cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κίμων Διγενής
Ο Κίμων Διγενής (Κίμωλος, 1871 - Αθήνα, 1945) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και συγγραφέας στρατιωτικών μελετών, που έφτασε έως το βαθμό του Αντιστράτηγου.
Απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής των Ευελπίδων (1891), ο Διγενής υπηρέτησε σε πλήθος διοικητικών (Χαρτογραφική Υπηρεσία, καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων, προσωπάρχης στο Υπουργείο Στρατιωτικών) και επιτελικών θέσεων. Πήρε μέρος, κατά σειρά στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, στους Βαλκανικούς Πολέμους 1912 - 1913 (ως λοχαγός βαρέως πυροβολικού) και στον Α΄Π.Π. Το 1918 συμμετείχε με το βαθμό του συνταγματάρχη στην εκστρατεία της Ουκρανίας κατά των μπολσεβίκων. Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας (1921-22) διορίσθηκε διοικητής της 13ης μεραρχίας αντικαθιστώντας τον Κωνσταντίνο Μανέτα και του Β΄ Σώματος στρατού. Αιχμαλωτίσθηκε μαζί με άλλους υψηλόβαθμους αξιωματικούς κατά τη σφοδρή αντεπίθεση που πραγματοποίησε ο τουρκικός στρατός τον Αύγουστο του 1922, στη Μάχη του Αλή Βεράν.
Αποστρατεύθηκε το 1923 από την τότε επαναστατική κυβέρνηση και αποκαταστάθηκε το 1935, όταν και του απονεμήθηκε ο βαθμός του Αντιστρατήγου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Μάρω Δούκα
Η Μάρω Δούκα είναι σύγχρονη Ελληνίδα πεζογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1947 στα Χανιά και από το 1966 είναι μόνιμη κάτοικος της Αθήνας. Είναι απόφοιτος του Ιστορικού και Αρχαιολογικού Τμήματος της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η Μάρω Δούκα έχει τιμηθεί με το «Βραβείο Νίκος Καζαντζάκης» του Δήμου Ηρακλείου Κρήτης για το συγγραφικό έργο της Η αρχαία σκουριά. Επίσης έλαβε το Β΄ Κρατικό Βραβείο για το μυθιστόρημά της Πλωτή πόλη (1983). Για το μυθιστόρημά της Αθώοι και φταίχτες τιμήθηκε με το Βραβείο Πεζογραφίας «Κώστα Ουράνη» της Ακαδημίας Αθηνών και με το Βραβείο Balkanika (2005).
Πολλά από τα διηγήματα και μυθιστορήματα της Μ. Δούκα έχουν μεταφραστεί σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες.
Είναι ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Συγγραφέων. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014, εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με τη παράταξη Ανοιχτή Πόλη, του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, με υποστήριξη από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Εργογραφία
Ανήκει στη λεγόμενη γενιά του '70, η οποία αναφέρεται σε συγγραφείς που άρχισαν να γράφουν τη δεκαετία του 1970. Το πρώτο της βιβλίο Η πηγάδα, γράφτηκε κατά τη διάρκεια που ήταν φυλακισμένη από το δικτατορικό καθεστώς, και η έκδοση του έγινε λίγους μήνες μετά τη Μεταπολίτευση. Μερικά από τα έργα της είναι :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 2008-2009
Ο πρώτος γύρος της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 12 Οκτωβρίου 2008 έως τις 11 Ιανουαρίου 2009. Ο δεύτερος γύρος ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 26 Απριλίου 2009.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 1ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 2ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 1ου Ομίλου Νότου 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 2ου Ομίλου Νότου 20px|Γ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γ εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2008 2009 Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2008 2009
Σημαία του Σάαρλαντ
Η αστική και μαζί κρατική σημαία του κρατιδίου του Σάαρλαντ καθιερώθηκε στις 9 Ιουλίου του 1956. Οι διαστάσεις της είναι 3:5. Περιέχει τα χρώματα της γερμανικής σημαίας, καταδεικνύοντας την ιστορική σχέση του κρατιδίου με τη Γερμανία. Στο μέσο της υπάρχει ο θυρεός του κρατιδίου, ο οποίος, με την σειρά του, αποτελείται από άλλους τέσσερις.
Έδαφος (1920-1935)
Μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Βερσαλλιών του 1919, η διοίκηση της περιοχής του Σάαρλαντ ανατέθηκε στην Κοινωνία των Εθνών, μέσω της δημιουργίας του Εδάφους της Λεκάνης του Σάαρλαντ.
Η σημαία που υιοθετήθηκε, τότε, ήταν μία σημαία αποτελούμενη από τέσσερις οριζόντιες λωρίδες μπλε-λευκής-μαύρης απόχρωσης, η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με την σημαία της Εσθονίας, της οποίας τα χρώματα δεν είναι κατά αυτή την σειρά. Οι χρωματικές επιλογές εικάζεται ότι είχαν ως πηγή έμπνευσης τις σημαίες του Βασιλείου της Βαυαρίας και του Βασιλείου της Πρωσίας, όμως η αρμόδια κυβερνητική επιτροπή στην επίσημη τοποθέτησή της επί του θέματος εξήγησε την επιλογή της αναφέροντας ότι επρόκειτο για τα χρώματα που εμφανίζονται και στον θυρεό του Εδάφους.
Η σημαία αυτή, ωστόσο, δεν χρησιμοποιούνταν από τον ντόπιο πληθυσμό, ο οποίος την θεωρούσε ως κατοχική και προτιμούσε στην θέση της την γερμανική. Το Σάαρλαντ επανήλθε εντός του Γερμανικού Ράιχ το 1935, έπειτα από σχετικό δημοψήφισμα.
Προτεκτοράτο (1947-1956)
Λόγω του σχεδιασμού του, η σημαία έμοιαζε αρκετά με έναν σκανδιναβικό σταυρό, του οποίου το αριστερό τμήμα, κοντά στον ιστό, είναι μπλε, ενώ το κυματιστό τμήμα κόκκινο. Τα χρώματα μπλε-άσπρο-κόκκινο που εμφανίζονται σε αυτή θύμιζαν έντονα την τρίχρωμη σημαία της Γαλλίας.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Σάαρλαντ Σααρλαντ
Έμβλημα του Σάαρλαντ
thumb|Έμβλημα του Σάαρλαντ. Το έμβλημα του κρατιδίου του Σάαρλαντ καθιερώθηκε στις 9 Ιουλίου του 1956 και άρχισε να χρησιμοποιείται από την 1η Ιανουαρίου του 1957. Περιέχεται στη σημαία του Σάαρλαντ.
Περιγραφή
Το έμβλημα αποτελείται από έναν θυρεό, ο οποίος είναι χωρισμένος στα τέσσερα. Απεικονίζονται στα 4 μέρη:
Ιστορικά στοιχεία
Αποτελεί συνδυασμό των τεσσάρων εμβλημάτων (οικοσήμων) που είχαν οι οικογένειες ή οι περιοχές που διαδραμάτισαν ιστορικό ρόλο στο κρατίδιο του Σάαρλαντ. Έτσι, στο πρώτο τέταρτο βλέπουμε το έμβλημα του Σααρμπρύκεν, στο δεύτερο το έμβλημα του Τρίερ, στο τρίτο της Λωρραίνης και στο τέταρτο της Φλαντς. Με νόμο το 2001 καθορίστηκε η σημερινή μορφή του εμβλήματος.
Προηγούμενα εμβλήματα
Όταν το Σάαρλαντ έγινε γαλλικό, υπό την Κοινωνία των Εθνών, το 1920 το έμβλημα ήταν διαιρεμένο σε τέσσερα μέρη. Στο πρώτο τεταρτημόριο απεικονιζόταν ένας αργυρός τροχός με σταυρωτά σφυριά σε μαύρο φόντο, σύμβολο της πόλης του Αγίου Ίνγκμπερτ, ενώ σε δεύτερο τέταρτο ήταν ένα ερυθρό ρόδο σε φόντο αργυρό (για την πόλη του Αγίου Ιωάννη). Στο τρίτο τεταρτημόριο υπήρχε ένας χρυσός ήλιος πάνω από μπλε σύννεφο σε αργυρό φόντο (για την πόλη του Σααρλουί) και στο τέταρτο μέρος εικονιζόταν ένας αργυρός λέων με τέσσερεις σταυρούς στα νύχια του, επίσης αργυρούς, σε μπλε φόντο (πόλη του Σααρμπρύκεν). Σταδιακά το έμβλημα άλλαξε μορφή αλλά τελικά επανήλθε μετά τη δεύτερη γαλλική Κατοχή στη μορφή που είχε με τη μορφή θυρεού χωρισμένου σε 4 μέρη.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Σάαρλαντ Σααρλαντ
Ίλμουντ του Κεντ
Ο Ίλμουντ του Κέντ (Ealhmund of Kent), βασιλιάς του Κεντ (784) θεωρείται ο πατέρας του Εγβέρτου του Ουέσσεξ. Δεν φαίνεται να είχε κόψει νομίσματα στην διάρκεια της βασιλείας του, η μόνη πληροφορία που σχετίζεται με αυτήν είναι ένα διάταγμα με το οποίο παραχωρεί δωρεές γης στον ηγούμενο του Ρεκούλβερ (784). Την επόμενη χρονιά ο Όφα της Μερκίας φαίνεται ότι κατέλαβε το Κεντ και κυβερνούσε ο ίδιος την κομητεία αφού από τότε σταμάτησε οποιαδήποτε αναφορά σχετικά με τοπικό βασιλιά. Οι ιστορικοί συμφωνούν ομόφωνα ότι πρόκειται για τον ίδιο Ίλμουντ που καταγράφεται στα "Χρονικά του Γουίντσεστερ" τα οποία συντάχτηκαν όταν ήταν βασιλιάς του Ουέσσεξ ο Αλφρέδος ο Μέγας. Ο πρόλογος του Χρονικού καλύπτει την τετραετία 855 - 859 και περιγράφει τον θάνατο του βασιλιά Έθελγουλφ του Ουέσσεξ πατέρα του Αλφρέδου (858). Ο πατέρας του Εγβέρτου ήταν κάποιος Ίλμουντ, γιος του Εάφα, εγγονός του Εόππα και δισέγγονος του Ίνγκιλντ του αδελφού του βασιλιά Ίνε του Ουέσσεξ, προπάτορας τους ήταν ο Κέρντικ ο γενάρχης του Οίκου του Ουέσσεξ. Μια σημείωση που προστέθηκε στην συνέχεια σχετίζεται με την βασιλεία του Ίλμουντ στο Κεντ (784).
Στην "Δίγλωσση Επιτομή του Καντέρμπερι" που γράφτηκε μετά την Νορμανδική κατάκτηση προστέθηκε στα Χρονικά του 784 μια σημείωση με την οποία ταυτίζει τον βασιλιά του Κεντ εκείνη την χρονιά με τον πατέρα του Εγβέρτου. Με βάση το γεγονός ότι έγινε βασιλιάς του Κεντ και το όνομα του είναι τοπικό στο Κεντ συμπεραίνει ότι η μητέρα του προερχόταν από την βασιλική οικογένεια του Κεντ, η πρόταση δέχτηκε έντονη κριτική. Ο ιστορικός Χίδερ Έντουαρντς καταλήγει στο συμπέρασμα ότι καταγόταν από το Κεντ αλλά συνδέθηκε με τον Κέρντικ για να νομιμοποιήσει αργότερα ο γιος του τα κληρονομικά του δικαιώματα στον θρόνο του Ουέσσεξ.
Πούντα
Η ονομασία Πούντα, που προέρχεται από την ισπανική γλώσσα (punta) και σημαίνει ακρωτήριο, μπορεί επίσης να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μάινινγκεν
thumb|right|300px|Ο ναός της πόλης Το Μάινινγκεν (γερμ.: Meiningen) είναι παλιά και ιστορική πόλη στο κρατίδιο της Θουριγγίας στη Γερμανία. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 21.000 κατοίκους.
Το Μάινινγκεν είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Σμαλκάλντεν-Μάινινγκεν και πολύ γνωστό πολιτιστικό κέντρο.
Ιστορία
Η παλαιότερη καταγραφή της πόλης χρονολογείται από το έτος 982 Μέχρι το 1542 η πόλη ανήκε στη μητρόπολη του Βίρτσμπουργκ (Würzburg). Από το 1680-1920 το Μάινινγκεν ήταν η πρωτεύουσα του Δουκάτου του Ζάξε-Μάινινγκεν (Saxe-Meiningen). Το Μάινινγκεν είναι ένα από τις πιο σημαντικές πολιτιστικά πόλεις της Γερμανίας. Στο θέατρο Μάινινγκερ μια παγκοσμίως σημαντική μεταρρύθμιση του Δούκα Γεωργίου Β΄ (1826-1914) πραγματοποιήθηκε από 1874 έως 1890. Στις προσωπικότητες της πόλης περιλαμβάνονται διάσημοι συγγραφείς, μουσικοί και καλλιτέχνες. Αυτές περιλαμβάνουν Φρίντριχ Σίλερ (Friedrich Schiller), Χανς φον Μπύλοβ (Hans von Bülow), Ρίχαρντ Στράους (Richard Strauss), Γιοχάνες Μπραμς (Johannes Brahms) και Μαξ Ρέγκερ (Max Reger).
Πολιτισμός
Στο Μάινινγκεν υπάρχει ένα διάσημο θέατρο, πολλά μουσεία και πινακοθήκες, ένας κινηματογράφος και διεξάγονται πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Τοποθεσία και μεταφορές
Το Μάινινγκεν βρίσκεται στο κέντρο της Γερμανίας στις όχθες του ποταμού Βέρρα (Werra). Η Φρανκφούρτη είναι περίπου 170 χιλιόμετρα μακριά. Η πόλη είναι ένα κομβικό σημείο της σιδηροδρομικής γραμμής και τους αυτοκινητόδρομους. Το Μάινινγκεν βρίσκεται στον αυτοκινητόδρομο 71.
Κατάλογος Τοπικών Κοινοτήτων Δήμου Ερυμάνθου ανά πληθυσμό
thumb|right|250px|Ο [[Δήμος Ερυμάνθου της Αχαΐας στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας.]] Ακολουθεί αναλυτικός κατάλογος των Τοπικών Κοινοτήτων του Δήμου Ερυμάνθου βάσει του μόνιμου πληθυσμού τους, σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011 που πραγματοποιήθηκε από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛ.ΣΤΑΤ.).
Πηγές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα
HMS Chevron (R51)
Το HMS Chevron ήταν αντιτορπιλικό κλάσης C του Βασιλικού Ναυτικού το οποίο παρέμεινε σε υπηρεσία από τον Αύγουστο του 1945 μέχρι την δεκαετία του 1960. Διαλύθηκε για σκραπ το 1969.
Περιγραφή
Το Chevron παραγγέλθηκε στις 24 Ιουλίου 1942, μαζί με άλλα επτά σκάφη της υποκλάσης 'Ch'. Οι εργασίες ναυπήγησής του ξεκίνησαν την 18η Μαρτίου 1943 στις εγκαταστάσεις της Alexander Stephen and Sons, Limited στην Γλασκώβη, ενώ στο ίδιο ναυπηγείο κατασκευάστηκε και το αδελφό HMS Cheviot. Το Chevron καθελκύστηκε στις 18 Μαρτίου 1943 και ολοκληρώθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1944. Εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 23 Αυγούστου 1945, πολύ αργά για να λάβει μέρος σε επιχειρήσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Πρώτος πλοίαρχος ήταν ο John Fitzroy Duyland.
Κάτω Ασίτες Ηρακλείου
Ονομασία
Το όνομα του χωριού προέρχεται από την εγκατάσταση στρατιωτών από την Άσσο της Μυσίας που υπηρετούσαν στο στρατό του Νικηφόρου Φωκά και εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Κρήτη μετά την ανακατάληψή της από τους Βυζαντινούς το 961 και γιαυτό η ορθή γραφή του ονόματος είναι Ασσίτες και όχι Ασίτες. Το όνομα της κωμόπολης συναντιέται για πρώτη φορά στα βενετσιάνικα αρχεία του Χάντακα το 1394, όπου αναφέρεται ως φέουδο του Paulus Theupolo. Καταγράφεται επίσης σε όλους τους επόμενους απογραφικούς καταλόγους από το 1577 μέχρι σήμερα.
HMS Chevron (R51)
Επιχειρησιακή ιστορία
Στις 6 Φεβρουαρίου 1952, ένα αεροσκάφος Martin P4M-1Q Mercator του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ συνετρίβη στην Μαύρη Θάλασσα ενώ επέστρεφε από αποστολή ηλεκτρονικής αναγνώρισης. Οι 14 από τους 15 επιβαίνοντες διεσώθησαν από το Chevron.
Κάτω Ασίτες Ηρακλείου
Ιεροί ναοί
Οι Κάτω Ασίτες διαθέτουν 22 εκκλησίες, με εκείνη της Αγίας Παρασκευής (Πολιούχο του χωριού) να είναι η πιο φημισμένη.Σύμφωνα με την παράδοση, την περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ένας Τούρκος περνούσε με το άλογό του έξω από τον Ναό εξοργισμένος με την Αγία που δεν τους επέτρεπε να διανυκτερεύσουν, στάθηκε μπροστά από την εκκλησία και πυροβόλησε το γλυπτό της Αγίας Παρασκευής πάνω από την κύρια είσοδο,ωστόσο η σφαίρα από το όπλο του εξοστρακίστηκε καταλήγοντας στο στομάχι του και προκαλώντας το θάνατό του. Μάλιστα, μέχρι και σήμερα μπορούμε να διακρίνουμε το σημάδι της σφαίρας πάνω στο γλυπτό. Η Αγία Παρασκευή βρίσκεται στο κέντρο του χωριού.Ο ναός της Αγίας Παρασκευής ,μία μονόκλιτη μικρή βασιλική ,κτισμένη το 1745,έχει αναπαλαιωθεί ,έτσι ώστε να ανακαλυφθεί η εξαιρετική λιθοδομία του και αποτελεί ένα αληθινό κόσμημα.Πάνω από τη κύρια θύρα υπάρχει εντοιχισμένο ένα πέτρινο γλυπτό που παριστάνεται η Αγία Παρασκευή να κρατά στο ένα χέρι το Σταυρό και στο ένα κλαδί φοίνικα(σημάδι νίκης και αθανασίας).Επίσης στο ναό τελείται από ευσεβείς γυναίκες η ακολουθία της Παρακλήσεως καθημερινά από το 1974 μέχρι σήμερα. αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Δεσπότης Χριστός Ένας άλλος ναός του χωριού είναι ο Δεσπότης Χριστός είναι ένας καθεδρικός ναός και είναι αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση Του Σωτήρος και γιορτάζει στις 6 Αυγούστου.Πρόκειται για ένα κτίσμα των μέσων περίπου του 19ου αιώνα.Επίσης ο περίβολος του ναού χρησιμοποιούνταν μέχρι το 1950 ως Κοιμητήριο,γι 'αυτό περιστοιχίζονταν από πανύψηλα κυπαρίσσια,ένα από τα οποία σώζεται μέχρι σήμερα. Άλλες εκκλησίες και εξωκλήσια: Αγία Τριάδα, Άγιος Γεώργιος Χωστός ( Νήση ), Άγιος Μύρωνας, Παναγία, Αγία Αικατερίνη, Άγιος Νικόλαος, Άγιος Αντώνιος, Προφήτης Ζαχαρίας, Αρχάγγελος Μιχαήλ, Άγιος Κωνσταντίνος και Αγία Ελένη, Αγία Ευφημία, Παναγία Αγίου Όρους(Εαρινό), Άγιος Αντώνιος Πετάλι, Προφήτης Ηλίας, Τίμιος Σταυρός, Άγιος Νεκτάριος, Αγία Μαρίνα (Κοιμητήριο), Άγιος Ελευθέριος, Άγιος Αρσένιος, Άγιος Γεώργιος Γοργολαΐνι.
HMS Chevron (R51)
Επιχειρησιακή ιστορία
Στα 1954 το αντιτορπιλικό επέστρεψε στο Πόρτσμουθ για να ενταχθεί στην εφεδρεία. Κατά την διάρκεια της κρίσης του Σουέζ (1956) επέστρεψε για μικρό χρονικό διάστημα στην ενεργό δράση με την 1η Μοίρα Αντιτορπιλικών. Από το 1957-1969 αξιοποιήθηκε ως πλωτός κοιτώνας και τελικά πωλήθηκε για σκραπ στα τέλη του 1969.
Κάτω Ασίτες Ηρακλείου
Ιστορία
thumb|300px|Η Αγία Παρασκευή - Κάτω ΑσίτεςΗ «οχυρή» θέση του χωριού στους πρόποδες του Ψηλορείτη και η επαναστατική φύση των κατοίκων του διαγράφουν μια ένδοξη ιστορική πορεία στο πέρασμα των αιώνων, η οποία τεκμηριώνεται και από τα ηρώα που είναι στημένα στα ιστορικά σημεία και στα κεντρικά του χωριού (άγαλμα στην κεντρική πλατεία, αμοναχός δρύς). Στην κομώπολη έχουν εντοπιστεί σημαντικά κατάλοιπα της Ρωμαϊκής Εποχής ( Ρωμαϊκά Λουτρά).Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι περιοχές Νοτικό και Πρίνος καθώς και η περιοχή "Κάστελλας" δίπλα στη μονή Γοργολαΐνη, η οποία υπήρξε έδρα της επανάστασης και είναι από τις αρχαιότερες μονές της Κρήτης. Στη μονή βρίσκεται ο τάφος του συμπολεμιστή του Καπετάν Κόρακα, Φραγκιά Μαστραχά που σκοτώθηκε ηρωικά αγωνιζόμενος σε μάχη του 1868.
Μονή Αγίου Γεωργίου Γοργοελεήμονα (Γοργολαίνι)
αριστερά|χωρίς-πλαίσιο|300x300εσ Η μονή Αγ. Γεωργίου Γοργοελεήμονα ή Γοργολαίνι είναι από τα ωραιότερα και πιο δημοφιλή κρητικά μοναστήρια. Χτίστηκε το 1320 και ανοικοδομήθηκε πολλές φορές έκτοτε.Η πρώτη αναφορά για το Μοναστήρι βρίσκεται σε ενετικό έγγραφο του 1319.Στην πορεία του χρόνου έγινε καταφύγιο και ορμητήριο επαναστατών και χαΐνηδων στη διάρκεια τόσο της Επανάστασης του 1821, όσο και στη Μεγάλη Κρητική Επανάσταση του 1866. Τον Αύγουστο του 1822 έγινε μάχη ανάμεσα σε 5.000 επαναστάτες και 22.000 Τούρκους.Στις 19 Αυγούστου του 1866 ο Καπετάν Μιχάλης Κόρακας ''', γενικός Αρχηγός της μεγάλης Κρητικής Επανάστασης, έκανε το Μοναστήρι κέντρο και ορμητήριο του.Μετά από μια μάχη ο Κόρακας οπισθοχώρησε και το Μοναστήρι κυριολεκτικά ισοπεδώθηκε. Παράλληλα, οι Τούρκοι έκαψαν και τα χωριά Πάνω και Κάτω Ασίτες.Στα 1868 σε μια μάχη κοντά στο Μοναστήρι σκοτώθηκε σε ηλικία 75 ετών το πρωτοπαλίκαρο του Κόρακα, ο Καπετάν Φραγκιός Μαστραχάς, και ο τάφος του έγινε η αυλή της Μονής Γοργολαΐνι. Το όνομα της Μονής τότε ήταν Άη Γιώργης ο Γοργοελεήμονας.Το συναντούμε στις αρχές του 20ου αιώνα να έχει στενές σχέσεις με την Ιερά Μονή της Παναγίας του Κουδουμά και τους Αγίους Παρθένιο και Ευμένιο.Οι σχέσεις αυτές διατηρήθηκαν έως και τις αρχές του Μεσοπολέμου όταν για κάποιους άγνωστους ακόμα λόγους η Μονή διαλύεται.Παρέμεινε έρημη η Μονή του Άη Γιώργη του Γοργολαΐνη έως και τα νεότερα χρόνια κάπου στα 1957, όταν εμφανίζεται η μνημειώδης μορφή του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγενίου Ψαλιδάκη. Αν επισκεφθείτε το Γοργολαίνι μην παραλείψετε να επισκεφθείτε τη σπουδαία βιβλιοθήκη, το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία ψηλά στο λόφο πάνω από τη μονή που χτίστηκε το 1994 στη θέση του ξύλινου σταυρού που έκαψε ένας κεραυνός, αλλά και το εκκλησάκι του Οσίου Αρσενίου που βρίσκεται λίγο χαμηλότερα.
Η ζωή στις Ασίτες
Οι Ασίτες, ‘Ανω και Κάτω, αποτελούν δύο απο τους πλέον παραδοσιακούς οικισμούς, όχι μόνο του Νομού Ηρακλείου, αλλά και ολόκληρης της Κρήτης. Με πληθυσμό 2000 κατοίκων περίπου,κτισμένες σε υψόμετρο 450μ. στους πρόποδες του Ψηλορείτη προσφέρουν ιδανικές συνθήκες διαμονής και εξερεύνησης του μοναδικού τοπίου της Κρητικής φύσης. Ταυτόχρονα προσφέρουν όλες τις ανέσεις για όμορφες εξορμήσεις.
Νόστιμες χωριάτικες συνταγές φαγητού, τσικουδιά και καλό κρασί, καφέ σε παραδοσιακά καφενεία, ασιτιανά εδέσματα απο το γυναικείο συνεταιρισμό κάνουν την επίσκεψη αξέχαστη γαστρονομική εμπειρία. Ακολουθώντας το «δρόμο του κρασιού”, συναντάμε μερικά από τα καλύτερα οινοποϊα της Κρήτης. Μονοπάτια μοναδικής ομορφιάς για πεζοπορία ή ορειβασία ανάμεσα στη πλούσια χλωρίδα του βουνού με σπάνιας ομορφιάς αγριολούλουδα και αρωματικά βότανα. Ακολουθώντας το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 ο επισκέπτης φθάνει στη κορυφή «Πρίνος” του Ψηλορείτη στα 1100μ, όπου βρίσκεται το ορειβατικό καταφύγιο του ορειβατικού συλλόγου Ηρακλείου, ενώ η θέα  κόβει την ανάσα φθάνοντας ακόμα και μέχρι το νησί της Σαντορίνης, όταν το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες.
Το καταφύγιο του Πρίνου' στις ανατολικές παρυφές του Ψηλορείτη, πάνω από το χωριό Άνω Ασίτες αποτελεί δημοφιλή πόλο έλξης ορειβατών αφού από εκεί πολλές είναι οι πεζοπορικές εξορμήσεις που μπορείτε να επιλέξετε. Το καταφύγιο είναι πετρόχτιστο, άρτια εξοπλισμένο και μπορεί να φιλοξενήσει 40 άτομα.
Η ασχολία των κατοίκων με την κτηνοτροφία και την καλλιέργεια γης είναι εγγύηση για την ποιότητα των κτηνοτροφικών και αγροτικών προϊόντων σε αγνά κρέατα,τυροκομικά, φρούτα,λαχανικά και ελαιολάδου. Ο επισκέπτης θα συναντήσει επίσης αρκετά από τα παραδοσιακά επαγγέλματα όπως μαραγκούς, λαϊκούς κοσμηματοποιούς, γανωτές (καλαϊτζήδες), κατασκευαστές παραδοσιακών μουσικών οργάνων, παραδοσιακούς κουρείς, υφάντρες, σαπωνοποιούς, τσαγκάρηδες, αγιογράφους, με εντυπωσιακές δημιουργίες.
Πολιτισμός - Τουρισμός
Στα τέσσερα εστιατόρια της κωμόπολης και στα δέκα καφενεία της ο επισκέπτης θα απολαύσει την αγνότητα και ποικιλία των τοπικών προϊόντων, τα γνήσια εδέσματα της παλιάς παραδοσιακής κρητικής κουζίνας, τη νοστιμιά των τυροκομικών προϊόντων και την ανοιχτή καρδιά των κατοίκων της. Μπορεί επίσης να προμηθευτεί τις υπέροχες δημιουργίες που παράγει και προωθεί και ο πολύ δραστήριος Γυναικείος Συνεταιρισμός Ασιτών Ηρακλείου «Ασιτιανά Εδέσματα».
Για να μπορέσει όμως ο επισκέπτης να βιώσει έστω και λίγα από όλα τα παραπάνω καλό θα είναι να επιλέξει μια πολυήμερη διαμονή της οποίας την άνεση, την ομορφιά και την απόλαυση εγγυώνται τα τρία αγροτουριστικά συγκροτήματα που βρίσκονται και λειτουργούν στην κωμόπολη των Κάτω Ασιτών.
Στον οικισμό λειτουργεί περιφερειακό ιατρείο, όπως επίσης και Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Κάτω Ασιτών "Το Γοργολαΐνι" οργανώνει πολυήμερες Πολιτιστικές Εκδηλώσεις με αποκορύφωμα την 26η Ιουλίου(Πανηγύρι Αγίας Παρασκευής) όπου πραγματοποιείται μεγάλο κρητικό γλέντι.
Υπάρχουν τρία δέντρα που έχουν κριθεί διατηρητέα, ένας πλάτανος και ένα κυπαρίσσι στην Ιερά Μονή Γοργολαΐνι και ένας δρυς στη θέση που σκοτώθηκε ο Μαστραχάς.
Το κλίμα του χωριού ευνοεί πολύ θερμά και ξηρά καλοκαίρια, ήπιους και βροχερούς χειμώνες με περιστασιακές χιονοπτώσεις. thumb|500px|Οι Κάτω Ασίτες όπως φαίνονται από το Γοργολαίνι
Φυσικό περιβάλλον
Το φυσικό περιβάλλον της περιοχής χαρακτηρίζεται από μια μεγάλη ποικιλία γεωμορφολογικών και οικολογικών χαρακτηριστικών. Από τις ψηλές βουνοκορφές της οροσειράς του Ψηλορείτη μέχρι και τα βόρεια παράλια του νησιού, μπορεί κανείς να θαυμάσει πλήθος τοπίων ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Αν και ο γεωγραφικός χώρος είναι μικρός, είναι ορατή η συνύπαρξη ψηλών και απότομων βουνοκορφών, που διακόπτονται από μικρά οροπέδια, φαράγγια, πηγές και χείμαρρους και χαμηλών ρεματιών, λαγκαδιών και λιβαδιών. Από την ορεινή ζώνη ξεκινούν την ανάπτυξή τους αρκετά εντυπωσιακά φαράγγια όπως των Ασιτών. Μικροί χείμαρροι διασχίζουν τα φαράγγια καταλήγοντας σε μεγαλύτερα ρέματα, τα οποία με τη σειρά τους διατρέχουν από νότο προς βορρά τις πυκνές με παρόχθια φυτά ρεματιές του Μαλεβιζίου μέχρι να φτάσουν στη θάλασσα. Τα ρέματα δεν είναι μεγάλα, ούτε έχουν σταθερή παροχή λόγω της σύστασης των πετρωμάτων που διασχίζουν. Έτσι, η μεγαλύτερη ποσότητα των βροχών και του χιονιού κατεισδύει και χάνεται στα υπόγεια γεωλογικά στρώματα. Το σημαντικότερο υδρολογικό χαρακτηριστικό δημιουργείται από τις τεράστιες ποσότητες, καλής ποιότητας, υπόγειου νερού, που οφείλονται στα ιδιαίτερα τεκτονικά και γεωλογικά χαρακτηριστικά της περιοχής.
Αν και το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής αποτελείται από καλλιεργημένες εκτάσεις (ελιές και αμπέλια) οι οποίες συνήθως δεν παρουσιάζουν σημαντικό οικολογικό ενδιαφέρον, προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον ο μεγάλος αριθμός και η ποικιλία φυτών που συναντάται στην περιοχή. Έτσι, εκτός από φρύγανα και θάμνους μπορεί κανείς να παρατηρήσει λεύκες, κυπαρίσσια, καρυδιές, αχλαδιές, αγριοκερασιές, βελανιδιές, πουρνάρια, ασπαλάθους, βατομουριές, αγριοκλιματιδιές, μυρτιές, θαμνοκυπάρισσα κ.ά.
thumb|400px|Άποψη του χωριού Κάτω Ασίτες.
Σπήλαια
Τα πιο γνωστά σπήλαια της περιοχής είναι:
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε Κοινότητα Κάτω Ασιτών
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον οικισμό Νίση καθώς και την Μονή Γοργολαΐνη αποτελούν την κοινότητα Κάτω Ασιτών υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γοργολαΐνη του Δήμου Ηρακλείου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.076 κατοίκους.
Αθλητική Ένωση Ασιτών
Η «Αθλητική Ένωση Ασιτών Πρινιά» είναι αθλητικός και ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τις Κάτω Ασίτες. Ιδρύθηκε το 1990 και προήλθε από τη συνένωση των ποδοσφαιρικών ομάδων Κάτω Ασιτών και Άνω Ασιτών, «'''Α.Ο.Κ. Ασιτών» και «Αστραπής Α. Ασιτών'''» αντίστοιχα και έχει Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 3.666. Χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το κίτρινο και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό γήπεδο Ασιτών. Πριν το 1990 ο Α.Ο.Κ. Ασιτών είχε πρωταγωνιστική παρουσία στα τοπικά πρωταθλήματα Ηρακλείου και η συνένωση του με την Αστραπή για τη δημιουργία μιας ενιαίας ομάδας έδωσε διαφορετική δυναμική και προοπτική στη νέα ομάδα και εκπρόσωπο της ευρύτερης περιοχής των Ασιτών και του γειτονικού Πρινιά που δημιουργήθηκε.
Από το 1990 μέχρι και το 1994 η «Αθλ. Ένωση Ασιτών» αγωνίστηκε στην Α2' κατηγορία της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, ενώ στη συνέχεια και μέχρι το 2008 αγωνίστηκε συνεχώς στην κορυφαία κατηγορία του Ηρακλείου, την Α1' Κατηγορία. Την αγωνιστική περίοδο 2007-08 κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του τον τίτλο στο Ηράκλειο και κέρδισε την άνοδο στην Δ' Εθνική κατηγορία. Την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Περιφερειακό πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής, όπου μη διαθέτοντας την απαιτούμενη εμπειρία τερμάτισε τελευταία στη 16η θέση του 10ου ομίλου και υποβιβάστηκε.
Την επόμενη περίοδο όμως 2009-10, η «Αθλ. Ένωση Ασιτών» είχε μια θριαμβευτική πορεία στο πρωτάθλημα, κατακτώντας τον τίτλο στο Ηράκλειο και την επάνοδο στην Δ' Εθνική με μεγάλη άνεση και δημιουργώντας ανεπανάληπτα ρεκόρ στην ιστορία των τοπικών πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Τερμάτισε στην 1η θέση με 13 βαθμούς διαφορά από την δεύτερη της βαθμολογίας Αθλ. Ένωση Κατσαμπά, διέγραψε 22 συνεχόμενες νίκες σε 30 αγώνες και συνολικά είχε 28 νίκες στο πρωτάθλημα. Είχε το απόλυτο στις Ασίτες (15 νίκες σε 15 αγώνες) ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι τον Α' γύρο δε δέχτηκε κανένα γκολ στην έδρα της. Συνολικά σημείωσε 94 γκολ, από τα οποία 29 σημείωσε ο πρώτος σκόρερ της κατηγορίας Γιώργος Σταυρακάκης. Επίσης, το 2010 συμμετείχε στον πρώτο αγώνα της ιστορίας του νεοσύστατου τότε Σούπερ Καπ Ηρακλείου όπου ηττήθηκε (2-1) από τον αντίπαλο και κυπελλούχο Κυπέλλου Ηρακλείου, Α.Ο. Γιούχτα.
Την περίοδο 2010-11 η Αθλητική Ένωση Ασιτών αγωνίστηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία της στην Δ' Εθνική κατηγορία, όπου όντας περισσότερο ώριμη και οργανωμένη με στόχο τη καθιέρωση και το χειροκρότημα κατέκτησε πανάξια την 5η θέση του 10ου ομίλου και την άνετη παραμονή όπου ισοβάθμησε με τον Π.Ο.Α. και διατήρησε την καλύτερη εντός έδρας άμυνα του πρωταθλήματος με μόνο 4 γκολ παθητικό. Ωστόσο όμως, την επόμενη περίοδο 2011-12 η «Α.Ε.ΑΣΙΤΩΝ» τερμάτισε οριακά 1 θέση κάτω από τη ζώνη υποβιβασμού (9η θέση) και υποβιβάστηκε, έχοντας διαφορά 1 βαθμού από τη θέση σωτηρίας. Τη χρονιά εκείνη έμειναν στην κατηγορία οι 8 πρώτες ομάδες λόγω αναδιάρθρωσης.
Έκτοτε μέχρι και σήμερα, η Αθλητική Ένωση Ασιτών αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Γοργολαΐνη
Μπερνάρδο Ουσάυ
Ο Μπερνάρδο Αλμπέρτο Ουσάυ (Bernardo Alberto Houssay, 10 Απριλίου 1887 – 21 Σεπτεμβρίου 1971) ήταν Αργεντινός ιατρός, φυσιολόγος και ενδοκρινολόγος, ο οποίος τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1947 για την ανακάλυψη του ρόλου των ορμονών της υποφύσεως στη ρύθμιση του σακχάρου του αίματος (γλυκόζης) στα ζώα. Υπήρξε έτσι ο πρώτος Αργεντινός, αλλά και γενικότερα Νοτιοαμερικανός, που πήρε Βραβείο Νόμπελ σε κάποια επιστήμη. Μοιράσθηκε το Βραβείο με τους Καρλ Φέρντιναντ Κόρι και Γκέρτυ Κόρι, οι οποίοι ερεύνησαν τον ρόλο της γλυκόζης στον μεταβολισμό των υδατανθράκων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπερνάρδο Αλμπέρτο Ουσάυ γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες και ήταν τέκνο μεταναστών από τη Γαλλία, των Αλμπέρ και Κλάρα Houssay. Παιδί με πρόωρη διανοητική ανάπτυξη, ο Μπερνάρδο έγινε δεκτός στο Τμήμα Φαρμακολογίας του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες σε ηλικία 14 ετών, και στη συνέχεια στην Ιατρική Σχολή του ίδιου ιδρύματος από το 1904 μέχρι το 1910. Στο τρίτο έτος των σπουδών της Ιατρικής, ο Ουσάυ ανέλαβε μία θέση ως βοηθός έρευνας και διδασκαλίας στην έδρα της φυσιολογίας.
Μετά την αποφοίτησή του, εκπόνησε και παρουσίασε μέσα σε ένα έτος τη διδακτορική διατριβή του επί των φυσιολογικών δράσεων ιστών της υποφύσεως, που εκδόθηκε το 1911. Το ίδιο θέμα θα τον απασχολούσε για την υπόλοιπη επιστημονική του σταδιοδρομία. Από το 1908 ήταν ήδη βοηθός λέκτορα στην Ιατρική Σχολή και αμέσως μετά το διδακτορικό του έγινε καθηγητής της φυσιολογίας στην Κτηνιατρική Σχολή. Ταυτόχρονα, άρχισε να ασκεί την ιατρική, τόσο ιδιωτικά, όσο και ως βοηθός ιατρός στο δημοτικό νοσοκομείο του Μπουένος Άιρες. Το 1913 διορίσθηκε ιατρός Α΄ στο Νοσοκομείο Αλβεάρ και το 1915 επικεφαλής του Τομέα Πειραματικής Παθολογίας στα Εθνικά Εργαστήρια Δημόσιας Υγείας στο Μπουένος Άιρες.
Το 1919 ο Ουσάυ διορίσθηκε στην έδρα της φυσιολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες και, μέχρι το 1943, την είχε μεταμορφώσει σε ένα υψηλού κύρους ερευνητικό κέντρο στο πεδίο της πειραματικής φυσιολογίας και ιατρικής. Εκείνη τη χρονιά ωστόσο η στρατιωτική δικτατορία τον απέλυσε από τις πανεπιστημιακές του θέσεις εξαιτίας των φιλελεύθερων πολιτικών ιδεών του. Τότε ο Ουσάυ επαναδραστηριοποίησε τους συνεργάτες του και τις έρευνές του σε ένα ιδιωτικώς χρηματοδοτούμενο «Ινστιτούτο Βιολογίας και Πειραματικής Ιατρικής» (Instituto de Biología y Medicina Experimental), το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα, συνδεδεμένο πλέον με το Πανεπιστήμιο. Αυτή η κατάσταση επεκτάθηκε και επί Περόν, μέχρι το 1955, όταν ο Περόν έχασε την εξουσία και ο Ουσάυ αποκαταστάθηκε στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, σε ηλικία 84 ετών. Από το 1957 ήταν επίσης επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Επιστημονικών και Τεχνικών Ερευνών.
Το έργο του
Ο Ουσάυ ερεύνησε σε πολλά πεδία της φυσιολογίας, σχετικά με το νευρικό, το πεπτικό, το αναπνευστικό και το κυκλοφορικό σύστημα, αλλά η κυριότερη συνεισφορά του, που αναγνωρίσθηκε και με το Βραβείο Νόμπελ, ήταν στην πειραματική διερεύνηση του ρόλου του πρόσθιου λοβού της υποφύσεως (αδενοϋπόφυση) στον μεταβολισμό των υδατανθράκων, ιδιαίτερα στον σακχαρώδη διαβήτη. Ο Ουσάυ απέδειξε κατά τη δεκαετία 1930-1939 τη διαβητογόνο δράση των εκκριμμάτων της αδενοϋποφύσεως και τη μείωση του σακχάρου στο αίμα μετά από αφαίρεσή της. Αυτές οι ανακαλύψεις παρακίνησαν τη μελέτη των ορμονικών αναδραστικών μηχανισμών ελέγχου, που βρίσκονται στο επίκεντρο όλων των πλευρών της σύγχρονης ενδοκρινολογίας.
Ο Ουσάυ υπήρξε επίσης ιδιαίτερα δραστήριος ως επιστημονικός ηγέτης και προαγωγός της επιστημονικής έρευνας και της ιατρικής εκπαιδεύσεως, τόσο στην Αργεντινή, όσο και γενικότερα στη Λατινική Αμερική.
Εργασίες του και βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αργεντινοί ιατροί Κατηγορία:Φυσιολόγοι Κατηγορία:Ενδοκρινολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες
Δέλτα του Νείλου
Το Δέλτα του Νείλου (αραβικά: دلتا النيل Delta n-Nīl ή απλά الدلتا, ed-Delta ) είναι ένα δέλτα που σχηματίζεται στην Βόρεια Αίγυπτο (Κάτω Αίγυπτος) εκεί όπου απλώνεται ο Νείλος και χύνεται στη Μεσόγειο. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα δέλτα του κόσμου—από την Αλεξάνδρεια στα δυτικά ως το Πορτ Σάιντ στα ανατολικά, καλύπτει μια έκταση 240 χιλιόμετρα Μεσογειακής ακτογραμμής—και είναι μια πλούσια γεωργική περιοχή. Το δέλτα αρχίζει λίγο πιο κάτω στον ποταμό από το Κάιρο.
Γεωγραφία
Από τα βόρεια στα νότια το δέλτα έχει περίπου 160 χιλιόμετρα μήκος και από τα δυτικά στα ανατολικά περιέχει περίπου 240 χιλιόμετρα ακτογραμμής. Κάποιες φορές το δέλτα χωρίζεται σε μέρη, με τον Νείλο να χωρίζεται σε δύο κύριους παραπόταμους, της Δαμιέτης και της Ροζέτας, οι οποίοι ρέουν στις πόλεις λιμάνια της Μεσογείου με το ίδιο όνομα. Στο παρελθόν, το δέλτα είχε πολλούς βραχίονες, αλλά αυτοί έχουν χαθεί εξ’ αιτίας έργων ελέγχου πλημμυρών, εναπόθεση φερτών υλικών, και αλλαγή του γεωφυσικού ανάγλυφου. Ένας τέτοιος ήταν το Ουάντι Τουμιλάτ.
Το δέλτα του Νείλου θεωρείται "τοξοειδές" δέλτα, καθώς έτσι όπως φαίνεται από ψηλά μοιάζει με τρίγωνο ή λουλούδι νούφαρου. Οι εξωτερικές άκρες του δέλτα διαβρώνονται, και κάποιες μικρές παράκτιες λίμνες νερού έχουν αυξανόμενη περιεκτικότητα σε αλάτι, όσο αυξάνεται η σύνδεσή τους με τη Μεσόγειο. Καθώς το δέλτα δεν δέχεται πια την ετήσια εισροή θρεπτικών στοιχείων και φερτής ιλύος από το ρεύμα του ποταμού λόγω της κατασκευής του Φράγματος του Ασουάν, τα εδάφη των πλημμυρικών περιοχών έχουν γίνει φτωχότερα, και σήμερα χρησιμοποιούνται μεγάλες ποσότητες λιπασμάτων.
Ιστορία
Το Δέλτα του Νείλου κατοικούνταν χιλιάδες χρόνια από τους ανθρώπους, και γνώρισε εντατική καλλιέργεια για τουλάχιστον τα τελευταία πέντε χιλιάδες χρόνια. Το Δέλτα του Νείλου πλημμύριζε κάθε χρόνο, κάτι που σταμάτησε μετά την κατασκευή του Φράγματος του Ασουάν.
Αρχαίοι βραχίονες του Νείλου
Οι καταγραφές από την αρχαία εποχή (όπως αυτές του Πλίνιου, του Στράβωνα και άλλων) δείχνουν ότι το δέλτα είχε επτά βραχίονες (ρεύματα του Νείλου) με τα αντίστοιχα στόματα (εκβολές των ρευμάτων στη θάλασσα) (από τα ανατολικά στα δυτικά):
Σήμερα υπάρχουν δύο κύριοι βραχίονες, λόγω του ελέγχου πλημμυρών, την εναπόθεση φερτών υλικών, και την αλλαγή του γεωφυσικού ανάγλυφου: της Δαμιέτης (που αντιστοιχεί με το Φατνιτικό) στα ανατολικά, και της Ροζέτας (που αντιστοιχεί Βολβίτινο) στο δυτικό μέρος του δέλτα.
Η Στήλη της Ροζέτας βρέθηκε στο Δέλτα του Νείλου το 1799 στην πόλη λιμάνι της Ροζέτας. Το δέλτα αποτελούσε μεγάλη περιφέρεια της Κάτω Αιγύπτου. Η Βιβλική Γη του Γκοσέν βρισκόταν σε μια μικρή περιοχή στην δυτική ακτή του Πελουσικού βραχίονα. Στο Δέλτα και γύρω από αυτό επίσης υπάρχουν πολλοί αρχαιολογικοί τόποι.
Πληθυσμός
Περίπου ο μισός από τα 80 εκατομμύρια πληθυσμό της Αιγύπτου ζει στην περιοχή του Δέλτα. Εκτός των μεγάλων πόλεων, η πληθυσμιακή πυκνότητα στο Δέλτα έχει μέσο όρο 1.000 άτομα/χμ2 ή και παραπάνω. Η Αλεξάνδρεια είναι η μεγαλύτερη πόλη του Δέλτα με πληθυσμό που εκτιμάται στα πάνω από 4 εκατομμύρια. Άλλες μεγάλες πόλεις περιλαμβάνουν τις Σούμπρα ελ Χέιμα, Πορτ Σάιντ, Ελ Μαχάλα ελ Κούμπρα, Μανσούρα, Τάντα και Ζαγκαζίγκ.
Άγρια ζωή
Κατά το φθινόπωρο, μέρη του Δέλτα του Νείλου γίνονται κόκκινα, γεμίζοντας με τα άνθη νούφαρων του γένους Nelumbo nucifera. Ο Κάτω Νείλος (βόρεια) και ο Άνω Νείλος (νότια) έχουν πολλά φυτά σε αφθονία. Το φυτό του Άνω Νείλου είναι το Αιγυτπτιακό νούφαρο (Egyptian lotus) και του Κάτω Νείλου ο Πάπυρος, αν και δεν αφθονούν τόσο όσο παλιά, και γίνονται μέχρι και σπάνια.
Στο Δέλτα ξεχειμωνιάζουν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδων πουλιών, μεταξύ των οποίων από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις γλαρονιών (little gull) και μουστακογλάρονων (whiskered tern ). Άλλα πουλιά των ο οποίων ο βιότοπος είναι το δέλτα είναι σταχτοτσικνιάδες, βροχοπούλια Kentish, χουλιαρόπαπιες (Northern shoveler), κορμοράνοι, ερωδιοί και ίβις.
Άλλα ζώα που απαντώνται στο Δέλτα είναι ο βάτραχος, χελώνια, χελώνα, μαγκούστα, και η σαύρα του Νείλου (Nile monitor). Ο κροκόδειλος του Νείλου και ο ιπποπόταμος, δύο ζώα τα οποία αφθονούσαν στο Δέλτα κατά την αρχαιότητα, πλέον δεν απαντώνται εκεί. Στα ψάρια στο Δέλτα περιλαμβάνονται ο κέφαλος και η γλώσσα.
Κλίμα
Το Δέλτα έχει ζεστό κλίμα ερήμου (Κέππεν: BWh) όπως η υπόλοιπη Αίγυπτος, αλλά το βορειότερο μέρος του, όπως και ή υπόλοιπη βόρεια ακτή της Αιγύπτου η οποία είναι η περιοχή με τις περισσότερες βροχοπτώσεις στη χώρα, έχει σχετικά μέτριες θερμοκρασίες, με τα υψηλότερα επίπεδα να μην ξεπερνάνε συνήθως τους 31 °C το καλοκαίρι. Ο μέσος όρος βροχής σε ένα έτος στο Δέλτα είναι μόνο 100–200 εκατοστά, με το περισσότερο από αυτό να είναι κατά τους χειμερινούς μήνες. Οι μεγαλύτερες θερμοκρασίες σημειώνονται τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, με υψηλότερο μέσο όρο τους 34 °C. Οι θερμοκρασίες του χειμώνα είναι συνήθως στους 9 °C το βράδυ και 19 °C κατά τη διάρκεια της μέρας. Με τις χαμηλότερες θερμοκρασίες και τη βροχή, το Δέλτα του Νείλου έχει πιο πολύ υγρασία κατά τους χειμερινούς μήνες.
Επίπεδο θάλασσας
Η Μεσογειακή ακτογραμμή της Αιγύπτου κατακλύζεται από τη θάλασσα λόγω της παγκόσμιας θέρμανσης και του ανεβάσματος του επιπέδου της θάλασσας, και την έλλειψη αποθεμάτων φερτών υλικών και ιλύς μετά την κατασκευή του φράγματος του Ασουάν, σε κάποια σημεία μέχρι και 91 μέτρα το χρόνο. Όταν λειώσουν οι πολικοί παγετώνες, το μεγαλύτερο μέρος του βόρειου Δέλτα μαζί με την Αλεξάνδρεια, θα χαθούν κάτω από τη Μεσόγειο. Ως το 2025 εκτιμάται μια άνοδο της θάλασσας 30 εκατοστών, που αντιστοιχεί με πλημμύρισμα μιας έκτασης 200 χμ2. Το Δέλτα του Νείλου μετατρέπεται από την άνοδο της θάλασσας σε μια αλμυρή άχρηστη γη, αναγκάζοντας κάποιους αγρότες να αφήσουν τη γη τους και άλλους να εισάγουν άμμο σε μια απελπισμένη προσπάθεια να πολεμήσουν την παλίρροια. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η παγκόσμια θέρμανση θα έχει μεγάλες συνέπειες στο Δέλτα στην αγροτική παραγωγή, τον τουρισμό, και την ανθρώπινη μετακίνηση, εκτός του ότι θα κλονίσει τα εύθραυστα οικοσυστήματα της περιοχής. Η περιβαλλοντολογική καταστροφή στο Δέλτα του Νείλου δεν είναι ακόμα στις προτεραιότητες της Αιγύπτου, αλλά οι ειδικοί λένε ότι αν η κατάσταση συνεχίσει να χειροτερεύει, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγάλες ελλείψεις τροφής, οι οποίες μπορεί να μετατρέψουν επτά εκατομμύρια ανθρώπους σε "κλιματικούς μετανάστες" μέχρι το τέλος του αιώνα.
Κυβερνεία
Τα Κυβερνεία της Αιγύπτου τα οποία βρίσκονται στο Δέλτα είναι:
Αλεξάνδρειας—Μπεχέιρα-—Καφρ-ελ-Σεΐχ—Γάρμπια—Μινουφίγια—Καλγιουμπίγια—Ντακαχλία—Δαμιέτης—Σαρκία και Πορτ Σάιντ.
Οι μεγαλύτερες σύγχρονες πόλεις, και αρχαίες που βρίσκονταν στο Δέλτα του Νείλου είναι οι:
Αμπουσίρ—Αλεξάνδρεια—Άβαρις—Μπιμπάις—Βούβαστις—Κάνωπος—Νταμανχούρ—Ντεσούκ—Δαμιέτη—Ελ Μαχάλα ελ Κούμπρα—Καφρ ελ Σεΐχ—Λεοντόπολις—Μένδης—Μιτ Αμπού αλ-Κουμ—Μανσούρα—Ναύκρατις—Πηλούσιο—Πορτ Σάιντ—Ροζέτα—Σάις—Σούμπρα ελ Χέιμα—Τάνις—Τάντα και Ζαγκαζίγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δελτα Κατηγορία:Ανατολική Μεσόγειος
Ιωάννης Οικονόμου (ζωγράφος)
Ο Ιωάννης Οικονόμου (Κέρτεζη Αχαΐας, 1860 - Αθήνα, 1931) ήταν Έλληνας ζωγράφος, ξυλογράφος και αθλητής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέρτεζη της τότε επαρχίας Καλαβρύτων το 1860. Σπούδασε ζωγραφική από μικρή ηλικία στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας όπου είχε δάσκαλο τον Νικηφόρο Λύτρα. Στα έργα του απεικόνισε κυρίως τοπία, τα οποία σήμερα αποτελούν πολύτιμα στοιχεία για το πώς ήταν εκείνη την εποχή οι περιοχές της Αθήνας. Στα έργα του περιλαμβάνεται και η εικονογράφηση της εκκλησίας Χριστοκοπίδη στην Αθήνα. Συνεργάστηκε και με τα περιοδικά Ποικίλη Στοά και Εστία.
Έκανε την πρώτη του έκθεση στα Ολύμπια του 1875, στα Ολύμπια του 1888-1889 είχε πάρει μέρος και στο αθλητικό κομμάτι της διοργάνωσης, συγκεκριμένα ήταν δεύτερος στο αγώνισμα λιθοβολία με ακατέργαστο λιθάρι 10 οκάδων επίσης ήταν τρίτος και στο δίζυγο.
Έργα του σήμερα υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη, στην Πινακοθήκη Ευάγγελου Αβέρωφ και στην Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας - Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα.
Προς τιμή του ονομάστηκε η «οδός Οικονόμου» στην Νέα Σμύρνη. Πέθανε στην Αθήνα το 1931.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:Ζωγράφοι τοπίων Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της λιθοβολίας
Τροφική αλυσίδα
μικρογραφία|Ο [[ψαραετός τρέφεται από τον Λούτσο των ποταμών, που τρέφεται από την πέρκα που τρώει σίρκα που τρέφονται με ορεινές γαρίδες.]] Με τον όρο τροφική αλυσίδα χαρακτηρίζεται γενικά η ακολουθία της μεταφοράς ύλης και ενέργειας από οργανισμό σε οργανισμό με τη μορφή τροφής. Πρόκειται δηλαδή για ακολουθία (αλυσίδα) οργανισμών, που υφίσταται σε κάθε οικοσύστημα, όπου οι επόμενοι τρέφονται από τους προηγούμενους.
Τα φυτά
Τα φυτά για παράδειγμα μετατρέπουν την ηλιακή ενέργεια σε τροφή μέσω της φωτοσύνθεσης, τα οποία και αποτελούν την πρωταρχική πηγή τροφής. Στο επόμενο τροφικό επίπεδο μιας αλυσίδας φυτοφάγων το φυτό τρώγεται από το φυτοφάγο. Στο επόμενο επίπεδο το φυτοφάγο ζώο τρώγεται από ένα σαρκοφάγο, το οποίο μπορεί, με τη σειρά του, να φαγωθεί από άλλο, μεγαλύτερο σαρκοφάγο. Σε παρασιτική τροφική αλυσίδα ένας μικρότερος οργανισμός καταναλώνει τμήμα ενός μεγαλύτερου, του ξενιστή, ενώ μπορεί και ο ίδιος να παρασιτείται από μικρότερο ακόμη οργανισμό. Σε μια σαπροφυτική τροφική αλυσίδα οι μικροοργανισμοί επιβιώνουν τρεφόμενοι με νεκρή οργανική ύλη. Στην περίπτωση αυτή οι οργανισμοί ονομάζονται αποικοδομητές.0
Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Βιολογικοί όροι Κατηγορία:Βιολογία συστημάτων Κατηγορία:Οικολογία συστημάτων
Ιντρίς Ντεμπί
Ο Ιντρίς Ντεμπί (Idriss Déby Itno, αραβ. إدريس ديبي, 18 Ιουνίου 1952 – 20 Απριλίου 2021) ήταν πολιτικός από το Τσαντ, πρόεδρος της χώρας από το 1990 μέχρι τη δολοφονία του από αντάρτες το 2021.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1952 στο χωριό Μπερντομπά στο βόρειο Τσαντ, περίπου 190 χιλιόμετρα από την πόλη Φαντά, και το πλήρες όνομά του από τον Ιανουάριο του 2006 ήταν Ιντρίς Ντεμπύ Ίτνο (Idriss Déby Itno). Ανήκει στην εθνότητα Ζαγκάουα. Αρχηγός του Πατριωτικού Μετώπου Σωτηρίας, ξεκίνησε ως πολέμαρχος στον εμφύλιο πόλεμο του Τσαντ. Ο στρατός του κατέλαβε χωρίς να συναντήσει αντίσταση την πρωτεύουσα Ντζαμένα στις 2 Δεκεμβρίου 1990. Έπειτα από τριών μηνών προσωρινή κυβέρνηση, έγινε Πρόεδρος με διάταγμα στις 28 Φεβρουαρίου.
Ο Ντεμπί εξελέγη για πρώτη φορά στις 3 Ιουλίου 1996, με ποσοστό 69%. Επανεξελέγη το 2001 με 63,2% (έναντι 16,4% για τον Νγκαρλεζί Γιαρονγκάρ) και για τρίτη φορά στις 3 Μαΐου 2006, με 64,67%. Ωστόσο οι διεθνείς παρατηρητές ανέφεραν παρατυπίες κατά τη διεξαγωγή αυτών των εκλογών. Η Αντιπολίτευση κατά το μεγαλύτερο μέρος δεν έλαβε μέρος και στις προεδρικές εκλογές του 2006.
Στις 6 Αυγούστου 2006 η κυβέρνηση Ντεμπί σύναψε ξανά διπλωματικές σχέσεις με την Κίνα, διακόπτοντας ταυτόχρονα τις διπλωματικές σχέσεις του Τσαντ με την Ταϊβάν. Δύο ημέρες μετά, στις 8 Αυγούστου, ο Ντεμπί ορκίστηκε ξανά Πρόεδρος και έσφιξε τα χέρια με τον άνθρωπο που αποπειράθηκε να τον ανατρέψει, τον Πρόεδρο του Σουδάν Ομάρ Μπασίρ.
Κρίση 2008
Τον Φεβρουάριο του 2008 κορυφώθηκαν οι συγκρούσεις των ανταρτών και του κυβερνητικού στρατού. Στις 2 Φεβρουαρίου οι αντάρτες εισήλθαν στην πρωτεύουσα Ντζαμένα και ο Ντεμπί επεχείρησε να σπάσει τον κλοιό τους. Ο εκ των ηγετών των ανταρτών Τιμάν Εντιμί φερόταν αποφασισμένος να ανατρέψει τον πρόεδρο. Ωστόσο, ο ρόλος του είναι αμφιλεγόμενος, καθώς είναι θείος του Ντεμπί. Επίσης, υπάρχουν και άλλες ομάδες ανταρτών. Η εξέγερση κατεστάλη από τον κυβερνητικό στρατό, ενώ ήδη είχαν απομακρυνθεί από τη χώρα οι ξένοι υπήκοοι. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, σε ειδική συνεδρίαση, καταδίκασε την προσπάθεια των ανταρτών να καταλάβουν την Ντζαμένα και η Διεθνής Κοινότητα στήριξε την παρούσα κυβέρνηση. Οι αντάρτες εξοπλίζονται και από το Σουδάν, κάτι το οποίο η σουδανική κυβέρνηση το έχει αρνηθεί. Σύμφωνα με τις διεθνείς οργανώσεις σκοτώθηκαν δεκάδες άνθρωποι και πάνω από 500 τραυματίστηκαν. Αρκετοί κατέφυγαν στο Καμερούν. Στις 15 Φεβρουαρίου ο Ντεμπί κήρυξε τη χώρα του σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης επί δεκαπενθήμερο, με σκοπό την πλήρη αποσόβηση της κρίσης.
Βουλευτικές και προεδρικές εκλογές 2011
Το κόμμα του Ντεμπί κατήγαγε νίκη στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 13 Φεβρουαρίου 2011. Οι εκλογές έγιναν βάσει της συμφωνίας ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση (υπογράφηκε από 87 συνολικά κόμματα), η οποία είχε υπογραφεί το 2007. Το κυβερνών Πατριωτικό Κίνημα Σωτηρίας κέρδισε 110 επί συνόλου 188 εδρών στο Κοινοβούλιο και εξασφάλισε την πλειοψηφία. Οι σύμμαχοί του πήραν άλλες 21 έδρες.
Στις προεδρικές εκλογές του Απριλίου του 2011, στις οποίες δεν έλαβαν μέρος σε ένδειξη διαμαρτυρίας πολλοί υποψήφιοι της αντιπολίτευσης, ο Ντεμπί επανεξελέγη με ποσοστό 88,6%.
Τον Ιανουάριο του 2016 ανέλαβε για έναν χρόνο την προεδρία της Αφρικανικής Ένωσης.
Επανεκλογή 2016
Στις 10 Απριλίου 2016 κέρδισε ξανά τις προεδρικές εκλογές, με ποσοστό 61,56% των ψήφων, από τον πρώτο γύρο.
Εκλογές 2021
Ο Ντεμπί, λίγο πριν πεθάνει, επανεξελέγη πρόεδρος, επικρατώντας στις προεδρικές εκλογές τον Απρίλιο του 2021, με ποσοστό 79% των ψήφων.
Θάνατος
Σύμφωνα με εκπρόσωπο του στρατού του Τσαντ, ο Ντεμπί υπέκυψε σε θανάσιμο τραυματισμό από πυροβόλο όπλο στις 20 Απριλίου 2021, τη στιγμή που διεύθυνε τον στρατό του εναντίον ανταρτών του «Μετώπου για την Αλλαγή και την Ομόνοια στο Τσαντ» (FACT), στα βόρεια της χώρας, σε ηλικία 68 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Τσαντ
Ερρίκος Σλήμαν
thumb|right|255px|Η υπογραφή του Σλήμαν (εδώ στα Ελληνικά) Ο Ερρίκος Σλήμαν (Heinrich Schliemann, 6 Ιανουαρίου 1822 – 26 Δεκεμβρίου 1890) ήταν Γερμανός επιχειρηματίας, σημαντικός πρωτοπόρος στον τομέα της αρχαιολογίας. Έγινε γνωστός για τις ανασκαφές του στην αρχαία Τροία και στις Μυκήνες. Οι ανακαλύψεις του βοήθησαν να καθιερωθεί ένα ιστορικό υπόβαθρο για τις ιστορίες και τους μύθους που τραγούδησαν ο Όμηρος και ο Βιργίλιος, μύθοι που γοήτευσαν τον Σλήμαν από την παιδική του ηλικία.
Η ζωή του
Ο Σλήμαν γεννήθηκε στη πόλη Νοϋμπούκοφ, στο δουκάτο του Μεκλεμβούργου Σβερίν. Επειδή η οικογένειά του ήταν φτωχή, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τις γυμνασιακές του σπουδές για να εργαστεί αρχικά σε παντοπωλείο. Τότε αποφάσισε να μεταβεί στη Βενεζουέλα για καλύτερη τύχη και επιβιβάστηκε σε πλοίο ως ναυτόπαις. Το πλοίο όμως ναυάγησε στην Κύπρο και ο Σλήμαν βρέθηκε στο χωριό Πύλα, όπου μετά από πολλές στερήσεις κατάφερε να βρει δουλειά σε εμπορικό οίκο. Τότε του δόθηκε η ευκαιρία της συμπλήρωσης της μόρφωσής του μαθαίνοντας διάφορες ξένες γλώσσες.
thumb|right|155px|Ο τάφος του Σλήμαν στο Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας Το 1848 ο Σλήμαν φθάνει στην Αγία Πετρούπολη ως αντιπρόσωπος εμπορικού γραφείου, όπου και αναπτύσσει έντονη δραστηριότητα με δικό του εμπορικό οίκο, ο οποίος κατά το 1854 του απέδιδε ετήσιο εισόδημα 250.000 φράγκων. Θαυμάζοντας όμως από μικρός τις διάφορες ιστορίες της Ελληνικής Μυθολογίας και ιδιαίτερα τα αναφερόμενα στο Τρωικό πόλεμο, σπούδασε στη Πετρούπολη αρχαία και νέα ελληνική γλώσσα και το 1859 επισκέπτεται για πρώτη φορά την Ελλάδα.
Το 1864 επανήλθε και αφού περιηγήθηκε διάφορα μέρη πέρασε στην Μικρά Ασία, φθάνοντας μέχρι την Ινδία, την Κίνα και την Ιαπωνία. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Παρίσι, όπου σπούδασε επί διετία αρχαιολογία. Το 1868 έρχεται για τρίτη φορά στην Ελλάδα όπου και νυμφεύθηκε τη Σοφία Εγκαστρωμένου, με την οποία απέκτησε την Ανδρομάχη Σλήμαν (1871 – 1962), μετέπειτα σύζυγο του Λέοντος Μελά, και τον Αγαμέμνονα Σλήμαν (1878-1954), μετέπειτα πολιτικό.
Ο Σλήμαν απεβίωσε στη Νάπολη και η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα· τάφηκε σε μαυσωλείο που μοιάζει με αρχαίο ελληνικό ναό, σχεδιασμένο από τον Ερνστ Τσίλλερ.
Ιθάκη, Τροία, Μυκήνες
Άρχισε την ανασκαφή της Τροίας, την πιο διάσημη της ζωής του, το 1870, μετά τις ανασκαφές του στην Ιθάκη, όπου αναζητούσε το παλάτι του Οδυσσέα. Στην Ιθάκη έφερε στην επιφάνεια αρκετές (20) τεφροδόχους, ένα θυσιαστικό εγχειρίδιο, ένα πήλινο ειδώλιο αρχαίας θεάς και άλλα μικρότερης σημασίας ευρήματα, αλλά όχι το ανάκτορο του Οδυσσέα. Έτσι, στράφηκε προς την αναζήτηση της Τροίας και έφυγε για την Τουρκία. Παρ' όλες τις ενδείξεις αρχαιολογικών ευρημάτων στο Μπουρνάμπασι, που θεωρείτο εκείνη την εποχή πιθανώς τόπος της Τροίας, εκείνος καθοδηγούμενος από τις ομηρικές αναφορές και το ένστικτό του στράφηκε στον λόφο του Χισαρλίκ.