cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σχοινάρια Ρεθύμνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Βαχτάνγκ Ε΄ του Κάρτλι
Ο Βαχτάνγκ Ε΄, (Βασίλειος) ვახტანგ V, γεννημένος Bakhuta Mukhranbatoni ( ბახუტა მუხრანბატონი ) (1618 – Σεπτέμβριος 1675), ήταν ο βασιλιάς του Κάρτλι (ανατολική Γεωργία ) από το 1658 μέχρι το θάνατό του, ο οποίος κυβέρνησε ως υποτελής βαλής (wali) τού Πέρση σάχη. Είναι επίσης γνωστός με το όνομα Σαχ Ναουάζ, το οποίο υπέθεσε ότι ήταν υποχρεωμένος εξωτερικά να συμμορφωθεί με το Ισλάμ.
Βιογραφία
Ο γιος τού Tεϊμουράζ Α΄ πρίγκιπα τού Μουχράνι, Βαχτάνγκ ήταν ο πρώτος γεωργιανός ηγεμόνας τού Οίκου τού Mουχράνι, κλάδου τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι και διαδέχθηκε τον εξάδελφό του, Δαβίδ, ως πρίγκιπας τού Μουχράνι (Mukranbatoni) το 1629. Υιοθετήθηκε, το 1653, από τον άτεκνο ηγεμόνα τού Κάρτλι, 3ο εξάδελφό του Ροστόμ Χαν, ως διάδοχος εκείνου και διάδοχος τού θρόνου. Ο Βαχτάνγκ πήγε στην Περσία, το 1654, για να επιβεβαιωθεί από τον Αμπάς Β΄, όπου αποδέχτηκε το Ισλάμ και πήρε το όνομα Σαχ Ναουάζ. Έζησε για κάποιο διάστημα στην Περσία στην αυλή του Αμπάς Β΄, από τον οποίο απολάμβανε μεγάλη εύνοια. Ως αντιβασιλιάς, διηύθυνε την κυβέρνηση στα τελευταία χρόνια τού Ροστόμ, διαδεχόμενος αυτόν ως wali/βασιλιάς τού Κάρτλι το 1658.
Ο Βαχτάνγκ Ε΄ (Σαχναβάζ) ακολούθησε την πολιτική τού προκατόχου του, καταφέρνοντας να διατηρήσει μία ειρηνική σχέση με τους Πέρσες επικυριάρχους του και να αναζωογονήσει την οικονομία τού Κάρτλι. Με την ένταξή του, κατέβαλε προσπάθειες να θέσει υπό τον έλεγχό του άλλες γεωργιανές πολιτείες. Το 1659, διέταξε να δολοφονήσουν τον Ζάαλ των Αράγκβι, έναν αντι-Πέρση επαναστάτη άρχοντα και εικονικό ηγέτη του γειτονικού Καχέτι, και να κατασχεθεί μεγάλο μέρος των κτημάτων του. Ο Σαχναβάζ στη συνέχεια παρενέβη σε σκληρούς αγώνες εξουσίας στη δυτική Γεωργία. Συμμάχησε με τους πρίγκιπες της Μινγκρελίας, της Γκουρίας και της Αμπχαζίας και έβαλε τον γιο του, Άρτσιλ, στο θρόνο τού Ιμερέτι το 1661, αλλά μετά την παρέμβαση των Οθωμανών έπρεπε να ανακαλέσει τον γιο του και να τον τοποθετήσει, με την άδεια τού σάχη, στον θρόνο της Καχετίας το 1664. Το 1674, ο Ηρακλής Α΄, εγγονός τού αείμνηστου βασιλιά Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι, επέστρεψε από την εξορία στη Ρωσία για να διεκδικήσει τη διαδοχή του. Σύντομα κλήθηκε στο Ιράν από τον Σάχη Σουλεϊμάν Α'. Ο Αρτσίλ σκέφτηκε ότι ο σάχης θα εγκαθιστούσε τον Ηρακλή ως βασιλιά τού Καχέτι και γι' αυτό προσπάθησε, αν και μάταια, να καταλάβει τον θρόνο της Ιμερετίας. Αποτυχημένος στις προσπάθειές του, στη συνέχεια κατέφυγε, μαζί με τον αδελφό του, Λουαρσάμπ, στην Αχίσκα ( Αχαλτσίχα) στην οθωμανική επικράτεια. Ο σάχης αντέδρασε σε αυτό, δίνοντας εντολή στον Σαχναβάζ να πάει στο Ισπαχάν. Ο Σαχναβάζ άφησε τον γιο του, Γεώργιο, να κυβερνήσει το Κάρτλι και ο ίδιος ξεκίνησε το ταξίδι του στην Περσία. Ωστόσο απεβίωσε στον δρόμο στο Χοσκάρο, στη Γκάνγια, τον Σεπτέμβριο του 1675 και τάφηκε στο Κουμ του Ιράν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος Ροντάμ Kαπλανισβίλι-Ορμπελιάνι, κόρη τού πρίγκιπα Kαπλάν Μπαρατασβίλι και ιδρυτή της οικογένειας Oρμπελιάνι. Κατόπιν επιμονής τού σάχη τού Ιράν, ο Βαχτάνγκ χρειάστηκε να χωρίσει, με μεγάλη απροθυμία, τον Ροντάμ κατά την άνοδό του στον θρόνο τού Κάρτλι, για να νυμφευτεί τη Μαριάμ Νταντιάνι, (απεβ. το 1682), χήρα τού θετού πατέρα τού Ροστόμ. Η Ροντάμ έγινε μοναχή με το όνομα Αικατερίνη και απεβίωσε στην Τιφλίδα το 1691. Όλα τα παιδιά τού Βαχτάνγκ γεννήθηκαν από τη Ροντάμ. Αυτοί ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια
Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια (ρωσικά: Большая российская энциклопедия, БРЭ, ή ακαδημαϊκά ως Bolšaja rossijskaja enciklopedija) είναι μια νέα παγκόσμια εγκυκλοπαίδεια, που εκδίδεται από το 2004 στη Ρωσία από την Bolshaya rossiyskaya entsiklopediya και πρόκειται να ολοκληρωθεί σε 35 τόμους. Η έκδοσή της βρίσκεται υπό την κηδεμονία της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών (RAS) με το προεδρικό διάταγμα №1156 του 2002. . Σύμφωνα με τον εκδότη της εγκυκλοπαίδειας, Σεργκέι Λεονίντοβιτς Κράβετς, η έκδοση θα ολοκληρωθεί το 2016.
Ο πρώτος, εισαγωγικός τόμος κυκλοφόρησε το 2004 και είναι αφιερωμένος στη Ρωσία. Το σχέδιο της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών (RAS) είναι η ανανέωση της έκδοσης κάθε πέντε χρόνια. Μεταξύ του 2005 και του 2017 κυκλοφόρησαν τριάντα τέσσερις τόμοι, που καλύπτουν λήμματα από το "A" έως το "Шервинский" (Σεργκέι Σερβίνσκι).
Συνεισφορά
Ο κύριος εκδότης-επιμελητής της εγκυκλοπαίδειας είναι ο Γιούρι Οσίποφ, Πρόεδρος της RAS και πρόεδρος του επιστημονικού εκδοτικού διευθυντηρίου. Αρχισυντάκτης είναι ο Σ. Λ. Κράβετς, δημοσιογράφος, επιμελητής και πολιτισμική μορφή. Το εκδοτικό διευθυντήριο περιλαμβάνει περισσότερα από 80 μέλη της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, επιφανή στο πεδίο τους, όπως ο φυσικός Ζόρες Αλφέροφ, ο θεωρητικός φυσικός και αστροφυσικός Βιτάλι Γκίνζμπουργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσική γλώσσα Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρωσίας
Μουσείο Εθνικής Αρχαιολογίας (Γαλλία)
Το Μουσείο Εθνικής Αρχαιολογίας (γαλλικά: Musée d'Archéologie nationale) είναι ένα σημαντικό μουσείο γαλλικής αρχαιολογίας, που καλύπτει την περίοδο της προϊστορίας της Γαλλίας μέχρι και την εποχή των Μεροβιγγείων, στο τέλος του 8ου αιώνα. Βρίσκεται στο κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι στο νομό Ιβλίν, περίπου 19 χιλιόμετρα δυτικά του Παρισιού.
Το κάστρο ταξινομήθηκε ως ιστορικό μνημείο στις 8 Απριλίου 1863.
Ιστορία
Δείτε επίσης: Κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι
Το κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι ήταν μια από τις σημαντικότερες γαλλικές βασιλικές κατοικίες στην περιοχή του Παρισιού από τον 12ο έως τον 17ο αιώνα. Μετά τη μετακίνηση της βασιλικής αυλής στις Βερσαλλίες το 1682, το κάστρο στέγασε τον εξόριστο Άγγλο βασιλιά Ιάκωβο Β' από το 1688 ως τον θάνατό του το 1701, έγινε ιππική σχολή το 1809 και τέλος στρατιωτική φυλακή από το 1836 ως το 1855.
Το 1862, ο Ναπολέων Γ' ανακοίνωσε τη δημιουργία στο κάστρο ενός «Μουσείου Κελτικών και Γαλατο-Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων», που αργότερα μετονομάστηκε σε Μουσείο Εθνικών Αρχαιοτήτων και πρόσφατα σε Μουσείο Εθνικής Αρχαιολογίας και άρχισε την αποκατάστασή του, καθώς το οικοδόμημα ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Ο ίδιος εγκαινίασε τις πρώτες αίθουσες του μουσείου στις 18 Μαΐου 1867. Η αποκατάσταση του κάστρου, εκτός από την αναδιάρθρωση των εσωτερικών χώρων, επανέφερε το κάστρο στην αναγεννησιακή του κατάσταση. Τα έργα ολοκληρώθηκαν το 1907.
Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το μουσείο γνώρισε δύσκολες ώρες, με επίκεντρο την περίοδο γερμανικής κατοχής, μεταξύ 1940 και 1944.
Από το 2009, το μουσείο, το κάστρο και οι κήποι έχουν συγκεντρωθεί σε μια ενιαία μονάδα, ανοίγοντας μια νέα σελίδα στην ιστορία του ιδρύματος.
Συλλογές
Το μουσείο στεγάζει περίπου 3 εκατομμύρια αρχαιολογικά αντικείμενα εκ των οποίων περίπου 30.000 εκτίθενται, κατέχει μία από τις πλουσιότερες συλλογές στην Ευρώπη. Τα ευρήματα που βρέθηκαν στη γαλλική επικράτεια παρουσιάζονται σε 6 χρονολογικές περιόδους: Παλαιολιθική, Νεολιθική, Εποχή του Χαλκού, Εποχή του Σιδήρου, Ρωμαϊκή περίοδος (Ρωμαϊκή Γαλατία) και πρώιμος Μεσαίωνας (Μεροβίγγειοι). Στην αίθουσα συγκριτικής αρχαιολογίας παρουσιάζεται συλλογή ξένων αρχαιολογικών και εθνολογικών αντικειμένων.
Παλαιολιθική περίοδος
Οι παλαιολιθικές συλλογές σχετίζονται με την εξέλιξη των εργαλείων κατασκευασμένων από λίθο και οστά, τις τεχνικές επεξεργασίας της πέτρας και περιλαμβάνουν αντικείμενα από τα πρώτα έργα τέχνης. Το μουσείο παρουσιάζει την εξέλιξη του ανθρώπου με κρανία του Homo erectus και Νεάντερταλ.
Ανάμεσα στα πιο γνωστά αντικείμενα των παλαιολιθικών συλλογών του μουσείου είναι η Κυρία του Μπρασμπουί, μία από τις πρώτες γνωστές ρεαλιστικές αναπαραστάσεις ενός ανθρώπινου προσώπου, που ήρθε στο φως το 1892 σε μία από τις πολυάριθμες ανασκαφές του Εντουάρ Πιέτ στα Πυρηναία. Μεταξύ των πολλών αντικειμένων από τη συλλογή του αρχαιολόγου που δωρήθηκαν στο μουσείο, περίπου 10.000 εκτίθενται σήμερα στην αίθουσα Πιέτ. Αυτή η αίθουσα, η οποία είναι προσβάσιμη για επίσκεψη με συνοδεία οδηγού του μουσείου, ανακαινίστηκε και άνοιξε ξανά το 2008, με σκοπό να σεβαστεί τη μουσειογραφία του 19ου αιώνα.
Νεολιθική περίοδος
Η Νεολιθική (περίπου 10.000 -5800 στην κεντρική Ευρώπη- έως 2100 π.Χ.) είναι η δεύτερη περίοδος της Προϊστορίας. Ο άνθρωπος άρχισε να παράγει τα απαραίτητα για την επιβίωσή του και δεν είναι πλέον μόνο κυνηγός αλλά επηρεάζει το περιβάλλον του. Οι πληθυσμοί εγκαταστάθηκαν μόνιμα και ασχολήθηκαν με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Τα πρώτα χωριά εμφανίστηκαν και δημιουργήθηκαν οι πρώτες μεγαλιθικές δομές. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερες τεχνικές καινοτομίες όπως η στίλβωση της πέτρας, η εμφάνιση κεραμικών και η ύφανση. Αρχίζει να εμφανίζεται το εμπόριο.
Περιφέρεια Νότιας Δανίας
Η Περιφέρεια Νότιας Δανίας (Δανικά: Region Syddanmark) (Γερμανικά: Region Süddänemark) είναι διοικητική περιφέρεια της Δανίας που ιδρύθηκε την Δευτέρα 1η Ιανουαρίου του 2007, ως τμήμα της Δανικής Δημοτικής Μεταρρύθμισης, η οποία αντικατέστησε τις παραδοσιακές κομητείες ("amter") με πέντε μεγαλύτερες περιφέρειες. Την ίδια στιγμή, οι μικρότεροι δήμοι συγχωνεύτηκαν σε μεγαλύτερες περιφέρειες, ενώ επήλθε μείωση του αριθμού των δήμων από 271 πριν από την 1η Ιανουαρίου του 2006 σε 98. Η μεταρρύθμιση τέθηκε σε εφαρμογή στη Δανία την 1η Ιανουαρίου του 2007, αν και η συγχώνευση των δήμων Funish της Ærøskøbing και Marstal, ενώ αποτελεί τμήμα της μεταρρύθμισης, δόθηκε το πράσινο φως για να τεθεί σε εφαρμογή την Κυριακή 1η Ιανουαρίου του 2006, ένα χρόνο πριν από την κύρια μεταρρύθμιση.
Μουσείο Εθνικής Αρχαιολογίας (Γαλλία)
Εποχή του Χαλκού
Κατά την εποχή του Χαλκού (γύρω στο 2100 με 750 π.Χ.), η κοινωνία παρέμεινε αρκετά παρόμοια με εκείνη της Νεολιθικής, αλλά η τεχνική πρόοδος που αντιπροσωπεύει ο χαλκός, ο ορείχαλκος και ο χρυσός άλλαξε την κοινωνία, η οποία έγινε ολοένα και πιο ιεραρχική.
Περιφέρεια Νότιας Δανίας
Η περιφερειακή πρωτεύουσα είναι η Βάιλε, αλλά το Όντενσε είναι η μεγαλύτερη πόλη της περιοχής και φιλοξενεί την κύρια πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Νότιας Δανίας. Οι αρμοδιότητες της περιφερειακής διοίκησης περιλαμβάνουν τα νοσοκομεία και τις περιφερειακές δημόσιες συγκοινωνίες.
Μουσείο Εθνικής Αρχαιολογίας (Γαλλία)
Εποχή του σιδήρου
Η πρώιμη εποχή του σιδήρου (780-480 π.Χ.), που αντιστοιχεί στον πολιτισμό Χάλστατ, είναι μια περίοδος που χαρακτηρίζεται από την ταφή των προνομιούχων σε τύμβους.
Η ύστερη εποχή του σιδήρου (480 π.Χ. - αρχή της εποχής μας) χαρακτηρίζεται από μια πολεμική κοινωνία η οποία ανήλθε στην εξουσία από τον 5ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 2ο αιώνα π.Χ. Οι συλλογές του μουσείου αναφέρονται στην κοινωνία και στον τρόπο ζωής των Γαλατών πριν από τη Ρωμαϊκή κατάκτηση. Οι Γαλάτες ανέπτυξαν την αγγειοπλαστική, τη μεταλλουργία, την επεξεργασία του γυαλιού και την τέχνη.
Περιφέρεια Νότιας Δανίας
Υγειονομική περίθαλψη
thumb|left|Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Όντενσε. Η Περιφέρεια Νότιας Δανίας ανήκει στην ομώνυμη Υγειονομική Περιφέρεια μία από τις πέντε της Δανίας και διαθέτει 17 Γενικά Νοσοκομεία, 2 Ψυχιατρικά και 1 Πανεπιστημιακό.
Μουσείο Εθνικής Αρχαιολογίας (Γαλλία)
Ρωμαϊκή Γαλατία
Ρωμαϊκή Γαλατία (από το 52 π.Χ. έως τα τέλη του 5ου αιώνα μ.Χ.): μετά την κατάκτηση της Γαλατίας από τον Ιούλιο Καίσαρα, η περιοχή ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Δημιουργήθηκαν πόλεις και κατασκευάστηκαν δημόσια κτίρια. Το οδικό δίκτυο εξαπλώθηκε σε όλη τη Γαλατία.
Οι 6 αίθουσες του Γαλατο-ρωμαϊκού τμήματος του μουσείου παρουσιάζουν τους θεούς, τον κόσμο των νεκρών, την παρουσία του ρωμαϊκού στρατού στη Γαλατία, τα είδη χειροτεχνίας και καθημερινής ζωής (τρόφιμα, κοστούμια, στολίδια, αναψυχή, οικιακό περιβάλλον, ιατρική, μεταφορά, γραφή κ.ά.).
Περιφέρεια Νότιας Δανίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Δανίας
Μουσείο Εθνικής Αρχαιολογίας (Γαλλία)
Πρώιμος Μεσαίωνας
Ο πρώιμος Μεσαίωνας (από τον 5ο έως τον 8ο αιώνα μ.Χ.) ξεκίνησε με τη Μεροβίγγεια δυναστεία, που ιδρύθηκε από τον Κλοβίς Α'. Από τα μέσα του 5ου αιώνα η Γαλατία έγινε σταδιακά Φραγκία και ο χριστιανισμός εξαπλώθηκε. Από την περίοδο αυτή, βρέθηκαν πολυάριθμα κοσμήματα.
Συγκριτική αρχαιολογία
Η αίθουσα της Συγκριτικής Αρχαιολογίας καταλαμβάνει την αίθουσα του Άρη, που ήταν η παλιά αίθουσα χορού του κάστρου του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι. Οι συλλογές που εκτίθενται τονίζουν τις ομοιότητες και τις διαφορές των διαφόρων πολιτισμών. Έτσι, οι επισκέπτες του μουσείου έχουν την ευκαιρία να συγκρίνουν την πορεία της ιστορίας και της τέχνης και στις πέντε ηπείρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας γυναικών 1988-1989
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α1 Βαθμολογία 20px|Α1
Πηγή
1988 1989 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Γυναικών 1988 1989 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Γυναικών 1988 1989
Μοτάζ Μουσά
Ο Μοτάζ Μουσά (Motazz Moussa, 1967-) είναι Σουδανός πολιτικός ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός του Σουδάν από τον Σεπτέμβριο του 2018 μέχρι την αποχώρησή του τον Φεβρουάριο του 2019. Πριν από το διορισμό του υπηρέτησε ως υπουργός Άρδευσης και Ηλεκτρισμού.
Πρωθυπουργός του Σουδάν
Διορίστηκε στη θέση του από τον πρόεδρο της χώρας, Ομάρ ελ-Μπεσίρ, σε αντικατάσταση του Μπακρί Χασάν Σαλέχ , μετά τη διάλυση της κυβέρνησης. Η διάλυση της κυβέρνησης προκλήθηκε λόγω πρόσφατων ελλείψεων ψωμιού, καυσίμων και σκληρού νομίσματος. Τον Φεβρουάριο του 2019, ο πρόεδρος Μπεσίρ απέλυσε την κυβέρνηση του Μουσά, έπειτα από διαμαρτυρίες κατά του καθεστώτος του. Τον αντικατέστησε προσωρινά ο αντιπρόεδρος Μοχάμετ Ταχίρ Αγιάλα.
Παραπομπές
Μουσα Μοταζ
Ρουχολάχ Χομεϊνί
Ο Αγιατολάχ Ρουχολάχ Μουσαβί Χομεϊνί (πραγματικό όνομα: Ρουχολάχ Μουσαβί, 24 Σεπτεμβρίου 1900 - 3 Ιουνίου 1989) ήταν θρησκευτικός και πολιτικός ηγέτης του Ιράν από το 1979 ως το 1989. Υπήρξε μια από τις κινητήριες δυνάμεις της ιρανικής επανάστασης του 1979, με την οποία ανατράπηκε το προϋπάρχον καθεστώς και ο βασιλιάς (σάχης) της χώρας, Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από το Ιράν.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Αγιατολάχ Χομεϊνί οι σχέσεις του Ιράν με τον δυτικό κόσμο επιδεινώθηκαν. Το Νοέμβριο του 1979 πραγματοποιήθηκε επίθεση κατά της πρεσβείας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Τεχεράνη, γεγονός που οδήγησε στη διπλωματική κρίση των ομήρων με τις ΗΠΑ. Από το 1980, το Ιράν βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με το γειτονικό Ιράκ, για δέκα έτη (1980-90). Ο Χομεϊνί αρνήθηκε μια ειρηνική λύση επιλέγοντας να παρατείνει τον πόλεμο ελπίζοντας στην ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν, ενώ παράλληλα αξιοποίησε πολιτικά το γεγονός του πολέμου με σκοπό να τονώσει το αίσθημα εθνικής ενότητας.
Ο Χομεϊνί παρέμεινε στο αξίωμα ως το τέλος του. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών, στις 3 Ιουνίου 1989 από καρκίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Ιρανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρόσωπο της Χρονιάς (περιοδικό Time) Κατηγορία:Αντιαμερικανισμός
Θεόδωρος Γ. Παπανικολάου
Ο '''Θεόδωρος Γ. Παπανικολάου''' (1884 - 1960) υπήρξε φημισμένος εμπειροτέχνης αρχιτέκτων μηχανικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πυρσόγιαννη, μαστοροχώρι της Ηπείρου, και μεγάλωσε μαθαίνοντας την δουλειά από τον πατέρα του, Γεώργιο Παπανικολάου (1857-1920) και από τον εμπειροτέχνη μηχανικό Βασίλη Τσουλούφη ο οποίος αργότερα υπήρξε και συνεργάτης του. Μικρός ταξίδεψε στην Αίγυπτο και δούλεψε στην κατασκευή του φράγματος του Ασουάν. Κατά τη διάρκεια έργων που πραγματοποίησε στη περιοχή της Μεσσηνίας και στην Καλαμάτα, γνώρισε και παντρεύτηκε την Αφροδίτη Φατούρου με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά.
Ο μάστορας Πέτρος Περώνης και ο πολιτικός μηχανικός Λεωνίδας Σπ. Δόβας (1948) αναφέρουν: «στο Αγρίνιο μιλάνε με μεγάλη εκτίμηση για τον μπάρμπα Θόδωρο Παπανικολάου που πρέπει να ήταν από τους καλύτερους μάστορες, με ικανότητα σπουδαίου λαϊκού αρχιτέκτονα, με αλάθητο και ασκημένο αισθητήριο, όχι μόνο για την κατασκευή αλλά και για τη μελέτη - σχεδιασμό σύνθετων αρχιτεκτονικών κατασκευών όπως εκκλησίες, σχολεία, αποθήκες, γέφυρες. Λέγεται ακόμα ότι κατασκεύασε ολόκληρους οικισμούς».
Συνισταμένη
Στη Κλασική Μηχανική, συνισταμένη χαρακτηρίζεται η δύναμη εκείνη που προκύπτει από τον συνδυασμό δύο ή περισσοτέρων δυνάμεων που εν προκειμένω χαρακτηρίζονται συνιστώσες.
Όταν ένα σώμα δέχεται την επίδραση πολλών δυνάμεων που ασκούνται σε διαφορετικές διευθύνσεις δεν μπορεί να κινηθεί ταυτόχρονα προς όλες αυτές. Έτσι οι ασκούμενες δυνάμεις συνδυάζονται προκειμένου να δώσουν μια τελική δύναμη, την συνισταμένη τους, η οποία και δείχνει το συνολικό αποτέλεσμα για μεταφορική κίνηση από την άσκηση όλων των δυνάμεων που εφαρμόζονται πάνω στο σώμα.
Σε σώμα με διαστάσεις η συνισταμένη δύναμη θα ασκεί και μία συνισταμένη ροπή
Παραστατική εικόνα της συνισταμένης παρουσιάζει το τεντωμένο τόξο που κρατάει ο τοξότης όταν ελευθερώνει το βέλος όπου τούτο και κατευθύνεται εμπρός κατά τη συνισταμένη των δύο δυνάμεων που ασκούνται σ΄ αυτό (εκ του άνω και κάτω τμήματος της χορδής του τόξου).
Κατηγορία:Κλασική μηχανική
Επιφαινομεναλισμός
Ο Επιφαινομεναλισμός (εκ του επιφαινόμενου) είναι φιλοσοφική θεωρία κατά την οποία η συνείδηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά επιφαινόμενο, δηλαδή πρόσθετο επακόλουθο ή συν-εκδηλωμένο φαινόμενο των νευρικών και φυσιολογικών γενικότερα λειτουργιών, εξ ου και η ονομασία της θεωρίας αυτής. Η συνείδηση δηλαδή δεν έχει ιδία υπόσταση αλλά και ούτε η ψυχή οντότητα που να μπορεί ουσιωδώς να συμβάλλει στη παραγωγή των ψυχικών φαινομένων. Τα δε λεγόμενα ψυχικά φαινόμενα, κατά τη θεωρία αυτή, δεν είναι παρά συνέπειες των φυσιολογικών λειτουργιών κυρίως του εγκέφαλου.
Κύριοι θιασώτες της θεωρίας αυτής θεωρούνται οι ψυχολόγοι Ριμπώ, Φίσερ, Ρισέ καθώς και πολλοί φιλόσοφοι "υλίζοντες" ή οπαδοί του ψυχοφυσικού παραλληλισμού.
Κατηγορία:Φιλοσοφία του νου Κατηγορία:Φιλοσοφικές θεωρίες Κατηγορία:Θεωρία του νου
Κορομηλιά Φθιώτιδας
Η Κορομηλιά, επίσημα Κορομηλέα, είναι ημιορεινό χωριό στην Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 480 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κορομηλιά βρίσκεται στον κάμπο - αποξηραμένη λίμνη Ξυνιάδας, σε απόσταση 16 χλμ. Ν. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 32 χλμ. ΒΔ. από την Λαμία και 4 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Ξυνιάδα. Δυτικά του χωριού και πάνω στην κορυφή λόφου, που έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος, υπάρχουν "εκτεταμένα λείψανα οχυρώσεως (τείχος περιφερείας 940 μ. που το μεγαλύτερο τμήμα του χρονολογείται στον 4ο αιώνα π.Χ.)" της αρχαίας πόλης Ξυνία ή Ξυνιάς. Την εποχή που υπήρχε η λίμνη ο λόφος ήταν νησίδα (οι ντόπιοι την ονόμαζαν Αραπονήσι) και σε αυτή κατέφυγαν οι κάτοικοι της γειτονικής Ξυνιάδας (τότε Δαουκλί) κατά την Επανάσταση του 1821 όπου παρέμειναν μέχρι το 1828. Η περιοχή ήταν τουρκικό τσιφλίκι που αγοράστηκε από τον Γεώργιο Πλατανιώτη, ομογενή από τη Ρουμανία, το 1900 ίδρυσε το χωριό και το έδωσε για εκμετάλλευση στον Κώστα Ζωγράφο. Απαλλοτριώθηκε το 1923 και δόθηκε σε ακτήμονες καλλιεργητές από την Κορομηλιά και τα γύρω χωριά.
Διοικητικά
Μετά την παραχώρηση περιοχών της Θεσσαλίας στο τότε Ελληνικό Βασίλειο (με βάση την συμφωνία της Κωνσταντινούπολης -1881), αναφέρεται επίσημα το 1908 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ξυνιάδος και το 1929 με το ΦΕΚ 221Α - 06/07/1929 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Κορομηλέα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κορομηλέας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξυνιάδος του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 232 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δομοκού Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Μπίτολα
Όντας έδρα του ομώνυμου δήμου είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βόρειας Μακεδονίας σύμφωνα με την απογραφή του 2002. Η πόλη βρίθει αξιόλογων πολιτιστικών μνημείων, χαρακτηριστικότερα όλων ο καθεδρικός ναός του Αγίου Δημητρίου (1830), μία από τις μεγαλύτερες Ορθόδοξες εκκλησίες της Βόρειας Μακεδονίας, η σκεπαστή αγορά, το παλιό παζάρι (19ος αι.), ο Πύργος με το Ρολόι (17ος αι.), το τέμενος του Αϊντάρ Καντί (16ος αι.) αλλά και πλήθος νεοκλασικών αρχοντικών του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα στον φημισμένο κεντρικό δρόμο της πόλης Σιρόκ Σοκάκ (Широк Сокак).
Η Μπίτολα είναι μια από τις αρχαιότερες πόλεις στην επικράτεια της Βόρειας Μακεδονίας, έχοντας ιδρυθεί ως Ηράκλεια Λυγκηστίς στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. από τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας. Ως Μαναστίρ ήταν η τελευταία πρωτεύουσα της Οθωμανικής Ρωμυλίας το 1836-1867.
Ονομασία
Η πόλη αναφέρεται με ένα μεγάλο αριθμό ονομάτων. Αρχικά αναφερόταν με το όνομα της αρχαιότερης γειτονικής πόλης, Ηράκλεια Λυγκηστίς. Σε επιγραφή που βρέθηκε, η οποία αναφέρεται στο μεσαιωνικό φρούριο της πόλης, το οποίο χτίστηκε το 1015, αναγράφεται με κυριλλικό αλφάβητο η ονομασία «Битола» (Μπίτολα). Επίσης ως Μπίτολα αναφέρεται σε χρυσόβουλλο του αυτοκράτορα Βασιλείου Β' το οποίο χρονολογείται από το 1019/1020. Αργότερα αναφερόταν και ως «Βουτέλιον» ή «Βιτώλια», εξ ου και τα ονόματα «Μπούτελα» (από τον Ουίλιαμ της Τύρου) και «Μπούτιλι» (από τον Άραβα γεωγράφο αλ-Ιντρισί). Οι Βυζαντινοί την ανέφεραν και ως «Πελαγονία» (δηλαδή με το όνομα της περιοχής).
Κατά την Τουρκοκρατία, το όνομα της πόλης ήταν «Μοναστήρι» ή «Μαναστίρ» για την πόλη (Manastır, οθωμανική γραφή: مناستر), όπως και στα αλβανικά ονομασία «Μαναστίρι». Κοινό ήταν και ένα όνομα με τις δυο ονομασίες μαζί (τη σλαβική και την ελληνική): Τόλι-Μοναστίρ (Toli - Monastir) ή Τόλι-Μεναστίρ (Toli-Menastir). Το αρωμανικό όνομα «Μπίτουλι» προέρχεται επίσης από το σλαβικό όνομα. Οι σύγχρονες σλαβικές παραλλαγές του ονόματος περιλαμβάνουν το βουλγαρικό «Μπίτολια» (Битоля), το σερβικό «Βίτολ(ι)» (Битољ, με λατ. αλφ. Bitolj) και το σλαβομακεδονικό «Μπίτολα» (Битола).
Σύμφωνα με τη Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών, οι περισσότερες αναλύσεις γύρω από την ετυμολογία του ονόματος Μπίτολα είναι ασαφείς και συνήθως καταλήγουν σε χαλαρές μεταφράσεις με βάση την ονομασία στα ελληνικά, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη ορισμένα γεωγραφικά χαρακτηριστικά και την παρουσία φρυγικών φυλών στην περιοχή κατά την αρχαιότητα. Κατά τον Άντριαν Ρουμ, η ονομασία Μπίτολα προέρχεται από τη λέξη της αρχαίας εκκλησιαστικής σλαβονικής γλώσσας «Όμπιτελ» (μοναστήρι), καθώς η πόλη ήταν γνωστή για το μοναστήρι της. Όταν το νόημα της λέξης δεν γινόταν πλέον αντιληπτό, έχασε το πρόθεμα «o».
Γεωγραφία
Η Μπίτολα βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας. Η πόλη είναι χτισμένη στο νότιο τμήμα της κοιλάδας της Πελαγονίας, περικυκλωμένη από τον ορεινό όγκο του Βαρνούντα και του Βόρα (ή Καϊμακτσαλάν) – σλαβομακεδονικά «Μπάμπα» και «Νίτζε» αντιστοίχως – 14 χλμ. βόρεια των συνόρων με την Ελλάδα. Είναι σημαντικός κόμβος που ενώνει τα νότια της Αδριατικής, με το Αιγαίο και την Κεντρική Ευρώπη.
Καλύπτοντας περιοχή 1,798 χλμ² και με πληθυσμό 122,173 κατοίκων (1991). Ο ποταμός Ντραγκόρ (ο αρχαίος Υδραγόρας) κυλά μέσα από την πόλη που είναι κτισμένη σε ύψος 615 μέτρων πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, στις παρυφές του Βαρνούντα. Η ψηλότερη κορυφή (Πελιστέρ δηλ. Περιστέρι, 2601 μ.) είναι εθνικό πάρκο με χιονοδρομικό κέντρο και με μοναδική χλωρίδα και πανίδα. Ανάμεσα στις διαφορετικές ποικιλίες ξεχωρίζει το σπάνιο είδος μακεδονικής πεύκης (ή βαλκανική πενταβέλονη πεύκη, επιστ. ονομ. pinus peuce).
Κλίμα
Η Μπίτολα έχει ήπιο ηπειρωτικό κλίμα, χαρακτηριστικό της περιοχής της Πελαγονίας, με ζεστά και ξηρά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες με χιόνια.
Προϊστορία
Η ευρύτερη περιοχή στην οποία είναι κτισμένη η Μπίτολα είναι πλούσια σε μνημεία της προϊστορικής περιόδου. Σημαντικοί αρχαιολογικοί χώροι είναι η Τούμπα (γήλοφος) της Βέλουσκα και η Τούμπα της Μπάρας κοντά στο χωριό Ποροντίν. Από τη Χαλκολιθική περίοδο ξεχωρίζουν οι χώροι της τούμπας κοντά στο χωριό Τσερνομπούκι, του Σούπλεβεκ κοντά στο χωριό Σούβοντολ και του Βίσοκ Ριντ, κοντά στο χωριό Μπούκρι. Η Εποχή του Χαλκού αντιπροσωπεύεται από την τούμπα κοντά στο χωριό Κάνινο και τον χώρο με το ίδιο όνομα κοντά στο χωριό Καραμάνι.
Αρχαία και πρωτοβυζαντινή περίοδος
Η περιοχή της πόλης βρίσκεται στην αρχαία Λυγκηστίδα, περιοχή της Άνω Μακεδονίας, που την κυβερνούσαν ημιαυτόνομοι φύλαρχοι μέχρι τους μεταγενέστερους βασιλείς της Δυναστείας των Αργεαδών της Μακεδονίας. Οι φυλές της Λυγκηστίδας ήταν γνωστοί ως Λυγκηστές. Ήταν ελληνική φυλή και ανήκε στους Μολοσσούς του Κοινού των Ηπειρωτών. Υπάρχουν σημαντικά μεταλλικά τέχνεργα από την αρχαία περίοδο στη νεκρόπολη Κρκβίτσε (Crkvishte) κοντά στο χωριό Μπεράντσι. Ένα χρυσό σκουλαρίκι του 4ου αιώνα π.Χ. απεικονίζεται στον οπισθότυπο του χαρτονομίσματος των 10 δηναρίων του 1996.
Κατά την Πρωτοβυζαντινή περίοδο (4ος έως 6ος αι.) η Ηράκλεια έγινε σημαντικό επισκοπικό κέντρο. Μερικοί από τους επισκόπους της μνημονεύονται στα πρακτικά των εκκλησιαστικών συνόδων, όπως ο Επίσκοπος Ευάγριος στα πρακτικά της Οικουμενικής Συνόδου της Σαρδικής (σημ. Σόφια της Βουλγαρίας), το 343 μ.Χ. Μια μικρή και μια μεγάλη βασιλική, η κατοικία του επισκόπου και μια βασιλική κοντά στη νεκρόπολη είναι ορισμένα από τα υπολείμματα της περιόδου. Ο κυρίως ναός στη μεγάλη βασιλική είναι καλυμμένος με ψηφιδωτά πολύ πλούσιας φυτικής και αλληγορικής εικονογραφίας. Αυτά τα καλά διατηρημένα ψηφιδωτά θεωρούνται εξαιρετικά δείγματα της πρωτοχριστιανικής τέχνης. Τα ονόματα των επισκόπων της Ηράκλειας από τον 4ο έως τον 6ο αιώνα έχουν καταγραφεί. Η πόλη λεηλατήθηκε από τις δυνάμεις των Οστρογότθων υπό τον Θεοδώριχο τον Μέγα το 472 και, παρά τα πλούσια δώρα που τού απέστειλε προσωπικά ο επίσκοπος, η πόλη λεηλατήθηκε και δεύτερη φορά το 479.
Η πόλη αναστηλώθηκε τον ύστερο 5ο και πρώιμο 6ο αι. Στα τέλη του 6ου αιώνα, σλαβικές φυλές άρχισαν επιδρομές στην περιοχή και υπέστη πολλές διαδοχικές επιθέσεις. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φλορίν Κούρτα, η ομοιόμορφη παρουσία πολύ λεπτής λάσπης, σε βάθος αρκετών ποδιών σε όλη την περιοχή, δείχνει ότι κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα στους Στόβους επικράτησαν ακραίες συνθήκες καιρικές συνθήκες ψύχους και ξηρασίας τις οποίες ακολούθησαν αμμοθύελλες και συνάμα επιδείνωσαν το υφιστάμενο πρόβλημα διάβρωσης του εδάφους. Στην Ηράκλεια Λυγκηστίδα, τον πέμπτο αιώνα, εγκαταλείφθηκε και το θέατρο.
Μεσαίωνας
thumb|Οι εξεγέρσεις εναντίον της κυριαρχίας των Βυζαντινών, τον 11ο αιώνα. Η Μπίτολα στην περιοχή που έλαβε χώρα η επανάσταση του Πέτρου Δελεάνου, το 1041
Κατά τον 6ο και 7ο αιώνα, η περιοχή γύρω από την Ηράκλεια γνώρισε δημογραφική αλλαγή καθώς όλο και περισσότερες σλαβικές φυλές εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Στη θέση του ερειπωμένου πλέον θεάτρου χτίστηκαν πολλά σπίτια την περίοδο αυτή. Επίσης οι Σλάβοι κατασκεύασαν οχυρό γύρω από τον οικισμό τους. Η πόλη κατόπιν έγινε τμήμα της Α΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας από τα τέλη του 8ου έως τις αρχές του 11ου αιώνα. Η διάδοση του Χριστιανισμού, έργο του Αγίου Κλήμεντα της Οχρίδας και του Ναούμ της Πρεσλάβα, έγινε στην περίοδο από τον 9ο έως τον 10ο αιώνα, οπότε χτίστηκαν στην πόλη πολλά μοναστήρια και εκκλησίες.
Κατά το 10ο αιώνα η πόλη βρέθηκε υπό την κυριαρχία του τσάρου Σαμουήλ, που έχτισε το κάστρο της πόλης, που αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τον διάδοχό του Γαβριήλ Ραντομίρ της Βουλγαρίας. Η πόλη αναφέρεται σε αρκετές μεσαιωνικές πηγές. Ο Ιωάννης Σκυλίτζης σε χρονικό του 11ου αιώνα αναφέρει ότι ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄, επονομαζόμενος Βουλγαροκτόνος, έκαψε κάστρα του Γαβριήλ « ἐν Βουτελίῳ » κατά το πέρασμά του στην κοιλάδα της Πελαγονίας. Στο δεύτερο χρυσόβουλλο (1019) του Βασίλειου Β΄ αναφέρεται ότι ο επίσκοπος της Πελαγονίας εξαρτάτο από την αρχιεπισκοπή της Οχρίδας. Κατά τη βασιλεία του Σαμουήλ η πόλη ήταν σημαντικό κέντρο του κράτους του και έδρα της επισκοπής. Σε πολλές μεσαιωνικές πηγές, ιδίως δυτικές, το όνομα Πελαγονία ήταν συνώνυμο με την Επισκοπή των Μπιτόλων και σε ορισμένες από αυτές η Μπίτολα ήταν γνωστή με το όνομα Ηράκλεια, εξαιτίας της εκκλησιαστικής παράδοσης που μετέτρεψε την Επισκοπή της Ηράκλειας σε Μητροπολιτική Επισκοπή της Πελαγονίας το 1015. Το 1015, ο Τσάρος Ραντομίρ δολοφονήθηκε από τον εξάδελφό του, Ιβάν Βλάντισλαβ, που αυτοανακηρύχθηκε τσάρος και έκτισε εκ νέου το φρούριο της πόλης. Για τον εορτασμό του γεγονότος χαράχτηκε λίθινη επιγραφή, σε κυριλλικό αλφάβητο, και τοποθετήθηκε στο φρούριο, όπου αναγράφεται σλαβικά όνομα της πόλης: Битола.
Ως στρατιωτικό, πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο το Μοναστήρι έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή της μεσαιωνικής κοινωνίας της περιοχής, πριν από την οθωμανική κατάκτηση στα μέσα του 14ου αιώνα και γνώρισε ιδιαίτερη ακμή εξαιτίας των εμπορικών δεσμών της με μεγάλα οικονομικά κέντρα όπως η Κωνσταντινούπολη, η Θεσσαλονίκη, η Ραγούζα και το Τίρνοβο. Καραβάνια με διάφορα αγαθά πήγαιναν από και προς την πόλη.
Οθωμανική περίοδος
Η πόλη κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1382-83. Από τότε έως το 1912, η πόλη υπήρξε τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σφοδρές ήταν οι μάχες που έλαβαν χώρα κοντά στην πόλη, κατά την άφιξη των οθωμανικών στρατευμάτων. Η οθωμανική επικυριαρχία οριστικοποιήθηκε μετά τον θάνατο του πρίγκιπα Μάρκο, το 1395, όταν οι Οθωμανοί εγκαθίδρυσαν το σαντζάκι της Οχρίδας, υπαγόμενο στο Εγιαλέτι της Ρωμυλίας και ένα από τα πρώτα σαντζάκια στην Ευρώπη. Πριν γίνει τμήμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας το 1395 η περιοχή ανήκε στο βασίλειο του πρίγκιπα Μάρκο. . Αρχικά πρωτεύουσά του ήταν το Μοναστήρι και αργότερα έγινε η Οχρίδα, έτσι αρχικά μερικές φορές αναφερόταν ως Σαντζάκι του Μοναστηρίου ή Σαντζάκι της Μπίτολα.
Στην πόλη, που αποτελούσε έδρα της Μητρόπολης Πελαγονίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, υπηρέτησε ως καθηγητής Θρησκευτικών του ελληνικού Γυμνασίου Μοναστηρίου ο Αιμιλιανός Λαζαρίδης. Χειροτονήθηκε επίσης βοηθός επίσκοπος του Μητροπολίτη Πελαγονίας Ιωακείμ Φοροπούλου, υπό τον τίτλο του επισκόπου Πέτρας. Ως βοηθός του μητροπολίτη Πελαγονίας ο Αιμιλιανός Λαζαρίδης ανέπτυξε σημαντική δράση για τον Ελληνισμό της περιοχής. Για την περίοδο αυτή η Βρετανική Κυανή Βίβλος μαρτυρεί: ''Η δολοφονία είναι το κυριώτερον όπλον των βουλγαρικών Κομιτάτων. Προ ουδενός υποχωρούσιν. Οι Έλληνες είναι κυρίως τα θύματά των. Κατά χιλιάδας εφονεύθησαν οι Έλληνες κατά τα τελευταία πέντε ή έξ έτη…. αθώων και αόπλων εκβιάσεις, ληστείαι, δολοφονίαι, ανδρών και γυναικών, ανελεήμονα βασανιστήρια ιερέων, ιατρών, διδασκάλων κατακρεουργήσεις, ναών εμπρησμοί… καταστροφή χριστιανών Ορθοδόξων… γενική τρομοκρατία, πλήμμυρα αίματος''. . Έδρασε έως τον Μάρτιο του 1910 καθώς εξελέγη Μητροπολίτης Γρεβενών.
Υπάρχουν αντιτιθέμενα εθνογραφικά στοιχεία από αυτή την περίοδο, αλλά φαίνεται πως δεν υπήρχε ιδιαίτερη εθνική ή θρησκευτική ομάδα που θα μπορούσε να διεκδικήσει την απόλυτη πλειοψηφία του πληθυσμού. Σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή, οι Έλληνες αποτελούσαν τον μεγαλύτερο χριστιανικό πληθυσμό του βιλαετίου, καθώς στα βιλαέτια της Θεσσαλονίκης και του Μοναστηρίου ζούσαν 740.000 Έλληνες, 517.000 Βούλγαροι και 1.061.000 Μουσουλμάνοι. Ωστόσο η βάση των οθωμανικών απογραφών ήταν το σύστημα του μιλέτ. Σύμφωνα με αυτό, οι λαοί κατατάσσονταν σε εθνικότητες ανάλογα με τη θρησκεία τους. Έτσι, όλοι οι Σουνίτες Μουσουλμάνοι κατηγοριοποιήθηκαν ως Τούρκοι, αν και πολλοί από αυτούς ήταν Αλβανοί, και όλα τα μέλη της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας ως Έλληνες, αν και ο αριθμός τους περιελάμβανε μεγάλη πλειοψηφία Αρμάνων, Αλβανών και ορισμένων Σλαβομακεδόνων. Οι υπόλοιποι ήταν μοιρασμένοι ανάμεσα στη βουλγαρική και τη σερβική Ορθόδοξη εκκλησία.
Ο πληθυσμός του ίδιου του Μοναστηρίου ήταν πολυποίκιλος. Αριθμούσε περίπου 50.000 στα τέλη του 19ου αιώνα. Υπήρχαν περίπου 7.000 Αρμάνοι οι περισσότεροι από τους οποίους ενστερνίζονταν πλήρως τις ιδέες του Ελληνισμού, αν και πολλοί από αυτούς προσχώρησαν στη ρουμανική ιδέα. Το Μοναστήρι είχε επίσης σημαντικό μουσουλμανικό πληθυσμό - 11.000 (Τούρκοι, Ρομά και Αλβανοί) καθώς και 5.200 Εβραίοι. Οι Σλαβόφωνοι ανήκαν είτε στη Βουλγαρική Εξαρχία (8.000), είτε στο Ελληνικό Πατριαρχείο(6.300).
Το 1894, το Μοναστήρι συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με τη Θεσσαλονίκη με το «Σιδηρόδρομο Θεσσαλονίκης – Μοναστηρίου». Η πρώτη ταινία των Βαλκανίων κινηματογραφήθηκε από τους Αρμάνους αδελφούς Μανάκη το 1903. Κάθε Σεπτέμβρη στην Μπίτολα γίνεται διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου και φωτογραφίας στη μνήμη των αδελφών Μανάκη («Manaki brothers film festival»), οι οποίοι θεωρούνται οι πρωτοπόροι κινηματογραφιστές στα Βαλκάνια.
Το Νοέμβριο του 1905 ιδρύθηκε, από τον Μπάγιο Τοπούλι και άλλους Αλβανούς εθνικιστές και διανοούμενους, η «Μυστική Επιτροπή για την Απελευθέρωση της Αλβανίας», οργανισμός που προοριζόταν να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Αλβανίας από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Τρία χρόνια αργότερα, το 1908, έγινε στην πόλη το πρώτο Συνέδριο Μοναστηρίου στο οποίο καθορίστηκε το σύγχρονο αλβανικό αλφάβητο. . Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο σπίτι του Φεχίμ Ζαβαλάνι και με επικεφαλής τον Μιδάτ Φράσερι, πρόεδρο του συνεδρίου. Οι συμμετέχοντες στο συνέδριο ήταν εξέχουσες προσωπικότητες της πολιτιστικής και πολιτικής ζωής από τα κατοικούμενα από Αλβανούς εδάφη των Βαλκανίων, καθώς και από όλη την αλβανική διασπορά.
Εξέγερση του Ίλιντεν
μικρογραφία|Οι Έλληνες της πόλης διαδηλώνουν υπέρ του νέου οθωμανικού συντάγματος που αποκατέστησε τον κοινοβουλευτισμό μετά την απολυταρχία του Σουλτάνου (1908). Η ευρύτερη περιοχή της πόλης υπήρξε το προπύργιο της Εξέγερσης του Ίλιντεν. Η εξέγερση ξεκίνησε όπως αποφασίστηκε το 1903 στο Ορέχοβο, από την IMRO (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση). Η εξέγερση στην περιοχή του Μοναστηρίου και την ευρύτερη σχεδιάστηκε στο χωριό Σμίλεβο, τον Μάιο του 1903. Μάχες έλαβαν χώρα στα χωριά Μπίστριτσα, Ράκοβο (Κρατερό), Μπούφι (Ακρίτας), Σκότσιβιρ, Παράλοβο, Μπροντ, Νόβατσι, Τσάπαρι και άλλα. Το Σμίλεβο υπερασπίστηκαν 600 επαναστάτες υπό τον Ντάμε Γκρούεφ (Dame Gruev) και Γκεόργκι Σουγκάρεφ (Georgi Sugarev). Όταν οι επαναστάτες ηττήθηκαν, τα χωριά πυρπολήθηκαν.
Βαλκανικοί πόλεμοι
Το 1912, το Μαυροβούνιο, η Σερβία, η Βουλγαρία και η Ελλάδα αντιμετώπισαν τους Οθωμανούς, κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Μετά τη Μάχη του Σαραντάπορου, ελληνικά στρατεύματα προέλασαν προς το Μοναστήρι, αλλά ηττήθηκαν από τους Οθωμανούς στο Σόροβιτς. Η Μάχη του Μοναστηρίου (16–19 Noεμβρίου 1912) είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της πόλης από τους Σέρβους. Σύμφωνα με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913), η περιοχή της Μακεδονίας μοιράστηκε ανάμεσα στους Έλληνες, τους Σέρβους και τους Βουλγάρους. Το Μοναστήρι επρόκειτο να αποδοθεί στη Βουλγαρία, σύμφωνα με την προ του πολέμου συμφωνία μεταξύ της Βουλγαρίας και της Σερβίας. Επίσης, μεταξύ Σερβίας και Ελλάδας, η συμφωνία ήταν να παραδοθεί στην Ελλάδα. Ωστόσο, ο σερβικός στρατός εισήλθε στην πόλη και αρνήθηκε να την παραδώσει στη Βουλγαρία ή την Ελλάδα. Έκτοτε η πόλη άρχισε να χάνει τη σημασία της και ο πληθυσμός της μειώθηκε ραγδαία με τις αλλεπάλληλες μεταναστεύσεις στον Νέο Κόσμο.
thumb|94px|left|Γερμανική αναμνηστική λωρίδα για την κατάληψη της πόλης από τους Βουλγάρους το 1915.
Μεσοπόλεμος
Μετά το τέλος του Α΄ παγκοσμίου πολέμου (1918) η Μπίτολα έγιναν τμήμα του Βασιλείου της Σερβίας και στη συνέχεια του Βασιλείου των Σέρβων, των Κροατών και Σλοβένων, που μετονομάστηκε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας το 1929. Η πόλη εντάχθηκε στη Γιουγκοσλαβία και μετατράπηκε σε παραμελημένη επαρχιακή συνοριακή κωμόπολη, περίπου 14 χιλιόμετρα από την Ελλάδα. Η παρακμή συνεχίστηκε μαζί με τη γενική παρακμή της Μπανόβινας του Βαρδάρη, που κατέληξε ως μία από τις φτωχότερες περιοχές της Γιουγκοσλαβίας.
Β΄ παγκόσμιος πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1941–1945), τον έλεγχο της πόλης απέκτησαν οι Γερμανοί (9 Απριλίου 1941) αρχικά και αργότερα οι Βούλγαροι (18 Απριλίου 1941). Ωστόσο, τον Σεπτέμβριο του 1944, η Βουλγαρία αποσύρθηκε από τη Γιουγκοσλαβία. Η Μπίτολα ελευθερώθηκε από τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους στις 4 Νοεμβρίου, όταν η 7η Μεραρχία της Μακεδονικής Απελευθέρωσης εισήλθε νικηφόρα στην πόλη. Στην πόλη ζούσε ιστορική εβραϊκή κοινότητα σεφαραδιτικής καταγωγής, μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε ως επί το πλείστον θανατώθηκαν ή μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Χιλή. Μετά το τέλος του πολέμου, που είχε κοστίσει περίπου 25.000 ανθρώπινες ζωές, ιδρύθηκε για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία σλαβομακεδονικό κράτος, εντός της Γιουγκοσλαβίας. Μετά το τέλος του πολέμου, το 1945, άνοιξε στην Μπίτολα το πρώτο γυμνάσιο (με το όνομα "Γιόσιπ Μπροζ Τίτο"). Ήταν το πρώτο σχολείο στην Μπίτολα όπου χρησιμοποείτο η σλαβομακεδονική γλώσσα.
Οικονομική ανάπτυξη στη σημερινή εποχή
thumb|Το κεντρικό κατάστημα της «Stopanska Banka»|εναλλ.=
Τα σημερινά Μπίτολα (Μοναστήρι) είναι το οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της νοτιοδυτικής Βόρειας Μακεδονίας. Πολλές από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες της χώρας εδράζονται στην πόλη. Η γεωργική κοινοπραξία της Πελαγονίας είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός τροφίμων της χώρας. Το σύστημα ύδρευσης του Στρέτζεβο είναι το μεγαλύτερο στη Βόρεια Μακεδονία και οι τρεις θερμοηλεκτρικοί σταθμοί της περιοχής παράγουν περίπου το 80% των αναγκών της χώρας σε ηλεκτρισμό. Η Μπίτολα καλύπτει επίσης σημαντικό τμήμα των εγχώριων αναγκών σε υφάσματα και διαθέτουν βιομηχανίες τροφίμων.
thumb|Το ρωσικό προξενείο και η αυστριακή βιβλιοθήκη στο κέντρο της πόλης|εναλλ.=
Στην πόλη συνεχίζουν να εδράζονται αρκετά προξενεία (δεκαπέντε ευρωπαϊκές χώρες είχαν ανοίξει προξενεία στο Μοναστήρι), γεγονός για το οποίο η πόλη αναφέρεται συχνά ως «Η Πόλη των Προξένων». Στην πόλη βρίσκονται 12 προξενεία:
Τον Νοέμβριο του 2011, η Ουγγαρία εξέφρασε και αυτή ενδιαφέρον για το άνοιγμα προξενείου στην Μπίτολα.
Μ.Μ.Ε.
Στην πόλη λειτουργούν τρεις τηλεοπτικοί σταθμοί: ο «TERA», ο «Orbis» και ο «Medi». Υπάρχουν επίσης τέσσερις τοπικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί: ο κρατικός «Radio Bitola» και οι ιδιωτικοί «Radio 105», «Aktuel Bombarder» και «Radio Delfin». Σε επίπεδο τύπου υπάρχει η τοπική εφημερίδα «Bitolski Vesnik».
Δημογραφία
thumb|Ο θυρεός της Μπίτολα, με τους [[Μαίανδρος (αρχιτεκτονική)|μαιάνδρους.|εναλλ.=]]
Εθνοτικές ομάδες
Σύμφωνα με την απογραφή του 1948 η Μπίτολα είχε 30.761 κατοίκους. 77,2% (ή 23.734 κάτοικοι) ήταν Σλαβομακεδόνες, 11,5% (ή 3.543 κάτοικοι) Τούρκοι, 4,3% (ή 1.327 κάτοικοι) Αλβανοί, 3% (ή 912 κάτοικοι) Σέρβοι και 1,3% (ή 402 κάτοικοι) Αρμάνοι. Κατά το 2002 η πόλη είχε 74.550 κατοίκους και, βάσει της επίσημης Στατιστικής Υπηρεσίας, η κατανομή είχε ως εξής:
Γλώσσα
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 οι περισσότερο ομιλούμενες γλώσσες στην πόλη ήταν:
Θρησκεία
Η Μπίτολα είναι η έδρα της Επισκοπής Πρέσπας - Πελαγονίας. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η μητρόπολη ονομάστηκε Οχρίδας - Μπίτολα. Με την ίδρυση της αυτοκεφαλίας της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας το 1967, πήρε το σημερινό της όνομα «Επισκοπή Πρέσπας-Πελαγονίας», που καλύπτει τις ακόλουθες περιοχές και πόλεις: Μπίτολα, Ρέσεν, Πρίλεπ, Κρούσοβο και Ντεμίρ Χισάρ.
Πρώτος επίσκοπος (1958 - 1979) ήταν ο Κλήμης. Η μητρόπολη Πρέσπας-Πελαγονίας έχει περίπου 500 εκκλησίες και μοναστήρια. Κατά τα τελευταία δέκα χρόνια στην επισκοπή έχουν κατασκευαστεί ή κατασκευάζονται περίπου 40 εκκλησίες και 140 εκκλησιαστικά κτίρια. Η μητρόπολη έχει δύο εκκλησιαστικά μουσεία, στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου στην Μπίτολα και στην εκκλησία του Άγίου Ιωάννη στο Κρούσοβο, και μόνιμη έκθεση εικόνων και βιβλιοθήκες στο κτίριο της έδρας της μητρόπολης. Το κτίριο αυτό χτίστηκε μεταξύ 1901 και 1902 και είναι ένα από τα πιο όμορφα παραδείγματα μπαρόκ αρχιτεκτονικής. Εκτός από την κυρίαρχη Ορθόδοξη Εκκλησία, στην Μπίτολα υπάρχουν και άλλες μεγάλες θρησκευτικές ομάδες, όπως η ισλαμική κοινότητα, η ρωμαιοκαθολική και άλλες.
Εβραϊκή κοινότητα
thumb|Το παλιό εβραϊκό νεκροταφείο της πόλης.|εναλλ.=Μετά το Διάταγμα της Αλάμπρα και τον διωγμό του 1492 οι Σεφαραδίτες Εβραίοι, κυνηγημένοι από την Ιερά Εξέταση, έγιναν δεκτοί από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄ στην οθωμανική επικράτεια και κατέφθασαν στην ευρύτερη περιοχή κατά κύματα από την Ιβηρική χερσόνησο. Η πλειοψηφία εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, αλλά μεγάλη κοινότητα άνθισε και στο Μοναστήρι (ισπανοεβραϊκή γλώσσα: «Μοναστίρ»), υπερβαίνοντας το 10% του πληθυσμού της πόλης κατά το 1900.
Για την περιοχή, υπάρχουν λιγοστά στοιχεία εκδηλώσεων αντισημιτισμού από τις άλλες τοπικές κοινότητες. Τα έθιμα, η συμπεριφορά, η ενδυμασία και ο πολιτισμός των Εβραίων στο Μοναστήρι επηρεάστηκαν από την παρατεταμένη κυριαρχία των Τούρκων. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, κατόρθωσαν να διατηρήσουν την προσωπικότητά τους μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα λαών και θρησκειών. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, με την έναρξη της παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ξεκίνησε απότομα μια σταθερή επιδείνωση στην οικονομική κατάσταση του δήμου και πόροι της ευημερίας άρχισαν να εκλείπουν. Ο τοπικός εβραϊκός πληθυσμός αυτοπροσδιοριζόταν ως «Μοναστιρλί» και σχετική συναγωγή υπάρχει έως σήμερα στη σύγχρονη Θεσσαλονίκη.
Οι Εβραίοι της Καστοριάς, Φλώρινας και Μοναστηρίου είχαν κοινή ομιλούμενη γλώσσα, η οποία κατέστησε ευκολότερη την ανάπτυξη πιο στενών δεσμών αναμεταξύ τους. Τα νέα γιουγκοσλαβικά γεωγραφικά σύνορα το 1913, έκαναν τις σχέσεις αυτές πιο σοβαρές και πολλοί Εβραίοι από το Μοναστήρι μετακόμισαν στη Φλώρινα. Η κοινότητα του Μοναστηρίου που μίλαγε Ισπανοεβραϊκή γλώσσα άρχισε να μεταναστεύει στην Αμερική, την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Το 1913, στο τεύχος του Ιανουαρίου του La America - του πρώτου αμερικάνικου ταμπλόιντ σε ισπανοεβραϊκή γλώσσα, δημοσιευμένο χωρίς διακοπές ανάμεσα στα 1910-1925, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην προσαρμογή των Λεβαντίνων Σεφαραδιτών στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Μωύς Γκαντόλ έλαβε καταγγελίες από Εβραίους του Μοναστηρίου, οι οποίοι υποστήριζαν ότι η κάλυψη της θεατρικής παράστασής τους δεν ήταν τόσο περίτεχνη όπως εκείνη για παρόμοια εκδήλωση την οποία είχαν παρουσιάσει Εβραίοι της Καστοριάς. Οι Μοναστηριώτες Εβραίοι διαμαρτυρήθηκαν ότι τα ονόματα όλων των Καστοριανών ηθοποιών είχαν αναγραφεί, ενώ οι ηθοποιοί από το Μοναστήρι είχαν εξαπατηθεί ότι θα έβλεπαν τα ονόματά τους στο έντυπο. Ο Γκαντόλ απάντησε ότι οι Καστοριανοί υποστήριζαν το έντυπο με πολλές συνδρομές, ενώ υπήρχαν μόνο πέντε συνδρομητές από το Μοναστήρι, τρεις στη Νέα Υόρκη και δύο στο Ρότσεστερ, παρόλο που σε αυτό η κοινότητα ήταν μεγαλύτερη.
Μετά τη διάλυση της Αυστριακής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την εκπλήρωση δεσμεύσεων για εθνική αυτοδιάθεση μικρών εθνών, διάφορες εθνικές πλειοψηφίες απέκτησαν για πρώτη φορά πρόσβαση σε μοχλούς εξουσίας και ήταν σε θέση να διαμορφώσουν το οικονομικό και πολιτικό σκηνικό, υπολογίζοντας την απέλαση Εβραίων από οικονομικές θέσεις που εκείνες ήθελαν να κατέχουν. Από το 1925 μέχρι το 1939, εφαρμόστηκε επίσημος αντισημιτισμός και πογκρόμ, σχεδιασμένα για να κάνουν τη ζωή τόσο άθλια για τους Εβραίους, ώστε να μεταναστεύσουν. Η σύγκρουση άφησε χιλιάδες φτωχούς πρόσφυγες που είχαν συσσωρευτεί στη Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη αφήνοντας πίσω τις εβραϊκές λεηλατημένες κοινότητές τους. Σημαντικές εβραϊκές κοινότητες στο Μοναστήρι, τα Γιάννενα, την Καστοριά, την Καβάλα και την Αδριανούπολη υπέστησαν σοβαρές ζημιές και η κατάστασή τους επιδεινώθηκε από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία (1923-1928) κατέστρεψε τα οικονομικά θεμέλια της εβραϊκής κοινότητας της Σμύρνης, διαλύοντας και την αρχαία κοινότητα Σεφαραδιτών της Θεσσαλονίκης, και δημιουργώντας άλλο ένα κύμα Εβραίων ομιλητών της Ισπανοεβραϊκής προς τον Νέο Κόσμο.
Οι περισσότεροι Εβραίοι της πόλης δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, και σήμερα δεν αναφέρεται εβραϊκή κοινότητα στην πόλη. Πριν την απέλασή τους προς στρατόπεδα συγκέντρωσης οι οικογένειες και τα μεμονωμένα μέλη της εβραϊκής κοινότητας υποχρεώθηκαν από τους Βούλγαρους να υποβάλουν φωτογραφίες για την καταγραφή τους στο μητρώο του 1942.
Ελληνική κοινότητα
thumb|upright|Αναμνηστική φωτογραφία των υπαλλήλων του ελληνικού προξενείου Μοναστηρίου. Από αριστερά προς τα δεξιά διακρίνονται: ο Ν. Κοντογούρης, Π. Σαρρός, Β. Αγοραστός, Γ. Χωναίος, και ο Σπ Πολυχρονιάδης, ντυμένοι με αστική επίσημη ενδυμασία, ποζάρουν σε εσωτερικό χώρο φωτογραφείου.|εναλλ.=
Είναι κυρίως σλαβόφωνοι, βλαχόφωνοι με καταγωγή από τη Μοσχόπολη (ήρθαν στην περιοχή μετά το 1769, λόγω της καταστροφής της από Τουρκαλβανούς, ως αντίποινα για τα Ορλωφικά), Σαρακατσαναίοι και απόγονοι των πολιτικών προσφύγων του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου.
Στην Μπίτολα λειτουργεί πολιτιστικός σύλλογος της ελληνικής ομογένειας και δεκάδες φροντιστήρια εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας. Την πόλη επισκέπτονται αρκετοί Έλληνες από τον Νομό Φλώρινας, οι οποίοι επισκέπτονται τη λαϊκή αγορά κάθε Τρίτη ή Παρασκευή, ή το καζίνο στο κέντρο της πόλης. Τον Απρίλιο του 2012, πραγματοποιήθηκε στην πόλη η ετήσια χοροεσπερίδα του Συλλόγου Βλάχων Μοναστηρίου «Αφοί Μανάκια», με συμμετοχές συλλόγων Βλάχων από την Ελλάδα (του συλλόγου Αβδέλλας, της πανελλήνιας Ομοσπονδίας πολιτιστικών συλλόγων Βλάχων, της Παγκόσμιας Βλάχικης Αμφικτυονίας και του Συνδέσμου Μοναστηριωτών Θεσσαλονίκης), κατόπιν προσκλήσεως των διοργανωτών. Οι Βλάχοι του Μοναστηρίου πήραν μέρος επίσης, στο 28ο Αντάμωμα των Βλάχων, στην Καλαμπάκα, τον Ιούνιο του 2012.
Σημαντικές προσωπικότητες της ελληνικής κοινότητας υπήρξαν οι:
Κύρια αξιοθέατα
thumb|[[Πλατεία Μανόλια|εναλλ.=]]Η πόλη διαθέτει αρκετά ιστορικά κτήρια που χρονολογούνται σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Τα πλέον αξιοσημείωτα είναι εκείνα που ανήκουν στην οθωμανική περίοδο και ορισμένα από τις νεότερες περιόδους.
Σιρόκ Σοκάκ
Το Σιρόκ Σοκάκ (Широк Сокак, λέξη που σημαίνει "πλατιά αλέα") είναι μακρύς πεζόδρομος που ξεκινά από την πλατεία Μανόλια και φθάνει στο Πάρκο της Πόλης.
Ο Πύργος του Ρολογιού
thumb|upright|Ο πύργος με το ρολόι και τον σταυρό στην κορυφή, του 16ου αιώνα|εναλλ.=Δεν είναι γνωστό πότε χτίστηκε ο πύργος του ρολογιού. Γραπτές πηγές από τον 16ο αιώνα αναφέρουν έναν πύργο του ρολογιού, αλλά δεν είναι ξεκάθαρο αν πρόκειται για τον ίδιο. Ορισμένοι πιστεύουν ότι χτίστηκε στην ίδια περίοδο με τον ναό του Αγ. Δημητρίου το 1830. Ο θρύλος αναφέρει ότι οι οθωμανικές αρχές μάζεψαν 60.000 αυγά από τα γειτονικά χωριά και τα ανακάτεψαν με το κονίαμα για να κάνουν τους τοίχους δυνατότερους.
Ο πύργος έχει ορθογώνια βάση και είναι περίπου 30 μέτρα ψηλός. Κοντά στην κορυφή υπάρχει τετράγωνη ταράτσα με σιδερένιο φράκτη. Σε κάθε πλευρά αυτού του φράκτη υπάρχει ικρίωμα για τις λάμπες που φωτίζουν το ρολόι. Το ίδιο το ρολόι βρίσκεται στο υψηλότερο από τα τρία επίπεδα και δεν είναι το αυθεντικό, καθώς αντικαταστάθηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με ένα λειτουργικό που παρείχαν οι Ναζί, καθώς στην πόλη υπήρχαν γερμανικοί τάφοι από τον Α' παγκόσμιο πόλεμο.
Η εκκλησία του Αγ. Δημητρίου
Ο ναός του Αγ. Δημητρίου χτίστηκε το 1830 με συνεισφορές τοπικών εμπόρων και τεχνιτών. Είναι απλός εξωτερικά, όπως θα έπρεπε να είναι όλες οι εκκλησίες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά σπάνιας ομορφιάς στο εσωτερικό του, διακοσμημένος με πολυελαίους, ξυλόγλυπτο επισκοπικό θρόνο και εγχάρακτο τέμπλο. Σύμφωνα με μία άποψη το εικονοστάσιο είναι έργο των χαρακτών Μιγιάκ. Το πλέον εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του είναι η αψίδα πάνω από τα αυτοκρατορικά στασίδια με γλυπτές μορφές του Ιησού και των Αποστόλων.