cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βινυλυδροϋπεροξείδιο
Παραγωγή
Πιο συγκεκριμένα, το βινυλυδροϋπεροξείδιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση οξυγόνου σε βινυλολίθιο ή βινυλομαγνησιοαλογονίδιο (CH3MgX), ακολουθούμενη από υδρόλυση:
ή
Εναλλακτικά, υπάρχει δυνατότητα παραγωγής βινυλυδροϋπεροξειδίου με επίδραση Hg2+ σε αιθίνιο, ακολουθούμενη από επίδραση υπεροξειδίου του υδρογόνου:
Αυτοδιάσπαση
Το βινυλυδροϋπεροξείδιο είναι ασταθές και αυτοδιασπάται με εξώθερμη αντίδραση. Σε αραιά διαλύματα σχηματίζει ελεύθερες ρίζες CH2=CHO• και •OH, που μπορούν να προκαλέσουν την έναρξη σειράς αντιδράσεων πολυμερισμού. Σε χημικά καθαρή μορφή μπορεί να χρειαστεί κάποια θερμότητα για την έναρξη της διαδικασίας, αλλά χρειάζεται προσοχή, γιατί η επιπλέον θερμότητα που παράγεται από την εξώθερμη διάσπαση κάνει τη διάσπαση αυτοεπιταχυνόμενη. Γενικά, έχουμε τις ακόλουθες αντιδράσεις διάσπασης:
Επειδή η τελευταία παραγώμενη αιθενόλη ταυτομερίζεται σε αιθανάλη, που είναι εύκολα οξειδώσιμη σε αιθανικό οξύ, το τελευταίο είναι και το πιθανότερο τελικό προϊόν:
Παραγωγή εποξειδίων από αλκένια
Οξειδώνει αλκένια στα αντίστοιχα εποξείδια. Για παράδειγμα, οξειδώνει αιθένιο σε οξιράνιο: σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Ethylene_oxide.svg|44x44εσ|Οξιράνιο
Αναγωγή σε αιθανόλη
Ανάγεται (τελικά) σε αιθανόλη από λιθιοαργιλιοϋδρίδιο:
Μετατροπή σε αιθενόνη
Με επίδραση ισχυρής βάσης, όπως το υδροξείδιο του καλίου, το βινυλυδροϋπεροξείδιο μπορεί να μετατραπεί σε αιθενόνη και νερό, μέσω ανασχηματισμού Kornblum–DeLaMare:
Πηγές
Κατηγορία:Οργανικά υπεροξείδια Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Τυπικοί υδατάνθρακες Κατηγορία:C2
Γκροστανκιάν
Το Γκροστανκιάν (Γκρόστενχεν, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Τένχεν/Γκροστένσε) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία, που βρίσκεται μεταξύ του Μετς και του Στρασβούργου.
Γκρουντβιλέρ
Το Γκρουντβιλέρ (Γκρουντβάιλερ, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Γκρέντβιλερ) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Γκροστανκιάν
Ιστορία
Ο πληθυσμός της το 1999 ήταν 569 άτομα.
Μία βάση της Βασιλικής Καναδικής Αεροπορίας (RCAF), ο σταθμός RCAF Γκροστανκιάν, βρισκόταν εδώ από το 1952 έως το 1964. Μετά την αναχώρηση της RCAF, το αεροδρόμιο έκλεισε από τους Γάλλους. Οι εγκαταστάσεις εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται από τις Γαλλικές Ένοπλες Δυνάμεις για στρατιωτικές ασκήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Κολομβίας
Η Κατεγορία Πριμέρα Α (ισπανικά: Categoría Primera A, ), γνωστή και ως Liga BetPlay Dimayor, για εμπορικούς σκοπούς, είναι το επαγγελματικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Κολομβίας. Αποτελεί την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση της χώρας και βρίσκεται στην πρώτη θέση στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κολομβίας. Το πρωτάθλημα κατέλαβε την 11η θέση από το IFFHS στον κατάλογο του The Strongest National League in The World 2015 και την τρίτη θέση στη Νότια Αμερική.
Μετέχουν συνολικά είκοσι ομάδες στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος. Η Ντιβισιόν Μαγιόρ ντελ Φούτμπολ Προφεσιονάλ Κολομπιάνο (División Mayor del Fútbol Profesional Colombiano), γνωστή και ως DIMAYOR, αποτελεί τη διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος, όπως και της δεύτερης κατηγορίας.
Πολυνίκης με 17 πρωταθλήματα είναι η Ατλέτικο Νασιονάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κολομβίας Κολομβίας
Άγιος Ιωάννης Αφιάρτη Καρπάθου
Ο Άγιος Ιωάννης Αφιάρτη είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Καρπάθου στα Δωδεκάνησα. Σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό ενός κατοίκου.
Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι κτισμένος σε υψόμετρο 111 μέτρων και βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού, σε απόσταση 14,5 χλμ. νοτιοδυτικά από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια) και 7,5 χλμ ΝΔ. από τους Μενετές. Η περιοχή ανατολικά του χωριού και μέχρι τον Κήπο Αφιάρτη έχει χαρακτηριστεί καταφύγιο άγριας ζωής, ενώ σε κοντινή απόσταση υπάρχει αιολικό πάρκο. Ως οικισμός επίσημα αναφέρεται το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μενετών της επαρχίας Καρπάθου, με πληθυσμό 48 κατοίκων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ο Άγιος Ιωάννης ανήκει στην τοπική κοινότητα Μενετών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του δήμου Καρπάθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Ιωάννης Πισκάτορ
Ο Ιωάννης Πισκατόρ ή Γιοχάνες Φίσερ (λατ. Iohannes Piscator, γερμ. Johannes Fischer, 27 Μαρτίου 1546 – 26 Ιουλίου 1625) ήταν Γερμανός μεταρρυθμιστής θεολόγος, γνωστός ως μεταφραστής της Βίβλου και συγγραφέας πολλών θεολογικών έργων. Υπάρχει κάποια σύγχυση μεταξύ των μελετητών ως προς το εάν υπήρξαν δύο ή περισσότερα πρόσωπα με το ίδιο ονοματεπώνυμο.
Βίος
Ο Πισκάτορ γεννήθηκε στο Στρασβούργο και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Τυβίγγης. Διορίσθηκε καθηγητής της θεολογίας στη γενέτειρά του το 1573. Ο εκλέκτορας του Παλατινάτου Φρειδερίκος Γ΄ συνάντησε αντίδραση όταν επεχείρησε να τον διορίσει στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το 1574 και έτσι ο Πισκάτορ ανέλαβε για λίγο μια θέση στη σχολή προετοιμασίας (Paedagogium) στη Χαϊδελβέργη.
Αφού πέρασε ως διδάσκοντας από τρεις ακόμα σχολές, κατέληξε και σταδιοδρόμησε ως καθηγητής στην Ακαδημία του Χέρμπορν, στην Έσση, από το 1584 μέχρι τον θάνατό του εκεί το 1625. Εκεί μπόρεσε να προωθήσει πλήρως την παιδαγωγική του, βασισμένη στη ραμιστική φιλοσοφία.
Το έργο του
Ο Πισκάτορ συνέγραψε στη λατινική γλώσσα συγκεντρωτικά σχόλια πρώτα για την Καινή Διαθήκη (1595-1609) και κατόπιν για την Παλαιά Διαθήκη (1612, 1618). Από την άλλη, μετέφρασε την Αγία Γραφή στη γερμανική γλώσσα (1605-1619), ενώ στο ενδιάμεσο συνέγραψε το Anhang des herbonischen biblischen Wercks (1610), έργο αξιοσημείωτο για τον πλούτο του αρχαιολογικού, ιστορικού και θεολογικού υλικού που περιέχει.
Επιπλέον έγραψε πάμπολλα συγγράμματα φιλοσοφίας, φιλολογίας και θεολογίας, από τα οποία χρησιμοποιήθηκε ίσως περισσότερο το Aphorismi doctrinæ christianæ (1596).
Θεολογία
Η σημαντικότερη θεολογική θέση του Πισκάτορ ήταν η αντίθεσή του στο δόγμα της «ενεργού υπακοής» του Χριστού, δηλαδή στο ότι «οποιοσδήποτε αρνείται ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν υποκείμενος στον Νόμο, αρνείται το ανθρώπινο μέρος της υποστάσεώς του».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:Αρμινιανισμός
Γκεμπεστρόφ
Το Γκεμπεστρόφ (Γκέμπεσντορφ) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Γκεμπενούζ
Το Γκεμπενούζ (Γκεμπενχάουζεν) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Γεγονότα Οκτωβρίου 2018
14 Οκτωβρίου
(AP)
Πολιτική και εκλογές
24 Οκτωβρίου
Αρχίζει τις εκπομπές του o νέος πανελλαδικής εμβέλειας τηλεοπτικός σταθμός Open TV.
28 Οκτωβρίου
(Radio Free Europe/Radio Liberty)
31 Οκτωβρίου
10
Άνω Γλυκόβρυση Λακωνίας
Η Άνω Γλυκόβρυση είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λυκόβρυσης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Οιτύλου, του δήμου Ευρώτα, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου-Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Άνω Γλυκόβρυση είναι οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στην περιοχή του Έλους πάνω από τον Λακωνικό κόλπο, στις βόρειες υπώρειες της κορυφής «Κούρκουλα» (916 μ.) και κοντά στους Μολάους, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 220. Απέχει 57 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γλυκόβρυσης του νομού Λακωνίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γλυκόβρυσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Έλους. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Έλους και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευρώτα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ευρώτα
Περσίντα Νενάντοβιτς
Η Περσίντα Νενάντοβιτς (Персида Ненадовић  ; 15 Φεβρουαρίου 1813 – 29 Μαρτίου 1873) ήταν πριγκηπική σύζυγος της Σερβίας ως σύζυγος του Αλεξάντερ Καρατζόρσεβιτς, ο οποίος κυβέρνησε το Πριγκιπάτο της Σερβίας από την εκλογή του στις 14 Σεπτεμβρίου 1842 έως την παραίτηση του στις 24 Οκτωβρίου 1858. Ήταν η μητέρα δέκα παιδιών, συμπεριλαμβανομένου του μελλοντικού βασιλιά Πέτρου Α' της Σερβίας, που ανέβηκε στο θρόνο μετά τη δολοφονία του Βασιλιά Αλεξάνδρου Α ', του τελευταίου ηγεμόνα της δυναστείας Ομπρενόβιτς (τους παραδοσιακούς αντιπάλους των Καραγεώργεβιτς).
Οικογένεια και γάμος
Η Περσίντα Νενάντοβιτς γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1813 στην Μπρανκόβινα, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (τώρα Σερβία), κόρη του Βοεβόδα (διοικητής) Τζεβρέμ Νενάντοβιτς (1793-1867) και της Γιοβάνκα Μιλοβάνοβιτς (1792-1880). Ο παππούς της από την πλευρά του πατέρα της ήταν ο Γιάκοβ Νενάντοβιτς, ο πρώτος Σέρβος Υπουργός Εσωτερικών της Επαναστατικής Σερβίας, ο παππούς της από την πλευρά της μητέρας της, ο Μλάντεν Μιλοβάνοβιτς, ήταν ο πρώτος Υπουργός Άμυνας.
Την 1η Ιουνίου 1830 στο Χότιν της Βεσσαραβίας, σε ηλικία 17 ετών, παντρεύτηκε τον Αλεξάντερ Καραγεώργεβιτς, γιο του Καραγιώργη Πέτροβιτς και την Γιελεένα Γιοβάνοβιτς. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1842, ο Αλέξανδρος εξελέγη ως πρίγκιπας της Σερβίας, ο οποίος διαδέχθηκε τον εκθρονισμένο πρίγκιπα Μίλο Ομπρένοβιτς και ο ίδιος έγινε ο πρώτος κυβερνήτης Καραγεώργεβιτς. Από εκείνη την ημερομηνία μέχρι την παραίτησή του, η Περσίντα είχε τον τίτλο πριγκίπισσα της Σερβίας.
Το 1858, ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος ήρθε σε σύγκρουση με μέλη του Συμβουλίου, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να παραιτηθεί υπέρ του Μίλο Ομπρένοβιτς, ο οποίος επέστρεψε στην εξουσία για δεύτερη φορά. Μετά την παραίτηση του Αλεξάνδρου, η Περσίντα και η οικογένειά της αποσύρθηκαν στην Τιμισοάρα. Γέννησε συνολικά 10 παιδιά, έξι από τα οποία έζησαν μέχρι την ενηλικίωση.
Απόγονοι
Τα παιδιά του Αλέξανδρου και της Περσίντας:
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στο [[Oplenac|Όπλενατς, τόπος ταφής της πριγκίπισσας Περσίντα και πολλών μελών της οικογένειάς της]]
Γκεμπλάνζ-λε-Ντιέζ
Το Γκεμπλάνζ-λε-Ντιέζ (Γκίμπλινγκεν) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Περσίντα Νενάντοβιτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σερβίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γκεμπλάνζ-λε-Ντιέζ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Κατάλογος πρωθυπουργών της Αλβανίας
Ο παρόν κατάλογος περιλαμβάνει τους διατελέσαντες κυβερνήτες και πρωθυπουργούς της Αλβανίας από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας το 1912.
Βεντσέσλαος του Κρόσνο
Ο Βεντσέσλαος, πολων. Wacław krośnieński (π. 1391 - πριν τις 4 Φεβρουαρίου 1431) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ (1397-1412, με τον αδελφό του), κυβερνήτης του Γκλόγκουφ (1412-17, με τους αδελφούς του) και κυβερνήτης του Κρόσνο Οντζάνσκιε, Σβιεντόμπσιν & Μπυτνίτσα (από το 1417).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ερρίκου Η΄ του Σπουργίτη δούκα του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ και της Αικατερίνης των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν, κόρης του Βλάντισλαφ Β΄ δούκα του Οπόλε.
Τον πατέρα του, που απεβίωσε το 1397, τον διαδέχθηκαν ο Βεντσέσλαος και οι τρεις μεγαλύτεροι αδελφοί του από κοινού. Κηδεμόνας έγινε η μητέρα του και όλοι εγκαταστάθηκαν στο Κοζούχουφ, που μαζί με τη Ζιελόνα Γκούρα ήταν το μερίδιο της χήρας (oprawa wdowia). Ο Ροβέρτος Α΄ δούκας της Λεγκνίτσα ανέλαβε επίτροπος ως το 1401, οπότε ενηλικιώθηκε ο πρωτότοκος Ιωάννης Α΄ και ανέλαβε την εξουσία του δουκάτου και την επιτροπεία των μικρότερων αδελφών του.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Γλώσσα Ινάγκτα Παρτίντο
Η Ινάγκτα Παρτίντο (Ισαρόγκ Άγκτα) είναι σχεδόν εξαφανισμένη γλώσσα Μπικόλ που ομιλείται από μια ημινομαδική φυλή κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, την Άγκτα (Νεγρίτο) από τις Φιλιππίνες. Ζουν στο όρος Ισαρόγκ ανατολικά της πόλης Νάγκα.
Σύμφωνα με τον Λόμπελ (2013:68), δεν υπάρχουν ομιλητές της Ινάγκτα Παρτίντο κάτω των 60 ετών. Είναι ετοιμοθάνατη γλώσσα. Ο Εθνολόγος αναφέρει μια έκθεση από το 2000, η οποία δήλωνε ότι υπήρχαν πέντε ομιλητές από έναν εθνικό πληθυσμό περίπου 1.000 ατόμων.
Η Ινάγκτα Παρτίντο έχει δανειστεί πολλές λέξεις από τις γλώσσες Μπικόλ όπως οι Μπικόλ Νάγκα και Μπικόλ Παρτίντο, αλλά έχει μη-Μπικόλ υπόστρωμα (Λόμπελ 2013:69).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες των Φιλιππίνων
Προεδρικές εκλογές του Κοσόβου (2016)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Κοσσυφοπέδιο στις 26 Φεβρουαρίου 2016. Αρχικά είχαν προγραμματιστεί για το 2013 μετά τις συνταγματικές αλλαγές που αναμενόταν να περάσουν έπειτα από τον συμβιβασμό που επιτεύχθηκε μετά τις έμμεσες εκλογές του 2011. Ωστόσο, στις 6 Ιουλίου 2012 το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι η προεδρική θητεία δεν θα μπορούσε να διακοπεί με αυτόν τον τρόπο.
Εκλογικό σύστημα
Προκειμένου να εκλεγεί, ένας υποψήφιος έπρεπε να λάβει τουλάχιστον 80 ψήφους στους δύο πρώτους γύρους ψηφοφορίας, που ισοδυναμούν με τα δύο τρίτα των 120 μελών της Συνέλευσης. Στον τρίτο γύρο, η απαίτηση μειώθηκε σε απλή πλειοψηφία 60 ψήφων.
Παραπομπές
2016
Κορράδος Δ΄ ο Πρεσβύτερος
Ο Κορράδος Δ΄ ο Πρεσβύτερος, πολων. Konrad IV Starszy (π. 1384 - 9 Αυγούστου 1447) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Ολεσνίτσα, Κόζλε, ημίσεως Μπύτομ & ημίσεως Στσινάβα (1412-16, με τους αδελφούς του), Κάντυ, Μπιερούτουφ, Πρύντνικ & Σύτσουφ (από το 1416, μόνος του) και επίσκοπος του Βρότσλαφ & δούκας της Νύσα (από το 1417).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κορράδου Α΄ του Γηραιού, δούκα της Ολεσνίτσα/Ελς και της Γιούντιτ/Γκούτας. Και οι πέντε γιοί τους λεγόταν Κορράδοι.
Αν και ήταν ο πρώτος γιος και μπορούσε να κληρονομήσει το δουκάτο, ο Κορράδος Δ΄ επέλεξε να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Προωθήθηκε γοργά στην ιεραρχία του κλήρου: το 1399 έγινε κληρικός του Βρότσλαφ. Το επόμενο έτος ζήτησε το αξίωμα του μέλους του Συλλόγου (canon) στον καθεδρικό του Βρότσλαφ και του κοσμήτορα του Συλλόγου στο Ντομάσλαφ/Ντόμσλαου, αλλά απέτυχε. Δεν αποθαρρύνθηκε και το το 1410 έγινε μέλος του Συλλόγου στο Βρότσλαφ και (το διάστημα 1411-17) κοσμήτορας του Συλλόγου. Το 1411 ο Κορράδος Δ΄ συγκέντρωσε όλες τις προσπάθειές του στην εκλογή του ως επισκόπου της Βάρμια/Έρμλαντ. Για τον σκοπό αυτό έκανε το μακρύ ταξίδι στη Ρώμη και, αν και δεν επέτυχε ο σκοπός του, αποζημιώθηκε με τον βαθμό του master και έγινε παπικός νοτάριος. Το 1412 έγινε μέλος του Συλλόγου στο Ολομόουτς/Όλμυτς.
Έπειτα από την παραίτηση τού Βεντσεσλάου Β΄ επισκόπου του Βρότσλαφ/Μπρέσλαου το 1417, ο πάπας Μαρτίνος Ε΄ διόρισε τον Κορράδο Δ΄ ως νέο επίσκοπο. Χειροτονήθηκε στο Βρότσλαφ το 1418 από τον sufragent του Συλλόγου του Αγ. Νικολάου του Οτμούχουφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Γκεμπλίνγκ
Το Γκεμπλίνγκ (Γκέμπλινγκεν) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Κορράδος Ι΄ ο Λευκός
Ο Κορράδος Ι΄ ο Λευκός, πολων. (1420 - 21 Σεπτεμβρίου 1492) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ολεσνίτσα ήταν δούκας της Ολεσνίτσα, Κόζλε, ημίσεως Μπύτομ & Στσινάβα (1450-52, με τους αδελφούς του), του ημίσεως Στσινάβα (από το 1452, μόνος του), του Κόζλε & Μπύτομ (1471-72, μόνος του) και της Ολεσνίτσα (από το 1478, μόνος του).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κορράδου Ε΄ Κάντνερ δούκα της Ολεσνίτσα, Κόζλε και της Μαργαρίτας, αγνώστου καταγωγής.
Όταν απεβίωσε ο Κορράδος Ε΄ Κάντνερ, οι δύο γιοί του παραγκωνίστηκαν από τον αδελφό του Κορράδο Ζ΄ τον Λευκό, που κυβέρνησε ως το 1420, οπότε οι αδελφοί Κορράδος Θ΄ και Κορράδος Ι΄ τον εκτόπισαν και ανέλαβαν την εξουσία μαζί. Το 1452 αποφάσισαν να διαιρέσουν τα πατρικά εδάφη και ο Κορράδος Ι΄ έλαβε το ήμισυ της Τστινάβα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Δωροθέα Ρέυνκενμπεργκ (απεβ. 1471), κόρη του Νικολάου/Νικοδήμου Ρέυνκενμπεργκ, χαλκουργού. Ο γάμος ήταν μοργανατικός. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη
Η Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη είναι Ελληνίδα συγγραφέας, γεννημένη το 1945 στην Θεσσαλονίκη.
Το 1966, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Εποχές με το διήγημα "Έντεκα γράμματα κι ένα υστερόγραφο" με πρόλογο του Άγγελου Τερζάκη. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί, αλλά η δραστηριότητά της αυτή διακόπηκε εξαιτίας της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Το 1969 συνίδρυσε τον εκδοτικό οίκο "Ρόμβος" και το ομώνυμο βιβλιοπωλείο.
Τα εκδοθέντα από τον "Ρόμβο" βιβλία, διαπνεόμενα όλα από αντιδικτατορικό πνεύμα, παρουσιάστηκαν από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου στα πλαίσια της έρευνας "το πολιτικό βιβλίο στη διάρκεια της δικτατορίας" σε σχετική έκθεση στη Στοά του Βιβλίου το 1997. Επίσης έχουν καταγραφεί σε ανάλογη έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Το 1972, εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο της, μια ποιητική συλλογή με τίτλο "Ο δραπέτης στο δέντρο". Έκτοτε, έχει εκδώσει άλλα 19 βιβλία, όλα πεζά πλην ενός. Ποιήματα και πεζά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και ρουμανικά. Έχει επίσης ασχοληθεί με τη μετάφραση βιβλίων, κυρίως κοινωνικοπολιτικών, και έχει συνεργαστεί με πλήθος ελληνικών και ξένων λογοτεχνικών περιοδικών, μεταξύ των οποίων με το ιστορικό περιοδικό Les Temps Modernes των J.P.Sartre-Simone de Beauvoir.
Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στις εφημερίδες "Τα Νέα", "Αυγή", "Ελευθεροτυπία" κ.α. καθώς και στο Ημερολόγιο 2010 της Υπηρεσίας Προσφύγων του ΟΗΕ.
Η Λ.Μ.-Σ. περιλαβάνεται σε πολλές ελληνικές και ξένες ανθολογίες καθώς και στη διδακτέα ύλη του Γυμνασίου-Λυκείου, αλλά και στην ύλη του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας (υπό την επιβλέψη του Υπουργείου Παιδείας).
Τα βιβλία της Λ.Μ.-Σ. είναι τα ακόλουθα :
1975 Οι κατακόμβες, πεζογραφήματα, Ερμής
1979 Τα μικρούτσικα, παραμύθια, Ερμής
1981 Εξάλλου ο Λένιν ήτο πολύ καλής οικογενείας, διηγήματα, Εξάντας, 3η έκδοση επαυξημένη Εκδόσεις Καστανιώτη 2003
1983 Τα 92 συρτάρια, νουβέλα, Εξάντας
1985 Το ξένο σώμα, μυθιστόρημα, Κέδρος
1988 Η γυναίκα της άμμου, νουβέλα, Κέδρος, 3η έκδοση Εκδόσεις Καστανιώτη 1996
1991 Ο Δρόμος είναι η χαρά, μυθιστόρημα, Κέδρος
1997 Στις κρύπτες του χρόνου, ποιήματα, Εκδόσεις Καστανιώτη
Ιωάννης ο Βλαδίμηρος
Ο Ιωάννης [ο] Βλαδίμηρος (σερβ. Јован Владимир, περ. 990 – 22 Μαΐου 1016) ήταν Σέρβος ηγεμόνας της Διοκλείας, του ισχυρότερου σερβικού πριγκιπάτου της εποχής του, από το έτος 1000 περίπου μέχρι τον θάνατό του. Κυβέρνησε κατά τη διάρκεια ενός παρατεταμένου πολέμου μεταξύ της Βυζαντινής και της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Αναγνωρίζεται ως ένας ευσεβής, δίκαιος και ειρηνόφιλος μονάρχης. Ανακηρύχθηκε άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία, ως «Άγιος Ιωάννης ο Βλαδίμηρος ο βασιλεύς και θαυματουργός», με τη μνήμη του να εορτάζεται στις 22 Μαΐου.
Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη
1999 Μια στιγμή στον Παράδεισο, μυθιστόρημα,Εκδόσεις Καστανιώτη
Ιωάννης ο Βλαδίμηρος
Σύμφωνα με τον Živković πατέρας του Ιωάννη Βλαδιμήρου ήταν πιθανώς ο Πέτρος της Διόκλειας («Πέταρ» ή «Πετρισλάβ»), τον οποίο και διαδέχθηκε στην ηγεμονία όντας ακόμα ανήλικος. Κατά το συναξάριο πάλι, μητέρα του ήταν η ευσεβής Άννα και πατέρας του ο Νεεμάν, γιος του πρώτου βασιλέως των Αχριδών Συμεώνος.
Ζωρζ Λακόμπ
Ο Ζωρζ Λακόμπ (γαλλικά: Georges Lacombe), (19 Αυγούστου 1902 - 14 Απριλίου 1990), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου.
Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη
2005 Κρυμμένες εικόνες, διηγήματα, Εκδόσεις Καστανιώτη
Ιωάννης ο Βλαδίμηρος
Ο Ιωάννης ο Βλαδίμηρος, όπως και ο πατέρας του, διατηρούσε στενές σχέσεις με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αλλά αυτή δεν μπόρεσε να τον υπερασπισθεί από τις επεκτατικές διαθέσεις του Τσάρου Σαμουήλ της Βουλγαρίας, που κατέκτησε τη Διόκλεια το 1009 ή το 1010 και αιχμαλώτισε τον Ιωάννη τον Βλαδίμηρο. Σύμφωνα με ένα μεσαιωνικό χρονικό, ενώ βρισκόταν στη φυλακή προσευχόμενος νυχθημερόν, «άγγελος Κυρίου» εμφανίσθηκε μπροστά του και του προείπε ότι σύντομα θα απελευθερωνόταν, αλλά θα είχε μαρτυρικό θάνατο. Πράγματι, η θυγατέρα του Σαμουήλ, ονόματι Κοσάρα, ερωτεύθηκε τον Ιωάννη Βλαδίμηρο και ικέτευσε τον πατέρα της να την παντρέψει μαζί του. Ο Τσάρος επέτρεψε τον γάμο και επέστρεψε τη Διόκλεια στον Ιωάννη Βλαδίμηρο, ο οποίος τη διοίκησε στο εξής ως κράτος υποτελές της Βουλγαρίας. Ωστόσο αρνήθηκε τη συμμετοχή σε οποιανδήποτε από τις πολεμικές δραστηριότητες του πεθερού του, Από την άλλη αντιθέτως επιδόθηκε με ζήλο στη διάδοση και εδραίωση της Ορθοδόξου πίστεως, αφού όρισε προς τον σκοπό αυτό διδασκάλους και κήρυκες, ενώ ίδρυσε επίσης μοναστήρια, ναούς και νοσοκομεία. Μεταξύ των μονών που ιδρύθηκαν από αυτόν, ήταν και ευκτήριος οίκος ευρισκόμενος μέσα σε δάσος, στον οποίο προσερχόταν καθημερινά και προσευχόταν.
Ζωρζ Λακόμπ
Φιλμογραφία
2 : Ce cochon de Morin
Ιωάννης ο Βλαδίμηρος
Μετά τη συντριβή του Σαμουήλ από τον Βασίλειο Β΄ (τον εξ αυτού αποκαλούμενο «Βουλγαροκτόνο») το 1014 και τον θάνατό του πολύ σύντομα αργότερα, το 1016 ο Ιωάννης ο Βλαδίμηρος έπεσε θύμα του ανεψιού του πεθερού του, του Ιβάν Βλαντισλάβ της Βουλγαρίας, και αποκεφαλίσθηκε από Βούλγαρους στρατιώτες μπροστά σε μια εκκλησιά στην Πρέσπα και τάφηκε αρχικώς εκεί. Αναγνωρίσθηκε σύντομα ως μάρτυρας και άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η χήρα του έκανε μετακομιδή των λειψάνων του στον ναό Prečista Krajinska, στη νοτιοανατολική Διόκλεια. Αιώνες αργότερα, το 1381, το λείψανο μεταφέρθηκε στον αφιερωμένο σε αυτόν Ναό του Αγίου Ιωάννη Βλαδιμήρου κοντά στο Ελμπασάν της σημερινής Αλβανίας, ενώ από το 1995 φυλάσσεται στον ορθόδοξο καθεδρικό ναό των Τιράνων, όπου προσελκύει πολλούς πιστούς, ιδίως κατά την ημέρα της εορτής του, οπότε και μεταφέρεται στον ναό του Ελμπασάν.
Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη
2007 Έξι φορές η Τύχη, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Καστανιώτη
Ζωρζ Λακόμπ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ιωάννης ο Βλαδίμηρος
Ο Σταυρός που κρατούσε ο Ιωάννης ο Βλαδίμηρος τη στιγμή του αποκεφαλισμού του αποτελεί επίσης αντικείμενο προσκυνήσεως.
Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη
2008 Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Καστανιώτη
Ιωάννης ο Βλαδίμηρος
Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 11ου αιώνα Κατηγορία:Σέρβοι άγιοι Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη
2011 Κι όμως ανθίζει..., μυθιστόρημα, Μεταίχμιο
2013 Ας είμαστε για μια φορά ευτυχισμένοι, μυθιστόρημα, Μεταίχμιο
2016 Η Ελλάδα που αγαπήσαμε-Η Ελλάδα που αγαπούμε, ταξιδιωτική λογοτεχνία, Κέδρος
2018 Οι σαράντα τρεις σιωπές, μυθιστόρημα, Κέδρος
2020 Μέρες και νύχτες της ζωής μας, μυθιστόρημα, Κέδρος
Τα βιβλία της βρίσκονται σε πολλές εθνικές και πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες της Ελλάδας και του εξωτερικού, καθώς επίσης στη Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, στη Βιβλιοθήκη του Αμερικανικού Κογκρέσου και στη Βιβλιοθήκη του Αυστραλιανού Κοινοβουλίου.
Το 1979 της απονεμήθηκε το Βραβείο της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς για "Τα μικρούτσικα" (παραμύθια για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας), εκδ.Ερμής
Το 2001, τιμήθηκε με το Α΄βραβείο Λογοτεχνίας Ιπεκτσί (υπό την αιγίδα του ΟΗΕ) για το μυθιστόρημά της "Σαν το μετάξι" (εκδόσεις Καστανιώτη,1996).
Το 2015 τιμήθηκε από την ΑΕΝΚ  για την προσφορά της στα ελληνικά γράμματα.
Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Πηγές : Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, Λεξικό της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, εκδ.Πατάκη, αρχεία Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, Διαδίκτυο
Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Γκενάνζ
Το Γκενάνζ (Νιντεργκίνινγκεν, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Γκένενγκεν/ Γκίνενγκεν) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Ημερολόγιο (σύστημα χρονολόγησης)
Για το προσωπικό ημερολόγιο δείτε: Ημερολόγιο
Ημερολόγιο είναι σύστημα μέτρησης του χρόνου σε ημέρες, μήνες και έτη, με το οποίο γίνεται δυνατή η χρονική κατάταξη παρελθοντικών ή μελλοντικών γεγονότων.
Το σύγχρονο ημερολόγιο στηρίζεται σε δύο βασικές μονάδες: Την ημέρα, το χρονικό διάστημα δηλαδή μιας πλήρους περιστροφής της Γης γύρω από τον εαυτό της, και το ηλιακό έτος, το χρονικό διάστημα μιας πλήρους περιστροφής της Γης γύρω από τον Ήλιο. Η μεν ημέρα διαρκεί 24 ώρες, το δε έτος περίπου 365 ημέρες. Και τα δύο μεγέθη είναι ιδιαίτερα σημαντικά διότι προσδιορίζουν αφενός το χρονικό διάστημα μιας πλήρους εναλλαγής ημέρας-νύχτας (ημέρα) και αφετέρου το χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο ολοκληρώνεται ένας κύκλος εποχών (τροπικό έτος). Η δε υποδιαίρεση του έτους σε 12 μήνες αντιστοιχεί σε παλιότερα ημερολόγια τα οποία βασίζονταν στον σεληνιακό κύκλο. Σήμερα πρόκειται για εντελώς συμβατική, ιστορικά εξηγούμενη διαίρεση του χρόνου, όπως άλλωστε και η υποδιαίρεση της ημέρας σε 24 ώρες.
Κεντρικό πρόβλημα του ημερολογίου στη βάση των προαναφερόμενων μεγεθών αποτελούσε ο ακριβής προσδιορισμός της σχέσης μεταξύ τους, το ερώτημα δηλαδή πόσες ακριβώς ημέρες αποτελούν ένα έτος. Σταθμοί στην προσπάθεια επίλυσης υπήρξαν το Ιουλιανό (46 π.Χ.) και το Γρηγοριανό Ημερολόγιο (1582 μ.Χ.).
Το Γρηγοριανό Ημερολόγιο
Τη λύση στο πρόβλημα δίνει από το 1582 μ.Χ. το λεγόμενο Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο πήρε το όνομά του από τον πάπα Γρηγόριο VIII που το έφερε σε ισχύ. Το Γρηγοριανό ημερολόγιο παραλλάσσει το Ιουλιανό κατά το ότι σε διάστημα 400 χρόνων αφαιρεί 3 ημέρες του Ιουλιανού Ημερολογίου. Πρακτικά το επιτυγχάνει με το να θεωρεί ως δίσεκτα μόνο εκείνα τα έτη αιώνων, που διαιρούνται ακριβώς δια του 400. Έτσι, ενώ κατά το Ιουλιανό Ημερολόγιο τα έτη 1700, 1800, 1900, 2000 είναι όλα δίσεκτα, κατά το γρηγοριανό ημερολόγιο είναι μόνο το έτος 2000 δίσεκτο (366 ημέρες) διότι μόνο αυτό διαιρείται ακριβώς δια του 400. Με τον τρόπο αυτό η μέση διάρκεια του έτους, όπως προκύπτει από το Γρηγοριανό Ημερολόγιο, προσεγγίζει ακριβέστερα το τροπικό έτος. Την δεκαετία του 1930 προτάθηκε μια αναθεώρηση του Γρηγοριανού ημερολογίου, το λεγόμενο Παγκόσμιο Ημερολόγιο, το οποίο δεν έγινε αποδεκτό λόγω θρησκευτικών αντιρρήσεων.
Το σύγχρονο ημερολόγιο
Το σύγχρονο ημερολόγιο βασίζεται στο γρηγοριανό τρόπο υπολογισμού. Λαμβάνει ωστόσο υπόψη για τον ακριβή καθορισμό των δίσεκτων ετών το γεγονός ότι και το γρηγοριανό ημερολόγιο οδηγεί σε μέση διάρκεια έτους αποκλίνουσα κατά τι από το τροπικό έτος - η απόκλιση αυτή οδηγεί σε διαφορά μιας μέρας κάθε 3333 χρόνια.
Λόγω θρησκευτικών διαφορών δεν καθιερώθηκε το γρηγοριανό ημερολόγιο ταυτόχρονα σε όλες τις χώρες. Οι καθολικές χώρες Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία καθώς και το καθολικό τμήμα της Γερμανίας το υιοθέτησαν ήδη από το 1582, ενώ άλλες χώρες ακολούθησαν σταδιακά. Στην Ελλάδα το γρηγοριανό ημερολόγιο εισήχθη το 1923.
Τα αρχαία Ημερολόγια
Κατά την αρχαιότητα χρησιμοποιήθηκαν ημερολόγια όπως το Αττικό ημερολόγιο, το Ρωμαϊκό Ημερολόγιο κλπ.
Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Συστήματα χρονολόγησης
Σιχζαχιρλί
Το Σιχζαχιρλί (επίσης, Σιχ-Ζαγκερλί, Σιχ-Ζαγκιρλί, Σιχζαϊρλί, και Συχζαϋρλί) αποτελεί χωριό και δήμο στην επαρχία Γκομπουστάν του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1,589 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Σιχζαχιρλί, Τσεϊρανκετσκμέζ και Ιλανλί.
Γκενβιλέρ
Το Γκενβιλέρ (Γκενβάιλερ) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Bobbysocks
Οι Bobbysocks! είναι νορβηγικό ποπ συγκρότημα που αποτελείται από τη Σουηδή Χάνε Κρουγκ (Hanne Krogh) και τη Σουηδονορβηγή Ελίζαμπεθ Αντρεάσεν. Κέρδισαν τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 1985 με το τραγούδι "La det swinge" ("Let it swing").
Ιστορία
Το ντουέτο συστάθηκε το 1983. Αμφότερες οι Κρουγκ και Αντρεάσεν ήταν συχνές συμμετέχουσες στη Eurovision. Η Κρουγκ εμφανίστηκε 3 φορές, σε όλες εκπροσωπώντας τη Νορβηγία - το 1971 ως σολίστ, το 1985 με τους Bobbysocks! και το 1991 ως μέλος του συγκροτήματος Just 4 Fun. Η Αντρεάσεν τραγούδησε για τη Σουηδία με το συγκρότημα Chips το 1982 και μετά τη νίκη με το γκρουπ Bobbysocks, συνεργάστηκε ως ομάδα με τον Γιαν Βέρνερ Ντάνιελσεν το 1994 και τραγούδησε σόλο το 1996. Σύμφωνα με το βιβλίο του Τζον Κένεντι Ο'Κόνορ The Eurovision Song Contest - The Official History η Αντρεάσεν είναι μία από τους 5 καλλιτέχνες που τραγούδησαν στον διαγωνισμό σε 4 διαφορετικές περιστάσεις και επίσης η μία από τους 4 που τερμάτισαν πρώτοι και δεύτεροι στην Eurovision (το 1985 & 1996 αντίστοιχα).
Το 1985, λόγω της νίκης τους στη Eurovision, οι Bobbysocks! τιμήθηκαν με το βραβείο Peer Gynt του νορβηγικού κοινοβουλίου (Stortinget).
Το άλμπουμ τους Bobbysocks επανακυκλοφόρησε ως LP με το "Let It Swing" και έγινε χρυσό. Η επόμενη δισκογραφική δουλειά τους, με τίτλο Waiting for the Morning, κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1986 και το ομότιτλο σινγκλ έκανε μεγάλη επιτυχία στη Νορβηγία, φτάνοντας στην κορυφή των τσαρτς.
Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1988, έπειτα από επιτυχία που είχε τετραετή διάρκεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορβηγικά μουσικά συγκροτήματα
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Νορβηγία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1985 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Κορράδος ΣΤ΄ ο Πρύτανης
Ο Κορράδος ΣΤ΄ ο Πρύτανης, πολων. Konrad VI Dziekan (π. 1391 - 3 Σεπτεμβρίου 1427) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ολεσνίτσα ήταν δούκας του Ολεσνίτσα, Κόζλε, ημίσεως Μπύτομ & ημίσεως Στσινάβα (από το 1416, με τους αδελφούς του). Έγινε πρύτανης του Συλλόγου στον καθεδρικού του Βρότσλαφ.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Κορράδου Γ΄ του Γηραιού, δούκα της Ολεσνίτσα, Κόζλε και της Γιούντιτ/Γκούτας, αγνώστου καταγωγής. Τα πέντε παιδιά τους ονομάστηκαν Κορράδοι, όπως όλα τα μέλη του κλάδου Γκλόγκουφ-Ολεσνίτσα.
Οι πέντε αδελφοί διαδέχθηκαν τον πατέρα τους το 1412. Για να μη διαιρεθεί το ήδη μικρό δουκάτο, ο Κορράδος Δ΄ ο Πρεσβύτερος και ο Κορράδος ΣΤ΄ αποφάσισαν να ακολουθήσουν εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Ο δεύτερος ωστόσο δεν παραιτήθηκε από τη δημόσια ζωή: το κύριο μοτίβο της επιλογής σταδιοδρομίας ήταν η επιθυμία να κερδίσει μεγαλύτερη πολιτική επιρροή στη Σιλεσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Γοργόνες (τηλεοπτική σειρά)
Γοργόνες είναι ο τίτλος μιας κωμειδυλλιακής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δείκτες του Mega Channel τη σεζόν 2007-2008. Το σενάριο υπέγραψαν η Κατερίνα Γιαννάκου, η Κατερίνα Κουγιουμτζή και ο Στέφανος Ντρέκος, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Αντώνης Αγγελόπουλος. Η σειρά σημείωσε υψηλά νούμερα τηλεθέασης και έκτοτε προβάλλεται σε επανάληψη από τον σταθμό συχνά.
Τη πρωτότυπη μουσική των τίτλων συνέθεσε ο Γιώργος Παπαχρηστούδης. Αργότερα, το κομμάτι κυκλοφόρησε με στίχους που ερμήνευσε η Φωτεινή Δάρρα.
Υπόθεση
H Ιόλη είναι μια ρομαντική και ευαίσθητη γοργόνα που ζει στο υποβρύχιο σπίτι της κάπου στον Αμβρακικό κόλπο ανάμεσα σε καλαμάρια, λυθρίνια, κουτσομούρες, φώκιες και άλλα πλάσματα της θάλασσας. Μαζί της ζει η μικρή της αδερφή Καλλιρρόη, η οποία έχει ένα και μοναδικό πόθο: να ξεπαρθενευτεί.
Σύμφωνα με το «νόμο του βυθού» κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί, αν πρώτα δεν αποκατασταθεί η μεγάλη αδερφή. Η Ιόλη όμως παρά τα παρακάλια και τα προξενιά αρνείται να παντρευτεί τον φεουδάρχη του βυθού φαλαινο-καρχαρία Όρκα, και ο λόγος είναι ο ανέφικτος έρωτας της για έναν άνθρωπο. Τον φτωχό -πλην- τίμιο, ορφανό ψαρά Κωσταντή. Η Ιόλη καταφέρνει με ένα μαγικό ξόρκι να βγάλει πόδια κανονικά (αντί για ουρά) και να βγει στη ξηρά. Και συγκεκριμένα στον γραφικό παραθαλάσσιο χωριουδάκι που ζει ο Κωνσταντής. Μαζί της έρχεται και η Καλλιρρόη που ψυλλιάστηκε ότι η στεριά είναι φίσκα στις προγαμιαίες σχέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γοργόνες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Φαίρμπανκς
Το Φαίρμπανκς (αγγλικά: Fairbanks) είναι η μεγαλύτερη πόλη στο εσωτερικό της Αλάσκας (μακριά από τη θάλασσα) και έδρα του «Δήμου» Φαίρμπανκς Νορθ Σταρ (ουσιαστικά επαρχίας, πρόκειται για το αντίστοιχο της κομητείας στις υπόλοιπες ΗΠΑ). Ο πληθυσμός του Φαίρμπανκς είναι 32.469 κάτοικοι (εκτίμηση του 2014), καθιστώντας το τη δεύτερη σε πληθυσμό μητροπολιτική περιοχή της Αλάσκας (μετά το Άνκορεϊτζ). Η πόλη είναι η έδρα της πρώτης πανεπιστημιούπολης του Πανεπιστημίου της Αλάσκας.
Ιστορία
left|thumb|Ο πρώτος καταυλισμός του Φαίρμπανκς, όπως ήταν το [[1903.]] thumb|left|Το κέντρο της πόλεως το 1955 Το Φαίρμπανκς ιδρύθηκε από τον χρυσοθήρα καπετάνιο Ε.Τ. Μπαρνέτ (E.T. Barnette, 1863-1933) τον Αύγουστο του 1901, στην πορεία του προς το πέρασμα Τάνανα, όπου σκόπευε να ιδρύσει εμπορικό σταθμό. Το ατμοκίνητο ποταμόπλοιο στο οποίο επέβαινε εξώκειλε στον ποταμό Τσένα, εφτά μίλια πάνω από τη συμβολή του με τον ποταμό Τάνανα. Ο καπνός του πλοίου έγινε αντιληπτός από χρυσοθήρες στους λόφους βόρεια της σημερινής πόλης, που ήρθαν και έπεισαν τον Μπαρνέτ για τις δυνατότητες αναπτύξεως του μέρους εκείνου, οπότε ο τελευταίος έστησε έναν εμπορικό σταθμό και εκεί. Σύντομα, ομάδες χρυσοθήρων συγκεντρώθηκαν στην περιοχή και άνοιξαν ορυχεία και εγκαταστάσεις καθαρισμού.
Μετά από κάποιες πιέσεις από τον δικαστή Τζέιμς Γουίκερσαμ (James Wickersham), ο νέος οικισμός πήρε το όνομα του Τσαρλς Φαίρμπανκς, πρώην γερουσιαστή της Ιντιάνα και 26ου αντιπροέδρου των ΗΠΑ (από το 1905 ως το 1909).
Προπολεμικά η κοιλάδα του Τάνανα ήταν σημαντικό αγροτικό κέντρο για τη Αλάσκα, μέχρι τον εποικισμό της κοιλάδας Ματάνουσκα και την ανάπτυξη του Πάλμερ το 1935. Υπήρξαν μεγαλοκτηματίες, όπως οι Πωλ Ρίκερτ και Χάρυ Μ. Μπάτζερ Βέβαια, παρά τις προσπάθειες από την Αγροτική Ένωση της Κοιλάδας Τάνανα και άλλους φορείς για την ενίσχυση των βρώσιμων καλλιεργειών, η παραγωγή της περιοχής δεν μπόρεσε ποτέ να θρέψει τον πληθυσμό της.
Η κατασκευή του Στρατιωτικού Αεροδρομίου Λαντ (Ladd Army Airfield), που άρχισε το 1939, βοήθησε στην οικονομική και πληθυσμιακή ανάπτυξη του Φαίρμπανκς, που συνεχίσθηκε και μεταπολεμικά. Το Λαντ εξελίχθηκε στη στρατιωτική βάση Φορτ Γουέινράιτ το 1960, και η στρατιωτική παρουσία εξακολουθεί να είναι σημαντική στην πόλη. Το 1953-1955 κατασκευάσθηκε και ο μήκους 1.007 χιλιομέτων πετρελαιαγωγός Χάινς-Φαίρμπανκς.
Το Φαίρμπανκς υπέφερε από πολλές πλημμύρες μέχρι και τη δεκαετία του 1960, είτε εξαιτίας ισχυρών βροχοπτώσεων, είτε επειδή παρασυρόμενοι πάγοι έφραζαν τον ρου του ποταμού παρακάτω, καθώς το ενιαίο στρώμα πάγου των ποταμών έλιωνε την άνοιξη. Για αυτό η πρώτη ξύλινη γέφυρα του ποταμού Τσένα, που κατασκευάσθηκε για πρώτη φορά το 1904, παρασυρόταν τακτικά, μέχρι που μία πιο μόνιμη (στην οδό Κάσμαν) ανεγέρθηκε το 1917 με πολιτειακούς πόρους. Στις 14 Αυγούστου 1967, μετά από πρωτοφανείς βροχοπτώσεις, ο Τσένα έφθασε να πλημμυρίσει σχεδόν ολόκληρη την πόλη μέσα σε μία νύχτα. Τα αποτελέσματα αυτής της καταστροφής οδήγησαν στη δημιουργία του «Σχεδίου Ελέγχου Πλημμυρών των Λιμνών του Ποταμού Τσένα», που έκτισε και λειτουργεί το ύψους 15 μέτρων Φράγμα του Μουζ Κρηκ και το συνδευτικό υπερχειλιστήριο κανάλι μήκους 13 χιλιομέτρων, που παροχετεύει τις υπερβολικές ποσότητες νερού κατευθείαν στον Τάνανα, παρακάμπτοντας την πόλη.
Τοπογραφία
thumb|Το δημαρχείο του Φαίρμπανκς Το Φαίρμπανκς είναι κτισμένο στο μεσαίο τμήμα της Κοιλάδας του Τάνανα και διαρρέεται στην κατεύθυνση βορειοανατολικά-νοτιοδυτικά από τον ποταμό Τσένα. Στα βόρεια της πόλεως υψώνεται μία λοφοσειρά, που υψώνεται βαθμιαία μέχρι τη χαμηλή οροσειρά Λευκά Όρη, πίσω από τα οποία ρέει ο μεγάλος ποταμός Γιούκον. Το νότιο όριο του οικισμού είναι ο ποταμός Τάνανα, νοτίως του οποίου βρίσκεται μεγάλη πεδινή βαλτώδης περιοχή με τυρφώνες, που απλώνεται 170 και πλέον χιλιόμετρα, μέχρι την υψηλή Οροσειρά της Αλάσκας, η οποία είναι ορατή από το Φαίρμπανκς τις καθαρές ημέρες. Στα δυτικά και ανατολικά υπάρχουν κοιλάδες που χωρίζονται από λοφοσειρές ή χαμηλές μικρές οροσειρές.
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ η πόλη έχει έκταση 85 τετρ. χιλιομέτρων, από τα οποία το 2,48% καλύπτεται από νερά.
Το Φαίρμπανκς, με γεωγραφικές συντεταγμένες 64° 50′ 37″ Β πλάτος και 147° 43′ 23″ Δ μήκος, περιπου στο ίδιο πλάτος με την παρόμοιου πληθυσμού πόλη Σελέφτεο της Σουηδίας και τη μεγαλύτερη Όουλου της Φινλανδίας. Αν και μόλις 190 χιλιόμετρα νότια του Βόρειου Πολικού Κύκλου, η περιοχή του Φαίρμπανκς διατηρεί δάση χάρη στα σχετικώς θερμά καλοκαίρια της.
Κλίμα
Το κλίμα του Φαίρμπανκς κατατάσσεται ως υποαρκτικό (Dfc), με μακρούς και πολύ κρύους χειμώνες, και σύντομα, ήπια καλοκαίρια, κατά τη διάρκεια των οποίων πέφτουν όλες σχεδόν οι βροχές (τον χειμώνα πέφτει μόνο χιόνι). Περισσότερα χιόνια πέφτουν από τον Οκτώβριο μέχρι τον Ιανουάριο και λιγότερα από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Μάιο. Κατά μέσο όρο το πρώτο χιόνι πέφτει στην πόλη στις 21 Σεπτεμβρίου, ενώ από τις 18 Οκτωβρίου μέχρι τις 23 Απριλίου κατά μέσο όρο η πόλη είναι καλυμμένη με χιόνι.
Το Φαίρμπανκς έχει τη φήμη της ψυχρότερης πόλεως των ΗΠΑ. Οι μέσες ελάχιστες θερμοκρασίες τον χειμώνα κυμαίνονται από −26 μέχρι −32 °C. Η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν −54 °C και σημειώθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1934. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ωστόσο, 37 °C στις 28 Ιουλίου 1919, είναι ίσως πιο αξιόλογη, αφού απέχει μόλις μισό βαθμό από την ανώτατη θερμοκρασία που σημειώθηκε ποτέ σε ολόκληρη την Αλάσκα.
Αυτές οι μεγάλες θερμοκρασιακές διαφορές οφείλονται στη μεγάλη απόσταση από τη θάλασσα, στις έντονες θερμοκρασιακές αναστροφές τον χειμώνα (εξαιτίας της μορφολογίας της περιοχής) και στη διεύθυνση των ανέμων.
Ιδιάζοντα μετεωρολογικά φαινόμενα αποτελούν η πυκνή παγομίχλη τον χειμώνα και η συσσώρευση του καπνού από δασικές πυρκαγιές το θέρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φαιρμπανκς
Ρίκκος Ερωτοκρίτου
Ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού την περίοδο 1991-2011 εκλεγμένος αρχικά με τον ΔΗΣΥ και στη συνέχεια με το ΕΥΡΩΚΟ. Επιπλέον, διετέλεσε Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 28 Ιανουαρίου 1956. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου με ειδίκευση στο ποινικό δίκαιο. Είναι δικηγόρος.
Είναι νυμφευμένος με τη Μαρινέλλα Θρασυβούλου και έχει ένα υιό.
Πολιτική διαδρομή
Στα φοιτητικά του χρόνια διετέλεσε αντιπρόεδρος της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων (ΕΦΕΚ) Θεσσαλονίκης.
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1996 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2001 με τον Δημοκρατικό Συναγερμό για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 2004 διαφώνησε με τον ΔΗΣΥ σχετικά με την υποστήριξη του Σχεδίου Ανάν στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος. Ο ΔΗΣΥ τάχθηκε υπέρ της αποδοχής του σχεδίου λύσης ενώ ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου, όπως και άλλα στελέχη, διαφώνησαν. Διαγράφει από τις τάξεις του ΔΗΣΥ στις 4 Μαΐου 2004 για «αντικομματικές ενέργειες». Μαζί με άλλα πρώην στελέχη του ΔΗΣΥ ίδρυσαν την Ευρωπαϊκή Δημοκρατία, αναλαμβάνοντας αντιπρόεδρος του κόμματος.
Στις 3 Ιουλίου 2005 αποτέλεσε ένα εκ των ιδρυτικών στελεχών του Ευρωπαϊκού Κόμματος (ΕΥΡΩΚΟ). Διετέλεσε μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΕΥΡΩΚΟ. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 με το ΕΥΡΩΚΟ για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2011 αλλά δεν εξελέγη.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως, αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών. Επιπλέον, διετέλεσε επικεφαλής της ομάδας του Ευρωπαϊκού Κόμματος στη Βουλή.
Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας
Στις προεδρικές εκλογές του 2013 ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου είχε στηρίξει τον Νίκο Αναστασιάδη από τον α΄ γύρο. Το ΕΥΡΩΚΟ υποστήριξε στον β΄ γύρο τον Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος και εξελέγη, ενώ στον Α΄ γύρο είχε στηρίξει ψήφο κατά βούληση. Λίγους μήνες, μετά την εκλογή του, στις 9 Ιουλίου 2013, ο Νίκος Αναστασιάδης διόρισε τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου στη θέση του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα.
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2015 το Ανώτατο Δικαστήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας αποφάσισε την παύση του Ρίκκου Ερωτοκρίτου από τα καθήκοντά του ως Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα, λόγω ανάρμοστης συμπεριφοράς. Το αίτημα για παύση του Ρίκκου Ερωτοκρίτου είχε καταθέσει ο Γενικός Εισαγγελέας Κώστας Κληρίδης. Η παύση έγινε με προεδρική πράξη απόλυσης στις 2 Οκτωβρίου 2015.
Την 1η Μαρτίου 2017 το Κακουργιοδικείο Λευκωσίας επέβαλε ποινή φυλάκισης 3,5 χρόνων στον Ρίκκο Ερωτοκρίτου αφότου κρίθηκε ένοχος «στα αδικήματα του δεκασμού δημοσίου λειτουργού, της δωροληψίας οικείων δημόσιων αξιωματούχων, των συναλλαγών με αντιπροσώπους οι οποίες υποδηλώνουν διαφθορά, της συνωμοσίας προς ανατροπή της πορείας της δικαιοσύνης, της συνωμοσίας προς καταδολίευση και της κατάχρησης εξουσίας». Αποφυλακίστηκε στις 3 Αυγούστου 2018.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ευρωπαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βοηθοί Γενικοί Εισαγγελείς της Κυπριακής Δημοκρατίας
Αουρόρα Πάβλοβνα Ντεμίντοβα
Η Αουρόρα Πάβλοβνα Ντεμίντοβα ντι Σαν Ντονάτο (2/3 Νοεμβρίου 1873 στο Κίεβο – 28 Ιουνίου (OS: 16 Ιουνίου) 1904 στο Τορίνο) ήταν Ρωσίδα ευγενής και εκ γενετής μέλος του Οίκου Ντεμίντοφ.
Νεαρή ηλικία
Η Αουρόρα γεννήθηκε ως η μεγαλύτερη κόρη του Πάβελ Πάβλοβιτς Ντεμίντοφ, 2ου πρίγκιπα του Σαν Ντονάτο και της δεύτερης συζύγου του, της πριγκίπισσας Έλενα Πέτροβνα Τρουμπετσκόυ (1853-1917). Ο πατέρας της ήταν ο γιος της Σουηδοφιλανδέζας φιλανθρώπου Αουρόρα Στγέρνβαλ φον Βαλέεν και του Ρώσου συζύγου της, Πάβελ Νικολαίεβιτς Ντεμίντοφ. Η μητέρα της ήταν κόρη του Πρίγκιπα Πέτρου Νικητίτς Τρουμπέτσκι (1826-1880) και της Πριγκίπισσας Ελισάβετ Μπελοσέλσκι-Μπελοζέρσκι.
Πρώτος γάμος
Παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Αρσένιο της Σερβίας, στην Αγία Πετρούπολη την 1η Μαΐου 1892. Είχαν έναν γιο, τον πρίγκιπα Παύλο της Γιουγκοσλαβίας, ο οποίος αργότερα έγινε ο αντιβασιλέας της Γιουγκοσλαβίας. Αυτή και ο Αρσένιος χώρισαν το 1896 λόγω της περιπέτειας της Αουρόρα με έναν νεαρό βαρόνο φον Μέγιεντορφ-Ουέξκουλ. Ο καρπός αυτής της «περιπέτειας» ήταν η γέννηση των διδύμων, του Νικολάι (1895-1933) και του Σεργκέι (1895-1912). Ο Νικολάι είναι, επίσης, θαμμένος δίπλα στη μητέρα του στο ρωσικό νεκροταφείο της Νίκαιας.
Δεύτερος γάμος
Παντρεύτηκε έναν Ιταλό τον Κόμη Νικολά Τζιοβάνι Μαρί ντι Νογκέρα (Έμπολι, 15 Ιουνίου 1875 - Γένοβα 1η Απριλίου 1944) στις 4 Νοεμβρίου 1897, με τον οποία είχε τέσσερα παιδιά: Έλενα Αουρόρα, Αλμπέρτο, Τζιοβάνι και Αμεντέο ντι Νογκέρα.
Θάνατος
Πέθανε στις 16 Ιουνίου 1904 στο Τορίνο και θάφτηκε στο Ρωσικό Ορθόδοξο Κοιμητήριο, Νίκαια (Γαλλία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλική οικογένεια της Σερβίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γιαν Φίλιπ φαν Τίλεν
Ο Γιαν Φίλιπ φαν Τίλεν (φλαμανδικά: Jan Philip van Thielen ή Jan Philips van Thielen, 1618, Μέχελεν - Μπόισχοτ 1667) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος του Μπαρόκ, ο οποίος ειδικευόταν στους πίνακες με άνθη και γιρλάντες. Ήταν τακτικός συνεργάτης με τους κορυφαίους Φλαμανδούς και Ολλανδούς ζωγράφους μορφών της εποχής του. Ο φαν Τίλεν ήταν ο πλέον δημοφιλής ζωγράφος ανθέων της Φλάνδρας και ανάμεσα στους πάτρονές του συγκαταλέγονται οι Ντιέγο Φελίπε ντε Γκουθμάν, 1ος Μαρκήσιος του Λεγανές και ο Λέοπολντ - Βίλχελμ της Αυστρίας, ο λάτρης των τεχνών κυβερνήτης των Νότιων Κάτω Χωρών.
Βιογραφία
Ο φαν Τίλεν γεννήθηκε στο Μέχελεν, γιος ενός μικροευγενούς ονόματι Λίμπρεχτ φαν Τίλεν. Ο Γιαν Φίλιπ κληρονόμησε τον τίτλο του πατέρα του, άρχοντα του Κάουβενμπερχ (Couwenberch). Η μητέρα του ονομαζόταν Άννα Ριχάουτς ή Ριχάουλντς (Rigouts ή Rigouldts). Υπέγραφε τους πίνακές του με το όνομα της μητέρας του. Έφυγε από τη γενέτειρά του, Μέχελεν, για την Αμβέρσα όπου το 1631 ή το 1632 άρχισε την εκπαίδευσή του με τον γαμπρό του Τέοντοορ Ρομπάουτς. Ο Ρομπάουτς ήταν επιφανής ζωγράφος ιστορικών θεμάτων, ο οποίος είχε νυμφευτεί την αδελφή του φαν Τίλεν, Άννα, το 1627. Το 1693 ο φαν Τίλεν παντρεύτηκε την Φραντσίσκα ντε Χέμελάερ. Μέσω αυτού του γάμου έγινε σύγγαμβρος του Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ, ο οποίος είχε νυμφευτεί την αδελφή της συζύγου του και επρόκειτο να αναδειχθεί σε έναν από τους κορυφαίους ζωγράφους ιστορικών θεμάτων στη Φλάνδρα μετά τον θάνατο των Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Άντονι βαν Ντάικ. Ο Κουελλίνους σχεδίασε το πορτρέτο του φαν Τίλεν και το σχέδιό του μετατράπηκε σε χαρακτικό από τον Ρίτσαρντ Κόλλιν για το βιβλίο του Κορνέλις ντε Μπι με τις βιογραφίες καλλιτεχνών Het Gulden Cabinet. Ο φαν Τίλεν και η σύζυγός του απέκτησαν 9 παιδιά.
Καθώς του άρεσε η ζωγραφική ανθέων, άλλαξε "Δάσκαλο" το 1641 και άρχισε να εκπαιδεύεται με τον Ντάνιελ Σέγκερς, τον κορυφαίο ζωγράφο ανθέων στη Φλάνδρα. Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1641. Το 1660 μετοίκησε με την οικογένειά του στη γενέτειρά του, Μέχελεν, όπου έγινε "Δάσκαλος" στην εκεί Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1661.
Τρεις από τις θυγατέρες του φαν Τίλεν έγιναν ζωγράφοι ανθέων: Η Μαρία Τερέζα φαν Τίλεν (1640–1706), η Άννα-Μαρία (γενν. 1641) και η Φρανσίσκα-Καταρίνα (γενν. 1645). Μόνον έργα της μεγαλύτερης θυγατέρας του σώθηκαν ως τις μέρες μας, καθώς οι δύο μικρότερές της εισήλθαν σε μοναστήρι. Οι τρεις αδελφές πρέπει να ήταν εξαίρετες ζωγράφοι ανθέων, καθώς είχαν επαινεθεί από τον σύγχρονό τους βιογράφο καλλιτεχνών Κορνέλις ντε Μπι στο βιβλίο του Het Gulden Cabinet που εκδόθηκε το 1662. Ο φαν Τίλεν ήταν ο Δάσκαλος και των τριών του θυγατέρων και επίσης εκπαίδευσε κάποιον Ν. Μπαινβίλ (N. Bainville) στο Μέχελεν.
Απεβίωσε το 1667 στο Μπόισχοοτ.
Γενικά
Ο φαν Τίλεν ζωγράφισε πίνακες με άνθη καθώς και πίνακες με γιρλάντες, που χρονολογούνται από το 1646 ως το 1667.