cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοιλάδα των Φαλαινών
Απολιθώματα
Το 2005, χαρακτηριστικά, ένας Αμερικανός και ομάδα Αιγυπτίων παλαιοντολόγων κατάφεραν να βρουν τον απολιθωμένο σκελετό μιας προϊστορικής φάλαινας του είδους Basilosaurus isis. Ο μεγαλύτερος σκελετός που έχει βρεθεί φθάνει τα 21 μέτρα σε μήκος, με καλά ανεπτυγμένα πενταδάκτυλα πτερύγια στα μπροστινά άκρα ενώ αναπάντεχη ήταν η παρουσία πίσω ποδιών και δαχτύλων, χαρακτηριστικά που δεν είχαν παρατηρηθεί ποτέ σε κανένα αρχαιοκήτος.
Σύγχρονη Άγρια Ζωή
Η Κοιλάδα των Φαλαινών φιλοξενεί τουλάχιστον 15 είδη φυτών της ερήμου και περίπου 15 τύπους άγριων θηλαστικών, συμπεριλαμβανομένου του βορειοαφρικανικού τσακαλιού, της κόκκινης αλεπούς, της αιγυπτιακής μαγκούστας, της αφρικανικής αγριόγατας και της δορκάδας γαζέλας ( Gazella dorcas). Η κοιλάδα διαθέτει επίσης αμμόλοφους καθώς και 19 είδη ερπετών και 36 είδη πτηνών.
Διπλωματικό επεισόδιο
Το καλοκαίρι του 2007, η αιγυπτιακή κυβέρνηση υποστήριξε ότι δυο οχήματα Βέλγων διπλωματών μπήκαν σε μια ζώνη προστασίας της περιοχής και προκάλεσαν ζημία στα προϊστορικά απολιθώματα, η οποία υπολογίστηκε σε 10 εκατομμύρια αμερικανικά δολάρια. Η βελγική κυβέρνηση αρνήθηκε ότι προκλήθηκε η οποιαδήποτε ζημιά από τους διπλωμάτες της και το ζήτημα παραμένει αδιάλυτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Απολιθώματα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αίγυπτο
Παλιρροιοδείκτης
Παλιρροιοδείκτης ονομάζεται ειδική κατασκευή ή όργανο με το οποίο και γίνεται άμεσα αντιληπτή η φάση του παλιρροιακού φαινομένου τη στιγμή της παρατήρησης. Τέτοιες κατασκευές μπορεί να είναι παράκτια κτίσματα ή ξύλινες μόνιμες εξέδρες, συνηθέστερα βαθμωτές πυραμιδοειδούς σχήματος που εδράζουν μέσα στη θάλασσα.
Το όργανο παλιρροιοδείκτης που λέγεται και "ρολόι παλίρροιας" έχει πράγματι το σχήμα ρολογιού και φέρεται είτε εντοιχισμένο είτε επί ειδικού ορθοστάτη σε κρηπιδώματα λιμένων ή σε προβλήτες. Το Ρολόι αυτό στα σημεία των ωρών 12 και 6 φέρει τις ενδείξεις πλήμμης και ρηχίας αντίστοιχα, ενώ στα σημεία των ωρών 3 και 9 φέρει τα μηδενικά σημεία της μέσης στάθμης, από πλημμυρίδα προς άμπωτη και από άμπωτη προς πλημμυρίδα αντίστοιχα. Το όργανο αυτό που φέρει ένα δείκτη να περιστρέφεται συνεχώς δεξιόστροφα, συνδέεται με μηχανικό παλιρροιόμετρο με εξάρτηση πλωτήρα. Υπάρχουν διάφοροι επιπλέον τύποι όπως οι εξάωροι, ή οι περιστρεφόμενοι ή οι φέροντες διπλή πλάκα ρολογιού πράσινης κόκκινης κ.λπ.
Και οι δύο αυτοί τύποι παλιρροιοδεικτών που φέρονται σε λιμένες ή ακτές με έντονα σχετικά φαινόμενα χαρακτηρίζονται παλιρροιόμετρα.
Κατηγορία:Παλιρροιόμετρα
Ροδακινιά Ημαθίας
Η Ροδακινιά ή Ροδακινέα είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1928 με την ονομασία Νέα Στρούμτσα να προσαρτάται στον τότε δήμο Ναούσης. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Νέα Στράντζα και το 1954 με το ΦΕΚ 188Α - 19/08/1954 μετονομάστηκε σε Ροδακινέα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τη Νάουσα, τον Άγιο Νικόλαο, το Άνω Σέλι, τα Πηγάδια και τον Σταθμό αποτελούν την κοινότητα Νάουσας η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νάουσας του Δήμου Ηρωικής Πόλης Νάουσας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 45 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Ροδακινια Ροδακινια
Μπιλγκοράι πιερόγκι
Το Μπιλγκοράι πιερόγκι (πολωνικά: Pieróg biłgorajski, piróg biłgorajski, krupniak) είναι παραδοσιακό πολωνικό περιφερειακό πιάτο, που προέρχονται από τη γη Μπιλγκοράι και πρώην προετοιμαζόταν για σημαντικές γιορτές και αργίες.
Το Μπιλγκοράι πιερόγκι παρασκευάζεται με βάση το κάσζα, πατάτες, αυγά, και σμιέτανα. Ανάλογα με τη συνταγή, μπορεί να παρασκευαστεί και με άλλα συστατικά, μεταξύ άλλων τη μέντα, το λαρδί και το φάτμπακ. Γενικά, το πιάτο έχει ορθογώνιο ή κυκλικό σχήμα. Η υφή του πιερόγκ (στον ενικό) είναι στερεή, ενώ η εμφάνισή του μοιάζει με ένα φρεσκομαγειρεμένο πατέ. Μπορεί να σερβιριστεί μαζί με γάλα.
Ένα πολωνικό πιάτο με ένα παρόμοια γεύση είναι το κάσζακ το οποίο είναι ντε φάκτο ένα ρολό ψωμιού, γεμισμένο με Μπιλγκοράι πιερόγκι.
Από τις 4 Οκτωβρίου 2005, το Μπιλγκοράι πιερόγκι βρίσκεται στο Κατάλογο Παραδοσιακών Προϊόντων του στο πολωνικού Υπουργείου Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαστ φουντ Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα
Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας
Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας είναι διοικητική περιφέρεια στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Κεντρικής Ελλάδας στην Ελλάδα. Συνορεύει με τις περιφέρειες Θεσσαλίας στα βόρεια, Δυτικής Ελλάδας στα δυτικά, και Αττικής στα νοτιοανατολικά. Ο Κορινθιακός κόλπος βρίσκεται στα νότια και το Αιγαίο Πέλαγος στα ανατολικά. Η περιοχή κατοικείται από την εποχή του λίθου, όπως δείχνουν τα ευρήματα στην Αλίαρτο, στη Χαλκίδα, στα Ψαχνά και σε διάφορες άλλες περιοχές.
Ο μόνιμος πληθυσμός της περιφέρειας ανέρχεται σε 508.254 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την ΕΛ.ΣΤΑΤ.. Πρωτεύουσα είναι η Λαμία που αποτελεί την 18η μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, καθώς και ένα δυναμικά αναπτυσσόμενο αστικό κέντρο, στο οποίο κινούνται καθημερινά πολλές χιλιάδες άνθρωποι. Μεγαλύτερη πόλη είναι η Χαλκίδα, η οποία είναι η 9η μεγαλύτερη πόλη της χώρας, με πληθυσμό 59.125 κατοίκους και με τον ευρύτερο Δήμο να έχει πληθυσμό 102.222 κατοίκων.
Η περιφέρεια έχει επικεφαλής τον Φάνη Σπανό, ο οποίος εξελέγη στις Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές του 2019 και ασκεί τα καθήκοντά του από την 1η Σεπτεμβρίου του 2019.
Ετυμολογία
Η περιοχή της Στερεάς Ελλάδας αποτελεί σήμερα περιφέρεια και γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας. Επίσης, αποτελεί μέρος της στατιστικής περιοχής της Κεντρικής Ελλάδας, μιας εκ των τεσσάρων της χώρας, πρώτου επιπέδου NUTS της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
Το όνομα Ρούμελη προέρχεται από την σύνθεση των τούρκικων λέξεων Ρουμ και ιλή που σημαίνουν Ρωμαίος ή Ρωμιός και χώρα αντίστοιχα δηλαδή η χώρα των Ρωμιών. Χαρακτηριστικό της ετυμολογίας της λέξεως Ρουμελία ή Ρούμελη είναι το σουλτανάτο των Ρουμ που εγκαθιδρύθηκε από τους Σελτζούκους Τούρκους στην περιοχή της Μικράς Ασίας θέλοντας έτσι να να υποδηλώσουν τον εθνολογικό χαρακτήρα της περιοχής (Έλληνες) που καταλάμβαναν και ασκούσαν διοίκηση.
Μετά το 1453, Ρούμελη ονομάστηκε το Ευρωπαϊκό τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με κέντρο τη Σόφια. Με την ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους, η περιοχή έλαβε την ελληνική ονομασία Στερεά Ελλάδα γεγονός που είχε να συμβεί από την κατάλυση του βυζαντινού κράτους. Κατά τη διοικητική οργάνωση της Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου η περιοχή είχε την ελληνική της ονομασία και με αυτό τον τρόπο αποτελούσε το Θέμα της Ελλάδος.
Γεωγραφία
thumb|250px|Το Μέγαρο της Περιφέρειας στη Λαμία thumb|99px|Παλαιότερο σύμβολο της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Η Στερεά Ελλάδα βρίσκεται στο νότιο τμήμα του ηπειρωτικού κορμού της χώρας και καταλαμβάνει έκταση 15.549 τετραγωνικά χιλιόμετρα με 230 χιλιόμετρα μήκος και 95 χιλιόμετρα πλάτος καθιστώντας την 2η μεγαλύτερη σε έκταση ελληνική περιφέρεια. Αποτελείται από ηπειρωτικό και νησιωτικό τμήμα και είναι ανοιχτή στο Αιγαίο Πέλαγος και το Ιόνιο Πέλαγος μέσω εσωτερικών θαλασσών και μεγάλου μήκους ακτών. Συνορεύει με τρεις περιφέρειες. Την περιφέρεια Θεσσαλίας στα βόρεια, την περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας στα δυτικά και νοτιοδυτικά, και την περιφέρεια Αττικής στα νοτιοανατολικά. Στα νότια βρέχεται από τον Κορινθιακό κόλπο και στα ανατολικά από το Αιγαίο Πέλαγος.
Η περιφέρεια δεν ταυτίζεται απόλυτα με το γεωγραφικό διαμέρισμα της Στερεάς Ελλάδας, καθώς σε αυτή δεν εντάσσονται οι νομοί Αττικής και Αιτωλοακαρνανίας. Το νησιώτικο τμήμα περιλαμβάνει το νησί της Εύβοιας που εκτείνεται κατά μήκος της βορειοανατολικής ηπειρωτικής Στερεάς Ελλάδας και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της χώρας και το έκτο μεγαλύτερο της Μεσογείου με έκταση 3.654 τετραγωνικά χιλιόμετρα, το νησί της Σκύρου που είναι το νοτιότερο νησί των Βορείων Σποράδων και αποτελεί το δέκατο ένατο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας με έκταση 209,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα, καθώς και ένα μεγάλο αριθμό νησιών και νησίδων.
Η Στερεά διαιρείται σε πέντε νομούς, της Βοιωτίας με έκταση 2.952 τετραγωνικά χιλιόμετρα, της Ευβοίας με 4.167 τετραγωνικά χιλιόμετρα, της Ευρυτανίας με 1.869 τετραγωνικά χιλιόμετρα, της Φθιώτιδας με 4.441 τετραγωνικά χιλιόμετρα και της Φωκίδας με 2.120 τετραγωνικά χιλιόμετρα που ταυτίζονται με τις περιφερειακές ενότητες ύστερα από την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης.
Διοικητική διαίρεση
Η περιφέρεια διαιρείται σε 5 περιφερειακές ενότητες (ΠΕ) που συστάθηκαν με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και ταυτίζονται γεωγραφικά με τα εδάφη των νομών. Οι 5 Περιφερειακές Ενότητες είναι της Βοιωτίας, Ευβοίας, Ευρυτανίας, Φθιώτιδας και Φωκίδας με πρωτεύουσες τις Λιβαδειά, Χαλκίδα, Καρπενήσι, Λαμία και Άμφισσα αντίστοιχα. Η ενότητα με τον μεγαλύτερο πληθυσμό είναι της Ευβοίας με 210.815 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και σε έκταση της Φθιώτιδας με 4.441 χλμ2.
Στις ΠΕ υπάγονται 25 πρωτοβάθμιοι δήμοι (ΟΤΑ). Η περιφερειακή ενότητα της Βοιωτίας αποτελείται από 6 δήμους, της Ευβοίας από 8, της Ευρυτανίας από 2, της Φθιώτιδας από 7 και της Φωκίδας από 2. Ο δήμος με τον μεγαλύτερο πληθυσμό είναι της Χαλκίδας με 102.222 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και σε έκταση των Δελφών με 1122,93 τ.χμ. Στην κατηγορία «πληθυσμός» αναγράφεται ο πραγματικός πληθυσμός της απογραφής 2011.
2019
Ο Φάνης Σπανός εξελέγη περιφερειάρχης στις περιφερειακές εκλογές του 2019.
2014
Ο Κώστας Μπακογιάννης εξελέγη περιφερειάρχης Στερεάς στον δεύτερο γύρο, συγκεντρώνοντας ποσοστό 56,06% έναντι γύρω στο 44% για το Βαγγέλη Αποστόλου.
2010
Στις περιφερειακές εκλογές του 2010, που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου, προηγήθηκε στον πρώτο γύρο ο υποψήφιος που στηριζόταν από το ΠΑΣΟΚ Κλέαρχος Περγαντάς, με ποσοστό 39,02%, ακολουθούμενος από τον υποψήφιο που στηριζόταν από την Νέα Δημοκρατία Αθανάσιο Χειμάρα, που συγκέντρωσε ποσοστό 35,20%. Στις επαναληπτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 14 Νοεμβρίου 2010, περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας εξελέγη ο Κλέαρχος Περγαντάς που συγκέντρωσε ποσοστό 52,93% έναντι 47,07% του αντιπάλου του Αθανασίου Χειμάρα. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων στον πρώτο γύρο ήταν 66,81% ενώ στον δεύτερο 50,15%
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας
Φώτης Χατζημιχάλης
Ο Φώτης Χατζημιχάλης (1957) είναι Έλληνας πολιτικός. Έχει διατελέσει γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, βουλευτής, υφυπουργός και περιφερειάρχης. Σήμερα είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου Γεωπονικών Επιστημών (ΙΓΕ).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1957 στο Λιβάδι Ελασσόνας. Σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του υπήρξε στέλεχος της ΠΑΣΠ και εξελέγη πρόεδρος του συλλόγου φοιτητών της Σχολής του, καθώς και μέλος του κεντρικού συμβουλίου της ΕΦΕΕ.
Tο 1979 έγινε μέλος του Τομέα Νεολαίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., υπεύθυνος για τις οργανώσεις της Σπουδάζουσας. Από το 1982 έως το 1987 διετέλεσε αναπληρωτής γραμματέας και από το 1987 έως το 1989 γραμματέας της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Από το 1989 έως και το 1994 υπήρξε μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Διετέλεσε βουλευτής Λάρισας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. από το 1993 ως το 2007, και υφυπουργός Γεωργίας από το 2000 μέχρι το 2004.
Από το 2009 ως τον Ιανουάριο του 2011 ήταν περιφερειάρχης Πελοποννήσου και από το 2011 ως το 2012 γενικός γραμματέας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου.
Το 2014 διορίστηκε πρόεδρος του Ινστιτούτου Γεωπονικών Επιστημών (ΙΓΕ), με απόφαση του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Αθανάσιου Τσαυτάρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου
Βικτόρ Βαλενσί
thumb|320px|Η Μεγάλη Συναγωγή στην Τύνιδα
Ο Βικτόρ Βαλενσί (Victor Valensi) ήταν Γαλλο-τυνήσιος αρχιτέκτονας, ο οποίος γεννήθηκε το 1884 και πέθανε το 1977. Μεγάλωσε σε ένα προνομιούχο περιβάλλον, σε μια οικογένεια προκρίτων της Τύνιδας. Ο πατέρας του, Ρεϊμόν Βαλενσί  (18 Οκτ. 1847 - 14 Σεπτεμβρίου 1942) ήταν κ ο ίδιος άνθρωπος των τεχνών και των κατασκευών, καθώς ήταν αρχιτέκτονας, διατέλεσε αντιπρόεδρος του δήμου της Τύνιδας (1883-1887) και Πρόεδρος της Πορτογαλικής εβραϊκής κοινότητας της Τύνιδας.
Ο Βικτόρ Βαλενσί σπούδασε αρχιτεκτονική στην Ecole des Beaux-Arts στο Παρίσι, όπου και αποφοίτησε ως αρχιτέκτονας  το 1913. Το 1911 ως σπουδαστής ακόμα, έλαβε μέρος σε έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για την αποκατάσταση της Μεγάλης Συναγωγής της Τύνιδας και η κριτική επιτροπή αποφάνθηκε ομόφωνα ότι ήταν ο κατάλληλος για να αναλάβει το έργο αυτό. Τη νίκη του χάρισε το γεγονός ότι κατάφερε να συνδυάσει τις ανατολικές μορφές κ δομές με σύγχρονα υλικά, όπως το μπετόν εκσυγχρονίζοντας έτσι τις ρίζες τους στη λαϊκή κουλτούρα. Το κτήριο αυτό αναμενόταν να είναι τόσο πρωτοποριακό για την εποχή, που σχεδιάστηκε (1911) σε βαθμό τέτοιο, ώστε όταν τελικά χτίσθηκε (1932-1937) αποδείχθηκε ότι συμβάδιζε πλήρως με το Αρ Ντεκό ύφος  που επικρατούσε εκείνη τη περίοδο.
Μετέπειτα, και έχοντας πρώτα πολεμήσει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε αρχιτέκτονας της τυνησιακής κυβέρνησης και υπέβαλε ,το 1920 στο δήμο της Τύνιδας, μια πρόταση εξωραϊσμού και επέκτασης της πόλης. Στην πρόταση αυτή, πρότεινε μια συνολική αναδιοργάνωση της νέας πόλης, η οποία βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη διατηρώντας όμως τη παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Τα πρώτα χρόνια, της καριέρας του στρέφεται στην υπεράσπιση του  σύγχρονου τοπικισμού κατανοώντας την αρχιτεκτονική της Μεσογείου, κάτι που οδηγεί  επίσης, στην προώθηση της τοπικής βιοτεχνίας. Είναι, επιπλέον, ο αρχιτέκτονας της σημαίας της Τυνησίας στην Έκθεση Διακοσμητικών Τεχνών (1925) και στη διεθνή Έκθεση (1931) στο Παρίσι.
Το 1923 δημοσίευσε ένα βιβλίο, το L'Habitation tunisienne, στο οποίο συναντιούνται παλιά κτίρια και σύγχρονα έργα, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τις βίλες  του στη πόλη Λα Μάρσα (La Marsa). Οι βίλες του στην πόλη Λα Μάρσα  ήταν κτίσματα  με έντονο το στοιχείο  του μοντερνισμού, στολισμένα πάντα με παραδοσιακά μοτίβα. Έξαλλου, μόνο έτσι θεωρεί ο ίδιος ότι προσδίδεται η λεγόμενη "τυνήσια αρχιτεκτονική" του.
Το γεγονός ότι το 1937, ήταν υπεύθυνος για την άρτια ανασύσταση των τυνησιακών παζαριών, σε συνδυασμό με τον επιτυχή σχεδιασμό των σημαιών της (1925,1931) του προσέδωσαν όλες τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να του απονεμηθεί η ροζέτα της Λεγεώνας της τιμής, στις Βρυξέλλες το 1937 αλλά και το 1958. Το 1931-1932, έλαβε μέρος στο διαγωνισμό σχεδιασμού( αρχιτεκτονικής) με ανταγωνιστές του, τους Ωγκύστ Περρέ, Λε Κορμπυζιέ, Ρομπέρ Μαλλέ-Στιβένς (Robert Mallet-Stevens), Ανρί Σωβάζ (Henri Sauvage), Ζακ Καρλύ (Jacques Carlu), κλπ. κάτι που δρομολογήθηκε από τον Λεονάρ Ροζεντάλ (Leonard Rosenthal) για την «θριαμβευτική πορεία» (la Voie triomphale), δηλαδή την γραμμή μνημείων που οδηγεί από το Πορτ Μαγιό στην περιοχή Λα Ντεφάνς.
Τελειώνοντας το έργο του στην Τυνησία, περιλαμβάνει κυρίως μονοκατοικίες στα προάστια της πρωτεύουσας, Gammarth, Καρχηδόνα και Sidi Bou Said. Ως προς την εβραϊκή κοινότητα, εκτός από τη Μεγάλη Συναγωγή, ο Βαλενσί εκτελεί διάφορα αλλά έργα συμπεριλαμβανομένου του  Garderie israélite (1938) χτισμένο στη  la Hara (εβραϊκή συνοικία της Τύνιδας). Ήταν επίσης, καθηγητής του École des Beaux-Arts στην Τύνιδα, όπου κ παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Μετά την ανεξαρτησία της Τυνησίας, εξακολούθησε να μένει στη πόλη της Τύνιδας, δημιουργώντας κυρίως αναπτυξιακά έργα και ιδιωτικά κτίρια. Ο Βίκτωρ Βαλενσί ήταν φιλελεύθερος μέχρι το τέλος της ζωής του. Θεωρείται πλέον ο πατέρας της σύγχρονης Τυνησίας εγχώριας παράδοσης, αφού κατάφερε να συνδυάσει επιτυχώς ,με ταλέντο, φινέτσα και σεμνότητα, τις παραδοσιακές τυπολογίες με τα σύγχρονα διακοσμητικά στοιχεία της Τυνησίας Αρχιτεκτονικής.
Βιβλιογραφία
2010
Καστάνι
Το Καστάνι είναι παραλία που βρίσκεται στα δυτικά παράλια της Σκοπέλου και απέχει 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από τη χώρα του νησιού. Βρίσκεται δίπλα στην επίσης γνωστή παραλία Μηλιά ενώ παράλληλα έχει θέα στο κοντινό νησάκι της Δασιάς και το νησί της Σκιάθου. Είναι μια από τις ωραιότερες παραλίες του νησιού που έγινε διάσημη από την ταινία Mamma Mia, καθώς εκεί γυρίστηκαν αρκετές σκηνές της ταινίας. Χαρακτηριστικό της παραλίας είναι η αμμουδιά με τα γαλαζοπράσινα νερά. Είναι οργανωμένη σαν παραλία με εύκολη πρόσβαση.
Πηγές
Κατηγορία:Σκόπελος Κατηγορία:Παραλίες της Ελλάδας
Παλιρροιακή δίνη
Φορά περιστροφής
Οι δημιουργούμενες αυτές δίνες στο βόρειο ημισφαίριο συνήθως είναι δεξιόστροφες και στο νότιο ημισφαίριο αριστερόστροφες, χωρίς αυτό να είναι και απόλυτο, ούσες επηρεαζόμενες και από άλλους παράγοντες όπως ο υφιστάμενος κυματισμός, η διαμόρφωση της ακτής κ.λπ.
Ράγκμπι γιούνιον στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ιστορικές πληροφορίες
Αν και παλιό άθλημα το ράγκμπι γιούνιον δεν κατάφερε να καθιερωθεί στις Ολυμπιάδες. Εντάχθηκε πολύ νωρίς στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων, το 1900, με τη συμμετοχή μόνο τριών χωρών.
Παλιρροιακή δίνη
Χαρακτηριστικές δίνες
Η μεγαλύτερη γνωστή ρουφήχτρα είναι η Μοσκστράουμεν (Moskstraumen - γνωστή στο κοινό ως το "Μάελστρομ") στα ανοιχτά των νήσων Λοφούτεν της Νορβηγίας, με ταχύτητα 40 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ οι αμέσως ισχυρότερες φθάνουν σε ταχύτητες 20 έως 25 χιλιομέτρων την ώρα.
Ράγκμπι γιούνιον στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ιστορικές πληροφορίες
Η συνέχεια δεν ήταν ενθαρρυντική. Το 1908 στο Λονδίνο μετείχαν μόνο δύο ομάδες, η Μεγάλη Βρετανία και η Αυστραλία, η οποία αναφέρεται κι ως Αυστραλασία, από το όνομα της μικτής ολυμπιακής ομάδας που είχαν συγκροτήσει η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία. Όμως, η ομάδα ράγκμπι της Αυστραλίας αποτελείτο μόνο από Αυστραλούς παίκτες. Η Γαλλία που είχε δηλωθεί αρχικά, τελικά δεν έλαβε μέρος.
Παλιρροιακή δίνη
Χαρακτηριστικές δίνες
Άλλες σημαντικές δίνες που παρατηρούνται στον κόσμο είναι: η λεγόμενη δίνη της "βραχονησογέφυρας της Σεν" και οι δίνες της ΒΔ. Σκωτίας στις νήσους Σκάρμπα και Τζούρα των Εβρίδων που οι Σκώτοι ναυτικοί χαρακτηρίζουν "χύτρες αφρίζουσες". Σχετικά ασθενέστερη είναι η λεγόμενη "δίνη Μπλανσάρ", βόρεια του Κοταντέν στη Μάγχη, όπου η ταχύτητα των ρευμάτων κατά τις συζυγίες των παλιρροιών φθάνει τους 8 κόμβους (15 χιλιόμετρα την ώρα).
Ράγκμπι γιούνιον στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ιστορικές πληροφορίες
Το άθλημα συμπεριλήφθηκε πάλι στους αγώνες του 1920 στην Αμβέρσα με τη συμμετοχή μόνο δύο ομάδων ενώ άλλες δύο αποσύρθηκαν την τελευταία στιγμή και για τελευταία φορά το 1924 στο Παρίσι με τη συμμετοχή τριών χωρών.
Το μικρό ενδιαφέρον είχε ως αποτέλεσμα να μην συμπεριληφθεί σε άλλη ολυμπιάδα. Το 1936 στο Βερολίνο διεξήχθησαν ανεπίσημοι αγώνες επίδειξης, σε μια προσπάθεια να ξαναγίνει το άθλημα ολυμπιακό αλλά δεν υπήρξε συνέχεια. Είναι αξιοσημείωτο, ότι στους αγώνες του Βερολίνου συμμετείχαν τέσσερις χώρες, όσες δεν είχαν πάρει μέρος σε καμιά επίσημη ολυμπιακή παρουσία του αθλήματος.
Μετά το 1960 έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες να επανέλθει το ράγκμπι στις Ολυμπιάδες, χωρίς αποτέλεσμα ως τώρα. Βασική αιτία είναι η γιγάντωση των Ολυμπιακών αγώνων και η άρνηση της Δ.Ο.Ε. να εντάξει νέα αθλήματα αν δεν αποσυρθούν κάποια άλλα.
Παλιρροιακή δίνη
Δίνες στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα εκτός από τις παλιρροιακές δίνες στη Παλίρροια του Ευρίπου, στη Χαλκίδα ιδιαίτερα στην αλλαγή της φοράς του παλιρροιακού ρεύματος, δεν παρατηρούνται αξιόλογες τέτοιες δίνες. Υφίστανται όμως λίγες περιορισμένου μεγέθους που παρατηρούνται στις Κυκλάδες, καθώς και μεταξύ των νήσων του ανατολικού και νοτιοανατολικού Αιγαίου και των έναντι ακτών της Τουρκίας.
Ράγκμπι γιούνιον στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ως άθλημα επίδειξης
Κατηγορία:Ράγκμπι γιούνιον Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Παλιρροιακή δίνη
Πηγές
.
Κατηγορία:Παλιρροιακά φαινόμενα Κατηγορία:Φυσικοί κίνδυνοι
Chevrolet Impala
Η Chevrolet Impala ήταν ένα μεγάλων διαστάσεων σεντάν αυτοκίνητο που κατασκευαζόταν από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chevrolet, θυγατρική της General Motors. Η πρώτη γενιά του μοντέλου εισήχθη το έτος 1957, για τη σεζόν (model year) του 1958, και το όνομά του προήλθε από την ομώνυμη αντιλόπη της νότιας Αφρικής. Ήταν το ακριβότερο μοντέλο της Chevrolet μέχρι το 1965, ενώ είχε γίνει και το καλύτερο σε πωλήσεις αυτοκίνητο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανταγωνιστικό των Ford Galaxie 500 και Plymouth Fury, όταν μοντέλα σεντάν εξαιρετικά μεγάλου μεγέθους και κυβισμού κυριαρχούσαν στην αμερικανική αγορά.
Μεταγενέστερα, συνέχισε σε διαδοχικές γενιές έως και το 1985, ενώ αναβίωσε για 1 γενιά από τον Φεβρουάριο του 1994 έως τον Δεκέμβριο του 1996. Από το 1999 επανήλθε με νέες γενιές, οι οποίες ήταν όλες μπροστοκίνητες, σε αντίθεση με τις παλαιότερες που ήταν όλες πισωκίνητες. Η τελευταία γενιά του μοντέλου ήταν η δέκατη, που τελικώς η παραγωγή της έληξε στις 27 Φεβρουαρίου 2020, χωρίς διάδοχο.
Οι κλασικές γενιές
thumb|left|Chevrolet Impala Coupe του 1979.
Σχεδιαστικά, οι κλασικές Impala διακρίθηκαν για πολλά χρόνια από τα τριπλά πίσω φανάρια τους. Τα πρώτα χρόνια μετά την εισαγωγή της, το 1958, η Impala ήταν το ακριβότερο μοντέλο στην παλέτα της Chevrolet. Το 1965 όμως, εισήχθη το Chevrolet Caprice, ως μια top-line έκδοση του Impala Sport Sedan, και έγινε μια ξεχωριστή σειρά ανώτερη από την Impala το 1966, η οποία με τη σειρά της, παρέμεινε πάνω από τα Bel Air και το Biscayne. Η Impala συνέχισε σε διαδοχικές γενιές έως και το 1985, εξακολουθώντας να παραμένει το πιο δημοφιλές μοντέλο πλήρους μεγέθους (full-size) της Chevrolet, διατηρώντας σταθερά τη διάταξη «κινητήρας μπροστά, πίσω κίνηση».
Έως την 5η γενιά της (1970 - 1976), η οποία ήταν και το μέγιστο σε διαστάσεις αυτοκίνητο στην ιστορία της Chevrolet, η Impala διατέθηκε ως 4-πορτο σεντάν, 2-πορτο κουπέ, 2-πορτο καμπριολέ και 4-πορτο στέισον βάγκον. Αντιθέτως, στην έκτη γενιά του μοντέλου δεν υπήρξε έκδοση κάμπριο, ενώ οι εκδόσεις 2-πορτο κουπέ και 4-πορτο στέισον βάγκον παρήχθησαν από το 1976 έως το 1981, και μόνο η 4-πορτη σεντάν διατηρήθηκε σε όλα τα έτη της 6ης γενιάς, μεταξύ του 1976 και του 1985.
7η γενιά
thumb|left|Chevrolet Impala SS του 1994 - 1996.
Η παραγωγή της Impala SS ξεκίνησε στις 14 Φεβρουαρίου 1994 και τον πρώτο χρόνο κατασκευάστηκαν μόλις 6.303 αντίτυπα, ενώ το 1995 παρήχθησαν 21.434 αντίτυπα. Το 1996 παρήχθησαν 41.941 αντίτυπα, φτάνοντας έτσι συνολικά τα 69.768 αντίτυπα, και η παραγωγή της Impala SS, καθώς και των συγγενικών Chevrolet Caprice και Buick Roadmaster, έληξε στις 13 Δεκεμβρίου 1996, λόγω μιας στρατηγικής στροφής του ομίλου της General Motors προς τα ολοένα και πιο δημοφιλή SUV.
8η γενιά
thumb|right|Chevrolet Impala LS του 2000 - 2005.
Το 1999, για τη σεζόν (model year) του 2000, εισήχθη μια εντελώς νέα Impala, ως ένα πλήρους μεγέθους μπροστοκίνητο σεντάν, καθώς και η όγδοη γενιά είχε μήκος άνω των 5 μέτρων, συνολικά 5,08 μέτρων, και παρήχθη έως το 2005. Ωστόσο, ήταν εμφανώς μικρότερη από την έβδομη γενιά και αυτή την φορά έφερε κινητήρες V6 αντί για V8. Για την ακρίβεια, έφερε V6 κινητήρες 3.4 και 3.8 λίτρων, όλοι βενζίνης και σταθερά σε συνδυασμό με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Όπως και οι παλαιότερες γενιές της Impala, καθώς και οι επόμενες, η όγδοη γενιά κυκλοφόρησε εξ αρχής και σε επίσημη αστυνομική έκδοση, αλλά ποτέ δεν γνώρισε την τεράστια απήχηση της αστυνομικής έκδοσης του Ford Crown Victoria δεύτερης γενιάς (1998 - 2011).
9η γενιά
thumb|left|Chevrolet Impala SS του 2006 - 2007.
Τον Ιανουάριο του 2005, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Λος Άντζελες, παρουσιάστηκε η ένατη γενιά της Impala και κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά, για τη σεζόν του 2006. Το μήκος της ήταν 5,09 μέτρα και, εκτός των V6 κινητήρων 3.5 και 3.9 λίτρων, προσέφερε στην παλέτα και έναν κινητήρα 5.3 λίτρων V8, που ήταν ο αποκλειστικός κινητήρας της έκδοσης Impala SS. Έγινε έτσι το πρώτο μπροστοκίνητο Chevrolet με κινητήρα V8 και το πρώτο μετά το 1996 μοντέλο σεντάν της εταιρείας (μετά τη διακοπή της έβδομης γενιάς) που διέθετε κινητήρα V8. Τη σεζόν (model year) του 2012, οι V6 κινητήρες 3.5 και 3.9 λίτρων αντικαταστάθηκαν από έναν V6 κινητήρα 3.6 λίτρων και το 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο αντικαταστάθηκε από ένα 6-τάχυτο αυτόματο σε όλο το σύνολο της παλέτας των κινητήρων.
Η ένατη γενιά του μοντέλου παρήχθη κυρίως από το 2005 έως το 2013, ενώ από το 2014 περιορίστηκε σε αστυνομικές εκδόσεις και σε εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων. Η μεταγενέστερη αυτή εκδοχή κυκλοφόρησε ως Impala Limited και τελικώς η παραγωγή της έληξε τον Μάιο του 2016.
10η γενιά
thumb|right|Chevrolet Impala LT του 2014. thumb|right|Chevrolet Impala του 2018 στο [[Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν.]] thumb|right|Το σαλόνι του προηγούμενου Chevrolet Impala.
Τον Απρίλιο του 2012, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Νέας Υόρκης παρουσιάστηκε η δέκατη γενιά του μοντέλου, με μήκος αμαξώματος στα 5,11 μέτρα. Η παραγωγή της, ωστόσο, καθυστέρησε σημαντικά και τελικώς ξεκίνησε στις 4 Μαρτίου 2013, ενώ κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες την 1η Απριλίου 2013, για τη σεζόν (model year) του 2014. Το μοντέλο απέσπασε θετικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου, με μοναδικό μελανό σημείο τα εμφανώς φτηνά πλαστικά στο σαλόνι, που κηλίδωσαν τις θετικές εντυπώσεις και πυροδότησαν σχόλια ότι έδιναν μια αίσθηση ασύμβατη με τη δυναμική εξωτερική αισθητική του μοντέλου. Ακόμα και έτσι πάντως, τον Φεβρουάριο του 2014, σε σχετική αξιολόγηση, η Impala της σεζόν του 2014 κατατάχθηκε πρώτη ανάμεσα στα προσιτά αυτοκίνητα μεγάλου μεγέθους που κυκλοφορούν στις ΗΠΑ. Από το ευρύ κοινό όμως, λόγω της ολοένα και εντονότερης στροφής του αγοραστικού κοινού προς τα SUV και τα crossover, δεν υπήρξε σημαντική ανταπόκριση και οι πωλήσεις της 10ης γενιάς σημείωσαν τεράστια πτώση ως προς την 8η και την 9η γενιά.
Η δέκατη γενιά της Chevrolet Impala κυκλοφόρησε επίσημα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, το Μεξικό, τη Μέση Ανατολή, την Κίνα, τη Νότια Κορέα και τις Φιλιππίνες. Ειδικότερα στη Νότια Κορέα, το μοντέλο άρχισε να εξάγεται επίσημα στις 31 Ιουλίου 2015 και έγινε το πρώτο, χρονολογικά, αμερικανικής παραγωγής μεγάλων διαστάσεων σεντάν της Chevrolet που εξάγεται στη χώρα αυτή.
Τελική διακοπή
Αντιθέτως, η παραγωγή των Chevrolet Volt και Buick LaCrosse τελικώς έληξε στις 15 Φεβρουαρίου 2019, δηλαδή πριν την 1 Μαρτίου που είχε αρχικά ανακοινωθεί, ενώ ταυτόχρονα με τη λήξη τους, έγινε γνωστό ότι η παραγωγή του Chevrolet Cruze θα έληγε στις 8 Μαρτίου και της Cadillac XTS λίγο μετά. Τελικώς όμως, αποφασίστηκε για το Chevrolet Cruze αμερικανικής κατασκευής να διακοπεί 2 μέρες νωρίτερα, και τελικώς η παραγωγή του σταμάτησε οριστικά στις 6 Μαρτίου 2019, ενώ σήμερα συνεχίζεται μόνο στην Κίνα και στην Αργεντινή.
Η γενικότερη αυτή στρατηγική κίνηση ξεκίνησε 7 μήνες μετά από μια αντίστοιχη ανακοίνωση της αμερικανικής Ford στις 25 Απριλίου 2018 ότι θα σταματήσει όλα τα sedan και hatchback μοντέλα της από τη Βόρεια Αμερική μέσα στα έτη 2018, 2019 και 2020 (με εξαίρεση την εικονική Ford Mustang), όπως και έγινε, καθώς η General Motors και η Ford στρέφονται προς τα ολοένα και πιο δημοφιλή SUV, crossover και pick-up.
Ετήσιες πωλήσεις
thumb|right|Chevrolet Impala LT 3.6 λίτρων του 2018 στη [[Νέα Υόρκη.]]
Παρακάτω παρουσιάζονται οι ετήσιες πωλήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 2000 και μετά. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικoί σύνδεσμοι
Impala Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα
Κάρεν Μπλίξεν
Βιογραφία
Η Κάρεν Μπλίξεν γεννήθηκε στο Ρούνγκστεντ της Δανίας τις 17 Απριλίου 1885. Ήταν κόρη του Βίλχεμ Ντίνεσεν και της Ίνγκεμποργκ Βέστεχολτς και αδελφή του Τόμας Ντίνεσεν. Η οικογένεια συσχετιζόταν με τη βασιλική, αν και δεν είχε τίτλο. Ο πατέρας της αυτοκτόνησε το 1895, όταν η Κάρεν ήταν 10 χρόνων, επειδή διαγνώστηκε ότι είχε σύφιλη. Σπούδασε ζωγραφική στην Κοπεγχάγη, τη Ρώμη και το Παρίσι. Δημοσίευσε την πρώτη ιστορία της όταν ήταν 22 ετών.
To 1913, η Κάρεν Μπλίξεν παντρεύτηκε τον δεύτερο ξάδελφό της, τον Σουηδό βαρώνο Μπρορ φον Μπλίξεν-Φίνεκε και έτσι απέκτησε το τίτλο της βαρώνης. Οι δύο τους μετακόμισαν στην Αφρική για να στήσουν μια φυτεία καφεόδεντρων. Η φάρμα τους βρισκόταν στους πρόποδες των λόφων Νγκονγκ, περίπου 10 χιλιόμετρα από το Ναϊρόμπι. Σήμερα στη φάρμα λειτουργεί μουσείο για την Κάρεν Μπλίξεν. Τον χρόνο μετά τον γάμο τους, η Κάρεν διαγνώστηκε με σύφιλη και έλαβε για θεραπεία αρσενικό και υδράργυρο. Είναι πιθανό η κατάσταση της υγείας τα τελευταία χρόνια της να οφείλεται σε δηλητηρίαση από βαρέα μέταλλα. Το ζευγάρι δεν τα πήγαινε καλά λόγω διαφορετικής παιδείας και χώρισε το 1925. Η Κάρεν είχε γνωρίσει τα πρώτα χρόνια στην Κένυα τον Άγγλο κυνηγό Ντένις Φιντς Χάτον (Denys Finch Hatton) και μετά το διαζύγιό της ανέπτυξε μαζί του μια μακροχρόνια σχέση. Ο Χάτον πέθανε το 1931, όταν το αεροπλάνο του συνετρίβη.
Η Κάρεν γύρισε στη Δανία το 1931, σε ηλικία 46 ετών, και δεν επέστρεψε ποτέ στην Κένυα. Το 1937, δημοσίευσε το μυθιστόρημα Πέρα από την Αφρική, όπου περιγράφει τις εμπειρίες της από τα χρόνια που έζησε στην Αφρική. Το βιβλίο γράφηκε στα αγγλικά και εν συνεχεία μεταφράστηκε στα δανέζικα. Έζησε μέχρι τον θάνατό της στη Δανία. Οικονομικά τη βοηθούσε η οικογένειά της, ενώ με τα έσοδα από τη συγγραφή των βιβλίων μπορούσε να πληρώνει για διάφορες υπηρεσίες, όπως για γραμματέα. Προς το τέλος της ζωής της, υπέφερε από γαστρικό έλκος και έτσι αφαιρέθηκε χειρουργικά το 1/3 του στομάχου της, η μόνη διαθέσιμη τότε θεραπεία. Πιθανόν σε αυτή την εγχείρηση οφείλεται η εικόνα υποσιτισμού που εμφάνιζε. Άλλοι υποστηρίζουν ότι είχε νευρική ανορεξία. Ήταν υποψήφια για να λάβει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1962, αλλά πέθανε τις 7 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους από υποσιτισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Δανοί διηγηματογράφοι
Αριστοτέλης Μελετίου
Ο Αριστοτέλης Μελετίου, ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, απόφοιτος του Σχολείου των Τεχνών του Μετσόβειου Πολυτεχνείου (1890) και είχε συνεχίσει τις σπουδές του στη Γάνδη και το Παρίσι (1890-1893), Εργάστηκε από το 1934 ως Μηχανικός του Δήμου Φλωρίνης στη μελέτη και επίβλεψη τεχνικών έργων).
Έργα του
Το Ξενοδοχείο “Διεθνές” χτίστηκε από τα αδέρφια Γεώργιο, Ιωάννη και Ηλία Σίμου, με καταγωγή από τη γειτονική κοινότητα των Αλώνων. Ο πρώτος είχε διατελέσει Δήμαρχος Φλώρινας, ενώ το έργο χρηματοδοτήθηκε, κυρίως, από τον Ιωάννη, μετανάστη στις Η.Π.Α. Τόσο οι εξωτερικοί χώροι του ξενοδοχείου, όσο και οι εσωτερικοί απετέλεσαν σκηνικό σε πολλές ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Από το 1991 στον όροφο όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο, στεγάστηκε η Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας, αρχικά με μια μικρή Λαογραφική Συλλογή και στη συνέχεια με τμήματα κινηματογράφου, χορού, θεάτρου, φωτογραφίας, οικολογίας και περιβάλλοντος, λαογραφίας και παράδοσης και σκακιού. Το κτήριο κρίθηκε διατηρητέο από το Υπουργείο Πολιτισμού, ως έργο τέχνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί
Βιόσα Οσμάνι
Η Βιόσα Οσμάνι (αλβανικά: Vjosa Osmani-Sadriu, γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1982) είναι Κοσοβάρα νομικός, πρόεδρος του Κοσσυφοπεδίου και πρώην πρόεδρος της Συνέλευσης της χώρας. Από τον Νοέμβριο του 2020 είχε αναλάβει ως υπηρεσιακή πρόεδρος, ενώ τον Απρίλιο του 2021 η Βουλή του Κοσόβου τη διόρισε Πρόεδρο. Είναι καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Πρίστινα στο RIT Κοσσυφοπεδίου, ενώ στο παρελθόν έχει επίσης διδάξει ως επίκουρος καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ. Η Οσμάνι ήταν υποψήφια για πρωθυπουργός από το κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης του Κοσσυφοπεδίου (LDK) στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Κοσσυφοπεδίου το 2019.
Βιογραφία
Η Οσμάνι γεννήθηκε το 1982 στη Μιτρόβιτσα του Κοσσυφοπεδίου. Ολοκλήρωσε τις βασικές της σπουδές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Πρίστινας (Universiteti i Prishtinës) και τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ. Ως καθηγήτρια πανεπιστημίου, διδάσκει μαθήματα στον τομέα του Διεθνούς Δικαίου στο Κοσσυφοπέδιο, ενώ στην Αμερική διδάσκει το θέμα "Οικοδόμηση Κράτους και Νόμος: Η Εμπειρία του Κοσσυφοπεδίου".
Η Οσμάνι υπήρξε πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, Διασποράς και Στρατηγικών Επενδύσεων. Προηγουμένως διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Συνταγματικών Μεταρρυθμίσεων στο Κοσσυφοπέδιο. Εκτός από την οικοδόμηση μιας επιτυχημένης καριέρας, η Οσμάνι είναι παντρεμένη και είναι μητέρα δύο δίδυμων κοριτσιών. Εκτός από τη μητρική της γλώσσα, μιλά επίσης αγγλικά, τουρκικά, ισπανικά και σερβικά.
Δραστηριότητα
Η πολιτική καριέρα της Οσμάνι ξεκίνησε στην εφηβεία της, όταν ήταν ακτιβίστρια του LDK. Στις 27 Αυγούστου 2009 εξελέγη προσωπάρχης του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου, Φατμίρ Σεϊντίου. Η Οσμάνι υπήρξε μέλος της Συνέλευσης του Κοσσυφοπεδίου από το LDK για τρεις θητείες, και κατά τις δύο τελευταίες θητείες, ήταν η γυναίκα που ψηφίστηκε περισσότερο στο Κοσσυφοπέδιο.
Είναι γνωστή για τη συμβολή της στην ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, ακριβώς για τη συμβολή της στο Διεθνές Δικαστήριο, όπου αγωνίστηκε για την υπεράσπιση της νομιμότητας της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, μια υπόθεση που είχε κερδίσει το Κοσσυφοπέδιο εναντίον της Σερβίας. Σε αυτή τη διαδικασία, η Οσμάνι υπηρέτησε ως εκπρόσωπος του Κοσσυφοπεδίου.
Πρόωρες εκλογές
Η Οσμάνι θεωρήθηκε ως πιθανή πρωθυπουργός του Κοσσυφοπεδίου από το κόμμα LDK στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές του 2019. Κατά την εκστρατεία για τις εκλογές, η Οσμάνι είπε ότι πιστεύει ότι ο λαός του Κοσόβου είναι έτοιμος για μια γυναίκα πρωθυπουργό και ότι είναι σε θέση να καταπολεμήσει τη διαφθορά, καθώς και να υποσχεθεί μεταρρυθμίσεις για την ελεύθερη αγορά για το Κοσσυφοπέδιο.
Βραβεία
Η Οσμάνι ολοκλήρωσε το πτυχίο της στο Κοσσυφοπέδιο με υποτροφία, την οποία έλαβε από το Υπουργείο Παιδείας, αξιολογώντας την ως την καλύτερη μαθήτρια της Νομικής Σχολής του Κοσσυφοπεδίου. Ταυτόχρονα, επιλέχθηκε επίσης ως μία από τους πέντε κορυφαίους μαθητές της χώρας από όλες τις σχολές. Το 2004 της απονεμήθηκε υποτροφία για να ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό της στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ. Το 2005 της απονεμήθηκε δύο φορές το βραβείο Excellence For The Future από το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ. Το 2009, χάρη στην επιτυχία της, είχε κερδίσει ξανά μια πλήρη υποτροφία για να ολοκληρώσει τις διδακτορικές της σπουδές στο ίδιο πανεπιστήμιο, όπου και πάλι επικεντρώθηκε στον τομέα του δικαίου.
Τιμήθηκε επίσης με το Sheth International Achievement Award από το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ για τη συμβολή της στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Έργα
Η Οσμάνι έχει δημοσιεύσει βιβλία, άρθρα, μονογραφίες και άρθρα στον τομέα του Διεθνούς και Εμπορικού Δικαίου, τόσο στα αλβανικά όσο και στα αγγλικά.
Γουλιέλμος Νέβιλ, 1ος κόμης του Κεντ
Ο Γουλιέλμος Νέβιλ, 1ος κόμης του Κεντ (περί το 1405 - 9 Ιανουαρίου 1463) ήταν τρίτος γιος του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ της κόρης του Ιωάννη της Γάνδης και της τρίτης συζύγου του Αικατερίνης Σουίνφορντ. Μεγάλος Άγγλος ευγενής και οπλαρχηγός πολέμησε σκληρά στη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου και του Πολέμου των Ρόδων.
Στρατιωτικές υπηρεσίες στη Νορμανδία
Είχε σημαντική στρατιωτική σταδιοδρομία τα πρώτα χρόνια του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας, στέφτηκε ιππότης τον Μάιο του 1426 και υπηρέτησε τα Σκωτσέζικά σύνορα (1435), βρέθηκε στην υπηρεσία του Ριχάρδου της Υόρκης (1436) και θα γίνει αργότερα ένας από τους καλύτερους οπαδούς του. Έγινε στρατιωτικός αρχηγός στη Γαλλία (1439) μαζί με τους λόρδους του Τάλμποτ και του Σκέιλ, στην πολιορκία του Χάλφλερ (1440) έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας σαν επιβράβευση για τη συμμετοχή του στις εκστρατείες του 1438 - 1439 και την κατάληψη της Μω. Η πόλη που πέθανε ο Ερρίκος Ε΄ ήταν η σημαντικότερη στην Αγγλική Νορμανδία και εξοπλίστηκε μετά την κατάληψη του Μονταρζίς και του Γκερμπερί. Ο Γουλιέλμος Νέβιλ πολέμησε για την άμυνα της πόλης όταν ο Ρίτσεμοντ κυρίευσε με τη βοήθεια καταιγίδας στις 12 Αυγούστου 1439 το οχυρό της. Οι Άγγλοι λόρδοι έφτασαν να τους αντιμετωπίσουν αλλά οι Γάλλοι δραπέτευσαν αφήνοντας πίσω τους 20 φορτηγά γεμάτα προμήθειες. Σαν ένας από τους τρεις στρατιωτικούς αρχηγούς τοποθετήθηκε στις 30 Απριλίου στη νέα αντιβασιλεία που δημιουργήθηκε μετά τον θάνατο του Γουόρικ. Τον Οκτώβριο ο Φόκονμπεργκ βοήθησε στην ανακατάληψη της Χάρφλερ, έδιωξε τη Γαλλική φρουρά που κατάφερε να σώσει μόνο τη Διέππη. Τον Μάρτιο του 1442 ο Γουλιέλμος, λόρδος του Μπικυρτσιερ διορίστηκε γενικός στρατιωτικός διοικητής της Νορμανδίας.
Ο Γουλιέλμος Νέβιλ επέστρεψε στην Αγγλία στις 7 Μαρτίου 1443 και ανέλαβε τη φύλαξη στο κάστρο του Ρόξμπουργκ, του χορηγήθηκε ετήσιος μισθός 1000 λίρες τον χρόνο σε περίοδο ειρήνης ενώ δυο φορές βρέθηκαν σε πόλεμο με τη Σκωτία, μέχρι το 1448 οι πληρωμές έγιναν κανονικά. Επέστρεψε στη Γαλλία σαν μέλος διπλωματικής αποστολής (1449) και προσπάθησε να υπερασπιστεί το Ποντ ντε λ'Αρς στη Νορμανδία από τους Γάλλους που κατέλαβαν την πόλη και πήραν 120 αιχμαλώτους. Ο Γουλιέλμος Νέβιλ βρέθηκε δυο χρόνια αιχμάλωτος στη Γαλλία και ζούσε από τα έσοδα του κάστρου, παρά το γεγονός ότι πήρε κανονικα τη χορήγηση του Κοινοβουλίου (1449) το 1451 χρωστούσε 4.109 λίρες, η απώλεια τέτοιου καπετάνιου ήταν μεγάλο πλήγμα για την Αγγλική διοίκηση. Οι Άγγλοι έχασαν από τους Βρετανούς το μεγαλύτερο μέρος του στόλου τους και τον Ιούλιο 1449 σε μια συνομιλία στη Φουζέρ ο Σόμερσετ αρνήθηκε την επιστροφή του Φόκονμπεργκ. Το 1453 ελευθερώθηκε από την αιχμαλωσία με την πληρωμή 8.000 Γαλλικών εκιού και ανέλαβε τη φύλαξη στο κάστρο του Ρόξμπουργκ αλλά η αιχμαλωσία τον είχε οδηγήσει σε μεγάλα οικονομικά προβλήματα. Η επιχορήγηση της κυβέρνησης ήταν μέχρι τότε 1000 λίρες, από τότε τα έσοδα του ήταν μόνο 1000 μάρκα από τα τελωνεία του Νιούκασλ αλλά μονάχα τα δυο τρία τους κέρδισε. Ο ιστορικός Γκρίφιθς αναφέρει "το πιο αξιοθαύμαστο είναι ο θρύλος ότι το στέμμα του Λάνκαστερ μπορούσε να διευθύνει τους οπαδούς του".
Οπαδός του Οίκου της Υόρκης
Ο Γουλιέλμος μέχρι τότε ήταν πιστός οπαδός των Λάνκαστερ αλλά από τότε σταδιακά άρχισε τα επόμενα δυο χρόνια να αλλάζει υποστήριξη, έγινε μέλος του συμβουλίου του Ριχάρδου της Υόρκης την περίοδο της δεύτερης κρίσης τρέλας του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας. Υποστήριζε την αριστοκρατία του Λάνκαστερ στην πρώτη μάχη του Σαιν Άλμπαν αλλά μετά διορίστηκε από τον Ριχάρδο της Υόρκης Κοντόσταυλος στο κάστρο του Ουίνδσορ. Η ευθυγράμμιση του με τον δούκα της Υόρκης που ήταν γαμπρός του αφού είχε παντρευτεί τη μικρότερη αδελφή του Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα της Υόρκης ήταν φυσιολογική, τόσο ο αδελφός του Ριχάρδος Νέβιλ, 5ος κόμης του Σόλσμπερι όσο και ο ανιψιός του κόμης του Γουόρικ ήταν οπαδοί του Οίκου της Υόρκης. Υπηρέτησε τον ανιψιό του Γουόρικ (1457) την εποχή που ήταν καπετάνιος του Καλαί και έγινε αναπληρωτής του, ο Γουόρικ χρησιμοποιούσε το Καλαί σαν βάση των επιδρομών του και ο θείος του τον βοήθησε σημαντικά. Ο Γουλιέλμος Νέβιλ αιχμαλωτίστηκε σύντομα στο Λονδίνο τον Μάιο του 1458, ελευθερώθηκε με επέμβαση του θείου του και επέστρεψε στο Καλαί.
Οι ανταμοιβές του από τον βασιλιά για τις υπηρεσίες του ήταν πλουσιοπάροχες, διορίστηκε μέλος του βασιλικού συμβουλίου και Υπολοχαγός του βορρά, δημιουργήθηκε στις 1 Νοεμβρίου η κομητεία του Κεντ και πήρε ο ίδιος τον τίτλο, τέλος διορίστηκε Στιούαρτ του βασιλικού νοικοκυριού. Τον Ιούλιο του 1462 διορίστηκε Λόρδος Αρχιναύαρχος και τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου πήρε 46 βίλες στη Δυτική Αγγλία. Ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας στηρίχτηκε σημαντικά στον ίδιο, μετά τη νίκη στη μάχη του Τάουτον ανέλαβε να εδραιώσει τη βασιλική εξουσία στη Νορθάμπερλαντ, το καλοκαίρι του 1461 οδήγησε μια φρουρά 120 ανδρών στο Νιούκασλ και τον Νοέμβριο του 1462 πήρε μέρος στην πολιορκία του Άλνουικ. Την περίοδο εκείνη βρισκόταν στο Καλαί και τον Αύγουστο του 1462 λεηλατούσε τις Βρετανικές ακτές, έκαψε το Λε Κονκέ κοντά στη Βρέστη και έκανε επιδρομή στο Ιλ ντε Ρε.
Θάνατος
Ο Γουλιέλμος Νέβιλ πέθανε στις 9 Ιανουαρίου 1463 και τάφηκε στη μονή του Γκίσμπορουγκ στο κέντρο των εδαφών του Φόκονμπεργκ, η σύζυγος του έζησε πολλά χρόνια ακόμα και πέθανε σε ηλικία 84 ετών (1490). Με τον γάμο του απέκτησε τρεις κόρες και έναν γιο, είχε άλλον έναν νόθο γιο τον Τόμας Νέβιλ που έμεινε γνωστός σε επανάσταση αργότερα εναντίον του Εδουάρδου Δ΄ σαν μπάσταρδος του Φόκονμπεργκ. Ο Γουλιέλμος Νέβιλ θεωρείται αδικημένος ιστορικά σαν στρατιωτική φυσιογνωμία, παρά το γεγονός ότι πολέμησε σκληρά με σημαντικές στρατιωτικές επιτυχίες έμεινε στη σκιά του ανιψιού του κόμητος του Γουόρικ. Ο ιστορικός Γκούντμαν σημειώνει "κανένας άλλος βετεράνος των Αγγλικών πολέμων δεν διακρίθηκε σε τέτοιο βαθμό όσο ο Γουλιέλμος στον Πόλεμο των Ρόδων".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Ένα καπρίτσιο (Μυσσέ)
Ένα καπρίτσιο (γαλλικός τίτλος: Un caprice) είναι μονόπρακτο θεατρικό έργο του Αλφρέ ντε Μυσσέ που γράφτηκε και δημοσιεύθηκε το 1837. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1843 στο γαλλικό θέατρο της Αγίας Πετρούπολης και στη συνέχεια στη Γαλλία στην Κομεντί Φρανσαίζ στις 27 Νοεμβρίου 1847.
Η Γαλλίδα ηθοποιός κυρία Αλλάν - Ντεσπρεώ παρουσίασε το έργο στο γαλλόφωνο ρωσικό κοινό αφού ανακάλυψε το κείμενο σε μια ρωσική μετάφραση. Εκεί ερμήνευσε το ρόλο της κυρίας ντε Λερί και στη συνέχεια σύστησε το έργο στο γαλλικό κοινό παίζοντάς το κατά την επιστροφή του στο Παρίσι το 1847.
Το έργο σηματοδότησε την αρχή της θεατρικής επιτυχίας για τον Αλφρέ ντε Μυσσέ. Είχε πολύ καλές κριτικές από συγγραφείς και κριτικούς, μεταξύ των οποίων ο Τεοφίλ Γκωτιέ που δήλωσε στη La Presse ότι αυτό το έργο είναι «πολύ απλά ένα μεγάλο λογοτεχνικό γεγονός».
Υπόθεση
Το έργο αφηγείται την ιστορία της Ματίλντ, μιας όμορφης και τρυφερής νεαρής γυναίκας παντρεμένης με έναν άστατο άνδρα, τον κύριο ντε Σαβινί. Μετά από μόλις ένα χρόνο γάμου, η Ματίλντ αισθάνεται να χάνει τον έρωτα του άντρα της καθώς μαθαίνει για την απιστία του. Ένα βράδυ, ενώ φτιάχνει ένα πορτοφόλι και ετοιμάζεται να το χαρίσει στον άντρα της, εκείνος της λέει ότι του έχουν προσφέρει ένα την προηγούμενη μέρα. Η Ματίλντ καταλαβαίνει ότι ήταν δώρο της ερωμένης του. Μαλώνουν και στη συνέχεια ο κύριος ντε Σαβινί πηγαίνει σε ένα χορό, η Ματίλντ αρνείται να βγει.
Η φίλη της κυρία ντε Λερί έρχεται να επισκεφτεί τη Ματίλντ, η οποία απελπισμένη της εκμυστηρεύεται τι έχει μόλις συμβεί. Η όμορφη νεαρή γυναίκα, πιο έμπειρη σε ανδρικά θέματα από τη Ματίλντ, ξεκινά τη λεπτή αποστολή της συμφιλίωσης των συζύγων και αποφασίζει να δώσει στον ευμετάβλητο σύζυγο ένα μικρό μάθημα, φέρνοντας τον νεαρό με χιούμορ και εξυπνάδα αντιμέτωπο με τις αντιφάσεις του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Αλφρέ ντε Μυσσέ
Άβες
Με το όνομα Άβες είναι γνωστά τα:
Κυτταρική θεωρία
Η λεγόμενη κυτταρική θεωρία διατυπώθηκε για πρώτη φορά το 1838-1839 από τους Γερμανούς ανατόμους μελετητές Μ. Σλάιντεν (M. Schleiden), και Θεόδωρο Σβαν (Th. Schwann 1810-1882), (γνωστότερος από το ομώνυμο κύτταρο Σβαν), μετά από σειρά μελετών τους σε φυτικούς και ζωικούς οργανισμούς αντίστοιχα. Οι επιστήμονες αυτοί υποστήριξαν ότι:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κυτταρολογία Κατηγορία:Ιστορία της βιολογίας Κατηγορία:Βιολογικές θεωρίες
Σχηματισμός
Γενικά ο όρος σχηματισμός αναφέρεται σε οποιασδήποτε μορφής διάπλαση (formation). Ειδικότερα όμως αποτελεί όρο της γεωλογίας και της στρατιωτικής τακτικής, καθώς και της στρατιωτικής διάταξης, κίνησης, πλεύσης και πτήσης.
Μεσιέ 2
Το Μεσιέ 2 κάτω από εξαιρετικά καλές συνθήκες είναι ορατό με γυμνό μάτι. Με κιάλια ή με μικρό τηλεσκόπιο αναγνωρίζεται ως μη αστρικό αντικείμενο. Απαιτούνται μεγάλα τηλεσκόπια για να αναλυθεί σε άστρα.
Ιστορικό
Το Μεσιέ 2 ανακαλύφθηκε από το Γάλλο αστρονόμο Ζαν-Ντομινίκ Μαραλντί το 1746 καθώς παρατηρούσε ένα κομήτη με τον Ζακ Κασινί. Ο Σαρλ Μεσιέ το ανακάλυψε ξανά ανεξάρτητα ακριβώς 14 χρόνια μετά τον Μαλαρντί το 1760, αλλά νόμιζε ότι ήταν νεφέλωμα χωρίς άστρα. Ο Ουίλιαμ Χέρσελ ήταν ο πρώτος που το ανέλυσε σε άστρα, το 1783.
Χαρακτηριστικά
Το Μεσιέ 2 αποτελείται από περίπου 150.000 άστρα και έχει διάμετρο περίπου 175 έτη φωτός, δηλαδή είναι ένα από τα μεγαλύτερα γνωστά σμήνη του Γαλαξία. Έχει ηλικία περίπου 13 δισεκατομμύρια έτη, ίδια με αυτή του Μεσιέ 5, και είναι ένα από τα αρχαιότερα σφαιρωτά σμήνη του Γαλαξία. Το Μ2 είναι πλούσιο, συμπυκνωμένο (τάξη συγκέντρωσης ΙΙ) και αξιοπρόσεκτα ελλειπτικό. Μία παράξενη σκούρα κυρτή γραμμή διασχίζει τη βορειοανατολική άκρη του σμήνους.
Ο πυρήνας του Μεσιέ 2 είναι πολύ συγκεντρωμένος και έχει διάμετρο περίπου 3,7 έτη φωτός, ενώ η μισή μάζα του σμήνους είναι συγκεντρωμένη σε μία περιοχή με διάμετρο μόνο 20 έτη φωτός. Από την άλλη η σφαίρα βαρυτικής επιρροής του Μ2 έχει διάμετρο περίπου 470 έτη φωτός, και πέρα από αυτή τη σφαίρα τα άστρα απομακρύνονται από το σμήνος εξαιτίας της βαρυτικής έλξης του Γαλαξία.
Τροχιά
Το Μεσιέ 2 πλησιάζει προς τα εμάς με ταχύτητα 5,3 km/sec. Βρίσκεται στην άλω του Γαλαξία και έχει ταξινομηθεί ως σμήνος Η2. Για να εντοπιστεί η τροχιά του πρέπει να είναι γνωστή η απόσταση από το Γαλαξιακό κέντρο και η διαστημική ταχύτητά του. Καθώς είναι γνωστή η γωνιακή ταχύτητά του είναι αναγκαίος ο ακριβής προσδιορισμός της κίνησης του σμήνους για να καθοριστεί η διαστημική ταχύτητα του σμήνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 02 7089 Μεσιε 02
Φερνάντο Τάβορα
Νεανικά χρόνια-σπουδές
Ο Φερνάντο Τάβορα γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου του 1923 στην ενορία του Αγίου Ildefonsο, στο Πόρτο, μέσα σε μια συντηρητική και καλλιεργημένη οικογένεια, ιός του José de Ferrão Tavares e Távora και της Maria José de Sousa Lobo Machado Cardoso Meneses.
Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του σε οικογενειακά σπίτια στον ποταμό Minho, στην περιοχή Bairrada και στις παραλίες του Foz do Douro, ανακαλύπτοντας το ενδιαφέρον του για τα παλιά σπίτια και την ευαισθησία του στην παράδοση. Πήρε μέρος στις εξετάσεις για την εισαγωγή στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, στο Πόρτο το 1941, με σκοπό το ειδικό μάθημα της Αρχιτεκτονικής, αντιτιθέμενος έτσι στη βούληση της οικογένειας του, που ήθελε να δει το πτυχίο του Πολιτικού Μηχανικού, μια πορεία κατά την άποψή τους πιο συνεπή με την κοινωνική τους κατάσταση. Το ειδικό μάθημα Αρχιτεκτονικής παρακολούθησε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Το Σεπτέμβριο του 1945 γράφτηκε στη σχολή Αρχιτεκτονικής, από όπου πήρε πτυχίο το 1952, παρουσιάζοντας το έργο Little House on the Sea. Το έργο του αυτό κέρδισε διθυραμβικές κριτικές αλλά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Καθηγητής του υπήρξε ο Κάρλος Ράμος (Carlos Ramos) ο οποίος κατάφερε να του εμφυτεύσει την αγάπη για το τοπικό, το παραδοσιακό. Μια από τις πρώτες εργασίες του με τον Κάρλος Ράμος ήταν στη Viana do Castelo, ένα κλασσικό σπίτι με πυλώνες και αετώματα. (Soutode Mara)
Διδακτικό έργο
Στο Oporto school υπήρξε καθηγητής του Αλβάρο Σίζα (Álvaro Siza Vieira) του οποίου ανακάλυψε το ταλέντο και τον έκανε βοηθό του (1955-19580). Φιλία και εμπιστοσύνη αναπτύχθηκε μεταξύ τους, βάσεις για τις επόμενες δουλειές που συνεργάστηκαν. Συνταξιοδοτήθηκε το 1993. Προέτρεπε πάντα τους μαθητές του να ταξιδεύουν, όπως έκανε και ο ίδιος σε όλη του τη ζωή, για να σπουδάσουν αρχιτεκτονική μέσα από την ευχαρίστηση.
Συνέδρια
Συμμετείχε σε μια σειρά από συνέδρια (1951-1959) όπως το 1ο Διεθνές Συνέδριο καλλιτεχνών της UNESCO και σε Διεθνή συνέδρια της Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής του CIAM στις περιοχές Hoddesdon, Aix-en-Provence, Dubrovnik and Otterl.