cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ΤΟΠ 09
Ιστορία
Το κόμμα ιδρύθηκε στις 11 Ιουνίου 2009 από τον Μίροσλαβ Κάλουσεκ ως μία παράταξη υπέρ της ελεύθερης αγοράς που αποσπάστηκε από την Χριστιανική και Δημοκρατική Ένωση-Τσεχοσλοβάκικο Λαϊκό Κόμμα. Πρώτος αρχηγός του κόμματος εξελέγη ο Κάρελ Σβάρτσενμπεργκ, ο οποίος είχε διατελέσει υπουργός Εξωτερικών της χώρας προτεινόμενος από τους Πράσινους. Το ΤΟΠ 09 ήταν το δεύτερο δημοφιλέστερο δεξιό κόμμα της Τσεχίας μετά το Πολιτικό Δημοκρατικό Κόμμα, όπως φάνηκε και στις εκλογές του 2010, όπου το ΤΟΠ 09 συγκέντρωσε το 16,7% των ψήφων και το Πολιτικό Δημοκρατικό Κόμμα το 20,22%.
Το κόμμα συμμετέχει στην κυβέρνηση της Τσεχίας μαζί με το Πολιτικό Δημοκρατικό Κόμμα και τα Δημόσια Θέματα, στην οποία διατηρεί πέντε υπουργικές θέσεις.Τον Σεπτέμβριο του 2010, το ΤΟΠ 09 υπέβαλλε αίτηση μέλους προς το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Ο Κάρελ Σβάρτσενμπεργκ ήδη συμμετείχε σε δύο συνόδους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ενώ στις 10 Φεβρουαρίου 2011 έγινε και επισήμως μέλος του. Το 2021 η δύναμη του κόμματος έχει υποχωρήσει σημαντικά και πλέον διατηρεί μόνο 7 έδρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχικα πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα
Σωτήρης Ρίζος
Ο Σωτήρης Ρίζος (1948) διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε το 1971. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και ειδικεύτηκε στο Συνταγματικό και Ευρωπαϊκό Δίκαιο διατελώντας συνεργάτης του Ινστιτούτου Max - Planck. Το 2001 παρακολούθησε τις εργασίες του Ομοσπονδιακού Διοικητικού Δικαστηρίου στο Βερολίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Πρόεδροι του Συμβουλίου της Επικρατείας
Ξυλογραφία του Φλαμαριόν
350px|thumb|right|Η εικόνα και η λεζάντα από τη σελίδα 163 του L'atmosphère: météorologie populaire.
Η ξυλογραφία του Φλαμαριόν είναι ένα έργο χαρακτικής σε ξύλο άγνωστου δημιουργού, που ονομάζεται έτσι επειδή η πρώτη τεκμηριωμένη εμφάνισή του έγινε στο βιβλίο του γάλλου αστρονόμου Καμίλ Φλαμαριόν L'atmosphère: météorologie populaire (Η ατμόσφαιρα: Εκλαϊκευμένη μετεωρολογία).
Περιγραφή
Η ξυλογραφία απεικονίζει έναν άντρα, με ρούχα προσκυνητή του Μεσαίωνα, που, διαπερνώντας τον ουράνιο θόλο, κοιτά τους μηχανισμούς που ρυθμίζουν τη λειτουργία του Σύμπαντος. Ένας απ' αυτούς μοιάζει αρκετά με τις παραδοσιακές απεικονίσεις ενός "τροχού μέσα σε τροχό", όπως περιγράφεται στα οράματα του προφήτη Ιεζεκιήλ. Η λεζάντα της εικόνας στο βιβλίο του Φλαμαριόν αναγράφει "Ένας ιεραπόστολος του Μεσαίωνα διηγείται ότι βρήκε το σημείο όπου Γη και Ουρανός συναντιούνται...". Η εικόνα συνοδεύει μια παράγραφο κειμένου που αναφέρει "Τι, λοιπόν, είναι αυτός ο γαλάζιος ουρανός, που βεβαίως υπάρχει, και που κρύβει από εμάς τα άστρα κατά τη διάρκεια της μέρας;". Η ξυλοτυπία συχνά περιγράφεται σαν μεσαιωνική λόγω του στυλ της, της περίεργης αντίληψης για τον κόσμο και την απεικόνιση, κατά τα φαινόμενα, της Γης ως επίπεδης.
Ιστορία
Το 1957, ο αστρονόμος Ερνστ Τσίννερ ισχυρίστηκε ότι η εικόνα ήταν Γερμανικής προέλευσης και χρονολογούνταν από τα μέσα του 16ου αιώνα, αλλά δεν μπόρεσε να βρει καμία έκδοση της εικόνας προγενέστερη του 1906. Επιπλέον ανάλυση αποκάλυψε ότι το έργο είναι σύνθεση εικόνων από διάφορες ιστορικές περιόδους, και ότι είχε δημιουργηθεί με σκαλίδι χαρακτικής, που χρησιμοποιείται μόνο σε ξυλογραφία που σκαλίζεται σε όρθιο ξύλο, μια τεχνική που αναπτύχθηκε μετά το 18ο αιώνα. Η εικόνα που εμφανίζεται στο βιβλίο του Φλαμαριόν ταυτοποιήθηκε ως η αρχική έκδοση από τον Άρθουρ Μπιρ, αστροφυσικό και ιστορικό των Γερμανικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, και ανεξάρτητα από τον Μπρούνο Βέμπερ, συντηρητή σπάνιων βιβλίων στην κεντρική Βιβλιοθήκη της Ζυρίχης
Σύμφωνα με τον Βέμπερ και τον αστρονόμο Τζόζεφ Άσμπρουκ η απεικόνιση ένος σφαιρικού ουράνιου θόλου που χωρίζει τη Γη από έναν άλλο κόσμο είναι παρόμοια με μια εικονογράφηση στο έργο Cosmographia του Σεμπάστιαν Μύνστερ από τα 1544, ένα βιβλίο το οποίο ο Φλαμαριόν, μανιώδης βιβλιόφιλος και συλλέκτης, μπορεί να είχε στην κατοχή του. Η ιδέα ενός προσκυνητή που βρίσκει το σημείο όπου συναντιούνται Γη και ουρανός μπορεί να είναι εμπνευσμένη από ένα μύθο σχετικό με τον Άγιος Μακάριο της Ρώμης, ένα θρύλο που ο Φλαμαριόν περιγράφει λεπτομερώς στο βιβλίο του Les mondes imaginaires et les mondes réels ("Οι Φανταστικοί Κόσμοι και οι Πραγματικοί Κόσμοι") του 1865. Ο Φλαμαριόν στην ηλικία των δώδεκα είχε δουλέψει ως βοηθός ενός χαράκτη στο Παρίσι και πιστεύεται ότι πολλές από τις εικονογραφήσεις των βιβλίων του χαράχτηκαν με βάση δικά του σχέδια, πιθανά υπό την επίβλεψή του. Επομένως είναι αρκετά πιθανό ότι ο ίδιος δημιούργησε την εικόνα, αν και κάτι τέτοιο δεν έχει αποδειχτεί.
Η εικόνα ήταν αρκετά δημοφιλής στην εποχή της, και έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές για να συμβολίσει είτε την επιστημονική είτε την μυστικιστική αναζήτηση της γνώσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξυλογραφίες
Alan Wake
Το Alan Wake αποτελεί παιχνίδι δράσης και επιβίωσης, το οποίο δημιουργήθηκε από την Remedy Entertainment και κυκλοφόρησε από τη Microsoft Game Studios. Το παιχνίδι διατέθηκε για πρώτη φορά για το Xbox 360 τον Μάιο του 2010 και στη συνέχεια δημοσιεύτηκε για τα Windows τον Φεβρουάριο του 2012.
Τον Οκτώβριο του 2021, μια remastered έκδοση του παιχνιδιού έγινε διαθέσιμη για τις πλατφόρμες των PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X/S και Windows, καθώς και για το Nintendo Switch τον Οκτώβριο του 2022. Η πλοκή της ιστορίας ακολουθεί τον συγγραφέα Alan Wake, ο οποίος προσπαθεί να λύσει το μυστήριο γύρω από την εξαφάνιση της γυναίκας του, ενώ βρίσκεται σε διακοπές στη μικρή φανταστική πόλη της Bright Falls της Ουάσινγκτον, ενώ παράλληλα γίνεται μάρτυρας γεγονότων από την πλοκή του πιο πρόσφατου βιβλίου του, το οποίο δεν θυμάται να έχει γράψει.
Με επεισόδια που διαθέτουν ανατροπές στην πλοκή και cliffhangers, ο ρυθμός και η δομή του Alan Wake είναι συγκρίσιμα με αυτά μιας τηλεοπτικής σειράς θρίλερ. Έξι επεισόδια αποτελούν το ίδιο το παιχνίδι, ενώ δύο επιπλέον επεισόδια (The Signal και The Writer) που κυκλοφόρησαν ως downloadable content (DLC) την ίδια χρονιά που κυκλοφόρησε το παιχνίδι, συνεχίζουν την πλοκή. Η πλοκή του Alan Wake επεκτείνεται περαιτέρω σε μια ποικιλία σχετικών μυθιστορημάτων, σε μια διαδικτυακή σειρά ζωντανής δράσης έξι επεισοδίων με τίτλο Bright Falls και σε άλλα μέσα.
Το παιχνίδι ως επί το πλείστο έχει αποσπάσει αρκετές θετικές κριτικές και συχνά επαινείται για τα γραφικά, τον ήχο, την ιστορία, τον ρυθμό και την ατμόσφαιρά του. Στην επιλογή του περιοδικού Time για τα 10 καλύτερα βιντεοπαιχνίδια του 2010, το Alan Wake πήρε την πρώτη θέση.
Το Alan Wake II, το οποίο αποτελεί sequel του πρώτου παιχνιδιού, θα κάνει το ντεμπούτο του τον Οκτώβριο του 2023 όπου και επιβεβαιώθηκε στα The Game Awards 2021 τον Δεκέμβριο του 2021.
Τρόπος Παιχνιδιού
Η Remedy δημιούργησε το ψυχολογικό παιχνίδι αγωνίας και κινηματογραφικής δράσης Alan Wake. Ο παίκτης αναλαμβάνει τον έλεγχο του Alan Wake, ενός συγγραφέα που αντιμετωπίζει συγγραφικό μπλοκάρισμα, στο παιχνίδι, το οποίο διαδραματίζεται στην επινοημένη πόλη Bright Falls. Ένα "σκοτάδι" που κατοικεί σε ανθρώπους, ζώα και αντικείμενα κατακλύζει την πόλη. Οι αντίπαλοι, γνωστοί ως "Taken", είναι απόκοσμα όντα που χρησιμοποιούν διάφορα όπλα για να επιτεθούν στον Wake. Οι Taken προστατεύονται από το σκοτάδι και μπορούν να πληγωθούν μόνο αν εκτεθούν στο φως, επομένως ο παίκτης πρέπει να τους πολεμήσει με φως. Στο gameplay, οι φακοί και άλλα όπλα που βασίζονται στο φως είναι απαραίτητα. Εκτός από τη χρήση των οχημάτων και του φωτισμού του περιβάλλοντος, ο παίκτης μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια στους αντιπάλους. μικρογραφία|287x287εσ|Ο Alan Wake ενάντια στους Taken. Η συλλογή σελίδων χειρογράφων από το έργο του Wake, οι οποίες φαίνεται να ζωντανεύουν γύρω του, αποτελεί βασική πτυχή του παιχνιδιού. Αυτές οι ενότητες προσφέρουν συμβουλές και προειδοποιήσεις σχετικά με τις μελλοντικές δυσκολίες. Επιπλέον, υπάρχουν προαιρετικά αναμνηστικά, όπως φιάλες θερμός καφέ, τηλεοράσεις που μεταδίδουν φανταστικά επεισόδια, ραδιόφωνα που παίζουν τοπική μουσική και εκπομπές συνομιλίας, καθώς και πινακίδες με κείμενο που εξηγούν την ιστορία της πόλης. Πρόσθετα συλλεκτικά αντικείμενα, όπως ξυπνητήρια, παρουσιάζονται σε όλα τα επεισόδια του υλικού που μπορεί να μεταφορτωθεί.
Κύρια Ιστορία
Ο συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων Alan Wake, ο οποίος έχει γίνει best seller, αντιμετωπίζει συγγραφικό μπλοκάρισμα. Πηγαίνει διακοπές με τη σύζυγό του Alice στο ήσυχο χωριό Bright Falls, αλλά αρχίζουν να συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Ο Άλαν συναντά απόκοσμα όντα και ανακαλύπτει πώς να τα τρομάζει χρησιμοποιώντας το φως. Ο Άλαν βρίσκει ένα κείμενο που δεν θυμάται να έχει δημιουργήσει και το οποίο φαίνεται να γίνεται πραγματικότητα, και η Άλις εξαφανίζεται. Ο Άλαν καταζητείται τόσο από τις αινιγματικές δυνάμεις όσο και από τον νόμο, αφού ο σερίφης της πόλης δεν εμπιστεύεται τους ισχυρισμούς του. Ο Άλαν πρέπει να αντιμετωπίσει το υπερφυσικό και να σώσει τη γυναίκα του, καθώς μαθαίνει την αλήθεια για το χωριό και τη σκοτεινή παρουσία στη λίμνη Cauldron. Στο τέλος, ο Άλαν κάνει έναν συμβιβασμό για να διατηρήσει την ισορροπία της αφήγησης και ολοκληρώνει τη συγγραφή του βιβλίου του.
The Signal
μικρογραφία|302x302εσ|Σκηνή όπου ο Alan συναντιέται με τον Thomas Zane. Ο Alan Wake είναι φυλακισμένος στο Dark Place, μια φανταστική αναπαράσταση του Bright Falls, στη συνέχεια του βασικού παιχνιδιού. Ο Alan χρησιμοποιεί τον ποιητή Thomas Zane ως οδηγό του καθώς ταξιδεύει στον ψεύτικο αυτό κόσμο ακολουθώντας ένα σήμα από ένα κινητό τηλέφωνο. Κατά μήκος του δρόμου συναντά τηλεοπτικές οθόνες που δείχνουν μια διεστραμμένη εκδοχή του εαυτού του να χρησιμοποιεί τις ικανότητες του Dark Place για να δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις και να δημιουργεί κύματα από Taken πίσω του. Επιπλέον, ο Alan φαίνεται να βοηθιέται από τον κολλητό του Barry, ως εκδήλωση του υποσυνειδήτου του.
Καθώς ο Alan προχωρά, ο Zane παραδέχεται ότι ο ίδιος φταίει για την κατάστασή στην οποία βρίσκεται, ενώ οι παραληρηματικές ανησυχίες και οι αγωνιώδεις σκέψεις του πρώτου αντιπροσωπεύονται από την εκδοχή του στις οθόνες της τηλεόρασης.
Τhe Writer
Ο Alan Wake ανακτά τις αναμνήσεις του ενώ είναι ακόμα φυλακισμένος στο Dark Place και συνειδητοποιεί ότι ο ίδιος είναι η αιτία των παράλογων εμπειριών που βιώνει. Ο Thomas Zane του λέει ότι ο λογικός Alan πρέπει να ανακτήσει τον έλεγχο του Dark Place, αφού ο παράλογος Alan τον ελέγχει μέσα από την καμπίνα. Ο Alan ξεκινά ένα ταξίδι στο όλο και πιο παράξενο περιβάλλον του Dark Place, με επικεφαλής τον Zane, αναζητώντας έναν φάρο. Κατασκευάζοντας ψευδαισθήσεις της Alice, αλλάζοντας το περιβάλλον και στέλνοντας στρατιές από Taken πίσω του, ο παράφρων Alan προσπαθεί να τον εμποδίσει. Παρά τα εμπόδια αυτά, ο Alan ξεπερνά τον άλλο του εαυτό και καταφέρνει να φτάσει στον φάρο, χρησιμοποιώντας τον ως διαδρομή επιστροφής στην καλύβα.
Ο φανταστικός Barry επανεμφανίζεται καθώς ο Alan πλησιάζει την καλύβα και τον προτρέπει να αγνοήσει όλες τις ψευδαισθήσεις, συμπεριλαμβανομένης της εμφάνισης του ίδιου του Barry, προκειμένου να αντιμετωπίσει την τρελή εκδοχή του Alan. Προκειμένου να ανακτήσει τον έλεγχο, ο Alan πρέπει να πολεμήσει τις εκδοχές του Barry που έχουν πάρει τον έλεγχο και άλλους κατοίκους της πόλης. Προκειμένου να εξασφαλίσει τη διαφυγή του, ο Alan καταλαβαίνει ότι πρέπει να προφυλαχθεί από τις αυταπάτες με κάθε κόστος, και έτσι επιστρέφει στη γραφομηχανή και ξεκινά ένα νέο μυθιστόρημα με τίτλο "Return".
Χαρακτήρες Παιχνιδιού
Ο παίχτης συναντάει μια σειρά από χαρακτήρες που πλαισιώνουν την ιστορία στο "Alan Wake". Ο πρωταγωνιστής δεν είναι άλλος από τον επιτυχημένο συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Alan Wake, ο οποίος παλεύει με τα δημιουργήματα των ιστοριών του. Τα γεγονότα του παιχνιδιού ξεκινούν όταν η σύζυγός του, Alice Wake, εξαφανίζεται ενώ ταξιδεύει μαζί του στο Bright Falls. Ο Alan μεταφέρεται στον φανταστικό κόσμο από τον Thomas Zane, έναν ποιητή που γνωρίζει αρκετά για το Dark Place, και όπου στο οποίο μέσα βρίσκεται παγιδευμένος. Ο φίλος και πράκτορας του Alan, Barry Wheeler, προσφέρει υποστήριξη και βοηθάει στην αναζήτηση της Alice. Ταυτόχρονα, η σερίφης Sarah Breaker είχε αρχικά ανησυχίες για τους ισχυρισμούς του Alan, αλλά καταλήγει να γίνει ένας κρίσιμος σύμμαχος. Ο ψυχολόγος δρ. Emil Hartman έχει έναν περίπλοκο ρόλο στην αφήγηση, ενώ ο άτυχος ιδιοκτήτης του εξοχικού σπιτιού που νοικιάζει το ζευγάρι Carl Stucky υποκύπτει σε σατανικές δυνάμεις. Τέλος η Synthia Weever, μια ερημίτισσα, βοηθά τον Alan στο ταξίδι του, ενώ ο πράκτορας του FBI Robert Nightingale εμπλέκεται και αυτός στα υπερφυσικά φαινόμενα. Αυτοί οι χαρακτήρες, μαζί με τους Taken, τους σκιώδεις εχθρούς που διακατέχονται από το Dark Presence, διαμορφώνουν τον συναρπαστικό κόσμο του "Alan Wake".
Ανάπτυξη Παιχνιδιού
Μετά την κυκλοφορία του Max Payne 2 το 2003, η φινλανδική εταιρεία Remedy Entertainment, γνωστή για την επιτυχημένη σειρά Max Payne, άρχισε να αναπτύσσει ένα νέο έργο. Στόχος τους αποτελούσε να δημιουργήσουν ένα παιχνίδι με μια πιο πλούσια αφήγηση εμπνευσμένη από το Twin Peaks και άλλα έργα των Stephen King και David Lynch. Η νέα ιστορία θα πλαισίωνε την διεξαγωγή μυστηριωδών γεγονότων, όπου τα μυθιστορήματά ενός συγγραφέα θα ζωντάνευαν και θα επηρέαζαν την φανταστική πόλη της Bright Falls..
Η Remedy σκόπευε να κάνει το Bright Falls μια μητρόπολη τύπου open-world, παρόμοια με τη σειρά Grand Theft Auto, για να ξεχωρίσει το Alan Wake από το Max Payne. Χρησιμοποίησαν πληροφορίες από τον βορειοδυτικό Ειρηνικό για να δημιουργήσουν μια ημιαυτόματη τεχνική για τη δημιουργία του open-world. Η χρήση του φωτός και του σκοταδιού στο gameplay τονίστηκε έντονα καθ' όλη τη διάρκεια της δημιουργίας του παιχνιδιού, το οποίο περιελάμβανε έναν δυναμικό κύκλο ημέρας και νύχτας. Οι παίκτες συγκέντρωναν πόρους κατά τη διάρκεια της ημέρας για να αμυνθούν τη νύχτα. Ήταν όμως δύσκολο να συνδυαστεί το στυλ του ανοιχτού κόσμου με την αφήγηση, ειδικά επειδή η Microsoft συμμετείχε ως εκδότης.
Η Remedy Entertainment εστίασε εκ νέου τις προσπάθειές της και ολοκλήρωσε τις πρωταρχικές πτυχές του παιχνιδιού σε μόλις δύο μήνες μετά από χρόνια δυσκολιών στην ανάπτυξη. Προκειμένου να εστιάσει τόσο στην εξερεύνηση στο φως της ημέρας όσο και τις μεταμεσονύκτιες σκηνές δράσης, χώρισαν το παιχνίδι ως ιστορία σε ορισμένα κεφάλαια. Αυτή η προσαρμογή βελτίωσε την αποδοτικότητα του παιχνιδιού και εξυπηρέτησε καλύτερα την ιστορία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, προέκυψαν και άλλες σημαντικές προσθήκες του παιχνιδιού, όπως η έννοια των Taken και η χρήση των φωτεινών καταφυγίων γνωστά ως Safe Heaven.
Επειδή ο Alan Wake είναι ένας συγγραφέας που ωθείται στη δράση από παράξενα περιστατικά, ο χαρακτήρας του δημιουργήθηκε ειδικά για να είναι διαφορετικός από αυτόν του Max Payne. Οι εχθροί στο παιχνίδι φτιάχτηκαν ψεκάζοντας νερό πάνω σε σχέδια ιδεών για να τους δώσουν μια λίγο θολή και απόκοσμη εμφάνιση.
Τέλος το παιχνίδι αρχικά αναπτύχθηκε αποκλειστικά για το Xbox 360 και τα Windows Vista, ωστόσο η Remedy Entertainment εξασφάλισε τελικά τα δικαιώματα και για την έκδοση για PC.
Επιρροές
Το παιχνίδι αντλεί επιρροές από μια ποικιλία ταινιών, τηλεοπτικών προγραμμάτων και λογοτεχνίας, δείχνοντας σεβασμό στους δημιουργούς και τα έργα τους, αλλά παραμένοντας αναγνωρίσιμο στους παίκτες. Το γεγονός ότι η γραφή του πρωταγωνιστή γίνεται πραγματικότητα -ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στα έργα του Stephen King- παίζει σημαντικό ρόλο στην έμπνευση του παιχνιδιού. Τα μυθιστορήματα του King αναφέρονται στο παιχνίδι, συμπεριλαμβανομένων αποσπασμάτων και αναφορών στην ιστορία. Το παιχνίδι επηρεάστηκε επίσης από έργα συγγραφέων όπως οι Mark Z. Danielewski, Bret Easton Ellis, Neil Gaiman και House of Leaves.
Το παιχνίδι διαθέτει τηλεοράσεις που προβάλλουν επεισόδια της επινοημένης, εμπνευσμένης από το The Twilight Zone, τηλεοπτικής εκπομπής Night Springs με τίτλο Night Springs. Το σμήνος των πουλιών που επιτίθενται στο παιχνίδι είναι εμπνευσμένο από την ταινία «Τα πουλιά» του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Το Twin Peaks, ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα που διαδραματίζεται σε μια μικρή πόλη στην πολιτεία της Ουάσινγκτον, είχε σημαντικό αντίκτυπο στο σκηνικό του Bright Falls. Η ομάδα της Remedy Entertainment διεξήγαγε εκτεταμένη επιτόπια έρευνα στον βορειοδυτικό Ειρηνικό, τραβώντας δεκάδες χιλιάδες φωτογραφίες και ταινίες από αγροτικές περιοχές και γραφικά χωριά. Οι παραγωγοί πήγαν ακόμη και στα μέρη όπου γυρίστηκε το Twin Peaks και ζήτησαν από τη Microsoft επιπλέον βοήθεια για να μπορέσουν να πάρουν περισσότερες φωτογραφίες.
Σχεδιασμός Ιστορίας
Κάθε επεισόδιο του Alan Wake έχει τη δική του ξεχωριστή αφήγηση και είναι δομημένο παρόμοια με μια τηλεοπτική σειρά μυστηρίου όσον αφορά το πόσες πληροφορίες αποκαλύπτονται. Το παιχνίδι χωρίζεται σε επεισόδια, καθένα από τα οποία ξεκινάει με μια σκηνή ανακεφαλαίωσης και ένα cliffhanger. Για να μιμηθείτε τις τηλεοπτικές σειρές με χαρακτηριστική μουσική στους τελικούς τίτλους, κάθε επεισόδιο τελειώνει με μια διαφορετική μελωδία.
Έξι επεισόδια αποτελούν το κύριο παιχνίδι, ενώ δύο ακόμη DLC με τις ονομασίες "The Signal" και "The Writer" προωθούν την πλοκή και λειτουργούν ως μετάβαση μεταξύ των εποχών. Εμπνευσμένη από τηλεοπτικές σειρές όπως το Lost, η Remedy Entertainment έθεσε ως στόχο να δημιουργήσει μια κομψή και με καλό ρυθμό εμπειρία. Αρχικά επιθυμούσαν μια επεισοδιακή έκδοση του παιχνιδιού, αλλά η Microsoft αποφάσισε αντ' αυτού μια πλήρη έκδοση λιανικής, κάτι που τελικά αναγνωρίστηκε ως λάθος. Στο μέλλον, οι προγραμματιστές του Alan Wake δήλωσαν ότι θα τους ενδιέφερε να κάνουν μια δεύτερη σεζόν ή μια συνέχεια.
Επεισόδια
Κάθε επεισόδιο του Alan Wake έχει τη δική του ξεχωριστή αφήγηση και είναι δομημένο παρόμοια με μια τηλεοπτική σειρά μυστηρίου όσον αφορά το πόσες πληροφορίες αποκαλύπτονται. Το παιχνίδι χωρίζεται σε επεισόδια, καθένα από τα οποία ξεκινάει με μια σκηνή ανακεφαλαίωσης και ένα cliffhanger.
Έξι επεισόδια αποτελούν το κύριο παιχνίδι, ενώ δύο ακόμη DLC αποτελούν την συνέχεια της υπό τις ονομασίες "The Signal" και "The Writer".
Κυκλοφορία και Διανομή
Όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά, το Alan Wake ήταν διαθέσιμο μόνο στο Xbox 360. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική στις 18 Μαΐου 2010, ενώ στην Ευρώπη κυκλοφόρησε μια εβδομάδα νωρίτερα, στις 14 Μαΐου 2010. Στη συνέχεια, στις 23 Νοεμβρίου 2010, έγινε προσβάσιμο μέσω της υπηρεσίας Games on Demand του Xbox Live. Στις 16 Φεβρουαρίου 2012, έγινε διαθέσιμη μια έκδοση για τα Microsoft Windows. Διατέθηκε επίσης μια ειδική συλλεκτική έκδοση του παιχνιδιού, η οποία περιελάμβανε έξτρα παροχές όπως ένα βιβλίο, CD με soundtrack, σχόλια των προγραμματιστών και εικονικά πράγματα για το Xbox 360.
Υποδοχή
Σύμφωνα με τον συγκεντρωτή κριτικών Metacritic, το Alan Wake συγκέντρωσε "γενικά θετικές" κριτικές και στις δύο πλατφόρμες. Ο άψογος ρυθμός του παιχνιδιού, η συναρπαστική πλοκή, τα εκπληκτικά γραφικά, το αυθεντικό σκηνικό και η δημιουργική χρήση του φωτός ως πτυχή του παιχνιδιού κέρδισαν τα εύσημα των κριτικών. Επιπροσθέτως, ιδιαίτερα επαινετικά σχόλια απέσπασε το soundtrack. Η ισχύς του ending, η σύντομη διάρκεια και η ποιότητα των κινούμενων σχεδίων των προσώπων προκάλεσαν κριτική. Συνολικά, όμως, το Alan Wake επαινέθηκε ως ένα δημιουργικό και απολαυστικό παιχνίδι που επαναπροσδιόρισε τη διαδραστική αφήγηση και άφησε μόνιμη εντύπωση στους παίκτες.
Βραβεία
Το 2010, το Alan Wake ήταν υποψήφιο για αρκετές υποψηφιότητες και κέρδισε πολλά βραβεία. Το περιοδικό Time το χαρακτήρισε ως το κορυφαίο βιντεοπαιχνίδι της χρονιάς, ενώ το IGN το χαρακτήρισε ως το "καλύτερο παιχνίδι τρόμου" και το πρότεινε για άλλα βραβεία. Επιπλέον, το soundtrack του παιχνιδιού κέρδισε το βραβείο καλύτερης μουσικής στα Annual Game Music Awards 2010.
Πωλήσεις
Σε σύγκριση με το Red Dead Redemption, οι πρώτες πωλήσεις του Alan Wake ήταν αδύναμες. Περίπου 145.000 αντίτυπα του Alan Wake πουλήθηκαν τις δύο πρώτες εβδομάδες, σε σύγκριση με 1,5 εκατομμύρια αντίτυπα του Red Dead Redemption. Ωστόσο, οι πωλήσεις του Alan Wake συνέχισαν να αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου. Το παιχνίδι είχε πουλήσει πάνω από 2 εκατομμύρια αντίτυπα στις πλατφόρμες Xbox 360 και PC μέχρι τον Μάρτιο του 2012. Το παιχνίδι και η αυτόνομη συνέχειά του φέρεται να έχουν πουλήσει 3 εκατομμύρια αντίτυπα από τον Μάιο του 2013. Ο διευθύνων σύμβουλος της Remedy Entertainment υποστήριξε ότι η μάρκα έχει πουλήσει πάνω από 4,5 εκατομμύρια συσκευές τον Μάρτιο του 2015. Με πάνω από 1,1 εκατομμύρια λήψεις, η πειρατεία αποτέλεσε πρόβλημα και για το παιχνίδι, καθιστώντας το το δεύτερο παιχνίδι με τις περισσότερες παράνομες πειρατείες στο Xbox 360 για το 2010.
Spin-offs και Sequel
Η Remedy Entertainment σχεδίαζε να κάνει ένα sequel όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το Alan Wake, θεωρώντας το ως "Season 1" με τα DLCs να γεφυρώνουν το κενό προς τα επόμενα έργα. Στη συνέχεια, δημιουργήθηκε μια αυτόνομη έκδοση του Alan Wake, το «American Nightmare», αντλώντας έμπνευση από ταινίες με ζόμπι και τέρατα και δίνοντας έμφαση σε ένα sandbox mode και ένα arcade mode με την ονομασία "Fight Till Dawn".
Το Alan Wake II θα κυκλοφορήσει σε Windows, PlayStation 5 και Xbox Series X/S το 2023, όπως αποκαλύφθηκε στα The Game Awards το 2021. Το δεύτερο μέρος θα εστιάζει περισσότερο στον τρόμο και την επιβίωση παρά στη δράση.
Μεταγενέστερα Παιχνίδια
Στο παρελθόν, η Remedy Entertainment παρήγαγε το Quantum Break το 2016 και το Control το 2019. Το Control χρησιμοποιεί χαρακτήρες και αντικείμενα από το Alan Wake και συνδυάζει μέρη του παιχνιδιού στην αφήγησή του.
Ανανεωμένη Έκδοση
Μια remastered έκδοση του Alan Wake είχε επίσης ανακοινωθεί από τη Remedy Entertainment για κυκλοφορία το 2021, όπου και τον Οκτώβριο της χρονιάς εκείνης κυκλοφόρησε παγκοσμίως. Το βασικό gameplay και η ιστορία διατηρήθηκαν στο remaster, αλλά τα γραφικά βελτιώθηκαν ώστε να ανταποκρίνονται πιο αποτελεσματικά στις σύγχρονες πλατφόρμες.
Κινηματογραφική Σειρά
Εκτός από τα παιχνίδια, στα σκαριά βρίσκεται και μια live-action τηλεοπτική σειρά του Alan Wake. Η σειρά έχει αναπτυχθεί από τις Contradiction Films και Remedy Entertainment, με το AMC να αποκτά τα δικαιώματα της τον Μάιο του 2022.
Γιάκοπο ντε' Μπαρμπάρι
Ο Γιάκοπο ντε' Μπαρμπάρι (Jacopo de 'Barbari, μερικές φορές γνωστός ή αναφέρόμενος ως de'Barbari, de Barberi, de Barbari, Barbaro, Barberino, Barbarigo ή Barberigo, περ. 1460/70 - πριν το 1516), ήταν Ιταλός ζωγράφος, χαράκτης και μικρογράφος με ιδιαίτερα προσωπικό ύφος. Μετοίκησε από τη Βενετία στη Γερμανία το 1500 και έγινε ο πρώτος Ιταλός αναγεννησιακός καλλιτέχνης περιωπής που εργάστηκε στη Βόρεια Ευρώπη. Τα λίγα έργα του που σώζονται (περίπου δώδεκα) περιλαμβάνουν το πρώτο γνωστό παράδειγμα του trompe-l'œil (οφθαλμαπάτης) από την εποχή της αρχαιότητας. Τα είκοσι εννέα χαρακτικά του και τρία πολύ μεγάλα ξυλόγλυπτα άσκησαν επίσης μεγάλη επιρροή.
Βιογραφία
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τις πρώτες δεκαετίες του βίου του, αν και ο Αλβίζε Βιβαρίνι έχει προταθεί ως Δάσκαλός του. Έφυγε από τη Βενετία για τη Γερμανία το 1500, και έκτοτε είναι καλύτερα τεκμηριωμένος. Εκεί εργάστηκε για τον Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α΄ στη Νυρεμβέργη επί ένα έτος, και στη συνέχεια σε διάφορα μέρη για τον Φρειδερίκο Γ΄ της Σαξονίας το 1503–5, πρν μετακομίσει στην Αυλή του εκλέκτορα Ιωακείμ Α΄ του Βραδεμβούργου για το χρονικό διάστημα 1506–8. Στη Γερμανία ήταν συχνά γνωστός ως "Jacop Walch", πιθανώς από το "Wälsch" που σημαίνει ξένος, όρος που χρησιμοποιήθηκε ειδικά για τους Ιταλούς.
Μπορεί να επέστρεψε στη Βενετία με τον Φίλιππο Α΄, για τον οποίο αργότερα εργάστηκε στην Ολλανδία. Μέχρι τον Μάρτιο του 1510 εργαζόταν για τη διάδοχο του Φιλίππου Αρχιδούκισσα Μαργαρίτα της Αυστρίας στις Βρυξέλλες και στο Μέχελεν. Τον Ιανουάριο του 1511 αρρώστησε και έκανε διαθήκη, και τον Μάρτιο η Αρχιδούκισσα του απένειμε ισόβια σύνταξη, λόγω της ηλικίας και της αδυναμίας του ("εξασθένηση και γήρας"). Μέχρι το 1516 είχε πεθάνει, αφήνοντας στην Αρχιδούκισσα την κατοχή είκοσι τριών εγχάρακτων πλακών, κάτι το οποίο, δεδομένου ότι πολλές από τις πλάκες του ήταν πιθανώς χαραγμένες και στις δύο πλευρές, σημαίνει ότι κάποια χαρακτικά ενδέχεται να μην έχουν διασωθεί.
Έργο
μικρογραφία|350x350εσ| Πολύ μεγάλη [[ξυλογραφία της Βενετίας, 1500. Σήμερα στο Ινστιτούτο Τέχνης της Μινεάπολης]]
Χάρτης της Βενετίας και άλλες ξυλογραφίες
Το πρώτο τεκμηριωμένο έργο του είναι η τεράστια (1.345 x 2.818 μέτρα, από έξι τετράγωνα) και εντυπωσιακή ξυλογραφία Χάρτης εναέριας προβολής της Βενετίας, για τον οποίο δόθηκε προνόμιο στον εκδότη του το 1500, καταγράφοντας ότι το έργο είχε χρειαστεί τρία χρόνια για να δημιουργηθεί. Αυτό προσομοίαζε σαφώς με το έργο πολλών τοπογράφων, αλλά ήταν εντυπωσιακό κατόρθωμα, και προκάλεσε εξ αρχής μεγάλη εντύπωση. Αργότερα ενημερώθηκε από άλλους για να περιλαμβάνει τα σημαντικά νέα οικοδομικά έργα σε μια δεύτερη εκδοχή της εκτύπωσης.
Εκτός από τον χάρτη της Βενετίας, δημιούργησε δύο άλλα χαρακτικά σε ξύλο, με ανθρωπους και σατύρους, οι οποίες ήταν οι μεγαλύτερες και πιο εντυπωσιακές ξυλογραφίες που έχουν ποτέ δημιουργηθεί, και οι οποίες καθιέρωσαν την ιταλική παράδοση λεπτών, μεγάλων, ξυλογραφιών για τις επόμενες δεκαετίες. Αυτές μπορεί επίσης να έχουν παραχθεί πριν από το 1500 και είναι σαφώς επηρεασμένες από τον Αντρέα Μαντένια.
Ο "Θρίαμβος των Ανθρώπων έναντι των Σατύρων", που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα, ήταν η άλλη αξιοσημείωτη ξυλογραφία πολλαπλών τεμαχίων του ντε'  Μπαρμπάρι, με έμφαση σε διάφορα θέματα που σχετίζονται με τη μυθολογία. Αυτή η ξυλογραφία τριών τετραγώνων αντιπροσωπεύει τις σκηνές αμέσως μετά από μάχη - γυμνοί άντρες και γυναίκες περπατούν προς ναό, δείχνοντας τους ηττημένους σατύρους δεμένους ως αιχμαλώτους και μεταφερόμενους σε καλάθια. Πολλοί μελετητές, όπως ο Γιούργκεν Σουλτς (Juergen Schulz) και ο Ντάβιντ Λάνταου (David Landau), πρότειναν σύνδεση με μια άλλη ξυλογραφία με τίτλο, "΄Μάχη μεταξύ Ανθρώπων και Σατύρων", όπου μία από τις πλάκες στο τελευταίο κομμάτι αντιπροσωπεύει άμεσα τη σκηνή της μάχης από την προηγούμενη μάχη του ντε' Μπαρμπάρι. Οι συνδέσεις μεταξύ της αρχιτεκτονικής της Βενετίας στο παρασκήνιο του χαρακτικού σχετίζονται με άλλους πίνακες εκείνης της εποχής, όπως η "Λειτουργία στην πλατεία του Αγίου Μάρκου", που ολοκληρώθηκε από τον Τζεντίλε Μπελλίνι το 1496.
Επαφές με τον Ντύρερ
μικρογραφία| Νεκρή φύση με πέρδικα και γάντια, 1504, αναμφισβήτητα η πρώτη [[νεκρή φύση]] Μέχρι τη δημοσίευση του Χάρτη της Βενετίας, ο ντε' Μπαρμπάρι είχε ήδη φύγει για τη Γερμανία, όπου γνώρισε τον Ντύρερ, τον οποίο ίσως είχε ήδη γνωρίσει από το πρώτο ιταλικό ταξίδι του Ντύρερ (ένα απόσπασμα σε επιστολή του Ντύρερ είναι διφορούμενο). Συζήτησαν την ανθρώπινη αναλογία, όχι προφανώς ένα από τα πλεονεκτήματα του ντε' Μπαρμπάρι, αλλά ο Ντύρερ ήταν προφανώς γοητευμένος από αυτά που είχε να πει, αν και κατέγραψε ότι ο ντε' Μπαρμπάρι δεν του είχε πει όλα όσα γνώριζε:
Είκοσι χρόνια αργότερα, ο Ντύρερ προσπάθησε ανεπιτυχώς να πείσει την Αρχιδούκισσα Μαργαρίτα να του δώσει ένα χειρόγραφο που κατείχε για το θέμα από τον ντε' Μπαρμπάρι, ο οποίος είχε ήδη αποβιώσει. Το χειρόγραφο δεν έχει διασωθεί.
Χρονολόγηση έργων
Ο ντε' Μπαρμπάρι πέρασε ένα χρόνο στη Νυρεμβέργη, όπου έζησεο Ντύρερ το 1500–1, και οι επιρροές είναι, μεταξύ ντε' Μπαρμπάρι και Ντύρερ, αμφίπλευρες επί αρκετά χρόνια. Κανένα από τα χαρακτικά του δεν έχει ημερομηνία, τόσο μεγάλο μέρος της χρονολόγησής τους εξαρτάται από ομοιότητες με χρονολογημένες εκτυπώσεις από τον Ντύρερ. Αυτό περιπλέκεται από την αβεβαιότητα, σε ορισμένες περιπτώσεις, ως προς το ποιος επηρέασε ποιον. Πέντε από τα χαρακτικά του βρίσκονταν σε ένα λεύκωμα του Χάρτμαν Σέντελ (Hartmann Schedel), χρονολογούμενο τον Δεκέμβριο του 1504, το οποίο δίνει περαιτέρω στοιχεία ως προς τη χρονολόγηση. Ο ντε' Μπαρμπάρι πιθανότατα δημιούργγησε κάποια χαρακτικά πριν φύγει από την Ιταλία, αλλά τα καλύτερα χαρακτικά του (και ίσως όλα) έγιναν πιθανώς μετά τη μετοίκησή του στη Γερμανία το 1500.
Μερικοί από τους πίνακες του χρονολογούνται κατά τα έτη: 1500, 1503, 1504, 1508. Τα έγγραφα που σχετίζονται με την απασχόλησή του από τον Μαξιμιλιανό υποδηλώνουν ότι το έργο του περιλάμβανε εικονογραφημένα χειρόγραφα, αλλά καμία εργασία σε αυτό το μέσο δεν έχει αποδοθεί γενικά σε αυτόν. Το μόνο γενικώς αποδεκτό σχέδιο του είναι η Κλεοπάτρα στο Βρετανικό Μουσείο, που προφανώς έγινε ως μελέτη για χαρακτικό που δεν έχει διασωθεί.
Χαρακτικά
Οι πρώιμες εκτυπώσεις δείχνουν μορφές με "μικρά κεφάλια και κάπως άμορφα σώματα, με κεκλιμένους ώμους και χοντρά σώματα, που στηρίζονται σε λεπτά πόδια" - επίσης απεικονίζονται και στους πίνακές του. Πιθανότατα από τη μεσαία περίοδο έρχονται αρκετά γυμνά, με τα πιο διάσημα να είναι ο Απόλλωνας και η Άρτεμις, Άγιος Σεβαστιανός και οι Τρεις δεμένοι αιχμάλωτοι. Σε αυτά βελτιώθηκε σημαντικά η ικανότητά του να οργανώνει ολόκληρη τη σύνθεση.
Σε μια τελευταία ομάδα, το ύφος γίνεται πιο ιταλικό και οι συνθέσεις πιο περίπλοκες. Αυτά έχουν αινιγματική, στοιχειώδη ατμόσφαιρα και πολύ εκλεπτυσμένη τεχνική. Ο Λεβένσον πρότεινε να χρονολογηθούν από την περίοδό του στις Κάτω Χώρες και επηρεάστηκαν από τον νεαρό Λούκας φαν Λέιντεν. Η αλληλεπίδραση μεταξύ Κάτω Χωρών και Βενετίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν επίσης εμφανής, καθώς και οι δύο περιφέρειες ήταν λιμάνια όπου ήκμαζε το εμπόριο. Ως αποτέλεσμα, όχι μόνον οι οικονομίες συνδέθηκαν μεταξύ τους, αλλά και η τέχνη.
Πίνακες
Ένα αμφιλεγόμενο αλλά διάσημο έργο, το πορτρέτο του Φρα Λούκα Πατσιόλι βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο του Καποντιμόντε στη Νάπολη. Αυτό δείχνει τον Φραγκισκανό μαθηματικό και ειδικό για την προοπτική που δείχνει τη γεωμετρία σε ένα πάνω στο οποίο βρίσκεται το δικό του Summa και ένα έργο του Ευκλείδη. Συνοδεύεται από έναν μη σαφώς προσδιορισμένο μαθητή. Το έργο έχει υπογραφεί "IACO. BAR VIGEN / NIS 1495 ". Στον ντε' Μπαρμπάρι αποδίδεται και ο Χριστός που ευλογεί που εκτίθεται στο Μουσείο Τέχνης Snite στο Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ της Ιντιάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί χαράκτες Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Ανθρώπινη δουλεία (κινηματογραφική ταινία)
thumb|thumbtime=36|upright=1.5|Of Human Bondage Η Ανθρώπινη Δουλεία (αγγλ. Of Human Bondage) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1934 σε σκηνοθεσία Τζον Κρόμγουελ. Η ταινία που είναι γνωστή και με τον τίτλο είναι Ανθρώπινες Αδυναμίες αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ και θεωρείται από τους κριτικούς ως η ταινία που έκανε αστέρα πρώτου μεγέθους τη Μπέτι Ντέιβις.
Πληροφορίες Παραγωγής
Η ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Σόμερσετ Μομ και αναφέρεται στην αρνητική επιρροή που ασκεί μια δαιμόνια σερβιτόρα σε έναν παράλυτο ζωγράφο. Ο ρόλος της Μίλντρεντ Ρότζερς, της πρώτης κινηματογραφικής κακιάς στην ιστορία του κινηματογράφου, απορρίφθηκε πρώτα από τις Κάθριν Χέπμπορν, Άιριν Νταν και Ανν Χάρντινγκ για να περάσει στη συνέχεια στη Μπέτι Ντέιβις, η οποία μετά την αναγνώριση που έλαβε η ερμηνεία της καλλιέργησε την εικόνα της ελκυστικής κακιάς. Ο Κρόμγουελ ήθελε να προσλάβει την εικοσιεξάχρονη ηθοποιό από τη στιγμή που την είδε στην ταινία The Cabin In The Cotton. Συζήτησε με τον παραγωγό της ταινίας Σάντρο Μπέρμαν κι εκείνος συμφώνησε για την πρόσληψη της ηθοποιού. Ο Σόμερσετ Μομ υποστήριξε επίσης την πρόσληψη της Ντέιβις . Το πρόβλημα ήταν όμως ότι η Ντέιβις είχε συμβόλαιο με την εταιρία Warner.
Το σενάριο της Ανθρώπινης Δουλείας έφτασε στα χέρια της Ντέιβις όταν η R.K.O. τη ζήτησε για να πρωταγωνιστήσει στην ταινία, αμέσως μετά την άρνηση του Τζακ Γουόρνερ να τη δανείσει στην Columbia για να παίξει στο Συνέβη μια νύχτα (It happened one night) του Φρανκ Κάπρα. Ο ρόλος ήταν εκείνος μιας αντιπαθητικής κι αδίστακτης γυναίκας, τόσο που καμιά απ' τις σταρ της εποχής εκείνης δεν ήθελε να τον παίξει. Ο Γουόρνερ ήταν αρχικά διστακτικός να τη δανείσει, αλλά η Ντέιβις τον έπεισε γυρίζοντας σαν αντάλλαγμα μια ακόμη ταινία που δεν ήταν της αρεσκείας της για τη Warner. Επίσης η R.K.O. δάνεισε στην Warner την Άιριν Νταν για να πρωταγωνιστήσει στο μιούζικαλ Sweet Adeline.
Η Ντέιβις προσέλαβε μιαν Αγγλίδα οικονόμο, η οποία μιλούσε με προφορά cockney, προκειμένου να την μιμηθεί και να μπορέσει να υποδυθεί πειστικά το ρόλο της. Τα γυρίσματα υπήρξαν προβληματικά καθώς ο Λέσλι Χάουαρντ και το υπόλοιπο επιτελείο Άγγλων ηθοποιών δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι, η εικοσιεξάχρονη τότε, Αμερικανίδα συμπρωταγωνίστριά τους μπορούσε να αποδώσει μια λαϊκή Βρετανίδα με cockney προφορά. Η συμπεριφορά του Χάουαρντ άλλαξε όταν αντελήφθη ότι η νεαρή Ντέιβις, με την ερμηνεία της, του έκλεβε την ταινία μπροστά από τα μάτια του.
Η Ντέιβις ήταν υπεύθυνη επίσης για το μακιγιάζ της Μίλντρεντ, η οποία παρουσιάζεται άρρωστη από φυματίωση με ρεαλιστικό τρόπο στις τελευταίες σκηνές της ταινίας. Στο μυθιστόρημα του Μομ, η Μίλντρεντ αρρωσταίνει από σύφιλη, αλλά ο σεναριογράφος Λέστερ Κόεν αναγκάστηκε να αλλάξει την ασθένειά της σε φυματίωση για να ξεφύγει από τη λογοκρισία που θα ασκούνταν από τον κώδικα Χέιζ.
Επιτυχία και Κριτικές
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Radio City Music Hall τον Ιούνιο του 1934. Οι διθυραμβικές κριτικές που έλαβε τόσο η ταινία όσο και η ερμηνεία της Ντέιβις ενόχλησε τους ανθρώπους της εταιρίας Warner, καθώς η ηθοποιός είχε συμβόλαιο με την εταιρία κι έκανε τεράστια επιτυχία για άλλη εταιρία. Ο κριτικός την αποθέωσε αναφέροντας ότι επρόκειτο για την καλύτερη ερμηνεία που έχει ποτέ γίνει από Αμερικανίδα ηθοποιό. Όλοι πίστευαν ότι επρόκειτο να προταθεί για όσκαρ.
Υποψηφιότητα Write-In
Παρά τις ευνοϊκές κριτικές όμως, η Ντέιβις δεν προτάθηκε για βραβείο όσκαρ, κάτι που προκάλεσε την οργή του τύπου και του κόσμου του θεάματος. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η ακαδημία να επιτρέψει στους ψηφοφόρους να διαλέξουν, άσχετα με τους προκαθορισμένους υποψήφιους. Στην ψηφοφορία η Ντέιβις ήρθε τρίτη χάνοντας απ' την Κλοντέτ Κολμπέρ, που κερδίζει το Όσκαρ για το Συνέβη μια νύχτα αλλά κατάφερε να ξεπεράσει τη Γκρέις Μουρ που ήταν αρχικά υποψήφια.΄
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα Write-In:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1934 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής RKO Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Κρόμγουελ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Χαϊντάρ Πασά
thumb|290px|Η Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Μαρμαρά. Το Χαϊντάρ Πασά (τουρκ: Haydarpaşa) είναι προάστιο της Κωνσταντινούπολης επί της ασιατικής ακτής, νότια του Σκουτάρι (Üsküdar, πρώην Χρυσούπολη) και βόρεια του Καντίκιοϊ (πρώην Χαλκηδόνα). Αποτελεί την αφετηρία όλων των σιδηροδρομικών συγκοινωνιών της ασιατικής Τουρκίας με μεγαλοπρεπή σταθμό που κτίσθηκε το 1903 ενώ διατηρεί παράλληλα και λιμενικές εγκαταστάσεις με αποβάθρα που προστατεύεται από μεγάλο κυματοθραύστη.
Στη περιοχή του Χαϊντάρ Πασά βρίσκεται η μεγαλύτερη στρατιωτική μονάδα και στρατώνας πέριξ της Κωνσταντινούπολης, το ονομαζόμενο «Σελιμιέ» που κτίσθηκε επί Σουλτάνου Σελήμ, επίσης τα πανεπιστημιακά κτίρια της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Μαρμαρά καθώς και το αγγλικό νεκροταφείο.
Νίκος Αντωνίου
Ο Νίκος Αντωνίου είναι έλληνας συνθέτης. Γράφει μουσική για καλλιτέχνες από το 2005 καθώς και μουσική για ταινίες μικρού μήκους, θέατρο, video art και εκθέσεις τέχνης από το 2007. Τον Απρίλιο του 2010 κυκλοφόρησε τον τρίτο δίσκο του με τίτλο "Daydreamer". Ο Κώστας Καρυωτάκης και το πεζό κείμενό του με τίτλο Ονειροπόλος (The Daydreamer) αποτελούν έμπνευση για αυτόν τον δίσκο. Ζει μόνιμα στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Μουντιαλίτο 1980
Το Μουντιαλίτο 1980 (Μικρό Παγκόσμιο Κύπελλο) ή Χρυσό Κύπελλο των Πρωταθλητών Κόσμου (Copa de Oro de Campeones Mundiales), όπως ήταν η επίσημη ονομασία του, ήταν μια διεθνής ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξήχθη στην Ουρουγουάη με την ευκαιρία του εορτασμού των 50 ετών από το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1930, το οποίο είχε διεξαχθεί στην Ουρουγουάη, η οποία ήταν και η πρώτη νικήτρια. Όλοι οι αγώνες έγιναν στο Μοντεβίδεο, στο Εστάδιο Σεντενάριο, από τις 30 Δεκεμβρίου 1980 ως τις 10 Ιανουαρίου 1981 με τη συμμετοχή των έξι χωρών που είχαν κατακτήσει ως τότε το παγκόσμιο κύπελλο. Η διοργάνωση είχε την ανεπίσημη έγκριση της FIFA και νικήτρια αναδείχθηκε η Ουρουγουάη. Το Μουντιαλίτο, όπως και το Έπαθλο Αρτέμιο Φράνκι, θεωρούνται πρόδρομες διοργανώσεις του Κονφεντερέισον Καπ.
Συμμετοχές
Στη διοργάνωση προσκλήθηκαν οι έξι χώρες που είχαν κατακτήσει ως τότε το παγκόσμιο κύπελλο, αλλά μετά την άρνηση της Αγγλίας να λάβει μέρος λόγω έλλειψης κενών ημερομηνιών, τη θέση της πήρε η Ολλανδία ως φιναλίστ των δύο προηγούμενων παγκοσμίων κυπέλλων 1978 και 1974.
thumb |Ο Ουρουγουανός τερματοφύλακας Ροδόλφο Ροδρίγκες με το τρόπαιο
Αποτελέσματα-βαθμολογίες
Οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των τριών ομάδων και αγωνίστηκαν σε τουρνουά ενός γύρου (δύο αγώνες). Οι νικήτριες των ομίλων αγωνίστηκαν στον τελικό.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις ποδοσφαίρου εθνικών ομάδων Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1980 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1981
Τόμας Σύντεναμ
Ο Τόμας Σύντεναμ (Thomas Sydenham) (10 Σεπτεμβρίου 1624 - 29 Δεκεμβρίου 1689) ήταν Άγγλος ιατρός. Ήταν ο συγγραφέας ενός βιβλίου ιατρικής με τίτλο «Observationes Medicae», το οποίο αποτέλεσε για δύο περίπου αιώνες το αγγλικό βιβλίο αναφοράς σε θέματα κλινικής ιατρικής, με αποτέλεσμα ο συγγραφέας του να αναφέρεται ως ο «Άγγλος Ιπποκράτης». Μεταξύ των πολυάριθμων επιτευγμάτων του ήταν και η περιγραφή της νόσου, που στις περισσότερες γλώσσες και στα ελληνικά συγγράμματα καταχωρείται ως η «χορεία του Σύντεναμ».
Βιογραφία
Ο Τόμας Σύντεναμ γεννήθηκε στο Γουίνφορντ Ηγκλ (Wynford Eagle), στην πολιτεία του Ντόρσετ, όπου ο πατέρας του, ο Γουίλιαμ Σύντεναμ (1593-1661), κατείχε μεγάλη ιδιοκτησία. Ο πατέρας του ήταν πουριτανός και φανατικός υποστηρικτής του Όλιβερ Κρόμγουελ, του ηγέτη του Κοινοβουλευτικού κινήματος. Τις ιδέες του ακολούθησαν όλα τα παιδιά του και έλαβαν μέρος στους πολέμους του αγγλικού εμφυλίου πολέμου (1642–1651) με την πλευρά του κοινοβουλευτικού στρατού του Κρόμγουελ. Δύο από τους αδελφούς του Τόμας σκοτώθηκαν στις μάχες, ο Τόμας τραυματίσθηκε δύο φορές, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο συνταγματάρχης Γουίλιαμ Σύντεναμ, μετά από λαμπρή σταδιοδρομία στο στρατό εξελέγη  βουλευτής στο Μακρό κοινοβούλιο.
Καθώς, σύμφωνα με τα ισχύοντα, όλη η πατρική περιουσία θα πήγαινε στον πρωτότοκο αδελφό, ο Τόμας έπρεπε να διαλέξει κάποιο επάγγελμα και αποφάσισε να σπουδάσει ιατρική. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, άρχισε σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και συγκεκριμένα στο Μώντλιν Χωλ. Μετά όμως από δύο μήνες οι σπουδές του στο κολέγιο Μώντλην διακόπηκαν, καθώς με την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, εντάχθηκε ως εθελοντής και  υπηρέτησε καθ’ όλη τη διάρκεια του πρώτου πολέμου (1642-1646) ως αξιωματικός του κοινοβουλευτικού στρατού. Γεγονός που σημάδεψε τη συμπεριφορά όλων των αδελφών Σύντεναμ, και ιδιαίτερα του Τόμας, υπήρξε η εκτέλεση της μητέρας τους το καλοκαίρι του 1644 από το στρατό των μοναρχικών. Μετά την παράδοση της Οξφόρδης στον Κρόμγουελ τον Ιούνιο του 1646, ο Τόμας αποστρατεύθηκε το 1647 και το 1648 ολοκληρώνοντας τις σπουδές του πρώτου κύκλου έλαβε το πτυχίο bachelor of medicine στην Οξφόρδη. Την ίδια χρονιά επελέγη ως μέλος του All Souls College (ένα από τα κολέγια που απαρτίζουν το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης) προκειμένου να ολοκληρώσει τις ιατρικές του σπουδές.
Το 1648 φαίνεται ότι ο Τόμας Σύντεναμ αφιέρωσε αρκετό χρόνο στη μελέτη της ιατρικής στην Οξφόρδη, αλλά σύντομα επέστρεψε σε στρατιωτική θητεία, προκειμένου να συμμετάσχει στις τελικές φάσεις του αγγλικού εμφυλίου πολέμου. Από τον Απρίλιο του 1651, ο Τόμας Σύντεναμ ως λοχίας του ιππικού έλαβε μέρος σε όλες τις κρίσιμες μάχες του 1651 που έκριναν την έκβαση του πολέμου. Αυτό τεκμηριώνεται επίσης από το γεγονός ότι το 1654 έλαβε το ποσό των 600 λιρών, ως αποτέλεσμα αναφοράς που απεύθυνε στον  Όλιβερ Κρόμγουελ, επισημαίνοντας τα οφειλόμενα σε δύο από τους αδελφούς του, που είχαν σκοτωθεί στον πόλεμο,  και υπενθυμίζοντας στον Κρόμγουελ ότι και ο ίδιος είχε επίσης υπηρετήσει πιστά στον κοινοβουλευτικό στρατό.
left|μικρογραφία| Χαρακτικό έργο του Abraham Blooteling από το πορτρέτο της Mary Beale, που δημοσιεύθηκε σε μεταγενέστερη έκδοση του Observationes medicinae . Το 1655 παραιτήθηκε από τη θέση του στο All Souls και παντρεύτηκε τη Μαίρη Γκη στην πατρίδα του, το Γουίνφορντ Ηγκλ. Απέκτησαν δύο γιους, τον Γουίλιαμ (1660) και τον Χένρυ (1668). Ένας άλλος γιος, ο Τζέιμς, πέθανε νέος. Το 1663 πέρασε τις εξετάσεις του Κολεγίου των Ιατρών (College of Physicians) για την άδεια άσκησής του ιατρικού επαγγέλματος στην περιοχή του Γουεστμίνστερ, αλλά είναι πιθανό ότι είχε εγκατασταθεί στο Λονδίνο, ασκώντας την ιατρική, για κάποιο χρονικό διάστημα πριν από αυτό. Τελικά, τον τίτλο του πτυχιούχου της Ιατρικής, Master Degree (MD), απέκτησε αρκετά χρόνια αργότερα από ότι εάν δεν είχε στρατευθεί, το 1676, όχι από την Οξφόρδη, αλλά από το Πέμπροουκ Κόλετζ του Κέιμπριτζ, όπου ο μεγαλύτερος γιος του ήταν τότε προπτυχιακός φοιτητής. Παρόλα τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα και τη συγγραφή ιατρικών βιβλίων, πέραν του τίτλου μέλους του Κολλεγίου των Ιατρών, σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Σύντεναμ δεν επεδίωξε καμιά περαιτέρω σχέση με το Κολέγιο των Ιατρών.
Η ιδεολογία και τα επιτεύγματά του
Στα κείμενα του Σύντεναμ δεν αναφέρεται πουθενά ο Ιπποκράτης. Στο μοναδικό διανοητή της εποχής του στον οποίο αναγνωρίζει πνευματικές οφειλές είναι ο Σερ Φράνσις Μπέικον (1561- 1626), ο οποίος στην Ελλάδα αναφέρεται και ως Βάκων. Η ολιστική βακώνεια αντίληψη για τον ανθρώπινο οργανισμό είχε αποφασιστική επίδραση στην ιατρική σκέψη του Σύντεναμ. Από την εποχή των σπουδών του στην Οξφόρδη, ο Σύντεναμ προσέλκυσε τη φιλία και την υποστήριξή κάποιων από τους πιο διακεκριμένους άνδρες της εποχής του, όπως του φυσικού Ρόμπερτ Μπόιλ (Robert Boyle, 1627-1691) και αργότερα του φιλοσόφου και ιατρού Τζων Λοκ (John Locke, 1632-1704), που αμφότεροι είχαν επίσης εμπνευστεί από τον Μπέικον. Εκείνο που χαρακτηρίζει το έργο του Σύντεναμ και συγχρόνως τον προσομοιάζει με τον Ιπποκράτη είναι η ακρίβεια και η συνέπεια της κλινικής παρατήρησης, η ακριβής καταγραφή των συμπτωμάτων των νόσων, ο σεβασμός προς τον ασθενή και η θέληση για συνεχή αναβάθμιση της Επιστήμης.
Ο Σύντεναμ ήταν από τους πρώτους που περιέγραψαν την οστρακιά και την διαφοροποίησή της από την ιλαρά. Εξήγησε τη φύση της υστερίας και του «χορού του Αγίου Βίτου», που έκτοτε αναφέρεται ως χορεία του Σύντεναμ. Εισήγαγε στην ιατρική θεραπευτική τη χρήση του λάβδανου (laudanum, η πρώτη μορφή του βάμματος του οπίου, δηλαδή διάλυμα οπίου σε αιθανόλη), καθώς και τη χρήση του σιδήρου στη θεραπεία της σιδηροπενικής αναιμίας. Επίσης συνετέλεσε στη διάδοση της χρήσης της κινίνης στην αντιμετώπιση της ελονοσίας.
Ο Σύντεναμ όμως, ως φανατικός πουριτανός, που σημαίνει έντονα θρησκευόμενος, υποστήριζε για θρησκευτικούς λόγους ότι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την ικανότητα να αντιλαμβάνεται την εξωτερική φύση των πραγμάτων με τις αισθήσεις του και κατά συνέπεια θεωρούσε περιττή τη χρήση του μικροσκοπίου στην παθολογική ανατομική και σε κάθε σχετική έρευνα με σκοπό να αποκαλύψει τα κρυμμένα αίτια μιας ασθένειας. Εν τούτοις δεν έπαυσε να υποστηρίζει την αναγκαιότητα του κάθε γιατρού να γνωρίζει πλήρως την κατασκευή του ανθρωπίνου σώματος ώστε να έχει σωστή αντίληψη για τα αίτια των συγκεκριμένων ασθενειών.
Δημοσιευμένα έργα
μικρογραφία|Το εξώφυλλο του βιβλίου του Τόμας Σύντεναμ «Observationes Medicae» σε ιταλική έκδοση του 1762 με τίτλο "Opera medica". Η δημιουργική περίοδος συγγραφής των βιβλίων του άρχισε το 1661, όταν ήδη είχε μετακομίσει στην αριστοκρατική συνοικία Παλ Μαλ, η οποία κτίσθηκε σε έκταση, που είχε παραχωρηθεί από τον βασιλιά, κοντά στα ανάκτορα του Μπάκινχαμ. Το πρώτο του βιβλίο, Methodus curandi febres (Μέθοδος θεραπείας πυρετών), δημοσιεύθηκε το 1666. Μια δεύτερη έκδοση, με ένα επιπλέον κεφάλαιο για την πανώλη, δημοσιεύθηκε το 1668, ενώ η τρίτη έκδοση, επαυξημένη, που φέρει και τον καθιερωθέντα τίτλο Observationes medicae, το 1676.
Το 1682 δημοσίευσε διατριβή σε επιστολή Dissertatio epistolaris (Dissertation on the Letters), απευθυνόμενη στον Δρ. Γουίλιαμ Κόουλ του Γουόρσεστερ σχετικά με τη θεραπεία της ευλογιάς και της υστερίας. Το έργο του  Tractatus de podagra et hydrope (Πραγματεία περί της ποδάγρας και της Υδρωπικίας) κυκλοφόρησε το 1683, και θεωρείται ένα από τα κορυφαία έργα του Σύντεναμ, ενώ το σχετικό με τα συμπτώματα του νεοεμφανισθέντος πυρετού (Schedula monitoria de novae febris ingress), στο οποίο εμπεριέχεται και η κλασική περιγραφή της χορείας του Σύντεναμ, το 1686. Το τελευταίο ολοκληρωμένο έργο του, το Processus integri (Η διαδικασία της Θεραπευτικής σε νοσήματα που θεράπευσε ο Δρ. Τόμας Σύντεναμ) τυπώθηκε το 1692, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Σύντεναμ και περιλαμβάνει περιληπτικά τις βασικές θεραπευτικές μεθόδους του σε 61 νοσήματα.
Το συνολικό του έργο καταλαμβάνει 600 σελίδες, όλες στα Λατινικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ιατροί
Μαργαριτόνε
Ο Μαργαριτόνε (Margarito di Brindisi, 1149 - 1197), ο αποκαλούμενος νέος Ποσειδώνας, ήταν ο τελευταίος μέγας ναύαρχος της Σικελίας. Ήταν επίσης ο πρώτος Κυρίαρχος της μετέπειτα Παλατινής Κόμητείας Κεφαλληνίας και Ζακύνθου (1185-1197) και πρώτος κόμης της Μάλτας (1192-1197). Αναφέρεται επίσης ως πρίγκιπας του Τάραντο και δούκας του Δυρραχίου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τη Μαρίνα, νόθη κόρη του Γουλιέλμου Α΄ του κακού βασιλιά της Σικελίας (ετεροθαλή αδελφή του Γουλιέλμου Β΄ του καλού, στην υπηρεσία του οποίου ο Μαργαριτώνης ήταν Ναύαρχος).
Γνωρίζουμε για δύο παιδιά: Η υπόθεση του Καρλ Χοπφ ότι ο Γουλιέλμος του Μπρίντιζι ο Χοντρός (Guglielmo da Brindisi "Il Grasso") και ο οποίος πήρε την Κομητεία του στη Μάλτα ήταν γιος του, έχει σήμερα εγκαταλειφθεί.
Μέγας Ναύαρχος του Βασιλείου της Σικελίας
Ο Μαργαριτώνη ήταν ο τελευταίος Μέγας ammiratus ammiratorum (κυβερνήτης των κυβερνητών, δεδομένου ότι εδώ αναφερόμαστε σε στόλο, ναύαρχος των ναυάρχων) της Σικελίας και ακολούθησε τα βήματα του Γεωργίου της Αντιόχειας και του Μάϊο του Μπάρι. Ξεκίνησε σαν πειρατής και έγινε Ναύαρχος του Σικελικού στόλου την περίοδο βασιλείας του Γουλιέλμου Β΄ (1166 – 1189) και του Τανκρέδου (1189 – 1194).
Το 1185 υπήρξε συγκυβερνήτης του στόλου (μαζί με τον Τανκρέδο που τότε ήταν Δούκας του Λέτσε -αργότερα έγινε Βασιλιάς της Σικελίας-) τον οποίο έστειλε ο Βασιλιάς της Σικελίας Γουλιέλμος Β΄ εναντίον του Βυζαντίου και κυρίευσε το Δυρράχιο (11 Ιουνίου 1185), την Κέρκυρα, την Κεφαλλονιά και τη Ζάκυνθο. Στη συνέχεια κατευθύνθηκε με το στόλο προς τη Θεσσαλονίκη, όπου και διακρίθηκε κατά την άλωση της, τον Αύγουστο του 1185.
Μετά την κατάληψη των νησιών του Ιονίου πελάγους (Ιούνιος-Ιούλιος 1185) από τους Νορμανδούς της Σικελίας και την απόσπασή τους από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία (τον αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο), η Κεφαλλονιά και η Ζάκυνθος παραχωρήθηκαν από τον Βασιλιά της Σικελίας Γουλιέλμο Β΄ στο Μαργαριτώνη σε αναγνώριση των υπηρεσιών του, ο οποίος έγινε ο πρώτος Κόμης της Παλατινής Κομητείας Κεφαλληνίας και Ζακύνθου.