cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουθηρανισμός
Μυστήρια
Οι Λουθηρανοί δεν είναι δογματικοί με τον αριθμό των μυστηρίων. Σε συμφωνία με την αρχική δήλωση του Λούθηρου στη Μεγάλη Κατήχησή του, μερικοί μιλάνε μόνο για δύο μυστήρια, το Βάπτισμα και τη Θεία Κοινωνία, αν και στη συνέχεια στο ίδιο έργο ονομάζει την Εξομολόγηση και την Άφεση των Αμαρτιών «το τρίτο μυστήριο». Ο ορισμός του μυστηρίου στην Απολογία της Ομολογίας της Αυγούστας παραθέτει την Άφεση των Αμαρτιών ως ένα από αυτά. Με την εξαίρεση των Λαισαντιανών Λουθηρανών η Κατ' ιδίαν Εξομολόγηση δεν ασκείται μεταξύ των Λουθηρανών τόσο συχνά όσο στην Καθολική Εκκλησία. Περισσότερο συνηθίζεται πριν από την πρώτη φορά της Θείας Ευχαριστίας. Ορισμένες εκκλησίες επιτρέπουν επίσης την Κατ' ιδίαν Εξομολόγηση τα Σάββατα πριν από τη Θεία Ευχαριστία. Μια γενική εξομολόγηση και άφεση των αμαρτιών ανακοινώνεται στη λειτουργία της Θείας Ευχαριστίας.
Bάπτισμα
thumb|Οι Λουθηρανοί εφαρμόζουν το [[Βάπτισμα (Χριστιανισμός)|νηπιοβαπτισμό|alt=]] Οι Λουθηρανοί θεωρούν ότι το βάπτισμα είναι ένα έργο σωτηρίας του Θεού, εντεταλμένο και θεσμοθετημένο από τον Ιησού Χριστό. Το βάπτισμα είναι ένα «μέσο χάριτος» μέσω του οποίου ο Θεός δημιουργεί και ενισχύει τη «σωτήρια πίστη» ως την «κάθαρση της αναγέννησης», με την οποία αναγεννώνται τα βρέφη και οι ενήλικες. Από τη στιγμή που η δημιουργία της πίστης είναι αποκλειστικά έργο του Θεού, δεν εξαρτάται από τις ενέργειες του βαπτισμένου, είτε του βρέφους είτε του ενήλικα. Παρόλο που τα βαπτισμένα βρέφη δεν μπορούν να αρθρώσουν αυτή την πίστη, οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι αυτή είναι το ίδιο παρούσα.
Μόνο η πίστη δέχεται αυτά τα θεία δώρα, έτσι οι Λουθηρανοί ομολογούν ότι το βάπτισμα «ενεργεί συγχώρεση των αμαρτιών, απαλλάσσει από τον θάνατο και τον διάβολο και δίνει αιώνια σωτηρία σε όλους όσους το πιστεύουν, όπως δηλώνουν τα λόγια και οι υποσχέσεις του Θεού». Οι Λουθηρανοί πιστεύουν στέρεα στη Γραφή που αναφέρει στην Α΄ Επιστολή Πέτρου 3:21: «Το βάπτισμα, που αντιστοιχεί σε αυτό, σας σώζει τώρα όχι ως αφαίρεση της βρωμιάς από το σώμα αλλά ως έκκληση προς τον Θεό για καλή συνείδηση, μέσω της ανάστασης του Ιησού Χριστο». Συνεπώς οι Λουθηρανοί εφαρμόζουν το βάπτισμα τόσο σε βρέφη όσο και σε ενήλικες. Στο ειδικό τμήμα για το νηπιοβαπτισμό στη Μεγάλη Κατήχησή του ο Λούθηρος υποστηρίζει ότι το βάπτισμα των νηπίων είναι ευχάριστο από τον Θεό επειδή τα άτομα που βαφτίζονται έτσι αναγεννώνται και καθαγιάζονται από το Άγιο Πνεύμα.
Θεία Ευχαριστία
thumb|upright=0.7|Ο Λούθηρος κοινωνώντας τον [[Ιωάννης της Σαξονίας (1468-1532)|Ιωάννη της Σαξονίας.]] Οι Λουθηρανοί υποστηρίζουν ότι κατά τη Θεία Ευχαριστία, που αναφέρεται επίσης ως Δείπνο του Κυρίου, το αληθινό σώμα και αίμα του Χριστού είναι πραγματικά παρόντα «μέσα, με και υπό τη μορφή» του καθαγιασμένου ψωμιού και κρασού για όλους εκείνους που το τρώνε και το πίνουν, ένα δόγμα που το Βιβλίο της Ομόνοιας ονομάζει «μυστηριακή ένωση».
Εξομολόγηση
Πολλοί Λουθηρανοί μετέχουν του μυστήριου της μετάνοιας πριν λάβουν τη Θεία Ευχαριστία [129] [115] Πριν πάνε να εξομολογηθούν και λάβουν τη Συγχώρεση, οι πιστοί πρέπει να εξετάσουν τη ζωή τους υπό το φως των Δέκα Εντολών. [114] Μια οδηγία Εξομολόγησης και Συγχώρεσης περιέχεται στη Μικρή Κατήχηση, καθώς και σε λειτουργικά βιβλία [114]. Οι Λουθηρανοί γονατίζουν χαρακτηριστικά στο κιγκλίδωμα προ της αγίας τράπεζας για να ομολογήσουν τις αμαρτίες τους, ενώ ο εξομολόγος ακούει και στη συνέχεια προσφέρει τη συγχώρεση, ενώ βάζει το πετραχήλι του στο κεφάλι του μετανοούντος. [114] Οι κληρικοί απαγορεύεται να αποκαλύψουν οτιδήποτε ειπώθηκε κατά τη διάρκεια της ιδιωτικής Εξομολόγησης και Συγχώρεση σύμφωνα με τη σφραγίδα του διεπιστημονικού και αντιμετωπίζουν την αποβολή από την παραβίαση. Εκτός από αυτό οι Λαισταντιανοί Λουθηρανοί έχουν μια πρακτική εξομολόγησης σε λαϊκό. [130]
Μετατροπή
Στον Λουθηρανισμό η μετατροπή, ή η αναγέννηση υπό την αυστηρή έννοια του όρου, είναι το έργο της θείας χάριτος και δύναμης με το οποίο ο άνθρωπος, που γεννήθηκε από σάρκα και χωρίς δύναμη να σκεφτεί, να θέλει ή να κάνει οτιδήποτε καλό και νεκρός μέσα στην αμαρτία, μέσω του ευαγγελίου και του ιερού βαπτίσματος, μεταφέρεται από μια κατάσταση αμαρτίας και πνευματικού θανάτου υπό την οργή του Θεού σε μια κατάσταση πνευματικής ζωής πίστης και χάριτος, καθιστάμενος ικανός να θέλει και να κάνει ό, τι είναι πνευματικά καλό και ιδίως να εμπιστευτεί τα οφέλη της λύτρωσης που είναι ο Ιησούς Χριστός.
Κατά τη μετατροπή κάποιος μετακινείται από την αμετανοησία στη μετάνοια. Η Ομολογία της Αυγούστας χωρίζει τη μετάνοια σε δύο μέρη: «Το ένα είναι η συντριβή, δηλαδή ο τρόμος που πλήττει τη συνείδηση ​​μέσω της γνώσης της αμαρτίας, και το άλλο είναι η πίστη, που γεννιέται από το Ευαγγέλιο ή τη συγχώρεση και πιστεύει ότι χάριν του Χριστού οι αμαρτίες συγχωρούνται, ανακουφίζουν τη συνείδηση ​​και την απαλλάσσουν από τον τρόμο».
Προορισμός
thumb|upright=0.7|[[s:Augsburg Confession#Article XVIII: Of Free Will.|Ομολογία της Αυγούστας Άρθρο 18: Περί Ελευθέρας Βουλήσεως.]] Οι Λουθηρανοί ακολουθούν το θεϊκό μονεργισμό, τη διδασκαλία ότι η σωτηρία γίνεται μόνο από τη δράση του Θεού και επομένως απορρίπτουν την ιδέα ότι οι άνθρωποι στην κατάσταση της πτώσης τους έχουν ελεύθερη βούληση σε σχέση με τα πνευματικά ζητήματα. Πιστεύουν ότι αν και οι άνθρωποι έχουν ελεύθερη βούληση όσον αφορά την πολιτική δικαιοσύνη, δεν μπορούν να εργαστούν για την πνευματική δικαιοσύνη στην καρδιά τους χωρίς την παρουσία και τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος. Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι οι Χριστιανοί «σώζονται», ότι όλοι όσοι εμπιστεύονται μόνο τον Χριστό και τις υποσχέσεις του μπορούν να είναι σίγουροι για τη σωτηρία τους.
Σύμφωνα με τον Λουθηρανισμό η κεντρική τελική ελπίδα του Χριστιανού είναι «η ανάσταση του σώματος και η αιώνια ζωή» όπως ομολογείται στο Σύμβολο της Πίστεως και όχι στον προορισμό. Οι Λουθηρανοί διαφωνούν με αυτούς που θεωρούν τον προορισμό - παρά τον πόνο, τον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού - πηγή της σωτηρίας. Σε αντίθεση με κάποιους Καλβινιστές οι Λουθηρανοί δεν πιστεύουν σε προορισμό σε καταδίκη, συνήθως αναφέροντας «τον Θεό τον Σωτήρα μας, που επιθυμεί όλοι οι άνθρωποι να σωθούν και να έρθουν στη γνώση της αλήθειας» σαν αντίθετη μαρτυρία σε ένα τέτοιο ισχυρισμό. Αντ 'αυτού οι Λουθηρανοί διδάσκουν ότι η αιώνια καταδίκη είναι αποτέλεσμα των αμαρτιών του άπιστου, της απόρριψης της συγχώρεσης των αμαρτιών και της απιστίας.
Θεία πρόνοια
Σύμφωνα με τους Λουθηρανούς ο Θεός προστατεύει τη δημιουργία του, συμπράττει σε οτιδήποτε συμβαίνει και καθοδηγεί το σύμπαν. Ενώ ο Θεός συμπράττει τόσο στις καλές όσο και στις κακές πράξεις, στις κακές πράξεις το κάνει μόνο στο βαθμό που είναι πράξεις, αλλά όχι με στο κακό μέσα σε αυτές. Ο Θεός συνδράμει στην επιτέλεση μιας πράξης, αλλά δεν συνεργάζεται στη διαφθορά μιας πράξης ή στο κακό του αποτελέσματός της. Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι όλα υπάρχουν για χάρη της Χριστιανικής Εκκλησίας και ότι ο Θεός καθοδηγεί τα πάντα για την ευημερία και την ανάπτυξή της.
Καλές πράξεις
Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι οι καλές πράξεις είναι ο καρπός της πίστης, πάντα και σε κάθε περίπτωση. Οι καλές πράξεις έχουν την προέλευσή τους στον Θεό όχι στην εκπεσούσα ανθρώπινη καρδιά ή στην ανθρώπινη προσπάθεια και η απουσία τους αποδεικνύει ότι η πίστη απουσιάζει. Οι Λουθηρανοί δεν πιστεύουν ότι οι καλές πράξεις αποτελούν παράγοντα για τη σωτηρία. Πιστεύουν ότι σωζόμαστε από τη χάρη του Θεού - με βάση τα πάθη και τον θάνατο του Χριστού- και την πίστη στον Τριαδικό Θεό. Οι καλές πράξεις είναι το φυσικό αποτέλεσμα της πίστης, όχι η αιτία της σωτηρίας. Παρόλο που οι Χριστιανοί δεν είναι πλέον υποχρεωμένοι να τηρούν τον νόμο του Θεού, υπηρετούν ελεύθερα και πρόθυμα τον Θεό και τους πλησίον τους. thumb|upright|«Ακόμη κι αν είμαι αμαρτωλός και αξίζω τον θάνατο και την κόλαση, αυτό θα είναι πάντοτε η παρηγοριά μου και η νίκη μου, ότι ο Κύριος μου ο Ιησούς ζει και έχει αναστηθεί, ώστε τελικά να με σώσει από την αμαρτία, τον θάνατο και την κόλαση.» -Λούθηρος [152]
Κρίση και αιώνια ζωή
Οι Λουθηρανοί δεν πιστεύουν σε κανένα είδος γήινης χιλιετούς βασιλείας του Χριστού ούτε πριν ούτε μετά τη δεύτερη του έλευση την τελευταία ημέρα. 104/5000 Οι Λουθηρανοί διδάσκουν ότι, στον θάνατο, οι ψυχές των Χριστιανών μεταφέρονται αμέσως στην παρουσία του Ιησού, Διδάσκουν ότι, κατά τον θάνατο, οι ψυχές των χριστιανών παρουσιάζονται αμέσως στον Ιησού, όπου περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία του την τελευταία ημέρα. . Την τελευταία ημέρα θα αναστηθούν όλα τα σώματα των νεκρών
Οι ψυχές τους θα επανενωθούν με τα ίδια σώματα που είχαν πριν πεθάνουν. Τα σώματα τότε θα αλλάξουν, εκείνα των ασεβών σε μια κατάσταση αιώνιας ντροπής και μαρτυρίου 159 και εκείνα των δίκαιων σε μια αιώνια κατάσταση ουράνιας δόξας. Μετά την ανάσταση όλων των νεκρών και την αλλαγή αυτών που θα εξακολουθούν να ζουν όλα τα έθνη θα συγκεντρωθούν ενώπιον του Χριστού και θα χωρίσει τους δίκαιους από τους φαύλους.
Ο Χριστός θα κρίνει δημοσίως όλους τους ανθρώπους με τη μαρτυρία των πράξεών τους, των καλών πράξεων των δικαίων ως μαρτυρία της πίστης τους και τα κακών πράξεων των ασεβών ως μαρτυρία της απιστίας τους. Θα κρίνει με δικαιοσύνη παρουσία όλων των ανθρώπων και των αγγέλων και η τελική του κρίση θα είναι απλώς καταδίκη σε αιώνια τιμωρία για τους πονηρούς και χαρίεν δώρο ζωής αιώνιας για τους δίκαιους.
Λειτουργία
Οι Λουθηρανοί δίνουν μεγάλη έμφαση σε μια λειτουργική προσέγγιση των λατρευτικών εκδηλώσεων, αν και υπάρχουν σημαντικές μη-λειτουργικές μειονότητες, για παράδειγμα, οι Χαουγκεανοί Λουθηρανοί από τη Νορβηγία. Ο Μαρτίνος Λούθηρος ήταν μεγάλος θιασώτης της μουσικής και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτή αποτελεί μεγάλο μέρος των Λουθηρανικών λειτουργιών. Συγκεκριμένα ο Λούθηρος θαύμαζε τους συνθέτες Ζοσκέν ντε Πρε και Λούντβιχ Ζενφλ και ήθελε τα άσματα στην εκκλησία για να απομακρυνθεί από την ars perfecta (Καθολική Ιερή Μουσική ύστερης της Αναγέννησης) προς άσματα Gemeinschaft (της κοινότητας). Οι Λουθηρανικοί ύμνοι είναι μερικές φορές γνωστοί ως Choral. Η λουθηρανική υμνωδία είναι γνωστή για το δογματικό, διδακτικό και μουσικό πλούτο της. Οι περισσότερες Λουθηρανικές εκκλησίες δραστηριοποιούνται μουσικά με χορωδίες, ενηλίκων και παιδικές. Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, αφοσιωμένος Λουθηρανός, συνέθεσε μουσική για τη Λουθηρανική εκκλησία.
Οι Λουθηρανοί διατηρούν επίσης μια λειτουργική προσέγγιση για την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, υπογραμμίζοντας το μυστήριο ως την κεντρική πράξη της χριστιανικής λατρείας. Πιστεύουν ότι το πραγματικό σώμα και αίμα του Ιησού Χριστού είναι παρόντα εντός και υπό τη μορφή του ψωμιού και του κρασιού. Αυτή η πεποίθηση ονομάζεται Πραγματική Παρουσία ή μυστηριακή ένωση και είναι διαφορετική από τη συνουσίωση και τη μετουσίωση. Επιπλέον οι Λουθηρανοί απορρίπτουν την ιδέα ότι η θεία κοινωνία είναι ένα απλό σύμβολο ή ανάμνηση. Ομολογούν στην Απολογία της Ομολογίας της Αυγούστας:
"Μην καταργείτε τη Θεία Ευχαριστία, αλλά να τη διατηρείτε και να την υπερασπίζετε με θρησκευτικότητα. Ανάμεσά μας η Θεία Ευχαριστία τελείται κάθε Κυριακή και σε άλλες εορτές, όταν το Μυστήριο διατίθεται σε όποιους επιθυμούν να συμμετάσχουν σε αυτό, αφού έχουν εξομολογηθεί και συγχωρεθεί. Διατηρούμε επίσης τους παραδοσιακούς λειτουργικούς τύπους, όπως η σειρά των αναγνωσμάτων, των προσευχών, των αμφίων και άλλα παρόμοια πράγματα."Εκτός από τη Θεία Κοινωνία (Θεία Ευχαριστία), τα εκκλησιάσματα τελούν επίσης λειτουργίες, που είναι λατρευτικές τελετές χωρίς αυτή. Μπορούν να περιλαμβάνουν Όρθρους, Εσπερινούς, Λυχνικούς και την Ανάσταση. Οι ιδιωτικές ή οικογενειακές τελετές περιλαμβάνουν τις Πρωινές και Εσπερινές προσευχές από τη Μικρή Κατήχηση του Λούθηρου. Τα γεύματα ευλογούνται με την Κοινή προσευχή της τραπέζης, τον Ψαλμό 145, 15-16, ή άλλες προσευχές και μετά το γεύμα ευχαριστούν τον Κύριο, για παράδειγμα, με τον Ψαλμό 136, 1. Ο ίδιος ο Λούθηρος ενθάρρυνε τη χρήση στίχων των Ψαλμών, όπως αυτοί που ήδη αναφέρθηκαν, μαζί με την Κυριακή Προσευχή και μια άλλη σύντομη προσευχή πριν και μετά από κάθε γεύμα την Ευλογία και Ευχαριστίες στα Γεύματα από τη Μικρή Κατήχηση του Λούθηρου. Επιπλέον οι Λουθηρανοί χρησιμοποιούν λατρευτικά βιβλία, με μικρές καθημερινές προσευχές. Το κυρίαρχο τελετουργικό που χρησιμοποιούν οι Λουθηρανικές Εκκλησίες είναι Δυτικό που βασίζεται στη Formula missae («Τυπική λειτουργία»), αν και χρησιμοποιούνται και άλλα Λουθηρανικά τελετουργικά, όπως στις Λουθηρανικές Εκκλησίες με Βυζαντινό Τελετουργικό, όπως η Ουκρανική Λουθηρανική Εκκλησία και η Ευαγγελική Εκκλησία της Ομολογίας της Αυγούστας στη Σλοβενία. ​Παρόλο που η Deutsche Messe (Γερμανική Λειτουργία) του Λούθηρου ήταν εξ ολοκλήρου ψαλτή εκτός από το κήρυγμα, αυτό δεν συμβαίνει συνήθως σήμερα.
Τη δεκαετία του '70, πολλές Λουθηρανικές εκκλησίες άρχισαν να τελούν μοντέρνες μορφές λατρείας με σκοπό τη διάδοση του ευαγγελίου. Αυτές οι μορφές ήταν διάφορων ειδών, ανάλογα με τις προτιμήσεις του εκκλησιάσματος. Συχνά τελούνταν παράλληλα με μια παραδοσιακή λειτουργία για να εξυπηρετούν εκείνους που προτιμούσαν τη σύγχρονη λατρευτική μουσική. Σήμερα λίγα Λουθηρανικά εκκλησιάσματα ακολουθούν μοντέρνες λειτουργίες ως μόνες μορφές λειτουργίας τους. Η διάδοση δεν είναι πλέον το κύριο κίνητρό τους, μάλλον αυτή η μορφή λατρείας θεωρείται περισσότερο σύμφωνη με τις επιθυμίες συγκεκριμένων εκκλησιασμάτων. . Στη Φινλανδία οι Λουθηρανοί έχουν πειραματιστεί με την Tuomasmessu (Λειτουργία του Αγίου Θωμά) και τη  Metallimessu (Μέταλ Λειτουργία), στην οποία οι παραδοσιακοί ύμνοι είναι προσαρμοσμένοι στη χέβι μέταλ. Μερικοί Λαισταντιανοί φθάνουν σε μια έντονα συναισθηματική και εκστατική κατάσταση κατά τη διάρκεια της λατρείας. Η Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία, στη Διακήρυξη του Ναϊρόμπι για τη Λατρεία και τον Πολιτισμό, συνέστησε να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε οι εκκλησιαστικές τελετές να καταστούν πιο ευαίσθητες σε σχέση με το πολιτιστικό πλαίσιο.
Ιεραποστολές
Ο Λουθηρανισμός έφθασε στην Ινδία ξεκινώντας από το έργο του Βαρθολομαίου Ζήγκενμπαλγκ, όπου αναπτύχθηκε μια κοινότητα με αρκετές χιλιάδες, ολοκληρωμένη με τη δική της μετάφραση της Βίβλου, κατήχηση, ύμνους και σύστημα Λουθηρανικών σχολείων. Τη δεκαετία του 1840 αυτή η εκκλησία γνώρισε αναβίωση μέσω του έργου της αποστολής της Λειψίας, με τον Καρλ Γκάουλ. Μετά την απομάκρυνση των Γερμανών ιεραποστόλων το 1914 οι Λουθηρανοί στην Ινδία έγιναν εντελώς αυτόνομοι, διατηρώντας όμως τον Λουθηρανικό χαρακτήρα τους. Τα τελευταία χρόνια η Ινδία χαλάρωσε τους νόμους της κατά του θρησκευτικού προσηλυτισμού, επιτρέποντας την αναζωπύρωση του ιεραποστολικού έργου.
Στη Λατινική Αμερική οι ιεραποστολές άρχισαν να εξυπηρετούν τους Ευρωπαίους μετανάστες Λουθηρανικής προέλευσης, τόσο εκείνους που μιλούσαν γερμανικά όσο και εκείνους που πλέον δεν τα μιλούσαν. Αυτές οι εκκλησίες με τη σειρά τους άρχισαν να προσηλυτίζουν εκείνους στις περιοχές τους που δεν ήταν ευρωπαϊκής προέλευσης, συμπεριλαμβανομένων των αυτοχθόνων λαών.
Η Λουθηρανική Αποστολή στη Νέα Γουινέα, αν και ιδρύθηκε μόλις το 1953, έγινε η μεγαλύτερη στον κόσμο μέσα σε λίγες μόνο δεκαετίες. Μέσα από το έργο των ντόπιων ιεραπόστολων, πολλές φυλές διαφορετικών γλωσσών γνώρισαν το Ευαγγέλιο.
Σήμερα η Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία λειτουργεί τη Λουθηρανική Παγκόσμια Πρόνοια, μια υπηρεσία ανακούφισης και ανάπτυξης που δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 50 χώρες.
Εκπαίδευση
Η κατηχητική διδασκαλία θεωρείται θεμελιώδης στις περισσότερες Λουθηρανικές εκκλησίες. Σχεδόν όλες διατηρούν Κυριακάτικα σχολεία και μερικές Λουθηρανικά σχολεία σε επίπεδο προσχολικό, πρωτοβάθμιο, γυμνασιακό, λυκειακό, πανεπιστημιακό ή σχολείου ενηλίκων. Η δια βίου μελέτη της κατήχησης προορίζεται για όλες τις ηλικίες, ώστε να μην επαναληφθούν οι καταχρήσεις της Εκκλησίας πριν από τη Μεταρρύθμιση. Τα Λουθηρανικά σχολεία αποτελούσαν πάντοτε βασική πτυχή του έργου των Λουθηρανών ιεραπόστολων, ξεκινώντας από τον Βαρθολομαίο Ζήγκενμπαλγκ και τον Χάινριχ Π., που άρχισε να εργάζεται στην Ινδία το έτος 1706. Κατά την περίοδο της Αντιμεταρρύθμισης στις γερμανόφωνες περιοχές, τα κρυφά Λουθηρανικά σχολεία ήταν ο κύριος λουθηρανικός θεσμός μεταξύ των κρυπτολουθηρανών.
Οι πάστορες λαμβάνουν σχεδόν πάντα σημαντική θεολογική εκπαίδευση, συμπεριλαμβανομένης της Ελληνιστικής Κοινής και της Βιβλικής Εβραϊκής γλώσσας, ώστε να μπορούν να προσφεύγουν στις χριστιανικές γραφές στο πρωτότυπο. Οι πάστορες συνήθως διδάσκουν στην κοινή γλώσσα του τοπικού εκκλησιάσματος.
Συναδέλφωση των εκκλησιών
Οι Λουθηρανοί χωρίστηκαν για το ζήτημα της συναδέλφωσης (των εκκλησιών) τα πρώτα τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του Λούθηρου. Ο Φίλιππος Μελάγχθων και η Φιλιππιστική ομάδα του θεώρησαν ότι οι Χριστιανοί των διαφορετικών δογμάτων έπρεπε να ενωθούν μεταξύ τους χωρίς να συμφωνούν απόλυτα για το δόγμα. Ενάντια σε αυτούς στάθηκαν οι Γνησιολουθηρανοί, με επικεφαλής τον Ματίας Φλάσιους και τη Σχολή του Πανεπιστήμιου της Ιένας. Καταδίκασαν τη θέση των Φιλιππιστών περί αδιαφορισμού, χαρακτηρίζοντάς τη ως «φιλενωτικό συμβιβασμό» της πολύτιμης θεολογίας της Μεταρρύθμισης. Αντίθετα υποστήριξαν ότι η γνήσια ενότητα μεταξύ των Χριστιανών και η πραγματική θεολογική ειρήνη ήταν δυνατή μόνο με μια έντιμη συμφωνία για κάθε θέμα δογματικής διαμάχης. Πλήρης συμφωνία επιτεύχθηκε τελικά το 1577, μετά τον θάνατο τόσο του Μελάγχθωνα όσο και του Φλάσιους, όταν μια νέα γενιά θεολόγων επέλυσε τις δογματικές διαμάχες με βάση τη Γραφή με το Βιβλίο της Ομόνοιας. Αν και κατέκριναν την ορατή διαίρεση των Χριστιανών στη γη, οι ορθόδοξοι Λουθηραίοι απέφευγαν την οικουμενική αδελφότητα με άλλες εκκλησίες, πιστεύοντας ότι οι Χριστιανοί δεν πρέπει, για παράδειγμα, να τελούν μαζί τη Θεία Ευχαριστία ή να ανταλλάσσουν ιερείς αν δεν συμφωνούν απόλυτα για το τι διδάσκει η Βίβλος. Τον 17ο αιώνα, ο Γεώργιος Κάλιξτος ξεκίνησε μια εξέγερση εναντίον αυτής της πρακτικής, πυροδοτώντας τη Συγκρητιστική Διαμάχη με τον Αβραάμ Καλόβιο ως τον κύριο αντίπαλό του.
Τον 18ο αιώνα υπήρχε κάποιο οικουμενικό ενδιαφέρον μεταξύ της Εκκλησίας της Σουηδίας και της Εκκλησίας της Αγγλίας. Ο Τζον Ρόμπινσον, Επίσκοπος του Λονδίνου, σχεδίαζε την ένωση της Αγγλικής και της Σουηδικής εκκλησίας το 1718. Το σχέδιο απέτυχε επειδή οι περισσότεροι Σουηδοί επισκόποι απέρριψαν τον Καλβινισμό της Εκκλησίας της Αγγλίας, αν και ο Γέσπερ Σβέντμπεργκ και ο Γιοχάνες Γκεζέλιους ο νεότερος, οι επίσκοποι της Σκάρα της Σουηδίας και του Τούρκου της Φινλανδίας, ήταν υπέρ. Με την ενθάρρυνση του Σβέντμπεργκ η αδελφότητα των εκκλησιών επετεύχθη μεταξύ Σουηδών Λουθηρανών και Αγγλικανών στις Μέσες Αποικίες (σήμερα ΒΔ ΗΠΑ). Τον 18ο αιώνα και στις αρχές του 19ου οι Σουηδοί Λουθηρανοί απορροφήθηκαν σε Αγγλικανικές εκκλησίες, ενώ η τελευταία αρχικά Σουηδική εκκλησία ολοκλήρωσε τη συγχώνευση στην Επισκοπική Εκκλησία το 1846. Το 1867 Λουθηρανοί της Γερμανίας με ομολογητικές και φιλελεύθερες ανησυχίες συνενώθηκαν για να σχηματίσουν την Κοινή Ευαγγελική Λουθηρανική Διάσκεψη ενάντια στην απειλητική προοπτική μιας κρατικής ένωσης με τους Μεταρρυθμισμένους. Ωστόσο δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε συναίνεση σχετικά με το βαθμό κοινής διδασκαλίας που είναι απαραίτητος για την ένωση των εκκλησιών. Τελικά το φασιστικό κίνημα των Γερμανοχριστιανών ώθησε στην τελική εθνική συγχώνευση των εκκλησιαστικών σωμάτων των Λουθηρανών, των Ενωτιστών και των Μεταρρυθμισμένων σε μια ενιαία Εκκλησία του Ράιχ το 1933, καταργώντας την προηγούμενη Ομοσπονδία της Γερμανικής Ευαγγελικής Εκκλησίας (DEK). Στο πλαίσιο της αποναζιστοποίησης η Εκκλησία του Ράιχ καταργήθηκε επισήμως το 1945 και ορισμένοι κληρικοί απομακρύνθηκαν από τις θέσεις τους. Ωστόσο η συγχώνευση των Λουθηρανικών, των Ενωτικών και των Μεταρρυθμισμένων κρατικών εκκλησιών διατηρήθηκε με την ονομασία Ευαγγελική Εκκλησία της Γερμανίας (EKD). Το 1948 τα Λουθηρανικά εκκλησιαστικά σώματα εντός της EKD ίδρυσαν την Ενιαία Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Γερμανίας (VELKD), αλλά αργότερα περιορίσθηκε από ανεξάρτητο νομικό πρόσωπο σε διοικητική μονάδα εντός της EKD.
Αν και δεν αποτελεί ζήτημα για την πλειοψηφία των Λουθηρανικών εκκλησιαστικών σωμάτων, ορισμένα από αυτά απαγορεύουν την ένταξη στη Μασονία. Εν μέρει αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η στοά αυτός θεωρείται ότι διαδίδει τον Ουνιταριανισμό, όπως αναφέρει η Σύντομη Δήλωση της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Συνόδου του Ουισκόνσιν: «Ως εκ τούτου προειδοποιούμε ενάντια στον Ουνιταριανισμό, που στη χώρα μας έχει σε μεγάλο βαθμό ξεπεράσει τις αιρέσεις και εξαπλώνεται ιδιαίτερα μέσω της επιρροής των στοών.» Μια αναφορά του 1958 από τον εκδοτικό οίκο της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Συνόδου του Ουισκόνσιν δηλώνει ότι «η Μασονία είναι ένοχη ειδωλολατρίας. Η λατρεία και οι προσευχές της είναι λατρεία ειδώλων. Οι μασόνοι μπορεί να μην έχουν κατασκευάσει με τα χέρια τους ένα είδωλο από χρυσό, ασήμι, ξύλο ή πέτρα, αλλά δημιούργησαν ένα με το δικό τους μυαλό και τον λόγο τους από καθαρά ανθρώπινες σκέψεις και ιδέες. Το τελευταίο δεν είναι λιγότερο είδωλο από το πρώτο».
Οι μεγαλύτερες οργανώσεις Λουθηρανικών εκκλησιών ανά τον κόσμο είναι η Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία (LWF), το Παγκόσμιο Ομολογιακό και Ιεραποστολικό Λουθηρανικό Φόρουμ, το Διεθνές Λουθηρανικό Συμβούλιο (ILC) και η Ομολογιακή Ευαγγελική Λουθηρανική Διάσκεψη (CELC). Αυτές οι οργανώσεις αντιπροσωπεύουν μαζί τη μεγάλη πλειοψηφία των Λουθηρανικών εκκλησιών. Η LCMS και η Λουθηρανική Εκκλησία-Καναδάς είναι μέλη της ILC. Πολλές Λουθηρανικές εκκλησίες δεν ανήκουν στην LWF, το ILC ή τη CELC: Τα εκκλησιάσματα της Εκκλησίας της Λουθηρανικής Ομολογίας (CLC) ανήκουν στις ιεραποστολικές τους οργανώσεις αποστολής τους στον Καναδά, την Ινδία, το Νεπάλ, τη Μιανμάρ και πολλά αφρικανικά κράτη και εκείνα που ανήκουν στην Εκκλησία των Λουθηρανικών Αδελφών, είναι ιδιαίτερα δραστήρια σε ιεραποστολικό έργο στην Αφρική και την Ανατολική Ασία.
Οι εκκλησίες που ευθυγραμμίζονται με τη Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία πιστεύουν ότι καμία εκκλησία δεν είναι μοναδικά αληθινή στις διδασκαλίες της. Σύμφωνα με αυτή την πεποίθηση ο Λουθηρανισμός είναι περισσότερο ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα παρά κίνημα δογματικής ορθότητας. Στο πλαίσιο αυτό το 1999 η LWF και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία εξέδωσαν από κοινού μια δήλωση, την Κοινή Δήλωση για το Δόγμα της Δικαίωσης, όπου δηλώνεται ότι η LWF και οι Καθολικοί συμφώνησαν σε κάποιες βασικές αρχές της Δικαίωσης και ήραν ορισμένα καθολικά αναθέματα στις εκκλησίες-μέλη του LWF. Ενώ ορισμένοι Λουθηρανοί θεολόγοι είδαν την Κοινή Δήλωση ως ένδειξη ότι οι Καθολικοί υιοθέτησαν ουσιαστικά τη λουθηρανική θέση, άλλοι διαφώνησαν υποστηρίζοντας ότι, αν ληφθεί υπόψη η δημόσια τεκμηρίωση της καθολικής θέσης, ο ισχυρισμός αυτός δεν στέκει.
Εκτός από τις ενδολουθηρανικές τους διευθετήσεις μερικές εκκλησίες-μέλη του LWF έχουν δηλώσει επίσης πλήρη κοινωνία με μη Λουθηρανικές Προτεσταντικές εκκλησίες. Η Ένωση Πόρβοο είναι μια ένωση των Λουθηρανικών και Αγγλικανικών εκκλησιών της Ευρώπης. Εκτός από την ένταξή της στην Ένωση Πόρβοο η Εκκλησία της Σουηδίας έχει επίσης δηλώσει πλήρη κοινωνία με την Ανεξάρτητη Εκκλησία των Φιλιππίνων και την Ενιαία Εκκλησία των Μεθοδιστών. Οι κρατικές Προτεσταντικές εκκλησίες στη Γερμανία και πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν υπογράψει τη Συμφωνία του Λόιενμπεργκ, σχηματίζοντας την Κοινότητα των Προτεσταντικών Εκκλησιών της Ευρώπης. Η Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Αμερικής έχει συμμετάσχει σε οικουμενικούς διαλόγους με πολλές εκκλησίες και έχει δηλώσει πλήρη κοινωνία με πολλές αμερικανικές προτεσταντικές εκκλησίες.
Αν και στα χαρτιά οι εκκλησίες της LWF έχουν όλες δηλώσει πλήρη κοινωνία μεταξύ τους, στην πράξη μερικές εκκλησίες στο εσωτερικό της έχουν αρνηθεί δεσμούς με συγκεκριμένες άλλες εκκλησίες. Μία εξέλιξη σε αυτό το συνεχιζόμενο σχίσμα είναι το Παγκόσμιο Ομολογιακό και Ιεραποστολικό Λουθηρανικό Φόρουμ, που αποτελείται από εκκλησίες και εκκλησιαστικές οργανώσεις, που η κληρονομιά τους ανάγεται στο κύριο ρεύμα του Αμερικανικού Λουθηρανισμού της Βόρειας Αμερικής, ευρωπαϊκές κρατικές εκκλησίες, καθώς και ορισμένες αφρικανικές. Σήμερα (2019) το Φόρουμ δεν είναι οργάνωση πλήρους κοινωνίας. Παρόμοια με αυτή τη δομή είναι το Διεθνές Λουθηρανικό Συμβούλιο, όπου τα θέματα της κοινωνίας αφήνονται στις επιμέρους εκκλησίες. Δεν έχουν όλες οι εκκλησίες της ILC δηλώσει συναδέλφωση μεταξύ τους. Αντίθετα την αμοιβαία συναδέλφωση συνεπάγεται η συμμετοχή στη CELC και, αντίθετα με την LWF, αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με τις μεμονωμένες δηλώσεις οποιασδήποτε συγκεκριμένης εκκλησίας-μέλους. Οι Λαισταντιανοί σε ορισμένες ευρωπαϊκές κρατικές εκκλησίες διατηρούν στενούς δεσμούς με άλλους Λαισταντιανούς, που συχνά ονομάζονται Αποστολικοί Λουθηρανοί. Συνολικά οι Λαισταντιανοί βρίσκονται σε 23 χώρες σε πέντε ηπείρους, αλλά δεν υπάρχει ενιαία οργάνωση που να τους εκπροσωπεί. Λειτουργούν Ειρηνευτικές Ενώσεις για να συντονίζουν το εκκλησιαστικό τους έργο. Σχεδόν όλες βρίσκονται στην Ευρώπη, αν και υπάρχουν 15 συνολικά στη Βόρεια Αμερική, τον Ισημερινό, το Τόγκο και την Κένυα.
Αντίθετα η Ομολογιακή Ευαγγελική Λουθηρανική Διάσκεψη και το Διεθνές Λουθηρανικό Συμβούλιο, καθώς και μερικές ανεξάρτητες εκκλησίες, όπως η Εκκλησία της Λουθηρανικής Ομολογίας και οι Λαισταντιανοί της Βόρειας Αμερικής, υποστηρίζουν ότι οι ορθόδοξες ομολογιακές Λουθηρανικές εκκλησίες είναι οι μόνες με απόλυτα σωστό δόγμα. Διδάσκουν ότι ενώ άλλες χριστιανικές εκκλησίες διδάσκουν μερικώς ορθόδοξα δόγματα και έχουν αληθινούς Χριστιανούς ως μέλη, τα δόγματα αυτών των εκκλησιών περιέχουν σημαντικά λάθη. Οι πιο συντηρητικοί Λουθηρανοί προσπαθούν να διατηρήσουν την ιστορική ιδιαιτερότητά τους, ενώ ταυτόχρονα τονίζουν τη δογματική καθαρότητα παράλληλα με τη διάδοση με κίνητρο το Ευαγγέλιο. Ισχυρίζονται ότι οι Λουθηρανοί της LWF ασκούν «ψεύτικο οικουμενισμό» επιθυμώντας τη συναδέλφωση των εκκλησιών έξω από την πραγματική ενότητα της διδασκαλίας.
Διοίκηση
Η Λουθηρανική διοίκηση ποικίλλει ανάλογα με τις επιρροές. Αν και το Άρθρο XIV της ''Ομολογίας της Αυγούστας ορίζει ότι κάποιος πρέπει να «καλείται σωστά» να κηρύξει ή να τελέσει τα Μυστήρια, ορισμένοι Λουθηρανοί έχουν μια ευρεία άποψη για το τι συνιστά αυτό και έτσι επιτρέπουν το κήρυγμα σε λαϊκούς ή σε σπουδαστές, που εξακολουθούν να σπουδάζουν για πάστορες, να τελούν τη Θεία Ευχαριστία. Παρά τη σημαντική ποικιλομορφία οι τάσεις της Λουθηρανικής διοίκησης με γεωγραφικά κριτήρια στην Ευρώπη, είναι η επισκοπική διακυβέρνηση στον βορρά και την ανατολή, και η συνοδική στη Γερμανία.
Σκανδιναβία
Στον βορρά στη Σκανδιναβία οι πληθυσμοί ήταν πιο απομονωμένοι από την επιρροή και την πολιτική της Μεταρρύθμισης και έτσι η Εκκλησία της Σουηδίας (που τότε περιλάμβανε τη Φινλανδία) διατήρησε την Αποστολική διαδοχή,, αν και δεν τη θεωρούσε απαραίτητη για την εγκυρότητα των μυστηρίων, όπως έκαναν οι Δονατιστές τον 4ο και τον 5ο αιώνα και κάνουν σήμερα οι Ρωμαιοκαθολικοί. Πρόσφατα η σουηδική διαδοχή εισήχθη σε όλες τις εκκλησίες της Ένωσης του Πόρβοο, που έχουν επισκοπική διοίκηση. Παρόλο που οι Λουθηρανικές εκκλησίες δεν το απαιτούν ή δεν άλλαξαν το δόγμα τους, αυτό ήταν σημαντικό προκειμένου οι πιο αυστηροί και τυπικοί της Αγγλικανικής Εκκλησίας να αισθάνονται άνετα αναγνωρίζοντας τα μυστήριά τους ως έγκυρα. Η περιστασιακή χειροτονία ενός επισκόπου από έναν ιερέα δεν θεωρείτο αναγκαστικά ως άκυρη κατά τον Μεσαίωνα, οπότε η εικαζόμενη διακοπή της σειράς διαδοχής στις άλλες Σκανδιναβικές Εκκλησίες θεωρείτο μάλλον παραβίαση του κανόνα δικαίου και όχι άκυρη χειροτονία. Επιπλέον δεν υπάρχουν σαφή αρχεία που να περιγράφουν λεπτομερώς τις χειροτονίες πριν από τη Μεταρρύθμιση πριν από τον 12ο αιώνα.
Στο βορειότερο άκρο της Σκανδιναβικής χερσονήσου βρίσκονται οι Σαάμι, μερικοί από τους οποίους ακολουθούν μια μορφή Λουθηρανισμού που ονομάζεται Αποστολικός Λουθηρανισμός ή Λαισταντιανισμός, από τον Λαρς Λέβι Λαιστάντιους. Ωστόσο άλλοι ακολουθούν το ορθόδοξο δόγμα. Μερικοί Αποστολικοί Λουθηρανοί θεωρούν την κίνησή τους ως μέρος μιας αδιάσπαστης γραμμής που ανάγεται στους Αποστόλους. Σε περιοχές όπου οι Αποστολικοί Λουθηρανοί έχουν τους δικούς τους επισκόπους, χωριστά από άλλες Λουθηρανικές εκκλησιαστικές οργανώσεις, οι επίσκοποι ασκούν πιο πρακτική εξουσία από ό, τι συνήθως κάνουν οι Λουθηρανοί κληρικοί. Στη Ρωσία οι Λαισταντιανοί Λουθηρανοί συνεργάζονται με την Εκκλησία της Ίνγκριας, αλλά δεδομένου ότι ο Λαισταντιανισμός είναι ένα διεκκλησιακό κίνημα, μερικοί είναι Ορθόδοξοι. Οι Ορθόδοξοι Λαισταντιανοί είναι γνωστοί ως Ουσκοβάιζετ.
Ανατολική Ευρώπη και Ρωσία
Παρόλο που ιστορικά ο Ευσεβισμός είχε σημαντική επιρροή μεταξύ των Λουθηρανών στη Ρωσική Αυτοκρατορία, σήμερα σχεδόν όλοι οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί Λουθηρανοί επηρεάζονται από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Στην κουλτούρα τους η απόδοση μεγάλου σεβασμού και αυθεντίας στους επισκόπους τους είναι απαραίτητη για να θεωρηθεί η πίστη τους ως νόμιμη και όχι αιρετική. Στη Ρωσία οι γραμμές διαδοχής των επισκόπων και η κανονική εξουσία της σημερινής ιεραρχίας διατηρούνται επίσης προσεκτικά προκειμένου να νομιμοποιούνται οι υπάρχουσες Λουθηρανικές εκκλησίες ως σημερινοί διάδοχοι της πρώην Λουθηρανικής Εκκλησίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας που είχε αρχικά αναγνωρισθεί από τη Μεγάλη Αικατερίνη. Αυτό επιτρέπει τη μετασοβιετική επιστροφή λουθηρανικών εκκλησιαστικών κτιρίων στις τοπικές εκκλησίες βάσει αυτής της ιστορικής σχέσης.
Γερμανία
Στη Γερμανία πολλές δυναμικές ενθάρρυναν τους Λουθηρανούς να διατηρήσουν μια διαφορετική μορφή διοίκησης. Πρώτον, λόγω της de facto πρακτικής κατά τη Θρησκευτική Ειρήνη της Νυρεμβέργης, και της εν συνεχεία νομικής αρχής Cuius regio, eius religio της Ειρήνης της Αυγούστας του 1555, τα Γερμανικά κράτη ήταν επισήμως είτε Καθολικά είτε «Ευαγγελικά» (δηλαδή Λουθηρανικά κατά την Ομολογία της Αυγούστας). Σε μερικές περιοχές επιτράπηκε να συνυπάρχουν τόσο οι Καθολικές όσο και οι Λουθηρανικές εκκλησίες. Επειδή οι γερμανόφωνες καθολικές περιοχές ήταν κοντά, οι Καθολικοί Χριστιανοί ήταν εφικτό να μεταναστεύσουν και υπήρξε ελάχιστο θέμα με Καθολικούς που επέλεγαν να ζουν ως κρυπτοπαπικοί στις Λουθηρανικές περιοχές. Αν και οι Καλβινιστές δεν είχαν την άδεια να έχουν εκκλησίες, ο Μελάγχθων έγραψε την Augsburg Confession Variata, που κάποιοι χρησιμοποίησαν για να διεκδικήσουν νομική προστασία ως «Ευαγγελικές» εκκλησίες. Πολλοί επέλεξαν να ζήσουν ως κρυπτοκαλβινιστές με ή χωρίς την προστασία που προσέφερε η Variata, αλλά αυτό δεν επέτρεψε τη διεύρυνση της επιρροής τους και ως εκ τούτου η Προτεσταντική εκκλησία στη Γερμανία το 2017 ήταν μόνο περίπου 40% Λουθηρανική και το μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου Ενωμένοι Προτεστάντες, ένας συνδυασμός Λουθηρανικών και Καλβινιστικών πεποιθήσεων και πρακτικών. Όσον αφορά τη διοίκηση τον 17ο και τον 18ο αιώνα οι προσεκτικά συμφωνημένες και εξαιρετικά περιγραφικές εκκλησιαστικές εντολές της εποχής της Μεταρρύθμισης έδωσαν τη θέση τους σε μια κοινή συνεργασία μεταξύ κρατικού ελέγχου και ενός μεταρρυθμιστικού συνδυασμού επισκοπικής και συνοδικής διοίκησης. Ακριβώς όπως στις διαπραγματεύσεις για τις λεπτομέρειες των εκκλησιαστικών εντολών συμμετείχαν οι λαϊκοί, το ίδιο έγινε και με τη νέα συνοδική διοίκηση. Η συνοδική διακυβέρνηση είχε ήδη εφαρμοστεί στην Καλβινιστική Ολλανδία πριν από την υιοθέτησή της από τους Λουθηρανούς. Κατά το σχηματισμό του σύγχρονου Γερμανικού κράτους οι ιδέες για τη φύση της εξουσίας και το άριστο σχέδιο των κυβερνήσεων και οργανώσεων προήλθαν από τη φιλοσοφία των Καντ και Χέγκελ, αλλάζοντας περαιτέρω την Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ. Όταν η μοναρχία και η κυρίαρχη Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ της εκκλησίας τερματίστηκαν το 1918 οι σύνοδοι ανέλαβαν την Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ των κρατικών εκκλησιών.
Δυτικό Ημισφαίριο και Αυστραλία
Την περίοδο της μετανάστευσης οι Λουθηρανοί μετέφεραν μαζί τους τις υπάρχουσες ιδέες τους για τη διοίκηση της εκκλησίας, με εξαίρεση τους πρώτους Σουηδούς Λουθηρανούς μετανάστες της αποικίας της Νέας Σουηδίας, που αποδέχτηκαν την κυριαρχία των Αγγλικανών επισκόπων και εντάχθηκαν στην υπάρχουσα εκκλησία, και έπρεπε τώρα να φτιάξουν εκκλησίες μόνοι τους. Αυτό αύξησε την εκκλησιαστική δυναμική στη μεικτή συνοδική διοίκηση. Το πρώτο οργανωμένο εκκλησιαστικό σώμα των Λουθηρανών στην Αμερική ήταν το Pennsylvania Ministerium, που ακολούθησε την καλβινιστική συνοδική διοίκηση τον 18ο και τον 19ο αιώνα. Η συμβολή τους στην εξέλιξη της διοίκηση ήταν ότι οι μικρότερες σύνοδοι θα μπορούσαν με τη σειρά τους να αποτελέσουν ένα μεγαλύτερο σώμα, επίσης με συνοδική διοίκηση, χωρίς όμως να χάσουν το χαμηλότερο επίπεδο διοίκησής τους. Ως αποτέλεσμα οι μικρότερες σύνοδοι κέρδισαν άνευ προηγουμένου ευελιξία να εντάσσονται, να αποχωρούν, να συγχωνεύονται ή να παραμένουν χωριστές, όλα χωρίς την επέμβαση του κράτους, όπως συνέβαινε στην Ευρώπη.
Κατά τις διώξεις του 19ου αιώνα οι Παλαιολουθηρανοί πιστοί έμειναν βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Η αντίσταση στην εξουσία αποτελούσε ανυπακοή, όπως επίσης και η υποστήριξη της πραγματικής διδασκαλίας και ορθής πρακτικής. Ευτυχώς μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το δόγμα του κατώτερου αρμόδιου, σύμφωνα με το οποίο ο κλήρος μπορούσε να αντισταθεί θεμιτά στο κράτος και ακόμη και να φύγει. Στη Γερμανία δημιουργήθηκαν παράνομες ελεύθερες εκκλησίες και σημειώθηκε μαζική μετανάστευση. Για δεκαετίες οι νέες εκκλησίες εξαρτώνταν κυρίως από τις ελεύθερες εκκλησίες για να τους στέλνουν νέους υποψήφιους για χειροτονία. Αυτά τα νέα εκκλησιαστικά σώματα έκαναν επίσης χρήση της συνοδικής διοίκησης, αλλά είχαν την τάση να αποκλείουν τον Εγελιανισμό από τα συντάγματά τους λόγω της ασυμβατότητάς του με το δόγμα του κατώτερου αρμόδιου. Σε αντίθεση με τον Εγελιανισμό, όπου η εξουσία απορρέει από όλα τα επίπεδα, ο ΚαντΚαντιανισμός]] πρεσβεύει ότι η εξουσία απορρέει μόνο από την κορυφή προς τα κάτω, εξ ου και η ανάγκη για ένα κατώτερου αρμόδιο να γίνει ο νέος ανώτατος. Τον 20ο και το 20ού αιώνα, ορισμένα Λουθηρανικά εκκλησιαστικά σώματα υιοθέτησαν μια πιο εκκλησιαστική προσέγγιση, όπως η Προτεσταντική Συνδιάσκεψη και οι Λουθηρανικές Εκκλησίες στην Αποστολή για τον Χριστό (LCMC). Η LCMC δημιουργήθηκε λόγω ενός εκκλησιαστικού σχίσματος, όταν η Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Αμερικής (ELCA) υπέγραψε συμφωνία με τους Επισκοπαλιανούς να αρχίσουν να χειροτονούν όλους τους νέους επισκόπους της κατά την επισκοπική αποστολική διαδοχή. Με άλλα λόγια αυτό σήμαινε ότι οι νέοι επίσκοποι της ELCA, τουλάχιστον στην αρχή, θα ορίζονταν από κοινού από τους Αγγλικανούς και τους Λουθηρανούς επισκόπους, έτσι ώστε οι πιο αυστηροί Επισκοπαλιανοί να αναγνωρίζουν τα μυστήρια τους ως έγκυρα. Αυτό ήταν προσβλητικό για μερικούς τότε στην ELCA, λόγω των συνεπειών που είχε αυτό στο ιερατείο όλων των πιστών και στη φύση της χειροτονίας.
Ανά τον κόσμο
Σήμερα εκατομμύρια ανήκουν σε Λουθηρανικές εκκλησίες, που είναι παρούσες σε όλες τις κατοικημένες ηπείρους. Η Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία εκτιμά το συνολικό αριθμό των μελών των εκκλησιών της σε πάνω από 74 εκατομμύρια. Αυτός ο αριθμός δεν είναι σωστός για τους Λουθηρανούς παγκοσμίως, καθώς δεν ανήκουν σε αυτή την οργάνωση όλες οι Λουθηρανικές εκκλησίες και πολλά μέλη των συγχωνευμένων εκκλησιαστικών σωμάτων της δεν αυτοπροσδιορίζονται ως Λουθηρανοί. Οι Λουθηρανικές εκκλησίες της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης, της Λατινικής Αμερικής και της περιοχής της Καραϊβικής παρουσιάζουν ελάττωση και όχι αύξηση μελών, ενώ εκείνες της Αφρικής και της Ασίας εξακολουθούν να αναπτύσσονται. Ο Λουθηρανισμός είναι η μεγαλύτερη θρησκευτική ομάδα στη Δανία, τις Νήσους Φερόες, τη Γροιλανδία, την Ισλανδία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία, τη Λετονία και τη Ναμίμπια. Ακόμη ο Λουθηρανισμός είναι το κύριο προτεσταντικό δόγμα στη Γερμανία (στην Ευαγγελική Εκκλησία της Γερμανίας ανήκει περίπου το 25,5% του συνολικού πληθυσμού της χώρας), την Εσθονία, την Πολωνία, την Αυστρία, τη Σλοβακία, τη Σλοβενία, την Κροατία, τη Σερβία, το Καζακστάν, το Τατζικιστάν, την Παπούα Νέα Γουινέα και την Τανζανία. . Παρόλο που ορισμένα μοναστήρια έκλεισαν οικειοθελώς κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης και πολλά από τα εναπομείναντα ιδρύματα είχαν κλείσει από τις κομμουνιστικές αρχές μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα Αββαεία του Λύνε παραμένουν ανοιχτά. Σχεδόν όλα τα ενεργά Λουθηρανικά μοναστικά τάγματα βρίσκονται στην Ευρώπη. Παρόλο που η Ναμίμπια είναι η μόνη χώρα εκτός Ευρώπης που έχει λουθηρανική πλειοψηφία υπάρχουν μεγάλα ποσοστά Λουθηρανών και σε άλλες αφρικανικές χώρες. Στις ακόλουθες χώρες της Αφρικής ο συνολικός αριθμός των Λουθηρανών υπερβαίνει τις 100.000: Νιγηρία, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Τσαντ, Κένυα, Μαλάουι, Κονγκό, Καμερούν, Αιθιοπία, Ζιμπάμπουε και Μαδαγασκάρη. Επιπλέον τα ακόλουθα κράτη έχουν επίσης μεγάλους πληθυσμούς Λουθηρανών: Καναδάς, Γαλλία, Τσεχία, Πολωνία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Βραζιλία, Μαλαισία, Ινδία, Ινδονησία, Ολλανδία, Νότια Αφρική, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Λουθηρανισμός είναι επίσης κρατική θρησκεία στην Ισλανδία, τη Δανία, τη Γροιλανδία και τις Νήσους Φερόες. Η Φινλανδία έχει τη Λουθηρανική της Εκκλησία που ιδρύθηκε ως εθνική εκκλησία. Ομοίως η Σουηδία έχει επίσης την εθνική εκκλησία της, που ήταν κρατική εκκλησία μέχρι το 2000.
Αυτός ο χάρτης δείχνει τα μέλη των εκκλησιών-μελών της Λουθηρανικής Παγκόσμιας Ομοσπονδίας το 2013.
Γολά Θεσπρωτίας
Η Γολά είναι χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 44 κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Διοικητικά, μετά την προσάρτησή της στην Ελλάδα, η Γολά υπήχθη αρχικά στον νομό Ιωαννίνων και το 1937 στον νομό Θεσπρωτίας. Μέχρι το 1949 ανήκε στην επαρχία Θυάμιδος και κατόπιν στην αντίστοιχη των Φιλιατών. Από το 1999 ανήκει στον δήμο Φιλιατών.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Σπύρος Μπότσαρης
Ο Σπυρίδων Μπότσαρης ήταν Έλληνας αγωνιστής πριν από το 1821, ιδρυτής και Γενικός αρχηγός του Σουλίου.
Βιογραφία
Είναι ο πρώτος Μπότσαρης που μνημονεύει η ιστορία. Πήρε μέρος στην μεγάλη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου όπου σκότωσε πολλούς Τούρκους. Ήταν ο πρώτος που απόκτησε πυροβόλα όπλα, τα οποία κέρδισε ως λάφυρα στην μάχη. Συνεργάστηκε πολλές φορές με τον Σκεντέρμπεη. Μετά η τον θάνατο του Σκεντέρμπεη η οικογένεια, η οποία συνεχώς βρίσκονταν σε ένοπλη ρήξη με τους Τούρκους, άρχισε σταδιακά να μετακινείται προς το Σούλι. Εκεί συναντήθηκε με τις άλλες ένδοξες οικογένειες και όλοι μαζί σχημάτισαν την Σουλιωτική Συμπολιτεία και εγκαταστάθηκαν σε 111 χριστιανικά χωριά.
Στην Πρέβεζα σωζόταν η οικία του μέχρι το 1931, επί της σημερινής οδού Κώστα Καρυωτάκη.
Πηγές
Σπυριδων
Άλμα εις μήκος
Το άλμα εις μήκος είναι ένα από τα αγωνίσματα του στίβου. Οι αθλητές συνδυάζουν ταχύτητα, δύναμη και ευκινησία σε μία προσπάθεια να πηδήξουν όσο το δυνατόν πιο μακριά από σταθερό σημείο απογείωσης. Μαζί με το άλμα εις τριπλούν, τα δύο αγωνίσματα που μετρούν το άλμα ως απόσταση αναφέρονται ως «οριζόντια άλματα». Η ιστορία του ξεκινά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αρχαίας Ελλάδας.
Ιστορία
Το άλμα εις μήκος είναι ένα κλασικό αγώνισμα στίβου των Ολυμπιάδων. Είναι το μόνο γνωστό αγώνισμα άλματος από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του πεντάθλου της Αρχαίας Ελλάδας, και πρώτη φορά διοργανώθηκε το 708 π.Χ. Όλα τα γεγονότα που συνέβησαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες αρχικά υποτίθεται ότι λειτουργούσαν ως μία μορφή εκπαίδευσης για τον πόλεμο. Το άλμα εις μήκος προέκυψε πιθανά επειδή καθρέφτιζε τη διέλευση εμποδίων, όπως ρυάκια και χαράδρες. Μετά τη διερεύνηση των σωζόμενων απεικονίσεων του αρχαίου αθλήματος, πιστεύεται ότι σε αντίθεση με το σύγχρονο αγώνισμα, οι αθλητές είχαν μόνο μία σύντομη εκκίνηση. Οι αθλητές έφεραν ένα βάρος σε κάθε χέρι, που ονομάζονταν αλτήρες (μεταξύ 1,5 και 2 κιλών). Αυτά τα βάρη αιωρούνταν προς τα εμπρός καθώς ο αθλητής πηδούσε για να αυξήσει την ορμή. Συνήθως πίστευαν ότι ο άλτης θα έριχνε τα βάρη πίσω του στον αέρα για να αυξήσει την ορμή του προς τα εμπρός. Ωστόσο, οι αλτήρες κρατούνταν σε όλη τη διάρκεια του άλματος. Η ταλάντευσή τους προς τα κάτω και προς τα πίσω στο τέλος του άλματος θα άλλαζε το κέντρο βάρους του αθλητή και θα επέτρεπε στον αθλητή να τεντώσει τα πόδια του προς τα έξω, αυξάνοντας την απόστασή του. Το ίδιο το άλμα γίνονταν πιθανότατα από μία απλή σανίδα που τοποθετούνταν στην πίστα του σταδίου, η οποία αφαιρούνταν μετά την εκδήλωση. Οι άλτες προσγειώνονταν σε αυτό που ονομαζόταν «σκάμμα». Η ιδέα ότι αυτό ήταν ένας λάκκος γεμάτο άμμο είναι λάθος. Η άμμος είναι μια σύγχρονη εφεύρεση. Το σκάμμα ήταν απλώς μια προσωρινή περιοχή που σκάφτηκαν για εκείνη την περίσταση και όχι κάτι που παρέμεινε με την πάροδο του χρόνου.
thumb|Αλτήρες της Αρχαίας Ελλάδας
Το άλμα εις μήκος θεωρήθηκε ένα από τα πιο δύσκολα των αγώνων που διεξήχθησαν στους Αγώνες της Αρχαίας Ελλάδας, αφού απαιτούνταν μεγάλη δεξιοτεχνία. Συχνά παιζόταν μουσική κατά τη διάρκεια του άλματος και ο Φιλόστρατος λέει ότι κατά καιρούς το άλμα συνόδευαν σωλήνες έτσι ώστε να δίνουν ρυθμό για τις περίπλοκες κινήσεις των αλτήρων από τον αθλητή. Ο Φιλόστρατος φέρεται να είπε: «Οι κανόνες θεωρούν το άλμα ως το πιο δύσκολο από τους αγώνες και επιτρέπουν στον άλτη να έχει πλεονεκτήματα σε ρυθμό με τη χρήση του αυλού και σε βάρος με τη χρήση του καπίστρι. Πιο αξιοσημείωτος στο αρχαίο άθλημα ήταν ένας άνδρας που ονομαζόταν Χιόνης, ο οποίος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 656 π.Χ. πραγματοποίησε άλμα 7,05 μέτρων.
Σύγχρονη εποχή
Το άλμα εις μήκος είναι ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας. Από το 1900 ως το 1912 διεξήχθη και αγώνισμα μήκους άνευ φοράς. Για τις γυναίκες το αγώνισμα έγινε Ολυμπιακό το 1948 στο Λονδίνο.
Η πρώτη καταγραμμένη επίδοση του αγωνίσματος είναι του Άγγλου Δ. Γουόκερ με 6,10 μέτρα σε αγώνες που έγιναν το 1834 στους αγώνες "Μπριτζ Μέιλι Εξερσάιζ". Όμως, η πρώτη επίδοση σε επίσημους αγώνες σημειώθηκε στις 5 Μαρτίου 1864 από τον Άγγλο Γκόουκ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης με 5,49 μέτρα. Ο Μίτσελ πήδησε πρώτος 6,00 μέτρα το 1868 και ο Ι. Λαν 7,05 μέτρα το 1883. Ο Ιρλανδός Ο' Κόνορ ξεπέρασε πρώτος τα 7,5 μέτρα, με 7,61 μέτρα το 1901 και ο Αμερικανός Χαμ τα 7,90 μέτρα το 1928.
Άξια αναφοράς είναι η επίδοση του Βρετανού Τζον Χάουαρντ στις 13 Μαΐου 1854, όταν σε αγώνα στο Τσέστερ αναφέρεται ότι πήδηξε 9,01 μέτρα. Παρά την έλλειψη πλήρων στοιχείων για το συγκεκριμένο γεγονός σε μία εποχή που ο αθλητισμός δεν ήταν οργανωμένος και με κανόνες σε κανένα επίπεδο και η πληροφόρηση της εποχής δυνητικά απέχουσα από πραγματικά γεγονότα, φαίνεται ότι το συγκεκριμένο άλμα έγινε με τη βοήθεια αλτήρων όπως στην Αρχαία Ελλάδα.
Εξέλιξη παγκοσμίου ρεκόρ
Το παγκόσμιο ρεκόρ του άλματος εις μήκος ανδρών κατείχαν μόλις τέσσερα άτομα για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου από τότε που η IAAF άρχισε να επικυρώνει τα ρεκόρ. Το πρώτο άλμα που αναγνωρίστηκε από την IAAF το 1912, τα 7,61 μέτρα από τον Πίτερ Ο' Κόνορ, απείχε μόλις 20 χρόνια (εννέα χρόνια ως επίσημο ρεκόρ). Μετά την κατάρριψή του το 1921, το ρεκόρ άλλαξε κάτοχο πέντε φορές έως ότου ο Τζέσε Όουενς σημείωσε το άλμα των 8,13 μέτρων το 1935 στο Μίσιγκαν, ένα ρεκόρ που δεν καταρρίφθηκε για πάνω από 25 χρόνια, μέχρι το 1960 από τον Ραλφ Μπόστον. Το βελτίωσε και διαδέχθηκε σε ρεκόρ με τον Ίγκορ Τερ-Οβανεσιάν τρεις φορές τα επόμενα επτά χρόνια. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 ο Μπομπ Μπίμον πήδηξε 8,90 μέτρα, άλμα που αποκλήθηκε ως το «άλμα του αιώνα», ένα ρεκόρ που δεν ξεπεράστηκε για σχεδόν 23 χρόνια και το οποίο παραμένει το δεύτερο μεγαλύτερο νόμιμο άλμα όλων των εποχών. Έχει πλέον παραμείνει ως Ολυμπιακό ρεκόρ για το πάνω από 53 χρόνια. Αν ληφθούν υπόψη και οι ανεπίσημες επιδόσεις τότε από το 1857 έως το 1968 (πάνω από ένα αιώνα), οι άλτες βελτίωσαν το παγκόσμιο ρεκόρ κατά μέσο όρο 11 εκατοστά και το πολύ 15. Αλλά το 1968, ο Μπίμον πέταξε περισσότερο από το προηγούμενο ρεκόρ κατά 55 εκατοστόμετρα.
Στις 30 Αυγούστου 1991, ο Μάικ Πάουελ από τις Ηνωμένες Πολιτείες σημείωσε το τρέχον παγκόσμιο ρεκόρ ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Τόκιο.
Το παγκόσμιο ρεκόρ των γυναικών έχει σημειώσει πιο σταθερή βελτίωση, αν και το τρέχον ρεκόρ έχει διατηρηθεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο παγκόσμιο ρεκόρ άλματος εις μήκος από άνδρες ή γυναίκες. Η Φάνι Μπλάνκερς-Κουν κράτησε το ρεκόρ για πάνω από 10 χρόνια. Υπήρξαν τέσσερις περιπτώσεις που το ρεκόρ ισοφαρίστηκε και τρεις όταν βελτιώθηκε δύο φορές στον ίδιο αγώνα. Το τρέχον παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών κατέχει η Γκαλίνα Τσιστιακόβα από τη Σοβιετική Ένωση που πήδηξε 7,52 μέτρα στο Λένινγκραντ στις 11 Ιουνίου 1988, ένα ρεκόρ που έχει πλέον ξεπεράσει τα 34 χρόνια και είναι το μακροβιότερο στην ιστορία του αγωνίσματος στον ανοικτό στίβο για άνδρες και γυναίκες.
Με ευνοϊκό άνεμο (πάνω από 2,0 μέτρα ανά δευτερόλεπτο που είναι το επιτρεπτό όριο) έχουν σημειωθεί τρεις επιδόσεις που ξεπερνούν τις παγκόσμιες: στις 21 Ιουλίου 1992 στο Σεστριέρε της Ιταλίας ο Μάικ Πάουελ πήδηξε 8,99 μέτρα και η Χάικε Ντρέξλερ 7,63 μέτρα, ενώ στις 29 Ιουλίου 1995 ο Ιβάν Πεδρόσο στην ίδια πόλη είχε άλμα 8,96 μέτρων. Οι επιδόσεις δεν αναγνωρίστηκαν ως παγκόσμια ρεκόρ. Στον κλειστό στίβο τα παγκόσμια ρεκόρ κατέχουν ο Καρλ Λιούις με 8,79 μέτρα από τις 27 Ιανουαρίου 1984 στη Νέα Υόρκη και στις γυναίκες η Χάικε Ντρέξλερ με 7,37 μέτρα από τις 13 Φεβρουαρίου 1988 στη Βιέννη.
Αειθαλάς και Ακεψεής
Αμφότεροι κατάγονταν από την πόλη Άρβηλα, τη σημερινή πρωτεύουσα του Ιρακινού Κουρδιστάν. Ο Αειθαλάς ήταν αρχικώς ιερέας των ειδώλων, που μεταστράφηκε και ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό, ενώ ο Ακεψεής ήταν διάκονος. Αποκεφαλίστηκαν σε άγνωστη χρονικά περίοδο διωγμού των Χριστιανών, επειδή ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους στις 11 Δεκεμβρίου.
Άλμα εις μήκος
Εξέλιξη παγκοσμίου ρεκόρ
Η IAAF έχει αναγνωρίσει 18 παγκόσμια ρεκόρ ανδρών στην ιστορία του αγωνίσματος, και 36 γυναικών.
Αειθαλάς και Ακεψεής
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Άλμα εις μήκος
Εξέλιξη παγκοσμίου ρεκόρ
Γυναίκες
Αγωνιστικοί κανόνες
Η εκτίναξη πρέπει να γίνεται μπροστά από μια σανίδα πλάτους 20 εκατοστών, που είναι τοποθετημένη μέσα στο έδαφος και βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με το διάδρομο της φοράς και το σκάμμα. Το πάτημα πέρα από την μπροστινή κόχη της βαλβίδας (γραμμή εκτινάξης) σημαίνει ότι το άλμα θεωρείται άκυρο.
thumb|Βαλβίδα απογείωσης
Για τη μέτρηση του μήκους που σημειώθηκε χρειάζονται δύο άτομα (κριτές): το ένα σημειώνει μετά από την προσγείωση του άλτη / της άλτριας το σημείο όπου έχει τη μικρότερη απόσταση από τη βαλβίδα. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιείται μία μεταλλική ράβδος η οποία τοποθετείται κάθετα στο σημείο αυτό. Εδώ τοποθετείται και η αρχή (μηδέν) της μετροταινίας. Το άλλο άτομο τεντώνει τη μετροταινία πάνω στη βαλβίδα έτσι, ώστε να σχηματίζει ορθή γωνία με τη γραμμή εκτίναξης και «διαβάζει» (μετρά) το μήκος.
Κάθε άλτης / άλτρια έχει το δικαίωμα να κάνει τρεις προσπάθειες σε έναν αγώνα όταν αυτός είναι προκριματικός. Στη συνέχεια, εξακριβώνονται οι οκτώ καλύτεροι άλτες / άλτριες, οι οποίοι/ες και έχουν το δικαίωμα για άλλες τρεις προσπάθειες (τελικός). Αν σε έναν αγώνα παίρνουν μέρος οκτώ ή λιγότεροι αθλητές/τριες, επιτρέπεται να εκτελέσει ο καθένας/μία έξι προσπάθειες. Η βαθμολογία γίνεται με βάση την καλύτερη προσπάθεια που έχει επιτύχει ένας/μία άλτης/άλτρια σε ολόκληρο τον αγώνα. Αν δύο αθλητές/τριες έχουν την ίδια μέγιστη επίδοση, ο αγώνας κρίνεται με βάση τη δεύτερη καλύτερη επίδοση.