cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αερόστατο
Αρχαιότητα
Κατά την αρχαιότητα, ένας αρχαίος λαός στη Μικρά Ασία οι Μυσοί, χαρακτηρίζονταν «καπνοβάτες», όπου και κατά μία παράδοση που διασώθηκε, ένας Μυσός άναψε φωτιά εκ της οποίας ο καπνός τον ανύψωσε και τον μετέφερε στην πατρική του οικία.Ένας ακόμη θρύλος αναφέρει ότι οι Ίνκας τοποθετούσαν επιφανείς νεκρούς σε ένα όχημα που έμοιαζε με αντεστραμμένη πυραμίδα ή ασπίδα, το οποίο στη συνέχεια απογειωνόταν με τη βοήθεια θερμού αέρα και μετέφερε τους νεκρούς στους θεούς. Ευρήματα γι' αυτό το θρύλο δεν υπάρχουν όμως ακόμα. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι σχεδίασε πολλές «μηχανές» και διατάξεις, οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν για πτήση, αλλά δεν υλοποίησε καμία από αυτές. Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε στα τέλη του 17ου αιώνα περιελάμβανε σχέδια για «χάρτινους δράκους» (χαρταετούς στα καθ' ημάς), οι οποίοι ανυψώνονταν με θερμό αέρα. Έτσι η ιδέα του ελαφρύτερου του αέρα μέσου άρχισε να καλλιεργείται.
Χορός του Ζαλόγγου
Φρανσουά Πουκεβίλ κ.ά.
Το ίδιο έτος, το περιστατικό δημοσίευσε ο Βρετανός ιερέας T. S.Hughes στο "Travels in Sicily, Greece and Albania".
Δουκάτο της Νάξου
Η δυναστεία των Σανούδων
Η Βενετία επιχείρησε να κηρύξει τα νησιά του Δουκάτου της Νάξου ως υποτελή της, με την ευκαιρία της διαμάχης για τη κατοχή της Άνδρου μεταξύ των οικογενειών των Σανούδο και των Γκίζι, κάτι που τελικώς, έπειτα από διαπραγματεύσεις, συμβούλια, αλλά και δικαστήρια μεταξύ των άμεσα ενδιαφερόμενων πλευρών, δεν κατάφερε να επιτύχει.
Αερόστατο
Αρχαιότητα
Τα μη επανδρωμένα αερόστατα με θερμό αέρα ήταν λαοφιλή στην Κινέζικη Ιστορία. Ο Ζούγκε Λιανγκ (Zhuge Liang) του βασίλειο Σου Χαν (Shu Han kingdo), κατά την Εποχή των Τριών Βασιλείων (220 - 280) χρησιμοποιούσαν ιπτάμενα φανάρια για στρατιωτικά σήματα. Αυτά τα φανάρια είναι γνωστά ως φανάρια Κονγκμίνγκ, (孔明灯).
Δουκάτο της Νάξου
Η δυναστεία των Σανούδων
Ο πόλεμος που ξέσπασε το 1296 μεταξύ του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ και της Βενετίας επέτρεψε στους πρώην άρχοντες των νησιών να επιχειρήσουν την ανακατάληψή τους. Μάλιστα, η Βενετία άφησε τα πλήθη των πειρατών να λεηλατήσουν το Αιγαίο Πέλαγος, ενώ ταυτόχρονα ενθάρρυνε τους Ενετούς πρώην άρχοντές τους να ανακαταλάβουν τις πρώην κτήσεις τους. Έτσι έκαναν οι Τζουστινιάνι και οι Μικέλι, οι Σκιάβι ανακατέλαβαν την Ίο, οι Βαρότσι τη Σαντορίνη, οι Γκίζι την Αμοργό, την Κέα και τη Σέριφο: κατάσταση που επικυρώθηκε και επισήμως με τη συνθήκη ειρήνης μεταξύ Βενετίας και Ανδρόνικου Β' το 1303.
Χορός του Ζαλόγγου
Κλωντ Φωριέλ
Το 1823 ο Γάλλος ιστορικός ακαδημαϊκός και φιλέλληνας Κλωντ Φωριέλ συγκεντρώνει τα υπομνήματα των τραγουδιών που θα εκδώσει το επόμενο καλοκαίρι του 1824. Σ' αυτά ο Φωριέλ αναφερόμενος στη 2η μέρα εκείνης της μάχης φαίνεται ν' ακολουθεί πιστά τον Περραιβό προσθέτοντας πολλές παραστατικές λεπτομέρειες:
Αερόστατο
Αρχαιότητα
Υπάρχει ακόμη και κάποια θεωρία, από μια επίδειξη που οδηγήθηκε από το σύγχρονο αεροστατικό Τζούλιαν Νοττ (Julian Nott) κατά το τέλος της δεκαετίας του 1970 και ξανά το 2003, σύμφωνα με την οποία αερόστατα θερμού αέρα χρησιμοποιούνταν από τους ανθρώπους του πολιτισμού Νάζκα (Nazca culture) στο Περού πριν από περίπου 2000 - 1500 χρόνια πριν, ως ένα εργαλείο για το σχεδιασμό των διάσημων σχεδίων και γραμμών εδάφους των Νάζκα.
Χορός του Ζαλόγγου
Κλωντ Φωριέλ
Η λεπτομερής αυτή περιγραφή του χορού του Ζαλόγγου, με τις εξήντα γυναίκες, προκάλεσε τη συγκίνηση και τον θαυμασμό, προσέδωσε στο περιστατικό διεθνή πλέον εμβέλεια και κυριάρχησε σ' όλες τις μετέπειτα ιστορικές αναφορές.
Δουκάτο της Νάξου
Η δυναστεία των Σανούδων
Από τότε και ύστερα αρχίζει μια ατέλειωτη διελκυστίνδα ανταγωνισμού μεταξύ των Βενετών αρχόντων για το ποιος θα κατέχει τι και για πόσο. Οι Σανούδο με τους απογόνους τους, Γουλιέλμο Α' και το γιο του Νικόλαο Α' –πιστοί υποτελείς του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και του επικυριάρχου τους Ιωάννη της Γραβίνας- προσπαθούσαν να επεκτείνουν την κυριαρχία τους και σε άλλα νησιά και στα 1335 κατάφεραν να πάρουν τη Σαντορίνη από τους Βαρότσι και την Ίο από τους Σκιάβι και μάλιστα τότε κόβουν και τα πρώτα χρυσά νομίσματα του Δουκάτου. Ο Δούκας είχε υπό την εξουσία του τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα νησιά Νάξο, Ανδρο, Πάρο, Αντίπαρο, Μήλο, Κίμωλο, Σαντορίνη, Σύρο και Ιο, ενώ η Κύθνος και η Αμοργός είχαν παραχωρηθεί σε υποτελείς του. Το αντίπαλο δέος, οι Γκίζι εξακολουθούσαν να κατέχουν τη Μύκονο και την Τήνο σαν υποτελείς της Βενετίας.
Αερόστατο
16ος
Αρχικά το 1550 ο δημοσίευσε ένα έργο με τίτλο «Παγκόσμιος Μαγεία» όπου έδειχνε πως είναι δυνατόν κάποιος να κινηθεί στους ουρανούς χρησιμοποιώντας μέσο ελαφρύτερου του αέρα. Το μέσον αυτό το είχε ονομάσει «υπερατμοσφαίρα». Έκανε όμως το τραγικό λάθος να γράψει ότι τέτοιο μέσον δεν πρόκειται να βρεθεί και έτσι δεν κατόρθωσε να οδηγήσει τη λύση του προβλήματος χωρίς να μάθει ποτέ ότι είχε καθορίσει τουλάχιστον την αρχή της λύσης.
Χορός του Ζαλόγγου
Ιμπραήμ Μανζούρ εφέντη
Ο Γάλλος εξωμότης Ιμπραήμ Μανζούρ εφέντη (Ibrahim Manzour efendi), αξιωματικός του μηχανικού στις υπηρεσίες του Αλή πασά Τεπελενλή, στο έργο του Απομνημονεύματα από την Ελλάδα και την Αλβανία στα χρόνια της διακυβέρνησης του Αλή πασά, που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1827, διασώζει τη μαρτυρία του Σουλεϊμάν αγά, Αλβανού αξιωματικού στις υπηρεσίες του Αλή πασά και αυτόπτη μάρτυρα του ιστορικού γεγονότος στο Ζάλογγο..
Η λεπτομερής αυτή περιγραφή του χορού του Ζαλόγγου δεν έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστή, παρά το γεγονός ότι καταγράφει πως οι Σουλιώτισσες προτίμησαν τον θυσιαστικό θάνατο με χορό και τραγούδι από την ατίμωση. Κατά τον Αλέξη Πολίτη, στην πραγματικότητα ο Μανζούρ χρησιμοποίησε την εκδοχή του Πουκεβίλ, τροποποιώντας τη και διανθίζοντάς τη με λυρικές λεπτομέρειες για να γίνει πιο συγκινητική. Ακολουθεί το σχετικό κείμενο σε πιστή φιλολογική μετάφραση:
Στο τέλος της διήγησης ο Ιμπραήμ Μανζούρ μας πληροφορεί, επίσης, για το ποιος ήταν ο εξιστορών το γεγονός:
Παρόμοια περιστατικά τον 19ο αι.
Σελίς 50, 51: «''Αι δεν γυναίκες, τινές μεν ιδίως αι νέαι, επνίγοντο, εν αίς του συγγραφέως αι αδελφαί, εκτός της συζύγου Ν. Γιαννίτζη, συλληφθείσης ημιθανούς, εκουσίως, ίνα μη εις χείρας των Τούρκων πέσωσι'' ...»
Κριτική στη σύγχρονη ιστοριογραφία
Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι περί το τέλος του 20ού και αρχές του 21ου αιώνα η αποσύνθεση των εθνικών ταυτοτήτων, μέσω της αποσύνθεσης των εθνικών «αφηγήσεων», έγινε κυρίαρχο πρόταγμα της δυτικής ιστορικής και κοινωνιολογικής σκέψης, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τα έθνη της περιφέρειας (Καραμπελιάς 2011, σελ. 10). Γίνεται λόγος για «σχολή» που έχει ως κύριο στόχο σημεία π.χ. της ελληνικής ιστορίας, όπως η περίπτωση των Σουλιωτών, που καταλαμβάνουν κεντρικό ρόλο στην ελληνική ιστορική συνείδηση, και το Ζάλογγο, το Κούγκι, το κρυφό σχολειό, η Αγία Λαύρα κ.ά., καταδεικνύονται ως σημαίνοντα στο υποσυνείδητο των Ελλήνων και ταυτίζονται με μια εθνική αγωνιστική διάθεση. Η άποψη αυτή καταγγέλλει πως για τον λόγο αυτό επιχειρείται να πληγεί η αληθοφάνεια των γεγονότων αυτών και ο ηρωικός χαρακτήρας των ατόμων που σχετίστηκαν με αυτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σούλι Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Σουλιώτισσες
Δουκάτο της Νάξου
Η δυναστεία των Κρίσπι
thumb|150px|Το οικόσημο του Δουκάτου της Νάξου κατά την περίοδο της δυναστείας των Κρίσπο Ο τελευταίος Σανούδο, ο Ιωάννης Α', πέθανε στα 1361 χωρίς να αφήσει γιο και διάδοχό του, παρά μόνο την κόρη του τη Φιορέντσα, ήδη μια φορά παντρεμένη με τον βαρόνο της Εύβοιας νταλε Κάρτσερι και τώρα χήρα με ανήλικο γιο. Όταν ο γιος της Νικκολό νταλλε Κάρτσερι ενηλικιώθηκε, αποδείχτηκε εξαιρετικά κακός ηγεμόνας και τελικά δολοφονήθηκε από τους φρουρούς του Λομβαρδού ευγενή από τη Βερόνα, Φραγκίσκο Κρίσπο. Ο Κρίσπο μετά τη δολοφονία κατέλαβε αμέσως το κάστρο της Νάξου και οι κάτοικοι τον υποδέχτηκαν με χαρά. Έτσι η δυναστεία των Σανούδο, που κυβέρνησε το Δουκάτο για 180 περίπου χρόνια, έσβησε από τη Νάξο και οι Κρίσπο έμελλε να την κυβερνήσουν για 200 ακόμα χρόνια περίπου.
Μέσα από την περιγραφή του φλωρεντινού ιερέα Μπουοντελμόντι, που επισκέφτηκε τις Κυκλάδες εκείνη την περίοδο, μαθαίνουμε για την έντονη λειψανδρία, ιδίως στη Σίφνο και τη Νάξο, τόσο ώστε οι γυναίκες δεν βρίσκανε άνδρες για να παντρευτούν. Στη Σέριφο ο Μπουοντελμόντι δε βρήκε «τίποτα άλλο παρά δυστυχία». Οι κάτοικοι ζούσαν «όπως τα κτήνη» και κατέχονταν μέρα και νύχτα από το φόβο των Τούρκων πειρατών. Στη Σύρο οι κάτοικοι «τρέφονταν με χαρούπια και κρέας τράγων» και η ζωή τους περνούσε μέσα στο φόβο. Η Αντίπαρος και η Σίκινος είχαν εγκαταλειφθεί στους αετούς και στα αγριογάιδουρα, ενώ η Νάουσα της Πάρου είχε γίνει ορμητήριο των πειρατών. Στον αντίποδα, σε ευημερία ήταν η Άνδρος και η Τήνος και αυτό διότι εκτός από την καλή διοίκηση του Πιέτρο Ζένο, επέτρεπαν και στα πειρατικά καράβια να βρίσκουν καταφύγιο σε κάποιους όρμους της.
Κινέζικη αμφίβια σαλαμάνδρα
Η Κινεζική αμφίβια σαλαμάνδρα είναι μια κοινή σαλαμάνδρα που συχνά μπορεί να την δει κάποιος σε πολλά καταστήματα κατοικίδιων ζώων .Συχνά συγχέεται με την ιαπωνική αμφίβια σαλαμάνδρα (Cynops pyrrhogaster).
Δουκάτο της Νάξου
Η δυναστεία των Κρίσπι
Ο Τζάκομο Α΄ Κρίσπο πέθανε από δυσεντερία στη Φερράρα το 1418 και το Δουκάτο ανέλαβε ο από διαθήκης κληρονόμος του, ο αδελφός του ο Τζιοβάνι Β΄ που ανέλαβε να προστατεύσει τα νησιά μόνος του, αφού η Βενετία δεν μπορούσε να του προσφέρει καμιά βοήθεια. Έτσι το 1426 έκλεισε συμφωνία με τους Τούρκους, δεχόμενος να πληρώσει φόρο υποτέλειας σε αυτούς και να ανοίξει τα λιμάνια του για τα πλοία τους. Επιπλέον, σταμάτησε να ειδοποιεί τον βάιλο της Χαλκίδας για την άφιξη του τουρκικού στόλου με τις καθιερωμένες μέχρι τότε φωτιές που άναβαν.
Λίγο μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453, ξέσπασε ο τουρκο-βενετικός πόλεμος που κράτησε μέχρι το 1479. Το 1468, 4 τουρκικά πολεμικά πλοία έριξαν άγκυρα στην Άνδρο, αιχμαλώτισαν τους κατοίκους και πήραν λάφυρα αξίας 15.000 δουκάτων και το 1470, μετά από επανάληψη της επίθεσης, οι Τούρκοι αιχμαλώτισαν πολλούς. Η Νάξος δέχτηκε την επίσκεψη του τουρκικού στόλου το 1477, που κατέλαβε ολοκληρωτικά την Επισκοπή της Νάξου. Με τη σύναψη της ειρήνης τα πράγματα ησύχασαν τόσο, ώστε να επιτρέψουν το 1494 στη Βενετία να αποκτήσει ολοκληρωτικά το Δουκάτο επιτέλους και να στείλει διοικητή (rector) να το κυβερνήσει. Έτσι πρώτος διοικητής διορίστηκε ο Πιέτρο Κονταρίνι με μισθό 500 δουκάτα το χρόνο. Τα 5 νησιά που τώρα αποτελούσαν το Δουκάτο -η Νάξος, η Μήλος, η Σαντορίνη, η Ίος, η Σύρος- είχαν χάσει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού τους, τα κάστρα και οι λιμενικές εγκαταστάσεις τους ήταν παλιές και αφρόντιστες, τα χωράφια ακαλλιέργητα, με μόνη τη Μήλο να δίνει κάποια εισοδήματα από την εκμετάλλευση του νίτρου και της ελαφρόπετρας που υπήρχε στο έδαφός της, καθώς και από τις περίφημες μυλόπετρες της. Τελικά τον Οκτώβριο του 1500 η Βενετία παρέδωσε το Δουκάτο στον Φραγκίσκο Κρίσπο. Ωστόσο αυτή η αλλαγή υπήρξε επιζήμια για τα νησιά.
Ο Β' Βενετο-τουρκικός πόλεμος κατέστησε εκ νέου τα νησιά θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων και η εξουσία του παράφρονα Φραγκίσκο Γ΄ Κρίσπο προκάλεσε ακόμη περισσότερα δεινά. Μετά την αποπομπή του το 1511, το Δουκάτο το κυβέρνησε για λίγα χρόνια ο Βενετός διοικητής Αντώνιο Λορεντάνο, μέχρι την ενηλικίωση του Τζοβάνι Δ΄ Κρίσπο.
Αερόστατο
16ος
Το 1670 ο Ιταλός κληρικός πατήρ Φραντσέσκο Λάνα, φιλόσοφος, θεολόγος και σπουδαίος φυσιοδίφης, γνωστός και ως «πατέρας της αεροναυτικής» δημοσίευσε ένα σύγγραμμά του με τίτλο «Προοίμιο μερικών νέων εφευρέσεων προτεινομένων από τη μεγάλη τέχνη». Στο έργο του αυτό ο πολυτάλαντος εκείνος Ιησουΐτης καθόρισε με εξαιρετική σαφήνεια τη θεωρία των αερόστατων και της αεροναυτιλίας με χρήση ελαφρύτερων μέσων του αέρα η οποία και τελικά πραγματοποιήθηκε ένα αιώνα μετά το θάνατό του. Μάλιστα στο έκτο κεφάλαιο του έργου του ο Λάνα περιγράφει σε σχέδιο ένα μικρό σκάφος που φέρει τέσσερις σφαίρες από φύλλα ορείχαλκου στις οποίες θα έπρεπε απαραίτητα να δημιουργηθεί κενό δια των οποίων και θα υψώνονταν και θα μετατρέπονταν σε αερόπλοιο. Ιστορικοί της εποχής βεβαιώνουν ότι ο Λάνα από έλλειψη χρημάτων δεν μπόρεσε να πειραματιστεί στο «ιπτάμενο πλοίο» όπως το είχε ονομάσει, για 10 δουκάτα που κανείς δεν προθυμοποιήθηκε να προσφέρει. Αν αληθεύει ότι στον Λάνα οφείλεται η πρώτη ιδέα του «ελαφρύτερου μέσου», τότε η ιδέα της εφαρμογής ανήκει σ' έναν άλλο επίσης ιερωμένο τον Βραζιλιάνο Βαρθολομέου Λορέντζο ντε Γκουσμάο.
18ος αιώνας
Το 1709 ο Πορτογάλος κληρικός Μπαρτολομέου ντε Γκουσμάο (Bartolomeu de Gusmão) έφτιαξε ένα αερόστατο που γεμίστηκε με θερμό αέρα και υψώθηκε μέσα σε ένα δωμάτιο στη Λισαβόνα. Επίσης υποτίθεται ότι έφτιαξε ένα άλλο αερόστατο με το όνομα Πασσαρόλα (Passarola) και αποπειράθηκε να ανυψώσει τον εαυτό του από το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου (Saint George Castle) στη Λισαβόνα, αλλά κατάφερε μόνο να προσγειωθεί αβλαβώς περίπου ένα (1) χιλιόμετρο μακρυά. Αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι γενικά αναγνωρισμένος από τους ιστορικούς της πτήσης έξω από τις πορτογαλόφωνες κοινότητες, ιδιαίτερα από τη Διεθνή Αεροναυτική Ομοσπονδία (FAI: Fédération Aéronautique Internationale).
Μετά την εργασία του Χένρι Κάβεντις (Henry Cavendish) πάνω στο υδρογόνο, ο Τζόζεφ Μπλακ (Joseph Black) πρότεινε ότι ένα αερόστατο γεμάτο με υδρογόνο θα ήταν ικανό να ανυψωθεί στον αέρα.
Το 1782 ο Ναπολιτάνος Τιβέριος Καβάλο παρουσίασε σε μεγάλο κοινό που είχε συγκεντρωθεί στην έδρα της Βασιλικής Εταιρίας του Λονδίνου, μία έκθεσή του στη οποία και βεβαίωνε ότι: «οποιοδήποτε περίβλημα του οποίου το περιεχόμενο θα ήταν υδρογόνο τούτο θα μπορούσε στον αέρα ν΄ ανυψωθεί», παρουσιάζοντας επιτυχή πειράματα με μπαλόνια από έντερα βοδιού. Αναμφίβολα και αυτή η ιδιοφυΐα της μελέτης και των πειραμάτων διευκόλυνε τελικά τη λύση του προβλήματος που τόσο καιρό αντιμετώπιζαν τόσοι μελετητές.
Η πρώτη καταγραμμένη επανδρωμένη πτήση έγινε από ένα αερόστατο θερμού αέρα που κατασκευάστηκε από τους αδελφούς Μονγκολφιέ (Montgolfier brothers) στις 21 Νοεμβρίου 1783. Η πτήση άρχισε από το Παρίσι και έφτασε σε ύψος περίπου 150 μέτρα. Οι αεροναύτες Ζαν-Φρανσουά Πιλάτρ ντε Ροζιέ (Jean-François Pilâtre de Rozier) και Φρανσουά Λωράν ντ'Αρλάντ (Jean-François Pilâtre de Rozier and François Laurent d'Arlandes) κάλυψαν περίπου 9 χιλιόμετρα σε 25 λεπτά της ώρας.
Στις 1 Δεκεμβρίου 1783, ο καθηγητης Ζακ Σαρλ (Professor Jacques Charles) και οι αδελφοί Ρομπέρ έκαναν την πρώτη πτήση αερόαστατου (ελαφρού) αερίου, επίσης από το Παρίσι. Χρησιμοποιησαν ένα αερόστατο γεμάτο υδρογόνο, πέταξαν σχεδόν μέχρι τα 600 μέτρα, έμειναν στον αέρα πάνω από δύο (2) ώρες, κάλυψαν μια απόσταση περίπου 43 χιλιόμετρα και προσγειώθηκαν στη μικρή πόλη Νελ-λα-Βαλλέ.
Στις 27 Αυγούστου 1783, στο Πεδίο του Άρεως, στο Παρίσι, μπροστά σε 300.000 Παριζιάνους, ο Γάλλος φυσικός Σαρλ ύψωσε μια σφαίρα από ύφασμα, ντυμένο με καουτσούκ με διάμετρο 3,5 μ., γεμάτη υδρογόνο, που μόλις είχε ανακαλυφθεί. Η πρωτόγονη διάταξη για παραγωγή υδρογόνου προκάλεσε τεράστια ρύπανση και πολλοί από αυτούς, όπως λέγεται με δόση υπερβολής, 300.000 θεατές, το μισό Παρίσι δηλαδή, έφυγαν μακριά για να μην δηλητηριαστούν. Τελικά η πτήση πραγματοποιήθηκε με επιτυχία και θεωρήθηκε η πρώτη πτήση μπαλονιού, στο Παρίσι, δεδομένου ότι οι αδελφοί Μονγκολφιέ ήταν ακόμα άγνωστοι στην πρωτεύουσα.
Στις 23 Ιουνίου 1784, ο Ζαν - Φρανσουά Πιλάτρ ντε Ροζιέ πήρε μέρος σε μια άλλη πτήση, με μια βελτιωμένη έκδοση του αερόστατου των αδελφών Μονγκολφιέ, η οποία είχε ονομαστεί Μαρία Αντουανέτα, από το όνομα της τότε βασίλισσας της Γαλλίας. Το αερόστατο αυτό απογειώθηκε ενώπιον του (τότε) βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και του (επίσης τότε) βασιλιά της Σουηδίας Γουστάυου Γ΄. Μαζί με τον Ζοζέφ Προυστ (Joseph Proust), το αερόστατο πέταξε βόρεια, σε ένα υψόμετρο περίπου 3.000 μέτρων, πάνω από τα σύννεφα. Ταξίδεψαν 52 χιλιόμετρα σε 45 λεπτά πριν το κρύο και ο καιρός τους υποχρεώσουν να προσγειωθούν κοντά στη Λουζάρς (Luzarches), μεταξύ Κόι (Coye) και Ορρύ-λα-Βιλ (Orry-la-Ville), κοντά στο Δάσος Σαντιγύ (Chantilly forest). Έσπασαν τα μέχρι τότε ρεκόρ ταχύτητας, υψομέτρου, και απόστασης ταξιδιού.
Η πρώτη απογείωση αερόστατου στη Βρετανία έγινε από τον Τζέιμς Τίτλερ (James Tytler) στις 25 Αυγούστου 1784 στο Εδιμβούργο, με ένα αερόστατου θερμού αέρα.
Το πρώτο αεροναυτικό δυστύχημα συνέβηκε τον Μάιο του 1785 όταν η πόλη Τάλλαμορ (Tullamore) της Ιρλανδίας έπαθε σοβαρή ζημιά όταν ένα συνετρίβη πάνω της ένα αερόστατο, προκαλώντας πυρκαγιά που έκαψε περίπου 100 σπίτια. Από τη μέρα αυτή η πόλη υιοθέτησε ως σήμα της ένα φοίνικα που βγαίνει από τις στάχτες.
Οι Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ και Τζον Τζέφρις στις 7 Ιανουαρίου 1785 αναχωρώντας από το Ντόβερ προσγειώθηκαν στη γαλλική ακτή διασχίζοντας τη Μάγχη με πολύ δεξιοτεχνία και με ευνοϊκά ρεύματα του αέρος.
Οι Ιταλοί Βιτσέντζο Λουνάρντι (1759-1806) και Φραντσέσκο Τζαμπεκάρι (1762-1812). Αυτοί αναφέρονται τόσο για τις τολμηρές επιχειρήσεις τους όσο και για τη συμβολή τους στη κατασκευαστική τεχνική της αεροπλοΐας. Μάλιστα μετά την ανύψωσή του Λουνάρντι που επεχείρησε στο Λονδίνο στις 14 Σεπτεμβρίου του 1784 οι μέχρι τότε δισταγμοί των Άγγλων εξέλιπαν. Στο εγχείρημά του αυτό ο Λουνάρντι χρησιμοποίησε υδρογόνο τελειοποιώντας τις θεωρίες του προηγηθέντος Τιβέριου Καβάλο. Στο σχέδιο του αερόστατου του Λουνάρντι είναι σήμερα τα «μετεωρολογικά αερόστατα».
Τα αερόστατα (ελαφρού) αερίου έγιναν ο πιο συνηθισμένος τύπος αεροστάτων από τη δεκααετία του 1790 ως τη δεκαετία του 1960. Το γαλλικό αερόστατο στρατιωτικής παρατήρησης «Λ' Ιντρέπιντε» (L'Intrépide) του 1795 είναι το παλαιότερο διατηρημένο αεροσκάφος στην Ευρώπη. Εκθέτεται στο Μουσείο Heeresgeschichtliches, στη Βιέννη. Ο Ιούλιος Βερν έγραψε μια μικρή μη φανταστική ιστορία, δημοσιευμένη το 1852, που περιγράφει ότι βρέθηκε πάνω σε ένα αερόστατο υδρογόνου.
Ο Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ (Jean-Pierre Blanchard ) πραγματοποίησε την πρώτη επανδρωμένη πτήση με αερόστατο στις ΗΠΑ, στις 9 Ιανουαρίου 1793, μετά από ταξίδια στην Ευρώπη, καταγράφοντας την πρώτη πτήση σε διάφορες χώρες, που περιλαμβάνουν την Αυστριακή Ολλανδία, στη Γερμανία, στην Ολλανδία και στην Πολωνία. Το αερόστατό του, γεμάτο με υδρογόνο, τον πήρε έξω από την αυλή της φυλακής της Φιλαδέλφειας. Η πτήση του έφτασε το υψόμετρο των 1.770 μέτρων και προσγειώθηκε στο Ντέτφορντ του Νιου Τζέρσεϊ. Ο πρόεδρος Τζορτζ Ουάσινγκτον (George Washington) ήταν ανάμεσα σ' αυτούς που προσκλήθηκαν να παρακολουθήσουν την απογείωση.
19ος αιώνας
Η πρώτη προσπάθεια κατασκευής και ανύψωσης αερόστατου στον ελλαδικό, υπό τουρκική κατοχή ακόμα, χώρο έγινε στα Ιωάννινα το 1803, στη αυλή του Αλή Πασά, από κάποιον Έλληνα ονόματι Παχώμη που καταγόταν από το Συράκο της Ηπείρου, χρυσοχόος στο επάγγελμα. Πλην όμως το αερόστατο που κατασκεύασε και που έμελλε να επιβιβασθεί ο ίδιος, από κακούς χειρισμούς και απειρία των βοηθών του αναφλέγη πριν ν΄ αρχίσει να υψώνεται. Το γεγονός αυτό περιέλαβε σε σατυρικό ποίημά του, εξ 150 στίχων, ο ιατρός του Αλή Πασά και ποιητής Ιωάννης Βηλαράς.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1804, ο Έιμπραχαμ Χόπμαν (Abraham Hopman) έγινε ο πρώτος Ολλανδός που πραγματοποίησε μια επιτυχημένη πτήση με αερόστατο στην Ολλανδία.
Ο Φραντσέσκο Τζαμπεκάρι επινόησε αερόστατο που αποτελούνταν από δύο σφαίρες χωριστές η μία πάνω από την άλλη. Η πάνω έφερε υδρογόνο και η κάτω που είχε σχήμα κόλουρου κώνου έφερε θερμαινόμενο αέρα από μια λυχνία οινοπνεύματος. Τελικά ο Τζαμπεκάρι μετά από αρκετές επιτυχείς πτήσεις φονεύθηκε σε μια τολμηρή προσπάθειά του στις 21 Σεπτεμβρίου του 1812 στη Μπολόνια.
Το πρώτο αερόπλοιο πέταξε το 1852 από τον Ανρί Ζιφάρ (Henri Giffard). Η προώθησή του γινόταν με ατμομηχανή και ήταν πολύ αργό ώστε να είναι πρακτικό. Όπως συνέβηκε και με τα «βαρύτερα από τον αέρα» αεροπλάνα, χρειάστηκε η εφεύερεση του κινητήρα εσωτερικής καύσης πριν τα αερόπλοια γίνουν πρακτικά, κατά τα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1857 ο αμερικανός αεροναύτης Τζων Στέινερ (American John) αποπειράθηκε μια φιλόδοξη πτήση πάνω από τη Λίμνη Ήρι.
Δουκάτο της Νάξου
Η δυναστεία των Κρίσπι
Εν τω μεταξύ η δυσαρέσκεια των Ελλήνων κατοίκων για τη διοίκηση του Δούκα μεγάλωνε χρόνο με το χρόνο. Ο Τζοβάνι Δ΄ για να συγκεντρώσει τα χρήματα για το φόρο υποτέλειας στον Σουλτάνο, φορολόγησε άγρια τους υπηκόους του. Εξάλλου και η αντιδημοτικότητα του καθολικού ιεράρχη εξαιτίας των σκανδάλων αύξανε τη δυσφορία των Ελλήνων, με αποτέλεσμα ο αρχηγός της αντίδρασης, ο Έλληνας μητροπολίτης Παροναξίας Θεωνάς, να εξοριστεί από τον Δούκα με την κατηγορία του στασιαστή, κάτι που φυσικά εξόργισε ακόμα περισσότερο τους Έλληνες.
Ο Τζοβάνι Δ΄ απεβίωσε το 1564. Ο διάδοχός του, ο δευτερότοκος γιος του Τζάκομο Δ’, ήταν και ο τελευταίος Χριστιανός «αυθέντης» του Δουκάτου. Η αυλή της Νάξου υπό την ηγεσία του ήταν παραδομένη σε γιορτές και πανηγύρια, σε απολαύσεις και ασωτίες. Ακόμη χειρότερα οι καθολικοί ιερείς είχαν αποχαλινωθεί εντελώς. Ο κλήρος παρουσίαζε πλέον φανερά τις ερωμένες του και τα πλούτη του. Μάλιστα ο καθολικός ιεράρχης της Νάξου δεν δίστασε να παρουσιαστεί στην κηδεία της ερωμένης του και να δεχθεί τα συλλυπητήρια των υπολοίπων. Έτσι οι Έλληνες αποφάσισαν να στείλουν δυο απεσταλμένους τους στην Κωνσταντινούπολη και να ζητήσουν από το Σουλτάνο δικό του απεσταλμένο για να τους διοικήσει. Μόλις το έμαθε αυτό ο Τζάκομο Δ΄ πήγε στο Σουλτάνο με 12.000 δουκάτα, με την ελπίδα να καταφέρει να τον δωροδοκήσει και να διατηρήσει το Δουκάτο υπό την εξουσία του. Εκεί όμως, αντιμετωπίστηκε σκληρά. Όχι μόνο έχασε όλες τις κτήσεις του, αλλά φυλακίστηκε κιόλας για 6 μήνες (για τη προσβολή της δωροδοκίας). Ο σουλτάνος Σελίμ Β΄ διόρισε διοικητή του δουκάτου τον Εβραίο ευνοούμενό του Ιωσήφ Νάζη, που το κυβέρνησε δια του αντιπροσώπου του Φραγκίσκο Κορονέλλο, επίσης Εβραίου στην καταγωγή, για 13 χρόνια.
Ο Ιωσήφ Νάζη
Όταν ο Σελίμ Β' έγινε σουλτάνος, του παραχώρησε το δουκάτο του Αιγαίου και το τίτλο του δούκα, με την υποχρέωση να τον προμηθεύει με 14.000 χρυσά δουκάτα το χρόνο, από τη φορολογία των νησιών. Χάρη σε αυτό τον τίτλο έγινε ο πιο διάσημος και ισχυρός Εβραίος του καιρού του και οι ομόφυλοί του δεν δίσταζαν να του γράφουν διθυράμβους και να του αφιερώνουν τα έργα τους. Οι νησιώτες, όταν άκουσαν αυτό το νέο, θορυβήθηκαν πάρα πολύ και με πρεσβεία τους ζήτησαν από το σουλτάνο να επαναφέρει τον εκθρονισμένο δούκα Τζιάκομο Δ΄ Κρίσπο, αλλά αυτός αρνήθηκε. Ο Νάζη, όσο καιρό κυβέρνησε το δουκάτο (13 χρόνια), δεν πήγε ποτέ στα νησιά, το γιατί δεν είναι γνωστό. Οι ιστορικοί υποθέτουν ότι αυτό μπορεί να συνέβη είτε επειδή ήξερε την αντίδραση των νησιωτών, είτε επειδή του άρεσε η ζωή στη Κωνσταντινούπολη, είτε επειδή οι μεγάλες επιχειρήσεις που έπρεπε να διευθύνει δεν του επέτρεπαν τη μετοίκηση κάπου αλλού. Πιθανόν να ίσχυαν και οι τρεις αυτοί λόγοι, πάντως το σίγουρο είναι ότι έστειλε εκ μέρους του τον Φραντζέσκο Κορονέλλο να διοικήσει το Δουκάτο. Ο Κορονέλλο ήταν Ισπανοεβραίος και ο πατέρας του, ο Σολομών Κορονέλλο, είχε κάποτε χρηματίσει διοικητής της Σεγκόβια (στην Ισπανία)· ο ίδιος είχε σπουδάσει νομικά. Ούτε αυτός ήταν συμπαθής και πολύ περισσότερο που, όντας πιστός υπήκοος των Τούρκων, δεν άφηνε ούτε νέα, ούτε τροφές να περάσουν από τα νησιά του στη Βενετική Τήνο και στην Κρήτη (κάτι που οι χριστιανοί δούκες άφηναν να γίνεται) και όταν έπιανε υπηκόους των Τούρκων να δραπετεύουν τους συνελάμβανε και τους έστελνε πίσω στην Κωνσταντινούπολη. Σε μια περίπτωση μάλιστα έπιασε ένα κρητικό μπρίκι, που μετέφερε χρήματα και μπαρούτι στη φρουρά της Τήνου, και αφού κράτησε το φορτίο, πούλησε ως σκλάβους το πλήρωμα. Ο Κορονέλλο, θανάσιμος εχθρός της Βενετίας όπως και ο Νάζη, παρακίνησε τον Πιαλή πασά να καταλάβει την Τήνο. Σε ένα γράμμα του έγραφε στον Τούρκο ναύαρχο πως ''«η Τήνος είναι καταφύγιο όλων των φυγάδων δούλων και όλων των χριστιανών υποτελών. Αν δεν την καταλάβετε, τα άλλα νησιά ποτέ δεν θα ησυχάσουν.»''
Ο Πιαλή πασάς πράγματι αποβιβάστηκε στην Τήνο μαζί με το Κορονέλλο και 8.000 άνδρες, αλλά η άμυνα των φρουρών του κάστρου, τον εμπόδισε να καταλάβει το νησί. Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης του Κορονέλλο στη Σύρο, συνελήφθη νύχτα από τους προύχοντες και παραδόθηκε στον καπετάνιο τριών βενετσιάνικων καραβιών της Κρήτης, που βρίσκονταν αγκυροβολημένα στο λιμάνι. Μόλις το έμαθαν αυτό οι Τηνιακοί, πρόσφεραν στον καπετάνιο 500 τσεκίνια για να τους τον παραδώσει στο νησί τους. Ο Κορονέλλο όμως πρόσφερε μεγαλύτερο ποσό στον καπετάνιο για να μην κάνει κάτι τέτοιο και έτσι πήγε στα Χανιά όπου και φυλακίστηκε. Οι Τηνιακοί έστειλαν έναν απεσταλμένο στα Χανιά να ζητήσει από τη βενετσιάνικη κυβέρνηση να μην τον ελευθερώσουν, αλλά να τον σκοτώσουν. Τελικά ο Κορονέλλο ελευθερώθηκε και λίγο αργότερα τον βλέπουμε να ξαναπαίρνει την παλιά θέση του στη Νάξο. Ο Κορονέλλο έκτοτε δεν ξαναενόχλησε τους Τηνιακούς. Έπαιρναν νέα και τροφές από τη Σύρο, με τη κρυφή ή φανερή σύμπραξη των χριστιανών υπαλλήλων του Νάζη και συνέχισαν να περιθάλπουν τους φυγόδικους σκλάβους. Όταν το 1579 ο Νάζη πέθανε στην Κωνσταντινούπολη, ο σουλτάνος προσάρτησε τα νησιά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και το Δουκάτο έπαψε και τυπικά να υπάρχει. Για τον Κορονέλλο δεν έχουμε άλλες πληροφορίες, αλλά σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς συνέχισε τη ζωή του στη Νάξο και αργότερα η οικογένειά του εξελληνίστηκε πλήρως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σταυροφορικά κράτη Κατηγορία:Φραγκοκρατία Κατηγορία:Ενετοκρατία Κατηγορία:Ιστορία της Νάξου  Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Εδάφη της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Ναξου Ναξου Δουκατο
Αερόστατο
19ος αιώνας
Η πρώτη επιτυχημένη πτήση αερόστατου στην Αυστραλία καταγράφηκε το 1858 και έγινε από τον Γουΐλλιαμ Ντήν (''William Dean'). Το αερόστατο αερίου του ταξίδεψε επί 30 χιλιόμετρα επανδρωμένο με δυο αεροναύτες.''
Το 1872 ο Πάουλ Χένλαϊν (Paul Haenlein) πέταξε με το πρώτο προσδεμένο αερόπλοιο με κινητήρα εσωτερικής καύσης. Η πρώτη πτήση με ελεύθερο αερόπλοιο με κινητήρα εσωτερικής καύσης έγινε το 1898 με τον Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό (Alberto Santos Dumont).
Ο Ανρί Ζιφάρ (Henri Giffard) ανέπτυξε επίσης ένα προσδεμένο αερόπλοιο για επιβάτες το 1878 στο Πάρκο Τουϊλερίς (Tuileries Garden), στο Παρίσι. Το πρώτο προσδεμένο αερόπλοιο της σύγχρονης εποχής πέταξε επίσης στη Γαλλία, στο Κάστρο Σαντιγύ (Chantilly Castle), το 1994 από την εταιρεία Aerophile SA.
20ος αιώνας μέχρι σήμερα
Ο Εντ Γιοστ (Ed Yost) ξανασχεδίασε ένα αερόστατο θερμού αέρα στα τέλη της δεκαετίας του 1950, χρησιμοποιώντας νάυλον ύφασμα και καίγοντας προπάνιο για να θερμαίνει τον αέρα στο εσωτερικό του φακέλου του αερόστατου. Η πρώτη πτήση αυτού του αερόστατου, που διάρκεσε 25 λεπτά, και διάνυσε 5 χιλιομετρα, έγινε στις 22 Οκτωβρίου 1960 στο Μπράνινγκ της Νεμπράσκα (Bruning, Nebraska). Η βελτιωμένη σχεδίαση του Γιοστ για τα αερόστατα θερμού αέρα ενέπνευσε το κίνημα των σύγχρονων αθλητικών αεροστάτων. Σήμερα πλέον, τα αερόστατα θερμού αέρα έγιναν πιο συνηθισμένα από τα αερόστατα (ελαφρού) αερίου.
Τα αερόστατα ως πτητικές μηχανές
thumb|left|Ένα προσδεμένο αερόστατο ηλίου επιτρέπει εκδρομές κοινού πάνω από την πόλη [[Μπρίστολ της Αγγλίας. Το ένθετο δείχνει λεπτομέρειες από τη γόνδολα του αερόστατου]]
Ένα αερόστατο είναι εννοιολογικά η απλούστερη πτητική μηχανή. Το αερόστατο είναι ένας υφασμάτινος φάκελος γεμάτος με ένα αέριο που είναι ελαφρύτερο από την περιβάλλουσα ατμοσφαιρα. Ολόκληρο το αερόστατο είναι λιγότερο πυκνό από το περιβάλλον του, οπότε ανυψώνεται παίρνοντας μαζί του το καλάθι του, που είναι δεμένο κάτω από το φάκελο, μεταφέροντας επιβάτες ή και άλλο φορτίο. Παρόλο που ένα αερόστατο δεν έχει γενικά προωθητικό σύστημα (αν έχει είναι αερόπλοιο), είναι δυνατός ένας βαθμός ελέγχου της κατεύθυνσης, αφού είναι δυνατό να κάνει κανείς ένα αερόστατο να ανέβει ή να κατέβει, ρυθμίζοντας έτσι το υψόμετρο πτήσης, ψάχνοντας έτσι να βρει άνεμο κατάλληλης διεύθυνσης.
Επιπλέον από τα αερόστατα ελεύθερης πτήσης, ένα αερόστατο μπορεί να είναι προσδεμένο για να επιτρέπει αξιόπιστες απογειώσεις και προσγειώσεις στην ίδια τοποθεσία. Αυτό είναι δυνατό τόσο με αερόστατα θερμού αέρα, όσο και με αερόστατα ελαφρού αερίου. Προσδεμένα αερόστατα επιτρέπουν πτήσεις διασκέδασης στο Παρίσι από το 1999, στο Βερολίνο από το 2000, στην Ευροντίσνεϋλαντ (Παρίσι) από το 2005, στο ζωολογικό κήπο του Σαν Ντιέγκο από το 2005, στον Κόσμο του Ντίσνεϋ (Ορλάντο) από το 2009 και στη Σιγκαπούρη από το 2006.
Τα αερόστατα ελαφρού αερίου έχουν καθιερωθεί σε επιστημονικές εφαρμογές, καθώς είναι ικανά να φθάνουν σε πολύ υψηλότερα υψόμετρα και για πολύ μεγαλύτερες χρονικές περιόδους. Γενικά γεμίζονται με ήλιο. Παρόλο που το υδρογόνο παρέχει μεγαλύτερη ανυψωτική δύναμη (κατ' όγκο φακέλου), είναι εκρηκτικό σε μια ατμόσφαιρα πλούσια σε οξυγόνο. Με λίγες εξαιρέσεις, τα επιστημονικά αερόστατα είναι μη επανδρωμένα.
Υπάρχουν δυο υποτύποι αεροστάτων ελαφρού αερίου: Τα «αερόστατα μηδενικής πίεσης» και τα «αερόστατα υπερπίεσης».
Τα αερόστατα μηδενικής πίεσης είναι παραδοσιακή μορφή αερόστατου ελαφρού αερίου. Είναι σχετικά φουσκωμένα με το ελαφρύ αέριο πριν από την απογείωση, με μια πίεση αερίου ίση μέσα και και έξω από το φάκελο του αερόστατου. Καθώς το αερόστατο ανυψώνεται, το αέριο διαστέλεται για να εξισώαει τη διαφορά πίεσης, οπότε το ίδιο συμβαίνει και με το φάκελο του αερόστατου που το περικλείει. Τη νύχτα, καθώς το αέριο ψύχεται γίνεται πυκνότερο και το αερόστατο χάνει ύψος. Ένα αερόστατο μηδενικής πίεσης μπορεί να διατηρήσει το ύψος πτήσης του απελευθερώνοντας αέριο όταν φθάνει πολύ ψηλά, όπου η διαστολή του αερίου αρχίζει απειλεί να το φάκελο με σχίσιμο, ή ρίχνοντας έρμα, αν χαμηλώσει πολύ. Η απώλεια αερίου και έρματος περιορίζει την αντοχή του αερόστατου σε λίγες ημέρες.
Ένα αερόστατο υπερπίεσης, σε αντιδιαστολή, έχει ένα σκληρό και αναελαστικό φάκελο που γεμίζεται με ελαφρύ αέριο με μια πίεση υψηλότερη από την εξωτερική ατμοσφαιρική και μετά σφραγίζεται. Το αερόστατο υπερπίεσης δεν μπορεί να αλλάξει μέγεθος σημαντικά και έτσι διατηρεί γενικά ένα σταθερό όγκο. Το αερόστατο υπερπίεσης διατηρεί ένα υψόμετρο σταθερής πυκνότητας στην ατμόφσφαιρα και μπορεί να διατηρήσει την πτήση του ώσπου η διαροή αερίου σταδιακά το φέρνει κάτω. Τα αερόστατα υπερπίεσης προσφέρουν αντοχή πτήσης μέχρι και για μήνες και όχι μόνο για λίγες ημέρες. Στην πραγματικότητα, σε μια τυπική επιχείρηση σε ένα αερόστατο υπερπίεσης με εδάφεια βάση, η αποστολή πτήσης τελειώνει πιθανότερα με μια διαταγή από τον εδάφειο έλεγχο να ανοίξει το φάκελό του, παρά με φυσική διαφυγή του αερίου του. Τα υψηλού υψομέτρου αερόστατ χρησιμοποιούνται ως πτητικά σκάφη για να μεταφέρουν επιστημονικό εξοπλισμό (όπως τα μετεωρολογικά αερόστατα), ή φθάνουν σε υψόμετρο κοντά στο κατώφλι του διαστήματος για να πάρουν μετρήσεις ή φωτογραφίες απότη Γη. Τέτοια αερόστατα μπορούν να φθάσουν ως και τα 30.500 μέτρα υψόμετρο στην ατμόσφαιρα, και είναι προγραμματισμένα να καούν σε ένα ορισμένο υψόμετρο, αφού πρώτα ρίξουν με αλεξίπτωτο το φορτίο με τα δεδομένα πίσω στο έδαφος.
Υπάρχουν ακόμη τα αερόστατα συμπλέγματος, που χρησιμοποιούν πολλούς μικρότερους φακέλους ελαφρού αερίου για πτήση.
Στρατιωτικές χρήσεις
thumb|200px|Αερόστατο παρατήρησης κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Στη Βρετανία κατά τη διάρκεια του 1863, έγιναν πειραματικές πτήσεις αερόστατων για λόγους στρατιωτικής αναγνώρισης από το Βασιλικό Μηχανικό για λογαριασμό του Βρετανικού Στρατού, αλλά παρόλο που τα πειράματα ήταν επιτυχή θεωρήθηκε ότι δεν άξιζε το εγχείρημα τα προχωρήσει περισσότερο, γιατί ήταν πολύ δαπανηρό. Ωστόσο, μέχρι το 1888 μια Σχολής Αεροστατικής ιδρύθηκε στο Τσάθαμ του Μέντλεϋ του Κεντ.
Κατά τον Παραγουαϊνό Πόλεμο (1864 - 1870), τα αερόστατα χρησιμοποιήθηκαν για παρατηρήσεις από τον Βραζιλιανό Στρατό.
Αερόστατα χρησιμοποιήθηκαν από το Βασιλικό Μηχανικό για σκοπούς αναγνώρισης και παρατήρησης κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας της Μπεχουαναλάνδης (Bechuanaland Expedition, 1885), της Εκστρατείας του Σουδάν (Sudan Expedition, 1885) και κατά το Δεύτερο Πόλεμο Μπόερ (Second Boer War, 1899-1902). Ένα αερόστατο 330 m³ κρατήθηκε φουσκωμένο επί 22 ημέρες και διέσχησε 265 χιλιόμετρα μέσα στο Τρανσβάαλ μαζί με τις Βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις.
Τα αερόστατα παρατήρησης υπηρέτησαν και μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, αφού χρησιμοποιήθηκαν κατά τους Ρωσοφινλανδικούς Πολέμους, δηλαδή κατά τον Χειμερινό Πόλεμο (1939 - 1940) και κατά τον Συνεχιζόμενο Πόλεμο (1941 - 1945).
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ιάπωνες απογείωσαν χιλιάδες εμπρηστικά αερόστατα με ήλιο κατά των ΗΠΑ και του Καναδά. Στην Επιχείρηση Αουτγουορντ (Operation Outward) οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν αερόστατα για να μεταφέρουν εμπρηστικές βόμβες κατά των Γερμανών Ναζί.
Μεγάλα αερόστατα με ήλιο χρησιμοποιήθηκαν από την Νοτιοκορεατική κυβέρνηση και από ιδιωτικούς φιλελεύθερους ακτιβιστές στη Βόρεια Κορέα. Πετούσαν για εκατοντάδες χιλιόμετρα κατά μήκος των συνόρων μεταφέροντας νέα από τον «έξω κόσμο», παράνομα ραδιόφωνα, ξένο συνάλλαγμα και δώρα προμηθειών προσωπικής υγιεινής. Ένας Βορειοκορεάτης στρατιωτικός αξιωματούχος περιέγραψε τις αποστολές αυτές ως ψυχολογικό πόλεμο και απείλησε τη Νότια Κορέα αν συνεχίζονταν.
Αρχή λειτουργίας
Η αρχή λειτουργίας του αερόστατου βασίζεται στην Αρχή του Αρχιμήδη όπως ισχύει η άνωση στην αεροστατική.
Μεγάλος φόβος υπάρχει για το αερόστατο υδρογόνου γιατί σε περίπτωση ατυχήματος υπάρχει κίνδυνος ισχυρής έκρηξης. Αυτή η απειλή έχει αντιμετωπιστεί τοποθετώντας βαλβίδες ασφαλείας υψηλής πίεσης ή με χρήση ηλίου αντί υδρογόνου, πλην όμως επειδή αυτό έχει 4 πλάσια πυκνότητα παρέχει πολύ μικρότερη άνωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορία Κατηγορία:Μπαλόνια
Νταστακέρτ
Το Νταστακέρτ (αρμενικά: Դաստակերտ) είναι χωριό στην επαρχία Σιουνίκ της Αρμενίας που ανήκει στην κοινότητα Σισιάν. Βρίσκεται 225 χλμ. νότια της πρωτεύουσας Γερεβάν και 115 χλμ. βορειοδυτικά του επαρχιακού κέντρου Καπάν. Με πληθυσμό 323 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και με έκταση 0,5 χλμ. το Νταστακέρτ ήταν η μικρότερη αστική κοινότητα της Αρμενίας όσον αφορά τόσο τον πληθυσμό όσο και την έκταση μέχρι το Νοέμβριο του 2017, όταν και έγινε αγροτικός οικισμός. Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, ο σημερινός πληθυσμός του Νταστακέρτ είναι περίπου 300 κάτοικοι.
Ετυμολογία
Ιδρύθηκε ως θερινό θέρετρο για τους μοναχούς του κοντινού μοναστηρίου του Τατέβ. Το όνομα του χωριού προέρχεται από την παλιά αρμενική λέξη Νταστακέρτ (αρμενικά: Դաստակերտ), που σημαίνει κυριολεκτικά θερινό θέρετρο ή αυλή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Διπλό ολόκληρο
δεξιά|μικρογραφία| Αριστερά: διπλό ολόκληρο στη σύγχρονη σημειογραφία. Κέντρο: διπλό ολόκληρο σε μεσαιωνική σημειογραφία που χρησιμοποιείται και σε ορισμένες σύγχρονες παρτιτούρες. Δεξιά: λιγότερο συνηθισμένη στυλιστική παραλλαγή της πρώτης μορφής. Στη μουσική, ένα διπλό ολόκληρο  έχει τη διπλάσια διάρκεια από ένα ολόκληρο. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αξία νότας που χρησιμοποιείται ακόμα στη σύγχρονη μουσική σημειογραφία, με πρώτη μεγαλύτερη τη longa, η οποία θα μπορούσε να έχει διπλάσια ή τριπλάσια διάρκεια από ένα διπλό ολόκληρο, αν και η χρήση της συναντάται πιο συχνά στην πρώιμη μουσική. Η μεγαλύτερη σημειωμένη νότα (αν και πλέον ξεπερασμένη) είναι η maxima.
Μορφή
Στη σύγχρονη σημειογραφία, ένα διπλό ολόκληρο συνήθως αναπαρίσταται με έναν από τους δύο ακόλουθους τρόπους: με ένα άσπρο οβάλ κεφάλι νότας, όπως ένα ολόκληρο, με μία ή δύο κάθετες γραμμές σε κάθε πλευρά, όπως στα αριστερά και στα δεξιά της παραπάνω εικόνας, αλλά σε παλαιότερη σημειογραφία έχει και ορθογώνιο σχήμα, που φαίνεται στη μέση της εικόνας.
Επειδή διαρκεί περισσότερο από ένα μέτρο στα περισσότερα σύγχρονα μέτρα χρόνου σε κοινή χρήση, το διπλό ολόκληρο συναντάται σπάνια, εκτός από την αγγλική μουσική, όπου το μισό χρησιμοποιείται συνήθως ως μονάδα χρόνου.
Παύση διπλού ολόκληρου
μικρογραφία|75x75εσ| Παύση διπλού ολόκληρου Ένα σχετικό σύμβολο είναι η παύση διπλού ολόκληρου ή διπλή παύση, η οποία συνήθως υποδηλώνει μια σιωπή με την ίδια διάρκεια. Παύσεις διπλού ολόκληρου σχεδιάζονται ως γεμισμένα ορθογώνια που καταλαμβάνουν κατακόρυφα ολόκληρο τον χώρο μεταξύ της δεύτερης και της τρίτης γραμμής από την κορυφή του μουσικού πενταγράμμου. Συχνά χρησιμοποιούνται σε μεγάλα περάσματα που δηλώνουν σιωπή και που δεν χωρίζονται σε ξεχωριστά μέτρα, για να υποδείξουν την παύση δύο μέτρων, ανεξάρτητα από τη διάρκεια κάθε μέτρου. Αυτή και οι μεγαλύτερες παύσεις είναι συλλογικά γνωστές ως πολλαπλές παύσεις. Χρησιμοποιούνται επίσης για να αναπαραστήσουν την παύση σε όλο το μέτρο για τον χρόνο 4/2 μόνο.
Alla breve
Το alla breve, το μέτρο 2/2, παίρνει το όνομά του από το όνομα του διπλού ολοκλήρου breve. Στη σημειογραφία της Αναγέννησης, ήταν ένας εναλλακτικός όρος για το proportio dupla, που σήμαινε ότι το brevis έπρεπε να θεωρηθεί η μονάδα του χρόνου (tactus), αντί για το συνηθισμένο semibrevis. Το παλιό σύμβολο 𝄵, που χρησιμοποιείται εναλλακτικά στη σημειογραφία αντί για την αριθμητική αναλογία 2:1, χρησιμοποιείται στη σύγχρονη πρακτική σημειογραφία για να υποδείξει μια μικρότερη σχετική τιμή ανά σχήμα νότας. Συνήθως χρησιμοποιείται για μουσική σε σχετικά γρήγορο ρυθμό, όπου υποδεικνύει χρόνους δύο μισών σε ένα μέτρο τεσσάρων τετάρτων, ενώ το 𝄴 ισοδυναμεί με το 4/4, δηλαδή με τέσσερις χρόνους τετάρτων.
Δήμος Τζωρτζ Χιλ
Το Τζωρτζ Χιλ (αγγλ.: George Hill) είναι ένας από τους 14 δήμους της Ανγκουίλλα. Πρωτεύουσα είναι το ομώνυμο χωριό. Βρίσκεται κεντρικά του νησιού της Ανγκουίλλα.
ΑΖΣ Τσεστοχόβα
Η ΑΖΣ Τσεστοχόβα είναι μια πολωνική επαγγελματική πετοσφαιρική ομάδα με έδρα την Τσεστοχόβα. Από το 1979 συμμετέχει στην ανώτατη κατηγορία της Πολωνίας.
Δήμος Τζωρτζ Χιλ
Δείτε επίσης
Τ
ΑΖΣ Τσεστοχόβα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδας Πολωνίας
Σουίντον Τάουν
Η Σουίντον Τάουν (αγγλικά: Swindon Town) είναι αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην πόλη Σουίντον. Η ομάδα συμμετέχει στις κατηγορίες του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αγγλίας. Έδρα της ομάδας είναι το Κάουντι Γκράουντ, χωρητικότητας 15.728 θεατών.
Επιτυχίες
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1879
Κρυόβρυση Ιωαννίνων
Η Κρυόβρυση είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Κρυόβρυση απέχει 19 χλμ. από τα Ιωάννινα στην ανατολική πλευρά του όρους Μιτσικέλι,σε υψόμετρο 854 μέτρα ατενίζοντας το ανατολικό Ζαγόρι.
Στην περιοχή σώζεται ακόμα τμήμα της παλαιάς Εγνατίας οδού-καλντερίμι, που χρησιμοποιούσαν οι έμποροι και οι κάτοικοι, που περνάει από την Μάζια και φτάνει ως την Μπαλντούμα. Το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων στην περιοχή "Καμπέρ-Αγά" καθώς και το ομώνυμο γεφύρι θυμίζουν τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, στα οποία οι κάτοικοι όλων αυτών των περιοχών ανέπτυξαν το εμπόριο και μετέδωσαν στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού σε όλες τις βαλκανικές χώρες.
Ένα μονοπάτι που ξεκινάει από το χωριό διασχίζει σχεδόν όλη την ανατολική πλευρά του βουνού και οδηγεί στην κορυφή, απ' όπου διακρίνονται βουνά, φαράγγια και η πανέμορφη λίμνη Παμβώτιδα.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 με την παλιά του ονομασία Γοβριτσά να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Κρυόβρυση. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κρυόβρυσης της δημοτικής ενότητας Περάματος που υπάγεται στο δήμο Ιωαννιτών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό ως κοινότητα 63 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Περάματος Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Σαμλούγ
Το Σαμλούγ (αρμενικά: Շամլուղ) είναι χωριό στο Δήμο Αχταλά της επαρχίας Λορί στα βορειοανατολικά της Αρμενίας. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Ντεμπέντ, σε οδική απόσταση 196 χλμ βόρεια της πρωτεύουσας Γερεβάν και 63 χλμ βόρεια του επαρχιακού κέντρου Βαναντζόρ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Σαμλούγ είχε 700 κατοίκους, ενώ η επίσημη εκτίμηση του 2016 δείχνει ότι ο σημερινός πληθυσμός είναι περίπου 500 κάτοικοι. Στο χωριό κατοικουσαν και πολλοί Έλληνες .Οι περισσότεροι έχουν φύγει στην Ελλάδα μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Ετυμολογία
Ως αγροτική κοινότητα στο ουγιέστ Μπορτσαλί του Κυβερνείου της Τιφλίδας στη Ρωσική Αυτοκρατορία, ο οικισμός Σαμλούγ έφερε τα ονόματα Σαμλούγκ, Σαμπλούντ, Σαμπλούγ και αργότερα Σαμλούγ.
Γλωσσάρι Καποέιρα
Η παρακάτω λίστα βοηθά στην κατανόηση πολλών όρων που χρησιμοποιούνται στην Καποέιρα. Έχει συνταχθεί από την ομάδα σύνταξης του μοναδικού Ελληνικού φόρουμ καποέιρα, capoeirista.gr.
A
Έτσι μπορούσε κανείς να ζητήσει βοήθεια καθώς ο Βασιλιάς ήταν ο μόνος που μπορούσε να προσφέρει ένοπλη προστασία σε κάποιον.
Πηγή
Κατηγορία:Καποέιρα Κατηγορία:Βραζιλία
Πυρόλυση (χημεία)
Στην γεωλογία πετρελαίων και τη χημεία, πυρόλυση είναι η διεργασία κατά την οποία σύνθετα οργανικά μόρια όπως βαρείς υδρογονάνθρακες διασπώνται σε πιο απλά μόρια όπως ελαφρείς υδρογονάνθρακες, διασπώντας τους δεσμούς άνθρακα-άνθρακα στα αντιδρώντα. Η ταχύτητα της αντίδρασης της πυρόλυσης και τα τελικά προϊόντα εξαρτώνται πολύ από τη θερμοκρασία και την παρουσία καταλυτών. Πυρόλυση είναι η διάσπαση ενός μεγάλου μορίου όπως αλκανίου σε μικρότερα, πιο χρήσιμα όπως αλκ ίνια και αλκένια. Με απλά λόγια, η πυρόλυση υδρογονανθράκων είναι η διεργασία διάσπασης μεγάλων αλυσίδων υδρογονανθράκων σε πιο μικρές.
Πιο χαλαρά, έξω από το πεδίο της πετρελαϊκής χημείας, ο όρος "πυρόλυση" χρησιμοποιείται για να περιγράψει οποιονδήποτε τύπο διάσπασης μορίων κατά από την επίδραση θερμότητας, καταλυτών και διαλυτών όπως στην πυρόλυση.
Ιστορικό
Η πρώτη μέθοδος θερμικής πυρόλυσης επινοήθηκε από τον Ρώσο μηχανικό Σουκόφ το 1891. Το 1908 αναπτύχθηκε μια παρεμφερής μέθοδος από τους Γουίλιαμ Μπάρτον και Ρόμπερτ Χάμφρεϊς που εργάστηκαν ανεξάρτητα μεταξύ τους.
Στις πρώιμες εκδόσεις, όμως, ήταν μια ασυνεχής διαδικασία.
Στη συνέχεια ήρθε η καταλυτική πυρόλυση ρευστής κλίνης που σύντομα αντικατέστησε τις περισσότερες διεργασίες θερμικής πυρόλυσης στη βιομηχανία επεξεργασίας ορυκτών καυσίμων. Η αντικατάσταση, όμως, δεν ήταν πλήρης· πολλοί τύποι πυρόλυσης, συμπεριλαμβανομένης της καθαρής θερμικής πυρόλυσης χρησιμοποιούνται ακόμα, ανάλογα με τη φύση των πρώτων υλών και των προϊόντων που ικανοποιούν την εκάστοτε αγορά. Η θερμική πυρόλυση παραμένει σημαντική όμως, παραδείγματος χάριν, στην παραγωγή νάφθας, αεριελαίου και οπτάνθρακα (κωκ), ενώ πιο προηγμένες μορφές θερμικής πυρόλυσης έχουν αναπτυχθεί για διάφορους σκοπούς. Αυτές περιλαμβάνουν ιξωδόλυση, ατμοπυρόλυση και οπτανθρακοποίηση (παραγωγή κωκ).
Χημεία
Μεγάλος αριθμός χημικών αντιδράσεων λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια της διεργασίας πυρόλυσης, που οι περισσότερες τους βασίζονται στις ελεύθερες ρίζες. Προσομοιώσεις υπολογιστή που σκοπεύουν στη μοντελοποίηση τού τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της ατμοπυρόλυσης έχουν συμπεριλάβει εκατοντάδες έως χιλιάδες αντιδράσεις στα πρότυπά τους. Οι κύριες αντιδράσεις που λαμβάνουν χώρα συμπεριλαμβάνουν:
Αφαίρεση υδρογόνου
Σε αυτές τις αντιδράσεις μια ελεύθερη ρίζα αφαιρεί ένα άτομο υδρογόνου από ένα άλλο μόριο, μετατρέποντας το δεύτερο μόριο σε μια ελεύθερη ρίζα.
Διάσπαση ρίζας
Σε αυτές τις αντιδράσεις μια ελεύθερη ρίζα διασπάται σε δύο μόρια, το ένα είναι αλκένιο και το άλλο ελεύθερη ρίζα. Αυτή είναι η διεργασία που καταλήγει στην παραγωγή αλκενίων.
Προσθήκη ρίζας
Σε αυτές τις αντιδράσεις, συμβαίνει το αντίστροφο των αντιδράσεων αποσύνθεσης των ριζών, μια ρίζα αντιδρά με ένα αλκένιο γα να σχηματίσει μια μοναδική, μεγαλύτερη ελεύθερη ρίζα. Αυτές οι διεργασίες εμπλέκονται στον σχηματισμό των αρωματικών προϊόντων, όταν χρησιμοποιούνται πιο βαριές πρώτες ύλες.
Τερματισμός
Σε αυτές τις αντιδράσεις, δύο ελεύθερες ρίζες αντιδρούν μεταξύ τους για την παραγωγή προϊόντων που δεν είναι ελεύθερες ρίζες. Δύο γνωστές μορφές τερματισμού είναι η ανασύνδεση, όπου οι δύο ρίζες συνδυάζονται για να σχηματίσουν ένα μεγαλύτερο μόριο και η δυσαναλογία, όπου μια ρίζα μεταφέρει ένα άτομο υδρογόνου σε ένα άλλο, δίνοντας ένα αλκένιο και ένα αλκάνιο.
Παράδειγμα:πυρόλυση βουτανίου
Υπάρχουν τρεις θέσεις όπου ένα μόριο βουτανίου (CH3-CH2-CH2-CH3) μπορεί να διαιρεθεί. Καθεμιά έχει διαφορετική πιθανότητα:
Θερμικές μέθοδοι
Η θερμική πυρόλυση ήταν η πρώτη κατηγορία πυρόλυσης υδρογονανθράκων που αναπτύχθηκε. Η θερμική πυρόλυση είναι ένα παράδειγμα αντίδρασης της οποίας τα ενεργειακά δεδομένα κυριαρχούνται από την εντροπία (∆S°) παρά από την ενθαλπία (∆H°) στην εξίσωση ελεύθερης ενέργειας του Γκίμπς (Gibbs) ∆G°=∆H°-T∆S°. Αν και η ενέργεια διάστασης του δεσμού D για τον απλό δεσμό άνθρακα-άνθρακα είναι σχετικά υψηλή (περίπου 375 kJ/mol) και η πυρόλυση είναι έντονα ένδοθερμική, η μεγάλη θετική αλλαγή εντροπίας ως αποτέλεσμα του κατακερματισμού ενός μεγάλου μορίου σε αρκετά μικρότερα κομμάτια, μαζί με την πολύ υψηλή θερμοκρασία, κάνει τον όρο T∆S° μεγαλύτερο από τον όρο ∆H°, ευνοώντας συνεπώς την αντίδραση πυρόλυσης.
Θερμική πυρόλυση
Η σύγχρονη θερμική πυρόλυση υψηλής πίεσης λειτουργεί σε απόλυτες πιέσεις περίπου 7.000 kPa. Μπορεί να παρατηρηθεί μια γενική διεργασία δυσαναλογίας, όπου "ελαφριά" προϊόντα πλούσια σε υδρογόνο σχηματίζονται σε βάρος βαρύτερων μορίων που συμπυκνώνονται και χάνουν υδρογόνο. Η ενεργή αντίδραση είναι γνωστή ως ομολυτική σχάση και παράγει αλκένια, που είναι η βάση για την οικονομικά σημαντική παραγωγή πολυμερών.
Η θερμική πυρόλυση χρησιμοποιείται για να "αναβαθμίσει" πολύ βαριά κλάσματα ή για να παραγάγει ελαφριά κλάσματα ή αποστάγματα, καύσιμο καυστήρα και/ή πετρελαϊκό κωκ. Με όρους περιοχής προϊόντων υπάρχουν δύο ακραίες καταστάσεις, η διεργασία υψηλής θερμοκρασίας που λέγεται "ατμοπυρόλυση" ή πυρόλυση (περίπου 750 °C έως 900 °C ή υψηλότερα) που παράγει σημαντικό αιθένιο και άλλες πρώτες ύλες για την πετροχημική βιομηχανία και η ηπιότερης θερμοκρασίας καθυστερημένη οπτανθρακοποίηση (περίπου 500 °C) που μπορεί να παραγάγει, κάτω από σωστές συνθήκες, σημαντικό βελονοειδές κωκ, έναν υψηλά κρυσταλλικό πετρελαϊκό οπτάνθρακα (κωκ) που χρησιμοποιείται στην παραγωγή ηλεκτροδίων για τις βιομηχανίες χάλυβα και αργιλίου.
Ατμοπυρόλυση
Ατμοπυρόλυση είναι μια πετροχημική διεργασία στην οποία κορεσμένοι υδρογονάνθρακες διασπώνται σε μικρότερους, συχνά ακόρεστους, υδρογονάνθρακες. Είναι η βασική βιομηχανική μέθοδος παραγωγής των ελαφρύτερων αλκενίων (ή ολεφινών), που περιλαμβάνουν το αιθένιο (ή αιθυλένιο) και προπένιο (ή προπυλένιο). Μονάδες ατμοπυρόλυσης είναι εγκαταστάσεις στις οποίες μια πρώτη ύλη όπως νάφθα, υγραέριο, αιθάνιο, προπάνιο ή βουτάνιο πυρολύεται θερμικά με τη χρήση ατμού σε φούρνους πυρόλυσης για να παραγάγει ελαφρύτερους υδρογονάνθρακες. Τα λαμβανόμενα προϊόντα εξαρτώνται από τη σύνθεση των πρώτων υλών, τον λόγο υδρογονάνθρακα προς ατμό, τη θερμοκρασία πυρόλυσης και τον χρόνο παραμονής στον φούρνο.
Τα παραγόμενα προϊόντα στην αντίδραση εξαρτώνται από τη σύνθεση των πρώτων υλών, τον λόγο υδρογονάνθρακα ως προς τον ατμό, τη θερμοκρασία πυρόλυσης και τον χρόνο παραμονής στον φούρνο. Πρώτες ύλες από ελαφρείς υδρογονάνθρακες όπως αιθάνιο, υγραέρια ή ελαφριά νάφθα δίνουν προϊόντα πλούσια στα ελαφρύτερα αλκένια, συμπεριλαμβανομένων των αιθενίου, προπενίου, και βουταδιενίων. Πρώτες ύλες με βαρύτερους υδρογονάνθρακες (πλήρης περιοχή και βαριές νάφθες καθώς και άλλα προϊόντα διυλιστηρίου) δίνουν κάποια από αυτά, αλλά δίνουν επίσης προϊόντα πλούσια σε αρωματικούς υδρογονάνθρακες και υδρογονάνθρακες κατάλληλους να συμπεριληφθούν σε βενζίνη ή καύσιμο έλαιο.