cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πήλινου Στόχου 1970
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πήλινου Στόχου 1970 ήταν η 15η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αγωνιστικής Σκοποβολής (ISSF). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Βουκουρέστι, στη Ρουμανία μεταξύ 8 και 13 Σεπτεμβρίου του 1970. Διεξήχθησαν 6 αγωνίσματα, 4 ανδρών (2 ατομικά και 2 ομαδικά) και 2 γυναικών (ατομικά). Παράλληλα διοργανώθηκε το πρωτάθλημα νέων.
Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Σοβιετική Ένωση με 3 χρυσά μετάλλια και 6 συνολικά. Η Δυτική Γερμανία κέρδισε τη δεύτερη θέση με 2 χρυσά μετάλλια και 4 συνολικά. Την τρίτη θέση κατέκτησε η Πολωνία με 1 χρυσό μετάλλιο και 2 συνολικά.
Παραπομπές
1970 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Ρουμανία Κατηγορία:Σκοποβολή το 1970
Πολύγωνο (Αθήνα)
281x281px|thumb|Το [[πεδίο του Άρεως]]
Το Πολύγωνο είναι συνοικία της Αθήνας. Βρίσκεται στη περιοχή ανάμεσα από το πεδίο του Άρεως και τα Τουρκοβούνια, στων οποίων τις πλαγιές και είναι δομημένο, παρουσιάζοντας έντονες ιδιομορφίες υψομέτρου με πολλές απότομες κλίσεις. Το Πολύγωνο χωρίζει τις περιοχές Γκύζη, Κυψέλη και Νέα Φιλοθέη, ενώ γειτνιάζει και με τους Αμπελοκήπους στα ανατολικά. Παρόλο που είναι μια πυκνοδομημένη περιοχή, δεν είναι όσο πυκνοκατοικημένη όσο οι γειτονικές της συνοικίες των Αμπελοκήπων, του Γκύζη και της Κυψέλης, καθώς στις περισσότερες επικλινείς περιοχές δεν επιτρέπεται η ανέγερση πολυώροφων οικοδομών. Έτσι η πλειοψηφία των κτιρίων της περιοχής είναι μονοκατοικίες και διώροφα κτίρια. Στο Πολύγωνο κοντά στα όρια με την Κυψέλη βρίσκονται επίσης τα δικαστήρια της Αθήνας.
Παλαιότερα η περιοχή διασχιζόταν από χείμαρρο, η αρχαία ονομασία του οποίου ήταν Ελλέβορος ή Βριλησσός. Σήμερα η κοίτη του χειμάρρου έχει καλυφθεί και δομηθεί, αποτελώντας τον πιο κύριο δρόμο της περιοχής που ενώνει το Πολύγωνο με το Ψυχικό, την Κυψέλη και τα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων. Στο Πολύγωνο βρίσκεται και η μοναδική στην Ελλάδα, Αιθιοπική Χριστιανική Εκκλησία.
Η ονομασία της συνοικίας φαίνεται ότι προήλθε από την πολυγωνική εξέδρα που στηνόταν κατά τις παρελάσεις στον χώρο απέναντι από την είσοδο της τότε Σχολής Ευελπίδων (σημερινά Δικαστήρια). Η αρχαία ονομασία της περιοχής ήταν Αγχεσμός. Η περιοχή αναφέρεται και ως Γυπαρέικα, λόγω του ότι εκεί είχε κτήματα ο Παύλος Γύπαρης, σωματοφύλακας του Ελευθερίου Βενιζέλου, γι' αυτό και η περιοχή ονομάζεται επίσης συνοικία Ελευθερίου Βενιζέλου, όπως και η κεντρική πλατεία της.
Συγκοινωνίες
Γραμμές ΟΑΣΑ
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Σάλομον Νήσοι
Οι Σάλομον Νήσοι είναι μια μικρή ατόλλη στο Τσάγκος Αρχιπέλαγος που απαρτίζει το Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού. Βρίσκεται στα βορειοανατολικά του αρχιπελάγους, μεταξύ του Υφάλου Μπλανχάιμ και της ατόλλης Πέρος Μπάνηος. Τα κύρια νησιά της ομάδας είναι το Ιλ Μπόνταμ, με τον πρώην οικισμό, και έκταση 1,08 χμ², και το Ιλ Ανγκλαίζ, που είναι ελαφρώς μικρότερο, και τα δύο βρίσκονται στον δυτικό δακτύλιο του υφάλου. Υπήρχαν μικρότεροι οικισμοί των Τσαγκόσσιων στα νησιά Φουκέ και Τακαμάκα. Η συνολική χερσαία έκταση της ατόλλης είναι 5 χμ².
Υπάρχει ένα πέρασμα προς την λιμνοθάλασσα, που ονομάζεται Μπαΐε ντε Σάλομον, στην βόρεια πλευρά, μεταξύ των νησιών Ιλ Ανγκλαίζ και Ιλ ντε λα Πας. Οι Σάλομον Νήσοι είναι ένα από τα αγαπημένα σημεία αγκυροβόλησης για περιοδεύοντες κατόχους γιοτ που περνούν μέσα από τα Τσάγκος. Τώρα τα νησιά είναι ακατοίκητα, και καλύπτονται με χαμηλή ζούγκλα μεταξύ των κοκκοφοινίκων και των πρώην οικισμών, που είναι δύσκολο να βρεθούν τα ίχνη τους.
Ιστορικά στοιχεία
Αυτή η ατόλλη αποικήθηκε το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα από εργάτες στις φυτείες καρύδας από τον Μαυρίκιο (τότε γνωστό ως Ιλ ντε Φρανς). Λίγα είναι γνωστά για τις συνθήκες των εργαζομένων που ήταν στο μεγαλύτερο τους μέρος Αφρικανικής προέλευσης και πιθανότατα ζούσαν υπό συνθήκες που πλησίαζαν την δουλεία. Η εταιρεία που εκμεταλλευόταν τις φυτείες ονομαζόταν Εταιρεία Τσάγκος Αγκαλέγκα.
Οι Σάλομον Νήσοι ερευνήθηκαν το 1837 από τον Πλοίαρχο Ρόμπερτ Μόρεσμπυ του Ινδικού Πολεμικού Ναυτικού με το πλοίο HMS Μπενάρες. Η παρατήρηση του Μόρεσμπυ είχε ως αποτέλεσμα τον πρώτο λεπτομερή χάρτη της ατόλλης. Ερευνήθηκαν πάλι το 1905 από τον Πλοίαρχο Σόμμερβιλ με το HMS Σήλαρκ, που έφτιαξε έναν πιο ακριβή χάρτη. Κάποια από τα νησιά κατοικούνταν από τους Τσαγκόσσιους, αλλά την εποχή που η Βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να εκκενώσει το αρχιπέλαγος Τσάγκος από τον ντόπιο πληθυσμό, μόνο το Ιλ Μπόνταμ κατοικείτο.
Οι κάτοικοι των Νήσων Σάλομον, περίπου 400 άτομα, εκδιώχθηκαν δια της βίας και μεταφέρθηκαν στον Μαυρίκιο. Το Ιλ Μπόνταμ διέθετε ένα τζέττυ, μαγαζιά, γραφεία, ένα σχολείο, μια εκκλησία και μια έπαυλη όπου ζούσε ο διαχειριστής της φυτείας. Όλα αυτά τα κτήρια τώρα είναι κρυμμένα από την πυκνή ζούγκλα. Οι δεξαμενές ακόμα συλλέγουν νερό που χρησιμοποιείται από τους κατόχους γιοτ για να γεμίσουν τις προμήθειες τους. Τα οικόσιτα κοτόπουλα έχουν γίνει άγρια.
Οι νησίδες της ατόλλης ξεκινώντας από τον βορρά, σύμφωνα με τη φορά των δεικτών του ρολογιού είναι:
Κατηγορία:Τσάγκος Αρχιπέλαγος
Γ.Σ. Νίκη Βόλου
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Βόλου «η Νίκη» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο το οποίο εδρεύει στη Νέα Ιωνία Μαγνησίας. Ιδρύθηκε στις 19 Αυγούστου 1924 ως «Γυμναστικός Σύλλογος Προσφύγων» και αποτελεί έναν από τους παλαιότερους αθλητικούς συλλόγους του Νομού Μαγνησίας και όλης της Θεσσαλίας γενικότερα. Αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό και χρησιμοποιεί ως έμβλημα τη θεότητα της αρχαιότητας Νίκη.
Διατηρεί ενεργά τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, πετοσφαίρισης, στίβου, κολύμβησης, υδατοσφαίρισης, καλλιτεχνικής κολύμβησης, ρυθμικής γυμναστικής, τριάθλου και τμήμα αγωνιστικής ποδηλασίας δρόμου με μεγάλες επιτυχίες και αξιόλογους αθλητές. Στο παρελθόν, διατηρούσε βραχύβια και τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Νίκης Βόλου δημιουργήθηκε το 1924.
Γήπεδα
Γήπεδο «Παντελής Μαγουλάς»
Χωρητικότητα: 5.000 (καθήμενοι).
Τοποθεσία: Το γήπεδο βρίσκεται στον Βόλο, λιμάνι της κεντρικής Ελλάδας (320 χλμ από την Αθήνα και 250 χλμ από τη Θεσσαλονίκη). Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του Βόλου, στο Δήμο Νέας Ιωνίας.
Χτίστηκε το: 1924.
Ρεκόρ θεατών: 6.300 (Νίκη Βόλου - Λάρισα, την περίοδο 2004-05)
Η σημερινή μορφή του γηπέδου ανάγεται στο 1970.
Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
Το τμήμα γυναικείου ποδοσφαίρου της Νίκης Βόλου λειτουργεί από τον Απρίλιο του 2018. Ύστερα από λίγους μήνες το τμήμα έπαψε να υφίσταται.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
130px|μικρογραφία|Λογότυπο της ομάδας μπάσκετ ανδρών έως το 2018. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Νίκης Βόλου ιδρύθηκε το 1951. Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Ιωνίας Μαγνησίας.
Ίδρυση τμήματος
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης της Νίκης Βόλου πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα το 1951, οπότε και πρόεδρος ήταν ο Παντελής Μαγουλάς. Στην ιστορική μνήμη έχουν μείνει οι αγώνες που έδιναν οι ναύτες των πλοίων του Αμερικανικού Στόλου που προσάραζαν στο Βόλο με τους παίκτες της ομάδας. Το 1957 ο σύλλογος της Νέας Ιωνίας κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα στην περιφέρεια της Θεσσαλίας, συμμετέχοντας μάλιστα στα τελικά του Πανεπαρχιακού Πρωταθλήματος, όπου και αποκλείστηκε από τον Εθνικό Πειραιώς. Τη σεζόν 1972-73 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α Εθνική, όμως σε σύνολο 26 αγώνων πέτυχε ισάριθμες ήττες και καμία νίκη και υποβιβάστηκε αμέσως.
Οι δεκαετίες 1980 και 1990
Την αγωνιστική περίοδο 1983-84 η ομάδα της Μαγνησίας κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας, ανεβαίνοντας στην Α' Εθνική. Εκεί αγωνίστηκε για μια χρονιά, το 1984-85, κατά τη διάρκεια της οποίας σημείωσε 4 νίκες και 22 ήττες με αποτέλεσμα να καταταγεί τελευταία και να υποβιβαστεί.
Μετά από διαδοχικούς υποβιβασμούς ο σύλλογος επέστρεψε στο οικείο του τοπικό πρωτάθλημα, κερδίζοντας το τρόπαιο της Α' Κατηγορίας Ε.Σ.ΚΑ.Θ. το 1986-87.
Την επόμενη δεκαετία, ο σύλλογος εμπλούτισε την τροπαιοθήκη του με τρία Πρωταθλήματα Γ' Εθνικής Κατηγορίας: το 1988-89, σύμφωνα με το σύστημα της εποχής, πρώτευσε στον Όμιλο Θεσσαλίας & ΚΔ Μακεδονίας, χάνοντας ωστόσο τον τίτλο του Υπερπρωταθλητή Βορρά από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Η κορυφαία θέση στον όμιλό του στη Γ' Εθνική κατακτήθηκε επίσης από το σύλλογο τα έτη 1993-94 και 1995-96.
Πτωτική πορεία (1999-2005)
Η αλλαγή της χιλιετίας βρήκε το σύλλογο να αγωνίζεται στη Γ' Εθνική, καταλαμβάνοντας το 1999-00 την 8η θέση στον τελικό βαθμολογικό πίνακα του ομίλου του. Η πορεία του την επόμενη αγωνιστική περίοδο 2000-01 ήταν σαφώς καλύτερη, εφόσον ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 3η θέση. Στο τέλος της περιόδου 2001-02 βρέθηκε μόλις μία θέση παρακάτω.
Η χρονιά 2002-03 έφερε την κατάληψη της 5ης θέσης, ενώ την επόμενη 2003-04 η απόδοση του συλλόγου εμφάνισε κάμψη, εφόσον τερμάτισε 10ος. Τελικά, την αγωνιστική περίοδο 2004-05 η Νίκη Βόλου συνέλεξε 9 νίκες και 17 ήττες με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στο τοπικό πρωτάθλημα.
Παραμονή στη Γ' Εθνική (2006-2010)
Στις εθνικές κατηγορίες η ομάδα επέστρεψε την περίοδο 2006-07, χρονιά κατά την οποία κατετάγη 7η. Την επόμενη χρονιά, 2007-08, παρουσίασε βελτιωμένες επιδόσεις καταλαμβάνοντας την 3η θέση. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2008-09 βρέθηκε στη 10η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης, ενώ την περίοδο 2009-10 και πάλι στην 3η θέση.
Α.Σ. Φαλανιακός
Ο Αθλητικός Σύλλογος Φαλάνης "Φαλανιακός" είναι ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τη Φαλάνη της Λάρισας που ιδρύθηκε το 1960. Μετέχει στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Λάρισας αλλά παλιότερα έχει λάβει μέρος αρκετές σεζόν στο πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής. Έχει χρώματα το κίτρινο και το μαύρο.
Γ.Σ. Νίκη Βόλου
Ανοδική πορεία μέχρι την Α2 Εθνική (2010-2012)
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2010-11, ο Γ.Σ. Νίκη Βόλου συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας. Πετυχαίνοντας 22 νίκες και 4 ήττες αναδείχθηκε Πρωταθλητής του 1ου Ομίλου Βορρά, λαμβάνοντας το εισιτήριο ανόδου στη Β' Εθνική Κατηγορία. Η επόμενη χρονιά, 2011-12, υπήρξε εξίσου επιτυχημένη καθώς, η κατάληψη της 4ης θέσης στον τελικό βαθμολογικό πίνακα σε συνδυασμό με την αδυναμία συμμετοχής του Αμαρουσίου, οδήγησαν τη Νίκη στην Α2 Εθνική. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος αποκλείστηκε στην πρεμιέρα από τον Πανελευσινιακό με σκορ 68-73.
Α.Σ. Φαλανιακός
Ιστορικές πληροφορίες
Από τη δεκαετία 1920-30 οι νέοι της Φαλάνης είχαν δημιουργήσει ένα ποδοσφαιρικό σωματείο με το όνομα "Φαλανιακός". Έδινε φιλικά παιχνίδια με ομάδες άλλων χωριών αλλά δεν απέκτησε επίσημο χαρακτήρα. Το 1960 ιδρύεται επίσημα με τίτλο "Α.Σ. Φαλανιακός Φαλάνης" και αρχίζει να συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα. Είναι αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο. Σύντομα ανέβηκε τις τοπικές κατηγορίες και το 1970 ανέβηκε στην Α΄ τοπική, από την οποία ουδέποτε υποβιβάστηκε. Έγραψε τη δική του ιστορία στο λαρισαϊκό ποδόσφαιρο κερδίζοντας τοπικούς τίτλους και καταφέροντας τέσσερις φορές να ανέβει από το τοπικό πρωτάθλημα στα εθνικά πρωταθλήματα.
Γ.Σ. Νίκη Βόλου
Νέα περίοδος παρακμής (2012-σήμερα)
Η ομάδα του Βόλου δεν κατόρθωσε τελικά να εδραιωθεί ως ανερχόμενη δύναμη, παραμένοντας στην Α2 Εθνική μόλις για την περίοδο 2012-13. Έχοντας συλλέξει 7 νίκες και 19 ήττες ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στη 12η θέση του βαθμολογικού πίνακα με άμεση συνέπεια τον υποβιβασμό. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο, ο σύλλογος αποκλείστηκε κατά την 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης από τους Ικάρους Σερρών με σκορ 95-97.
Α.Σ. Φαλανιακός
Σπουδαίοι ποδοσφαιριστές
Στο Φαλανιακό αναδείχθηκαν αρκετοί ποδοσφαιριστές, οι οποίοι συνέχισαν την καριέρα τους στην Α.Ε. Λάρισα και σε άλλα σωματεία ανώτερων κατηγοριών.
Αναφορές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λάρισας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1960 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960
Γ.Σ. Νίκη Βόλου
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης της Νίκης Βόλου διαθέτει τη νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Αποτελεί μέλος της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Θεσσαλίας στα Πρωταθλήματα της οποίας και συμμετέχει σε τοπικό επίπεδο.
Έχει αναδειχθεί τέσσερις φορές πρωταθλήτρια ομάδα της Ένωσης (1999, 2001, 2003, 2015) μετρώντας αντίστοιχες ανόδους στις εθνικές κατηγορίες.
Έδρα του συλλόγου αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Ιωνίας Μαγνησίας, χωρητικότητας 1.800 θεατών.
Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών
Το τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών συγκροτήθηκε για πρώτη φορά το 1984. Κατά τις περιόδους 1985-1988, 1991-1995, 1998-1999 και 2002-2003 η ομάδα αγωνίστηκε στα Πρωταθλήματα της Β' Εθνικής Κατηγορίας, ενώ την αγωνιστική περίοδο 2007-08 η ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Ιωνίας. Έφορος του τμήματος είναι ο Κολόζος Στέλιος. Τη σεζον 2011-12 τερματίζοντας 3η στο πρωτάθλημα της Γ εθνικής (επαγγελματική) κατηγορία ανδρών και κέρδισε το εισιτήριο ανόδου για τη Β' Εθνική στην οποία αγωνίζεται μέχρι σήμερα.
Τμήμα στίβου
Το τμήμα στίβου είναι ένα από τα νέα τμήματα τα οποία φιλοδοξεί να αναπτύξει ο σύλλογος το οποίο ξεκίνησε την πορεία του το 2008. Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων στίβου που εκδίδει κάθε Νοέμβριο ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ. ο σύλλογος της Μαγνησίας έχει αξιολογηθεί ως ακολούθως πανελλαδικά:
Τμήμα κολύμβησης
Το τμήμα κολύμβησης είναι ένα από τα νέα τμήματα τα οποία φιλοδοξεί να αναπτύξει ο σύλλογος το οποίο ξεκίνησε την πορεία του το 2008. Διατηρεί τμήματα εκμάθησης, τεχνικής και κλασικής κολύμβησης και δραστηριοποιείται με εδρα το Κολυμβητήριο Νέας Ιωνίας «Βασίλης Πολύμερος». Έφορος του τμήματος είναι ο Ιορδάνης Χατζηεφραιμίδης.
Το 2018 κατέκτησε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στα Age Groups (Παίδων, Παμπαίδων Α', Παμπαίδων Β', Κορασίδων, Παγκορασίδων Α' και Παγκορασίδων Β') με 374 βαθμούς.
Παράλληλα η Νίκη Βόλου εκτός από τμήμα κλασικής κολύμβησης, διαθέτει τμήματα συγχρονισμένης, τεχνικής και μαραθώνιας κολύμβησης καθώς και κολύμβησης μεγάλων αποστάσεων (Open Water).
Τμήμα υδατοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα υδατοσφαίρισης αποτελεί και το νεότερο στην ιστορία του συλλόγου, με έτος ίδρυσης το 2009. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10 κατάφερε να εξασφαλίσει την άνοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Εκεί πέτυχε κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2010-11, μία νίκη και μία ήττα, τερματίζοντας στη δεύτερη θέση του 3ου ομίλου. Όμως η Γ' Εθνική θα είναι λίγη για τη Νίκη καθώς τη χρονιά 2011-2012 θα βγει σαν πρωταθλήτρια στην Β' Εθνική.
Τμήμα πυγμαχίας
Το τμήμα ιδρύθηκε το 2012 με προπονητή τον Μάριο Ρηγάκη και χώρο προπόνησης την ειδική αίθουσα του Πανθεσσαλικού Σταδίου. Τα τελευταία χρόνια το τμήμα είναι ανενεργό.
Τμήμα ποδηλασίας
μικρογραφία|Αθλητές τμήματος ποδηλασίας Γ.Σ.ΒΟΛΟΥ "Η ΝΙΚΗ" Το τμήμα αγωνιστικής ποδηλασίας δρόμου του Γ.Σ. Νίκης Βόλου ξεκίνησε στις αρχές του 1980 με τον ποδηλάτη Νικόλαο Πολύζο ο οποίος έφερε πολλές και μεγάλες επιτυχίες στο σύλλογο, στη συνέχεια υπήρξαν και άλλοι σημαντικοί ποδηλάτες με επιτυχίες στο άθλημα.
Στο τέλος της δεκαετίας του 1990 όπου το άθλημα της ποδηλασίας ήταν σε πάρα πολύ υψηλό επίπεδο, ο σύλλογος έγινε από τους πιο δυνατούς στην Ελλάδα, με επιτυχίες σε πανελλήνια πρωταθλήματα, διεθνείς, διασυλλογικούς καθώς και σε πολλούς άλλους αξιόλογους ποδηλατικούς αγώνες υψηλού επιπέδου. Οι ποδηλάτες του Γ.Σ. Νίκης Βόλου οι οποίοι ξεχώρισαν με τις επιτυχίες τους στο άθλημα είναι οι:  Τζήμος Στέργιος και Μπερμπέρης Ευάγγελος οι οποίοι εκτός της προσφοράς τους στο σύλλογο προσέφεραν και με τα χρώματα της Εθνικής ομάδας ποδηλασίας δρόμου σε διεθνείς αγώνες καθώς και σε παγκόσμια πρωταθλήματα - UCI elite. Το 2009 το τμήμα ποδηλασίας έπαψε να λειτουργεί, ενώ ανακοινώθηκε τον Δεκέμβριο του 2018 ότι το τμήμα θα επαναλειτουργήσει. Το 2019 και επίσημα το τμήμα επαναλειτούργησε.
Τμήμα τριάθλου
Το τμήμα τριάθλου της Νίκης Βόλου είναι επίσημο μέλος της Τριαθλητικής ομοσπονδίας Ελλάδας (ΤΟΕ) από 28/03/2023 και αριθμεί 11 αθλητές και αθλήτριες.
Τμήμα eSports
Το τμήμα eSports της Νίκης Βόλου ιδρύθηκε τον Νοέμβριο 2021. Προπονητής είναι ο Ανδρέας Κωνσταντίνου. Τον τελευταίο καιρό είναι ανενεργό.
Μέσα μαζικής ενημέρωσης
Ο ραδιοφωνικός σταθμός της Νίκης Βόλου είναι ο Blue Heart 105.1 (πρώην Blue Star FM).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γ.Σ. Νίκη Βόλου Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μαγνησίας Κατηγορία:Ελληνικοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πυγμαχίας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ποδηλασίας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι συγχρονισμένης κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1924 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1951 Κατηγορία:Βόλος
Νιούτον
Η λέξη «Νιούτον» αναφέρεται στα παρακάτω λήμματα:
Καλή η σπουδαιογέλοιος
Η Καλή ήταν Βυζαντινή ηθοποιός, σπουδαιογέλοιος έζησε περίπου ανάμεσα στον 12ο – 15ο αιώνα.
Είναι γνωστή από επιγραφή που έχει βρεθεί στην Ίμβρο, και την αναφέρει ως σπουδαιογέλοιο. Ο σπουδαιογέλοιος ήταν είδος ηθοποιού που οι παραστάσεις έφερναν γέλιο, είτε συνήθως λέγοντας κάποια αστεία επί σκηνής καθημερινά γεγονότα από την αστεία πλευρά τους, τα σημερινά ανέκδοτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ηθοποιοί
Νέα Τούζλα-Καραμπουρνάκι
Η Νεά Τούζλα-Καραμπουρνάκι είναι συνοικία της Θεσσαλονίκης που ανήκει διοικητικά στον Δήμο Καλαμαριάς. Δημιουργήθηκε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 καθώς εκεί εγκαταστάθηκαν οικογένειες Μικρασιατών προσφύγων. Το όνομά της το έλαβε από την Τούζλα της Μικράς Ασίας. Επίσης είχε το όνομα Καραμπουρνάκι από το ακρωτήριο Μικρό Έμβολο που ονομαζόταν και Καραμπουρνάκι. Σήμερα αποτελεί μια πυκνοκατοικημένη συνοικία της πόλης και κύριοι άξονές της είναι η οδός Καπετάν Γκόνη, η οδός Γρηγορίου Κυδωνιών και η οδός Σοφούλη.
Παραπομπές
Νεα Τουζλα
Στέφανος ο Πρωτόστεπτος
Ο Στέφανος Νεμάνιτς (σερβικά: Стефан Немањић) ή  Στέφανος ο Πρωτόστεπτος (σερβικά: Стефан Првовенчани, 1166 - 24 Σεπτεμβρίου 1227) ήταν Μεγάλος Πρίγκιπας της Σερβίας από το 1196 και Βασιλιάς της Σερβίας από το 1217 μέχρι το θάνατό του το 1227. Ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Ράσκας και με την αναβάθμιση που έκανε το Μεγάλο Ζουπανάτο της Σερβίας σε ρηγάτο/βασίλειο και με την βοήθεια προς τον αδελφό του Αγιο Σάββα για την ίδρυση της Σερβικής Εκκλησίας, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους της δυναστείας των Νεμάνιτς. Έγραψε το έργο "η ζωή του Στέφανου Νεμάνια", μια βιογραφία του πατέρα του.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Στέφανος Νεμάνιτς ήταν ο δεύτερος γιος του Μεγάλου Πρίγκιπα Στέφανου Νεμάνια και της Αναστασίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του και σαν πρώτος γιος και προφανής κληρονόμος Βουκάν κυβερνούσε τη την Ζέτα και τις γειτονικές επαρχίες ενώ ο μικρότερος αδερφός του Ράστκο (αργότερα γνωστός ως Άγιος Σάββας) κυβερνούσε το Χουμ.
Οι Βυζαντινοί επιτέθηκαν τη Σερβία το 1191 με επιδρομές στις όχθες του Νότιου Μοράβα. Ο Νεμάνια έχοντας τακτικό πλεονέκτημα άρχισε να επιτίθεται στο Βυζαντινό στρατό. Ο Ισαάκιος Άγγελος συνήψε συνθήκη ειρήνης, που επικυρώθηκε με το γάμο του Στέφανου, γιου του Νεμάνια, με την Ευδοκία Αγγελίνα, ανηψιά του Ισαάκιου Β΄. Ο Στέφανος Νεμάνιτς έλαβε τον τίτλο του σεβαστοκράτορα.
Σύγκρουση για τη διαδοχή
Ο Βουκάν δεν αντιτάχθηκε στην εξουσία του Στέφανου ενόσω ζούσε ο Νεμάνια, αλλά αμέσως μόλις πέθανε άρχισε να συνωμοτεί εναντίον του αδελφού του Στέφανου προκειμένου να γίνει Μέγας Πρίγκιπας. Βρήκε βοήθεια στο πρόσωπο του Βασιλιά της Ουγγαρίας Έμερικ (1196-1204), που πολεμούσε εναντίον της Β΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και ήθελε βοήθεια. Με τη βοήθεια των Ουγγρικών στρατευμάτων το 1202 ο Βουκάν κατόρθωσε να ανατρέψει το Στέφανο, που κατέφυγε στη Βουλγαρία αφήνοντας το Βουκάν κυβερνήτη της Σερβίας. Σε μια επιγραφή που χρονολογείται από το 1202-1203, ο Βουκάν ονομάζεται "Μεγάλος Ζουπάνος Βουκάν, ηγεμόνας όλων των Σερβικών εδαφών, της Ζέτα, των παραθαλάσσιων πόλεων και της χώρας του Νίσαβα.
Σε αντάλλαγμα για τη Ουγγρική βοήθεια ο Βουκάν έγινε υποτελής του Ούγγρου βασιλιά και υποσχέθηκε ότι θα ασπαστεί τον καθολικισμό αν ο Πάπας του δώσει τον τίτλο του βασιλιά. Ωστόσο ως υποτελής της Ουγγαρίας ο Βουκάν σύντομα ενεπλάκη στη σύγκρουση με τη Βουλγαρία. Το 1203 ο βουλγαρικός στρατός επιτέθηκε στο Βουκάν καταλαμβάνοντας τη Νις. Στο χάος που ακολούθησε, και χρησιμοποιώντας τη συμπάθεια του Βουκάν προς τον καθολικισμό εναντίον του, ο Στέφανος κατάφερε να επιστρέψει στη Σερβία, να ανατρέψει το Βουκάν το 1204 και να γίνει πάλι ηγεμόνας. Ο Βουκάν απωθήθηκε στις κτήσεις του στη Ζέτα.
Εν τω μεταξύ ο Επίσκοπος Σάββας (ο μικρότερος αδελφός) επέστρεψε στη Σερβία το χειμώνα του 1205-1206 ή του 1206-1207 και επενέβη και συμφιλίωσε τους δύο αδελφούς του, φέρνοντας μαζί του τα λείψανα του πατέρα του, που τοποθέτησε στη Μονή Στουντένιτσα. Ο Στέφανος του ζήτησε να παραμείνει στη Σερβία με τους κληρικούς του, όπως και έκανε, ξεκινώντας ένα ευρύ ποιμαντικό και εκπαιδευτικό έργο για το λαό της Σερβίας. Ο Σάββας ίδρυσε πολλές εκκλησίες και μοναστήρια, μεταξύ των οποίων και η Μονή Ζίτσα.
Ο Βουκάν συνέχισε να κυβερνά ως επίτιμος Βασιλιάς στη Ζέτα και παραιτήθηκε από το 1208, οπότε ο γιος του Τζόρτζε αναφέρεται ως επίτιμος Βασιλιάς της Ζέτα, αν και σε διατάγματα από τη Στουντένιτσα του 1209 αναφέρεται μόνο ως Μέγας Πρίγκιπας. Ο Βουκάν φαίνεται να πέθανε το 1209 ή λίγο αργότερα.
Ηγεμόνας στη συνέχεια
Μετά το θάνατο του Καλογιάν, υπήρξε ένας πόλεμος διαδοχής στη Βουλγαρία. Ο Τσάρος Μπόριλ, ο πιο φιλόδοξος από τους ευγενείς, πήρε το θρόνο και εξόρισε τον Αλέξιο Σλάβο, τον Ιβάν Ασσέν Β΄ και το Στρέζ (της οικογένειας Ασέν). Ο Στρεζ, πρώτος ξάδερφος ή αδελφός του Μπόριλ, κατέφυγε στη Σερβία και έτυχε θερμής υποδοχής στην αυλή του Στέφανου Β΄. Αν και ο Μπόριλ ζήτησε την έκδοση του Στρεζ στη Βουλγαρία με δώρα και δωροδοκίες ο Στέφανος Β΄ αρνήθηκε. Την ίδια στιγμή ο Μπόριλ δεν ήταν σε θέση να αναλάβει στρατιωτική δράση εναντίον του Στρεζ και του Σέρβου προστάτη του, καθώς ο ίδιος είχε υποστεί μεγάλη ήττα από τους Λατίνους στην Φιλιππούπολη. Ο Στέφανος έφτασε στο σημείο να αδελφοποιηθεί με το Στρεζ για να τον διαβεβαιώσει για τη συνέχεια της εύνοιάς του. Η κυβέρνηση του Χουμ ανήκε δικαιωματικά στον Αντρέα Μιροσλάβλιεβιτς, κληρονόμος του Μίροσλαβ του Χουμ, θείου του Στέφανου Β΄, αλλά οι ευγενείς του Χουμ επέλεξαν τον αδελφό του Πέτρο ως Πρίγκιπα του Χουμ. Ο Πέτρος εξόρισε τον Αντρέα και τη χήρα του Μίροσλαβ (αδελφή του Μπαν Kούλιν της Βοσνίας), και ο Aντρέας κατέφυγε στη Ράσκα, στην αυλή του Στέφανου Β΄. Εν τω μεταξύ ο Πέτρος αντιμετώπισε επιτυχώς τις γειτονικές Βοσνία και Κροατία. Ο Στέφανος πήρε το μέρος του Αντρέα, επενέβη στον πόλεμο και εξασφάλισε το Χουμ και την πεδιάδα του Πόποβο για τον Αντρέα λίγο μετά την ανάρρησή του. Ο Πέτρος ηττήθηκε και διέσχισε το Νερέτβα, συνεχίζοντας να κυβερνάει δυτικά και βόρεια του ποταμού, που είχαν καταληφθεί το 1203 για λίγο από τον Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας. Ο Στέφανος έδωσε την επίτιμη και ανώτατη ηγεμονία του Χουμ στο γιο του Ράντοσλαβ, ενώ ο Aντρέας κατείχε την περιοχή του Πόποβο με τις παράκτιες περιοχές του Χουμ, συμπεριλαμβανομένου του Στον. Με τη συμφωνία μετά το θάνατο του Ράντοσλαβ, τα εδάφη θα περιέρχονταν στον Αντρέα.
Ο Τζόρτζε της Ζέτα, προκειμένου να εξασφαλίσει τα εδάφη του από το Στέφανο, αποδέχθηκε τη Βενετική επικυριαρχία πιθανώς το 1208. Ο Τζόρτζε μπορεί να ενήργησε έτσι λόγω των εντάσεων μεταξύ των δύο, αλλά μπορεί και όχι. Η Βενετία, μετά την Δ΄ Σταυροφορία, προσπάθησε να αποκτήσει τον έλεγχο των λιμανιών της Δαλματίας και κατάφερε το 1205 να υποτάξει τη Ραγούσα - ο Τζόρτζε υποτάχθηκε για να αποτρέψει τη Βενετία από το να διεκδικήσει τα λιμάνια του της νότιας Δαλματίας. Ο Τζόρτζε υποσχέθηκε στρατιωτική βοήθεια στη Βενετία σε περίπτωση εξέγερσης άλλου θεωρητικά υποτελούς της, του Δημητρίου, Αλβανού Άρχοντα της Κρούγιας. Αυτό πιθανότατα σχετιζόταν με τη σύγκρουση Ράσκας-Zέτα. Ο Στέφανος Β΄ πάντρεψε την κόρη του, Κομνηνή με το Δημήτριο το 1208. Ο γάμος είχε ως αποτέλεσμα στενούς δεσμούς και συμμαχία μεταξύ του Στέφανου και του Δημητρίου εν μέσω αυτών των συγκρούσεων. Η Κρούγια καταλήφθηκε από το Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Α' Κομνηνό Δούκα και ο Δημήτριος δεν αναφέρεται πλέον σε καμία σωζόμενη πηγή. Μετά το θάνατο του Δημητρίου τα εδάφη παρέμειναν στην Κομνηνή, που σύντομα παντρεύτηκε τον Ελληνοαλαβανό Γρηγόριο Καμόνα, που ανέλαβε την εξουσία της Κρούγιας, ενισχύοντας τις σχέσεις της με τη Σερβία, που είχαν αποδυναμωθεί μετά από μια επίθεση της Σερβίας στο Σκόδρα. Ο Τζόρτζε εξαφανίζεται από τις πηγές και ο Στέφανος Β΄ ελέγχει τη Ζέτα από το 1216, πιθανώς μετά από στρατιωτική επέμβαση. Ο Στέφανος είτε έθεσε τη Ζέτα υπό την προσωπική του εξουσία, είτε την ανέθεσε στο γιο του Στέφανο Ράντοσλαβ. Η Ζέτα από τότε δεν είχε κανένα ειδικό καθεστώς και ανήκε στον προφανή κληρονόμο.
Ο Δεσπότης Μιχαήλ Α της Ηπείρου κατέλαβε τη Σκόδρα και προσπάθησε να επεκταθεί περαιτέρω αλλά ανακόπηκε από τους Σέρβους και από τη δολοφονία του από έναν από τους υπηρέτες του το 1214 ή το 1215. Τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας. Ο Θεόδωρος ανέλαβε μια επεκτατική πολιτική και συμμάχησε με το Στέφανο Β΄. Ο Στέφανος Ράντοσλαβ παντρεύτηκε την Άννα Δούκαινα Αγγελίνα, κόρη του Θεόδωρου.
Στέψη και αυτοκέφαλο
Θέλοντας από πολύ καιρό να ονομαστεί βασιλιάς, ο Στέφανος προσπάθησε να αποκτήσει ένα βασιλικό στέμμα από τον Πάπα. Δεν είναι ξεκάθαρο τι υποσχέθηκε ο Στέφανος όσον αφορά το καθεστώς της Καθολικής Εκκλησίας, που είχε πολυάριθμους υποστηρικτές στα δυτικά και παραλιακά τμήματα του βασιλείου του, αλλά ένας παπικός αντιπρόσωπος έφτασε τελικά το 1217 και έστεψε το Στέφανο. Η διείσδυση της Καθολικής Εκκλησίας στη Σερβία δεν κράτησε πολύ, αλλά εξόργισε τους Σέρβους κληρικούς. Πολλοί αντιτάχθηκαν στη στέψη του Στεφάνου, ενώ ο Σάββας διαμαρτυρήθηκε εγκαταλείποντας τη Σερβία και επέστρεψε στο Άγιο Όρος. Στη συνέχεια οι Σέρβοι κληρικοί ενοχλήθηκαν επίσης από τις σχέσεις του Στεφάνου με τον παπισμό, ενώ, αν και ο σύγχρονος του Στέφανου και του Σάββα, Δομεντιανός, έγραψε ότι η στέψη έγινε από παπικό αντιπρόσωπο, έναν αιώνα αργότερα ο Θεοδόσιος ο Χιλανδαρινός ισχυρίστηκε ότι ο Στέφανος εστέφη από τον αδελφό του, [Άγιο] Σάββα. Η αντίφαση οδήγησε μερικούς Σέρβους ιστορικούς να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι ο Στέφανος στέφθηκε δύο φορές, πρώτα από τον παπικό αντιπρόσωπο και το 1219 από το Σάββα, αλλά οι σύγχρονοι λόγιοι συμφωνούν ότι μόνον η πρώτη στέψη έλαβε χώρα.
Οικογένεια
Ο Στέφανος παντρεύτηκε περί το 1186 την Ευδοκία Αγγελίνα, νεότερη κόρη του Αλεξίου Αγγέλου και της Ευφροσύνης Καματηράς. Η Ευδοκία ήταν ανηψιά του τότε Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ισαάκιου Β΄ Άγγελου, που κανόνισε το γάμο. Σύμφωνα με τον Ελληνα ιστορικό Νικήτα Χωνιάτη ο Στέφανος και η Ευδοκία τσακώνονταν και χώρισαν κατηγορώντας ο ένας τον άλλο για μοιχεία μετά τον Ιούνιο του 1198. Απέκτησαν τρεις γιούς και δύο κόρες:
Ο Στέφανος ξαναπαντρεύτηκε το 1207 ή 1208 και δεύτερη σύζυγός του ήταν η Άννα Δάνδολο, εγγονή του δόγη της Bενετίας Ερρίκου Δάνδολου. Απέκτησαν ένα γιο και μία κόρη: Έχτισε πολλά φρούρια, συμπεριλαμβανομένων του Μάγκλιτς. Στο τέλος της ζωής του ορκίστηκε μοναχός με το όνομα Συμεών και πέθανε λίγο μετά. Αγιοποιήθηκε όπως ο πατέρας και η μητέρα του.
Κληρονομιά
Σύμφωνα με ένα θρύλο υπήρχε ένας ξενώνας στο δρόμο μεταξύ Μπούντβα και Πέτροβατς και μια στήλη μπροστά του με ένα αγγείο με κρασί για διψασμένους ταξιδιώτες. Σύμφωνα με αυτό το θρύλο ο Στέφανος ήπιε από αυτό το αγγείο κατά την επίσκεψή του στον ξάδερφό του, το Δόγη της Βενετίας Δάνδολο. Αργότερα, το 1223 ή 1226, φέρεται να έχτισε την Εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου (Σέρβικα: Црква Успења Пресвете Богородице), ιδρύοντας έτσι τη Μονή Ρεζέβιτσι.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σερβίας Κατηγορία:Μεγάλο Πριγκιπάτο της Ράσκας Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Σέρβοι άγιοι Κατηγορία:Σεβαστοκράτορες Κατηγορία:Σέρβοι μοναχοί Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Γερμανικό Βαλτικό Κόμμα
Το Γερμανικό Βαλτικό Κόμμα (Saksa-Balti erakond, Deutsch-baltische Partei in Estland, DbPE) ήταν πολιτικό κόμμα στην Εσθονία το οποίο εκπροσωπούσε την γερμανική μειονότητα.
Ιστορία
Το κόμμα ιδρύθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1918 υπό την ονομασία Γερμανικό Κόμμα στην Εσθονία (Deutsche Partei in Estland, Saksa Erakond Eestimaal) ενόψει των Εκλογών της Συντακτικής Συνέλευσης που θα λάμβαναν χώρα τον ερχόμενο Απρίλιο. Μετά τον Εσθονικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, το κόμμα μετονομάστηκε σε Γερμανικό Βαλτικό Κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονικά πολιτικά κόμματα
Δέλτα Δούναβη
Το Δέλτα του Δούναβη (Delta Dunării στα Ρουμανικά), βρίσκεται ανάμεσα στην Ντομπρογέα (Dobrogea), Ρουμανία και την Οντέσκα Όμπλαστ (Odes'ka oblast), Ουκρανία. Είναι ο μεγαλύτερος και καλύτερα συντηρημένος από όλους τους σχηματισμούς Δέλτα της Ευρώπης και καλύπτει περιοχή 3446 τετρ. χλμ.
Γεωγραφία
Κάθε χρόνο οι αλλουβιακές αποθέσεις του ποταμού αυξάνουν το εύρος του Δέλτα κατά 40 περίπου μέτρα, διαμορφώνοντας την περιοχή σε έναν δυναμικό γεωλογικό σχηματισμό. Κοντά στην Τούλτσεα, ο Δούναβης διαιρείται σε τρεις παραπόταμους πριν χύσει τα νερά του στη θάλασσα, τον Τσίλια, (Chilia), τον Σουλινά, (Sulina) και τον Σφάντου Γκεόργκε (Άγιο Γεώργιο-Sfantu Gheorghe). Μικρότερα κανάλια χωρίζουν το Δέλτα σε καλαμιώνες, βαλτότοπους και δάση, ορισμένα από τα οποία πλημμυρίζουν κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του φθινόπωρου.
Περίπου 44 χλμ από την ακτή του Δέλτα βρίσκεται το Φιδονήσι (Snake Island), μια περιοχή που διεκδίκησε η Ρουμανία και η Ουκρανία, αλλά βρίσκεται επί του παρόντος υπό ουκρανική διοίκηση.
Φύση
Στην ευρύτερη περιοχή απαντώνται 1.200 ποικιλίες φυτών, 300 είδη πτηνών και 45 είδη ψαριών του γλυκού νερού στις διάφορες λίμνες και βαλτότοπους. Το Δέλτα του Δούναβη έγινε τμήμα της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και της προστασίας της Βιόσφαιρας. Περίπου 2,733 χλμ² είναι αυστηρά προστατευόμενες περιοχές. Πρόκειται για έναν τόπο στον οποία συγκεντρώνονται εκατομμύρια πτηνών από διαφορετικά σημεία της Γης, (Ευρώπη, Ασία, Αφρική, Μεσόγειος), για να εναποθέσουν τα αυγά τους.
Κάτοικοι
Περίπου 15.000 άνθρωποι ζουν στην περιοχή του Δέλτα, και οι περισσότεροι ασχολούνται με την αλιεία, με τα παραδοσιακά ξύλινα κανώ τους. Στον πληθυσμό περιλαμβάνεται μια κοινότητα των Λιπποβάνων, απόγονων των ακόλουθων του Παλαιού Κανόνα,που έφυγαν από τη Ρωσία το 1772 για να αποφύγουν τις θρησκευτικές διώξεις. Το κέντρο της κοινότητας των Λιπποβάνων (Lippovan) βρίσκεται στο Ουκρανικό τμήμα του Δέλτα στο Βίλκοβο.
Ιστορία
Πριν από 2.500 χρόνια ο Δούναβης αναφέρεται στον Ηρόδοτο, που περιγράφει ότι διαιρείτο σε επτά κλάδους. Στη σύγχρονη ιστορία από τον 15o αιώνα, το Δέλτα του Δούναβη υπήρξε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Συμφωνία του Παρισιού 1856 που τελείωσε τον Κριμαϊκό Πόλεμο εγκαθίδρυσε διεθνή επιτροπή, η οποία έκανε σειρά έργων για την ασφαλή ναυσιπλοΐα. Το 1878, μετά τη Ρουμανική Επανάσταση, έγινε τμήμα της Ρουμανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούναβης Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Ρουμανία Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρουμανίας Δουναβη
.5: The Gray Chapter
Το .5: The Gray Chapter είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ του αμερικανικού metal συγκροτήματος Slipknot, το οποίο κυκλοφόρησε στις 17 Οκτωβρίου του 2014, σε Ολλανδία, Αυστραλία και Βέλγιο. Στις 20 του ίδιου μήνα στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ στη Βόρεια Αμερική την επομένη. Είναι το πρώτο άλμπουμ του σχήματος, στο οποίο δεν συμμετέχουν οι Πολ Γκρέι (ο οποίος είχε πεθάνει το 2010) και Τζόι Τζόρντισον (ο οποίος αποχώρησε το 2013). Κυκλοφόρησαν 5 singles από το εν λόγω άλμπουμ, λαμβάνοντας, επίσης, πολύ καλές κριτικές και εισπρακτική επιτυχία.
Μπιλ Στιρ
Ο Μπιλ Στιρ (William Geoffrey Steer, 3 Δεκεμβρίου 1969) είναι Βρετανός τραγουδιστής και κιθαρίστας της χέβι μέταλ μουσικής σκηνής, γνωστός ως στέλεχος των συγκροτημάτων Carcass, Napalm Death και Angel Witch.
.5: The Gray Chapter
Ο τίτλος του άλμπουμ είναι μία αναφορά στο όνομα του θανόντα Πολ Γκρέι (Paul Gray). Το τραγούδι The Negative One, έλαβε μία υποψηφιότητα για Grammy, στην κατηγορία Καλύτερης Metal Ερμηνείας. Τον επόμενο χρόνο στα Grammy έλαβε υποψηφιότητα για Καλύτερο Rock Άλμπουμ, καθώς και Καλύτερης Metal Ερμηνείας, αυτή τη φορά για το τραγούδι Custer. Επίσης, έφτασε νούμερο 1 στα αυστραλιανά, στα καναδικά, στα ιαπωνικά και στα ελβετικά charts, καθώς, επίσης, και στα αμερικανικά Billboard Billboard 200, Top Hard Rock Albums και Top Rock Albums.
Μπιλ Στιρ
Καριέρα
Ο Στιρ γεννήθηκε στο Στόκτον-ον-Τις και οι κύριες μουσικές επιρροές του ήταν από συγκροτήματα της Hard Rock και Heavy Metal σκηνής όπως οι Motörhead, Deep Purple, Led Zeppelin, Black Sabbath, UFO και Iron Maiden, όπως και από ονόματα του New Wave of British Heavy Metal.
.5: The Gray Chapter
Λίστα τραγουδιών
Όλα τραγούδια πιστώνεται, βάσει ASCAP, στους Slipknot.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014 Κατηγορία:Άλμπουμ των Slipknot Κατηγορία:Άλμπουμ της Roadrunner Records
Μπιλ Στιρ
Καριέρα
Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα κατά τα εφηβικά του χρόνια και το 1985 σχημάτισε τους Carcass με τον τραγουδιστή και μπασίστα Τζεφ Γουόκερ και το ντράμερ Κεν Όουεν. Το 1987, παράλληλα με τη δραστηριότητα του με τους Carcass, εντάχθηκε στους Napalm Death ηχογραφώντας μαζί τους τα άλμπουμ "Scum" και "From Enslavement to Obliteration".
Οι Carcass κυκλοφόρησαν τέσσερα άλμπουμ μέχρι το 1995 όταν διαλύθηκαν και ένα ακόμη το 1996. Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, ο Στιρ μετακόμισε στην Αυστραλία και εντρύφησε στην μπλουζ μουσική μαθαίνοντας να παίζει φυσαρμόνικα.
Το 1999 επέστρεψε στη Μεγάλη Βρετανία και δημιούργησε τους Firebird, οι οποίοι διαλύθηκαν το 2011 έχοντας κυκλοφορήσει έξι άλμπουμ.
Από το 2009 και έπειτα, παίζει στους Gentlemans Pistols, ενώ έχει γίνει μέλος του ιστορικού New Wave of British Heavy Metal συγκροτήματος Angel Witch. Ταυτόχρονα, οι Carcass επανενώθηκαν κυκλοφορώντας το επιτυχημένο "Surgical Steel" το 2013, ανεβαίνοντας στο Top-10 στη Γερμανία και τη Φινλανδία, ενώ μπήκαν για πρώτη φορά στο Top-50 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δισκογραφία
{|width="80%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βρετανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Σπάρτα Αττικής
Η Σπάρτα είναι χωριό της δυτικής Αττικής, του δήμου Μεγαρέων. Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές των Γερανείων, χτισμένη σε υψόμετρο 220 μέτρων. Ο πληθυσμός της είναι 712 κάτοικοι.
Στο παρελθόν ο οικισμός ονομαζόταν Μάζι, το 1927 μετονομάστηκε σε Τριποδίσκος από το όνομα της αρχαίας πόλης των Μεγαρέων που βρισκόταν στην περιοχή αυτή. Το 1954 μετονομάστηκε σε Σπάρτα, όνομα που διατηρεί μέχρι σήμερα. Η Σπάρτα ανήκει συνεχώς στο δήμο Μεγαρέων κατά την διάρκεια όλων των διοικητικών διαιρέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Μεγαρέων
Λουδοβίκος Ρος
Ο Λουδοβίκος Ρος (γερμανικά: Ludwig Ross, 1806 - 1859), ήταν Γερμανός ελληνιστής, καθώς και ο πρώτος καθηγητής αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παρέμεινε στην Ελλάδα από το 1833 έως το 1843 και διετέλεσε γενικός έφορος αρχαιοτήτων στην Αθήνα, όταν αυτή ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1806 στο Μπόρνχοβετ του Χόλσταϊν, πού τότε ανήκε στη Δανία, και σπούδασε κλασική φιλολογία στο Κίελο.
Το 1832 στάλθηκε στην Ελλάδα μετά από υποτροφία του βασιλιά Γεωργίου της Δανίας. Το 1833 διορίστηκε ο Βαυαρός αρχιτέκτονας Άντολφ Βάισσενμπουργκ (Adolf Weissenburg) ως αρμόδιος «διά την διατήρησιν αλλά και την ανεύρεσιν και συλλογήν των αρχαιολογικών θησαυρών του Βασιλείου» με υφισταμένους τον Κυριακό Πιττάκη για τη Στερεά Ελλάδα, τον Ιωάννη Κοκκώνη για τα νησιά του Αιγαίου και τον Ρος για την Πελοπόννησο.
Συνόδευε τον Όθωνα στις περιοδείες του καταγράφοντας τις τοπικές διαλέκτους. Το 1837 έγινε καθηγητής στο νεοϊδρυθέν πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1843 ο βασιλιάς της Ελλάδας Όθωνας Α΄, προκειμένου να κατευνάσει την πρώτη λαϊκή εξέγερση κατά των αυταρχικών τάσεων της νέας δυναστείας, απομάκρυνε κάποια στελέχη που είχαν έλθει από τη Γερμανία, από κρατικές θέσεις. Ο Λουδοβίκος Ρος έχασε τη θέση του γενικού εφόρου αρχαιοτήτων και του καθηγητή της αρχαιολογίας στη χώρα που από τότε τη θεωρούσε δική του. Το 1845 επέστρεψε στη Γερμανία και δίδαξε αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο του Χάλλε. Αυτό το γεγονός και μια βασανιστική αρρώστια, του προξένησε διάθεση αυτοκαταστροφής, η οποία στις 6 Αυγούστου 1859 κατέληξε σε αυτοκτονία, στο Χάλλε.
Αθήνα
Η ανακάλυψη της υποδομής του Παρθενώνα του Περικλή, είναι αποτέλεσμα της παλαιότερης ανασκαφής που έγινε από τον Ρος στην περιοχή της Ακρόπολης, η οποία έκανε αναλυτική μελέτη και περιγραφή των ευρημάτων. Η σημαντικότερη ανακάλυψη του ήταν η ανασκαφή του Ναού της Αθηνάς Νίκης. Ο Ρος είχε σημαντικό ρόλο στην προστασία των αρχαιοτήτων και στην ίδρυση μουσείων, ενώ έκανε πολλές σημαντικές ανασκαφές και αποκατάσταση αρχαιολογικών μνημείων κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Από τις πιο σημαντικές είναι η δημιουργία του Εθνικού Μουσείου της Αθήνας και η μετατροπή της Ακρόπολης, από στρατιωτικό οχυρό σε αρχαιολογικό χώρο.
Περιηγήσεις
Επισκέφθηκε την Πελοπόννησο, όπου ανέσκαψε για αρκετές ημέρες το Μενελάειον και το προσδιόρισε ως ηρώον, τα Ελληνικά νησιά και την Κύπρο.
Υπάρχει το βιβλίο «Αναμνήσεις και Ανακοινώσεις από την Ελλάδα 1832-1833». Ένα ακόμη έργο του είναι το βιβλίο Νησιωτικά ταξίδια, Κάλυμνος - Τέλενδος Β΄. Το 1837 διατύπωσε στις «Νησιώτικες Περιηγήσεις» ότι οι αρχικοί κάτοικοι του νησιού Πάτμος ήταν οι Δωριείς και στη συνέχεια το νησί έγινε αποικήθηκε από τους Ίωνες.
Φέρεται αρχές της δεκαετίας του 1830 να επισκέπτεται τη Νάξο και άλλα νησιά και εκδίδει το βιβλίο "Ταξίδια στα νησιά της ελληνικής θάλασσας" στη Λειψία το 1841.
Το 1835 μαζί με τους αρχιτέκτονες της Αθήνας και του Πειραιά, Σταμάτη Κλεάνθη και Έντουαρτ Σάουμπερτ αναζητούσαν στην Πάρο, στα αρχαία λατομεία των Νυμφών μάρμαρα κατάλληλα για τις αναστηλώσεις της Ακροπόλεως. Επισκέφθηκε την Αμοργό το 1837 και το 1840 και από την πρώτη φορά, κατέγραψε τα αρχαία λείψανα που ήταν ακόμη διάσπαρτα στο λιμάνι των Καταπόλων. Αντί για «τα παλάτια, τον θρόνο και τον τάφο του Μίνωα», όπως ήθελε η προφορική παράδοση του νησιού, βρήκε τη Μινώα και, όπως σημειώνεται στο βιβλίο, ''«στηριγμένος στις επιγραφές και στα κατά χώραν σωζόμενα ερείπια, τα οποία, λόγω της εγκατάλειψης της πόλεως από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες και εξ αιτίας της μορφολογίας του εδάφους, δεν είχαν όλα καλυφθεί με χώματα, αναγνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα τη θέση της αρχαίας πόλεως. Από αυτήν την πρώτη και μοναδική, περιγραφή των σωζόμενων ορατών λειψάνων, αντλούμε πολύτιμες πληροφορίες για την τοπογραφία της Μινώας...»''.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έφοροι αρχαιοτήτων Κατηγορία:Γερμανοί έφοροι μουσείων Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Ελληνιστές επιγραφολόγοι
Ιωάννης Κορωναίος (πανεπιστημιακός)
Ο Ιωάννης Κορωναίος (1896 - 5 Δεκεμβρίου 1986), του Νικολάου, ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός. Γεννήθηκε στη Χαλκίδα και ήταν καθηγητής Γεωτεχνικών Επιστημών στο ΑΠΘ, ομότιμος την περίοδο του θανάτου του.
Διετέλεσε κοσμήτωρ της εν λόγω σχολής και πρύτανης του εν λόγω πανεπιστημίου. Πέθανε σε ηλικία 90 ετών το 1986.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Δικαιογένης
Ο Δικαιογένης ήταν Έλληνας τραγικός και διθυραμβικός ποιητής των αρχαίων χρόνων. Από τη βιογραφία του δεν έχουν διασωθεί στοιχεία παρά μόνο οι τίτλοι δύο από τα έργα του και κάποια σπαράγματα. Το ένα από αυτά υπό τον τίτλο Κύπριοι έχει υποστηριχθεί ότι δεν ανήκε στην τραγωδία αλλά επρόκειτο για επικό ποίημα. Το έτερο δράμα ονομαζόταν Μήδεια.
Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1912
Η Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1912 ψηφίστηκε από την Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1910, φέρνοντας σημαντικότατες αλλαγές στις τοπικές διοικήσεις. Με το Διάταγμα "περὶ ἐνάρξεως τῆς ἰσχύος τῶν ἄρθρων 1 έως 18,. 200 και 210 τοῦ νόμου ΔΝΖ ' (ὑπ' ἀριθ. 4057) 1912 «Περί Δήμων και Κοινοτήτων»" ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912.
Ειδικότερα, ορίστηκαν ως Δήμοι οι πρωτεύουσες των Νομών και οι πόλεις με πληθυσμό άνω των 10.000 κατοίκων. Αντίστοιχα κοινότητες ορίστηκαν όλοι οι συνοικισμοί με πληθυσμό πάνω από «300 κατοίκους και σχολείο στοιχειώδους εκπαιδεύσεως», ενώ ακόμη και συνοικισμοί με λιγότερους από 300 κατοίκους με σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης μπορούσαν να γίνουν κοινότητες αρκεί να το ζητούσαν πάνω από το 50% των εκλογέων κατοίκων και ταυτόχρονα να είχαν περιουσία που να απέδιδε πάνω από 2.000 δραχμές εκείνη την εποχή, ή τέλος αν ήταν ήδη έδρες Δήμων. Αποτέλεσμα της διοικητικής διαίρεσης ήταν η δημιουργία μεγάλου αριθμού δήμων, αλλά και σημαντικότατου αριθμού κοινοτήτων.
"Έτσι, με την εφαρμογή του νόμου ο Βενιζέλος επανέφερε τον θεσμό των κοινοτήτων με την ταυτόχρονη κατάργηση των Δήμων που ίσχυαν από τις βαυαρικές μεταρρυθμίσεις. (Ακαδημία Αθηνών, 2000; Χλέπας, 1999)"[...] Όσον αφορά τις κοινότητες, σύμφωνα με το νόμο προβλέπονταν να λειτουργούν 2.727 Ο.Τ.Α από τους 2.727 οι 2.277 με πληθυσμό μεγαλύτερο από τριακόσιους κατοίκους, [...] Β' βάθμια αυτοδιοίκηση: Αιρετά νομαρχιακά συμβούλια, επίκλητος νομάρχης" (Περιορισμένη εφαρμογή - Β.Δ. 9/10.5.1923 «περί διοικήσεως των νομών»).
Κατά τα έτη 1954-1974: Ν3200/1955 (ΦΕΚ 97/Α/1955), 23-04-1955 : Περί διοικητικής αποκεντρώσεως ΝΔ 29-11-1923: Περί τροποποιήσεως της παραγράφου 2 του άρθρου 3 του από 17-07-1923 νομοθετικού διατάγματος περί σχεδίων πόλεων, κ. λ. π.: Καταργήθηκαν οι γενικές διοικήσεις Βορείου Ελλάδος, Θράκης, Ηπείρου, Κρήτης και Δωδεκανήσου και δημιουργήθηκαν νομαρχίες στο νομό που είχαν την έδρα τους οι γενικές αυτές διοικήσεις.
"ο νομάρχης ασκεί «αποκλειστικώς» τις αρμοδιότητες που, σύμφωνα με τις διατάξεις που ισχύουν κάθε φορά, έχουν οι υπουργοί εσωτερικών, εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων, οικονομικών, εμπορίου, βιομηχανίας, συγκοινωνιών και δημοσίων έργων, γεωργίας, κοινωνικής πρόνοιας και εργασίας, εκτός από τις αρμοδιότητες που ο ίδιος ο νόμος εξαιρούσε".
"Σε κάθε νομαρχία συστάθηκε νομαρχιακό συμβούλιο με πρόεδρο τον νομάρχη και μέλη αφενός τους προϊσταμένους των δημοσίων υπηρεσιών του νομού και αφετέρου εκλεγμένους εκπροσώπους των επαρχιών του νομού (ένας ή δύο αιρετοί εκπρόσωποι από κάθε επαρχία)."
Οι κοινότητες ως μονάδες τοπικής αυτοδιοίκησης καταργήθηκαν 98 χρόνια αργότερα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και τη διοικητική διαίρεση του 2011.
Στοιχεία
Στοιχεία για τη διοικητική διαίρεση δεν υπάρχουν στον νόμο ΔΝΖ του 1912, γιατί εκεί απλά περιγράφονται οι όροι ίδρυσης κοινοτήτων και δήμων. Οι κοινότητες και οι Δήμοι αναγνωρίστηκαν σταδιακά στα επόμενα χρόνια. Το 1920 εκδόθηκαν πίνακες των δήμων και κοινοτήτων του κράτους από τη Διεύθυνση κοινοτικής και δημοτικής διοικήσεως του υπουργείου εσωτερικών που περιείχαν: σύμφωνα με όσα αναφέρονται σε έκθεση της Διεύθυνσης Στατιστικής του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας του 1922.
Στην έκδοση του 1923 «Λεξικόν των Δήμων, Κοινοτήτων και Συνοικισμών της Ελλάδος επί τη βάση της απογραφής του πληθυσμού του έτους 1920» της Στατιστικής Υπηρεσίας αναφέρονται αναλυτικά 40 δήμοι και 4.757 κοινότητες (χωρίς σε αυτές να περιλαμβάνεται η Θράκη που δεν είχε ακόμη αποκτήσει την ίδια δομή τοπικής αυτοδιοίκησης με την υπόλοιπη Ελλάδα).
Επίσημα στοιχεία για τη διοικητική διαίρεση που προέκυψε μετά το 1912 φαίνονται στην απογραφή του 1920.
Στην απογραφή του 1928, αναφέρεται ότι στις 15-16 Μαΐου 1928, η Ελλάδα διαιρούνταν σε 38 νομούς, 141 επαρχίες, 53 δήμους και 4.990 κοινότητες, με συνολικό αριθμό πόλεων και χωριών 10.952.
Διοικητική διαίρεση
Οι πρώτοι 16 νομοί και οι επαρχίες της διοικητικής διαίρεσης που δημιουργήθηκαν με τη Διοικητική Διαίρεση του 1909 ήταν οι εξής:
Μεταβολή του 1912
Το 1912 κι ενώ ήταν σε εξέλιξη οι Βαλκανικοί πόλεμοι τα απελευθερωμένα εδάφη διαιρέθηκαν προσωρινά με τη διαταγή 587 της 26 Νοεμβρίου 1912 του Κωνσταντίνου Ρακτιβάν, σύμφωνα με αυτήν:
Μεταβολή του 1913
Με τη μεταβολή του 1913 ρυθμίστηκε η διοίκηση των εδαφών που προσαρτήθηκαν στο Ελληνικό κράτος μετά τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913 και με τον νόμο Ν.ΔΡΔΑ' της 28 Φεβρουαρίου / 2 Μαρτίου 1913 περί "Διοικήσεως των στρατιωτικά κατεχομένων χωρών". Έτσι δημιουργήθηκαν οι : Γενική διοίκηση Μακεδονίας, Γενική διοίκηση Ηπείρου, Γενική διοίκηση Κρήτης, Γενική διοίκηση νησιών Αιγαίου, ιδιαιτερότητα αποτέλεσε η Σάμος η οποία παρέμεινε ηγεμονία με προσωρινή κυβέρνηση έως τον Ιούλιο του 1914 όταν και δημιουργήθηκε η Γενική διοίκηση Σάμου.
Τάκης Μωράκης
Ο Τάκης Μωράκης(15 Αυγούστου του 1916 στην Αθήνα - 26 Οκτωβρίου 1991) ήταν έλληνας συνθέτης, σύζυγος της Νάντιας Κωνσταντοπουλου, για την οποία είχε συνθέσει αρκετά τραγούδια.
Κέρδισε το πρώτο βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Τραγουδιού στο Sopot το 1964 με το τραγούδι «Je te remercie mon cœur» (Σε ευχαριστώ καρδιά μου), την δεύτερη νίκη της Ελλάδας στο διαγωνισμό.
Συνέθεσε μουσική για ταινίες όπως. Το παιδί και το δελφίνι το 1957.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Κωνσταντία της Αντιόχειας
Η Κωνσταντία της Αντιόχειας ή Κωνσταντία των Ωτβίλ (Constance d'Antioche, 1127 - 1163) Πριγκίπισσα της Αντιόχειας (1130 - 1163) ήταν κόρη και διάδοχος του Βοϊμόνδου Β΄ της Αντιόχειας και της συζύγου του, Αλίκης της Αντιόχειας. Η μητέρα της ήταν μικρότερη κόρη του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ. Η Κωνσταντία διαδέχθηκε τον πατέρα της που σκοτώθηκε σε μάχη σε ηλικία μόλις τριών ετών ενώ ο ξάδελφος της Ρογήρος Β΄ της Σικελίας που είχε καταλάβει από τον πατέρα της το Πριγκιπάτο του Τάραντα (1128) διεκδικούσε και το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας. Η μητέρα της Αλίκη ζήτησε την κηδεμονία και την αντιβασιλεία αλλά οι ευγενείς της Αντιόχειας το αρνήθηκαν και την έδωσαν στον πατέρα της Βαλδουίνο Β΄. Όταν πέθανε ο παππούς της Βαλδουίνος Β΄ (1131) η Αλίκη ζήτησε ξανά την αντιβασιλεία για την κόρη της αλλά οι ευγενείς της το αρνήθηκαν για δεύτερη φορά και την παραχώρησαν στον γαμπρό της Φούλκων της Ιερουσαλήμ.