cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας
Διαχείριση δεδομένων και δημοσιεύσεις
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εργάζεται για να παράσχει τα αναγκαία για την υγεία και την ευεξία στοιχεία μέσα από μια ποικιλία από πλατφόρμες συλλογής δεδομένων, συμπεριλαμβανομένων της Παγκόσμιας Έρευνας για την Υγεία που καλύπτουν σχεδόν 400.000 ερωτηθέντων από 70 χώρες,   και τη μελέτη για τη Γήρανση και την Υγεία των Ενηλίκων (SAGE) που καλύπτει πάνω από 50.000 άτομα ηλικίας άνω των 50 ετών σε 23 χώρες. Η CHIP( Country Health Intelligent Portal) έχει επίσης αναπτυχθεί για να παρέχει ένα σημείο πρόσβασης σε πληροφορίες σχετικά με τις υπηρεσίες υγείας που είναι διαθέσιμες σε διαφορετικές χώρες. Οι πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν σε αυτή την πύλη χρησιμοποιούνται από τις χώρες για τον καθορισμό των προτεραιοτήτων για τις μελλοντικές στρατηγικές ή σχέδια, την εφαρμογή, την παρακολούθηση και την αξιολόγησή τους.
Ο Π.Ο.Υ. έχει δημοσιεύσει διάφορα εργαλεία για τη μέτρηση και την παρακολούθηση της ικανότητας των εθνικών συστημάτων υγείας  και του εργατικού δυναμικού της υγείας. Το Παγκόσμιο Παρατηρητήριο για την Υγεία (GHO) είναι κύρια πύλη του Π.Ο.Υ., η οποία παρέχει πρόσβαση σε δεδομένα και αναλύσεις για τα κυριότερα θέματα υγείας από την παρακολούθηση των καταστάσεων υγείας σε όλο τον κόσμο.
Το μέσο αξιολόγησης του Π.Ο.Υ. των συστημάτων Ψυχικής Υγείας (WHO-AIMS), το μέσο ελέγχου της ποιότητας ζωής (WHOQOL) και η υπηρεσία Διαθέσιμης Αξιολόγησης(SARA), παρέχουν οδηγίες για τη συλλογή δεδομένων. Η συνεργατική προσπάθεια μεταξύ του Π.Ο.Υ. και άλλων φορέων, όπως μέσω του Δικτύου Υγείας Μετρήσεων, αποσκοπεί στο να παρέχει επαρκείς πληροφορίες υψηλής ποιότητας για τη διευκόλυνση των κυβερνητικών αποφάσεων. Ακόμη, ο Π.Ο.Υ. προωθεί την ανάπτυξη των ικανοτήτων, στα κράτη μέλη, να χρησιμοποιούν και να παράγουν έρευνα που εξετάζει τις εθνικές τους ανάγκες.
Στις 10 Δεκεμβρίου του 2013, μια νέα βάση δεδομένων του Π.Ο.Υ., γνωστή ως MINDBANK, τέθηκε σε απευθείας σύνδεση. Η βάση δεδομένων ξεκίνησε την Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και αποτελεί μέρος της πρωτοβουλίας QualityRights του Π.Ο.Υ., η οποία έχει ως στόχο να τερματισθούν οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εις βάρος των ατόμων με ψυχικές παθήσεις. Η νέα βάση δεδομένων παρουσιάζει πολλές πληροφορίες σχετικά με την ψυχική υγεία, την κατάχρηση ουσιών, την αναπηρία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, και τις διαφορετικές πολιτικές, στρατηγικές, τους νόμους και τα πρότυπα των υπηρεσιών που υλοποιούνται σε διαφορετικές χώρες. Επίσης περιέχει σημαντικά διεθνή έγγραφα και πληροφορίες. Η βάση δεδομένων επιτρέπει στους επισκέπτες να έχουν πρόσβαση στις πληροφορίες για την υγεία των κρατών μελών του οργανισμού και άλλων εταίρων. Οι χρήστες μπορούν να αναθεωρήσουν τις πολιτικές, τους νόμους και τις στρατηγικές με στόχο την αναζήτηση των καλύτερων πρακτικών στον τομέα της ψυχικής υγείας.
Ο Π.Ο.Υ. δημοσιεύει τακτικά την Έκθεση για την Παγκόσμια Υγεία, συμπεριλαμβανομένης της αξιολόγησης των εμπειρογνωμόνων για ένα θέμα που απασχολεί παγκοσμίως τον τομέα της υγείας. Άλλες δημοσιεύσεις του Π.Ο.Υ. περιλαμβάνουν το δελτίο της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας,   και την Αμερικανική Εφημερίδα για τη Δημόσια Υγεία (εποπτεύεται από PAHO / AMRO).
Δομή
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας είναι μέλος της Ομάδας Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών.
Η ιδιότητα του μέλους
Από το 2015, ο Π.Ο.Υ. έχει 194 κράτη-μέλη: όλα τα κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών, εκτός του Λίχτενσταϊν, καθώς και οι Νήσοι Κουκ και Νιούε. Από το 2013, είχε επίσης δύο συνδεδεμένα μέλη, το Πουέρτο Ρίκο και Τοκελάου. Σε αρκετές άλλες χώρες έχει χορηγηθεί η ιδιότητα του παρατηρητή. Η Παλαιστίνη είναι ένας παρατηρητής που αναγνωρίστηκε από τον Σύνδεσμο των Αραβικών Κρατών σύμφωνα με το ψήφισμα 3118. Η Αγία Έδρα συμμετέχει επίσης ως παρατηρητής, όπως και το Τάγμα της Μάλτας. Το 2010, η Ταϊβάν είχε προσκληθεί υπό την επωνυμία «Κινεζική Ταϊπέι».
Ο Π.Ο.Υ. ορίζει αντιπροσωπείες των κρατών μελών για την Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας, που είναι το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων.Όλα τα κράτη μέλη του ΟΗΕ είναι επιλέξιμα για ένταξη στον Π.Ο.Υ., και, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Π.Ο.Υ., «άλλες χώρες μπορούν να γίνουν δεκτοί ως μέλη, όταν η αίτησή τους έχει εγκριθεί με απλή πλειοψηφία της Παγκόσμιας Συνέλευσης Υγείας».
Συνέλευση και Εκτελεστικό Συμβούλιο
Η Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας είναι το νομοθετικό και το ανώτατο όργανο του Π.Ο.Υ. Βρίσκεται στη Γενεύη και συνεδριάζει συνήθως το Μάιο κάθε έτους. Διορίζει τον Γενικό Διευθυντή κάθε πέντε χρόνια, και οργανώνει ψηφοφορίες σε θέματα πολιτικής και χρηματοδότησης του Π.Ο.Υ, συμπεριλαμβανομένου του προτεινόμενου προϋπολογισμού. Εξετάζει επίσης τις εκθέσεις του Διοικητικού Συμβουλίου και αποφασίζει κατά πόσον υπάρχουν τομείς εργασίας που απαιτούν περαιτέρω εξέταση. Η Συνέλευση εκλέγει 34 μέλη με τεχνική κατάρτιση στον τομέα της υγείας για θητείες τριών ετών. Οι κύριες λειτουργίες του Διοικητικού Συμβουλίου είναι να εκτελεί τις αποφάσεις και τις πολιτικές της Συνέλευσης, να συμβουλεύσει και να διευκολύνει τις εργασίες της.
Περιφερειακά γραφεία
Τα περιφερειακά τμήματα του Π.Ο.Υ. δημιουργήθηκαν μεταξύ 1949 και 1952, και σύμφωνα με το άρθρο 44 του συντάγματος του οργανισμού επιτρεπόταν να δημιουργήσει μια [μόνο] περιφερειακή οργάνωση για να ανταποκριθεί στις ιδιαίτερες ανάγκες της κάθε περιοχής. Πολλές αποφάσεις λαμβάνονται σε περιφερειακό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών συζητήσεων πέρα από τον προϋπολογισμό και την επιλογή των μελών της επόμενης συνέλευσης.
Κάθε περιοχή έχει μια περιφερειακή επιτροπή η οποία συνεδριάζει συνήθως μια φορά το χρόνο, συνήθως το φθινόπωρο. Εκπρόσωποι από κάθε μέλος ή σχετιζόμενο οργανισμό παρακολουθούν σε κάθε περιοχή συμπεριλαμβανομένων των κρατών που δεν είναι ακόμα πλήρως αναγνωρισμένα. Κάθε περιοχή έχει επίσης ένα περιφερειακό γραφείο. Κάθε Περιφερειακό Γραφείο διευθύνεται από έναν περιφερειακό διευθυντή ο οποίος εκλέγεται από την περιφερειακή επιτροπή. Το Διοικητικό Συμβούλιο πρέπει να εγκρίνει τους διορισμούς αυτούς, αν και από το 2004, ουδέποτε απέρριψε την προτίμησή της περιφερειακής επιτροπής. Ο ακριβής ρόλος του διοικητικού συμβουλίου κατά τη διαδικασία υπήρξε θέμα συζήτησης, αλλά το πρακτικό αποτέλεσμα ήταν πάντα μικρό. Από το 1999, οι Περιφερειακοί Διευθυντές έχουν ανανεώσιμη θητεία πέντε ετών.
Εκτός από την εκλογή του Περιφερειακού Διευθυντή, η Περιφερειακή Επιτροπή είναι επίσης αρμόδια για τον καθορισμό των κατευθυντήριων γραμμών για την εφαρμογή, εντός της περιοχής των πολιτικών που υιοθετήθηκαν από την Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας. Η Περιφερειακή Επιτροπή χρησιμεύει επίσης ως μια αναθεώρηση της επιτροπής προόδου για τις ενέργειες του Π.Ο.Υ. εντός της Περιφέρειας.
Ο Περιφερειακός Διευθυντής είναι ουσιαστικά ο επικεφαλής του Π.Ο.Υ. για την περιοχή του. Διαχειρίζεται ή / και επιβλέπει το προσωπικό της υγείας και άλλους εμπειρογνώμονες στα περιφερειακά γραφεία και σε εξειδικευμένα κέντρα. Είναι επίσης η άμεση εποπτεύουσα αρχή, ταυτόχρονα με τη γενική διευθύντρια του Π.Ο.Υ.
Κύρια όργανα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας είναι
Διατελέσαντες Γενικοί Διευθυντές του ΠΟΥ
Ο επικεφαλής της οργάνωσης είναι ο Γενικός Διευθυντής, ο οποίος εκλέγεται από την Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας. Ο Π.Ο.Υ. απασχολεί 8.500 άτομα σε 147 χώρες. Για την υποστήριξη της αρχής ενός έργου χωρίς καπνό τσιγάρου, ο Π.Ο.Υ. δεν προσλαμβάνει καπνιστές τσιγάρων.
Σκοπός του WHO
Σκοπός αυτού του Διεθνούς Οργανισμού είναι η απόκτηση του ανώτερου δυνατού επιπέδου Υγείας σε όλους τους λαούς της Γης. Υπέρ αυτού του σκοπού προσφέρει υπηρεσίες σε παγκόσμια κλίμακα σε κάθε κράτος, ενθαρρύνει ιατρικές έρευνες, χορηγώντας υποτροφίες, οργανώνει εργαστήρια και πλήθος εκθέσεων και σεμιναρίων για τη διασφάλιση της υγείας.
Περιφέρειες WHO
Για την καλύτερη παρακολούθηση της υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο ο Οργανισμός έχει διαχωρίσει τον κόσμο σε έξι βασικές περιφέρειες και σε κάθε μία από αυτές εδρεύει επιμέρους επίσημη αντιπροσωπεία (Γραφείο) του Οργανισμού. Οι περιφέρειες αυτές είναι:
Σύνδεσμοι και άλλα γραφεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Ο ΠΟΥ έχει έναν αριθμό υπηρεσιών και γραφείων-συνδέσμων με σημαντικούς διεθνείς οργανισμούς.
Σημειώσεις
Τον Ιούλιο του 1952 ο Οργανισμός αριθμούσε 79 μέλη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, και 3 πάρεδρα (Νότιος Ροδεσία, Μαρόκο και Τυνησία). Λίγο αργότερα κατά την ένταση του ψυχρού πολέμου οι χώρες Αλβανία, Βουλγαρία, Ουγγαρία, Πολωνία, Ρουμανία, Ρωσία (μετά της Ουκρανίας και Λευκορωσίας), Τσεχοσλοβακία, καθώς και η Κίνα, ειδοποίησαν τον Οργανισμό ότι δεν επιθυμούν να είναι μέλη του.
Επειδή όμως στο καταστατικό του Οργανισμού δεν προβλεπόταν αποχώρηση μελών, οι παραπάνω χώρες εξακολούθησαν να αναφέρονται στον κατάλογο των μετεχόντων κρατών.
Παραπομπές
Υγεία Υγεία Κατηγορία:Υγεία
Μαρία Κισέλεβα
Η Μαρία Αλεξαντρόβνα Κισέλεβα (Мари́я Александровна Киселёва, γεννηθείσα την 28 Σεπτεμβρίου 1974 στη Σαμάρα) είναι Ρωσίδα αθλήτρια της συγχρονισμένης κολύμβησης. Είναι επί 3 φορές Ολυμπιακή Πρωταθλήτρια, 2 φορές Παγκόσμια Πρωταθλήτρια και 9 φορές Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Στη Ρωσία, είναι γνωστή ως παρουσιάστρια τηλεοπτικών προγραμμάτων.
Βιογραφία
Άρχισε να ασχολείται με την κολύμβηση σε ηλικία 3 ετών χωρίς να προορίζεται για επαγγελματική ενασχόληση με αυτό, όπως είπαν οι γονείς της.
Το 1996 μπήκε στο τμήμα δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου της Μόσχας.
Άρχισε τη σταδιοδρομία της στην τηλεόραση το 2001 ως συντάκτρια αθλητικών ειδήσεων στο NTV.
Αναφορές
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της κολύμβησης
204 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νταλέμ (Μοζέλ)
Το Νταλέμ (Ντάλεμ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Σίλλος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σίλλος είναι γνωστός ένας εγγονός του βασιλιά Νέστορα και γιος του Θρασυμήδη. Μοναχοπαίδι του Σίλλου ήταν ο Αλκμαίωνας. Μετά την εισβολή των Ηρακλειδών στην Πελοπόννησο, ο Σίλλος βρήκε καταφύγιο στην Αττική, όπου ο γιος του έγινε ο ιδρυτής μιας μεγάλης και περίφημης γενιάς, του γένους των Αλκμαιωνιδών.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Μύλων
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μύλων είναι σιδηροδρομικός σταθμός στους Μύλους της Αργολίδας. Ο σταθμός άνοιξε το 1886 και έκλεισε για τα περισσότερα τρένα το 2010. Προς το παρόν, εξυπηρετείται από τρένα εκδρομικής λειτουργίας, ενώ παραμένει ανενεργός σε άλλα δρομολόγια. Στον σταθμό βρίσκεται η φορτάμαξα του Κολοκοτρώνη που μετέφερε τιμητικά τα οστά του στην Αθήνα.
Παραπομπές
Μυλοι Μυλοι Μυλοι
Νταμπό (Μοζέλ)
Το Νταμπό (Ντάγκσμπουργκ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Ιστορία
Προηγούμενα ονόματα: Ντάσμπουρχ (1188), Ντάσμπουργκ (1189) Ντάγκεσμπουργκ (1227), Τάγκεσμπουργκ (1239), Ντάγκεσπουργκ(1313), Ντάχσμπουργκ (1576). Μια άτυπη γαλλο-γερμανική σύνοδος κορυφής μεταξύ του προέδρου Μιτεράν και του καγκελάριου Κολ πραγματοποιήθηκε στο Νταμπό στις 19 Ιουλίου 1983.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Η Μέρα της Μαρμότας (ταινία)
Η Μέρα της Μαρμότας (αγγλικά: Groundhog Day) είναι αμερικανική κωμωδία φαντασίας, παραγωγής 1993. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Χάρολντ Ράμις και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τον Ντάνι Ρούμπιν. Η ιστορία ακολουθεί τον Φιλ Κόνορς, έναν αλαζονικό μετεωρολόγο της τηλεόρασης, ο οποίος κατά τη διάρκεια ενός ρεπορτάζ στο Πανξατόνι της Πενσυλβάνια στην ετήσια Μέρα της Μαρμότας, βρίσκει τον εαυτό του παγιδευμένο στο χρόνο και αναγκασμένο να ζει την ίδια μέρα ξανά και ξανά. Αφού υποκύπτει στον ηδονισμό και σε αμέτρητες απόπειρες αυτοκτονίας, αρχίζει σιγά σιγά να επανεξετάζει τη ζωή του και τις προτεραιότητές του. Πρωταγωνιστούν ο Μπιλ Μάρεϊ, η Άντι Μακ Ντάουελ και ο Κρις Έλιοτ.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 12 Φεβρουαρίου 1993. Απέσπασε πολύ θετικά σχόλια από τους κριτικούς και απέφερε 71,1 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office. Βραβεύτηκε με το BAFTA Πρωτότυπου Σεναρίου και το 2006 επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Πλοκή
Την 1η Φεβρουαρίου, ο μισάνθρωπος μετεωρολόγος της τηλεόρασης Φιλ Κόνορς, η παραγωγός ειδήσεων Ρίτα Χάνσον και ο κάμεραμαν Λάρι του τηλεοπτικού σταθμού του Πίτσμπεργκ, ταξιδεύουν στο Πανξατόνι της Πενσυλβάνια για να καλύψουν την ετήσια Μέρα της Μαρμότας. Την επόμενη μέρα, ο Φιλ, απρόθυμα κάνει το ρεπορτάζ για τον εορτασμό της μέρας. Αργότερα μαζί με την ομάδα παίρνουν το δρόμο του γυρισμού αλλά μια χιονοθύελλα δεν τους επιτρέπει να ταξιδέψουν. Η ομάδα επιστρέφει αναγκαστικά στο Πανξατόνι και μένουν εκεί για μία ακόμη νύχτα.
Ο Φιλ ξυπνάει και ανακαλύπτει ότι ξαναζεί τη 2η Φεβρουαρίου. Η μέρα εξελίσσεται όπως ακριβώς η προηγούμενη, μόνο με τον Φιλ να καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Στην αρχή είναι μπερδεμένος αλλά όταν το φαινόμενο αυτό συνεχίζεται και τις επόμενες μέρες, αποφασίζει να εκμεταλλευτεί την κατάσταση: μαθαίνει μυστικά από τους κατοίκους της πόλης, αποπλανεί γυναίκες, κλέβει λεφτά, μεθάει, οδηγεί απρόσεκτα και πηγαίνει φυλακή. Ωστόσο, οι προσπάθειές του να έρθει πιο κοντά στη Ρίτα, η οποία αρχίζει να του αρέσει, αποτυγχάνουν. Ο Φιλ τελικά παθαίνει κατάθλιψη και προσπαθεί όλο και πιο δραστικά να βάλει τέλος στο πάγωμα του χρόνου. Κάνει γελοία και προσβλητικά ρεπορτάζ για το φεστιβάλ και τελικά απαγάγει τη μαρμότα, τον Πανξατόνι Φιλ και μετά από ένα κυνηγητό με την αστυνομία, οδηγεί το αυτοκίνητό του στο γκρεμό και σκοτώνεται τόσο αυτός όσο και η μαρμότα. Ωστόσο, ο Φιλ ξυπνάει και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Επιπλέον απόπειρες αυτοκτονίας αποτυγχάνουν επίσης.
Όταν ο Φιλ εξηγεί την κατάσταση στη Ρίτα, αυτή περνάει όλη τη μέρα μαζί του μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες αλλά τους παίρνει ο ύπνος μαζί και ο Φιλ ξυπνάει πάλι μόνος, ζώντας ξανά την ίδια μέρα. Τελικά, ο Φιλ αποφασίζει να βελτιώσει τον εαυτό του. Αρχίζει να χρησιμοποιεί τη μέχρι τώρα τεράστια γνώση του για τα γεγονότα της μέρας για να βοηθήσει όσους περισσότερους ανθρώπους μπορεί και χρησιμοποιεί το χρόνο για να μάθει πράγματα, όπως να παίζει πιάνο, να φτιάχνει γλυπτά από πάγο και να μιλάει γαλλικά.
Τελικά ο Φιλ καταφέρνει να γίνει φίλος με όλους όσους γνωρίζει την ημέρα αυτή, χρησιμοποιώντας τις εμπειρίες του για να σώσει ζωές, να βοηθήσει τους κατοίκους της πόλης και τελικά να εντυπωσιάσει τη Ρίτα, χωρίς να χρειαστεί να προσφύγει σε πονηρούς χειρισμούς όπως έκανε τις προηγούμενες μέρες. Κάνει ένα ρεπορτάζ για τη Μέρα της Μαρμότας τόσο εντυπωσιακό που και οι υπόλοιποι τηλεοπτικοί σταθμοί γυρίζουν τα μικρόφωνα σε αυτόν. Μετά το χορό, η Ρίτα "αγοράζει" τον Φιλ σε μια δημοπρασία εργένηδων που οργανώθηκε στην πόλη. Ο Φιλ φτιάχνει ένα γλυπτό από πάγο με το πρόσωπο της Ρίτα και μετά φιλιούνται. Καταλήγουν στο δωμάτιό του. Ξυπνάει το επόμενο πρωί και ανακαλύπτει ότι ο χρόνος έχει προχωρήσει και τώρα η μέρα είναι η 3η Φεβρουαρίου, με τη Ρίτα να είναι ακόμα μαζί του. Περπατούν έξω και ο Φιλ της προτείνει να μετακομίσουν στο Πανξατόνι μαζί.
Παραγωγή
Αρχική επιλογή για το ρόλο του Φιλ Κόνορς ήταν ο Τομ Χανκς, ο οποίος είπε στον Ράμις ότι "το κοινό θα καθόταν και θα περίμενε να γίνω καλός, γιατί πάντα υποδύομαι τον καλό. Αλλά ο Μπιλ [Μάρεϊ] είναι τόσο μίζερος κ******* εντός- και εκτός οθόνης, που δεν θα ήξερες τι θα συνέβαινε".
Σύμφωνα με το σχολιασμό DVD του Χάρολντ Ράμις, το αρχικό σενάριο του Ντάνι Ρούμπιν και η ταινία όπως κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους ήταν πολύ διαφορετικά. Το αρχικό σενάριο ξεκινούσε χωρίς να εξηγεί πως ή γιατί ο Φιλ ζούσε ξανά και ξανά την ίδια μέρα. Οι δημιουργοί της ταινίας θεώρησαν ότι το κοινό θα ένιωθε ότι εξαπατάται χωρίς να δουν τον Φιλ να συνειδητοποιεί τι του συμβαίνει. Επίσης, το σενάριο τελείωνε με τους Φιλ και Ρίτα να περπατούν στο δρόμο την 3η Φεβρουαρίου, με τη Ρίτα να είναι τώρα παγιδευμένη στο χρόνο.
Δημοσιεύματα σχετικά με το πόσο καιρό ο Φιλ είναι παγιδευμένος στο χρόνο ποικίλλουν. Ο Ράμις δήλωσε στο σχολιασμό του στο DVD ότι έχουν περάσει 10 χρόνια. Ωστόσο, σε μια απάντησή του σε ένα περιοδικό ο Ράμις είπε: "Νομίζω ότι τα 10 χρόνια είναι λίγα. Χρειάζονται τουλάχιστον 10 χρόνια για να γίνεις καλός σε οτιδήποτε και υπολογίζοντας το χρόνο που πέρασε καθώς και τα άστοχα χρόνια που ξόδεψε, πρέπει να ήταν περίπου 30 ή 40 χρόνια". Παράλληλα, σύμφωνα με το αρχικό σενάριο της ταινίας, ο Φιλ ήταν παγιδευμένος για 10 χιλιάδες χρόνια και αυτό το αδιέξοδο προκλήθηκε από την πρώην κοπέλα του. Ωστόσο, ο Στίβεν Τομπολόφσκι δήλωσε: "Πάντα πίστευα ότι ήταν εννέα μέρες όπως παρουσιάστηκαν στην ταινία και ο Ντάνι Ρούμπιν, ο σεναριογράφος, είπε ότι πίστευε πως περίπου 23 μέρες παρουσιάστηκαν στην ταινία αλλά διήρκεσαν 10.000 χρόνια".
Τοποθεσία
Η τοποθεσία όπου πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα ήταν το Γούντστοκ του Ιλινόι, ένα βορειοδυτικό προάστιο του Σικάγο, 16 χιλιόμετρα από τα σύνορα του Γουισκόνσιν. Κάτοικοι της πόλης βοήθησαν την παραγωγή, φέρνοντας θερμάστρες για να ζεσταθούν οι ηθοποιοί και το συνεργείο. Το πραγματικό Γκόμπλερ Νομπ βρίσκεται σε μια αγροτική περιοχή 3,2 χιλιόμετρα ανατολικά του Πανξατόνι αλλά η ταινία δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Το καφέ Τιπ Τοπ, όπου γυρίστηκε μεγάλο μέρος της ταινίας, δημιουργήθηκε αρχικά για την ταινία αλλά μετά από απαίτηση των κατοίκων παρέμεινε και άνοιξε ως πραγματική καφετέρια.
Τελευταία σκηνή
Ο Στίβεν Τομπολόφσκι τη Μέρα της Μαρμότας το 2010 στο Πανξατόνι θυμήθηκε τη δημιουργία της τελευταίας σκηνής:
"Ο Μπιλ Μάρεϊ είπε, "Αρνούμαι να γυρίσω τη σκηνή μέχρι να μάθω πως είμαι ντυμένος. Φοράω τα ρούχα που φόραγα την προηγούμενη νύχτα; Φοράω πιτζάμες; Δεν φοράω πιτζάμες;" Τι έγινε τη νύχτα μεταξύ αυτού και της Άντι ΜακΝτάουελ; Έτσι αρνήθηκε να τη γυρίσει. Ο Χάρολντ Ράμις, ο σκηνοθέτης, δεν είχε σκεφτεί την ερώτηση και δεν ήξερε. Έτσι έβαλε τους ηθοποιούς και το συνεργείο να ψηφίσουν στο τι έπρεπε να φορέσει ο Μπιλ. Φοράει τα ρούχα που φόραγε την προηγούμενη νύχτα ή φοράει πιτζάμες; Και ήρθε ισοψηφία, και έτσι ο Μπιλ αρνήθηκε ξανά να γυρίσει τη σκηνή. Τότε μια κοπέλα στην ταινία -ήταν η πρώτη της ταινία- ήταν βοηθός σκηνοθέτη σκηνικών. Σήκωσε το χέρι της και είπε "Φυσικά φοράει τα ρούχα που φόραγε την προηγούμενη νύχτα. Αν δεν φοράει τα ρούχα που φόραγε την προηγούμενη νύχτα θα καταστρέψει την ταινία. Αυτή είναι η ψήφος μου". Κι έτσι ο Χάρολντ Ράμις είπε "Τότε αυτό ακριβώς θα κάνουμε". Δεν έχω πει σε κανέναν αυτή την ιστορία, γι' αυτό να το κρατήσουμε μυστικό."
- Στίβεν Τομπολόφσκι
Box office
Με προϋπολογισμό 14.600.000 δολάρια, η ταινία Η Μέρα της Μαρμότας έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 12,5 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 71,1 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 13η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Κριτικές
Η ταινία έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Η New York Times την αποκάλεσε "ιδιαίτερα ευφυή και ηχηρή κωμωδία" και η εφημερίδα The Washington Post ως την "καλύτερη αμερικανική κωμωδία από την εποχή του Τούτσι". Η δημοτικότητα και οι θετικές κριτικές της ταινίας αυξήθηκαν σημαντικά με το πέρασμα του χρόνου και πλέον θεωρείται κλασική. Ο κριτικός Ρότζερ Ίμπερτ την κατέταξε στη λίστα με τις "Μεγάλες Ταινίες". Αφού την είχε βαθμολογήσει με τρία αστέρια στην αρχική του κριτική είπε, όπως πολλοί άλλοι, ότι είχε υποτιμήσει τις πολλές αρετές της ταινίας και την εκτίμησε πραγματικά μετά από επαναλαμβανόμενες προβολές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1993 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ιλινόι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Harmonia Macrocosmica
Το Harmonia Macrocosmica είναι αστρονομικός χάρτης του Αντρέας Κελλάριους που τυπώθηκε το 1660.
Ιστορική αναδρομή
Αρχικά ο Γκέρχαρντ Μερκάτορ συνέλαβε την ιδέα να δημοσιεύσει έναν άτλαντα με όλες τις τότε διαθέσιμες γνώσεις για όλη τη γη. Στην διάρκεια της ζωής του ο Μερκάτορ δημοσίευσε πέντε τόμους με ιστορικές και γεωγραφικές πληροφορίες. Ο τελευταίος τόμος δημοσιεύτηκε από τον γιο του, Ρουμόντ Μερκάτορ. Μετά τον θάνατό του, το έργο του συνέχισε ο χαρτογράφος Γιοχάννες Γιανσσόνιους. Το έργο του Κελλάριους ήταν ο έβδομος τόμος της σειράς αυτής.
Περιγραφή
Το βιβλίο περιέχει εικόνες του Πτολεμαϊκού συστήματος, του Κοπερνικαϊκού συστήματος και του συστήματος του Τύχο Μπράχε. Ο τόμος καταλήγει με εικόνες του χριστιανικού θεωρητικού συστήματος όπως το διατύπωσε ο Γιούλιους Σίλλερ στο Coelum stellatum christianum το 1627. Το τελευταίο αυτό τμήμα απάλλαξε τον συγγραφέα του από την ποινή του αφορισμού.
Κατασκευή των χαρακτικών
Για την κατασκευή των εικόνων εργάστηκαν διάφοροι χαράκτες. Δύο από αυτούς υπέγραψαν τα έργα τους. Ο κατασκευαστής της προμετωπίδας είναι ο Φρέντερικ Χέντρικ φαν ντεν Χόβε, ενώ δέκα άλλες εικόνες φέρουν το όνομα του Γιοχάννες φαν ντερ Λόον. Πολλές από τις υπόλοιπες είναι έργα του Γιάν Πείτερζοον Σέντερνταμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της αστρονομίας Κατηγορία:Χάρτες Κατηγορία:Βιβλία αστρονομίας
Σαλάμι
Το σαλάμι είναι αλλαντικό και ο όρος χρησιμοποιείται για μια ποικιλία από ζυμωμένα και ξεραμένα στον αέρα λουκάνικα που παρασκευάζονται από διάφορα κρέατα. Παραδοσιακά το σαλάμι ήταν δημοφιλές στους Νοτιοευρωπαίους αγρότες γιατί μπορεί να διατηρηθεί για αρκετές μέρες σε θερμοκρασία δωματίου και γιατί ήταν φθηνό και εύκολα διαθέσιμο. Σε όλη την Ευρώπη παρασκευάζονται πολυάριθμες ποικιλίες από σαλάμι. Το όνομα του σαλαμιού προέρχεται από την ιταλική λέξη sale που σημαίνει αλάτι και αναφέρεται στο αλάτισμα (πάστωμα) ως μέσο διατήρησης του κρέατος.
Παρασκευή
Το παραδοσιακό σαλάμι παρασκευάζεται από αλεσμένο κρέας (μοσχαρίσιο, χοιρινό ή από πουλερικά) και αλάτι, μπαχαρικά, σκόρδο, κρασί, διάφορα βότανα και ξύδι.
205 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αρμένιοι στο Αζερμπαϊτζάν
Οι Αρμένιοι στο Αζερμπαϊτζάν είναι οι Αρμένιοι που ζούσαν σε μεγάλο αριθμό στη σύγχρονη χώρα του Αζερμπαϊτζάν αλλά και στο Σοβιετικό Αζερμπαϊτζάν. Σύμφωνα με στατιστικές, περίπου 400.000 Αρμένιοι κατοικούσαν στο σοβιετικό Αζερμπαϊτζάν το 1989. Σήμερα η πλειοψηφία των Αρμενίων στο Αζερμπαϊτζάν ζει στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ (120.700 από τις επίσημες στατιστικές του Αζερμπαϊτζάν το 1999), το οποίο κήρυξε μονομερή πράξη ανεξαρτησίας το 1991 ως Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, αλλά δεν έχει αναγνωριστεί από καμία χώρα, συμπεριλαμβανομένης της Αρμενίας. Στο Αζερμπαϊτζάν, το καθεστώς των Αρμενίων είναι επιασφαλές. Οι αρμενικές εκκλησίες παραμένουν κλειστές λόγω του φόβου της περίπτωσης αζερικής επίθεσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέροι
Πετρωνάς
Ο Πετρωνάς ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, αδελφός τη αυτοκράτειρας Θεοδώρας.
Ήταν γιος του Μαρίνου, ανώτερου αξιωματικού, και της Θεοκτίστης. Είχε τα αξιώματα του πατρίκιου και δρουγγάριου της βίγλας και του δομέστικου των σχολών.
Ο αυτοκράτορας Θεόφιλος τον έστειλε το 805 να εκτελέσει τον Θεόφοβο. Γιος του ήταν ο Μαριανός μετέπειτα έπαρχος της Κωνσταντινούπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών Κατηγορία:Δρουγγάριοι της βίγλης
Πάνος Φειδάκης
Ο Πάνος Φειδάκης (31 Μαΐου 1956 - 7 Μαΐου 2003) ήταν Έλληνας ζωγράφος.
Πέθανε στην Ανάβυσσο στις 7 Μαΐου 2003. Ήταν παντρεμένος από το 1982 με τη γλύπτρια Νατάσσα Ηλιοπούλου και είχαν τρία παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Μαρία Ντολόρες δε Κοσπεδάλ
Η Μαρία Ντολόρες δε Κοσπεδάλ (María Dolores de Cospedal García, γενν. Μαδρίτη, 13 Δεκεμβρίου 1965) είναι Ισπανίδα πολιτικός και νομικός, γενικός γραμματέας του Λαϊκού Κόμματος και τέως Υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης υπό τον Μαριάνο Ραχόι από τον Νοέμβριο του 2016 μέχρι τον Μάιο του 2018.
Υπήρξε η πρώτη γυναίκα γενικός γραμματέας πολιτικού κόμματος στην Ισπανία. Παρά την εμπλοκή της στο σκάνδαλο στο οποίο πρωταγωνίστησε ο τέως ταμίας του κόμματος, Λουίς Μπάρθενας, το 2008, εκλέχθηκε πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης της Καστίλης-Λα Μάντσα το 2011, χάνοντας ωστόσο την προεδρία στις περιφερειακές εκλογές μετά από τη συνεργασία του Σοσιαλιστικού Κόμματος με το Ποδέμος. Μαζί με την έτερη πολιτικό του Λαϊκού Κόμματος, Σοράγια Σάενθ ντε Σανταμαρία, θεωρείται μία εκ των ισχυρότερων Ισπανίδων πολιτικών, τόσο σε εθνικό όσο και σε κομματικό επίπεδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί Κατηγορία:Λαϊκό Κόμμα (Ισπανία)
Κιμ Χίε-τσα
H Κιμ Χίε-τσα (κορεατικά: 김혜자, 25 Οκτωβρίου 1941) είναι Νοτιοκορεάτισσα ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, του θεάτρου και του μουσικού θεάτρου. Περισσότερο είναι γνωστή στη Νότιο Κορέα, ως μητριαρχική φιγούρα στους ρόλους της, ειδικά στις τηλεοπτικές σειρές Country Diaries, What Is Love?, My Mother's Sea, και Roses and Beansprouts. Το 2009, απέκτησε διεθνής δημοφιλία με τον ρόλο της (πάλι ως μητέρα) στην ταινία Mother, του Πονγκ Τσουν-χο. Αργότερα, έλαβε και καλές κριτικές για τη συμμετοχή της στη σειρά The Light in Your Eyes (2019). Γεννήθηκε στη κατεχόμενη από τους Ιάπωνες Σεούλ. Ξεκίνησε να σπουδάζει τέχνες στο Ewha Womans University, αφήνοντάς τες για να ασχοληθεί με την υποκριτική.
Το υποκριτικό της ντεμπούτο το έκανε το 1963 και τα τη διάρκεια της καριέρας της συμμετείχε σε πάνω από 90 τηλεοπτικά κορεατικά δράματα. Ίσως το πιο γνωστό της να είναι το Country Diaries, στο οποίο εμφανιζόταν επί 22 έτη, αποκτώντας από εκεί κυρίως - στην αντίληψη των Κορεατών θεατών - τη μητριαρχική φιγούρα. Λόγω αυτής της απήχησης, η εταιρεία CJ CheilJedang, την προσέλαβε και εμφανίστηκε στις διαφημίσεις της από το 1975 έως και το 2002, κάνοντάς την μία τηλεοπτική περσόνα της εταιρείας. Για τέσσερις δεκαετίας ήταν μια κατεξοχήν ηθοποιός τηλεόρασης - αν και εμφανίστηκε και στο θέατρο αυτό το διάστημα - και το 2019, έγινε η πρώτη και μοναδική ηθοποιός που κερδίσει τέσσερις φορές το Baeksang Arts Award και τρεις το MBC Drama Award.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί τηλεόρασης
Βασίλης Σκουλάς
Ο Βασίλης Σκουλάς (Ανώγεια Ρεθύμνου, 3 Φεβρουαρίου 1946) είναι Έλληνας τραγουδιστής και λυράρης.
Γεννήθηκε στα Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου Κρήτης στις 3 Φεβρουαρίου του 1946. Η οικογένεια του έχει μεγάλη παράδοση στη μουσική και γενικότερα στις τέχνες. Ο παππούς του, ο Μιχάλης Σκουλάς, ήταν σπουδαίος λυράρης της εποχής του και ο πατέρας του Αλκιβιάδης Σκουλάς ή Γρυλιός γνωστός λαϊκός ζωγράφος των Ανωγείων.
Άρχισε να μαθαίνει λύρα σε ηλικία 7 ετών και στα 16 του χρόνια, κατάφερε να καθιερωθεί, ανάμεσα στους πρώτους λυράρηδες και τραγουδιστές της Κρήτης. Έχει παίξει και τραγουδήσει σε μια μεγάλη σειρά, από επιτυχημένες καλλιτεχνικές, κοινωνικές και πολιτιστικές εμφανίσεις, στην Αμερική, στον Καναδά, στην Αυστραλία και στη Γερμανία, όπου υπάρχουν Έλληνες και ιδίως Κρητικοί.
Καλλιτεχνικό Έργο
Τον πρώτο του δίσκο ηχογράφησε το 1965,ο οποίος περιείχε κοντυλιές με τον Θανάση Σταυρακάκη και τον Νίκο Ξυλούρη, ακολούθησε ο πρώτος προσωπικός δίσκος 33 στροφών το 1969.
Ο Βασίλης Σκουλάς όμως έκανε τη σημαντικότερη δισκογραφική του δουλειά και άρχισε να συνεργάζεται με έντεχνους Έλληνες συνθέτες από το 1980, με το δίσκο "Σεργιάνισμα στην Κρήτη". Ακολούθησαν η "Κρητική ανθολογία", "Τα τραγούδια του σίδερου και του νερού" σε μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου, και πολλοί άλλοι.
Την περίοδο 1981-85 είχε πραγματοποιήσει μια σειρά, από εμφανίσεις στην Αθήνα στο θέατρο Παρκ, στο έργο "Καφενείον η Ελλάς" και στο θίασο του Γιάννη Βόγλη, στη θεατρική παράσταση του έργου του Νίκου Καζαντζάκη "Καπετάν Μιχάλης", στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Η πορεία του Βασίλη Σκουλά θα αλλάξει όταν το 1995 συμμετείχε σε δύο τραγούδια στο μουσικό έργο "Αιολία" του Μιχάλη Νικολούδη, ερμηνείες οι οποίες τον έκαναν να στραφεί και στο έντεχνο Ελληνικό τραγούδι.
Το 2002 κυκλοφόρησε διπλός δίσκος με μερικές από τις πιο γνωστές επιτυχίες του και διασκευές σε διάφορα κλασσικά Κρητικά τραγούδια και χορούς.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2012 ο Βασίλης Σκουλάς έκανε μια επιτυχημένη εμφάνιση στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού που λόγω της μεγάλης απήχησης του κόσμου επαναλήφθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2012.
Ο Βασίλης Σκουλάς διατηρεί μέχρι σήμερα, το ίδιο πάθος και μεράκι, να δημιουργεί και να διατηρεί το δικό του στέκι εμφανίσεων, την πασίγνωστη ταβέρνα "Ντελίνα", στο χωριό του, τα Ανώγεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρητικοί μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες λυράρηδες κρητικής λύρας
206 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μεθοδιστικό Πανεπιστήμιο του Οχάιο
Η πανεπιστημιούπολη καλύπτει έκταση 200 στρεμμάτων και βρίσκεται σε απόσταση 44 χιλιομέτρων βόρεια του Κολόμπους στο Οχάιο. Περιλαμβάνει την κύρια ακαδημαϊκή και οικιστική πανεπιστημιούπολη, το Παρατηρητήριο Πέρκινς και τη Διαφύλαξη Κράους Γουάιλντερνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Ίγκορ Ακινφέεφ
Ο Ίγκορ Βλαντίμιροβιτς Ακινφέεφ (И́горь Влади́мирович Акинфе́ев, 8 Απριλίου 1986) είναι Ρώσος τερματοφύλακας, ο οποίος παίζει στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Ο Ακινφέεφ γεννήθηκε στο Βίτνογιε. Εμφανίστηκε στην βασική ενδεκάδα της ΤΣΣΚΑ Μόσχας στην ηλικία των 17 και από τότε είναι ο πρώτος τερματοφύλακας της ομάδας. Μαζί με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, ο Ακινφέεφ κατέκτησε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, τρία πρωταθλήματα Ρωσίας και το τρόπαιο Ζβεζντά, το οποίο δίνεται στον καλύτερο ποδοσφαιριστή από την πρώην ΕΣΣΔ. Είναι επίσης αρχηγός της ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Διεθνής καριέρα
Ο Ίγκορ Ακινφέεφ έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Ρωσίας σε ένα φιλικό αγώνα απέναντι στην εθνική Νορβηγίας, στις 28 Απριλίου 2004, στην ηλικία των 18 ετών και 20 ημερών - έγινε ο τρίτος νεότερος τερματοφύλακας που έπαιξε για την εθνική μετά τους Εντουάρντ Στριλτσόφ και Σεργκέι Ροντιόνοφ και ο νεότερος διεθνής στην ιστορία της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Συμπεριελήφθη ως τρίτος τερματοφύλακας στην σύνθεση της εθνικής Ρωσίας για το Euro 2004 μετά τους Σεργκέι Οφτσίνικοφ και Βιτσισλάφ Μαλαφέεφ. Το ντεμπούτο του σε αγώνα σοβαρής διοργάνωσης διεξήχθη στις 30 Μαρτίου 2005, απέναντι στην εθνική Εσθονίας για τα προκριματικά του Mundial 2006. Τότε έλαβε τη θέση του πρώτου τερματοφύλακα της εθνικής Ρωσίας μετά τον τραυματισμό του Μαλαφέεφ. Ο Ακινφέεφ έμεινε ο πρώτος τερματοφύλακας της εθνικής Ρωσίας στην περίοδο που προπονητές της ήταν οι Γιούρι Σιόμιν και Γκους Χίντιγκ. Στις 6 Μαΐου 2007, στον αγώνα με την ΦΚ Ροστόφ, ο Ακινφέεφ δέχτηκε τραύμα στο γόνατο, κάτι που τον άφησε εκτός δράσης για τέσσερις μήνες. Ως αποτέλεσμα, ο Ίγκορ έχασε τη θέση του πρώτου τερματοφύλακα της εθνικής, αρχικά από τον Μαλαφέεφ και μετά από τον Βλαντίμιρ Γκαμπούλοφ. Επέστρεψε στην σύνθεση της εθνικής Ρωσίας και έλαβε τη θέση του πρώτου τερματοφύλακα της εθνικής Ρωσίας στο Euro 2008. Στις 25 Μαΐου 2012, συμπεριελήφθη στην 23μελή αποστολή της εθνικής Ρωσίας για το Euro 2012.
Στατιστική
Μέχρι τις 13 Ιανουαρίου 2012.
Στατιστική εμφανίσεων στην ΤΣΣΚΑ
Μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:FIFA Century Club
Βίλχελμ Ντίλταϋ
Ο Βίλχελμ Ντίλταϋ (γερμ. Wilhelm Dilthey, ; 19 Νοεμβρίου 1833 – 1 Οκτωβρίου 1911) ήταν Γερμανός ιστορικός, ψυχολόγος, κοινωνιολόγος, μελετητής της ερμηνευτικής, και φιλόσοφος. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως εμπειριστής, σε αντίθεση με τον ιδεαλισμό που κυριαρχούσε στη Γερμανία την εποχή εκείνη, αλλά η αντίληψη του τι συνιστά το εμπειρικό και το πειραματικό διαφέρει από τον Βρετανικό εμπειρισμό και θετικισμό και στις κεντρικές του επιστημολογικές και οντολογικές του παραδοχές, που αντλούνται από τη Γερμανική λόγια και φιλοσοφική παράδοση.
Ερμηνευτική
Η πορεία της ερμηνευτικής έρευνας που εδραιώθηκε από τον Schleiermacher περιλάμβανε αυτό που ο Ντίλταϋ αποκαλούσε "ο ερμηνευτικός κύκλος", που είναι η επαναλαμβανόμενη κίνηση ανάμεσα στο άρρητο και στο ρητό, το μερικό και το γενικό. Η "γενική ερμηνευτική" που πρότεινε ο Schleiermacher ήταν ένας συνδυαμός της ερμηνευτικής που χρησιμοποιούνταν στη εξήγηση της Αγίας Γραφής (π.χ. οι επιστολές του Παύλου) και της ερμηνευτικής που χρησιμοποιούνταν από τους Κλασσικιστές (π.χ. της φιλοσοφίας του Πλάτωνα). Ο Ντίλαϋ διείδε τη σημασία της για τις ανθρωπιστικές επιστήμες (Geisteswissenschaften) σε αντίθεση με τις φυσικές επιστήμες.
Μαζί με τον Φρήντριχ Νίτσε, τον Γκέοργκ Ζίμμελ και τον Ανρί Μπεργκσόν, το έργο του Ντίλταϋ επηρέασε την πρώιμη "Φιλοσοφία της ζωής" "Υπαρξιακή φιλοσοφία" του 20ου αιώνα.
Ο Ντίλταϋ επηρέασε την πρώιμη προσέγγιση της ερμηνευτικής από τον Μάρτιν Χάιντεγκερ στις πρώτες του πανεπιστημιακές παραδόσεις, όπου ανέπτυξε μια "ερμηνευτική της πραγματικής ζωής", και στο Είναι και Χρόνος. Ο Χάιντεγκερ έγινε ολοένα και πιο κριτικός απένταντι στον Ντίλταϋ, επιχειρηματολογώντας υπέρ μιας πιο ριζικής 'χρονικότητας' των δυνατοτήτων της ερμηνείας και της ανθρώπινης ύπαρξης.
Στο έργο του Wahrheit und Methode (Αλήθεια και Μέθοδος), ο Χανς-Γκέοργκ Γκάνταμερ, επηρεασμένος από τον Χάιντεγκερ, άσκησε κριτική στην προσέγγιση του Ντίλταϋ για την ερμηνευτική τόσο ως υπερ το δέον αισθητική και υποκειμενική όσο και ως μια μέθοδο κατευθυνόμενη και "θετικιστική". Σύμφωνα με τον Γκάνταμερ, η ερμηνευτική του Ντίλταϋ είναι ανεπαρκώς εστιασμένη ως προς το οντολογικό γεγονός της αλήθειας και στοχάζεται ανεπαρκώς τις επιπτώσεις του πως ο ερμηνευτής και οι ερμηνείες του δεν είναι έξω από την παράδοση αλλά καταλαμβάνει μια συγκεκριμένη θέση σε αυτήν, π.χ. έχει έναν χρονικό ορίζοντα.
Ο Γιούργκεν Χάμπερμας επηρεάστηκε επίσης από τον Ντίλταϋ, και πιο συγκεκριμένα στη διαμάχη για τον θετικισμό στις αρχές της δεκαετίας τους 1960 και στο πρώιμο έργο του Knowledge and Human Interests (1968).
Κοινωνιολογία
Ο Ντίλταϋ ενδιαφέρονταν πολύ για αυτό που αποκαλούμε κοινωνιολογία σήμερα, παρόλο που απέρριπτε με σφοδρότητα να τον ταξινομούν ως κοινωνιολόγο επειδή η κοινωνιολογία επί των ημερών του ήταν κυρίως αυτή του Αυγούστου Κοντ και του Χέρμπερτ Σπένσερ. Ο Ντίλταϋ απέρριπτε τις εξελικτικές τους παραδοχές σχετικά με τις αναγκαίες αλλαγές που όλοι οι κοινωνικοί σχηματισμοί θα πρέπει να υποστούν, καθώς επίσης και τη στενή φυσικό-επιστημονική τους μεθοδολογία. Επίσης, η λέξη έτεινε και τείνει να χρησιμοποιείται ως ένα είδος όρου ομπρέλλα. Και καθώς ο όρος κοινωνιολογία κάλυπτε τόσο πολλά, είχε μικρή αναλυτική καθαρότητα. Η ιδέα του Κοντ για τον θετικισμό ήταν, σύμφωνα με τον Ντίλταϋ, μονόπλευρη και παραπλανητική. Είχε εντούτοις να πει καλά πράγματα για τις εκδοχές της κοινωνιολογίας του συνάδελφό του Γκέοργκ Ζίμελ. (Ο Ζίμελ ήταν συνάδελφός του στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου και ο Ντίλαϋ θαύμαζε το έργο του αν και πολλοί ακαδημαϊκοί αντιτίθονταν γενικότερα στον Ζίμελ, εν μέρει χάρη στον αντισημιτισμό και εν μέρει επειδή ο Ζίμελ δεν συμμορφώνονταν στο ακαδημαϊκό τυπικό των ημερών σε ορισμένες από τις δημοσιεύσεις του.)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Εμπειριστές Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί Κατηγορία:Γερμανοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί κοινωνιολόγοι
Νταλαίν
Το Νταλαίν (Ντάλχαϊμ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Το όνομα Νταλαίν είναι γερμανικής προέλευσης από τις ρίζες «νταλ» που σημαίνει «κοιλάδα» και «χάιμ» που σημαίνει «χωριό». Το όνομα καταγράφεται επίσης ως Νταλέμ, Νταλά, Ντάλιν και Ντάλχαϊμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Μάρκο Μπαρμπαρίγκο
Ο Μάρκο Μπαρμπαρίγκο (Ιταλικά : Marco Barbarigoc, 1413 - 1486), 73ος Δόγης της Βενετίας (1485 - 1486) ήταν μεγαλύτερος γιος του Φραντσέσκο Μπαρμπαρίγκο. . Ο χρησμός του έγινε σε μια νέα σκάλα στην αυλή του ανακτόρου των δόγηδων που βρισκόταν σε άξονα με το καμπαναριό του Αγίου Μάρκου και την Πόρτα ντελλα Κάρτα.
Δόγης της Βενετίας
Ο Μάρκο Μπαρμπαρίγκο εξελέγη δόγης της Βενετίας τον Σεπτέμβριο του 1485, διαδέχθηκε τον Τζοβάννι Μοτσενίγκο που πιθανότατα δηλητηριάστηκε. Ο Μάρκο πέθανε τον Αύγουστο του 1486 έναν χρόνο μετά την εκλογή του στην θέση του δόγη σε μια βίαιη σύγκρουση ανάμεσα στους ευγενείς με πρωταγωνιστή τον μικρότερο αδελφό του Αγκοστίνο Μπαρμπαρίγκο. Τον διαδέχθηκε ο ίδιος ο αδελφός του Αγκοστίνο (1465 - 1501) που ήταν Πραίτωρ όταν ο Μάρκο ήταν δόγης. Η σύζυγος του ονομαζόταν Λουκία Ρουζίνι (πέθανε το 1496), έπασχε από Υποχονδρίαση αλλά ήταν εξαιρετικά όμορφη. Τα ονόματα του ίδιου και του αδελφού του παρουσιάζονται από τον Δάσκαλο των αναγλύφων Μπαρμπαρίγκο που διακόσμησε τον τάφο τους.
Τέχνη
Ο Μάρκο Μπαρμπαρίγκο εμφανίζεται στο βιντεοπαιχνίδι Assassin's Creed II σαν κακοποιός και ένας από τους δολοφονικούς στόχους. Ο Μπαρμπαρίγκο παρουσιάζεται σαν μαριονέτα του Μεγάλου Δασκάλου των Ναιτών Αλεξάνδρου Βοργία, ο σύμμαχος του Κάρλο Γκριμάλντι που μετείχε στο Συμβούλιο των Δέκα δολοφόνησε τον Τζοβάννι Μοτσενίγκο ώστε να επιτρέψει στον Μπαρμπαρίγκο να κυβερνήσει την Δημοκρατία της Βενετίας για τους Ναΐτες Ιππότες. Δολοφονήθηκε σε μια ομιλία του στο Καρναβάλι της Βενετίας από ένα μέλος των Ασασίνων αντιπάλων του Έτζιο Οντιτόρε ντα Φιρέντσε με ένα κρυφό όπλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Δήμος Άιλαντ Χάρμπορ
Το Άιλαντ Χάρμπορ (αγγλ.: Island Harbour) είναι ένας από τους 14 δήμους της Ανγκουίλλα. Πρωτεύουσα είναι το ομώνυμο χωριό. Βρίσκεται βορειοανατολικά του νησιού της Ανγκουίλλα.
250px
Δείτε επίσης
Α
207 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Psychosocial (τραγούδι)
Το Psychosocial είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού Heavy Metal συγκροτήματος Slipknot, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο τους All Hope Is Gone, το 2008. Το τραγούδι ήταν το δεύτερο single που κυκλοφόρησε από τον εν λόγω δίσκο, κι αν και άργησε να κυκλοφορήσει από την αναμενόμενη ημερομηνία, κυκλοφόρησε αντί την 1η Ιουλίου την 8η Ιουλίου. Το single κατάφερε να εισέλθει σε αρκετά charts ανά τον κόσμο, όπως, για παράδειγμα, στα αμερικανικά Billboard Hot Mainstream Rock Tracks, όπου έφτασε στο νούμερο 7, ενώ στα βρετανικά έφτασε στο νούμερο 67.
Το τραγούδι ερμηνεύθηκε ζωντανά για πρώτη φορά στις 9 Ιουλίου του 2008, στο White River Amphitheatre, της Ουάσινγκτον. Την ίδια χρονιά το κομμάτι συμπεριλήφθηκε και στο soundtrack της ταινίας Punisher: War Zone. Το κομμάτι υπήρξε υποψήφιο για Grammy Καλύτερης Metal Ερμηνείας και για Kerrang!, χωρίς να κερδίσει όμως κανένα. Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip, που γυρίστηκε στην Αϊόβα, το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Singles του 2008 Κατηγορία:Τραγούδια του 2008 Κατηγορία:Τραγούδια των Slipknot Κατηγορία:Singles της Roadrunner Records
Εβραϊκή γλώσσα
Η εβραϊκή γλώσσα (עִבְרִית ή עברית, ‘Ivrit) είναι σημιτική γλώσσα της αφροασιατικής γλωσσικής οικογένειας (ανήκει στον βορειοδυτικό κλάδο της), η οποία ομιλείται από πλέον των επτά εκατομμυρίων ανθρώπους στο Ισραήλ και στις εβραϊκές κοινότητες ανά τον κόσμο. Στο Ισραήλ αποτελεί την εκ των πραγμάτων επίσημη γλώσσα του κράτους και των ανθρώπων, είναι δε η μία από τις δύο επίσημες γλώσσες (μαζί με την Αραβική) και ομιλείται από τη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού.
Ο βασικός πυρήνας της Τανάκ (Tanakh, Εβραϊκής Βίβλου) είναι γραμμένος στην Κλασική Εβραϊκή. Θεωρείται ότι η παρούσα μορφή της διαμορφώθηκε, κατά μεγάλο μέρος, από τη Βιβλική Εβραϊκή που πιστεύεται ότι ευδοκιμούσε κατά τον 6ο αι. π.Χ., την εποχή της εξορίας στη Βαβυλώνα. Για τον λόγο αυτόν, η εβραϊκή γλώσσα από τους αρχαίους καιρούς αποκαλείται συχνά από τους Εβραίους Lĕshôn Ha-Kôdesh (לשון הקודש) «η Ιερή Γλώσσα». Είναι η μοναδική Χαναανική γλώσσα που ομιλείται ακόμα και σήμερα και ένα καλό παράδειγμα αναγέννησης νεκρών γλωσσών.
Οι περισσότεροι γλωσσολόγοι συμφωνούν ότι μετά τον 6ο αι. π.Χ., αφού η Βαβυλωνιακή αυτοκρατορία κατέστρεψε την Ιερουσαλήμ και εξόρισε τον πληθυσμό στη Βαβυλώνα και κατόπιν η Περσική αυτοκρατορία τους επέτρεψε να επιστρέψουν, η Βιβλική Εβραϊκή που κυριαρχούσε στις Γραφές έφθασε να αντικατασταθεί στην καθημερινή χρήση από νέες διαλέκτους της Εβραϊκής, καθώς και από κάποια τοπική μορφή της Αραμαϊκής (την οποία θεωρείται ότι μιλούσε αργότερα ο Ιησούς). Μετά την καταστροφή του Δεύτερου Ναού και της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ., οπότε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία εκτόπισε τον εβραϊκό πληθυσμό της Ιερουσαλήμ και των περιχώρων, το κέντρο της εβραϊκής εγκατάστασης μετατοπίστηκε από την Ιουδαία στη Γαλιλαία. Ως αποτέλεσμα, η Εβραϊκή σταδιακά έπαψε να είναι ομιλουμένη γλώσσα, αλλά διατηρήθηκε ως κατ’ εξοχήν γραπτή γλώσσα. Ως εκ τούτου, επιστολές, συμβόλαια, εμπορικές συμφωνίες, επιστημονικά συγγράμματα, φιλοσοφία, ιατρική, ποίηση και νομικά κείμενα γράφονταν στην Εβραϊκή, στην οποία προσετίθεντο δάνεια και νεόπλαστοι όροι.
Η εβραϊκή γλώσσα, επί μακρόν ανενεργός έξω από το λειτουργικό περιβάλλον του Ιουδαϊσμού, αναβίωσε κατά το τέλος του 19ου αι. από τον Εβραίο γλωσσολόγο Ελιέζερ Μπεν-Γεχούντα (Eliezer Ben-Yehuda) εξαιτίας της ανάπτυξης της σιωνιστικής ιδεολογίας. Ο Μπεν-Γεχούντα ίδρυσε το 1889 στην Ιερουσαλήμ το «Συμβούλιο Εβραϊκής Γλώσσας» με σκοπό την αναβίωση της επί 1700 έτη μη ομιλουμένης πλέον Βιβλικής Εβραϊκής. Εν τέλει, η Εβραϊκή έφθασε μέχρι του σημείου να αντικαταστήσει αρκετές άλλες γλώσσες που μιλούσαν οι Εβραίοι εκείνον τον καιρό, όπως Λαντίνο (Ισπανοεβραϊκή γλώσσα), Γίντις (Γερμανοεβραϊκή γλώσσα), Ρωσική, καθώς και άλλες γλώσσες της Διασποράς.
Παρά τη μεγάλη χρονική απόσταση, οι διαφορές μεταξύ Αρχαίας και Νέας Εβραϊκής είναι πολύ λιγότερες από αντίστοιχες μεταξύ Αρχαίας και Νέας Ελληνικής, πράγμα αναμενόμενο εφόσον η Ελληνική δεν έπαψε ποτέ να είναι ομιλουμένη γλώσσα. Στο Ισραήλ δεν γίνεται πλέον διάκριση μεταξύ Αρχαίας και Νέας Εβραϊκής, αλλά χρησιμοποιείται για αμφότερες ο όρος Ιβρίτ (Ivrit). Ο πρώτος πρωθυπουργός του Κράτους του Ισραήλ Νταβίντ Μπεν Γκουριόν είχε σχολιάσει το γεγονός ως εξής: «Αν ο Μωυσής επέστρεφε σήμερα και ζητούσε ένα κομμάτι ψωμί, θα μπορούσε κανείς ευθύς να τον καταλάβει».
Εξαιτίας της μακράς αχρησίας επί αιώνες, η Εβραϊκή δεν διέθετε αρκετές σύγχρονες λέξεις. Αρκετές μεταφέρθηκαν ως νεολογισμοί προερχόμενοι από την Εβραϊκή Βίβλο ή ως δάνεια από άλλες γλώσσες. Η σύγχρονη Εβραϊκή έγινε επίσημη γλώσσα της υπό Βρετανική εντολή Παλαιστίνης (εντολή της Κοινωνίας των Εθνών) το 1921 (μαζί με την Αγγλική και την Αραβική), ενώ το 1948 έγινε επίσημη γλώσσα του νεοσύστατου Κράτους του Ισραήλ.
Ιστορία
Ο όρος Εβραϊκή γλώσσα αναφέρεται σε μία από τις διάφορες διαλέκτους της Χαναανικής. Η Εβραϊκή (Ισραήλ) και η Μωαβιτική (Ιορδανία) αποκαλούνται Νότιες Χαναανικές διάλεκτοι, ενώ η Φοινικική (Λίβανος) αποκαλείται Βόρεια Χαναανική διάλεκτος. Η Χαναανική συγγενεύει στενά με την Αραμαϊκή και, σε μικρότερο βαθμό, με τη Νοτιο-Κεντρική Αραβική. Ενώ οι άλλες χαναανικές διάλεκτοι έχουν εκλείψει, η Εβραϊκή επιβίωσε.
Ως ομιλουμένη γλώσσα η Εβραϊκή άκμασε στο Ισραήλ από τον 10 αι. π.Χ. μέχρι λίγο πριν από τη Βυζαντινή περίοδο (3ος ή 4ος αι. μ.Χ.). Κατόπιν η Εβραϊκή παρέμεινε γραπτή γλώσσα ως τη σύγχρονη εποχή, οπότε αναβίωσε ως ομιλουμένη γλώσσα τον 19ο αιώνα.
Η λέξη Εβραϊκά ή εβραϊστί (‘ivrit) δεν χρησιμοποιείται για τη γλώσσα παρά μόνο κατά την ελληνιστική περίοδο. Στη Βίβλο συναντούμε συνήθως τη λέξη yĕhûdît «ιουδαϊστί».
Η Εβραϊκή ως ξεχωριστή Χαναανική διάλεκτος
Η πρώτη γραπτή μαρτυρία της μη Βιβλικής Εβραϊκής ως διακριτής γλώσσας, το ημερολόγιο της Γεζέρ, ανάγεται στον 10ο αι. (περ. 925 π.Χ.) κατά την έναρξη της Μοναρχικής Περιόδου, τον καιρό των βασιλέων Δαβίδ και Σολομώντα. Το ημερολόγιο αυτό, το οποίο εντάσσεται στην περίοδο της Αρχαίας Βιβλικής Εβραϊκής, παρουσιάζει έναν κατάλογο εποχών και σχετικών αγροτικών εργασιών, γραμμένο σε επτά οριζόντιες και μία κάθετη γραμμή. Το ημερολόγιο αυτό οφείλει το όνομά του στην πόλη κοντά στην οποία βρέθηκε και είναι γραμμένο σε αρχαία σημιτική γραφή, συγγενή προς τη Φοινικική, η οποία μέσω των Ελλήνων και των Ετρούσκων εξελίχθηκε στο λατινικό αλφάβητο. Το ημερολόγιο της Γεζέρ είναι γραμμένο χωρίς φωνήεντα και δεν χρησιμοποιεί σύμφωνα που υπονοούν φωνήεντα ακόμη και στις θέσεις όπου η κατοπινή εβραϊκή γραφή απαιτεί κάτι τέτοιο.
left|300px|thumb|Το επίθυρο της Σεβνά, από τον τύμβο ενός βασιλικού ακολούθου που βρέθηκε στη [[Σιλωάμ, χρονολογείται τον 7ο αιώνα π.Χ.]]
Αρκετές παλαιότερες πινακίδες έχουν βρεθεί στην περιοχή με παρόμοιες γραφές σε άλλες σημιτικές γλώσσες, παραδείγματος χάριν στην Πρωτοσιναϊτική. Εικάζεται ότι τα αρχικά σχήματα της γραφής ανάγονται στην ιερογλυφική γραφή των αρχαίων Αιγυπτίων, αν και η φωνητική αξία τους έχει καθοριστεί από την ακροφωνική αρχή. Ο κοινός πρόγονος τής Εβραϊκής και της Φοινικικής, η Χαναανική γλώσσα, ήταν πιθανώς η πρώτη που χρησιμοποίησε σημιτικό αλφάβητο διακριτό από το αιγυπτιακό.
Μια αρχαία μαρτυρία είναι η διάσημη Μωαβιτική Λίθος (περ. 830 π.Χ.), γραμμένη στη μωαβιτική διάλεκτο, στην οποία αναφέρεται ο Μωαβίτης βασιλιάς Μησά καυχώμενος για τις νίκες του επί των Ισραηλιτών. Η Επιγραφή του Σιλωάμ, κοντά στην Ιερουσαλήμ, αποτελεί πρώιμο δείγμα Εβραϊκής. Βρέθηκε στον αγωγό που έκτισε ο βασιλιάς Εζεκίας κάτω από την πόλη του Δαβίδ, προκειμένου να υδροδοτηθεί η Δεξαμενή του Σιλωάμ. Λιγότερο παλαιά δείγματα αρχαϊκής Εβραϊκής περιέχουν τα όστρακα που βρέθηκαν κοντά στη Λαχίς, τα οποία καταγράφουν γεγονότα πριν από την τελική κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τον Ναβουχοδονόσορα Β΄ και τη Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία τον 6ο αιώνα π.Χ.
Κλασική Εβραϊκή
200px|thumb|right|Η Βιβλική Εβραϊκή όπως απαντά στο κείμενο των [[Δέκα Εντολές|Δέκα Εντολών, Έξοδος 20:1-5, με εμφανή τη μασοριτική σήμανση στο περιθώριο (British Library Oriental MS. 4,445)]] Υπό ευρύτερη έννοια, Κλασική Εβραϊκή ονομάζεται η ομιλουμένη γλώσσα της αρχαίας γης του Ισραήλ, η οποία ήκμασε μεταξύ τού 10ου αι. π.Χ. και της αρχής του 4ου αι. μ.Χ. Περιλαμβάνει διάφορες διαλέκτους. Οι φάσεις της Κλασικής Εβραϊκής συχνά κατονομάζονται με βάση σημαντικά γραπτά κείμενα που συνδέονται με αυτές.