cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Πελοπίδας
Βιογραφικά στοιχεία
Στις 14 Αυγούστου 1829, ο Ιωάννης Καποδίστριας διόρισε τον Πελοπίδα Προσωρινό Διοικητή των Καλαβρύτων και Βοστίτσης.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αγωνιστής ελληνικής επανάστασης-επέκταση
Σημαία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
thumb|right|245px|[[Αρχείο:FIAV 111000.svg|23px Λόγος σημαίας: 5:3]]
Η σημαία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης αποτελείται από μια κάθετη μπλε λωρίδα, με ένα κίτρινο ισοσκελές τρίγωνο στην κορυφή. Το υπόλοιπο της σημαίας είναι μεσαίο μπλε και έχει επτά ολόκληρα πεντάκτινα αστέρια χρώματος λευκού, με δύο μισά αστέρια στην πάνω και στην κάτω πλευρά, στην υποτείνουσα του τριγώνου. Οι τρεις κορυφές του τριγώνου συμβολίζουν τα τρία έθνη της Βοσνίας: τους Βόσνιους, τους Κροάτες και τους Σέρβους. Εναλλακτικά, συμβολίζει το σχήμα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στο χάρτη, που μοιάζει με τρίγωνο.Τα αστέρια εκπροσωπούν την Ευρώπη και θεωρούνται απεριόριστου αριθμού. Τα χρώματα έχουν να κάνουν με την ουδετερότητα και την ειρήνη: το άσπρο, το μπλε και το κίτρινο. Η σημαία υιοθετήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1998. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 14 Δεκεμβρίου 1995.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βοσνία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Κύπελλο Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 2020
Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών της περιόδου 2019-20 διεξήχθη με τη συμμετοχή 18 ομάδων, δώδεκα από την Α1 κατηγορία και έξι απ' την Α2. Τον τίτλο κατέκτησε ο Ολυμπιακός για 21η φορά στην ιστορία του.
Προημιτελικοί
Χωρίς αγώνα προκρίνεται ο ΓΣ Περιστερίου.
21ο Final Four
Διεξήχθη στις 28 και 29 Φεβρουαρίου 2020 στο Ιωνικό Κολυμβητήριο της Χίου.
Παραπομπές
2020 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2019 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2020
In medias res
Ο απλούστερος και ο πιο φυσικός τρόπος να αφηγηθεί κανείς μια ιστορία, είναι ο εξής: να διατάξει και να παρουσιάσει τα γεγονότα σύμφωνα με τη χρονική τους σειρά και τάξη. Μια τέτοια αφήγηση λέμε ότι έχει ως προς την πλοκή το χαρακτηριστικό της χρονικής αλληλουχίας.
Όμως η αφήγηση που παρουσιάζει τα πράγματα με τη σειρά που έγιναν δεν εξασφαλίζει πάντα και το μέγιστο αναγνωστικό ενδιαφέρον. Γι' αυτό, οι συγγραφείς των αφηγηματικών κειμένων επινοούν ποικίλες αφηγηματικές τεχνικές, για να κρατήσουν αδιάπτωτο το ενδιαφέρον και την προσοχή του αναγνώστη.
Μια τέτοια τεχνική είναι να αρχίζει ένα κείμενο in medias res. Αυτή η λατινική φράση, μεταφραζόμενη κατά λέξη και κυριολεκτικά σημαίνει "στο μέσον των πραγμάτων, στο μέσον της υπόθεσης, στο μέσο της πλοκής".
Ανάλυση
Δεν πρέπει, όμως, με βάση την κυριολεκτική σημασία, να σχηματίσουμε την εντύπωση ότι η αφήγηση αρχίζει από το μέσο της υπόθεσης. Η ακριβής σημασία του όρου είναι η εξής: η αφήγηση δεν παρακολουθεί τα γεγονότα του μύθου, δηλαδή της υπόθεσης, και δεν τα παρουσιάζει στη χρονική τους σειρά και αλληλουχία. Η αφήγηση αρχίζει από το "κέντρο" του μύθου, δηλαδή από το γεγονός που αποτελεί την "καρδιά" της πλοκής, από το πιο ουσιαστικό και το πιο καίριο περιστατικό. Το in media res ως προς την αφήγηση αναφερόταν στο παρελθόν ως σχήμα πρωθύστερον, ενώ σήμερα αναφέρεται με τους όρους πρόδρομος αφήγηση και αναδρομική αφήγηση. Όταν ένα αφηγηματικό κείμενο αρχίζει in medias res, δημιουργείται στον αναγνώστη ένα αφηγηματικό κενό, δηλαδή κάποια απορία και ορισμένα ερωτηματικά για τα γεγονότα που χρονικά προηγούνται και τα οποία ο αναγνώστης προς το παρόν αγνοεί.
Το αφηγηματικό κενό προκαλεί το ενδιαφέρον και διεγείρει την προσοχή του αναγνώστη, επειδή ακριβώς του δημιουργεί εύλογες απορίες. Στη συνέχεια, βέβαια, οι απορίες και το "κενό" του αναγνώστη αίρονται, γιατί ο συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία, με αναδρομική αφήγηση αποκαθίσταται η ομαλή ροή και εξέλιξη του μύθου.
Για παράδειγμα, στο δημοτικό τραγούδι "Ο θάνατος του Διγενή", που έχει αφηγηματικό χαρακτήρα, η ποιητική αφήγηση αρχίζει in medias res, προβάλλει δηλαδή πρώτο το πιο καίριο γεγονός, που είναι το ψυχομαχητό του Διγενή. Ο αναγνώστης, βέβαια, απορεί: η απορία αυτή σταδιακά αίρεται με την αναδρομική αφήγηση του Διγενή, που αναφέρεται στα όσα προηγήθηκαν του ψυχομαχητού.
Ab ovo
Το αντίθετο, ακριβώς, του in medias res δηλώνεται με τον επίσης λατινικό όρο ab ovo. Ο όρος αυτός, που οφείλεται στο Λατίνο ποιητή Οράτιο κατά λέξη σημαίνει "από το αυγό" και εμφανίζεται και αυτός στο έργο του Ars Poetica, όπου ο ποιητής κάνει αναφορά στην τεχνική του Ομήρου. Ως λογοτεχνικός όρος, όμως, δηλώνει μια συγκεκριμένη αφηγηματική τεχνική ή, απλούστερα, έναν τρόπο να αφηγηθεί κανείς μια ιστορία σε ένα εκτενές επικό κείμενο ή σε ένα μυθιστόρημα. Συγκεκριμένα, ο όρος αυτός δηλώνει ότι η αφήγηση μιας ιστορίας ξεκινάει απ' την αρχή και παρακολουθεί τα γεγονότα σε μια ευθύγραμμη, λεπτομερειακή και χρονική σειρά και τάξη. Αυτός ο γραμμικός και λεπτομερειακός τρόπος παρουσίασης και γεγονότων σε μιαν αφήγηση δημιουργεί τελικά αφηγηματικό κείμενο κουραστικό, ανιαρό και υπερβολικά εκτενές.
Οδύσσεια
Ένα από τα χαρακτηριστικότερα κείμενα γραμμένα με την τεχνική in medias res είναι η Οδύσσεια. Αυτό το συμπεραίνουμε, καθώς η ιστορία ξεκινάει στην Ιθάκη (α-β ραψωδίες), συνεχίζεται στην Πύλο (γ ραψωδία) και στη Σπάρτη (δ ραψωδία). Η πρώτη εμφάνιση του Οδυσσέα βρίσκεται στην ε ραψωδία και μετά την φυγή του από την Ωγυγία, το νησί της Καλυψούς, και την περιπέτειά του με την τρικυμία που του έστειλε ο Ποσειδώνας, φθάνει στη Σχερία όπου περιθάλπεται από τους Φαίακες και τους διηγείται όλες του τις περιπέτειες από τον Κύκλωπα Πολύφημο έως και τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη και τη μέρα που φθάνει στην Ωγυγία. Αφού τελειώσει την διήγηση θα επιστρέψει στην Ιθάκη όπου θα ακολουθήσουν οι αναγνωρίσεις Οδυσσέα – Τηλεμάχου, Οδυσσέα – Ευμαίου, Οδυσσέα – Ευρύκλειας, Οδυσσέα – Πηνελόπης και τέλος η Μνηστηροφονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Αφηγηματολογία Κατηγορία:Λογοτεχνικές ιδέες
Η Σημερινή
Η Σημερινή είναι καθημερινή εφημερίδα της Κύπρου που άρχισε να εκδίδεται το 1976. Εκδίδεται από τον εκδοτικό οίκο Δίας.
Ιστορικά Στοιχεία
Η πρώτη έκδοση της εφημερίδας έγινε τις 3 Φεβρουαρίου 1976, σε σχήμα μεγάλου μεγέθους. Ο αρχισυντάκτης ήταν ο Αλέκος Κωνσταντινίδης μέχρι το 1982 που αποχώρησε και ανέλαβε αρχισυντάκτης της εφημερίδας Αλήθεια. Οι άλλες καθημερινές ελληνόγλωσσες εφημερίδες της Κύπρου εκτός από την Αλήθεια (2015) είναι ο Φιλελευθερος, ο Πολίτης και η Χαραυγή. Ολες οι καθημερινές είναι μικρού μεγέθους εκτός από Φιλελεύθερο που συνεχίζει να είναι μεγάλου μεγέθους.
Η Σημερινή είναι μία από τις παλαιότερες εφημερίδες της Κύπρου. Στην ιστοσελίδα της εφημερίδας υπάρχει διαθέσιμο αρχείο από τις εκδόσεις από τον Νοέμβριο του 2005. Το αρχείο περιέχει τις περισσότερες σελίδες σε μορφή pdf.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κύπρο στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κύπρο
Βαγράτιος Β΄ του Μουχράν
Ο Βαγράτιος Β΄ πρίγκιπας του Μουχράνι, თეიმურაზ I მუხრანბატონი, (16 Ιουλίου 1572 – 1 Ιουλίου 1625) ήταν Γεωργιανός tavadi ("δούκας") τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου της βασιλικής δυναστείας των Μπαγκρατιόνι τού Kάρτλι, και πρίγκιπας (batoni) του Μουχράνι από το 1580 μέχρι το τέλος του. Ταυτόχρονα, ήταν ex officio διοικητής τού Λαβάρου τού Σίντα Κάρτλι και αντιβασιλιάς τού Κάρτλι, από το 1623 έως το 1625, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης κατά τού Ιράν των Σαφαβιδών. Ο Tεϊμουράζ Α΄ σκοτώθηκε στη μάχη της Mαράμπντα εναντίον τού ιρανικού στρατού τιμωρίας.
Πόλεμος και το τέλος
Το 1609 ο Tεϊμουράζ ήταν αυτοπροσώπως παρών στη μάχη του Tασισκάρι, στην οποία οι Kαρτλιανοί υπό τον Γκιόργκι Σαακάντζε εξολόθρευσαν μία συμμαχική με τους Οθωμανούς δύναμη των Τατάρων της Κριμαίας, σώζοντας τον νεαρό βασιλιά Λουαρσάμπ Β΄ του Kάρτλι. Αφού ο σάχης των Σαφαβίδων Αμπάς Α΄ υπέταξε στρατιωτικά την ανατολική Γεωργία (Καχέτι) το 1615, εγκαταστάθηκε μία διαδοχή ανδρεικέλων μουσουλμάνων ηγεμόνων για να κυβερνήσουν το Κάρτλι, αλλά η εξουσία τους ήταν ασθενής στις περιοχές εκτός από την πρωτεύουσα με τη φρουρά τού Ιράν, την Τιφλίδα, και τις περιοχές τού Κάτω Κάρτλι. Αυτό το κενό εξουσίας καλύφθηκε προσωρινά από τους ευγενείς τού Κάρτλι με το διορισμό του Τεϊμουράζ ως αντιβασιλιά το 1623 Το 1625 ο Τεϊμουράζ συμμετείχε σε μία εξέγερση ενάντια στην ηγεμονία των Σαφαβιδών με επικεφαλής τον Γκιόργκι Σαακάντζε. Ο σαχ Αμπάς έστειλε έναν μεγάλο στρατό τιμωρίας, που συγκρούστηκε με τις ενωμένες δυνάμεις των Καρτλιανών και των Καχετίων στη Μαράμπντα την 1η Ιουλίου 1625. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο του 18ου αι. πρίγκιπα Βαχούστι, ο Tεϊμουράζ σκοτώθηκε, ενώ πολεμούσε γενναία τον εχθρό. Μία είδηση κυκλοφόρησε ότι ο πεσμένος Tεϊμουράζ ήταν ο βασιλιάς Teimuraz Α΄ τού Καχέτι, που έτρεψε τους Γεωργιανούς σε φυγή και την αρχική τους επιτυχία σε καταστροφή.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα (απεβ. το 1624), κόρη του Νουγκζάρ, δούκα τού Αράγκβι τού Οίκου Σινταμόνι. Είχαν έξι παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Νικολόζ Γρουζίνσκι
Ο πρίγκιπας Νικόλαος Ιακόβις Ντζε Μπαγκρατιόν-Γρουζίνσκι, ნიკოლოზ იაკობის ძე ბაგრატიონი გრუზინსკი, Nikoloz Iakobis Dze Bagration-Gruzinsky, (1783 – 1861) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) τού Οίκου τού Μουχράνι, κλάδου της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι.
Ήταν γιος τού Iακώβ. Το 1812-1823 υπηρέτησε ως θαλαμηπόλος (Valet de Chambre).
Οικογένεια
Ο πρίγκιπας Ιάκωβ είχε 4 παιδιά, πρίγκιπες Γρουζίνσκι:
Κηδεύτηκε στο κοιμητήρο Βαγκάνκοβo στη Μόσχα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Αυρηλιανός
Ο Αυρηλιανός (Lucius Domitius Aurelianus, 9 Σεπτεμβρίου 214 - 25 Σεπτεμβρίου 275) ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας από το 270 έως το 275. Καταγόταν από άσημη οικογένεια της Σαρδικής (σημερινή Σόφια Βουλγαρίας) και αναρρήθηκε στον θρόνο της Ρώμης, ύστερα από μια πετυχημένη στρατιωτική σταδιοδρομία. Κατά τη διάρκεια της μόνον πενταετούς ηγεμονίας του πέτυχε σημαντικές νίκες κατά των εχθρών της Ρώμης (Βανδάλων, Γότθων, Σαρματών, Αλαμανών κ.λπ). Με δική του πρωτοβουλία ανεγέρθηκαν τα τείχη της Ρώμης που φέρουν το όνομά του. Το 273 μ.Χ. ανέκτησε τις ανατολικές επαρχίες της Ρώμης (Συρία, Ιουδαία, Αίγυπτο) διαλύοντας το νεοσύστατο βασίλειο της Παλμύρας υπό τη βασίλισσα Ζηνοβία, την οποία έσυρε αιχμάλωτη στον θρίαμβό του στη Ρώμη. Το 274 μ.Χ. επέβαλε εκ νέου τη ρωμαϊκή κυριαρχία στη Γαλατία. Δολοφονήθηκε το 275 μ.Χ. στη Θράκη, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του κατά των Περσών. Στον θρησκευτικό τομέα ήταν ο πρώτος που εγκαινίασε μονοθεϊστική πολιτική, προηγούμενος του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Αυρηλιανός προσπάθησε να καθιερώσει ως κυρίαρχη θεότητα της αυτοκρατορίας τον Ανίκητο Ήλιο (Sol Invictus), χωρίς να διώξει τη λατρεία των άλλων θεοτήτων.
Αδελφοί Πουρναραίοι
Οι αδελφοί Πουρναραίοι ήταν αγωνιστές του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Πρόκειται για τους καπεταναίους Παναγιώτη και Γεώργιο. Η καταγωγή τους ήταν από το χωριό Περυώρι της επαρχίας Τριπόλεως. Κατά διαταγή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη οι δύο τους είχαν την φροντίδα της βάρδιας που στεκόταν επάνω στο βουνό της Επάνω Χρέπας. Άναβαν φωτιά για να δουν τον καπνό οι στρατιώτες και οι χωρικοί και να προειδοποιηθούν ότι έρχονται οι Τούρκοι από την Τριπολιτσά.
Πιότρ Νικολάγιεβιτς Γρουζίνσκι
Ο πρίγκιπας Πιοτρ Νικολάγιεβιτς Γρουζίνσκι, პეტრე ნიკოლოზის ძე გრუზინსკი, Пётр Николаевич Грузинский, δηλ. Πέτρος Νικολάου της Γεωργίας, (1837 – 1892) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) από τον Οίκο τού Mουχράνι, κλάδου της βασιλικής δυναστείας των Μπαγκρατιόνι. Ο Πιότρ ζωγράφιζε τοπία και καθημερινές σκηνές, και ήταν επίσης γνωστός για τους πίνακές του με σκηνές μάχης από τον πόλεμο τού Καυκάσου.
Αδελφοί Πουρναραίοι
Βιογραφικά στοιχεία
Πολέμησαν εκτός αυτού στην πολιορκία της Τριπολιτσάς και έδειξαν μεγάλο ηρωισμό, πολεμώντας μέχρι της αλώσεως. Αργότερα πήραν μέρος και στους πολέμους του Δράμαλη, και αλλού.
Πιότρ Νικολάγιεβιτς Γρουζίνσκι
Ήταν γιος τού πρίγκιπα Νικολόζ Γρουζίνσκι και γόνος τού κλάδου Μουχράνι-Γρουζίνσκι της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, που είχε μετακομίσει στην Αυτοκρατορική Ρωσία τον 18ο αι. Ο Πιότρ Νικολάγιεβιτς Γρουζίνσκι ήταν ο τελευταίος άμεσος εξ αρρενογονίας απόγονος τού βασιλιά Βαχτάνγκ ΣΤ΄ τού Κάρτλι και ο τελευταίος τού κλάδου Γρουζίνσκι.
Αδελφοί Πουρναραίοι
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Πιότρ Νικολάγιεβιτς Γρουζίνσκι
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Πίτα με κοτόπουλο και μανιτάρια
Η Πίτα με κοτόπουλο και μανιτάρια είναι ένα είδος Βρετανικής πίτας. Θεωρείται η αγαπημένη αλμυρή πίτα των Βρετανών και σερβίρεται συνήθως σε εστιατόρια με fish and chips. Το εξωτερικό είναι τραγανή ζύμη ή φύλλο κρούστας και η γέμιση αποτελείται από μικρά κομμάτια κοτόπουλου και ψιλοκομμένα μανιτάρια μαζί με κρεμώδη σάλτσα. Μπορεί να βρεθεί σε εστιατόρια σε όλη την Βρετανία αλλά και κατεψυγμένη σε σούπερ μάρκετ.
παραπομπές
Πιτα κοτοπουλο μανιταρια Κοτοπουλο μανιταρια
Μοίρα Καρπάθου
Η Μοίρα είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα του Αιγαίου στην Κάρπαθο και τη νοτιοανατολική πλευρά της. Βρίσκεται στον όρμο της Φωκιάς, ανατολικά της παραλίας Δαμάτρια στην περιοχή της Αφιάρτης. Παλιότερα υπήρχαν ορυχεία γύψου. Αναφέρεται επίσημα το 2011 να απογράφεται ως οικισμός του δήμου Καρπάθου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται και σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στη τοπική κοινότητα Μενετών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καρπάθου
Εθνόσημο της Νότιας Κορέας
thumb|right|Εθνόσημο της Νότιας Κορέας
Μπάντι Μάιλς
Ο Μπάντι Μάιλς (αγγλ. Buddy Miles, 5 Σεπτεμβρίου 1947 - 26 Φεβρουαρίου 2008) ήταν Αμερικανός ντράμερ της ροκ και φανκ μουσικής σκηνής, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Τζίμι Χέντριξ στους Band of Gypsys, ενώ ηχογράφησε με μουσικούς όπως ο Κάρλος Σαντάνα, ο Μάικ Μπλούμφιλντ, κ.α..
Βιογραφία
Ο Μάιλς γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1947 και ξεκίνησε να παίζει τύμπανα στην ηλικία των εννέα ετών, ενώ εντάχθηκε στο τζαζ συγκρότημα του πατέρα του με την ονομασία Bebops, στα δώδεκα του. Ως έφηβος συνεργάστηκε με τους Ruby & the Romantics, Τhe Ink Spots και The Delfonics και το 1966 έγινε μέλος του περιοδεύοντος συγκροτήματος του Ουίλσον Πικέτ, όπου γνώρισε τον κιθαρίστα Μάικ Μπλούμφιλντ.
Το 1967, ο Μπλούμφιλντ δημιούργησε τους The Electric Flag, ένα fusion συγκρότημα που αναμείγνυε την ροκ, την τζαζ, την ψυχεδελική μουσική και τα μπλουζ. Λίγο αργότερα, ο Μάιλς ανέλαβε τα τύμπανα του συγκροτήματος, το οποίο έκανε το ζωντανό ντεμπούτο του στο "Monterey Pop Festival", κυκλοφορώντας το "A Long Time Comin' " τον Μάρτιο του 1968. Ο δίσκος ανέβηκε στο # 31 του Billboard, αλλά ο Μπλούμφιλντ αποχώρησε λίγο αργότερα, αφήνοντας την ηγεσία του συγκροτήματος στον Μάιλς.
Το 1969, αποχώρησε με την σειρά του από τους The Electric Flag, για να σχηματίσει τους Buddy Miles Express. Το συγκρότημα υπέγραψε στην "Mercury Records" και κυκλοφόρησε το "Expressway to Your Skull" με παραγωγό τον Τζίμι Χέντριξ. Ο Μάιλς ανταπέδωσε την βοήθεια παίζοντας σε τρία κομμάτια του άλμπουμ "Electric Ladyland" και συμμετείχε στο άλμπουμ "Fathers and Sons" του Muddy Waters. Ακολούθησε το "Electric Church" το 1969, πριν ο Μάιλς ενταχθεί στους Band of Gypsys του Χέντριξ, ηχογραφώντας το ομώνυμο άλμπουμ τους στα τέλη του 1969. Λίγο αργότερα, ο Μάιλς αποχώρησε δίνοντας την θέση του στον Μιτς Μίτσελ.
Μετά την συνεργασία του με τον John McLaughlin για το άλμπουμ "Devotion", ο Μάιλς επανέφερε το προσωπικό του σχήμα κυκλοφορώντας το επιτυχημένο άλμπουμ "Them Changes", το οποίο σκαρφάλωσε στο # 35 του Billboard και περιείχε δύο επιτυχημένα σινγκλ που μπήκαν στο Hot-100. Στις αρχές του 1972, περιόδευσε μαζί με τον Κάρλος Σαντάνα, ηχογραφώντας τον δίσκο "Carlos Santana & Buddy Miles! Live!" μέσα σε ένα ανενεργό ηφαίστειο στην Χαβάη.
Το 1974, ο Μάιλς συμμετείχε σε μία σύντομη επανένωση με τους Electric Flag, ενώ μετά από πέντε κυκλοφορίες μέσω της "CBS" υπέγραψε στην "Casablanca Records" για άλλα δύο άλμπουμ. Πέραν της κυκλοφορίας του "Sneak Attack" το 1981, ο Μάιλς τραβήχτηκε από τα φώτα της δημοσιότητας λόγω σοβαρών προσωπικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε.
Το 1986, επανήθλε στο προσκήνιο τραγουδώντας το "I Heard It Through the Grapevine" του Μάρβιν Γκέι για ένα τηλεοπτικό διαφημιστικό σποτ. Η επιτυχία της διαφήμισης ώθησε τον Μάιλς να κυκλοφορήσει δύο χιουμοριστικούς δίσκους με τους The California Raisins, όπως και ένα άλμπουμ με χριστουγεννιάτικα τραγούδια.
Στα τέλη της δεκαετίας του '80, ο Μάιλς επέστρεψε στο συγκρότημα του Σαντάνα, ενώ την επόμενη δεκαετία συνεργάστηκε με τον Μπούτσι Κόλινς και το 1994 σχημάτισε μία νέα εκδοχή των The Express, κυκλοφορώντας τον δίσκο "Hell and Back". Ακολούθησε το "Miles Away From Home" τρία χρόνια αργότερα, πριν δημιουργήσει τους Blues Berries με τον κιθαρίστα Ρόκι Άθας. Το ομώνυμο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε το 2002, για να ακολουθήσει το "Changes", το 2005.
Ο Μπάντι Μάιλς πέθανε στο σπίτι του στο Ώστιν του Τέξας στις 26 Φεβρουαρίου 2008, λόγω συμφορητικού καρδιακού νοσήματος.
Δισκογραφία
{|width="75%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Καρντεμίρ Καραμπούκσπορ
Ποδόσφαιρο
Η ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τουρκίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρντεμίρ Καραμπούκσπορ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1969 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας
Βίκυ Αρβανίτη
Η Βασιλική (Βίκυ) Αρβανίτη είναι Ελληνίδα αθλήτρια του μπιτς βόλεϊ.
Βιογραφικό
Η Βίκυ Αρβανίτη γεννήθηκε στις 17 Μαρτίου 1985 στην Αθήνα και κατάγεται από τη Χαλκίδα. Έχει ύψος 1,78. . Αποφοίτησε από το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο από το τμήμα Επιστήμης Διατροφής και Διαιτολογίας. Η ίδια έχει μπει και φοιτά, για δεύτερο πτυχίο, στο Παιδαγωγικό τμήμα Δημοτικής εκπαίδευσης.
Βόλεϊ
Η Bίκυ Αρβανίτη έκανε τα πρώτα της βήματα στο άθλημα του βόλεϊ από μικρή ηλικία και συγκεκριμένα από την ομάδα Μ.Ε.Λ.Α.Σ. ο Άγιος Ελευθέριος στο Αιγάλεω όπου μεγάλωσε. Μετά από διακρίσεις σε συλλογικό αλλά και σχολικό επίπεδο αποφάσισε να ασχοληθεί με το μπιτς βόλεϊ.
Μπιτς Βόλεϊ
Το 2000 το μπιτς βόλεϊ μπαίνει στη ζωή της Βίκυ Αρβανίτη, με την πρώτη επιτυχία να έρχεται πολύ γρήγορα όταν το 2001 με συμπαίκτρια τη Χριστίνα Σάρρα, ανακηρύσσονται Πρωταθλήτριες Ελλάδος στις κορασίδες. Την ίδια χρονιά με συμπαίκτρια τη Θάλεια Κουτρουμανίδου, παίρνουν μέρος, για πρώτη φορά σε τουρνούα εκτός Ελλάδος, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα FIVB- κάτω των 21ετών στη Γαλλία και κατατάσσονται στην 17η θέση. Με την Θάλεια θα αποτελέσουν το δεύτερο δίδυμο στο άθλημα του μπιτς, πίσω από τις Σφυρή- Καραντάσιου, και παρά το νεαρό της ηλικίας τους φέρνουν επιτυχημένα αποτελέσματα και διακρίσεις. Το 2004 προκρίνονται στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όπου καταλαμβάνουν την πολύ καλή 9η θέση. Την ίδια χρονιά η Βίκυ δέχεται τη πρόταση συνεργασίας που της κάνει η Βάσω Καραντάσιου. Η χημεία μεταξύ τους δένει και φέρνει τις μεγαλύτερες διακρίσεις στο άθλημα. Πρωταθλήτριες Ευρώπης, φιναλίστ σε παγκόσμια σιρκουί και πλασάρισμα μέχρι και το Νο4 της παγκόσμιας και Νο2 της ευρωπαϊκής κατάταξης. Ατομικές και ομαδικές διακρίσεις και δεύτερη Ολυμπιάδα για τη Βίκυ το 2008 στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο. Μετά από 4 χρόνια επιτυχιών η Βίκυ αλλάζει σελίδα και παρτενέρ μετά την αποχώρηση της Καραντάσιου και επιλέγει τη Μαρία Τσιαρτσιάνη. Η ομάδα φέρνει καλά αποτελέσματα που τη φέρνουν μέχρι και το Νο9 στην παγκόσμια κατάταξη. Το 2012 και μετά από πολλές δυσκολίες λόγω τραυματισμών και των δύο, Βίκυ και Μαρία δίνουν ραντεβού στο Λονδίνο. Παρά την καλή εμφάνιση αρκέστηκαν στην 17η θέση. . Το 2013 ήταν μια αρκετά δύσκολη χρονιά για τη Μαρία Τσιαρτσιάνη, καθώς μετά από το πρόβλημα που είχε στη γάμπα ήρθε να προστεθεί και πρόβλημα στον ώμο της. Σαν αποτέλεσμα η Βίκυ Αρβανίτη να αλλάξει παρτενέρ. Νέα συμπαίκτρια της η αθλήτρια του Ηρακλή Κηφισιάς στο βόλει, Πένυ Καραγκούνη. Παρά τα καλά αποτελέσματα της ομάδας, λίγο πριν τον προ-ολυμπιακό σχεδιασμό της ομάδας, ανακοινώνεται πως το δίδυμο Βίκυ Αρβανίτη-Πένυ Καραγκούνη αποτελεί παρελθόν. Ο λόγος, η επιστροφή της Μαρίας Τσιαρτσιάνη στο μπιτς βόλεϊ. 20 μήνες μετά και το κορυφαίο σύγχρονο ζευγάρι της άμμου ενώνεται και πάλι αλλά αυτή τη φορά η συνεργασία θα έχει μικρότερη διάρκεια μετά από ανακοίνωση που εξέδωσε η Βίκυ Αρβανίτη στηριζόμενη στα αποτελεσμάτα σε συνδυασμό με τις υψηλές απαιτήσεις του έμπειρου διδύμου.
Αθλητική Δραστηριότητα
Η Βίκυ Αρβανίτη έχει κατακτήσει συνολικά 9 Πανελλήνια Πρωταθλήματα, ευρωπαϊκούς και παγκόσμιους τίτλους στην μέχρι σήμερα καριέρα της. >
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης επί άμμου
Γιάννης Λοβέρδος
Ο Ιωάννης - Μιχαήλ (Γιάννης) Λοβέρδος (10 Απριλίου 1959) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και βουλευτής Δυτικού Τομέα Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Βύρωνα Αττικής στις 10 Απριλίου 1959. Είναι απόφοιτος - πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και ασκεί τη δημοσιογραφία εδώ και 33 χρόνια. Έχει εργαστεί για διάφορες εφημερίδες όπως Η Καθημερινή, Το Βήμα, η Απογευματινή και άλλες. Υπήρξε, παρουσιαστής τηλεοπτικών εκπομπών ενημέρωσης στην ΕΡΤ, το Mega Channel, και το Blue Sky. Έχει διατελέσει πρόεδρος του Π.Α.Ο. Δόξα Βύρωνος.
Είναι παντρεμένος με την δημοσιογράφο Μυρτώ Λοβέρδου - Παπαδοπούλου και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Βύρωνα με την ανεξάρτητη παράταξη "Βύρωνας Καθαρή Επιλογή".
Στις 21 Φεβρουαρίου 2018, ύστερα από συνάντηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφιος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στον Δυτικό Τομέα Β' Αθηνών.
Στις εθνικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Δυτικού Τομέα Β' Αθηνών με τη ΝΔ.
Διασπορά ψευδών ειδήσεων
Έχει βρεθεί στο επίκεντρο έντονης κριτικής για τη διάδοση ψευδών ειδήσεων και φαρσών, κυρίως πολιτικού και κομματικού περιεχομένου για το ΣΥΡΙΖΑ, πρόσωπα της επικαιρότητας και πολιτικές εξελίξεις. Διασπορά ψευδών ειδήσεων:
Δηλώσεις για Νίκο Μιχαλολιάκο
Έχει δηλώσει για τον αρχηγό της Χρυσής Αυγής Νίκο Μιχαλολιάκο ότι ανθρώπινα του είναι συμπαθής, πολιτικά, όμως, διαφωνεί μαζί του ("Ο Νίκος Μιχαλολιάκος, που τον ξέρω καιρό, μου είναι συμπαθής. Ανθρώπινα μου είναι συμπαθής. Πολιτικά διαφωνώ μαζί του, δεν διαφωνώ ανθρώπινα").
Συμμετοχή στη ΝΔ
Άρθρο του Columbia Journalism Review τον Μάιο του 2019 ανέλυσε τον προβληματικό χαρακτήρα υποψηφιοτήτων δημοσιογράφων στη Νέα Δημοκρατία, και τη σύνδεση τους με έντονη μεροληψία λόγω της παράλληλης κομματικής τους ιδιότητας. Στο άρθρο υπήρχε αναφορά και στο όνομα του Γιάννη Λοβέρδου, ο οποίος παρόλο που ανακοινώθηκε επίσημα από το κόμμα, συνέχισε την τηλεοπτική του εκπομπή ενώ ήταν ανοιχτά υπέρ των θέσεων της Νέας Δημοκρατίας.
Νομοσχέδιο συνεπιμέλειας
Κατά την διάρκεια συζήτησης στη βουλή πριν τη ψήφιση του νομοσχεδίου συνεπιμέλειας τον Μάιο του 2021, σχολίασε τον ρόλο που μπορεί να αναλάβει ένας πατέρας ως γονιός, ακόμα και σε περιπτώσεις που κακοποιεί τη σύζυγο του. Οι συγκεκριμένες δηλώσεις βρέθηκαν στο επίκεντρο κριτικής από Ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και χρήστες του διαδικτύου, που χαρακτήρισαν τη προσέγγιση του απαράδεκτη και τον κάλεσαν να ανακαλέσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε από τον βουλευτή να απολογηθεί ή να διαγραφεί από την Νέα Δημοκρατία. Ο ίδιος έκανε λόγο για 'Συριζοτρολ' και 'κανιβαλισμό' χωρίς να απολογηθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
Αρχαία Ρώμη
μικρογραφία|Χάρτης με το αρχαίο Λάτιο, την ευρύτερη περιοχή της Ρώμης. μικρογραφία|Η Ρωμαϊκή Αγορά, κέντρο των πολιτικών, εμπορικών και δικαστικών δραστηριοτήτων της αρχαίας Ρώμης.
Η αρχαία Ρώμη ήταν αρχικά ένας ιταλικός οικισμός, που χρονολογείται από τον 8ο αιώνα π.Χ. και αναπτύχθηκε στην πόλη της Ρώμης και στη συνέχεια έδωσε το όνομά του στην αυτοκρατορία, της οποίας αποτέλεσε την έδρα, καθώς και στον εκτεταμένο πολιτισμό που ανέπτυξε συνολικά η αυτοκρατορία. Ανήκοντας γεωγραφικά στον χώρο της Μεσογείου Θάλασσας και με επίκεντρο τη Ρώμη, εξελίχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες του αρχαίου κόσμου με πληθυσμό περίπου 50-90.000.000 κατοίκους (περίπου το 23% του τότε παγκόσμιου πληθυσμού ) και καλύπτοντας έκταση 6,5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα κατά τη διάρκεια του 1ου και του 2ου αιώνα μ.Χ.
Στους περίπου 12 αιώνες ύπαρξής του, ο Ρωμαϊκός πολιτισμός μετατοπίστηκε από τη μοναρχία στην κλασική δημοκρατία και, στη συνέχεια, σε μία ολοένα και πιο αυταρχική αυτοκρατορία. Κατέληξε να κυριαρχήσει στο σύνολο της Δυτικής Ευρώπης και της Μεσογείου διαμέσου της κατάκτησης, του πολέμου, και της αφομοίωσης. Το 330 μ.Χ. ο Κωνσταντίνος Α΄ μετακίνησε την πρωτεύουσα στη Νέα Ρώμη, που θα μετονομαστεί σε Κωνσταντινούπολη.
Η παρακμή του Δυτικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με έδρα τη Ραβέννα επήλθε τον 5ο αιώνα μ.Χ. Μαστιζόμενο από πολιτική αστάθεια, και αφού δέχτηκε πολυάριθμες επιθέσεις κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Μετανάστευσης των Λαών, το δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας, που περιελάμβανε την Ισπανία, τη Γαλατία και την Ιταλία, διαιρέθηκε σε ανεξάρτητα βασίλεια κατά τον 5ο αιώνα. Η υπόλοιπη (ανατολικό τμήμα) αυτοκρατορία, της οποίας η κυβέρνηση είχε ως έδρα την Κωνσταντινούπολη, επιβίωσε της κρίσης και συνέχισε να υφίσταται ως μια φυσική συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τον ελληνισμό και τον χριστιανισμό ως κυρίαρχους πυλώνες της, για μια ακόμη χιλιετηρίδα, μέχρι που τελικά τα υπολείμματά της κατακτήθηκαν από την ανερχόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το μεσαιωνικό αυτό κράτος της Ανατολής συνήθως αναφέρεται από τους ιστορικούς και ευρύτερα ως «Βυζαντινή Αυτοκρατορία».
Ίδρυση του Ρωμαϊκού Βασιλείου
μικρογραφία|Ο μύθος των δίδυμων αδελφών, [[Ρωμύλος και Ρέμος|Ρωμύλου και Ρέμου, που διασώθηκαν από μία λύκαινα, όπως τον φαντάστηκε ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Μουσεία Καπιτωλίου, Ρώμη (1616).]]
Σύμφωνα με τον θρύλο, η Ρώμη ιδρύθηκε το 753 π.Χ. από τον Ρωμύλο και τον Ρέμο (ή Ρώμο), δίδυμα αδέλφια, απογόνους του Τρώα πρίγκιπα Αινεία, που ανατράφηκαν από μια λύκαινα. Η παράδοση θέλει την ίδρυση της Ρώμης να λαμβάνει χώρα στις 21 Απριλίου 753 π.Χ.
Η Ρέα Συλβία τελικά έφερε στον κόσμο δίδυμα αγόρια και ισχυρίστηκε, ότι πατέρας τους ήταν ο θεός Μαρς. Ο νέος βασιλιάς, που φοβήθηκε πως οι δύο ημίθεοι θα του έκλεβαν τον θρόνο, διέταξε να θανατωθούν. Η ευσπλαχνία ενός υπηρέτη οδήγησε στην εγκατάλειψή τους στον Τίβερη, όπου τα βρήκε και τα θήλασε μία λύκαινα. Όταν μεγάλωσαν τα δίδυμα, αποκατέστησαν την αδικία, επιστρέφοντας τον θρόνο στον παππού τους.
Τα δίδυμα ίδρυσαν τότε τη δική τους πόλη. Ωστόσο ο Ρωμύλος θανάτωσε τον αδελφό του, Ρέμο, έπειτα από σφοδρή διαφωνία. Κατά μία εκδοχή για το ποιος θα κυβερνήσει τη νέα πόλη, κατά μία άλλη για το ποιος θα χαρίσει το όνομά του στην πόλη. Από τον Ρωμύλο τελικά πήρε το όνομά της η Ρώμη. Καθώς ο γυναικείος πληθυσμός της ήταν ιδιαίτερα χαμηλός, οι Λατίνοι κάλεσαν τους Σαβίνους σε μια γιορτή και έκλεψαν τα νεαρά τους κορίτσια, γεγονός που οδήγησε τελικά στην ένωση και αφομοίωση των δύο λαών.
μικρογραφία|αριστερά|Οι επτά λόφοι της Ρώμης και το Τείχους του βασιλιά Σέρβιου.
Η πόλη της Ρώμης αναπτύχθηκε γύρω από ένα οχυρό στον ποταμό Τίβερη, αποτελώντας σταυροδρόμι των ταξιδευτών και των εμπόρων. Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές έρευνες ο οικισμός της Ρώμης ιδρύθηκε κατά πάσα πιθανότητα κάποια στιγμή τον 8ο αιώνα π.Χ., αν και θα μπορούσε να προϋπήρχε από τον 10ο αιώνα π.Χ., φιλοξενώντας λατινικά φύλα, στην κορυφή του Παλατίνου Λόφου.
Οι Ετρούσκοι, που παλαιότερα είχαν εγκατασταθεί στα βόρεια, στην Ετρουρία, από ό,τι φαίνεται ασκούσαν πολιτική επιρροή στην περιοχή κατά τα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ., αποτελώντας την αριστοκρατική τάξη. Μέχρι τα τέλη του επόμενου αιώνα, οι Ετρούσκοι είχαν χάσει την εξουσία και ήταν τότε που Λατίνοι και οι Σαβίνοι άλλαξαν τη μορφή διακυβέρνησης υιοθετώντας το δημοκρατικό πολίτευμα, το οποίο περιόριζε τη δύναμη των κυβερνώντων.
Η ρωμαϊκή παράδοση, όπως και οι αποδείξεις που παρέχουν οι αρχαιολόγοι, καταδεικνύει ένα σύμπλεγμα στη Ρωμαϊκή Αγορά (Forum Romanum), ως έδρα του βασιλέως και του πρώτου θρησκευτικού κέντρου. Ο Νουμάς Πομπίλιος υπήρξε ο δεύτερος βασιλιάς της Ρώμης, διάδοχος του Ρωμύλου. Ήταν αυτός που έβαλε σε εφαρμογή τα πρώτα μεγάλα έργα ανοικοδόμησης της πόλης, το παλάτι του στη Ρέτζια και τον Οίκο των Εστιάδων Παρθένων.
Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία
Σύμφωνα με ημιμυθικές πηγές, η εγκαθίδρυση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας έλαβε χώρα περίπου το 509 π.Χ., όταν ο τελευταίος των επτά βασιλέων της Ρώμης, ο Ετρούσκος Ταρκύνιος ο Υπερήφανος, ανατράπηκε και στη θέση του εγκαθιδρύθηκε σύστημα, βάσει του οποίου κυβερνούσαν αιρετοί άρχοντες, που εκλεγόταν κάθε χρόνο, καθώς και διάφορες μορφές συνελεύσεων. Η ψήφιση συντάγματος καθόρισε μια σειρά από ελεγκτικά όργανα και σαφή διαχωρισμό των εξουσιών.
Οι σημαντικότεροι από τους αξιωματούχους της πόλης ήταν οι δύο ύπατοι (consules), που ασκούσαν από κοινού την εκτελεστική εξουσία, η οποία συχνά περιγράφεται με τον όρο «imperium». Οι ύπατοι έπρεπε να συνεργαστούν με τη Σύγκλητο, την οποία συγκροτούσαν οι ευγενείς, γνωστοί ως «πατρίκιοι». Αρχικά ο ρόλος της ήταν συμβουλευτικός, ωστόσο με το πέρασμα του καιρού απέκτησε μεγαλύτερο μέγεθος και σημαντική πολιτική δύναμη. Άλλα αξιώματα της ρωμαϊκής κοινωνίας περιλαμβάνουν τους πραίτορες (praetor), τους αγορανόμους (aedile), τους δημάρχους (tribunus) και τους κοιαίστορες (quaestor, ταμίας). Τα αξιώματα αυτά αρχικά παρέχονταν κατά αποκλειστικότητα από τους πατρικίους, αλλά αργότερα έγιναν προσιτά και στους ανθρώπους του λαού, οι οποίοι ήταν γνωστοί με το όνομα «πληβείοι». Εκλογικά σώματα ήταν η Λοχίτιδα Εκκλησία (comitia centuriata), η οποία αποφάσιζε για θέματα πολέμου και ειρήνης και επίσης φρόντιζε για την εκλογή των αξιωματούχων· επίσης η Φυλέτις Εκκλησία (comitia tributa), η οποία εξέλεγε κατώτερους αξιωματούχους.
Οι Ρωμαίοι σταδιακά υπέταξαν τους υπόλοιπους πληθυσμούς της ιταλικής χερσονήσου, ανάμεσα στους οποίους και τους Ετρούσκους. Η τελευταία απειλή για τη ρωμαϊκή κυριαρχία εμφανίστηκε, όταν ο Τάραντας, ισχυρή ελληνική αποικία, ζήτησε τη βοήθεια του βασιλιά της Ηπείρου, Πύρρου, κατά της Ρώμης, αλλά οι προσπάθειές του τελικά απέτυχαν. Οι Ρωμαίοι διασφάλισαν την κυριαρχία τους ιδρύοντας αποικίες σε στρατηγικά σημεία και κερδίζοντας σταθερό έλεγχο στα εδάφη αυτά. Κατά το δεύτερο μισό του 3ου αιώνα π.Χ., η Ρώμη συγκρούστηκε με την Καρχηδόνα στον πρώτο από τους τρεις συνολικά Καρχηδονιακούς Πολέμους. Οι συγκρούσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα τις πρώτες υπερπόντιες κατακτήσεις των Ρωμαίων, τη Σικελίας και την Ισπανίας και την άνοδο της Ρώμης ως υπολογίσιμης δύναμης. Αφού επέτυχαν καθοριστικές νίκες κατά των Μακεδόνων και των Σελευκιδών τον 2ο αιώνα π.Χ., οι Ρωμαίοι έγιναν ο ισχυρότερος λαός στον χώρο της Μεσογείου.
Η νέα αυτή δύναμη όμως, έφερε εσωτερικές διενέξεις. Οι συγκλητικοί απέκτησαν μεγάλο πλούτο χάρη στις κατακτηθείσες περιοχές, αλλά οι στρατιώτες, που ήταν στην πλειοψηφία τους μικρογαιοκτήμονες, βρισκόταν για όλο και μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα μακριά από την πατρίδα και δεν μπορούσαν να φροντίσουν τη γη τους. Η αυξημένη εξάρτηση από τους ξένους σκλάβους και η μεγάλη έκταση που είχαν λάβει τα λατιφούντια (αγροτικά κτήματα) μείωσαν τις δυνατότητες εύρεσης αμειβόμενης εργασίας. Τα έσοδα από τα πολεμικά λάφυρα, την εξάπλωση του εμπορίου και τη συλλογή φόρων δημιούργησαν νέες οικονομικές ευκαιρίες για τους εύπορους, δημιουργώντας μια νέα κοινωνική τάξη εμπόρων, που εκαλούντο «ιππείς». Ο Κλαυδιανός Νόμος (Lex Claudia) απαγόρευε στα μέλη της Συγκλήτου να ασχολούνται με το εμπόριο, αλλά και από την άλλη, αν και θεωρητικά οι ιππείς μπορούσαν να ενταχθούν στη Σύγκλητο, η δύναμή τους ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη.
μικρογραφία|αριστερά|Η [[Ναυμαχία του Ακτίου, πίνακας του Λορέντζο Κάστρο, 1672. Η νίκη των δυνάμεων του Οκταβιανού κατά του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας σηματοδότησε το πέρας της δημοκρατικής περιόδου της Αρχαίας Ρώμης.]]
Αενάως η Σύγκλητος προέβαλλε ενστάσεις, παρεμποδίζοντας ξανά και ξανά την ψήφιση αγροτικών μεταρρυθμίσεων, αρνούμενη παράλληλα να παραχωρήσει στην τάξη των ιππέων περισσότερα πολιτικά δικαιώματα. Παράλληλα, άγριες συμμορίες που απαρτιζόταν από άνεργους ταραχοποιούς, τις οποίες έλεγχαν αντιμαχόμενοι συγκλητικοί, εκφόβιζαν το εκλογικό σώμα με την άσκηση βίας. Η κατάσταση κλιμακώθηκε στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ., όταν ήρθαν στο προσκήνιο οι δύο αδελφοί Γράκχοι, που κατέχοντας το αξίωμα του δημάρχου (tribunus plebis) προσπάθησαν να προχωρήσουν σε αναδασμό της γης των προνομιούχων, παραδίδοντάς την στα χέρια των πληβείων. Και τα δύο αδέλφια βρήκαν τον θάνατο, αλλά η Σύγκλητος πέρασε κάποια σχετικά ψηφίσματα, σε μια προσπάθεια να ηρεμήσει τον λαό που βρισκόταν σε επαναστατικό αναβρασμό. Η άρνηση παροχής των δικαιωμάτων του Ρωμαίου Πολίτη στους κατοίκους των συμμαχικών ιταλικών πόλεων οδήγησε στον Συμμαχικό Πόλεμο του 91 – 88 π.Χ. Οι στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις του Γάιου Μάριου είχαν ως αποτέλεσμα να δείχνουν τα στρατεύματα μεγαλύτερη αφοσίωση στον διοικητή τους παρά στην ίδια την πόλη. Έτσι ένας ισχυρός στρατηγός μπορούσε να κρατά την πόλη και τη Σύγκλητο σε κατάσταση ομηρείας. Η κατάσταση αυτή επέφερε τον πόλεμο ανάμεσα στον Μάριο και τον προστατευόμενό του, Σύλλα και είχε σαν επακόλουθο την εγκαθίδρυση δικτατορίας από τον Σύλλα κατά την περίοδο 81 – 79 π.Χ.
Στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. τρεις άνδρες, ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Πομπήιος και ο Κράσσος, σχημάτισαν μια συμμαχία, γνωστή ως Πρώτη Τριανδρία, για να ελέγξουν τη Δημοκρατία. Αφού ο Καίσαρας κατέκτησε τη Γαλατία, η διαφωνία του με τη Σύγκλητο οδήγησε στο ξέσπασμα εμφυλίου πολέμου, με τον Πομπήιο να ηγείται των στρατευμάτων για λογαριασμό της Συγκλήτου. Νικητής αναδείχτηκε ο Καίσαρας, που αργότερα ονομάστηκε Δικτάτωρ δια Βίου. Ωστόσο, οι πολιτικοί του αντίπαλοι των δολοφόνησαν τον Μάρτιο του 44 π.Χ. ώστε να σταματήσουν την ιλιγγιώδη ανοδική του πορεία. Η επόμενη ημέρα όμως, έφερε στην εξουσία μια νέα Τρινδρία, που την αποτελούσαν ο Οκταβιανός, κληρονόμος του Καίσαρα και οι πρώην σύμμαχοί του, ο Μάρκος Αντώνιος και ο Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος. Η εύθραυστη αυτή συμμαχία κατέληξε σε ανηλεή διαμάχη για την εξουσία. Αρχικά ο Λέπιδος εξορίστηκε από την πολιτική ζωή· κατόπιν ο Οκταβιανός, με τις πολύτιμες υπηρεσίες τού στρατηγού του Μάρκου Αγρίππα, επέτυχε ολοκληρωτική νίκη κατά του Μάρκου Αντωνίου και της συντρόφου του, Βασίλισσας Κλεοπάτρας Ζ΄ της Αιγύπτου στην περιβόητη Ναυμαχία του Ακτίου το 31 π.Χ. Μετά την εξέλιξη αυτή ο Οκταβιανός έμεινε ο μόνος αδιαμφισβήτητος κύριος της Ρώμης.
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
μικρογραφία|Ο [[Οκταβιανός Αύγουστος|Αύγουστος της Πρίμα Πόρτα, μια από τις διασημότερες απεικονίσεις του πρώτου Αυτοκράτορα της Ρώμης. Βρέθηκε στη Βίλα της συζύγου του Λιβίας και σήμερα φυλάσσεται στα Μουσεία του Βατικανού.]]
Έχοντας νικήσει τους εχθρούς του, ο Οκταβιανός έλαβε το όνομα «Αύγουστος» και συγκέντρωσε στο πρόσωπό του τις σημαντικότερες εξουσίες του κράτους, συντηρώντας μια ψευδή εικόνα τήρησης των δημοκρατικών παραδόσεων. Ο διάδοχος που ο ίδιος όρισε, ο Τιβέριος, ανέλαβε τα ηνία χωρίς να συναντήσει αντίσταση, εδραιώνοντας την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία, η οποία διατηρήθηκε στην εξουσία μέχρι τον θάνατο του Νέρωνα το 68. Η επέκταση του κράτους, που πλέον είναι Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, συνεχίστηκε και η νέα μορφή διακυβέρνησης παρέμεινε χωρίς κλυδωνισμούς, παρά το γεγονός πως ανήλθαν στην εξουσία σειρά από ηγεμόνες, τους οποίους πολλοί ιστορικοί χαρακτηρίζουν ανίκανους και διεφθαρμένους. Για παράδειγμα ο Καλιγούλας θεωρείται από πολλούς παράφρων, ενώ ο Νέρων κατηγορήθηκε πως φρόντιζε πολύ περισσότερο για την προσωπική του καλοπέραση παρά για τα ζητήματα του κράτους. Κατόπιν ακολούθησε η περίοδος διακυβέρνησης της δυναστείας των Φλαβίων. Κατά την περίοδο που ανήλθαν στον θρόνο οι Αντωνίνοι, οι "Φιλόσοφοι Βασιλείς", (96-180) η αυτοκρατορία έφτασε στο απόγειο της εδαφικής, οικονομικής και πολιτιστικής της ακμής. Το κράτος ήταν ασφαλές τόσο από εσωτερικούς όσο και από εξωτερικούς εχθρούς, στο πλαίσιο ευδαιμονίας που της εξασφάλισε η «Pax Romana», η περίφημη «Ρωμαϊκή Ειρήνη». Αφού ο Τραϊανός ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Δακίας, η Αυτοκρατορία έφτασε στην κορυφή της εδαφικής της επέκτασης: τα εδάφη της Αυτοκρατορίας κάλυπταν 6,5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα (2,5 εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια).
Κατά την περίοδο 193-235 κυβέρνησε η δυναστεία των Σεβήρων, η οποία έδωσε σειρά από ανάξιους ηγεμόνες. Το γεγονός αυτό, από κοινού με την αυξανόμενη ανάμειξη του στρατού σε θέματα διαδοχής, οδήγησε σε περίοδο εσωτερικής απορρύθμισης και εισβολών, που είναι γνωστή ως «Κρίση του Τρίτου Αιώνα». Στην κρίση έβαλε τέλος ένας ικανός αυτοκράτορας, ο Διοκλητιανός, ο οποίος το 293 αποφάσισε να διαιρέσει την αχανή Αυτοκρατορία σε δύο τμήματα, το Ανατολικό και το Δυτικό, τα οποία κυβέρνησε τετραρχία, την οποία αποτελούσαν δύο αυτοκράτορες με τον τίτλο του αυγούστου και δύο με τον τίτλο του καίσαρα. Αργότερα, οι συγκυβερνήτες αυτοί κατέληξαν να μάχονται για επικράτηση για πάνω από μισό αιώνα. Στις 11 Μαΐου 330 ο Μέγας Κωνσταντίνος μετέφερε την πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας στο Βυζάντιο, μετονομάζοντάς το σε Νέα Ρώμη. Η Αυτοκρατορία έγινε μετέπειτα γνωστή ως «Βυζαντινή Αυτοκρατορία».
Το Δυτικό τμήμα της Αυτοκρατορίας μαστιζόταν συνεχώς από βαρβαρικές εισβολές και με το πέρασμα των αιώνων υπέπεσε σε παρακμή. Τον 4ο αιώνα η μετανάστευση των Ούνων προς τα δυτικά ανάγκασε τους Βησιγότθους να αναζητήσουν καταφύγιο μέσα στα εδάφη της Αυτοκρατορίας. Το 410 οι Βησιγότθοι, ηγεμόνας των οποίων ήταν ο Αλάριχος Α΄, λεηλάτησαν την ίδια την πόλη της Ρώμης. Οι Βάνδαλοι κατέλαβαν τις επαρχίες της Γαλατίας, Ισπανίας και τη Βόρεια Αφρική, ενώ το 455 λεηλάτησαν τη Ρώμη. Στις 4 Σεπτεμβρίου 476, ο Γερμανός φύλαρχος Οδόακρος εξανάγκασε τον τελευταίο Αυτοκράτορα της Δύσης, τον Ρωμύλο Αυγουστύλο, να εγκαταλείψει τον θρόνο του. Έχοντας επιβιώσει για περίπου 1200 χρόνια, η κυριαρχία των Ρωμαίων στη Δύση έλαβε τέλος. μικρογραφία|αριστερά|Ο [[Βασίλειος Β'|Βασίλειος Β΄ ο Βουλγαροκτόνος (976-1025), ο Αυτοκράτορας που οδήγησε την Αυτοκρατορία στη μεγαλύτερη ακμή, που είχε γνωρίσει για πέντε αιώνες.]]
Η υπόλοιπη Αυτοκρατορία, αντιμετώπισε με τη σειρά της παρόμοιες δυσκολίες, αλλά δεν υπέκυψε τόσο σύντομα. Ο Ιουστινιανός Α΄ κατάφερε να ανακτήσει τη Βόρεια Αφρική και την Ιταλία, αλλά οι κτήσεις των Ρωμαίων στη Δύση περιορίστηκαν στη Βόρεια Ιταλία και στη Σικελία μόλις λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Ιουστινιανού. Στην Ανατολή, ιδίως μετά την εξάπλωση μιας επιδημίας πανώλης, οι Ρωμαίοι ήρθαν σε δύσκολη θέση εξαιτίας της ανόδου του Ισλάμ, του οποίου οι πιστοί, αφού κατέκτησαν εδάφη της Συρίας και της Αιγύπτου, απείλησαν άμεσα την Κωνσταντινούπολη. Οι Ρωμαίοι, ωστόσο, κατάφεραν να περιορίσουν την επέκταση των Μωαμεθανών τον 8ο αιώνα, και μάλιστα τον 9ο αιώνα διεκδίκησαν με αξιώσεις παλαιότερες κτήσεις τους. Το 1000 μ.Χ. η Αυτοκρατορία βρέθηκε στη μεγαλύτερη ακμή της. Ο Βασίλειος Β΄ κατάκτησε ξανά τη Βουλγαρία και την Αρμενία, ενώ ανθούσαν οι τέχνες και το εμπόριο. Εντούτοις, η επέκταση αυτή έλαβε απότομο τέλος μετά τη Μάχη του Μαντζικέρτ, το 1071. Από τότε η αυτοκρατορία οδηγήθηκε γρήγορα σε παρακμή. Συνεχόμενοι αιώνες εσωτερικών ταραχών και τουρκικών εισβολών, ανάγκασαν τον Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ τον Κομνηνό να απευθυνθεί στη Δύση για βοήθεια το 1095. Οι Δυτικοί απάντησαν στο κάλεσμα στο πλαίσιο των Σταυροφοριών, λεηλατώντας τελικά την Κωνσταντινούπολη το 1204, κατά τη διάρκεια της Τέταρτης Σταυροφορίας. Η αρχές μετακινήθηκαν στη Νίκαια. Την κατάληψη της Πόλης ακολούθησε η διαίρεση των περιορισμένων εδαφών της πάλαι ποτέ κραταιάς Αυτοκρατορίας σε μικρότερα κράτη. Όταν η Κωνσταντινούπολη ανακτήθηκε από τις Ρωμαϊκές δυνάμεις, η αυτοκρατορία δεν ήταν παρά ένα αδύναμο κράτος στα παράλια του Αιγαίου. Η Ανατολική Αυτοκρατορία έπεσε οριστικά, όταν ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής κατέλαβε την Πόλη στις 29 Μαΐου 1453.
Η Ρωμαϊκή κοινωνία
Η αυτοκρατορική Ρώμη ήταν το μεγαλύτερο αστικό κέντρο της εποχής της, με πληθυσμό που προσέγγιζε το ένα εκατομμύριο (περίπου το μέγεθος του Λονδίνου στις αρχές του 19ου αιώνα, οπότε και ήταν η μεγαλύτερη πόλη του κόσμου). Οι ειδικοί ορίζουν το ανώτατο όριο της προσέγγισης αυτής στα 14 εκατομμύρια και το κατώτερο στους 450.000 ανθρώπους. Οι δημόσιοι χώροι της πόλης αντηχούσαν τόσο πολύ εξαιτίας των διερχόμενων αμαξών με τις σιδερένιες ρόδες τους, που ο Ιούλιος Καίσαρας κάποτε πρότεινε να απαγορευτεί η κυκλοφορία των τροχοφόρων κατά τη διάρκεια της μέρας. Οι ιστορικοί υπολογίζουν, πως περίπου το 20% των πληθυσμών που ζούσαν κάτω από τη ρωμαϊκή ηγεμονία, κατοικούσε σε αμέτρητα αστικά κέντρα, με πληθυσμό άνω των 10.000 ατόμων. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερα υψηλό βαθμό αστικοποίησης από τη στιγμή που πρόκειται για την προ-βιομηχανική περίοδο. Τα περισσότερα από αυτά τα κέντρα είχαν δική τους αγορά και ναούς, καθώς και τους ίδιους τύπους κτιρίων, σε μικρότερη κλίμακα, που συναντούσε κανείς στη Ρώμη.
Ταξικός διαχωρισμός
Η ρωμαϊκή κοινωνία χαρακτηριζόταν από ιεραρχική οργάνωση, με τους σκλάβους (servi) στη βάση, τους απελεύθερους (liberti) λίγο παραπάνω και τους γεννημένους ελεύθερους πολίτες (cives) στην κορυφή. Οι ελεύθεροι πολίτες ταξινομούνται με τη σειρά τους σε περαιτέρω κοινωνικές τάξεις. Η ευρύτερη και αρχαιότερη διαίρεση ήταν ανάμεσα στους πατρικίους, οι οποίοι ήταν απόγονοι κάποιου από τους 100 Πατριάρχες που ίδρυσαν την πόλη και στους πληβείους, οι οποίοι δεν ήταν. Αυτό το κριτήριο έγινε λιγότερο σημαντικό προς το τέλος της δημοκρατικής περιόδου, καθώς ορισμένες οικογένειες πληβείων απέκτησαν πλούτη και ασχολήθηκαν με την πολιτική, ενώ κάποιες οικογένειες πατρικίων γνώρισαν δύσκολες μέρες. Οποιοσδήποτε, πατρίκιος ή πληβείος, που διέθετε κάποιον ύπατο για πρόγονο ανήκε στους ευγενείς (nobilis). Ο άνδρας που πρώτος από την οικογένειά του ανερχόταν στη θέση του ύπατου, όπως ο Μάριος και ο Κικέρων, χαρακτηριζόταν «novus homo», δηλαδή «καινούριος άνθρωπος» και οι απόγονοί του ανήκαν πλέον στην τάξη των ευγενών. Η καταγωγή από παλαιά οικογένεια πατρικίων, ωστόσο, ακόμη και τότε ήταν σημάδι ιδιαίτερου κύρους, και πολλά θρησκευτικά αξιώματα ήταν προσβάσιμα μονάχα στους πατρικίους.
Ένας ταξικός διαχωρισμός βασισμένος στη στρατιωτική θητεία απέκτησε με τον καιρό μεγαλύτερη σημασία. Ο καθορισμός των μελών των τάξεων αυτών γινόταν περιοδικά από τους Τιμητές (censors), σύμφωνα με την προσωπική περιουσία. Η πλουσιότερη τάξη ήταν αυτή των Συγκλητικών, η οποία κυριαρχούσε στην πολιτική σκηνή και διοικούσε τον στρατό. Ακολουθούσαν οι ιππείς (equites), τάξη την οποία συγκροτούσαν αρχικά αυτοί, που μπορούσαν να συντηρήσουν ένα πολεμικό άλογο και οι οποίοι σχημάτισαν τελικά μια ισχυρή τάξη εμπόρων. Διάφοροι άλλοι διαχωρισμοί, ανάλογα με το είδος του στρατιωτικού εξοπλισμού που μπορούσε καθένας να αγοράσει, ακολουθούσαν. Στη βάση βρισκόταν οι προλετάριοι (proletarii), δηλαδή οι πολίτες χωρίς καμία περιουσία. Πριν τις μεταρρυθμίσεις του Μάριου, δεν μπορούσαν καν να καταταγούν στον στρατό και περιγραφόταν συχνά ως ελάχιστα ανώτεροι των σκλάβων στην κοινωνική κλίμακα.
μικρογραφία|αριστερά|Στην αρχαία Ρώμη οι [[Δουλεία|δούλοι αποτελούσαν τη βάση της κοινωνικής ιεραρχίας. Στην εικόνα απεικονίζεται μια σκηνή από ένα σκλαβοπάζαρο, όπως τη φαντάστηκε ο Gustave Clarence Rodolphe Boulanger (1824-1888).]]
Από την κοινωνική τάξη εξαρτάτο και το δικαίωμα ψήφου του καθενός. Οι πολίτες χωριζόταν σε εκλογικές «φυλές», με αυτές των πλουσίων να αριθμούν λιγότερα μέλη από αυτές των φτωχών, και τους προλεταρίους να συγκροτούν μια φυλή μόνοι τους. Η κατάθεση της ψήφου γινόταν ανά φυλή και σταματούσε μόλις σχηματιζόταν κάποια πλειοψηφία, έτσι ώστε οι φτωχότερες τάξεις συχνά δεν κατάφερναν καν να ρίξουν την ψήφο τους.
Οικογένεια
μικρογραφία|Ο θρίαμβος του Τίτου, από τον Sir Lawrence Alma-Tadema (1885). Απεικονίζει την οικογένεια των Φλαβίων κατά τη διάρκεια θριαμβευτικής τελετής το 71. Πρώτος βαδίζει ο [[Βεσπασιανός ως κεφαλή της οικογένειας, με τα ενδύματα του Pontifex Maximus, ενώ τον ακολουθεί ο Δομιτιανός και η σύζυγός του, Δομιτία Λονγκίνα, και τέλος ο Τίτος, ενδεδυμένος επίσης με τελετουργικά ρούχα.]]
Οι βασικές δομικές μονάδες της ρωμαϊκής κοινωνίας ήταν το σπιτικό και η οικογένεια. Το σπιτικό αποτελούσαν ο πατέρας, που θεωρούταν η κεφαλή του σπιτιού (pater familias), η σύζυγός του, τα παιδιά τους και πιθανόν άλλοι συγγενείς. Στις πλούσιες οικογένειες μέλη του σπιτικού θεωρούνταν επίσης οι σκλάβοι και οι υπηρέτες. Η κεφαλή της οικογενείας είχε απόλυτη εξουσία (patria potestas) πάνω στα έτερα μέλη. Μπορούσε να επιβάλλει γάμο (π.χ. για οικονομικά συμφέροντα) ή διαζύγιο, να πουλήσει τα παιδιά του σκλάβους, να διεκδικήσει την περιουσία των προστατευόμενων μελών ως δική του, και είχε ακόμη και το δικαίωμα να τιμωρήσει ή να σκοτώσει μέλη της οικογένειας (αν και το τελευταίο δικαίωμα έπαψε να υφίσταται μετά τον 1ο αιώνα π.Χ.)
Ο γάμος στην Αρχαία Ρώμη θεωρούταν περισσότερο ως οικονομική και πολιτική συμμαχία παρά ρομαντική συσχέτιση, ιδίως σε ό,τι αφορούσε τις ανώτερες τάξεις. Οι πατέρες συχνά ξεκινούσαν να αναζητούν συζύγους για τα κορίτσια τους σε μια ηλικία ανάμεσα στα δώδεκα και τα δεκατέσσερα. Ο γαμπρός ήταν σχεδόν πάντα μεγαλύτερος σε ηλικία από τη νύφη. Παρόλο που οι κοπέλες της ανώτερης τάξης παντρεύονταν πολύ νέες, υπάρχουν αποδείξεις πως οι γυναίκες των κατώτερων τάξεων παντρεύονταν προς το τέλος της εφηβείας ή κοντά στην ηλικία των είκοσι ετών.
Εκπαίδευση
Κατά την πρώτη περίοδο της δημοκρατικής εποχής δεν υπήρχαν δημόσια σχολεία στη Ρώμη, έτσι τα αγόρια διδάσκονταν ανάγνωση και γραφή από τους γονείς τους ή από μορφωμένους σκλάβους, που ονομάζονταν «παιδαγωγοί» και που συνήθως ήταν ελληνικής καταγωγής.
μικρογραφία|αριστερά|Πορτραίτο του Paquius Proculus και τη συζύγου του από την πόλη της Πομπηίας. Museo Archeologico Nazionale (Νάπολη), περ. 20-30 μ.Χ.
Πρωταρχικός σκοπός της μόρφωσης στην εν λόγω περίοδο ήταν η εκπαίδευση των νεαρών ανδρών στις αγροτικές εργασίες, τον πόλεμο, τις ρωμαϊκές παραδόσεις και τα δημόσια πράγματα. Τα νεαρά αγόρια μάθαιναν πολλά για τη ζωή του πολίτη συνοδεύοντας τον πατέρα τους σε θρησκευτικές και πολιτικές εκδηλώσεις, όπως για παράδειγμα τις συνεδριάσεις της Συγκλήτου για τους νεαρούς ευγενείς. Οι γιοι των ευγενών γίνονταν μαθητές κάποιας διακεκριμένης πολιτικής προσωπικότητας σε ηλικία 16 ετών, ενώ συμμετείχαν σε στρατιωτικές εκστρατείες από την ηλικία των 17 (το σύστημα αυτό συνεχίστηκε από ορισμένες οικογένειες και κατά την αυτοκρατορική περίοδο). Οι εκπαιδευτικές πρακτικές διαμορφώθηκαν εκ νέου μετά την κατάκτηση των ελληνιστικών βασιλείων τον 3ο αιώνα π.Χ. και τη συνακόλουθη ελληνική επιρροή, αν και πρέπει να τονιστεί πως η εκπαίδευση των Ρωμαίων παρουσίαζε σημαντικές διαφορές από την ελληνική.