cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μυτιλήνη
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Διαδικτυακά νέα :
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Λέσβος Κατηγορία:Μυτιλήνη Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
NGC 4565
thumb|250px|Ο γαλαξίας NGC 4565 στο κέντρο της εικόνας Ο NGC 4565 (γνωστός και ως γαλαξίας Βελόνα ή Caldwell 38) είναι σπειροειδής γαλαξίας σε πλάγια θέαση στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Απέχει 39 ±10 εκατομμύρια έτη φωτός. Αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα και διασημότερα παραδείγματα γαλαξία σε πλάγια θέαση στον γήινο ουρανό. Ο πυρήνας του είναι ενεργός, τύπου Σίφερτ.
Ο γαλαξίας έχει φαινόμενο μέγεθος +9,6 και μέγιστη διάσταση ίση με το μισό της Πανσελήνου. Βρίσκεται κοντά στον βόρειο γαλαξιακό πόλο.
Τον γαλαξία ανακάλυψε ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1785.
Χαρακτηριστικά
Ο NGC 4565 είναι ένας γιγάντιος σπειροειδής γαλαξίας, του οποίου η φωτεινότητα είναι μεγαλύτερη από αυτή του γαλαξία της Ανδρομέδας. Η διάμετρος του δίσκου υπολογίζεται σε περίπου 150.000 έτη φωτός. Έχουν αναγνωριστεί σε αυτόν περίπου 240 σφαιρωτά σμήνη, περισσότερα από όσα έχουν εντοπιστεί στον Γαλαξία. Ο NGC 4565 φαίνεται από τη Γη με κλίση 87 μοιρών.
Αρκετές θεωρίες υπάρχουν στην βιβλιογραφία σχετικά με τη φύση του κεντρικού εξογκώματος. Επί της απουσίας ξεκάθαρων δυναμικών δεδομένων για τις κινήσεις των αστέρων, τα φωτομετρικά δεδομένα δεν είναι αρκετά για να ξεκαθαρίσουν οι διάφορες θεωρίες. Όμως, το σχήμα του υποδηλώνει ότι πρόκειται για ραβδωτό σπειροειδή γαλαξία. Μετέπειτα μελέτες από το διαστημικό τηλεσκόπιο Σπίτζερ όχι μόνο επιβεβαίωση την ύπαρξη ράβδου αλλά και ενός ψευδοεξογκώματος καθώς και εσωτερικού δακτυλίου.
Ο NGC 4565 είναι επίσης μια εκτεταμένη πηγή ραδιοκυμάτων και εκπέμπει επίσης ακτίνες Χ, γεγονός ασυνήθιστο για γαλαξία χωρίς μεγάλη παραγωγή νέων άστρων, τόσο στο δίσκο όσο και από πάνω του. Έχει δύο συνοδούς γαλαξίες, τους NGC 4562 και IC 3571, με τον οποίο συνδέεται με γέφυρα αερίου. Ο δίσκος του NGC 4565 είναι ασύμμετρος, αποτέλεσμα πιθανώς της αλληλεπίδρασης με κάποιο άλλο γαλαξία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες 4565 038
Αντρέ Γκορζ
Ο Αντρέ Γκορζ (Φεβρουάριος 1923 – 22 Σεπτεμβρίου, 2007), γεννημένος Γκέρχαρντ Χιρς (γερμ. Gerhart Hirsch) επίσης γνωστός με το δημοσιογραφικό του όνομα Μισέλ Βοσκέ (γαλ. Michel Bosquet) ήταν Αυστριακός και Γάλλος κοινωνικός φιλόσοφος. Ως δημοσιογράφος ήταν το 1964 συνιδρυτής της εβδομαδιαίας πολιτικής επιθεώρησης Le Nouvel Observateur με το ψευδώνυμο «Μισέλ Μποσκέ». Ήταν επίσης υποστηρικτής της υπαρξιστικής εκδοχής του μαρξισμού του Ζαν Πολ Σαρτρ μετά τον Πόλεμο. Τον Μάη του '68 διαχώρισε τη θέση του και στράφηκε στην πολιτική οικολογία, γενόμενος μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της. Το κεντρικό θέμα της ενασχόλησής του ήταν η απελευθέρωση από την εργασία, η δίκαιη κατανομή της εργασίας, η εργασία ως κοινωνική αποξένωση, κ.λπ. Ήταν επίσης ένας από τους υποστηρικτές του εγγυημένου ελάχιστου εισοδήματος. <!--
Early life
Born in Vienna under the name of Gerhard Hirsch, he was the son of a Jewish wood salesman  and a Catholic mother, who came from a cultivated background and worked as a secretary. Although his parents did not demonstrate any strong sense of national or religious identity, spreading anti-Semitism led his father to convert to Catholicism in 1930. At the outbreaks of World War II, his mother sent him to a Catholic institution in Lausanne in order to avoid his mobilization in the German military. Thereafter, Hirsch was stateless until 1954, when he was naturalized French due to Pierre Mendès-France's support .He graduated from the Engineers' School of the University of Lausanne in chemical engineering in 1945.
Working at first as a translator for American short stories published by a Swiss editor, he published his first articles in a cooperative journal. In 1946 he met Jean-Paul Sartre, whom he became close to. He was then mainly influenced by existentialism and phenomenology. Gorz contributed to the journals Les Temps Modernes (Paris) and Technologie und Politik (Reinbek).
In parallel with his journalistic activities, he was close to Sartre and adopted an existentialist posture towards Marxism, leading him to emphasize the questions of alienation and of liberation, in the frame of a reflection on existential experience and the analysis of social systems from the individual experience viewpoint. This intellectual framework formed the basis of his first books, Le Traître (Le Seuil, 1958, prefaced by Sartre ), La Morale de l'histoire (Le Seuil, 1959) and the Fondements pour une morale (Galilée, 1977, published fifteen years later), which he signed as André Gorz, from the name of the city where the eye-glasses given to his father by the Austrian Army where made.
1960s-1980s
Gorz was also influenced by the Frankfurt School, being close to his friend Herbert Marcuse. Other friends passing by his house were Rossana Rossanda, founder of Il Manifesto newspaper, or the photographer William Klein, and younger intellectuals such as Marc Kravetz or Tiennot Grumbach.
He strongly criticized Structuralism, because of its criticisms of the subject and of subjectivity. He called himself a "revolutionary-reformist", a democratic socialist who wanted to see system-changing reforms. In 1961, he entered the editorial committee of Les Temps Modernes, introducing to French thought the Italian Garavini, the neo-keynesian and Communist Bruno Trentin or the anarcho-syndicalist Vittorio Foa. Imposing himself as the "intellectual leader of the 'Italian' tendency of the New Left" (Michel Contat ), he influenced activists of the UNEF students' union and of the CFDT (in particular on Jean Auger, Michel Rolant and Fredo Krumnow) as a theorist of workers' self-management, recently embraced by the CFDT.
Deeply affected by May '68, Gorz saw in these events a confirmation of his existentialist Marxism posture, which joined the students' criticisms towards institutional and state organization (State, School, Family, Firm, etc.). Thereafter, Ivan Illich's thesis on education, medicine or the abolition of waged labour became the focus of his attention. He published one of Illich's speech in Les Temps Modernes in 1961, before meeting him in 1971 in Le Nouvel Observateur at the occasion of his publication of Deschooling Society (Une Société sans école). He later published a resume of Illich's Tools for Conviviality (1973) under the title Libérer l'avenir (Free Future). His links with Illich were strenghtened after a journey in California in 1974, where he wrote several articles for Le Nouvel Observateur.
André Gorz's evolution and political and philosophical stances led to a rupture with collaborators in Le Temps Moderne, for which he assumed the editorial responsibility since 1969. In April 1970, his article Destroy the University (Détruire l'Université) provoked the resignation of Pontalis and Pingeaud. Gorz also criticized a Maoist tendency present in the journal since 1971 (and supported by Sartre). Finally, Gorz resigned in 1974 from Les Temps Modernes, following a disagreement concerning an article about the Italian autonomist group Lotta Continua. His rupture with Sartre was hereupon reflected. In the same time, he was pushed away from the economic service at Le Nouvel Observateur, being replaced by more classical economists, while he followed at the same time a campaign against nuclear industry — to which EDF, the state electricity firm, replied by withdrawing advertisements from the weekly. Following the weekly's direction refusal to let him publish a special issue on nuclear matters led him to publish it in the Que Choisir? consumers' magazine.
In the same time, Gorz was becoming a leading figure of political ecology, his ideas being diffused in particular by the ecologist monthly Le Sauvage, founded by Alain Hervé, the creator of the French section of the Friends of the Earth. In 1975, he published Ecologie et politique (Galilée, 1975), which included the essay Ecologie et liberté, "one of the foundational texts of the ecologic problematic" (Françoise Gollain ). Gorz's ecology was further strenghtened by his reading of the Club of Rome's 1972 report, Limits to Growth.
He was then influenced by Louis Dumont in considering Marxism and Liberalism as two versions of an economist thought. Gorz then opposed himself both to hedonist individualism and utilitarianism and to materialist and productivist collectivism, defending a humanist version of ecology opposed to deep ecology. Gorz's ecologism, however, remained linked to a critic of Capitalism, as he called for an "ecological, social and cultural revolution which would abolish the constraints of Capitalism".
1980s-2000s
A year before the election of the left-wings' candidate, François Mitterrand, to the presidency, he published Adieux au prolétariat (Galilée, 1980 - Farewell to the Proletariat) where he criticized the cult of the Proletarian class in Marxism. Although the book was not well received among the French Left, it did receive attention from younger readers, being published at 2,000 exemplaries.
In the 1980s, André Gorz broke again with various currents to which he had been related to. First, he stopped collaborating to Les Temps Modernes after Sartre's death in 1980. Then, he criticized again Marxism in Les Chemins du paradis (Galilée, 1983). Finally, he broke with pacifist movements in 1983 when he refused to oppose himself to the deployment of Pershing II missiles by the United States in West Germany. The same year, he resigned from Le Nouvel Observateur.
In the 1990s-2000s, the journals Multitudes, close to Toni Negri (who saluded his Misères du présent, richesses du possible ), and EcoRev' published articles signed by him. Gorz explained, in particular in the classical Métamorphoses du travail (Galilée, 1988 - Metamorphosis of Labour) how Capitalism was using personal investments which were not payed back, and became an advocate of Guaranteed basic income, independent from "labour."
-->
Ο Γκορτζ αυτοκτόνησε με τη σύζυγό του στην οικία τους στη Βοσνόν (Vosnon) (Ομπέ) και βρέθηκε νεκρός στις 24 Σεπτεμβρίου 2007.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Αυστριακοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αυστριακοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Οικολόγοι
Κιρκιντζές
Ο Κιρκιντζές (τουρκικά: Şirince) είναι χωριό 600 περίπου κατοίκων στην επαρχία Σμύρνης στην Τουρκία, 8 περίπου χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Σελτζούκ και επίσης 8 χιλιόμετρα από την Έφεσο. Η περιοχή γύρω από το χωριό έχει ιστορία που χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο (323-31 π.Χ.). Ευρήματα κοντά στο χωριό μεταξύ του 2001 και του 2002 μαρτυρούν την παρουσία επτά χωριών και εννέα αγροικιών στην περιοχή που χρονολογούνται στους αρχαίους και μεσαιωνικούς χρόνους. Στον δρόμο που οδηγεί στο χωριό υπάρχουν ερείπια πολλών ρωμαϊκών υδραγωγείων, καθώς το χωριό αποτελούσε σημαντική πηγή νερού για την αρχαία Έφεσο.
Σήμερα το χωριό βιοπορίζεται μέσω της γεωργίας (ελαιόλαδο, ροδάκινα, κρασί) και του τουρισμού. Είναι καλά προστατευμένο και συνιστά σπάνιο και όμορφο παράδειγμα χριστιανικής αρχιτεκτονικής της οθωμανικής περιόδου.
Ιστορία
Ο Κιρκιντζές άκμασε όταν εγκαταλείφθηκε η Έφεσος τον 15ο αιώνα, αλλά τα περισσότερα σημερινά κτίσματα χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα. Υπάρχει μια ιστορία ότι το χωριό ιδρύθηκε από απελευθερωμένους Έλληνες σκλάβους, οι οποίοι ονόμασαν το χωριό έτσι (Çirkince σημαίνει «άσχημο» στα τουρκικά) για να αποτρέψουν άλλους να τους ακολουθήσουν. Μια άλλη εκδοχή αποδίδει την ονομασία του στη νομαδική τουρκομανική φυλή που εμφανίζεται στα Οθωμανικά μητρώα ως Cirkin, Cirkinlu, Cirkinoglu, Cirkitali και Cirkitulu. Όπως προκύπτει από οθωμανικά κατάστιχα και από μαρτυρίες των κατοίκων του, το χωριό ονομαζόταν Τσιρκιντζέ, αλλά με το πέρασμα του χρόνου μετατράπηκε από τους κατοίκους σε Κιρκιντζέ. Σε ελληνικά έγγραφα το χωριό αναφερόταν ως «Ορεινή Έφεσος».
Σύμφωνα με Οθωμανικά κατάστιχα του 1650, στον Κιρκιντζέ υπήρχαν μόνο 18 φορολογούμενοι, όλοι τους Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Το 1699 ένας Άγγλος ιερέας, ο Έντμουντ Τσίσουλ επισκέφθηκε το χωριό και λέει ότι ολόκληρος ο πληθυσμός ήταν χριστιανικός. Το 1747 αναφέρεται ότι ο Κιρκιντζές κατοικούνταν από χριστιανούς ορθόδοξους, χωρίς ωστόσο να προσδιορίζεται ο αριθμός τους.
thumb|left|300px|Κτιτορική επιγραφή του ναού του Τιμίου Προδρόμου (1805) Ένας επισκέπτης του δέκατου ένατου αιώνα, ο Άρουντελ, ο οποίος ήρθε στο χωριό δύο φορές το 1832 και το 1833, σημειώνει ότι «το χωριό είναι σημαντικό, με τουλάχιστον 300 σπίτια, όλα ελληνικά: η κύρια γλώσσα του χωριού είναι τα τουρκικά, αν και γνωρίζουν κάτι και από την δική τους γλώσσα». Συμπληρώνει ότι οι γυναίκες είναι «ντυμένες με τον τουρκικό τρόπο και καλύπτουν τα πρόσωπά τους», ενώ οι άντρες «είναι όλοι οπλισμένοι όπως οι Τούρκοι, με πιστόλια και γιαταγάνια και είναι γνωστοί για το ότι σκότωσαν πολλούς πειρατές από το νησί της Σάμου». Υπολόγισε τον πληθυσμό σε «πιθανώς χίλια πεντακόσια άτομα». To 1892 αναφέρεται ότι στον Κιρκιντζέ κατοικούσαν περισσότερα από 4.000 άτομα, ενώ στις αρχές του 20ού αιώνα μαρτυρίες ανεβάζουν τα σπίτια σε 1.600 και τους κατοίκους σε 8.000, ωστόσο ο αριθμός αυτός φαίνεται υπερβολικός. Οθωμανικός σαλναμές του 1908/1909 αναφέρει ότι το χωριό είχε περισσότερα από 1.000 σπίτια, όλα κατοικημένα από Έλληνες Ορθόδοξους Χριστιανούς. «Η μητρική τους γλώσσα είναι τουρκική και την μιλούν με αρχαία διάλεκτο». Από το 1914 ως το 1917 έφτασαν στο χωριό Τουρκοκρητικοί πρόσφυγες.
thumb|left|300px|Αγιογραφίες στον ναό του Τιμίου Προδρόμου Η οθωμανική διοίκηση στην περιοχή συνεχίστηκε μέχρι το 1919, οπότε ο ελληνικός στρατός κατέλαβε την περιοχή μέχρι το 1922. Το 1919 οι κάτοικοι ανέρχονταν σε 7.000 (όλοι χριστιανοί ορθόδοξοι), ενώ το 1921 μειώθηκαν σε 3.500 (3.491 ορθόδοξοι και 9 ξένοι).
Η πιο δραστική αλλαγή στην περιοχή συνέβη με την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδας και της νεοσύστατης Τουρκικής Δημοκρατίας, αν και πολλοί από τους κατοίκους είχαν ήδη φύγει. Το χωριό ήταν ανέκαθεν μια αγροτική κοινότητα που καλλιεργούσε αμπέλια, καπνό, σύκα, ελιές και λαχανικά. Είχαν αιγοπρόβατα, αγελάδες γαλακτοπαραγωγής και κυψέλες μελισσών. Οι Μουσουλμάνοι που εγκαταστάθηκαν στο χωριό ήρθαν από την Ελλάδα και δεν είχαν εμπειρία στην καλλιέργεια σύκων ή ελιών, παρά μόνο καπνού. Ως εκ τούτου, πολλοί έκοψαν τις ελιές και τα οπωροφόρα δέντρα για καυσόξυλα ή τα πούλησαν. Οι πρόσφυγες μιλούσαν ελληνικά και έτσι η ένταξη στον τοπικό μουσουλμανικό πληθυσμό χρειάστηκε χρόνο. Το όνομα του χωριού άλλαξε σε Şirince (που σημαίνει «ευχάριστο») το 1926 από τον έπαρχο της Σμύρνης.
Καθώς ο Κιρκιντζές παρήκμασε, το Σελτζούκ άρχισε να ακμάζει. Μέχρι την δεκαετία του 1950 ο πληθυσμός του Κιρκιντζέ παρέμεινε περί τους 2.000 - 3.000 κατοίκους, αλλά όλο και περισσότερες οικογένειες μετακόμιζαν στο Σελτζούκ.
Έκτοτε πολλοί χωρικοί έχουν ανακαινίσει τα σπίτια τους και τα λειτουργούν ως μικρά ξενοδοχεία και ξενώνες. Υπάρχουν καταλύματα για κάθε βαλάντιο, καθώς το χωριό έχει εξελιχθεί σε τουριστικό προορισμό, με πολλά εστιατόρια.
Εκκλησίες
Εντός του οικισμού υπάρχουν δύο ναοί. Ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του οικισμού και έχει αναστηλωθεί. Ο ναός είναι τρίκλιτος και στο κέντρο υπάρχουν δύο ημισφαιρικοί τρούλοι. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή του ναού ο ναός χτίστηκε με τη μέριμνα του επισκόπου Ηλιουπόλεως κ. Καλλινίκου του Σιφνιού και των κατοίκων του χωριού. Η αποπεράτωση της εκκλησίας έγινε το 1805. Στην εξωτερική πλευρά του ναού υπάρχει κωδωνοστάσιο. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου είναι μετρίων διαστάσεων κτίσμα. Έχει ορθογώνιο σχήμα και ημικυλινδρική οροφή. Στην ανατολική του πλευρά υπάρχει ημικυκλική αψίδα. Στο εσωτερικό του ναού διασώζονται μεταβυζαντινές τοιχογραφίες. Στα δυτικά του ναού υπήρχε ανοικτό πρόπυλο, που έχει ερειπωθεί. Ο ναός αυτός κατασκευάστηκε το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Έχουν γίνει προσπάθειες αναστήλωσης του ναού.
Λογοτεχνία
Ο Κιρκιντζές έγινε γνωστός ως πατρίδα της Διδώς Σωτηρίου, η οποία τον ύμνησε περιγράφοντάς τον ως παράδεισο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έφεσος Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Επικοινωνιακή πολιτική
Στοιχείο του Marketing-mix αποτελεί η επικοινωνιακή πολιτική η οποία έχει ως στόχο να επηρεάσει τους καταναλωτές για την στροφή σε ένα συγκεκριμένο προϊόν ή μια συγκεκριμένη εταιρεία με σκοπό να γίνουν ενεργοί πελάτες. Η επικοινωνιακή πολιτική έχει δύο βασικούς στόχους: να πληροφορήσει και να υποκινήσει ή να επηρεάσει τη συµπεριφορά του καταναλωτή.
Καρολίνα φον Σλότχαϊμ
Η Καρολίνα του Σλότχαϊμ, γερμ.: Karoline von Schlotheim (1766 - 1847), ήταν μία Γερμανίδα, που έγινε η βασιλική ερωμένη του Γουλιέλμου Α¨ εκλέκτορα της Έσσης από το 1788 έως το 1811.
Βιογραφία
Ήταν η κόρη του Ερρίκου-Χριστιανού-Γουλιέλμου του Σλότχαϊμ και της Φρειδερίκης Μοστ άους Βίλχελμσταλ. Την απήγαγε ο Γουλιέλμος Α΄, ο οποίος την έκανε ερωμένη του, αντικαθιστώντας τη Ρόζα-Δωροθέα Ρίτερ. Το 1788 την έκανε κόμισα του Σλότχαϊμ και το 1793 έκτισε το κάστρο Λέβενσταϊν· ζητούσε τη συμβουλή της σε θέματα κρατικών υποθέσεων. Η Καρολίνα είχε επιρροή στην ανάπτυξη του κράτους και το 1807 τον ακολούθησε στην εξορία. Το 1811 ο Γουλιέλμος Α΄ την έκανε κόμισσα του Χέσενσταϊν.
Οικογένεια
Ως ερωμένη του Γουλιέλμου Α΄ εκλέκτορα της Έσσης, απέκτησε τα εξής παιδιά, όλα με το επώνυμο φον Χέσενσταϊν:
Κώστας Παπαϊωάννου
Το όνομα Κώστας Παπαϊωάννου αναφέρεται στα παρακάτω πρόσωπα:
Μαργράβος
thumb|150px|Εικόνα του μαργράβου [[Γέρο (Όστμαρκ)|Γέρο (900 - 965), του πρώτου και μοναδικού Μαργράβου της Σαξονίας Όστμαρκ]]
Ο μαργράβος (γερμανικά: Markgraf) είναι γερμανικός τίτλος ευγενείας και αποτελεί παραφθορά της γερμανικής λέξεως Markgraf. Αντιστοιχεί στον τίτλο του μαρκησίου.
Η γερμανική λέξη Graf (θηλ. Gräfin) είναι τίτλος ευγενείας, αντίστοιχος με τον κόμη, γαλ. comte, αγγλ. count ή earl. Από αυτήν προκύπτουν οι τίτλοι Markgraf, Landgraf, Burggraf, κ.α. Ανώτερος όλων αυτών είναι ο δούκας (γερμ. Herzog θηλ. Herzogin, αγγλ. Duke θηλ. Duchess). Κατώτερος τίτλος είναι ο βαρόνος (γερμ. Baron), αλλά στη Γερμανία υπάρχουν και άλλες χαμηλότερες διαβαθμίσεις όπως Ritter και Freiherr. Ο τίτλος του βουργράβου (γερμ. Burggraf) φαίνεται να ήταν μεταξύ Graf και Baron.
Στους μαργράβους ανήκε η γη, που βρισκόταν συνήθως στα σύνορα της αυτοκρατορίας και που λεγόταν Mark. Όθεν ο αξιωματούχος λεγόταν Markgraf ή Grenzgraf (λατ. comes terminalis). Το σχετικό δικαίωμα κατοχής και διαχείρισης λεγόταν Markgrafschaft. Οι μαργράβοι διέθεταν στρατό, για να προστατεύουν τα σύνορα της αυτοκρατορίας.
Πηγές
Κατηγορία:Τίτλοι ευγενείας της Γερμανίας Κατηγορία:Μαρκήσιοι Κατηγορία:Ανδρικοί κοινωνικοί τίτλοι
Τζέι Σιλβέστερ
Ο Τζέι Σιλβέστερ (Jay Silvester, 27 Αυγούστου 1937 - ...) ήταν Αμερικανός αθλητής που αγωνίστηκε κυρίως στη δισκοβολία. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους δισκοβόλους όλων των εποχών, μολονότι βρέθηκε στη σκιά του Αλ Έρτερ και δεν κατόρθωσε να κατακτήσει χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο.
Το 1961 πέτυχε ένα ιστορικό ρεκόρ, καθώς έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ξεπέρασε τα 60 μέτρα (60,56 μ.). Τον ίδιο χρόνο, στις 28 Αυγούστου του 1961, κατέρριψε στις Βρυξέλλες το παγκόσμιο ρεκόρ στη δισκοβολία με επίδοση 60,72 μ. Κατέρριψε το ρεκόρ κόσμου άλλες τέσσερις φορές και στις 18 Σεπτεμβρίου του 1968 το έφθασε στα 68,40 μ.
Στο τέλος της καριέρας του κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκοβόλοι Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Εθνικό Πάρκο της Σούτιεσκα
Το Εθνικό Πάρκο Σούτιεσκα είναι το πιο παλιό εθνικό πάρκο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και βρίσκεται στην Σερβική Δημοκρατία. Ανακηρύχτηκε εθνικό πάρκο το 1965 και έχει έκταση 17.250 τ.μ. Επίσης είναι και το τελευταίο Παρθένο δάσος της Ευρώπης Η πιο κοντινή πόλη είναι η Φότσα (σέρβικα: Фоча) Εδώ βρίσκεται η πιο ψηλή κορυφή της Σερβικής Δημοκρατίας, το Μάγκλιτς με ύψος 2.386 μέτρα.
Επίσης το πάρκο έχει πλούσια ποικιλία σε είδη φυτών και πτηνών, με περίπου 114 είδη πτηνών.
Ρόζα Δωροθέα Ρίτερ
Η Ρόζα-Δωροθέα Ρίτερ, γερμ.: Rosa-Dorothea Ritter (1759-1833), ήταν η βασιλική ερωμένη του Γουλιέλμου Α΄ εκλέκτορα της Έσσης από το 1779 έως το 1788.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γιόχαν-Γκέοργκ Ρίτερ και της Μαρίας-Μαγδαληνής Βιτς. Αντικατέστησε την Καρλόττα-Χριστίνα Μπυισίν. Το 1788, κατηγορήθηκε από τον Γουλιέλμο Α΄ ότι είχε άλλον ερωτικό σύντροφο και αντικαταστάθηκε από την Καρολίνα φον Σλότχαϊμ.
Οικογένεια
Ως ερωμένη του Γουλιέλμου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης είχε τέκνα, που έφεραν το επώνυμο φον Χάυναου:
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Ο Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 ήταν ο 17ος ετήσιος Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision, που διοργανώθηκε από την Telewizja Polska (TVP) και την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU). Διεξήχθη στις 24 Νοεμβρίου 2019, στην Gliwice Arena στο Γκλιβίτσε της Πολωνίας, μετά τη νίκη της χώρας στον Παιδικό Διαγωνισμό της Eurovision 2018 στο Μινσκ της Λευκορωσίας, με το τραγούδι "Anyone I Want To Be" το οποίο ερμήνευσε η Roksana Węgiel. Ήταν η πρώτη φορά που ο Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού διεξήχθη στην Πολωνία και η πρώτη φορά μετά τον Διαγωνισμό Νέων Χορευτών της Eurovision 2013 που ένας Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision φιλοξενήθηκε στην ίδια χώρα.
Δεκαεννέα χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό, με την να συμμετέχει για πρώτη φορά από το  ενώ το  και το  αποχώρησαν από τον διαγωνισμό. Η Πολωνία (τραγουδίστρια Viki Gabor με το τραγούδι 'Superhero') ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού, γεγονός που κάνει την Πολωνία την πρώτη χώρα που κέρδισε τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision δυο συνεχόμενες φορές.
Τοποθεσία
thumb|200px|left|Η Gliwice Arena στο Γκλίβιτσε, χώρος διεξαγωγής του διαγωνισμού. Ο διαγωνισμός του 2019 διεξήχθη στην Πολωνία για πρώτη φορά μετά τη νίκη της χώρας το, με τη Roksana Węgiel και το τραγούδι "Anyone I Want To Be". Ήταν η έκτη φορά που ο διαγωνισμός φιλοξενήθηκε στη νικήτρια χώρα του προηγούμενου έτους.
Χώρος διεξαγωγής
Ο διαγωνισμός έλαβε χώρα στην Gliwice Arena, ένα στάδιο για αθλητικές και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις, με χωρητικότητα 17.178 θεατών. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αθλητικά και ψυχαγωγικά στάδια στην Πολωνία.
Διαδικασία υποψηφιοτήτων και επιλογή οικοδέσποινας πόλης
Πριν την επιβεβαίωση της Πολωνίας ως χώρας διεξαγωγής του διαγωνισμού, άλλες δυο χώρες είχαν εκφράσει την πρόθεσή τους να φιλοξενήσουν τη διοργάνωση. Αυτές οι υποψηφιότητες ήταν από την Αρμενία και το Καζακστάν.
Αν η πρόταση του Καζακστάν γινόταν δεκτή, ο καζακικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, Khabar Agency, είχε ανακοινώσει πως ο διαγωνισμός θα μεταφερόταν τον Οκτώβριο λόγω των πιθανών δυσχερών καιρικών συνθηκών στην καζακική πρωτεύουσα, την Αστανά. Θα ήταν επίσης ο πρώτος διαγωνισμός Eurovision που θα είχε διοργανωθεί από συνεργαζόμενο μέλος της EBU. Για να γινόταν αυτό όμως, θα έπρεπε να αλλάξει ο κανονισμός του παιδικού διαγωνισμού ο οποίος, όπως και στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, δεν επιτρέπει τη διεξαγωγή του διαγωνισμού σε χώρα που δεν αποτελεί ενεργό μέλος της EBU. Για παράδειγμα, δεν επιτρέπεται στην Αυστραλία να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό παρόλο που συμμετέχουν κανονικά στον διαγωνισμό από το 2016.
Στις 10 Δεκεμβρίου 2018, ανακοινώθηκε πως ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί στην Πολωνία. Δύο μέρες πριν, είχε αποκαλυφθεί πως ο βουλευτής για την πόλη Γκλίβιτσε, Jarosław Gonciarz, είχε γράψει μήνυμα στον Επικεφαλής της Telewizja Polska (TVP), ζητώντας ο διαγωνισμός να διεξαχθεί στη Γκλίβιτσε και στην πρόσφατα κτισμένη Gliwice Arena.
Στις 18 Ιανουαρίου 2019, ο Noel Curran, Γενικός Διευθυντής της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU) επιβεβαίωσε σε μια συνέντευξη στο TVP Info πως ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί στην Κρακοβία. Την ίδια μέρα, η TVP δήλωσε πως η πόλη διεξαγωγής δεν έχει επιλεχθεί ακόμα.
Στις 6 Μαρτίου 2019, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου της TVP και της EBU, επιβεβαιώθηκε πως ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί στο Γκλίβιτσε με τη συνεργασία της Περιφέρειας της Σιλεσία. Αυτή θα είναι η πρώτη φορά μετά το όπου ο διαγωνισμός δεν θα διεξαχθεί στην πρωτεύουσα της διοργανώτριας χώρας, μιας και η Βαρσοβία δεν διαθέτει χώρο κατάλληλο για διοργάνωση τέτοιου μεγέθους.
Υπόμνημα : Χώρος διεξαγωγής
Οπτικός σχεδιασμός
Το σλόγκαν του διαγωνισμού, Share the Joy, παρουσιάστηκε στις 13 Μαΐου 2019 κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου πριν τον στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ. Στη συνέντευξη τύπου συμμετείχαν η Gert Kark (διευθύντρια σχεδίου), ο Konrad Smuga (διευθυντής δημιουργικού), η Marta Piekarska (συντονίστρια σχεδίου) και η Roksana Węgiel, νικήτρια του. "'Το λογότυπο περιλαμβάνει έναν χρωματιστό χαρταετό ο οποίος συμβολίζει την ελευθερία, το φως και κοινές χαρούμενες στιγμές. Το δημιουργικό στοιχείο αντιπροσωπεύει το πώς όταν εργαζόμαστε μαζί μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα, δυνατότεροι και πώς μας φέρνει χαρά και ευτυχία όταν γιορτάζουμε όμορφα πράγματα στη ζωή'."
Ψηφοφορία
Τα αποτελέσματα θα καθοριστούν από την επιτροπή της κάθε χώρας και τη διαδικτυακή ψηφοφορία του κοινού. Η πρώτη φάση της διαδικτυακής ψηφοφορίας ξεκίνησε στις 22 Νοεμβρίου στις 20:00 CET όταν έγινε μια σύντομη παρουσίαση όλων των τραγουδιών στην επίσημη ιστοσελίδα προτού μπορέσουν οι τηλεθεατές να ψηφίσουν. Αυτή η φάση της ψηφοφορίας σταμάτησε στις 24 Νοεμβρίου στις 15:59 CET. Η δεύτερη φάση της διαδικτυακής ψηφοφορίας πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του ζωντανού προγράμματος, το οποίο ξεκίνησε στις 16:00 CET, αμέσως μετά την εμφάνιση της τελευταίας χώρας, και διήρκεσε 15 λεπτά. Οι τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο μπορούν να ψηφίσουν από 3-5 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της χώρας τους.
Ο αριθμός των πόντων καθορίστηκε από το ποσοστό των ψήφων που έλαβε η κάθε χώρα. Η ψήφος του κοινού καθορίζει το 50% του τελικού αποτελέσματος ενώ το υπόλοιπο 50% προήλθε από τις επιτροπές.
Συμμετέχουσες χώρες
Στις 18 Ιουλίου 2019, η EBU δημοσίευσε την επίσημη λίστα των συμμετεχόντων με τις 19 διαγωνιζόμενες χώρες. Η Ισπανία έκανε την πρώτη της εμφάνιση από το 2006 ενώ το Ισραήλ και το Αζερμπαϊτζάν αποχώρησαν.
Άλλες χώρες
Προκειμένου μια χώρα να επιλεγεί για πιθανή συμμετοχή στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, πρέπει να είναι ενεργό μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU). Είναι άγνωστο αν η EBU έστειλε προσκλήσεις συμμετοχής σε όλα τα 56 ενεργά μέλη, όπως κάνει για τo Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision.
Επίσημο άλμπουμ
Το Junior Eurovision Song Contest Gliwice 2019 είναι ένας δίσκος που δημιουργείται από την EBU και περιλαμβάνει όλα τα συμμετέχοντα τραγούδια στον Παιδικό Διαγωνισμό της Eurovision 2019. Κυκλοφόρησε από την Universal Music Group στις 8 Νοεμβρίου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Eurovision
Αθανάσιος Αγνίδης
Ο Αθανάσιος Αγνίδης (1889 - 1984) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης διπλωμάτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νίγδη της Μικράς Ασίας και σπούδασε νομικά αρχικά στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια στη Σορβόννη της Γαλλίας. Από το 1918 ως το 1919 εργάστηκε ως διευθυντής στο Γραφείο Τύπου της ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο. Το 1932 ήταν γραμματέας της Διάσκεψης για τον Αφοπλισμό. Υπηρέτησε ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Κοινωνία των Εθνών και ως υφυπουργός Εξωτερικών στην εξόριστη κυβέρνηση του Τσουδερού. Ήταν έκτακτος απεσταλμένος και πληρεξούσιος υπουργός Α' τάξεως στο Λονδίνο. Διορίστηκε ως μόνιμος υφυπουργός στις 7 Νοεμβρίου 1942. Την περίοδο 1942-1947 ήταν πρεσβευτής της Ελλάδας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έγραψε διάφορες εργασίες σχετικές με διεθνή ζητήματα με κύριο θέμα τις διασκέψεις του Μοντραί τα έτη 1936 και 1937.
Απεβίωσε στη Γενεύη της Ελβετίας, σε ηλικία 95 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Κώστας Παπαϊωάννου (δημοσιογράφος)
Ο Κώστας Παπαϊωάννου (1938, Νέα Σμύρνη – 4 Μαρτίου 2022, Αθήνα) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και συγγραφέας. Υπήρξε ο δημιουργός της εβδομαδιαίας σατιρικής εφημερίδας «Το Ποντίκι» το 1979, της οποίας διατέλεσε εκδότης και διευθυντής για 26 χρόνια, μέχρι το 2005.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1938 στη Νέα Σμύρνη. Ο πατέρας του Νίκος προερχόταν από οικογένεια εγκατεστημένη εδώ και πολλούς αιώνες στην Αθήνα ενώ η μητέρα του Αγγελική καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Ξεκίνησε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1956, σε ηλικία 18 ετών, στην εφημερίδα «Ακρόπολις», όπου αρχικά κάλυπτε το δικαστικό ρεπορτάζ, ενώ στην συνέχεια έκανε ελεύθερο ρεπορτάζ. Έμεινε εκεί μέχρι τη μεταπολίτευση του 1974, οπότε μεταπήδησε στα «Νέα», ως υπεύθυνος πλέον για το πολιτικό ρεπορτάζ. Ταυτόχρονα (1975-78), υπήρξε αρχισυντάκτης του περιοδικού «Αντί».
Το 1979, και ενώ εργαζόταν ως πολιτικός συντάκτης στα «Νέα» (έμεινε έως το 1986), ξεκίνησε παράλληλα και την έκδοση του «Ποντικιού», μιας εβδομαδιαίας «πολιτικής - αποκαλυπτικής - σατιρικής εφημερίδας» (κατά την αυτοπαρουσίασή της), η οποία πολύ γρήγορα προκάλεσε αίσθηση με τα ευρηματικά πρωτοσέλιδά της (συνήθως κάποια γελοιογραφία σε μορφή κολλάζ) αλλά και την εσωτερική πληροφόρηση που διέθετε, ειδικά μετά την άνοδο στην εξουσία του Ανδρέα Παπανδρέου το 1981 (ο Παπαϊωάννου είχε πολύ φιλικές σχέσεις με τους Κώστα Λαλιώτη και Γιάννη Ρουμπάτη που του έδιναν δημοσιεύματα, αλλά όχι τόσο με τον Δημήτρη Μαρούδα).
Τον Ιούνιο του 2005 ο Παπαϊωάννου πούλησε το «Ποντίκι» στους Αντώνη Δελλατόλα και Δημήτρη Μπενέκο και συνταξιοδοτήθηκε.
Ήταν νυμφευμένος και είχε μια κόρη και δύο εγγόνια. Κατοικούσε στην Αίγινα. Απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στις 4 Μαρτίου 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Λέσβος
Η Λέσβος είναι ελληνικό νησί στο Βορειοανατολικό Αιγαίο. Είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί της Ελλάδας μετά την Κρήτη και την Εύβοια, με έκταση 1.636 τ.χλμ. και ακτογραμμή 459 χλμ. Έχει πληθυσμό 83.068 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2021. Διοικητικά ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Λέσβου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Βρίσκεται απέναντι από τις τουρκικές ακτές. Είναι εύφορο νησί, κατάφυτο από πευκώνες και ελαιώνες, με έντονες εναλλαγές των τοπίων. Περίπου 11.000.000 ελαιόδενδρα φύονται στη Λέσβο, δημιουργώντας έναν συνεχή, μεγάλο ελαιώνα. Έχει δύο κόλπους από τους οποίους ο μεγαλύτερος είναι ο κόλπος της Καλλονής, φημισμένος για τη σαρδέλα της, και ο μικρότερος είναι ο κόλπος της Γέρας.
Η Λέσβος βρίθει γεωλογικών μνημείων, καθώς και περιοχών με φυσικό κάλλος και οικολογική αξία. Το μνημείο που ξεχωρίζει στο νησί είναι το Απολιθωμένο Δάσος, το οποίο έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο φυσικό μνημείο (UNESCO World Heritage site). Επιπλέον, το νησί της Λέσβου διαθέτει πλήθος αρχαιολογικών θέσεων και μνημείων, τα οποία με την ομορφιά τους αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για καλλιτέχνες, ζωγράφους, συγγραφείς αλλά και ποιητές.
Η πόλη της Μυτιλήνης (απ' όπου η άλλη κοινή ονομασία του νησιού) βρίσκεται κτισμένη στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού και επάνω σε επτά λόφους. Ως σύγχρονη πόλη και διοικητικό, εμπορικο-οικονομικό και πνευματικό κέντρο πληθυσμού 27.871 κατοίκων αποτελεί την έδρα του νησιού, του Πανεπιστημίου Αιγαίου, της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου και της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, καθώς επίσης και του Υπουργείου Αιγαίου. Σημαντικές κωμοπόλεις του νησιού είναι η Αγία Παρασκευή με 2.268 κατοίκους, η Αγιάσος με 2.498, η Καλλονή με 1.732, ο Πολιχνίτος με 2.763, το Πλωμάρι με 3.377, κ.ά. Η Λέσβος θεωρείται πατρίδα του ούζου, λόγω της εκτεταμένης ενασχόλησης των κατοίκων με την ποτοποιία. Αρκετές γνωστές μάρκες ούζου προέρχονται απ' το νησί. Επίσης το νησί φημίζεται για τις σαρδέλες Καλλονής (η γνωστή παπαλίνα), το ελαιόλαδο, αλλά και τα τυροκομικά προϊόντα.
Τον Σεπτέμβριο του 2012 ολόκληρο το νησί της Λέσβου εντάχθηκε στο Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων της UNESCO.
Γεωγραφία
thumb|Δορυφορική εικόνα της Λέσβου.
Η Λέσβος είναι ένα από τα μεγαλύτερα νησιά της Μεσογείου και είναι το τρίτο σε έκταση και το πέμπτο σε πληθυσμό νησί στην Ελλάδα. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του Αιγαίου Πελάγους, κοντά στα μικρασιατικά παράλια, και απέχει λιγότερο από 10 χλμ. από την τουρκική ηπειρωτική χώρα, αλλά και περίπου 200 χλμ. από το πλησιέστερο τμήμα της ελληνικής ηπειρωτικής χώρας. Η ακτογραμμή της έχει μήκος 370 χλμ. και χαρακτηρίζεται από δύο μεγάλους ημίκλειστους και επιμήκεις κόλπους (της Γέρας και της Καλλονής). Η πρωτεύουσά του, Μυτιλήνη, κτισμένη στη νοτιοανατολική πλευρά του νησιού, αποτελεί ταυτόχρονα την έδρα της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.
Το σχήμα της Λέσβου μπορεί να θεωρηθεί ως τριγωνικό. Η ποικιλότητα του φυσικού περιβάλλοντος είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της Λέσβου. Η μορφολογία της ενδοχώρας είναι κυρίως ημιορεινή, τραχιά και ανώμαλη. Τα δύο ψηλότερα βουνά είναι ο Όλυμπος Λέσβου (968 μ.) στα νότια και ο Λεπέτυμνος (969 μ.) στα βορειοανατολικά. Ανάμεσά τους εκτείνονται λόφοι μεσαίου υψομέτρου. Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στα περισσότερα ελληνικά νησιά, οι προεξέχοντες βράχοι δεν είναι ασβεστολιθικοί, αλλά κυρίως ηφαιστειακοί, με μια ροπή προς τα περισσότερο όξινα εδάφη. Αυτό περιορίζει ελαφρώς τη χλωρίδα του νησιού, αλλά δημιουργεί ένα όμορφο και πολυποίκιλο τοπίο, με πολλά ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά. .
Οι πεδινές εκτάσεις σχηματίζονται κοντά στα παράλια, με κυριότερες τις πεδιάδες της Καλλονής, του Πολιχνίτου, της Ερεσού και της Γέρας. Οι ακτές της Λέσβου εμφανίζουν πλούσιο διαμελισμό και χαρακτηρίζονται στα νότια από τον σχηματισμό δύο μεγάλων εγκολπώσεων με πολύ στενές εισόδους, τον κόλπο της Γέρας και τον κόλπο της Καλλονής. Ο κόλπος της Καλλονής είναι ο μεγαλύτερος, με έκταση που υπολογίζεται στα 110 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μέσο βάθος δέκα μέτρων. Συνδέεται με το Αιγαίο πέλαγος μέσω ενός στενού διαύλου μήκους τεσσάρων χιλιομέτρων. Στις όχθες του βρίσκονται αλυκές και υγροβιότοποι. Χαρακτηρίζεται ως αβαθής και ημίκλειστος. Ο κόλπος της Γέρας είναι στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού και έχει επιφάνεια 42 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Κατά μήκος των ακτών του έχουν σχηματιστεί υφάλμυρα έλη.
μικρογραφία|Ο ποταμός Τσικνιάς στον Κόλπο Καλλονής. εναλλ.=Στη λιμνοθάλασσα των Μέσων και στη λιμνοθάλασσα της Αλυκής Καλλονής έχουν τακτική παρουσία πολλά υδρόβια πουλιά: ερωδιοί, πάπιες, φοινικόπτερα, βαρβάρες, καστανόχηνες κ.ά. Επικρατούσα βλάστηση αλοφυτική.|μικρογραφία|Ο υγροβιότοπος Καλλονής, Λέσβος.
Η Λέσβος δεν έχει μεγάλους ποταμούς, παρά μόνο χειμάρρους. Ιδιαίτερη σημασία έχει ο χείμαρρος Ευεργέτουλας, στο κεντρικό μέρος του νησιού, καθώς στο σημείο που εκβάλλει στον κόλπο της Γέρας σχηματίζεται το έλος Ντίπι, το μεγαλύτερο του νησιού, το οποίο είναι σημαντικός υγροβιότοπος. Άλλοι σημαντικοί χείμαρροι είναι οι Τσικνιάς, Τσιχλιώτας, Μυλοπόταμος, Σεδούντας και Αλμυροπόταμος. Τα δάση καλύπτουν σχεδόν το ένα πέμπτο της επιφάνειας της Λέσβου και οι ελαιώνες το ένα τέταρτο της έκτασής της. Αντίθετα όμως με την υπόλοιπη Λέσβο, το δυτικό τμήμα του νησιού είναι κυρίως ξερό και άγονο.
Το κλίμα της Λέσβου χαρακτηρίζεται ως ήπιο μεσογειακό, με μεγάλη ηλιοφάνεια καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
Γεωλογία
Η Λέσβος βρίσκεται στη μικροπλάκα του Αιγαίου, κοντά στον νοτιοδυτικό κλάδο του βόρειου ρήγματος της Ανατολίας. Η παρουσία αυτού του ρήγματος έχει οδηγήσει στην αποκοπή του νησιού από τη Μικρά Ασία, ενώ είναι υπεύθυνο για αρκετές καταστροφικές σεισμικές δονήσεις που έλαβαν χώρα στη, περιοχή. Πόλεις (όπως η Πύρρα) έχουν καταστραφεί από τους σεισμούς. Το 1867 ισχυρός σεισμός καταστρέφει μεγάλο μέρος του νησιού και αφήνει πίσω του 550 νεκρούς, ενώ ισχυρός σεισμός λαμβάνει χώρα και το 1889 με 25 νεκρούς. Η Λέσβος τοποθετείται στη ζώνη ΙΙ σεισμικής επικινδυνότητας για τον Ελλαδικό χώρο.
thumb|Ο [[Όλυμπος Λέσβου|Όλυμπος Λέσβου.]]
Γεωλογικά η Λέσβος ανήκει στην Πελαγονική ζώνη. Το αλπικό υπόβαθρο του νησιού, τμήμα της ζώνης της Κιμμερικής ηπείρου, είναι επωθημένο από οφιόλιθους και μετα-αλπικούς σχηματισμούς. Τα παλαιότερα στρώματα πετρωμάτων βρίσκονται στην περιοχή του κόλπου της Γέρας και στην περιοχή του Σιγρίου και του Γαββαθά. Είναι πετρώματα περμοτριαδικής ηλικίας και είναι σχιστόλιθοι, χαλαζίτες, φυλλίτες και μεταψαμμίτες που εναλλάσσονται με μάρμαρα και κρυσταλλικούς ασβεστολίθους. Πάνω σε αυτά βρίσκονται οφιολιθικά πετρώματα του Μεσοζωικού αιώνα, τα οποία βρίσκονται στη νότια Λέσβο, δυτικά του όρους Όλυμπος. Αυτά τα πετρώματα προέρχονται από τον πυθμένα της Τηθύος. Χωρίζονται σε δύο στρώματα. Το ανώτερο αποτελείται από υπερμαφικά, μελανού χρώματος πετρώματα και το κατώτερο, το οποίο χωρίζει τα οφιολιθικά πετρώματα από το αλπικό υπόστρωμα, από αμφιβολίτες και αμφιβολικά πετρώματα. Φλέβες ηφαιστειακών πετρωμάτων διαπερνούν αυτό το στρώμα. Τέλος, αλουβιακοί σχηματισμοί συναντώνται στην πεδιάδα της Καλλονής, όπως και σε μικρές προσχωσιγενείς κοιλάδες και μικρά πεδία που δημιουργήθηκαν από χειμάρρους.
Τα δύο τρίτα της Λέσβου καλύπτονται από ηφαιστειακά πετρώματα, κυρίως ανδεσίτες, ρυόλιθους, ηφαιστειακό τόφφο και στάχτη. Τα ηφαιστειακά πετρώματα καταλαμβάνουν το βόρειο, κεντρικό και δυτικό τμήμα της Λέσβου. Διακρίνονται επιμέρους γεωλογικοί σχηματισμοί οι οποίοι περιγράφηκαν από τους Piper και Piper το 1992 από τον αρχαιότερο στον πιο πρόσφατο ως οι λάβες της Ερεσού, ο σχηματισμός του Σκουτάρου, ο ιγνιμβρίτης του Πολιχνίτου, ο σχηματισμός του Σκαλοχωρίου, ο σχηματισμός της Συκαμιάς, ο σχηματισμός (βασάλτης) της Μυτιλήνης και οι φλέβες του Μεσοποτάμου. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα ήταν αποτέλεσμα της σύγκρουσης της ευρασιατικής λιθοσφαιρικής πλάκας στον βορρά με την αφρικανική λιθοσφαιρική πλάκα στον νότο, με αποτέλεσμα τη βύθιση της δεύτερης κάτω από την πρώτη. Η αφρικανική πλάκα τήκεται και στη συνέχεια το λιωμένο υλικό (το μάγμα) κινείται προς την επιφάνεια και δημιουργεί ένα τόξο ηφαιστείων πίσω από την περιοχή σύγκρουσης των δύο λιθοσφαιρικών πλακών. Τώρα η περιοχή σύγκλισης είναι νότια της Κρήτης και υπάρχουν ενεργά ηφαίστεια στη Σαντορίνη και στη Νίσυρο. Πριν από 21,5 με 16,5 εκατομμύρια χρόνια, στον χώρο του σημερινού Αιγαίου υπήρχε μία ενιαία ξηρά, η Αιγηίδα, η περιοχή σύγκλισης βρισκόταν στον χώρο των Κυκλάδων και τα ηφαίστεια στο Βορειοανατολικό Αιγαίο. Στη Λέσβο, αυτή η δραστηριότητα δημιούργησε σύνθετα ηφαιστειακά οικοδομήματα όπως (πέρα από τους κρατήρες) δόμοι και φλέβες. Οι κύριοι κρατήρες στη Λέσβο βρίσκονταν στην περιοχή της Βατούσας, της Άγρας και του Λεπέτυμνου, ενώ έχουν βρεθεί και άλλοι κρατήρες διάσπαρτοι σε όλο το νησί.
Η ηφαιστειακή δραστηριότητα των ηφαιστείων της Λέσβου προκάλεσε την έξοδο τεράστιων ποσοτήτων λάβας, στάχτης και άλλων υλικών που σκέπασαν μεγάλες εκτάσεις. Η βλάστηση εκείνης της εποχής σκεπάστηκε από παχιά στρώματα ηφαιστειακής στάχτης. Στη συνέχεια οι έντονες βροχοπτώσεις που ακολούθησαν, παρέσυραν τη στάχτη από τις περιοχές με μεγάλο υψόμετρο. Έτσι δημιουργήθηκαν πυροκλαστικές ροές υλικών που κινήθηκαν προς τα δυτικά και κάλυψαν το μεγάλο πυκνό δάσος που υπήρχε εκείνη την εποχή στη δυτική Λέσβο. Η κίνηση του υλικού ήταν ταχύτατη και κάλυψε αμέσως τους κορμούς, τα κλαδιά και τα φύλλα των δέντρων.
Μυθολογία
Ο πρώτος που κατοίκησε τη Λέσβο ήταν ο Ξανθός ο Τριόπου, που προερχόταν από το Άργος ως αρχηγός των Πελασγών και μετονόμασε το νησί άπο «Ίσσα» σε «Πελασγία». Το νησί όταν πήγε το βρήκε εντελώς έρημο. Όμως ύστερα από επτά γενιές και μετά από μια σημαντική καταστροφή η Λέσβος ερημώθηκε ξανά.
Ο Μάκαρ ή Μάκαρας ή Μακαρεύς, γιος είτε του Ήλιου είτε του Κρινάκου, κατοίκησε έπειτα το νησί φέρνοντας τις πέντε κόρες του (Μυτιλήνη, Μήθυμνα, Ίσσα, Άντισσα και Αρίσβα) και τους γιους του (Έρεσος, Κυδρόλαος και άλλοι), από τους οποίους πήραν τα ονόματα οι ομώνυμες πόλεις και χωριά της Λέσβου. Φημιζόταν για το πόσο δίκαιος και σωστός ήταν.
Προϊστορία
thumb|250px|Ο προϊστορικός οικισμός στη Θερμή.
Η Λέσβος κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια. Τα παλαιότερα ευρήματα ανήκουν στην Παλαιολιθική εποχή. Στη θέση Ροδαφνίδια, κοντά στο Λισβόρι, έχουν εντοπιστεί λίθινα εργαλεία (χειροπελέκεις, κοπείς και ξέστρα) της Αχελαίας φάσης, τα οποία χρονολογούνται στο Μέσο Πλειστόκαινο, 780.000-125.000 πριν, μπορεί και παλαιότερα.
Θέσεις νεολιθικών οικισμών μέχρι στιγμής έχουν βρεθεί στο Σπήλαιο του Αγίου Βαρθολομαίου, στο Σπήλαιο «της Γριάς το Πήδημα» και στις Χαλακές Πολιχνίτου. Σημαντική προϊστορική θέση είναι η Θερμή, όπου αναπτύχθηκε μεγάλος παράκτιος οικισμός σε πέντε φάσεις από το 3200 π.Χ. μέχρι το 2400 π.Χ. Ήταν αστικό κέντρο με οικοδομικά τετράγωνα και λιθόστρωτους δρόμους. Αρχικά ήταν ανοχύρωτη, αλλά από φόβο επιθέσεων λαών της Μικράς Ασίας, οχυρώθηκε. Η τεχνοτροπία στην κατασκευή και στη διακόσμηση των αγγείων είναι ίδια μέχρι τους αρχαϊκούς χρόνους. Στο νησί έχουν εντοπιστεί και άλλα κέντρα όπως στο παράκτιο Κουρτήρ Λισβορίου (ακρωτήρι, Κουρτήρ) και οχυρές θέσεις σε λόφους στις οποίες έχουν ανακαλυφθεί λίθινα αντικείμενα όπως μυλόλιθοι και λεπίδες και αγγεία. Ο πολιτισμός αυτός που αναπτύχθηκε στη Λέσβο παρουσιάζει κοινά στοιχεία με τον πολιτισμό της Τροίας και επεκτείνεται επίσης και σε άλλες περιοχές του βορειοανατολικού Αιγαίου, όπως σε Σάμο, Χίο, Λήμνο, Μ. Ασία (Τροία), Θάσο, Ίμβρο, Σαμοθράκη, Θράκη και Σκύρο. Το νησί αποικίστηκε τη δεύτερη χιλιετία από τους Αχαιο-αιολείς, ως αποτέλεσμα της επέκτασής τους στην ανατολική Μεσόγειο και της καθόδου των Δωριέων.
Τα ονόματα της Λέσβου
Η Λέσβος δεν ήταν αποκλειστικά γνωστή με αυτό το όνομα. Από διάφορους αρχαίους συγγραφείς, το νησί αναφέρεται ως Ιμερτή, Λασία, Πελασγία, Αιγείρα, Αιθιόπη, Μυτωνίς, Μακαρία και Ίσσα. Τονίζεται ότι αυτά τα ονόματα μάλλον δεν είδαν σημαντική χρήση πέρα από τη μυθολογία.
Το αρχαιότερο όνομα θεωρείται ότι είναι το «Ίσσα», από το οποίο μάλλον αντλεί το όνομά της η Άντισσα, διότι αρχικά ήταν νησίδα αποκομμένη από το υπόλοιπο νησί.
Για το όνομα Αιθιόπη μία θεωρία ισχυρίζεται ότι ονομάστηκε έτσι από τη Μύρινα, τη βασίλισσα των Αμαζόνων, που λέγεται ότι κατέκτησε το νησί μαζί με άλλα νησιά. Μία άλλη θεωρία όμως ισχυρίζεται ότι το όνομα είναι πολύ πιο αρχαίο από αυτό. Οι Αιθίοπες, διερχόμενοι από την Ανατολή δια της Κολχίδας, σκορπίστηκαν στη Μεσόγειο και μεταξύ άλλων κατέκτησαν τη Λέσβο. Με αυτήν τη θεωρία εξηγείται επίσης το όνομα Αιγείρα (δηλ. μελαμψή), το οποίο προήλθε από τον Αιθίοπα.
Αξιοσημείωτες ονομασίες επίσης είναι η Μυτωνίς (από τον Μύτωνα που ήταν γιός του Ποσειδώνα και της Μυτιλήνης) και η Μακαρία.
Τα ονόματα Ιμερτή και Λασία αναφέρονται αποκλειστικά στα έργα του Πλινίου, άρα ενδέχεται να είναι τυπογραφικά λάθη της Ιμέρας και της Ίσσας. Μία άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι το νησί ονομάστηκε Λασία λόγω των πολλών άγριων δασών της περιοχής και Ιμερτή από τη σημασία της λέξης, δηλαδή ποθητή.
Παρ' όλα αυτά η ονομασία Λέσβος ήταν η μόνη που άντεξε στην πάροδο του χρόνου και σίγουρα η πιο ευρέως χρησιμοποιημένη, ακόμη και στην αρχαιότητα. Ο Ηρόδοτος πάντα αναφέρεται στους κατοίκους του νησιού είτε ως Μυτιληναίους είτε ως Λέσβιους.
Γεωμετρική εποχή
Οι πρωτογεωμετρικοί και οι γεωμετρικοί χρόνοι ήταν μια σκοτεινή περίοδος για τη Λέσβο. Κύρια ασχολία των κατοίκων εικάζεται ότι ήταν η καλλιέργεια της γης και η ναυτιλία. Λεσβιακοί αμφορείς που βρέθηκαν στην Σμύρνη και στην Αθήνα αποδεικνύουν ότι η εξαγωγή του κρασιού στη Λέσβο άρχισε από τον 7o αι. π.Χ. Οι πόλεις ήταν μικρές και φαίνεται ότι σχημάτισαν από νωρίς ένα είδος αμφικτυονίας με πρωτεύουσα την Μυτιλήνη. Πολύ νωρίς, πριν από το 700 π.Χ., οι Μυτιληναίοι έλεγχαν τις αιολικές πόλεις και συνοικισμούς της απέναντι μικρασιατικής ακτής φτάνοντας έως τα Δαρδανέλια.
Από τις αρχαίες πόλεις του νησιού πέντε ήταν οι σημαντικότερες: η Μυτιλήνη, η Μήθυμνα, η Άντισσα, η Πύρρα και η Ερεσός, οι οποίες ιδρύθηκαν από τους Αιολείς. Μια έκτη πόλη, η Αρίσβη, καταστράφηκε τον 5ο π.Χ. αι. από τους Μηθυμναίους. Το πρώτο πολίτευμα των λεσβιακών πόλεων φαίνεται ότι ήταν η βασιλεία και στη συνέχεια πέρασαν από την ολιγαρχία στην τυραννία. Η Μυτιλήνη, αφού ξεπέρασε στα τέλη του 7ου π.Χ. αι. τις εσωτερικές διενέξεις και ταραχές, στις οποίες έλαβε μέρος και ο ποιητής Αλκαίος, χάρη στον σοφό Πιττακό απέκτησαν δημοκρατικό πολίτευμα και πολιτική σταθερότητα, η οποία της επέτρεψε να αναπτυχθεί σε ισχυρή ναυτική δύναμη και να κυριαρχήσει στις άλλες πόλεις του νησιού. Στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. επεκτάθηκαν σε όλη την Τρωάδα και έγιναν ισχυρή ναυτική δύναμη. Στα 570 π.Χ. οι Μυτιληναίοι είναι οι μόνοι Αιολείς που πήραν μέρος στον αποικισμό της Ναυκράτιδος στην Αίγυπτο. Οι πόλεις της Λέσβου ήταν υποτελείς στον Κροίσο της Λυδίας (και όταν ο τελευταίος νικήθηκε από τους Πέρσες το 546 π.Χ.) το νησί πέρασε υπό περσική κυριαρχία. Το 499 π.Χ. συμμετείχε στην Ιωνική επανάσταση, όμως μετά την ήττα στη ναυμαχία της Λάδης (494 π.Χ.) υποτάχθηκε πλήρως στους Πέρσες και αναγκάστηκε να εκστρατεύσει μαζί τους εναντίον των Ελλήνων.
Πελοποννησιακός πόλεμος και μεταγενέστερα
Η Λέσβος συμμετέχει στον Πελοποννησιακό πόλεμο, (431 π.Χ. - 404 π.Χ.), κατά τη διάρκεια του οποίου οι πόλεις της πότε με το ένα στρατόπεδο και πότε με το άλλο υφίστανται καταστροφές, καθώς αρχικά συμμάχησαν με τους Αθηναίους και στη συνέχεια με τους Σπαρτιάτες. Στην αρχή οι λεσβιακές πόλεις είχαν συμμαχήσει με τους Αθηναίους, με την είσοδό τους στη Δηλιακή Συμμαχία το 478 π.Χ. Η νήσος κατέβαλε στη συμμαχία μόνο ναυτική βοήθεια. Όμως στο τέταρτο έτος του Πελοποννησιακού Πολέμου (427 π.Χ.) αποστατεί όλο το νησί με εξαίρεση τη Μήθυμνα και μόλις που θα γλυτώσει την πλήρη καταστροφή της από τους Αθηναίους. Όλο το νησί με εξαίρεση την περιοχή της Μήθυμνας μοιράστηκε σε 3.000 κλήρους από τους οποίους οι 300 αφιερώθηκαν στους θεούς και οι υπόλοιποι 2.700 δόθηκαν σε Αθηναίους κληρούχους, οι οποίοι όμως τους μίσθωσαν στους Λέσβιους και γύρισαν στην Αθήνα. Οι Λέσβιοι προσπάθησαν να φύγουν από τη συμμαχία το 415 π.Χ. και το 406 π.Χ., αλλά απέτυχαν. Το 405 π.Χ., μετά τη ναυμαχία στους Αιγός Ποταμούς, το νησί καταλαμβάνεται από τον Σπαρτιάτη στρατιωτικό Λύσανδρο.
Οι Σπαρτιάτες επέβαλαν δεκαρχικό πολίτευμα μέχρι το 394 π.Χ., οπότε η Μυτιλήνη απέβαλε τους Σπαρτιάτες. Το 389 π.Χ. ο Θρασύβουλος εισέρχεται στη Μυτιλήνη ανεμπόδιστος και κυρίευσε τη Μήθυμνα που ήταν το προπύργιο των Σπαρτιατών στο νησί. Το νησί συμμετείχε στον Κορινθιακό πόλεμο ως μέλος της κορινθιακής συμμαχίας και με την Ανταλκίδειο ειρήνη το νησί αφέθηκε ελεύθερο. Το 369 π.Χ. προσέρχεται και πάλι στη Β' Αθηναϊκή Συμμαχία.
Περσική εκστρατεία και κατάκτηση από τους Ρωμαίους
Οι Πέρσες θα την καταλάβουν το 357 π.Χ. και τελικά θα την απελευθερώσει το 332 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος. Από το 322 π.Χ. έως το 201 π.Χ. το νησί ανήκει στους Διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Αντίγονος και μετά οι Πτολεμαίοι). Σε αυτήν την περίοδο το νησί χάνει την επιφανή θέση που κατείχε. Γύρω στα 231 π.Χ. καταστρέφεται από σεισμό η Πύρρα (κατοικείται μόνο το προάστιο και το Λιμάνι). Η Άντισσα καταστρέφεται από τους Ρωμαίους το 168 π.Χ. και χαρίζουν την επικράτειά της στη Μήθυμνα. Το 88 π.Χ. ο Μάρκος Μινούκιος Θέρμος καταλαμβάνει τη Μυτιλήνη, η οποία το 89 π.Χ. είχε συμμαχήσει με τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ τον Ευπάτορα.