cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρικεράτωψ
Ταξινόμηση
Το παρακάτω κλαδόγραμμα ακολουθεί την θεωρία του Λόνγκριτζ (2015), ο οποίος ονόμασε ένα νέο είδος Πεντακεράτοπα, και περιλαμβάνει σχεδόν όλα τα είδη της υποοικογένειας Χασμοσαυρίνες :
Κατανομή
Ο τρικεράτωψ έζησε αποκλειστικά στη Βόρεια Αμερική. Απολιθώματά του βρέθηκαν στον δυτικό Καναδά (Αλμπέρτα, Έντμοντον) και τις δυτικές ΗΠΑ (Μοντάνα, Νότια Ντακότα, Ουαϊόμινγκ κλπ.). Μέχρι σήμερα έχουν ανακαλυφθεί 50 κρανία και μερικοί ελλειπείς σκελετοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κερατοψίδες Κατηγορία:Σύμβολα της Νότιας Ντακότα Κατηγορία:Σύμβολα του Ουαϊόμινγκ
Λαοδίκη ΣΤ΄ της Συρίας
Η Λαοδίκη ήταν πριγκίπισσα της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν κόρη του ηγεμόνα των Σελευκιδών, Αντίοχου Δ΄ του Επιφανούς και της Λαοδίκης Δ΄. Νυμφεύθηκε τον βασιλιά του ελληνιστικού Βασιλείου του Πόντου, Μιθριδάτη Ε΄ τον Ευεργέτη.
Βιογραφικά στοιχεία
Όταν ανήλθε στον θρόνο των Σελευκίδων ο εξάδελφός της, Δημήτριος Α΄ ο Σωτήρ, αποδείχτηκε άνδρας με μεγάλο κουράγιο και σθεναρή αποφασιστικότητα. Αυτό ήταν αρκετό, εκτός από τη φυγή του χωρίς άδεια από τη Ρώμη, για να προκαλέσει την εχθρότητα της Συγκλήτου. Δυστυχώς, ανησύχησε και τους γειτονικούς βασιλείς. Τον εξάδερφό του, Πτολεμαίο ΣΤ΄ Φιλομήτορα, τον έκανε εχθρό με τα σχέδιά του να κατακτήσει την Κύπρο. Ο βασιλιάς της Περγάμου, Άτταλος Β΄, έφερε στο προσκήνιο ένα νέο διεκδικητή του θρόνου της Συρίας, τον Αλέξανδρο Α΄ Βάλα, έναν όμορφο νέο άντρα του οποίου η πραγματική καταγωγή είναι αμφίβολη, αλλά ο ίδιος υποστήριζε πως ήταν γιος του Αντίοχου Δ΄ του Επιφανούς. Την υπόθεση τη δική του και της φερόμενης ως αδελφής του Λαοδίκης Στ΄ προώθησε στη Ρώμη ο Ηρακλείδης, πρώην υπουργός του Αντίοχου Δ΄ και αδερφός του Τιμάρχου, επαναστάτη σατράπη της Μηδίας που εκθρόνισε ο Δημήτριος.
Με εξασφαλισμένη την εύνοια της Συγκλήτου, ο Αλέξανδρος επέστρεψε στην ανατολή, για να κατακτήσει τη Συρία. Ο Πτολεμαίος Στ΄ έστειλε σε βοήθειά του στρατό. Ξέσπασε επανάσταση από τις συνδυασμένες δυνάμεις του Αλεξάνδρου, της πριγκίπισσας Λαοδίκης Στ΄, του Αττάλου Β΄, του Αριαράθη Ε΄ της Καππαδοκίας και του Πτολεμαίου Στ΄. Τελικά ο Δημήτριος ηττήθηκε και σκοτώθηκε το 150 π.Χ. κοντά στην Αντιόχεια.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών Κατηγορία:Δυναστεία των Μιθριδατιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες του Πόντου Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Πανεπιστήμιο του Σοπρόν
Το Πανεπιστήμιο του Σοπρόν ιδρύθηκε το 1735. Βρίσκεται στην πόλη Σόπρον, Ουγγαρία.
Δυτικό ημισφαίριο
Το Δυτικό Ημισφαίριο είναι γεωγραφικός όρος που αναφέρεται στο ήμισυ της Γης που εκτείνεται δυτικά του Πρώτου Μεσημβρινού (ο οποίος περνάει από το Γκρίνουιτς, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο) και ανατολικά του Αντιμεσημβρινού, το άλλο ήμισυ ονομάζεται Ανατολικό Ημισφαίριο.
Με αυτή την έννοια, το δυτικό ημισφαίριο περιλαμβάνει την Αμερική, τα δυτικά τμήματα της Ευρώπης και της Αφρικής, το ανατολικότερο άκρο της Ρωσίας, πολλές περιοχές στην Ωκεανία, και ένα μέρος της Ανταρκτικής, ενώ εξαιρούνται μερικές από τις Αλεούτιες νήσους στα νοτιοδυτικά της Αλάσκα.
Στην ρητορική ο όρος συχνά αναφέρεται μόνο στην Βόρεια και την Νότια Αμερική (ή τον Νέο Κόσμο) και τα παρακείμενα νησιά· παρ' όλα αυτά, το Δυτικό Ημισφαίριο στην κυριολεξία περιλαμβάνει όλες τις προαναφερθείσες περιοχές.
Σε μία προσπάθεια να οριστεί το Δυτικό Ημισφαίριο, ως το μέρος της Γης που δεν αποτελεί τμήμα του Παλαιού Κόσμου, έχει προταθεί ο 20ος δυτικός μεσημβρινός και ο διαμετρικά αντίθετός του 160ος ανατολικός μεσημβρινός για την οριοθέτηση του ημισφαιρίου. Η πρόταση αυτή δεν περιλαμβάνει την ηπειρωτική Ευρώπη και Αφρική και ένα μικρό τμήμα της βορειοανατολικής Γροιλανδίας, αλλά περιλαμβάνει μεγαλύτερο κομμάτι της ανατολικής Ρωσίας και της Ωκεανίας (π.χ. Νέα Ζηλανδία)
Ο πληθυσμός του Δυτικού Ημισφαιρίου (γεωγραφικώς) υπερβαίνει το 1 δισεκατομμύριο.
Χώρες και των δύο ημισφαιρίων
Οι παρακάτω χώρες βρίσκονται πάνω στον Πρώτο Μεσημβρινό και ως εκ τούτου και στο Ανατολικό και στο Δυτικό Ημισφαίριο : Οι παρακάτω χώρες βρίσκονται πάνω στον 180ο Μεσημβρινό και ως εκ τούτου και στο Ανατολικό και στο Δυτικό Ημισφαίριο:
Κράτη του Δυτικού Ημισφαιρίου αλλά όχι της Αμερικής
Τα ακόλουθα έθνη βρίσκονται εκτός της Αμερικής όμως είναι εν μέρει ή εξ ολοκλήρου στο Δυτικό Ημισφαίριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ημισφαίρια της Γης
Ντήτριχ Α΄ του Ίζενμπεργκ
Ο Ντίτριχ Α΄, γερμ. Dietrich I (πριν το 1215 - 1301) από τον Οίκο της Άλτενα ήταν κόμης του Λίμπουργκ κατά το β΄ ήμισυ του 13ου αι.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου, κόμη της Άλτενα & του Ίζενμπεργκ και της Σοφίας, κόρης του Βάλεραν Γ΄, κόμη του Λίμπουργκ.
Ο πατέρας του εισέπραττε τις προσόδους του αββαείου του Έσσεν και όταν ο Ένγκελμπερτ Β΄, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας διαμαρτυρήθηκε, ο Φρειδερίκος με ενέδρα προσπάθησε να τον αιχμαλωτίσει. Όμως στην αψιμαχία ο Ένγκελμπερτ Β΄ θανατώθηκε και ο βασιλιάς της Γερμανίας κατάσχεσε τις κομητείες τού Φρειδερίκου, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε από τους κατοίκους της Κολωνίας και βασανίστηκε έως θανάτου.
Έτσι ο Ντίτριχ Α΄ δεν κληρονόμησε κάτι από τον πατέρα του. Με τη στρατιωτική βοήθεια του θείου του Ερρίκου Δ΄, δούκα του Λίμπουργκ ανέκτησε ένα μικρό τμήμα των εδαφών του πατέρα του. Έκτισε τα κάστρα του Χοενλίμπουργκ (Hohenlimburg) και του Νέου Ίζενμπουργκ (Neue Isenburg). Το δεύτερο σύντομα το κατέλαβαν οι κόμητες του Λα Μαρκ· ο Ντίτριχ Α΄ έλαβε τον τίτλο του κόμη του Λίμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαϊδα κόμισσα του Ζάυν, κόρη του Ιωάννη Α΄ του Σπάνχαϊμ και της Αδελαΐδας της Άλτενα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ-Στίρουμ
Η Βασίλισσα του Χιονιού
Η Βασίλισσα Του Χιονιού (Δανικά: Snedronningen ) είναι πρωτότυπο παραμύθι γραμμένο από τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1805-1875). Η ιστορία δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 21 Δεκεμβρίου του 1844 στα ''Νέα Παραμύθια. Πρώτος Τόμος. Δεύτερη Συλλογή. 1845. (Δανικά:   Nye Eventyr. Første Bind. Anden Samling. 1845.'' ) Η ιστορία επικεντρώνεται στη πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό, όπως τη βιώνουν οι Γκέρντα και ο φίλος της, Κάι.
Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα σε έκταση παραμύθια του Άντερσεν και ένα από τα σημαντικότερα. Συμπεριλαμβάνεται τακτικά σε επιλεγμένες ιστορίες και συλλογές του έργου του και συχνά απαντά σε εικονογραφημένες εκδόσεις για παιδιά.
Αφήγηση
"Η Βασίλισσα του Χιονιού" είναι ένα παραμύθι που λέγεται σε «επτά ιστορίες» (δανικά: Historier ): 1. Περί του καθρέφτη και των κομματιών του
2. Ένα μικρό αγόρι και ένα μικρό κορίτσι
3. Ο κήπος των λουλουδιών της γυναίκας που ήξερε την μαγεία
4. Ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα
5. Η μικρή κλέφτρα
6. Η γυναίκα Λαπ και η γυναίκα Φιν
7. Τι απόγινε το παλάτι της Βασίλισσας του Χιονιού και τι έγινε μετά
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν Βασίλισσα του Χιονιού, Η
Σον Χερνάντεζ
Ο Σον Χερνάντεζ (γεν. 11 Φεβρουαρίου 1973) είναι Αμερικάνος επαγγελματίας παλαιστής, που κατάγεται απο το Μεξικό και το Πουέρτο Ρίκο. Αυτή τη στιγμή έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης TNA Wrestling.
Καριέρα
Ξεκίνησε τη καριέρα του το 1996 σε εταιρεία πάλης του Τέξας. Τα επόμενα χρόνια τον βρήκαν να παλεύει για το WWE και το TNA Wrestling, έχοντας πολύ μικρό ρόλο. Παράλληλα, πάλευε σε εταιρίες του Τέξας και της Ιαπωνίας, ενώ έκανε ένα πέρασμα και από το Ring of Honor.
Το 2003 συμφώνησε με το TNA, όπου και έμεινε μόνιμα. Εκεί άρχισε να γίνεται γνωστός, χάρη στη συμμετοχή του σε ομάδα "Latin American X-Change", που αποτελούταν από παλαιστές που κατάγονταν από τη Λατινική Αμερική. Εκτός απο αυτό, συμμετείχε και σε άλλες ομάδες με το πέρασμα του χρόνου και κατέκτησε τέσσερις φορές Ομαδικό Τίτλο του TNA. Το 2006 και το 2010 πάλευε και στο μεξικάνικο Asistencia Asesoría y Administración, ενώ σήμερα συνεχίζει κανονικά στο TNA Wrestling.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του TNA
Ντραουπάντι Μούρμου
Η Ντραουπάντι Μούρμου (γεννημένη στις 20 Ιουνίου 1958) είναι Ινδή πολιτικός και από το 2022 πρόεδρος της Ινδίας, από την επαρχία Μαγιουρμπάντζ της Οντίσα. Κατάγεται από το χωριό Ουπαρμπέντα στο μπλοκ Κουσούμι και ανήκει στην εθνότητα των Σαντάλι. Στις 25 Ιουλίου 2022 έγινε η πρώτη πρόεδρος της Ινδίας γεννημένη μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας και παράλληλα ο πρώτος κάτοχος του αξιώματος με καταγωγή από κάποια φυλή.
Προσωπική ζωή
Η Ντραουπάτι Μούρμου ήταν παντρεμένη με τον Σιάμ Τσαράν Μούρμου. Το ζευγάρι είχε δύο γιους και μια κόρη. Η ζωή της σημαδεύτηκε από τραγωδίες και την απώλεια του άντρα της και των δυο γιων της.
Κρατική πολιτική
Κατά τη διάρκεια του κυβερνητικού συνασπισμού του Κόμματος Μπαρατίγια Τζανάτα και του Μπίτζου Τζανάτα Νταλ στην Οντίσα, ήταν Υπουργός Επικρατείας με  ανεξάρτητη ευθύνη για το Εμπόριο και τις Μεταφορές από τις 6 Μαρτίου 2000 έως τις 6 Αυγούστου 2002, και της Αλιείας και Ζωικών Πόρων από τις 6 Αυγούστου 2002 μέχρι τις 16 Μαΐου 2004. Ήταν πρώην υπουργός της Οντίσα και μέλος της εκλογικής συνέλευσης από την συνελευσιακή εκλογική περιφέρεια Ραϊρανγκπούρ κατά τα έτη 2000 και 2004.
Διακυβέρνηση
Ορκίστηκε πρόεδρος της Ινδίας στις 25 Ιουλίου 2022.
Παραπομπές
Μουρμου Μουρμου
Εκλογική περιφέρεια Α΄ Πειραιώς
Σύμφωνα με το ελληνικό εκλογικό σύστημα ο νομός Αττικής διαιρείται σε πέντε εκλογικές περιφέρειες: την Α' Αθηνών, τη Β' Αθηνών, την Α' Πειραιώς, τη Β' Πειραιώς και το Υπόλοιπο Αττικής.
Η εκλογική περιφέρεια Α΄ Πειραιώς περιλαμβάνει τους καλλικρατικούς δήμους Πειραιά, Αίγινας, Κυθήρων, Αγκιστρίου, Πόρου, Σπετσών, Ύδρας και Τροιζηνίας και αντιπροσωπεύει 194.747 δημότες.
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 έδωσε 6 έδρες στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από τη μεταπολίτευση και μετά στην Α' Πειραιώς. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.
Ευρωεκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1981 και μετά στην Α' Πειραιώς. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πειραιως Α
Ατάργατις
μικρογραφία| Μια [[Ναβαταίοι|ναβαταϊκή απεικόνιση της θεάς Αταργάτης, που χρονολογείται γύρω στο 100 μ.Χ. Στεγάζεται επί του παρόντος στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ιορδανίας]] Η Ατάργατις (ή Αταργάτις) ή Αταραθέχ ('Atar'atheh ή Tar'atheh) ήταν η κύρια θεά της βόρειας Συρίας στην κλασική αρχαιότητα.
Σύμφωνα με μια συριακή πηγή του τρίτου αιώνα:
Μερικές φορές περιγράφεται ως γοργόνα θεά, λόγω της ταυτοποίησής της με μια θεότητα με σώμα ψαριού στην Ασκαλών. Ωστόσο, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ατάργατις λατρευόταν εκεί και όλα τα εικονογραφικά στοιχεία την δείχνουν ως ανθρωπόμορφη.
Προέλευση και όνομα
Η Ατάργατις θεωρείται ως συνέχεια θεοτήτων της Εποχής του Χαλκού. Στην Ουγκαρίτ, πλάκες με σφηνοειδή γραφή μαρτυρούν τις τρεις μεγάλες χαναανιτικές θεές:
Αυτές μοιράζονταν πολλά χαρακτηριστικά μεταξύ τους και μπορεί να λατρεύονταν σε συνδυασμό ή χωριστά κατά τη διάρκεια 1500 ετών πολιτιστικής ιστορίας.
Το όνομα Ατάργατις προέρχεται από την αραμαϊκή μορφή ʿAtarʿatheh, η οποία βρίσκεται σε διάφορες παραλλαγές. Στην Ιεράπολη της Συρίας, την παλαιά Βαμβύκη (σύγχρονη Μανμπίτζ), σε νομίσματα του 4ου αιώνα π.Χ., εμφανίζεται η λέξη ʿtrʿth, για την ʿAtarʿate και η φράση ʿtrʿth mnbgyb σε μια ναβαταϊκή επιγραφή. Στο Καφρ Γιασίφ κοντά στην Άκρα ένας βωμός έχει επιγραφή χαραγμένη "στον Αντάντο και την Αταργάτη, τους θεούς που ακούνε την προσευχή". Και το πλήρες όνομα ʿtrʿth εμφανίζεται σε δίγλωσση επιγραφή, που βρέθηκε στην Παλμύρα.
Κέντρα λατρείας και εικόνες
αριστερά|μικρογραφία| Η πίσω όψη ενός νομίσματος του [[Δημήτριος Γ΄ Εύκαιρος|Δημητρίου Γ' απεικονίζει την Αταργάτη με σώμα ψαριού, πέπλο, κρατώντας το αυγό, πλαισιωμένη από μίσχους κριθαριού.]] αριστερά|μικρογραφία| Η πίσω όψη ενός νομίσματος από την [[Κυρρηστική απεικονίζει την Αταργάτη να οδηγεί ένα λιοντάρι, να φοράει κορώνα και να κρατά ένα σκήπτρο.]] Ως συνέπεια του πρώτου μισού του ονόματός της, η Ατάργατις συχνά, αν και εσφαλμένα, έχει ταυτοποιηθεί ως Αστάρτ. Οι δύο θεότητες ήταν πιθανώς κοινής προέλευσης και έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά, αλλά οι λατρείες τους είναι ιστορικά διακριτές.
Υπάρχει αναφορά στους Μακκαβαίους Β' σε ένα Αταργατείον ή Ατεργατείον, ναό στη Γαλαάδ, αλλά πατρίδα της θεάς δεν ήταν αναμφισβήτητα το Ισραήλ ή η Χαναάν, αλλά η ίδια η Συρία. Στην Ιεράπολη Βαμβύκη, είχε ναό στο όνομα της. Στην Παλμύρα εμφανίζεται στο νόμισμα με λιοντάρι ή η παρουσία της σηματοδοτείται με λιοντάρι και μισοφέγγαρο. Μια επιγραφή την αναφέρει.
Στους ναούς της στην Παλμύρα και στη Δούρα-Ευρωπό, εμφανίζεται επανειλημμένα με τον σύζυγό της, τον Χαντάντ, και στον πλούσιο συγκρητικό θρησκευτικό πολιτισμό της πόλης λατρευόταν ως Άρτεμις Αζανάθκονα. Δύο καλοδιατηρημένοι ναοί στη Νίχα του Λιβάνου είναι αφιερωμένοι σε αυτήν και στον Χαντάντ.
Στη δεκαετία του '30, πολυάριθμες ναβαταϊκές ανάγλυφες προτομές της Ατάργατης ταυτοποιήθηκαν στην Ιορδανία σε ερείπια ναών των αρχών του πρώτου αιώνα ΜΚΕ. Εκεί, τα ελαφρά καλυμμένα με πέπλο χείλη και μάτια της θεάς ήταν κάποτε βαμμένα κόκκινα και ένα ζευγάρι ψάρια κοιτιούνταν αντικριστά πάνω από το κεφάλι της. Τα κυματιστά μαλλιά της χωρίζονταν στη μέση. Στην Πέτρα, η λατρεία της θεάς από τα βόρεια είχε συνενωθεί με μιας θεότητας της Βόρειας Αραβίας από τη νότια, της Ουζά. μικρογραφία| Η λίμνη ψαριών, ιερών για την Ατάργατη σώζεται στην [[Σανλιούρφα, την αρχαία Έδεσσα. Η μυθολογία της μεταφέρθηκε στον Ιμπραήμ (Αβραάμ).]] Στους ναούς της στην Ασκαλών, την Ιεράπολη Βαμβύκη και την Έδεσσα, υπήρχαν λίμνες ψαριών, που περιείχαν ψάρια, που μόνο οι ιερείς της μπορούσαν να αγγίξουν. Ο Γκλουκ σημείωσε το 1936 ότι "μέχρι σήμερα υπάρχει ένα μια ιερή λίμνη με ψάρια στο Κουμπέτ ελ-Μπεντουί, ένα μοναστήρι δερβίσηδων τρία χιλιόμετρα ανατολικά της Τρίπολης του Λιβάνου"
Από τη Συρία η λατρεία της επεκτάθηκε στην Ελλάδα και στην πιο απομακρυσμένη Δύση. Ο Λουκιανός και ο Απουλήιος δίνουν περιγραφές για τους ζητιάνους-ιερείς, που γυρνούσαν τις μεγάλες πόλεις με μια εικόνα της θεάς πάνω σε ένα γάιδαρο συλλέγοντας χρήματα. Η ευρεία επέκταση της λατρείας αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στους εμπόρους της Συρίας. Έτσι, βρίσκουμε τα ίχνη της σε μεγάλα λιμάνια. Στη Δήλο βρέθηκαν πολλές επιγραφές, που μαρτυρούν τη σημασία της. Και πάλι βρίσκουμε τη λατρεία στη Σικελία, που εισήχθη, χωρίς αμφιβολία, από σκλάβους και μισθοφόρους στρατιώτες, που την έφεραν ακόμη και στα πιο μακρινά βόρεια όρια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Σύριος αρχηγός των εξεγερμένων δούλων Εύνος ισχυρίστηκε ότι έλαβε οράματα από την Ατάργατη, την οποία ταύτιζε με τη Δήμητρα της Έννα.
Συγκρητισμός
Σε πολλές περιπτώσεις η Ατάργατις, η Αστάρτ και άλλες θεές, που κάποτε είχαν ανεξάρτητες λατρείες και μυθολογίες, συντήχθηκαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην ξεχωρίζουν.
Η Ατάργατις εμφανίζεται γενικά ως σύζυγος του Χαντάντ. Είναι οι προστάτιδες θεότητες της κοινότητας. Η Ατάργατις, φορώντας κορώνα, είναι η πρόγονος του βασιλικού οίκου, η ιδρύτρια της κοινωνικής και θρησκευτικής ζωής, η θεά της γενιάς και της γονιμότητας (εξ ου και η επικράτηση των φαλλικών εμβλημάτων) και η εφευρέτις χρήσιμων συσκευών. Δεν είναι αφύσικο που ταυτίζεται με την ελληνική Αφροδίτη.
Συνδυάζοντας αυτές τις πολλές λειτουργίες, παρά την προέλευσή της ως θαλάσσια θεότητα ανάλογη με την Αμφιτρίτη, γίνεται τελικά μια μεγάλη θεά της φύσης, ανάλογη με την Κυβέλη και τη Ρέα. Σε μια πτυχή της, προστατεύει το νερό ως παραγωγή ζωής. Σε μια άλλη, το σύμπαν της άλλης γης. Σε μια τρίτη, επηρεασμένη αναμφίβολα από την χαλδαϊκή αστρολογία), τη δύναμη της Μοίρας. Ταυτίστηκε επίσης με την Ήρα από τον Λουκιανό.
Μυθολογία
Οι θρύλοι είναι πολυάριθμοι και αστρολογικού χαρακτήρα.
Ο Οβίδιος στις Μεταμορφώσεις του αναφέρεται ότι η Αφροδίτη πήρε τη μορφή ενός ψαριού για να κρυφτεί από τον Τυφώνα. Σε άλλο έργο του, ο Οβίδιος αναφέρεται αντ' αυτού πώς η Διώνη, που εννοεί την Αφροδίτη/Βένους, δραπετεύει από τον Τυφώνα με το παιδί της, τον Κούπιντο/Έρωτα, και φτάνει στον ποταμό Ευφράτη στη Συρία. Ακούγοντας τον άνεμο ξαφνικά να φυσά και φοβούμενη ότι ήταν ο Τυφώνας, η θεά ζήτησε βοήθεια από τις νύμφες του ποταμού και πήδηξε στο ποτάμι με τον γιο της. Δύο ψάρια τους κουβάλησαν και ανταμείφθηκαν με τη μετατροπή τους στον αστερισμό Ιχθείς. Και για το λόγο αυτό οι Σύριοι δεν τρώνε ψάρια.
Πηγές
Κατηγορία:Θεές της γονιμότητας Κατηγορία:Ελληνιστικές θεότητες
Κέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών
Το Κέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας είναι ένα από τα δεκατέσσερα Ερευνητικά Kέντρα της Ακαδημίας Αθηνών, στην οποία εντάχθηκε από την ίδρυσή της (1926). Η Ακαδημία Αθηνών είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και εποπτεύεται από το Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Ιδρύθηκε το 1918 από τον Νικόλαο Γ. Πολίτη ως «Λαογραφικό Αρχείο», με αντικείμενο τη Λαογραφία δηλαδή «την περισυλλογήν πάσης της λαογραφικής ύλης και την δημοσίευσιν αυτής».
Σήμερα αποτελεί σημαντικό κέντρο τεκμηρίωσης του λαϊκού πολιτισμού με πλουσιότατο Αρχείο ανέκδοτου υλικού για όλες τις πτυχές του λαϊκού βίου και ειδική Βιβλιοθήκη. Πραγματοποιεί επιτόπιες έρευνες, ερευνητικά προγράμματα, εκδόσεις, συνέδρια, εκθέσεις, εκδηλώσεις και υποστηρίζει επιστημονικά πολιτιστικούς φορείς στην ελληνική περιφέρεια και μουσεία. Συνεργάζεται με ομοειδείς φορείς στην Ελλάδα και το Εξωτερικό.
Ιστορία
Το Λαογραφικόν Αρχείον ιδρύθηκε το 1918. Εμπνευστής και ιδρυτής του υπήρξε ο Νικόλαος Γ. Πολίτης[2] καθηγητής της ελληνικής Αρχαιολογίας και Μυθολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, «πατέρας» της Επιστήμης της Λαογραφίας στην Ελλάδα. Πρώτος Διευθυντής του Αρχείου υπήρξε ο Στίλπων Κυριακίδης.
Το 1926, με την ίδρυση της Ακαδημίας Αθηνών, το Λαογραφικόν Αρχείον μαζί με την Υπηρεσία του Ιστορικού Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσης, την Εθνική Μουσική Συλλογή (ιδρύθηκαν το 1914) και άλλες υπηρεσίες υπάγεται στη δικαιοδοσία της.[3][4]
Το 1944 εγκρίθηκε από τη Σύγκλητο της Ακαδημίας Αθηνών ο πρώτος Κανονισμός Εργασιών του Λαογραφικού Αρχείου, τον οποίο συνέταξε ο Γεώργιος Μέγας, Διευθυντής του Αρχείου από το 1936.
Το 1966 το Λαογραφικόν Αρχείον, επί διευθύνσεως Γεωργίου Κ. Σπυριδάκη, μετονομάσθηκε σε Κέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας (Ν.Δ. 4545/1966). Με απόφαση της Συγκλήτου της Ακαδημίας Αθηνών το 1967 εγκρίθηκε νέος Κανονισμός Εργασιών του Κέντρου.
Το αρχείο του περιλαμβάνει πλούσιο πρωτογενές ανέκδοτο και έντυπο λαογραφικό υλικό, μουσικές καταγραφές και ηχογραφήσεις, φωτογραφίες και  κινηματογραφήσεις, για όλες τις εκφάνσεις του λαϊκού πολιτισμού ως προς  τον πνευματικό και υλικό βίο, το οποίο άρχισε να συγκεντρώνεται από τα τέλη του 19ου αιώνα.
Οι σύγχρονες ερευνητικές συγκυρίες με την προσέγγιση των επιστημονικών πεδίων της Λαογραφίας, της Εθνολογίας και της Κοινωνικής  Ανθρωπολογίας, η δυνατότητα συντήρησης και ψηφιοποίησης του πολύτιμου υλικού του με τη βοήθεια ευρωπαϊκών προγραμμάτων, η μεταστέγαση του (2002) στο νεοκλασικό κτήριο το οποίο εξασφάλισε η δωρεά του Ιδρύματος Λίλιαν Βουδούρη συνέβαλαν στην βελτίωση ερευνητικών δυνατοτήτων του Κέντρου.
Κτήριο
Το Κέντρο Λαογραφίας διαθέτει αρχειακό υλικό και Συλλογές, ανέκδοτο κατά το μεγαλύτερο μέρος τους: κέντρο|μικρογραφία|248x248εσ|Κύρια είσοδος και επιγραφή του Κέντρου
Αρχείο Χειρογράφων
To Αρχείο Χειρογράφων αποτελείται από ανέκδοτα κατά κύριο λόγο χειρόγραφα στα οποία περιέχονται πληροφορίες ποικίλης λαογραφικής ύλης. Προέρχονται από επιτόπιες έρευνες των συντακτών – ερευνητών ή εξωτερικών συνεργατών του Κέντρου και φίλων της Λαογραφίας. Τα παλαιότερα χειρόγραφα του Λαογραφικού Αρχείου είναι εκείνα της Ύλης Πολίτου, ορισμένα από τα οποία χρονολογούνται από τις αρχές του 19ου αιώνα. Ο εμπλουτισμός του Αρχείου και η επεξεργασία των χειρογράφων του εντάσσονται στο αρχειακό έργο του Κέντρου. Στο πλαίσιο κυρίως ευρωπαϊκών προγραμμάτων (Έργο «Δημιουργία Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης του Λαϊκού Πολιτισμού», Επιχειρησιακού Προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας», 2004-πραγματοποιήθηκε ψηφιοποίηση των χειρογράφων του Αρχείου).
Εθνική Μουσική Συλλογή
Στο Λαογραφικό Αρχείο δημιουργήθηκε το Μουσικό Τμήμα στο οποίο έχει συγχωνευθεί από το 1927 η Εθνική Μουσική Συλλογή, ιδρυμένη το 1914 (Νόμος 432) «προς διάσωσιν και περισυλλογήν των ασμάτων, των χορών και των μουσικών οργάνων του ελληνικού λαού».
Το 1939 απέκτησε το απαραίτητο «δια τας φωνοληψίας» μηχάνημα, το οποίο, λόγω των εθνικών περιπετειών και, παρά τις προσπάθειες του τότε Διευθυντή Γεωργίου Μέγα «δια την χρήσιν και την καταγραφήν των δημωδών μελωδιών», χρησιμοποιήθηκε μετά το 1950, όταν το Λαογραφικό Αρχείο απέκτησε ειδικό μουσικό «συντάκτη». Το Κέντρο διαθέτει μουσικές καταγραφές από το 1952 και εξής σε μεγάλο αριθμό ταινιών και κασετών (περίπου 30.000 ώρες), οι οποίες ψηφιοποιούνται σταδιακά στο πλαίσιο ειδικών προγραμμάτων αλλά και των τακτικών εργασιών του στον χώρο του Μουσικού Εργαστηρίου «Μενέλαος Παλλάντιος» του Κέντρου. Το 2005 με δωρεά της κ. Ελένης Ντάλα περιήλθε στο Κέντρο η Συλλογή μουσικών καταγραφών σε ογδόντα κυλίνδρους από κερί καθώς και το μοναδικό μουσικό όργανο «Μικρό Παναρμόνιο» του αειμνήστου μουσικοδιδασκάλου Κωνσταντίνου Ψάχου.
Εθνική Δισκοθήκη
Το 1966 συγκροτήθηκε στο Κέντρο δια νόμου (4545) η Εθνική Δισκοθήκη, στην οποία κατατίθενται από τις δισκογραφικές εταιρείες δίσκοι δημοτικής και λαϊκής μουσικής. Σήμερα η δισκοθήκη διαθέτει 13.000 περίπου δίσκους βινυλίου εις διπλούν και μεγάλο αριθμό δίσκων πυκνής εγγραφής (CD) και εμπλουτίζεται συνεχώς με νέο υλικό από τις εταιρείες παραγωγής και ιδιώτες.
Μουσειακή Συλλογή
Η Μουσειακή Συλλογή Λαογραφικών Αντικειμένων, η οποία σήμερα αριθμεί περίπου 1200 αντικείμενα, συγκροτήθηκε το 1939. Η Συλλογή αποτελείται από αγροτικά εργαλεία, σκεύη, ενδυμασίες, αντικείμενα κεραμικής, μουσικά όργανα κ.ά. Η συλλογή εμπλουτίστηκε από νέες προσφορές, μεταξύ των οποίων το μοναδικό μουσικό όργανο «μικρό Παναρμόνιο» του Κωνσταντίνου Ψάχου, τα αντικείμενα της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας, μέρος των οποίων εκτίθεται στο «Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης»(οικία Αγγελικής Χατζημιχάλη) του Δήμου Αθηναίων και  αντικείμενα της Συλλογής του Εθνολόγου Νίκου Παπαγεωργίου (τάματα, μουσικά όργανα, διακοσμημένα αυγά). Τα αντικείμενα της Μουσειακής Συλλογής καταγράφονται σε ειδικές ηλεκτρονικές Βάσεις Δεδομένων. Έχουν συντηρηθεί και εκτίθενται κατ’ επιλογήν στη μόνιμη έκθεση του κτηρίου του Κέντρου.
Φωτογραφικό Αρχείο
Το Κέντρο διαθέτει πλουσιότατο φωτογραφικό υλικό, του οποίου ο όγκος υπολογίζεται σε 40.000 φωτογραφίες ενταγμένες κατά κύριο λόγο στα χειρόγραφα των συλλογέων και των ερευνητών από τις επιτόπιες έρευνές τους, καθώς και αρνητικά (φιλμς). Το φωτογραφικό αρχείο εμπλουτίζεται συνεχώς από τις αποστολές των ερευνητών, αλλά και αξιόλογες δωρεές, όπως εκείνη της κ. Ελένης-Φαίης Σταμάτη (1.600 φωτογραφίες) και εκείνη του Δημητρίου Καλούσιου (7.000 τεκμήρια σε ψηφιακή μορφή). Στο πλαίσιο ειδικών προγραμμάτων αλλά και των τακτικών εργασιών του Κέντρου πραγματοποιείται η ψηφιοποίηση και ηλεκτρονική αρχειοθέτηση του φωτογραφικού υλικού και η τοποθέτησή του σε ειδικές φωτοθήκες με σκοπό την πλήρη ανάπτυξη του Αρχείου.
Κινηματογραφικό Αρχείο
Το 1962 ιδρύθηκε από τον τότε Διευθυντή Γ. Κ. Σπυριδάκη το Τμήμα Κινηματογραφικών Θεμάτων του λαϊκού πολιτισμού, το οποίο στη συνέχεια εμπλούτισε ο ερευνητής Γ. Ν. Αικατερινίδης. Το αρχείο διαθέτει 82 κινηματογραφήσεις λαογραφικών θεμάτων σε ταινίες των 16mm. Από τη δεκαετία του 1980 χρησιμοποιήθηκαν από τους ερευνητές κατά τις επιτόπιες έρευνες βιντεοκάμερες, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 χρησιμοποιούνται ψηφιακές κάμερες διαφόρωντύπων. Οι ταινίες των 16 mm., ψηφιοποιήθηκαν ώστε να βελτιωθεί η πρόσβαση σε αυτές και πολλά δείγματα προβάλλονται σε ειδικό διαδικτυακό ψηφιακό αποθετήριο. Θέματα από το κινηματογραφικό υλικό του Κέντρου έχουν προβληθεί, είτε αυτόνομα είτε ενσωματωμένα σε κινηματογραφικά ντοκιμαντέρ σε πολλές περιστάσεις, από την Ελληνική Τηλεόραση.
Βιβλιοθήκη
Από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του Λαογραφικού Αρχείου άρχισε να συγκροτείται η ειδική λαογραφική Βιβλιοθήκη του. Μεταπολεμικά συστηματοποιήθηκε η οργάνωσή της και εμπλουτίστηκε με βάση κυρίως τα επιστημονικά ενδιαφέροντα και τις ερευνητικές ανάγκες των ερευνητών του. Πρόκειται για μια ειδική επιστημονική, μη δανειστική Βιβλιοθήκη, η οποία είναι πρωτίστως στη διάθεση των ερευνητών του Κέντρου, αλλά και των ειδικών επιστημόνων, μεταπτυχιακών φοιτητών και άλλων μελετητών, που την επισκέπτονται για τις έρευνές τους. Διαθέτει 40.000 και πλέον λήμματα, μεταξύ των οποίων υπάρχουν σπάνιες λαογραφικές και άλλες εκδόσεις του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού αιώνα.
Η Βιβλιοθήκη εμπλουτίζεται συνεχώς και ενημερώνεται συστηματικά με αγορές και δωρεές βιβλίων, περιοδικών, ανατύπων και άλλων εντύπων, ελληνικών και ξένων. Σήμερα η πρόσβαση στο έντυπο υλικό της βιβλιοθήκης είναι εφικτή και μέσω του ηλεκτρονικού καταλόγου (OPAC) της Ακαδημίας Αθηνών.
Όσον αφορά τα δημοσιεύματα του Κέντρου μεγάλο μέρος τους είναι διαθέσιμα στο σύνολο τους σε ψηφιακή μορφή από το διαδίκτυο. Επίσης στην ιστοσελίδα του Κέντρου Λαογραφίας διατίθενται σε ψηφιακή μορφή σπάνια πλέον λαογραφικά βιβλία και μελέτες.
e-mail: folklibr@academyofathens.gr
Λαογραφικές αποστολές (επιτόπια έρευνα)
Την καταγραφή των λαογραφικών φαινομένων άρχισε από τα τέλη του 19ου αιώνα ο ιδρυτής της Λαογραφίας Νικόλαος Πολίτης κυρίως χάρη στο ευρύ δίκτυο συνεργατών (συνήθως επρόκειτο για εκπαιδευτικούς) που είχε αναπτύξει σε όλη την Ελλάδα. Το λαογραφικό υλικό εμπλουτίζεται συνεχώς με τις τακτικές ή «επ’ ευκαιρία» αποστολές των ερευνητών του Κέντρου για επιτόπια έρευνα, με ετήσιους διαγωνισμούς συλλογής υλικού, με ειδικά ερωτηματολόγια αλλά και με προσφορά στοιχείων από φίλους της Λαογραφίας.
Οι ολιγάριθμοι συντάκτες/ερευνητές που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στο Κέντρο από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα ανταποκρίθηκαν στους πολλαπλούς σκοπούς του, συχνά υπό αντίξοες οικονομικές και υλικοτεχνικές συνθήκες και χωρίς τη βοήθεια εξειδικευμένου προσωπικού και κατέγραψαν τις κατά τόπους εκδηλώσεις του λαϊκού πολιτισμού με συνεντεύξεις, ηχογραφήσεις, φωτογραφήσεις, κινηματογραφήσεις, αποτυπώσεις, συμμετοχική παρατήρηση κ.λπ.
Μουσεία και εκθέσεις (επιλογή)
Το Κέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών αναπτύσσει μια νέα μουσειακή πολιτική προσφέροντας το επιστημονικό υπόβαθρο και συμμετέχοντας στον σχεδιασμό και τη δημιουργία εξειδικευμένων τοπικών μουσείων στην περιφέρεια στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του για την έρευνα, μελέτη και προβολή του λαϊκού πολιτισμού ακολουθώντας την αρχή της ανταποδοτικότητας προς αυτούς που αποτελούν τη βάση του γνωστικού του αντικείμενου.
Σύλλογοι
Το Κέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών στο πλαίσιο των γενικότερων ενδιαφερόντων του για τους φορείς του λαϊκού πολιτισμού, έχει δημιουργήσει βάση δεδομένων σχετικά με τα πατριδοτοπικά-λαογραφικά σωματεία (συλλόγους, εταιρείες, ομοσπονδίες κ.λπ.) που δραστηριοποιούνται σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο. Σκοπός της δημιουργίας της βάσης είναι να εμπλουτισθεί και να είναι προσβάσιμη στο ευρύτερο κοινό μέσω της ιστοσελίδας του Κέντρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακαδημία Αθηνών Κατηγορία:Λαογραφία στην Ελλάδα Λαογραφιας
Οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου
Η Οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου είναι Μικρασιάτισσα Αγία που έζησε κατά το δεύτερο μισό του 9ου και τις αρχές του 10ου αιώνα. Υπήρξε Ηγουμένη της Μονής Χρυσοβαλάντου και είχε αποκτήσει πολύ μεγάλη φήμη για τις αρετές της. Τιμάται στις 28 Ιουλίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Η Ειρήνη υποψήφια σύζυγος του αυτοκράτορα
Την άνοιξη του 839 μ.Χ., ο Φιλάρετος φιλοξένησε στο ανάκτορό του το νεαρό καίσαρα Βάρδα, αδερφό της Αυγούστας Θεοδώρας, ο οποίος είχε μεταβεί στην Καισαρεία για κρατική υπόθεση, απεσταλμένος του αυτοκράτορα Θεόφιλου. Εκεί γνώρισε τη δεκατετράχρονη Καλλινίκη, γοητεύτηκε από την καλλονή της και τη ζήτησε σε γάμο. Λίγους μήνες αργότερα, ολόκληρη η Καππαδοκία παρέστη στους υπέρλαμπρους γάμους της Καλλινίκης και του Βάρδα, όπου ο ίδιος ο αυτοκράτορας Θεόφιλος συμμετείχε ως παραγαμπρός του γυναικαδερφού του.
Το χειμώνα του 843, η αυτοκράτειρα Θεοδώρα, χήρα πια και επίτροπος του γιου της Μιχαήλ Γ΄, κάλεσε τον πατρίκιο Φιλάρετο στην Κωνσταντινούπολη. Είχε αποφασίσει να θέσει οριστικό τέλος στην Εικονομαχία και γι’ αυτό το εγχείρημα χρειαζόταν τη βοήθεια και του στρατού και των ιερέων. Εμπιστεύτηκε λοιπόν το Φιλάρετο και τον Ομολογητή Μάξιμο (μετέπειτα Πατριάρχη). Όταν επιτεύχθηκε ο σκοπός της και οι εικόνες αναστηλώθηκαν (19 Φεβρουαρίου 843 μ.Χ.), ζήτησε από το Φιλάρετο να φέρει στην Κωνσταντινούπολη την όμορφη θυγατέρα του, προκειμένου να την παντρέψει με το γιο της Μιχαήλ. Έψαχνε κατάλληλη νύφη, η οποία θα συνέτιζε το νεαρό αυτοκράτορα από τα ξέφρενα γλέντια και θεωρούσε ότι η φημισμένη για την ενάρετη ζωή της καλλονή θα εξυπηρετούσε το σκοπό της. Ο Φιλάρετος μήνυσε αμέσως στην αδερφή του να στείλει την Ειρήνη, που τότε ήταν 15 χρονών, στη Βασιλεύουσα με τη συνοδεία του πατρικίου στρατηγού Νικηφόρου, αδερφού της μακαρίτισσας συζύγου του. Τα νέα ότι η Ειρήνη θα παντρευόταν τον αυτοκράτορα και θα φορούσε το στέμμα της αυτοκρατορίας διαδόθηκαν σαν αστραπή σε όλη την Καππαδοκία.
Η ευκαιρία δεν άργησε να παρουσιαστεί. Ο Φιλάρετος γνώρισε σε μια αποστολή του στην Αδριανούπολη το γιο του Έπαρχου της πόλης Νικήτα, πατρίκιο Φωτεινό. Ο Φιλάρετος θεώρησε ότι ήταν ο πιο κατάλληλος για να ευτυχίσει στο πλευρό του η Ειρήνη και αμέσως μίλησε στον πατέρα του νέου. Οι δύο πατεράδες έδωσαν λόγο να αρραβωνιάσουν τα παιδιά τους. Η Ειρήνη όμως, όταν ο πατέρας της ανακοίνωσε τους προαποφασισμένους αρραβώνες της, τον πληροφόρησε για την αμετάκλητη απόφασή της να λάβει το μοναχικό σχήμα. Ακολούθησε έντονη συναισθηματική σύγκρουση πατέρα και κόρης, έπειτα από την οποία η ευαίσθητη Ειρήνη ασθένησε σοβαρά και κινδύνεψε ακόμη και η ζωή της. Όταν η υγεία της αποκαταστάθηκε, ο πατρίκιος Φιλάρετος, συνειδητοποιώντας ότι η Ειρήνη είχε λάβει μια απόφαση ζωής, την οδήγησε ο ίδιος στη γυναικεία κοινοβιακή μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ & Γαβριήλ του Χρυσοβαλάντου, η οποία βρισκόταν στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης.
Μοναχή και Ηγουμένη της μονής Χρυσοβαλάντου
Στη μονή αυτή, σε ηλικία περίπου 15 ετών, η Ειρήνη εκάρη μοναχή και έξι χρόνια αργότερα Ηγουμένη της μονής Χρυσοβαλάντου. Οι συναξαριστές αναφέρουν πολλά θαύματα τα οποία επιτέλεσε η Ειρήνη ως Ηγουμένη, τρία όμως από αυτά θεωρήθηκαν ιδιαίτερα σημαντικά, ώστε επηρέασαν άμεσα την ορθόδοξη αγιογραφία.
Ο άγγελος-οδηγός
Η Ειρήνη έδινε πολύ μεγάλη σημασία στην πνευματική καθοδήγηση. Κάθε πρωί προσκαλούσε τις αδελφές στον ιερό ναό των Αρχαγγέλων και τις συμβούλευε πνευματικά, ενώ πολλές φορές πήγαιναν και λαϊκοί να την επισκεφθούν και να ζητήσουν την καθοδήγησή της. Η Ειρήνη ζήτησε στην προσευχή της το διορατικό χάρισμα, για να γνωρίζει τι κρύβει ο πνευματικά "καθοδηγούμενος" στην καρδιά του.
Τα λυγισμένα κυπαρίσσια και η αιώρηση της αγίας
Το δεύτερο θαύμα, η συναξαριστική παράδοση μας το μεταφέρει ως εξής: Τις έναστρες νύχτες, η οσία Ειρήνη στεκόταν έξω από το κελί της και προσευχόταν. Μία από τις βραδιές αυτές, κάποια αδελφή αγρυπνούσε έξω από το κελί της και είδε το εξής παράδοξο: Τα δύο πανύψηλα κυπαρίσσια, τα οποία ορθώνονταν αριστερά και δεξιά στην είσοδο του Καθολικού, λύγιζαν μπροστά στην προσευχόμενη αγία σαν να την προσκυνούσαν και η ίδια η Ειρήνη δεν πάταγε στη γη αλλά αιωρούνταν περίπου ένα μέτρο πάνω από το έδαφος. Όταν η οσία ολοκλήρωσε την προσευχή της, σταύρωσε τα δυο κυπαρίσσια και εκείνα επανήλθαν στη φυσιολογική τους θέση. Η μοναχή κατάπληκτη, με ανάμειχτα συναισθήματα φόβου και θαυμασμού, συγκρατήθηκε και δεν είπε τίποτα στην υπόλοιπη αδελφότητα. Το επόμενο βράδυ παραφύλαξε πάλι έξω από το κελί της και το ίδιο παράδοξο γεγονός επαναλήφθηκε˙ και ξανά το ίδιο, το τρίτο κατά σειρά βράδυ. Την επόμενη νύχτα, η μοναχή, χωρίς να την αντιληφθεί η Ηγουμένη της, έτρεξε στα λυγισμένα κυπαρίσσια, έδεσε από ένα λευκό μαντήλι στις κορυφές τους και επέστρεψε στο κελί της.
Το επόμενο πρωί, η ήρεμη ατμόσφαιρα του κοινοβίου αναστατώθηκε, όταν οι μοναχές είδαν τα δεμένα μαντήλια και κατάπληκτες ρωτούσαν η μια την άλλη ποιος ήταν αυτός που έδεσε τόσο ψηλά δέντρα, για ποιον λόγο το έπραξε και προπάντων με ποιον τρόπο. Η αδελφή που υπήρξε μάρτυρας στα θαυμάσια αυτά περιστατικά αποκάλυψε όλη την αλήθεια και τότε όλες έκλαιγαν από χαρά και συγκίνηση και παραπονιόντουσαν γιατί δεν τις ξύπνησε να δουν και εκείνες το θαύμα της Ηγουμένης τους. Πάνω στην ώρα κατέφθασε και η Ειρήνη. Όταν κατάλαβε τι συνέβη και πώς μαθεύτηκε ένα μυστικό που εκείνη κρατούσε επτασφράγιστο για χρόνια ολόκληρα, επέπληξε αυστηρά την αδελφή που το μαρτύρησε με τα παρακάτω λόγια: «Αν με έβλεπες να αμαρτάνω σαν άνθρωπος, θα εφανέρωνες την αμαρτία μου»; Έθεσε λοιπόν βαρύ επιτίμιο για όποια τολμούσε να φανερώσει οτιδήποτε παράδοξο έβλεπε, όσο ήταν η ίδια εν ζωή. Έτσι, πολλά από τα θαύματα της αγίας εξαφανίστηκαν στη σιωπή της συνοδείας της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ειρηνη Χρυσο Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Ειρηνη
Εξέγερση της 17ης Ιουνίου 1953
Ιστορικό υπόβαθρο
Τον Ιούλιο του 1952, το δεύτερο κομματικό συνέδριο του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας (ΕΣΚΓ)πραγματοποιήθηκε στο Ανατολικό Βερολίνο. Σύμφωνα με τα λόγια του Γενικού Γραμματέαα του ΕΣΚΓ Βάλτερ Ούλμπριχτ, θα γινόταν «συστηματική εφαρμογή του σοσιαλισμού» (planmäßiger Bauhaus des Sozialismus): αποφασίστηκε ότι η διαδικασία σοβιετοποίησης έπρεπε να ενταθεί και ο ρόλος του κράτους να επεκταθεί. Το κόμμα έπραττε σύμφωνα με αιτήματα του σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας Κατηγορία:Εξεγέρσεις του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Εξεγέρσεις στη Γερμανία Κατηγορία:1953
Αλέξανδρος Βλάνγαλης
Ο Αλέξανδρος Βλάνγκαλης (1823 -1908) ήταν Ρώσος γεωγράφος, πρωτοπόρος εξερευνητής, ιστορικός, οικονομολόγος, διπλωμάτης (πρέσβης στην Κίνα και την Ιταλία), μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (Συμβούλιο της Επικρατείας)  (1896), Υποστράτηγος (1870).
Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος Βλάνγκαλης ήταν Ελληνικής καταγωγής, γιος του διπλωμάτη  Γεωργίου Βλάνγκαλη
Υπηρεσία στο Σώμα των Μηχανικών Μεταλλείων
Απο το 1843 - Σημαιοφόρος, με παραμονή στο Ινστιτούτο για να συνεχίσει την εκπαίδευσή του. Το 1844  - υπολοχαγός. Το 1845 αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Μηχανικών Μεταλλείων, με αποστολή στα εργοστάσια του όρους Αλτάι. Έρευνα για  μεταλλεύματα αργυρου (1846), διδάσκει σττο Τμήμα Μεταλλείων της Σχολής του Μπαρναούλ. . Το 1849 - 1851 ταξίδεψε στην περιοχή Τζουνγκάρ Αλατάου, έκανε μια σύντομη  γεωφυσική έρευνα των επτά ποταμών του Τζουνγκάρ Αλατάου,  συγκέντρωσε λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τη φύση των κοιλάδων των επτά ποταμών. Στην περιγραφή της αποστολής εισήχθη για πρώτη φορά ο επιστημονικός  όρος «Επταπόταμος».Έτσι έγινε ο μεγαλύτερος γεωγράφος της περιοχής πριν τον Χανυκόβ και Πρζεβάλσκι και ο πρώτος  γεωλόγος της περιοχής. Απο το 1850  ήταν  λοχαγός επιτελείου και επιστάτης στα ορυχεία Πετρόβσκι και Κραμυσέβσκαγια στο Αλτάι. Το 1851 έχει εγγραφεί στην Διοίκηση του Σώματος της διαχείρισης των Μεταλλειολόγων. Το 1852 ήταν επιστάτης  του Κύριου εργαστηρίο Φυσικής στην Αγία Πετρούπολη Από το 1852 ήταν  Ανώτερος Υπασπιστής του Σώματος Μηχανικών Μεταλλείων. Το 1854 έλαβε τον στρατιωτικό βαθμό του λοχαγού.
Συμμετοχή στον Κριμαϊκό Πόλεμο
Το 1855 στάλθηκε στο Επιτελείου της Νότιας Στρατιάς στην Κριμαία. Τον Ιούνιο-Αύγουστο ήταν στην αμυντική θέση του Ίνκερμαν ως ανώτερος βοηθός στη διοίκηση για την εκπαίδευση στην εφαρμοσμένη μηχανική και στα πυροβόλα. Στις 16 Αυγούστου του 1856 έλαβε μέρος στην Μάχη του Μαυρου ποταμού. Κατόπιν στάλθηκε στην Σεβαστούπολη στον Ε.Τότλεμπεν  και υπηρέτησε ως ανώτερος μηχανικός στο προπύργιο του Κορνίλοφ, όπου συντόνιζε το έργο της άμυνας. Πήρε μέρος στην απόκρουση της επίθεσης, και την εγκατάλειψη της Σεβαστούπολης. Μετά τον πόλεμο ερευνά για σίδηρομεταλλευματα στο Ολονέτς και κατόπιν ήταν στη διάθεση του Κυβερνήτη της Νέας Ρωσίας και Βεσαραβίας.
Διπλωματική δραστηριότητα
Το 1858 - 1859 ο Βλάνγκαλης στάλθηκε σε ειδική αποστολή στο  Μαυροβούνιο.
Το 1858 έλαβε τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη.
Το 1860 έγινε Γενικός Πρόξενος στη Σερβία.
Το 1862 έλαβε τον βαθμό του συνταγματάρχη.
Απο το 1863 μέχρι το 1869 και από το 1870 μέχρι το 1873 ήταν  απεσταλμένος και πληρεξούσιος υπουργός στην Κίνα.
Την περίοδο αυτή, εκτός από την εκπλήρωση των άμεσων υποχρεώσεων του μέσα σε κλίμα σύγκρουσης μεταξύ των κρατών , βοηθά τον ταξιδιώτη Ν.Πρζεβάλσκι και μαζί με τον  νεότερο ομόλογό του Ε.Μπούτζοβ  συγκεντρώνει μια μεγάλη συλλογή  κινεζικών έργων τέχνης , που σήμερα παρουσιάζονται  στο Ερμιτάζ.
Το 1873 αποχωρεί  από την ενεργό στρατιωτική υπηρεσία.
Το 1882 έλαβε την θέση μυστικός σύμβουλος του κράτους.
Από το 1882 έως 1891 – ήταν Βοηθός Υπουργός Εξωτερικών.
Απο το 1889 ήταν Υφυπουργός της Αυτού Μεγαλειότητας.
Από το 1891 έως το 1897 ήταν Πρέσβης στην Ρώμη.
Το 1897 έγινε μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Ετάφη στην Ιταλία, στο Σαν Ρέμο, στο ιστορικό νεκροταφείο Φότσε
Μέλος επιστημονικών εταιρειών
Από το 1866 ήταν μέλος του παραρτήματος της Σιβηρίας της Ρωσικής Γεωγραφικής  Εταιρείας και από τον Απρίλιο του 1883  μέλος της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας.
Αναφορές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ρώσοι γεωγράφοι Κατηγορία:Ρώσοι διπλωμάτες Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος
Βραβεία Γκράμι του 1991
Βραβεία Γκράμι του 1991
Νικητές των Βραβείων: Hugh Padgham (παραγωγός) & Phil Collins (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το "Another Day in Paradise"
Quincy Jones (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Back on the Block
Julie Gold (τραγουδοποιός) για το "Από το a Distance" σε ερμηνεία Bette Midler
Mariah Carey
Εναλλακτική Μουσική
Sinéad O'Connor για το I Do Not Want What I Haven't Got
Blues
B. B. King για το Live at San Quentin
Jimmie Vaughan & Stevie Ray Vaughan για το Family Style
Παιδικά
Alan Menken (Συνθέτης) & Howard Ashman (στιχουργός) για το The Little Mermaid σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Κλασική Μουσική
Leonard Bernstein (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Shostakovich: Symphonies Nos. 1 & 7
Ζούμπιν Μέτα (διευθυντής ορχήστρας), Χοσέ Καρρέρας, Πλάθιδο Ντομίνγκο, Λουτσιάνο Παβαρόττι, & the Ορχήστρα Del Maggio Musicale για το Carreras, Domingo, Pavarotti in Concert
Cord Garben (παραγωγός), James Levine (διευθυντής ορχήστρας), Siegfried Jerusalem, Christa Ludwig, Kurt Moll, James Morris, Jan Hendrik Rootering, Ekkehard Wlaschiha, Heinz Zednik & the Metropolitan Opera Orchestra για το Wagner: Das Rheingold
Τζούμπι Μέτα (διευθυντής ορχήστρας), Itzhak Perlman & the Israel Philharmonic Ορχήστρα για το Shostakovich: Violin Concerto No. 1 in A Minor/ Glazunov: Violin Concerto in A Minor
Leonard Bernstein (Συνθέτης), Judy Kaye & William Sharp για το Bernstein: Arias & Barcarolles
Hans Weber (παραγωγός), Leonard Bernstein (διευθυντής ορχήστρας) & the New York Philharmonic για το Ives: Sym. No. 2; Gong on the Hook and Ladder; Central Park in the Dark; The Unanswered Question
Κωμωδία
Peter Schickele για το P. D. Q. Bach: Oedipus Tex and Other Choir Calamities
Σύνθεση και Διευθέτηση
Pat Metheny (Συνθέτης) για το "Change of Heart" σε ερμηνεία Roy Haynes, Dave Holland & Pat Metheny
Alan Menken (Συνθέτης) & Howard Ashman (στιχουργός) για το "Under the Sea" σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
James Horner (Συνθέτης) για το Glory σε ερμηνεία James Horner & the Boys Choir of Harlem
Jerry Hey, Quincy Jones, Ian Prince & Rod Temperton (διευθετητές) για το "Birdland" σε ερμηνεία Quincy Jones
Glen Ballard, Jerry Hey, Quincy Jones & Clif Magness (διευθετητές) για το "The Places You Find Love" σε ερμηνεία Siedah Garrett & Chaka Khan
Κάντρι Μουσικής
Vince Gill για το "When I Call Your Name"
The Kentucky Headhunters για το Pickin' on Nashville
Chet Atkins & Mark Knopfler για το "Poor Boy Blues"
Chet Atkins & Mark Knopfler για το "So Soft, Your Goodbye"
Folk
Doc Watson για το On Praying Ground
Gospel
Sandi Patti για το Another Time... Another Place
Petra για το Beyond Belief
Tramaine Hawkins για το Tramaine Hawkins Live
Take 6 για το So Much 2 Say
Bruce Carroll για το The Great Exchange
Ιστορικά
Lawrence Cohn & Stephen Lavere (παραγωγοί) για το Robert Johnson - The Complete Albums
Τζαζ
Ella Fitzgerald για το All That Jazz
Harry Connick Jr. για το We Are In Love
The Oscar Peterson Trio για το The Legendary Oscar Peterson Trio Live at the Blue Note
Frank Foster για το "Basie's Bag"
Quincy Jones για το "Birdland"
Latin
Χοσέ Φελισιάνο για το "Por Que Te Tengo Que Olvidar?"
The Texas Tornados για το "Soy de San Luis"
Μουσικής Παράστασης
David Caddick (παραγωγός) & Συντελεστές με Garry Morris για το Les Miserables The Complete Symphonic Album
Βιντεοκλίπ
Sharon Oreck (παραγωγός), Candice Reckinger, Michael Patterson (σκηνοθέτες) & Paula Abdul για το "Opposites Attract"
John Oetjen (παραγωγός), Rupert Wainwright (σκηνοθέτης) & M.C. Hammer για το Please Hammer Don't Hurt 'Em - The Movie
New Age
Mark Isham για το Mark Isham
Συσκευασία και Σημειώσεις
Dan Morgenstern (συγγραφέας σημειώσεων) για το Brownie - The Complete Emarcy Albums of Clifford Brown σε ερμηνεία Clifford Brown
Polka
Jimmy Sturr για το When It's Polka Time at Your House
Ποπ
Mariah Carey για το "Vision of Love"
Roy Orbison για το "Oh Pretty Woman"
Aaron Neville & Linda Ronstadt για το "All My Life"
Angelo Badalamenti για το "Twin Peaks Theme"
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Bruce Swedien (μηχανικός ήχου) για το Back On the Block σε ερμηνεία Quincy Jones
Jack Renner (μηχανικός ήχου), Robert Shaw (διευθυντής ορχήστρας) & the Robert Shaw Festival Singers για το Sergei Rachmaninoff: Vespers
Quincy Jones
Adam Stern
R&B
Luther Vandross για το "Here and Now"
Ray Charles & Chaka Khan για το "I'll Be Good to You"
M.C. Hammer, Rick James & Alonzo Miller (τραγουδοποιοί) για το "U Can't Touch This" σε ερμηνεία M.C. Hammer
Rap
M.C. Hammer για το "U Can't Touch This"
Big Daddy Kane, Ice T, Kool Moe Dee, Melle Mel, Quincy D. III & Quincy Jones για το "Back on the Block"
Reggae
Bunny Wailer για το Time Will Tell - A Tribute to Bob Marley
Rock
Αλάνα Μάιλς για το "Black Velvet"
Eric Clapton για το "Bad Love"
Aerosmith για το "Janie's Got a Gun"
Vaughan Brothers για το "D/FW"
Living Colour για το Time's Up
Metallica για το "Stone Cold Crazy"
Προφορικός Λόγος
George Burns για το Gracie - A Love Story
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
26 Οκτωβρίου
25 Οκτωβρίου | 26 Οκτωβρίου | 27 Οκτωβρίου
Η 26η Οκτωβρίου είναι η 299η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (300ή σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 66 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Δυοβουνιώτης
Με το όνομα Δυοβουνιώτης μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Ζιναΐντα Γκίππιους
Η Ζιναΐντα Νικολάιεβνα Γκίππιους (Зинаида Николаевна Гиппиус, 20 Νοεμβρίου 1869, Μπελέβ, Τούλα επαρχία, Ρωσική Αυτοκρατορία — 9 Σεπτεμβρίου 1945, Παρίσι) ήταν Ρωσίδα ποιήτρια, θεατρική συγγραφέας, εκδότης, διηγηματογράφος και θρησκευτικός στοχαστής.
Θεωρήθηκε ως «μια από τις πιο αινιγματικές και ευφυείς γυναίκες της εποχής της στη Ρωσία». Υπήρξε μια από τις σπουδαιότερες εκπροσώπους της Αργυρής Εποχής του ρωσικού πολιτισμού και ιδεολόγος του ρωσικού συμβολισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρωσίδες συγγραφείς