cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πιτέστι
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της ιστορικής περιοχής της Βλαχίας (ή Μουντενίας, Muntenia), στη δεξιά όχθη του ποταμού Άρτζες, στο σημείο που ενώνεται με τον παραπόταμό του Ραούλ Ντοαμνέι. Είναι σε υψόμετρο 280 m από το επίπεδο της θάλασσας, χτισμένο σε βαθμιδωτά επίπεδα υψώματα γης που σχηματίσθηκαν από τη ροή του ποταμού και ανήκει στο νότιο τμήμα του οροπεδίου Γκέτικ, μιας λοφώδους έκτασης που φτάνει μέχρι τα Νότια Καρπάθια. Στην περιοχή του Πιτέστι το οροπέδιο έχει πλάτος μόνο 30 χλμ., ενώ κατά μέσο όρο είναι πλάτους 70-80 χλμ. Η πόλη έχει πρόσβαση σε επικλινή πεδιάδα, που είναι γνωστή ως Câmpia Piteștilor (Πεδιάδα του Πιτέστι). και χαρακτηρίζεται από αρδευόμενα λειβάδια. Στα δυτικά εφάπεται στο Δάσος Τριβάλε, που έχει εν μέρει γίνει πάρκο αναψυχής.
Το Πιτέστι βρίσκεται σε δύο δεξαμενές του Αρτζες, στην περιοχή του Προύντου και το γειτονικό Μπασκόβ (η Φράγμα Μπουντεάσα). Βρίσκεται κατάντη της λίμνης Βιντράρου και ανάντη του ταμιευτήρα στο Μπιλιλέστι.
Σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν η πόλη ανήκει στην κατηγορία του υγρού ηπειρωτικού κλίματος. Οι μέσες ετήσιες θερμοκρασίες κυμαίνονται μεταξύ 9 °C και 10 °C. Η μέση θερμοκρασία του Ιανουαρίου είναι -2,4 °C, ενώ του ιουλίου είναι 20,8 °C.
Αντίπαπας
Αντίπαπας (antipapa) είναι ένα πρόσωπο το οποίο, σε αντίθεση με εκείνον που θεωρείται γενικά ως ο νόμιμα εκλεγμένος Πάπας, διεκδικεί με σημαντική υποστήριξη τη θέση του επισκόπου της Ρώμης και του ηγέτη της Καθολικής Εκκλησίας. Πρόσωπα που ισχυρίζονται ότι είναι ο Πάπας αλλά έχουν λίγους ακόλουθους, όπως οι σύγχρονοι σεντεβακαντιστές αντίπαπες, δε θεωρούνται γενικά αντίπαπες και συνεπώς δε συμπεριλαμβάνονται στην επίσημη καταμέτρηση.
Πιτέστι
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
Η παλαιότερη γνωστή παρουσία ανθρώπινων οικισμών στην περιοχή ανάγεται στην Παλαιολιθική περίοδο. Νομίσματα που έκοψαν οι Δάκες τον 3ο αιώνα π.Χ., που αντιγράφουν το σχέδιο του Θρακικού τετράδραχμου, που είχε εκδώσει ο Λυσίμαχος, έχουν βρεθεί στην περιοχή. Στην περιοχή του σημερινού Πιτέστι είχε κατασκευαστεί ένα μικρό Ρωμαϊκο οχυρό (castrum) περίπου τον 3ο αιώνα μ.Χ. (μέρος ενός συστήματος προστασίας της Ρωμαϊκής Δακίας και της Μοισίας. Σύμφωνα με τον ιστορικό Κονσταντίν Κ. Γκιουρέσκου την περίοδο των Μεγάλων Μεταναστεύσεων διεξάγονταν στην περιοχή εμπόριο ανάμεσα στους Βλάχους και τους Σλάβους, που, κατά τη γνώμη του, ήταν η αρχή της Târgul din Deal («Η Αγορά στο Λόφο"), μιας ξεχωριστής τοποθεσίας.
Αντίπαπας
thumb|200px|Ο Αντίπαπας Βενέδικτος ΙΓ΄ Στον κατάλογο των παπών της, η ετήσια επετηρίδα της Αγίας Έδρας (Annuario Pontificio), προσαρτά στο όνομα του Πάπα Λέοντα Η΄ (963-965) την ακόλουθη σημείωση: "Στο σημείο αυτό, όπως και στα μέσα του ενδέκατου αιώνα, συναντάμε εκλογές στις οποίες προβλήματα εναρμόνισης ιστορικών κριτηρίων με τη θεολογία και το κανονικό δίκαιο καθιστούν αδύνατο να αποφασιστεί ξεκάθαρα ποια πλευρά κατείχε τη νομιμότητα, που η ύπαρξή της εγγυάται την αδιάκοπη νόμιμη διαδοχή των διαδόχων του Αποστόλου Πέτρου. Η αβεβαιότητα που υπάρχει σε ορισμένες περιπτώσεις, κατέστησε σκόπιμη την εγκατάλειψη της τοποθέτησης διαδοχικών αριθμών στον κατάλογο των Παπών."
Πιτέστι
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
Η πρώτη γνωστή καταγραφή της πόλης Πιτέστι είναι από τις 20 Μαΐου 1386, όταν ο Πρίγκηπας της Βλαχίας, Μίρτσεα Α΄, δώρισε έναν αλετρόμυλο στη Μονή Κόζια της περιοχής. Στη συνέχεια το Πιτέστι έγινε μία από τις προσωρινές κατοικίες των Πριγκίπων της Βλαχίας. Λόγω της θέσης του στη διασταύρωση των μεγάλων ευρωπαϊκών δρόμων (και της εγγύτητας του στις Σαξονικές αγορές των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας στο Χέρμανσταντ της Τρανσυλβανίας, το Πιτέστι εξελίχθηκε αρχικά σε σημαντικό εμπορικό κέντρο. Από τα τέλη του 14ου αιώνα, στην πόλη κατοικούσε μεγάλη Αρμενική κοινότητα.
Αντίπαπας
Ιστορία
Ο Άγιος Ιππόλυτος Ρώμης (απεβ. 235) είναι κοινά αποδεκτός ως ο πρώτος αντίπαπας, καθώς διαμαρτυρήθηκε ενάντια στον Πάπα Κάλλιστο Α΄ και ηγήθηκε μιας ξεχωριστής ομάδας μέσα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ο Ιππόλυτος αργότερα συμβιβάστηκε με το δεύτερο διάδοχο του Καλλίστου Α΄, τον Ποντιανό, όταν και οι δύο φυλακίστηκαν στα ορυχεία της Σαρδηνίας. Αναγνωρίστηκε και πάλι από την Εκκλησία. Το εάν δύο πρόσωπα συγχέονται στην περίπτωση του Ιππόλυτου, και το εάν ο Ιππόλυτος ισχυρίστηκε ότι ήταν ο κανονικός επίσκοπος της Ρώμης, παραμένει ασαφές, κυρίως καθώς ανάλογος ισχυρισμός δε βρέθηκε στα γραπτά που του αποδίδονται.
Πιτέστι
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
Εκείνη την εποχή η πόλη εκτείνονταν μόνο κατά μήκος της αριστερής όχθης του Άρτζες, αλλά σταδιακά επεκτάθηκε και στην άλλη όχθη του φτάνοντας μέχρι τις πλαγιές των λόφων στα δυτικά (το 19ο αιώνα απορρόφησε πλήρως την Târgul din Deal. Παρόλο που το Πιτέστι οριζόταν συνήθως ως μεγάλη πόλη, μέχρι και τα 1528 υπάρχουν αναφορές και για χωριό με το ίδιο όνομα, κάτι που οδήγησε ορισμένους ιστορικούς στο συμπέρασμα ότι το χωριό και η κοινότητα συνυπήρχαν στην ίδια περιοχή.
Αντίπαπας
Ιστορία
Ο αντίπαπας Νοβατιανός (απεβ. 258), ένα ακόμη πρόσωπο του τρίτου αιώνα, διεκδίκησε την Αγία Έδρα αμφισβητώντας τον Πάπα Κορνήλιο και συνεπώς θεωρείται ο πρώτος αδιαμφισβήτητος αντίπαπας.
Νεκρόπολη του Ρίσοβατς
Η Νεκρόπολη του Ρίσοβατς είναι νεκρόπολη στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εντός του εδάφους του χωριού του Ρίσοβατς, εντός του Δήμου της Γιαμπλάνιτσα. Φιλοξενεί 41 στέτσι, τα οποία αποτελούν ιδιαίτερο είδος μεσαιωνικού τάφου. Είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Πιτέστι
Πρώιμα νεότερα χρόνια
Αν και δεν έχουν έρθει στο φως πριγκιπικές συνοικίες μεταξύ των ηγεμόνων που εξέδιδαν έγγραφα από το Πιτέστι ήταν οι Μπασαράμπ Τεπέλους τσελ Τανίρ (1477–1481), Νεαγκόε Μπασαράμπ (1512–1521), Βλαντ Ινετσατούλ (1530–1532), Βλαντ Βιντίλι ντε λα Σλάτινα (1532–1535), Μιχαήλ ο Γενναίος (1593–1601), Σιμιόν Μοβίλι (1601–1602), Ματέι Μπασαράμπ (1632–1654) και Κονσταντίν Σερμπάν (1654–1658). Ακόμη ο Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου (1688–1714), που κατείχε μεγάλα τμήματα των αμπελώνων στην περιοχή, φέρεται να έχει περάσει αρκετές εποχές στην πόλη.
Νεκρόπολη του Ρίσοβατς
Παραπομπές
Ρισοβατς Κατηγορία:Εθνικά μνημεία στη Γιαμπλάνιτσα
Πιτέστι
Πρώιμα νεότερα χρόνια
Επί του Βλαντ Βιντίλι, που συμμάχησε με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εναντίον των Οθωμανών επικυριάρχων του, ο Αλοίσιο Γκρίτι (κυβερνήτης της Οθωμανικής Ουγγαρίας) και οι Βλάχοι βογιάροι οπαδοί του στρατοπέδευσαν στη συνοικλια του Πιτέστι Ριζμπόιενι, όπυ δέχθηκαν επίθεση και ηττήθηκαν από τον Πρίγκιπα. Το 1600-1601 στρατεύματα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας υπό το Γιαν Ζαμόισκι στάθμευσαν στο Πιτέστι κατά την εκστρατεία τους κατά του Μιχαήλ του Γενναίου. Εκείνη την εποχή, μάχες σημειώθηκαν μέσα και γύρω από την πόλη, καθώς ο νέος πρίγκιπας Ράντου Σερμπάν συγκρούστηκε με τους Οθωμανούς και τους συμμάχους του του Χανάτου της Κριμαίας.
Αντίπαπας
Ιστορία
thumb|right|Ο αντίπαπας Αλέξανδρος Ε΄ Η περίοδος στην οποία συναντάται ο μεγαλύτερος αριθμός αντιπαπών είναι κατά τη διάρκεια των διαμαχών μεταξύ των Παπών και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τον 11ο και το 12ο αιώνα. Οι ηγεμόνες συχνά προέβαλλαν τους δικούς τους διεκδικητές, με σκοπό να αυξήσουν την επιρροή τους. Οι Πάπες από την άλλη πολλές φορές προέβαλλαν εδαφικές διεκδικήσεις στη Γερμανία, με σκοπό να αντιμετωπίσουν τον αντίπαλο ηγεμόνα.
Το Μεγάλο Δυτικό Σχίσμα, το οποίο, με αφορμή την άκυρη εκλογή του Πάπα Ουρβανού ΣΤ΄, ξεκίνησε το 1378 με την εκλογή του αντίπαπα Κλήμη Ζ΄, που εγκαταστάθηκε στην Αβινιόν της Γαλλίας, οδήγησε σε δύο και τελικά σε τρία, αντίπαλα ρεύματα διεκδικητών του παπικού αξιώματος: το ρωμαϊκό ρεύμα, το ρεύμα της Αβινιόν και το ρεύμα της Πίζας. Το τελευταίο πήρε την ονομασία της από την πόλη Πίζα της Ιταλίας, όπου έδρευε η σύνοδος που εξέλεξε τον Πάπα Αλέξανδρο Ε΄ σαν τρίτο διεκδικητή. Για να δώσει τέλος στο σχίσμα, το Μάιο του 1415, η Σύνοδος της Κωνσταντίας αποκήρυξε τον αντίπαπα Ιωάννη ΚΓ΄ του ρεύματος της Πίζας, του οποίου οι ισχυρισμοί βασιζόταν σε μία επιλογή του συμβουλίου. Ο πάπας Γρηγόριος ΚΒ΄ του ρωμαϊκού ρεύματος παραιτήθηκε τον Ιούλιο του 1415. Το 1417, η Σύνοδος της Φλωρεντίας επίσημα αποκήρυξε τον αντίπαπα Βενέδικτο ΙΓ΄ του ρεύματος της Αβινιόν, αλλά αυτός αρνήθηκε να παραιτηθεί. Στη συνέχεια ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄ εξελέγη και έγινε αποδεκτός από όλους, εκτός από μια μικρή και σταδιακά συρρικνούμενη περιοχή που έμεινε πιστή στον αντίπαπα Βενέδικτο ΙΓ΄. Το σκάνδαλο του μεγάλου σχίσματος δημιούργησε αντιπαπικά συναισθήματα και τροφοδότησε τη Θρησκευτική Μεταρρύθμιση των αρχών του δεκάτου έκτου αιώνα.
Πιτέστι
Πρώιμα νεότερα χρόνια
Ο Κονσταντίν Σερμπάν χρηματοδότησε την ανέγερση της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου, που ολοκληρώθηκε το 1656. Το κτιριολογικό του πρόγραμμα περιλάμβανε επίσης ένα (χαμένο) ανάκτορο και παρακείμενους κήπους. Εκείνη την εποχή η πόλη φιλοξένησε ονομαστούς ταξιδιώτες, όπως ο Αραβας χρονικογράφος Παύλος από το Χαλέπι και ο Σουηδός πολιτικός Κλάους Ράλαμπ. Επί της κυβέρνησης του Μπρινκοβεάνου στην πόλη κατοικούσε ο στόλνικος (υπουργός εξωτερικών) Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, που αλληλογραφούσε με τον Άγγλο πολιτικό Ουίλλιαμ, Βαρώνο Πέιτζετ. Ένας πύργος και άλλες πριγκηπικές κατοικίες, χτισμένες από τον Μπρινκοβεάνου έξω από την πόλη, σταδιακά έγιναν ερείπια κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα (το τελευταίο κατέρρευσε τον 20ο αιώνα). Το 1689 στρατεύματα των Αψβούργων υπό το Λουδοβίκο Γουλιέλμο της Βάδης κατέλαβαν προσωρινά την πόλη στο πλαίσιο του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου (1683-1699).
18ος και αρχές του 19ου αιώνα
Το Νοέμβριο του 1714, ως άμεσο αποτέλεσμα της ήττας των Σουηδών στο Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, ο Σουηδός Βασιλιάς Κάρολος ΙΒ΄ επεδίωξε ανεπιτυχώς μια συμμαχία με το Σουλτάνο Αχμέτ Γ΄. Επιστρέφοντας από την Κωνσταντινούπολη ο Κάρολος πέρασε από το Πιτέστι και, μετά από παραμονή τριών εβδομάδων, κατευθύνθηκαν προς τη Σουηδική Πομερανία μέσα από Αψβουργοκρατούμενες περιοχές. Κατά τον Αυστροτουρκικό Πόλεμο του 1716–1718 στρατεύματα των Αψβούργων επιτέθηκαν και κατέλαβαν την πόλη. Το Πιτέστι έγινε πάλι θέατρο μαχών κατά τον Αυστροτουρκικό Πόλεμο του 1737–1739.
Αντίπαπας
Κατάλογος των ιστορικών αντιπαπών
Ο κατάλογος Παπών και αντιπαπών στην ετήσια επετηρίδα (Annuario Pontificio) δεν περιλαμβάνει τον Νατάλιο (ίσως λόγω της αβεβαιότητας των στοιχείων) ούτε τον αντίπαπα Κλήμη Η΄. Ίσως η ακολουθία του τελευταίου να θεωρήθηκε ανεπαρκώς σημαντική, όπως του "Βενέδικτος ΙΔ΄", που αναφέρεται μαζί του στο λήμμα της Καθολικής Εγκυκλοπαίδειας για τον Πάπα Μαρίνο Ε΄.
Πιτέστι
18ος και αρχές του 19ου αιώνα
Το 1780, ο νομισματολόγος από την Τοσκάνη Ντομένικο Σεστίνι πέρασες από την περιοχή Αρτζες και περιέγραψε την πόλη να έχει 250 σπίτια και 7 εκκλησίες. Το 1804, οι πολίτες ζήτησαν να ανοίξει ένα ανώτερο σχολείο (για να προσφέρει μαθήματα σε ελληνικά, την εκπαιδευτική γλώσσα της εποχής) αλλά το αίτημά τους δεν έγινε δεκτό από τον Πρίγκιπα Κωνσταντίνο Υψηλάντη. Τη δεκαετία του 1790 το Πιτέστι επισκέφθηκε ο Λουίτζι Μάγερ, Γερμανός μαθητής του Τζοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι, που έχει αφήσει χαλκογραφίες της περιοχής (περιλαμβανομένης της πρώτης του Πιτέστι) και που εκδόθηκαν στο Λονδίνο το 1810 με κείμενα κάποιου Τ. Μπόγιερ, του οποίου η λεζάντα για Πιτέστι γράφει "δεν μπορεί να επινοηθεί τίποτα πιο άγριο ή ρομαντικό».
Αντίπαπας
Κατάλογος των ιστορικών αντιπαπών
Όσο για τον Σιλβέστρο Γ΄, ο οποίος μερικές φορές αναφέρεται σαν αντίπαπας, η ετήσια επετηρίδα της αγίας έδρας τον περιλαμβάνει στους Πάπες, και όχι στους αντίπαπες. Σύμφωνα με την προαναφερθείσα παρατήρηση σχετικά με τα σκοτεινά σημεία για το κανονικό δίκαιο του χρόνου και τα ιστορικά γεγονότα, ειδικά στα μέσα του ενδέκατου αιώνα (δείτε τη δεύτερη παράγραφο του παρόντος άρθρου), δεν κάνει καμία κρίση για τη νομιμότητα της εξαγοράς του από τη θέση του Πάπα το1045. Η «Καθολική Εγκυκλοπαίδεια» τον τοποθετεί στους καταλόγους των Παπών, αν και με το σχόλιο: «Θεωρείται από κάποιους σαν αντίπαπας».
Σύγχρονοι διεκδικητές του παπικού αξιώματος
Οι σύγχρονοι διεκδικητές του παπικού αξιώματος που εναντιώνονται στον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ δεν ανταποκρίνονται στον ορισμό της Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα για τον αντίπαπα: «κάποιος που αντιτίθεται στο νόμιμα εκλεγμένο Πάπα της Ρώμης, εποφθαλμιά τον παπικό θρόνο, και σε κάποιο βαθμό επιτυγχάνει σημαντικά στην προσπάθειά του αυτή»." Εκτός από τους ακόλουθους τους, ο αριθμός των οποίων είναι μικρός, δεν θεωρούνται σημαντικοί διεκδικητές.
Πιτέστι
18ος και αρχές του 19ου αιώνα
Η πόλη ήταν σημαντικό σημείο για τα γεγονότα που σχετίζονται με το τελευταίο στάδιο της Εξέγερσης της Βλαχίας του 1821 και τα πρώτα στάδια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Εδώ, στα τέλη της άνοιξης του 1821, εγκαταστάθηκε ο επαναστάτης ηγέτης της Βλαχίας Τούντορ Βλαντιμιρέσκου μετά την υποχώρησή του από το Βουκουρέστι. Η αpoχώρησή του, έγειρε υποψίες στους συμμάχους του της Φιλικής Εταιρείας ότι σχεδίαζε να εγκαταλείψει την κοινή υπόθεση. Ο Βλαντιμιρέσκου συνελήφθη στο γειτονικό Μπιιλέστι και αμέσως μετά εκτελέσθηκε με διαταγή του Αλέξανδρου Υψηλάντη.
Αντίπαπας
Σύγχρονοι διεκδικητές του παπικού αξιώματος
Πρόκειται συνήθως για θρησκευτικούς ηγέτες ομάδων που έχουν αποσχισθεί από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και απορρίπτουν τους κοινά αποδεκτούς Πάπες. (σεντεβακανιστικές ομάδες), Για το λόγο αυτό συχνά αποκαλούνται "σεντεβακαντιστές αντίπαπες". Ισχυριζόμενοι ότι έχουν εκλέξει Πάπα από ένα κονκλάβιο αποτελούμενο μερικές φορές από μισή δωδεκάδα μέλη (κονκλαβισμός), υποστηρίζουν ότι εξαιτίας των πεπραγμένων τους, η έδρα της Ρώμης δεν είναι πλέον κενή και δεν είναι πια σεντεβακανιστές.
Πιτέστι
Τέλη του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα
Η πόλη αναπτύχθηκε περαιτέρω μετά την Ένωση το 1859 των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών και τη δημιουργία το 1881 του Βασίλειου της Ρουμανίας. Εκείνη την εποχή και μέχρι το τέλος του μεσοπολέμου η πόλη έγινε κέντρο του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος, σε μεγάλο βαθμό λόγω της οικογένειας πολιτικών Μπριτιάνου, που διέμεναν στο γειτονικό Στεφινέστι. Το αρχοντικό τους, Florica, στέγασε τις περισσότερες μεγάλες συγκεντρώσεις των ηγετών του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος. Για μια σύντομη περίοδο το 1882, στο Πιτέστι κατοικούσε ο δραματουργός Ίων Λούκα Καρατζιάλε οδηγώντας αρκετούς στο συμπέρασμα ότι αυτό ήταν η μη κατονομαζόμενη Εθνικό-Φιλελεύθεροκρατούμενη πόλη που απεικονίζεται στο διάσημο θεατρικό έργο του Ο scrisoare pierdută.
Αντίπαπας
Σύγχρονοι διεκδικητές του παπικού αξιώματος
Ένας σημαντικός αριθμός από αυτούς έχει υιοθετήσει την ονομασία Πέτρος Β΄, χάρη στη μεγάλη σημασία του.
Πιτέστι
Τέλη του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα
Το 1872 κατασκευάστηκε μια εθνική σιδηροδρομική σύνδεση με την πρωτεύουσα Βουκουρέστι και το Τιργκόβιστε. Εποπτευόμενο από το Γερμανό χρηματοδότη Μπέτελ Χένρυ Στρούσμπεργκ αυτό ήταν το δεύτερο έργο του είδους του στη Ρουμανία (μετά τη σιδηροδρομική σύνδεση Βουκουρεστίου-Τζιούρτζιου του 1869). Το Δημαρχείο του Πιτέστι ολοκληρώθηκε το 1886 και σήμερα στεγάζει μια πινακοθήκη. Το Επαρχείο του Αρτζες, σχεδιασμένο από το Ντιμίτριε Μαϊμαρόλου, ανεγέρθηκε το 1898-1899 στη θέση που προηγουμένως κατελάμβανε ένα ορθόδοξη ερημητήριο και είναι το σημερινό Επαρχιακό Μουσείο Ιστορίας και Φυσικών Επιστημών. Και τα δύο κτίρια είναι ύφους εκλεκτικισμού και έχουν νωπογραφίες του Ιωσήφ Ματέρνα.
Αντίπαπας
Σύγχρονοι διεκδικητές του παπικού αξιώματος
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τους θεωρεί αφορισμένους σχισματικούς και σε πολλές περιπτώσεις αιρετικούς.
Πιτέστι
Τέλη του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα
Το Πιτέστι γνώρισε την αστικοποίηση και την οικονομική ανάπτυξη με αρκετές αλλαγές στην όψη του και μια σειρά περιφερειακών πρωτιές. Το 1868-1869 το Πιτέστι ήταν η πρώτη πόλη στη Ρουμανία όπου έχει καταγραφεί κοινότητα Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, που σχηματίσθηκε γύρω από το Μιχάλ Μπελίνα-Τσεχόφσκι, Πολωνό ιεροκήρυκα και πρώην καθολικό ιερέα, που είχε επιστρέψει από τις Ηνωμένες Πολιτείες (η Εκκλησία Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας της Ρουμανίας ιδρύθηκε μετά το 1918). Από το 1906 στο Πιτέστι λειτουργούσε μια ακμάζουσα συνεταιριστική τράπεζα, η Banca Populară Piteşti, που ήταν και το πρώτο στην ιστορία χρηματοπιστωτικό ίδρυμα στην Επαρχία του Αρτζες. Το 1907, ο διευθυντής εργοστασίου Εντμοντ Λαντάουερ πραγματοποίησε τα πρώτα τεϋλοριστικά πειράματα στη Ρουμανία, στο Υφαντουργείο του Πιτέστι.
Από τα τέλη του φθινοπώρου του 1916 ως το 1918, κατά τις μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το Πιτέστι καταλήφθηκε από τα στρατεύματα των Κεντρικών Δυνάμεων. Η πόλη αρχικά εγκαταλείφθηκε από το Ρουμανικό στρατό και καταλήφθηκε από το Γερμανό διοικητή Αύγουστο φον Μακένσεν όταν το μέτωπο σταθεροποιήθηκε στις όχθες του ποταμού Ολτ, πριν ο Μακένσεν μπορέσει να καταλάβει το Βουκουρέστι και το σύνολο της νότιας Ρουμανίας. Κατά τη μεταπολεμική Μεγάλη Ρουμανία το Πιτέστι έγινε περιφερειακό πολιτιστικό κέντρο, φιλοξενώνας ειδικότερα το περιοδικό Kalende του 1928-1929 (που εξεδίδετο σε συνεργασία με τους κριτικούς λογοτεχνίας Βλαντιμίρ Στρέινου, Σερμπάν Τσιοκουλέσκου, Πομπιλίου Κονσταντινέσκου και Τούντορ Σοϊμάρου).
Αντίπαπας
Σύγχρονοι διεκδικητές
Εκτός από τους αντίπαπες με την ιστορική έννοια του όρου, υπάρχουν και άνθρωποι που με πολύ μικρό αριθμό οπαδών, ο οποίος ποικίλλει από ελάχιστους έως μερικές εκατοντάδες, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι είναι ο Πάπας.
Κολινίτες
Ο Γάλλος Μισέλ Κόλλιν, γεννημένος σε ένα χωριό της Λωρραίνης το 1905 και ιερέας από το 1935, ανακοίνωσε το 1936 ότι του δόθηκε ο βαθμός τοιυ επισκόπου από τον ίδιο το Χριστό και ίδρυσε μία κοινότητα αποκαλούμενη «Τάγμα της Μητέρας του Θεού» (η ονομασία αργότερα αλλάχτηκε σε "Απόστολοι της Άπειρης Αγάπης"), σε ανταπόκριση του αιτήματος της Παναγίας το 1846, όπως διατυπώθηκε αργότερα από την Μέλανι Καλβάτ, μία από τις προφήτισσες του Λα Σαλέτ. Το 1950 ανακοίνωσε ότι στέφθηκε Πάπας και πήρε το όνομα Κλήμης ΙΖ΄. Ο Πάπας Πίος ΙΒ΄, που πέθανε μόλις το 1958, τον καθαίρεσε το 1951 και δημόσια τον χαρακτήρισε vitandus (κάποιος που πρέπει να αποφεύγεται) αφορισμένο.
Πιτέστι
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και Κομμουνισμός
To Πιτέστι επηρεάστηκε ποικιλοτρόπως από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τα διαδοχικά καθεστώτα του. Μετά την ανακήρυξη του φασιστικού Κράτους της Εθνικής Λεγεώνας από τη Σιδηρά Φρουρά στα τέλη του 1940, μια μεταλλική προτομή του πρώην Πρωθυπουργού Αρμάντ Κιλινέσκου (που η φρουρά είχε δολοφονήσει το Σεπτέμβριο του 1939) αλυσοδέθηκε και σύρθηκε στους δρόμους της πόλης. Το Δεκέμβριο του 1943 υπό τη δικτατορία του Conducător (Ηγέτη) Ιον Αντονέσκου (γεννημένου στο Πιτέστι) γνώρισε την τελευταία μιας αλυσίδας εκτοπίσεων Ρομά στην Υπερδνειστερία. Η πόλη βομβαρδίστηκε μερικές φορές από τους Συμμάχους. Στις 4 Ιουλίου 1944 επλήγη από μοίρα της Αμερικανικής Αεροπορίας.
Τη δεκαετία του 1950, ως πρωτεύουσα της Περιφέρειας Αρτζες, το Πιτέστι απέκτησε κακή φήμη, όταν οι κομμουνιστικές αρχές χρησιμοποίησαν το τοπικό κρατητήριο για να υποβάλει τους πολιτικούς κρατουμένους σε «επανεκπαίδευση», στην οποία η βία μεταξύ κρατουμένων ενθαρρύνθηκε στο σημείο να είναι υποχρεωτική. Το πείραμα διενεργήθηκε από τη μυστική αστυνομία Σεκουριτάτε Σεκιουριτάτε υπό την εποπτεία του Αλεξάντρου Νικόλσι. Στόχος του ήταν να καταστρέψει ψυχολογικά την ικανότητα σύνδεσης και αφοσίωσης στο εξωτερικό περιβάλλον, δημιουργώντας το πρότυπο του υπό πλύση εγκεφάλου Νέου Ανθρώπου του λενινισμού. Το πρόγραμμα διακόπηκε μετά από περίπου πέντε χρόνια. Σε δίκη που πραγματοποιήθηκε στο 1953-1954, είκοσι δύο τρόφιμοι-συμμετέχοντες καταδικάστηκαν, δεκαέξι από αυτούς σε θάνατο, για το ρόλο τους στο πείραμα. Το 1957, σε νέα δίκη, καταδικάστηκαν ορισμένα μέλη του προσωπικού των φυλακών, σε ελαφρές ποινές και αργότερα έλαβαν χάρη.
Αντίπαπας
Κολινίτες
Το 1952, ο Καναδός Ζαν Γκαστόν Τρέμπλεϊ (γενν. 1928) ίδρυσε κοντά στο St. Jovite στο Κεμπέκ του Καναδά μια κοινότητα με την επωνυμία Ποίμνιο του Ιησού και της Μαρίας. Το 1961 συνάντησε τον Μισέλ Κόλλιν και από κοινού αποφάσισαν να ενώσουν της κοινότητες τους σε μία με την ονομασία "Απόστολοι της Άπειρης Αγάπης". Τον επόμενο χρόνο ο Κόλλιν έκανε τον Τρέμπλεϊ επίσκοπο. Η κοινότητα του Τρέμπλεϊ αναπτύχθηκε ραγδαία τα πρώτα χρόνια της δεύτερης Βατικάνειας Συνόδου.
Πιτέστι
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και Κομμουνισμός
Παράλληλα, το Πιτέστι υπέστη πολλές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της ολοκλήρωσης του αυτοκινητόδρομου Α1, του πρώτου του είδους του, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, και της επιτάχυνση της εκβιομηχάνισης με επίκεντρο τα χημικά και την αυτοκινητοβιομηχανία. Γύρω στο 1950, η περιοχή του Πιτέστι φιλοξένησει πρόσφυγες του ΕΛΑΣ μετά τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο (μερικά από τα κτίρια που ανεγέρθηκαν για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκαν αργότερα για να στεγάσει μετεγκατασταθέντες αγρότες). Το  Florica εθνικοποιήθηκε το 1948 και αργότερα υπέστη ζημιές από ακτιβιστές του Ρουμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (για λίγο τη δεκαετία του 1970 ήταν κατοικία του κομμουνιστή πολιτικού Ιον Ντίνκι). Η προτομή του Ιον Μπριτιάνου, που βρισκόταν μπροστά από την Εκκλησία του Αγίου Νικολάου, απομακρύνθηκε και λειώθηκε και η ίδια η εκκλησία κατεδαφίστηκε το 1962.
Δημογραφικά
Η απογραφή της Ρουμανίας του 2011 κατέγραψε για την πόλη πληθυσμό 155.383. Από τα άτομα για τα οποία υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία 99,1% ήταν Ρουμάνοι and 0,6% Ρομά. Ως προς τη θρησκεία, 98,4% ήταν Ρουμάνοι Ορθόδοξοι, 0,3% Ρωμαιοκαθολικοί και από 0,2% Πεντηκοστιανοί, άλλοι Προτεστάντες, Βαπτιστές και Ευαγγελικοί. Ακόμη ένα 0,2% ήταν άθεοι ή μη θρησκευόμενοι. Κατά εκτίμηση του 2016 ο πληθυσμός είναι 177.485. Με την απογραφή του 1930 88,0% των κατοίκων ήταν Ρουμάνοι, 3,0% Εβραίοι, 2,5% Ούγγροι, 2,2% Ρομά, 1,4% Γερμανοί, 0,6% Έλληνες και από 0,3% e Ρώσοι, Βούλγαροι, Αρμένιοι και Γιουγκοσλάβοι.
Αντίπαπας
Κολινίτες
Το 1967, ο Κόλλιν ανακοίνωσε ότι είχε θεία εντολή να παρακάμψει τον Τρέμπλεϊ στη διαδοχή για το παπικό αξίωμα. Ωστόσο το 1968, ο Τρέμπλεϊ διακήρυξε ότι έγινε κρυφά ο Πάπας με το όνομα Γρηγόριος ΙΖ΄ και, το επόμενο έτος, ο Κόλλιν αναγνώρισε ότι ο Τρέμπλεϊ ήταν πλέον ο Πάπας.
Στη Γαλλία, η κίνηση του Κόλλιν διασπάστηκε σε πολλές μικρότερες μόλις λίγα χρόνια μετά το θάνατό του το 1974, αλλά η καναδική ομάδα συνεχίζει με την ίδια ονομασία, "Απόστολοι της Άπειρης Αγάπης", αλλά δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στις ονομασίες "Τάγμα της Ωδής της Μητέρας του Θεού" και "Τάγμα των Αποστόλων των Τελευταίων Ημερών".
Πιτέστι
Δημογραφικά
Ο πληθυσμός του Πιτέστι αυξήθηκε μεταξύ 1830 και 1990, με την πιο μακρά περίοδο ανάπτυξης μετά τη δεκαετία του 1950, όταν η βιομηχανική ανάπτυξη δημιούργησε θέσεις εργασίας και προσέλκυσε κατοίκους από τους γύρω οικισμούς. Ο πληθυσμός κορυφώθηκε, σύμφωνα με εκτιμήσεις σε 187.000 το 1997, στη συνέχεια παρέμεινε στάσιμος μέχρι το 2001 και έχει μειωθεί σταδιακά από την εποχή εκείνη. Η πτώση είναι ιδιαίτερα αισθητή μεταξύ του ανδρικού πληθυσμού, καθώς αυτός δεν έχει μόνο υψηλότερη θνησιμότητα και μικρότερο προσδόκιμο ζωής, αλλά επίσης, λόγω της αποβιομηχάνισης, μετανάστευσε σε αναζήτηση εργασίας σε σημαντικούς αριθμούς
Οικονομία
Το Πιτέστι είναι μια από τις περισσότερο εκβιομηχανοποιημένες πόλεις της Ρουμανίας. Είναι το κέντρο της αυτοκινητοβιομηχανίας της χώρας, αφού η Dacia έχει την έδρα της στη γειτονική πόλη Μιοβένι και πολλές άλλες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην κατασκευή εξαρτημάτων αυτοκινήτων βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή (Dräxlmaier Group, Lear Corporation and Valeo). Στην πόλη υπάρχει επίσης to διυλιστήριο Arpechim, τμήμα του γκρουπ Petrom. Το εργοστάσιο, που ιδρύθηκε ως κρατική εταιρεία την κομμουνιστική εποχή, ήταν ανέκαθεν επίκεντρο πολεμικής για την ατμοσφαιρική ρύπανση που προκαλεί. Το 2007 το Υπουργείο Περιβάλλοντος ανακάλεσε την άδεια της Arpechim, αλλά η Petrom αμφισβήτησε την απόφαση στο δικαστήριο. Το εργοστάσιο έχει προγραμματιστεί να μειώνει σταδιακά τη δραστηριότητά του σε μια περίοδο αρκετών ετών, υπό την απειλή ενδεχόμενου κλείσιματος.
Αντίπαπας
Παλμαριανή Καθολική Εκκλησία
Η Παλμαριανή Καθολική Εκκλησία αναγνωρίζει τον Παύλο ΣΤ΄, τον οποίον τιμούν σαν μάρτυρα, και τους προκατόχους του, σαν νόμιμους Πάπες, αλλά υποστηρίζουν, με βάση ισχυριζόμενων οραμάτων, ότι ο Πάπας της Ρώμης είναι αφορισμένος και η Αγία Έδρα έχει μεταφερθεί από το 1978 στην έδρα του El Palmar de Troya.
Πιτέστι
Οικονομία
Το Πιτέστι είναι περιτριγυρισμένο από λόφους με πολλά οινοποιεία και οπωρώνες δαμασκηνιάς, χάρη στους οποίους παράγεται το αλκοολούχο πότο Țuică, για το οποίο είναι γνωστή η πόλη. Το οινοποιείο Στεφινέστι, που βρίσκεται στην απέναντι όχθη του ποταμού Αρτζες, είναι από τα γνωστότερα στη Ρουμανία.
Θέατρο
Το Πιτέστι έχει ένα Επαρχιακό Θέατρο, που ιδρύθηκε το 1948 και ονομάστηκε προς τιμή του θεατρικού συγγραφέα Αλεξάντρου Νταβίλα μια δεκαετία αργότερα. Τα τμήματά του περιλαμβάνουν ένα θέατρο μαριονέτας (δημιουργήθηκε το 1949), το τμήμα Estrada για υπαίθριες παραστάσεις (1958) και ένα λαογραφικό τμήμα (1970). Το Θεατρικό Στούντιο 125 ιδρύθηκε το Μάιο του 1975 από το σκηνοθέτη Λίβιου Τσιουλέι.
Αντίπαπας
Φαντασία
Αντίπαπες έχουν υπάρξει και σαν φανταστικοί χαρακτήρες. Αυτό έχει συμβεί στην ιστορική λογοτεχνία με φανταστικές απεικονίσεις ιστορικά υπαρκτών αντιπαπών όσο και με τελείως φανταστικούς χαρακτήρες.
Πιτέστι
Θέατρο
Η πρώτη γραπτή μαρτυρία θεατρικής παράστασης στην πόλη χρονολογείται από το 1848, όταν ο Κονσταντίν Χαλεπλίου δημιούργησε ένα θίασο. Μετά την επανάσταση εκείνης της χρονιάς, πολλοί ηθοποιοί, του Χαλεπλίου περιλαμβανόμενου, συνελήφθησαν και το θέατρο έκλεισε μέχρι το 1856. Ενα Κοινοτικό Θέατρο ανεγέρθηκε το 1914-1916. Από το 1948 η τοπική θεατρική ομάδα έχει εμφανιστεί τόσο σε άλλες πόλεις της Ρουμανίας όσο και στο εξωτερικό, όπως σε Πολωνία, Σερβία, Βουλγαρία, Ιταλία και Ισπανία.
Εκπαίδευση
Η πόλη έχει δύο πανεπιστήμια : το κρατικό Πανεπιστήμιο του Πιτέστι και το ιδιωτικό Πανεπιστήμιο Κονσταντίν Μπρινκοβεάνου (ιδρυθέν το 1991 με παραρτήματα στη Βραΐλα και στη Ρίμνικου Βίλτσεα).
Το 1869 σχεδιάστηκε μια δημόσια βιβλιοθήκη, που πήρε το όνομα του διανοητή Ντινίκου Γκολέσκου, από την Παρασίβα Στέφου, γυναίκα της ανώτερης τάξης, όταν συνέταξε τη διαθήκη της αφήνοντας 200 αυστριακά δουκάτα me σκοπό της δημιουργίας μιας βιβλιοθήκης. Το ίδρυμα άρχισε να λειτουργεί το 1880 και ένα μεγάλο μέρος των τόμων του κληροδοτήθηκε από τον ιστορικό Γεώργιο Ιονέσκου-Τζιόν αμέσως μετά το θάνατό του το 1904. Στη δωρεά του περιλαμβάνονται πάνω από χίλια βιβλία στα Ρουμανικά, Γαλλικά και Ιταλικά. Η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στη σημερινή της θέση στο κέντρο της πόλης το 2003.
Φεστιβάλ
Κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια της άνοιξης το Πιτέστι φιλοξενεί ένα φεστιβάλ και έκθεση γνωστά ως Simfonia lalelelor (η "Συμφωνία της Τουλίπας"). Οι τουλίπες εισήχθησαν εδώ το 1972-1973, όταν περίπου 3.000 βολβοί από το Αράντ και την Οράντεα φυτεύτηκαν στο κεντρικό τμήμα του, μαζί με άλλα λουλούδια. Ετσι το Πιτέστι απέκτησε τη φήμη περιοχής καλλιέργειας τουλίπας και το θεματικό φεστιβάλ λουλουδιών διοργανώθηκε για πρώτη φορά από τις τοπικές αρχές το 1978. Κατά κανόνα διεξαγόμενο στο κτίριο του πολιτιστικού κέντρου (Casa Cărţii), το φεστιβάλ περιλαμβάνει επίσης παραστάσεις παραδοσιακής μουσικής, διεθνή επιστημονικά συνέδρια, έκθεση τέχνης και αθλητικούς αγώνες νέων.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Αδελφοποιήσεις με άλλες πόλεις:
Δείτε επίσης
Το πείραμα του Πιτέστι(1949-1951)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Ζαν-Λουκ Πικάρντ
Ο Ζαν-Λουκ Πικάρντ (αγγλικά:Jean-Luc Picard) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας στο franchise του Σταρ Τρεκ, που συνήθως θεωρείται ο καπετάνιος του διαστημόπλοιου της Ομοσπονδίας USS Επιχείρηση (NCC-1701-D). Τον υποδύθηκε ο Πάτρικ Στιούαρτ. Ο Πικάρντ εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά Σταρ Τρεκ: Η Επόμενη Γενιά και στο πιλοτικό επεισόδιο του Σταρ Τρεκ: Διαστημικός Σταθμός 9, καθώς και στις ταινίες μεγάλου μήκους Σταρ Τρεκ: Γενεές (1994), Σταρ Τρεκ: Η Πρώτη Επαφή (1996), Σταρ Τρεκ: Η Εξέγερση (1998) και Star Trek: Nemesis (2002). Παρουσιάζεται επίσης ως ο κεντρικός χαρακτήρας στην παράσταση Star Trek: Picard (2020–2023).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σταρ Τρεκ (χαρακτήρες) Κατηγορία:Γάλλοι φανταστικοί χαρακτήρες
Αμπντ-Αλ Λατίφ
Ο Αμπντ-Αλ Λατίφ (1162-1231), υπήρξε διακεκριμένος άραβας ιατρός και περιηγητής ένας από τους πολυγραφότερους συγγραφείς της Ανατολής και γεννήθηκε στη Βαγδάτη το 1162. Ενδιαφέροντα Απομνημονεύματα που γράφτηκαν από τον ίδιο, διατηρήθηκαν ως τις μέρες μας με επιπρόσθετα στοιχεία του Ιμπν-Αμπού-Οσάιμπα, ενός συγχρόνου του χρονικογράφου. Από τα απομνημονεύματά του παραδίδεται πως η ανώτερη εκπαίδευση των νέων της Βαγδάτης συνίστατο κύρια σε μία λεπτομερή και προσεκτική μελέτη των κανόνων της γραμματικής και την αποστήθιση ολόκληρου του Κορανίου, μιας ή δύο πραγματειών στη φιλολογία και το δίκαιο και την καλύτερη αραβική ποίηση.
Βίος
Κερδίζοντας αρκετές δεξιότητες με αυτό το είδος μάθησης ο Αμπντ-Αλ Λατίφ ασχολήθηκε με τη φυσική φιλοσοφία και την ιατρική. Προκειμένου να συνδεθεί με την κοινωνία των λογίων, πήγε πρώτα στη Μοσούλη (1189) και κατόπιν στη Δαμασκό. Με συστατικές επιστολές του βεζύρη του Σαλαντίν επισκέφθηκε την Αίγυπτο, όπου είχε την ευκαιρία να συζητήσει με τον Μαϊμονίδη. Αργότερα δημιούργησε έναν κύκλο μορφωμένων ανθρώπων του οποίους ο Σαλαντίν συγκέντρωσε γύρω του στην Ιερουσαλήμ. Δίδαξε ιατρική και φιλοσοφία στο Κάιρο και τη Δαμασκό για αρκετά χρόνια. Η αγάπη του για τις περιηγήσεις τον οδήγησε σε προχωρημένη ηλικία να επισκεφθεί τόπους της Αρμενίας και της Μικράς Ασίας. Ξεκινώντας για ένα προσκύνημα στη Μέκκα, πέθανε στη Βαγδάτη το 1231.
Εργα
Εκτός από τα πολυάριθμα έργα που του αποδίδει ο Οσάιμπα κυρίως για την ιατρική, η λεπτομερής Αφήγηση της Αιγύπτου σε δύο μέρη, φαίνεται πως έγινε σχετικά νωρίς γνωστή στην Ευρώπη. Το χειρόγραφο που ανακάλυψε ο ανατολιστής Έντουαρντ Πόκοκ (Edward Pococke) και συντηρήθηκε στη Βιβλιοθήκη Μπόντλεϋ της Οξφόρδης περιέχει μια ζωντανή περιγραφή ενός λιμού κατά τη διάρκεια της παραμονής του συγγραφέα στην Αίγυπτο. Μεταφράστηκε στα Λατινικά από τον καθ Γουάιτ της Οξφόρδης το 1800 και στα Γαλλικά, με πολύτιμες σημειώσεις από τον Ντε Σασύ το 1810.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρακινοί ιατροί Κατηγορία:Ιρακινοί ιστορικοί Κατηγορία:Άραβες περιηγητές Κατηγορία:Ιρακινοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιρακινοί αιγυπτιολόγοι Κατηγορία:Ιρακινοί παιδαγωγοί
Robots (ταινία, 2005)
Η ανάπτυξη ξεκίνησε το 2001, όταν οι Wedge και Joyce απέτυχαν να προσαρμόσουν το βιβλίο Santa Joy Calls της Joyce και αποφάσισαν να κάνουν μια ιστορία για ρομπότ. Είναι επίσης η δεύτερη ταινία που βασίζεται ή γράφτηκε από τον William Joyce, με την πρώτη να είναι ο Buddy το 1997, καθώς και η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων που βασίζεται ή γράφεται από τον Joyce.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 11 Μαρτίου 2005 και κέρδισε 260,7 εκατομμύρια δολάρια με τον προϋπολογισμό της 75 εκατομμυρίων δολαρίων. Έλαβε επίσης γενικά θετικές κριτικές από κριτικούς, με επαίνους για το χιούμορ, τις παραστάσεις και τα κινούμενα σχέδια.
Πλοκή
Σε έναν κόσμο που κατοικείται από ρομπότ, ο ιδιοφυής νεαρός Ρόντνεϊ έρχεται από την επαρχία στην πόλη με σκοπό να βρει δουλειά στο πλευρό του αρχιεφευρέτη και αρχηγού των ρομπότ Μπίγκγουελντ. Ο τελευταίος όμως έχει πέσει θύμα των δολοπλοκιών του τυραννικού Ράτσετ.
Συντελεστές
Σκηνοθετική Επιμέλεια/Προσαρμογή/Στίχοι: Πέτρος Δαμουλής
Μίξη Ήχου: Τάκης Γεωργακάς
Απόδοση στο box-office
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 11 Μαρτίου 2005, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και κέρδισε 36 εκατομμύρια δολάρια σε 3.776 θέατρα το εναρκτήριο Σαββατοκύριακο, κατατάσσοντας την πρώτη θέση στο box office.
Κριτικές
Robots έλαβαν πολλές μικτές έως θετικές κριτικές. Στον αθροιστή κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία 64% με βάση 182 κριτικές. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: "Robots απολαμβάνουν σε οπτικό επίπεδο, αλλά η ιστορία αισθάνεται σαν να βγήκε από μια γραμμή συναρμολόγησης." Ένας άλλος αθροιστής κριτικών, ο Metacritic, έδωσε βαθμολογία 64 με βάση 33 κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Blue Sky Studios Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Πάουελ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2005
Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία Αγίας Αικατερίνης (Ρίγα)
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία Αγίας Αικατερίνης (Svētās Katrīnas Romas katoļu baznīca) ήταν καθολική εκκλησία στη Ρίγα, πρωτεύουσα της Λετονίας. Η τοποθεσία της εκκλησίας ήταν επί του αριθμού 9/11 της Οδού Σκιούνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες στη Ρίγα Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες στη Λετονία
Καρσαμάκι
To Καρσαμάκι (φινλανδικά: Kärsämäki) είναι δήμος της Φινλανδίας.
Υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου ,στην Βόρειας Οστροβόθνιας. Έχει πληθυσμό 3.107 κατοίκων (απογραφή 2003) και καλύπτει έκταση 701,12 τετραγωνικών χιλιομέτρων από τα οποία 3,67 καλύπτονται από νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 4,4 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, ενώ μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική.
Στο Καρσαμάκι υπάγονται διοικητικά και 11 χωριά της γύρω περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας
Εκκλησία της Θεοτόκου του Καζάν (Ρίγα)
Η Εκκλησία της Θεοτόκου του Καζάν (Kazaņas Dievmātes ikonas pareizticīgo baznīca) είναι ορθόδοξη εκκλησία στη Ρίγα, πρωτεύουσα της Λετονίας. Η τοποθεσία της εκκλησίας είναι επί του αριθμού 19/21 της Οδού Λίλα Κάλνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκκλησίες στη Ρίγα
Νεκρόπολη του Ντούγκο Πόλιε
Παραπομπές
Ντουγκο Πολιε Κατηγορία:Εθνικά μνημεία στη Γιαμπλάνιτσα
Piwigo
Το Piwigo είναι λογισμικό για ανάρτηση φωτογραφιών στο διαδίκτυο υπό την άδεια GPL. Είναι γραμμένο σε PHP και απαιτεί μια βάση δεδομένων MySQL. Το Piwigo ήταν παλαιότερα γνωστό ως PhpWebGallery. Ο δημιουργός του Piwigo Pierrick Le Gall ανακοίνωσε την μετονομασία στο προσωπικό blog του στις 24 Σεπτεμβρίου 2008.
Ρόμπερτ Καρπόν
Ο '''Ρόμπερτ Μπ. Καρπόν Τζούνιορ (Robert B. Capron Jr.''', 9 Ιουλίου 1998) είναι ένας Αμερικανός ηθοποιός. Είναι γνωστός για τους ρόλους του ως Ράουλι Τζέφερσον στην σειρά ταινιών Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα, Μέισον στην τηλεοπτική σειρά Elementary, και Ντέιβιντ Λιούαν στην ταινία The Polka King.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί
Τεκμαιρόμενη δέσμευση
Τεκμαιρόμενη δέσμευση είναι μια δέσμευση που προέρχεται από πράξεις της οικονομικής οντότητας, όπου: α) από ένα καθιερωμένο πρόγραμμα πρακτικής παρελθόντος, δημοσιευμένες πολιτικές ή από επαρκώς καθορισμένη τρέχουσα δήλωση, η οικονομική οντότητα έχει δείξει σε άλλα μέρη ότι θα αποδεχθεί ορισμένες ευθύνες και β) ως αποτέλεσμα, η οικονομική οντότητα έχει δημιουργήσει μια ισχυρή προσδοκία στην πλευρά των άλλων μερών ότι θα εκπληρώσει αυτές τις υποχρεώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομικά
Κορώνη Πρέβεζας
Η Κορώνη είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Πρέβεζας, στην Περιφέρεια Ηπείρου. Διοικητικά μαζί με το Κορωνόπουλο και την Τζάρα, ανήκει στην Κοινότητα Κορώνης, της Δημοτικής Ενότητας Φαναρίου (πρώην Δήμος Φαναρίου) και υπάγεται στο Δήμο Πάργας.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Κορώνη Πρέβεζας  είναι κτισμένη σε υψόμετρο 39 μέτρων και έχει 192 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.279308" longitude="20.524521" zoom="13" width="1000" height="300" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας
Μιχαήλ ο Ουρανός
Ο Μιχαήλ ο Ουρανός ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, στρατηγός και Διοικητής (κατεπάνω) της Αντιόχειας το 1056-1057. Σε μολυβδόβουλα του που έχουν βρεθεί αναφέρεται σαν ρέκτωρ, πρωτοπρόεδρος και κατεπάνω της μεγάλης θεούπόλεως Αντιοχείας. .
Ήταν συγγενής, θείος, του αυτοκράτορα Μιχαήλ ΣΤ΄ του Βρίγα που τον διόρισε στην Αντιόχεια διοικητή. Το "Ουρανός" είναι παρωνύμιο που το πήρε χωρίς να έχει σχέση με την οικογένεια των Ουρανών και τον Νικηφόρο Ουρανό αλλά για να δώσει κύρος και ισχυριζόταν ότι καταγόταν από την οικογένεια χωρίς αυτό να ευσταθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Κατηγορία:Κατεπάνω Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόεδροι
Mungo Jerry
Οι Mungo Jerry είναι Βρετανικό ροκ συγκρότημα, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του '70. Παρ' όλα αυτά συνέχισαν την πορεία τους, έχοντας πάντα για κεντρικό πρόσωπο τον Ray Dorset. Έγιναν γνωστοί κυρίως με το τραγούδι "In the Summertime". Παραμένει μέχρι σήμερα το πιο επιτυχημένο τραγούδι τους. Το όνομα του συγκροτήματος είναι εμπνευσμένο από το ποίημα "Mungojerrie and Rumpelteazer", της συλλογής Old Possum's Book of Practical Cats του T. S. Eliot
Κατηγορία:Βρετανικά rock συγκροτήματα
Δήμος Βασιλικών
Ο Δήμος Βασιλικών ήταν δήμος του Νομού Θεσσαλονίκης. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης καταργήθηκε και εντάχθηκε στον δήμο Θέρμης. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού. Αποτελούνταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 9303 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του δήμου ήταν τα Βασιλικά.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
''' Δ.δ. Βασιλικών ''' [ 4.163 ]
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />.
Β Vasilika Vasilika
Ρέφικ Σαμπανάτζοβιτς
Ο Ρέφικ Σαμπανάτζοβιτς (γεννημένος στις 2 Αυγούστου 1965 στην πόλη Τούζι της πρώην Γιουγκοσλαβίας ) είναι παλαίμαχος διεθνής Γιουγκοσλάβος ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος.
Καριέρα
Ο Ρέφικ Σαμπανάτζοβιτς ξεκίνησε την καριέρα του στη Ντέτσιτς Τούζι, ομάδα του Μαυροβουνίου. Εκεί εντοπίστηκε από την Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα, ομάδα επίσης του Μαυροβουνίου, η οποία και τον απέκτησε λίγο καιρό αργότερα. Το καλοκαίρι του 1983 τον απέκτησε η Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο, ομάδα της σημερινής Βοσνίας, στην οποία και διακρίθηκε.
Στην Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια πραγματοποιώντας συνολικά 82 εμφανίσεις και ξεχωρίζοντας ανάμεσα στους συμπαίκτες του με αποτέλεσμα να κινήσει το ενδιαφέρον πολλών συλλόγων για την απόκτησή του. Τελικά η ομάδα που τον απέκτησε ήταν ο Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου, με την φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Με τον Ερυθρό Αστέρα ο Σαμπανάτζοβιτς πραγματοποίησε 62 συμμετοχές, πέτυχε 2 γκολ ενώ κατέκτησε και το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης του 1991.
Το καλοκαίρι του 1991 άφησε τη Σερβία και ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό της ΑΕΚ, με την οποία αγωνίστηκε για πέντε χρόνια κατακτώντας τρία Πρωταθλήματα Ελλάδος (1992, 1993, 1994) και ένα Κύπελλο Ελλάδος (1996). Συνολικά με τους κιτρινόμαυρους πραγματοποίησε 143 συμμετοχές ενώ κατάφερε να πετύχει και 10 γκολ.
Το καλοκαίρι του 1996 ο Σαμπανάντζοβιτς μεταπήδησε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον τότε προπονητή της ομάδας Ντούσαν Μπάγιεβιτς να εισηγείται την απόκτησή του. Στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε για δύο χρόνια πραγματοποιώντας 25 εμφανίσεις και κατακτώντας δύο Πρωταθλήματα Ελλάδος, το 1997 και το 1998.
Το 1998 ο Σαμπανάτζοβιτς άφησε την Ελλάδα και την Ευρώπη και ταξίδεψε με προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Συγκεκριμένα πήρε μεταγραφή στην Σπόρτινγκ Κάνσας Σίτι, στην οποία αγωνίστηκε για ενάμιση χρόνο πραγματοποιώντας συνολικά 21 εμφανίσεις.
Το καλοκαίρι του 1999 ο Ρέφικ Σαμπανάτζοβιτς αποφάσισε σε ηλικία 34 ετών να «κρεμάσει» τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην επαγγελματική του καριέρα.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ρέφικ Σαμπανάτζοβιτς έχει χριστεί 8 φορές διεθνής με την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Συγκεκριμένα, έπαιξε σε 3 αγώνες της προκριματικής φάσης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988, σε 1 ματς της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990, καθώς και σε 4 αγώνες της τελικής φάσης του Μουντιάλ 1990 στα γήπεδα της Ιταλίας, όπου έφτασε έως και τα προημιτελικά της διοργάνωσης, χάνοντας 2-3 στα πέναλτυ από την αρκετά κακή και τυχερή Αργεντινή. Στην εν λόγω αναμέτρηση ο Σαμπανάτζοβιτς ανέλαβε το μαρκάρισμα του Ντιέγκο Μαραντόνα, δέχτηκε 2 αυστηρές κίτρινες κάρτες (24' και 31') και αποβλήθηκε πρόωρα από το ματς. Παρ' όλα αυτά, η Αργεντινή με αρχηγό τον "Ντιεγκίτο" δεν εκμεταλλεύτηκε σε καμμία περίπτωση την αριθμητική υπεροχή της και εν τούτοις ήταν η Γιουγκοσλαβία αυτή που είχε τις ευκαιρίες για γκολ. Ο ίδιος ο Μαραντόνα ήταν κάκιστος και μάλιστα έχασε και το δικό του πέναλτυ στην ψυχοφθόρα διαδικασία, αλλά στάθηκε πολύ τυχερός αφενός από την αστοχία των Γιουγκοσλάβων, αφετέρου από τον τερματοφύλακα της Αργεντινής, Σέρχιο Γκοϊκοετσέα, ο οποίος "κατέβασε ρολά" σε εκείνο το Μουντιάλ.
Ο Ρέφικ Σαμπανάτζοβιτς έπαιξε ακόμη στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988 με τη Ολυμπιακή ομάδα της Γιουγκοσλαβίας και μάλιστα ήταν από τους κορυφαίους της χώρας του μαζί με τον μεγάλο Ντράγκαν Στόϊκοβιτς (3 συμμετοχές). Αμφότεροι πέτυχαν από 2 γκολ σε εκείνη την Ολυμπιάδα αλλά η Γιουγκοσλαβία αποκλείστηκε από την φάση των ομίλων. Ο "Σάμπα" σκόραρε στο δεύτερο ματς στη νίκη με 3-1 επί της ισχυρής τότε Νιγηρίας (τα άλλα 2 γκολ ο Στόϊκοβιτς) και στο τρίτο και τελευταίο ματς στην ήττα με 1-2 από την πανίσχυρη Βραζιλία των Ρομάριο και Μπεμπέτο, μετέπειτα αργυρή Ολυμπιονίκη. Οι Γιουγκοσλάβοι όμως δεν προκρίθηκαν εξαιτίας της ήττας με 0-1 από την Αυστραλία στην πρεμιέρα του ομίλου. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Σαμπανάτζοβιτς είχε συμπαίκτη σε εκείνη την ομάδα τον μετέπειτα συμπαίκτη του στην Α.Ε.Κ., Τόνι Σαβέβσκι. Επαιξαν μαζί σε ολόκληρο το 90-λεπτο εναντίον της Νιγηρίας.
Προσωπική ζωή
Ο Ρέφικ Σαμπανάτζοβιτς έχει νυμφευθεί την Ζερίνα Ντερβίσεβιτς και έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά, μεταξύ των οποίων και ο Ανέλ Σαμπανάτζοβιτς ο οποίος είναι και αυτός ποδοσφαιριστής. Σήμερα ζει μόνιμα στο Σαράγεβο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης με την οικογένεια του.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Βόσνιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντέσιτς Τούζι
Δημήτρης Κεραμεύς-Ντουμπουρίδης
Ο Δημήτρης Κεραμεύς-Ντουμπουρίδης είναι συγγραφέας
Γεννήθηκε στην Καβάλα το 1965. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. και έκανε μεταπτυχιακά στο Αμερικάνικο Θέατρο στην Θεσσαλονίκη και στο Βερολίνο. Επίσης, σπούδασε Εθνολογία και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Θράκης..
Δημοσιεύσεις
• Από το 1989 - 1995 άρθρα του παρουσιάζονται στην εφ. Ελευθερία Καβάλας, ενώ από το 1995 - Σήμερα αρθρογραφεί στην εφ. Ξυράφι, σε εβδομαδιαία βάση. Το 2004 - 2005 διηγήματά του παρουσιάζονται στην εφημερίδα Ιάλλη της Σάμου. • Δημοσίευσε δυο άρθρα στο λογοτεχνικό περιοδικό Υπόστεγο, με τίτλους: 1) Η Μαύρη Θεατρική Πραγματικότητα και ο LeRoi Jones και 2) Φάκελος Γιώργος Χειμωνάς: Η Θεατροποίηση του «Εχθρού του Ποιητή». • Άρθρα του παρουσιάζονται στο ΠεριΩδικό της Πόλης και στον Καθημερινό Τύπο, σε μη τακτά χρονικά διαστήματα
Θέατρο
• Το 1987 συνέβαλλε στην επανίδρυση του Φαλακρού Θεάτρου στην Θεσσαλονίκη και το 1999 ίδρυσε την Θεατρική Μηχανή στην Καβάλα. Σκηνοθέτησε στην Θεσσαλονίκη με το Φαλακρό Θέατρο, στην Καβάλα με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας, στην Θεατρική Ομάδα του ΤΕΙ Καβάλας και με την Θεατρική Μηχανή, στην Κάλυμνο με τη Δημοτική Θεατρική Ομάδα. • Πήρε μέρος στα Φεστιβάλ Θεάτρου: 1. Ante Prima Teatro (Torino, 1992, με το Φαλακρό Θέατρο, ως ηθοποιός και Βοηθός Σκηνοθέτη) 2. Αιγαίου (Σύρος, 1998, με τη Θεατρική Ομάδα Καλύμνου, ως ηθοποιός. 1ο Βραβείο Επιτροπής) 3. Κύπρου (Λευκωσία, 1998, με τη Θεατρική Ομάδα Καλύμνου, ως ηθοποιός) 4. Δήμου Ζωγράφου (Αθήνα, 1999 με τη Θεατρική Ομάδα Καλύμνου, ως ηθοποιός) 5. Αιγαίου (Πάτμος, 1999 με τη Θεατρική Ομάδα Καλύμνου, ως ηθοποιός) 6. Ορεστιάδας (2000, με τη Θεατρική Μηχανή Καβάλας, ως σκηνοθέτης. Βραβεία: 2ης Αρτιότερης Παράστασης, 1ου Αντρικού Ρόλου) 7. Αιγαίου (Κως, 2001, με τη Θεατρική Ομάδα Μυτιλήνης ως παρατηρητής) 8. Ορεστιάδας (2001, με τη Θεατρική Μηχανή Καβάλας, ως σκηνοθέτης. Βραβεία: Προγράμματος, Έπαινος 2ου Γυναικείου Ρόλου) 9. Βέροιας (2002, με τη Θεατρική Μηχανή Καβάλας, ως σκηνοθέτης. Βραβεία: 1ου Αντρικού Ρόλου, 2ου Γυναικείου Ρόλου, 2ης Αρτιότερης Παράστασης, Βραβείο Κοινού) 10. Αιγαίου (Λήμνος, 2003, ως παρατηρητής) • Υπήρξε από τα πρώτα στελέχη του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας, κατά την ίδρυσή του, ως μέλος της καλλιτεχνικής του επιτροπής, για μια τριετία, από το 1993 (έτος ίδρυσης του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κ.) μέχρι το 1995. • Από το 2003 είναι αναπληρωματικό μέλος του Δ. Σ. του ΔΗ. ΠΕ. ΘΕ. Καβάλας. • Το 1997 δίδαξε Θεατρικό Παιχνίδι, Παντομίμα και Μέθοδο Στανισλάφσκι και το 1998, Οργάνωση – Δομή - Λειτουργία του σύγχρονου Θεάτρου για λογαριασμό της Θεατρικής Ομάδας Καλύμνου, Θεατρικής Αστικής Εταιρίας μη κερδοσκοπικής. • Την Άνοιξη του 2001 δίδαξε Σκηνοθεσία και Λειτουργία Θεάτρου σε εκπαιδευτικούς της Α/Βθμιας Εκπ/σης, για λογαριασμό του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας. • Τη χρονιά 2001 - 2002 δίδαξε Θεατρικό Παιχνίδι στο κρατικό Ι.Ε.Κ. Καβάλας. • Επίσης παρακολούθησε σεμινάρια της ΝΕΛΕ σχετικά πάντα με το θέατρο, με δασκάλους τους Χατζάκη, Φαρμασώνη, Λογοθέτη, Ιωάννου, κ.ά. • Μετέφρασε αρκετά θεατρικά έργα για λογαριασμό των ομάδων που συνεργάστηκε (Μαύρη Κωμωδία του Πήτερ Σάφερ, Cracks του Μάρτιν Σέρμαν, Ένα Παράταιρο Ζευγάρι του Νιλ Σάιμον, Αυλαία και… Πάμε του Ρικ Άμποτ, κ.ά.) και έγραψε τρία θεατρικά έργα, «Το Ρομπότ», «Το Ασανσέρ» και το «Πες μου Γιατρέ».
Υπήρξε μέλος της Επιτροπής για τα 50 χρόνια του Φεστιβάλ Φιλίππων, το 2007. Από το 2010 και μέχρι την κατάργηση των Νομαρχιών υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του Πολιτιστικού & Τουριστικού Οργανισμού Ν.Α. Καβάλας. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του ΔΗ. ΠΕ. ΘΕ. Καβάλας. Από το 2022, είναι Αντιπρόεδρος του Δημοτικού Ωδείου Καβάλας (Δ.Ω.Κ.).
Έλαβε μέρος ως ηθοποιός στις παραγωγές
• Ως βοηθός σκηνοθέτη: Τρωάδες του Ευριπίδη (Φαλακρό Θέατρο, σκηνοθέτης Μιχάλης Παπαμιχάλης)
Σκηνοθεσία
1. Γιοι κι Εραστές (απόσπασμα) του Ντ.Χ. Λώρενς 2. Ο Εχθρός του Ποιητή του Γιώργου Χειμωνά 3. Αναλόγιο με τα έργα του Γ. Διαλεγμένου 4. Τι Είδε Ο Υπηρέτης του Τζο Όρτον 5. Cracks του Μάρτιν Σέρμαν 6. Το Τάβλι του Δημήτρη Κεχαίδη 7. Ο Τίγρης του Μάρεη Σίσγκαλ 8. Ο Αϊ Βασίλης Ήταν Σκέτη Λέρα της Ζοσιάν Μπαλασκό 9. Μήδεια του Μποστ 10.Αυλαία και… Πάμε του Ρικ Άμποτ 11.Black Out του Τζακ Σάρκεϋ 12.Η Τελετή του Παύλου Μάτεσι 13.Αυλαία και… Πάμε 2: Η Επιστροφή του Ρικ Άμποτ 14.Ο Μικρός Πρίγκιπας του Α. Σ. Εξυπερί 15.Υπουργοί σε Απόγνωση διασκευή στη Ροζ Μολότοφ των Ρέππα - Παπαθανασίου 16.Μικρά Συζυγικά Εγκλήματα του Ερικ Εμμανουέλ Σμιτ 17.Μετά τη Βροχή του Σέρτζι Μπελμπέλ 18.Ελίζα της Ξ. Καλογεροπούλου 19.Τα Μονόπρακτα του Ζαν Κοκτώ 20.Ξύπνα Βασίλη του Δ. Ψαθά 21.Το Ροζ Φουλάρι της Γεωργίας Χιόνη 22.Αγαπητέ Θεέ του Ερικ Εμμανουέλ Σμιτ 23.La Nonna του Ρομπέρτο Κόσα 24.Του Νεκρού Αδελφού του Σωτήρη Χατζάκη 25.Το Φάντασμα του κ.Ραμόν Νοβάρο του Παύλου Μάτεσι 26.Οι Μονόλογοι απ' τη Γάζα [Συλλογικό] 27.Νύχτες Δίχως Σώμα (μουσική παράσταση με τους Αθύρ) 28.Η Μάγισσα Φρικαντέλα του Ευγένιου Τριβιζά 29.Νεκρός Ξανά... του Γ. Μαστροσιμόνε 30.Λάθος Ασανσέρ του Δημήτρη Κεραμέα 31.Ο Ιππότης με τη Σκουριασμένη Πανοπλία του Ρ. Φίσερ 32.Πάλι Αυτός ο Τύπος με τα Κόκκινα της Ζ. Μπαλασκό 33.Ιστορίες να Σκεφτείς του Χόρχε Μπουκάι. 34. Πειραματόζωα του Μάριο Τζορντάνο. 35. Οι Δυο Γοργόνες του Δημήτρη Προβάδου 36. Ο Κορμάνθρωπος του Φρεντ Μπερνάρ 37. Ραντεβού στα Τυφλά (Διασκευή της "Μαύρης Κωμωδίας") του Πίτερ Σάφερ. 38. Η Γιασεμή κι οι δυο Τρομάρες της Έρρικας Παπαβενετίου. 39. Το 6ο Πάτωμα του Αλφρέντ Ζερύ. 40. Η Παράξενη Αγάπη του Αλόγου και της Λεύκας του Χρίστου Μπουλώτη. 41. Το Αβγό του Φελισιέν Μαρσώ. 42. Καρέκλες Καταστρώματος της Τζιν ΜακΚόνελ. 43. Το Παλιόπαιδο της Αγγελικής Δαρλάση. 44. Το κόκκινο κορδόνι της Βασιλικής Νευροκοπλή.