cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταξιάρχες Αχαΐας
Οι Ταξιάρχες (επίσημη ονομασία: Ταξιάρχαι) είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Αράξου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.
Τοποθεσία
Ο οικισμός των Ταξιαρχών βρίσκεται σε πεδινή περιοχή στη Δυτική Αχαΐας: δυτικά του αεροδρομίου του Αράξου, νότια της Λιμνοθάλασσας Πάπα και του εκεί ιχθυοτροφείου, ανατολικά της Λιμνοθάλασσας Προκόπου, νότια και νοτιανατολικά των υψωμάτων των Μαύρων βουνών, ανατολικά και πολύ κοντά της οχύρωσης του Τείχους των Δυμαίων, και νότια του οικισμού του Αράξου. Είναι κτισμένος πάνω στην οδική αρτηρία που οδηγεί από το χωριό του Αράξου τόσο προς το κεφαλοχώρι του Λάπα στα νότια όσο και προς την περιοχή της Στροφυλιάς και τη φημισμένη παραλία της «Καλόγριας» στα δυτικά.
Απέχει λιγότερο από ένα χλμ. από τον κύριο οικισμό του Αράξου, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 5 μέτρων.
Διοικητική εξέλιξη
Οι Ταξιάρχες είναι σχετικά καινούριος οικισμός καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 14/03/1971, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αράξου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Αράξου.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας Κατηγορία:Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς
Τολουόλιο
Το τολουόλιο (αγγλικά toluene) είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C7H8, αλλά συμβολίζεται συχνά συντομογραφικά ως PhMe ή ΦMe ή PhCH3. Το χημικά καθαρό τολουόλιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι διαυγές, δυσδιάλυτο στο νερό και εύφλεκτο υγρό, με έντονη οσμή αποχρωματικού, διαφορετική από τη γλυκιά οσμή του βενζολίου. Είναι «μονοπαράγωγο» του βενζολίου, και πιο συγκεκριμένα, μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχεται από το βενζόλιο με αντικατάσταση ενός ατόμου υδρογόνου του τελευταίου, δηλαδή από φαινύλιο, και από μεθύλιο (-CH3). Η συστηματική ονομασία κατά IUPAC είναι «μεθυλοβενζόλιο».
To 2013 οι παγκόσμιες πωλήσεις τουλουολίου είχαν συνολική αξία περίπου 24,5 δισεκατομμυρίωμ δολαρίων ΗΠΑ.
Όπως συνέβη και με άλλους διαλύτες, το τολουόλιο χρησιμοποιήθηκε κάποιες φορές ως ψυχαγωγικό εισπνευστικό. Ωστόσο, οι εισπνεόμενοι ατμοί τολουολίου μπορούν να προκαλέσουν σημαντική ζημιά στο νευρικό σύστημα. Το τολουόλιο είναι σημαντικός οργανικός διαλύτης, αλλά είναι επίσης ικανό να να διαλύσει και έναν αξιοσημείωτο αριθμό ανόργανων ουσιών, όπως (μεταξύ άλλων) τα χημικά στοιχεία θείο, ιώδιο, βρώμιο, φωσφόρος, καθώς και άλλες μη πολικές ομοιοπολικές ουσίες.
Ως καύσιμο, σε κινητήρες εσωτερικής καύσης, έχει αριθμό οκτανίου (RON) 121, αλλά αποφεύγεται η χρήση του ως προσθετικό - ενισχυτικό βενζίνης, γιατί είναι γνωστό καρκινογόνο και ιδιαίτερα τοξικό, ιδιαίτερα για το νευρικό σύστημα.
Ισομέρεια
Το τολουόλιο έχει πολλά ισομερή θέσης, από τα οποία τα σημαντικότερα είναι τα ακόλουθα:
Ιστορία
Η ένωση απομονώθηκε (και ταυτοποιήθηκε) για πρώτη φορά το 1837, από τον πολωνό χημικό Φιλίπ Γουόλτερ (Filip Walter), μέσω απόσταξης φοινικέλαιου. Ονόμασε τη νέα (για τότε) ουσία «ρέτιναφθ(α)» (rétinnaphte), αλλά η ονομασία αυτή δεν διατηρήθηκε.
To 1841, ο γάλλος χημικός Χενρί Έτιεν Σαιντ Κλαιρ Ντεβίλλ (Henri Étienne Sainte-Claire Deville) απομόνωσε έναν υδρογονάνθρακα από το «tolu balsam», ένα αρωματικό εκχύλισμα από το τροπικό Κολομβιανό δέντρο με επιστημονική ονομασία «Myroxylon balsamum». Ο Ντεβίλλ αναγνώρισε ότι ο υδρογονανθρακας αυτός είναι παρόμοιος με τη «ρέτιναφθ(α)» του Γουόλτερ, αλλά και με το βενζόλιο, οπότε ονόμασε το νέο (για τότε) υδρογονάνθρακα «βενζοένιο». Το 1843, ο Τζονς Τζακόμπ Μπερζέλιους (Jöns Jakob Berzelius) επανονόμασε τη (νέα για τότε ένωση) με την ονομασία «τολουΐνιο» (toluin) .
Το 1850, ο γάλλος χημικός Αυγκούστ Καχούρς (Auguste Cahours) απομόνωσε «έναν υδρογονάνθρακα (εννοώντας και πάλι το τολουόλιο) από απόσταγμα (μυρό)ξυλου», που αναγνώρισε ως παρόμοιο με το «βενζοένιο του Ντεβίλλ» (Deville's benzoène), και κατ' αναλογία ο Καχούρς ονόμασε την ένωση που ανακάλυψε «τολουένιο» (''toluène). ''
Παραγωγή
Το τολουόλιο παράγεται τόσο (σχετικά) οικονομικά από τη βιομηχανία, που σχεδόν πάντα δεν παράγεται στα χημικά εργαστήρια, αλλά χρησιμοποιείται έτοιμο. Ωστόσο, υπάρχουν αρκετές διαθέσιμες μέθοδοι, που χρησιμοποιούνται για διδακτικούς, συνήθως, λόγους.
Μεθυλίωση βενζολίου
Μια ενδιαφέρουσα δυνατότητα είναι η μεθυλίωση (κατά Friedel-Crafts) βενζολίου με κάποιο αλομεθάνιο (CH3X), συνήθως χλωρομεθάνιο (CH3Cl), παρουσία κάποιου οξέος κατά Λιούις, όπως το (τρι)χλωρίουχο αργίλίο (AlCl3).
Μέθοδος Fitting
Από φαινυλαλογονίδιο (PhX), με τη μεθοδο Fitting, παράγεται τολουόλιο :
Μέθοδος Grignard
Από φαινυλαλογονίδιο (PhX), με τη μέθοδο Grignard, παράγεται τολουόλιο :
Με αποκαρβοξυλίωση κατάλληλων καρβοξυλικών οξέων
1. Από φαινυλαιθανικό οξύ, με αποκαρβοξυλίωση παράγεται τολουόλιο :
2. Από οποιοδήποτε μεθυλοβενζοϊκό οξύ:
Με αποξυγόνωση κρεσόλης
Από οποιασδήπτε κρεσόλη, με αποξυγόνωση, παράγεται τολουόλιο ::
Από βενζαλδεΰδη
Από βενζαλδεΰδη, με τη μέθοδο Wolff-Kishner, παράγεται τολουόλιο ::
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Το τολουόλιο αντιδρά ως κανονικός αρωματικός υδρογονάνθρακας κατά την αρωματική ηλεκτρονιόφιλη υποκατάσταση. Επειδή η μεθυλομάδα του έχει ισχυρότερες ιδιότητες δότη ηλεκτρονίου σε σύγκριση με ένα απλό άτομο υδρογόνου, το τολουόλιο είναι πιο δραστικό έναντι των ηλεκτρονιόφιλων αντιδραστηρίων σε σύγκριση με το βενζόλιο.
Με σουλφούρωση δίνει π-τολουολοσουλφονικό οξύ, ενώ με χλωρίωση από διχλώριο (Cl2), παρουσία τριχλωριούχου σιδήρου (FeCl3), δίνει ορθο- και παρα- χλωροτολουόλιο.
Σημαντική ιδιότητα του τολουολίου αποτελεί ότι η μεθυλομάδα του είναι ευαίσθητη στην οξείδωση. Το τολουόλιο αντιδρά με τουπερμαγγανικό κάλιο (KMnO4) δίνοντας βενζοϊκό οξύ (PhCOOH) και με το χρωμυλιοχλωρίδιο (CrO2Cl2) δίνοντας βενζαλδεΰδη (PhCHO, αντίδραση Étard).
Η μεθυλομάδα αλογονώνεται κάτω από συνθήκες μηχανισμού ελευθέρων ριζών. Για παράδειγμα, αν N-βρωμηλεκτριμίδιο (N-ΒromoSuccinimide, NBS) συνθερμαστεί μαζί με τολουόλιο, παρουσία αζωδιισοβουτυρονιτρίλιου (AzobisIsoButyroNitrile, AIBN), παράγεται βενζυλοβρωμίδιο (PhCH2Br). Η ίδια μετατροπή συμβαίνει με επίδραση διβρωμίου παρουσία υπεριώδους ακτινοβολίας, ή ακόμη και ηλιακού φωτός (περιέχει και υπεριώδη ακτινοβολία). Το τολουόλιο μπορεί επίσης να βρωμιωθεί με ταυτόχρονη επίδραση υδροβρωμίου (HBr) και υπεροξειδίου του υδρογόνου (H2O2), παρουσία φωτός.
Η μεθυλομάδα του τολουολίου δίνει αποπρωτονίωση, αλλά μόνο με πολύ ισχυρές βάσεις. Εκτιμήθηκε ότι έχει pKa περίπου 41.
Η καταλυτική υδρογόνωση τολουολίου δίνει μεθυλοκυκλοεξάνιο. Η αντίδραση απαιτεί υψηλής πίεσης υδρογόνου και έναν καταλύτη (συνήθως λευκόχρυσο).
Νίτρωση
Με νίτρωση παράγει (κυρίως) παραμεθυλονιτροβενζόλιο :
Με περίσσεια νιτρικού οξέος παράγεται τελικά TNT: 80 px
Σουλφούρωση
Με σουλφολυρωση παράγει (κυρίως) π-τολουολοσουλφονικό οξύ :
Αλογόνωση
Με αλογόνωση παράγει oρθοβενζυλαλογονίδιο και παραβενζυλαλογονίδιο :
Αλκυλίωση
Με αλκυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγονται γενικά ορθοαλκυλομεθυλοβενζόλιο και παρααλκυλομεθυλοβενζόλιο, αλλά αν το αλκύλιο (R) είναι ογκώδες, μπορεί η ορθοαλκυλίωση να παρεμποδίζεται στερεοχημικά, οποτε στην περίπτωση αυτή παράγεται μόνο το παρααλκυλομεθυλοβενζόλιο.
Ακυλίωση
Με ακυλίωση κατά Friedel-Crafts ορθοακυλομεθυλοβενζόλιο και παραακυλομεθυλοβενζόλιο :
Υδροξυλίωση
Υδροξυλίωση κατά Friedel-Crafts προς ορθοκρεσόλη και παρακρεσόλη :
Αμίνωση
Αμίνωση κατά Friedel-Crafts προς ορθοτολουδΐνη και παρατολουδΐνη :
Αναγωγή
Αναγωγή προς μεθυλοκυκλοεξάνιο :
Οζονόλυση
Με οζονόλυση παράγει αιθανοδιάλη και οξοπροπανάλη :
Οξείδωση
Με οξείδωση με υπερμαγγανικό κάλιο (KMnO4) παράγεται βενζοϊκό οξύ :
Αλομεθυλίωση
Με αλομεθυλίωση κατά Blanc παράγει ορθοαλομεθυλομεθυλοβενζόλιο και παρααλομεθυλομεθυλοβενζόλιο ::
Επίδραση καρβενίων
Με μεθυλένιο προς ξυλόλια, αιθυλοβενζόλιο και μεθυλοκυκλοεπτατριένια:
Εφαρμογές
Οι βιομηχανικές χρήσεις του τολουολίου περιλαμβάνουν την απομεθυλίωσή του προς βενζόλιο, τη μετατροπή του σε μίγμα βενζολίου - ξυλενίων και τη διεργασια BTX. Όταν οξειδώνεται, δίνει βενζαλδεΰδη ή βενζοϊκό οξύ, δυο σημαντικές ενδιάμεσες ύλες για την οργανική χημεία. Χρησιμοποιήθηκε ακόμη ως πηγή άνθρακα για την παραγωγή πολυτοιχικών νανοσωλήνων άνθρακα. Το τολουόλιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ανοίξει τα ερυθρά αιμοσφαίρια, προκειμένου να εξαχθεί αιμοσφαιρίνη για βιοχημικά πειράματα.
Το τολουόλιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αύξηση του βαθμού οκτανίων σε βενζίνη για κινητήρες εσωτερικής καύσης. Το τολουόλιο αποτελούσε το 86% κατ' όγκο των καυσίμων για τις ομάδες της Φόρμουλας 1 κατά τη δεκαετία του 1980, με πρωτοπόρα στον τομέα αυτό την ομάδα της Honda. Το τολουόλιο μπορεί να αποτελέσει ως και 100% το καύσιμο για δίχρονους και τετράχρονους κινητήρες, αλλά εξαιτίας της πυκνότητας του καυσίμου και εξαιτίας άλλων παραγόντων, το καύσιμο δεν εξατμίζεται εύκολα, εκτός αν προθερμανθεί στους 70 °C. Ωστόσο, το τολουόλιο ως καύσιμο προκαλεί παρόμοια προβλήματα με τα καύσιμα με αλκοόλες, καθώς «τρώει» τους συνήθως λαστιχένιους σωλήνες καυσίμου και το μέταλλο των κινητήρων, στους οποίους δημιουργεί σταδιακά ρήγματα.
Στην Αυστραλία, έχει βρεθεί ότι χρησιμοποιήθηκε παράνομα βενζίνη νοθευμένη με τολουόλιο σε απομακρισμένα πρατήρια καυσίμου για πώληση σε κοινά αυτοκίνητα. Αυτό συνέβηκε γιατί το τολουόλιο είναι αφορολόγητο, ενώ άλλα καύσιμα φορολογούνται πάνω από 40%, με αποτέλεσμα οικονομικό όφελος για τους πωλητές. Το αποτέλεσμα της χρήσης είναι πιθανό να έχει επιπτώσεις στους κινητήρες με επιπλέον φθορά. Η έκταση της υποκατάστασης βενζίνης από τολούλιο δεν έχει καθοριστεί.
Το τολουόλιο ανήκει στην ομάδα των καυσίμων που χρησιμοποιούνται τελευταία ως συστατικά της κηροζίνης για κινητήρες αεριωθούμενων.
Το τολουόλιο χρησιμοποιήθηκε επίσης ως ψυκτικό υγρό για τις καλές ιδιότητες μεταφοράς θερμότητας σε παγίδες θερμότητας νατρίου, που χρησιμοποιούνται σε μονάδες ψύξης πυρηνικών αντιδραστήρων.
Τέλος, το τολουόλιο χρησιμοποιήθηκε για την εκχύλιση της κοκαΐνης από φύλλα κόκας κατά την παραγωγή του σιροπιού για την Coca - Cola.
Τοξικολογία και μεταβολισμός
Η εισπνοή ατμών τολουολίου σε μικρά επίπεδα συγκέντρωσης μπορεί να προκαλέσει κόπωση, σύγχυση, αδυναμία, ενέργειες τύπου μέθης, απώλεια μνήμης, ναυτία, ανορεξία, απώλεια ακοής και αχρωματοψία. Αυτά τα συμπτώματα συνήθως εξαφανίζονται όταν παύσει η έκθεση στους ατμούς τολουολίου. Η εισπνοή υψηλών συγκεντρώσεων ατμών τολουολίου για σύντομο χρονικό διάστημα μπορεί να προκαλέσει ελαφρύ πονοκέφαλο, ναυτία, υπνηλία, αναισθησία, ή ακόμη και θάνατο.
Ωστόσο, το τολουόλιο είναι πολύ λιγότερο τοξικό από το βενζόλιο, και ως επακόλουθο έχει αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό το βενζόλιο ως αρωματικός διαλύτης στις χημικές συνθέσεις. Το γραφείο περιβαντολλογικής προστασίας των ΗΠΑ (US Environmental Protection Agency, EPA) δηλώνει ότι το δυναμικό καρκινογένεσης του τολουολίου δεν μπορεί να εκτιμηθεί εξαιτίας ανεπαρκής πληροφόρησης.
Όμοια με πολλούς άλλους διαλύτες, όπως το 1,1,1-τριχλωροαιθάνιο (CH3CCl3) και κάποια αλκυλοβενζόλια (PhR), το τολουόλιο έχει αποδειχθεί ότι δρα σαν μη-ανταγωνιστικός ανταγωνιστής του υποδοχέα NMDA και ως θετικός αλλοεστερικός διαμορφωτής του υποδοχέα GABAA. Επιπρόσθετα, αποδείχθηκε ότι το τολουόλιο παρουσιάζει αντικαταθληπτικές ιδιότητες σε τρωκτικά, σύμφωνα με το πείραμα αναγκαστικής κολύμβησης (Forced Swim Test, FST) και με το τεστ αιώρησης από την ουρά (Τail Suspension Test, TST), πιθανώς εξαιτίας των ιδιοτήτων του ανταγωνιστή NMDA.
Το τολουόλιο χρησιμοποιήθηκε μερικές φορές ως ψυχαγωγικό εισπνευστικό, πιθανώς λόγω των ιδιοτήτων του για πρόκληση ευφορίας και αντικατάθλιψης.
Βιοαποικοδόμηση
Πολλοί τύποι φυκιών, που περιλαμβάνουν τα είδη Cladophialophora, Exophiala, Leptodontium, Pseudeurotium zonatum και Cladosporium sphaerospermum, καθώς και κάποια είδη βακτηρίων μπορούν να αποικοδομήσουν τολουόλιο, χρησιμοποιώντας το ως πηγή άνθρακα και ενέργειας (δηλαδή ως τροφή).
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αρένια Κατηγορία:C7 Κατηγορία:Ψυχοτρόπες ουσίες Κατηγορία:Μη πολικοί διαλύτες
Μαλάλα Γιουσαφζάι
Η Μαλάλα Γιουσαφζάι (Malala Yousafzai, Παστούν: ملاله یوسفزۍ, Ουρντού: ملالہ یوسف زئی) είναι Πακιστανή ακτιβίστρια που αγωνίζεται για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση στη χώρα της.
Βιογραφία
Η Μαλάλα γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1997 στην πόλη Μινγκόρα του Πακιστάν, μέλος μιας οικογένειας σουνιτών Παστούν. Οι Γονείς της είναι οι Ζιαουντίν Γιουσαφζάι και Τουρ Πεκάι. Η Μαλάλα έχει και δύο μικρότερους αδελφούς. Η πρώτη της εκπαίδευση τής δόθηκε από τον πατέρα της, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης σχολείου και ποιητής. Το όνομά της είναι προς τιμή της Πακιστανής λαϊκής ηρωίδας Μαλαλάι (1861-1880).
Σε ηλικία 11 ετών ξεκίνησε να γράφει (χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο) σε μπλογκ, όπου περιέγραφε τη ζωή της στην πόλη Μινγκόρα, στο βορειοδυτικό Πακιστάν, μετά την κατάληψη της εξουσίας στην περιοχή από τους Ταλιμπάν, που απαγόρευσαν στα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο και εξέφραζε τις απόψεις της σχετικά με το δικαίωμα των κοριτσιών στη μόρφωση. Τα επόμενα χρόνια έδωσε συνεντεύξεις σε διάφορα μέσα, τόσο της χώρας της όσο και άλλων χωρών, στις οποίες υποστήριζε το δικαίωμα των κοριτσιών να πηγαίνουν στο σχολείο. Στο μεταξύ έγινε γνωστή η ταυτότητά της.
Το 2013 της απονεμήθηκε το Βραβείο Ζαχάρωφ και ήταν υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης.
Το 2014 τελικά της απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης για τον αγώνα της για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση. Σήμερα είναι ο νεότερος κάτοχος βραβείου Νόμπελ στον κόσμο, κερδίζοντας το σε ηλικία 17 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πακιστανοί συγγραφείς Κατηγορία:Πακιστανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎ Κατηγορία:Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών Κατηγορία:Πακιστανοί φεμινιστές Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
NGC 96
Ο NGC 96 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει περίπου 275 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο 40.000 ετών φωτός.
Τον ανακάλυψε ο Γάλλος αστρονόμος Guillaume Bigourdan στις 24 Οκτωβρίου 1884.
Αναφορές
0096 Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες
Φρέντερικ Έιμπελ
Ο Σερ Φρέντερικ Αουγκούστους Έιμπελ, 1ος Βαρονέτος (Sir Frederick Augustus Abel, 1st Baronet, 17 Ιουλίου 1827 – 6 Σεπτεμβρίου 1902) ήταν Άγγλος χημικός που αναγνωρίστηκε ως η κορυφαία αυθεντία της Βρετανίας σε θέματα εκρηκτικών υλών. Είναι περισσότερο γνωστός για την εφεύρεση του κορδίτη ως αντικαταστάτη της πυρίτιδας στα πυροβόλα όπλα.
Αρχική σταδιοδρομία
Από το 1854 έως το 1888 ο Έιμπελ υπηρέτησε ως χημικός πυρομαχικών στο Χημικό Ίδρυμα του Βασιλικού Οπλοστασίου στο Γούλιτς, και καθιερώθηκε ως η κορυφαία βρετανική αυθεντία σε θέματα εκρηκτικών υλών. Τρία χρόνια αργότερα διορίστηκε χημικός στο Υπουργείο Πολέμου και εισηγητής της κυβέρνησης για θέματα χημείας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του σε αυτό το αξίωμα, η οποία διήρκεσε έως το 1888, πραγματοποίησε μεγάλο όγκο εργασιών σε σχέση με τη χημεία των εκρηκτικών υλών.
Αξιόλογο έργο
Μια από τις σημαντικότερες έρευνές του είχε να κάνει με την παρασκευή νιτροκυτταρίνης και ανέπτυξε μια διαδικασία, η οποία συνίστατο ουσιαστικά στη μετατροπή του νιτρωμένου βαμβακιού σε λεπτό πολτό, οποία επέτρεπε την ασφαλή παρασκευή του και ταυτόχρονα έδινε το προϊόν σε μορφή που αύξανε τη χρησιμότητά του. Το έργο αυτό προετοίμασε σε σημαντικό βαθμό το έδαφος για τις «άκαπνες σκόνες» που άρχισαν να χρησιμοποιούνται ευρύτερα προς το τέλος του 19ου αιώνα. Ο κορδίτης, ο τύπος που υιοθετήθηκε από τη βρετανική κυβέρνηση το 1891, εφευρέθηκε από κοινού από τον ίδιο και τον Σερ Τζέιμς Ντιούαρ. Ο ίδιος και ο Ντιούαρ μηνύθηκαν ανεπιτυχώς από τον Άλφρεντ Νόμπελ για παραβίαση του διπλώματος ευρεσιτεχνίας του Νόμπελ για ένα παρόμοιο εκρηκτικό που ονομαζόταν βαλλιστίτης, και η υπόθεση επιλύθηκε τελικά στη Βουλή των Λόρδων το 1895. Ερεύνησε επίσης εκτενώς τη συμπεριφορά της μαύρης πυρίτιδας όταν αναφλέγεται, μαζί με τον Σκωτσέζο φυσικό Σερ Άντριου Νομπλ. Κατόπιν αιτήματος της βρετανικής κυβέρνησης, επινόησε τη δοκιμή Έιμπελ, ένα μέσο για τον προσδιορισμό του σημείου ανάφλεξης των προϊόντων πετρελαίου. Το πρώτο του όργανο, η συσκευή ανοικτής δοκιμής, προσδιορίστηκε σε νόμο του Κοινοβουλίου το 1868 για τον επίσημο προσδιορισμό των προϊόντων πετρελαίου. Τον Αύγουστο του 1879 αντικαταστάθηκε από το πολύ πιο αξιόπιστο όργανο στενής δοκιμής Έιμπελ. Υπό την καθοδήγησή του, αναπτύχθηκε αρχικά η νιτρογλυκερίνη στις Βασιλικές Πυριτιδαποθήκες του Γουόλθαμ Άμπεϊ, η οποία κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1865, και στη συνέχεια το προωθητικό κορδίτης, το οποίο κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1889. Στον τομέα του ηλεκτρισμού, ο Έιμπελ μελέτησε την κατασκευή ηλεκτρικών ασφαλειών και άλλες εφαρμογές του ηλεκτρισμού για πολεμικούς σκοπούς.
Ηγεσία και βραβεύσεις
Εξελέγη εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας το 1860 και έλαβε το Βασιλικό Μετάλλιο το 1887. Διετέλεσε πρόεδρος της Χημικής Εταιρείας (1875-77), του Ινστιτούτου Ηλεκτρολόγων Μηχανικών (τότε Εταιρεία Τηλεγραφικών Μηχανικών) (1877), του Ινστιτούτου Χημείας (1881-82) και της Εταιρείας Χημικής Βιομηχανίας (1883). Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Ινστιτούτου Σιδήρου και Χάλυβα το 1891 και τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο Μπέσεμερ το 1897 για το έργο του σε προβλήματα κατασκευής χάλυβα. Του απονεμήθηκε το μετάλλιο Τέλφορντ από το Ίδρυμα Πολιτικών Μηχανικών το 1879.
Ο Έιμπελ πέθανε στην κατοικία του στο Γουάιτχολ Κορτ, του Λονδίνου, στις 6 Σεπτεμβρίου 1902, σε ηλικία 75 ετών, και τάφηκε στο κοιμητήριο Νάνχεντ του Λονδίνου.
Οικογένεια
Ο Έιμπελ παντρεύτηκε δύο φορές- πρώτα τη Σάρα Μπλαντς, κόρη του Τζέιμς Μπλαντς, από το Μπρίστολ, και μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του τη Τζουλιέτα ντε Λα Φεγιάντ. Δεν άφησε παιδιά.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Άγγλοι χημικοί Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Μπίαχμου
μικρογραφία|Η βάση του ενός αγάλματος όπως σώζεται σήμερα Το Μπίαχμου (αραβικά : بيهمو) είναι χωριό της Αιγύπτου γνωστό για τον αρχαιολογικό του χώρο. Βρίσκεται στη Όαση Φαγιούμ 7 χλμ από την πόλη Φαγιούμ. Έξω από το χωριό βρίσκονται τα ερείπια από δύο κολοσσιαίες φιγούρες του Αμενεμχέτ Γ΄.
Έξω από το χωριό στη μέση μιας αγροτικής περιοχής είναι τα ερείπια δύο κολοσσιαίων καθιστών μορφών του Αμενεμχέτ Γ΄ από την 12η Δυναστεία. Τα αγάλματα έχουν εξαφανιστεί και διασώζεται μόνο τη βάση τους. Η πρώτη αναφορά των αγαλμάτων γίνεται από τον Ηρόδοτο όπου τα περιγράφει πανύψηλες καθιστές μορφές μισοβυθισμένες σε νερό. Το 1245 αναφέρεται από τον Αμπού Οαμάν ελ Ναμπουσλί ελ Σαφαντί ότι τα αγάλματα καταστράφηκαν σε αναζήτηση των θησαυρών που υποτίθεται ότι υπήρχαν. Το 1672 αναφέρεται ότι μπορούσε κάποιος να δει τα λείψανα ενός από τα δύο αγάλματα.
Στα μέσα στου 2ου αιώνα οι βάσεις ανακατασκευάστηκαν και σήμερα έχουν περίμετρο 18 μέτρα. Πιστεύεται ότι τα δύο αγάλματα βρίσκονταν στην όχθη μιας δεύτερης, τεχνητής, λίμνης της όασης που σήμερα δεν υπάρχει, και είχαν τοποθετηθεί σε ανάμνηση υδραυλικών έργων που είχε κάνει εκεί ο Αμενεμχέτ, πιθανώς φράγμα. Ο Αμενεμχέτ Γ΄ λατρευόταν εδώ ως ο δημιουργός και θεός τη γονιμότητας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Κόναν Οσίρις
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στη Λισαβόνα και έζησε στο Cacém για λίγα χρόνια μετά την αποφοίτησή του. Σήμερα ζει στη Λισαβόνα.
Το 2010 ολοκλήρωσε το πτυχίο γραφικού σχεδιασμού στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Castelo Branco. Στο ινστιτούτο συναντήθηκε με τον Rúben de Sá Osório, ο οποίος είναι προσωπικός σχεδιαστής και κομμωτής.
Εργάστηκε σε ένα από τα καταστήματα της πιο γνωστής πορτογαλικής αλυσίδας καταστημάτων sex shop, το ContraNatura, στη Λισαβόνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Πορτογάλοι τραγουδιστές
Λίβιο Αγκρέστι
Βιογραφία
Αρχικά μαθητής του Φραντσέσκο Μεντσόκκι (Francesco Menzocchi), το 1535 ζωγράφισε τις τοιχογραφίες της Ευχαριστίας και των Προφητών για το Παρεκκλήσι του Μυστηρίου στον Καθεδρικό Ναό του Φορλί, που σήμερα βρίσκονται στην τοπική πινακοθήκη τέχνης, την Pinacoteca Civica di Forlì. Το 1539, ζωγράφισε στην Εκκλησία της Σάντα Μαρία ντε Σέρβι. Το 1542, ταξίδεψε στη Ραβέννα, όπου ζωγράφισε τον πίνακα των επισκόπων που φυλάσσεται τώρα στον καθεδρικό ναό του Αριάνι. Έγινε μέλος της Ρωμαϊκής Ακαδημίας του Αγίου Λουκά το 1534. Το 1544, ζωγράφισε τις τοιχογραφίες των αλληγορικών μορφών στη Sala Paolina του Καστέλ Σαντ'Άντζελο στη Ρώμη, υπό την επίβλεψη του Περίν ντελ Βάγκα (Perin del Vaga). Η Agresti βοήθησε επίσης στη διακόσμηση της εκκλησίας της Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν της Ρώμης.
Το 1555-6, διακοσμούσε το παρεκκλήσι Gonzaga στην Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος στη Σάσια με βιβλικές σκηνές και επέστρεψε το 1574 για να διακοσμήσει το Παρεκκλήσι της Αγίας Τριάδας με περισσότερες σκηνές από την Καινή Διαθήκη.
Το πιο πρόσφατα ανακαλυφθέν έργο του Αγκρέστι ήρθε στο φως τον Ιούνιο του 2009 στον καθεδρικό ναό της Τσεζένα, ελαιογραφία σε χαλκό, που απεικονίζει τον προστάτη άγιο της πόλης, τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, που ανατέθηκε στον γέροντα Δάσκαλο από τον Άλεξ Καβαλολούτσι (Alex Cavallucci).
Η Εκκλησία St John Maddermarket στο Νόργουιτς διαθέτει μια μεγάλη ελαιογραφία του Μυστικού Δείπνου που, αν και αποδίδεται στον Αγκρέστι, δεν έχει επαληθεύσιμη προέλευση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Ηλεκτρονιακό ζεύγος
right|thumb|200px|[[Διάγραμμα μοριακών τροχιακών|Διαγράμματα μοριακών τροχιακών που απεικονίζουν έναν ομοιοπολικό δεσμό (αριστερά) και έναν πολωμένο ομοιοπολικό δεσμό (δεξιά) σε ένα διατομικό μόριο. Και στις δυο περιπτώσεις ο χημικός δεσμός δημιουργείται με το σχηματισμό ενός ηλεκτρονιακού δεσμού.]]
Ηλεκτρονιακό ζεύγος ή ζεύγος κατά Λιούις ονομάζονται, στη χημεία, δύο (2) ηλεκτρόνια που καταλαμβάνουν το ίδιο τροχιακό, αλλά έχουν αντίθετα σπιν. Η έννοια του ηλεκτρονιακού ζεύγους εισήχθηκε το 1916 σε έγγραφο του Γκίλμπερτ Λιούις (Gilbert N. Lewis)
Επειδή τα ηλεκτρόνια είναι φερμιόνια, η απαγορευτική αρχή του Πάουλι απαγορεύει αυτά τα σωματίδια να έχουν ακριβώς την ίδια τετράδα κβαντικών αριθμών. Γι' αυτό μπορούν να καταλάβουν το ίδιοτροχιακό, οπότε έχουν ιδιους τους πρώτους τρεις (3) κβαντικούς αριθμούς, μόνο αν διαφέρουν στον τέταρτο κβαντικό αριθμό, δηλαδή τον κβαντικό αριθμό σπιν. Αυτό περιορίζει το μέγιστο αριθμό ηλεκτρονίων στο ίδιο τροχιακό σε ακριβώς δύο (2).
Το ζευγάρωμα των σπιν είναι συχνά ενεργειακά ευνοϊκό και γι' αυτόν το ρόλο τα ηλεκτρονιακά ζεύγη παίζουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο στη χημεία, γιατί μπορούν:
Επειδή τα σπιν είναι ζευγαρωμένα, η μαγνητική ροπή των ηλεκτρονίων αλληλακυρώνεται και η συνεισφορά του ηλεκτρονιακού ζεύγους στις μαγνητικές ιδιότητες θα είναι γενικά μηδενική, και ένα χημικό είδος που περιέχει μόνο ηλεκτρονιακά ζεύγη είναι ένα διαμαγνητικό.
Παρόλο που μια ισχυρή τάση για ζευγάρωμα των ηλεκτρονίων παρατηρείται στη χημεία, είναι επίσης πιθανό ότι τα ηλεκτρόνια μπορεί να υπάρχουν και ως μονήρη ηλεκτρόνια (δηλαδή αζευγάρωτα ηλεκτρόνια).
Στην περίπτωση τής μεταλλικής δεσμολογίας οι μαγνητικές ροπές επίσης αντισταθμίζονται σε μεγάλο βαθμό, αλλά η δεσμολογία είναι πιο κοινή, ώστε τα ανεξάρτητα ζεύγη ηλεκτρονίων δεν μπορούν να διαχωριστούν και είναι καλύτερα να θεωρηθούν τα ελεύθερα ηλεκτρόνια ως ενας συλλογικός «ωκεανός ηλεκτρονίων».
Μια πολύ ειδική περίπτωση σχηματισμού ενός ηλεκτρονιακού ζεύγους υπάρχει στην υπεραγωγιμότητα: ο σχηματισμός των ζευγών Κούπερ (Cooper pairs).
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Χημικός δεσμός
Σκοπιά Ευρυτανίας
Η Σκοπιά είναι ορεινός οικισμός του Νομού Ευρυτανίας. Βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο 1.120 μέτρων στο όρος Οξυά, που αποτελεί απόληξη των Βαρδουσίων. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Τσεκλείστα.
Η Σκοπιά ανήκει στον καλλικρατικό Δήμο Καρπενησίου (τέως καποδιστριακός δήμος Δομνίστας) και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 41 κατοίκους. Ο οικισμός συναποτελεί, μαζί με τη Δομνίστα και τον οικισμό Μαρίνος την Τοπική Κοινότητα Δομνίστης.
Κοντά στη Σκοπιά βρίσκεται το φαράγγι του «Πανταβρέχει».
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Δομνίστας
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1969
Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1969 ήταν το 7ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν έξι σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν σε διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε η ΠΦΚ Μπερόε Στάρα Ζαγόρα από τη Βουλγαρία, για δεύτερη συνεχόμενη φορά. Στον τελικό αντιμετώπισε την Ντιναμό Τιράνων από την Αλβανία, η οποία αποχώρησε στο δεύτερο ματς, όταν δόθηκε πέναλτι εις βάρος της και μηδενίστηκε. Η διοργάνωση είχε πιο σύντομη διάρκεια από τις προηγούμενες. Ξεκίνησε το Μάρτιο του 1969 και ολοκληρώθηκε το Οκτώβριο του 1969.
Τελικός
* Σημείωση: Στο β΄ τελικό, και ενώ το σκορ ήταν 1-0 υπέρ της Μπερόε, σφυρίχτηκε πέναλτι εις βάρος της Ντιναμό. Οι παίκτες και οι παράγοντες της αλβανικής ομάδας το θεώρησαν άδικο, διαμαρτυρήθηκαν έντονα και τελικά αποχώρησαν από το παιχνίδι, το οποίο κατακυρώθηκε 3-0 υπέρ της Μπερόε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1969
Load (άλμπουμ)
Load είναι ο τίτλος του έκτου στούντιο δίσκου του Αμερικάνικου Heavy Metal συγκροτήματος Metallica, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 4 Ιουνίου του 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Elektra Records".
Ιστορία του δίσκου
Το "Load" κυκλοφόρησε πέντε χρόνια μετά το ιδιαίτερα επιτυχημένο "Metallica" και παρουσίασε ένα σύνολο το οποίο απομακρύνθηκε ακόμη περισσότερο από το thrash metal των πρώτων τους δίσκων και βάδισε σε Hard Rock μονοπάτια, με έντονες μπλουζ επιρροές. Οι στίχοι του Χέτφιλντ έδειξαν μία προσωπική εξέλιξη με αναφορές σε θέματα από τη ζωή του, όπως ο θάνατος της μητέρας του στο "Until It Sleeps".
left|130px|thumb|Ο [[Κερκ Χάμμετ και ο Τζέιμς Χέτφιλντ]] Οι συνθέσεις πραγματοποιήθηκαν από τον Τζέιμς Χέτφιλντ και τον Λαρς Ούλριχ, με τη συμμετοχή του Κερκ Χάμμετ σε μερικές από αυτές. Οι ηχογραφήσεις έλαβαν χώρα στα "The Plant Studios" του Σοσαλίτο της Καλιφόρνια, από τον Μάιο του 1995 μέχρι τον Φεβρουάριο της επόμενης χρονιάς. Το "Load" είναι ο μεγαλύτερος, σε χρονική διάρκεια, δίσκος των Metallica, αφού αγγίζει τα 79 λεπτά. Η εικόνα του εξώφυλλου ονομάζεται "Semen and Blood III" (μτφ. σπέρμα και αίμα).
Ο δίσκος σκαρφάλωσε στην κορυφή των τσαρτ σχεδόν σε όλες τις χώρες του πλανήτη και βραβεύθηκε ως πενταπλά πλατινένιος στην πατρίδα του συγκροτήματος, όπου πούλησε 680.000 αντίτυπα κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Το σινγκλ "Until it Sleeps" ανέβηκε στο # 1 στην Αυστραλία, τη Σουηδία και τη Φινλανδία και έγινε χρυσό σε τρεις χώρες, ενώ μικρότερη επιτυχία γνώρισαν τα "Hero of the Day", "Mama Said" και "King Nothing".
Η περιοδεία γα την προώθηση του "Load" ξεκίνησε στις 4 Ιουνίου 1996 από το Σαν Χοσέ της Καλιφόρνια και ολοκληρώθηκε ένα χρόνο αργότερα στο Έντμοντον του Καναδά, με τους Metallica να δίνουν 158 συναυλίες. Από το νέο δίσκο συμπεριέλαβαν στο set list τους τα τραγούδια "King Nothing", "Ain't My Bitch", "Wasting My Hate", "Until It Sleeps" και "Poor Twisted Me".
Το άλμπουμ έλαβε μέτριες κριτικές με το "Allmusic" να του δίνει 2,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,7, το "Metal Archives" 60% αλλά το "Metal Storm" 8 / 10.
Τραγούδια
Όλα τα τραγούδια γραμμένα από τους Τζέιμς Χέτφιλντ, Λαρς Ούλριχ και Κιρκ Χάμμετ, εκτός από τα σημειωμένα
Μέλη των Metallica
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "Load" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1996 Κατηγορία:Άλμπουμ των Metallica
Γλυπτό ΔΕΘ
μικρογραφία|Γλυπτό ΔΕΘ (1966), Γιώργος Ζογγολόπουλος, Πλατεία Σιντριβανίου, Θεσσαλονίκη Το Γλυπτό ΔΕΘ ή «Cor-ten» είναι έργο του Έλληνα γλύπτη Γιώργου Ζογγολόπουλου και τοποθετήθηκε στην Πλατεία Σιντριβανίου, στη βορεινή πύλη της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) το 1966.
Ιστορικό
Το γλυπτό, έχοντας κερδίσει το Α΄ βραβείο, τοποθετήθηκε το 1966 στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από πανελλήνιο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό, ο οποίος είχε προκηρυχθεί από τη ΔΕΘ για την κατασκευή της νέας πύλης. Το 1966 ήταν μια χρονιά σημαντικών αλλαγών για τη ΔΕΘ, που περιλάμβανε αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις στη βάση του εκμοντερνισμού της. Το «Γλυπτό ΔΕΘ»  έχει ύψος 17μ., ενώ κατά τον δημιουργό του, αναπαριστά αφαιρετικά τη Νίκη της Σαμοθράκης.
Η τοποθέτηση του γλυπτού αρχικά προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, καθώς διέφερε από τη δημόσια γλυπτική στην Ελλάδα της τότε εποχής. Το γλυπτό βρήκε πολλούς υπερασπιστές, μεταξύ αυτών οι Πάτροκλος Καραντινός, Μανόλης Ανδρόνικος, Δημήτρης Φατούρος, Χρύσανθος Χρήστου, ενώ δημοσιεύματα της εποχής διχάζονταν για το νέο απόκτημα της πόλης. Το γλυπτό βρίσκεται στο ίδιο σημείο έως σήμερα, χαρακτηρίζοντάς το ως ένα από τα πρώτα αφαιρετικά γλυπτά αυτής της κλίμακας, που στήθηκαν στον ελληνικό δημόσιο χώρο.
Το υλικό
Το Cor-ten, που αποτελείται κατά κύριο λόγο από χάλυβα και χαλκό, χωρίς να απαιτεί ειδική προστατευτική βαφή ή επάλειψη με αντισκωριακά υλικά, είναι ανθεκτικό υλικό με αντοχή στην ατμοσφαιρική διάβρωση. Το συγκεκριμένο κράμα μετάλλου, αν αφεθεί ελεύθερο στο περιβάλλον, δημιουργεί στην επιφάνειά του μια φυσική αντιδιαβρωτική πατίνα, καθώς αναπτύσσει μια αρχική οξείδωση, η οποία δεν εισχωρεί στα βαθύτερα στρώματα του μετάλλου και παράλληλα παρέχει την απαραίτητη προστασία που δεν επιτρέπει περαιτέρω διάβρωση στο υλικό.
Μεγάλης κλίμακας γλυπτά φτιαγμένα από Cor-ten είναι επίσης το Chicago Picasso του Pablo Picasso (1967) και το Angel of the North του Antony Gormley (1998). Άλλες αρχιτεκτονικές κατασκευές με Cor-ten είναι Barclays Center, Australian Center of Contemporary Art, Museum of Old and New Art.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δεθ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
71 Νιόβη
Ο αστεροειδής Νιόβη (αγγλικά: Niobe) είναι ο μικρός πλανήτης με αύξοντα αριθμό 71. Ανακαλύφθηκε στις 13 Αυγούστου 1861 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από το Ντίσελντορφ, και ονομάσθηκε έτσι από τη Νιόβη της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Η Νιόβη βρίσκεται στην Κύρια Ζώνη Αστεροειδών, περιφερόμενη περί τον Ήλιο σε μέση απόσταση (μεγάλος ημιάξονας της τροχιάς της) 2,7558 AU ή 412,3 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Η απόσταση αυτή κυμαίνεται πολύ, από 2,27 AU στο περιήλιο ως 3,24 AU στο αφήλιο, επειδή η εκκεντρότητα της τροχιάς της Νιόβης είναι αρκετά μεγάλη, e = 0,177. Μία περιφορά της Νιόβης περί τον Ήλιο συμπληρώνεται σε 4,575 γήινα έτη. Η κλίση της τροχιάς της Νιόβης ως προς την εκλειπτική είναι επίσης σημαντική, 23,256 μοίρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Νιοβη
Βικτόρ Σερζ
Ο Βικτόρ Σερζ (30 Δεκεμβρίου 1890 - 17 Νοεμβρίου 1947), ψευδώνυμο του Βίκτορ Λβόβιτς Κιμπάλτσιτς (ρωσ.:Ви́ктор Льво́вич Киба́льчич), ήταν Ρώσος επαναστάτης και γαλλόφωνος συγγραφέας και ιστορικός. Στην αρχή αναρχικός, έγινε μέλος του Ρώσικου Κομμουνιστικού Κόμματος μετά την άφιξή του στην Πετρούπολη τον Ιανουάριο του 1919 και εργάστηκε για τη νεοσύστατη Κομιντέρν ως δημοσιογράφος, εκδότης/επιμελητής, μεταφραστής αλλά και ως πράκτορας. Από τους πρώτους και πλέον οξυδερκείς και αυστηρούς κριτικούς του Σταλινισμού, παρέμεινε αφοσιωμένος στα ιδανικά του Σοσιαλισμού και του Μπολσεβικισμού μέχρι το θάνατό του.
Πρώιμη περίοδος
Ο Σερζ γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1890 στις Βρυξέλλες. Οι γονείς του ήταν μεταξύ των Ρώσων διανοουμένων μεταναστών οι οποίοι εγκατέλειψαν την αυτοκρατορία κατά την περίοδο καταστολής μετά τη δολοφονία του Τσάρου Αλέξανδρου Β΄ από Ναρόντνικους τρομοκράτες το 1881. Ο πατέρας του, Λεονίντ Κιμπάλτσιτς, πρώην αξιωματικός του τσαρικού στρατού και φυσικός επιστήμονας στην εξορία, ήταν ξάδελφος του χημικού Νικολάι Κιμπάλτσιτς, ο οποίος κατασκεύασε τις βόμβες που χρησιμοποιήθηκαν στη δολοφονία του Τσάρου και γι' αυτό το λόγο εκτελέστηκε. Ο ίδιος ο Λεονίντ με δυσκολία κατάφερε να γλιτώσει τον απαγχονισμό για τη συμμετοχή του στην δολοφονία και κατέφυγε τελικά στην Ελβετία το 1887. Εκεί γνώρισε τη μητέρα του Σερζ, Βέρα Φρόλοβα, το γένος Ποντορόβσκαγια, κόρη φτωχού μικρο-ευγενή Πολωνικής καταγωγής. Ήδη παντρεμένη με αξιωματούχο της Πετρούπολης, μετά τη γέννηση και της δεύτερης κόρης της, η Βέρα πήρε άδεια να πάει στην Ελβετία για να σπουδάσει και να θεραπευτεί από τη φυματίωση, αλλά και για να αποφύγει την αποπνικτική ατμόσφαιρα της ρωσικής πρωτεύουσας. Εκεί θα γνωρίσει τον Κιμπάλτσιτς και μαζί θα γυρίσουν την Ευρώπη, σύμφωνα με το γιο τους, "αναζητώντας τον άρτο τον επιούσιο και καλές βιβλιοθήκες."
Τα παιδικά χρόνια του Σερζ στην Αγγλία και κυρίως στο Βέλγιο ήταν γεμάτα τόσο από έσχατη φτώχεια (ο μικρός του αδελφός πέθανε από υποσιτισμό) όσο και από διανοητική έξαψη και ζωντάνια, όπως έπρεπε σε περιβάλλον Ρώσων εμιγκρέδων επαναστατών της εποχής. Ο πατέρας του απεχθάνονταν τη δημόσια εκπαίδευση, την οποία θεωρούσε "βλακώδη αστική διδασκαλία" κι έτσι ο Σερζ δεν παρακολούθησε ποτέ σχολείο. "Έλαβε τη μόρφωσή του μέσα από τη συλλογή επαναστατικών βιβλίων του πατέρα του κι έμαθε τη ζωή μέσα στις φτωχογειτονιές των Βρυξελλών". Το 1905 οι γονείς του χώρισαν. Ζώντας μόνος του από δω και μπρος, έπιασε δουλειά πρώτα ως βοηθός φωτογράφου κι έπειτα ως φωτογράφος και ως σχεδιαστής. Σε ηλικία 15 χρονών έγινε μέλος της σοσιαλιστικής οργάνωσης Νεαροί Φρουροί (Jeune Garde Socialiste). Απογοητευμένος όμως από το ρεφορμισμό τους, στράφηκε στον Αναρχισμό. Οι πολιτικές του δραστηριότητες επέσυραν την προσοχή των αρχών. Το 1908, μετά από σύντομη παραμονή σε εναλλακτική κοινότητα στις Αρδένες, μετέβη στο Παρίσι.
thumb|right|L'Anarchie, 3 Ιανουαρίου 1907 Στο Παρίσι ο Σερζ έμαθε την τέχνη της λινοτυπίας σε παράνομα αναρχικά τυπογραφεία και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Τα άρθρα του, φέροντας την υπογραφή Le Rétif (=ανήσυχος, αεικίνητος, επίμονος), δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Επανάσταση (Le Révolté) κι αργότερα στην εφημερίδα Αναρχία (L'Anarchie). Μαζί με τους εκεί συντρόφους του ασπάστηκε τον Αναρχικό Ατομικισμό του Μαξ Στίρνερ, τον 'συνειδητό εγωισμό' του Νίτσε και τον ιλλιγκαλισμό. Μερικοί από τους παθιασμένους ατομικιστές, εξαναγκασμένοι από την ανέχεια κι εμπνευσμένοι από την επανάσταση, στράφηκαν στις ένοπλες ληστείες. Οι τραγικοί ληστές ή συμμορία Μπονό τρομοκράτησαν το Παρίσι και τα περίχωρα για ένα σχεδόν χρόνο, από το 1911 εώς το 1912, πριν εξουδετερωθούν από τη γαλλική αστυνομία. Η άσκοπη βία και η αιματοχυσία προκάλεσαν τον αποτροπιασμό του Σερζ (εκδότη εκείνη την περίοδο μαζί με την πρώτη του σύζυγο, Ριρέτ, της Αναρχίας, της οποίας όλοι σχεδόν οι ληστές ήταν συνεργάτες) που θα οδηγηθεί στην απόρριψη των θεωριών που τις προκάλεσαν. Προς το παρόν όμως, μετά τη σύλληψή του, αρνήθηκε να καταγγείλει τους πρώην συντρόφους του και να γίνει πληροφοριοδότης. Ως αποτέλεσμα καταδικάστηκε σε φυλάκιση 5 ετών.
Αποφυλακίστηκε το 1917 με την εντολή να εγκαταλείψει το γαλλικό έδαφος εντός πέντε ημερών. Κατέφυγε στη Βαρκελώνη όπου συνέχισε τη δημοσιογραφική του δραστηριότητα, υπογράφοντας τα άρθρα του πλέον ως Βικτόρ Σερζ. Εδώ επίσης εγκατέλειψε τον Αναρχικό Ατομικισμό για χάρη της ταξικής πάλης και του Συνδικαλισμού. Πήρε μέρος στην Ισπανική επανάσταση του 1917 αλλά προβλέποντας την αποτυχία της, και με την περισσότερο ελπιδοφόρα Ρώσικη επανάσταση σε εξέλιξη, αποφάσισε να μεταβεί στη γενέτειρα των γονιών του. Έτσι, επέστρεψε στη Γαλλία όπου προσπάθησε να καταταγεί στον εκεί μαχόμενο Ρωσικό στρατό με την ελπίδα να επαναπατριστεί. Συνελήφθη όμως και φυλακίστηκε για ένα περίπου χρόνο. Τον αντάλλαξαν με άλλους 39 συντρόφους του, με Λευκούς αιχμαλώτους. Ανάμεσα στους απελαθέντες ήταν και η μέλλουσα δεύτερη σύζυγός του Λιούμπα Ρουσάκοφ, Εβραία από τη Μασσαλία.
Εμφύλιος Πόλεμος
Ο Σερζ έφτασε στο Πέτρογκραντ τον Ιανουάριο του 1919. Οι ελευθεριακές του ευαισθησίες τον έκαναν δύσπιστο έναντι της αυταρχικής πολιτικής των Μπολσεβίκων. Ως επαναστάτης όμως δεν είχε άλλη επιλογή από τη συμμετοχή στην υπεράσπιση κι ανοικοδόμηση της Σοβιετικής Πολιτείας. Συνέχισε συνάμα να υποστηρίζει ένθερμα τη συμμετοχή στην επανάσταση αναρχικών και άλλων μη-Μπολσεβίκων σοσιαλιστών, συναναστρεφόμενος στους κύκλους τους και μετέχοντας στις κοινωνικές τους ομάδες. Ως αφοσιωμένος διεθνιστής υποστήριζε την ιδέα των επαναστάσεων σε άλλες χώρες, θεωρώντας τες και αναγκαίες για την επιβίωση της Σοβιετικής Ένωσης. Συνάμα, ανησυχούσε πως τα σχετικά σχέδια των Μπολσεβίκων ήταν πρόωρα. Για τη Γαλλία πίστευε ότι δεν υπήρχαν οι αναγκαίες συνθήκες, για τη δε Γερμανία ότι στερούνταν της αναγκαίας επαναστατικής συνείδησης.
Ο Σερζ συνάντησε τον Μαξίμ Γκόρκι ο οποίος του προσέφερε μια θέση στον εκδοτικό οίκο που διηύθυνε, την Παγκόσμια Λογοτεχνία. Παρά το βαθύ θαυμασμό που έτρεφε για τον Γκόρκι, ο Σερζ αρνήθηκε. Στην αρχή, κέρδιζε τα προς το ζην ως επιθεωρητής σχολείων και ως λέκτορας για το Σοβιέτ της Πετρούπολης. Τον Μάρτιο του 1919, χάρη στην εκτεταμένη γλωσσομάθειά του, άρχισε να εργάζεται στο τμήμα ξενόγλωσσων εκδόσεων της Τρίτης Διεθνούς. Το γεγονός δεν τον εμπόδισε να επικρίνει τις γραφειοκρατικές τάσεις του Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, Προέδρου την εποχή εκείνη του Εκτελεστικού Γραφείου του οργανισμού. Τα καθήκοντά του στην Κομιντέρν συμπεριλάμβαναν την υποδοχή επισκεπτών στη Σοβιετική Ένωση, όπως οι Πιέρ Νέβιλ, Νίκος Καζαντζάκης και Παναΐτ Ιστράτι. Παράλληλα εργάστηκε σκληρά για να βοηθήσει άδικα διωχθέντες από τη μυστική αστυνομία.
Ο Σερζ παντρεύτηκε τη Λιούμπα Ρουσάκοφ και το 1920 απέκτησαν το πρώτο τους παιδί, τον Βλάντι. Οι Ρουσάκοφ ήταν Ρωσο-εβραίοι οι οποίοι είχαν απελαθεί από τη Γαλλία και ταξιδέψει στην Πετρούπολη με το ίδιο καράβι όπως ο Σερζ. Ο πατέρας της Λιούμπα, Αλέξανδρος, ήταν επαναστάτης εργάτης, ο οποίος αναγκάστηκε να μετακομίσει στη Γαλλία μετά την επανάσταση του 1905. Εκεί συνέχισε να εργάζεται ως βιομηχανικός εργάτης, όπως έκανε και μετά την επιστροφή του στη Ρωσία. Η ίδια η Λιούμπα εργάστηκε ως στενογράφος του Λένιν για λίγο καιρό το 1921. Τα προβλήματα με την υγείας της αποτέλεσαν πηγή διαρκούς ανησυχίας για τον Σερζ.
Αφιχθείς στη Ρωσία κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου και του Πολεμικού Κομμουνισμού, έχοντας συμμετάσχει στην άμυνα της Πετρούπολης ως μέλος μονάδας πολυβόλων κι έχοντας και προσωπική εμπειρία των διωγμών κατά κομμουνιστών και επαναστατών σε διάφορα μέρη του κόσμου, ο Σερζ επέκρινε έντονα την απελευθέρωση Λευκών αιχμαλώτων. Κατά τη γνώμη του, η πρακτική αυτή, όπου συνέβαινε, αποτελούσε πολυτέλεια για την πολιορκημένη νεοσύστατη Σοβιετική Πολιτεία. Ωστόσο, οι θέσεις του σε τέτοια θέματα μετριάστηκαν, καθώς η κυβέρνηση συνέχισε τη σκληρή στάση που είχε υιοθετήσει ενάντια στους αντιφρονούντες κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και μετά το τέλος του. Απογοητευμένος ο Σερζ ένωσε τη φωνή του με αυτή της Έμμα Γκόλντμαν και του Αλεξάντερ Μπέρκμαν για να διαμαρτυρηθεί για τον τρόπο με τον οποίο ο Κόκκινος Στρατός αντιμετώπισε τους εξεγερμένους ναύτες της Κροστάνδης. Πίστευε ότι, με πιο ικανούς διαπραγματευτές, θα μπορούσε να υπάρξει ένας διακανονισμός μεταξύ της κυβέρνησης και των ανταρτὠν. Εντέλει, με το φρούριο πλέον να μην παρέχει καμία άμυνα στο Πέτρογκραντ, απρόθυμα ο Σερζ τάχθηκε με το Μπολσεβίκικο Κόμμα στο ζήτημα της εξέγερσης, θεωρώντας την ως αντεπαναστατική κίνηση.
Ως Ελευθεριακός σοσιαλιστής, ο Σερζ δυσανασχέτησε με τον τρόπο άσκησης της Κόκκινης Τρομοκρατίας που εξαπέλυσε η Τσέκα υπό τον Φέλιξ Τζερζίνσκι. Πίστευε ότι τα λαϊκά δικαστήρια ήταν σαφώς ανώτερος τρόπος απονομής δικαιοσύνης σε σχέση με τις συνοπτικές εκτελέσεις βάσει γραπτών καταγγελιών που προτιμούσε η αστυνομία. Ο ίδιος θεωρούσε επαναστατικό του καθήκον τη συμμετοχή σε ομάδες έρευνας αντεπαναστατών της πολιτοφυλακής. Ο Σερζ άσκησε αρχικά κριτική και στην Νέα Οικονομική Πολιτική, πιστεύοντάς την αντεπαναστατική. Το 1923 παραδέχθηκε όμως ότι αποτελούσε βελτίωση έναντι του Πολεμικού Κομμουνισμού τον οποίο αντικατέστησε.
Την άνοιξη του 1921 ο Σερζ αποσύρθηκε για λίγο από την κυβέρνηση για να συμμετάσχει μια αγροτική κοινότητα που συνίδρυσε ο πεθερός του σε ένα εγκαταλελειμμένο κτήμα κοντά στο Πέτρογκραντ. Ωστόσο, μετά από τρεις μήνες το εγχείρημα εγκαταλείφθηκε λόγω της εχθρότητας που αντιμετώπισε από αντισημίτες αγρότες, οι οποίοι πίστευαν ότι όλοι οι κάτοικοι της κοινότητας ήταν Εβραίοι.
Ξένες Αποστολές
Ο Σερζ επέκρινε δριμύτατα το γραφειοκρατικό χαρακτήρα της Κομμουνιστικής Διεθνούς και τις προσπάθειές της να καθορίσει το πότε θα πρέπει να ξεσπάσουν επαναστάσεις βάσει ανακριβών πληροφοριών και δογματικών προκαταλήψεων. Επέκρινε επίσης τον συνεχώς αυξανόμενο έλεγχο της Κομιντέρν από τη Σοβιετική κυβέρνηση, και ιδιαίτερα από τις φατρίες του Ζινόβιεφ και του Στάλιν. Παρέπεμψε δε στην κατάσταση στη Γερμανία το 1923 ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της λανθασμένης αυτής πρακτικής. Μαζί με κομμουνιστές ηγέτες όπως ο Χάινριχ Μπράντλερ, ο Σερζ εργάστηκε στη Γερμανία για την προώθηση της εργατικής επανάστασης, μόνο για να τη δει να ματαιώνεται σε όλη τη χώρα με μόνη εξαίρεση το Αμβούργο, του οποίου ο κομματικός μηχανισμός δεν είχε λάβει έγκαιρα την εντολή αναστολής. Ο ίδιος πίστευε ότι το Γερμανικό προλεταριάτο, όντας μετριοπαθές, δεν ήταν έτοιμο για επανάσταση. Ο Σερζ επέκρινε τους Σοσιαλδημοκράτες, έκρινε ότι οι κομμουνιστές ήταν κακά οργανωμένοι και προέβλεψε τον κίνδυνο του Γερμανικού φασισμού.
Το 1923, ο Σερζ συνδέθηκε με την Αριστερή Αντιπολίτευση, που περιελάμβανε τους Λέον Τρότσκι, Καρλ Ράντεκ, Γιεβγκένι Πρεομπραζένσκι και Άντολφ Γιόφε. Επιτέθηκε ανοιχτά κατά του αυταρχικού τρόπου με τον οποίο ο Ιωσήφ Στάλιν και οι σύμμαχοί του διοικούσαν τη χώρα. Θεωρείται ότι ήταν ο πρώτος συγγραφέας ο οποίος χαρακτήρισε τη Σοβιετική κυβέρνηση «ολοκληρωτική».
Προς τα τέλη του 1923, Ο Σερζ πέρασε στην υπό σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση Αυστρία. Το μικρό μέγεθος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αυστρίας και η μηδαμινή επιρροή του καθιστούσαν τη δυνατότητα επανάστασης ανύπαρκτη. Ωστόσο, πολλοί κομμουνιστές εργάζονταν ή βρίσκονταν σε εξορία στη Βιέννη, και ο Σερζ συνδέθηκε φιλικά με αρκετούς από αυτούς, συμπεριλαμβανομένων των Γκεόργκι Λούκατς, Άντολφ Γιόφε, Μπέλα Κουν και Αντόνιο Γκράμσι. Από εκεί συνέχισε να παρακολουθεί τα πολιτικά τεκταινόμενα στη Ρωσία, τη Γερμανία και αλλού, αλλά ανίκανος να συμμετάσχει, αφοσιώθηκε σε άλλες επιδιώξεις, όπως η λογοτεχνική ανάλυση.
Αριστερή Αντιπολίτευση
Ο Σερζ επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση το 1925. Λίγο μετά την άφιξή του, οι Ζινόβιεφ και Καμένεφ, μέλη μαζί με τον Στάλιν της κυρίαρχης τρόικας, ένωσαν δυνάμεις με τον Τρότσκι και η Ενωμένη Αντιπολίτευση σχηματίστηκε. Ο Σερζ ήταν υπέρ της Ενωμένης Αντιπολίτευσης, παρά τις συνεχείς διαφωνίες του σχετικά με οικονομικά και άλλα θέματα, τόσο με τους τροτσκιστές όσο και με ζινοβιεφικούς. Στο μεταξύ, ο Σερζ μετακόμισε στο Λένινγκραντ (πρώην Πετρούπολη), όπου αναμίχθηκε ενεργά σε ομάδες της αντιπολίτευσης. Παρά την υποστήριξη των Καμένεφ και Ζινόβιεφ, οι Σταλινικοί άρχισαν να επικρατούν και η αντιπολίτευση αναγκάστηκε να περάσει στην παρανομία. Ο Σερζ σύντομα συνειδητοποίησε ότι η ήττα της αντιπολίτευσης ήταν αναπόφευκτη και μέχρι το 1927, τη δέκατη επέτειο της Ρωσικής Επανάστασης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αντίδραση είχε ολοκληρωθεί. Σύγκρινε συχνά την ήττα της Αριστερής Αντιπολίτευσης με την θερμιδοριανή αντίδραση που ακολούθησε τη Γαλλική Επανάσταση.
Αν και ο Σερζ δεν ήταν από τα ηγετικά στελέχη της Αριστερής Αντιπολίτευσης, εργάστηκε αδιάκοπα για να την προώθησή της τόσο με τα γραπτά του όσο και με τις ενέργειές του. Ο ίδιος συμφώνησε με τον Τρότσκι ότι ο αγώνας τους έπρεπε να παραμείνει εντός του κόμματος. Αργότερα θα γράψει ότι ο "κομματικός πατριωτισμός" συνέβαλε στην ήττα της αντιπολίτευσης, και θα προσθέσει ότι δεν υπήρχαν άλλες οργανώσεις με μαζική υποστήριξη που θα μπορούσαν να προσβάλουν το κόμμα. Ο Σερζ ήταν ένα από τα ελάχιστα μέλη της αντιπολίτευσης οι οποίοι ήταν σε θέση να μιλήσουν σε συνεδριάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος χωρίς να αποδοκιμαστούν.
Προς τα τέλη του 1927 τα περισσότερα μέλη της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένων των Τρότσκι και Ζινόβιεφ, εκδιώχθηκαν από το κόμμα και μερικά, με επικεφαλής τον Ζινόβιεφ, συνθηκολόγησαν προκειμένου να επιστρέψουν σε αυτό. Ο Σερζ πίστευε ότι με την απέλαση της αντιπολίτευσης το κόμμα είχε πάψει και αρνήθηκε να υποστηρίξει την συνθηκολόγηση. Από αυτό το σημείο τάχθηκε ενάντια στην απαγόρευση των πολιτικών κομμάτων.
Μετά τη Νίκη του Στάλιν
Ο Σερζ συνελήφθη τον Μάρτιο 1928 και φυλακίστηκε για δύο μήνες χωρίς να του απαγγελθοὐν κατηγορίες. Μερικοί Γάλλοι διανοούμενοι, ανάμεσά τους και πρώην σύντροφοί του όπως ο Ανρί Μπαρμπύς, επέκριναν δριμύτατα τη συνεχιζόμενη αντίθεση του προς τον Στάλιν. Άλλοι συνέχισαν να του συμπαραστέκονται και να τον βοηθούν επιτυγχάνοντας εντέλει την απελευθέρωσή του. Λίγο μετά, ο Σερζ παρουσίασε σοβαρά προβλήματα υγείας, λόγω των οποίων παρ´ολίγο να πεθάνει. Κατά τα επόμενα πέντε χρόνια "επισφαλούς ελευθερίας", ο Σερζ εργάστηκε στο Ινστιτούτο Λένιν, μεταφράζοντας τα έργα του Λένιν σε ξένες γλώσσες. Οι μεταφράσεις του λογοκρίθηκαν αυστηρά και δεν του αποδόθηκε ουδεμία αναγνώριση. Μοιράστηκε το κοινοτικό του διαμέρισμά στο Λένινγραντ με τρεις ακόμη ανθρώπους οι οποίοι τον παρακολουθούσαν ανοιχτά εκ μέρους της Γκεπεού. Η οικογένεια του υπέφερε και αυτή. Ο πεθερός του, Αλέξάντερ Ρουσάκοφ, έχασε τη δουλειά του, συνελήφθη για ένα χρόνο και του αφαιρέθηκε το δελτίο τροφίμων πριν πεθάνει το 1932. Η σύζυγος του Σερζ Λιούμπα οδηγήθηκε στην παραφροσύνη. Ακόμη και η επικοινωνία μαζί του μπορούσε να προκαλέσει προβλήματα. Έτσι ο ίδιος απέφευγε να συναντά φίλους και συγγενείς ανοιχτά και όταν επισκέπτονταν τη Μόσχα συχνά κοιμόταν σε άδεια σπίτια. Ωστόσο, κατάφερνε να συναντηθεί περιστασιακά και στα κρυφά με εναπομείναντα ελεύθερα μέλη της αντιπολίτευσης και είχε κάποιες επαφές με πρώην φίλους που εργάζονταν για τον Στάλιν. Συνέβαλε επίσης στη διακίνηση λαθραίου αντικυβερνητικού υλικού. Ο εξόριστος Τρότσκι έλαβε την τελευταία ενημέρωση για τη Σοβιετική αντιπολίτευση από τον Σερζ το 1929.
Ο Σερζ συνελήφθη και φυλακίστηκε ξανά τον Μάρτιο του 1933. Κρατήθηκε και ανακρίθηκε στις φυλακές Λιουμπιάνκα, όπου πέρασε 85 ημέρες στην απομόνωση. Η Γκεπεού υποστήριξε ότι εἰχε στην κατοχή της ομολογία από την κουνιάδα και πρώην γραμματέα του Ανίτα Ρουσάκοφ που ενέπλεκε και τους δύο σε αντισοβιετική συνωμοσία με επικεφαλής τον Τρότσκι. Όταν ο ισχυρισμός της Γκεπεοὐ αποδείχθηκε χαλκευμένος (αν και η ίδια η Ανίτα πράγματι είχε συλληφθεί το 1936), οι ανακριτές θα ισχυριστούν ότι τα αποδεικτικά στοιχεία από την Ανίτα δεν ήταν αναγκαία για την καταδίκη του. Ο Σερζ δεν υπέγραψε καμία ομολογία γνωρίζοντας ότι αν το έκανε θα εκτελούνταν. Συμφώνησε όμως να υπογράψει δήλωση η οποία τον καταδίκαζε σε τρία χρόνια εξορίας στο Αρινμπούρκ.