cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας
Ως «ανανεώσιμες πηγές» θεωρούνται γενικά οι εναλλακτικές των παραδοσιακών πηγών ενέργειας (π.χ. του πετρελαίου ή του άνθρακα), όπως η ηλιακή ενέργεια και η αιολική ενέργεια. Ο χαρακτηρισμός «ανανεώσιμες» είναι κάπως καταχρηστικός, αφού ορισμένες από αυτές τις πηγές, όπως η γεωθερμική ενέργεια, δεν ανανεώνονται σε κλίμακα χιλιετιών. Σε κάθε περίπτωση οι ΑΠΕ έχουν μελετηθεί ως λύση στο πρόβλημα της αναμενόμενης εξάντλησης των (μη ανανεώσιμων) αποθεμάτων ορυκτών καυσίμων. Τελευταία, από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και από πολλά μεμονωμένα κράτη, υιοθετούνται νέες πολιτικές για τη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, που προάγουν τέτοιες εσωτερικές πολιτικές και για τα κράτη μέλη. Οι ΑΠΕ αποτελούν τη βάση του μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης της πράσινης οικονομίας και κεντρικό σημείο εστίασης της σχολής των οικολογικών οικονομικών, η οποία έχει κάποια επιρροή στο οικολογικό κίνημα.
Γενικά
Οι ήπιες μορφές ενέργειας βασίζονται κατ' ουσίαν στην ηλιακή ακτινοβολία, με εξαίρεση τη γεωθερμική ενέργεια, η οποία είναι ροή ενέργειας από το εσωτερικό του φλοιού της Γης, και την ενέργεια απ' τις παλίρροιες που εκμεταλλεύεται τη βαρύτητα. Οι βασιζόμενες στην ηλιακή ακτινοβολία ήπιες πηγές ενέργειας είναι ανανεώσιμες, μιας και δεν πρόκειται να εξαντληθούν όσο υπάρχει ο ήλιος, δηλαδή για μερικά ακόμα δισεκατομμύρια χρόνια. Ουσιαστικά είναι ηλιακή ενέργεια «συσκευασμένη» κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο: η βιομάζα είναι ηλιακή ενέργεια δεσμευμένη στους ιστούς των φυτών μέσω της φωτοσύνθεσης, η αιολική εκμεταλλεύεται τους ανέμους που προκαλούνται απ' τη θέρμανση του αέρα, ενώ αυτές που βασίζονται στο νερό εκμεταλλεύονται τον κύκλο εξάτμισης-συμπύκνωσης του νερού και την κυκλοφορία του. Η γεωθερμική ενέργεια μπορεί να θεωρηθεί πρακτικά ανανεώσιμη, εφόσον δεν γίνεται υπεράντληση.
Χρησιμοποιούνται είτε άμεσα (κυρίως για θέρμανση) είτε μετατρεπόμενες σε άλλες μορφές ενέργειας (κυρίως ηλεκτρισμό ή μηχανική ενέργεια). Υπολογίζεται ότι το τεχνικά εκμεταλλεύσιμο ενεργειακό δυναμικό από τις ήπιες μορφές ενέργειας είναι πολλαπλάσιο της παγκόσμιας συνολικής κατανάλωσης ενέργειας. Η υψηλή όμως μέχρι πρόσφατα τιμή των νέων ενεργειακών εφαρμογών, τα τεχνικά προβλήματα εφαρμογής, καθώς και πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες που έχουν να κάνουν με τη διατήρηση του παρόντος στάτους κβο στον ενεργειακό τομέα, εμπόδισαν την εκμετάλλευση έστω και μέρους αυτού του δυναμικού.
Το ενδιαφέρον για τις ήπιες μορφές ενέργειας ανακινήθηκε τη δεκαετία του 1970, ως αποτέλεσμα κυρίως των απανωτών πετρελαϊκών κρίσεων της εποχής, αλλά και της αλλοίωσης του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής από τη χρήση κλασικών πηγών ενέργειας. Ιδιαίτερα ακριβές στην αρχή, ξεκίνησαν σαν πειραματικές εφαρμογές. Σήμερα όμως λαμβάνονται υπόψη στους επίσημους σχεδιασμούς των ανεπτυγμένων κρατών για την ενέργεια και, αν και αποτελούν πολύ μικρό ποσοστό της ενεργειακής παραγωγής, ετοιμάζονται βήματα για παραπέρα αξιοποίησή τους. Το κόστος δε των εφαρμογών ήπιων μορφών ενέργειας πέφτει συνέχεια τα τελευταία είκοσι χρόνια και ειδικά η αιολική και υδροηλεκτρική ενέργεια, αλλά και η βιομάζα, μπορούν πλέον να ανταγωνίζονται στα ίσα παραδοσιακές πηγές ενέργειας όπως ο άνθρακας και η πυρηνική ενέργεια. Ενδεικτικά, στις Η.Π.Α. ένα 6% της ενέργειας προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές, ενώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την οδηγία 2001/77/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επιδιώκεται το 20% των αναγκών της σε ηλεκτρική ενέργεια να καλύπτεται από εναλλακτικές πηγές μέχρι το 2020.
Σύμφωνα με την οδηγία 2009/28/ΕΚ άρθρο 5 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το μερίδιο της ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές υπολογίζεται διαιρώντας την ακαθάριστη τελική κατανάλωση ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές διά της ακαθάριστης τελικής κατανάλωσης ενέργειας από όλες τις ενεργειακές πηγές και εκφράζεται ως ποσοστό. Σύμφωνα με το άρθρο 6 της ίδιας οδηγίας τα κράτη μέλη μπορούν να συμφωνούν και να προβαίνουν σε ρυθμίσεις για τη στατιστική μεταβίβαση συγκεκριμένης ποσότητας από ΑΠΕ από ένα κράτος μέλος σε άλλο. Η μεταβιβαζόμενη ποσότητα αφαιρείται από το μεταβιβάζον και προστίθεται στο κράτος που δέχεται τη μεταβίβαση. Η στατιστική μεταβίβαση δεν επηρεάζει την επίτευξη του εθνικού στόχου του μεταβιβάζοντος κράτους μέλους.
Είδη ήπιων μορφών ενέργειας
thumb|250px|right|Υβριδικό αυτόνομο σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας, αποτελούμενο από φωτοβολταϊκή συστοιχία, ανεμογεννήτρια, εφεδρικό Η/Ζ και συσσωρευτές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενεργειακή τεχνολογία * Κατηγορία:Τεχνολογική αλλαγή
Τρες Αρόγιος
Η πόλη έχει σημαντικό πληθυσμό δανικής και ολλανδικής καταγωγής.
Το Τρες Αρόγιος εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο του Τρες Αρόγιος.
Αρχαιολογικός χώρος
μικρογραφία|Λεωφόρος Κολόν μικρογραφία|Δανική Εκκλησία Σε απόσταση περίπου 5 χιλιομέτρων από την πόλη Τρες Αρόγιος βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος "Arroyo Seco", ο οποίος θεωρείται ένας από τους αρχαιότερους που έχουν βρεθεί στην Αργεντινή. Στον χώρο βρέθηκαν πάνω από 40 σκελετοί, πιθανώς σε θέση ταφής, που χρονολογούνται σε εκτιμώμενη ηλικία 9.000 ετών π.Χ. Ο χώρος περιλαμβάνει εργαλεία, σκεύη κυνηγιού και απολιθώματα εξαφανισμένων θηλαστικών. Μεγάλο μέρος του εκτεταμένου υλικού εκτίθεται στο Δημοτικό Μουσείο Χοσέ Α. Μουλάτσι, το οποίο περιλαμβάνει αναπαραστάσεις του τρόπου ζωής των ανθρώπων της εποχής.
Αθλητισμός
Η πόλη είναι έδρα της Ουρακάν ντε Τρες Αρόγιος, μιας ποδοσφαιρικής ομάδας που αγωνίζεται στα περιφερειακά πρωταθλήματα, αλλά έπαιξε στην Πριμέρα της Αργεντινής μέχρι και το 2004-05.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Νέο Δημαρχείο (Μόναχο)
Το Νέο Δημαρχείο (γερμανικά: Neues Rathaus) του Μονάχου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της Πλατείας της Παρθένου Μαρίας (Μαρίενπλατς) και φιλοξενεί το Δημοτικό Συμβούλιο, τα γραφεία του Δημάρχου και διοικητικές υπηρεσίες της πόλης του Μονάχου, στη Βαυαρία της Γερμανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γερμανία Κατηγορία:Δημαρχεία Κατηγορία:Μόναχο
Κούμπασι
Το Κούμπασι (σερβικά κυριλλικά: Кубаси) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Αειφόρος ανάπτυξη
Η αειφόρος (ή βιώσιμη) ανάπτυξη αναφέρεται στην οικονομική ανάπτυξη που σχεδιάζεται και υλοποιείται λαμβάνοντας υπόψη την προστασία του περιβάλλοντος και τη βιωσιμότητα. Γνώμονας της αειφορίας είναι η μέγιστη δυνατή απολαβή αγαθών από το περιβάλλον, χωρίς όμως να διακόπτεται η φυσική παραγωγή αυτών των προϊόντων σε ικανοποιητική ποσότητα και στο μέλλον. Η βιώσιμη ανάπτυξη προϋποθέτει ανάπτυξη των παραγωγικών δομών της οικονομίας παράλληλα με τις υποδομές για μία ευαίσθητη στάση απέναντι στο φυσικό περιβάλλον και στα οικολογικά προβλήματα (όπως ορίζουν παραδοσιακές επιστήμες σαν τη γεωγραφία). Η βιωσιμότητα υπονοεί ότι οι φυσικοί πόροι υφίστανται εκμετάλλευση με ρυθμό μικρότερο από αυτόν με τον οποίον ανανεώνονται, διαφορετικά λαμβάνει χώρα περιβαλλοντική υποβάθμιση. Θεωρητικά, το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα της περιβαλλοντικής υποβάθμισης είναι η ανικανότητα του γήινου οικοσυστήματος να υποστηρίξει την ανθρώπινη ζωή (οικολογική κρίση).
Σημείο αναφοράς για τις εξελίξεις στη μελέτη της οικολογίας ευαίσθητης ανάπτυξης αποτελεί το πρωτόκολλο του Κιότο, που υπογράφηκε το 1997 (ως συμπλήρωμα της Σύμβασης-Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Μεταβολές του 1992) και τέθηκε μερικώς σε ισχύ από το 2005. Ορισμένες από τις τάσεις και τα ζητήματα που απασχολούν τη βιώσιμη ανάπτυξη στην Ευρώπη από τη δεκαετία του 1990 είναι: η προώθηση χρήσης «ενεργειακά καθαρών» μορφών μετακίνησης (π.χ. ηλεκτρικά αυτοκίνητα), η «βιωσιμότερη» αναθεώρηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, ο οικολογικός χαρακτηρισμός καταναλωτικών προϊόντων, η βιοτεχνολογία, η εξάλειψη φυλετικών και σεξιστικών διακρίσεων στον εργασιακό τομέα κλπ.
Συναφείς όροι, οι οποίοι συνήθως χρησιμοποιούνται με σχεδόν ταυτόσημη έννοια, είναι η πράσινη ανάπτυξη και η πράσινη οικονομία. Ωστόσο πρέπει να τονισθεί πως η πράσινη ανάπτυξη δίνει προτεραιότητα στην περιβαλλοντική βιωσιμότητα και όχι στην οικονομική ανάπτυξη ενώ σχετίζεται, έως έναν βαθμό τουλάχιστον, με τα πράσινα κόμματα της πολιτικής οικολογίας. Από την άλλη, η πράσινη οικονομία αποτελεί ουσιαστικά εφαρμογή των οικολογικών οικονομικών, μίας ετερόδοξης οικονομολογικής σχολής με παρεμφερείς προβληματισμούς, δίνοντας έμφαση στις ήπιες μορφές ενέργειας. Η αειφόρος ανάπτυξη, η πράσινη ανάπτυξη και η πράσινη οικονομία, ανάμεσα στ' άλλα, μπορούν να αξιοποιούν και τα σύγχρονα τεχνολογικά εργαλεία που παρέχει η επιστήμη των περιβαλλοντολόγων μηχανικών, καθώς και τις αρχές της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής.
Ενδεικτικοί ορισμοί
Βιώσιμη ανάπτυξη είναι η βελτίωση της ποιότητας της ζωής μέσα στα πλαίσια της φέρουσας ικανότητας των υποστηρικτικών οικοσυστημάτων (IUCN, UNEP και WWF, 1991).
Βιώσιμη είναι η κοινωνία που μπορεί να υπάρχει για γενεές και γενεές, που μπορεί να βλέπει αρκετά μακριά, που είναι αρκετά ευέλικτη και σοφή, ώστε να μην υπονομεύει ούτε τα φυσικά, ούτε τα κοινωνικά της υποστηρικτικά συστήματα (Meadows et al., 1995).
Βιώσιμη ανάπτυξη σημαίνει να βασίζονται οι αναπτυξιακές και περιβαλλοντικές πολιτικές σε μία ανάλυση κόστους-οφέλους και σε μία προσεκτική οικονομική ανάλυση που θα ενδυναμώνει την περιβαλλοντική προστασία και θα οδηγεί σε αυξανόμενα και διατηρήσιμα επίπεδα ευημερίας (World Bank, 1992).
Οικονομική ανάπτυξη
right|thumb|Η ιδέα της οικονομικής ανάπτυξης εμφανίστηκε κατά την περίοδο του μερκαντιλισμού στη [[Δυτική Ευρώπη. Στην εικόνα αναπαρίσταται ένα εμπορικό λιμάνι της εποχής.]] Η έννοια της σταθερής ανάπτυξης δεν υπήρχε από τις πρώτες ιστορικές περιόδους, αλλά διαμορφώθηκε σταδιακά μέσα από το πέρασμα διαφόρων πολιτισμών. Οι πρώτες ιδέες περί «προόδου», συναφείς με την ιδέα της ανάπτυξης, διαμορφώθηκαν κατά την κλασσική Αρχαιότητα, αλλά ήταν η εβραϊκή και η χριστιανική θεολογία η οποία, δίνοντας έκφραση στη γραμμική αντίληψη του χρόνου ως μία κατευθυνόμενη διαδοχή γεγονότων (π.χ. προς τα γεγονότα που προφητεύει η χριστιανική Αποκάλυψη του Ιωάννη), άλλαξε τον τρόπο σκέψης σχετικά με την ιστορία και την πρόοδο (Du Pisani, 2006). Χρησιμοποιώντας ένα σχήμα έξι σταδίων της ανθρώπινης ιστορίας, ο Αυγουστίνος (στην «Πόλη του Θεού») παρουσίασε την πρόοδο του ανθρώπινου είδους με όρους διαδοχικών, αναδυόμενων σταδίων.
Η χριστιανική φιλοσοφία συνέβαλε στην ιδέα της προόδου την αντίληψη της σταδιακής αποκάλυψης ενός σχεδιαστικού προτύπου από το ξεκίνημα της ανθρώπινης ιστορίας, καθώς και τη γενική ιδέα της ενδεχόμενης τελειότητας της Ανθρωπότητας στον επόμενο κόσμο. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο η χριστιανική αντίληψη της προόδου συμπεριέλαβε χιλιαστικές, ουτοπικές ιδέες, αλλά και μία αίσθηση της σημασίας της βελτίωσης σε αυτόν τον κόσμο στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τον επόμενο. Κατά τον 13ο αιώνα εδραιώθηκαν δύο κρίσιμα νήματα της ευρωπαϊκής αντίληψης για την ανθρώπινη πρόοδο: επίγνωση της σωρευτικής προόδου του πολιτισμού και η πίστη σε μία μελλοντική χρυσή εποχή αρετής σε αυτήν τη γη (Du Pisani, 2006).
Στη συνέχεια, κατά τη μερκαντιλιστική φάση του πρώιμου καπιταλισμού, ωρίμασε η «υλιστική» αντίληψη της προόδου ως σταδιακής διαδικασίας οικονομικής μεγέθυνσης, κατά την οποία αυξάνονται στο εσωτερικό μίας κοινωνίας τα διαθέσιμα προς κατανάλωση αγαθά. Εκείνη την περίοδο η εν λόγω μεγέθυνση θεωρούνταν πως αντικατοπτριζόταν στην αύξηση της ποσότητας του χρήματος που κυκλοφορούσε υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης. Η αντίληψη αυτή, η οποία νομιμοποιούσε αλλά και καθοδηγούσε την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, βασίστηκε στη συνειδητοποίηση πως μία οικονομία μπορούσε να παράγει πλεόνασμα αγαθών, που ήταν δυνατό να αξιοποιηθεί για σκοπούς διαφορετικούς από την απλή επιβίωση. Ως τότε πιστευόταν πως το μόνο που μπορούσε να γίνει, μέσω αύξησης του πληθυσμού ή της φορολογίας, ήταν να προστεθεί πλεόνασμα χρημάτων στο βασιλικό ταμείο.
Περί τα τέλη του 18ου αιώνα, η ανάδυση της οικονομικής επιστήμης είχε ως αποτέλεσμα την αντικατάσταση του μερκαντιλισμού από τη σχολή των κλασικών φιλελεύθερων οικονομικών και την έμφαση στα πλεονεκτήματα του ελεύθερου εμπορίου. Από εκεί κι έπειτα η έννοια της ανάπτυξης, συνδεόμενη ρητά πλέον με την «ιστορική πρόοδο», αποκρυσταλλώθηκε στην αύξηση της δυνατότητας ικανοποίησης των ατομικών και κοινωνικών αναγκών, με την πάροδο του χρόνου, στο εσωτερικό μίας οικονομίας. Δεν περιοριζόταν επομένως σε μια ποσοτική μεγέθυνση του συσσωρευμένου πλούτου, αλλά μεταφραζόταν σε συνεχή και καθολική αύξηση των ρυθμών παραγωγής και κατανάλωσης αγαθών, καθώς και σε ποιοτική μεταστροφή των κοινωνικών δομών και τεχνικών υποδομών προς αυτή την κατεύθυνση, με γνώμονα την «ευημερία».
Αειφόρος ανάπτυξη στην βιομηχανία
Η έννοια της αειφορίας προέρχεται από τη δασολογική ορολογία και στη βιβλιογραφία θεωρείται ως εφευρέτης της έννοιας ο σάξωνας δασολόγος Χ. φον Κάρλοβιτς, ο οποίος το 1713 χρησιμοποίησε πρώτος την έκφραση «αειφόρος» στην ακόλουθη φράση: «Η τέχνη, η επιστήμη και το καθεστώς αυτής της χώρας βασίζεται στη δυνατότητα διατήρησης και ανάπτυξης του ξυλώδους κεφαλαίου με τέτοιο τρόπο, ώστε να επιτευχθεί μια σταθερή, μόνιμη και αειφορική εκμετάλλευση του, διότι αυτό είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση χωρίς την οποία δεν μπορεί η χώρα να υπάρξει». Η έννοια εμφανίζεται σαν επίθετο και τονίζει τη διάρκεια μιας επίδρασης ή μιας επιρροής, ενώ η λέξη «αειφόρος» δεν προϋπήρχε στη διάλεκτο των γερμανόφωνων χωρών. Ειδικότερα, ετυμολογικά, το ουσιαστικό «αειφορία» προέρχεται από το διαρκής, συνεχής, σταθερός και σημαίνει «κατακράτηση» δηλαδή αυτό που μένει πίσω» (Καραμανώλης et al., 1998). thumb|left|Η εκμετάλλευση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, όπως η [[αιολική ενέργεια|αιολική, αποτελεί θεμελιώδες ζήτημα για τη βιώσιμη ανάπτυξη.]] Η έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης και η σημασία που της αποδίδεται σήμερα διαμορφώθηκε μόλις τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Προέκυψε από μία στροφή στην αντίληψη των πραγμάτων, η οποία αρχικά εκφράστηκε ως ανησυχία για τα περιβαλλοντικά προβλήματα (και τις επιπτώσεις που έχει η υποβάθμιση του περιβάλλοντος στην υγεία και στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων, αλλά και στην οικονομική ανάπτυξη) και ως συνειδητοποίηση ότι οι φυσικοί πόροι έπρεπε να διατηρηθούν και για τις επόμενες γενεές. Η πετρελαϊκή κρίση του 1973 και η οικονομική ύφεση της δεκαετίας του 1970 δημιούργησαν στην ουσία τις πρώτες σοβαρές αμφιβολίες για δυνατότητα των οικονομιών να μεγεθύνονται απεριόριστα, θέτοντας έτσι επί τάπητος το θέμα της σπανιότητας των φυσικών πόρων.
Το 1972 η Ομάδα της Ρώμης (Club of Rome) εξέδωσε την αναφορά «Τα Όρια της Μεγέθυνσης» (The Limits to Growth) για την κατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος του πλανήτη. Η αναφορά ενστερνιζόταν ότι η άσχημη κατάσταση των πεπερασμένων πόρων ήταν αποτέλεσμα της εκθετικής μεγέθυνσης του παγκόσμιου πληθυσμού, της εξάντλησης των φυσικών πόρων, και της περιβαλλοντικής ρύπανσης (Mikolajuk and Gar-On Yeh, 2000). Την ίδια χρονιά, στη Σύνοδο της ∆ιεθνούς Ένωσης για τη ∆ιατήρηση της Φύσης και των Φυσικών Πόρων (IUCN) δινόταν έμφαση σε θέματα διατήρησης και ανάπτυξης. Η ∆ιεθνής Ένωση σε συνεργασία με το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNEP) και το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF) είχε αρχίσει να διαμορφώνει την ιδέα μίας στρατηγικής προσέγγισης για τη διατήρηση του περιβάλλοντος από το 1975.
Το 1972 το συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών (ΗΕ) για το Ανθρώπινο Περιβάλλον αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα στην ανάπτυξη της έννοιας της βιώσιμης ανάπτυξης. Αν και η σύνδεση ανάμεσα στα περιβαλλοντικά και στα αναπτυξιακά θέματα δεν ήταν ισχυρή, υπήρξαν ενδείξεις ότι η μορφή της οικονομικής ανάπτυξης θα έπρεπε να μεταβληθεί ή να αλλάξει. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η ορολογία εξελίχθηκε σε έννοιες όπως περιβάλλον και ανάπτυξη, ανάπτυξη χωρίς καταστροφή, και περιβαλλοντικά υγιής ανάπτυξη. Τελικά, ο όρος οίκο-ανάπτυξη εμφανίστηκε στην επιθεώρηση του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των ΗΕ το 1978. Μέχρι τότε, είχε αναγνωριστεί παγκόσμια ότι οι περιβαλλοντικές και οι αναπτυξιακές ιδέες έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη παράλληλα (Mebratu, 1998).
Η έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης πρωτοεμφανίστηκε το 1980 στην πρώτη Παγκόσμια Στρατηγική για την Διατήρηση η οποία δημοσιεύτηκε από την Παγκόσμια Ένωση Διατήρησης (World Conservation Union) και η οποία αναγνώριζε ως στόχους τη διατήρηση των βασικών οικολογικών διαδικασιών, τη διαφύλαξη της γενετικής ποικιλότητας και βιώσιμη χρήση των πόρων (Adams, 1996). Σύμφωνα με αυτό τον ορισμό, βιώσιμη ανάπτυξη είναι η διατήρηση των απαραίτητων οικολογικών διαδικασιών και συστημάτων υποστήριξης της ζωής, η διατήρηση της βιοποικιλότητας και η βιώσιμη εκμετάλλευση των ειδών και των οικοσυστημάτων (European Commission Secretariat General, 2004). Όπως είναι προφανές ο ορισμός αυτός έδινε έμφαση στην ανάγκη διατήρησης ενός κρίσιμου φυσικού κεφαλαίου και στην διατήρηση της βιοποικιλότητας.
Αργότερα, η Παγκόσμια Επιτροπή για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη όρισε πως βιώσιμη ανάπτυξη είναι αυτή που ικανοποιεί τις ανάγκες του παρόντος χωρίς να κάνει συμβιβασμούς ως προς την ικανότητα των μελλοντικών γενεών να ικανοποιήσουν τις δικές τους (World Commission on Environment and Development, 1987). Ο ορισμός αυτός είναι περισσότερο ανθρωποκεντρικός καθώς αναφέρεται στην ικανοποίηση των ανθρωπίνων αναγκών, χωρίς να γίνεται σαφής αναφορά στην προστασία του περιβάλλοντος και προσπαθεί να ξεπεράσει την παλιά διχογνωμία ανάμεσα στους υποστηρικτές της ανάπτυξης και στους υποστηρικτές της περιβαλλοντικής προστασίας. Σύμφωνα με τον ορισμό αυτό η βιώσιμη ανάπτυξη παρέχει ένα πλαίσιο για την ενσωμάτωση των περιβαλλοντικών πολιτικών στις αναπτυξιακές στρατηγικές ξεπερνώντας με αυτό τον τρόπο την αντίληψη πως η περιβαλλοντική διατήρηση μπορεί να επιτευχθεί μόνο σε βάρος της οικονομικής ανάπτυξης. Ο ορισμός αυτός σηματοδοτεί την πολιτική απαρχή της έννοιας της βιώσιμης ανάπτυξης.
Ως τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και άλλες τροποποιήσεις που αφορούσαν στον ορισμό της βιώσιμης ανάπτυξης πραγματοποιήθηκαν, με αυξανόμενη εστίαση σε κοινωνικά θέματα και απαίτηση για ταυτόχρονη επίτευξη οικονομικών («οικονομική βιωσιμότητα»), κοινωνικών («κοινωνικοπολιτική βιωσιμότητα») και περιβαλλοντικών («περιβαλλοντική βιωσιμότητα») αντικειμενικών στόχων. Αυτές οι τροποποιήσεις εκφράστηκαν επίσημα στην Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στο Ρίο το 1992, στην οποία πάνω από 170 χώρες δεσμεύτηκαν πως η έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης αποτελεί τη βασική ιδέα για τη μελλοντική τους ανάπτυξη, υπογράφοντας την «Agenda 21» και τη Διακήρυξη του Ρίο για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη. Η Agenda 21 ήταν αποτέλεσμα μίας εκτενούς ανάλυσης του τι χρειάζεται για να επιτευχθεί η βιώσιμη ανάπτυξη. Τα 40 κεφάλαιά της πάνω σε περιβαλλοντικά, οικονομικά, κοινωνικά θέματα και θέματα οργάνωσης περιέχουν οδηγίες για την ανάπτυξη διαδικασιών λήψης αποφάσεων με στόχο τη βιωσιμότητα.
Όσον αφορά στην υιοθέτηση της βιώσιμης ανάπτυξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, υπήρξε επίσης μία «εξελικτική» πορεία της έννοιας. Το περιβάλλον απέκτησε αυτοτελή νομική κατοχύρωση το 1987 με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη και συγκεκριμένα με την προσθήκη των Άρθρων 130Π, 130Ρ και 130Σ (Κορκοβέλος, 1997). Στο Άρθρο 2 της Συνθήκης του Μάαστριχτ (1992) περιγράφεται ως κύρια αποστολή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας η προαγωγή της «αρμονικής» και «ισόρροπης» ανάπτυξης των οικονομικών δραστηριοτήτων. Μπορεί η αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης να μην αναφέρεται ρητά αλλά σαφώς περιγράφεται. Ωστόσο πρέπει να αναφερθεί πως δεν υπήρξε συσχέτιση της έννοιας της βιώσιμης ανάπτυξης με την κοινωνική διάσταση. thumb|right|300px|Διατάξεις εκμετάλλευσης της [[Ηλιακή ενέργεια|ηλιακής ενέργειας.]] Στο Άρθρο 2 της Συνθήκης του Άμστερνταμ (1997) γίνεται λόγος για «αρμονική ισόρροπο και αειφόρο ανάπτυξη των οικονομικών δραστηριοτήτων» (European Communities, 1999). Έτσι η βιώσιμη ανάπτυξη έπαψε να θεωρείται αποκλειστικά περιβαλλοντική έννοια και αναγνωρίστηκε πως πρέπει να υπάρξει στενή συσχέτιση ανάμεσα στην οικονομική ανάπτυξη, στην κοινωνική συνοχή και στην περιβαλλοντική προστασία στα πλαίσια της στρατηγικής της ΕΕ για τη βιώσιμη ανάπτυξη (Commission of the European Communities, 2001). Από την πλευρά των οικονομικών του περιβάλλοντος, το περιβάλλον και οι φυσικοί πόροι τους οποίους αυτό περιλαμβάνει μπορεί να θεωρηθούν ως απόθεμα φυσικού κεφαλαίου. Το απόθεμα αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να αποσπασθεί.
Η αειφόρος ανάπτυξη - ή βιώσιμη ανάπτυξη - μπορεί να περιγραφεί σαν μία θεωρία «επανενσωμάτωσης του ανθρώπου στη φύση» και ακολουθεί έναν αιώνα όπου επικράτησε η αντίληψη ότι η οικονομική πρόοδος επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την έντονη βιομηχανοποίηση, το εμπόριο και την αστικοποίηση. Αντιλαμβάνεται τις φυσικές πρώτες ύλες - συμπεριλαμβανομένου και του συστήματος διατήρησης ζωής του πλανήτη - σαν σημαντικά κεφάλαια, των οποίων η ποσότητα και παραγωγικότητα πρέπει να διατηρηθούν ως θεμελιώδης συνθήκη για την ανθρώπινη πρόοδο και ανάπτυξη. Με δεδομένα τα οικολογικά προβλήματα που η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει ήδη προκαλέσει στα γήινα οικοσυστήματα, η τεχνολογία καλείται πλέον σήμερα όχι να οδηγήσει στην εντατική αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, αλλά στην περιβαλλοντική βελτίωση μέσα από «καθαρότερες» παραγωγικές διαδικασίες, καθώς και «καθαρότερη» κατανάλωση από τον τελικό χρήστη των παραγόμενων από αυτές προϊόντων.
Ισχυρή και ασθενής βιωσιμότητα
Σύμφωνα με την ισχυρή βιωσιμότητα η τέλεια υποκατάσταση ανάμεσα σε διαφορετικούς τύπους κεφαλαίου δεν είναι μία βάσιμη υπόθεση. Κάποια στοιχεία του αποθέματος σε φυσικό κεφάλαιο δεν μπορούν να υποκατασταθούν από ανθρωπογενές κεφάλαιο (παρά μόνο σε πολύ περιορισμένη βάση). Κάποιες από τις λειτουργίες και τις υπηρεσίες των οικοσυστημάτων είναι ζωτικές για την ανθρώπινη επιβίωση, είναι υπηρεσίες υποστήριξης της ζωής και δεν μπορούν να υποκατασταθούν. thumb|left|250px|Γράφημα που παρουσιάζει το «οικολογικό αποτύπωμα» διαφορετικών περιοχών του πλανήτη. Σύμφωνα με την ασθενή βιωσιμότητα δεν είναι απαραίτητο να ξεχωρίζεται το περιβάλλον για μία ειδικότερη μεταχείριση. Είναι απλά ένα άλλο είδος κεφαλαίου. Περαιτέρω, αυτό που είναι αναγκαίο για τη βιώσιμη ανάπτυξη είναι η μεταβίβαση ενός συνολικού αποθέματος κεφαλαίου, όχι λιγότερο από αυτό που υπάρχει τώρα. Η ασθενής βιωσιμότητα υπονοεί πως ένα συγκεκριμένο στοιχείο του φυσικού κεφαλαίου μπορεί να υποκατασταθεί από άλλα είδη κεφαλαίου, είτε φυσικού είτε ανθρωπογενούς.
Σύμφωνα με την ασθενή βιωσιμότητα η ανάπτυξη μπορεί να θεωρηθεί βιώσιμη αν και εφόσον το συνολικό κεφάλαιο παραμένει σταθερό. Αυτός συνεπώς είναι ο σταθερός κεφαλαιακός κανόνας της ασθενούς βιωσιμότητας. Η ασθενής βιωσιμότητα λοιπόν βασίζεται στην τέλεια υποκαταστασιμότητα ανάμεσα στις διαφορετικές μορφές του κεφαλαίου.
Βάσει των ανωτέρω προέκυψαν τέσσερις προσεγγίσεις της βιώσιμης ανάπτυξης (Turner et al, 1994):
Η προσέγγιση της ΕΕ για τη βιώσιμη ανάπτυξη είναι η λεγόμενη «προσέγγιση των τριών πυλώνων» (οικονομική αποτελεσματικότητα, περιβαλλοντική προστασία, κοινωνική δικαιοσύνη), η οποία προϋποθέτει την ενσωμάτωση των οικονομικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών πολιτικών. Η βιώσιμη ανάπτυξη λαμβάνεται υπόψη ως υπερκείμενη αρχή και αναγνωρίζεται πως η ανάπτυξη μπορεί να θεωρηθεί βιώσιμη εάν και μόνο αν το παραγόμενο αποτέλεσμα από τη χρήση του αποθέματος του κεφαλαίου, δηλαδή η «ευημερία», παραμένει σταθερό ή αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου (GHK, 2002).
Στην πορεία αυτή για την επίτευξη βιώσιμης ανάπτυξης η ΕΕ αναγνωρίζει έξι κύριες πηγές απειλής, οι οποίες είναι:
Κριτική
thumb|right|Η [[αποδάσωση στη Βολιβία στο πλαίσιο αναπτυξιακών οικονομικών δραστηριοτήτων, συνιστά σημαντική απειλή για τη βιοποικιλότητα της περιοχής.]] Ορισμένοι συγγραφείς έχουν εκφράσει επιφυλάξεις ή αντιρρήσεις όσον αφορά τη χρησιμότητα ή τον σκοπό της βιώσιμης ανάπτυξης. Έτσι έχει διατυπωθεί η άποψη πως στόχος της αειφορίας, τουλάχιστον στην κοινώς παραδεκτή μορφή της, είναι η διατήρηση της οικονομικής ανάπτυξης στις αναπτυγμένες χώρες εις βάρος του Τρίτου Κόσμου, ως ένα μέτρο παγκόσμιου πληθυσμιακού ελέγχου, με πρόφαση τα οικολογικά προβλήματα και την αναμενόμενη εξάντληση των φυσικών πόρων.
Επίσης έχει γραφεί πως η αειφόρος ανάπτυξη, ως μία κεντρική υπερκείμενη αρχή την οποία «διαχειρίζονται» συγκεκριμένα κέντρα εξουσίας, θα έχει μακροπρόθεσμα απρόσμενα αποτελέσματα λόγω της απρόβλεπτης αλληλεξάρτησης μεταξύ ποικίλων παραγόντων στην οικολογία και στην οικονομία. Η καλύτερη οδός επομένως θα ήταν η περιβαλλοντική προστασία να αφεθεί στην ελεύθερη αγορά (π.χ. με ένα σύστημα δικαιωμάτων εκπομπής παρόμοιο με του «εμπορίου ρύπων» που προβλέπεται από το Πρωτόκολλο του Κιότο).
Από τελείως διαφορετική σκοπιά, το κίνημα της απο-ανάπτυξης υποστηρίζει πως η βιωσιμότητα και η οικονομική ανάπτυξη είναι αντικρουόμενοι στόχοι, αφού οποιαδήποτε βελτίωση επέλθει στο φυσικό περιβάλλον ή στην κοινωνική συνοχή χάρη σε «πράσινες» τεχνολογίες, πολιτικές και σχεδιασμούς, αυτομάτως θα αντισταθμιστεί από την αύξηση της παραγωγής και κατανάλωσης αγαθών και υπηρεσιών που υπονοείται από την ανάπτυξη. Από αυτή την οπτική γωνία, η Δύση εδώ και πολύ καιρό στηρίζει την οικονομία της στην υπέρμετρη παραγωγή και στην υπέρμετρη κατανάλωση, εξαιτίας της «ιδεολογίας της ανάπτυξης». Παρόμοια κριτική ασκούν και οι υποστηρικτές της κοινωνικής οικολογίας, της περιεκτικής δημοκρατίας κλπ.
Κατά πολλούς μαρξιστές, η «πράσινη ανάπτυξη» σε συνθήκες καπιταλισμού δεν είναι παρά μία ευκαιρία για νέες επενδύσεις εις βάρος της εργατικής τάξης, χωρίς ουσιώδη θετικά αποτελέσματα για το περιβάλλον. Συνήθως πάντως δεν απορρίπτουν τον στόχο της οικονομικής ανάπτυξης αυτόν καθ' εαυτόν.
Κριτική στην αειφόρο ανάπτυξη, ως συντηρητική, μερική και αποσπασματική, έχει ασκήσει και ο κύριος διαμορφωτής της έννοιας της αξιοβίωτης ολοκληρωμένης ανάπτυξης, Δημήτρης Ρόκος. Σύμφωνα με τον Δ.Ρόκο "Αξιοβίωτη Ολοκληρωμένη Ανάπτυξη, είναι η ταυτόχρονα και διαχρονικά, σε πλανητικό, υπερεθνικό,εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, οικονομική, κοινωνική, πολιτική, πολιτισμική και τεχνική/τεχνολογική «ανάπτυξη», η οποία μπορεί να υπάρξει, μόνο όταν τελείται σε διαλεκτική αρμονία και με σεβασμό πάντα στον άνθρωπο τις προαιώνιες ευγενείς του αξίες και το «όλο» φυσικό και πολιτισμικό του περιβάλλον, στο οποίο αυτός εντάσσεται ειρηνικά και δημιουργικά ως αναπόσπαστο και όχι κυρίαρχο μέρος του. Η Ολοκληρωμένη Ανάπτυξη ως δρόμος και στόχος, είναι γι' αυτό και ειρηνική και Αξιοβίωτη, για όλους τους πολίτες, όπου γης, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου και θρησκείας και όχι μόνο για τους έχοντες και κατέχοντες."
Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαχείριση Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Αειφόρος ανάπτυξη
Βάριο
Το χημικό στοιχείο Βάριο είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 56 και ατομικό βάρος 137,33. Αναφέρεται με το διεθνές σύμβολο Ba. Έχει θερμοκρασία τήξης 725 C° και θερμοκρασία βρασμού 1140 C°.
Στην κατάσταση καθαρού μετάλλου, έχει το χρώμα του αργύρου, είναι κάπως σκληρότερο από τον μόλυβδο, ευήλατο και σφυρήλατο. Με σημείο τήξης 850 C° και σε υγρασία, καίγεται με φλόγα κιτρινοπράσινη πολύ λαμπερή. Δε συναντάται ελεύθερο στη φύση, αλλά μόνο στα άλατά του. Το βάριο είναι μέταλλο πολύ δραστικό.
Το βάριο στην Ακτινολογία
Το βάριο βρίσκει χρήση στην Ακτινολογία και συγκεκριμένα στην εξέταση του στομάχου που καλείται βαριούχο γεύμα. Στη συγκεκριμένη εξέταση, χορηγείται βάριο υψηλής πυκνότητας, το οποίο περιέχει ουσίες οι οποίες διευκολύνουν την καλή επάλειψη του βλεννογόνου και παρεμποδίζουν την αντίδραση του με άλλα οξέα και το σχηματισμό φυσαλίδων αέρα. Επιπλέον, χρησιμοποιείται και στην εξέταση του παχέος εντέρου που λέγεται βαριούχος υποκλυσμός.
Κατηγορία:Αλκαλικές γαίες Κατηγορία:Βάριο
Περικλής Ηλιάδης
Ο Περικλής Ηλιάδης (1892 - 12 Μαΐου 1981) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπήρξε εκδότης της εφημερίδας Φωνή της Καστοριάς και συνέγραψε βιβλία με θέμα τον Εμφύλιο Πόλεμο. Χρημάτισε βουλευτής Φλώρινας και Καστοριάς.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σπάρτη της Μικράς Ασίας το 1892.
Το 1945 ίδρυσε την εφημερίδα Φωνή της Καστοριάς.
Εργάστηκε ως δάσκαλος στην ισραηλιτική κοινότητα της Καστοριάς και αργότερα υπηρέτησε ως επιθεωρητής Δημόσιας Εκπαίδευσης στην περιφέρεια Νεστορίου. Κατά την περίοδο της Ιταλικής Κατοχής φυλακίστηκε εξαιτίας των πατριωτικών του φρονημάτων. Εξελέγη βουλευτής Φλώρινας με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1946, συγκεντρώνοντας 2.917 ψήφους και ως το 1960 ήταν ο εκδότης της "Φωνής της Καστοριάς". .
Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στη Θεσσαλονίκη στις 12 Μαΐου 1981 και κηδεύτηκε στη Νάουσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Φλώρινας Κατηγορία:Βουλευτές Καστοριάς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Ελεύθερη Πόλη του Λύμπεκ
Η Ελεύθερη Πόλη του Λύμπεκ (γερμανικά: Freie und Hansestadt Lübeck) ήταν κράτος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας, στη Συνομοσπονδία της Βόρειας Γερμανίας και στη συνέχεια στη Γερμανική Αυτοκρατορία.
Αυτή η πόλη-κράτος υπήρχε από το 1226 έως το 1937. Τα εδάφη της περιλεμβάνονται στα σημερινά γερμανικά ομόσπονδα κράτη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και του Μεκλεμβούργοτ-Δυτικής Πομερανίας.
Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας
Αγαθήμερος
Ο Αγαθήμερος ο Αλεξανδρεύς ή ο Όρθωνος ήταν πολυμαθής αρχαίος Έλληνας συγγραφέας του 3ου αιώνα μ.Χ. από την Αλεξάνδρεια. Σε αυτόν αποδίνονται τρία περίφημα γεωγραφικά συγγράμματα, που γνώρισαν αλλεπάλληλες εκδόσεις στη νεότερη εποχή (18ος και 19ος αι.).
Το πρώτο από αυτά έχει τον τίτλο Γεωγραφίας υποτύπωσις και περιέχει συλλογή σημειώσεων για την ιστορία της ελληνικής Γεωγραφίας, με προσθήκη πινάκων των ανέμων από τον Ερατοσθένη και τον Τιμοσθένη, καθώς και με περιγράμματα νησιών της Μεσογείου. Το δεύτερο σύγγραμμα τιτλοφορείται Διάγνωσις εν επιτομή της εν τη σφαίρα γεωγραφίας. Περιέχει ερμηνευτικές επεξηγήσεις και σχόλια της «πτολεμαείου χαρτογραφίας», δηλαδή του συστήματος που χρησιμοποιούσε ο γεωγράφος και αστρονόμος Κλαύδιος Πτολεμαίος για να κατασκευάζει τους χάρτες του. Το τρίτο σύγγραμμα του Αγαθημέρου φέρει τον τίτλο Υποτύπωσις Γεωγραφίας εν επιτομή και αποτελεί μια περίληψη των επιστημονικών γνώσεων της Γεωγραφίας την εποχή εκείνη.
Τα τρία αυτά γεωγραφικά συγγράμματα δείχνουν ότι η επιστημονική Γεωγραφία από την εποχή του Πτολεμαίου και του Στράβωνα (1ος αιώνας π.Χ.) μέχρι τον Αγαθήμερο είχε σημειώσει παραπέρα πρόοδο, και μάλιστα αλματώδη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Εκλογική περιφέρεια Αργυροκάστρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταργηθείσες εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας
Blasphemy
Οι Blasphemy είναι black/death metal συγκρότημα από το Βανκούβερ του Καναδά. Ξεκίνησαν να παίζουν μουσική το 1984 και κυκλοφόρησαν την πρώτη τους demo ηχογράφηση Blood Upon the Altar rτο 1989. To 1990 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο Fallen Angel of Doom μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Wild Rags. Ο δεύτερος και τελευταίος τους δίσκος Gods of War βγήκε το 1993 μέσω της Osmose Productions. Την ίδια χρονιά συμμετείχαν μαζί με τους Immortal και τους Rotting Christ στην ευρωπαϊκή Fuck Christ Τour περιοδεία. Τον Ιούλιο του 2001 έπαιξαν ζωντανά στο Βανκούβερ, όπου πραγματοποιήθηκε και η ζωντανή ηχογράφησή τους Live Ritual - Friday the 13th η οποία κυκλοφόρησε σαν live δίσκος το την επόμενη χρονιά.
Υπήρξαν αδρανείς μουσικά μέχρι το 2009. Η αδράνεια αυτή έληξε με τις δύο συναυλίες τους στο Μόντρεαλ και στο Ελσίνκι, η τελευταία στα πλαίσια του φεστιβάλ Black Flames of Blasphemy, μαζί με τους Archgoat, Black Witchery, Revenge και Proclamation. Το 2010, πρωτοστάτησαν στο φεστιβάλ Nuclear War Now! στη Γερμανία.
Το τραγούδι τους War Command έχει διασκευαστεί από τους Beherit. Η διασκευή αυτή εμφανίστηκε στη συλλογή Beast of Beherit - Complete Worxxx του 1999. Επιπλέον το οργανικό κομμάτι τους Winds of the Black Gods εμφανίστηκε σαν πρελούδιο στη συλλογή Fenriz Presents... The Best of Old-School Black Metal, η οποία κυκλοφόρησε από την Peaceville Records το 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδικά black metal συγκροτήματα Κατηγορία:Καναδικά death metal συγκροτήματα
Γιαζίντι
Η θρησκεία τους, ο Γιαζιντισμός, αποτελεί κλάδο του Γιαζντανισμού και θεωρείται ως ένα εξαιρετικώς συγκρητικό θεολογικό σύμπλεγμα τοπικών κουρδικών πίστεων, που περιέχει επίσης ζωροαστρικά στοιχεία, ενώ προστέθηκαν και τμήματα του ισλαμικού σουφικού δόγματος, το οποίο εισήχθη στην περιοχή από τον σεΐχη Αντί ιμπν Μουσαφίρ το 12ο αιώνα μ.Χ.
Οι Γιαζίντι πιστεύουν στον Θεό ως δημιουργό του κόσμου, τον οποίο έθεσε υπό τη φροντίδα επτά θεϊκών υπάρξεων ή αγγέλων, ο αρχηγός των οποίων είναι ο Μελέκ Τάους, ο άγγελος Παγώνι όπως ονομάζεται.
Δημογραφία
Ιστορικώς, οι Γιαζιντίτες ζούσαν αρχικά σε κοινότητες του σημερινού Ιράκ, Συρίας και Τουρκίας, ενώ υπήρχαν αξιοσημείωτοι πληθυσμοί τους στην Αρμενία και τη Γεωργία. Παρόλα αυτά, τα γεγονότα του 20ου αιώνα επέφεραν σημαντικές δημογραφικές αλλαγές στις περιοχές αυτές και μαζική μετανάστευση. Ως αποτέλεσμα, ο πραγματικός αριθμός των Γιαζιντιτών δεν είναι ξεκάθαρος σε πολλές περιοχές και οι εκτιμήσεις για το μέγεθος του συνολικού τους πληθυσμού ποικίλουν.
Ο κύριος όγκος των Γιαζίντι ζει στο Ιράκ, όπου αποτελούν σημαντική μειονότητα. Οι εκτιμήσεις για το μέγεθος των κοινοτήτων στο Ιράκ διαφέρουν σημαντικά, κάνοντας λόγο μεταξύ 70.000 και 500.000. Είναι συγκεντρωμένοι στο βόρειο Ιράκ στην επαρχία Νινευή. Οι δύο μεγαλύτερες κοινότητες είναι στη Σεχάν, βορειοανατολικά της Μοσούλης και στη Σινγιάρ στα σύνορα Ιράκ-Συρίας, 80 χλμ. δυτικά της Μοσούλης. Στη Σεχάν υπάρχει ο ναός του σεΐχη Αντί ιμπν Μουσαφίρ στο Λάλις. Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, η κοινότητα της Σεχάν μαχόταν για κυριαρχία εναντίον της πιο συντηρητικής κοινότητας της Σινγιάρ. Το δημογραφικό προφίλ των Γιαζιντιτών του Ιράκ, ενδέχεται να έχει αλλάξει σημαντικά από την αρχή του Πολέμου στο Ιράκ το 2003 και την πτώση του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν.
thumb|right|Γιαζίντι στο όρος Σινγιάρ, στα σύνορα Ιράκ-Συρίας, τη δεκαετία του 1920
Στη Συρία οι Γιαζίντι ζουν σε δύο κοινότητες, μία στην περιοχή Τζαζίρα και μια άλλη στο Κουρντ-Νταγ. Επίσης και στη Συρία ο αριθμός τους είναι ασαφής. Το 1963 ο πληθυσμός τους υπολογιζόταν σε περίπου 10.000, σύμφωνα με την απογραφή του πληθυσμού, αλλά οι αριθμοί της απογραφής του 1987 είναι δυσεύρετοι. Σήμερα, υπολογίζεται ότι ίσως είναι μεταξύ 12.000-15.000 οι Γιαζιντίτες στη Συρία, αν και περισσότεροι από τους μισούς εικάζεται ότι έχουν μεταναστεύσει από τη χώρα τη δεκαετία του 1980. Επιπλέον δυσχέρειες στις εκτιμήσεις προκαλούν οι 50.000 πρόσφυγες Γιαζίντι που κατέφθασαν από το Ιράκ λόγω του Πολέμου το 2003.
Οι εκτιμήσεις για τις κοινότητες στη Γεωργία και την Αρμενία ποικίλουν, αλλά και αυτές οι κοινότητες μειώθηκαν δραματικά. Στη Γεωργία, από 30.000 απέμειναν λιγότεροι από 5.000 κατά τη δεκαετία του 1990. Οι αριθμοί στην Αρμενία παρέμειναν κάπως πιο σταθεροί. Αυτή τη στιγμή εικάζεται ότι βρίσκονται 40.000 Γιαζιντίτες στην Αρμενία. Οι περισσότεροι Γεωργιανοί και Αρμένιοι Γιαζίντι παρ' όλα αυτά, μετεγκαταστάθηκαν στη Ρωσία, όπου στην απογραφή του 2002 καταγράφηκε πληθυσμός 31.273 ατόμων.
Η μαζική αυτή μετανάστευση και διασκορπισμός οδήγησε στην ύπαρξη μεγάλης Διασποράς. Η πιο σημαντική είναι στη Γερμανία, όπου η κοινότητα των Γιαζιντιτών αριθμεί πάνω από 40.000 άτομα. Οι περισσότεροι είναι από την Τουρκία και πιο πρόσφατα από το Ιράκ, μένοντας στα δυτικά γερμανικά κρατίδια της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας και Κάτω Σαξονίας. Από το 2008, η Σουηδία διαπιστώνει σημαντική αύξηση στην κοινότητα Γιαζιντιτών μεταναστών, η οποία έφτανε πλέον τους 4.000 ανθρώπους το 2010. Στην Ολλανδία, υπάρχει επίσης μια μικρότερη κοινότητα Γιαζίντι. Άλλες κοινότητες της γιαζιντικής Διασποράς υπάρχουν στο Βέλγιο, τη Δανία, τη Γαλλία, την Ελβετία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις Η.Π.Α., τον Καναδά και την Αυστραλία. Ο συνολικός πληθυσμός τους σε όλες αυτές τις χώρες είναι μάλλον μικρότερος από 5.000.
Καταβολές
Οι Γιαζίντι είναι κουρδόφωνος πληθυσμός που έχει προσκολληθεί πνευματικά σε ένα κλάδο του Γιαζντανισμού που συμπλέκει στοιχεία του Μιθραϊσμού, των προϊσλαμικών θρησκευτικών παραδόσεων της Μεσοποταμίας, του Χριστιανισμού και του Ισλάμ.
Η κεντρική λατρευτική τοποθεσία τους βρίσκεται στο Λάλις, βορειοανατολικά της Μοσούλης. Οι Γιαζίντι αυτοονομάζονται Εζίντι και σε μερικές περιοχές Ντασίνι (από το όνομα κάποιας φυλής τους). Κάποιοι λόγιοι θεωρούν ότι το όνομα Γιαζίντι προέρχεται από από την παλαιοϊρανική λέξη γιαζάτα, που σημαίνει θεϊκό ον, αλλά οι περισσότεροι ισχυρίζονται ότι προκύπτει από το χαλίφη των Ομεϋαδών, Γιαζίντ Α΄. Οι ίδιοι οι Γιαζίντι πιστεύουν ότι το όνομά τους προέρχεται από τη λέξη Γιέζνταν ή Έζιντ (Θεός). Οι πολιτιστικές πρακτικές τους είναι αισθητά κουρδικής προέλευσης και σχεδόν όλοι τους μιλούν τη διάλεκτο Κουρμάντζι (βόρεια Κουρδικά), με την εξαίρεση των χωριών Μπασίκα και Μπαχαζάνι, όπου ομιλούνται τα Αραβικά. Η Κουρμάντζι είναι η γλώσσα σχεδόν όλων των προφορικών θρησκευτικών παραδόσεων των Γιαζίντι. Για αυτό το λόγο και οι ρίζες της θρησκευτικής λατρείας τους είναι λίγο ασαφείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κούρδοι Κατηγορία:Κοινωνία του Ιράκ Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Συρία
Ούγος Β΄ του Σαλόν-Αρλαί
Ο Ούγος Β΄, γαλλ. Hugo II (1334 - 1388) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κύριος του Αρλαί.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Β΄ κυρίου τού Αρλαί και της Μαργαρίτας των Μέλλο, κόρης του Ντρε Δ΄ κυρίου του Σατώ-Σινόν & Σαντ-Ερμίν.
Το 1388 απεβίωσε σε ηλικία 54 ετών άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο γιος τού αδελφού του Λουδοβίκου Α΄, ο Ιωάννης Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1363 τη Λευκή κυρία του Φροντεναί, κόρη τού Αμεδαίου Γ΄ κόμη της Γενεύης· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Οικογένεια Παπατσώνη
Η οικογένεια Παπατσώνη είναι παλιά οικογένεια προκρίτων και αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας. Οι δραστηριότητες και τα επιτεύγματα των μελών της καλύπτουν μια περίοδο που ξεκινά πριν από την Ελληνική Επανάσταση και φτάνουν μέχρι και σήμερα. Σημαντική πηγή από την οποία αντλούνται στοιχεία για την ιστορία της οικογένειας, αποτελούν τα Απομνημονεύματα του αγωνιστή και πολιτικού Παναγιώτη Παπατσώνη, τα οποία επιμελήθηκε ο ιστορικός και πρώην διευθυντής των Γενικών Αρχείων του Κράτους, Εμμανουήλ Πρωτοψάλτης. Σε άρθρο της, η καθηγήτρια του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Καλαμάτας Φωτεινή Αργυροπούλου έχει επισημάνει τη σημαντική συνεισφορά της οικογένειας Παπατσώνη στην Ελληνική Επανάσταση και την νεότερη ελληνική ιστορία, ενώ την ίδια άποψη ενστερνίζεται και ο διακεκριμένος ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Ζανιάς, ο οποίος στο βιβλίο του «Ιστορία Ναζηρίου, Νεοχωρίου και Καλαμαρά» τονίζει ιδιαίτερα τις μεγάλες θυσίες που έκανε η οικογένεια κατά τη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία.
Στοιχεία
Γενάρχης της θεωρείται ο Στυλιανός Στούπας, ο οποίος προερχόμενος από το Καλογερέσι της Τριπύλας εγκαταστάθηκε στο Ναζήρι Μεσσηνίας. Εκεί άλλαξε και το επώνυμό του σε Τζώνης. Ο εγγονός του, Αναγνώστης Παπατσώνης, κατόρθωσε να αποκτήσει τεράστια περιουσία και να επιβληθεί στην περιοχή. Οι απόγονοι του συμμετείχαν στην επανάσταση και ασχολήθηκαν με την πολιτική.
Η παλαιά κατοικία της οικογένειας στέκεται ακόμη σήμερα σε έναν χαμηλό λόφο, μόλις 1 χλμ. από το χωριό Εύα, Μεσσηνίας. Το σημείο επιλέχτηκε πιθανώς λόγω της στρατηγικής του θέσης, καθώς προσφέρει πανοραμική θέα της γύρω περιοχής. Χτισμένη κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, η κατοικία είναι διαμορφωμένη σε δύο ορόφους. Έχει υποστεί πολλές αναδιαμορφώσεις και η αρχική της μορφή παραμένει άγνωστη, αν και θεωρείται βέβαιο ότι διέθετε κάποιο είδος οχύρωσης. Βρίσκεται δίπλα σε ένα μικρό εκκλησάκι, το οποίο οικοδομήθηκε τη δεκαετία του 1980 από τον Όθωνα Παπατσώνη (βλ. Παρακάτω) για να τιμήσει τα μέλη της οικογένειας που έχουν ταφεί εκεί. Ολόκληρη η ιδιοκτησία καταλαμβάνει μια έκταση 35 στρεμμάτων σε μια εύφορη κοιλάδα. Η τοποθεσία είναι πολύ κοντά στην Αρχαία Μεσσήνη (5 χλμ.), την Καλαμάτα (10 χλμ.) και την παραλία Μπούκα (3 χλμ.).
Πριν την Επανάσταση
Το 1735, κυνηγημένος από τους Οθωμανούς, ο Στυλιανός Στούπας έφτασε στο χωριό Γιδόβρυση της Ανδρούσας με τη σύζυγό του και τον τρίχρονο γιο του, Δημήτριο. Μετά από τρία χρόνια, η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στο χωριό Ναζήρι, το οποίο μετονομάστηκε σε Εύα το 1927. Το χωριό ανήκε στην ιδιοκτησία του πλούσιου Οθωμανού Μουσά Αγά, και τότε κατοικούνταν από 12 οικογένειες. Εκεί, ο Στυλιανός Στούπας άλλαξε το όνομά του σε Στυλιανός Τζώνης.
Το 1761, ο γιος του, Δημήτριος Τζώνης, χειροτονήθηκε ιερέας του Ναζηρίου και πολλών γειτονικών χωριών. Αργότερα, ο Δημήτριος διορίστηκε προεστός και έγινε γνωστός ως Παπατζώνης ή Παπατσώνης. Με τον τρόπο αυτό, προέκυψε το επίσημο όνομα της οικογένειας. Το 1765 απέκτησε έναν γιο, τον Αναγνώστη Παπατσώνη. Ένα χρόνο μετά τις μάχες της εξέγερσης των Ορλωφικών, η οποία αποτέλεσε πρόδρομο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ο Δημήτριος Παπατσώνης επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη όπου κατάφερε να εξασφαλίσει συμφωνία υπενοικίασης των αυτοκρατορικών κτημάτων που ανήκαν στην αδελφή του Σουλτάνου, ένα σπάνιο επίτευγμα για Χριστιανό εκείνη την εποχή. Αυτά τα κτήματα περιλάμβαναν αρχικά 40 χωριά, και στη συνέχεια 44, διασκορπισμένα στις επαρχίες Ανδρούσας, Αρκαδίας, Λεονταρίου και Καλαμάτας. Τα χωριά αυτά συγχωνεύτηκαν στη συνέχεια σε μια ενιαία επαρχία, την επαρχία των Εμπλακίων. Μετά το θάνατο του Δημητρίου, ο γιος του Αναγνώστης Παπατσώνης έγινε προεστός και διοικητής της επαρχίας των Εμπλακίων, τον Μάρτιο του 1807.
Ο Αναγνώστης Παπατσώνης φημιζόταν για τις ικανότητες και τις αρετές του. Βασίστηκε στον πλούτο του πατέρα του, καταφέρνοντας να αυξήσει την οικογενειακή περιουσία, ενώ έκανε επίσης κάθε προσπάθεια για να βοηθήσει τους κατοίκους της επαρχίας του και να βελτιώσει τη ζωή των υπόδουλων Ελλήνων. Κορυφαίο γεγονός κατά τη διάρκεια της πενταετούς θητείας του ως διοικητή των Εμπλακίων ήταν η κατασκευή σε διάστημα μόλις 40 ημερών της Εκκλησίας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο χωριό Ναζήρι το 1811. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ο Αναγνώστης πέθανε τραγικά σε ηλικία 46 ετών, δηλητηριασμένος από αντιπάλους του. Άφησε τρεις γιους, τον Δημήτριο, τον Παναγιώτη και τον Ιωάννη, ηλικίας 13, 11 και 9 αντίστοιχα, καθώς και πέντε κόρες, η μεγαλύτερη από τις οποίες, η Αναστασία, παντρεύτηκε τον Κανέλλο Δεληγιάννη, έναν από τους ηγέτες της ελληνικής επανάστασης στην Πελοπόννησο.
Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης
Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, ο Δημήτριος Παπατσώνης έγινε επίσης διοικητής των Εμπλακίων και, μαζί με τους αδελφούς του, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Στην πραγματικότητα, η οικία τους χρησιμοποιήθηκε ως κατηχητήριο της Εταιρείας. Ο Δημήτριος Παπατσώνης μετείχε στον αγώνα από την πρώτη μέρα της Επανάστασης, ως επικεφαλής ενός σώματος άνω των χιλίων Μεσσήνιων αγωνιστών, ανάμεσα στους οποίους και σπουδαίοι οπλαρχηγοί όπως ο Μήτρος Πέτροβας και ο Παναγιώτης Κεφαλάς. Ο Δημήτριος Παπατσώνης έπαιξε εξέχοντα ρόλο στην απελευθέρωση της Καλαμάτας στις 23 Μαρτίου 1821 και αρκετοί δρόμοι στη Μεσσηνία πήραν το όνομά τους από την οικογένεια. Στη συνέχεια, πολέμησε μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Νικήτα Σταματελόπουλο (Νικηταρά) και τον Δημήτρη Πλαπούτα στην πολιορκία της Τριπολιτσάς και στη Μάχη του Βαλτετσίου. Μετά την άλωση της Τριπολιτσάς έγινε γερουσιαστής της Πελοποννησιακής Γερουσίας . Όταν ο Μαχμούτ Πασάς Δράμαλης εκστράτευε στην Πελοπόννησο, ο Δημήτριος Παπατσώνης πολέμησε στην Αργολίδα, στη Μάχη των Δερβενακίων και σε άλλες μάχες, κερδίζοντας επαίνους για τον ηρωισμό του. Το 1824, ο Δημήτριος φυλακίστηκε μαζί με τον Κολοκοτρώνη και άλλους ηγέτες της επανάστασης στην Ύδρα. Πέθανε σε ηλικία 27 ετών τον Ιούνιο του 1825, στη Μάχη των Τρίκορφων, μετά από πολύωρη αναμέτρηση με τις δυνάμεις του Ιμπραήμ Πασά της Αιγύπτου.
Όσον αφορά τη συμβολή του Δημήτριου Παπατσώνη στον αγώνα της ανεξαρτησίας, αξίζει να σημειωθεί ότι όταν ξέσπασε η επανάσταση, η οικογένεια Παπατσώνη ήταν μια από τις πλουσιότερες της Πελοποννήσου και είχε καλές σχέσεις με τους Οθωμανούς. Ωστόσο, αυτό δεν εμπόδισε τον Δημήτριο, ως επικεφαλής της οικογένειας σε ηλικία 23 ετών, να παραιτηθεί από τα προνόμιά του, αυξάνοντας και εξοπλίζοντας μια δύναμη 1.000 μαχητών και συμμετέχοντας σε όλες τις μεγάλες μάχες. Στην πραγματικότητα, η οικογένεια Παπατσώνη συνέβαλε στον απελευθερωτικό αγώνα με πολλούς τρόπους, όχι μόνο με πολεμιστές αλλά και οικονομική υποστήριξη. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι όταν ο Κολοκοτρώνης διορίσθηκε επικεφαλής των ενόπλων που θα ξεκινούσαν για την Καρύταινα μετά την απελευθέρωση της Καλαμάτας, ο Δημήτριος Παπατσώνης του πρόσφερε άλογο, ιπποσκευή και εκατό χρυσούς ρουμπιέδες. Επίσης, αναφέρεται ότι όταν ο Παπαφλέσσας συγκέντρωνε στρατό για να ανακόψει την προέλαση του Ιμπραήμ Πασά, ο Έλληνας στρατηγός Μάρκος Μπότσαρης ήρθε στο Ναζήρι με ισχυρό σώμα στρατού και παρέμεινε στο χωριό για τέσσερις ημέρες. Η οικογένεια Παπατσώνη ανέλαβε τη διατροφή ολόκληρου του σώματος.
Ο αδελφός του Δημήτριου, Παναγιώτης Παπατσώνης, ήταν επίσης μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Διορίστηκε Έφορος των Εμπλακίων στις 17 Ιουνίου 1821 και μετά το θάνατο του αδελφού του έγινε επικεφαλής της στρατιωτικής δύναμης που ήταν υπό την ηγεσία του Δημήτριου. Στη συνέχεια συμμετείχε ως πληρεξούσιος της ίδιας επαρχίας στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου (1826). Ένα χρόνο αργότερα συμμετείχε ως πληρεξούσιος Εμπλακίων στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας (1827). Από τον Ιούνιο του 1827 διετέλεσε μέλος της Βουλής έως την αυτοδιάλυσή της τον Ιανουάριο του 1828. Μετά την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια διετέλεσε επαρχιακός δημογέροντας Εμπλακίων. Το 1841 εξελέγη δήμαρχος Εύας Μεσσηνίας, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1862, ενώ παράλληλα εξελέγη βουλευτής Μεσσήνης σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από το 1844 έως το 1861, με εξαίρεση εκείνες του 1850. Μετά την έξωση του Όθωνα δεν επανεξελέγη. Απεβίωσε στη γενέτειρά του το 1888. Τα απομνημονεύματά του περιέχουν πολλές πληροφορίες για την οικογένεια και την ιστορία της περιοχής, ενώ περιγράφουν επίσης λεπτομερώς την Άλωση της Τριπολιτσάς, τη Μάχη του Βαλτετσίου και άλλες στρατιωτικές ενέργειες στις οποίες συμμετείχε.
Ελληνικό Κράτος
Ο τρίτος αδελφός, Ιωάννης Παπατσώνης, γεννήθηκε το 1802. Πολέμησε με τον αδελφό Δημήτρη Παπατσώνη, μετά το θάνατο του οποίου ανέλαβε τον μεσσηνιακό στρατό. Παρέμεινε στη    στρατιωτική υπηρεσία κατά τη περίοδο Καποδίστρια. Μετά τη συνταγματική μεταρρύθμιση, εκπροσώπησε τη Μεσσηνία ως πληρεξούσιος και βουλευτής. Κατείχε το αξίωμα του Συνταγματάρχη της Βασιλικής Φάλαγγας, ενός τιμητικού σώματος πρώην αγωνιστών της Επανάστασης που ιδρύθηκε το 1835. Διετέλεσε επίσης υπασπιστής του Βασιλιά Όθωνα (1852-1857). Ο Ιωάννης διακρίθηκε με τον Αργυρό και Χρυσό Σταυρό του τάγματος του Σωτήρος, το ανώτερο Τάγμα Αριστείας της Ελληνικής Δημοκρατίας και το παλαιότερο του Βασιλείου της Ελλάδος. Πέθανε το 1871.
Μεταγενέστερα αξιοσημείωτα μέλη της οικογένειας Παπατσώνη περιλαμβάνουν:
Στη Λαϊκή Παράδοση
Στις 23 Μαρτίου κάθε έτους εορτάζεται η επέτειος της απελευθέρωσης της Καλαμάτας με τέλεση δοξολογίας και επιμνημόσυνης δέησης στον Ναό των Αγίων Αποστόλων. Κατά τον εορτασμό, έξι ντόπιοι άνδρες ντυμένοι με παραδοσιακές στολές αναπαριστούν τους ήρωες που συνέβαλαν στην απελευθέρωση της πόλης. Ο Δημήτριος Παπατσώνης είναι ένας από τους έξι ήρωες που τιμώνται με αυτόν τον τρόπο.