cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μισέλ Φουκώ
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Πουατιέ στις 15 Οκτωβρίου του 1926. Η οικογένειά του ήταν αρκετά εύπορη, καθώς ο πατέρας του ήταν χειρουργός και εξέχουσα προσωπικότητα της τοπικής κοινωνίας, ενώ η μητέρα του ήταν κληρονόμος μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Ο πατέρας του επιθυμούσε να ακολουθήσει τα επαγγελματικά του βήματα. Κοντινοί άνθρωποι του Φουκώ, υποστήριζαν πως από μικρή ηλικία ήταν πολύ κλειστός και δύσκολος χαρακτήρας. Από το 1936 έως το 1940, φοίτησε στο Λύκειο του Πουατιέ και, έπειτα, μετέβη στο Κολλέγιο του αγίου Στανίσλαου του Πουατιέ, έχοντας άριστες επιδόσεις στα γαλλικά, στα λατινικά και στα αρχαία ελληνικά. Το 1945, πήγε στο Παρίσι, για να σπουδάσει στο -πολύ καλής φήμης- Λύκειο του Ερρίκου Δ΄ και την επόμενη χρονιά, εισήχθη στην Εκόλ Νορμάλ Συπεριέρ (Ecole Normale Superier - ENS), τέταρτος στη σειρά. Εκεί, απέκτησε πτυχία στη φιλοσοφία και στην ψυχολογία, έχοντας καθηγητή τον Λουί Αλτουσέρ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην ENS, ανακάλυψε την ομοφυλοφιλία του, εμφάνισε τάσεις αυτοκτονίας και επιθετικότητας και ασπάστηκε τον κομμουνισμό, ενώ υπάρχουν μαρτυρίες για το ότι, κατανάλωνε πολύ αλκοόλ και πειραματιζόταν με διάφορες ναρκωτικές ουσίες.
Η συλλογή των τίτλων σπουδών και η έκδοση των πρώτων βιβλίων
Το 1952, έλαβε δίπλωμα ψυχοπαθολογίας από το Ινστιτούτο Ψυχολογίας του Παρισιού και μέχρι το 1955, δίδασκε ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο της Λιλ. Στη συνέχεια, δίδαξε ψυχολογία και στην ENS, μετά από πρόσκληση του Αλτουσέρ και αποχώρησε από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '50, εργάστηκε σε ψυχιατρικές κλινικές και στα πανεπιστήμια της Ουψάλα (καθηγητής γαλλικής γλώσσας και κουλτούρας), της Βαρσοβίας (διευθυντής του γαλλικού τμήματος) και του Αμβούργου (επικεφαλής του Γαλλικού Ινστιτούτου). Από το 1960 μέχρι και το 1966, δίδασκε φιλοσοφία και ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο της Κλερμόν-Φερράν και στο Πανεπιστήμιο Παρισιού-Βενσέν, στο οποίο παρέμεινε για συνολικό χρονικό διάστημα δύο ετών. Μεταξύ αυτού του χρονικού διαστήματος, μετέβη για λίγο καιρό στη Βραζιλία, για να δώσει διαλέξεις. Το 1961, εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο "Τρέλα και παραλογισμός: Η ιστορία της τρέλας στην Κλασσική Εποχή", το οποίο αποτελεί ανάλυση της έννοιας της τρέλας, όπως αυτή χρησιμοποιείτο από την κοινωνία του 17ου αιώνα και τον βοήθησε στο να πάρει το διδακτορικό του. Το 1966, μετέβη στην Τυνησία, για να διδάξει φιλοσοφία στο τοπικό πανεπιστήμιο. Εκείνη την εποχή κυκλοφόρησε το βιβλίο του, "Η τάξη των πραγμάτων", το οποίο έγινε μπεστ-σέλλερ. Επέστρεψε στο Παρίσι το φθινόπωρο του 1968. Την επόμενη χρονιά, διεξήγαγε μια έρευνα για τη φύση της "ιδιότητας του συγγραφέα" και της κοινωνικής λειτουργίας του.
Η καθιέρωση
Το 1970, εκλέχθηκε ισόβιος καθηγητής της Ιστορίας των Συστημάτων της Σκέψης, στο Κολλέγιο της Γαλλίας. Από τη δεκαετία του '70, ξεκίνησε να συνεργάζεται με την Ομάδα Πληροφόρησης για τις Φυλακές (Groupe d’ Information sur les Prisons). Οι αγώνες του μέσα από αυτήν, οδήγησαν στην κοινή αποδοχή του ως επαναστάτη διανοούμενου, κάτι που ο ίδιος ουδέποτε αποδέχθηκε. Το 1971, εμφανίσθηκε σε εκπομπή της ολλανδικής τηλεόρασης που μεταδιδόταν ζωντανά και στην οποία είχε μια μακρά συζήτηση με τον Νόαμ Τσόμσκυ, με θέμα: "Ανθρώπινη φύση: δικαιοσύνη εναντίον δύναμης" ("Human Nature: Justice versus Power"). Η συζήτηση μεταξύ των δυο φιλοσόφων συμπεριλήφθηκε στον τόμο "The Basic Concern of Mankind". Το 1975, εκδόθηκε το βιβλίο του "Επιτήρηση και τιμωρία: Η γέννηση της φυλακής", το οποίο αποτελεί μελέτη του νεότερου ποινικού συστήματος. Το 1976 κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος της τριλογίας "Η ιστορία της σεξουαλικότητας". Και οι τρεις τόμοι αναφέρονταν στην ιστορία των αντιλήψεων για τη σεξουαλικότητα, με αφετηρία την εποχή της αρχαίας Ελλάδας και ανέδειξαν το Γάλλο φιλόσοφο σε έναν από τους σημαντικότερους διανοούμενος της εποχής του. Τα επόμενα χρόνια ταξίδεψε σε Αμερική, Ιαπωνία και Βραζιλία, ενώ επισκέφθηκε τις φυλακές Attica της Νέας Υόρκης. Το 1978, στάλθηκε στο Ιράν, από την ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera, για να καλύψει την Ιρανική Επανάσταση.
Το τέλος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του συνέγραψε αρκετά βιβλία, ενώ ασχολήθηκε με τη διερεύνηση της σεξουαλικότητας του ατόμου. Πέθανε στις 25 Ιουνίου του 1984, στο νοσοκομείο De la Salpetriere του Παρισιού, από νευρολογικές επιπλοκές που του προκάλεσαν οξεία σηψαιμία, ενώ ήταν οροθετικός. Μετά τον θάνατό του, εκδόθηκαν τρεις βιογραφίες του.
Προσωπικές απόψεις
Ο Μισέλ Φουκώ ήταν εκφραστής του πρώιμου δομισμού και του ύστερου μεταμοντερνισμού, ενώ απέρριπτε τη νεωτερικότητα ως προσπάθεια για ολικό μετασχηματισμό. Είχε διατυπώσει πως, ο άνθρωπος δεν είναι το αυτονόητο επίκεντρο και αντικείμενο της επιστήμης, παρά μια σχετικά πρόσφατη επινόηση προορισμένη να εξαφανιστεί στο προσεχές μέλλον. Επίσης, υποστήριξε ότι, ο λόγος δεν είναι απλή αναπαράσταση της επιθυμίας ή της εξουσίας, αλλά αυτό για το οποίο και μέσω του οποίου αγωνίζεται κανείς, δηλαδή, η εξουσία που διεκδικεί, για να ιδιοποιηθεί. Σχετικά με τη σεξουαλικότητα του ατόμου, διατύπωσε την άποψη ότι, αυτή αποτελεί την κεντρική στρατηγική με την οποία ο μέσος Ευρωπαίος ή Αμερικανός αστός συνηθίζει να αυτοκαθορίζεται και να οριοθετεί την ταυτότητά του. Ακόμα, προέβλεψε έναν μελλοντικό κόσμο, στον οποίο οι άνθρωποι θα αποκτούσαν όλο και περισσότερες εμμονές με το σεξ, το οποίο θα έπαιζε τον πρωταρχικό ρόλο στην ύπαρξή τους. Επιπροσθέτως, θεωρούσε τις φυλακές, τα νοσοκομεία και τα φρενοκομεία, μέσα αποκλεισμού της κοινωνίας. Ως προς τις φυλακές ειδικά, πίστευε πως, "αποτελούν έναν από τους κοινωνικούς μηχανισμούς που είχαν δημιουργηθεί για να πειθαρχεί η κοινωνία στα κελεύσματα των κρατούντων". Πέραν αυτού, είχε επισημάνει ότι, μέσα από την εξέταση των κοινωνικών αντιλήψεων πάνω στο θέμα των "μέσων αποκλεισμού", μπορεί να γίνει δυνατή η μελέτη της ανάπτυξης και των τρόπων της εξουσίας. Τέλος, μέσα από τη μελέτη "Τι είναι ο συγγραφέας", κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, αν και το σύστημα ιδιοκτησίας καθιστά αυτόν λειτουργό του καπιταλιστικού συστήματος, το χαμένο ιερό του στάτους αντισταθμίζεται από "τη συστηματική πρακτική της παραβίασης και μέσω αυτής της αποκατάστασης του κινδύνου για ένα γραπτό που τα ιδιοκτησιακά οφέλη του ακόμα κατοχυρώνονται". Παρόλ' αυτά, πάσχιζε συνεχώς να καταστήσει σαφές ότι, τα έργα του δεν απέβλεπαν στην ενθάρρυνση κινητοποίησης μέρους ή όλου του λαού, για την επίτευξη κάποιου κοινωνικού μετασχηματισμού (αν και ήταν υπέρ των μερικών μετασχηματισμών), καθώς ο ίδιος ήταν ενάντιος σε οποιαδήποτε ενέργεια και εξέλιξη αυτού του είδους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταμοντέρνα θεωρία Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Υποστηρικτές ψυχεδελικών ναρκωτικών Κατηγορία:Γάλλοι ψυχολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι κομμουνιστές Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Επιστημολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γαλλία Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιστορία της ψυχιατρικής
Νίκος Μαστοράκης (δημοσιογράφος)
Ο Νίκος Μαστοράκης (28 Απριλίου 1941, Αθήνα) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, σκηνοθέτης, και ραδιοφωνικός παραγωγός.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Απριλίου 1941. Είναι αδερφός της ποιήτριας και μεταφράστριας Τζένης Μαστοράκη. Στην ηλικία των 18 ετών, με την ιδιότητα του ρεπόρτερ στον Εθνικό Κήρυκα, ο Μαστοράκης έκανε την πρώτη του μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία εξασφαλίζοντας αποκλειστική συνέντευξη από την εξόριστη πριγκίπισσα του Ιράν Σοράγια. Στη συνέχεια εργάστηκε στην εφημερίδα Μεσημβρινή ως συντάκτης στην πρώτη αυτοκινητιστική στήλη του ελληνικού τύπου. Λίγα χρόνια αργότερα, ως συντάκτης της Απογευματινής και υποδυόμενος για τις ανάγκες του ρεπορτάζ τον μουσικό στην ορχήστρα του Γιάννη Πουλόπουλου, κατάφερε να βρεθεί στον «Σκορπιό» του Αριστοτέλη Ωνάση μαζί με τους καλεσμένους του Έλληνα Κροίσου, Τζάκι Κέννεντι και τον Τεντ Κένεντι. Παρότι η φρουρά του Τεντ Κένεντι ανακάλυψε την κρυμμένη φωτογραφική μηχανή, τελικά ο Μαστοράκης κατάφερε να διαφύγει από τον Σκορπιό. Πίσω στην Αθήνα, η αστυνομία κατάσχεσε τα αρνητικά των φωτογραφιών και το σχετικό αποκλειστικό ρεπορτάζ δημοσιεύτηκε λογοκριμένο. Παρ' όλα αυτά, η αποκλειστική είδηση του επικείμενου γάμου Ωνάση–Τζάκι πρωτοδημοσιεύτηκε σε εκείνο το αποκλειστικό ρεπορτάζ.
Ραδιόφωνο
Την ίδια εποχή ο Μαστοράκης εργάστηκε στο κρατικό ραδιόφωνο ως ραδιοφωνικός παραγωγός εκπομπών για ξένη μουσική. Οργάνωσε την επεισοδιακή συναυλία των The Rolling Stones στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, τέσσερις μέρες πριν τη Χούντα της 21ης Απριλίου 1967. Ο Μαστοράκης ήταν ο στιχουργός και ο παραγωγός των Forminx, του διάσημου pop-group των 60s, στο οποίο ξεκίνησε την καριέρα του ως συνθέτης και keyboard player ο Βαγγέλης Παπαθανασίου.
Τηλεόραση
Ο Μαστοράκης έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία της Ελληνικής τηλεόρασης και εργάστηκε σε αυτή από το 1966 έως το 1973. Ήταν οικοδεσπότης σε πολλά τηλεπαιχνίδια και show, όπως το «Αυτή είναι η ζωή σου», το «Κάντιντ Κάμερα» και το «Πείτε την Αλήθεια» καθώς και ως παραγωγός και σκηνοθέτης στο «Αλάτι και Πιπέρι» με οικοδεσπότη τον Φρέντυ Γερμανό. Ήταν επίσης συγγραφέας και σκηνοθέτης σε πολλές τηλεοπτικές σειρές με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πρώτη ελληνική σειρά επιστημονικής φαντασίας «Η συνωμοσία της σιωπής».
Χούντα - συνέντευξη μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου
Σε φύλλο του περιοδικού του «Μοντέρνοι Ρυθμοί» που κυκλοφόρησε λίγες μέρες μετά από το πραξικόπημα, στις 10/5/1967, ο Μαστοράκης εξυμνούσε το δικτατορικό καθεστώς.
Στις 24 Νοεμβρίου 1973, λίγες μέρες μετά τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ο Μαστοράκης πήρε συνέντευξη από ομάδα φοιτητών που συμμετείχαν στην εξέγερση και βρίσκονταν κρατούμενοι στο ΚΕΒΟΠ. Είναι μια κίνηση για την οποία κατηγορείται ακόμα και στις μέρες μας από πολλούς, ακόμα και ως όργανο της Χούντας. Ο ίδιος προβάλλει ως αιτιολογία, σε συνέντευξή του στο περιοδικό Life & Style, τον ισχυρισμό ότι είχε δεχτεί παρότρυνση γι' αυτό από τον εξόριστο Τάκη Λαμπρία, έμπιστο φίλο του Καραμανλή. Μετά την προβολή της εκπομπής, οι συμμετέχοντες φοιτητές μεταφέρθηκαν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και βασανίστηκαν από το χουντικό καθεστώς.
Μετά την χούντα-παρόν
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1989 και εργάστηκε στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1. Αποχώρησε από εκεί το 1993 για να στήσει τον τηλεοπτικό σταθμό Star Channel. Tο 1995 έφτιαξε τον classic rock ραδιοφωνικό σταθμό Radio Gold και μέχρι σήμερα εργάζεται σε κινηματογραφικά και τηλεοπτικά projects σε Αμερική και Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μοντέρ Κατηγορία:Έλληνες τηλεοπτικοί παραγωγοί Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών
Περιθώριο σφάλματος
Το περιθώριο σφάλματος είναι μια στατιστική συνάρτηση που εκφράζει το ποσό των τυχαίων δειγματοληπτικών σφαλμάτων στα αποτελέσματα μιας έρευνας. Όσο μεγαλύτερο είναι το περιθώριο σφάλματος, τόσο λιγότερη σιγουριά θα πρέπει να έχει κάποιος ότι τα αναφερόμενα αποτελέσματα της δημοσκόπησης θα είναι κοντά στην πραγματικά ποσά, που είναι τα ποσά όλου του πληθυσμού. Το περιθώριο σφάλματος υπάρχει όταν ένας πληθυσμός είναι ελλιπώς επιλεγμένος.
Επεξήγηση
Το περιθώριο σφάλματος συνήθως ορίζεται ως η «ακτίνα» (ή το μισό πλάτος) ενός διαστήματος εμπιστοσύνης για μια συγκεκριμένη Στατιστική συνάρτηση μιας έρευνας. Ένα παράδειγμα είναι το ποσοστό των ανθρώπων, οι οποίοι προτιμούν το προϊόν Α έναντι του προϊόντος Β. Όταν ένα ενιαίο συνολικό περιθώριο σφάλματος αναφέρεται σε μια έρευνα, αναφέρεται στο μέγιστο περιθώριο σφάλματος για όλα τα αναφερόμενα ποσοστά χρησιμοποιώντας το πλήρες δείγμα από την έρευνα. Αν η στατιστική συνάρτηση είναι ένα ποσοστό, αυτό το μέγιστο περιθώριο σφάλματος μπορεί να υπολογιστεί ως η ακτίνα του διαστήματος εμπιστοσύνης για ένα αναφερόμενο ποσοστό 50%.
Το περιθώριο σφάλματος έχει περιγραφεί ως "απόλυτη" ποσότητα, ίση με την ακτίνα του διαστήματος εμπιστοσύνης για τη στατιστική συνάρτηση. Για παράδειγμα, αν η πραγματική τιμή είναι 50 ποσοστιαίες μονάδες, και η στατιστική συνάρτηση έχει διάστημα εμπιστοσύνης 5 ποσοστιαίες μονάδες, τότε λέμε ότι το περιθώριο σφάλματος είναι 5 ποσοστιαίες μονάδες. Ένα άλλο παράδειγμα, αν η πραγματική αξία είναι 50 άτομα, και η στατιστική συνάρτηση έχει διάστημα εμπιστοσύνης 5 άτομα, τότε θα μπορούσαμε να πούμε το περιθώριο σφάλματος είναι 5 άτομα.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, το περιθώριο σφάλματος δεν εκφράζεται ως απόλυτη ποσότητα, αλλά ως σχετική. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι η πραγματική αξία είναι 50 άτομα, και η στατιστική συνάρτηση έχει διάστημα εμπιστοσύνης 5 άτομα. Αν χρησιμοποιήσουμε την απόλυτη έννοια, το περιθώριο σφάλματος θα είναι 5 άτομα. Αν χρησιμοποιήσετε την "παρόμοια" έννοια, τότε θα εκφράσουμε αυτό το απόλυτο περιθώριο σφάλματος ως ποσοστό της πραγματικής αξίας. Έτσι, στην περίπτωση αυτή, το απόλυτο περιθώριο σφάλματος είναι 5 άτομα, αλλά το σχετικό ποσοστό περιθωρίου λάθους είναι 10% (επειδή 5 άτομα είναι δέκα τοις εκατό των 50 ατόμων). Συχνά, ωστόσο, η διαφορά δεν είναι σαφής, αλλά συνήθως προκύπτει από το συμφραζόμενα.
Όπως και τα διαστήματα εμπιστοσύνης, έτσι και το περιθώριο σφάλματος μπορεί να οριστεί για κάθε επιθυμητό επίπεδο εμπιστοσύνης. Συνήθως επιλέγεται ένα ανάμεσα στα 90%, 95% ή 99% (συνήθως 95%). Το επίπεδο αυτό είναι η πιθανότητα ένα περιθώριο σφάλματος γύρω από το αναφερόμενο ποσοστό να περιλαμβάνει το «πραγματικό» ποσοστό. Μαζί με το επίπεδο εμπιστοσύνης, το σχέδιο δειγματοληψίας για την έρευνα, και ιδίως το μέγεθος του δείγματος της, καθορίζει το μέγεθος του περιθωρίου σφάλματος. Με ένα μεγαλύτερο μέγεθος δείγματος θα προκύψει μικρότερο περιθώριο λάθους, όλα τα άλλα παραμένουν ίδια.
Εάν χρησιμοποιήσουμε τα ακριβή διαστήματα εμπιστοσύνης, τότε το περιθώριο λάθους λαμβάνει υπόψη τόσο το δειγματοληπτικό όσο και το μη δειγματοληπτικό σφάλμα. Εάν πάρουμε κατά προσέγγιση τα διαστήματα εμπιστοσύνης (για παράδειγμα, υποθέτοντας ότι έχουμε κανονική κατανομή τότε παίρνουμε ανάλογα και τα διαστήματα εμπιστοσύνης), τότε το περιθώριο σφάλματος  μπορεί να πάρει υπόψη μόνο τυχαίο δείγμα σφάλματος. Δεν αντιπροσωπεύει άλλες πιθανές πηγές σφάλματος ή μεροληψίας όπως για παράδειγμα ένα μη αντιπροσωπευτικό δείγμα σχεδιασμού, άσχημα διατυπωμένες ερωτήσεις, οι άνθρωποι που λένε ψέματα η αρνούνται να απαντήσουν, τον αποκλεισμό των ανθρώπων που δεν μπορούν να έρθουν σε επαφή, η λάθος εκφράσεις και ανακρίβειες.
Έννοια
Θα χρησιμοποιηθεί ένα παράδειγμα από την προεκλογική εκστρατεία των προεδρικών εκλογών του 2004 στις ΗΠΑ, για να γίνουν πιο κατανοητές οι έννοιες του άρθρου. Σύμφωνα με μια έρευνα, που διεξήχθη στις 2 Οκτωβρίου 2004 από το περιοδικό Newsweek, το 47% των καταγεγραμμένων ψηφοφόρων θα ψήφιζε τον Kerry/John Edards αν οι εκλογές γινόταν εκείνη την μέρα, το 54% θα ψήφιζε τον Τζορτζ Μπους/Ντικ Τσένεϊ, και το 2% θα ψήφιζε τον Ralph Nader/Peter Camejo. Το μέγεθος του δείγματος ήταν 1.013. Απο εδώ και στο εξής ως διάστημα εμπιστοσύνης θα χρησιμοποιείται το 95%, εκτός αν αναφέρεται κάτι διαφορετικό.
Βασική Έννοια
Οι δημοσκοπήσεις συνήθως περιλαμβάνουν την επιλογή δείγματος από συγκεκριμένο πληθυσμό. Στην περίπτωση της δημοσκόπησης του Newsweek, ο πληθυσμός ενδιαφέροντος είναι ο πληθυσμός των ανθρώπων που θα ψηφίσουν. Επειδή είναι πρακτικά αδύνατο να ερωτηθούν όλοι οι ψηφοφόροι, οι δημοσκόποι παίρνουν μικρότερα δείγματα που τείνουν να είναι αντιπροσωπευτικά, αυτά είναι τα λεγόμενα τυχαία δείγματα του πληθυσμού. Είναι πιθανό οι δημοσκόποι να διαλέγουν 1.013 ψηφοφόρους που τυχαίνει να ψηφίσουν τον Bush ενώ στην πραγματικότητα ο πληθυσμός είναι ίσα χωρισμένος μεταξύ Bush και Kerry, αλλά αυτό είναι ιδιαίτερα απίθανο δεδομένου ότι το δείγμα είναι τυχαίο.
Ωστόσο το περιθώριο σφάλματος επηρεάζεται μόνο από τα σφάλματα τυχαίας δειγματοληψίας και όχι από τα συστηματικά σφάλματα που μπορεί ας πούμε να προκύψουν αν ένας από τους ερωτηθέντες δεν δώσει καμία απάντηση.
Υπολογισμοί υποθέτοντας ότι έχουμε τυχαία δειγματοληψία
Σε αυτήν την παράγραφο θα αναφερθεί εν συντομία το τυπικό λάθος ενός ποσοστού, το αντίστοιχο διάστημα εμπιστοσύνης, καθώς και η σύνδεση αυτών των δύο εννοιών με το περιθώριο σφάλματος. Για λόγους απλότητας, οι υπολογισμοί που θα ακολουθήσουν έχουν ως δεδομένο ότι η δημοσκόπηση βασίστηκε σε ένα απλό τυχαίο δείγμα από έναν μεγάλο πληθυσμό.
Το τυπικό σφάλμα μιας ποσότητας η ενός ποσοστού p μετράει την ακρίβεια του, και είναι η εκτίμηση της τυπικής απόκλισης του εν λόγω ποσοστού. Η εκτίμηση μπορεί να γίνει μόνο από το p και το μέγεθος του δείγματος n, αν το n είναι μικρό σε σχέση με το μέγεθος του πληθυσμού, χρησιμοποιείται ο ακόλουθος τύπος (τυπικό σφάλμα):
Όταν το δείγμα δεν είναι ένα απλό τυχαίο δείγμα από έναν μεγάλο πληθυσμό, το τυπικό σφάλμα και το διάστημα εμπιστοσύνης πρέπει να υπολογιστεί με πιο σύνθετους υπολογισμούς. Η γραμμικοποίηση και η αναδειγματοληψία είναι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται ευρέως όταν πρόκειται για δεδομένα από περίπλοκα δειγματικά σχέδια.
Τσιχλέικα Ηλείας
Τα Τσιχλέικα είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 95 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 6 χλμ. ΒΑ. από την Αμαλιάδα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 130Α - 12/06/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αγίου Ιωάννου Ελίσσης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αμαλιάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 60 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Περιθώριο σφάλματος
Υπολογισμοί υποθέτοντας ότι έχουμε τυχαία δειγματοληψία
Δεν υπάρχει απαραίτητα μια αυστηρή σύνδεση μεταξύ του πραγματικού διαστήματος εμπιστοσύνης, και του πραγματικού τυπικού σφάλματος. Το πραγματικό p τοις εκατό του διαστήματος εμπιστοσύνης είναι το διάστημα [a,b] που περιέχει το p τοις εκατό της κατανομής, και που το (100-p)/2 τοις εκατό του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το a και το (100-p)/2 τοις εκατό του πληθυσμού βρίσκεται πάνω από το b. Το πραγματικό τυπικό σφάλμα είναι η τετραγωνική ρίζα της πραγματικής δειγματικής διασποράς της στατιστικής συνάρτησης. Αυτά τα δύο μπορεί να μην συνδέονται άμεσα, αλλά σε γενικές γραμμές, για μεγάλες κατανομές που μοιάζουνε με κανονικές καμπύλες, υπάρχει άμεση σχέση.
Στην δημοσκόπηση του Newsweek, το ποσοστό υποστήριξης του Kerry ήταν p=0.47 και n=1.013. Το τυπικό σφάλμα (0,016 ή 1,6%) βοηθάει στο να έχουμε μια αίσθηση της ακρίβειας του εκτιμώμενου ποσοστού υποστήριξης του Kerry (47%). Μια μπεϋζιανή ερμηνεία του τυπικού σφάλματος είναι ότι παρόλο που δεν γνωρίζουμε το «πραγματικό» ποσοστό, είναι αρκετά πιθανό να βρίσκεται μεταξύ δύο τυπικών σφαλμάτων του εκτιμώμενου ποσοστού (47%). Το τυπικό σφάλμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθεί ένα διάστημα εμπιστοσύνης μέσα στο οποίο το «πραγματικό» ποσοστό θα πρέπει να είναι σε ένα ορισμένο επίπεδο εμπιστοσύνης.
Το εκτιμώμενο ποσοστό συν ή πλην το περιθώριο σφάλματος είναι το διάστημα εμπιστοσύνης του ποσοστού. Με άλλα λόγια, το περιθώριο σφάλματος είναι το μισό του πλάτους του διαστήματος εμπιστοσύνης. Μπορεί να υπολογιστεί ως πολλαπλάσιο του τυπικού σφάλματος, με παράγοντα ανάλογο του επιπέδου εμπιστοσύνης που επιθυμούμε. Το περιθώριο ενός τυπικού σφάλματος δίνει ένα 68% διάστημα εμπιστοσύνης, ενώ η εκτίμηση συν ή πλην 1,96 τυπικά σφάλματα δίνει ένα 95% διάστημα εμπιστοσύνης, τέλος ένα 99% διάστημα εμπιστοσύνης δίνεται αν στην εκτίμηση προσθαφαιρέσουμε 2,58 τυπικά σφάλματα.
Ορισμός
Το περιθώριο σφάλματος για μια συγκεκριμένη στατιστική συνάρτηση που μας ενδιαφέρει συνήθως ορίζεται ως η ακτίνα ( ή το μισό του πλάτους) του διαστήματος εμπιστοσύνης για αυτήν την στατιστική συνάρτηση. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για το δειγματοληπτικό σφάλμα γενικά. Στις αναφορές των μέσων ενημέρωσης στα αποτελεσμάτων των δημοσκοπήσεων, ο όρος συχνά αναφέρεται στο μέγιστο περιθώριο σφάλματος για κάθε ποσοστό της δημοσκόπησης αυτής.
Διαφορετικά διαστήματα εμπιστοσύνης
Για ένα απλό τυχαίο δείγμα από έναν μεγάλο πληθυσμό, το μέγιστο περιθώριο σφάλματος είναι απλώς μια εναλλακτική έκφραση του μεγέθους του δείγματος n. Οι αριθμητές αυτών των εξισώσεων στρογγυλοποιούνται στα δύο δεκαδικά ψηφία.
Αν σε ένα άρθρο σχετικά με μια δημοσκόπηση δεν αναφέρεται το περιθώριο σφάλματος, αλλά διευκρινίζεται ότι χρησιμοποιήθηκε ένα απλό τυχαίο δείγμα συγκεκριμένου μεγέθους n, το περιθώριο σφάλματος μπορεί να υπολογιστεί από τους προαναφερθέν τύπους για όποιο διάστημα εμπιστοσύνης επιθυμούμε. Επίσης αν δίνεται το 99% διάστημα εμπιστοσύνης, τότε μπορεί να βρεθεί το 90% διάστημα εμπιστοσύνης αυξάνοντας το περιθώριο σφάλματος κατά περίπου 30%. Θα δώσουμε ένα παράδειγμα για να γίνουν πιο κατανοητά. Αν έχουμε ένα δείγμα μεγέθους 400, σε ένα 95% διάστημα εμπιστοσύνης θα δίνει περιθώριο σφάλματος 0,98/20 ή 0,049, δηλαδή κάτω από 5%. Αν το μέγεθος του δείγματος είναι 1600, τότε θα δίνει περιθώριο σφάλματος 0,98/40 ή 0,0245, δηλαδή κάτω από 2,5%. Τέλος, σε ένα δείγμα μεγέθους 10.000 στο ίδιο διάστημα εμπιστοσύνης, το περιθώριο σφάλματος θα είναι 0,0098, δηλαδή κάτω από 1%.
Μέγιστα και ειδικά περιθώρια σφάλματος
Συνήθως το περιθώριο σφάλματος αναφέρεται στα μέσα ενημέρωσης ως δημοσκόπηση που αντανακλά την μέγιστη διακύμανση από κάθε ποσοστιαία βάση όλων των ερωτηθέντων της δημοσκόπησης. Ο όρος περιθώριο σφάλματος αναφέρεται επίσης στην ακτίνα του διαστήματος εμπιστοσύνης για μια συγκεκριμένη στατιστική συνάρτηση. Το περιθώριο σφάλματος για ένα συγκεκριμένο ατομικό ποσοστό συνήθως είναι μικρότερο από το μέγιστο περιθώριο σφάλματος που αναφέρεται στην έρευνα. Αυτό το μέγιστο περιθώριο σφάλματος ισχύει μόνο όταν το παρατηρούμενο ποσοστό είναι 50%, και συρρικνώνεται όσο το ποσοστό πλησιάζει τα άκρα στο 0% και 100%. Με άλλα λόγια, το μέγιστο περιθώριο σφάλματος είναι η ακτίνα ενός διαστήματος εμπιστοσύνης 95% για ένα αναφερόμενο ποσοστό 50%. Αν το p απομακρύνεται από το 50% το διάστημα εμπιστοσύνης για το p θα μικραίνει. Έτσι το μέγιστο περιθώριο σφάλματος αντιπροσωπεύει το άνω όριο της αβεβαιότητας. Κάποιος είναι τουλάχιστον 95% σίγουρος ότι το αληθινό ποσοστό είναι εντός του μέγιστου σφάλματος του αναφερόμενου ποσοστού για κάθε αναφερόμενη μονάδα.
Επίδραση στο μέγεθος του πληθυσμού
Για την προσαρμογή ενός μεγάλου κλάσματος δειγματοληψίας, το FPC λαμβάνει υπόψη τον υπολογισμό του περιθωρίου σφάλματος, το οποίο έχει σαν αποτέλεσμα την μείωση του περιθωρίου σφάλματος. Σε αυτό οφείλεται ότι το FPC πλησιάζει στο 0 όσο το μέγεθος του δείγματος(n) πλησιάζει το μέγεθος του πληθυσμού (N), το οποίο έχει σαν αποτέλεσμα να εξαλείψει το περιθώριο σφάλματος ολοκληρωτικά. Αυτό το υπολογίσαμε διαισθητικά επειδή όταν N=n, το δείγμα απογραφικό και το δειγματοληπτικό σφάλμα δεν επηρεάζει καθόλου.
Οι αναλυτές πρέπει να έχουν κατά νου ότι τα δείγματα παραμένουν πραγματικά τυχαία καθώς το κλάσμα δειγματοληψίας μεγαλώνει, μήπως προκύψει μεροληψία του δείγματος.
Άλλες στατιστικές συναρτήσεις
Τα διαστήματα εμπιστοσύνης μπορούν να υπολογιστούν, συνεπώς και τα περιθώρια σφάλματος, για διάφορες στατιστικές συναρτήσεις, συμπεριλαμβανομένων τα ατομικά ποσοστά, τις διαφορές μεταξύ των ποσοστών, τους μέσους, τους διαμέσους και τα αθροίσματα. Το περιθώριο σφάλματος για τις διαφορές μεταξύ δύο ποσοστών είναι μεγαλύτερο από το μέγιστο περιθώριο σφάλματος για οποιοδήποτε ατομικό ποσοστό από την δημοσκόπηση.
Συγκρίνοντας ποσοστά
Κατά την σύγκριση ποσοστών, μπορεί να μας φανεί χρήσιμο να εξετάσουμε την πιθανότητα ότι ένα ποσοστό είναι μεγαλύτερο από ένα άλλο. Σε απλές περιπτώσεις, αυτή η πιθανότητα μπορεί να προκύψει με 1) την τυποποιημένη μέθοδο υπολογισμού σφάλματος που αναφέραμε νωρίτερα, 2) τον τύπο για την διακύμανση της διαφοράς των δύο τυχαίων μεταβλητών και 3) την υπόθεση ότι αν κάποιος δεν επιλέξει Kerry, τότε θα επιλέξει Bush και το αντίστροφο αυτοί είναι τέλεια αρνητική συσχέτιση. Αυτό δεν μπορεί να είναι μια ευσταθής υπόθεση, όταν υπάρχουν περισσότερες από δύο πιθανές απαντήσεις στην δημοσκόπηση. Για πιο πολύπλοκα σχέδια έρευνας, πρέπει να χρησιμοποιούνται διαφορετικές μέθοδοι για τον υπολογισμό του τυπικού σφάλματος της διαφοράς.
Το τυπικό σφάλμα της διαφοράς των ποσοστών p για τον Kerry και q για τον Bush, αν υποτεθεί ότι έχουμε τέλεια αρνητική συσχέτιση, είναι:
Με δεδομένη την παρατηρούμενη ποσοστιαία διαφορά p − q (2% or 0.02) και το τυπικό σφάλμα της διαφοράς υπολογίστηκε πάνω από (.03), κάθε στατιστική αριθμομηχανή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό της πιθανότητας ότι ένα δείγμα από μια κανονική κατανομή με μέσο όρο 0,02 και τυπική απόκλιση 0,03 είναι μεγαλύτερη από μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στατιστική ανάλυση Κατηγορία:Στατιστικές μέθοδοι Κατηγορία:Σφάλμα
Άμπι Μαν
Ο Άμπι Μαν (Abby Mann, 1 Δεκεμβρίου 1927 – 25 Μαρτίου 2008) ήταν Αμερικανός σεναριογράφος και παραγωγός. Η σημαντικότερη ίσως ταινία στην οποία έγραψε το σενάριο είναι "Η Δίκη της Νυρεμβέργης". Βραβεύτηκε με Όσκαρ το 1961. Δημιούργησε επίσης τον αστυνομικό επιθεωρητή Κότζακ, γνωστό από την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά. Για το τελευταίο έργο τιμήθηκε και με Βραβείο ΕΜΜΥ.
Καριέρα
Γεννήθηκε την 1η Δεκεμβρίου του 1927 στη Φιλαδέλφεια. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Αβραάμ Γκούντμαν (Abraham Goodman) και μεγάλωσε στο Ανατολικό Πίτσμπουργκ, στην Πενσιλβάνια.
"'A writer worth his salt at all has an obligation not only to entertain but to comment on the world in which he lives.'"
Δηλαδή: "Ένας συγγραφέας που αξίζει το μισθό του έχει την υποχρέωση όχι μόνο να ψυχαγωγεί αλλά να σχολιάζει τον κόσμο στον οποίο ζει. Και όχι μόνο να σχολιάζει αλλά να βρει την ευκαιρία να αλλάξει τον κόσμο".
Το 2001 ο Μαν διασκεύασε το έργο και το παρουσίασε στο Μπρόντγουεϊ, με το Μαξιμίλιαν Σελλ, σε διαφορετικό ρόλο από εκείνον που είχε στην κινηματογραφική ταινία του 1961.
Θάνατος
Απεβίωσε στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια στις 25 Μαρτίου του 2008, σε ηλικία 80 ετών, έπειτα από καρδιακή προσβολή. Ο θάνατός του συνέβη μία μόλις μέρα μετά το θάνατο του Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ, ενός από τους πρωταγωνιστές στην ταινία Η δίκη της Νυρεμβέργης.
Την ημέρα του θανάτου του Μαν η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του προγράμματος του BBC Radio 4 Σαρλότ Γκριν προκάλεσε συζητήσεις με τα χαχανητά της ενώ ανακοίνωνε στο ραδιόφωνο την είδηση του θανάτου του σεναριογράφου. Τα ακατάσχετα γέλια της Γκριν οφείλονταν στο γεγονός ότι η προηγούμενη είδηση που εκφώνησε η ίδια περιείχε ένα ηχητικό απόσπασμα με την πρώτη γνωστή ηχογράφηση τραγουδιού του 1860. Κάποιος της είχε ψιθυρίσει στο αυτί ότι ο ήχος έμοιαζε "σαν μια μέλισσα που βούιζε μέσα σε ένα μπουκάλι". Οι συντελεστές της εκπομπής ζήτησαν συγνώμη από την οικογένεια του Μαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Σαλμενίκο Αχαΐας
Με την ονομασία Σαλμενίκο είναι γνωστή μία σειρά οικισμών και πρώην κοινότητας στην Αχαΐα στις βόρειες παρυφές του Παναχαϊκού όρους. Πρόκειται για το Άνω Σαλμενίκο, το Κάτω Σαλμενίκο, το Νέο Σαλμενίκο και τη Βοτένη. Στην κοινότητα υπάγεται και το μοναστήρι της Αγίας Ελεούσας. Στην απογραφή του 2011 η κοινότητα βρέθηκε να έχει πληθυσμό 419 κατοίκους.
Ονομασία
Η σημασία της λέξης Σαλμενίκο είναι αβέβαιη. Πιθανότατα είναι σλαβικής προέλευσης και σχετίζεται με τις καλαμιές που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή της στέγης των σπιτιών και ίσως να σημαίνει "αχυροκαλύβες".
Ιστορία
Η ιστορία του Σαλμενίκου ξεκινά με το χτίσιμο του ομώνυμου κάστρου. Το Κάστρο του Σαλμενίκου χτίστηκε ανάμεσα στο 1280-1310 από Φράγκους φεουδάρχες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας πάνω σε έναν απόκρημνο λόφο πλάι στον ποταμό Φοίνικα στις βόρειες παρυφές του Παναχαϊκού όρους. Δίπλα στο κάστρο δεν άργησε να δημιουργηθεί μικρός οικισμός (όπου σήμερα βρίσκεται ο οικισμός Μεσοχώρι) που πήρε το όνομα Σαλμενίκο. Το 1460 το Κάστρο του Σαλμενίκου ήταν το τελευταίο που αντιστεκόταν στην κατάκτηση της Πελοποννήσου από τον Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή. Ύστερα από έναν ολόκληρο χρόνο πολιορκίας, η φρουρά και οι κάτοικοι του Σαλμενίκου υπό τον Κωνσταντίνο Γραίτζα Παλαιολόγο παραδόθηκαν. Όσοι από τους κατοίκους γλύτωσαν την αιχμαλωσία παρέμειναν στην περιοχή και οίκισαν την δυτική όχθη του ποταμού Φοίνικα, απέναντι από το κάστρο του Σαλμενίκου. Ο οικισμός αυτός είναι σήμερα γνωστός ως Άνω Σαλμενίκο.
Τοπική κοινότητα Σαλμενίκου
Το Άνω Σαλμενίκο εντοπίζεται ως Σαλμενίκο ή Salmenico σε διάφορες Οθωμανικές και Ενετικές απογραφές. Το χωριό χωρίζεται σε δύο συνοικίες: την Κάτω Ρούγα (το κυρίως χωριό) και την Πάνω Ρούγα. Στις αρχές του 18ου αιώνα, ίσως λόγω καθιζήσεων και κατολισθήσεων, αρκετοί κάτοικοι έφυγαν και εγκαταστάθηκαν περίπου 8 χιλιόμετρα βορειότερα όπου δημιούργησαν το Κάτω Σαλμενίκο. Το Άνω Σαλμενίκο έχασε και άλλους κατοίκους, όταν οι περισσότερες οικογένειες το εγκατέλειψαν μετά τις καθιζήσεις που ξεκίνησαν στις 19 Ιανουαρίου 1939. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου κάηκαν 15 από τα 40 περίπου σπίτια του χωριού.
Το Κάτω Σαλμενίκο έχοντας αυξήσει τον πληθυσμό του έγινε έδρα του τότε Δήμου Ερινεής το 1868 ως (σκέτο) Σαλμενίκο. Το χωριό αποτελείται από τρεις γειτονιές: Άνω Καλύβια, Κατσουλαίικα και Κάτω Καλύβια.
Από το 2010 η Τοπική Κοινότητα Σαλμενίκου ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας ενώ πριν ανήκε στο Δήμο Ερινεού. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Δημογραφικά στοιχεία
Η δημογραφική εξέλιξη των χωριών της Κοινότητας Σαλμενίκου είναι η εξής:
Αξιοθέατα
Το πιο ιστορικό σημείο του Σαλμενίκου είναι το κάστρο του, από το οποίο σήμερα δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτα. Η κορυφή στην οποία βρισκόταν έχει καταρρεύσει σε μεγάλο βαθμό λόγω της σαθρότητας του εδάφους που οδηγεί σε συνεχείς κατολισθήσεις. Αντίθετα η μεσαιωνική γέφυρα στο ποτάμι πιο κάτω σώζεται ακέραια. Ελάχιστα ερείπια από κατοικίες της εποχής βρίσκονται διάσπαρτα στην περιοχή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ερινεού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Κόλπος του Μεξικού
Οι παλιρροιακές διακυμάνσεις είναι εξαιρετικά μικρές και οφείλονται στη στενή σύνδεση με τον ωκεανό. Η λεκάνη του κόλπου έχει επιφάνεια περίπου 1.600.000 χλμ². Σχεδόν η μισή από τη λεκάνη είναι ρηχά διπαλιρροιακά ύδατα. Στο βαθύτερό του σημείο είναι 4.384 μ στο βύθισμα Σίγκσμπι, μια ανώμαλη γούρνα με μήκος μεγαλύτερο από 550 χλμ. Ο κόλπος του Μεξικού διαμορφώθηκε πριν από περίπου 300 εκατομμύρια έτη ως συνέπεια της βύθισης του θαλάσσιου πυθμένα. Υπάρχουν στοιχεία ότι ο κρατήρας Τσικσουλούμπ (Cráter de Chicxulub) διαμορφώθηκε όταν χτύπησε ένας μεγάλος μετεωρίτης τη γη 65 εκατομμύρια έτη πριν, κάτι που μπορεί να οδήγησε στο γεγονός της κρητιδικής-τριτογενούς εξόντωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:γεωγραφία του Μεξικού Μεξικο Κατηγορία:Ατλαντικός Ωκεανός Μεξικο Μεξικο
Ταϊτή
Η Ταϊτή είναι το μεγαλύτερο νησί των Προσήνεμων Νήσων του αρχιπελάγους των Νήσων Εταιρείας της Γαλλικής Πολυνησίας στον νότιο Ειρηνικό ωκεανό. Το νησί έχει έναν πληθυσμό 169.677 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2002. Αυτό την κάνει το πολυπληθέστερο νησί της Γαλλικής Πολυνησίας, με το 69% του συνολικού πληθυσμού της. Η πρωτεύουσα είναι η Παπεέτε, στη βορειοδυτική ακτή. Η Ταϊτή ιστορικά υπήρξε γνωστή και ως Ο'ταχίτι.
Γεωγραφία
Η Ταϊτή έχει περίπου 45 χλμ. μήκος στον άξονα από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά και έκταση 1.048 τ.χλμ., και περιβάλλεται από κοραλλιογενείς υφάλους και λιμνοθάλασσες. Το ψηλότερο σημείο της το Όρος Οροχένα φθάνει τα 2.241 μ. από την επιφάνεια της θαλάσσης. Το νησί αποτελείται από δύο διαβρωμένους ηφαιστειακούς κώνους που αποτελούν ηφαιστειακά όρη, και συνδέονται μεταξύ τους με τον βραχύ ισθμό που φέρει το όνομα της μικρής πόλης Ταραβάο, που βρίσκεται σ' αυτόν. Εκτός της εύφορης παράκτιας πεδιάδας γενικά το έδαφος της Ταϊτής θεωρείται τραχύ και ορεινό. Το βορειοδυτικό τμήμα είναι γνωστό ως Ταχίτι Νούι (μεγάλη Ταϊτή), και το νοτιοανατολικό τμήμα, που είναι πολύ μικρότερο, είναι γνωστό ως Ταχίτι Ίτι (μικρή Ταϊτή) ή Ταϊαράπου. Ενώ το Ταχίτι Νούι έχει μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού (ειδικά γύρω από την Παπεέτε) και ωφελείται από σχετικά καλές υποδομές όπως δρόμους και λεωφόρους, το Ταχίτι Ίτι έχει παραμείνει αρκετά απομονωμένο, και το νοτιοανατολικό μισό του (Τε Παρί) είναι προσβάσιμο μόνο με βάρκες ή πεζοπορία. Ένας κύριος δρόμος πηγαίνει γύρω από το νησί μεταξύ των βουνών και της θάλασσας, ενώ ένας εσωτερικός δρόμος ανεβαίνει μέσα από τα αγροκτήματα γαλακτοκομίας και τα άλση εσπεριδοειδών με όμορφες πανοραμικές όψεις του νησιού.
Η φυσική βλάστηση αποτελείται από ένα εξαιρετικά πυκνό τροπικό δάσος που περιλαμβάνει επίσης κοκοφοίνικες, πάνδανους, τροπικά καρποφόρα δένδρα καθώς και ιβίσκους.
Από τον Νοέμβριο έως τον Απρίλιο είναι η βροχερή περίοδος, με πιο υγρό μήνα τον Ιανουάριο, με 335 χιλιοστά βροχόπτωσης στην πρωτεύουσα Παπεέτε. Ο Αύγουστος είναι ο ξηρότερος μήνας με μόλις 48 χιλιοστά βροχής. Η μέση χαμηλότερη θερμοκρασία είναι οι 21 °C και η μέση υψηλότερη θερμοκρασία είναι οι 31 °C με πολύ μικρές εποχιακές μεταβολές. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ στην Παπεέτε ήταν οι 16 °C και η αντίστοιχη υψηλότερη ήταν 34 °C.
Πολιόχνη V (Κίτρινη περίοδος)
thumb|right|250px|Η αποχέτευση της Κίτρινης περιόδου και στο βάθος το δημόσιο πηγάδι. Η Κίτρινη περίοδος της Πολιόχνης, της προϊστορικής πόλης που ανακαλύφθηκε στην ανατολική Λήμνο, κοντά στο χωριό Καμίνια, είναι η πιο ακμαία περίοδος της πόλης και αντιστοιχεί στην περίοδο 2400-2100 π.Χ. σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.
Ταϊτή
Ιστορία
thumb|left|250px|Ταϊτινές γυναίκες στην παραλία, του [[Πωλ Γκωγκέν, 1891.]] Η Ταϊτή εκτιμάται ότι αποικίστηκε από Πολυνησίους μεταξύ 300 και 800 μ.Χ. προερχόμενους από την Τόνγκα και τη Σαμόα, αν και κάποιες εκτιμήσεις θέτουν τις ημερομηνίες νωρίτερα. Το εύφορο έδαφος του νησιού, συνδυασμένο με την αλιεία, παρείχε επαρκή τροφή για τον πληθυσμό.
Πολιόχνη V (Κίτρινη περίοδος)
Αρχαιολογικές πληροφορίες
Η Κίτρινη Πολιόχνη είναι η πιο ακμαία περίοδος στην ιστορία αυτής της πόλης. Αντιστοιχεί στην επίσης πολύ αναπτυγμένη Τροία ΙΙ-ΙΙΙ. Οι δυο πόλεις έχουν ταυτόσημους αλληλοεπηρεαζόμενους πολιτισμούς, αλλά η τεχνική της Πολιόχνης είναι πιο προηγμένη.
Τρανότερο παράδειγμα της σχέσης των δύο πόλεων αποτελεί ο χρυσός Θησαυρός της Πολιόχνης, που είναι ανάλογος με το Θησαυρό του Πριάμου, που ανακάλυψε ο Σλήμαν στην Τροία. Τα κοσμήματα έχουν πλήθος από σκαλίσματα λεπτής τεχνικής, θυμίζουν τη λιτότητα του αρχαϊκού ελληνικού ρυθμού αλλά έχουν και ανατολίτικες επιρροές. Οι καρφίτσες, τα σκουλαρίκια, τα δαχτυλίδια, τα βραχιόλια, τα περιδέραια και τα άλλα περίτεχνα κοσμήματα φανερώνουν ότι η Πολιόχνη δεν ήταν ξεκομμένη από τους άλλους αιγαιοπελαγίτικους πολιτισμούς αλλά ένα ιδιόμορφο κομμάτι τους, μια παραλλαγή τους.
Ταϊτή
Ιστορία
Αν και η πρώτη θέαση του νησιού από Ευρωπαίους έγινε από ένα ισπανικό πλοίο το 1606, η Ισπανία δεν έκανε κάποια προσπάθεια να κάνει εμπόριο με το νησί ή να το αποικήσει. Ο Σάμιουελ Ουώλλις, ένας Άγγλος πλοίαρχος του Βρετανικού Ναυτικού, είδε την Ταϊτή στις 18 Ιουνίου 1767, και θεωρείται ο πρώτος Ευρωπαίος που την επισκέφτηκε, ο οποίος και την ονόμασε "Νήσο του Βασιλέως" (Γεωργίου Γ΄). Η διακριτή χαλαρότητα, η ευχάριστη φύση του τοπικού πληθυσμού και ο χαρακτηρισμός του νησιού ως "παράδεισος" εντυπωσίασε πολύ τους πρώτους Ευρωπαίους επισκέπτες, φυτεύοντας τον σπόρο μίας ρομαντικής προσέγγισης από τη Δύση, που διαρκεί μέχρι και σήμερα.
Πολιόχνη V (Κίτρινη περίοδος)
Αρχαιολογικές πληροφορίες
Υπάρχουν όμως και άλλα κοινά μεταξύ της Πολιόχνης και των πρωτοελλαδικών οικισμών, που δείχνουν ότι η Πολιόχνη δέχθηκε μεν την επίδραση των μικρασιατικών πληθυσμών, που ήταν οι φορείς της τέχνης του χαλκού (ίσως να αποικίστηκε κατά καιρούς από αυτούς), χρησιμοποίησε αυτή τη γνώση, που σε συνδυασμό με τη γεωγραφική της θέση της έδωσε πλούτο και δύναμη, αλλά παράλληλα οι κάτοικοί της διατήρησαν τα παραδοσιακά αιγαιοπελαγίτικα πολιτισμικά τους στοιχεία.
Ταϊτή
Ιστορία
Τον Ουώλλις ακολούθησε τον Απρίλιο του 1768 ο Γάλλος εξερευνητής Λουί-Αντουάν ντε Μπουγκαινβίλ, καθώς ολοκλήρωνε την πρώτη Γαλλική πλεύση γύρω από τον κόσμο και ο οποίος διεκδίκησε τη νήσο για λογαριασμό του Βασιλέως της Γαλλίας. Ο Μπουγκαινβίλ έκανε την Ταϊτή διάσημη στην Ευρώπη, όταν δημοσίευσε τον απολογισμό τού ταξιδιού του στο βιβλίο του «Ταξίδι γύρω από τον Κόσμο». Περίγραψε το νησί ως έναν παράδεισο επί γης, όπου οι άνδρες και οι γυναίκες ζουν ευτυχισμένοι στην αθωότητα, μακριά από τη διαφθορά του πολιτισμού. Η περιγραφή του νησιού παρουσίαζε γλαφυρά την έννοια τού ευγενούς άγριου, και επηρέασε τις ουτοπικές σκέψεις φιλοσόφων όπως του Ζαν Ζακ Ρουσσώ πριν την έλευση της Γαλλικής Επανάστασης.
Το 1774 ο Καπετάνιος Τζέιμς Κουκ επισκέφτηκε το νησί, και υπολόγισε τον πληθυσμό της εποχής σε 200.000 άτομα. Αυτό το νούμερο ήταν μάλλον πολύ ψηλό: ένας άλλος υπολογισμός της ίδιας εποχής ήταν 121.500 άτομα. Μετά την επίσκεψη του Κουκ, τα ευρωπαϊκά πλοία άρχισαν να επισκέπτονται το νησί συχνότερα. Το πιο γνωστό από αυτά τα πλοία ήταν το HMS Bounty, που το πλήρωμά του έκανε ανταρσία μόλις αποχώρησε από την Ταϊτή το 1789. Η Ευρωπαϊκή επιρροή διάσπασε σημαντικά την παραδοσιακή κοινωνία, εισάγοντας την πορνεία, τα αφροδίσια νοσήματα και το αλκοόλ στο νησί. Οι εισαγόμενες ασθένειες όπως ο τύφος και η ευλογιά σκότωσαν τόσο πολλούς Ταϊτινούς, που μέχρι το 1797 ο πληθυσμός τού νησιού ήταν μόλις περίπου 16.000 άτομα. Αργότερα έπεσε έως και τα 6.000 άτομα.
Πολιόχνη V (Κίτρινη περίοδος)
Αρχαιολογικές πληροφορίες
Την Κίτρινη περίοδο νέες τεχνικές αγγειοπλαστικής έφθασαν στην πόλη από τα ελλαδικά κέντρα πολιτισμού. Η Πολιόχνη διευρύνεται και άλλο και καταλαμβάνει έκταση σχεδόν δύο εκτάρια. Γίνονται προσπάθειες κοινωνικής οργάνωσης. Δημιουργούνται δημόσιοι χώροι, διοικητήριο, πλακόστρωτοι δρόμοι, πλατείες κ.λπ. Στους ευρείς δρόμους υπάρχουν μεγάλες κατοικίες με βοηθητικούς χώρους, ενώ στα σοκάκια μικρότερες, δείγμα κοινωνικών ανισοτήτων. Κατασκευάζονται δημόσια πηγάδια, αγωγοί ύδρευσης και σύστημα αποχέτευσης (μικρός υπόνομος).
Ο πληθυσμός της πόλης αυτή την εποχή υπολογίζεται σε 600-800 κατοίκους. Υπάρχει αγορά γύρω από τον κεντρικό πλακόστρωτο δρόμο, στην οποία προφανώς έρχονται τόσο οι Λήμνιοι της ενδοχώρας, όσο και ξένοι έμποροι από τη θάλασσα.
Ταϊτή
Ιστορία
Τα νέα για τα γεγονότα στην Ταϊτή έφτασαν στην Ευρώπη στις αρχές του 1844. Ο Γάλλος πολιτικός Φρανσουά Γκιζό, υποστηριζόμενος από τον Βασιλιά Λουδοβίκο–Φίλιππο της Γαλλίας, αποκήρυξε την προσάρτηση του νησιού. Όμως, ο πόλεμος μεταξύ των Γάλλων και των Ταϊτινών συνεχίστηκε μέχρι το 1847. Το νησί παρέμεινε Γαλλικό προτεκτοράτο μέχρι τις 29 Ιουνίου 1880, όταν ο Βασιλιάς Πομάρε Ε΄ (1842 – 1891) εξαναγκάστηκε να παραδώσει την κυριαρχία της Ταϊτής και των εξαρτημένων εδαφών της στη Γαλλία. Του δόθηκε η κατ’ όνομα θέση του Αξιωματούχου του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής και της Αγροτικής Αξίας της Γαλλίας. Το 1946 η Ταϊτή και ολόκληρη η Γαλλική Πολυνησία έγινε Γαλλικό υπερπόντιο έδαφος. Το 2003 αυτό το καθεστώς άλλαξε σε αυτό της Γαλλικής υπερπόντιας κοινότητας.
Ο Γάλλος ζωγράφος Πωλ Γκωγκέν έζησε στην Ταϊτή τη δεκαετία του 1890 και ζωγράφισε πολλά Ταϊτινά θέματα. Το Παπεάρι έχει ένα μικρό μουσείο Γκωγκέν.
Πολιόχνη V (Κίτρινη περίοδος)
Αρχαιολογικές πληροφορίες
Η κεραμική έχει βελτιωθεί. Χρησιμοποιείται ένα νέο μίγμα από άργιλο και τα αγγεία ψήνονται καλύτερα. Για την κατασκευή τους χρησιμοποιείται η επαναστατική τεχνική του τροχού. Διακρίνονται δύο κατηγορίες αγγείων: τα καθημερινά, που είναι απλούστερα και πιο ανθεκτικά και τα επίσημα, που είναι πιο λεπτά, πιο εύθραυστα και πιο περίτεχνα διακοσμημένα. Χαρακτηριστικό είναι το περίφημο δέπας αμφικύπελλο, το οποίο αναφέρει αργότερα ο Όμηρος.
Γενικά, τα αγγεία διαφέρουν πολύ από τα παλιότερα. Κατασκευάζονται σουρωτήρια, νεροχύτες (χύτρες με κρουνό), μεγάλα πιθάρια με ποικίλα διακοσμητικά στοιχεία και με διάφορους τύπους χειρολαβών. Επίσης, χάλκινες αιχμές δοράτων, αγκίστρια, καρφιά κ.λπ. Εξακολουθούν όμως να χρησιμοποιούνται και ορισμένα κοκάλινα εργαλεία, όπως βελόνες, μαχαιρίδια κ.ά. κάτι που σημαίνει ότι, παρά τη μακροχρόνια χρήση του χαλκού για 600 και πλέον χρόνια, κάποια αντικείμενα είναι ακόμα αναντικατάστατα.
Ταϊτή
Πολιτική
Οι Ταϊτινοί είναι Γάλλοι πολίτες με πλήρη πολιτικά δικαιώματα. Ομιλούνται και η Ταϊτινή και η Γαλλική γλώσσα.
Η Ταϊτή είναι τμήμα της Γαλλικής Πολυνησίας. Η Γαλλική Πολυνησία είναι τώρα ένα ημιαυτόνομο έδαφος της Γαλλίας με το δικό της κοινοβούλιο, Πρόεδρο, προϋπολογισμό και νόμους. Η επιρροή της Γαλλίας περιορίζεται στο να παρέχει επιχορηγήσεις, εκπαίδευση και ασφάλεια. Ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλικής Πολυνησίας, Όσκαρ Τεμαρού, ήταν υπέρμαχος της πλήρους ανεξαρτησίας από τη Γαλλία, όμως μόλις περίπου το 20% του πληθυσμού επί του παρόντος υποστηρίζει την πλήρη ανεξαρτησία.
Πολιόχνη V (Κίτρινη περίοδος)
Αρχαιολογικές πληροφορίες
Η ακμαία αυτή πόλη είχε τραγικό τέλος. Γύρω στο 2100 ισοπεδώθηκε από ένα μεγάλο σεισμό. Η καταστροφή ήταν τόσο φοβερή, ώστε η πόλη εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της, οι οποίοι δεν επέστρεψαν ούτε για να μαζέψουν τα πολύτιμα αντικείμενα, που άφησαν στα ερείπια, ανάμεσα στα οποία και τα χρυσά κοσμήματα. Δύο τουλάχιστον κάτοικοί της υπήρξαν θύματα αυτού του σεισμού, αφού βρέθηκαν καταπλακωμένοι από τα ερείπια ενός μεγάρου, κοντά στην έξοδό του.
Ταϊτή
Πολιτική
Οι εκλογές για το Κοινοβούλιο της Γαλλικής Πολυνησίας, την Εδαφική Συνέλευση της Γαλλικής Πολυνησίας, έγιναν στις 23 Μαΐου 2004. Σε ένα απρόσμενο αποτέλεσμα, ο πρόμαχος της ανεξαρτησίας προοδευτικός συνασπισμός του Όσκαρ Τεμαρού σχημάτισε κυβέρνηση με πλειοψηφία μόλις μιας έδρας στο 57 εδρών κοινοβούλιο, αφού νίκησε το συντηρητικό κόμμα του Γκαστόν Φλόσσε. Στις 8 Οκτωβρίου 2004, ο Γκαστόν Φλόσσε οδήγησε το κόμμα της αντιπολίτευσης στην κατάθεση πρότασης μομφής ενάντια στην κυβέρνηση, προκαλώντας πολιτική κρίση. Ένα σημαντικό θέμα διένεξης είναι εάν η εθνική κυβέρνηση της Γαλλίας πρέπει να χρησιμοποιήσει την εξαιρετική ισχύ της και να καλέσει νέες εκλογές για την τοπική κυβέρνηση, στην περίπτωση μιας σοβαρής πολιτικής κρίσης.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός της Ταϊτής είναι κυρίως από Πολυνησιακή ή μικτή – Πολυνησιακή ή «ντεμί» προέλευση (περίπου 80%), 12% Ευρωπαϊκής (κυρίως Γαλλικής) και 8% Κινεζικής Χάκκα. Οι περισσότεροι Γάλλοι ζουν στην Παπεέτε και τα προάστια της, κυρίως στην Πουνααουΐα όπου και αποτελούν περίπου το 20% του πληθυσμού. Οι Κινέζοι είναι καλά ενσωματωμένοι στον πληθυσμό παρά την ξεχωριστή πολιτισμική τους ταυτότητα.
Πολιόχνη V (Κίτρινη περίοδος)
Αρχαιολογικές πληροφορίες
Μετά την καταστροφή αυτή η Πολιόχνη ποτέ πια δεν θα αποκτήσει την παλιά της αίγλη. Οι περισσότεροι κάτοικοί της μάλλον μετοίκησαν στο Κουκονήσι, το οποίο γνωρίζει ιδιαίτερη ακμή κατά την επόμενη περίοδο, τη λεγόμενη Καστανή.
Ταϊτή
Οικονομία
thumb|right|250px|Οι φημισμένες μαύρες παραλίες της Ταϊτής Ο τουρισμός είναι μια σημαντική βιομηχανία, κυρίως στα νησιά Μπόρα Μπόρα και Μοορέα. Τον Ιούλιο, το φεστιβάλ Χέιβα στην Παπεέτε γιορτάζει τον Πολυνησιακό πολιτισμό και την ανάμνηση των γεγονότων της Βαστίλλης στη Γαλλία.
Πολιόχνη V (Κίτρινη περίοδος)
Πηγές
Κατηγορία:Πολιόχνη
Ταϊτή
Οικονομία
Η καλλιέργεια μαύρων μαργαριταριών είναι επίσης σημαντική πηγή εσόδων, με το μεγαλύτερο μέρος των μαργαριταριών να εξάγεται στην Ιαπωνία, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ταϊτή επίσης εξάγει βανίλια, φρούτα, λουλούδια, μονόι, ψάρια, έλαιο κόπρας, και νόνι.
Η ανεργία επηρεάζει περίπου το 13% του ενεργού πληθυσμού, ειδικά τις γυναίκες και τους ανειδίκευτους νέους.
Το νόμισμα της Ταϊτής, το Γαλλικό Φράγκο Ειρηνικού, έχει ισοτιμία περίπου 84 Γ.Φ.Ε. για κάθε δολάριο Η.Π.Α. Τα ξενοδοχεία και τα οικονομικά ιδρύματα προσφέρουν υπηρεσίες συναλλάγματος. Το νόμισμα των Η.Π.Α. και οι μεγάλες πιστωτικές κάρτες γίνονται ευρέως δεκτές.
Εκπαίδευση
Η Ταϊτή φιλοξενεί ένα Γαλλικό πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο της Γαλλικής Πολυνησίας. Είναι ένα μικρό αναπτυσσόμενο πανεπιστήμιο, με περίπου 2.000 μαθητές και περίπου 60 ερευνητές. Το Κολέγιο Λα Μενς βρίσκεται στην Παπεέτε.
Τέχνες και Μουσική
Πρόσφατα έχει υπάρξει μια ώθηση στην αναβίωση των παλιών τρόπων και την επανανακάλυψη των παραδοσιακών τεχνών. Τα παραδοσιακά μουσικά όργανα περιλαμβάνουν παχού και τοέρε τύμπανα και το αξιοπερίεργο ρινικό φλάουτο που λέγεται βίβο. Οι κιθάρες και τα ουκουλέλε εισέβαλαν στην Πολυνησία και οι ντόπιοι ανέπτυξαν ένα μοναδικό στυλ τραγουδιών που οφείλει πολλά στην κάντρυ και τη δυτική μουσική στη δομή αλλά έχει έναν ξεχωριστό ρυθμό των νησιών του νοτίου Ειρηνικού. Ο εθιμικός χορός (ταμουρέ) σταδιακά ξαναμπαίνει στη ζωή της Γαλλικής Πολυνησίας, αλλά η τέχνη της κατασκευής τάπα (χαρτί και ύφασμα από φλοιό δέντρου) έχει ως επί τω πλείστον εξαφανιστεί.
Μεταφορές
Κατηγορία:Νήσοι Εταιρείας Κατηγορία:Νησιά της Ωκεανίας Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Νικήτας Χωνιάτης
Ο Νικήτας Χωνιάτης ή Ακομινάτος (Χώνες Μικράς Ασίας, περ. 1155 - Νίκαια, περ. 1216) ήταν Ρωμαίος (Βυζαντινός) υψηλόβαθμος αξιωματούχος του βυζαντινού κράτους και ιστορικός, όπως ο μεγαλύτερος αδελφός του Μιχαήλ Χωνιάτης (Ακομινάτου) τον οποίο ακολούθησε από τον τόπο γέννησής τους, τις Χώνες (Κολοσσές) της Φρυγίας, στην Κωνσταντινούπολη για σπουδές.
Θεωρείται ο σημαντικότερος βυζαντινός ιστορικός του 12ου αιώνα, όντας αυτόπτης μάρτυρας της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους στις 13 Απριλίου 1204.
Το κυριότερο έργο του είναι η Χρονική Διήγησις (Ιστορία Κωνσταντινουπόλεως), όπου καλύπτονται γεγονότα που αφορούν την ιστορία της Κωνσταντινούπολης από το 1118 έως το 1207. Σε κάποιες από τις εκδοχές του το έργο του ακολουθείται από μια σύντομη περιγραφή των χάλκινων αγαλμάτων της Κωνσταντινούπολης, τα οποία έτηξαν οι Σταυροφόροι, για να κόψουν νομίσματα. Το κείμενο αυτό είναι γνωστό με την ονομασία De signis.
Στην Ελληνική Πατρολογία του Ζακ Πολ Μιν, τα έργα του Νικήτα Χωνιάτη περιέχονται στους τόμους 139 και 140.
Διαθέσιμα έργα του στο Διαδίκτυο
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Μικρασιάτες
Πολιόχνη VI (Καστανή περίοδος)
Η Καστανή ή Φαιά περίοδος της Πολιόχνης, της προϊστορικής πόλης που ανακαλύφθηκε στην ανατολική Λήμνο, κοντά στο χωριό Καμίνια, αντιστοιχεί στην περίοδο 2100-1700 π.Χ. σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.
Αρχαιολογικές πληροφορίες
Στο τέλος της Κίτρινης περιόδου, στα 2100 π.Χ. περίπου, η Πολιόχνη υπέστη μεγάλη καταστροφή από σεισμό. Στη συνέχεια η πόλη άρχισε δειλά-δειλά πάλι να αναπτύσσεται. Παλιότερα πιστευόταν ότι ερημώθηκε για μεγάλη περίοδο, αλλά οι νέες ανασκαφές δείχνουν ότι κατοικήθηκε τουλάχιστον στην κορυφή του λόφου. Δεν κτίστηκαν νέα οικοδομήματα, απλά επισκευάστηκαν τα παλιά.
Οι νέοι κάτοικοι γνωρίζουν τη χρήση του τροχού στην αγγειοπλαστική, απόδειξη ότι δεν έ-χουμε πολιτισμική οπισθοδρόμηση. Έτσι τα σχέδια και η ποιότητα των αγγείων βελτιώθηκαν. Η πόλη έχει επαφές τόσο με την Τροία IV-V όσο και με το νότιο Αιγαίο. Όμως σιγά-σιγά παρακμάζει και δεν γνωρίζει την εμπορική ακμή των παλιότερων εποχών.
Την περίοδο αυτή το Κουκονήσι βρίσκεται στην κορύφωση της ανάπτυξής του και μάλλον έχει πάρει τη σκυτάλη από την Πολιόχνη ως εμπορικός σταθμός για όσους πλησιάζουν στο νησί. Την εποχή αυτή στο Αιγαίο και στην Τροία κυριάρχησαν για κάποιο διάστημα οι Μινύες, διώχνοντας από εκεί τους Ινδοευρωπαίους. Λογικό είναι να υποθέσουμε, ότι είχαν καταλάβει και την Πολιόχνη, αφού τα ευρήματα είναι όμοια με της Τροίας. Την υπόθεση αυτή ενισχύει μια παράσταση, που βρέθηκε χαραγμένη σε πίθο της καστανής περιόδου, η οποία ερμηνεύτηκε ως η αρχαιότερη απεικόνιση του Διός.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιόχνη