cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έγκλημα στην Ιταλία
Οργανωμένο έγκλημα
thumb|250px|Τα κρούσματα των εκβιασμών από το οργανωμένο έγκλημα σε όλες τις επαρχίες της Ιταλίας. Πολλές παγκόσμιες εγκληματικές οργανώσεις προέρχονται από την Ιταλία και η επιρροή τους είναι ευρέως διαδεδομένη στην ιταλική κοινωνία, επηρεάζοντας άμεσα το 22% των πολιτών και το 14,6% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της Ιταλίας. Δημόσια πρόσωπα όπως ο πρώην πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχουν κατηγορηθεί για συμμετοχή σε οργανωμένες εγκληματικές ενέργειες. Ο πόλεμος κατά του οργανωμένου εγκλήματος προκάλεσε εκατοντάδες δολοφονίες, συμπεριλαμβανομένων δικαστών όπως των Τζοβάνι Φαλκόνε και Πάολο Μπορσελίνο και δικηγόρων όπως ο Ρομπέρτο Κάλβι.
Υπάρχουν πολλές ξεχωριστές εγκληματικές οργανώσεις που ελέγχουν εδάφη και επιχειρηματικές δραστηριότητες: η Κόζα Νόστρα στην Σικελία, η Καμόρα στην Καμπανία, η Ντραγκέτα στην Καλαβρία και η Σάκρα Κορόνα Ουνιτά στην Απουλία. Περισσότεροι από 13 εκατομμύρια άνθρωποι εμπλέκονται στον ιστό του εγκλήματος. Η επιχειρηματική τους συμμετοχή είναι σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα. Ιδιαίτερα στη Νάπολη ένα ασυνήθιστο υψηλό ποσοστό ανθρωποκτονιών και αρκετοί τοξικομανείς έχουν χαρακτηρίσει την πόλη ως την πιο επικίνδυνη στη Δυτική Ευρώπη.
Οι επιχειρήσεις, οι επιχειρηματίες, οι καταστηματάρχες και οι τεχνίτες σε αυτές τις περιοχές αναμένεται να πληρώσουν χρήματα προστασίας. Σπάνια υπάρχει πιθανότητα αποφυγής πληρωμής και όσοι δεν συμμορφώνονται βρίσκουν τις επαγγελματικές τους εγκαταστάσεις και τη ζωή τους σε κίνδυνο. Άτομα που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μπορεί να βρουν την επιχείρησή τους εν μέρει ή εξ ολοκλήρου να εξαγοραστεί από το οργανωμένο έγκλημα.
Το 2009, το οργανωμένο έγκλημα στην Ιταλία απέφερε έσοδα 189 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το 2020, υπήρξαν μόνο 28 δολοφονίες που σχετίζονται με τη μαφία, σε σύγκριση με έναν μέσο όρο 527 δολοφονιών μεταξύ 1988 και 1992.
Σεξουαλική βία
Η Ιταλία έχει χαμηλότερο κατά κεφαλήν ποσοστό βιασμών από τις περισσότερες προηγμένες δυτικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με στοιχεία των αστυνομικών αρχών, το ποσοστό σεξουαλικών επιθέσεων ανά 100.000 κατοίκους είναι σημαντικά υψηλότερο στη βόρεια περιοχή από ό,τι στις νότιες. Το 2009, η Λομβαρδία και η Εμίλια Ρομάνα ήταν οι περιοχές με το υψηλότερο ποσοστό σεξουαλικών αδικημάτων ανά 100.000 κατοίκους (9,7). Ακολουθούν το Trentino Alto Adige και η Τοσκάνη (9,5),το Πιεμόντε και η Λιγουρία (8,6) και η Ούμπρια (8,4). Από αυτή την άποψη, όλες οι μεγάλες νότιες περιοχές όπως η Σικελία (6.8) η Καλαβρία (6,5) η Απουλία (6,2) η Καμπανία (6,0) ήταν η πιο ασφαλής στην εθνική επικράτεια, με μόνη εξαίρεση τη Friuli Venezia Giulia (5,1) στο Βορρά.
Απάτες
Η ασφαλιστική απάτη αυξάνει επίσης δραματικά το κόστος της ασφάλισης στην Ιταλία, με 115.646 περιστατικά δόλιας απαίτησης μόνο το 2001, με το 3,28 % όλων των απαιτήσεων το 2002 να έχουν διαπιστωθεί ότι αφορούσαν απάτη. Το ποσοστό αυξήθηκε πάνω από το 10% σε ορισμένες από τις νότιες επαρχίες.
Οι κρατικοί υπάλληλοι θεωρήθηκε ότι έχουν τόσο υψηλό ποσοστό απουσιών, που συχνά προσποιούνται ότι είναι ασθενείς, που το 2008 η κυβέρνηση εισήγαγε νόμο για τη σκληρή δίωξη των δημοσίων υπαλλήλων που διαπιστώθηκε ότι κάνουν ψευτικούς ισχυρισμούς για την υγεία τους. Οι ισχυρισμοί για κακή υγεία δεν περιορίζονται σε κρατικούς υπαλλήλους, με ορισμένους γιατρούς συχνά να είναι πρόθυμοι να λάβουν δωροδοκία για να πιστοποιήσουν ανύπαρκτες συνθήκες, ώστε οι πολίτες να μπορούν να λαμβάνουν επιδόματα αναπηρίας. Μια περίπτωση αποκαλύφθηκε το 2010 όπου μόνο σε ένα τεταρτημόριο της Νάπολης, 400 άτομα διαπιστώθηκε ότι ισχυρίζονταν ότι πάσχουν από ψυχική ασθένεια, αν και ήταν υγιή.
Διαφθορά
Η πολιτική διαφθορά παραμένει σημαντικό πρόβλημα στην Ιταλία, ιδιαίτερα στη Νότια Ιταλία, συμπεριλαμβανομένης της Καλαβρίας, σε μέρη της Καμπανίας και της Σικελίας όπου η αντίληψη για τη διαφθορά είναι σε υψηλό επίπεδο. Τα πολιτικά κόμματα κατατάσσονται ως τα πιο διεφθαρμένα θεσμικά όργανα στην Ιταλία, ακολουθούμενα από δημόσιους λειτουργούς και το Κοινοβούλιο, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Βαρόμετρο Διαφθοράς της Διεθνούς Διαφάνειας 2013.
Εγκλήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά
Η Ιταλία θεωρείται μία από τις πύλες ναρκωτικών στην Ευρώπη χάρη στον γεωγραφικό της εντοπισμό και την πανταχού παρουσία ομάδων οργανωμένου εγκλήματος. Σημαντικές ποσότητες παράνομων ναρκωτικών διακινούνται λαθραία μέσω της χώρας με στόχο να φτάσουν σε άλλα ευρωπαϊκά έθνη. Αυτά τα ναρκωτικά εξάγονται από περιοχές παραγωγής ναρκωτικών κυρίως μέσω θαλάσσιων οδών αλλά και μέσω αέρα και ξηράς. Περιοχές όπως η Νότια Αμερική, και συγκεκριμένα η Κολομβία παράγουν και προμηθεύουν κοκαΐνη, η Νοτιοανατολική Ασία και το Αφγανιστάν προμηθεύουν κυρίως ηρωίνη, ενώ η βορειοδυτική και νοτιοανατολική Ευρώπη, το Μαρόκο και η Αλβανία καλλιεργούν και παραδίδουν κάνναβη. Τα ναρκωτικά αγοράζονται και διανέμονται τόσο στην Ιταλία όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη από ομάδες οργανωμένου εγκλήματος.
Μια έρευνα του γενικού πληθυσμού για τα ναρκωτικά που διεξήχθη το 2017 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Ιταλοί ηλικίας 15 και 64 ετών, στη διάρκεια της ζωής τους, είχαν κάνει, τουλάχιστον μία φορά, χρήση ψυχοδραστικών ουσιών, με 1 στους 10 να κάνει χρήση τον περασμένο χρόνο. Η κάνναβη είναι το πιο χρησιμοποιούμενο ναρκωτικό στον πληθυσμό, με εκτιμώμενο 1,1% να τη χρησιμοποιεί καθημερινά, ενώ το 20,9% των νεαρών ενηλίκων έχει κάνει χρήση τον τελευταίο χρόνο.
Ο αριθμός των παραβατών του νόμου για τα ναρκωτικά το 2019 ήταν 73.804. Το 2017, πάνω από 35.000 άτομα καταδικάστηκαν για εγκλήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά, ωστόσο ο αριθμός αυτός μειώθηκε τον Οκτώβριο του 2018 σε περίπου 23.600 άτομα. Επιπλέον, το 2015, το ένα τρίτο του συνόλου των καταδίκων βρισκόταν στη φυλακή λόγω εγκλημάτων που σχετίζονται με ναρκωτικά. Στην πραγματικότητα, η Ιταλία κατείχε το ρεκόρ μεταξύ των 47 κρατών μελών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για καταδίκες σχετικά με ναρκωτικά.
Ανά τοποθεσία
Τα επίπεδα εγκληματικότητας είναι άνισα κατανεμημένα σε όλη τη χερσόνησο.
Νότια Ιταλία
Η Νότια Ιταλία στο σύνολό της παρουσιάζει χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας από τη βόρεια Ιταλία σε γενικές γραμμές - το βίαιο έγκλημα, η σεξουαλική επίθεση και τα μικροεγκλήματα είναι τα υψηλότερα στις βόρειες πόλεις.Υπάρχει διαφθορά και δραστηριότητες που σχετίζονται με τη μαφία στη Νάπολη, τη Σικελία και την Καλαβρία αλλά και στις βόρειες πόλεις. Η Νότια Ιταλία παραμένει εξαιρετικά αγροτική.
Νάπολη
Τα προβλήματα διαχείρισης αποβλήτων επηρέασαν τη Νάπολη. Τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης απέδωσαν τα ζητήματα διάθεσης απορριμμάτων της πόλης στη δραστηριότητα του δικτύου οργανωμένου εγκλήματος της Καμόρα. Το 2007, η κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι πραγματοποίησε συναντήσεις ανώτερων αρχών στη Νάπολη για να δείξει την πρόθεσή της να λύσει αυτά τα προβλήματα. Τον Δεκέμβριο του 2009 ολοκληρώθηκε επίσημα η "επείγουσα ανάγκη αποβλήτων". Τον Ιούνιο του 2012, προέκυψαν καταγγελίες για εκβιασμό και παράνομη ανάθεση συμβάσεων σε σχέση με ζητήματα διαχείρισης απορριμμάτων της πόλης.
Κεντρική και Βόρεια Ιταλία
Οι περισσότερες περιοχές στο κέντρο και στο βορρά μπορεί να θεωρούνται πιο ήρεμες και πιο οργανωμένες, αλλά επιδεικνύουν υψηλότερα επίπεδα εγκληματικής δραστηριότητας. Οι στατιστικές αναφέρουν το Μιλάνο, τη Φλωρεντία, το Τορίνο, τη Γένοβα, τη Ρώμη και το Ρίμινι ως τις πιο επικίνδυνες για εγκληματικότητα. Περιοχές όπως το Μάρκε, η Τοσκάνη, η Ούμπρια, το Πιεμόντε, το Trentino-Alto Adige, η Λιγουρία και το Friuli Venezia Giulia παρουσιάζουν σχετικά χαμηλούς δείκτες εγκληματικότητας σε σύγκριση με άλλες δυτικές χώρες. Αλλά ακόμη και στο βορρά και στο κέντρο τα επίπεδα εγκληματικότητας είναι άνισα κατανεμημένα. Πόλεις όπως το Τορίνο, το Μιλάνο, η Μπολόνια, η Γένοβα στο Βορρά υφίσταται συχνά μεγάλη ποικιλία από συχνά αδικήματα που κυμαίνονται από εκτεταμένο εμπόριο ναρκωτικών, ανθρωποκτονίες κ.λπ.
Ρώμη
Η πρωτεύουσα Ρώμη παρουσιάζει μεσαία έως υψηλά επίπεδα εγκληματικότητας. Αλλά πολλές περιοχές της ρωμαϊκής περιφέρειας είναι εκτενώς ερειπωμένες και εγκληματικές σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τις αντίστοιχες της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης. Οι παράγκες στα περίχωρα της πόλης που στεγάζουν περισσότερους από 4.000 ανθρώπους είναι εστίες αυξημένης εγκληματικής δραστηριότητας.
Μικρά εγκλήματα όπως κλοπές πορτοφολιών, διαρρήξεις αυτοκινήτων αποτελούν σοβαρά προβλήματα, ειδικά στις μεγάλες πόλεις. Οι περισσότερες αναφερόμενες κλοπές συμβαίνουν σε πολυσύχναστες τουριστικές τοποθεσίες, σε δημόσια λεωφορεία ή τρένα ή σε μεγάλους σιδηροδρομικούς σταθμούς.
Ιταλικές φυλακές
Το σωφρονιστικό σύστημα της Ιταλίας βασίζεται σε έναν νόμο που δημιουργήθηκε το 1975, ο οποίος στοχεύει στην επανένταξη του κρατούμενου στην κοινωνία. Υπάρχουν 206 φυλακές σε όλη την ιταλική επικράτεια. Το 2019 οι φυλακές στην Ιταλία είχαν 60.512 κρατούμενους, έναν από τους υψηλότερους αριθμούς ανά φυλακή στην Ευρώπη. Η Ιταλία είναι πασίγνωστη για το υπερπληθυσμένο σωφρονιστικό σύστημα, που στην πραγματικότητα, το σωφρονιστικό σύστημα το 2019 ήταν 129% πάνω από τη χωρητικότητα, που σημαίνει ότι θα χρειαζόταν να είναι 13.608 άτομα λιγότερα για να είναι το σωφρονιστικό σύστημα σε νόμιμο και κανονικό δυναμικό.
Ο συνολικός πληθυσμός των φυλακών το 2020 είναι 57.846, ωστόσο, η επίσημη χωρητικότητα του σωφρονιστικού συστήματος είναι 50.754, που σημαίνει ότι υπάρχει επίπεδο πληρότητας 114%. Από τις είκοσι ιταλικές περιφέρειες, οι δύο που υποφέρουν περισσότερο από αυτόν τον υπερπληθυσμό είναι η Απουλία με ποσοστό 161%, ακολουθούμενη από τη Λομβαρδία με επίπεδα πληρότητας 137%. Για παράδειγμα, πόλεις όπως το Κόμο, η Μπρέσια, το Λαρίνο και ο Τάραντας έχουν ποσοστό 200%, που σημαίνει ότι δύο κρατούμενοι ζουν εκεί όπου υπάρχει μόνο θέση για έναν. Ο αριθμός των κρατουμένων ανά πληθυσμό είναι 100 κρατούμενοι ανά 100.000 άτομα.
Ο πληθυσμός των κρατουμένων αποτελείται κυρίως από Ιταλούς με καταγωγή κυρίως από την Καμπανία, την Απουλία, τη Σικελία και την Καλαβρία, ενώ οι υπόλοιποι, που αποτελούν το 33,4% των κρατουμένων, είναι ξένοι, που αποτελούνται από Μαροκινούς, Αλβανούς, Ρουμάνους, Τυνήσιους και Νιγηριανούς.
Οι ιταλικές φυλακές πλήττονται από μεγάλο αριθμό αυτοκτονιών. Κατά μέσο όρο κάθε μήνα σημειώνονται τέσσερις έως πέντε αυτοκτονίες στη φυλακή. Από το 2000 έχουν συμβεί πάνω από χίλιες αυτοκτονίες, ενώ ο συνολικός αριθμός των θανάτων στις φυλακές είναι πάνω από 3.000.
Εξωτερικοί σύνδεμοι
Κατηγορία:Έγκλημα στην Ιταλία
Σπάουα
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Τέμπλος
Ο Τέμπλος είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Φρεστρόφ
Το Φρεστρόφ (Φράισντορφ, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Φρίσντροφ) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Τοποθεσίες της κοινότητας: Ντιντάν (γερμανικά: Ντίντινγκεν), Γκισίνγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Φρεμερύ
Το Φρεμερύ (Φρέμερχεν) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ζοζέφ-Ντεζιρέ Κουρ
Ο Ζοζέφ-Ντεζιρέ Κουρ (Joseph-Désiré Court) ήταν Γάλλος ζωγράφος που ειδικεύτηκε στις προσωπογραφίες και στην απεικόνιση ιστορικών θεμάτων. Γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1797 στη Ρουέν και πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1865 στο Παρίσι.
Φρεμεστρόφ
Το Φρεμεστρόφ (Φρέμερσντορφ) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Ζοζέφ-Ντεζιρέ Κουρ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρουέν και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού υπό την εποπτεία του γνωστού ζωγράφου Αντουάν-Ζαν Γκρο. Το 1821 κέρδισε το βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) χάρη στη φιλοτέχνηση πίνακα που απεικόνιζε τους βιβλικούς χαρακτήρες του Σαμψών και της Δαλιδάς ενώ το 1826, στο πλαίσιο της παράδοσης που ήθελε κάποιον από τους νικητές του διαγωνισμού να προσφέρει στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης το πορτραίτο ενός άλλου βραβευμένου, ζωγράφισε την προσωπογραφία του Αμπέλ Μπλουέ, ο οποίος είχε αναδειχτεί νικητής στον τομέα της αρχιτεκτονικής, το ίδιο έτος που βραβεύτηκε και ο Κουρ. Άλλο σημαντικό έργο του ήταν το 1827 Ο θάνατος του Καίσαρα, που είχε μεγάλο αντίκτυπο και αγοράστηκε από το γαλλικό κράτος.
Φρεμεστρόφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ζοζέφ-Ντεζιρέ Κουρ
Βιογραφία
Το 1831 τιμήθηκε με μετάλλιο Α' κατηγορίας και το 1838 έγινε μέλος της Λεγεώνας της Τιμής. Το 1853 διορίστηκε επιμελητής του μουσείου της ιδιαίτερης πατρίδας του, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το θάνατο του τον Σεπτέμβριο του 1865.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Τράπεζα Κερύνειας
Η Τράπεζα είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Κατάλογος έργων του Πάολο Βερονέζε
Στο λήμμα αυτό περιλαμβάνεται κατάλογος των σημαντικότερων έργων του Πάολο Βερονέζε σε χρονολογική, κατά βάση, σειρά.
Έργα άγνωστης χρονολογίας
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Τέταρτη δυναστεία Φαραώ
Η Tέταρτη δυναστεία Φαραώ ή 4η δυναστεία (2613 – 2494 π.Χ.) της Αιγύπτου είναι η δεύτερη του Παλαιού Βασιλείου. Διαδέχθηκε την 3η δυναστεία. Πρωτεύουσα των φαραώ της, όπως και των υπόλοιπων του Παλαιού Βασιλείου, ήταν η Μέμφις.
Πυραμίδες
μικρογραφία|Οι Πυραμίδες και η Μεγάλη Σφίγγα στην Γκίζα της ΑιγύπτουΗ 4η δυναστεία αποτελεί περίοδο μεγάλης ακμής. Μάρτυρες αυτής της ευημερίας αποτελούν μέχρι σήμερα οι μεγαλοπρεπείς πυραμίδες, στην κατασκευή των οποίων εργάστηκαν χιλιάδες εργάτες. Οι βασιλείς της 4ης δυναστείας ήταν οι πρώτοι που κατάφεραν να κτίσουν κανονικές πυραμίδες, οι οποίες προήλθαν σταδιακά, μέσα από τους αρχιτεκτονικούς πειραματισμούς των προηγούμενων περιόδων, ως μετεξέλιξη των μασταμπά και των βαθμιδωτών πυραμίδων. Παραδείγματα της μετάβασης προς το τέλειο σχήμα της πυραμίδας αποτελούν οι τρεις πυραμίδες του Σνεφρού, του ιδρυτή της Τέταρτης Δυναστείας. μικρογραφία|Η ρομβοειδής ή κυρτή πυραμίδα του Σνεφρού στο Ντασούρ
μικρογραφία|Η πυραμίδα του Σνεφρού στο ΜεϊντούμΟι πυραμίδες στέγαζαν τους τάφους των φαραώ και την παντοτινή μεταθανάτια λατρεία τους. Ειδικά κατασκευασμένο μονοπάτι τις συνέδεε μέσω του νεκρικού ναού τους, στα ανατολικά τους, με την εύφορη καλλιεργήσιμη πεδιάδα του Νείλου. Περιβάλλονταν από διάφορα βοηθητικά κτήρια, χώρους λατρείας, μικρότερες πυραμίδες και ταφές που ανήκαν σε μέλη της βασιλικής οικογένειας, αξιωματούχους και στο υπηρετικό προσωπικό της αυλής. Oι πυραμίδες της 4ης δυναστείας είναι οι μεγαλοπρεπέστερες όλων όσων κτίστηκαν ποτέ. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει η Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπα στην Νεκρόπολη της Γκίζας, το μοναδικό από τα γνωστά ως Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα.
Θρησκευτικές πεποιθήσεις
Την εποχή της 4ης δυναστείας, στις θρησκευτικές πεποιθήσεις των αρχαίων Αιγυπτίων αρχίζει να αποκτά ολοένα και σπουδαιότερη θέση η λατρεία του θεού Ήλιου-Ρα. Ο τρίτος φαραώ της 4ης δυναστείας, ο Ρετζεφρέ (ή Djedefra ή Radjedef), ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε την φράση Γιός του θεού Ήλιου-Ρα, ενσωματώνοντας στο όνομά του το όνομα «Ρα» (ή Ρε). To όνομα «Ρα» συμπεριλαμβάνεται στα ονόματα των διαδόχων του Ρετζεφρέ μέχρι το τέλος του Παλαιού Βασιλείου και αποτελεί από τότε τυπικό και χαρακτηριστικό μέρος της φαραωνικής τιτλοφορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:4η Αιγυπτιακή Δυναστεία Κατηγορία:Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου
Θανάσης Παπαθανασίου (βουλευτής ΕΔΑ)
Ο Θανάσης Παπαθανασίου (Τερπνή Σερρών, 26 Οκτωβρίου 1912 -  11 Ιουνίου 2005) του Θωμά, ήταν Έλληνας αγρότης, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής με την Αριστερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Αγρότες
Ολιβιέ Στρεμπέλ
Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες στις 20 Ιανουαρίου 1927. Σπούδασε κεραμική και γλυπτική στην «Λα Καμπρ» (La Cambre) στα 1943 – 1946. Το 1949 ίδρυσε, μαζί με τους Πιερ Αλεσίνσκυ, Κριστιάν Ντοτρεμόν, Ράινχουντ και Μισέλ Ολύφ, τα «Εργαστήρια του Μαραί» (Les Ateliers du Marais), που απoτέλεσαν κέντρο έκφρασης του εξπρεσιονιστικού κινήματος «Κόμπρα» (COBRA) στο Βέλγιο.
thumb|left|300px|Ολιβιέ Στρεμπέλ: "Τρεις είναι πολλοί" (1968), Βρυξέλλες 2011. Έργα του Στρεμπέλ βρίσκονται σε πολλές χώρες του κόσμου. Ένα από τα πιο σημαντικά γλυπτά του είναι το τιτλοφορούμενο «Τρεις είναι πολλοί» (Trois c’est la foule), φιλοτεχνημένο το 1968 και το οποίο βρίσκεται στο Πάρκο της Εκατονταετηρίδας στις Βρυξέλλες, δίπλα στο Βασιλικό Ινστιτούτο Καλλιτεχνικής Κληρονομιάς (IRPA). Η γλυπτική αυτή σε μπρούντζο σύνθεση απεικονίζει δυο γυναικείες μορφές σε φόρμες παράξενες, τεμαχισμένες και ακανόνιστες.
Άλλα αφηρημένης σύλληψης έργα του, τοποθετημένα σε δημόσιους χώρους της βελγικής πρωτεύουσας, είναι «Ο Φοίνιξ 44» (Le Phenix 44, 1994, Avenue Louise) και «Ανοικτές αγκαλιές» (Bras ouverts, 1999, Avenue Winston Churchill). To έργο του «Η Απαγωγή της Ευρώπης» (L’Enlèvement d’Europe) στην Πλατεία Ευρώπης της Μόσχας (Σεπτέμβριος 2000), είναι δωρεά του Βελγίου προς την πόλη της Μόσχας.
Το 1958, ο Στρεμπέλ κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) και την ίδια χρονιά εγκαταλείπει οριστικά την ενασχόλησή του με την κεραμική και αφιερώνεται ολοκληρωτικά στη γλυπτική. Από το 1953 διανύει μια έντονη ακαδημαϊκή πορεία: διδάσκει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αμβέρσας, στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας στο Βανκούβερ του Καναδά, στα Πανεπιστήμια της Αϊόβα, του Κολοράντο, της Ατλάντα και της Φιλαδέλφειας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Πέθανε στις 29 Ιουλίου 2017.
Φρεν-αν-Σωλνουά
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Τσεντί Οσμάν
Ο Τσεντί Οσμάν (τούρκικα: Cedi Osman, γενν. 8 Απριλίου 1995) είναι Τούρκος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για τους Κλίβελαντ Καβαλίερς.
Πρώτα χρόνια
Ο Οσμάν γεννήθηκε στην Οχρίδα της Βόρειας Μακεδονίας από Τούρκο πατέρα και Βόσνια μητέρα (από το Νόβι Πάζαρ της Σερβίας). Έχει έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Τσανέρ, ο οποίος ήταν επίσης καλαθοσφαιριστής. Ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ με τις ομάδες νέων της ΚΚ Μπόσνα το 2001. Λόγω της πατρικής του τουρκικής καταγωγής, έγινε Τούρκος πολίτης, σύμφωνα με τους νόμους της Τουρκίας για το δικαίωμα της επιστροφής. Έκτοτε, εκπροσωπεί την Εθνική Τουρκίας.
Αναντολού Εφές (2011–2017)
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/69/Cedi_Osman.JPG/220px-Cedi_Osman.JPG|αριστερά|μικρογραφία| Ο Οσμάν με την Εφές το 2014 Το 2007, ο Οσμάν υπέγραψε συμβόλαιο με την Αναντολού Εφές, μετά τις εξαιρετικές του εμφανίσεις με την ΚΚ Μπόσνα. Έπαιξε για τις ομάδες νέων Αναντολού Εφές. Δόθηκε δανεικός για τη σεζόν 2011–12 στην Περτεβνιγιάλ Σ.Κ. της 2ης Κατηγορίας, η οποία ήταν εκείνη την εποχή η θυγατρική ομάδα της Αναντολού Εφές. Το καλοκαίρι του 2012, ο Οσμάν υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την πρώτη ομάδα της Αναντολού Εφές.
Κλίβελαντ Καβαλίερς (2017–σήμερα)
Στις 25 Ιουνίου 2015, ο Οσμάν επιλέχθηκε με την 31η συνολική επιλογή στο NBA Ντραφτ του 2015, από τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Τα δικαιώματά του στο ντραφτ, μαζί με αυτά του Ρακίμ Κρίστμας και ένα μελλοντικό ντραφτ, ανταλλάχθηκαν στους Κλίβελαντ Καβαλίερς, για τα δικαιώματα του ντραφτ του Τάιους Τζόουνς το ίδιο βράδυ.
Στις 18 Ιουλίου 2017, ο Οσμάν υπέγραψε με τους Κλίβελαντ Καβαλίερς. Στις 9 Φεβρουαρίου 2018, έπαιξε 38 λεπτά στη νίκη των Καβαλίερς με 123-107 επί των Ατλάντα Χοκς. Συνέβαλε με 16 πόντους, 6 ριμπάουντ, 5 ασίστ και 3 κλεψίματα. Οι Καβαλίερς πέρασαν στους Τελικούς του ΝΒΑ, αλλά έχασαν με 4-0 από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς.
Στις 25 Ιανουαρίου 2019, σε μια ήττα με 100–94 από τους Μαϊάμι Χιτ, ο Οσμάν σημείωσε 29 πόντους που ήταν ρεκόρ καριέρας του. Τέσσερις ημέρες αργότερα, ονομάστηκε ως συμμετέχων για το Rising Stars Challenge 2019 ως μέλος της Παγκόσμιας Ομάδας.
Στις 26 Οκτωβρίου 2019, ο Οσμάν υπέγραψε επέκταση συμβολαίου με τους Καβαλίερς.
Στις 22 Μαρτίου 2022, ο Οσμάν κατέγραψε το 500ο τρίποντο του ως μέλος των Καβαλίερς. Αυτό τον έκανε μόλις τον 9ο παίκτη όλων των εποχών των Καβαλίερς που μπήκε στο κλαμπ των 500+ τριπόντων.
Εθνική ομάδα
Ο Οσμάν ήταν μέλος των «μικρών» εθνικών της Τουρκίας, με τις οποίες έπαιξε στις ακόλουθες διοργανώσεις: στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ16 του 2011, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 του 2012, στο Τουρνουά Άλμπερτ Σβάιτσερ 2012, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο και ονομάστηκε ο Πιο Ταλαντούχος Παίκτης, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 του 2013, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20 του 2014, όπου κέρδισε επίσης το χρυσό μετάλλιο, ονομάστηκε στην Κορυφαία Ομάδα της διοργάνωσης και επιλέχθηκε ως ο Πολυτιμότερος Παίκτης.
Με την Εθνική Τουρκίας ανδρών, αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, στο Ευρωμπάσκετ 2015, στο Προολυμπιακό Τουρνουά του 2016, στο Ευρωμπάσκετ 2017, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019 και στο Ευρωμπάσκετ 2022.
Προσωπική ζωή
Ο Οσμάν αρραβωνιάστηκε την Έμπρου Σάχιν, Τουρκάλα ηθοποιό, τον Σεπτέμβριο του 2021. Παντρεύτηκαν τον Ιούλιο του 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κλίβελαντ Καβαλίερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κάντον Τσαρτζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League
Εκκλησία των Αγίων Φιλίππου και Ιακώβου (Σενκόβα)
Η Εκκλησία των Αγίων Φιλίππου και Ιακώβου είναι γοτθική, ξύλινη εκκλησία του 15ου αιώνα στο χωριό Σενκόβα στην Πολωνία. Μαζί με διάφορες άλλες εκκλησίες έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις ξύλινες εκκλησίες της νότιας Ελάσσονος Πολωνίας της UNESCO. Λόγω της ιστορίας και της μοναδικής αρχιτεκτονικής της, η εκκλησία αποκαλείται συχνά το Μαργαριτάρι των Κάτω Μπεσκίντι (Perła Beskidu Niskiego).
Ιστορία
Η εκκλησία είναι μονόκλιτη, με τρίπλευρο τέμπλο, ξύλινο σκελετό, χτισμένη σε θεμέλια από γαρμπίλι. Οι τοίχοι της εκκλησίας από πεύκο είναι καλυμμένοι με ξύλινο πέταυρο. Το στενό τέμπλο και ο φαρδύς κυρίως ναός καλύπτονται από μια απότομη στέγη. Ο ναός επεκτάθηκε τον 17ο αιώνα (κατασκευή του πύργου-πλαισίου με κίονες, με τρούλο και προσιτή από το έδαφος, με σομπότ (ξύλινη υποκοπή που στηρίζεται σε κολώνες) Στην πλευρά της εκκλησίας υπάρχει ένα μικρό καμπαναριό, με φανάρι. Το 1819, το σκευοφυλάκιο και η πλευρική στοά ανακατασκευάστηκαν, που πριν από το 1888, ήταν καλυμμένα με νεογοτθικό πολύχρωμο. Το εσωτερικό του κυρίως ναού καλύπτεται με επίπεδες πλάκες, που αλλάζουν σχήμα, με ορθογώνιο παράθυρο στην αψίδα και με ξύλινο σταυρό του 16ου αιώνα.
Το εσωτερικό της εκκλησίας δεν είναι πλήρες, καθώς η εκκλησία υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια των ετών 1914-1915 του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την Επίθεση στο Γκορλίτσε-Τάρνουφ (το ξύλινο υλικό χρησιμοποιήθηκε για χαρακώματα και για καυσόξυλα). Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η εκκλησία ανακατασκευάστηκε το 1918 και στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Ξύλινες εκκλησίες στην Πολωνία
Μαριάνο Ασουέλα
Ο Μαριάνο Ασουέλα Γκονσάλες (Mariano Azuela González, 1 Ιανουαρίου 1873 – 1 Μαρτίου 1952) ήταν Μεξικανός συγγραφέας και γιατρός, γνωστότερος για τα μυθιστορήματά του με θέματα σχετιζόμενα με τη Μεξικανική Επανάσταση του 1910. Εκτός αυτών, έγραψε για το θέατρο, καθώς και κριτική λογοτεχνίας. Θεωρείται ο πρώτος από τους «μυθιστοριογράφους της Επανάστασης» και επηρέασε άλλους Μεξικανούς μυθιστοριογράφους κοινωνικής διαμαρτυρίας.
Ανάμεσα στα έργα του, όπου περιγράφεται με ρεαλισμό η ζωή των Μεξικανών της εποχής του, ξεχωρίζουν το αριστούργημά του Los de abajo («Οι κάτω», 1915 και 1916) και τα Maria Luisa (το πρώτο του, γραμμένο το 1907), Los fracasados («Οι αποτυχημένοι», 1908), Regina Landa (1939) και άλλα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ασουέλα γεννήθηκε στο Λάγος δε Μορένο της Χαλίσκο και ήταν γιος του κτηματία Εβαρίστο Ασουέλα και της συζύγου του Παουλίνα. Μεγάλωσε στο μικρό αγρόκτημα του πατέρα του, που αργότερα επηρέασε το «σκηνικό» πολλών έργων του. Σε ηλικία 14 ετών έγινε δεκτός σε ρωμαιοκαθολική ιερατική σχολή, αλλά σύντομα την εγκατέλειψε και σπούδασε ιατρική στη Γουαδαλαχάρα, παίρνοντας το πτυχίο του το 1899. Επέστρεψε στη γενέτειρα πόλη του και άσκησε την ιατρική εκεί, παίρνοντας ως σύζυγό του το 1900 την Κάρμεν Ριβέρα, ανεψιά του Αυγουστίνου Ριβέρα, ιερέα και ιστορικού. Μαζί απέκτησαν 5 γιους και 5 κόρες.
Ο Ασουέλα, όπως και οι περισσότεροι φοιτητές αντετίθετο στη δικτατορία του Πορφίριο Δίας (Díaz). Μέτα την ανατροπή της, ο Ασουέλα έγινε πολιτικός αξιωματούχος στο Λάγος δε Μορένο το 1911 από τον πρόεδρο Φρανσίσκο Μαδέρο (και κατόπιν πολιτειακός διευθυντής Παιδείας της Πολιτείας Χαλίσκο). Μετά τη δολοφονία του Μαδέρο, τάχθηκε με τους «Συνταγματικούς». Συνόδευσε ως στρατιωτικός ιατρός τις δυνάμεις του Χουλιάν Μεδίνα, ακόλουθου του Πάντσο Βίγια. Η συμμετοχή του στην επαναστατική σύγκρουση του έδωσε άφθονο υλικό για να συγγράψει το Los de abajo. Αργότερα υποχρεώθηκε να αυτοεξορισθεί για λίγο στο Ελ Πάσο (Τέξας), όταν οι αντεπαναστατικές δυνάμεις του Βικτοριάνο Ουέρτα επεκράτησαν προσωρινά. Εκεί το 1915 συνέγραψε το Los de abajo, το οποίο δημοσιεύθηκε αρχικώς σε συνέχειες στην εφημερίδα El Paso del Norte, από τον Οκτώβριο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1915. Το μυθιστόρημα αυτό δεν έτυχε της γενικής αναγνωρίσεως μέχρι το 1924. Εκτός από περιγραφές μαχών «από πρώτο χέρι», απεικονίζει τη ματαιότητα της Επανάστασης, τους οπορτουνιστές στην εξουσία και τις μάζες των μη προνομιούχων της χώρα. Ο Ασουέλα πίστευε ότι η Επανάσταση διόρθωσε μερικές αδικίες, αλλά γέννησε άλλες, εξίσου κατακριτέες.
Το 1917 ο Ασουέλα εγκαταστάθηκε στην Πόλη του Μεξικού, όπου και έζησε την υπόλοιπη ζωή του, συνεχίζοντας να γράφει και να ασκεί την ιατρική, ιδίως προς όφελος των φτωχών συμπολιτών του.
Το 1942 τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας του Μεξικού. Στις 8 Απριλίου 1943 έγινε ιδρυτικό μέλος του «Εθνικού Κολεγίου» του Μεξικού, που είναι ένα είδος Ακαδημίας. Εκεί έδινε διαλέξεις για Μεξικανούς, Γάλλους και Ισπανούς μυθιστοριογράφους, αλλά και για τις δικές του λογοτεχνικές εμπειρίες. Το 1949 βραβεύθηκε με το μεξικανικό Εθνικό Βραβείο Τεχνών και Επιστημών. Ο Ασουέλα πέθανε στην Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 79 ετών. Η σορός του τοποθετήθηκε σε τάφο του Panteón Civil, μέσα στη «Ροτόντα των Διακεκριμένων Ανθρώπων» («Rotonda de los Hombres Ilustres») του Παντεόν δε Δολόρες.
Τον Μάιο του 2015, με αφορμή την εκατονταετία του κορυφαίου του μυθιστορήματος (Los de abajo), οργανώθηκε στο Λος Άντζελες «Συνέδριο για τον Μαριάνο Ασουέλα και το μυθιστόρημα της Μεξικανικής Επανάστασης» από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Λος Άντζελες (UCLA) και το Αυτόνομο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM).
Συλλογή δοκιμίων
Το Los de abajo μεταφράστηκε στα Ελληνικά από τον Κ.Δόλκα με τον τίτλο Οι καταπιεσμένοι ( "ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ", 1983)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί μυθιστοριογράφοι
Ράφαελ Γουόρνοκ
Ο Ράφαελ Γαμαλιήλ Γουόρνοκ (αγγλικά: Raphael Gamaliel Warnock, 23 Ιουλίου 1969), είναι Αμερικανός πάστορας και πολιτικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Τζόρτζια από τον Ιανουάριο του 2021. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Είναι πάστορας στην Βαπτιστική ενορία "Ebenezer Baptist Church" στην Ατλάντα, στην οποία κατά τη δεκαετία του 1960, ήταν πάστορας ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Επίσης, είναι ο πρώτος αφροαμερικανός Γερουσιαστής από την Τζόρτζια, και ο πρώτος αφροαμερικανός Δημοκρατικός Γερουσιαστής που εκλέγεται σε μία (πρώην συνομόσπονδη) πολιτεία του Νότου.
Ο Γουόρνοκ, νίκησε την εν ενεργεία Ρεπουμπλικανή Γερουσιαστή Κέλι Λέφλερ, στην επαναληπτική ειδική εκλογή της Τζόρτζια για την Γερουσία, στις 5 Ιανουαρίου του 2021, με ποσοστό 51,0% έναντι 49,0% της Λέφλερ. Στις εκλογές του 2022 και συγκεκριμένα στην επαναληπτική εκλογή του Δεκεμβρίου 2022, επανεξελέγη με ποσοστό 51.4% έναντι 48.6% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψηφίου του, Χέρσελ Γουόκερ.
Βιογραφία
Ο Ράφαελ Γαμαλιήλ Γουόρνοκ, γεννήθηκε στη Σαβάννα της Τζόρτζια, τον Ιούλιο του 1969, όπου και μεγάλωσε.
Αποφοίτησε από το Λύκειο "Sol C. Johnson High School" της Σαβάννα, το 1987. Σπούδασε Ψυχολογία στο Κολλέγιο Μόρχαουζ της Ατλάντας, λαμβάνοντας πτυχίο το 1991 με βαθμό άριστα. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στη Θεολογία και την Φιλοσοφία, λαμβάνοντας μεταπτυχιακά διπλώματα (MDiv, MPhil) το 1994 και κατόπιν πραγματοποίησε διδακτορική διατριβή πάνω στη Συστηματική Θεολογία, λαμβάνοντας διδακτορικό δίπλωμα (PhD) το 2006 από το θεολογικό σεμινάριο του Πανεπιστημίου Κολούμπια στη Νέα Υόρκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Τζόρτζια Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί θεολόγοι Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Αφροαμερικανοί
Φρεμπούζ
Το Φρεμπούζ (Φράιμπους, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Φρέιμπιους / Φρέιμπους ) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ζωρζ Μιν
Ο Ζωρζ Μιν (πλήρες όνομα Georgius Joannes Leonardus Minne, Γάνδη 1866 – Λάτεμ-Σαιντ-Μάρτενς, Φλάνδρα, 1941) ήταν Βέλγος γλύπτης και σχεδιαστής. Άρχισε την καλλιτεχνική του εκπαίδευση σε νεαρή ηλικία, το 1879, στο τμήμα αρχιτεκτονικής στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών της Γάνδης. Η φιλία του με τους Βέλγους συμβολιστές ποιητές Εμίλ Βεράρεν, Μωρίς Μαίτερλινκ και Ζωρζ Ρόντενμπαχ τον παρακίνησε να ενταχθεί στους κύκλους του κινήματος των Συμβολιστών. Προσανατολισμένος προς την τέχνη της γλυπτικής, φιλοτέχνησε τα πρώτα έργα του στην ηλικία των είκοσι ετών.
Το 1890 γνωρίζεται με τον Ωγκύστ Ροντέν (Auguste Rodin, 1840 – 1917), ο οποίος τον ενθαρρύνει να συνεχίσει την καλλιτεχνική του πορεία στο χώρο της γλυπτικής. Μαθήτευσε κοντά στον Σαρλ Βαν ντερ Στάπεν (Charles Van der Stappen, 1843 – 1910) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών (1895 – 96). Τα γλυπτά του μαρτυρούν την επίδραση αρχικά του Ροντέν («Ο Χριστός στο σταυρό», 1885) και αργότερα των πριμιτίφ καλλιτεχνών («Οι τρεις άγιες γυναίκες στον τάφο», ξύλο, 1886).
Το θέμα του «Γονατισμένου Έφηβου» (Adolescent agenouillé) εμφανίζεται για πρώτη φορά στο έργο του το 1897 και έκτοτε επαναλαμβάνεται πέντε φορές. Το 1898 δημιούργησε το γλυπτό του «Κρήνη των γονατισμένων» (Fontaine des Agenouillés), που θεωρείται το αριστούργημά του και βρίσκεται στην πίσω αυλή της Βουλής (Palais de la Nation) στις Βρυξέλλες. Απεικονίζονται πέντε γυμνοί έφηβοι, γονατιστοί πάνω σε μια λίθινη δεξαμενή, με τα χέρια σταυρωμένα και τα κεφάλια σκυμμένα, σε μια στάση εσώτερης μετάνοιας, και συμβολίζει την αιώνια καταδίκη της ψυχής. Η γλυπτική αυτή σύνθεση του Ζωρζ Μιν είχε τοποθετηθεί αρχικά μπροστά στην είσοδο της Βουλής των Βρυξελλών, πλην όμως το έργο με τη γυμνότητα των μορφών υπήρξε αντικείμενο σφοδρής κριτικής, με αποτέλεσμα να μετακινηθεί στη σημερινή του θέση στην πίσω αυλή του Κοινοβουλίου.
Το 1899, ο Μιν φιλοτέχνησε το μνημείο του Ρόντενμπαχ στη Γάνδη. Εικονογράφησε επίσης έργα του Βεράρεν και του Μαίτερλινκ. Στο έργο του, ο Ζωρζ Μιν ενσωματώνει με τον τρόπο καταιγιστικό την πεσιμιστική ατμόσφαιρα του τέλους του 19ου αιώνα. Χρημάτισε μέλος πολυάριθμων καλλιτεχνικών ομάδων – “Όμιλος των Είκοσι”, “Όμιλος της Ελεύθερης Αισθητικής” – και δίδαξε σχέδιο στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Γάνδης στα 1912 – 1914 και 1918 – 1919. Εκπροσωπείται με έργα του στα Μουσεία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών και της Γάνδης («Ο Δεόμενος», μπρούντζος, 1901) και σε πολλά μουσεία της Γερμανίας.
Τριμίθθι
Το Τριμίθθι είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Φρεμάν-Μερλεμπάκ
Το Φρεμάν-Μερλεμπάκ (Φράιμινγκεν-Μέρλεμπαχ) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Belantsea
μικρογραφία|B. montana
Το Belantsea είναι ένα γένος των εξαφανισμένων petalodontid cartilaginous ψαριών και έζησε κατά τη διάρκεια της Κάτω λιθανθρακοφόρου, περίπου πριν από 350 εκατομμύρια χρόνια. Τα απολιθώματα του βρέθηκαν στο Bear Gulch Limestone lagerstätte. Το σώμα του είχε σχήμα φύλλου, με μυϊκά πτερύγια και μια μικρή ουρά. Ένας τέτοιος σωματότυπος θα του επέτρεπε μεγάλη ευελιξία, αλλά με το κόστος της ταχείας πλεύσης. Είχε λίγα, μεγάλα και τριγωνικά δόντια που σχημάτιζαν μια διάταξη ράμφους που του επέτρεπε να βόσκη βρυόζωα, σπόγγους, crinoids, και άλλων εξωσκελετικα ζώα. Το γένος περιλάμβανε δύο είδη, το B. montana και το B. occidentalis.
Το Belantsea είναι το πιο γνωστό μέλος της τάξης Petalodontiformes.
Πηγές
Κατηγορία:Απολιθώματα
Τζέιμς Πάροτ
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/de/James_Parrott%2C_Stan_Laurel_and_Oliver_Hardy.jpg/220px-James_Parrott%2C_Stan_Laurel_and_Oliver_Hardy.jpg|μικρογραφία| Δεξιόστροφα από πάνω: Πάροτ, [[Όλιβερ Χάρντι και Σταν Λόρελ, το 1930]] Ο Τζέιμς Πάροτ (2 Αυγούστου 1897 – 10 Μαΐου 1939) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης και ήταν ο μικρός αδερφός του κωμικού Τσάρλι Τσέις.
Πρώτα χρόνια
Ο Τζέιμς Γκίμπον Πάροτ γεννήθηκε στη Βαλτιμόρη, στο Μέριλαντ, από τους Τσάρλς και Μπλάντς Θόμπσον Πάροτ. Το 1903, ο πατέρας του πέθανε από καρδιακή προσβολή, αφήνοντας την οικογένεια σε κακή οικονομική κατάσταση, γεγονός που τους ανάγκασε να μετακομίσουν σε έναν συγγενή τους. Ο Τσάρλι Τζούνιορ παράτησε το σχολείο, για να πάει στη δουλειά, για να συντηρήσει τη μητέρα και τον αδερφό του. Τελικά το κάλεσμα της σκηνής τον έγνεψε και ο Τσάρλι Jr. έφυγε από το σπίτι σε ηλικία 16 ετών για να ταξιδέψει στο κίνημα των Βοτνβίλ ως τραγουδιστής και κωμικός ερμηνευτής. Όταν ο Τζέιμς έφτασε στην εφηβεία του, εγκατέλειψε το σχολείο και έμπλεξε με τις συμμορίες του δρόμου της Βαλτιμόρης.
Αργότερα, οι διασυνδέσεις του Τσάρλι στη βιομηχανία του κινηματογράφου βοήθησαν τον μικρότερο αδερφό του να καθιερωθεί στον κινηματογράφο και θα εμφανιστεί στη δεκαετία του 1920 σε μια επιτυχημένη σειρά κωμωδίας από τον παραγωγό Χαλ Ρόουτς. Τιμολογήθηκε αρχικά ως "Πολ Πάροτ", μετά "Τζίμι Πάροτ", περίπου 75 κωμωδίες παρήχθησαν από το 1921 έως το 1923, με τίτλους να συνεχίζουν να κυκλοφορούν μέσω του Pathé μέχρι το 1926. Συχνοί συμπρωταγωνιστές ήταν οι Marie Mosquini, Jobyna Ralston, Eddie Baker και Sunshine Sammy.
Ο Πάροτ είναι πιθανώς περισσότερο γνωστός ως σκηνοθέτης. Ως "Τζέιμς Πάροτ", ειδικεύτηκε στις ατυχίες με δύο ταινίας μικρού μήκους της γνωστής σειράς Χοντρός και Λιγνός, συμπεριλαμβανομένου του βραβευμένου με Όσκαρ "The Music Box" και "Helpmates".
Ώριμη ηλικία
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, ο Πάροτ είχε αποκτήσει σοβαρά προβλήματα με το ποτό και τα ναρκωτικά (τα διαιτητικά του φάρμακα ήταν στην πραγματικότητα εθιστικές αμφεταμίνες) και παρόλο που ήταν ακόμα σε θέση να σκηνοθετήσει ποιοτικά σορτς, είχε αποκτήσει τη φήμη του αναξιόπιστου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 η δουλειά του ήταν ασήμαντη: ο Σταν Λόρελ τον χρησιμοποίησε σποραδικά για να συνεισφέρει στις ταινίες Χοντρός και Λιγνός και θα σκηνοθέτησε μια μικρού μήκους, την "Our Gang" το 1934, καθώς και αρκετές αποδεκτές συμμετοχές στη σειρά "Thelma Todd – Patsy Kelly".
Αυτοί οι τρελοί τρελοί παραγωγοί
Το Αυτοί οι τρελοί τρελοί παραγωγοί (αγγλικά: The Producers) είναι μια αμερικανική σατιρική μαύρη κωμωδία του 1967 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μελ Μπρουκς στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο και με πρωταγωνιστές τους Ζίρο Μόστελ, Τζιν Γουάιλντερ, Ντικ Σον και Κένεθ Μαρς. Η ταινία μιλά για έναν θεατρικό παραγωγό και τον λογιστή του που, ως μέρος μιας απάτης, πρέπει να ανεβάσουν το χειρότερο μιούζικαλ που μπορούν να δημιουργήσουν. Τελικά βρίσκουν ένα που επικεντρώνεται γύρω από τον Αδόλφο Χίτλερ και τους ναζί. Εξαιτίας αυτού του θέματος, το Αυτοί οι τρελοί τρελοί παραγωγοί ήταν εξαρχής αμφιλεγόμενη ταινία και έλαβε μεικτές κριτικές. Εν τέλει, έγινε καλτ ταινία και έτυχε πιο θετικής κριτικής αποδοχής αργότερα.
Τζέιμς Πάροτ
Θάνατος
Ο Πάροτ πέθανε σε ηλικία 41 ετών από καρδιακή ανεπάρκεια. Ο αδερφός του, ο Τσάρλι όντας συντετριμμένος πέθανε 13 μήνες αργότερα. Ενταφιάστηκε στο "Forest Lawn Memorial Park" του Γκλένλειντ, το ίδιο νεκροταφείο όπου αναπαύεται και ο αδελφός του, Τσάρλι Τσέις. Ο αδερφός του ο Τσέις είχε αρνηθεί να τον βοηθήσει οικονομικά μέχρι να καθαρίσει την πράξη του. Ο θάνατος του Πάροτ στα 41 του αποδόθηκε σε καρδιακή προσβολή, αλλά πρώην συνεργάτες του Χαλ Ρόουτς υποστήριξαν ότι αυτοκτόνησε. Ενοχοποιημένος για το τραγικό τέλος του αδελφού του, ο Τσέις ήπιε μέχρι θανάτου ένα χρόνο αργότερα.
Αυτοί οι τρελοί τρελοί παραγωγοί
Το Αυτοί οι τρελοί τρελοί παραγωγοί ήταν το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μπρουκς, ο οποίος κέρδισε για την ταινία Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Το 1996, η ταινία επιλέχθηκε για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου. Αργότερα διασκευάστηκε από τους Μπρουκς και Τόμας Μίχαν ως θεατρικό μιούζικαλ, το οποίο ξανάγινε ταινία.
Πλοκή
Ο Μαξ Μπιάλιστοκ (Ζίρο Μόστελ) ήταν κάποτε το καμάρι του Μπρόντγουεϊ, αλλά τώρα είναι ένας ηλικιωμένος, παρηκμασμένος και άπληστος θεατρικός παραγωγός, ο οποίος ζει μεροδούλι-μεροφάι, προσεγγίζοντας εύπορες ηλικιωμένες γυναίκες με αντάλλαγμα χρήματα για ένα "επόμενο έργο" που μπορεί να μην ανέβει ποτέ. Ο λογιστής Λίοπολντ "Λίο" Μπλουμ (Τζιν Γουάιλντερ), ένας αγχώδης νεαρός που είναι επιρρεπής στο άκρατο γέλιο, πηγαίνει στο γραφείο του Μαξ για να ελέγξει τα βιβλία του και ανακαλύπτει μια διαφορά 2.000 δολαρίων στους λογαριασμούς του τελευταίου έργου του Μαξ. Ο Μαξ πείθει τον Λίο να κρύψει τη σχετικά μικρή απάτη και, την ώρα που κάνει τη συγκάλυψη, ο Λίο συνειδητοποιεί ότι ένας παραγωγός μπορεί να βγάλει πολύ περισσότερα χρήματα από μια αποτυχία παρά από μια επιτυχία πουλώντας δικαιώματα στην παραγωγή, επειδή κανείς δεν πρόκειται να κάνει έλεγχο σε ένα έργο που θεωρείται ότι έχει χάσει χρήματα. Για τον ίδιο λόγο, κανένας εξαπατημένος επενδυτής δεν θα γνωρίζει τους πολλούς άλλους. Ο Μαξ θέτει αμέσως σε εφαρμογή αυτό το σχέδιο. Θα υπερπουλήσουν δικαιώματα σε τεράστια κλίμακα και θα ανεβάσουν ένα έργο που θα κατέβει το βράδυ της πρεμιέρας, αποφεύγοντας έτσι να πληρώσουν και φεύγοντας, στη συνέχεια, στο Ρίο ντε Τζανέιρο με τα κέρδη. Ο Λίο φοβάται ότι ένα τέτοιο εγκληματικό εγχείρημα θα αποτύχει και θα καταλήξουν στη φυλακή, αλλά ο Μαξ τον πείθει τελικά ότι η σημερινή του άθλια ζωή δεν είναι καλύτερη από τη φυλακή.
Οι συνεργάτες βρίσκουν το ιδανικό έργο για το σχέδιό τους: Springtime for Hitler: A Gay Romp with Adolf and Eva στο Berchtesgaden. Πρόκειται για «ένα γράμμα αγάπης προς τον Χίτλερ» γραμμένο με απόλυτη ειλικρίνεια από τον διαταραγμένο πρώην ναζί Φραντς Λίμπκιντ (Κένεθ Μαρς). Ο Μαξ και ο Λέο πείθουν τον Λίμπκιντ να τους παραχωρήσει τα θεατρικά δικαιώματα, λέγοντάς του ότι θέλουν να δείξουν στον κόσμο «τον Χίτλερ που αγαπούσες, τον Χίτλερ που γνώριζες, τον Χίτλερ με ένα τραγούδι στην καρδιά». Για να διασφαλίσουν ότι η παράσταση θα αποτύχει, προσλαμβάνουν τον Ρόνζερ Ντε Μπρι (Κρίστοφερ Χιούιτ), έναν σκηνοθέτη του οποίου τα έργα «κατεβαίνουν την πρώτη μέρα της πρόβας». Ο ρόλος του Χίτλερ δίνεται σε έναν χαρισματικό, αλλά ανισόρροπο χίπι ονόματι Λορέντζο Σεντ Ντιμπουά, επίσης γνωστό ως LSD (Ντικ Σον), ο οποίος περιπλανιόταν τυχαία στο θέατρο κατά τη διάρκεια των ακροάσεων. Ο Μαξ πουλά το 25.000% του έργου στους συνηθισμένους του επενδυτές. Στο θέατρο, τη βραδιά της πρεμιέρας, ο Μαξ προσπαθεί να εξασφαλίσει μια πραγματικά απαίσια κριτική επιχειρώντας να δωροδοκήσει τον κριτικό που ήρθε να δει την παράσταση. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτός εξοργίζεται και πετάει τα χρήματα στα πόδια του Μαξ. Ο Μαξ και ο Λίο πάνε κρυφά σε ένα μπαρ απέναντι από το δρόμο περιμένοντας το κοινό να βγει μετά την παράσταση.
Το έργο ξεκινά με το φαντασμαγορικό νούμερο του τραγουδιού "Άνοιξη για τον Χίτλερ", το οποίο τιμά τη ναζιστική Γερμανία που συντρίβει την Ευρώπη ("Άνοιξη για τον Χίτλερ και τη Γερμανία / Χειμώνας για την Πολωνία και τη Γαλλία"). Το κοινό τρομοκρατείται και φεύγει μαζικά μετά το νούμερο, αλλά σε αυτό το σημείο βγαίνει στη σκηνή ο LSD ως Χίτλερ και βρίσκουν την ερμηνεία του που μοιάζει με μπίτνικ και τις συνεχείς παρερμηνείες της ιστορίας ξεκαρδιστικές, ερμηνεύοντας την παραγωγή ως σάτιρα. Εντωμεταξύ, η απεικόνιση του Χίτλερ από τον LSD εξοργίζει και ταπεινώνει τον Φραντς, ο οποίος -αφού ρίξει την αυλαία και βγει ορμητικά στη σκηνή- έρχεται αντιμέτωπος με το κοινό και διαμαρτύρεται για την αντιμετώπιση του αγαπημένου του έργου. Όταν χτυπάει και πέφτει αναίσθητος, απομακρύνεται από τη σκηνή, ενώ το κοινό υποθέτει ότι η ατάκα του ήταν μέρος του έργου. Οι Μαξ και Λίο διαπιστώνουν έντρομοι και σοκαρισμένοι ότι η Άνοιξη για τον Χίτλερ γίνεται μεγάλη επιτυχία, πράγμα που σημαίνει ότι οι επενδυτές θα περιμένουν μεγαλύτερη οικονομική απόδοση από αυτή που μπορούν να πληρώσουν. Ο Μαξ θρηνεί «Ήμουν τόσο προσεκτικός. . . Διάλεξα λάθος έργο, λάθος σκηνοθέτη, λάθος καστ... τι έκανα σωστά;»
Ο ένοπλος Φραντς πηγαίνει να βρει τον Μαξ και τον Λίο, κατηγορώντας τους ότι παραβίασαν τον «όρκο του Ζίγκφριντ». Προσπαθεί να αυτοπυροβοληθεί, αλλά του τελειώνουν οι σφαίρες. Στη συνέχεια, οι τρεις τους αποφασίζουν να ανατινάξουν το θέατρο για να κατέβει η παράσταση, αλλά τραυματίζονται, συλλαμβάνονται, δικάζονται και κρίνονται «απίστευτα ένοχοι» από τους ενόρκους. Πριν από την καταδίκη, ο Λίο κάνει μια παθιασμένη δήλωση επαινώντας τον Μαξ επειδή άλλαξε τη ζωή του και ήταν φίλος του, ενώ παράλληλα αναφέρεται σε αυτόν ως «ο πιο εγωιστής άντρας που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου». Ο Μαξ λέει στον δικαστή ότι έχουν μάθει το μάθημά τους.
Ο Μαξ, ο Λίο και ο Φραντς οδηγούνται στο κρατικό σωφρονιστικό κατάστημα. Εκεί, ανεβάζουν ένα νέο έργο που ονομάζεται Prisoners of Love, μια παράσταση που αποδεικνύεται χειρότερη από την Άνοιξη για τον Χίτλερ, κυρίως επειδή ο Λίο και ο Μαξ προσπαθούν να ανεβάσουν ένα καλό και όχι ένα κακό έργο. Ενώ ο Μαξ και ο Φραντς επιβλέπουν με ζήλο τις πρόβες, ο Λίο συνεχίζει την παλιά τους απάτη — υπερπουλώντας τα δικαιώματα του έργου στους συγκρατούμενούς τους, ακόμη και στον φύλακα. Το τραγούδι "Prisoners of Love" παίζει ενώ πέφτουν οι τίτλοι τέλουν.
Διανομή ρόλων
Ο Μπρουκς ήθελε τον Σάμιουελ "Ζίρο" Μόστελ ως Μαξ Μπιάλιστοκ, νιώθοντας ότι ήταν ένας ενεργητικός ηθοποιός που θα μπορούσε να ερμηνεύσει έναν τόσο εγωιστικό χαρακτήρα. Ο Γκλέιζερ έστειλε το σενάριο στον δικηγόρο του Μόστελ, αλλά ο δικηγόρος το μίσησε και δεν το έδειξε ποτέ στον ηθοποιό. Τελικά, ο Μπρουκς αναγκάστηκε να στείλει το σενάριο μέσω της συζύγου του Μόστελ, Κάθριν Χάρκιν. Ενώ στον Μόστελ δεν άρεσε η προοπτική να υποδυθεί «έναν Εβραίο παραγωγό που κοιμάται με ηλικιωμένες γυναίκες με το ένα πόδι στον τάφο», στη γυναίκα του άρεσε τόσο πολύ το σενάριο, που τελικά τον έπεισε να δεχτεί τον ρόλο.
Ο Τζιν Γουάιλντερ γνώρισε τον Μπρουκς το 1963, όταν ο Γουάιλντερ έπαιζε με την τότε κοπέλα του Μπρουκς, την Αν Μπάνκροφτ, σε μια θεατρική διασκευή του Μάνα κουράγιο. Ο Γουάιλντερ παραπονιόταν ότι το κοινό γελούσε με τη σοβαρή του ερμηνεία και ο Μπρουκς απάντησε ότι ο Γουάιλντερ ήταν «ένα φυσικό κόμικ, μοιάζεις με τον Χάρπο Μαρξ» και του είπε ότι θα τον έπαιρνε ως Λίο Μπλουμ μόλις τελείωνε τη συγγραφή του έργου, που τότε ονομαζόταν Άνοιξη για τον Χίτλερ. Όταν έφτασε η ώρα της παραγωγής, ο Πίτερ Σέλερς δέχτηκε μια πρόταση να παίξει τον Λίο Μπλουμ, αλλά δεν απάντησε, κι έτσι ο Μπρουκς θυμήθηκε τον Γουάιλντερ, ο οποίος επρόκειτο να κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στο Μπόνι και Κλάιντ. Ο Γουάιλντερ έλαβε το σενάριο των Παραγωγούς κατά την επίσκεψη του Μπρουκς στα παρασκήνια στη διάρκεια μιας παράστασης του έργου Luv.
Μόλις η άρτι αποφοιτήσασα από την Αμερικανική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης Λι Μέρεντιθ προσκλήθηκε για ακρόαση, της δόθηκε η προϋπόθεση να μιλά με σουηδική προφορά. Δανείστηκε ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη της Ακαδημίας για να μάθει την προφορά και κέρδισε τον ρόλο της Ούλα με δοκιμαστικό όπου παρουσίαζε τη σκηνή του χορού της. Η Μπάνκροφτ πρότεινε τον φίλο της, Ανδρέα Βουτσινά, για τον ρόλο του Κάρμεν Γκία, νιώθοντας ότι θα ταίριαζε η παχιά ελληνική προφορά του.
Υποδοχή
Όταν πρωτοκυκλοφόρησε, η ταινία έλαβε ανάμεικτες αντιδράσεις και απέσπασε μερικές εξαιρετικά αρνητικές κριτικές, ενώ κάποιοι τη θεώρησαν μεγάλη επιτυχία. Μία από τις μεικτές κριτικές προήλθε από τη Ρενάτα Άντλερ, η οποία, γράφοντας στην εφημερίδα New York Times, δήλωσε: «Το Αυτοί οι τρελοί τρελοί παραγωγοί, που έκανε πρεμιέρα χθες στο Fine Arts Theatre, είναι μια βίαιη μείξη στοιχείων. Κάποια από αυτά είναι κακότεχνα, χυδαία και σκληρά, ενώ τα υπόλοιπα είναι αστεία με έναν εντελώς απροσδόκητο τρόπο».
Από την άλλη, κάποιοι θεώρησαν ότι η ταινία ήταν μεγάλη επιτυχία. Οι κριτικοί του περιοδικού Time έγραψαν ότι η ταινία ήταν "ξεκαρδιστικά αστεία", αλλά επεσήμαναν ότι "η ταινία είναι επιβαρυμένη με το είδος της πλοκής που απαιτεί ανάλυση", αλλά δυστυχώς "καταλήγει σε ένα κλαψούρισμα συναισθηματισμού"