cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαγγέλης Συρόπουλος
Καριέρα
Αγωνίστηκε στους δύο αγώνες με την Γιουβέντους την σεζόν 1966-67, στα τέσσερα παιχνίδια με την Χιμπέρνιαν Μάλτας και την Ούιπεστ το 1968-69, σκοράροντας στο 0-6 εναντίον της Χιμπέρνιαν και στην ήττα με 9-1 από την Ουίπεστ. Συμμετείχε για ένατη και τελευταία φορά σε ευρωπαϊκό ματς του Άρη στο Στάμφορντ Μπριτζ απέναντι στην Τσέλσι.
Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε σε είκοσι παιχνίδια πρωταθλήματος, αλλά η μεγάλη επιτυχία ήλθε με την κατάκτηση του κυπέλλου, με τους "κίτρινους" να κερδίζουν τον ΠΑΟΚ στον τελικό με 1-0. Ο Συρόπουλος επανήλθε στην επιθετική γραμμή της ομάδας από τον Μίλοβαν Τσίριτς, γεγονός που αποτέλεσε λόγο διαμάχης μεταξύ των δύο ανδρών και τον παραγκωνισμό του από τον προπονητή. Ο Συρόπουλος ζήτησε διακοπή συμβολαίου, κάτι που αναιρέθηκε μετά την απομάκρυνση του Τσίριτς.
Το 1971-72 έπαιξε σε 29 παιχνίδια σκοράροντας τέσσερις φορές, αλλά στις 7 Ιουνίου 1972 στον ημιτελικό του κυπέλλου εναντίον του ΠΑΟΚ, πρωτοστατεί στα επεισόδια απέναντι στον διαιτητή Μίχα και σε αστυνομικούς, με αποτέλεσμα τον εξάμηνο αποκλεισμό του από τα γήπεδα. Επέστρεψε τον Δεκέμβριο του 1972, αλλά λόγω ενός τραυματισμού συμμετείχε μόνο δεκατρείς αγώνες ως το τέλος της σεζόν.
Το καλοκαίρι του 1973 έλαβε μέρος στην προετοιμασία του Άρη, αλλά ο προπονητής Μπράνκο Στάνκοβιτς δεν τον συμπεριέλαβε τα πλάνα του, με αποτέλεσμα να αποσυρθεί από την ενεργό δράση σε ηλικία 29 ετών.
Πέθανε από καρκίνο το 2002.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
SECAM
Το SECAM, γραμμένο επίσης SÉCAM ( Γαλλική προφορά: https://en.wikipedia.org/wiki/Help:IPA/French ), système électronique Couleur avec Mémoire, Γαλλικά για το Ηλεκτρονικό έγχρωμο σύστημα με μνήμη), είναι ένα έγχρωμο αναλογικό τηλεοπτικό σύστημα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Γαλλία . Ήταν ένα από τα τρία κύρια πρότυπα αναλογικής έγχρωμης τηλεόρασης, τα άλλα ήταν τα PAL και NTSC.
Όλες οι χώρες που χρησιμοποιούν το SECAM βρίσκονται επί του παρόντος σε διαδικασία μετατροπής ή έχουν ήδη μετατραπεί σε Digital Video Broadcasting (DVB), το νέο πανευρωπαϊκό πρότυπο για την ψηφιακή τηλεόραση. Το SECAM παρέμεινε βασικό πρότυπο στη δεκαετία του 2000.
Αυτή η σελίδα ασχολείται κυρίως με το σύστημα κωδικοποίησης χρώματος SECAM. Τα άρθρα σχετικά με τα τηλεοπτικά συστήματα εκπομπής και την αναλογική τηλεόραση περιγράφουν περαιτέρω τους ρυθμούς καρέ, την ανάλυση εικόνας και τη διαμόρφωση ήχου. μικρογραφία|300x300εσ|Συστήματα κωδικοποίησης αναλογικής τηλεόρασης ανά χώρα. [[NTSC (πράσινο), SECAM (πορτοκαλί) και PAL (μπλε).]]
Ιστορία
Η ανάπτυξη του SECAM ξεκίνησε το 1956 από μια ομάδα με επικεφαλής τον Henri de France που εργαζόταν στην Compagnie Française de Télévision (αργότερα αγοράστηκε από την Thomson, τώρα Technicolor ). Η τεχνολογία ήταν έτοιμη στα τέλη της δεκαετίας του 1950, αλλά αυτό ήταν πολύ νωρίς για μια ευρεία εισαγωγή. Επινοήθηκε και δοκιμάστηκε μια έκδοση του SECAM για το γαλλικό πρότυπο τηλεόρασης 819 γραμμών, αλλά δεν παρουσιάστηκε. Μετά από μια πανευρωπαϊκή συμφωνία για την εισαγωγή έγχρωμης τηλεόρασης μόνο σε 625 γραμμές, η Γαλλία έπρεπε να ξεκινήσει τη μετατροπή μεταβαίνοντας σε ένα πρότυπο τηλεόρασης 625 γραμμών, κάτι που συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του 1960 με την εισαγωγή ενός δεύτερου δικτύου.
Το πρώτο προτεινόμενο σύστημα ονομάστηκε SECAM I το 1961, ακολουθούμενο από άλλες μελέτες για τη βελτίωση της συμβατότητας και της ποιότητας της εικόνας.
Αυτές οι βελτιώσεις ονομάστηκαν SECAM II και SECAM III, με το τελευταίο να παρουσιάστηκε στη Γενική Συνέλευση του CCIR το 1965 στη Βιέννη.
Περαιτέρω βελτιώσεις ήταν το SECAM III A που ακολουθήθηκε από το SECAM III B, το σύστημα που υιοθετήθηκε για γενική χρήση το 1967, και η πρώτη εκπομπή SECAM έγινε στη Γαλλία εκείνη τη χρονιά.
Σοβιετικοί τεχνικοί συμμετείχαν στην ανάπτυξη του προτύπου και δημιούργησαν τη δική τους ασυμβίβαστη παραλλαγή που ονομάζεται NIIR ή SECAM IV, η οποία δεν αναπτύχθηκε. Η ομάδα εργαζόταν στο Telecentrum της Μόσχας υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Shmakov. Ο χαρακτηρισμός NIIR προέρχεται από το όνομα του Nautchno-Issledovatelskiy Institut Radio ( NIIR, rus. Научно-Исследовательский Институт Радио), ενός σοβιετικού ερευνητικού ινστιτούτου που συμμετέχει στις μελέτες. Αναπτύχθηκαν δύο πρότυπα: Μη γραμμικό NIIR, στο οποίο χρησιμοποιείται μια διαδικασία ανάλογη με τη διόρθωση γάμμα, και Γραμμικό NIIR ή SECAM IV που παραλείπει αυτή τη διαδικασία.
Το SECAM εγκαινιάστηκε στη Γαλλία την 1η Οκτωβρίου 1967, στο la deuxième chaîne (το δεύτερο κανάλι), που τώρα ονομάζεται France 2. Μια ομάδα τεσσάρων ταιριασμένων ανδρών — ένας παρουσιαστής ( Georges Gorse, Υπουργός Πληροφοριών) και τρεις συντελεστές στην ανάπτυξη του συστήματος — εμφανίστηκαν όρθιοι σε ένα στούντιο. Μετά από καταμέτρηση από το 10, στις 2:15 pm η ασπρόμαυρη εικόνα άλλαξε σε έγχρωμη. ο παρουσιαστής δήλωσε στη συνέχεια « Et voici la couleur ! " ( fr: Και εδώ είναι το χρώμα! ) Το 1967, ο CLT του Λιβάνου έγινε ο τρίτος τηλεοπτικός σταθμός στον κόσμο, μετά τη Σοβιετική Ένωση και τη Γαλλία, που εκπέμπει έγχρωμα χρησιμοποιώντας τη γαλλική τεχνολογία SECAM.
Το SECAM υιοθετήθηκε αργότερα από πρώην γαλλικές και βελγικές αποικίες, την Ελλάδα, την Κύπρο, τη Σοβιετική Ένωση και χώρες του ανατολικού μπλοκ (εκτός από τη Ρουμανία ) και ορισμένες χώρες της Μέσης Ανατολής. Ωστόσο, με την πτώση του κομμουνισμού και μετά από μια περίοδο που οι τηλεοράσεις πολλαπλών προδιαγραφών έγιναν εμπόρευμα, πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης αποφάσισαν να στραφούν στο σύστημα PAL που αναπτύχθηκε από τη Δυτική Γερμανία.
Άλλες χώρες, ιδίως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιταλία, πειραματίστηκαν για λίγο με το SECAM προτού επιλέξουν το PAL.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 2000, το SECAM βρίσκεται σε διαδικασία σταδιακής κατάργησης και αντικατάστασής του από το DVB.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παγκόσμια πρότυπα αναλογικής τηλεόρασης
Απλή εξήγηση των προτύπων χρώματος
Συζήτηση εγγραφής SECAM εναντίον PAL σε VHS (στα Γαλλικά) Κατηγορία:Πρότυπα διαμόρφωσης εικόνας Κατηγορία:Ορολογία τηλεόρασης Κατηγορία:Τηλεοπτική τεχνολογία Κατηγορία:Τεχνολογία ταινίας και βίντεο
Κατερίνα Γαβαλά
Η Κατερίνα Γαβαλά είναι Ελληνίδα ηθοποιός, καθηγήτρια θεάτρου, θεατροπαιδαγωγός και εκπαιδευτικός.
Καριέρα
Στις αρχές του 2000 κι ενώ ακόμη σπούδαζε υποκριτική, πέρασε από ένα κάστινγκ αναζήτησης ηθοποιών για τις καθημερινές σειρές του Νίκου Φώσκολου στον ANT1. Τελικά πήρε το ρόλο της Κατερίνας Βεΐκου Χρυσολωρά στο πρωταγωνιστικό καστ της καθημερινής σειράς Καλημέρα Ζωή. Παρέμεινε στη σειρά για τρεις σεζόν μέχρι και το 2003, όταν ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης της σειράς αποφάσισε να τοποθετήσει τον χαρακτήρα που αυτή υποδυόταν και στην άλλη καθημερινή του σειρά, τη Λάμψη. Έτσι ήταν μέρος του καστ της σειράς κατά τον 13ο και 14ο κύκλο επεισοδίων της τις σεζόν 2003-2005, παραμένοντας μέχρι την οριστική ολοκλήρωσή της. Τη σεζόν 2006-2007 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή σειρά Έρωτας στον ANT1, ενώ την ίδια περίοδο εμφανίστηκε και στις σειρές 10η εντολή και Πενήντα Πενήντα. Το 2008 έκανε μια έκτακτη εμφάνιση στη μαύρη κωμωδία Μαύρα Μεσάνυχτα σε σκηνοθεσία Πάνου Κοκκινόπουλου. Το έτος 2022-23 είχε γκεστ εμφάνιση στη σειρά Ποιος Παπαδόπουλος και στη σειρά Γλυκάνισσος.
Η Κατερίνα Γαβαλλά έχει παρακολουθήσει σεμινάρια, ημερίδες, εργαστήρια θεάτρου και έχει εκπαιδευτεί πάνω στη θεατροπαιδαγωγική πράξη από Έλληνες και ξένους καταξιωμένους δασκάλους θεάτρου, σκηνοθέτες και μουσικοπαιδαγωγούς. Από το 2001 μέχρι το 2008, παράλληλα με τις σπουδές της, έπαιξε στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, ενώ έχει λάβει μέρος σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις.
Έχει διδάξει ως νηπιαγωγός σε ιδιωτικά σχολεία της Αττικής και ως θεατροπαιδαγωγός σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, Δήμους, Οργανώσεις και Μουσεία με 40 και πλέον συνεργασίες.
Από το 2013 έως και σήμερα, έχει μια πολυδύναμη συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο. Συμμετείχε στην κοινωνική δράση του για ευπαθείς ομάδες «Θέατρο κατ’ οίκων» δίνοντας παραστάσεις σε δομές όπως : ιδρύματα, φυλακές, οίκους ευγηρίας κ.α. Η δράση αυτή πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το πρόγραμμα κοινωνικής φροντίδας Δήμων της Περιφέρειας Αττικής «Βοήθεια στο σπίτι»(με 630 και πλέον παραστάσεις). Παράλληλα εργάζεται ως θεατροπαιδαγωγός στα θεατρικά εργαστήρια του Εθνικού Θεάτρου για παιδιά, εφήβους και ενήλικες (20 παρουσιάσεις και 10 παραστάσεις). Στη συνεργασία του Εθνικού Θεάτρου με την Τράπεζα Πειραιώς, το 2016-17, εργάστηκε ως εμψυχώτρια ερασιτεχνικών ομάδων θεάτρου και δίδαξε σε επιμορφωτικά προγράμματα θεάτρου για εκπαιδευτικούς ,στο Μουσείο Μετάξης στο Σουφλί και Βιομηχανικής Ελαιουργίας στη Μυτιλήνη. Τέλος αξιοποιώντας το σύνολο των γνώσεων της στο θέατρο και την παιδαγωγική, εργάστηκε στην απασχόληση ασυνόδευτων παιδιών-εφήβων (Μ.Κ.Ο. Praxis και στο Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού) και πάλι ως συνεργάτης του Εθνικού Θεάτρου.
Παράλληλες δραστηριότητές της είναι η συγγραφή – διασκευή και σκηνοθεσία παιδικών – εφηβικών παραστάσεων όπως και η συμμετοχή της σε μουσικά παιδικά CD (αφήγηση, τραγούδι), αναλόγια θεάτρου, ποίησης και βιβλιοπαρουσιάσεις. Είναι ιδρυτικό στέλεχος της θεατρικής ομάδας Φ.Α.Κ.Α (2006 - 2010). Από το 2013 έως και το το 2018 συνεργάστηκε με την εταιρεία «Artistic Essence Productions» και από το 2018 έως και το 2022 με την εταιρεία Palco Comedia, σε θεατρικές παραγωγές που επιχορηγούνται από δημόσιους φορείς
Το 2021 δημιούργησε το θεατρικό εργαστήρι ΦΑ.ΚΑ με ερασιτέχνες ηθοποιούς, τους σκηνοθέτησε και παρουσίασαν παραστάσεις εντός και εκτός Αττικής.
Παράλληλες δραστηριότητές της είναι η συγγραφή, διασκευή και σκηνοθεσία παιδικών – εφηβικών παραστάσεων, όπως και η συμμετοχή της σε μουσικά παιδικά CD (αφήγηση, τραγούδι), αναλόγια θεάτρου, ποίησης και βιβλιοπαρουσιάσεις. Είχε την πρωτοποριακή ιδέα να προτείνει τη χρήση θεατρικού παιχνιδιού για την εκμάθηση ξένων γλωσσών και για το σκοπό αυτό επιμόρφωσε τους αντίστοιχους εκπαιδευτικούς. Έχει γράψει άρθρα πολιτιστικού περιεχομένου σε εφημερίδες της Φιλοθέης, Ψυχικού και Χολαργού. Μιλάει τη Νοηματική γλώσσα.
Ναξιώτισσα στη καταγωγή, τα καλοκαίρια συνεργάζεται με αξιόλογες προσωπικότητες του τόπου της σε μουσικά, θεατρικά και πάσης φύως δημιουργικά δρώμενα.
Με σημαντικότερες τη συνεργασία της στο Festival Naxou σε σκηνοθεσία και καθοδήγηση του Στέλιου Κρασανάκη (Δραματοθεραπευτήεπίσης σ,Ψυχίατρος,Σκηνοθέτης) και τη συνεργασία της με τον Αλέξανδρο Καλογερά και την ορχήστρα ALEA ||| της Βοστώνης.
Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με τον τραγουδοποιό/μουσικό Θοδωρή Κοτονιά παρουσιάζοντας μουσικοαφηγηματικές παραστάσεις.
Βιογραφικό
Η Κατερίνα Γαβαλά παντρεύτηκε το 2010 τον επίσης ηθοποιό Δημήτρη Δρακόπουλο. Έχουν αποκτήσει έναν γιο το 2010. Το 2019 ανακοινώθηκε το διαζύγιο κοινή συναινέσει του ζεύγους μετά από 7 χρόνια έγγαμου βίου. Είχαν χωρίσει όμως από το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Μπενμπέν
Το μπενμπέν ήταν ο λόφος που αναδύθηκε από τα αρχέγονα νερά του Νουν στον οποίο εγκαταστάθηκε ο δημιουργός θεός Ατούμ σύμφωνα με τον Ηλιουπολιτικό μύθο της δημιουργίας της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας. Η πέτρα μπενμπέν (γνωστή και ως πυραμίδιο) είναι η κορυφή της πυραμίδας. Σχετίζεται επίσης με τον οβελίσκο.
Αρχέγονος λόφος
Στα Κείμενα των Πυραμίδων, π.χ. 587 και 600, ο ίδιος ο Ατούμ κάποιες φορές αναφέρεται ως «λόφος». Ο λόφος λέγεται ότι πήρε το σχήμα μικρής πυραμίδας, στην Ηλιούπολι (αρχαία αιγυπτιακά: «Αννού» ή «λουνού»), όπου κατοικούσε ο Ατούμ. Άλλες θεότητες επίσης απόκτησαν τους δικούς τους μύθους για τον αρχέγονο λόφο. Στην Μέμφιδα ο θεός Τατενέτ, ένας θεός της γης και η πηγή «όλων των πραγμάτων με τη μορφή τροφής, εδέσματος, θείων προσφορών, όλων των αγαθών» ήταν η προσωποποίηση του αρχέγονου λόφου κατά την Μεμφιδική παράδοση.
Πέτρα μπενμπέν
Η πέτρα Μπενμπέν, που πήρε το όνομά της από το λόφο, ήταν μια ιερή πέτρα στο ναό του Ρα στην Ηλιούπολι. Ήταν η τοποθεσία που πιστευόταν σύμφωνα με την Ηλιουπολιτική παράδοση ότι έπεσαν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου. Πιστεύεται ότι αποτέλεσε το πρωτότυπο για τους οβελίσκους και τις κορυφές των πυραμίδων, οι οποίες αποκαλούνται επίσης πυραμίδια. Στην αρχαία Αίγυπτο αυτά μάλλον ήταν επιχρυσωμένα, για να αντανακλούν τις ακτίνες του ήλιου. Τα πυραμίδια είναι συχνά εγχαραγμένα με επιγραφές και εικόνες. Το πουλί θεότητα Μπενού, που ίσως ήταν η έμπνευση για το φοίνικα, τιμόταν στην Ηλιούπολι, όπου λεγόταν ότι ζούσε στην πέτρα μπεμπέν ή στην ιερή ιτιά.
Σύμφωνα με τον αιγυπτιολόγο Barry Kemp, η συσχέτιση μεταξύ του μπενμπέν, του φοίνικα και του ήλιου μπορεί να οφείλεται σε παρήχηση των λέξεων: η ανατολή, «ουεμπέν», του ήλιου που στέλνει τις ακτίνες του στο μπενμπέν, στο οποίο ζει το πουλί μπενού. Η γραμμή 600 και 1652 από τα Κείμενα των Πυραμίδων μιλάνε για τον Ατούμ καθώς, «ανατέλεις, όπως το μπενμπέν, στον Οίκο του Μπενού στην Ηλιούπολι.».
Ιστορική εξέλιξη
Από τους πρώτους καιρούς, η απεικόνιση του μπενμπέν ακολουθούσε δύο μορφές. Η πρώτη ήταν με πυραμοειδή κατάληξη, η οποία μάλλον ήταν το πρότυπο για τις πυραμίδες και τους οβελίσκους, και η άλλη με στρογγυλή κατάληξη, η οποία μάλλον προερχόταν από την αρχικό σκοπό του μπενμπέν ως αφιερωματικού και λατρευτικού αντικειμένου.
Κατά την Πέμπτη Δυναστεία, η απεικόνιση του μπενμπέν εδραιώθηκε ως κοντόχοντρος οβελίσκος. Αργότερα, κατά το Μέσο Βασίλειο, η απεικόνιση εξελίχθηκε σε μακρύ, λεπτό οβελίσκο.
Στον τάφο του Πανεχεσί της Περιόδου της Αμάρνα, το μπενμπέν απεικονίζεται ως μεγάλη στήλη με στρογγυλεμένη άκρη απάνω σε ανυψωμένη βάση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αιγυπτιακή μυθολογία Κατηγορία:Αρχαίες αιγυπτιακές πυραμίδες
Anycast
right|250px Anycast είναι τεχνική διευθυνσιοδότησης και δρομολόγησης δικτύων, κατά τον οποίο τα πακέτα δρομολογούνται στον «εγγύτερο» ή «καλύτερο» προορισμό, σύμφωνα με τη τοπολογία δρομολόγησης.
Το anycast υποστηρίζεται από το πρωτόκολλο IPv6, για να επιτρέπει να στέλνεται το μήνυμα σε οποιοδήποτε μέλος μιας ομάδας συσκευών. Κατά τη μετάβαση από το IPv4 στο IPv6, η χρήση του anycast μπορεί να επεκταθεί για να παρέχει IPv4 συμβατότητα σε IPv6 hosts.
Μεθοδολογίες Δρομολόγησης
Το IP πρωτόκολλο και άλλα συστήματα διευθυνσιοδότησης δικτύων αναγνωρίζουν τις παρακάτω τρεις βασικές μεθόδους διευθυνσιοδότησης, unicast, broadcast ή multicast και anycast].
Εξωτερικοί σύνδεσμο ι
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Γιάννης Σαραντίτης
Ο Γιάννης Σαραντίτης είναι Έλληνας επιχειρηματίας και δικηγόρος, με δραστηριότητα στη ναυτιλία και στην αγορά ακινήτων/real estate, καθώς και επίτιμος Πρόξενος της Νορβηγίας στην Ελλάδα.
Βιογραφικά Στοιχεία και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στη Αθήνα στις 4 Φεβρουαρίου 1972. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μπάκιγχαμ και συνέχισε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι παντρεμένος με την Μαλβίνα Σαραντίτη και έχει δυο παιδιά.
Επιχειρηματική δράση
Ο Γιάννης Σαραντίτης έχει δραστηριοποιηθεί στο παρελθόν επιχειρηματικά στον τομέα των τηλεπικοινωνιών με την Telenor μέσω κοινοπραξίας στην περιοχή των Βαλκανίων.
Έχει διατελέσει μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της PROMONTE GSM στη δεκαετία του 1990 και από το 2000-2008 μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της COSMOTE MOBILE TELECOMMUNICATIONS.
Στον τομέα της κρουαζιέρας υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Festival Cruises (2000-2004), συμμετείχε μετοχικά στον Τραπεζικό τομέα και ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της First Business Bank (2001-2007).
Το 2003 ίδρυσε την Ναυτιλιακή Εταιρεία W MARINE INC, από το 2004-2017 ήταν Διευθύνων Σύμβουλος της «Σαραντίτης Εταιρία Δικηγόρων» στην οποία σήμερα είναι ο κύριος μέτοχος , ενώ το 2005 ίδρυσε την εταιρεία W Real Estate Investments S.A..
Τιμές και διακρίσεις
Από τον Φεβρουάριο του 2009 είναι επίτιμος Πρόξενος της Νορβηγίας στην Ελλάδα  και έχει παρασημοφορηθεί με τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος Τιμής, Πρώτου Βαθμού.
Φιλανθρωπικές δράσεις
Τον Δεκέμβριο του 2018 υπήρξε ένας εκ των βασικών δωρητών της κατασκευής του νέου γηπέδου της ΑΕΚ «Αγιά Σοφιά».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Δάκρυα του χθες
Δάκρυα του χθες (αγγλικά: Old Acquaintance) είναι μια δραματική ταινία του 1943 από την Warner Bros. Σκηνοθετήθηκε από τον Βίνσεντ Σέρμαν και παραγωγός ήταν ο Χένρυ Μπλανκ με τον Τζακ Λ. Γουόρνερ ως διευθυντή παραγωγό από ένα σενάριο του Τζον Βαν Ντρούτεν, της Λένορ Κόφι και του Έντμουντ Γκούλντινγκ βασισμένο στο έργο του Βαν Ντρούτερ.
Στην ταινία πρωταγωνιστούσε η Μπέτι Ντέιβις και η Μίριαμ Χόπκινς με τον Γκιγκ Γιανγκ, τον Τζον Λόντερ, την Ντολόρες Μοράν, τον Ρόσκου Καρνς και την Αν Ριβίρ.
Παρασκήνιο
Το θεατρικό έργο του Τζον Βαν Ντρούτεν στο οποίο βασίζεται η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Μορόσκο, στην Νέα Υόρκη στις 23 Δεκεμβρίου 1940 σε μια παραγωγή που ανέβηκε από τον Όριολ Λη και σχεδιάσθηκε από τον Ρίτσαρντ Γουόρφ. Στο έργο πρωταγωνιστούσε η Τζέιν Κόουλ, η Πέγκυ Γουντ και ο Κεντ Σμιθ. Διήρκεσε για 170 παραστάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1943 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βίνσεντ Σέρμαν Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες
Σιττάκη
Η Σιττάκη ή Σίττα (αρχαία ελληνικά: Σιττάκη - Σίττα, αγγλικά: Sittace ή Sittake ή Sittakê,  - Sitta ακκαδικά: Sattagū) ήταν αρχαία πόλη, πρωτεύουσα της αρχαίας Σιττακινής, στην Μεσοποταμία, στην Ασσυρία, στο νότιο άκρο της επαρχίας αυτής, στη διαδρομή μεταξύ της πόλης Αρτεμίτα και των Σούσων.
Ονομασία - Ιστορία
Η Σιττάκη ονομαζόταν επίσης Σίττα, σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Διόδωρος Σικελιώτης (xvii. 110), ενώ ο Γουίλιαμ Σμιθ (19ος αιώνας), συγγραφέας του «Λεξικού της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Γεωγραφίας», πίστευε ότι η αναφορά του Διόδωρου Σικελιώτη στην πόλη Σάμβανα (αγγλικά: Sambana), που αναφέρεται και ως Σάβατα (ή Σάβδατα ή Σάββατα, αγγλικά: Sabata), ταυτίζεται επίσης με την Σιττάκη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Αλέξανδρος Τσάτσος
Ο Αλέξανδρος Τσάτσος (1905 - 6 Ιουλίου 1985 ) ήταν Έλληνας βιομήχανος και επιχειρηματίας, πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων, από τους σημαντικότερους παράγοντες της ελληνικής οικονομίας στον 20ο αιώνα.
Βιογραφία
Την περίοδο 1952 - 1956 διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων, ενώ επίσης χρημάτισε πρόεδρος της Εταιρίας «των Φίλων του Μουσείου Μπενάκη», αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του θεραπευτηρίου «Ευαγγελισμός» καθώς και σύμβουλος των Ελληνικών ναυπηγείων του Οργανισμού Βιομηχανικής Αναπτύξεως. Μια αίθουσα στο Μουσείο Καρπενησίου ονομάζεται «Κωνσταντίνος και Αλέξανδρος Τσάτσος». Έγραψε μεταξύ άλλων Η επιτροπή του Στρυμώνος (1932), Προϋποθέσεις βιομηχανικών επενδύσεων εν Ελλάδι (1959) κ.α.
Το 1983 τα μέλη της οικογενείας Τσάτσου απομακρύνθηκαν από την διοίκηση της ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, καθώς αυτή εθνικοποιήθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Οι Τσάτσοι και οι υποστηρικτές τους έκαναν λόγο για μαφιόζικη επίθεση του ΠΑΣΟΚ σε επιχειρηματίες που ανήκαν πολιτικά στην Δεξιά, ενώ αντίθετα η Αυριανή πανηγύρισε την εθνικοποίηση ως έμπρακτη απόδειξη της βούλησης του πρωθυπουργού να «ξηλώσει τα παλιά τζάκια». Μετά την εθνικοποίηση, το υπουργείο Οικονομικών συνέχισε καταθέτοντας μήνυση εναντίον του Αλέξανδρου Τσάτσου και των υιών του για απάτες σχετικά με την επιχειρηματική δραστηριότητα της οικογένειας Τσάτσου. Η μήνυση οδήγησε στην άσκηση ποινικής δίωξης. Ο υπουργός Οικονομικών Γεράσιμος Αρσένης δήλωσε σχετικά με την ποινική δίωξη ότι «οι Τσάτσοι θα περάσουν τις γιορτές στην φυλακή». Αν και ο εισαγγελέας έκανε απαλλακτική πρόταση στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, το τελευταίο εξέδωσε παραπεμπτικό βούλευμα διατάζοντας την απαγόρευση εξόδου από την χώρα. Οι Τσάτσοι όμως έχοντας ειδοποιηθεί νωρίτερα είχαν ήδη διαφύγει στο εξωτερικό. Η δικαστική δίωξη των Τσάτσων ατόνησε μετά την απομάκρυνση του Αρσένη από το υπουργείο το 1985 και την έλευση του Κώστα Σημίτη, και τελικά απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες. Παρ'όλα αυτά, δεν κατάφεραν να αποκτήσουν ξανά την ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, η οποία παρέμεινε υπό κρατικό έλεγχο επί Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ μετά την πτώση του ΠΑΣΟΚ, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης την ιδιωτικοποίησε πουλώντας την στην ιταλική εταιρία Calcestruzzi (Καλτσεστρούτσι).
Απεβίωσε στο Λονδίνο από συγκοπή καρδιάς. Ήταν παντρεμένος με την Δήμητρα Ανδρέα Χατζηκυριάκου και είχε δύο παιδιά: τον Ανδρέα και τον Γεώργιο Τσάτσο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Αλεξανδρος Κατηγορία:Οικογένεια Ιωνίδη
Σιχλί (Γκοϊτσάι)
Το Σιχλί (επίσης, Σεκιλί) είναι ένα χωριό της επαρχίας Γκοϊτσάι του Αζερμπαϊτζάν. Τα χωριά αποτελεί μέρος του δήμου Μαλλί-Σιχλί και βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκοϊτσάι
Κοκκινοβουτηχτάρι
Το κοκκινοβουτηχτάρι ή κοκκινοβουτηχτάρα (Podiceps grisegena) είναι είδος αποδημητικού υδρόβιου πουλιού των εύκρατων ζωνών του Βόρειου Ημισφαιρίου. Τον χειμώνα το ενδιαίτημά του περιορίζεται κυρίως σε ήρεμα νερά που σχηματίζουν σε ειδικές περιπτώσεις οι θαλάσσιες ακτές και λιγότερο σε μεγάλες λίμνες. Αναπαράγονται όμως κυρίως σε αβαθή σώματα γλυκού νερού, όπως είναι οι ρηχές λίμνες και τα έλη.
Τον χειμώνα το κοκκινοβουτηχτάρι είναι ένα σκούρο γκρίζο πτηνό. Μόνο το καλοκαίρι, που είναι η εποχή του ζευγαρώματος, αποκτά το χαρακτηριστικό κόκκινο πτέρωμα στον λαιμό (από όπου και η κοινή ονομασία του), με τα γκριζόλευκα μάγουλα και το μαύρο άνω μέρος της κεφαλής. Ξεχωρίζει επίσης από την περίτεχνη τελετουργία του ζευγαρώματος και την ποικιλία των δυνατών κραυγών του. Κατασκευάζει τη φωλιά του από υδρόβια φυτά και συνήθως πάνω σε επιπλέουσα βλάστηση σε ρηχές λίμνες ή τυρφώνες.
Ιστορικά και ταξινομική
Το κοκκινοβουτηχτάρι περιγράφηκε από τον Μπυφόν το 1781 στο έργο του Φυσική Ιστορία των πτηνών. Απεικονίζεται επίσης σε εγχρωματισμένο με το χέρι χαρακτικό του Φρανσουά-Νικολά Μαρτινέ στο Planches Enluminées D'Histoire Naturelle, συνοδό έργο για το κείμενο του Μπυφόν. Αλλά αυτές οι περιγραφές δεν έδιναν μια επιστημονική ονομασία. Μόνο δύο χρόνια αργότερα, το 1783, ο Ολλανδός φυσιοδίφης Πήτερ Μπόντερτ του εκχώρησε τη διωνυμική ονομασία Colymbus grisegena στον κατάλογό του των Planches Enluminées. Σήμερα το είδος εντάσσεται στο γένος Podiceps, που δημιούργησε ο Τζων Λέιταμ Το όνομα του είδους, grisegena, ετυμολογείται από τις λατινικές λέξεις griseus = γκρίζος και gena = μάγουλο, και αναφέρεται στο χρώμα του προσώπου του ενήλικου ατόμου κατά την εποχή του ζευγαρώματος.
Το Podiceps είναι το ευρύτερα κατανεμημένο γένος από τα αρκετά γένη της τάξεώς του και έχει εννέα είδη, από τα οποία το ένα εξαφανίσθηκε προσφάτως. Ο πλησιέστερος συγγενής του κοκκινοβουτηχταριού είναι το σκουφοβουτηχτάρι, πτηνό της Ευρώπης και της δυτικής Ασίας. Είναι πιθανό ότι το the κοκκινοβουτηχτάρι εξελίχθηκε αρχικώς στη Βόρεια Αμερική και εξαπλώθηκε αργότερα στην Ευρώπη, όπου μια μεταβολή στη διατροφή του προς μεγαλύτερη κατανάλωση εντόμων βοήθησε να μειωθεί ο ανταγωνισμός του με τον μεγαλύτερο εξάδελφό του. Απολιθώματα του είδους χρονολογούμενα στο μέσο Πλειστόκαινο έχουν ανακαλυφθεί στην Ιταλία.
Το κοκκινοβουτηχτάρι έχει δύο υποείδη το P. grisegena grisegena στην Ευρώπη και τη δυτική Ασία, και το P. grisegena holboelii («κοκκινοβουτηχτάρι του Χόλμπελ, από το επώνυμο του Δανού ερευνητή των πτηνών της Γροιλανδίας Καρλ Πέτερ Χόλμπελ) στη Βόρεια Αμερική και την ανατολική Σιβηρία. Τα P.g. holboelii της ανατολικής Ασίας έχουν ελαφρώς μικρότερα ράμφη από τα P.g. holboelii της Αμερικής, αλλά η διαφορά είναι πολύ μικρή για να αξίζει διαχωρισμό ως τρίτο υποείδος.
Περιγραφή
Το κοκκινοβουτηχτάρι είναι μεσαίος προς μεγάλος πυγόποδος, λίγο μικρότερος από το σκουφοβουτηχτάρι. , αλλά με χονδρότερο λαιμό και δυνατό ράμφος. Το ενήλικο πτηνό του ευρωπαϊκού είδους έχει μήκος 40 έως 50 εκατοστόμετρα (cm) και άνοιγμα πτερύγων 77 έως 85 cm, ενώ ζυγίζει 0,7 έως 0,9 κιλό. Το θερινό πτέρωμα έχει μαύρο στέμμα (κορυφή κεφαλιού) και μέτωπο, που εκτείνεται μέχρι κάτω από το μάτι, πολύ ανοικτά γκρίζα μάγουλα και πηγούνι, κόκκινο κεραμιδί λαιμό, σκούρα γκρίζα πλάτη και πλευρά, και λευκό κάτω μέρος. Τα μάτια είναι σκούρα καστανά και το μυτερό ράμφος είναι μαύρο με κίτρινη βάση.
thumb|left|upright|Κοκκινοβουτηχτάρι του Χόλμπελ με τα μικρά του Το χειμερινό πτέρωμα του είδους έχει σκούρο γκρίζο στέμμα που σμίγει χωρίς ξεκάθαρο όριο με το ανοικτότερο γκρίζο πρόσωπο, ενώ το εμπρός μέρος του λαιμού είναι υπόλευκο, ο σβέρκος γκρίζος και το κίτρινο χρώμα στο ράμφος είναι λιγότερο εμφανές από όσο το καλοκαίρι. Το είδος αναγνωρίζεται εύκολα το καλοκαίρι, αλλά δύσκολα τον χειμώνα, συγχεόμενο με παρόμοια είδη. Είναι μεγαλύτερο από το χειμωνοβουτηχτάρι, με μεγαλύτερο ράμφος και γκρίζο αντί λευκό χειμερινό πρόσωπο.
Τα δύο φύλα είναι παρόμοια στην εμφάνιση, αλλά το αρσενικό είναι βαρύτερο. Οι νεοσσοί έχουν ραβδωτά μάγουλα και στήθος τους πρώτους μήνες της ζωής τους, ενώ τα νεαρά άτομα αργότερα έχουν διάχυτο σκούρο στέμμα, χλωμό ερυθρωπό λαιμό και πιο εκτεταμένο κίτρινο στο ράμφος.
Το κοκκινοβουτηχτάρι πετά με τον μακρύ λαιμό του προτεταμένο και τα μεγάλα πόδια του να ακολουθούν πίσω από το σώμα. Οι σχετικώς μικρές πτέρυγες είναι γκρίζες με λευκά δευτερεύοντα πτίλα και φτερουγίζουν πολύ γρήγορα κατά την πτήση. Εξαιτίας της μικρής επιφάνειας των πτερύγων, το είδος δεν μπορεί να απογειωθεί από το έδαφος, αλλά μόνο από την επιφάνεια του νερού, και πάλι χρειάζεται μεγάλη απόσταση τρεξίματος πάνω στο νερό μέχρι να φθάσει την ταχύτητα που απαιτείται για την απογείωση. Παρόμοια με όλα τα πυγόποδα πτηνά, είναι θαυμάσιος κολυμβητής και χρησιμοποιεί τα πόδια του για την υποβρύχια προώθηση, ενώ αλλάζει κατεύθυνση περιστρέφοντάς τα, καθώς η ουρά του είναι υπερβολικά κοντή για να χρησιμεύσει για αυτό.
Ενδιαίτημα και γεωγραφική κατανομή
thumb|Κοκκινοβουτηχτάρι του υποείδους P. grisegena grisegena με το θερινό του πτέρωμα Η αναπαραγωγή και το μεγάλωμα των μικρών γίνεται σε ρηχές λίμνες με γλυκό νερό, έλη, ή άλλα σώματα ήρεμου νερού. Το κοκκινοβουτηχτάρι προτιμά νερά σε δασώδεις περιοχές ή (βορειότερα) σε θαμνώδη τούνδρα, με άφθονα υδρόβια φυτά, όπως είναι τα βούρλα.
Ως αποδημητικό πτηνό, το κοκκινοβουτηχτάρι ξεχειμωνιάζει κυρίως κοντά στη θάλασσα, συνήθως σε εκβολές ποταμών και όρμους, αλλά και σε νησίδες όταν υπάρχουν ψάρια σε βάθη που μπορεί να τα φθάσει καταδυόμενο. Το προτιμώμενο βάθος νερού όπου κολυμπά είναι μικρότερο των 15 μέτρων. Τον χειμώνα συνήθως κυνηγά την τροφή του και τρώει μοναχικά, σπανίως σε κoπάδια, αλλά κατά τα αποδημητικά ταξίδια σε ειδικές περιοχές μπορεί να υπάρξουν συγκεντρώσεις άνω των δύο χιλιάδων πτηνών. Το αποδημητικό ταξίδι γίνεται κυρίως τη νύχτα, αλλά και την ημέρα (ιδίως όταν γίνεται πάνω από υδάτινες επιφάνειες).
Η γεωγραφική κατανομή αναπαραγωγής του είδους έχει κοινές περιοχές με εκείνη του χειμωνοβουτηχταριού, το οποίο τείνει να εκτοπίζει το πρώτο από μέρη που βολεύουν και τα δύο. Μακριά από τη θάλασσα προτιμά τα εύκρατα κλίματα, με λίγότερο επιτυχή επιβίωση στο υποαρκτικό, αλλά και στο θερμό εύκρατο κλίμα. Ζει σε μικρό υψόμετρο, συνήθως κάτω των 100 μέτρων, αλλά έχει ανακαλυφθεί και μια περίπτωση φωλιάς σε υψόμετρο 1.800 μέτρων στην Τουρκία.
Το ευρωπαϊκό υποείδος αναπαράγεται από τη νότια Σουηδία και τη Δανία μέχρι τη δυτική Σιβηρία, ενώ ξεχειμωνιάζει από τη Βόρεια Θάλασσα μέχρι τη Μεσόγειο Θάλασσα, τη Μαύρη Θάλασσα και την Κασπία, καθώς και σε λίμνες. Το P.g. holboelii αναπαράγεται στην Αλάσκα, τον δυτικό και κεντρικό Καναδά και τις βόρειες ΗΠΑ, αλλά και στην ανατολική Σιβηρία, φθάνοντας στο Χοκκάιντο και δυτικά στη Μογγολία. Αυτά τα ασιατικά πτηνά του αμερικανικού υποείδους ξεχειμωνιάζουν στη θάλασσα από την Ιαπωνία μέχρι τη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας, ενώ τα καθαυτό αμερικανικά πτηνά ξεχειμωνιάζουν στον Ειρηνικό από τη νότια Αλάσκα μέχρι τη Βρετανική Κολομβία (με μικρότερους αριθμούς μέχρι την Καλιφόρνια), ενώ στον Ατλαντικό Ωκεανό από τη Νέα Γη και Λαμπραντόρ έως τη Φλόριντα. Μερικά κοκκινοβουτηχτάρια παραμένουν τον χειμώνα στις Μεγάλες Λίμνες αν αυτές έχουν αρκετή έκταση ελεύθερη από πάγους. Το είδος απαντάται σπανίως εκτός κατανομής τον χειμώνα στο Αφγανιστάν, το Πακιστάν και μέρη της βορειοδυτικής Ινδίας.
Στην Ελλάδα το κοκκινοβουτηχτάρι (υποείδος P. grisegena grisegena) απαντάται ως χειμερινός επισκέπτης, σε πολύ μικρούς πλέον αριθμούς, σε θαλάσσιες ακτές, αλλά και στις μεγαλύτερες λίμνες της βόρειας και δυτικής Ελλάδας.
Αναπαραγωγή και άμυνα
thumb|Αυγό του είδους από τη συλλογή του [[Μουσείο του Βίζμπαντεν|Μουσείου του Βίζμπαντεν, στη Γερμανία]] Τα κοκκινοβουτηχτάρια συνήθως φωλιάζουν ως απομονωμένα ζευγάρια με περισσότερα από 50 μέτρα απόσταση μεταξύ γειτονικών φωλεών, αν και σε κατάλληλες τοποθεσίες μπορεί να συνυπάρξουν έως και 20 ζεύγη, οπότε υπερασπίζονται μια γραμμική περιοχή το καθένα. Αυτό συμβαίνει συνήθως σε πολύ ευνοϊκές τοποθεσίες, π.χ. σε μεγάλες επιπλέουσες μάζες βλαστήσεως χωρίς επαφή με τις όχθες, δηλαδή ασφαλείς από τους περισσότερους θηρευτές και αρκετά μεγάλες ώστε να παρέχουν προστασία από τα κύματα, και πάλι όμως οι φωλιές απέχουν το λιγότερο 10 μέτρα. Σε τέτοιες «αποικίες» τα ζευγάρια αποκτούν περισσότερα αυγά το καθένα, τα οποία επωάζονται νωρίτερα στο έτος. Τα κοκκινοβουτηχτάρια υπερασπίζονται το έδαφός τους με διάφορες συμπεριφορές απειλής, π.χ. απλώνουν τις φτερούγες τους ή τρίζουν τα ράμφη τους.
thumb|left|Οι περιοχές φωλιάσματος πρέπει να έχουν αρκετή υδρόβια βλάστηση. Τα μονογαμικά ζευγάρια σχηματίζονται τον Απρίλιο ή τον Μάιο, είτε κατά την επιστροφή από την αποδημία είτε στο θερινό ενδιαίτημα, και κατόπιν αρχίζει ένα θορυβώδες τελετουργικό. Η περίτεχνη αυτή συμπεριφορά ζευγαρώματος περιλαμβάνει κινήσεις του κεφαλιού, υποκλίσεις, παράλληλα τρεξίματα σε όρθια στάση, μέχρι και ανταλλαγή δώρων από πράσινα χόρτα, ενώ αποκορυφώνεται με έναν «χορό πιγκουίνου» όπου τα μέλη του ζευγαριού υψώνουν όλο το σώμα τους όρθιο, στήθος με στήθος.
Παρόμοια με όλα τα πυγοποδόµορφα πτηνά, τα κοκκινοβουτηχτάρια φωλιάζουν πάντοτε κοντά σε νερό, όπου μπορούν να καταφύγουν σε περίπτωση απειλής, καθώς η θέση των ποδιών τους πολύ πίσω στο σώμα τους καθιστά απαγορευτική την ταχεία κίνηση και την απογείωση από το έδαφος. Η φωλιά είναι συνήθως μια επιπλέουσα πλατφόρμα φυτικής ύλης, αγκυρωμένη σε υποβρύχια ή ξεπροβάλλουσα από το νερό βλάστηση, σε βάθος νερού 0,5 έως 0,75 μέτρου και με τον κυρίως όγκο της φωλιάς κάτω από τη γραμμή της επιφάνειας. Τα αυγά γεννιούνται από τα μέσα Απριλίου έως τον Μάιο στην Ευρώπη και από τα μέσα Μαΐου έως και τον Ιούνιο στη Β. Αμερική.
right|thumb|Νεοσσοί στη ράχη του γονιού τους Το κοκκινοβουτηχτάρι γεννά συνήθως 4 ή 5 αυγά, μία φορά κάθε χρόνο (ακραίες περιπτώσεις: 1 έως 9), με χρώμα υπόλευκο ή γαλανόλευκο, μέσο πλάτος 3,4 cm, μήκος 5,1 cm και μάζα περίπου 30,5 γραμμάρια, από τα οποία το 10% είναι το κέλυφος. Οι γονείς κλωσσούν τα αυγά εναλλάξ για 21 έως 33 ημέρες. Οι νεοσσοί είναι ικανοί και κινητικοί αμέσως μετά την επώαση, οπότε σκαρφαλώνουν στην πλάτη των γονέων τους και περνούν εκεί τον περισσότερο χρόνο τους κατά τις πρώτες 10 έως 17 ημέρες της ζωής τους. Οι γονείς τούς ταΐζουν μέχρι και 54 ημέρες μετά την εκκόλαψή τους και οι νεοσσοί μπορούν να πετάξουν σε ηλικία 50 έως 70 ημερών.
Μετά την ανατροφή των νεοσσών οι γονείς ρίχνουν το πτέρωμα των πτερύγων τους και είναι προσωρινά ανίκανοι να πετάξουν. Μόλις το πτέρωμα αυτό ξαναβγεί, αρχίζουν το ταξίδι της αποδημίας.
Τα αυγά και οι νεοσσοί μπορεί να φαγωθούν από ποικιλία θηρευτών, όπως το ρακούν στη Βόρεια Αμερική και το κοράκι στην Ευρώπη. Οι νεοσσοί που μόλις άρχισαν να κολυμπούν μπορεί να φαγωθούν από λούτσους. Κατά μέσο όρο, για κάθε εκατό ζευγάρια 165 νεοσσοί παραμένουν ζωντανοί στον 4ο μήνα της ζωής τους. Τα κοκκινοβουτηχτάρια προσπαθούν να διαφύγουν από τα αρπακτικά πτηνά καταδυόμενα και μπορούν να μείνουν σε κατάδυση περισσότερα από 30 δευτερόλεπτα.
Τροφή
Στις περιοχές αναπαραγωγής το κοκκινοβουτηχτάρι τρώει κυρίως ασπόνδυλα, όπως υδρόβια έντομα (π.χ. νύμφες από λιβελούλες), καραβίδες και μαλάκια. Μερικά είδη ψαριών ) μπορεί να είναι σημαντική τροφή τοπικά ή εποχικά, ιδίως για το αμερικανικό υποείδος, ενώ τα καρκινοειδή μπορεί να αποτελούν μέχρι και το 20% της δίαιτάς του κοκκινοβουτηχταριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυγοποδίδες Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC)
Ακιχώριος
Ο Ακιχώριος ήταν ένας από τους πολέμαρχους των Γαλατών, που εισέβαλαν στη Μακεδονία και τη Θράκη το 280 π.Χ.
Ο Βρέννος και ο ίδιος οδήγησαν την ομάδα που προέλασε εναντίον της Παιονίας. Την επόμενη χρονιά, το 279 π.Χ., συνόδευσε το Βρέννο στην εισβολή του στη νότια Ελλάδα, κατά τα φαινόμενα ως αξιωματικός. Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν πως Βρέννος και Ακιχώριος ταυτίζονται, με τον πρώτο να αποτελεί απλώς τίτλο και το δεύτερο το πραγματικό όνομα του προσώπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλάτες πολέμαρχοι Κατηγορία:Γαλάτες
Ρότζερ Ο΄Ντόνελ
Ο  Ρότζερ Ο΄Ντόνελ (Roger O'Donnell, γεννημένος στις 29 Οκτωβρίου 1955) είναι ένας αγγλικός πληκτράς γνωστός για τη δουλειά του με το συγκρότημα The Cure. Ο O'Donnell έχει επίσης εμφανιστεί στο The Psychedelic Furs, Thompson Twins και στο Berlin, καθώς έχει και ενεργή σόλο καριέρα.
Ιστορικό
Ο O'Donnell γεννήθηκε στο Ανατολικό Λονδίνο σε μια μουσική οικογένεια, δίπλα στο πιάνο στο σπίτι των γονιών του στο Λονδίνο. Ο O'Donnell παρακολούθησε τη σχολή τέχνης, αλλά έφυγε για να συνεχίσει την καριέρα του ως επαγγελματίας μουσικός, με την πρώτη του συναυλία να τον πληρώνει το 1976, στο Oxford Town Hall, με την υποστήριξη του θρυλικού βρετανικού ποπ ειδώλου Arthur Brown.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ηλεκτρονικοί μουσικοί
Κωνσταντίνος Γ. Τσάτσος
Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος (1901 - 1969) ήταν Έλληνας αντιναύαρχος, ο οποίος διετέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Γεωργίου Τσάτσου. Καταγόταν από την οικογένεια Τσάτσου, ήταν εγγονός του Ιωάννη Τσάτσου, πρόεδρος του εμπορικού συλλόγου Αθηνών, καθώς και τρισέγγονος του Κωνσταντίνου Ιωνίδη. Αδερφός του ήταν ο Αλέξανδρος Τσάτσος. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων με τον βαθμό του σημαιοφόρου και έλαβε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Το 1935 προήχθη σε πλωτάρχη ενώ κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου 1940 - 1941 ήταν κυβερνήτης του αντιτορπιλικού "Ασπις". Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής γι´αυτό και συνελήφθη το 1943 από τις γερμανικές δυνάμεις. Καταδικάστηκε σε θάνατο και στάλθηκε σε φυλακές στη Γερμανία, απ´όπου απελευθερώθηκε το 1945.
Μετά την απελευθέρωσή του επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1947 προήχθη σε πλοίαρχο. Την περίοδο 1949 - 1950 τοποθετήθηκε διοικητής της διοίκησης φρεγατών, το 1952 προήχθη σε υποναύαρχο και διορίστηκε υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Το 1953 ανέλαβε την αρχηγία του Στόλου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1956, και το 1958 διορίστηκε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Παράλληλα προήχθη στον βαθμό του αντιναυάρχου. Την αρχηγία του Πολεμικού Ναυτικού διατήρησε μέχρι και τις 4 Δεκεμβρίου 1959. Αποστρατεύθηκε έναν χρόνο αργότερα. Το 1950 εισηγήθηκε και πέτυχε την κατασκευή ναύσταθμου στη Σούδα Κρήτης.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1969. Είχε τιμηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος ενώ μια αίθουσα στο Μουσείο Καρπενησίου ονομάζεται "Κωνσταντίνος και Αλέξανδρος Τσάτσος".
Αμπντ-αλ Καρίμ
Ο Αμπντ-αλ Καρίμ (έγινε γνωστός τον 20ό αιώνα, διακυβέρνησε μεταξύ Ιουλίου 1924 – 30 Ιανουαρίου 1925) ήταν Εμίρης του Αφγανιστάν, του οποίου η διακυβέρνηση περιορίστηκε στη Νότια Επαρχία. Ήταν ο μικρότερος γιος του Μοχαμάντ Γιακούμπ Χαν, πρώην μονάρχη του Αφγανιστάν ο οποίος αναγκάστηκε να εξοριστεί στις Βρετανικές Ινδίες το 1879 και η μητέρα του ήταν σκλάβα του πατέρα του. Το 1924, ενημερώθηκε ότι στη νότια επαρχία λάμβανε χώρα η Εξέγερση του Χοστ. «Υπάρχει εξέγερση τώρα στο Χοστ», είπαν οι φύλαρχοι, «και είναι κατάλληλη στιγμή για σας να ξανακερδίσετε τη χώρα που έχασε ο πατέρας σας». Τον Ιούλιο πέρασε από τις Βρετανικές Ινδίες στο Αφγανιστάν και αφού διακήρυξε στους αντάρτες ότι θα κυβερνούσε δίκαια με συμβούλιο 40 ουλεμάδων, ανέλαβε τον έλεγχο της εξέγερσης. Μετά την αποτυχία της εξέγερσης τον Ιανουάριο του 1925 απέφυγε τη σύλληψη και κατέφυγε πάλι στις Βρετανικές Ινδίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμίρηδες του Αφγανιστάν
Κουκουλιοί Θεσπρωτίας
μικρογραφία|Πανοραμική άποψη Σουλίου Οι Κουκουλιοί είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας, με πληθυσμό 54 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Κουκουλιών και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σουλίου, του Δήμου Σουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Σούλι Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Γερμανικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Γερμανίας σε πέντε αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών και το διπλό μικτό. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1931 στο Μαγδεβούργο.
Κάτοχοι μεταλλίων
thumb|right|Ο 13 φορές πρωταθλητής στο απλό ανδρών, Τίμο Μπολ. thumb|right|Η πρωταθλήτρια το 2018 στο απλό γυναικών, Χαν Γινγκ.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στη Γερμανία Κατηγορία:Εθνικές διοργανώσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Μανώλης Χιώτης
Ο Μανώλης Χιώτης (Θεσσαλονίκη, 21 Μαρτίου 1921 - Αθήνα, 21 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας συνθέτης, από τους σημαντικότερους του λαϊκού τραγουδιού και σπουδαίος δεξιοτέχνης του μπουζουκιού. Επηρέασε το λαϊκό τραγούδι και την ελληνική μουσική γενικότερα, επινοώντας την τετράχορδη παραλλαγή του μπουζουκιού, αλλά και δημιουργώντας το πρώτο "κοσμικό κέντρο".
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1921 στη Θεσσαλονίκη (κατ' άλλες αναφορές στο Ναύπλιο). Κατά τον ρεμπετολόγο Τάσο Σχορέλη, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ενώ κατά τον ποιητή και συγγραφέα Νίκο Ρούτσο στο Ναύπλιο. Ο πατέρας του λεγόταν Διαμαντής Χιώτης, ένας βαρύμαγκας γεννημένος στον Πειραιά, με καταγωγή από το Λεωνίδιο Αρκαδίας. Από μικρή ηλικία άρχισε να ασχολείται με τα λαϊκά όργανα και ξεκίνησε να μαθαίνει κοντά σε Θεσσαλονικιό μουσικοδιδάσκαλο, αρχικά κιθάρα, μπουζούκι και στη συνέχεια ούτι. Έτσι, από 15 ετών, όταν η οικογένειά του μετακόμισε στο Ναύπλιο, ο Μανώλης Χιώτης άρχισε να εργάζεται επαγγελματικά ως μουσικός.
Το 1935 περίπου, πήγε στην Αθήνα προκειμένου να σπουδάσει βιολί και ήταν τότε που γνωρίστηκε με τον Στράτο Παγιουμτζή, ο οποίος και τον προσέλαβε να παίζει δίπλα του μπουζούκι στο κέντρο «Δάσος» του Βοτανικού. Το 1937, ο Μανώλης Χιώτης ακολουθώντας το ρεμπέτικο μοτίβο, ηχογραφεί το πρώτο του τραγούδι, «Το χρήμα δεν το λογαριάζω», που έγινε αμέσως επιτυχία. Μέχρι τον πόλεμο, αλλά και μετά απ' αυτόν, συνέχισε να γράφει τραγούδια, πλην όμως βλέποντας ότι με το «κλασικό» μπουζούκι δεν μπορούσε να αποδώσει γρηγορότερες σε ρυθμό μουσικές εκτελέσεις, προχώρησε στη μεγάλη καινοτομία προσθέτοντας άλλη μία χορδή στο όργανο, δημιουργώντας έτσι το «τετράχορδο μπουζούκι». Με το τετράχορδο πλέον μπουζούκι, άνοιξε ο ορίζοντας για ασύλληπτες σε ταχύτητα εκτελέσεις σε σχέση με το κλασικό μπουζούκι.
Ταυτόχρονα στη δεκαετία του 1950, πρώτος αυτός εφαρμόζει τη χρήση του ενισχυτή σε λαϊκό όργανο. Έτσι καινοτομώντας, αρχίζει η περίοδος του αρχοντορεμπέτικου όπου πλέον το μπουζούκι γίνεται αποδεκτό και από την λεγόμενη υψηλή κοινωνία, για χατίρι της οποίας άρχισε επιλέγοντας να γράφει τραγούδια με λατινοαμερικάνικο χαρακτήρα, κυρίως του μάμπο. Αυτή η δεύτερη καινοτομία του, τον καθιέρωσε πλέον ως ηγέτη ιδιαίτερης μουσικής σχολής και τραγουδιού από το κοινό της εποχής του. Εκείνη ακριβώς την περίοδο, ο αθηναϊκός τύπος τον αποκαλούσε «οδηγό του μπουζουκιού στα σαλόνια».
Το πρώτο κέντρο διασκέδασης που ο ίδιος δημιούργησε ήταν, μετά τον πόλεμο, το “Πιγκάλ”, που ήταν και το πρώτο «κοσμικό κέντρο» της Αθήνας. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 συνέχισε να παρουσιάζει το πρόγραμμά του στο πασίγνωστο τότε κέντρο «Σπηλιά» ή «Σπηλιά του Παρασκευά» στον Πειραιά, που ήταν διαμορφωμένος ανάλογα ο χώρος προ του αρχαίου Σηραγγίου, στη πίστα του οποίου γυρίστηκαν και τα περισσότερα πλάνα των σχετικών κινηματογραφικών του συμμετοχών.
Στα τέλη του 1953, ο Μανώλης Χιώτης επισκέφτηκε την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου μαζί με τη Ζωή Νάχη, τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Γιώργο Γοζαδίνο, τον ακορντεονίστα Αθ. Καράμπελα και τον πιανίστα Κωνσταντίνο Μπογδάνο. Εκεί, για περισσότερο από 100 ημέρες διασκέδαζε τους επισκέπτες του καζίνο "ΕΞΕΛΣΙΟΡ". Στη συνέχεια από τις 11/2/1954 έως και τις 14/3/1954, ο Μανώλης Χιώτης επισκέπτεται το Κάιρο όπου παίζει στο μαγαζί "CIRO'S" για να επιστρέψει ξανά στην Αλεξάνδρεια, όπου θα συνεχίσει να παίζει στο καζίνο "ΕΞΕΛΣΙΟΡ" μέχρι και την Κυριακή 18/4/1954. Έπειτα επέστρεψε στην Αθήνα.
Στη δεκαετία του 1960 ο Μανώλης Χιώτης περιλαμβανόταν μόνιμα σε ειδικό πίνακα Ελλήνων καλλιτεχνών της εθιμοτυπικής υπηρεσίας του Υπουργείου Εξωτερικών, για την προτεινόμενη διασκέδαση των υψηλών επισκεπτών της Χώρας. Ο Μανώλης Χιώτης είχε τραγουδήσει μπροστά σε πολλούς ηγεμόνες και άλλους αρχηγούς χωρών, ενώ είχε κληθεί να παίξει ακόμη και στο Λευκό Οίκο στα γενέθλια του προέδρου Λίντον Τζόνσον.
Ο Μανώλης Χιώτης φέρεται να έγραψε περισσότερα από 1.500 τραγούδια. Ανεξάρτητα όμως αυτού, πολύ τακτικά συμμετείχε και ως σολίστ σε ηχογραφήσεις και πολλών άλλων λαϊκών συνθετών. Χαρακτηριστικό υπήρξε το γεγονός ότι ο Μίκης Θεοδωράκης στηρίχθηκε ακριβώς στη δεξιοτεχνία του Χιώτη κατά την πρώτη του επίσημη δισκογραφική του παρουσία με τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου, συνεργασία που συνεχίστηκε και στο "Λιποτάχτες", "Αρχιπέλαγος" κ.ά. Την ίδια εποχή συνεργάσθηκε ομοίως και με τον Μάνο Χατζιδάκι.
Οι μεγαλύτερες του επιτυχίες αποδόθηκαν από την τραγουδίστρια Μαίρη Λίντα, που υπήρξε η δεύτερη σύζυγός του για μια δεκαετία, με την οποία εμφανίσθηκε και στον κινηματογράφο. Σημειώνεται ότι ο Μανώλης Χιώτης είχε νυμφευθεί τρεις φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Ζωή Γρυπάρη (1931-2022) με την οποία και απέκτησαν δύο παιδιά. Το 1958 παντρεύτηκε την παρτενέρ του, Μαίρη Λίντα, με την οποία χώρισε το 1967. Στη συνέχεια παντρεύτηκε την επίσης τραγουδίστρια Μπέμπα Κυριακίδου (1936-2019), με την οποία και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. Στις αρχές του 1970 η υγεία του επιδεινώθηκε εξαιτίας καρδιακής προσβολής.
Στα τέλη Φεβρουαρίου ή τις αρχές Μαρτίου του ίδιου έτους, μετέβη μαζί με άλλους τρεις καλλιτέχνες έξω από τις φυλακές του Ωρωπού όπου βρισκόταν κρατούμενος από τη Δικτατορία, ο φίλος και συνεργάτης του, Μίκης Θεοδωράκης, παίζοντας το τραγούδι «Ροδόσταμο» του κρατούμενου για συμπαράσταση. Για τον λόγο αυτό, υποστηρίζεται πως αργότερα συνελήφθη προσωρινά και βασανίσθηκε από την Ασφάλεια. Απεβίωσε στις 21 Μαρτίου του 1970 εξαιτίας καρδιακής ανεπάρκειας στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών. Η αγγελία του θανάτου του συγκίνησε το Πανελλήνιο. Όλοι οι κρατικοί τότε ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί (ΕΙΡ και ΥΕΝΕΔ), έκαναν ειδικές αφιερώσεις, ενώ ο ημερήσιος Τύπος του απέδωσε ιδιαίτερους εγκωμιαστικούς τίτλους.
Ήταν υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.
Μουσικό έργο
Από τον μεγάλο αριθμό τραγουδιών που έγραψε, αξέχαστα έργα ιδίως μαζί με την Μαίρη Λίντα υπήρξαν μεταξύ άλλων τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μπουζουκτσήδες Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Ρεμπέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μακεδόνες
Μπουβέ
250px|thumb|Τοποθεσία του Νησιού Μπουβέ
Το Νησί Μπουβέ (Νορβηγικά: Bouvetøya) είναι ακατοίκητο υποανταρκτικό ηφαιστειογενές νησί και εξάρτηση της Νορβηγίας που βρίσκεται στο Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό, στις συντεταγμένες 54°25'Ν 3°22'Α, ευρισκόμενο έτσι βόρεια και εκτός του Συστήματος της Συνθήκης της Ανταρκτικής. Αποτελεί εξαρτημένη κτήση της Νορβηγίας και διοικείται από το Τμήμα Πόλου του Υπουργείου Δικαιοσύνης και την Αστυνομία του Όσλο. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της Μεσο-Ατλαντικής Ράχης και είναι το πιο απομακρυσμένο από τα ηπειρωτικά νησί στον κόσμο, περίπου 1.700 χιλιόμετρα βόρεια της Ακτής Πριγκίπισσας Αστριντ της Γης της Βασίλισσας Μοντ, στην Ανταρκτική, 1.160 χιλιόμετρα ανατολικά των Νησιών Νότιων Σάντουιτς και 2.600 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των ακτών της Νότιας Αφρικής.
Το νησί έχει έκταση 49 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία το 93 τοις εκατό καλύπτεται από έναν παγετώνα. Το κέντρο του νησιού είναι ένας γεμάτος με πάγο κρατήρας ενός ανενεργού ηφαίστειου. Ορισμένες βραχονησίδες και ένα μικρότερο νησί, το Λάρσεγια, βρίσκονται κατά μήκος των ακτών του. Το Νυρέυσα, που δημιουργήθηκε από κατολίσθηση στα τέλη της δεκαετίας του 1950, είναι το μόνο εύκολο μέρος για αποβίβαση και η θέση ενός μετεωρολογικού σταθμού.
Το νησί πρωτοπαρατηρήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1739 από το Γάλλο Ζαν-Μπατίστ Σαρλ Μπουβέ ντε Λοζιέρ, σε μια γαλλική αποστολή εξερεύνησης στο Νότιο Ατλαντικό με τα πλοία Aigle και Marie. Δεν αποβιβάσθηκαν και σημείωσε λανθασμένα τις συντεταγμένες του νησιού και έτσι αυτό δεν επισημάνθηκε από κανένα μέχρι το 1808, όταν ο Βρετανός καπετάνιος φαλαινοθηρικού Τζέιμς Λίντσεϊ το ονόμασε Lindsay Island. Ο πρώτος ισχυρισμός αποβίβασης, αν και αμφισβητηθείς, ήταν από τον Αμερικανό ναύτη Μπέντζαμιν Μόρελ. Το 1825 το νησί διεκδίκησε για το Βρετανικό Στέμμα ο Τζορτζ Νόρις, που το ονόμασε  Liverpool Island. Ανέφερε επίσης ως γειτονικό το Νησί Tόμσον, παρόλο που αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν νησί φάντασμα. Η πρώτη αποστολή Norvegia αποβιβάσθηκε στο νησί το 1927 και το διεκδίκησε για τη Νορβηγία. τότε το νησί ονομάστηκε Νησί Μπουβέ, ή "Bouvetøya" στα νορβηγικά. Μετά από μια διαμάχη με το Ηνωμένο Βασίλειο, κηρύχθηκε Νορβηγική εξάρτηση το 1930. Το 1971 έγινε καταφύγιο άγριας ζωής.
Γεωγραφία
thumb|right|300px|Χάρτης της Νήσου Μπουβέ Το Μπουβέτεγια είναι ένα ηφαιστειογενές νησί που αποτελεί την κορυφή ενός ηφαιστείου που βρίσκεται στο νότιο άκρο της Μεσοατλαντικής Ράχης στο Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό. Το νησί έχει μέγεθος 9,5 ως 7 χιλιόμετρα και έκταση 49 τετραγωνικών χιλιομέτρων [23], μαζί με μερικούς μικρούς βράχους και βραχονησίδες και ένα μεγάλο νησί, το Λάρσεγια. Βρίσκεται στην Υποανταρκτική, νότια της Ανταρκτικής Σύγκλισης, γεγονός, που με κάποιους ορισμούς, θα τοποθετούσε το νησί στο Νότιο Ωκεανό. Το Νησί Μπουβέ είναι το πιο απομακρυσμένο νησί στον κόσμο. Πλησιέστερη ξηρά είναι η Γη της Βασίλισσας Μοντ της Ανταρκτικής, που απέχει 1.700 χιλιόμετρα προς νότο, και το Νησί Γκαφ, 1.600 χιλιόμετρα προς βορά. Η πλησιέστερη κατοικημένη περιοχή είναι το νησί Τριστάν ντα Κούνια, 2.250 χιλιόμετρα προς τα βορειοδυτικά. Στα δυτικά του οι Νήσοι Νότιες Σάντουιτς βρίσκονται περίπου 1.900 χιλιόμετρα και στα ανατολικά οι Νήσοι του Πρίγκιπα Εδουάρδου, περίπου 2.500 χλμ.