cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βιολογία
Ταξινόμηση των ζωντανών οργανισμών
Το κύριο σύστημα ταξινόμησης ονομάζεται ταξινομία του Λινναίου, και περιλαμβάνει κατατάξεις και διώνυμη ονοματολογία. Η ονοματοδοσία των οργανισμών κατευθύνεται από διεθνείς συμφωνίες όπως είναι η International Code of Botanical Nomenclature (ICBN), η International Code of Zoological Nomenclature (ICZN), και η International Code of Nomenclature of Bacteria (ICNB). A fourth Draft BioCode δημοσιεύτηκε το 1997 σε μια προσπάθεια να ομαλοποιηθεί η ονοματοδοσία σε αυτούς τους τρεις τομείς, αλλά ακόμα δεν έχει υιοθετηθεί επισήμως.
Αλληλεπίδραση των οργανισμών
Η οικολογία μελετά τη διανομή και την αφθονία των ζωντανών οργανισμών, καθώς και την αλληλεπίδραση μεταξύ των οργανισμών και του φυσικού περιβάλλοντος. Το περιβάλλον ενός οργανισμού περιλαμβάνει το βιότοπο του που μπορεί να περιγραφεί ως ένα σύνολο τοπικών αβιοτικών παραγόντων όπως το κλίμα και τα γεωλογικά χαρακτηριστικά, καθώς και των βιοτικών παραγόντων όπως είναι οι υπόλοιποι οργανισμοί που μοιράζονται το ίδιο ενδιαίτημα. Τα οικολογικά συστήματα μελετώνται σε πολλά διαφορετικά επίπεδα, από το άτομο και τους πληθυσμούς στα οικοσυστήματα και το επίπεδο της βιόσφαιρας. Η οικολογία είναι μια πολύ-πειθαρχική επιστήμη, σχεδιασμένη από πολλά παρακλάδια άλλων επιστημών.
Η Ηθολογία μελετά τη συμπεριφορά των ζώων (ιδιαίτερα των κοινωνικών ζώων όπως είναι τα πρωτεύοντα και τα σαρκοφάγα), και μερικές φορές αντιμετωπίζεται ως παρακλάδι της ζωολογίας. Οι ηθολόγοι ενδιαφέρονται κυρίως για την εξέλιξη της συμπεριφοράς και την κατανόηση της συμπεριφοράς σε σχέση με τη θεωρία της φυσικής επιλογής. Με άλλα λόγια ο πρώτος σύγχρονος ηθολόγος ήταν ο Κάρολος Δαρβίνος, που το βιβλίο του με τίτλο The expression of the emotions in animals and men επηρέασε πολλούς ηθολόγους.
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Φυσικές επιστήμες
Μπίλι Κοξ
Ο Μπίλι Κοξ (αγγλ. Billy Cox) είναι Αμερικανός μπασίστας, γνωστός για την συνεργασία του με τον Τζίμι Χέντριξ, με τον οποίο έπαιξε ζωντανά στο φεστιβάλ του Γούντστοκ και ηχογράφησε τον δίσκο "Band of Gypsys".
Βιογραφία
Το 1964, ο Χέντριξ μετακόμισε στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης, αφήνοντας τον Κοξ στο Νάσβιλ, ο οποίος απέρριψε μία πρόταση του Λιτλ Ρίτσαρντ για να ενταχθεί στο συγκρότημα του στο οποίο έπαιζε και ο Χέντριξ. Ο Κοξ παρέμεινε στο Νάσβιλ μέχρι το 1968, όντας ιδιοκτήτης εκδοτικού οίκου και στούντιο ηχογραφήσεων, γεγονός που ήταν ο λόγος για τον οποίο αρνήθηκε να ενταχθεί στους Experience του Χέντριξ το 1966 και να ταξιδέψει μαζί του στην Αγγλία.
Το 1969 ο Χέντριξ διέλυσε τους Experience και σχημάτισε τους Gypsy Suns and Rainbows με τον Κοξ στο μπάσο, τον Λάρι Λι στην ρυθμική κιθάρα, τον Μιτς Μίτσελ στα τύμπανα και τους Τζούμα Σουλτάν και Τζέρι Βελέζ στα κρουστά. Αυτή η σύνθεση έπαιξε στο φεστιβάλ του Γούντστοκ τον Αύγουστο του 1969 και διαλύθηκε αμέσως μετά.
Ο Χέντριξ δημιούργησε τους Band of Gypsys με τον Κοξ στο μπάσο και τον Μπάντι Μάιλς στα τύμπανα ηχογραφώντας το ομώνυμο άλμπουμ τους στα τέλη της χρονιάς. Αυτή ήταν η μοναδική ζωντανή ηχογράφηση του Χέντριξ που κυκλοφόρησε όσο ο μουσικός βρισκόταν εν ζωή. Ο Μάιλς αποχώρησε το 1970 και αντικαταστάθηκε από τον Μιτς Μίτσελ, με τον οποίο ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις του επόμενου τους άλμπουμ και περιόδευσαν σε Ευρώπη και Αμερική.
Μετά τον θάνατο του Χέντριξ, ο Κοξ ηχογράφησε διάφορα προσωπικά άλμπουμ και πραγματοποίησε αρκετές συνεργασίες. Το 1970 συνεργάστηκε με τους The Charlie Daniels Band για το ομώνυμο άλμπουμ τους, όπως και στο "Whiskey" του 1977. Επίσης, έπαιξε στο "5" του J.J. Cale, το "Midnight Daydream" του Μπρους Κάμερον και το "The Deep End Volume 2" των Gov't Mule. Παράλληλα, ο πρώτος του προσωπικός δίσκος ήταν το "Nitro Function" του 1971, ενώ ακολούθησαν τα "Last Gypsy Standing" και "Old School Blues" σαράντα χρόνια αργότερα.
Το 2006, ο Μπίλι Κοξ έκανε την παραγωγή και έπαιξε μπάσο στο άλμπουμ "Band of Gypsys Return" με τον Μπάντι Μάιλς στα τύμπανα και τους κιθαρίστες Έρικ Γκέιλς και Κένι Όλσον. Ο δίσκος περιέχει διασκευές σε τραγούδια του Χέντριξ και δύο νέες συνθέσεις από τον Κοξ.
Δισκογραφία
{|width="75%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Γιάννης Μιχαλόπουλος (Ωρίων)
Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος (ή με το ψευδώνυμο πολέμου) Ωρίων (1914-1996) ήταν δάσκαλος και καταγόταν από αγροτική οικογένεια. Συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-1941), και αργότερα έδρασε ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ. ΄Ήταν ο καπετάνιος των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στη μάχη του Μελιγαλά εναντίον των Ταγμάτων Ασφαλείας.
Νεανικά Χρόνια
Γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1914, στο χωριό Χρυσοκελλαριά στην Μεσσηνία, σε αγροτική οικογένεια. Είχε τέσσερα αδέρφια. Τελείωσε την διδασκαλική και ιερατική σχολή Τριπόλεως και το Μαράσλειο Διδασκαλείο. Την εποχή του Μεσοπολέμου προσχώρησε στο ΚΚΕ. Διορίστηκε Δάσκαλος στην Πελεκανάδα όπου εμβάθυνε σε παιδαγωγικά θέματα και συμμετείχε σε εκπαιδευτικά συνέδρια, ενώ έδωσε εξετάσεις και πέρασε στην Πάντειο.
Ελληνοϊταλικός Πόλεμος
Με προσωπική του επιμονή στάλθηκε στο μέτωπο και πολέμησε στις τάξεις του 6ου Συντάγματος Πεζικού. Αν και αριστερών ιδεολογικών πεποιθήσεων λόγω των προσόντων του στάλθηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Καβάλας από όπου αποφοίτησε την πρωτομαγιά του 1941. Ως έφεδρος ανθυπολοχαγός μαζί με ομοϊδεάτες του κάλεσε το διοικητή του κατά την υποχώρηση στην Καλαμάτα, να μην παραδώσουν τα όπλα, αλλά να συνεχίσουν την Αντίσταση ή τουλάχιστον να κρύψουν τον ιματισμό και τα όπλα του, κάτι το οποίο δεν έγινε. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να μεταβεί στην Κρήτη αλλά δε τα κατάφερε.
Εθνική Αντίσταση
Στην Κατοχή εντάχθηκε στο ΕΑΜ και συμμετείχε ως φοιτητής της Παντείου στην επιτροπή διάσωσης των φοιτητών από την μεγάλη πείνα του 1941 ενώ όταν κατέβηκε στο χωριό του οργάνωσε την άρνηση των αγροτών να παραδώσουν τη σοδειά τους στις αρχές κατοχής. Συνελήφθη υπό των Ιταλών μαζί με άλλα 17 άτομα τον Ιούνιο του 1942 και καταδικάστηκε σε εξορία στην Ναύπακτο όπου μετά από καιρό φυλακίστηκε. Με την βοήθεια ενός Ιταλού αντιφασίστα κατάφερε να αποδράσει και να ενταχθεί στον ΕΛΑΣ. Πήρε μέρος στη μάχη στη Χρύσω, στη μάχη στο Μικρό Χωριό με δικό του τμήμα. Από τον Ιανουάριο του 1943 με εντολή του Γενικού Αρχηγείου του ΕΛΑΣ οργανώνει τον ΕΛΑΣ Δυτικής Ελλάδας όπου και ίδρυσε το Αρχηγείο Δυτικής Στερεάς. Συμμετείχε με την δράση του στο σχέδιο animals των Βρετανών ώστε να προκαλεί δολιοφθορές στους κατακτητές και στις οδικές και σιδηροδρομικές αρτηρίες.
Στις 20 Ιουλίου 1943 μαζί με άλλα στελέχη του ΕΛΑΣ (Πελοπίδα, Παπούα κ.α.) περνάει στην Πελοπόννησο με εντολή του Γενικού Αρχηγείου. Εκεί προσπάθησαν να οργανώσουν τον ΕΛΑΣ ώστε να καταστεί αξιόμαχος. Πήρε μέρος στη μάχη στο Λεόντιο, στην Ερυμάνθεια. Στο τέλος του Γενάρη του 1944 ήταν καπετάνιος της 9ης Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ. Πήρε μέρος και διεύθυνε τις περισσότερες και σφοδρές μάχες ενάντια στα τάγματα ασφαλείας (Καλαμάτα-Μελιγαλά-Γαργαλιάνοι) καθώς και στην παράδοση των ταγματασφαλιτών της Τρίπολης όπου και είδε τον αρχικαπετάνιο του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη για τελευταία φορά.
Λευκή Τρομοκρατία και διώξεις
Μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας κατηγορήθηκε ότι ως μέλος ένοπλης ομάδας σκότωσε τον Παναγιώτη Βεργή, περίοδο όπου το τμήμα Μεταγωγών Πατρών στα έγγραφα του τον είχε κρατούμενο. Τον συνέλαβαν, τον βασάνισαν και αφού τον καταδίκασαν σε 20 χρόνια φυλακή τον εξόρισαν στην Γιούρα τον Ιούλιο του 1947. Μετά από την Γιούρα τον έστειλαν στη Μακρόνησο και γύρω στο 1955 στις φυλακές της Κέρκυρας. Το Πάσχα του 1961 αφέθηκε ελεύθερος.
Ύστερα χρόνια
Πήρε μέρος ενεργά στην ΕΔΑ, ενώ η Χούντα με το ξεκίνημα του πραξικοπήματος το 1967 τον εξόρισε ξανά. Αποφυλακίστηκε τον Δεκέμβρη του 1971 μαζί με τους τελευταίους πολιτικούς εξόριστους. Μετά την διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, στήριξε και συμμετείχε ενεργά στο ΚΚΕ εσωτερικού. Ανέλαβε υπεύθυνος του ΚΚΕ εσωτερικού σε τρεις τομείς α) κίνημα ειρήνης β) σχέσεις με άλλα κόμματα γ) την οργάνωση των αντιστασιακών του 1941-1944. Πέθανε το 1996 από καρκίνο στο πάγκρεας ανήμερα της επετείου της μάχης στο Λεόντιο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Κυβέρνηση Μίλαν Ατσίμοβιτς 1941
Η Κυβέρνηση Μίλαν Ατσίμοβιτς ή διοίκηση του κομισάριου Μίλαν Ατσίμοβιτς (σερβικά : Комесарска управа Милана Аћимовића) ήταν η πρώτη μαριονέτα κυβέρνηση της Σερβίας υπό γερμανική κατοχή κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου ήταν ο Μίλαν Ατσίμοβιτς και η κυβέρνηση διήρκεσε από τις 30 Απριλίου έως τον Αύγουστο του 1941 που αντικαταστάθηκε από την Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας Μίλαν Νέντιτς 1941.
Στην κυβέρνηση ήταν μέλη πρόσωπα των νόμιμων προπολεμικά κομμάτων της Σερβίας με εξαίρεση το Αγροτικό κόμμα και το Σοσιαλιστικό κόμμα της Γιουγκοσλαβίας. thumb|right|250px|Αφίσα της γερμανικής στρατιωτικής διοίκησης στις 25 Απριλίου 1941 για τους Εβραίους στο Βελιγράδι
Ιστορικό
Ο Αδόλφος Χίτλερ εξέτασε το ενδεχόμενο της διαγραφής χωρίς κανένα σημάδι της ύπαρξης του κράτους της Σερβίας αλλά γρήγορα εγκατέλειψε την ιδέα και άρχισε να ψάχνει για κατάλληλους Σέρβους δοσίλογους για το καθεστώς που σχεδίασε. Αφού έγινε πρώτα πρόταση στον πρώην Πρωθυπουργό της Γιουγκοσλαβίας Ντράγκισα Τσβέτκοβιτς, στον πρώην υπουργό εξωτερικών Αλεξάντερ Τσίντσαρος Μάρκοβιτς, όπου και οι τρεις αρνήθηκαν κι έπειτα έκανε πρόταση στον πρώην υπουργό Μίλαν Ατσίμοβιτς ο οποίος δέχτηκε. Ο Ατσίμοβιτς σχημάτισε κυβέρνηση στις 30 Απριλίου 1941 με δέκα επίτροπους (υπουργούς).
Τον Μάιο του 1941 η κυβέρνηση έκδωσε πολλές αποφάσεις όπως σχετικά με την ελευθερία του Τύπου. Επίσης, η εθνική τράπεζα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας αντικαταστάθηκε από την εθνική τράπεζα της Σερβίας.
Στα μέσα Μαΐου η κυβέρνηση εξέδωσε μια δήλωση ότι ο σερβικός λαός θέλει μια "ειλικρινή και έντιμη συνεργασία με μεγάλο γείτονά τους τον γερμανικό λαό". Οι περισσότεροι τοπικοί αξιωματούχοι σε επαρχίες και περιφέρειες παρέμειναν στις θέσεις τους, και η γερμανική στρατιωτική διοίκηση παρακολουθούσε τις επιδόσεις των τοπικών αρχών.
Αναφορές
1941 Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Εκλογές στη Ζάμπια
Στη Ζάμπια  διεξάγονται γενικές εκλογές, για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που είναι αρχηγός κράτους και αρχηγός κυβέρνησης, όπως και για Κοινοβούλιο. Η θητεία του Προέδρου είναι πενταετής και διορίζει το υπουργικό συμβούλιο. Το Κοινοβούλιο αποτελείται από 150 μέλη και ασκεί τη νομοθετική εξουσία. Οι βουλευτές εκλέγονται με άμεση καθολική ψηφοφορία για πενταετή θητεία. Η χώρα είναι πολυκομματική δημοκρατία.
1968
Οι πρώτες γενικές εκλογές μετά την ανεξαρτησία της χώρας έγιναν στις 19 Νοεμβρίου 1968. Στις προεδρικές εκλογές η συμμετοχή ήταν 87,1%. Η προεκλογική εκστρατεία επισκιάστηκε από βίαια επεισόδια, με τα μέλη του Ενωμένου Κόμματος Εθνικής Ανεξαρτησίας (UNIP) να εμποδίζουν τους υποψηφίους του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου της Ζάμπιας στη Βόρεια Επαρχία και στην Επαρχία Λουαπούλα από το να καταθέσουν τα έγγραφα υποψηφιότητας, με αποτέλεσμα 30 υποψήφιοι του UNIP να κατέλθουν χωρίς αντίπαλο.
1973
Το 1972 η Ζάμπια έγινε μονοκομματικό κράτος, με αποτέλεσμα μοναδικό κόμμα που έλαβε μέρος στις γενικές εκλογές στις 5 Δεκεμβρίου 1973 να είναι το UNIP. Ο υποψήφιος του κόμματος, Κένεθ Καούντα επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 88,8% των ψήφων και με συμμετοχή 39% από τους 1.746.107 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους για τις προεδρικές εκλογές.
1978
Οι γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 12 Δεκεμβρίου 1978 και ξανά μοναδικό κόμμα που έλαβε μέρος ήταν το UNIP, με τον πρόεδρο Κένεθ Καούντα να επανεκλέγεται με ποσοστό 80,7% των ψήφων. Η συμμετοχή ήταν 66,7% στις προεδρικές εκλογές.
1988
Στις 26 Οκτωβρίου 1988 διεξήχθησαν οι τελευταίες γενικές εκλογές πριν την αλλαγή του πολιτεύματος από μονοκομματική δημοκρατία σε πολυκομματική. Ο μοναδικός υποψήφιος, Καούντα, επανεξελέγη με ποσοστό 95,5% των ψήφων και με συμμετοχή της τάξης του 58,8%.
1991
Οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές από το 1968 έγιναν στις 31 Οκτωβρίου 1991. Στις προεδρικές εκλογές ο Κένεθ Καούντα ηττήθηκε από τον υποψήφιο του Κινήματος για Πολυκομματική Δημοκρατία Φρέντερικ Τσιλούμπα, ο οποίος έλαβε ποσοστό 75,76% έναντι 24,24% για τον Καούντα. Η συμμετοχή ήταν 45%.
1996
Γενικές εκλογές έγιναν στις 18 Νοεμβρίου 1996 με το UNIP να μην συμμετέχει σε ένδειξη διαμαρτυρίας στις πρόσφατες τροποποιήσεις στο σύνταγμα.Μία από αυτές ήταν το απαιτούμενο να είναι και οι δύο γονείς του υποψηφίου στις προεδρικές εκλογές από τη Ζάμπια. Οι γονείς του Καούντα ήταν από το Μαλάουι και αυτός ήταν ο λόγος που θεωρήθηκε ότι οι τροποποιήσεις στόχευαν στον αντίπαλο του Τσιλούμπα, ο οποίος επανεκλέχθηκε πρόεδρος με ποσοστό 72,5%. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 58%.
2001
Στις προεδρικές εκλογές που έγιναν μαζί με τις βουλευτικές στις 27 Δεκεμβρίου 2001 κέρδισε ο υποψήφιος του Κινήματος για Πολυκομματική Δημοκρατία, Λεβί Μουαναγουάσα με ποσοστό 28,69% επικρατώντας 10 ακόμα υποψηφίων και ορκίστηκε Πρόεδρος στις 2 Ιανουαρίου 2002, ενώ η Αντιπολίτευση κατήγγειλε νοθεία. Σύμφωνα με τους εκλογικούς παρατηρητές, νικητής των εκλογών ήταν στην πραγματικότητα το UNIP. Αμφότεροι οι εθνικοί και οι διεθνείς επόπτες των εκλογών ανέφεραν σοβαρές παρατυπίες τόσο κατά την εκστρατεία όσο και κατά την ημέρα της ψηφοφορίας, άνιση κάλυψη των εκλογών από τα ΜΜΕ, κακή χρήση των δημόσιων πόρων προς όφελος του Κινήματος για Πολυκομματική Δημοκρατία, όπως και λάθη στην εγγραφή των ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους. Η αντιπολίτευση προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο παραδέχθηκε τα λάθη στις εκλογές, ωστόσο απέρριψε την προσφυγή κατά της εκλογής του Μουαναγουάσα.
2006
Οι επόμενες γενικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 28 Σεπτεμβρίου 2006. Πρόεδρος επανεκλέχθηκε με ποσοστό συμμετοχής 70,77% ο Λεβί Μουαναγουάσα, ο οποίος συγκέντρωσε το 43% των ψήφων έναντι 29,4 για τον υποψήφιο του Πατριωτικού Μετώπου, Μάικλ Σάτα. Συνολικά πήραν μέρος στις εκλογές 5 υποψήφιοι. Ο Μουαναγουάσα ορκίστηκε για νέα θητεία στις 3 Οκτωβρίου.
2008
Ο πρόεδρος Μουανγουάσα πέθανε εν ενεργεία και για πρώτη φορά διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές χωρίς να διεξαχθούν και βουλευτικές, στις 30 Οκτωβρίου 2008. Νέος πρόεδρος εξελέγη ο Ρουπία Μπάντα, επικρατώντας με 40,09% του υποψηφίου της Αντιπολίτευσης, Μάικλ Σάτα, ο οποίος συγκέντρωσε 38,13%. Ο Σάτα κατήγγειλε νοθεία. και τρομοκράτηση των ψηφοφόρων από τις δυνάμεις ασφαλείας. Τα αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν την 1η Νοεμβρίου με καταμετρημένες 148 εκλογικές περιφέρειες έφεραν ξανά τον Μπάντα να προηγείται με 40% έναντι 38,5% για το Σάτα. Η Αντιπολίτευση δεν έκανε δεκτό το αποτέλεσμα και απείλησε με προσφυγή στα δικαστήρια. Στις 2 Νοεμβρίου επιβεβαιώθηκε η οριακή νίκη του Μπάντα,με την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων. Ο Μπάντα ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα την ίδια ημέρα, χρησιμοποιώντας την περίσταση για να απευθύνει κάλεσμα για ενότητα. Οι υποστηρικτές του Σάτα πρωταγωνίστησαν σε επεισόδια στη Λουσάκα και στην πόλη Κίτουε, την 1η και στις 2 Νοεμβρίου. Το Ίδρυμα για την Πρόοδο της Δημοκρατίας, μια μη κυβερνητική οργάνωση, προέβη σε αυτόνομη καταμέτρηση των ψήφων και τα αποτελέσματά του ήταν ίδια με τα αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν από την Εφορευτική Επιτροπή.
2015
Επαναληπτικές προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 20 Ιανουαρίου 2015, έπειτα από το θάνατο του προέδρου Μάικλ Σάτα. Είναι οι δεύτερες εκλογές στην ιστορία της χώρας που διεξάγονται για την εκλογή προέδρου λόγω θανάτου του προηγούμενου εν ενεργεία.
1926-1954
Οι πρώτες εκλογές στη Βόρεια Ροδεσία, όπως ονομαζόταν τότε η Ζάμπια, διεξήχθησαν το 1926 για 5 έδρες στο Νομοθετικό Συμβούλιο. Ακολούθησαν οι βουλευτικές εκλογές στις 31 Αυγούστου 1929 με τις έδρες του Νομοθετικού Συμβουλίου να αυξάνονται από 5 σε 7. Η πρώτη συνεδρίαση του συμβουλίου με τη νέα του σύνθεση έγινε στις 8 Νοεμβρίου. Οι επόμενες εκλογές έγιναν τα έτη 1938, 1941, 1944, 1948 και 1951. Στις 18 Φεβρουαρίου 1954 τις εκλογές κέρδισε το Κόμμα της Ομοσπονδίας κερδίζοντας 10 επί συνόλου 12 εδρών στο Νομοθετικό Συμβούλιο.
1962-1964
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές έγιναν σε δύο φάσεις, τον Οκτώβριο και το Δεκέμβριο του 1962.Επί συνόλου 45 εδρών, το κόμμα των λευκών Ενωμένο Κόμμα Ομοσπονδίας κέρδισε 16 έδρες, το Ενωμένο Κόμμα Εθνικής Ανεξαρτησίας 14 έδρες και το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο της Βόρειας Ροδεσίας 7 έδρες. Παρότι ο ηγέτης του ANC Χάρι Ενκούμπουλα είχε συνάψει μια μυστική εκλογική συμφωνία με το UFP, αποφάσισε να προσχωρήσει στο UNIP προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση.' Οι εκλογές του 1964 έγιναν στις 20 και στις 21 Ιανουαρίου. Υπήρχαν 2 λίστες με ψηφοφόρους, μία για το Νομοθετικό Συμβούλιο, που εξέλεξε 65 έδρες και μία άλλη, εφεδρική, που εξέλεξε 10. Στην κύρια λίστα ψήφισαν οι μαύροι, ενώ οι λευκοί ψήφισαν στην εφεδρική λίστα, με τις υπόλοιπες εθνοτικές ομάδες να έχουν δικαίωμα επιλογής λίστας. Το UNIP κέρδισε τις εκλογές με 55 έδρες από την κοινή λίστα και τον ηγέτη του, Κένεθ Καούντα να γίνεται πρωθυπουργός και να οδηγεί τη χώρα στην ανεξαρτησία τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Η συμμετοχή ήταν 94,8% για την κύρια λίστα και 74,1% για την εφεδρική λίστα.
1968
Οι πρώτες μετά την ανεξαρτησία βουλευτικές εκλογές έγιναν στις 19 Νοεμβρίου 1968, μαζί με τις προεδρικές. Το μοναδικό κόμμα στο οποίο επιτράπηκε να συμμετέχει με υποψηφίους του στις εκλογές, το Ενωμένο Κόμμα Εθνικής Ανεξαρτησίας κέρδισε τις 81 επί συνόλου 105 εδρών στην Εθνοσυνέλευση. Η συμμετοχή ήταν 82,5% στις βουλευτικές εκλογές.
1978
Οι εκλογές του 1978 έγιναν ξανά με τη Ζάμπια να αποτελεί μονοκομματικό κράτος, με το UNIP να κερδίζει όλες τις 125 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, ενώ το ποσοστό συμμετοχής ήταν γύρω στο 65% στις βουλευτικές εκλογές.
1983
Στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν μαζί με τις προεδρικές το 1983, το UNIP κέρδισε ξανά και τις 125 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται γύρω στο 63%.
1988
Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές με το μονοκομματικό καθεστώς έγιναν το Σεπτέμβριο του 1988, μαζί με τις προεδρικές. Η συμμετοχή ήταν γύρω στο 60% και εξελέγησαν και πάλι όλοι οι 125 υποψήφιοι του μοναδικού κόμματος που επιτράπηκε να πάρει μέρος στις εκλογές, του UNIP.
1996
Οι βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 18 Νοεμβρίου 1996 παράλληλα με τις προεδρικές, έδωσαν τη νίκη στο Κίνημα για Πολυκομματική Δημοκρατία, με 131 έδρες με 10 έδρες να πηγαίνουν στους ανεξάρτητους και 2 στο Δημοκρατικό Κογκρέσο της Ζάμπιας.
2001
Το κυβερνών Κίνημα για Πολυκομματική Δημοκρατία κέρδισε 69 έδρες στην Εθνοσυνέλευση έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών του Δεκεμβρίου του 2001. Το Ενωμένο Κόμμα για την Εθνική Ανάπτυξη κέρδισε 49 έδρες επί συνόλου 159 εδρών.
2006
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν το Σεπτέμβριο του 2006. Το κυβερνών κόμμα του προέδρου Μουαναγουάσα (Κίνημα για Πολυκομματική Δημοκρατία) κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών στο Κοινοβούλιο, με 75 έδρες επί συνόλου 159.
2011
Μαζί με τις προεδρικές εκλογές του 2011 διεξήχθησαν και οι βουλευτικές στις 20 Σεπτεμβρίου.
Δημοψηφίσματα
Μέχρι σήμερα έχουν διεξαχθεί δύο δημοψηφίσματα στη Ζάμπια, το 1969 και το 2016.
1969
Στις 17 Ιουνίου 1969 διεξήχθη συνταγματικό δημοψήφισμα, με το οποίο τέθηκε η πρόταση για αναθεώρηση του συντάγματος με την απαλοιφή του απαιτούμενου για μελλοντικές αναθεωρήσεις στις προτάσεις που αφορούν την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων με το να πηγαίνουν σε δημοψήφισμα. Η αντιπρόταση ήταν να απαιτείται μόνο η πλειοψηφία των 2/3 στην Εθνοσυνέλευση. Το 85% των ψηφισάντων ενέκρινε την αλλαγή του συντάγματος. Η συμμετοχή ήταν 69,5%.
Suits
Suits είναι ο τίτλος μιας αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς δικαστικού δράματος που δημιούργησε ο Άαρον Κορς. Έκανε πρεμιέρα στις 23 Ιουνίου του 2011 στο USA Network ως παραγωγή της Universal Content Productions. Πρωταγωνιστές είναι ο Γκέιμπριελ Μαχτ στον ρόλο του Χάρβεϊ Σπέκτερ και ο Πάτρικ Τζ. Άνταμς στον ρόλο του Μάικ Ρος. Η σειρά διαδραματίζεται στην Πίρσον-Χάρντμαν, μια φανταστική δικηγορική εταιρεία στη Νέα Υόρκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του USA Network
Καθολικός Καθεδρικός Ναός Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτη
thumb|right|300px|Το εσωτερικό του ναού. Ο Καθολικός Καθεδρικός Ναός του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη βρίσκεται στη συμβολή της λεωφόρου Πανεπιστημίου με την οδό Ομήρου στην Αθήνα, δίπλα ακριβώς στο περίτεχνο κτίριο του Οφθαλμιατρείου Αθηνών. Αποτελεί έδρα του Καθολικού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Διονύσιο Αρεοπαγίτη, μαθητή του Αποστόλου Παύλου και πρώτο επίσκοπο των Αθηνών.
Ιστορικό ανέγερσης
Ο ναός είναι χτισμένος σε ρυθμό τρίκλιτης νεοαναγενησιακής βασιλικής. Τα σχέδια επιφορτίστηκε να κάνει ο διάσημος Γερμανός αρχιτέκτονας Λέο φον Κλέντσε κατ’ εντολή του βασιλιά Όθωνα. Κατά την εκτέλεση του έργου, τα σχέδια τροποποιήθηκαν από τον Έλληνα αρχιτέκτονα Λύσανδρο Καυτανζόγλου, ο οποίος και προσφέρθηκε να διευθύνει τις εργασίες του ναού, μέχρι την αποπεράτωσή του, δίχως καμιά αμοιβή.
Το οικόπεδο για την ανέγερση του ναού αγοράστηκε το 1847 με χρήματα των Καθολικών της Ελλάδας, ενώ το κτίριο οικοδομήθηκε από εράνους μεταξύ των Καθολικών του εσωτερικού και του εξωτερικού. Ο κυρίως ναός άρχισε να χτίζεται το 1853, ενώ τα εγκαίνια έγιναν στις 4 Αυγούστου 1865.
Ο ναός έχει στο εσωτερικό του μήκος 38 μέτρα, ύψος 15 και πλάτος 24 μέτρα. Το εσωτερικό του ναού διακοσμείται με θαυμάσιες τοιχογραφίες. Από τις ωραιότερες είναι η τοιχογραφία του ημιθολίου της θριαμβευτικής αψίδας, που παριστάνει την «Αποθέωση του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη» (1890) και είναι έργο του Ιταλού ζωγράφου από τη Ρώμη Γουλιέλμου Μπιλαντσιόνι (Bilancioni).
Στους στύλους, που υποβαστάζουν την θριαμβευτική αψίδα, παριστάνονται σε φυσικό μέγεθος οι τέσσερις ευαγγελιστές. Στην πρόσοψη της θριαμβευτικής αψίδας εικονίζεται ο Χριστός Παντοκράτωρ με το Ευαγγέλιο στο χέρι. Στις πιο κάτω γωνίες, δεξιά ο Μωυσής που κρατά σε περγαμηνή το κείμενο του Νόμου, αριστερά ο Προφήτης Δαβίδ που παίζει άρπα. Πιο κάτω, ο Άγιος Γρηγόριος ο Μέγας και ο Άγιος Αυγουστίνος.
Το δάπεδο του ναού είναι στρωμένο με πεντελικό μάρμαρο. Το κεντρικό κλίτος στηρίζεται σε 12 κολόνες ύψους 5 μέτρων από πράσινο μάρμαρο της Τήνου. Η εξέδρα του χορού πάνω από την κεντρική είσοδο του ναού, όπου βρίσκεται και το εκκλησιαστικό όργανο, κατασκευάστηκε το 1888 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Πωλ Σαμπώ (Paul Chambaut). Δεξιά και αριστερά του Ιερού υπάρχουν δύο μαρμάρινοι άμβωνες, δωρεά του αυτοκράτορα της Αυστρίας Φραγκίσκου Ιωσήφ, όταν επισκέφτηκε την Αθήνα το 1869.
Τα βιτρώ του ναού
Οι υαλογραφίες ("βιτρώ"), οι οποίες κοσμούν τα οκτώ παράθυρα στις δυο πλευρές του κάτω τμήματος του ναού, φιλοτεχνήθηκαν από το διευθυντή του βασιλικού εργαστηρίου του Μονάχου Καρλ ντε Μπουσέ (Karl de Bouchet) και είναι δωρεά του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου.
Τα τέσσερα παράθυρα του δεξιού κλίτους του ναού κοσμούν αντιστοίχως υαλογραφίες της Αγίας Αμαλίας, του Αγίου Ξύστου, του Αγίου Τελεσφόρου, μάρτυρα και Πάπα Ρώμης, καθώς του Αγίου Αθανασίου, ενώ οι υαλογραφίες των παραθύρων του αριστερού κλίτους απεικονίζουν τον Άγιο Όθωνα, τον Άγιο Ανθηρό, τον Αθηναίο μάρτυρα και Πάπα Ρώμης Άγιο Ανάκλητο καθώς και τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο, εκκλησιαστικό Πατέρα και Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεότεροι ναοί στην Αθήνα Αθηνα Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Ελλάδα
Πτολεμαίος ο Μεγαλοπολίτης
Ο Πτολεμαίος ο Μεγαλοπολίτης ήταν ιστορικός, συγγραφέας μιας βιογραφίας του Πτολεμαίου του Φιλοπάτορος . Πατέρας του ήταν ο Αγήσαρχος, ενώ ο ίδιος φαίνεται πως έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα στην Αλεξάνδρεια, στην αυλή του βασιλιά. Στο έργο του διηγιόταν κυρίως την ιδιωτική ζωή του Φιλοπάτορος, τις ακόλαστες ερωτικές του περιπέτειες και τις συχνές του οινοποσίες. Η έντονα αρνητική εικόνα που είχε σχηματίσει ο Πολύβιος για τον χαρακτήρα και τις ικανότητες του Φιλοπάτορος φαίνεται πως οφειλόταν, όπως εικάζουν ορισμένοι σύγχρονοι ελληνιστές, στην ανάγνωση του έργου αυτού του συμπατριώτη του Πτολεμαίου.
Διασώθηκαν τέσσερα μόνον αποσπάσματα που αναφέρονται από τον Αθήναιο, τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα και τον Αρνόβιο.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί κατηγορία:Αρχαίοι Μεγαλοπολίτες
Μάριος Χάκκας
Ο Μάριος Χάκκας (Μακρακώμη Φθιώτιδας, 1931 - 5 Ιουλίου 1972 ) ήταν Έλληνας λογοτέχνης. Εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων υπέστη διώξεις, ιδιαίτερα κατά τη δικτατορία των συνταγματαρχών.
Βιογραφία
Τα παιδικά και νεανικά του χρόνια τα έζησε στην Καισαριανή, με την οποία συνδέθηκε συναισθηματικά, κάτι που διαφαίνεται και στα θέματα των έργων του. Σε ηλικία 19 ετών ενώ φοιτούσε στη Σχολή Σαμαρειτών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, βοήθησε εθελοντικά τους φυλακισμένους στη Γυάρο. Στις 30 Απριλίου 1954 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 4 ετών, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να διακόψει τις σπουδές του στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Στα μέσα της δεκαετίας του '60 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Όμορφο καλοκαίρι" (ήταν και η μοναδική που εκδόθηκε όσο ζούσε ο συγγραφέας). Έπειτα από το πραξικόπημα και την εγκαθίδρυση της χούντας, υπέστη διώξεις και φυλάκιση ενός μήνα για το γεγονός ότι ήταν στέλεχος της ΕΔΑ (1960-67). Στα τελευταία χρόνια της ζωής του έγραψε τρία θεατρικά μονόπρακτα. Απεβίωσε από καρκίνο σε ηλικία 41 ετών, στη διάρκεια της δικτατορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ερνστ Άμπε
Ο Ερνστ Καρλ Άμπε (Ernst Karl Abbe, 23 Ιανουαρίου 1840 – 14 Ιανουαρίου 1905) ήταν Γερμανός φυσικός, οπτικός, βιομήχανος και κοινωνικός μεταρρυθμιστής. Μαζί με τους Ότο Σοτ και Καρλ Τσάις ανέπτυξε πολυάριθμα οπτικά όργανα. Υπήρξε επίσης συνιδιοκτήτης της περίφημης βιομηχανίας οπτικών Carl Zeiss AG, που μεταξύ άλλων κατασκεύασε το πρώτο πλανητάριο.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|155px|Η Έλζε Σνελ Ο Άμπε γεννήθηκε στο Άιζεναχ και γονείς του ήταν ο Γκέοργκ Άνταμ Άμπε, προσωπάρχης σε υφαντουργείο, και η Ελίζαμπετ Κριστίνα Μπάρχφελντ. Ο εργοδότης του πατέρα του υπεστήριξε οικονομικά τον Ερνστ, ώστε να μπορέσει να πάει στο γυμνάσιο και μετά να πάρει καλούς βαθμούς στις εισαγωγικές εξετάσεις για πανεπιστήμιο. Μέχρι να τελειώσει το σχολείο, το επιστημονικό ταλέντο του και η ισχυρή του βούληση είχαν ήδη καταστεί εμφανή. Για τον λόγο αυτόν, παρά τη φτώχεια της οικογένειας, ο πατέρας του απεφάσισε να υποστηρίξει τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια της Ιένας (1857-1859) και του Γκέτινγκεν (1859-1861). Κατά τη διάρκεια των εκεί σπουδών του, ο Ερνστ συμπλήρωνε το εισόδημά του παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα. Αλλά και ο εργοδότης του πατέρα του συνέχισε να τον βοηθά. Ο Άμπε πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν το 1861. Ως μαθητής ήδη είχε επηρεασθεί από τον Μπέρναρντ Ρίμαν και τον Βίλχελμ Βέμπερ, ο οποίος ήταν μεταξύ των «Επτά του Γκέτινγκεν»». Ακολούθησαν δύο σύντομες «θητείες» στο αστεροσκοπείο του Γκέτινγκεν και στη Φυσική Ένωση της Φραγκφούρτης (σύλλογος πολιτών που ενδιαφέρονταν για τη φυσική και τη χημεία, που είχε ιδρυθεί από τον Γκαίτε το 1824 και συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα). Στις 8 Αυγούστου 1863 πιστοποιήθηκε ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Ιένας, όπου το 1870 δέχθηκε μια θέση αναπληρωτή καθηγητή της πειραματικής φυσικής, της μηχανικής και των μαθηματικών. Το 1871 πήρε ως σύζυγό του την Έλζε Σνελ (Else Snell), κόρη του φυσικομαθηματικού και Καρλ Σνελ, ενός από τους δασκάλους του. Το ζεύγος απέκτησε δύο κόρες. Το 1879 έγινε καθηγητής πρώτης βαθμίδας, ενώ το προηγούμενο έτος είχε διορισθεί και διευθυντής του Αστεροσκοπείου της Ιένας. Το 1889 έγινε μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Υπήρξε επίσης μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Σαξονίας. Σταμάτησε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Ιένας το 1891 και απεβίωσε στην ίδια πόλη σε ηλικία 65 ετών.
Ως στενός φίλος του Ερνστ Χέκελ, ο Άμπε ήταν άθεος.
Η συνεισφορά του στην οπτική
thumb|upright|Μικροσκόπιο από τον Κ. Τσάις (1879) με οπτικά του Άμπε thumb|upright|Η σχέση για το διακριτικό όριο χαραγμένη σε μνημείο για τον Άμπε στην Ιένα thumb|upright|Ανάγλυφο με τη μορφή του Ερνστ Άμπε στον τάφο του Το 1866 ο Άμπε έγινε διευθυντής ερευνών στην «Οπτική Βιομηχανία Καρλ Τσάις» και το 1886 εφεύρε τον αποχρωματικό φακό για το μικροσκόπιο, έναν φακό που εξουδετερώνει το κύριο και δευτερεύον χρωματικό σφάλμα. Το 1870 εφεύρε τον συγκεντρωτικό φακό Άμπε, για τον φωτισμό των δειγμάτων που εξετάζονται με μικροσκόπιο. Το 1871 σχεδίασε το πρώτο διαθλασιόμετρο, το οποίο περιέγραψε σε ένα βιβλιαράκι που εκδόθηκε το 1874. Το 1872 διετύπωσε τους νόμους των ειδώλων των μη φωτεινών αντικειμένων. Η Zeiss άρχισε να πωλεί τον βελτιωμένο του τύπο μικροσκοπίου το 1872, το 1877 πωλούσε μικροσκόπια με αντικειμενικό φακό ομογενούς βυθίσεως και από το 1886 με τον αποχρωματικό αντικειμενικό φακό του Άμπε. Επινόησε τον αριθμό Abbe, ένα μέτρο για τις διαφορές της τιμής του δείκτη διαθλάσεως για κάθε διαφανές υλικό ανάλογα με το μήκος κύματος του φωτός. Επινόησε επίσης το κριτήριο του Abbe, που ελέγχει την υπόθεση υπάρξεως μιας συστηματικής τάσεως σε ένα σύνολο παρατηρήσεων (με όρους διακριτικής ικανότητας αυτό το κριτήριο μάς πληροφορεί ότι ο γωνιακός διαχωρισμός δεν μπορεί να αντιστοιχεί σε μικρότερη γωνία από τον λόγο του μήκους κύματος του φωτός προς τη διάμετρο του αντικειμενικού φακού).
Ο Άμπε ήταν ο πρώτος που όρισε τον όρο «αριθμητικό διαμέτρημα» (numerical aperture) ως το ημίτονο του μισού της γωνίας επί τον δείκτη διαθλάσεως του μέσου που καταλαμβάνει τον χώρο μεταξύ του εμπρόσθιου φακού και του καλυπτήριου γυαλιού.
Πολλοί επίσης αποδίδουν στον Άμπε την ανακάλυψη του διακριτικού ορίου για το μικροσκόπιο και της σχέσεως (δημοσιεύθηκε το 1873)
αν και σε δημοσίευση του 1874, ο Χέλμχολτς γράφει ότι η παραπάνω σχέση εξάχθηκε για πρώτη φορά από τον Λαγκράνζ, ο οποίος είχε πεθάνει 61 χρόνια νωρίτερα. Από την άλλη, ο Χέλμχολτς εντυπωσιάσθηκε τόσο πολύ από τον Άμπε, ώστε του προσέφερε μια θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου, την οποία ο Άμπε αρνήθηκε εξαιτίας των δεσμών του με την εταιρεία Zeiss. Ο Άμπε υποστήριζε ότι η διακριτική ικανότητα ενός μικροσκοπίου περιορίζεται τελικώς από το διαμέτρημα των οπτικών μερών, αλλά και ότι, αναλόγως με την εφαρμογή, υπάρχουν και άλλοι παράμετροι που θα πρέπει να ζυγιάζονται στη σχεδίαση των αντικειμενικών φακών. Στην εργασία που δημοσίευσε ο Άμπε το 1874 υπό τον τίτλο «Συνεισφορά στη θεωρία του μικροσκοπίου και στη φύση της μικροσκοπικής οράσεως» δηλώνει ότι η διακριτική ικανότητα ενός μικροσκοπίου είναι ανάλογη του διαμετρήματός του, αλλά χωρίς να προτείνει μια μαθηματική σχέση για το διακριτικό όριο ενός μικροσκοπίου.
Το 1876 ο Άμπε έγινε συνιδιοκτήτης της εταιρείας Zeiss και άρχισε να μετέχει στα σημαντικά κέρδη της. Παρά το ότι οι πρώτες θεωρητικές εξαγωγές της παραπάνω εξισώσεως δημοσιεύθηκαν από άλλους, είναι δίκαιο να πούμε ότι ο Άμπε ήταν ο πρώτος που έφθασε σε αυτό το συμπέρασμα πειραματικά. Οι αντικειμενικοί φακοί Abbe-Zeiss είχαν ιδανική γεωμετρία ακτίνων, επιτρέποντας έτσι στον Άμπε να ανακαλύψει ότι το διαμέτρημα θέτει το όριο της διακριτικής ικανότητας, και όχι η καμπυλότητα ή η τοποθέτηση των φακών. Ο Άμπε τελειοποίησε επίσης το 1884 τη μέθοδο της συμβολής του Φιζώ. Οι Άμπε και Τσάις, μαζί με τον γιο του Τσάις (τον Ρόντεριχ) και τον Ότο Σοτ ίδρυσαν το 1884 την εταιρεία «Jenaer Glaswerk Schott & Genossen». Αυτή η εταιρεία, που με την πάροδο των ετών συγχωνεύθηκε ουσιαστικά με την Zeiss, δημιούργησε 44 νέους τύπους γυαλιού για χρήση σε οπτικά συστήματα. Ως προς τα τηλεσκόπια, ο Άμπελ κατασκεύασε ένα σύστημα αντιστροφής του ειδώλου το 1895.
Προκειμένου να κατασκευάσει αντικειμενικούς φακούς υψηλής ποιότητας, ο Άμπε συνεισέφερε σημαντικά στη διάγνωση και διόρθωση των οπτικών σφαλμάτων τους, τόσο του σφαιρικού, όσο και του σφάλματος κόμης, διορθώσεις που απαιτούνται προκειμένου ένας αντικειμενικός φακός να φθάσει στο θεωρητικό όριο διακριτικής ικανότητας, που περιορίζεται μόνο από την περίθλαση. Ο Άμπε ανεκάλυψε ότι οι ακτίνες του φωτός στα οπτικά συστήματα πρέπει να έχουν σταθερή γωνιακή μεγέθυνση σε όλη την έκτασή τους, ώστε να επιτυγχάνουν το παραπάνω όριο, μια αρχή που είναι σήμερα γνωστή ως συνθήκη των ημιτόνων του Abbe. Οι υπολογισμοί και τα επιτεύγματα του Άμπε ήταν τόσο προχωρημένα, ώστε ο Φριτς Ζερνίκε βασίσε πάνω σε αυτά το έργο του επί του μικροσκοπίου αντιθέσεως φάσεως, για το οποίο τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1953, ενώ ο Χανς Μπους τα εφήρμοσε στην ανάπτυξη του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου.
Στην επιχείρηση Zeiss ο Άμπε δεν βρισκόταν μόνο στην πρωτοπορία της οπτικής, αλλά και των εργασιακών μεταρρυθμίσεων, καθώς το 1900 εισήγαγε την οκτάωρη εργασία ημερησίως, με ζωντανή ακόμα τη θύμηση της 14ωρης ημέρας εργασίας του πατέρα του. Επιπλέον, δημιούργησε ένα καταπίστευμα για τις συντάξεις του προσωπικού της εταιρείας και ένα ακόμα για τις αποζημιώσεις απολύσεως. Το 1889 ο Άμπε ίδρυσε και χρηματοδότησε το Ίδρυμα Καρλ Τσάις για την επιστημονική έρευνα. Σκοπός του ήταν «η εξασφάλιση του οικονομικού, του επιστημονικού και του τεχνολογικού μέλλοντος και η εξ αυτού βελτίωση της εργασιακής ασφαλείας των εργαζομένων στους αντίστοιχους τομείς». Κατέστησε σαφές ότι η επιτυχημένη σταδιοδρομία ενός εργαζομένου βασιζόταν αποκλειστικά στις ικανότητες και στην επίδοσή του, και όχι στην καταγωγή, τη θρησκεία ή τις πολιτικές απόψεις του. Το 1896 αναδιοργάνωσε την εταιρεία σε συνεταιριστική βάση, με μοίρασμα των κερδών στους εργαζομένους. Οι κοινωνικές του απόψεις, παρότι προωθημένες, ήταν σεβαστές και στην εποχή του, καθώς υιοθετήθηκαν ως πρότυπο από το πρωσικό κράτος και εξιδανικεύθηκαν αργότερα από τον Άλφρεντ Βέμπερ στο βιβλίο του Schriften der Heidelberger Aktionsgruppe zur Demokratie und Zum Freien Sozialismus. (1947).
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Οπτικοί Κατηγορία:Γερμανοί εφευρέτες Κατηγορία:Γερμανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Γερμανοί άθεοι
Αμυγδαλιές Ηλείας
Οι Αμυγδαλιές , επίσημα Αμυγδαλέαι , είναι ορεινό χωριό της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Οι Αμυγδαλιές βρίσκονται στις βόρειες πλαγιές του όρους Μίνθη σε υψόμετρο 594 μέτρα ενώ απέχουν 35 χλμ. Α.-ΝΑ. από τα Κρέστενα και 15 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ανδρίτσαινα. Βόρεια του χωριού είναι το Κεραμίδι και οι Κάτω Αμυγδαλιές, ανατολικά το Φανάρι, νότια η Κράνα. Το παλιό δημοτικό σχολείο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο "διότι αποτελεί σημαντικό δείγμα σχολικού κτιρίου, συνδεδεμένο με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής και σημαντικό για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής". Στην τοποθεσία "Λουμπένι" υπάρχει παραδοσιακός νερόμυλος που λειτουργεί ακόμα και έχουν μετατρέψει ένα παλιό πέτρινο σπίτι σε μικρό λαογραφικό μουσείο, με δεκάδες εκθέματα.
Αναφορές για τον οικισμό με την ίδια ονομασία υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821, με την ονομασία Ζελέχοβα ή Τζελέχοβα ή Τσελέχοβα να συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των χωριών και οικισμών που υπάγονταν στην τότε επαρχία Φαναρίου. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1835 ως Ζελέχοβα να προσαρτάται στον τότε δήμο Τυπαναίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Αμυγδαλιές ενώ το 1940 Το όνομα διορθώθηκε σε Αμυγδαλέαι. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τις Κάτω Αμυγδαλιές, τον Άγιο Ηλία, το Κεραμίδι, την Κράνα και το Παλαιοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμυγδαλεών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αλιφείρας του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 53 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 22,061 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Παύλος Σαράκης
Ο Παύλος Σαράκης (Αγρίνιο, 1969) είναι Έλληνας δικηγόρος - ποινικολόγος και πολιτικός, βουλευτής Επικρατείας της Ελληνικής Λύσης από τον Μάιο του 2023. Στις εκλογές του Ιουνίου του 2023, επανεξελέγη στην ίδια θέση.
Βιογραφικό-νομική καριέρα
Ο Παύλος Σαράκης γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1969. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εμβάθυνε τις γνώσεις του στο Ποινικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Είναι Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Συμβουλίου της Επικρατείας. Ασκεί μαχόμενη δικηγορία με κύριο αντικείμενο το Ποινικό Δίκαιο.
Είναι ο δικηγόρος που προσέφυγε τον Αύγουστο του 2016 ενώπιον των Αμερικανικών Αρχών (Securities and Exchange Commission & Department of Justice), για αθέμιτες πρακτικές της πολυεθνικής Φαρμακοβιομηχανίας Novartis στην Ελλάδα, βάσει του ομοσπονδιακού νόμου των ΗΠΑ (FCPA). Η δημοσιοποίηση της έρευνας των Αμερικανικών Αρχών με την συνδρομή των Ελλήνων Μαρτύρων Δημοσίου Συμφέροντος/ Πληροφοριοδοτών (Whistleblowers) για τη Novartis τον Δεκέμβριο του 2016, προκάλεσε την ενεργοποίηση και της Ελληνικής Δικαιοσύνης.
Τον Οκτώβριο του 2019 η ελβετική δημόσια τηλεόραση (RSI) προέβαλε ντοκιμαντέρ με τίτλο "La Strategia - Il Caso Novartis", σχετικα΄με την υπόθεση.
Τον Ιούνιο του 2020 επήλθε εξωδικαστικός συμβιβασμός μεταξύ της πολυεθνικής φαρμακοβιομηχανίας Novartis και των Αμερικανικών Αρχών [Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς (SEC)- Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ (DoJ)]. Η Novartis υποχρεώθηκε να καταβάλει πρόστιμο $310.000.000, για αθέμιτες πρακτικές της εταιρείας στην Ελλάδα.
Τον Μάρτιο του 2021, ανέλαβε την υπεράσπιση προσώπου, που κατηγορήθηκε, μεταξύ άλλων, για απόπειρα ανθρωποκτονίας εις βάρος αστυνομικού κατά τη διάρκεια επεισοδίων στη Νέα Σμύρνη. Η υπόθεση του 31χρονου "Ινδιάνου", όπως χαρακτηρίστηκε από τις Αρχές και τα Μ.Μ.Ε, απασχόλησε έντονα την κοινή γνώμη. Η εμπλοκή του, η προφυλάκισή του, ο υπερασπιστικός αγώνας για την αθωότητά του, η αποφυλάκιση και η απαλλαγή του απ' όλες τις κατηγορίες με βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου Αθηνών(Μάϊος 2022), χαρακτηρίστηκαν από τον Τύπο, ως ένα μεγάλο "φιάσκο" της ΕΛ.ΑΣ και "μαύρη σελίδα" για τη Δικαιοσύνη.
Τον Δεκέμβριο του 2007 υπήρξε θύμα απόπειρας δολοφονίας με καυστικό υγρό στο Ν. Κόσμο, όπου τραυματίστηκε σοβαρά στο πρόσωπο και αναγκάστηκε να απέχει για μακρύ χρόνο από την επαγγελματική του δραστηριότητα. Η εις βάρος του εγκληματική ενέργεια, μετά από πολύχρονη αστυνομική και δικαστική έρευνα, ανέδειξε ως ηθικούς αυτουργούς επίορκους αστυνομικούς και ως φυσικούς αυτουργούς άτομα του οργανωμένου εγκλήματος. Κίνητρο των δραστών ήταν οι αποκαλύψεις του για ύπαρξη κυκλώματος στην ΕΛ.ΑΣ. που συνεργαζόταν με το οργανωμένο έγκλημα.
Διετέλεσε το 2004-2005 μέτοχος και Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. της ΠΑΕ Παναιτωλικός Γ.Φ.Σ.. Είναι ενεργό μέλος στο Ελληνοαμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο, στο Ελληνορωσσικό Εμπορικό Επιμελητήριο, στο Ελληνογερμανικό καθώς και στο Ελληνογαλλικό.
Είναι ιδρυτής και Διευθύνων Εταίρος της Δικηγορικής Εταιρείας "Παύλος Κ. Σαράκης & Συνεργάτες".
Πολιτική
Τον Δεκέμβριο του 2015 επανεντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία.
Το 2019 κατέρχεται εκ νέου υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος με τον ανεξάρτητο συνδυασμό «Η Γλυφάδα γυρίζει σελίδα», που καταλαμβάνει τη θέση της μείζονος αντιπολίτευσης στο Δήμο.
Τον Σεπτέμβριο του 2021, προσχώρησε στην Ελληνική Λύση. Στις εκλογές του Μαΐου του 2023 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας, και στις επόμενες εκλογές του Ιουνίου του 2023 επανεξελέγη.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2. https://video.vice.com/gr/video/lawful-interceptions-in-greece/5964da49304291951749f974 (Απόσπασμα του επεισοδίου Οι Στόχοι των Γερμανικών Μυστικών Υπηρεσιών στην Ελλάδα, που προβλήθηκε τη Δευτέρα 10 Ιουλίου 2017 στο vice.com/gr. )
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ελληνική Λύση
1456 Σαλντάνα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σαλντάνα εκτιμάται σε 43,59 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0395. Ο Σαλντάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 19 ώρες και 2 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Ιωνικός
Το όνομα Ιωνικός μπορεί να αναφέρεται:
Κάτω Αμυγδαλιές Ηλείας
Οι Κάτω Αμυγδαλιές είναι ορεινός οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Οι Κάτω Αμυγδαλιές βρίσκονται στις βόρειες πλαγιές του όρους Μίνθη. Στη βόρεια άκρη του χωριού περνάει η επαρχιακή οδός Κρέστενα - Ανδρίτσαινα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1979 με το ΦΕΚ 35Α - 24/02/1979 να προσαρτάται στην κοινότητα Αμυγδαλεών και να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τις Αμυγδαλιές, τον Προφήτη Ηλία, το Κεραμίδι, την Κράνα και το Παλαιοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμυγδαλέων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αλιφείρας του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό ως κοινότητα 500 κατοίκους ενώ ως οικισμός 249.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Πέτρος του Όλντενμπουργκ
Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
Μπροκ Λέσναρ
Ο Μπροκ Έντουαρντ Λέσναρ (Brock Edward Lesnar, 12 Ιουλίου 1977) είναι Αμερικανός παλαιστής του λεγόμενου "κατς", πρώην αθλητής των μεικτών πολεμικών τεχνών και παλαιστής στην ερασιτεχνική πάλη.
Στο παρόν, έχει υπογράψει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE. Ο Λέσναρ έχει γίνει Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών στις πολεμικές τέχνες (UFC), ενώ έχει πάρει και μια ακόμη ζώνη στην ερασιτεχνική πάλη το 2000. Επίσης, το 1999 είχε φτάσει στα τελικά, αλλά αποκλείστηκε από τον Στέφαν Νιλ κατακτώντας την 2η θέση.
Στην επαγγελματική πάλη, αγωνίστηκε στο WWE για δύο χρονιές (2002-2004) και μέσα σε αυτό το διάστημα, κατάφερε να γίνει Πρωταθλητής WWE τρεις φορές. Στην μία κατάκτηση του έγινε ο νεότερος Πρωταθλητής της συγκεκριμένης ζώνης, στην ηλικία των 25. Ο Λέσναρ είναι νικητής του τουρνουά King of the Ring το 2002, ενώ βγήκε νικητής και στο Royal Rumble το 2003. Το 2014, δύο χρόνια μετά την επιστροφή του, έσπασε το αήττητο σερί του Αντερτέικερ στη WrestleMania.
Νεανική Ζωή
Ο Μπροκ γεννήθηκε στο Γουέμπστερ της Νότιας Ντακότα και εκεί ολοκλήρωσε και τις σπουδές του. Από τα σχολικά χρόνια ασχολήθηκε με την ερασιτεχνική πάλη κάνοντας ένα σερί 33-0-0. Ύστερα, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, όπου συνάντησε έναν άλλον επαγγελματία παλαιστή, τον Σέλτον Μπέντζαμιν, που είχε γίνει ο προπονητής του Μπροκ. Το 1999 έφτασε στην 2η θέση και το 2000 βγήκε Πρωταθλητής, παίρνοντας την 1η θέση, έχοντας ένα σερί 106-5 στους αγώνες.
Προθέρμανση και Ντεμπούτο
Το 2000, αφού αποφοίτησε από το κολέγιο, υπογράφει συμβόλαιο με το WWE. Αμέσως μετά, πέρασε από το Ohio Valley Wrestling (κάτι σαν θυγατρική διοργάνωση του WWE) για να μάθει εκεί τα απαραίτητα. Και εκεί, βρίσκει πάλι τον Σέλτον Μπέντζαμιν με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν ομάδα συνεργασίας (Tag Team) που αποκαλούνταν "The Minnesota Stretching Crew". Κατάφεραν να πάρουν τις ομαδικές ζώνες 3 φορές. Τις χρονιές 2001 και αρχές του 2002 ο Λέσναρ αγωνιζόταν στα λεγόμενα "dark matches" (δηλαδή αγώνες που δεν μεταδίδονταν στην τηλεόραση). Η τηλεοπτική του εμφάνιση έγινε στις 18 Μαρτίου του 2002, μια μέρα μετά την WrestleMania X8. Ως μάνατζερ του, ήταν ο πρώην διευθυντής του ECW, Πολ Χέιμαν, όπου αποκαλούσε τον Λέσναρ "The Next Big Thing". Η πρώτη του αντιπαλότητα, ήταν με τα αδέρφια Χάρντι και τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς αντιμετώπισε τον έναν από τους δύο, τον Τζεφ Χάρντι. Νίκησε και αυτόν και τον αδερφό του, Ματ την επόμενη νύχτα στο Raw. Σύντομα, ο Λέσναρ έγινε γνωστός για την δύναμη του και τις οδυνηρές κινήσεις του.
Συνέχεια της καριέρας του (2002-2003)
Τον Ιούνιο του 2002, αγωνίστηκε στο τουρνουά King of the Ring όπου στον τελικό εξουδετέρωσε τον Ρομπ Βαν Νταμ. Το αποτέλεσμα τον αντέμειψε με έναν αγώνα για την διεκδίκηση της ζώνης "Undisputed" στο SummerSlam. Τον Ιούλιο εντάχθηκε στο ρόστερ του SmackDown όπου εκεί δημιουργήθηκε ακόμη μια αντιπαλότητα, με τον Χαλκ Χόγκαν. Ύστερα, βρήκε έναν νέο ανταγωνιστή, τον Ροκ και ανακηρύχθηκε Πρωταθλητής της Undisputed ζώνης κάτι που το έκανε τον νεότερο Πρωταθλητή στην εταιρία. Εκείνο το βράδυ, ο Έρικ Μπίσοφ είπε στον Μπροκ να γυρίσει στο Raw, όμως η τότε διευθύντρια του SmackDown! Στέφανι Μακμάν κράτησε τον Λέσναρ στο SmackDown. Ο Λέσναρ απέκτησε φήμη και έγινε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της εταιρείας εκείνη τη στιγμή.
thumb|left|Ο Αντερτέικερ, ο Βινς Μακμάν και ο Μπροκ Λέσναρ το 2002.|268x268px Εκείνη την περίοδο που ο Μπροκ ήταν πρωταθλητής WWE, μπήκε μπροστά του ο Αντερτέικερ για διεκδίκηση τίτλου. Αυτό τους οδήγησε σε έναν αγώνα στο Unforgiven και εκεί ο Λέσναρ βγήκε νικητής. Στον δεύτερο τους αγώνα, στο No Mercy ήρθαν αντιμέτωποι αλλά αυτή την φορά σε αγώνα Hell in a Cell (μέσα σε κλουβί), όπου ο Λέσναρ βγήκε και πάλι νικητής. Έξι μέρες αργότερα, υπερασπίστηκε τον τίτλο κόντρα στον Ετζ.
Επόμενος αντίπαλος, ο γιγαντόσωμος Μπιγκ Σόου με τον οποίο ο Λέσναρ δυσκολεύτηκε αρκετά. Από αυτόν, έχασε και τον τίτλο στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν στο PPV Survivor Series ενώ προδόθηκε από τον μάνατζερ του, Πολ και από τότε, έγινε "face" (δηλαδή "καλός"). Τον Δεκέμβριο όμως, όταν ο Μπιγκ Σόου αντιμετώπιζε τον Κερτ Ανγκλ, ο Λέσναρ διέκοψε τον αγώνα και έκανε την τελειωτική του κίνηση (F-5), συμβάλλοντας στη νίκη του Ανγκλ. Ύστερα, ο Ανγκλ ως πρωταθλητής παρουσίασε τον μάνατζερ του, ο οποίος ήταν ο Πολ Χέιμαν. Και πάλι όμως, δεν μπόρεσε ο Λέσναρ να κατακτήσει τον τίτλο.
Τον Ιανουάριο του 2003, ο Λέσναρ αναδείχθηκε ο νικητής στον αγώνα Royal Rumble. Χάρη σε αυτό, πήρε το δικαίωμα να διεκδικήσει ένα από τα δύο παγκόσμια πρωταθλήματα της εταιρείας στη WrestleMania 19. Ο Λέσναρ, λόγω της κόντρας του με τον Πρωταθλητή WWE, Κερτ Ανγκλ, επέλεξε να τον αντιμετωπίσει στη WrestleMania. Εκεί ο Λέσναρ νίκησε και κατέκτησε το δεύτερο του, Πρωτάθλημα WWE. Σύντομα, άρχισε μια αντιπαλότητα με τον Τζον Σίνα και στο Backlash ο Λέσναρ τον νίκησε. Μετά, ξεκίνησε μια αντιπαλότητα με τον Μπιγκ Σόου, τον οποίο κατάφερε επίσης να κερδίσει. Αφού κράτησε το πρωτάθλημα για λίγους μήνες, ο Λέσναρ το έχασε όταν αντιμετώπισε τους Μπιγκ Σόου και Κερτ Ανγκλ (ο οποίος είχε γυρίσει και είχε αναπτύξει φιλία με τον Μπρόκ), όταν ο τελευταίος νίκησε. Ο Λέσναρ διεκδίκησε ανεπιτυχώς το πρωτάθλημα και σύντομα έγινε heel (δηλαδή "κακός"). Αφού εξουδετέρωσε αρκετούς μικρόσωμους παλαιστές, έβαλε στο ξανά στο στόχαστρο το Πρωτάθλημα WWE και το κέρδισε κόντρα στον Κερτ Ανγκλ σε έναν αγώνα εξήντα λεπτών.
Κόντρα με τον Γκόλντμπεργκ και παραίτηση (2003–2004)
Στο Survivor Series, ο Λέσναρ συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Μπιλ Γκόλντμπεργκ (Goldberg), με τον οποίο οι οπαδοί σύγκριναν λόγω της σωματικής διάπλασης και των επιτυχιών τους. Σε μια συνέντευξη, ο Λέσναρ ισχυρίστηκε πως μπορεί να νικήσει οποιονδήποτε παλαιστή, αλλά ο Γκόλντμπεργκ τον διέκοψε και του συστήθηκε. Στον αγώνα Royal Rumble, ο Λέσναρ επιτέθηκε στον Γκόλντμπεργκ, εφαρμόζοντας το F-5 και αυτό ήταν η αιτία που ο τελευταίος αποκλείστηκε από τον αγώνα.