cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λόρδος Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων
Ο Λόρδος Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων, περισσότερο γνωστός ως Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων, ήταν ο τίτλος το οποίο έφερε το πρόσωπο που διοριζόταν απευθείας από τον Άγγλο βασιλιά και είχε την απόλυτη εξουσία στα Ιόνια Νησιά κατά την περίοδο 1815-1864. Σχεδόν όλοι οι Αρμοστές υπήρξαν υψηλόβαθμα στελέχη του βρετανικού στρατού, που μετά την αποστράτευσή τους διορίζονταν ως κυβερνήτες κάποιας Αποικίας. Ο Αρμοστής τελούσε τυπικά υπό τον έλεγχο του υπουργείου των Αποικιών (Colonial office), όμως ο Υπουργός σπάνια διαφωνούσε με τις ενέργειές του. Έτσι ο Αρμοστής είχε τα Επτάνησα υπό τον απόλυτο έλεγχό του. Στην άσκηση της εξουσίας συνεργαζόταν με δύο σώματα: τη Βουλή και τη Γερουσία. Σε κάθε νησί βρίσκονταν στρατιωτικοί διοικητές (οι Τοποτηρητές), ενώ η επιβολή του νόμου γινόταν από την Υψηλή Αστυνομία, που αποτελούνταν μόνο από Άγγλους. Ως επικεφαλής της Υψηλής Αστυνομίας, ο Αρμοστής διατηρούσε το δικαίωμα να εξορίζει και να φυλακίζει αυθαίρετα ή να επιβάλλει στρατιωτικό νόμο. Οι Αρμοστές ζούσαν απομονωμένοι στο ανάκτορό τους, χωρίς επαφή με το λαό και πληροφορούνταν για τις διάφορες εξελίξεις μέσω αξιωματούχων και άλλων έμπιστών τους προσώπων. Έτσι, τα μέτρα τους ήταν συνήθως σκληρά και αντιλαϊκά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία των Επτανήσων
Μουχούστι
Το Μουχούστι ήταν μία από τις συνοικίες της Άρτας όπου λάμβανε χώρα η ετήσια εμποροπανήγυρη της πόλης.
Ετυμολογία
Η ακριβής προέλευση του ονόματος «Μουχούστι» (ή μχουστ στο τοπικό ιδίωμα) δεν είναι γνωστή όμως υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη εκδοχή είναι εκείνη που υποστηρίζει ότι η λέξη είναι αρβανίτικης προέλευσης και σημαίνει εμποροπανήγυρη ενώ σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή προέρχεται από την αραβική λέξη Medhuseua, που σημαίνει ζωοπάζαρο. Σήμερα ο όρος «Μουχούστι» διατηρείται ακόμη στην περιοχή και έχει ταυτιστεί με την Πανελλήνια Γενική Έκθεση Άρτας.
Συνοικία
thumb|390px|Το παλάτι του Αλή Πασά στη συνοικία Μουχούστι της Άρτας, Τσάρλς Ρόμπερτ Κόκρελλ, 1813. Ο μητροπολίτης Άρτας Σεραφείμ Ξενόπουλος στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) μας πληροφορεί ότι στην Άρτα υπήρχαν 11 ενορίες και 10 θέσεις (συνοικίες). Οι συνοικίες ήταν της Περιβλέπτου, των Ταμπακιάδων (βυρσοδεψών) ή της Δάφνης, Τουρκοπάζαρο, Αγίας Θεοδώρας ή Λούκενας ή Καραπάνου, Μουχούστι, Μονοπώλειο, Πλάτανος, Αλμπαναριά, Ρωμιοπάζαρο, Eβραϊκα και μαζί με τις συνοικίες του Ελιγιασβέη, του Βαγιαζήτ, των Μπέηδων και του Γεφυρόπουλου, η πόλη αριθμούσε συνολικά 14 συνοικίες.
Το Μουχούστι βρίσκονταν στα νοτιοδυτικά της πόλης, μεταξύ της σημερινής πλατείας Σκουφά και του πρώην κρατικού νοσοκομείου, δίπλα από τη συνοικία Αλμπαναριά και σε μικρή απόσταση από την αρχή της αγοράς, το Ρωμιοπάζαρο. Η συνοικία εικάζεται ότι πήρε το ονομά της από την Μονή Μουχουστίου Πλάκας στους Ραφταναίους, όπου κάθε χρόνο στις αρχές του Σεπτέμβρη γινόταν ζωοπανήγυρη. Η Μονή της Πλάκας συνδέθηκε με τη συνοικία της Άρτας μέσω κάποιων κτημάτων που είχε στην ιδιοκτησία της και βρίσκονταν στη συγκεκριμένη περιοχή.
Σημείο αναφοράς για τη συνοικία ήταν ο βυζαντινός ναός της Παρηγορήτισσας που δέσποζε στην περιοχή. Κοντά στο ναό υπήρχαν δύο μεγάλοι ογκόλιθοι, τους οποίους οι Αρτινοί αποκαλούσαν «καμήλες» διότι σύμφωνα με την παράδοση, υπήρχαν δύο καμήλες οι οποίες εκ θαύματος μεταμορφώθηκαν σε λίθους. Η συνοικία ήταν επίσης γνωστή για τους 4 νερόμυλους, οι οποίοι κατασκευάστηκαν στις αρχές του 18ου αιώνα για να εξυπηρετήσουν τους κατοίκους ενώ υπήρχε και ένα αυλάκι που μετέφερε το νερό του ποταμού για την άρδευση των κήπων και των περιβολιών. Σε μικρή απόσταση από τους νερόμυλους, κοντά στη σημερινή πλατεία Κιλκίς, υπήρχε ο τεκές των Μπεκτασήδων, το μουσουλμανικό νεκροταφείο, ένα από τα 6 τζαμιά της Άρτας και ο οικισμός των γύφτικων. Σύμφωνα με τον Σεραφείμ Ξενόπουλο, το έτος 1779, ο επόπτης των διοδίων και πασάς του Βερατίου της Αλβανίας, Κουρτ Αχμέτ πασάς, οικοδόμησε μεγαλοπρεπή παλάτια στη συνοικία Μουχούστι, μέρος των οποίων κατεδάφισε ο Αλή πασάς των Ιωαννίνων για να κατασκευάσει το δικό του σεράι. To σεράι του Αλή χρησίμευε ως έδρα των διοικητών της Άρτας και χώρος δικαστηρίων.
thumb|left|390px|Ο βυζαντινός ναός της Παρηγορήτισσας. Η συνοικία υπήρξε θέατρο μαχών κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας της Άρτας. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Μακρυγιάννη, στις 16 Νοεμβρίου 1821, μετά τη μάχη στο Μαράτι, καταστρώθηκε σχέδιο βάση του οποίου 300 Έλληνες με αρχηγούς τους Γεώργιο Καραϊσκάκη, Μάρκο Μπότσαρη, Φωτομάρα, Δράκο, Βέικο, Κουτελίδα και άλλους θα έπιαναν τους Μύλους στο Μουχούστι και θα εξαπέλυαν επίθεση. Οι Τούρκοι είχαν οχυρώσει καλά το Μουχούστι και είχαν τοποθετήσει μικρά κανόνια στην εκκλησία της Παρηγορήτισσας. Η συντονισμένη επίθεση των 300 Ελλήνων μαζί με τη συνδρομή άλλων 100 που είχαν τοποθετηθεί στην περιοχή της Οδηγήτριας (κοντά στο σημερινό δημοτικό στάδιο) είχε ως αποτέλεσμα να εκδιώξουν τους Τούρκους από την Παρηγορίτισσα και να κάψουν το παρακείμενο σεράι του Αλή πασά. Αργότερα, στη θέση του κατεστραμμένου παλατιού, η Τουρκική κυβέρνηση εγκατέστησε εργαστήρια, κρεοπωλείο και ιχθυοπωλείο ενώ με βάση τα αρχεία της Μονής Κάτω Παναγιάς, το 1878 υπήρχε στη συνοικία ένας φούρνος, ένα ελαιοτριβείο, ένας στάβλος και ένας ξενώνας, τα οποία ήταν ιδιοκτησία της Μονής.
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης στα Ραδοβύζια, το 1854, η συνοικία υπήρξε και πάλι πεδίο μαχών ανάμεσα στις ελληνικές δυνάμεις και τους Τούρκους. Στις 31 Ιανουαρίου 1854, ο Σπυρίδων Καραϊσκάκης, ο οποίος είχε στρατοπεδεύσει στο Πέτα, ξεκίνησε την πολιορκία της Άρτας. Στην πόλη βρίσκονταν 1500 Τούρκοι, οι οποίοι είχαν ενισχυθεί και με 300 στρατιώτες από τα Ιωάννινα. Οι στρατιωτικές δυνάμεις των Τούρκων είχαν τοποθετηθεί στην Παρηγορήτισσα και στο παρακείμενο χάνι που βρίσκονταν στο ύψος του σημερινού 1ου Λυκείου Άρτας ενώ ένα τρίτο τμήμα τοποθετήθηκε στο ύψος των Αγίων Θεοδώρων. Το απόγευμα της 31ης Ιανουαρίου, οι ελληνικές δυνάμεις κατάφεραν να εκδιώξουν τη φρουρά που υπήρχε στο χάνι και οδήγησαν τους Τούρκους προς την περιοχή της Μητρόπολης. Η συντονισμένη επίθεση των ελληνικών δυνάμεων, ανάγκασε τους Τούρκους να κλειστούν μέσα στο κάστρο. Η απρόσμενη όμως βροχόπτωση που ξέσπασε τη νύχτα και το ισχυρό κρύο, αχρήστευσαν τα πολεμοφόδια των Ελλήνων, οι οποίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη στις 4 τη νύχτα και να επιστρέψουν στις αρχικές τους θέσεις. Οι απώλειες της συγκεκριμένης επίθεσης ήταν 15 νεκροί Τούρκοι και 3 Έλληνες.
Εμποροπανήγυρη
thumb|380px|Η οδός Σκουφά όπου κατά το παρελθόν βρίσκονταν το Ρωμιοπάζαρο. Οι εμποροπανήγυρεις έχουν τις ρίζες τους στην αρχαιότητα και κατά την μεσαιωνική περίοδο διετελούσαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του εσωτερικού εμπορίου. Κύριοι παράγοντες για την επιλογή του χώρου διεξαγωγής της εμποροπανήγυρης σε μία πόλη αποτελούσαν η γεωγραφική της θέση, η οδική σύνδεση, η γειτνιασή της με κάποιο λιμάνι και η εμπορικότητα. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, οι σημαντικότερες εμποροπανήγυρεις στην περιοχή της Ήπειρου ήταν εκείνες των Ιωαννίνων, της Άρτας, της Κόνιτσας και ο Λάμποβος της Παραμυθιάς.
Η Άρτα ήταν μία ακμάζουσα οικονομικά πόλη και αποτελούσε χώρο προνομιακό για το εμπόριο ενώ η γεωγραφική της θέση και η μικρή απόσταση από το σημαντικό λιμάνι της Σαλαώρας, την καθιστούσε κομβικό σημείο για τον έλεγχο της διακίνησης των προϊόντων. Η πόλη βρίσκονταν στο κέντρο μίας εύφορης πεδιάδας όπου οι κάτοικοι καλλιεργούσαν καπνό, σιτάρι, καλαμπόκι, κριθάρι, βρώμη, φασόλια, ρύζι και έκαναν εξαγωγές δερμάτων από βουβάλια, μάλλινων υφασμάτων και αυγοτάραχου ενώ υπήρχαν και άφθονα βοσκοτόπια για άλογα και βοοειδή, γεγονός που μαρτυρεί την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας.
Η ετήσια εμποροπανήγυρη της Άρτας λάμβανε χώρα στη συνοικία Μουχούστι και διεξάγονταν κάθε Σεπτέμβριο. Σύμφωνα με τον Βενετό υποπρόξενο της Άρτας Μαρίν Ντε Λούνα, η εμποροπανήγυρη άρχιζε την 1η Σεπτεμβρίου και τελείωνε στις 8 του ίδιου μήνα ενώ σύμφωνα με τον Σεραφείμ Ξενόπουλο διαρκούσε 10 ημέρες και ξεκινούσε στις 14 Σεπτεμβρίου και έληγε στις 24 του μήνα. Στο εμπόριο που διεξαγόταν κατά τη διάρκεια του πανηγυριού συμπεριλαμβάνονταν, γεωργικά προϊόντα, εμπορεύματα εισαγωγής, προϊόντα κτηνοτροφίας αλλά και αγοραπωλησία ζώων. Αντίθετα, ο Γάλλος ιστορικός και διπλωμάτης Φρανσουά Πουκεβίλ, υποστήριζε ότι το ετήσιο ζωοπάζαρο (κατσικοπάζαρο) άρχιζε τη Μεγάλη Πέμπτη και διεξαγόταν σε ένα πλάτωμα του δρόμου Άρτας - Ιωαννίνων, όπου οι ταξιδιώτες σταματούσαν για να ξεκουραστούν. Ο Σεπτέμβριος αποτελούσε ιδανική περίοδο για την εμποροπανήγυρη διότι τα ζώα ήταν καλοθρεμμένα και μπορούσαν να πουληθούν σε καλύτερες τιμές ενώ ο καιρός ήταν ακόμη ευνοϊκός για τη θαλάσσια μεταφορά των εμπορευμάτων από και προς το λιμάνι της Σαλαώρας. Εξίσου σημαντικός παράγοντας ήταν και η οργάνωση των πανηγυριών, τα οποία διεξάγονταν με χρονική αλληλουχία (στα Γρεβενά τον Ιούλιο, στα Ιωάννινα τον Αύγουστο, στην Άρτα στα μέσα Σεπτεμβρίου και στην Παραμυθιά στα τέλη του ίδιου μήνα), γεγονός που επέτρεπε τη συμμετοχή του ίδιου εμπόρου σε περισσότερα από ένα εμπορικά πανηγύρια. thumb|left|390px|Το Εκθεσιακό Κέντρο Άρτας, χώρος διεξαγωγής της Γενικής Έκθεσης Άρτας. Στην εμποροπανήγυρη της Άρτας συμμετείχαν έμποροι από διάφορα μέρη της Ελλάδας, οι οποίοι όταν έφθαναν στο χώρο του πανηγυριού, νοίκιαζαν ξύλινα παραπήγματα και εξέθεταν τα προϊόντα τους. Oι Βενετοί κατά τον 18ο αιώνα έδειξαν έντονο ενδιαφέρον για την εμποροπανήγυρη της Άρτας με συχνή παρουσία εμπόρων κυρίως από τα Επτάνησα, οι οποίοι έφερναν για πώληση υφάσματα, χαρτιά, γυαλικά και μπογιές ενώ αγόραζαν για λογαριασμό τους προϊόντα από την περιοχή της Ηπείρου. Σημαντικός παράγοντας για το εμπόριο των Βενετών ήταν η παρουσία του Βενετικού προξενείου στην Άρτα, το οποίο βοηθούσε στην προστασία των Βενετών υπηκόων και διασφάλιζε το εμπορικό τους συμφέρον.
Μετά την ενσωμάτωση της πόλης της Άρτας στο ελληνικό κράτος, στις 24 Ιουνίου 1881, η εμποροπανήγυρη άρχισε να χάνει σταδιακά την αίγλη της και η εμπορική κίνηση που παρουσίαζε ήταν αισθητά μικρότερη σε σχέση με την περίοδο της Τουρκοκρατίας διότι την εποχή αυτή γινόταν και ένα δεύτερο εμπορικό πανηγύρι στη Φιλιππιάδα, πιο ανταγωνιστικό και με χαμηλότερες τιμές, το οποίο προσέλκυε μεγάλο αριθμό Αρτινών εμπόρων.
Με την πάροδο του χρόνου υπήρξαν και τοπογραφικές μεταλλαγές με το ζωοπάζαρο να παραμένει στο Μουχούστι ενώ η ετήσια εμποροπανήγυρη μεταφέρθηκε κοντά στο κάστρο, περίπου στο ύψος της σημερινής πλατείας Καραϊσκάκη, όπου και παρέμεινε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '90, πριν μεταφερθεί οριστικά στον χώρο του Εκθεσιακού Κέντρου Άρτας «Κώστας Βάγιας». Η σημερινή Πανελλήνια Γενική Έκθεση Άρτας, η οποία διεξάγεται κάθε χρόνο στα τέλη Σεπτεμβρίου, μπορεί να θεωρηθεί ως η φυσική συνέχεια της πρώτης εμποροπανήγυρης του Μουχουστίου.
Παραπομπές
<div style="">
Κατηγορία:Συνοικίες της Άρτας
Λιβανέζοι στην Ελλάδα
Οι Λιβανέζοι στην Ελλάδα περιλαμβάνουν μετανάστες και απογόνους μεταναστών από το Λίβανο. Στην Ελλάδα ζουν περίπου 30.000 άτομα λιβανέζικης καταγωγής. Η μετανάστευση από το Λίβανο στην Ελλάδα ξεκίνησε από το 1975, κατά τη διάρκεια του Λιβανικού Εμφυλίου Πολέμου. Οι περισσότεροι Λιβανέζοι ήρθαν από την επαρχία Κούρα στο Βόρειο Λίβανο, όπου οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Ελληνορθόδοξοι. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, ο αριθμός των Λιβάνου ήταν υψηλότερος, ωστόσο μετά το τέλος του πολέμου πολλοί επέστρεψαν στο Λίβανο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Μοντάλντο Σκαράμπι
Το Μοντάλντο Σκαράμπι (ιταλικά: Montaldo Scarampi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Ιβάνα Τίκβιτς
Η Ιβάνα Τίκβιτς (Ivana Tikvić, 20 Μαρτίου 1994) είναι Κροάτισσα επαγγελματίας καλαθοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως σέντερ για τον Ολυμπιακό.
Καριέρα σε συλλόγους
Στις 12 Δεκεμβρίου 2018, εντάχθηκε στον Ολυμπιακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ολυμπιακού Πειραιώς
Μάρα Ζαλίτε
Η Μάρα Ζαλίτε (γεννημένη στις 18 Φεβρουαρίου 1952) είναι Λετονή συγγραφέας.
Τα λογοτεχνικά έργα της Ζαλίτε περιλαμβάνουν ποίηση, δοκίμια, δράμα, πεζογραφία και λιμπρέτα. Συχνά ασχολούνται με ιστορικά προβλήματα και έχουν συμβολικές σημασίες που αντιστοιχούν με τη μυθολογία και τη λετονική κουλτούρα και τον λαό. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, όπως ρωσικά, αγγλικά, γερμανικά, σουηδικά, εσθονικά και γαλλικά.
Τα πρώτα λογοτεχνικά έργα της Ζαλίτε δημοσιεύθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Τα έργα της έχουν χρησιμοποιήσει τη μουσική πολλών επιφανών Λετονών καλλιτεχνών όπως ο Ρέιμοντς Πωλς και ο Τζάνις Λούσενς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Λετονοί συγγραφείς
Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα
Μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ένας μεγάλος αριθμός οικονομικών προσφύγων και μεταναστών, από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης όπως η Αλβανία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Γεωργία, η Ουκρανία, η Πολωνία και η Ρωσία έφθασαν στην Ελλάδα για να βρουν εργασία.
Οι Αλβανοί, σύμφωνα με εκτιμήσεις, αποτελούν το 60–65% του πληθυσμού μεταναστών στην Ελλάδα. Σύμφωνα με επίσημα δεδομένα (2023), υπάρχουν 285.483 νόμιμοι μετανάστες με αλβανική υπηκοότητα στην Ελλάδα ενώ μεγάλος αριθμός έχει λάβει ελληνική ιθαγένεια μέσω πολιτογράφησης. Η απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας (ειδικά της πρώτης γενιάς) και διακρίσεις λόγω καταγωγής αποτελούν μερικά από τα πιο σημαντικά προβλήματα της κοινότητας.
Η έλευση περίπου 700.000 Αλβανών μεταναστών επηρέασε καταλυτικά την Ελλάδα διαμορφώνοντας τον χαρακτήρα της στα τέλη του 20ού αιώνα. Τριάντα χρόνια μετά, η αλβανική κοινότητα αποτελεί την πολυπληθέστερη και πιο ενσωματωμένη ομάδα μεταναστών στη χώρα, ενώ, σύμφωνα με τους υπολογισμούς, οι μεικτοί γάμοι Αλβανών και Ελλήνων ξεπερνούν πλέον τις 22.000.
Στατιστικά στοιχεία της περιόδου 2011-21 επιβεβαιώνουν ότι σημαντικός αριθμός τόσο Ελλήνων όσο και δεύτερης γενιάς μεταναστών (πολλοί με ελληνική ιθαγένεια) έχει μετεγκατασταθεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλβανοί στην Ελλάδα Κατηγορία:Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα
Fureai Kippu
Fureai kippu (ふれあい切符:Κουπόνια Φροντίδας Συγγενών) είναι ένα Ιαπωνικό κοινωνικό νόμισμα που δημιουργήθηκε το 1995 από το ίδρυμα Sawayaka Welfare έτσι ώστε τα μέλη του να μπορούν να παίρνουν βαθμούς βοηθώντας ηλικιωμένους στην δική τους κοινότητα.
Το βασικό νόμισμα είναι ο χρόνος κοινωνικής προσφοράς σε κάποιον ηλικιωμένο. Υπάρχει η δυνατότητα οι ίδιοι οι ηλικιωμένοι βοηθάνε ο ένας τον άλλο και κερδίζουν βαθμούς που μπορούν να εξαργυρώσουν αργότερα για να ζητήσουν οι ίδιοι βοήθεια. Υπάρχει όμως και η δυνατότητα κάποιος να κερδίσει βαθμούς βοηθώντας ηλικιωμένους στην περιοχή που μένει και να μεταφέρει τους βαθμούς στους γονείς τους που μένουν μακριά. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιο μέλος του δικτύου να βοηθήσει μια ηλικιωμένη γυναίκα που δυσκολεύεται να μετακινηθεί να κάνει τα ψώνια της και να κερδίσει κάποιους βαθμούς, ανάλογα με τις ώρες που ξόδεψε. Μετά, μπορεί να μεταφέρει τους πόντους αυτούς στους γονείς του που μένουν σε άλλη πόλη, έτσι ώστε αυτοί να μπορούν να ζητήσουν βοήθεια από κάποιο μέλος που μένει κοντά τους για να κάνουν τα δικά τους ψώνια.
Μετά από δημοσκόπηση, έγινε σαφές ότι οι ηλικιωμένοι τείνουν να προτιμούν υπηρεσίες που πληρώνονται σε Fureai Kippu παρά αυτές που πληρώνονται σε yen. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι στην πρώτη περίπτωση οι σχέσεις τείνουν να γίνονται προσωπικές και ζεστές, ενώ στην δεύτερη ψυχρές και επαγγελματικές.
Κατηγορία:Κοινωνικά νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Κοινωνία της Ιαπωνίας
Klax (βιντεοπαιχνίδι)
Το Klax είναι βιντεοπαιχνίδι παζλ που σχεδιάστηκε από τον Ντέιβ Άκερς και Μάρκ Στίβεν Πίρς και κυκλοφόρησε το 1989. Ο στόχος είναι η παράταξη χρωματιστών μπλοκ σε σειρές παρόμοιων χρωμάτων για να εξαφανιστούν. Η Atari Games κυκλοφόρησε αρχικά το παιχνίδι ως την coin-op συνέχεια του Tetris, το οποίο είχε μπλέξει σε μια νόμιμη διαμάχη εκείνη την εποχή.
Gameplay
Το Klax διαθέτει μια ιμάντα μεταφοράς στο πάνω μέρος της οθόνης. Κυλά συνεχώς προς τον χώρο του παίκτη, προσφέροντας μια σταθερή προμήθεια μπλοκ. Ο παίκτης χειρίζεται μια μικρή συσκευή που κάθεται στη διεπαφή μεταξύ του ιμάντα μεταφοράς και του χώρου του παίκτη, το οποίο μπορεί να μετακινηθεί αριστερά και δεξιά για να πιάσει το μπλοκ και να πέσει είτε στον χώρο του παίκτη (το οποίο μπορεί να κρατήσει 25 μπλοκ σε μία διάταξη 5x5) ή να το απωθήσει μέχρι την ιμάντα μεταφοράς. Η συσκευή μπορεί να χωρέσει μέχρι και πέντε μπλοκ. Ένα μπλοκ που δεν το κρατάει η συσκευή θεωρείται ένα "drop", ενώ ένα μπλοκ που αναβοσβήνει μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μπαλαντέρ σε οποιοδήποτε χρώμα.
Στο χώρο του παίκτη, τα μπλοκ μπορούν να εξαλειφθούν με τη δημιουργία τριών ή περισσότερων του ίδιου χρώματος μπλοκ σε μια συνεχή γραμμή, γνωστή ως "Klax". Η γραμμή μπορεί να είναι οριζόντια, κάθετη ή διαγώνια. Μια πολλαπλή ομαδοποίηση μετράει ως πολλαπλά Klaxes, όπως τέσσερα μπλοκ του ίδιου χρώματος (δύο Klaxes) ή πέντε μπλοκ του ίδιου χρώματος (τρία Klaxes). Μόλις ο στόχος επιτευχθεί, ο παίκτης κερδίζει μπόνους πόντους για τα υπόλοιπα μπλοκ στον ιμάντα μεταφοράς και της συσκευής, ενώ τα κενά στον κάδο. Επίσης, στα επίπεδα όπου απαιτείται ένα ορισμένο σημείο συνόλου, σημεία πέραν του απαιτούμενου ποσού υπολογίζονται και στη βαθμολόγηση και στους μπόνους πόντους.
Το Klax αποτελείται από 100 επίπεδα σε πέντε κουτιά. Στην αρχή του παιχνιδιού και μετά από κάθε πέμπτο επίπεδο (τα επίπεδα διαιρούνται με το πέντε, εκτός από τα επίπεδα 95 και 100), ένας παίκτης μπορεί να επιλέξει να παρακάμψει πέντε ή δέκα επίπεδα. Παρακάμπτοντας τα επίπεδα δίνει μπόνους πόντους και ένα υψηλότερο επίδομα πτώσης. Το παιχνίδι τελειώνει όταν ο παίκτης είτε εξαντλήσει το επίδομα πτώσης μπλοκ, ή γεμίσει το χώρο του, ή τελειώσει το εκατοστό επίπεδο.
Ανάπτυξη
Ο Έικερς προγραμμάτισε το Klax μέσα σε λίγες εβδομάδες χρησιμοποιώντας το AmigaBASIC και μετά το μετέφερε στη γλώσσα C. Σε μια συνέντευξη του 1990, είπε ότι ήθελε να "δημιουργήσει κάτι playable, συμπαγής και σχετικά γρήγορο στην ανάπτυξη". Είχε εμπνευστεί από το Tetris και το tic-tac-toe. Επέλεξε το όνομα από τους ήχους που κάνουν τα κεραμίδια όταν κυλούν κατά την οθόνη. Η Atari Games κυκλοφόρησε το Klax τον Φεβρουάριο του 1990, και σύντομα είχε ονομαστεί ως ένα "σημαντικό arcade hit". Σύντομα κυκλοφόρησαν και εκδόσεις για διάφορες κονσόλες με το εμπορικό σήμα Tengen. Ο Έικερς είχε δημιουργήσει τις εκδόσεις Nintendo Entertainment System και Sega Mega Drive. Ορισμένες μεταφορές 16-bit είχαν βελτιωμένα γραφικά.
Η Midway Games απέκτησε τα δικαιώματα του Klax καθώς αγόραζε την Atari Games το 1996. Ο τίτλος έχει επανακυκλοφορήσει σε ρετρό συλλογές για σύγχρονες κονσόλες. Ο Μάικ Μίκα της Midway, ο οποίος εργαζόταν για την έκδοση Game Boy Color του παιχνιδιού, τοποθέτησε μια κρυφή πρόταση γάμου μέσα σε αυτό, που πήρε την τότε γυναίκα του τρία χρόνια για να αποκαλύψει την πρόταση. Ο Μάικ είχε επίσης τοποθετήσει στο παιχνίδι ένα κρυφό παιχνίδι παρόμοιο με το φιδάκι και ένα minigame περιπέτειας ως easter eggs.
Μετά την αρχική κυκλοφορία του στα arcade, το Klax είχε μεταφερθεί σε πολλαπλά συστήματα βιντεοπαιχνιδιών και οικιακών υπολογιστών. Το Klax ήταν το πρώτο βιντεοπαιχνίδι που είχε κυκλοφορήσει σε όλες τις κύριες κονσόλες της δεκαετίας του 1990, το Nintendo Entertainment System, το Sega Mega Drive και το TurboGrafx-16. Το Klax είχε συμπεριληφθεί στο Arcade Party Pak για το PlayStation, ενώ είχε κυκλοφορήσει και στο Midway Arcade Treasures το 2003.
Υποδοχή
Το Famicom Tsūshin έδωσε στην έκδοση PC Engine του παιχνιδιού ένα 30 από 40, ενώ είχε αριθμηθεί ως το 26ο καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών από το Amiga Power.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Arcade παιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1989 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια παζλ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια arcade της Atari Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Domark Software Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Amiga Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Amstrad CPC Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Atari 2600 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Atari 5200 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Atari 7800 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Atari Lynx Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Atari ST Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Commodore 64 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Color Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Gear Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του NES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Master System Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Mega Drive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια TurboGrafx-16 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ZX Spectrum Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία
Νομπουχίκο Ομπαγιάσι
Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες
Α.Ε. Πετραλώνων
Η Αθλητική Ένωση Πετραλώνων είναι αθλητικό σωματείο που εδρεύει στην ομώνυμη συνοικία της Αθήνας. Ιδρύθηκε ως ποδοσφαιρικό σωματείο το 2009 από τη συγχώνευση του «Α.Σ. Πετράλωνα» (έτος ίδρυσης 1983) με την «Ένωση-Βικτώρια Κάτω Πετραλώνων» (έτος ίδρυσης 1967). Ο Α.Σ. Πετράλωνα ιδρύθηκε το 1983 κατόπιν της συγχώνευσης, του «Α.Ο. Πετραλώνων» ο οποίος με τη σειρά του ιδρύθηκε το 1964 από τη συγχώνευση της Σπάρτα με τον Ακράτητο Άνω Πετραλώνων και σε δύο διαστήματα κατά τη δεκαετία του '70 είχε αγωνιστεί τρεις συνολικά χρονιές στη Β΄ Εθνική, και του «Γ.Σ. Πετράλωνα». Η Ένωση-Βικτώρια Κάτω Πετραλώνων με τη σειρά της αποτέλεσε την ιστορική συνέχεια της Ένωσης Κάτω Πετραλώνων και της Βικτώριας Ρουφ.
Χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο-μπλε. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αθηνών και από τη σεζόν 2017-18 μέχρι και την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2019-20, αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Αθηνών. Έδρα του αποτελεί το γήπεδο Ρουφ στην γειτονική ομώνυμη περιοχή, όπου διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του.
Εκτός από το ποδοσφαιρικό τμήμα, ο σύλλογος διατηρεί και τμήμα κολύμβησης. Η ομάδα κολύμβησης εδρεύει το «Σεράφειο» κολυμβητήριο στο Ρουφ.
Τα πρώτα σωματεία
thumb|right|230px|Η Ένωσις Πετραλώνων (εφημερίδα «η Βραδυνή» 9/7/1930). Προπολεμικά στην περιοχή κυριαρχεί ο Απόλλων Σμύρνης, ο οποίος χρησιμοποιούσε ως έδρα το κοντινό γήπεδο του Ρουφ. Σε εκείνο καταγράφεται τον Αύγουστο του 1926 ο αγώνας των ανεπίσημων ομάδων Νίκη Πετραλώνων – Αετός 2-1, με σύνθεση για τη νικήτρια: Γ. Παππαγεωργίου (τερμ.), Γ. Μήτσορας, Σ. Βενόπουλος, Μ. Κροντηράς, Κ. Τζωρτζόπουλος, Γ. Σφυράς, Γ. Τσιρογιάννης, Σ. Μιτσόπουλος, Γ. Δαλακούρας, Σ. Μπούσουλας, Α. Παπακώστας.
Το 1927 αναφέρεται ο Ηρακλής Πετραλώνων, ενώ το Φεβρουάριο του ίδιου έτους ιδρύεται η Ένωσις Θησείου-Πετραλώνων (συχνά αποκαλούταν με το δεύτερο μόνο συνθετικό) από τους αδερφούς Ρούσου, τον Σίσκο και τον Γριμανέλλη. Το 1928 αγωνίζονταν σε αυτή οι Σαχλίκης, Τοτόμος, Γαβριάς, Φρυγανάς, Αγγελόπουλος, Ναυπλιώτης, Μήτσος Μπαλτάσης κ.ά, οι οποίοι μεταπήδησαν σε επίσημα σωματεία με συνέπεια την αδρανοποίησή του γύρω στο 1929. Ο τελευταίος ακολούθησε (όπως και ο πρώτος) τη διαδρομή προς τον Παναθηναϊκό του μεγαλύτερου αδελφού του Κώστα και δημιούργησαν ένα από τα αρκετά ζεύγη αδελφών-συμπαικτών στην προπολεμική εθνική Ελλάδας. Το 1930, πάντως, η Ένωσις διατηρούσε τμήμα βόλεϊ με τους Μπούκα (αρχηγός), Μήτσορη, Κοκορέμπα, Κατσέλλη, Αναγνωστόπουλο και Δούκα. Επανιδρύθηκε περί τα 1930-1931, με πρόεδρο τον Δακουλάκο και μέλη στο ΔΣ τους Παντελή, Καλαϊτζή, Σίσκο, Μήτσορη, Ρούσσο, Αδάμ και Γραικό. Το 1934 στεγαζόταν στο καφενείο του Φοίφα επί της οδού Τριών Ιεραρχών, το οποίο ήταν διακοσμημένο με τα κύπελλα του συλλόγου, ενώ πρωτεργάτης του ήταν τότε ο Νικόλαος Χουμουζιάδης.
Την ίδια περίοδο αναφέρεται ο ΑΠΣ Ολυμπιακός Πετραλώνων, με ίδρυση από το 1924. Πρωτεργάτες του ήταν οι Κ & Γ. Δούμας, Α. & Π. Κυριακού, Α. Φλωράκης και Γ. Σφυράς. Το 1933 σημείωσε 23 νίκες, 13 ισοπαλίες και 7 ήττες. Από εκείνον προήλθαν οι παίκτες του Παναθηναϊκού Κ. Κυρίτσης και Α. Μπινιάρης.
Το 1937 καταγράφεται το ανεξάρτητο σωματείο (μη ενταγμένο στην ΕΠΣ Αθηνών όντας ανεπίσημο, δηλαδή χωρίς ακόμα αναγνώριση από το Πρωτοδικείο) Δικέφαλος Πετραλώνων, αρχικά μόνο αθλητικό, στη συνέχεια δε και ποδοσφαιρικό. Σε αυτόν αγωνιζόταν ο 17χρονος Βαγγέλης Νικολόπουλος, ο οποίος το 1939 μετακινήθηκε στο Φωστήρα Ταύρου και το 1943 στον Παναθηναϊκό, για να χριστεί τρεις φορές διεθνής με την Ανδρών Ελλάδας μεταξύ 1948 και 1949. Ισχυρότερος της συνοικίας το 1938, θεωρείται ο Εθνικός Πετραλώνων (Κάτω) δραστηριότητας από το 1927, με επίσης τμήμα γυναικείου βόλεϊ και πρόσφατα συστημένο αθλητικό.
Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια εμφανίζονται στα Πετράλωνα διάφορες ανεξάρτητες ομάδες, με κάποιες να μετέχουν στο πρωτάθλημα ανεπίσημων συλλόγων της ΟΠΑΣΑ (Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ανεξαρτήτων Σωματείων Αθηνών) και από την περίοδο 1949-50 στη Δόκιμη κατηγορία της ΕΠΣΑ. Το 1945 υπήρχε η Ένωσις Αγίου Ανδρέα Πετραλώνων, η οποία στις 14 Οκτωβρίου νίκησε τον Αστέρα Αγ. Γεωργίου Κολωνού με 3-2 και την εξής ενδεκάδα: Ανδρ. Τσιάρας (τερμ.), Θεόδ. Κατσίνης, Νικ. Καλακόνας, Θεόδ. Παπασωτηρίου, Γεώργ. Γρηγορίου, Γεώργ. Κόης, Κολοβάσος, Γεώργ. Πασχάλης, Αθαν. Μπέμπης, Γεώργ. Χατζηδάκις, Γεώργ. Κατσίνης. Από τα ονόματα ξεχωρίζει εκείνο του έφηβου τότε Θανάση Μπέμπη, σε μερικά χρόνια αρχηγό του Ολυμπιακού Πειραιώς και της Εθνικής.
Το Μάιο του 1946 αναφέρεται ο εκ νέου ο Εθνικός Κάτω Πετραλώνων, να επικρατεί 4-3 του Αστέρα Ρουφ στην ακόμη έδρα του Απόλλωνα Αθηνών (ενδιάμεσα, μετονομασία από Σμύρνης) γήπεδο του Ρουφ. Κατά την ίδια περίοδο δραστηριοποιούνται ο Θησεύς Κάτω Πετραλώνων που νίκησε 5-1 τη Βικτώρια Ρουφ και τα Πράσινα Πουλιά (πρόγονος της παραπάνω Ένωσης Αγ. Ανδρέα Πετραλώνων) που ανάμεσα στους ιδρυτές τους το 1943 περιλαμβανόταν ο Μπέμπης σε ηλικία 14 ετών.
Από το καλοκαίρι έως το Δεκέμβριο του 1946 καταγράφονται οι: Πετραλωνιακός, Δυναμώ Κάτω Πετραλώνων, Ακράτητος Α.Π (όπου μεταπήδησε στο μεταξύ ο Μπέμπης), Άμυνα Κ.Π, Άφοβος, Αστραπή, Ερμής Α.Π, Αστήρ Α.Π, Ατρόμητος Κ.Π, Θύελλα Κ.Π, όπως και η Δάφνη Πετραλώνων, ισχυρή ομάδα που υπήρξε το αργότερο από το 1931 και προκρίθηκε μέχρι τον τελικό του πρωταθλήματος ανεξάρτητων της περιόδου 1947-48. Εκτός φυσικά του Απόλλωνα, τον μοναδικό επίσημο σύλλογο (στη Β΄ κατηγορία ΕΠΣΑ) από όλους τους προαναφερόμενους αποτέλεσε ο ΠΑΣ Βικτώρια του γειτονικού Ρουφ, ο οποίος το Σεπτέμβριο του 1946 προκήρυξε πρωτάθλημα ανεξαρτήτων σωματείων των συνοικιών Ρουφ, Πετραλώνων, Σφαγείων (Ταύρου), Μεταξουργείου και Περιστερίου.
Το Φεβρουάριο του 1947 αναφέρεται ξανά η Ένωσις Πετραλώνων (μετέπειτα ΑΕΠ) και το Μάιο του 1948 η προσφυγική Ένωσις Νέας Μελανδίας (ίδρυση στις αρχές του '30 και αργότερα ΠΑΟ Νέας Μελανδίας), στην οποία ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία ο Ανδρέας Σταματιάδης, πριν μετακινηθεί στην ΑΕΚ με ενδιάμεσο πέρασμα την επίσημη Σπάρτα Πετραλώνων.
Τα παλαιά επίσημα σωματεία
thumb|right|250px|Η Σπάρτα Κουκακίου το 1932. Από όλα τα παραπάνω σωματεία, τα επόμενα χρόνια κάποια αναβαθμίστηκαν ως επίσημα και εντάχθηκαν στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ. Τα σωματεία των Πετραλώνων, που αγωνίστηκαν ως επίσημα στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ, ήταν κατά σειρά ένταξής τους σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία:
Ίδρυση
Ο «Αθλητικός Όμιλος Πετραλώνων» πήρε αυτό το όνομα το 1964 και αποτελεί τη συνέχεια του παλιού συλλόγου "ΑΟ Σπάρτα Πετραλώνων", ο οποίος υπήρχε από το 1945. Το 1964 η Σπάρτα ανέβηκε από τη Β΄ κατηγορία στην Α2 και προκειμένου να δημιουργηθεί μια δυνατή ομάδα στα Άνω Πετράλωνα απορρόφησε τον Ακράτητο Πετραλώνων (ομάδα της Β1 κατηγορίας) και δημιουργήθηκε ο Α.Ο.Π. Τα αποτελέσματα της συγχώνευσης ήταν εντυπωσιακά, αφού τις επόμενες τρεις σεζόν ο Α.Ο.Π. πήρε τρεις διαδοχικούς τίτλους, της Α2, της Α1 και το 1966-67 αναδείχθηκε πρωταθλητής Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣΑ. Η επικράτηση της χούντας είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση της Γ΄ Εθνικής, στην οποία θα ανέβαινε ως πρωταθλητής Αθηνών. Έτσι διεκδίκησε χωρίς επιτυχία την άνοδό του στη Β΄ Εθνική.
Τις επόμενες χρονιές παρέμεινε μια υπολογίσιμη ομάδα της Α΄ ΕΠΣΑ. Το 1970 αναδείχθηκε δευτεραθλητής (πρωταθλητής α΄ ομίλου), αλλά δεν πέτυχε την άνοδο. Το 1972 κατέκτησε ξανά τον τίτλο στον α΄ όμιλο κερδίζοντας ταυτόχρονα στο ειδικό πρωτάθλημα την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Υποβιβάστηκε το 1974 και το 1978 αναδείχθηκε ξανά δευτεραθλητής και ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική. Την επόμενη σεζόν πήρε τη 2η θέση στον όμιλό του και ανέβηκε πάλι στη Β΄ Εθνική. Ακολούθησαν συνεχείς υποβιβασμοί, στη Γ΄ Εθνική, στην Α΄ ΕΠΣΑ και στη Β΄ ΕΠΣΑ και το 1983 η διοίκησή του αποδέχθηκε πρόταση του Γ.Σ. Πετραλώνων να συγχωνευτούν δημιουργώντας τον '''Α.Σ. Πετράλωνα'''.
Στη Β΄ και Γ΄ Εθνική
Ο Α.Ο. Πετραλώνων είναι η μοναδική ομάδα της συνοικίας που κατάφερε να αγωνιστεί σε εθνική κατηγορία. Έπαιξε τρεις χρονιές στη Β΄ Εθνική ενώ είχε και δυο παρουσίες στη Γ΄ Εθνική. Αναλυτικά οι παρουσίες του ΑΟΠ στις εθνικές κατηγορίες ήταν:
Παρθενών και Γ.Σ. Πετραλώνων (1967)
Το καλοκαίρι του 1967, εκτός από τον ΑΟ Πετραλώνων, οι υπόλοιπες ομάδες της συνοικίας εξαναγκάστηκαν σε συγχώνευση από τη χούντα σε δύο συλλόγους. Έτσι δημιουργήθηκαν ο Παρθενών και ο ΓΣ Πετραλώνων.
Α.Σ. Πετράλωνα (1983-2009)
|left|160px Τον Ιούνιο του 1983 με πρωτοβουλία της διοίκησης του ΓΣ Πετραλώνων ξεκίνησε η προσπάθεια συγχώνευσης των τριών σωματείων της συνοικίας: του ΓΣΠ που είχε αναδειχθεί πρωταθλητής του ομίλου του στην Α΄ κατηγορία και διεκδικούσε την ένταξή του στη Δ΄ Εθνική, του ΑΟΠ που είχε υποβιβαστεί στη Β΄ ΕΠΣΑ και της Ένωσης ΚΠ που είχε υποβιβαστεί στη Γ΄. Τελικά, η Ένωση ΚΠ δεν συμφώνησε αλλά τα δυο πιο δυναμικά σωματεία στις 8 Ιουλίου 1983 προχώρησαν σε συμφωνία και δημιούργησαν τον «Αθλητικό Σύλλογο Πετράλωνα» με νέα κοινή διοίκηση, ο οποίος έκτοτε αποτελεί την δυναμικότερη αθλητική ομάδα της περιοχής, χωρίς όμως να καταφέρει να ανεβεί σε εθνική κατηγορία και πολύ περισσότερο να επαναλάβει το κατόρθωμα του ΑΟΠ που είχε παίξει στη Β΄ Εθνική. Ο ΑΣ Πετράλωνα για πολλά χρόνια παρέμεινε μια υπολογίσιμη ομάδα της Α΄ ΕΠΣΑ, ως το 1989 που υποβιβάστηκε στη Β΄. Έκτοτε, με εξαίρεση τρεις-τέσσερις σεζόν που ανέβηκε στην Α΄, παίζει κυριότερα στη Β΄ Κατηγορία, έχοντας υποβιβαστεί και στην τρίτη κατηγορία. Το 2009 συγχωνεύτηκε με την την Ένωση-Βικτώρια Κάτω Πετραλώνων και δημιούργησαν την «Αθλητική Ένωση Πετραλώνων».
Α.Ε. Πετραλώνων
Η «Αθλητική Ένωση Πετραλώνων» ιδρύθηκε το 2009 κατόπιν συγχώνευσης του Α.Σ. Πετράλωνα με την Ένωση-Βικτώρια Κάτω Πετραλώνων, η οποία αναγνωρίστηκε με την υπ΄ αριθμόν 2276/2009 απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών και εγκρίθηκε το καταστατικό του συλλόγου, το οποίο είχε ως σκοπό την προώθηση του αθλήματος του ποδοσφαίρου.
Τη σεζόν 2012-13 κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1ου ομίλου της Γ΄ Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο. Τη σεζόν 2016-17 κατέκτησε το πρωτάθλημα 3ου ομίλου της Β΄ Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Αθηνών. Τη σεζόν 2017-18 κατέλαβε την 4η θέση του 2ου ομίλου και τη σεζόν 2018-19 κατέλαβε τη 2η θέση του 1ου ομίλου της Α΄ Κατηγορίας.
Τμήμα κολύμβησης
Η Αθλητική Ένωση Πετραλώνων διαθέτει εκτός του ποδοσφαίρου και τμήμα κολύμβησης.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1983 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.
Κεφαλόβρυσο Αργολίδας
Το Κεφαλόβρυσο (παλαιά ονομασία: Άνω Μπελέσι) είναι ορεινός οικισμός του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται 48 χλμ. ΒΔ του Ναυπλίου και 5 χιλιόμετρα βόρεια από την έξοδο 7 (Νεοχώρι) του Αυτοκινητοδρόμου Μορέα. Είναι κτισμένος στην βορειο-ανατολική πλευρά του Λύρκειου Όρους σε υψόμετρο 750 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Άργους-Μυκηνών και είναι η έδρα της κοινότητας Κεφαλόβρυσου. Υπήρξε τμήμα του Καποδιστριακού Δήμου Λυρκείας την περίοδο 1997 - 2010. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 53 μόνιμους κατοίκους. Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου. μικρογραφία|Το Μελιδόνι ή Ξεροβούνι με 1289 μ. ύψος, απένταντι από το Κεφαλόβρυσο
Στην νότια είσοδο του χωριού βρίσκονται η κεντρική πλατεία του χωριού και οι πηγές του ποταμού Ινάχου. Οι κάτοικοι την πηγή ονομάζουν σήμερα, απλώς «κεφαλάρι». Το κεφαλάρι είναι ένα σπήλαιο καρστικού τύπου, από το οποίο εκρέει άφθονο κρύο νερό 11 βαθμών Κελσίου, σε σταθερή θερμοκρασία όλο το χρόνο. Μαζί με τον Ερασίνο ποταμό (Κεφαλάρι Άργους) και τη Λέρνη Μύλων είναι μία από τις τρεις πηγές του Δήμου Άργους - Μυκηνών που λειτουργούν όλο τον χρόνο. μικρογραφία|Άποψη του χωριού από το βουνό Μαυροβούνι
Για όσους ασχολούνται και με το παιγνίδι Geocaching, στο Κεφαλόβρυσο μπορείτε να βρείτε και κάποιες ενδιαφέρουσες κρύπτες που θα σας οδηγήσουν σε κάποιες όμορφες τοποθεσίες του χωριού.
Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται οι οικισμοί Νεοχώρι, Δούκα Βρύση, Φρουσιούνα, Σάγκας και Καπαρέλλι.
Ιστορία
Η πρώτη ιστορική μαρτυρία βάσει γραπτών στοιχείων του χωριού είναι η Ενετική απογραφή του 1696 όπου το χωριό εμφανίζεται να έχει 176 κατοίκους ενώ στης επόμενη του 1700 έχει 159. Το χωριό ήταν γνώστο μέχρι το 1927, όταν πήρε το σύγχρονο όνομα του από την ομώνυμη πηγή που βρίσκεται το χωριό, ως Άνω Μπελέσι ενώ αντίστοιχα η Λυρκεία ήταν το Κάτω Μπελέσι. Ο βουλευτής Κώστας Κάππος καταγόταν από το Κεφαλόβρυσο.
Πληθυσμός
Απο το 1879 μέχρι το 1907 ο πληθυσμός είχε αυξητική τάση αλλά απο το 1920 και ύστερα ο πληθυσμος άρχισε να μειώνεται. Ειδικά μετά το 1940 ο πληθυσμός μειώθηκε σημαντικά λόγω του πολέμου και της αστυφιλίας με αποτέλεσμα σήμερα να μένουν μόνιμα πολλοί λίγοι κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Ιωάννης Γεώργιος του Βρανδεμβούργου (1577-1624)
Ο Ιωάννης-Γεώργιος, γερμ. Johann-Georg (16 Δεκεμβρίου 1577 - 2 Μαρτίου 1624) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν Προτεστάντης διοικητής της επισκοπής του Στρασβούργου (1592-1604) και δούκας του Γέγκερνντορφ (Πολωνικά: Γκρνοβ).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωακείμ-Φρειδερίκου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Αικατερίνης των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβύργου-Κυστρίν.
Γεννήθηκε στο Βόλμιρστετ και έφερε ονομαστικά μόνο τον τίτλο ευγενείας του δούκα του Βρανδεμβούργου, όπως όλα τα μέλη της οικογένειάς του. Μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη-Σιγισμούνδο σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου από το 1588. Οι δύο Λουθηρανοί αδελφοί επηρεάστηκαν εκεί από τις Καλβινιστικές διδασκαλίες.
Όταν απεβίωσε ο Ιωάννης φον Μάνντερσαϊνντ επίσκοπος του Στρασβούργου, η Προτεστανιτκή πλειοψηφία του Συλλόγου του καθεδρικού του Στρασβούργου ψήφισαν το 1592 τον 15ετή Ιωάννη-Γεώργιο ως διοικητή της επισκοπής. Αυτό έγινε για να ενοποιηθούν οι Προτεστάντες σε όλη τη Γερμανία. Αντίθετα οι καθολικοί ψήφισαν τον Κάρολο της Λωρραίνης και ακολούθησε 12ετής πόλεμος στο Στρασβούργο. Το 1604 η διαμάχη τελείωσε με τη συνθήκη του Χάγκεναου (Γαλλικά: Αγκενώ), όπου ο Ιωάννης-Γεώργιος παρέδωσε την επισκοπή στον Κάρολο και έλαβε αποζημίωση ως ανταμοιβή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Κυβέρνηση Μιχαήλ Μισούστιν
Η Κυβέρνηση του Μιχαήλ Μισούστιν είναι η τρέχουσα και 56η Κυβέρνηση της Ρωσίας από τις 21 Ιανουαρίου 2020. Επικεφαλής είναι ο Πρωθυπουργός Μιχαήλ Μισούστιν.
Σχηματισμός
μικρογραφία|250x250εσ| Ο Μισούστιν με τον [[Πρόεδρος της Ρωσίας|Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν στις 15 Ιανουαρίου 2020 ]] Στις 15 Ιανουαρίου 2020, ο τότε Πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ υπέβαλλε την παραίτηση της κυβέρνησής του. Την ίδια ημέρα, διεξήχθη η Ομιλία του Προέδρου στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν πρότεινε ορισμένες τροποποιήσεις στο Σύνταγμα, για την έγκριση των οποίων θα προηγηθεί δημοψήφισμα. Επίσης, πρότεινε τον Μισούστιν για τη θέση του Πρωθυπουργού, εφόσον εγκριθεί από την Κρατική Δούμα. Για την επιλογή ο Πούτιν δήλωσε, ότι «''υποβλήθηκαν τρεις ή τέσσερις υποψηφιότητες [για τη θέση]. Ο Μισούστιν δεν ήταν στη λίστα.[...]. Κανείς δεν τον ανέφερε εκτός από εμένα''». Η επιλογή βασίστηκε στην «προσωπικότητα και τις επαγγελματικές δεξιότητες» του.
Στις 16 Ιανουαρίου, οι βουλευτές της Ενωμένης Ρωσίας ψήφισαν ότι θα στηρίξουν τον Μισούστιν. Δεδομένου ότι η Ενωμένη Ρωσία έχει την πλειοψηφία των εδρών στην Κρατική Δούμα, αυτό σήμαινε ότι ο Μισούστιν θα αναλάμβανε τη θέση του Πρωθυπουργού ακόμα και χωρίς τη στήριξη των άλλων κομμάτων. Τα κόμματα Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα και η Δίκαιη Ρωσία δήλωσαν ότι θα στηρίξουν τον Μισούστιν.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα δήλωσε ότι θα απέχει από την ψηφοφορία. Ο Γκενάντι Ζιουγκάνοφ εξήγησε ότι «δεδομένου ότι τα αιτήματά μας [του κόμματος], για παραίτηση της κυβέρνησης και συνταγματικές τροποποιήσεις που να ευνοούν τον αυξημένο έλεγχο στο νομοθετικό εκτελεστικό σώμα, ικανοποιήθηκαν, δεν θα ψηφίσουμε ούτε υπέρ ούτε κατά, μέχρις ότου να δούμε το πρόγραμμα και τη σύνθεση της ομάδας που θα παρουσιάσουν ο Μισούστιν και ο Πρόεδρος».
Έγκριση από την Κρατική Δούμα
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Mishustin's_confirmation_hearing_(2020-01-16)_04.jpg|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Μισούστιν στην ακρόαση για την έγκρισή του, στις 16 Ιανουαρίου 2020 Στις 16 Ιανουαρίου, επιβεβαιώθηκε ότι ο Μιχαήλ Μισούστιν θα αναλάβει τη θέση του Πρωθυπουργού. Ήταν η πρώτη φορά που εγκρίθηκε ο διορισμός ενός Πρωθυπουργού χωρίς ψήφους κατά.
Σύνθεση και οργάνωση
Στις 16 Ιανουαρίου, στο πλαίσιο των συνομιλιών με το Κομμουνιστικό Κόμμα, όσον αφορά την κυβέρνησή του, ο Μισούστιν υποσχέθηκε ότι «θα γίνουν δραστικές αλλαγές, αλλά δεν έχουν ανακοινωθεί τα ονόματα ακόμα». Στις 17 Ιανουαρίου, κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεων του Μιχαήλ Μισούστιν με τις κοινοβουλευτικές παρατάξεις για το σχηματισμό της κυβέρνησης, ακούστηκαν λόγοι υποστήριξης αλλά και κριτικές. Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος της Κρατικής Δούμας Βιατσεσλάβ Βολοντίν, αναφέρθηκαν τα ονόματα των αναπληρωτών πρωθυπουργών Τατιάνα Γκολίκοβα, Ντμίτρι Κοζάκ και Αλεξέι Γκορντέγιεφ, καθώς και του Υπουργού Γεωργίας Ντμίτρι Πατούσεφ.
Ο Βολοντίν ανέφερε ότι, οι βουλευτές εξέφρασαν τις απόψεις τους για τέσσερις υπουργούς της προηγούμενης κυβέρνησης. Για την πρώην Υπουργό Παιδείας Όλγκα Βασίλιεβα αναφέρθηκαν ζητήματα όπως οι μισθοί, ο γραφειοκρατικός φόρτος εργασίας, τα σχολικά προγράμματα, τα διδακτικά βιβλία και η προσχολική αγωγή. Ο πρώην Υπουργός Πολιτισμού Βλαντιμίρ Μεντίνσκι επικρίθηκε για αναποτελεσματική πολιτική, η πρώην υπουργός Υγείας Βερόνικα Σβόρτσοβα για ελλείμματα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και για τον πρώην Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Μαξίμ Τοπιλίν αναφέρθηκαν αρκετά ζητήματα.
Στις 21 Ιανουαρίου, ο Μισούστιν παρουσίασε στον Πρόεδρο Πούτιν την πρότασή του για τη σύσταση του Υπουργικού Συμβουλίου, ο οποίος την ενέκρινε και υπέγραψε τα αντίστοιχα διατάγματα. Στη νέα κυβέρνηση, ο Πρωθυπουργός θα έχει 9 αναπληρωτές, ενώ καταργήθηκε το Υπουργείο για τις Υποθέσεις του Βόρειου Καυκάσου. Στις 28 Ιανουαρίου 2020, ο Μιχαήλ Μισούστιν μοίρασε τα καθήκοντα και τις αρμοδιότητες μεταξύ των αναπληρωτών του. Στις 29 Μαρτίου 2020, ο Μισούστιν ίδρυσε το Προεδρείο της Κυβέρνησης, που αποτελείται από τον ίδιο, τους αναπληρωτές του και ορισμένους υπουργούς, το οποίο θα συνεδριάζει «όποτε αρμόζει» και θα ασχολείται με την «επίλυση λειτουργικών προβλημάτων». Πρόκειται για ένα θεσμό που υπήρχε στην Α' κυβέρνηση του Μεντβέντεφ, αλλά όχι στη δεύτερη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ρωσίας
Ιωάννης Σαρμάς
Ο Ιωάννης Σαρμάς (Κως, 1957) είναι Έλληνας ανώτατος δικαστικός λειτουργός, πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου από τις 4 Νοεμβρίου 2019. Από τις 25 Μαΐου 2023 έως τις 26 Ιουνίου 2023 υπηρέτησε ως υπηρεσιακός Πρωθυπουργός της Ελλάδας, προκειμένου να οδηγηθεί η χώρα εκ νέου σε βουλευτικές εκλογές και να αναδειχθεί νέα κυβέρνηση.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Σαρμάς γεννήθηκε το 1957 στη Κω και σπούδασε νομικά στην Αθήνα (1975-1979) και στο Παρίσι (1980-1984). Υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στην Πολεμική Αεροπορία (1984-1986). Από τον Ιανουάριο 1987 εργάζεται ως δικαστικός λειτουργός, αρχικά στο Συμβούλιο της Επικρατείας (1987-1993) και κατόπιν, με μετάταξη, στο Ελεγκτικό Συνέδριο (1993-σήμερα).
Ελεγκτικό Συνέδριο
Την περίοδο 1996–2001 διετέλεσε εισηγητής στις υποθέσεις προσυμβατικού ελέγχου.
Ο Σαρμάς έχει υπάρξει δικαστής του Ελεγκτικού Συνεδρίου από το 1993. Μεταξύ 2014 και 2019 διετέλεσε πρόεδρος του 3ου Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου (αγωγές και προσφυγές συνταξιούχων στρατιωτικών), Πρόεδρος της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής για την Εκπόνηση της Δικονομίας του Ελεγκτικού Συνεδρίου, καθώς και Πρόεδρος της Ομάδας Εργασίας για την Εκπόνηση του Ελεγκτικού και Διοικητικού Κανονισμού του Ελεγκτικού Συνεδρίου.
Στις 4 Νοεμβρίου 2019 ορίστηκε πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, με τετραετή μη ανανεώσιμη θητεία, όπως ορίζεται στο Σύνταγμα.
Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο
Μεταξύ 2002 και 2013 διετέλεσε μέλος του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου, όπου μεταξύ άλλων συνεισέφερε στην Ετήσια Έκθεση με την οποία το Συνέδριο προσεγγίζει την όλη ενωσιακή διαχείριση υπό το πρίσμα στόχων, μέσων και μετρήσιμων αποτελεσμάτων. Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος δύο τμημάτων του Συνεδρίου (Αγροτικές Δαπάνες και Ενωσιακές Τράπεζες και Οργανισμοί, Δαπάνες των Θεσμών).
Υπηρεσιακός Πρωθυπουργός
Στις 24 Μαΐου 2023 του δόθηκε εντολή σχηματισμού υπηρεσιακής κυβέρνησης από την Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, μετά την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης από την Βουλή που προέκυψε μετά τις εκλογές του Μαΐου 2023.
Διακρίσεις
Έχει αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας της Σχολής Ανθρωπιστικών, Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Ελλάδας (Μάρτιος 2023), επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής Επιστημών Οικονομίας και Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου (Νοέμβριος 2022) και επίτιμος διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Μάιος 2022).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας
Παύλος Ιωαννίδης
Ο Παύλος Ιωαννίδης γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 22 Φεβρουαρίου 1924 και πέθανε στην Νέα Ερυθραία Αττικής στις 30 Απριλίου 2021. Μεγάλωσε στην Αθήνα.
Βιογραφικό
Τις πρώτες ημέρες του 1943, σε ηλικία 18 ετών, έλαβε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση κατά της Γερμανο-Ιταλικής Κατοχής. Αρχικά εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ, στην ομάδα του “Νικηφόρου” και στη συνέχεια στην “Force 133”, μία βρεταννική μονάδα που δρούσε στα βουνά της Ελλάδας, και αποτελούσε σκέλος της British “Special Operation Executive” (SOE),  βρεταννικής Ειδικής Μονάδας Επιχειρήσεων.
Τον Ιούνιο του 1944, κατόπιν εντολής του Συμμαχικού Αρχηγείου Μέσης Ανατολής, διέφυγε από την Ελλάδα μαζί με δύο Άγγλους αξιωματικούς (McIntyre και Bob Morton) και έφτασε στο Κάιρο.
Εκπαιδεύτηκε ως πιλότος καταδιωκτικών από την Αγγλική R.A.F. και εν συνεχεία εντάχθηκε στην Ελληνική Βασιλική Αεροπορία, όπου υπηρέτησε μέχρι το 1947. Προσελήφθη από την ελληνική αεροπορική εταιρεία Τ.Α.Ε., που μετονομάστηκε σε “Ολυμπιακή Αεροπορία”, όταν ο Αριστοτέλης Ωνάσης ανέλαβε τις εθνικές αερομεταφορές το 1957. Διετέλεσε, διαδοχικά, Αρχιεκπαιδευτής, Αρχιχειριστής, Διευθυντής Πτητικής Εκμεταλλεύσεως και τελικά, Γενικός Διευθυντής μέχρι τον Δεκέμβριο του 1974, όταν η Ολυμπιακή παραδόθηκε στο ελληνικό δημόσιο.
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης τον όρισε, με τη διαθήκη του, ισόβιο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου (Δ.Σ.) του Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης που ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 1975. Συνέχισε να πετάει με την Ολυμπιακή, μέχρι τη συνταξιοδότησή του, τον Φεβρουάριο του 1984. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του κατέγραψε στο ενεργητικό του περισσότερες από 22.500 ώρες πτήσεως.
Ανεκλήθη στην Πολεμική Αεροπορία με το βαθμό του Επισμηναγού και πετούσε επί 12 χρόνια την βασιλική οικογένεια, ως Κυβερνήτης, με αεροπλάνα της Ολυμπιακής και του σμήνους υψηλών προσώπων της Πολεμικής Αεροπορίας.
Από την αρχή της σταδιοδρομίας του ασχολήθηκε συστηματικά με τη βελτίωση του πλέον κρίσιμου τομέα της αεροπορίας, την “ασφάλεια των πτήσεων”. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 ήταν γνωστό και επιβεβαιωμένο ότι “η Αδυναμία του Ανθρωπίνου Παράγοντος” οδηγεί στο “Ανθρώπινο Λάθος” το οποίο είναι η κύρια αιτία όλων των ατυχημάτων στον τομέα των μεταφορών (επιγείων, θαλασσίων, αεροπορικών), καθώς επίσης και σε κάθε άλλο τομέα δραστηριότητας που συμμετέχει ο άνθρωπος.
Η “αδυναμία” αυτή αντιμετωπίστηκε επιτυχώς στον τομέα των αεροπορικών συγκοινωνιών, μέσω της εφαρμογής: αυστηρής επαναληπτικής εκπαίδευσης, χρήσης εξομοιωτών πτήσεως και λιστών ελέγχου, σχολαστικής τήρησης των προβλεπόμενων διαδικασιών/κανονισμών, με πνεύμα ομαδικής και συντονισμένης εργασίας, ανάπτυξη σωστής νοοτροπίας και αυτοπειθαρχίας. Το ονομαζόμενο “Airline Concept”.
Έχοντας βαθιά γνώση της αεροπορικής φιλοσοφίας και μακροχρόνια εμπειρία στην εκπαίδευση, εφάρμοσε επιτυχώς το “Airline Concept” στο στόλο του Ιδρύματος Ωνάση το 1982, κατόπιν τετραετούς προετοιμασίας.
Έτσι, ο Όμιλος Ωνάση υπήρξε, παγκοσμίως, πρωτοπόρος στην προσπάθεια της περαιτέρω βελτίωσης της ασφάλειας του πλοίου, του πληρώματος, του φορτίου και της προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος.
Στο διάστημα 1975-1984 ασχολήθηκε συγχρόνως και με τις εμπορικές δραστηριότητες του Ιδρύματος Ωνάση. Τελικά ανέλαβε τα καθήκοντα Εκτελεστικού Διευθυντή (CEO) των ναυτιλιακών και εμπορικών επιχειρήσεών του. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. αμφοτέρων των Ιδρυμάτων – Εμπορικού και Κοινωφελούς – μέχρι το 2005.
Διετέλεσε Πρόεδρος όλων των εταιρειών της Χριστίνας Ωνάση, υπήρξε ένας από τους εκτελεστές της διαθήκης της και διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Διαχείρισης της περιουσίας της ανήλικης κόρης της Αθηνάς.
Αξιώματα και διακρίσεις
Εξακολουθεί να υπηρετεί ως ισόβιο μέλος στο Δ.Σ. αμφοτέρων των Ιδρυμάτων Ωνάση. Φέρει τον τίτλο του Επίτιμου Αντιπροέδρου, σε αναγνώριση των υπηρεσιών που προσέφερε στον Όμιλο Ωνάση και στο Ίδρυμα για περισσότερο από 60 χρόνια.
Προσφέρει κοινωνικό έργο για περισσότερο από 40χρόνια μέσω των δραστηριοτήτων του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης.
Συγγραφικό έργο
Συνέγραψε τη βιογραφία του υπό τον ενδιαφέροντα τίτλο “Κι αν δεν είσαι ……. θα γίνεις” που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο 2007 από τις Εκδόσεις Α. Α. Λιβάνη και μεταφράστηκε στα αγγλικά με τον τίτλο "Destiny Prevails: My life with Aristotle, Alexander, Chrsitina Onassis and her daughter". Το βιβλίο παρουσιάστηκε στη Νέα Υόρκη στις 6 Νοεμβρίου 2013 και διατίθεται ως έντυπο βιβλίο από το amazon και από το kindle ως e-book.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πιλότοι
Μοντεκιάρο ντ'Άστι
Το Μοντεκιάρο ντ'Άστι (ιταλικά: Montechiaro d'Asti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Κωφοί Μαγνησίας
Οι Κωφοί είναι χωριό στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Οι Κωφοί βρίσκονται στις βόρειες πλαγιές του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 500 μέτρα ενώ απέχουν περίπου 59 χλμ. ΝΔ. από τον Βόλο (μέσω Βελεστίνο -ΠΑΘΕ) και περίπου 14 χλμ. ΝΔ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου). Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων ο οποίος κτίστηκε πριν το 1465 και έχει κηρυχθεί αρχαίο μνημείο. Πρόκειται για μικρή βυζαντινό ναό με τοιχογραφίες αγίων του 1665 (επί επισκόπου Νεοφύτου). Βορειοανατολικά του χωριού, στο όρος Όθρυς υπάρχει η εκκλησία του Προφήτη Ηλία.