cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παπαστράτειο Κολυμβητήριο Πειραιά
Πληροφορίες
Το κολυμβητήριο είναι κατάλληλο για αγώνες Τσάμπιονς Λιγκ και άλλων ευρωπαϊκών κυπέλλων. Η εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης χρησιμοποιεί το γήπεδο ως έδρα για τις προπονήσεις. Το κολυμβητήριο είναι ευρέως γνωστό κυρίως από την πολύχρονη παρουσία του Ολυμπιακού στο ανδρικό Τσάμπιονς Λιγκ και στην γυναικεία Ευρωλίγκα. Επίσης και ο Εθνικός Πειραιά χρησιμοποιεί το γήπεδο για αγώνες Euroleague γυναικών και LEN Trophy γυναικών (1η και 2η βαθμίδα πόλο ευρωπαϊκών ομάδων γυναικών). Έχει φιλοξενήσει σπουδαίους αγώνες του Ολυμπιακού και του Εθνικού με την ελληνική υδατοσφαίριση να έχει πανηγυρίσει δύο Ευρωλίγκες (2015, 2022) και δύο Ευρωπαϊκά Σούπερκαπ (2015, 2021) με τροπαιούχο τον Ολυμπιακό και δύο ΛΕΝ Τρόφι του Εθνικού (2010, 2022) σε αυτό το κολυμβητήριο.
Το κολυμβητήριο φέρει το όνομα του πειραιώτη παράγοντα της καλαθοσφαίρισης, Πέτρου Καπαγέρωφ.
Φυλλικό οξύ
Το φυλλικό οξύ, του οποίου μορφές αποτελούν το φολικό οξύ, η φολασίνη, η βιταμίνη Β9 και το πτεροϋλο-L-γλουταμικό οξύ, είναι μια οργανική ένωση που ανήκει στο σύμπλεγμα υδατοδιαλυτών βιταμινών Β. Αποτελείται από το υδροξυ-αμινο-παράγωγο της πτεριδίνης, το π-αμινοβενζοϊκό οξύ και το L-γλουταμικό οξύ. Το φυλλικό οξύ καθ'εαυτό δεν είναι βιολογικά ενεργό, αλλά τα παράγωγά του, όπως το τετραϋδροφυλλικό οξύ, είναι.
Το φυλλικό οξύ είναι απαραίτητο για αρκετά μεταβολικά μονοπάτια. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνθέσουν de novo το φυλλικό, και γι'αυτό το λόγο το λαμβάνουν μέσω της διατροφής. Το φυλλικό χρειάζεται για την σύνθεση των βάσεων από τις οποίες αποτελείται το DNA και γι' αυτό το λόγο είναι απαραίτητο για την σύνθεση, επιδιορθώση και μεθυλίωση του DNA. Επίσης είναι συμπαράγοντας σε συγκεκριμένες βιολογικές αντιδράσεις. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την γρήγορη κυτταρική διαίρεση και ανάπτυξη, όπως στο νεογνό και στην εγκυμοσύνη. Το φυλλικό επίσης είναι απαραίτητο για την παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων και δρα προληπτικά ως προς την αναιμία.
Η ονομασία "φυλλικό οξύ" που χρησιμοποιείται στην ελληνική βιβλιογραφία αποτελεί ελληνική απόδοση της ονομασίας "folic acid" (λατινικά: folium = φύλλο). Το φυλλικό οξύ, ελεύθερο ή ενωμένο με γλουταμικό οξύ, είναι άφθονα σε φυλλώδη λαχανικά, φασόλια, το συκώτι και στις τροφές που είναι ενισχυμένες με φυλλικό οξύ, συνήθως δημητριακά και ψωμί.
Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ
Ο Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ (John Kenneth "Ken" Galbraith, 15 Οκτωβρίου 1908 - 29 Απριλίου 2006) ήταν Καναδός οικονομολόγος. Ήταν κεϋνσιανιστής και υποστηρικτής των θεσμικών οικονομικών, ένας από τους κύριους υπερασπιστές του Αμερικανικού φιλελευθερισμού και προοδευτισμού. Τα οικονομικά του βιβλία γνώρισαν ιδιαίτερη απήχηση στις δεκαετίες του 1950 και του 1960.
Ο Γκάλμπρεϊθ ήταν πολυγραφότατος, παρήγαγε τέσσερις δωδεκάδες βιβλίων και πάνω από χίλια άρθρα για διάφορα θέματα. Μεταξύ των διασημότερων έργων του ήταν μια δημοφιλής τριλογία στα οικονομικά, ο Αμερικανικός Καπιταλισμός (1952), Η Κοινωνία της Αφθονίας (1958) και Το Νέο Βιομηχανικό Κράτος (1967). Δίδαξε για πολλά χρόνια στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Ο Γκάλμπρεϊθ δραστηριοποιήθηκε στην πολιτική, υπηρετώντας τις προεδρίες Φράνκλιν Ρούζβελτ, Χάρρυ Τρούμαν, Τζον Κένεντι και Λίντον Τζόνσον ενώ μεταξύ άλλων υπηρέτησε ως πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ινδία επί Κένεντι.
Ήταν ένας από τους λίγους που έλαβαν το προεδρικό μετάλλιο για την ελευθερία δύο φορές. Του απονεμήθηκε για πρώτη φορά από τον Τρούμαν το 1946 και άλλη μια από τον Μπιλ Κλίντον το 2000. Του είχε επίσης απονεμηθεί το τάγμα του Καναδά το 1997 και το 2001 το Πάντμα Βιμπουσάν, η δεύτερη υψηλότερη τιμητική διάκριση της Ινδίας, για την συνεισφορά του στην ενίσχυση των δεσμών μεταξύ Ινδίας και Ηνωμένων Πολιτειών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Καναδοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαυροβουνίου
Το  Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαυροβουνίου (μαυροβουνιακά: Prva crnogorska fudbalska liga) διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της χώρας. Ξεκίνησε τη σεζόν 2006-07 και αποτελεί την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση στο Μαυροβούνιο. Παλιότερα οι ομάδες της χώρας μετείχαν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας ως το 1992-93 και στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σερβίας και Μαυροβουνίου (Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας) από το 1993-94 ως το 2005-06.
Στα πρωταθλήματα της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας ποτέ δεν είχε κατακτήσει τον τίτλο ομάδα από το Μαυροβούνιο, παρά το ότι δύο σύλλογοι της χώρας είχαν σταθερή παρουσία στην ανώτερη κατηγορία για πολλά χρόνια: η ΦΚ Μπούντουτσνοστ από την πρωτεύουσα Ποντγκόριτσα (πρώην Τίτογκραντ από το 1946 ως το 1992) και η ΦΚ Σούτγιεσκα Νίκσιτς.
Σύνολο τίτλων
Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Ζάμοστς
Το Ζάμοστς ή Ζάμος (πολων. Zamość) είναι πόλη στην νοτιοανατολική Πολωνία, στην επαρχία Λούμπλιν. Από το 1992 η πόλη έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO, καθώς αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής των τελών του 16ου αιώνα, χτισμένη από τον Μπερνάρντο Μοράντο από την Πάδοβα.
Ο πληθυσμός της ανέρχεται περίπου στους 66.613 κατοίκους (2006). Δήμαρχος της πόλης είναι ο Μάρτσιν Ζαμόισκι.
Ιστορία
Το Ζάμοστς είναι από τις λίγες πόλεις που χτίστηκαν εκ του μηδενός σε τοποθεσία όπου δεν υπήρχαν πρωτύτερα παλαιότεροι οικισμοί.
Χτίστηκε το 16ο αιώνα από τον Πολωνό καγκελάριο και στρατηγό Γιαν Ζαμόισκι (1542-1605) στο εμπορικό πέρασμα που ένωνε τη Δυτική Ευρώπη με τη βόρεια Ευρώπη και τον Εύξεινο Πόντο. Χτισμένη από τον Μπερνάρντο Μοράντο από την Πάδοβα κατά την περίοδο Μπαρόκ, πολλά από τα κτίρια της εποχής και τα τείχη της πόλης σώζονται ως σήμερα, συνδυάζοντας ιταλικά και κεντροευρωπαϊκά χαρακτηριστικά.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Ακαδημία της πόλης την κατέστησε για τη γύρω περιοχή κέντρο πολιτισμού και επιστημών.
Το 1648, γίνεται επιδρομή των Κοζάκων στο Φρούριο Ζάμοστς.
Το 1821, η πόλη επανοχυρώθηκε και πέρασε στα χέρια της Πολωνίας, αλλά το 1866 εγκαταλείφθηκε ως σημείο άμυνας και αναπτύχθηκε και πάλι ως ελεύθερη πόλη.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη καταλήφθηκε από τους Γερμανούς και μετονομάστηκε σε Χίμλερστατ (Himmlerstadt, γερμ. Πόλη του Χίμλερ,) κι έπειτα Πφλούχστατ (Pflugstadt), με σκοπό τον εποικισμό της από Γερμανούς μέχρι το 1943. Περίπου 110.000 άνθρωποι από τα γύρω χωριά εκδιώχθηκαν και στάλθηκαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ανάμεσα στους οποίους 30.000 παιδιά, εκ των οποίων όσα διέθεταν "άρια χαρακτηριστικά" θα ανατρέφονταν από γερμανικές οικογένειες του Τρίτου Ράιχ.
Σύγχρονη ζωή
Μετά το τέλος του πολέμου, το Ζάμοστς γνώρισε περίοδο ανάπτυξης: αυξήθηκε ο πληθυσμός και η οικονομία της πόλης από την εκμετάλλευση των παλαιών εμπορικών δρόμων Γερμανίας-Ουκρανίας.
Η πόλη διαθέτει Ιστορικό Μουσείο. Επίσης, στην πόλη λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο η Θερινή Ακαδημία Κινηματογράφου και το Φεστιβάλ Διεθνών Θρησκευτικών Ταινιών "Sacrofilm".
Διάσημοι κάτοικοι
thumb|right|250px|Το Δημαρχείο της πόλης Στο Ζάμοστς γεννήθηκε η φιλόσοφος και επαναστάτρια Ρόζα Λούξεμπουργκ το 1870 ή 1871, στην τότε ελεγχόμενη από τους Ρώσους Πολωνία.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ζάμοστς είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ρουθηνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λούμπλιν Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λούμπλιν (1919-1939)
1212
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1212 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σαλώμη Αλεξάνδρα
right|thumb| Ασμοναϊκό βασίλειο υπό τη Σαλώμη Αλεξάνδρα. Η Σαλώμη Αλεξάνδρα ή Αλεξάνδρα Σαλώμη ή Σελαμσιών (Σαλόμ Ζιόν,שלומציון) ανέλαβε τη διακυβέρνηση του Ασμοναϊκού βασιλείου ύστερα από τον θάνατο του συζύγου της Αλεξάνδρου Ιανναίου. Έπειτα από τη Γοθολία που βρέθηκε στον θρόνο του βασιλείου του Ιούδα επί μία εξαετία (842-836 π.Χ.) ήταν η δεύτερη γυναίκα που κατακτούσε το ίδιο αξίωμα.
Οι πρώτες ενέργειες της Σαλώμης Αλεξάνδρας
Ο Αλέξανδρος Ιανναίος πέθανε στην έρημο (76 π.Χ.) πολιορκώντας το φρούριο Ράγαβα. Σύμφωνα με τις τελευταίες οδηγίες που άφησε στη σύζυγο του ο θάνατος του θα έπρεπε να παραμείνει μυστικός μέχρι την κατάληψη του φρουρίου. Κατόπιν η βασίλισσα θα έπρεπε να επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ, να τελέσει θρίαμβο για τη νίκη και να διασφαλίσει την εξουσία της συμβιβαζόμενη με τους Φαρισαίους.
Η Σαλώμη Αλεξάνδρα ακολούθησε τις εντολές του συζύγου της. Οι Φαρισαίοι συμβιβάστηκαν και δεν αμαύρωσαν τη μνήμη του. Ταυτόχρονα ο μεγαλύτερος από τους δύο γιους που είχε αποκτήσει με τον Αλέξανδρο Ιανναίο, ο Υρκανός διορίστηκε αρχιερέας, παρά το γεγονός η ηλικία του δεν ταίριαζε με αυτό το αξίωμα καθώς ήταν νεότατος ενώ ο αδελφός του Αριστόβουλος παρέμεινε ιδιώτης.
Η κυριαρχία των Φαρισαίων
thumb|Το Ασμοναϊκό βασίλειο στη μεγαλύτερη του έκταση, υπό τη Σαλώμη Αλεξάνδρα Οι Φαρισαίοι κυριάρχησαν στο Συνέδριο (Σανχεντρίν) ενώ οι Σαδδουκαίοι με εντολή της βασίλισσας απομακρύνθηκαν από την Ιερουσαλήμ και εγκαταστάθηκαν σε άλλες πόλεις.
Η Σαλώμη Αλεξάνδρα γρήγορα βρέθηκε υπό την επιρροή των Φαρισαίων. Αυτοί την έπεισαν να εκτελέσει έναν πολίτη τον Διογένη που είχε πρωτοστατήσει στις εναντίον τους διώξεις στο παρελθόν, ενώ ταυτόχρονα εξαπέλυσαν ένα κύμα διώξεων εναντίον και άλλων πολιτών που στο παρελθόν είχαν κάνει το ίδιο. Τελικά αυτά τα γεγονότα σταμάτησαν με την παρέμβαση του Αριστόβουλου.
Εξωτερική πολιτική
Λίγα χρόνια αργότερα όλη η Συρία βυθισμένη στο χάος έπεφτε στα χέρια του βασιλιά της Αρμενίας Τιγράνη Ι ο οποίος κινούνταν προς νότο. Έτσι το 72 π.Χ. ο Τιγράνης κατέλαβε τη Δαμασκό και το 69 π.Χ. πολιόρκησε την Πτολεμαΐδα όπου είχε καταφύγει η Κλεοπάτρα Σελήνη της οποίας ο γιος Αντίοχος ΧΙΙΙ Ασιατικός είχε αναγνωριστεί από τους Ρωμαίους ως νόμιμος διάδοχος του πατέρα του Αντίοχου Χ. Η Αλεξάνδρα Σαλώμη πανικοβλήθηκε και έσπευσε στην περιοχή προκειμένου να εξαγοράσει την ανεξαρτησία της χώρας της προσφέροντας στον Αρμένιο βασιλιά βαρύτιμα δώρα.
Ο Τιγράνης αναγκάστηκε να γυρίσει στην πατρίδα του όταν έμαθε ότι εκεί είχε καταφύγει ο Μιθριδάτης VI. Η εμπλοκή του στον Γ’ Μιθριδατικό πόλεμο απομάκρυνε τον εξωτερικό κίνδυνο.
Αριστόβουλος εναντίον Υρκανού. Το τέλος της Σαλώμης Αλεξάνδρας
Λίγο χρόνια αργότερα η εποχή της ειρήνης και της ευημερίας στην οποία βρίσκονταν το Ασμοναϊκό βασίλειο διακόπηκε απότομα, όταν η Σαλώμη Αλεξάνδρα αρρώστησε και ο Αριστόβουλος βρήκε την ευκαιρία να καταλάβει μαζί με τους πολυάριθμους οπαδούς του αρκετά φρούρια της υπαίθρου και να αυτοανακηρυχθεί βασιλιάς. Η Σαλώμη Αλεξάνδρα που είχε ήδη λίγους μήνες πριν ανακηρύξει συμβασιλέα της τον Υρκανό, όταν το πληροφορήθηκε αυτό διέταξε να φυλακιστούν η γυναίκα και τα παιδιά του Αριστόβουλου στο φρούριο της Βάριδος στην Ιερουσαλήμ.
Πριν όμως προλάβει να πάρει και άλλα μέτρα εναντίον του Αριστόβουλου πέθανε ( 67 π.Χ.).
Πρωτάθλημα Ρωσίας καλαθοσφαίρισης ανδρών
Ιστορία
Το 2010 ιδρύθηκε η Επαγγελματική καλαθοσφαιρική λίγκα (Профессиональная баскетбольная лига, ПБЛ), την οποία αποτελούσαν οι σύλλογοι που μετείχαν στο νέο ρωσικό πρωτάθλημα (Чемпионат России ПБЛ) που δημιουργήθηκε. 10 ομάδες πήραν μέρος στην εναρκτήρια περίοδο 2010–11. 9 από αυτές τις ομάδες συμμετείχαν την προηγούμενη περίοδο 2009–10 στη Σουπερλίγκα Α, ενώ η 10η ομάδα ήταν η Νίζνι Νόβγκοροντ.
Συγχώνευση με τη Γεντίναϊα Λίγκα
Το Μάιο του 2012, όλοι οι σύλλογοι της PBL συγκεντρώθηκαν για να αποφασίσουν ποια μορφή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την επόμενη περίοδο, και οι διευθυντές ορισμένων συλλόγων έθεσαν το ενδεχόμενο συγχώνευσης με τη Γεντίναϊα Λίγκα, έτσι ώστε να υπάρχει μεγαλύτερος ανταγωνισμός μεταξύ των ρωσικών συλλόγων καλαθοσφαίρισης. Πρότειναν, επίσης, το νέο πρωτάθλημα να έχει την ονομασία «Σύνδεσμος Επαγγελματικής Καλαθοσφαίρισης Ανατολικής Ευρώπης».
Τον Ιούλιο του 2012, το Συμβούλιο της Γεντίναϊα Λίγκα έδωσε μια οριστική απόφαση. Αποφασίστηκε ότι το ρωσικό πρωτάθλημα θα συνέχιζε να υπάρχει για ένα ακόμη έτος, με ορισμένα από τα παιχνίδια της Γεντίναϊα Λίγκα μεταξύ των ρωσικών συλλόγων να υπολογίζονται ως αγώνες του ρωσικού πρωταθλήματος. Εν συνεχεία, πρίν την έναρξη της περιόδου 2013-14, το ρωσικό πρωτάθλημα συγχωνεύθηκε με τη Γεντίναϊα Λίγκα.
Χορηγίες
thumb|150px|Λογότυπο
Επίσημος χορηγός του πρωταθλήματος αποτέλεσε η εταιρεία Beko, η οποία εμπεριέχονταν και στον τίτλο του πρωταθλήματος με την επωνυμία «BEKO ПБЛ чемпионат России».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στη Ρωσία
Σερβικό Δημοψήφισμα του 1990
Ένα δημοψήφισμα για την υιοθέτηση νέου συντάγματος πριν από τις γενικές εκλογές διεξήχθη στην Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας στις 2 Ιουλίου 1990. Μετά από την συντριπτική έγκριση της πρότασης από το 97,25% των ψηφοφόρων, η Εθνική Συνέλευση της Σερβίας ψήφισε στις 28 Σεπτεμβρίου ένα νέο σύνταγμα. Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 9 Δεκεμβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Σερβίας
Μακάμπι Τελ Αβίβ (ποδόσφαιρο)
thumb|162px|Παλαιότερη εκδοχή του εμβλήματος Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Μακάμπι Τελ Αβίβ (εβραϊκά: מועדון כדורגל מכבי תל אביב, αγγλικά: Maccabi Tel Aviv Football Club) χρονολογείται από το 1906. Αποτελεί την ισχυρότερη ομάδα του Ισραήλ έχοντας κατακτήσει συνολικά 21 πρωταθλήματα Ισραήλ, 23 κύπελλα Ισραήλ και δύο κύπελλα πρωταθλητριών Ασίας.
Στο διάστημα που οι ομάδες του Ισραήλ συμμετέχουν στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις, η Μακάμπι δεν έχει πετύχει κάποια αξιόλογη διάκριση. Σημαντικότερη ήταν η πορεία της στο Champions League της περιόδου 2004-05 όταν απέκλεισε διαδοχικά την Ελσίνκι και τον ΠΑΟΚ και πέρασε στην φάση των ομίλων. Στη φάση αυτή συγκέντρωσε τέσσερις βαθμούς πετυχαίνοντας μία νίκη εναντίον του Άγιαξ και μία ισοπαλία με την Γιουβέντους τερματίζοντας τελικά τελευταία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισραήλ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1906 Κατηγορία:Μακάμπι Τελ Αβίβ (ποδόσφαιρο)
Βουαντίσουαφ Κοβάλσκι (πολιτικός)
Ζωή
Ο Κοβάλσκι γεννήθηκε στο μικρό χωριό Παπρότνια, κοντά στη Ράβα Μαζοβιέτσκα (τότε Ρωσική Αυτοκρατορία, τώρα ανατολική-κεντρική Πολωνία) ως γιος εργάτη χωραφιών. Λόγω της οικογενειακής του φτώχειας, αποφοίτησε μόλις τρεις σχολικές τάξεις και αργότερα έγινε αυτοδίδακτος.
Υπήρξε μέλος διαφόρων αγροτικών κομμάτων πριν γίνει κομμουνιστής, συμπεριλαμβανομένων του Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος «Απελευθέρωση» (από το 1918), του Ανεξάρτητου Κόμματος των Αγροτών (1925-1927), της Ενωμένης Λαϊκής Αριστεράς «Αυτοβοήθεια» (1927-1931) και του Λαϊκού Κόμματος (1944-1949, σε διάφορες παρατάξεις). Ήταν επίσης ενεργό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας (από το 1928) και του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος (από το 1942).
Ο Κοβάλσκι ήταν επί μακρόν μέλος των ηγεσιών του κόμματος:
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησε στον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό και αργότερα στη Λεγεώνα του Πουουάβι. Από το 1918 έως το 1939 στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία ήταν ενεργός συγγραφέας και εκδότης. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν μέλος της πολωνικής υπόγειας αντίστασης. Έκρυψε 50 Εβραίους γύρω από τη Βαρσοβία.
Μετά τον πόλεμο, ήταν Υπουργός Πολιτισμού (1945-1947) και μέλος και Αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου της Πολιτείας.
Έργα
Ο Κοβάλσκι ήταν συγγραφέας μυθιστορημάτων, άρθρων και ποιημάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί κομμουνιστές Κατηγορία:Πολωνοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πρόεδροι της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Πολιτικοί του Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος Κατηγορία:Πολιτικοί του Λαϊκού Κόμματος (Πολωνία) Κατηγορία:Πολιτικοί του Ενωμένου Λαϊκού Κόμματος (Πολωνία) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1947-1952) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1952-1956) Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Ληστεία στο Νόρμαλμστοργκ
thumb|300px|Το πρώην κτίριο της Kreditbanken στο Νόρμαλμστοργκ το 2005. Η ληστεία στο Νόρμαλμστοργκ ήταν μια ληστεία τράπεζας και ομηρία, καλύτερα γνωστή ως η προέλευση του όρου Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Συνέβη στην πλατεία Νόρμαλμστοργκ στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, το 1973. Ήταν η πρώτη ποινική εκδήλωση στη Σουηδία που καλύφθηκε ζωντανά στην τηλεόραση.
Γεγονότα
Στις 23 Αυγούστου του 1973 ο Γιαν-Έρικ "Ζαν" Όλσσον, σε άδεια από τη φυλακή, πήγε σε υποκατάστημα της τράπεζας Κρεντιτμπάνκεν (Kreditbanken) στο Νόρμαλμστοργκ, στην κεντρική Στοκχόλμη και προσπάθησε να ληστέψει την τράπεζα. Η αστυνομία της Σουηδίας κλήθηκε αμέσως και 2 αστυνομικοί μπήκαν μέσα, με αποτέλεσμα ο Όλσσον να ανοίξει πυρ και να τραυματίσει τον έναν από αυτούς. Στον άλλο επιβλήθηκε να κάτσει κάτω και να ξεκινήσει να τραγουδάει. Ξεκίνησε να τραγουδάει το "Lonesome Cowboy". Έπειτα ο Όλσσον πήρε 4 άτομα για ομήρους (Ελίζαμπετ Όλντγκρεν, Κρίστιν Ένμαρκ, Σβεν Σάφστρομ, Μπιργκίτα Λούντμπλαντ). Απαίτησε να του φέρουν τον φίλο του Κλαρκ Όλοφσον (με τον οποίον μοιράζονταν το ίδιο κελί), μαζί με 3 εκατομμύρια Κορόνες Σουηδίας, δύο όπλα, αλεξίσφαιρα γιλέκα, και ένα γρήγορο αυτοκίνητο. Ο Όλοφσον ήταν σεσημασμένος κακοποιός που είχε διαπράξει αρκετές ένοπλες ληστείες και πράξεις βίας στο παρελθόν, με την πρώτη στα 16 του.
Με την άδεια της κυβέρνησης, φέρνουν τον Όλοφσον και επετεύχθη επικοινωνία με τους διαπραγματευτές της αστυνομίας. Μία από τους ομήρους, η Κρίστιν Ένμαρκ, δήλωσε ότι νοιώθει ασφαλής με τον Όλσσον και τον Όλοφσσον, αλλά φοβόταν ότι η αστυνομία θα κλιμάκωνε την κατάσταση χρησιμοποιώντας βίαιες μεθόδους. Οι Όλσσον και Όλοφσσον οχύρωσαν το εσωτερικό, κύριο θησαυροφυλάκιο στο οποίο κρατούσαν τους ομήρους. Οι διαπραγματευτές συμφώνησαν στο να τους δώσουν αυτοκίνητο για να αποδράσουν, αλλά όχι στο να πάρουν ομήρους μαζί τους αν προσπαθούσαν να φύγουν.
Ο Όλσσον τηλεφώνησε τον πρωθυπουργό Όλαφ Πάλμε λέγοντας του ότι θα σκοτώσει τους ομήρους, υποστηρίζοντας την απειλή του με το να αρπάξει μια από τις ομήρους από το λαιμό. Ακούστηκε να ουρλιάζει την ώρα που κατέβαζε το τηλέφωνο ο Όλσσον. Την επόμενη μέρα, ο Πάλμε είχε άλλη μια κλήση. Αυτή τη φορά ήταν η Κρίστιν Ένμαρκ που δήλωσε πολύ δυσαρεστημένη με την συμπεριφορά του, ζητώντας του να αφήσει τους ληστές και τους ομήρους να φύγουν.
Ο Όλοφσσον όταν περπατούσε μέσα στο θησαυροφυλάκιο σφύριζε την μελωδία της Ρομπέρτα Φλακ, "Killing me Softly". Στις 26 Αυγούστου, η αστυνομία άνοιξε μια τρύπα με τρυπάνι στο κύριο θησαυροφυλάκιο, μέσω του διαμερίσματος που υπήρχε στον πάνω όροφο από την τράπεζα. Από εκείνη την τρύπα πάρθηκε από δημοσιογράφο μια πολύ φημισμένη φωτογραφία του Όλοφσσον με τους ομήρους. Ο Όλοφσσον όμως πυροβόλησε μέσα από την τρύπα δύο φορές, με αποτέλεσμα την 2η φορά να τραυματίσει έναν αστυνομικό στα χέρια και στο πρόσωπο.
Ο Όλσσον πυροβολώντας απείλησε να σκοτώσει τους ομήρους αν προσπαθήσουν να επιτεθούν οι αστυνομικοί με χημικά αέρια. Στις 28 Αυγούστου, ωστόσο χρησιμοποιήθηκε επίθεση αερίων και μισή ώρα αργότερα οι Όλσσον και Όλοφσσον παραδόθηκαν. Κάνεις από τους ομήρους δεν υπέστη μόνιμους τραυματισμούς.
Μετά τη ληστεία
Απαγγέλθηκαν κατηγορίες τόσο στον Όλσσον όσο και στον Όλοφσσον, και καταδικάστηκαν σε παρατεταμένη φυλάκιση για τη ληστεία. Ο Όλοφσσον παρ'όλα αυτά υποστήριξε ότι δεν βοήθησε τον Όλσσον αλλά μόνο προσπάθησε να σώσει τους ομήρους κρατώντας την κατάσταση ήρεμη. Στο εφετείο οι καταδίκες του Όλοφσσον ακυρώθηκαν. Μετά την ληστεία συνάντησε την όμηρο Κρίστιν Ένμαρκ αρκετές φορές, και οι οικογένειές τους έγιναν φίλοι. Αργότερα διέπραξε ξανά εγκλήματα.
Ο Όλσσον καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση. Έλαβε πολλά γράμματα θαυμασμού από γυναίκες που τον έβρισκαν ελκυστικό, και μετέπειτα αρραβωνιάστηκε μια από αυτές. Αυτή δεν ήταν, όπως αναφέρουν ορισμένοι, μία από τις πρώην ομήρους. Αφότου αφέθηκε ελεύθερος, συνέχισε μια νόμιμη ζωή. Τρέχοντας για 10 χρόνια μακριά από τις Σουηδικές αρχές για υποτιθέμενα οικονομικά εγκλήματα, παραδόθηκε στην αστυνομία το 2006—μόνο για να μάθει ότι πλέον δεν διώκεται.
Οι όμηροι συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν ότι ήταν περισσότερο φοβισμένοι από την αστυνομία παρά από τους ληστές κατά την διάρκεια της εξαήμερης ομηρίας τους. Είχαν σαφέστατα συμπαθήσει τους απαγωγείς τους, κάτι το οποίο έδωσε ακαδημαϊκό ενδιαφέρον στο ζήτημα. Ο όρος Σύνδρομο της Στοκχόλμης επινοήθηκε από τον εγκληματολόγο Νιλς Μπέγιεροτ. Οι κινήσεις των αστυνομικών και άλλων κυβερνητικών αρχών, σε συνδυασμό με την έλλειψη απειλητικής συμπεριφοράς από τον Όλοφσσον, θέτει υπό αμφισβήτηση την ευστοχία του όρου. Οι όμηροι, παρότι απειλήθηκαν από τον Όλσσον, δεν έδειξαν σημάδια εχθρότητας ούτε προς την αστυνομία, ούτε αναμεταξύ τους. Ούτε ταυτίστηκαν, ούτε εντάχθηκαν με τη λογική των απαγωγέων τους. Απλά είχαν εκνευριστεί με τις απερίσκεπτες προσπάθειες της αστυνομίας για την γρήγορη επίλυση της κατάστασης, και μερικοί κατέθεσαν υπέρ του Όλοφσσον γιατί δεν ήταν μάρτυρες καμίας απόδειξης της ενοχής του ή συνέργειας στο έγκλημα.
Από το 1996, ο Γιαν-Έρικ Όλσσον ζει στη βορειοανατολική Ταϊλάνδη, με την Ταϊλανδή γυναίκα του και τον γιο του. Η αυτοβιογραφία του με τίτλο Stockholms-syndromet εκδόθηκε στη Σουηδία το 2009.
Ο Κλαρκ Όλοφσσον, που από τα 19 του ήταν αναμειγμένος σε μία υπόθεση δολοφονίας εις βάρους αξιωματικού της αστυνομίας συνεχίζει να διάγει ένα ανήσυχο βίο μπαινοβγαίνοντας στη φυλακή. Η τελευταία του σύλληψη ήταν το 2008 για μία υπόθεση ναρκωτικών. Ένα διάστημα είχε παρακολουθήσει τη Σχολή Δημοσιογραφίας της Στοκχόλμης.
Η 40η επέτειος της ληστείας του Νόρμαλμστοργκ συνέβη στις 23 Αυγούστου 2013, με τις εφημερίδες να δημοσιεύουν συνεντεύξεις συμμετεχόντων ατόμων και την τηλεόραση να καλύπτει την επέτειο.
Οι μύθοι της ληστείας του Νόρμαλμστοργκ
Ο πιο διαδεδομένος μύθος με την ληστεία, ή μάλλον με το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, είναι ότι είτε ένας, ή και οι δύο ληστές αρραβωνιάστηκαν τις ομήρους τους. Αυτό δεν αληθεύει και μάλλον προέρχεται από παρανόηση της σουηδικής φράσεως att engagera sig i någon. Στα σουηδικά αυτό σημαίνει "δείχνω ενδιαφέρον για κάποιον". Δεν σημαίνει "αρραβωνιάζομαι κάποιον" (το οποίο θα ήταν att förlova sig med någon).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ληστείες Κατηγορία:Ιστορία της Σουηδίας
Κλωντ Ζοζέφ Βερνέ
Ο Ζοζέφ Βερνέ, πλήρες όνομα Κλωντ Ζοζέφ Βερνέ (γαλλικά: Claude-Joseph Vernet, 1714-1789), ήταν Γάλλος ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης, διάσημος για τις θαλασσογραφίες του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζοζέφ Βερνέ γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου 1714 στην Αβινιόν. Μαθήτευσε κοντά στον πατέρα του ζωγράφο Αντουάν Βερνέ και από 14 ετών τον βοηθούσε στα έργα του. Το 1734, σε ηλικία 20 ετών, πήγε στη Ρώμη, όπου εκπαιδεύτηκε στη θαλασσογραφία κοντά στον Μπερναντίνο Φέρτζονι και τον Αντριάν Μανγκλάρ και μελέτησε παλαιότερους τοπιογράφους όπως ο Κλωντ Λορραίν, η επιρροή του οποίου είναι ορατή στην τεχνοτροπία και τα θέματα των έργων του.
Τα θαλασσινά θέματα του Βερνέ, τα ναυάγια, οι καταιγίδες, τα ηλιοβασιλέματα και τα τοπία του, που τα οποία απέδωσε με ασυνήθιστη εικονογραφική τέχνη, αποκαλύπτουν μια λεπτή παρατήρηση του φωτός και της ατμόσφαιρας καθώς ο ζωγράφος μελέτησε ιδιαίτερα τις ιδιότητες και τις επιδράσεις τους στη διαμόρφωση των χρωματικών βαθμίδων, όπως και τα προβλήματα της ατμοσφαιρικής προοπτικής. Με τον Υμπέρ Ρομπέρ, τροφοδότησε τη νέα τάση για εξιδανικευμένα και συναισθηματικά τοπία σε έντονα ρομαντικό ύφος με έλξη προς τη δραματική αποθέωση της φύσης και του μυστηρίου.
Ο Βερνέ έζησε 20 χρόνια στη Ρώμη. Περίπου από το 1738, ήταν πλέον καθιερωμένος ζωγράφος τοπίων και θαλασσογραφιών και λάμβανε παραγγελίες από αναγνωρισμένους πελάτες διαφόρων εθνικοτήτων. Τα έργα του ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στους Άγγλους αριστοκράτες, πολλοί από τους οποίους ταξίδευαν στην Ιταλία για να γνωρίσουν τα αρχαία μνημεία. Το 1745 παντρεύτηκε μια Αγγλίδα που γνώρισε στη Ρώμη.
Μετά την επιστροφή του στο Παρίσι το 1753, έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής και έλαβε παραγγελία από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΕ΄ να ζωγραφίσει μια σειρά λιμανιών της Γαλλίας, φιλοτέχνησε 14 πίνακες του είδους. Ο Βερνέ προσπάθησε να αναπαραστήσει επίσης την ατμόσφαιρα των έργων του, ζωγραφίζοντας μια μεγάλη ποικιλία μορφών που συμμετέχουν σε διάφορες δραστηριότητες, προσπαθώντας να μεταδώσει την αίσθηση της φασαρίας και της ζωής των λιμένων της Γαλλίας. Το 1757, ζωγράφισε τη σειρά τεσσάρων πινάκων με τίτλο Τέσσερις στιγμές της ημέρας που απεικονίζουν σκηνές από διάφορες ώρες της ημέρας.
Ο Ζοζέφ Βερνέ συνέχισε μια μεγάλη παραγωγή φανταστικών τοπίων και θαλασσογραφιών μέχρι τον θάνατό του στις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, πέθανε στο Παρίσι στις 3 Δεκεμβρίου 1789. Η οικογενειακή παράδοση της ζωγραφικής διατηρήθηκε από τον γιο του Καρλ Βερνέ και τον εγγονό του Οράς Βερνέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι χαράκτες
Κάστρο Όβετς
Το Κάστρο Όβετς (βουλγαρικά: Крепост Овеч) είναι βυζαντινό φρούριο που βρίσκεται ανατολικά της σημερινής πόλης Προβάντια στη Βουλγαρία. Βρίσκεται σε ένα οροπέδιο πάνω από την πόλη, που φέρει το όνομα "Ακρόπολη".
Το φρούριο χτίστηκε από τους Βυζαντινούς τον 4ο μ.Χ. αιώνα και λειτούργησε μέχρι τον 7ο. Έμεινε ανενεργό επί έναν αιώνα και ξανακατοικήθηκε από τον 11ο μέχρι τα τέλη του 17ου αιώνα. Αρχαιολογικές μαρτυρίες ωστόσο δείχνουν παρουσία θρακικών φύλων στην τοποθεσία πριν από την ίδρυση του φρουρίου. Τη μεγαλύτερη ακμή του γνώρισε στη διάρκεια του Δεύτερου Βουλγαρικού Βασιλείου. Το Βυζαντινό φρούριο ονομαζόταν "Κάστρο Πρόβατον" ή "Προβάτ", "Όβετς" από τους Βούλγαρους και Τας Χισάρ (πέτρινο φρούριο) από τους Οθωμανούς. Ο Άραβας γεωγράφος του 12ου αιώνα Αλ-Ιντρισί το αποκαλεί "Μπουρφάντα".
Περιγραφή
Το κάστρο βρίσκεται σε οροπέδιο σχήματος πλοίου που κατευθύνεται από βορρά προς νότο. Από όλες τις πλευρές περιβάλλεται από βράχο με ύψος 11 έως 25 μέτρα. Ένας στενό πέρασμα το συνδέει με το οροπέδιο "Tabiite" που βρίσκεται στα βόρεια. Υψηλά τείχη ανεγέρθηκαν στο βόρειο τμήμα του φρουρίου όπου βρίσκεται η κύρια πύλη του. Επικοινώνησε με το πέρασμα "Tabiite" μέσω γέφυρας μήκους 160 μέτρα. Πάνω από το τεχνητά υπερυψωμένο μονοπάτι, σκαμμένο 8 μέτρων μήκος και βάθους 5 μέτρων, χτίστηκε κρεμαστή γέφυρα. Δίπλα από την κεντρική πύλη λαξευμένη στο βράχο υπάρχει θολωτή δεξαμενή πάνω από δέκα μέτρα μήκος. Θρύλοι λένε ότι σε καρστικά σπήλαια κάτω από το κάστρο κρατήθηκαν τεράστια αποθέματα από σιτηρά και τρόφιμα χάρη στα οποία επέζησαν οι κάτοικοι και η πόλη κατά τη διάρκεια πολιορκίας.
Σήμερα, το κάστρο είναι πλήρως ανακαινισμένο, έχει κατασκευαστεί γέφυρα ανάμεσα στο κάστρο και το οροπέδιο Tabiite, διασώζονται πολλά πηγάδια που χρησιμοποιούνταν για να συλλέγουν το νερό (το ένα με βάθος 80 m.). Δεξαμενές για τα σιτηρά, τα ερείπια ναού με αψίδα που ήταν το κέντρο της επισκοπής Οβέτσκατα, δύο αψιδωτές εκκλησίες, πύργοι, η πέτρινη βόρεια πύλη, μαρμάρινες κολόνες. Βρέθηκαν και σπήλαια που κατοικούνταν από την αρχαιότητα.
Ιστορία
Το 1388 έπεσε υπό Οθωμανική κατοχή, το κάστρο πολιορκήθηκε από τριάντα χιλιάδες στρατό υπό τις διαταγές του Λαλά Σαχίν. Αναφέρετα;ι ότι το φρούριο έπεσε με κόλπο των Οθωμανών, αφού είχαν συνάψει ανακωχή το βράδυ οι Οθωμανοί την παραβίασαν και εισέβαλαν σε αυτό.
Σε 1409 έγινε το κέντρο μιας εξέγερσης με επικεφαλής τον Φρουζχίν γιο του Σισμάν. Το 1413 ο γιος του Βαγιαζήτ Α΄, Μουσά κατέκτησε και πάλι το φρούριο. Το 1444 επιθέθηκαν στο φρούριο τα στρατεύματα της Πολωνίας και της Ουγγαρίας με επικεφαλής τον βασιλιά Βλάντισλαβ Γ΄ αλλά έχασαν στη μάχη που έγινε. Φρούριο σταδιακά άρχισε να χάνει τον σκοπό του και τη σημασία του και σταδιακά εγκαταλείφθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα της Βουλγαρίας
Αρτούρο Τοσκανίνι
Ο Αρτούρο Τοσκανίνι (Πάρμα, Ιταλία, 1867 - Νέα Υόρκη, ΗΠΑ, 16 Ιανουαρίου 1957) ήταν Ιταλός συνθέτης και μαέστρος (διευθυντής ορχήστρας), ιδανικός ερμηνευτής του έργου του Βέρντι και του Βάγκνερ και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στον χώρο της μουσικής. Σπούδασε στα ωδεία της Πάρμας και του Μιλάνου με ειδίκευση στο βιολοντσέλο.
Η σταδιοδρομία του ως διευθυντής ορχήστρας ξεκίνησε το 1886 και επεκτάθηκε άμεσα στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στη Βραζιλία. Είχε το σπάνιο ταλέντο να μπορεί να διευθύνει από μνήμης (δίχως παρτιτούρα), ικανότητα που ανέπτυξε από νωρίς, λόγω ενός προβλήματος όρασης. Το 1898 ανέλαβε τη διεύθυνση της Σκάλας του Μιλάνου. Ανέδειξε πολλούς καλλιτέχνες που έκαναν εν συνεχεία μεγάλη καριέρα.
Το 1931 εγκατέλειψε τη χώρα του λόγω διαφωνίας με το φασιστικό καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι και εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ μέχρι το τέλος της ζωής του. Το 1938 αποχώρησε από φεστιβάλ στο Σάλτσμπουργκ αντιδρώντας στην προσάρτηση της Αυστρίας στο Γ΄ Ράιχ. Μέσω του περιοδικού «Life» απεύθυνε αντιναζιστικό μήνυμα στις 13 Σεπτεμβρίου 1943 και κάλεσε τον αμερικανικό λαό να πιέσει την κυβέρνηση των ΗΠΑ για γρήγορη επέμβαση στην Ευρώπη, της οποίας οι λαοί, όπως τόνισε, υπέφεραν από το φασισμό και το ναζισμό. Διατέλεσε επί 10 έτη διευθυντής της φιλαρμονικής ορχήστρας της Νέας Υόρκης και της συμφωνικής ορχήστρας του N.B.C. (1937–1954).
Την πρωτοχρονιά του 1957 ο Τοσκανίνι υπέστη Εγκεφαλικό επεισόδιο, συνεπεία του οποίου κατέληξε στις 16 Ιανουαρίου. Η ταφή του έγινε στο Μιλάνο. Μετά θάνατον τιμήθηκε με το Βραβείο Γκράμι για τη συνολική του προσφορά στη μουσική. Ο Τοσκανίνι έμεινε στην ιστορία και για τις εύστροφες αποστροφές του λόγου του, ενώ χαρακτηριστικό του ήταν πως υπήρξε τελειομανής μέχρι παρεξηγήσεως. Είπαν για αυτόν και το έργο του ότι «Ο Τοσκανίνι είναι ένας από τους λίγους θαρραλέους εκπροσώπους του πνεύματος και του πολιτισμού στην Ευρώπη» (Ζαν Πολ Σαρτρ) και ότι «... πρέπει να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση»(Τόμας Μαν).
Τη δεκαετία του 1940, η Τοσκάνη ενθάρρυνε τον νεαρό συνθέτη Γκουίντο Καντέλλι, τον οποίο είδε ως φυσικό κληρονόμο. Ωστόσο, συνέβη μια τραγωδία και ο Καντέλλι πέθανε σε ένα αεροπλάνο, λίγους μήνες πριν από το θάνατο του Τοσκανίνι, ο οποίος δεν ενημερώθηκε για το θάνατο του πρωτεάτη του.
1215
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1215 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γιάι-Γιάι
Το Γιάι-Γιάι (ισπανικά: Llay-Llay) είναι πόλη και κοινότητα στην επαρχία Σαν Φελίπε δε Ακονκάγουα στην Περιοχή Βαλπαραΐσο της κεντρικής Χιλής
Η κοινότητα δημιουργήθηκε στις 6 Απριλίου 1875. Αρχικά χτίστηκε ένας σιδηροδρομικός σταθμός για να εξυπηρετήσει τα τρία χυτήρια που υπήρξαν εκεί και αργότερα στις 6 Απριλίου 1875 με ανώτατο διάταγμα απέκτησε τον τίτλο της πόλης.
Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού-κατοικιών του 2002, η κοινότητα Γιάι-Γιάι είχε 21.644 κατοίκους.
Ως κοινότητα, το Γιάι-Γιάι είναι διοικητική διαίρεση του τρίτου επιπέδου της Χιλής που διοικείται από δημοτικό συμβούλιο και διευθύνεται από έναν δήμαρχο ο οποίος εκλέγεται άμεσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2008-2009
Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2008–09, ήταν το 16ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 28ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ και διεξήχθη με τη συμμετοχή δέκα ομάδων.
Στην Α2 υποβιβάστηκαν οι ΑΕΠ Ξάνθης και Άρης Νίκαιας.
Σύστημα διεξαγωγής
Οι δέκα ομάδες αγωνίστηκαν στην κανονική περίοδο σε δύο γύρους και συνολικά 18 αγωνιστικές. Οι δύο τελευταίες ομάδες μετά την ολοκληρωση των αγώνων της κανονικής περιόδου υποβιβάστηκαν στην Α2, ενώ οι οκτώ πρώτες συνέχισαν στα play off.
Στην πρώτη φάση των play off αγωνίστηκαν για τις θέσεις 5 ως 8 και 1 ως 4 οι ομάδες που κατέλαβαν τις αντίστοιχες θέσεις της κανονικής περιόδου. Στην επόμενη και τελική φάση, διεξήχθησαν οι τελικές σειρές για τις θέσεις 5-6, 3-4 και 1-2 απο την οποία αναδείχθηκε η πρωταθλήτρια ομάδα. Όλες οι σειρές των play off κρίθηκαν στις δύο νίκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2008 2009 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2008 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2009
Ημέρα της Ευρώπης
Η Ημέρα της Ευρώπης είναι το όνομα δύο ετήσιων ημερών για την Ευρώπη. Εορτάζεται στις 5 Μαΐου από το Συμβούλιο της Ευρώπης και στις 9 Μαΐου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία αναγνωρίζει την ειρήνη και την ευημερία στην Ευρώπη που έχει κατορθωθεί από τότε που σχηματίστηκαν.
Η πρώτη αναγνώριση για την Ημέρα της Ευρώπης από το Συμβούλιο της Ευρώπης εισήχθη το 1964. Το 2003, η Ουκρανία την καθιέρωσε ως δημόσια αργία. Εορτάζεται το τρίτο Σάββατο του Μαΐου. Αργότερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση άρχισε την δική της Ευρωπαϊκή Μέρα σε ανάμνηση της Διακήρυξης Σουμάν του 1950. Έτσι ορισμένοι την αποκαλούν και ως "Ημέρα Σουμάν". Η Σημαία της Ευρώπης αποτελεί μέρος των εορτασμών και στις δύο ημέρες.
Ιστορία
Το Συμβούλιο της Ευρώπης ιδρύθηκε στις 5 Μαΐου 1949 και ως εκ τούτου αυτός είναι ο λόγος που ορίστηκε να εορτάζεται εκείνη την ημέρα, όταν η αργία καθιερώθηκε το 1964.
Η ΕΕ εισήγαγε την "Ημέρα της Ευρώπης" το 1985 (τότε υπήρχαν οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες, ο προκάτοχος της ΕΕ) Η ημερομηνία τιμά τη Διακήρυξη Σουμάν της 9ης Μαΐου 1950. Η διακήρυξη πρότεινε την συνεργασία μεταξύ των γαλλικών και δυτικογερμανικών βιομηχανιών άνθρακα και χάλυβα, οδηγώντας στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, η οποία ιδρύθηκε το 1952.
Μια "σχεδία των πολιτιστικών εικόνων" ξεκίνησε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 1985, ως αντίδραση στην έκθεση της επιτροπής "για μια Ευρώπη των πολιτών" υπό την προεδρία του Πιέτρο Αντονίνο. Ο σκοπός της ήταν η διευκόλυνση της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης με την προώθηση μιας πανευρωπαϊκής ταυτότητας μεταξύ των κατοίκων των κρατών μελών της ΕΚ. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υιοθέτησε την "Ημέρα της Ευρώπης", μαζί με τη σημαία της Ευρώπης (τεχνικά δεν ονομάζεται "σημαία" αλλά "έμβλημα") και άλλα αντικείμενα στις 29 Σεπτεμβρίου 1985 στο Μιλάνο.
Μετά την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως διαδόχου της ΕΟΚ το 1993, η τήρηση της Ημέρας της Ευρώπης από τις εθνικές και περιφερειακές αρχές έχει αυξηθεί σημαντικά. Από το 1995, στη Γερμανία οι εορτασμοί έχουν επεκταθεί και καλύπτουν μια εβδομάδα. Ο εορτασμός ονομάζεται "Εβδομάδ της Ευρώπης" (Europawoche) αλλά επικεντρώνεται στις 9 Μαΐου. Το 1999, στη Πολωνία, το ίδρυμα Σουμάν, μια πολωνική οργάνωση που υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση (η οποία ιδρύθηκε το 1991), οργάνωσε τη πρώτη Παρέλαση Σουμάν στη Βαρσοβία στις 9 Μαΐου 1999. Εκείνη τη στιγμή υποστήριζε και τη προσχώρηση της Πολωνίας στην ΕΕ. Η τήρηση της 9ης Μαΐου ως "Ημέρα της Ευρώπης" αναφερόταν "σε όλη την Ευρώπη" από το 2008. Αρχής γενομένης από το 2019, η 9η Μαΐου είναι επίσημη αργία στο Λουξεμβούργο. Η επιλογή της ΕΕ για την ημερομηνία ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα και όχι της ίδιας της ΕΕ θέσπισε μια αφήγηση στην οποία η ομιλία του Σουμάν, ασχολούμενη με την επαγωγή της οικονομικής ανάπτυξης και την εδραίωση της ειρήνης μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας, παρουσιάζεται ως πρόβλεψη για το "λειτούργημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι το κύριο θεσμικό πλαίσιο" για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση των επόμενων δεκαετιών.
Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα θα κατοχύρωνε νομικά όλα τα Ευρωπαϊκά σύμβολα στις συνθήκες της ΕΕ, ωστόσο, η συνθήκη απέτυχε να επικυρωθεί το 2005, και η χρήση τους συνεχίζει μόνο ντε φάκτο. Ο αντικαταστάτης του συντάγματος, η Συνθήκη της Λισαβόνας, περιέχει μια δήλωση δεκαέξι βουλευτών που υποστηρίζουν τα σύμβολα. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο "αναγνώρισε επίσημα" την Ημέρα της Ευρώπης τον Οκτώβριο του 2008.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Κατηγορία:Σύμβολα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Συμβούλιο της Ευρώπης
Αποθήκη Αιγαίου πελάγους
Η Αποθήκη Αιγαίου πελάγους (Ἀποθήκη Αἰγαίου πελάγους) ήταν ανεξάρτητη διοικητική και οικονομική μονάδα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στο Αιγαίο πέλαγος.
Η διοικητική μονάδα εμφανίζεται στις πηγές τον 8ο αιώνα και μας είναι γνωστή από σφραγίδες που έχουν ανευρεθεί. Πιστεύεται ότι η διοικητική μονάδα μετεξελίχθηκε πολύ σύντομα στον Δρούγο Αιγαίου πελάγους και τον επόμενο αιώνα στο Θέμα Αιγαίου Πελάγους. Οι "αποθήκες" σαν διοικητικές μονάδες είχαν σύντομη διάρκεια, η αντίστοιχη Αποθήκη Ελλάδος μετεξελίχθηκε σύντομα στο Θέμα Ελλάδος. Περιελάμβανε όλα τα νησιά του Αιγαίου πελάγους και την διοίκηση της την είχε αξιωματούχος με το αξίωμα του Κομμερκιάριου.
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Βίκτορ Όρμπαν
Ο Βίκτορ Όρμπαν (Viktor Mihály Orbán, 31 Μαΐου 1963-) είναι Ούγγρος πολιτικός, νομικός και ο σημερινός πρωθυπουργός της Ουγγαρίας. Εκτελεί χρέη πρωθυπουργού από τις 29 Μαΐου 2010. Είναι ο αρχηγός του κοινωνικά συντηρητικού κόμματος Φιντές, θέση την οποία διατηρεί από το 2006. Στις 19 Νοεμβρίου 2016, ο Όρμπαν ξεπέρασε τον István Bethlen ως ο τρίτος πρωθυπουργός στην ουγγρική ιστορία με τη μεγαλύτερη σε διάρκεια θητεία σε αυτή τη θέση.
Γεννημένος στο Σεκεσφεχερβάρ, ο Όρμπαν σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Έτβες Λόραντ, από όπου αποφοίτησε το 1987. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Κολλέγιο Πέμπροουκ της Οξφόρδης πριν μπει στην πολιτική ως ηγέτης του ρεφορμιστικού φοιτητικού κινήματος Συμμαχία των Νέων Δημοκρατών (Fiatal Demokraták Szövetsége) - πρόδρομος του Φιντές. Έγινε γνωστός ως πολιτικός μετά την ομιλία του στη κηδεία του Ίμρε Νάγκυ το 1989 και άλλων μαρτύρων της επανάστασης του 1956, ομιλία κατά την οποία απαίτησε ανοιχτά την αποχώρηση των σοβιετικών από τη χώρα.
Μετά τη μετάβαση της Ουγγαρίας στη δημοκρατία το 1990, εκλέχθηκε στην Εθνοσυνέλευση της χώρας και υπηρέτησε ως ηγέτης της κοινοβουλευτικής ομάδας του Φιντές μέχρι το 1993. Ο Όρμπαν απομάκρυνε το Φιντές από το κλασικό φιλελεύθερο ύφος του προς τον κοινωνικό συντηρητισμό.
Το Φιντές έχασε με μικρή διαφορά στις εκλογές του 2002 και του 2006 από το σοσιαλιστικό κόμμα και ο Όρμπαν ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος του και ηγήθηκε της πλήρης αναδιοργάνωσης του με στόχο να το καταστήσει ξανά ελκυστικό στους ψηφοφόρους. Η αυξανόμενη πτώση της δημοτικότητας των σοσιαλιστών οδήγησε στην εκλογή του Όρμπαν ως πρωθυπουργός στις εκλογές του 2010, όπου μαζί με το Χριστιανοδημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα, κέρδισε το 42,73% των ψήφων και την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στο Κοινοβούλιο της Ουγγαρίας. Όντας στο τιμόνι της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, το υπουργικό συμβούλιο του Όρμπαν προχώρησε σε συνταγματικές και νομοθετικές μεταρρυθμίσεις. Το Φιντές διατήρησε την πλειοψηφία στις εκλογές του 2014 με 44,86% και 2018 με 49,27%.
Ο κοινωνικός συντηρητισμός του Όρμπαν, η τάση προς τον ευρωσκεπτικισμό κι η υπεράσπιση της άποψης περί ενός «λαμπρού κράτους» έχουν προσελκύσει μια σημαντική διεθνή προσοχή. Κάποιοι παρατηρητές έχουν περιγράψει την κυβέρνησή του ως αυταρχική.
Βιογραφία
Γεννήθηκε από μια αστική οικογένεια της μεσαίας τάξης. Είναι ο μεγαλύτερος γιος του αγρονόμου και επιχειρηματία Γκιούζου Όρμπαν (γενν. 1940) και της ειδικής παιδαγωγού και λογοθεραπεύτριας Έρσεμπετ Σίπος. Έχει δυο μικρότερους αδέρφια, τους επιχειρηματίες Γκιούζου τον νεότερο (γενν. 1965) και Άρον (γενν. 1977). Ο πατρικός παππούς του, Μίχαλι Όρμπαν, ήταν κτηνοτρόφος και αγρότης. Ο Όρμπαν πέρασε την παιδική του ηλικία σε δυο χωριά, το Αλτσούτντομποζ και το Φέλτσουτ, όπου ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το 1977 η οικογένειά του μετακόμισε μόνιμα στο Σεκεσφεχερβάρ.
Αποφοίτησε από το λύκειο Μπλάνκα Τελέκι στο Σεκεσφεχερβάρ το 1981 όπου σπούδασε αγγλικά. Μετά τη διετή στρατιωτική θητεία του, σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Εέτβες Λοράντ της Βουδαπέστης, όπου η μεταπτυχιακή του εργασία είχε ως θέμα το πολωνικό κίνημα αλληλεγγύης. Αποφοίτησε το 1987 και για δυο χρόνια έζησε στο Σόλνοκ προτού επιστρέψει στη Βουδαπέστη για να εργαστεί ως κοινωνιολόγος στο Ινστιτούτο Διοικητικής Διαχείρισης του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Το 1989 έλαβε υποτροφία από το Ίδρυμα Σόρος και έζησε για 4 μήνες στην Οξφόρδη, όπου σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Κολέγιο Πεμπρόουκ. Ο προσωπικός του καθηγητής ήταν ο Χεγκελικός πολιτικός φιλόσοφος Ζμπίγκνιεφ Πελτσίνσκι. Τον Ιανουάριο του 1990 έφυγε από την Οξφόρδη και επέστρεψε στην Ουγγαρία για να κερδίσει μια έδρα στο πρώτο κοινοβούλιο της μετακομμουνιστικής Ουγγαρίας.
Σε ηλικία 14 και 15 ετών, ήταν γραμματέας στον κομμουνιστικό οργανισμό νεολαίας KISZ (η συμμετοχή στο KISZ ήταν υποχρεωτική για την αποδοχή στο πανεπιστήμιο). Ο Όρμπαν ανέφερε σε κάποια συνέντευξη ότι οι πολιτικές του απόψεις άλλαξαν δραματικά κατά τη στρατιωτική του θητεία· προηγουμένως θεωρούσε τον εαυτό του ως έναν "αφελή και αφοσιωμένο υποστηρικτή" του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Πρώιμη καριέρα (1988-1998)
Τον Μάρτιο του 1988, ο Όρμπαν ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Φιντες (ακρώνυμο του Fiatal Demokraták Szövetsége, ελληνικά : Συμμαχία των Νέων Δημοκρατών) και υπηρέτησε ως ο πρώτος εκπρόσωπος τύπου. Τα πρώτα μέλη του κόμματος, συμπεριλαμβανομένου του Όρμπαν, ήταν κυρίως φοιτητές από το Κολλέγιο Προχωρημένων Μελετών Μπίμπο Ιστβάν, οι οποίοι αντιτίθεντο στο κομμουνιστικό καθεστώς. Στο κολέγιο, ο Όρμπαν ήταν ο εκδότης του περιοδικού πολιτικών επιστήμων Századvég ("Τέλος του Αιώνα") και μια από τις βασικές φιγούρες του ριζοσπαστικού κόμματος. Στις 16 Ιουνίου 1989, ο Όρμπαν έβγαλε λόγο στην Πλατεία των Ηρώων στη Βουδαπέστη με την ευκαιρία της κηδείας του Ίμρε Νάγκι και άλλων εθνομαρτύρων της ουγγρικής επανάστασης του 1956. Στον λόγο αυτό απαίτησε τις ελεύθερες εκλογές και την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων. Ο λόγος τού χάρισε ευρεία εθνική και πολιτική αναγνώριση. Το καλοκαίρι του 1989 συμμετείχε στις συζητήσεις της στρογγυλής τραπέζης που έκανε η αντιπολίτευση, εκπροσωπόντας το Φιντές μαζί με τον Λάσλο Κεβέρ.
Με την επιστροφή του από την Οξφόρδη, εξελέγη μέλος του Κοινοβουλίου στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1990. Έγινε ηγέτης της κοινοβουλευτικής ομάδας του Φιντές μέχρι τον Μάιο του 1993. Στο μεταξύ, στις 18 Απριλίου 1993, έγινε ο πρώτος πρόεδρος του Φιντές και αντικατέστησε το εθνικό συμβούλιο το οποίο λειτουργούσε ως συλλογική ηγεσία από την ίδρυσή του. Υπό την ηγεσία του, το Φιντές σταδιακά μετατράπηκε από μια ριζική φιλελεύθερη φοιτητική οργάνωση σε ένα κεντροδεξιό κόμμα.
Η συντηρητική στροφή του Φιντές προκάλεσε μια σοβαρή διάσπαση των μελών του. Αρκετά μέλη εγκατέλειψαν το κόμμα, συμπεριλαμβανομένων των Πέτερ Μολνάρ, Γκάμπορ Φοντόρ και Σουσάνα Σέλενι. Ο Φόντορ και άλλοι αργότερα μπήκαν στο φιλελεύθερο κόμμα Συμμαχία των Νέων Δημοκρατών (SZDSZ), αρχικά ένας ισχυρός σύμμαχος του Φιντές αλλά αργότερα πολιτικοί αντίπαλοι.
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1994, το Φιντές με δυσκολία ξεπέρασε το όριο του 5%. Ο Όρμπαν έγινε μέλος του κοινοβουλίου εκπροσωπώντας το κόμμα του και παράλληλα υπηρέτησε ως πρόεδρος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Θεμάτων από το 1994 μέχρι το 1998. Υπήρξε επίσης μέλος της Επιτροπής Ασυλίας, Ασυμφωνίας και Διαπιστευτηρίων για μικρό χρονικό διάστημα το 1995. Υπό της προεδρίας του, το Φιντές υιοθέτησε το "Ουγγρικό Πολιτικό Κόμμα" (Magyar Polgári Párt) το 1995. Το κόμμα του σταδιακά κυριάρχησε στη πολιτική δεξιά ενώ το προηγούμενο κυβερνών κόμμα, οι συντηρητικοί Ουγγρο-Δημοκράτες, είχαν χάσει αρκετή από την υποστήριξη. Από τον Απρίλιο του 1996, ο Όρμπαν ήταν πρόεδρος της ουγγρικής εθνικής επιτροπής της Νέας Ατλαντικής Πρωτοβουλίας (NAI).
Τον Σεπτέμβριο του 1992, ο Όρμπαν εξελέγη αντιπρόεδρος της Φιλελεύθερης Διεθνούς. Τον Νοέμβριο του 2000 το Φίντες αποχώρησε από τη Φιλελεύθερη Διεθνής και προσεχώρησε στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Την ίδια περίοδο, ο Όρμπαν εργάστηκε σκληρά για να ενώσει τα κεντροδεξιά φιλελεύθερα συντηρητικά κόμματα στην Ουγγαρία. Στο συνέδριο του ΕΛΚ στο Εστορίλ τον Οκτώβριο του 2002, εξελέγη αντιπρόεδρος, κρατώντας τη θέση μέχρι το 2012.
Πρώτη φορά πρωθυπουργός 1998-2002
Η πρώτη του πρωθυπουργία άρχισε τον Μάιο του 1998, έπειτα από τη νίκη του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές της 10ης Μαΐου και της 24ης Μαΐου. Παρότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουγγαρίας κέρδισε τις πιο πολλές ψήφους, το κόμμα Φίντες κέρδισε τις περισσότερες έδρες. Ως αποτέλεσμα, το Φίντες σχημάτισε κεντροδεξιά κυβέρνηση συνασπισμού με το Κόμμα των Ανεξάρτητων με Μικρά Ποσοστά και το Ουγγρικό Δημοκρατικό Φόρουμ. Η κυβέρνηση παρέμεινε ως το 2002, οπότε αποχώρησε από την πρωθυπουργία ο Όρμπαν.
Δεύτερη φορά πρωθυπουργός 2010-σήμερα
Στις 11 και στις 25 Απριλίου 2010 κέρδισε ξανά τις βουλευτικές εκλογές, με αποτέλεσμα να επανέλθει στην πρωθυπουργία. Στον πρώτο γύρο των εκλογών το Φίντες κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών. Στον δεύτερο γύρο οι υποψήφιοι του Φίντες-Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος του Λαού (KDNP) και κέρδισαν τις εκλογές, με αποτέλεσμα να τροποποιήσουν σημαντικούς νόμους και να αναθεωρήσουν το Σύνταγμα της χώρας, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2012. Την ίδια ημέρα τέθηκε σε ισχύ και ο νέος Εκλογικός Νόμος, ο οποίος, όπως αποδείχθηκε, ευνοούσε δυσανάλογα το μεγαλύτερο κόμμα και περιόριζε σημαντικά την επιρροή της αντιπολίτευσης.
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διεξήχθηκαν στις 6 Απριλίου 2014 και το Φίντες κέρδισε και πάλι, με τον Όρμπαν να παραμένει πρωθυπουργός. Για πρώτη φορά από τη μετάβαση της Ουγγαρίας στη δημοκρατία, οι εκλογές είχαν μόνον έναν γύρο. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν 199 βουλευτές αντί των 386 προηγούμενων βουλευτών. Ο Όρμπαν κέρδισε επίσης στις εκλογές του 2018 αλλά και του 2022.
Από τη δεύτερη φορά που ο Όρμπαν έγινε πρωθυπουργός, οργανισμοί όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Διεθνής Αμνηστία, το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το Freedom House έχουν κατηγορήσει τη διακυβέρνησή του για παραβίαση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, έλεγχο των ΜΜΕ, και διακρίσεις εις βάρος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.
Προσωπική ζωή
Ο Όρμπαν παίζει ποδόσφαιρο από πολύ μικρή ηλικία. Ήταν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στη Φέλτσουτ ΦΚ. Μετά το πέρας της ποδοσφαιρικής του καριέρας, έγινε ο βασικός χρηματοδότης του ουγγρικού ποδοσφαίρου και της ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης του Φέλτσουτ ΦΚ, η οποία αργότερα ονομάστηκε Πούσκας Ακαντέμια ΦΚ. Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ίδρυση της ποδοσφαιρικής ακαδημίας Φέρεντς Πούσκας στο Φέλτσουτ δημιουργώντας μια από τις πιο σύγχρονες προπονητικές εγκαταστάσεις για Ούγγρους ποδοσφαιριστές.
Έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στην καθιέρωση του ετήσιου οργανωμένου διεθνούς πρωταθλήματος νέων, το Κύπελλο Πούσκας στην Αρένα Πάντσο, την οποία βοήθησε στο να χτιστεί, στη πόλη του, τη Φέλτσουτ. Ο μοναχογιός του, Γκάσπαρ, εργάζεται ως προπονητής εκεί.
Τότε ο πρόεδρος της ΦΙΦΑ Ζεπ Μπλάτερ επισκέφτηκε τις εγκαταστάσεις της ακαδημίας Πούσκας το 2009. Ο Μπλάτερ, μαζί με τη χήρα του Φέρεντς Πούσκας και με τον ιδρυτή της Ακαδημίας Ποδοσφαίρου, Βίκτορ Όρμπαν, ανακοίνωσαν τη δημιουργία του Βραβείου Πούτσκας της ΦΙΦΑ σε εκείνη την επίσκεψη. Ο Μπλάτερ έπαιξε έναν μικρό ρόλο ενός ποδοσφαιριστή στην ουγγρική οικογενειακή ταινία Szegény Dzsoni és Árnika (1983).