cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φελίξ της Ακουιτανίας
Ο Φελίξ ήταν οπαδός του βασιλιά της Αυστρασίας Χλωτάριου Γ΄ και του Μαγιορδόμου του Εμπροίν, ο Έρεμπερτ διορίστηκε επίσκοπος της Τουλούζης. Με τον πρόωρο θάνατο του Χλωτάριου Γ΄ (673) ο αδελφός και διάδοχος του Χιλδέριχος Β΄ έδιωξε τον Εμπροίν, ο Έρεμπερτ αποσύρθηκε. Την ίδια εποχή ένας άλλος ευγενής ο Λούπος Α΄ της Ακουιτανίας που "ήρθε μαζί με τον Φελίξ" βρέθηκε σε μια Σύνοδο στην Μπορντώ, ο Φελίξ είχε ήδη αναλάβει την διοίκηση στην Ακουιτανία. Η Σύνοδος υπό την προεδρεία του Χιλδέριχου Β΄ επικύρωσε ότι η Ακουιτανία και το Δουκάτο της Γασκώνης θα ήταν υπό την ψηλή κυριαρχία του βασιλιά της Αυστρασίας, η συμφωνία έσπασε όταν δολοφονήθηκε ο Χιλδέριχος Β΄ (675). Ο Λούπος που ήταν προστατευόμενος του Φελίξ ανέλαβε την διοίκηση στην Γασκώνη, αργότερα τον διαδέχθηκε σε ολόκληρη την Ακουιτανία. Από την άλλη πλευρά ο Λούπος ήταν αντίπαλος του Εμπροίν με αποτέλεσμα να στραφεί εναντίον του Φελίξ και να επαναστατήσει διεκδικώντας ανεξαρτησία της Γασκώνης. Ο Λούπος Α΄ έγινε δούκας σε ολόκληρη την Ακουιτανία, προσπάθησε να επεκταθεί στα βόρεια αλλά στις προσπάθειες αυτές σκοτώθηκε.
Καρολίνα Μαριάνα του Μεκλεμβούργου
Η Καρολίνα Μαριάννα (δανικά: Caroline Marianne, 10 Ιανουαρίου 1821 - 1 Ιουνίου 1876) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διαδόχου της Δανίας.
Βιογραφία
Η Καρολίνα Καρλόττα Μαριάννα ήταν η δεύτερη κόρη του Γεωργίου του Μεκλεμβούρου-Στρέλιτς και της Μαρίας, κόρης του Φρειδερίκου της Έσσης-Κάσσελ.
Ο Φρειδερίκος, Διάδοχος της Δανίας, είχε νυμφευτεί το 1828 τη Βιλελμίνη Μαρία της Δανίας, αλλά διαζεύχθηκε το 1837. Το 1841 ο διάδοχος έκανε δεύτερο γάμο με την Καρολίνα Μαριάννα, που επίσης διαζεύχθηκε το 1846. Το 1848 έγινε βασιλιάς της Δανίας. Το 1851 νυμφεύτηκε μοργανατικά τη Λουίζα Ράσμουσεν, δημιουργό καπέλων μόδας για κυρίες και πρώην μπαλαρίνα, που την είχε για πολλά χρόνια ερωμένη του· αυτός απεβίωσε το 1863. Η Λουίζα απεβίωσε το 1874, η Καρολίνα Μαριάννα το 1876 σε ηλικία 55 ετών και το 1891 η Βιλελμίνη Μαρία.
Μεγάλη Ράχη (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Μεγάλη Ράχη αναφέρονται οι παρακάτω τοποθεσίες και οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Φινλανδικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Το Φινλανδικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (φινλανδικά: Pöytätenniksen Suomen-mestaruuskilpailut) είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση της Φινλανδίας, που διοργανώνεται από την Φινλανδική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Suomen Pöytätennisliitto).
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στη Φινλανδία Κατηγορία:Εθνικές διοργανώσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Ιερός Ναός Αγίου Τρύφωνα Καματερού
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αθήνα Κατηγορία:Νεότεροι ναοί στην Αθήνα
Πέτρος Μώρης
Ο Πέτρος Μώρης (1828 - 1905) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Γαλαξείδι και σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο της Πίζας. Ιδιώτευσε ως γιατρός στο Γαλαξείδι από το 1863 μέχρι και τον θάνατό του. Εξελέγη βουλευτής Παρνασσίδος στις εκλογές του 1899.
Απεβίωσε το 1905 στο Γαλαξείδι.
Αναφορές
Κατηγορία:Γαλαξείδι Κατηγορία:Βουλευτές Παρνασσίδος
Δημήτριος Νίκας
Ο Δημήτριος Νίκας ήταν Έλληνας πολιτικός.
Αναφορές
Κατηγορία:Γαλαξείδι Κατηγορία:Βουλευτές Παρνασσίδος
Ζέλνικ
Το ζέλνικ (σλαβομακεδονικά: Зелник) είναι παραδοσιακή αλμυρή πίτα που καταναλώνεται στη Βουλγαρία και στη Βόρεια Μακεδονία. Αποτελείται από στρώσεις ζυμωμένης ζύμης από αλεύρι σίτου ή πιθανώς φύλλο, γεμισμένη με διάφορους συνδυασμούς σίρενε (ένα λευκό τυρί), φέτας, αυγών, λάπαθου, ροδισμένου κρέατος, πράσου και/ή ρύζι. Το χειμώνα, η γέμιση περιλαμβάνει παραδοσιακά λάχανο άλμης, από το οποίο το πιάτο παίρνει το όνομά του («λάχανο» στα зелe, στα Зелка). Το ζέλνικ μερικές φορές σερβίρεται με γιαούρτι και τρώγεται καλύτερα ζεστό.
Το ζέλνικ είναι παρόμοιο με το μπουρέκι, ένα πιάτο δημοφιλές στην Τουρκία, την Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία. Το ζέλνικ συχνά αναφέρεται λανθασμένα ως μπουρέκι. Σε αντίθεση με το ζέλνικ, το μπουρέκι λάχανου παρασκευάζεται στις διακοπές και φεστιβάλ και σερβίρεται με κεφίρ. Η κρούστα και τα στρώματα του μπουρεκιού είναι πιο παχιά και χρησιμοποιούνται άλλα μπαχαρικά. Το ζέλνικ συνήθως φτιάχνεται με πράσο και σίρενε και αποτελείται από πολύ λεπτά τυλιγμένα στρώματα φυλλου. Το ζέλνικ συνήθως παρασκευάζεται ως ένα μακρύ, λεπτό κομμάτι ζύμης και τυλίγεται σε σπειροειδές σχήμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλμυρές πίτες Κατηγορία:Βαλκανική κουζίνα Κατηγορία:Βουλγαρική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα
Παιώνια η ροδία
Η Παιώνια η ροδία (Paeonia rhodia, Paeonia clusii) ή Παιώνια η λευκή (Paeonia alva) είναι ενδημικό φυτό της Ρόδου, της Καρπάθου και της Κρήτης.
Ετυμολογία
Η παιώνια παίρνει το όνομά της από τον πολυφάρμακο Παιώνα μαθητή του Ασκληπιού, θεού της θεραπείας. Όταν ο Ασκληπιός ζήλεψε τον μαθητή του, ο Δίας έσωσε τον Παίωνα από τον θυμό του, μεταμορφώνοντάς τον στο γνωστό άνθος.
Περιγραφή
Το φυτό απαντά σε ορισμένα σημεία της Ρόδου, ήτοι: στις πλαγιές του υψώματος «Προφήτης Ηλίας» (υψόμ. περίπου 1000 μ.), στην περιοχή "Γαιμαχί", Αγία Μαρίνα του οικισμού του Αρχαγγέλου, στο Μοναστήρι του Ταξιάρχη Μιχαήλ του Θαρρενού στο Θάρρι, στην ΄Ιγκο, στα Λάερμα κ.λπ. Προτιμά μέρη υγρά και κείμενα σε μέτριο υψόμετρο.
Ο κορμός και οι βλαστοί  του φυτού αυτού είναι σαρκώδεις και έχουν χρώμα ερυθρωπό, τα φύλλα είναι βαθυπράσινα, τα μπουμπούκια σφαιροειδή και  μοιάζουν με μικρές μπαλίτσες, γι΄ αυτό και στη νότια Ρόδο οι Παιώνιες ονομάζονται "φουσκίτσες" και τα άνθη είναι χρώματος λευκού και πολύ εντυπωσιακά. Στο κέντρο του άνθους φύονται περισσότεροι κίτρινοι στήμονες. Τα σπέρματα είναι σφαιρικά, στο μέγεθος των κόκκων του πιπεριού.
Το φθινόπωρο και ύστερα από τις πρώτες βροχές αρχίζει το φυτό να αναζωογονείται. Αυξάνεται βαθμιαία και φθάνει περίπου στο ύψος των 0.60-0,80 μ. Η ανθοφορία αρχίζει από τα τέλη Μαρτίου και διαρκεί μέχρι τέλη Απριλίου. κατά τους θερινούς μήνες οι βλαστοί αποξηραίνονται και το φυτό ησυχάζει μέχρι την αρχή του φθινόπωρου, οπότε και πάλι αναζωογονείται και αρχίζει να αναγεννάται. Η Παιώνια ανήκει στα φαρμακευτικά φυτά και χρησιμοποιείται ευρύτατα, ιδιαίτερα από την λαϊκή ιατρική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παιωνιοειδή Κατηγορία:Αγριολούλουδα Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Άνθη
Α.Μ.Σ. Άρης Λόφων
Ο Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος Άρης Λόφων είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στους Λόφους Φλώρινας και δραστηριοποιείται στο ποδόσφαιρο. Ιδρύθηκε το 1961 και είναι ένας από τους πιο ιστορικούς συλλόγους του νομού Φλώρινας. Έχει κατακτήσει δύο φορές το πρωτάθλημα της Α΄ Ε.Π.Σ. Φλώρινας και έχει αγωνιστεί δύο φορές στην Δ΄ Εθνική, το 2008-09 και το 2010-11. Επίσης έχει κατακτήσει δύο φορές (2002-03 και 2009-10) το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Φλώρινας, ενώ το 2005-06 ήταν φιναλίστ. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο αγωνίζεται στην Β΄ Ε.Π.Σ. Φλώρινας. Εκτός από το ποδοσφαιρικό τμήμα, ο σύλλογος διαθέτει και χορευτικό τμήμα, διατηρώντας ζωντανή την παράδοση της περιοχής, ενώ κάθε Μάιο διοργανώνει το πανηγύρι του χωριού κατά την εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Φλώρινας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1961 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1961
Πολύβιος Κόλοκος
Ο Πολύβιος Κόλοκος είναι Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ την περίοδο 1985-1991.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πολύβιος Κόλοκος γεννήθηκε στην Λευκωσία το 1947. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο νομικής. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο δίκαιο των εταιρειών, στο ασφαλιστικό δίκαιο και στο διεθνές οικονομικό δίκαιο. Είναι δικηγόρος.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΔΗΚΟ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Την περίοδο 1993-1996 διετέλεσε πρόεδρος της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου και την περίοδο 2000-2003 διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Βασίλης Παραμανίδης
Ο Βασίλης Παραμανίδης, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ και του σέντερ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1977 μέχρι το 1985.
Καριέρα
Ο Παραμανίδης γεννήθηκε στις Σέρρες και εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το καλοκαίρι του 1977. Στην πρώτη του χρονιά με την ομάδα της Θεσσαλονίκης αγωνίστηκε και στους 22 αγώνες του πρωταθλήματος, σημειώνοντας 191 πόντους, με ατομικό ρεκόρ τους 35 που πέτυχε στη νίκη του Άρη εναντίον της ΧΑΝΘ με 90-80, στις 22 Απριλίου 1978.
Την επόμενη σεζόν, αγωνιζόμενος ως βασικός ψηλός στην πεντάδα του Άρη, κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή, με 236 πόντους σε 25 αγώνες. Αυτό ήταν το δεύτερο πρωτάθλημα στην ιστορία του συλλόγου και βοήθησε τον Παραμανίδη να επιλεχθεί στην ελληνική εθνική ομάδα, με την οποία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1979 με προπονητή τον Ρίτσαρντ Ντουκσάιρ. Επίσης, αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ του 1979, όπου η Ελλάδα κατέλαβε την ένατη θεση.
Την επόμενη τριετία, ο Άρης διεκδίκησε τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος, χωρίς να καταφέρει να έχει κάποια επιτυχία, με τον Παραμανίδη να είναι δεύτερος σκόρερ της ομάδας πίσω από τον Νίκο Γκάλη. Ταυτόχρονα, φοίτησε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης σπουδάζοντας στο Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού.
Η επόμενη μεγάλη επιτυχία για την ομάδα των "κίτρινων" ήλθε με την κατάκτηση του πρωταθλήματος του 1983, με τον Παραμανίδη να σημειώνει 248 πόντους σε 23 αγώνες. Ακολούθησε η απώλεια του πρωταθλήματος του 1984 από τον Παναθηναϊκό στο μπαράζ της Κέρκυρας και του κυπέλλου από τον ΠΑΟΚ.
Στην τελευταία του χρονιά με την φανέλα του Άρη, ο Παραμανίδης κατέκτησε το πρώτο νταμπλ στην ιστορία του συλλόγου, σημειώνοντας 142 πόντους σε 20 αγώνες πρωταθλήματος, ενώ οι "κίτρινοι" έφθασαν ως την ημιτελική φάση της διοργάνωσης του κυπέλλου Κόρατς, όπου ηττήθηκαν από την ιταλική Βαρέζε.
Με την φανέλα της εθνικής ομάδας αγωνίστηκε από το 1978 μέχρι το 1981, έχοντας 31 συμμετοχές με 2,97 πόντους μέσο όρο.
Διακρίσεις
Άρης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1979 Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ
Κίρστεν Μουνκ
Η Κίρστεν Μουνκ, δανικά: Kirsten Munk (6 Ιουλίου 1598- 19 Απριλίου 1658) έγινε με τον γάμο της βασίλισσα της Σουηδίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Λούντβιχ Μουνκ (1537-1602) γαιοκτήμονα και διοικητή κομητείας και της Έλλεν Μάρσβιν (1572-1649), κόρης του Γιόργκεν Μάρσβιν συμβούλου και κυβερνήτη. Οι γονείς της ήταν πλούσιοι ευγενείς της Δανίας, χωρίς τίτλο. Η μητέρα της ήταν η μεγαλύτερη γαιοκτήμονας της νήσου Φούνεν.
Πριν ο Χριστιανός Δ΄ της Δανίας τη νυμφευτεί, η μητέρα της διαπραγματεύθηκε τον γάμο, καθώς οι Κίρστεν ήταν μέλη των ευγενών και όχι κοινοί. Ζήτησε να γίνει η Κίρστεν σύζυγός του και όχι ερωμένη του και να λάβει ιδιοκτησίες στο όνομά της ως τεκμήρια των τίμιων προθέσεων του βασιλιά. Ο γάμος με τον χήρο βασιλιά ήταν μοργανατικός και δεν έγινε στην εκκλησία. Το 1627 ο Χριστιανός Δ΄ έδωσε στην Κίρστεν τον τίτλο της κόμισσας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1627 τον Χριστιανό Δ΄ των Όλντενμπουργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς
Βασίλειος Μεϊμαράκης
Ο Βασίλειος Μεϊμαράκης (1884 - 1961) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου για πρώτη φορά στις εκλογές του Δεκεμβρίου 1915 και επανεξελέγη, με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος, στις εκλογές του 1926, του 1932 και του 1936.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1961. Ανηψιός του, γιος του αδελφού του, ήταν ο Ιωάννης Μεϊμαράκης, βουλευτής και πατέρας του Βαγγέλη Μεϊμαράκη.
Κυριακή Φιλτισάκου
Η Κυριακή Φιλτισάκου (γενν. Αθήνα, 14 Αυγούστου 2000) είναι Ελληνίδα αθλήτρια στο αγώνισμα του βάδην. Κατέκτησε δύο φορές το πανελλήνιο πρωτάθλημα στα 20 χλμ. (τα έτη 2021-2022), ενώ συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο.
Καριέρα
Στην κατηγορία των γυναικών, το 2021, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομάδων βάδην, που διεξήχθη στο Ποντεμπράντι της Τσεχίας, όπου κατέλαβε την 7η θέση στα 35 χλμ., ενώ ανταμείφθηκε με το αργυρό μετάλλιο στο ομαδικό του ίδιου αγώνα. Μεγάλη στιγμή στην καριέρα της αποτέλεσε η εκπροσώπηση της Ελλάδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο, όπου αγωνίστηκε στα 20 χλμ. βάδην γυναικών και κατέλαβε την 29η θέση με χρόνο 1:36:51, βαδίζοντας μαζί με την συμπατριώτισσά της Αντιγόνη Ντρισμπιώτη, η οποία κατέλαβε την 8η θέση. Έναν χρόνο μετά (το 2022) αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ομάδων βάδην στο Μουσκάτ του Ομάν, όπου κατέλαβε την 11η θέση στα 20 χλμ. (χρόνος: 1:38:53) και την 2η θέση σε ομαδικό επίπεδο. Το ίδιο έτος συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Όρεγκον, όπου τερμάτισε στην 22η θέση, με χρόνο 1:34:55.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του βάδην Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Μπενεντέτο Λούτι
Ο Μπενεντέτο Λούτι (ιταλικά: Benedetto Luti), 1666 - 1724, ήταν Ιταλός ζωγράφος του μπαρόκ. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους και πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες που δραστηριοποιήθηκαν στη Ρώμη το πρώτο τέταρτο του 18ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπενεντέτο Λούτι γεννήθηκε στη Φλωρεντία στις 17 Νοεμβρίου 1666. Μετά μια πρώτη περίοδο μαθητείας κοντά στον Άντον Ντομένικο Γκαμπιάνι στη Φλωρεντία, απορρόφησε πλήρως την τεχνοτροπία του Πιέτρο ντα Κορτόνα και των μεταγενέστερων μπαρόκ διαδόχων του. Έχαιρε της προστασίας του Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, ο οποίος είχε εκτιμήσει το ταλέντο του ως προσωπογράφου. Το 1691, εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου, με την καθοδήγηση του Τσίρο Φέρρι, έγινε ένας από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες του κλασικιστικού ρεύματος του 18ου αιώνα. Ήταν ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες που δούλεψαν τα παστέλ ως τελική σύνθεση σε αντίθεση με τις αρχικές μελέτες για πίνακες ή τοιχογραφίες. Εργάστηκε σε παστέλ και σε ελαιογραφίες και δημιούργησε τοιχογραφίες, μεταξύ των οποίων στον καθεδρικό ναό του Άγιου Ιωάννη του Λατεράνο.
Ο Λούτι ήταν επίσης επιτυχημένος έμπορος έργων τέχνης.
Ήταν διευθυντής και δάσκαλος σχεδίου της Ακαδημίας της Γαλλίας στη Ρώμη. Μεταξύ των μαθητών του ήταν οι Τζιοβάνι Πάολο Πανίνι, Κλωντ Αρνυλφί, Ζαν-Μπατίστ βαν Λου, Ουίλιαμ Κεντ, Σαρλ Αντρέ βαν Λου, και μέσω αυτών έγινε πολύ δημοφιλής και στο εξωτερικό.
Το 1694 έγινε δεκτός στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά της Ρώμης και το 1720 εξελέγη διευθυντής της. Τον επόμενο χρόνο αφιερώθηκε στη ζωγραφική τοιχογραφιών στον τρούλο της εκκλησίας των Αγίων Λουκά και Μαρτίνας στη Ρώμη.
Πέθανε στη Ρώμη στις 17 Ιουνίου 1724.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Μεγάλη Ράχη Ιωαννίνων
Η Μεγάλη Ράχη είναι ορεινό χωριό στη περιοχή των Βορείων Τζουμέρκων (Αθαμανικά Όρη) του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 660 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα όρια με το νομό Άρτας ανατολικά του Άραχθου ποταμού. Απέχει 47 χλμ. ΝΑ. από τα Ιωάννινα και 54 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Άρτα. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στην απογραφή για πρώτη φορά το 1940 και στην κοινότητα Ραφταναίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Βουνόρεια, τον Φράξο, το Μυλοκοπειό, το Παλαιομοχούστι, το Παλληκάρι, τη Πλάκα, τους Ραφταναίους, τη Ρούγα και τον Ζαλούχο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ραφταναίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πραμάντων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 2 μόνο κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Γερτρούδη της Βαυαρίας
Η Γερτρούδη, δανικά: Gertrud af Sachsen og Bayern (1152/55 - 1197) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας και της Βαυαρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Σουαβίας και μετά βασίλισσα της Δανίας.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ερρίκου Γ΄ δούκα της Σαξονίας & ΙΒ΄ της Βαυαρίας και της πρώτης συζύγου του Κλημεντίας, κόρης του Κορράδου Α΄ δούκα του Τσέρινγκεν.
Οικογένεια
Αφού παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο, έπειτα από ένα έτος χήρεψε το 1167. Μνηστεύθηκε το 1171 και παντρεύτηκε έξι έτη μετά τον Κνούτο ΣΤ΄ της Δανίας στο Λούνντ. Το ζεύγος έζησε τα πρώτα χρόνια στη Σκάνια (σουηδ. Σκόνε, η νοτιότερη περιοχή της Σουηδίας). Το 1182 έγιναν βασιλείς. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου γάμου της επέλεξε να ζήσει με αγνότητα και ερωτική αποχή με τον άνδρα της. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της. Ο χρονικογράφος Άρνολντ του Λύμπεκ γράφει ότι έτσι η Γερτρούδη έζησε αιώνια αγνή.
Παντρεύτηκε πρώτα το 1166 τον Φρειδερίκο Δ΄ των Χοενστάουφεν δούκα της Σουηβίας, ο οποίος απεβίωσε το 1167.
Το 1177 έκανε δεύτερο γάμο με τον Κνούτο ΣΤ΄ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας. Δεν έκανε παιδιά από τους γάμους της και απεβίωσε 42-45 ετών. Το 1202 απεβίωσε και ο Κνούτος ΣΤ΄.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας
Άγιος Γεώργιος Μεγίστης
Για νησίδες με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια)
O Άγιος Γεώργιος είναι νησίδα των Δωδεκανήσων πολύ κοντά στη Μεγίστη (Κατελλόριζο), η οποία βρίσκεται στον όρμο του Καστελλόριζου όπως και οι γειτονικές της νησίδες Αγριέλαια, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μαύρο Ποϊνί, Πολύφαδος ένα, Ψωραδιά και Ψωμί με τις οποίες σχηματίζουν ένα μικρό σύμπλεγμα. Διαθέτει μια πολύ μικρή παραλία, 2 - 3 δένδρα και υπάρχει παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Στο άρθρο 3 της σύμβασης μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας του 1932, για "τον καθορισμό των χωρικών υδάτων ανάμεσα στις ακτές της Ανατολίας και του νησιου του Καστελορίζου" αναφέρεται μεταξύ των νησίδων για τις οποίες η τουρκική κυβέρνηση αναγνώριζε την κυριαρχία της Ιταλίας . Το 2001 αναγνωρίστηκε ως οικισμός και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο δήμο Μεγίστης, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύμπλεγμα Καστελλόριζου Κατηγορία:Βραχονησίδες του Καστελλόριζου Κατηγορία:Ακραία σημεία της Ελλάδας
Εύα Καμκούτη
Η Ευανθεία "Εύα" Καμκούτη, γεννημένη στις 3 Μαρτίου 1967, είναι πρώην διεθνής Ελληνίδα πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης, με ύψος 1.93 αγωνιζόταν στην θέση της φόρ.
Έπαιξε καλαθοσφαίριση για την ΜΕΝΤ, και έπειτα για τον Α.Σ. Βελβεντό Κοζάνης. Με την ΜΕΝΤ, βασική στην πεντάδα, έπαιξε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κι έπειτα στην Α΄εθνική.
Με τις εθνικές ομάδες έχει 11 συμμετοχές και 22 πόντους με την νεανίδων και 22 συμμετοχές με 40 πόντους με την εθνική γυναικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΜΕΝΤ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Βελβεντού Κοζάνης
Εθνική Βελγίου (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Βελγίου (γαλλικά: Équipe de Belgique féminine de basket-ball) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα του Βελγίου σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Βελγικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Basket Belgium, KBBB / FRBB).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης του Βελγίου αποτελεί μέλος της FIBA από το 1933.
Συμμετείχε για πρώτη φορά σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών το 1950 στην Ουγγαρία. Επρόκειτο για τη δεύτερη στην ιστορία διοργάνωση του θεσμού και για την πρώτη μεταπολεμική. Με το πέρασμα των δεκαετιών συμμετείχε ανά αραιά διαστήματα σε Τελική Φάση. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, έχει εξελιχθεί σε ανερχόμενη δύναμη. Το 2017, μετά από μια δεκαετία απουσίας, επέστρεψε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Τσεχίας, κατακτώντας ως ευχάριστη έκπληξη το χάλκινο μετάλλιο. Την επόμενη χρονιά (2018), έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ισπανίας τερματίζοντας με φόρα στην 4η θέση.
Κατατάξεις σε διεθνείς διοργανώσεις
μικρογραφία|δεξιά|260px|Γυναικεία καλαθοσφαίριση στο Βέλγιο, Φεβρουάριος 1962.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Βελγιο
Ίνγκεμποργκ Μάγκνουσντοττερ της Σουηδίας
Η Ίνγκεμποργκ κόρη του Μάγκνους, σουηδ. Ingeborg Magnusdotter (1277 - 5 Απριλίου/15 Αυγούστου 1319) από τον Οίκο του Μπγιέλμπο ήταν πριγκίπισσα της Σουηδίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Δανίας.
Bιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας και της Χέλβιγκ των Σάουμμπουργκ, κόρης του Γκέρχαρτ Α΄ κόμη του Χόλσταϊν-Ίτσεχοε.
Μνηστεύθηκε το 1288 τον Έρικ (ΣΤ΄) τότε διάδοχο της Δανίας, ο γάμος όμως έγινε το 1296 στο Χέλσινγκμποργκ. Ήταν μέρος πολιτικής: το 1298 ο αδελφός της Μπίργιερ νυμφεύτηκε την αδελφή του Έρικ (ΣΤ΄), τη Μάρθα της Δανίας. Ο αρχιεπίσκοπος Γιενς Γκραντ διαφώνησε και έτσι η άδεια για τον γάμο δεν δόθηκε παρά το 1297.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1296 τον Έρικ ΣΤ΄ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες
Ρόμπερτ Μπερντ
Ο Ρόμπερτ Καρλάιλ Μπερντ (20 Νοεμβρίου 1917-28 Ιουνίου 2010) ήταν Αμερικανός πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Γερουσιαστής της Δυτικής Βιρτζίνια για 51 έτη, από το 1959 έως το 2010. Μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος είχε πρωτύτερα διατελέσει Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων από το 1953 έως το 1959. Ο Μπερντ είναι ο μακροβιότερος Γερουσιαστής στην ιστορία των ΗΠΑ και το δεύτερο μακροβιότερο μέλος του Κογκρέσου. Ο Μπερντ ορκίστηκε Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων στις 3 Ιανουαρίου 1953, στο τέλος της προεδρίας του Χάρι Τρούμαν και απεβίωσε στις 28 Ιουνίου 2010, εν ενεργεία Γερουσιαστής κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα.
Όταν πέθανε ήταν το μακροβιότερο μέλος στην ιστορία του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο ξεπεράστηκε αργότερα από τον Τζον Ντίνγκελ του Μίσιγκαν. Ο Μπερντ ήταν το τελευταίο μέλος της Γερουσίας των ΗΠΑ που υπηρετούσε κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και το τελευταίο μέλος του Κογκρέσου που υπηρετούσε κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Χάρι Τρούμαν. Είναι ο μοναδικός πολιτικός της Δυτικής Βιρτζίνιας που έχει υπηρετήσει και στους δύο θαλάμους του νομοθετικού σώματος της πολιτείας καθώς και στους δύο θαλάμους του Κογκρέσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Δημοψήφισμα στο Αζερμπαϊτζάν (2016)
Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στο Αζερμπαϊτζάν στις 26 Σεπτεμβρίου 2016. Ζητήθηκε από τους ψηφοφόρους να εγκρίνουν 29 συνταγματικές τροποποιήσεις, με ξεχωριστή ψηφοφορία για την καθεμιά. Όλες οι 29 τροποποιήσεις εγκρίθηκαν από το 89% - 95% των ψηφοφόρων. Συστάθηκε η θέση του Αντιπροέδρου και παρατάθηκε η προεδρική θητεία από πέντε σε επτά χρόνια.
Πλαίσιο
Ο πρόεδρος Ιλχάμ Αλίεφ υπέγραψε ένα διάταγμα στις 18 Ιουλίου 2016, για την τροποποίηση ορισμένων άρθρων του συντάγματος. Αυτά εξετάστηκαν από το Συνταγματικό Δικαστήριο, που τα ενέκρινε στις 25 Ιουλίου. Στις 26 Ιουλίου ο Αλίεφ διέταξε τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος, όπως απαιτείται από τα άρθρα 152 και 153 του συντάγματος.
Επακόλουθα
Μετά το δημοψήφισμα, ο πρόεδρος Ιλχάμ Αλίεφ διόρισε τη γυναίκα του, Μεχριμπάν Αλίεβα, ως Αντιπρόεδρο.
Αναφορές
2016
Θάλασσα των Λακκαδίβων
Η Θάλασσα των Λακκαδίβων, γνωστή και ως Θάλασσα του Λακσαντγουίπ, είναι ένα υδάτινο σώμα που συνορεύει με την Ινδία (συμπεριλαμβανομένων των νησιών Λακσαντγουίπ), τις Μαλδίβες και τη Σρι Λάνκα. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Καρνάτακα, δυτικά της Κεράλα και νότια του Ταμίλ Ναντού. Αυτή η ζεστή θάλασσα έχει σταθερή θερμοκρασία νερού καθ' όλη τη διάρκεια του έτους και είναι πλούσια σε θαλάσσια ζωή, μόνο ο κόλπος του Μανάρ φιλοξενεί περίπου 3.600 είδη. Το Μανγκαλόρ, το Kasaragod, το Κανούρ, το Kozhikode, το Ponnani, το Κοτσί, το Alappuzha, το Κολλάμ, το Τιρουβανανταπουράμ, το Tuticorin, το Κολόμπο και το Μαλέ είναι μεγάλες πόλεις στις όχθες της θάλασσας των Λακκαδίβων. Το Κανγιακουμάρι, το νοτιότερο άκρο της χερσονήσου της Ινδίας, συνορεύει επίσης με τη θάλασσα των Λακκαδίβων.
Γεωγραφική θέση
right|thumb|Θέα της θάλασσας των Λακκαδίβων από το [[Βιλινγκίλι]] thumbnail|Η παραλία Muzhappilangad της θάλασσας των Λακκαδίβων right|thumb|Η παραλία Κολλάμ της θάλασσας των Λακκαδίβων Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει τα όρια της Θάλασσας των Λακκαδίβων ως εξής:
Στη Δύση: Μια γραμμή που εκτείνεται από το Sadashivgad στη δυτική ακτή της Ινδίας (14°48′N 74°07′E) έως την Corah Divh (13°42′N 72°10′E) και από εκεί κάτω από τη δυτική πλευρά του Λακσαντγουίπ και των Μαλδίβων στο νοτιότερο σημείο της ατόλης Αντού των Μαλδίβων.
Στον Νότο: Μια γραμμή που εκτείνεται από το Ντόντρα Χεντ, το νοτιότερο άκρο της Σρι Λάνκα, μέχρι το πιο νότιο σημείο της ατόλης Αντού.
Στην Ανατολή: Οι δυτικές ακτές της Σρι Λάνκα και της Ινδίας.
Στα βορειοανατολικά: Η Γέφυρα του Αδάμ (μεταξύ Ινδίας και Σρι Λάνκα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Θάλασσες της Ασίας Κατηγορία:Υδάτινα σώματα της Ινδίας
Μυλοκοπειό Ιωαννίνων
Το Μυλοκοπειό είναι ορεινό χωριό στη περιοχή των Βορείων Τζουμέρκων του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 660 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα όρια με το νομό Άρτας, ανατολικά του Άραχθου ποταμού. Απέχει 45 χλμ. ΝΑ. από τα Ιωάννινα και 57 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Άρτα. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στην απογραφή για πρώτη φορά το 1940 στην κοινότητα Ραφταναίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Βουνόρεια, τη Μεγάλη Ράχη, το Παλληκάρι, το Παλαιομοχούστι, το Ζαλούχο, τη Πλάκα, τους Ραφταναίους, τη Ρούγα και τον Φράξο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ραφταναίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πραμάντων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 7 μόνο κατοίκους.
Oφίτες
Οι Οφίτες, ονομαζόμενοι και Οφιανοί (Ὀφιανοί, από το ὄφις «φίδι»), ήταν μια χριστιανική γνωστική αίρεση που περιγράφεται από τον Ιππόλυτο της Ρώμης (170–235) σε ένα χαμένο έργο, το Σύνταγμα («διευθέτηση»).
Τώρα πιστεύεται ότι οι μεταγενέστερες αφηγήσεις αυτών των «Οφιτών» από τον Ψευδο-Τερτυλλιανό, τον Φιλάστριο και τον Επιφάνιο της Σαλαμίνας εξαρτώνται όλες από το χαμένο Σύνταγμα του Ιππόλυτου. Είναι πιθανό ότι, αντί για ένα πραγματικό σεχταριστικό όνομα, ο Ιππόλυτος μπορεί να έχει εφεύρει το "Οφίτης" ως γενικό όρο για αυτό που θεωρούσε αιρετικές εικασίες σχετικά με το φίδι της Γένεσης ή του Μωυσή.
Λουδοβίκος Σαλβατόρ, αρχιδούκας της Αυστρίας
Οικογένεια / εκπαίδευση
Ο Λουδοβίκος Σαλβατόρ ήταν γιος του Λεοπόλδου Β΄ της Τοσκάνης και της Μαρίας Αντωνίας των Δύο Σικελιών. Το πλήρες όνομά του ήταν Λουδοβίκος Σαλβάτορ Μάριος Ιωσήφ Ιωάννης Βαπτιστής Δομίνικος Ραϊνέριος Φερδινάνδος Κάρολος Ζηνόβιος Αντωνίνος. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία, στο Παλάτσο Πίττι, όπου έμεινε μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών. Τότε, το 1857, με τη σταδιακή ενοποίηση της Ιταλίας και την απομάκρυνση των Αψβούργων-Λωρραίνης, ο πατέρας του έφυγε από την Τοσκάνη και εγκαταστάθηκε στον πύργο τους στο Μπράνταϊς επί του Έλβα της Βοημίας. Όταν ο Λουδοβίκος Σαλβατόρ έγινε είκοσι ετών το 1867, πήγε για σπουδές στη Βιέννη και στη συνέχεια στην Πράγα.
Oφίτες
Εκτός από τις πηγές που εξαρτώνται άμεσα από τον Ιππόλυτο (Ψευδο-Τερτυλλιανός, Φιλάστριος και Επιφάνιος), την ομάδα αναφέρουν και ο Ωριγένης και ο Κλήμης ο Αλεξανδρείας. Η ομάδα αναφέρεται από τον Ειρηναίο στο Κατά Αιρέσεων ( 1:30 ).
Λουδοβίκος Σαλβατόρ, αρχιδούκας της Αυστρίας
Οι περιηγήσεις και η συγγραφή των βιβλίων του
Αρχίζει τα ταξίδια σε πόλεις της Ευρώπης, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Λουδοβίκος, Κόμης του Νόιντορφ και το 1868, γράφει τα δυο πρώτα του βιβλία, για τη Βενετία και τη Βαλένθια. Στη συνέχεια γράφει το πρώτο από τη σειρά των εννέα βιβλίων του για τις Βαλεαρίδες και το 1869 το Tabulae Ludovicianae, ένα τρίγλωσσο ερωτηματολόγιο (στα γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά), ένα εργαλείο που βοήθησε σημαντικά στη σχολαστική και σφαιρική συλλογή πληροφοριών στα ταξίδια του. Όταν πέθανε ο πατέρας του το 1870, κληρονόμησε τον πύργο τους στη Βοημία και συνέχισε τα ταξίδια, αγοράζοντας το 1871 εκτάσεις στη Μαγιόρκα όπου στη συνέχεια έμενε όσο καιρό δεν ταξίδευε. Τον επόμενο χρόνο απέκτησε το πρώτο του σκάφος, το NIXE I (Γοργόνα Ι), με το οποίο ταξίδεψε σε όλη τη Μεσόγειο. Όταν ναυάγησε, αγόρασε άλλο πλοίο, το οποίο ονόμασε NIXE II. Μέχρι το τέλος της ζωής του εξέδιδε δύο βιβλία τον χρόνο, ανάμεσα στα οποία και βιβλία για περιοχές της Ελλάδας. Σε αυτά αναπαραγόταν σημαντικός αριθμός σχεδίων του Σαλβατόρ. Στη Μαγιόρκα επέκτεινε τα κτήματά του, δημιουργώντας ένα μεγάλο σε έκταση πάρκο.
Oφίτες
Ψευδο-Τερτυλλιανός
300px|thumb|[[Άνιολο Μπροντσίνο, Το χάλκινο φίδι, από το παρεκκλήσι της Ελεονόρας του Τολέδο, Φλωρεντία, Παλάτσο Βέκιο]]
Λουδοβίκος Σαλβατόρ, αρχιδούκας της Αυστρίας
Μετά τη Μαγιόρκα, το 1913
Το 1913, λόγω της διεθνούς κατάστασης άφησε τη Μαγιόρκα και πήγε στην έπαυλή του κοντά την Τεργέστη. Είχε προσβληθεί από ελεφαντίαση και είχε σοβαρά προβλήματα στα άκρα του. Το 1915, μετά την αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πηγαίνει στο κάστρο του στο Μπράνταϊς της Βοημίας όπου πέθανε από σηψαιμία στις 12 Οκτωβρίου 1915, μετά από εγχείριση των κάτω άκρων. Με τη διαθήκη του, ο Λουδοβίκος Σαλβατόρ όρισε ως κληρονόμους τον ιδιαίτερο γραμματέα του, συνεργάτη και εξ απορρήτων του, Αντόνιο Βίβες υ Κόλομ (Antonio Vives y Colom), τον οποίο είχε γνωρίσει στη Μαγιόρκα και ο οποίος τον συνόδευε πάντα από το 1872 μέχρι τον θάνατό του, και τα παιδιά του.
Oφίτες
Ψευδο-Τερτυλλιανός
Ο Ψευδο-Τερτυλλιανός (πιθανώς η Λατινική μετάφραση του χαμένου Συντάγματος του Ιππόλυτου), είναι η πιο πρώιμη πηγή που αναφέρεται στους Οφίτες, και η πρώτη πηγή που περιγράφει την σχέση τους με τον όφι. Σύμφωνα με την πηγή (Haer. 2:1-4), οι Οφίτες δίδασκαν ότι:
Λουδοβίκος Σαλβατόρ, αρχιδούκας της Αυστρίας
Τα έργα του
Ο Λουδοβίκος Σαλβατόρ έγραψε σημαντικότατο αριθμό έργων: thumb|left|Σχέδιο από το βιβλίο του Die Serben an der Adria (1870). thumb|left|Σχέδιο από το βιβλίο του για τη [[Λευκωσία (1881).]] thumb|left|Σχέδιο του Λουδοβίκου Σαλβατόρ από τα βιβλία του Die Balearen (1882). thumb|left|Ελιά, σχέδιο από το βιβλίο του Sommertage auf Ithaka (1903). thumb|left|Το κάστρο της [[Πάργα|Πάργας, σχέδιο από το βιβλίο του Parga (1907).]]
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αυστρίας Κατηγορία:Αυστριακοί συγγραφείς Κατηγορία:Αυστριακοί περιηγητἐς
Oφίτες
Ψευδο-Τερτυλλιανός
"Ο Χριστός δεν υπήρξε εν σαρκί (Christum autem non in substantia carnis fuisse; 2.4), ότι εξυμνούσαν τον όφι και τον προτιμούσαν από τον Χριστό (serpentem magnificant in tantum, ut ilium etiam ipsi Christo praeferant; 2.1), και ότι ο Χριστός μιμήθηκε την ιερή δύναμη του όφεως του Μωυσή (Αριθμοί 21:6-9) λέγοντας: 'Καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσεν τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου (Κατά Ιωάννην 3:14)' (Haer. 2:1). Επιπρόσθετα, η Εύα λέγεται ότι πίστεψε το φίδι, σαν να ήταν ο Θεός ο Υιός (Eua quasi filio deo crediredat; 2.4)."
Το όνομα "Ιησούς" δεν αναφέρεται στην πηγή. Η περιγραφή του Επιφάνιου διαφέρει από αυτή του Ψευδο-Τερτυλλιανού μόνο σε μερικά σημεία. Σύμφωνα με τον Επιφάνιο, οι Οφίτες δεν προτιμούσαν τον όφι από τον Χριστό, αλλά ταύτιζαν τον όφι με τον Χριστό (Πανάριον 37.1.2; 2.6; 6.5-6; 8.1).
Φιλοσοφούμενα
Η μεγάλη διαφορά μεταξύ της προηγούμενης και της μεταγενέστερης πραγματείας του Ιππόλυτου είναι ότι η πρώτη ήταν μια απλή συλλογή, με την αφήγηση του για τις απόψεις των αιρέσεων να προέρχεται κυρίως από τις διαλέξεις του Ειρηναίου. Αλλά τη στιγμή που έγραφε την μεταγενέστερη, είχε διαβάσει ο ίδιος αρκετά αιρετικά συγγράμματα, από τα οποία δίνει ένα απόσπασμα στην πραγματεία του. Σε αυτό το βιβλίο κάνει μια περιφρονητική αναφορά στους Οφίτες μαζί με τους Καϊνίτες και τους Νοχαϊτές (8:20) ως αιρετικούς των οποίων τα δόγματα δεν άξιζαν τη φιλοφρόνηση σοβαρής έκθεσης ή διάψευσης.
Και είναι περίεργο ότι δεν φαίνεται να υποψιάζεται ότι αυτοί οι αιρετικοί έχουν κάποια σχέση με αυτούς που αποτελούν το θέμα του πέμπτου βιβλίου του. Σε αυτό το βιβλίο ασχολείται με τις αιρέσεις που τιμούσαν το φίδι, δίνοντας στην πρώτη από αυτές τις αιρέσεις το όνομα Ναασσηνοί, έναν τίτλο που γνωρίζει ότι προέρχεται από την εβραϊκή λέξη για το φίδι ("Ναχάς"-נחש). Πιθανώς ο Ιππόλυτος περιόρισε το όνομα Οφίτες στην αίρεση που περιγράφει ο Ειρηναίος, η οποία έχει πολύ λίγα κοινά με αυτήν που αποκαλεί Ναασσηνούς. Αυτό το βιβλίο περιέχει ενότητες για πολλά άλλα συστήματα των Οφιτών, αυτό των Περατών, των Σηθιανών και του Ιουστίνου.
Κατά Αιρέσεων
Ο Ειρηναίος Λουγδούνου, στο έργο του Κατά Αιρέσεων, περιγράφει αναλυτικά την κοσμογονία των Οφιτών. Σύμφωνα με τους Οφίτες η δημιουργία ξεκίνησε ως μια σειρά από εκπορεύσεις:
Μέσα στη δύναμη του Βυθού υπάρχει ένα πρωταρχικό φως, άφθαρτο και άπειρο, ο Πατήρ των Πάντων, (ο Πρώτος Άνθρωπος). Η Έννοιά του, που προήλθε απ' αυτόν, γέννησε τον Υιό του Ανθρώπου, (τον Δεύτερο Άνθρωπο). Κάτω απ' αυτά, είναι το Άγιο Πνεύμα (Πρώτη Γυναίκα και Μήτηρ των Ζώντων), υπό του οποίου τα στοιχεία (ύδωρ, σκότος, άβυσσος, χάος) χωρίστηκαν το ένα από το άλλο, καθώς πάνω σ'αυτά γεννήθηκε το Άγιο Πνεύμα. Ο Πρώτος και ο Δεύτερος Άνθρωπος, ερωτευμένοι με την ομορφιά του Αγίου Πνεύματος, ρίχνοντας πάνω της ένα φως μέσω της συνουσίας, γέννησαν απ' αυτήν ένα άφθαρτο φως, ένα τρίτο αρσενικό, τον λεγόμενο Χριστό. Έτσι συγκροτήθηκε η Αληθινή και Αγία Εκκλησία.
Σοφία
Αλλά η περίσσεια φωτός με την οποία είχε εμποτιστεί ήταν περισσότερο από ό,τι μπορούσε να συγκρατήσει, και ενώ ο Χριστός το δεξί της χέρι γέννησε μαζί με τη μητέρα του, σχηματίζοντας με τον Πρώτο και τον Δεύτερο Άνθρωπο την Αληθινή και Αγία Εκκλησία, μια σταγόνα φωτός έπεσε με το αριστερό χέρι προς τα κάτω στον κόσμο της ύλης, και ονομαζόταν Σοφία ή Προύνικος, ένα ανδρόγυνο ον.
Με αυτή την άφιξη τα ακίνητα νερά άρχισαν να κινούνται, όλα τα πράγματα ορμούσαν να αγκαλιάσουν το Φως, και η Προύνικος παίζοντας απρόθυμα με τα νερά, πήρε για τον εαυτό της ένα σώμα, χωρίς την προστασία του οποίου το φως κινδύνευε να απορροφηθεί εντελώς από την ύλη. Ωστόσο, όταν καταπιεζόταν από τη χυδαιότητα του περιβάλλοντός της, προσπάθησε να ξεφύγει από τα νερά και να ανέβει στη μητέρα της, το σώμα τη βάραινε, και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα περισσότερο από το να σκαρφαλώσει πάνω από τα νερά, σχηματίζοντας έτσι τον ορατό ουρανό. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, από την ένταση της επιθυμίας μπόρεσε να ελευθερωθεί από την επιβάρυνση του σώματος, και να το αφήσει πίσω για να ανέβει στην περιοχή ακριβώς από πάνω, που ονομαζόταν στη γλώσσα μιας άλλης αίρεσης η μεσαία περιοχή.
Ιαλδαβαώθ
Εν τω μεταξύ, ένας γιος, ο Ιαλδαβαώθ, που γεννήθηκε από την επαφή της με τα νερά, έχοντας μέσα του μια ορισμένη πνοή από το άφθαρτο φως που του έμεινε από τη μητέρα του, μέσω του οποίου εργάζεται, γεννά από τα νερά έναν γιο χωρίς μητέρα. Και αυτός ο γιος με τον ίδιο τρόπο άλλον, ώσπου ήλθαν στην ύπαρξη επτά Άρχοντες στο σύνολο, που κυβερνούσαν τους επτά ουρανούς, μια Εβδομάδα την οποία η μητέρα τους συμπληρώνει σε μία Ογδοάδα.
Αλλά συνέβη όταν αυτοί οι γιοι προσπάθησαν για μαεστρία με τον πατέρα τους Ιαλδαβαώθ, όπου υπέστη μεγάλη ταλαιπωρία, και ρίχνοντας το απελπισμένο βλέμμα του στα κατακάθια της ύλης κάτω, εδραίωσε μέσω αυτών τη επιθυμία του και απέκτησε έναν γιο, τον Οφιόμορφο Νου, απ' όπου προήλθαν τόσο το πνεύμα και η ψυχή όσο και όλα τα πράγματα αυτού του κάτω κόσμου, καθώς και η λήθη, η κακία, η ζήλια, ο φθόνος και ο θάνατος. Ο Ιαλδαβαώθ, ανυψωμένος στον επάνω ουρανό του, είχε αποκλείσει απ' όλα τα κάτω τη γνώση ότι υπήρχε κάτι ανώτερο από τον εαυτό του, και έχοντας φουσκώσει με υπερηφάνια για τους γιους που είχε γεννήσει χωρίς βοήθεια από τη μητέρα του, φώναξε:
"Ἐγὼ Θεὸς καὶ Πατὴρ, καὶ ὑπὲρ ἐμὲ οὐδείς."
Η μητέρα του όμως, ακούγοντας τον, φώναξε εναντίον του:
Όταν οι ουράνιες δυνάμεις θαύμασαν αυτή τη φωνή, ο Ιαλδαβαώθ, για να αποσπάσει την προσοχή τους, αναφώνησε: «Δεῦτε ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾽ εἰκόνα ἡμῶν». Στη συνέχεια, οι έξι δυνάμεις σχημάτισαν έναν γιγάντιο άνθρωπο, με τη μητέρα Σοφία να έχει βοηθήσει στο σχεδιασμό, προκειμένου με αυτό το μέσο να ανακτήσει το υδάτινο Φως από το Ιαλδαβαώθ. Διότι ο άνθρωπος που είχαν σχηματίσει οι έξι δυνάμεις, βρισκόταν ανίκανος να σηκωθεί, στριφογυρνούσε σαν σκουλήκι μέχρι που τον έφεραν στον πατέρα τους, ο οποίος του εμφύσησε πνοή ζωής και έτσι άδειασε τον εαυτό του από τη δύναμή του. Αλλά ο άνθρωπος έχοντας τώρα Σκέψη και Σύλληψη (Νους και Ενθύμηση), ευχαρίστησε αμέσως τον Πρώτο Άνθρωπο, αδιαφορώντας για εκείνους που τον είχαν δημιουργήσει.
thumb|right|[[Ουίλιαμ Μπλέικ, Ο πειρασμός και η πτώση της Εύας, 1808 (εικονογράφηση του Χαμένου Παραδείσου του Μίλτον)]]
Ο Ιαλδαβαώθ, ζηλεύοντας γι' αυτό, σχεδίασε να λεηλατήσει τον άνθρωπο μέσω μιας γυναίκας, και σχημάτισε την Εύα, με την ομορφιά της οποίας οι έξι δυνάμεις που την ερωτεύτηκαν δημιούργησαν γιους από αυτήν, δηλαδή τους αγγέλους. Τότε η Σοφία κατέστρωσε ένα σχέδιο να αποπλανήσει την Εύα και τον Αδάμ, μέσω του φιδιού, να παραβιάσουν την εντολή του Ιαλδαβαώθ. Η Εύα, δεχόμενη τη συμβουλή του φιδιού που φαινόταν Υιός του Θεού, έπεισε τον Αδάμ επίσης να φάει από το απαγορευμένο δέντρο. Και όταν έφαγαν, απέκτησαν γνώση της δύναμης που είναι πάνω απ' όλα, και παρέκκλιναν από αυτούς που τους είχαν φτιάξει. Τότε ο Ιαλδαβαώθ έδιωξε τον Αδάμ και την Εύα από τον Παράδεισο. Αλλά η μητέρα τους είχε αδειάσει κρυφά από το υδάτινο Φως για να μην συμμεριστεί την κατάρα ή την μομφή. Έτσι ρίχτηκαν σε αυτόν τον κόσμο, όπως και το φίδι που είχε εντοπιστεί να εργάζεται εναντίον του πατέρα του. Έφερε τους αγγέλους εδώ κάτω από την εξουσία του, και ο ίδιος γέννησε έξι γιους, αντίστοιχο της Εβδομάδας της οποίας ο πατέρας του ήταν μέλος. Αυτοί οι επτά δαίμονες πάντα εναντιώνονται και εμποδίζουν την ανθρωπότητα για λογαριασμό της οποίας ο πατέρας τους έπεσε κάτω.
Ο Αδάμ και η Εύα στην αρχή είχαν φωτεινά και καθαρά και, σαν όπως ήταν, πνευματικά σώματα, τα οποία με την πτώση τους έγιναν θαμπά και πυκνά. Και τα πνεύματά τους ήταν επίσης ταλαιπωρημένα επειδή είχαν χάσει τα πάντα εκτός από την πνοή αυτού του κάτω κόσμου που τους είχε εμφυσήσει ο δημιουργός τους. Ώσπου ο Προύνικος που τους λυπήθηκε τους έδωσε πίσω τη γλυκιά μυρωδιά του υδάτινου Φωτός μέσω του οποίου αφυπνίστηκαν για να γνωρίσουν τον εαυτό τους και ήξεραν ότι ήταν γυμνοί, καθώς και ότι έχοντας υλικό σώμα, έφεραν μαζί τους τον θάνατο.
Η ιστορία προχωρά δίνοντας μια εκδοχή της ιστορίας της Παλαιάς Διαθήκης, στην οποία ο Ιαλδαβαώθ κάνει μια σειρά προσπαθειών (μέσω του Κατακλυσμού, του Αβραάμ, του Μωυσή και των προφητών) για να αποκτήσει αποκλειστική λατρεία για τον εαυτό του και να εκδικηθεί εκείνους που αρνήθηκαν να τον λατρέψουν, ενώ αντιτίθεται από την Σοφία, η οποία αγωνίζεται να διαφωτίσει την ανθρωπότητα ως προς την ύπαρξη ανώτερων δυνάμεων που αξίζουν περισσότερο λατρεία. Συγκεκριμένα, οι προφήτες που ήταν ο καθένας το όργανο ενός άρχοντα από την Εβδομάδα, του οποίου η εξύμνηση ήταν το κύριο θέμα τους, εντούτοις εμπνεύστηκαν από τη Σοφία να κάνουν αποσπασματικές αποκαλύψεις για τον Πρώτο Άνθρωπο και για τον Χριστό παραπάνω, του οποίου η κάθοδος επίσης έκανε να προβλεφθεί.
Λύτρωση
Και εδώ φτάνουμε στην ιστορία της Καινής Διαθήκης σε αυτό το σύστημα. Η Σοφία, χωρίς ανάπαυση ούτε στον ουρανό ούτε στη γη, παρακάλεσε τη βοήθεια της μητέρας της, της Πρώτης Γυναίκας. Εκείνη, συγκινημένη με οίκτο για τη μετάνοια της κόρης της, παρακάλεσε τον Πρώτο Άνθρωπο να σταλεί ο Χριστός στη βοήθειά της. Η Σοφία, ενημερωμένη για την επερχόμενη βοήθεια, ανακοίνωσε την έλευσή του από τον Ιωάννη, προετοίμασε το βάπτισμα της μετάνοιας και μέσω του γιου της, Ιαλδαβαώθ, ετοίμασε μια γυναίκα να λάβει τον ευαγγελισμό από τον Χριστό, προκειμένου όταν έλθει να γίνει αγνό και καθαρό σκεύος για να τον δεχτεί, δηλαδή τον Ιησού, ο οποίος, γεννημένος από παρθένο με θεϊκή δύναμη, ήταν σοφότερος, αγνότερος και πιο δίκαιος από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο. Στη συνέχεια ο Χριστός κατέβηκε μέσω των επτά ουρανών, παίρνοντας τη μορφή των γιων του καθενός καθώς κατέβαινε, και αδειάζοντας τους άρχοντες τους από τη δύναμή τους. Επειδή οπουδήποτε πήγαινε ο Χριστός, το υδάτινο Φως ορμούσε σ' αυτόν και όταν ήλθε σ' αυτόν τον κόσμο, πρώτα ενώθηκε με την αδελφή του Σοφία και ανανέωσαν ο ένας τον άλλο ως νυμφίος και νύμφη, και οι δύο ενωμένοι κατήλθαν πάνω στον Ιησού (αν και δεν κατοίκησαν ποτέ στην σάρκα του), ο οποίος έτσι έγινε ο Ιησούς Χριστός. Τότε άρχισε να κάνει θαύματα, και να αναγγέλλει τον άγνωστο Πατέρα, και να δηλώνει φανερά γιος του Πρώτου Ανθρώπου. Τότε ο Ιαλδαβαώθ και οι άλλοι άρχοντες της Εβδομάδας, θυμωμένοι, ζήτησαν να σταυρώσουν τον Ιησού, αλλά ο Χριστός και η Σοφία δεν συμμερίστηκαν το πάθος του, αφού αποσύρθηκαν στον άφθαρτο Αιώνα. Ο Χριστός όμως δεν ξέχασε τον Ιησού, αλλά έστειλε μια δύναμη που ανέστησε το σώμα του, όχι μάλιστα το χοϊκό του σώμα, επειδή «σὰρξ καὶ αἷμα βασιλείαν θεοῦ κληρονομῆσαι οὐ δύναται», αλλά το ψυχικό και πνευματικό του σώμα. Έτσι, ο Ιησούς δεν έκανε θαύματα, είτε πριν από τη βάπτισή του, όταν ενώθηκε για πρώτη φορά με τον Χριστό, είτε μετά την ανάστασή του, όταν ο Χριστός είχε αποσυρθεί από αυτόν. Ο Ιησούς έμεινε στη γη μετά την ανάστασή του δεκαοκτώ μήνες, στην αρχή ο ίδιος δεν καταλάβαινε όλη την αλήθεια, αλλά φωτισμένος από μια αποκάλυψη στη συνέχεια τον έκανε, την οποία δίδαξε σε λίγους εκλεκτούς από τους μαθητές του, και στη συνέχεια ανέβηκε στον ουρανό.
Η ιστορία συνεχίζει να λέει ότι ο Χριστός, καθισμένος στα δεξιά του πατέρα Ιαλδαβαώθ, εν αγνοία του, εμπλουτίζεται με τις ψυχές όσων τον γνώριζαν, προκαλώντας αντίστοιχη απώλεια στον Ιαλδαβαώθ. Καθώς οι δίκαιες ψυχές αντί να επιστρέψουν σε αυτόν ενώνονται με τον Χριστό, ο Ιαλδαβαώθ είναι όλο και λιγότερο ικανός να απονέμει από το υδάτινο Φως στις ψυχές που θα εισέλθουν αργότερα σε αυτόν τον κόσμο, και μπορεί να αναπνεύσει μόνο μέσα τους τη δική του ζωώδη πνοή. Η ολοκλήρωση όλων των πραγμάτων θα γίνει όταν, με διαδοχική ένωση δικαίων ψυχών με τον Χριστό, η τελευταία σταγόνα του υδάτινου Φωτός θα ανακτηθεί από αυτόν τον κάτω κόσμο.
Κλήμης ο Αλεξανδρεύς
Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (περίπου 150-περ. 215) αναφέρει παρεμπιπτόντως τους Καϊνίτες και τους Οφίτες ( Στρώματα 7:17) αλλά δεν δίνει καμία εξήγηση για τις αρχές τους. Ούτε υποθέτουμε ότι υπάρχει κανένας λόγος να συνδέσουμε με αυτή την αίρεση την αποδοκιμασία του για τη γυναικεία χρήση οφιόμορφων στολιδιών (Παιδαγωγός 2:13).
Ωριγένης
thumb|320px|right|Ανακατασκευή των Οφιτών Διαγραμμάτων από την Histoire critique du Gnosticisme; Jacques Matter, 1826, Vol. III, Plate I, D.
Εβδομάδα
Τα ονόματα των επτά αρχόντων της Εβδομάδας, όπως δίνονται από τον Ωριγένη, συμφωνούν απόλυτα με τον κατάλογο του Ειρηναίου (Κατά Κέλσου 6:31). Ο Ωριγένης δίνει επίσης τα ονόματα των επτά δαιμόνων. Ο Ειρηναίος δίνει μόνο το όνομα του αρχηγού τους, αλλά αυτό αρκεί για να διαπιστωθεί κάτι παραπάνω από τυχαία σύμπτωση, αφού είναι ένα όνομα που δεν θα έπρεπε να περιμέναμε να βρούμε ως όνομα δαίμονα, δηλαδή Μιχαήλ. Το όνομα Προύνικος βρίσκεται και στην αναφορά του Ωριγένη. Ο Ωριγένης δίνει αυτό που πρέπει να ήταν ένα από τα πολύτιμα μυστικά αυτής της αίρεσης, δηλ. η φόρμουλα που πρέπει να απευθυνθεί από μια ανερχόμενη ψυχή σε καθέναν από τους άρχοντες της Εβδομάδας για να τον εξευμενίσει να δώσει ένα πέρασμα από τις κυριαρχίες του. Ίσως το μυστικό να φυλάσσονταν πιο ζηλότυπα αν δεν ήταν ότι εκτός από τη χρήση της φόρμουλας, φαίνεται ότι ήταν απαραίτητο να δημιουργηθεί σε κάθε πύλη ένα συγκεκριμένο σύμβολο. Αυτά θα ήταν στην κατοχή μόνο των μυημένων και μπορούμε να φανταστούμε ότι θάφτηκαν μαζί τους. Δίνει τους τύπους με την αντίστροφη σειρά, δηλ. πρώτα η φόρμουλα που θα χρησιμοποιηθεί από μια ψυχή που έχει περάσει από τον υψηλότερο ουρανό και επιθυμεί να εισέλθει στην Ογδοάδα. Στη συνέχεια, ο τύπος που θα χρησιμοποιηθεί για να αποκτήσει είσοδο στον υψηλότερο ουρανό, και ούτω καθεξής.
Διαγράμματα
Ο Ωριγένης δίνει επίσης μια περιγραφή ενός διαγράμματος των Οφιτών, το οποίο ο Κέλσος είχε επίσης συναντήσει, αποτελούμενο από έναν εξωτερικό κύκλο, ονομαζόμενο Λεβιάθαν, που δηλώνει την ψυχή όλων των πραγμάτων, με δέκα εσωτερικούς κύκλους, διαφόρων χρωμάτων, και το διάγραμμα περιέχει επίσης τις φιγούρες και τα ονόματα των επτά δαιμόνων. Πολλοί προσπάθησαν να αναπαράγουν το σχήμα από την περιγραφή του Ωριγένη, αλλά στην πραγματικότητα ο Ωριγένης δεν μας έδωσε αρκετά στοιχεία για να μας επιτρέψουν να κάνουμε μια αποκατάσταση με σιγουριά, ή ακόμα και να μας επιτρέψει να καταλάβουμε τι επρόκειτο να αναπαρασταθεί. Ο Ωριγένης ονομάζει τον Ευφράτη ως εισαγωγέα του δόγματος της αίρεσης που περιγράφει, και η αίρεση μπορεί να ήταν εκείνος ο κλάδος των Οφιτών που ονομάζονται Περατές.
Επιφάνιος
Ο Επιφάνιος Κωνσταντίας, στο έργο του Πανάριον (1:37), αναλύει συνοπτικά τις δοξασίες των Οφιτών, (τις οποίες είχε αναλύσει λεπτομερώς ο Ειρηναίος), ενώ περιγράφει τις τελετουργικές πρακτικές τους:
"'ἔχουσι γὰρ φύσει ὄφιν τρέφοντες ἐν κίστῃ τινί, ὃν πρὸς τὴν ὥραν τῶν αὐτῶν μυστηρίων τοῦ φωλεοῦ προφέροντες καὶ στιβάζοντες ἐπὶ τραπέζης ἄρτους προσκαλοῦνται τὸν αὐτὸν ὄφιν· ἀνοιχθέντος δὲ τοῦ φωλεοῦ πρόεισι. καὶ οὕτως ἀνελθὼν κατὰ τὴν αὐτοῦ φρόνησιν ὁ ὄφις καὶ πανουργίαν, ἤδη γινώσκων τὴν αὐτῶν μωρίαν ἄνεισιν ἐπὶ τὴν τράπεζαν καὶ ἐνειλεῖται τοῖς ἄρτοις. καὶ ταύτην φασὶν εἶναι τελείαν θυσίαν. ὅθεν καί, ὡς ἀπό τινος ἀκήκοα, οὐ μόνον κλῶσι τοὺς ἄρτους ἐν οἷς ὁ αὐτὸς ὄφις εἰλήθη καὶ ἐπιδιδόασι τοῖς λαμβάνουσιν, ἀλλὰ καὶ ἕκαστος ἀσπάζεται τὸν ὄφιν ἐκ στόματος, ἤτοι γοητείᾳ τινὶ ἐπᾳσθέντος τοῦ ὄφεως εἰς ἡμερότητα ἢ ἐξ ἑτέρας ἐνεργείας διαβόλου πρὸς ἀπάτην τούτων ὑποκοριζομένου τοῦ ζῴου. προσκυνοῦσι δὲ τὸν τοιοῦτον καὶ εὐχαριστίαν ταύτην ἐπιφημίζουσι τὴν δι' αὐτοῦ ἐνειληθέντος γεγενημένην καὶ αὖθις δι' αὐτοῦ, ὥς φασι, τῷ ἄνω Πατρὶ ὕμνον ἀναπέμποντες οὕτως τὰ μυστήρια αὐτῶν ἐπιτελοῦσι'."
Η αίρεση των οφιτών, πιθανότατα, εξαφανιζόταν στις ημέρες του Ιππόλυτου. Την εποχή του Επιφάνιου δεν ήταν απολύτως εξαφανισμένη, αλλά οι ειδοποιήσεις στο έργο του θα μας έκαναν να το σκεφτούμε σαν το εκκεντρικό δόγμα κάποιου αδέσποτου αιρετικού εδώ κι εκεί, και να μην έχει μετρήσει πολλούς οπαδούς. Τον 5ο αιώνα ο Θεοδώρητος λέει (Αιρέσεις 1:24) ότι βρήκε τη λατρεία του φιδιού στην επισκοπή του από ανθρώπους που αποκαλεί Μαρκιωνίτες, αλλά τους οποίους μπορεί να πιστεύουμε ότι ήταν πραγματικά Οφίτες.
Κείμενα του Ναγκ Χαμάντι
Από τα Γνωστικά κείμενα της Βιβλιοθήκης του Ναγκ Χαμαντί που αναφέρουν το φίδι, τρία εμφανίζονται να σχετίζονται με πρώιμες εκκλησιαστικές αφηγήσεις των Οφιτών. Αυτά τα κείμενα είναι η Υπόστασις των Αρχόντων, το Περί της αρχής του κόσμου και το Απόκρυφο του Ιωάννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γνωστικισμός