cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεσογειακοί Παράκτιοι Αγώνες 2019
Συμμετέχουσες χώρες
• 🇧🇦 bosnia and herzegovina
• 🇫🇷 france
• 🇪🇸 spain
• 🇮🇹 italy
• 🇨🇾 cyprus
• 🇲🇪 montenegro
• 🇸🇲 san marino
• 🇷🇸 serbia
• 🇸🇾 syrian arab republic
• 🇹🇷 turkey
Αθλήματα
Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης διεξήχθησαν έντεκα (11) Αθλήματα σε δέκα (10) αγωνιστικές εγκαταστάσεις.
Πιο συγκεκριμένα:
Εγκαταστάσεις
Για τις ανάγκες της διοργάνωσης χρησιμοποιήθηκαν τέσσερις (4) εγκαταστάσεις για τη διεξαγωγή των αθλημάτων. Πιο συγκεκριμένα:
Μασκότ
Μασκότ της διοργάνωσης αποτέλεσε ένας ανθρωπόμορφος γλάρος με την ονομασία «Πατρέας» ο οποίος φορούσε καπέλο και μαγιό.
Η μασκότ επιλέχθηκε μέσω ανοικτού διαγωνισμού που πραγματοποιήθηκε έπειτα από την προκήρυξη του από την Οργανωτική Επιτροπή της διοργάνωσης. Το σχέδιο, από όπου προέκυψε η τελική μορφή του μοντέλου της μασκότ, ήταν της Κανέλλας Στασινοπούλου, ενώ το βασικό κριτήριο της επιλογής αυτής -μεταξύ και άλλων- ήταν ότι ο γλάρος αποτελεί το κατεξοχήν πτηνό της πόλης το οποίο θα συναντήσουν οι επισκέπτες κινούμενοι στην παράκτια ζώνη της Πάτρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεσογειακοί Παράκτιοι Αγώνες 2019 Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 2019 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Πάτρα
Καντίτα Μος
H Καντίτα Μος (Candida R. Moss) (γεννημένη 26 Νοεμβρίου 1978) είναι αγγλίδα ακαδημαϊκός και καθηγήτρια Θεολογίας στο τμήμα Θεολογίας και Θρησκείας στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμινγχαμ. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και του Γέιλ, και ειδικεύεται στην μελέτη της Καινής Διαθήκης, των μαρτύρων του Χριστιανισμού και την ιστορία της πρώιμης Χριστιανικής Εκκλησίας.
Ζωή και εκπαίδευση της Κάντιτα Μος
Η Μος γεννήθηκε στο Λονδίνο. Αποφοίτησε από το Worcester College, Oxford το οποίο είναι τμήμα του  University of Oxford το  2000 with a B.A.(Hons) στην Θεολογία. Το 2002 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό στις βιβλικές σπουδές στο Yale University, για να ακολουθήσει διδακτορικός τίτλος από το ίδιο πανεπιστήμιο.
Ακαδημαϊκή καριέρα
Η Μος ξεκίνησε να διδάσκει στο University of Notre Dame στην Ινδιάνα και έγινε πλήρης καθηγήτρια το  2012. Έχει εργαστεί ως ακαδημαϊκή σύμβουλος στην τηλεοπτική σειρά The Bible, και συνεργάστηκε με το CBS News και το National Geographic Channel. Η Μος, ρωμαιοκαθολική, έχει εξετάσει το ζήτημα των μαρτύρων. Στο βιβλίο της,το 2012, η Μος επιχειρηματολόγησε πως οι ιστορικοί ήταν προκατειλημμένοι να νομίζουν ότι το φαινόμενο των μαρτύρων ήταν γενικευμένο στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το βιβλίο της το 2012 Ο μύθος των διώξεων επιχειρηματολογεί πως οι ιστορίες των χριστιανών μαρτύρων έχουν αλλοιωθεί από τις τελευταίες γενιές χριστιανών και καμιά από αυτές δεν είναι πλήρως, ιστορικά σωστή. Επιπλέον, επιμένει ότι οι ρωμαϊκές αρχές δεν κυνηγούσαν τους χριστιανούς και ήταν μόνο για μια μικρή περίοδο 12 χρόνων οπότε οι Χριστιανοί ήταν στόχος των αυτοκρατορικών αρχών.
Από τον Αύγουστο του 2017 η Μος εντάχθηκε στο δυναμικό του πανεπιστημίου του Μπέρμινγχαμ.
Βραβεία
Ανάμεσα σε άλλα, η Μος παρέλαβε το Charlotte W. Newcombe Award from the Woodrow Wilson National Fellowship Foundation, το John Templeton Award for Theological Promise από το John Templeton Foundation, και ένα  NEH Summer Seminar Grant από το National Endowment for the Humanities.Το 2015 ήταν υποψήφια για το  βραβείο  Hiett Prize  και το βραβείο του Religion Newswriters Association. Το 2016 το βιβλίο που έγραψε με άλλους Reconceiving Infertility ηταν υποψήφιο για το  American Academy of Religion
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λόγιοι και ακαδημαϊκοί
Άλαν Λαντ
μικρογραφία|260x260εσ|Με τη [[Βερόνικα Λέικ στην ταινία Η γαλάζια ντάλια (1946)]] Ο Άλαν Λαντ (αγγλικά: Alan Walbridge Ladd), (3 Σεπτεμβρίου 1913 - 29 Ιανουαρίου 1964) ήταν Αμερικανός ηθοποιός.
Ζωή και καριέρα
Στο σχολείο του, ο Λαντ πήρετο παρατσούκλι "Tini" (δηλαδή μικροσκοπικός) εξαιτίας του ύψος του 162 cm. Μετά το σχολείο, εργάστηκε ως ξυλουργός στη Warner Bros. και μετά πήγε στη Universal Pictures. Αφού έφυγε από το στούντιο βρήκε δουλειά στο ραδιόφωνο. Το 1936 παντρεύτηκε τη Μαρτζόρυ Τζέιν Χάρολντ, την οποία γνώρισε στο σχολείο. Ο Λαντ ξεκίνησε την καριέρα του με μικρούς ρόλους, συμπεριλαμβανομένης της ταινίας Πολίτης Κέιν.
Το 1942 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά την Σιού Κάρολ, η οποία ήταν ο πράκτοράς του. Ήταν η Κάρολ που βρήκε έναν ρόλο γι' αυτόν στην ταινία Δολοφόνος για μίσθωση, με την οποία ο Λαντ κέρδισε φήμη. Αυτή ήταν η πρώτη από τις τέσσερις ταινίες όπου ο Λαντ έπαιξε μαζί με την Βερόνικα Λέικ.
Το 1948 ο Λαντ αποφάσισε να περάσει και στον χώρο της παραγωγής ταινιών και δημιούργησε την δική του εταιρεία με την επωνυμία "Box 13".
Ύστερα χρόνια
Ο αλκοολισμός και η κατάθλιψη, από την οποία υπέφερε η μητέρα του, επηρέασαν τη σταδιοδρομία και την προσωπική ζωή του ηθοποιού προς το χειρότερο. Το 1964, βρέθηκε νεκρός στο ράντσο του στο Παλμ Σπριγκς από υπερβολική δόση αλκοόλ και παυσίπονων.
Ο γιος του Λαντ από τον πρώτο γάμο του, Άλαν Λαντ ο νεώτερος έγινε παραγωγός ταινιών. Από τον δεύτερο γάμο του, είχε δύο παιδιά: την κόρη Αλάναν και τον γιο του Ντέιβιντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Δικαιώματα του Μαγδεβούργου
δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης της πόλης της [[Κρακοβία|Κρακοβίας, της μεσαιωνικής πρωτεύουσας της Πολωνίας, εγγεγραμμένος στα λατινικά.]] Τα Δικαιώματα του Μαγδεβούργου (γερμανικά: Magdeburger Recht), επίσης Νόμος του Μαγδεβούργου, ήταν ένα σύνολο προνομίων πόλης που αναπτύχθηκε για πρώτη φορά από τον Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (936-973) και βασίστηκε στον φλαμανδικό νόμο, που διέπει τον βαθμό εσωτερικής αυτονομίας εντός των πόλεων και των χωριών που χορηγούνταν από τους κυβερνήτες. Ονομάστηκαν από τη γερμανική πόλη Μαγδεβούργο και αυτοί οι χάρτες πόλης ήταν ίσως το πιο σημαντικό σύνολο μεσαιωνικών νόμων στην Κεντρική Ευρώπη. Έγινε η βάση για τους γερμανικούς δημοτικούς νόμους που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια πολλών αιώνων στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τα δικαιώματα του Μαγδεβούργου υιοθετήθηκαν και προσαρμόστηκαν από πολλούς μονάρχες, συμπεριλαμβανομένων των ηγεμόνων της Βοημίας, της Μοραβίας, της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Λιθουανίας, ένα ορόσημο στην αστικοποίηση της περιοχής που οδήγησε στην ανάπτυξη χιλιάδων χωριών και πόλεων.
Διατάξεις
Όντας μέλος της Χανσεατικής Ένωσης, το Μαγδεβούργο ήταν μια από τις σημαντικότερες εμπορικές πόλεις, διατηρώντας το εμπόριο με τις Κάτω Χώρες, τις χώρες της Βαλτικής και το εσωτερικό (για παράδειγμα Μπράουνσβαϊγκ). Όπως με τους περισσότερους μεσαιωνικούς νόμους πόλης, τα δικαιώματα στόχευαν κυρίως στη ρύθμιση του εμπορίου προς όφελος των τοπικών εμπόρων και τεχνιτών, οι οποίοι αποτελούσαν το πιο σημαντικό μέρος του πληθυσμού πολλών τέτοιων πόλεων. Οι εξωτερικοί έμποροι που εισέρχονταν στην πόλη δεν είχαν το δικαίωμα να διαπραγματεύονται μόνοι τους, αλλά αναγκάστηκαν να πωλούν τα αγαθά που είχαν φέρει στην πόλη σε ντόπιους εμπόρους, εάν κάποιοι επιθυμούσαν να τα αγοράσουν.
Οι Εβραίοι και οι Γερμανοί ήταν μερικές φορές ανταγωνιστές σε αυτές τις πόλεις. Οι Εβραίοι ζούσαν υπό προνόμια που διαπραγματεύθηκαν προσεκτικά με τον βασιλιά ή τον αυτοκράτορα. Δεν υπόκεινταν στη δικαιοδοσία της πόλης. Αυτά τα προνόμια εγγυήθηκαν ότι θα μπορούσαν να διατηρήσουν την κοινοτική αυτονομία, να ζουν σύμφωνα με τους νόμους τους και να υπόκεινται άμεσα στη βασιλική δικαιοδοσία σε θέματα που αφορούν Εβραίους και Χριστιανούς. Μία από τις διατάξεις που χορηγήθηκαν στους Εβραίους ήταν ότι ένας Εβραίος δεν μπορούσε να εξαναγκαστεί να γίνει Gewährsmann (πληροφοριοδότης). Δηλαδή, είχε το δικαίωμα να κρατήσει εμπιστευτικό πώς είχε αποκτήσει αντικείμενα στην κατοχή του. Ένας Εβραίος με αυτό το δικαίωμα θα μπορούσε να αποκαλύψει εθελοντικά ποιος είχε χαρίσει, πουλήσει ή δανείσει το αντικείμενο, αλλά ήταν παράνομο να τον εξαναγκάσει να το πει. Άλλες διατάξεις που αναφέρονται συχνά ήταν η άδεια πώλησης κρέατος σε χριστιανούς ή η πρόσληψη χριστιανών υπηρετών. Τουλάχιστον από ορισμένους σύγχρονους παρατηρητές, η παράλληλη υποδομή Εβραίων και εθνοτικών κατοίκων θεωρήθηκε σημαντική. Στην πολιτική ανάπτυξης βασιλικής πόλης της μεσαιωνικής Πολωνίας, τόσο οι Γερμανοί έμποροι όσο και οι Εβραίοι κλήθηκαν να εγκατασταθούν στις πόλεις της Πολωνίας.
Διάδοση του νόμου
δεξιά|μικρογραφία| [[Μνημείο για τα Δικαιώματα του Μαγδεβούργου (Κίεβο)|Μνημείο για τα Δικαιώματα του Μαγδεβούργου στο Κίεβο]] Μεταξύ των πιο προηγμένων συστημάτων του παλαιού γερμανικού νόμου της εποχής, τον 13ο και τον 14ο αιώνα, τα δικαιώματα του Μαγδεβούργου παραχωρήθηκαν σε περισσότερες από εκατό πόλεις στην Κεντρική Ευρώπη εκτός από τη Γερμανία, συμπεριλαμβανομένων των Σλέσβιχ, Βοημία, Πολωνία, Λευκορωσία, Ουκρανία, ειδικά στην Πομερανία, την Πρωσία, το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας (μετά τον Εκχριστιανισμό της Λιθουανίας) και πιθανώς τη Μολδαβία. Σε αυτά τα εδάφη ήταν κυρίως γνωστά ως γερμανικός ή τευτονικός νόμος. Δεδομένου ότι το τοπικό δικαστήριο του Μαγδεβούργου έγινε επίσης το ανώτατο δικαστήριο για αυτές τις πόλεις, το Μαγδεβούργο, μαζί με τον Λύμπεκ, ουσιαστικά καθόρισαν τον νόμο της βόρειας Γερμανίας, της Πολωνίας και της Λιθουανίας για αιώνες, αποτελώντας την καρδιά της πιο σημαντικής «οικογένειας» των δημοτικών νόμων. Αυτός ο ρόλος παρέμεινε έως ότου οι παλιοί γερμανικοί νόμοι αντικαταστάθηκαν διαδοχικά με το Ρωμαϊκό Δίκαιο υπό την επήρεια του Αυτοκρατορικού Δικαστικού Επιμελητηρίου, στους αιώνες μετά την ίδρυσή του κατά την Αυτοκρατορική Μεταρρύθμιση του 1495.
Εφαρμογή σε όλη την Ευρώπη
Ο νόμος του Μαγδεβούργου που εφαρμόστηκε στην Πολωνία ήταν διαφορετικός από την αρχική του γερμανική μορφή. Συνδυάστηκε με ένα σύνολο αστικών και ποινικών νόμων, και προσαρμόστηκε ώστε να συμπεριλάβει τον πολεοδομικό σχεδιασμό δημοφιλή σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη - που βασίστηκε (λίγο πολύ) στο αρχαίο ρωμαϊκό μοντέλο. Οι Πολωνοί ιδιοκτήτες γης χρησιμοποίησαν το προνόμιο τοποθεσίας που είναι γνωστό ως «διακανονισμός με το γερμανικό δίκαιο» σε ολόκληρη τη χώρα, όπου συνήθως δεν υπάρχουν Γερμανοί έποικοι. Εν τω μεταξύ, οι άνθρωποι της χώρας συχνά αγνοούσαν το πραγματικό γερμανικό κείμενο και ασκούσαν τον παλιό κοινό νόμο της Πολωνίας στις ιδιωτικές σχέσεις.
Αξιοσημείωτες πόλεις της Πολωνίας, της Λιθουανίας και της σημερινής Λευκορωσίας και της Ουκρανίας διέπονταν από το προνόμιο της τοποθεσίας που είναι γνωστό ως «διακανονισμός με το γερμανικό δίκαιο» που εκδόθηκε από τους γαιοκτήμονες της Πολωνίας και του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας (από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα από τους γαιοκτήμονες από την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία) περιλαμβάνουν τις Μπιεστς, Φρίστακ, Σαντόμιες, Κρακοβία, Κούρουφ, Μινσκ, Πόλοτσκ, Πόζναν, Ποπτσίτσε, Λοτζ, Βρότσουαφ, Στσέτσιν (που δεν ήταν μέρος της Πολωνίας όταν της χορηγήθηκαν δικαιώματα πόλης από έναν γαιοκτήμονα της Πομερανίας), Ζουοτορίγια, Βίλνιους, Τράκαϊ, Κάουνας, Γκρόντνο, Κίεβο, Λβιβ, Τσερνόβιτς (τώρα Τσερνιβτσί στην Ουκρανία), Μπρόντι, Λουτσκ, Βολοντίμιρ-Βολίνσκι, Σάνοκ, Σνιάτιν, Νίζιν, μεταξύ πολλών εκατοντάδων άλλων. Τα πλεονεκτήματα δεν ήταν μόνο οικονομικά, αλλά και πολιτικά. Μέλη ευγενών οικογενειών κατάφεραν να συμμετάσχουν στο πατριαρχείο της πόλης, συνήθως χωρίς αμφισβήτηση. Στο μεσαιωνικό Βασίλειο της Ουγγαρίας, η πρώτη πόλη που έλαβε τα δικαιώματα του Μαγδεβούργου ήταν το Γκόλντμπεργκ το 1211 (λατινικά: Aurum, πολωνικά: Zlotoryja, σήμερα στην πολωνική πλευρά), τότε στο Σέκεσφεχερβαρ το 1237, ακολουθούμενη από, μεταξύ άλλων, τις Τρνάβα (1238), Νίτρα (1248), Λεβοτσά (1271) και Ζίλινα (1369). Οι πόλεις, συμπεριλαμβανομένων των Μπαρντέγιοβ, Βούδα, Μπρατισλάβα και Κόσιτσε υιοθέτησαν τα δικαιώματα πόλης της Νοτίου Γερμανίας της Νυρεμβέργης και όχι τα δικαιώματα του Μαγδεβούργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δικαιώματα του Μαγδεβούργου Κατηγορία:Ιστορία του Δικαίου της Γερμανίας Κατηγορία:Νομική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία του Μαγδεβούργου
Συνέδριο της Κρακοβίας
μικρογραφία| Συνέδριο της Κρακοβίας Το Συνέδριο της Κρακοβίας (πολωνικά: Zjazd krakowski) ήταν μια συνάντηση μοναρχών που ξεκίνησε από τον Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα της Πολωνίας και πραγματοποιήθηκε στην Κρακοβία (Cracow) γύρω στις 22-27 Σεπτεμβρίου 1364. Το πρόσχημα για τη σύγκληση της συνάντησης ήταν πιθανότατα μια προτεινόμενης αντι- τουρκικής σταυροφορίας, αλλά το Συνέδριο ασχολήθηκε κυρίως με θέματα ευρωπαϊκής διπλωματίας, εκ των οποίων εξέχουσες ήταν οι ειρηνικές σχέσεις και η ισορροπία εξουσίας στην Κεντρική Ευρώπη και η διαπραγμάτευση μιας κοινής αντίδρασης στις τουρκικές απειλές μέσω του έργου μιας κεντρικής ευρωπαϊκής ένωσης κρατών.
Οι συμμετέχοντες-προσκεκλημένοι του Πολωνού βασιλιά, ήταν ο Κάρολος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας, ο Βασιλιάς Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας, ο Βασιλιάς Πέτρος Α΄ της Κύπρου, ο Σιεμόβιτ Γ΄ της Μαζοβίας, ο Μπόλκο Β΄ ο Μικρός, ο Βλάντισλαφ Β΄ του Οπόλε, ο Ροδόλφος Δ΄ της Αυστρίας, ο Μπόγκισλαβ Ε΄ της Πομερανίας-Στολπ, ο Καζιμίρ Δ΄ της Πομερανίας-Στολπ, ο Όθων Ε΄ της Βαυαρίας και ο Λουδοβίκος Β΄ του Βρανδεμβούργου.
Το Συνέδριο, το οποίο πραγματοποιήθηκε σε ένα πολυτελές περιβάλλον, το προοριζόταν ως εκδήλωση της δύναμης και του πλούτου του Πολωνού βασιλιά, αντήχησε σε όλη την Ευρώπη. Περιλάμβανε ένα διάσημο συμπόσιο στο σπίτι του Κρακοβιανού εμπόρου, Μικοουάι Βιεζίνεκ, το οποίο διοργανώθηκε από το δημοτικό συμβούλιο. Η ευκαιρία για τη γιορτή, η οποία σύμφωνα με τον Γιαν Ντουούγκος διήρκεσε 21 ημέρες, ήταν ο πρόσφατος γάμος του Καρόλου Δ΄ και της εγγονής του Καζίμιρ, Ελισάβετ της Πομερανίας.
Οι διάφορες διαθέσιμες μεσαιωνικές πηγές δεν συμφωνούν πάντα σχετικά με το χρονοδιάγραμμα και άλλα θέματα. Πιθανώς υπήρχαν δύο ξεχωριστά συνέδρια, ένα το 1363 που είχε να κάνει με το γάμο, και ένα άλλο το 1364, το πιο πολιτικό συνέδριο των μοναρχών. Το 1364, μεταξύ των ζητημάτων που συζητήθηκαν ήταν η διαδοχή του Οίκος των Καπετιδών-Ανζού στον πολωνικό θρόνο και η επικύρωση της ειρηνευτικής συνθήκης μεταξύ των Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας και του Καρόλου Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μεταξύ άλλων, με τη μεσολάβηση του καζίμιρ Γ΄ και του Μπόλκο Β΄. Μια σημαντική πηγή είναι ένα ποίημα του Γκιγιώμ ντε Μασώ, το οποίο περιέγραψε το συμπόσιο στο σπίτι του Βιεζίνεκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κρακοβίας Κατηγορία:14ος αιώνας στην Πολωνία
Ικάριο Αιγηίδας
Το Ικάριο ή Ικάριον ή Ικαρία (Ἰκάριον ή Ἰκαρία), (ο δήμος: Ικαρίου) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αιγηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
thumb|left|150px|Ο [[Ικάριος ο Αθηναίος και ο Διόνυσος, σε μελανόμορφο αμφορέα, περίπου 540–520 π.Χ., Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο.]] Ο δήμος πήρε το όνομά του από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Ικάριο τον Αθηναίο, (πατέρα της Ηριγόνης της Αθηναίας και παππού του Σταφύλου), ο οποίος έλαβε πρώτος, από τον Διόνυσο το δώρο της γνώσης για την καλλιέργεια της αμπέλου και την παραγωγή του κρασιού.
Η παραλλαγή του ονόματος του δήμου με τη λέξη «Ικαρία», η οποία αναφέρεται σήμερα συχνά, χρησιμοποιήθηκε αρχικά, μόνο από τον Στέφανο τον Βυζάντιο.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος του Ικαρίου, ήταν δήμος των Μεσογείων. Η θέση αυτού του δήμου καθώς και η τοποθεσία για το όρος «Ικάριος» έχει συζητηθεί πολύ από τους παλαιότερους μελετητές. Αρχικά το βουνό ταυτιζόταν με το Αργαλικό όρος, νότια της πεδιάδας του Μαραθώνα, από τον Πόπλιο Παπίνιο Στάτιο (Publius Papinius Statius, 40 – 96 μ.Χ.), ο οποίος αναφέρει ότι ο Ικάριος ο Αθηναίος σκοτώθηκε σε ένα δάσος (δρυμώνα) στην περιοχή αυτή. Ωστόσο, άλλοι ιστορικοί έχουν σκεφτεί ότι η λέξη «Μαραθώνιος» έχει χρησιμοποιηθεί κατά την έννοια της «Αττικής», αλλά και ο ίδιος ο Στάτιος, σε ένα άλλο χωρίο, λέει ότι οι δήμοι του Ικαρίου, του Κελεού του Ελευσίνιου (δηλαδή του δήμου της Ελευσίνας) και του δήμου των Μελαινών (ή Κελαινών) ήταν σε παρακείμενες περιοχές. Ο Ludwig Ross, στη συνέχεια, ισχυρίσθηκε ότι το Ικάριο ήταν στα δυτικά της Αττικής, στα σύνορα με τα Μέγαρα και ότι το βουνό Ικάριο ανήκε στην οροσειρά, η οποία χώριζε τις πεδιάδες των Μεγάρων και της Ελευσίνας. Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, επίσης τοποθετεί λανθασμένα, τον δήμο της Ικαρίας, αλλά και το όρος Ικάριο, «προς δυσμάς των Αθηνών πλησίον του Δαφνίου προς μεσημβρίαν, χωριζόμενον από του Αιγάλεω δια του Δαφνείου χάσματος», στην περιοχή Κανιάρον.
Ο δήμος, σύμφωνα και με τις ανασκαφές που έχουν γίνει ως σήμερα, ταυτίζεται με θέση στη βόρεια πλαγιά του Πεντελικού όρους, στο σύγχρονο Διόνυσο Αττικής, σε τμήμα της περιοχής του Δήμου Διονύσου, δυτικά του οικισμού της Ραπεντώσας.
Ανασκαφές στην Ικαρία Αττικής
left|thumb|200px|Το λεγόμενο Χορηγικό Μνημείο. Την περίοδο 1888-1889, στην περιοχή του αρχαίου δήμου της Ικαρίας της Αττικής, ο Carl Darling Buck (1866–1955), επικεφαλής αρχαιολόγων της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα πραγματοποίησε ανασκαφές οι οποίες αποκάλυψαν ναό του Απόλλωνα Πυθίου, διάφορα κτίρια στη βορειοανατολική πλευρά του αρχαιολογικού χώρου, ημικυκλικό χορηγικό μνημείο, βάσεις αναθημάτων, ανάγλυφα, επιγραφές, καθώς και τα κατάλοιπα του αρχαίου θεάτρου της Ικαρίας Αττικής. Από τα αρχαιολογικά ευρήματα, αλλά κυρίως από επιγραφή στην είσοδο του ναού του Απόλλωνα, η οποία ανέγραφε τη φράση «ΙΚΑΡΙΩΝ ΤΟ ΠΥΘΙΟΝ», οι ανασκαφείς επιβεβαίωσαν την θέση αυτή, ως το θρησκευτικό και διοικητικό κέντρο του αρχαίου δήμου του Ικαρίου.
Aρχαίο θέατρο Ικαρίας Αττικής
Το αρχαίο θέατρο Ικαρίας Αττικής βρίσκεται στην περιοχή του σημερινού Διονύσου Αττικής. Διασώζονται ελάχιστα σημεία του θεατρικού χώρου, ενώ το κοίλο του θατρού έχει επίσης υποστεί καταστροφές, από τη διάνοιξη δρόμου που έγινε κατά τον 19ο αιώνα. Η θέση του θεάτρου επισημάνθηκε το 1887 από τον αρχαιολόγο Α. Milchhoefer, ενώ το θέατρο αποκαλύφθηκε την περίοδο 1888-1889, από τις ανασκαφές τις οποίες πραγματοποίησε ο Carl D. Buck. Εκτεταμένες εργασίες καθαρισμού του χώρου πραγματοποιήθηκαν από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, υπό τον αρχαιολόγο W.R.Biers, το 1981, ενώ το 2006 το ημικυκλικό χορηγικό μνημείο αποκαταστάθηκε καθ’ όλο του το ύψος χάρη στις αναστηλωτικές εργασίες στο ημικυκλικό χορηγικό μνημείο από τη Β΄ Ε.Π.Κ.Α.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
left|thumb|200px|Ψήφισμα του δήμου Ικαριέων. Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 4 ή 5 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ως και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Αντιγονίδα φυλή με 6 βουλευτές στη Βουλή των 600. Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Ατταλίδα φυλή, κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι του Ικαρίου
Ο δημότης του αρχαίου Ικαρίου ονομαζόταν Ικαριεύς. Ο δήμος ήταν γνωστός στην αρχαιότητα ως ο τόπος γέννησης του θεάτρου και του δράματος και στη συνέχεια της τραγωδίας, χάρη στη βοήθεια του Σουσαρίωνα και του Θέσπιδος (Άρμα του Θέσπιδος). Ο ποιητής Θέσπις, χαρακτηριστικά εθεωρείτο και ως ο εφευρέτης της τραγωδίας και ως ο πιο πιθανός πρώτος ηθοποιός.
Στην επικράτεια του δήμου βρέθηκαν τα ερείπια ενός από τα παλαιότερα κοίλα θέατρα της αρχαιότητας και αρχαϊκή εικόνα του Διονύσου, η οποία πιστοποιεί τη λατρεία του. Εδώ βρέθηκαν αρχαίες επιγραφές που σχετίζονται με το θεσμό της «χορηγίας», τη χρηματοδότηση δηλαδή των θεατρικών αγώνων. Πιστεύεται επίσης ότι η οργάνωση των θεατρικών αγώνων, μέσα από το θεσμό της «λειτουργίας», πρωτο-αναπτύχθηκε σε αυτόν τον δήμο. Το Ικάριο ήταν επίσης γνωστό για τη λατρεία προς τον ομώνυμο ήρωα, το ιερό του Πυθίου Απόλλωνα, το ιερό του Διονύσου και επίσης για ένα ασυνήθιστο άγαλμα καθιστού Διονύσου.
Φωτογραφικό υλικό
Φωτογραφίες από το βιβλίο "Papers of the American School of Classical Studies at Athens", το οποίο περιλαμβάνει τα συμπεράσματα του Carl D. Buck για τις ανασκαφές στην Ικαρία Αττικής, καθώς και άλλα αρχεία ανασκαφών της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα.
Προσωπικότητες από το Ικάριον
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο του Ικαρίου, όπως ο Βαβυρίας ο Ικαριεύς, ο Γνάθιος ο Ικαριεύς, ο ταμίας Γοργιάδης ο Ικαριεύς γιος του Μνησικλείδου, ο Γοργίας ο Ικαριεύς γιος του Γοργοίνου, ο ταμίας Γόργοινος ο Ικαριεύς γιος του Οινείδου, ο περιπόλαρχος Δαίτης ο Ικαριεύς γιος του Εστιοδώρου, ο γυμνασίαρχος στη Δήλο Δάμων ο Ικαριεύς γιος του Φιλοκλέους, ο επιστάτης στην αρχαία Βουλή Διόδοτος ο Ικαριεύς κ.α. Επίσης γνωστοί ήταν και οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Βιβλιογραφία για το αρχαίο θέατρο Ικαρίας Αττικής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών δεκαετίας 1950
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1950. Οι ταινίες "Νεκρή πολιτεία", "Κυριακάτικο Ξύπνημα", "Το Κορίτσι με τα Μαύρα", "Το τελευταίο ψέμα" και το "Ματωμένο ηλιοβασίλεμα" συμμετείχαν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών τις αντίστοιχες χρονιές. Ενώ οι ταινίες "Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες", "Οι Παρανόμοι" και η "Αστέρω" συμμετείχαν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου στις αντίστοιχες χρονιές επίσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά δεκαετία
Πικηνοί
Το όνομα Πικηνοί αναφέρεται σε έναν λαό που κατοικούσε στο Πικηνόν στις βορειοανατολικές ακτές της Αδριατικής στην αρχαία Ιταλία. Υπάρχουν ενδείξεις ότι συνδέονται γλωσσολογικά με δύο διαφορετικές εθνότητες, οι Νότιοι Πικηνοί ήταν Ιταλικά φύλλα και οι βόρειοι Πικηνοί δεν είχαν μάλλον σχέσεις με Ιταλικούς λαούς. Το τοπωνύμιο Πικηνοί προσδιορίζει την περιοχή ανάμεσα στα Απέννινα όρη, νότια από την Ανκόνα εμφανίζονται οι Πικηνοί των νεότερων ιστορικών χρόνων. Στην παραλιακή ζώνη ανάμεσα στην Ανκόνα και το Ρίμινι ο πληθυσμός ήταν μεικτός. Στην Ρωμαϊκή δημοκρατία ονομαζόταν Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία, οι Κέλτες είχαν αναμειχθεί με τους προηγούμενους πληθυσμούς, η περιοχή ονομαζόταν τόσο Γαλατία όσο και Πικηνία. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όλη η ακτή ενώθηκε με το όνομα Πικηνόν, η μόνη γλώσσα έμειναν τα Λατινικά. Στα νότια από την Ανκόνα κατοικούσαν οι Ομβρικοί που μιλούσαν την Νότια Πικηνική γλώσσα, σύμφωνα με τις επιγραφές ήταν μία από τις Ιταλικές γλώσσες. Στα βόρεια από το Πέζαρο η γλώσσα σύμφωνα με τις επιγραφές δεν ήταν Ιταλική, έμεινε γνωστή σαν Βόρεια Πικηνική γλώσσα, η προέλέυση της ήταν άγνωστη. Οι αποδείξεις σύμφωνα με την Φωνολογία την συνδέουν με τις Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Μερικοί συγγραφείς καταγράφουν την γλώσσα των βορείων Πικηνών σαν καθαρά Πικηνική θεωρώντας ότι η συγκεκριμένη ήταν η αυθεντική τους.
Ιστορία
Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την πόλη των Πικηνών Ναρκία που πήρε το όνομα της από τον ποταμό Ναρ (299 π.Χ.), εμφανίζονται σε μιά συνθήκη στην οποία ο Τίτος Λίβιος τους καταγράφει ως "Πικηνούς". Οι Πικηνοί πρόδωσαν τους Σαμνίτες στην Σύγκλητο όταν εκείνοι τους ζήτησαν συμμαχία εναντίον των Ρωμαίων (297 π.Χ.), οι Ρωμαίοι τους ευχαρίστησαν. Μετά από ένα κενό 30 ετών οι Πικηνοί εμφανίζονται ξανά στην ιστορία σε διαφορετική σχέση με την Αρχαία Ρώμη. Στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία κατοικούσαν Πικηνοί, Γαλάτες και Ετρούσκοι. Η Ανκόνα είχε οικιστεί με Έλληνες από την Σικελία, στα βόρεια κυριαρχούσαν οι Γαλάτες. Μετά από μια μεγάλη σειρά επιτυχιών οι Ρωμαίοι συνέτριψαν τους Γαλάτες Σήνωνες και τους έδιωξαν από την ακτή (283 π.Χ.). Οι Πικηνοί ηττήθηκαν από δύο Ρωμαϊκούς Υπατικούς στρατούς (268 π.Χ.), είχαν επαναστατήσει ξανά (269 π.Χ.). Η Ανκόνα και το Άσκουλουμ παρέμειναν ανεξάρτητες πόλεις ενώ η υπόλοιπη Πικηνία ενσωματώθηκε στην Ρώμη, οι Ρωμαίοι ίδρυσαν δύο νέες αποικίες τις μετέπειτα πόλεις Ρίμινι (268) και Φέρμο (264). Την ίδια εποχή μετέφεραν μεγάλα τμήματα πληθυσμού στην Καμπανία, τους έδωσαν εκτάσεις στις όχθες του ποταμού Σιλάριου και τους βοήθησαν να οικοδομήσουν μιά πόλη την Πικεντία, τοποθέτησαν και μια φρουρά στο Σαλέρνο. Ο Στράβων ανέφερε ότι στην εποχή του ο πληθυσμός είχε εγκαταλείψει τις μεγάλες πόλεις και ζούσε σε χωριά γύρω από το Σαλέρνο. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (2ος αιώνας μ.Χ.) έγραψε ότι στην εποχή του υπήρχαν ακόμα Πικηνοί στο Σαλέρνο και το Σορρέντο. Όταν ξέσπασαν οι Κοινωνικοί Πόλεμοι οι Πικηνοί διχάστηκαν άλλοι έμειναν πιστοί στην Ρώμη, άλλοι συμμετείχαν στις επαναστάσεις, μετά την λήξη του πολέμου πήραν τον τίτλο του Ρωμαίου πολίτη.
Ιντελιγκέντσακτιον
μικρογραφία|Στην κατεχόμενη Πολωνία, στις 9 Σεπτεμβρίου 1939, οι Ναζί εκτέλεσαν δημόσια είκοσι πέντε εξέχοντες πολίτες, ενώπιον του Δημοτικού Μουσείου, στην πλατεία της αγοράς του [[Μπίντγκοστς, ως μέρος των μαζικών πυροβολισμών Πολωνών ιντελιγκέντσια.]] Το Ιντελιγκέντσακτιον (φωνητική μεταγραφή του γερμανικού Intelligenzaktion), ή μαζικοί πυροβολισμοί της Ιντελιγκέντσια, ήταν μαζική δολοφονία που διέπραξε η Ναζιστική Γερμανία εναντίον της πολωνικής ιντελιγκέντσια (δάσκαλοι, ιερείς, ιατροί και άλλα εξέχοντα μέλη της πολωνικής κοινωνίας) στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1939-45). Οι επιχειρήσεις πραγματοποιήθηκαν για την πραγματοποίηση της γερμανοποίησης των δυτικών περιοχών της κατεχόμενης Πολωνίας, πριν από την εδαφική προσάρτηση στο γερμανικό Ράιχ.
Οι μαζικές δολοφονίες του Ιντελιγκέντσακτιον σκότωσαν 100.000 Πολωνούς. Μέσω της αναγκαστικής εξαφάνισης, οι Ναζί φυλάκισαν και σκότωσαν επιλεγμένους πολίτες της πολωνικής κοινωνίας, οι οποίοι αναγνωρίστηκαν πριν από τον πόλεμο ως εχθροί του Ράιχ, οι οποίοι τάφηηκαν σε μαζικούς τάφους σε απομακρυσμένα μέρη. Για να διευκολυνθεί ο πληθυσμός της Πολωνίας, οι Ναζί τρομοκρατούσαν τον γενικό πληθυσμό με τις δημόσιες, συνοπτικές εκτελέσεις επιλεγμένων διανοουμένων και ηγετών της κοινότητας, προτού πραγματοποιήσουν τις απελάσεις του γενικού πληθυσμού από την κατεχόμενη Πολωνία. Οι εκτελεστές των ομάδων θανάτου της Einsatzgruppen και η εγχώριαVolksdeutscher Selbstschutz, η πολιτοφυλακή της γερμανικής μειονότητας, προσποιήθηκαν ότι η αστυνομική εργασία τους είχε ως στόχο την εξάλειψη πολιτικά επικίνδυνων ανθρώπων από την πολωνική κοινωνία.
Το Ιντελιγκέντσακτιον ήταν ένα σημαντικό βήμα προς την υλοποίηση της Επιχείρησης Τάννενμπεργκ, την εγκατάσταση των Ναζί αστυνομικών και λειτουργών - από τη Sicherheitspolizei (αποτελούμενη από τις Kriminalpolizei και Γκεστάπο) και το Sicherheitsdienst - για τη διαχείριση της κατοχής και τη διευκόλυνση της υλοποίησης του Generalplan Ost, του γερμανικού αποικισμού της Πολωνίας. Μεταξύ των 100.000 ανθρώπων που σκοτώθηκαν στις επιχειρήσεις του Ιντελιγκέντσακτιον, περίπου 61.000 ήταν από την πολωνική ιντελιγκέντσια, τους οποίους οι Ναζί αναγνώρισαν ως πολιτικούς στόχους στο Βιβλίο Ειδικής Δίωξης-Πολωνία, που είχε συνταχθεί πριν από την έναρξη του πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1939. Το Ιντελιγκέντσακτιον συνέβη αμέσως μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία (1 Σεπτεμβρίου 1939) και διήρκεσε από το φθινόπωρο του 1939 μέχρι την άνοιξη του 1940. Η μαζική δολοφονία των Πολωνών διανοουμένων συνεχίστηκε με τις επιχειρήσεις AB-Aktion.
Σκοπός
δεξιά|μικρογραφία| Βιβλίο Sonderfahndungsbuch Polen - κατάλογος 60.000 στόχων στο Ιντελιγκέντσακτιον. δεξιά|μικρογραφία| Sonderfahndungsbuch Polen - Σελίδα με ονόματα κάτω από το γράμμα «G» με συντομογραφίες. Το EK σημαίνει ομάδα θανάτου της Einsatzkommando και το EG σημαίνει αρχές [[Einsatzgruppen.]] Ο Αδόλφος Χίτλερ διέταξε τη δολοφονία των ιντελιγκέντσια και της κοινωνικής ελίτ της Πολωνίας για να τους εμποδίσει να οργανώσουν τους Πολωνούς εναντίον των Γερμανών κατακτητών τους και να ανατρέψουν την κατοχή και τον αποικισμό της χώρας. Η μαζική δολοφονία επρόκειτο να πραγματοποιηθεί πριν από την προσάρτηση της Πολωνίας στο Μείζων Γερμανικό Ράιχ. >
Ο ναζιστικός ρατσισμός θεωρούσε την πολωνική ελίτ ως το πιο πιθανόν γερμανικού αίματος, επειδή το στιλ της δυναμικής ηγεσίας τους αντίφασκε θετικά με τον «σλαβικό φαταλισμό» του ρωσικού λαού. Ωστόσο, η εξόντωση τέτοιων εθνικών ηγετών ήταν απαραίτητη, διότι ο πατριωτισμός τους (ηθική εξουσία) θα εμπόδιζε την πλήρη κλίμακα της γερμανοποίησης του υποδουλωμένου πληθυσμού της Πολωνίας.
Επιπλέον, μέσω του Rassenpolitisches Amt der NSDAP (Γραφείο Φυλετικής Πολιτικής του Ναζιστικού Κόμματος), τα φυλετικά πολύτιμα (που έμοιαζαν Άρεια) παιδιά της πολωνικής ιντελιγκέντσια έπρεπε να απαχθούν στο Ράιχ, για γερμανοποίηση. Η ναζιστική ιδεολογία ισχυρίστηκε ότι μια τέτοια μη σλαβική μετουσίωση θα εμπόδιζε τη γενετική αναβίωση της πολωνικής ιντελιγκέντσια και, επομένως, θα εμπόδιζε την αναβίωση του πολωνικού εθνικισμού στη γερμανοποιημένη Πολωνία.
Μέθοδος
Οι Einsatzgruppen και Volksdeutscher Selbstschutz, η εθνική πολιτοφυλακή αυτοάμυνας της γερμανικής μειονότητας στην Πολωνία, σκότωσαν την ιντελιγκέντσια που εντοπίστηκε στο Βιβλίο Ειδικής Δίωξης - Πολωνία. Έχοντας επίγνωση ότι θα σκοτώνουν άοπλους πολίτες, οι διοικητές των παραστρατιωτικών πολιτοφυλακών ενίσχυσαν το ηθικό τους με ιδεολογικές και ρατσιστικές οδηγίες προς τον στρατιώτη-αστυνομικό, ότι ο πολιτικός τους ρόλος στην εθνοκάθαρση της Πολωνίας (εκτελέσεις, αντι-εξέγερση, αστυνόμευση) θα ήταν περισσότερο δύσκολος από το να παλεύουν σε μάχη εναντίον στρατιωτών, όπως σημείωσε ο Μάρτιν Μπόρμαν, σε μια συνάντηση (2 Οκτωβρίου 1940) μεταξύ Χίτλερ και Χανς Φρανκ.
Ως μέρος του Generalplan Ost, ο πολιτικός σκοπός του Ιντελιγκέντσακτιον ήταν η εξόντωση της ελίτ της πολωνικής κοινωνίας, την οποία οι Ναζί όριζε ευρέως ως Σλάχτα (Πολωνοί ευγενείς), των διανοούμενων, δασκάλων, κοινωνικών λειτουργών, δικαστών, στρατιωτικών βετεράνων, ιερέων και επιχειρηματιών, καθώς και κάθε Πολωνού, άντρα και γυναίκας, που είχε φοιτήσει στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, και έτσι θα μπορούσε να παρέχει εθνικιστική ηγεσία για να αντισταθεί στη ναζιστική κατοχή της Πολωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θηριωδίες στην Πολωνία Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία Κατηγορία:Σχέσεις Γερμανίας-Πολωνίας Κατηγορία:Γερμανοποίηση Κατηγορία:Διωγμός από τη Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Διωγμός Πολωνών Κατηγορία:Διωγμός Εβραίων Κατηγορία:Διωγμός διανοούμενων
Ράουτοβο
Το Ράουτοβο (σερβικά κυριλλικά: Раутово) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμοι της Νίσκα Μπάνια και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 12 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Οράτιοι και Κουριάτιοι
thumb|Η μάχη των Ορατίων και των Κουριατίων, πίνακας του Τζουζέπε Τσέζαρι (1612/1613) Οι τρεις Οράτιοι και οι τρεις Κουριάτιοι (λατινικά: Horatii et Curiatii) ήταν θρυλικοί τρίδυμοι πολεμιστές της εποχής του Ρωμαϊκού βασιλείου, που έζησαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τύλλου Οστίλιου (σύμφωνα με την παράδοση, τρίτος βασιλιάς της Ρώμης μεταξύ 672 και 642 π.Χ.).
Η αφήγηση για την επική σύγκρουσή τους σε μάχη σώμα με σώμα κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ της Ρώμης και της γειτονικής Άλμπα Λόνγκα και η δολοφονία της αδελφής των Ορατίων από τον Οράτιο Πόπλιο, τον μοναδικό επιζώντα της μάχης, εμφανίζονται στα γραπτά του Ρωμαίου ιστορικού Τίτου Λίβιου, στα οποία συχνά η ιστορική αλήθεια είναι άρρηκτα δεμένη με τη μυθοπλασία.
Η ιστορία αποτελεί το θέμα της γαλλικής τραγωδίας Οράτιος του 17ου αιώνα του Πιέρ Κορνέιγ και του πίνακα του Γάλλου καλλιτέχνη Ζακ-Λουί Νταβίντ του 18ου αιώνα Ο όρκος των Ορατίων που βρίσκεται στο Λούβρο στο Παρίσι, αν και δεν υπάρχει όρκος στην αφήγηση του Λίβιου. Αποτυπώθηκε επίσης σε πολλούς άλλους πίνακες και διασκευάστηκε για την όπερα.
Η αφήγηση του Λίβιου
μικρογραφία|250x250εσ|Η μάχη των Ορατίων και των Κουριατίων, πίνακας του Ζαν Αριέτ (1798)
Η μάχη
Κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ της Ρώμης και της Άλμπα Λόνγκα επί της βασιλείας του Τύλλου Οστίλιου (σύμφωνα με την παραδοσιακή χρονολόγηση 672–642 π.Χ.), οι δύο πόλεις αποφάσισαν με κοινή συμφωνία να διευθετήσουν τη σύγκρουση μεταξύ τους ορίζοντας τρεις γενναίους μαχητές για κάθε πλευρά και ο πόλεμος θα κρινόταν από την έκβαση του αγώνα τους μέχρι θανάτου, αποφεύγοντας έναν δαπανηρό πόλεμο μεταξύ τους που θα τους άφηνε εκτεθειμένους σε μια πιθανή εισβολή των Ετρούσκων.
Οι τρίδυμοι αδελφοί Οράτιοι επιλέχθηκαν να εκπροσωπήσουν τη Ρώμη και οι επίσης τρίδυμοι Κουριάτιοι την Άλμπα, αν και ο Τίτος Λίβιος έγραψε ότι ορισμένες παλαιότερες αναφορές ανέφεραν την καταγωγή τους αντίστροφα. μικρογραφία|250x250εσ|Ο Οράτιος σκοτώνει την αδερφή του Καμίλλη, Ζαν-Μπερνάρ Ντυβιβιέ (1785) Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, στον αγώνα οι τρεις Κουριάτιοι τραυματίστηκαν και δύο από τους Οράτιους σκοτώθηκαν σχεδόν αμέσως. Ο επιζών Οράτιος προσποιήθηκε ότι τράπηκε σε φυγή για να αντιμετωπίσει χωριστά τους πληγωμένους Κουριάτιους, οι οποίοι τον κυνήγησαν αλλά δεν τον πρόλαβαν ταυτόχρονα, κάτι που επέτρεψε στον Οράτιο να τους σκοτώσει τον έναν μετά τον άλλον.
Η επιστροφή στη Ρώμη
Όταν ο επιζών νικητής επέστρεψε θριαμβευτικά στη Ρώμη, η αδερφή του Καμίλλη αναγνώρισε ανάμεσα στα τρόπαιά του έναν αιματοβαμμένο μανδύα που είχε υφάνει η ίδια για έναν από τους Κουριάτιους με τον οποίο ήταν αρραβωνιασμένη. Δεν μπόρεσε να κρύψει τη θλίψη της και θρηνούσε τον αρραβωνιαστικό της. Διακηρύσσοντας ότι καμία Ρωμαία δεν πρέπει να θρηνήσει τους πεσόντες εχθρούς της Ρώμης, ο Οράτιος σκότωσε την αδερφή του επί τόπου αναφωνώντας «Έτσι θα χαθεί κάθε Ρωμαία που θρηνεί τον εχθρό». Για το έγκλημά του παραπέμφθηκε σε δίκη και καταδικάστηκε σε θάνατο, δεν εκτελέστηκε όμως γιατί έκανε έκκληση στον λαό ενώπιον της Λαϊκής Συνέλευσης, όπου, προς υπεράσπιση του γιου του, ο πατέρας του αναφέρθηκε στην πρόσφατη νίκη του και τους παρακάλεσε να αθωώσουν τον τελευταίο επιζώντα γιο του. Αθωώθηκε, έπρεπε όμως να περάσει κάτω από τον ζυγό, σύμβολο υποταγής στο ρωμαϊκό δίκαιο, και ο πατέρας του να προσφέρει θυσίες. Οι Οράτιοι διατήρησαν τη μνήμη αυτού του αξιοσημείωτου γεγονότος μέσα από μια παράδοση εξαγνιστικών τελετών.
Διασκευές
μικρογραφία|250x250εσ|[[Ο όρκος των Ορατίων (Ζακ-Λουί Νταβίντ)|Ο όρκος των Ορατίων, πίνακας του Νταβίντ (1875)]] Ο μύθος έχει εμπνεύσει πολλά έργα, μερικά από τα οποία είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Αρχαίας Ρώμης
Γιαν Ρόος
Ο Γιαν Ρόος (φλαμανδικά: Jan Roos), 1591, Αμβέρσα - 1638 Γένοβα ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος, μετά την εκπαίδευσή του στην Αμβέρσα εργάστηκε κυρίως στην Ιταλία, όπου έγινε γνωστός ως Giovanni Rosa. Ήταν γνωστός για τις νεκρές φύσεις με άνθη και λαχανικά, τους πίνακες με μυθολογικές και θρησκευτικές σκηνές και τα πορτρέτα του.. Το ύφος του στις νεκρές φύσεις του άσκησε έντονη επιρροή στην τέχνη των τοπικών καλλιτεχνών της Σχολής της Γένοβα.
Βιογραφία
Ο Γιαν Ρόος ήταν γιος εμπόρου. Σπούδασε ζωγραφική με τον Γιαν ντε Βελ Ι από το 1605. Το 1610 εισήλθε στο εργαστήριο του Φρανς Σνάιντερς, του σημαντικού ζωγράφου νεκρών φύσεων και ζώων, ο οποίος είχε πρόσφατα επιστρέψει από την Ιταλία. Εκεί απέκτησε ειδικότητα στην απεικόνιση νεκρών φύσεων και ζώων. Το 1604 ταξίδεψε στη Γένοβα και στη συνέχεια στη Ρώμη, όπου παρέμεινε επί δύο σχεδόν χρόνια. Με πρόθεση να επιστρέψει στην Αμβέρσα ταξίδεψε προς τα εκεί το 1616, περνώντας από τη Γένοβα. Δεδομένης, όμως, της υψηλής ζήτησης που είχαν τα έργα του, απεφάσισε να μη συνεχίσει το ταξίδι της επιστροφής και παρέμεινε στη Γένοβα για το υπόλοιπο της ζωής του.
Ο Γιαν Ρόος σημείωσε σημαντική επιτυχία ως καλλιτέχνης, όπως φαίνεται από την παρουσία του ονόματός του σε απογραφές περιουσιών κατοίκων της πόλης. Ο Ρόος παρέμεινε στη Γένοβα ως τον θάνατό του, το 1638.
Έργο
Ο Ρόος είναι περισσότερο γνωστός για τις νεκρές του φύσεις, αλλά διέπρεψε επίσης στη ζωγραφική ανθρώπινων μορφών και πορτρέτων. Είναι, επίσης, γνωστός για τους πίνακες με θρησκευτικές και μυθολογικές σκηνές. Ένα από τα αγαπημένα του θέματα ήταν η απεικόνιση σκηνών της αγοράς σε μεγάλη κλίμακα και η νεκρή φύση, που αποκάλυπτε το "χρέος" του στον Φρανς Σνάιντερς. Τα θέματα αυτά τα προσάρμοσε έτσι, ώστε να ταιριάζουν με τις τοπικές προτιμήσεις. Η σύνθεσή του Σκηνή από την αγορά της πόλης είναι ένα παράδειγμα των σκηνών αγοράς σε μεγάλη κλίμακα. Στη σύνθεση αυτή ο Ρόος αποκαλύπτει τις τεχνικές που έμαθε στο εργαστήριο του Σνάιντερς για την όσο το δυνατό φυσικότερη απεικόνιση ζώων, ανθέων, πουλιών, εντόμων και φρούτων. Στη σύνθεση αυτή αποκαλύπτει, επίσης, την αξιοσημείωτη ικανότητα στην απεικόνιση μεγάλου εύρους υφών: Την χνουδάτη, λευκή υφή του φτερώματος των χηνών, τη γυαλιστερή επιφάνεια του χτυπημένου χάλκινου σκεύους, την "παγωμένη", ημιδιάφανη επιφάνεια των σταφυλιών και την οζώδη, κηρώδη επιφάνεια της κολοκύθας. Όλα αυτά τα αποτυπώνει με ολοζώντανη ακρίβεια. Η μουντή παλέτα του παρασκηνίου διακόπτεται από εκλάμψεις φωτός. Ο Ρόος χρησιμοποίησε σε αυτή τη σύνθεση κάποια "τεχνάσματα" ώστε να ανοίξει διάλογο με τον θεατή. Ο γενειοφόρος άνδρας που κοιτάζει προς τον θεατή πάνω απ' τον ώμο του σκύβοντας προς το ράφι σχηματίζει μια διαγώνιο που επαναλαμβάνεται στον λαιμό της χήνας που πίνει νερό και στο πόδι της νεαρής γυναίας, που καθοδηγεί τον θεατή μέσα από τη σύνθεση.
Πέρα από το έργο που δημιούργησε ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης, συνεργάστηκε με άλλους καλλιτέχνες. Είναι γνωστό ότι συνεργαζόταν τακτικά με τον Άντονι βαν Ντάικ κατά τις δύο περιόδους που ο βαν Ντάικ διέμεινε στη Γένοβα (1621 και 1625–1627). Κάποιοι "βλέπουν" τον χρωστήρα του Ρόος σε νεκρές φύσεις που παρουσιάζονται στον πίνακα Βερτούμνος και Πομόνα του βαν Ντάικ καθώς και στον πίνακά του Άρτεμις και Ενδυμίων.
Το ύφος του βαν Ντάικ επηρέασε το έργο του Ρόος, όπως φαίνεται στον πίνακα Πορτρέτο αγοριού (σήμερα στο Μουσείο Πράδο). Ορισμένα από τα έργα του Ρόος, όπως Η Αγία Οικογένεια (σήμερα στον ενοριακό ναό του Μολτέδο, Ιμπέρια) στο παρελθόν είχαν αποδοθεί στον βαν Ντάικ.
Το έργο του άσκησε μεγάλη επιρροή στους εγχώριους καλλιτέχνες της Σχολής της Γένοβα. Κατόρθωσε να πείσει τον Τζοβάννι Μπενεντέττο Καστιλιόνε να "ζωντανέψει" τις θρησκευτικές και μυθολογικές συνθέσεις του με στοιχεία απεικόνισης ζώων και νεκρών φύσεων. Επηρέασε, επίσης, το έργο των Σινιμπάλντο Σκόρτσα, Στέφανο Καμόλι και Αντόνιο Μαρία Βασσάλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Φαύστος ο Βυζάντιος
Ο Φαύστος ο Βυζάντιος (αρμένικα: Փավստոս Բուզանդ) ήταν αρμένιος ιστορικός του 5ου αιώνα. Το ιστορικό του έργο απαρτίζεται από έξι τόμους από τους οποίους οι δύο πρώτοι έχουν χαθεί. Περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια τη βασιλεία του Αρσάκη Β΄ της Αρμενίας και του γιου του, Παπ της Αρμενίας. Η θεμελίωση της γνώσης σχετικά με τη χριστιανική Αρμενία από το 317 μέχρι το 387 η οποία καταγράφηκε στα ελληνικά αποδίδεται στον Φαύστο. Ορισμένα έργα του Φαύστου περιέχουν πολλά λάθη, τα οποία τόνισε ο Richard N. Frye και άλλοι σύγχρονοι ιστορικοί, και γι' αυτό δεν θεωρείται ιδιαίτερα αξιόπιστος. Ορισμένοι σύγχρονοι μελετητές πιθανολογούν ότι ο Φαύστος δεν είχε καμία σχέση με την διάσημη πόλη του Βυζαντίου (Κωνσταντινούπολη), αλλά αντίθετα καταγόταν από μία ομώνυμη πόλη της Αρμενίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί
Κουνόβιτσα
Η Κουνόβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Куновица) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου της Νίσκα Μπάνια και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 46 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Φλώρος (πτηνό)
Ο φλώρος είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Σπιζιδών, που απαντάται και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Chloris chloris και περιλαμβάνει 10 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντoύν τα υποείδη Chloris chloris muehlei Parrot, 1905, Chloris chloris chloris (Linnaeus, 1758) και Chloris chloris aurantiiventris (Cabanis, 1851).
Γενικές πληροφοριες
Ο "ευρωπαϊκός φλώρος" ή απλά "φλώρος" (Chloris chloris) είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα και συνάμα πιο αγαπητά ωδικά πτηνά σε όλη την Ευρώπη και ίσως σε όλη την υφήλιο. Είναι μικρό στρουθιόμορφο πτηνό, το οποίο ανήκει στην οικογένεια των σπιζών (Fringillidae).
Αυτό το πουλί είναι διαδεδομένο σε όλη την Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και νοτιοδυτική Ασία. Είναι κύριος κάτοικoς, αλλά μερικές φορές μεταναστεύει από τα βορειότερα προς νοτιότερα. Ο φλώρος έχει επίσης εισαχθεί σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία. Στη Μάλτα θεωρείται διάσημο πουλί για το ωραίο του τραγούδι γι αυτό παγιδεύεται με ξόβεργες και άλλες παγίδες εδώ και πολλά χρόνια. Έχει εξημερωθεί και πολλοί άνθρωποι το θεωρούν από τα ωραιότερα ωδικά πτηνά.
Ο ευρωπαϊκός φλώρος περιγράφηκε από τον Λινναίο (Linnaeus) το 1758 στην 10η έκδοση της του βιβλίου του "Systema Naturae" υπό την διωνυμική όνομα της Loxia chloris.
Η οικογένεια των σχιζοειδών χωρίζεται σε δύο υποοικογένειες, ο Carduelinae, που περιέχει περίπου 28 γένη με 141 είδη και η Fringillinae περιέχει ένα μόνο γένος, Fringilla, με 3 είδη. Έχουν χαρακτηριστική μορφολογία του κρανίου, δώδεκα φτερά ουράς. Σε όλα τα είδη το θηλυκό πουλί χτίζει τη φωλιά, επωάζει τα αυγά και τους νεοσσούς. Οι σπίζες μεγαλώνουν τα μικρά τους σχεδόν εξ ολοκλήρου με έντομα, ενώ οι σπίνοι cardueline μεγαλώνουν τα μικρά τους με αναμασημένους σπόρους.
Ο φλώρος έχει 15 εκατοστά μήκος, με άνοιγμα φτερών 24,5 έως 27,5 εκατοστών. Είναι παρόμοιο σε μέγεθος και σχήμα με το σπουργίτι, αλλά είναι κυρίως πράσινος, με κίτρινο στα φτερά και την ουρά. Τα θηλυκά και νεαρά πουλιά είναι πιο θαμπά και διαθέτουν καφέ αποχρώσεις στο πίσω μέρος. Το τραγούδι περιέχει πολλά γυρίσματα και το αρσενικό έχει το χαρακτηριστικό πέταγμα "πεταλούδας" εν πτήσει. Συχνάζουν σε φράκτες χωραφιών και κήπους με σχετικά πυκνή βλάστηση που ευνοούνται για αναπαραγωγή. Φωλιάζει σε δέντρα ή θάμνους, και γεννά 3-6 αυγά.
Εποχή αναπαραγωγής είναι η άνοιξη, από το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Μαρτίου, μέχρι τον Ιούνιο, με την ανάπτυξη του πρώτου φτερώματος στις αρχές Ιουλίου. Η επώαση διαρκεί περίπου 13-14 ημέρες. Το αρσενικό την ταΐζει στην φωλιά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Οι νεοσσοί καλύπτονται με παχύ, μακρύ, γκριζωπό-λευκό φτέρωμα. Αυτοί τρέφονται με προνύμφες εντόμων και από τους δύο ενήλικες κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών, και αργότερα, από αναμασημένους σπόρους. Αφήνουν τη φωλιά περίπου 13 ημέρες αργότερα, αλλά δεν είναι σε θέση να πετάξουν. Συνήθως, είναι έτοιμοι να πετάξουν 16-18 ημέρες μετά την εκκόλαψη.
Το πρωτοζωικό παράσιτο Trichomonas gallinaewas είναι γνωστό ανάμεσα στα πτηνά καθώς μολύνει τα περιστέρια και τα αρπακτικά, αλλά στη Βρετανία το 2005, βρέθηκαν να έχουν μολυνθεί με το παράσιτο και φλώροι. Με την εξάπλωση της νόσου το 2008 βρέθηκαν μολυσμένοι φλώροι και σε Νορβηγία, Σουηδία και Φινλανδία και ένα χρόνο αργότερα στη Γερμανία. Η εξάπλωση της νόσου πιστεύεται ότι προκλήθηκε από την Βρετανία καθώς μεγάλος αριθμός των πτηνών που αναπαράγονται στη Βόρεια Ευρώπη βρίσκονται εκεί.Στη Βρετανία, ο αριθμός των μολυσμένων πτηνών μειώνεται κάθε έτος μετά από μια κορύφωση το 2006.Υπήρξε η μείωση του αριθμού των φλώρων από περίπου 4,3 εκατομμύρια σε περίπου 2,8 εκατομμύρια, αλλά χωρίς σημαντική μείωση του συνολικού αριθμού παγκοσμίως. Ένα παρόμοιο περιστατικό σημειώθηκε στη Φινλανδία, όπου, μετά την άφιξη της νόσου το 2008, υπήρξε μείωση στον αριθμό των πτηνών αλλά μόνο μια μικρή αλλαγή στον αριθμό τους.
Ονοματολογία
Ο όρος Chloris στην επιστημονική ονομασία του γένους και του είδους είναι άμεση απόδοση της ελληνικής λέξης Χλωρίς. Με το όνομα Χλωρίς είναι γνωστά διάφορα πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας, αλλά με το πτηνό σχετίζονται δύο: η κόρη της Περσεφόνης, θεότητα της βλάστησης, η οποία ταυτίζεται με την ρωμαϊκή Φλώρα (flora = χλωρίς) και μία από τις θυγατέρες της Νιόβης και του Αμφίονος, γνωστή και ως Μελίβοια. Σύμφωνα με τον μύθο, η Μελίβοια φοβήθηκε πολύ, χλώμιασε και απέκτησε πρασινωπό χρώμα, οπότε άλλαξε το όνομά της σε Χλωρίς. Στο πράσινο χρώμα αναφέρεται και η αγγλική ονομασία του είδους (Greenfinch). Αλλά και η ελληνική λαϊκή ονομασία προέρχεται από την λέξη χλωρίων με παρετυμολογική επίδραση του τύπου φλωρί «φλουρί» < χλωρός «πρασινωπός».
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίο ως Loxia chloris (Σουηδία, 1758). στο έργο του Systema Naturae.
Η συστηματική ταξινομική του taxon παρουσιάζει προβλήματα σε επίπεδο γένους, με τους περισσότερους ερευνητές να έχουν προτείνει την μεταφορά του από το Carduelis στο Chloris, λόγω φυλογενετικών αναλύσεων βασισμένων σε ακολουθίες DNA, οι οποίες έδειξαν ότι τα δύο γένη είναι απομακρυσμένα. Η συγκεκριμένη πρόταση έχει γίνει αποδεκτή από αρκετούς ταξινομικούς φορείς και είναι πολύ πιθανόν να καθιερωθεί.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|right|350px|Γεωγραφική εξάπλωση του είδους Chloris chloris: Πράσινο = Όλο το έτος (επιδημητικό), Κίτρινο = Καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, Μπλε = Περιοχές διαχείμασης, Κόκκινο = Εισηγμένο Το είδος απαντά σε τμήματα του Παλαιού Κόσμου, ενώ έχει εισαχθεί και στην Ωκεανία (Ν. Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία).
Η Ευρώπη αποτελεί την σημαντικότερη αναπαραγωγική επικράτεια του είδους, όπου απαντά ως επιδημητικό, εκτός από κάποιες περιοχές της Β. Σκανδιναβίας και της Ρωσίας όπου έρχεται να φωλιάσει μόνο τα καλοκαίρια, ενώ απουσιάζει από την Ισλανδία.
Στην Ασία η εξάπλωση είναι μικρή, με σημαντικότερες θέσεις φωλιάσματος στην Τουρκία, την Εγγύς Ανατολή και την περιοχή της Κασπίας, ενώ απομονωμένοι θύλακες υπάρχουν ανατολικότερα στην περιοχή του Καζακστάν.
Η Αφρική αποτελεί επικράτεια καθιστικών πληθυσμών στα βορειοδυτικά και διαχειμαζόντων στα βορειοανατολικά, πάντοτε κοντά στην Μεσόγειο και την Β. Ερυθρά Θάλασσα, ενώ ένας (1) μεμονωμένος διαχειμάζων πληθυσμός απαντά στα σύνορα Μαρόκου και Μαυριτανίας. Παλαιότερος, εισηγμένος πληθυσμός στην Νήσο Αναλήψεως του Ατλαντικού έχει, πιθανότατα, εκλείψει. Πηγές: (σημ. με έντονα γράμματα τα υποείδη που απαντούν στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο φλώρος είναι σχεδόν πλήρως επιδημητικό  πτηνό, με την μεγαλύτερη πλειονότητα των πληθυσμών να είναι καθιστικοί στις επί μέρους επικράτειες. Οι λίγοι μεταναστευτικοί πληθυσμοί κατευθύνονται προς τη Ν. Ευρώπη και την Β. Αφρική, ιδιαίτερα προς την Αίγυπτο και το Σουέζ, για να διαχειμάσουν. Όπως προαναφέρθηκε, η Ευρώπη αποτελεί την σημαντικότερη επικράτεια φωλιάσματος, ακολουθώντας την ισοθερμική των 14°C κατά τον μήνα Ιούλιο.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τις Φερόες και την Ισλανδία.
Στην Ελλάδα, ο φλώρος απαντά κυρίως ως μόνιμο, καθιστικό είδος σε όλη την επικράτεια, με πολλούς βορειοευρωπαϊκούς πληθυσμούς να έρχονται τον χειμώνα για να αναμιχθούν με τους επιδημητικούς (μέσα Οκτωβρίου-μέσα Απριλίου). Από την Κρήτη αναφέρεται ως μόνιμο πτηνό (υποείδος C. c. aurantiventris), όπως και από την Κύπρο (υποείδος C. c. aurantiventris, πιθανόν και Chloris chloris muehlei) (βλ. και Κατάσταση στην Ελλάδα).
Βιότοπος
Τα πρωτογενή ενδιαιτήματα του είδους περιλαμβάνουν αραιές συστάδες δέντρων, ξέφωτα ή ανοικτές περιοχές στα δασοόρια και παρόχθιες θέσεις. Γενικότερα, συχνάζει σε ψηλά, πυκνά πλατύφυλλα δένδρα και εκεί όπου, τα σπέρματα διαφόρων καρπών είναι προσβάσιμα, σε θάμνους και καλλιέργειες -ακόμη και ζιζανίων. Η παρουσία του επεκτείνεται σε λιβάδια με ψηλούς φυσικούς φράκτες, δενδροστοιχίες, περιβόλια και φυτείες κωνοφόρων.