cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελβετία
Παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία
Μέχρι το 1353, με τα τρία αρχικά καντόνια είχαν ενωθεί με τα καντόνια Γκλάρους και Τσουγκ και τις πόλεις-κράτη της Λουκέρνης, της Ζυρίχης και της Βέρνης για να σχηματίσουν την «Παλιά Συνομοσπονδία» των οκτώ κρατών που δημιουργήθηκαν μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα. Η επέκταση οδήγησε σε αυξημένη δύναμη και πλούτο για τη συνομοσπονδία. Μέχρι το 1460, οι ομοσπονδιακοί έλεγχαν το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας νότια και δυτικά του Ρήνου έως τις Άλπεις και τα βουνά Ιούρα, και το Πανεπιστήμιο της Βασιλείας ιδρύθηκε (με σχολή ιατρικής) εγκαθιδρύοντας μια παράδοση χημικής και ιατρικής έρευνας. Η επικράτειά της αυξήθηκε μετά από νίκες εναντίον των Αψβούργων (Μάχη του Σεμπάχ, Μάχη του Ναίφελς), επί του Καρόλου του Καραφλού της Βουργουνδίας κατά τη δεκαετία του 1470 και την επιτυχία των Ελβετών μισθοφόρων. Η νίκη της Ελβετίας στον πόλεμο της Σουαβίας ενάντια στη Σουαβική Ένωση του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Α' το 1499 ισοδυναμούσε με de facto ανεξαρτησία εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το 1501, η Βασιλεία και το Σαφχάουζεν προσχώρησαν στην Παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία.
Η Συνομοσπονδία απέκτησε τη φήμη της αήττητης κατά τη διάρκεια αυτών των προηγούμενων πολέμων, αλλά η επέκταση της συνομοσπονδίας υπέστη οπισθοδρόμηση το 1515 με την ήττα της Ελβετίας στη Μάχη του Μαρινιάνο. Αυτό έληξε τη λεγόμενη «ηρωική» εποχή της ελβετικής ιστορίας. Η επιτυχία της Μεταρρύθμισης του Ζβίγγλιου σε ορισμένα καντόνια οδήγησε σε διακαντονικές θρησκευτικές συγκρούσεις το 1529 και το 1531 (Πόλεμοι του Κάπελ). Μόνο περισσότερο από εκατό χρόνια μετά από αυτούς τους εσωτερικούς πολέμους, το 1648, με την Ειρήνη της Βεστφαλίας, οι ευρωπαϊκές χώρες αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της Ελβετίας από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την ουδετερότητά της.
Σαάμι
Εκτροφή ταράνδων
Μεταξύ των εκτροφέων ταράνδων στα χωριά των Σαάμι οι γυναίκες συνήθως έχουν υψηλότερο επίπεδο επίσημης εκπαίδευσης στην περιοχή.
Παιχνίδια
Οι Σαάμι έπαιζαν παραδοσιακά τόσο παιχνίδια με χαρτιά όσο και επιτραπέζια, αλλά λίγα από αυτά έχουν επιβιώσει, εν μέρει επειδή οι Χριστιανοί ιεραπόστολοι και οι Λαισταντιανιστές (λουθηρανικό κίνημα αναβίωσης του ευσεβισμού του 19ου αιώνα) θεωρούσαν τέτοια παιχνίδια αμαρτωλά. Οι κανόνες μόνο τριών επιτραπέζιων παιχνιδιών των Σαάμι διατηρούνται στη σύγχρονη εποχή. Το Sáhkku είναι ένα επιτραπέζιο παιχνίδι όπου κάθε παίκτης ελέγχει ένα σύνολο στρατιωτών (που αναφέρονται ως "γυναίκες" και "άντρες") που προσπαθούν να εξαλείψουν τους στρατιώτες του άλλου παίκτη. Το Sáhkku διαφέρει από παρόμοια παιχνίδια από πολλές απόψεις, κυρίως με την προσθήκη ενός κομματιού - "βασιλιάς". Το Tablut είναι ένα καθαρό παιχνίδι στρατηγικής. Το παιχνίδι έχει τους "Σουηδούς" και ένα "Σουηδό βασιλιά", του οποίου στόχος είναι να δραπετεύσει, και ένα στρατό "Μοσχοβιτών", ο στόχος του οποίου είναι να συλλάβει το βασιλιά. Το Dablot Prejjesne είναι ένα παιχνίδι που σχετίζεται με τη ντάμα και διαφέρει από αυτή έχοντας κομμάτια τριών διαφορετικών τάξεων. Οι δύο πλευρές του παιχνιδιού αναφέρονται ως "Σαάμι " (βασιλιάς, πρίγκιπας, πολεμιστές) και "Φινλενδοί" (γαιοκτήμονες, γιος γαιοκτημόνων, αγρότες).
Πολιτισμική περιοχή
Η Σάπμι βρίσκεται στη Βόρεια Ευρώπη, περιλαμβάνει τα βόρεια μέρη της Φινοσκάνδιας και εκτείνεται σε τέσσερις χώρες: τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία και τη Ρωσία.
Έκταση
Δεν υπάρχει επίσημος γεωγραφικός ορισμός για τα όρια της Σάπμι. Ωστόσο, συνήθως περιλαμβάνονται οι ακόλουθες περιφέρειες:
Οι δήμοι Γκελιβάρε, Γιόκμοκ και Αργεπλογκ στη Σουηδική Λαπωνία χαρακτηρίστηκαν ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ το 1996 ως Laponia.
Σημαντικές πόλεις των Σαάμι
Οι ακόλουθες πόλεις και χωριά έχουν σημαντικό πληθυσμό Σαάμι ή φιλοξενούν ιδρύματά τους (νορβηγική, σουηδική, φινλανδική ή ρωσική ονομασία σε παρένθεση):
Δημογραφικά
Στη γεωγραφική περιοχή της Σάπμι η Ειδική Βιβλιοθήκη των Σαάμι είναι ένας μικρός πληθυσμός. Σύμφωνα με κάποιους ο εκτιμώμενος συνολικός πληθυσμός των Σαάμι είναι περίπου 70.000. Ένα πρόβλημα κατά την προσπάθεια καταμέτρησης του πληθυσμού τους είναι ότι υπάρχουν λίγα κοινά κριτήρια για το σε τι συνίσταται το "να είσαι Σαάμι". Επιπλέον υπάρχουν αρκετές Σααμικές γλώσσες και πρόσθετες διάλεκτοι και υπάρχουν αρκετές περιοχές στη Σάπμι, όπου λίγοι από τους Σαάμι μιλούν τη μητρική τους γλώσσα εξαιτίας της καταναγκαστικής πολιτισμικής αφομοίωσης, αλλά εξακολουθούν να θεωρούν εαυτούς Σαάμι. Άλλοι δείκτες ταυτότητας είναι η συγγένεια (που μπορεί να λεχθεί ότι είναι μεγάλης σημασίας για όλους τους Σαάμι), η γεωγραφική περιοχή της Σάπμι από την οποία προέρχεται η οικογένειά τους ή / και η προστασία ή η διατήρηση ορισμένων πτυχών του πολιτισμού των Σαάμι.
Όλα τα Κοινοβούλια των Σαάμι των Βόρειων χωρών έχουν περιλάβει ως κριτήριο "πυρήνα" για την καταγραφή κάποιου ως Σαάμι την ίδια την ταυτότητα - πρέπει να δηλώσει ότι πραγματικά θεωρεί τον εαυτό του Σαάμι. Τα αντικειμενικά κριτήρια ποικίλλουν, αλλά γενικά σχετίζονται με τη συγγένεια και / ή τη γλώσσα.
Ακόμη, λόγω της πολιτισμικής αφομοίωσης του λαού των Σαάμι που είχε συμβεί στις τέσσερις χώρες ανά τους αιώνες, εκτιμήσεις του πληθυσμού είναι δύσκολο να γίνουν με ακρίβεια. Αυτός εκτιμάται ότι κυμαίνεται μεταξύ 80.000 και 135.000 σε ολόκληρη την περιοχή των Βόρειων χωρών, συμπεριλαμβανομένων αστικών περιοχών όπως το Όσλο της Νορβηγίας, που παραδοσιακά θεωρούνται εκτός της Σάπμι. Το Νορβηγικό κράτος αναγνωρίζει κάθε Νορβηγό ως Σαάμι αν έχει έναν προπάππου ή προγιαγιά, των οποίων η μητρική γλώσσα ήταν Σααμική, αλλά δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ απογραφή της μητρικής γλώσσας των Νορβηγών.
Περίπου το ήμισυ όλων των Σαάμι ζουν στη Νορβηγία, αλλά πολλοί ζουν στη Σουηδία και μικρότερες ομάδες που στην άπω Βόρεια Φινλανδία και τη Χερσόνησο Κόλα της Ρωσίας. Οι Σαάμι της Ρωσίας αναγκάστηκαν από τις Σοβιετικές αρχές να μετεγκατασταθούν σε μια κολλεκτίβα που ονομάζεται Λοβοζέρο / Λούγιαβρι, στο κεντρικό τμήμα της Χερσονήσου Kόλα.
Γλώσσα
Δεν υπάρχει μια ενιαία Σααμική γλώσσα, αλλά μια ομάδα από δέκα ξεχωριστές Σααμικές γλώσσες Sámi. Έξι από αυτές τις γλώσσες έχουν το δικό τους τρόπο γραφής. Οι Σααμικές γλώσσες είναι σχετικά στενά συνδεδεμένες, αλλά όχι αμοιβαία κατανοητές. Για παράδειγμα οι ομιλούντες τη Νοτιοσααμική δεν καταλαβαίνουν τη Βόρειοσααμική. Ιδιαιτέρως παλαιότερα αυτές οι ξεχωριστές γλώσσες αναφέρονταν ως "διαλέκτοι", αλλά σήμερα αυτό θεωρείται λανθασμένο λόγω των μεγάλων διαφορών μεταξύ τους. Οι περισσότερες Σααμικές γλώσσες ομιλούνται σε πολλές χώρες, επειδή τα γλωσσικά σύνορα δεν αντιστοιχούν στα εθνικά σύνορα.
Τέταρτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης (Ορθόδοξη Εκκλησία)
Η Τέταρτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης (ονομαζόμενη και Έβδομη Οικουμενική Σύνοδος από την Ορθόδοξη Εκκλησία) συνήλθε το 879 από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Βασίλειο Α΄ τον Μακεδόνα, στον χριστιανικό Καθεδρικό Ναό Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, υπό την προεδρία του Πατριάρχη Φωτίου Α´. Η Σύνοδος, μεταξύ άλλων, κατέταξε τη Δεύτερη Σύνοδο της Νίκαιας το 787 ως Οικουμενική και αποκατέστησε τον Φώτιο Α´ ως Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
Ιστορικό
Η Σύνοδος διευθέτησε τη διαμάχη που είχε ξεσπάσει μετά την απομάκρυνση του Ιγνατίου ως Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως το 858. Ο Ιγνάτιος, διορισμένος ο ίδιος στο αξίωμα του με αντικανονικό τρόπο, εναντιώθηκε στον Καίσαρα Βάρδα, ο οποίος είχε καθαιρέσει την Αντιβασίλισσα Θεοδώρα. Σε απάντηση, ο ανιψιός του Βάρδα, ο νεαρός Αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ΄ μεθόδευσε την απομάκρυνση και τον εγκλεισμό του Ιγνατίου με την κατηγορία της προδοσίας. Ο πατριαρχικός θρόνος περιήλθε στον Φώτιο, φημισμένο λόγιο και συγγενή του Βάρδα. Η εκθρόνιση του Ιγνατίου χωρίς τυπική εκκλησιαστική απόφαση και η ξαφνική ανάδειξη του Φωτίου προκάλεσαν σκάνδαλο στην εκκλησία. Ο Πάπας Νικόλαος Α΄ και οι δυτικοί επίσκοποι ανέλαβαν την υπόθεση του Ιγνατίου και καταδίκασαν την εκλογή του Φωτίου ως αντικανονική. Το 863, σε σύνοδο στη Ρώμη, ο Πάπας καθαίρεσε και αφόρισε τον Φώτιο και επανέφερε τον Ιγνάτιο ως νόμιμο Πατριάρχη. Ωστόσο, ο Φώτιος ζήτησε την υποστήριξη του Αυτοκράτορα και απάντησε, συγκαλώντας Σύνοδο και αφορίζοντας τον Πάπα.
Σύγκληση της Συνόδου (879-880)
Μετά το θάνατο του Ιγνατίου το 877, ο Αυτοκράτορας έκανε τον Φώτιο και πάλι Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Συγκλήθηκε σύνοδος το 879, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, αποτελούμενη από τους αντιπροσώπους και των πέντε Πατριαρχείων, συμπεριλαμβανομένου και αυτού της Ρώμης (συνολικά 383 επίσκοποι). Ο συγγραφέας Αντώνιος Εδουάρδος Σιεσιένσκι γράφει: «Το 879 ο αυτοκράτορας ζήτησε να συνέλθει ένα άλλο συμβούλιο στην Κωνσταντινούπολη με την ελπίδα ότι ο νέος Πάπας, Ιωάννης Η' (872-882) θα αναγνώριζε την εγκυρότητα της αξίωσης του Φωτίου στο Πατριαρχείο. Στη Σύνοδο αυτή, που αποκαλείται Η΄ Οικουμενική στην Ορθόδοξη Εκκλησία, συμμετείχαν οι παπικοί εκπρόσωποι (οι οποίοι είχαν φέρει μαζί τους ένα δώρο από τον πάπα - ένα πάλλιον για τον Φώτιο) και περισσότεροι από 400 επίσκοποι, οι οποίοι αμέσως επιβεβαίωσαν τον Φώτιο ως νόμιμο Πατριάρχη».
Η Σύνοδος καταδίκασε επίσης την προσθήκη του Filioque στο Σύμβολο Της Νίκαιας - Κωνσταντινούπολης, μια προσθήκη που απορρίφθηκε εκείνη την εποχή στη Ρώμη: «Διαβάστηκε το Σύμβολο της Πίστεως (χωρίς το filioque) και καταδίκασε εκείνους που "του επιβάλλουν τις δικές τους επινοημένες φράσεις [ἰδίας εὑρεσιολογίαις] και το παρουσιάζουν ως κοινή διδαχή στους πιστούς ή σε εκείνους που επιστρέφουν από κάποιου είδους αίρεση και επιδεικνύουν το θράσος να παραποιήσουν εντελώς [κατακιβδηλεῦσαι άποθρασυνθείη] την αρχαιότητα αυτού του ιερού και αξιοσέβαστου Χώρου [Ιερός Κανόνας] με παράνομες λέξεις, ή προσθήκες, ή αφαιρέσεις"». Οι Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί πιστεύουν ότι η Σύνοδος καταδίκασε όχι μόνο την προσθήκη του filioque στο δόγμα, αλλά την καταδίκασε ως αιρετική (μια άποψη που υποστηρίχθηκε έντονα από τον Φώτιο στις αντιπαραθέσεις με την Ρώμη): «Εάν κάποιο από τα πνευματικά πρόσωπα επιτρέψει μια αλλαγή ή προσθήκη σε αυτό τη Σύμβολο, αποβάλεται από την ιεροσύνη, οι δε λαϊκοί που τολμούν να το κάνουν αυτό, υπόκεινται σε ανάθεμα».
Οι προσθήκες στο Σύμβολο της Πίστεως της Νίκαιας - Κωνσταντινούπολης είχαν απαγορευθεί από την Ζ΄Οικουμενική Σύνοδο. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία διαχωρίζει τα δύο και επιμένει στην θεολογική ορθότητα της προσθήκης, ενώ δεν αναγνωρίζει τις αποφάσεις της Συνόδου του 879.
Σύμφωνα με τον μη Ρωμαιοκαθολικό Φίλιπ Σαφ, «στις ελληνικές πράξεις προστέθηκε στη συνέχεια μια (δήθεν) επιστολή του Πάπα Ιωάννη Η΄ προς τον Φώτιο, δηλώνοντας ότι το Filioque είναι μια προσθήκη που απορρίπτεται από την εκκλησία της Ρώμης και μια βλασφημία που πρέπει να καταργηθεί ήρεμα και σταδιακά».
Επιβεβαίωση και περαιτέρω αποδοχή
Η Σύνοδος πραγματοποιήθηκε παρουσία παπικοί εκπροσώπων, οι οποίοι ενέκριναν τη διαδικασία.
Ο Ρωμαιοκαθολικός ιστορικός Φράνσις Ντβόρνικ υποστηρίζει ότι ο Πάπας αποδέχθηκε τις πράξεις της Συνόδου και ακύρωσε εκείνες των ρωμαιοκαθολικής Τέταρτης Σύνόδου της Κωνσταντινούπολης (869-870). Άλλοι Ρωμαιοκαθολικοί ιστορικοί, όπως ο Γουόρεν Κάρολ, αμφισβητούν αυτή την άποψη, υποστηρίζοντας ότι ο Πάπας απέρριψε τη Σύνοδο. Ο Σιεσιένσκι αναφέρει ότι ο Πάπας έδωσε μόνο μια ειδική συναίνεση στις πράξεις της Συνόδου. Ο Φίλιπ Σαφ πιστεύει ότι ο Πάπας, εξαπατημένος από τους εκπροσώπους του σχετικά με τις πραγματικές διαδικασίες, αρχικά χειροκρότησε τον Αυτοκράτορα αλλά αργότερα κατήγγειλε τη Σύνοδο. Σε κάθε περίπτωση, ο Πάπας είχε ήδη αποδεχθεί την αποκατάσταση του Φώτιου ως Πατριάρχη.
Στις 8 Μαρτίου 870, τρεις ημέρες μετά το τέλος της ρωμαιοκαθολικής Συνόδου, οι παπικοί και Ανατολικοί αντιπρόσωποι συναντήθηκαν με τυς Βούλγαρους πρεσβευτές με επικεφαλής τον καυχάνο Πέτρο για να αποφασίσουν το καθεστώς της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεδομένου ότι οι Βούλγαροι δεν ήταν ικανοποιημένοι με τις θέσεις του Πάπα μετά από παρατεταμένες διαπραγματεύσεις, κατέληξαν σε ευνοϊκή συμφωνία με τους Βυζαντινούς και ελήφθη η απόφαση ότι η Βουλγαρική Εκκλησία θα έπρεπε να γίνει Ανατολική Χριστιανική.
Το Φώτιο Σχίσμα (863-867) που οδήγησε στις Συνόδους του 869 και το 879 αντιπροσωπεύει μια ρήξη μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ενώ οι προηγούμενες επτά Οικουμενικές Σύνοδοι αναγνωρίζονται ως οικουμενικές και έγκυρες τόσο από την Ανατολή όσο και από τη Δύση, πολλοί ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί αναγνωρίζουν τη σύνοδο του 879 ως την Η΄ Οικουμενική Σύνοδο, θερώντας ότι ακύρωσε την προηγούμενη. Αυτή η Σύνοδος αναφέρεται ως Οικουμενική στην Εγκύκλιο των Ανατολικών Πατριαρχών του 1848. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ωστόσο, αναγνωρίζει ως Η΄ Οικουμενική Σύνοδο τη Σύνοδο του 869 και δεν τοποθετεί την Τέταρτη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης του 879 μεταξύ των Οικουμενικών Συνόδων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία Κατηγορία:Ορθοδοξία  Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Bell UH-1 Iroquois
Το Bell UH-1 Iroquois (ανεπίσημα Huey) είναι ένα στρατιωτικό ελικόπτερο που τροφοδοτείται από ένα κινητήρα turboshaft, με κύριο στροφείο δύο πτερυγίων και ουραίο στροφείο. Το ελικόπτερο αναπτύχθηκε από την Bell Helicopter ώστε να ικανοποιήσει την απαίτηση του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών για ένα ελικόπτερο πολλαπλών ρόλων το 1952, πέταξε πρώτη φορά στις 20 Οκτωβρίου 1956, και μπήκε στην παραγωγή τον Μάρτιο του 1960. Το UH-1 ήταν το πρώτο στροβιλοκινητήριο ελικόπτερο που μπήκε στην παραγωγή για το στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών, και πάνω από 16.000 έχουν παραχθεί σε όλο τον κόσμο.
Τεχνικά Χαρακτηριστικά (UH-1D)
right|425px
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικά ελικόπτερα Κατηγορία:Αεροσκάφη Bell
Εκάλη Λεοντίδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Μισαήλ Αποστολίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μισαήλ υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρίας και ο πρώτος καθηγητής της Ριζαρείου Σχολής, της οποίας κατόπιν έγινε διευθυντής. Συμμετείχε ενεργά στο πιο φλέγον εκκλησιαστικό ζήτημα της εποχής, αυτό της Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία είχε μεν αυτοανακηρυχθεί Αυτοκέφαλη, δεν είχε όμως αναγνωριστεί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο Μισαήλ ήταν εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη και από τη θέση αυτή συνετέλεσε στην έκδοση του Συνοδικού Τόμου το 1850, με τον οποίο αναγνωρίστηκε το υπάρχον ως σήμερα εκκλησιαστικό καθεστώς της Ελληνικής Εκκλησίας.
Το 1852 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Πατρών και Ηλείας. Στις 2 Δεκεμβρίου 1861 εξελέγη Μητροπολίτης Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε για λίγους μόλις μήνες, έως τον θάνατό του στις 21 Ιουλίου 1862. Ως Μητροπολίτης Αθηνών τέλεσε τα εγκαίνια του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών ενώ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανέγερση μνημείου για τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄.
Συγγραφικό έργο
Μεταξύ των έργων του είναι τα εξής :
Ναυσικά Σταυρίδου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νέων γυναικών Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΜΕΝΤ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Siemens Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Απόλλωνα Πτολεμαΐδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αναγέννησης Νέου Ρυσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Παναθλητικού Συκεών (Α.Ε.) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σουηδικών συλλόγων Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Βατικανό
Β΄ Περίοδος: 590-860
Το 781 ο Κάρολος ο Μέγας αφού κατέκτησε την κεντρ. Ιταλία μέχρι τον ποταμό Γκαριλιάνο ίδρυσε το Βασίλειο της Ιταλίας συμπεριλαμβάνοντας τη Ρώμη μετά των παπικών κτήσεων, παραχωρήσας αυτό στον υιό του, Πιπίνο. Τότε ο Πάπας Λέων ο Γ΄ σε ένδειξη υποταγής, απέστειλε στον Κάρολο «τας κλείδας του τάφου του Αποστόλου Πέτρου» (795). Αργότερα σε στάση εναντίον του ο Πάπας Λέων Γ΄ ξανακαλεί τον Κάρολο, ο οποίος και τον αποκατέστησε στην έδρα του. Ο Πάπας Λέων ευγνωμονών στις 25 Δεκεμβρίου 800 έχρισε τον Κάρολο τον Μέγα, Αυτοκράτορα του Ρωμαϊκού κράτους και ο οποίος στη συνέχεια αύξησε κατά πολύ την εξουσία του Πάπα όχι όμως και τη διακυβέρνηση των υπό τον Πάπα χωρών. Αυτή η "κοσμική" εξουσία του Πάπα, μη σαφώς καθορισθείσα – επί τούτου για να αυξάνεται – δεν διατηρήθηκε στην επακολουθείσα αναρχία εκ της διάλυσης της καρολιγγείου αυτοκρατορίας.
Γ΄ Περίοδος: 860-1254
thumb|right|150px|Ο Πάπας Γρηγόριος ο Μέγας Από της εποχής του Πάπα Αδριανού Β΄ (867) η εκλογή των Παπών εγένετο υπό μόνου του κλήρου, περιοριζόμενος ο λαός μόνο στην επικύρωση. Ο Αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου, αντίπαλος του ποντίφικα της Ρώμης, διεκδικούσε υπέρ αυτού το δικαίωμα της στέψης των Βασιλέων. Ο Αρχιεπίσκοπος της Ραβέννας διετείνετο ότι και αυτός είχε τα αυτά δικαιώματα επί της Ρωμανίας με εκείνα του Πάπα επί της Ρώμης και της περιοχής. Έτσι οι διάφοροι Ιταλοί Ηγεμόνες αλλά και φεουδάρχες στις μεταξύ τους έριδες και πολέμους αύξαναν διαρκώς τις κτήσεις τους εις βάρος του Ποντιφικού κράτους με αποτέλεσμα η «Αγία Έδρα» να αποβαίνει συνεχώς λεία των τότε φατριών. Ο Πάπας Στέφανος Στ΄, που έφθασε στο σημείο να ξεθάψει τον Πάπα Φορμόζη για να τον δικάσει, εφονεύθει στραγγαλιστείς μέσα στη φυλακή που είχε εγκλεισθεί από τους αντιπάλους του.
Το 962 με την ανασύσταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό του Όθωνος του Μεγάλου Βασιλέως της Γερμανίας, τον οποίο είχε καλέσει ο Πάπας Ιωάννης ΙΒ΄ κατά του Βερεγγαρίου Β΄ Βασιλέως της Ιταλίας, κατέστησε την Αγία Έδρα και σχεδόν ολόκληρη την Ιταλία γερμανική κτήση. Το 1059 ο Πάπας Νικόλαος Β΄ απεφάσισε η εκλογή των Παπών εις το εξής να γίνεται υπό μόνο των Καρδιναλίων, ο δε Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ (1073) καθόρισε στο μέλλον η εκλογή των Παπών να μην επικυρώνεται από τον Αυτοκράτορα. Η απόφαση αυτή δημιούργησε σειρά αγώνων μεταξύ Αυτοκρατόρων και Παπών δημιουργώντας το περίφημο ζήτημα της «αμοιβαίας επικύρωσης» της εκλογής. Δηλ. ενώ οι Αυτοκράτορες ζητούσαν το δικαίωμα να επικυρώνουν την εκλογή των Παπών, οι Πάπες διεκδικούσαν το δικαίωμα να επικυρώνουν και αυτοί, δια της υπ΄αυτών στέψης, την εκλογή των Αυτοκρατόρων. Κατά τους αγώνες αυτούς οι Πάπες απέκτησαν μεγάλη "κοσμική" εξουσία που έφθασε στο σημείο της ταπεινώσεως του Αυτοκράτορα Ερρίκου Δ΄ στην Κανόσσα το 1077.
Δ΄ Περίοδος: 1254-1789
thumb|194x194px|Άποψη της πόλης του Βατικανού στα 1593 από χάρτη του Αντόνιο Τεμπέστα|αριστερά Μετά από την κατάλυση της Γερμανικής κυριαρχίας στην Ιταλία (1254) οι Πάπες προσέγγισαν τους Φράγκους Βασιλείς της Γαλλίας. Με το επερχόμενο σχίσμα της Δύσης και της εγκατάστασης των Παπών στην Αβινιόν της Γαλλίας το Ποντιφικό κράτος είχε εξαφανισθεί.
Μετά την άρση του σχίσματος (1417), και την ένωση των Παπών επί Πάπα Νικολάου Ε΄ το Ποντιφικό κράτος αναστηθεί ως ένα των πολλών κρατιδίων της κατετμημένης Ιταλίας. Από αυτής της περιόδου το Ποντιφικό κράτος απώλεσε τον γενικότερο πρότερο χαρακτήρα του παραμένον ως απλό κοσμικό κράτος. Αποτελείτο δε από του «'''κλήρου του Αγ. Πέτρου'''», τμήματος του Δουκάτου του Σπαλέτο, των Μαρινών, της Ρομανίας και των κτήσεων του Μπενεβέντο και της Αβινιόν. '
Με την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης το 1789 που ακολούθησε κατάσχεση των εκκλησιαστικών κτημάτων, κατάργηση των προνομίων του κλήρου και κατάληψη παπικών εδαφών (Αβινιόν και Βεβεσόν) ο Πάπας υποχρεώθηκε να στραφεί υπέρ των εχθρών της Επανάστασης.
Ε' Περίοδος: 1789-1849
Με την προέλαση όμως των γαλλικών στρατευμάτων στην Ιταλία τα διάφορα τμήματα του Ποντιφικού κράτους επαναστάτησαν και απέβησαν γαλλικές επαρχίες, η δε Ρώμη ανακηρύχθηκε Δημοκρατία (1798). Ο Πάπας Πίος Ζ΄ που είχε συνάψει κονκορδάτο με τον Ναπολέοντα (1801) και τον είχε στέψει και Αυτοκράτορα (1804) δεν άργησε να έλθει σε ρήξη με αυτόν με αποτέλεσμα την απώλεια του Μπενεβέντο και του Πόντε Κόρβο (1806), τις επαρχίες των Μαρινών και το υπόλοιπο των εδαφών του Ποντιφικού κράτους (1808) τα οποία έγιναν γαλ. νομοί. Ο δε Πάπας Πίος Ζ΄ εξορίστηκε στη Σαβόνα όπου μετά την πτώση του Ναπολέοντα (1814) επανήλθε στη Ρώμη και το Συνέδριο της Βιέννης απέδωσε πάντα τα εδάφη που αποτελούσαν το πριν της Γαλλικής Επανάστασης Ποντιφικό κράτος εκτός της Φεράρας (αριστ. του ποτ. Πάδου) που περιήλθε στην Αυστρία.
Η κοσμική όμως εξουσία των Παπών που ακολούθησε υπήρξε αντιδραστικότατη, οι κατασχέσεις, φυλακίσεις, εξορίες, φόνοι και παντός είδους καταπιέσεις προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις, συνωμοσίες ακόμη και απόπειρες επαναστάσεων. Ένεκα αυτών οι Πάπες στηρίζονταν στις αυστριακές λόγχες. Κατά την εκλογή του Πάπα Γρηγορίου ΙΣΤ΄ εξερράγησαν επαναστάσεις στη Βολονία, Ρομανία, Μαρίνες και Ουμβρία οι οποίες και καταπνίγηκαν υπό των αυστριακών στο αίμα. Μετά από την επανάσταση του 1848 και την πτώση της Ρωμαϊκής δημοκρατίας (1849) η κατάσταση παρέμενε ίδια.
ΣΤ΄ Περίοδος: 1849-1870
Μετά από τη γαλλο-σαρδηνική συμμαχία και την ήττα της Αυστρίας στη Μελέντα που γενικεύθηκε η κίνηση των διαφόρων περιοχών της Ιταλίας για ένωσή τους με τον Οίκο της Σαβοΐας, επαναστάτησαν εκ νέου η Βολονία (Μπολόνια, η Ρομανία, οι Μαρίνες και η Ουμβρία που και πάλι πνίγηκαν στο αίμα από τους Ελβετούς μισθοφόρους με φοβερές σφαγές στις 20 Ιουνίου και 21 Ιουνίου 1857 στην Περουγία (Περούτζια).
Στις 22 Μαρτίου 1860 η Βολονία και η Ρομανία με δημοψήφισμα κηρύχθηκαν υπέρ της ένωσής των με το υπό τον Βασιλέα Βίκτωρα Εμμανουήλ Ιταλικό Βασίλειο. Το ίδιο έτος 4 Νοεμβρίου 1860 οι Μαρίνες και η Ουμβρία τις μιμήθηκαν. Η Ρώμη εκκενώθηκε από τα γαλλικά στρατεύματα το (1864), αν και αυτά ανακλήθηκαν για την προστασία των Παπών (1867) και αποχώρησαν τελικά το 1870 (λόγω της έναρξης του γαλλογερμανικού πολέμου). Τότε τα Ιταλικά στρατεύματα με συμμετοχή των Γαριβαλδινών εισήλθαν στη Ρώμη και μετά μακρύ κανονιοβολισμό στις 20 Σεπτεμβρίου 1870 κατέλυσαν το Ποντιφικό κράτος.
Εβραϊκή εσχατολογία
Περίοδος του Δεύτερου Ναού
Στα τέλη της περιόδου του δευτέρου ναού, οι πεποιθήσεις για την τελική μοίρα του ανθρώπου ήταν διαφορετικές. Οι Εσσαίοι πίστευαν στην αθανασία της ψυχής, αλλά οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι, προφανώς δεν το πίστευαν. Τα χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας, τα εβραϊκά ψευδεπίγραφα και οι εβραϊκοί μαγικοί πάπυροι αντικατοπτρίζουν αυτήν την ποικιλομορφία.
Βατικανό
Ζ΄ Περίοδος: 1870-1929
Στις 2 Οκτωβρίου 1870 οι κάτοικοι ψήφισαν την ένωση με το Ιταλικό Βασίλειο και στις αρχές του 1871 πρωτεύουσα ορίσθηκε η Ρώμη. Έτσι έληξε η "κοσμική" εξουσία των Παπών εναντίον των οποίων από του 896 μέχρι του 1859 έγιναν 171 επαναστάσεις από τις οποίες οι 80 εντός της Ρώμης.
Εβραϊκή εσχατολογία
Μεσαιωνική ραββινική άποψη
εναλλ.=Μνημείο για τον Μαϊμονίδη στην Κόρδοβα.|μικρογραφία|Μνημείο για τον [[Μαϊμονίδης|Μαϊμονίδη στην Κόρδοβα.]] Ενώ όλες οι κλασικές ραββινικές πηγές αναφέρουν τη μετά θάνατον ζωή, οι κλασικοί μεσαιωνικοί μελετητές αμφισβητούν τη φύση της ύπαρξης του «Τέλους των Ημερών» μετά τη μεσσιανική περίοδο. Ενώ ο Μαϊμονίδης περιγράφει μια εντελώς πνευματική ύπαρξη για τις ψυχές, την οποία αποκαλεί «αποδιαμορφωμένη νοημοσύνη», ο Ναχμανίδης συζητά μια έντονα πνευματική ύπαρξη στη Γη, όπου η πνευματικότητα και η σωματικότητα συνδυάζονται. Και οι δύο συμφωνούν ότι η ζωή μετά το θάνατο είναι το «Τέλος των Ημερών». Αυτή η ύπαρξη συνεπάγεται μια εξαιρετικά αυξημένη κατανόηση και σύνδεση με τη Θεία Παρουσία. Αυτή η άποψη είναι κοινή από όλους τους κλασικούς ραββινικούς μελετητές.
Βατικανό
Η΄ Περίοδος: 1929-Σήμερα
Επί Πάπα όμως Πίου ΙΑ΄ και της ιταλικής κυβερνήσεως του Μουσολίνι συνήφθη στο Λατερανό στις 11 Φεβρουαρίου 1929 συνθήκη με την οποία ιδρύθηκε νέο μικροσκοπικό ανεξάρτητο κράτος με το όνομα «Κράτος της πόλεως του Βατικανού» (Stato della Città del Vaticano) και κατέβαλε 750.000.000 ιταλ. λίρες σε μετρητά και ένα δις. ιταλ. λίρες σε δάνειο ως αποζημίωση για την κατάληψη των εδαφών του Ποντιφικού κράτους (ποσό λιγότερο από αυτό που ανάθεσε για τον Πάπα ο ιταλικός νόμος του έτους 1871, αλλά που δεν τον δέχτηκε εκείνος). Παράλληλα ο Πάπας ανεγνώρισε το Βασίλειο της Ιταλίας, με τη Ρώμη πρωτεύουσα αυτού, παραιτούμενος του λοιπού επί παντός δικαιώματος και διεκδίκησης των άλλοτε ποντιφικών εδαφών. Το ανασυσταθέν αυτό νέο κράτος της πόλης του Βατικανού έκτασης 0,44 τ.χλμ. είχε 512 κατ. (1929 έτος ίδρυσης) εξ ων 389 Ιταλοί και 113 Ελβετοί.
Η επίσημη αναγνώριση
Οι Πάπες στον κοσμικό ρόλο τους κυβέρνησαν ένα μέρος της ιταλικής χερσονήσου για περισσότερο από χίλια έτη μέχρι και το μέσο του 19ου αιώνα, όταν προσαρτήθηκαν πολλά από τα παπικά κράτη στο νέο ενωμένο Βασίλειο της Ιταλίας. Το 1870, τα εδάφη του Πάπα μειώθηκαν περαιτέρω όταν προσαρτήθηκε η Ρώμη. Ακολούθησε "Νόμος των Εγγυήσεων", τον Μάιο του 1871, των ενοποιηθέντων κρατών της ιταλικής χερσονήσου που αναγνώριζε την κυριότητα της Καθολικής Εκκλησίας στην εδαφική περιοχή του Βατικανού. Ο νόμος όμως αυτός δεν ικανοποίησε την Εκκλησία και ο Πάπας έθεσε τον εαυτό του υπό διωγμό. Οι διαφωνίες μεταξύ μιας σειράς Παπών και της Ιταλικής κυβέρνησης επιλύθηκαν το 1929 με τις τρεις Λατερανές Συνθήκες, οι οποίες καθιέρωσαν την ανεξαρτησία της πόλης του Βατικανού και χορήγησαν στον ρωμαιοκαθολικισμό ειδική θέση στην Ιταλία (11 Φεβρουαρίου 1929). Το 1984, ένα κονκορδάτο μεταξύ της Αγίας Έδρας και της Ιταλίας τροποποίησε κάποιες από τις προηγούμενες διατάξεις των Συνθηκών, συμπεριλαμβανομένης της πρωτοκαθεδρίας του ρωμαιοκαθολικισμού ως ιταλικής κρατικής θρησκείας.
Εβραϊκή εσχατολογία
Μεσαιωνική ραββινική άποψη
Υπάρχει αρκετό ραββινικό υλικό για το τι συμβαίνει στην ψυχή του αποθανόντος μετά το θάνατο, τι βιώνει και πού πηγαίνει. Σε διάφορα σημεία του ταξιδιού μετά τη ζωή, η ψυχή μπορεί να συναντήσει:
Όλοι οι κλασικοί μελετητές ραββινικών κειμένων συμφωνούν ότι αυτές οι έννοιες είναι πέρα ​​από την τυπική ανθρώπινη κατανόηση. Επομένως, αυτές οι ιδέες εκφράζονται σε όλη τη ραββινική βιβλιογραφία μέσω πολλών ποικίλων παραβολών και αναλογιών.
Το Γεχινώμ ορίζεται αρκετά καλά στη ραββινική βιβλιογραφία. Μερικές φορές μεταφράζεται ως "κόλαση", αλλά μοιάζει πολύ περισσότερο με την άποψη του Νικαιώτικου Χριστιανισμού για το καθαρτήριο παρά με τη χριστιανική άποψη της κόλασης. Η ραββινική σκέψη υποστηρίζει ότι οι ψυχές δεν βασανίζονται για πάντα στο Γεχινώμ. Το περισσότερο που μπορεί να είναι εκεί μία ψυχή λέγεται ότι είναι έντεκα μήνες, με εξαίρεση τους αιρετικούς, και τους ανυπότακτους Εβραίους. Αυτός είναι ο λόγος που ακόμη και όταν θρηνούν για κοντινούς συγγενείς, οι Εβραίοι δεν θα απαγγέλλουν το καντίς (ύμνο) του πένθους για περισσότερο από μια περίοδο έντεκα μηνών. Το Γεχινώμ θεωρείται μια "πνευματική σφυρηλάτηση" όπου η ψυχή καθαρίζεται για την τελική της ανάβαση στον Γαδ Εδέν (Κήπος της Εδέμ).
Στο σύγχρονο Ιουδαϊσμό
Ο Ίρβινγκ Γκρίνμπεργκ, που εκπροσωπεί μια ανοιχτή Ορθόδοξη άποψη, περιγράφει τη μεταθανάτια ζωή ως κεντρική εβραϊκή διδασκαλία, που απορρέει από την πίστη στην ανταμοιβή και την τιμωρία. Σύμφωνα με τον Γκρίνμπεργκ, οι παθιασμένοι μεσαιωνικοί Εβραίοι έδωσαν έμφαση στον "νέο κόσμο" να έρθει ως αντίθετο στις δυσκολίες αυτής της ζωής, ενώ οι πρώτοι Εβραίοι εκσυγχρονιστές απεικόνισαν τον Ιουδαϊσμό ως ενδιαφερόμενο μόνο σε αυτόν τον κόσμο ως αντίθετο του «άλλου κόσμου» του χριστιανισμού. Ο Γκρίνμπεργκ βλέπει κάθε μια από αυτές τις απόψεις ως ένα ανεπιθύμητο άκρο - η υπερβολική έμφαση στη μεταθανάτια ζωή οδηγεί στον ασκητισμό, ενώ η υποτίμηση της μεταθανάτιας ζωής στερεί τους Εβραίους από την παρηγοριά της αιώνιας ζωής και της δικαιοσύνης - και ζητά μια σύνθεση, στην οποία οι Εβραίοι μπορούν να εργαστούν για να τελειοποιήσουν αυτόν τον κόσμο, ενώ ταυτόχρονα αναγνωρίζει την αθανασία της ψυχής.
Ο συντηρητικός Ιουδαϊσμός επιβεβαιώνει την πίστη στον κόσμο μετά το θάνατο αναγνωρίζοντας ότι η ανθρώπινη κατανόηση είναι περιορισμένη και δεν μπορούμε να ξέρουμε ακριβώς από τι αποτελείται ο κόσμος πέρα απο αυτόν. Ο Ιουδαϊσμός της Μεταρρύθμισης (Reform Judaism) και της Ανασυγκρότησης (Reconstructionist Judaism) επιβεβαιώνoυν την πίστη στη μεταθανάτια ζωή, αν και υποβαθμίζουν τις θεολογικές επιπτώσεις υπέρ της έμφασης στη σημασία του «εδώ και τώρα», σε αντίθεση με την ανταμοιβή και την τιμωρία.
Ανάσταση των νεκρών
εναλλ.=Μία ολόκληρη συλλογή του Ταλμούδ.|μικρογραφία|Μία ολόκληρη συλλογή του [[Ταλμούδ.]] Αρκετές φορές, η Βίβλος παραπέμπει στην αιώνια ζωή χωρίς να προσδιορίζει ποια μορφή θα πάρει η ζωή.
Η πρώτη ρητή αναφορά της ανάστασης είναι το Όραμα της Κοιλάδας των Ξηρών Οστών (Vision of the Valley of Dry Bones) στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ. Ωστόσο, αυτή η αφήγηση προοριζόταν ως μεταφορά για την εθνική αναγέννηση, υποσχόμενη στους Εβραίους της επιστροφή τους στο Ισραήλ και την ανοικοδόμηση του Ναού, και όχι ως περιγραφή της προσωπικής ανάστασης.
Το βιβλίο του Δανιήλ υποσχέθηκε κυριολεκτική ανάσταση στους Εβραίους, με συγκεκριμένη λεπτομέρεια. Ο Άλαν Σεγκάλ ερμηνεύει πως το Δανιήλ αναφέρει ότι με την έλευση του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, η δυστυχία θα πλήξει τον κόσμο, και μόνο εκείνοι των οποίων τα ονόματα βρίσκονται σε ένα θεϊκό βιβλίο θα αναστηθούν. Επιπλέον, η υπόσχεση για ανάσταση του Δανιήλ προοριζόταν μόνο για τους πιο δίκαιους και τους πιο αμαρτωλούς, επειδή η μετά θάνατον ζωή ήταν ένα μέρος για να επιβραβευτούν τα ενάρετα άτομα και τα αμαρτωλά άτομα να λάβουν αιώνια τιμωρία.
Η Ελληνική και η Περσική κουλτούρα επηρέασαν τις εβραϊκές σέκτες για να πιστέψουν σε μια μεταθανάτια ζωή μεταξύ του 6ου και του 4ου αιώνα π.Χ.
Η εβραϊκή Βίβλος, τουλάχιστον όπως φαίνεται από την ερμηνεία του Μπάβλι Σανχεντρίν, περιέχει συχνή αναφορά στην ανάσταση των νεκρών. Το Μίσναχ (מִשְׁנָה, περί τα 200 μ.Χ.) απαριθμεί την πίστη στην ανάσταση των νεκρών ως μία από τις τρεις βασικές πεποιθήσεις που είναι απαραίτητες για να συμμετάσχει ένας Εβραίος σε αυτήν:"Όλο το Ισραήλ έχει ένα μέρος στον κόσμο που θα έρθει, γιατί είναι γραμμένο: «Ο λαός σου, είναι όλοι δίκαιοι. Θα κληρονομήσουν τη γη για πάντα, το κλαδί της φύτεψής μου, το έργο των χεριών μου, για να δοξαστώ». Αλλά οι ακόλουθοι δεν έχουν κανένα μέρος σε αυτό: όσοι υποστηρίζουν ότι η ανάσταση δεν είναι βιβλική διδασκαλία και η Τορά δεν αποκαλύφθηκε θεϊκά και όσοι είναι αιρετικοί."Στα τέλη της περιόδου του δευτέρου ναού, οι Φαρισαίοι πίστευαν στην ανάσταση, ενώ οι Εσσαίοι και οι Σαδδουκαίοι δεν πίστευαν. Κατά τη διάρκεια της Ραββινικής περιόδου, που αρχίζει στα τέλη του πρώτου αιώνα και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, τα έργα του Δανιήλ συμπεριλήφθηκαν στην εβραϊκή Βίβλο, σηματοδοτώντας την υιοθέτηση της εβραϊκής ανάστασης στα επίσημα ιερά κείμενα.
Η εβραϊκή λειτουργία, κυρίως η Αμιντά, περιέχει αναφορές στο δόγμα της σωματικής ανάστασης των νεκρών. Στον σύγχρονο Ιουδαϊσμό, τόσο ο Ορθόδοξος Ιουδαϊσμός όσο και ο Συντηρητικός Ιουδαϊσμός διατηρούν τις παραδοσιακές αναφορές σε αυτό στη λειτουργία τους. Ωστόσο, πολλοί Συντηρητικοί Εβραίοι ερμηνεύουν το δόγμα μεταφορικά παρά κυριολεκτικά. Ο Ιουδαϊσμός της Μεταρρύθμισης και της Ανασυγκρότησης έχει αλλάξει τις παραδοσιακές αναφορές στην ανάσταση των νεκρών στη λειτουργία («ποιος δίνει ζωή στους νεκρούς») για να αναφέρεται στο «ποιος δίνει ζωή σε όλους».
Η τελική κρίση
εναλλ.=Ανάσταση των νεκρών, τοιχογραφία από τη συναγωγή της Δούρα Ευρωπός.|μικρογραφία|[[Ανάσταση νεκρών|Ανάσταση των νεκρών, τοιχογραφία από τη συναγωγή της Δούρα Ευρωπός.]] Στον Ιουδαϊσμό, η ημέρα της κρίσης συμβαίνει κάθε χρόνο στον Ρος Χασανά (εβραϊκή πρωτοχρονιά). Επομένως, αμφισβητείται η πίστη σε μια τελευταία ημέρα κρίσης για όλη την ανθρωπότητα. Μερικοί ραββίνοι πιστεύουν ότι θα υπάρξει μια τέτοια ημέρα μετά την ανάσταση των νεκρών. Άλλοι υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει ανάγκη για αυτό λόγω του Ρος Χασανά. Ωστόσο, άλλοι υποστηρίζουν ότι αυτή η κρίση συμβαίνει όταν κάποιος πεθάνει. Άλλοι ραββίνοι υποστηρίζουν ότι η τελευταία κρίση ισχύει μόνο για τα άλλα έθνη και όχι για τον εβραϊκό λαό.
Βατικανό
Παπικό κονκλάβιο 2013
Μετά από την παραίτηση του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄ στις 28 Φεβρουαρίου 2013, το συμβούλιο των καρδιναλίων (κονκλάβιο) συνήλθε και εξέλεξε νέο Ποντίφικα τον Αργεντινό Φραγκίσκο (Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο) στην 5η ψηφοφορία στις 13 Μαρτίου.
Εβραϊκή εσχατολογία
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκεία στο Ισραήλ Κατηγορία:Εσχατολογία Κατηγορία:Εβραϊκά κείμενα Κατηγορία:Εβραϊκή ιστορία Κατηγορία:Ιουδαϊσμός
Βατικανό
Παπικό κονκλάβιο 2013
Νέος καμεράριος ανέλαβε από τις 15 Οκτωβρίου 2013 ο Πιέτρο Παρολίν, που διορίστηκε από τον Πάπα Φραγκίσκο στο αξίωμα αυτό στις 31 Αυγούστου 2013.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Γεωγραφία
Η πόλη του Βατικανού, ένα από τα ευρωπαϊκά κρατίδια, είναι τοποθετημένη στο Λόφο του Βατικανού στο βορειοδυτικό μέρος της Ρώμης, δυτικά του ποταμού Τίβερη. Τα σύνορά της (3,2 χλμ. συνολικά, όλα με την Ιταλία) ακολουθούν περιμετρικά τα τείχη της πόλης, κατασκευασμένα για να προστατεύουν τον πάπα από εξωτερική επίθεση. Η κατάσταση είναι πιο σύνθετη στη διάσημη πλατεία του Αγίου Πέτρου μπροστά από την ομώνυμη Βασιλική, όπου το ακριβές σύνορο είναι η μέση της στρογγυλής περιοχής που περιβάλλεται από τις στήλες του Μπερνίνι. Είναι το μικρότερο κυρίαρχο κράτος στον κόσμο με επιφάνεια 0,44 τ.χλμ. (440 στρέμματα).
Το κλίμα του είναι το ίδιο με της Ρώμης· εύκρατο, μεσογειακό κλίμα με τους ήπιους, βροχερούς χειμώνες από τον Σεπτέμβριο μέχρι τα μέσα Μαΐου και τα καυτά, ξηρά καλοκαίρια από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο.
Οικονομία
Η μοναδική, μη εμπορική οικονομία της Πόλης του Βατικανού υποστηρίζεται από τις συνεισφορές των ρωμαιοκαθολικών όλης της υφηλίου (γνωστές ως "Οβολός του Πέτρου"), την πώληση γραμματοσήμων και αναμνηστικών, τα αντίτιμα εισόδων στα μουσεία και την πώληση εκκλησιαστικών δημοσιευμάτων. Το Βατικανό έχει ανεξάρτητο οικονομικό σύστημα και τις τράπεζές του. Τα εισοδήματα των εργαζομένων είναι αρκετά καλύτερα από τα αντίστοιχα αυτών που εργάζονται στην πόλη της Ρώμης. Το βιοτικό επίπεδο είναι διαφορετικό, τουλάχιστον στα δημόσια στοιχεία του, λόγω του ιδιαίτερα συγκρατημένου τρόπου ζωής που απαιτείται.
Η Πόλη - Αξιοθέατα
Η πόλη–κράτος μπορεί να φαίνεται μικρότερη και από το Μονακό, την Ανδόρρα και το Λίχτενσταϊν αλλά στην πραγματικότητα ως «Αγία Έδρα» της Καθολικής εκκλησίας ασκεί σήμερα μεγαλύτερη επιρροή ακόμη και από ολόκληρη την Ιταλία.
Κτισμένη επί της δυτικής όχθης του Τίβερη ποταμού μέσα στην καρδιά της Ρώμης. Σχήματος μάλλον τριγωνικού με την προ του Αγίου Πέτρου πλατεία (Πιάτσα Σαν Πιέτρο)να κατέχει τη μία νοτιοανατολική γωνία της πόλης-κράτους. Τα μεσαιωνικά και αναγεννησιακά τείχη που την περιβάλουν προσδιορίζουν και τα σύνορα αυτής που είναι δυνατόν να περπατήσει κανείς γύρω γύρω σε μία ώρα.
Εκτός από την "Πίατσα Σαν Πιέτρο" που αποτελεί και είσοδο στην πόλη, από τις υπόλοιπες πέντε πύλες των τειχών μόνο δύο είναι ανοικτές στο κοινό η Arco delle Campane (Αψίδα των Καμπάνων) στην πρόσοψη της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου και η είσοδος των βορείων τειχών προς τα μουσεία του Βατικανού.
Σαάμι
Γλώσσα
Οι Σααμικές γλώσσες ανήκουν στην Ουραλική γλωσσική οικογένεια, γλωσσικά σχετιζόμενες με τη Φινλανδική, την Εσθονική και την Ουγγρική. Λόγω της μακροχρόνιας επαφής και της εισαγωγής στοιχείων ξένων προς τον πολιτισμό των Σαάμι από τους γειτονικούς Σκανδιναβούς, υπάρχουν πολλά γερμανικά λεξιδάνεια στις Σααμικές γλώσσες, ιδιαίτερα για "αστικά" αντικείμενα. Η πλειοψηφία των Σαάμι μιλά πλέον τις πλειοψηφούσες γλώσσες των χωρών στις οποίες ζουν, δηλαδή Σουηδικά, Ρωσικά, Φινλανδικά και Νορβηγικά. Καταβάλλονται προσπάθειες να προωθηθεί η χρήση των Σααμικών γλωσσών μεταξύ των Σαάμι και των καταγόμενων από αυτούς. Παρά τις αλλαγές αυτές η κληρονομιά της πολιτιστικής καταπίεσης εξακολουθεί να υφίσταται. Πολλοί πιο ηλικιωμένοι Σαάμι εξακολουθούν να αρνούνται να μιλήσουν τη γλώσσα τους. Επιπλέον οι γονείς Σαάμι εξακολουθούν να αισθάνονται αποξενωμένοι από τα σχολεία και συνεπώς δεν συμμετέχουν όσο μπορούν κατά τη διαμόρφωση των σχολικών προγραμμάτων σπουδών και της σχετικής πολιτικής.
Ελβετία
Παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία
Κατά την Πρώιμη Σύγχρονη περίοδο της ελβετικής ιστορίας, ο αυξανόμενος αυταρχισμός των οικογενειών πατρικίων σε συνδυασμό με μια οικονομική κρίση στον απόηχο του Τριακονταετούς Πολέμου οδήγησε στον ελβετικό πόλεμο των αγροτών του 1653. Στο παρασκήνιο αυτού του αγώνα, η σύγκρουση μεταξύ των καθολικών και των προτεσταντικών καντονίων συνεχίστηκε, με αποτέλεσμα να κλιμακωθεί στον Πρώτο Πόλεμο του Βίλμεργκεν, το 1656, και τον Πόλεμο Τόγκενμπουργκ (ή Δεύτερος Πόλεμος του Βίλμεργκεν), το 1712.
Εποχή του Ναπολέοντα
αριστερά|μικρογραφία|Η Πράξη της Διαμεσολάβησης ήταν η προσπάθεια του Ναπολέοντα για συμβιβασμό μεταξύ του [[Παλαιό Καθεστώς|Αρχαίου Καθεστώτος και της Δημοκρατίας.]] Το 1798, η επαναστατική γαλλική κυβέρνηση εισέβαλε στην Ελβετία και επέβαλε ένα νέο ενιαίο σύνταγμα. Αυτό ισχυροποιεί την κεντρική κυβέρνηση της χώρας, καταργώντας ουσιαστικά τα καντόνια: επιπλέον, η Μυλούζ εγκατέλειψε την Ελβετία και η κοιλάδα Βαλτελλίνα έγινε μέρος της Σισαλπίνιας Δημοκρατίας. Το νέο καθεστώς, γνωστό ως Ελβετική Δημοκρατία, ήταν ιδιαίτερα αντιδημοφιλές. Ένας ξένος στρατός εισβολής είχε επιβάλει και κατέστρεψε παράδοση αιώνων, καθιστώντας την Ελβετία τίποτα περισσότερο από ένα γαλλικό κράτος-δορυφόρο. Η σκληρή γαλλική καταστολή της εξέγερσης του Νίντβαλντεν τον Σεπτέμβριο του 1798 ήταν ένα παράδειγμα της καταπιεστικής παρουσίας του Γαλλικού Στρατού και της αντίστασης του τοπικού πληθυσμού στην κατοχή.
Σαάμι
Γλώσσα
Στη Νορβηγία το όνομα της γλώσσας είναι samisk και το όνομα του λαού είναι Same. Στη Φινλανδία το όνομα της γλώσσας είναι saame και το όνομα του λαού saamelainen.
Ο Αμερικανός επιστήμονας Mάικλ E. Κράους δημοσίευσε το 1997 μια εκτίμηση του πληθυσμού των Σαάμι και των γλωσσών τους.
Ελβετία
Εποχή του Ναπολέοντα
Το 1815 το Συνέδριο της Βιέννης αποκατέστησε πλήρως την ελβετική ανεξαρτησία και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις αναγνώρισαν τη μόνιμη ελβετική ουδετερότητα. Η συνθήκη επέτρεψε στην Ελβετία να αυξήσει την επικράτειά της, με την προσθήκη των καντονιών Βαλαί, Νεσατέλ και Γενεύης. Τα σύνορα της Ελβετίας είδαν μόνο μικρές προσαρμογές στη συνέχεια. Τα ελβετικά στρατεύματα υπηρέτησαν ξένες κυβερνήσεις μέχρι το 1860 όταν πολέμησαν στην πολιορκία της Γκαέτα.
Σαάμι
Γλώσσα
Η Κέμι Σααμική γλώσσα εξαφανίστηκε το 19ο αιώνα.
Πολλοί Σαάμι δεν μιλούν πλέον καμία από τις Σααμικές γλώσσες λόγω των πολιτικών αφομοίωσης του παρελθόντος, οπότε ο αριθμός των Σαάμι που ζουν σε κάθε περιοχή είναι πολύ μεγαλύτερος.
Βατικανό
Η Πόλη - Αξιοθέατα
Το επιβλητικότερο κτίσμα είναι η Βασιλική του Αγίου Πέτρου που κτίστηκε το 4ο αι. και ανοικοδομήθηκε το 16ο αι. Αριστερά της Βασιλικής και εκτός των τειχών βρίσκεται το τευτονικό νεκροταφείο, ενώ εντός των τειχών είναι το ιερό σκευοφυλάκιο και το ανάκτορο της Αγίας Μάρθας. Πίσω από αυτά τα κτίσματα βρίσκονται αντίστοιχα το Δικαστικό μέγαρο και το ανάκτορο του Αγ. Καρόλου και πίσω ακριβώς αυτών το εργαστήριο ψηφιδωτών και ο σιδηροδρομικός σταθμός πίσω δε αυτών ο ραδιοφωνικός σταθμός του Βατικανού όπου και καταλήγουν τα νότια τείχη.Αρχείο:Βασιλική Αγίου Πέτρου.jpg
Σαάμι
Γλώσσα
Μελέτες για την ευφυΐα των Σαάμι έχουν δείξει ότι έχουν παρόμοιες επιδόσεις με τους πληθυσμούς των άλλων Βόρειων χωρών. Όπως και οι ασιατικοί λαοί έχουν σχετική υπεροχή στην οπτικοακουστική ικανότητα και αδυναμία στη λεκτική.
Γεωγραφική διαίρεση
Η Σάπμι παραδοσιακά χωρίζεται σε:
Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι πολλοί Σαάμι ζουν τώρα έξω από τη Σάπμι, σε μεγάλες πόλεις όπως το Όσλο της Νορβηγίας.
Διαίρεση κατά επάγγελμα
Μια διαίρεση που χρησιμοποιείται συχνά στους Βόρειους Σαάμι βασίζεται στο επάγγελμα και την περιοχή διαβίωσης. Αυτή η διαίρεση χρησιμοποιείται επίσης σε πολλά παλαιά κείμενα: [121]
Βατικανό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περίκλειστα κράτη Κατηγορία:Ενκλάβια Κατηγορία:Τρέχουσες μοναρχίες Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Σαάμι
Διαίρεση κατά χώρα
Στη Νορβηγία, τη Σουηδία και τη Φινλανδία οι Σαάμι είναι κυρίως Λουθηρανοί. Οι Σκολτ Σαάμι της Φινλανδίας και εκείνοι της Ρωσίας είναι κυρίως Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Σύμφωνα με το Σουηδικό Κοινοβούλιο των Σαάμι, ο πληθυσμός τους στη Σουηδίας είναι περίπου 20.000.
Σύμφωνα με το Φινλανδικό Κέντρο Μητρώου Πληθυσμού και το Φινλανδικό Κοινοβούλιο των Σαάμι, ο πληθυσμός του που ζούσε στη Φινλανδία ήταν 7.371 το 2003. Στις 31 Δεκεμβρίου 2006 μόνο 1776 από αυτούς είχαν καταγραφεί ως ομιλούντες μία από τις Σααμικές ως μητρική γλώσσα.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 ο πληθυσμός των Σαάμι της Ρωσίας ήταν 1.991.
Μετανάστευση των Σαάμι έξω από τη Σάπμι
Εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου 30.000 άνθρωποι που ζουν στη Βόρεια Αμερική, που είναι είτε Σαάμι, είτε απόγονοί τουςi. Οι περισσότεροι έχουν εγκατασταθεί σε περιοχές που είναι γνωστό ότι έχουν Νορβηγούς, Σουηδούς και Φινλανδούς μετανάστες. Ορισμένες από αυτές τις περιοχές είναι η Μινεσότα, η Βόρεια Ντακότα, η Αϊόβα, το Ουισκόνσιν, το Μίτσιγκαν, το Ιλινόι, η Καλιφόρνια, η Ουάσινγκτον (πολιτεία), η Γιούτα και η Αλάσκα και σε όλο τον Καναδά, συμπεριλαμβανομένου του Σασκάτσουαν, της Μανιτόμπα και του Βόρειου Οντάριο, των Βορειοδυτικών Εδαφών, του Γιούκον, και του Νούναβουτ.
Οι απόγονοι αυτών των μεταναστών Σαάμι συνήθως γνωρίζουν ελάχιστα για την κληρονομιά τους επειδή οι πρόγονοί τους σκόπιμα έκρυβαν τον ιθαγενή τους πολιτισμό για να αποφευχθεί η διάκριση από την κυρίαρχη Σκανδιναβική ή Βόρεια κουλτούρα. Αν και μερικοί από αυτούς τους Σαάμι αποτελούν διασπορά, μεταναστεύοντας στη Βόρεια Αμερική για να ξεφύγουν από τις πολιτικές αφομοίωσης στις χώρες καταγωγής τους, πολλοί συνέχισαν να υποβαθμίζουν το Σααμικό πολιτισμό τους σε μια εσωτερίκευση των αποικιακών απόψεων για τους αυτόχθονες λαούς και για να προσπαθήσουν να συγχωνευθούν στις αντίστοιχες κουλτούρες των Βόρειων Χωρών. Υπήρχαν επίσης αρκετές οικογένειες Σαάμι που εισήχθησαν στη Βόρεια Αμερική με κοπάδια ταράνδων από τις κυβερνήσεις των Η.Π.Α. και του Καναδά στο πλαίσιο του προγράμματος Reindeer Project που σχεδιάστηκε για να διδάξει στους Ινουίτ την εκτροφή των ταράνδων. Υπάρχει μακρά ιστορία των Σαάμι στην Αλάσκα.
Οργάνωση
Η Σάπμι παρουσιάζει μια ξεχωριστή ημιεθνική ταυτότητα που ξεπερνά τα σύνορα μεταξύ Νορβηγίας, Σουηδίας, Φινλανδίας και Ρωσίας. Δεν υπάρχει κανένα κίνημα για κυρίαρχο κράτος, αλλά στην πράξη επιδιώκουν μεγαλύτερη αυτονομία στα αντίστοιχα εθνικά κράτη.
Κοινοβούλια των Σαάμι
Τα Κοινοβούλια των Σαάμι (Sámediggi στη Βορειοσααμική, Sämitigge στην Ιναρι Σααμική, Sää'mte'ǧǧ' στη Σκολτ Σααμική), που ιδρύθηκαν στη Φινλανδία (1973), τη Νορβηγία (1989) και τη Σουηδία (1993), είναι αντιπροσωπευτικά όργανα για τους λαούς με την κληρονομιά των Σαάμι. Η Ρωσία δεν έχει αναγνωρίσει τους Σαάμι ως μειονότητα και συνεπώς δεν αναγνωρίζει κανένα κοινοβούλιό τους, έστω και αν οι εκεί Σαάμι έχουν σχηματίσει ένα μη αναγνωρισμένο Κοινοβούλιο των Σαάμι της Ρωσίας. Δεν υπάρχει ενιαίο κοινοβούλιο των Σαάμι που να καλύπτει όλες τις παραπάνω χώρες. Αντίθετα κάθε μία από τις προαναφερθείσες τρεις χώρες δημιούργησε δικό της χωριστό νομοθετικό σώμα για τους Σαάμι, παρόλο που τα τρία αυτά κοινοβούλια συχνά συνεργάζονται για διασυνοριακά ζητήματα. Και στις τρεις χώρες λειτουργούν ως θεσμός πολιτιστικής αυτονομίας για τους αυτόχθονες Σαάμι. Τα κοινοβούλια έχουν πολύ αδύναμη πολιτική επιρροή, μακράν της αυτονομίας. Είναι επίσημα δημόσιες αρχές, κυβερνώμενες από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις, αλλά έχουν δημοκρατικά εκλεγμένους βουλευτές, η αποστολή των οποίων είναι να εργάζονται για το λαό και τον πολιτισμό των Σαάμι. Οι υποσχέσεις των υποψηφίων για τις εκλογές συχνά έρχονται σε σύγκρουση με την υπαγωγή των θεσμικών οργάνων στις κυβερνήσεις τους, αλλά ως αρχές, έχουν κάποια επιρροή σε αυτές.
Νορβηγικές οργανώσεις
Οι κυριότερες οργανώσεις για την εκπροσώπηση των Σαάμι στη Νορβηγία είναι οι siida. Καλύπτουν τη βόρεια και κεντρική Νορβηγία.
Σουηδικές οργανώσεις
Οι κυριότερες οργανώσεις για την εκπροσώπηση των Σαάμι στη Σουηδία είναι οι siida. Καλύπτουν τη βόρεια και κεντρική Σουηδία.
Ρωσικές οργανώσεις
Το 2010 το Συμβούλιο των Σαάμι υποστήριξε τη δημιουργία ενός πολιτιστικού κέντρου στη Ρωσία για τους λαούς της Αρκτικής. Το Κέντρο για τους Βόρειους Λαούς έχει ως στόχο να προωθήσει την καλλιτεχνική και πολιτιστική συνεργασία μεταξύ των λαών της Αρκτικής της Ρωσίας και των Βόρειων χωρών, με ιδιαίτερη έμφαση στους αυτόχθονες πληθυσμούς και τις μειονότητες.
Συνοριακές διενέξεις
Η Σάπμι, τα παραδοσιακά εδάφη των Σαάμι, διασχίζουν τέσσερα εθνικά σύνορα. Τα παραδοσιακά καλοκαιρινά και χειμερινά βοσκοτόπια βρίσκονται συχνά σε διαφορετικές πλευρές των συνόρων των εθνικών κρατών. Εκτός από αυτό υπάρχει ένα όριο που σχεδιάστηκε για τη σύγχρονη Σάπμι. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι τα δικαιώματα (για την εκτροφή ταράνδων και, σε ορισμένα μέρη, ακόμα και για την αλιεία και το κυνήγι) περιλαμβάνουν όχι μόνο τη σύγχρονη Σάπμι αλλά και περιοχές πέραν ​​αυτής που αντανακλούν παλαιότερα όρια. Τα σημερινά "σύνορα" προέρχονται από το 14ο ως το 16ο αιώνα, όταν συνέβαιναν συγκρούσεις για την ιδιοκτησία της γης. Η δημιουργία σταθερότερων κατοικιών και μεγαλυτέρων πόλεων ξεκίνησε το 16ο αιώνα και έγινε για στρατηγικούς αμυντικούς και οικονομικούς λόγους, τόσο από ομάδες των ίδιων των Σαάμι όσο και από περισσότερους νότιους μετανάστες.
Η κατοχή γης εντός των ορίων ή η ιδιότητα του μέλους μιας siida (συνεταιρισμός Σαάμι) παρέχει δικαιώματα. Ένας άλλος νόμος που θεσπίστηκε στη Σουηδία στα μέσα της δεκαετίας του 1990 έδωσε το δικαίωμα σε οποιονδήποτε να ψαρεύει και να κυνηγάει στην περιοχή, κάτι που αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό και θυμό μεταξύ των siida.
Οι δικαστικές διαδικασίες είναι συνήθεις ανέκαθεν και ο στόχος από τη σκοπιά των Σαάμι είναι η επαναδιεκδίκηση περιοχών που χρησιμοποιούσαν κατά το παρελθόν. Λόγω μιας μεγάλης ήττας το 1996 μια siida έχει εισαγάγει την ιδέα μιας χορηγίας "Ανάδοχος των Ταράνδων" για να συγκεντρώσει χρήματα για περαιτέρω δικαστικές διαμάχες. Αυτές οι "εσωτερικές διενέξεις" είναι συνήθως συγκρούσεις μεταξύ των ιδιοκτητών γης που δεν είναι Σαάμι και των ιδιοκτητών ταράνδων. Σε υποθέσεις αμφισβητούνται τα παλαιά δικαιώματα των Σαάμι στα βοσκοτόπια των ταράνδων. Το 2010 η Σουηδία κατηγορήθηκε για τις σχέσεις της με τους Σαάμι στην Παγκόσμια Περιοδική Επισκόπηση της Ομάδας Εργασίας του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων .
Το ζήτημα αν τα εδάφη των ορεινών βοσκοτόπων ανήκουν στις κυβερνήσεις (εδάφη του στέμματος) ή στον πληθυσμό των Σαάμι δεν έχει απαντηθεί.
Από την άποψη των αυτοχθόνων οι άνθρωποι "ανήκουν στη γη" και όχι η γη στους ανθρώπους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι κυνηγοί, οι βοσκοί και οι αλιείς δεν γνωρίζουν πού βρίσκονται τα σύνορα των εδαφών τους, καθώς και εκείνα των γειτόνων τους.
Εθνικά σύμβολα
Παρόλο που οι Σαάμι θεωρούσαν ανέκαθεν ότι είναι ένας λαός, η ιδέα της Σάπμι, ενός έθνους των Σαάμι, έγινε αποδεκτή για πρώτη φορά μεταξύ αυτών τη δεκαετία του '70 και ακόμη αργότερα μεταξύ της πλειοψηφίας του πληθυσμού τους. Κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 δημιουργήθηκε μια σημαία, γράφτηκε ένας εθνικός ύμνος και καθορίστηκε η ημερομηνία μιας εθνικής γιορτής.
Ελβετία
Ομοσπονδιακό κράτος
μικρογραφία| Το πρώτο [[Ομοσπονδιακό Παλάτι της Ελβετίας|Ομοσπονδιακό Μέγαρο στη Βέρνη (1857). Ένα από τα τρία καντόνια που προεδρεύουν στο Tagsatzung (πρώην νομοθετικό και εκτελεστικό συμβούλιο), η Βέρνη επιλέχθηκε ως μόνιμη έδρα των ομοσπονδιακών νομοθετικών και εκτελεστικών θεσμών το 1848, εν μέρει λόγω της εγγύτητάς της με τη γαλλόφωνη περιοχή. ]] Η αποκατάσταση της εξουσίας στους πατρικείους ήταν μόνο προσωρινή. Μετά από μια περίοδο αναταραχής με επαναλαμβανόμενες βίαιες συγκρούσεις, όπως το Τσιούριπουτσχ του 1839, εμφύλιος πόλεμος (το Σόντερμπουντσκριγκ - Sonderbundskrieg ) ξέσπασε το 1847 όταν ορισμένα καθολικά καντόνια προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια ξεχωριστή συμμαχία (το Sonderbund). Ο πόλεμος διήρκεσε λιγότερο από ένα μήνα, έχοντας λιγότερα από 100 θύματα, τα περισσότερα από τα οποία ήταν από φιλικά πυρά.