cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπριγκίτε Νίλσεν
Ηθοποιία
Το 1987, η Νίλσεν έπαιξε την Κάρλα Φράι στην ταινία Ο μπάτσος του Μπέβερλι Χιλς Νο 2 (1987), δίπλα στον Έντι Μέρφι. Στη συνέχεια, πρωταγωνίστησε στα Αστρικός παράγων (976-Evil II, 1991), Πράκτωρ 00 τινέιτζερ (The Double 0 Kid, 1992), Απόδραση από τις γυναικείες φυλακές 2 (Chained Heat II, 1993), Απόλυτη κυριαρχία (Galaxis, 1995) και Ακαδημία άσχετων σκιέρ (Snowboard Academy, 1996). Πρωταγωνίστησε ως η κακιά της ιταλικής τηλεοπτικής ταινίας φαντασίας Fantaghirò 2 και των συνέχειών της (1992–1996). Ενώ ρόλος που έπαιζε σκοτώθηκε στην πρώτη από αυτές τις ταινίες, στη συνέχεια επανήλθε λόγω ζήτησης.
Το 2011, η φωνή της Νίλσεν ακουγόταν στη δανέζικη κωμωδία κινουμένων σχεδίων Ronal Barbaren. Το 2012 έπαιξε στην ταινία τρόμου Eldorado. Το 2013, συμμετείχε στην ταινία μικρού μήκους The Key μαζί με τον Ρέι Στίβενσον. Το 2014, πρωταγωνίστησε στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Exodus, στην τηλεοπτική σειρά Raising Hope, και στην ταινία δράσης Mercenaries. Το 2017, εντάχθηκε στο καστ της τηλεοπτικής σειράς Adi Shankar's Gods and Secrets. Το 2018, επανέλαβε τον ρόλο της Λουντμίλα Ντράγκο από το Rocky IV στο Creed II.
Μουσική και συγγραφή
Η Νίλσεν ξεκίνησε μουσική καριέρα το 1987. Κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο Every Body Tells a Story εκείνη τη χρονιά και ηχογράφησε ένα ντουέτο με τον Αυστριακό ποπ σταρ Φάλκο, το"Body Next to Body" Τζόρτζιο Μορόντερ, που έφτασε στο Νο. 22 στη Γερμανία και στο Νο. 6 στην Αυστρία. Κυκλοφόρησε ένα ακόμ άλμπουμ με τίτλο I'm the One. . . Nobody Else το 1991.
Τηλεόραση
Η Νίλσεν εμφανίστηκε στον πρώτο κύκλο της ιταλικής παραγωγής του The Mole (2004) και στον τρίτο κύκλο του ριάλιτι του VH1 The Surreal Life (2004). Το 2003, η Νίλσεν εμφανίστηκε στο δανέζικο Big Brother VIP. Τον Ιανουάριο του 2005, ήταν διαγωνιζόμενη στο Celebrity Big Brother της Βρετανίας, μαζί με την πρώην πεθερά της, Τζάκι Σταλόνε, όπου ήρθε τρίτη στην τελική ψηφοφορία του κοινού. Το 2006, εμφανίστηκε σε μια άλλη τηλεοπτική σειρά ριάλιτι, το The Surreal Life: Fame Games του VH1. Το 2007, πρωταγωνίστησε στο νέο βρετανικό mockumentary Killing Brigitte Nielsen, το οποίο προβλήθηκε στο Sky Travel. Εμφανίστηκε επίσης στον πρώτο κύκλο του Celebrity Rehab με την Dr. Drew, όπου εξιστόρησε τον αγώνα της για να ξεπεράσει τον αλκοολισμό της στο Pasadena Recovery Center στην Πασαντίνα της Καλιφόρνιας.
Το 2010, η Νίλσεν εμφανίστηκε ως διαγωνιζόμενη του ριάλιτι διασημοτήτων του TF1 La Ferme Célébrités, που αποτελεί γαλλική έκδοση της τηλεοπτικής σειράς Η φάρμα. Αποκλείστηκε μετά από μία εβδομάδα, κυρίως λόγω της έλλειψης ευχέρειας στα γαλλικά και των επακόλουθων δυσκολιών να αλληλεπιδράσει με τους άλλους διαγωνιζόμενους. Η Νίλσεν ήταν ανάμεσα στους διασημότερους διαγωνιζόμενους του Let's Dance του 2010, της γερμανικής έκδοσης του Dancing with the Stars. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε επίσης στο Celebrity Come Dine With Me στη Δανία (Til middag hos...), και στη Γερμανία (Das Perfekte Promi Dinner).
Από τις 13 Ιανουαρίου 2012, η Νίλσεν ήταν ένας από τους διασημότερους διαγωνιζόμενους και νικήτρια του Ich bin ein Star – Holt mich hier raus!, της γερμανικής έκδοσης του I'm a Celebrity...Get Me Out of Here! που μεταδόθηκε από την τηλεόραση RTL. Στις 28 Ιανουαρίου 2012, κέρδισε στην εκπομπή ως «Βασίλισσα της ζούγκλας». Η γερμανική εφημερίδα Bild αποκάλυψε στις 30 Ιανουαρίου 2012 ότι η Νίλσεν είχε λάβει τις περισσότερες κλήσεις από τηλεθεατές σε ολόκληρη την εκπομπή, κατατάσσοντας τη Νο. 1 έχοντας δεχτεί το 30–50% επί του συνόλου των κλήσεων. Η Νίλσεν πήρε 150.000 ευρώ για τη συμμετοχή της στο σόου, περισσότερο από κάθε άλλη διασημότητα. Τον Οκτώβριο του 2012, η Νίλσεν εμφανίστηκε στη δανέζικα εκδοχή του Maestro που μεταδόθηκε από το DR1, όπου διασημότητες διαγωνίστηκαν για να κερδίσουν την ευκαιρία να διευθύνουν μια κλασική ορχήστρα. Τον Σεπτέμβριο του 2013, εντάχθηκε στο καστ της γερμανικής τηλεοπτικής εκπομπής Promi-Hochzeitsplanern (Σχεδιαστές Γάμων Διασημοτήτων) για το Sat.1. Την επόμενη χρονιά, εντάχθηκε στο πάνελ της γερμανικής τηλεοπτικής εκπομπής Promi Shopping Queen για το VOX.
Προσωπική ζωή
Εκτός από τη μητρική της δανέζικη γλώσσα, η Νίλσεν μιλά άπταιστα αγγλικά, γερμανικά και ιταλικά, και έχει κάποια κατανόηση των γαλλικών.
Οικογένεια και σχέσεις
μικρογραφία| Η Νίλσεν με τους [[Σιλβέστερ Σταλόνε, Ρόναλντ και Νάνσυ Ρίγκαν στον Λευκό Οίκο το 1985]] Η Νίλσεν έχει παντρευτεί πέντε φορές και έχει τέσσερις γιους και μία κόρη. Ο πρώτος της σύζυγος ήταν ο Κάσπερ Γουάντινγκ, με τον οποίο ήταν παντρεμένη από το 1983 έως το 1984. Έχουν έναν γιο, τον Τζούλιαν, ο οποίος μεγάλωσε σε μεγάλο βαθμό από τον πατέρα του και είχε ελάχιστη επαφή με τη Νίλσεν.
Στο βιβλίο της το 2011, αποκάλυψε ότι είχε σχέση με τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Κάλιντορ, ο μονομάχος (1985), αφού ο Σβαρτσενέγκερ είχε μόλις ξεκινήσει σχέση με τη Μαρία Σρίβερ. Ο Σβαρτσενέγκερ το επιβεβαίωσε τον Ιούλιο του 2020.
Η Νίλσεν αρραβωνιάστηκε τον ηθοποιό Σιλβέστερ Σταλόνε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Rocky IV . Παντρεύτηκαν μετά την κυκλοφορία της ταινίας, στις 15 Δεκεμβρίου 1985, στο Μπέβερλι Χιλς, στο σπίτι του παραγωγού Ίρβιν Γουίνκλερ. Ο γάμος τους κράτησε 19 μήνες, με το διαζύγιό τους να οριστικοποιείται τον Ιούλιο του 1987. Ο γάμος και το διαζύγιό τους καλύφθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τον Τύπο.
Από το 1988 έως το 1990, είχε σχέση με τον Αμερικανό παίκτη του φούτμπολ Μαρκ Γκάστινο, με τον οποίο απέκτησε το δεύτερο παιδί της, τον Κίλιαν Μάρκους Γκάστινο, το 1989.
Μεταξύ 1990 και 1992, ήταν παντρεμένη με τον σκηνοθέτη και φωτογράφο Σεμπάσιαν Κόουπλαντ. Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης του 2012 στη γερμανική τηλεοπτική εκπομπή ριάλιτο Ich bin ein Star – Holt mich hier raus!, ομολόγησε ότι είχε σχέση μιας βραδιάς με τον Σον Πεν στις Κάννες στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Η Νίλσεν έχει δύο γιους με τον τέταρτο σύζυγό της Ραούλ Μέγιερ: τον Ντάγκλας Έιρον (γεν. 1993) και Ραούλ Τζούνιορ (γεν. 1995).
Το 2005, είχε σχέση με τον ράπερ Flavor Flav.
Ο σημερινός σύζυγος της Νίλσεν, Ματία Ντέσι (γεν. 1978) ζούσε μαζί της στην Ιταλία. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στη Μάλτα στις 8 Ιουλίου 2006 και διαμένει στο Παλμ Σπρινγκς. Τον Ιούνιο του 2018, η Νίλσεν γέννησε μια κόρη σε ηλικία 54 ετών.
Προβλήματα με το αλκοόλ
Στις 9 Ιουλίου 2007, η Νίλσεν μπήκε στο κέντρο αποκατάστασης Cri-Help στο Βόρειο Χόλιγουντ. Ο μάνατζέρ της, Στίβεν Τεμπόνε, επιβεβαίωσε στις 19 Ιουλίου 2007 ότι είχε πάει σε κέντρο αποκατάστασης και είπε: «Το μόνο που ξέρω είναι ότι είναι κάτι που έκανε με τη θέλησή της, είμαστε περήφανοι για αυτήν και της ευχόμαστε να γίνει καλά. . . Όταν βγει, θα κάνουμε ένα μεγάλο πάρτι γενεθλίων μόνο με Coca-Cola." Στις 10 Ιανουαρίου 2008, το VH1 άρχισε να προβάλλει την τηλεοπτική σειρά ριάλιτι Celebrity Rehab. Η Νίλσεν εμφανίστηκε στην εκπομπή για αλκοολισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανέζες ηθοποιοί κινηματογράφου
Οίκος της Νορμανδίας
Ο Οίκος της Νορμανδίας (γαλλικά: Maison de Normandie, αγγλικά: House of Normandy) είναι ένας δυναστικός οίκος της Ευρώπης, που έδωσε τρεις βασιλείς της Αγγλίας, επτά δούκες της Νορμανδίας, έναν κόμη της Φλάνδρας, κά. Ο αρχηγέτης του Οίκου, ο Βίκινγκ Ρόλλο από τη Νορβηγία, εγκαταστάθηκε στη Βόρεια Γαλλία και έγινε κόμης της Ρουέν. Οι απόγονοί του έγιναν δούκες της Νορμανδίας και από το 1066, όταν ο Γουλιέλμος Α΄ αποβιβάστηκε στη Βρετανία, έγιναν βασιλείς της Αγγλίας. Το 1135 απεβίωσε ο τελευταίος άρρην απόγονος του Οίκου, ο Ερρίκος Α΄ και τη διαδοχή διεκδίκησαν ο ανιψιός του Στέφανος του Μπλουά και ο εγγονός του Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας. Αφού βασίλευσε ο πρώτος (1135-54) τον διαδέχθηκε ο δεύτερος και οι απόγονοί του από τον Οίκο των Ανζού.
Τον Ιανουάριο του 1066 απεβίωσε ο Εδουάρδος ο Ομολογητής της Αγγλίας, άτεκνος, εξάδελφος του πατέρα του Γουλιέλμου Α΄. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός της συζύγου του Έντγκιθ, ο Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας. Ο Γουλιέλμος Α΄ μάζεψε στρατό, πέρασε τη Μάγχη και στις 14 Οκτωβρίου 1066 νίκησε στη μάχη του Χάστινγκς τον Χάρολντ Β΄ και τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Αγγλίας.
Αξιοσημείωτα μέλη
Τα σημαντικότερα μέλη του Οίκου είναι:
Ρόλλο, κόμης της Ρουέν (911-927).
Γενεαλογικό δέντρο του Οίκου της Νορμανδίας
Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες
Γιούζεφ Πανκιέβιτς
Ο Γιούζεφ Πανκιέβιτς (πολωνικά: Józef Pankiewicz) (29 Νοεμβρίου 1866, Λούμπλιν – 4 Ιουλίου 1940, Λα Σιοτά) ήταν Πολωνός ιμπρεσιονιστής ζωγράφος, γραφίστας και δάσκαλος, ο οποίος πέρασε μεγάλο μέρος της καριέρας του στη Γαλλία.
Βιογραφία
Από το 1884 έως το 1885, σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας υπό τους Βόιτσεχ Γκέρσον και Αλεξάντερ Καμίνσκι. Αφού έλαβε υποτροφία, πήγε στην Αγία Πετρούπολη για να σπουδάσει στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών. Το 1889, μαζί με τον συνεργάτη του στο στούντιο, Βουαντίσουαφ Ποντκοβίνσκι, πήγαν στο Παρίσι για να συμμετάσχουν στην Έκθεση Universelle και του απονεμήθηκε ένα αργυρό μετάλλιο για τον πίνακά του μιας λαχαναγοράς. αριστερά|μικρογραφία|227x227εσ| Κυρία Όντερφελντ και η κόρη της. [[Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας]] Όσο ήταν εκεί, επηρεάστηκε από τους ιμπρεσιονιστές και, όταν επέστρεψε στην Πολωνία το 1890, προσπάθησε να εισαγάγει εκεί τις τελευταίες γαλλικές τάσεις. Η αντίδραση των κριτικών ήταν σε μεγάλο βαθμό εχθρική. Κάποιος έφτασε στο σημείο να τον συμβουλέψει να δει έναν οπτομέτρη. Επέμεινε, ωστόσο, και αργότερα δημιούργησε μια σειρά από πορτρέτα εμπνευσμένα από το έργο του Τζέιμς Άμποτ ΜακΝίλ Ουίσλερ. Το πορτρέτο του, «Κυρία Όντερφελντ και η κόρη της», κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στην Παγκόσμια έκθεση του Παρισιού το 1900. Ήταν επίσης συχνός εκθέτης στο Σαλόν.
Το 1897, έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Πολωνών Καλλιτεχνών «Sztuka». Τα επόμενα 9 χρόνια, ταξίδευε συνεχώς σε όλη τη Δυτική Ευρώπη, μέχρι που διορίστηκε Καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας το 1906. Συνέχισε να ταξιδεύει στη Γαλλία, ειδικά κατά μήκος των ακτών της Μεσογείου, δημιουργώντας μια μεγάλη σειρά από τοπία και απόψεις της πόλης που έδειχναν όλο και περισσότερο την επιρροή του Πωλ Σεζάν.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έζησε στην Ισπανία, όπου γνώρισε τον Ρομπέρ Ντελωναί και απορρόφησε για άλλη μια φορά νέες μεταϊμπρεσιονιστικές επιρροές στο στυλ του, κυρίως το φωβισμό. Έγινε αρχηγός μιας ομάδας νέων καλλιτεχνών γνωστών ως Καπιστές (Χρωματιστές), τα μέλη της οποίας ήταν αντίθετα στη ρομαντισμικής παράδοση στην πολωνική τέχνη. Το 1923 επέστρεψε στην Ακαδημία της Κρακοβίας. Μετά το 1925 διετέλεσε Διευθυντής του παραρτήματός της στο Παρίσι. Μεταξύ των αξιοσημείωτων μαθητών του ήταν οι Γιούζεφ Τσάπσκι, Αλίτσια Χαλίτσκα, Μοΐζ Κισλίνγκ, Γιαν Ρούμπτσακ, Ζίγκμουντ Βαλισέφσκι και Βάτσουαφ Ζαβαντόφσκι.
Μεταξύ των πολέμων, το στυλ του εξελίχθηκε ξανά, έγινε πιο διακοσμητικό και ζωγράφισε μια σειρά από νεκρές φύσεις. Συνέχισε επίσης να ζωγραφίζει τοπία στη Νότια Γαλλία. Το 1927, ονομάστηκε μέλος της Λεγεώνας της Τιμής. Το 1933 του απονεμήθηκε το Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας. Μια μεγάλη έκθεση των έργων του πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας για τον εορτασμό των 70ών γενεθλίων του το 1936. Την επόμενη χρονιά, συνταξιοδοτήθηκε και πήγε να ζήσει στη Λα Σιοτά, κοντά στη Μασσαλία, όπου εκεί και πέθανε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στη Γαλλία Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Λιλίπουτ (τυρί)
μικρογραφία|245x245εσ| Λιλίπουτ Το Λιλίπουτ, ή Λιλίπουτ Μείζονος Πολωνίας (πολωνικά: liliput wielkopolski), είναι τυρί ωρίμανσης, το οποίο παρασκευάζεται από αγελαδινό γάλα, κυρίως στη Μείζονα Πολωνία. Το Λιλίπουτ Μείζονος Πολωνίας μπήκε στον κατάλογο των παραδοσιακών προϊόντων στις 13 Ιουλίου 2008.
Χαρακτηριστικά
Το Λιλίπουτ παράγεται στη Μείζων Πολωνία, ιδίως στην περιοχή των Βονγκρόβιετς, Ομπορνίκι, Γκνιέζνο, Βζέσνια, Βιτκόβο και Κέμπνο. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος του γάλακτος προέρχεται από την περιοχή του Πόβιατ Βονγκρόβιετς, όπου οι αγελάδες δεν παρήχθησαν πλήρως μαζικά. Οι αγρότες που προμηθεύουν την πρώτη ύλη έχουν συνήθως μικρά κοπάδια (μέχρι 20 αγελάδες) και χρησιμοποιούν παραδοσιακές ζωοτροφές, χωρίς χημικά πρόσθετα. Ένα από τα αγροκτήματα έχει ατμολέβητα του 1914, ο οποίος είναι σε λειτουργία.
Εκτός της Μείζονος Πολωνίας (π.χ. στο Γκραγέβο ή στο Τσιεχάνουφ), παράγεται με βιομηχανικές μεθόδους, βασισμένες σε χαμηλότερες απαιτήσεις σε πρώτες ύλες, με προσθήκη νιτρικού καλίου και ανάτο.
Γεύση
Η ιδιαίτερη γεύση του τυριού προέρχεται από διάφορους παράγοντες: τη χειρωνακτική παραγωγή, τα φυσικά συστατικά και την αρχική διαδικασία αλατίσματος σε ειδικές δεξαμενές άρμης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνικά τυριά Κατηγορία:Κουζίνα Μείζονος Πολωνίας
Βιμερκάτε
Το Βιμερκάτε (ιταλικά: Vimercate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
DCS
πηγές
Κατηγορία:Βιομηχανικός αυτοματισμός
Αρλετί
Πρώτα χρόνια
Η Αρλετί γεννήθηκε στο Κουρμπεβουά (Courbevoie), κοντά στο Παρίσι, από οικογένεια της εργατικής τάξης. Μετά το θάνατο του πατέρα της, έφυγε από το σπίτι και ακολούθησε καριέρα μοντέλου.
Στην αρχή της καριέρας της κυριάρχησε στον χώρο της μουσικής σκηνής και αργότερα εμφανίστηκε σε θεατρικά έργα και καμπαρέ. Ήταν σκηνοθέτιδα για δέκα χρόνια πριν από το ντεμπούτο της στην ταινία το 1930. Η καριέρα της Αρλετί ξεκίνησε γύρω στο 1936 όταν εμφανίστηκε στη σκηνή παίζοντας στις παραστάσεις Les Joies du Capitole και Fric-Frac, στις οποίες πρωταγωνίστησε πλάι στον Μισέλ Σιμόν (Michel Simon). Αργότερα πρωταγωνίστησε ως Blanche στη γαλλική εκδοχή του A Streetcar Named Desire (Λεωφορείον ο πόθος).
Το 1945 εμφανίστηκε στον πιο διάσημο κινηματογραφικό της ρόλο,  στη ταινία  Les Enfants du Paradis (Τα παιδιά του παραδείσου). Για αυτόν τον ρόλο αμείφθηκε με έναν από τους υψηλότερους μισθούς που υπήρξαν ποτέ στον γαλλικό κινηματογράφο.
Οριζόντιος δωσιλογισμός
Στη διάρκεια των γυρισμάτων Τα παιδιά του παραδείσου, η Αρλετί είχε μείνει έγκυος από τον Γερμανό εραστή της αλλά στη συνέχεια έκανε άμβλωση.
Η Αρλετί φυλακίστηκε το 1945 για την ερωτική σχέση της με τον Γερμανό αξιωματικό Χανς-Γιούργκεν Ζέρινγκ (Hans-Jürgen Soehring) κατά τη διάρκεια της Κατοχής της Γαλλίας. Αργότερα σχολίασε ότι «η καρδιά μου ανήκει στη Γαλλία, αλλά ο κόλπος μου σε εμένα». Αν και άλλες Γαλλίδες γυναίκες ερωτεύτηκαν Γερμανούς στρατιώτες, η ρομαντική της σχέση με τον Ζέρινγκ κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής προκάλεσε την κατηγορία της προδοσίας.
Σύμφωνα με τις αναφορές σε επιστολές Γάλλων πολιτών που δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατο της, το γεγονός που εξόργισε τους ομοεθνείς της, ήταν ότι έτρωγε την περίοδο που οι Γάλλοι πεινούσαν, παρά το ότι είχε ερωτική σχέση με Γερμανό στρατιωτικό.
Μετέπειτα χρόνια
Μετά από μια αρκετά επιτυχημένη περίοδο ως σκηνοθέτης στη μετέπειτα ζωή της, αναγκάστηκε να αποσυρθεί λόγω της προοδευτικής απώλειας της όρασης της. Μία από τις τελευταίες εμφανίσεις της ήταν σε μικρό ρόλο ως ηλικιωμένη Γαλλίδα στο The Longest Day (1962).
Μετά τον θάνατό της το 1992, αποτεφρώθηκε και η στάχτη της ρίχτηκε στην πατρίδα της στο Nouveau Cimetière de Courbevoie.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατηγορούμενοι για οριζόντιο δωσιλογισμό Κατηγορία:Γάλλοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Πιοτρ Χοφμάνσκι
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Πιότρ Χοφμάνσκι γεννήθηκε στο Πόζναν της Πολωνίας στις 6 Μαρτίου 1956. Το 1974, αποφοίτησε από τη Δευτεροβάθμια Σχολή του Μιάστκο και ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Nicolaus Copernicus στο Τορούν. Αποφοίτησε το 1978, ειδικευμένος στο ποινικό δίκαιο. Μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε στο Γραφείο της Περιφερειακής Διεύθυνσης Σιδηροδρόμων του Σλόπσκ. Το 1979 εργάστηκε ως ασκούμενος βοηθός στο Ινστιτούτο Ποινικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Nicolaus Copernicus. Το 1981, απέκτησε διδακτορικό στο δίκαιο βάσει μιας διατριβής με τίτλο «Adjudication» σε ποινική δίκη για αποζημίωση για ζημία που προκλήθηκε από έναν υπάλληλο και ο επόπτης του ήταν ο Άντζεϊ Μπουλσιέβιτς. Έκανε υφηγεσία στο Πανεπιστήμιο της Σιλεσίας στο Κατοβίτσε το 1990 (τίτλος της διατριβής: Νομοθετική ανεξαρτησία του ποινικού δικαστηρίου). Κατά τα έτη 1991-2002, ήταν επικεφαλής του Τμήματος Ποινικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Μπιαουίστοκ, και αντιπρόεδρος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου το 1991-1996. Το 2003 έγινε επικεφαλής του Τμήματος Ποινικής Δικονομίας στη Σχολή Νομικής και Διοίκησης του Πανεπιστημίου Jagiellonian. Κατά τα έτη 2007-2008 ήταν μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Νομικών Επιστημών της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών και από το 2013 πρόεδρος της Επιτροπής Κωδικοποίησης Ποινικού Δικαίου μέχρι που έγινε δικαστής του ICC το 2015.
Συμβούλιο της Ευρώπης
Το 2001–2002 εργάστηκε ως ειδικός στο Συμβούλιο της Ευρώπης στην Ομάδα προβληματισμού σχετικά με τις εξελίξεις στη διεθνή συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις και το 2004–2006 στην Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για τη Διακρατική Δικαιοσύνη.
Δικαστής
Ξεκίνησε την καριέρα του ως δικαστής στον πάγκο του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου στο Μπιαουίστοκ το 1994. Το 1996-2015 ήταν δικαστής στο Ποινικό Επιμελητήριο του Ανώτατου Δικαστηρίου της Πολωνίας. Από το 1999 διετέλεσε εκπρόσωπος αυτού του δικαστηρίου.
Τον Δεκέμβριο του 2014 εξελέγη δικαστής του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την περίοδο 2015-2024. Ήταν το πρώτο πρόσωπο από την Πολωνία που εξελέγη σε αυτήν τη θέση. Ορκίστηκε επίσημα στις 10 Μαρτίου 2015 με πέντε άλλους δικαστές. Τον Μάρτιο του 2021 εξελέγη Πρόεδρος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη θητεία 2021-2024. Θα υπηρετήσει με τους δικαστές Λουθ ντελ Κάρμεν Ιμπάνιεθ Καράνθα και Αντουάν Κέσια-Μπε Μίντουα ως Αντιπροέδρους του.
Βραβεία
Το 2000 του απονεμήθηκε ο Ασημένιος Σταυρός Αξίας από τον Πρόεδρο Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι. Το 2016 τιμήθηκε με τον ακαδημαϊκό τίτλο του Πρέσβη του Πανεπιστημίου Νικόλαος Κοπέρνικος του Τόρουν.
Ιδιωτική ζωή
Μιλάει άπταιστα πολωνικά, αγγλικά και γερμανικά. Είναι παντρεμένος και έχει τρεις κόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί δικαστές Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Νικόλαος Κοπέρνικος του Τόρουν
Βίκτωρ Β΄ του Ράτιμπορ
Ο Βίκτωρ Β΄, γερμ. Victor II (6 Σεπτεμβρίου 147 - 9 Αυγούστου 1923) από τον Οίκο του Χόενλοε ήταν δούκας τού Ράτιμπορ στην Άνω Σιλεσία & πρίγκιπας τού Κόρβεϋ (1893-1923). Από το 1919 και μετά ήταν τιτουλάριος δούκας & πρίγκιπας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βίκτωρα Α΄ δούκα τού Ράτιμπορ και της Αμαλίας, κόρης τού Καρλ-Έγκον Β΄ πρίγκιπα τού Φύρστενμπεργκ.
Σπούδασε νομικά στη Βόννη και στο Γκέτινγκεν και ήταν μέλος τού Σώματος της Πρωσίας (1867) και της Σαξονίας (1890). Στο Σώμα της Σαξονίας ήταν και οι αδελφοί του Μαξ, Καρλ-Έγκον, Φραντς (ως συνταγματάρχης ακόλουθος) και Έγκον (ως λόρδος καγκελάριος).
Έπειτα από το διδακτορικό του στη Νομική, εισήλθε στο σύνταγμα Σωματοφυλάκων Ουσάρων τού Πότσνταμ, με το οποίο συμμετείχε στον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο.
Το διάστημα 1873-76 εργάστηκε στη Γερμανική Πρεσβεία της Βιέννης. Το 1893 ανέλαβε τις ιδιοκτησίες Κήφερστενττελ και Τσέμμποβιτς της Άνω Σιλεσίας. Από το 1897 ως το 1921 έγινε καγκελάριος της επαρχίας της Σιλεσίας και καγκελάριος τού επαρχιακού κοινοβουλίου της Άνω Σιλεσίας. Ως μέλος τού Ελεύθερου Συντηρητικού κόμματος εξελέγη το 1885-1888 στο Πρωσικό Κοινοβούλιο. Από το 1893 έγινε μέλος της Πρωσικής Άνω Βουλής των Λόρδων. Από το 1896 ως το 1904 έγινε καγκελάριος τού Νέου Κόμματος Συνασπισμού. Το 1913 έγινε τιμητικά πολίτης τού Μπρέσλαου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1877 τη Μαρία, κόρη τού Αυγούστου Μπρόιννερ-Ένκεβοϊρτ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Λουί Ντεντζέλ
Ο βαρώνος Ιωάννης-Χριστιανός Λουί Ντεντζέλ (Jean-Chrétien Louis Dentzel) (Λαντάου, 6 Μαΐου 1786 - κοντά στη Βόνιτσα, 3 Σεπτεμβρίου 1829) ήταν Γάλλος αξιωματικός που ηγήθηκε του στρατού της Δυτικής Ελλάδας ως υποστρατηγός κατά την Ελληνική Επανάσταση.
Μετά την παλινόρθωση των Βουρβόνων, ο Ντεντζέλ - σε αντίθεση με τον πατέρα του - απολύθηκε ουσιαστικά από τη στρατιωτική θητεία με μισή αμοιβή και χωρίς ανάθεση σε σύνταγμα. Ως υποστηρικτής της δημοκρατίας έγινε μέλος της μυστικής οργάνωσης των Καρμπονάρων. Ήταν ύποπτος για εμπλοκή του στη «συνωμοσία του γαλλικού παζαριού» («complot du Bazar français») της 19ης Αυγούστου 1820, αλλά δεν κάτι τέτοιο δεν μπόρεσε να αποδειχθεί. Το 1822 καταδικάστηκε σε τέσσερις μήνες φυλάκιση για άλλη συνωμοσία.
Το 1826 ή το 1827 ο φιλέλληνας Ντεντζέλ έφτασε στην Ελλάδα εν αγνοία της οικογένειάς του και έγινε αξιωματικός του στρατού των Ελλήνων επαναστατών. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1829 πέθανε στη Βόνιτσα ως Στρατηγός στον στρατό της Δυτικής Ελλάδας. Μέχρι τότε είχε ήδη κηρυχθεί νεκρός, ως άγαμο και άτεκνο αγνοούμενο πρόσωπο στη Γαλλία.
Αλεξάντερ Ντζιέβα
Ο Αλεξάντερ Ντζιέβα (πολωνικά: Aleksander Dziewa) (6 Νοεμβρίου 1997) είναι Πολωνός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ για την Σλονσκ Βρότσουαφ.
Πρώιμη ζωή
Ο Ντζιέβα έπαιζε σκάκι τακτικά μέχρι να εγγραφεί στο γυμνάσιο. Ξεκίνησε την καλαθοσφαίριση σε ηλικία 16 ετών.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Ντζιέβα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Σλονσκ Βρότσουαφ στην 1 Λίγκα Πολωνίας.
Η σεζόν 2018-19 της 1 Λίγκα ήταν ένα σημείο καμπής για αυτόν. Στον πρώτο αγώνα εναντίον της ΚΚΣ Κούτνο σημείωσε 28 πόντους. Στη συνέχεια, εξαιρουμένου ενός αγώνα, σκόραρε τακτικά γύρω στους 20 πόντους. Ο «αγαπημένος» του αντίπαλος ήταν η ΣΚΚ Σιέντλτσε, απέναντι στην οποία σημείωσε 38 πόντους κατά μέσο όρο και στους δύο αγώνες. Αυτό το επίτευγμα ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, καθώς ο προπονητής της ομάδας, Ραντόσουαφ Χίζι, έβγαζε τον Ντζιέβα από το παιχνίδι νωρίς για να δώσει χρόνο σε άλλους παίκτες να εξελιχθούν.
Ήταν ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της ομάδας που ανέβηκε στο Πρωτάθλημα Πολωνίας το 2019.
Με την Σλονσκ Βρότσουαφ, ως έναν από τους βασικούς παίκτες, ο Ντζιέβα βοήθησε την ομάδα να κερδίσει τη Λέγκια Βαρσοβίας με 86-85 στην παράταση, για τον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο. Το αποτέλεσμα ξεπέρασε τις προσδοκίες.
Εθνική ομάδα
Το καλοκαίρι του 2018, ο Ντζιέβα κλήθηκε στην Εθνική Πολωνίας Β, με την οποία έπαιξε αρκετούς αγώνες στην Κίνα.
Λόγω των δυνατών επιδόσεων του Ντζιέβα στο εθνικό πρωτάθλημα, ο προπονητής Μάικ Τέιλορ κάλεσε τον Ντζιέβα στην Εθνική Πολωνίας ανδρών για τους νικηφόρους αγώνες προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2019 εναντίον της Κροατίας και της Ολλανδίας. Με την Πολωνία συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σλονσκ Βρότσουαφ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Πολωνίας
Εικονογραφημένο χειρόγραφο
μικρογραφία|Η διακόσμηση αυτής της σελίδας από ένα γαλλικό [[Βιβλίο των Ωρών περιλαμβάνει μικρογραφία, διακοσμημένα κεφαλαία γράμματα και περιγράμματα.]] Εικονογραφημένο χειρόγραφο (αγγλικά: Illuminated manuscript, κυριολεκτικά φωτισμένο χειρόγραφο) είναι χειρόγραφο του οποίου το κείμενο ολοκληρώνεται με την προσθήκη εξωραϊστικών στοιχείων με έντονα χρώματα, όπως κεφαλαία γράμματα, διακοσμητικά περιγράμματα, περίτεχνα σχέδια και μικρογραφίες. Στον στενότερο ορισμό του όρου, το εικονογραφημένο χειρόγραφο αναφέρεται μόνο σε χειρόγραφα διακοσμημένα με χρυσή ή αργυρή μελάνη, αλλά τόσο στην κοινή χρήση όσο και στην ορολογία που υιοθετείται από σύγχρονους μελετητές, ο όρος χρησιμοποιείται για να αναφέρεται σε οποιοδήποτε εικονογραφημένο χειρόγραφο της δυτικής ή ανατολικής παράδοσης.
Ονομασία
Ο όρος προέρχεται από τη λατινική λέξη illuminare (φωτίζω, λαμπρύνω) και αναφέρεται στη χρήση φωτεινών χρωμάτων και χρυσού για τον εξωραϊσμό των αρχικών γραμμάτων ή για την απεικόνιση ολόκληρων σκηνών με σκοπό την εκλάμπρυνση του χειρογράφου, δίνοντας την εντύπωση ότι η σελίδα είχε κυριολεκτικά φωτιστεί.
Ιστορικό
μικρογραφία|Ο [[Κλόβις Α΄|Κλοβίς και η οικογένειά του, Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας, (14ος αιώνας)]] Η πρακτική ήταν γνωστή από την Αρχαιότητα, αλλά χρησιμοποιήθηκε συστηματικά από τον Πρώιμο Μεσαίωνα από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για προσευχές, λειτουργικά κείμενα και ψαλμούς, που δημιουργούσαν μοναχοί στα scriptoria των μοναστηριών, και συνεχίστηκε σε κοσμικά κείμενα από τον 13ο αιώνα και αργότερα σε διακηρύξεις, νόμους, χάρτες, απογραφές και επίσημες πράξεις. Καθώς η παραγωγή μετατοπίστηκε από τα μοναστήρια στον δημόσιο βίο, τα εικονογραφημένα χειρόγραφα άρχισαν να προσεγγίζουν κοσμικά ενδιαφέροντα. Αυτά περιλάμβαναν Βιβλία των Ωρών, που όριζαν προσευχές κατάλληλες για διάφορες ώρες της ημέρας, ιστορικά θέματα, διηγήματα, θρύλους αγίων, ιστορίες ιπποτισμού, μυθολογικές ιστορίες, ακόμη και αφηγήσεις εγκληματικών, κοινωνικών ή θαυματουργών περιστατικών. Μερικά από αυτά χρησιμοποιήθηκαν επίσης από αφηγητές και πλανόδιους ηθοποιούς για να υποστηρίξουν τα έργα τους.
Η Ευρώπη έχει τη μεγαλύτερη και πιο καλλιεργημένη παράδοση εικονογραφημένων χειρογράφων, αλλά και ανατολικές κοινωνίες άσκησαν επίσης την τέχνη, όπως το περσικό έπος Σαχναμέ.
Τα παλαιότερα σωζόμενα εικονογραφημένα χειρόγραφα χρονολογούνται μεταξύ 400 και 600 μ.Χ. και προέρχονται από το Βασίλειο των Οστρογότθων και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και άλλες περιοχές της Ευρώπης. Σημαντικά δείγματα περιλαμβάνουν τον Αργυρό Κώδικα, το Ευαγγέλιο του Ραμπουλά, τo Ευαγγέλιo του Ροσάνο, και τα τρία προέρχονται από τον 6ο αιώνα. Η πλειονότητα των σωζόμενων έργων είναι του Μεσαίωνα και αρκετά της Αναγέννησης, μαζί με πολύ περιορισμένο αριθμό από την Ύστερη Αρχαιότητα. αριστερά|μικρογραφία|Σελίδα από το [[Βιβλίο των Ωρών Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί (1411-1416), Μουσείο Κοντέ]] Μερικές φορές τα αρχικά και η εικονογράφηση ήταν καθαρά διακοσμητικά, αλλά συχνά ήταν σε απόλυτη σχέση με το κείμενο για να επισημάνουν σημαντικά αποσπάσματα ή για να ενισχύσουν ή να σχολιάσουν το νόημα του κειμένου.
Τα περισσότερα μεσαιωνικά χειρόγραφα, διακοσμημένα ή μη, γράφτηκαν σε περγαμηνή. Αυτές οι περγαμηνές στη συνέχεια δέθηκαν σε μορφή βιβλίου, που ονομάζονται κώδικες. Λίγα έργα σε θραύσματα σώζονται επίσης σε πάπυρο. Τα βιβλία κυμαίνονταν σε μέγεθος από μικρά, για προσωπική χρήση, έως πολύ μεγάλα που απαιτούσαν περισσότερα από ένα άτομα για να τα μεταφέρουν, συνήθως βιβλία χορωδίας εκκλησιών και Ευαγγέλια, όπως ο Κώδικας Γίγας του 13ου αιώνα στη Σουηδία που ζυγίζει σχεδόν 75 κιλά. μικρογραφία|250x250εσ|Σελίδα από το [[Άσμα του Ρολάνδου, (χειρόγραφο του 14ου αιώνα)]]
Εικονογραφημένα χειρόγραφα σε χαρτί εμφανίστηκαν κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα. Τα πρώτα τυπωμένα βιβλία άφηναν κενά για μικροσκοπικές εικονογραφήσεις και διακοσμητικά αρχικά, τα οποία συμπληρώνονταν αργότερα με το χέρι. Τα σχέδια στα περιθώρια επέτρεπαν επίσης στους γραφείς να προσθέσουν τις δικές τους σημειώσεις, διαγράμματα, μεταφράσεις, ακόμη και κωμικές νύξεις.
Η εισαγωγή της τυπογραφίας οδήγησε γρήγορα στην παρακμή των χειρόγραφων γενικά και κατά συνέπεια και της εικονογράφησής τους. Μετά την ανάπτυξη της τυπογραφίας στην Ευρώπη το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, η τεχνική αντικαταστάθηκε από τις έντυπες εικονογραφήσεις. Ωστόσο, εικονογραφημένα χειρόγραφα συνέχισαν να παράγονται στις αρχές του 16ου αιώνα αλλά σε πολύ μικρότερους αριθμούς, κυρίως για πλούσιους.
Τέχνη
μικρογραφία|[[Σύνοψις Ιστοριών, βυζαντινό εικονογραφημένο χειρόγραφο (δεκαετία του 1070),  Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας.]] Στους μεσαιωνικούς χρόνους, όταν η τεχνική βρισκόταν στο απόγειό της, τα εικονογραφημένα χειρόγραφα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της τέχνης. Η φορητότητα του χειρογράφου το έκανε εύχρηστο μέσο για τη μετάδοση ιδεών από τη μια περιοχή στην άλλη, ακόμη και από τη μια περίοδο στην άλλη. Είναι τα καλύτερα σωζόμενα δείγματα μεσαιωνικής ζωγραφικής, και τα καλύτερα διατηρημένα. Για πολλές περιοχές και χρονικές περιόδους, αποτελούν τα μόνα σωζόμενα δείγματα ζωγραφικής.
Η εξειδίκευση στα scriptoria των μοναστηριών ή στα εργαστήρια καλλιτεχνών, όπως της σχολής του Παρισιού, απαιτούσε τη διαφοροποίηση μεταξύ αυτών που «ιστορούσαν» (δηλαδή εικονογραφούσαν τα κείμενα) και εκείνων που τα «φώτιζαν» (δηλαδή, φιλοτεχνούσαν το διακοσμητικό έργο χρησιμοποιώντας χρυσό είτε σε φύλλο είτε σε μορφή σκόνης). Οι δύο τεχνικές συχνά αλληλεπικαλύπτονταν, και ακόμη και στους μεσαιωνικούς χρόνους η διάκριση ήταν συχνά ασαφής. Στη σύγχρονη εποχή ο όρος εικονογραφημένο χειρόγραφο υποδηλώνει την εικονογράφηση και τη διακόσμηση των παλαιών χειρογράφων γενικά, είτε με χρυσό είτε όχι.
Τα μοναστήρια παρήγαγαν χειρόγραφα για δική τους χρήση και οι καλλιτέχνες για αιώνες ήταν συνήθως ανώνυμοι. Από όταν έγιναν δημοφιλή τα μικρά, προσωπικά βιβλία λατρείας Βιβλία των Ωρών, πλούσιοι παρήγγειλαν έργα ως ένδειξη της θέσης τους στην κοινότητα και σημαντικοί επώνυμοι καλλιτέχνες ασχολήθηκαν με την εικονογράφηση αυτών των χειρογράφων, μεταξύ άλλων οι Αδελφοί Λίμπουρχ, ο Ζαν Φουκέ, ο Ζαν Κολόμπ, ο Μπαρτελεμύ ντ' Άικ, o Ανγκεράν Καρτόν, ο Χέραρντ Χόρενμπαουτ, ο Δάσκαλος της Μουλέν, ο Βίλλεμ Φρέλαντ, ο Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, Λουαζέ Λιεντέ κ.ά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εικονογραφημένα χειρόγραφα
Π.Α.Ο.Κ. (υδατοσφαίριση)
Το τμήμα πόλο του Π.Α.Ο.Κ. ιδρύθηκε το 1931 και μετέχει στους κολυμβητικούς αγώνες του 1931 αγωνιζόμενο για πρώτη φορά χάνοντας από τον Εθνικό Πειραιώς.
Ιστορία
Οι πρώτες προπονήσεις γίνονταν θαλάσσιο χώρο μπροστά στη σημερινή στάση Φλέμινγκ δίπλα στα Λουτρά του Μ. Αλεξάνδρου. Ο Π.Α.Ο.Κ. όπως και όλοι οι τοπικοί σύλλογοι ελλείψει κολυμβητηρίου προπονούνταν στη θάλασσα. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε εγκαινιάσει από το 1932 την ξύλινη παραλιακή εξέδρα στο Νέο Κουρί.
Μεταπολεμικά συγκροτείται η ομάδα με προπονητή τον Βαλαβάνη και σημείο αναφοράς ένα δωματιάκι στο Καραμπουρνάκι. Ο χώρος ανάμεσα σε μια βάρκα και μια θαλάσσια σκάλα οριοθετούσε το χώρο των προπονήσεων. Με πρόεδρο τον Παντελή Καλπατσόγλου και έφορο τον Γιώργο Ατακτίδη σημειώνεται η πρώτη μεγάλη νίκη απέναντι στον Ηρακλή το 1952 και επί του Άρη το 1954. Ο Π.Α.Ο.Κ. τη δεκαετία αυτή αγωνιζόταν στη Β' κατηγορία.
To 1963 αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία αλλά υποβιβάζεται. Το 1975 το Εθνικό Κολυμβητήριο Θεσσαλονίκης ήταν το πρώτο που κατασκευάστηκε στην πόλη. Έτσι ο Π.Α.Ο.Κ. είχε τη δυνατότητα να προπονηθεί ισάξια με τις ομάδες της Αθήνας που διέθεταν από πολύ νωρίτερα κολυμβητικές εγκαταστάσεις. Το 1978 μετά από 15 χρόνια αγωνίζεται ξανά στην ανώτατη κατηγορία αλλά υποβιβάζεται ξανά χωρίς να πετύχει νίκη. Το 1982 παραμένει στην κατηγορία τερματίζοντας όγδοος στις δέκα ομάδες αλλά το 1983 υποβιβάζεται ξανά μαζί με τον Άρη. Το 1986 η ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. παρά τις μεγάλες νίκες απέναντι σε Ολυμπιακό και Χίο υποβιβάστηκε στην Α2 όπου παρέμεινε για 15 χρόνια.
Συνολικά ο Π.Α.Ο.Κ. έχει επιδείξει 28 συμμετοχές στην πρώτη κατηγορία από τις οποίες 22 είναι συνεχόμενες από το 2001 και μετά (1931, 1963, 1978, 1982, 1983, 1986, 2001–).
Από το 1989 ο πρόεδρος Θανάσης Κατσαρής και ο έφορος Γιάννης Ελευθεριάδης με προπονητή τον Όμηρο Πολυχρονόπουλο προχωρούν στην ενίσχυση της ομάδας. Το 1999 με προπονητή τον Παναγιώτη Βέργο, με αρχηγό τον Γιώργο Παπούδη και μεταγραφές τους Γιάννη Αποστόλου, Μιχάλη Λαζαρίδη και Μαντζουρίδη Χρήστο ο Π.Α.Ο.Κ. κερδίζει την άνοδο για την Α1 κατηγορία μετά από 15 χρόνια, ολοκληρώνοντας τη σεζόν με μια μόνο ήττα. Στην συγκεκριμένη σεζόν ο Μαντζουρίδης ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης και ο Λαζαρίδης 3ος.
Τα τελευταία χρόνια έχει καθιερωθεί στις σημαντικές δυνάμεις της ελληνικής υδατοσφαίρισης. Το πρόσωπο που συνέδεσε το όνομά του με την πορεία της ομάδας πόλο, όπως και του τμήματος κολύμβησης, είναι αυτό του προπονητή Ανέστη Σουμελίδη, ο οποίος υπηρέτησε από το πόστο αυτό τον Π.Α.Ο.Κ. για 36 χρόνια.
Συμμετοχές (1986—τώρα)
• 2
Ιστορία
Το 1989 ο παλαίμαχος πολίστας του Π.Α.Ο.Κ. Δημήτρης Θωμόπουλος ιδρύει το γυναικείο τμήμα πόλο. Η ομάδα συμμετείχε αρχικά στη Γ' Εθνική κατηγορία το 1990 και την επόμενη χρονιά εξασφάλισε την άνοδο στη Β' εθνική. Εκεί διανύει μια εξίσου επιτυχημένη χρονιά και τερματίζοντας στη δεύτερη θέση, προβιβάζεται στην Α' Εθνική. Οι κολυμβήτριες του Π.Α.Ο.Κ. έσπευσαν να ενταχθούν στην ομάδα πόλο όμως την επόμενη χρονιά η ομάδα υποβιβάστηκε και πάλι στη Β' Εθνική.
Το 1995 ο Π.Α.Ο.Κ. αγωνίζεται και πάλι στην Α' Εθνική και την περίοδο 1996-97 διανύει μια από τις πιο επιτυχημένες περιόδους καταλαμβάνοντας την 6η θέση. Την επόμενη περίοδο υποβιβάστηκε στην Α2 όμως εκεί πραγματοποίησε μια εξαιρετική χρονιά και επέστρεψε αήττητος στην Α1. Το 2000 υποβιβάζεται και πάλι, ενώ οι συνεχείς ήττες στην Α1 φέρνουν την παραίτηση του προπονητή και το αρνητικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί οδηγεί τον ΠΑΟΚ στον υποβιβασμό.
Το επόμενο έτος υπήρξε χρονιά ανανέωσης για τον Π.Α.Ο.Κ., ενώ το 2002 η παραμονή στην Α2 και κυρίως ο τρόπος που έγινε αυτό απογοητεύει αρκετές αθλήτριες από τις οποίες άλλες σταματούν και άλλες παίρνουν μεταγραφή. Και ενώ η ομάδα κινδυνεύει ακόμα και με υποβιβασμό, το πάθος των μεγαλύτερων παικτριών και η επιστροφή της Σ. Σιδηροπούλου την οδηγούν σε ανάκαμψη και στην κατάληψη της τρίτης θέσης, που όμως δεν φέρνει την άνοδο.
Το 2003 ο στόχος της ανόδου επιτυγχάνεται και ο Π.Α.Ο.Κ. επιστρέφει μετά από μεγάλες και οδυνηρές περιπλανήσεις, στα μεγάλα σαλόνια. Έναν χρόνο αργότερα, στην επανεμφάνιση της στην Α1, η ομάδα συγκεντρώνει δέκα βαθμούς στα 14 παιχνίδια και καταλαμβάνει την 6η θέση που είναι η καλύτερη στην ιστορία της, ενώ το 2005 ο Π.Α.Ο.Κ. καταλαμβάνει και πάλι την 6η θέση με 7 βαθμούς σε 14 αγώνες, έχοντας 3 νίκες μία ισοπαλία και 10 ήττες.
Το 2006 ο Π.Α.Ο.Κ. κατέλαβε την 7η θέση με 6 βαθμούς (2 νίκες, 2 ισοπαλίες και 10 ήττες) και παρέμεινε στη μεγάλη κατηγορία, το 2007 κατέλαβε και πάλι την 7η θέση με 4 βαθμούς (2 νίκες, 0 ισοπαλίες και 12 ήττες), το 2008 κατέλαβε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά την 7η θέση με 5 βαθμούς (2 νίκες, 1 ισοπαλία και 11 ήττες).
Όμως, το 2009 ο Π.Α.Ο.Κ. υποβιβάζεται, καθώς συγκεντρώνει μόλις τρεις βαθμούς στα 14 παιχνίδια (1 νίκη, 1 ισοπαλία και 12 ήττες). Από το 2010 μέχρι το 2021 ο Π.Α.Ο.Κ. αγωνίζεται στην Α2 εθνική και κάποιες πολύ λίγες χρονιές στη Β΄ Εθνική, ενώ την περίοδο 2020-21 ανέρχεται μετά από 12 χρόνια απουσίας στην Α1.
Συμμετοχές (1990—τώρα)
• 2
Εγκαταστάσεις
Οι ομάδες του ΠΑΟΚ έχουν ως έδρα το Ποσειδώνιο Κολυμβητήριο Θεσσαλονίκης. Τα τμήματα υποδομής χρησιμοποιούν το ίδιο αλλά και το Εθνικό Κολυμβητήριο Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υδατοσφαίριση Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης
Γιάκουμπ Γκάρμπατς
Ο Γιάκουμπ Γκάρμπατς (πολωνικά: Jakub Garbacz) (γενν. 17 Μαρτίου 1994) είναι Πολωνός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ/σμολ φόργουορντ για την Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Γκάρμπατς στα πρώτα χρόνια της καριέρας του αγωνίστηκε κατά σειρά στις: ΣΜΣ Βουαντισαβόβο, ΚΚΣ Κούτνο, ΓΚΣ Τίχι, Βίλκι Μόρσκιε Στσέτσιν και Άρκα Γκντίνια.
Ο Γκάρμπατς αναδείχθηκε Πολυτιμότερος Παίκτης των τελικών του Πρωταθλήματος Πολωνίας το 2021, αφού οδήγησε την Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι στον πρώτο της τίτλο πρωταθλήματος.
Για την επόμενη σεζόν, υπέγραψε με τη γερμανική Μίτελντοϊτσερ ΜΚ. Είχε μέσο όρο 11,9 πόντους και 2,1 ριμπάουντ ανά αγώνα. Ο Γκάρμπατς υπέγραψε με την Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι στις 31 Δεκεμβρίου.
Εθνική ομάδα
Ο Γκάρμπατς συμμετείχε με την Εθνική Πολωνίας στο Ευρωμπάσκετ 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίλκι Μόρσκιε Στσέτσιν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Πολωνίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρκα Γκντίνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μιτελντόιτσερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας
Εκκλησία Κβελατσμίντα του Γκουρτζαάνι
Η Εκκλησία Κβελατσμίντα του Γκουρτζαάνι της Κοίμησης της Θεοτόκου ( გურჯაანის ყველაწმინდა, κυριολεκτικά μεταφράζεται: «Εκκλησία των Αγίων Πάντων του Γκουρτζαάνι») είναι μια Γεωργιανή Ορθόδοξη εκκλησία που χτίστηκε τον 8ο ή τον 9ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της «μεταβατικής περιόδου» της μεσαιωνικής Γεωργιανής αρχιτεκτονικής. Βρίσκεται στην πόλη Γκουρτζαάνι στο μχάρε Καχέτι, στα ανατολικά της Γεωργίας. αριστερά|μικρογραφία|251x251εσ|Σχεδιάγραμμα της εκκλησίας. Πάνω: Ισόγειο, Κάτω: Α' όροφος
Περιγραφή
Η εκκλησία του Γκουρτζαάνι είναι το μοναδικό σωζόμενο παράδειγμα εκκλησιαστικού σχεδίου με δύο θόλους στην επικράτεια της Γεωργίας. Πρόκειται για μία τρίκλιτη βασιλική με ορθογώνιο σχήμα, μήκους 24,5 μ. και πλάτους 10 μ. Το μέσο ύψος της εκκλησίας είναι 10,5 μ. και φτάνει το μέγιστο ύψος των 13,5 μέτρων στις κορυφές των θόλων. Ο δυτικός θόλος είναι λίγο ψηλότερος από τον ανατολικό. Είναι ως επί το πλείστον χτισμένη με καλντερίμι, οι γωνιές και οι διακοσμήσεις είναι φτιαγμένες με τετράγωνες ελαφρόπετρες και οι καμάρες, οι θόλοι και οι κολόνες κατασκευάστηκαν από τούβλα. Η εκκλησία είναι ένα σύνθετο σχέδιο, και ορισμένα τμήματά της είναι οργανωμένα ως διώροφες κατασκευές. Τα 3 κλίτη χωρίζονται με δύο ζεύγη κολόνων. Το κεντρικό κλίτος, που είναι το υψηλότερο και έχει διπλάσιο πλάτος από τα πλευρικά, καταλήγει σε πεταλοειδή αψίδα (3/4 κύκλου). Στο ισόγειο η αψίδα αυτή πλαισιώνεται από ορθογώνιους μικρούς θαλάμους διαφόρων μεγεθών. Η είσοδος για την εκκλησία βρίσκεται στο νότιο τοίχο.
Στον πάνω όροφο της εκκλησίας υπάρχουν δύο διάδρομοι, που είναι υπερκείμενοι στα πλευρικά κλίτη, και έκαστο καταλήγει σε πεταλοειδή αψίδα. Ασυνήθιστο χαρακτηριστικό είναι τα διπλά τόξα της οροφής. Οι θόλοι είναι σφαιρικοί με οκταεδρικά τύμπανα.
Ιστορία
μικρογραφία|251εσ|Η εκκλησία των Αγίων Πάντων του Γκουρτζαάνι |εναλλ.= Τον 17ο αιώνα, οι εισβολές των Περσών και των Νταγκεστάνι είχαν ως αποτέλεσμα την εγκατάλειψη των εκκλησιαστικών υπηρεσιών, που δεν συνεχίστηκαν μέχρι το 1822. Στη συνέχεια, το 1845 ο ιερέας του Γκουρτζαάνι μετακόμισε στο Μοναστήρι της Χίρσα και η Εκκλησία Κβελατσμίντα εγκαταλείφθηκε και πάλι. Το 1938 οι Γεωργιανές αρχές καθάρισαν την περιοχή της εκκλησίας και την αποκατέστησαν ως ιστορικό μνημείο. Το 2010 πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω εργασίες συντήρησης.
Αναφορές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Άρωμα
thumb|250px|Άρωμα σε παλιό μπουκάλι μικρογραφία|Διαφήμηση Αρώματος (1925) Το άρωμα είναι μίγμα ουσιών το οποίο διαθέτει ευχάριστη μυρωδιά. Αποτελούνται από τις αρωματικές ουσίες, μαζί με σταθεροποιητές και διαλύτες, συνήθως αλκοόλες. Αρχαία κείμενα και αρχαιολογικές ανασκαφές δείχνουν ότι τα αρώματα χρησιμοποιούνται από την αρχαιότητα. Τα αρώματα αυτά προέρχονταν από αιθέρια έλαια, βάλσαμα κ.ά. και άλλες φυσικές ουσίες. Η ανάπτυξη της σύγχρονης αρωματοποιίας άρχισε τον 19ο αιώνα, με την ανάπτυξη συνθετικών αρωμάτων, όπως η κουμαρίνη και η βανιλλίνη.
Ιστορία
Μια αρωματοποιός, γνωστή ως Ταπούτι, αναφέρεται σε μια επιγραφή με σφηνοειδή γραφή από τη Μεσοποταμία η οποία χρονολογείται από τη 2η χιλιετία π.Χ. Απέσταζε άνθη, έλαια και καλάμια, τα οποία φίλτραρε και τοποθετούσε ξανά στο αποστακτήριο αρκετές φορές. Στην Ινδία, η αρωματοποιία υπήρχε στον πολιτισμό του Ινδού. Η παρασκευή του αιθέριου ελαίου ιττάρ αναφέρεται στα ινδουιστικά αγιουρβεδικά κείμενα Τσαράκα Σαμχίτα και Σουσχρούτα Σαμχίτα.
Το 2003, Ιταλοί αρχαιολόγοι ανέσκαψαν στην περιοχή Μαυροράχη, κοντά στον Πύργο της Κύπρου, τα υπολείμματα αρχαίας βιοτεχνίας αρωμάτων εμβαδού 300 τετραγωνικών μέτρων, η οποία καταστράφηκε από σεισμό το 1.850 π.Χ. Στο χώρο βρέθηκαν δοχεία αρωμάτων, δοχεία ανάμειξης και αποστακτήρια. Αποτελούν τα παλαιότερα γνωστά αρώματα.
Τον 9ο αιώνα, ο Άραβας χημικός Αλ-Κίντι έγραψε το βιβλίο της Χημείας Αρωμάτων και Απόσταξης, το οποίο περιλαμβάνει περισσότερες από εκατό συνταγές αιθέριων ελαίων, αρωματικών νερών και υποκατάστατα ή απομιμήσεις ακριβών φαρμάκων. Το βιβλίο επίσης περιγράφει επίσης μεθόδους και εξοπλισμό ο οποίος χρησιμοποιείται για την παρασκευή αρωμάτων, όπως ο άμβυκας, τον οποίο είχε επίσης περιγράψει ο Συνέσιος τον 4ο αιώνα. Ο Πέρσης χημικός Αβικέννας εισήγαγε τη διεργασία με την οποία εξάγονται τα ελαία από τα άνθη με τη μέθοδο της απόσταξης, διαδικασία η οποία χρησιμοποιείται ακόμη. Άρχισε πειραματιζόμενος σε τριαντάφυλλα, τα οποία έκτοτε, λόγω της πιο λεπτής οσμής τους έγιναν πολύ δημοφιλή.
Η τέχνη της αρωματοποιίας εξαπλώθηκε και στην Ευρώπη. Τον 16ο και τον 17ο αιώνα, τα αρώματα χρησιμοποιούνταν κυρίως από πλούσιους ώστε να καλύψουν την οσμή του σώματος, αποτέλεσμα της έλλειψης συχνής προσωπικής υγιεινής. Το 1693, ο Ιταλός κουρέας Τζοβάνι Πάολο Φέμινις δημιούργησε ένα άρωμα το οποίο ονόμασε Aqua Admirabilis, το οποίο σήμερα είναι γνωστό ως κολόνια. Ο ανιψιός του Γιόχαν Μαρία Φαρίνα ανέλαβε την επιχείρηση το 1732.
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, με την ανάπτυξη της σύνθεσης οργανικών ουσιών, εμφανίστηκαν συνθετικά αρώματα, όπως η κουμαρίνη (1866), η σαλικυλική αλδεΰδη (1876), η βανιλλίνη (1876), η φαινυλακεταλδεΰδη (1883), η πιπερονάλη (1890) και η β-ιονόνη (1893). Μέσω των συνθετικών ουσιών έγινε εφικτή η παραγωγή όχι μόνο ουσιών οι οποίες είναι όμοιες με τις αντίστοιχες φυσικές πρώτες ύλες σε υψηλή ποιότητα και χαμηλές τιμές, αλλά και η δημιουργία ουσιών με νέες χαρακτηριστικές οσμές, όπως η μεθυλοϊονόνη (1893) και η αιθυλοβανιλλίνη (1894). Τα δύο τελευταία χρησιμοποιήθηκαν επιτυχώς στο άρωμα «Shalimar», το 1925.
Παραπομπές
κατηγορία:Όσφρηση Κατηγορία:Αρωματοποιία Κατηγορία:Κοσμητική
Κώστας Τριανταφυλλόπουλος (αποσαφήνιση)
Με το ελληνικό ονοματεπώνυμο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος μπορεί να αναφέρονται τα παρακάτω πρόσωπα:
Μαύρο Σάββατο
μικρογραφία|Φωτογραφία της συγκέντρωσης Ως Μαύρο Σάββατο έχει καταγραφεί στην ελληνική και εβραϊκή ιστοριογραφία το Σάββατο της 11ης Ιουλίου 1942, όταν σύμφωνα με τις διαταγές των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής στη Θεσσαλονίκη, 9.000 περίπου Εβραίοι άνδρες συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Ελευθερίας της πόλης, προκειμένου να καταγραφούν για να σταλούν σε καταναγκαστικά έργα υπό την δικαιοδοσία της οργάνωσης Τοτ.
Η στρατολόγηση όλων των Εβραίων ανδρών μεταξύ 18 και 45 ετών ανακοινώθηκε στις 7 Ιουλίου από τον στρατηγό Kurt von Krenzki, Γερμανό διοικητή της Θεσσαλονίκη. Το Κεντρικό Γραφείο Ασφαλείας του Ράιχ (RSHA) δήλωσε ότι η απόφαση αυτή ελήφθη σε συμφωνία με τον διοικητή της Μακεδονίας, Βασίλη Σιμωνίδη. Η συγκέντρωση οργανώθηκε από τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας μαζί με τη Χωροφυλακή. Όσοι δεν παρουσιάστηκαν, αντιμετώπισαν φυλάκιση στο στρατόπεδο Παύλου Μελά.
Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, η οποία ξεκίνησε στις 8:00 και διήρκεσε έως τις 14:00, οι Εβραίοι αναγκάστηκαν να παραβούν την αργία του Σαββάτου εκτελώντας ασκήσεις καλλισθενικής. Αρκετοί ξυλοκοπήθηκαν. Εκείνοι που κατέρρευσαν από την κακοποίηση δέχθηκαν επίθεση από σκύλους ή τους έβρεχαν με νερό κλωτσώντας τους μέχρι να σηκωθούν. Αρκετοί Εβραίοι τραυματίστηκαν και μερικοί πέθαναν. Τόσο οι μονάδες του γερμανικού στρατού και του Πολεμικού Ναυτικού όσο και τα SS ενεπλάκησαν στην κακοποίηση Εβραίων κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης. Έλληνες παρευρισκόμενοι αναφέρθηκαν ότι ήταν αδιάφοροι ή επικροτούσαν.
Ο René Burkhardt, εκπρόσωπος της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού στην πόλη, ζήτησε από την Γκεστάπο κατάλογο με τους τραυματίες, ο οποίος παραδόθηκε σε δύο ημέρες, την επόμενη Δευτέρα.
Θρέψη
Η θρέψη είναι η βιοχημική και φυσιολογική διαδικασία με την οποία ένας οργανισμός χρησιμοποιεί τροφή για να υποστηρίξει τη ζωή του. Περιλαμβάνει την κατάποση, την απορρόφηση, την αφομοίωση, τη βιοσύνθεση, τον καταβολισμό και την απέκκριση. Η επιστήμη που μελετά τη φυσιολογική διαδικασία της διατροφής ονομάζεται επιστήμη της θρέψης ή διατροφολογία.
Θρεπτικές ομάδες
Οι οργανισμοί εφοδιάζονται κυρίως με άνθρακα με έναν από τους δύο τρόπους: αυτότροφα (η αυτοπαραγωγή βιολογικών τροφίμων) και ετερότροφα (η κατανάλωση υπάρχοντος οργανικού άνθρακα). Σε συνδυασμό με την πηγή ενέργειας, είτε φως (φωτοτροφία) είτε χημική (χημειοτροφία), υπάρχουν τέσσερις κύριες διατροφικές ομάδες για τους οργανισμούς.
Θρεπτικές ουσίες
Τα θρεπτικά συστατικά είναι ουσίες που χρησιμοποιούνται από έναν οργανισμό για να επιβιώσει, να αναπτυχθεί και να αναπαραχθεί. Οι επτά κύριες κατηγορίες σχετικών θρεπτικών συστατικών για τα ζώα (συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων) είναι οι υδατάνθρακες, οι διαιτητικές ίνες, τα λίπη, οι πρωτεΐνες, τα μέταλλα, οι βιταμίνες και το νερό. Τα θρεπτικά συστατικά μπορούν να ομαδοποιηθούν είτε ως μακροθρεπτικά συστατικά (υδατάνθρακες, διαιτητικές ίνες, λίπη, πρωτεΐνες και νερό που απαιτούνται σε ποσότητες γραμμαρίων) είτε ως μικροθρεπτικά συστατικά (βιταμίνες και μέταλλα που απαιτούνται σε ποσότητες χιλιοστόγραμμων ή μικρογραμμαρίων).
Διατροφή
Στη θρέψη, η διατροφή ενός οργανισμού είναι το άθροισμα των τροφών που τρώει, το οποίο καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τη διαθεσιμότητα και τη γευστικότητα των τροφών.
Θρέψη ζώων
Η θρέψη των ζώων επικεντρώνεται στις διατροφικές ανάγκες των ζώων σε θρεπτικά συστατικά, συχνά σε σύγκριση (ή σε αντίθεση) με άλλους οργανισμούς όπως τα φυτά. Οι δίαιτες των σαρκοφάγων και των φυτοφάγων είναι διαφορετικές, με τις βασικές αναλογίες αζώτου και άνθρακα να ποικίλλουν για τις ιδιαίτερες τροφές τους. Πολλά φυτοφάγα βασίζονται στη βακτηριακή ζύμωση για να δημιουργήσουν εύπεπτα θρεπτικά συστατικά από άπεπτη φυτική κυτταρίνη, ενώ τα υποχρεωτικά σαρκοφάγα πρέπει να τρώνε ζωικά κρέατα για να λάβουν ορισμένες βιταμίνες ή θρεπτικά συστατικά που το σώμα τους δεν μπορεί να συνθέσει διαφορετικά. Τα ζώα έχουν γενικά μεγαλύτερη απαίτηση ενέργειας σε σύγκριση με τα φυτά.
Θρέψη φυτών
Η θρέψη των φυτών είναι η μελέτη των χημικών στοιχείων που είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη των φυτών. Υπάρχουν διάφορες αρχές που ισχύουν για τη θρέψη των φυτών. Ορισμένα στοιχεία εμπλέκονται άμεσα στο μεταβολισμό των φυτών. Ωστόσο, αυτή η αρχή δεν λαμβάνει υπόψη τα λεγόμενα ευεργετικά στοιχεία, η παρουσία των οποίων, αν και δεν απαιτείται, έχει σαφή θετική επίδραση στην ανάπτυξη των φυτών.
Ένα θρεπτικό συστατικό που μπορεί να περιορίσει την ανάπτυξη των φυτών σύμφωνα με το νόμο του ελάχιστου του Λίμπιχ θεωρείται απαραίτητο θρεπτικό συστατικό του φυτού εάν το φυτό δεν μπορεί να ολοκληρώσει τον πλήρη κύκλο ζωής του χωρίς αυτό. Υπάρχουν 16 βασικά θρεπτικά συστατικά του εδάφους, εκτός από τα τρία κύρια στοιχειώδη θρεπτικά συστατικά, τον άνθρακα και οξυγόνο, που λαμβάνονται από τα φωτοσυνθετικά φυτά από το διοξείδιο του άνθρακα στον αέρα, και το υδρογόνο, το οποίο λαμβάνεται από το νερό.