cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της εξελικτικής σκέψης
Εφαρμογή στους ανθρώπους
Το 1871 ο Δαρβίνος δημοσίευσε το The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex, το οποίο περιείχε τις απόψεις τους για την ανθρώπινη εξέλιξη. Υποστήριξε ότι οι διαφορές μεταξύ του ανθρώπινου μυαλού και των μυαλών των ανώτερων ζώων ήταν ζήτημα μάλλον βαθμού παρά είδους. Για παράδειγμα θεωρούσε την ηθικότητα ως φυσικό αποτέλεσμα των ενστίκτων τα οποία ήταν ευεργετικά για ζώα που ζούσαν σε κοινωνικές ομάδες. Υποστήριξε ακόμη ότι οι διαφορές ανθρώπων και πιθήκων εξηγούνταν από ένα συνδυασμό επιλεκτικής πίεσης η οποία προήλθε από το γεγονός ότι οι πρόγονοί μας μετακινήθηκαν από τα δέντρα στις πεδιάδες, και σεξουαλικής επιλογής. Η διαφωνία πάνω στην ανθρώπινη καταγωγή, και πάνω στον βαθμό της ανθρώπινης μοναδικότητας συνεχίστηκε και στον 20ό αιώνα.
Εναλλακτικές στη φυσική επιλογή
thumb|left|Η φωτογραφία από το βιβλίο του Henry Fairfield Osborn Origin and Evolution of Life (1918) δείχνει μοντέλα που απεικονίζουν την εξέλιξη των κεράτων του [[Τιτανοθήριου με το πέρασμα του χρόνου, η οποία ήταν όπως ισχυρίστηκε ο Όσμπορν, ένα παράδειγμα της ορθογενετικής τάσης της εξέλιξης]]
Η εξέλιξη έγινε ευρέως αποδεκτή στους επιστημονικούς κύκλους μέσα σε λίγα χρόνια από τη δημοσίευση της Καταγωγής των ειδών, αλλά η αποδοχή της φυσικής επιλογής ως του κύριου μηχανισμού που την οδηγεί, ήταν πολύ μικρότερη. Οι τέσσερις κύριες εναλλακτικές στη φυσική επιλογή, στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν η θεϊστική εξέλιξη, ο νεολαμαρκισμός, η ορθογένεση, και το άλμα. Θεϊστική εξέλιξη (όρος που προωθήθηκε από τον μεγαλύτερο Αμερικανό υπέρμαχο του Δαρβίνου, τον Άσα Γκρέι) ήταν η ιδέα ότι ο Θεός επενέβαινε στη διαδικασία της εξέλιξης για να την οδηγήσει με τέτοιο τρόπο ώστε ο έμβιος κόσμος να μπορεί ακόμη να θεωρείται προϊόν σχεδίου. Εντούτοις η ιδέα γρήγορα έχασε την υποστήριξή της ανάμεσα στους επιστήμονες, καθώς προσανατολίζονταν όλο και περισσότερο στον μεθοδολογικό νατουραλισμό και κυριάρχησε η αντίληψη ότι οι άμεσες αναφορές στη μεταφυσική εμπλοκή ήταν επιστημονικώς μη παραγωγική. Μέχρι το 1900, η θεϊστική εξέλιξη είχε κατά μεγάλο μέρος εξαφανιστεί από τους κόλπους της επιστήμης, διατηρώντας όμως την ισχυρή αποδοχή της από το ευρύ κοινό.
Ο ορθογένεση είναι η υπόθεση ότι η ζωή έχει την εγγενή τάση να αλλάζει με μονογραμμικό τρόπο, προς ολοένα και αυξανόμενη τελειότητα. Είχε σημαντική υποστήριξη τον 19ο αιώνα και οι υποστηρικτές της περιλάμβαναν τον Ρώσο βιολόγο Λέο Μπεργκ και τον αμερικανό παλαιοντολόγο Χένρι Φέαρφιλντ Όσμπορν. Η ορθογένεση ήταν δημοφιλής ανάμεσα στους παλαιοντολόγους, οι οποίοι πίστευαν ότι το αρχείο απολιθωμάτων έδειχνε σταδιακή και σταθερά προς μία κατεύθυνση αλλαγή. Η θεωρία περί άλματος βασιζόταν στην ιδέα ότι νέα είδη προέκυπταν από μεγάλες μεταλλάξεις. Θεωρήθηκε ως μια πολύ ταχύτερη εναλλακτική στη δαρβινική έννοια της σταδιακής διαδικασίας μικρών τυχαίων παραλλαγών στις οποίες επιδρά η φυσική επιλογή, και ήταν δημοφιλής στους πρώιμους γενετιστές όπως ο Χούγκο ντε Βρις, ο Ουίλιαμ Μπάτεσον, και ο Τόμας Χαντ Μόργκαν, στην αρχή της καριέρας του. Αποτέλεσε τη βάση για τη θεωρία των μεταλλάξεων της εξέλιξης.
thumb|Διάγραμμα από το βιβλίο του T.H. Morgan The Physical Basis of Heredity (1919), που δείχνει τη σεξουαλικά συνδεδεμένη κληρονομικότητα της μετάλλαξης για το λευκό μάτι στο είδος [[Drosophila melanogaster]]
Μεντελική γενετική, βιομετρία και μετάλλαξη
Η αποκαλούμενη επανανακάλυψη των νόμων της κληρονομικότητας του Γκρέγκορ Μέντελ το 1900 πυροδότησε μια έντονη διαμάχη ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα βιολόγων. Στο πρώτο βρίσκονταν οι μεντελικοί, οι οποίοι επικεντρώνονταν στις διακριτές παραλλαγές και στους νόμους της κληρονομικότητας. Καθοδηγούνταν από τον Ουίλιαμ Μπάτεσον (ο οποίος εισήγαγε τον όρο γενετική) και τον Χούγκο ντε Βρις (ο οποίος εισήγαγε τον όρο μετάλλαξη). Αντίπαλοί τους ήταν οι βιομετριστές, οι οποίοι ενδιαφέρονταν για τη συνεχή παραλλαγή των χαρακτηριστικών των πληθυσμών. Οι ηγετικές φυσιογνωμίες τους, ο Καρλ Πίαρσον και ο Γούλτερ Φρανκ Ράφαελ Γουέλντον, ακολούθησαν την παράδοση του Φράνσις Γκάλντον, ο οποίος είχε επικεντρωθεί στη μέτρηση και τη στατιστική ανάλυση της ποικιλίας ενός πληθυσμού. Οι βιομετρικοί απέρριπταν τη Μεντελική γενετική στη βάση του ότι διακριτές μονάδες κληρονομικότητας, όπως τα γονίδια, δεν θα μπορούσαν να εξηγήσουν το συνεχές φάσμα της ποικιλίας που παρατηρείτο στους πραγματικούς πληθυσμούς. Το έργο του Γουέλντον πάνω σε καβούρια και σαλιγκάρια παρείχε στοιχεία ότι η πίεση επιλογής από το περιβάλλον μπορούσε να μεταθέσει το φάσμα της ποικιλίας στους άγριους πληθυσμούς, αλλά οι Μεντελικοί εξακολούθησαν να ισχυρίζονται ότι η ποικιλία που μετριόταν από τους βιομετριστές δεν ήταν αρκετά σημαντική ώστε να ευθύνεται για την εξέλιξη νέων ειδών.
Όταν ο Τόμας Χαντ Μόργκαν ξεκίνησε να πειραματίζεται με την αναπαραγωγή της μύγας Drosophila melanogaster, πίστευε στην ιδέα του άλματος και ήλπιζε να αποδείξει ότι ένα νέο είδος μπορεί να δημιουργηθεί στο εργαστήριο μόνο εξαιτίας μετάλλαξης. Αντιθέτως, το έργο του στο εργαστήριο μεταξύ 1910 και 1915 επιβεβαίωσε τη μεντελική γενετική και παρείχε ατράνταχτα πειραματικά στοιχεία που τη συνέδεσαν με τη χρωμοσωμική κληρονομικότητα. Το έργο του απέδειξε ακόμη ότι οι περισσότερες μεταλλάξεις είχαν σχετικά μικρά αποτελέσματα, όπως η αλλαγή στο χρώμα του ματιού, και πως αντί να δημιουργήσουν ένα νέο είδος σε ένα μόνο βήμα, οι μεταλλάξεις εξυπηρετούσαν στην αύξηση της ποικιλίας εντός του υπάρχοντος πληθυσμού.
Δεκαετίες 1920–1940
thumb|Biston betularia f. typica thumb|Biston betularia f. carbonaria μελανόχρωμη παραλλαγή του Biston betularia
Γενετική των πληθυσμών
Το μεντελικό και το βιομετρικό μοντέλο τελικά συμφιλιώθηκαν με την ανάπτυξη της γενετικής των πληθυσμών. Θεμελιώδες βήμα ήταν το έργο του Βρετανού βιολόγου και στατιστικού Ρόναλντ Φίσερ. Σε μία σειρά διατριβών που ξεκίνησαν το 1918 και ολοκληρώθηκαν το 1930 με τη δημοσίευση του βιβλίου του, The Genetical Theory of Natural Selection (Η Γενετική Θεωρία της Φυσικής Επιλογής), ο Φίσερ έδειξε ότι η συνεχής ποικιλία που μετριόταν από τους βιομετριστές μπορούσε να παραχθεί από τη συνδυασμένη δράση πολλών διακριτών γονιδίων, και ότι η φυσική επιλογή μπορούσε να αλλάξει τη συχνότητα των γονιδίων σε ένα πληθυσμό, με αποτέλεσμα την εξέλιξη. Σε μια σειρά διατριβών που ξεκίνησαν το 1924, ένας άλλος Βρετανός, ο Τζον Χάλντεϊν, εφάρμοσε στατιστική ανάλυση σε πραγματικά παραδείγματα φυσικής επιλογής, όπως η εξέλιξη του βιομηχανικού μελανισμού στο είδος σκόρου Biston betularia, και έδειξε ότι η φυσική επιλογή δρούσε με ακόμη ταχύτερο ρυθμό από ότι υπέθεσε ο Φίσερ.
Ο αμερικανός βιολόγος Σίγουολ Ράιτ, ο οποίος είχε εμπειρία σε πειράματα εκτροφής ζώων, επικεντρώθηκε σε συνδυασμούς αλληλεπιδρώντων γονιδίων, και τα αποτελέσματα της ενδογαμίας σε μικρούς, σχετικά απομονωμένους, πληθυσμούς που παρουσίαζαν γενετική παρέκκλιση. Το 1932 ο Ράιτ εισήγαγε την έννοια του τοπίου προσαρμογής και διατύπωσε την άποψη ότι η γενετική παρέκκλιση και η ενδογαμία μπορούν να οδηγήσουν ένα μικρό, απομονωμένο υποπληθυσμό μακρυά από κάποια κορυφή προσαρμογής, επιτρέποντας έτσι στη φυσική επιλογή να τον οδηγήσει σε διαφορετικές κορυφές προσαρμογής. Το έργο των Φίσερ, Χαλντέιν και Ράιτ, ίδρυσε τον κλάδο της γενετικής των πληθυσμών. Αυτό ενοποίησε τη φυσική επιλογή με τη μεντελική γενετική και αποτέλεσε το κρίσιμο πρώτο βήμα για την ανάπτυξη μιας ενιαίας θεωρίας για τον τρόπο λειτουργίας της εξέλιξης.
Σύγχρονη εξελικτική σύνθεση
Τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, οι περισσότεροι φυσιοδίφες συνέχισαν να πιστεύουν ότι οι λαμαρκικοί και ορθογενετικοί μηχανισμοί της εξέλιξης παρείχαν την καλύτερη εξήγηση για την πολυπλοκότητα που παρατηρούσαν στον έμβιο κόσμο. Εντούτοις, καθώς το πεδίο της γενετικής συνέχισε να αναπτύσσεται, αυτές οι αντιλήψεις έγιναν λιγότερο αποδεκτές. Ο Θιοντόσιους Ντομπζάνσκι, μεταδιδακτορικός ερευνητής στο εργαστήριο του Τ.Χ. Μόργκαν, επηρεάστηκε από το έργο στη γενετική ποικιλότητα ρώσων γενετιστών όπως ο Σεργκέι Τσετβέρνικοφ. Βοήθησε με το βιβλίο του Γενετική και η Καταγωγή των Ειδών (Genetics and the Origin of Species) να γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα στα θεμέλια της μικροεξέλιξης που αναπτύχθηκε από τους γενετιστές πληθυσμών και τα μοτίβα της μακροεξέλιξης που παρατηρούνταν από τους βιολόγους του πεδίου. Ο Ντομπζάνσκι μελέτησε τη γενετική ποικιλομορφία σε άγριους πληθυσμούς και έδειξε ότι εν αντιθέσει με τις υποθέσεις των γενετιστών πληθυσμών, αυτοί οι πληθυσμοί είχαν μεγάλα ποσά γενετικής ποικιλομορφίας, με χαρακτηριστικές διαφορές μεταξύ των υποπληθυσμών. Το βιβλίο έθεσε επίσης το μαθηματικό έργο των γενετιστών πληθυσμών σε πιο προσβάσιμη μορφή. Στη Μεγάλη Βρετανία ο Έντμουντ Μπρίσκο Φορντ, σκαπανέας της οικολογικής γενετικής, συνέχισε όλη τη δεκαετία του 1930 και 1940 να αποδεικνύει τη δύναμη της επιλογής λόγω οικολογικών παραγόντων, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητας να διατηρηθεί η γενετική ποικιλία μέσω γενετικών πολυμορφισμών, όπως για παράδειγμα οι ανθρώπινες ομάδες αίματος. Στη διάρκεια της σύγχρονης πλέον σύνθεσης, το έργο του Φορντ επρόκειτο να συμβάλει στη μετάθεση της έμφασης προς τη φυσική επιλογή εις βάρος της γενετικής παρέκκλισης.
Ο Ερνστ Μάιρ επηρεάστηκε από το έργο του Γερμανού βιολόγου Μπέρναντ Ρενς στο πώς οι τοπικοί περιβαλλοντικοί παράγοντες επηρέασαν τη γεωγραφική κατανομή υποειδών και στενά συγγενικών ειδών. Ο Μάιρ ακολούθησε το έργο του Ντομπζάνσκι με το βιβλίο του Συστηματική και η Καταγωγή των Ειδών (Systematics and the Origin of Species, 1942) το οποίο έδινε έμφαση στη σημασία της αλλοπατρικής ειδογένεσης στην εμφάνιση νέων ειδών. Αυτή η μορφή ειδογένεσης συμβαίνει όταν η γεωγραφική απομόνωση ενός υποπληθυσμού ακολουθείται από την ανάπτυξη μηχανισμών αναπαραγωγικής απομόνωσης. Ο Μάιρ ακόμη μορφοποίησε την έννοια του βιολογικού είδους, ορίζοντάς το ως μία ομάδα πληθυσμών που αναπαράγονται ή μπορούν να αναπαραχθούν μεταξύ τους και είναι αναπαραγωγικά απομονωμένη από άλλους πληθυσμούς.
Στο βιβλίο Tempo and Mode in Evolution (1944), ο Τζορτζ Γκέιλορντ Σίμπσον έδειξε ότι το αρχείο απολιθωμάτων ήταν συνεπές με το ανώμαλο μη καθοδηγητικό μοτίβο που προβλεπόταν από την εξελικτική σύνθεση, και ότι τα γραμμικά χαρακτηριστικά που οι παλαιότεροι παλαιοντολόγοι ισχυρίζονταν ότι υποστήριζαν την ορθογένεση και τον νεολαμαρκισμό δεν άντεχαν στο σχολαστικό έλεγχο. Το 1950 ο George Ledyard Stebbins δημοσίευσε το Variation and Evolution in Plants (Ποικιλία και Εξέλιξη στα Φυτά), το οποίο βοήθησε στην ένταξη της βοτανικής στη σύνθεση. Η προκύπτουσα διατμηματική συναίνεση στις διεργασίες της εξέλιξης έγινε γνωστή ως η σύγχρονη εξελικτική σύνθεση. Έλαβε αυτό το όνομα από το βιβλίο Evolution: The Modern Synthesis του Τζούλιαν Χάξλεϋ.
Η εξελικτική σύνθεση παρείχε ένα εννοιολογικό πυρήνα — πιο συγκεκριμένα τη φυσική επιλογή και τη μεντελική γενετική των πληθυσμών — που συνέδεσε πολλούς, αλλά όχι όλους, τομείς της βιολογίας. Βοήθησε στην καθιέρωση και τη νομιμοποίηση της εξελικτικής βιολογίας, μία κυρίως ιστορική επιστήμη, στο επιστημονικό κλίμα που προτιμούσε πειραματικές μεθόδους έναντι των ιστορικών. Η σύνθεση είχε επιπλέον ως αποτέλεσμα το σημαντικό περιορισμό του εύρους της επικρατούσας εξελικτικής σκέψης, αυτό που ο Στήβεν Τζέυ Γκουλντ αποκάλεσε «δέσιμο της σύνθεσης» (αγγλ. hardening of the synthesis). Μέχρι τη δεκαετία του 1950, η φυσική επιλογή που επιδρούσε στη γενετική ποικιλία ήταν πρακτικά ο μόνος αποδεκτός μηχανισμός εξελικτικής αλλαγής (panselectionism), και η μακροεξέλιξη θεωρείτο απλώς το αποτέλεσμα εκτεταμένης μικροεξέλιξης.
Δεκαετίες 1940–1960: Μοριακή βιολογία και εξέλιξη
Στα μέσα του 20ού αιώνα αναπτύχθηκε η μοριακή βιολογία, και μαζί με αυτή η κατανόηση της χημικής φύσης των γονιδίων ως αλληλουχίες DNA και της σχέσης τους, μέσω του γενετικού κώδικα, με τις αλληλουχίες πρωτεϊνών. Τον ίδιο καιρό, τεχνικές αυξανόμενης ισχύος για την ανάλυση πρωτεϊνών, όπως η ηλεκτροφόρηση και η αλληλούχιση πρωτεϊνών, έφεραν βιοχημικά φαινόμενα στο πεδίο της συνθετικής θεωρίας της εξέλιξης. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι βιοχημικοί Λίνους Πάουλινγκ και Εμίλ Τσούκερκαντλ πρότειναν την υπόθεση του μοριακού ρολογιού, δηλαδή πως οι διαφορές των αλληλουχιών μεταξύ ομόλογων πρωτεϊνών μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό του χρόνου που πέρασε από τότε που δύο είδη διαφοροποιήθηκαν. Μέχρι το 1969, ο Μότοο Κιμούρα και άλλοι παρείχαν τη θεωρητική βάση για το μοριακό ρολόι, υποστηρίζοντας ότι — σε μοριακό επίπεδο τουλάχιστον — οι περισσότερες γενετικές μεταλλάξεις δεν είναι ούτε επιβλαβείς ούτε ωφέλιμες και ότι η γενετική παρέκκλιση μάλλον, παρά η φυσική επιλογή, ήταν υπεύθυνη για μεγάλο μέρος της γενετικής αλλαγής (ουδέτερη θεωρία της μοριακής εξέλιξης). Μελέτες των διαφορών πρωτεϊνών εντός ενός είδους έφεραν επίσης μοριακά δεδομένα στη γενετική των πληθυσμών, παρέχοντας εκτιμήσεις του επιπέδου της ετεροζυγωτικότητας στους φυσικούς πληθυσμούς.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, η μοριακή βιολογία άρχισε να θεωρείται με αυξανόμενο ρυθμό απειλή για τον παραδοσιακό πυρήνα της εξελικτικής βιολογίας. Αναγνωρισμένοι εξελικτικοί βιολόγοι — ειδικά οι Ερνστ Μάιρ, Θιοντόσιους Ντομπζάνσκι και Τζορτζ Σίμπσον, οι τρεις αρχιτέκτονες της σύγχρονης σύνθεσης — ήταν εξαιρετικά δύσπιστοι για τις μοριακές προσεγγίσεις, ειδικά όταν επρόκειτο για τη σύνδεσή της (ή την έλλειψή αυτής) με τη φυσική επιλογή. Η υπόθεση του μοριακού ρολογιού και η ουδέτερη θεωρία ήταν ιδιαίτερα αμφισβητούμενες, γεννώντας τη διαμάχη μεταξύ των υποστηρικτών της ουδέτερης θεωρίας και αυτών της φυσικής επιλογής αναφορικά με τη σχετική σημασία της παρέκκλισης και της επιλογής, η οποία συνεχίστηκε μέχρι και τη δεκαετία του 1980 χωρίς ξεκάθαρη κατάληξη.
Γονιδιοκεντρική αντίληψη
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 ο Τζορτζ Κρίστοφερ Γουίλιαμς επέκρινε έντονα εξηγήσεις για προσαρμογές υπό τον όρο «επιβίωση των ειδών» (επιχειρήματα ομαδικής επιλογής). Τέτοιες εξηγήσεις αντικαταστάθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τη γονιδιοκεντρική αντίληψη της εξέλιξης, που ενσαρκώνεται στα επιχειρήματα για την επιλογή συγγενών των Γουίλιαμ Ντόναλντ Χάμιλτον, Τζορτζ Ρ. Πράιζ και Τζον Μέιναρντ Σμιθ. Αυτή η οπτική γωνία επρόκειτο να συνοψιστεί στο σημαντικό βιβλίο Το Εγωιστικό Γονίδιο (The Selfish Gene, 1976) του Ρίτσαρντ Ντόκινς. Μοντέλα της περιόδου έδειξαν ότι η ομαδική επιλογή είχε πολύ περιορισμένη ισχύ, παρόλο που νεότερα μοντέλα παραδέχονται την πιθανότητα σημαντικής πολυεπίπεδης επιλογής.
Το 1973 ο Λέι Βαν Βάλεν πρότεινε τον όρο «Κόκκινη Βασίλισσα», τον οποίο πήρε από το βιβλίο Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (Through the Looking Glass) του Λιούις Κάρολ, για να περιγράψει το σενάριο όπου ένα είδος που εμπλέκεται σε ένα η παραπάνω εξελικτικούς αγώνες εξοπλισμού θα έπρεπε να αλλάζει συνεχώς ώστε να συμβαδίζει με το είδος με το οποίο συνεξελίσεται. Ο Χάμιλτον, ο Γουίλιαμς και άλλοι πρότειναν ότι αυτή η ιδέα ενδέχεται να εξηγεί και την εξέλιξη της σεξουαλικής αναπαραγωγής, η αυξανόμενη γενετική ποικιλία που προκαλείται από τη σεξουαλική αναπαραγωγή βοηθάει στη διατήρηση της αντίστασης προς τα ραγδαίως εξελισσόμενα παράσιτα, κάνοντας την έτσι συνηθισμένη, παρά το πελώριο κόστος από τη γονιδιοκεντρική οπτική γωνία ενός συστήματος όπου μόνο το ήμισυ του γονιδιώματος περνά στην επόμενη γενιά μέσω της αναπαραγωγής. Η γονιδιοκεντρική αντίληψη έχει επίσης οδηγήσει σε αυξανόμενο ενδιαφέρον για την παλιά ιδέα του Δαρβίνου για τη σεξουαλική επιλογή.
Κοινωνιοβιολογία
Το έργο του Γουίλιαμ Χάμιλτον στην επιλογή συγγενών συνεισέφερε στην ανάπτυξη του πεδίου της κοινωνιοβιολογίας. Η ύπαρξη αλτρουιστικών συμπεριφορών ήταν δύσκολο πρόβλημα για τους εξελικτικούς θεωρητικούς από την αρχή. Το 1964 έγινε σημαντική πρόοδος όταν ο Χάμιλτον διατύπωσε την ανισότητα της επιλογής συγγενών, η οποία έδειξε πως η ευκοινωνικότητα στα έντομα (η ύπαρξη στείρων εργατικών τάξεων) και πολλά άλλα παραδείγματα αλτρουιστικής συμπεριφοράς μπορεί να είχαν εξελιχθεί μέσω της επιλογής συγγενών. Ακολούθησαν άλλες θεωρίες, μερικές από τις οποίες προήλθαν από τη θεωρία παιγνίων, όπως ο αμοιβαίος αλτρουισμός. Το 1975 ο Έντουαρντ Όσμπορν Γουίλσον δημοσίευση το σημαντικό και αμφιλεγόμενο βιβλίο Sociobiology: The New Synthesis (Κοινωνιοβιολογία: Η Νέα Σύνθεση) στο οποίο ισχυρίζονταν ότι η εξελικτική θεωρία μπορούσε να βοηθήσει στην εξήγηση πολλών πτυχών της συμπεριφοράς των ζώων, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων. Οι επικριτές της κοινωνιοβιολογίας, συμπεριλαμβανομένων των Στήβεν Τζέυ Γκουλντ και Richard Lewontin ισχυρίστηκαν ότι η κοινωνιοβιολογία μεγαλοποίησε τον βαθμό στον οποίο οι πολύπλοκες ανθρώπινες συμπεριφορές μπορούσαν να καθοριστούν από γενετικούς παράγοντες. Ισχυρίστηκαν ακόμη ότι οι θεωρίες των κοινονιοβιολόγων συχνά αντικατόπτριζαν τις ιδεολογικές προκαταλήψεις τους. Παρά αυτές τις επικρίσεις, η έρευνα συνεχίστηκε στην κοινωνιοβιολογία και στον συγγενικό κλάδο της εξελικτικής ψυχολογίας, περιλαμβάνοντας έργο και σε άλλες πτυχές του αλτρουιστικού προβλήματος.
thumb|Ένα [[φυλογενετικό δέντρο που δείχνει το σύστημα των τριών επικρατειών. Τα Ευκάρυα φαίνονται με κόκκινο, τα Αρχαία με πράσινο και τα Βακτήρια με μπλε]]
Μικροβιολογία και οριζόντια μεταφορά γονιδίων
Η Μικροβιολογία αγνοήθηκε κατά μεγάλο μέρος από την εξελικτική θεωρία. Αυτό οφείλονταν κυρίως στην έλλειψη μορφολογικών χαρακτηριστικών και την ανυπαρξία της έννοιας του είδους στη μικροβιολογία, ιδιαίτερα μεταξύ των προκάρυων. Πλέον οι εξελικτικοί ερευνητές εκμεταλλεύονται τη βελτιωμένη κατανόηση της μικροβιακής φυσιολογίας και οικολογίας, που παράγεται από τη συγκριτική ευκολία της μικροβιακής γενωμικής, στην εξερεύνηση της ταξινομίας και της εξέλιξης αυτών των οργανισμών. Αυτές οι μελέτες αποκαλύπτουν τα αναμενόμενα επίπεδα ποικιλομορφίας ανάμεσα στα μικρόβια.
Ένα συγκεκριμένο σημαντικό αποτέλεσμα από τις μελέτες της μικροβιακής εξέλιξης ήταν η ανακάλυψη στην Ιαπωνία της οριζόντιας μεταφοράς γονιδίων το 1959. Αυτή η μεταφορά γενετικού υλικού μεταξύ διαφορετικών ειδών βακτηρίων αναγνωρίστηκε αρχικά αφού έπαιζε σημαντικό ρόλο στη διάδοση της αντίστασης στα αντιβιοτικά. Πιο πρόσφατα, καθώς η γνώση των γονιδιωμάτων συνέχισε να επεκτείνεται, έχει προταθεί ότι η πλευρική μεταφορά γενετικού υλικού έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη όλων των οργανισμών. Αυτά τα υψηλά επίπεδα οριζόντιας μεταφοράς γονιδίων οδήγησαν σε υποθέσεις ότι το οικογενειακό δέντρο των σημερινών οργανισμών, αποκαλούμενο και δέντρο της ζωής, μοιάζει περισσότερο με διασυνδεδεμένο ιστό ή δίχτυ. Μάλιστα, ως μέρος της ενδοσυμβιωτικής θεωρίας για την προέλευση των οργανιδίων, η οριζόντια μεταφορά γονιδίων ήταν κρίσιμο βήμα στην εξέλιξη των ευκάρυων όπως οι μύκητες, τα φυτά και τα ζώα.
Εξελικτική αναπτυξιακή βιολογία
Τις δεκαετίες του 1980 και 1990 τα δόγματα της σύγχρονης εξελικτικής σύνθεσης υποβλήθηκαν σε αυξανόμενη αυστηρή εξέταση. Υπήρξε ανανέωση των δομιστικών θεμάτων στην εξελικτική βιολογία στο έργο βιολόγων όπως ο Μπράιαν Γκούντγουιν και ο Στούαρτ Κάουφμαν, οι οποίοι ενσωμάτωσαν τις ιδέες της πληροφορικής και της θεωρίας συστημάτων, και έδωσαν έμφαση στις αυτοοργανωτικές διαδικασίες ανάπτυξης ως παράγοντες που κατηύθυναν την πορεία της εξέλιξης. Ο εξελικτικός βιολόγος Στήβεν Τζέυ Γκουλντ αναβίωσε τις παλιότερες ιδέες της ετεροχρονίας, διαφοροποιήσεις στους σχετικούς ρυθμούς των αναπτυξιακών διαδικασιών κατά τη διάρκεια της εξέλιξης, για να εξηγήσει τη δημιουργία νέων μορφών, και, με τον εξελικτικό βιολόγο Richard Lewontin, έγραψε μία σημαντική διατριβή το 1979 προτείνοντας ότι η αλλαγή σε μία βιολογική δομή, ή ακόμη και μία δομική καινοτομία, μπορούσε να εμφανιστεί συμπτωματικά ως τυχαίο αποτέλεσμα της επιλογής μια άλλης δομής, παρά ως άμεση επιλογή για τη συγκεκριμένη προσαρμογή. Αποκάλεσαν τέτοιες συμπτωματικές δομικές αλλαγές spandrels από το όνομα ενός αρχιτεκτονικού χαρακτηριστικού. Αργότερα ο Γκουλντ και ο Vrba εξέτασαν την απόκτηση νέων λειτουργιών από τις καινούργιες δομές που εμφανίζονταν με αυτόν τον τρόπο, ονομάζοντάς τες exaptations
Μοριακά δεδομένα σχετικά με του μηχανισμούς που υπόκεινται στην ανάπτυξη συσσωρεύθηκαν ραγδαία κατά τις δεκαετίες του 1980 και 1990. Έγινε ξεκάθαρο ότι η ποικιλομορφία της μορφολογίας των ζώων δεν ήταν το αποτέλεσμα διαφορετικών συνόλων πρωτεϊνών που ρύθμιζαν την ανάπτυξη διαφορετικών ζώων αλλά οι αλλαγές στην ανάπτυξη μικρών συνόλων πρωτεϊνών που ήταν κοινές σε όλα τα ζώα. Αυτές οι πρωτεΐνες έγιναν γνωστές ως η αναπτυξιακή εργαλειοθήκη (developmental toolkit). Τέτοιες προοπτικές επηρέασαν τους τομείς της φυλογενετικής, της παλαιοντολογίας και της συγκριτικής αναπτυξιακής βιολογίας, και γέννησαν το νέο πεδίο της εξελικτικής αναπτυξιακής βιολογίας.
Πιο πρόσφατο έργο σε αυτό το πεδίο από τη Μέρι Τζέιν Γουέρ-Έμπερχαντ έδωσε έμφαση στη φαινοτυπική και αναπτυξιακή πλαστικότητα. Έχει προταθεί, για παράδειγμα, ότι η ραγδαία εμφάνιση των βασικών σχεδίων του σώματος των ζώων κατά την Κάμβρια έκρηξη οφείλονταν εν μέρει στις αλλαγές που περιβάλλοντος που δρούσαν σε έμφυτες υλικές ιδιότητες συνονθυλευμάτων κυττάρων όπως η κυτταρική πρόσφυση και η βιοχημική ταλάντωση. Οι επακόλουθες μορφές σταθεροποιήθηκαν αργότερα από τη φυσική επιλογή. Πειραματική και θεωρητική έρευνα σε αυτές καθώς και συγγενικές ιδέες έχουν παρουσιαστεί στο συλλογικό έργο Origination of Organismal Form.
Άγιος Μύρων (νεομάρτυς)
Ο άγιος Μύρων ο ράπτης έζησε τον 18ο αιώνα στην Κρήτη.
Ιστορία της εξελικτικής σκέψης
21ος αιώνας
Μία ακόμη περιοχή όπου η αναπτυξιακή βιολογία έχει αμφισβητήσει κάποια από τα δόγματα της σύγχρονης εξελικτικής σύνθεσης είναι το πεδίο της επιγενετικής, η μελέτη της επίδρασης περιβαλλοντικών παραγόντων στον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται τα γονίδια κατά την ανάπτυξη. Από την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα έχει γίνει δεκτό ότι σε ορισμένες περιπτώσεις περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν την έκφραση των γονιδίων στις επακόλουθες γενιές ακόμη και αν αυτές δεν έχουν εκτεθεί στους ίδιους παράγοντες, και δεν έχει υπάρξει γενετική αλλαγή. Αυτό δείχνει ότι σε κάποιες περιπτώσεις μη γενετικές αλλαγές σε έναν οργανισμό μπορούν να κληροδοτηθούν και έχει υποτεθεί ότι τέτοιου είδους κληρονομικότητα μπορεί να βοηθήσει στην προσαρμογή σε τοπικές συνθήκες και να επηρεάσει την εξέλιξη. Κάποιοι έχουν υποθέσει ότι σε κάποιες περιπτώσεις ενδέχεται να εμφανιστεί ένα είδος Λαμαρκιανής εξέλιξης.
Άγιος Μύρων (νεομάρτυς)
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μεγάλο Κάστρο, στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου εργαζόταν ως ράφτης. Το 1793, οι Τούρκοι τον συνέλαβαν με την κατηγορία ότι αποπλάνησε μια Τουρκοπούλα. Στο δικαστήριο απέδειξε την αθωότητά του αλλά πιέσθηκε να αλλαξοπιστήσει και όταν αρνήθηκε, καταδικάσθηκε σε θάνατο δι' αγχόνης. Η μνήμη του εορτάζεται στις 20 Μαρτίου.
Ιστορία της εξελικτικής σκέψης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;">
Αθαλία (Ρακίνας)
Η τραγωδία ενέπνευσε τον Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ να γράψει το ορατόριο Αθαλία.
Η συγγραφή
Το έργο αντιστοιχεί στην τελευταία περίοδο του Ρακίνα. Ο συγγραφέας είχε εγκαταλείψει το θέατρο μετά τον διορισμό του ως ιστοριογράφου του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ' και επέστρεψε μετά από παρότρυνση της Μαντάμ ντε Μαιντενόν, η οποία τον έπεισε να γράψει ένα βιβλικό έργο για τις μαθήτριες του εκπαιδευτικού ιδρύματος που είχε ιδρύσει στο Σαιν-Σιρ. Έτσι, το 1689 έγραψε την Εσθήρ. Το έργο είχε μεγάλη επιτυχία και δύο χρόνια αργότερα έγραψε την Αθαλία, που ήταν το τελευταίο έργο του.
Υπόθεση
Τέταρτη πράξη. Μόλις ο αρχιερέας Ιωδαέ βεβαιώθηκε για την υποστήριξη του Αβενήρ, ο οποίος διοικούσε τον στρατό της Αθαλίας, οπλίζει κρυφά τους Λευίτες και τους υποκινεί, στο όνομα του Θεού τους, να εξεγερθούν εναντίον της βασίλισσας και να αποκαταστήσουν με τη βία τα νόμιμα δικαιώματα του νόμιμου διάδοχου του Οχοζία ανατρέποντάς την. Αποκαλύπτει στον Ιωά ότι είναι απόγονος και διάδοχος των βασιλιάδων του Ιούδα και το θεϊκό σχέδιο για το οποίο προορίζεται, να επαναφέρει τη χώρα στην αληθινή θρησκεία. Οι ιερείς σφραγίζουν τον Ναό και ο Ιωδαέ ανακηρύσσει τον Ιωά ως νέο βασιλιά μπροστά στον λαό.
Πέμπτη πράξη. Όταν η Αθαλία επιτίθεται - έχει περικυκλώσει το Όρος του Ναού με τον μισθοφορικό στρατό της - παρασύρεται σε μια παγίδα από τον «αντάρτη» αρχιερέα Ιωδαέ. Με συνοδεία, μπαίνει στον ναό και βλέπει τον εστεμμένο Ιωά στον θρόνο. Οι μισθοφόροι έχουν ήδη τραπεί σε φυγή όταν η Αθαλία βλέπει το σημάδι στο στήθος του νεαρού βασιλιά, στο σημείο όπου τον χτύπησε το σπαθί της. Ο Ιωδαέ την αφήνει να φύγει και βρίσκει τον θάνατο έξω, από τους Λευίτες, χωρίς κανείς να την υπερασπιστεί.. Ένας από αυτούς αναφέρει στον Ιωδαέ: «Το σπαθί έκανε το καθήκον του».
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Ρακίνα
Αιθανικός μεθυλεστέρας
Ο αιθανικός μεθυλεστέρας ή οξικός μεθυλεστέρας είναι οργανική χημική ένωση, με  μοριακό τύπο C3H6O2, αν και χρησιμοποιούνται περισσότερο οι πιο αναλυτικοί  (ημισυντακτικοί) τύποι: CH3CO<sub href="νερό">2 CH<sub href="θερμοκρασία δωματίου">3 , CH3COOCH<sub href="θερμοκρασία">3  και AcOMe.
Eίναι ο εστέρας που παράγεται από την εστεροποίηση τουαιθανικού οξέος (CH3CO2H) και της μεθανόλης (CH3OH). Στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι εύφλεκτο υγρό με χαρακτηριστική ευχάριστη οσμή, που μοιάζει μ' αυτές από κάποιες κόλλες ή αφαιρετικά βαψίματος νυχιών. Τα χαρακτηριστικά του είναι πολύ όμοια με εκείνα του αιθανικού αιθυλεστέρα. Χρησιμοποιείται ως διαλύτης, ελαφρά πολικός και λιπόφιλος. Είναι διαλυτός στο νερό ως τη συγκέντρωση του 25% σε θερμοκρασία δωματίου (20°C ), αλλά, με την αύξηση της θερμοκρασίας, αυξάνεται πολύ περισσότερο. Δεν είναι σταθερός στην παρουσία ισχυρών υδατικών διαλυμάτων βάσεων ή οξέων, γιατί υδρολύεται. Δεν θεωρείται ως ΠΟΕ.
Εστεροποίηση
Ο αιθανικός μεθυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση εστεροποίησης μεθανόλης (CH3OH) και αιθανικού οξέος (CH3COOH) σε όξινο περιβάλλον :
Αλκυλίωση
Ο αιθανικός μεθυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση αλκυλίωσης αιθανικού νατρίου (CH3COONa) με μεθυλαλογονίδιο (CH3X) :
Ακυλίωση
Ο αιθανικός μεθυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση ακυλίωσης μεθανόλης (CH3OH), με τις ακόλουθες χημικές ενώσεις :
1. Με ακετυλαλογονίδιο (CH3COX):
2. Με άλλον αιθανικό αλκυλεστέρα (μετεστεροποίηση, CH3COOR):
3. Με προπενόνη (CH3CH=C=O):
Σαπωνοποίηση
Ο αιθανικός μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση σαπωνοποίησης με υδροξείδιο του νατρίου (NaOH), σχηματίζοντας αιθανικό νάτριο (CH3COONa) και μεθανόλη (CH3OH) :
Αμμωνιόλυση
Ο αιθανικός μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση αμμωνιόλυσης με αμμωνία (NH3), σχηματίζοντας αιθαναμίδιο (CH3CONH2) και μεθανόλη (CH3OH) :
Αμινόλυση
Πρόκειται για μια παραλλαγή της αμμωνιόλυσης, κατά την οποία χρησιμοποιείται πρωτοταγής ή δευτεροταγής αμίνη (RNH2 ή R2NH, με όχι υποχρεωτικά ίδια τα R), αντί αμμωνίας, σχηματίζοντας N-αλκυλαιθαναμίδιο (CH3CONHR) ή N,N-διαλκυλαιεθαναμίδιο (CH3CONR2), αντιστοίχως, αντί μεθαναμιδίου:
Επίδραση οργανομαγνησιακών ενώσεων
Ο αιθανικός μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση επίδρασης οργανομαγνησιακών ενώσεων (RMgX), σχηματίζοντας μεθυλοκετόνη (RCOCH3) και μεθυλομαγνησιοαλογονίδιο(CH3OMgX) :
Αναγωγή
Ο αιθανικός μεθυλεστέρας δίνει αντιδράσεις οξειδοαναγωγής, σχηματίζοντας μεθανόλη (CH3OH) και αιθανόλη (CH3CH2OH) :
2. Με διυδρογόνο (H2) και νικέλιο (Ni):
Συμπύκνωση
Ο αιθανικός μεθυλεστέρας δίνει χημική αντίδραση συμπύκνωσης με επίδραση νατρίου σε απρωτικούς διαλύτες, σχηματίζοντας βουτανοδιόνη και μεθανολικό νάτριο (CH3ONa) :
Εφαρμογές
Η κύρια εφαρμογή του αιθανικού μεθυλεστέρα είναι ως ένας πτητικός και χαμηλής τοξικότητας διαλύτης για κόλλες, μπογιές και για αφαίρεση της βαφής από νύχια.
Αναφορές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Καρβοξυλικοί εστέρες Κατηγορία:C3
Λούγκο ντι Βιτσέντσα
Το Λούγκο ντι Βιτσέντσα (ιταλικά: Lugo di Vicenza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Evil or Divine - Live in New York City
Evil or Divine - Live in New York City είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2004 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Spitfire Records".
Το συγκεκριμένο άλμπουμ, είχε κυκλοφορήσει σε μορφή DVD το 2003 μέσω της "Spitfire", με τη βιντεοσκόπηση ολόκληρης της συναυλίας στο "Roseland Theater" της Νέας Υόρκης η οποία πραγματοποιήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2002. Η συγκεκριμένη συναυλία έγινε στο πλαίσιο της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Killing the Dragon", ο οποίος είχε κυκλοφορήσει το Μάιο εκείνης της χρονιάς.
Τραγούδια
1. Killing the Dragon (Dio, Bain) - 5:06
2. Egypt (The Chains Are On) / Children of the Sea (Dio, Campbell, Bain, Appice / Dio, Butler Iommi, Ward) - 7:56
3. Push (Dio, Bain, Goldy) - 3:53
5. Rock & Roll (Dio, Bain, Goldy) - 5:12
6. Don't Talk to Strangers (Dio) - 5:49
7. Man on the Silver Mountain (Blackmore, Dio) - 2:24
8. Guitar Solo (Aldrich) - 9:07
9. Long Live Rock and Roll (Blackmore, Dio) - 4:15
10. Fever Dreams (Dio) - 4:09
11. Holy Diver (Dio) - 5:07
12. Heaven and Hell (Dio, Butler, Iommi, Ward) - 6:38
13. The Last in Line (Dio, Campbell, Bain) - 5:44
14. Rainbow in the Dark (Dio, Vampbell, Bain, Appice) - 5:05
15. We Rock (Dio) - 5:16
Θέσεις τσαρτ
Evil or Divine - Live in New York City (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 22 Φεβρουαρίου 2005
Μέλη των Dio
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Evil or Divine - Live in New York City" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dio Κατηγορία:Άλμπουμ του 2005
Αλεξάντερ Στουμπ
Ο Αλεξάντερ Στουμπ (Cai-Göran Alexander Stubb, 1η Απριλίου 1968-) είναι πολιτικός από τη Φινλανδία και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της χώρας από τις 24 Ιουνίου 2014 ως το 2015.
Πρόεδρος του Κόμματος Εθνικού Συνασπισμού από τις 14 Ιουνίου 2014, ο Στουμπ υπηρέτησε ως υπουργός Ευρωπαϊκών Θεμάτων και Διεθνούς Εμπορίου από το 2011 ως το 2014. Υπήρξε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 2004 ως το 2008 και καθηγητής στο Κολέγιο της Ευρώπης. Στη συνέχεια έγινε υπουργός Εξωτερικών, το 2008.
Σπουδές και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Ελσίνκι από δίγλωσση οικογένεια, με τον πατέρα του να είναι σουηδόφωνος και τη μητέρα του να μιλά φινλανδικά. Ο πατέρας του, Γέραν Στουμπ (Göran Stubb) εργάστηκε στο χώρο του επαγγελματικού χόκεϊ επί πάγου και διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος της Ομοσπονδίας Χόκεϊ επί Πάγου της Φινλανδίας από το 1976 ως το 1983. Το 1986 αποφοίτησε από το Λύκειο της Ντεϊτόνα Μπιτς στη Φλόριντα και δύο χρόνια μετά τέλειωσε το Gymnasiet Lärkan του Ελσίνκι. Μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, σπούδασε με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Φέρμαν στην Νότια Καρολίνα και ειδικεύτηκε στις πολιτικές επιστήμες. Έλαβε πτυχίο Μπάτσελορ το 1993. Την επόμενη χρονιά πήρε δίπλωμα στη Γαλλική Γλώσσα και τον Πολιτισμό από τη Σορβόνη στο Παρίσι. Εκτός από σουηδικά και φινλανδικά, ο Στουμπ ομιλεί αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.
Το 1995 έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στα Ευρωπαϊκά Θέματα από το Κολέγιο της Ευρώπης στο Βέλγιο. Εν συνεχεία έκανε διδακτορικό στη διεθνή πολιτική από το London School of Economics and Political Science και το πήρε το 1999. Εργάστηκε επίσης ως ερευνητής στο Υπουργείο Εξωτερικών. Το 2000 έγινε καθηγητής στο Κολέγιο της Ευρώπης και την επόμενη χρονιά ανέλαβε σύμβουλος του τότε προέδρου της Κομισιόν, Ρομάνο Πρόντι.
Είναι παντρεμένος με τη γεννημένη στη Βρετανία δικηγόρο Σουζάνε Ίνες. Έχουν 2 παιδιά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 2004 ήταν υποψήφιος στις Ευρωεκλογές και εξελέγη ευρωβουλευτής (υπηρέτησε για το διάστημα 2004 ως 2008).
Στις 4 Απριλίου 2008 ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών και είναι υπέρ της ένταξης της χώρας του στο ΝΑΤΟ. Ως υπουργός άσκησε την προεδρία του ΟΑΣΕ από τις 5 Απριλίου 2008 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2008.
Το 2011 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής. Στις εκλογές εκείνες το μεγαλύτερο κόμμα στη Βουλή έγινε το δικό του και ο Στουμπ ανέλαβε υπουργός Ευρωπαϊκών Θεμάτων και Διεθνούς Εμπορίου από το 2011 ως το 2014.
Συγγραφικό έργο
Εκτός από άρθρα, έχει συγγράψει και 9 βιβλία για την ΕΕ.
Πρωθυπουργία (2014–15)
Όταν ο Γίρκι Κατάινεν ανακοίνωσε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία και από την ηγεσία του Κόμματος Εθνικού Συνασπισμού, ο Στουμπ γνωστοποίησε την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος για τη θέση. Στο συνέδριο του κόμματος, που έγινε τον Ιούνιο του 2014, εξελέγη πρόεδρος, επικρατώντας των αντιπάλων του, Πάουλα Ρίσικο και Γιαν Βαπαβούορι. Σχημάτισε πεντακομματική κυβέρνηση συνασπισμού και διορίστηκε επίσημα ως πρωθυπουργός στις 24 Ιουνίου 2014. Μετά την ήττα του στις βουλευτικές εκλογές του 2015, τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Γιούχα Σίπιλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Φινλανδίας
Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1852)
Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου υπογράφηκε στις 8 Μαΐου 1852, μετά το πέρας του Πρώτου Πολέμου του Σλέσβιχ. Η συγκεκριμένη διεθνής συνθήκη αποτελούσε αναθεώρηση προγενέστερου πρωτοκόλλου, το οποίο είχε επικυρωθεί στις 2 Αυγούστου 1850, από τις σημαντικότερες γερμανικές κρατικές οντότητες, την Αυστρία και την Πρωσία. Το δεύτερο Πρωτόκολλο του Λονδίνου έγινε αποδεκτό από τις πέντε σημαντικότερες ευρωπαϊκές δυνάμεις, την Αυστρία, τη Γαλλία, την Πρωσία, τη Ρωσία, καθώς και το Ηνωμένο Βασίλειο, όπως επίσης και τις σημαντικότερες βαλτικές δυνάμεις, τη Δανία και τη Σουηδία.
Το Πρωτόκολλο επιβεβαίωνε την ακεραιότητα των εδαφών της Δανίας ως «ευρωπαϊκή αναγκαιότητα και αρχή». Αναλόγως, τα δουκάτα του Σλέσβιχ (Δανικό φέουδο), του Χόλσταϊν και του Λάουενμπουργκ (Γερμανικά φέουδα) προσαρτήθηκαν μέσω προσωπικής ένωσης από το Βασίλειο της Δανίας. Ωστόσο, ο Φρειδερίκος Ζ΄ της Δανίας ήταν άτεκνος, με αποτέλεσμα μια μεταβολή ως προς τη δυναστεία να είναι προσεχής και οι γραμμές διαδοχής των δουκάτων και της Δανίας να διαφοροποιηθούν. Το γεγονός αυτό σήμαινε πως, αντιθέτως ως προς το Πρωτόκολλο, ο νέος Βασιλέας της Δανίας δεν θα ήταν, επίσης, Δούκας του Χόλσταϊν και Δούκας του Λάουενμπουργκ. Για τον συγκεκριμένο λόγο, η γραμμή διαδοχής των δουκάτων τροποποιήθηκε. Επιπλέον, επιβεβαιώθηκε πως τα δουκάτα θα παρέμεναν ως ανεξάρτητες οντότητες, καθώς και πως το Σλέσβιχ δεν θα είχε μεγαλύτερη συνταγματική σχέση με τη Δανία, συγκριτικά με το Χόλσταϊν.
Οι μεγάλες δυνάμεις επιθυμούσαν, αρχικώς, να διασφαλίσουν, μέσω της εκ μέρους τους εγγύησης της εδαφικής ακεραιότητας της Δανίας, πως το στρατηγικής σημασίας λιμάνι του Κίελου δεν θα έπεφτε στα χέρια των Πρώσων. Έντεκα χρόνια αργότερα, η συγκεκριμένη συνθήκη αποτέλεσε την αφορμή για το ξέσπασμα του Γερμανικού-Δανικού Πολέμου του 1864. Η Πρωσία και Αυστρία διακήρυξαν πως η Δανία είχε παραβιάσει το Πρωτόκολλο μέσω της έκδοσης του Νοεμβριανού Συντάγματος, το οποίο υπεγράφη από τον Χριστιανό Θ΄ της Δανίας, στις 18 Νοεμβρίου 1863. Έπειτα από μια αρχική περίοδο από κοινού Αυστριακής και Πρωσικής διοίκησης, το Κίελο, τελικώς, παραχωρήθηκε στην Πρωσία, το 1867.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωτόκολλα του Λονδίνου Κατηγορία:19ος αιώνας στη Δανία Κατηγορία:19ος αιώνας στη Γερμανία Κατηγορία:Πόλεμοι του Σλέσβιχ
Λουζιάνα Κόνκο
Η Λουζιάνα Κόνκο (ιταλικά: Lusiana Conco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Λίζε Πρόκοπ
Η Λίζε Πρόκοπ (Liese Prokop, 27 Μαρτίου 1941 — 31 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Αυστριακή αθλήτρια του στίβου, αργυρή Ολυμπιονίκης του πεντάθλου, το 1968 στο Μεξικό.
Γεννήθηκε στη Βιέννη και το 1965 παντρεύτηκε τον πρώην προπονητή της, Gunnar Prokop. Στις 5 Οκτωβρίου του 1969, κατέρριψε στη Βιέννη το παγκόσμιο ρεκόρ στο πένταθλο. Στη συνέχεια ακολούθησε πολιτική καριέρα στην Κάτω Αυστρία. Από το 2004 μέχρι το θάνατό της, το 2006, ήταν υπουργός Εσωτερικών της Αυστρίας. Πέθανε ξαφνικά από ρήξη αορτής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί Κατηγορία:Αυστριακοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αυστριακοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας
Η Παλμέιρας είναι ένα από τους πετυχημένους βραζιλιάνικους συλλόγους στο ποδόσφαιρο. Η ομάδα έχει κερδίσει 11 εθνικά πρωταθλήματα ούσα η πολυνίκης του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος.
Οι διεθνείς επιτυχίες της ομάδας περιλαμβάνουν τρία Κόπα Λιμπερταδόρες. Η Παλμέιρας κατέκτησε το Κόπα Λιμπερταδόρες το 1999 κερδίζοντας την Ντεπορτίβο Κάλι από την Κολομβία, το 2020 όταν κέρδισε τη βραζιλιάνικη Σάντος. και το 2021 την Φλαμένγκο. Ακόμα, το 1951 η Παλμέιρας κέρδισε το διεθνές Κόπα Ρίο, κερδίζοντας τη Γιουβέντους της Ιταλίας. Το 1999, η ομάδα ανακηρύχθηκε «πρωταθλήτρια του αιώνα» στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο. Το 1999, στην Ιαπωνία διεκδίκησε το διηπειρωτικό κύπελλο αλλά ηττήθηκε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1–0). Το 2016 κατάφερε μετά από 22 χρόνια να κατακτήσει την κορυφή της Βραζιλίας και το 2018 κατέκτησε το 10ο πρωτάθλημα, όντας η πρώτη ομάδα που ξεπερνά τα 10 πρωταθλήματα στη Βραζιλία.
Η μισητή αντίπαλος της Παλμέιρας είναι η Κορίνθιανς. Με την ονομασία Derby Paulista (στα πορτογαλικά) θεωρείται το μεγαλύτερο ντέρμπι στην πολιτεία του Σάο Πάολο. Το ειδησεογραφικό πρακτορείο CNN κατέταξε το Derby Paulista ως το ένατο σπουδαιότερο ντέρμπι στον κόσμο και δεύτερο σε όλη την ήπειρο της Αμερικής.
Εστάδιο Παλέστρα Ιτάλια (1917-2010)
Το Εστάδιο Παλέστρα Ιτάλια ήταν η έδρα της Παλμέιρας από το 1917 μέχρι και το 2010. Το γήπεδο ήταν επίσης γνωστό ως Παρκέ Αντάρκτικα διότι ο χώρος ήταν ένα πάρκο που φτιάχτηκε από την Antarctica Paulista Brewing Company στην αρχή του προηγούμενου αιώνα, προτού αποκτηθεί από την Παλμέιρας το 1920. Στο παρελθόν η χωρητικότητα του σταδίου ήταν μέχρι 35.000 θεατές. Εντούτοις, παρ' όλο που οι κεντρικές εξέδρες διευρύνθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του '90, το στάδιο μπορούσε να χωρέσει 27,640 θεατές εξαιτίας κανονισμών που αφορούσαν τη βελτίωση της ασφάλειας και της άνεσης. Ήταν από τα σημαντικότερα στάδια στη Βραζιλία, αν αναλογιστεί κανείς τον αριθμό των καθοριστικών και σημαντικών αναμετρήσεων που έλαβαν μέρος στο Παλέστρα Ιτάλια. Κάποια από τα ματς που έλαβαν μέρος στο γήπεδο ήταν ο τελικός του Κόπα Λιμπερταδόρες το 1999, ο τελικός του Κόπα Μερκοζούρ το 1998, 1999 και 2000, ο τελικός του Κυπέλλου Βραζιλίας το 1996 όπως και διάφοροι τελικοί των τοπικών πρωταθλημάτων Σάο Πάολο.
Ο τελευταίος επίσημος αγώνας ήταν για ένα ματς πρωταθλήματος απέναντι στην Γκρέμιο στις 22 Μαΐου 2010 ενώ ο τελευταίος αγώνας ήταν ένα φιλικό απέναντι στην Μπόκα Τζούνιορς στις 9 Ιουλίου 2010. Το Παλέστρα Ιτάλια κατεδαφίστηκε έτσι ώστε να ανεγερθεί το Allianz Parque, η σημερινή έδρα της Παλμέιρας.
Allianz Parque (2014–σήμερα)
Το Allianz Parque άνοιξε τον Νοέμβριο του 2014 έχοντας 43.713 θέσεις, με τις 25.395 να είναι στο κάτω τμήμα, τις 14.888 στο άνω τμήμα και άλλες 3.430 στις σουίτες. Το πρώτο επίσημο παιχνίδι διεξήχθη στις 19 Νοεμβρίου 2014 ανάμεσα στην Παλμέιρας και τη Σπορτ Ρεσίφε για το πρωτάθλημα Βραζιλίας, με την Παλμέιρας να ηττάται 2–0. Στις 14 Ιουνίου 2015, η Παλμέριας κέρδισε τη Φλουμινένσε με 2–1 για το πρωτάθλημα Βραζιλίας.
Ρόστερ
Τελευταία ενημέρωση: 15 Ιουλίου 2019
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1914  Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι διασποράς
1937
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1937 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Φλαβία Ιουλία Κωνσταντία
Η Φλαβία Ιουλία Κωνσταντία, λατιν. Flavia Julia Constantia (μετά το 293 - π. 330) από τη Δυναστεία του Κωνσταντίνου ήταν Αυτοκράτειρα ως σύζυγος του Λικινίου συναυτοκράτορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Κωνστάντιου Α΄ Χλωρού συναυτοκράτορα και της δεύτερης συζύγου του Φλαβίας Μαξιμιανής Θεοδώρας, κόρης της Ευτροπίας και κάποιου από τους δύο συζύγους της, τού Αφράνιου Αννιβαλιανού επάρχου τού πραιτωρίου ή τού Μαξιμιανού Αυτοκράτορα.
Τα επόμενα έτη η Κωνσταντία έζησε στην Αυλή τού αδελφού της, λαμβάνοντας τιμές, όπως ο τίτλος της ευγενεστάτης γυναικός (nobilissima femina). Η Κωνσταντίνα ήταν η ευνοούμενη αδελφή τού Αυτοκράτορα και απόδειξη γι' αυτό είναι, ότι εκείνος έκοψε νομίσματα με τη μορφή της, με την επιγραφή Constantia soror (αδελφή) Constantini Avg[usto]. Μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό και υποστήριξε την άποψη του Αρείου στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια το 325.
Η πόλη Κωνστάντσα της Ρουμανίας ονομάστηκε προς τιμήν της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γάιο Βαλέριο Λικινιανό Λικίνιο συναυτοκράτορα και είχε τέκνο:
Επιχείρηση Chariot
Η κωδική ονομασία Επιχείρηση Chariot αναφέρεται στην αμφίβια επιχείρηση που πραγματοποίησε το Βασιλικό Βρετανικό Ναυτικό σε συνεργασία με το Σώμα Βρετανών Κομμάντος κατά των ναυπηγοεπισκευαστικών εγκαταστάσεων που είχαν κατασκευάσει οι Γερμανοί στην υπό κατοχή γαλλική πόλη Σεν Ναζέρ. Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Μικτού Επιτελείου (Combined Operations Command) στις 28 Μαρτίου 1942 και ο στόχος της επιτεύχθηκε, αν και οι απώλειες των Βρετανών σε έμψυχο και άψυχο υλικό ήταν βαριές.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η πόλη Σεν Ναζέρ βρίσκεται κοντά στις εκβολές του Λίγηρα και, το 1942, είχε πληθυσμό περίπου 50.000 κατοίκων. Λόγω της άμεσης γειτνίασής του με τον Ατλαντικό Ωκεανό η πόλη είχε (και έχει) σημαντική ιστορία ως πόλη αλιέων αλλά και ναυπηγικών εγκαταστάσεων. Μεταξύ άλλων, τα ναυπηγεία του Σεν Ναζέρ είχαν κατασκευάσει και το υπερωκεάνειο "Normandie" (1935) - κατασκευάστηκαν και άλλα υπερωκεάνεια στα ναυπηγεία αυτά, όπως το "Queen Mary II" (1969) και διέθεταν τη μεγαλύτερη ξηρή δεξαμενή (dry dock) παγκοσμίως. Οι Ναζί διαβλέποντας τη χρησιμότητα των ήδη υπαρχουσών εγκαταστάσεων, απέστειλαν την Οργάνωση Τοτ, η οποία κατασκεύασε μια οχυρή βάση υποβρυχίων, καλυμμένη με οροφή από μπετόν πάχους εννέα μέτρων. Η κατασκευή αυτή ήταν απρόσβλητη από οποιαδήποτε βόμβα της εποχής.
Εκκινώντας από τη βάση αυτή, τα γερμανικά "U-boote" (υποβρύχια μείωναν κατά πολύ την απόσταση που έπρεπε να διανύσουν από αντίστοιχα γερμανικά λιμάνια, όπως το Κίελο, για να φθάσουν στον Ατλαντικό. Αυτό το γεγονός αποτελούσε σημαντική απειλή για τη Βρετανία και τις θαλάσσιες μεταφορές της, χάρη στις οποίες επιζούσε ως χώρα.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε σημαντικά όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Τίρπιτς και, τον Ιανουάριο του 1942 το σκάφος απέπλευσε από το Κίελο κατευθυνόμενο στα Νορβηγικά φιόρδ. "Δίδυμο" σκάφος του βυθισμένου Βίσμαρκ, δεν είχε αντίπαλο από πλευράς Βρετανικού Στόλου. Το μόνο σκάφος που θα ήταν ικανό να αναμετρηθεί με το γερμανικό θα ήταν το Χουντ (HMS Hood), το οποίο όμως είχε βυθιστεί στη ναυμαχία με το "Βίσμαρκ". Η βάση του Σεν Ναζέρ ως ορμητηρίου του Τίρπιτς, παράλληλα με τα υποβρύχια, αποτελούσε μια επιπλέον απειλή για τους Βρετανούς, οι οποίοι έτρεμαν στην ιδέα να βρεθεί νηοπομπή τους μπροστά στο γερμανικό σκάφος. Από την άλλη, αν το Τίρπιτς επιχειρούσε στον Ατλαντικό, το μόνο λιμάνι στις ακτές του ωκεανού στο οποίο θα μπορούσε να καταφύγει ήταν αυτό του Σεν Ναζέρ. Το σκεπτικό στο οποίο βασίστηκε η στοχοθεσία της επιχείρησης ήταν απλό: Αν το Γερμανικό πολεμικό Ναυτικό έχανε τις εγκαταστάσεις του Σεν Ναζέρ, ήταν μάλλον απίθανο να έστελνε για επιχειρήσεις στον Ατλαντικό το μεγαλύτερο πολεμικό σκάφος του.
Η προετοιμασία
Ήδη από τις αρχές του 1942 η δεξαμενή του Σεν Ναζέρ είχε γίνει στόχος βρετανικών αεροπορικών επιδρομών, αλλά ως στόχος αποδείχτηκε ιδιαίτερα δύσκολος: Η άμεση γειτνίασή του με κατοικημένες περιοχές σήμαινε ότι η RAF έπρεπε να χρησιμοποιήσει βαρέα βομβαρδιστικά για βομβαρδισμό υψηλής ακρίβειας. Την εποχή εκείνη, όμως, συσκευές, βόμβες και σκάφη για παρόμοιο βομβαρδισμό δεν ήταν διαθέσιμα. Επιχείρηση δια ξηράς ήταν, επίσης, ιδιαίτερα δύσκολο να πραγματοποιηθεί σε μια κατεχόμενη χώρα και εναντίον στόχου με πολύ καλές αμυντικές εγκαταστάσεις: Το λιμάνι και η δεξαμενή δεν ήσαν στην ακτή του Ατλαντικού, αλλά βρίσκονταν πέντε περίπου μίλια από τις εκβολές του Λίγηρα και πάνω στις όχθες του, πράγμα που σήμαινε ότι αποβατικά σκάφη που θα τολμούσαν να πλησιάσουν στην ακτή θα επισημαίνονταν άμεσα και θα αντιμετωπίζονταν ανάλογα από τις ισχυρές παράκτιες πυροβολαρχίες.
Όταν, το 1942, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστων Τσώρτσιλ ζήτησε από τις ένοπλες δυνάμεις του να μελετήσουν εκ νέου το πρόβλημα του Τίρπιτς, το αίτημα είχε πλέον ως παραλήπτη τον νέο επικεφαλής του Μικτού Επιτελείου Λόρδο Λούις Μαουντμπάττεν, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον Σερ Ρότζερ Κέιζ (Sir Roger Keyes). Ο Μαουντμπάττεν άρχισε να εξετάζει τρόπους προσβολής της δεξαμενής και κατέληξε σε νέο συμπέρασμα: Κατά τον μήνα Μάρτιο οι παλίρροιες στην περιοχή ήταν ιδιαίτερα ισχυρές, γεγονός που σήμαινε ότι ένα μικρό σκάφος χωρίς καρένα θα μπορούσε να πλησιάσει εύκολα μέσω των αμμωδών διόδων χωρίς να ακολουθήσει τη διαδρομή της κανονικής ναυσιπλοΐας. Εδώ προέκυπτε νέο πρόβλημα: Τα μόνα σκάφη που διέθετε η Βρετανία χωρίς καρένα ήταν μερικά μικρά φέρι, τα οποία όμως δεν ήταν ούτε τόσο ελαφρά κι ευέλικτα ούτε τόσο ισχυρά ώστε να μπορούν να μεταφέρουν μεγάλο φορτίο εκρηκτικών.