cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουφά
Ιστορία
Από τον 5ο αιώνα μέχρι τον 16ο αιώνα, στη θέση της Ουφά υπήρχε μεσαιωνική πόλη. Στο χάρτη των αδελφών Πιτσιγκάνο (1367) και στον Καταλανικό Άτλαντα (1375), περίπου στον ποταμό Μπελάγια υπήρχε μια πόλη η οποία ονομαζόταν Πασχέρτι (Μπάσκορτ). Ο οικισμός αυτός αναφέρεται και στο χάρτη του Γεράρδου Μέρκατορ το 1554. Ο Γάλλος ιστορικός Ανρί Κορντιέ έχει συσχετίσει τη θέση αυτού του οικισμού με τη θέση της σύγχρονης Ουφά. Ο Ιμπν Χαλντούν ονοματίζει ανάμεσα στις μεγαλύτερες πόλεις της Χρυσής Ορδής το Μπάσκορτ. Μετά τη διάσπαση της Χρυσής Ορδή η πόλη βρέθηκε στην περιοχή της Ορδής Νογκάι. thumb|left|200px|Η πόλη τη δεκαετία του 1910. Υπό την ηγεσία του Ιβάν του Τρομερού, οι Ρώσοι κατέλαβαν την περιοχή της σύγχρονης Ουφά το 1557 και έχτισαν ένα οχυρό το 1574, το οποίο πήρε το όνομά του από το λόφο στον οποίο χτίστηκε, τον Τούρα-Τάου, στο νότιο άκρο του ακρωτηρίου στην δεξιά όχθη του ποταμού Σουτολόκι, στο σημείο όπου συμβάλλει με τον ποταμό Μπελάγια. Το οχυρό, ένα κρεμλίνο, είχε έκταση περίπου 1,5 εκταρίου και τα τείχη του μήκος περίπου 450 μέτρα. Ο οικισμός αναπτύχθηκε γρήγορα και το 1586 έγινε πόλη. Η Ουφά ήταν η μόνη ρωσική πόλη στη Σιβηρία μέχρι τον Ειρηνικό ωκεανό και κύριος ρόλος του οχυρού της ήταν να προστατεύει τα νότια και ανατολικά σύνορα της Ρωσίας. Στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα άρχισε να κατασκευάζεται ένα δεύτερο, μεγαλύτερο τείχος, από ξύλα. Η Ουφά τότε είχε περίπου 2.500 κατοίκους. Το Κρεμλίνο καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1759, η οποία κατέστρεψε ολόκληρη την πόλη. Η πόλη συμμετείχε στην επανάσταση των Κοζάκων το 1773-5, όταν πολιορκήθηκε από τις δυνάμεις των Κοζάκων. Το 1781, η πόλη έγινε έδρα του κυβερνείου Ουφά. Μέχρι τότε υπαγόταν αρχικά στο Καζάν και στην συνέχεια στο Αρινμπούρκ.
Το 1802, όταν είχε περίπου 4.000 κατοίκους, η Ουφά ανακηρύχθηκε επαρχιακή πόλη και το 1803 εγκρίθηκε το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο της πόλης. Το 1821, άλλη μια πυρκαγιά κατέστρεψε την πόλη. Στην πόλη αναπτύχθηκε βιομηχανία και το 1885 άρχισε η κατασκευή του σιδηρόδρομου Σαμάρα-Ζλάτουσκ, ενισχύοντας την οικονομική θέση της. Το 1917, η Ουφά είχε περίπου 100.000 κατοίκους. Παρά τις καταστροφές που υπέστη κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, η πόλη κατάφερε να διατηρήσει τη βιομηχανική της δραστηριότητα. Το 1932 ανακαλύφθηκαν αποθέματα πετρελαίου κοντά στην πόλη.
Τις 9 και 10 Ιουλίου 2015 πραγματοποιήθηκε στην πόλη συνάντηση κορυφής των BRICS και του οργανισμού συνεργασίας της Σαγκάης.
Οικονομία
thumb|left|Το κτίριο της τράπεζας του Μπασκορτοστάν στην Ουφά. Σύμφωνα με το Forbes, η Ουφά είναι καλύτερη πόλη με πληθυσμό άνω του ενός εκατομμυρίου στη Ρωσία για μια επιχείρηση. Η Ουφά στεγάζει πάνω από 200 μεγάλες και μεσαίες βιομηχανίες. Βιομηχανικές μονάδες στη Ουφά ασχολούνται με τη διύλιση πετρελαίου, τα χημικά και τη μηχανολογία. Ανάμεσα στα μεγαλύτερα εργοστάσια της πόλης είναι το εργοστάσιο πετροχημικών Ουφίμσκι και τα διυλιστήρια πετρελαίου Ουμφίσκι και Νόβο-Ουφίμσκι, της εταιρίας Bashneft, η οποία εδρεύει στην πόλη. Η Bashneft ιδρύθηκε το 1945 και ιδιωτικοποιήθηκε το 2003. Επίσης στην πόλη βρίσκεται το εργοστάσιο παραγωγής τρόλεϊ Bashkir.
Μεταφορές
thumb|Το αεροδρόμιο της Ουφά. Η Ουφά συνδέει σιδηροδρομικώς με τη υπόλοιπη Ρωσία, έχοντας ένα σταθμό σε ένα κλάδο του υπερσιβηρικού σιδηρόδρομου. Η πόλη συνδέεται οδικώς με τη Μόσχα με δύο ομοσπονδιακούς αυτοκινητόδρομους. Ο Μ7 ενώνει τη πόλη με το Καζάν και τη Μόσχα και ο Μ5 την Ούφα και τη Μόσχα και το ασιατικό τμήμα της Ρωσίας.
Δημογραφία
Η Ουφά σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 1.062.319 κατοίκους και είναι η 11η μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας. Ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο κατοίκους τη δεκαετία του 1980. Η εθνοτική σύσταση του πληθυσμού της πόλης είναι σύμφωνα με την απογραφή του 2010 48,9% Ρώσοι, 28,3% Τάταροι, 17,1% Μπασκίρ και 1,2% Ουκρανοί. Άλλες εθνότητες περιλαμβάνουν τους Αρμένιους (2.822 άτομα), του Γερμανούς (2.213 άτομα), του Εβραίους (2.082 άτομα) και τους Αζέρους (2.075 άτομα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Γεγονότα Σεπτεμβρίου 2014
27 Σεπτεμβρίου
Το Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ψηφίζει υπέρ των δικαιωμάτων για τα ΛΟΑΤ. (Human Rights Watch)
30 Σεπτεμβρίου
09
32η Μεραρχία Γρεναδιέρων Εθελοντών SS 30. Januar
Η 32η Ένοπλη Μεραρχία Γρεναδιέρων Εθελοντών SS "30. Januar" (30 Ιανουαρίου) συγκροτήθηκε τον Ιανουάριο του 1945 από υπολείμματα άλλων μονάδων των Waffen-SS, καθώς και από προσωπικό και μαθητές σχολών των SS, αλλά και από ποικίλες άλλες μονάδες. Έλαβε τον τιμητικό τίτλο "30 Januar" από την 30ή Ιανουαρίου 1933, την ημέρα που ο Αδόλφος Χίτλερ ορκίστηκε καγκελάριος της Γερμανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεραρχίες των Waffen-SS
Ναός Πασουπατινάθ
thumb|right|600px|Το συγκρότημα του Ναού Πασουπατινάθ - οι καπνοί αριστερά είναι από την ανοικτή καύση νεκρών. thumb|right|300px|Ανοικτή καύση νεκρού (όχθες ποταμού Μπαγμάτι). thumb|right|160px|Ιερός άνδρας "Σάντου" καπνίζει μαριχουάνα. Ο Ναός Πασουπατινάθ (Νεπαλικά: पशुपतिनाथ मन्दिर) είναι ο ιερότερος Ινδουιστικός ναός αφιερωμένος στον Σίβα στις όχθες του ποταμού Βαγμάτι 5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Κοιλάδας του Κατμαντού στο Νεπάλ. Ο ναός συγκαταλέγεται στην λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Βρίσκεται χτισμένος στις όχθες του ποταμού Μπαγμάτι ο οποίος θεωρείται ιερός κατά την θρησκευτική παράδοση του Ινδουισμού. Είναι παραπόταμος του ποταμού Γάγγη. Η περιοχή χρησιμοποιόταν ως χώρος ανιμιστικής λατρείας από το 500 π.Χ. Η σημερινή μορφή του ναού χρονολογείται από ανακαίνιση μου έγινε το 18ο αιώνα και έχει αρχιτεκτονική μορφή Νεβάρ-Νεπαλέζικη.
Ο Ναός είναι αφιερωμένος στον θεό Σίβα ο οποίος κατά την ινδουιστική παράδοση είναι ο θεός της δημιουργίας, της καταστροφής, του καλού, του κακού, της γονιμότητας και του ασκητισμού. Στο ναό υπάρχουν πολλά λινγκάμ (φαλλική αναπαράσταση του θεού Σίβα) τα οποία οι πιστοί δείχνουν την λατρεία τους βάζοντας πάνω σε αυτά βούτυρο, γιαούρτι, γάλα, μέλι και ζάχαρη. Ο θεός Σίβα αναπαριστάται με 1008 μορφές αλλά στο Ναό αυτό λατρεύεται με την μορφή "Πασουπατινάθ". Η αναπαράσταση του Σίβα ως "Πασουπατινάθ" θεωρείται αρχηγός όλως των θηρίων και προστάτης του Νεπάλ. Κάθε Φεβρουάριο-Μάρτιο στον ναό λαμβάνει χώρα ένα μεγάλο φεστιβάλ όπου γιορτάζονται τα γενέθλια του Σίβα γνωστό ως "Σιβαράτι" ο οποίο σημαίνει "η νύχτα του Σίβα". Κατά την διάρκεια του φεστιβάλ οι πιστοί κάνουν την ινδουιστική τελετή-προσευχή-δέηση "πούτζα". Στον Ινδουισμό επιτρέπεται η χρήση της μαριχουάνας μόνο από τους Σάντους (ιερούς άνδρες) κατά τον διαλογισμό αλλά κατά την διάρκεια του φεστιβάλ Σιβαράτι γίνεται εξαίρεση και επιτρέπεται η χρήση της μαριχουάνας από όλους. Οι ιερείς του Ναού είναι Ινδοί από την κάστα των Βραχμάνων. Το 2009 η Μαοϊκή κυβέρνηση του Νεπάλ προσπάθησε να τοποθετήσεις Νεπαλέζους ιερείς αλλά αυτό οδήγησε σε ξεσηκωμό και επανατοποθέτησης των Ινδών ιερέων. Στις όχθες του ποταμού Βαγμάτι γίνονται και ανοικτές καύσεις νεκρών και στην συνέχεια οι στάχτες ρίχνονται στο ποταμό. Ο ναός θεωρείται ιερός και για τους Βουδιστές και επιτρέπεται μια φορά το χρόνο οι Βουδιστές να εισέλθουν στο ναό και πάνω στο λινγκάμ να τοποθετήσουμε μια κορώνα Μποντ(χ)ισάτβα (Bodhisattva). Σημαντική μέρα λατρείας θεωρείται η Δευτέρα η οποία είναι αφιερωμένη στο θεό Σίβα και έρχονται αρκετοί επισκέπτες στο ναό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Νεπάλ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Νεπάλ
Γαβριηλόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Γαβριηλόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Αθανάσιος Σταγειρίτης
thumb|Η σελίδα τίτλου του έργου Ὠγυγία ἤ Ἀρχαιολογία, 1815 Ο Αθανάσιος Σταγειρίτης (1780 - 1840) ήταν) λόγιος με καταγωγή από τα Στάγειρα της Χαλκιδικής, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη Βιέννη όπου εργάστηκε ως καθηγητής της ελληνικής γλώσσας. Υπήρξε υπέρμαχος της χρήσης των αρχαίων ελληνικών στο γλωσσικό ζήτημα και παράλληλα υπήρξε εκδότης του περιοδικού Καλλιόπη το οποίο ήταν το ιδεολογικό αντίβαρο του περιοδικού Ερμής ο Λόγιος του Αδαμάντιου Κοραή. Ανάμεσα στα διάφορα φιλολογικά, ιστοριογεωγραφικά και επιστημονικά κείμενα που συνέγραψε, και τις πολλές μεταφράσεις Γερμανικών έργων στα ελληνικά, ξεχωρίζει το έργο του με τίτλο Ὠγυγία ἤ Ἀρχαιολογία το οποίο ολοκληρώθηκε σε 5 τόμους, εκδόθηκε το 1815, και περιγράφει τα έθιμα και κοινωνία της αρχαίας Ελλάδας με σχολιασμό των ποιητών και συγγραφέων εκείνης της εποχής.
Άλλα γνωστά έργα του είναι τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Σταγειριτης
Κοινότητα Καλυβών
Η Κοινότητα Καλυβών είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ορίστηκε έδρα της ο οικισμός Καλύβες. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει τον οικισμό Τσιβαράς. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 1603 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Σταύρο Χατζηδημητρίου. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Έλεν Μπέρστιν
μικρογραφία|260x260εσ|Με τη Λίντα Μπλερ (αριστερά) σε σκηνή από την ταινία [[Ο Εξορκιστής|Ο εξορκιστής (1974)]] Η Έλεν Μπέρστιν (Ellen Burstyn, 7 Δεκεμβρίου 1932) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Η Μπέρστιν ξεκίνησε την καριέρα της στο χώρο του θεάτρου κατά τα τέλη της δεκαετίας του '50 κι έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση το 1964 στην ταινία του Βιντσέντε Μινέλι Μερικοί το προτιμούν...ντούμπλεξ (Goodbye Charlie). Έλαβε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα το 1971 μετά τη συμμετοχή της στην ταινία του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς Η τελευταία παράσταση (The Last Picture Show). Ο ρόλος της Λόις Φάροου, μητέρας της Σίμπιλ Σέπερντ στην ταινία της χάρισε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ. Στη συνέχεια πρωταγωνίστησε στην ταινία του Γουίλιαμ Φρίντκιν Ο εξορκιστής (The Exorcist, 1973) που της χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και βραβεύτηκε με το αγαλματίδιο ένα χρόνο αργότερα για την ερμηνεία της στην ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ (Alice Doesn't Live Here Anymore, 1974).
Το 1975 εμφανίστηκε στο Μπρόντγουεϊ στην κωμωδία του Μπέρναρντ Μπλέιντ Same Time, Next Year μια ερμηνεία που της χάρισε Βραβείο Τόνυ και το 1978 επανέλαβε το ρόλο που είχε ερμηνεύσει στο θέατρο στην κινηματογραφική μεταφορά του έργου με τίτλο Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα. Η ηθοποιός προτάθηκε για άλλη μια φορά για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, αλλά έχασε από την Τζέιν Φόντα.
Πρώτα Βήματα
Η Μπέρστιν γεννήθηκε στο Ντιτρόιτ του Μίτσιγκαν το 1932, οι γονείς της Κορέιν Μαρί και Τζον Όστιν Τζιλόουλι ήταν ιρλανδικής, γαλλικής, ολλανδικής και καναδικής καταγωγής. Ήταν καθολική, αλλά αργότερα ασπάστηκε το σουφισμό.
Καριέρα
Η Μπέρστιν έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ το 1957. Από τις αρχές έως και τα μέσα της δεκαετίας του 1960, εμφανιζόταν στην αμερικανική σαπουνόπερα The Doctors. Έπειτα συνέχισε την πορεία της στο χώρο της τηλεόρασης συμμετέχοντας τόσο σε τηλεοπτικές σειρές, όσο και σε τηλεταινίες, ενώ παράλληλα έκανε και την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στην ταινία του Βιντσέντε Μινέλι 'Μερικοί το προτιμούν...ντούμπλεξ. Το 1967 γράφτηκε στη σχολή του Λι Στράσμπεργκ Actor's Studio, όπου διδάχτηκε την Μέθοδο Υποκριτικής Στανισλάφσκι. Μέχρι και το 1970, πιστωνόταν ως Έλεν ΜακΡέι σε όλες σχεδόν τις ταινίες και τηλεοπτικές της εμφανίσεις.
Το 1971 ήταν υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για τη συμμετοχή της στην ταινία Η τελευταία παράσταση του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, το οποίο έχασε από τη συμπρωταγωνίστριά της Κλόρις Λίτσμαν. Ακολούθησε η ταινία Ο βασιλιάς των Μάρβιν Γκάρντενς (The King of Marvin Gardens, 1972) πλάι στον Τζακ Νίκολσον και η ταινία Ο εξορκιστής του 1973, για την οποία προτάθηκε για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Ένα χρόνο αργότερα έλαβε το αγαλματίδιο για την ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στο πλευρό του Αρτ Κάρνεϊ στην ταινία του Πωλ Μαζούρσκι Χάρι και Τόντο (Harry and Tonto, 1974) και την επόμενη χρονιά βραβεύτηκε με Βραβείο Τόνυ για την ερμηνεία της στο θεατρικό έργο του Μπέρναρντ Μπλέιντ Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα.
Το 1977, αποτέλεσε μέλος της κριτικής επιτροπής στο 27ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου κάτι που επανέλαβε και το 1988. Ένα χρόνο αργότερα συμπρωταγωνίστησε με τη Μελίνα Μερκούρη στην ταινία του Ζυλ Ντασέν Κραυγή γυναικών (A Dream of Passion) κι έλαβε την τέταρτη της υποψηφιότητα για όσκαρ, για την κινηματογραφική μεταφορά του Same Time, Next Year. Το 1980 έλαβε την πέμπτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Resurrection.
Το 1986, πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική κωμωδία καταστάσεων με τίτλο The Ellen Burstyn Show, ενώ η εμφάνισή της στην ταίνια Ρέκβιεμ για ένα όνειρο το 2000 της εξασφάλισε την έκτη και τελευταία υποψηφιότητα για όσκαρ. Από το 2000 έως το 2002, η ηθοποιός εμφανίστηκε στην τηλεοπτική δραματική σειρά That's Life. Το 2006, η Μπέρστιν συνεργάστηκε για μια ακόμη φορά με τον Ντάρεν Αρονόφσκι, αναλαμβάνοντας ένα μικρό ρόλο στην ταινία Η πηγή της ζωής (The Fountain), ενώ το 2008 ανέλαβε το ρόλο της Μπάρμπαρα Μπους, πρώην πρώτης κυρίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην αμφιλεγόμενη ταινία του Όλιβερ Στόουν W.
Το 2009, κέρδισε Βραβείο Έμμυ για τη σύντομη της εμφάνιση στη σειρά Νόμος και Τάξη: Ειδική Ομάδα.
Πορεία στο Θέατρο
Η Μπέρστιν πέρα από την πλούσια κινηματογραφική καριέρα, χαίρει και αξιόλογης πορείας στο θέατρο, η οποία εκτός από το Βραβείο Τόνυ για το Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα συμπεριλαμβάνει ρόλους τόσο εντός, όσο κι εκτός του Μπρόντγουεϊ.
Έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ στο θεατρικό του Σαμ Λόκι Fair Game κι επέστρεψε το 1975 με το Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, το 1982 με το 84 Charing Cross Road του Τζέιμς Ρουζ Έβανς, το 1989 με το Shirley Valentine του Γουίλιαμ Ράσελ, το 1992 με το Shimada της Τζιλ Σίρερ (στο πλευρό του Μπεν Γκαζάρα), το 1995 με το Sacrilege της Ντάιαν Σάφερ και το 2002 με το Oldest Living Confederate Widow Tells All του Μάρτιν Τάχσε.
Το 1990 της απένειμαν το βραβείο Σάρα Σίντονς για τη δουλειά της σε θέατρο του Σικάγου.
Προσωπική ζωή
Η ηθοποιός υπήρξε παντρεμένη τρεις φορές. Ο πρώτος της γάμος με τον Μπιλ Αλεξάντερ κράτησε 7 χρόνια (από το 1950 μέχρι και το 1957). Τη χρονιά που έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ παντρεύτηκε τον Πολ Ρόμπερτς με τον οποίο υιοθέτησε ένα αγόρι το 1962, αλλά το ζευγάρι χώρισε την ίδια χρονιά.
Το 1964 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Νιλ Μπέρστιν, αλλά η σύζευξή τους ήταν θυελλώδης καθώς ο Μπέρστιν έπασχε από σχιζοφρένεια. Ο Μπέρστιν είχε έντονα ξεσπάσματα βίας και κάποια στιγμή την εγκατέλειψε. Όταν επέστρεψε στη ζωή της το 1972, η Μπέρστιν τον απέρριψε και του ζήτησε διαζύγιο, το οποίο εκδόθηκε το 1972. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της ηθοποιού, ο Μπέρστιν την παρακολουθούσε για έξι χρόνια μετά το διαζύγιο και κάποια στιγμή μπήκε στο διαμέρισμά της και την βίασε. Η Μπέρστιν δεν κατέθεσε όμως μήνυση. Ο Μπέρστιν αυτοκτόνησε την ίδια χρονιά, την περίοδο που η Μπέρστιν ήταν υποψήφια για το Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα. Οι συγγενείς του πρώην της συζύγου της έστειλαν μήνυμα στο οποίο αναγραφόταν: Συγχαρητήρια κέρδισες κι άλλο όσκαρ, ο Νιλ είναι νεκρός .
Άλλες Δραστηριότητες
Η ηθοποιός είναι πρόεδρος του Actor's Studio από το 2000, μαζί με τους Χάρβεϊ Καϊτέλ και Αλ Πατσίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί καναδικής καταγωγής Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου
Τσάμπιονς Λιγκ (πετοσφαίριση γυναικών)
Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων γυναικών Ευρώπης στην πετοσφαίριση (σήμερα:CEV Champions League) είναι σημαντική διοργάνωση του αθλήματος αυτού για τις γυναίκες, σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ξεκίνησε το 1960. Από την περίοδο 2000-01 είναι γνωστό ως Champions League.
Σύστημα διεξαγωγής
Σύστημα βαθμολόγησης:
Το σύστημα βαθμολόγησης ισχύει για τους ομίλους αλλά και για τις νοκ-αουτ φάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσαμπιονς Λιγκ Γυναικων Τσαμπιονς Λιγκ Γυναικων Τσαμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Πολυεθνικά επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα
Χειρομαντεία
Ιστορική αναδρομή
Η χειρομαντία είναι μαντική πρακτική που από την αρχαιότητα χρησίμευε για την πρόβλεψη του μέλλοντος. Είναι γνωστή στον πολιτισμό της Ινδίας, της Αιγύπτου, της Βαβυλώνας και της Ασσυρίας, όπου και θεωρείτο μυστική τέχνη. Στους πολιτισμούς αυτούς, η παλάμη του χεριού ήταν ο «καθρέπτης» του χαρακτήρα του ανθρώπου και είχε όλα τα χαρακτηριστικά του κατόχου του από την αρχή της ζωής και μέχρι τον θάνατο.
Αρκετοί λόγιοι του 19ου αι., όπως ο Desbarolles, ο Φλαντ ή ο Νέττεσχάιμ μελέτησαν την δομή της παλάμης και ίδρυσαν την σχολή της χειρολογίας με βάση την αρχαία χειρομαντία. Στον μεσαίωνα η μελέτη της παλάμης ήταν βοηθητικό στοιχείο της ιατρικής εξέτασης των ασθενών και διδασκόταν ακόμα και στους φοιτητές του πανεπιστήμιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία μαντική
Τσικαλιά
Τα Τσικαλιά είναι χωριό της Μέσα Μάνης του νομού Λακωνίας. Αποτελείται από την Πάνω Χώρα και την Κάτω Χώρα. Η Τοπική Κοινότητα Τσικαλιών περιλαμβάνει τα χωριά Τσικαλιά, Μουντανίστικα, Κοτράφι, Συχαλάσματα, Ξερόλακος. Διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Ανατολικής Μάνης με έδρα το Γύθειο και ιστορική πρωτεύουσα την Αρεόπολη. Η εκκλησία του χωριού είναι η Αγία Κυριακή, και το κοιμητήριό του τα Κωσταντούνια με την εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης Κατηγορία:Μάνη
Κρις Πωλ
Ο Κρις Πολ (αγγλικά: Christopher Emmanuel Paul, γεννήθηκε 6 Μαΐου 1985), είναι Αμερικανός επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής, Με ύψος 1,83 μέτρα αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ με τους Φοίνιξ Σανς στο NBA. Ιδιαίτερα επιδέξιος, αποτελεί έναν από τους καλύτερους πόιντ γκαρντ του NBA του 21ου αιώνα, ενώ είναι τρίτος όλων των εποχών στις ασίστ. Την πρώτη του χρονιά 2005-06 ήταν ο καλύτερος ρουκι του πρωταθλήματος έχοντας μέσο όρο 16,1 πόντων ανά αγώνα. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Ορλίνς Πέλικανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Κλίπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χιούστον Ρόκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006
Μπερτράν ντε Μπλανκφόρ
Ο Μπερτράν ντε Μπλανκφόρ ή Μπλανσφόρ (Bertrand de Blanquefort, 1109 – 2 Ιανουαρίου 1169) ήταν ιππότης στον Μεσαίωνα. Εντάχθηκε στο Τάγμα του Ναού. Διετέλεσε έκτος Μεγάλος Μάγιστρος (Grand Master) του Τάγματος, διάδοχος του Αντρέ ντε Μονμπάρ, από το 1156 μέχρι τον θάνατό του, 2 Ιανουαρίου του 1169. Στο Τάγμα τον διαδέχθηκε ο ιππότης Φιλίπ ντε Μιγί
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες
Εβρίδες
thumb|right|300px|Χάρτης των Εβρίδων, στον οποίο φαίνεται η γεωγραφική διαίρεσή τους σε [[Εσωτερικές Εβρίδες|Εσωτερικές και Εξωτερικές Εβρίδες]]
Οι Εβρίδες (Αγγλικά Hebrides, Σκωτική Γαελική Innse Gall) είναι ένα νησιωτικό σύμπλεγμα κοντά στις δυτικές ακτές της Σκωτίας, το οποίο αποτελεί ένα εκτεταμένο και ποικιλόμορφο αρχιπέλαγος. Από τα περίπου 500 νησιά των Εβρίδων κατοικούνται μόνο τα 51 (2011). Η συνολική τους έκταση είναι περίπου 7.200 τ.χλμ. και ο πληθυσμός τους ανέρχεται στους 46.632 κατοίκους. Το αρχιπέλαγος διαιρείται σε δύο ομάδες: τις Εσωτερικές και τις Εξωτερικές Εβρίδες. Οι Εβρίδες ανήκουν πολιτικά στο Ηνωμένο Βασίλειο και διοικητικά, οι Εσωτερικές Εβρίδες στις περιφέρειες Άργκαϊλ και Μπιουτ (Argyll and Bute) και Χάιλαντ (Highland), ενώ οι Εξωτερικές Εβρίδες αποτελούν την ομώνυμη περιφέρεια (Σκωτικά Γαελικά: Na h-Eileanan Siar). Τα νησιά κατοικήθηκαν από τη Μεσολιθική περίοδο και η πολιτιστική παράδοση των κατοίκων έχει επηρεαστεί από τις διαδοχικές εποικήσεις λαών οι οποίοι μιλούσαν Κελτικές γλώσσες, την Αρχαία Νορβηγική και την Αγγλική γλώσσα, γεγονός το οποίο αντικατοπτρίζεται στα ονόματα των νησιών.
Προϊστορία
left|thumb|Το [[μεγαλιθικό μνημείο στο Κάλανις]] Οι Εβρίδες κατοικήθηκαν για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της Μεσολιθικής περιόδου γύρω στο 6.500 π.Χ., όταν πλέον οι κλιματικές συνθήκες βελτιώθηκαν τόσο ώστε να είναι κατάλληλες για να υποστηρίξουν ανθρώπινο εποικισμό. Έχουν διασωθεί πολλές ανθρώπινες κατασκευές από τη Νεολιθική περίοδο, η καλύτερα διατηρημένη από τις οποίες είναι το μεγαλιθικό μνημείο στο Κάλανις (Callanish) στη νήσο Λιούις, το οποίο χρονολογείται στην 3η χιλιετία π.Χ. Ο οικισμός της Εποχής του Ορείχαλκου Κλαντ Χάλαν (Cladh Hallan) στη νήσο Νότιο Γιούιστ (South Uist), είναι ο μοναδικός στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου έχουν βρεθεί προϊστορικές μούμιες, οι οποίες χρονολογούνται ως οι αρχαιότερες στην Ευρώπη.
Κελτική περίοδος
Το 55 π.Χ. ο Έλληνας ιστορικός Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι υπήρχε ένα νησί με το όνομα Υπερβόρεια, όπου υπήρχε ένας κυκλικός ναός από τον οποίο η σελήνη κάθε 19 έτη φαινόταν να απέχει πολύ λίγο από τη γη. Αυτό ίσως αποτελεί αναφορά στο μεγαλιθικό μνημείο του Κάλανις.
Η πρώτη γραπτή αναφορά στις Εξωτερικές Εβρίδες έγινε από τον Πομπόνιο Μέλα (Pomponius Mela) ένα Ισπανορωμαίο γεωγράφο του 1ου αιώνα μ.Χ. (γύρω στο 43 μ.Χ.), ο οποίος αναφέρεται σε μια ομάδα επτά νησιών στην οποία έδωσε το όνομα Haemodae. Ο Ρωμαίος Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στη Φυσική Ιστορία (γύρω στο 77 μ.Χ.) τα αναφέρει με το όνομα Hebudes, ενώ άλλοι συγγραφείς όπως ο Ρωμαίος Σολίνος (Gaius Julius Solinus) τα αναφέρουν ως Hebudes ή Hæbudes. Ο ταξιδευτής Δημήτριος της Ταρσού (σύμφωνα με τον Πλούταρχο) ταξιδεύοντας στα νησιά σε μια εξερευνητική αποστολή στη δυτική ακτή της Σκωτίας γύρω στο 83 μ.Χ., παρατηρεί ότι ήταν ένα θλιβερό ταξίδι ανάμεσα σε ακατοίκητα νησιά, αναφέροντας όμως ότι επισκέφθηκε ένα το οποίο αποτελούσε ησυχαστήριο αγίων ανθρώπων, χωρίς να αναφέρεται ούτε σε δρυΐδες ούτε στο όνομα του νησιού. Ο Έλληνας αστρονόμος Πτολεμαίος (2ος αιώνας μ.Χ.) αναφέρεται στις Εβρίδες με το όνομα Αἱβοῦδαι, επιβεβαιώντας την επαφή των κατοίκων τους με τον ρωμαϊκό κόσμο.
Λίγα είναι γνωστά για την ιστορία των κατοίκων των Εβρίδων πριν από τον 6ο αιώνα. Οι πρώτες λεπτομερείς καταγραφές σχετικά με τα νησιά ανάγονται στην εποχή της άφιξης του αγίου Κολούμπα ενός Ιρλανδοσκώτου ο οποίος ήταν ο πρώτος που έφερε τον χριστιανισμό στα νησιά, ιδρύοντας ένα μοναστήρι στη νήσο Άιονα των Εσωτερικών Εβρίδων το 563 και αρκετές εκκλησίες.
Νορβηγικός έλεγχος
thumb|right|Το βασίλειο της [[Νήσος του Μαν|νήσου του Μαν και των νησιών γύρω στο έτος 1100]] Το αρχαίο νορβηγικό όνομα, κατά τη διάρκεια της κατοχής των νησιών από τους Βίκινγκ ήταν Suðreyjar, το οποίο σημαίνει Νότια νησιά σε αντίθεση με το όνομα Norðreyjar (Βόρεια νησιά) με το οποίο εννοούνταν τα νησιά Ορκάδες και Σέτλαντ.
Ο νορβηγικός έλεγχος και αποικισμός των Εβρίδων ξεκίνησε ήδη πριν από τον 9ο αιώνα, αλλά επισημοποιήθηκε το 1098 όταν ο Έντγκαρ της Σκωτίας αναγνώρισε τις διεκδικήσεις του Μάγκνους Γ' της Νορβηγίας. Η αποδοχή του Μάγκνους ως βασιλιά εκ μέρους των Σκώτων ήρθε μετά την κατάκτηση από τον Νορβηγό βασιλιά των Ορκάδων νήσων, των Εβρίδων και της νήσου του Μαν με μια αστραπιαία εκστρατεία η οποία είχε λάβει χώρα νωρίτερα το ίδιο έτος, εναντίον των τοπικών Νορβηγών αρχηγών των διάφορων νησιών. Με την κατάληψη των νησιών ο Μάγκνους επέβαλε αμεσότερο βασιλικό έλεγχο στις χώρες οι οποίες είχαν κατακτηθεί από τους προκατόχους του τους προηγούμενους αιώνες.
Ο νορβηγικός έλεγχος χαρακτηρίστηκε από συνεχείς εσωτερικές πολεμικές συρράξεις ώσπου οι Εβρίδες διχοτομήθηκαν το 1156. Οι Εξωτερικές παρέμειναν υπό τον έλεγχο του Βασιλείου της νήσου του Μαν και των νησιών, ενώ οι Εσωτερικές υπήχθησαν υπό τον Σόμερλεντ τον Κελτονορβηγό απόγονο του Λούλαχ βασιλιά των Σκώτων και του βασιλικού οίκου των Μανξ. Μετά τη νίκη του το 1156, ο Σόμερλεντ δυο χρόνια αργότερα κατέκτησε και τη νήσο του Μαν και έγινε έτσι ο τελευταίος βασιλιάς του Βασιλείου της νήσου του Μαν και των νησιών, ο οποίος κυβέρνησε όλα τα νησιά τα οποία περιλάμβανε αυτό στην αρχική του έκταση. Μετά τον θάνατό του το 1164, το βασίλειο διαιρέθηκε στο Βασίλειο των Εβρίδων και στο Βασίλειο του Μαν.
Σκωτικός έλεγχος
Το 1262 οι Σκώτοι πραγματοποίησαν επιδρομή στη νήσο Σκάι, γεγονός το οποίο ανάγκασε τον βασιλιά Χάακον Δ' της Νορβηγίας να καταπλεύσει στη Σκωτία το 1263 για να διευθετήσει το ζήτημα. Η νορβηγική δύναμη αποτελούνταν από 200 πλοία και 15.000 άνδρες. Οι καταιγίδες στην περιοχή των ακτών της Σκωτίας προκάλεσαν βαριές απώλειες στον νορβηγικό στόλο, που αναγκάστηκε να διεκπεραιώσει δια ξηράς 40 πλοία στη λίμνη Λοχ Λόμοντ (Loch Lomond). Τελικά κατά τη μάχη η οποία έλαβε χώρα στο Λαργκς οι Νορβηγοί και οι σύμμαχοί τους Μανξ υπό τον Μάγκνους Γ' της νήσου του Μαν απέτυχαν να καταφέρουν οτιδήποτε ουσιαστικό πέρα από μια μικρής έκτασης τακτική νίκη εναντίον των Σκώτων υπό τον βασιλιά Αλέξανδρο Β' της Σκωτίας. Μετά τη μάχη, οι άσχημες καιρικές συνθήκες ανάγκασαν τον συνασπισμένο στόλο των Νορβηγών και των Μανξ να καταπλεύσει στις Ορκάδες. Αφού έφτασε στο Κέρκγουολ (Kirkwall), ο Χάακον αποφάσισε να περάσει τον χειμώνα στο Παλάτι του Επισκόπου πριν επαναλάβει την εκστρατεία του το επόμενο καλοκαίρι, γεγονός το οποίο δεν συνέβη ποτέ καθώς προσβλήθηκε από ασθένεια και πέθανε στο παλάτι, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Ο θάνατός του έφερε στον θρόνο τον γιο του Μάγκνους Στ' της Νορβηγίας, ο οποίος θεώρησε ότι η σύναψη ειρήνης με τους Σκώτους ήταν σημαντικότερη από τη διατήρηση των νορβηγικών κτήσεων της Δυτικής Σκωτίας και της Ιρλανδικής Θάλασσας. Η συνθήκη του Περθ του 1266 κατακύρωσε τις Εβρίδες και τη νήσο του Μαν στη Σκωτία για το ποσό των 4.000 μάρκων και ένα ετήσιο φόρο 100 μάρκων. Η συνθήκη επικύρωσε επίσης τη νορβηγική κυριαρχία στις Ορκάδες και στα Σέτλαντ. Ο σκωτικός έλεγχος στη νήσο του Μαν τελικά επιβεβαιώθηκε μόνον μετά την ολοκληρωτική ήττα των Μανξ και του τελευταίου Νορβηγού βασιλιά τους Γκόντρεντ Στ' (Μάγκνουσον) της νήσου του Μαν από τους Σκώτους στη μάχη του Ρονάλντσεϊ το 1275.
Γεωγραφία
Τα νησιά διαιρούνται γεωγραφικά σε δύο κύριες διακριτές ομάδες:
Τα νησιά συχνά ονομάζονται Δυτικά νησιά (Western Isles), όρος ο οποίος χρησιμοποιείται καταχρηστικά, καθώς κανονικά αναφέρεται μόνο στις Εξωτερικές Εβρίδες.
Οι δύο αυτές νησιωτικές ομάδες χωρίζονται από ένα βαθύ τεκτονικό κοίλωμα, το οποίο ενώ αρχικά τις ένωνε, καλύφθηκε αργότερα από τη θάλασσα, σχηματίζοντας τη Θάλασσα των Εβρίδων, και τις θαλάσσιες διόδους Μιντς (ή Βόρειο Μιντς) και Μικρό Μιντς.
Γεωλογία
right|thumb|Η είσοδος του σπηλαίου Φίνγκαλ (Fingal) στο νησί Στάφα (Staffa) Ο γεωλογικός σχηματισμός των Εβρίδων ανάγεται σε διάφορες εποχές, από την Προκάμβρια μέχρι την Τριασική περίοδο. Μερικά από τα πετρώματα τα οποία βρίσκονται στα νησιά κατατάσσονται μεταξύ των αρχαιοτέρων τα οποία έχουν βρεθεί στην Ευρώπη.
Τα νησιά είναι βραχώδη και είναι χαρακτηριστική η σχεδόν ολική απουσία δέντρων. Η μορφή την οποία παρουσιάζουν είναι γενικά τραχιά και απόκρημνη, εξαιτίας της εντατικής διάβρωσης που οφείλεται κυρίως σε εσωγενείς παράγοντες. Οι υγροί δυτικοί άνεμοι του Ατλαντικού δημιουργούν άφθονες βροχοπτώσεις οι οποίες πλήττουν τα νησιά με σφοδρότητα, με αποτέλεσμα το κλίμα να είναι υγρό και ψυχρό.
Γεωλογικά οι Εβρίδες αποτελούνται κυρίως από γνεύσιους (ιδιαίτερα οι Εξωτερικές), σχιστόλιθους (Τζούρα και Άιλα) και βασάλτες (Μαλ, Σκάι και Στάφα). Τα βασαλτικά πετρώματα σχηματίζουν συχνά θεαματικές και παράξενες γεωολογικές μορφές, όπως βασαλτικούς κίονες, στύλους και σπήλαια.
Γλώσσα
Οι κάτοικοι των νησιών χρησιμοποιούν τη Σκωτική Γαελική γλώσσα περισσότερο από ότι στην υπόλοιπη Σκωτία. Αυτό ισχύει κυρίως στις Εξωτερικές Εβρίδες, όπου η πλειοψηφία των κατοίκων (έως 84% κατά τόπους) μιλά τη γλώσσα. Κατά ειρωνικό τρόπο το κελτικό όνομα των νησιών Innse Gall σημαίνει Νησιά των ξένων και έχει την προέλευσή του στην εποχή κατά την οποία αυτά ήταν υπό Νορβηγική κατοχή και αποικισμό.
Το Σκωτικό Κελτικό κολλέγιο (Sabhal Mòr Ostaig) έχει την έδρα του στα νησιά Σκάι και Άιλα.
Οικονομία
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, εκτρέφοντας πρόβατα και βοοειδή. Η γεωργία περιορίζεται στην καλλιέργεια κηπευτικών (πατάτες και γογγύλια) και σε περιορισμένο βαθμό δημητριακών, λόγω της μόνιμης υγρασίας και του βραχώδους εδάφους, το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως ως βοσκότοπος. Η αλιεία αποτελεί σημαντική απασχόληση, ενώ η βιομηχανία περιλαμβάνει μονάδες επεξεργασίας αλιευμάτων, αποστακτήρια ουίσκι και υφαντουργίες (ύφασμα τουίντ). Το σημαντικότερο αστικό κέντρο είναι η πόλη Στόρνογουεϊ (Stornoway) (8.055 κάτοικοι) στο νησί Λιούις των Εξωτερικών Εβρίδων, αλιευτικό λιμάνι με μεγάλη κίνηση.
Πτελέα Ευρυτανίας
Η Πτελέα είναι ορεινό χωριό στον νομό Ευρυτανίας σε υψόμετρο 960 μέτρων η οποία βρίσκεται στα δυτικά όρια του νομού με την Αιτωλοακαρνανία. Είναι κτισμένη στα νότια της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών και δυτικά του χείμαρρου Κρικελιώτη. Απέχει 45 χλμ. ΝΔ. από το Καρπενήσι και 59 χλμ. ΒΑ. από το Αγρίνιο. Ο οικισμός από το 1836 αναφέρεται ως Τσερκοβοπτελέα, αλλά και ως Τσαρκοβοπτεληά. Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάζεται σε Φτελιά και το 1940 διορθώνεται σε Πτελέα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Σαρκίνη, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Σαρκίνης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Προυσού του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 38 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Προυσού
84 (αριθμός)
Το 84 (ογδόντα τέσσερα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 83 και πριν από το 85. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 84:2 = 42, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 84 συμβολίζεται ως LXXXIV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΠΔ΄ ή πδ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερτέλειοι αριθμοί
Καβουροφάγα αλεπού
thumb|Cerdocyon thous από την [[Κολομβία]] Η καβουροφάγα αλεπού (Cerdocyon thous), γνωστή και ως αλεπού του δάσους, ή μάικονγκ, είναι υπάρχον είδος μεσαίου μεγέθους κυνίδη ενδημικού στο κεντρικό τμήμα της Νότιας Αμερικής, ο οποίος εμφανίστηκε κατά την εποχή του Πλειόκαινου. Όπως οι νοτιοαμερικανικές αλεπούδες, οι οποίες ανήκουν στο γένος Λυκαλώπηξ, δεν είναι στενά συγγενικός με τις κανονικές αλεπούδες.
Αναπαραγωγή
Το ενήλικο θηλυκό γεννά ένα ή δύο μικρά ετησίως, και το αναπαραγωγικό ζεύγος είναι μονογαμικό. Το ζευγάρι διασχίζει τις πεδιάδες μαζί. Ως τροπικό ζώο, η αναπαραγωγή δεν είναι σταθερή σε ορισμένες περιόδους του έτους, και λαμβάνει χώρα δύο φορές ετησίως. Η αναπαραγωγική περίοδος αρχίζει συχνότερα τον Νοέμβριο ή τον Δεκέμβριο, και ξανά τον Ιούλιο. Η γέννηση των απογόνων ακολουθεί μετά από 56ήμερη κύηση, συνήθως τον Ιανουάριο, τον Φεβρουάριο ή μερικές φορές τον Μάρτιο, και ξανά από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Οκτώβριο.
Μπενίνιο Φιτιάλ
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου του 1945 και η οικογένειά του ανήκει στους Satawalese. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Γκουάμ, όπου είναι αναγνωρισμένος ως "ξεχωριστός".
Ο Φιτιάλ είναι ο πρώτος Κυβερνήτης που μιλάει τη γλώσσα της Καρολίνας. Οι Καρολίνιειοι είναι ομάδα λαών (μειονότητα στο νησί σε σχέση με τους Τσαμόρος) των οποίων οι πρόγονοι εγκαταστάθηκαν στις Βόρειες Μαριάνες στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα, από τα νησιά Γιαπ και Τσούουκ της Μικρονησίας.
Κυβερνήτης
Ο Φιτιάλ είναι ο 6ος στη σειρά του Κυβερνήτης στα νησιά Βόρειες Μαριάνες και ανέλαβε καθήκοντα το 2006. Εξελέγη στις 6 Νοεμβρίου 2005 και κέρδισε τον αντίπαλό του, Ρεπουμπλικανό Χουάν Μπαμπαούτα, με 28,1% των ψήφων. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι εκλογές για κυβερνήτη του 2005 ήταν οι πιο αμφίρροπες στην ιστορία της χώρας. Νωρίτερα ο Φιτιάλ ήταν πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων. Είναι μέλος του Κόμματος του Συμβολαίου.
Επανεκλογή 2009
Στις 7 Νοεμβρίου 2009, στις κυβερνητικές εκλογές που διεξήχθησαν, τα αποτελέσματα δεν έβγαλαν νικητή (ποσοστό 50% και πάνω), στην πιο αμφίρροπη αναμέτρηση των τελευταίων ετών (με τη διαφορά ανάμεσα στους δύο βασικούς διεκδικητές να είναι 8 ψήφοι), και οι εκλογές επαναλήφθηκαν στις 23 Νοεμβρίου. Ο Φιτιάλ επανεξελέγη κυβερνήτης στον δεύτερο γύρο, κάτι που έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία των νησιών. Ο Φιτιάλ επικράτησε του Ρεπουμπλικάνου Χάιντς Χοφσνάιντερ με 51,4% έναντι 48,5% για τον αντίπαλό του. Οι Ρεπουμπλικανοί κέρδισαν 9 έδρες στη Βουλή και 4 στη Γερουσία, έναντι 7 στη Βουλή για το Κόμμα Συμβολαίου, στις βουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 7 Νοεμβρίου 2009.
Καθαίρεση 2013
Ο Κυβερνήτης Φιτιάλ καθαιρέθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2013 με απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων, καθώς κατηγορήθηκε για 13 αδικήματα, συμπεριλαμβανομένων της διαφθοράς και της παράβασης καθήκοντος. Αν δεν παραιτούνταν, ο Φιτιάλ θα δικαζόταν ενώπιον της Γερουσίας.
Τον αντικατέστησε στο αξίωμα του Κυβερνήτη ο Ελόι Ίνος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί των Βορείων Μαριανών Νήσων
Αλεπού των Άνδεων
Η αλεπού των Άνδεων (Lycalopex culpaeus), γνωστή και ως κούλπεο, ζόρρο κούλπεο, ζόρρο των Άνδεων, λύκος παράμο, λύκος των Άνδεων και αλεπού κουλπέο είναι είδος Λυκαλώπεκος. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος γηγενής κυνίδης στη Νότια Αμερική, μετά τον χαιτοφόρο λύκο. Στην εμφάνιση φέρει πολλές ομοιότητες με την ευρέως αναγνωρισμένη κόκκινη αλεπού. Δεν είναι όμως αληθινή αλεπού και έχει μεγαλύτερη συγγένεια με τους λύκους και τα τσακάλια.
Περιγραφή
Έχει γκρι και κοκκινωπή γούνα, λευκό πηγούνι, κοκκινωπά πόδια και μια ρίγα στην πλάτη που μπορεί να είναι ελάχιστα ορατή. Έχει μέγεθος μεταξύ της κόκκινης αλεπούς και του κογιότ και ζυγίζει 5-13,5 κιλά. Έχει μήκος 95-132 εκατοστόμετρα μαζί με την ουρά η οποία έχει μήκος 32-44 εκατοστόμετρα.
Ενδιαίτημα
Η αλεπού των Άνδεων ζει σε ποικιλία ενδιαιτημάτων, από αραιές ζούγκλες μέχρι ερήμους.
Διατροφή
Η διατροφή της αποτελείται κυρίως από τρωκτικά, κουνέλια, πουλιά και σαύρες, και σε μικρότερο βαθμό, από φυτικό υλικό και ψοφίμια. Η αλεπού των Άνδεων περιστασιακά επιτίθεται σε πρόβατα και επομένως συχνά θηρεύεται ή δηλητηριάζεται.
Αναπαραγωγή
Η αναπαραγωγική περίοδος βρίσκεται ανάμεσα στον Αύγουστο και τον Οκτώβριο. Η περίοδος κύησης διαρκεί 55-60 ημέρες και στο τέλος της το θηλυκό γεννάει 2-5 μικρά.
Ταξινόμηση
Η αλεπού των Άνδεων περιλαμβάνει πέντε υποείδη.
Η αλεπού των Άνδεων είχε εξημερωθεί για να δημιουργήσει τον σκύλο φουεγκίνο, αλλά το ζώο αυτό εξαφανίστηκε κάποια χρονική περίοδο μεταξύ του 1880 και 1919.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λυκαλώπηξ
Κοινότητα Καρών Αποκορώνου
Η Κοινότητα Καρών Αποκορώνου είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1949 με το ΦΕΚ 145Α - 04/07/1949 και την απόσπαση του οικισμού Καρές από την κοινότητα Ραμνής ο οποίος ορίστηκε έδρα της. Περιλαμβάνει μόνο την έδρα της και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 54 κατοίκους. Εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Δημήτριο Γαυγιωτάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Σιδηροπυρίτης
Ο σιδηροπυρίτης (αγγλ. pyrite) είναι θειούχο ορυκτό του σιδήρου.
Γενικά
Η ονομασία του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «σίδηρος» και «πυρ», επειδή πιστευόταν ότι γεννά πυρ (φωτιά), καθώς παρήγαγε σπίθες, όταν τριβόταν σε σκληρές μεταλλικές επιφάνειες. Ο όρος παρέμεινε και διεθνοποιήθηκε, αν και παλαιότερα αναφερόταν σχεδόν σε όλα τα μικτά θειούχα. Παλαιότερα ονομαζόταν και ψευδοχρυσός (αγγλ. "fools gold"), λόγω του χρώματός του, που μοιάζει με αυτό του αυτοφυούς χρυσού, από τον οποίο, ωστόσο, διακρίνεται εύκολα λόγω της πολύ μεγαλύτερης σκληρότητάς του (6,5 έναντι 2,5 του χρυσού) και της μέλαινας γραμμής κόνεως (η του χρυσού είναι κίτρινη).
Ανευρίσκεται σε όλα τα γεωλογικά περιβάλλοντα: Αποτελεί επουσιώδες ορυκτό σε πυριγενή πετρώματα, ανευρίσκεται σε υδροθερμικές φλέβες συνδεόμενος με τα υπόλοιπα μικτά θειούχα (γαληνίτη, σφαλερίτη, μαρκασίτη, χαλκοπυρίτη, αρσενοπυρίτη) και σε κοιτάσματα προερχόμενα από μεταμορφώσεις επαφής, καθώς και σε ιζηματογενείς αποθέσεις.
Μολονότι κρυσταλλώνεται στο κυβικό σύστημα, εμφανίζει ατελή συμμετρία, επειδή οι κρυσταλλικές έδρες (ιδιαίτερα των κυβικών κρυστάλλων) εμφανίζουν ραβδώσεις. Η πολυμορφική παραλλαγή του ονομάζεται μαρκασίτης και κρυσταλλώνεται στο ορθορομβικό σύστημα.
Απαντά σε πολλά μέρη του κόσμου μαζί με άλλα μικτά θειούχα. Από τα σημαντικότερα κοιτάσματά του είναι αυτά στη Βολιβία, στις ΗΠΑ, στο Περού στην Ισπανία και στη νήσο Έλβα. Κοιτάσματά του απαντούν επίσης στη Ναμίμπια, στην Γκάνα, στη Ζάμπια και στη Δημοκρατία της Νότιας Αφρικής. Στην Ελλάδα υπάρχει στον Μαδέμ Λάκκο (Στρατώνι Χαλκιδικής), στη νήσο Σέριφο, κ.α.
Χρήσεις
Μολονότι περιέχει σημαντική ποσότητα σιδήρου, χρησιμοποιείται κυρίως στη βιομηχανία παρασκευής του θειικού οξέος: Ο σιδηροπυρίτης, ύστερα από μηχανικό καθαρισμό, φρύσσεται, οπότε παράγεται διοξείδιο του θείου: Το παραγόμενο διοξείδιο του θείου υφίσταται καταλυτική οξείδωση σε τριοξείδιο του θείου (με καταλύτη πεντοξείδιο του βαναδίου, V2O5), το οποίο, διαλυόμενο στο νερό, παρέχει θειικό οξύ (H2SO4).
Χρησιμοποιείται, επίσης, στην παρασκευή θειικών αλάτων του σιδήρου, τα οποία έχουν ευρύτατη εφαρμογή στην παρασκευή μελανιών, χρωμάτων και βαφών συντήρησης, καθώς και απολυμαντικών.
Βιβλιογραφία
Σιδηροπυριτης Σιδηροπυριτης
Ραβδωτός ταμίας
Κατηγορία:Σκιουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά του Καναδά
Ιταλική νοηματική γλώσσα
Η Ιταλική νοηματική γλώσσα είναι μια νοηματική γλώσσα της κοινότητας των κωφών στην Ιταλία, Σαν Μαρίνο, την Ελβετία. Οι χρήστες αυτής της γλώσσας ανέρχονταν σε 3.525.000 στην Ιταλία και το Σαν Μαρίνο και 1.460 και έως 426.800 στην Ελβετία.
Νεοζηλανδική νοηματική γλώσσα
Η νεοζηλανδική νοηματική γλώσσα είναι η νοηματική γλώσσα της κοινότητας των κωφών στη Νέα Ζηλανδία. Οι χρήστες αυτής της γλώσσας ανέρχονται σε 9.000 στη Νέα Ζηλανδία.
Παραπομπές
Νεοζηλ Νοηματικη
Δερβίσης
thumb|150px|Δερβίσης εξημερώνει λιοντάρι και τίγρη. [[Ζωγραφική Μουγκάλ, περ. 1650]] Με τον όρο δερβίσης ή ντερβίς (προφέρεται \ˈdər-vish\) εννοείται κυριολεκτικά ο ζητιάνος, έτσι όπως τουλάχιστον απορρέει από τον περσικό όρο νταρβίς ή νταρβές (darvīsh, darvesh درويش), για τον θρησκευτικό επαίτη, που καθιερώθηκε στον ύστερο 16ο αιώνα στην Ανατολή. Η ρίζα της λέξης -νταρ σημαίνει πόρτα υπονοώντας κυριολεκτικά εκείνον που πηγαίνει από πόρτα σε πόρτα. Ανάμεσα στους θρησκευόμενους μουσουλμάνους, ο νταρβές ονομάζεται επίσης φακίρ, (faqı¯r), δηλαδή φτωχός, ιδιαίτερα στην Αραβία. Από τεχνική άποψη ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως για άτομα που δε συνδέονται με κάποιο ιδιαίτερο τάγμα και εκφράζουν την ποιότητα του περιπλανώμενου. Στη Β. Αφρική οι ντερβίς αναφέρονται κυρίως ως ικβάν, δηλαδή αδελφοί, (ikhwa¯n).
Συνοπτική ιστορία
thumb|left|174px|[[Παλαιστίνη (ιστορική περιοχή)|Παλαιστίνιος δερβίσης στα 1913.]]Ήδη από τα μέσα του 12ου αιώνα καταγράφεται η επίσκεψη ενός τέτοιου θρησκευτικού επαίτη στον κυβερνήτη της δυναστείας των Γαζναβιδών Μουΐζ αλ-Νταβλά Χουσράβ Σαχ (Mu'izz al-Dawlah Khusraw Shah), στη Γάζνα του ανατολικού Αφγανιστάν. Αναφέρεται ως ξυπόλητος και ενδεδυμένος με μαύρο τομάρι αίγας. Στο κεφάλι του έφερε κάλυμμα από το ίδιο υλικό, διακοσμημένο με κέρατα. Στο χέρι του κρατούσε ράβδο διακοσμημένη με δακτύλιους, οστά και μικρούς στρογγυλούς κώδωνες. Μετά από έναν αιώνα περίπου ασκητές παρόμοιας εμφάνισης καταγράφεται ότι συγκεντρώθηκαν γύρω από τον Μπάρακ Μπάμπα στη Μικρά Ασία και το Ιράν περί το 706/1306. Ο Μπάρακ Μπάμπα φέρεται ότι έφθασε στη Συρία το έτος 706/1306 επικεφαλής ομάδας ντερβίς, ενδεδυμένων με ένα κόκκινο ύφασμα γύρω από τη μέση. Στο κεφάλι έφεραν κόκκινο τουρμπάνι και κωδωνόσχημα σήμαντρα, θυμίζοντας σε ένα επίπεδο τους σαμάνους του Βόρειου Αφγανιστάν. Έναν αιώνα μετά την παρουσία του Μπάρακ Μπάμπα το 1404, ο Ισπανός περιηγητής Ρούι Γκονδάλεθ ντε Κλαβίχο (Ruy Gonzales de Clavijo) ανέφερε την παρουσία ενός χωριού, το σημερινό Ντελίμπαμπα, κοντά στο Ερζερούμ, που κατοικείτο αποκλειστικά από ντερβίς, υποδεικνύοντας ομοιότητες προς τους ντερβίς των περασμένων πρώιμων περιόδων, όσον αφορά τουλάχιστον στη χρήση των κεράτων.
Σε όλα τα παραπάνω πρώιμα στάδια στηρίχθηκε η ιδεολογία της ασκητικής απάρνησης που πρόβαλε και διαδόθηκε στο Ισλάμ κατά τη διάρκεια της Ύστερης Μέσης Περιόδου (περ. 600-900/1200-1500). Βέβαια παρόλο που υφίστανται μαρτυρίες για την πρώιμη παρουσία για αυτή την ιδεολογία της απάρνησης, οι πρώτες κοινότητες που υιοθετούν μαζικά αυτόν τον τρόπο ζωής εμφανίζονται περίπου στα τέλη του 7ου/13ου αι. σε δύο διακριτά ρεύματα, τους Καλανταριγιά στη Συρία και την Αίγυπτο και τους Χαϊνταριγιά, στο Ιράν με ιδρυτή τον Κουτάμπ αλ-Ντιν Χαϊντάρ (Qutb al-Din Haydar). Και τα δύο αυτά ρεύματα εξαπλώθηκαν γοργά προς την Ινδία και τη Μικρά Ασία.
Με το πέρασμα του χρόνου ομάδες ιδεολογικά προσανατολισμένες προς την απάρνηση, όμοιες με τις προηγούμενες, άρχισαν να ξεπηδούν σε διαφορετικές περιοχές του Ισλάμ. Ανάμεσά τους οι Αμπντάλ Ντερβίς, οι Τζαμί Ντερβίς, οι Μπεκτασί Ντερβίς και οι Σαμς-ι Ταμπριζί Ντερβίς στη Μικρά Ασία, οι Μανταρί Ντερβίς και οι Τζαλαλί Ντερβίς στη μουσουλμανική Ινδία. Από αυτές τις διακριτές ομάδες ντερβίς μελετήθηκαν περισσότερο οι Καλανταριγιά, ενώ οι Χαϊνταριγιά και οι Αμπντάλ του Ρουμ παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητες, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον στη θέση τους στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι του Ισλάμ.
Επιδράσεις
Μετά την τελευταία βασιλική δυναστεία των Σελτζούκων, τη χρηματοδότηση της αρχιτεκτονικής δραστηριότητας ανέλαβε η ευημερούσα κοινωνική ομάδα των εμίρηδων. Ωστόσο, αντίθετα από τους Σελτζούκους σουλτάνους, που συνήθως χρηματοδοτούσαν οχυρωματικά έργα, καραβάν σεράγια και τζαμιά οι νέοι πάτρονες έχτιζαν δερβισικές στοές και ταφικά μνημεία. Ιδιαίτερα η χρηματοδότηση των δερβισικών στοών φαίνεται πως είχε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό χαρακτήρα για τους τοπικούς άρχοντες, καθώς εξασφάλιζε τον έλεγχο των πληθυσμών που κατοικούσαν νεοαποκτημένες γαίες. Τα νέα αυτά κτήρια μεταμόρφωναν την ιεραρχία του αστικού τοπίου, καθώς ενθάρρυναν την ανάμειξη των ντόπιων πληθυσμών με τις ομάδες των νεόφερτων σε ένα κλίμα ευσέβειας, που περιείχε όμως το σπέρμα του πολιτικού ελέγχου της πόλης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αλεβιτισμός Κατηγορία:Ασκητισμός
Ωτ-Γκαρόν
Η Ωτ-Γκαρόν (γαλλικά: Haute-Garonne, οξιτανικά: Nauta Garona) είναι γαλλικός νομός στη διοικητική περιοχή Οξιτανία. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική Γαλλία και το όνομά του προέρχεται από τον ποταμό Γαρούνα που τον διασχίζει. Πρωτεύουσα είναι η Τουλούζη. Έχει δύο υπο-νομαρχίες, τις κοινότητες Μυρέ και Σαιν-Γκωντένς.
Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 1.348.183 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Έχει έκταση 6.309 τετραγωνικά χιλιόμετρα και διοικητικά αποτελείται από 3 διαμερίσματα. Η INSEE και το ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 31.
Οι κάτοικοι του νομού ονομάζονται Ω-Γκαροναί.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|Η λίμνη ντ'Ο εναλλ.=|μικρογραφία|Χάρτης του νομού Ωτ-Γκαρόν Ο νομός Ωτ-Γκαρόν αποτελεί τμήμα της διοικητικής περιοχής Οξιτανία. Είναι ιδιαίτερα επιμήκης και συνορεύει με τους νομούς: Αριέζ στα νοτιοανατολικά, Ωντ στα ανατολικά, Ταρν στα βορειοανατολικά, Ταρν-ε-Γκαρόν στα βόρεια, Ζερς στα δυτικά, Άνω Πυρηναία στα νοτιοδυτικά και τέλος με την Ισπανία στα νότια, στα σύνορα της Καταλονίας και της Αραγωνίας.
Η έκταση του νομού είναι 6.309 τετραγωνικά χιλιόμετρα και εκτείνεται από βορρά προς νότο σε μήκος 144,5 χιλιομέτρων, καθιστώντας τον έναν από τους πιο επιμήκεις γαλλικούς νομούς. Πρωτεύουσα του νομού, όπως επίσης και της διοικητικής περιοχής Οξιτανία, είναι η Τουλούζη, που βρίσκεται 588,36 χιλιόμετρα κατ'ευθεία γραμμή νοτιοδυτικά του Παρισιού.
Η περιοχή νότια του νομού είναι ορεινή, βρίσκεται στον ορεινό όγκο των Πυρηναίων, οροσειρά που υψώνεται στα νότια του νομού ως φυσικό σύνορο. Αυτή η οροσειρά, μήκους 22 μέτρων μέσα στο νομό, έχει πολλές κορυφές που ανέρχονται σε υψόμετρο άνω των 3.000 μέτρων. Η κορυφή Περντιγιέρ με ύψος 3.222 μέτρα είναι το υψηλότερο σημείο του νομού. Αυτή η ορεινή περιοχή ονομάζεται Λυσοναί και περιέχει αρκετές κοιλάδες όπως αυτή της Ο.
Ο νομός διασχίζεται από το ανώτερο ρεύμα του ποταμού Γαρούνα (Γκαρόν) που του δίνει το όνομά του. Το περίγραμμα του νομού ακολουθεί την κατεύθυνση του ποταμού. Ο ποταμός διασχίζει τα γαλλο-ισπανικά σύνορα μέσα από τον στενό αυχένα Πον-ντυ-Ρουά, που βρίσκεται σε υψόμετρο 580 μέτρων, διαρρέει τις κοινότητες Μοντρεζώ, Σαιν-Γκωντένς, Καζέρ, Μυρέ, το κέντρο της Τουλούζης και τη Γκρενάντ πριν εγκαταλείψει το νομό. Ο Γαρούνας διασχίζει το νομό σε μήκος περίπου 200 χιλιομέτρων.
Από τα ανατολικά προς τα δυτικά ο νομός διασχίζεται σε μήκος 51 χιλιομέτρων από το Κανάλι του Μιντί που συναντά την πλευρική διώρυγα του ποταμού Γαρούνα στην Τουλούζη, κανάλια τα οποία λειτουργούν σαν ισθμός ανάμεσα στη Μεσόγειο και τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Μια πρώτη πεδιάδα, στο νότο, εκτείνεται από το Μοντρεζώ έως το Σαιν-Μαρτορί, όπου ρέει ο ποταμός Γαρούνας.
Μεγάλη επιφάνεια του νομού, γύρω στα 89.000 εκτάρια, καταλαμβάνεται από δάση. Η ορεινή περιοχή αποτελείται κυρίως από δάση οξιάς, ενώ στην πεδιάδα και στους πρόποδες κυριαρχούν δάση από βελανιδιές και λεύκες. Τα μεγάλα δασικά συγκροτήματα βρίσκονται στα βουνά, αλλά υπάρχουν και αρκετά που καταλαμβάνουν την πεδιάδα, όπως το δάσος Μπουκόν, στα δυτικά της Τουλούζης. Στα βορειοανατολικά της Τουλούζης βρίσκεται το Μπυζέ, ένα άλλο σημαντικό δάσος, το οποίο εκτείνεται σε πάνω από 1.000 εκτάρια. Οι δασωμένες περιοχές με λεύκες και ιτιές κατά μήκος του ποταμού Γαρούνα παρέχουν ένα ποτάμιο οικοσύστημα που φιλοξενεί πολλά ζωικά και φυτικά είδη. Αυτές οι δασοσυστάδες ασφαλίζουν επίσης τις όχθες του ποταμού.
Το κλίμα του νομού Ωτ-Γκαρόν είναι εύκρατο με ωκεάνιες και μεσογειακές επιρροές, με μέτριους χειμώνες στην πεδιάδα και ψυχρότερο στο νότο, καθώς και ζεστά καλοκαίρια στην πεδιάδα, ακολουθούμενο από πολύ ηλιόλουστα φθινόπωρα. Η άνοιξη είναι βροχερή.
Ιστορία
Ο νομός δεν αποτελούσε ιστορική περιοχή της Γαλλίας. Πρόκειται για διοικητική διαίρεση και σχηματίστηκε από τη συνένωση του δυτικού τμήματος της ιστορικής επαρχίας Λανγκεντόκ και της βορειοανατολικής Γασκώνης.
Οικονομία
μικρογραφία|Έδρα της εταιρίας Airbus είναι η [[Τουλούζη|Τουλούζη|εναλλ.=]] Σημαντικές οικονομικές δραστηριότητες του νομού είναι η βιομηχανία, η γεωργία, η κτηνοτροφία και ο τουρισμός. Το βόρειο τμήμα του νομού είναι πολύ αστικοποιημένο και πυκνό, κυρίως στην Τουλούζη και την αστική της περιοχή, όπου είναι συγκεντρωμένες οι βιομηχανικές μονάδες, ενώ ο νότος είναι πολύ πιο αγροτικός και αραιοκατοικημένος, κυρίως λόγω των Πυρηναίων.
Βιομηχανία
Η οικονομία του νομού Ωτ-Γκαρόν βασίζεται στην αεροναυπηγική και τη διαστημική βιομηχανία.
Η βιομηχανία στο νομό επικεντρώνεται κυρίως γύρω από τον πόλο της Τουλούζης, με την αεροναυπηγική και τη διαστημική σαν κύριους κλάδους. Η Τουλούζη είναι η έδρα της Airbus και άλλων κατασκευαστών όπως η εταιρεία ATR. Από το τέλος του 2010, το αστικό κέντρο της Τουλούζης φιλοξενεί επίσης την πανεπιστημιούπολη Oncopôle, η οποία συγκεντρώνει τη βιομηχανική φαρμακοβιομηχανία και την έρευνα σε ένα σύνολο.
Στην περιφέρεια της Τουλούζης υπάρχουν επίσης βιομηχανίες επεξεργασίας δέρματος, κλωστοϋφαντουργίες, βιομηχανία τροφίμων και άλλοι κλάδοι.
Το Σαιν-Μαρσέτ είναι είναι σημαντική πηγή τροφοδοσίας σε φυσικό αέριο.