cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σλοβακία
Περίοδος Λα Τεν
Γύρω στο 500 π.Χ. περίπου, στο έδαφος της σύγχρονης Σλοβακίας εγκαταστάθηκαν οι Κέλτες, οι οποίοι έχτισαν ισχυρά οπίντα στους χώρους της σύγχρονης Μπρατισλάβα και του Ντεβίν. Τα Μπιατέκ, ασημένια νομίσματα με επιγραφές στο λατινικό αλφάβητο, αντιπροσωπεύουν την πρώτη γνωστή χρήση γραφής στη Σλοβακία. Στις βόρειες περιοχές, τα υπολείμματα του τοπικού πληθυσμού που προέρχονταν από τη Λουζατία, μαζί με την κελτική και αργότερα της δακική επιρροή, δημιούργησαν τον μοναδικό πολιτισμό Πούχοφ, με προηγμένα χειροτεχνήματα και σίδερο, πολλά οχυρά και οχυρωμένους οικισμούς κεντρικού τύπου με νομίσματα του τύπου «Βελκομπιστερέτσκι» (χωρίς επιγραφές, με άλογο στη μία πλευρά και με κεφαλή από την άλλη). Αυτή η κουλτούρα συνδέεται συχνά με την κελτική φυλή που αναφέρεται στις ρωμαϊκές πηγές ως Κοτίνι.
Ρωμαϊκή περίοδος
Από το 2 μ.Χ. η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, καθώς επεκτεινόταν, ίδρυσε και συντηρούσε μια σειρά από φυλάκια γύρω και ακριβώς βόρεια του Δούναβη, τα μεγαλύτερα από τα οποία ήταν το Καρνούντουμ (του οποίου τα απομεινάρια βρίσκονται στον κεντρικό δρόμο ανάμεσα στη Βιέννη και τη Μπρατισλάβα) και το Μπριγκέτιο (το σημερινό Σιόνι στα σύνορα Σλοβακίας-Ουγγαρίας). Τέτοιοι ρωμαϊκοί συνοριακοί οικισμοί χτίστηκαν στη σημερινή περιοχή του Ρούσοβτσε, που είναι σήμερα προάστιο της Μπρατισλάβας. Το στρατιωτικό οχυρό ήταν περιτριγυρισμένο από μη στρατιωτικό οικισμό (vicus) και πολλές αγροικίες (τύπου villa rustica). Το όνομα αυτού του οικισμού ήταν Γκερουλάτα. Το στρατιωτικό φρούριο ήταν έδρα μιας μονάδας επικουρικού ιππικού (ala quingenaria) περίπου 480 ιππέων, της Πρώτης Ίλης Κανανεφατών (Ala I Cannanefatum). Υπολείμματα ρωμαϊκών κτηρίων έχουν επίσης διατηρηθεί στο κάστρο Ντεβίν (σήμερα στο κέντρο της Μπρατισλάβας), στα προάστια της Ντούμπραβκα και Στούπαβα και στο λόφο του Κάστρου της Μπρατισλάβας.
Μεγάλες εισβολές από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα
Τον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ., οι Ούννοι άρχισαν να εγκαταλείπουν τις στέπες της Κεντρικής Ασίας. Το 377 μ.Χ. διέσχισαν το Δούναβη και κατέλαβαν την Πανονία, την οποία χρησιμοποίησαν για 75 χρόνια ως βάση για τις εισβολές τους στη Δυτική Ευρώπη. Ωστόσο ο θάνατος του Αττίλα το 453 προκάλεσε την εξαφάνιση των Ούννων. Το 568 μια Τουρκο-Μογγολική φυλετική συνομοσπονδία, οι Άβαροι, έκανε τη δική της εισβολή στην περιοχή του Μέσου Δούναβη. Οι Άβαροι κατέλαβαν τα πεδινά της πανονικής πεδιάδας και ίδρυσαν μια αυτοκρατορία που κυριαρχούσε στη λεκάνη των Καρπαθίων.
Το 623 ο σλαβικός πληθυσμός που ζούσε στα δυτικά τμήματα της Πανονίας αποχώρησε από την αυτοκρατορία τους μετά από επανάσταση με επικεφαλής τον Σάμο, έναν Φράγκο έμπορο. Μετά το 626 η ισχύς των Αβάρων άρχισε βαθμιαία να φθίνει, αλλά το κράτος τους συνέχισε να υπάρχει μέχρι το 804.
Σλαβικά κράτη
Οι σλαβικές φυλές εγκαταστάθηκαν στο έδαφος της σημερινής Σλοβακίας τον 5ο αιώνα. Η Δυτική Σλοβακία ήταν το κέντρο της αυτοκρατορίας του Σάμο τον 7ο αιώνα. Ένα σλαβικό κράτος γνωστό ως Πριγκιπάτο της Νίτρα γεννήθηκε τον 8ο αιώνα και ο ηγεμόνας Πρίμπινα ίδρυσε την πρώτη γνωστή χριστιανική εκκλησία στην επικράτεια της σημερινής Σλοβακίας το 828. Μαζί με τη γειτονική Μοραβία το πριγκιπάτο αποτέλεσε τον πυρήνα της Μεγάλης Αυτοκρατορίας της Μοραβίας από το 833. Η λαμπρότερη περίοδος της σλαβικής αυτοκρατορίας ξεκίνησε με την άφιξη των αγίων Κυρίλλου και Μεθόδιου το 863, κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του δούκα Ραστισλάβου, και την εδαφική επέκταση υπό τον δούκα Σβιάτοπουλκ Α΄.
Μεγάλη Μοραβία (830-πριν το 907)
thumb|left|upright= 0.7|Ένα άγαλμα του Αγίου Κυρίλλου και του Αγίου Μεθοδίου στη Ζίλινα. Το 863 εισήγαγαν τον Χριστιανισμό στη σημερινή Σλοβακία.
Η Μεγάλη Μοραβία ιδρύθηκε γύρω στο 830 όταν ο Μόιμιρ Α΄ ενοποίησε τις σλαβικές φυλές που εγκαταστάθηκαν βόρεια του Δούναβη και επέκτεινε τη μοραβική υπεροχή πάνω από αυτούς. Όταν ο Μόιμιρ Α΄ προσπάθησε να αποχωρήσει από την κυριαρχία του βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας το 846, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο Γερμανός τον καθαίρεσε και βοήθησε τον ανιψιό του Μόιμιρ Ραστισλάβο (846-870) για την απόκτηση του θρόνου. Ο νέος μονάρχης ακολούθησε ανεξάρτητη πολιτική: αφού σταμάτησε μια φραγκική επίθεση το 855, προσπάθησε επίσης να αποδυναμώσει την επιρροή των Φράγκων ιερέων που κήρυτταν στο κράτος του. Ο δούκας Ραστισλάβος ζήτησε από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ να στείλει διδασκάλους που θα ερμήνευαν τον Χριστιανισμό στη σλαβική γλώσσα.
Μετά από αίτημα του Ραστισλάβου, δύο αδέλφια, οι Βυζαντινοί αξιωματούχοι και ιεραπόστολοι άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος, ήρθαν το 863. Ο Κύριλλος ανέπτυξε το πρώτο σλαβικό αλφάβητο και μετέφρασε το Ευαγγέλιο στην παλαιά εκκλησιαστική σλαβική γλώσσα. Ο Ραστισλάβος ασχολήθηκε επίσης με την ασφάλεια και τη διοίκηση του κράτους του. Πολυάριθμα οχυρωμένα κάστρα που χτίστηκαν σε ολόκληρη τη χώρα χρονολογούνται από τη βασιλεία του και μερικά από αυτά (π.χ. το Ντοβίνα, που μερικές φορές ταυτίζεται με το κάστρο Ντεβίν) επίσης αναφέρονται από φραγκικά χρονικά ότι συνδέονται με τον Ραστισλάβο. thumb|upright= 0.8|alt=The papal letter "Industriae Tuae"|Scire vos volumus, επιστολή γραμμένη το 879 από τον πάπα Ιωάννη Η΄ στον Σβιάτοπολυκ Α΄
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ραστισλάβου το πριγκιπάτο της Νίτρα δόθηκε στον ανιψιό του Σβιάτοπουλκ ως δεσποτεία. Ο στασιαστής πρίγκιπας συμμάχησε με τους Φράγκους και ανέτρεψε τον θείο του το 870. Όπως και ο προκάτοχός του, ο Σβιάτοπουλκ Α΄ (871-894) ανέλαβε τον τίτλο του βασιλιά (rex). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του η Μεγάλη Μοραβική Αυτοκρατορία έφτασε στη μεγαλύτερη εδαφική έκτασή της. Αποτελούνταν όχι μόνο από τη σημερινή Μοραβία και τη Σλοβακία, αλλά και από τη σημερινή βόρεια και κεντρική Ουγγαρία, την Κάτω Αυστρία, τη Βοημία, τη Σιλεσία, τη Λουζατία, τη νότια Πολωνία και τη βόρεια Σερβία. Όλες αυτές οι περιοχές ανήκαν στην αυτοκρατορία. Τα ακριβή σύνορα του κράτους του εξακολουθούν να αμφισβητούνται από τους σημερινούς συγγραφείς. Ο Σβιάτοπουλκ αντιστάθηκε επίσης στις επιθέσεις των ημινομαδικών φυλών των Μαγυάρων και της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, παρόλο που μερικές φορές ήταν αυτός που προσέλαβε ως μισθοφόρους τους Μαγιάρους, όταν διεξήγε πόλεμο ενάντια στην Ανατολική Φραγκία.
Το 880 ο πάπας Ιωάννης Β΄ ίδρυσε ανεξάρτητη εκκλησιαστική επαρχία στη Μεγάλη Μοραβία με επικεφαλής αρχιεπίσκοπο τον Μεθόδιο. Επίσης ονόμασε τον Γερμανό κληρικό Βίχινγκ αρχιεπίσκοπο της Νίτρα.
Μετά το θάνατο του πρίγκιπα Σβιάτοπουλκ το 894, οι γιοι του Μόιμιρ Β΄ (894-906;) και Σβιάτοπουλκ Β΄ τον διαδέχθηκαν ως πρίγκιπας της Μεγάλης Μοραβίας και πρίγκιπας της Νίτρα αντίστοιχα. Ωστόσο, άρχισαν τις διαμάχες για την κυριαρχία σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Αποδυναμωμένη από την εσωτερική σύγκρουση καθώς και από τον συνεχή πόλεμο με την Ανατολική Φραγκία, η Μεγάλη Μοραβία έχασε το μεγαλύτερο μέρος των περιφερειακών της εδαφών. thumb|left|Βέβαια και αμφισβητούμενα σύνορα της Μεγάλης Μοραβίας υπό τον Σβιάτοπουλκ Α΄ (σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς)
Δεν είναι γνωστό τι συνέβη τόσο με τον Μόιμιρ Β΄ όσο και για τον Σβιάτοπουλκ Β΄ επειδή δεν αναφέρονται σε γραπτές πηγές μετά το 906. Σε τρεις μάχες (4-5 Ιουλίου και 9 Αυγούστου 907) κοντά στη Μπρατισλάβα, οι Μαγιάροι διέφυγαν τους βαυαρικούς στρατούς. Μερικοί ιστορικοί έθεσαν εκείνο το έτος ως την ημερομηνία της διάλυσης της Μεγάλης Μοραβικής Αυτοκρατορίας, λόγω της ουγγρικής κατάκτησης, ενώ άλλοι ιστορικοί τοποθετούν την ημερομηνία λίγο νωρίτερα (στο 902).
Η Μεγάλη Μοραβία άφησε πίσω της μια διαχρονική κληρονομιά στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Το γλαγολιτικό αλφάβητο και ο διάδοχός του, το κυριλλικό, διαδόθηκε σε άλλες σλαβικές χώρες, χαράσσοντας μια νέα πορεία στην κοινωνικοπολιτισμική τους ανάπτυξη. Το διοικητικό σύστημα της Μεγάλης Μοραβίας μπορεί να έχει επηρεάσει την ανάπτυξη της διοίκησης του Βασιλείου της Ουγγαρίας.
Βασίλειο της Ουγγαρίας (1000–1918)
thumb|Στέφανος Α΄, βασιλιάς της Ουγγαρίας
Μετά την αποσύνθεση της Μεγάλης Μοραβικής Αυτοκρατορίας στις αρχές του 10ου αιώνα, οι Ούγγροι προσάρτησαν το έδαφος που περιλαμβάνει τη σύγχρονη Σλοβακία. Μετά την ήττα τους στον ποταμό Λεχ εγκατέλειψαν τους νομαδικούς τρόπους τους και εγκαταστάθηκαν στο κέντρο της κοιλάδας των Καρπαθίων, υιοθέτησαν τον Χριστιανισμό και άρχισαν να χτίζουν ένα νέο κράτος, το ουγγρικό βασίλειο.
Από τον 11ο αιώνα, όταν το έδαφος που κατοικούσε ο σλαβόφωνος πληθυσμός της λεκάνης του Δούναβη ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Ουγγαρίας, μέχρι το 1918, όταν κατέρρευσε η αυστροουγγρική αυτοκρατορία, το έδαφος της σύγχρονης Σλοβακίας αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος του ουγγρικού κράτους. Η εθνοτική σύνθεση έγινε πιο διαφοροποιημένη με την άφιξη των Καρπαθιανών Γερμανών τον 13ο αιώνα και των Εβραίων τον 14ο αιώνα.
Μια σημαντική μείωση του πληθυσμού προήλθε από την εισβολή των Μογγόλων το 1241 και τον επακόλουθο λοιμό. Ωστόσο, κατά τη μεσαιωνική εποχή η περιοχή της σημερινής Σλοβακίας χαρακτηρίστηκε από τη γερμανική και εβραϊκή μετανάστευση, τις εκρηκτικές πόλεις, την κατασκευή πολυάριθμων πετρόκτιστων κάστρων και την καλλιέργεια των τεχνών. Το 1465 ο βασιλιάς Ματθίας Κορβίνος ίδρυσε το τρίτο πανεπιστήμιο της Ουγγαρίας, στο Πρέσμπουργκ (σημερινή Μπρατισλάβα), αλλά έκλεισε το 1490 μετά το θάνατό του. Οι Χουσίτες εγκαταστάθηκαν επίσης στην περιοχή μετά τους Χουσιτικούς πολέμους.
thumb|left|Βασιλική Ουγγαρία, Πριγκιπάτο της Άνω Ουγγαρίας, Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας και τα οθωμανικά βιλαέτια γύρω στο 1683. Λόγω της επέκτασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας στην ουγγρική επικράτεια, η Μπρατισλάβα ορίστηκε ως η νέα πρωτεύουσα της Ουγγαρίας το 1536, βόρεια της παλιάς ουγγρικής πρωτεύουσας Μπούντα που έπεσε το 1541. Έγινε μέρος της Αυστριακής μοναρχίας των Αψβούργων, σηματοδοτώντας την αρχή μιας νέας εποχής. Το έδαφος που περιελάμβανε τη σύγχρονη Σλοβακία, τότε γνωστή ως Άνω Ουγγαρία, έγινε ο τόπος κατοικίας σχεδόν των δύο τρίτων της μαγυαρικής αριστοκρατίας που εγκατέλειπε τους Τούρκους. Εν μέρει χάρη στις παλιές οικογένειες των Χουσιτών και στους Σλοβάκους που μελετούσαν στο πλαίσιο του Μαρτίνου Λουθήρου η περιοχή γνώρισε τότε ανάπτυξη στον Προντεσταντισμό. Για μια σύντομη περίοδο του 17ου αιώνα, οι περισσότεροι Σλοβάκοι ήταν Λουθηρανοί. Απέτρεψαν τους Καθολικούς Αψβούργους και ζήτησαν προστασία από τη γειτονική Τρανσυλβανία, μια αντίπαλη συνέχιση του κράτους των Μαγυάρων που ασκούσε θρησκευτική ανοχή και είχε συνήθως οθωμανική υποστήριξη. Η Άνω Ουγγαρία, η σύγχρονη Σλοβακία, έγινε ο χώρος των συχνών συνοριακών πολέμων και των αλλαγών στα σύνορα, η οποία ήταν σε συνεχή κατάσταση στρατιωτικής επιφυλακής και έντονα οχυρωμένη από κάστρα και ακροπόλεις συχνά επανδρωμένες από γερμανικά και ιταλικά στρατεύματα στο πλευρό των Αψβούργων. Οι οθωμανικοί πόλεμοι, ο ανταγωνισμός μεταξύ Αυστρίας και Τρανσυλβανίας και οι συχνές εξεγέρσεις εναντίον της Μοναρχίας των Αψβούργων προκάλεσαν μεγάλη καταστροφή, ιδίως στις αγροτικές περιοχές. Στον Αυστροτουρκικό Πόλεμο (1663-1664), ένας τουρκικός στρατός με επικεφαλής τον Μεγάλο Βεζίρη κατέλυσε τη Σλοβακία. Ακόμα κι έτσι, οι Σλοβάκοι από το Πριγκιπάτο της Άνω Ουγγαρίας πολέμησαν μαζί με τους Τούρκους εναντίον των Αυστριακών στη μάχη της Βιέννης το 1683. Καθώς οι Τούρκοι αποχώρησαν από την Ουγγαρία στα τέλη του 17ου αιώνα, η σημασία της επικράτειας της σύγχρονης Σλοβακίας μειώθηκε, αν και το Πρέσμπουργκ διατήρησε το καθεστώς του ως πρωτεύουσας της Ουγγαρίας έως το 1848, όταν μεταφέρθηκε στην Μπούντα.
thumb|upright= 0.7|Σλοβακικό σώμα εθελοντών κατά τη διάρκεια της μάχης για ανεξαρτησία από το Βασίλειο της Ουγγαρίας Κατά την επανάσταση του 1848-49, οι Σλοβάκοι υποστήριξαν τον αυστριακό αυτοκράτορα, ελπίζοντας για ανεξαρτησία από το ουγγρικό τμήμα της διπλής μοναρχίας, αλλά απέτυχαν να επιτύχουν το στόχο τους. Στη συνέχεια, οι σχέσεις μεταξύ των εθνικοτήτων επιδεινώθηκαν (βλέπε Μαγυαροποίηση), με αποκορύφωμα την απόσχιση της Σλοβακίας από την Ουγγαρία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τσεχοσλοβακία (1918–1939)
thumb|left|Μνημείο για τον Τόμας Γκαρίγκ Μασαρύκ και τον Μίλαν Στεφανίκ - δύο βασικά πρόσωπα στην πρώιμη Τσεχοσλοβακία Το 1918, η Σλοβακία και οι περιφέρειες της Βοημίας, της Μοραβίας, της Τσεχικής Σιλεσίας και της Καρπάθιας Ρουθηνίας δημιούργησαν ένα κοινό κράτος, την Τσεχοσλοβακία, με επιβεβαιωμένα σύνορα από τη Συνθήκη του Αγίου Ζερμαίν και τη Συνθήκη του Τριανόν. Το 1919, κατά τη διάρκεια του χάους που ακολούθησε τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας, σχηματίστηκε η Τσεχοσλοβακία με πολλούς Γερμανούς και Ούγγρους μέσα στα νέα σύνορα. Ένας Σλοβάκος πατριώτης, ο Μίλαν Ραστισλάβ Στεφανίκ (1880-1919), ο οποίος βοήθησε στην οργάνωση τσεχοσλοβακικών συνταγμάτων κατά της Αυστρίας-Ουγγαρίας κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα. Στην ειρήνη μετά τον Παγκόσμιο Πόλεμο, η Τσεχοσλοβακία αναδείχθηκε σε κυρίαρχο ευρωπαϊκό κράτος. Τότε παρείχε αρκετά εκτεταμένα δικαιώματα στις μειονότητες της και παρέμεινε η μόνη δημοκρατία σε αυτό το τμήμα της Ευρώπης κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου.
Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, η δημοκρατική Τσεχοσλοβακία ήταν σύμμαχος με τη Γαλλία, αλλά και με τη Ρουμανία και τη Γιουγκοσλαβία (Μικρή Αντάντ). Ωστόσο, οι Συνθήκες του Λοκάρνο του 1925 άφησαν ανοιχτή την ασφάλεια στην Ανατολική Ευρώπη. Οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι απολάμβαναν μια περίοδο σχετικής ευημερίας. Υπήρξε πρόοδος όχι μόνο στην ανάπτυξη της οικονομίας της χώρας, αλλά και στις πολιτιστικές και εκπαιδευτικές ευκαιρίες. Οι Γερμανοί της μειοψηφίας αποδέχθηκαν το ρόλο τους στη νέα χώρα και οι σχέσεις με την Αυστρία ήταν καλές. Ωστόσο, η Μεγάλη Ύφεση προκάλεσε έντονη οικονομική ύφεση, ακολουθούμενη από πολιτική αναστάτωση και ανασφάλεια στην Ευρώπη.
Στη συνέχεια η Τσεχοσλοβακία δέχθηκε συνεχή πίεση από τις ρεβιζιονιστικές κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ουγγαρίας. Τελικά αυτό οδήγησε στη Συμφωνία του Μονάχου του Σεπτεμβρίου 1938, η οποία επέτρεψε στη Ναζιστική Γερμανία να αποσυνθέσει εν μέρει τη χώρα καταλαμβάνοντας τη λεγόμενη Σουντέτενλαντ, περιοχή με γερμανόφωνη πλειοψηφία. Το υπόλοιπο της Τσεχοσλοβακίας μετονομάστηκε σε Τσεχο-Σλοβακία και περιλάμβανε μεγαλύτερο βαθμό πολιτικής σλοβακικής αυτονομίας. Η νότια και ανατολική Σλοβακία, ωστόσο, αποκαταστάθηκε από την Ουγγαρία στο Πρώτο Βραβείο της Βιέννης του Νοεμβρίου 1938.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1939–1945)
thumb|Ο Αδόλφος Χίτλερ χαιρετίζει τον Γιόζεφ Τίσο, το 1941. Μετά τη Συμφωνία του Μονάχου και την Απονομή της Βιέννης, η Ναζιστική Γερμανία απειλούσε να προσαρτήσει μέρος της Σλοβακίας και να επιτρέψει στις υπόλοιπες περιοχές να χωριστούν από την Ουγγαρία ή την Πολωνία, εκτός αν δηλώσουν ανεξαρτησία. Έτσι, η Σλοβακία αποχώρησε από την Τσεχοσλοβακία το Μάρτιο του 1939 και συμμάχησε, όπως ζήτησε η Γερμανία, με τη συμμαχία του Χίτλερ. Η απόσχιση είχε δημιουργήσει το πρώτο σλοβακικό κράτος στην ιστορία. Η κυβέρνηση της Πρώτης Σλοβακικής Δημοκρατίας, υπό την ηγεσία του Γιόζεφ Τίσο και του Βόιτεχ Τούκα, επηρεάστηκε έντονα από τη Γερμανία και σταδιακά έγινε καθεστώς μαριονέτα από πολλές απόψεις.
Εν τω μεταξύ, η Τσεχοσλοβακική εξόριστη κυβέρνηση επιχείρησε να αναστρέψει τη συμφωνία του Μονάχου και την επακόλουθη γερμανική κατοχή της Τσεχοσλοβακίας και να επιστρέψει τη Δημοκρατία στα σύνορα του 1937. Η κυβέρνηση λειτούργησε από το Λονδίνο και τελικά θεωρήθηκε από τις χώρες που την αναγνώρισαν ως η νόμιμη κυβέρνηση για την Τσεχοσλοβακία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Το Τελευταίο Τραγούδι
Το Τελευταίο Τραγούδι (αγγλικά : The Last Song) είναι μια ρομαντική ταινία σε σκηνοθεσία Τζούλι αν Ρόμπινσον.
Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκολας Σπαρκς, το 15ο βιβλίο του, The Last Song , που σηματοδοτεί μια νέα στροφή στην καριέρα του Νίκολας Σπαρκς: όχι μόνο γιατί μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη την ίδια χρονιά με την έκδοσή του, αλλά και γιατί το σενάριο υπογράφει για πρώτη φορά ο ίδιος ο Σπαρκς.
Σλοβακία
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1939–1945)
thumb|left|Στρατεύματα του σλοβακικού αντιναζιστικού κινήματος αντίστασης το 1944. 75.000 Εβραίοι από τους 80.000 που παρέμειναν στη σλοβακική επικράτεια αφού η Ουγγαρία είχε καταλάβει τις νότιες περιοχές απελάθηκαν και μεταφέρθηκαν στα γερμανικά στρατόπεδα θανατώσεων. Χιλιάδες Εβραίοι, Τσιγγάνοι και άλλοι πολιτικά ανεπιθύμητοι άνθρωποι παρέμειναν στα σλοβακικά στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στο Σερέντ, Βίχνε και Νοβάκι. Το Tiso, μέσω της χορήγησης προεδρικών εξαιρέσεων, επέτρεψε να παραμείνουν ανάμεσα σε 1.000 και 4.000 άτομα ζωτικής σημασίας για την πολεμική οικονομία να αποφύγουν τις απελάσεις. Υπό την κυβέρνηση του Τίσο και την κατοχή της Ουγγαρίας, η συντριπτική πλειοψηφία του προϊσταμένου εβραϊκού πληθυσμού της Σλοβακίας (ανάμεσα στα 75.000 με 105.000 άτομα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχασαν τη ζωή τους στο κατεχόμενο έδαφος) δολοφονήθηκαν. Το σλοβακικό κράτος πλήρωσε 500 γερμανικά μάρκα για κάθε εκτοπισμένο Εβραίο για "επανεκπαίδευση και στέγαση" (παρόμοια πληρωμή με 30 γερμανικά μάρκα πραγματοποιήθηκε από την Κροατία).
Το Τελευταίο Τραγούδι
Πλοκή
Μετά το χωρισμό των γονιών της, η Βερόνικα «Ρόνι» Μίλερ (Μάιλι Σάιρους) απομακρύνθηκε ουσιαστικά από τον πατέρα της (Γκρεγκ Κινίαρ). Στα 17 της, η μητέρα της τη στέλνει να περάσει μαζί του το καλοκαίρι, σε μια μικρή και ήσυχη παραλιακή πόλη. Κι ενώ αρχικά αντιστέκεται στην επανασύνδεσή της με τον πατέρα της, τα γεγονότα θα αλλάξουν σιγά-σιγά τη στάση της… Ένα συναρπαστικό ταξίδι πατέρα και κόρης, που προσπαθούν να αναθερμάνουν τη σχέση τους, αλλά και μια συναισθηματική περιπέτεια ενός έφηβου κοριτσιού που γνωρίζει για πρώτη φορά τον έρωτα.
Μουσική
Γνωστά ονόματα του σύγχρονου μουσικού στερεώματος, διανθίζουν το soundtrack της ταινίας: One Republic, VHS or Beta, Eskimo Joe, The Paper Raincoat, Ra Ra Riot, Jose Gonzales, Iron & Wine, Alpha Rev, Edwin McCain, Allstar Weekend, Valora, The Ravonettes και Aaron Zigman. Και, φυσικά, η Μάιλι Σάιρους συνεισφέρει δύο πρωτότυπα τραγούδια: “ When I Look At You ” και “ I Hope You Find It ”. Το “When I Look At You”, που δίνει το μουσικό στίγμα του έργου, αρχικά προοριζόταν για το επόμενο προσωπικό άλμπουμ της Μάιλι. «''Στην πορεία των γυρισμάτων όμως κατάλαβα ότι αυτό το τραγούδι περιγράφει ολόκληρη την ταινία. Είναι ένα ερωτικό τραγούδι που όμως μιλάει και για τον Θεό, την οικογένεια, την αγάπη''», λέει, η πρωταγωνίστρια. Το soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε ηλεκτρονικά από την Hollywood Records στις 23 Μαρτίου 2010.
Σλοβακία
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1939–1945)
Αφού κατέστη σαφές ότι ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός επρόκειτο να ωθήσει τους Ναζί από την ανατολική και κεντρική Ευρώπη, ένα αντιναζιστικό κίνημα αντίστασης ξεκίνησε μια άγρια ένοπλη εξέγερση, γνωστή ως Σλοβακική Εθνική Εξέγερση, κοντά στα τέλη του καλοκαιριού του 1944. Έτσι ξεκίνησε μια αιματηρή γερμανική κατοχή και ένας αντάρτικος πόλεμος. Οι Γερμανοί και οι τοπικοί συνεργάτες τους κατέστρεψαν εντελώς 93 χωριά και έσφαξαν χιλιάδες πολίτες, συχνά εκατοντάδες κάθε φορά. Το έδαφος της Σλοβακίας απελευθερώθηκε από τις σοβιετικές και ρουμανικές δυνάμεις μέχρι τα τέλη του Απριλίου 1945.
Το Τελευταίο Τραγούδι
Παραγωγή
Για τα γυρίσματα της ταινίας επιλέχθηκε το μικροσκοπικό νησί Τάιμπι, που βρίσκεται στον Ατλαντικό Ωκεανό, απέναντι από τις ακτές της Τζόρτζια. Με πέντε χιλιόμετρα αμμώδεις ακτές, μια παραδοσιακή προβλήτα βγαλμένη από το παρελθόν και μόλις 4000 μόνιμους κατοίκους, το νησί προσέφερε την αυθεντική ατμόσφαιρα που αναζητούσαν παραγωγοί και σκηνοθέτης. «''Θυμίζει παλιότερες κοινωνίες, όπου οι άνθρωποι αφήνουν πάντα ξεκλείδωτες τις πόρτες τους και αισθάνεσαι παντού ασφαλής. Δεν υπάρχουν πια πολλά μέρη σαν το Τάιμπι''» περιγράφει η Ρόμπινσον.
Σλοβακία
Σοβιετική επιρροή και κυριαρχία του Κομμουνιστικού κόμματος (1948–1989)
thumb|left|Εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία το 1968. thumb|left|Η Βελούδινη Επανάσταση έβαλε τέλος σε 41 χρόνια αυταρχικής κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Τσεχοσλοβακία το 1989. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Τσεχοσλοβακία ανασυγκροτήθηκε και ο Γιόζεφ Τίσο εκτελέστηκε το 1947 για συνεργασία με τους Ναζί. Περισσότεροι από 80.000 Ούγγροι και 32.000 Γερμανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Σλοβακία, σε μια σειρά μετακινήσεων πληθυσμού που ξεκίνησαν από τους Συμμάχους στη Διάσκεψη του Πότσνταμ. Από περίπου 130.000 Καρπάθιους Γερμανούς στη Σλοβακία το 1938, μέχρι το 1947 παρέμειναν μόνο περίπου 20.000.
Το Τελευταίο Τραγούδι
Παραγωγή
Ειδικά για το σπίτι του Στιβ, η ομάδα παραγωγής έψαχνε ένα κτίσμα που να δίνει την αίσθηση μιας σχετικής εγκατάλειψης. Τελικά βρέθηκε ένα σπίτι του 1911, που όμως ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, οπότε ο καλλιτεχνικός διευθυντής Νέλσον Κόουτς κλήθηκε να το φθείρει τεχνητά. «Με το σπίτι του Στιβ θέλαμε να δείξουμε πώς είναι να ζεις πραγματικά σε ένα παραλιακό μέρος, χωρίς να υπάρχει καθόλου η αίσθηση του resort» εξηγεί ο Κόουτς. Σημαντικές σκηνές της ταινίας εκτυλίσσονται επίσης στους αμμόλοφους, μπροστά από το σπίτι του Στιβ, όπου η Ρόνι ανακαλύπτει και προστατεύει μια φωλιά από θαλάσσιες χελώνες. Οι παραγωγοί πήραν ειδική άδεια από το Τμήμα Φυσικής Προστασίας της Τζόρτζια να φτιάξουν το δικό τους αμμόλοφο, στο σημείο που εξυπηρετούσε καλύτερα την κινηματογράφηση. Ο αμμόλοφος δημιουργήθηκε με πλήρη οικολογική συνείδηση και σεβασμό στην ισορροπία του οικοσυστήματος, και γι’ αυτό διατηρήθηκε στο νησί ακόμα και μετά το τέλος των γυρισμάτων. Οι θαλάσσιες χελώνες που φαίνονται στην ταινία δημιουργήθηκαν εξ ολοκλήρου σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, στο στάδιο του post-production.
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής δημιούργησε ένα πολύχρωμο οπτικό αποτέλεσμα για το έργο, φροντίζοντας παράλληλα να μην υπάρχουν παρόμοιοι χρωματικοί κώδικες με τη σειρά και την ταινία της Χάνα Μοντάνα: «Αποφύγαμε το ροζ, τα ελεκτρίκ και τα νέον ενώ επιλέξαμε κυρίως τις πορτοκαλί, πράσινες και μπλε αποχρώσεις». Για τις ανάγκες του έργου έπρεπε να κατασκευαστεί και μία εκκλησία με ένα εντυπωσιακό βιτρό πάνω από την Άγια Τράπεζα. «''Χρειάστηκα τουλάχιστον 60 ώρες για να σχεδιάσω το βιτρό. Κι επιπλέον έπρεπε να βρω πώς θα κατασκευαστεί το συντομότερο δυνατόν''» σχολιάζει ο Κόουτς, που είχε στη διάθεσή του 11 εβδομάδες για να ετοιμαστεί πλήρως για τα γυρίσματα. Όσον αφορά στα κουστούμια, ειδικά στην περίπτωση της Ρόνι εξυπηρετούν και την αφηγηματική εξέλιξη του έργου. «''Δείχνουν την εξέλιξη του χαρακτήρα της, το πώς αλλάζει στην πορεία του έργου. Καθώς γνωρίζει τον έρωτα και στη συνέχεια αρχίζει να συγχωρεί τον πατέρα της, τα ρούχα της γίνονται πιο θηλυκά''» εξηγεί η παραγωγός Τζένιφερ Γκίμπγκοτ.
Σλοβακία
Ίδρυση της Σλοβακικής Δημοκρατίας (μετά το 1993)
Το τέλος της κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Τσεχοσλοβακία το 1989, κατά την ειρηνική Βελούδινη Επανάσταση, ακολουθήθηκε για μια ακόμη φορά τη διάλυση της χώρας, αυτή τη φορά σε δύο διαδοχικά κράτη. Η λέξη "σοσιαλιστική" αφαιρέθηκε από τα ονόματα των δύο δημοκρατιών, δηλαδή η Σλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία μετονομάστηκε σε Σλοβακική Δημοκρατία. Στις 17 Ιουλίου του 1992 η Σλοβακία, υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Βλαντιμίρ Μέτσιαρ, δήλωσε ότι είναι κυρίαρχο κράτος, πράγμα που σημαίνει ότι οι νόμοι του υπερισχύουν από τους νόμους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Καθ΄όλη τη διάρκεια του φθινοπώρου του 1992, ο Μέτσιαρ και ο πρωθυπουργός της Τσεχίας, Βάτσλαβ Κλάους, διαπραγματεύθηκαν τις λεπτομέρειες για τη διάλυση της ομοσπονδίας. Το Νοέμβριο το ομοσπονδιακό κοινοβούλιο ψήφισε να διαλύσει τη χώρα επίσημα στις 31 Δεκεμβρίου του 1992. thumb|right|Η Σλοβακία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2004 και υπέγραψε τη Συνθήκη της Λισαβόνας το 2007.
Το Τελευταίο Τραγούδι
Βραβεία
Η ταινία ήταν υποψήφια για 13 βραβεία και από αυτά κέρδισε τα 5.
Σλοβακία
Δημογραφία
Το 56% του συνολικού πληθυσμού ζει στις πόλεις. Οι κάτοικοι είναι Σλοβάκοι σε ποσοστό σχεδόν 86%, ενώ υπάρχει και μειονότητα Ούγγρων (9%), Ρομά και Ουκρανών. Αναφορικά με τη θρησκεία, επικρατεί ο Χριστιανισμός (Καθολικοί 68,9%, Προτεστάντες 10,8, Έλληνες Καθολικοί 4,1%, Μάρτυρες του Ιεχωβά 0,2% ), ενώ αξιοσημείωτο είναι και το ποσοστό των άθεων (13%, σύμφωνα με απογραφή του 2001). Επίσημη γλώσσα είναι τα σλοβακικά. Επίσης, ομιλούνται τα ουγγρικά και Ρομά. Το προσδόκιμο ζωής στον συνολικό πληθυσμό είναι τα 76,88 έτη (εκτ. 2015). Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 78,2 χρόνια (74,8 χρόνια οι άνδρες και 81,4 οι γυναίκες).
Το Τελευταίο Τραγούδι
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Touchstone Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τζόρτζια
Σλοβακία
Διακυβέρνηση
Η χώρα είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, με βάση το Σύνταγμα, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου του 1993. Αρχηγός του κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος είναι αιρετός, και δεν έχει ουσιαστικές πολιτικές αρμοδιότητες. Ο πρόεδρος εκλέγεται από το λαό για πενταετή θητεία. Τη νομοθετική εξουσία ασκεί το Κοινοβούλιο και την εκτελεστική η Κυβέρνηση. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσοι και όσες είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Μεταφορές
Το 2008 λειτουργούσαν στη Σλοβακία 35 αεροδρόμια και 1 ελικοδρόμιο. Το σιδηροδρομικό δίκτυο καλύπτει 3.662 χλμ. και το οδικό 43.761 χλμ. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά. Εκτός από την πρωτεύουσα, σημαντικό λιμάνι είναι το Κομάρνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περίκλειστα κράτη Κατηγορία:Κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Χώρες μέλη του ΝΑΤΟ Κατηγορία:Κεντρική Ευρώπη Κατηγορία:Τσεχοσλοβακία Κατηγορία:Πρώτο επίπεδο NUTS της Ευρωπαϊκής Ένωσης Σ
Όσκαρ Νίεμαϊερ
Ο Οσκάρ Νιεμάιερ (Oscar Ribeiro de Almeida Niemeyer Soares Filho, 15 Δεκεμβρίου 1907 – 5 Δεκεμβρίου 2012) ήταν αρχιτέκτονας, του Μοντέρνου Κινήματος της Βραζιλίας.
Γεννήθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο από εύπορη οικογένεια: ο πατέρας του είχε τυπογραφείο κι ο αδελφός του αργότερα έγινε γιατρός διεθνούς φήμης. Το γερμανικό του επίθετο, με το οποίο αργότερα θα γίνει γνωστός, το οφείλει στη γιαγιά του, Βραζιλιανή με καταγωγή από το Ανόβερο.
Το 1928 νυμφεύθηκε την Ανίτα Μπάλντο. Τελείωσε το Barnabitas College και το 1930 εισάχθηκε στην Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών (Escola Nacional de Belas Artes) για να σπουδάσει Αρχιτεκτονική. Το 1934 γεννήθηκε η κόρη του Άννα Μαρία. Πριν τελειώσει τη σχολή μπαίνει ως μαθητευόμενος στο γραφείο του Λούσιο Κόστα (Lucio Costa), ενός από τους ιδρυτές του Μοντέρνου Κινήματος στη Βραζιλία. Η δουλειά του δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο να επιδείξει μέχρι το 1936. Τότε συναντάει το Λε Κορμπυζιέ που έρχεται ως σύμβουλος για το κτίριο του υπουργείου παιδείας που είχε αναλάβει το γραφείο του Κόστα. Είναι μια γνωριμία που θα τον επηρεάσει βαθύτατα και θα τον αλλάξει εντελώς. Αρχίζει να σχεδιάζει δικά του έργα και το 1939 με την απόσυρση του Λούσιο Κόστα αναλαμβάνει το κτίριο του Υπουργείου παιδείας. Κάνει μια πληθώρα έργων πολλά από τα οποία έχουν ανατεθεί σε αυτόν από τους επικεφαλής των δήμων για σχεδιασμό του ελεύθερου χώρου αλλά και κτιριακών συγκροτημάτων προκειμένου να εξωραΐσουν τις πόλεις τους και να ενισχύσουν το τοπικό πνεύμα. Το 1964 γίνεται πραξικόπημα κι ο Νίεμαϊερ, ως μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βραζιλίας (PCB) φεύγει από τη χώρα. Εγκαθίσταται στο Παρίσι, όπου ανοίγει το γραφείο του και περνάει αρκετό χρόνο στην Κούβα και τη Σοβιετική Ένωση. Το 1985 η δημοκρατία αποκαθίσταται στη Βραζιλία κι ο Νίεμαϊερ γυρίζει πίσω. Τιμάται με το Βραβείο Αρχιτεκτονικής Πρίτσκερ το 1988. Από το 1992 μέχρι το 1996 διατελεί πρόεδρος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Όσκαρ Νίεμαϊερ δε σταμάτησε να εργάζεται μέχρι το τέλος της ζωής του. Η δουλειά του έχει να επιδείξει κάτι μοναδικό. Μια συνεχή κι αδιάκοπη εξέλιξη των καλλιτεχνικών του δυνατοτήτων. Δεν υπάρχει καμία απότομη αλλαγή ούτε ξαφνική εμφάνιση μιας καινούριας τάσης. Τα ίδια χαρακτηριστικά που υπήρχαν στην πρώιμη δουλειά του ξεχωρίζουν και στα τελευταία έργα του. Μια πληθώρα τύπων, μεγεθών και ειδών αρχιτεκτονικών χώρων με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που περικλείουν τις ιδέες του Μοντέρνου κινήματος της Βραζιλίας.
''«Η πλαστικότητα και η ποικιλοχρωμία των τοπίων της Βραζιλίας, ένα κλίμα που απαιτεί τη μικρότερη δυνατή τεχνολογική βοήθεια, ένας τρόπος ζωής που βασίζεται στο παρών περισσότερο από ότι στη διφορούμενη ροή του γίγνεσθαι κι ένας λαός με πλούσια συναισθήματα στην εξωτερίκευση τους γίνονται ποίηση λυρική ενώ στην εσωτερίκευση τους κάμπτονται προς τα αρχέτυπα. Αυτά ίσως εξηγούν κάποια δεδομένα της ακμής της νέας Βραζιλιάνικης αρχιτεκτονικής.»''
Παιδικός σταθμός για το φιλανθρωπικό ίδρυμα «Obra de Berco», Ρίο ντε Τζανέιρο
Το πρώτο έργο του Νίεμαϊερ που πραγματοποιήθηκε ήταν ο παιδικός σταθμός για το φιλανθρωπικό ίδρυμα “Obra de Berco” στις ακτές της λιμνοθάλασσας του Rodrigos de Frietas στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Το ίδρυμα προσφέρει ιατρική φροντίδα και καθοδήγηση στις νέες μητέρες, διανέμει δωρεάν γάλα και φροντίζει βρέφη και παιδιά μέχρι δύο ετών. Το πρόγραμμα χρειαζόταν ένα κτίριο φιλικό κι απλό που να αντεπεξέρχεται στις ανάγκες του αλλά και στα πιστεύω του ιδρύματος. Παρόλο το πολύπλοκο κτιριολογικό του πρόγραμμα, ο Όσκαρ Νίεμαϊερ το κατάφερε αυτό σχεδιάζοντας ένα ανεπιτήδευτο κτίριο με την όψη ενός σεμνού σπιτιού. Το μόνο στοιχείο που ξεχωρίζει είναι οι κάθετες, ρυθμιζόμενες περσίδες στη νότια όψη που εκτείνονται και στους τρεις ορόφους του κτιρίου δημιουργώντας ένα παιχνίδι φωτός και σκιάς. Καθώς οι περσίδες ρυθμίζονται υπάρχει ποικιλία όψεων μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Το ισόγειο έχει υποχωρήσει σε σχέση με την κύρια γραμμή του κτιρίου, καλά προστατευμένο από τον ήλιο είναι διαρρυθμισμένο πιο ελεύθερα κι άμεσα συνδεόμενο με τον κήπο που το περιβάλει από τις δύο του πλευρές. Αυτό επιτεύχθηκε παρ´όλη την ανάγκη για χωριστές εισόδους και αυξημένη κυκλοφορία που υπήρχε.
Το Περίπτερο της Βραζιλίας στη Διεθνή έκθεση της Νέας Υόρκης, 1938
Το περίπτερο αυτό σχεδιάστηκε από τον Όσκαρ Νίεμαϊερ, το Λούσιο Κόστα και τον Paul Lester Wiener για να αντιπροσωπεύσει τη Βραζιλία στη Διεθνή Έκθεση της Νέας Υόρκης. Πιστοί στο Βραζιλιάνικο μοντερνισμό βασίζονται στην καμπύλη κι αναδεικνύουν το τοπικό στοιχείο με μια ποικιλία χώρων, ανοικτών, κλειστών και ημιυπαίθριων. Με αυτά και τις διαφορετικές φυγές και θεάσεις από διαφορετικές οπτικές γωνίες και επίπεδα χαλιναγωγούν τη ροή του χώρου. Το ισόγειο είναι αφιερωμένο στη χλωρίδα και την πανίδα της Βραζιλίας με ένα ενυδρείο, ένα λάκκο με φίδια, μια λίμνη με νούφαρα κλπ. Στη λίμνη έχει θέα ένα εστιατόριο με σάλα χορού που είναι κι αυτό επισκέψιμο από το ισόγειο. Μια μεγάλη ράμπα, κύριο στοιχείο, οδηγεί σε έναν μεγάλο χώρο στον όροφο όπου βρίσκονται τα κύρια εκθέματα αλλά κι ένα μικρό αμφιθέατρο. Στον δεύτερο υπάρχει ένα μικρό μπαλκόνι για επιπλέον εκθεσιακό χώρο. Η νότια όψη δημιουργείται από ένα μεγάλο ηλιοπροστατευτικό ταμπλό που αποτελείται από άνισους, ορθοκανονικούς κρατήρες.
Η Εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου, Pampulha, 1943
Το 1943 ο Δήμαρχος της πόλης Ζουσελίνο Κούμπιτσεκ (Kubitschek), μετέπειτα πρόεδρος της Βραζιλίας, ανέθεσε στον Νίεμαϊερ το σχεδιασμό ενός αριθμού κτιρίων που θα ενίσχυαν την κοινωνική ζωή του τόπου. Τα κτίρια αποτελούνταν από ένα καζίνο, μια μαρίνα για γιοτ, ένα εστιατόριο και μια μικρή εκκλησία, την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου. Από όλα τα κτίρια ήταν το πιο δύσκολο και το πιο αμφιλεγόμενο. Η γενική τάση ήταν να ακολουθούνται οι ήδη υπάρχουσες και δοκιμασμένες μορφές του παρελθόντος. Επιπλέον οι γενικές αρχές του μοντερνισμού που είχαν να κάνουν με την ύλη, τη λειτουργικότητα, τη μορφή και την εκλογίκευση και μαθηματικοποίηση του φυσικού κόσμου δεν συμβάδιζαν με την έννοια του πνευματικού χώρου και της εκκλησίας. Γι’ αυτό κι υπήρχαν λίγα παραδείγματα εναλλακτικής θρησκευτικής αρχιτεκτονικής. Παρόλα αυτά η εκκλησία έπρεπε να παραμείνει στο πνεύμα αυτού του κτιριακού συνόλου, σχεδιασμένο από τον Όσκαρ Νίεμαϊερ. Ο αρχιτέκτονας χρησιμοποιεί ένα συνεχές στοιχείο για να δημιουργήσει τοίχους και στέγαση που δημιουργώντας έτσι μια δυνατή ενότητα αλλά και κάνοντας οικονομία μέσων. Αυτή η επιθυμία για ενότητα μέσω της μεθόδου κι όχι της συνθετικής προσπάθειας γέννησε την τάση για παραβολικές κι υπερβολικές λύσεις. Παρά τη δυναμική του σχήματος, στον Άγιο Φραγκίσκο έχει χρησιμοποιηθεί με μεγάλη διακριτικότητα και σεβασμό σε αυτό που στεγάζει. Ο κύριος ναός είναι σταυρικής κάτοψης περικλειόμενος από ένα παραβολοειδές σχήμα που πλησιάζει το μισό ενός κόλουρου κώνου. Η Αγία Τράπεζα είναι περιγεγραμμένη σε μια μικρότερη παραβολή που επαναλαμβάνεται με φθίνοντα ρυθμό τρεις φορές για να στεγάσει το σκευοφυλάκιο. Το φως που εισέρχεται στο νάρθηκα ρυθμίζεται από περσίδες στην πρόσοψη. Ο κύριος φωτισμός είναι τοποθετημένος ψηλά και πέφτει ακριβώς στην είσοδο του ιερού χωρίζοντας το από τους πιστούς. Η πίσω όψη είναι ένα ψηφιδωτό από κεραμικά πλακάκια του Candido Portinari που απεικονίζει σκηνές από τη ζωή του Αγίου Φραγκίσκου. Η εκκλησία, περιτριγυρισμένη από φυτά σε ένα τοπίο του Burle-Marx εμφανίζεται με μια σεμνότητα και μια ζεστασιά που είναι πιο κοντά στην ταπεινότητα που διδάσκει ο Άγιος παρά στους εορτασμούς «της δόξας του Θεού» κάτι που εξέφραζαν έντονα οι γοτθικοί καθολικοί ναοί. Παρόλα αυτά υπήρξαν βίαιες αντιδράσεις κατά του σχεδίου σε βαθμό που ζητήθηκε η κατεδάφιση του ναού κι αντικατάσταση του από ένα αντίγραφο της εκκλησίας του ίδιου αγίου από το Ouro Preto. Όταν αυτό δεν έγινε υπήρξαν επεμβάσεις στο εσωτερικό του ναού με την προσθήκη Άγιων Τραπεζών, πάγκων κλπ. Τελικά η Εθνική Υπηρεσία Καλλιτεχνικής και Ιστορικής Κληρονομιάς (National Department of Artistic and Historic Patrimony) αποφάσισε να πάρει την εκκλησία στη δικαιοδοσία της, σώζοντας την από τους επικριτές της.
Υπουργείο Παιδείας και Υγείας, Ρίο ντε Τζανέιρο, 1943
Το κτίριο του Υπουργείου παιδείας της Βραζιλίας ήταν το πρώτο δημόσιο κτίριο που εξέφρασε τα ιδεώδη του Μοντέρνου Κινήματος. Τελείωσε το 1943 κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Πολύ νωρίτερα, το 1936, ο τότε υπουργός παιδείας, Gustavo Capanema, είχε καλέσει μια ομάδα νέων, Βραζιλιάνων, αρχιτεκτόνων, τον Όσκαρ Νίεμαϊερ, τον Jorge Moreira (Εστίες του Πανεπιστημίου της Βραζιλίας στο Ρίο ντε Τζανέιρο), τον Affonso Reidy, (Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Ρίο ντε Τζανέιρο), τον Λούσιο Κόστα και τον Λε Κορμπυζιέ ως σύμβουλο για να σχεδιάσουν το κτίριο του υπουργείου.
Το κτίριο αποτελείται από δύο μεγάλες ενότητες: Ένα κοντό στοιχείο, δύο ορόφων, με προσανατολισμό ανατολή-δύση και ένα ψηλό στοιχείο δεκατεσσάρων ορόφων με προσανατολισμό βορρά-νότο. Το διώροφο κτίριο είναι για το κοινό. Στεγάζει αίθουσες ακροάσεων, αίθουσες εκθέσεων, αίθουσες αναμονής, γραφεία πληροφοριών, ταμεία κλπ. Στο ψηλότερο κτίριο στεγάζονται τα γραφεία των υπηρεσιών, το γραφείο του υπουργού καθώς και εγκαταστάσεις χαλάρωσης και φαγητού. Η νότια όψη αποτελείται από ένα μόνιμο πλαίσιο που μοιάζει με κηρήθρα και ρυθμιζόμενες περσίδες σε γαλάζιο χρώμα. Οι περσίδες ρυθμίζονται με ειδικούς μοχλούς μέσα από τα γραφεία. Τα γραφεία έχουν χωριστούς διαδρόμους για το κοινό και την κίνηση του προσωπικού. Τα ψηλά διαχωριστικά των γραφείων σε συνδυασμό με τις ψηλές οροφές δημιουργεί ένα συνεχές ρεύμα αέρα από το νότο στο βορρά. Το δώμα του μικρότερου όγκου είναι φυτεμένο και προσβάσιμο από το γραφείο του Υπουργού. Συνεχή παράθυρα διπλού ύψους ανεμπόδιστα από στατικά μέλη του κτιρίου χρησιμοποιούνται στη νότια και βόρεια όψη. Οι τοίχοι του μικρού κτιρίου καλύπτονται με ειδικά σχεδιασμένα μπλε και άσπρα κεραμικά πλακάκια. Στη βάση της δυτικής όψης υπάρχει μια τοιχογραφία σε πλακάκια από τον Candido Portinari.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Βραζιλιάνοι πολιτικοί Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Βραβείο Πρίτσκερ Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Μεταμόρφωση Σωτήρος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Μεταμόρφωση Σωτήρος μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Παάνγκα
Το παάνγκα (pa'anga) είναι το νόμισμα στην Τόνγκα. Ελέγχεται από την Τράπεζα της Τόνγκας (Pangikē Pule Fakafonua'o Tonga) στη Νουκουαλόφα. Το νόμισμα αυτό δεν είναι μετατρέψιμο και η αξία του είναι συνδεδεμένη με ένα «καλάθι» νομισμάτων, το οποίο περιλαμβάνει το αυστραλιανό δολάριο, το Δολάριο της Νέας Ζηλανδίας, το Δολάριο των ΗΠΑ και το Γιεν Ιαπωνίας.
Υποδιαιρείται σε 100 σενίτι (seniti) και ο κωδικός ISO 4217 είναι TOP με συνηθέστερη βραχυγραφία το T$ (¢ για το seniti). Στην Τόνγκα η παάνγκα αναφέρεται συχνά ως δολάριο και το σενίτι ως σεντ. Υπάρχει επίσης το χάου (1 χάου = 100 παάνγκα), όμως δε χρησιμοποιείται στην καθημερινή ζωή αλλά υπάρχει μόνο σε αναμνηστικά κέρματα μεγαλύτερης ονομαστικής αξίας.
Ετυμολογία
Το Entada scandens, γνωστό με το ιθαγενές όνομα παάνγκα (pa'anga), είναι ένα αμπέλι που μοιάζει με φασόλι και που βγάζει καφετί σπόρους. Αυτούς τους χρησιμοποιούν οι ιθαγενείς ακόμα και για χορό.
Στις 1 Δεκεμβρίου 1806 οι κάτοικοι της Τόνγκας αποσόβησαν την επίθεση του πλοίου Port-au-Prince, το οποίο βυθίστηκε. Ο τοπικός φύλαρχος λεηλάτησε τα πάντα μέσα στο πλοίο και όταν βρήκε τα χρήματα που είχαν εκεί, τα πέρασε για παάνγκα και δεν κατάλαβε την αξία τους. Αυτό έγινε αργότερα, όταν ο μοναδικός επιζήσας της περιπέτειας του εξήγησε ότι τα κέρματα που είχε βρει στο πλοίο ήταν πολύτιμα.
Έτσι, όταν η Τόνγκα απέκτησε δικό της νόμισμα το ονόμασε παάνγκα, που σημαίνει χρήματα.
Ιστορία
Η παάνγκα εισήχθη στις 3 Απριλίου του 1967. Αντικατέστησε τη λίρα της Τόνγκας σε ισοτιμία της 1 λίρας = 2 παάνγκα. Ως τις 11 Φεβρουαρίου του 1991 η παάνγκα είχε ίση αξία με το Δολάριο της Αυστραλίας. Το 1989 το νησί απέκτησε Εθνική Τράπεζα.
Κέρματα
thumb|1 σενίτι. Τα πρώτα κέρματα κόπηκαν το 1967, σε ονομαστικές αξίες των 1, 2, 5, 20, 20 και 50 σενίτι και 1 παάνγκα. Εκτός από τα σενίτι 1 και 2, όλες οι άλλες αξίες ήταν χαλκονικέλινα κέρματα.
Τραπεζογραμμάτια
Το 1967 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια με τη μορφή της Βασίλισσας Σαλότε Τουπόου Γ΄ σε ονομαστκή αξία του ½, 1, 2, 5 και 10 παάνγκα. Από το 1974, η μορφή του Βασιλιά Τουπόου Δ΄ είναι και στα χαρτονομίσματα. Το 1983 σταμάτησε η κυκλοφορία χαρτονομισμάτων της μισής παάνγκας και το 1985 εισήχθη το χαρτονόμισμα των 20 παάνγκα. Τρία χρόνια μετά, εισήχθησαν και τα 50 παάνγκα. Στις 30 Ιουλίου 2008 εισήχθησαν και χαρτονομίσματα των 100 παάνγκα.
Η εμπρόσθια όψη των τραπεζογραμματίων έχει επιγραφές στη γλώσσα της Τόνγκας και δείχνει το πορτρέτο του Βασιλιά Τουπόου Δ΄. Η πίσω όψη είναι σε αγγλική γλώσσα και συνοδεύεται από τα σήματα κατατεθέντα της Τόνγκας. Μερικά από αυτά είναι το Βασιλικό Παλάτι, η Τράπεζα Ανάπτυξης της Τόνγκας και το λιμάνι του Βαβάου.
NGC 5609
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Βοώτης (αστερισμός) 5609 3088538
Κάρολος Φρειδερίκος του Μύνστερμπεργκ-Ελς
Ο Κάρολος-Φρειδερίκος, τσεχ.: Karel Bedřich z Minstrberka (18 Οκτωβρίου 1593 - 31 Μαΐου 1647) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Ελς (1617-47) και του Μπέρνστατ (1639-47). Είχε τους τίτλους του δούκα του Μύνστερμπεργκ και του κόμη του Γκλατς.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Β΄ δούκα του Ελς & του Μπέρνστατ και της Ελισάβετ-Μαγδαληνής των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ δούκα του Μπζεγκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1618 την Άννα-Σοφία των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ποντιέμπραντυ
2094 Μαγκνίτκα
Η Μαγκνίτκα (Magnitka) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,00. Ανακαλύφθηκε το 1971 από το προσωπικό του Αστροφυσικού Αστεροσκοπείου της Κριμαίας και πήρε το όνομά της από τη ρωσική πόλη Μαγκνιτογκόρσκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μαγκνίτκα εκτιμάται σε 12,69 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,174 ± 0,035. Η Μαγκνίτκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες 6 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαγκνιτκα
Δήμος Μπίτολα
Ο Δήμος Μπίτολα ή Δήμος Μοναστηρίου (Битола ) είναι δήμος στο νότιο μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Πελαγονίας. Μπίτολα (Μοναστήρι) ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Μπίτολα.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Μπίτολα εκτείνεται μέσα από την κοιλάδα της Πελαγονίας φτάνοντας στο υψηλότερο σημείο του Βαρνούντα. Ο ποταμός Μαύρος Τίμοκ περνάει μέσα από τον δήμο.
Εθνολογική σύσταση
Ο πληθυσμός του δήμου το 2011 ήταν 105.644 κάτοικοι και η εθνολογική τους σύσταση είναι:
Οικισμοί
Εκτός από την πόλη της Μπίτολα στον δήμο ανήκουν και τα παρακάτω χωριά:
Άνω Εγρή - Άνω Ορυζάρι - Βαρέσανη - Βελούσινα - Βίστριτσα - Βούκοβο - Βράτιν Δολ - Βρούσνικ - Γαβάλαφτση - Γκόλες - Γραδέσνιτσα - Δίχοβο - Δόλεντση - Μέσο Ορυζάρι - Δραγάρινο - Δραγόζανη - Δράγος - Δρέβενικ - Ζάβενη - Ζλοκούτσανη - Καζάνι - Κάνινο - Καραμάνη - Κάτω Εγρή - Κάτω Ορυζάρι - Κίσαβα - Κουκουρέσανη - Κράβαρη - Κρεμένιτσα - Κιρκλινό - Λάφτση - Λάζετς - Λέρα - Λισολάι - Λογοβάρδη - Λοπάτιτσα - Μεγάροβο - Μηλόβιστα - Μέση Εγρή - Μετζήτλια - Μετιμίρ - Νέο Σμύρνοβο - Νιζόπολη - Οβλάκοβο - Ολέβενη - Οπτίτσαρη - Ορέχοβο - Όστρετς - Παλαιό Σμύρνοβο - Ποέσεβο - Ποροδίν - Ράμνο - Ράστανη - Ρώτινο - Σβίνιστα - Σεκίρανη - Σνέγοβο - Στρέζεβο - Σέρπτσι - Τυρν - Τύρνοβο - Τζιάβατο (Διαβατό) - Τσερνοβούκι - Τσερνόβετς - Χριστόφορ
Αλφρέντ Πελλάν
220px|right|thumb|Αλφρέντ Πελλάν, Άνθιση (περί το 1950). Ελαιογραφία σε καμβά, 180 εκ. x 146 εκ. Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά, Οττάβα, Καναδάς. Ο Αλφρέντ Πελλάν (Alfred Pellan: Πόλη του Κεμπέκ, 16 Μαΐου 1906 – Λαβάλ, Κεμπέκ, 31 Οκτωβρίου 1988) ήταν γαλλοκαναδός ζωγράφος, εικονογράφος βιβλίων, σκηνογράφος και σχεδιαστής θεατρικών κουστουμιών.
Σπουδές
Σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών της Πόλης του Κεμπέκ (École des beaux-arts de Québec) από το 1920 έως το 1925. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, όπου και έλαβε το πρώτο βραβείο σε έκθεση τοιχογραφίας το 1935.
Η επιστροφή στον Καναδά
Από το 1943 έως το 1952 δίδαξε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών του Μόντρεαλ (École des beaux-arts de Montréal) συμβάλλοντας στην ανατροπή της μέχρι τότε ακαδημαϊκής άποψης για τις καλές τέχνες. Το 1948 δημιούργησε την ομάδα Πρίσμα των Ματιών (Prisme d'Yeux) για την απελευθέρωση της τέχνης από οποιαδήποτε ιδεολογία. Κατά την περίοδο αυτή, που θεωρείται ως η περίοδος της ζωγραφικής του ωρίμανσης, ασχολήθηκε επίσης με την εικονογράφηση ποιητικών συλλογών και την δημιουργία σκηνικών και κουστουμιών για το θέατρο.
Η καταξίωση
Με την οικονομική ενίσχυση της Βασιλικής Εταιρείας του Καναδά, επέστρεψε στο Παρίσι το 1952 και παρέμεινε εκεί μέχρι το 1955. Το τελευταίο έτος της παραμονής του στο Παρίσι, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Musée national d'art moderne) της Γαλλίας διοργάνωσε μεγάλη έκθεση με έργα του. Με την φήμη που απέκτησε, επέστρεψε στον Καναδά για να συνεχίσει να ζωγραφίζει πίνακες και τοιχογραφίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Κεμπέκ Κατηγορία:Εικονογράφοι Κατηγορία:Σκηνογράφοι
Βολαπιούκ
Η Βολαπιούκ ή Volapük (προφορά : volaˈpyk ) είναι μια τεχνητή γλώσσα, που δημιουργήθηκε το 1879–1880 από τον Γιόχαν Μάρτιν Σλάιερ (γερμ. Johann Martin Schleyer), έναν Ρωμαιοκαθολικό ιερέα στο Μεγάλο Δουκάτο της Βάδης στη Γερμανία.
Ο Σλάιερ ένιωσε ότι ο Θεός του είπε στον ύπνο του να δημιουργήσει μια διεθνή γλώσσα. Τα πρώτα συνέδρια της Βολαπιούκ έλαβαν μέρος το 1884 στο Φριντριχσχάφεν, το 1887 στο Μόναχο και το 1889 στο Παρίσι. Στα 2 πρώτα συνέδρια χρησιμοποίησαν τα Γερμανικά, ενώ στο τελευταίο συνέδριο χρησιμοποίησαν μόνον τη Βολαπιούκ. Το 1889, υπολογίζονταν ότι υπήρχαν 283 όμιλοι, 25 περιοδικά για την και σχετικά με τη Βολαπιούκ, και 316 βιβλία σε 25 γλώσσες. Σήμερα οι ομιλητές της Βολαπιούκ υπολογίζονται σε 20 με 30 παγκοσμίως. Η Βολαπιούκ σε μεγάλο βαθμό αντικαταστάθηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα από απλότερες και πιο εύκολες στην εκμάθηση γλώσσες, όπως η Εσπεράντο, η Ίντο και η Ιντερλίνγκουα.
Ορθογραφία και Προφορά
thumb| Ο Σλάιερ πρότεινε εναλλακτικές μορφές διακριτικών (umlaut) για τα φωνήεντα, αλλά αυτά σπανίως χρησιμοποιήθηκαν.
Σημείωση: Τα ä, ö και ü δεν έχουν εναλλακτικές μορφές όπως τα ae, oe και ue της Γερμανικής.
Δεν υπάρχουν δίφθογγοι, ενώ κάθε φωνήεν προφέρεται ξεχωριστά. Οι πολυσύλλαβες λέξεις τονίζονται πάντα στο τελευταίο φωνήεν. Για παράδειγμα, neai που σημαίνει "ποτέ" προφέρεται ως. (Αν και, η ερωτηματική κατάληξη "-li" δεν επηρεάζει τον τονισμό της λέξης στην οποία επικολλάται.)
Το γράμμα r αποφεύχθηκε να χρησιμοποιηθεί στην αρχική Βολαπιούκ του Σλέϋερ, με το σκεπτικό ότι θα ήταν δύσκολο για τους Κινέζους να το προφέρουν, και με την υιοθέτηση ξένων ριζών λέξεων το r γενικά διαμορφώθηκε σε l. Για παράδειγμα, το αγγλικό rose γίνεται lol. Εντούτοις, άλλα ασυνήθιστα φωνήματα, όπως τα ö /ø/ και ü /y/, δεν αποφεύχθηκαν, και ο Άρι ντε Γιονγκ πρόσθεσε το /r/ στη δική του αναθεώρηση της γλώσσας. Η σύγχρονη Βολαπιούκ έχει ελάχιστα ζευγάρια l-r όπως τα rel (που σημαίνει "θρησκεία") vs lel (που σημαίνει "σίδηρος").
Λεξιλόγιο
Ο Σλέϋερ υιοθέτησε το λεξιλόγιο κυρίως από την Αγγλική, με μικρότερα δάνεια από τη Γερμανική και τη Γαλλική. Μερικές λέξεις τροποποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό για τη μη εύκολη αναγνωρίσιμοτητά τους, παρόλο που πολλές άλλες παρέμειναν ευκόλως αναγνωρίσιμες για έναν ομιλητή των γλωσσών που αποτελούν πηγή για το λεξιλόγιο της Βολαπιούκ. Για παράδειγμα, οι λέξεις vol και pük προέρχοναι από τις Αγγλικές λέξεις world και speak. Αν και γλωσσολογικά ασήμαντες, και αδιάφορες σχετικά με την απλότητα και συνοχή του κανόνα του τονισμού, αυτές οι παραμορφώσεις των λέξεων λοιδορήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τους δυσφημιστές της γλώσσας. Φάνηκε όμως ότι ήταν στην πρόθεση του Σλέϋερ, εντούτοις, να τροποποιήσει τις δανεικές λέξεις με τέτοιο τρόπο που θα ήταν δύσκολο να τις αναγνωρίσεις, χάνοντας έτσι τους δεσμούς τους με τις γλώσσες (και κατ΄επέκταση με τα έθνη) από τα οποία προήλθαν. Ας το συγκρίνουμε με την κοινή κριτική που ασκήθηκε ότι η Εσπεράντο και η Ιντερλίνγκουα είναι πολύ ευκολότερες στην εκμάθηση για τους Ευρωπαίους παρά για εκείνους που έχουν ως μητρικές γλώσσες μη-Ευρωπαϊκές.
Γραμματική
Η γραμματική είναι περίπου βασισμένη σε αυτήν των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών αλλά με έναν ομαλοποιημένο συγκολλητικό χαρακτήρα: τα γραμματικά χαρακτηριστικά υποδηλώνονται με τη σύμπηξη αναλοίωτων στοιχείων περισσότερο, παρά με την προσφυγή σε κλίσεις με πολυσημία νοημάτων.
Όπως και στα Γερμανικά, το ουσιαστικό στη Βολαπιούκ έχει τέσσερις πτώσεις: την ονομαστική, τη γενική, τη δοτική και την αιτιατική. Στις σύνθετες λέξεις, το πρώτο μέρος της σύνθετης λέξης συνήθως χωρίζεται από το δεύτερο από την κατάληξη της γενικής -a, e.g. Vola-pük, "του-κόσμου γλώσσα". Αν και, οι καταλήξεις για τις άλλες πτώσεις (-e για τη δοτική, και -i για την αιτιατική) χρησιμοποιούνται μερικές φορές, ή οι ρίζες μπορεί να προστίθενται στην ονομαστική, χωρίς κανένα διαχωριστικό φωνήεν.
Τα επίθετα, σχηματίζονται με το επίθεμα (κατάληξη) -ik, συνήθως ακολουθώντας το ουσιαστικό από το οποίο προέρχονται. Τα επιρρήματα σχηματίζονται με την κατάληξη -o, είτε στη ρίζα είτε στα επίθετα με κατάληξη -ik (gudik "καλό", gudiko "καλά"). Συνήθως ακολουθούν το ρήμα ή το επίθετο το οποίο τροποποιούν.
Οι αντωνυμίες αρχίζουν από o-. Στον ενικό αριθμό, είναι οι ob "Εγώ", ol "εσύ", om "αυτός", of "αυτή", on "αυτό, s/he". Σχηματίζουν τον πληθυντικό τους με -s: obs "εμείς", ons "αυτοί". Η κτητική αντωνυμία μπορεί να σχηματιστεί είτε με τη γενική σε -a είτε με το επιθετικό -ik: oba ή obik σημαίνει "δικό μου". Οι προθέσεις, οι σύνδεσμοι και τα επιφωνήματα σχηματίζονται επίσης από ρίζες ουσιαστικών με την προσθήκη των κατάλληλων επιθεμάτων (ή καταλήξεων).