cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρασάρ
Το Κρασάρ (αρμενικά: Կրասար, έως το 1946 γνωστό ως Κουρντμπουλάγ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 449 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Dead by Daylight
Τρόπος παιχνιδιού
Όταν κυνηγάει τους επιζώντες, ο δολοφόνος πρέπει να τους συλλάβει είτε χτυπώντας τους με το όπλο τους (ένα χτύπημα τραυματίζει τους επιζώντες και δύο χτυπήματα τους φέρνει σε κατάσταση ετοιμότητας) είτε αρπάζοντάς τους με μια κίνηση πιάνοντάς τους απροσδόκητα.
Οι επιλογές κίνησης των επιζώντων αποτελούνται από σπριντ, περπάτημα, βάδισμα με σκύψιμο ή σύρσιμο. Πρέπει να ξεφύγουν από τον δολοφόνο χάνοντας το οπτικό τους πεδίο σε μια καταδίωξη ή κρύβοντάς τους επιτυχώς. Οι περισσότεροι δολοφόνοι μπορούν να κινηθούν μόνο με ρυθμό που είναι μέτρια ταχύτερος από εκείνον ενός επιζώντος του σπριντ. Ωστόσο, ο δολοφόνος είναι πιο αργός σε άλλες κινήσεις, όπως τα εμπόδια θόλου. Ο δολοφόνος δεν μπορεί να πηδήξει πάνω από εμπόδια που μπορούν να ρίξουν οι επιζώντες στο μονοπάτι τους και πρέπει να τα περιτριγυρίσει ή να τα καταστρέψει. Ο δολοφόνος έχει επίσης μια ικανότητα ανάγνωσης αύρας, αποκαλύπτοντας συνεχώς τη θέση των γεννητριών, των αγκίστρων και μερικές φορές των επιζώντων. Κάθε δολοφόνος έχει τη δική του μοναδική δύναμη. Για παράδειγμα, το Wraith μπορεί να γίνει αόρατο και να κινηθεί γρηγορότερα (αν και δεν μπορεί να χτυπήσει επιζώντες ενώ είναι κρυμμένο) και ο Hillbilly κρατά ένα αλυσοπρίονο που του επιτρέπει να τρέχει γρήγορα κατά μήκος του χάρτη και να γκρεμίσει αμέσως όλους τους επιζώντες στο πέρασμά του. Αυτές οι δυνάμεις μπορούν να τροποποιηθούν χρησιμοποιώντας πρόσθετα που λαμβάνονται μέσω του παιχνιδιού.
Οι επιζώντες μπορούν να ψάξουν σε μπαούλα για να βρουν χρήσιμα αντικείμενα, όπως χάρτες, κλειδιά, εργαλειοθήκες, κιτ φαρμακείων και φακούς. Οι περισσότεροι δολοφόνοι έχουν μια έμφυτη «ακτίνα τρόμου» που τους περιβάλλει. Οι επιζώντες εντός της ακτίνας θα ακούσουν έναν καρδιακό παλμό, ο οποίος αυξάνεται σε ένταση με την εγγύτητα στον δολοφόνο. Μπορούν επίσης να δουν ένα κόκκινο φως (που ονομάζεται «κόκκινη κηλίδα») να αναδύεται από το κεφάλι του δολοφόνου στο έδαφος, το οποίο αποκαλύπτει την κατεύθυνση που βλέπουν και μπορεί να βοηθήσει τους επιζώντες να καθορίσουν πότε ο δολοφόνος πρόκειται να έρθει σε μια γωνία. Μερικοί δολοφόνοι έχουν την ικανότητα να καταστείλουν την ακτίνα του τρόμου και την κόκκινη κηλίδα τους υπό ορισμένες συνθήκες, επιτρέποντάς τους να εκπλήξουν τους επιζώντες που δεν γνωρίζουν.
τε βρίσκουν μέσα στο στήθος είτε εξοπλιστούν πριν από την έναρξη του αγώνα. Οι επιζώντες χρησιμοποιούν αυτά τα αντικείμενα για να τους βοηθήσουν να ξεφύγουν από τον δολοφόνο όσο μπορούν και να επιταχύνουν τις θεραπευτικές και επισκευαστικές ενέργειες.
Για να ξεφύγουν, οι επιζώντες πρέπει να επισκευάσουν πέντε από τις επτά γεννήτριες που είναι διασκορπισμένες σε ολόκληρο τον χάρτη για να ενεργοποιήσουν τις πύλες εξόδου. Στη συνέχεια, πρέπει να ανοίξουν τις πύλες εξόδου και να φύγουν από την περιοχή, ή να βρουν μια πόρτα διαφυγής για να μπουν. Η επισκευή μιας γεννήτριας απαιτεί 80 χρεώσεις. Μια φόρτιση ισούται με το ένα δευτερόλεπτο στο παιχνίδι κανονικά, αλλά υπάρχουν προνόμια και εργαλειοθήκες που επιταχύνουν την ταχύτητα των χρεώσεων. Οι πύλες εξόδου χρειάζονται 20 χρεώσεις για να ανοίξουν. Ομοίως, ο χρόνος μπορεί να επηρεαστεί από τα προνόμια. Οι εργαλειοθήκες δεν επηρεάζουν την ταχύτητα επισκευής της πύλης εξόδου.
Ο Πύργος των Καταιγίδων (ταινία, 1939)
Η ταινία Ο Πύργος των Καταιγίδων (αγγλ. Wuthering Heights), γνωστό και ως Ανεμοδαρμένα Ύψη είναι δράμα παραγωγής 1939 σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ και αποτελεί τη γνωστότερη και εμπορικότερη μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της Έμιλι Μπροντέ. Η διασκευή του μυθιστορήματος για τη μεγάλη οθόνη έγινε από τους Τσαρλς ΜακΆρθουρ και Μπεν Χεχτ. Η ταινία εξιστορεί μόλις δεκαέξι από τα τριαντατέσσερα κεφάλαια του μυθιστορήματος της Μπροντέ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Λόρενς Ολίβιε στο ρόλο του Χίθκλιφ, η Μερλ Όμπερον στο ρόλο της Κάθι, ο Ντέιβιντ Νίβεν στο ρόλο του Έντγκαρ και η Τζέραλντιν Φιτζέραλντ στο ρόλο της Ισαβέλλας.
Η ταινία τιμήθηκε με το Βραβείο Κριτικών της Νέας Υόρκης ως η Καλύτερη Ταινία για το 1939 και έλαβε οκτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας κερδίζοντας τελικά το Όσκαρ Φωτογραφίας σε Ασπρόμαυρη Ταινία για τον Γκρέγκ Τόλαντ. Το 2007 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Υπόθεση
Ο Λόκγουντ (Μάιλς Μάντερ), ένας ταξιδιώτης βρίσκεται αποκλεισμένος από το χιόνι και αναγκάζεται να ζητήσει φιλοξενία από τον Χίθκιφ (Λόρενς Ολίβιε), τον ηλικιωμένο ιδιοκτήτη του υποστατικού Wuthering Heights. Ο Χίθκλιφ τον οδηγεί σε ένα δωμάτιο, το οποιό στο παρελθόν ήταν γαμήλια κρεβατοκάμαρα. Τη νύχτα ο Λόκγουντ ξυπνάει από ένα κρύο ρεύμα αέρα και βρίσκει το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας ορθάνοιχτο. Όταν ο Λόκγουντ επιχειρεί να κλείσει το παράθυρο αισθάνεται ένα παγωμένο χέρι να τραβάει το δικό του και βλέπει το όραμα μιας γυναίκας μέσα στη χιονοθύελλα να φωνάζει: ''Χιθκλιφ, άνοιξέ μου! Χάθηκα στους βάλτους. Είμαι η Κάθι.'' Όταν ο άνδρας φωνάζει τον Χίθκλιφ για να του πει τι συνέβη εκείνος νευριασμένος τον διώχνει από το δωμάτιο. Αφού ο Λόκγουντ βγαίνει από την κρεβατοκάμαρα, ο Χίθκλιφ στέκεται μπροστά από το παράθυρο και φωνάζει απελπισμένος το όνομα της Κάθι (Μερλ Όμπερον). Ο Λόκγουντ έπειτα συναντά την Έλεν (Φλόρα Ρόμπσον), την οικονόμο του σπιτιού και της διηγείται το περιστατικό και τότε εκείνη του λέει ότι συνάντησε το φάντασμα της Κάθι Έρνσοου, του μεγάλου έρωτα του Χίθκλιφ που απεβίωσε χρόνια πριν. Έπειτα η Έλεν εξιστορεί στον Λόκγουντ την άτυχη ιστορία αγάπης του Χίθκλιφ και της Κάθι, οι οποίοι παρά τον έρωτά τους αναγκάστηκαν λόγω των περιστάσεων και της προκατάληψης να ζήσουν μακριά ο ένας από τον άλλον. Οι δυο εραστές συναντήθηκαν για πρώτη φορά όταν ήταν παιδιά. Ο πατέρας της Κάθι είχε βρει τον ορφανό Χίθκλιφ στο δρόμο και τον έφερε στο σπίτι του για να ζήσει με τα δυο του παιδιά ως ψυχογιός του. Ο Χίντλεϊ ο μεγάλος αδελφός της Κάθι τρέφει από την αρχή μεγάλη αντιπάθεια για το νεοφερμένο αγόρι και μετά το θάνατο του πατέρα του, του συμπεριφέρεται με βαρβαρότητα και τον αναγκάζει να φροντίζει τους στάβλους και να μένει με τους υπηρέτες. Η Κάθι αντιθέτως ερωτεύεται τον Χίθκλιφ και όταν οι δυο τους μεγαλώνουν κάνουν όνειρα για ένα κοινό μέλλον, όμως η κοπέλα αναγκάζεται να παντρευτεί τον Έντγκαρ Λίντον (Ντέιβιντ Νίβεν), έναν πλούσιο γείτονα. Τότε ο Χίθκλιφ φεύγει από την οικία των Έρνσοου για να επιστρέψει μερικά χρόνια αργότερα έχοντας γίνει πλούσιος. Η Κάθι όμως δυσκολεύεται να αφήσει τον Έντγκαρ για τον Χίθκλιφ και εκείνος για να την εκδικηθεί παντρεύεται την αδελφή του Έντγκαρ, Ιζαβέλλα (Τζέραλντιν Φιτζέραλντ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1939 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που τοποθετούνται στην περίοδο του Ρομαντισμού Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Μπεν Χεκτ Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
C4H8
Ο μοριακός τύπος C4H8, με μοριακή μάζα 56,11 amu (ακριβέστερη μοριακή μάζα 56,1063 ± 0,0038), αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 1, και είναι κοινός για τους ακόλουθους ισομερείς Υδρογονάνθρακες:
Άλλοι υδρογονάνθρακες
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C4 Κατηγορία:Υδρογονάνθρακες
Gran Turismo 2
Gameplay
Το Gran Turismo 2 είναι βασισμένο στο είδος βιντεοπαιχνιδιού αγώνων. Ο παίκτης ελέγχει ένα αυτοκίνητο εναντίον άλλων οδηγών τεχνητής νοημοσύνης σε διάφορες πίστες.
Το παιχνίδι περιέχει δύο διαφορετικούς τρόπους: Arcade Mode και Simulation Mode (Gran Turismo Mode σε Ευρωπαϊκές και Ιαπωνικές εκδόσεις). Στο Arcade Mode, ο παίκτης μπορεί να επιλέξει ελεύθερα τα αυτοκίνητα που επιθυμεί και να δεχτεί ζημιά. Ωστόσο, στο Simulation Mode, ο παίκτης πρέπει να αποκτήσει άδειες οδήγησης, να πληρώσει για αυτοκίνητα και να κερδίσει τρόπαια για να ξεκλειδώσει νέες πίστες.
Σε σύγκριση με τον προκάτοχό του, το Gran Turismo 2 δεν έχει πολλές διαφορές με το πρώτο, με τη μόνη διαφορά ότι τα φρένα είναι λιγότερο διαθέσιμα να κλειδωθούν και να προκαλέσουν υπερστροφή του οχήματος.
Το παιχνίδι έχει συνολικά 650 αυτοκίνητα και 27 πίστες, μαζί με πίστες ράλι.
Ανάπτυξη
Μετά την απρόσμενη επιτυχία του Gran Turismo, ο Καζουνόρι Γιαμάουτσι σχεδίασε να κάνει το Gran Turismo 2 ένα "ακόμα καλύτερο προϊόν". Ο Τζάκ Τρέττον (αντιπρόεδρος πωλήσεων της SCEA) περίμενε το Gran Turismo 2 να "πάει στα ράφια ταχύτερα από το πρώτο, συνεχίζοντας τη ταχύτητα αυτής της απίστευτης σειράς".
Αποδοχή
Το Gran Turismo 2 δέχτηκε θετικές κριτικές. Έχει ένα σκορ 92.42% στο GameRankings και ένα 93/100 στο Metacritic.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1999 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Αποκλειστικότητες του PlayStation Κατηγορία:Gran Turismo Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Κολοράντο Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών
Λούκουλλος
Ο Λούκουλλος επέστρεψε στη Ρώμη από την Ανατολή με τόσα πολλά ληφθέντα λάφυρα, που τα τεράστια ποσά θησαυρών, κοσμημάτων, ανεκτίμητων έργων τέχνης και σκλάβων δεν μπορούσαν να υπολογιστούν πλήρως. Κατά την επιστροφή του, ο Λούκουλλος διοχέτευσε τεράστια ποσά σε ιδιωτικά κτιριακά έργα, έργα κτηνοτροφίας και ακόμη και υδατοκαλλιέργειας, τα οποία συγκλόνισαν και εξέπληξαν τους συγχρόνους του με το μέγεθός τους. Υποστήριξε επίσης αφειδώς τις τέχνες και τις επιστήμες, μετατρέποντας την κληρονομική του περιουσία στα υψίπεδα τού Tούσκουλου σε ένα συγκρότημα ξενοδοχείων και βιβλιοθηκών για μελετητές και φιλοσόφους. Έκτισε τους περίφημους horti Lucullani (κήπους και μέγαρο τού Λούκουλλου) στον Πίνσιο λόφο στη Ρώμη και έγινε πολιτιστικός καινοτόμος στην ανάπτυξη του αυτοκρατορικού πλούτου. Απεβίωσε τον χειμώνα του 57–56 π.Χ. και τάφηκε στο οικογενειακό κτήμα κοντά στο Tούσκουλο.
Το κατακτητικό προσωνύμιο τού Ποντικού (δηλ. νικητή τού Πόντου) μερικές φορές προστίθεται λανθασμένα στο όνομά του στα σύγχρονα κείμενα. Στις αρχαίες πηγές αποδίδεται μόνο στον συνάδελφό του στην υπατεία Μάρκο Αυρήλιο Κόττα μετά την κατάληψη και τη βάναυση καταστροφή της Ηράκλειας Ποντικής από τον τελευταίο κατά τον Γ΄ Μιθριδατικό Πόλεμο.
Σύγχρονες πηγές
Ο Λούκουλλος συμπεριλήφθηκε στις βιογραφικές συλλογές Ρωμαίων κορυφαίων στρατηγών και πολιτικών, που προέρχονται από τη βιογραφική επιτομή των διάσημων Ρωμαίων, που δημοσιεύτηκε από τον σύγχρονο του Μάρκο Τερέντιο Βάρρο. Σήμερα σώζονται δύο βιογραφίες τού Λούκουλλου: ο Λούκουλλος τού Πλούταρχου στη διάσημη σειρά Παράλληλοι Βίοι, όπου ο Λούκουλλος συνδυάζεται με τον Αθηναίο αριστοκράτη πολιτικό και στρατηγό Κίμωνα και ο Νο 74 στο λεπτό λατινικό Liber de viris illustribus, όψιμης και άγνωστης συγγραφής., οι κύριες πηγές για τις οποίες φαίνεται να ανάγονται στον Varro και τον πιο σημαντικό διάδοχό του στο είδος, τον Γάιο Ιούλιο Υγίνο.
Οικογένεια και πρώιμη καριέρα
Ο Λούκουλλος ήταν μέλος τού εξέχοντος Λικίνιου γένους και της οικογένειας, ή κλάδου, των Λουκούλων, που μπορεί να κατάγονταν από την αρχαία αριστοκρατία τού Tούσκουλου. Ήταν εγγονός τού Λεύκιου Λικίνιου Λούκουλου υπάτου το 151 π.Χ., και γιος τού Λεύκιου Λικίνιου Λούκουλου πραίτορα το 104 π.Χ., ο οποίος καταδικάστηκε για υπεξαίρεση κατά τη Σικελική διοίκηση του (το 104/3) και εξορίστηκε περί το 102 π.Χ.
Η οικογένεια της μητέρας του Καικιλίας Μετέλλας (γενν. π. 137 π.Χ.), ήταν μία ισχυρή οικογένεια ευγενών στο απόγειο της επιτυχίας και της επιρροής της στο τελευταίο τέταρτο τού 2ου αι. π.Χ., όταν γεννήθηκε ο Λούκουλλος. Αυτή ήταν το μικρότερο παιδί τού Λεύκιου Καικίλιου Μέτελλου Κάλβου (υπάτου το 142 και τιμητή (censor) το 115–14) και ετεροθαλής αδελφή δύο από τους σημαντικότερους συγκλητικούς, τού Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Νουμιδικού (υπάτου το 109 και τιμητή το 102) και τού Λεύκιου Καικίλιου Μέτελλου Δαλματικού (υπάτου το 119 και μέγιστου αρχιερέα), ο τελευταίος από τους οποίους ήταν επίσης πατέρας της τρίτης συζύγου τού Σύλλα, Καικιλίας Μετέλλας.
Ο Λούκουλλος πιθανότατα υπηρέτησε ως στρατιωτικός τριβούνος το 89 π.Χ. Ο Πλούταρχος σημειώνει ότι υπηρέτησε ως αξιωματικός υπό τον Σύλλα κατά τη διάρκεια του Κοινωνικού Πολέμου πριν από την θητεία του ως ταμία (quaestor). Έγραψε ιστορία τού πολέμου στα ελληνικά.
Η μεγαλύτερη θητεία ταμία (quaestor), 88–80 π.Χ
Ο Λούκουλλος εξελέγη ταμίας (quaestor) τον χειμώνα του 89-88. Κατά τις ίδιες εκλογές ο Σύλλας επιλέχθηκε ως ύπατος με τον φίλο του Κόιντο Πομπήιο Ρούφο (ο γιος του οποίου ήταν νυμφευμένος με τη μεγαλύτερη κόρη τού Σύλλα, την Κορνηλία). Ο Λούκουλλος ήταν πιθανώς ο ταμίας, που αναφέρεται ως ο μοναδικός αξιωματικός τού στρατού τού Σύλλα, που μπορούσε να συνοδεύσει τον ύπατο, όταν βάδιζε στη Ρώμη.
Το φθινόπωρο τού ίδιου έτους ο Σύλλας έστειλε τον Λούκουλλο μπροστά στην Ελλάδα, για να εκτιμήσει την κατάσταση, ενώ ο ίδιος επέβλεπε την επιβίβαση τού στρατού του. Ο Λούκουλλος έφτασε στην Ελλάδα και ανέλαβε την εξουσία από τον Κόιντο Βρούτιο Σούρα, που είχε καταφέρει να σταματήσει την εισβολή τού Μιθριδάτη στη βόρεια Ελλάδα.
Όταν ο Σύλλας έφτασε με τον κύριο στρατό, ο Λούκουλλος τον υπηρέτησε ξανά ως ταμίας. Έκοψε χρήματα, που χρησιμοποιήθηκαν κατά τον πόλεμο κατά τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ στη νότια Ελλάδα (87-86 π.Χ.). Τα χρήματα που έκοψε ο Λούκουλλος, σύμφωνα με το ρωμαϊκό έθιμο, έφεραν το όνομά του.
Η ναυτική εκστρατεία, 86–85
Καθώς η ρωμαϊκή πολιορκία της Αθήνας πλησίαζε προς την επιτυχή κατάληξη, η στρατηγική προσοχή τού Σύλλα άρχισε να εστιάζεται ευρύτερα στις μετέπειτα επιχειρήσεις κατά των κύριων δυνάμεων τού Πόντου και στην καταπολέμηση τού ελέγχου τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ στις θαλάσσιες οδούς. Έστειλε τον Λούκουλλο για να συλλέξει έναν στόλο, όσο ήταν δυνατό από τους συμμάχους της Ρώμης κατά μήκος των ακτών της ανατολικής Μεσογείου, πρώτα στις σημαντικές -αλλά επί του παρόντος διαταραγμένες- πολιτείες της Κυρήνης και της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου. Ο Λούκουλλος ξεκίνησε από τον Πειραιά στα μέσα τού χειμώνα τού 87-86 π.Χ. με τρία ελληνικά σκάφη (τριήρεις) και τρεις ελαφριές ροδιακές διήρεις, ελπίζοντας να αποφύγει την επικρατούσα θαλάσσια δύναμη των Ποντιακών στόλων και των πειρατικών συμμάχων τους με ταχύτητα και εκμεταλλευόμενη τις χειρότερες συνθήκες ναυσιπλοΐας. Αρχικά έκανε σύμμαχο την Κρήτη και λέγεται ότι κέρδισε τις πόλεις προς τη ρωμαϊκή πλευρά. Από εκεί πέρασε στην Κυρήνη, όπου η περίφημη ελληνική αποικία στην Αφρική βρισκόταν σε δεινή κατάσταση, μετά από έναν έντονο και εξουθενωτικό εμφύλιο πόλεμο, διάρκειας σχεδόν επτά ετών. Η άφιξη τού Λούκουλλου φαίνεται να έβαλε καθυστερημένο τέλος σε αυτή τη φοβερή σύγκρουση, καθώς η πρώτη επίσημη ρωμαϊκή παρουσία εκεί μετά την αναχώρηση τού ανθυπάτου Γάιος Κλόδιου Πούλχερ, ο οποίος είχε προεδρεύσει της αρχικής διοικητικής ενσωμάτωσής της στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία το 94 π.Χ. Στη συνέχεια έπλευσε στην Αίγυπτο για να προσπαθήσει να εξασφαλίσει πλοία από τον βασιλιά Πτολεμαίο Θ΄ Σωτήρα Β΄. Στην Αλεξάνδρεια, την πρωτεύουσα της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου, τον υποδέχτηκαν καλά, αλλά δεν θα υπήρξε βοήθεια ή ενίσχυση. Ο Πτολεμαίος Θ΄ είχε αποφασίσει να ακολουθήσει μία ασφαλή πορεία μεταξύ Ρώμης και Πόντου. Από την Αλεξάνδρεια ο Λούκουλλος απέπλευσε στην Κύπρο και αποφεύγοντας τους Κιλίκιους πειρατές, πήγε στη Ρόδο (ναυτικό σύμμαχο της Ρώμης). Οι Ρόδιοι τον προμήθευσαν με επιπλέον πλοία. Η Ρόδος φημιζόταν για τη ναυτική της δύναμη και τη θαλάσσια οξυδέρκεια των ναυτικών της: η Ροδιακή μοίρα θα αποδειχτεί μία πολύ ευπρόσδεκτη βοήθεια. Στα νερά κοντά στη Ρόδο, ο στόλος τού Λούκουλλου νίκησε μία Μιθριδατική μοίρα. Στη συνέχεια εξασφάλισε την Κνίδο και την Κω, έδιωξε τους Μιθριδατικούς στρατιωτικούς από τη Χίο και επιτέθηκε στη Σάμο. Από εκεί θα ταξίδευε προς τον Βορρά. Ο Λούκουλλος κέρδισε άλλη μία νίκη στο Λεκτόν Άκρον. Από το Λεκτόν ο Λούκουλλος απέπλευσε στην Τένεδο, όπου περίμενε ο Μιθριδατικός στόλος.
Αφού ο Λούκουλλος νίκησε τον ναύαρχο τού Μιθριδάτη Νεοπτόλεμο στη ναυμαχία της Τενέδου, βοήθησε τον Σύλλα να διαπεράσει το Αιγαίο και να μεταβεί στη Μ. Ασία. Αφού συμφωνήθηκε ειρήνη, ο Λούκουλλος έμεινε στη Μ. Ασία και εισέπραξε το χρηματικό πρόστιμο, που επέβαλε ο Σύλλας στην επαρχία για την εξέγερσή της. Ο Λούκουλλος, ωστόσο, προσπάθησε να μειώσει το βάρος, που δημιούργησαν αυτές οι επιβολές.
Τα μετά από τον Α΄ Μιθριδατικό Πόλεμο
Ο Λούκουλλος είναι γνωστός για τη μεγαλόψυχη διοίκηση της επαρχίας της Ασίας: κατάφερε να ηρεμήσει τους αγανακτισμένους, σχεδόν επαναστάτες, Ασιάτες υπηκόους της Ρώμης και να δημιουργήσει μία μικρή ειρήνη. Όταν ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Ασίας Λεύκιος Λικίνιος Μουρένα ξεκίνησε και πολέμησε τον σύντομο, λεγόμενο Β΄ Μιθριδατικό Πόλεμο (83-81 π.Χ.), ο Λούκουλλος δεν συμμετείχε.
Η Μυτιλήνη, πρωτεύουσα τού νησιού της Λέσβου, επαναστάτησε επί Λούκουλλου στην Ασία. Ο Λούκουλλος προσπάθησε να λύσει τη σύγκρουση μέσω διπλωματίας, αλλά τελικά εξαπέλυσε επίθεση στο κράτος της πόλης, νίκησε την πολιτοφυλακή της σε μία σκληρή μάχη μπροστά στα τείχη της και ξεκίνησε μία πολιορκία. Μετά από λίγο καιρό ο Λούκουλλος προσποιήθηκε ότι εγκατέλειψε την πολιορκία και απέπλευσε. Όταν οι Μυτιληναίοι μπήκαν στα απομεινάρια τού στρατοπέδου του, ο Λούκουλλος που τους είχε στήσει ενέδρα, σκότωσε 500 από αυτούς και υποδούλωσε 6.000.
Επιστροφή στη δύση, 80–74 π.Χ.
Ο Λούκουλλος επέστρεψε το 80 π.Χ. και εξελέγη curule aedile για το 79, μαζί με τον αδελφό του Μάρκο Τερέντιο Βάρρο Λούκουλλο, και έδωσε υπέροχους αγώνες-παιχνίδια.
Λερναγκιούγ
Το Λερναγκιούγ (αρμενικά: Լեռնագյուղ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 30 κατοίκους.
Λούκουλλος
Επιστροφή στη δύση, 80–74 π.Χ.
Το πιο σκοτεινό μέρος της δημόσιας σταδιοδρομίας τού Λούκουλλου είναι το έτος, που πέρασε ως πραίτορας στη Ρώμη, ακολουθούμενο από τη διοίκηση της Ρωμαϊκής Αφρικής, η οποία πιθανότατα διήρκεσε τη συνήθη διετή περίοδο γι' αυτή την επαρχία στη μετα-Σύλλα περίοδο. Η βιογραφία τού Πλούταρχου αγνοεί εντελώς αυτή την περίοδο, από το 78 π.Χ. έως το 75 π.Χ., πηδώντας από το τέλος τού Σύλλα στην υπατεία τού Λούκουλλου. Ωστόσο ο Κικέρων αναφέρει εν συντομία την πραιτορία του ακολουθούμενη από την αφρικανική διοίκηση, ενώ η σωζόμενη λατινική βιογραφία, πολύ πιο σύντομη αλλά πιο ομοιόμορφη από τον Πλούταρχο, σχολιάζει ότι «κυβέρνησε την Αφρική με τον υψηλότερο βαθμό δικαιοσύνης». Αυτή η αναφορά είναι σημαντική, καθώς δείχνει τον Λούκουλλο να εκτελεί τα τακτικά, λιγότερο γοητευτικά, διοικητικά καθήκοντα μίας δημόσιας σταδιοδρομίας με τη συνήθη σειρά και, δεδομένης της φήμης του ως φιλέλληνα, για το σεβασμό που έδειχνε για υποτελείς λαούς, που δεν ήταν Έλληνες.
Λερναγκιούγ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Λούκουλλος
Επιστροφή στη δύση, 80–74 π.Χ.
Από αυτή την άποψη, η πρώιμη σταδιοδρομία του δείχνει μία γενναιόδωρη και δίκαιη φύση, αλλά και τον πολιτικό του -πιστό στην παράδοση (σειρά αξιωμάτων)- χαρακτήρα, σε αντίθεση με τους συγχρόνους όπως ο Κικέρων και ο Πομπήιος, ο πρώτος των οποίων ήταν πάντα πρόθυμος να αποφύγει κάθε είδους διοικητικές ευθύνες στις επαρχίες, ενώ ο Πομπήιος απέρριπτε κάθε πτυχή μίας κανονικής σταδιοδρομίας, αναζητώντας μεγάλες στρατιωτικές θέσεις σε κάθε ευκαιρία που τού ταίριαζε, ενώ αρνιόταν να αναλάβει κανονικά καθήκοντα σε ειρηνικές επαρχίες.
Δύο άλλες αξιοσημείωτες συναλλαγές έγιναν το 76 ή 75 π.Χ. μετά την επιστροφή τού Λούκουλλου από την Αφρική: ο γάμος του με την Κλοδία, τη μικρότερη κόρη τού Αππίου Κλόδιου Πούλχερ, και την αγορά της έπαυλης στην κορυφή τού λόφου τού γένους των Μαρίων στο Μισηνόν Άκρον από τη μεγαλύτερη κόρη του Σύλλα, Κορνήλια.
Ο Σύλλας αφιέρωσε τα απομνημονεύματά του στον Λούκουλλο και μετά το τέλος του τον έκανε κηδεμόνα τού γιου του Φαύστου και της κόρης του Φαύστας, προτιμώντας τον Λούκουλλο από τον Πομπήιο.
Το αξίωμα του υπάτου
Το 74 π.Χ. ο Λούκουλλος υπηρέτησε ως ύπατος μαζί με τον Μάρκο Αυρήλιο Κότα, ετεροθαλή αδελφό της Αυρηλίας, μητέρας τού Ιουλίου Καίσαρα. Κατά τη διάρκεια της υπατείας του υπερασπίστηκε τα θεσπίσματα τού Σύλλα από τις προσπάθειες τού Λεύκιου Κουίνκτιου να το υπονομεύσει. Υποστήριξε την έκκληση τού Πομπήιου, εκστρατεύοντας εναντίον τού επαναστάτη Σερτόριου στην Ιβηρική χερσόνησο, για κεφάλαια και ενισχύσεις. Πιθανότατα συμμετείχε επίσης στην απόφαση να γίνει η Κυρήνη ρωμαϊκή επαρχία.
Αρχικά τράβηξε την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία ως ανθύπατος διοικητής της στους κλήρους, αλλά διορίστηκε κυβερνήτης της Κιλικίας μετά το τέλος τού κυβερνήτη της (Λεύκιου Οκτάβιου), σύμφωνα -όπως θεωρείται- με σύσταση από την Πραισία. Ανέλαβε επίσης ο ίδιος τη διοίκηση τού Γ΄ Μιθριδατικού Πολέμου εναντίον τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου. Αυτή ήταν μία πολύ περιζήτητη θέση, καθώς ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ κυβερνούσε πολύ πλούσιες χώρες.
Οι Ανατολικοί Πόλεμοι, 73–67 π.Χ.
Ο Ποντικός στόλος προσπάθησε να πλεύσει ανατολικά στο Αιγαίο, αλλά ο Λούκουλλος οδήγησε τον στόλο του εναντίον τους. Κατέλαβε μία μοίρα 13 πλοίων μεταξύ της νήσου Τένεδου και του ηπειρωτικού λιμανιού των Αχαιών. Η κύρια Ποντική δύναμη, ωστόσο, είχε τραβήξει τα πλοία στην ακτή σε μία δύσκολη τοποθεσία, το μικρό νησί των Νέων μεταξύ Λήμνου και Σκύρου. Στη συνέχεια, ο Λούκουλλος έστειλε πεζικό μέσω ξηράς κατά μήκος των Νέων από τη πίσω μεριά τους, σκοτώνοντας πολλούς και αναγκάζοντας τους υπόλοιπους να επιστρέψουν στη θάλασσα. Ο Λούκουλλος βύθισε ή κατέλαβε 32 πλοία τού βασιλικού στόλου.
Ο Λούκουλλος τελείωσε τον Μιθριδατικό στρατό στη Βιθυνία και στη συνέχεια κινήθηκε μέσω της Γαλατίας (η οποία μέχρι τώρα ήταν σύμμαχος της Ρώμης) στον Πόντο. Ήταν επιφυλακτικός να συμμετάσχει σε άμεση εμπλοκή με τον Μιθριδάτη ΣΤ΄, λόγω του ανώτερου ιππικού τού τελευταίου. Ωστόσο, μετά από αρκετές μικρές μάχες και πολλές αψιμαχίες, ο Λούκουλλος τελικά τον νίκησε στη Μάχη των Καβείρων. Δεν καταδίωξε αμέσως τον Μιθριδάτη ΣΤ΄, αλλά ολοκλήρωσε την κατάκτηση τού βασιλείου τού Πόντου και έθεσε τάξη στις υποθέσεις της Μ.Ασίας. Οι προσπάθειές του να μεταρρυθμίσει την αρπακτική ρωμαϊκή διοίκηση στην Ασία, τον έκαναν όλο και πιο αντιδημοφιλή μεταξύ των ισχυρών φοροεισπρακτόρων (publicani) πίσω στη Ρώμη.
Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ είχε καταφύγει στην Αρμενία και, το 71 π.Χ., ο Λούκουλλος έστειλε τον κουνιάδο του Άππιο Κλόδιο Πούλχερ (αργότερα ύπατο το 54 π.Χ.) ως απεσταλμένο στον "βασιλιά των βασιλέων" Τιγράνη Β΄ της Αρμενίας, για να απαιτήσει την παράδοση τού βασιλιά τού Πόντου. Στην επιστολή που μετέφερε ο Άππιος, ο Λούκουλλος απευθυνόταν στον Τιγράνη Β΄ απλώς ως "βασιλιά", κάτι που εκείνος έλαβε ως προσβολή και πιθανότατα είχε σκοπό να προκαλέσει τον υπερήφανο Αρμένιο μονάρχη σε πόλεμο. Ο Κέβενυ αντιτάσσεται σε μία τέτοια ερμηνεία, υποστηρίζοντας ότι ο Λούκουλλος ενεργούσε ως τυπικός φιλέλληνας, χωρίς ενσυναίσθηση προς τις ευαισθησίες των μη Ελλήνων. Ωστόσο, αυτό διαψεύδεται από τη συμπεριφορά τού Λούκουλλου κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του στην Αφρική (π. 77–75 π.Χ.), που είναι η περίοδος της σταδιοδρομίας του, που λείπει περισσότερο από την ελληνική βιογραφία τού Πλούταρχου.
δεξιά|μικρογραφία| Η μάχη στα Τιγρανόκερτα, 69 π.Χ.
Το 69 π.Χ. ο Λούκουλλος εισέβαλε στην Αρμενία. Άρχισε μία πολιορκία της νέας αρμενικής αυτοκρατορικής πρωτεύουσας Tιγρανόκερτα στην περιοχή Aτζανηνή. Ο Τιγράνης Β΄ επέστρεψε από μία εξέγερση των Σελευκιδών στη Συρία με έναν έμπειρο στρατό, τον οποίο ο Λούκουλλος εξολόθρευσε ωστόσο στη μάχη στα Τιγρανόκερτα. Αυτή η μάχη διεξήχθη την ίδια (προ-Ιουλιανή) ημερολογιακή ημερομηνία με τη ρωμαϊκή καταστροφή στο Aραύσιo 36 χρόνια νωρίτερα, μία ημέρα πριν από τις Nόνες τού Οκτωβρίου, σύμφωνα με τον υπολογισμό της εποχής (ή 6 Οκτωβρίου), που είναι στο Ιουλιανό ημερολόγιο η 16η Οκτωβρίου 69 π.Χ. Ο Τιγράνης Β΄ αποσύρθηκε στις βόρειες περιοχές το ύβασιλείου του, για να συγκεντρώσει άλλο στρατό και να υπερασπιστεί την κληρονομική του πρωτεύουσα, την Αρταξάτα, ενώ ο Λούκουλλος κινήθηκε νοτιοανατολικά προς το βασίλειο της Κορδουηνής στα σύνορα της Αρμενικής και της Παρθικής αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια τού χειμώνα τού 69–68 π.Χ. και οι δύο πλευρές άρχισαν διαπραγματεύσεις με τον Πάρθιο βασιλιά, Αρσάκη ΙΣΤ΄, ο οποίος επί του παρόντος αμύνονταν ενάντια σε μία μεγάλη επίθεση από τον αντίπαλό του Φραάτη Γ΄, που προερχόταν από τη Βακτρία και την Άπω Ανατολή.
Το καλοκαίρι τού 68 π.Χ. ο Λούκουλλος επανέλαβε τον πόλεμο κατά του Τιγράνη Β΄, διασχίζοντας την οροσειρά τού Αντιταύρου σε μία μακρά πορεία μέσα από μία πολύ δύσκολη ορεινή χώρα, με κατεύθυνση την παλαιά αρμενική πρωτεύουσα Αρταξάτα. Μία μεγάλη μάχη έγινε κοντά στον ποταμό Αρσανία, όπου ο Λούκουλλος κατατρόπωσε για άλλη μία φορά τον αρμενικό βασιλικό στρατό. Ωστόσο, είχε εκτιμήσει λανθασμένα τον χρόνο, που χρειαζόταν για μία εκστρατεία μέχρι τώρα στις Αρμενικές Χώρες, όπου ο καλός καιρός ήταν ασυνήθιστα σύντομος, και όταν τα πρώτα χιόνια έπεσαν γύρω στην ώρα της φθινοπωρινής ισημερίας, ο στρατός του εξεγέρθηκε και αρνήθηκε να προχωρήσει περαιτέρω. Ο Λούκουλλος τους οδήγησε πίσω, νότια, στα θερμότερα κλίματα της βόρειας Μεσοποταμίας και δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα από τα στρατεύματά του εκεί, παρόλο που τους έβαλε το δύσκολο έργο να καταλάβουν το μεγάλο αρμενικό φρούριο Nίσιβις, το οποίο γρήγορα κατακτήθηκε και το έκανε ρωμαϊκή βάση για τον χειμώνα του 68- 67 π.Χ.
Εκείνο τον χειμώνα ο Λούκουλλος άφησε τον στρατό του στη Νίσιβι και, έχοντας μία μικρή, αλλά προφανώς πολύ ευκίνητη συνοδεία, ταξίδεψε στη Συρία σε μία προσπάθεια να αποκλείσει οριστικά τον Τιγράνη Β΄ από όλες τις νότιες κτήσεις του. Η Συρία ήταν αρμενική επαρχία από το 83 π.Χ. Περίπου μία δεκαετία αργότερα, οι στερημένοι Σελευκίδες πρίγκιπες είχαν περάσει δύο χρόνια στη Ρώμη (ένας από αυτούς πιθανότατα κατά τη διάρκεια της υπατείας τού Λούκουλλου το 74 π.Χ.) ασκώντας πιέσεις στη Σύγκλητο και τη ρωμαϊκή αριστοκρατία για να τους κάνουν (ως νόμιμους Σελευκίδες με Πτολεμαϊκή μητέρα) βασιλείς της Αιγύπτου, στη θέση τού νόθου Πτολεμαίου ΙΒ΄ Αυλητή. Αν και αυτοί οι αδελφοί έφυγαν από τη Ρώμη με άδεια χέρια περί το 72 π.Χ., η κατάστασή τους δεν ξεχάστηκε και ο Λούκουλλος ανέδειξε τώρα έναν από αυτούς ως βασιλιά της Συρίας: τον Αντίοχο ΙΓ΄, γνωστό ως Ασιατικό, λόγω τού χρόνου που είχε ζήσει στην επαρχία της Ρωμαϊκής Ασίας. Ο παλαιός φίλος του Λούκουλλου Αντίοχος ο Ασκαλωνίτης τον συνόδευσε σε αυτό το ταξίδι και απεβίωσε στην Αντιόχεια. Ωστόσο κατά τη απουσία του, η εξουσία επί του στρατού του στη Νίσιβι υπονομεύτηκε σοβαρά από τον νεότερο και πιο άγριο από τους αδελφούς Κλοδίους, τον Πόπλιο Κλόδιο Πούλχερ, προφανώς ενεργώντας προς το συμφέρον τού Πομπήιου, ο οποίος ήθελε να διαδεχθεί τον Λούκουλλο στη διοίκηση του Μιθριδατικού Πολέμου. Αν και γαμπρός τού Λούκουλλου, ο Κλόδιος ήταν επίσης πιο αδελφός σε κάποια μορφή (είτε ήταν πρώτος εξάδελφος frater consobrinus, είτε αδελφός ομομήτριος) της συζύγου τού Πομπήιου, Mουσία Τέρτια. Οι μακρές εκστρατείες και οι κακουχίες που είχαν υπομείνει τα στρατεύματα τού Λούκουλλου για χρόνια, σε συνδυασμό με την αντιληπτή έλλειψη ανταμοιβής με τη μορφή λεηλασίας, είχαν προκαλέσει αυξανόμενη ανυπακοή. Οι πιο τολμηροί και αδίστακτοι βετεράνοι είχαν πιθανώς ενθαρρυνθεί περαιτέρω από τη σχετικά ήπια αποδοχή τού Λούκουλλου της πρώτης ανοιχτής εξέγερσής τους το προηγούμενο φθινόπωρο· ειδικά οι λεγόμενες λεγεώνες της Φίμβρης, που είχαν δολοφονήσει τον πρώτο τους διοικητή Λεύκιο Βαλέριο Φλάκκο και εγκατέλειψαν τον δεύτερο διοικητή τους Γάιο Φλάβιο Φίμβριο. Υποκινούμενες από τον Κλόδιο, μία σειρά διαδηλώσεων κατά του διοικητή έλαβε χώρα ερήμην του και μέχρι την επιστροφή του είχε χάσει σε μεγάλο βαθμό τον έλεγχο τού στρατού του και δεν μπορούσε να διεξάγει περαιτέρω επιθετικές επιχειρήσεις. Επιπλέον, ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ είχε επιστρέψει στον Πόντο τον ίδιο χειμώνα και συνέτριψε τη φρουρά, που είχε αφήσει εκεί ο Λούκουλλος υπό τους απεσταλμένους του (legati) Σορνάτιο Βάρβα και Φάβιο Αδριανό. Ο Λούκουλλος δεν είχε άλλη επιλογή, από το να υποχωρήσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, και το έκανε την άνοιξη του 67 π.Χ.
Παρά τη συνεχή επιτυχία του στη μάχη, ο Λούκουλλος δεν είχε ακόμη αιχμαλωτίσει κανέναν από τους μονάρχες. Το 66 π.Χ., με την πλειοψηφία των στρατευμάτων του Λούκουλλου να αρνούνται πλέον ανοιχτά να υπακούσουν στις εντολές του, αλλά να συμφωνούν να υπερασπιστούν τις ρωμαϊκές θέσεις από επίθεση, η Σύγκλητος έστειλε τον Πομπήιο να αναλάβει τη διοίκηση τού Λούκουλλου, οπότε ο Λούκουλλος επέστρεψε στη Ρώμη.
Τα τελευταία χρόνια, 66–57 π.Χ.
Η αντίθεση εναντίον του συνεχίστηκε και στην επιστροφή του. Κατά την απουσία του, ο Πομπήιος είχε σφετεριστεί επαίσχυντα τον έλεγχο των παιδιών τού Σύλλα, σε αντίθεση με τη διαθήκη τού πατέρα, και τώρα απουσία τού Πομπηίου, ο στενός και κληρονομικός πολιτικός σύμμαχος τού τελευταίου, Γάιος Μέμμιος συντόνιζε την αντίθεση στην αξίωση του Λούκουλλου για θρίαμβο. Ο Μέμμιος παρέδωσε τουλάχιστον τέσσερις ομιλίες για τον θρίαμβο τού Λούκουλλου τού Ασιατικού (de triumpho Luculli Asiatico), και ο ανταγωνισμός προς τον Λούκουλλο που προκάλεσαν οι οπαδοί τού Πομπήιου αποδείχθηκε τόσο αποτελεσματικός, που ο εξουσιοδοτητικός νόμος (lex curiata) που απαιτούνταν για να γίνει ένας θρίαμβος, καθυστέρησε για τρία χρόνια. Σε αυτή την περίοδο ο Λούκουλλος αναγκάστηκε να κατοικήσει έξω από το όριο της πόλης (pomerium), γεγονός που περιόρισε τη συμμετοχή του στην καθημερινή πολιτική, που είχε επίκεντρο την Αγορά (Forum).
Αντί να επιστρέψει πλήρως στην πολιτική ζωή (αν και, ως φίλος του Κικέρωνα, συμμετείχε σε ορισμένα ζητήματα) αποσύρθηκε σε μία πολυτελή αργία, ή, με τα λόγια τού Πλούταρχου: "απομακρύνθηκε και εγκατέλειψε τις δημόσιες υποθέσεις, είτε επειδή είδε ότι ήταν ήδη πέρα ​​από τον κατάλληλο έλεγχο και άρρωστος, είτε, όπως λένε μερικοί, επειδή είχε γεμίσει δόξα, και ένιωθε ότι το ατυχές ζήτημα των πολλών αγώνων και μόχθων του, τού έδωσε το δικαίωμα να αφεθεί σε μια ζωή άνεσης και πολυτέλειας... Για τη ζωή τού Λούκουλλου, όπως σε μία αρχαία κωμωδία, διαβάζει κανείς στο πρώτο μέρος πολιτικά μέτρα και στρατιωτικές εντολές, και στο δεύτερο μέρος ποτά και συμπόσια, και τι θα μπορούσε να κάνει για γλέντια, λαμπαδηδρομίες και κάθε είδους επιπολαιότητες."
Χρησιμοποίησε τον τεράστιο θησαυρό που συγκέντρωσε κατά τη διάρκεια των πολέμων του στην Ανατολή, για να ζήσει μία ζωή πολυτέλειας. Είχε πολλές γνωστές πολυτελείς επαύλεις (villae):
Λέγεται ότι εισήγαγε τη βυσσινιά στην Ιταλία. Η έπαυλη κοντά στη Νεάπολη περιελάμβανε λιμνούλες με ψάρια και τεχνητές επεκτάσεις στη θάλασσα και ήταν μόνο μία από τις πολλές βίλες των πλούσιων συγκλητικών γύρω από τον κόλπο της Νάπολης. Ο Πομπήιος, λέγεται από τον Πλίνιο και τον Βέλλειο Πατέρκουλο, ότι αναφέρονταν συχνά στον Λούκουλλο ως «ο Ξέρξης με την τήβεννο».
Τελικά τέλεσε τον θρίαμβό του το 63 π.Χ. χάρη εν μέρει στους πολιτικούς ελιγμούς τόσο τού Κάτωνα, όσο και τού Κικέρωνα. Ο θρίαμβός του έμεινε στη μνήμη κυρίως λόγω τού ότι κάλυψε τον Ιππόδρομο τού Φλαμινίου με τα χέρια των εχθρών, που είχε αντιμετωπίσει κατά τη διάρκεια της εκστρατείας.
Γαστρονομία
μικρογραφία|300x300εσ| Ένα καλοκαιρινό δείπνο στο σπίτι του Λούκουλλου (πίνακας του [[Γκυστάβ Μπουλανζέ, 1877)]]
Κάποτε ο Κικέρων και ο Πομπήιος κατάφεραν να κληθούν σε δείπνο με τον Λούκουλλο, αλλά, περίεργοι να δουν τι είδους γεύμα έτρωγε ο Λούκουλλος όταν ήταν μόνος, του απαγόρευσαν να επικοινωνήσει με τους σκλάβους του σχετικά με οποιαδήποτε προετοιμασία τού γεύματος για τους καλεσμένους του. Ωστόσο, ο Λούκουλλος τους ξεπέρασε και κατάφερε να πείσει τον Πομπήιο και τον Κικέρωνα να τού επιτρέψουν να προσδιορίσει σε ποιο δωμάτιο θα δειπνήσει. Διέταξε να τον υπηρετήσουν οι σκλάβοι του στο δωμάτιο τού Απόλλωνα, γνωρίζοντας ότι το υπηρετικό προσωπικό του είχε εκπαιδευτεί εκ των προτέρων σχετικά με τις συγκεκριμένες λεπτομέρειες της υπηρεσίας, που περίμενε για κάθε μία από τις συγκεκριμένες αίθουσες δείπνων: καθώς το κανονικό ποσό που είχε καθοριστεί να δαπανηθεί για κάθε δεδομένο δείπνο στην αίθουσα Απόλλων ήταν το μεγάλο ποσό των 50.000 δραχμών, ο Κικέρων και ο Πομπήιος βρέθηκαν λίγο αργότερα να δειπνούν σε ένα απροσδόκητα πολυτελές γεύμα.
Σε μία άλλη περίπτωση, λέει η ιστορία ότι ο οικονόμος του, ακούγοντας ότι δεν θα είχε καλεσμένους για δείπνο, σέρβιρε μόνο ένα -όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακό- πιάτο. Ο Λούκουλλος τον επέπληξε λέγοντας: «Τι, δεν ήξερες, λοιπόν, ότι σήμερα ο Λούκουλλος δειπνεί με τον Λούκουλλο;»
Μεταξύ των άλλων συνεισφορών τού Λούκουλλου στο καλό φαγητό, ήταν υπεύθυνος για τη μεταφορά (ένα είδος) της κερασιάς και της βερικοκιάς στη Ρώμη, για την ανάπτυξη μεγάλων εγκαταστάσεων για την υδατοκαλλιέργεια και ήταν το μόνο άτομο στη Ρώμη με την ικανότητα να παρέχει τσίχλες για γαστρονομικούς σκοπούς σε κάθε εποχή, έχοντας τους δικούς του ορνιθώνες πάχυνσης. Ο Κικέρων κάποτε αποκαλούσε τον Λούκουλλο «piscinarius», δηλ. λάτρη των ψαριών.
Ανάμεσα στα διάφορα βρώσιμα φυτά που σχετίζονται με τον Λούκουλλο, είναι μία ποικιλία τού λαχανικού ελβετικό σέσκουλο (beta vulgaris), που προς τιμήν του ονομάζεται «Λούκουλλος».
Ο Λούκουλος και η ανώτερη παιδεία
Ο Λούκουλλος ήταν εξαιρετικά μορφωμένος στα Λατινικά και τα Ελληνικά, και έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία από την πρώτη ενηλικίωση. Συνδέθηκε με δια βίου φιλίες με τον Έλληνα ποιητή Αρχία τού Αντιοχέα, ο οποίος μετανάστευσε στη Ρώμη γύρω στο 102 π.Χ., και με έναν από τους κορυφαίους ακαδημαϊκούς φιλοσόφους της εποχής, τον Αντίοχο τον Ασκαλωνίτη.
Κατά τη μεγάλη καθυστέρησή του στο βασιλικό ανάκτορο στην Αλεξάνδρεια το καλοκαίρι του 86 π.Χ., ο Λούκουλλος έγινε μάρτυρας της έναρξης τού μεγάλου σχίσματος στην Πλατωνική Ακαδημία τον 1ο αι. π.Χ., της λεγόμενης Υπόθεσης Σώσου. Ο φίλος και σύντροφός του Αντίοχος ο Ασκαλωνίτης έλαβε, προφανώς από τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, ένα αντίγραφο ενός έργου του λόγιου της Ακαδημίας, Φίλωνα τού Λαρισσαίου, τόσο ριζοσπαστικό στη σκεπτικιστική του στάση, που ο Αντίοχος ενοχλήθηκε αρκετά, ώστε να αμφισβητήσει την απόδοση της συγγραφής στον παλαιό του διδάσκαλο. Αλλά οι πιο πρόσφατοι μαθητές τού Φίλωνα, κυρίως ο Ηράκλειτος της Τύρου, μπόρεσαν να τον διαβεβαιώσουν για την αυθεντικότητα τού βιβλίου. Ο Αντίοχος και ο Ηράκλειτος το ανέλυσαν επί μακρόν παρουσία τού Λούκουλλου, και τις επόμενες εβδομάδες, ενώ το ρωμαϊκό κόμμα συνέχιζε να περιμένει την άφιξη τού βασιλιά από το νότο, ο Αντίοχος συνέθεσε μία σθεναρή πολεμική εναντίον τού Φίλωνα με τίτλο Σώσος, που σηματοδότησε την οριστική ρήξη του με τον Φίλωνα, τη λεγόμενη «Σεπτικιστική Ακαδημία» και η αρχή της ξεχωριστής -πιο συντηρητικής- σχολής, που τελικά ονομάστηκε Παλαιά Ακαδημία.
Η παρακμή και το τέλος
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο Λούκουλλος έχασε το μυαλό του προς το τέλος της ζωής του, αναπτύσσοντας κατά διαστήματα σημάδια παραφροσύνης, καθώς γερνούσε. Ο Πλούταρχος, ωστόσο, φαίνεται να είναι κάπως επιφυλακτικός ως προς το αν η φαινομενική τρέλα ήταν στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα της χορήγησης ενός υποτιθέμενου φίλτρου αγάπης ή άλλης αιτιολογημένης αιτίας, υπονοώντας ότι η υποτιθέμενη ραγδαία διανοητική του πτώση (και η συνακόλουθη απόσυρσή του από τις δημόσιες υποθέσεις) μπορεί να ήταν τουλάχιστον εν μέρει προσποιητή, κάτι βολικό ως αυτοπροστασία ενάντια στην άνοδο στην εξουσία των πολιτικών του αντιπάλων, όπως το λαϊκό κόμμα, σε μία εποχή όπου το πολιτικό διακύβευμα ήταν συχνά η ζωή και ο θάνατος. Ο αδελφός του Λούκουλου, Μάρκος, επέβλεψε την κηδεία του.
Ο τάφος του έχει εντοπιστεί κοντά στη βίλα του στο Tούσκουλο.
Οικογένεια
Έπειτα νυμφεύτηκε τη Σερβιλία, κόρη της Λιβίας και τού Κόιντου Σερβίλιου Καίπιο, αδελφή της Σερβιλίας της Πρεσβύτερης και ετεροθαλή αδελφή του Κάτωνα τού Νεότερου: επίσης διαβόητη για την χαλαρή ηθική της, καθώς τον απάτησε, ανάγκασε τον εαυτό του να μείνει μαζί της από σεβασμό προς αυτήν ως ετεροθαλούς αδελφής τού Κάτωνα. Είχαν έναν γιο, που τον έλεγαν Μάρκο. Όταν απεβίωσε, έκανε τον Κάτωνα κηδεμόνα τού αγοριού.
Σύγχρονα έργα
Πρώιμα βιβλία Πρόσφατα βιβλία Άρθρα εφημερίδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απομνημονευματογράφοι
Γλώσσες του Αρτσάχ
Η επίσημη γλώσσα της Δημοκρατίας του Αρτσάχ είναι τα Αρμενικά. Οι εθνοτικοί Αρμένιοι συνθέτουν περίπου το 95% του πληθυσμού. Υπάρχουν, επίσης, μειονοτικές ομάδες Ρώσων, Ασσυρίων, Κούρδων, Εβραίων και Ελλήνων. Ο Πόλεμος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, είχε ως αποτέλεσμα τον εκτοπισμό πολλών ανθρώπων κατά την διάρκεια και μετά από τον πόλεμο, μειώνοντας έτσι το ποσοστό των ομιλητών της Αζερικής γλώσσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Ρομπέρ Μπρεσόν
Ο Ρομπέρ Μπρεσόν (γαλλικά: Robert Bresson) (1901 - 1999) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης. Γνωστός για την ασκητική, πνευματική του προσέγγιση, θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του γαλλικού κινηματογράφου. Οι ερασιτέχνες ηθοποιοί του και η σπάνια χρήση μουσικής οδήγησαν τα έργα του να θεωρηθούν ως εξέχοντα δείγματα μινιμαλιστικού κινηματογράφου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ρομπέρ Μπρεσόν γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1901 στο Μπρομόν-Λαμότ του Πουί ντε-Ντομ. Από μικρός ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και μέχρι την ηλικία των 36 ετών ζωγράφισε αρκετούς πίνακες. Γύρισε την πρώτη του ταινία το 1934, Δημόσιες υποθέσεις, ταινία μικρού μήκους που σήμερα δεν προβάλλεται, σύμφωνα με τις επιθυμίες του σκηνοθέτη - ένα αντίγραφο φυλάσσεται στη Γαλλική Ταινιοθήκη. Κατατάχθηκε στον στρατό κατά την έναρξη του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, συνελήφθη από τους Γερμανούς το 1940 και κρατήθηκε αιχμάλωτος πολέμου για περισσότερο από ένα χρόνο. Όταν επέστρεψε στο Παρίσι, βρήκε δουλειά στη γαλλική κινηματογραφική βιομηχανία. Το 1943 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους Οι άγγελοι της αμαρτίας, με διαλόγους του Ζαν Ζιρωντού, και προσείλκυσε το ενδιαφέρον της κριτικής. Κυριαρχεί ήδη από την πρώτη του ταινία το αυστηρό ύφος και το μινιμαλιστικό στυλ που σημάδεψε όλες τις υπόλοιπες. Ακολούθησαν ταινίες που επιβεβαίωσαν το ταλέντο του, όπως Οι κυρίες του δάσους της Βουλώνης (1945), εμπνευσμένο από τον Ντιντερό, Το ημερολόγιο ενός εφημέριου (1950), διασκευή έργου του Ζωρζ Μπερνανός, Ένας καταδικασμένος σε θάνατο δραπέτευσε (1956), ταινία επηρεασμένη από την εμπειρία του ως μέλος της Αντίστασης και την αιχμαλωσία του στον πόλεμο, και Ο πορτοφολάς (1959).
Καθώς η καριέρα του προχωρούσε, ακολούθησε αναζητήσεις ταυτόχρονα πνευματικές, διανοητικές και μορφικές, δημιουργώντας έτσι έναν ασκητικό κινηματογράφο, αρνούμενος κάθε θεατρικότητα. Αρνήθηκε να συνεργαστεί με επαγγελματίες ηθοποιούς, προτιμώντας ερασιτέχνες, των οποίων τα πρόσωπα ή οι φωνές τους έκαναν κατάλληλους για τους ρόλους που έπαιζαν. Επίσης, χρησιμοποιούσε φυσικούς ήχους και η μόνη παραχώρησή του στη μουσική ήταν η περιστασιακή έκρηξη κλασικής μουσικής.
Βραβεία και διακρίσεις
Ο Ρομπέρ Μπρεσόν σκηνοθέτησε δεκατρείς ταινίες μεγάλου μήκους και έγραψε ένα σημαντικό δοκίμιο στον κινηματογράφο με τίτλο Σημειώσεις για τον κινηματογράφο (Notes sur le cinématographe). Έλαβε το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών το 1957 για την ταινία Ένας καταδικασμένος σε θάνατο δραπέτευσε, το Grand Prix δημιουργίας το 1983 για Το χρήμα, το βραβείο της κριτικής επιτροπής το 1962 για την Δίκη της Ζαν ντ’ Αρκ, το βραβείο Ασημένιας Αρκούδας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου για το Πιθανόν, ο Διάβολος το 1977 και βραβείο για το συνολικό έργο του το 1989 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Ο Μπρεσόν είναι ένας από τους πιο αξιόλογους σκηνοθέτες όλων των εποχών. Έχει τον μεγαλύτερο αριθμό ταινιών (επτά) στη λίστα των κορυφαίων 250 ταινιών όλων των εποχών του βρετανικού περιοδικού Sight and Sound το 2012. Τα έργα του Ένας καταδικασμένος σε θάνατο δραπέτευσε (1956), Ο πορτοφολάς (1959) και Στην τύχη ο Μπαλταζάρ (1966) κατατάχθηκαν μεταξύ των 100 καλύτερων ταινιών όλων των εποχών στη δημοσκόπηση των κριτικών του ίδιου περιοδικού το 2012. Ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ έγραψε για τον Μπρεσόν: «Είναι ο γαλλικός κινηματογράφος, όπως ο Ντοστογιέφσκι είναι το ρωσικό μυθιστόρημα και ο Μότσαρτ είναι η γερμανική μουσική».
Φιλμογραφία
Στα σαράντα χρόνια της καριέρας του σκηνοθέτησε δεκατρείς ταινίες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι κινηματογραφιστές Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Αριστείδης Καρνάλης
Ο Αριστείδης Καρνάλης ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός του 19ου αιώνα, τέσσερεις φορές Υπουργός.
Βιογραφία
Υπηρέτησε το 1864 ως Υπουργός των Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη Ιουλίου 1864. Συνολικά έγινε τέσσερις φορές Υπουργός. Ο Α. Καρνάλης εκτός από υπουργός έφτασε στα ανώτατα στρατιωτικά αξιώματα και τιμήθηκε με τον ανώτερο Ταξιάρχη της Ελλάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Κουτσομύτι Αστυπάλαιας
Το Κουτσομύτι είναι νησίδα των Δωδεκανήσων με έκταση 0,459 τ.χλμ. . Βρίσκεται νότιοανατολικά της Αστυπάλαιας και είναι μέρος μίας συστάδας νησίδων μαζί με τους Κούνουπους. Έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae), Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) και Μύχος (Puffinus yelkouan) από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκει στον δήμο Αστυπάλαιας. Από το 2011 έχει αναγνωριστεί ως οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Φράνκο Μιλιάτσι
Ο Φράνκο Μιλιάτσι (Francesco "Franco" Migliacci, 1930-)  είναι Ιταλός στιχουργός, παραγωγός και καλλιτέχνης. Γεννήθηκε στη Μάντουα την 1η Μαΐου 1930 και σπούδασε στη Φλωρεντία. Afterward, he worked in drama series for television and several radio plays. He was then the illustrator for The Pioneer children's magazine directed by Τζιάνι Ροντάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί στιχουργοί
Μυρσίνη (αποσαφήνιση)
Το Μυρσίνη μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Μεταμόρφωση Καστοριάς
Η Μεταμόρφωση Καστοριάς είναι ορεινός οικισμός (υψόμ. 670μ) του νομού Καστοριάς στην βόρεια παραλίμνια ζώνη της Καστοριάς και απέχει από την πόλη της Καστοριάς 12 χλμ. μέσω Τοιχιού Καστοριάς και 16χλμ. μέσω Δισπηλιού Καστοριάς. Αναφέρεται το 1886 ως χωρίον έχον 250 χριστιανούς, εκκλησίαν και φρεάτια. Το 1918 ήταν οικισμός της κοινότητας Τοιχιού [ΦΕΚ 259/21.12.1918], ενώ το 1950 αποτέλεσε την ομώνυμη Κοινότητα Μεταμορφώσεως Καστοριάς [ΦΕΚ 39/9.2.1950]. Πριν την ένταξή της στους Καλλικρατικούς δήμους ανήκε στο Δήμο Βιτσίου
Ασχολίες κατοίκων
Η τοπογραφία της περιοχής στη βόρεια ζώνη της λίμνης της Καστοριάς και στις κατώτατες νότιες παρυφές του όρους Βίτσι, ευνοεί για την καλλιέργεια γεωργικών προϊόντων. Οι κάτοικοι του, ασχολούνται με την αμπελουργία και την μικρή παραγωγή κρασιού, με την καλλιέργεια σιτηρών και φασολιών, από τα μέσα του 20ου αιώνα με την εντατική καλλιέργεια μήλων που ανήκουν σε αρκετές ποικιλίες. Μερικοί κάτοικοι ασχολούνται και με τη γουνοποιία.
Πληθυσμιακά στοιχεία
Η δραματικότερη μείωση του πληθυσμού σε ποσοστό 57,98% συντελέστηκε κατά τη διάρκεια της ενδοελληνικής εμπόλεμης σύρραξης με παρεμβάσεις πάσης φύσης εξωτερικών παραγόντων και από τις δύο πλευρές (αγγλική αρχικά και αμερικανική αργότερα, αλλά και γιουγκοσλαβική παρέμβαση στα ελληνικά πράγματα), που από τα τέλη του 1947 έως τον Αύγουστο 1949, εμπεδώθηκε στα παρακείμενα ορεινά συγκροτήματα του Γράμμου και Βιτσίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Καμίλο Τόρες
thumb|200px|right|Ο Καμίλο Τόρες μαζί με Κολομβιανούς αγρότες Ο Καμίλο Τόρες, υποστηρίζοντας ότι "η βία προέρχεται από αυτόν που αφαιρεί την μπουκιά από το στόμα του φτωχού και όχι από αυτόν που αμύνεται να συντηρηθεί στη ζωή", σε όλη του τη ζωή προσπάθησε να συνδιάσει τη χριστιανική πίστη με την αριστερή επαναστατική δράση. Μάλιστα, του αποδίδεται το γνωστό απόφθεγμα: "Αν ζούσε σήμερα Ιησούς, θα ήταν επαναστάτης".
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τόρες, όντας χειροτονημένος ιερέας, αρχικά δίδαξε κοινωνιολογία στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Κολομβίας, όμως υποχρεώθηκε σε παραίτηση καθώς εκδήλωσε αλληλεγγύη σε κάποιους διωκόμενους κομμουνιστές φοιτητές. Αρχικά συμμετείχε στο πολιτικό κίνημα του Ενιαίου Μετώπου του Λαού της Κολομβίας, ενώ αργότερα εντάχθηκε στο αντάρτικο του ELN. Σκοτώθηκε στην πρώτη του συμμετοχή σε μάχη, όταν ο ELN έστησε ενέδρα σε περίπολο του Κολομβιανού στρατού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαναστάτες Κατηγορία:Κομμουνιστές Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς Κατηγορία:Κολομβιανοί κληρικοί Κατηγορία:Θεολογία της Απελευθέρωσης
Στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο
Το 1974 η Τουρκία εισέβαλε στο βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας ως απάντηση για το στρατιωτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα στο νησί. Η Τουρκία ισχυρίστηκε πως η επέμβαση της δεν παραβίαζε τους όρους της Συνθήκης Εγγυήσεων που υπέγραψε το 1960 μαζί με την Ελλάδα και τη Μεγάλη Βρετανία. Η εισβολή αποτελείτο από δύο μεγάλες τουρκικές επιθέσεις στη ξηρά, στον αέρα και στη θάλασσα. Οι ελληνοκυπριακές ένοπλες δυνάμεις προσπάθησαν να προβάλουν αντίσταση, αλλά ήταν δύσκολο να το πετύχουν εξαιτίας της μεγάλης αριθμητικής υπεροχής των τουρκικών στρατευμάτων. Τελικά, οι εχθροπραξίες έπαψαν με συμφωνία για κατάπαυση του πυρός που ισχύει μέχρι σήμερα.
Η Χούντα των Συνταγματαρχών
Στις 21 Απριλίου 1967, στην Ελλάδα, η εξουσία πέρασε στα χέρια των στρατιωτικών μετά από πραξικόπημα, αλλά το καθεστώς της Χούντας κατέρρευσε τον Ιούλιο του 1974.
Η εποχή του Μακαρίου
Η περίοδος 1964-1974 ήταν ταραχώδης και σημαδεύτηκε με ρήξη στις σχέσεις των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων στον κοινωνικό και στον πολιτικό τομέα. Το 1963, οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν (εθελοντικά και υπό πίεση της Τουρκίας) από την Κυβέρνηση της Κύπρου, με αποτέλεσμα να προκληθούν ταραχές στη Λευκωσία. Το 1964, η Εθνική Φρουρά παρενέβη στρατιωτικά εναντίον μιας αντιληπτής τουρκοκυπριακής στρατιωτικής απειλής στα βορειοδυτικά του νησιού και κοντά στον θύλακα στα Κόκκινα, με αποτέλεσμα να βρεθεί σε σύρραξη με την Τουρκία - ωστόσο, η σύρραξη ήταν βραχύβια. Οι δικοινωτικές ταραχές 1963-64 μοίρασαν ιδεολογικά το νησί σε δύο στρατόπεδα: οι Ελληνοκύπριοι υποστήριζαν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, ενώ οι Τουρκοκύπριοι υποστήριξαν την πολιτική «Ταξίμ» που είχε σκοπό τη διχοτόμηση του νησιού μεταξύ των δύο κοινοτήτων.
Στρατιωτικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου Γ'
Στις 15 Ιουλίου 1974, η Εθνική Φρουρά, υπό τη διοίκηση της Χούντας των Συνταγματαρχών, προέβη σε πραξικόπημα κατά του δημοκρατικά εκλεγμένου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ'. Μια μεγάλη δύναμη από στρατεύματα και άρματα μάχης επιτέθηκε κατά της Αρχιεπισκοπής στη Λευκωσία, αν και ο Μακάριος κατάφερε να ξεφύγει. Η φρουρά του Προεδρικού Μεγάρου προέβαλε αντίσταση και οι συγκρούσεις μεταξύ των υποστηρικτών και των εχθρών του Μακαρίου συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος της μέρας. Ο Νίκος Σαμψών, πρώην μέλος της ΕΟΚΑ, ανέλαβε την εξουσία, αν και το καθεστώς του κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου. Το πραξικόπημα έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία να εισβάλει στο νησί, ισχυριζόμενη πως προστάτευε τα δικαιώματα και την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων.