cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημοκρατική Εκπαίδευση
Το δημοκρατικό σχολείο της Χαδέρα (the Democratic School of Hadera)
Ακόμα το δημοκρατικό σχολείο της Hadera και γενικότερα η δημοκρατική εκπαίδευση συντείνουν στην εξισορρόπηση της κοινωνικής και ατομικής σκέψης, με τους προσωπικούς στόχους να γίνονται όλο και περισσότερο στόχοι της κοινότητας.Καλλιεργείται με αυτό τον τρόπο το αίσθημα της συλλογικής αυτονομίας,της συνεργασίας(σεβαστή επικοινωνία),του σεβασμού προς τον συνάνθρωπο( σύμφωνα με την αρχή ισότητας) αλλά και του σεβασμού ως προς το περιβάλλον της κοινότητας.Καθολική παραδοχή του σχολείου είναι ότι <<το παιδί που αντιμετωπίζεται με σεβασμό στην ανάπτυξη του,θα μεγαλώσει έτσι ώστε να γίνει ένας άνθρωπος που θα σέβεται τους άλλους και το περιβάλλον του>>.Το κλίμα της συνεργασίας διαμορφώνεται και ενισχύεται επίσης από τη συμμετοχή όλων τον εμπλεκόμενων φορέων του κοινού(καθηγητές-μαθητές)μέσα από το <<Κοινοβούλιο>>που είναι αρμόδιο για όλα τα ζητήματα που αφορούν την οργάνωση και διαχείρηση του σχολείου.
Το κοινοβούλιο είναι ένα νομοθετικό σώμα το οποίο περιλαμβάνει τους καθηγητές,τους γονείς και τα παιδιά της κοινότητας του σχολείου.Οι συνελεύσεις πραγματοποιούνται μία φορά τη βδομάδα και τη διευθύνουν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι.Όλοι οι κανόνες καθορίζονται στις συνεδριάσεις του κοινοβουλίου και εφαρμόζονται με την πλειοψηφία των βουλευτών που λαμβάνουν μέρος στη συζήτηση.Επίσης στο σχολείο υπάρχουνε και επιτροπές που κατευθύνονται από τους αρμόδιους φορείς και είναι υπεύθυνοι για την καθημερινή οργάνωση του σχολείου.
Διεθνείς ομάδες
Ο αριθμός των δημοκρατικών σχολείων παγκοσμίως μεγαλώνει διαρκώς και από το 1993 και έπειτα διεξάγεται κάθε χρόνο σε διαφορετική χώρα το «Διεθνές Συνέδριο για τη Δημοκρατική Παιδεία» (International Democratic Education Conference - IDEC). Το 2008 διεξήχθη το πρώτο «Ευρωπαϊκό Συνέδριο για τη Δημοκρατική Παιδεία» (EUDEC - European Democratic Education Conference) στη Λειψία της Γερμανίας, που οδήγησε στην ίδρυση της «Ευρωπαϊκής Κοινότητας για τη Δημοκρατική Παιδεία» (EUDEC)
Το 2012 η «Αυστραλασιατική Ένωση για την Πρωτοποριακή και Εναλλακτική Εκπαίδευση» (AAPAE - Australasian Association for Progressive and Alternative Education) «άλλαξε το όνομά της σε Αυστραλασιατική Κοινότητα για τη Δημοκρατική Παιδεία».
AERO
Ο «Οργανισμός για την Εύρεση Πόρων για την Εναλλακτική Εκπαίδευση» (AERO - the Alternative Education Resource Organization) δημιουργήθηκε από τον Τζέρρυ Μιντς (Jerry Mintz) στις Η.Π.Α το 1989. Διαθέτει πλέον πάνω από 500 μέλη και έχει εγγεγραμμένα πάνω από 12.000 εναλλακτικά σχολεία στον ιστότοπό του, ωστόσο όχι όλα δημοκρατικά. Ο AERO διοργανώνει συνέδρια κατ' έτος και εκδίδει εβδομαδιαία δελτία ειδήσεων.
Διαφορές μεταξύ των σχολείων
Η δημοκρατική εκπαίδευση ή παιδεία, εμφανίζει ποικιλία στην εφαρμογή της. Ακολουθούν κάποια από τα πεδία στα οποία διαφέρουν τα δημοκρατικά σχολεία μεταξύ τους.
Αναλυτικό πρόγραμμα
Στα σχολεία τύπου Σάντμπερυ δεν υφίσταται ημερήσιο πρόγραμμα, επειδή το να αναγκάζονται τα παιδιά να μαθαίνουν βάσει προγράμματος επεμβαίνει στη φυσική τάση τους να μαθαίνουν ό,τι τα ενδιαφέρει. Τα περισσότερα από τα υπόλοιπα δημοκρατικά σχολεία παρέχουν κύκλους μαθημάτων προαιρετικής παρακολούθησης και αρκετά, όπως το Σάμερχιλ (Summerhill) στο Ηνωμένο Βασίλειο και το Καπριόλε (Kapriole) στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, βοηθούν τους μαθητές, που ενδιαφέρονται, να προετοιμάζονται για τις εθνικές εξετάσεις ώστε να έχουν τα αναγκαία προσόντα για περαιτέρω σπουδές και επαγγελματική αποκατάσταση.
Διοικητική δομή
Στα περισσότερα δημοκρατικά σχολεία γίνονται εβδομαδιαίες συνελεύσεις ανοιχτές σε κάθε μέλος του προσωπικού και της μαθητικής κοινότητας, στις οποίες καθένας που είναι παρών έχει από μια ψήφο. Σε κάποια, όπως για παράδειγμα στο SchülerInnenschule στη Βιέννη, εμπλέκονται και γονείς. Στη δικαιοδοσία των σχολικών αυτών συνελεύσεων εμπίπτουν τα πάντα, από την πρόσληψη και την απόλυση προσωπικού και τη θέσπιση ή κατάργηση κανόνων ως τα γενικά έξοδα και τη δόμηση της σχολικής καθημερινότητας. Σε κάποια σχολεία υποχρεούνται όλοι οι μαθητές να προσέρχονται στις συνελεύσεις, σε άλλα η προσέλευση είναι προαιρετική. Η κεντρική σχολική συνέλευση μπορεί να αναθέτει την αντιμετώπιση συγκεκριμένων θεμάτων σε επιτροπές. Για παράδειγμα στα σχολεία τύπου Σάντμπερυ υπάρχουν Επιτροπές Δικαίου (Justice Committees), που ασχολούνται με τις παραβιάσεις των σχολικών νόμων.
Κανόνες και ποινές
Το Sudbury Valley διαθέτει ένα χοντρό βιβλίο με κανόνες και μια επιτροπή δικαίου που θέτει ποινές. Το σχολείο Sands ξεκίνησε τη λειτουργία του με μόνο δυο κανόνες (όχι ναρκωτικά, όχι αλκοόλ) και καθόλου ποινές.
Χρηματοδότηση
Πολλά δημοκρατικά σχολεία εξαρτώνται από δίδακτρα που πληρώνουν οι γονείς, όμως κάποια στηρίζονται σε δωρεές από ιδρύματα, όπως π.χ.το Moo Baan Dek, ένα σχολικό χωριό για τριακόσια κακοποιημένα, ορφανά ή εγκαταλειμμένα παιδιά, στην Ταϊλάνδη, και το σχολείο Butterflies, ένας οργανισμός για εργαζόμενα και παιδιά του δρόμου, στο Νέο Δελχί. Άλλα σχολεία, όπως το Windsor House School, στον Καναδά, καθώς και όλα τα δημοκρατικά σχολεία του Ισραήλ χρηματοδοτούνται από το Κράτος.
Μέγεθος
Στην επαρχία Ταμίλ Ναντού της Ινδίας, κάθε δημοτικό σχολείο χρησιμοποιεί τη Μελέτη Βασισμένη στη Δραστηριότητα (ABL - Activity Based Learning), ένα σύστημα μάθησης βασισμένο σε μοντεσσοριανές μεθόδους. Αυτό σημαίνει ότι 37.500 σχολεία, 120.000 δάσκαλοι και πέντε εκατομμύρια μαθητές συμμετέχουν σ' αυτό. Στο Λεσότο υπάρχει μόνο ένα μέρος που εφαρμόζει δημοκρατική εκπαίδευση, το Seliba sa Boithutu, που μπορεί να φιλοξενήσει οποιαδήποτε στιγμή μέχρι 100 μαθητές. Πολλά δημοκρατικά σχολεία σε άλλα μέρη του κόσμου είναι ακόμη μικρότερα.
Ηλικιακό εύρος
Το ηλικιακό εύρος σε κάποια δημοκρατικά σχολεία είναι ζήτημα προμελετημένης πολιτικής και κάποια από αυτά δέχονται παιδιά σε πολύ μικρή ηλικία, με τα πιο ακραία το Lumiar στη Brazil, που δέχεται παιδιά ηλικίας από 0 – 14. Κάποια αναλαμβάνουν μόνο μεγαλύτερους μαθητές, όπως για παράδειγμα το Nuestra Escuela στο Πουέρτο Ρίκο, που δέχεται παιδιά ηλικίας από 13 – 21 ή το Autorska Szkola Samorozwoju ASSA στην Πολωνία, που δέχεται μαθητές από 16 ετών και πάνω.
Τοποθεσία
Το Tokyo Shure χρησιμοποιεί εγκαταστάσεις που προορίζονταν για γραφεία. Το Booroobin βρίσκεται στην ενδοχώρα της Sunshine Coast, βόρεια της πόλης Μπρισμπέιν στην Αυστραλία. Ο οργανισμός "The Butterflies" για εργαζόμενα παιδιά και παιδιά του δρόμου, στο Νέο Δελχί, δεν έχει τάξεις' όσα παιδιά θέλουν να διδαχθούν, προσέρχονται σε παιδαγωγούς των δρόμων σε προσυμφωνημένα σημεία συνάντησης μέσα στην πόλη.
Θεωρητικές βάσεις
Δεν υπάρχει ενιαία θεωρητική βάση που να καλύπτει τις διαφορετικές ακαδημαϊκές προσεγγίσεις πάνω στο θέμα της δημοκρατικής εκπαίδευσης ή παιδείας. Υφίστανται ωστόσο ποικίλες θεωρητικές προσεγγίσεις, που αναφέρονται σε διαφορετικά κάθε φορά ζητήματα της δημοκρατικής εκπαίδευσης. Οι στόχοι της δημοκρατικής εκπαίδευσης διαφέρουν ανάλογα με τους μετέχοντες σ' αυτή, με τον τόπο και με τα μέσα που διατίθενται. Γι' αυτό και δεν υπάρχει ένας καθολικά αποδεκτός ορισμός της.
Πολιτική
Η δημοκρατική εκπαίδευση ή παιδεία, αποτελεί έναν κοινωνικό, διοικητικό και εκπαιδευτικό παράγοντα μέσα στο σχολείο. Κατά συνέπεια ενδιαφέρεται από τη φύση της να εξοπλίσει τους ανθρώπους με τη δυνατότητα να παίρνουν πραγματικές αποφάσεις για ουσιώδεις πτυχές της ζωής τους και λειτουργεί με και για χάρη της δημοκρατίας.
Πρόκειται για μια διαδικασία στην οποία δάσκαλοι και μαθητές συνεργάζονται με σκοπό να φτιάξουν εκ νέου το πρόγραμμα σπουδών και τη διδακτέα ύλη ώστε να περιλαμβάνουν τον καθένα. Από μια τουλάχιστον οπτική, η δημοκρατική εκπαίδευση διδάσκει τους μαθητές ''να συμμετέχουν στη συνειδητή δημιουργία και αναπαραγωγή των θεσμών της κοινωνίας τους καθώς και της ευρύτερης κοινωνίας. Για την επίτευξη του στόχου αυτού χρειάζεται η δημοκρατική εκπαίδευση να λαμβάνει χώρα σε πληθώρα περιπτώσεων και να διδάσκεται από πληθώρα ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων των "γονιών, δασκάλων, δημόσιων αξιωματούχων και απλών πολιτών.''
Για το λόγο αυτό η δημοκρατική εκπαίδευση ή παιδεία, έχει την αφετηρία της όχι μόνο στα παιδιά που θα τη διδαχθούν αλλά και στους πολίτες που θα τη διδάξουν. Ένας άλλος ορισμός της, γνωστός για την πολεμική που δέχεται, θεωρεί τη δημοκρατική εκπαίδευση ή παιδεία ως ''την εκπαίδευση/παιδεία εκείνη που εκδημοκρατίζει την ίδια τη μάθηση. ''
Το ισχυρότερο πολιτικό επιχείρημα υπέρ της δημοκρατικής εκπαίδευσης/παιδείας, είναι ότι διδάσκει τις αρετές του δημοκρατικού τρόπου λήψης αποφάσεων με το βλέμμα στραμμένο στον πολίτη του αύριο. Σ' αυτό τον τύπο εκπαίδευσης βρίσκουν οι θεωρητικοί της δημοκρατίας ότι μπορούν να συντελεστούν οι απαραίτητες, θεμελιώδεις, κοινωνικές και θεσμικές αλλαγές, αναγκαίες για την ανάπτυξη μιας δημοκρατίας με εντατική συμμετοχή του πολίτη στη συλλογική λήψη αποφάσεων, στη διαπραγμάτευση και τη συνεπή κοινωνική ζωή.
Το είδος πολιτικής κοινωνικοποίησης που λαμβάνει χώρα στα δημοκρατικά σχολεία σχετίζεται με τη θεωρία της συμμετοχικής(διαβουλευτικής) δημοκρατίας (deliberative democracy theory). Οι Κλάους Όφφε και Ούλριχ Πρόις (Claus Offe - Ulrich Preuss), δυο θεωρητικοί της κουλτούρας των συμμετοχικών (διαβουλευτικών) δημοκρατιών υποστηρίζουν ότι προκειμένου να παραγάγει τον πολιτικό πολιτισμό της η συμμετοχική δημοκρατία έχει ανάγκη από ''μια ανοιχτή και διαρκή διαδικασία μάθησης στην οποία ο ρόλος του 'δασκάλου' και του 'προγράμματος σπουδών' απουσιάζουν. Μ' άλλα λόγια, το τι θα μάθουμε είναι θέμα που πρέπει να διευθετούμε κατά τη διαδικασία της μάθησης καθεαυτή.''
Ο πολιτικός πολιτισμός της συμμετοχικής (διαβουλευτικής) δημοκρατίας καθώς και οι θεσμοί της, υποστηρίζουν, μπορούν να ωθήσουν σε πιο "διαλογικούς τρόπους προκειμένου να ακούγεται καθενός η φωνή" πράγμα που "μπορεί να επιτευχθεί μέσα σ' ένα πλαίσιο ελευθερίας, στο οποίο ο πατερναλισμός αντικαθίσταται από τον αυτόνομα υιοθετούμενο αυτο-πατερναλισμό και ο τεχνοκρατικός ελιτισμός από μια επαρκή, συνειδητή κριτική εκ μέρους των πολιτών."
Οι θεωρητικοί της δημοκρατικής εκπαίδευσης/παιδείας, που με τη δουλειά τους στηρίζουν τα δημοκρατικά σχολεία, θα συμφωνούσαν επί της ουσίας ότι οι δημοκρατικές αρχές είναι αδύνατο να διδαχθούν με τον παραδοσιακό τρόπο εκπαίδευσης, σε αντίθεση με εκείνους που με τον όρο δημοκρατική εκπαίδευση εννοούν κάτι πιο κοντά στον όρο "εκπαίδευση του πολίτη" (βλ. Gutmann και λοιπούς). Αν πρόκειται ποτέ να μάθουν τα παιδιά να είναι πολίτες σε μια δημοκρατία, αυτό θα γίνει συμμετέχοντας στη δημοκρατία
Γνωστικό πεδίο
Η "θεωρία της πρακτικής εφαρμογής" εμφανίστηκε σε μια εποχή που υπήρξε αφενός μια ανανέωση του ενδιαφέροντος στην ανάπτυξη του παιδιού, αφετέρου ένα ξεκαθάρισμα των θεωριών του Ζαν Πιαζέ (Jean Piaget), του θεμελιωτή της παιδικής ψυχολογίας. Είναι πια αποδεκτό ότι ο Πιαζέ έκανε λάθος. Το παράδειγμα των σχολείων τύπου Sudbury έδειξε, σε αντίθεση με τη θεωρία του Πιαζέ περί οικουμενικών σταδίων στη δυνατότητα αντίληψης και γενικών προτύπων στον τρόπο απόκτησης της γνώσης, ότι '':Δεν υπάρχουν παιδιά που ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι. Ελάχιστα είναι έστω και λίγο παρεμφερή. Κάθε παιδί είναι μοναδικό και ξεχωριστό.''
Η Jean Lave υπήρξε από τους πρώτους και πιο διακεκριμένους κοινωνικούς ανθρωπολόγους που ερεύνησαν το πώς αποκτάται η γνώση ανάλογα με το πολιτισμικό πλαίσιο, παρουσιάζοντας πολύ ισχυρά αντεπιχειρήματα σε όσους παιδαγωγούς αναφέρονται στην ψυχολογία του φονξιοναλισμού. Για την Lave, η μάθηση είναι μια προσέγγιση που διεξάγεται από ένα δρων υποκείμενο σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Οι δεξιότητες ή η γνώση που αποκτάται κάτω από μια συγκεκριμένη διαδικασία δε μπορούν να γενικευθούν ή να μεταφερθούν με αξιοπιστία σε άλλα πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας. Για τα συμπεράσματά της επικεντρώθηκε στη διδασκαλία των μαθηματικών.
Οι σημαντικότερες επιπτώσεις, όσων αντιλήφθηκε η Lave αλλά και άλλοι που ειδικεύονται στη "Situated learning", είναι ότι η γνώση που αποκτάται στα πλαίσια του σχολείου δε μεταφέρεται κατ' ανάγκη και αξιόπιστα σε άλλα πλαίσια δραστηριότητας, συμπέρασμα που αντιβαίνει στο επιχείρημα ότι για να είναι κανείς μέλος της κοινωνίας πρέπει να κατέχει συγκεκριμένο είδος γνώσεων (επιχείρημα των οπαδών του Εμίλ Ντιρκέμ) (Durkheim).
Οικονομία
Πέρα από τον ξεκάθαρο πολιτικό αντίκτυπο, η δημοκρατική εκπαίδευση/παιδεία παρουσιάζει πλεονεκτήματα και στο πεδίο της οικονομίας συμπορευόμενη με τις ανερχόμενες τάσεις στον τομέα των επιχειρήσεων και των διαχειριστικών προτεραιοτήτων του 21ου αιώνα, στις οποίες περιλαμβάνονται η στενή συνεργασία, η αποκεντρωμένη οργάνωση και η ριζοσπαστική δημιουργικότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εναλλακτική εκπαίδευση Κατηγορία:Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση
251 Σοφία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σοφίας εκτιμάται σε 28 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,219. Η Σοφία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 20 ώρες και 13 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σοφια
BAA Μπάφαλο
Η BAA Μπάφαλο ήταν ομάδα καλαθοσφαίρισης του Basketball Association of America (πρόδρομος του σημερινού NBA), με έδρα το Μπάφαλο της Νέας Υόρκης. Ιδρύθηκε στις 6 Ιουνίου του 1946 και ήταν προγραμματισμένο να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα του BAA. Τελικά, δεν έπαιξε σε κανένα αγώνα και ακυρώθηκε από τη διοργανώτρια αρχή στις 10 Μαΐου 1948.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανενεργές ομάδες του NBA Κατηγορία:Ομάδες του BAA Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1946
Μάριαμ Αλ-Κχαουάτζα
Η Μάριαμ Αμπντουλχαντί Αλ-Κχαουάτζα (Maryam Abdulhadi al-Khawaja, στα αραβικά: مريم عبد الهادي الخواجة, ) (γεν. 26 Ιουνίου 1987) είναι ακτιβίστρια που αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Μπαχρέιν. Ο πατέρας της, Αμπντουλχαντί Αλ-Κχαουάτζα, είναι ένας από τους συνιδρυτές και πρώην πρόεδρος του Κέντρου για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Μπαχρέιν (Bahrain Centre for Human Rights), ο οποίος τον Ιούνιο του 2011 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για οργάνωση και διεύθυνση τρομοκρατικής οργάνωσης και απόπειρα βίαιης ανατροπής της κυβέρνησης.
Η αδερφή της, Ζαϊνάμπ Αλ-Κχαουάτζα, αγωνίζεται επίσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Μπαχρέιν και για τον λόγο αυτό έχει υποστεί διώξεις και καταδικαστεί σε φυλάκιση από δικαστήριο της χώρας.
Βιογραφικό
Η Μάριαμ Αμπντουλχαντί Αλ-Κχαουάτζα γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1987. Ο πατέρας της, Αμπντουλχαντί Αλ-Κχαουάτζα, στη διάρκεια των σπουδών του στο Λονδίνο είχε συμμετάσχει σε διαδηλώσεις υπερ της δημοκρατίας στο Μπαχρέιν. Καθώς άλλοι συμπατριώτες που επίσης είχαν συμμετάσχει στις διαδηλώσεις, όταν επέστρεψαν στο Μπαχρέιν υπέστησαν διώξεις, ο Αμπντουλχαντί Αλ-Κχαουάτζα αποφάσισε να μη γυρίσει και έζησε αυτοεξόριστος με την οικογένειά του, αρχικά στη Συρία (όπου γεννήθηκε η Μάριαμ) και στη συνέχεια Δανία, όπου έλαβαν πολιτικό άσυλο. Το 1999 ανέλαβε στο Μπαχρέιν την εξουσία ο Σεΐχης Χαμάντ μπιν Ισά αλ Χαλίφα ο οποίος προχώρησε σε απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και επέτρεψε σε όσους ζούσαν εξόριστοι να επιστρέψουν στη χώρα. Έτσι το 2001 η δεκατετράχρονη τότε Μάριαμ επέστρεψε με την οικογένειά της στο Μπαχρέιν.
Τον Οκτώβριο του 2008 κλήθηκε να καταθέσει ενώπιον της Επιτροπής του Κογκρέσου των Η.Π.Α για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σχετικά με την κατάσταση των Σιιτών στο Μπαχρέιν. Το 2009 πήρε πτυχίο στην Αγγλική Λογοτεχνία και τις Αμερικανικές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο του Μπαχρέιν. Στη συνέχεια σπούδασε με υποτροφία του Ιδρύματος Φούλμπραϊτ στο Πανεπιστήμιο Μπράουν (Brown University) στις Η.Π.Α. Μετά την επιστροφή της στο Μπαχρέιν, δεν μπορούσε να βρει δουλειά εξαιτίας της στάσης της αλλά και της στάσης της οικογένειάς της απέναντι στο καθεστώς της χώρας. Άρχισε να εργάζεται στο Κέντρο για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Μπαχρέιν, του οποίου συνιδρυτής ήταν ο πατέρας της, έγινε αναπληρωτής πρόεδρος και ανέλαβε το γραφείο διεθνών σχέσεων του Κέντρου.
Τον Αύγουστο του 2010, η κατάσταση στο Μπαχρέιν για τις οργανώσεις και τους ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα είχε γίνει πολύ δύσκολη, και πολλοί άνθρωποι είχαν συλληφθεί. Η Μάριαμ Αλ-Κχαουάτζα έφυγε στο Λονδίνο προκειμένου να αποφύγει τη σύλληψη και επέστρεψε στη χώρα της όταν ξεκίνησαν και εκεί διαδηλώσεις, όπως και σε άλλες αραβικές χώρες, στα πλαίσια της Αραβικής Άνοιξης. Στις 14 Φεβρουαρίου 2011, στην πρωτεύουσα του Μπαχρέιν, Μανάμα, διαδηλωτές κατέλαβαν την Πλατεία του Μαργαριταριού (Pearl Square), που για περίπου ένα μήνα έγινε το επίκεντρο των αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων στη χώρα. Η Μάριαμ Αλ-Κχαουάτζα βρέθηκε εκεί και ενημέρωνε μέσω του Twitter για τις διαδηλώσεις και τις προσπάθειες της αστυνομίας να καταστείλει την εξέγερση.
Στη συνέχεια ταξίδεψε σε διάφορες χώρες όπου μίλησε για την κατάσταση στο Μπαχρέιν σε πανεπιστήμια και σε διεθνείς οργανισμούς. Συμμετείχε επίσης σε ένα πάνελ που διοργανώθηκε από το Συμβούλιο του Ο.Η.Ε για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (United Nations Human Rights Council in Geneva), για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Μπαχρέιν ενώ συναντήθηκε και με Βρετανούς πολτικούς. Καθώς άρχισε να γίνεται γνωστή και σε άλλες χώρες αποφασίστηκε ότι θα ήταν καλύτερο να παραμείνει στο εξωτερικό καθώς υπήρχε ο κίνδυνος να συλληφθεί αν επέστρεφε στη χώρα της. Τον Μάιο του 2011 μίλησε για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Μπαχρέιν στο Oslo Freedom Forum και σε ακρόαση στο Αμερικανικό Κογκρέσο.
Επανειλημμένα έχουν διατυπωθεί στο Twitter και σε μπλοκς απειλές κατά της ζωής της καθώς και κατηγορίες για διασπορά ψευδών ειδήσεων και προδοσία εις βάρος του Μπαχρέιν. Πολλά από αυτά τα μηνύματα προέρχονται από συγκεκριμένο τμήμα της αμερικανικής εταιρίας δημοσίων σχέσεων Qorvis Communications, που προσελήφθει από την κυβέρνηση του Μπαχρέιν για να βελτιώσει την εικόνα της στη διεθνή κοινότητα.
Η Μάριαμ Αλ-Κχαουάτζα ζει σήμερα στη Δανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπαχρεϊνοί ακτιβιστές
Άμαστρις Παφλαγονίας
Η Άμαστρις είναι αρχαία πόλη της Παφλαγονίας, την οποία ίδρυσε περί το 300 π.Χ. η Περσίδα Άμαστρις με συνοικισμό των κατοίκων των πόλεων Σήσαμος, Κύτωρος, Κρώμνη και Τίειον. Η Σήσαμος ιδιαίτερα αναφέρεται από τον Όμηρο σε συνδυασμό με το Κύτωρον. Ο Στέφανος αναφέρει ότι αρχικά ονομαζόταν Κρώμνη, προσθέτοντας αλλού «ως λέγεται». Η πόλη έλαβε το όνομά της από την Άμαστρι, την ανηψιά του Πέρση βασιλέα Δαρείου Γ΄, βασίλισσα της Ηράκλειας. Οι τέσσερεις μικρές ιωνικές πόλεις-αποικίες αναφέρονται επίσης στην Ιλιάδα μαζί με το Τίειον, συνοικίστηκαν μετά το διαζύγιο της Αμάστριδος από τον Λυσίμαχο για να σχηματίσουν την νέα κοινότητα, κοντά σε έναν μικρό ποταμό μετο ίδιο όνομα. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, το Τίειον αποσχίστηκε από τον συνοικισμό, ενώ η Σήσαμος έγινε ακρόπολη της Αμάστριδος. Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η Άμαστρις ήταν μάλλον συνομοσπονδία πόλεων, κάτι που εξηγεί το γεγονός ότι ο Μέλας αναφέρει τη Σήσαμο και την Κρώμνη ως πόλεις της Παφλαγονίας, και δεν αναφέρει την Αμάστριδα.
Επισκοπικός Κατάλογος
Επίσκοπος Αμάστριδος μαρτυρείται ήδη από το β´ μισό του Β´ αι. προς τον οποίο έστειλε επιστολή ο επίσκοπος Κορίνθου Διονύσιος. Το 190 ο Αμάστριδος Πάλμας προήδρευσε τοπικής συνόδου επισκόπων. Μέχρι τον Δ´αι. ακολουθούν οι: Ηράκλειος ή Ηρακλείδης, Ησύχιος (ίσως Ευψύχιος), Θεμίστιος (451), Σατουρνείλος (458), Αστέριος (536), Κωμιτάς (680), Ζωίλος (691), Ιωάννης (α´ περίοδος εικονομαχίας), Γρηγόριος (787), Γεώργιος (790/2), Στέφανος (869), Ευδόκιμος (879), άγνωστοι Αμάστριδος (1083 και 1140), Κωνσταντίνος 1144, Ιωάννης (1156) Νικόλαος (1232), Κωνσταντίνος (προ του 1282), Καλλίνικος (1351), Αναστάσιος (1387). Η μητρόπολη διατηρήθηκε έως τον ΙΕ´αι. οπότε έπαψε να κατοικείται από χριστιανικό πληθυσμό.
Σύγχρονη εποχή
Στη σύγχρονη εποχή η πόλη είναι γνωστή ως Αμάσρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Παφλαγονίας
Κοίλα Ευβοίας
Τα Κοίλα Εύβοιας, (αρχαία Κοίλα) είναι μια άγνωστη γεωγραφικά περιοχή του νησιού την οποία αναφέρει ο Ηρόδοτος, Στράβωνας, Δίων Χρυσόστομος και  άλλοι αρχαίοι συγγραφείς. Για την τοποθεσία της υπήρχαν διαφορετικές απόψεις, καθώς επίσης αν πρόκειται για κάποια πόλη ή απλώς μια περιοχή.
Η επικρατέστερη άποψη είναι, ότι πιθανότατα, να ήταν περιοχή των ανατολικών ακτών της Εύβοιας η οποία εκτεινόταν από το ακρωτήρι Καφηρέας  έως την Οχθονιά Κύμης.
Ιστορία
Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι στην περιοχή ναυάγησε, κατά τη διάρκεια της Ναυμαχίας του Αρτεμισίου, ο στόλος των Περσών, εξαιτίας των νότιων ανέμων καθώς και της καταιγίδας που ξέσπασε, τη στιγμή που περιέπλεαν στην περιοχή.
Πληροφορίες για την περιοχή καθώς και για τους κατοίκους της παρέχει ο αρχαίος φιλόσοφος Δίων Χρυσόστομος (40-120), ο οποίος ταξιδεύοντας από τη Χίο ναυάγησε στις ακτές της Εύβοιας (περίπου 100). Ο ίδιος αναφέρει ότι δέχτηκε τη περιποίηση και τη φιλοξενία από κάτοικο της περιοχής. Αναφέρει ότι οι κάτοικοι της περιοχής ήταν πολύ φιλόξενοι, ενώ μάλιστα είχαν προσφέρει τη βοήθεια τους σε πολλούς ναυαγούς.
Πλέον το μόνο που υπάρχει για να θυμίζει τα Κοίλα Ευβοίας, είναι η παλιά ονομασία του χωριού Εκάλη Εύβοιας που έως το 1954 ονομαζόταν Κοίλωση και πιθανώς αποτελεί παραφθορά της ονομασίας της περιοχής των νοτιοανατολικών ακτών της Εύβοιας.
Πηγές
Ηρόδοτου Ιστορία ;
Ιστορία της Νήσου Εύβοιας ; Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ευβοίας
Πασίκυπρος των Σόλων
Ο  Πασίκυπρος ήταν βασιλιάς των αρχαίων Σόλων στην Κύπρο
Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου και στον πόλεμο των διαδόχων υποστήριξε τον Πτολεμαίο μαζί με τους βασιλιάδες της Πάφου, της Αμαθούντας και της Σαλαμίνας. Τα τέσσερα αυτά βασίλεια διεξήγαγαν πολεμικές επιχειρήσεις κατά των άλλων κυπριακών βασιλείων που τάχτηκαν με το πλευρό του Αντίγονου.
Αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς των αρχαίων Σόλων Κύπρου
Κατάλογος πόλεων του Μάλι
Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων του Μάλι. Εδώ αναφέρονται οι δεκαπέντε μεγαλύτερες πόλεις του Μάλι με τον πληθυσμό τους:
Μ  πολει
Φυτοπλαγκτόν
Ο όρος φυτοπλαγκτόν (ή φυτοπλαγκτό) προέρχεται από τις λέξεις «φυτό» και «πλαγκτός» που σημαίνει ταξιδευτής-περιπλανώμενος. Περιλαμβάνει όλους τους φωτοσυνθετικούς μικροοργανισμούς (τόσο προκαρυωτικούς - Κυανοβακτήρια- όσο και ευκαρυωτικούς) που είναι προσαρμοσμένοι να ζουν αιωρούμενοι σε επιφανειακά ύδατα λιμνών, ποταμών και ωκεανών.
Ως φυτοπλαγκτόν, ορίζονται οι μονοκύτταροι οργανισμοί διαφόρων διαστάσεων οι οποίοι φωτοσυνθέτουν.
Το φυτoπλαγκτόν έχει την τάση να κατανέμεται με ακανόνιστη, μωσαϊκού τύπου κατανομή. Η μωσαϊκή κατανομή μπορεί να προκληθεί από αβιοτικούς παράγοντες όπως στρόβιλοι, μέτωπα και δίνες ή από βιοτικούς όπως η βόσκηση, η κατακόρυφη μετανάστευση και το θαλάσσιο «χιόνι». Κύριες πλαγκτονικές μεγακοινότητες υπάρχουν στον Ειρηνικό ωκεανό και συνδέονται με τα κύρια συστήματα στροβίλων. Αν και μονοκύτταροι, οι οργανισμοί του φυτοπλαγκτού δεν είναι απαραίτητα απλοί οργανισμοί. Παρουσιάζουν ποικίλη μορφολογική και λειτουργική ποικιλότητα και ποικίλες στρατηγικές προσαρμογής. Θεωρείται ότι υπάρχουν περίπου 5000 είδη θαλάσσιου φυτοπλαγκτού, τα οποία προέρχονται από απομακρυσμένες φυλογενετικές ομάδες .thumb|250px|Στρόβιλοι των ωκεάνιων ρευμάτων Ουασίο και [[Κουροσίβο στην Ιαπωνία, που επηρεάζουν την κατανομή φυτοπλακτού, το οποίο συγκεντρώνεται στα όρια των στροβίλων]]
Ομάδες Φυτοπλαγκτού
Το φυτοπλαγκτόν κατηγοριοποιείται σύμφωνα με το μέγεθος των οργανισμών σε:
Οικολογία
Το φυτοπλαγκτόν συμμετέχει σε πολλές σημαντικές οικολογικές διεργασίες των υδάτινων οικοσυστημάτων και επηρεάζει τον άνθρωπο κατά ποικίλους τρόπους.
Πρωτογενής παραγωγικότητα
Η πρωτογενής παραγωγικότητα της θάλασσας προέρχεται κατά ποσοστό περίπου 95% από το φυτοπλαγκτόν ενώ (αυτό) πραγματοποιεί σχεδόν όλη τη φωτοσύνθεση στον ανοιχτό ωκεανό, είναι υπεύθυνο για το μισό της παγκόσμιας πρωτογενούς παραγωγής και παράγει το μισό οξυγόνο της ατμόσφαιρας. Παράγοντες που καθορίζουν την πρωτογενή παραγωγικότητα της θάλασσας είναι το φως, η περιεκτικότητα σε θρεπτικά και ένας σύνθετος παράγοντας που χαρακτηρίζεται ως υδρογραφία και περιλαμβάνει όλους τους παράγοντες που προκαλούν τη μετακίνηση των θαλάσσιων μαζών.
Τροφικά πλέγματα
Το φυτοπλαγκτόν αποτελεί τη βάση των θαλάσσιων τροφικών πλεγμάτων. Σύμφωνα με την έννοια του μικροβιακού βρόγχου, οι κυρίαρχοι φωτοσυνθέτοντες οργανισμοί είναι το νανοπλαγκτόν (Κοκκολιθοφόρα) και το πικοπλαγκτόν (Κυανοβακτήρια). Αυτοί καταναλώνονται από τα Βλεφαριδοφόρα πρωτόζωα και από τα ετερότροφα Νανομαστιγοφόρα τα οποία, στη συνέχεια, καταναλώνονται από το μεγαλύτερο ζωοπλαγκτόν. Τμήμα του οργανικού άνθρακα που δεσμεύεται από αυτούς τους μικροσκοπικούς οργανισμούς «διαρρέει» ως οργανική ύλη η οποία προσλαμβάνεται από το βακτηριοπλαγκτόν που με τη σειρά του καταναλώνεται από τα ετερότροφα Νανομαστιγοφόρα.
Συμβίωση με άλλους οργανισμούς
Ορισμένα Δινομαστιγωτά έχουν μη κινούμενα στάδια, τις ζωοξανθέλλες, οι οποίες ζουν συμβιωτικά στους ιστούς πολλών ασπόνδυλων όπως τα κοράλλια, θαλάσσιες ανεμώνες και γιγαντιαία Δίθυρα.
Βιοφωτισμός
Κάποια Δινομαστιγωτά, όπως η Noctiluca, εκπέμπουν έντονο βιοφωτισμό (bioluminescence) και, όταν βρίσκονται σε μεγάλες συγκεντρώσεις, φωτίζουν τα απόνερα των πλοίων και τα κύματα που σπάνε στην παραλία, ένα φαινόμενο που είναι πολύ εντυπωσιακό.
Ανθίσεις/παραγωγή τοξινών
Οι ανθίσεις του φυτοπλαγκτού είναι γεγονότα ραγδαίας πληθυσμιακής έκρηξης και συσσώρευσης πλαγκτονικής βιομάζας στα ρηχά νερά υδάτινων οικοσυστημάτων. Τα αίτια τους μπορεί να είναι φυσικά, όπως τα ρεύματα, η παλίρροια, ο άνεμος, θερμοκρασία και οι βροχοπτώσεις και ως εκ τούτου συχνά χαρακτηρίζονται από εποχικότητα και είναι σύντομα σε διάρκεια. Ειδικότερα, η κλιματική αλλαγή που οδηγεί σε αλλαγές στις θερμοκρασίες και το πρότυπο των βροχοπτώσεων φαίνεται από πειραματικά δεδομένα να έχει πολλαπλές επιδράσεις, οι οποίες εξαρτώνται από την δυναμική και την σύνθεση ειδών των πληθυσμών του φυτοπλαγκτού. Άλλες έρευνες υποστηρίζουν ότι ο μικρός ρυθμός ανακύκλωσης των υδάτων στις περιοχές των ανθίσεων επηρεάζει την σύνθεση των ειδών και τον ανταγωνισμό τους για φως και προβλέπουν πως η ποικιλότητα των ειδών σε αυτά τα ευτροφικά οικοσυστήματα θα είναι μικρή. Από την άλλη είναι αποδεδειγμένο ότι ανθρωπογενείς παράγοντες, όπως η ρίψη λιπασμάτων και απορρυπαντικών, συμβάλλουν στην εμφάνιση ανθίσεων καθώς προκαλούν τον κορεσμό των υδάτων σε φώσφορο και νιτρικά ιόντα. thumb|right|350px|Άνθιση φυτοπλαγκτού στη Βαλτική
Οι πληθυσμιακές αυτές εκρήξεις, συχνά αποκαλούμενες και επιπολασμοί, προκύπτουν συχνότερα από Κυανοβακτήρια και Δινομαστιγωτά και περιγράφονται ως “πράσινες ανθίσεις” και “ερυθρές παλίρροιες” αντίστοιχα. Μερικά από τα κοινά γένη Κυανοβακτηρίων που συγκροτούν τις ανθίσεις είναι τα Trichodesimium και Microcystis, ενώ τα γένη των Δινομαστιγωτών Alexandrium και Karenia προκαλούν ανθίσεις οι οποίες μάλιστα παρουσιάζουν τοξικότητα, λόγω των μπρεβοτοξινών, σιγκουατοξινών και σαξιτοξινών που παράγουν οι οργανισμοί αυτοί. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με παλαιότερες έρευνες ανθίσεις του δινομαστιγωτού Dinophysis έχουν εντοπιστεί σε ελληνικά παράκτια ύδατα, όπως ο Θερμαικός κόλπος, ενώ στις λίμνες Λυσιμάχια και Τριχωνίδα έχει εντοπιστεί το σπάνιο είδος Aphanizomenon ovalisporum. Βέβαια, είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η τοξικότητα των ανθίσεων φυτοπλαγκτού είναι μια συνάρτηση με πολλαπλά μεταβαλλόμενες παραμέτρους και, ως εκ τούτου, ένα είδος τοξικό σε κάποιο υδάτινο οικοσύστημα μπορεί να είναι φυσιολογικό σε κάποιο άλλο και οι λόγοι για το γεγονός αυτό δεν είναι ξεκάθαροι, πιθανόν να αφορούν το μικροπεριβάλλον ανάπτυξης και τις αλληλεπιδράσεις με άλλα είδη.
Η οικολογική σημασία των ανθίσεων φυτοπλαγκτού είναι μεγάλη, κυρίως για τον αντίκτυπο που έχει στα οικοσυστήματα και στον άνθρωπο. Η συσσωρευμένη βιομάζα και ακόμη περισσότερο η τοξικότητα της επηρεάζει ψάρια, θαλάσσια θηλαστικά και θαλάσσιες χελώνες, επηρεάζοντας την διατροφή τους και συχνά επιβραδύνοντας την ανάπτυξη τους και αυξάνοντας την θνησιμότητα τους, λόγω έκθεσης στις νευροτοξίνες που παράγονται ή λόγω της ανοξίας των υδάτων που προκύπτει.
Το παράδοξο του φυτοπλαγκτού
Ιδιαίτερο γνώρισμα της φυτοπλαγκτονικής κοινότητας είναι το “παράδοξο του πλαγκτού”, όπου ένας σημαντικός αριθμός ειδών (>30) συνυπάρχει σε ένα μικρό όγκο νερού (<1). Το θέμα αυτό αντιβαίνει την “αρχή της ανταγωνιστικής εξαίρεσης” των ειδών. Η κύρια απάντηση στη διατήρηση υψηλής ποικιλότητας βρίσκεται στο γεγονός ότι οι συνθήκες στην “κατοικία” του πλαγκτού δεν είναι ούτε σταθερές ούτε ιδανικές για ένα είδος. Τα πλεονεκτήματα που αποκτούνται από τον ανταγωνισμό μεταβάλλονται γρήγορα από το ένα είδος στο άλλο, προτού το πιο ανταγωνιστικό έχει την ευκαιρία να αντικαταστήσει το προηγούμενο από αυτό.
Παράγοντες αύξησης και εποχική διαδοχή
Οι κύριοι παράγοντες αύξησης του φυτοπλαγκτού είναι το φως, η θερμοκρασία, η ανάμειξη της στήλης, τα θρεπτικά (νιτρικά και φωσφορικά άλατα), ενώ παράγοντες απωλειών είναι ο ανταγωνισμός, η βόσκηση, η θήρευση, ο παρασιτισμός και η αλληλοπάθεια. Μεταβολές στη σύνθεση και αφθονία του φυτοπλαγκτού παρατηρούνται στο χώρο και χρόνο ενώ η κατανομή του κάθε είδους του φυτοπλαγκτού ποικίλει και με το βάθος. Η εποχιακή μεταβολή της σύνθεσης των ειδών του φυτοπλαγκτού χαρακτηρίζεται ως εποχική διαδοχή. Κατά την εποχική διαδοχή, ένα ή περισσότερα είδη Διατόμων, Δινομαστιγωτών ή Κοκκολιθοφόρων επικρατούν στο φυτοπλαγκτό για μια μικρότερη ή μεγαλύτερη περίοδο, και στη συνέχεια αντικαθίστανται από ένα άλλο σύνολο ειδών. Το πρότυπο αυτό επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Η διαδοχή αυτή διαφέρει από την τυπική οικολογική διαδοχή των χερσαίων οικοσυστημάτων κατά την οποία διάφορες συγκεντρώσεις φυτών αντικαθιστούν η μια την άλλη μέχρι να αναπτυχθεί τελικά μια “καταληκτική”, όπως ονομάζεται βιοκοινωνία, η οποία διατηρείται στο χρόνο. Οι λόγοι στους οποίους οφείλεται αυτή η διαδοχή περιλαμβάνουν μεταβολές στη θερμοκρασία, του επιπέδου των θρεπτικών και βιολογική ρύθμιση του νερού.
Επίδραση περιβαλλοντικών συνθηκών στο φυτοπλαγκτόν
Οι κλιματικές συνθήκες του πλανήτη επηρεάζουν τις κοινωνίες του φυτοπλαγκτού, ενώ ταυτόχρονα το φυτοπλαγκτόν εδώ και εκατομμύρια χρόνια συμβάλλει στους βιογεωχημικούς κύκλους βιογεωχημικούς κύκλους της γης. Η αμφίδρομη αυτή σχέση φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια διαταράσσεται λόγω των έντονων κλιματικών αλλαγών, όπως το αυξημένο CO2 της ατμόσφαιρας και η τρύπα του όζοντος. Η αύξηση του ατμοσφαιρικού CO2 έχει αντίκτυπο στα θαλάσσια ύδατα, αυξάνοντας τη συγκέντρωση του διαλυτού στο νερό CO2. Το γεγονός αυτό μπορεί να επηρεάσει την δέσμευση άνθρακα από διάφορα φυτοπλαγκτονικά είδη, ενώ σε επίπεδο οικοσυστήματος μπορεί να επηρεάσει την σύνθεση και κατανομή πληθυσμών φυτοπλαγκτού, ευνοώντας συγκεκριμένα είδη. Μια από τις άμεσες συνέπειες της αυξημένης συγκέντρωσης διαλυτού CO2 είναι και η μείωση του pH των υδάτων, γεγονός που φαίνεται με τη σειρά του να επηρεάζει την ανάπτυξη του φυτοπλαγκτού. Το ιδανικό pH ανάπτυξης σε εργαστηριακές συνθήκες είναι στο εύρος 6.3 και 10 και ακόμη και ελάχιστες αλλαγές στο pH φαίνεται να είναι κρίσιμες για κάποια είδη ενώ για άλλα όχι. Τέλος, μια ακόμη περιβαλλοντική αλλαγή, η αύξηση της ακτινοβολίας UV που φτάνει στη γη από τον ήλιο λόγω της τρύπας του όζοντος στη στρατόσφαιρα, έχει αποδειχθεί πειραματικά να αναστέλλει την φωτοσύνθεση του φυτοπλαγκτού.
Εφαρμογές και χρήσεις από τον άνθρωπο
Το φυτοπλαγκτόν, όπως και τα φύκη γενικότερα, χρησιμοποιείται ευρέως από τον άνθρωπο σε ποικίλες εφαρμογές, όπως στη διατροφή, στην παραγωγή φαρμακευτικών ουσιών και ως περιβαλλοντικοί και παλαιοντολογικοί δείκτες. Κλασσικό παράδειγμα χρήσης του φυτοπλαγκτού ως διατροφικό συμπλήρωμα αποτελεί το Κυανοβακτήριο Spirulina (Arthrospira) Σπιρουλίνα, το οποίο παράγει υψηλές ποσότητες β-καροτίνης, βιταμινών Β και μη κορεσμένων λιπαρών οξέων και, ως εκ τούτου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως συμπλήρωμα διατροφής σε υποσιτιζόμενους πληθυσμούς. Άλλα είδη φυτοπλαγκτού που καλλιεργούνται με σκοπό την μαζική παραγωγή ουσιών ως συμπληρώματα διατροφής είναι το Χλωροφύκος Dunalliela, το Διάτομο Phaetodactylum tricornutum και το μαστιγοφόρο Χλωροφύκος Haematococcus.
Διάφοροι τύποι πλαγκτονικών φυκών αποτελούν πηγές ουσιών με πιθανές αντιμικροβιακές και αντικαρκινικές ιδιότητες, καθώς και άλλες φαρμακευτικές ενώσεις. Η ταυτοποίηση και ο έλεγχος των θεραπευτικών ιδιοτήτων των ουσιών αυτών γίνεται πρώτα πειραματικά, με δοκιμές σε καλλιέργειες ζωικών κυττάρων και πολλές τέτοιες μελέτες έχουν δείξει ότι τα σουλφολιπίδια και άλλες ενώσεις ορισμένων Κυανοβακτηρίων έχουν δραστικότητα έναντι του ιού του έρπητα, του ιού της πνευμονίας καθώς και του HIV. Σύμφωνα με άλλες έρευνες, τα Κυανοβακτήρια Tolypothrix και Scytonema παράγουν την τολυτοξίνη, η οποία φαίνεται να έχει αντιμυκητιακές ιδιότητες, ενώ τα αουλιρίδια B και C που παράγονται από το είδος Lyngbya majuscule έχουν δραστικότητα έναντι του ανθρώπινου καρκίνου του πνεύμονα και του νευροβλαστώματος ποντικών.
Η χρήση πολλών φυτοπλαγκτονικών ειδών ως παλαιοντολογικοί δείκτες βασίζεται στο γεγονός ότι με το πέρας του βιολογικού τους κύκλου πολλά υπολείμματα τους ανθεκτικά στην αποικοδόμηση εναποτίθενται σε ιζήματα ωκεανών ή λιμνών, οπότε σταδιακά στοιβάζονται κατά στρώσεις. Τέτοια υπολείμματα είναι τα τοιχώματα Χρυσοφυκών και Διατόμων, οι ενασβεστωμένες φολίδες κοκκολιθοφόρων, οι πυριοτιωμένοι σκελετοί πυριτιομαστιγωτών και οι κύστεις των Δινομαστιγωτών. Η μελέτη τους δίνει χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τις οικολογικές συνθήκες και τις περιβαλλοντικές μεταβολές του παρελθόντος, ενώ χρησιμοποιούνται και στην χρονολόγηση απολιθωμάτων άλλων ειδών.
Πρόσφατα, τα φύκη έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούνται ως βιοκαύσιμα και μπορούν δυνητικά να αποτελέσουν μια αειφόρο πηγή ενέργειας, μια ιδιότητα που αναφέρεται και σε πολλά είδη φυτοπλαγκτού. Η παραγωγή βιοκαυσίμων μπορεί να γίνει με ζύμωση της βιομάζας, με εκχύλιση των λιπιδίων τους ή με συστήματα παραγωγής υδρογόνου. Τα πλούσια σε κυτταρίνη κυτταρικά τοιχώματα πολλών Χλωροφυκών και η απουσία λιγνίνης λιγνίνη και μεγάλων πολυμερών από αυτά καθιστά δυνατή τη ζύμωση των υδατανθράκων προς αλκοόλη, με ευκολότερο τρόπο από τα ανώτερα φυτά. Από την άλλη, τα αποταμιευτικά λιπίδια των Διατόμων μπορούν να απομονωθούν σε μεγάλες ποσότητες από βιομηχανικής κλίμακας βιοαντιδραστήρες όπου καλλιεργούνται. Ένα κοινό Χλωροφύκος του γλυκού νερού, το Botryococcus braunii παράγει επίσης μεγάλα ποσά λιπιδίων, τα οποία εκκρίνονται από τα κύτταρα στους μεσοκυττάριους χώρους της αποικίας, καθώς και υδρογονάνθρακες. Τέλος, τα λιγότερο ανεπτυγμένα συστήματα παραγωγής υδρογόνου έχουν πολλά υποσχόμενες εφαρμογές, όπως αυτή της καύσης στις μηχανές των αυτοκινήτων. Η καύση αυτή έχει ως παραπροϊόν μόνο το νερό, ενώ τα αποθέματα υδρογόνου με τη σειρά τους απαιτούν την ηλεκτρόλυση ύδατος. Πολλά Χλωροφύκη και Κυανοβακτήρια παράγουν αέριο υδρογόνο χρησιμοποιώντας την ηλιακή ενέργεια, αλλά το ζωτικό σημείο της ικανότητας αυτής είναι η ύπαρξη των υδρογενασών, ενζύμων που εμπλέκονται στο φωτοσυνθετικό σύστημα μεταφοράς ηλεκτρονίων. Η υδρογενάση, ωστόσο, είναι ευαίσθητη στο οξυγόνο, γεγονός που αποτελεί εμπόδιο στις εφαρμογές για παραγωγή υδρογόνου και για το λόγο αυτό γίνονται έρευνες μέσω της γενετικής μηχανικής με σκοπό την μεταβολή της ενζυμικής δομής των υδρογενασών ώστε μειωθεί η ευαισθησία τους στο οξυγόνο.
Μέθοδοι μελέτης του φυτοπλαγκτού
Η κλασσική μέθοδος για την μελέτη του φυτοπλαγκτού είναι η χρήση μικροσκοπίου. Συνήθως χρησιμοποιούνται οπτικά μικροσκόπια, σύνθετα, ανάστροφα, συνεστιακά και φθορισμού και έτσι γίνεται ταυτοποίηση των διαφορετικών ειδών ενός δείγματος, μέσω μορφολογικών χαρακτήρων και μετράται ο αριθμός των κυττάρων. Για την ταυτοποίηση των ειδών μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο φυσικός φθορισμός των φωτοσυνθετικών χρωστικών των κυττάρων που φαίνεται με τη χρήση κατάλληλων φίλτρων στο μικροσκόπιο ή εναλλακτικά μπορεί να γίνει μονιμοποίηση και χρώση των κυττάρων με φθορίζουσες χρωστικές ώστε να αναγνωριστούν είδη όμοια μορφολογικά.
Η μελέτη του φυτοπλαγκτού τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει ευκολότερη, πιο αποδοτική και ακριβής χάρη σε μοριακές μεθόδους, οι οποίες βρίσκουν εφαρμογή μεταξύ άλλων και στην ταυτοποίηση στελεχών και φυλογενετικών σχέσεων. Μερικές από τις πολύ διαδεδομένες τεχνικές είναι οι: RFLP, RAPD, AFLP, DGGE, SSCP, ηλεκτροφόρηση αλλοενζύμων και χρήση μικροδορυφορικών δεικτών. Ακόμη, νέες τεχνικές με μικρότερη ως τώρα εφαρμογή στην έρευνα του φυτοπλαγκτού, αλλά με μεγάλη χρησιμότητα είναι οι: Real-time PCR, μικροσυστοιχίες, SNPs και single-cell PCR καθώς και πολλές άλλες.
Μόλις την τελευταία δεκαετία, οι εφαρμογές της γονιδιωματικής αλληλούχισης και της μεταγονιδιωματικής έχουν διευρύνει τις γνώσεις των επιστημόνων σχετικά με την οικολογία και την εξέλιξη του φυτοπλαγκτού. Μέχρι σήμερα, έχουν αλληλουχηθεί γονιδιώματα Κυανοβακτηρίων, με μέγεθος 1,8-9 Mbp, καθώς και ευκαρυωτικά γονιδιώματα φυτοπλαγκτού με μεγαλύτερα μεγέθη 12-57 Mbp. Διάφορες ερευνητικές εργασίες που χρησιμοποίησαν την ολική γονιδιωματική προσέγγιση, ανέδειξαν σημαντικές πληροφορίες σχετικά με την εξέλιξη του θαλάσσιου φυτοπλαγκτού, τις αποκρίσεις σε περιβαλλοντικό στρες και την ικανότητα για δημιουργία αποικιών με κυτταρική διαφοροποίηση. Επιπλέον, οι μοριακές αυτές προσεγγίσεις έχουν δώσει σημαντικά στοιχεία σχετικά με εμπορικά είδη φυτοπλαγκτού που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία φαρμάκων και καλλυντικών, καθώς και είδη που χρησιμοποιούνται στην εκτίμηση της ποιότητας των υδάτων.
Μια άλλη σημαντική πτυχή της έρευνας στο φυτοπλαγκτόν αφορά τα επιβλαβή τοξικά είδη, η ανίχνευση των οποίων βασίζεται από παλιά σε συμβατικές μεθόδους μικροσκοπίας και χημικές αναλύσεις προσδιορισμού των τοξινών. Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιούνται ευρέως μοριακές μέθοδοι για την ανίχνευση τοξικών ειδών σε πληθυσμούς φυτοπλαγκτού, όπως είναι η Real-time PCR και οι μικροσυστοιχίες, ενώ μεγάλη είναι η χρησιμότητα των διαδικτυακών βάσεων δεδομένων, όπως η Genebank, στις οποίες καταγράφονται γονιδιώματα τοξικών οργανισμών από αλληλούχιση, διευκολύνοντας έτσι την διαδικασία ταυτοποίησης τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλαγκτολογία Κατηγορία:Ωκεανογραφία Κατηγορία:Υδρόβια Οικολογία
Κάρελ Ντουγιαρντίν
Ο Κάρελ Ντουγιαρντίν (Karel Dujardin, 27 Σεπτεμβρίου 1626 – 20 Νοεμβρίου 1678) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Εποχής. Παρ' όλο που δημιούργησε μερικά πορτρέτα και μερικούς πίνακες με ιστορικά και θρησκευτικά θέματα, το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας του είναι μικρές ιταλικές σκηνές τοπίου με ζώα και αγρότες και άλλες ρωπογραφίες. Ο Ντουγιαρντίν πέρασε δύο παρατεταμένες περιόδους, στην αρχή και στο τέλος της σταδιοδρομίας του, στην Ιταλία, και οι περισσότεροι από τους πίνακες και τα χαρακτικά με τοπία έχουν ιταλικό ή ιταλικού ύφους σκηνικό.
Βιογραφία
Ο Ντουγιαρντίν ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαρακτής, γεννημένος στο Άμστερνταμ το 1626. Χαρακτηριστικό των τοπίων του είναι τα ζώα αγροκτήματος στη σκιά ενός δέντρου (1656, Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο). Πέθανε στη Βενετία το 1678.
Αφού υποτίθεται ότι εκπαιδεύτηκε με τον Νικολάες Μπέρχεμ, ο νεαρός Ντουγιαρντίν πήγε στην Ιταλία και εντάχθηκε στην ομάδα ζωγράφων Bentvueghels στη Ρώμη, μεταξύ των οποίων ήταν γνωστός ως "Barba di Becco" ή Bokkebaart, ("τραγογένης"). Εδώ δημιούργησε τις πρώτες του καλλιτεχνικές επιτυχίες.
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ενώ βρισκόταν στη Λυών στη Γαλλία, δημιούργησε σημαντικά χρέη και νυμφεύτηκε την (μεγαλύτερη σε ηλικία) σπιτονοικοκυρά του για να απαλλαγεί από αυτά. Πήγε μαζί της στο Άμστερνταμ, όπου οι πίνακές του εκτιμήθηκαν πολύ. Το 1675, επέστρεψε στη Ρώμη, μετά από πρόσκληση του φίλου του Γιόαν Ράινστ (Joan Reynst) και υποδέχτηκε τους παλιούς φίλους και θαυμαστές του. Ο Ράινστ και ο Ντουγιαρντίν πήγαν σε Grand Tour σε άλλες ιταλικές πόλεις, αλλά όταν ο Ράινστ επέστρεψε στο Άμστερνταμ, ο Ντουγιαρντίν παρέμεινε στην Ιταλία και του έδωσε ένα μήνυμα για τη σύζυγό του ότι θα ακολουθήσει σύντομα. αριστερά|μικρογραφία| Κάρελ Ντουγιαρντίν [[Κομέντια ντελ άρτε|Commedia dell'Arte, με ημερομηνία 1657 (Λούβρο)]] Ταξίδεψε στη Βενετία αλλά πέθανε εκεί απροσδόκητα το 1678. Σύμφωνα με τον Ράινστ είχε πει: "γιατί πρέπει να βιάζομαι να επιστρέψω; Είμαι εκεί που θέλω να είμαι ". Σύμφωνα με τον φίλο του Γιοχάννες Χλάουμπερ (Johannes Glauber), τον οποίο είχε γνωρίσει προηγουμένως στη Ρώμη, ζωγράφιζε για λογαριασμό ενός Ολλανδού εμπόρου στη Βενετία όταν ξαφνικά ασθένησε. Αν και φαινόταν να αναρρώνει, το στομάχι του ήταν πρησμένο και, τελικά, πέθανε. Αν και ήταν μέλος της Ολλανδικής Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας, τάφηκε με καθολικό τρόπο και μεταφέρθηκε στον τάφο του από τους φίλους του Χόβερτ φαν ντερ Λέουβ (Govert van der Leeuw) και Χλάουμπερ.
Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Γιάκομπ II, γιος του Γιάκομπ φαν ντερ Ντο (Jacob van der Do), ο Μαρτίνους Λέκμαν (Martinus Laeckman) και ο Έρικ φαν ντεν Βέιρελτ (Erick van den Weerelt).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Μοναδιαίο τετράγωνο
. Συχνά, το μοναδιαίο τετράγωνο αναφέρεται συγκεκριμένα στο τετράγωνο στο καρτεσιανό επίπεδο με γωνίες στα τέσσερα σημεία
(0, 0
),
(1, 0)
,
(1, 1)
και
(0, 1)
.
Καρτεσιανές συντεταγμένες
Σε ένα καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων με συντεταγμένες
0
έως το
1
.
Δηλαδή, το μοναδιαίο τετράγωνο είναι το καρτεσιανό γινόμενο
, όπου
[Α,Β]
το κλειστό διάστημα από το
Μιγαδικές συντεταγμένες
Το μοναδιαίο τετράγωνο μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως ένα υποσύνολο του μιγαδικού επιπέδου, δηλαδή του τοπολογικού χώρου που σχηματίζεται από τους μιγαδικούς αριθμούς. Σε αυτήν την άποψη, οι τέσσερις γωνίες του μοναδιαίου τετραγώνου βρίσκονται στους τέσσερις μιγαδικούς αριθμούς
Υπουργείο Εσωτερικών Υποθέσεων (Σερβία)
Οι κύριες αρμοδιότητές του περιλαμβάνουν την πρόληψη του εγκλήματος, τη σύλληψη υπόδικων, έρευνες, τον έλεγχο των τελωνείων και των συνόρων, την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, την καταπολέμηση της διαφθοράς, την καταπολέμηση των ναρκωτικών και αρωγή σε περιπτώσεις καταστροφών. Το Υπουργείο είναι επίσης υπεύθυνο για την έκδοση διαβατηρίων και την εξακρίβωση στοιχείων σε πολίτες.
Μοναδιαίο τετράγωνο
Μιγαδικές συντεταγμένες
0
Υπουργείο Εσωτερικών Υποθέσεων (Σερβία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Σερβίας Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας στη Σερβία
Μοναδιαίο τετράγωνο
Μιγαδικές συντεταγμένες
,
1
, i και
1 + i
.
Το πρόβλημα της ρητής απόστασης
Δεν είναι γνωστό εάν οποιοδήποτε σημείο του επιπέδου είναι μια ρητή απόσταση και από τις τέσσερις κορυφές του μοναδιαίου τετραγώνου.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικά
Χάμιλτον (Οντάριο)
Το Χάμιλτον (αγγλικά: Hamilton) είναι μια πόλη και λιμένας στο Οντάριο, την πολυπληθέστερη επαρχία του Καναδά. Είναι μια εκβιομηχανισμένη πόλη στο Χρυσό Πέταλο στο δυτικό άκρο της Λίμνης Οντάριο. Έχει πληθυσμό 536.917 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Η μητροπολιτική απογραφική περιοχή του Χάμιλτον περιλαμβάνει το Μπέρλινγκτον και το Γκρίμσμπι, έχοντας πληθυσμό 747.545 κατοίκων. Βρίσκεται 58 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Τορόντο, με το οποίο σχηματίζει την Ευρύτερη Περιοχή Τορόντο και Χάμιλτον.
Τα σημερινά σύνορα του Χάμιλτον ισχύουν από την 1η Ιανουαρίου 2001, μετά την συνένωση της αρχικής πόλης με άλλους δήμους του Περιφερειακού Δήμου του Χάμιλτον-Γουέντγουερθ. Οι κάτοικοι της πόλης είναι γνωστοί ως Χαμιλτονιανοί. Από το 1981 και μετά, η μητροπολιτική περιοχή της πόλης χαρακτηρίζεται ως ένατη μεγαλύτερη του Καναδά και ως η τρίτη μεγαλύτερη του Οντάριο.
Στο Χάμιλτον βρίσκονται οι Βασιλικοί Βοτανικοί Κήποι, το Μουσείο Κληρονομιάς των Πολεμικών Αεροσκαφών του Καναδά, το Μονοπάτι Μπρους, το Πανεπιστήμιο ΜακΜάστερ, το Πανεπιστημιακό Κολλέγιο Ριντίμερ και το Κολλέγιο Μόχοκ. Οι Κατατάξεις Ανώτερης Εκπαίδευσης των Τάιμς κατατάσσουν το πανεπιστήμιο ΜακΜάστερ ως το 4ο καλύτερο του Καναδά και ως το 77ο μεγαλύτερο του κόσμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
252 Κλημεντίνη
Η Κλημεντίνη (Clementina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,1. Ανακαλύφθηκε το 1885 από τον Γάλλο αστρονόμο Ανρί Ζοζέφ Αναστάζ Περοτέν, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε πιθανώς το όνομά της από το όνομα της πρώτης γάτας του Περροτέν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κλημεντίνης εκτιμάται σε 69 χλμ. Ο φασματικός της τύπος και το άλβεδό της είναι άγνωστα. Δεν είναι επίσης γνωστό αν και με ποια περίόδο περιστρέφεται η Κλημεντίνη γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κλημεντινη
Διαμερίσματα της Μαρτινίκα
Η Μαρτινίκα διαιρείται σε τέσσερα διαμερίσματα (arrondissements, ενικός arrondissement), τα οποία υποδιαιρούνται σε 34 κοινότητες και σε 45 καντόνια.
Τα διαμερίσματα:
Μουσείο Ροντέν
Το μουσείο Ροντέν (Musée Rodin) βρίσκεται στο Παρίσι και αποτελεί μουσείο αφιερωμένο στο έργο του Γάλλου γλύπτη Ωγκύστ Ροντέν.
Το κτίριο που στεγάζει σήμερα το μουσείο στέγαζε προηγουμένως το ξενοδοχείο Biron στο οποίο διέμενε ο Ροντέν από το 1908 μέχρι τον θάνατό του. Το 1912, το γαλλικό κράτος σχεδίαζε την κατεδάφιση του ξενοδοχείου αλλά ο Ροντέν έπεισε τις αρχές να διατηρηθεί το κτήριο και να μετατραπεί αργότερα σε μουσείο όπου θα εκτίθενται τα έργα του, με αντάλλαγμα την παραχώρηση εκ μέρους του όλων των έργων του στη γαλλική κυβέρνηση.
Λειτούργησε για πρώτη φορά το 1919. Στα εκθέματά του συμπεριλαμβάνονται και έργα άλλων καλλιτεχνών, όπως του Βίνσεντ βαν Γκογκ, που είχαν παραχωρηθεί στον Ροντέν. Επιπλέον, μία αίθουσα είναι αφιερωμένη σε έργα της γλύπτριας Καμίλ Κλοντέλ, συνεργάτιδας και συντρόφου του Ροντέν.
Αντίστοιχο μουσείο αφιερωμένο στον Ροντέν βρίσκεται στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, στο οποίο εκτίθεται η μεγαλύτερη συλλογή έργων του εκτός Παρισιού. Αποτελεί δωρεά του Jules Mastbaum (1872–1926), ο οποίος ξεκίνησε από το 1923 να συλλέγει έργα του Ροντέν με στόχο την ίδρυση ενός μουσείου ως προσφορά στην αμερικανική πόλη. Για την κατασκευή του εργάστηκαν οι Γάλλοι αρχιτέκτονες Πολ Κρε (Paul Cret) και Ζακ Γκρεμπέρ (Jacques Gréber), ενώ εγκαινιάστηκε στις 29 Νοεμβρίου 1929.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στη Γαλλία Κατηγορία:Γλυπτά στη Γαλλία
Μάχη της Σπλάντζας
μικρογραφία|[[Σουλιώτες|Σουλιώτης με την ενδυμασία του τόπου του.]] Η Μάχη της Σπλάντζας (ή μάχη της Σπλάτζας) ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 1821 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες. Έγινε στις 4 Ιουλίου 1822 στο λιμάνι του Φαναρίου στο Σούλι. Διεξήχθη μεταξύ ελληνικών στρατευμάτων υπό τους Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και Ιωάννη Ραζηκότσικα και τουρκικών υπό τον Κεχαγιάμπεη. Κόστισε τη ζωή του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, καθώς και εκείνη του αρχηγού των Οθωμανών. Έληξε με υποχώρηση και των δυο στρατευμάτων, αλλά μπορεί να θεωρηθεί νίκη των Τούρκων, αφού ο σκοπός τους -η ανακοπή της πορείας των Ελλήνων- επιτεύχθηκε.