cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμβρόσιος Νικολαΐδης
Βιογραφία
Στις 10 Ιουνίου του 1951, με τη συμπλήρωση 40 ετών αρχιερατείας, έγινε στη Λαμία μεγάλος εορτασμός, ο οποίος έδωσε την ευκαιρία σε υπέρ αυτού θερμές και ειλικρινείς εκδηλώσεις σεβασμού και εκτίμησης από μέρους του κλήρου και του λαού. Ο Αμβρόσιος έλαβε πολλά ανώτατα παράσημα, ελληνικά και ξένα, (είχε παρασημοφορηθεί από τρεις βασιλείς), καθώς και πολλές διακρίσεις. Πέθανε το 1960 και στον μητροπολιτικό θρόνο τον διαδέχθηκε ο Δαμασκηνός Παπαχρήστου (κατά κόσμο Νικόλαος Παπαχρήστου), ανιψιός του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Φθιώτιδος Κατηγορία:Μητροπολίτες Ναυπάκτου Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Ντιρκ φαν Μπαμπούρεν
Ο Ντιρκ φαν Μπαμπούρεν (ολλανδικά: Dirck Jaspersz. van Baburen, 1595 – 21 Φεβρουαρίου 1624) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής εποχής και ένας από τη σχολή των "καραβατζιστών της Ουτρέχτης".
Βιογραφία
Ο φαν Μπαμπούρεν πιθανόν γεννήθηκε στο Βάικ μπάι Ντούουρστεντε (Wijk bij Duurstede) της κεντρικής Ολλανδίας, αλλά η οικογένειά του μετακόμισε στην Ουτρέχτη όταν αυτός ήταν ακόμη νέος. Ήταν γνωστός και ως Τεοντούρ ή Τεοντόρ Μπαμπούρεν. Η πρώτη γνωστή αναφορά στον καλλιτέχνη χρονολογείται από το 1611 στα αρχεία της Συντεχνίας ζωγράφων της Ουτρέχτης, ως μαθητής του Πάουλους Μορέιλσε (Paulus Moreelse). Κάπου μεταξύ 1612 και 1615 ταξίδεψε στη Ρώμη. Εκεί συνεργάστηκε με τον συμπατριώτη συνάδελφό του Ντάβιντ ντε Χεν (David de Haen) και έγινε φίλος με τον πιστό μαθητή του Καραβάτζιο Μπαρτολομέο Μανφρέντι (Bartolomeo Manfredi). Τον πρόσεξαν, επίσης, οι συλλέκτες έργων τέχνης και πάτρονες Βιντσέντσο Τζουστινιάνι (Vincenzo Giustiniani) και ο καρδινάλιος Σκιπιόνε Μποργκέζε]] (Scipione Borghese) και πιθανόν λόγω της επιρροής τους ανέλαβε να ζωγραφίσει τον πίνακα της Αγίας Τράπεζας Ο Ενταφιασμός στο παρεκκλήσιο της Πιετά του Σαν Πιέτρο ιν Μοντόριο, γύρω στα 1617. Ήταν ένας από τους πρώτους ολλανδόφωνους ζωγράφους που δραστηριοποιήθηκαν στη Ρώμη του 17ου αιώνα και έγιναν γνωστοί με το όνομα Bentvueghels (=ολλανδ. πουλί με ένα φτερό, δηλ. ίδιοι, όμοιοι) ή Schildersbent (= η κλίκα των ζωγράφων). Το προσωνύμιό του ήταν "Biervlieg" (= η μύγα της μπίρας), που έδειχνε άνθρωπο που πίνει πολύ.
Περί τα τέλη του 1620 ο φαν Μπαμπούρεν επέστρεψε στην Ουτρέχτη, όπου άρχισε να ζωγραφίζει θέματα της καθημερινότητας. Μέχρι τον θάνατό του, το 1624, μαζί με τον Χέντρικ τερ Μπρούγκεν και τον Χέρριτ φαν Χόντχορστ συνεπικούρησε στην εγκαθίδρυση των υφολογικών και θεματικών καινοτομιών που σήμερα είναι γνωστό ως "Καραβατζιστές της Ουτρέχτης", Απεβίωσε το 1624 και τάφηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1628 στην Μπούουκερκ (Buurkerk), μια μεσαιωνική εκκλησία που σήμερα στεγάζει το Μουσείο φαν Σπέιλκλοκ τοτ Πίρεμεντ (Museum Van Speelklok tot Pierement). Γύρω στα 1629 ο Κονσταντάιν Χόυχενς (Constantijn Huygens), συνθέτης, ποιητής, γραμματέας των πριγκήπων της Οράγγης Φρέντερικ Χέντρικ και Βίλλεμ Β΄ και πατέρας του Κρίστιαν Χόυχενς σημείωσε ότι ο φαν Μπαμπούρεν ήταν ένας από τους σημαντικούς Ολλανδούς ζωγράφους που δραστηριοποιήθηκαν κατά τις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα.
Σταδιοδρομία
Η σταδιοδρομία του ήταν σύντομη και μόνον λίγα έργα του είναι γνωστά σήμερα. Στη Ρώμη ζωγράφισε κυρίως θρησκευτικά θέματα, συμπεριλαμβανομένου του Ενταφιασμού στον Σαν Πιέτρο ιν Μόντόριο, που μοιάζει ιδιαίτερα με τον ομώνυμο πίνακα του Καραβάτζιο, που σήμερα βρίσκεται στα Μουσεία Βατικανού. Ζωγράφισε επίσης τη Σύλληψη του Χριστού (σήμερα στην Πινακοθήκη Μποργκέζε) για λογαριασμό του Σκιπιόνε Μποργκέζε και τον Ιησού να πλένει τα πόδια των Αποστόλων (σήμερα στην Πινακοθήκη του Βερολίνου) για λογαριασμό του Τζουστινιάνι.
Στα έργα που δημιούργησε στην Ουτρέχτη από το 1621 ως το 1624, τα τελευταία δηλαδή χρόνια της σταδιοδρομίας του, συγχώνευσε τα οπτικά χαρακτηριστικά που έμαθε από τους Καραβάτζιο και Μανφρέντι σε σκηνές καθημερινότητας αλλά και απεικόνιση μυθολογικών και ιστορικών σκηνών. Ο Προμηθέας αλυσοδένεται από τον Ήφαιστο (σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ), υιοθετεί τη μορφή που έχει ο Απόστολος στον πίνακα του Καραβάτζιο Η Σταύρωση του Αποστόλου Πέτρου, στον οποίο βρίσκεται με το κεφάλι κάτω, απεικονίζοντας με τον ίδιο τρόπο τον Προμηθέα, που τιμωρείται γιατί έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς και την έδωσε στους ανθρώπους.
Ο φαν Μπαμπούρεν ήταν ανάμεσα στους πρώτους ζωγράφους που έκαναν δημοφιλείς τις σκηνές καθημερινότητας, ζωγραφίζοντας μουσικούς και χαρτοπαίκτες. Η Μαστροπός (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών Βοστόνης απεικονίζει έναν άνδρα που δίνει ένα νόμισμα ως αμοιβή υπηρεσιών μιας πόρνης που παίζει λαούτο ενώ μια ηλικιωμένη, η μαστροπός, επιθεωρεί την αμοιβή. Ο πίνακας αυτός (ή αντίγραφό του) βρισκόταν στην κατοχή της πεθεράς του Γιοχάνες Βερμέερ, και εμφανίζεται σε δύο έργα του, το Κονσέρτο (ο πίνακας έχει κλαπεί από τον Μουσείο Ιζαμπέλλα Γκάρντνερ της Βοστόνης) και τη γυναίκα καθισμένη σε βιργινάλι (Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου). Ο Χαν φαν Μέιχερεν (Han van Meegeren, 1889 - 1947) πλαστογράφησε τον πίνακα της μαστροπού, έχοντας ίσως ως σκοπό να τον χρησιμοποιήσει ως μέσο προώθησης των πλαστογραφημένων έργων του Βερμέερ που είχε δημιουργήσει.
Έργα
Ζωγράφισε αρκετούς μουσικούς, πολλοί από τους οποίους πιθανόν περιέχουν την αυτοπροσωπογραφία του, αφού μοιάζουν να απεικονίζουν το ίδιο άτομο.
Mirc
To Mirc είναι ένα διάσημο πρόγραμμα τελικού χρήστη, που δουλεύει πάνω στο σύστημα ηλεκτρονικής συνδιάλεξης IRC.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό
Σημαία του Νησιού Νόρφολκ
thumb|right|Σημαία του νησιού Νόρφολκ. Λόγος σημαίας: 1:2 Η σημαία του νησιού Νόρφολκ καθιερώθηκε στις 21 Οκτωβρίου του 1980. Απεικονίζει το πεύκο που ευδοκιμεί στα νησιά (Araucaria heterophylla), σε άσπρη κάθετη λωρίδα. Οι άλλες δύο κάθετες λωρίδες είναι πράσινες, στο χρώμα του πεύκου.
Είναι κάπως παρόμοια με τη σημαία του Καναδά, με τη χρήση μόνο δύο χρωμάτων και τη χρήση του τοπικού συμβόλου στη μέση. Επίσης ο λόγος της είναι ο ίδιος (1:2 αναλογίες). Ωστόσο, η γεωμετρία της σημαίας είναι περισσότερο παραδοσιακή και διαφέρει από αυτήν του Καναδά.
Νόρφολκ Κατηγορία:Νησί Νόρφολκ
Internet Relay Chat
Το Internet Relay Chat ή IRC αναφέρεται σε μια υπηρεσία συνδιάλεξης σε πραγματικό χρόνο μέσω Διαδικτύου. Η επικοινωνία γίνεται μέσω απλού κειμένου (plaintext). Δημιουργήθηκε ώστε να υπάρχει μια καλύτερη επικοινωνία ατόμων σε ομάδες – στο irc απαρτίζουν τα κανάλια- αλλά προσφέρει και επικοινωνία έναν με ένα. Το I.R.C. δημιουργήθηκε το 1988 από τον Jarkko Oikarinen, τότε φοιτητής σε Φιλανδέζικο πανεπιστήμιο, ο οποίος ήταν γνωστός στο chat με το ψευδώνυμο Wiz.
To RFC 1459 (IRC Protocol) ορίζει τους κανόνες με τους οποίους γίνεται η επικοινωνία.
Το IRC στην Ελλάδα
Ένας από τους πρώτους (αν όχι ο πρώτος) κατόχους IRC servers ήταν το GRnet (Greek IRC Network). Δημιουργήθηκε το 1995 από 8 άτομα με σκοπό να ενώσει όλους τους Έλληνες και συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα.
Το Ελληνικό chat του zougla.gr το οποίο παραμένει ανοιχτό μέχρι και σήμερα μέσω της ιστοσελίδας https://chat.zougla.gr
Ένας από τους γνωστούς servers εκείνη την εποχή ήταν ο chat.groovy.gr του GroovyNet. Δημιουργήθηκε το 1997 για να επικοινωνούν οι συνδρομητές του GroovyNet αλλά έγινε γνωστός λόγω του ραδιοφωνικού σταθμού Jeronimo Groovy. Το κανάλι έπαψε να υπάρχει, όπως και ο σταθμός, το 2005.
Επίσης αρκετά αργότερα δημιουργήθηκε και ο chat.mad.gr που ανήκει στο τηλεοπτικό μουσικό κανάλι MAD. Το δίκτυο από το 2011 περίπου και μετά, σταμάτησε να λειτουργεί.
Ονομαστικά να αναφέρουμε και άλλους servers που υπήρχαν εκείνη την εποχή. irc.kerveros.gr του Kerveros ISP (πρώην πάροχος Διαδικτύου), flash.ircnet.gr του IRC-net Team, irc.nostos.gr του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού, chat.hol.gr της ΗΟL.
Το IRC διεθνώς
Ένας από τους πιο γνωστούς κατόχους servers παγκοσμίως είναι η DALnet η οποία αριθμεί 30.000 άτομα ταυτόχρονα συνδεδεμένα σε 18.000 κανάλια και 40 περίπου servers.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
RFC 1459
Κατηγορία:Λογισμικό διαδικτύου Κατηγορία:Ορολογία του Διαδικτύου
Γλώσσα Αλού Κουρούμπα
Η Αλού Κουρούμπα, επίσης γνωστή ως Χαλ Κουρούμπα ή, εναλλακτικά, Παλ Κουρούμπα, είναι μια Νότια Δραβιδική γλώσσα της υποομάδας Ταμίλ-Κανάντα υποομάδα που ομιλείται από την φυλή Αλού Κουρούμπα. Συχνά θεωρείται ότι αποτελεί μια διάλεκτο της Κανάντα, ωστόσο, ο Εθνολόγος την κατατάσσει ως ξεχωριστή γλώσσα. Οι ομιλητές βρίσκονται στους λόφους Νιλγκίρι στη διασυνοριακή περιοχή μεταξύ των ινδικών πολιτειών Ταμίλ Ναντού και Καρνάτακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δραβιδικές γλώσσες
Οράτσιο Τζεντιλέσκι
Ο Οράτσιο Τζεντιλέσκι (Orazio Lomi Gentileschi, 1563–1639) ήταν Ιταλός ζωγράφος. Γεννημένος στην Τοσκάνη, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Ρώμη, ζωγραφίζοντας σε μανιεριστικό ύφος. Μεγάλο τμήμα του έργου του συνίστατο στη ζωγραφική μορφών στα διακοσμητικά σχήματα άλλων καλλιτεχνών. Μετά το 1600, επηρεάστηκε από το πιο νατουραλιστικό ύφος του Καραβάτζο. Έλαβε σημαντικές παραγγελίες στο Φαμπριάνο και στη Γένοβα πριν μετακομίσει στο Παρίσι στην Αυλή της Μαρίας των Μεδίκων. Πέρασε το τελευταίο μέρος της ζωής του στην Αυλή του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας. Ήταν πατέρας της ζωγράφου Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι.
Βιογραφία
Ο Τζεντιλέσκι γεννήθηκε στην Τοσκάνη, γιος ενός χρυσοχόου της Φλωρεντίας που ονομαζόταν Τζοβάννι Μπαττίστα Λόμι και βαφτίστηκε στην Πίζα στις 9 Ιουλίου 1563. Αργότερα πήρε το όνομα Τζεντιλέσκι από έναν θείο του, με τον οποίο έζησε μετά τη μετοίκησή του στη Ρώμη  το 1576 ή το 1578.
Τα πρώτα χρόνια στη Ρώμη
Μεγάλο μέρος της πρώιμης εργασίας του Τζεντιλέσκι στη Ρώμη ήταν συνεργατικής φύσης. Ζωγράφσε τις εικόνες για τα τοπία του Αγκοστίνο Τάσσι στο Palazzo Rospigliosi, και ενδεχομένως στη μεγάλη αίθουσα του Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε, αν και ορισμένοι ειδικοί αποδίδουν εκεί τις μορφές στον Τζοβάννι Λανφράνκο. Εργάστηκε επίσης στις εκκλησίες Σάντα Μαρία Ματζόρε, San Nicola in Carcere, Σάντα Μαρία ντελλα Πάτσε και Αγίου Ιωάννη του Λατερανού.
Επίδραση του Καραβάτζο
μικρογραφία|350x350εσ| Δανάη από τον Οράτσιο Τζεντιλέσκι Από περίπου το 1600, το ύφος του Τζεντιλέσκι μεταμορφώθηκε από την επαφή του με τον Καραβάτζο - αρκετά χρόνια νεώτερό του - ο οποίος βρισκόταν τότε στη Ρώμη. Στα τέλη Αυγούστου του 1603, ο Τζοβάννι Μπαλιόνε (Giovanni Baglione) υπέβαλε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση κατά των Καραβάτζο, Τζεντιλέσκι, Οττάβιο Λεόνι, και Φιλίπο Τρισένι (Filipo Trisegni) σε σχέση με ορισμένα μη κολακευτικά ποιήματα που κυκλοφόρησαν στην καλλιτεχνική κοινότητα της Ρώμης κατά το προηγούμενο καλοκαίρι. Η μαρτυρία του Καραβάτζο κατά τη διάρκεια της δίκης, όπως καταγράφηκε σε έγγραφα του δικαστηρίου, είναι μία από τις ελάχιστες γνώσεις που έχουμε σχετικά με τις απόψεις του για το θέμα της τέχνης και τους συγχρόνους του. Μετά την αναχώρηση του Καραβάτζο από τη Ρώμη, ο Τζεντιλέσκι ανέπτυξε μια πιο προσωπική τοσκάνική λυρικότητα, που χαρακτηρίζεται από ελαφρύτερα χρώματα και ακρίβεια λεπτομερειών, που θυμίζει τις μανιεριστικές καταβολές του.
Το 1611, ο Τζεντιλέσκι συνεργάστηκε εκ νέου με τον Τάσσι σε έργα, συμπεριλαμβανομένων των διακοσμήσεων του Casino delle Muse. Ωστόσο, η συνεργασία τους έληξε λόγω διαφωνίας σχετικά με χρηματικά ζητήματα. Το 1612 κλήθηκε και πάλι στο Δικαστήριο της Ρώμης, αυτή τη φορά για να μιλήσει εναντίον του Τάσσι, ο οποίος κατηγορήθηκε για τον βιασμό της κόρης του Αρτεμιζια Τζεντιλέσκι.
Λεπτομέρειες σχετικά με την πρακτική του Τζεντιλέσκι στο εργαστήριό του κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έχουν διατηρηθεί στα αρχεία της δίκης του Τάσσι. Ακολουθώντας την πρωτοπορία του Καραβάτζο, ζωγραφίζει συχνά απευθειας από μοντέλα. Ένας από τους μάρτυρες της δίκης, ο Giovanni Molli, ένας 73χρονος προσκυνητής από το Παλέρμο, είπε ότι είχε ποζάρει για αρκετούς πίνακες γύρω στο 1610–11, συμπεριλαμβανομένου ενός ολόκληρου Αγίου Ιερωνύμου. Ο Τζεντιλέσκι έκανε επίσης ζωντανά μελέτες για μεταγενέστερη χρήση: φαίνεται να έχει βασίσει την κεφαλή του Αβραάμ στη Θυσία του Ισαάκ, πίνακα ζωγραφισμένο στις αρχές του 1620, σε μελέτες της κεφαλής του Μόλι που έγιναν περισσότερο από δέκα χρόνια πριν. μικρογραφία|412x412εσ| Άρτεμις η κυνηγός του Οράτσιο Τζεντιλέσκι Μεταξύ περίπου 1613 και 1619 έκανε μεγάλο μέρος της εργασίας του για τους πάτρονές του στις Ρωμαϊκές Αγορές, στις πόλεις της Ανκόνα και του Φαμπριάνο.
Στη Γένοβα
Το 1621, ο Τζεντιλέσκι μετοίκησε στη Γένοβα, κατόπιν πρόσκλησης του Τζοβάννι Αντόνιο Σάουλι, ο οποίος είχε προηγουμένως αναθέσει έργα στον αδελφό του, Αουρέλιο Λόμι. Τα έργα του Τζεντιλέσκι για τον Σάουλι περιελάμβαναν τους πίνακες Μαγδαληνή, Δανάη και Ο Λωτ και οι θυγατέρες του. Βρήκε και άλλους πάτρονες στην πόλη, συμπεριλαμβανομένου του Μαρκαντόνιο Ντόρια, για τους οποίους πραγματοποίησε ένα περίπλοκο σχέδιο τοιχογραφιών θεμάτων της Παλαιάς Διαθήκης σε ένα "καζίνο" (περίπτερο)(καταστράφηκε) στους χώρους του παλατιού του στη Sampierdarena.
Σε Γαλλία και Αγγλία
Στην Αγγλία ο Άντονι βαν Ντάικ έφτιαξε ένα σχέδιο του Τζεντιλέσκι για να συμπεριληφθεί στην Εικονογραφία του, μια σειρά πορτρέτων κορυφαίων καλλιτεχνών, πολιτικών, συλλεκτών και μελετητών της εποχής, την οποία σκόπευε να δημοσιεύσει ως σύνολο χαρακτικών.
Ο Τζεντιλέσκι πέθανε στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 1639 και τάφηκε στο παρεκκλήσι της Βασίλισσας στο Somerset House.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Άγγελος Διονυσίου
Ο Άγγελος Διονυσίου (Αθήνα, 21 Φεβρουαρίου 1957) είναι Έλληνας τραγουδιστής
Βιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Καλαμιά (τοπωνύμιο)
Με την ονομασία Καλαμιά ή και Καλαμιάς μπορεί να απαντώνται τα εξής τοπωνύμια:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αρχαιολογικό Μουσείο Κω
Το διώροφο κτίριο στην πλατεία Ελευθερίας στο οποίο στεγάζεται το σημερινό αρχαιολογικό Μουσείο της Κω, είναι διατηρητέο μνημείο της εποχής της Ιταλοκρατίας (1912-1943), κτισμένο το 1936, όταν Γενικός Διευθυντής Δωδεκανήσου ήταν ο Mario Lago
Χαρακτηρίζεται από τους περισσότερους σαν δείγμα του διεθνούς στυλ που άφησε η ιταλοκρατία στην αρχιτεκτονική στα Δωδεκάνησα. Κατ' άλλους είναι χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό δείγμα της φασιστικής μνημειακής αρχιτεκτονικής.
Συλλογές
Στο μουσείο θα δείτε μια πλούσια συλλογή από τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στο νησί και καλύπτουν μια μεγάλη περίοδο από την αρχαιότητα μέχρι τα υστερορωμαϊκά χρόνια.
Στον ισόγειο χώρο του αρχαιολογικού μουσείου και στο αίθριο εκτίθενται τα σημαντικότερα έργα γλυπτικής, καθώς και ψηφιδωτά. Στη δυτική αίθουσα εκτίθενται αγάλματα ελληνιστικής εποχής, τα περισσότερα από τα οποία βρέθηκαν φυλαγμένα στις στοές του Ωδείου. Στη βορειοδυτική αίθουσα εκτίθεται το επιβλητικό άγαλμα του Ιπποκράτη (4ος αι. π .Χ.), ενώ στους τοίχους παρουσιάζεται ανάγλυφο με παράσταση συμποσίου υστεροαρχαϊκής τέχνης, καθώς και επιτύμβια γλυπτά της υστεροαρχαϊκής και κλασικής περιόδου.
Στη βόρεια αίθουσα βρίσκονται αγάλματα Δήμητρας, Κόρης και Αθηνάς (μέσα 4ου - μέσα 3ου αι. π.Χ.). Στην ίδια αίθουσα εκτίθενται ελληνιστικά αγάλματα της Αφροδίτης, των Νυμφών, Τύχης, (1ος αι. π.χ) κ.α. Στην ανατολική αίθουσα εκτίθενται αγάλματα της ρωμαϊκής περιόδου, ανάμεσά τους ένας καθιστός Ερμής (αρ. 91) και η Δήμητρα. Τέλος ένα ακόμη ψηφιδωτό, ελληνιστικής εποχής, με παράσταση θαλάσσιου βυθού, κοσμεί το βόρειο τοίχο του περιστυλίου και προέρχεται από την αναστηλωμένη Ρωμαϊκή Οικία (Casa Romana) .​
Το Μουσείο είναι κλειστό λόγω συντήρησης. Τον Ιούνιο του 2011 ανακοινώθηκε η ένταξη στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Κρήτης & Νήσων Αιγαίου 2007-2013, του έργου «Αποκατάσταση-επανέκθεση Αρχαιολογικού Μουσείου Κω». Είναι άγνωστο πότε θα δεχθεί και πάλι επισκέπτες
Έκθεση φωτογραφιών
Η έκθεση του Μουσείο περιλαμβάνει μια συλλογή αντικειμένων από ανασκαφές στο νησί, καθώς και από αρχαία δημόσια κτίρια. <BR>
Σημειώσεις-παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στην Κω Κω
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1970-1971
Πρωταθλητής: Παναθηναϊκός
Υποβιβάστηκαν: Πανιώνιος και Αμύντας
Βαθμολογία
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1970 1971 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1970 1971
Ραντεβού με τον Θάνατο (ταινία)
Το Ραντεβού με το Θάνατο είναι ταινία μυστηρίου, της εταιρείας παραγωγής Γκολάν-Γκλόμπους (Golan-Globus Productions), σε σκηνοθεσία του Μάικλ Γουίνερ. Είναι προσαρμογή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Αγκάθα Κρίστι με ήρωα τον ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό. Η προσαρμογή του σεναρίου έγινε από τον Πίτερ Μπάκμαν, τον Άντονι Σάφερ και τον Μάικλ Γουίνερ.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Πίτερ Ουστίνοφ, ως Ηρακλής Πουαρό, η Λορίν Μπακόλ, η Κάρι Φίσερ, ο Τζον Γκίλγκουντ, η Πάιπερ Λόρι, η Χέιλι Μιλς, η Τζένι Σίγκροουβ και ο Ντέιβιντ Σόουλ.
Οι Γκίλγκουντ και Μπακόλ είχαν προηγουμένως συμπρωταγωνιστήσει σε μια άλλη προσαρμογή του Πουαρό στη μεγάλη οθόνη, το Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές του 1974.
Πλοκή
Η Έμιλι Μπόιντον (Πάϊπερ Λόρι), μητριά στα τρία παιδιά Μπόιντον - τον Λένοξ (Νίκολας Γκεστ), τον Ρέιμοντ (Τζον Τερλέσκι) και την Κάρολ (Βάλερι Ρίτσαρντς) - και μητέρα της Τζινέβρα (Άμπερ Μπεζέρ), εκβιάζει τον οικογενειακό δικηγόρο, Τζέφερσον Κόουπ (Ντέιβιντ Σόουλ), να καταστρέψει μια δεύτερη διαθήκη του πρώην συζύγου της η οποία θα ελευθέρωνε τα παιδιά από την τυραννική της επιρροή. Παίρνει τον εαυτό της, τα παιδιά και την νύφη της Ναντίν (Κάρι Φίσερ) σε διακοπές στην Ευρώπη και τους Αγίους Τόπους. Στην Ιερουσαλήμ, ο Ηρακλής Πουαρό (Πίτερ Ουστίνοφ) συναντάται με μια φίλη, τη δρα Σάρα Κινγκ (Τζένι Σίγκροουβ), η οποία ερωτεύεται τον Ρέιμοντ Μπόιντον χωρίς την έγκριση της Έμιλι. Η λαίδη Ουέστχολμ (Λορίν Μπακόλ), η γραμματέας της, η αρχαιολόγος δεσποινίς Κουίντον και ο δικηγόρος Κόουπ τους ακολουθούν. Σιγά-σιγά τα παιδιά ανακαλύπτουν τη δεύτερη διαθήκη και στρέφουν τα πυρά τους στην Έμιλι. Σε μια ανασκαφή η Έμιλι βρίσκεται νεκρή... δηλητηριασμένη. Ο Πουαρό ερευνά.
Οικογενειακό δέντρο
Ο Έμιλ Μπόιντον είχε τρία παιδιά από την πρώτη σύζυγο του: τον Λένοξ Μπόιντον (παντρεμένο με τη Ναντίν), την Κάρολ Μπόιντον, και τον Ρέιμοντ Μπόιντον. Παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, την Έμιλι Μπόιντον, και έκαναν ένα παιδί, την Τζινέβρα Μπόιντον. Ο κ. Μπόιντον πεθαίνει, και η Έμιλι συνεχίζει να ελέγχει την οικογένεια ως η κακιά μητριά.
Αλλαγές
Το μυθιστόρημα λαμβάνει χώρα κυρίως στην Πέτρα, στην Ιορδανία ενώ η ταινία λαμβάνει χώρα στην Ιερουσαλήμ. Αυτή η αλλαγή έγινε επειδή η εταιρεία παραγωγής ήταν ισραηλιτική.
Ο Ουστίνοφ ως Πουαρό
Την σειρά αυτή ταινιών διαδέχθηκε η Agatha Christie's Poirot, μια τηλεοπτική σειρά παραγωγής της βρετανικής London Weekend Television, αργότερα από την Granada Productions, στην οποία ο Πουαρό ενσαρκώνεται από τον Ντέιβιντ Σουσέι.
Βλαντ Β΄ Ντράκουλ
Ο  Βλαντ Β΄ Ντράκουλ (Vlad Dracul, πριν το 1395 - Νοέμβριος 1447) ή Βλαντ Ο Δράκος, ήταν πρίγκιπας της Βλαχίας από το 1436 έως το 1442, και πάλι από το 1443 έως το 1447. Ήταν παντρεμένος με την πριγκίπισσα Τσένια και απέκτησε τρεις γιούς, τον Μίρτσεα, τον Ράντου και τον Βλαντ.
Ήταν μέλος του πριγκιπικού οίκου των Βασαράβων (Basarab), και νόθος γιος του Μίρτσεα Β΄ (Mircea). Το 1431 έλαβε το επώνυμο Ντράκουλ (Dracul), αφού έγινε ιππότης του τάγματος του Δράκου.
Το 1435 με την βοήθεια του Σιγισμούδου της Βάρνας, εκδίωξε από τον θρόνο της Βλαχίας τον Ντανιέστι και ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Η Βλαχία την εποχή εκείνη ήταν φόρου υποτελής στην Οθωμανική αυτοκρατορία, πληρώνοντας 10.000 δουκάτα τον χρόνο. Το 1442 ο Ιωάννης Ουνυάδης (John Hunyadi) μάζεψε στρατό με σκοπό να εκδιώξει τους Οθωμανούς από τη Ρουμανία, ζητώντας και την βοήθεια του Βλαντ, ο οποίος όμως αρνήθηκε, αλλά δέχτηκε την πρόσκληση του Μουράτ Β΄ για ακρόαση στην Καλλίπολη. Στην Καλλίπολη ο Βλαντ πήγε με τους δυο γιούς του, Βλαντ και Ράντου, όπου εκεί σύναψε συμμαχία με τη βία, αφού αιχμαλωτίστηκε από τον Μουράτ, που κράτησε ομήρους τους δύο γιους του Βλαντ, για τη διασφάλιση της συμμαχίας.
Εν τω μεταξύ, ο Ουνυάδης συνέχιζε την πορεία του και μετά από πρόσκαιρες νίκες νικήθηκε από τον στρατό του Μουράτ και κατέφυγε στην Βλαχία. Στη Βλαχία ο Ουνυάδης συνέλαβε και σκότωσε τον Βλαντ, καθώς και όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, τη γυναίκα του Τσένια και το γιο του Μίρτσεα. Γλίτωσαν μόνο οι δυο γιοί του, που ήταν όμηροι του σουλτάνου. Ο Βλαντ μάλιστα, έγινε επίσης βασιλιάς της Βλαχίας και εκδικήθηκε για τον θάνατο τους. Ήταν ο περιβόητος, Βλαντ Τσεπες.
Όκλαντ Σίτι ΦΚ
Η Όκλαντ Σίτι ΦΚ (αγγλικά: Auckland City FC) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Όκλαντ, τη μεγαλύτερη πόλη της Νέας Ζηλανδίας. Ο σύλλογος αγωνίζεται στην ASB Premiership (παλαιότερα γνωστή ως Ποδοσφαιρικό Πρωτάθλημα Νέας Ζηλανδίας), η οποία αποτελεί την υψηλότερη εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου στη χώρα. Η Όκλαντ Σίτι ΦΚ παίζει τους εντός έδρας αγώνες στο Κίγουιτι Στριτ στο Σάντρινγκχαμ του Όκλαντ.
Αντιπαλότητα
Η αντίπαλος της Όκλαντ Σίτι ΦΚ είναι η συντοπίτισσα Γουαϊτακέρε Γιουνάιτεντ. Είναι το μοναδικό ντέρμπι της ASB Premiership που διεξάγεται μεταξύ ομάδων από την ίδια πόλη και είναι γνωστό ως το «Super City» ντέρμπι. Τα μεταξύ τους παιχνίδια είναι πολύ ανταγωνιστικά και προσελκύουν αρκετό κόσμο, μεταξύ 1.500 και 2.500 φιλάθλων. Ο Μεγάλος Τελικός του 2011 παίχτηκε μπροστά σε 3.500 θεατές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οκλαντ Σιτι
Εθνόσημο του Νησιού Νόρφολκ
right|250px Το εθνόσημο του Νησιού Νόρφολκ είναι το επίσημο σύμβολο του νησιού και του εξωτερικού εδάφους της Αυστραλίας, του Νησιού Νόρφολκ. Παραχωρήθηκε με Βασιλικό Διάταγμα από την Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου στις 20 Οκτωβρίου του 1980.
Το εθνόσημο δείχνει ένα πεύκο του νησιού σε βραχώδες όρος. Τα αστέρια προέρχονται από το εθνόσημο της Αυστραλίας, όπως και από το έμβλημα του θαλασσοπόρου Τζέιμς Κουκ, ο οποίος ανακάλυψε το νησί το 1774. Η άγκυρα, το ναυτικό στέμμα και η Βίβλος αναφέρονται στο υπόβαθρο των πρώτων εποίκων, οι οποίοι μετανάστευσαν στο Νόρφολκ από το Πίτκερν.Η διαίρεση του εθνοσήμου είναι πανομοιότυπη με αυτήν στο εθνόσημο του Νησιού Πίτκερν. Στο έμβλημα το λιοντάρι φορά στεφάνι από δάφνη, παρμένο από το σύμβολο του Τζέιμς Κουκ. Το κύπελλο προέρχεται από το οικόσημο του πρώτου εποίκου του νησιού Πίτκερν, Φλέτσερ Κρίστιαν.Το εθνόσημο βαστούν δύο ζώα, που συμβολίζουν τους δεσμούς του Νησιού Νόρφολκ με το Ηνωμένο Βασίλειο (μυθικό λιοντάρι, demi-lion) και με την Αυστραλία (καγκουρό).
Το ρητό προέρχεται από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου (25,34) και γράφει "INASMUCH"''
Νόρφολκ Κατηγορία:Νησί Νόρφολκ
Ιβάν Αλεξάνταρ
Δεν κατάφερε όμως αργότερα να αντεπεξέλθει στις αυξανόμενες επιδρομές των Οθωμανών, στις επιδρομές των Ούγγρων από τα βορειοδυτικά και στη Μαύρη Πανώλη. Σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα, μοίρασε τη χώρα στους γιους του, αναγκάζοντάς την έτσι να αντιμετωπίσει την επαπειλούμενη Οθωμανική κατάκτηση αδυνατισμένη και διαιρεμένη.
Πρώτα χρόνια της βασιλείας του
Ο Ιβάν-Αλεξάνταρ ήταν γιος του Σρατσιμίρ δεσπότη του Κραν και της Κεράτσας Πετρίτσας, που ήταν αδελφή του Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν. Έτσι ο Ιβάν-Αλεξάνταρ ήταν ανιψιός του Μιχαήλ Γ΄. Από τη μεριά του πατέρα του, ο Ιβάν-Αλεξάνταρ κατάγονταν από τον Οίκο των Ασέν. Το 1330 ο Ιβάν-Αλεξάνταρ ήταν και ο ίδιος δεσπότης και κυβερνούσε την πόλη του Λόβετς. Μαζί με τον πατέρα του και τον πεθερό του Βασάραβα πρίγκιπα της Βλαχίας πολέμησε εναντίον των Σέρβων το 1330 στη Μάχη του Μπελμπάζντ στο σημερινό Κιουστεντίλ, στην οποία η Βουλγαρία ηττήθηκε. Η ήττα σε συνδυασμό με τις σχέσεις της Βουλγαρίας με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία που χειροτέρευαν, επιτάχυνε την εσωτερική κρίση που είχε ήδη επιδεινωθεί από μία Βυζαντινή εισβολή. Ένα πραξικόπημα έδιωξε τον Ιβάν Στέφαν της Βουλγαρίας από την πρωτεύουσα Τάρνοβο το 1331 και οι συνωμότες τοποθέτησαν τον Ιβάν-Αλεξάνταρ στον θρόνο.
left|130px|thumb|Τοιχογραφία της εποχής με πορτραίτο του Ιβάν-Αλεξάνταρ στις [[Μονολιθικές εκκλησίες του Ιβάνοβο]]
Ο νέος άρχοντας άρχισε να εδραιώνει τη θέση του κατακτώντας περιοχές, που πρόσφατα είχαν καταληφθεί από τους Βυζαντινούς. Το 1331 ο Ιβάν-Αλεξάνταρ εκστράτευσε στην περιοχή της Αδριανούπολης και επανακατέκτησε τη νοτιοανατολική Θράκη. Εν τω μεταξύ ο Στέφανος-Ούρος Δ΄ Δουσάν εκθρόνισε τον πατέρα του Στέφανο-Ούρο Γ΄ Ντεκάνσκι Ντετσάνσκι και έγινε βασιλιάς της Σερβίας το 1331. Αυτό βοήθησε στην ομαλοποίηση των προηγουμένως τεταμένων σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Ο Ιβάν-Αλεξάνταρ και ο Στέφαν-Ούρος Δ΄ Δουσάν σύναψαν συμμαχία, η οποία παγιώθηκε με τον γάμο του Σέρβου βασιλιά και της Ελένης, αδελφής του Ιβάν-Αλεξάνταρ, το Πάσχα του 1332.
Σχεδόν ταυτόχρονα, ο Μπελαούρ, ένας αδελφός του Μιχαήλ Γ΄, στασίασε στο Βιντίν, πιθανώς προς υποστήριξη της αξίωσης του εκθρονισμένου ανιψιού του, Ιβάν-Στέφαν, στον θρόνο. Η προέλαση του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων εναντίον της Βουλγαρίας το καλοκαίρι του 1332, παρέτειναν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών. Οι Βυζαντινοί ξανακυρίευσαν τη νοτιοανατολική Θράκη, αλλά ο Ιβάν-Αλεξάνταρ έσπευσε νοτίως με ένα μικρό στρατό και πρόφτασε τον Ανδρόνικο Γ΄ στο Ρουσόκαστρο.
Το 1332 περίπου ο Ιβάν-Αλεξάνταρ έστεψε τον μεγαλύτερο γιο του Μιχαήλ-Ασέν Δ΄ ως συναυτοκράτορα, ίσως για να διασφαλίσει την κατοχή του θρόνου από την οικογένεια του. Συνέχισε αυτή την παράδοση με τη στέψη των νεότερων γιων του, Ιβάν Σρατσιμίρ και Ιβάν-Ασέν Δ΄ το 1337. Ο Ιβάν-Αλεξάνταρ με τη δημιουργία των δύο νεότερων συναυτοκρατόρων μπορεί να αποσκοπούσε στην εδραίωση άμεσου ελέγχου σε σημαντικές πόλεις και περιοχές, καθώς ο Ιβάν Σρατσιμίρ τελικώς εγκαταστάθηκε στο Βιντίν και ο Ιβάν-Ασέν Δ΄ πιθανώς στην Πρεσλάβα. Αυτό το γεγονός σημάδεψε την παρέκκλιση από τη Βυζαντινή πρακτική, κατά την οποία οι νεότεροι γιοι του μονάρχη γίνονταν δεσπότες, είτε τους ανατίθονταν η διοίκηση κάποιας περιοχής είτε όχι.
Σχέσεις με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
right|thumb|350px|Τα Βουλγαρικά εδάφη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιβάν-Αλεξάνταρ
Στις αρχές του 1340 οι σχέσεις με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία επιδεινώθηκαν σταδιακά. Ο Ιβάν-Αλεξάνταρ απαίτησε την έκδοση του εξαδέλφου του Σισμάν, ενός από τους γιους του Μιχαήλ-Ασέν Γ΄, απειλώντας το Βυζάντιο με πόλεμο. Η επίδειξη ισχύος του Ιβάν-Αλεξάνταρ δεν απέδωσε, καθώς οι Βυζαντινοί κατάλαβαν τις προθέσεις του και έστειλαν εναντίον του έναν στόλο του συμμάχου τους, του Τούρκου εμίρη της Σμύρνης Ουμούρ Μπεγκ. Οι Τούρκοι του Ουμούρ Μπεγκ αποβιβάστηκαν στο δέλτα του Δούναβη λεηλατώντας την ύπαιθρο και επιτιθέμενοι σε διπλανές Βουλγαρικές πόλεις. Ο Ιβάν-Αλεξάνταρ, αναγκασμένος να περιορίσει τις απαιτήσεις του, εισέβαλε ξανά στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο τέλος του 1341, ισχυριζόμενος ότι κλήθηκε από τον λαό της Αδριανούπολης. Τα στρατεύματα όμως του Ιβάν-Αλεξάνταρ ηττήθηκαν δύο φορές δίπλα στην πόλη από τους Τούρκους συμμάχους των Βυζαντινών.city.
Μεταξύ 1341-1347 η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν βυθισμένη σε ένα παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο μεταξύ της Άννας της Σαβοΐας, αντιβασίλισσας του Αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου και του προοριζόμενου κηδεμόνα του, Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού. Οι γείτονες των Βυζαντινών εκμεταλλεύτηκαν τον εμφύλιο και ενώ ο Στέφανος-Ούρος Δ΄ Δουσάν της Σερβίας πήρε το μέρος του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού, ο Ιβάν-Αλεξάνταρ στήριξε τον Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγο και την αντιβασίλισσα μητέρα του. Παρόλο που οι δύο Βαλκάνιοι βασιλείς διάλεξαν αντιμαχόμενες πλευρές στον Βυζαντινό εμφύλιο, διατήρησαν τη μεταξύ τους συμμαχία. Ως αντάλλαγμα για την υποστήριξη, η αντιβασίλισσα παραχώρησε στον Ιβάν-Αλεξάνταρ τη Φιλιππούπολη (σημερινό Πλόβντιβ) και εννέα σημαντικά οχυρά στα βουνά της Ροδόπης το 1344. Αυτή η ειρηνική αλλαγή ήταν η τελευταία μεγάλη επιτυχία στην εξωτερική πολιτική του Ιβάν-Αλεξάνταρ.
Η άνοδος της Σερβίας και η Οθωμανική απειλή
thumb|left|Ασημένιο νόμισμα του Ιβάν-Αλεξάνταρ, Βουλγαρία, 1331-1371.
Την ίδια περίοδο ο βασιλιάς της Σερβίας εκμεταλλεύτηκε τον Βυζαντινό εμφύλιο για να κατακτήσει την περιοχή της Μακεδονίας, το μεγαλύτερο μέρος της Αλβανίας και τη βόρεια Ελλάδα. Το 1345 άρχισε να αποκαλεί τον αυτό του «αυτοκράτορα των Σέρβων και των Ελλήνων» και το 1346 στέφθηκε ως τέτοιος από τον Πατριάρχη Σερβίας (τίτλος που μόλις είχε θεσπιστεί). Αυτές οι πράξεις, που προκάλεσαν αγανάκτηση στους Βυζαντινούς, φαίνεται πως υποστηρίχθηκαν από τη Βουλγαρία, καθώς ο Πατριάρχης της Βουλγαρίας Συμεών είχε συμμετάσχει και στη δημιουργία του Σερβικού Πατριαρχείου και στην αυτοκρατορική στέψη του Στέφανου-Ούρος Δ΄ Δουσάν
Το 1351 ο Βυζαντινός εμφύλιος είχε τελειώσει, και ο Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός είχε συνειδητοποιήσει την Οθωμανική απειλή στη Βαλκανική χερσόνησο. Έκανε έκκληση στους βασιλείς της Σερβίας και της Βουλγαρίας να ενώσουν τις προσπάθειές τους εναντίον των Τούρκων και ζήτησε από τον Ιβάν-Αλεξάνταρ χρήματα για να κατασκευάσει πολεμικά πλοία, όμως οι εκκλήσεις του δεν απέδωσαν, καθώς οι γείτονές του δεν είχαν εμπιστοσύνη στις προθέσεις του. Ακολούθησε μια νέα απόπειρα για συνεργασία μεταξύ Βουλγαρίας και Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1355, όταν ο Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τον θρόνο και έγινε αυτοκράτορας ο Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος. Για να παγιωθεί η συνθήκη, η κόρη του Ιβάν-Αλεξάνταρ Κυράτζα Μαρία παντρεύτηκε τον μέλλοντα Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Δ΄ Παλαιολόγο, η συνθήκη όμως τελικά δεν απέδωσε απτά αποτελέσματα.
Περαιτέρω προβλήματα σταθερότητας και εξωτερικές συγκρούσεις
right|thumb|300px|Νόμισμα που απεικονίζει τον Ιβάν-Αλεξάνταρ με έναν από τους γιους του, τον συμβασιλιά Μιχαήλ-Ασέν Δ΄ (στα δεξιά)
Ο Ιβάν-Αλεξάνταρ χώρισε την πρώτη του σύζυγο, Θεοδώρα της Βλαχίας (το 1349 περίπου) και νυμφεύτηκε μια προσήλυτη Εβραία, επίσης με το όνομα Θεοδώρα. Από τον νέο γάμο απέκτησε νέους γιους, τους οποίους έστεψε και αυτούς συμβασιλείς, τον Ιβάν-Σισμάν περί το 1256 και τον Ιβάν-Ασέν Ε΄ το 1359. Τότε ο τελευταίος επιζών γιος του Ιβάν-Αλεξάνταρ από τον πρώτο του γάμο, ο συμβασιλιάς Ιβάν Σρατσιμίρ, ανεξαρτητοποιήθηκε το 1356, ενώ μόλις μετά βίας έλεγχε πλέον τους άλλους ισχυρούς υποτελείς του, όπως οι ηγεμόνες της Βλαχίας και της Δοβρουτσάς, οι οποίοι πλέον ασκούσαν τη δική τους εξωτερική πολιτική.
Από τα μέσα του 14ου αιώνα η Βουλγαρία έπεσε θύμα των φιλοδοξιών του Λουδοβίκου Α΄ Καπετιδών-Ανζού της Ουγγαρίας, ο οποίος προσάρτησε τη Μολδαβία το 1352, εγκαθιστώντας υποτελές πριγκιπάτο στην περιοχή, πριν κατακτήσει το Βιντίν το 1365, και πάρει αιχμάλωτο τον Ιβάν Σρατσιμίρ και την οικογένειά του.
Στο μεταξύ οι Βούλγαροι και οι Βυζαντινοί συγκρούστηκαν ξανά το 1364. Το 1366, όταν ο αυτοκράτορας Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος επέστρεφε από ταξίδι του στη Δύση, οι Βούλγαροι του αρνήθηκαν να περάσει μέσα από τη Βουλγαρία. Αυτή η στάση των Βουλγάρων είχε ως αποτέλεσμα ο σύμμαχος των Βυζαντινών και εξάδελφος του Ιωάννη Ε΄, Αμεδαίος ΣΤ΄ κόμης της Σαβοΐας, να καταλάβει αρκετές Βουλγαρικές παραθαλάσσιες πόλεις ως αντίποινα, όπως η Αγχίαλος (Πομόριε) και η Μεσημβρία (Νέσεμπαρ), παρόλο που απέτυχε να καταλάβει τη Βάρνα. Υπερφαλαγγισμένος ο Ιβάν-Αλεξάνταρ, αναγκάστηκε να συνάψει ειρήνη.
Οι κατειλημμένες πόλεις παραδόθηκαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ενώ ο αυτοκράτορας Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος πλήρωσε 180,000 φλορίνια στον Ιβάν-Αλεξάνταρ. Ο Βούλγαρος αυτοκράτορας χρησιμοποίησε το ποσό αυτό, όπως και τις εδαφικές παραχωρήσεις που έκανε, για να πείσει τους τουλάχιστον de jure υποτελείς του, Τομπροτίτζα της Δοβρουτσάς και Βλάντισλαβ Α΄ της Βλαχίας να επανακατακτήσουν το Βιντίν από τους Ούγγρους. Ο πόλεμος ήταν επιτυχής και ο Ιβάν Σρατσιμίρ επανεγκαταστάθηκε στο Βιντίν το 1369, παρόλο που ο βασιλιάς της Ουγγαρίας τον ανάγκασε να του αναγνωρίσει τη δεσποτεία.
Πολιτισμός και θρησκεία
right|thumb|150px|Νωπογραφία της εποχής που απεικονίζει τον Ιβάν-Αλεξάνταρ στο οστεοφυλάκιο τού [[Μοναστήρι Μπάχκοβο|Μοναστηριού Μπάχκοβο.]]
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιβάν-Αλεξάνταρ, το Δεύτερο Βουλγαρικό κράτος εισήλθε σε μια περίοδο πολιτιστικής αναγέννησης, η οποία συχνά αναφέρεται και ως η «Δεύτερη Χρυσή Εποχή του Βουλγαρικού πολιτισμού», η πρώτη ήταν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Συμεών του Μέγα. Κατασκευάστηκαν ή ανακαινίστηκαν ένας μεγάλος αριθμός μοναστηριών και εκκλησιών κατά παραγγελία του Ιβάν-Αλεξάνταρ. Τοιχογραφίες του ως δωρητή βρίσκονται στο οστεοφυλάκιο του Μοναστηριού Μπάχκοβο και στις Μονολιθικές εκκλησίες του Ιβάνοβο. Οι πράξεις δωρεάς του Ιβάν-Αλεξάνταρ αποδεικνύουν ότι τα μοναστήρια της Αγίας του Θεού Μητέρας Ελεούσας και του Αγίου Νικολάου στο Νέσεμπαρ επισκευάστηκαν εκείνη την περίοδο, όπως και το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στο Πέρνικ σύμφωνα με έγγραφο της Μονής Χιλανδαρίου. Επιπροσθέτως ο τσάρος ξεκίνησε την κατασκευή των μοναστηριών στο Ντραγκαλέβτσι και στο Κιλιφάρεβο.
Κατά τη βασιλεία του Ιβάν-Αλεξάνταρ άνθησε και η λογοτεχνική δραστηριότητα. Πολλά σημαντικά γραπτά παράχθηκαν αυτή την περίοδο, όπως η μετάφραση του Χρονικού του Μανασσή (1344–1345) στη Μέση Βουλγαρική γλώσσα, το οποίο φυλάσσεται σήμερα στα Μυστικά Αρχεία του Βατικανού στη Ρώμη, τα πλούσια εικονογραφημένα Τερταευαγγέλια του Ιβάν-Αλεξάντερ (1355–1356), που εκτίθενται σήμερα στη Βρετανική Βιβλιοθήκη, το Ψαλτήριο Τόμιτς (1360) που βρίσκεται σήμερα στη Μόσχα, και το Ψαλτήριο της Σόφιας (1337).
Η βασιλεία του Ιβάν-Αλεξάνταρ σημαδεύτηκε ακόμη από προσπάθειες να ισχυροποιηθεί η Βουλγάρικη Ορθόδοξη Εκκλησία με τη δίωξη αιρετικών και Εβραίων. Συγκάλεσε δύο αντιαιρετικές εκκλησιαστικές συνόδους, το 1350 και το 1359-1360, οι οποίες καταδίκασαν διάφορες σέκτες όπως οι Βογομίλοι, οι Αδαμίτες και οι Ιουδαϊστές.
Η παράδοση του Ησυχασμού επηρέασε βαθιά συγκεκριμένες περιοχές του Ορθόδοξου κόσμου τον 14ο αιώνα. Ένας σημαντικός Βούλγαρος εκπρόσωπος του κινήματος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιβάν-Αλεξάνταρ ήταν ο Θεοδόσιος του Τάρνοβο.
Αυτή την περίοδο, το Βουλγαρικό βασίλειο είχε εμπορικές σχέσεις με τις μεσογειακές θαλάσσιες δυνάμεις της Βενετίας, της Γένοβας και της Ραγκούσας. Το 1353, ο Ιβάν-Αλεξάνταρ εξέδωσε ένα διάταγμα που επέτρεπε στους Βενετούς έμπορους να πωλούν και να αγοράζουν προϊόντα σε όλη τη Βουλγαρική επικράτεια, αφού ο Δόγης Αντρέα Ντάντολο τον διαβεβαίωσε ότι θα τηρήσουν τις προηγούμενες συμφωνίες μεταξύ των δύο χωρών.
Στα σύγχρονα χρόνια, η ηγεμονία του Ιβάν-Αλεξάνταρ ενέπνευσε τον εθνικό συγγραφέα της Βουλγαρίας, Ιβάν Βάζοφ να γράψει το διήγημα Ivan-Aleksandǎr και το δράμα Kǎm propast (Προς την άβυσσο), στα οποία κύριος χαρακτήρας είναι ο τσάρος.
Τη δεκαετία του 1970 βρέθηκε σε έναν τάφο ευγενούς δίπλα στο Πιρότ ένα κομμάτι ύφασμα υπογεγραμμένο από τον Ιβάν-Αλεξάνταρ και συνυφασμένο με χρυσό, το οποίο φυλάσσεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο της Σερβίας στο Βελιγράδι. Είναι το πρώτο εύρημα του είδους του, δείχνοντας μια μεσαιωνική παράδοση που πιστοποιείται από γραπτές μαρτυρίες, σύμφωνα με την οποία οι Ορθόδοξοι ηγεμόνες προσέφεραν στους πιο επιφανείς αξιωματούχους τους ένα κομμάτι ενδύματος το οποίο είχαν φορέσει οι ίδιοι.
Οικογένεια
Από την πρώτη του γυναίκα Θεοδώρα της Βλαχίας, κόρη του Βασάραβα πρίγκιπα της Βλαχίας, ο Ιβάν-Αλεξάνταρ έκανε αρκετά παιδιά, μεταξύ τον οποίων:
Από τη δεύτερη σύζυγό του Σάρα (Θεοδώρα), ο Ιβάν-Αλεξάνταρ απέκτησε τα εξής τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Οίκος του Σρατσιμίρ
Γκοούρ (περιοχή)
Η Γκοούρ ή Γκορ ή Γκουρ είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της χώρας και είναι μία από τις ιστορικές περιοχές. Η έκτασή της είναι περίπου 36.500 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της (κατ΄ εκτίμηση) το 1980 ήταν 350.000, ενώ σήμερα (2002) αριθμεί περί τους 485.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 10 επαρχίες. Στην περιοχή αυτή κατοικούν αναλογικά περισσότεροι οι Τατζίκοι, αγρότες και χειροτέχνες. Επικρατούσα γλώσσα στην περιοχή είναι η δαρδική ή νταρί (διάλεκτος της φαρσί). Πρωτεύουσα του νομού είναι η Τζαχαράν.
Επαρχίες
Οι 10 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Γκορ, κατ' αλφαβητική σειρά, είναι: η Νταουλάτ Γιαρ, η Ντου Λάινα ή Νουλάινα, η Λάλουα Σαρτζανγκάλ, η Πασαμπάντ, η Σαγκάρ, η Σαράκ, η Ταϊβάρα, η Τσαρσάντα, η Τζαχαράν και η Τουλάκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Νικόλα Ρόσι-Λεμένι
Ο Νικόλα Ρόσι-Λεμένι (Nicola Rossi-Lemeni, 6 Νοεμβρίου 1920 – 12 Μαρτίου 1991), ήταν ιταλο-ρώσος βαθύφωνος.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από ρωσίδα μητέρα και πατέρα ιταλό συνταγματάρχη. Έκανε το οπερατικό του ντεμπούτο στο Θέατρο Λα Φενίτσε της Βενετίας το 1946, πρωταγωνιστώντας ως Βαρλαάμ στην όπερα Μπορίς Γκοντουνόβ του Μοντέστ Μουσόργκσκι. Το ίδιο έτος, ήταν εκείνος που σύστησε την ανερχόμενη, τότε, υψίφωνο Μαρία Κάλλας στον ιταλό διευθυντή ορχήστρας Τούλιο Σεραφίν, ο οποίος έδωσε στην Κάλλας τον καθοριστικό ομώνυμο ρόλο της όπερας Τζοκόντα που ανέβηκε στην Αρένα της Βερόνας το 1947· επρόκειτο για το ντεμπούτο της Κάλλας στην Ιταλία. Οι δυο τους συνεργάστηκαν σε αρκετές ακόμα παραγωγές, όπως στην πρεμιέρα της Κάλλας στις ΗΠΑ το 1954, οπότε η μονωδός εμφανίστηκε ως Νόρμα στη Λυρική Όπερα του Σικάγο.
Ο Ρόσι-Λεμένι τραγούδησε στη Σκάλα του Μιλάνου από το 1947 ως το 1960, στο Θέατρο του Κολόμβου της Πόλης του Μεξικού το 1949 —και εδώ συμπρωταγωνίστησε με την Κάλλας— και στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου στο Κόβεντ Γκάρντεν το 1952. Ακόμα, εκκίνησε την καλλιτεχνική περίοδο 1953 – 1954 της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης, εμφανιζόμενος στην όπερα Φάουστ του Σαρλ Γκουνό. Το 1958, ο συνθέτης Ιλντεμπράντο Πιτσέτι συνέθεσε την όπερα Assassinio nella cattedrale ειδικά για εκείνον· επρόκειτο για την οπερατική διασκευή του ομώνυμου έργου του Τόμας Στερνς Έλιοτ Murder in the Cathedral («Φονικό στην εκκλησιά»). Περαιτέρω, το 1961 ο Ρόσι-Λεμένι ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της νεοσυντεθείσας όπερας του Ρέντσο Ροσελίνι Uno sguadro dal ponte.
Ο Ρόσι-Λεμένι απεβίωσε στο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνα στις 12 Μαρτίου 1991, στην ηλικία των 70 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαθύφωνοι Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές
Νίκολα Χρίστιτς
Ο Νίκολα Χρίστιτς (σερβικά: Никола Христић) (Σρέμσκα Μιτρόβιτσα 10 Αυγούστου 1818 - Βελιγράδι 26 Νοεμβρίου 1911), ήταν Σέρβος συγγραφέας, πολιτικός, υπουργός και τέσσερις φορές πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σρέμσκα Μιτρόβιτσα της τότε Αυστροουγγαρίας από οικογένεια με ελληνικές ρίζες. Πήγε στη Σερβία το 1840 όπου έγινε δικαστικός υπάλληλος κι έπειτα διευθυντής της αστυνομίας στο Βελιγράδι.
Ήταν παντρεμένος με την Τζούλιαν Πέρισιτς και απέκτησαν 12 παιδιά. Γιος του ήταν ο μετέπειτα πολιτικός Κόστα Χρίστιτς (1852-1927) κι εγγονός του ο συνθέτης Στέβαν Χρίστιτς(1885-1958).
Ο Χρίστιτς έγραψε πολλά άρθρα στο λογοτεχνικό ημερολόγιο "Avala". Δημοσίευσε τη μετάφραση του Lermontov, μία από τις πρώτες στη λογοτεχνία της Σερβίας. Δημοσίευσε τις αναμνήσεις του από την περίοδο 1840-1860 σε βιβλίο.
Πέθανε στο Βελιγράδι στις 26 Νοεμβρίου 1911, η κηδεία του έγινε στις 28 Νοεμβρίου.
Πολιτικός του Βίος
Το 1856 εκλέχτηκε δήμαρχος του Βελιγραδίου, κατά τη δημαρχία του η πόλη είχε μόλις δύο φανάρια για νυχτερινό φωτισμό των δρόμων και με το τέλος της θητείας του είχε 360. Το 1860 διορίσθηκε υπουργός εσωτερικών και το 1867 - 1868 για πρώτη φορά πρωθυπουργός. Την περίοδο 1883 - 1884 αναλαμβάνει πάλι πρωθυπουργός και υπουργός Εσωτερικών, και από το 1884 διορίστηκε αντιπρόεδρος του συμβουλίου της Επικρατείας. Για τρίτη φορά έγινε πρωθυπουργός την περίοδο 1888 - 1889 και τελευταία φορά το 1894 - 1895. Το 1901 αποσύρθηκε από την πολιτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Βελιγραδίου Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι λογοτέχνες Κατηγορία:Σέρβοι μεταφραστές
Αϊνού
thumb|300px|right|Αϊνού σε φωτογραφία του 1904
Χαρακτηριστικά
Γενετικά είναι περισσότερο συγγενείς με τους Ευρω-σιβηρικούς λαούς παρά με τους Ιάπωνες. Δεν έχουν σχιστά μάτια ούτε τα άλλα χαρακτηριστικά των μογγολικών φυλών. Μικρόσωμοι, δολιχοκέφαλοι, οι Αϊνού έχουν άφθονο τρίχωμα, ζουν το καλοκαίρι σε καλύβες και τον χειμώνα σε κατοικίες μισοϋπόγειες, φορούν ρούχα από φυτικές ίνες που διακοσμούνται με λεπτοδουλεμένα και πολύπλοκα γεωμετρικά σχέδια, ενώ τον χειμώνα προστατεύονται από το κρύο με δέρματα σκύλων. Οι άντρες ασχολούνται με το κυνήγι. Πατροπαράδοτα όπλα είναι το τόξο και το ρόπαλο, τα μόνα σιδερένια που ξέρουν προέρχονται από τους γείτονές τους Ιάπωνες. Οι γυναίκες ασχολούνται με τη συλλογή καρπών και με μια στοιχειώδη γεωργία. Κατά τα έθιμα, ο άντρας πρέπει να παντρεύεται την κόρη του θείου του από την πλευρά της μητέρας του, όμως απαγορεύεται ο γάμος δύο αδελφών με δύο αδελφές. Η θρησκεία τους αποδίδει μεγάλη σημασία στην αρκούδα. Κάθε οικογένεια τρέφει αρκούδες.
Μύθοι και παραδόσεις
Οι Αϊνού έχουν πλούσιους λαϊκούς μύθους και παραδόσεις, σήμερα όμως έχουν επιμειχθεί πολύ με τους Ιάπωνες. Μετά τον δέκατο έκτο αιώνα το κομμάτι των Αϊνού που ζούσε στα ιαπωνικά νησιά πιέστηκε να αφομοιωθεί από το ιαπωνικό στοιχείο, με αποτέλεσμα να καταστραφεί ο πολιτισμός τους σχεδόν ολοκληρωτικά. Όσοι ζούσαν στη ρωσική Σαχαλίνη ήταν πιο ελεύθεροι και οι κοινότητές τους κατά την περίοδο πριν τη ρωσική επανάσταση ήταν ορθόδοξες χριστιανικές με δικές τους εκκλησίες. Οι περισσότεροι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, όταν ο σοβιετικός στρατός κατέλαβε τα νησιά τους, έφυγαν στην Ιαπωνία. Σήμερα είναι αναγνωρισμένη η μειονότητα των Αϊνού από το Ιαπωνικό Κοινοβούλιο. Παραδοσιακά η αρχαία θρησκεία τους ήταν πολυθεϊστική και λάτρευαν τα πνεύματα της φύσης. Η κοινωνία τους ήταν μητριαρχική, δηλαδή οι γυναίκες είχαν στα χέρια τους την οργάνωση της κοινότητας, ενώ οι άντρες ήταν απλά κυνηγοί.
Οι Αϊνού ήταν ένας ημινομαδικός λαός που ζούσε κυρίως από τη συλλογή τροφών και το κυνήγι. Όπου οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές καλλιεργούσαν μικρές καλλιέργειες ρυζιού και άλλες. Ανθρωπολογικά ήταν χωριστή φυλή από τους Ιάπωνες, με κύρια χαρακτηριστικά τα μεγαλύτερα και πιο ανοιχτόχρωμα μάτια, τις μεγάλες γενειάδες και το λευκό χρώμα του δέρματος. Οι Ιάπωνες τους έλεγαν τριχωτούς. Όσοι ήταν νεότεροι και δούλευαν έξω είχαν ηλιοκαμένο χρώμα. Οι μεγαλύτεροι όμως, που ήταν ανήμποροι και κάθονταν κυρίως στο σπίτι, είχαν λευκό δέρμα σαν αυτό των καυκάσιων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Ιστορία της Βορειοανατολικής Ασίας
Μούλιος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μούλιος είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα, όλα από τα ομηρικά έπη:
Πηγές
Μουλιος Μουλιος
Φώτης Πέτσας
Ο '''Φώτης Μ. Πέτσας''' (Αρίστη Ιωαννίνων, 5 ή 6 Ιανουαρίου 1918 - 27 Φεβρουαρίου 2004) ήταν σημαντικός Έλληνας αρχαιολόγος και πανεπιστημιακός.
Καταγωγή και σπουδές
Γεννήθηκε το 1918 στην Αρίστη Ιωαννίνων και ήταν το μοναδικό τέκνο του δάσκαλου Μιχαήλ Πέτσα και της Σοφίας Ι. Κυρατσίδου (κόρη Ελλήνων μεταναστών γεννημένη στο Κρούσεβατς της Σερβίας). Αρχικά φοίτησε στο σχολαρχείο της ιδιαίτερης πατρίδας του και σε ηλικία δώδεκα ετών μετέβη στη Θεσσαλονίκη όπου γράφτηκε στο Α' Γυμνάσιο της πόλης. Το 1934 εισήχθη στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από την οποία αποφοίτησε το 1939 ως αρχαιολόγος. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος αξιωματικός πεζικού, συμμετείχε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο υπαγόμενος στο 50ό Σύνταγμα Πεζικού και τιμήθηκε με πολεμικό σταυρό β' τάξεως.
Αρχαιολογική και ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, προσλήφθηκε το 1942 ύστερα από εξετάσεις στην Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία και τοποθετήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Αργότερα αποσπάστηκε στην Αθήνα για μετεκπαίδευση ενώ η απελευθέρωση της Ελλάδας τον βρήκε προϊστάμενο της Εφορείας Αρχαιοτήτων Δελφών. Το 1945 μετά από δική του αίτηση τοποθετήθηκε στα Ιωάννινα ως έφορος της νεοσύστατης τότε Εφορείας Αρχαιοτήτων Ηπείρου, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1947 όταν απολύθηκε με βάση του Θ' Ψήφισμα του 1946 περί εξυγιάνσεως των δημοσίων υπηρεσιών και ανακλήθηκε στο στράτευμα. Κατά το 1950-1951 εργάστηκε στις ανασκαφές των Μυκήνων ενώ από το 1951 ως το 1953 μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα διορίζεται επιμελητής αρχαιοτήτων με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Από το 1957 έως το 1965 υπήρξε έφορος της ΙΒ΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων της Δυτικής Μακεδονίας με έδρα τη Βέροια ενώ ενδιάμεσα μετέβη για περαιτέρω σπουδές στο πανεπιστήμιο Πρίνστον των ΗΠΑ ως υπότροφος του ιδρύματος Φουλμπράιτ. Αργότερα μετατέθηκε στη Θεσσαλονίκη ως έφορος αρχαιοτήτων Κεντρικής Μακεδονίας και το 1969 στην Πάτρα όπου είχε σημαντική συνεισφορά στην αναδιοργάνωση της τοπικής εφορίας αρχαιοτήτων. To 1971 διορίστηκε τακτικός καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, όπου μάλιστα διετέλεσε και κοσμήτορας κατά το ακαδημαϊκό έτος 1973-1974. Ακολούθως συνταξιοδοτήθηκε το 1975.
Κατά τη διάρκεια της αρχαιολογικής του σταδιοδρομίας συμμετείχε σε ανασκαφές σε Κεντρική και Δυτική Μακεδονία, Στερεά Ελλάδα, Ήπειρο και Πελοπόννησο. Παράλληλα συμμετείχε ως εκπρόσωπος ελληνικών ιδρυμάτων σε διάφορα συνέδρια εντός και εκτός συνόρων.
Άλλες δράσεις
Συνεργάστηκε επί σειρά ετών με τον ΕΟΤ ως καθηγητής αλλά και διευθυντής σπουδών της Σχολής Ξεναγών Θεσσαλονίκης ενώ για δέκα χρόνια παρουσίαζε εβδομαδιαία εκπομπή στην ΕΡΤ με τίτλο Περιηγήσεις στη Βόρειο Ελλάδα. Επιπλέον διετέλεσε ισόβιο μέλος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, συνεργάτης του ΙΜΧΑ, πρόεδρος του Ιδρύματος Μελετών Ιονίου και Αδριατικού Χώρου, αντεπιστέλλον μέλος των αρχαιολογικών ινστιτούτων της Αυστρίας και της Γερμανίας, αντιπρόεδρος της Ηπειρωτικής Εστίας Θεσσαλονίκης, ιδρυτικό μέλος του περιοδικού Ήπειρος κ.ά.
Απεβίωσε στις 27 Φεβρουαρίου του 2004.
Προσωπική ζωή
Ο Πέτσας ήταν παντρεμένος από το 1954 με την Αικατερίνη Πικοπούλου. Από το γάμο του απέκτησε δύο κόρες, τις Σοφία και Βασιλεία.
Εργογραφία
Ο Πέτσας παρουσίασε ένα πλούσιο συγγραφικό έργο στο οποίο περιλαμβάνονται βιβλία, κείμενα σε συλλογικά έργα, ανακοινώσεις σε διεθνή συνέδρια, δημοσιεύματα σε περιοδικά και εφημερίδες, βιβλιοκρισίες κλπ. Μερικά από τα έργα του :
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Συν
Το συν μπορεί να είναι ένα από τα ακόλουθα:
Τσιταγκόνγκ
Η Τσιταγκόνγκ (Chittagong, Μπενγκάλι: চট্টগ্রাম, Chôţţogram) είναι το κύριο λιμάνι και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Μπανγκλαντές. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Καρναπούλι, στον κόλπο της Βεγγάλης. Υπολογίζεται ότι ο πληθυσμός της είναι περίπου 6,5 εκατομμύρια κάτοικοι. Συχνά αποκαλείται η εμπορική πρωτεύουσα του Μπανγκλαντές.