cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Škoda 742
Προσθήκη νέων εκδόσεων και βελτιώσεις
Επίσης, μέσα στο 1981, τα Škoda 105 L και Škoda 120 L, απέκτησαν νέους οβάλ προβολείς «σαν οθόνη τηλεόρασης», με αποτέλεσμα οι αρχικοί κυκλικοί προβολείς να παραμείνουν μόνο στο βασικό 105 S. Οι χειρολαβές στις πόρτες αντικαταστάθηκαν από νέες, με ασφαλέστερο σχεδιασμό και το σύστημα παροχής καυσίμου απέκτησε σύστημα παρεμπόδισης τυχόν διαρροής βενζίνης σε ενδεχόμενη ανατροπή.
Τον Νοέμβριο του 1982, κυκλοφόρησε επίσημα και μια επαγγελματική έκδοση του 105 S, το 105 SP (speciální servisní / ειδικές υπηρεσίες). Το μοντέλο δεν είχε πίσω καθίσματα, ούτε γυαλί στις πίσω πόρτες, παρά μόνο σκέτο μέταλλο. Διατέθηκε αποκλειστικά στην τότε Τσεχοσλοβακία και χρησιμοποιήθηκε κυρίως από δημοτικές υπηρεσίες και εταιρείες delivery. Κατασκευαζόταν από τον Οκτώβριο του 1982 έως τον Ιούλιο του 1988.
Ταυτόχρονα, τον Νοέμβριο του 1982 επίσης, κυκλοφόρησε η έκδοση 120 LE (de Luxe Économique). Ουσιαστικά ήταν ένα 120 L με τα οριζόντια πίσω φώτα των 105 GL και 120 GLS, καθώς και λίγο διαφορετική ρύθμιση της 4-ης στο κιβώτιο ταχυτήτων, με σκοπό την βελτίωση της οικονομίας καυσίμου στις υψηλές ταχύτητες στον αυτοκινητόδρομο, εξ ου και η ονομασία της έκδοσης. Αυτό ήταν, πιθανότατα, μία πρώτη προσπάθεια για εισαγωγή 5-τάχυτου κιβωτίου ταχυτήτων, όπως και τελικά έγινε το επόμενο έτος, με την ανανέωση του 1983, που αναλύεται παρακάτω. Το 120 LE παρήχθη σχεδόν αποκλειστικά για την εγχώρια αγορά, από τον Οκτώβριο του 1982 έως τον Ιούλιο του 1983 και ελάχιστα διατέθηκαν σε άλλα κράτη.
Ανανέωση του 1983 και μετέπειτα βελτιώσεις
thumb|right|Škoda 130 L (1984 - 1988). thumb|right|Škoda 105 S του 1984. thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Škoda 742, σειράς 130, με την έξτρα ηλιοροφή, στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον Ιούλιο του 1989.]]
Τον Αύγουστο του 1983, το 742 υπέστη μια σημαντική αισθητική και μηχανική ανανέωση, που το εναρμόνισε σαφώς καλύτερα με τις τότε δυτικοευρωπαϊκές τάσεις, ενώ ειδικότερα στην Ελλάδα έλαβε τότε το όνομα Škoda Target. Συγκεκριμένα:
Μεταγενέστερες εκδόσεις
Τον Αύγουστο του 1984, το 2-πορτο 743 δέχτηκε την ίδιες ανανεώσεις και μετονομάστηκε από Škoda Garde σε Škoda Rapid. Τον ίδιο Αύγουστο, επίσης, το σεντάν 742 προσέθεσε την έκδοση Škoda 130 L (στο Ηνωμένο Βασίλειο έφτασε τον Μάρτιο του 1985), με έναν νέο κινητήρα 1.289 cm³, που είχε εξελιχθεί από τον 1.174 cm³ με αύξηση του κυβισμού, όπως και τις νέες εκδόσεις 120 LX και 120 GL. Όλες αυτές οι εκδόσεις, όπως φυσικά και οι 120 LS και 120 GLS, έφεραν στάνταρ 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.
Στις 30 Αυγούστου 1986, έληξε οριστικά η παραγωγή του βασικού Škoda 105 S, ενώ τον ίδιο μήνα εισήχθη το πληρέστερο Škoda 130 GL. Τον Απρίλιο του 1987, προστέθηκαν οι κορυφαίες εκδόσεις Škoda 135 και Škoda 136, με βελτιώσεις στον κινητήρα των 1.3 λίτρων, ο οποίος μάλιστα διατηρήθηκε και στον διάδοχο Škoda Favorit, που μπήκε στην παραγωγή τον Αύγουστο του ίδιου έτους. thumb|left|Škoda 125 L του 1989.
Με την εισαγωγή του Favorit το 1987, τα περισσότερα Škoda 105 και 120 διακόπηκαν, εκτός των εκδόσεων 105 L, 105 SP και 120 L. Η επαγγελματική έκδοση 105 SP και η σειρά 130 διακόπηκαν τον Ιούλιο του 1988, αλλά παρέμειναν οι εκδόσεις 135 και 136. Στις 19 Οκτωβρίου 1988, εισήχθη στη μαζική παραγωγή το Škoda 125 L, που δεν ήταν παρά ένα 120 L με το 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι ακόμα και ο κινητήρας του 125 L ήταν κοινός με αυτόν του 120 L και η σήμανση 125 δεν σήμαινε μεγαλύτερο κυβισμό, αλλά την παρουσία 5-τάχυτου κιβωτίου (όπως σήμαινε το τελικό «5» στον αριθμό), αν και ειδικότερα στην Ελλάδα εισήχθη επίσημα ως Target 120 L 5-speed, ονομασία που αναγραφόταν με λευκά γράμματα στο πίσω σπόιλερ. Παρέμεινε στην παραγωγή έως τις 4 Ιανουαρίου 1990 και ήταν η τελευταία έκδοση της σειράς 120.
Ένα χρόνο νωρίτερα, τον Ιανουάριο του 1989, είχε καταργηθεί και το Škoda 105 L, τερματίζοντας έτσι τον βασικό κινητήρα των 1.05 λίτρων, ενώ τον Ιανουάριο του 1990 έληξε η παραγωγή όλων των 742. Τον Αύγουστο του 1990, με τη λήξη της παραγωγής και του συγγενικού 2-πορτου Škoda Rapid, τα Škoda διάταξης «όλα πίσω» πέρασαν στην ιστορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
742 Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Τσεχικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα πίσω
Škoda 742
Μιχαήλ Δούκας Γλαβάς Ταρχανειώτης
Ο Μιχαήλ Δούκας Γλαβάς Ταρχανειώτης ή Μιχαήλ Ταρχανειώτης Γλαβάς (π. 1235 – μετά το 1304) ήταν σημαντικός Βυζαντινός αριστοκράτης και στρατηγός. Υπηρέτησε υπό τους αυτοκράτορες Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο και Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο στα Βαλκάνια, πολεμώντας εναντίον της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, της Σερβίας, των Ανδεγαυών της Νεαπόλεως και του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Είναι επίσης γνωστός ως χρηματοδότης και αναστηλωτής αριθμού εκκλησιών, μεταξύ άλλων της Μονής Παμμακάριστου στην Κωνσταντινούπολη, όπου και ετάφη.
Βιογραφία
Ο Μιχαήλ Δούκας Γλαβάς Ταρχανειώτης γεννήθηκε περί το 1235, ενώ πρώτη αναφορά στο όνομά του γίνεται περίπου το 1260/62, όταν του ανατέθηκε η κατάληψη της πόλεως της Μεσημβρίας επί των ακτών της Μαύρης Θάλασσας από τον εκθρονισμένο Βούλγαρο τσάρο Μίτσο Ασέν (βασίλευσε μεταξύ 1256-1257). Περί το 1263, νίκησε βουλγαρικό στράτευμα στη Βιζύη, οχύρωσε τη Βρυσίδα, και κατέλαβε τα φρούρια Σκοπός, Πέτρα και Σκόπελος, καθώς και τις πόλεις Αγαθούπολη, Σωζόπολη, Δεβελτός και Αγχίαλος.
Αναφορά προς το πρόσωπό του γίνεται εκ νέου προς το 1278–79, ως ηγέτη ακόμη μίας εκστρατείας εναντίον της Βουλγαρίας, όπου μία επιτυχημένη εξέγερση εναντίον του Τσάρου Κωνσταντίνου Α΄ Τιχ είχε ως αποτέλεσμα την άνοδο στον θρόνο του Ιβαΐλο. Αντιδρώντας, ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ έστειλε τον Γλαβά ως επικεφαλής στρατεύματος, προκειμένου να επαναφέρει στον βουλγαρικό θρόνο τον εξόριστο ηγεμόνα, Ιβάν Ασέν Γ΄. Ο Γλαβάς πέτυχε να καταλάβει τη βουλγαρική πρωτεύουσα, Τάρνοβο, όπου και αιχμαλώτισε τη Βυζαντινή σύζυγο του Ιβαΐλο, Μαρία, καθώς και τον υιό τους, Μιχαήλ. Στη συνέχεια, κυνήγησε τον Ιβαΐλο έως το φρούριο της Σιλίστρας, το οποίο και πολιόρκησε ανεπιτυχώς. Τελικώς όμως, με τη βοήθεια του Νογκάι Χαν, ο Ιβαΐλο πέτυχε να νικήσει και να υποχρεώσει σε υποχώρηση τους Βυζαντινούς. Το 1282, οι Σέρβοι εισέβαλαν στα βυζαντινά εδάφη στη βόρεια Μακεδονία, και ο νέος αυτοκράτορας, Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος (βασίλευσε μεταξύ 1282-1328), έστειλε τον Γλαβά εναντίον τους με στράτευμα 4.000 Τάρταρων βοηθητικών. Παρά το γεγονός πως οι Τάρταροι λεηλάτησαν τη Σερβία, οι Σέρβοι πέτυχαν να καταλάβουν το μεγαλύτερο μέρος της βόρειας Μακεδονίας, συμπεριλαμβανομένων των Σκοπίων.
Κάποια στιγμή μεταξύ του 1284 και του 1291, ο Γλαβάς εστάλη στην Αλβανία, όπου και πολέμησε εναντίον των Ανδεγαυών και ανακατέλαβε το Δυρράχιο, την Κρόια και τα Κάνινα. Αργότερα, πιθανώς το 1292, νίκησε τον σεβαστοκράτορα Θεόδωρο, νεότερο αδερφό του ηγεμόνα της Θεσσαλίας, Κωνσταντίνου Δούκα, και πολιόρκησε ανεπιτυχώς την πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου, Ιωάννινα. Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, σταδιακά ανήλθε τα σκαλοπάτια της αυτοκρατορικής ιεραρχίας: από πριμικήριος της αυλής (33ος στην ιεραρχία), κατέστη μέγας παπίας (22ος), κουροπαλάτης (19ος) το 1262, πιγκέρνης (15ος) το 1282, μέγας κονόσταυλος (12ος) μετά το 1282, και τελικώς, κάποια στιγμή μεταξύ του 1297 και του 1304 (πιθανώς προς το 1302/3), πρωτοστράτωρ (8ος, ουσιαστικά όμως ηγέτης του στρατού, καθώς ο ανώτερος στην ιεραρχία τίτλος του μεγάλου δομέστικου είχε καταστεί τιμητικό αξίωμα).
Η ακριβής ημερομηνία του θανάτου του Γλαβά δεν είναι γνωστή, ωστόσο πιθανώς ήταν κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1305 και 1308. Προ του θανάτου του, εκάρη μοναχός. Ετάφη από τη χήρα του σε ένα παρεκκλήσι στη Μονή Παμμακάριστου της Κωνσταντινούπολης, της οποίας την αναστήλωση είχαν αναλάβει ο ίδιος και η σύζυγός του προτού, στη συνέχεια, την παραδώσουν στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη ΙΒ΄, το 1293. Η εκκλησία ήταν, πιθανώς, διακοσμημένη με κύκλο τοιχογραφιών αφιερωμένων στα στρατιωτικά επιτεύγματά του, όπως αναφέρει ο Φίλης. Πέραν της Παμμακάριστου, ο Γλαβάς και η σύζυγός του χρηματοδότησαν την αναστήλωση παρεκκλησίου του Αγίου Ευθυμίου στη Βασιλική του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη (το 1302/3), καθώς και του Μοναστηριού της Πρισκλάμπετζα στον Πρίλαπο και της Εκκλησίας της Αθηνιώτισσας στην Κωνσταντινούπολη, όπου επίσης χρηματοδότησαν την ανέγερση ξενώνα.
Ο Μιχαήλ Δούκας Γλαβάς Ταρχανειώτης συγχέεται συχνά, ακόμη και σε σχετικά πρόσφατες μελέτες, με τον πρωτοβεστιάριο Μιχαήλ Ταρχανειώτη, ανιψιό του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, ο οποίος όμως σκοτώθηκε το 1283. Ο Γλαβάς θεωρούνταν από τους συγχρόνους του ως εξαίρετος στρατιώτης: ο ιστορικός Νικηφόρος Γρηγοράς ισχυρίζεται πως η στρατιωτική εμπειρία του έκανε τους υπόλοιπους στρατηγούς «να μοιάζουν με παιδιά». Ο Φίλης αναφέρει δε πως είχε συγγράψει μία, χαμένη σήμερα, πραγματεία επί «διαφόρων στρατιωτικών θεμάτων», ένα από τα τελευταία καταγεγραμμένα δείγματα της μακράς παράδοσης των βυζαντινών στρατιωτικών εγχειριδίων.
Οικογένεια
Ο Γλαβάς νυμφεύτηκε τη Μαρία Δούκαινα Κομνηνή Βράναινα Παλαιολογίνα. Απέκτησαν μία κόρη:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες Μιχαηλ Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι μοναχοί Κατηγορία:Βυζαντινοί των Βυζαντινοβουλγαρικών Πολέμων Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Πρωτοστράτορες Μιχαηλ Ταρχανειωτης Κατηγορία:Μεγάλοι Κονόσταυλοι Κατηγορία:Πιγκέρνες Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πριμικήριοι
Ο κόσμος είναι δικός μου
Ο κόσμος είναι δικός μου! (Πρωτότυπος τίτλος: The Hustler) είναι μια δραματική περιπέτεια Αμερικανικής παραγωγής του 1961 σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ρόσσεν. Πρωταγωνιστούν οι Πωλ Νιούμαν, Τζάκι Γκλίσον, Τζορτζ Σι Σκοτ και Πάιπερ Λάουρι. Η ταινία θεωρείται κλασική από σύγχρονους κριτικούς κινηματογράφου και το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογραφικών Τεχνών την έχει αναγνωρίσει ως μία από τις καλύτερες αθλητικές ταινίες στην ιστορία.
Το 1997, επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου ως «πολιτισμικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική».
Το 1986, ο Μάρτιν Σκορσέζε σκηνοθέτησε το σίκουελ της ταινίας με τίτλο "Το χρώμα του χρήματος" με πρωταγωνιστή και πάλι τον Πωλ Νιούμαν, ως ηλικιωμένος παίχτης του μπιλιάρδου, Έντι Φέλσον, ο οποίος κέρδισε για την ερμηνεία του αυτή, Όσκαρ Α΄ Ανδρικού ρόλου.
Υπόθεση
Ό Έντι θα συνεχίσει να παίζει παιχνίδια μπιλιάρδου σε διάφορα μαγαζιά της πόλης κερδίζοντας μικροποσά. Τότε θα κάνει την εμφάνιση του ο Μπερτ Γκόρντον, ένας τζογαδόρος ο οποίος θα προτείνει στον Έντι να γίνει μανάτζερ του με ποσοστό 70-30 υπέρ του στα κέρδη. Ο Έντι αρχικά δεν συμφωνεί αλλά μετά από ένα επεισοδιακό αγώνα μπιλιάρδου όπου οι αντίπαλοι του θα του σπάσουν τους αντίχειρες θα δεχθεί τελικά να συνεργαστεί με τον Μπερτ, ό οποίος θα προγραμμάτισει ένα τουρνούα στο Λούσβιλ παιρνόντας μαζί τους και την Σάρα. Στο Λούσβιλ ο Έντι με τον Μπερτ θα πάνε στον πλούσιο αλλά ηττοπαθή Φιντλέι για να παίξουν στην έπαυλη του οι δύο τους. Ό Φιντλέι στη αρχή θα κερδίζει τον Έντι αλλά κατά την διάρεια της νύχτας ο Έντι θα αρχίσει να βρίσκει τον ρυθμό του και θα κερδίσει τελικά τον Φιντλέι, με το μερίδιο του να φτάνει τα 3000 δολάρια.
Πίσω στο ξενοδοχείο ο Μπερτ θα ριχτεί στη Σάρα αλλά η ίδια βλεπόντας ότι ο Μπερτ θα κάνει κακό στον Έντι παρά θα τον βοηθήσει στη καριέρα του, αποφασίζει να αυτοκτονήσει κοβώντας τις φλέβες της στη τουάλετα του δωμάτιου του Μπέρτ. Μετά από αυτό ο Έντι θα διακόψει την συνεργασία του με τον Μπερτ, κατηγορώντας τον για τον θάνατο της Σάρας.
Στο τέλος της ταινίας ο Έντι θα επιστρέψει πίσω στη πόλη αποφασισμένος να κερδίσει αυτήν την φορά τον Μινεσότα Φατς για να αναδειχθεί ως ο καλύτερος παίχτης της χώρας.
Παραγωγή
Ο Ρόμπερτ Ρόσσεν κινηματογράφισε την ταινία μέσα σε έξι εβδομάδες, εξ ολοκλήρου στη Νέα Υόρκη. Μεγάλο μέρος των γυρισμάτων πραγματοποιήθηκαν σε δύο σφαιριστήρια μπιλιάρδου, το McGirr's και την Ames Billiard Academy. Άλλες τοποθεσίες λήψης περιελάμβαναν μια έπαυλη στην ανατολική 82η οδό, η οποία χρησίμευσε ως το σπίτι στο Λούσβιλ του χαρακτήρα του Φιντλέι (Μάρει Χάμιλτον). Επίσης τα γυρίσματα στο τερματικό σταθμό λεωφορείων έγιναν στο Γκρέιχουντ του Μανχάταν.
Αρχικά ο ρόλος του Έντι Φέλσον ήταν να τον υποδύθει ο Φρανκ Σινάτρα, αλλά τελικά επιλέχθηκε ο Πωλ Νιούμαν μετά από προτροπή της Λιζ Τέιλορ προς τους παραγωγούς.
Ό διάσημος πυγμάχος της εποχής Τζέικ Λα Μόττα πήρε μέρος στην ταινία υποδυώμενος έναν μπάρμαν. Ενώ ο Γουίλι Μοσκόνι (πρωταθλητής μπιλιάρδου στις ΗΠΑ), υπήρξε τεχνικός συμβούλος καθώς και αυτός που ντουμπλάρε τον Πωλ Νιούμαν και τον Τζάκι Γκλίσον στς σκηνές με τις βολές πάνω στη τσόχα του μπιλιάρδου.
Υποδοχή
Η ταινία στη ιστοσελίδα κριτικών Rotten Tomatoes, έχει βαθμολογία έγκρισης σε ποσοστό 98%, με βάση 44 κριτικές και μέση βαθμολογία 9/ 10.
Βραβεία και υποψήφιοτητες
Βραβεία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ρόσσεν Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Αμερικανικές αθλητικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Τσετίν Αλτάν
Ο Τσετίν Αλτάν (22 Ιουνίου 1927 – 22 Οκτωβρίου 2015) ήταν Τούρκος συγγραφέας, δημοσιογράφος και μέλος του κοινοβουλίου. Θεωρήθηκε ένας από τους καλύτερους συγγραφείς στη σύγχρονη τουρκική γλώσσα στα τέλη του 20ού αιώνα.
Νεανικά χρόνια
Στην ηλικία των οκτώ, εκπαιδεύτηκε στο γυμνάσιο της ελίτ Γαλατασαράι ως μαθητής οικοτροφείου, όπου υπέφερε από μοναξιά. Αφού αποφοίτησε από το γυμνάσιο, έλαβε πτυχίο από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας.
Επέλεξε μια καριέρα συγγραφέα αντί να ακολουθήσει μια διπλωματική σταδιοδρομία αντίθετα με τη θέληση του πατέρα του, καθώς το είχε συσχετίσει μια φορά σε μια συνέντευξη «για να ξεφύγει από τη μοναξιά».
Οικογενειακή ζωή
Ο Τσετίν Αλτάν μεγάλωσε στο αρχοντικό της οικογένειας στο Γκεζτεπέ της Κωνσταντινούπολης. Παντρεύτηκε τον Κεριμέ, την οποία συνάντησε στο Radio Ankara, όπου αυτή εργάστηκε ως διευθυντής γραμματέας του πατέρα του. Την έφεραν στην Άγκυρα από το Ιράκ ο σύζυγος της αδελφής της, ένας οθωμανός αξιωματικός, μαζί με τη μητέρα και την αδερφή της όταν ήταν μόλις σαράντα ημερών.
Η Κεριμέ Αλτάν γέννησε δύο γιους, τον Αχμέτ το 1950, τον Μεχμέτ  το 1953 και μια κόρη, την Ζεϊνέπ. Αυτή πέθανε το 1991. Η οικογένεια Αλτάν πίστευε ότι ο Κεριμέ ήταν αραβικής καταγωγής. Μετά το θάνατό της, έμαθαν ότι ήταν συγγενής του Ιρακινού Κούρδου πολιτικού Φουάντ Μασούμ.
Το 1996, σε ηλικία 69 ετών, ο Τσετίν Αλτάν έκανε τον δεύτερο γάμο του με την 41χρονο Σολμάζ Καμουράν, η οποία είχε επίσης έναν γάμο πριν. Γνώριζαν ο ένας τον άλλο για πολύ καιρό. Η Σολμάζ Καμουράν ήταν οδοντίατρος πριν αρχίσει να επιμελείται τα γραπτά του Τσετίν Αλτάν. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του Αλτάν, το ζευγάρι χωρίστηκε.
Συγγραφική καριέρα
Δημοσίευσε τα ποιήματα και τις ιστορίες του σε περιοδικά όπως Çınaraltı, Varlık, İstanbul και Kaynak. Το πρώτο του βιβλίο Ουτσουντσού Μέβκι (Üçüncü Mevki) εκδόθηκε το 1946. Μπήκε στη δημοσιογραφία ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Ουλούς. Αφού έγραψε στήλες στο Hürses, ο Αλτάν συνέχισε ως αρθρογράφος σε διάφορες εφημερίδες όπως Halkçı, Tan, Akşam, Milliyet, Yeni Ortam, Hürriyet, Güneş και το περιοδικό Çarşaf.
Το 1959, ο Αλτάν αποδέχτηκε την προσφορά του Αμπντί Ιπεκτσί (1929-1979) να γράψει στήλες για την καθημερινή Milliyet αντικαθιστώντας τον Πεγιαμί Σαφά (1899-1961). Ήταν πολύ απογοητευμένος για το θάνατο του φοιτητή του πανεπιστημίου Τουράν Εμεκσίζ, ο οποίος σκοτώθηκε από σφαίρα της αστυνομίας κατά τη διάρκεια μιας φοιτητικής διαδήλωσης στα τέλη Απριλίου 1960 εναντίον του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος.
Πολιτική
Γνωστός για την αιχμηρή γλώσσα του, κάποτε είπε στον αναπληρωτή ομιλητή του κοινοβουλίου, που δεν τον σεβόταν με τη φράση "Η έδρα σας είναι ψηλότερη από τη δική μου λόγω ξυλουργικού λάθους!" Μετά την προειδοποίηση του αναπληρωτή ομιλητή να υποχωρήσει, απάντησε: "Δεν είναι λάθος ξυλουργικής ότι κάθεστε ψηλότερα από εμένα!" .
Στις 20 Φεβρουαρίου 1968, αφού κάλεσε τον Ναζίμ Χικμέτ έναν «σπουδαίο ποιητή», δέχτηκε επίθεση και ξυλοκοπήθηκε στο κοινοβούλιο από περισσότερους από εκατό βουλευτές του Κόμματος Δικαιοσύνης (AP). Έχει διωχθεί περισσότερες από 300 φορές λόγω των άρθρων του. Ο Αλτάν συνελήφθη τρεις φορές και παρέμεινε δύο χρόνια στη φυλακή.
Έργα
Δημοσίευσε αρκετά μυθιστορήματα και συλλογές δοκιμίων, που ασχολήθηκαν και επέκριναν την κοινωνική και πολιτική κατάσταση της Τουρκίας, καθώς και τα προβλήματα της σύγχρονης τουρκικής κοινωνίας και πολιτισμού στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα από μια σοσιαλιστική / πολιτισμικά φιλελεύθερη προοπτική. Πολλά από τα μυθιστορήματά του και τα δοκίμια του περιέχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία, που συνδέονται με τους δικούς του πολιτικούς και προσωπικούς αγώνες.
Τα γραπτά του Αλτάν στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 δημοσιεύθηκαν στα βιβλία του Τας ("Σάτιρα", κυριολεκτικά 'Πέτρα'), Sömürücülerle Savaş ( "Αγώνας ενάντια στους εκμεταλλευτές"), Suçlanan Yazılar ( "Κατηγορούμενα Κείμενα"), "Kahrolsun Komünizm" Diye Diye Globalleşme ( "Παγκοσμιοποίηση Λέγοντας « Κάτω ο κομμουνισμός»), Onlar Uyanırken ("Ενώ Ξυπνούν"), Kopuk Kopuk (" Διαλυμένοι"),  'Geçip Giderken ("Καθώς περνούσε "), Gölgelerin Gölgesi (" Σκιά των Σκιών "), Şeytanın Aynaları (" Καθρέφτες του Διαβόλου"), Bir Yumak İnsan (" Μια ομάδα ανθρώπων ") και Nar Çekirdekleri (" Σπόροι ροδιού ").
Έγραψε το μυθιστόρημά του Büyük Gözaltı ("Η Μεγάλη Κράτηση") το 1972, το οποίο αφηγείται την εμπειρία του στη φυλακή μετά το τουρκικό πραξικόπημα του 1971 και θεωρείται ως το πρώτο του είδους, που σχετίζεται με την περίοδο. Έφερε στο Αλτάν το βραβείο Μυθιστορήματος Ορχάν Κεμάλ το 1973.
Η ιστορία της ζωής του απεικονίστηκε στο μυθιστόρημα İpek Böceği Cinayeti («Η δολοφονία του μεταξοσκώληκα») από τη συγγραφέα σύζυγό του Σολμάζ Καμουράν το 1998.
Τα μυθιστορήματά του Büyük Gözaltı ("Στενή παρακολούθηση"), Bir Avuç Gökyüzüir ("Μια χούφτα του ουρανού"), Viski ("Ουίσκι") και Zurnada Peşrev Olmaz Küçük Bahçe ("Θαμμένος Ιξάς ή ο Μικρός Κήπος") μεταφράστηκαν επίσης και δημοσιεύθηκε στη Γαλλία.
Θάνατος
Ο Τσετίν Αλτάν μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της Σχολής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Φατίχ στο Μάλτεπε της Κωνσταντινούπολης τον Σεπτέμβριο του 2015, όπου υποβλήθηκε σε θεραπεία, αφού διαγνώστηκε με πολλαπλά προβλήματα υγείας, όπως χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), αναπνευστική ανεπάρκεια, βρογχεκτασία, πνευμονία, λοίμωξη του ουροποιητικού σύστηματος  και σήψη. Στις 19 Οκτωβρίου ο Αλτάν νοσηλεύτηκε ξανά λόγω λοίμωξης του ουροποιητικού συστήματος. Πέθανε στις 22 Οκτωβρίου 2015 στις 11:05 τοπική ώρα σε ηλικία 88 ετών λόγω αναπνευστικής ανεπάρκειας ως αποτέλεσμα πνευμονίας και σηπτικού σοκ.
Η ταφή του έγινε στο νεκροταφείο Ζιντζιρλικουγιού στις 23 Οκτωβρίου 2015, μετά από μια τελετή μνήμης πριν από την έκδοση της εφημερίδας Millyet και τη συνακόλουθη θρησκευτική κηδεία στο Τζαμί Τεσβικιγιέ. Άφησε πίσω του τους γιους του Μεχμέτ Αλτάν, Αχμέτ Αλτάν, τη κόρη του Ζεϊνέπ Νουρχαγιάτ Αλτάν και εγγονή Σανέμ Αλτάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Τουρκικά (tr) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Sailor Venus
Η Minako Aino (ιαπωνικά: 愛野 美奈子, Χέπμπορν: Aino Minako, γνωστή και ως Mina Aino σε κάποιες αγγλόφωνες εκδοχές), ευρύτερα γνωστή ως Sailor Venus (セーラーヴィーナス, Sērā Bīnasu), είναι πλασματική υπερηρωίδα που δημιουργήθηκε από τη mangaka Ναόκο Τακεούτσι ως πρωταγωνίστρια της σειράς manga Codename: Sailor V το 1991 και βασική χαρακτήρας στη σειρά Sailor Moon (1992).
Η Minako έχει είναι η μετενσάρκωση της Sailor Venus, η οποία πολεμά για να προστατεύσει το Ηλιακό Σύστημα από σατανικές δυνάμεις. Αρχικά πολεμά μόνη, αλλά αργότερα γίνεται μέλος των πολεμιστριών Sailor. Είναι η τέταρτη σε σειρά Sailor που εντοπίζει η Usagi Tsukino, παρόλο που είναι η πρώτη που ανακάλυψε τις δυνάμεις της, πριν ακόμη και από την Usagi. Οι δυνάμεις της σχετίζονται με την αγάπη και την ομορφιά, το φως, και μία χρυσή μεταλλική αλυσίδα. Στο manga και τα δυο anime όπου εμφανίζεται ονειρεύεται να να γίνει διάσημο ποπ είδωλο, ενώ στη live-action ταινία είναι ήδη γνωστή διασημότητα.
Πρωτοεμφανίζεται και πρωταγωνιστεί στο πολύ μικρότερου μεγέθους manga της Τακεούτσι, Codename: Sailor V, το οποίο είναι η βάση του sequel Sailor Moon. Σε αυτό (και στο πρωιμότερο κομμάτι της Sailor Moon) χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Sailor V (セーラーＶ Sērā V), συντομογραφία για το "Venus", και έχει δικό της υπόβαθρο. Αργότερα, συμπρωταγωνιστεί με τη Rei Hino σε μία σπέσιαλ ιστορία μικρού μήκους με τίτλο Rei and Minako's Girls School Battle.
Εμφάνιση
Της έχουν δοθεί διαφορετικοί τίτλοι σε διάφορες σειρες, συμπεριλαμβανομένων των Πολεμίστριας της Αγάπης, Πολεμίστριας της Αγάπης και της Ελπίδας και Πολεμίστριας της της Αγάπης και την Ομορφιάς. Η προσωπικότητά της δεν αλλάζει όταν είναι στην "απλή" της μορφή, ωστόσο για να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις της πρέπει μα μεταμορφωθεί σε Sailor Venus.
Τομ Γουλφ
Ο Τόμας Γουέστερμαν Γούλφ (αγγλικά: Thomas "Tom" Westerman Wolf, 17 Νοεμβρίου 1948), είναι Αμερικανός πολιτικός και επιχειρηματίας, που υπηρέτησε ως 47ος Κυβερνήτης της Πενσυλβάνιας από το 2015 έως το 2023. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως πολιτειακός Υπουργός Εσόδων της Πενσυλβάνιας από το 2007 έως το 2008. Επίσης, έχει εργαστεί ως διευθύνων σύμβουλος (CEO) στην εταιρεία της οικογένειάς του, στην "The Wolf Organization".
Εξελέγη στο αξίωμα του Κυβερνήτη της Πενσυλβάνιας, στις κυβερνητικές εκλογές του 2014, με ποσοστό 54.9% έναντι 45.1% του τότε εν ενεργεία Ρεπουμπλικανού Κυβερνήτη Τομ Κόρμπετ, τον οποίο νίκησε. Επανεξελέγη στο αξίωμα, στις κυβερνητικές εκλογές του 2018, με ποσοστό 57.8% έναντι 40.7% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού του.
Βιογραφία
Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Φιλοσοφία, στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MPhil) το 1978. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε διδακτορικές σπουδές πάνω στην Πολιτική Επιστήμη, στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT), και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα (PhD) το 1981.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος από το 1975, με την Φράνσις Ντόνελι, με την οποία έχουν αποκτήσει μαζί δύο παιδιά. Είναι μέλος της Επισκοπικής Εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Πενσυλβάνια Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Μικρογκινίνες
Οι μικρογκινίνες (εναλλακτικές ονομασίες: οσιλαγκινίνες, νοστογκινίνες, κυανοστατίνες) είναι γραμμικά μικροπεπτίδια, αποτελούμενα από 3 έως 6 αμινοξέα. Παράγονται ως δευτερογενείς μεταβολίτες (κυανοπεπτίδια) από στελέχη ορισμένων γενών κυανοβακτηρίων όπως είδη των γενών Microcystis, Planktothrix, Nostoc και αποτελούν προϊόντα μη-ριβοσωμικής/πολυκετιδικής σύνθεσης (NRPS/PKS) .εναλλ.=|μικρογραφία|305x305εσ|Δομή μικρογκινινών και αμινοξικές παραλλαγές
Δομή
Οι μικρογκινίνες χαρακτηρίζονται από την παρουσία του β-αμινοξέος Ahda (3-αμινο-2-υδροξυ-δεκανοϊκό οξύ) και μπορούν να υποστούν τροποποιήσεις όπως χλωριώσεις, μεθυλιώσεις και συνδυασμό αυτών.
Συνολικά έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 72 διαφορετικές ενώσεις που υπάγονται στις μικρογκινίνες. Mεγαλύτερη αμινοξική ποικιλομορφία παρατηρείται στη θέση 2.
Βιοδραστικότητα
Επιπρόσθετα, μελετάται η επίδρασή τους σε ανθρώπινα ηπατικά καρκινικά κύτταρα καθώς και η τοξικότητά τους σε καρκινοειδή.
Σε αντίθεση με άλλα κυανοπεπτίδια όπως οι μικροκυστίνες και οι νοντουλαρίνες, για τις μικρογκινίνες δεν έχουν αναφερθεί τοξικές επιδράσεις για τον άνθρωπο.
Η λειτουργική, οικολογική και εξελικτική τους σημασία δεν έχει εξακριβωθεί πλήρως. μικρογραφία|Planktothrix rubescens, στελέχη αυτού του είδους παράγουν μικρογκινίνες
Σύνθεση
Oι μικρογκινίνες βιοσυντίθεται από μη-ριβοσωμικές συνθάσες πεπτιδίων και πολυκετιδικές συνθετάσες (NRPS/PKS). Αυτά τα ένζυμα κωδικοποιούνται από γονιδιακές συστοιχίες και επιτελούν διακριτές λειτουργίες, σχηματίζοντας και τροποποιώντας το μεταβολίτη έως ότου αυτός λάβει τη τελική του δομή. Εικάζεται ότι η συναρμολόγηση των μικρογκινινών ξεκινά από το αμινοξύ Ahda, χαρακτηριστικό της χημικής τους δομής.
Οι μικρογκινίνες αποτελούν δευτερογενείς μεταβολίτες κυανοβακτηρίων και έχουν καταγραφεί να βιοσυντίθενται από στελέχη των γενών Microcystis, Planktothrix, Woronichinia, Nostoc, Trichormus, Synechococcus, Dolichospermum, Planktolyngbya, Pseudanabaena, Anabaenopsis, Raphidiopsis. Οι γονιδιακές συστοιχίες των ενζύμων που συμμετέχουν στη σύνθεση των μικρογκινινών έχουν μελετηθεί σε στελέχη των ειδών Microcystis aeruginosa και Planktothrix rubescens.
Εξάπλωση
Η ύπαρξη μικρογκινινών έχει αναφερθεί και σε δείγματα φυτοπλαγκτικών ανθίσεων σε ελληνικά λιμναία οικοσυστήματα (μεταξύ άλλων: Κερκίνης, Καστοριάς, Μικρής Πρέσπας, Βιστωνίδας), με συνολικά υψηλό πλήθος και ποικιλότητα. Συγκεκριμένα, από τις 72 διαφορετικές ενώσεις μικρογκινινών που καταγράφηκαν έως το 2020, οι 51 βρέθηκαν και σε δείγματα από ύδατα της Ελλάδας, με τις 36 να αποτελούν νέες καταγραφές για την επιστήμη.
Εμμανουήλ Καλέκας
Ο Εμμανουήλ Καλέκας πέθανε το 1410 και ήταν μοναχός και θεολόγος της Ρωμανίας. Καταγόταν από την ίδια οικογένεια από την οποία καταγόταν και ο πατριάρχης Ιωάννης Καλέκας (1334-1347). Έγινε μοναχός και εισήλθε στο τάγμα των Δομινικανών της Λατινικής Εκκλησίας. Υπήρξε αντίπαλος του Γρηγορίου Παλαμά και των Ησυχαστών και οπαδός της ένωσης των δύο εκκλησιών. Πέθανε στην Μυτιλήνη.
Μικρογκινίνες
Παραπομπές
Κατηγορία:Πεπτίδια
Εμμανουήλ Καλέκας
Βιογραφία
Καταγόταν από την Οικογένεια, που ανήκε ο Ιωάννης ΙΔ΄ Καλέκας Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης (1334-47). Έγινε μοναχός και εισήλθε στο τάγμα των Δομινικανών της Λατινικής Εκκλησίας. Υπήρξε αντίπαλος του Γρηγορίου Παλαμά και των Ησυχαστών.
Ο Καλέκας μετέφρασε το Comma Johanneum (απόσπασμα του Ιωάννη, στην Α΄ επιστολή του) στα Ελληνικά από τη Βουλγάτα (λατινική μετάφραση της Βίβλου του 4ου αι.). Ήταν υπέρ της Ενώσεως των Εκκλησιών, ζητώντας συμφιλίωση της Ανατολικής με τη Δυτική Εκκλησία. Το 1390 έγραψε ένα έργο, που κατηγόρησε τους Ρωμαίους για τον χωρισμό τους από την Καθολική Εκκλησία.
Συμμετείχε στη συνοδεία των 40 ατόμων του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου, κατά το ταξίδι του Αυτοκράτορα στην Ουγγαρία-Γερμανία, Δανία, Αγγλία, Γαλλία και Αραγωνία. Όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1403, προς έκπληξή του δεν είχε θερμή υποδοχή από τους παλαιούς του φίλους. Ως αποτέλεσμα αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο στους Δομινικανούς της Μυτιλήνης, όπου απεβίωσε το 1410.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Σονάτα για πιάνο No. 8 (Μότσαρτ)
Η σονάτα γράφτηκε το καλοκαίρι του 1778, σε μία από τις χειρότερες περιόδους της ζωής του συνθέτη, καθώς τότε έχασε τη μητέρα του. Γενικότερα, λίγα πράγματα είναι γνωστά σχετικά με τη σύνθεση της σονάτας αυτής, σε αντίθεση με την προηγούμενη. Το χειρόγραφο της σονάτας γράφτηκε στον ίδιο τύπο χαρτιού, με αυτό της 31ης Συμφωνίας του, το οποίο το είχε προμηθευτεί από την περίοδο που βρισκόταν στο Παρίσι.
Παραπομπές
Σημειώσεις <References/>
Πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
08 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1778
Μαχμούντ Σακάλοφ
Ο Μαχμούντ Σουλτάνοβιτς Σακάλοφ (Махму́д Султа́нович Сака́лов) είναι Ρώσος πολιτικός με Ινγκουσετική εθνικότητα. Υπηρετεί ως Πρόεδρος της εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατίας της Ινγκουσετίας. Κατάγεται από μορφωμένη οικογένεια και είναι δικηγόρος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μακίνσκ του Καζακστάν στις 1 Ιανουαρίου 1950 από Ινγκουσέτιους γονείς, οι οποίοι διώχθηκαν από την Τσετσενοϊνγκουσετική ΑΣΣΔ. Η οικογένεια τελικά επέστρεψε στη Ρωσία, όπου και αποφοίτησε από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Βιομηχανίας Τροφίμων της Οδησσού το 1975. Από το 1992 ο Σακάλοφ ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα όπου έγινε Πρόεδρος της Επιτροπής της Βιομηχανίας Μεταποίησης Τροφίμων και εργάστηκε ως Αναπληρωτής Υπουργός Γεωργίας στην Ινγκουσετία. Από το 2003 είναι πρόεδρος της εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατίας της Ινγκουσετίας. Ο Σακάλοφ είναι μέλος της Ενωμένης Ρωσίας από το 2002. Είναι παντρεμένος και έχει αποκτήσει έξι παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Τζοακίνο Ροσσίνι
Ο Τζοακίνο Αντόνιο Ροσσίνι (ιταλ. Gioachino Antonio Rossini, 29 Φεβρουαρίου 1792 – 13 Νοεμβρίου 1868) ήταν Ιταλός συνθέτης, παγκοσμίως φημισμένος για τις όπερές του, με πιο γνωστές τον Κουρέα της Σεβίλλης, τη Σταχτοπούτα και τον Γουλλιέλμο Τέλλο. Έγραψε ακόμη έργα θρησκευτικής μουσικής, τραγούδια, μουσική δωματίου και άλλα κομμάτια για πιάνο και μικρά σύνολα. Οι μελωδίες του αγαπήθηκαν από πολύ κόσμο, ενώ ενέπνευσε πλήθος συνθετών, χαρίζοντάς του το προσωνύμιο «Ο Ιταλός Μότσαρτ».
Τα πρώιμα χρόνια
Το 1805 κάνει την πρώτη και μοναδική του εμφάνιση ως τραγουδιστής στο έργο Camilla του Φερντινάντο Παέρ. Της ιδίας εποχής είναι και η πρώτη του όπερα, Δημήτριος και Πολύβιος, την οποία θα δει επί σκηνής αρκετά αργότερα, έχοντας ήδη παρουσιάσει άλλες πέντε όπερές του. Τον επόμενο χρόνο εγγράφεται στο Ωδείο της Μπολόνια, όπου σπουδάζει βιολοντσέλο με τον Καβεντάνι και αντίστιξη με τον πατέρα Στανισλάο Ματτέι. Οι αυστηροί κανόνες της αντίστιξης φαίνεται πως είχαν αρνητική επίδραση και τον ώθησαν προς ένα πιο ελεύθερο συνθετικό ύφος. Η δε ικανότητά του στην ενορχήστρωση προέκυψε από την ενασχόλησή του με τα κουαρτέτα και τις συμφωνίες του Χάυντν και του Μότσαρτ, τις οποίες ενορχήστρωνε για διάφορους οργανικούς συνδυασμούς.
Το ξεκίνημα της καριέρας
Στα 16 του κερδίζει το πρώτο βραβείο του Ωδείου της Μπολόνια, για την καντάτα του Il pianto d'Armonia sulla morte d’Orfeo, ενώ επιδίδεται στη σύνθεση όπερας. Οι πιο αξιοσημείωτες, La pietra del paragone και Il signor Bruschino παρουσιάζονται στη Ρώμη, τη Βενετία και το Μιλάνο, ενώ με τη μεσολάβηση του Μαρκησίου Καβάλλι, ή όπερα La cambiale di matrimonio ανεβαίνει με επιτυχία στη Βιέννη. Ακολουθούν οι όπερες Τανκρέδος (Tancredi) και Η Ιταλίδα στο Αλγέρι (L'italiana in Algeri) που σημειώνουν ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία και εκτοξεύουν τη φήμη του 20χρονου συνθέτη σε παγκόσμιο επίπεδο.
Μέχρι τα 21 του είχε εδραιωθεί στο φιλόμουσο κοινό της Ιταλίας και συνέχισε να γράφει όπερες, οι οποίες παρουσιάζονταν στο Μιλάνο και τη Βενετία· η αποδοχή τους δεν ήταν τόσο επιτυχής όσο με τον Τανκρέδο κι έτσι το 1815 ο Ροσσίνι αποσύρεται στο πατρικό του στη Μπολόνια. Μια πρόταση συνεργασίας έρχεται από τον ιμπρεσάριο του θεάτρου της Νάπολης, Ντομένικο Μπαρμπάια: θα γινόταν διευθυντής των θεάτρων San Carlo και Del Fondo. Τα καθήκοντά του περιλάμβαναν τη σύνθεση μιας όπερας το χρόνο για το καθένα από τα δύο θέατρα, με αμοιβή 200 δουκάτα το μήνα· άλλα 1.000 δουκάτα θα λάμβανε κάθε χρόνο από τα τραπέζια χαρτοπαιξίας των θεάτρων ως μερίδιο συμμετοχής, συγκεντρώνοντας ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό για την εποχή.
Ένα από τα αξιοσημείωτα έργα αυτής της περιόδου είναι και η όπερα Ελισάβετ, Βασίλισσα της Αγγλίας (Elisabetta, regina d'Inghilterra), στην οποία πρωταγωνίστησε η μέλλουσα σύζυγός του, Ισαμπέλλα Κολμπράν. Η όπερα αυτή είναι η πρώτη στην οποία ο Ροσσίνι γράφει επακριβώς τους καλλωπισμούς των αριών, αποτρέποντας τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό τους από τους τραγουδιστές, ενώ αντικαθιστά το ασυνόδευτο ρετσιτατίβο (σέκκο) με τη συνοδεία ενός κουαρτέτου εγχόρδων.
Ο Κουρέας της Σεβίλλης και η μέση περίοδος
Στις 20 Φεβρουαρίου 1816 ανεβαίνει στο Θέατρο Αρτζεντίνα της Ρώμης η πιο γνωστή όπερά του, ο Κουρέας της Σεβίλλης. Ο αρχικός της τίτλος ήταν Almaviva και το λιμπρέττο γράφτηκε από τον Τσέζαρε Στερμπίνι πάνω σε μια εκδοχή του θεατρικού του Πιερ ντε Μπωμαρσαί Le Barbier de Séville. Σαμποταρισμένη από υποστηρικτές του Τζοβάννι Παϊζιέλλο -του οποίου η συνώνυμη όπερα παιζόταν ήδη για 25 χρόνια- αποτέλεσε παταγώδη αποτυχία: οι θεατές σφύριζαν και φώναζαν καθ' όλη τη διάρκεια της πρώτης πράξης. Σύντομα, εντούτοις, η επιτυχία της έλαβε τόσο μεγάλες διαστάσεις, που αντικατέστησε τον Κουρέα του Παϊζιέλλο, κληρονομώντας παράλληλα τον νέο της τίτλο. Αξιοσημείωτο παραμένει το παρασκηνιακό γεγονός ότι ο Ροσσίνι, κατά δήλωσή του, συνέθεσε το έργο σε δώδεκα μόλις ημέρες, χρόνο-ρεκόρ που ξεπερνάει και τις τέσσερις εβδομάδες που χρειάστηκε ο Χαίντελ για το ορατόριό του Μεσσίας.
thumb|left|Καρικατούρα του Ροσσίνι σε γαλλική εφημερίδα του 1867. Ανάλογη επιτυχία με τον Κουρέα κάνει και η όπερα του 1817 Σταχτοπούτα· ο Ροσσίνι δέχεται τη μελοποίηση του λιμπρέττου υπό τον όρο να παραλείψει τα όποια υπερφυσικά στοιχεία. Τέσσερα χρόνια μετά παντρεύεται την διάσημη σοπράνο Ιζαμπέλλα Κολμπράν και μετακομίζει στη Βιέννη, όπου οι όπερές του αποθεώνονται από το κοινό. Εκεί, γνωρίζει από κοντά τον 51 ετών πλέον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, ο οποίος αργότερα του γράφει σε μια επιστολή: «''...ώστε εσύ είσαι ο Ροσσίνι, ο συνθέτης του "Κουρέα της Σεβίλλης". Σε συγχαίρω. Θα παίζεται για όσο θα υπάρχει ιταλική όπερα. Ποτέ μην προσπαθήσεις να γράψεις κάτι άλλο εκτός από όπερα μπούφα: κάθε άλλο είδος θα βλάψει τη φύση σου''». Επιστρέφοντας στη Μπολόνια, λαμβάνει μια πρόσκληση του πρίγκηπα Κλέμενς φον Μέττερνιχ, ο οποίος τον προσκαλεί στη Βερόνα, ώστε να συμβάλλει -μέσω ενός συνεδρίου- στην «αποκατάσταση της αρμονίας».
Μέχρι το 1823 ο Ροσσίνι έχει γράψει περί τις 20 όπερες που είχαν παρουσιαστεί σε Βενετία, Μιλάνο, Φερράρα, Νάπολη και άλλες πόλεις. Από αυτές ο Οθέλλος αποτελεί την κλιμάκωση του έργου του, όποτε και στρέφεται στην όπερα σέρια. Εν αντιθέσει με το θεατρικό έργο του Σαίξπηρ, ο Ροσσίνι επινοεί ένα ιλαρό τέλος, καθώς στην εποχή του οι τραγικές καταλήξεις στα θεατρικά έργα αποδοκιμάζονταν από το κοινό της Ρώμης. Το ίδιο έτος, με την παρακίνηση του διευθυντή του Βασιλικού Θεάτρου, επισκέπτεται το Λονδίνο. Το έργο του έλαβε θερμή υποδοχή από το λονδρέζικο κοινό, ενώ παρουσιάστηκε ενώπιον του Γεώργιου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος τον αποζημίωσε με το ποσό των 7.000 λιρών για την πεντάμηνη παραμονή του εκεί. Την επόμενη χρονιά ανέλαβε τη διεύθυνση του Ιταλικού Θεάτρου στο Παρίσι (Théâtre des Italiens), με μισθό 800 λίρες τον χρόνο. Η επιτυχία του εκεί ήταν τόσο μεγάλη που ο Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας του παραχώρησε συμβόλαιο για πέντε όπερες το χρόνο, το οποίο όταν έληξε του απέφερε μια ισόβια και παχυλή σύνταξη.
Τα τελευταία χρόνια
Την περίοδο του Παρισιού (1824-1829) ο Ροσσίνι γράφει την κωμική όπερα Ο Κόμης του Ορύ και τον Γουλιέλμο Τέλλο. Με την τελευταία, όντας 38 ετών και με 38 όπερες στο ενεργητικό του, λήγει την ιδιότητά ως συνθέτης όπερας· το πιο αξιοσημείωτο στην όπερα αυτή είναι ίσως η εισαγωγή (ουβερτούρα) της, που αποτέλεσε μοντέλο για πολλές άλλες εισαγωγές σε όπερες του 19ου αιώνα. Αν και εξαίρετο έργο, η διάρκειά του υπερβαίνει τις τέσσερις ώρες, καθιστώντας σπάνιο το ανέβασμά του· μια σύντμησή του προτιμάται στις περισσότερες παραγωγές, ενώ η ουβερτούρα αποτελεί κλασικό κομμάτι του ορχηστρικού ρεπερτορίου.
Το 1829 ο Ροσσίνι επιστρέφει στη Μπολόνια· η μητέρα του είχε ήδη αποβιώσει από το 1827 και ο ίδιος ήθελε να σταθεί στο πλευρό του πατέρα του. Τα σχέδια για μια επιστροφή στο Παρίσι ναυάγησαν λόγω της Ιουλιανής Επανάστασης του 1830 και της έκπτωσης του Καρόλου Ι΄, ενώ η ιδέα μιας νέας όπερας με θέμα τον Φάουστ επίσης έπεσε στο κενό. Δυο χρόνια αργότερα γράφει έξι μέρη από το Stabat Mater του, το οποίο -κατά παράκληση του Ροσσίνι - συμπληρώνει με άλλα έξι μέρη ο Τζοβάννι Ταντολίνι. Εντούτοις το έργο ολοκληρώνεται από τον ίδιο το Ροσσίνι μέχρι το 1841 και σημειώνει επιτυχία ανάλογη με αυτή των οπερών του.
Το 1845 πεθαίνει η πρώτη σύζυγός του και στις 16 Αυγούστου του επόμενου χρόνου νυμφεύεται ξανά, με την Ολάμπ Πελισσιέ, μοντέλο του ζωγράφου Οράς Βερνέ. Για μια ακόμη φορά λόγω πολιτικών αναταραχών, ο Ροσσίνι αφήνει τη Μπολόνια και -μετά από ένα διάστημα στη Φλωρεντία- μετοικεί στο Παρίσι το 1855. Με την εθελούσια αποχή του από τον χώρο της όπερας, ο Ροσσίνι επιδίδεται στη γαστρονομία και διοργανώνει στην έπαυλή του δεξιώσεις, προσκαλώντας διάφορες προσωπικότητες από τον χώρο της τέχνης και της λογοτεχνίας. Το πάθος του για το καλό φαγητό τον οδηγεί στην ερασιτεχνική ενασχόλησή του με αυτό, δημιουργώντας μάλιστα και πολλά πιάτα, όπως τα Tournedos Rossini, τα οποία στις μέρες μας φιγουράρουν σε πολλά ιταλικά εστιατόρια.
Από μουσικής σκοπιάς, το έργο του είναι μικρής εμβέλειας, γράφοντας σύντομα κομμάτια για ιδιωτικές συναυλίες. Σ' αυτά περιλαμβάνονται οι «Αμαρτίες του παλιού καιρού» (Péchés de vieillesse), μια συλλογή από κομμάτια κυρίως για πιάνο, αλλά και για φωνή και μικρά σύνολα, τα οποία συγκεντρώνονται σε 14 τόμους. Το ταλέντο του για τη μελωδία και η χιουμοριστική διάθεση είναι κι εκεί παρόντα, με πιο εμφανή την επιρροή από τον Μπετόβεν και τον Σοπέν. Έχοντας αντιμετωπίσει για χρόνια μια φθίνουσα υγεία, στα 76 του χρόνια πεθαίνει από πνευμονία στην εξοχική του κατοικία στο Πασσύ· ετάφη στο Κοιμητήριο Περ Λασαίζ και τον επόμενο χρόνο -κατά παράκληση της ιταλικής κυβέρνησης- η τέφρα του μεταφέρεται στη Βασιλική του Τιμίου Σταυρού στη Φλωρεντία.
Η μετά θάνατον φήμη του και έτερα παραφιλολογικά
Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Ροσσίνι χρημάτισε πρεσβευτής του Ιταλικού Ινστιτούτου και έλαβε αμέτρητες τιμές, με πιο σπουδαίο ίσως το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Μετά τον θάνατό του ο Τζουζέππε Βέρντι πρότεινε τη συλλογική σύνθεση ενός ρέκβιεμ προς τιμήν του· η παρουσίαση του έργου, ανήμερα του μνημοσύνου του, εγκαταλείφθηκε. Ωστόσο, ο Βέρντι χρησιμοποίησε ένα μέρος που είχε γράψει, συνθέτοντας το περίφημο πια Ρέκβιεμ του για τον Μαντσόνι. Μόλις το 1989, ο Γερμανός διευθυντής ορχήστρας Χέλμουτ Ρίλλινγκ, παρουσίασε την παγκόσμια πρώτη του αυθεντικού "Ρέκβιεμ για τον Ροσσίνι".μικρογραφία|242x242εσ|Ιταλικό νόμισμα που απεικονίζει το πρόσωπο του Ροσσίνι
Ο συνθέτης Μάουρο Τζιουλιάνι, επηρεασμένος από τη μουσική του, έγραψε έξι σετ παραλλαγών για κιθάρα, πάνω σε θέματα του Ροσσίνι. (έργα 119-124). Το κάθε σετ τιτλοφορείται Ροσσινιάνα και αποτελεί την πρώτη εφαρμογή της κατάλληξης -άνα, προς τιμήν κάποιου συνθέτη. Το 1925, ο Οττορίνο Ρεσπίγκι ενορχήστρωσε τέσσερα κομμάτια από τις Αμαρτίες του παλιού καιρού, συνθέτοντας τη σουίτα Ροσσινιάνα.
Συνήθη πρακτική για τον Ροσσίνι αποτελούσε ο πλαγιαρισμός, η παραβολή δηλαδή μελωδιών και αποσπασμάτων από έργα του, σε άλλα του έργα. Η πρακτική αυτή δεν ήταν κάτι καινούργιο - ο Μπαχ, ο Χαίντελ και τόσοι άλλοι πριν απ' αυτόν έκαναν ακριβώς το ίδιο. Χαρακτηριστική μανιέρα στις ενορχηστρώσεις του αποτελεί μια σταδιακή δόμηση έντασης, με βάση ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο· η τεχνική αυτή, που στα χέρια του αναπτύχθηκε αριστουργηματικά, ευθύνεται και για το παρατσούκλι της εποχής, «Signor Crescendo».
Οι περισσότερες από τις όπερές του έπεσαν στη λήθη κατά τη διάρκεια της ζωής του· κάποιες ανασύρθηκαν στην επιφάνεια τα τελευταία 50 χρόνια, χάρη στην αναβίωση του μπελ κάντο, του οποίου και θεωρείται ένας από τους κύριους εκφραστές.
Κατά τον βιογράφο Χέρμπερτ Βάινστοκ, η περιουσία του Ροσσίνι αποτιμήθηκε σε 2,5 εκατομμύρια φράγκα, που αντιστοιχούν σε περίπου 1,4 εκατομμύρια σημερινά δολλάρια. Ένα μέρος τους κληρονομήθηκε από τους συγγενείς του και το υπόλοιπο -σύμφωνα με τη διαθήκη του- παραχωρήθηκε στην Κοινότητα του Πεζάρο. Με το κληροδότημα ιδρύθηκε το Ωδείο της πόλης, το οποίο αργότερα μετετράπη στο Κρατικό Ωδείο Τζοακίνο Ροσσίνι. Το μετέπειτα Ίδρυμα Ροσσίνι έχει την επιμέλεια του Ωδείου και σκοπός του είναι η προώθηση του έργου και της προσωπικότητας του συνθέτη. Στους αδελφούς συνεργάτες του ιδρύματος περιλαμβάνεται και το Φεστιβάλ Όπερας Ροσσίνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της κλασικής εποχής Ροσσινι Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού
Καπούσο
Ο Νούνο Φερνάντες Γκονσάλβες ντα Ρόσα (πορτογαλικά: Nuno Fernando Gonçalves da Rocha, γενν. στις 21 Φεβρουαρίου 1972), γνωστός ως Καπούσο (Capucho, ), είναι Πορτογάλος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πλάγιος μέσος και νυν προπονητής.
Ήταν ικανός τόσο στο σκοράρισμα όσο και στη ντρίμπλα και επέδειξε επίσης καλές δεξιότητες στην άμυνα. Η 15χρονη επαγγελματική σταδιοδρομία του συνδέθηκε κυρίως με την Πόρτο (αν και εκπροσώπησε επίσης τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας), με την οποία κέρδισε συνολικά 13 σημαντικούς τίτλους, έχοντας εμφανιστεί σε 368 αγώνες της Πριμέρια Λίγα σε 13 σεζόν, σημειώνοντας 59 γκολ.
Με την Εθνική Πορτογαλίας, ο Καπούσο συμμετείχε σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Συλλογική
Ο Καπούσο ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Ζιλ Βισέντε της πατρίδας του και αργότερα μετακινήθηκε στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας, όπου θα χρησιμοποιούταν σχετικά συχνά κατά τη διάρκεια της τριετούς περιόδου του στην ομάδα, βοηθώντας την στη κατάκτηση του Κυπέλλου Πορτογαλίας του 1995.
Μετά από δύο σεζόν με τη Βιτόρια Γκιμαράες, ο Καπούσο εντάχθηκε στην Πόρτο, όπου αποτέλεσε σημαντικό μέρος μίας ομάδας που κέρδισε τρεις τίτλους Πριμέιρα Λίγα και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2002-03, ξεκινώντας στον τελικό εναντίον της Σέλτικ. Η χειρότερη εγχώρια επίδοσή του ήρθε ακριβώς εκείνη τη σεζόν, σημειώνοντας τέσσερα γκολ σε 27 αγώνες, καθώς οι βόρειοι έκαναν το τρεμπλ.
Ο Καπούσο θα έφευγε από την Πόρτο πριν από την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ, έχοντας εμφανιστεί σε σχεδόν 250 επίσημους αγώνες με το σύλλογο. Αποσύρθηκε το 2005 σε ηλικία 32 ετών, μετά από δύο μέτριες σεζόν με τη Ρέιντζερς και τη Θέλτα Βίγο στη Σεγούντα Ντιβισιόν.
Εθνική ομάδα
Με 34 συμμετοχές για την Εθνική Πορτογαλίας, ο Καπούσο έπαιξε σε πιο αμυντικό ρόλο από ότι στην Πόρτο και έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 (δύο συμμετοχές ως αλλαγή στο τέλος του αγώνα και μία εμφάνιση ως βασικός εναντίον της Γερμανίας, όπου η Πορτογαλία είχε ήδη προκριθεί) και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 (αντικαθιστώντας τον Σέρζιο Κονσεϊσάο στη νίκη με 4-0 εναντίον της Πολωνίας). Αφού ο Λουίς Φελίπε Σκολάρι ανέλαβε ως προπονητής της Εθνικής ομάδας στις αρχές του 2003, δεν κλήθηκε ποτέ ξανά.
Το 1991, ο Καπούσο έχασε μόνο έναν αγώνα καθώς η Εθνική U20 (που περιελάμβανε επίσης τους Ρουί Κόστα, Λουίς Φίγκο και Ζοάο Πίντο) κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο U20, που διεξήχθη στη χώρα της.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Ο Καπούσο επέστρεψε στην Πόρτο το καλοκαίρι του 2007, επιφορτισμένος με την προπόνηση των ακαδημιών νέων για αρκετά χρόνια. Η πρώτη του δουλειά σε επαγγελματικό επίπεδο σημειώθηκε τη σεζόν 2015–16, όταν οδήγησε την προσφάτων προβιβασμένη Βαρζίμ στην ένατη θέση (από 24 ομάδες) της Σεγούντα Λίγα. Στη συνέχεια, μετακόμισε στην κορυφαία κατηγορία με τη Ρίο Άβε, από την οποία απολύθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2016 λόγω κακών αποτελεσμάτων.
Τον Οκτώβριο του 2017, ο Καπούσο επέστρεψε στη Βαρζίμ. Αποχώρησε το Δεκέμβριο του επόμενου έτους, με αμοιβαία συναίνεση.
Στις 8 Απριλίου 2019, ο Καπούσο προσλήφθηκε από την Κ.Ν. Μάφρα, η οποία ήταν όγδοη στη δεύτερη κατηγορία μετά από μία σειρά εννέα αγώνων χωρίς νίκη, που κόστισε τη δουλειά του Φιλίπε Πέντρο. Είχε μία νίκη και δύο ισοπαλίες στους πέντε εναπομείναντες αγώνες και στη συνέχεια επέλεξε να αποχωρήσει.
Συλλογικές
Σπόρτινγκ
Πόρτο
Διεθνής
Πορτογαλία U20
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιλ Βισέντε ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Γκιμαράες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Σκωτίας Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Πορτογάλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βαρζίμ ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρίο Άβε ΦΚ
Λεόπολντ Σόχα
Βιογραφία
Ο Σόχα ζούσε σε μια φτωχή γειτονιά του Λβουφ της Πολωνίας και εργαζόταν για το δημοτικό τμήμα υγιεινής και κρυφά ως διαρρήκτης και κλέφτης. Το 1943, άρχισε να κρύβει 21 Εβραίους πρόσφυγες σε κανάλια αποχέτευσης στο υπό γερμανική κατοχή Λβουφ. Οι Εβραίοι είχαν τραπεί σε φυγή μέσα από τις σανίδες του πατώματος των σπιτιών τους για να αποφύγουν τη γερμανική σύλληψη.
Αρχικά, οι Εβραίοι πλήρωσαν στους ευεργέτες τους ένα αρκετά ακριβό τίμημα, αλλά τελικά τους τελείωσαν τα χρήματα. Ο Σόχα, η σύζυγός του, Μαγκνταλένα και ένας συνάδελφός του ονόματι Στέφαν Βρουμπέλσκι συνέχισαν να ταΐζουν και να προστατεύουν τους πρόσφυγες με δικούς τους πόρους. Βοήθησαν την ομάδα για τους δεκατέσσερις μήνες της γερμανικής κατοχής του Λβουφ. Οι 10 από τους 21 Εβραίους πρόσφυγες επέζησαν.
Το 1946, ο Σόχα και η κόρη του οδηγούσαν τα ποδήλατά τους όταν ένα σοβιετικό στρατιωτικό φορτηγό τους πλησίασε. Κατεύθυνε το ποδήλατό του προς την κατεύθυνση της για να την βγάλει από τη μέση, σώζοντάς την, αλλά ο ίδιος πέθανε στην πορεία. Μετά το θάνατό του, ο εβραϊκός λαός που είχε προστατέψει ο Σόχα επέστρεψε για να αποτίσει τα σέβη του.
Κληρονομιά
Στις 23 Μαΐου 1978, το Γιαντ Βασσέμ του Ισραήλ αναγνώρισε τον Λεόπολντ και τη Μαγκνταλένα Σόχα ως Δίκαιους των Εθνών. Το 1981, ο Στέφαν Βρουμπέλσκι και η σύζυγός του, Άννα, έλαβαν την ίδια τιμή.
Τον Σόχα υποδύθηκε ο Ρόμπερτ Βιεντσκιέβιτς στην ταινία της Αγκνιέσκα Χόλαντ το 2011 In Darkness, η οποία ήταν υποψήφια για Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία στα 84α Βραβεία Όσκαρ.
Η επιζώσα Κριστίνα Χίγκερ αφηγήθηκε τον χρόνο της ως παιδί στους υπονόμους με τη βοήθεια του Σόχα στο USC Shoah Foundation for Visual History and Education, καθώς και στα απομνημονεύματά της το 2008, The Girl in the Green Sweater: A Life in Holocaust's Shadow.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Καθολικοί Δίκαιοι των Εθνών
Γεώργιος Αθ. Μούτσιος
Ο '''Γεώργιος Αθ. Μούτσιος''' (1926-2015) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής και υφυπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πρώτη Σερρών στις 2 Απριλίου 1926.
Πατέρας του ήταν ο ιατρός και πολιτευτής των Σερρών στις εκλογές του 1926, ο βενιζελικός Αθανάσιος Μούτσιος, ο οποίος εκτελέστηκε από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ τον Σεπτέμβριο του 1944.
Ο Γεώργιος σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ και ήταν δικηγόρος παρ' εφέταις στη Θεσσαλονίκη.