cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτρης Παπαϊωάννου
Ομάδα Εδάφους
Το 1986 ίδρυσε μαζί με την Αγγελική Στελλάτου την Ομάδα Εδάφους, ένα χορευτικό σχήμα του οποίου είχε την πλήρη επιμέλεια. Με ελάχιστα τεχνικά μέσα στην αρχή και επίκεντρο την χορογραφία, η ομάδα κατάφερε να προκαλέσει αίσθηση στο φιλότεχνο κοινό της εποχής. Παρά το περιορισμένο κοινό της, η ομάδα καταφέρνει να βρει οικονομική υποστήριξη από ιδιωτικά και δημόσια ιδρύματα γεγονός που επιτρέπει στον Παπαιωάννου να εξελίξει τις παραγωγές της ομάδας και να δημιουργήσει, δίνοντας έμφαση στον φωτισμό, τα σκηνικά και τον ήχο, παραστάσεις υψηλής αισθητικής για τα δεδομένα της εποχής. Με την Ομάδα Εδάφους ανέβασε αρκετές παραστάσεις στην Ελλάδα, ορισμένες εκ των οποίων παρουσιάστηκαν στο εξωτερικό. Η Μήδεια, που προκάλεσε έκρηξη ενθουσιασμού στους καλλιτεχνικούς κύκλους, αποτελεί την παράσταση-σταθμό στην σταδιοδρομία του. Άλλες σημαντικές παραστάσεις της Ομάδας Εδάφους υπήρξαν:
.Ο Παπαϊωαννου ανέστειλε τη λειτουργία της ομάδας λίγο πριν αναλάβει την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα.
Μέγαρο Μουσικής
Στις αρχές της δεκαετίας του '90 Ο Παπαϊωάννου συνεργάζεται με το Μέγαρο Μουσικής για το οποίο σκηνοθετεί μουσικά έργα, όπως Η Ιφιγένεια στο Γεφύρι της Άρτας και Καταιγίδα και δύο έργα όπερας, την Επιστροφή της Ελένης το 1999 και το La Sonnambula το 2000.
Μουσικές Σκηνές
Την ίδια δεκαετία στην Αθήνα ανθεί η νυχτερινή διασκέδαση. Ο Παπαϊωάννου θα σκηνοθετήσει μουσικές παραστάσεις όπως Νεφέλη (1995) και Δέντρο (1998) για τη Χάρις Αλεξίου, και Ηφαίστειο (1998) και Παραμύθι (2000) για την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, και θα διακοσμήσει μεγάλα dance clubs όπως τα Εργοστάσιο, Αεροδρόμιο, Άτομο. Θα επιστρέψει στην σκηνοθεσία μουσικών παραστάσεων το 2010 για τη συναυλία της Λένας Πλάτωνος ΚΚ - 13 Ποιήματα του Καβάφη.
Οι τελετές των Ολυμπιακών αγώνων
Τον Μάιο του 2002 η Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004 Γιάννα Αγγελοπούλου Δασκαλάκη ανέθεσε στον Δημήτρη Παπαϊωάννου να συνεργαστεί ως καλλιτεχνικός επιμελητής με την Jack Morton Worldwide, την εταιρία που ανέλαβε την οργάνωση και παραγωγή των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας. Ο καλλιτέχνης, συστρατεύοντας τους γνωστότερους καλλιτέχνες της χώρας και έναν μεγάλο αριθμό εθελοντών, εργάστηκε για 18 μήνες για τη δημιουργία μιας οπτικοακουστικής υπερπαραγωγής που το 2004 παρακολούθησαν δισεκατομμύρια τηλεθεατών. Το στάδιο εμφανίστηκε γεμάτο με νερό, το κύριο φυσικό χαρακτηριστικό της Ελλάδας, τεράστιες ιπτάμενες κατασκευες, μια κινούμενη σκηνή 370 μέτρων και άλλα εντυπωσιακά οπτικά εφέ. Η παράσταση συγκεντρώθηκε στην οπτική διήγηση της οικουμενικής ιστορίας του Ελληνιστικού πνεύματος και της Ελληνικής "χαράς για την ζωή", από την αρχαιότητα εώς τον σύγχρονο κόσμο.
Η τελετή έναρξης, σε αντίθεση με προγενέστερες, παρουσιάστηκε ως μια εντυπωσιακή θεατρική παράσταση μέσα σε στάδιο, στοιχείο στο οποίο εστίασε ο διεθνής τύπος χαρακτηρίζοντας το ως καινοτόμο και επαινώντας τους Έλληνες για το κατόρθωμά τους. Η δουλειά του Παπαϊωάννου, που μέχρι τότε ήταν γνωστή στο περιορισμένο κοινό του εναλλακτικού χορού και θεάτρου στην Ελλάδα, έγινε γνωστή τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, κυριολεκτικά μέσα σε μια νύχτα, και στιγμάτισε την σταδιοδρομία του καλλιτέχνη.
Θέατρο Παλλάς
Η συνεργασία του με το Παλλάς συνεχίστηκε με παρόμοια εμπορική επιτυχία το 2008 με την αναπροσαρμοσμένη επανάληψη της παράστασης Μήδεια του 1993. Στο ίδιο θέατρο ο Παπαϊωάννου σκηνοθέτησε το 2011 την παράσταση Μέσα, η οποία, χαρακτηρίστηκε από τον καλλιτέχνη ως εγκατάσταση είχε διάρκεια 6 ωρών και έδινε στους θεατές την ελευθερία να την παρακολουθήσουν αποσπασματικά. Ενώ η παράσταση προβλήθηκε έντονα από τα μ.μ.ε., η προσέλευση του κοινού ήταν τελικά πολύ μικρή.
2010 Κ.Κ.
Φεστιβάλ Αθηνών
1994 ΜΗΔΕΙΑ
2008 ΜΗΔΕΙΑ(2)
Εθνικό Θέατρο
1994 ΜΗΔΕΙΑ
1997 ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ
2009 ΠΟΥΘΕΝΑ
2010 ΟΜΗΡΟΥ ΗΛΙΑΔΑ-ΡΑΨΩΔΙΑ Δ
Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
2018 SINCE SHE
2021 TRANSVERSE ORIENTATION
Καλλιτεχνικές επιρροές
Μία από τις σημαντικότερες επιρροές που είχε ο καλλιτέχνης είναι, κατά τα λεγόμενα του, το έργο του σκηνοθέτη Ρόμπερτ Ουίλσον.
Βραβεία
Του απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο για την σκηνοθεσία των τελετών των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας
Ο φωτισμός της Ελευθερίας Ντεκώ για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων το 2004 στην Αθήνα βραβεύτηκε ως ο καλύτερος της χρονιάς στα αμερικάνικα τηλεοπτικά βραβεία ΕΜΜΥ.
Κρατικό βραβείο χορού έχουν λάβει οι παραστάσεις της ομάδας εδάφους Μήδεια (1993), Ανθρώπινη Δίψα (1999) και Για πάντα (2001)
Βραβεύτηκε για τα σκίτσα του στη Biennale νέων καλλιτεχνών της Μασσαλίας το 1990.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από τα Ψαρά. Ο Παπαϊωάννου είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος από την εφηβεία του.
Εργογραφία
1987 ΤΟ ΒΟΥΝΟ
1987 ΤΟ ΑΔΙΑΒΡΟΧΟ
1988 ΔΩΜΑΤΙΟ Ι
1988 ΔΩΜΑΤΙΟ ΙΙ
1990 ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ RICHARD STRAUSS
1991 ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
1992 ΦΕΓΓΑΡΙΑ
1993 ΜΗΔΕΙΑ
1995 Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ
1995 ΟΡΕΣΤΕΙΑ ΞΕΝΑΚΗ-ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΙΣΧΗΛΟΥ
1995 ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ
1996 ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ
1997 ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ
1997 ΜΝΗΜΕΙΟ
1998 ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ
1998 ΔΕΝΔΡΟ
1999 Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ
1999 ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ
2000 LA SONNAMBULA
2000 ΠΑΡΑΜΥΘΙ
2001 ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
2004 ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ- ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΘΗΝΑ 2004
2004 ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΘΗΝΑ 2004
2005 BLACK BOX
2006 2
2009 HEAVEN LIVE-AB2
2009 ΠΟΥΘΕΝΑ
2010 ΟΜΗΡΟΥ ΗΛΙΑΔΑ-ΡΑΨΩΔΙΑ Δ
2011 ΜΕΣΑ
2014 STILL LIFE
2015 ORIGINS ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ - ΠΡΩΤΟΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
2017 THE GREAT TAMER
2018 SINCE SHE
2020 INK
2021 TRANSVERSE ORIENTATION
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Έλληνες χορευτές Κατηγορία:Έλληνες χορογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες όπερας Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2004 Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα
Τσιανγκ Κάι Σεκ
thumb|right|180px|Ο Τσιανγκ Κάι Σεκ το 1945
Ο Τσιανγκ Κάι-Σεκ (蔣中正, πραγματικό όνομα Τσιανγκ Τσον-Τσεν, 31 Οκτωβρίου 1887 - 5 Απριλίου 1975) ήταν Κινέζος πολιτικός ο οποίος γεννήθηκε στο Νιγκ Πο της Κίνας στις 31 Οκτωβρίου 1887. Διατέλεσε Πρόεδρος της Κίνας από το 1928 έως το 1948 και Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κίνας (Ταϊβάν) έως το 1975.
Ο πατέρας του, ο οποίος ήταν έμπορος κρασιών, πέθανε όταν ο Τσιανγκ ήταν σε ηλικία 9 ετών και τον μεγάλωσαν κάποιοι συγγενείς του. Όμως οι συγγενείς του αυτοί τον κακομεταχειρίζονταν, και έτσι αναγκάστηκε να φύγει και να καταταχτεί στον στρατό. Όταν έγινε 18 χρονών έδωσε εξετάσεις στη στρατιωτική ακαδημία Πάο Τιν, όπου έγινε δεκτός το 1906. Στο μεταξύ παντρεύτηκε τη Μάο και απόκτησαν έναν γιο, τον Τσιαν Τσιν Κούο. Αργότερα ο Τσιανγκ πήγε στην Ιαπωνία όπου φοίτησε στη στρατιωτική σχολή του Τόκιο. Εκεί γνώρισε τον Σον Γιατ-Σεν, ο οποίος οργάνωνε την επανάσταση εναντίον της μοναρχίας των Μαντσού στην Κίνα, έγινε οπαδός του και επέστρεψαν μαζί στην πατρίδα μετά την πρώτη επαναστατική εξέγερση το 1911. Ο Σον Γιατ-Σεν σχημάτισε κυβέρνηση αφού πρώτα συμμάχησε με τους κομμουνιστές και ο Τσιανγκ έφυγε για τη Μόσχα για να μελετήσει τις Σοβιετικές στρατιωτικές μεθόδους.
Όταν ο Σον Γιατ-Σεν πέθανε, το 1925 ο Τσιανγκ αναδείχθηκε σε ηγέτη του επαναστατικού κινήματος. Χάρη στις μεγάλες του οργανωτικές ικανότητες κατάφερε να δημιουργήσει μία σύγχρονη και ευέλικτη στρατιά.
Ο Τσιανγκ είχε έντονα αντικομμουνιστικά αισθήματα. Έτσι την άνοιξη του 1927 διέταξε τη σύλληψη και εξόντωση χιλιάδων κομμουνιστών που βρίσκονταν στο κόμμα του. Η αντικομμουνιστική πολιτική του Τσανγκ προκάλεσε έναν νέο εμφύλιο πόλεμο ο οποίος τερματίστηκε τον Μάιο του 1949 με νίκη των κομμουνιστών του Μάο Τσε-Τον. Ο Τσιανγκ Κάι-Σεκ κατέφυγε στην Ταϊβάν, μαζί με δύο εκατομμύρια Κινέζους εθνικιστές, κάτω από αμερικανική προστασία. Εκεί έγινε Πρόεδρος της Εθνικιστικής Κίνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρόσωπο της Χρονιάς (περιοδικό Time) Κατηγορία:Κινέζοι επαναστάτες Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Νικόλαος της Σουηδίας
Ο Νικόλαος της Σουηδίας (Σουηδικά: Nicolas av Sverige, 15 Ιουνίου 2015) είναι το δεύτερο παιδί και ο μοναδικός γιος της Πριγκίπισσας Μαγδαληνής, Δούκισσας του Χέλσινγκλαντ και του Γιέστρικλαντ και του Κρίστοφερ Ο'Νιλ. Είναι δέκατος στην γραμμή διαδοχής του σουηδικού θρόνου, ενώ την στιγμή της γέννησής του ήταν έκτος.
Γέννηση
Ο Πρίγκιπας Νικόλαος γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 2015 στο Νοσοκομείο Νταντέρουντ της Στοκχόλμης. Η γέννηση του έγινε δεκτή, με χαιρετισμό των 21 πυροβόλων όπλων, στο νησί Σκεπσχόλμεν, απέναντι από το Βασιλικό Παλάτι στην πρωτεύουσα της Στοκχόλμης, επίσης στο Γκέτεμποργκ, το Χέρνεσαντ, την Κάρλσκρουνα και στο Μπούντεν. Στις 17 Ιουνίου ανακοινώθηκαν τα ονόματά του και ο τίτλος του, στο κρατικό συμβούλιο από τον παππού του, βασιλιά Κάρολο ΙΣΤ΄ Γουσταύο.
Στις 11 Οκτωβρίου 2015 τελέστηκε η βάφτιση του, στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού Ντρότνινγκχολμ. Νονοί του ήταν ο θείος του Πρίγκιπας Κάρολος Φίλιππος (αδελφός της μητέρας του), η Νατάσα Αμπενσπέργκ-Τράουν και ο Ερρίκος Ντ'Αμπό (θείοι του πατέρα του), ο Γουσταύος Μάγκνουσον (εξάδελφος της μητέρας του), η Καταρίνα φον Χόρν και ο Μάρκο Βάϊσελφις (φίλοι των γονιών του).
Τιμητικές διακρίσεις
Σουηδικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς
Φιλιππινοαμερικανικός πόλεμος
Οι Φιλιππινέζοι, έπειτα από πάνω από 300 χρόνια αποικιοκρατίας της Ισπανίας, επαναστάτησαν το 1896, ζητώντας ανεξαρτησία. Αν και η επανάστασή τους ήταν σχετικά ανεπιτυχής, το 1898 παρενέβησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, στον λεγόμενο Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο του 1898. Οι Φιλιππινέζοι συνέδραμαν τους Αμερικανούς στον Πόλεμο αυτόν, ελπίζοντας σε απελευθέρωση από την Ισπανική κυριαρχία. Μάλιστα, στις 12 Ιουνίου του 1898 ο, ηγέτης των Φιλιππινέζων επαναστατών, Εμίλιο Αγκουινάλδο κήρυξε την σύσταση της Πρώτης Φιλιππινέζικης Δημοκρατίας. Ωστόσο, όταν η Ισπανία ηττήθηκε, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παραχώρησαν ανεξαρτησία στις Φιλιππίνες, αλλά αντίθετα τις προσάρτησαν. Αυτό προκάλεσε την αντίδραση της επαναστατικής κυβέρνησης, κηρρύσοντας πόλεμο κατά των Αμερικανών στις 5 Φεβρουαρίου του 1899. Στους πρώτους μήνες της σύγκρουσης, ο Εμίλιο Αγκουινάλδο προσπάθησε να αντιμετωπίσει του Αμερικανικούς με συμβατικό πόλεμο, κάτι όμως που αποδείχθηκε μεγάλο λάθος, καθώς τα αμερικανικά στρατεύματα κατατρόπωσαν τον Φιλιππινέζικο στρατό. Έτσι, τον Νοέμβριο του 1899, ο επαναστατικός στρατός, αλλάζοντας τακτική, άρχισε την διεξαγωγή ανταρτοπολέμου. Καθοριστικό σημείο της σύγκρουσης υπήρξε η σύλληψη του Εμίλιου Αγκουινάλδου, στις 23 Μαρτίου του 1901. Ο πόλεμος συνεχίστηκε έως και τα μέσα του 1902, όταν τα Αμερικανικά στρατεύματα νίκησαν το μεγαλύτερο μέρος του Φιλιππινέζικου στρατού. Κάποιες εναπομείναντες αντιστασιακές εστίες θεωρήθηκαν τότε από την Αμερικανική κυβέρνηση ήσσονος σημασίας, αν και αυτές συνέχισαν να είναι ενεργές για αρκετά ακόμα χρόνια. μικρογραφία|Αμερικανικά στρατεύματα κοντά στην [[Μανίλα, το 1899.]]
Αίτια
Δύο ήταν τα βασικά αίτια που μαζί οδήγησαν στον Φιλιππινοαμερικανικό πόλεμο: ο αγώνας των Φιλιππινέζων για ανεξαρτησία και ο Αμερικανικός ιμπεριαλισμός. αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Εμίλιο Αγκουινάλδο]] Από το 1896 οι Φιλιππινέζοι, υπό την ηγεσία του Εμίλιο Αγκουινάλδο, είχαν επαναστατήσει κατά του Ισπανικού ζυγού. Η Φιλιππινέζικη επανάσταση, ωστόσο, δεν ήταν η μοναδική πρόκληση που αντιμετώπιζε η Ισπανική Αυτοκρατορία εκείνη την περίοδο. Στο άλλο ημισφαίριο, στην Κούβα, εξελισσόταν ένα αντίστοιχο κίνημα ανεξαρτησίας από την Ισπανία. Τον Φεβρουάριο του 1898, βυθίστηκε στο λιμάνι της Αβάνας ένα Αμερικανικό πολεμικό πλοίο, κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Παρόλα αυτά, η Αμερικανική κυβέρνηση κατηγόρησε την Ισπανία για την βύθιση του πλοίου, και χρησιμοποίησε το περιστατικό ως αφορμή για την κήρυξη πολέμου κατά της Ισπανίας. Ο Ισπανοαμερικανικός πόλεμος ήταν ιδιαίτερα σύντομος. Ο ναυτικός στόλος των ΗΠΑ ακινητοποίησε τον Ισπανικό στόλο των Φιλιππίνων ήδη από τον Μάιο του 1898, ενώ στις 13 Αυγούστου κατέλαβε αμαχητί την Μανίλα. Παράλληλα, οι Φιλιππινέζοι επαναστάτες εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να ανακηρύξουν την Ανεξαρτησία των Φιλιππίνων (που αργότερα ονομάστηκε Πρώτη Φιλιππινέζικη Δημοκρατία), στις 12 Ιουνίου του 1898. Στο τέλος του πολέμου, στις Φιλιππίνες οι Αμερικανοί κατείχαν μόνο την πρωτεύουσα Μανίλα, ενώ οι Φιλιππινέζοι επαναστάτες έλεγχαν όλη την υπόλοιπη επικράτεια της χώρας.
Ωστόσο, στην Συνθήκη των Παρισίων, που υπογράφτηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, οι ΗΠΑ αγόρασαν τις Φιλιππίνες από την Ισπανία έναντι 20 εκ. $. Ο τότε πρόεδρος Ουίλλιαμ ΜακΚίνλεϊ θεωρούσε του Φιλιππινέζους ανίκανους να κυβερνήσουν τον τόπο τους και πίστευε ότι η επέκταση στην άλλη μεριά του Ειρηνικού ήταν το πεπρωμένο των ΗΠΑ. Παράλληλα πολλοί υποστηρικτές της ιμπεριαλιστικής πολιτικής έβλεπαν τις Φιλιππίνες ως ευκαρία εμπορίου με την Ασία, ενώ άλλοι φοβούνταν ότι αν δεν καταλάμβανε το αρχιπέλαγος η Αμερική, θα το έκανε μία άλλη, ανταγωνιστική δύναμη (όπως Γερμανία ή Ιαπωνία). Όμως, η προσάρτηση ενός τόσο μακρινού εδάφους από την Ηπειρωτική Αμερική είχε και πολλούς επικριτές από το εσωτερικό των ΗΠΑ. Μάλιστα σχηματίστηκε γρήγορα μία αντι-Ιμπεριαλιστική παράταξη με μέλη από όλο το πολιτικό φάσμα (από αυτούς που θεωρούσαν την αποικιοκρατία ηθικά λανθασμένη έως αυτούς που απλώς φοβόντουσαν την εισροή των μη λευκών Φιλιππινέζων στην Αμερική).
Από την άλλη μεριά, η Φιλιππινέζικη επαναστατική κυβέρνηση, η οποία όπως αναφέρθηκε ήλεγχε όλο το Αρχιπέλαγος εκτός από την Μανίλα, απέρριψε εξ'αρχής την Συνθήκη των Παρισίων. Έχοντας μόλις απελευθερωθεί από την Ισπανική αποικιοκρατία, οι Φιλιππινέζοι δεν είχαν καμία πρόθεση να υποταχθούν σε μία νέα ξένη δύναμη. Σε αυτό το πλαίσιο η σύγκρουση ήταν πλέον αναπόφευκτη.
Χρονικό του πολέμου
Ο πόλεμος μπορεί να χωριστεί σε δύο διακριτές φάσεις. Η πρώτη διαρκεί από την αρχή του πολέμου (4 Φεβρουαρίου 1899) έως τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Σε αυτήν την περίοδο οι Φιλιππινέζοι στρατηγοί προσπαθούν να οργανώσουν τακτικό στρατό και να διεξάγουν συμβατικό πόλεμο, δηλαδή αντιμετωπίσουν ολομέτωπα τον Αμερικανικό στρατό. Αυτή η προσπάθεια αποτυγχάνει, λόγω των πολύ καλύτερα εκπαιδευμένων και εξοπλισμένων Αμερικανών στρατιωτών. Λόγω αυτού, τον Νοέμβριο του 1899 οι Φιλεππινέζοι αλλάζουν τακτική, υιοθετώντας τον ανταρτοπόλεμο. Αυτό το είδος πολέμου κράτησε έως και τα μέσα του 1902, οπότε και το μεγαλύτερο μέρος την Φιλιππινέζικης αντίστασης καθηλώθηκε.
Η Μάχη της Μανίλας
Ο πόλεμος ξεκίνησε με την Μάχη της Μανίλας (να μην συγχέεται με την ομώνυμη μάχη του Β´ΠΠ) η οποία διεξήχθη την νύχτα της 4ης προς 5ης Φεβρουαρίου 1899 στα προάστια της Μανίλας, και ήταν η μεγαλύτερη και σφοδρότερη μάχη ολόκληρου του πολέμου. Το Φιλιππινέζικο στράτευμα αποτελούνταν από 15 χιλιάδες στρατιώτες, υπό την διοίκηση του προέδρου της Δημοκρατίας των Φιλιππίνων, Εμίλιο Αγκουινάλδο. Από την άλλη, οι Αμερικανοί στρατιώτες αριθμούσαν 19 χιλιάδες και βρίσκονταν υπό την διοίκηση του στρατηγού Elwell Stephen Otis.
Την 5η Φεβρουαρίου, και ενώ η μάχη της Μανίλας ήταν ακόμα σε εξέλιξη, ο πρόεδρος Εμίλιο Αγκουινάλδο κήρυξε και επίσημα τον πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Την επομένη, στις 6 Φεβρουαρίου, η Αμερικάνικη Γερουσία ενέκρινε, με οριακή πλειοψηφία, την Συνθήκη των Παρισίων, και διέταξε αμέσως την αποστολή ενισχύσεων στις Φιλιππίνες. Από την άλλη μεριά, ο Αντόνιο Λούνα, ένας πολύ ικανός στρατηγός, διορίστηκε γενικός διοικητής του Φιλιππινέζικου στρατεύματος. Ωστόσο, η δουλειά του παρεμποδίστηκε από την αμοιβαία ζήλια και καχυποψία που υπήρχε μεταξύ αυτού και του Εμίλιο Αγκουινάλδο. Επιπλέον, ο Αντόνιο Λούνα δολοφονήθηκε από τα αρχικά στάδια του πολέμου. Στις ήττες που δεχόταν ο Φιλιππινέζικος στρατός προστέθηκε και η πτώση της πόλης Μαλόλος (Malolos), που αποτελούσε την έδρα της επαναστατικής κυβέρνησης, στις 31 Μαρτίου του 1899.
Ανταρτοπόλεμος
αριστερά|μικρογραφία|Φιλιππινέζοι στρατιώτες το 1899. Λόγω των διαδοχικών ηττών του, ο Φιλιππινέζικος στρατός αποφάσισε, όπως προαναφέρθηκε, την αλλαγή σε τακτική ανταρτοπολέμου, τον Νοέμβριο του 1899. Στο μεταξύ η Φιλιππινέζικη επαναστατική κυβέρνηση είχε διαφύγει στα βόρεια της νήσου Λουσόν. Όλες σχεδόν οι μεγάλες επιχειρήσεις του ανταρτοπολέμου γινόντουσαν στην Λουσόν.
Παρόλα αυτά, οι μάχες συνεχίστηκαν αμείωτα, με τον Αμερικανό στρατηγό Jacob F. Smith, να διεξάγει αδιάκριτες σφαγές τοπικού πληθυσμού, ως αντίποινα στην σφαγή κάποιων Αμερικανών στρατιωτών. Αυτός ο στρατηγός πάντως, οδηγήθηκε σε στρατοδικείο για τις πράξεις του και αποσύρθηκε. Στις 16 Απριλίου 1902 ηττήθηκε και το στράτευμα του στρατηγού Μιγουέλ Μαλβάρ, με αποτέλεσμα η Φιλιππινέζικη αντίσταση να είναι ιδιαίτερα αποδυναμωμένη εφ'εξής.
Στις 4 Ιουλίου του 1902 -στην ημέρα Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ- ο Αμερικανός πρόεδρος Θεώδορος Ρούζβελτ ανακοίνωσε ότι η σύγκρουση στις Φιλιππίνες είχε τελειώσει και κήρυξε γενική αμνηστία. Ωστόσο, μικρές αντιστασιακές εστίες συνέχισαν τις ενέργειές τους. Για παράδειγμα, ο Σιμεόν Όλα και οι περίπου χίλιοι ακόλουθοί του δεν ηττήθηκαν έως τα τέλη του 1903. Αντίστοιχα ο Μακάριο Σακάι αντιστάθηκε έως και το 1906. Επιπλέον, άλλες αντιστασιακές δράσεις έλαβαν χώρα σε άλλα νησιά των Φιλιππίνων, όπως στην Σαμάρ, που η αντίσταση κράτησε έως το 1906, και στο Μιντανάο, όπου οι Αμερικανοί είχαν να αντιμετωπίσουν μία εξέγερση των Μουσουλμάνων κατοίκων του νησιού, έως και το 1913.
Απώλειες και ακρότητες
Ο Φιλιππινοαμερικανικός πόλεμος οδήγησε στον θάνατο τουλάχιστον 20 χιλιάδων Φιλιππινέζων στρατιωτών, ενώ επιπλέον 200 χιλιάδες άμαχοι υπολογίζεται ότι πέθαναν λόγω των μαχών, πείνας ή ασθενειών. Οι απώλειες από την πλευρά της Αμερικής ήταν περίπου 4.300 άνδρες. Και οι δύο πλευρές διέπραξαν ακρότητες. Ο Αμερικανικός στρατός έκαψε χωριά, εκτόπισε πολλούς Φιλιππινέζους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ βασάνισε και εκτέλεσε αμάχους ως υπόπτους για συνεργασία με τους επαναστάτες. Από την άλλη, οι Φιλιππινέζοι φέρεται ότι βασάνισαν υπόπτους δωσιλόγους ή και αιχμάλωτους πολέμου.
Συνέπειες
Ο Φιλιππινοαμερικανικός πόλεμος είχε καθοριστικές συνέπειες στην σύγχρονη ιστορία των Φιλιππίνων. Πρώτ' απ' όλα, η ήττα της επαναστατικής κυβέρνησης σηματοδότησε την αρχή της Αμερικανικής κατοχής των Φιλιππίνων, η οποία κράτησε έως και το 1946, όταν με την Συνθήκη της Μανίλας παραχωρήθηκε επιτέλους ανεξαρτησία στις Φιλιππίνες. Έως και σήμερα, οι Φιλιππίνες έχουν στενές διμερείς σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμα, το πολιτικό σύστημα των Φιλιππίνων είναι βαθειά επηρεασμένο από αυτό των ΗΠΑ, καθώς πήραν από τις τελευταίες το προεδρικό σύστημα, το διθάλαμο κοινοβούλιο, τον διαχωρισμό των εξουσιών κλπ. Ο πόλεμος αυτός, επίσης, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της Φιλιππινέζικης εθνικής ταυτότητας, καθώς τόσο με την Φιλιππινέζικη Επανάσταση κατά των Ισπανών, όσο και με τον Φιλιππινοαμερικανικό πόλεμο που ακολούθησε, όλοι οι πάμπολλοι λαοί των Φιλιππίνων ενώθηκαν για ένα κοινό σκοπό, την αποτίναξη της ξένης κυριαρχίας από το αρχιπέλαγος.
Μαριάν Νορθ
Η Μαριάν Νορθ (24 Οκτωβρίου 1830 - 30 Αυγούστου 1890) ήταν μια παραγωγική Αγγλίδα βικτοριανή βιολόγος και καλλιτέχνιδα βοτανικής, αξιοσημείωτη για τους πίνακες της με φυτά και τοπία, τα εκτενή ταξίδια της στο εξωτερικό, τα γραπτά της, τις ανακαλύψεις των φυτών της και τη δημιουργία της γκαλερί της στους Βασιλικούς Βοτανικούς Κήπους, Κιου.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Νορθ γεννήθηκε στο Χέιστινγκς της Αγγλίας και ήταν η μεγαλύτερη κόρη μιας ευημερούσας οικογένειας με ιδιοκτησία γης και καταγωγή από το Χον. Ο Roger North, μικρότερος γιος του Dudley North, ο τέταρτος Baron North. Ο πατέρας της ήταν ο Frederick North,αναπληρωτής υπολοχαγός και δικαιοσύνης της ειρήνης στη νήσο Νόρφολκ και φιλελεύθερος βουλευτής του Hastings. Η μητέρα της, η Janet, ήταν η κόρη του βουλευτή Sir John Marjoribanks, 1ου βαρόνου της Λις στην κομητεία του Μπέργουικ. Ήταν η μεγαλύτερη από τα τρία παιδιά.
Μέση ηλικία
Ξεκίνησε τη ζωγραφική λουλουδιών μετά το θάνατο της μητέρας της το 1855. Η οικογένεια είχε σπίτια στο Χέιστινγκς και το Λονδίνο κατά την περίοδο αυτή. Το ενδιαφέρον της για τη βοτανική μπορεί να προήλθε από τη γνωριμία του πατέρα της με τον Sir Joseph Dalton Hooker, διευθυντή των Βασιλικών Βοτανικών Κήπων, Κιου. Τα πρώτα της τοπία με νερομπογιές πραγματοποιήθηκαν σε ένα ταξίδι στην Ευρώπη με την αδερφή και τον πατέρα της.
Καριέρα
μικρογραφία| Η Μαριάν Νορθ στο σπίτι της κ.Cameron στην Κεϋλάνη (1877), με την Julia Margaret Cameron Αφού παντρεύτηκε η αδελφή της το 1864 και ο πατέρας της έχασε την έδρα του στο κοινοβούλιο, οι δύο τους πέρασαν ακόμη περισσότερο χρόνο ταξιδεύοντας και επισκέφθηκαν την Ελβετία και το Νότιο Τιρόλο. Ταξίδεψαν στη Συρία και κατά μήκος του Νείλου το 1865–67. Ο πατέρας της αρρώστησε στις Άλπεις το 1869 και τον έφερε πίσω στο Χέιστινγκς, όπου πέθανε. Συνέχισε να ζωγραφίζει ως τρόπο για να μετριάσει τη θλίψη της. Μετά τον θάνατο του πατέρα της το 1869, ταξίδεψε και έκανε πίνακες ζωγραφικής στη Σικελία. Το 1871-1872, ταξίδεψε στον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Τζαμάικα, και πέρασε ένα χρόνο στη Βραζιλία, όπου έκανε μεγάλο μέρος της δουλειάς της σε μια καλύβα στα βάθη ενός δάσους. Ο Frederic Edwin Church, τον οποίο η Νορθ θεωρούσε «το μεγαλύτερο εν ζωή ζωγράφο τοπίου» και του οποίου το σπίτι στη Νέα Υόρκη, το Ολάνα, επισκέφτηκε δύο φορές, ενθάρρυνε τη Νορθ να επισκεφθεί τη Νότια Αμερική. Το 1875, μετά από μερικούς μήνες στην Τενερίφη, ξεκίνησε ένα ταξίδι σε όλο τον κόσμο και για δύο χρόνια ζωγράφισε τη χλωρίδα της Καλιφόρνια, της Ιαπωνίας, του Μπόρνεο, της Ιάβας και της Κεϋλάνης. Κατά τη διάρκεια των επισκέψεών της στην Καλιφόρνια, κατέγραψε την ανησυχία της για την καταστροφή των σεκόγια. Πέρασε όλο το 1878 σε διάφορα μέρη της Ινδίας.
Το 1878, η Graphic δημοσίευσε μια έκθεση των έργων της Μαριάν Νορθ στο Κένσιγκτον, στην οποία 512 από τους ελαιογραφίες της τέθηκαν σε δημόσια έκθεση. Σε ένα εκτενές άρθρο, η κριτικός επαίνεσε τη Νορθ για "την ελευθερία του χεριού, την καθαρότητα και τη λαμπρότητα του χρώματος και την ακριβή σχεδίαση μιας ολοκληρωμένης καλλιτέχνιδος".
Κατά την επιστροφή της στη Βρετανία, η Νορθ παρουσίασε ορισμένες από τις ζωγραφιές της στο Λονδίνο. Προσφέρθηκε να δώσει τη συλλογή στους Βασιλικούς Βοτανικούς Κήπους στο Κιου και να δημιουργήσει μια γκαλερί για να τις στεγάσει. Αυτή η προσφορά έγινε δεκτή και τα νέα κτίρια, που σχεδιάστηκαν από τον James Fergusson, ξεκίνησαν εκείνο το έτος. μικρογραφία| Η Γκαλερί Βοτανικής Τέχνης Μαριάν Νορθ στους Κήπους Κιου μικρογραφία| Η γκαλερί Μαριάν Νορθ, το εσωτερικό Κατόπιν πρότασης του Charles Darwin, η Νορθ πήγε στην Αυστραλία το 1880 και για ένα χρόνο ζωγράφιζε εκεί και στη Νέα Ζηλανδία. Κατά την επιστροφή της, παρουσίασε στον Δαρβίνο το θάμνο «Αυστραλιανά πρόβατα» ( Raoulia eximia ) ως δώρο και του έδειξε τις φωτογραφίες της από την Αυστραλία. Οι πίνακες της Banksia attenuata, B. grandis και B. robur εκτιμήθηκαν ιδιαίτερα. Η γκαλερί της στο Kew άνοιξε το 1882. Στην έκθεση για το άνοιγμα της γκαλερί υπήρχαν 800 λάδια σε πίνακες από χαρτόνι, που αντιπροσώπευαν είκοσι χρόνια ζωής και ταξιδιών του Βορρά.
Το 1883, μετά από μια επίσκεψη στη Νότια Αφρική, κατά τη διάρκεια του οποίου το ταξίδι κάλεσε τη βοτανική καλλιτέχνη Katharine Saunders, άνοιξε ένα επιπλέον δωμάτιο στη γκαλερί Kew, και το 1884-1885 η Νορθ εργάστηκε στις Σεϋχέλλες και στη Χιλή. Λόγω της ασθένειάς της η οποία συντόμευσε το ταξίδι της, μετακόμισε στο Άρντερλει, Γκλούτσεσταιρ  όπου πέθανε στις 30 Αυγούστου 1890  και είναι θαμμένη στο τοπικό εκκλησάκι.
Κληρονομιά
Η επιστημονική ακρίβεια με την οποία κατέγραψε τη ζωή των φυτών σε όλα τα μέρη του κόσμου, προτού η φωτογραφία γίνει πρακτική επιλογή, δίνει στο έργο της μια μόνιμη αξία. Τα είδη φυτών που ονομάζονται προς τιμήν της είναι τα Areca northiana, Crinum northianum, Kniphofia northiae, Nepenthes northiana, και το γένος όνομα Northia.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2016, ο τηλεοπτικός σταθμός του BBC 4 δημοσίευσε την ξεχασμένη βασίλισσα του Κιου. Το ντοκιμαντέρ είπε την ιστορία της ζωής της Νορθ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Βρετανοί βιολόγοι
Κίνυρα Ροδόπης
Τα Κίνυρα είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γενικά στοιχεία
Τα Κίνυρα βρίσκονται στην βορειοανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής και τους νότιους πρόποδες της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 130 μέτρα. Απέχουν 8 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 30 χλμ. Α. από την Κομοτηνή. Το χωριό είναι κτισμένο σε ψηλό λόφο με πανοραμική θέα της ευρύτερης περιοχής, νότια τον Λίσσο ποταμό και δίπλα - ανατολικά τον οικισμό Νικητές. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Κινύρων που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αρριανών του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 171 κατοίκους.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Φορτούν Γκαρθές της Παμπλόνα
Ο Φορτούν Γκαρθές της Παμπλόνα γνωστός ως ο Μονόφθαλμος (el Tuerto) ή Φορτούν Γκαρθές ο Μοναχός ή Φορτούν-ιμπν-Γκρσίγια σύμφωνα με Αραβικές πηγές (ισπανικά: Fortún Garcés, βασκικά: Orti Gartzez, απεβ. το 922), βασιλιάς της Παμπλόνα (882 - 905) ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος τού Γκαρθία της Παμπλόνα και της Ουρράκας. Ο εκ πατρός παππούς του Ίνιγο Αρίστα της Παμπλόνα ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Παμπλόνα, ο ίδιος ο Φορτούν ήταν ο τελευταίος βασιλιάς από την δυναστεία των Ίνιγεθ, λίγα είναι γνωστά σχετικά με τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Η μητέρα του ήταν εγγονή του Μουσά-ιμπν-Μουσά-ιμπν-Κασί τού αρχηγού της φυλής των Μπανού-Κασί. Ο πατέρας του, ο Γκαρθία, είχε στενή συγγενική σχέση με το βασίλειο των Αστουριών ως γόνος της δυναστείας των Μπανού Κασί, που κυβέρνησε στα εδάφη γύρω από τον ποταμό Έβρο. Είχε πολλές ένοπλες συγκρούσεις με τις μουσουλμανικές δυνάμεις του Μπανού Κασί και τον Μωάμεθ Α΄ εμίρη της Κόρδοβας, ο οποίος επιτέθηκε στην Παμπλόνα (860), συνέλαβε τον Φορτούν με την κόρη του Οννέκα και τους μετέφερε αιχμαλώτους στην Κόρδοβα. Ο κυβερνήτης της Σαραγόσας Μωχάμετ-ιμπν-Λουμπ κυρίευσε και κατέστρεψε το κάστρο της Αϊβάρ με αποτέλεσμα τον θάνατο του Γκαρθία, ο Φορτούν αμέσως μετά επέστρεψε στην Παμπλόνα και στέφθηκε βασιλιάς. Ο Φορτούν άλλαξε πολιτική και έγινε φιλικός με τους μουσουλμάνους της δυναστείας των Μπανού Κασί, με αποτέλεσμα να συναντήσει σκληρές αντιδράσεις από την αριστοκρατία της Παμπλόνα· συχνά αναγκαζόταν να αποσυρθεί στο μοναστήρι του Λείρ.
Ανατροπή της δυναστείας
Μια μεγάλη αλλαγή πραγματοποιήθηκε το 905 όταν ο Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα επελέγη από την αριστοκρατία της Παμπλόνα ως ο νέος βασιλιάς. Οι λόγοι για την απόφαση αυτή ήταν ότι ο Σάντσο Γκαρθές ήταν ένας πολύ ικανός στρατιωτικός αρχηγός και είχε την υποστήριξη μεγάλων προσωπικοτήτων όπως ο Ραϊμόνδος Α΄, κόμης του Παλιάρς και κόμης της Ριβαγόρθα, ο Γκαλίντο Αθνάρεθ Β΄ κόμης της Αραγωνίας και ο Αλφόνσο Γ΄ βασιλιάς των Αστουριών. Ο Φορτούν Γκαρθές αναγκάστηκε να αποσυρθεί στο μοναστήρι του Λείρ (905) όπου και πέθανε πολλά χρόνια αργότερα (922).
Οικογένεια
Με την σύζυγό του Αουρία εγγονή του Μουσά-ιμπν-Μουσά-ιμπν-Κασί απέκτησε:
Ο Σάντσο Α΄ και ο Χιμένο ήταν αδέλφια, από τον Οίκο των Χιμένεθ. Με τους γάμους αυτούς το βασίλειο της Παμπλόνα από τον Οίκο των Ινίγεθ πέρασε στον Οίκο της Παμπλόνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας
Μπρίτανι Μέρφι
Η Μπρίτανι Μέρφι (Brittany Anne Murphy-Monjack ; 10 Νοεμβρίου 1977 – 20 Δεκεμβρίου 2009) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Γεννημένη στην Ατλάντα, μετακόμισε ως έφηβη στο Λος Άντζελες και κυνήγησε μια καριέρα στην υποκριτική. Η αναγνωρισιμότητα ήρθε με την ταινία Clueless (1995), την οποία ακολούθησαν ρόλοι σε ανεξάρτητες ταινίες όπως οι Freeway (1996) και Bongwater (1998). Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο Μπροντγουεϊ σε μια παραγωγή του έργου του Άρθουρ Μίλερ A View from the Bridge το 1997, προτού εμφανιστεί στις παραστάσεις Girl, Interrupted (1999) και Drop Dead Gorgeous (1999).
Τη δεκαετία του 2000, η Μέρφι εμφανίστηκε στην ταινία Don't Say a Word (2001) μαζί με τον Μάικλ Ντάγκλας και στην ταινία 8 Mile (2002) μαζί με τον Έμινεμ, για τις οποίες έλαβε αρκετά θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Στις γνωστές ταινίες της περιλαμβάνονται Riding in Cars with Boys (2001), Spun (2002), Just Married (2003), Sin City (2005), The Dead Girl (2006) και Deadline (2009). Η Μέρφι έκανε την φωνή της Luanne Platter στην σειρά κινουμένων σχεδίων King of the Hill (1997–2009). Η τελευταία ταινία της, Something Wicked, κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2014.
Προσωπική ζωή
Το 2002 είχε σχέση με τον ηθοποιό Άστον Κούτσερ. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν παντρεμένη με τον σκηνοθέτη Σίμον Μόντζακ.
Θάνατος
Στις 20 Δεκεμβρίου 2009, η Μέρφι πέθανε από πνευμονία, σε ηλικία 32 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί
Ανδρέας Βουτσινάς
Ο Ανδρέας Βουτσινάς (22 Αυγούστου 1932 - 8 Ιουνίου 2010) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης διεθνούς εμβέλειας, ο οποίος βοήθησε σημαντικά το ελληνικό θέατρο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Χαρτούμ του Σουδάν στις 22 Αυγούστου του 1932. Ο πατέρας του Άγγελος Βουτσινάς είχε γεννηθεί στις 4 Μαΐου 1893 στο Σκηνέα (Παλικής) της Κεφαλονιάς. Στην Κεφαλονιά είχε γεννηθεί και η μητέρα του Σούλα Αναστασία Λοράνδου-Βουτσινά. Ο γάμος των γονέων του έγινε στο Χαρτούμ του Σουδάν στις 8 Ιουνίου 1930. Ο Ανδρέας Βουτσινάς με τη μητέρα του μετακόμισαν στην Αθήνα το 1937 όπου δύο χρόνια αργότερα μετακόμισε και ο πατέρας του. Ο Ανδρέας Βουτσινάς το 1951 πήγε στο Λονδίνο για να σπουδάσει υποκριτική και ενδυματολογία στο Old Vic και στη σχολή Δραματικής Τέχνης και Τραγουδιού του Webber Douglas στη Νέα Υόρκη, ενώ φοίτησε και στη σχολή του Λι Στράσμπεργκ. To 1953 ο Βουτσινάς παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο στο Λονδίνο την Αρτέμιδα Παπαστρατή. Απέκτησαν την ίδια χρονιά τον Μάριο, ο οποίος γεννήθηκε στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής της μητέρας του στην Ελλάδα. Το 1957 ο Βουτσινάς έγινε μέλος του Actors' Studio. Είχε σκηνοθετήσει περισσότερες από 130 παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου στο Λονδίνο, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, τον Καναδά και την Ελλάδα. Συνεργάστηκε με διεθνούς φήμης ηθοποιούς, όπως τους Γουόρεν Μπίτι, Φέι Ντάναγουεϊ, Αν Μπάνκροφτ, Φανί Αρντάν, Ειρήνη Παππά, κ.ά. Εργάστηκε ως ηθοποιός σε ταινίες του Ζυλ Ντασέν αλλά και του Λικ Μπεσόν. Στη διάρκεια της σκηνοθετικής του σταδιοδρομίας του συνεργάστηκε, επίσης, με το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, την Πειραματική Σκηνή «Τέχνης», το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, το Θεσσαλικό Θέατρο και με πολλούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον ανώτατο αξίωμα τιμής Commandeur des Arts et des Lettres, καθώς και τον τίτλο Chevalier de Merite.
Ο Ανδρέας Βουτσινάς δίδαξε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ από το 2002 έως το 2009. Το 2008 ίδρυσε τον Καλλιτεχνικό Οργανισμό «Ανδρέας Βουτσινάς» στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια του οποίου λειτουργεί και Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης με Διευθυντή Σπουδών τον Παύλο Δανελάτο. Πρόλαβε να διδάξει υποκριτική το έτος 2009.
Απεβίωσε το πρωί της Τρίτης 8 Ιουνίου 2010 σε ηλικία 78 ετών, μετά από πολυήμερη νοσηλεία στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν» στην Αθήνα. Είχε εκφράσει την επιθυμία η σορός του να καεί και η στάχτη να διασκορπιστεί στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Η σορός μεταφέρθηκε στη Βουλγαρία για αποτέφρωση. Στις 22 Αυγούστου 2010, ανήμερα των γενέθλιων του Ανδρέα Βουτσινά, ο γιος του και δώδεκα φίλοι και παλιοί συνεργάτες του απελευθέρωσαν τις στάκτες στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.
Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ο Βουτσινάς
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Ιππότες του Εθνικού Τάγματος της Αξίας (Γαλλία)
Διαδίκτυο των πραγμάτων
μικρογραφία|Διαδίκτυο των πραγμάτων. Σύνδεση από παντού. Το Διαδίκτυο των πραγμάτων ή Ίντερνετ των πραγμάτων (αγγλικά: Internet of things) αποτελεί το δίκτυο επικοινωνίας πληθώρας συσκευών, οικιακών συσκευών, αυτοκινήτων καθώς και κάθε αντικειμένου που ενσωματώνει ηλεκτρονικά μέσα, λογισμικό, αισθητήρες και συνδεσιμότητα σε δίκτυο ώστε να επιτρέπεται η σύνδεση και η ανταλλαγή δεδομένων. Απλούστερα, η φιλοσοφία του IoT είναι η σύνδεση όλων των ηλεκτρονικών συσκευών μεταξύ τους (τοπικό δίκτυο) ή με δυνατότητα σύνδεσης στο διαδίκτυο (παγκόσμιο ιστό).
Η έννοια "Things" (πράγματα) δεν είναι αυστηρά συνδεδεμένη με ορισμένα προϊόντα. Αναφέρεται σε μία ευρεία ποικιλία συσκευών εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, όπως για παράδειγμα αυτοκίνητα με ενσωματωμένους αισθητήρες, κάμερες, κλιματιστικά, φώτα, συστήματα ασφαλείας, smartwatches ακόμα και αυτοκίνητα των οποίων οι περίπλοκοι αισθητήρες εντοπίζουν αντικείμενα στην πορεία τους. Είναι μερικά από τα πολλά προϊόντα τεχνολογίας. Βασικό χαρακτηριστικό όλων είναι η σύνδεση μεταξύ τους με απώτερο σκοπό τη δυνατότητα του χρήστη να τα ελέγχει από έναν υπολογιστή ή κινητό. Ο όρος Internet of Things αποδόθηκε τη δεκαετία του 1990 από τον Kevin Ashton.
Το Ίντερνετ των πραγμάτων (InternetofThings) είναι μία από τις τρεις κορυφαίες τεχνολογικές εξελίξεις της επόμενης δεκαετίας (μαζί με το mobileInternet και την αυτοματοποίηση του knowledgework) και αποτελεί το επόμενο μεγάλο βήμα στον χώρο της τεχνολογίας.Ο όρος Internet of Things επινοήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 από τον επιχειρηματία Kevin Ashton.Ο Ashton, ο οποίος είναι ένας από τους ιδρυτές του Auto-ID center στο MIT, ήταν μέρος μιας ομάδας που ανακάλυψε τον τρόπο να συνδέσει τα αντικείμενα με το Διαδίκτυο μέσω μιας ετικέτας RFID.
Πώς λειτουργεί
Οι συσκευές και τα αντικείμενα με ενσωματωμένους αισθητήρες συνδέονται με μια πλατφόρμα, η οποία περιλαμβάνει δεδομένα από τις διάφορες συσκευές και εφαρμόζει αναλυτικά στοιχεία για να μοιράζονται τις πιο πολύτιμες πληροφορίες με εφαρμογές που έχουν δημιουργηθεί για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων αναγκών. Οι συσκευές IoT μπορούν να εντοπίσουν ακριβώς ποιες πληροφορίες είναι χρήσιμες και να τις εκμεταλλευτούν κατάλληλα. Η δυνατότητα αυτή μπορεί να αυτοματοποιήσει επαναλαμβανόμενες, χρονοβόρες ή ακόμα και επικίνδυνες εργασίες.
Αποθήκευση και ανάλυση δεδομένων
Μία πρόκληση για τους παραγωγούς τεχνολογικών συστημάτων IoT είναι η διαχείριση και η ερμηνεία του τεράστιου όγκου πληροφοριών που παράγουν οι συσκευές λόγω της συνεχούς επικοινωνίας με το δίκτυο (streaming data).
Μία άλλη πρόκληση είναι η αποθήκευση των τεράστιων παραγόμενων δεδομένων. Σε αρκετές περιπτώσεις τα συστήματα απαιτούν μεγάλο όγκο πληροφοριών με αποτέλεσμα υψηλές απαιτήσεις για αποθηκευτικό χώρο. Στη σημερινή εποχή, το διαδίκτυο είναι υπεύθυνο για την παραγωγή του 5% της παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος ενώ υπάρχει κίνδυνος να αυξηθεί εάν αρχίσει η καθολική εφαρμογή του ΙοΤ ανά τον κόσμο.
Χρησιμότητα
Η μετάβαση στην ψηφιακή εποχή είναι γεγονός. Η χρησιμότητα του IoT είναι μεγάλη και η ζήτηση από τους υποψήφιους αγοραστές ακόμα μεγαλύτερη. Ως επί το πλείστον, οι άνθρωποι αποζητούν την αυτονομία σε πολλά πράγματα γύρω τους. Από ένα αυτόματο ξυπνητήρι μέχρι το έξυπνο ψυγείο που ενημερώνει το χρήστη για βασικές ελλείψεις ή ακόμα και τη δυνατότητα ενεργοποίησης κλιματισμού πριν ακόμα ο χρήστης εισέλθει στο σπίτι. Είναι μερικές από τις δυνατότητες που προσφέρει το IoT. Η χρήση του δεν παραμένει μόνο εκεί, αλλά επεκτείνεται και στις επιχειρήσεις οι οποίες εκμεταλλεύονται τη δυνατότητα αποθήκευσης και επεξεργασίας των δεδομένων από cloud συστήματα.
Ασφάλεια
Το IoT αποτελεί την τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Ως εκ τούτου, βρίσκεται σε ένα στάδιο συνεχούς αναβάθμισης και βελτίωσης. Ένα ακόμα σημαντικότατο προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι η ασφάλεια των δεδομένων που αποθηκεύει. μικρογραφία|Ψυγείο με σύνδεση στο διαδίκτυο Σύμφωνα με την έρευνα Business Insider Intelligence που διεξήχθη το τελευταίο τρίμηνο του 2014, το 39% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι η ασφάλεια είναι η μεγαλύτερη ανησυχία για την υιοθέτηση του IoT. Μέχρι το 2008, οι ερευνητές στον τομέα της ασφάλειας είχαν δείξει την ικανότητα να ελέγχουν εξ αποστάσεως τους βηματοδότες χωρίς φυσικά ενεργητική εξουσία. Οι μεταγενέστεροι χάκερ επέδειξαν απομακρυσμένο έλεγχο των αντλιών ινσουλίνης.
Προσωπικά δεδομένα
Τα προσωπικά δεδομένα είναι οι πληροφορίες που επεξεργάζεται το IoT για το σύνολο των συνδεδεμένων συσκευών. Ορισμένες από τις πληροφορίες αυτές μπορεί να είναι αυστηρά προσωπικές (συστήματα παρακολούθησης, πληροφορίες υγείας) άλλες λιγότερο (έξυπνοι λαμπτήρες). Το βέβαιο είναι πως ο χρήστης θα πρέπει να νιώθει ασφάλεια για κάθε πληροφορία που μοιράζεται με τη νέα αυτή τεχνολογία.
Πολιτική προστασίας προσωπικών δεδομένων
Όπως αναφέρθηκε, τα δεδομένα των συνδεδεμένων συσκευών επεξεργάζονται και αποθηκεύονται για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος. Προκειμένου τα κράτη να διασφαλίσουν όλους τους πολίτες για την προσωπική ζωή, έχουν ανακοινωθεί από όλες σχεδόν τις χώρες, νόμοι που αφορούν την προστασία της ιδιωτικότητας. Το πρώτο μεγάλο βήμα της Ε.Ε προς της κατεύθυνση της προστασίας των προσωπικών δεδομένων ήταν η Οδηγία 95/46/ΕΚ, η οποία ενσωματώθηκε στην ελληνική έννομη τάξη με τον Ν. 2472/1997. Το ΙοΤ εμπίπτει στο προστατευτικό πεδίο της Οδηγίας όταν τα δεδομένα αναφέρονται και μπορούν να οδηγήσουν στην ταυτοποίηση ενός φυσικού προσώπου. Το άρθρο 4 του Νόμου περί προσωπικών δεδομένων, προβλέπει ότι τα δεδομένα που επεξεργάζονται πρέπει να είναι να είναι κατάλληλα, συναφή, ακριβή και πρόσφορα και όχι υπερβολικά σε σχέση με τους σκοπούς για τους οποίους συλλέγονται και υφίστανται επεξεργασία.
Παραδείγματα IoT
Ο δήμος των ΗΠΑ που πέρασε σε έξυπνους μετρητές για την παρακολούθηση της χρήσης του νερού είδε άμεση και ασφαλή εξοικονόμηση χρημάτων. Η διαδικασία συλλογής δεδομένων εξελίχθηκε από μια χειρωνακτική διαδικασία, στην οποία οι τεχνικοί ταξίδευαν σε κάθε μετρητή, σε μία γρήγορη και τυποποιημένη εργασία από συστήματα IoT όπου οι αυτόματοι μετρητές κατέγραφαν και απέστελλαν σε μια κεντρική βάση δεδομένων τα αποτελέσματα των μετρήσεων. Αυτό εξοικονόμησε πολλά χρήματα, τόσο σε ώρες εργασίας όσο και σε εξοπλισμό, όπως φορτηγά. Η πόλη υπολογίζει συνολική εξοικονόμηση 28 εκατομμυρίων δολαρίων και καθαρή εξοικονόμηση περίπου 10 εκατομμυρίων δολαρίων κατά τη διάρκεια της πρωτοβουλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες Κατηγορία:Διαδίκτυο Κατηγορία:Έξυπνες συσκευές
Ζακ Λακαρριέρ
Ο Ζακ Λακαρριέρ (Jacques Lacarrière, 2 Δεκεμβρίου 1925 - 17 Σεπτεμβρίου 2005) είναι Γάλλος συγγραφέας, από τους κυριότερους συντελεστές της προβολής της ελληνικής λογοτεχνίας στη Γαλλία, κριτικός, μεταφραστής, δοκιμιογράφος και στοχαστής.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνιστές Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Κάλι (Ιταλία)
Το Κάλι (ιταλικά: Cagli) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Πέζαρο και Ουρμπίνο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Πέζαρο και Ουρμπίνο
Πρίμπισλαβ του Μεκλεμβούργου
Ο Πρίμπισλαβ (γερμ.: Pribislaw, ... - 30 Δεκεμβρίου 1178) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας των Οβοτριτών (Δυτικών Σλαύων) και πρώτος πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου (1167-1178).
Βιογραφία
Ήταν ένας από τους τρεις γιους του Νίκλοτ ηγεμόνα των Οβοτριτών. Το 1160 ο Βάλντεμαρ Α΄ της Δανίας και ο Ερρίκος ο Λέων δούκας της Σαξονίας & Βαυαρίας ενώθηκαν σε εκστρατεία εναντίον του Νίκλοτ και τον σκότωσαν. Οι περιοχές του μοιράστηκαν μεταξύ των Σαξόνων ευγενών, εκτός του φρουρίου Βέρλε επί του Βάρνοβ, κοντά στο Ροστόκ, από όπου ο Πρίμπισλαβ και ο αδελφός του Βέρτισλαβ συνέχιζαν να πολεμούν εναντίον του Ερρίκου.
Οι γιοί του Νίκλοτ μηχανεύτηκαν μία ευρεία εξέγερση εναντίον της Σαξονικής εξουσίας το 1163. Ενώ ο Βέρτισλαβ και πολλοί Σλάβοι ευγενείς ήταν φυλακισμένοι από τον Ερρίκο κατά την πολιορκία του Βέρλε, ο Πρίμπισλαβ κατέστρεφε πρώην κάστρα των Οβοτριτών, όπως το Μεκλεμβούργο, στο οποίο όλοι οι άρρενες Φλαμανδοί υπερασπιστές του σφαγιάστηκαν · ο Πρίμπισλαβ κατέλαβε το Μάλχοβ και το Κέτσιν. Τελικά ο Ερρίκος μετά από πολλή αιματοχυσία κατέστειλε την εξέγερση και απαγχόνησε τον Βρέτσιλαβ δημόσια στο Μάλχοβ. Με την υποστήριξη του Δανικού Ναυτικού ο στρατός της Σαξονίας νίκησε τους Σλάβους στην αιματηρή μάχη του Βέρχεν το 1164. Ο Πρίμπισλαν διέφυγε στην Πομερανία, αλλά αργότερα επέδραμε στις κομητείες του Σβερίν και του Ράτσεμπουρκ.
Ο Κιστερκιανός ιεραπόστολος Μπέρνο Άμελουνκσμπορν έπεισε τον Πρίμπισλαβ να λάβει το μέρος των Χριστιανών και να εναντιωθεί στους παγανιστές Σλάβους. Ο Ερρίκος, όταν συγκρούστηκε με τους Σάξονες ευγενείς, έκανε τον Πρίμπισλαβ σύμμαχό του και τον απεκατέστησε στην εξουσία το 1167 ως πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου, Κεσίν & Ροστόκ· η κομητεία του Σβερίν έμεινε σε Φραγκο-Σαξονικό έλεγχο. Έτσι ο Πρίμπισλαβ έγινε ιδρυτής της Σλαβικής δυναστείας του Μεκεμβούργου, που κράτησε την εξουσία ως το 1918. Αντίθετα οι δυτικότερες γαίες των Πολάμπιαν Σλάβων (του Έλβα = Λάμπε στα σλαβικά) και Βάγκριαν (ανατολικού Χόλσταϊν) Σλάβων κατελήφθησαν από Σάξονες κυριάρχους.
Το έτος μεταστροφής του Πρίμπισλαβ στον Χριστιανισμό είναι συζητήσιμο: πριν το 1160 που απεβίωσε ο πατέρας του ή το 1167 που ανέλαβε εξουσία. Ως σύμμαχος του Ερρίκου δούκα της Σαξονίας πολέμησε εναντίον του παγανιστή Ράνι του Ρύγκεν. Ίδρυσε τη μονή του Ντόμπεραν το 1171 και χάρισε γαίες στην επισκοπή του Σβερίν. Το επόμενο έτος έκανε προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ με τον Ερρίκο. Πάντρεψε τον γιο του με τη Ματίλντα, νόθη κόρη του Ερρίκου. Σε κονταρομαχία (τουρνουά) στην Αυλή του Ερρίκου στο Λύνεμπουργκ πληγώθηκε και απεβίωσε. Το σώμα του τάφηκε αρχικά στο ναό του Αγ. Μιχαήλ στο Λύνεμπουργκ, αλλά το 1219 ο γιος του το μετέφερε στο Ντόμπεραν Μίνστερ, που μόλις είχε ολοκληρωθεί.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Βόιτσλαβα, κόρη του Βάρτισλαβ Α΄ δούκα της Πομερανίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Κενβάλ του Ουέσσεξ
Ο Κενβάλ του Ουέσσεξ (Coenwalh, ... - 672) βασιλιάς του Ουέσσεξ (642 - 645 και 648 - 672) από τον Οίκο του Ουέσσεξ ήταν γιος και διάδοχος του Κίνεγκιλς του Ουέσσεξ. Ο πατέρας του σύμφωνα με τον Βέδα ήταν ο πρώτος βασιλιάς του Ουέσσεξ που βαπτίσθηκε χριστιανός από τον αρχιεπίσκοπο Βιρίνο, ήταν επίσης δισέγγονος του Κέρντικ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει διάφορα γενεαλογικά δέντρα σχετικά με τους απογόνους του Κίνεγκιλς ωστόσο η συγγενική σχέση του με τον Κενβάλ θεωρείται από πολλούς αβέβαιη. Το όνομα του δείχνει να έχει περισσότερο γηγενή Αγγλική καταγωγή παρά Αγγλοσαξονική, ο Βέδας αναφέρει σχετικά με τον Κενβάλ :
"Ο Κένβαλ μετά την εξορία του βρήκε καταφύγιο στον χριστιανό βασιλιά Άννα της Ανατολικής Αγγλίας και βαπτίστηκε στην εξορία αλλά ο χρόνος του στην εξορία είναι αβέβαιος, ο Βέδας αναφέρει ότι κράτησε τρία χρόνια αλλά δεν αναφέρει τις ημερομηνίες". Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει οτι παραχώρησε τα εδάφη στο Άσντοοου σε έναν ευγενή με το όνομα Κάθρεντ, αν πραγματικά η ημερομηνία θανάτου του Κάθρεντ ήταν το 661 πιθανότατα να ήταν γιος του Κουίκχελμ αν πραγματικά ήτα γιος του Κίνεγκιλς.
Εξορία απο τον Πέντα της Μερκίας
Κανένας από τους ιστορικούς των Σαξόνων δεν δίνει σαφείς ημερομηνίες σχετικά με την περίοδο της εξορίας του Κενβάλ αλλά υπό την προϋπόθεση ότι ο βασιλιάς Άννας σκοτώθηκε από τον Πέντα της Μερκίας (654) ο Κενβάλ ήταν εξόριστος στην Ανατολική Αγγλία από το 651 άρα η εξορία του δεν έγινε αργότερα απο το 648. Ο Κενβάλ βαπτίστηκε χριστιανός από τον Άγιο Φελίξ (647) ενώ χώρισε την αδελφή του Πέντα όταν ο Πέντα σκότωσε τον Όσβαλντ της Νορθουμπρίας στο Μάσερφελντ (642). Ο Όσβαλντ έγινε ο νονός του Κίνεγκιλς, σύζυγος της αδελφής του Κίνεμπουργκ και συνεπώς ο προστάτης της παραμονής της οικογένειας του Κίνεγκιλς στον θρόνο του Ουέσσεξ. Ο Πέντα σκοτώθηκε στις 15 Νοεμβρίου 655 στην μάχη του Βινβάντ, η Μπάρμπαρα Γιόρκ αναφέρει ότι η επιστροφή του Κένβαλ πραγματοποιήθηκε το 648. Όταν επέστρεψε ο Κένβαλ τοποθέτησε επίσκοπο στο Ντόρτσεστερ τον Φράγκο Άτζιλμπερτ. Ο Βέδας γράφει σχετικά :
"Στο διάστημα της βασιλείας του δεν γνώριζε ο Κενβάλ άλλη γλώσσα απο αυτή των Σαξόνων, έφερε στην πατρίδα του έναν άλλο Σάξονα αρχιεπίσκοπο τον Βίνι τον οποίο τοποθέτησε στην νέα επισκοπή που ίδρυσε, την αρχιεπισκοπή του Ουίντσεστερ η οποία θα γίνει η καρδιά του βασιλείου του Ουέσσεξ."
Τελική επικράτηση στην Μερκία
Το Ουέσσεξ δέχτηκε νέα σκληρή δοκιμασία απο την Μερκία αυτή την φορά με τον γιό του Πέντα Γούλφχερ της Μερκίας ο οποίος λεηλάτησε την κοιάδα την Ασντόου. Ο Γούλφχερ έφτασε μέχρι την Νήσο Γουάιτ, λεηλάτησε την κοιλάδα του Μέον και την έδωσε στον θετό γιο του Έθελβαλ βασιλιά των νότιων Σαξόνων, την ίδια εποχή ο πρίγκιπας της Μερκίας Φρίθγουλντ κυβερνούσε στο Σάρρεϋ και στο Μπέρκσαϊρ. Η ήττα του Βούλφχιρ απο τον Έκφριθ (674) ελευθέρωσε τα νότια βασίλεια από τον έλεγχο της Μερκίας τα οποία επανήλθαν στον Κενβάλ. Το Αγγλοσαξωνικό Χρονικό αναφέρει μια μάχη ανάμεσα στον Κενβάλ και στους Βρετανούς στις αρχές του 658 : "Ο Κενβάλ πολέμησε στο Πέοννουμ εναντίον των Βάλας και τους ανάγκασε να δραπετεύσουν μέχρι το Πάρρετ". Οι σχέσεις του Κενβάλ με τους Βρετανούς δεν ήταν ωστόσο πάντοτε εχθρικές, αναφέρεται ότι ίδρυσε μοναστήρι στο Σέρμπορν στην περιοχή του Ντόρσετ, ο Άγιος Βονιφάτιος γεννήθηκε στο Ντέβον και εκπαιδεύτηκε σε μοναστήρι κοντά στο Έξετερ. Είναι αβέβαιο αν ο Κενβάλ βασίλευσε μόνος του, νεώτερες πληροφορίες αναφέρουν ότι μοιράστηκε την εξουσία με τον Κένμπερχτ πατέρα του μελλοντικού βασιλιά Κεντβάλλα. Το 665-668 ήρθε σε διαμάχη με τον επίσκοπο του Βίνι ο οποίος κατέφυγε στον βασιλιά της Μερκίας Γούλφχερ που τον καλοδέχτηκε, στην επισκοπή του Ντόρτσεστερ τοποθετήθηκε ο Άτλα απο την Μερκία