cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λατομείο
Λατομικές περιοχές είναι οι εκτάσεις εντός των οποίων χωροθετούνται ένας ή περισσότεροι λατομικοί χώροι εκμετάλλευσης αδρανών υλικών και οι οποίες κρίνονται κατάλληλες τόσο ως προς την ποιότητα των πετρωμάτων όσο και ως προς τις επιπτώσεις της αναπτυσσόμενης εντός αυτών λατομικής δραστηριότητας στο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον.
Στην έννοια των λατομικών περιοχών περιλαμβάνονται και οι θέσεις συγκέντρωσης λατομικών επιχειρήσεων αδρανών υλικών του [https://web.archive.org/web/20150310193251/http://www.elinyae.gr/el/item_details.jsp?item_id=2585&cat_id=917 ν. 1515/1985] (ΦΕΚ 18 Α’) για την ευρύτερη περιοχή της Αθήνας.
Η λειτουργία των λατομείων διέπεται από τον Κανονισμό Μεταλλευτικών και Λατομικών Εργασιών (ΚΜΛΕ).
Το περιβαλλοντικό αποτύπωμα ενός λατομείου είναι δυνατόν να ελεγχθεί κι αυτό σχετίζεται με τον αποτελεσματικό σχεδιασμό, την ασφαλή λειτουργία, την διαχείριση των εξορυκτικών αποβλήτων και την περαιτέρω αποκατάστασή του.
Μέθοδοι εξόρυξης σε λατομεία
Η μέθοδος  της επιφανειακής εκμετάλλευσης με  βαθμίδες ανοιχτού τύπου είναι η πλέον χρησιμοποιούμενη μέθοδος εκμετάλλευσης σε λατομεία. Η μέθοδος εφαρμόζεται κυρίως σε μάρμαρα και αδρανή υλικά αλλά και σε μεταλλεία, στις περιπτώσεις που  δεν επιλέγεται η υπόγεια εκμετάλλευση είτε άλλου είδους επιφανειακή εκμετάλλευση,όπως π.χ. με κλειστές βαθμίδες (conical pit) ή εκμετάλλευση κατά λωρίδες (Strip mining).
Η μορφή της ανοικτής εκσκαφής αλλά  και η εφαρμοζόμενη μέθοδος πρέπει να προσαρμόζονται στις εκάστοτε γεωμορφολογικές συνθήκες και τα χαρακτηριστικά του κοιτάσματος με γνώμονα την ασφαλή και ορθολογική εκμετάλλευση των εξορυκτικών εργασιών.
Τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά των εκσκαφών  π.χ. το ύψος των μετώπων (bench height), το πλάτος (bench width) και η κλίση της κάθε βαθμίδας (bench slope angle), η κλίση και η τελική μέγιστη επιτρεπόμενη κλίση του  πρανούς (overall slope angle) κ.α.,   καθορίζονται στους Κανονισμούς Λατομικών Εργασιών. Ο Ελληνικός Κανονισμός Μεταλλευτικών και Λατομικών Εργασιών (ΚΜΛΕ) ρυθμίζει τα τα θέματα της ασφάλειας των επιφανειακών εκσκαφών, στα άρθρα 82-88[6].
Η εξόρυξη γίνεται με χρήση εκρηκτικών υλών για τις εκμεταλλεύσεις αδρανών υλικών ή βιομηχανικών ορυκτών που απαντούν σε σκληρούς σχηματισμούς, ενώ η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων μαρμάρου πραγματοποιείται σχεδόν αποκλειστικά με μηχανική εξόρυξη (κυρίως με τη χρήση συρματοκοπής).
Το νομοθετικό Πλαίσιο για τις Εκρηκτικές Υλες
Η υπόγεια εκμετάλλευση εφαρμόζεται σπάνια σε λατομεία, κυρίως λατομεία μαρμάρων και επιβάλλεται είτε για λόγους οικονομοτεχνικούς είτε για περιβαλλοντικούς λόγους.
Λατομεία μαρμάρων και βιομηχανικών ορυκτών
Η εκμετάλλευση λατομείων μαρμάρων πραγματοποιείται κατά κύριο λόγο με επιφανειακές εκμεταλλεύσεις, στις οποίες γίνεται  απόσπαση των μαρμάρων από το μητρικό πέτρωμα με χρήση συρματοκοπής ή άλλου ειδικού εξοπλισμού (όχι χρήση εκρηκτικών υλών). Επίσης είναι δυνατή και η υπόγεια εκμετάλλευση.
Τα ογκομάρμαρα, δηλ. οι ορθογωνισμένοι όγκοι μαρμάρου,  αποτελούν το κατεξοχήν προϊόν της εκμετάλλευσης των λατομείων μαρμάρου. Εντούτοις, στα λατομεία μαρμάρων παράγονται κι άλλα "υποπροϊόντα" : α) τα «ξοφάρια» ή «ογκοξόφαρα» β) οι οι λατύπες  και γ) ένα μεγάλο ποσοστό αδρανών υλικών.Τα "υποπροϊόντα¨αυτά είναι εν δυνάμει αξιοποιήσιμα, στο βαθμό που επιτρέπεται από την σχετική νομοθεσία αλλά και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά τους.
Η εκμετάλλευση λατομείων  βιομηχανικών ορυκτών γίνεται επίσης με την μέθοδο των των ορθών βαθμίδων. Η εξόρυξη διενεργείται  είτε με τη χρήση εκρηκτικών υλών είτε συνηθέστερα με την χρήση μηχανικών μέσων, στις περιπτώσεις όπου τα κοιτάσματα είναι χαλαρά, μη συνεκτικά.
Λατομεία αδρανών υλικών
Οι εκμεταλλεύσεις λατομείων αδρανών αναπτύσσονται με την σταδιακή απόληψη του κοιτάσματος σε ανοικτές βαθμίδες, η διαμόρφωση των οποίων αρχίζει από τα υψηλότερα σημεία και χωρεί διαδοχικά στα χαμηλότερα. Ο καθορισμός του πλάτους της βαθμίδας, γίνεται με κριτήριο την ασφαλή λειτουργία του μηχανικού εξοπλισμού που απασχολείται σε αυτήν. Κατά κανόνα ορύσσονται με μια μικρή κλίση ως προς την κατακόρυφο, διατηρώντας γωνία περί τις 70-80°, ενώ στο τελικό πρανές που δημιουργείται  προσδίδεται συνήθως, αν το πέτρωμα είναι συνεκτικό, τελική κλίση άνω των 60°.
Τα λατομεία αδρανών χαρακτηρίζονται από την αποκλειστική  χρήση εκρηκτικών υλών και την σχεδόν μηδενική αποκάλυψη του κοιτάσματος, καθώς τις περισσότερες φορές τα στείρα υλικά είναι ελάχιστα.
Η υπόγεια εκμετάλλευση λατομείων αδρανών είναι δυνατή αλλά περιορισμένη.
Ανενεργά Λατομεία
Τα λατομεία αν μετά την διακοπή των εξορύξεων δεν αποκατασταθούν, οδηγούν σε μεγάλα Οικολογικά Αποτυπώματα, με κινδύνους για την ασφάλεια και την υγεία των πολιτών. Ειδικά για τον Νομό Αττικής, φορέας αποκατάστασης του περιβάλλοντος όλων των ανενεργών λατομείων είναι ο Οργανισμός Αθήνας (ΟΡΣΑ), ο οποίος αναθέτει την αποκατάσταση με σύναψη πρωτοκόλλου συνεργασίας στους φορείς εκτέλεσης των μεγάλων δημοσίων έργων της Αττικής και στον ΕΣΔΚΝΑ με την σύμπραξη του ενδιαφερόμενου ΟΤΑ.
Η διεθνής πρακτική και τεχνογνωσία που υπάρχει σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αλλά και Παγκόσμια γενικότερα), παρέχει βιώσιμα παραδείγματα αποκατάστασης, με νέες χρήσεις, συνδυάζοντας την Αποκατάσταση του Ανενεργού Λατομείου με Νέες Καινοτόμες Χρήσεις, οι οποίες παράγουν νέες θέσεις εργασίας και συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη. Μια πρόταση αξιοποίησης των Ανενεργών Λατομείων είναι η σταδιακή μετάλλαξη τους σε θεματικά πάρκα διαφόρων χρήσεων με ιδιαίτερο βάρος στην αναψυχή–ψυχαγωγία–περιβάλλον-πολιτισμός-αθλητισμός.
Τα βασικά εργαλεία για την εφαρμογή ενός μοντέλου Αξιοποίησης και Ανάδειξης των ανενεργών Λατομείων είναι :
Νομοθετικό Πλαίσιο
Με τον Ν.4512/2018 (ΦΕΚ Α' 5)(Μέρος Β: Ερευνα και Εκμετάλλευση Λατομικών Ορυκτών και άλλες διατάξεις, άρθρα 43-72) έγινε προσπάθεια ένταξης όλου του προϋφιστάμενου πλαισίου αδειόδότησης των λατομείων  σε ενιαία επίκαιρη διάταξη ενώ σε συνδυασμό με τον Ν.4442/2016 (Α’ 230, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει), για την απλοποίηση της αδειοδότησης,  καταργήθηκε η άδεια εκμετάλλευσης. Η άδεια αυτή αντικαταστάθηκε απο το καθεστώς έγκρισης εκμετάλλευσης (σύμβαση μίσθωσης) και σε ορισμένες περιπτώσεις απο τη "γνωστοποίηση" εκμετάλλευσης που διενεργείται ηλεκτρονικά στο πληροφοριακό σύστημα Notify Business. Αρνητικές Επιδράσεις προς το περιβάλλον 1. Αλλοίωση του τόπου 2.Οι επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα της περιοχής 3.Ο θόρυβος και άλλες οχλήσεις κατά την εξόρυξη 4.Αέρια ρύπανση κατά τις διάφορες φάσεις εξορυκτικών εργασιών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταλλευτική
Κυβέλεια Μεσσηνίας
Τα Κυβέλεια αποτελούν έναν από τους οικισμούς της Μηλέας Μεσσηνίας, με πληθυσμό 34 άτομα (απογραφή 2001). Άλλοι οικισμοί είναι τα Φαγριάνικα, Ξανθιάνικα, Σεκουριάνικα και Κάτω Χώρα.
Ιστορία
Ο οικισμός έχει το σπάνιο χαρακτηριστικό, όπου όλοι οι κάτοικοι έχουν το επώνυμο "Κυβέλος" και συνδέονται με συγγένεια. Αυτό οφείλεται στην παράδοση του χωριού, όπως και γενικότερα των κατοίκων της Μάνης, όταν μια νεαρή "Κυβελεία" παντρευόταν κάποιον από άλλο χωριό, ήταν υποχρεωμένη να εγκαταλείψει το χωριό και να ακολουθήσει τον άντρα της, παίρνοντας προίκα σε οικοσκευή και χρήματα. Πιθανόν δεν θα επέστρεφε εκεί ούτε απλά για να επισκεφτεί τους γονείς της. Αντιθέτως, τα αρσενικά παιδιά κληρονομούσαν την πατρική εστία και έμεναν στο χωριό, δημιουργώντας οικογένεια δίπλα στους γονείς τους.
Στο χωριό έχει βρεθεί μυκηναϊκός θολωτός βασιλικός τάφος, ο οποίος χρονολογείται γύρω στο 1250 π.Χ. και παραμένει σε καλή κατάσταση.
Στο χωριό γεννήθηκε ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, ο πύργος της οικογένειας του οποίου υπάρχει μέχρι σήμερα, ενώ επίσης είχε βρεθεί ακέφαλο το σώμα, καθώς και αργότερα ο τάφος, του πατέρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Κωνσταντίνου, ο οποίος σκοτώθηκε το 1780 μετά τα Ορλωφικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Μάχη της Άμπλιανης
Η Μάχη της Άμπλιανης ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 21 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες.
Πριν τα γεγονότα
Καινούργιος στρατιωτικός ορίστηκε ο Δερβίς Πασάς, στον οποίο ο Σουλτάνος έδωσε ρητή εντολή να προστάξει και τους Πασάδες των Ιωαννίνων Βριώνη και τον της Ευβοίας Καρυστινό, ο μεν να εισβάλει στην Ακαρνανία, ο δε στην Αττική. Αυτός δε, ο Δερβίς Πασάς να ενωθεί με τους Πασσάδες Μπερκόφτζαλη, Ιουσούφ Πασά και Αμπάζ Πασά Ντίμπρα να εισβάλει στην Ανατολική Στερεά με δεκαπέντε χιλιάδες στρατό. Ο Δερβίς όμως αντί να βάλει σε ενέργεια τις διαταγές αποφάσισε να ενεργήσει μόνος του. Ξεκίνησε από την Λάρισα και πήγε στην Λαμία μην τολμώντας να περάσει από τις Θερμοπύλες. Πήγε στο χωριό Λιανοκλάδι απέναντι από το Ζητούνι και εκεί στρατοπέδευσε. Τους δε Γιουσούφ Πασά Μπερκόφτζαλη και Αμπάζ Πασά Ντίμπρα με έξι χιλιάδες πεζούς και τρεις χιλιάδες ιππείς τους διέταξε να περάσουν στην Γραβιά και από εκεί να συνεχίσουν για τα Σάλωνα. Εκεί να κατακτήσουν την πόλη και την γύρω περιοχή.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Ο Πανουργιάς που ήταν τοποθετημένος μαζί με τους συμπατριώτες του στην Άμπλιανη, όταν έμαθε τα σχέδια αυτά κατασκεύασε στο μέρος αυτό ισχυρούς προμαχώνες, τους οποίους ενίσχυσε με πολλούς κορμούς χονδρών δέντρων. Η δύναμη του Πανουργιά δεν ήταν αρκετή για να αντέξει την ορμή των Οθωμανών. Ευτυχώς όμως έφτασαν ενισχύσεις από το Σούλι υπό τους οπλαρχηγούς Δράκο, Γιώτη Δαγκλή, Διαμάντη Ζέρβα και άλλους. Ακολούθως έφτασαν και ο Κίτσος Τζαβέλας και ο Π. Νοταράς αλλά και ο επίσης ντόπιος οπλαρχηγός Δήμος Σκαλτσάς. Έτσι συνολικά δύο χιλιάδες γινόμενοι περίμεναν τους εχθρούς, οι οποίοι στις 14 Ιουλίου τρεις ώρες μετά την ανατολή του ήλιου επιτέθηκαν στους Έλληνες, έχοντας και δύο πεδινά κανόνια. Ο πόλεμος άρχισε με ακροβολισμούς, αλλά αμέσως οι Οθωμανοί όρμησαν με τα ξίφη στα χέρια εναντίον των Ελλήνων για να ανοίξουν δρόμο. Οι Έλληνες τους αντιμετώπισαν με γενναιότητα και τους ανάγκασαν να οπισθοχωρήσουν με μεγάλη φθορά. Οι Οθωμανοί δοκίμασαν και δεύτερη και τρίτη φορά, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Κατά την διάρκεια της μάχης οι Έλληνες ενισχύθηκαν με δυνάμεις του Καλμούκη. Η μάχη διήρκησε μέχρι το απόγευμα, ώσπου οι Σουλιώτες έτρεψαν τον εχθρό σε φυγή. Όλος ο ελληνικός στρατός έτρεξε από πίσω καταδιώκοντας τον εχθρό. Πήραν λάφυρα δύο κανόνια, πολλά όπλα, πολεμοφόδια, σημαίες και άλογα, καθώς και την σκηνή του Μπερκόφτζαλη. Οι Οθωμανοί καταδιωκόμενοι γκρεμίστηκαν από τα βράχια και σκοτώθηκαν. Τα υπολείμματα του οθωμανικού στρατού επέστρεψαν στο Ζητούνι και διαλύθηκαν στις αρχές Οκτωβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Ευρυτανίας
Λουκιανός Αντιοχείας
Ο Λουκιανός Αντιοχείας (Αντιοχεύς) (235-312), γνωστός και ως Λουκιανός ο Αποσυνάγωγος ή Άγιος Λουκιανός, υπήρξε πρεσβύτερος, θεολόγος, διδάσκαλος και συγγραφέας κατά το 4ο αιώνα και έδρασε στην περιοχή της Αντιόχειας. Γεννήθηκε στα Σαμόσατα και ίδρυσε μια από τις σπουδαιότερες σχολές θεολογίας, τη λεγόμενη και Αντιοχειανή.
Ο βίος του
Ο Λουκιανός γεννήθηκε το 235 στα Σαμόσατα της Ανατολίας. Μεγάλωσε στην τότε συριακή πόλη Έδεσσα και πήρε την αρχική μόρφωση στη σχολή του Μακάριου. Υπήρξε μαθητής του Παύλου Σαμοσατέως και διάδοχός του στην Αντιοχειανή Σχολή, με αποτέλεσμα ο αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας Αλέξανδρος να τον κατηγορήσει ως «δυναμικό Μοναρχιανό». Ο Λουκιανός όμως επανίδρυσε τη σχολή με νέο περιεχόμενο και τρόπο διδασκαλίας. Εν συνεχεία χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στην Αντιόχεια.
Παρά την κατηγορία αυτή του επισκόπου Αλεξανδρείας, σήμερα γνωρίζουμε πως δεν ευσταθεί και αυτό διότι ο Λουκιανός δε φαίνεται με βάση τη γραμματεία που διασώζεται να αποδέχεται και να ταυτίζεται με τις απόψεις του Παύλου Σαμοσατέως, παρότι υπήρξε μαθητής και διάδοχός του στη σχολή και ενώ επέτρεπε τη διδασκαλία του στη σχολή του. Παρέμεινε τελικά σε ακοινωνησία επί τριών επισκόπων Αντιοχείας μέχρι την αποκατάστασή του. Αυτό συνέβη γιατί τελικά για οικονομικούς ή άλλους λόγους εξάρτησης δίστασε να αποκηρύξει τον Παύλο παρότι είχε καθαιρεθεί εκκλησιαστικά, αλλά όχι και νομικά (αφού για τις αρχές αναγνωριζόταν μόνο αυτός ως νόμιμος, λόγω της Ζηνοβίας). Αυτή η επαμφοτερίζουσα στάση τον κατέστησε ύποπτο και τελικά του επεβλήθη ποινή ακοινωνησίας το 272. Όμως γρήγορα αποκαταστάθηκε επί Κυρίλλου του Α΄ Αντιοχείας ή του Τυραννίωνα Αντιοχείας.
Το έργο του και οι απόψεις του
Ήταν άνθρωπος πολύ ασκητικός, ενώ κατά τον Ευσέβιο «ἀνὴρ τὰ πάντα ἄριστος, βίῳ τε ἐγκρατεῖ καὶ τοῖς ἱεροῖς μαθήμασι συγκεκροτημένος». Υπήρξε άριστος γνώστης της εβραϊκής γλώσσας, ασχολήθηκε με τη ερμηνεία της Αγίας Γραφής και εξεπόνησε κριτική αναθεώρηση του κειμένου της, κατά βάση φιλολογικού χαρακτήρα, η οποία και διαδόθηκε στην Αντιόχεια και την Κωνσταντινούπολη, λόγω της εισαγωγής της από τον ιερό Χρυσόστομο. Από το έργο του αυτό διασώθηκαν μόνο πενιχρές ειδήσεις. Ο ίδιος απέβη ο αρχικός εισηγητής της ιστορικογραμματικής ερμηνευτικής μεθόδου.
Πολλοί τον κατηγόρησαν, όπως προαναφέρθηκε, ότι ασπάστηκε τις απόψεις του Παύλου Σαμοσατέως· ο ίδιος όμως δεν φαίνεται να ανέπτυξε σαφή τριαδολογία και χριστολογία, αν και ήταν σαφώς επηρεασμένος από τις αντιλήψεις του Ωριγένη, με αποτέλεσμα να μη δέχεται την προσωπική υπόσταση του Ιησού. Ο Λουκιανός, με βάση πάντα Ωριγενιστικές αντιλήψεις που ασπαζόταν, είχε προβεί και σε άλλες τοποθετήσεις περί του Λόγου, όπως ότι ο Λόγος δεν ήταν ενωμένος κατά την ουσία με τον Θεό, δεχόταν «εκ προκοπής» θέωση, ενώ ίσως διέκρινε τον Λόγο του Πατέρα (προφορικό) από τον Λόγο του Υιού. Ο Λουκιανός επίσης φέρεται να είχε εκπονήσει σύμβολο, το οποίο καλούσε τον Λόγο εικόνα απαράλλακτη της ουσίας και της δυνάμεως του Πατρός. Ο Boularand αρνήθηκε την προέλευση του συμβόλου από τον Λουκιανό, καθώς η έρευνα έχει καταλήξει πως στη σημερινή του μορφή είναι μεταγενέστερο.
Διαβάστε επίσης
Λουκιανός Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς
Ντερβίς Καβάζογλου
Ο Ντερβίς Αλί Καβάζογλου (4 Απριλίου 1924- 11 Απριλίου 1965) ήταν Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος και συνδικαλιστής που εκτελέστηκε μαζί με τον Κώστα Μισιαούλη το 1965 από την εθνικιστική τρομοκρατική οργάνωση ΤΜΤ.
Βιογραφία
Ο Καβάζογλου γεννήθηκε στις 4 Απριλίου του 1924 στο Δάλι της Λευκωσίας. Οργανώθηκε πολιτικά στο ΑΚΕΛ αποτελώντας μάλιστα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Παράλληλα αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «Ινκιλαπψί» του, δολοφονημένου από την ΤΜΤ, Φαζίλ Οντέρ.
Δολοφονία των Καβάζογλου-Μισιαούλη
Η ΤΜΤ θεωρούσε τους Τουρκοκύπριους που τάσσονταν υπέρ της συμβίωσης με τους Ελληνοκύπριους, απορρίπτοντας την πολιτική του ταξίμ ως προδοτική. Σύμφωνα με τον Ραούφ Ντενκτάς, αν ήταν και αριστεροί, ήταν δυό φορές προδότες και ήταν φανερό πως η ΤΜΤ συμφωνούσε. Ο Καβάζογλου θεωρούσε πως η ΤΜΤ τρομοκρατούσε την τουρκοκυπριακή κοινότητα, και ήταν σωβινιστική και ρατσιστική. Η ΤΜΤ κάλεσε τα μέλη της να τον σκοτώσουν, και μάλιστα υπάρχει η αναφορά ότι 100 μέλη της ορκίστηκαν να σκοτώσουν τον Καβάζογλου και τον Ιχσάν Αλή. Ωστόσο δεν ήταν εύκολο, καθώς ο Καβάζογλου ζούσε στο ελεγχόμενο από τους Ελληνοκύπριους κομμάτι της τότε μοιρασμένης Λευκωσίας.
Την Κυριακή 11η Απριλίου 1964, ο Καβάζογλου, μαζί με τον Ελληνοκύπριο συνεργάτη του Κώστα Μισιαουλή, δολοφονήθηκαν από ένοπλους της ΤΜΤ, στο 13ο χιλιόμετρο του δρόμου για τη Λάρνακα. έπειτα από ενέδρα ενώ μετέβαιναν οδικώς στη Λάρνακα προκειμένου να συμμετάσχουν σε πολιτική συγκέντρωση. Χαρακτηριστικό της αγριότητας της δολοφονίας είναι ότι οι εγκληματίες πυροβόλισαν πάνω από 60 σφαίρες στα θύματα τους. Ο Ιχσάν Αλί κατάγγειλε πως η πράξη αυτή έγινε από την ΤΜΤ ενώ η κυβέρνηση ανακοίνωσε αμοιβή 5.000 λιρών για όποιον συνελάμβανε τους δολοφόνους.
Η ΤΜΤ αρχικά επιχείρησε να ρίξει το φταίξιμο στους Ελληνοκύπριους, αλλά όταν αντιλήφθηκε πως δεν μπορούσε να πείσει και η αγανάκτηση μεγάλωνε για τον δειλό φόνο, απλώς σώπασε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τουρκοκύπριοι Κατηγορία:Ιστορία της Κύπρου Κατηγορία:Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού
Μπρουντερντόρφ
Το Μπρουντερντόρφ (Μπρούντερντορφ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Κόνων ο Σάμιος
Ο Κόνων της Σάμου (περ. 280 π.Χ. − περ. 220 π.Χ.) ήταν Έλληνας αστρονόμος και μαθηματικός, γνωστός κυρίως για την ονομασία που έδωσε στον αστερισμό της Κόμης της Βερενίκης.
Ζωή και έργο
Ο Κόνων γεννήθηκε στη Σάμο και ενδεχομένως πέθανε στην Αλεξάνδρεια της πτολεμαϊκής Αιγύπτου, όπου ήταν αστρονόμος του Πτολεμαίου Γ' του Ευεργέτη. Ονόμασε τον αστερισμό Κόμη Βερενίκης προς τιμή της συζύγου του Πτολεμαίου Βερενίκης. Η Βερενίκη είχε θυσιάσει τα μαλλιά της σε αντάλλαγμα για την ασφαλή επιστροφή του συζύγου της από τον Γ' Συριακό Πόλεμο, ο οποίος ξεκίνησε το 246 π.Χ.. Όταν τα μαλλιά της, που είχε κόψει και θέσει σε βωμό ως αφιέρωμα, κλάπηκαν από εκεί, ο Κόνων εξήγησε ότι η θεά είχε δείξει την εύνοια της τοποθετώντας τα μαλλιά (κόμη) στον ουρανό. Δεν αποδέχθηκαν όλοι οι Έλληνες αστρονόμοι την ονομασία του αστερισμού. Στην πτολεμαϊκή Αλμαγέστη, η Κόμη της Βερενίκης δεν αναφέρεται ως ξεχωριστός αστερισμός. Ωστόσο, ο Πτολεμαίος έδινε διάφορες εποχικές ενδείξεις στον Κόνωνα. Ο Κόνων ήταν φίλος του μαθηματικού Αρχιμήδη, τον οποίο συνάντησε κατά πάσα πιθανότητα στην Αλεξάνδρεια.
Ο μαθηματικός Πάππος αναφέρει ότι η Σπείρα του Αρχιμήδη ανακαλύφθηκε από τον Κόνωνα. Αναφέρεται επίσης ότι ο Κόνων είχε επινοήσει μια καμπύλη με την ονομασία «ισταμένη», για την οποία όμως δεν γνωρίζουμε κάτι. Ο ποιητής Απολλώνιος ανέφερε ότι ο Κόνων εργάστηκε στις κωνικές τομές, και το έργο του έγινε η βάση για το τέταρτο βιβλίο του Απολλώνιου, τα Κωνικά. Ο Απολλώνιος αναφέρει στις εκθέσεις ότι o Κόνων έστειλε μερικά από τα έργα του στον τύραννο του Ακράγαντα Θρασύδαιο, αλλά αυτό φαίνεται ανακριβές. Δεδομένου ότι αυτό το έργο του δεν έχει διασωθεί, είναι αδύνατο να εκτιμηθεί η ακρίβεια του σχολίου του Απολλώνιου.
Στην αστρονομία, ο Κόνων έγραψε σε επτά βιβλία το έργου του Περί αστρολογίας, συμπεριλαμβανομένων των παρατηρήσεων για ηλιακές εκλείψεις. Ο Πτολεμαίος αποδίδει περαιτέρω δεκαεπτά «Σημάδια των Εποχών» στον Κόνωνα, αν και αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί στο Περί αστρολογίας. Ο Σενέκας γράφει ότι o Κόνων ήταν προσεκτικός παρατηρητής και ότι «κατέγραφε ηλιακές εκλείψεις που παρατηρήθηκαν από τους Αιγυπτίους», αν και η ακρίβεια αυτής της δήλωσης του έχει αμφισβητηθεί μερικώς. Ο Ρωμαίος Κάτουλλος γράφει ότι o Κόνων «διέκρινε όλα τα φώτα στο αχανές σύμπαν και αποκάλυψε τις εξεγέρσεις και τις ρυθμίσεις των άστρων και το πώς η πύρινη λάμψη του ήλιου αρχίζει να σκοτεινιάζει και το πώς τα αστέρια "φεύγουν" σε σταθερές ώρες.»
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Σάμιοι
Ιωάννης Σπάθας
Γεννήθηκε το 1955 στο Κερατσίνι, όπου και μεγάλωσε. Εργάζεται ως εισαγωγέας κατεψυγμένων τροφίμων.
Υπήρξε διαιτητής Α΄ Εθνικής για πολλά χρόνια, ενώ είχε και έντονη συνδικαλιστική δράση ως πρόεδρος και γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Διαιτητών Πειραιά.
Στις 22 Ιουλίου 1999 έγινε στόχος δολοφονικής επίθεσης, με έξι σφαίρες να τον τραυματίζουν στα πόδια. Παρ' όλα αυτά σύντομα κατάφερε να αναρρώσει. Η επίθεση εναντίον δεν εξιχνιάσθηκε, ωστόσο σύμφωνα με δημοσιεύματα προερχόταν από ποδοσφαιρικούς κύκλους που τον θεωρούσαν βασικό στήριγμα του Θωμά Μητρόπουλου στον έλεγχο της διαιτησίας.
Γιος του είναι ο διεθνής διαιτητής Ηλίας Σπάθας (1980).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές ποδοσφαίρου
Μάρκελλος επίτροπος της Ιουδαίας
Ο Μάρκελλος   ήταν ο έκτος  Ρωμαίος επίτροπος της Ιουδαίας (36-37).
Βιογραφία
Ο έπαρχος της Συρίας Ουιτέλιος ανακάλεσε τον  Πόντιο Πιλάτο  και τοποθέτησε στην θέση του τον Μάρκελλο (36). Ο Ουιτέλιος επισκέφτηκε την Ιερουσαλήμ το  έτος εκείνο κατά την  γιορτή του Πάσχα. Κατά την παραμονή του στην πόλη αντικατέστησε  τον αρχιερέα  Καϊάφα με τον Ιωνάθαν  ο οποίος  ήταν γιος του Άννα και κουνιάδος του προηγούμενου αρχιερέα. Ο Ιωνάθαν αντικαταστάθηκε το επόμενο έτος από τον αδελφό του που είχε πάρει  το ελληνικό όνομα Θεόφιλος.
Ο Μάρκελλος αντικαταστάθηκε το  37 από τον  Μάρουλλο.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι επίτροποι της Ιουδαίας
Liberté
Liberté (Ελευθερία) είναι ο εθνικός ύμνος της Γουινέας από την ανεξαρτησία της το 1958. Συνθέτης του ύμνου είναι ο Κοντόφο Μούσσα ενώ ο στιχουργός παραμένει άγνωστος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γουινέας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Ασβέστης
Ο όρος ασβέστης (ή άσβεστος), είναι ένας γενικός όρος που αναφέρεται σε εκείνα τα ανόργανα υλικά που περιέχουν ασβέστιο και στη σύσταση των οποίων κυριαρχούν ανθρακικά άλατα, οξείδια και υδροξείδια.
Ο κοινός ασβέστης είναι το οξείδιο του ασβεστίου (χημικός τύπος CaO) ή το υδροξείδιο του ασβεστίου (χημικός τύπος Ca(OH)2, παρασκευάζεται με ανάμιξη οξειδίου του ασβεστίου με νερό).
Ο ασβέστης στις ανεπτυγμένες χώρες χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο (ποσοστό πάνω από 80%), σε βιομηχανικές εφαρμογές. Στην Ελλάδα, αντίστροφα, το μεγαλύτερο μέρος χρησιμοποιείται για δομικές χρήσεις ως οικοδομικό συνδετικό υλικό, στο κτίσιμο ή το επίχρισμα (σοβάντισμα) τοίχων με λίθους (πέτρες) ή οπτόπλινθους (τούβλα). Ο σβησμένος ασβέστης ονομάζεται και χωρύγι. παλιότερα Χορήγι λόγω παρασύνδεσης προς τη λέξη χορηγώ. . Σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης που πρότεινε ο Βασίλειος Ι. Φάβης κι έγινε γενικά αποδεκτή, τελικά επικράτησε, μέσω και της μορφής Χωρύγιον στην καθαρεύουσα, η τωρινή γραφή, που θεωρείται πλέον η σωστή.
Διαδικασία παραγωγής
Παράγεται από ανθρακικά πετρώματα όπως ασβεστόλιθοι, δολομίτες και μάρμαρα, με πύρωση σε θερμοκρασία πάνω από 900ο και στη συνέχεια με επεξεργασία ασβεστοποίησης. Ο ψημένος ασβέστης τοποθετείται σε λάκκους, διαβρέχεται με άφθονο νερό και αφήνεται για αρκετό διάστημα, ώστε να είναι κατάλληλο για χρήση (στην μορφή αυτή, ονομάζεται και χωρύγι). Η ενυδάτωση συμβολίζεται με την ακόλουθη χημική εξίσωση: CaO + H2O ↔ Ca (OH) 2 + θερμότητα ↑
Ιστορία
Αναφέρεται στα παλιότερα υλικά, όπως τις πυραμίδες (4.000 π.χ.) και στα κτίρια της Κνωσού (1.500 π.χ.) στην Κρήτη, στην Βίβλο, στο Σινικό τείχος, στον ναό του Απόλλωνα στην Αρχαία Ελλάδα. Επί Ρωμαικής Αυτοκρατορίας χρησιμοποιείτο στην κατασκευή κτισμάτων (αναφέρεται στις προδιαγραφές της Αππίας Οδού, που συνέταξε ο Βιτρούβιος, ο μηχανικός του Ιουλίου Καίσαρα). Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ανακάλυψε την δημιουργία ισχυρών υλικών με την ανάμιξη ασβέστη και υλικών λάβας ηφαιστείου και άλλων αδρανών υλικών, όπως ποζολάνη. Οι Βυζαντινοί χρησιμοποίησαν τον ασβέστη με ποζολάνες και διατηρούνται κατασκευές αυτής της περιόδου. Ο ασβέστης παρέμεινε βασικό δομικό υλικό μέχρι τον 19ο αιώνα και μέχρι το 1890 που ανακαλύφθηκε στην Αμερική το τσιμέντο Πόρτλαντ.
Μουζάκι
Με το όνομα Μουζάκι συναντώνται τέσσερις οικισμοί της Ελλάδας:
Ασβέστης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελληνικός Σύνδεσμος Ασβέστου
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά
Φις εντ τσιπς
Το φις εντ τσιπς (αγγλικά: fish and chips, κυριολεκτικά σημαίνει «ψάρι με τηγανητές πατάτες») είναι πιάτο αγγλικής προέλευσης, το οποίο αποτελείται από τηγανητά ψάρια σε κουρκούτι, όπου σερβίρεται με τηγανητές πατάτες και σως.
Η πατάτα πιστεύεται ότι μεταφέρθηκε στην Αγγλία από τον Νέο Κόσμο τον 17ο αιώνα από τον Σερ Ουόλτερ Ράλεϊ, αν και πιστεύεται ότι οι Γάλλοι εφηύραν το τσιπ τηγανητής πατάτας.
Τόσο το Λάνκασιρ όσο και το Λονδίνο ισχυρίζονται ότι είναι τα πρώτα που εφηύραν αυτό το διάσημο γεύμα: οι πατάτες ήταν ένα φθηνό, βασικό φαγητό του βιομηχανικού βορρά, ενώ τα τηγανητά ψάρια εισήχθησαν στο Ιστ Εντ του Λονδίνου. Το 1839, ο Κάρολος Ντίκενς αναφέρθηκε σε μια «αποθήκη τηγανητών ψαριών» στο μυθιστόρημα «Όλιβερ Τουίστ».
Ο πληθυσμός σύντομα αποφάσισε ότι τηγανητά ψάρια και πατάτες μαζί ήταν ένας πολύ νόστιμος συνδυασμός και έτσι γεννήθηκε το εθνικό πιάτο φις εντ τσιπς.
Ιστορία του πιάτου
Αρχικά, ήρθαν τα τσιπ και το παλαιότερο ρεκόρ τσιπ που σερβίρονται στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν στη βόρεια πόλη του Όλνταμ το 1860. Μια δεκαετία αργότερα, οι Βέλγοι μετανάστες στο Νταντί κέρδισαν επίσης τα προς το ζην πουλώντας τηγανητές πατάτες. Υπάρχουν αρχεία ενός μετανάστη που ονομάζεται Έντουαρντ ντε Ζερνιέ, που πουλάει αυτό το σνακ στους εργαζόμενους και τους αγοραστές στην κεντρική λαχαναγορά της πόλης.
Το πρώτο κατάστημα φις και τσιπς στη βόρεια Αγγλία πιστεύεται ότι άνοιξε στο Μόσσελι, κοντά στο Όλνταμ του Λάνκασιρ, γύρω στο 1863. Ο κ. Λις πούλησε φις και τσιπς από μια ξύλινη καλύβα στην αγορά και αργότερα μετέφερε την επιχείρηση σε ένα μόνιμο κατάστημα απέναντι από το δρόμο, το οποίο είχε την ακόλουθη επιγραφή στο παράθυρο, "Αυτό είναι το πρώτο κατάστημα ψαριών και τσιπ στον κόσμο".
Υλικά και ιδιαίτερες συνταγές
Το φις εντ τσιπς είναι ένα αγγλικό πιάτο με ψάρια, τηγανητά, σερβιρισμένα με κομμάτια τηγανητής πατάτας. Το ξύδι βύνης και το αλάτι είναι παραδοσιακά καρυκεύματα που συνοδεύουν το πιάτο. Η κέτσαπ είναι μια λιγότερο δημοφιλής επιλογή. Οι χοντροκομμένες τηγανητές πατάτες αποκαλούνται από τους Άγγλους "τσιπς".
Παραδοσιακά, το φις εντ τσιπς ήταν ένα γεύμα για κατανάλωση εκτός του καταστήματος, σε αντίθεση με την υπηρεσία παράδοσης ή ένα γεύμα σε εστιατόριο, αλλά υπάρχουν πολλά εστιατόρια της αλυσίδας φις εντ τσιπ πλέον. Για να καταναλωθεί εκτός του καταστήματος, τα ψάρια και τα τσιπ τοποθετούνται σε ένα κομμάτι λευκού χαρτιού ανθεκτικό στο λίπος και στη συνέχεια τυλίγονται σε εφημερίδα για να τα κρατήσουν ζεστά. Πλέον, συνηθίζονται θήκες ή κουτιά από χαρτόνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανική κουζίνα Κατηγορία:Αγγλική κουζίνα Κατηγορία:Ιρλανδική κουζίνα Κατηγορία:Αμερικανική κουζίνα Κατηγορία:Καναδική κουζίνα Κατηγορία:Αυστραλιανή κουζίνα Κατηγορία:Νεοζηλανδική κουζίνα Κατηγορία:Νοτιοαφρικανική κουζίνα Κατηγορία:Ινδική κουζίνα Κατηγορία:Φαστ φουντ Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ψάρι Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση την πατάτα Κατηγορία:Εθνικά πιάτα
Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας
Η Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας συστάθηκε το 2011 ως αποτέλεσμα του Προγράμματος Καλλικράτης και αντικατέστησε την προηγούμενη διοικητική μονάδα του Νομού Ημαθίας. Είναι μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίες αποτελούν υποδιαιρέσεις των περιφερειών. Υπάγεται διοικητικά στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.
Η Π.Ε. Ημαθίας δεν υπέστη κάποια αλλαγή στα διοικητικά της όρια, με την αμετάβλητη έκτασή της να κατατάσσεται στην 36η θέση. Πληθυσμιακά καταλαμβάνει την 24η θέση και, όσον αφορά στην πυκνότητα πληθυσμού, βρίσκεται στην 18η θέση επί συνόλου των 74 περιφερειακών ενοτήτων.
Πρωτεύουσά της είναι η Βέροια.
Ντάνιελ Κέλμαν
Ζωή
Ο Ντάνιελ Κέλμαν γεννήθηκε στο Μόναχο το 1975 και σε ηλικία 22 ετών έγραψε το πρώτο του βιβλίο. Έγινε διάσημος στη Γερμανία και σε ολόκληρο τον κόσμο με το μυθιστόρημά του Η μέτρηση του κόσμου, το οποίο πραγματοποίησε στη χώρα του τις μεγαλύτερες πωλήσεις από την εποχή του "Αρώματος" του Πάτρικ Ζύσκιντ (1985). Θεωρείται το νέο μεγάλο ταλέντο της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Το τελευταίο του (σπονδυλωτό) μυθιστόρημα έχει τον τίτλο "Φήμη".
Τα βιβλία του
Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι
Πόλη φάντασμα
270px|μικρογραφία| Το [[Πλίμουθ (Μοντσερράτ)|Πλίμουθ, Μοντσερράτ, είναι η μόνη πόλη φάντασμα που είναι η πρωτεύουσα μιας σύγχρονης πολιτικής επικράτειας. ]] Με τον όρο πόλη φάντασμα ή εναλλακτικά έρημη πόλη ή εγκαταλελειμμένη πόλη περιγράφεται ένα εγκαταλελειμμένο χωριό, κωμόπολη ή πόλη, συνήθως ένα που περιέχει σημαντικά ορατά εναπομείναντα κτίρια και υποδομές όπως δρόμους. Μια πόλη συχνά γίνεται πόλη φάντασμα επειδή η οικονομική δραστηριότητα που τη στήριξε απέτυχε ή λόγω φυσικών ή ανθρωπογενών καταστροφών όπως πλημμύρες, παρατεταμένες ξηρασίες, κυβερνητικές ενέργειες, ανεξέλεγκτη ανομία, πόλεμος, ρύπανση ή πυρηνικές καταστροφές. Ο όρος μπορεί μερικές φορές να αναφέρεται σε πόλεις και γειτονιές που εξακολουθούν να είναι κατοικημένες, αλλά σημαντικά λιγότερο από ό, τι τα προηγούμενα χρόνια. Για παράδειγμα, εκείνων που πλήττονται από υψηλά επίπεδα ανεργίας και εγκατάλειψης.
Ορισμένες πόλεις φάντασμα, ειδικά εκείνες που διατηρούν την αρχιτεκτονική συγκεκριμένης περιόδου, έχουν γίνει τουριστικά αξιοθέατα. Μερικά παραδείγματα είναι το Μπάννακ στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Μπάρκερβιλ στον Καναδά, την κάποτε Ελληνική πόλη Κράκο της Ιταλίας, το Κόλμασκοπ στη Ναμίμπια, το Πρίπιατ στην Ουκρανία και το Ντανουσκόντι στην Ινδία.
Η πόλη του Πλίμουθ στον νησί Μοντσερράτ στην Καραϊβική, είναι μια πόλη φάντασμα που είναι η de jure πρωτεύουσα του Μοντσερράτ. Έγινε ακατοίκητη από την ηφαιστειακή τέφρα μίας έκρηξης του ηφαιστείου Σουφριέρ Χιλς.
Ορισμός
Ο ορισμός μιας πόλης φάντασμα ποικίλλει μεταξύ των ατόμων και μεταξύ των πολιτισμών. Μερικοί συγγραφείς αναφέρουν οικισμούς που εγκαταλείφθηκαν ως αποτέλεσμα μιας φυσικής ή ανθρωπογενή καταστροφής ή άλλων αιτιών χρησιμοποιώντας τον όρο μόνο για να περιγράψουν οικισμούς που εγκαταλείφθηκαν επειδή δεν ήταν πλέον οικονομικά βιώσιμοι. Ο T. Λίντσι Μπέικερ, συγγραφέας του Πόλεις φαντάσματα του Τέξας, ορίζει μια πόλη φάντασμα ως "μια πόλη για την οποία ο λόγος ύπαρξής της δεν υπάρχει πια". Ορισμένοι πιστεύουν ότι κάθε οικισμός με ορατά απτά υπολείμματα δεν πρέπει να ονομάζεται πόλη φάντασμα. Άλλοι λένε, αντιστρόφως, ότι μια πόλη φάντασμα θα πρέπει να περιέχει τα απτά υπολείμματα κτιρίων. Το αν ο οικισμός πρέπει να εγκαταλειφθεί εντελώς ή να περιέχει μικρό πληθυσμό είναι επίσης θέμα συζήτησης. Γενικά όμως, ο όρος χρησιμοποιείται με χαλαρότερη έννοια, που περιλαμβάνει οποιονδήποτε και όλους αυτούς τους ορισμούς. Ο Αμερικανός συγγραφέας Λάμπερτ Φλόριν ορίζει μια πόλη φάντασμα ως «μια σκιερή εμφάνιση ενός πρώην εαυτού».
Λόγοι για εγκατάλειψη
Οι παράγοντες που οδηγούν στην εγκατάλειψη των πόλεων περιλαμβάνουν εξαντλημένους φυσικούς πόρους, οικονομική δραστηριότητα που μετατοπίζεται αλλού, σιδηρόδρομοι και δρόμοι που παρακάμπτουν ή δεν έχουν πλέον πρόσβαση στην πόλη, ανθρώπινη παρέμβαση, καταστροφές, σφαγές, πολέμους και μετατόπιση της πολιτικής ή πτώση των αυτοκρατοριών. Μια πόλη μπορεί επίσης να εγκαταλειφθεί όταν είναι μέρος μιας ζώνης αποκλεισμού λόγω φυσικών ή ανθρωπογενών αιτιών (π.χ. Πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ).
Οικονομική δραστηριότητα
δεξιά|μικρογραφία| Καθώς οι φάρμες βιομηχανοποιούνται, οι μικρότερες φάρμες δεν είναι πλέον οικονομικά βιώσιμες, οδηγώντας σε φθορά της υπαίθρου. Οι πόλεις φαντάσματα μπορεί να προκύψουν όταν η μοναδική δραστηριότητα ή οι πόροι που δημιούργησαν στην αρχή μία πόλη με γρήγορη ανάπτυξη (boomtown) (π.χ. βρισκόταν κοντά σε ορυχείο, μύλους ή θέρετρα) εξαντλείται ή η οικονομία των πόρων υφίσταται μια «αποτυχία» (π.χ. καταστροφική πτώση των τιμών των πόρων). Οι πόλεις με γρήγορη ανάπτυξη μπορούν συχνά να μειωθούν σε μέγεθος τόσο γρήγορα όσο αυξήθηκαν αρχικά. Μερικές φορές, ολόκληρος ή σχεδόν ολόκληρος ο πληθυσμός μπορεί να ερημώσει την πόλη, με αποτέλεσμα μια πόλη φάντασμα.
Η διάλυση μίας πόλης γρήγορης ανάπτυξης μπορεί συχνά να συμβεί σε προγραμματισμένη βάση. Οι επιχειρήσεις εξόρυξης σήμερα θα δημιουργήσουν μια προσωρινή κοινότητα για την εξυπηρέτηση ενός ορυχείου, κατασκευής όλων των καταλυμάτων, των καταστημάτων και των υπηρεσιών που απαιτούνται και στη συνέχεια την κατάργησή τους μόλις εξαχθεί ο πόρος. Τα κτίρια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διευκόλυνση της διαδικασίας.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, πολλοί παράγοντες μπορούν να εξαλείψουν την οικονομική βάση μιας κοινότητας. Κάποιες πρώην πόλεις εξόρυξης στην Αμερικανική Διαδρομή 66 (U.S. Route 66) υπέφεραν από το κλείσιμο ορυχείων όταν οι πόροι είχαν εξαντληθεί και η απώλεια της κυκλοφορίας των αυτοκινητόδρομων καθώς η Διαδρομή 66 εκτρέπεται μακριά από μέρη όπως το Όουτμαν της Αριζόνα σε ένα πιο άμεσο μονοπάτι.
Η κοινότητα Ocean Falls, έκλεισε το 1973 μετά το παροπλισμό του μύλου, το Κίτσολτ του οποίου το ορυχείο μολύβδου έκλεισε μόλις μετά απο 18 μήνες λειτουργείας του, το 1982 και η Κάσσιαρ της οποίας το ορυχίο αμίαντου λειτουργούσε από το 1952 έως το 1992.
Η Μέση Ανατολή έχει πολλές πόλεις φάντασμα που δημιουργήθηκαν όταν η μετατόπιση της πολιτικής ή η πτώση των αυτοκρατοριών προκάλεσε την αποτυχία των πρωτευουσών από κοινωνική ή οικονομική άποψη, όπως στη περίπτωση της πόλης Κτησιφών.
Η άνοδος της επένδυσης σε συγκροτήματα κατοικιών και η προκύπτουσα "φούσκα" ακινήτων μπορεί επίσης να οδηγήσει σε μια πόλη φάντασμα, καθώς οι τιμές των ακινήτων αυξάνονται και η προσιτή στέγαση γίνεται λιγότερο διαθέσιμη. Τέτοια παραδείγματα περιλαμβάνουν την Κίνα και τον Καναδά, όπου η στέγαση χρησιμοποιείται συχνά ως επένδυση και όχι ως κατοικία.
Ανθρώπινη παρέμβαση
μικρογραφία| Πριν από την [[τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, η Βαρωσία, που σήμερα καταρρέει, ήταν μια σύγχρονη τουριστική περιοχή. ]] Οι σιδηροδρομικές γραμμές και οι δρόμοι που παρακάμπτονται ή δεν φτάνουν πλέον σε μια πόλη μπορούν επίσης να δημιουργήσουν μια πόλη φάντασμα. Αυτό συνέβη σε πολλές από τις πόλεις φαντάσματα κατά μήκος της ιστορικής γραμμής Οπεόνγκο του Οντάριο και κατά μήκος της Διαδρομής 66 των ΗΠΑ μετά την παράκαμψη των αυτοκινητιστών από τους πιο γρήγορους αυτοκινητόδρομους I-44 και I-40. Κάποιες πόλεις φαντάσματα ιδρύθηκαν κατά μήκος των σιδηροδρόμων όπου τα ατμάμαξα θα σταματούσαν σε περιοδικά διαστήματα για να πάρουν νερό. Το Άμποϊ, της Καλιφόρνια ήταν μέρος μιας τέτοιας σειράς χωριών κατά μήκος του Ατλαντικού και του Ειρηνικού σιδηρόδρομου σε όλη την έρημο Moχάβι.
Η μετατόπιση του ποταμού είναι ένας άλλος παράγοντας, ένα παράδειγμα είναι οι πόλεις κατά μήκος της λίμνης Αράλη.
Πόλη φάντασμα μπορεί να δημιουργηθεί όταν η γη απαλλοτριωθεί από μια κυβέρνηση και οι κάτοικοι υποχρεούνται να μετεγκατασταθούν. Ένα παράδειγμα είναι το χωριό Τύνεχαμ στο Ντόρσετ, της Αγγλίας, που αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για να χτίσουν μια βάση δοκιμής όπλων.
Πλημμύρες από φράγματα
Η κατασκευή φραγμάτων έχει δημιουργήσει υποβρύχιες πόλεις φαντάσματα. Παραδείγματα περιλαμβάνουν ο οικισμός του Λόιστον, στο Τενεσί, στις ΗΠΑ, κατακλυσμένος από τη δημιουργία του φράγματος Νόρρις. Η πόλη αναδιοργανώθηκε και ανακατασκευάστηκε σε γειτονικό ψηλότερο έδαφος. Άλλα παραδείγματα είναι τα Χαμένα Χωριά του Οντάριο που πλημμύρισαν απο την κατασκευή της υποθαλάσσιας σήραγγας Σέιντ Λόρενς το 1958 και τα χωριά Ασώπτον και Ντέργουεντ της Αγγλίας που πλημμύρισαν απο την κατασκευή της δεξαμενής Λέιντιμπαουερ. Πολλά αρχαία χωριά έπρεπε να εγκαταλειφθούν κατά την κατασκευή του Φράγματος των Τριών Φαραγγιών στην Κίνα, με αποτέλεσμα την εκτόπιση πολλών αγροτών. Στην επαρχία Κόστα Ρίκα, η πόλη Αρενάλ ανοικοδομήθηκε για να δημιουργήσει χώρο για την ανθρωπογενή λίμνη Αρενάλ. Η παλιά πόλη βρίσκεται τώρα βυθισμένη κάτω από τη λίμνη. Το παλιό Ανταμινάμπι πλημμυρίστηκε από ένα φράγμα ποταμού. Η κατασκευή του Φράγματος του Ασουάν στον ποταμό Νείλο στην Αίγυπτο βύθισε αρχαιολογικούς χώρους και αρχαίους οικισμούς, όπως το Μπουχέν κάτω από τη λίμνη Νάσσερ. Ένα άλλο παράδειγμα πόλεων που έμειναν υποβρύχια είναι το Τεχρί από την κατασκευή του φράγματος στο Ινδικό κράτος Ουταράχαντ.
Σφαγές
Ορισμένες πόλεις έμειναν έρημες όταν οι πληθυσμοί τους σφαγιάστηκαν. Το αρχικό γαλλικό χωριό στο Οράντουρ-σαρ-Γκλέιν (Oradour-sur-Glane) καταστράφηκε στις 10 Ιουνίου 1944, όταν 642 από τους 663 κατοίκους του σκοτώθηκαν από μία Γερμανική ομάδα των Waffen-SS. Ένα νέο χωριό χτίστηκε μετά τον πόλεμο σε μια κοντινή περιοχή και τα ερείπια του αρχικού έχουν διατηρηθεί ως μνημείο.
Καταστροφές
αριστερά|μικρογραφία| Το Κράκο, Ιταλία, εγκαταλείφθηκε λόγω κατολίσθησης το 1963. Τώρα είναι ένα δημοφιλές σετ ταινιών. Οι φυσικές και ανθρωπογενείς καταστροφές μπορούν να δημιουργήσουν πόλεις φαντάσματα. Για παράδειγμα, αφού πλημμύρισαν περισσότερες από 30 φορές από την ίδρυσή της το 1845, οι κάτοικοι του Πάττονσμπεργκ στο Μιζούρι, αποφάσισαν να μετεγκατασταθούν μετά από δύο πλημμύρες το 1993. Με την βοήθεια της κυβέρνσης, όλη η πόλη ξαναχτίστηκε 4,8 χλμ μακριά.
Το Κράκο (γνωστό ως Μοντεντόρο περί τα 540 π.Χ. κατοικημένο απο Έλληνες ), ένα μεσαιωνικό χωριό στην Iταλική περιοχή της Mπαζιλικάτα, εκκενώθηκε μετά από μια κατολίσθηση το 1963. Σήμερα είναι μια διάσημη κινηματογραφική θέση για πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των ταινιών, Τα πάθη του Χριστού από τον Μελ Γκίμπσον, του Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι από τον Φρανσέσκο Ρόσι, της Ιστορία της Ιθαγένειας της Κάθριν Χάρντγουϊκ και του Quantum of Solace από τον Μαρκ Φόρστερ.
Ασθένεια και μόλυνση
Σημαντικά ποσοστά καταστροφών από επιδημίες έχουν δημιουργήσει πόλεις φαντάσματα. Κάποια μέρη στο ανατολικό Άρκανσο εγκαταλείφθηκαν αφού περισσότεροι από 7.000 πολίτες πέθαναν κατά τη διάρκεια της ισπανικής επιδημίας γρίπης το 1918 και 1919. Πολλές κοινότητες στην Ιρλανδία, ιδίως στα δυτικά της χώρας, καταστράφηκαν εξαιτίας του Μεγάλου Λιμού της Ιρλανδίας στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και τα χρόνια οικονομικής παρακμής που ακολούθησαν.
Αναβιωμένες πόλεις φαντάσματα
μικρογραφία|300x300εσ| Ρέρικ Γουέστ, [[Γερμανία. Μετατράπηκε σε απαγορευμένη περιοχή μετά το 1992 λόγω μόλυνσης από πυρομαχικά από κοντινό εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο του Σοβιετικού Στρατού. ]] Λίγες πόλεις φαντάσματα αποκτούν μια δεύτερη ζωή, συχνά λόγω του τουρισμού πολιτιστικής κληρονομιάς που δημιουργεί μια νέα οικονομία ικανή να στηρίξει τους κατοίκους. Για παράδειγμα, η Γουαλχάλα, στην Βικτώρια, Αυστραλία, έμεινε σχεδόν ερημική αφού το ορυχείο χρυσού σταμάτησε να λειτουργεί το 1914, αλλά λόγω της προσβασιμότητάς της και της εγγύτητάς της σε άλλες ελκυστικές τοποθεσίες, είχε πρόσφατο κύμα οικονομικών και διακοπών.
Στην Αλγερία, πολλές πόλεις έγιναν οικισμοί μετά το τέλος της Ύστερης Αρχαιότητας. Επανήλθαν με μετατοπίσεις του πληθυσμού κατά τη διάρκεια και μετά τον γαλλικό αποικισμό της Αλγερίας. Η Οράν, σήμερα η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του έθνους με 1 εκατομμύριο ανθρώπους, ήταν χωριό λίγων χιλιάδων κατοίκων πριν από τον αποικισμό.
Το Φονσεμπαντόν, ένα χωριό στο Λυών της Ισπανίας που εγκαταλείφθηκε ως επί το πλείστον και κατοικείται μόνο από μία μητέρα και τον γιο της, αναβιώνει σιγά-σιγά εξαιτίας του συνεχώς αυξανόμενου ρεύματος προσκυνητών στο δρόμο προς το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστικός μαρασμός Κατηγορία:Πόλεις φαντάσματα
Σπήλιος Οικονομίδης
Ο Σπήλιος Οικονομίδης υπήρξε σημαντικός Έλληνας επιστήμονας. Υπήρξε ο κορυφαίος των οργανικών χημικών της εποχής του στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Λειβάρτζι των Καλαβρύτων. Εκεί γεννήθηκε περίπου το 1854. Πήγε σχολείο στο χωριό του και γυμνάσιο στην Πάτρα. Σπούδασε τρία χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και πήγε στο εξωτερικό με υποτροφία. Το 1877, μόλις 23ών χρονών γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς και αναγορεύτηκε διδάκτωρ των Φυσικών Επιστημών. Συνέχισε τις σπουδές της Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, και μετά στη Χαϊδελβέργη, Παρίσι και Μόναχο, όπου έγινε βοηθός του Αδόλφου Μπάγιερ την εποχή των μεγαλύτερων ανακαλύψεων. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1883 και ίδρυσε στον Πειραιά την πρώτη εγκατάσταση παρασκευής χρωμάτων ανιλίνης. Διορίστηκε Υφηγητής και το 1892 Καθηγητής του Πανεπιστημίου. Απεβίωσε πρόωρα σε ηλικία 40 χρονών το 1894. Το έργο του συνέχισε ο αδελφός του, Λεόντιος Οικονομίδης.
Su e zo per i ponti
Το Su e zo per i ponti (πάνω κάτω στις γέφυρες) είναι ένας μη ανταγωνιστικός αγώνας δρόμου που διεξάγεται στη Βενετία μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου. Το αγώνισμα ξεκινά από την πλατεία του Αγίου Μάρκου, εμπρός από το παλάτι των Δόγηδων. Οι δρομείς ακολουθούν μια χαρακτηριστική πορεία στην πόλη που τους οδηγεί μέσα από καλντερίμια, πλατείες και γέφυρες. Το όνομα προέρχεται από το su και zo (πάνω και κάτω αντίστοιχα στη Βενετική γλώσσα).
Ακολουθούνται διαφορετικές διαδρομές για διαφορετικές ηλικίες με ποτά σε όλη της διάρκεια της διαδρομής. Οι δρομείς λαμβάνουν αναμνηστικό μετάλλιο για την ολοκλήρωση της διαδρομής.
Κατηγορία:Βενετία
Σάββας Ξηρός
Ο Σάββας Ξηρός (Φλώρινα, 30 Νοεμβρίου 1962) ήταν μέλος της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη.
Βιογραφία
Ο Ξηρός γεννήθηκε στη Φλώρινα, γιος του ιερέα Τριαντάφυλλου και της Μοσχούλας. Εργαζόταν ως αγιογράφος και η κλίση του σε αυτό τον οδήγησε στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα στις αρχές της δεκαετίας του '80. Έχει εννέα αδέλφια, πέντε αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Ο Ξηρός ως φοιτητής στην Πολυτεχνική Σχολή του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, εντάχθηκε στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και ιδιαίτερα στην ομάδα Πήγασος.
Ηδη από το 1980 ο Ξηρός ενεργοποιήθηκε σε κύκλους των Εξαρχείων ενώ, σύμφωνα με πληροφορίες, τον προσέγγισαν άτομα που είχαν σχέση με τον Επαναστατικό Λαϊκό Αγώνα. Ως άνθρωπος που τον στρατολόγησε εμφανίζεται ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Ο Ξηρός ταυτόχρονα είχε επαφές με αντιεξουσιαστικά στέκια στα Εξάρχεια, όπου φαίνεται να ήλθε σε επαφές με άτομα που έχουν καταγραφεί ως «συνήθεις ύποπτοι». Ταυτόχρονα φέρεται να υπάρχει από την περίοδο 1983-1984 τοποθέτησή του μέσω Κουφοντίνα στον «προθάλαμο» της «17 Νοέμβρη» και μάλιστα τότε συμμετείχε στη δολοφονία του αστυνομικού Χρήστου Μάτη.
Το Σάββατο 29 Ιουνίου 2002, στις 22:25 στο λιμάνι του Πειραιά εξερράγη στα χέρια του αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός πριν από την τοποθέτησή του. Ο Ξηρός νοσηλεύτηκε στον Ευαγγελισμό με σοβαρά τραύματα στα μάτια, στο δεξί χέρι και στο θώρακα.
Τα στοιχεία οδήγησαν την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία στο εργαστήριό του στον Κολωνό και στο σπίτι του στην Παλλήνη, ενώ προσήχθη για ανάκριση η Ισπανίδα και επί δέκα έτη σύντροφός του, Αλίθια Ρομέρο Κορτές. Το 38άρι περίστροφο που βρέθηκε κοντά του έχει τη "σφραγίδα" της 17 Νοέμβρη. Ακολούθηκσε επιχείρηση της Αστυνομίας στην οδό Πάτμου 84 στα Κάτω Πατήσια. Ένα αποτύπωμα συνέδεσε τον Ξηρό με τη δολοφονία του Ελληνο-βρετανού εφοπλιστή Κωστή Περατικού (28 Μαΐου 1997), ενώ η ανάλυση του DNA απέδειξε τη συμμετοχή του και στην επίθεση με ρουκέτα κατά του Γερμανού πρέσβη Άλμπερτ Κούνα (16 Μαΐου 1999).
Στη δίκη των μελών της 17 Νοέμβρη καταδικάστηκε πρωτόδικά 6 φορές ισόβια και σε 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε πέντε δολοφονίες, ληστείες, εκρήξεις και συμμετοχή στην οργάνωση. Στο Εφετείο η ποινή ήταν 5 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε πέντε δολοφονίες, ληστείες, εκρήξεις και συμμετοχή στην οργάνωση.
Το 2011, με απόφαση στις 6 Ιουνίου, η Δικαιοσύνη απέρριψε κατά πλειοψηφία το αίτημα του Ξηρού για διακοπή της ποινής του και μεταφορά του σε δημόσιο νοσοκομείο (ΑΧΕΠΑ Θεσσαλονίκης) για περίθαλψη της βεβαρημένης, από τα τραύματα του εκρηκτικού μηχανισμού, υγείας του. Η αμέσως προηγούμενη δίκη του ίδιου αιτήματος είχε γίνει στις 2 Μαΐου 2011 για να αναβληθεί για τις 6 Ιουνίου με την αιτιολογία της προσκόμισης στο δικαστήριο έγγραφης βεβαίωσης από την διεύθυνση του νοσοκομείου των φυλακών Κορυδαλλού ότι δεν πληροί τις απαραίτητες προϋποθέσεις νοσηλείας για τα σοβαρά προβλήματα υγείας του Ξηρού.
Προσωπική ζωή
Στις 23 Απριλίου 1984 παντρεύτηκε στη Φλώρινα την 22χρονη τότε Αγγελική Σωτηροπούλου, η οποία διέμενε στην Πετρούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες τρομοκράτες Κατηγορία:Μέλη της Ε.Ο. 17Ν
Τα' Ντμέιρεκ
Το Τα' Ντμέιρεκ (μαλτέζικα: Ta' Dmejrek) είναι το υψηλότερο σημείο της Μάλτας, το οποίο βρίσκεται στις βραχώδεις ακτές του Ντίνγκλι, και έχει υψόμετρο 253 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μάλτας Κατηγορία:Κορυφές
Μπρουβιλέρ
Το Μπρουβιλέρ (Μπραουβάιλερ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Θεόδωρος Λεονταρίτης
Ο Θεόδωρος Λεονταρίτης (1894 - 1963) υπήρξε αρχηγός του σώματος της Αστυνομίας Πόλεων τα έτη 1954 και 1955 - ο 22ος αρχηγός από την ίδρυση του Σώματος.
Ο Λεονταρίτης γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1894 και πέθανε στην Αθήνα στο στρατιωτικό νοσοκομείο Ν.Ι.Μ.Τ.Σ., στις 10 Οκτωβρίου 1963, από καρκίνο.
Το 1914 και αφού είχε τελειώσει την Νομική σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών, κατατάχθηκε στο σώμα της Χωροφυλακής κατ' ευθείαν με τον βαθμό του Υπενωμοτάρχη, λόγω της πανεπιστημιακής του μόρφωσης. Με τη δημιουργία του σώματος της Αστυνομίας Πόλεων, μετατάχθηκε σε αυτό, τον Απρίλιο του 1922 με τον βαθμό του Αστυνόμου Β' τάξεως. Από την τότε η ανέλιξή του συνεχίστηκε απρόσκοπτα. Από το 1923 και ως το 1940 υπηρετούσε μόνιμα στην Κέρκυρα, σαν Διευθυντής της Αστυνομίας του νησιού αλλά και σαν καθηγητής στην εκεί Αστυνομική σχολή. Το 1924 προβιβάστηκε σε Αστυνόμο Α' τάξεως, το 1933 σε Αστυνομικό Διευθυντή Β' τάξεως, το 1941 σε Αστυνομική Διευθυντή Α' τάξεως. Το 1951 έγινε Επιθεωρητής του Αστυνομικού Σώματος και τέλος στις 19 Σεπτεμβρίου του 1954 Αρχηγός της Αστυνομίας.
Κατόπιν δικής του πρωτοβουλίας αποχώρησε από την θέση αυτή και από το Αστυνομικό Σώμα στις 21 Δεκεμβρίου του 1955, όταν φάνηκαν τα πρώτα προβλήματα της υγείας του.
Κηδεύτηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1963 στο Β' Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Λ
Κλασικό μπαλέτο
Το κλασικό μπαλέτο(ονομάζεται επίσης ρομαντικό μπαλέτο) αποτελεί σύστημα χορού βασισμένο σε τυποποιημένες κινήσεις και θέσεις των χεριών και των ποδιών που έχουν σχεδιαστεί για να επιτρέπουν στον χορευτή να κινείται με τη μεγαλύτερη δυνατή ευελιξία, έλεγχο, ταχύτητα, ελαφρότητα και χάρη. μικρογραφία Το κλασικό μπαλέτο είναι γνωστό για την αυστηρή του τεχνική, τις ρέουσες και ακριβείς κινήσεις και τη λιτή αισθητική. Αυτό το στυλ χαρακτηρίζεται από την παράδοση και χρησιμοποιεί τεχνικές και εργαλεία που έχουν παραδοθεί κατά τη διάρκεια των αιώνων. Το θέμα του κλασικού μπαλέτου μπορεί να είναι ρομαντικό, ρεαλιστικό ή δραματικό και μπορεί να αναπαρασταθεί με ποικιλία συναισθηματικών καταστάσεων.
Στυλ και είδη κλασικού μπαλέτου
Υπάρχουν πολλές στυλιστικές παραλλαγές του κλασικού μπαλέτου που σχετίζονται με την προέλευση της ανάπτυξής τους: η Γαλλική Σχολή, η μέθοδος Vaganova (ρωσική), η μέθοδος Cecchetti (ιταλική), η μέθοδος Bournonville, η μέθοδος Balanchine (American) και η Royal Academy της μεθόδου Dance (Αγγλικά). Κάθε ένα από αυτά τα στυλ δίνει διαφορετική έμφαση σε ορισμένα στοιχεία της κλασικής τεχνικής μπαλέτου και παράγει χορευτές με διαφορετικά ταλέντα και ποιότητες. Παρόλ’ αυτά όλα τα κλασικά μπαλέτα παρουσιάζουν παρόμοια σύνθεση, κοστούμια και στυλ. Το κλασικό μπαλέτο χορεύεται με την κλασική μουσική και η χορογραφία περιλαμβάνει γυναίκες χορευτές που χορεύουν en pointe. Το στυλ υπογραφής ενός συγκεκριμένου μπαλέτου εξαρτάται συχνά από τη χώρα προέλευσης. Για παράδειγμα, το ρωσικό μπαλέτο διαθέτει περισσότερες υψηλές επεκτάσεις και δυναμικές στροφές, ενώ το ιταλικό μπαλέτο προσφέρει γρήγορη, εκτεταμένη κίνηση.
Η κλασική τεχνική μπαλέτου βασίζεται στις  πέντε θέσεις των ποδιών και των χεριών, οι οποίες αναπτύχθηκαν το 1600 και κωδικοποιήθηκαν από τον βασιλιά Louis XIV, τον σκηνοθέτη χορού Jean-Baptiste Lully και τον αρχηγό μπαλέτου Pierre Beauchamp. Το λεξιλόγιο διδάσκεται στα γαλλικά δείχνοντας σεβασμό προς την προέλευσή του.