cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φορεσιά της Γαρίτσας
Περιγραφή
Η φορεσιά αποτελείται από το πουκάμισο, τα μανίκια, τη τραχηλιά και το σιγκούνι. Το πουκάμισο διαθέτει χρωματιστά κεντήματα στον ποδόγυρο. Το σιγκούνι είναι μάλλινο ύφασμα κεντημένο με κορδόνι και είναι μακρύ μέχρι τα γόνατα και αμάνικο. Πάνω από το σιγκούνι φορούσαν το πισιλί ή πεσελί, από ίδιο ύφασμα με κεντήματα και στη συνέχεια ένα μικρό γιλέκι χωρίς μανίκια. Στη φορεσιά υπάρχουν ακόμη μια κόκκινη υφαντή ζώνη που δένει με πόρπη, το λεγόμενο τσουπράκι και μια κόκκινη υφαντή ποδιά με πολύχρωμα κεντήματα. Στα πόδια φορούσαν τα τσουράπια που είναι πλεκτές μάλλινες κάλτσες και για υποδήματα χρησιμοποιούσαν τσαρούχια με μαύρες φούντες.
Μπουκόβιτσα Βέλικα (Ντέρβεντα)
Η Μπουκόβιτσα Βέλικα (σερβικά κυριλλικά: Буковица Велика) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 141 κατοίκους.
Φορεσιά της Γαρίτσας
Περιγραφή
Στο κεφάλι τοποθετούσαν το τσουπάρι, ένα κόκκινο φέσι που έχει μπροστά ραμμένη κορώνα. Γύρω από αυτό τυλίγουν τα μαλλιά και πίσω πέφτει η τσιτσερώνια, ένα κόκκινο μακρύ μεταξωτό μαντήλι. Τέλος, δένουν ένα μαύρο μαντήλι που συγκρατεί τον κεφαλόδεσμο.
Μπουκόβιτσα Βέλικα (Ντέρβεντα)
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η Μπουκόβιτσα Βέλικα ήταν τμήμα της τοπικής κοινότητας της Μπουκόβιτσα, η οποία αριθμούσε 751 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Φορεσιά της Γαρίτσας
Περιγραφή
Όσον αφορά το στολισμό της φορεσιάς της Γαρίτσας, αυτός ήταν πλούσιος και περιλάμβανε διάφορων ειδών ασημικά. Στο στήθος τοποθετούνταν διπλά αλυσιδωτά κοσμήματα (τα κιουστέκια). Παρόμοιες αλυσίδες τοποθετούνταν και στη μέση ενώ τη διακόσμηση του στήθους συμπλήρωναν οι πόρπες.
Μπουκόβιτσα Βέλικα (Ντέρβεντα)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Φορεσιά της Γαρίτσας
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Κέρκυρα
Συμμιγής αριθμός
Συμμιγής λέγεται οποιοσδήποτε αριθμός αποτελείται από ακέραιους αριθμούς, που δηλώνουν διαφορετικές μονάδες τάξης ή αλλιώς που αποτελείται από δύο ή περισσότερα τμήματα σε διαφορετικές μονάδες μετρήσεως, οι οποίες αναφέρονται στο ίδιο φυσικό μέγεθος.
Με συμμιγείς αριθμούς κυρίως εκφράζονται: Για τη μέτρηση των μεγεθών αυτών χρησιμοποιούμε μια αρχική μονάδα, τις υποδιαιρέσεις και τα πολλαπλάσιά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στοιχειώδης αριθμητική
Σιδηροδρομικός Σταθμός Πολυκάστρου (παλαιός)
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πολυκάστρου είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Πολύκαστρο του νομού Κιλκίς. Βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης. Ο σταθμός άνοιξε το 1872 και εξυπηρετείται από τα τρένα ανάμεσα στην Θεσσαλονίκη, το Βελιγράδι και την Κεντρική Ευρώπη. Το 1872 εγκαινιάζεται η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Βιέννης από την εταιρεία Χιρς (Hirch) και ξεκινά τη λειτουργία του ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πολυκάστρου (τότε Καρασουλίου).
Πηγές
Πολυκαστρο Πολυκαστρο Πολυκαστρο
Γοδεφρείδος ΦιτςΚλάρενς 3ος κόμης του Μάνστερ
Ο Γοδεφρείδος ΦιτςΚλάρενς, αγγλ. Geoffrey FitzClarens (18 Ιουλίου 1859 - 2 Φεβρουαρίου 1902) από τον Οίκο του Αννοβέρου ήταν 3ος κόμης του Μάνστερ (Munster).
Βιογραφία
Ο Γοδεφρείδος-Γεώργιος-Γκόρντον ήταν ο πρωτότοκος (επιζήσας) γιος του Γουλιέλμου ΦιτςΚλάρενς 2ου κόμη του Μάνστερ και της Βιλελμίνας Κέννεντυ-Έρσκιν, κόρης του Τζον Κέννεντυ-Έρσκιν. Ο Γουλιέλμος ήταν εξάδελφος της Βιλελμίνας· οι δύο τους ήταν εγγόνια του Γουλιέλμου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Εισήλθε στον Βρετανικό στρατό ως υπολοχαγός της 2ης ταξιαρχίας Τυφεκιοφόρων και έλαβε μέρος στον Β΄ Αγγλο-Αφγανικό Πόλεμο (1879-80), όπου μετά τη μάχη του Αχμέντ-Κεΰλ εκστράτευσαν στην Κανταχάρ. Επίσης συμμετείχε στον Α΄ Πόλεμο των Μπόερς το 1881. Έγινε λοχαγός το 1888 και αποσύρθηκε 7 έτη μετά. Το 1896 έγινε λοχαγός των Σκώτων και τιμητικά ταγματάρχης. Με το τάγμα αυτό έλαβε μέρος στον Β΄ Πόλεμο των Μπόερς, όπου οι ανδραγαθίες του αναφέρθηκαν στους ανωτέρους του και τιμήθηκε με τη διάκριση του Τάγματος των Διακεκριμένων Υπηρεσιών. Εκεί στη Νότιο Αφρική διαδέχθηκε τον πατέρα του ως 3ος κόμης του Μάνστερ, υποκόμης του ΦιτςΚλάρενς και βαρόνος του Τιούκσμπουρυ.
Δεν πρόλαβε να επιστρέψει, καθώς εννέα μήνες μετά έπαθε δυστύχημα στο Λέις Μάινς και απεβίωσε σε ηλικία 43 ετών. Ήταν άγαμος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος επιζών αδελφός του Ώμπρεϋ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Κουλουράκια
300px|μικρογραφία|Κουλουράκια σε τάπερ Τα κουλουράκια είναι παραδοσιακό ελληνικό αρτοσκεύασμα.
Είναι ζύμη με βάση το βούτυρο, παραδοσιακά σε σχήμα χεριού ή δαχτυλιδιού, με γλάσο αυγών από πάνω. Έχουν γλυκιά ήπια γεύση βανίλιας. Σα κουλουράκια είθισται να πασπαλίζεται σησάμι. και το χαρακτηριστικό σχήμα δαχτυλιδιού ή "πλεξούδες", πέταλα ή ελληνικά γράμματα. Συχνά, ένα γαρίφαλο προστίθεται στο κέντρο της ζύμης για πρόσθετη γεύση. Συνήθως καταναλώνονται με ελληνικό καφέ, ως βούτημα. Όπως όλα τα αρτοσκευάσματα, συνήθως διατηρούνται σε ξηρές συνθήκες σε ένα βάζο με κλειστό καπάκι.
Εικάζεται ότι έχουν την καταγωγή τους από τη μινωική εποχή. Παρασκευάζονταν σε σχήμα όφεως, καθώς οι μινωίτες είχαν σε υψηλή εκτίμηση τα φίδια για τις θεραπευτικές τους ικανότητες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά επιδόρπια Κατηγορία:Πασχαλινά εδέσματα
Perfect day
Το Perfect Day είναι τραγούδι του Λου Ριντ, σε συμπαραγωγή των Ντέιβιντ Μπόουι και Μικ Ρόνσον, που περιλαμβάνεται στο άλμπουμ του Ριντ Transformer. Κυκλοφόρησε το 1972 ως β΄ όψη (B-side) του σίνγκλ «Walk on the Wild Side». Γνώρισε ξανά επιτυχία στη δεκαετία του 1990 και επανεκδόθηκε από τον Ριντ και το 2003.
Κατηγορία:Τραγούδια του 1972 Κατηγορία:Singles του 1972 Κατηγορία:Singles του 1995 Κατηγορία:Singles του 1997 Κατηγορία:Singles του 1998 Κατηγορία:Singles του 2010
Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο
Το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (Ε.Α.Π.) είναι δημόσιο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. Ιδρύθηκε το 1992 και εδρεύει στην Πάτρα. Σημαντικές ιδιαιτερότητες του πανεπιστημίου είναι η συμμετοχή των φοιτητών στις δαπάνες σπουδών τους και η εξ αποστάσεως εκπαίδευση.
Αποστολή
Ως αποστολή του ιδρύματος καθορίζεται η παροχή προπτυχιακής και μεταπτυχιακής εκπαίδευσης και επιμόρφωσης, με την ανάπτυξη και αξιοποίηση κατάλληλου εκπαιδευτικού υλικού και μεθόδων διδασκαλίας για εκπαίδευση από απόσταση. Στους σκοπούς του ΕΑΠ καθορίζεται επίσης η επιστημονική έρευνα και η ανάπτυξη τεχνολογίας και μεθοδολογίας στο εννοιολογικό πλαίσιο της εκπαίδευσης από απόσταση.
Η φυσιογνωμία του ΕΑΠ
Το Ε.Α.Π. είναι Δημόσιο Πανεπιστήμιο και παρέχει στους πτυχιούχους του τα επαγγελματικά δικαιώματα που προβλέπονται από το ισχύον νομικό πλαίσιο της χώρας.
Με το Ν. 2552/1997 εισάγονται επτά καινοτομίες:
Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών
Η Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών (Σ.Α.Ε.) είναι μία από τις τέσσερις σχολές του Ε.Α.Π. Η Σχολή έχει σήμερα 16 μέλη Δ.Ε.Π. Η Σ.Α.Ε. προσφέρει σήμερα συνολικά εικοσιένα προγράμματα σπουδών (τρία προγράμματα προπτυχιακών σπουδών και δεκαεννέα προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών)
Συνέδρια και δικτύωση
Η Σ.Α.Ε. οργανώνει τακτικά κάθε δύο χρόνια το Πανελλήνιο Συνέδριο για την Ανοικτή και εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση με διεθνείς συμμετοχές και περίπου 5.000 συνέδρους. Έχουν ήδη εκδοθεί τρεις τόμοι πρακτικών. Η Σχολή οργανώνει κάθε έτος ειδικό πρόγραμμα επιμόρφωσης για τα μέλη Σ.Ε.Π. του Ε.Α.Π. στην Ανοικτή και εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση. Οι συνεργαζόμενοι φορείς «Επιστημονική Ένωση Εκπαίδευσης Ενηλίκων» και το «Ελληνικό Δίκτυο Ανοικτής και εξ Αποστάσεως Εκπαίδευσης» εκδίδουν τα επιστημονικά περιοδικά «Εκπαίδευση Ενηλίκων» και «Ανοικτή Εκπαίδευση» με σύστημα κριτών.
Σχολή Κοινωνικών Επιστημών
Η Σχολή Κοινωνικών Επιστημών είναι μία από τις τέσσερις Σχολές του ΕΑΠ που ιδρύθηκαν με τον ιδρυτικό νόμο Ν.2552/97 και συγκροτήθηκε σε σώμα το 2005.
Αντικείμενο
Η Σχολή Κοινωνικών Επιστημών έχει ως βασικό αντικείμενο την προσφορά γνώσεων και δεξιοτήτων σε θέματα των κοινωνικών επιστημών, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη διοικητική και οικονομική επιστήμη.
Προγράμματα Προπτυχιακών Σπουδών
Μεταπτυχιακά Προγράμματα Σπουδών ΣΚΕ
Κοινά Μεταπτυχιακά Προγράμματα Σπουδών ΣΚΕ
Ευρωπαϊκό Δίκαιο (ΕΔΙ) (κοινό ΜΠΣ με το FREDERICK UNIVERSITY) Διαχείριση γήρανσης και χρόνιων νοσημάτων (ΓΧΝ) (κοινό ΜΠΣ με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας) Δίκαιο της Οικονομίας και των Επιχειρήσεων (ΔΟΕ & ΔΟΕΒ) (κοινό ΜΠΣ με το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας) Τραπεζική, Λογιστική και Χρηματοοικονομική (ΤΛΧ & ΤΛΧΒ) (κοινό ΜΠΣ με το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας) MSc in Enterprise Risk Management (ERM) (κοινό ΜΠΣ με το Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου) Ειδικό Πρόγραμμα Σπουδών
Παιδαγωγική και Διδακτική Επάρκεια» της ΣΚΕ
Εγκαταστάσεις
Η Σχολή (Γραφεία μελών ΔΕΠ και Γραμματεία), στεγάζεται στο κτίριο Ε΄, Α΄ όροφο – Βόρεια Πτέρυγα, της πανεπιστημιούπολης του ΕΑΠ, επί της οδού Παρ. Αριστοτέλους 18, ΤΚ 26335, στην Πάτρα.
Σχολή Θετικών Επιστημών και Τεχνολογίας
Η Σχολή Θετικών Επιστημών και Τεχνολογίας (Σ.Θ.Ε.Τ.) είναι μία από τις τέσσερις Σχολές του Ε.Α.Π. Η Σχολή έχει σήμερα 15 Δ.Ε.Π. Στη Σ.Θ.Ε.Τ. διδάσκονται αντικείμενα Θετικών Επιστημών (Φυσικές Επιστήμες, Μαθηματικά), Πληροφορικής και Επιστημών της Μηχανικής (Μηχανική Περιβάλλοντος και Περιβαλλοντικού Σχεδιασμού, Διαχείριση και Κατασκευή Τεχνικών Έργων κ.ά.).
Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών και Βιώσιμου Σχεδιασμού
Η Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών και Βιώσιμου Σχεδιασμού (Σ.Ε.Τ.) είναι μία από τις τέσσερις Σχολές του Ε.Α.Π. Η Σχολή έχει σήμερα 4 μέλη Δ.Ε.Π. Το αντικείμενο της Σχολής επικεντρώνεται στην προσφορά γνώσεων και δεξιοτήτων στους τομείς:
Των εικαστικών και εφαρμοσμένων τεχνών σε συνδυασμό με τις οπτικές και ψηφιακές τεχνολογίες, Της αειφορίας, του περιβαλλοντικού σχεδιασμού έργων υποδομής, πόλεων και κτιρίων και για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής Της προστασίας της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής Τις μεθόδους σχεδιασμού με νέες τεχνολογίες Προπτυχιακά Προγράμματα Σπουδών ΣΕΤ
Σπουδές Κινηματογραφικής Γραφής, Πρακτικής και Έρευνας (ΣΚΙ)
Μεταπτυχιακά Προγράμματα Σπουδών ΣΕΤ
Ακουστικός Σχεδιασμός και Ψηφιακός Ήχος (ΑΣΠ) Γραφικές Τέχνες – Πολυμέσα (ΓΤΠ) Περιβαλλοντικός Σχεδιασμός Msc (ΠΣΧ) Σχεδιασμός Φωτισμού (ΣΦΠ) Interaction Generative Design – IGD (Διαδραστικός Αλγοριθμικός Σχεδιασμός) Protection of Cultural Heritage and Monuments of Nature from the Effects of Climate Change (CCC)
Βιβλιοθήκη
Η βιβλιοθήκη του Ε.Α.Π. στεγάζεται, από τον Μάρτιο 2016, σε κτίριο και σε άνετο και λειτουργικό χώρο, στη συνοικία Κουκούλι Πάτρας (διεύθυνση: Πατρών-Κλάους 183 ). Πριν, η βιβλιοθήκη στεγαζόταν σε οίκημα στο κέντρο της πόλης, επί της οδού Τριών Ναυάρχων. Μαζί με τη δανειστική βιβλιοθήκη στεγάζονται: το αναγνωστήριο, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και λοιπές υπηρεσίες της βιβλιοθήκης. Παραρτήματα της Βιβλιοθήκης και Κέντρου πληροφόρησης υπάρχουν στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τη Λάρισα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Αχαΐα
1845
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1845 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Μπλανς-Εγκλίζ
Το Μπλανς-Εγκλίς (γαλλικά: Blanche-Église, γερμανικά: Weißkirchen) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Ερύκιος ο Κυζικηνός
Ο Ερύκιος ο Κυζικηνός ήταν Έλληνας επιγραμματοποιός των αρχών του Α΄ μ.Χ. αιώνα. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται δεκατέσσερα επιγράμματά του στον Στέφανο του Φιλίππου.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Πολυκάστρου (νέος)
Ο νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός Πολυκάστρου είναι μελλοντικός σιδηροδρομικός σταθμός στο Πολύκαστρο του νομού Κιλκίς και θα βρίσκεται έξω από την κωμόπολη. Ο σταθμός αναμένεται να ανοίξει το 2016 και θα εξυπηρετείται από τρένα υψηλών ταχυτήτων ανάμεσα στην Θεσσαλονίκη και την Ειδομένη.
Παραπομπές
Πολυκαστρο
Γεωργιανές βουλευτικές εκλογές (2020)
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του 1ου γύρου των εκλογών το Γεωργιανό Όνειρο ήρθε πρώτο συγκεντρώνοντας το 48,22% των ψήφων και συνολικά εννέα κόμματα μπήκαν στο κοινοβούλιο. Όμως, στις 3 Νοεμβρίου τα κόμματα της αντιπολίτευσης διαμαρτυρήθηκαν για συστηματικές παραβιάσεις στην διεξαγωγή που συνδέονται με μαζική «νοθεία» των αποτελεσμάτων και προβλήματα στην επιλογή προσωπικού, αποποιήθηκαν τις έδρες που κέρδισαν στο κοινοβούλιο και ζήτησαν να ακυρωθούν τα αποτελέσματα των εκλογών και να διεξαχθούν νέες. Στα κόμματα που μποϊκόταραν τις εκλογές και αποποιήθηκαν τις έδρες τους περιλαμβάνονται: ΕΕΚ, Ευρωπαϊκή Γεωργία, Δοκιμή, Εποικοδομητική Στρατηγική, ΠΣΓ, Πολίτες, Εργατικό Κόμμα, και πολλά άλλα.
Στις 21 Νοεμβρίου 2020 διεξήχθη ο 2ος γύρος των εκλογών για τις 17 έδρες του πλειοψηφικού. Με τα κόμματα της αντιπολίτευσης να έχουν μποϊκοτάρει τις εκλογές το Γεωργιανό Όνειρο συγκέντρωσε το 90,6% των ψήφων και κέρδισε όλες τις έδρες.
Στην πρώτη συνεδρίαση της βουλής ο Αρτσίλ Ταλαβάτζε επανεξελέγη πρόεδρος της βουλής, και στη συνεδρίαση της 24ης Δεκεμβρίου 2020 ο Γκιόργκι Γκαχάρια έγινε Πρωθυπουργός με 85 ψήφους εμπιστοσύνης υπέρ. Από την συνεδρίαση έλειπαν τα 60 μέλη της αντιπολίτευσης.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το νέο εκλογικό νόμο που ψηφίστηκε στις 29 Ιουνίου 2020, από τα 150 μέλη του Γεωργιανού Κοινοβουλίου:
Στον εκλογικό νόμο προστέθηκε μία ποσόστωση βάσει φύλου, δηλαδή τουλάχιστον 25% των υποψηφίων στις λίστες της αναλογικής εκπροσώπησης πρέπει να είναι γυναίκες.
H προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Γεωργίας άνω των 18 ετών.
Δημοσκοπήσεις
Στις δημοσκοπήσεις που έγιναν από τις προηγούμενες εκλογές μέχρι τις τρέχουσες το Γεωργιανό Όνειρο έρχεται πρώτο κόμμα. Μεγάλο ποσοστό των εκλογέων που απάντησαν στις έρευνες γνώμης είναι αναποφάσιστοι, δεν ξέρουν τι να ψηφίσουν ή δεν θα ψηφίσουν καθόλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Γεωργία Γεωργια
Γιάννης Ταμουρίδης
Ο Γιάννης Ταμουρίδης (3 Ιουνίου 1980, Θεσσαλονίκη) είναι αθλητής της ποδηλασίας, στον δρόμο και στην πίστα, και μέλος της βασκικής επαγγελματικής ομάδας Euskaltel Euskadi.
Καριέρα και διακρίσεις
Πριν υπογράψει το επαγγελματικό συμβόλαιο και γίνει ο πρώτος Έλληνας που γίνεται επαγγελματίας στο ProTour - τη πρώτη σειρά αγώνων και ομάδων ποδηλασίας, αγωνίστηκε για 4 χρόνια με επιτυχία στην SP Tableware, Ελληνική ημι-επαγγελματική ομάδα (κατηγορία Continental). Παράλληλα παραμένει αθλητικό μέλος στην ερασιτεχνική ομάδα του ΠΑΟΚ, με την φανέλα του οποίου συμμετέχει σε αγώνες ποδηλασίας σε πίστα.
Διακρίσεις:
Από το 2005 μέχρι το 2009, ο Γιάννης Ταμουρίδης είχε ήδη 7 μετάλλια σε παγκόσμια κύπελλα πίστας.
Το 2008 ο Γιάννης Ταμουρίδης βρέθηκε θετικός σε χρήση απαγορευμένης ουσίας. Του επιβλήθηκε διεθνώς ποινή αποκλεισμού δύο ετών, την οποία ωστόσο η Ελληνική Ομοσπονδία μείωσε σε ένα, λόγω πρότερου εντίμου βίου και έγγραφης αναγνώρισης του λάθους του εκ μέρους του αθλητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα (ioannistamouridis.com)
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ποδηλασίας
Υπογραφή ElGamal
Οι υπογραφές ElGamal βασίζονται στη μη υπολογισιμότητα του προβλήματος του διακριτού λογαρίθμου σε ένα πεπερασμένο πεδίο: είναι εύκολο να υψωθεί ένας ακέραιος g σε μια δύναμη x, αλλά είναι δύσκολο να υπολογιστεί το x απο το g^x. Για τη δημιουργία κλειδιών, κάθε οντότητα A τρέχει τον παρακάτω βασικό αλγόριθμο για το σχήμα ElGamal:
Δημιουργία κλειδιών ElGamal
Για την κρυπτογράφηση ενός μηνύματος m για τη B, η A αποκτά το
E_B και εκτελεί τον παρακάτω αλγόριθμο:
Κρυπτογράφηση ElGamal
Το κρυπτογράφημα για τη B είναι τα (a, b). Η B αποκρυπτογραφεί κάθε ένα από τα (a, b), το οποίο είναι δυο φορές το μέγεθος του αρχικού μηνύματος, χρησιμοποιώντας το D_B και εκτελώντας:
Αποκρυπτογράφηση ElGamal
Το σπάσιμο της κρυπτογράφησης ElGamal είναι ισοδύναμο με το να λυθεί το πρόβλημα του διακριτού λογάριθμου. Παρ'όλα αυτά, ο τυχαίος αριθμός k πρέπει να επιλεχθεί διαφορετικός και ανεξάρτητα για διαφορετικές κρυπτογραφήσεις. Αλλιώς, η πιθανή γνώση του μηνύματος θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανάκτηση άλλων μηνυμάτων που κρυπτογραφήθηκαν με το ίδιο k.
Η υπογραφή ElGamal είναι ένα τυχαίο σχήμα και δημιουργεί υπογραφές με προσθήκη, χρησιμοποιώντας μια μονόδρομη συνάρτηση σύνοψης. Για να υπογράψει ένα μήνυμα m οποιουδήποτε μήκους, ο A εκτελεί τον παρακάτω αλγόριθμο με το ιδιωτικό του κλειδί D_A:
Δημιουργία Υπογραφής ElGamal
To ζεύγος (r,s) είναι η υπογραφή του A στο m. Οποιαδήποτε άλλη οντότητα που έχει το E_A μπορεί να επιβεβαιώσει την υπογραφή με τα παρακάτω βήματα:
Επιβεβαίωση Υπογραφής ElGamal
Η επιβεβαίωση μιας υπογραφής ElGamal είναι πιο αργή απο αυτή μιας υπογραφής RSA με μικρό εκθέτη. Είναι δυνατόν να γίνουν η ύψωση σε δύναμη με υπόλοιπο και ο Ευκλείδειος Αλγόριθμος(Βήματα 2 και 3 της Δημιουργίας Υπογραφής) εκ των προτέρων. Παρ'όλα αυτά η επιβεβαίωση θα παραμείνει σημαντικά πιο αργή απο αυτή του RSA. Συνιστάται η χρήση υπολοίπου p μήκους 1024 bits ή μεγαλύτερου.
Πηγές
Κατηγορία:Κρυπτογραφικοί αλγόριθμοι
Δήμος Ρεντίνας
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μιχάλης Ροζάκης
Ο Μιχάλης (Μάικ) Ροζάκης (1946 - 23 Ιανουαρίου 2009) ήταν Έλληνας βιρτουόζος πιανίστας, συνθέτης, μαέστρος, τραγουδιστής και καθηγητής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1946. Ξεκίνησε τη μουσική του πορεία στην Ελβετία, σε ηλικία 17 χρονών με την τότε γυναίκα του Ρόζα, σε ένα συγκρότημα που ονομαζόταν Potflair. Στη συνέχεια, επέστρεψε στην Αθήνα και διετέλεσε τραγουδιστής και μπασίστας των Charms, των Juniors και των Playboys, δημιουργώντας ποπ επιτυχίες της εποχής. Έπειτα ακολούθησε σόλο καριέρα γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία με δίσκους 45 στροφών: Έτσι είναι η ζωή»/Όταν έφυγες, Μίνι-σκερτ»/Είναι αργά, Μια μέρα θα 'ρθείς»/Προσευχή, Σαν τραγουδώ/Γυάλινος πύργος, Εγωισμός/Δάκρυα στα μάτια, Προβλήματα/Ποιος μπορεί να ξέρει (1974) καθώς και τους LP δίσκους του: Μάικ Ροζάκης και οι Playboys» (1971) και «Μ. Ροζάκης» (1975, ανατυπώθηκε το ίδιο έτος).
Έχοντας σπουδάσει στο Εθνικό Ωδείο (πτυχίο φούγκας το 1977 από τον Μ. Βούρτση) και στην Ελβετία εξελίχθηκε σε σπουδαίο ενορχηστρωτή. Για 4 χρόνια υπήρξε διευθυντής μουσικών προγραμμάτων της ΕΡΤ και διευθυντής της Ορχήστρας Ποικίλης Μουσικής. Καθηγητής θεωρητικών του Εθνικού Ωδείου (ωδικής και αρμονίας από το 1987, αντίστιξης από το 1985, φούγκας από το 1988 και σύνθεσης από το 1990). Επίσης, από το 1995, ανέλαβε το τμήμα προετοιμασίας μουσικών σπουδών ΑΕΙ και από το 1996, την τάξη ενορχήστρωσης για τη θεατρική και την κινηματογραφική μουσική.
Το 1996 έγινε η πρώτη εκτέλεση του Κοντσέρτου του για πιάνο στο Εθνικό Ωδείο. Έχουν εκτελεστεί και άλλα έργα του όπως: Φαντασία για τούμπα και ξύλινα, Μεταμορφώσεις για 9 πνευστά, Ικεσία, 14 πικρές πραγματικότητες (καντάτα για 3 φωνές, χορωδία και ορχήστρα, που κυκλοφόρησε σε δίσκους και εκτελέστηκε στην Αθήνα: Φεστιβάλ Έκφραση, και στην Κύπρο, Λευκωσία και Λεμεσό), Forma E5.
Το 1979 σε συνεργασία με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην «Καμπίρια», ανέλαβε τη μουσική προσαρμογή των τραγουδιών σε στίχους του Παύλου Μάτεση. Το 1992 ανέλαβε τη διδασκαλία ορχήστρας και την ενορχήστρωση της ροκ όπερας "Δαίμονες" σε συνεργασία με τον Νίκο Καρβέλα, τον Σταύρο Σιδερά και την Άννα Βίσση. Συμμετείχε ως ενορχηστρωτής στο διαγωνισμό της Eurovision με την Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Πέθανε στην Αθήνα το 2009.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Τζωρτζ Άκερλοφ
Ο Τζωρτζ Άρθουρ Άκερλοφ (αγγλικά: George Arthur Akerlof, Νιου Χάβεν, Κονέκτικατ, ΗΠΑ, 17 Ιουνίου 1940) είναι Αμερικανός οικονομολόγος και καθηγητής στην έδρα Koshland του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκελεϊ. Το 2001 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών από κοινού με τον Μάικλ Σπενς (Michael Spence) και τον Τζόζεφ Στίγκλιτς (Joseph E. Stiglitz).
Ο πατέρας του ήταν Σουηδός και η μητέρα του Αμερικανίδα γερμανικής και εβραϊκής καταγωγής. Ο Άκερλοφ έλαβε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο του Γέιλ το 1962 ενώ ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο MIT (Massachusetts Institute of Technology) το 1966. Έχει διδάξει επίσης στο London School of Economics.
Έργο
Ο Άκερλοφ έχει γίνει γνωστός για το άρθρο του The Market for Lemons: Quality Uncertainty and the Market Mechanism (Η αγορά των λεμονιών: αβέβαιη ποιότητα και μηχανισμός της αγοράς) που δημοσιεύτηκε το 1970 στην επιθεώρηση Quarterly Journal of Economics. Στο θεμελιώδες άρθρο αυτό ανέλυσε τα σοβαρά προβλήματα τα οποία μπορεί να πλήξουν τις αγορές που χαρακτηρίζονται από ασύμμετρη πληροφόρηση και κατέδειξε το πρόβλημα της «δυσμενούς επιλογής» (adverse selection).
Χρησιμοποιώντας σαν παράδειγμα τα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα και την ορολογία των πωλητών τους (όπου «λεμόνια» [«lemons»] είναι όσα έχουν προβλήματα και «ροδάκινα» [«peaches»] όσα είναι σε καλή κατάσταση) έδειξε το πώς οι μεν αγοραστές δεν γνωρίζουν προκαταβολικά τίποτα για την ποιότητα των οχημάτων, ενώ οι πωλητές αντίθετα γνωρίζουν πολύ καλά την ποιότητά τους (ασύμμετρη πληροφόρηση). Αυτή η ασύμμετρη πληροφόρηση οδηγεί στην κατάρρευση της αγοράς. Επειδή οι αγοραστές δε γνωρίζουν την ποιότητα των προσφερόμενων αυτοκινήτων και δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα «λεμόνια» από τα «ροδάκινα», είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν μόνο μια μέση τιμή. Έτσι όμως οι πωλητές με τη σειρά τους έχουν κέρδος μόνο αν προσφέρουν χειρότερης ποιότητας αυτοκίνητα, τα οποία κοστίζουν λιγότερο, αφού και καλύτερης ποιότητας να προσφέρουν, πάλι την ίδια μέση τιμή θα επιτύχουν. Με αυτόν τον τρόπο η τιμή των αυτοκινήτων διαρκώς μειώνεται και αντίστοιχα η ποιότητα των αυτοκινήτων διαρκώς χειροτερεύει μέχρι που η αγορά καταρρέει, παρόλο που και από τις δύο πλευρές υπάρχει ενδιαφέρον για προσφορά και αγορά καλής ποιότητας μεταχειρισμένων αυτοκινήτων.
Στο βιβλίο Efficiency Wage Models of the Labor Market (Μοντέλα μισθών αποτελεσματικότητας και αγορά εργασίας), ο Άκερλοφ και η Τζάνετ Γέλεν καταθέτουν προτάσεις για την υπόθεση των μισθών αποδοτικότητας όπου οι εργοδότες πληρώνουν περισσότερα χρήματα σε σχέση με τους μισθούς όπου έχει ισορροπήσει η αγορά σε αντίθεση με τα συμπεράσματα της νεοκλασικής σχολής των οικονομικών.
Στην διάλεξη της 6ης Ιανουαρίου 2007 ενώπιον της American Economic Association με τίτλο The Missing Motivation in Macroeconomics (Η Χαμένη παρακίνηση στην μακροοικονομία), ο Άκερλοφ προτείνει ότι τα φυσικά πρότυπα (natural norms) θα πρέπει να έχουν τα πρόσωπα που λαμβάνουν αποφάσεις. Προτείνει ακόμα νέα θεματολογία για την μακροοικονομία που περιλαμβάνει και αυτά τα πρότυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών
Παπικά Κράτη
Τα Παπικά Κράτη ήταν εδάφη εντός της ιταλικής χερσονήσου που βρίσκονταν υπό την άμεση κυριαρχία του Πάπα από το 756 έως το 1870. Ήταν μεταξύ των σημαντικότερων κρατιδίων της Ιταλίας από τις αρχές του 8ου αιώνα έως την ενοποίηση της ιταλικής χερσονήσου το 1861 υπό το Βασίλειο του Πεδεμοντίου-Σαρδηνίας. Μετά το 1861 τα Παπικά Κράτη, με σαφώς μικρότερη εδαφική έκταση, συνέχισαν να υπάρχουν έως το 1870. Στο απόγειο της δύναμής τους κάλυπταν το μεγαλύτερο τμήμα των σημερινών ιταλικών περιοχών των Ρομάνια, Μάρκε, Ούμπρια και Λάτσιο. Η συχνότερη ονομασία της ήταν η προσωρινή εξουσία του Πάπα, σε αντίθεση, έτσι, με την πρωτεύουσα εκκλησιαστική του εξουσία.
Ονομασία
Τα Παπικά Κράτη ήταν επίσης γνωστά με την ονομασία Παπικό Κράτος (αν και ο πληθυντικός ήταν γενικώς προτιμότερος, ο ενικός είναι επίσης αποδεκτός και ορθός καθώς επρόκειτο για κάτι παραπάνω από μια απλή ένωση διαφορετικών κρατιδίων υπό ένα κεντρικό πρόσωπο). Τα εδάφη ήταν επίσης γνωστά σε πολλούς ως Κράτος της Εκκλησίας, Ποντιφικά Κράτη, Εκκλησιαστικά Κράτη, ή Ρωμαϊκά Κράτη (Stato Pontificio, επίσης Stato della Chiesa, Stati della Chiesa, Stati Pontifici, και Stato Ecclesiastico ή Status Pontificius, επίσης Dicio Pontificia).
Καταβολές
Κατά τα πρώτα 300 χρόνια ζωής της, η Χριστιανική Εκκλησία τελούσε υπό διωγμό και δεν ήταν αναγνωρισμένη, ανίκανη να κατέχει ή να μεταβιβάζει περιουσία. Οι πρώτες συναθροίσεις ελάμβαναν χώρα σε ειδικά δωμάτια για αυτό τον σκοπό σε οικίες ευκατάστατων ατόμων, και έναν αριθμό πρωτοχριστιανικών εκκλησιών στα όρια της Αρχαία Ρώμη. Τα πράγματα, ωστόσο, άλλαξαν με τον πρώτο Χριστιανό αυτοκράτορα, Κωνσταντίνο. Το Παλάτι του Λατερανού ήταν η πρώτη σημαντική δωρεά, ένα δώρο από τον ίδιο τον Κωνσταντίνο.
Άλλες δωρεές ακολούθησαν, κυρίως στην περιοχή της κεντρικής Ιταλίας, αλλά και σε άλλες επαρχίες τη Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. όμως, η Εκκλησία κατείχε όλες αυτές τις εκτάσεις ως ιδιωτική ιδιοκτησία, και όχι ως κυρίαρχη οντότητα. Όταν στη διάρκεια του 5ου αιώνα η ιταλική χερσόνησος πέρασε, αρχικά, υπό τον έλεγχο του Οδόακρου και στη συνέχεια των Οστρογότθων, η εκκλησιαστική οργάνωση στην Ιταλία, και ο Πάπας - επίσκοπος Ρώμης - ως επικεφαλής της, υποτάχτηκαν στην ξένη κυριαρχία, ενώ εξασφάλισαν την πνευματική πρωτοκαθεδρία επί του συνόλου της Εκκλησίας.
Τα θεμέλια των Παπικών Κρατών ως κυρίαρχης πολιτικής οντότητας τέθηκαν κατά τον 6ο αιώνα. Η Ανατολική Ρωμαϊκή (ή Βυζαντινή) κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης ξεκίνησε εκστρατεία επανάκτησης της Ιταλίας η οποία έλαβε χώρα σε μάκρος δεκαετιών και προκάλεσε μεγάλη ζημιά στις πολιτικές και οικονομικές δομές του κράτους. Καθώς οι πόλεμοι αυτοί είχαν λάβει τέλος, οι Λομβαρδοί εισήλθαν στη χερσόνησο από τον βορρά και κατέλαβαν το μεγαλύτερο τμήμα της. Κατά τον 7ο αιώνα, η βυζαντινή παρουσία είχε περιοριστεί σε σημαντικό βαθμό σε μια διαγώνιο λωρίδα που εκτεινόταν από τη Ραβένα, όπου ο εκπρόσωπος του Αυτοκράτορα, ή Έξαρχος, ήταν εγκατεστημένος, έως τη Ρώμη και νοτιότερα έως τη Νάπολη (ο "άξονας Ρώμη-Ραβέννα").
Με το μεγαλύτερο μέρος της βυζαντινής εξουσίας να είναι επικεντρωμένο στο βορειοανατολικό άκρο της περιοχής αυτής, ο Πάπας, ως ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης γης και σημαντικότερη πολιτική προσωπικότητα στην Ιταλία, ξεκίνησε σταδιακά να αναλαμβάνει μεγάλο μέρος της διοικητικής εξουσίας την οποία οι Βυζαντινοί ήταν ανήμποροι να επιβάλουν στην περιοχή στα περίχωρα της Ρώμης. Ενώ οι Πάπες παρέμειναν υποτελείς στο Βυζάντιο, στην πραγματικότητα το Δουκάτο της Ρώμης, μία εδαφική έκταση περίπου αντίστοιχη του σημερινού Λατίου, κατέστη ανεξάρτητο κράτος υπό τη διοίκηση του Πάπα.
Δωρεά του Πεπίνου
Όταν το Εξαρχάτο της Ραβένα έπεσε τελικά στα χέρια των Λομβαρδών το 751, το Δουκάτο της Ρώμης αποκόπηκε οριστικά από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, της οποίας, θεωρητικά, αποτελούσε τμήμα. Οι Πάπες τότε επανεκκίνησαν παλαιότερες διαπραγματεύσεις ώστε να λάβουν τη στήριξη των Φράγκων. Το 751, ο Πάπας Ζαχαρίας έστεψε τον Πεπίνο τον Νεότερο βασιλιά στη θέση του εμβληματικού Μεροβίγγειου βασιλιά Χιλδερίκου Γ΄. Ο διάδοχος του Ζαχαρία, Πάπας Στέφανος Β΄, αργότερα απέδωσε στον Πεπίνο τον τίτλο του Πατρικίου των Ρωμαίων. Ο Πεπίνος οδήγησε φραγκικό στράτευμα στην Ιταλία το 754 και 756. Ο Πεπίνος νίκησε τους Λομβαρδούς – αποκτώντας τον έλεγχο της Βόρειας Ιταλίας – και έκανε δώρο (αποκαλούμενο ως η Δωρεά του Πεπίνου) τις εκτάσεις που παλαιότερα αποτελούσαν το Εξαρχάτο της Ραβένα στον Πάπα.
Το 781, ο Καρλομάγνος οριοθέτησε τις περιοχές των οποίων την εξουσία θα είχε, προσωρινά, ο Πάπας: το Δουκάτο της Ρώμης αποτελούσε τον πυρήνα των εδαφών αυτών, όμως τα τελευταία επεκτάθηκαν, με αποτέλεσμα να περιλαμβάνουν τη Ραβένα, την Πεντάπολη, τμήματα του Δουκάτου του Μπενεβέντο, την Τοσκάνη, την Κορσική, τη Λομβαρδία και αριθμό ιταλικών πόλεων. Η συνεργασία μεταξύ της Παποσύνης και της Καρολιγιανής Δυναστείας έφτασε στο απόγειό της το 800, όταν και ο Πάπας Λέων Γ΄ έστεψε Αυτοκράτορα τον Καρλομάγνο.
Σχέσεις με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Η ακριβής φύση των σχέσεων μεταξύ τω Παπών και των Αυτοκρατόρων – και μεταξύ των Παπικών Κρατών και της Αυτοκρατορίας – τελεί υπό αμφισβήτηση. Δεν ήταν ξεκάθαρο αν τα Παπικά Κράτη ήταν ένα ξεχωριστό κράτος με τον Πάπα ως ανεξάρτητο κυβερνήτη τους, ή απλώς ένα τμήμα της Φραγκικής Αυτοκρατορίας επί του οποίου οι Πάπες είχαν διοικητική εξουσία, ή ότι οι Άγιοι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες ήταν βικάριοι του Πάπα (κάτι σαν Αρχιαυτοκράτορες) που κυβερνούσαν τη Χριστιανοσύνη, με τον Πάπα να είναι άμεσα υπεύθυνος μονάχα για τα περίχωρα της Ρώμης και τα πνευματικά του καθήκοντα.
Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στη διάρκεια του 9ου αιώνα ανέβαλαν, προσωρινά, τη διαμάχη. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στη φραγκική μορφή της κατέρρευσε καθώς διαιρέθηκε μεταξύ των εγγονών του Καρλομάγνου. Η αυτοκρατορική εξουσία στην Ιταλία εξασθένησε και το κύρος της Παποσύνης άρχισε να ατονεί. Αυτό οδήγησε στη σταδιακή αύξηση της δύναμης των τοπικών Ρωμαίων ευγενών, και τον έλεγχο των Παπικών Κρατών στη διάρκεια των αρχών του 10ου αιώνα από μια ισχυρή και διεφθαρμένη αριστοκρατική οικογένεια, τους Θεοφύλακτους. Η περίοδος αυτή αποκλήθηκε αργότερα Saeculum obscurum ("μαύρη περίοδος"), και ορισμένες φορές ως "Πορνοκρατία".
Ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνα εκφράζει αρκετά αντίθετη άποψη από αυτή του Μπέρναρντ Χάμιλτον στα έργα του, "The monastic revival in tenth-century Rome" και "The House of Theophylact and the promotion of the religious life among women in tenth-century Rome", τα οποία αποτελούν τμήμα του βιβλίου του Χάμιλτον, Monastic Reform, Catharism and the Crusades (900–1300) (Λονδίνο, 1979). Στην πράξη, οι Πάπες δεν μπορούσαν να κυβερνήσουν αποτελεσματικά τα μεγάλα σε έκταση και ορεινά εδάφη των Παπικών Κρατών, με την περιοχή να διατηρεί το παλιό σύστημα διοίκησής της, με αρκετές μικρές κομητείες και μαρκιζάτα, το καθένα εκ των οποίων είχε ως πυρήνα του μία rocca.
Έπειτα από αριθμό εκστρατειών στη διάρκεια των μέσων του 10ου αιώνα, ο Γερμανός ηγέτης Όθων Α΄ κατέκτησε τη Βόρεια Ιταλία. Ο Πάπας Ιωάννης ΙΒ΄ τον έστεψε αυτοκράτορα (ο πρώτος που στέφτηκε με αυτόν τον τρόπο σε διάστημα μεγαλύτερο των σαράντα ετών) και οι δυο τους συνέγραψαν το Diploma Ottonianum, το οποίο εξασφάλιζε την ανεξαρτησία των Παπικών Κρατών. Ωστόσο, στη διάρκεια των δύο επόμενων αιώνων, οι Πάπες και οι Αυτοκράτορες ήρθαν ουκ ολίγες φορές σε ρήξη, και οι Γερμανοί ηγεμόνες συνεχώς συμπεριφέρονταν στα Παπικά Κράτη ωσάν να επρόκειτο για τμήμα των εδαφών τους στις περιπτώσεις κατά τις οποίες επιχειρούσαν να εξαπλώσουν τη δύναμή τους στην Ιταλία. Καθώς η Γρηγοριανή Μεταρρύθμιση συνεισέφερε στην απελευθέρωση της διοίκησης της εκκλησίας από τον αυτοκρατορικό έλεγχο, η αυτονομία των Παπικών Κρατών αυξήθηκε σημαντικά. Μετά τον αφανισμό της δυναστείας των Χοενστάουφεν, οι Γερμανοί αυτοκράτορες σπανίως ανακατεύονταν με τις ιταλικές υποθέσεις. Ως απάντηση στη διαμάχη μεταξύ Γουέλφων και Γιβελλίνων, το Σύμφωνο της Βενετίας κατέστησε επίσημη την ανεξαρτησία των Παπικών Κρατών από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 1177. Έως το 1300, τα Παπικά Κράτη, μαζί με τις υπόλοιπες ιταλικές ηγεμονίες, είχαν κερδίσει την ανεξαρτησία τους.
Παποσύνη της Αβινιόν
Από το 1305 ως το 1378, οι Πάπες διέμεναν στον παπικό θύλακα της Αβινιόν, ο οποίος ήταν περικυκλωμένος από την Προβηγκία, και βρίσκονταν υπό την επιρροή των Γάλλων βασιλέων στη διάρκεια της "Βαβυλώνιας Αιχμαλωσίας". Στη διάρκεια της περιόδου αυτής, η πόλη της Αβινιόν προστέθηκε στα εδάφη των Παπικών Κρατών. Παρέμεινε υπό παπικό έλεγχο για περίπου 400 χρόνια, ακόμη και μετά την επιστροφή των Παπών στη Ρώμη, έως την κατάληψη και προσάρτησή του στο γαλλικό κράτος κατά τη Γαλλική Επανάσταση.
Καστεγιόν δε λα Πλάνα
Η Καστεγιόν δε λα Πλάνα ή Καστελιό δε λα Πλάνα (καταλανικά: Castelló de la Plana, ισπανικά: Castellón de la Plana) είναι ισπανική πόλη, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, στη βόρεια Βαλενθιανική Χώρα.
Παπικά Κράτη
Παποσύνη της Αβινιόν
Στη διάρκεια της Παποσύνης της Αβινιόν, τοπικοί δεσπότες εκμεταλλεύτηκαν την απουσία των Παπών ώστε να καταλάβουν την εξουσία σε διάφορες, τυπικά, παπικές πόλεις: οι Πέπολι στην Μπολόνια, οι Ορντελάφι στο Φορλί, οι Μανφρέντι στη Φαέντζα, οι Μαλατέστα στο Ρίμινι. Όλοι τους φρόντισαν να δηλώσουν υποταγή, στη συνέχεια, στον Πάπα, λαμβάνοντας τον τίτλο των βικάριων της Εκκλησίας.
Καστεγιόν δε λα Πλάνα
Σήμερα ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στους 180.005 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Λιμένες της Μεσογείου Κατηγορία:Κοινότητα της Βαλένθια
Παπικά Κράτη
Παποσύνη της Αβινιόν
Στη Φεράρα, ο θάνατος του Άτζο Θ΄ ντ'Έστε χωρίς νόμιμους κληρονόμους (1308) ενθάρρυνε τον Πάπα Κλήμη Ε΄ να περάσει τη Φεράρα υπό τον άμεσο έλεγχό του: όμως, φρόντισε να τοποθετήσει ως κυβερνήτη της τον βικάριο του, Ροβέρτο του Ανζού, Βασιλιά της Νάπολη, ο οποίος παρέμεινε σε αυτή τη θέση για διάστημα εννέα ετών προτού οι πολίτες ανακαλέσου τους Έστε από την εξορία (1317). Οι απαγορεύσεις και οι αφορισμοί, που ήρθαν ως απάντηση, αποδείχτηκαν μάταιοι: το 1332, ο Ιωάννης ΚΒ΄ υποχρεώθηκε να ορίσει τρεις αδερφούς από την οικογένεια των Έστε ως βικάριούς του στη Φεράρα.
Το επεισόδιο με τον Ριέντζο προκάλεσε επαναλαμβανόμενες απόπειρες εκ μέρους της απούσας παποσύνης να επαναφέρει την τάξη στα υπό διάλυση Παπικά Κράτη, που είχε ως αποτέλεσμα την στρατιωτική πορεία του Καρδιναλίου Εγίδιο Αλμπορνόθ, ο οποίος ορίστηκε παπικός λεγάτος, και των κοντοτιέρων του που αποτελούσαν ένα μικρό μισθοφορικό στράτευμα. Έχοντας λάβει την υποστήριξη του αρχιεπισκόπου του Μιλάνο και του Τζιοβάνι Βισκόντι, νίκησε τον Τζιοβάνι ντι Βίκο, λόρδο του Βιτέρμπο, κινούμενος ενάντια του Γκαλεότο Μαλατέστα του Ρίμινι και των Ορντελάφι του Φορλί, των Μοντεφέλτρο του Ουρμπίνο και των Ντα Πολέντα της Ραβένα, και ενάντια στις πόλεις της Σενιγκάλια και της Ανκόνα. Τα τελευταία προπύργια της αντίστασης απέναντι στο παπικό καθεστώς ήταν ο Τζιοβάνι Μανφρέντι της Φαέντσα και ο Φραντσέσκο Β΄ Ορντελάφι του Φορλί. Ο Αλμπορνόθ, προτού ανακληθεί, σε μια συνάντηση με το σύνολο των παπικών βικάριων, στις 29 Απριλίου 1357, εξέδωσε τις Constitutiones Sanctæ Matris Ecclesiæ, οι οποίες αντικατέστησαν το μωσαϊκό των τοπικών νόμων και τα συγκεντρωμένα παραδοσιακά 'προνόμια' με έναν ενιαίο κώδικα αστικού δικαίου. Αυτές οι Constitutiones Egidiane σηματοδότησαν μια καμπή στη νομική ιστορία των Παπικών Κρατών, ενώ παρέμειναν σε ισχύ ως το 1816. Ο Πάπας Ουρβανός Ε΄ αποτόλμησε μια επιστροφή στην Ιταλία το 1367, η οποία όμως αποδείχτηκε πρόσκαιρης διάρκειας. Στην Αβινιόν επέστρεψε το 1370.
Αναγέννηση
Στη διάρκεια της Αναγέννησης, τα παπικά εδάφη αυξήθηκαν σε μεγάλο βαθμό, κυρίως επί των Παπών Αλεξάνδρου ΣΤ΄ και Ιουλίου Β΄. Ο Πάπας κατέστη ένας από τους σημαντικότερους ηγεμόνες στην Ιταλία σε συνδυασμό με την πρωτοκαθεδρία του στην Εκκλησία, υπογράφοντας συμφωνίες με άλλους ηγεμόνες και διεξάγοντας πολέμους. Στην πραγματικότητα, όμως, το μεγαλύτερο τμήμα των Παπικών Κρατών παρέμενε μονάχα τυπικά υπό την κατοχή του Πάπα, καθώς το μεγαλύτερο τμήμα των εδαφών διοικούνταν από μικρότερης σημασίας άρχοντες. Ο έλεγχός τους παρέμεινε για καιρό υπό αμφισβήτηση, καθώς χρειάστηκε να φτάσουμε στον 16ο αιώνα για να αποκτήσει ο Πάπας ουσιαστικό έλεγχο επί του συνόλου των εδαφών του.
Οι παπικές εξουσίες βρίσκονταν συχνά (έως τις αρχές του 16ου αιώνα) υπό αμφισβήτηση. Τα Παπικά Κράτη ενεπλάκησαν σε το λιγότερο 3 πολέμους στη διάρκεια των πρώτων 2 δεκαετιών. Ο Πάπας Ιούλιος Β΄, ο "Πάπας-Πολεμιστής", συμμετείχε ενεργά στους περισσότερους εξ αυτών. Η Μεταρρύθμιση ξεκίνησε το 1517. Προτού η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στραφεί εναντίον των Προτεσταντών, οι στρατιώτες της (συμπεριλαμβανομένων αρκετών Προτεσταντών), άλωσαν τη Ρώμη στα πλαίσια των πολεμικών της επιχειρήσεων ενάντια στα Παπικά Κράτη. Μία γενιά αργότερα, οι δυνάμεις του βασιλιά Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας νίκησαν αυτές του Πάπα Παύλου Δ΄ με αφορμή την ίδια διαμάχη.
Αυτή η περίοδος είδε τη ραγδαία αύξηση της παπικής δύναμης εντός των Παπικών Κρατών. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα θεωρητικά ανεξάρτητα κρατίδια, όπως το Ρίμινι, (κτήση της οικογένειας Μαλατέστα) επανήλθαν υπό παπικό έλεγχο. Αυτή η διαδικασία κορυφώθηκε με την επανάκτηση του πανίσχυρου Δουκάτου της Φερράρα το 1598 και του Δουκάτου του Ουρμπίνο το 1631.
Στη μεγαλύτερή τους ισχύ, κατά τον 18ο αιώνα, τα Παπικά Κράτη περιελάμβαναν το μεγαλύτερο τμήμα της Κεντρικής Ιταλίας — το Λάτιο, την Ούμπρια, τη Μάρκε καθώς και τα Θέματα της Ραβένα, της Φεράρα και της Μπολόνια που εκτείνονταν βόρεια έως τη Ρομάνια. Περιελάμβανε επίσης τους μικρούς εδαφικούς θύλακες του Μπενεβέντο και του Ποντεκόρβο στη Νότια Ιταλία καθώς και την ευρεία έκταση της Κομητείας του Βεννεσάν γύρω από την Αβινιόν στη Νότια Γαλλία.
Γαλλική Επανάσταση και Ναπολεόντεια Περίοδος
Η Γαλλική Επανάσταση αποδείχτηκε εξίσου τραγική για τα παπικά εδάφη όσο και για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία γενικότερα. Το 1791, η Κομητεία του Βεννεσάν και η Αβινιόν προσαρτήθηκαν από τη Γαλλία. Αργότερα, με τη γαλλική εισβολή στην Ιταλία το 1796, τα Παπικά Θέματα κυριεύτηκαν και αποτέλεσαν τμήμα της επαναστατικής Εντεύθεν των Άλπεων Δημοκρατίας.
Δύο χρόνια αργότερα, τα Παπικά Κράτη ως σύνολο κυριεύτηκαν από τις γαλλικές δυνάμεις, οι οποίες διακήρυξαν μία Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Ο Πάπας Πίος ΣΤ΄ πέθανε όντας εξόριστος στη Βαλάνς (Γαλλία) το 1799. Τα Παπικά Κράτη απεκατεστάθησαν τον Ιούνιο του 1800 και ο Πάπας Πίος Ζ΄ επέστρεψε, όμως οι Γάλλοι κυρίευσαν εκ νέου την περιοχή το 1808, και αυτή τη φορά τα εναπομείναντα Εδάφη της Εκκλησίας προσαρτήθηκαν από τη Γαλλία, δημιουργώντας τα départements του Tibre και της Trasimène.
Με την πτώση του Ναπολεόντειου Καθεστώτος το 1814, τα Παπικά Κράτη απεκατεστάθησαν για μια ακόμη φορά. Από το 1814 έως τον θάνατο του Πάπα Γρηγορίου ΙΣΤ΄ το 1846, οι Πάπες ακολουθούσαν μια αντιδραστική πολιτική εντός των Παπικών Κρατών. Ενδεικτικά, η πόλη της Ρώμης διατηρούσε το τελευταίο εβραϊκό γκέτο στη Δυτική Ευρώπη. Υπήρχαν ελπίδες ότι αυτό θα άλλαζε όταν ο Πάπας Πίος Θ΄ εξελέγη ως διάδοχος του Γρηγορίου και ξεκίνησε την εφαρμογή φιλελεύθερου χαρακτήρα μεταρρυθμίσεων.
Ιταλικός Εθνικισμός και το τέλος των Παπικών Κρατών
Ο Ιταλικός Εθνικισμός δυνάμωσε στη διάρκεια της Ναπολεόντειας Περιόδου όμως καταβαραθρώθηκε στη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης (1814–15), το οποίο είδε την αποκατάσταση της προ-Ναπολέοντα κατάστασης στην περιοχή: το μεγαλύτερο τμήμα της Βόρειας Ιταλίας βρισκόταν υπό την εξουσία παρακλαδιών των Αψβούργων και των Βουρβόνων, με τον Οίκο της Σαβοΐας στη Σαρδηνία-Πεδεμόντιο να αποτελεί το μοναδικό ιταλικό ανεξάρτητο κράτος. Τα Παπικά Κράτη στην Κεντρική Ιταλία και το Βασίλειο των Δύο Σικελιών των Βουρβόνων στο νότο απεκατεστάθησαν και τα δυο τους. Το 1848, εθνικιστικές και φιλελεύθερες επαναστάσεις ξεκίνησαν να ξεσπούν ανά την Ευρώπη. Το 1849, μία Ρωμαϊκή Δημοκρατία προκηρύχτηκε και ο μέχρι τότε οπαδός του φιλελευθερισμού Πάπας Πίος Θ΄ υποχρεώθηκε να διαφύγει της πόλης. Η επανάσταση καταπνίγηκε με τη βοήθεια της Γαλλίας το 1850 και ο Πάπας Πίος Θ΄ άλλαξε την ακολουθούμενη εκ μέρους του πολιτική σε ένα πιο συντηρητικό μοντέλο.
Ως αποτέλεσμα του Αυστρο-Σαρδηνιακού Πολέμου του 1859, η Σαρδηνία-Πεδεμόντιο προσάρτησε τη Λομβαρδία, ενώ ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι ανέτρεψε τη βουρβονική μοναρχία στο νότο. Φοβούμενος ότι ο Γκαριμπάλντι θα ίδρυε δημοκρατικό καθεστώς, η κυβέρνηση του Πεδεμοντίου ζήτησε από τον Γάλλο Αυτοκράτορα Ναπολέων Γ΄ άδεια να αποστείλει στρατό μέσω των Παπικών Κρατών ώστε να ανακτήσει τον έλεγχο του νότου. Αυτή εκχωρήθηκε υπό τον όρο ότι η Ρώμη δεν θα πειραζόταν. Το 1860, με μεγάλο τμήμα της περιοχής ήδη σε εξέγερση κατά της παπικής κυβέρνησης, η Σαρδηνία-Πεδεμόντιο κατέλαβε τα ανατολικά δύο-τρίτα των Παπικών Κρατών, ενώ εδραίωσε την κυριαρχία της στο νότο. Η Μπολόνια, η Φεράρα, η Ούμπρια, το Μάρκε, το Μπενεβέντο και το Ποντεκόρβο είχαν πλήρως προσαρτηθεί έως τον Νοέμβριο του ιδίου έτους. Εάν και με την εδαφική τους έκταση μειωμένη σε σημαντικό βαθμό, τα Παπικά Κράτη ωστόσο κάλυπταν ακόμη με την έκτασή τους το Λάτιο καθώς και ευρείες εκτάσεις στα βορειοδυτικά της Ρώμης. Το ενωμένο Βασίλειο της Ιταλίας ανακηρύχτηκε και τον Μάρτιο του 1861, το πρώτο ιταλικό κοινοβούλιο, το οποίο συγκλήθηκε στο Τορίνο, την παλιά πρωτεύουσα του Πεδεμοντίου, ανακήρυξε τη Ρώμη ως τη πρωτεύουσα του νέου Βασιλείου. Ωστόσο, η Ιταλική Κυβέρνηση δεν μπορούσε να πάρει την πόλη υπό τον έλεγχό της, καθώς γαλλική φρουρά στη Ρώμη προστάτευε τον Πάπα Πίο Θ΄. Η ευκαιρία για το Βασίλειο της Ιταλίας να εξουδετερώσει τα Παπικά Κράτη ήρθε το 1870. Συγκεκριμένα, το ξέσπασμα του Γαλλοπρωσικού Πολέμου τον Ιούλιο υποχρέωσε τον Ναπολέοντα Γ΄ να ανακαλέσει τη φρουρά του από τη Ρώμη, ενώ η κατάρρευση της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας στη Μάχη του Σεντάν στέρησε τη Ρώμη από τον Γάλλο προστάτη της. Ο Βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ προσέβλεπε αρχικώς στην ειρηνική κατάληψη της πόλης και πρότεινε την αποστολή στρατιωτικού αποσπάσματος στη Ρώμη, με το πρόσχημα της προσφοράς προστασίας στον Πάπα. Όταν ο Πάπας αρνήθηκε, η Ιταλία του κήρυξε πόλεμο στις 10 Σεπτεμβρίου 1870, και ο Ιταλικός Στρατός, υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Ραφαέλε Καντόρνα, διέβη τα σύνορα των παπικών εδαφών στις 11 Σεπτεμβρίου και κατευθύνθηκε με σταθερό βήμα προς τη Ρώμη. Ο Ιταλικός Στρατός έφτασε στα Αυρηλιανά Τείχη στις 19 Σεπτεμβρίου και έθεσε τη Ρώμη σε κατάσταση πολιορκίας. Παρά το ότι ο μικρός αριθμητικά στρατός του Πάπα ήταν ανίκανος να προβάλλει αντίσταση και να υπερασπιστεί την πόλη, ο Πίος Θ΄ τον διέταξε να δείξει μια, έστω, τυπική αντίσταση για να καταδειχτεί ότι η Ιταλία καταλάμβανε τη Ρώμη με τη βία και όχι μέσω συνεννόησης. Αυτό, τελικώς, εξυπηρέτησε τα συμφέροντα του Ιταλικού Κράτους και γέννησε τον μύθο του Ρήγματος τη Πόρτα Πία, στην πραγματικότητα ένα μικροεπεισόδιο στη διάρκεια του οποίου σημειώθηκε κανονιοβολισμός από κοντινή απόσταση ο οποίος γκρέμισε ένα τείχος ηλικίας 1600 ετών που είχε προχείρως επισκευαστεί. Η πόλη κατελήφθη στις 20 Σεπτεμβρίου 1870. Η Ρώμη και ό,τι απέμενε από τα Παπικά Κράτη προσαρτήθηκαν από το Βασίλειο της Ιταλίας έπειτα από δημοψήφισμα τον Οκτώβριο του ιδίου έτους.
Παρά το γεγονός ότι οι παραδοσιακά Καθολικές δυνάμεις δεν ήρθαν σε βοήθεια του Πάπα, η παποσύνη απέρριψε κάθε διπλωματική πρόταση του Βασιλείου της Ιταλίας, ειδικότερα όσες απατούσαν από τον Πάπα να γίνει υπόδουλος στο ιταλικό κράτος. Αντιθέτως, η παποσύνη αποσύρθηκε (δείτε Φυλακισμένος του Βατικανού) στο Αποστολικό Παλάτι και τα περιβάλλοντα κτίρια στην περιοχή των παλαιών οχυρώσεων γνωστών ως Λεόντεια Πόλη, στον Λόφο του Βατικανού. Από εκεί κατάφερε να διατηρήσει ορισμένα δικαιώματα καθώς και εξουσίες που σχετίζονταν με την εθνική κυριαρχία, όπως διπλωματικές σχέσεις, καθώς σύμφωνα με τον παπικό νόμο αυτές ήσαν συμφυείς με την Παποσύνη. Κατά τη δεκαετία του 1920, η παποσύνη – τότε υπό τον Πίο ΙΑ΄ — παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση του μεγαλύτερου τμήματος των Παπικών Κρατών και το Σύμφωνο του Λατερανού με την Ιταλία υπεγράφη στις 11 Φεβρουαρίου 1929, δημιουργώντας το Κράτος της Πόλης του Βατικανού, δημιουργώντας το εθνικά κυρίαρχο έδαφος της Αγίας Έδρας, το οποίο επίσης αποζημιώθηκε έως ένα βαθμό για την απώλεια των εδαφών του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας  Κατηγορία:Ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας Κρατη
Εγγύηση Hermes
Η κρατική ασφάλιση εξαγωγικών πιστώσεων αποτελεί σημαντικό μέρος της προώθησης του εξωτερικού εμπορίου της Γερμανίας. Οι εγγυήσεις εξαγωγικών πιστώσεων προστατεύουν τις γερμανικές εταιρείες από κινδύνους πληρωμών λόγω μη πληρωμής από τους αλλοδαπούς επιχειρηματικούς εταίρους τους: εάν ο ξένος εισαγωγέας δεν πληρώσει, το γερμανικό κράτος αναλαμβάνει. Η κάλυψη Hermes οδηγεί σε έξοδα μόνο εάν ο εν λόγω πελάτης δεν πληρώσει. Τέλη χρεώνονται για την εξασφάλιση πίστωσης εξαγωγής. Μέχρι το τέλος του 2014, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε δημιουργήσει συνολικά 3,884 δισεκατομμύρια ευρώ με την εγγύηση Hermes.
Ήδη από το 1949, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανέθεσε σε δύο ιδιωτικές εταιρείες, τη σημερινή Euler Hermes SA και την PricewaterhouseCoopers GmbH, με τη διαχείριση των εγγυήσεων εξαγωγικών πιστώσεων. Δεδομένου ότι η Euler Hermes βρίσκεται στην πρώτη θέση σε αυτήν τη συνεργασία μέχρι σήμερα, ο όρος «Hermes Cover» έχει καθιερωθεί στον επιχειρηματικό κόσμο.
Τζοχόρ Νταρούλ Τακζίμ ΦΚ
Η Τζοχόρ Νταρούλ Τακζίμ (μαλαϊκά: Johor Darul Ta'zim) είναι επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Μαλαισία. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Λαρκίν, χωρητικότητας 30.000 θεατών. Συμμετέχει στη Λίγκα Σούπερ Μαλαισίας, την ανώτατη κατηγορία της χώρας.
Εγγύηση Hermes
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνής οικονομική
Τζοχόρ Νταρούλ Τακζίμ ΦΚ
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1972 ως ΠΚΕΝΤ ΦΚ, το 1996 μετονομάστηκε σε Τζοχόρ ΦΚ και το 2012 πήρε το σημερινό της όνομα. Κατέκτησε 2 φορές το πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας (1997, 2001 ) και 2 φορές το Πιάλα ΦΑΜ (1994, 1995 ).
Επιτυχίες
.
Πρόεδρος της Βουλγαρίας
Κατάλογος Προέδρων (1990 – σήμερα)
Παρουσιάζεται ο κατάλογος των Προέδρων της Βουλγαρικής Δημοκρατίας από την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1990 έως σήμερα.
Μπράντλεϊ Μαζικού
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Μαζικού ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα της Λοριάν (01/07/2014 - 30/06/2017), αλλά δεν μπόρεσε να βρει θέση στην πρώτη ομάδα. Πραγματοποίησε μόνο μία εμφάνιση, παίζοντας ολόκληρα 90 λεπτά σε μια εκτός έδρας ήττα με 3–2 εναντίον της Σταντ Ρενναί στο Λιγκ Καπ Γαλλίας στις 26 Οκτωβρίου 2016. Ο Μαζικού αγωνίστηκε δύο σεζόν για τη β’ ομάδα της Λοριάν και πέρασε ως δανεικός διαδοχικά από την Ντανκέρκ και την Σολέ (01/07/2018 - 19/08/2019) στην Σαμπιονά Νασιονάλ, προτού ενταχθεί, στις 20 Αυγούστου 2019, στη βουλγαρική ομάδα ΤΣΣΚΑ Σόφιας με συμβόλαιο διάρκειας τριών ετών. Με τη φανέλλα της ΤΣΣΚΑ Σόφιας αγωνίστηκε συνολικά 110 φορές και σημείωσε 4 τέρματα.
Άρης Θεσσαλονίκης
Στις 5 Ιουλίου 2022, ο παίκτης υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον  Άρη Θεσσαλονίκης.
Στις 7 Ιουνίου 2023, ανακοινώθηκε οριστική συμφωνία για τη μεταγραφή του Μαζικού από τον Άρη στην ελβετική Σερβέτ Γενεύης.
Διεθνής καριέρα
Αν και είναι γεννημένος στη Γαλλία, ο Μαζικού έλκει καταγωγή από το Κονγκό. Ο Μαζικού πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την Εθνική Κονγκό στη νίκη με 2–0 στα προκριματικά για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2021 επί της Εσουατίνι στις 12 Νοεμβρίου 2020.
Διακρίσεις
ΤΣΣΚΑ Σόφιας
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δημοκρατίας του Κονγκό Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοριάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Σόφιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σερβέτ Γενεύης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαμπιονά Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μπλισμπρύκ
Το Μπλισμπρύκ (Μπλισμπρύκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ