cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιβηρία
Ιστορία
Μισό εκατομμύριο (για την ακρίβεια, 516.841) κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους σε στρατόπεδα της Σιβηρίας από το 1941 έως το 1943 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σε άλλες περιόδους, η θνησιμότητα ήταν συγκριτικά χαμηλότερη. Το μέγεθος, το πεδίο εφαρμογής και η έκταση των γκουλάγκ παραμένουν υποκείμενα πολλών ερευνών και συζητήσεων. Πολλά γκουλάγκ λειτουργούσαν σε εξαιρετικά απομακρυσμένες περιοχές της βορειοανατολικής Σιβηρίας. Γνωστά γκουλάγκ σε απομακρυσμένα μέρη στη Σιβηρία ήταν τα Σεβοστλάγκ (βορειοανατολικά στρατόπεδα) κατά μήκος του ποταμού Κόλυμα και το Νόριλαγκ κοντά στο Νορίλσκ, όπου ζούσαν 69.000 κρατούμενοι το 1952. Μεγάλες βιομηχανικές πόλεις της Βόρειας Σιβηρίας, όπως το Νόριλσκ και το Μαγκαντάν, αναπτύχθηκε από τα στρατόπεδα που χτίστηκαν από κρατούμενους, τα οποία διηύθυναν πρώην κρατούμενοι. Κατά τη Σοβιετική περίοδο πάλι εποικίστηκαν απομακρυσμένες περιοχές στη βορειοανατολική Σιβηρία (π.χ. Τσουκότκα, περιφέρεια Μαγκαντάν και άλλες), οι οποίες βιώνουν οξύτατο αποπληθυσμό από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και έπειτα.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Η λίμνη Κουτσέρλα στα [[Οροσειρά Αλτάι|Αλταϊκά όρη]] Η ψυχρότητα των χειμώνων στη Σιβηρία είναι χαρακτηριστική. Στη Σιβηρία, η θερμοκρασία πέφτει συχνά στους -50 °C με -60 °C τον χειμώνα, ενώ το ρεκόρ είναι -67,7 °C και καταγράφηκε στο χωριό Οϊμιάκον στις 6 Φεβρουαρίου 1933. Ως αποτέλεσμα, αυτό το μέρος της Σιβηρίας κατέχει το ρεκόρ της χαμηλότερης θερμοκρασίας του κόσμου σε μόνιμα κατοικημένη περιοχή. Για την ιστορία, ακόμα χαμηλότερα νούμερα καταγράφονται μόνο στην Ανταρκτική και η χαμηλότερη θερμοκρασία που «χτύπησε» ποτέ τη Γη καταγράφηκε στον ρωσικό σταθμό Βοστόκ στην Ανταρκτική με -89,2 °C στις 21 Ιουλίου 1983.
Ο παγετός στα Ν. διαρκεί 140 ημέρες κάθε χρόνο και στα Β. πάνω από 260 ημέρες. Τα ποτάμια στα Ν. παγώνουν 6 μήνες το χρόνο, ενώ στα Β. περισσότερο από 8 μήνες. Σπουδαιότερος ποταμός που εκβάλλει στον Ειρηνικό είναι ο Αμούρ. Η Σιβηρία έχει πολυάριθμες λίμνες. Η πιο σημαντική είναι η Βαϊκάλη, που θεωρείται η πιο βαθιά λίμνη του κόσμου. Το παγωμένο τοπίο και οι συνθήκες της Σιβηρίας είναι οι βασικοί λόγοι για τον οποίο η Σιβηρία είναι εξαιρετικά αραιοκατοικημένη. μικρογραφία|Η χερσόνησος Σβιατόι Νος στη [[Βαϊκάλη|Λίμνη Βαϊκάλη]] μικρογραφία|Ο ποταμός [[Βασιουγκάν στη νότια Δυτική Σιβηρική Πεδιάδα]] Η Σιβηρία εκτείνεται σε μια έκταση 13.100.000 τ.χλμ. καλύπτοντας τη συντριπτική πλειοψηφία της συνολικής επικράτειας της Ρωσίας και σχεδόν το 9% της επιφάνειας της Γης (148.940.000 τ.χλμ.). Γεωγραφικά ανήκει στην Ασία, αλλά θεωρείται πολιτιστικά και πολιτικά Ευρωπαϊκή, καθώς αποτελεί μέρος της Ρωσίας. Σημαντικές γεωγραφικές περιοχές της Σιβηρίας είναι η Δυτική Σιβηρική Πεδιάδα και το Κεντρικό Σιβηρικό Οροπέδιο.
Η ανατολική και κεντρική Δημοκρατία των Σαχά περιλαμβάνει πολλές οροσειρές με κατεύθυνση βορρά προς νότο. Αυτά τα όρη εκτείνονται μέχρι σχεδόν τα 3.000 μέτρα, αλλά στις περιοχές που ξεπερνούν τα κάποια εκατοντάδες μέτρα η βλάστηση είναι ανύπαρκτη. Η οροσειρά Βερχογιάνσκ είχε πολλούς παγετώνες στο Πλειστόκαινο, αλλά το κλίμα ήταν πολύ ξηρό για να επεκταθεί ο παγετώνας σε χαμηλά υψόμετρα. Σε αυτά τα χαμηλά υψόμετρα υπάρχουν πολλές κοιλάδες, πολλές από τις οποίες είναι βαθιές και καλυμμένες με δάσος λάριγγων, ενώ στο βόρειο άκρο της Σιβηρίας κυριαρχεί τούνδρα. Τα εδάφη είναι κυρίως τουρμπελικά (ένας τύπος ζελισόλης). Το ενεργό στρώμα της Σιβηρίας τείνει να είναι έχει βάθος μικρότερο του μέτρου, εκτός από κοντά σε ποτάμια. μικρογραφία|Η σιβηρική [[Τάιγκα]] μικρογραφία|Άποψη του όρους Χαϊυρακάν και των γύρω περιοχών στη [[Δημοκρατία της Τιβά.]] Το υψηλότερο σημείο στη Σιβηρία είναι το ενεργό ηφαίστειο Κλιουτσέφσκαγια Σόπκα, στη Χερσόνησο Καμτσάτκα. Το υψόμετρο της κορυφής φτάνει τα 4.750 μέτρα.
Χλωρίδα και πανίδα
Η Σιβηρία καλύπτεται κατά 40% από μεγάλα δάση κωνοφόρων δέντρων. Σε αφθονία βρίσκονται τα έλατα, οι σημύδες, λεύκες, βρύα κ.ά.
Εδώ βρίσκονται τα ζώα που προσφέρουν τα πολύτιμα δέρματα, όπως η αλεπού, ο τάρανδος, ο σκίουρος, ο λαγός, ο λύκος, η αρκούδα κ.ά. Αφθονία ψαριών συναντάμε επίσης στους ποταμούς της Σιβηρίας που οι σπουδαιότεροι είναι: ο Ομπ, ο Γενισέι, ο Λένας, ο Ιντιγκίρκα και ο Κολύμα, που εκβάλλουν στον Παγωμένο Ωκεανό.
Οικονομία
Η οικονομία της Σιβηρίας στηρίζεται κυρίως στη γεωργία (παράγονται δημητριακά, λινάρι, ζαχαρότευτλα, φρούτα, καπνός κ.ά.), στην κτηνοτροφία και στην εκμετάλλευση του υπεδάφους (γαιάνθρακες, πετρέλαιο, ψευδάργυρος, νικέλιο, βωξίτης, διαμάντια κ.ά.) και των δασών. Υπάρχει αναπτυγμένη βιομηχανία στη σιδηρουργία, μεταλλουργία, στα χημικά προϊόντα, στην κονσερβοποιία, στα είδη διατροφής, στην ξυλεία κ.ά. Οι μεγαλύτερες πόλεις βρίσκονται συνήθως κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής του Υπερσιβηρικού Σιδηροδρόμου. μικρογραφία|Το ηφαίστειο [[Κοριάκσκι|Κορυάκσκι βρίσκεται πάνω από Πετροπαβλόφσκ-Καμτσάτσκυ στη Χερσόνησο Καμτσάτκα]] Το Νοβοσιμπίρσκ είναι η έδρα του Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος της Σιβηρίας από τις 13 Μαΐου 2000. Είναι η μεγαλύτερη δημοτική οντότητα στη Ρωσία και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στη Ρωσία. Είναι η σημαντικότερη πόλη για τη σιβηρική οικονομία. Το Ομσκ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σιβηρίας, και έπειτα ακολουθεί το Κρασνογιάρσκ. Το 1996 εισήχθη ένα απλοποιημένο σύστημα φορολόγησης για τις μικρές επιχειρήσεις και το 2012 μια υπηρεσία ηλεκτρονικής εγγραφής. Το 2015 έγινε η ίδρυση του Ομοσπονδιακού Κέντρου Επεξεργασίας Δεδομένων στην Ομοσπονδιακή Φορολογική Υπηρεσία της Ρωσίας στην Ντουμπνά με στόχο την ολοκληροποίηση, επεξεργασία, ανάλυση και αποθήκευση των φορολογικών πληροφοριών σε ένα σημείο κεντρικά.
Η Σιβηρία είναι πλουσιότατη σε ορυκτά. Το υπέδαφός της έχει σχεδόν όλα τα οικονομικά εκμεταλλεύσιμα μέταλλα. Έχει μερικά από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα νικελίου, χρυσού, μόλυβδου, άνθρακα, μολυβδαίνιου, γύψου, διαμαντιού, διοψιδίου, αργύρου και ψευδάργυρου, καθώς και εκτεταμένα αναξιοποίητα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Περίπου το 70% των πετρελαιοπηγών στη Ρωσία βρίσκονται στην περιοχή του Χαντιμανσίσκ. Στη Ρωσία βρίσκεται περίπου το 40% των γνωστών κοιτασμάτων νικελίου στο κοίτασμα του Νορίλσκ στη Σιβηρία. Η Norilsk Nickel είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός νικελίου και παλλαδίου. μικρογραφία|Η Ρωσία είναι ο κύριος παραγωγός [[Πετρέλαιο|πετρελαίου και φυσικού αερίου για σχεδόν όλη την Ευρώπη.]]Η σιβηρική γεωργία περιορίζεται λόγω της σύντομης καλλιεργητικής περιόδου στο μεγαλύτερο μέρος της. Ωστόσο, στα νοτιοδυτικά όπου τα εδάφη είναι εξαιρετικά εύφορες μαύρες γαίες και το κλίμα είναι πιο μέτριο, υπάρχουν εκτεταμένες καλλιέργειες σιταριού, κριθαριού, σίκαλης και πατάτας, ενώ εκτρέφονται πολλά πρόβατα και αγελάδες. Αλλού η παραγωγή τροφίμων, λόγω της χαμηλής γονιμότητας των ποντζολικών εδαφών και τις εξαιρετικά χαμηλές καλλιεργητικές περιόδους, είναι περιορισμένη στην εκτροφή ταράνδων στην τούνδρα, κάτι που εξασκούν οι ιθαγενείς εδώ και πάνω από 10.000 χρόνια. Η Σιβηρία έχει τεράστια δάση, κάποια από τα μεγαλύτερα του κόσμου. Η ξυλεία είναι σημαντική πηγή εσόδων για τη σιβηρική οικονομία, παρόλο που αρκετά δάση κόβονται με ρυθμό πολύ υψηλότερο από αυτό που μπορούν να καλύψουν. Η Οχοτσκική θάλασσα είναι μια από τις δύο ή τρεις πλουσιότερες αλιευτικές περιοχές του κόσμου, ευνοούμενη από τα κρύα ρεύματα και τις πολύ μεγάλες παλλίρροιες. Η Σιβηρία εκπροσωπεί πάνω από το 10% της παγκόσμιας αλιείας, αν και η αλιεία έχει μειωθεί κάπως μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.
Σύνορα και γεωγραφική θέση
Ο όρος "Σιβηρία" έχει μακρά ιστορία. Η έννοιά του έχει σταδιακά μεταβληθεί κατά τη διάρκεια της Ιστορίας. Ιστορικώς, η Σιβηρία ορίζεται ως το σύνολο τμήμα της Ρωσίας, στα ανατολικά της οροσειράς των Ουραλίων, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσικής Άπω Ανατολής. Σύμφωνα με τον ορισμό, η Σιβηρία επεκτάθηκε ανατολικά από τα Ουράλια όρη μέχρι την ακτή του Ειρηνικού, καθώς και νότια από τον Αρκτικό Ωκεανό έως τα σύνορα της Ρωσίας στην Κεντρική Ασία και τα εθνικά σύνορα των δύο Μογγολιών.
Πηγές της σοβιετικής εποχής (Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια κ.ά.) ορίζουν συνήθως τη Σιβηρία ως την περιοχή που εκτείνεται ανατολικά από τα Ουράλια Όρη, στη γεωγραφική λεκάνη μεταξύ των Ειρηνικού και Αρκτικού Ωκεανού λεκανών απορροής, καθώς και νότια από τον Αρκτικό Ωκεανό έως τους λόφους του βόρειου-κεντρικού Καζακστάν και των εθνικών συνόρων των δύο Μογγολιών και της Κίνας. Με τον ορισμό αυτό, στη Σιβηρία περιλαμβάνονται τα ομοσπονδιακά υποκείμενα του Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος της Σιβηρίας, καθώς και μερικά ομοσπονδιακά υποκείμενα από το Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα των Ουραλίων, όπως και η Δημοκρατία των Σαχά (Γιακουτία), η οποία αποτελεί τμήμα του Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος της Άπω Ανατολής.
Γεωγραφικά, ο όρος περιλαμβάνει υποδιαιρέσεις των πολλών άλλων ομοσπονδιακών υποκειμένων του Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος των Ουραλίων, καθώς και απωανατολικά ομοσπονδιακά υποκείμενα, αλλά δεν τα συμπεριλαμβάνει και διοικητικά. Ο ορισμός αυτός αποκλείει την Περιφέρεια του Σβερντλόφσκ και την Περιφέρεια του Τσελιάμπινσκ, οι οποίες συμπεριλαμβάνονται σε ευρύτερους ορισμούς της Σιβηρίας.
Θρησκεία
μικρογραφία|Ο [[Καθεδρικός Ναός της Μεταμόρφωσης (Χαμπάροφσκ)|Καθεδρικός Ναός της Μεταμόρφωσης στο Χαμπάροφσκ]] Υπάρχουν πολλές θρησκείες στη Σιβηρία, όπως η Ορθοδοξία και άλλα δόγματα του Χριστιανισμού, ο Θιβετιανός Βουδισμός και το Ισλάμ. Το ομοσπονδιακό διαμέρισμα της Σιβηρίας έχει περίπου 250.000 μουσουλμάνους. Στη Σιβηρία υπάρχουν περίπου 70.000 Εβραίοι, εκ των οποίων κάποιοι ζουν στην Εβραϊκή Αυτόνομη Περιφέρεια. Η κυρίαρχη θρησκευτική ομάδα είναι η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Η παράδοση θεωρεί τη Σιβηρία το αρχέτυπο σπίτι του Σαμανισμού. Ο πολυθεϊσμός είναι δημοφιλής στη Σιβηρία. Αυτές οι αυτόχθονες ιερές πρακτικές θεωρούνται πανάρχαιες από τις φυλές. Οι καταγραφές των θεραπευτικών δραστηριοτήτων στη Σιβηρία χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα. Το τεράστιο έδαφος της Σιβηρίας έχει πολλές τοπικές θεότητες, όπως οι: Ακ Ανά, Αναπέλ, Μπουγκαντί Μουσούν, Καρά Χαν, Χαλτές-Άνκι, Κίνιγιε, Κουουρκίλ, Νγκα, Νουτένουτ, Νουμ-Τόρουμ, Πον, Πουγκού, Τοντότε, Τοκογιότο, Τομάμ, Σάγια Ισίτα και Ζονγκέτ. Το Ολχόν, ένα νησί στη Λίμνη Βαϊκάλη, είναι ιερό μέρος.
Κουζίνα
Η στρογκανίνα είναι ωμό ψάρι των ιθαγενών της Βόρειας Αρκτικής Σιβηρίας, το οποίο φτιάχνεται από ακατέργαστο, λεπτό, μακρόστενο κατεψυγμένο ψάρι. Είναι ένα δημοφιλές πιάτο στους ιθαγενείς της Σιβηρίας. Η Σιβηρία είναι επίσης γνωστή για τα ζυμαρικά πελμένι, τα οποία το χειμώνα καταψύχονται σύμφωνα με την παράδοση και αποθηκεύονται σε εξωτερικούς χώρους. Επιπλέον, υπάρχουν διάφορα πιάτα μούρων, καρυδιών και μανιταριών που χρησιμοποιούν τα πλούτη της άφθονης φύσης της Σιβηρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόρεια Ασία Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρωσίας Κατηγορία:Περιοχές της Ρωσίας
Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης
Η Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, στη διασταύρωση των οδών Εθνικής Αμύνης και Αλεξάνδρου Σβώλου.
Συλλογή
Η συλλογή της περιλαμβάνει τεκμήρια σχετικά με την ιστορία του τόπου, τα οποία αποτελούν πολιτιστική κληρονομιά για τη χώρα αλλά και τεκμήρια όλων των θεματικών επιπέδων των επιστημών. αλλά και μουσικά cd, dvd, slides, cd-rom. Η συλλογή της φιλοξενείται στο χώρο του βιβλιοστασίου και είναι ανοιχτής πρόσβασης, μπορούν δηλαδή οι χρήστες να αναζητήσουν οι ίδιοι το υλικό που τους ενδιαφέρει.
Ίδρυση
Ιδρύθηκε το 1932, ενώ τα επίσημα εγκαίνια της έγιναν το 1939 σε μια αίθουσα του Μεγάρου της ΧΑΝΘ με τη συλλογή της να περιλαμβάνει αρχικά 2.500 περίπου βιβλία. Στα χρόνια της κατοχής αναγκάστηκε να κλείσει και το 1945 επαναλειτούργησε στην οδό Αγίας Σοφίας, ενώ το 1947 μεταφέρθηκε στον 2ο όροφο του Μεγάρου της ΧΑΝΘ, όπου λειτούργησε μέχρι το Μάιο του 2000. Το 1989, οπότε και εορτάστηκαν τα 50 χρόνια λειτουργίας της, έγινε η πρώτη δωρεά από τον Γεώργιο Βαφόπουλο, η οποία έφτασε στο ποσό των 120.000.000 δραχμών, όραμα του οποίου αποτελούσε η ανέγερση Νέας Κεντρικής Βιβλιοθήκης.
Μετά την ανέγερση του νέου κτιρίου της Κεντρικής Δημοτικής Βιβλιοθήκης, στη διασταύρωση των οδών Εθνικής Αμύνης και Αλεξάνδρου Σβώλου, η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε σε αυτό και ενοποιήθηκε το Δανειστικό τμήμα και Αναγνωστήριο. Η συλλογή είναι ενιαία, σε ανοιχτά ράφια, όπου το κοινό μπορεί να αναζητήσει και να ξεφυλλίσει όλο το διαθέσιμο υλικό. Ο αριθμός των βιβλίων τα οποία είναι δυνατό να δανειστούν διπλασιάστηκε.
Δίκτυο δημοτικών βιβλιοθηκών
Στον Δήμο Θεσσαλονίκης λειτουργεί το πυκνότερο δίκτυο δημοτικών βιβλιοθηκών πανελλαδικά που αποτελείται από 17 βιβλιοθήκες εκ των οποίων οι 6 είναι σχεδιασμένες αποκλειστικά για παιδιά. Υπάρχουν επίσης μία Πρότυπη Σχολική Βιβλιοθήκη, μία Κινητή Παιδική Βιβλιοθήκη, ενώ οι συλλογές των υπολοίπων 9 είναι μικτές :
Πηγές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Πολιτισμός στη Θεσσαλονίκη
Φίλιππος Συρίγος
Ο Φίλιππος Συρίγος (1948 - 13 Οκτωβρίου 2013) ήταν Έλληνας αθλητικογράφος και εκδότης, με ειδίκευση στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης.
Ο Φίλιππος Συρίγος γεννήθηκε στην Ακαδημία Πλάτωνος, στην Αθήνα. Ξεκίνησε την καριέρα του ως αθλητικός συντάκτης της εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ", σε ηλικία 20 ετών (1968), ενώ παράλληλα αγωνιζόταν ως καλαθοσφαιριστής στη Δάφνη Αθηνών. Ευρύτερα γνωστός έγινε όμως κατά τη δεκαετία του 1980, από τις περιγραφές του στις σαββατιάτικες τηλεοπτικές μεταδόσεις αγώνων καλαθοσφαίρισης του ελληνικού πρωταθλήματος από την τότε κρατική τηλεόραση (ΕΡΤ). Απέκτησε πανελλήνια αναγνωρισιμότητα περιγράφοντας τους αγώνες της ελληνικής εθνικής ομάδας στο Ευρωμπάσκετ 1987.
Στη συνέχεια καταξιώθηκε ως ο κατεξοχήν μπασκετικός δημοσιογράφος και απέκτησε φιλίες και σχέσεις με όλους τους κατά καιρούς ισχυρούς παράγοντες του αθλήματος και σε επίπεδο σωματείων και σε επίπεδο Ε.Ο.Κ. Για πολλά χρόνια συνεργαζόταν σταθερά με την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία». Επίσης ήταν ο εκδότης του περιοδικού "Τρίποντο".
Κατέκρινε με σταθερότητα τον χουλιγκανισμό στα γήπεδα, τις χαριστικές ρυθμίσεις χρεών του δημοσίου προς τις ΠΑΕ και ΚΑΕ, το ντόπινγκ στον αθλητισμό (όπως την υπόθεση Κεντέρη και Θάνου), την υπερκοστολόγηση των Ολυμπιακών Αγώνων 2004, καθώς και τη σύμβαση για το Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης.
Απασχόλησε πολλές φορές την κοινή γνώμη, ιδιαίτερα με την «Υπόθεση Κιάππε» (1990), όταν και καταδικάστηκε σε 8μηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή για συκοφαντική δυσφήμιση.
Τον Οκτώβριο του 2004, έπεσε θύμα δολοφονικής απόπειρας, καθώς ξυλοκοπήθηκε και μαχαιρώθηκε από αγνώστους. Το καλοκαίρι του 2007, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της Εθνικής Ελλάδος Καλαθοσφαίρισης για το ευρωμπάσκετ, κατηγόρησε τους Έλληνες διεθνείς ότι η συνδικαλιστική τους δράση, τους εμποδίζει στο να συμμετέχουν απρόσκοπτα στην προετοιμασία της Εθνικής.
Έφυγε από τη ζωή στις 13 Οκτωβρίου 2013.
NGC 186
Ο NGC 186 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich Ludwig d'Arrest) στις 23 Σεπτεμβρίου 1862.
Αναφορές
0186 02291 00390 Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός) Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες
Ιχνευταί
Οι Ιχνευταί ή Ιχνευταί Σάτυροι είναι σατυρικό δράμα του Σοφοκλή, του 5ου αιώνα π.Χ. Από το έργο έχουν σωθεί τμήματα που βρέθηκαν ανάμεσα στους παπύρους της Οξυρρύγχου. Έχουν σωθεί τετρακόσιες γραμμές περίπου από το έργο.
Στο έργο περιγράφεται η προσπάθεια των Σατύρων στους οποίους ανάθεσε ο Θεός Απόλλων να βρουν τα βόδια που του έκλεψε ο νεογέννητος Ερμής. Ο Απόλλων υποσχέθηκε στους Σατύρους ελευθερία και χρυσάφι. Οι Σάτυροι, με τη βοήθεια του Σειληνού ακολουθούν τα ίχνη των ζώων (ιχνευτές) και όταν πλησιάζουν στη σπηλιά ακούν τη λύρα που είχε μόλις εφεύρει ο Ερμής και απορούν. Η νύμφη του όρους Κυλλήνη εξηγεί στους σατύρους τη φύση της λύρας. Το σωζόμενο τμήμα του έργου σταματά όταν έρχεται ο Ερμής.
Το έργο έχει ανάλαφρο και παιγνιώδες ύφος και αποτελεί σαφή αναφορά στις βακχικές τελετές και στον Διόνυσο προς τιμήν του οποίου γίνονταν κάθε χρόνο οι δραματικοί αγώνες.
Αναφορές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Σοφοκλή
The Neon God: Part 2 - The Demise
The Neon God: Part 2 - The Demise είναι ο τίτλος του δωδέκατου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2004 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Sanctuary Records".
Τα τύμπανα του άλμπουμ έπαιξε ο Φράνκι Μπανάλι, αλλά από λάθος αναφέρεται ο Στετ Χάουλαντ ως ντράμερ των W.A.S.P..
Το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτελεί συνέχεια του "The Neon God: Part 1 – The Rise" που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα μέσα στην χρονιά και η στιχουργική του έχει να κάνει με την ιστορία ενός ορφανού παιδιού, του Τζέσι, το οποίο ανακαλύπτει ότι έχει την δυνατότητα να διαβάζει την σκέψη των άλλων. Ο Τζέσι αποκτά μία ακολουθία, τα άτομα της οποίας των αντιμετωπίζουν σαν ιερό ον, τον "Neon God". Στο δεύτερο μέρος των δύο αυτών δίσκων, παρουσιάζεται η πτώση και η καταστροφή του Τζέσι λόγω αυτής του της δύναμης.
Οι κριτικές για τον δίσκο ήταν ανάμεικτες, με το "Allmusic" να του δίνει 2 / 5 αστέρια και το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,9 / 5, αλλά το "Metal Archives" 89%.
Τραγούδια του δίσκου
1. Never Say Die (Lawless) - 4:40
2. Resurrector (Lawless) - 4:25
4. Clockwork Mary (Lawless) - 4:19
5. Tear Down the Walls (Lawless) - 3:40
6. Come Back to Black (Lawless) - 4:49
7. All My Life (Lawless) - 2:35
8. Destinies to Come (Neon Dion) (Lawless) - 4:35
9. The Last Redemption (Lawless) - 13:39
Τα μέλη των W.A.S.P.
Το "The Neon God: Part 2 - The Demise" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των W.A.S.P. Κατηγορία:Άλμπουμ του 2004
Ηώς (αεροναυαγοσωστικό)
Το Ηώς (Ρ-250, Α/Ν 1084) ήταν αεροναυαγοσωστικό πλοίο του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ήταν πρώην αμερικανικό, με αριθμό ‘AVR 705’. Η παραλαβή του έγινε το 1957. Ομοίου τύπου πλοία : Ήρα, Καρναβιάς, Ηώς και Αδαμίδης και Σακελλαρίου. Κάλυπτε τις ανάγκες τις Πολεμικής Αεροπορίας. Παροπλίστηκε το 1969.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναυαγοσωστικά
NGC 183
Ο NGC 183 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Ανακαλύφθηκε από τον Γάλλο αστρονόμο Εντουάρ Ζαν-Μαρί Στεφάν (Édouard Jean-Marie Stephan) στις 6 Οκτωβρίου 1883.
Αναφορές
0183 02298 00387 Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός)
Σιδηροδρομικός Σταθμός Εδέσσης
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Έδεσσας είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός της Έδεσσας στο Νομό Πέλλας. Ο σταθμός άνοιξε το 1894 επί Τουρκοκρατίας. Βρίσκεται μέσα στον αστικό ιστό της πόλης. Εξυπηρετείται από τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο για τη Θεσσαλονίκη.
Τυπικά, αποτελεί στάση του άξονα / της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης - Φλώρινας.
Τα δρομολόγια εδώ: tickets.trainose.gr
Υπηρεσίες
Εδεσσα Εδεσσα Εδεσσα Εδεσσα Σιδηροδρ
Σοφάλα
Η Σοφάλα (πορτογαλικά: Sofala) είναι μια επαρχία της Μοζαμβίκης. Η επαρχία περιλαμβάνει την Μπέιρα, η οποία είναι και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Μοζαμβίκης. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Μοζαμβίκης με συνολικό πληθυσμό 1.676.131 κατοίκων (απογραφή 2006). Έχει έκταση 68,018 χιλιόμετρα.
Γεωγραφία
Η Σοφάλα είναι η όγδωη μεγαλύτερη επαρχία της Μοζαμβίκης συνολική έκταση 68,018 χιλιόμετρα. Βρίσκεται κεντροανατολικά της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα νότια με την Επαρχία Ινιαμπάνε, στα δυτικά με την Επαρχία Μανίκα, στα βορειοανατολικά και βορειοδυτικά με την Επαρχία Τέτε και στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Ζαμβεζία. Στα ανατολικά βρέχεται από τον Ινδικό ωκεανό.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2006 η Σοφάλα έχει πληθυσμό 1.676.131 κατοίκων. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία στη Μοζαμβίκη (μετά τη Ζαμβεζία και τη Ναμπούλα).
Πόλεις
Η μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία Σοφάλα είναι η Μπέιρα. Άλλες πόλεις είναι η Γκορονγκόσα, η Κάια, η Μαρινγκέ, η Ματσάνγκα, η Μορομέου, η Μουάνζα, η Μπούζι, η Ναματάντα, η Ντόντο, η Τσένγκα, η Τσερινγκόμα και η Τσιμπαμπάβα.
Φρειδερίκος Γ΄ της Σικελίας
Ο Φρειδερίκος Γ΄ της Σικελίας ή Φρειδερίκος ο Απλός (ιταλικά: Federico IV di Sicilia, Κατάνια, 1 Σεπτεμβρίου 1341 - Μεσσήνη 27 Ιουλίου 1377) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Βασιλιάς της Σικελίας, Δούκας των Αθηνών και Δούκας των Νέων Πατρών (1355 - 1377). Ο Φρειδερίκος Γ΄ της Σικελίας ήταν δευτερότοκος υιός του Πέτρου Β΄ της Σικελίας και της Ελισάβετ, κόρης του Όθωνα Γ΄ δούκα της Καρινθίας.
Άνοδος στη Σικελία και το Δουκάτο των Αθηνών
Διαδέχθηκε την ίδια χρονιά τον μεγαλύτερο αδελφό του Λουδοβίκο της Σικελίας στη Σικελία και τον πρώτο ξάδελφο του Φρειδερίκο Α΄ των Αθηνών στην Αθήνα και την Υπάτη, πέθαναν και οι δυο 17ετής και 15ετής αντίστοιχα από τη Μαύρη πανώλη. Με την άνοδο του τα δυο Ελληνικά δουκάτα έγιναν τμήμα του βασιλείου της Σικελίας. Διαδέχθηκε τον Λουδοβίκο 14ετής με αντιβασίλισσα τη μεγαλύτερή τους αδελφή Ευφημία η οποία έμεινε ως την ενηλικίωσή του (1357). Κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας της το βασίλειο ήταν υπό την εξουσία των ισχυρών βαρώνων, ιδιαίτερα του Αρτάλε Α΄ Αλαγκόνα. Τα προβλήματα που αντιμετώπιζε με τους πολέμους και τη Μαύρη πανώλη τον ανάγκασαν να ζητήσει στρατιωτική βοήθεια από τον γαμπρό του Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας που είχε παντρευτεί την αδελφή του Ελεονώρα της Σικελίας με αντάλλαγμα τα δύο Ελληνικά δουκάτα (1357). Η βοήθεια τελικά δεν ήρθε ποτέ και η δωρεά ακυρώθηκε.
Δουκάτο των Αθηνών
Οι μακρινοί του υπήκοοι στην Αθήνα του ζήτησαν την αντικατάσταση του Γενικού Βικάριου του Δουκάτου των Αθηνών Ραϋμόνδου Μπερναρντί, τα δυο Δουκάτα αντιμετώπιζαν μεγάλους κινδύνους λόγω μόνιμης απουσίας του ίδιου του Δούκα. Οι απεσταλμένοι πρότειναν να διοριστεί νέος βικάριος ο Ορλάνδος της Αραγώνας νόθος γιος του βασιλικού Οίκου της Σικελίας ή ένας από τους γιους του Αλφόνσο Φαδρίκ: ο Ιάκωβος Φαδρίκ ή ο Ιωάννης Φαδρίκ. Ο Φρειδερίκος Γ΄ δέχτηκε την πρόταση και διόρισε νέο Γενικό Βικάριο του Δουκάτου τον Ιάκωβο Φαδρίκ (1356). Ο Φρειδερίκος Γ΄ διέταξε να δώσουν γενναίες ανταμοιβές στον Αλφόνσο Φαδρίκ για την άμυνα του Δουκάτου. Ο σημαντικότερος αγώνας του ήταν εναντίον του αντάρτη κληρονομικού Πρωτοστράτωρ Ερμενγκόλ ντε Νοβέλες που είχε μεγάλη δύναμη στο Δουκάτο, είχε την υποστήριξη των Ελλήνων και απειλούσε την εξουσία των Καταλανών. Ο Φρειδερίκος Γ΄ διέταξε να αφαιρέσουν από τον Ερμενγκόλ το Σιδηρόκαστρο και από την Οικογένεια Νοβέλες το σπαθί του Πρωτοστάτορα το οποίο κέρδισε στη θέση τους ο Ρογήρος Α΄ ντε Λούρια.
Θρησκευτική πολιτική
Το 1369 διέταξε όλους του Εβραίους να φέρουν ένα κόκκινο τμήμα υφάσματος λίγο μεγαλύτερο από μια βασιλική σφραγίδα, οι άνδρες το έφεραν κάτω από το πηγούνι και οι γυναίκες επάνω στο στήθος τους. Το 1372 ο πάπας Γρηγόριος ΙΑ', τυπικά επικυρίαρχος του βασιλείου της Σικελίας-Νάπολης, επικύρωσε τη "Συνθήκη της Βιλενέβ" στην Αβινιόν όπου έθεσε ειρήνη μεταξύ της Σικελίας και της Νάπολης: ο τίτλος του βασιλιά της Σικελίας (που παλαιότερα περιελάμβανε τη Σικελία και τη Νάπολη) έμενε στο βασιλιά της Νάπολης, ενώ ο βασιλιάς της νήσου έπρεπε να χρησιμοποιεί τον τίτλο βασιλιάς της Τρινακρίας, αρχαίο όνομα της Σικελίας, δικαίωμα διαδοχής είχαν μόνο οι απόγονοι του Φρειδερίκου Γ' και όχι αδέλφια του ή άλλοι συγγενείς. Τον διαδέχθηκε το μόνο του τέκνο, η Μαρία στην ηλικία των 15 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο το 1361 την Κωνσταντία του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρη του δεύτερου εξαδέλφου του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας. Μαζί της απέκτησε τέκνο:
Το 1363 απεβίωσε η Κωνσταντία και το 1372 ο Φρειδερίκος Γ΄ νυμφεύτηκε για 2η φορά, την Αντωνία του Μπω, κόρη του Φραγκίσκου δούκα της Άντρια και της Μαργαρίτας των Καπετιδών-Ανζού, χωρίς να αποκτήσει τέκνα.
Θέλησε να νυμφευτεί για 3η φορά, αλλά απεβίωσε το 1377.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας
Φαινόμενος άνεμος
Φαινόμενος άνεμος χαρακτηρίζεται, σε αντιδιαστολή του αληθούς ανέμου (του πραγματικού) ο άνεμος εκείνος που γίνεται αισθητός επί κινούμενου μέσου, π.χ. πλοίου, οχήματος κ.λπ.
Σε κάθε περίπτωση η διεύθυνση και η δύναμη του φαινομένου ανέμου αποτελούν τη συνισταμένη της διεύθυνσης και της δύναμης αφενός του αληθούς ανέμου (του πραγματικού), αφετέρου του ανέμου που δημιουργείται από την κίνηση του μέσου π.χ. του πλοίου. Έτσι, όσο πιο ισχυρός είναι ο αληθής, τόσο ο φαινόμενος προσεγγίζει προς αυτόν.
Ειδικότερα επειδή τα πλοία συναντούν καιρικά φαινόμενα και ανέμους που επηρεάζουν έντονα τον πλου τους, πολύ περισσότερο από άλλα μέσα μεταφοράς, όταν πλέουν σε περιοχή τροπικών κυκλώνων ο φαινόμενος άνεμος εκλαμβάνεται ως αληθής. Έχουν δε καταρτισθεί ειδικοί πίνακες στους οποίους γνωρίζοντας τη ταχύτητα του πλοίου και την διεύθυνση και δύναμη του φαινομένου ανέμου (που λαμβάνονται από τα ανεμομετρικά όργανα), βρίσκονται απ΄ ευθείας τα στοιχεία του αληθούς ανέμου.
Με τέτοιους πίνακες είναι εφοδιασμένα όλα τα πλοία καθώς επίσης περιλαμβάνονται και σε πλείστα ναυτιλιακά βοηθήματα (βιβλία).
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Άνεμοι Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα
Καλαμάκι πόσης
μικρογραφία|δεξιά|250px|Χρήση καλαμάκι πόσης σε πλαστική [[Φιάλη (δοχείο)|φιάλη]] Το καλαμάκι είναι βοηθητικό εργαλείο που χρησιμοποιούμε για την διευκόλυνση της ρόφησης ή και την απόλαυση κατά την πόση.
Ιστορική αναδρομή
Το καλαμάκι είναι γνωστό από την αρχαιότητα, και κατασκευαζόταν από φυσικές ύλες, από κομμένο ψιλό καλάμι, όπως γνωρίζουμε από αρχαιολογικά ευρήματα των Σουμερίων. Σήμερα κατασκευάζεται από διάφορα φυσικά ή αναλώσιμα υλικά (χαρτί, άχυρο, μπαμπού, σιλικόνη κλπ) λόγω απαγόρευσης του πλαστικού , ενώ μέχρι πρόσφατα ήταν συνεχής σωλήνας λεπτού πλαστικού περιβλήματος, ο οποίος κόβεται σε τυποποιημένο μήκος, και προμηθεύεται μαζικά στους καταναλωτές για απλή χρήση βασικά για λόγους αισθητικούς και υγειονομικούς. Το σύγχρονο βιομηχανικό καλαμάκι πατενταρίστηκε επίσημα το 1888 από τον Μάρβιν Στόουν.
Μορφές και σχήμα
Τα σύγχρονα καλαμάκια απλής χρήσης διατίθενται σε πολλά μήκη και χρώματα. Είναι μονοκόμματα ή εύκαμπτα, ενώ ποικίλουν ως προς το σχήμα και το εμβαδόν τομής, για χρήση με ποτά και ροφήματα διαφόρων διαβαθμίσεων ρεύσης και ίξους. Ιδιαίτερες εφαρμογές με φαντεζί χρώματα και φωσφορισμούς δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην απόλαυση κατά την χρήση, ενώ σχηματισμοί αχαλίνωτης φαντασίας σε σχήμα σπιράλ, κόμβων, κυμάτων και άλλων γεωμετρικών και φανταστικών σχημάτων παροτρύνουν τον καταναλωτή να ζήσει το σήμερα. Τα κοινά καλαμάκια όμως έχουν σταθερό μήκος, λεπτό πάχος και μικρή διάμετρο, ενώ φέρουν ένα εύκαμπτο σημείο κοντά στο ένα άκρο για λόγους εργονομίας. Το κάτω άκρο τους είναι κομμένο οριζόντια, ή πλάγια όταν προορίζονται να τρυπήσουν μια επιφάνεια συσκευασίας για να διεισδύσουν μέχρι στο ποθητό υγρό έδεσμα. Το κάτω άκρο μερικές φορές συναντάται διαμορφωμένο ως μικρό κουτάλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαγειρικά σκεύη Κατηγορία:Εργαλεία
Γκιουλτσιτσέκ Χατούν
Η Γκιουλτσιτσέκ Χατούν (Οθ. Τούρκικα: گلچیچک خاتون) (Τούρκικα: Gülçiçek Hatun, 1335 - ?) ήταν η πρώτη σύζυγος του Σουλτάνου Μουράτ Α΄ και Βαλιντέ Χατούν στον γιο της Βαγιαζίτ Α΄.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Gülçiçek Valide Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Σύμφωνα με μια παράδοση η Γκιουλτσιτσέκ ήταν σύζυγος του Ακλάν Μπέη, ενός από τους πρίγκιπες του Ανατολικού μουσουλμανικού πριγκιπάτου του Καρασίντς. Αιχμαλωτίστηκε όταν ο Ορχάν κατέκτησε το πριγκιπάτο και μπήκε στο βασιλικό χαρέμι. Μερικά χρόνια αργότερα, όταν ο γιος του Ορχάν, Μουράτ,έφτασε στην ενηλικίωση,έκανε μια προσπάθεια να παντρευτεί την Γκιουλτσιτσέκ αλλά εκείνη αρνήθηκε διάφορα ονόματα που της πρότειναν, μέχρι που ο ίδιος ο Μουράτ της πρότεινε ένα. Παντρεύτηκαν το 1359.
Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή ήταν ελληνικής καταγωγής, κόρη Βυζαντινού αριστοκράτη της Βιθυνίας. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μαρία. Παντρεύτηκε με τον Οθωμανό Σουλτάνο Μουράτ Α' το 1359.
Γέννησε δύο γιούς: τον Βαγιαζίτ Β' και τον Γιαχσί Μπέη. Στη διάρκεια της ζωής της ίδρυσε ένα θρησκευτικό και φιλανθρωπικό ίδρυμα. Με τα έσοδά του έχτισε ένα τζαμί και έναν τάφο στην Προύσα, όπου θάφτηκε.
Η Γκιουλτσιτσέκ είχε την ιδιότητα της Βαλιντέ Χατούν, αλλά δεν ήταν κανονική Βαλιντέ, εφόσον ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από την Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν, σύζυγο του Σελίμ Α΄ και μητέρα του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλιδέ Σουλτάνες Κατηγορία:Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες σκλάβοι
Αγωγός
Στην ηλεκτρολογία, αγωγός χαρακτηρίζεται ένα σύρμα γυμνό ή μονωμένο το οποίο χρησιμοποιείται για την μεταφορά του ηλεκτρικού ρεύματος. Αν αυτός ο αγωγός φέρει μονωτικό περίβλημα ονομάζεται μονωμένος αγωγός. Ανάλογα με τον αριθμό των κλώνων ή συρμάτων οι αγωγοί διακρίνονται σε μονόκλωνους και σε πολύκλωνους αγωγούς.
Στη φυσική, ως αγωγοί χαρακτηρίζονται υλικά σώματα των οποίων τα άτομα διαθέτουν ελεύθερα ηλεκτρόνια με συνέπεια να επιτρέπουν την ελεύθερη κίνηση ηλεκτρικών φορτίων μέσω αυτών. Πολλοί αγωγοί είναι μέταλλα, όπως ο χαλκός και το αλουμίνιο, αλλά υπάρχουν και μη μεταλλικοί αγωγοί, το νερό.
Υπό την επίδραση διαφοράς δυναμικού στα άκρα ενός αγωγού, τα ηλεκτρικά φορτία που κινούνται στο εσωτερικό του δημιουργούν ηλεκτρικό ρεύμα. Η ροή του ηλεκτρικού φορτίου (δηλαδή το ρεύμα) παράγει θερμότητα, η οποία εξαρτάται από την αντίσταση του αγωγού.
Σε αντίθεση με τους αγωγούς, τα υλικά που δεν επιτρέπουν την κίνηση φορτίων στο εσωτερικό τους, συνεπώς στερούνται ελεύθερων ηλεκτρονίων, λέγονται μονωτές. Τέτοια υλικά είναι π.χ. το γυαλί, η πορσελάνη, ο βακελίτης, το καουτσούκ, τα πλαστικά, ο ξηρός αέρας, το ξύλο και το κενό. Υπάρχει και μία τρίτη, ενδιάμεση κατηγορία υλικών, οι ημιαγωγοί (π.χ. πυρίτιο, γερμάνιο), στους οποίους ένας μικρός αριθμός ηλεκτρικών φορτίων μπορεί να κινείται. Οι ιδιότητες των ημιαγωγών εξαρτώνται σημαντικά από τη θερμοκρασία, καθώς και από τις προσμίξεις που περιέχουν.
Κάτω από μία «κρίσιμη» θερμοκρασία, ορισμένα υλικά (που μπορεί να είναι αγωγοί ή και μονωτές σε συνήθεις θερμοκρασίες) μετατρέπονται σε υπεραγωγούς, δηλαδή σε αγωγούς με μηδενική αντίσταση.
Πηγές
Αγωγός Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Στέφαν Καρατζά
Η κορυφή Στέφαν Καρατζά στην χερσόνησο της Ανταρκτικής πήρε το όνομά της από τον επαναστάτη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1840 στο χωριό Ιτσμέ (σήμερα Στέφαν Καρατζόβο) της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στην περιοχή της Γιάμπολ. Ο πατέρας του, Τοντόρ Ντίμοβ, ήταν εγγονός του ευγενή της Στράντζα, Νικόλα Ουζούνοβ, ο οποίος πέθανε το 1817. Ο Νίκολα Ουζούνοβ ήταν ένας από τους υποκινητές της υποθετικής εξέγερσης της Στράντζα του 1810, που συνδέθηκε με την καταστροφή του πλούσιου τουρκικού χωριού Καράεβρεν (τώρα Μπλίζνακ) στη Στράντζα από τους Κούρδους.
Εντάχτηκε στην Πρώτη Βουλγαρική λεγεώνα και έπειτα, το 1867, στην Δεύτερη Βουλγαρική λεγεώνα όπου την εγκατέλειψε τον επόμενο χρόνο για να συστήσει μαζί με τον Χατζί Ντιμίταρ δική τους τσέτα. Με την τσέτα τους πέρασαν τον Δούναβη και έδωσαν πολλές νικηφόρες μάχες με τους Τούρκους, σε κάποια από αυτές πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Οθωμανούς. Ο Καρατζά οδηγήθηκε στο Ρούσε όπου καταδικάστηκε σε θάνατο και πέθανε διά απαγχονισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι επαναστάτες του 19ου αιώνα Κατηγορία:Βούλγαροι βοεβόδες
Ραούλ Αλφονσίν
Ο Ραούλ Αλφονσίν (Raúl Ricardo Alfonsín, 12 Μαρτίου 1927 - 31 Μαρτίου 2009) ήταν Αργεντινός πολιτικός, Πρόεδρος της χώρας από τις 10 Δεκεμβρίου 1983 ως τις 9 Ιουλίου του 1989.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1927 στην πόλη Τσασκομούς (Chascomús), ανατολικά του Μπουένος Άιρες. Φοίτησε στη Στρατιωτική Ακαδημία του Σαν Μαρτίν. Το 1945 έγινε μέλος της «Ριζοσπαστικής Πολιτικής Ένωσης» (Radical Civic Union, UCR). Την επόμενη χρονιά γράφτηκε στη Νομική Σχολή, από την οποία αποφοίτησε το 1950. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την María Lorenza Barrenchea.
Πολιτική καριέρα
Το 1958 εξελέγη στο περιφερειακό συμβούλιο του Μπουένος Άιρες. Το 1973 έχασε την προκριματική εκλογή για την ανάδειξη υποψηφίου του κόμματός του για τις προεδρικές εκλογές. Το 1983, μετά την κατάρρευση του στρατιωτικού καθεστώτος, διεξήχθησαν δημοκρατικές προεδρικές εκλογές, κατά τις οποίες εξελέγη Πρόεδρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αργεντινής
Ζαν-Μπατίστ Πιγκάλ
Ο Ζαν-Μπατίστ Πιγκάλ (γαλλικά: Jean-Baptiste Pigalle), γεννήθηκε το 1714 και πέθανε το 1785 στο Παρίσι, ήταν Γάλλος γλύπτης.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|408x408εσ|[[Ανδριάντας του Πιγκάλ στο Δημαρχείο του Παρισιού]] Ο Ζαν-Μπατίστ Πιγκάλ γεννήθηκε στο Ρυέιγ-Μαλμαιζόν κοντά στο Παρίσι στις 26 Ιανουαρίου 1714, ήταν το έβδομο παιδί ενός ξυλουργού. Μαθήτευσε κοντά στους γλύπτες Ρομπέρ Λε Λοραίν και Ζαν-Μπατίστ Λεμουάν. Αν και δεν κατάφερε να αποκτήσει το Βραβείο της Ρώμης, ταξίδεψε στην Ιταλία το 1734 με σκοπό να μάθει τις νέες τεχνικές. Μετά από σκληρές προσπάθειες έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής στο Παρίσι, όπου αργότερα διετέλεσε και καθηγητής, και έγινε ένας από τους πιο δημοφιλείς γλύπτες της εποχής του.
Το έργο του βρίσκεται στο μεταίχμιο του μπαρόκ και του κλασικισμού. Ο Πιγκάλ ήταν γνωστός καλλιτέχνης στους κύκλους των ευγενών, όπου είχε μεγάλη ζήτηση. Από το 1750, η κυρία ντε Πομπαντούρ, προστάτις των τεχνών, τον έθεσε υπό την προστασία της. Η φήμη του είναι τέτοια που στη συνέχεια λάμβανε παραγγελίες από τα υψηλότερα πρόσωπα, ακόμη και τον βασιλιά. Φιλοτέχνησε ανδριάντες μεγάλων διανοουμένων όπως ο Βολταίρος και ο Ντιντερό, του οποίου έγινε, σύμφωνα με γράμμα του τελευταίου προς τη σύζυγό του στα τέλη Οκτωβρίου 1773, νονός της εγγονής του.
Το πρώιμο έργο του, όπως το Παιδί με το κλουβί και ο Ερμής στερεώνει τα σανδάλια του (και τα δύο βρίσκονται στο μουσείο του Λούβρου), διαφέρει από αυτό των πιο ώριμων χρόνων του, αλλά το γυμνό άγαλμα του Βολταίρου, με ημερομηνία 1776 ( αρχικά στο Ινστιτούτο της Γαλλίας και αγοράστηκε από το Λούβρο το 1962), και τα επιτάφια μνημεία του κόμη Ανρί ντ'Αρκούρ (περ. 1764) (βρίσκεται στην Παναγία των Παρισίων) και του στρατάρχη Μαυρικίου της Σαξωνίας, για το οποίο εργάστηκε σχεδόν είκοσι χρόνια και το ολοκλήρωσε το 1777 (βρίσκεται στη λουθηρανική εκκλησία του Αγίου Θωμά στο Στρασβούργο), είναι εξαιρετικά δείγματα της γαλλικής γλυπτικής του 18ου αιώνα.
Το 1769 ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΕ΄ τον έχρισε Ιππότη του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ.
Ο Πιγκάλ δίδαξε τον γλύπτη Λουί-Φιλίπ Μουσί, ο οποίος παντρεύτηκε την ανιψιά του και ο οποίος ακολούθησε στενά την τεχνοτροπία του Πιγκάλ. Θεωρείται ότι δίδαξε τη ζωγράφο Μαντλέν Ελιζαμπέτ Πιγκάλ, που θεωρείται ότι είναι μακρινή συγγενής του από το Σανς. Ανάμεσα στους μαθητές του ήταν και ο γλύπτης Ζαν-Αντουάν Ουντόν.
Το όνομά του είναι πιο γνωστό σήμερα λόγω της περιοχής Πιγκάλ στο Παρίσι, που βρίσκεται γύρω από την ομώνυμη πλατεία.
Ο Πιγκάλ πέθανε στο Παρίσι στις 20 Αυγούστου 1785.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Αθανάσιος Παπαπαναγιώτου
Ο Αθανάσιος Παπαπαναγιώτου γεννήθηκε στους Μεταξάδες Έβρου το έτος 1886. Ήταν Ιατρός των Μεταξάδων και των γύρω περιοχών και πρώτος βουλευτής Έβρου (1926 - 1928) με το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης του Αλέξανδρου Παπαναστασίου.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Βουλευτές Έβρου
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φλώρινας 2013–14
Η περίοδος 2013–14 των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Φλώρινας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2013-2014 Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Φλώρινας
Τυπική ισοδυναμία
Τυπική ή μορφολογική ισοδυναμία στην θεωρία της μετάφρασης είναι η μεταφραστική προσέγγιση που επιδιώκει να διατηρήσει στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό τις γλωσσικές μορφές του πρωτοτύπου, ακόμη και εάν δεν αποτελούν τον πιο «φυσικό» τρόπο έκφρασης του αρχικού μηνύματος. Είναι, δηλαδή, κατά μία έννοια, λέξη-προς-λέξη μετάφραση.
Συχνά, η διατήρηση της αρχικής μορφολογίας του κειμένου κατά την μετάφραση αποτυγχάνει στο να μεταδώσει το αρχικό νόημα και μάλιστα αυτό συμβαίνει ερήμην του μεταφραστή. Μόνον μέσω δοκιμών κοινού είναι δυνατόν να διαπιστώσει ο μεταφραστής, εάν το αρχικό μήνυμα έχει παραμείνει.
Τα παραπάνω χαρακτηριστικά λείπουν από τις «ιδιωματικές» μεταφράσεις, διότι είναι κυρίως μορφολογικά. Οι ιδιωματικές μεταφράσεις είναι διατεθειμένες να θυσιάσουν την μορφολογία του κειμένου της γλώσσας-πηγή προκειμένου να μεγιστοποιήσουν την διατήρηση του αρχικού νοήματος και την κατανόησή του.
Οι πλέον τυπικά ισοδύναμες μεταφράσεις είναι οι διάστιχες ή διάγλωττες, στις οποίες κάτω από το κείμενο της γλώσσας-πηγή εμφανίζεται το «ισοδύναμό» του στην γλώσσα-στόχος. Τέτοιου είδους εκδόσεις απαντούν κυρίως στον χώρο της Βιβλικής έρευνας, όπως και οι λεγόμενες «κατά γράμμα» μεταφράσεις, οι οποίες χρησιμοποιούν την προσέγγιση της τυπικής ισοδυναμίας στην μεταφραστική διαδικασία τους. Στις μεταφράσεις αυτού του τύπου, ο μεταφραστής συνδέει κάθε Εβραϊκή, Ελληνική και Αραμαϊκή λέξη με έναν πεπερασμένο αριθμό ισοδυνάμων της. Ενώ υποχρεούται να συμπληρώνει την κάθε πρόταση με λέξεις για να γίνεται κατανοήτη στην γλώσσα-στόχος, αναπαράγει το κατά δύναμιν την σειρά των λέξεων και την γραμματική της γλώσσας-πηγή. Θεωρητικά, εάν ο μεταφραστής παραμείνει πλήρως πιστός σε αυτήν την προσέγγιση, ίσως παραγάγει ένα κείμενο το οποίο είναι πιο δυσνόητο από το αρχικό.
Για παράδειγμα, μία τυπικά ισοδύναμη μετάφραση του βιβλικού εδαφίου 1 Σαμουήλ 9:2 θα το απέδιδε: «Από τους ώμους του και πάνω, ο Σαούλ ήταν ψηλότερος από οποιονδήποτε άλλο στον λαό». Εάν αναγνωστεί προσεκτικά, το ελληνικό μετάφρασμα υπονοεί ότι ο λαιμός και το κεφάλι του Σαούλ ήταν παραμορφωμένα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετάφραση
Ντεβλέτ Χατούν
Η Ντεβλέτ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:دولت خاتون) (Τούρκικα: Devlet Hatun, ? - Ιανουάριος 1414) ήταν δωδέκατη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Α΄ και μητέρα του σουλτάνου Μωάμεθ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ντεβλέτ δεν έγινε Βαλιντέ Χατούν του Μεχμέτ επειδή πέθανε πριν τη νίκη του που έληξε την μεσοβασιλεία.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Devlet Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Η Ντεβλέτ Χατούν γεννήθηκε στην Κιουτάχεια. Γέννησε τον Μεχμέτ Α' ο οποίος έγινε ο επόμενος Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πέθανε τον Ιανουάριο 1414 στην Προύσα.
Η Ντεβλέτ Χατούν δεν πρέπει να συγχέεται με τη Δέσποινα Χατούν που ήταν επίσης σύζυγος του Βαγιαζήτ την οποία παντρεύτηκε λίγο μετά την Μάχη του Κοσσυφοπεδίου.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Αγία Σοφία (αποσαφήνιση)
Δείτε επίσης
Αγια Σοφια
Σεμιόν Σταύρακοβ
Ο Σεμιόν Σταύρακοβ (ρωσικά: Семён Христофорович Ставраков) (1763 – 1819), ήταν στρατηγός του Ρωσικού στρατού ελληνικής καταγωγής.
Βιογραφία
Ο Σεμιόν Σταύρακοβ ήταν ευγενής Ελληνικής καταγωγής, Ορθόδοξος στο θρήσκευμα, γιος συνταξιούχου υπολοχαγού της επαρχίας Πολτάβα. Τον Οκτώβριο του 1783 εντάχθηκε στο σύνταγμα πεζικού του Κοζλόβσκ, τον Μάιο του  1789 μεταφέρθηκε με τον βαθμό του λοχία στο 6ο σύνταγμα γρεναδιέρων της Ταυρίδας.
Τον Φεβρουάριο του 1799, αποδέχθηκε τον διορισμό του ως υπασπιστή του Σουβόροβ, συμμετείχε στην Ιταλική εκστρατεία του Σουβόροφ και ήταν παρών σε όλες τις μάχες της ιταλικής και ελβετικής εκστρατείας του  Σουβόροβ, έλαβε τον βαθμό του ταγματάρχη και του απονεμήθηκε το παράσημο του Τάγματως της Αγίας Άννης. Το 1805 διορίζεται στο αρχηγείο του Κουτούζωφ, συμμετείχε στις μάχες του Κρεμς και του Άουστερλιτς, όπου τραυματίστηκε από σφαίρα στο δεξί του πόδι και έλαβε τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Το 1807 πολέμησε στην Μάχη του Άιλαου, Γκιουτσταντ και στην Μάχη της Χέλσμπεργ, για την οποία τιμήθηκε τον Μάιος του 1808 με το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου
Στην μάχη της Φρίντλαντ τραυματίστηκε από σφαίρα στο δεξί χέρι, και του απονεμήθηκε το χρυσό σπαθί. Το 1808-1809 πολέμησε τους Σουηδούς, ο ίδιος διακρίθηκε στις μάχες της Κουορτάνε και Οροβάισε και στις 18 Οκτωβρίου 1808 προήχθη σε συνταγματάρχης .Το 1811 συμμετείχε στο ρωσο-τουρκικό πόλεμο με το αρχηγείο στρατού του Κουτούζωφ.
Τον Μάρτιο του 1812 διορίστηκε διοικητής της κεντρικής έδρας της 1ης  Δυτικής στρατιάς, και έλαβε μέρος στις μάχες του Οστρόβνο, του  Σμολένσκ, του Μποροντινό, του Ταρούτινο, του Μαλογιαροσλάβετς, της  Βιάζμα,της Μπερεζινά και για την εξαιρετική υπηρεσία του τον Νοέμβριο του  1812 έλαβε τον βαθμό του Υποστράτηγου.
Το 1813, συμμετείχε στις μάχες της Λιότζεν, της Μπάουτζεν,της Δρέσδης,της Κούλμ και στην Λειψία Το 1814 – στην μάχη της Μπριέννε,μάχη της Λα Ροτίερε , Μάχη του Μπαρ-σουρ-ομπε,Μάχη της Αρσι-σουρ-ομπε και την κατάληψη του Παρισιού (1814). Τον Ιανουάριο του 1816 διορίζεται γενικός επιθεωρητής νοσοκομείων. Ήταν γνωστός στο στρατό λόγω της επιμέλειας του, της ειλικρίνεια του και της υψηλή αίσθηση του καθήκοντος. Πέθανε από ασθένεια, στην Αγία Πετρούπολη, και θάφτηκε στο Ορθόδοξο Νεκροταφείο Σμολένσκ.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
The Best of Testament
The Best of Testament είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, η οποία κυκλοφόρησε στις 1 Μαρτίου 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Megaforce Records".
Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια από τις στούντιο ηχογραφήσεις των Testament, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από το 1987 έως το 1994, ενώ η ιαπωνική έκδοση της συλλογής περιείχε και τις διασκευές του συγκροτήματος στο "Sails of Charon" των Scorpions και το "Draw the Line" των Aerosmith.
Τραγούδια του δίσκου
1. Over the Wall (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 4:04
από το "The Legacy"
2. The New Order (Skolnick, Peterson) - 4:25
από το "The New Order"
3. Sins of Omission (Billy, Peterson, Skolnick) - 5:00
από το "Practice What You Preach"
4. Electric Crown (Billy, James, Peterson, Skolnick) - 5:31
από το "The Ritual"
5. The Legacy (Billy, Peterson, Clemente, Skolnick) - 5:30
από το "Souls of Black"
6. Burnt Offerings (Souza, Skolnick, Peterson) - 5:03
7. Practice What You Preach (Billy, Peterson, Skolnick) - 4:54
8. Hail Mary (Billy, James, Murphy, Peterson) - 3:32
από το "Low"
9. Trial by Fire (Billy, Skolnick, Peterson) - 4:14
10. Alone in the Dark (Souza, Skolnick, Peterson) - 4:01
11. Disciples of the Watch (Billy, Skolnick, Peterson) - 5:05
12. Greenhouse Effect (Skolnick) - 4:52
13. Low (Billy, Peterson) - 3:33
14. Souls of Black (Billy, Peterson, Skolnick, Clemente) - 3:22
15. Return to Serenity (Billy, James, Peterson) - 6:25
Άννα Τέρτερ
Η Άννα Τέρτερ (Βουλγαρικά : Анна Тертер) ήταν βουλγάρα πριγκίπισσα και βασίλισσα της Σερβίας (1284-1299). Ήταν η τρίτη σύζυγος του Στεφάνου Ούρου Γ΄ Μιλούτιν, βασιλιά της Σερβίας.
The Best of Testament
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Testament Κατηγορία:Άλμπουμ του 1996
Άννα Τέρτερ
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Γεώργιο Παχυμέρη, η Άννα ήταν κόρη της αδελφής τού Γεωργίου Α΄ Τέρτερ. Σύμφωνα με μία άλλη θεωρία, ήταν η κόρη του Γεωργίου Α΄ από την πρώτη σύζυγό του Μαρία, αδελφή του Θεόδωρου Σβέτοσλαβ "τσάρου" της Βουλγαρίας.
Μανίκα
Η Μανίκα (πορτογαλ.: Manica) είναι μια επαρχία της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η Τσιμοΐο. Η επαρχία χει πληθυσμό 1.359.923 κατοίκων (απογραφή 2006) και έκταση 61.661 τ.χλμ..
Άννα Τέρτερ
Βιογραφία
Το 1299 χώρισε με τον Μιλούτιν, προκειμένου αυτός να νυμφευτεί τη Βυζαντινή πριγκίπισσα Σιμωνίδα Παλαιολογίνα, η οποία ήταν μόλις 5 ετών. Όταν ο γάμος του Μιλούτιν με την Άννα ακυρώθηκε, εκείνη εστάλη ως όμηρος στη Ρωμανία στα πλαίσια συνθήκης ειρήνης.
Μανίκα
Γεωγραφία
Η Μανίκα βρίσκεται κεντροδυτικά της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα βόρεια και ανατολικά με την Επαρχία Σοφάλα, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Γάζα και στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Ινιαμπάνε της Μοπαμβίκης και στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Μπουλμάνγκα και στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Λιμπόπο της Νότιας Αφρικής.
Άννα Τέρτερ
Οικογένεια
Το 1284 παντρεύτηκε τον Στέφανο Ούρος Β΄ Μιλούτιν βασιλιά της Σερβίας ως τρίτη σύζυγός του. Είχαν δύο παιδιά:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σερβίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Δυναστεία των Τέρτερ Κατηγορία:Βουλγάρες πριγκίπισσες
Μανίκα
Συνοικίες
Η Μανίκα διαιρείται σε 9 συνοικίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μανικα
Πατριάρχης Ευφήμιος
Ο Ευφήμιος (αναφερόμενος και ως Ευθύμιος, κατά κόσμον Επιφάνιος) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 490 ως το 496. Πριν την εκλογή του ήταν πρεσβύτερος της Κωνσταντινούπολης και διευθυντής του Πτωχοκομείου της Νεάπολης.
Αντιμετώπιση του ακακιανού σχίσματος
Αμέσως μετά την εκλογή του βρέθηκε αντιμέτωπος με την επίλυση του ακακιανού σχίσματος, το οποίο προεκλήθη ως επί το πλείστον από τις πρωτοβουλίες του Πατριάρχη Ακάκιου και δεν είχε θεραπευτεί στη βραχύβια Πατριαρχία του προκατόχου του, Φραβίτα. Έτσι, όταν έλαβε την επιστολή του επισκόπου Αλεξανδρείας Πέτρου Μογγού, στην οποία αυτός καταδίκαζε την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, ο Ευφήμιος ταράχθηκε και έκοψε τις σχέσεις της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης με αυτή της Αλεξάνδρειας. Ο θάνατος του Πέτρου Μογγού τον Οκτώβριο του 490 και η εκλογή του Αθανασίου Β΄ επιδείνωσε τις σχέσεις των δύο εκκλησιών. Για τη θεραπεία του ακακιανού σχίσματος, ο Ευφήμιος προχώρησε ακόμη παραπέρα: Το 491 συνεκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, η οποία αναγνώρισε τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Ο Ευφήμιος ενέταξε εκ νέου στα Δίπτυχα το όνομα του Πάπα Φήλικος Γ΄, το οποίο είχαν διαγράψει οι προκάτοχοί του, λόγω της αντίδρασής του προς το Ενωτικόν του αυτοκράτορα Ζήνωνα. Δεν έφτασε όμως στο σημείο να αποκηρύξει και να διαγράψει από τα Δίπτυχα τους προκατόχους του Ακάκιο και Φραβίτα, οπότε και ο Πάπας, που τους θεωρούσε αιρετικούς, αρνούνταν να επανέλθει σε κοινωνία μαζί του. Ο Ευφήμιος συνέχισε τις προσπάθειες και με τον επόμενο Πάπα, Γελάσιο Α΄, ο οποίος εντέλει, σε ένδειξη συμβιβασμού, δέχθηκε τις χειροτονίες και τις βαφτίσεις που είχαν τελέσει ο Ακάκιος και ο Φραβίτας.
Σχέσεις με τον Αυτοκράτορα
Μεταξύ του Ευφημίου και του Αυτοκράτορα Αναστάσιου υπήρχε κάποια ψυχρότητα, η οποία προερχόταν από την καχυποψία του Αναστάσιου ότι ο Ευφήμιος συνωμοτούσε με τους Ισαύρους εναντίον του. Επιπλέον, επειδή ο Ευφήμιος γνώριζε τις αιρετικές απόψεις του Αυτοκράτορα, του είχε ζητήσει έγγραφη ομολογία πίστεως, την οποία φύλαγε στα αρχεία του Πατριαρχείου. Αργότερα ο Αναστάσιος του ζητούσε επιμόνως πίσω το έγγραφο, το οποίο τελικά απέσπασε με τη βία. Οι μεταξύ τους σχέσεις είχαν ενταθεί τόσο, ώστε κάποιος φανατικός επιτέθηκε με ξίφος εναντίον του Ευφημίου. Τελικά ο Αναστάσιος συνεκάλεσε το 496 Σύνοδο, η οποία καθαίρεσε τον Ευφήμιο, ο οποίος εξορίστηκε και πέθανε το 515 στην Άγκυρα.
Επί των ημερών του Ευφημίου μεταφέρθηκαν από τη Βαβυλώνα στην Κωνσταντινούπολη τα λείψανα των τριών παίδων, Ανανία, Αζαρία και Μισαήλ.
Πηγές
Ευφήμιος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα