι ένα περίπλοκο ζήτημα. Ακόμη και σε σημειογραφία που χρησιμοποιεί κουκκίδες, οι τιμές με τις οποίες εκτελούνται μπορεί να είναι μεγαλύτερες ή μικρότερες από ό,τι υποδεικνύει η κουκκίδα με βάση κριτήρια των μαθηματικών, πρακτικές που είναι γνωστές στα αγγλικά ως over-dotting ή under-dotting.
Σημειογραφία
Εάν μία παρεστιγμένη νότα είναι σε διάστημα, η κουκκίδα γράφεται επίσης στο διάστημα, ενώ αν είναι σε γραμμή, η κουκκίδα πηγαίνει στο διάστημα που βρίσκεται πάνω από αυτήν (αυτό ισχύει και για τις νότες στις βοηθητικές γραμμές).
Η τοποθέτηση των κουκκίδων γίνεται πιο περίπλοκη για τις συγχορδίες με κοντινές νότες και για τις φωνές που βρίσκονται από κάτω, όπως φαίνεται παρακάτω.
Οι κουκκίδες στις παρεστιγμένες νότες, οι οποίες βρίσκονται δεξιά τους, δεν πρέπει να συγχέονται με τις κουκκίδες που συμβολίζουν το στακάτο, οι οποίες βρίσκονται πάνω ή κάτω από τη νότα.
Θεωρητικά, οποιαδήποτε αξία νότας μπορεί να είναι παρεστιγμένη, καθώς και παύσεις οποιασδήποτε αξίας. Εάν η παύση βρίσκεται στην κανονική της θέση, οι κουκκίδες τοποθετούνται πάντα στο τρίτο από κάτω προς τα πάνω διάστημα του πενταγράμμου, όπως φαίνεται στο παρακάτω παράδειγμα. Οι παρεστιγμένες παύσεις είναι πολύ λιγότερο συνηθισμένες από τις παρεστιγμένες νότες, εκτός αν η παρεστιγμένη αξία είναι ίση με έναν χρόνο ενός σύνθετου μέτρου.
Στην μπαρόκ μουσική, η σημειογραφία με κουκκίδες χρησιμοποιήθηκε μερικές φορές για να υποδηλώσει ένα τρίηχο όταν φαινόταν προφανές.
Οι κουκκίδες μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε όλες τις διαστολές ενός μέτρου, όπως στην έκδοση του Χ. Κ. Ρόμπινς Λάντον της 70ής Συμφωνίας του Γιόζεφ Χάυντν, αλλά οι περισσότεροι εκδότες θεωρούν σήμερα αυτή τη χρήση ως ξεπερασμένη και προτείνουν τη χρήση σύζευξης διαρκείας κατά μήκος της διαστολής.
Δύο κουκκίδες
Σε μια γαλλική ουβερτούρα (μερικές φορές και σε άλλη μπαρόκ μουσική), οι νότες που γράφονται ως παρεστιγμένες, συχνά αναφέρεται ότι σημαίνουν δις παρεστιγμένες και η νότα που ακολουθεί γράφεται ως μικρότερη, ανάλογα με την αξία της· δείτε Ιστορικά τεκμηριωμένη εκτέλεση.
Τρεις κουκκίδες
Ένα παράδειγμα χρήσης διπλών και τριπλών παρεστιγμένων είναι στο Πρελούδιο για πιάνο σε Σολ μείζονα, Op. 28, No. 3 του Φρεντερίκ Σοπέν. Το κομμάτι, σε μέτρο 4/4, έχει συνεχόμενα δέκατα έκτα στο αριστερό χέρι. Αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του κομματιού, ο Σοπέν ζητά από το δεξί χέρι να παίξει ένα τρις παρεστιγμένο μισό, που διαρκεί όσο 15 δέκατα έκτα, ταυτόχρονα με το πρώτο δέκατο έκτο του αριστερού και μετά ένα δέκατο έκτο ταυτόχρονα με το 16ο δέκατο έκτο του αριστερού.
Πάνω από τρεις
Αν και θεωρητικά μπορεί να υπάρξει, μία νότα με περισσότερες από τρεις κουκκίδες είναι πολύ ασυνήθιστη· έχει επιβεβαιωθεί μόνο η χρήση τεσσάρων κουκκίδων. Εάν η κανονική νότα θεωρηθεί ότι έχει διάρκεια 1, τότε μια πενταπλή κουκκίδα θα είναι μόνο κατά 1/32 μεγαλύτερη από την τετραπλή. Η σπανιότητα μπορεί να φανεί συγκρίνοντας τη σημειογραφία με κουκκίδες με τη χρήση σύζευξης διαρκείας: ένα τέταρτο (𝅘𝅥) ισοδυναμεί με 2 συζευγμένα όγδοα (𝅘𝅥𝅮), ένα παρεστιγμένο τέταρτο = 3 συζευγμένα όγδοα, δις παρεστιγμένο = 7 συζευγμένα δέκατα έκτα (𝅘𝅥𝅯), τρις παρεστιγμένο = 15 δεμένα τριακοστά δεύτερα (𝅘𝅥𝅰) και τετράκις παρεστιγμένο = 31 δεμένα εξηκοστά τέταρτα (𝅘𝅥𝅱). Παρόλο που υπάρχουν και μικρότερες νότες, τα εξηκοστά τέταρτα θεωρούνται πρακτικά η μικρότερη διάρκεια που υπάρχει στη μουσική σημειογραφία.
Άλλες χρήσεις
Ο δημοσιογράφος και συντάκτης του The Musical Times, Φρέντερικ Τζορτζ Έντουαρντς, χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο "Dotted Crochet". Με αυτό το όνομα έγραψε «εκπαιδευτικές συνεντεύξεις σχετικές με μουσικές διασημότητες», καθώς και άρθρα για «καθεδρικούς ναούς, εκκλησίες και εκπαιδευτικά ιδρύματα».
Σημειώσεις και παραπομπές
Σημειώσεις'Παραπομπές'Πηγές