cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της ιατρικής
Η εποχή του Διαφωτισμού
Οι ιατρικές σχολές σε όλη την Ευρώπη συνέχιζαν να επαφίενται κυρίως στη θεωρητική διδασκαλία και το διάβασμα συγγραμμάτων. Κατά το τελευταίο έτος των σπουδών τους, οι φοιτητές είχαν μια περιορισμένη κλινική εμπειρία, ακολουθώντας τον καθηγητή τους στους θαλάμους των ασθενών. Η εργαστηριακή έρευνα ήταν σπάνια, όπως και τα πτώματα για ανατομεία εξαιτίας νομικών περιορισμών στη μεταχείρισή τους. Οι περισσότερες ιατρικές σχολές ήσαν μικρές και μόνο αυτή του Εδιμβούργου είχε μεγάλους αριθμούς αποφοίτων.
Η ιατρική στη Βρετανία
Σε ολόκληρη τη Μεγάλη Βρετανία υπήρχαν μετά το 1550 μόλις τρία νοσοκομεία, κι αυτά μικρά. Οι Pelling & Webster εκτιμούν ότι στο Λονδίνο το 1580-1600, με πληθυσμό σχεδόν 200 χιλιάδων, υπήρχαν περί τους 500 ασκούντες ιατρικά επαγγέλματα, εκτός από τις νοσοκόμες και τις μαίες: Μόνο 50 από αυτούς ήταν γιατροί, οι 100 ήταν πρακτικοί χειρουργοί με άδεια εξασκήσεως, 100 φαρμακοποιοί και άλλοι 250 πρακτικοί γιατροί χωρίς άδεια. Καθώς συνέβαινε σε όλο τον κόσμο εκείνη την εποχή, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων (στις πόλεις ή στην ύπαιθρο) επαφίονταν ως προς την ιατρική φροντίδα τους σε ερασιτέχνες χωρίς πανεπιστημιακή εκπαίδευση, αλλά με κάποια φήμη θεραπευτή, που μπορούσαν να διαγνώσουν προβλήματα υγείας και να συμβουλεύσουν τους αρρώστους τι να κάνουν. Μπορούσαν ίσως να ανατάξουν κατάγματα, να βγάλουν ένα δόντι, να χορηγήσουν βότανα ή αφεψήματα και να κάνουν μάγια.
thumb|Το Νοσοκομείο Guy το 1820 Στις αποικίες, μικρά νοσοκομεία άνοιξαν στη Φιλαδέλφεια το 1752, στη Νέα Υόρκη το 1771 και στη Βοστώνη μόλις το 1811, μετά την Επανάσταση (είναι το σημερινό Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης).
Το Νοσοκομείο Guy, το πρώτο μεγάλο βρετανικό νοσοκομείο, άνοιξε το 1721 στο Λονδίνο με ιδρυτική δωρεά του επιχειρηματία Thomas Guy. Εκεί έγινε διάσημος ο χειρουργός Σάμιουελ Σαρπ (1709-1778), του οποίου το έργο Treatise on the Operations of Surgery (1739) ήταν η πρώτη βρετανική μελέτη που εστίαζε αποκλειστικά στη χειρουργική τεχνική.
Ο Άγγλος ιατρός Τόμας Πέρσιβαλ (1740-1804) συνέγραψε ένα ολοκληρωμένο σύστημα ιατρικής συμπεριφοράς, το Medical Ethics, or a Code of Institutes and Precepts, Adapted to the Professional Conduct of Physicians and Surgeons (1803), που έθεσε το πρότυπο για πολλά μετέπειτα συγγράμματα.
Η ιατρική στην Ισπανική Αυτοκρατορία
thumb|upright|Η επιδημία του 1737 στην Πόλη του Μεξικού, με τους προύχοντες να προσεύχονται για τη μεσιτεία της [[Παναγία της Γουαδαλούπης|Παναγίας της Γουαδαλούπης.]] Η ιατρική παιδεία που παρεχόταν στο Βασιλικό και Ποντιφίκειο Πανεπιστήμιο του Μεξικού υπηρετούσε τις ανάγκες των ελίτ. Για τις λαϊκές τάξεις υπήρχαν οι πρακτικοί θεραπευτές curanderos, άνδρες και γυναίκες. Το ισπανικό στέμμα άρχισε να ρυθμίζει τα του ιατρικού επαγγέλματος μόλις λίγα χρόνια μετά την κατάκτηση του Μεξικού, θεσμοθετώντας τη Βασιλική Επιτροπή Protomedicato, με αποστολή την αδειοδότηση του ιατρικού προσωπικού (1527). Η αδειοδότηση έγινε πιο συστηματική μετά το 1646, οπότε πλέον χρειαζόταν ξεχωριστή άδεια ασκήσεως επαγγέλματος για τους ιατρούς, τους φαρμακοποιούς, τους πρακτικούς χειρουργούς και τους αφαιμάκτες.
Η ελληνική ιατρική και οι Έλληνες ιατροί κατά την Τουρκοκρατία
Εκτός από την αρχική μεγάλη έξοδο των μορφωμένων Ελλήνων μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, όσοι από τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επιθυμούσαν μία μόρφωση πέρα από τη στοιχειώδη και είχαν την οικονομική δυνατότητα (και οι τελευταίοι ήταν ελάχιστοι) κατέφευγαν στη συντριπτική τους πλειονότητα στην Ιταλία για σπουδές. Οι περισσότεροι από αυτούς σπούδαζαν ιατρική, συνδυάζοντάς τη πολλές φορές με τη φιλοσοφία και τη θεολογία (από όπου και ο όρος ιατροφιλόσοφος). Η ιδιαίτερη προτίμηση προς την ιατρική οφειλόταν σε συγκεκριμένους παράγοντες : Στην εξέχουσα θέση στην κοινωνία, την εκτίμηση και σεβασμό που απελάμβαναν οι γιατροί όχι μόνο από τους Έλληνες, αλλά και από τους Τούρκους κατακτητές. Η συμπεριφορά των Οθωμανών απέναντί τους ήταν εξαιρετικά επιεικής, με δεδομένη τη μεγάλη έλλειψη ιατρών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, συνδυαζόμενη με τις μεγάλες επιδημίες (κυρίως πανώλους, χολέρας και ευλογιάς) του 16ου και του 17ου αιώνα. Αρκετές φορές Έλληνες ιατροί έφθαναν μέχρι το υπνοδωμάτιο του Σουλτάνου ή του Μεγάλου Βεζύρη, προσλαμβάνονταν ως προσωπικοί ιατροί πασάδων και άλλων σημαντικών προσώπων, απολαμβάνοντας τον σεβασμό ολόκληρης της οθωμανικής κοινωνικής ιεραρχίας. Είχαν φορολογικές διευκολύνσεις και τους επιτρεπόταν να φορούν υποδήματα από μαροκινό κίτρινο και ζωηρόχρωμα ρούχα, κάτι που απαγορευόταν στους υπόλοιπους Χριστιανούς υπηκόους Αλλά και οι ομόθρησκοι Χριστιανοί, ιδίως σε περιοχές με εντονότερη την επίδραση της προηγηθείσας Ενετοκρατίας και Γενουατοκρατίας, απέδιδαν στους ιατρούς τον τίτλο του «εξοχώτατου» ή «μισέ» και στους ναούς τούς διέθεταν ιδιαίτερο στασίδι Η βυζαντινή παράδοση των νοσοκομείων συνεχίσθηκε σε αρκετά μέρη, π.χ. στην Κρήτη τον 16ο αιώνα λειτουργούσαν 4 αξιόλογα νοσοκομεία (έναντι των τριών που προαναφέρθηκαν στη Μ. Βρετανία), όλα υπό την εποπτεία της Εκκλησίας, ενώ στον Χάνδακα το έτος 1584 αναφέρονται 20 γιατροί πτυχιούχοι ευρωπαϊκών πανεπιστημίων
Από την άλλη, οι πρακτικοί γιατροί αναπλήρωναν το κενό που άφηναν οι ελάχιστοι σπουδασμένοι στη Δύση. Ο Τουρνεφόρ, που είχε σπουδάσει και ιατρική, γράφει για την καλή εντύπωσή του από την επιτυχή άσκηση της ιατρικής και από τις πολλές γνώσεις, που διαπίστωσε στους μοναχούς των ορθόδοξων μοναστηριών της Ελλάδας το έτος 1699.
Αξιόλογες προσωπικότητες του τουρκοκρατούμενου ελληνισμού που υπήρξαν ιατροί ήταν μεταξύ άλλων και οι εξής:
Μεταγενέστερος των παραπάνω ήταν ο δάσκαλος του γένους και διαφωτιστής Αδαμάντιος Κοραής, που είχε σπουδάσει ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ. Αν και δεν εξάσκησε την ιατρική, έχει γράψει πραγματείες περί ιατρικής, μεταφράσεις και σχόλια έργων αρχαίων ιατρών, περί τα 12 έργα συνολικά. Η διδακτορική διατριβή του έχει τίτλο Πυρετολογίας σύνοψις (1786). Την ιατρική είχαν σπουδάσει επίσης οι Κωνσταντίνος Βαρδαλάχος, Μιχαήλ Περδικάρης, Κωνσταντίνος Ζαχαρόπουλος (ο επιλεγόμενος «Νοσήμαχος»), Αθανάσιος Χριστόπουλος, Δημήτριος Αλεξανδρίδης, Γεώργιος Γλαράκης, Πέτρος Ηπίτης, Στέφανος Καραθεοδωρή (προσωπικός ιατρός του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄), Παναγιώτης Γιατράκος και Ιωάννης Κωλέττης.
18ος αιώνας και ιατρικές θεωρίες
Τον 18ο αιώνα, παρόλη τη διάδοση του Διαφωτισμού, παρουσιάστηκε κρίση στους σπουδαγμένους στα Ευρωπαϊκά πανεπιστήμια γιατρούς, που οφειλόταν στην έλλειψη επιστημονικά τεκμηριωμένης Θεραπευτικής. Οι σπουδές των «ιατροφιλοσόφων» επέτρεπαν και τους μη-θεραπευτές φιλοσόφους, όπως αυτούς του γερμανικού ιδεαλισμού, τον  Καντ, τον Φίχτε και τον Σέλινγκ να εκφέρουν γνώμες για θέματα φυσικής και φυσιολογίας, καθώς η επικρατούσα άποψη ήταν ότι όλες οι επιστήμες έπρεπε να υπάγονται σε κοινές αρχές. Έτσι ήταν δύσκολο να αποφευχθεί η επιρροή της φιλοσοφίας στην Ιατρική, μια επιστήμη που εκ των υστέρων αποδείχθηκε κατεξοχήν θετική, με αποτέλεσμα εκείνη την εποχή πολλά ιατρικά προβλήματα να αντιμετωπίζονται με υποθέσεις, υπό μορφή θεωριών, που συζητούντο και έβρισκαν υποστηρικτές. Παραδείγματα τέτοιων θεωριών είναι το ιατρικό σύστημα του Friedrich Hoffmann, που αναφερόταν σε μηχανικές δυνάμεις, ο Μεσμερισμός του Αυστριακού Φραντς Άντον Μέσμερ, που βασίζονταν στο ζωικό μαγνητισμό, ο Βραουνισμός του Σκωτσέζου Τζον Μπράουν, που βασίζονταν στη διεγερσιμότητα του ανθρώπινου οργανισμού, κ.α., ενώ οι συντηρητικοί γιατροί εξακολουθούσαν να πρεσβεύουν τα δόγματα του Ιπποκράτη και του Γαληνού περί των χυμών. Η επιστημονική αυτή κρίση είχε αντίκτυπο και στην απασχόληση των επαγγελματιών αυτών, καθώς δεν υπήρχαν ουσιαστικές διαφορές στην θεραπευτική πρακτική μεταξύ αυτών και των παραδοσιακών θεραπευτών. Οι περισσότεροι ασθενείς προτιμούσαν τους πρακτικούς, τους χειρουργούς της εποχής, και τους κουρείς, που ήταν και κατά πολύ φθηνότεροι. Οι απόφοιτοι των πανεπιστημίων αποκαλούνταν «ιατροφιλόσοφοι», και όντας ελάχιστοι, για οικονομικούς λόγους και για την ανάλογη κοινωνική αναγνώριση, επιδίωκαν να εργασθούν στους άρχοντες και στις βασιλικές αυλές της Ευρώπης, καθώς και στους αξιωματούχους της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Προς το τέλος του 18ου αιώνα και τις αρχές του 19ου παρατηρήθηκαν διαφοροποιήσεις στην ιατρική σκέψη και διδασκαλία. Πολλοί γιατροί συνειδητοποίησαν ότι οι ιατρικές γνώσεις δεν ήταν δυνατό να οργανωθούν σε βασικές αρχές και νόμους, όπως στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες, ούτε οι ασθένειες μπορούσαν να ταξινομηθούν όπως τα φυτικά και τα ζωικά είδη. Οι ασθένειες άρχισαν να περιγράφονται ως βλάβες ή αλλοιώσεις συγκεκριμένων οργάνων και όχι ως συμπτώματα. Παθολογικές αλλοιώσεις σε όργανα και ιστούς άρχισαν να μελετούνται σε νεκροτομές και νεκροψίες. Νέες διαγνωστικές τεχνικές, όπως η ακρόαση και η επίκρουση επέτρεψαν την αποκάλυψη αλλαγών στο σώμα των ασθενών. Τέλος, ιδρύθηκαν περισσότερες εκπαιδευτικές κλινικές και νοσοκομεία, όπου οι ασθένειες μπορούσαν να μελετηθούν πληρέστερα.
Ο 19ος αιώνας, με την επικράτηση του ορθολογικού εμπειρισμού, της  επιστημονικής μεθόδου, καθώς και με τις ανακαλύψεις που ακολούθησαν, δικαίως χαρακτηρίζεται ως ο πρώτος αιώνας ανόδου της επιστημονικής ιατρικής.
Ο 19ος αιώνας: Η ανάδυση της σύγχρονης ιατρικής
Η εξάσκηση της ιατρικής μεταβλήθηκε εξαιτίας της μεγάλης προόδου στις βασικές της επιστήμες, αλλά και νέων προσεγγίσεων από πλευράς των γιατρών. Οι νοσοκομειακοί γιατροί άρχισαν να αναλύουν πολύ συστηματικότερα τα συμπτώματα των ασθενών τους κατά τη διάγνωση. Από τις σημαντικότερες νέες εξελίξεις ήταν η αναισθησία και η ανάπτυξη των αντισηπτικών και των άσηπτων χειρουργείων. Αποτελεσματικές θεραπείες αναπτύχθηκαν για ορισμένα ενδημικά λοιμώδη νοσήματα. Ωστόσο, η μείωση των κρουσμάτων πολλών από τις πλέον θανατηφόρες ασθένειες της εποχής οφειλόταν περισσότερο σε βελτιώσεις στη δημόσια υγεία και στη διατροφή του πληθυσμού, παρά σε προόδους της ιατρικής.
Η ιατρική γνώρισε μία πραγματική επανάσταση κατά τον 19ο αιώνα εξαιτίας της μεγάλης προόδου της χημείας, των εργαστηριακών μεθόδων και του εξοπλισμού. Οι παλαιές θεωρίες για τις μολυσματικές νόσους αντικαταστάθηκαν βαθμιαία από την ανάπτυξη της μικροβιολογίας.
Η ανακάλυψη του αιτίου των μολυσματικών νόσων
Το 1847 στη Βιέννη ο Ούγγρος ιατρός Ιγκνάτς Σέμελβαϊς μείωσε εντυπωσιακά τους θανάτους από επιλόχειο πυρετό απαιτώντας απλώς οι μαιευτήρες να πλένουν τα χέρια τους πριν ξεγεννήσουν. Και όμως, η πρακτική αυτή περιθωριοποιήθηκε και δέχθηκε επιθέσεις από τους επαγγελματίες συναδέλφους του.
thumb|Ο [[Παστέρ πειραματιζόμενος με βακτήρια, περί το 1870]] Ο Λουί Παστέρ επιβεβαίωσε τη θεωρία του Σβαν το 1857 και ανέφερε οτι παρόμοια ήταν πιθανότατα τα αίτια των μεταδοτικών νοσημάτων. Το 1860 η δημοσίευση του Παστέρ για τη βακτηριακή ζύμωση του βουτυρικού οξέος παρακίνησε τον Καζιμίρ Νταβαίν (Casimir Davaine) να ταυτοποιήσει ένα παρόμοιο είδος μικροοργανισμού (τον οποίο απεκάλεσε βακτηρίδιο) ως το αίτιο (παθογόνο παράγοντα) της θανατηφόρου ασθένειας άνθρακα. Τα βακτηρίδια θεωρήθηκαν από άλλους απλά παραπροϊόντα της ασθένειας. Ωστόσο, ο χειρουργός Τζόζεφ Λίστερ στη Γλασκώβη έλαβε σοβαρά υπόψη του αυτά τα ευρήματα και εισήγαγε την αντισηψία στην αντιμετώπιση των τραυμάτων το 1865.
Όταν ξέσπασε επιδημία χολέρας στην Αλεξάνδρεια, δύο ιατρικές αποστολές πήγαν εκεί για να φροντίσουν τους αρρώστους και να ερευνήσουν την ασθένεια: η μία στάλθηκε από τον Παστέρ και η άλλη έφθασε με τον Κοχ αυτοπροσώπως ως αρχηγό. Η ομάδα του Κοχ επέστρεψε θριαμβευτικά το 1883, έχοντας ανακαλύψει τον παθογόνο οργανισμό που προκαλεί τη χολέρα, το δονάκιο της χολέρας (Vibrio cholerae). Ωστόσο, στη Γερμανία είχαν να αντιμετωπίσουν τον Μαξ φον Πέτενκόφερ, τον κυριότερο εκπρόσωπο της μιασματικής θεωρίας. Ο Πέτενκόφερ δεχόταν την ανάμιξη βακτηριδίων σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά επέμενε ότι άλλοι, περιβαλλοντικοί παράγοντες απαιτούνταν για να τα καταστήσουν παθογόνα, ενώ περιφρονούσε τον καθαρισμό του νερού ως προσπάθεια που περισπούσε την προσοχή από άλλους, σημαντικότερους τρόπους βελτιώσεως της δημόσιας υγείας. Αλλά η μαζική επιδημία χολέρας στο Αμβούργο το 1892 κατέρριψε την άποψή του και παρέδωσε τη γερμανική δημόσια υγεία στη «βακτηριολογία του Κοχ».
Μετά την Αλεξάνδρεια, ο Παστέρ ανακατεύθυνε τις έρευνές του, εισάγοντας το τρίτο του εμβόλιο, το εμβόλιο της λύσσας ή «αντιλυσσικό ορό». Αυτό υπήρξε το πρώτο εμβόλιο για ανθρώπους μετά το εμβόλιο της ευλογιάς των Τιμόνη και Πυλαρινού. Δωρεές άρχισαν να έρχονται από όλο τον κόσμο, χρηματοδοτώντας την ίδρυση του Ινστιτούτου Παστέρ, του πρώτου βιοϊατρικού ινστιτούτου στην ιστορία της ανθρωπότητας, το οποίο άνοιξε το 1888. Μαζί με τους βακτηριολόγους του Κοχ, η ομάδα του Παστέρ (που προτιμούσε τον όρο «μικροβιολογία») εισήγαγε την ιατρική σε μία νέα εποχή, αυτή της «επιστημονικής ιατρικής». Τα βήματα του Κοχ για την επιβεβαίωση της ενοχής μικροοργανισμού για κάποια νόσο, έγιναν διάσημα ως τα «Κριτήρια του Κοχ». Αν και η θεραπεία που είχε προτείνει για τη φυματίωση φάνηκε να αποτυγχάνει, σύντομα χρησιμοποιήθηκε για το τεστ μολύνσεως από το μυκοβακτήριο της φυματίωσης. Το 1905 ο Κοχ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής και παραμένει διάσημος ως ο πατέρας της ιατρικής μικροβιολογίας.
Παρίσι
Η «σχολή των Παρισίων» έδινε έμφαση στο να έχουν η ιατρική διδασκαλία και έρευνα την έδρα τους σε μεγάλα νοσοκομεία, ενώ προήγαγε την αξία της υγιεινής και των μέτρων δημόσιας υγείας. Σημαντικός μεταρρυθμιστής ήταν ο πολύπλευρος Ζαν-Αντουάν Σαπτάλ, ιατρός που διετέλεσε και Υπουργός Εσωτερικών, ιδρύοντας το Νοσοκομείο των Παρισίων, τα συμβούλια υγείας και άλλους θεσμούς.
Εκτός από «πατέρας της μικροβιολογίας» και της ανοσολογίας, ο Παστέρ προσέφερε επίσης πολλά στη δημόσια υγεία επινοώντας τη μέθοδο κατεργασίας του γάλακτος και του κρασιού που φέρει το όνομά του. Εργάσθηκε κυρίως στο Παρίσι και ίδρυσε το Ινστιτούτο Παστέρ για να επιβεβαιώσει την αφοσίωσή του στη βασική έρευνα ως γεννήτρια των πρακτικών εφαρμογών: Φρόντισε να συγκεντρώσει σε αυτό επιφανείς επιστήμονες διάφορων ειδικοτήτων. Στα 5 πρώτα τμήματά του διευθυντές ήταν οι Εμίλ Ντυκλώ (γενική μικροβιολογία), Σαρλ Σαμπερλάν (μικροβιολογία εφαρμοσμένη στην υγιεινή), ο βιολόγος Ιλιά Μέτσνικοφ (μορφολογική μικροβιολογία) και δύο ιατροί: ο Ζακ-Ζοζέφ Γκρανσέ (Grancher), ειδικός στη λύσσα, και ο Εμίλ Ρου (τεχνικές μέθοδοι). Σύντομα ο Ρου διοργάνωσε το πρώτο μάθημα μικροβιολογίας που διδάχθηκε ποτέ παγκοσμίως, το «Cours de Microbie Technique». Το ινστιτούτο έγινε το πρότυπο για πολλά ερευνητικά κέντρα σε όλο τον κόσμο, που ονομάσθηκαν «Ινστιτούτα Παστέρ».
Βιέννη
Η πρώτη Σχολή Ιατρικής της Βιέννης (1750-1800) διευθυνόταν αρχικώς από έναν Ολλανδό, τον Γκέραρντ φαν Σβίτεν, που στόχευε στη θεμελίωση της ιατρικής πάνω σε νέες επιστημονικές βάσεις, προάγοντας την απροκατάληπτη κλινική παρατήρηση, τη βοτανολογική και χημική έρευνα, καθώς και την εισαγωγή απλών αλλά ισχυρών θεραπευτικών μεθόδων. Σχεδόν αμέσως μετά το άνοιγμά του το 1784, το Γενικό Νοσοκομείο της Βιέννης έγινε το μεγαλύτερο του κόσμου και βαθμιαία αναπτύχθηκε στο σημαντικότερο ερευνητικό κέντρο. Η πρώτη αυτή ακμή έληξε με τους Ναπολεόντειους Πολέμους, μετά τους οποίους η κυβέρνηση έκλεισε όλα τα φιλελεύθερα έντυπα και σχολές, προκαλώντας μία επιστροφή στις παλαιές μεθόδους και στον εκλεκτικισμό στην ιατρική.
Ωστόσο, ως πρωτεύουσα μιας πολυεθνικής αυτοκρατορίας, η Βιέννη προσείλκυε Τσέχους, Ούγγρους, Εβραίους, Πολωνούς και άλλους στα ιατρικά της ιδρύματα. Μετά το 1820 αναδύθηκε η δεύτερη Σχολή Ιατρικής της Βιέννης, χάρη σε ιατρούς όπως οι Καρλ φον Ροκιτάνσκυ, Γιόζεφ Σκόντα, Φέρντιναντ Ρίτερ φον Χέμπρα και ο προαναφερθείς Ιγκνάτς Σέμελβαϊς. Η βασική ιατρική επιστήμη επεκτάθηκε και η εξειδίκευση προχώρησε. Η πρώτη δερματολογική, η πρώτη οφθαλμολογική και η πρώτη ωτορινολαρρυγολογική κλινική στον κόσμο ιδρύθηκαν στη Βιέννη. Το σύγγραμμα του οφθαλμιάτρου Γκέοργκ Γιόζεφ Μπέερ Lehre von den Augenkrankheiten συνεδύαζε την πρακτική έρευνα με φιλοσοφικές προεκτάσεις και έγινε το πρότυπο έργο αναφοράς επί δεκαετίες.
Βερολίνο
Μετά το 1871, το Βερολίνο, ως πρωτεύουσα της νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας, έγινε και αυτό κέντρο πρωτοπόρας ιατρικής έρευνας, με κεντρική μορφή τον Ρόμπερτ Κοχ (1843–1910). Τα «κριτήρια του Κοχ» για την απόδοση μιας ασθένειας σε μικρόβιο ήταν επί δεκαετίες κυρίαρχα. Οι ανακαλύψεις του Κοχ ενέπνευσαν τους Πάουλ Έρλιχ και Γκέρχαρντ Ντόμαγκκ, που επίσης τιμήθηκαν με βραβεία Νόμπελ.
Η στρατιωτική ιατρική
Η υγιεινή στα στρατόπεδα του πολέμου αλλά και της εκπαιδεύσεως, ήταν ανεπαρκής. Υπήρξαν έτσι αρκετές επιδημίες, ακόμα και παιδικών ασθενειών, όπως η ανεμοβλογιά, η παρωτίτιδα, ο κοκκύτης και ιλαρά. Καθώς δεν είχαν ακόμα ανακαλυφθεί τα αντιβιοτικά, οι γιατροί συνταγογραφούσαν καφέ, ουίσκυ και κινίνη.
Ως συνέπεια των παραπάνω, μετά τους πολέμους αυτούς συστήθηκαν τα πρώτα Υγειονομικά Σώματα των ένοπλων δυνάμεων στις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία. Συνακόλουθα, ιδρύθηκαν οι πρώτες Στρατιωτικές Ιατρικές Σχολές, όπως η Στρατιωτική Ιατρική Σχολή του Γαλλικού Στρατού στη Λυών. Το 1863 ιδρύθηκε ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός, αρχικώς για την περίθαλψη των τραυματιών πολέμου.
Η εισαγωγή στατιστικών μεθόδων
thumb|«Διάγραμμα των αιτίων της θνησιμότητος του στρατού της Ανατολής» της Florence Nightingale. Μεγάλη καινοτομία στην επιδημιολογία υπήρξε η εισαγωγή στατιστικών μεθόδων και διαγραμμάτων. Εγκαινιάσθηκε έτσι η προσεκτική ανάλυση θεμάτων εποχικότητας στα κρούσματα ασθενειών, ενώ χάρτες με στατιστικά στοιχεία επέτρεψαν στους αρμόδιους για τη δημόσια υγεία να ταυτοποιούν τις κρίσιμες τοποθεσίες για την απαρχή και τη διάδοση επιδημιών. Η Αγγλίδα νοσηλεύτρια Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ πρωτοπόρησε στην ανάλυση μεγάλων ποσοτήτων στατιστικών δεδομένων με χρήση γραφικών και πινάκων, σχετικών με την κατάσταση χιλιάδων τραυματιών και ασθενών του Πολέμου της Κριμαίας, ώστε να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα των νοσοκομειακών υπηρεσιών. Οι μέθοδοί της έπεισαν και οδήγησαν σε μεταρρυθμίσεις στα στρατιωτικά και στα πολιτικά νοσοκομεία, συνήθως με την πλήρη κυβερνητική στήριξη.
Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, επιστήμονες όπως οι Φράνσις Γκάλτον, Καρλ Πίερσον και Ρόναλντ Φίσερ ανέπτυξαν τα μαθηματικά εργαλεία που κατέστησαν δυνατή την πληρέστερη ανάλυση των στατιστικών δεδομένων.
Η ψυχιατρική
thumb|left|upright|Ασθενής στο «Άσυλο Φρενοβλαβών» της Κομητείας του Σάρεϋ, περ. 1850-1858. Οι ασθενείς σε ψυχιατρικά άσυλα στην Αγγλία και στην Ουαλλία αυξήθηκαν από 1.027 το 1827 σε 74.004 το 1900. Μέχρι τον 19ο αιώνα η φροντίδα των ψυχικών νόσων αποτελούσε κυρίως ευθύνη της οικογένειάς τους και της κοινότητάς τους, και όχι του ιατρικού κόσμου. Η μεγάλη πλειονότητα των ψυχασθενών ζούσε στο οικιακό περιβάλλον και μόνο όσοι ήταν αδύνατο να γίνουν ανεκτοί περιορίζονταν σε ιδρύματα. Αυτή η κατάσταση άλλαξε ριζικά από τα τέλη του 18ου αιώνα, με τη μεταβαλλόμενη αντίληψη του δυτικού πολιτισμού για την τρέλα και μία νέα αισιόδοξη άποψη στην ιασιμότητά της μέσα σε ιδρυματικό περιβάλλον. Η τρέλα άρχισε να γίνεται αντιληπτή λιγότερο ως θέμα φυσιολογίας και περισσότερο ως διανοητική και ηθική κατάσταση, για την οποία η ορθή προσέγγιση ήταν η πειθώ. Αυτή η νέα προσέγγιση υιοθετήθηκε από τον Γάλλο ιατρό Φιλίπ Πινέλ στο άσυλο Μπισέτρ στο Παρίσι.
Ο Γερμανός ψυχίατρος Έμιλ Κρέπελιν (1856-1926) εισήγαγε νέες κατηγορίες της ψυχικής νόσου, που τελικώς επεκράτησαν στην ψυχιατρική, παρά το ότι βασίζονταν στη συμπεριφορά αντί της παθολογίας ή της υποκείμενης αιτίας. Τη δεκαετία του 1930 αρκετές αμφιλεγόμενες μέθοδοι εισάχθηκαν, όπως η επαγωγή κρίσεων (με ηλεκτροσόκ, ινσουλίνη ή άλλα φάρμακα) ή η αφαίρεση τμημάτων του εγκεφάλου (λοβοτομή). Αμφότερες γνώρισαν ευρεία χρήση στην ψυχιατρική, αλλά υπήρχαν βαθιές ανησυχίες και πολλή αντίδραση στη βάση της ηθικής, των επιβλαβών παρενεργειών ή της κακής χρήσεώς τους.
Ο 20ός αιώνας και η σύγχρονη εποχή
Κατά τον εικοστό αιώνα ο πόλεμος συνέχισε να δίνει κίνητρα για την ανάπτυξη της ιατρικής. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Αλεξίς Καρέλ και Χένρυ Ντέικιν ανέπτυξαν την ομώνυμη μέθοδο για την περιποίηση τραυμάτων και το «διάλυμα του Ντέικιν», που βοηθούσε στην πρόληψη της γάγγραινας. Με την αρχή του αιώνα (1901) ήρθε η ανακάλυψη του συστήματος των ομάδων ABO του αίματος, κάτι που διέδωσε πολύ τη μετάγγιση αίματος. Για πρώτη φορά κινητές νοσοκομειακές μονάδες συνόδευαν τα στρατεύματα μέχρι και σε μικρή απόσταση από το μέτωπο, και το αίμα για μεταγγίσεις κλεινόταν σε δοχεία μέσα σε κασόνια με πάγο και αποστελλόταν σε αυτές τις μονάδες. Σε αυτές αναπτύχθηκαν προχωρημένες τεχνικές για την αντιμετώπιση μειζόνων τραυματισμών και τον έλεγχο των μολύνσεων. Κατά τη Μεξικανική Επανάσταση (1910-1920) ο στρατηγός Πάντσο Βίγια δημιούργησε για πρώτη φορά στην ιστορία τρένα-νοσοκομεία για τους τραυματίες στρατιώτες. Κλειστά βαγόνια χρησιμοποιήθηκαν ως κινητά χειρουργεία ή χώροι αναρρώσεως, με έως και 40 ιατρούς ανά συρμό. Οι σοβαρότερα τραυματισμένοι μεταφέρονταν σε κεντρικά νοσοκομεία πόλεων με το τρένο. Οι χιλιάδες ακρωτηριασμένοι των πολέμων έδωσαν κίνητρο για την ανάπτυξη βελτιωμένων προσθετικών μελών και της πλαστικής χειρουργικής. Στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο διαδόθηκε η χρήση των ακτίνων Χ του Βίλχελμ Κόνραντ Ρέντγκεν και του ηλεκτροκαρδιογραφήματος. Μετά τη λήξη του πολέμου αναπτύχθηκαν οι πρώτοι αντιμικροβιακοί παράγοντες, οι σουλφοναμίδες.
Η δημόσια υγεία
Τα μέτρα για την προστασία της δημόσιας υγείας απέκτησαν ιδιαίτερη σημασία κατά τη διάρκεια της πανδημίας γρίπης του 1918, η οποία σκότωσε τουλάχιστον 50 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και κατέστη σημαντική περίπτωση μελέτης από την επιδημιολογία.
Κατά τον Μεσοπόλεμο, για πρώτη φορά δόθηκε μεγάλη προτεραιότητα στα προγράμματα παιδικής υγείας. Οργανώθηκαν μαθήματα απευθυνόμενα σε γυναίκες με θεματική τη βρεφική υγιεινή.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|Αμερικανικό χειρουργείο μάχης κατά τον [[Πόλεμος του Ειρηνικού, το 1943. Οι μεγάλοι πόλεμοι κατέδειξαν την ανάγκη αποτελεσματικής υγιεινής και της ταχείας ιατρικής φροντίδας.]] Οι πρόοδοι της ιατρικής βοήθησαν ιδιαίτερα τα στρατεύματα των Συμμάχων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ οι Γερμανοί (και ακόμα περισσότερο οι Ιάπωνες) υπέφεραν από μεγάλες ελλείψεις των νέων φαρμάκων και τεχνικών, καθώς και υποδομών. Ο Μ. Harrison υπολογίζει ότι οι πιθανότητες αναρρώσεως ενός βαρέως τραυματισμένου Βρετανού στρατιώτη του πεζικού ήσαν έως και 25 φορές μεγαλύτερες από ό,τι κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αιτία ήταν ότι τώρα πλέον οι περισσότεροι τραυματίες δέχονταν ιατρική φροντίδα μέσα σε μερικές ώρες από τον τραυματισμό τους, καθώς υπήρχαν τα κινητά νοσοκομεία και η εκτεταμένη χρήση αεροπλάνων για τη μεταφορά των βαρύτερα τραυματισμένων. Επανάσταση έφεραν επίσης οι νέες ιατρικές τεχνολογίες, όπως η ανοσοποίηση έναντι του τετάνου, οι σουλφοναμίδες και αργότερα η πενικιλλίνη.
Τα διαβόητα ιατρικά πειράματα των Ναζί και των Ιαπώνων
Η έρευνα σε ανθρώπινα πειραματόζωα και η θανάτωση ασθενών με αναπηρία κορυφώθηκε στην ίδια περίοδο, όπως με το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4 και άλλες δράσεις κατά το Ολοκαύτωμα. Πολλές από τις λεπτομέρειες αυτών και παρόμοιων γεγονότων απετέλεσαν το αντικείμενο της λεγόμενης «Δίκης των Ιατρών». Μετά από αυτά, εισάχθηκαν αρχές της ιατρικής ηθικής, όπως ο Κώδικας της Νυρεμβέργης για την αποτροπή της επαναλήψεως παρόμοιων πρακτικών. Μετά το 1937 ο ιαπωνικός στρατός άρχισε προγράμματα βιολογικού πολέμου στην Κίνα. Στη Μονάδα 731, Ιάπωνες γιατροί και ερευνητές επιστήμονες έκαναν πάρα πολλές ανατομές και πειράματα πάνω σε ζωντανούς ανθρώπους, κυρίως Κινέζους. Σε ένα μαζικό πείραμα, ψύλλοι μολυσμένοι με πανώλη, που εκτρέφονταν στα εργαστήρια της Μονάδας 731 και της Μονάδας 1644, και απελευθερώθηκαν από αεροπλάνα κατά τη διάρκεια χαμηλών πτήσεων πάνω από κινέζικες πόλεις (στο Νίγκμπο το 1940, και στο Changde το 1941). Ως αποτέλεσμα των δοκιμών αυτών, χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν από επιδημία βουβωνικής πανώλης.
Η ελονοσία
Αρχίζοντας από τη δεκαετία του 1940, το DDT χρησιμοποιήθηκε ως εντομοκτόνο για την καταπολέμηση των φορέων της ελονοσίας, ενδημικής νόσου στις περισσότερες τροπικές περιοχές της Γης. Το 1953 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εγκαινίασε ένα ανθελονοσιακό πρόγραμμα σε περιοχές της Λιβερίας ως δοκιμή για το αν θα ήταν εφικτή η εξάλειψη της ελονοσίας σε ολόκληρη την τροπική Αφρική. Ωστόσο, τέτοια προγράμματα συνάντησαν σωρεία δυσκολιών και υποχώρησαν την επόμενη δεκαετία.
Η μεταπολεμική εποχή
thumb|upright|Εμβολιασμός για την [[ευλογιά στον Νίγηρα το 1969. Μία δεκαετία αργότερα, αυτή ήταν η πρώτη μεταδοτική νόσος που εξαλείφθηκε.]] thumb|Οι περισσότερες χώρες γνώρισαν μεγάλη αύξηση στο προσδόκιμο επιβίωσης από το 1945 ως σήμερα. Ωστόσο, στις χώρες της νότιας Αφρικής η πανδημία του AIDS που άρχισε περί το 1990 έχει υποβαθμίσει τη δημόσια υγεία. left|thumb|Το [[κοχλιακό εμφύτευμα είναι συνηθισμένο είδος νευρολογικής προσθετικής, δηλαδή μία συσκευή που αντικαθιστά τμήμα του ανθρώπινου νευρικού συστήματος.]] Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ιδρύθηκε το 1948 ως υπηρεσία του ΟΗΕ για τη βελτίωση της ανθρώπινης υγείας παγκοσμίως. Το προσδόκιμο επιβίωσης στο μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού αυξήθηκε από τότε, σε περίπου 67 χρόνια το 2010 (και αρκετά πάνω από τα 80 σε κάποιες χώρες. Η εξάλειψη μολυσματικών νόσων είναι μία διεθνής προσπάθεια και αρκετά νέα εμβόλια αναπτύχθηκαν μεταπολεμικά, κατά ασθενειών όπως η ιλαρά, η παρωτίτιδα, αρκετών στελεχών της γρίπης και του HPV. Το από αιώνων γνωστό εμβόλιο κατά της ευλογιάς εξάλειψε τελικώς τη νόσο αυτή τη δεκαετία του 1970, ενώ η πολιομυελίτιδα βρίσκεται επίσης κοντά στην εξάλειψή της. Εξαιτίας της επιτυχίας των εμβολίων κατά των ιών, τα φάρμακα κατά των ιών δεν αναπτύχθηκαν ιδιαιτέρως μέχρι το 1975-1980. Η διεθνής κοινότητα, δια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έχει αναπτύξει ένα πρωτόκολλο αποκρίσεως κατά των επιδημιών, που ενεργοποιήθηκε στην επιδημία του SARS το 2003, της γρίπης A - H5N1 το 2004, του ιού έμπολα το 2014 στη δυτική Αφρική και άλλες. Η προσέγγιση της ενυδατώσεως έχει χρησιμοποιηθεί ευρύτατα μετά τη δεκαετία του 1970 για την αποτροπή των θανάτων από τη χολέρα και άλλες ασθένειες που προκαλούν έντονη διάρροια.
Καθώς οι μολυσματικές ασθένειες έχουν καταστεί λιγότερο θανατηφόρες και οι συνηθέστερες αιτίες θανάτου στις ανεπτυγμένες χώρες είναι σήμερα οι όγκοι και οι καρδιαγγειακές ασθένειες, οι ασθένειες αυτές έχουν ερευνηθεί ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του 1970. Το κάπνισμα αναδείχθηκε ως αιτία του καρκίνου του πνεύμονα κατά τη δεκαετία του 1950. Για την αντιμετώπιση του καρκίνου αναπτύχθηκαν η ακτινοθεραπεία, η χημειοθεραπεία και η ογκολογική χειρουργική.
Η βιοϊατρική έρευνα εκτός των άλλων οδήγησε και σε μεταβολές στα κοινωνικά ήθη: η επινόηση της χημικής (ορμονικής) αντισυλλήψεως συνέτεινε στη λεγόμενη «σεξουαλική επανάσταση», ενώ σε διάφορες χρονολογίες του 20ού αιώνα νομιμοποιήθηκαν οι αμβλώσεις στα περισσότερα κράτη του κόσμου. Η απειλή σοβαρών σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων, όπως το AIDS και η ηπατίτιδα C, συνέτεινε στη χρήση αντισυλληπτικών μεθόδων φραγμού. Ο αγώνας κατά του AIDS βελτίωσε τα φάρμακα κατά των ρετροϊών.
Η ιατρική ακτινογραφία υπήρξε το πρώτο είδος ιατρικής εσωτερικής απεικονιστικής μεθόδου. Στα τέλη του 20ού αιώνα έγιναν διαθέσιμες και άλλες τέτοιες μέθοδοι, όπως η υπερηχοτομογραφία, η αξονική τομογραφία, η πυρηνική μαγνητική τομογραφία και η τομογραφία PET.
Η γενετική επανιδρύθηκε ουσιαστικά με την ανακάλυψη της δομής του DNA. Ακολούθησαν η γονιδιακή χαρτογράφηση και η γονιδιακή θεραπεία. Η έρευνα των βλαστοκυττάρων απογειώθηκε μετά το έτος 2000 και κατέστησε τη θεραπεία με βλαστοκύτταρα μια πολλά υποσχόμενη μέθοδο. Μια άλλη σύγχρονη έννοια είναι η βασιζόμενη στις επιστημονικές μεθόδους λήψη ιατρικών αποφάσεων (Evidence-based medicine, EBM).
Η σύγχρονη εποχή έφερε και τα εσωτερικά τεχνητά βοηθήματα, αρχίζοντας από το 1958, όταν ο Σουηδός Άρνε Λάρσον έγινε ο πρώτος ασθενής στον οποίο εμφυτεύθηκε καρδιακός βηματοδότης. Απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών, μετά τον χειρουργό που τού έβαλε τον βηματοδότη.
Σύγχρονη χειρουργική και μεταμοσχεύσεις
Η καρδιοχειρουργική εισήλθε στην περίοδο των εγχειρήσεων ανοικτής καρδιάς το 1948, αν και η πρώτη τέτοια απόπειρα έγινε το 1925.
Το 1954 οι Τζόζεφ Μάρεϋ, Τζ. Χάρτγουελ Χάρισον και άλλοι πραγματοποίησαν την πρώτη μεταμόσχευση νεφρού. Ακολούθησαν μεταμοσχεύσεις και άλλων οργάνων, όπως το ήπαρ, το πάγκρεας και τελικώς η καρδιά. Η πρώτη μερική μεταμόσχευση προσώπου έγινε το 2005 και η πρώτη ολική το 2010. Στα τέλη του 20ού αιώνα η μικροτεχνολογία είχε δημιουργήσει μικρές αυτόματες συσκευές για χρήση στη μικροχειρουργική, εφοδιασμένες με μικροκάμερες με οπτικές ίνες για την εξέταση εσωτερικών ιστών κατά τη διάρκεια επεμβάσεων.
Η τάση για την ελάχιστη δυνατή παρεμβατικότητα στη χειρουργική καθιερώθηκε με τη διάδοση της λαπαροσκοπικής χειρουργικής κατά τη δεκαετία του 1990. Ακολούθησε η τηλεχειρουργική, με σχετικό σταθμό τη λεγόμενη «Εγχείρηση Λίντμπεργκ» το 2001.
Δαφνιάς Αιτωλοακαρνανίας
200px|μικρογραφία|Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο Δαφνιά Ο Δαφνιάς, πρώην Κάτω Μποτίνου, είναι χωριό του δήμου Αγρινίου, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Με το προηγούμενο πρόγραμμα δήμων και κοινοτήτων Καποδίστριας, ο Δαφνιάς ανήκε στο δήμο Μακρυνείας. Είναι κτισμένο στην περιοχή που κατά την αρχαιότητα υπήρχε η πόλη Μέταπα με βάση γραπτές μαρτυρίες του ιστορικού Πολύβιου και του γεωγράφου Στράβωνα. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της λίμνης Τριχωνίδας και έχει πληθυσμό 316 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία, η κτηνοτροφία και η αλιεία στην λίμνη Τριχωνίδα. Στο χωριό υπάγεται και η τοποθεσία Ανάληψη που βρίσκεται περίπου ένα χιλιόμετρο ανατολικότερα, όπου βρίσκονται τα ερείπια αρχαίου ναού αφιερωμένου στο θεό Απόλλωνα, από τις πέτρες του οποίου κτίστηκε μέρος της εκκλησίας του χωριού, προς τιμή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
Παραπομπές
Διοικητικές μεταβολές του οικισμού από το 1845 έως και σήμερα.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Λαϊκό Κόμμα για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία
Το Λαϊκό Κόμμα για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία (ολλ. Volkspartij voor Vrijheid en Democratie, VVD) είναι συντηρητικό-φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στις Κάτω Χώρες. Πρόεδρος του είναι ο Μαρκ Ρούτε.
Το κόμμα υποστηρίζει τις ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι οικονομικά φιλελεύθερο. Αφού δημιουργήθηκε η τέταρτη κυβέρνηση του Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε, το Λαϊκό Κόμμα για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης. Μετά τις εκλογές του 2010 το κόμμα κατέλαβε τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων και 31 από τις συνολικά 150 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων. Ηγείται αυτή τη στιγμή κυβέρνηση συνασπισμού μαζί με την Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση υπό την ηγεσία του αρχηγού του κόμματος Μαρκ Ρούτε. Ο Μαρκ Ρούτε είναι ηγέτης του κόμματος από τις 31 Μαΐου 2006.
Η κυβέρνηση Ρούτε έχει στηριχτεί από το ακροδεξιό Κόμμα για την Ελευθερία του Γκερτ Βίλντερς, αλλά η πλειοψηφία της βουλής τέθηκε σε κίνδυνο όταν το τελευταίο αρνήθηκε να στηρίξει τα μέτρα λιτότητας σχετικά με την Ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Μετά τις εκλογές του 2012, το κόμμα σημείωσε αύξηση στον αριθμό των εδρών του κατά 10 έδρες και σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας μαζί με το Εργατικό Κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα
Αλέξανδρος Καλαντζάκος
Ο Αλέξανδρος Καλαντζάκος του Αριστείδη (1887 - 1976) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφία
Το 1928 εξελέγη βουλευτής Τριφυλίας και το 1932 γερουσιαστής. Στις εκλογές του 1935 εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με το Λαϊκό Κόμμα. Επανεξελέγη το 1936 (με τη Γενική Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωση), το 1946 και το 1950 με το ίδιο κόμμα. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και το 1952 (Τριφυλίας). Μέλος της ΕΡΕ από την ίδρυσή της, εξελέγη βουλευτής και με εκείνη το 1956.
Υπηρέτησε ως υπουργός Υγιεινής στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη από τις 2 Απριλίου 1946 ως τις 4 Νοεμβρίου 1946
Πέθανε σε ηλικία 89 ετών το 1976.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Νικολάι Ντουκόνιν
Ο Νικολάι Νικολάγιεβιτς Ντουκόνιν (ρωσικά: Никола́й Никола́евич Духо́нин, 13 Δεκεμβρίου 1876 – 3 Δεκεμβρίου 1917 ) ήταν Ρώσος στρατηγός, ο τελευταίος αρχιστράτηγος του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού.
Ρικάρντο Μπόβιο
Ο Μπόβιο Ρικάρντο Σόουσα (Ricardo Souza Bóvio, 17 Ιανουαρίου 1982) είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής.
Γεννήθηκε στο Κάμπος Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Έχει ύψος 1.78 και αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού χαφ.
Άμπραμ Ντραγκομίροφ
Ο Άμπραμ Μιχαήλοβιτς Ντραγκομίροφ (21 Απριλίου 1868 – 9 Δεκεμβρίου 1955) ήταν Στρατηγός του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού. Μετά την Ρωσική Επανάσταση εντάχθηκε στον Εθελοντικό Στρατό του Άντον Ντενίκιν.
Νικολάι Ντουκόνιν
Βιογραφία
Κατά την έναρξη του Πολέμου, στον Ντουκόνιν δόθηκε η διοίκηση ενός Ρωσικού συντάγματος. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε στην Τρίτη Στρατιά στο Ντούμπνο υπό τον Στρατηγό Ρούζσκι ως ανώτερος υπασπιστής του τμήματος πληροφοριών. Τον Αύγουστο του 1917, ο Ντουκόνιν ήταν Γενικός Διαχειριστής του Νοτιοδυτικού Μετώπου, και βγήκε από αυτή τη σχετική ασημότητα από τον Κερένσκι για να αντικαταστήσει τον Αλεξέγιεφ ως Αρχηγός του Επιτελείου στο Μογκίλεβ, καθώς ο Αλεξέγιεφ είχε παραιτηθεί σαν αποτέλεσμα του αποτυχημένου πραξικοπήματος Κορνίλοφ. Ήταν ο Αλεξέγιεφ που είχε προτείνει τον Ντουκόνιν ως διάδοχό του, ώστε να μπορεί να συνεχίσει να επηρεάζει τις υποθέσεις στη Στάβκα στο Μογκίλεβ.
Άμπραμ Ντραγκομίροφ
Ο Ντραγκομίροφ συμμετείχε στον φιλο-Γερμανικό Ρωσικό Απελευθερωτικό Στρατό του Αντρέι Βλασόφ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Νικολάι Ντουκόνιν
Βιογραφία
Όταν ο Κερένσκι εγκατέλειψε την Πετρούπολη και στη συνέχεια τη Ρωσία μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους στην Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Ντουκόνιν έγινε de facto Ανώτατος Διοικητής, αν και ενός στρατού που αποσυντίθετο ταχέως, και επί του οποίου ασκούσε πολύ λίγο έλεγχο. Στη διάρκεια των αρχικών σταδίων της κατάληψης της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων έδωσε εντολή στον Ντουκόνιν να σταματήσει τις πολεμικές εχθροπραξίες και να αρχίσει διαπραγματεύσεις με τις Κεντρικές Δυνάμεις. Ο Λένιν και ο Κριλένκο επισκέφθηκαν τον Ντουκόνιν στην Πετρούπολη για να συζητήσουν ένα προτεινόμενο σχέδιο ανακωχής. Η αντίδραση του Ντουκόνιν ήταν ανυποχώρητη: στις 22 Νοεμβρίου αρνήθηκε κατηγορηματικά την ντιρεκτίβα (οδηγία) του Συμβουλίου των Λαϊκών Επιτρόπων. Είχε συζητήσει μια τέτοια εξέλιξη με διπλωμάτες από τις κυβερνήσεις της Αντάντ. Ο Ντουκόνιν είπε στον Λένιν ότι μια τέτοια διαταγή μπορούσε να προέλθει μόνο από “μια κυβέρνηση που στηρίζεται από τον στρατό και τη χώρα”.
Άμπραμ Ντραγκομίροφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Νικολάι Ντουκόνιν
Βιογραφία
Ο Λένιν πήγε αμέσως σε ασύρματο σταθμό και μετέδωσε την είδηση της αποπομπής του Ντουκόνιν από Αρχιστράτηγο και την τοποθέτηση του Κριλένκο στη θέση του. Την επόμενη ημέρα κυκλοφόρησε μια κοινή ανακοίνωση από τις στρατιωτικές αποστολές της Βρετανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Ιαπωνίας και Ρουμανίας, επικαλούμενη τη Συνθήκη της 23ης Αυγούστου 1914 με την οποία οι σύμμαχοι συμφωνούσαν να μην συνάψουν ανακωχή με εξαίρεση την κοινή συναίνεση. Οι αποστολές αυτές είχαν έδρα στο Κεντρικό Αρχηγείο στο Μογκίλεβ.
Ωστόσο, ο Ντουκόνιν άρχισε διαπραγματεύσεις με τον Στρατηγό Καλέντιν, και ζήτησε μονάδες από τα “τάγματα κρούσης” του Κορνίλοφ να σπεύσουν για να υπερασπιστούν το Μογκίλεβ ενάντια στις μονάδες του Ερυθρού Στρατού που επρόκειτο να φτάσουν σιδηροδρομικώς με τον Κριλένκο. Χάρη στις προσπάθειες του τοπικού σοβιέτ του Μογκίλεβ και τον διοικητή της φρουράς Μιχαήλ Ντμιτρίγιεβιτς Μποντς-Μπρούγιεβιτς, αυτά τα στρατεύματα στάλθηκαν νότια προς τον Ντον ή δυτικά κατά των Πολωνών στο Ζλόμπιν, και αποφεύχθηκε η σύγκρουση. Ο Ντουκόνιν στη συνέχεια αποφάσισε να διαφύγει με τον κομισάριο του Κερένσκι, Στάνκοβιτς, πείστηκε όμως να παραμείνει από τον Στρατηγό Ντίτερικς. Η τελευταία του ενέργεια ήταν να διατάξει την απελευθέρωση των αξιωματικών που κρατούντο στο Μπίχοφ, κυρίως του Κορνίλοφ και του Ντενίκιν.
Στη συνέχεια ο Ντουκόνιν παραδόθηκε στον Κριλένκο στο Μογκίλεβ, δολοφονήθηκε όμως από την Μπολσεβίκικη στρατιωτική συνοδεία του Κριλένκο κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό στις 3 Δεκεμβρίου 1917. Ένα μπουλούκι στρατιωτών και ναυτών τον λόγχισαν μέχρι θανάτου επί τόπου με διαταγή του αξιωματικού του Ερυθρού Στρατού Πάβελ Ντιπένκο. Το επόμενο πρωί οι Μπολσεβίκοι στρατιώτες και ναύτες διασκέδασαν χρησιμοποιώντας το (απογυμνωμένο τώρα) πτώμα για εξάσκηση στη σκοποβολή, το οποίο είχαν τοποθετήσει στην πλατφόρμα με ένα τσιγάρο στο στόμα του.
Η οικογένειά του εκπατρίστηκε στη Γιουγκοσλαβία.
Τζαμί της Μαρίας, Μητέρας του Ιησού
Το Τζαμί της Μαρίας, Μητέρας του Ιησού, που ονομάζεται επίσης στα αραβικά, Μαριάμ Ουμμ Έισα Μαστζίντ (مسجد مريم أم عيسى عليهما السلام, Masjid Maryam Umm ‘Īsā) είναι τζαμί που βρίσκεται στο Αλ Μουσρίφ, μια κεντρική γειτονιά στην πόλη του Αμπού Ντάμπι, την πρωτεύουσα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Χτίστηκε το 1989 ως Τζαμί του Μοχάμεντ Μπιν Ζάγιεντ και πήρε το όνομά του από τον Μοχάμεντ Μπιν Ζάγιεντ Αλ Ναχιάν, διάδοχο του Άμπου Ντάμπι.
Στις 14 Ιουνίου 2017, ο σεΐχης Μοχάμεντ Μπιν Ζάγιεντ Αλ Ναχιάν αποφάσισε να μετονομάσει το τζαμί σε «Τζαμί της Μαρίας, Μητέρας του Ιησού». Η αλλαγή έγινε ως μια πρωτοβουλία που παραδειγματίζει τις αξίες της συνύπαρξης μεταξύ των θρησκειών στα ΗΑΕ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Αμπού Ντάμπι
Αρχιπέλαγος Κροζέ
right|thumb|200px|Ορθογραφική προβολή με επίκεντρο πάνω από τις Νήσους Κροζέ Το Αρχιπέλαγος Κροζέ (γαλλικά: Îles Crozet; ή, επίσημα, Archipel Crozet) είναι ένα υπό-ανταρκτικό αρχιπέλαγος μικρών νησιών στον νότιο Ινδικό Ωκεανό, ανάμεσα στη Μαδαγασκάρη και τις ακτές τις Ανταρκτικής. Αποτελούν ένα από τα πέντε διοικητικά διαμερίσματα των Γαλλικών Νοτίων και Ανταρκτικών Εδαφών.
Γεωγραφία
Το αρχιπέλαγος αποτελείται από 15 μικρές νησίδες και βράχους με χαρακτηριστικότερα τον ύφαλο "Κυματοθραύστες της Ηρωίδας" (Brisants de l'Héroïne) και τους βράχους Μερτέ (Rochers de la Meurthe), ενώ τα κυριότερα νησιά είναι 5, χωρισμένα σε 2 νησιωτικές ομάδες και είναι κατά κύριο λόγο ηφαιστειογενή. Από δύση προς ανατολή είναι: (1) Νησιωτική ομάδα από δύο μεγάλα νησιά (Μεγάλη Νήσος (Grand Île), και Μικρή Νήσος (Petite Île) και περίπου 20 προεξέχοντες βράχους.
Η Ανατολική και η Δυτική Ομάδα απέχουν 94,5 χλμ. (από τη νήσο Πιγκουίνων έως τη νήσο Ιδιοκτησίας)
Τα Κροζέ είναι ακατοίκητα, εκτός από τον ερευνητικό σταθμό Άλφρεντ Φωρέ (Πορτ Άλφρεντ) στην Ανατολική πλευρά της Νήσου Ιδιοκτησίας, που λειτουργεί ακατάπαυστα από το 1963. Άλλοι επιστημονικοί σταθμοί έχουν υπάρξει οι La Grande Manchotière και La Petite Manchotière. right|thumb|380px|Χάρτης των Νήσων Κροζέ
Χοίρων Νήσος
Η Νήσος των Χοίρων (στα Γαλλικά: Île aux Cochons) είναι ένα νησί του Αρχιπελάγους Κροζέ στις γεωγραφικές συντεταγμένες 46°06′ Ν 50°14′ Α, και έχει έκταση 67 χμ².
Αποτελεί τμήμα της Δυτικής ομάδας του αρχιπελάγους, του οποίου είναι το σημαντικότερο μέλος. Έχει σχεδόν κυκλικό σχήμα με διάμετρο 6 χμ. Η κορυφή του, το Όρος Ρίτσαρντ Φόυ, που βρίσκεται στο κέντρο του νησιού είναι ο κύριος κρατήρας του ηφαιστείου και υψώνεται στα 770 μέτρα. Η ακτή του, που προστατεύεται από συνεχείς θαλάσσιους διαβρωμένους απότομους βράχους, δεν είναι εύκολα προσβάσιμη εκτός από την πορεία προς το Ακρωτήριο Βερντογιάντ.
Το όνομα του νησιού δόθηκε από Αμερικανούς κυνηγούς φώκιας που έπλεαν στις ακτές του και εισήγαγαν γουρούνια γύρω στο 1820 για τροφή δική τους αλλά και πιθανούς ναυαγούς.
Πιγκουίνων Νήσος
Η Νήσος των Πιγκουίνων (στα Γαλλικά: Île des Pingouins) είναι ένα νησί του Αρχιπελάγους Κροζέ στις γεωγραφικές συντεταγμένες 46°27′ Ν, 50°23′ Α. Ανήκει στη δυτική ομάδα του αρχιπελάγους. Βρίσκεται περίπου 30 χμ στα νοτιοανατολικά της Νήσου των Χοίρων, του μεγαλύτερου νησιού της ομάδας. Έχει μήκος περίπου 4 χμ και πλάτος λιγότερο από 2 χμ, και έκταση περίπου 3 χμ², και υψώνεται στα 340 μέτρα στο Όρος Πιγκουίνος.
Το Νησί των Πιγκουίνων είναι, όπως και οι Νησίδες των Αποστόλων, ότι απέμεινε από έναν σημαντικό ηφαιστειακό μηχανισμό που βρισκόταν στα νοτιοδυτικά της Νήσου των Χοίρων. Το νησί – ή ότι απέμεινε από αυτό – έχει κατεύθυνση από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά, που είναι μια ορθογώνια κατεύθυνση με αυτήν των Νησίδων των Αποστόλων. Το ηφαίστειο του πρέπει να είναι σύγχρονο με αυτό των Αποστόλων.
Το νησί το 1772 ονομάστηκε από τον Γάλλο θαλασσοπόρο Μάριον ντου Φρεζν «Απλησίαστη Νήσος» (Île Inaccessible). Τον 19ο αιώνα οι Άγγλοι και Αμερικανοί κυνηγοί φώκιας το ονόμασαν Νησί των Πιγκουίνων (στα Γαλλικά: île des manchots), από τις άφθονες αποικίες πιγκουίνων επάνω του. Το σημερινό του Γαλλικό όνομα οφείλεται στην απευθείας κακή μετάφραση του Εγγλέζικου ονόματος.
Η ομάδα της Νήσου Πιγκουίνων περιλαμβάνει και κάποιες βραχονησίδες, τα Γαλλικά ονόματα των οποίων είναι:
Νησίδες Αποστόλων
Οι Νησίδες Αποστόλων (στα Γαλλικά: Îlots des Apôtres) είναι μια ομάδα από μικρά και ακατοίκητα βραχώδη νησιά στο βορειοδυτικό τμήμα του Αρχιπελάγους Κροζέ, στον νότιο Ινδικό Ωκεανό, και βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 45°58′ Ν, 50°27′ Α, 10 χμ βορειοανατολικά της Νήσου των Χοίρων, του μεγαλύτερου της δυτικής ομάδας των Νήσων Κροζέ. Η συνολική τους έκταση είναι περίπου 2 χμ². Υπάρχουν δύο μεγαλύτερα νησιά (Μεγάλη Νήσος και Μικρή Νήσος) που μαζί καταλαμβάνουν περίπου το 90 % της έκτασης. Υψηλότερη κορυφή είναι το Όρος Πιέρ (289 μ) στη Μεγάλη Νήσο. Επιπρόσθετα, υπάρχουν περίπου 20 βραχονησίδες, με ανυψώσεις μεταξύ 15 και 122 μέτρα. Τα μεγαλύτερα νησιά και βράχοι, που μαζί αποτελούν περισσότερο από το 95 % της έκτασης είναι:
Τα νησιά είναι πολύ απότομα. Παρά το μικρό τους μέγεθος, η Μεγάλη Νήσος φτάνει τα 289 μ ύψος, και η Μικρή Νήσος τα 246 μ. Οι βραχονησίδες και ομάδες βραχονησίδων παρατίθενται παρακάτω από βορρά προς νότο:
Τη νύκτα της 1 Ιουλίου 1875, το «Στράθμορ», ένα τρικάταρτο πλοίο που έπλεε από το Ηνωμένο Βασίλειο προς τη Νέα Ζηλανδία ναυάγησε στην περιοχή αφού χτύπησε έναν ύφαλο. 44 από τους 89 επιβάτες επέζησαν στη Μεγάλη Νήσο μέχρι τις 21 Ιανουαρίου 1876, όταν και διασώθηκαν από ένα άλλο πλοίο.
Νήσος Ιδιοκτησίας
Η Νήσος Ιδιοκτησίας είναι το κυριότερο νησί του Αρχιπελάγους Κροζέ στις γεωγραφικές συντεταγμένες 46°24′ Ν, 51°46′ Α, και με έκταση 150 χμ² το μεγαλύτερο. Επίσης είναι το μόνο που έχει μια μόνιμη ερευνητική βάση, τη βάση Άλφρεντ Φωρέ, που κτίστηκε το 1963, και αριθμεί προσωπικό από 18 έως 30 άτομα για ερευνητικούς σκοπούς.
Με το Ανατολικό Νησί που βρίσκεται 18 χμ στα ανατολικά, πέρα από το κανάλι της Όρκας αποτελούν την ανατολική ομάδα του αρχιπελάγους.
Το Νησί Ιδιοκτησίας ανακαλύφθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1772 από τον Γάλλο εξερευνητή Νίκολας Τόμας Μάριον ντου Φρεζν. Ο Τζουλιέν Κροζέ, ο δεύτερος σε ιεραρχία πάνω στο πλοίο Μασκαρίν, στάλθηκε στο έδαφος όπου εκτέλεσε μια τελετή παίρνοντας την ιδιοκτησία του νησιού, τοποθετώντας ένα μπουκάλι που περιείχε μια περγαμηνή, στο όνομα του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Η ομάδα της Νήσου Ιδιοκτησίας περιλαμβάνει και τις εξής βραχονησίδες, τα Γαλλικά ονόματα των οποίων είναι:
Ανατολική Νήσος
Η Ανατολική Νήσος είναι τμήμα του υπό-Ανταρκτικού αρχιπελάγους των Νήσων Κροζέ στις γεωγραφικές συντεταγμένες 46°26′ Ν, 52°18′ Α.
Με τη Νήσο Ιδιοκτησίας που βρίσκεται 18 χμ στα δυτικά, πέρα από το Κανάλι της Όρκας, σχηματίζει την ανατολική ομάδα του αρχιπελάγους.
Με έκταση 130 χμ², η Ανατολική Νήσος είναι η δεύτερη μεγαλύτερη του αρχιπελάγους. Υψώνεται στο Όρος Μάριον-ΝτουΦρέζν στα 1050 μέτρα, το αποκορύφωμα των Νήσων Κροζέ.
Η Ανατολική Νήσος ανακαλύφθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1772 από τον Γάλλο εξερευνητή Νίκολας Τόμας Μάριον-ΝτουΦρέζν. Τότε το ονόμασε Άγονο Νησί, αργότερα το 1825 ονομάστηκε Τσαμπρόλ Νήσος.
Η Ανατολική Νήσος είναι ακατοίκητη και είναι από τα λίγα νότια νησιά που δεν έχει μολυνθεί από αρουραίους, λαγούς, γάτες και άλλα ζώα, και άρα έχει έναν μοναδικό πλούτο πανίδας, που πρέπει να διατηρηθεί.
Νότια της Ανατολικής Νήσου βρίσκεται και μια μικρή βραχονησίδα, με το Γαλλικό της όνομα να είναι:
Γεωλογία
Η ανάλυση των μαγνητικών ανωμαλιών στον θαλάσσιο πυθμένα υποδεικνύουν ότι το Οροπέδιο Κροζέ, του οποίου τα νησιά σχηματίζουν τα ψηλότερα σημεία του, σχηματίστηκε περίπου 50 εκατομμύρια χρόνια πριν. Τα νησιά είναι ηφαιστειογενούς προέλευσης, και έχει βρεθεί βασάλτης που χρονολογήθηκε τουλάχιστον στα 8,8 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Κλίμα
Η ετήσια βροχόπτωση είναι πολύ υψηλή, με πάνω από 2000 χιλιοστά. Βρέχει κατά μέσο όρο 300 μέρες τον χρόνο, και ενώ φυσούν άνεμοι που υπερβαίνουν τα 100 χμ/ώρα για περίπου 100 μέρες τον χρόνο. Η θερμοκρασία μπορεί να ανέλθει στους 18 °C το καλοκαίρι και σπάνια πέφτει κάτω από τους 5 °C ακόμα και τον χειμώνα.
Ιστορία
Οι Νήσοι Κροζέ ανακαλύφθηκαν από την αποστολή του καπετάνιου Μαρκ-Ζοζέφ Μαριόν Ντου Φρέζν (Marc-Joseph Marion du Fresne), έναν Γάλλο εξερευνητή, που προσγειαλώθηκε σ΄ αυτές στις 24 Ιανουαρίου 1772 στη Νήσο Ιδιοκτησίας, και διεκδίκησε το αρχιπέλαγος για τη Γαλλία. Έδωσε στα νησιά τα ονόματα των αξιωματικών του ξεκινώντας από τον δεύτερο σε ιεραρχία Τζουλς Κροζέ (είχε ήδη ονομάσει τη Νήσο Μάριον από το δικό του όνομα). Τα νησιά αυτά εξερευνήθηκαν στη συνέχεια από τον Τζαίημς Ρος το 1840 και από τον Σαλανζέ το 1873. Το 1901 προσορμίστηκε σ΄ αυτές η υπό τον Γερμανό Γκάους επιστημονική αποστολή του Νοτίου Πόλου.
Από τις αρχές του 19ου αιώνα, τα νησιά τα επισκέπτονταν συχνά κυνηγοί φώκιας, σε τέτοιο σημείο που οι φώκιες είχαν σχεδόν εξαφανιστεί μέχρι το 1835. Στη συνέχεια, η φαλαινοθηρία ήταν η κύρια δραστηριότητα γύρω από τα νησιά, ειδικά από φαλαινοθήρες από τη Μασσαχουσέττη.
Ναυάγια συνέβαιναν συχνά στις Νήσους Κροζέ. Το Βρετανικό πλοίο «Πρίγκιπας της Ουαλίας» (που χρησιμοποιούνταν για κυνήγι φώκιας) βυθίστηκε το 1821 και οι επιζώντες πέρασαν 2 χρόνια στα νησιά. Το 1887, το Γαλλικό «Ταμαρίς» καταστράφηκε και το πλήρωμα του έφτασε στη Νήσο των Χοίρων. Έδεσαν ένα σημείωμα στο πόδι ενός Γιγάντιου Θαλασσοβάτη (πτηνό), που βρέθηκε 7 μήνες αργότερα στο Φρημάντλ (Δυτική Αυστραλία). Δυστυχώς, το πλήρωμα δεν διασώθηκε. Επειδή τα ναυάγια γύρω από τα νησιά ήταν τόσο συχνά, για κάποιο διάστημα το Βασιλικό Ναυτικό αποσπούσε ένα πλοίο κάθε λίγα χρόνια προς αναζήτηση επιζώντων.