cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elysium (Pet Shop Boys)
Το Elysium είναι το ενδέκατο άλμπουμ των Pet Shop Boys και κυκλοφόρησε στις 5 Σεπτεμβρίου 2012 από την Parlophone. Το άλμπουμ παρήχθη κατά τη διάρκεια του 2012 στο Λος Άντζελες μαζί με τον Άντριου Ντώσον
Ένα βίντεο τρέιλερ κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2012 για το κομμάτι "Invisible". Η ταινία μικρού μήκους έγινε από τον Μπράιαν Μπρες και το τραγούδι διαθέτει φωνητικά από τον τραγουδιστή-τραγουδοποιό James Fauntleroy II II και τους βρετανούς τραγουδιστές Όρεν, Μαξίν και Τζούλι Γουέιτερς. Το πρώτο επίσημο τραγούδι του άλμπουμ είναι το Winner, Το οποίο κυκλοφόρησε ψηφιακά στις 3 Ιουλίου 2012 και στη συνέχεια τον Αύγουστο του 2012 σε CD και digital EP. Ο δίσκος του τραγουδιού περιλαμβάνει τα κομμάτια "A Certain 'Je Ne Sais Quoi'", "The Way Through the Woods" και μια διασκευή του τραγουδιού των Bee Gees "I Started a Joke". Ένα δεύτερο digital EP του Winner περιλαμβάνει διασκευές από διάφορους μουσικούς
Λίστα Τραγουδιών
Κατηγορία:Δισκογραφία των Pet Shop Boys Κατηγορία:Synthpop άλμπουμ Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1994-95
Το κύπελλο κυπελλούχων Ευρώπης της περιόδου 1994-95 ήταν το 35ο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κύπελλο κατέκτησε η Ρεάλ Σαραγόσα για πρώτη φορά στην ιστορία της, νικώντας στον τελικό που διεξήχθη στο Παρκ ντε Πρενς την Άρσεναλ με 1-2
External links
Κατηγορία:Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1994 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1995
Διόδοτος Τρύφων
Ο Διόδοτος Τρύφων ήταν κυβερνήτης της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών κατά την ελληνιστική περίοδο. Κυβέρνησε από το 142 μέχρι το 138 π.Χ.. Η ταυτότητα των γονέων του είναι άγνωστη. Γεννημένος στα Κασιανά, κοντά στην Απάμεια, ο Διόδοτος δεν αποτελεί μέλος της δυναστείας των Σελευκιδών εξ αίματος καθώς δεν ήταν απόγονος του Σέλευκου Α' Νικάτορος, αλλά στρατηγός που πήρε στα χέρια του την εξουσία.
Άνοδος στην εξουσία
Ο Διόδοτος υπήρξε στρατηγός του βασιλιά των Σελευκιδών Δημητρίου Α' του Σωτήρος, μα αργότερα πέρασε στο στρατόπεδο του σφετεριστή του θρόνου, Αλεξάνδρου Βάλα, ο οποίος υποκίνησε επανάσταση και ανέβηκε στο θρόνο το 150 π.Χ. Ο Διόδοτος εξασφάλισε την κατάληψη της Αντιόχειας από τον τελευταίο.
Μετά την ήττα του από τις πτολεμαϊκές στρατιές, ο Αλέξανδρος Α' Βάλας πέθανε στα χέρια μιας φυλής Ναβαταίων Αράβων. Με την υποστήριξη του Πτολεμαίου Στ' Φιλομήτορα στο θρόνο ανέβηκε ο Δημήτριος Β' Νικάτωρ, γιος του Δημητρίου Α'. Ο τελευταίος όμως δεν ήταν λαοφιλής και σοβαρές ταραχές δεν άργησαν να ξεσπάσουν στους δρόμους της Αντιόχειας. Ο στρατηγός και υποστηρικτής του Αλεξάνδρου, Διόδοτος, που είχε απομακρύνει με ασφάλεια το μικρό Αντίοχο, γιο του Αλεξάνδρου, κατέλαβε την πρωτεύουσα του κράτους περίπου το 145 π.Χ. και ανέβασε το μικρό του προστατευόμενο στο θρόνο, με το όνομα Αντίοχος Στ' Διόνυσος. Ο Δημήτριος απέτυχε να ανακτήσει την πόλη, ωστόσο διασώθηκε και εγκαταστάθηκε στη Σελεύκεια.
Πόλεμος στην Ιουδαία
Ακολούθως ο Διόδοτος προσπάθησε να θέσει υπό την επιρροή του την Κοίλη Συρία όπου ο Δημήτριος Β' είχε υπάρξει μισητός εξαιτίας της συμπεριφοράς του απέναντι στους Ιουδαίους. Καθώς η επικράτεια των Σελευκιδών όλο και συρρικνωνόταν, ο Διόδοτος ήταν τόσο απελπισμένος να βρει συμμάχους που φρόντισε να αποδοθούν τα εδάφη της Ιουδαίας στους Ασμοναίους με αντάλλαγμα βοήθεια. Πιστά στην υπόσχεσή τους ιουδαϊκά στρατεύματα προελάσαν ενάντια στον εχθρό του Διόδοτου, τον έκπτωτο Δημήτριο Β'. Αργότερα όμως ο Διόδοτος προέλασε ενάντια των Ιουδαίων και στις συμπλοκές που ακολούθησαν ο πρώην σύμμαχος του Διόδοτου, ο Αρχιερέας των Ιουδαίων Ιωνάθαν, θανατώθηκε το 143 π.Χ. Εξαιτίας όμως της λαϊκής αντίστασης ο Διόδοτος δεν κατάφερε να πάρει την εξουσία, αφήνοντάς τη στα χέρια του Σίμωνα Μακκαβαίου, αδερφού του Ιωνάθαν, με μικρό οικονομικό κέρδος.
Ανάληψη της βασιλείας
Ο Αντίοχος την εποχή εκείνη ήταν ακόμη σε νηπιακή ηλικία, οπότε πρακτικά κυβερνούσε ο Διόδοτος. Περίπου το 140 π.Χ. ο Διόδοτος, θανάτωσε τον Αντίοχο Στ', διεκδικώντας το θρόνο για τον εαυτό του, με την επωνυμία Διόδοτος Τρύφων. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τίτο Λίβιο, ο Διόδοτος δωροδόκησε τους βασιλικούς ιατρούς ώστε να υποστηρίξουν πως το αγόρι υπέφερε από κάποια ασθένεια των οργάνων και άφησε την τελευταία του πνοή στο χειρουργικό τραπέζι. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία που ήταν ανερχόμενη δύναμη τότε στην περιοχή της Μεσογείου αρνήθηκε να αναγνωρίσει το νέο βασιλιά.
Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των αναταραχών άρχισε να γίνεται υπολογίσιμη δύναμη η Αυτοκρατορία της Παρθίας, η οποία στα επόμενα χρόνια κατέκτησε διαδοχικά πολλά από τα εδάφη των Σελευκιδών. Ανάμεσα στα κατορθώματά της ήταν και η αιχμαλωσία του Δημητρίου Β' το 138 π.Χ.
Θάνατος
Τελικά, το 138 π.Χ. ο Διόδοτος δέχτηκε επίθεση και ηττήθηκε στην Αντιόχεια από τον αδερφό του Δημητρίου Β', τον Αντίοχο Ζ' Σιδήτη. Μετά την ήττα του, ο Διόδοτος αυτοκτόνησε στην Απάμεια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Φώτος Πολίτης
Ο Φώτος Πολίτης (1890 - 1934) ήταν από τις σημαντικότερες πνευματικές μορφές του νεοελληνικού θεάτρου, που καθοδήγησε όχι μόνο τους ηθοποιούς, ως σκηνοθέτης, και τους σπουδαστές δραματικών σχολών, ως θεατρικός δάσκαλος, αλλά και τους θεατρικούς συγγραφείς, ως θεωρητικός του θεάτρου, και το αμύητο κοινό στα αριστουργήματα της αρχαίας τραγωδίας και του κλασικού θεάτρου και στα αξιόλογα έργα του νεοελληνικού θεάτρου. Υπήρξε, όμως, και επιφανής κριτικός της λογοτεχνίας, της θεατρικής τέχνης και της πνευματικής ζωής με συνολικά 1.103 άρθρα, επιφυλλίδες και κριτικές από το 1914 έως το 1934, όπου "εκδηλώνεται η προσωπικότητά του κι από αυτά μπορούμε να παρακολουθήσουμε το πως ο Φώτος Πολίτης προβάλλει το όραμά του".
Τα πρώτα χρόνια
Γιος του λαογράφου και καθηγητή Νικολάου Πολίτη και αδελφός του νεοελληνιστή, καθηγητή και ακαδημαϊκού Λίνου Πολίτη, γεννήθηκε στην Αθήνα και από πολύ νέος συμμετείχε στην πνευματική ζωή του τόπου. Το 1905 δημοσίευσε τα πρώτα ολιγόστιχα ποιήματά του στο μαχητικό περιοδικό Ο Νουμάς, του Δημήτρη Ταγκόπουλου, που αποτελούσε το προπύργιο των δημοτικιστών. Το 1907, συμμετείχε στην παρέα των νεαρών ποιητών του μηνιαίου περιοδικού Ηγησώ, όπως ο Κώστας Βάρναλης, ο Νίκος Καρβούνης, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, ο Ρώμος Φιλύρας κ.ά. δημοσιεύοντας δικά του ποιήματα. Για δύο χρόνια (1906-1908) φοίτησε στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών και το 1908 έλαβε το δεύτερο βραβείο στον Παντελίδειο Δραματικό Διαγωνισμό, με το έργο του Ο Βρυκόλακας (δράμα). Στο τέλος του 1908 έφυγε για τέσσερα χρόνια στη Γερμανία να σπουδάσει νομικά. Τον πρώτο χρόνο, 1908-1909, παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο της Ιένας μαζί με τον αδελφό του Γιώργο. Τον επόμενο χρόνο, 1909-1910, ήταν στο Βερολίνο, όπου σπούδαζε και ο εξάδελφός του Γιάννης Αποστολάκης. Την τρίτη χρονιά στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και την τέταρτη στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Σύντομα εγκατέλειψε τα νομικά για να αφοσιωθεί στη φιλοσοφία και το θέατρο, αν και επέστρεψε στα νομικά μετά από πιέσεις της οικογένειάς του. Μαζί με τον εξάδελφό του Γιάννη Αποστολάκη μελέτησαν και επηρεάστηκαν από τον Γερμανικό Ιδεαλισμό. Η δεύτερη σημαντική επιρροή στον Πολίτη ήταν οι σκηνοθετικές και θεατρολογικές απόψεις του μεγάλου Αυστριακού σκηνοθέτη Max Reinhardt (Μαξ Ράινχαρντ), που μεσουρανούσε τότε στη Βιέννη και στο Βερολίνο. Ήταν η εποχή που ο ρόλος του σκηνοθέτη αρχίζει να επιβάλλεται στα βεντετοκρατούμενα θέατρα της Ευρώπης. Στις αρχές του 1913, κλητεύεται λόγω Βαλκανικών Πολέμων, και επιστρέφει στην Ελλάδα να καταταγεί στο στρατό.
Κριτικός στον τύπο του Μεσοπολέμου
Όπως έγραψε ο Κωστής Μπαστιάς για την επιστροφή του Πολίτη: Ενώ, η θεατρολόγος Δρ. Ελένη Γουλή παρατήρησε: Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Φώτος Πολίτης ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1915 το κριτικό και δημοσιογραφικό του έργο στη βενιζελική εφημερίδα Νέα Ελλάς του Θαλή Κουτούπη με διευθυντή σύνταξης τον Θεόδωρο Συναδινό. Μετά την αποχώρηση του Συναδινού το καλοκαίρι του 1917, αναλαμβάνει και τη διεύθυνση σύνταξης έως το Δεκέμβριο του 1918 και παράλληλα συνεργάζεται και με την εφημερίδα Πρόοδος όπου ο Συναδινός έχει αναλάβει εκεί τη διεύθυνση σύνταξης. Στην πρώτη του ενυπόγραφη κριτική σχολιάζει μία γερμανική μετάφραση αρχαίων θεατρικών κειμένων, όπου με ενδιαφέρον ανακαλύπτουμε ότι κατά την παραμονή του στη Γερμανία είχε παρακολουθήσει όλες τις παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας που είχε σκηνοθετήσει ο πρωτοπόρος Αυστριακός σκηνοθέτης Max Reinhardt (Μαξ Ράινχαρντ). Πολύτιμη πληροφορία, διότι ενώ αναγνωρίζουμε την επιρροή του Reinhardt στην μετέπειτα σκηνοθετική εργασία του Πολίτη, λίγα στοιχεία υπάρχουν για τις επαφές τους στην περίοδο 1908-1912, που σπουδάζει ο Πολίτης.
Ακολουθούν συνεχώς νέες κριτικές, έως το τέλος του 1918. Από το τέλος του 1919, ξεκινάει συνεργασία με την αντιβενιζελική εφημερίδα Πολιτεία του Θεολόγου Νικολούδη. Από την Πολιτεία αποχώρησε το Σεπτέμβριο του 1927 για να ενταχθεί στο επιτελείο του βενιζελικού Ελευθέρου Βήματος του Δημήτρη Λαμπράκη και δύο χρόνια αργότερα δέχθηκε την πρόταση του αρχισυντάκτη της αντιβενιζελικής Πρωΐας Κωνσταντίνου Παπαλεξάνδρου και ανέλαβε τη θεατρική κριτική έως τον πρόωρο θάνατό του. Ταυτοχρόνως συνεργάστηκε με το περιοδικό Ελληνικά Γράμματα του Κωστή Μπαστιά, που εκδόθηκε τον Ιούνιο του 1927. Εκεί, συμμετέχει στον μικρό ιδεολογικό κύκλο του περιοδικού —Κωστής Μπαστιάς, Γιάννης Αποστολάκης (εξάδελφος του Πολίτη), Αλέξανδρος Δελμούζος, Κ. Θ. Δημαράς, Γ. Ν. Πολίτης (μεγαλύτερος αδελφός του Πολίτη)—, που υποστήριζαν τον Γερμανικό Ιδεαλισμό, τον "εθνισμό" αντί του άκρατου "εθνικισμού", και τον αντικομμουνισμό. Από το 1929 συνεργάστηκε με το περιοδικό Πειθαρχία του Γεράσιμου Λύχνου, όπου συνεργάζεται και ο Μπαστιάς, με τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, τον Αχιλλέα Κύρου, τον Πάνο Καραβία κ.ά.
Σκηνοθέτης, καθηγητής ηθοποιών, μεταφραστής
Το 1918 συμμετέχει στη δημιουργία της Εταιρείας Ελληνικού Θεάτρου, από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, με διευθυντή τον Μιλτιάδη Λιδωρίκη. Είναι μέλος της κριτικής επιτροπής, με τον Λιδωρίκη, τον Παύλο Νιρβάνα και τον Σπύρο Μελά και καθηγητής στη Δραματική Σχολή της Εταιρείας. Αρχίζει την έμμετρη μετάφραση της τραγωδίας του Σοφοκλή Οιδίπους Τύραννος, σε στρωτή δημοτική καθώς δεν υπήρχε άλλη δημοτική μετάφραση, και καλεί τον Αιμίλιο Βεάκη να ερμηνεύσει τον ομώνυμο ρόλο. Στις 20 Μαΐου 1919 δόθηκε η πρεμιέρα στα παλαιά Ολύμπια της οδού Ακαδημίας σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη. Η παράσταση υπήρξε σταθμός "για την αναβίωση του αρχαίου δράματος, όπου αποτυπώνεται η επίδραση των απόψεων του Max Reinhardt", και καθιέρωσε τον Πολίτη ως σκηνοθέτη. Ο Μάριος Πλωρίτης έχει γράψει ότι ήταν "Η πρώτη σοβαρή αντιμετώπιση της ερμηνείας του αρχαίου δράματος" και η "οριστική καθιέρωση" του Βεάκη και επιπλέον υπήρξε και εμπορική επιτυχία. Ο σκηνοθέτης και θεωρητικός του θεάτρου Μήτσος Λυγίζος συμπλήρωσε για την προσφορά της "Εταιρείας Ελληνικού Θεάτρου", δίνοντάς μας μία εικόνα της κατάστασης του θεάτρου εκείνη την εποχή:
Ο Πολίτης σκηνοθέτησε άλλο ένα έργο, τον Επιθεωρητή του Νικολάι Γκόγκολ, πριν παραιτηθεί από την Εταιρεία Ελληνικού Θεάτρου τον Ιούλιο του 1919, λόγω διαφωνιών. Στο τέλος του ίδιου έτους διορίζεται τμηματάρχης στα Γενικά Αρχεία του Κράτους. Το 1924, εκδίδει το τρίτο θεατρικό του έργο, τη σάτιρα Καραγκιόζης ο Μέγας. Και το 1925, όταν με πρωτοβουλία του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ), δημιουργείται η Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου με πρόεδρο τον Θεόδωρο Συναδινό, ο Φώτος Πολίτης διορίζεται καθηγητής δραματολογίας και υποκριτικής. Από το 1927, η Σχολή αρχίζει παραστάσεις με σκηνοθέτη τον Πολίτη: Ο Βασιλικός του Αντώνη Μάτεση (1927), ο Έμπορος της Βενετίας του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (1927), Γιάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν του Χένρικ Ίψεν (1928), Η θυσία του Αβραάμ (1929) κ.ά. Παράλληλα, δοκιμάζει και την πρώτη του παράσταση αρχαίου δράματος σε υπαίθριο χώρο, την Εκάβη του Ευριπίδη στο Παναθηναϊκό Στάδιο με τη Μαρίκα Κοτοπούλη και το θίασό της (1927), την πιο ονομαστή, όπως την αποκαλεί ο σκηνοθέτης Αλέξης Σολομός.
Η γένεση του Εθνικού Θεάτρου
Το όραμα του υπουργού Παιδείας της κυβέρνησης Βενιζέλου (1928-1932) Γεωργίου Παπανδρέου (1930-1932), που ανέλαβε καθήκοντα στις 2 Ιανουαρίου 1930, για την δημιουργία ενός Εθνικού Θεάτρου, ήταν πολύ διαφορετικό από αυτό που εφήρμοσε τελικά ο αυστηρός και άμεμπτος θεμελιωτής του Φώτος Πολίτης. Ο Παπανδρέου ήθελε "να ανεγερθεί [σε εποχή οικονομικής κρίσης] ένα μεγαλοπρεπές νέο χειμερινό θέατρο στο βάθος της πλατείας Κλαυθμώνος, που να αντικρίζει το κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών μέσω της οδού Κοραή, και ένα θερινό, πιθανόν στο Πεδίον του Άρεως, ενώ το παλαιό Βασιλικό της οδού Αγίου Κωνσταντίνου θα μπορούσε να επισκευασθεί και να χρησιμοποιηθεί στο μεσοδιάστημα. Για σκηνοθέτη [...] προόριζε τον Σπύρο Μελά [...]. Στο θίασο θα έπρεπε να συμμετέχουν απαραιτήτως η Κυβέλη, η Μαρίκα Κοτοπούλη και ο Αιμίλιος Βεάκης".
Η πραγματοποίηση, όμως, του οράματος Παπανδρέου δεν ήταν εύκολη. Βέβαια, είχε τη γνώση και τη συμπαράσταση του Ιωάννη Γρυπάρη, που από το 1922 και την Επανάσταση, είχε τοποθετηθεί διευθυντής "Γραμμάτων και Τεχνών" του υπουργείου Παιδείας, με μόνη διακοπή την εποχή της δικτατορίας Παγκάλου, και είχε παλέψει χρόνια για να ετοιμάσει όλη τη μελέτη ιδρύσεως ενός κρατικού θεάτρου. Είχε και τη σύμφωνο γνώμη του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου, που είχε αντιληφθεί την επιθυμία του πνευματικού κόσμου και είχε υποστεί την επιμονή της συζύγου του Παπανδρέου και ιέρειας του Κόμματος Φιλελευθέρων Κυβέλης, που τον επισκέφτηκε για να τον πείσει. Συνέταξε με τον Γρυπάρη το νόμο "Περί ιδρύσεως Εθνικού Θεάτρου" που δημοσιεύθηκε στις 5 Μαΐου 1930. Χρόνος ρεκόρ! Και προσλήφθηκαν ο Γρυπάρης, ως διευθυντής, ο Κωστής Μπαστιάς, ως γενικός γραμματέας, και ο Φώτος Πολίτης, ως σκηνοθέτης, αλλά όχι ακόμα ως πρώτος ή μοναδικός σκηνοθέτης, θέση που προοριζόταν για τον Σπύρο Μελά. Πρόεδρος του 15-μελούς Δ.Σ. έγινε ο ιστορικός του νεοελληνικού θεάτρου Νικόλαος Λάσκαρης και στην Εκτελεστική Επιτροπή, εκτός από τον Γρυπάρη και τον Πολίτη, συμμετείχαν επίσης ο Παύλος Νιρβάνας, ο Θεόδωρος Συναδινός, και ο εκδότης της Πρωΐας Γεώργιος Πεσμαζόγλου.
Τα προβλήματα άρχισαν αμέσως. Ο υπουργός Οικονομικών αρνήθηκε να καταβάλει τους πόρους που υπολόγιζε ο Παπανδρέου και τα μεγαλεπήβολα κτιριακά σχέδια εγκαταλείφθηκαν. Ο Σπύρος Μελάς, διαβάζοντας το νόμο, συνειδητοποίησε ότι ο σκηνοθέτης δεν θα έχει όλες τις εξουσίες και αρνήθηκε να συνεργαστεί και οι δύο μεγάλες πρωταγωνίστριες, Κυβέλη και Κοτοπούλη, συμφώνησαν να μη συμμετέχουν. Η Κοτοπούλη, μάλιστα, δήλωσε σε συνέντευξη ότι "δεν νοείται συνεργασία και υποταγή σε ερασιτέχνες σκηνοθέτες", προς μεγάλη απογοήτευση του Παπανδρέου, που είδε τη σύζυγό του να συμπλέει με την Κοτοπούλη. Οι θεατρικοί συγγραφείς, με επί κεφαλής τον Γρηγόριο Ξενόπουλο, διαμαρτύρονταν στις εφημερίδες ότι δεν νοείται εθνικό θέατρο που το 70% του δραματολογίου να μην αποτελείται από ελληνικά έργα. Και οι μεγάλες εφημερίδες επιτέθηκαν στο νέο θέατρο και προσωπικά στον Φώτο Πολίτη.
Στα τέλη Δεκεμβρίου 1930, μετά την άρνηση του Μελά, προσλήφθηκε ως σκηνοθέτης ο Μίλτος Λιδωρίκης και τον Ιανουάριο του 1931, οι πρώτοι ηθοποιοί: Αιμίλιος Βεάκης, Ελένη Παπαδάκη, Γιώργος Γληνός, Σαπφώ Αλκαίου, Χρήστος Ευθυμίου, Μάνος Κατράκης κ.ά. Εκείνο τον μήνα ξέσπασε θύελλα στις εφημερίδες, με αποκορύφωση τα συντονισμένα άρθρα του βενιζελικού Ελευθέρου Βήματος του Δημήτρη Λαμπράκη και της αντιβενιζελικής Καθημερινής. Ο εκδότης της Καθημερινής Γεώργιος Α. Βλάχος, ο θρυλικός Γ.Α.Β., έγραψε δύο άρθρα-λίβελλους αποκαλώντας τα μέλη του συμβουλίου "γέροντες ή λιμοκοντόρους φίλους του υπoυργού Παιδείας", τον Γρυπάρη "μαλλιαρό" και τον Πολίτη "η άρνηση του παντός". Για τον Λιδωρίκη παρατήρησε ότι το σύνολο της σκηνοθετικής του σοφίας "περιορίζεται εις την μεταφοράν ενός καναπέ από το βάθος εις το προσκήνιον", ενώ δεν δίστασε να ισχυριστεί ότι:
Ως αποτέλεσμα, περίπου τον Ιανουάριο 1931 ο Λιδωρίκης παραιτήθηκε, οι πρώτοι ηθοποιοί απολύθηκαν, η έναρξη λειτουργίας του θεάτρου αναβλήθηκε για το 1932, οι κατηγορίες για υψηλούς μισθούς γέμισαν τον τύπο, που βάφτισε το Εθνικό, ως "το θνησιγενές θέατρον του κ. Παπανδρέου" και η πρώτη προπαρασκευαστική περίοδος έληξε.
Ο Φώτος Πολίτης επιβάλλεται στο Εθνικό
Η δεύτερη προπαρασκευαστική και ουσιαστική περίοδος άρχισε από το Φεβρουάριο 1931 έως τα εγκαίνια στις 19 Μαρτίου 1932. Μέσα σε αυτήν την περίοδο, το Δ.Σ. του Θεάτρου στέλνει τον Πολίτη στη Γερμανία και την Αυστρία τον Αύγουστο 1931, για μία τελευταία ενημέρωσή του, ειδικά στις παραστάσεις του Μαξ Ράινχαρντ, που ο Πολίτης παρακολουθεί όσες μπόρεσε. Στο ίδιο διάστημα υποβαθμίζονται οι εξουσίες του 15-μελούς Δ.Σ., που καταργείται στις 10 Φεβρουαρίου 1932, όταν διορίζεται νέο επταμελές. Τότε καταργείται και η Εκτελεστική Επιτροπή και δημιουργείται μία πενταμελής Καλλιτεχνική Επιτροπή με συμβουλευτικές μόνο αρμοδιότητες. Ήδη, από το Νοέμβριο του 1931, ο πρόεδρος του Δ.Σ. Νικόλαος Λάσκαρης είχε παραιτηθεί αισθανόμενος παραμερισμένος. Οι αποφάσεις παίρνονται από τον γενικό διευθυντή Ι. Γρυπάρη, τον σκηνοθέτη Φώτο Πολίτη, τον γενικό γραμματέα Κωστή Μπαστιά, που δίνει τη μάχη στις εφημερίδες κατά των κατηγόρων του θεάτρου και τον Παύλο Νιρβάνα, ενώ ο Θόδωρος Συναδινός, που διορίζεται αργότερα στην Καλλιτεχνική Επιτροπή, αποτελεί την εσωτερική αντιπολίτευση στους προηγούμενους, κατηγορώντας τους συχνά στον Παπανδρέου. Ο θεατρικός συγγραφέας Δημήτρης Μπόγρης αναφέρθηκε σε άρθρο του στην "κλίκα των δικτατορίσκων του Εθνικού", ενώ ο πρώην αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη και διευθυντής του μαρξιστικού περιοδικού Πρωτοπόροι Πέτρος Πικρός επιτίθεται και αυτός στο Εθνικό. Ο Μπαστιάς απαντάει στον Πικρό με δύο άρθρα, "Το Εθνικό Θέατρο και η Μαρξική Θεωρία", γράφοντας:
thumb|right|160 px|Η εναρκτήρια παράσταση του Εθνικού Θεάτρου στις 19 Μαρτίου 1932. Διαφήμιση στην εφημερίδα Η Πρωΐα. Στις 19 Μαρτίου 1932, Σάββατο βράδυ, δόθηκε η εναρκτήρια παράσταση του Εθνικού Θεάτρου με την τραγωδία του Αισχύλου Αγαμέμνων και τη μονόπρακτη κωμωδία του Ξενόπουλου Θείος Όνειρος. Οι Αθηναίοι, οι περισσότεροι με σμόκιν και οι κυρίες με βραδυνές τουαλέτες, είχαν πλημμυρίσει το θέατρο έως το τελευταίο κάθισμα — ένα θέατρο που ο Φώτος Πολίτης έβαλε τα θεμέλια δημιουργώντας μια νέα θεατρική παράδοση και προσθέτοντας στο ελληνικό θέατρο τον τρίτο παράγοντα μετά το συγγραφέα και τον ηθοποιό, το σκηνοθέτη. Έτσι μείωσε τη σημασία των πρωταγωνιστών, δημιουργώντας αρμονικά και πειθαρχημένα σύνολα, μακριά από τη προχειρότητα που επικρατούσε έως τότε. Αλλά, για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα, πέραν των γνώσεών του χρειάστηκε και εξοντωτική διδασκαλία. Και αφού ο Πολίτης απόφευγε να γράφει ή να μιλάει για τον εαυτό του, επιστρέφουμε στον Κωστή Μπαστιά που βρισκόταν δίπλα του και έγραψε:
Ο Πολίτης πρώτος σκηνοθέτης του Εθνικού Θεάτρου
Σε 32 μήνες, από την εναρκτήρια παράσταση του Αγαμέμνονος έως τον πρόωρο θάνατό του τα ξημερώματα της 4ης Δεκεμβρίου 1934, ο Φώτος Πολίτης ανέβασε τριάντα πέντε έργα των σημαντικότερων δημιουργών όπως οι Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης, Σαίξπηρ, Μολιέρος, Γκολντόνι, Σίλλερ, Μυσσέ, Ίψεν, Τσβάιχ, Σω, Ο'Νηλ, αλλά και Δ. Βυζάντιος, Γρ. Ξενόπουλος, Π. Χορν, Σπ. Μελάς, και Αλ. Λιδωρίκης εκπληρώνοντας τους παιδευτικούς σκοπούς του να φέρει το θεατή σε επαφή με τα αριστουργήματα της παγκόσμιας θεατρικής τέχνης, από τους αρχαίους τραγικούς έως τους σύγχρονους συγγραφείς, και να τον βοηθήσουν, μέσω της σκηνοθεσίας, να πλησιάσει την ουσία του κάθε έργου. Αυτή τη σκηνοθεσία του Πολίτη σχολιάζει ο Μπαστιάς παρατηρώντας:
Και ο Μινωτής συνεχίζει: Για τις δραματολογικές και σκηνοθετικές επιλογές, αλλά και για τη θεατρική κριτική του  Πολίτη, ο πεζογράφος και επιφυλλιδογράφος Άγγελος Τερζάκης, που από το 1937 ανέλαβε πολλά αξιώματα στο Εθνικό (Βασιλικό) Θέατρο (γραμματέας, εισηγητής δραματολογίου, γενικός διευθυντής), παρατηρεί ότι είχε συγκεκριμένους σκοπούς:
Αρχές Οκτωβρίου 1932, ο Μπαστιάς θα παρουσιάσει στην Πρωΐα τη νέα σαιζόν του Εθνικού και το έργο του Φώτου Πολίτη, με την εναρκτήρια παράσταση στις 8 Οκτωβρίου 1932 της τραγωδίας του Σαίξπηρ, Ο έμπορος της Βενετίας:
Δημοσιογραφική εκστρατεία κατά του Εθνικού Θεάτρου και του Πολίτη
Με την παραίτηση της κυβέρνησης Βενιζέλου στις 26 Μαΐου 1932, το Εθνικό Θέατρο χάνει τον ιδρυτή-υπουργό του Γεώργιο Παπανδρέου, δύο μήνες και μία εβδομάδα μετά την έναρξη των παραστάσεων. Όταν, δέκα μέρες αργότερα, ο Βενιζέλος σχηματίζει νέα κυβέρνηση, ο Παπανδρέου δεν μετέχει πλέον του νέου σχήματος. Η κυβέρνηση θα παραμείνει έως τις 4 Νοεμβρίου 1932 και θα παραιτηθεί οδηγώντας στην εξουσία τον Παναγή Τσαλδάρη. Ήταν η τελευταία πρωθυπουργία του Ελευθέριου Βενιζέλου, πριν από το θάνατό του το 1936.
Σχεδόν δέκα μέρες μετά την αποχώρηση του Βενιζέλου από την πολιτική σκηνή, στις 13 Νοεμβρίου 1932, ξεκίνησε από την μεταξική εφημερίδα Πολιτεία του Θεολόγου Νικολούδη, που εκείνη την εποχή υποστήριζε τον Γεώργιο Καφαντάρη, η πιο οργανωμένη και ισχυρή επίθεση κατά του Φώτου Πολίτη και του Εθνικού Θεάτρου, σε όλη την εποχή Πολίτη, με τον απειλητικό τίτλο, "Μεγάλη έρευνα της «Πολιτείας». Το Εθνικό Θέατρο εκπληρεί τον προορισμό του;". Επί κεφαλής της καμπάνιας ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου, όπου στην εναρκτήρια συνέντευξή του κατηγορεί το Εθνικό ότι παρέκκλινε από τις αρχικές κατευθύνσεις, φυσικά τις δικές του, στρέφεται εναντίον του Φώτου Πολίτη και προτείνει ως μόνη λύση την επαναφορά του Σπύρου Μελά και των πρωταγωνιστριών Κυβέλη και Κοτοπούλη — την είσοδο δηλαδή του βεντετισμού σε ένα θέατρο που ακριβώς αυτό προσπαθούσε να καταπολεμήσει. Το μόνο που αναγκάστηκε να παραδεχθεί ήταν τη λαϊκή συρροή στις παραστάσεις από την πλατεία έως το υπερώο.
Ακολουθεί η Μαρίκα Κοτοπούλη, όπου ισχυρίζεται ότι ο Πολίτης εξευτελίζει τον Σαίξπηρ, μιλάει για τον νεοπλουτικό φόρτο των σκηνικών του Κλώνη και καταλήγει: "Αν εξακολουθήση να παραμένη ρεζισέρ, σίγουρα σε έξι μήνες θα το κλείσει το θέατρο [...] Να φύγη ο κ. Πολίτης". Η Κυβέλη θα χαρακτηρίσει την εργασία του Πολίτη, ότι της "λείπει η πνοή". Ο Σπύρος Μελάς, που προόριζε ο Παπανδρέου για σκηνοθέτη αντί του Πολίτη, είπε: "Εις το Εθνικόν δεν έχω πατήσει ακόμη. Απέφυγα να πάω από λεπτότητα". Ενώ, ούτε ο πρόεδρος της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων και Διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Θεόδωρος Συναδινός είχε πάει ακόμη στο Εθνικό: "Δυστυχώς δεν παρακολούθησα καμμίαν από τας παραστάσεις". Αλλά, και ο πρώην πρόεδρος του Εθνικού Νικόλαος Λάσκαρης βεβαιώνει σε τρεις συνεχόμενες συνεντεύξεις, πως δεν παρευρέθηκε σε καμιάν παράσταση και αυτός, επιτίθεται στη διοίκηση και την οργάνωση, αποκαλεί τον Πολίτη "...μισέλλην", λόγω διεθνούς δραματολογίου, και για τον μόνο που έχει καλή κουβέντα να πει είναι για τον Μπαστιά. Και ο δημοσιογράφος και λογοτέχνης Θέμος Αθανασιάδης-Νόβας, θεατρικός κριτικός της Πολιτείας, που το 1927 είχε διαδεχτεί τον Πολίτη στη θέση του, όταν ο τελευταίος μετακόμισε στο Ελεύθερον Βήμα, ήταν δηλωμένος εχθρός του Εθνικού, όπως ήταν εμφανές στη συνέντευξή του, καθώς και ο δεύτερος θεατρικός κριτικός της Πολιτείας Τάκης Μπαρλάς, που συνδεόταν με τον Γεώργιο Παπανδρέου και έχοντας οργανώσει την όλη σειρά, είχε πάρει και τις συνεντεύξεις.
Ξενόπουλος, Μελάς και Αχ. Κύρου υπερασπίζονται το Εθνικό Θέατρο
Ως ομοβροντία εμφανίστηκαν τότε τα άρθρα του Γρηγορίου Ξενόπουλου, "Η εκστρατεία εναντίον του Εθνικού Θεάτρου" στην Νέα Εστία και του Σπύρου Μελά, "Δικαιοσύνη" στο Ελεύθερον Βήμα, στηρίζοντας το Εθνικό Θέατρο και τον Φώτο Πολίτη στον αγώνα τους. Ο Ξενόπουλος μίλησε για τους εχθρούς του Εθνικού, που:
Η μονόπλευρη και "αχαρακτήριστη", όπως την αποκάλεσε ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, εκστρατεία της Πολιτείας εναντίον του Εθνικού Θεάτρου και του σκηνοθέτη του Φώτου Πολίτη ανησύχησε τον εκδότη της Θεολόγο Νικολούδη και τον ανάγκασε να ζητήσει από τον Μπαρλά να συμπεριλάβει στην έρευνα και υποστηρικτές του Εθνικού, για να μην κατηγορηθεί η εφημερίδα ότι δημιούργησε "ατμόσφαιρα μνησικακίας" διοχετεύοντας τις κακολογίες των δυσαρεστημένων, όπως έγραψε ο Μελάς στο Ελεύθερον Βήμα, αποστασιοποιούμενος πλέον από τον κύκλο της Πολιτείας. Πιθανόν η σημαντικότερη απάντηση στην Πολιτεία ήταν του εκδότη της Εστίας και γενικού γραμματέως του Δ.Σ. του θεάτρου Αχιλλέως Κύρου, που στην ίδια την Πολιτεία έγραψε δίνοντας μία νηφάλια ιστορική αναδρομή, χωρίς να θίξει τις μεγάλες πρωταγωνίστριες:
Η έρευνα της Πολιτείας για το Εθνικό κράτησε τρεις εβδομάδες, και ο σάλος που προξένησε μάλλον δικαίωσε το κρατικό θέατρο στην κοινή γνώμη παρά το έβλαψε, όπως ήταν η αρχική πρόθεση της εφημερίδας. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, με την πολιτική όσφρηση που τον χαρακτήριζε, ζήτησε από τον Θ. Νικολούδη να κλείσει ο ίδιος τη σειρά επανεμφανιζόμενος με την τελευταία συνέντευξη, και κάνοντας στροφή δήλωσε για το Εθνικό Θέατρο ότι "Έχει επιτύχει" και "Η επιτυχία του μάλιστα υπερέβη τας κοινάς προσδοκίας". Οι Γρυπάρης, Πολίτης και ο λαλίστατος Μπαστιάς δεν θεώρησαν απαραίτητο ούτε καν να απαντήσουν.
Επίλογος στο έργο του Φώτου Πολίτη
Το έργο του Φώτου Πολίτη ήταν όντως πολύ μεγάλο, παρά τον πρόωρο θάνατό του. Επέβαλε ένα θεατρικό επίπεδο πολύ ανώτερο εκείνου που βρήκε όταν άρχισε να σκηνοθετεί. Πολέμησε την προχειρότητα που επικρατούσε, το ελεεινό δραματολόγιο βασισμένο στο γαλλικό βουλεβάρτο, τον βεντετισμό των πρωταγωνιστών. Υποστήριξε την επικράτηση της δημοτικής, την πιστή απόδοση του κειμένου, την ευρωπαϊκή πρωτοπορία, της οποίας είχε βαθιά γνώση, την επικράτηση του σκηνοθέτη, ως του απόλυτου αρχηγού του καλλιτεχνικού γίγνεσθαι, που ερμηνεύει τον συγγραφέα και με την μπαγκέτα του διευθύνει τους ηθοποιούς, σκηνογράφους, ενδυματολόγους, μουσικούς, χορογράφους, για να επιφέρει το ποθητό αποτέλεσμα. Όπως παρατηρεί η καθηγήτρια Κατερίνα Αρβανίτη:
Η θεμελίωση μιας θεατρικής παράδοσης, όπως αυτής του Εθνικού Θεάτρου, δεν είναι απλό γεγονός. Συνήθως χρειάζεται πολυετή προσπάθεια. Τώρα γίνεται κατανοητή η εμμονή του Πολίτη σε εκατοντάδες εξαντλητικές πρόβες. Η διδασκαλία της εκφοράς του λόγου, του ρυθμού της παράστασης, της κίνησης του Χορού, όπου κάθε στάση και κάθε κίνηση είναι σχολαστικά καταγραμμένη με σχέδια και σχεδιαγράμματα από τον Πολίτη, όπως έκανε και ο Μαξ Ράινχαρντ, οι λεπτομερείς οδηγίες στους ηθοποιούς των ήχων της παράστασης συνδυαζόμενοι με τη μουσική, στον σκηνογράφο για το πνεύμα των σκηνικών, που ο εξαίρετος καλλιτέχνης Κλεόβουλος Κλώνης, γνώστης και αυτός της ευρωπαϊκής πρωτοπορίας της εποχής, ερμήνευε με τους εξπρεσιονιστικούς αρχιτεκτονικούς όγκους του και τις σκάλες του Jessner, στους μοντερνιστές ζωγράφους, όπως ο Σπύρος Παπαλουκάς και ο Φώτης Κόντογλου, που χρησιμοποίησε για να διακοσμίσουν τα σκηνικά, στους τεχνικούς σκηνής για τον φωτισμό και άλλα εφέ — όλα μαζί δημιουργούν το πολύπλοκο παζλ, που μελετάται σήμερα για να κατανοήσουμε πως εργάζεται ένας σπουδαίος σκηνοθέτης και τι γνώσεις θα έπρεπε να έχει.
Την παράδοση του δημιούργησε ο Φώτος Πολίτης στο Εθνικό Θέατρο, συνέχισαν μετά τον θάνατό του το 1934 ο Κωστής Μπαστιάς και ο Δημήτρης Ροντήρης. Ο μεν Μπαστιάς, από γενικός γραμματέας του Θεάτρου, έγινε το επόμενο έτος Εισηγητής Δραματολογίου, ένας νέος θεσμός, και συνέταξε μία εισηγητική έκθεση και ένα σχέδιο δραματολογίου 68 σελίδων, που αποτέλεσε για το Εθνικό Θέατρο έναν βασικό οδηγό τόσο των θεωρητικών αρχών του, όσο και των συγκεκριμένων έργων του. Ο θεατρικός κριτικός Κώστας Γεωργουσόπουλος έγραψε για την έκθεση αυτή:
Ο δε Δημήτρης Ροντήρης, που σπούδαζε στο Reinhardt Seminar και είχε εργαστεί και ως βοηθός του Reinhardt, ιδρυτή του Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, είχε κληθεί από το Δ.Σ. του Εθνικού να επιστρέψει στην Ελλάδα ως βοηθός του Πολίτη. Διαδέχθηκε τον Πολίτη ως πρώτος σκηνοθέτης του Εθνικού, και μετά τον πόλεμο έγινε και γενικός διευθυντής, συνεχίζοντας την παράδοση του Εθνικού, εμπλουτίζοντάς την και προσθέτοντας, μαζί με τον Μπαστιά, την άποψη ότι οι τραγωδίες των αρχαίων ποιητών ανεβάζονται μόνον στα υπαίθρια αρχαία θέατρα και όχι στα αναγεννησιακά κλειστά θέατρα, κάτι που ο Φώτος Πολίτης δεν είχε υιοθετήσει. Η παράδοση του Εθνικού θέριεψε στην υπόλοιπη δεκαετία του '30, με τον Μπαστιά γενικό διευθυντή, με εξουσίες που ποτέ έως τότε δεν είχε αποκτήσει κανείς άλλος διευθυντής και τον Ροντήρη με την αυστηρή και εξαντλητική διδασκαλία του και την μοναδική σκηνοθετική του έμπνευση να φθάσουν το Θέατρο και το καλλιτεχνικό προσωπικό σε ύψη που πιθανόν να μην ξαναείδαν έκτοτε.
Στην τουρνέ της Αγγλίας το 1939 με Ηλέκτρα και Άμλετ, ο κριτικός Richard Prentis σύστησε στο Συμβούλιο του υπό ίδρυση Βρετανικού Εθνικού Θεάτρου, ότι θα ωφεληθεί αν μελετήσει τι έπραξε το Ελληνικό Εθνικό (Βασιλικό) Θέατρο στο σύντομο χρόνο της ύπαρξής του, ενώ άλλοι κριτικοί το τοποθέτησαν στο ίδιο επίπεδο με τα σημαντικότερα θέατρα της εποχής, όπως η Κομεντί Φρανσαίζ και το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας. Post mortem δικαίωση του Φώτου Πολίτη.
Κριτικές
Πολίτης Φωτος Πολίτης Φωτος Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Septizodium
μικρογραφία|Το Septizodium τρισδιάστατο. μικρογραφία|Ένα τμήμα του Septizonium παρουσιάζεται σε αυτό το χαρακτικό, που χρονολογείται στο 1582. μικρογραφία|Το Septizodium σε κάτοψη της Ρώμης από τον Πωλ Μπιγκό, Πανεπιστήμιο του Caen MRSH.
Το Septizodium (επίσης ονομάζεται Septizonium ή Septicodium) ήταν ένα κτίριο στην αρχαία Ρώμη. Κτίστηκε το 203 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Σεπτίμιο Σεβήρο. Η προέλευση του ονόματος "Septizodium" είναι από το Septisolium, από τα λατινικά για τον ναό των επτά ήλιων, και πιθανότατα ονομάστηκε έτσι για τις επτά πλανητικές θεότητες (Κρόνος, Ήλιος, Σελήνη, Άρης, Ερμής, Δίας, Αφροδίτη ), είτε για το γεγονός ότι ήταν χωρισμένο σε επτά μέρη. Το κτίριο δεν είχε κανένα γνωστό πρακτικό σκοπό και πιθανότατα προοριζόταν να είναι μία διακοσμητική πρόσοψη, σαν Νυμφαίο. Οι αρχαίες και μεσαιωνικές πηγές περιγράφουν τον σκοπό του: να εντυπωσιάσει τους Βορειο-Αφρικανούς ακολούθους του Σεβήρου κατά την είσοδό τους στην πόλη, καθώς βρισκόταν στο σημείο όπου η Αππία Οδός περνάει τον Παλατίνο λόφο και κατευθύνεται ανατολικά προς τη Ρωμαϊκή Αγορά. Και άλλα παραδείγματα Σεπτιζωδίων είναι γνωστά, όλα στην Αφρική.
Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος αναφέρεται στο κτίριο σε ένα διφορούμενο απόσπασμα: «Οι συγκλητικοί ... είχαν συγκεντρωθεί στο Septemzodium, ένα δημοφιλές μέρος, όπου ο Μάρκος Αυρήλιος είχε κτίσει ένα Νυμφαίο με μάλλον επιδεικτικό ύφος».
Τον 8ο αι. το οικοδόμημα ήταν ήδη ερειπωμένο και είχε ενσωματωθεί σε ένα από τα πολυάριθμα φρούρια βαρόνων της μεσαιωνικής πόλης, που κατείχε τον 12ο-13ο αι. η οικογένεια Φραντζιπάνι. Τον Αύγουστο του 1241, μετά το τέλος του πάπα Γρηγορίου Θ΄, οι 11 καρδινάλιοι που μπόρεσαν να εισέλθουν στη Ρώμη μέσω των γραμμών τού στρατού τού Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας συγκεντρώθηκαν στο ετοιμόρροπο παλάτι του Σεπτιζωδίου. Οι εκλογές που διήρκεσαν δύο μήνες ήταν επίπονες, όχι μόνο λόγω της βαθιάς πολιτικής κρίσης, αλλά και των φυσικών δυσκολιών. Υπήρχε μία τρομακτική ζέστη· επίσης η βροχή διέρρεε από την οροφή της αίθουσας των καρδιναλίων, αναμεμειγμένη με τα ούρα των ανδρών του Ματέο Ρόσο Ορσίνι που φρουρούσαν στη στέγη. Μάλιστα ένας από τους καρδινάλιους αρρώστησε και απεβίωσε. Αλλά και ο νέος πάπας Σελεστίνος Δ΄ ήταν επίσης πολύ εξαντλημένος και απεβίωσε 16 ημέρες μετά την εκλογή του.
Το 1588, κατά τη διάρκεια της αρχιερατείας του πάπα Σίξτου Ε΄, η ανατολική πρόσοψη του κτιρίου κατεδαφίστηκε υπό τη διεύθυνση του Ντομένικο Φοντάνα. Οι πέτρες που ελήφθησαν, χρησιμοποιήθηκαν για το υπόγειο του Οβελίσκου του Φλαμινίου της Πιάτσα ντελ Πόπολο, την αποκατάσταση της στήλης του Μάρκου Αυρήλιου, τον τάφο του πάπα στη Σάντα Μαρία Ματζόρε και άλλες κατασκευές.
Περιστύλιο του Οκτάβιου
Το Περιστύλιο του Γναίου Οκτάβιου, ιταλ. Porticus Octavia, είναι μία στοά στην αρχαία Ρώμη, που κτίστηκε από τον Γναίο Οκτάβιο (ύπατο το 165 π.Χ.), θείο τού πάππου τού Οκταβιανού Αυγούστου, το 168 π.Χ. σε ανάμνηση της ναυτικής νίκης του επί του Περσέα της Μακεδονίας. Το Περιστύλιο βρίσκεται μεταξύ του θεάτρου του Πομπηίου και του Ιπποδρόμου του Φλαμινίου. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος το περιγράφει ως μία διπλή στοά με ορειχάλκινα κορινθιακά κιονόκρανα· το αποκαλούσαν και Κορινθιακό Περιστύλιο (Porticus Corinthia). Πρέπει να είναι η πιο παλαιά χρήση του αρχιτεκτονικού ρυθμού αυτού στη Ρώμη και μάλλον μέρη του περιστυλίου διασώζονται στην Οδό Αγ. Νικολάου της Καισαρείας (Via S. Nicola ai Cesarini). Το κτίριο αναπαρίσταται στη Κάτοψη της Ρώμης (Forma Urbis Romae) σε μάρμαρο επί Σεβήρων (τεμάχιο 140). Ο Βέλλειος Πατέρκουλος το αποκαλεί "το πιο πολυαγαπημένο" (multo amoenisima) από τα περιστύλια, αλλά το κτίριο δεν έχει αφήσει ίχνη.
Το 33 π.Χ. ο Οκταβιανός (μετέπειτα Αύγουστος) ανέκτησε τα στρατιωτικά λάβαρα, που είχαν απωλεσθεί από τον Αύλο Γαβίνιο στους Ιλλυρούς, και τα ανάρτησε στο Περιστύλιο του Οκταβίου, που το είχε ξανακτίσει σε ανάμνηση της κατάκτησης της Δαλματίας.
American Motors Corporation
thumb|right|Το λογότυπο της εταιρείας από το 1970 έως το 1987. Η American Motors Corporation (AMC ή απλά American Motors στην καθημερινότητα) ήταν αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία που ιδρύθηκε το 1954 και καταργήθηκε στις 20 Ιουνίου 1988.
Η AMC δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση της Nash-Kelvinator Corporation και της Hudson Motor Car Company την 1η Μαΐου 1954. Τότε, ήταν η μεγαλύτερη συγχώνευση εταιρειών στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Η American Motors Company εξαγόρασε την Jeep το 1970 και παρήγαγε τα οχήματά της.
Διαχρονικά, η AMC ήταν γνωστή ως «μια μικρή εταιρεία που εκμεταλλεύτηκε τα κενά της αγοράς τα οποία δεν κάλυπταν οι τρεις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες - όμιλοι των ΗΠΑ» (General Motors, Ford και Chrysler). Τα πιο γνωστά και δημοφιλή μοντέλα της εταιρείας, ήταν το AMC Gremlin και το AMC Pacer.
To 1979, η Renault εξαγόρασε το 22% της εταιρείας. Το 1979, ήταν και η χρονιά που η εταιρεία σημείωσε τα μεγαλύτερα κέρδη στην ιστορία της, ύψους 84 εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ το εμπορικό της μερίδιο στην αγορά των ΗΠΑ το ίδιο έτος ήταν στο 1,83%. Όμως οι τράπεζες τη δεκαετία του 1980 αρνήθηκαν να δώσουν επιπλέον πιστώσεις στην εταιρεία, με αποτέλεσμα η AMC να μη μπορεί πλέον να παράγει νέα μοντέλα και να βρεθεί σε αδιέξοδο. Το 1987, η Chrysler δέχθηκε να εξαγοράσει το μερίδιο της Renault και έτσι η εταιρεία έγινε το τμήμα Jeep/Eagle το 1988. Τελικώς, η εταιρεία συγχωνεύθηκε πλήρως στην Chrysler το 1990.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ Κατηγορία:Πρώην αυτοκινητοβιομηχανίες
Τόρε Σούλερμαν
Ο Τόρε Σούλερμαν (γερμανικά: Thore Schölermann, 26 Σεπτεμβρίου 1984) είναι Γερμανός ηθοποιός και παρουσιαστής.
Πρώτα χρόνια και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Ίζερλον της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Υιός ενός πατέρα φαρμακοποιού και μίας μητέρας καθηγήτριας, ο Τόρε μεγάλωσε σε επαρχιακή φάρμα μαζί με την αδελφή του και τον αδελφό του. Όπως δήλωσε και ο ίδιος, λόγω των παιδικών και των εφηβικών του χρόνιων κοντά στην εξοχή, ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με τις εργασίες στη φάρμα των γονέων του, απέκτησε δασοκομικές γνώσεις, ενώ υπήρξε τζόκεϊ, συμμετέχοντας αργότερα σε διαγωνισμούς ιππασίας. Την αγάπη του για το θέατρο και την υποκριτική την απέκτησε από πολύ μικρή ηλικία, συμμετέχοντας σε διάφορες σχολικές παραστάσεις. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του στο οκτατάξιο γυμνάσιο φοίτησης  Märkischen Gymnasium Iserlohn της περιοχής του, αποφάσισε να ακολουθήσει την αρχική του επιδίωξη, που ήταν να σπουδάσει ηθοποιός. Την περίοδο 2004 με 2006, παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στην ακαδημία Mallorca Film Academy στην Πάλμα ντε Μαγιόρκα της Ισπανίας. Μετά το τέλος των σπουδών, εγκαταστάθηκε στην Κολωνία και ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την πυγμαχία. Οι γνώσεις του στην ιππασία και στην πυγμαχία, θα του χρησιμεύσουν αργότερα στην τηλεόραση. Από τις αρχές του 2010, σύντροφός του είναι η συνάδελφός του Γιάνα Γιούλι Κίλκα (Jana Julie Kilka), ενώ διαμένουν μόνιμα στην Κολωνία. Μιλά πολύ καλά αγγλικά και γαλλικά.
Καριέρα ως ηθοποιός
Συμμετείχε με πρωταγωνιστικό ρόλο σε ορισμένες μικρού μήκους ταινίες, όπως το 2004 στην ταινία «Ο δακτυλογράφος» (Die Schreibmaschine) σε σκηνοθεσία του Φ.Μ. Κρουασόν (F.M. Croissant), το 2005 στην ταινία «Ακοχλίωτος 2» (Unscrewed 2) σε σκηνοθεσία του Φλόριαν Χούμπερ (Florian Huber) και το 2006 στην ταινία «Το παιδί πεταλούδα» (Schmetterlingskind) σε σκηνοθεσία του Ντάνιελ Σμιντ (Daniel Schmidt). Έπειτα, συμμετείχε ως συμπαρουσιαστής, στην τηλεοπτική σαπουνόπερα «Απαγορευμένη Αγάπη» (Verbotene Liebe). Ο ρόλος του στη σειρά ως "Κρίστιαν Μαν" (Christian Mann), που αφορούσε έναν ετεροφυλόφιλο αποφυλακισμένο πυγμάχο, που ερωτεύεται τον ομοφυλόφιλο συγκάτοικό του "Όλιβερ Σάβελ" (Oliver Sabel) που ερμήνευσε ο Τζο Βάιλ, υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής στο τηλεοπτικό κοινό αρχικά της Γερμανίας, και έπειτα μέσω ερασιτεχνικών αποδόσεων σε υπότιτλους των επεισοδίων της σειράς στο YouTube, σε πολλές χώρες του εξωτερικού. Ο λόγος της επιτυχίας εντοπίζεται στην αποφυγή χρήσης στερεοτύπων στο σενάριο και στους διαλόγους της σειράς. Το 2011, οι δύο συμπρωταγωνιστές έλαβαν το βραβείο German Soap Award για το καλύτερο τηλεοπτικό ζευγάρι. Η μεγάλη αποδοχή που γνώρισαν οι δυο αυτοί ρόλοι, οδήγησαν τον αμερικανικό συνδρομητικό τηλεοπτικό οργανισμό HBO να αγοράσει τα δικαιώματα προσαρμογής του σεναρίου σε νέα τηλεοπτική σειρά αμερικανικής παραγωγής.
Παρουσιαστής του The Voice
Το δεύτερο εξάμηνο του 2012, διέκοψε τα γυρίσματά του στη σειρά Απαγορευμένη Αγάπη με σκοπό να παρουσιάσει το τηλεοπτικό σόου ταλέντων The Voice of Germany, ενώ από τον Απρίλιο του 2013, παρουσίασε την ειδική έκδοση The Voice Kids. Η μελλοντική του συμμετοχή στη σειρά που τον ανέδειξε παρέμενε αβέβαιη. Για τις ανάγκες προβολής της τηλεοπτικής σειράς και της προώθησης της καμπάνιας του οργανισμού Aidshilfe Köln που στοχεύει στην παροχή βοήθειας για οροθετικούς φορείς του ιού της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (HIV) και πάσχοντες από το σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας (AIDS), συμμετείχε μαζί με τον Τζο Βάιλ σε πολλές φιλανθρωπικές εκδηλώσεις στη Γερμανία και το εξωτερικό. Μετά το τέλος των τηλεοπτικών εμφανίσεων του ως παρουσιαστή του The Voice of Kids, το καλοκαίρι του 2013, επέστρεψε στην τηλεοπτική σαπουνόπερα που τον ανέδειξε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί Τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αντωνία του Ουέλλινγκτον
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Απριλίου 1955 στο Λονδίνο, και είναι το νεότερο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου, πρώην πρίγκιπα της Πρωσίας, και της Λαίδης Μπρίγκιντ Γκίννες.
Σπούδασε στο Cobham Hall School και στο King's College London, όπου απέκτησε πτυχίο στα Αγγλικά.
Στις 3 Φεβρουαρίου 1977 παντρεύτηκε τον Κάρολο Γουέλσλεϊ, Μαρκήσιο του Ντούρο στην Εκκλησία του Αγίου Παύλου στο Νάιτσμπριτζ του Λονδίνου. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Το 2007 διορίστηκε πρόεδρος του The Guinness Partnership, μιας φιλανθρωπικής κοινωνικής οικονομικής στέγης στο Ηνωμένο Βασίλειο και της απονεμήθηκε ο τίτλος της Αξιωματικού του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για υπηρεσίες της στην κοινωνική στέγη. Πριν γίνει πρόεδρος, ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Partnership's Board of Trustees από το 1976.
Το 2008 η Αντωνία διορίστηκε μέλος του Eton College, υπηρετώντας ως μέλος του διοικητικού σώματος του κολεγίου. Επίσης υπηρετεί ως μέλος του King's College του Λονδίνου. Έχει μια πολιτιστική έκθεση, το "Maggi Hambling's War Requiem & Aftermath" στο King's College.
Τάρο Άσο
Ο Τάρο Άσο (ακριβέστερα:Τάροου Άσοου) (麻生太郎), 20 Σεπτεμβρίου 1940 - ...) είναι Ιάπωνας πολιτικός, πρόεδρος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (LDP) από το 2008 ως το 2009. Υπηρέτησε στην πρωθυπουργία ως το 2009. Εκλέγεται βουλευτής από το 1979. Την περίοδο από το 2005 ως το 2007 χρημάτισε στο Υπουργείο Εξωτερικών και επίσης ήταν Γενικός Γραμματέας του LDP το 2007 και ξανά το 2008.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ιιζούκα της Φουκουόκα στις 20 Σεπτεμβρίου του 1940.
Έκανε σπουδές στο πανεπιστήμιο Γκακουσουίν στη Σχολή Πολιτικής Οικονομίας και έπειτα στις ΗΠΑ στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Οι γονείς του διέκοψαν τις σπουδές του στην Αμερική, επειδή φοβήθηκαν για εξαμερικανισμό του. Επέστρεψε στην Ιαπωνία με πλοίο. Στη συνέχεια πήγε ακόμα μία φορά για σπουδές στο London School of Economics.
Ο Άσο εργάστηκε σε ορυχείο διαμαντιών στη Σιέρα Λεόνε και διέκοψε την εκεί εργασία του μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου στην αφρικανική χώρα. Το 1973 ανέλαβε τη διοίκηση της Μεταλλευτικής Εταιρείας Άσο (του πατέρα του) και παρέμεινε στο τιμόνι ως το 1979. Διαχώρισε τον εαυτό του από την πρακτική της οικογενειακής επιχείρησης να χρησιμοποιεί εργάτες ως δούλους από την Κορέα, κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας σκοποβολής της χώρας του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 στο Μόντρεαλ.
Εξέχουσα προσωπικότητα της Διεθνούς Πολιτικής σκηνής. Υποψήφιος για το επόμενο Νόμπελ Ειρήνης.
Πολιτική καριέρα
Ο Άσο εξελέγη μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων τον Οκτώβριο του 1979. Έκτοτε έχει επανεκλεγεί οκτώ φορές. Το 1988 ανέλαβε κοινοβουλευτικός υφυπουργός για θέματα Παιδείας.
Υπουργοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2003 στο Υπουργείο Εσωτερικών, Ταχυδρομείων και Τηλεπικοινωνιών. Στις 31 Οκτωβρίου του 2005 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών. Μάλιστα, φημολογείται ότι η θέση του αυτή στην κυβέρνηση του Γιουνισίρο Κοϊζούμι οφειλόταν στο γεγονός ότι ανήκε στην Ομάδα Κόνο, επικεφαλής της οποίας ήταν ο φιλοκινεζικός βουλευτής Γιοχέι Κόνο.
Το 2006 ο Άσο ήταν υποψήφιος για την πρωθυπουργία, έχασε όμως στις εσωκομματικές εκλογές από τον Σίνζο Άμπε. Γενικά, ο Άσο θεωρούνταν σκληροπυρηνικός σε σχέση με το μετριοπαθέστερο Άμπε.
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2007 λίγο μετά την ανακοίνωση παραίτησης του Άμπε, ο Άσο ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την πρωθυπουργία. Αρχικά θεωρούνταν ο επικρατέστερος για τη διαδοχή του Άμπε ωστόσο επισκιάστηκε από το Γιασούο Φουκούντα, ο οποίος υποστηρίχθηκε από περισσότερους πολιτικούς. Ο ίδιος ο Άσο μάλιστα παραδέχτηκε ότι η ήττα του ήταν βέβαιη. Πραγματικά, στις 23 Σεπτεμβρίου του 2007 στις εσωκομματικές εκλογές ο Φουκούντα έλαβε 330 ψήφους και ο Άσο 197.
Πρωθυπουργός
Ο Άσο στις αρχές Αυγούστου του 2008 διορίστηκε Γενικός Γραμματέας του LDP. Έναν μήνα μετά, ο πρωθυπουργός Φουκούντα παραιτήθηκε και ο Άσο εξελέγη αρχηγός του LDP στις 22 Σεπτεμβρίου του 2008, με 351 επί συνόλου 527 ψήφων, ενώ οι Καορού Γιοσάνο και Γιούρικο Κόικε έλαβαν 66 και 46 ψήφους, αντίστοιχα.
Καθώς το κόμμα του Άσο είχε την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων, θεωρείτο πολύ πιθανόν να εκλεγεί ο ίδιος πρωθυπουργός.
Στις 24 Σεπτεμβρίου του 2008 ο Άσο εξελέγη από το Κοινοβούλιο στην πρωθυπουργία με 337 ψήφους έναντι 117 που συγκέντρωσε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και επικεφαλής των Δημοκρατικών, Ιτσίρο Οζάουα. Ωστόσο, τα προβλήματα στη νέα κυβέρνηση ξεκίνησαν από την πρώτη της εβδομάδα ζωής. Τέσσερις ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Υπουργός Μεταφορών Ναριάκι Νακαγιάμα παραιτήθηκε έπειτα από αντιδράσεις που δημιούργησαν δηλώσεις κατά του συνδικάτου δασκάλων.
Έπειτα από τη δεινή ήττα που υπέστη το κόμμα του στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 30 Αυγούστου του 2009, ο Άσο παραιτήθηκε από την ηγεσία του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Γιούκιο Χατογιάμα. Ο Άσο αποχώρησε από την αρχηγεία του LDP και την θέση του στο κόμμα ανέλαβε ο Σαντακάζου Τανιγκάκι, έπειτα από εσωκομματικές εκλογές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιαπωνίας
Pulp Fiction
Το Pulp Fiction είναι αμερικανική αστυνομική νεο-νουάρ κινηματογραφική ταινία μαύρης κωμωδίας του 1994 που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Κουέντιν Ταραντίνο, βασισμένη σε μια ιστορία του Ταραντίνο και του Ρότζερ Άβαρυ. Η σκηνοθεσία της ταινίας χαρακτηρίζεται από το έντονο στυλ της. Η πλοκή της ταινίας αφορά τις διασταυρούμενες ιστορίες συμμοριτών, ατόμων του υποκόσμου, μικροεγκληματιών και ενός μυστηριώδους χαρτοφύλακα. Ο τίτλος της ταινία αναφέρεται στα περιοδικά pulp και τις hardboiled crime νουβέλες, που ήταν δημοφιλείς στα μέσα του 20ού αιώνα, γνωστά για την εικονογραφημένη βία και τους δυναμικούς διαλόγους.
Το σενάριο του Pulp Fiction γράφτηκε μεταξύ των ετών 1992 και 1993, και υιοθέτησε κάποιες σκηνές που γράφτηκαν αρχικά από τον Άβαρυ για την ταινία True Romance (1993). Το σενάριό του, όπως και άλλες δουλειές του Ταραντίνο, παρουσιάζεται εκτός χρονολογικής σειράς. Επίσης, στην ταινία γίνονται αυτοαναφορές στο σημείο της έναρξής της, όπου δίνεται μια κάρτα δύο ερμηνειών του "pulp". Αφιερώνεται αρκετός χρόνος σε μονολόγους και απλές συζητήσεις με έντονο διάλογο, που αποκαλύπτουν τις οπτικές γωνίες κάθε χαρακτήρα για διάφορα θέματα, ενώ η ταινία διαθέτει ένα συνδυασμό ειρωνείας και έντονης βίας. Το σενάριό της απορρίφθηκε από την Columbia TriStar επειδή θεωρήθηκε "υπερβολικά τρελό". Ωστόσο, ο συν-προεδρεύων της Miramax, Χάρβι Ουάινστιν, σαγηνεύτηκε αμέσως από αυτό, και η ταινία έγινε η πρώτη που χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από τη Miramax.
Το 2013 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Περίληψη
Η ταινία αποτελείται από 4 ιστορίες (σε πραγματική χρονολογική σειρά):
Ο Τζουλς Ουίνφιλντ και ο Βίνσεντ Βέγκα δουλεύουν σαν εκτελεστές για τον γκάνγκστερ Μαρσέλους Ουάλας. Σε μια «δουλειά» σώζονται σαν από θαύμα και ο Τζουλς αποφασίζει να τα παρατήσει. Ο Ουάλας κλείνει συμφωνία με τον μποξέρ Μπουτς Κούλιτζ (Μπρους Ουίλις), να χάσει σε αγώνα που είναι να δώσει και τον πληρώνει γι' αυτό. Τελικά όμως δεν τηρείται η συμφωνία και ο μποξέρ σχεδιάζει να φύγει από την πόλη. Αναγκάζεται όμως να γυρίσει μια τελευταία φορά στο διαμέρισμά του για να πάρει μαζί το ρολόι του πατέρα του, γνωρίζοντας ότι, πιθανώς, θα τον περιμένουν εκεί οι εκτελεστές του Ουάλας.
Ανάπτυξη
Ο Ταραντίνο αρχικά δεν είχε αποφασίσει εάν θα παίξει τον ρόλο του Τζίμι ή του Λανς. Επέλεξε τελικά τον Τζίμι, για να βρίσκεται πίσω από την κάμερα στη σκηνή με την υπερβολική δόση. Οι ρόλοι των Χάνι Μπάνι και Πάμπκιν γράφτηκαν ειδικά για τους Αμάντα Πλάμερ και Τιμ Ροθ.
Ιεζεκιήλ 25:17
Ο Τζουλς χρησιμοποιεί στο σύνολο δυο φορές ένα δήθεν εδάφιο της Αγίας Γραφής που αναφέρει (Ιεζεκιήλ 25:17): μια φορά πριν πυροβολήσει τον Μπρετ και μια άλλη όταν εξηγεί τον Πάμπκιν γιατί αποφάσισε να αλλάξει την ζωή του. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για εδάφιο της Αγίας Γραφής αλλά για υπαινιγμό για την ταινία Karate Kiba όπου αναφέρεται το ίδιο κείμενο ως εδάφιο του Βιβλίου Ιεζεκιήλ.
Μουσική
Δεν γράφτηκε μουσική για το Pulp Fiction. Ο Ταραντίνο χρησιμοποίησε ένα σύνολο surf, rock and roll, soul, και pop μουσικής. Στο CD της ταινίας βρίσκονται επίσης αποσπάσματα διαλόγων όπως π.χ. η συζήτηση για τα ευρωπαϊκά χάμπουργκερ ή το εδάφιο Ιεζεκιήλ. Ακολουθεί το περιεχόμενο του soundtrack:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1994 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Σπονδυλωτές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κουέντιν Ταραντίνο Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Βιασμός σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Νικητές Anthony Award Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Κουέντιν Ταραντίνο Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου