cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πατριάρχης Φώτιος Β΄
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1902 χειροτονήθηκε διάκονος από τον θείο του, τότε Μητροπολίτη Φιλιππουπόλεως Φώτιο, ο οποίος και του έδωσε το όνομά του. Παρέμεινε στη Μητρόπολη αυτή, όπου έφτασε και στο αξίωμα του Πρωτοσυγκέλου. Κατόπιν διορίστηκε Πατριαρχικός Έξαρχος Φιλιππουπόλεως κατά την περίοδο 1906-1914, κατά την οποία διώχτηκαν οι κληρικοί του Πατριαρχείου από τη Βουλγαρία και τη Ρωμυλία. Το 1914, δέχτηκε επίθεση από όχλο Βουλγάρων και εγκατέλειψε τη χώρα.
Το 1915 εξελέγη βοηθός επίσκοπος Ειρηνουπόλεως, βοηθός του θείου του, ο οποίος στο μεταξύ είχε μετατεθεί στη Μητρόπολη Κοζάνης. Το 1924 εξελέγη Μητροπολίτης Φιλαδελφείας και την επόμενη χρονιά μετατέθηκε στη Μητρόπολη Δέρκων. Στην πατριαρχική εκλογή της 1ης Ιουλίου 1925, οι τουρκικές αρχές αντέδρασαν σε τυχόν υποψηφιότητά του, λόγω της θητείας του σε Μητροπόλεις της ελληνικής επικράτειας.
Πατριαρχία
Στις 7 Οκτωβρίου 1929 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης και ενθρονίστηκε αυθημερόν.
Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του αποκαταστάθηκαν οι σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας, χάρη στις ενέργειες των Ελευθερίου Βενιζέλου και Κεμάλ Ατατούρκ. Ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όταν τον Οκτώβριο μετέβη στην Τουρκία για την υπογραφή του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου Φιλίας, επισκέφτηκε τον Πατριάρχη Φώτιο, σε μια επίσκεψη που χαρακτηρίστηκε ιστορική, καθώς για πρώτη φορά πολιτικός από την Ελλάδα επισκεπτόταν το Φανάρι.
Επί των ημερών της Πατριαρχίας του συνέβησαν τα γεγονότα του παπα-Ευθύμ, ιερέα που είχε καταλάβει τον ιερό ναό της Παναγίας της Καφατιανής στο Γαλατά και ίδρυσε τη λεγόμενη Τουρκορθόδοξη Εκκλησία, ενώ για πρώτη φορά αμφισβητήθηκε από τις κρατικές τουρκικές αρχές ο τίτλος «Οικουμενικός Πατριάρχης» και προετάχθη ο τίτλος του «πρωτοπαπά» (Baspapaz). Στην αμφισβήτηση αυτή, ο Πατριάρχης Φώτιος αντέδρασε δυναμικά, αρνούμενος επί ένα και πλέον χρόνο να ανοίξει επιστολές που δεν απευθύνονταν στον «Πατριάρχη» ή στον «Οικουμενικό Πατριάρχη» και κατόπιν αυτού, το θέμα διευθετήθηκε. Τέλος, το 1934 ψηφίστηκε ο νόμος που απαγορεύει σε κάθε θρησκευτικό λειτουργό στην Τουρκία να φέρει ιερατική ενδυμασία εκτός του χώρου λατρείας, πλην των προκαθημένων των θρησκειών (Οικουμενικός Πατριάρχης, αρχιμουφτής, αρχιραβίνος). Αντιδρώντας στην απαγόρευση αυτή, ο Πατριάρχης Φώτιος απέφευγε να βγαίνει από την Πατριαρχική έδρα, για να μη συνοδεύεται από κληρικούς χωρίς την ιερατική τους περιβολή.
Ο Πατριάρχης Φώτιος μερίμνησε και για την εξομάλυνση της κατάστασης που επικρατούσε επί χρόνια στην Εκκλησία της Αμερικής, η οποία είχε διχαστεί σε βενιζελικούς υπό τον Αρχιεπίσκοπο Αλέξανδρο που είχε εκλέξει το Πατριαρχείο και σε βασιλικούς υπό τον Μητροπολίτη Σπάρτης Γερμανό που είχε αποστείλει η Εκκλησία της Ελλάδος. Για επίλυση του ζητήματος, απέστειλε το 1930 ως Έξαρχο τον Μητροπολίτη Κορινθίας Δαμασκηνό Παπανδρέου. Στη συνέχεια, η Σύνοδος του Πατριαρχείου εξέλεξε ως νέο Αρχιεπίσκοπο Αμερικής τον ως τότε Μητροπολίτη Κερκύρας Αθηναγόρα.
Ο Πατριάρχης Φώτιος Β΄ πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 1935.
Πηγές
Φώτιος Β Φωτιος Φωτιος Φωτιος Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Πριγκιπάτο της Αντιόχειας
Το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, του οποίου τα εδάφη βρίσκονταν στην Τουρκία και την Συρία, ήταν ένα από τα Σταυροφορικά κράτη τα οποία ιδρύθηκαν στη διάρκεια των Σταυροφοριών.
Ιστορία
Η ίδρυση του πριγκιπάτου πηγάζει από την προσωπική επιθυμία του Βοημούνδου του Τάραντα να ιδρύσει δικό του Κράτος στους Αγίους Τόπους. Προτού συμμετάσχει στην Σταυροφορία, ο Βοημούνδος του Τάραντα, μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτου Γισκάρδου, είχε δει να προτιμάται στην θέση του ο μικρότερος ετεροθαλής αδερφός του Ροζέ Μπορσά ως Δούκας της Απουλίας και της Καλαβρίας.
Η Αντιόχεια ήταν παλιά βυζαντινή πόλη η οποία είχε κατακτηθεί από τους Μουσουλμάνους μονάχα μερικές δεκαετίες νωρίτερα, συγκεκριμένα το 1084. Έτσι, στη διάρκεια του περάσματος των Σταυροφόρων από την Κωνσταντινούπολη, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός είχε απαιτήσει μέσω όρκου από τους κυριότερους ηγέτες τους να του παραδώσουν τα εδάφη που είχαν προσφάτως χαθεί από τους Βυζαντινούς - και μόνος ο Ραϊμόνδος Δ΄ της Τουλούζης είχε αρνηθεί να δώσει τέτοιον όρκο.
Η κατάληψη της Αντιόχειας
Απέναντι στις δυσκολίες που παρουσιάζονταν για την πολιορκία της Αντιόχειας, ο Βοημούνδος είδε σε αυτές την ιδανική ευκαιρία για να ιδρύσει δικό του φέουδο. Αρχικώς απείλησε, εμφανίζοντας ως δικαιολογία το μακρύ χρονικό διάστημα της πολιορκίας, να επιστρέψει στην Ιταλία να φέρει ενισχύσεις, όμως οι στρατηγικές του ικανότητες καθώς και ο σημαντικός αριθμός στρατιωτών που ήταν μαζί του ήσαν απαραίτητες για τους Σταυροφόρους, οι οποίοι του υποσχέθηκαν να κάνουν πράξη κάθε του επιθυμία προκειμένου να παραμείνει στους Αγίους Τόπους. Έπειτα, η αναχώρηση του Τατίκιου, του εκπροσώπου του Βυζαντινού Αυτοκράτορα του έδωσε την αφορμή για να κάνει λόγο για προδοσία εκ μέρους των Βυζαντινών, η οποία, αυτομάτως, απάλλασσε τους Σταυροφόρους από την τήρηση του όρκου που είχαν δώσει στην Κωνσταντινούπολη παρουσία του Αυτοκράτορα. Τέλος, έχοντας σιγουρευτεί - μέσω δικού του ανθρώπου εντός της πόλης - ότι θα κατόρθωνε να εισέλθει στην Αντιόχεια, έβαλε τους αρχηγούς της Σταυροφορίας να υποσχεθούν ότι ο πρώτος εισελθών στην πόλη θα την έπαιρνε και υπό τον έλεγχό του. Με αυτόν τον τρόπο, τα ξημερώματα της 3ης Ιουνίου 1098, όταν η πόλη κατελήφθη, μονάχα η σημαία του Βοημούνδου κυμάτιζε στα τείχη της.
Μόλις είχαν εισέλθει στην πόλη, οι Σταυροφόροι βρέθηκαν, με την σειρά τους, στην θέση του πολιορκημένου, καθώς βρέθηκαν να πολιορκούνται από στράτευμα Σελτζουκίδων το οποίο επεχείρησε να ανακαταλάβει την πόλη. Η ανακάλυψη της Αγίας Λόγχης έδωσε στους Σταυροφόρους το απαραίτητο κουράγιο ώστε να απωθήσουν τον στρατό αυτό. Ο Βοημούνδος κατέστη, τότε, αδιαμφισβήτητος κύριος της πόλης και αρνούμενος τον βυζαντινό τίτλο του Δούκα της Αντιόχειας, αυτοανακυρήχτηκε Πρίγκιπας της Αντιόχειας, σηματοδοτώντας, έτσι, την ανεξαρτητοποίησή του απέναντι στο Βυζάντιο.
Οι πρώτες δεκαετίες
Ο Αλέξιος Α΄ απαίτησε, τότε, την επιστροφή του Πριγκιπάτου στο Βυζάντιο, όμως ο Τανκρέδος, έχοντας την στήριξη του Κόμη της Τρίπολης και του Βασιλιά της Ιερουσαλήμ, αρνήθηκε. Πέθανε το 1112 και ο Βοημούνδος Β΄ τον διαδέχτηκε, υπό την αντιβασιλεία του ανιψιού του Τανκρέδου, Ρογήρου του Σαλέρνο, ο οποίος νίκησε τους Σελτζουκίδες το 1113.
Ωστόσο, στις 27 Ιουνίου 1119, ο Ρογήρος σκοτώθηκε στο Ager Sanguinis και η Αντιόχεια κατέστη κράτος υποτελές στην Ιερουσαλήμ με τον Βασιλιά Βαλδουίνο Β΄ ως επίτροπο μέχρι το 1126. Ο Βοημούνδος Β΄, ο οποίος παντρεύτηκε την Αλίκη, κόρη του Βαλδουίνου Β΄, δεν κυβέρνησε παρά τέσσερα χρόνια, προτού σκοτωθεί το 1130, και ο Βαλδουίνος Β΄, και στη συνέχεια ο γαμπρός του Φούλκων του Ανζού αναλάβουν χρέη αντιβασιλέων στο όνομα της Κωνσταντίας, κόρης του Βοημούνδου Β΄. Το 1136, η Κωνσταντία, σε ηλικία μόλις 10 ετών, νυμφεύθηκε τον Ραϊμόνδο του Πουατιέ, ο οποίος ήταν 36.
Ο Ραϊμόνδος, όπως και οι προκάτοχοί του, επιτέθηκε στην βυζαντινή επαρχία της Κιλικίας. Ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός πέρασε στην αντεπίθεση και πολιόρκησε την Αντιόχεια, υποχρεώνοντας τον Ραϊμόνδο να αναγνωρίσει την κυριαρχία του πρώτου και να τεθεί υπό βυζαντινή διοίκηση, η οποία όμως εκδιώχτηκε έπειτα από σε βάρος της εξέγερση που είχε οργανώσει ο Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας. Ο Ιωάννης Β΄ σχεδίαζε την ανακατάληψη των Σταυροφορικών Κρατών όταν πέθανε το 1142.
Το Πριγκιπάτο, μεταξύ Βυζαντίου και Αρμενίας
Μετά την πτώση της Έδεσσας το 1144, η Αντιόχεια δέχτηκε την επίθεση του Νουρ αντ-Ντιν. Δεχόμενο μικρή βοήθεια από την Β΄ Σταυροφορία, το μεγαλύτερο μέρος του ανατολικού τμήματος του Πριγκιπάτου χάθηκε και ο Ραϊμόνδος σκοτώθηκε στην μάχη του Ινάμπ το 1149. Ο Βαλδουίνος Γ΄ της Ιερουσαλήμ ανέλαβε καθήκοντα αντιβασιλέα στο όνομα της χήρας του Ραϊμόνδου, μέχρι το 1153 όταν και αυτή παντρεύτηκε τον Ρενώ ντε Σατιγιόν. Ο Ρενώ ενεπλάκη αμέσως σε πολεμική σύγκρουση με το Βυζάντιο, λεηλατώντας την βυζαντινή κτήση της Κύπρου. Δέχτηκε επίθεση το 1158 από τον Μανουήλ Α΄ και υποχρεώθηκε σε συνθηκολόγηση και αναγνώριση της ανωτερότητας του αντιπάλου του.
Ο Ρενώ πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Μουσουλμάνους το 1160 και η αντιβασιλεία ανατέθηκε στον Πατριάρχη της Αντιόχειας (ο Ρενώ δεν απελευθερώθηκε παρά μόνο το 1176, και δεν επέστρεψε ποτέ στην Αντιόχεια). Ο Μανουήλ νυμφεύθηκε την Μαρία, κόρη του Ραϊμόνδου και της Κωνσταντίας. Το 1163, ο Βοημούνδος Γ΄ διαδέχτηκε την μητέρα του, αιχμαλωτίστηκε, όμως, κι αυτός λίγο καιρό αργότερα και τα νερά του ποταμού Ορόντη έγιναν τα οριστικά σύνορα μεταξύ του Χαλεπιού και της Αντιόχειας. Ο Βοημούνδος επέστρεψε το 1165 και νυμφεύθηκε μια νύφη του Μανουήλ Α΄, ενώ επέτρεψε, επίσης, την εγκατάσταση στην πόλη Ελληνορθόδοξου Πατριάρχη.
Χάρη στην βοήθεια ιταλικών ναυτικών στόλων, το κράτος της Αντιόχειας κατόρθωσε να επιβιώσει της ανακατάληψης των Αγίων Τόπων από τον Σαλαντίν. Ούτε η Αντιόχεια, ούτε η Τρίπολη δεν συμμετείχαν στην Γ΄ Σταυροφορία, αν και τα υπολείμματα του στρατού του Φρειδερίκου Βαρβαρόσα σταμάτησαν για λίγο καιρό στην Αντιόχεια το 1190 για να θάψουν τον βασιλιά τους. Ο μεγαλύτερος γιος του Βοημούνδου Γ΄, με την ονομασία Ραϊμόνδος έγινε Κόμης της Τρίπολης μετά την Μάχη του Χαττίν και νυμφεύθηκε μια Αρμένια πριγκίπισσα το 1194, όμως πέθανε το 1199. Ο Βοημούνδος Γ΄ πέθανε το 1201.
Η διαδοχή του σήμανε την απαρχή ενός εμφύλιου πολέμου διαδοχής μεταξύ του Βοημούνδου Δ΄, δεύτερου γιου του Βοημούνδου Γ΄, ο οποίος είχε την υποστήριξη των Λατίνων της Αντιόχειας, και του Ραϊμόνδου-Ρουπέν, γιου του Ραϊμόνδου και εγγονού του Βοημούνδου Γ΄, ο οποίος είχε την υποστήριξη των Αρμενίων. Δεν ήταν παρά το 1221 με τον θάνατο του Ραϊμόνδου-Ρουπέν που ο εμφύλιος έληξε. Ο Βοημούνδος Δ΄ πέθανε το 1233 και η Αντιόχεια, υπό την διακυβέρνηση του γιου του, Βοημούνδου Ε΄, δεν πήρε ενεργά μέρος ούτε στην Ε΄ Σταυροφορία, ούτε στην διαμάχη μεταξύ του Φρειδερίκου Β΄ και των βαρόνων της Δύσης, ούτε στην Ζ΄ Σταυροφορία υπό τον Άγιο Λουδοβίκο. Ο Βοημούνδος Δ΄ κατόρθωσε με επιδεξιότητα να αποφύγει την υποταγή στον Γερμανό Αυτοκράτορα, επαναλαμβάνοντας την αφοσίωση του Πριγκιπάτου στο Βυζάντιο.
Η πτώση του Πριγκιπάτου
Το 1254, ο Βοημούνδος ΣΤ΄ νυμφεύθηκε την Σίβυλλα, μια Αρμένια πριγκίπισσα, βάζοντας τέλος στην πολεμική σύγκρουση μεταξύ των δύο κρατών, αν και στην πραγματικότητα η Μικρή Αρμενία ήταν το ισχυρότερο από τα δύο αυτά κράτη, ενώ η Αντιόχεια ήταν υποτελής σε αυτήν. Τότε ήταν που ξεκίνησε η αντιπαράθεση μεταξύ των Μαμελούκων και των Μόγγολων. Όταν οι Μόγγολοι ηττήθηκαν στη μάχη του Αΐν Τζαλούτ το 1260, ο Μπαϊμπάρ στράφηκε ενάντια στους συμμάχους τους, την Αντιόχεια και την Αρμενία. Η πόλη κατελήφθη το 1268 μαζί με το σύνολο του βόρειου τμήματος της Συρίας που βρισκόταν υπό φράγκικο έλεγχο. Τριάντα τρία χρόνια αργότερα, ήταν η σειρά της Άκρας και τα Σταυροφορικά Κράτη αφανίστηκαν. Ο τίτλος του Πρίγκιπα της Αντιόχειας πέρασε μετά τον αφανισμό των Κόμητων της Τρίπολης, στους Βασιλείς της Κύπρου, οι οποίοι προέρχονταν από ένα παρακλάδι της οικογένειας των Πουατιέ-Αντιόχειας.
Γεωγραφία και δημογραφία
Το Πριγκιπάτο ήταν, ακόμη και κατά το απόγειο της εδαφικής του επέκτασης, αισθητά μικρότερο της Κομητείας της Έδεσσας και του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ. Εκτεινόταν στα βορειοανατολικά των ακτών της Μεσογείου, και συνόρευε με την Κομητεία της Τρίπολης στα νότια, την Κομητεία της Έδεσσας στα βορειοανατολικά, τα Μουσουλμανικά Κράτη (κυρίως τους Αγιουβίδες και τους Μαμελούκους) στα ανατολικά, για σύντομη περίοδο με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και κυρίως το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας στα βορειοδυτικά.
Πιθανολογείται ότι η Αντιόχεια διέθεται πληθυσμό της τάξεως των 20.000 κατοίκων κατά τον 12ο αιώνα, κυρίως Αρμένιους και Χριστιανούς Ορθοδόξους, με λίγους Μουσουλμάνους οι οποίοι κατοικούσαν στο εξωτερικό των τειχών της πόλης. Υπήρχαν πολύ λίγοι Ρωμαιοκαθολικοί με εξαίρεση τους Σταυροφόρους, αν και ένα Λατινικό Πατριαρχείο ιδρύθηκε στην Αντιόχεια το 1100.
Υποτελή φέουδα
Τα κυριότερα υποτελή φέουδα του Πριγκιπάτου της Αντιόχειας ήταν :
Επίσης, συνέβαινε οι Πρίγκιπες της Αντιόχειας να ζητούν την υποταγή των γειτόνων τους: ο Τανκρέδος αιτήθηκε κάτι τέτοιο από την Κομητεία της Έδεσσας, ενώ υπήρξε για ορισμένο χρονικό διάστημα κύριος του Κόμη της Τρίπολης, Γκιγιώμ Ζουρνταίν.
Σημείωση
<references group="Note"/>
Πηγές
Κατηγορία:Σταυροφορικά κράτη Κατηγορία:Μεσαιωνική Συρία Αντιοχεια
Πρνιάβορ (Πλαβ)
Το Πρνιάβορ (σερβικά κυριλλικά: Прњавор) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Πλαβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Πλαβ
Κατάλογος διαστημικών υπηρεσιών
μικρογραφία|Η εκτόξευση στις 12 Απριλίου στο Pad 39A του STS-1, λίγα δευτερόλεπτα μετά τις 7 π.μ., μεταφέρει τους αστροναύτες Τζον Γιανγκ και Ρόμπερτ Κρίπεν σε μια τροχιακή αποστολή για τη Γη που είχε προγραμματιστεί να διαρκέσει 54 ώρες, η οποία ολοκληρώθηκε με προσγείωση χωρίς ισχύ στην αεροπορική βάση Έντουαρντς στην Καλιφόρνια. Οι διαστημικές υπηρεσίες ανά τον κόσμο:
Past Life Trauma (1985–1992)
Past Life Trauma (1985–1992) είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Kreator, η οποία κυκλοφόρησε στις 26 Δεκεμβρίου του 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Noise Records".
Το κομμάτι "Winter Martyrium" προέρχεται από την συναυλία του συγκροτήματος στο Λίχτενφελς της Βαυαρίας, στις 19 Μαΐου 1991, κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Coma of Souls", ενώ το "Trauma" είναι ντέμο ηχογράφηση από τις πρόβες για το άλμπουμ "Renewal".
Το remastering της συλλογής πραγματοποιήθηκε στο "TTM Mastering" του Βερολίνου τον Σεπτέμβριο του 2000.
Τα μέλη των Kreator
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις των κομματιών του "Past Life Trauma (1985–1992)" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Kreator Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000
Εθνόσημο του Ναουρού
Παραπομπές
Ναουρου Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ναουρού
Θεόφραστος Χαιρέτης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη και ήταν γιος του Κηρύκου Χαιρέτη, ιατροφιλόσοφου και γόνου αρχοντικής οικογένειας της Κρήτης με βυζαντινές ρίζες. Πρωτοστάτησε μαζί με τον αδερφό του στην επανάσταση της Κρήτης το 1841, και προκειμένου να γλιτώσει διέφυγε στην ηπειρωτική Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Αθήνα. Το 1842, προσελήφθη στην Εθνική Τράπεζα και το 1855 διορίστηκε διευθυντής του υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας στην Πάτρα. Το 1866, μετανάστευσε στην Κωνσταντινούπολη, αλλά επέστρεψε το 1870.
Ήταν από τα ενεργά μέλη της πατρινής κοινωνίας. Συμμετείχε στην ίδρυση της οινοποιητικής εταιρείας και από το 1858 ήταν ναυτικός πράκτορας της ελληνικής ατμοπλοΐας. Το 1860, εκδιώχθηκε ως αντιοθωνικός και το 1862 συμμετείχε στη στάση κατά του Όθωνος, στην οποία είχε τον βαθμό του υπολοχαγού.
Έπασχε από μελαγχολία και αυτοκτόνησε στην μονή του Προφήτη Ηλία στην Πάτρα και ενταφιάστηκε αρχικά στο νεκροταφείο του Αγίου Ανδρέα και στη συνέχεια στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών. Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο Παναγιώτης Χαλκιόπουλος, ενώ ο Παναγιώτης Συνοδινός αφιέρωσε τη συλλογή του Σκιαί στον Χαιρέτη. Ήταν παντρεμένος και απέκτησαν πέντε παιδιά, τον Κήρυκο, τον Γεώργιο, τον Εμμανουήλ, τον Αχιλλέα και την Ευδοκία, σύζυγο Δημητρίου Γιαννόπουλου και μητέρα του Περικλή Γιαννόπουλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί
Ελεονώρα Καρλόττα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ-Φράντσχαγκεν
Η Ελεονώρα-Καρλόττα, γερμ.: Eleonore Charlotte von Saxen-Lauenburg (8 Αυγούστου 1646, Mαρίενφλης, Πομερανία - 26 Ιανουαρίου 1709, κάστρο Φράντσχαγκεν, Σούλεντορφ) ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Φράντσχαγκεν, συνιδρύτρια του κλάδου αυτού.
Βιογραφία
Παντρεύτηκε την 1η Νοεμβρίου 1676 τον δούκα Χριστιανό-Αδόλφο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ (1641–1702). Μετά το τέλος της μεγαλύτερης αδελφής της Έρμουτε-Σοφίας το 1689, η Eλεονώρα-Καρλόττα έγινε κληρονόμος του Φράντσχαγκεν με το αντίστοιχο κάστρο. Το 1667 ο Χριστιανός-Αδόλφος και οι κληρονομικές του ιδιοκτησίες χρεοκόπησαν, και ο βασιλιάς Φρειδερίκος Γ΄ της Δανίας, ως φεουδαλικός επικυρίαρχος, πήρε πίσω το φέουδο. Η Ελεονώρα-Καρλόττα ταξίδεψε στην Κοπεγχάγη και διαπραγματεύτηκε προσωπικά, αλλά ανεπιτυχώς με τον βασιλιά για την επιστροφή των εδαφών. Ο σύζυγός της έλαβε ένα ετήσιο επίδομα, το οποίο βοήθησε το ζευγάρι να χρηματοδοτεί έναν πριγκιπικό τρόπο ζωής.
Μετά το τέλος του εξαδέλφου της Ιουλίου-Φραγκίσκου τελευταίου δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, η Eλεονώρα-Καρλόττα -όπως και οι κόρες του Άννα-Μαρία-Φρανζίσκα και Σίβυλλα- διεκδίκησε ανεπιτυχώς ότι θα έπρεπε αυτή να τον κληρονομήσει. Αφού ο Γεώργιος-Γουλιέλμος δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ], πρίγκιπας του Τσέλλε, είχε κατακτήσει με επιτυχία και είχε προσαρτήσει τη Σαξονία-Λάενμπουργκ, η Ελεονώρα-Καρλόττα συνέχισε να ζητά τη διαδοχή της στο Χάτελν, έδαφος εκτός του Λάουενμπουργκ, το οποίο, ωστόσο, τέθηκε υπό αυτοκρατορική επιστασία. Ωστόσο, σύμφωνα με το Σαλικό δίκαιο, δεν επιτρεπόταν στις γυναίκες να κληρονομήσουν.
Το ζευγάρι μετακόμισε στο κάστρο Φράντσχαγκεν στο δουκάτο της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, το οποίο είχε κληρονομήσει η Ελεονώρα-Καρλόττα, ιδρύοντας έτσι τον κλάδο Σ.Χ.Σ.Φράντχαγκεν. Μετά το τέλος τού συζύγου της, η Ελεονώρα-Καρλόττα κράτησε το κάστρο ως εισόδημα, επειδή και οι δύο γιοι της είχαν παντρευτεί μοργανατικά.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1676 τον Χριστιανό-Αδόλφο πρίγκιπα του Σ.Χ.Σόντερμπουργκ, γιο του Ιωάννη-Χριστιανού δούκα του Σ.Χ.Σ. (γιου του Αλεξάνδρου δούκα του Σ.Χ.Σ.) και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Πατριάρχης Ιωάννης Β΄ Καππαδόκης
Ο Ιωάννης Β΄, ο επονομαζόμενος Καππαδόκης, διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 518 έως το 520.
Καταγόταν από την Καππαδοκία, εξ ου και το προσωνύμιό του. Ήταν πρεσβύτερος και σύγγελος της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης όταν εξελέγη το 518, μετά το θάνατο του προκατόχου του, Τιμόθεου Α΄. Αναφέρεται ότι είχε υποδειχθεί από τον Τιμόθεο ως διάδοχός του, αλλά ήταν και επιλογή του Αυτοκράτορα Αναστάσιου. Η σύντομη Πατριαρχία του σημαδεύτηκε από την οριστική θεραπεία του ακακιανού σχίσματος, το οποίο είχε διαιρέσει την Εκκλησία σε Ανατολή και Δύση για 35 χρόνια, από την εποχή του Πατριάρχης Ακακίου.
Χειροτονήθηκε περί τα τέλη Απριλίου του 518, τρίτη μέρα του Πάσχα, ημέρα κατά την οποία πέθανε ο Αυτοκράτορας Αναστάσιος, ο οποίος είχε συντελέσει στη διαιώνιση του ακακιανού σχίσματος, πιέζοντας επισκόπους και Πατριάρχες να καταδικάσουν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους εξελέγη Αυτοκράτορας ο Ιουστίνος Α'. Την Κυριακή 15 Ιουλίου, Αυτοκράτορας Ιουστίνος και Πατριάρχης Ιωάννης βρίσκονταν στο ναό της Αγίας Σοφίας, όπου ο λαός άρχισε να φωνάζει, απαιτώντας την αναγνώριση της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου και τον αναθεματισμό του Σεβήρου, αιρετικού Πατριάρχη Αντιοχείας. Ο Πατριάρχης αναγνώρισε τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, διέγραψε το Σεβήρο από τα Δίπτυχα και, υπό την πίεση του λαού, όρισε την επομένη, 16 Ιουλίου, ως ημέρα εορτασμού των Οικουμενικών Συνόδων.
Οι εορτασμοί πραγματοποιήθηκαν και, πάλι υπό την πίεση του λαού, ο Ιωάννης συνεκάλεσε Σύνοδο στις 20 Ιουλίου, στην οποία συμμετείχαν σαρανταένας επίσκοποι και πενήντα ηγούμενοι μονών και η οποία ανακήρυξε άδικη την εκθρόνιση των Πατριαρχών Ευφημίου και Μακεδονίου, και αποφάσισε να μεταφερθούν τα οστά τους στην Κωνσταντινούπολη, κοντά σε αυτά των προκατόχων τους, Φλαβιανού, Ιωάννη του Χρυσοστόμου και Παύλου του Ομολογητού. Επίσης αποφάσισε να επανέλθουν στις επισκοπές τους όσοι εξορίστηκαν από τον Αυτοκράτορα Αναστάσιο, να αναθεματιστεί ο Σεβήρος και να εγγραφούν πάλι στα Δίπτυχα τα ονόματα του Ευφημίου, του Μακεδονίου και του Λέοντα, Πάπα Ρώμης.
Ο Ιωάννης κοινοποίησε τις αποφάσεις της Συνόδου στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιωάννη Γ΄ και στον Τύρου Επιφάνιο, οι Εκκλησίες των οποίων συμμορφώθηκαν αμέσως με χαρά. Το ίδιο έπραξαν περί τις 2.500 επισκοπές, κατά τη βασιλεία του Ιουστίνου. Κατόπιν αυτών, στάλθηκε αντιπροσωπία στη Ρώμη, με επιστολή του Ιουστίνου προς τον Πάπα Ορμίσδα, με την οποία ζητούσε την επανένωση των εκκλησιών, καθώς οι Οικουμενικές Σύνοδοι είχαν αναγνωριστεί και τα ονόματα των Παπών Λέοντα και Ορμίσδα είχαν εγγραφεί ξανά στα Δίπτυχα. Κατόπιν αυτού, στις 28 Μαρτίου του 519 υπεγράφη ο λεγόμενος «Ο τύπος του Πάπα Ορμίσδα», ένα κείμενο που επιβεβαίωνε τη λήξη του ακακιανού σχίσματος (χρησιμοποιήθηκε όμως αργότερα ως απόδειξη του Παπικού Πρωτείου). Ένα άλλο σημαντικό γεγονός της Πατριαρχίας του Ιωάννη του Καππαδόκη είναι μια επιστολή λαϊκών και μοναχών της Συρίας προς αυτόν, στην οποία αποκαλείται «οικουμενικός», εβδομήντα περίπου χρόνια πριν αποδοθεί συνοδικά ο τίτλος αυτός στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
Ο Ιωάννης πέθανε τον Ιανουάριο ή Φεβρουάριο του 520. Ανακηρύχθηκε άγιος και η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 25 Αυγούστου.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Βυζαντινοί Μικρασιάτες
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1949
Ο πρώτος δοκιμαστικός αγώνας
Ο πρώτος δοκιμαστικός αγώνας ανωμάλου δρόμου γυναικών στην Ελλάδα διεξήχθη από την ΤΕ Γυναικών του ΣΕΓΑΣ στις 1 Φεβρουαρίου 1949 στο Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας, σε απόσταση 800μ. Συμμετείχαν 15 αθλήτριες και τερμάτισαν οι 11. Η νικήτρια Τασία Καρολόγου έκανε χρόνο 2.59.0. Η επιτυχία του δοκιμαστικού αυτού αγώνα, που είχε χαρακτήρα ανεπίσημου περιφερειακού αγώνα Αττικής, οδήγησε το ΣΕΓΑΣ στην προκήρυξη του πρώτου πανελληνίου πρωταθλήματος.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα διεξήχθη στις 30 Ιανουαρίου 1949 στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αφετηρία και τερματισμός του υπήρξε το γήπεδο της ΑΕΚ. Ο αγώνας διεξήχθη στο γειτονικό Άλσος, σε διαδρομή μήκους 1.200μ. Μετείχαν 17 αθλήτριες από τρία σωματεία: Παναθηναϊκός (10), Πανελλήνιος (5) και Πανιώνιος (2). Τερμάτισαν οι 11. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Τασία Καρολόγου του Πανιωνίου, ενώ στο ομαδικό πρώτευσε ο Παναθηναϊκός.
Συμμετοχές
Οι 17 αθλήτριες που έλαβαν μέρος στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα γυναικών ανωμάλου δρόμου ήταν οι εξής:
Ομαδική βαθμολογία
* Στη βαθμολογία δεν υπολογίστηκαν οι βαθμοί των θέσεων των αθλητριών του Πανιωνίου που δεν είχε πλήρη ομάδα με τρεις αθλήτριες.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1949 Κατηγορία:Δήμος Φιλαδελφείας-Χαλκηδόνος
Όλιβερ Σμιτ (ιστορικός)
Ο Όλιβερ Γενς Σμίτ (Oliver Jens Schmitt, γενν. Βασιλεία Ελβετίας, 1973) είναι καθηγητής ιστορίας της Νοτιο-Ανατολικής Ευρώπης στο πανεπιστήμιο της Βιέννης από το 2005. Είναι επίσης μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών.
Τα περισσότερα έργα του αφορούν την ιστορία των Δυτικών Βαλκανίων κατά την τουρκοκρατία και την ενετοκρατία.
Το βιβλίο του ''Skanderbeg. Der neue Alexander auf dem Balkan (Σκεντέρμπεης. Ο νέος Αλέξανδρος των Βαλκανίων''), μια κριτική βιογραφία του Γεωργίου Καστριώτη – Σκεντέρμπεη, προκάλεσε έντονη αντιπαράθεση στην Αλβανία. Ο Σμιτ κατηγορήθηκε για ιεροσυλία και για προσβολή του Αλβανού εθνικού ήρωα, και δέχθηκε προσβολές και απειλές. Με το έργο του ο Σμιτ αποδομούσε την καθιερωμένη εικόνα του ανίκητου ήρωα που οδηγούσε τους ανθρώπους του στον αγώνα για την ελευθερία. Μεταξύ άλλων αμφιλεγόμενων θέσεών του, ο Σμιτ υποστήριξε ότι ο Γ. Καστριώτης ήταν μάλλον Ορθόδοξος παρά Καθολικός. Μια Ελβετική εφημερίδα, η Tages-Anzeiger, δημοσίευσε τη συνέντευξη που έδωσε ο Σμιτ στον Enver Robelli στα Τίρανα την 25 Φεβρουαρίου 2009, όπου τονίζεται η άποψη του Σμιτ ότι η μητέρα του Σκεντέρμπεη, η Βοϊσάβα, ήταν Σέρβα, μέλος της οικογένειας Μπράνκοβιτς, και ότι το επώνυμο «Καστριώτης» πιθανότατα προκύπτει από την Ελληνική λέξη «κάστρο».
Ο μεταφραστής Ardian Klosi, που μετάφρασε το βιβλίο από τα Γερμανικά στα Αλβανικά, κατηγορήθηκε για προδοσία. Ο Klosi αυτοκτόνησε στα Τίρανα την 26 Απριλίου 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί ιστορικοί Κατηγορία:Ελβετοί συγγραφείς Κατηγορία:Αλβανολόγοι
Γιοχάνες Βίλχελμ Γένσεν
Ο Γιοχάνες Βίλχελμ Γένσεν (δανέζικα: Johannes Vilhelm Jensen, 20 Ιανουαρίου 1873 – 25 Νοεμβρίου 1950) ήταν Δανός συγγραφέας, γνωστός ως ένας από τους μεγαλύτερους Δανούς συγγραφείς του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Βραβεύθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1944 «για τη σπάνια δύναμη και τη γονιμότητα της ποιητικής του φαντασίας, η οποία συνδυάζει μια ευρείας εμβέλειας πνευματική περιέργεια και ένα τολμηρό, δημιουργικό ύφος». Μία από τις αδερφές του, η Τιτ Γένσεν, ήταν επίσης γνωστή συγγραφέας και πολύ έντονη, ενίοτε αμφιλεγόμενη, πρώιμη φεμινίστρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Farsø, ένα χωριό στη βόρεια Γιουτλάνδη της Δανίας, ήταν γιος κτηνιάτρου και μεγάλωσε σε αγροτικό περιβάλλον. Ενώ σπούδαζε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, εργάστηκε ως συγγραφέας για να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του. Μετά από τρία χρόνια σπουδών, επέλεξε να αλλάξει επάγγελμα και να αφοσιωθεί πλήρως στη λογοτεχνία.
Λογοτεχνικά έργα
Η πρώτη φάση του συγγραφικού του έργου επηρεάστηκε από τον πεσσιμισμό στα τέλη του 19ου αιώνα. Η καριέρα του ξεκίνησε με την έκδοση των Ιστοριών του Χίμερλαντ (1898-1910), που περιλαμβάνουν μια σειρά από ιστορίες οι οποίες διαδραματίζονται στην πόλη της Δανίας όπου γεννήθηκε. Το 1900-1901 έγραψε το πρώτο του αριστούργημα, με τίτλο Kongens Fald (Η Πτώση του Βασιλιά), ένα σύγχρονο ιστορικό μυθιστόρημα με επίκεντρο τον βασιλιά Χριστιανός Β'. Ο κριτικός λογοτεχνίας Μάρτιν Σέυμουρ-Σμιθ είπε ότι είναι ένα «κατηγορώ για τη δανέζικη αναποφασιστικότητα και την έλλειψη ζωτικότητας, την οποία ο Γένσεν θεωρούσε εθνική ασθένεια. Πέρα από αυτή την πτυχή, είναι μια διεισδυτική μελέτη των ανθρώπων του 16ου αιώνα».
Το 1906 ο Γένσεν δημιούργησε το μεγαλύτερο λογοτεχνικό του επίτευγμα: τη συλλογή ποιημάτων Digte, η οποία εισήγαγε το πεζό ποίημα στη δανέζικη λογοτεχνία. Έγραψε επίσης ποίηση, μερικά θεατρικά έργα και πολλά δοκίμια, κυρίως για την ανθρωπολογία και τη φιλοσοφία της εξέλιξης. Το διήγημά του "Ane og Koen" (Η Άννα και η αγελάδα) μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον έγκριτο συγγραφέα και μεταφραστή Βίκτορ Φόλκε Νέλσον το 1928.
Ανέπτυξε τις θεωρίες του για την εξέλιξη σε έναν κύκλο έξι μυθιστορημάτων με τίτλο Den lange rejse (1908- 1912) που μεταφράστηκε στα αγγλικά ως «Το Μακρύ Ταξίδι» (1923-1924) και εκδόθηκε σε δίτομη έκδοση το 1938. Συχνά θεωρείται το κύριο πεζογραφικό του έργο, μια τολμηρή και συχνά εντυπωσιακή προσπάθεια να δημιουργήσει μια δαρβινική εναλλακτική λύση στον βιβλικό μύθο της Γένεσης. Στο έργο αυτό βλέπουμε την εξέλιξη της ανθρωπότητας από την εποχή των παγετώνων μέχρι την εποχή του Κολόμβου, εστιάζοντας σε πρωτοπόρα άτομα.
Όπως ο συμπατριώτης του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ο Γένσεν ταξίδεψε αρκετά. Ένα ταξίδι στις Ηνωμένες Πολιτείες ενέπνευσε το ποίημά του "Paa Memphis Station" (Στο Σιδηροδρομικό Σταθμό του Μέμφις), που είναι αρκετά γνωστό στη Δανία. Ο Ουώλτ Ουίτμαν ήταν μεταξύ των συγγραφέων που άσκησαν επιρροή στον Γένσεν. Αργότερα ο Γένσεν έγινε άθεος.
Μετέπειτα καριέρα
Τα πιο δημοφιλή λογοτεχνικά έργα του Γένσεν ολοκληρώθηκαν στο σύνολό τους πριν το 1920, χρονιά που σηματοδοτεί την έναρξη λειτουργίας του Museumcentre Aars, στην πόλη Άαρς στο Χίμερλαντ. Έπειτα επικεντρώθηκε κυρίως σε φιλόδοξες βιολογικές και ζωολογικές μελέτες, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει ένα ηθικό σύστημα βασισμένο στις δαρβινικές ιδέες. Ήλπιζε επίσης να ανανεώσει την κλασική ποίηση.
Για πολλά χρόνια εργάστηκε στη δημοσιογραφία, γράφοντας άρθρα και χρονογραφήματα για τον ημερήσιο τύπο, χωρίς ποτέ να ενταχθεί στο προσωπικό κάποιας εφημερίδας.
Νόμπελ Λογοτεχνίας
Το 1944 ο Γένσεν τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας «για τη σπάνια δύναμη και γονιμότητα της ποιητικής του φαντασίας, η οποία συνδυάζει μια ευρεία πνευματική περιέργεια και ένα τολμηρό, φρέσκο δημιουργικό ύφος». Στην τελετή απονομής του βραβείου στη Στοκχόλμη στις 10 Δεκεμβρίου 1945, ο Άντερς Έστερλινγκ, μόνιμος γραμματέας της Σουηδικής Ακαδημίας, δήλωσε :"Αυτό το παιδί των ξηρών και ανεμοδαρμένων βαλτών της Γιουτλάνδης εξέπληξε, σχεδόν από πείσμα, τους σύγχρονούς του με μια εξαιρετικά γόνιμη παραγωγή. Θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ένας από τους πιο γόνιμους Σκανδιναβούς συγγραφείς. Έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο και επιβλητικό λογοτεχνικό έργο, που περιλαμβάνει διαφορετικά είδη : επικά και λυρικά, φανταστικά και ρεαλιστικά έργα καθώς και φιλοσοφικά και ιστορικά δοκίμια, για να μην αναφέρουμε τις επιστημονικές του εξορμήσεις προς όλες τις κατευθύνσεις."
Ο Γένσεν ήταν υποψήφιος 53 φορές για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, με πρώτη φορά το 1925. Ήταν υποψήφιος κάθε χρόνο μεταξύ των ετών 1931 και 1944.
Κληρονομιά
Ο Γένσεν ήταν μια αμφιλεγόμενη φιγούρα στην πολιτιστική ζωή της Δανίας. Ήταν απερίσκεπτος πολεμιστής και οι συχνά αμφίβολες φυλετικές θεωρίες του έβλαψαν τη φήμη του. Ωστόσο δεν έδειξε ποτέ φασιστικές τάσεις.
Σήμερα ο Γένσεν συνεχίζει να θεωρείται ο πατέρας του δανέζικου μοντερνισμού, ιδίως στη σύγχρονη ποίηση, με την εισαγωγή του πεζογραφήματος και τη χρήση μιας άμεσης γλώσσας. Η άμεση επιρροή του ήταν αισθητή μέχρι και τη δεκαετία του 1960. Χωρίς να αποτελεί την απάντηση στον Κίπλινγκ, τον Χάμσουν ή τον Σάντμπεργκ, αντέχει τη σύγκριση και με τους τρεις συγγραφείς. Συνδυάζει την οπτική του περιφερειακού συγγραφέα με την οπτική του σύγχρονου ακαδημαϊκού και επιστημονικού παρατηρητή.
Το 1999, Η Πτώση του Βασιλιά (1901) χαρακτηρίστηκε ως το καλύτερο δανέζικο μυθιστόρημα του 20ου αιώνα από τις εφημερίδες Politiken και Berlingske Tidende.
Η περιοχή Γιοχάνες Γένσεν στη Βόρεια Γροιλανδία ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του.
Βιβλιογραφία
• Danskere, 1896
• Einar Elkjær, 1898
• Himmerlandsfolk, 1898
• Intermezzo, 1899
• Kongens Fald, 1900–1901 – The Fall of the King
• Den gotiske renæssance, 1901
• Skovene, 1904
• Nye Himmerlandshistorier, 1904
• Madame d'Ora, 1904
• Hjulet, 1904
• Eksotiske noveller, 1907–15
• Den nye verden, 1907
• Myter, 1907–45
• Nye myter, 1908
• Den lange rejse, 1908–22 – The Long Journey – I: Den tabte land, 1919; II: Bræen, 1908; Norne Gæst, 1919; IV: Cimbrernes tog, 1922; V: Skibet, 1912; VI: Christofer Columbus, 1922
• Lille Ahasverus, 1909
• Myter, 1910
• Bo'l, 1910
• Nordisk ånd, 1911
• Myter, 1912
• Rudyard Kipling, 1912
• Der Gletscher, Ein Neuer Mythos Vom Ersten Menschen, 1912 - The Glacier, A New Myth Of The First Man
• Olivia Marianne, 1915
• Introduktion til vor tidsalder, 1915
• Skrifter, 1916 (8 vols.)
• Årbog, 1916, 1917
• Johannes Larsen og hans billeder, 1920
• Sangerinden, 1921
• Æstetik og udviking, 1923
• Årstiderne, 1923
• Hamlet, 1924
• Myter, 1924
• Skrifter, 1925 (5 vols.)
• Evolution og moral, 1925
• Årets højtider, 1925
• Verdens lys, 1926
• Thorvaldsens portrætbuster, 1926
• Åndens stadier, 1928
• Ved livets bred, 1928
• Retninger i tiden, 1930
• Den jyske blæst, 1931
• Form og sjæl, 1931
• På danske veje, 1931
• Pisangen, 1932
• Kornmarken, 1932
• Sælernes ø, 1934
• Det blivende, 1934
• Dr. Renaults fristelser, 1935
• Gudrun, 1936
• Darduse, 1937
• Påskebadet, 1937
• Jydske folkelivsmalere, 1937
• Thorvaldsen, 1938
• Nordvejen, 1939
• Fra fristaterne, 1939
• Gutenberg, 1939
• Vor oprindelse, 1941
• Mindets tavle, 1941
• Om sproget og undervisningen, 1942
• Kvinden i sagatiden, 1942
• Folkeslagene i østen, 1943
• Digte 1901–43, 1943
• Møllen, 1943
• Garden Colonies in Denmark, 1949
• Swift og Oehlenschläger, 1950
• Mytens ring, 1951
• Tilblivelsen, 1951
• The Waving Rye, 1959 (tr. R. Bathgate)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί ποιητές Κατηγορία:Δανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Δανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Δανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Δανοί νομπελίστες
Μιχαήλ Σφακιανάκης
Ο '''Μιχαήλ Κ. Σφακιανάκης''' (1858 - 1η Ιανουαρίου 1939) ήταν αγωνιστής και πολιτικός από το Λασίθι. Ήταν πληρεξούσιος Μεραμπέλλου στη Συντακτική Συνέλευση (1899), βουλευτής στην Κρητική Βουλή (1901), βουλευτής Ευβοίας (Νοέμβριος 1910), Νομάρχης Λασιθίου (1914), διορισμένος Δήμαρχος Αγίου Νικολάου και βουλευτής Λασιθίου (Δεκέμβριος 1915).
Βιογραφία
Ήταν μαζί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Φούμη μέλος της αντιπροσωπείας των Κρητικών Επαναστάσεων, ενώπιον των αξιωματικών των Μεγάλων Δυνάμεων.
Το 1912 πολέμησε στην Ήπειρο με σώμα ανταρτών εθελοντών που είχε σχηματίσει ο ίδιος και που αποτελείτο από προσκόπους.
Ο Μιχαήλ Σφακιανάκης ήταν ένας από τους πρώτους βουλευτές που εξελέγησαν στη Βουλή των Ελλήνων, καθώς εξελέγη βουλευτής
Τιμήθηκε από την πολιτεία με τον μεγαλόσταυρο του Σωτήρος για την δράση του και τις υπηρεσίες του στην πατρίδα.
Ήταν παντρεμένος με την θυγατέρα του Εμμ. Σκορδύλη, την αρχοντοπούλα Σοφία από την Φουρνή Μεραμβέλλου και απέκτησαν μια κόρη την Δέσποινα.
Απεβίωσε στο Ηράκλειο, στις 1 Ιανουαρίου 1939, ενώ η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την αμέσως επόμενη μέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου Κατηγορία:Δήμαρχοι Αγίου Νικολάου Κατηγορία:Νομάρχες Λασιθίου
Ερρίκος της Κάτω Λωρραίνης
Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (περί το 1059 - περί το 1119) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν κόμης του Λίμπουργκ & Αρλόν (1082 - 1119) και δούκας της Κάτω Λωρραίνης (1101 - 1106).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Βάλεραν Α΄ κόμη του Λίμπουργκ & Αρλόν και της Γιούττα, κόρης του Φρειδερίκου δούκα της Κάτω Λωρραίνης.
Η μάμμη του Αδέλα των Αρντέν είχε δώσει μία ιδιοκτησία στην Εκκλησία, αλλά ο Ερρίκος την πήρε πίσω. Ο Έγκιλμπερτ αρχιεπίσκοπος του Τρηρ τον κάλεσε να την επιστρέψει και όταν ο Ερρίκος αρνήθηκε, αφορίστηκε. Ο Ερρίκος με τα όπλα έκανε τον Έγκιλμπερτ να ηττηθεί σοβαρά. Ήταν επίτροπος (advocate) του αββαείου του Σιντ-Τρούιντεν, κάτι που κληρονόμησε από τον πατέρα του. Όταν ο ηγούμενος Χέρμαν ήλθε σε ρήξη με τον Ερρίκο Δ΄ των Σαλίων της Γερμανίας, ο Ερρίκος τον υποστήριξε.
Πολλοί τοπικοί ευγενείς έφυγαν στην Α΄ Σταυροφορία, όπως ο Γοδεφρείδος κόμης του Μπουγιόν και δούκας της Κάτω Λωρραίνης. Η εξουσία του Ερρίκου αυξήθηκε στη Βελγική, αλλά την καταχράστηκε, ειδικά στις μονές. Ο βασιλιάς της Γερμανίας παρενέβη και το 1101 κατέλαβε το Λίμπουργκ· ανάγκασε τον Ερρίκο να δηλώσει υποτέλεια και σε αντάλλαγμα του παραχώρησε το δουκάτο της Κάτω Λωρραίνης, που είχε εγκαταλείψει ο Γοδεφρείδος.
Ήλθε σε ανταγωνισμό με τον Γοδεφρείδο Α΄ κόμη του Λουβαίν. Υποστήριξε τον Ερρίκο Ε΄, γιο του Ερρίκου Δ΄, εναντίον του πατέρα του. Μετά άλλαξε στρατόπεδο, υποστηρίζοντας τον Ερρίκο Δ΄. Όταν όμως το 1106 ο Ερρίκος Δ΄ απεβίωσε, οι οπαδοί του Ερρίκου Ε΄ λεηλάτησαν τα φέουδά του, το Λίμπουργκ κατελήφθη και ο Ερρίκος φυλακίστηκε στο Χίλντεσχαϊμ, ενώ το δουκάτο του δόθηκε στον Γοδεφρείδο Α΄ κόμη του Λουβαίν.
Το 1119 απεβίωσε σε ηλικία 60 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Βάλεραν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Αδελαΐδα, κόρη του Μπότο του Πότενσταϊν, η οποία απεβίωσε το 1106 και μετά την Γιούντιτ του Σβάινφουρτ, κόρη του Όθωνα Γ΄ των Ποππονιδών δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:
Υποθηκοφυλακείο
Το Υποθηκοφυλακείο είναι η δημόσια υπηρεσία στην οποία κατατίθενται επίσημα και φυλάσσονται οι τίτλοι ιδιοκτησίας των ακινήτων καθώς και τα βάρη (υποθήκες, προσημειώσεις, κατασχέσεις) που τα βαρύνουν. Επίσης, στα υποθηκοφυλακεία φυλάσσονται και δικαστικές αποφάσεις σχετικές με ακίνητα και γενικά κάθε πράξη που επηρεάζει τη νομική κατάσταση ενός ακινήτου.
Τρόπος λειτουργίας
Τα υποθηκοφυλακεία λειτουργούν στην περιφέρεια κάθε ειρηνοδικείου και συνήθως υπάρχει ένα υποθηκοφυλακείο ανά ειρηνοδικειακή περιφέρεια και σπανίως περισσότερα. Ο νομικός όρος που αναφέρεται στην κατάθεση συμβολαίου ή άλλης πράξης στα αρχεία του υποθηκοφυλακείου και στην εγγραφή στα σχετικά βιβλία του υποθηκοφυλακείου ονομάζεται «μεταγραφή». Η μεταγραφή είναι θεσμός ύψιστης σημασίας στο εμπράγματο δίκαιο, διότι η κτήση κυριότητας, όπως και κάθε εμπράγματη μεταβολή επί ακινήτων, επέρχεται με τη μεταγραφή και όχι με την παράδοση της νομής. Σε κάθε υποθηκοφυλακείο μεταγράφονται οι δικαιοπραξίες και άλλες σχετικές πράξεις που αφορούν τα ακίνητα που βρίσκονται στην περιφέρεια του υποθηκοφυλακείου, και από αυτό εκδίδονται τα σχετικά πιστοποιητικά μετά τη μεταγραφή του συμβολαίου της αγοραπωλησίας. Τα βιβλία που τηρεί κάθε υποθηκοφυλακείο, και στα οποία μεταγράφονται οι πράξεις που αφορούν τα ακίνητα είναι:
Διακρίσεις υποθηκοφυλακείων
Τα υποθηκοφυλακεία διακρίνονται σε έμμισθα και άμισθα. Τα δε άμισθα υποθηκοφυλακεία διακρίνονται και σε ειδικά άμισθα και σε μη ειδικά άμισθα. Τα έμμισθα είναι υπηρεσίες του Υπουργείου Δικαιοσύνης και στελεχώνονται από δημοσίους υπαλλήλους. Τα ειδικά άμισθα υποθηκοφυλακεία διευθύνονται από άμισθο υποθηκοφύλακα ο οποίος διορίζεται από τον Υπουργό Δικαιοσύνης κατόπιν επιτυχίας του σε σχετικό διαγωνισμό. Τα μη ειδικά άμισθα υποθηκοφυλακεία διευθύνονται από συμβολαιογράφο διορισμένο στην έδρα του υποθηκοφυλακείου. Όλα τα υποθηκοφυλακεία είναι δημόσιες υπηρεσίες και ως εκ τούτου η λειτουργία τους εποπτεύεται από το Υπουργείο Δικαιοσύνης (άρθρο 7 του Π.∆. 36/2000 Οργανισμός του Υπουργείου Δικαιοσύνης).
Η αρχή της δημοσιότητας
Τα άρθρα 1200 και 1339 του Αστικού Κώδικα καθιερώνουν την αρχή της δημοσιότητας, σύμφωνα με την οποία τα βιβλίων μεταγραφών, υποθηκών και εν γένει τα δηµόσια βιβλία του υποθηκοφυλακείου είναι στη διάθεση οποιουδήποτε επιθυμεί να συμβουλευτεί το περιεχόμενό τους, προκειμένου να αντλήσει πληροφορίες για τις εμπράγματες σχέσεις που αφορούν ακίνητα. Ως περαιτέρω συνέπεια της αρχής της δημοσιότητας, τα άρθρα 1201 και 1340 του Αστικού Κώδικα καθιερώνουν και την υποχρέωση του υποθηκοφύλακα να χορηγεί αντίγραφα, περιλήψεις και πιστοποιητικά από τα έγγραφα που μεταγράφονται στο υποθηκοφυλακείο.
Η αρχή της χρονικής προτεραιότητας
Η αρχή της χρονικής προτεραιότητας των πάσης φύσεως δικαιωμάτων και βαρών καθιερώνεται από τα άρθρα 1206, 107 και 1300 του Αστικού Κώδικα. Σύμφωνα με την αρχή αυτή, μεταξύ πολλών μεταγραφών που έγιναν την ίδια ημέρα σχετικά με δικαιώματα βάρη πάνω στο ίδιο ακίνητο, προτιμάται εκείνη που στηρίζεται στον έστω και κατ' ελάχιστο χρόνο αρχαιότερα μεταγεγραμμένο τίτλο. Συγκεκριμένα, όταν έχουν μεταγραφεί περισσότερες υποθήκες στο ίδιο ακίνητο, οι ενυπόθηκοι δανειστές ικανοποιούνται βάση την αρχή της χρονικής προτεραιότητας ανάλογα με την ημερομηνία εγγραφής κάθε υποθήκης. Η σημασία της αρχή της χρονικής προτεραιότητας έγκειται στο γεγονός ότι σε περίπτωση που ακίνητο μεταβιβαστεί δύο ή περισσότερες φορές (με διαφορετικά συμβόλαια), παρότι δεν υπάρχει από το νόμο κάποια χρονική προθεσμία για τη μεταγραφή των συμβολαίων, την κυριότητα αποκτά όποιος μεταγράψει τον τίτλο του πρώτος ανεξάρτητα του ποια μεταβίβαση έγινε πρώτη.
Η έρευνα τίτλων στα υποθηκοφυλακεία
Πριν από οποιαδήποτε μεταβίβαση ακινήτου, είθισται να γίνεται έλεγχος στο υποθηκοφυλακείο της περιφέρειας του τόπου του ακινήτου, με σκοπό τη διαπίστωση εάν 1ον) το ακίνητο δεν έχει βάρη, δηλαδή δεν υπάρχουν οφειλές προς τρίτους που έχουν εγγραφεί στο υποθηκοφυλακείο σε βάρος του ακινήτου, και 2ον) εάν ο πωλητής είναι ο πραγματικός ιδιοκτήτης του ακινήτου και εάν δεν το έχει ήδη μεταβιβάσει, καθώς και 3ον) εάν ο πωλητής διαθέτει νόμιμο και μεταγεγραμμένο τίτλο ιδιοκτησίας. Ο έλεγχος τίτλων γίνεται υποχρεωτικά από δικηγόρο εφόσον το αρμόδιο Υποθηκοφυλακείο βρίσκεται σε έδρα πρωτοδικείου. Στα υπόλοιπα Υποθηκοφυλακεία ο έλεγχος μπορεί να γίνει από τον οποιονδήποτε.
Ο άμισθος υποθηκοφύλακας
Ο άμισθος υποθηκοφύλακας είναι άμισθος δημόσιος υπάλληλος λειτουργός της Δικαιοσύνης, όπως είναι και ο δικηγόρος, ο συμβολαιογράφος και ο δικαστικός επιμελητής. Άμισθοι υποθηκοφύλακες διορίζονται όσοι επιτύχουν σε πανελλήνιο γραπτό διαγωνισμό που διενεργείται στην έδρα του Πρωτοδικείου Αθηνών, εντός του πρώτου τετραμήνου κάθε έτους για τις κενές θέσεις που υπάρχουν. Τα θέματα του διαγωνισμού είναι: Αστικό Δίκαιο, Εμπορικό Δίκαιο, πολιτική δικονομία, κώδικας συμβολαιογράφων και ειδικών νόμων, και προαιρετικά μία έως δύο ξένες γλώσσες (αγγλική, γαλλική ή γερμανική). Στον διαγωνισμό μπορούν να πάρουν μέρος πτυχιούχοι νομικής, ηλικίας από 28 έως 42 ετών, που έχουν διατελέσει δικηγόροι, συμβολαιογράφοι ή Δικαστές.
Νομικό πλαίσιο λειτουργίας
Οι λεπτομέρειες λειτουργίας των υποθηκοφυλακείων ρυθμίζονται από τα κάτωθι νομοθετήματα, όπως έχουν τροποποιηθεί και ισχύουν σήμερα:
Τα κτηματολογικά γραφεία
Στις περιοχές της χώρας όπου έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία κτηματογράφησης (δηλαδή της εγγραφής των ακινήτων στο Εθνικό Κτηματολόγιο) έχει παύσει πλέον η λειτουργία Υποθηκοφυλακείων, τα οποία έχουν αντικατασταθεί από τα αντίστοιχα Κτηματολογικά Γραφεία. Αντίθετα, στις περιοχές όπου η κτηματογράφηση είναι ακόμη σε εξέλιξη και το κτηματολόγιο δεν έχει οριστικοποιηθεί, λειτουργούν παράλληλα Υποθηκοφυλάκεια και Γραφεία Κτηματογράφησης. Η λειτουργία των κτηματολογικών γραφείων διέπεται από τις αρχές του κτηματολογίου, οι οποίες είναι:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικαστικές αρχές
Κώστας Αϊδινίου
Σε συλλογικό επίπεδο
Έγινε ευρύτερα γνωστός αγωνιζόμενος με τη φανέλα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης επί μία δεκαετία (1964-74) ως μέσος. Ακολούθησε το 1974 ο Ολυμπιακός, παραμένοντας μέχρι το 1978, όταν και επέστρεψε στον Ηρακλή για μία περίοδο (1978-79), όπου και κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.
Στις εθνικές ομάδες
Αγωνίστηκε 7 συνολικά φορές με την εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1968-1974, σημειώνοντας τρία τέρματα. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1968 στον εντός έδρας νικηφόρο φιλικό αγώνα με την Αίγυπτο (4-1), όταν υπό τις οδηγίες του Νταν Γεωργιάδη αγωνίστηκε σε ολόκληρο το ενενηντάλεπτο, σημειώνοντας παράλληλα και το δεύτερο τέρμα της ελληνικής ομάδας.
Επίσης, αγωνίστηκε στην εθνική Ελπίδων, με την οποία το 1969 κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο.
Ως προπονητής
Μετά την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο, εργάστηκε ως προπονητής σε διάφορες ομάδες όπως στην Καστοριά, τον Πιερικό, τον Κολινδρό, την Φλώρινα και για ένα μικρό χρονικό διάστημα στον Ηρακλή (1987) μαζί με τον Γιώργο Κούδα. Μετά την αποχώρησή του από τον Ηρακλή έγινε αθλητικός διευθυντής στην Ξάνθη και τεχνικός Εθνικών Ομάδων Ελπίδων και Νέων στη Βόρεια Ελλάδα (1990-93).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Σίμων της Ιερουσαλήμ
O Σίμων, γερμ. Simon (12ος αι.) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν ο πρώτος γνωστός κοντόσταυλος του βασιλείου της Ιερουσαλήμ.
Βιογραφία
Μάλλον ήταν γιος του Ερρίκου δούκα της Κάτω Λωρραίνης, από τον Οίκο του Λίμπουργκ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ
Αγάπιος Λεονάρδος
Ο Αγάπιος Λεονάρδος(περ. 1741 – 1815) ήταν Έλληνας δάσκαλος, κανονολόγος και όσιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Βίος
Ο Αγάπιος Λεονάρδος γεννήθηκε περί το 1741 στη Δημητσάνα και το κοσμικό του όνομα ήταν Ασημάκης. Τη στοιχειώδη παιδεία ολοκλήρωσε στην γεννέτειρά του και στην Τρίπολη κοντά στον Παρθένιο. Το 1759 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη για σπουδές θεολογικές ευρύτερες κι από εκεί στο Άγιο Όρος κι από εκεί στη Σμύρνη κοντά στον Γεράσιμο ιερομόναχο Γούνα. Τον έβαλε υπότροφο στη Σχολή της Σμύρνης μέχρι το 1764. Την ίδια περίοδο εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Αγάπιος. Μαζί με τον ιερομόναχο Γεράσιμο ήλθε στη Δημητσάνα και σύστησε σχολείο όπου δίδασκε αμισθί σε πάνω από σαράντα μαθητές .Μετά τα Ορλωφικά και τα αντίποινα που ξέσπασαν από τους Τούρκους, ο Αγάπιος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Σχολή της Δημητσάνας και κατέφυγε στη Ζάκυνθο και μετά από λίγο καιρό στην Πάργα όπου δίδαξε και στη συνέχει επέστρεψε στη Δημητσάνα για να συνεχίσει το διδακτικό του έργο. Το 1781 προσκλήθηκε από τον συμπατριώτη του Αντώνιο Αντωνόπουλο στη Σμύρνη, για να αναλάβει διδακτικό έργο και τη διεύθυνση της εκεί Σχολής. . Πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου 1815 στο Άργος. Συνεργάστηκε με τον Νικόδημο τον Αγιορείτη στην έκδοση του Πηδαλίου Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον έχει ανακηρύξει όσιο και η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Νοεμβρίου.
Πηγές
Αγαπιος Λεοναρδος
Σημαία του Ναουρού
200px|thumb|right|Σημαία του Ναουρού. Αναλογίες: 1:2