cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών
Οι πρόσφατες εκδόσεις του DSM έχουν λάβει επαίνους για την τυποποίηση της ψυχιατρικής διάγνωσης που βασίζεται σε εμπειρικά στοιχεία, σε αντίθεση με τη νοσολογία που δεσμεύεται από τη θεωρία που χρησιμοποιείται στο DSM-III. Ωστόσο, έχει προκαλέσει επίσης διαμάχη και κριτική, συμπεριλαμβανομένων συνεχών ερωτημάτων σχετικά με την αξιοπιστία και την εγκυρότητα πολλών διαγνώσεων, τη χρήση αυθαίρετων διαχωριστικών γραμμών μεταξύ ψυχικής ασθένειας και «κανονικότητας» και την ιατρικοποίηση της ανθρώπινης δυσφορίας. Η πιο πρόσφατη έκδοση του εγχειριδίου είναι η DSM-5, που εκδόθηκε στις 18 Μαΐου 2013.
Στοιχεία απογραφής και έκθεση (1840–1888)
Η Ένωση Ιατρικών Επιθεωρητών Αμερικανικών Ιδρυμάτων για τους Παράφρονες ιδρύθηκε το 1844. Έκτοτε άλλαξε το όνομά του δύο φορές πριν από τη νέα χιλιετία: το 1892 σε American Medico-Psychological Association και το 1921 σε σημερινή American Psychiatric Association (APA).
Ο Edward Jarvis και αργότερα ο Francis Amasa Walker βοήθησαν στην επέκταση της απογραφής, από δύο τόμους το 1870 σε είκοσι πέντε τόμους το 1880. Ο Frederick H. Wines διορίστηκε να γράψει έναν τόμο 582 σελίδων, που δημοσιεύτηκε το 1888, με τίτλο Report on the Defective, Dependent, και παραβατικές τάξεις του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως επιστράφηκαν στη δέκατη απογραφή (1 Ιουνίου 1880).
Εγχειρίδιο American Psychiatric Association (1917)
Το 1917, μαζί με την Εθνική Επιτροπή για την Ψυχική Υγιεινή (τώρα Ψυχική Υγεία Αμερική), η Αμερικανική Ιατρική-Ψυχολογική Εταιρεία ανέπτυξε έναν νέο οδηγό για ψυχιατρικά νοσοκομεία που ονομάζεται Στατιστικό Εγχειρίδιο για τη Χρήση Ιδρυμάτων για τους Παράφρονες. Αυτός ο οδηγός περιλάμβανε είκοσι δύο διαγνώσεις και θα αναθεωρηθεί πολλές φορές από την Ένωση και τον διάδοχό της, την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία (APA), με την πάροδο των ετών. Μαζί με την Ακαδημία Ιατρικής της Νέας Υόρκης, η APA παρείχε την υποενότητα ψυχιατρικής ονοματολογίας του γενικού ιατρικού οδηγού των ΗΠΑ, την Πρότυπη Ταξινομημένη Ονοματολογία Νόσων, που αναφέρεται ως Πρότυπο.
Medical 203 (1943)
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος είδε τη μεγάλης κλίμακας συμμετοχή των ψυχιάτρων των ΗΠΑ στην επιλογή, την επεξεργασία, την αξιολόγηση και τη θεραπεία των στρατιωτών. Αυτό απομάκρυνε την εστίαση από τα ψυχικά ιδρύματα και τις παραδοσιακές κλινικές προοπτικές. Υπό την καθοδήγηση του James Forrestal, μια επιτροπή με επικεφαλής τον ψυχίατρο ταξίαρχο William C. Menninger, με τη βοήθεια της Υπηρεσίας Ψυχικού Νοσοκομείου, ανέπτυξε ένα νέο σύστημα ταξινόμησης που ονομάζεται Medical 203, το οποίο εκδόθηκε το 1943 ως Τεχνικό Δελτίο του Τμήματος Πολέμου υπό την αιγίδα του Γραφείου του Γενικού Χειρουργού. Ο πρόλογος του DSM-I αναφέρει το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειώνείχε κάνει ο ίδιος κάποιες μικρές αναθεωρήσεις, αλλά "ο Στρατός δημιούργησε μια πολύ πιο σαρωτική αναθεώρηση, εγκαταλείποντας το βασικό περίγραμμα του Προτύπου και επιχειρώντας να εκφράσει τις σημερινές έννοιες της ψυχικής διαταραχής. Αυτή η ονοματολογία τελικά υιοθετήθηκε από όλες τις ένοπλες δυνάμεις και "διάφορα τροποποιήσεις της ονοματολογίας των Ενόπλων Δυνάμεων εισήχθησαν σε πολλές κλινικές και νοσοκομεία από ψυχιάτρους που επέστρεφαν από τη στρατιωτική τους θητεία." Η διοίκηση βετεράνων υιοθέτησε επίσης μια ελαφρώς τροποποιημένη έκδοση του Medical 203.
DSM-1 (1952)
Μια επιτροπή APA, για την Ονοματολογία και τη Στατιστική, εξουσιοδοτήθηκε να αναπτύξει μια έκδοση του Medical 203 ειδικά για χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να τυποποιήσει την ποικιλόμορφη και μπερδεμένη χρήση διαφορετικών εγγράφων. Το 1950, η επιτροπή APA ανέλαβε μια αναθεώρηση και διαβούλευση. Θα κυκλοφορήσει μια προσαρμογή της Ιατρικής 203, το πρότυπο « ονοματολογία s, και τροποποιήσεις του συστήματος VA του προτύπου σε περίπου 10% των μελών της ΑΡΑ: 46% εκ των οποίων απάντησε, με το 93% εγκρίνει τις αλλαγές. Μετά από μερικές περαιτέρω αναθεωρήσεις (με αποτέλεσμα να ονομάζεται DSM-I), το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχώνεγκρίθηκε το 1951 και δημοσιεύτηκε το 1952. Η δομή και το εννοιολογικό πλαίσιο ήταν το ίδιο όπως στο Medical 203 και πολλά αποσπάσματα κειμένου ήταν πανομοιότυπα. [17] Το εγχειρίδιο ήταν 130 σελίδων και απαριθμούσε 106 ψυχικές διαταραχές. [18] Αυτές περιλάμβαναν διάφορες κατηγορίες «διαταραχής προσωπικότητας», που γενικά διακρίνονται από τη «νεύρωση» (νευρικότητα, εγοδυστονική). [19]
Το 1952, η APA κατέταξε την ομοφυλοφιλία στο DSM ως κοινωνιοπαθητική διαταραχή της προσωπικότητας. Homosexuality: A Psychoanalytic Study of Male Homosexuals, μια μεγάλης κλίμακας μελέτη του 1962 για την ομοφυλοφιλία από τον Irving Bieber και άλλους συγγραφείς, χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τη συμπερίληψη της διαταραχής ως υποτιθέμενο παθολογικό κρυμμένο φόβο του αντίθετου φύλου που προκαλείται από τραυματικές σχέσεις γονέα-παιδιού. Αυτή η άποψη είχε επιρροή στο ιατρικό επάγγελμα. [20] Το 1956, ωστόσο, η ψυχολόγος Έβελιν Χούκερ πραγματοποίησε μια μελέτη που συνέκρινε την ευτυχία και την καλά προσαρμοσμένη φύση των αυτοπροσδιοριζόμενων ομοφυλόφιλων ανδρών με τους ετεροφυλόφιλους άνδρες και δεν βρήκε καμία διαφορά. [20]Η μελέτη της εξέπληξε την ιατρική κοινότητα και την έκανε ηρωίδα πολλών ομοφυλόφιλων ανδρών και λεσβιών, αλλά η ομοφυλοφιλία παρέμεινε στο DSM μέχρι τον Μάιο του 1974.
DSM-II (1968)
Στη δεκαετία του 1960, υπήρχαν πολλές προκλήσεις για την ίδια την έννοια της ψυχικής ασθένειας. Αυτές οι προκλήσεις προήλθαν από ψυχιάτρους όπως ο Thomas Szasz, ο οποίος υποστήριξε ότι η ψυχική ασθένεια ήταν ένας μύθος που χρησιμοποιείται για να συγκαλύψει ηθικές συγκρούσεις. από κοινωνιολόγους όπως ο Erving Goffman, ο οποίος είπε ότι η ψυχική ασθένεια ήταν ένα άλλο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η κοινωνία χαρακτηρίζει και ελέγχει τους μη κομφορμιστές. από συμπεριφορικούς ψυχολόγους που αμφισβήτησαν τη θεμελιώδη εξάρτηση της ψυχιατρικής σε μη παρατηρήσιμα φαινόμενα. και από ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων που επέκριναν την καταχώριση της ομοφυλοφιλίας από την APA ως ψυχική διαταραχή. Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Science, το πείραμα Rosenhan, έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και θεωρήθηκε ως επίθεση στην αποτελεσματικότητα της ψυχιατρικής διάγνωσης. [23]
Η APA συμμετείχε στενά στην επόμενη σημαντική αναθεώρηση του τμήματος ψυχικών διαταραχών του ICD (έκδοση 8 το 1968). Αποφάσισε να προχωρήσει με μια αναθεώρηση του DSM, η οποία δημοσιεύτηκε το 1968. Το DSM-II ήταν παρόμοιο με το DSM-I, απαριθμούσε 182 διαταραχές και είχε 134 σελίδες. Ο όρος «αντίδραση» εγκαταλείφθηκε, αλλά ο όρος « νεύρωση » διατηρήθηκε. Τόσο το DSM-I όσο και το DSM-II αντανακλούσαν την κυρίαρχη ψυχοδυναμική ψυχιατρική, [24] αν και και τα δύο εγχειρίδια περιλάμβαναν επίσης βιολογικές προοπτικές και έννοιες από το Kraepelinτου συστήματος ταξινόμησης. Τα συμπτώματα δεν προσδιορίστηκαν λεπτομερώς για συγκεκριμένες διαταραχές. Πολλά θεωρήθηκαν ως αντανακλάσεις ευρειών υποκείμενων συγκρούσεων ή δυσπροσαρμοστικών αντιδράσεων σε προβλήματα ζωής που είχαν τις ρίζες τους στη διάκριση μεταξύ νεύρωσης και ψύχωσης (χονδρικά, άγχος/κατάθλιψη σε γενική επαφή με την πραγματικότητα, σε αντίθεση με παραισθήσεις ή παραισθήσεις που δεν συνδέονται με την πραγματικότητα). Η κοινωνιολογική και βιολογική γνώση ενσωματώθηκε, κάτω από ένα μοντέλο που δεν υπογράμμιζε ένα σαφές όριο μεταξύ κανονικότητας και ανωμαλίας. [25] Η ιδέα ότι οι διαταραχές προσωπικότητας δεν συνεπάγονταν συναισθηματική δυσφορία απορρίφθηκε. [19]
Έβδομη εκτύπωση του DSM-II (1974)
Όπως περιγράφεται από τον Ronald Bayer, έναν ψυχίατρο και ακτιβιστή για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, συγκεκριμένες διαμαρτυρίες από ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων κατά της APA ξεκίνησαν το 1970, όταν η οργάνωση πραγματοποίησε το συνέδριό της στο Σαν Φρανσίσκο. Οι ακτιβιστές διέκοψαν τη διάσκεψη διακόπτοντας τους ομιλητές και φωνάζοντας και γελοιοποιώντας τους ψυχιάτρους που θεωρούσαν την ομοφυλοφιλία ως ψυχική διαταραχή. Το 1971, ο ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων Frank Kameny συνεργάστηκε με τη συλλογικότητα του Gay Liberation Front για να διαδηλώσει στο συνέδριο της APA. Στο συνέδριο του 1971, ο Kameny άρπαξε το μικρόφωνο και φώναξε: "Η ψυχιατρική είναι ο ενσαρκωμένος εχθρός. Η ψυχιατρική έχει διεξάγει έναν ανελέητο πόλεμο εξόντωσης εναντίον μας. Μπορείτε να το εκλάβετε αυτό ως κήρυξη πολέμου εναντίον σας." [27]
Αυτός ο gay ακτιβισμός εμφανίστηκε στο πλαίσιο ενός ευρύτερου αντιψυχιατρικού κινήματος που είχε έρθει στο προσκήνιο τη δεκαετία του 1960 και αμφισβητούσε τη νομιμότητα της ψυχιατρικής διάγνωσης. Οι ακτιβιστές κατά της ψυχιατρικής διαμαρτυρήθηκαν στα ίδια συνέδρια της APA, με μερικά κοινά συνθήματα και πνευματικά ιδρύματα ως ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές. [28] [29]
Λαμβάνοντας υπόψη δεδομένα από ερευνητές όπως ο Alfred Kinsey και η Evelyn Hooker, η έβδομη έκδοση του DSM-II, το 1974, δεν απαριθμούσε πλέον την ομοφυλοφιλία ως κατηγορία διαταραχής. Μετά από ψηφοφορία από τους διαχειριστές της APA το 1973, και επιβεβαιωμένη από την ευρύτερη ιδιότητα μέλους της APA το 1974, η διάγνωση αντικαταστάθηκε με την κατηγορία της «διαταραχής σεξουαλικού προσανατολισμού». [30]
DSM-III (1980)
Το 1974, ελήφθη η απόφαση για τη δημιουργία μιας νέας αναθεώρησης του DSM και ο Robert Spitzer επιλέχθηκε ως πρόεδρος της ειδικής ομάδας. Η αρχική ώθηση ήταν να γίνει η ονοματολογία DSM συνεπής με αυτή της Διεθνούς Ταξινόμησης Νοσημάτων (ICD). Η αναθεώρηση έλαβε μια πολύ ευρύτερη εντολή υπό την επιρροή και τον έλεγχο του Spitzer και των επιλεγμένων μελών της επιτροπής του. [31] Ένας πρόσθετος στόχος ήταν να βελτιωθεί η ομοιομορφία και η εγκυρότητα της ψυχιατρικής διάγνωσης μετά από μια σειρά από κριτικές, συμπεριλαμβανομένου του περίφημου πειράματος Rosenhan. Αισθάνθηκε επίσης η ανάγκη τυποποίησης των διαγνωστικών πρακτικών εντός των Ηνωμένων Πολιτειών και με άλλες χώρες, αφού η έρευνα έδειξε ότι οι ψυχιατρικές διαγνώσεις διέφεραν μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών. [32] Η θέσπιση συνεπών κριτηρίων ήταν μια προσπάθεια διευκόλυνσης της φαρμακευτικής ρυθμιστικής διαδικασίας.
Τα κριτήρια που υιοθετήθηκαν για πολλές από τις ψυχικές διαταραχές ελήφθησαν από τα Research Diagnostic Criteria (RDC) και Feighner Criteria, τα οποία είχαν μόλις αναπτυχθεί από μια ομάδα ψυχιάτρων με προσανατολισμό στην έρευνα που εδρεύει κυρίως στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σεντ Λούις και στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Ψυχιατρικό Ινστιτούτο. Άλλα κριτήρια και πιθανές νέες κατηγορίες διαταραχών καθορίστηκαν με συναίνεση κατά τη διάρκεια συνεδριάσεων της επιτροπής υπό την προεδρία του Spitzer. Ένας βασικός στόχος ήταν να βασιστεί η κατηγοριοποίηση στην καθομιλουμένη αγγλική γλώσσα (η οποία θα ήταν πιο εύκολη στη χρήση από ομοσπονδιακά διοικητικά γραφεία), παρά στην υπόθεση της αιτίας, αν και η κατηγορηματική προσέγγισή της εξακολουθούσε να θεωρεί ότι κάθε συγκεκριμένο μοτίβο συμπτωμάτων σε μια κατηγορία αντικατόπτριζε μια συγκεκριμένη υποκείμενη παθολογία. μια προσέγγιση που περιγράφεται ως « νεοκραπελινιακή »). Η ψυχοδυναμική ή φυσιολογική άποψη εγκαταλείφθηκε, υπέρ μιας ρυθμιστικής ή νομοθετικήςμοντέλο. Ένα νέο «πολυαξονικό» σύστημα προσπάθησε να δώσει μια εικόνα πιο επιδεκτική σε μια στατιστική απογραφή πληθυσμού, παρά μια απλή διάγνωση. Ο Spitzer υποστήριξε ότι «οι ψυχικές διαταραχές είναι ένα υποσύνολο ιατρικών διαταραχών», αλλά η ομάδα εργασίας αποφάσισε αυτή τη δήλωση για το DSM: «Κάθε μία από τις ψυχικές διαταραχές θεωρείται ως ένα κλινικά σημαντικό συμπεριφορικό ή ψυχολογικό σύνδρομο». [24] Οι διαταραχές προσωπικότητας τοποθετήθηκαν στον άξονα ΙΙ μαζί με τη νοητική υστέρηση. [19]
Το πρώτο προσχέδιο του DSM-III ήταν έτοιμο μέσα σε ένα χρόνο. Εισήγαγε πολλές νέες κατηγορίες διαταραχών, ενώ διέγραψε ή άλλαξε άλλες. Πρόσφατα ήρθαν στο φως ορισμένα αδημοσίευτα έγγραφα που συζητούν και δικαιολογούν τις αλλαγές. [33] Δοκιμές πεδίου που χρηματοδοτήθηκαν από το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ (NIMH) διεξήχθησαν μεταξύ 1977 και 1979 για να ελεγχθεί η αξιοπιστία των νέων διαγνώσεων. Προέκυψε μια διαμάχη σχετικά με τη διαγραφή της έννοιας της νεύρωσης, ένα κύριο ρεύμα της ψυχαναλυτικήςθεωρία και θεραπεία, αλλά θεωρείται ασαφής και αντιεπιστημονική από την ομάδα εργασίας του DSM. Αντιμέτωπο με τεράστια πολιτική αντιπολίτευση, το DSM-III διέτρεχε σοβαρό κίνδυνο να μην εγκριθεί από το Διοικητικό Συμβούλιο της APA, εκτός εάν η «νεύρωση» περιλαμβανόταν σε κάποια μορφή. ένας πολιτικός συμβιβασμός επανέφερε τον όρο σε παρένθεση μετά τη λέξη «αναταραχή» σε ορισμένες περιπτώσεις. Επιπλέον, η διάγνωση της εγω-δυστονικής ομοφυλοφιλίας αντικατέστησε την κατηγορία DSM-II της «διαταραχής σεξουαλικού προσανατολισμού».
DSM-III-R (1987)
Το 1987, το DSM-III-R δημοσιεύτηκε ως αναθεώρηση του DSM-III, υπό τη διεύθυνση του Spitzer. Οι κατηγορίες μετονομάστηκαν και αναδιοργανώθηκαν, με σημαντικές αλλαγές στα κριτήρια. Έξι κατηγορίες διαγράφηκαν ενώ άλλες προστέθηκαν. Αμφιλεγόμενες διαγνώσεις, όπως η προεμμηνορροϊκή δυσφορική διαταραχή και η μαζοχιστική διαταραχή προσωπικότητας, εξετάστηκαν και απορρίφθηκαν. Η "εγω-δυστονική ομοφυλοφιλία" αφαιρέθηκε επίσης και εντάχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην "σεξουαλική διαταραχή που δεν προσδιορίζεται διαφορετικά", η οποία θα μπορούσε να περιλαμβάνει "επίμονη και έντονη αγωνία για τον σεξουαλικό προσανατολισμό κάποιου". [24] [34]Συνολικά, το DSM-III-R περιείχε 292 διαγνώσεις και ήταν 567 σελίδες. Έγιναν περαιτέρω προσπάθειες ώστε οι διαγνώσεις να είναι καθαρά περιγραφικές, αν και το εισαγωγικό κείμενο ανέφερε τουλάχιστον για ορισμένες διαταραχές, «ιδιαίτερα τις Διαταραχές Προσωπικότητας, τα κριτήρια απαιτούν πολύ περισσότερα συμπεράσματα από την πλευρά του παρατηρητή» [σελ. xxiii]. [19]
DSM-IV (1994)
Το 1994 δημοσιεύτηκε το DSM-IV, το οποίο απαριθμούσε 410 διαταραχές σε 886 σελίδες. Πρόεδρος της ομάδας εργασίας ήταν ο Άλεν Φράνσις και εποπτευόταν από μια διευθύνουσα επιτροπή είκοσι επτά ατόμων, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων ψυχολόγων. Η διευθύνουσα επιτροπή δημιούργησε δεκατρείς ομάδες εργασίας από πέντε έως δεκαέξι μέλη, κάθε ομάδα εργασίας με περίπου είκοσι συμβούλους επιπλέον. Οι ομάδες εργασίας διεξήγαγαν μια διαδικασία τριών βημάτων: πρώτον, κάθε ομάδα διεξήγαγε μια εκτενή βιβλιογραφική ανασκόπηση των διαγνώσεων της. Στη συνέχεια, ζήτησαν δεδομένα από ερευνητές, πραγματοποιώντας αναλύσεις για να καθορίσουν ποια κριτήρια απαιτούσαν αλλαγή, με οδηγίες να είναι συντηρητικές. Τέλος, διεξήγαγαν πολυκεντρικές δοκιμές πεδίου που συσχετίζουν τις διαγνώσεις με την κλινική πρακτική. [35] [36]Μια σημαντική αλλαγή από τις προηγούμενες εκδόσεις ήταν η συμπερίληψη ενός κριτηρίου κλινικής σημασίας σε σχεδόν τις μισές κατηγορίες, που απαιτούσαν συμπτώματα που προκαλούσαν «κλινικά σημαντική δυσφορία ή έκπτωση σε κοινωνικούς, επαγγελματικούς ή άλλους σημαντικούς τομείς λειτουργικότητας». Ορισμένες διαγνώσεις διαταραχής προσωπικότητας διαγράφηκαν ή μετακινήθηκαν στο παράρτημα. [19]
Αξιοπιστία και εγκυρότητα
Οι αναθεωρήσεις του DSM από την 3η Έκδοση προς τα εμπρός αφορούσαν κυρίως τη διαγνωστική αξιοπιστία —το βαθμό στον οποίο οι διαφορετικοί διαγνωστικοί συμφωνούν σε μια διάγνωση. Ο Henrik Walter υποστήριξε ότι η ψυχιατρική ως επιστήμη μπορεί να προχωρήσει μόνο εάν η διάγνωση είναι αξιόπιστη. Εάν οι κλινικοί γιατροί και οι ερευνητές διαφωνούν συχνά σχετικά με τη διάγνωση ενός ασθενούς, τότε η έρευνα για τα αίτια και τις αποτελεσματικές θεραπείες αυτών των διαταραχών δεν μπορεί να προχωρήσει. Ως εκ τούτου, η διαγνωστική αξιοπιστία ήταν ένα σημαντικό μέλημα του DSM-III. Όταν το πρόβλημα της διαγνωστικής αξιοπιστίας θεωρήθηκε ότι είχε λυθεί, οι επόμενες εκδόσεις του DSM αφορούσαν κυρίως την «προσαρμογή» των διαγνωστικών κριτηρίων. Δυστυχώς, ούτε το θέμα της αξιοπιστίας ούτε της εγκυρότητας διευθετήθηκε. [57] [ απαιτείται καλύτερη πηγή ]
Το 2013, λίγο πριν από τη δημοσίευση του DSM-5, ο διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας (NIMH), Thomas R. Insel, δήλωσε ότι ο οργανισμός δεν θα χρηματοδοτούσε πλέον ερευνητικά έργα που βασίζονται αποκλειστικά σε διαγνωστικά κριτήρια DSM, λόγω η έλλειψη εγκυρότητάς του. [58] Ο Insel αμφισβήτησε την εγκυρότητα του συστήματος ταξινόμησης DSM επειδή "οι διαγνώσεις βασίζονται σε συναίνεση σχετικά με ομάδες κλινικών συμπτωμάτων" σε αντίθεση με τη "συλλογή των γενετικών, απεικονιστικών, φυσιολογικών και γνωστικών δεδομένων για να δούμε πώς όλα τα δεδομένα - όχι μόνο τα συμπτώματα - συστάδα και πώς αυτές οι ομάδες σχετίζονται με την ανταπόκριση στη θεραπεία." [59] [60]
Οι επιτόπιες δοκιμές του DSM-5 επανέφεραν τη συζήτηση για την αξιοπιστία στο προσκήνιο, καθώς οι διαγνώσεις ορισμένων διαταραχών έδειξαν χαμηλή αξιοπιστία. Για παράδειγμα, μια διάγνωση μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής, μιας κοινής ψυχικής ασθένειας, είχε χαμηλή αξιοπιστία κάπα στατιστική 0,28, υποδεικνύοντας ότι οι κλινικοί γιατροί συχνά διαφωνούσαν για τη διάγνωση αυτής της διαταραχής στους ίδιους ασθενείς. Η πιο αξιόπιστη διάγνωση ήταν η μείζονα νευρογνωστική διαταραχή, με κάπα 0,78. [61]
Υπερδιάγνωση
Επιπλέον, έχει υποστηριχθεί ότι η τρέχουσα προσέγγιση που βασίζεται στην υπέρβαση ενός ορίου συμπτωμάτων δεν λαμβάνει επαρκώς υπόψη το πλαίσιο στο οποίο ζει ένα άτομο και σε ποιο βαθμό υπάρχει εσωτερική διαταραχή ενός ατόμου έναντι ψυχολογικής απόκρισης σε ανεπιθύμητες καταστάσεις. [81] Το DSM-V δεν περιλαμβάνει πλέον ένα βήμα ("Άξονας IV") για την περιγραφή των "ψυχοκοινωνικών και περιβαλλοντικών παραγόντων που συμβάλλουν στη διαταραχή" όταν κάποιος διαγνωστεί με τη συγκεκριμένη διαταραχή, ένα βήμα που υπήρχε προηγουμένως στο DSM-IV.
Επειδή ο βαθμός βλάβης ενός ατόμου συχνά δεν συσχετίζεται με τον αριθμό των συμπτωμάτων και μπορεί να προέρχεται από διάφορους ατομικούς και κοινωνικούς παράγοντες, το πρότυπο δυσφορίας ή αναπηρίας του DSM μπορεί συχνά να παράγει ψευδώς θετικά αποτελέσματα. [82] Από την άλλη πλευρά, τα άτομα που δεν πληρούν τον αριθμό των συμπτωμάτων μπορεί παρόλα αυτά να βιώσουν παρόμοια δυσφορία ή αναπηρία στη ζωή τους.
Πολιτισμική προκατάληψη
Οι ψυχίατροι υποστήριξαν ότι τα δημοσιευμένα διαγνωστικά πρότυπα βασίζονται σε μια υπερβολική ερμηνεία των νευροφυσιολογικών ευρημάτων και έτσι υποτιμούν την επιστημονική σημασία των κοινωνικο-ψυχολογικών μεταβλητών. [83] Υποστηρίζοντας μια πιο ευαίσθητη πολιτισμικά προσέγγιση της ψυχολογίας, κριτικοί όπως ο Carl Bell και ο Marcello Maviglia υποστηρίζουν ότι οι ερευνητές και οι πάροχοι υπηρεσιών συχνά απορρίπτουν την πολιτισμική και εθνική ποικιλομορφία των ατόμων. [84] Επιπλέον, οι τρέχουσες διαγνωστικές οδηγίες έχουν επικριθεί [ από ποιον; ]καθώς έχει μια θεμελιωδώς ευρωαμερικανική προοπτική. Αν και αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές έχουν εφαρμοστεί ευρέως, οι αντίπαλοι υποστηρίζουν ότι ακόμη και όταν ένα σύνολο διαγνωστικών κριτηρίων είναι αποδεκτό σε διαφορετικούς πολιτισμούς, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι υποκείμενες δομές έχουν κάποια εγκυρότητα σε αυτούς τους πολιτισμούς. Ακόμη και η αξιόπιστη εφαρμογή μπορεί να αποδείξει μόνο συνέπεια, όχι νομιμότητα. [83] Διαπολιτισμικός ψυχίατρος Άρθουρ Κλάινμανυποστηρίζει ότι η δυτική προκατάληψη απεικονίζεται ειρωνικά στην εισαγωγή πολιτιστικών παραγόντων στο DSM-IV: το γεγονός ότι οι διαταραχές ή οι έννοιες από μη δυτικούς ή μη κυρίαρχους πολιτισμούς περιγράφονται ως «δεσμευμένες στον πολιτισμό», ενώ οι τυπικές ψυχιατρικές διαγνώσεις δεν δίνονται Το πολιτιστικό προσόν, ούτως ή άλλως, είναι για τον Kleinman αποκαλυπτικό μιας υποκείμενης υπόθεσης ότι τα δυτικά πολιτισμικά φαινόμενα είναι καθολικά. [85] Άλλοι διαπολιτισμικοί κριτικοί συμμερίζονται σε μεγάλο βαθμό την αρνητική άποψη του Kleinman για το πολιτιστικό σύνδρομο, κοινές απαντήσεις [ από ποιον; ] περιλάμβανε τόσο την απογοήτευση για τον μεγάλο αριθμό τεκμηριωμένων μη δυτικών ψυχικών διαταραχών που εξακολουθούν να μένουν έξω, όσο και την απογοήτευση που ακόμη και αυτές που περιλαμβάνονται συχνά παρερμηνεύονταν ή παρερμηνεύονταν.[86]
Οι κυρίαρχοι ψυχίατροι είναι δυσαρεστημένοι με αυτές τις διαγνώσεις που συνδέονται με τον πολιτισμό, αν και όχι για τους ίδιους λόγους. Ο Robert Spitzer, επικεφαλής αρχιτέκτονας του DSM-III, υποστήριξε ότι η προσθήκη πολιτιστικών διατυπώσεων ήταν μια προσπάθεια κατευνασμού των πολιτιστικών κριτικών και ότι δεν έχουν κανένα επιστημονικό κίνητρο ή υποστήριξη. Ο Spitzer υποστήριξε επίσης ότι οι διαγνώσεις που συνδέονται με την καλλιέργεια σπάνια χρησιμοποιούνται στην πράξη, υποστηρίζοντας ότι οι τυπικές διαγνώσεις ισχύουν ανεξάρτητα από την καλλιέργεια. Γενικά, η κύρια ψυχιατρική γνώμη παραμένει ότι εάν μια διαγνωστική κατηγορία είναι έγκυρη, οι διαπολιτισμικοί παράγοντες είτε είναι άσχετοι είτε είναι σημαντικοί μόνο για συγκεκριμένες παρουσιάσεις συμπτωμάτων. [83]Ένα αποτέλεσμα αυτής της δυσαρέσκειας ήταν η ανάπτυξη της Νοσολογίας Azibo από τον Daudi Ajani Ya Azibo το 1989 ως εναλλακτική λύση στο DSM στη θεραπεία ασθενών της αφρικανικής διασποράς. [87] [88] [89]
Πηγές και Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλία ψυχολογίας Κατηγορία:Ψυχιατρική
Δομνίστα Ευρυτανίας
Η Δομνίστα είναι ένας ορεινός οικισμός (υψόμετρο 1.003 μέτρα ) του νομού Ευρυτανίας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού, πολύ κοντά στα όρια με τον Νομό Αιτωλοακαρνανίας. Η απόστασή της από την πρωτεύουσα του νομού, το Καρπενήσι, είναι 41 χιλιόμετρα.
Διοικητικά υπάγεται στον καλλικρατικό Δήμο Καρπενησίου (τέως καποδιστριακός δήμος Δομνίστας) και έχει πληθυσμό 287 κατοίκους, κατά την απογραφή του 2011. Το 2001 στη Δομνίστα είχαν απογραφεί 584 κάτοικοι σε 141 νοικοκυριά, ενώ το 1991 αριθμούσε 351 κατοίκους σε 123 νοικοκυριά, με μόνιμο πληθυσμό μόλις 195 κατοίκους.
Τοπική κοινότητα Δομνίστης
Η Δομνίστα αποτελεί την έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, η οποία περιλαμβάνει επίσης τους οικισμούς Σκοπιά (6 κάτοικοι) και Μαρίνος (41 κάτοικοι). Ο συνολικός πληθυσμός της Τοπικής κοινότητας Δομνίστης ανέρχεται, κατά την απογραφή του 2011, σε 334 κατοίκους.
Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται ότι το όνομά της προέρχεται από την Ντομνίστα, κόρη της αρχόντισσας Ντόμνας, από τον καιρό των Φράγκων ιπποτών.
Το 1821 βρήκε εκεί καταφύγιο ο Γεώργιος Καραϊσκάκης.
Αναφορές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Δομνίστας
Κατεπανάτο Μεγάλης Αρμενίας και Ιβηρίας
Το Κατεπανάτο ή και Δουκάτο της Μεγάλης Αρμενίας και Ιβηρίας ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας στα εδάφη της σημερινής Αρμενίας και Γεωργίας. Δημιουργήθηκε το 1045 με την ένωση του Θέματος Ιβηρίας και της Μεγάλης Αρμενίας που μόλις είχε κατακτηθεί. Η δημιουργία του ήταν το αποτέλεσμα του πολέμου ανάμεσα στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και το αρμενικό βασίλειο των Βαγρατιδών όπου βασίλευε ο Κακικίος Β'. Οι Βυζαντινοί νίκησαν και προσάρτησαν το βασίλειο στην αυτοκρατορία.
Στην αρχή οι νέα διοικητική περιφέρεια απολάμβανε απαλλαγή απο πολλούς φόρους αλλά στην συνέχεια η φορολογία άλλαξε αναγκάζοντας πολλούς Αρμένιους να αυτομολήσουν στην μουσουλμανική πλευρά. Το κατεπανάτο αντιμετώπιζε συνεχώς επιθέσεις από τα τουρκικά φύλα της περιοχής. Σταδιακά χάθηκε η Άρτζε (en) που λεηλατήθηκε και το 1048 επακολούθησε η, με αμφίρροπη κατάληξη, Μάχη του Καπετρού (en). Μέχρι το 1055 οι βυζαντινοί αντιμετώπιζαν αποτελεσματικά τις εισβολές των τουρκομάνων, από τότε οι τούρκοι εμίριδες λεηλατούσαν και καταλάμβαναν συνεχώς εδάφη. Από το 1059-1064 αναφέρονται δύο ξεχωριστοί διοικητές, αυτός της Ιβηρίας και αυτός του Ανίου, άγνωστο εάν είχε χωριστεί το κατεπανάτο σε δύο νέα. Το 1064-65 με την πτώση του Ανίου διαλύθηκε η διοικητική διαίρεση και αντικαταστάθηκε με το νέο Κατεπανάτο Καρσίου και Ιβηρίας.
Έδρα της διοικητικής μονάδας ήταν το Ανίον έως το 1064 που καταλήφθηκε από τους Σελτζούκους του Αλπ Αρσλάν. Κατεπάνω αναφέρονται οι:
Πηγές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Αρμενία Κατηγορία:Μεσαιωνική Γεωργία
Δήμος Δομνίστας
Ο δήμος περιελάμβανε 7 δημοτικά διαμερίσματα:
Κοντοβάζαινα Γορτυνίας
Η Κοντοβάζαινα είναι κεφαλοχώρι στην πρώην επαρχία Γορτυνίας στα βορειοδυτικά του νομού Αρκαδίας και απέχει 72 χιλιόμετρα από την Τρίπολη. Ανήκει στο Δήμο Γορτυνίας και αποτελεί τοπική Κοινότητά του. Από το 1998 έως το 2010 ήταν έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Κοντοβαζαίνης.
Γεωγραφικές πληροφορίες - αξιοθέατα
Είναι χτισμένη στις πλαγιές του όρους Αφροδισίου με θέα τον ποταμό και την κοιλάδα του Λάδωνα. Μαζί με τον κοντινό οικισμό Παραλλογγοί είναι χαρακτηρισμένη σαν παραδοσιακός οικισμός με πολλά παραδοσιακά πέτρινα σπίτια, γεφύρια, βρύσες, νερόμυλους και λιθόκτιστες εκκλησίες (συνολικά 18) που αποτελούν αξιόλογα δείγματα της τοπικής αρχιτεκτονικής. Τουριστικά αξιοθέατα της περιοχής θεωρούνται: η Ιερά Μονή Παναγίας Κλειβωκάς, οι Ιεροί Ναοί Αγίου Νικολάου - Αγίου Γεωργίου, ο αρχαιολογικός χώρος της Ερικύνης Αφροδίτης σε απόσταση 4 χιλιομέτρων και ο ανακαινισμένος νερόμυλος Αγ. Νικολάου αρχικής κατασκευής το 1884. Έχει υψόμετρο 700 μέτρα και πληθυσμό 386 κατοίκους.
Δήμος Δομνίστας
Αξιοθέατα
Στην περιφέρεια του δήμου ανήκει το φημισμένο φαράγγι «Πανταβρέχει».
Κοντοβάζαινα Γορτυνίας
Προσωπικότητες
Είναι ο τόπος καταγωγής του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη και του αδελφού του και ηθοποιού Αλέκου Λειβαδίτη. Απο την Κοντοβαζαινα κατάγονται και διακεκριμένοι επιχειρηματίες και πολιτικοί όπως οι αδερφοί Λαμπρόπουλοι, Βάρδας Κωνσταντίνος, αδελφοί Δούρου και Γεώργιος Τσάκαλος, βουλευτής, επιχειρηματίας και συγγραφέας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Δήμος Κοντοβάζαινας Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Δήμος Δομνίστας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δομνίστας *
Αντιλίμπερτυ
Με τον διεθνή όρο αντιλίμπερτυ (antiliberty) χαρακτηρίζεται ο νεότερος τύπος πλοίου που ναυπηγείται με ναυπηγικό υποκατάστατο του τύπου Λίμπερτυ.
Κυριότεροι σύγχρονοι τύποι των antiliberties φορτηγών πλοίων είναι ο τύπος "SD-14" (βρετανικός τύπος), ο ιαπωνικός "Freedom" καθώς και ο γερμανικός τύπος  "MK II".
Και οι τρεις παραπάνω τύποι πλοίων έχουν ικανότητα μεταφοράς της τάξεως των 14 - 15.000 τόν., ταχύτητα 15-18 κόμβους, ευρύχωρα κύτη (αμπάρια), απλόχωρο κατάστρωμα και πολλές φορτωεκφορτωτικές ευκολίες (π.χ. ηλεκτρικούς γερανούς κλπ.), εξασφαλίζοντας έτσι μεγάλες μεταφορικές ικανότητες.
Κατηγορία:Φορτηγά πλοία Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
MyFootballClub
Το MyFootballClub είναι ένα εγχείρημα 50.000 φίλων του ποδοσφαίρου οι οποίοι δημιούργησαν μια Κοινωνία Εργασίας και Πρόνοιας (Industrial and Provident Society) με σκοπό την αγορά ενός Αγγλικού ποδοσφαιρικού συλλόγου με χρήματα που θα συγκεντρώνονταν από μέλη της κοινωνίας. Η Κοινωνία Εργασίας και Πρόνοιας αποτελεί στη Μεγάλη Βρετανία και τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας νομική οντότητα για εμπόριο ή εθελοντική εργασία. Στις 13 Νοεμβρίου του 2007 το MyFootballClub ανακοίνωσε ότι είχε φτάσει σε συμφωνία κατ'αρχήν για την αγορά του ποδοσφαιρικού συλλόγου με όνομα Έμπσφιλντ Γιουνάιτεντ της πέμπτης σε σειρά εθνικής κατηγορίας του Αγγλικού ποδοσφαίρου.
Ιστορικό
Το εγχείρημα δημιουργήθηκε από τον πρώην αθλητικογράφο Γουίλ Μπρούκς Το εκτιμώμενο ποσό αγοράς θα ήταν 1.375.000 λίρες Αγγλίας. Όλα τα μέλη θα έχουν ίσο αριθμό μετοχών και συλλογικά θα διοικούν το σύλλογο μέσω γενικών αποφάσεων, αλλά και πάνω σε ζητήματα που παραδοσιακά λαμβάνονται από τον προπονητή. Η διαδικασία λήψης των αποφάσεων θα γίνεται μέσω ψηφοφορίας στην ιστοσελίδα του MyFootballClub. Ο κρίσιμος αριθμός των 50.000 εγγραφών στην ιστοσελίδα έγινε στις 31 Ιουλίου του 2007, με σύνολο 53,051 εγγραφών εκείνη τη μέρα. Επομένως ξεκίνησε η φάση της συλλογής των χρημάτων από τα εγγεγραμμένα μέλη, ανοίγοντας αυτό που η ιστοσελίδα ονόμασε "φάση 2". Η Λιντς Γιουνάιτεντ ήταν πρώτη σε ψήφους για προτίμηση αγοράς, ακολουθούμενη από την Cambridge United και την Νότιγχαμ Φόρεστ.
Ο Μπρουκς ανακοίνωσε ότι ο προς αγορά σύλλογος θα έπαιζε κατά πάσα πιθανότητα στην τρίτη ή στην τέταρτη κατά σειρά εθνική κατηγορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου, και οι μάνατζερ της ιστοσελίδας είχαν συζητήσεις με έναν αριθμό συλλόγων από αυτές τις κατηγορίες. η EA Sports, το παράρτημα της Electronic Arts για αθλητικά παιχνίδια προσομοίωσης έκανε συμφωνία με το MyFootballClub μέσω της οποίας "θα την υποστήριζαν με μία σημαντική επένδυση" για να αυξήσει το κεφάλαιο αγοράς ποδοσφαιρικού συλλόγου.
Στις 13 Νοεμβρίου του 2007 ανακοινώθηκε πως 20.000 μέλη του ιστοτόπου είχαν συνεισφέρει από 35 λίρες Αγγλίας προς συγκέντρωση 700.000 λιρών για την αγορά του 51% των μετοχών της Έμπσφλιτ Γιουνάιτεντ με δυνατότητα πλήρους αγοράς της στο μέλλον. Με την ψήφο του, κάθε μέλος θα παίρνει θέση σε αποφάσεις που θα καθορίζουν την επιλογή των παικτών για κάθε αγώνα, την αγορά νέων παικτών και άλλα ζητήματα.
Ανάλογα εγχειρήματα
Η διοίκηση του ημιεπαγγελματικού αγγλικού συλλόγου Biggleswade United F.C. εγκαινίασε το myBUFC τον Σεπτέμβριο του 2007, μέσω του οποίου η διοίκηση του συλλόγου μετατίθεται σε επί πληρωμή μέλη εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων με τρόπο παρόμοιο με το MyFootballClub. Ένα άλλο εγχείρημα, το Mitsuperligahold, δημιουργήθηκε στη Δανία τον Αύγουστο του 2007 με στόχο την απόκτηση ενός συλλόγου της δεύτερης εθνικής κατηγορίας επαγγελματικού ποδοσφαίρου της χώρας. Επιπλέον, μία ομάδα χαμηλής κατηγορίας στη Γαλλία με όνομα Web F.C. επιτρέπει στα μέλη της, τα οποία καλούνται "entraînautes," να ψηφίζουν πάνω σε θέματα ποδοσφαιρικής στρατηγικής και τακτικής μέσω μιας ιστοσελίδας. Σε αντίθεση με τα μέλη του MyFootballClub, τα μέλη της Web F.C. δε χρειάζεται να πληρώσουν για να συμμετέχουν στις αποφάσεις, αλλά όσο περισσότερο συμμετέχουν, τόσο μεγαλύτερη αξία λαμβάνει η ψήφος τους.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Ιστότοποι Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ιστοσελίδες Κατηγορία:Έμπσφλιτ Γιουνάιτεντ
Νικόλαος Κλείτος
Ο Νικόλαος Κλείτος (Άγιος Χριστόφορος Σερρών, 1929) είναι Έλληνας πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1929 στον Άγιο Χριστόφορο Σερρών. Σπούδα νομικά και οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε βουλευτής Σερρών με τη Νέα Δημοκρατία από το 1974 μέχρι το 1993, και χρημάτισε υφυπουργός Εσωτερικών (1990-1991) και υπουργός Εσωτερικών (1991-1992) στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το 1993 προσχώρησε στην Πολιτική Άνοιξη.
Κόρη του είναι η δημοσιογράφος Λίνα Κλείτου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Λένγκερ
Το Λένγκερ (Ленгер, Lenger, لەنگەر; Ленгер) είναι πόλη στην επαρχία Τόλε Μπι, στην περιφέρεια Νοτίου Καζακστάν του Καζακστάν. Το 2012 το Λένγκερ είχε πληθυσμό 25.298 κατοίκων. Είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Τόλε Μπι. Το μουσείο της επαρχίας Τόλε Μπι (Музей Толебийского района) βρίσκεται στο Λένγκερ. Πληθυσμός: 24,642 (απογραφή 2009) ; 22,038 (απογραφή 1999).
Στο σημερινό πολιτισμό
Στο παιχνίδι Command & Conquer: Generals, το Λένγκερ χρησιμεύει ως βάση πολεμιστών των GLΑ, και εξυπηρετεί κινεζικά μάστερς. Οι δυνάμεις των GLA είναι πιστοί στον αρχηγό και προσπαθούν να καταστρέψουν και να αναχαιτίσουν τις δυνάμεις των Κινέζων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν Κατηγορία:Περιφέρεια Νότιου Καζακστάν
Αστρικό νέφος του Τοξότη
Το αστρικό νέφος Τοξότη (γνωστό και ως Delle Caustiche, Μεσιέ 24, IC 4715) είναι αστρικό νέφος σε απόσταση περίπου 10.000 ετών φωτός στον αστερισμό Τοξότη. Κάποιες φορές αναγνωρίζεται ως το αχνό ανοικτό σμήνος NGC 6603, το οποίο βρίσκεται μέσα στο νέφος, αλλά είναι πολύ μικρό και αχνό για να είναι το Μεσιέ 24.
Το αστρικό νέφος Τοξότη είναι ορατό με γυμνό μάτι κάτω από αρκετά καλές συνθήκες ως ένα αστρικό νέφος λίγο βόρεια του μ Τοξότη, ενώ με ελαφρώς χειρότερες συνθήκες η παραμικρή οπτική βοήθεια θα επιβεβαιώσει την παρουσία του. Με ισχυρότερα τηλεσκόπια θα αποκαλυφθεί μία πληθώρα αντικειμένων κοντά σε αυτό.
Χαρακτηριστικά
Το αστρικό νέφος Τοξότη δεν είναι πραγματικό αντικείμενο του βαθέος ουρανού, αλλά ένα αστρικό νέφος που εκτείνεται για αρκετές χιλιάδες έτη φωτός και αποτελεί μέρος των σπειροειδών βραχιόνων το οποίο γίνεται ορατό εξαιτίας της παρουσίας ενός τούνελ χωρίς διαστρική ύλη μέσα του. Παράθυρα σαν και αυτό που κάνει ορατό το Μ24 είναι σημαντικά για τη μελέτη της δομής του Γαλαξία, καθώς κάνουν δυνατή τη μελέτη περιοχών που αλλιώς δεν θα ήταν ορατές.
Τα άστρα, τα σμήνη και τα υπόλοιπα αντικείμενα που αποτελούν το Μεσιέ 24 είναι μέρος του βραχίονα του Τοξότη ή του βραχίονα Τοξότη-Τρόπιδος του Γαλαξία. Το Μεσιέ 24 γεμίζει ένα χώρο με σημαντικό όγκο με βάθος από 10 μέχρι 16 χιλιάδες έτη φωτός. Είναι η πιο πυκνή συγκέντρωση άστρων ορατών με κιάλια, με περίπου χίλια άστρα ορατά σε κάθε ξεχωριστό οπτικό πεδίο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
24 4715 Κατηγορία:Τοξότης (αστερισμός) Κατηγορία:Γαλαξίας
Μουσείο Καπνού Καβάλας
Το Μουσείο Καπνού είναι ένα σύγχρονο βιομηχανικό και βιωματικό μουσείο με πλούτο εκθεμάτων στην πόλη της Καβάλας. Πρόκειται για ένα θεματικό μουσείο, το οποίο περιλαμβάνει αντικείμενα και αρχειακό υλικό για την καλλιέργεια και την παραγωγή του καπνού, την αγροτική κι εμπορική επεξεργασία του, τα βιομηχανικά καπνικά προϊόντα και τα εκθεσιακά δείγματα καπνού.
Η μοναδικότητα του μουσείου εντοπίζεται όχι μόνο στο ότι περιλαμβάνει και εκθέτει την εμπορική επεξεργασία των ανατολικών καπνών (που δεν βρίσκονται σε κανένα άλλο μουσείο του κόσμου), αλλά και στο ότι αποτελεί ένα μουσείο που αναδεικνύει την οικονομική και κοινωνική ιστορία, καθώς και την τεχνολογική ιστορική εξέλιξη στην Καβάλα κι ευρύτερα στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.
Η συλλογή του μουσείου καπνού στην Καβάλα είναι εξαιρετικά πλούσια. Περιλαμβάνει αντικείμενα καλλιέργειας καπνού, μηχανήματα εμπορικής επεξεργασίας του, φωτογραφικό υλικό, σπάνια ντοκουμέντα (έγγραφα της Καπνεμπορικής Ομοσπονδίας της Ελλάδος, του Συλλόγου Καπνεμπόρων Μακεδονίας-Θράκης, καπνεργατικών σωματείων, έγγραφα τραπεζών κ.ά.). Επίσης, περιλαμβάνει βιβλία σχετικά με τον καπνό, εκδόσεις του Ελληνικού Οργανισμού Καπνού, αρχείο του Καπνεμπορικού Συλλόγου, ιδιωτικά έγγραφα, καπνικούς χάρτες και σχεδιαγράμματα, έπιπλα καπνεμπόρων κ.ά.
Το μουσείο φιλοξενείται προσωρινά στο ισόγειο του κτιρίου του Εθνικού Οργανισμού Καπνού. Πρόκειται για ένα βιομηχανικό κτίριο, το οποίο κτίστηκε μεταξύ 1957 και 1962.
Ιστορία
Η παραγωγή καπνού είναι ένα από τα κύρια μέσα διαβίωσης στην Καβάλα στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Το 1996 διοργανώθηκε η έκθεση "Καβάλα, μια πόλη καπνού χθες". Το 2002, η έκθεση μετατράπηκε σε μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καβάλα
Γουλιέλμος Β΄ Κρίσπος
Ο Γουλιέλμος Β΄ Κρίσπος, (Ιταλικά ː Guglielmo II Crispo, 1390 - 1463), μέλος του Οίκου των Κρίσπι ήταν αυθέντης της Ανάφης και Δούκας του Αρχιπελάγους (1453 - 1463).
Επίτροπος για 1η φορά
Ήταν ο τριτότοκος από πέντε γιους του Φραγκίσκου Α΄ Κρίσπου και της Φιορέντσας Α΄ Σανούδου, κυρίας της Μήλου τελευταίας γόνου του Οίκου των Σανούδων. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος έγινε δούκας ο πρωτότοκος Ιάκωβος Α΄ Κρίσπος, οι υπόλοιποι τέσσερις γιοι έλαβαν από ένα νησί για πρόσοδο: ο Γουλιέλμος έγινε αυθέντης της Ανάφης. Έπειτα έγινε δούκας ο δευτερότοκος Ιωάννης Β΄ Κρίσπος, που έδωσε ακόμη μια κτήση στους μικρότερους αδελφούς του Γουλιέλμο, Νικολό και Μάρκο για να μην διεκδικήσουν την εξουσία. Όταν απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ οι τρεις μικρότεροι αδελφοί του έγιναν επίτροποι του ανήλικου γιου του Ιακώβου Β΄. Τότε απεβίωσε ο Πιέτρο Τζένο αυθέντης -ως σύζυγος της Πετρονίλλας Κρίσπου- της Άνδρου, αφήνοντας μια κόρη 13ετή. Επειδή ήταν γνωστά τα σχέδια της Βενετίας για προσεταιρισμό της κόρης του, ώστε να περιέλθει η Άνδρος στη Γαληνοτάτη Δημοκρατία, οι τρεις αδελφοί περιόρισαν τη μητέρα της στον πύργο της στην Άνδρο και της απέσπασαν έγγραφο ότι θα πάντρευε την κόρη της με τον δούκα ανιψιό τους (κάτι που δεν έγινε τελικά). Η Βενετία έστειλε γαλέρα και κατέλαβε την Άνδρο, διεκδικώντας την. Το 1440 στο δικαστήριο οι απαιτητές εξέθεσαν τις απόψεις τους και αποφασίσθηκε η Άνδρος να δοθεί στον Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα γιο της Μαρίας Σανούδου, από την κυριότητα της οποίας αποσπάσθηκε αυθαίρετα πριν από 50 χρόνια.
Επίτροπος για 2η φορά
Όταν ο Ιάκωβος Β΄ απεβίωσε, η γυναίκα του, έπειτα από έξι εβδομάδες, γέννησε τον Ιωάννη Ιάκωβο και για την άσκηση εξουσίας ανέλαβαν επίτροποι ο Γουλιέλμος και ο Νικολό. Όταν απεβίωσε ο Νικολό, τον διαδέχθηκε ο γιος του Φραγκίσκος. Έπειτα από έξι έτη απεβίωσε ο Ιωάννης Ιάκωβος. Θα έπρεπε να τον διαδεχθεί η θεία του Αντριάνα, αλλά είχε καθιερωθεί στο δουκάτο να γίνονται μόνο άρρενες δούκες, έτσι ο Γουλιέλμος ήταν ο πλησιέστερος άρρην συγγενής. Η Βενετία αντέδρασε υποστηρίζοντας τον Ντομένικο Σομμαρίπα, σύζυγο της Αντριάνας και εγγονό της Μαρίας Σανούδο. Ο Γουλιέλμος, παρά την ηλικία του, ήταν φιλόδοξος: δήλωσε ότι ήταν πεπειραμένος και έτοιμος να προσφέρει τις ναυτικές του υπηρεσίες στη Γαληνότατη Δημοκρατία και έτσι η Βενετία πείσθηκε. Ήθελε γρήγορα έναν δούκα στη Νάξο, διότι η Κωνσταντινούπολη είχε καταληφθεί από τους Οθωμανούς και στίφη Τούρκων έκαναν πειρατεία, τρομάζοντας τους νησιώτες. Με τον έτερο επίτροπο, τον ανιψιό του Φραντζέσκο, συμφώνησε να γίνει πρώτα ο Γουλιέλμος δούκας και όταν αποβιώσει να τον διαδεχθεί ο Φραντζέσκο. Η Φραντσέσκα Μοροζίνι, χήρα του αδελφού του Ιωάννη Β΄ που θα μπορούσε να διεκδικήσει την εξουσία, είχε επιστρέψει πίσω στη Βενετία. Έτσι ανακηρύχθηκε δούκας της Νάξου.
Δούκας της Νάξου
Το 1457 έγινε έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Ο Γουλιέλμος έβλεπε την επέκταση του Μωάμεθ Β΄: πληροφορήθηκε το 1458 την παράδοση της Ακρόπολης της ΑΘήνας από τον Φραγκίσκο Β΄ Ατσαγιόλι, δούκα των Αθηνών· το 1460 την παράδοση του δεσποτάτου του Μυστρά από το Δημήτριο Παλαιολόγο, ενώ ο αδελφός του Θωμάς έφυγε στην Ιταλία, απώλεια που έκανε δυσχερέστερη την επικοινωνία με τη Βενετία. Το 1461 ο Δαβίδ Μεγαλοκομνηνός παραδίδει την Τραπεζούντα και το 1462 ο ηγεμόνας της Λέσβου Νικολό Γκαττιλούζιο παραδίδει το κάστρο της Μυτιλήνης. Το τραγικό τέλος του τελευταίου τάραξε τον Γουλιέλμο, διότι ο Νικολό ήταν αδελφός της Τζινέβρας, συζύγου του Ιακώβου Β΄. Πιο πριν το 1456 ο εξάδελφος του Νικολό, ο Ντορίνο Γκαττιλούζιο, ηγεμόνας της Αίνου, είχε εγκατασταθεί μετά την έξωσή του από εκεί στη Νάξο και είχε νυμφευτεί την Ελιζαβέτα, κόρη του Ιακώβου Β΄.
Οι κάτοικοι της Σκύρου, της Σκιάθου και της Σκοπέλου πρόσφεραν τα νησιά στη Βενετία. Ο Γουλιέλμος είχε μόνο 2.00 ιππείς απέναντι στις ορδές των Οθωμανών. Η Βενετία περιέλαβε το δουκάτο στη συνθήκη της με τον Μωάμεθ Β΄, απαλλάσοντάς τους κατοίκους από φόρο και κάθε υπηρεσία· τους παραχώρησε την ιδιότητα του Βενετού πολίτη. Ο ελλιμενισμός πειρατών σε λιμάνια της Νάξου, της Πάρου και της Ρήνιας εξόργισε τον Μωάμεθ Β', που έστειλε τον Γιανή μπέη με μεγάλο τουρκικό στόλο να επιτεθεί. Ο σουλτάνος δέχτηκε να τον αναγνωρίσει σαν δούκα με την προϋπόθεση να βγάλει την σημαία της Βενετίας από το δουκάτο του και να τον αναγνωρίσει σαν ανώτατο κυρίαρχο. Ο Γουλιέλμος εξευμένισε τον σουλτάνο με την πληρωμή ποσού.
Το 1463 είχα πάει για θερμά λουτρά στη Μήλο· εκεί απεβίωσε και σύμφωνα με τη συμφωνία με τον ανιψιό του, τον διαδέχθηκε εκείνος ως Φραγκίσκος Β΄. Σύμφωνα με αυτή, την Ανάφη κληρονομούσε η κόρη του Φιορέντσα, ενώ ο νόθος γιος του Ιάκωβος τα κτήματά του στη Νάξο.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Ελιζαβέτα ντα Πέζαρο είχε παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Νάξου Κατηγορία:Οίκος των Κρίσπων
Γεώργιος Νέβιλ, 1ος βαρόνος του Λάτιμερ
Ο Γεώργιος Νέβιλ, 1ος βαρόνος του Λάτιμερ (1407 - 30 Δεκεμβρίου 1469) Άγγλος ευγενής ήταν πέμπτος γιος του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ της κόρης του Ιωάννη της Γάνδης και της τρίτης συζύγου του Αικατερίνης Σουίνφορντ. Με τον θάνατο του ετεροθαλούς θείου του Τζων Λάτιμερ, 6ου βαρόνου του Λάτιμερ (1430) κληρονόμησε τα εδάφη του Λάτιμερ και στις 25 Φεβρουαρίου 1432 ονομάστηκε από το Κοινοβούλιο βαρόνος του Λάτιμερ. Ο Λάτιμερ πολέμησε στην Σκωτία (1436), ήταν δικαστής της ειρήνης στο Κάμπερλαντ (1437) και διηύθυνε το βασιλικό συμβούλιο (1439).
Οικογένεια
Ο Γεώργιος Νέβιλ παντρεύτηκε την Λαίδη Ελισάβετ (1417 - 1480) κόρη του Ριχάρδου ντε Μποσάμπ, 13ου κόμη του Γουόρικ και της Αικατερίνης Μπέρκλεϋ, μαζί της απέκτησε :
Ο Γεώργιος Νέβιλ υπέφερε από μια μορφή άνοιας τα τελευταία χρόνια της ζωής του γι'αυτό περιγράφεται ως "ηλίθιος", η ηγεμονία των εδαφών του μεταφέρθηκε τότε στον ανιψιό του Ριχάρδο Νέβιλ, 16ο κόμη του Γουόρικ. Ο Γεώργιος Νέβιλ, 1ος βαρόνος του Λάτιμερ πέθανε στις 30 Δεκεμβρίου 1469 και τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Ριχάρδος Νέβιλ, 2ος βαρόνος του Λάτιμερ, ο μεγαλύτερος γιος του Χένρυ Νέβιλ είχε πεθάνει λίγους μήνες πριν από τον ίδιο, έπεσε στην μάχη του Έτζεκοτ Μουρ στις 26 Ιουλίου 1469.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Αργάς
Ο Αργάς (αρχ.ελλ. , fl. ~380 π.Χ.) ήταν Έλληνας ποιητής των αρχαίων χρόνων. Από τον Πλούταρχο περιγράφεται ως δημιουργός αηδιαστικών και ενοχλητικών ποιημάτων . Το όνομά του, συνώνυμο του φιδιού σε κάποια ποιητικά κείμενα ή, κατά άλλους, ανάμεσα στους Δωριείς, αποδόθηκε ως παρωνύμιο στον Δημοσθένη εξαιτίας της τραχύτητας του ρητορικού ύφους ή της συμπεριφοράς του. Σε απόσπασμα από το έργο του κωμικού ποιητή Αναξανδρίδη, «Πρωτεσίλαος», αναφέρεται ότι ο Αργάς παρέστη στο γάμο του Αθηναίου στρατηγού Ιφικράτη, μαρτυρία στην οποία βασίζεται και η τοποθέτηση της περιόδου ακμής του.
Ο φιλόσοφος και μαθητής του Αριστοτέλη, Φανίας ο Ερέσιος, αναφέρει στο έργο του  : ''«Ο Τελένικος ο Βυζαντινός και ο Αργάς, όντες δημιουργοί ασέμνων ποιημάτων, όσον αφορά αυτό το είδος ποίησης εθεωρούντο ικανοί. Αλλά δεν μπορούσαν να αγγίξουν στο ελάχιστο τα έργα του Τερπάνδρου ή του Φρύνη.» Στο ίδιο απόσπασμα ο φιλόσοφος παραθέτει ένα σπάραγμα του κωμικού ποιητή Άλεξι από το έργο Αποβάτης'' στο οποίο καυτηριάζεται ο άσεμνος χαρακτήρας των ποιημάτων του Αργά.
Πλαγιά Κέρκυρας
Η Πλαγιά (προηγούμενο όνομα Τζαγκινάτικα ) είναι οικισμός της Κέρκυρας με πληθυσμό 18 κατοίκων το 2001 και 14 κατοίκων το 2011, στην τοπική κοινότητα Γιμαρίου της δημοτικής ενότητας Κασσωπαίων της Κέρκυρας (πρώην Δήμο Κασσωπαίων μέχρι το 2010). Το 2010 αποσπάστηκε από το Δήμο Κασσωπαίων και προσαρτήθηκε στο Δήμο Κερκυραίων ενώ το 2019 με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 προσαρτήθηκε στο δήμο Βόρειας Κέρκυρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Προσκύνηση
Ενώ υπάρχει το πιο σοβαρό μα μη ταυτόσημο Genuflection or genuflexion
Στα ελληνικά η προσκύνηση δεν απαιτεί γονάτισμα ή κίνηση
Υπάρχει και εσωτερική Προσκύνηση χωρίς σωματική μεταβολή
Προσκύνηση είναι η κλίση ή αλλαγή στάσης του σώματος με σεβασμό, ή ασπασμός, για να τιμηθεί ή να λατρευτεί κάποιος ή κάτι. Ο άνθρωπος ως ψυχοσωματική ενότητα, δεν λατρεύει ή δεν τιμά κάτι μόνο με τη σκέψη ή με τα λόγια, αλλά και με τη στάση του σώματός του.
Όταν αποδίδεται σε Θεό η προσκύνηση είναι λατρευτική άλλως είναι τιμητική, ήτοι προς ένδειξη ή απόδοση τιμής.
Η προσκύνηση είναι έννοια που συνδέεται με τη θρησκεία: προσκύνηση στον Θεό, στον άγιο, στο εικόνισμα αγίου, στον παπά, και ουδόλως ταυτίζεται εννοιολογικά με την υπόκλιση. Η υπόκλιση του θυρωρού ενός ξενοδοχείου προς τον εισερχόμενο πελάτη, δεν αποτελεί προσκύνηση.
Ανάλογα με τη θρησκεία, υπάρχει διαφορετική αντίληψη στην έννοια της προσκύνησης. Σε μια πανθεϊστική θρησκεία, που θεωρεί τα πάντα ως μέρος της θεότητας ή απόρροια της θείας ουσίας, δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά τιμής και προσκύνησης.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπου η γίνεται σαφής διάκριση άκτιστης και κτιστής ουσίας, υπάρχει και σαφής διαφορά στην λατρεία και την προσκύνηση. Το άκτιστο λατρεύεται, το κτιστό απλώς τιμάται. Συχνά στους ορθόδοξους ναούς, γίνεται και σχετική προσκύνηση για να τονισθεί η διαφορά τιμής και λατρείας. Για παράδειγμα, όταν σε δύο διπλανές εικόνες υπάρχει στη μία ο Χριστός και στην άλλη η Παναγία, του μεν Χριστού φιλούν οι πιστοί τα πόδια, στη δε Παναγία τα χέρια, έτσι ώστε να δείξουν τη διαφορά προσκύνησης μεταξύ του Χριστού ως λατρευόμενου Θεού, και της Παναγίας ως τιμώμενης αγίας.
Κατηγορία:Θρησκειολογία Κατηγορία:Χειρονομίες σεβασμού
1ο Γυμνάσιο Καβάλας
Το 1ο Γυμνάσιο Καβάλας είναι χτισμένο κατά τα έτη 1909-1910 που αυτό το κάνει το παλαιότερο Γυμνάσιο της πόλης.
Αρχικά ανήκε στη Μουσουλμανική Κοινότητα Καβάλας, η οποία συνεισέφερε με υποχρεωτικό έρανο και χρησιμοποιήθηκε ως τουρκικό σχολείο. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, ως Ελληνικό νοσοκομείο μέχρι το 1916. Όταν έγινε η ανταλλαγή πληθυσμών, η ιδιοκτησία του πέρασε στην Διαχείρισις Ανταλλάξιμου Περιουσίας (ΔΑΠ). Σε αυτό λειτούργησε το Γυμνάσιο Αρρένων της Καβάλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄
Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄ (κατά κόσμον Ηρόδοτος Δημητρίου, Τάλα Πάφου, 10 Απριλίου 1941 - Λευκωσία, 7 Νοεμβρίου 2022 ) ήταν επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Νέας Ιουστιανιανής και πάσης Κύπρου, πρώτος τη τάξει των Αρχιεπισκόπων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1941 στο χωριό Τάλα της Πάφου. Αμέσως μετά την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, έγινε δόκιμος μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίου Νεοφύτου και στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο Πάφου. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1963 και στις 3 Νοεμβρίου του ίδιου έτους χειροτονήθηκε διάκονος. Το 1968 ξεκίνησε τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1972. Στις 19 Οκτωβρίου του ίδιου έτους εξελέγη ομόφωνα ηγούμενος της Μονής Αγίου Νεοφύτου, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και εγκαθιδρύθηκε ως ηγούμενος στις 12 Νοεμβρίου από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄. Στις 25 Φεβρουαρίου 1978 εξελέγη δια βοής Μητροπολίτης Πάφου.
Αρχιεπισκοπική εκλογή
Μετά από τη μακροχρόνια, μη αναστρέψιμη ασθένεια του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Α΄, συνήλθε Διευρυμένη Σύνοδος υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στην Ελβετία το Μάιο του 2006, η οποία κήρυξε τον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Κύπρου σε χηρεία. Έτσι ξεκίνησαν οι διαδικασίες εκλογής νέου Αρχιεπισκόπου. Στην λαϊκή ψήφο (όπου οι άρρενες χριστιανοί ορθόδοξοι της Κύπρου ψηφίζουν για το τριπρόσωπο) έλαβε λίγο περισσότερο από 8%. Ανθυποψήφιοί του στο τριπρόσωπο εξελέγησαν ο Κύκκου Νικηφόρος και ο Λεμεσού Αθανάσιος. Στην ψήφο των εκπροσώπων των πιστών, ο Νικηφόρος έλαβε 46 ψήφους, ο Αθανάσιος 45 και ο Χρυσόστομος 9. Στην κάλπη των ex officio εκπροσώπων, ο Κύκκου πήρε 11 ψήφους, ο Λεμεσού 7 και ο Πάφου 12. Στην δεύτερη κάλπη των γενικών αντιπροσώπων ο Λεμεσού πήρε 48 ψήφους και προκρίθηκε στην τελική φάση της ψηφοφορίας, ο Κύκκου 46 και ο Χρυσόστομος 6, τρεις δηλαδή λιγότερες από τον πρώτο γύρο. Στην κάλπη των ex officio, η οποία θα αναδείκνυε τον δεύτερο υποψήφιο αρχιεπίσκοπο, ο Λεμεσού Αθανάσιος ενίσχυσε τον Πάφου Χρυσόστομο. Έτσι, τελικοί υποψήφιοι αναδείχθηκαν οι Μητροπολίτες Πάφου και Λεμεσού και ο Επίσκοπος Κύκκου έμεινε εκτός εκλογικής διαδικασίας. Μετά ο Πάφου και ο Νικηφόρος ήλθαν σε συμφωνία και οι αντιπρόσωποι του Νικηφόρου ψήφισαν τον Χρυσόστομο για αρχιεπίσκοπο.