cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιταλικός κινηματογράφος
Νεορεαλισμός (1940-1950)
Η ταινία Η Γη Τρέμει (La terra trema, 1948) του Βισκόντι γυρίστηκε σε ένα ψαροχώρι της Σικελίας και χρησιμοποίησε τοπικούς ερασιτέχνες ηθοποιούς. Ο Τζουζέπε Ντε Σάντις, από την άλλη πλευρά, χρησιμοποίησε ηθοποιούς όπως η Σιλβάνα Μανγκάνο και ο Βιτόριο Γκάσμαν στο Πικρό ρύζι (1949), το οποίο γυρίστηκε στην κοιλάδα Πo κατά την περίοδο συγκομιδής του ρυζιού.
Η ποίηση και η σκληρότητα της ζωής συνδυάστηκαν αρμονικά στα έργα που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Βιτόριο ντε Σίκα μαζί με τον σεναριογράφο Τσεζάρε Ζαβατίνι: μεταξύ αυτών, τον Λούστρο Παπουτσιών (1946), το Κλέφτης ποδηλάτων (1948) και το Θαύμα στο Μιλάνο (1951). Η ταινία του Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι (1952) αναφέρεται σε έναν φτωχό γέρο με το μικρό σκυλί του, ο οποίος πρέπει να ικετεύσει για την αξιοπρέπεια του στη μοναξιά της νέας κοινωνίας. Αυτή η δουλειά είναι ίσως το αριστούργημα του Ντε Σίκα και ένα από τα πιο σημαντικά έργα στον ιταλικό κινηματογράφο. Δεν ήταν εμπορική επιτυχία και έκτοτε έχει εμφανιστεί στην ιταλική τηλεόραση μόνο μερικές φορές. Ωστόσο, είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική ταινία στην φαινομενική ησυχία της ζωής, ενάντια στους κανόνες της νέας οικονομίας, της νέας νοοτροπίας, των νέων αξιών και ενσωματώνει τόσο μια συντηρητική όσο και μια προοδευτική άποψη.
Αν το 'Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι θεωρείται το τέλος της νεορεαλιστικής περιόδου, αργότερα ταινίες όπως το Λα Στράντα (1954) του Φεντερίκο Φελίνι και Η Ατιμασμένη (1960) του Ντε Σίκα, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Αλμπέρτο Μοράβια, (για την οποία η Σοφία Λόρεν κέρδισε το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου) ομαδοποιούνται με το είδος. Η πρώτη ταινία του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, Ακκατόνε (1961), δείχνει μια ισχυρή νεορεαλιστική επιρροή. Ο ιταλικός νεορεαλιστικός κινηματογράφος επηρέασε τους κινηματογραφιστές σε όλο τον κόσμο και βοήθησε να εμπνεύσει άλλα κινηματογραφικά κινήματα, όπως το Γαλλικό Νέο Κύμα και η Πολωνική Σχολή Κινηματογράφου. Η Νεορεαλιστική περίοδος αναφέρεται επίσης και ως «Η Χρυσή Εποχή» του Ιταλικού Κινηματογράφου από κριτικούς, σκηνοθέτες και μελετητές.
Ο Φελίνι κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα για την Γλυκιά ζωή, η οποία ήταν υποψήφια για δώδεκα βραβεία Όσκαρ, και κέρδισε τέσσερα στην κατηγορία της Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, τα περισσότερα για οποιονδήποτε σκηνοθέτη στην ιστορία της Αμερικανικής Ακαδημίας.
Ροζ νεορεαλισμός (1950-1960)
Οι επόμενες ταινίες στράφηκαν σε ελαφρύτερη ψυχαγωγική διάθεση, ίσως πιο συνεπείς με τις βελτιωμένες συνθήκες της χώρας και αυτό το είδος έχει ονομαστεί «ροζ νεορεαλισμός». Αυτή η τάση επέτρεψε σε καλύτερες «έμπειρες» ηθοποιούς να γίνουν πραγματικές διασημότητες, όπως η Σοφία Λόρεν, η Τζίνα Λολομπρίτζιντα, η Σιλβάνα Παμπανίνι, η Λούτσια Μπόσε, η Μπαρμπάρα Μπουσέ, η Ελεονόρα Ρόσι Ντράγκο, η Σιλβάνα Μανγκάνο, η Βίρνα Λίζι, η Κλαούντια Καρντινάλε και η Στεφανία Σαντρέλι. Σύντομα, ο ροζ νεορεαλισμός, όπως το Pane, amore e fantasia (1953) με τον Βιτόριο ντε Σίκα και την Τζίνα Λολομπρίτζιντα, αντικαταστάθηκε από την Κομέντια αλλ' Ιταλιάνα, ένα μοναδικό είδος που, γεννημένο σε μια ιδανικά χιουμοριστική γραμμή, αναφέρονταν αντ 'αυτού πολύ σοβαρά για σημαντικά κοινωνικά θέματα.
Κομέντια αλλ' ιταλιάνα (1950-1980)
Η Ιταλική κωμωδία γενικά θεωρείται ότι ξεκίνησε με την ταινία Ο Κλέψας του Κλέψαντος (1958) του Μάριο Μονιτσέλι και συνέχισε με το Διαζύγιο αλά Ιταλικά (1961) του Πιέτρο Τζέρμι. Για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτός ο ορισμός χρησιμοποιήθηκε με υποτιμητική πρόθεση. Ο Βιτόριο Γκάσμαν, ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, ο Ούγκο Τονιάτσι, ο Αλμπέρτο Σόρντι, η Κλαούντια Καρντινάλε, η Μόνικα Βίτι και ο Νίνο Μανφρέντι ήταν ανάμεσα στους αστέρες αυτών των ταινιών, που περιέγραφαν τα χρόνια της οικονομικής περιόδου και διερευνούσαν ιταλικά έθιμα, σαν ένα είδος αυτο-εθνολογικής έρευνας.
Το 1961 ο Ντίνο Ρίζι σκηνοθέτησε την ταινία Παλιοζωή παλιόκοσμε και ακολούθησαν ταινίες του όπως Ο Φανφαρόνος (1963), Τα τέρατα, τα 100 λεπτά αλήθεια και το Άρωμα γυναίκας (1974). Οι ταινίες του Μονιτσέλι περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων: Ο μεγάλος πόλεμος, Οι σύντροφοι, Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε, Θέλουμε τους κολονέλους, Έλα στο σπίτι να… γνωρίσεις τη γυναίκα μου και η τριλογία των Εντιμότατων Φίλων μου''.
Χόλυγουντ στον Τίβερη (1950-1960)
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, τα στούντιο του Χόλυγουντ άρχισαν να μεταφέρουν την παραγωγή τους στο εξωτερικό στην Ευρώπη. Η Ιταλία ήταν, μαζί με τη Βρετανία, ένας από τους σημαντικότερους προορισμούς για αμερικανικές κινηματογραφικές εταιρείες. Πολλές ταινίες μεγάλου προϋπολογισμού που πραγματοποιήθηκαν στα στούντιο της Σινετσιτά, όπως το Κβο Βάντις (1951), Διακοπές στη Ρώμη (1953), Μπεν Χουρ (1959) και η Κλεοπάτρα (1963) έγιναν στην αγγλική γλώσσα με διεθνή καστ ηθοποιών και μερικές φορές, αλλά όχι πάντα, με ιταλικά σενάρια ή θέματα. Η ακμή αυτής της περιόδου που ονομάστηκε «Χόλυγουντ στον Τίβερη» ήταν μεταξύ 1950 και 1970, κατά τη διάρκεια αυτής, πολλά από τα πιο διάσημα ονόματα στον παγκόσμιο κινηματογράφο έκαναν ταινίες στην Ιταλία, όπως ο Τσάρλτον Ίστον, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ο Άλεκ Γκίνες και ο Πίτερ Ουστίνοφ.
Σπαγκέτι γουέστερν (1960-1970)
Στο αποκορύφωμα της δημοτικότητας των Πέπλουμ, ένα σχετικό είδος, το σπαγκέτι γουέστερν εμφανίστηκε και ήταν δημοφιλές τόσο στην Ιταλία όσο και αλλού. Αυτές οι ταινίες διέφεραν από τις παραδοσιακές ταινίες γουέστερν που γυρίστηκαν στην Ευρώπη με περιορισμένους προϋπολογισμούς, αλλά παρουσίαζαν έντονη κινηματογραφία.
Τα πιο δημοφιλή σπαγκέτι γουέστερν ήταν εκείνα του Σέρτζιο Λεόνε, του οποίου η «Τριλογία του Δολαρίου» (Για μια χούφτα δολάρια (1964), που είναι ένα ριμέικ του Γιοζίμπο του Ακίρα Κουροσάβα, η Μονομαχία στο Ελ Πάσο (1965) και Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος (1966), με τον Κλιντ Ίστγουντ στον χαρακτήρα που κυκλοφόρησε ως «Ο άνδρας χωρίς όνομα» και την περίφημη μουσική του Ένιο Μορικόνε, ήρθε να καθορίσει το είδος μαζί με το Κάποτε στη Δύση (1968).
Ένα άλλο δημοφιλές σπαγκέτι γουέστερν είναι ο Τζάνγκο (1966) του Σέρτζιο Κορμπούτσι, με πρωταγωνιστή τον Φράνκο Νέρο στον ομώνυμο χαρακτήρα, μια ακόμη παραλλαγή του Γιοζίμπο, που δημιουργήθηκε για να αξιοποιήσει την επιτυχία της ταινίας Για μια χούφτα δολάρια. Μετά την πρωτότυπη ταινία Τζάνγκο ακολούθησε τόσο το σικουέλ Ο Τζάνγκο Ξαναχτυπά του 1987 όσο και ένας συντριπτικός αριθμός μη εξουσιοδοτημένων δικαιωμάτων χρήσης του του ίδιου χαρακτήρα σε άλλες ταινίες.
Τζάλο (Θρίλερ / Τρόμου) (1960-1970)
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970, οι Ιταλοί σκηνοθέτες Μάριο Μπάβα, Ρικάρντο Φρέντα, Αντόνιο Μαργκερίτι και Ντάριο Αρτζέντο ανέπτυξαν ταινίες τρόμου, τις περίφημες Τζάλο, που έγιναν κλασικές και επηρέασαν το είδος σε άλλες χώρες. Αντιπροσωπευτικές ταινίες περιλαμβάνουν: η Μαύρη Κυριακή, το Κάστρο του Αίματος, Το Γλυκό Κορμί της Ντέμπορα, Το Πουλί με τα Κρυσταλλένια Φτερά, Βαθύ κόκκινο και Suspiria.
Λόγω της επιτυχίας των ταινιών Τζέιμς Μποντ, η ιταλική κινηματογραφική βιομηχανία έκανε μεγάλες απομιμήσεις και πλαστογραφίες στο είδος της Ευροκατασκοπείας (Eurospy) από το 1964 έως το 1967. Μετά την έκρηξη της δεκαετίας του 1960 των ντοκιμαντέρ σοκ, όπως το Mondo Cane του Γκουαλτιέρο Τζακοπέτι, στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο ιταλικός κινηματογράφος έγινε διεθνώς συνώνυμος με βίαιες ταινίες τρόμου. Αυτές οι ταινίες κατασκευάστηκαν κυρίως για την αγορά βίντεο.
Σκηνοθέτες σε αυτό το είδος περιελάμβαναν τους Λούτσιο Φούλτσι, Τζο Ντ'Αμάτο, Ουμπέρτο Λέντσι και Ρουτζέρο Ντεοντάτο. Ορισμένες από τις ταινίες τους αντιμετώπισαν νομικά προβλήματα στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς μετά τον Νόμο για τις Ηχογραφήσεις του 1984, έγινε νόμιμο αδίκημα το να πουληθεί ένα αντίγραφο ταινιών όπως το Cannibal Holocaust και το Experiment Camp SS. Οι ιταλικές ταινίες αυτής της περιόδου συνήθως ομαδοποιούνται ως ταινίες εκμετάλλευσης.
Αρκετές χώρες κατηγόρησαν τα ιταλικά στούντιο ότι ξεπέρασαν τα όρια αποδοχής με τις ναζιστικές ταινίες εκμετάλλευσης στα τέλη της δεκαετίας του 1970, εμπνευσμένες από αμερικανικές ταινίες όπως η Ilsa, η She Wolf of the SS. Τα ιταλικά έργα περιελάμβαναν το περίφημο αλλά συγκριτικά εξημερωμένο SS Experiment Camp και το πολύ πιο γραφικό Τελευταίο Όργιο του Τρίτου Ράιχ (ιταλικά: L'ultima orgia del III Reich). Αυτές οι ταινίες έδειξαν, με μεγάλη λεπτομέρεια, σεξουαλικά εγκλήματα εναντίον κρατουμένων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτές οι ταινίες ενδέχεται να εξακολουθούν μέχρι σήμερα να απαγορεύονται στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε άλλες χώρες.
Poliziotteschi (1960-1970)
Οι Πολιτσιότεσκι ταινίες (ιταλικά: Poliziotteschi) αποτέλεσαν ένα υποείδος ταινιών εγκλήματος και δράσης που εμφανίστηκε στην Ιταλία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και έφτασε στο ύψος της δημοτικότητάς τους στη δεκαετία του 1970. Οι πιο αξιόλογοι διεθνείς ηθοποιοί έπαιξαν σε αυτό το είδος ταινιών όπως οι Αλέν Ντελόν, Χένρι Σίλβα, Φρεντ Γουίλιαμσον, Τσαρλς Μπρόνσον, Τόμας Μίλιαν και άλλοι διεθνείς αστέρες.
Κομέντια σέξι αλλ' ιταλιάνα (1970-1980)
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι ταινίες Κομέντια σέξι αλλ' ιταλιάνα, που περιγράφονται με αυτό τον όρο από τους κριτικούς της εποχής (δεν θεωρούνταν καλλιτεχνικές και συχνά αναφέρονταν ως «ταινίες σκουπιδιών»), ήταν πολύ δημοφιλείς στην Ιταλία. Σήμερα επαναξιολογούνται ευρέως και έχουν γίνει πραγματικές ταινίες θαυμασμού. Επίσης επέτρεψαν στους παραγωγούς του ιταλικού κινηματογράφου να έχουν αρκετά έσοδα για να παράγουν επιτυχημένες καλλιτεχνικές ταινίες. Αυτές οι κωμωδίες είχαν μικρή καλλιτεχνική αξία και έφτασαν στη δημοτικότητά τους αντιμετωπίζοντας τα ιταλικά κοινωνικά ταμπού, κυρίως στον σεξουαλικό τομέα. Ηθοποιοί όπως οι Λάντο Μπουζάνκα, Λίνο Μπάνφι, Ρένζο Μοντανιάνι, Αλβάρο Βιτάλι, Γκλόρια Γκουίντα, Μπάρμπαρα Μπουσέ και Edwige Fenech οφείλουν μεγάλο μέρος της δημοτικότητάς τους σε αυτές τις ταινίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ιταλία Κατηγορία:Πολιτισμός της Ιταλίας
Άννα Κολεσάροβα
Η Άννα Κολεσάροβα (14 Ιουλίου 1928 - 22 Νοεμβρίου 1944) ήταν Σλοβάκα Ρωμαιοκαθολική. Η ζωή της τερματίστηκε μόλις το 1944, όταν ένας Σοβιετικός στρατιώτης τη σκότωσε, αφού αντιστάθηκε στην απόπειρα βιασμού της. Εκείνοι που την γνώριζαν καλύτερα την περιέγραψαν ως μια σεμνή και απλή κοπέλα, που παρακολουθούσε τη Θεία Λειτουργία κάθε πρωί και ανέλαβε τη φροντίδα του νοικοκυριού μετά το θάνατο της μητέρας της στα τέλη της παιδικής της ηλικίας.
Η διαδικασία της οσιοποίησής της ξεκίνησε το 2004 και της απονεμήθηκε ο τίτλος Υπηρέτης του Θεού κατά την έναρξη της διαδικασίας. Η διαδικασία κορυφώθηκε στις 6 Μαρτίου 2018, αφού ο Πάπας Φραγκίσκος επιβεβαίωσε ότι πέθανε «in defensum castitatis» (που σημαίνει για να διατηρηθεί ως παρθένα) και είχε επιβεβαιώσει την οσιοποίησή της. Η οσιοποίηση γιορτάστηκε την 1η Σεπτεμβρίου 2018 στη Σλοβακία.
Παιδική ηλικία και εφηβεία
Η Άννα Κολεσάροβα γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1928 στην περιοχή Μιχαλόβτσε στην πρώην Τσεχοσλοβακία από τον Γιαν Κολεσάρ (γνωστό σε φίλους ως "Χρούσκα") και την Άνκα Κουσνίροβα. Η Άννα ήταν η μικρότερη από τα τρία αδέλφια, είχε μια ετεροθαλή αδερφή, τη Μαρία και έναν αδελφό, τον Μιχάλη. Το βάπτισμα της γιορτάστηκε στην τοπική ενορία στις 15 Ιουλίου. Οι Κολεσάρς περιγράφηκαν ως ευσεβείς αγρότες, που ήταν συχνά παρακολουθούσαν τη Θεία Λειτουργία, που βίωναν την πίστη τους σε συγκεκριμένους τρόπους.
Η μητέρα της πέθανε κάποτε αφού ήταν δέκα ετών και έπεσε στους ώμους της η ανάληψη της φροντίδας του νοικοκυριού και του μεγαλύτερου αδερφού της Μιχάλη. Εκείνοι γύρω της περιέγραψαν τη ζωή της ως σεμνή και απλή, ενώ επίσης σημείωσαν τη συχνή παρουσία της στην εκκλησία. Η Κολεσάροβα παρακολουθούσε τη Λειτουργία με τους φίλους της, αφού ολοκλήρωνε τις δουλειές του σπιτιού.
Το 1944 - το φθινόπωρο - η τελευταία και πιο αιματηρή φάση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (το ανατολικό μέτωπο) περνούσε από την ανατολική συνοικία Μιχαλόβτσε, η οποία ήταν τότε μέρος του ουγγρικού έθνους. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της βίαιης μεταβατικής περιόδου που οι άνθρωποι που ζούσαν στα γύρω χωριά κρύβονταν στα κελάρια τους για να περιμένουν να τελειώσουν οι βομβαρδισμοί και οι μάχες.
Δολοφονία
Στις 22 Νοεμβρίου 1944 οι στρατιώτες του κόκκινου στρατού μπήκαν στην πόλη. Ο πατέρας της Γιαν βρήκαν καταφύγιο με τα παιδιά του και τους γείτονές τους στο κελάρι κάτω από την κουζίνα. Κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας του σπιτιού ένας μεθυσμένος Σοβιετικός στρατιώτης ανακάλυψε το κρησφύγετο και κοίταξε μέσα. Ο πατέρας της Κολεσάροβα την παρακάλεσε να «του δώσει κάτι για φαγητό» και έτσι αναδύθηκε από το κρησφύγετο και περπατούσε στην κουζίνα, για να σερβίρει στον στρατιώτη φαγητό και νερό με την ελπίδα να διατηρήσει την ειρήνη και να αποδείξει ότι αυτή και οι άλλοι δεν αποτελούσαν απειλή για τον στρατιώτη. Η αβέβαιη φύση του πολέμου ώθησε αυτήν και άλλες γυναίκες στο χωριό να φορούν μαύρα φορέματα, για να μην προσελκύσουν ανεπιθύμητη προσοχή για τους εαυτούς τους και να αποθαρρύνουν την ακατάλληλη συμπεριφορά των στρατιωτών. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τη στρατιώτη να κάνει ανεπιθύμητη σεξουαλική παρενόχληση προς αυτήν. Η Κολεσάροβα αρνήθηκε το φλερτ του και τραβήχτηκε καθώς την κρατούσε και προσπαθούσε να την βιάσει. Ο στρατιώτης την κυνήγησε στο υπόγειο.
Εκεί ο στρατιώτης την πήδηξε και τη διέταξε να πεθάνει μπροστά στον πατέρα της πριν της δείξει το αυτόματο τουφέκι PPSh-41 και την σκότωσε επί τόπου για την άρνησή της. Σκοτώθηκε μπροστά στον πατέρα και τον αδελφό της με δύο βολές στο πρόσωπο και το στήθος. Τα τελευταία της λόγια καταγράφηκαν ως: "Αντίο πατέρα! Ιησού, Μαρία, Ιωσήφ! " Η κοπέλα είχε κάνει την ομολογία της και είχε λάβει την Θεία Κοινωνία λίγο πριν σκοτωθεί. Τα λείψανα της θάφτηκαν το επόμενο βράδυ παρά τις έντονες μάχες, που σημειώθηκαν στην περιοχή, αλλά η κηδεία πραγματοποιήθηκε χωρίς ιερέα κρυφά για να παραμείνει ασφαλής. Ο ιερέας Άντον Λουκάτς γιόρτασε τις επίσημες τελετές κηδείας μια εβδομάδα αργότερα στις 29 Νοεμβρίου 1944.
Συνέπεια
Το σπίτι που έζησε κάποτε παραμένει ακόμα. Τώρα χρησιμοποιείται από έναν οργανισμό, που ιδρύθηκε και αφιερώθηκε σε αυτήν για άτομα της ηλικίας της. Ο οργανισμός Ντόμτσεκ οργανώνει εθελοντική εργασία, καθώς και κοινωνικές εκδηλώσεις και εργαστήρια. Υπάρχουν επίσης συχνά προσκυνήματα στον τάφο της (τρεις φορές το χρόνο, τον Φεβρουάριο, τον Απρίλιο και τον Αύγουστο), ενώ στο Παβλόβτσε ναντ Ουχόμ υπάρχει μια μεγάλη συγκέντρωση αφιερωμένη σε αυτήν, που είναι δημοφιλής στους εφήβους.
Οσιοποίηση
Η διαδικασία της οσιοποίησης ξεκίνησε στις 3 Ιουλίου 2004 μετά τη Συγκέντρωση για το θέμα των Αγίων,  της δόθηκε ο τίτλος Υπηρέτης του Θεού και ανακοινώθηκε για την υπόθεση  "nihil obstat " (χωρίς αντιρρήσεις). Η έρευνα της επισκοπής για τη ζωή και τη δολοφονία της άνοιξε στο Κόσιτσε στις 2 Απριλίου 2005 και έκλεισε στις 14 Φεβρουαρίου 2012 μετά από ακρόαση από 38 άτομα. Το C.C.S. αργότερα επικύρωσε τη διαδικασία της μητρόπολης στη Ρώμη στις 14 Ιουνίου 2013 και έλαβε τον φάκελο Positio με τις 650 σελίδες από την υποβολή (αξιωματούχοι που ηγούνται της υπόθεσης) το 2015 για αξιολόγηση. Οι θεολόγοι ενέκριναν το θέμα μετά την αξιολόγηση του φακέλου, όπως και τα μέλη της CCS αργότερα στις 6 Φεβρουαρίου 2018.
Η οσιοποίησή της έλαβε επίσημη επιβεβαίωση στις 6 Μαρτίου 2018, αφού ο Πάπας Φραγκίσκος επιβεβαίωσε ότι η Κολεσάροβα είχε πεθάνει «in defensum castitatis» (που σημαίνει για να υπερασπιστεί τον εαυτό της ως παρθένα). Η αγιοποίηση γιορτάστηκε στη Σλοβακία την 1η Σεπτεμβρίου 2018 και περίπου 30 000 άτομα παρακολούθησαν τη Θεία Λειτουργία.
Ο τρέχων υποστηρικτής για αυτόν τον σκοπό είναι ο Δρ Αντρέα Αμπρόσι. Ο τρέχων αντιπληρωτής είναι ο Γιουράι Γιουρίτσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
NGC 112
Ο NGC 112 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει 295 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο της τάξεως των 75.000 ετών φωτός. Τον ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis Swift) στις 17 Σεπτεμβρίου 1885.
Αναφορές
0112 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός)
Φαίδρος (φιλόσοφος)
Ο Φαίδρος ήταν αρχαίος Έλληνας επικούρειος φιλόσοφος που άκμασε περί το τέλος του 2ου και αρχές του 1ου αιώνα π.Χ. Ήταν μαθητής του Απολλόδωρου και του Ζήνωνα του Σιδωνίου. Μαθητής του ήταν ο Κικέρων οποίος στο έργο του «Περί φύσεως των Θεών» χρησιμοποίησε αντίστοιχο θεολογικό σύγγραμμα του δασκάλου του Φαίδρου «Περί Θεών». Τον δε δάσκαλό του φέρεται να εκτιμούσε ιδιαίτερα αποκαλώντας τον «επιφανή φιλόσοφο».
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Επικούρειοι φιλόσοφοι
Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο
Ο Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο (Πρωτότυπος τίτλος: Le Samourai), είναι μια αστυνομική δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής του 1967, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ. Πρωταγωνιστούν οι Αλέν Ντελόν, Φρανσουά Περιέ και Ναταλί Ντελόν.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 25 Οκτωβρίου 1967 και έλαβε θετικά σχόλια με επαίνους για το σενάριο και τη σκηνοθεσία του Μελβίλ, καθώς και την ερμηνεία και την ατμόσφαιρα του Ντελόν. Η ταινία κέρδισε πάνω από 1,9 εκατομμύρια εισητήρια στη Γαλλία. Μια μεταγλωττισμένη έκδοση κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 1972 ως The Godson, προφανώς για να αξιοποιήσει την επιτυχία του Νονού του Φράνσις Φορντ Κόπολα.
Πλοκή
Ο Τζεφ Κοστέλο είναι ένας επαγγελματίας πληρωμένος εκτελεστής, που έχει έναν μεθοδικό τρόπο δράσης που περιλαμβάνει στο άλλοθι του και την ερωμένη του, την Τζέιν. Αφού αναλαμβάνει ένα συμβόλαιο για την δολοφονία ενός ιδιοκτήτη νυχτερινών κέντρων διασκέδασης, φαίνεται να αφήνει πίσω του πολλούς μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένων της πιανίστριας Βαλέρι. Η αστυνομία θα αρχίσει να μαζεύει διάφορους υπόπτους και θα τους βάλει στην σειρά για να ακολουθήσει η διαδικασία αναγνώρισης από τους μάρτυρες του φόνου. Ανάμεσα στους υπόπτους θα βρίσκεται και ο Κοστέλο αλλά μόνο ένας από τους μάρτυρες θα τον αναγνωρίσει ως τον δολοφόνο, ενώ οι υπόλοιποι δεν θα το κάνουν. Ο Επιθεωρητής πιστεύει ότι ο Κοστέλο είναι ο δολοφόνος παρά το γεγονός ότι έχει ακλόνητο άλλοθι που τον θέλει να βρίσκεται στην αρραβωνιαστικιά του την στιγμή του φόνου.
Ο Κοστέλο θα αφεθεί τελικά ελεύθερος και θα πάει στο συμφωνημένο σημείο συνάντησης για να του καταβάλλουν οι εργοδότες του την αμοιβή του. Εκεί θα πυροβοληθεί και θα τραυματιστεί από έναν άνδρα που στάλθηκε από τους εργοδότες του. Αργότερα θα επιστρέψει στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης και πάει στην πιανίστρια Βαλέρι για να μάθει γιατί τον κάλυψε και δεν τον κατέδωσε στην αστυνομία.
Εν τω μεταξύ, η αστυνομία διερευνά το διαμέρισμα της Τζέιν και της προσφέρει μια συμφωνία: να αποσύρει το άλλοθι της για τον Κοστέλο και θα την αφήσουν μόνη της. Η Τζέιν απορρίπτει την προσφορά και τους δείχνει την πόρτα. Στην επιστροφή στο διαμέρισμά του ο Κοστέλο βρίσκει τον άντρα που τον είχε πυροβολήσει στην αερογέφυρα, ο οποίος του δίνει χρήματα και του προσφέρει ένα νέο συμβόλαιο. Ο Κοστέλο τον ακινητοποιεί και τον αναγκάζει να αποκαλύψει την ταυτότητα του αφεντικού του, Ολιβιέ Ρέι.
Μετά από μια καταδίωξη στο Μετρό από αρκετούς μεταμφιεσμένους μπάτσους και μια τελευταία επίσκεψη στην Τζέιν, ο Κοστέλο πηγαίνει στο σπίτι του Ρέι, το οποίο αποδεικνύεται ότι είναι το σπίτι όπου η πιανίστρια μένει. Ο Κοστέλο σκοτώνει τον Ρέι και γυρίζει στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Αυτή τη φορά δεν κάνει καμία προσπάθεια να κρύψει την παρουσία του. Περπατά προς το μέρος που παίζει πιάνο η Βαλέρι και καθώς βγάζει το όπλο του και το στρέφει προς αυτήν, αυτήν θα τον ρωτήσει ήσυχα «Γιατί, Τζεφ;» Μετά από μια στιγμή έντασης,  το κοινό ακούει πυροβολισμούς, αλλά δεν είναι από το όπλο του. Ο Κοστέλο πέφτει στο έδαφος και πεθαίνει από τις σφαίρες των αστυνομικών. Όταν ο Επιθεωρητής σηκώνει το όπλο του Κοστέλο, διαπιστώνει ότι είχε αφαιρέσει όλες τις σφαίρες πριν από την είσοδό του στο κλαμπ.
Παραγωγή
Ο Ζαν-Πιέρ Μελβίλ έγραψε την ταινία ειδικά για τον Ντελόν. Αυτή ήταν η πρώτη ταινία για τη σύζυγο του Ντελόν, Ναταλί, η οποία και κατέθεσε αίτηση διαζύγιου μετά την ολοκλήρωση της παραγωγής, το οποίο έγινε επίσημο το Φεβρουάριο του 1969 και της παραχωρήθηκε η επιμέλεια του γιου τους, Άντονι. Το ιδιωτικό κινηματογραφικό στούντιο του Μελβίλ, το Studio Jenner, καταστράφηκε από μια φωτιά, ενώ η ταινία γυρίστηκε στις αρχές Ιουλίου 1967. Ο Μελβίλ, ο οποίος χαρακτήρισε τη φωτιά «ύποπτη», μετέφερε την παραγωγή σε άλλο στούντιο.
Εναλλακτικό τέλος
Σε μια συνέντευξή του στον Rui Nogueira, ο Μελβίλ δήλωσε ότι είχε αρχικά γυρίσει την σκηνή με τον Κοστέλο να πεθαίνει με ένα τέλειο χαμόγελο. Η σκηνή άλλαξε αφού ο Μελβίλ ανακάλυψε θυμωμένος ότι ο Ντελόν είχε ήδη χρησιμοποιήσει μια σκηνή θανάτου με χαμόγελο σε μια άλλη από τις ταινίες του.
Box office
Ο Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο κυκλοφόρησε στις 25 Οκτωβρίου 1967 και κέρδισε πάνω από 1,9 εκατομμύρια εισητήρια στη Γαλλία και πάνω από 797.011 εισητήρια σε όλη την Ισπανία. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε αίθουσες το 1972 στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου κέρδισε 39.481 δολάρια στην εκ νέου κυκλοφορία της 1997.
Κριτικές
Η ταινία έλαβε θετικά σχόλια με επαίνους για το σενάριο και τη σκηνοθεσία του Μελβίλ, την ερμηνεία και την ατμόσφαιρα του Ντελόν. Ο ιστότοπος Rotten Tomatoes συλλογής κριτικών, δίνει βαθμολογία (Ιούλιος 2021) θετικής έγκρισης 100% βασισμένες σε 30 κριτικές με μέσο όρο 8,47/10 .Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει:«Ο Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο αξιοποιεί στο έπακρο την εφεδρική αισθητική του, χρησιμοποιώντας κομψή - και επιρροή - σκηνοθεσία, συμπαγείς παραστάσεις και βαριά ατμόσφαιρα για να υφαίνει μια απορροφητική ιστορία». Το Variety, αναθεωρώντας την αρχική κυκλοφορία, το ονόμασε «περίεργο υβρίδιο» που «φαίνεται πολύ σοβαρό να δώσει όλη την αγωνία, τη δράση και τον χαρακτηρισμό που επιδιώκει ο Μελβίλ» και «φαίνεται σχεδόν να είναι μια αμερικανική ταινία που έχει μεταφραστεί στα γαλλικά και που «θα μπορούσε να κοπεί λίγο».
Επιρροή και κληρονομιά
Η ταινία έχει επηρεάσει άλλα έργα και σκηνοθέτες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ Μελβίλ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ζαν-Πιέρ Μελβίλ
Τσαταλχογιούκ
180px|right|thumb|Αγαλματίδιο θεότητας από το Τσαταλχογιούκ. Το Τσαταλχογιούκ (Çatalhöyük) είναι ένας από τους αρχαιότερους και σημαντικότερους νεολιθικούς οικισμούς της Μικράς Ασίας και περιλαμβάνεται στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ο οικισμός βρίσκεται στην νότια Τουρκία κοντά στην πόλη Ικόνιο. Είχε αναπτυχθεί μεταξύ του 7500 π.Χ. και του 5700 π.Χ., δηλαδή κατά την διάρκεια της νεολιθικής περιόδου αλλά και της χαλκολιθικής περιόδου. Βρισκόταν σε μικρό ύψωμα πάνω από την μεγάλη πεδιάδα του Ικονίου. Η κοινωνία του οικισμού ήταν κυρίως αγροτική.
Τα πρώτα ίχνη του οικισμού ανακαλύφθηκαν τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Συστηματικές ανασκαφές έγιναν από το 1961 μέχρι το 1965 από τον Τζέιμς Μέλαρτ (James Mellaart). Ο οικισμός σε σύντομο χρόνο έγινε γνωστός παγκόσμια λόγω του μεγάλου μεγέθους και της εκτεταμένης έκτασης που κάλυπτε, αλλά και λόγω του εντυπωσιακού - για την εποχή του- τείχους που τον περιέβαλλε. Άλλα ευρήματα που αύξησαν τη σημασία του είναι ανεύρεση πολλών αντικειμένων της καθημερινής ζωής, ενός ιερού σε καλή κατάσταση, τμημάτων τοιχογραφιών, αλλά και η διαπίστωση ότι πρόκειται για τον αρχαιότερο αγροτικό οικισμό που βρέθηκε στη Μ.Ασία.
Αρχαιολογία
Ο Μέλλαρτ αποκλείστηκε από την Τουρκία για τη συμμετοχή του στην υπόθεση Ντόρακ, στην οποία δημοσίευσε σχέδια υποτιθέμενων σημαντικών αντικειμένων της Εποχής του Χαλκού, που αργότερα εξαφανίστηκαν. Μετά από αυτό το σκάνδαλο, σταμάτησαν οι ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο μέχρι το 1993, όταν ξεκίνησαν οι έρευνες υπό την ηγεσία του Ίαν Χόντερ, τότε στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Οι ανασκαφές υπό την ηγεσία του Χόντερ ολοκληρώθηκαν το 2018. Ο Χόντερ, πρώην μαθητής του Μέλλαρτ, επέλεξε την τοποθεσία ως το πρώτο τεστ «πραγματικού κόσμου» της τότε αμφιλεγόμενης θεωρίας του για την μεταδιαδικαστική αρχαιολογία. Ο αρχαιολογικός χώρος έδινε πάντα μεγάλη ερευνητική έμφαση στην ενασχόληση με τις ψηφιακές μεθοδολογίες, με γνώμονα το πειραματικό και αντανακλαστικό μεθοδολογικό πλαίσιο του έργου. Σύμφωνα με τον Μίκελ, το Ερευνητικό Έργο του Hodder's Çatalhöyük (ÇRP) καθιερώθηκε ως χώρος προοδευτικών μεθοδολογιών - όσον αφορά την προσαρμοστική και εκδημοκρατισμένη καταγραφή, την ενσωμάτωση των τεχνολογιών ηλεκτρονικών υπολογιστών, τις στρατηγικές δειγματοληψίας και τη συμμετοχή της κοινότητας."
Νέες ανασκαφές διευθύνει ο Ali Umut Türkcan από το Πανεπιστήμιο Αναντολού.
Πολιτισμός
Το Τσαταλχογιούκ αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από οικιακά κτήρια, χωρίς εμφανή δημόσια κτήρια. Ενώ μερικά από τα μεγαλύτερα έχουν μάλλον περίτεχνες τοιχογραφίες, ο σκοπός ορισμένων δωματίων παραμένει ασαφής.
Όλα τα δωμάτια διατηρήθηκαν σχολαστικά καθαρά. Οι αρχαιολόγοι εντόπισαν ελάχιστα σκουπίδια στα κτήρια, βρίσκοντας σωρό από σκουπίδια έξω από τα ερείπια, με λύματα και υπολείμματα τροφίμων, καθώς και σημαντικές ποσότητες στάχτης από την καύση ξύλων, καλαμιών και κοπριάς ζώων. Με καλό καιρό, πολλές καθημερινές δραστηριότητες μπορεί επίσης να πραγματοποιούνταν στις ταράτσες, οι οποίες μπορεί να σχημάτιζαν μια πλατεία. Σε μεταγενέστερες περιόδους, μεγάλοι κοινόχρηστοι φούρνοι φαίνεται να χτίστηκαν σε αυτές τις στέγες. Με την πάροδο του χρόνου, τα σπίτια ανανεώθηκαν με μερική κατεδάφιση και ανοικοδόμηση σε ένα θεμέλιο από μπάζα, με τον τρόπο που χτίστηκε σταδιακά ο τύμβος. Μέχρι και δεκαοκτώ επίπεδα οικισμού έχουν αποκαλυφθεί.ref>
Ως μέρος της τελετουργικής ζωής, οι κάτοικοι του Τσαταλχογιούκ έθαβαν τους νεκρούς τους μέσα στο χωριό. Ανθρώπινα λείψανα έχουν βρεθεί σε λάκκους κάτω από τα δάπεδα και, ιδιαίτερα, κάτω από εστίες, τις πλατφόρμες μέσα στα κύρια δωμάτια και κάτω από τα κρεβάτια. Τα σώματα λυγίζονταν σφιχτά πριν από την ταφή και συχνά τοποθετούνταν σε καλάθια ή κουλουριασμένα και τυλιγμένα σε ψάθες από καλάμι. Τα εξαρθρωμένα οστά σε μερικούς τάφους υποδηλώνουν ότι τα σώματα μπορεί να είχαν εκτεθεί στην ύπαιθρο για λίγο πριν τα οστά συγκεντρωθούν και ταφούν. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι τάφοι είχαν διαταραχθεί και το κεφάλι του ατόμου αφαιρέθηκε από τον σκελετό. Αυτά τα κεφάλια μπορεί να χρησιμοποιούνταν σε τελετουργίες, καθώς μερικά βρέθηκαν σε άλλες περιοχές της κοινότητας. Στον τάφο μιας γυναίκας βρέθηκαν περιστρεφόμενοι στρόβιλοι και στον τάφο ενός άνδρα, πέτρινα τσεκούρια. Ορισμένα κρανία επιχρίστηκαν και βάφτηκαν με ώχρα, για να αναδημιουργηθούν πρόσωπα, ένα έθιμο πιο χαρακτηριστικό των νεολιθικών τοποθεσιών στη Συρία και στη Νεολιθική Ιεριχώ παρά σε τοποθεσίες πιο κοντινές.
Ζωντανές τοιχογραφίες και ειδώλια βρίσκονται σε όλο τον οικισμό, σε εσωτερικούς και εξωτερικούς τοίχους. Στα ανώτερα επίπεδα της τοποθεσίας έχουν βρεθεί χαρακτηριστικά πήλινα ειδώλια γυναικών, κυρίως η Καθιστή Γυναίκα του Τσαταλχογιούκ. Αν και δεν έχουν βρεθεί ναοί, που να μπορούν να αναγνωριστούν, οι τάφοι, οι τοιχογραφίες και τα ειδώλια υποδηλώνουν ότι οι κάτοικοι του Τσαταλχογιούκ είχαν μια θρησκεία πλούσια σε σύμβολα. Τα δωμάτια, όπου υπήρχαν συγκεντρωμένα αυτά τα αντικείμενα, μπορεί να ήταν ιερά ή δημόσιοι χώροι συνεδριάσεων. Οι κυρίαρχες εικόνες περιλαμβάνουν άντρες με όρθιους φαλλούς, σκηνές κυνηγιού, κόκκινες εικόνες των εξαφανισμένων πια άγριων βοοειδών και αρσενικών ελαφιών, και γύπες που πέφτουν πάνω σε ακέφαλες φιγούρες. Ανάγλυφες φιγούρες είναι σκαλισμένες σε τοίχους, όπως λέαινες αντικριστά.
Κεφάλια ζώων, ιδιαίτερα βοοειδών, ήταν τοποθετημένα σε τοίχους. Ένας πίνακας του χωριού, με τις δίδυμες βουνοκορφές του Χασάν Νταγ στο βάθος, αναφέρεται συχνά ως ο παλαιότερος χάρτης του κόσμου και ο πρώτος πίνακας τοπίων. Ωστόσο, ορισμένοι αρχαιολόγοι αμφισβητούν αυτή την ερμηνεία. Η Stephanie Meece, για παράδειγμα, υποστηρίζει ότι είναι πιο πιθανό ένας πίνακας με δέρμα λεοπάρδαλης αντί για ηφαίστειο, και ένα διακοσμητικό γεωμετρικό σχέδιο αντί για χάρτη.
Θρησκεία
Ενώ ο Μέλαρτ ανέσκαψε σχεδόν διακόσια κτήρια σε τέσσερις εποχές, ο σημερινός ανασκαφέας, Ίαν Χόντερ, πέρασε μια ολόκληρη σεζόν ανασκαφές μόνος ενός κτηρίου. Ο Χόντερ και η ομάδα του, το 2004 και το 2005, άρχισαν να πιστεύουν ότι τα μοτίβα που πρότεινε ο Μέλαρτ ήταν ψευδή. Βρήκαν ένα παρόμοιο ειδώλιο, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία δεν μιμήθηκε το στυλ της Μητέρας Θεάς που πρότεινε ο Μέλαρτ. Αντί για τον πολιτισμό της Μητέρας Θεάς, ο Χόντερ επισημαίνει ότι ο αρχαιολογικός χώρος δίνει ελάχιστες ενδείξεις μητριαρχίας ή πατριαρχίας.
"Υπάρχουν γεμάτοι μαστοί πάνω στους οποίους ακουμπάνε τα χέρια και το στομάχι είναι τεντωμένο στο κεντρικό τμήμα. Υπάρχει μια τρύπα στο πάνω μέρος για το κεφάλι, που λείπει. Καθώς γυρίζει κανείς το ειδώλιο γύρω του παρατηρεί ότι τα χέρια είναι πολύ λεπτά, και στη συνέχεια στο πίσω μέρος του ειδωλίου βλέπει κανείς μια απεικόνιση είτε ενός σκελετού είτε των οστών ενός πολύ αδύνατου και εξαντλημένου ανθρώπου. Τα πλευρά και οι σπόνδυλοι είναι καθαρά, όπως και οι ωμοπλάτες και τα κύρια οστά της λεκάνης. Το ειδώλιο μπορεί να ερμηνευθεί σε με διάφορους τρόπους – ως γυναίκα που μετατρέπεται σε πρόγονο, ως γυναίκα που σχετίζεται με το θάνατο, ή ως θάνατος και ζωή σε συνδυασμό. Είναι πιθανό οι γραμμές γύρω από το σώμα να αντιπροσωπεύουν το τύλιγμα και όχι τα πλευρά. Όποια και αν είναι η συγκεκριμένη ερμηνεία, αυτή είναι ένα μοναδικό κομμάτι, που μπορεί να μας αναγκάσει να αλλάξουμε τις απόψεις μας για τη φύση της κοινωνίας και της εικόνας του Τσαταλχογιούκ. Ίσως η σημασία της γυναικείας εικόνας σχετιζόταν με κάποιον ειδικό ρόλο της γυναίκας σε σχέση με τον θάνατο όσο και με τους ρόλους της μητέρας και του τροφού."
Σε ένα άρθρο στην Turkish Daily News, ο Χόντερ φέρεται να αρνείται ότι το Τσαταλχογιούκ ήταν μια μητριαρχική κοινωνία και ανέφερε ότι «Όταν κοιτάμε τι τρώνε και πίνουν και τα κοινωνικά τους αγάλματα, βλέπουμε ότι άνδρες και γυναίκες είχαν την ίδια κοινωνική ισορροπία δυνάμεων. Ένα άλλο παράδειγμα είναι τα κρανία, που βρέθηκαν. Εάν η κοινωνική θέση κάποιου ήταν μεγάλης σημασίας στο Τσαταλχογιούκ, το σώμα και το κεφάλι χωρίστηκαν μετά θάνατον. Ο αριθμός των γυναικείων και ανδρικών κρανίων, που βρέθηκαν κατά τις ανασκαφές είναι σχεδόν ίσος. Σε ένα άλλο άρθρο στη Hurriyet Daily News ο Χόντερ αναφέρεται ότι λέει "Μάθαμε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες προσεγγίστηκαν εξίσου".
Σε μια αναφορά τον Σεπτέμβριο του 2009 σχετικά με την ανακάλυψη περίπου 2000 ειδωλίων, ο Χόντερ φέρεται να είπε:"«Το Τσαταλχογιούκ ανασκάφηκε τη δεκαετία του 1960 με μεθοδικό τρόπο, χωρίς όμως να χρησιμοποιεί όλο το φάσμα των τεχνικών της φυσικής επιστήμης, που είναι διαθέσιμες σήμερα. Ο Τζέιμς Μέλαρτ, ο οποίος ανέσκαψε την τοποθεσία τη δεκαετία του 1960, σκέφτηκε κάθε είδους ιδέες σχετικά με τον τρόπο οργάνωσης της τοποθεσίας και τον τρόπο ζωής της και ούτω καθεξής... Τώρα αρχίσαμε να εργαζόμαστε εκεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και καταλήξαμε με πολύ διαφορετικές ιδέες για τον οικισμό. Ένα από τα πιο προφανή παραδείγματα αυτού είναι ότι ο Τσαταλχογιούκ είναι ίσως περισσότερο γνωστό για την ιδέα της μητέρας θεάς. Αλλά η εργασία μας πιο πρόσφατα έτεινε να δείξει ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν πολύ λίγα στοιχεία για μια μητέρα θεά και πολύ λίγα στοιχεία για κάποιο είδος μητριαρχίας με βάση τις γυναίκες. Αυτός είναι μόνο ένας από τους πολλούς μύθους, που υπονομεύει η σύγχρονη επιστημονική εργασία»."Ο καθηγητής Lynn Meskell εξήγησε ότι ενώ οι αρχικές ανασκαφές είχαν βρει μόνο 200 φιγούρες, οι νέες ανασκαφές είχαν αποκαλύψει 2.000 φιγούρες, οι περισσότερες από τις οποίες απεικόνιζαν ζώα και λιγότερο από το 5% των ειδωλίων απεικόνιζαν γυναίκες.
Ο Εσθονός λαογράφος Uku Masing είχε προτείνει ήδη από το 1976 ότι το Τσαταλχογιούκ ήταν πιθανώς θρησκεία κυνηγιού και συλλογής καρπών και ότι το ειδώλιο της Μητέρας Θεάς δεν αντιπροσώπευε μια γυναικεία θεότητα. Υπονόησε ότι ίσως χρειαζόταν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, για να αναπτυχθούν σύμβολα για τις αγροτικές τελετές. Η θεωρία του αναπτύχθηκε στην εργασία «Μερικές παρατηρήσεις σχετικά με τη μυθολογία των ανθρώπων του Τσαταλχογιούκ».[35]
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τουρκία
Λέων Αργυρός (10ος αι.)
Ο Λέων (άκμασε 911-922) από τον Οίκο των Αργυρών ήταν αριστοκράτης και στρατηγός, που έδρασε τις πρώτες δεκαετίες του 10ου αι. στη Ρωμανία.
Βιογραφία
Ήταν γιος του μαγίστρου Ευσταθίου Αργυρού, δρουγγάριου της Βίγλας υπό τον Λέοντα ΣΤ΄ Μακεδόνων τον σοφό (β. 886-912). Ο Αυτοκράτορας υποπτεύθηκε ότι ο Ευστάθιος, σχεδιάζει εναντίον του και τον δηλητηρίασε το 910. Τότε ο Λέων και ο αδελφός του Πόθος υπηρετούσαν στην Αυλή ως μαγγλαβίτες (ροπαλοφόροι, Προσωπική Φρουρά του Αυτοκράτορα). Μετέφεραν το σώμα του πατέρα τους στη μονή της Αγ. Ελισάβετ στην περιοχή του Χαρσιανού (Καισάρειας), την οποία είχε ιδρύσει ο Οίκος τους και έκαναν την ταφή.
Ο Λέων και ο Πόθος ακολούθησαν στρατιωτική σταδιοδρομία. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Ζ΄, ήδη από το 911 ο Λέων -παρά την ηλικία του- έγινε στρατηγός (κυβερνήτης) του θέματος της Σεβαστείας με το βαθμό του πρωτοσπαθάριου. Όταν ο Λέων ΣΤ΄ απεβίωσε, άφησε 7ετή γιο τον Κωνσταντίνο Ζ΄ τον πορφυρογέννητο· οι δύο αδελφοί έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο στην αντιβασιλεία της χήρας Ζωής (913-919). Ο Λέων και ο νεότερος αδελφός του Ρωμανός συμμετείχαν στην εκστρατεία εναντίον της Βουλγαρίας, που τελείωσε με την καταστρεπτική μάχη του Αχελώου (βόρεια της Αγχιάλου στη Βουλγαρία) στις 20 Αυγούστου 917.
Οικογένεια
Οι δύο γιοί του ήταν σταθεροί υποστηρικτές του Ρωμανού Α΄ και απήλαυσαν υψηλούς τίτλους στην Αυλή:
1464 Ανακωχή
Η Ανακωχή (Armisticia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,941. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον βελγικής καταγωγής Αμερικανό αστρονόμο Τζωρτζ Βαν Μπίσμπρεκ, που παρατηρούσε από το Γουίλιαμς Μπέι του Γουισκόνσιν, στις ΗΠΑ (Αστεροσκοπείο Γιέρκς), και πήρε το όνομά της για να τιμηθεί η ανακωχή των Συμμάχων με τη Γερμανία το 1918, που σήμανε το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Λέων Αργυρός (10ος αι.)
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
1464 Ανακωχή
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ανακωχής είναι άγνωστα. Η Ανακωχή περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7,5 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανακωχη
Κόλιν Φερθ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πρόσωπα με επίκτητη ιταλική ιθαγένεια
105 (αριθμός)
Το 105 (εκατόν πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 104 και πριν από το 106. Είναι περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 105 συμβολίζεται ως CV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΕ΄ ή ρε΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Χώρα
Η χώρα είναι όρος όπου στην πολιτική γεωγραφία και στην διεθνή πολιτική, προσδιορίζει μια γεωγραφική περιοχή, συνήθως εμπεριέχοντας τις έννοιες του έθνους και ιδιαιτέρως του κράτους. Συχνά αναφέρεται και ως ο τόπος γέννησης, διαμονής ή ιθαγένειας ενός ατόμου. Μια χώρα μπορεί να είναι ένα ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος ή μέρος ενός μεγαλύτερου κράτους, ως μη κυρίαρχο ή πρώην κυρίαρχο πολιτικά διαχωρισμένο, μια φυσική επικράτεια με μια κυβέρνηση ή μια γεωγραφική περιοχή που σχετίζεται με πληθυσμούς προηγουμένως ανεξάρτητων ή διαφορετικά ατόμων με ξεχωριστά πολιτικά χαρακτηριστικά.
Ονόματα χωρών
Οι περισσότερες χώρες έχουν δύο ονόματα, ένα επίσημο όνομα και ένα γεωγραφικό όνομα ή μικρό όνομα.
Το επίσημο όνομα ή όνομα του πρωτοκόλλου π.χ. η Δημοκρατία της Ινδίας, η Σλοβακική Δημοκρατία, η Τσεχική Δημοκρατία, η Ελβετική Συνομοσπονδία, το κράτος του Κατάρ, το Πριγκιπάτο του Μονακό, το Βασίλειο της Νορβηγίας, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, η Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Αιθιοπίας, η Λαϊκή Δημοκρατία της Αλγερίας, η Δημοκρατία της Αργεντινής, το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, οι Ηνωμένες Πολιτείες του Μεξικού, η Κοινοπολιτεία της Αυστραλίας, η Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Βιετνάμ, η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Ο επίσημος τίτλος χρησιμοποιείται όταν το κράτος αναφέρεται ως νομικό πρόσωπο: π.χ. η παρούσα απόφαση απευθύνεται στο Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, Η Γαλλική Δημοκρατία εξουσιοδοτείται να…, Συμφωνία μεταξύ της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου και της Ρωσικής Ομοσπονδίας…. Εάν η επανάληψη του ονόματος μιας κατάστασης στο κείμενο οδηγεί σε προτίμηση για τη χρήση της σύντομης φόρμας, μπορεί να εισαχθεί με τη φράση «εφεξής αναφερόμενη ως…».
Συνήθως πιο πολλές χώρες αναφέρονται με το γεωγραφικό όνομα τους (σύντομο όνομα) π.χ. Ινδία, Σλοβακία, Τσεχία, Ελβετία, Κατάρ, Μονακό, Νορβηγία, Λουξεμβούργο, Αιθιοπία, Αλγερία, Αργεντινή, Ηνωμένο Βασίλειο, Ηνωμένες Πολιτείες, Μεξικό, Αυστραλία, Βιετνάμ, Σοβιετική Ένωση. Η σύντομη φόρμα (σύντομο όνομα) χρησιμοποιείται όταν το κράτος αναφέρεται γεωγραφικά ή οικονομικά: π.χ. Εργαζόμενοι που διαμένουν στη Γαλλία, Εξαγωγές από την Ελλάδα…
Για ορισμένα κράτη, το επίσημο όνομα και το γεωγραφικό όνομα τους είναι πανομοιότυπο: π.χ. η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η Δομινικανή Δημοκρατία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ο Καναδάς, η Γεωργία, η Ουγγαρία, η Ισλανδία, η Ιρλανδία, η Τζαμάικα, η Ιαπωνία, η Μαλαισία, η Μογγολία, το Μαυροβούνιο, η Νέα Ζηλανδία, η Ρουμανία, η Αγία Λουκία, ο Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες, οι Νήσοι Σολομώντος, το Τουρκμενιστάν, το Τουβαλού, και η Ουκρανία.
Καθεστώς κυριαρχίας
Ο βαθμός αυτονομίας των μη κυρίαρχων χωρών ποικίλλει σημαντικά. Ορισμένα είναι κατοχή κυρίαρχων κρατών, καθώς πολλά κράτη έχουν υπερπόντια εδάφη (όπως η Γαλλική Πολυνησία ή οι Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι), με πολίτες μερικές φορές πανομοιότυπους και μερικές φορές διαφορετικούς από τις δικές τους. Τέτοια εδάφη, με εξαίρεση τα διαφορετικά εξαρτώμενα εδάφη, συνήθως παρατίθενται μαζί με κυρίαρχα κράτη σε καταλόγους χωρών, αλλά μπορούν ωστόσο να αντιμετωπίζονται ως ξεχωριστή «χώρα καταγωγής» στο διεθνές εμπόριο, όπως είναι το Χονγκ Κονγκ.
Μερικά κράτη αποτελούνται από μια ένωση μικρότερων πολιτειών που θεωρούνται χώρες:
Ταξινόμηση χώρων
Αρκετοί οργανισμοί επιδιώκουν να εντοπίσουν τάσεις προκειμένου να παράγουν ταξινομήσεις χωρών. Οι χώρες συχνά διακρίνονται ως αναπτυσσόμενες χώρες ή ανεπτυγμένες χώρες.
Τα Ηνωμένα Έθνη
Η Επιτροπή Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών καταρτίζει ετησίως την έκθεση Παγκόσμιας Οικονομικής Κατάστασης και Προοπτικών που ταξινομεί τα κράτη ως ανεπτυγμένες χώρες, οικονομίες σε μεταβατικό στάδιο ή αναπτυσσόμενες χώρες. Η έκθεση ταξινομεί την ανάπτυξη της χώρας με βάση το κατά κεφαλήν ακαθάριστο εθνικό εισόδημα. Στις ευρείες κατηγορίες, τα Ηνωμένα Έθνη προσδιόρισαν υποομάδες με βάση τη γεωγραφική θέση ή τα επί τούτω κριτήρια. Ο ΟΗΕ σκιαγραφεί τις γεωγραφικές περιοχές για αναπτυσσόμενες οικονομίες όπως η Αφρική, η Ανατολική Ασία, η Νότια Ασία, η Δυτική Ασία και η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική. Η έκθεση του 2019 αναγνωρίζει μόνο ανεπτυγμένες χώρες στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Ασία και τον Ειρηνικό. Η πλειονότητα των οικονομιών σε μεταβατικές και αναπτυσσόμενες χώρες βρίσκεται στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική.
Η Παγκόσμια Τράπεζα
Η Παγκόσμια Τράπεζα ταξινομεί επίσης τις χώρες με βάση το κατά κεφαλήν ΑΕΕ (Ακαθάριστο Εγχώριο Εισόδημα). Χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Άτλας της Παγκόσμιας Τράπεζας, ταξινομεί τις χώρες ως οικονομίες χαμηλού εισοδήματος, οικονομίες χαμηλού μεσαίου εισοδήματος, οικονομίες ανώτερου μεσαίου εισοδήματος ή οικονομίες υψηλού εισοδήματος. Για το οικονομικό έτος 2020, η Παγκόσμια Τράπεζα ορίζει οικονομίες χαμηλού εισοδήματος ως χώρες με κατά κεφαλήν ΑΕΕ 1.025 δολάρια ή λιγότερο το 2018. Τις οικονομίες χαμηλού μεσαίου εισοδήματος ως χώρες με κατά κεφαλήν ΑΕΕ μεταξύ 1.026 δολάρια και 3.995 δολάρια. Τις οικονομίες ανώτερου μεσαίου εισοδήματος ως χώρες με κατά κεφαλήν ΑΕΕ μεταξύ 3.996 δολάρια και 12.375 δολάρια και τις οικονομίες υψηλού εισοδήματος ως χώρες με κατά κεφαλήν ΑΕΕ 12.376 δολάρια ή περισσότερο.
Προσδιορίζει επίσης τις περιφερειακές τάσεις. Η Παγκόσμια Τράπεζα ορίζει τις περιοχές αυτές ως την Ανατολική Ασία και τον Ειρηνικό, την Ευρώπη και Κεντρική Ασία, τη Λατινική Αμερική και Καραϊβική, τη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική, τη Βόρεια Αμερική, τη Νότια Ασία και την Υποσαχάρια Αφρική. Τέλος, η Παγκόσμια Τράπεζα διακρίνει τις χώρες με βάση τις επιχειρησιακές πολιτικές της Παγκόσμιας Τράπεζας. Οι τρεις κατηγορίες περιλαμβάνουν χώρες του Διεθνούς Συνδέσμου για την Ανάπτυξη, της Διεθνούς Τράπεζας για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη και του Μπλεντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρωπογεωγραφία
Γκαστόν Παρί
Ο Μπρουνό Πωλέν Γκαστόν Παρί (γαλλικά: Bruno Paulin Gaston Paris, 9 Αυγούστου 1839 - 5 Μαρτίου 1903) ήταν Γάλλος λόγιος φιλόλογος και συγγραφέας. Είχε προταθεί για Νόμπελ λογοτεχνίας τις χρονιές 1901, 1902 και το 1903.
Βιογραφία
Ο Γκαστόν γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου το 1839, στο Avenay-Val-d'Or. Ήταν γιος ενός λόγιου, του Παουλίν Παρί. Κατά την παιδική του ηλικία, ο Γκαστόν, εκτίμησε την Παλιά Γαλλική.
Ο Γκαστόν, διαδραμάτισε καίριο ρόλο στη δημιουργία της επιστημονικής διδασκαλίας στη φιλολογία. Τα πιο πολλά του έργα αφορούν τη μεσαιωνική λογοτεχνία. Τα κυριότερα, φέρονται να είναι, τα Τραγούδια του 15ου αιώνα και Η ποίηση του Μεσαίωνα.
Ο μεγάλος αυτός Γάλλος φιλόλογος απεβίωσε στις 6 Μαρτίου 1903, στις Κάννες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόλογοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας
Μπουρβίλ
Ο Αντρέ Ραιμπούρ (γαλλικά: André Raimbourg, 27 Ιουλίου 1917 - 23 Σεπτεμβρίου 1970), γνωστός και ως Μπουρβίλ, ήταν Γάλλος ηθοποιός και τραγουδιστής περισσότερο γνωστός για τους ρόλους του σε κωμικές ταινίες, κυρίως από τη συνεργασία του με τον Λουί ντε Φυνές στις ταινίες Ένα έξυπνο κορόιδο (Le Corniaud, 1965) και το Ασύλληπτη απόδραση (La Grande Vadrouille, 1966).
Νεανικά χρόνια και ξεκινήματα καριέρας
Ο Αντρέ Ραιμπούρ, γνωστός ως Μπουρβίλ, γεννήθηκε στο Πρετό-Βικεμάρ, Σεν-Μαριτίμ. Ήταν ο δεύτερος γιος του Αλμπέρ Ραιμπούρ (1889-1918), ο οποίος απεβίωσε από την ισπανική γρίπη στην διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της Εζενί Πεσκέ (1891-1970), ενός ζεύγους αγροτών. Πέρασε την παιδική του ηλικία ζώντας με την μητέρα του και τον νέο της σύζυγο, έναν αγρότη με το όνομα Ζοζέφ Μενάρ, στο Μπουρβίλ, χωριό καταγωγής της μητέρας του, όπου και επέστρεψε το 1921. Είχε επίσης έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Ρενέ Ραιμπούρ, μία μικρότερη αδελφή, την Ντενίζ (1919-2006), μία ετεροθαλή αδελφή, την Τερέζ, καθώς και έναν ετεροθαλή αδελφό, τον Μαρσέλ Μενάρ, ο οποίος διετέλεσε, αργότερα, δήμαρχος της κοινότητας του Μπουρβίλ.
Όντας καλός μαθητής, έλαβε το πιστοποιητικό σπουδών του με έπαινο "πολύ καλά". Η οικογένειά του τον προόριζε να γίνει αγρότης, ωστόσο ο ίδιος, ξεκίνησε σπουδές καθηγητή στην ανώτατη σχολή αρρένων του Ντουντεβίλ. Αποθαρρυμένος από τους αυστηρούς εσωτερικούς κανονισμούς του οικοτροφείου, επέστρεψε δύο χρόνια αργότερα στην φάρμα της οικογένειάς του. Ήταν, επίσης, μέλος παιδικής εκκλησιαστικής χορωδίας με ιδιαιτέρως ζωηρό χαρακτήρα, ενώ αναλάμβανε συχνά την ψυχαγωγία των καλεσμένων στην διάρκεια οικογενειακών εορτών, συμποσίων και πανηγυριών. Στην διάρκεια αυτών, ερμήνευε τα τραγούδια του Φερναντέλ, διακωμωδώντας τον ταυτόχρονα, κάτι που σύντομα του απέφερε το ψευδώνυμο του «Νορμανδού Φερναντέλ». Κατά διαστήματα, η οικογένεια έζευε το άλογο της φάρμας και μετέβαινε στην αγορά του Φονταίν-λε-Νταν, πρωτεύουσα του τοπικού καντονίου. Το 1936, εντός της ίδιας αυτής κοινότητας, εντάχθηκε στην τοπική φανφάρα (εντός της οποίας έπαιζε φυσαρμόνικα, ακορντεόν και κορνέτα), ενώ, ταυτόχρονα, γνώρισε ένα βράδυ, στην διάρκεια μιας χοροεσπερίδας, τη Ζαν Λεφρίκ (1918-26 Ιανουαρίου 1986), της οποίας ο πατέρας ήταν επιστάτης στην τοπική ζαχαροποιία.
Μαθητευόμενος στην ηλικία των 17 ετών στο αρτοποιείο του κ. Μπωφίς στο Σαιν-Λοράν-αν-Κω, στην συνέχεια εργάστηκε ως αρτοποιός στη Ρουέν το 1936. Το 1937, έχοντας προηγουμένως παρακολουθήσει παράσταση του ειδώλου του, Φερναντέλ, στο τσίρκο της Ρουέν, πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τα βήματα του τελευταίου.
Προκειμένου να έχει την δυνατότητα της επιλογής του στρατιωτικού σώματος στο οποίο θα εντασσόταν, με στόχο να ενταχθεί στη στρατιωτική μπάντα, αποφάσισε να προλάβει το κάλεσμα στράτευσης και να ενταχθεί στον στρατό για δύο χρόνια θητείας. Στις 20 Φεβρουαρίου 1937 τοποθετήθηκε στο 24ο Σύνταγμα Πεζικού στο Παρίσι. Κορνετίστας στην φανφάρα του συντάγματος, ψυχαγωγούσε με τα αστεία του τους ομοθαλάμους του, οι οποίοι του έβαλαν ένα στοίχημα το 1938: να δηλώσει συμμετοχή στο σόου ταλέντων Les Fiancés de Byrrh που διοργάνωνε το Radio-Paris. Χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Αντρέλ (ως φόρο τιμής στο είδωλό του, Φερναντέλ), ερμήνευσε το τραγούδι Ignace και κέρδισε το βραβείο Prix Byrrh, χρηματικής αξίας τριακοσίων φράγκων, τα οποία και επένδυσε άμεσα προκειμένου να αγοράσει ένα ακορντεόν.
Αποστρατεύθηκε μετά τη μάχη της Γαλλίας, ασχολήθηκε με διάφορα μικροεπαγγέλματα (υδραυλικός, βοηθός σε λογιστικό γραφείο) στην πρωτεύουσα, ωστόσο, παράλληλα, συνέχισε την μουσική του καριέρα: σόου ταλέντων, καμπαρέ, μιούζικ χολ. Καθώς οι μιμήσεις του του Φερναντέλ δεν απέφεραν πλέον σημαντικά έσοδα, αποφάσισε να δημιουργήσει έναν δικό του φανταστικό χαρακτήρα, αυτόν του αφελούς «κωμικού-χωρικού», καλύπτοντας με την χωρίστρα του το μέτωπό του και φορώντας ένα μαύρης απόχρωσης παντελόνι, καθώς και ένα στενό σακάκι: ο Αντρέλ έγινε, το 1942, ο Μπουρβίλ. Καθώς ο πρώτος εξάδελφός του, Λυσιέν Ραιμπούρ, δραστηριοποιούνταν ήδη στον συγκεκριμένο χώρο, επέλεξε το συγκεκριμένο καλλιτεχνικό όνομα, ώστε να αποφεύγεται η όποια σύγχυση, ως φόρο τιμής στο χωριό όπου πέρασε την παιδική του ηλικία. Σε ορισμένες περιπτώσεις του αποδόθηκε η ονομασία «Αντρέ Μπουρβίλ» (υφίσταται, άλλωστε, ένα «Θέατρο Αντρέ Μπουρβίλ» στο 11ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Παρισιού). Ήταν υπό το συγκεκριμένο όνομα που εμφανίστηκε στους τίτλους, καθώς και την αφίσα της προτελευταίας ταινίας στην οποία ο ίδιος έπαιξε, με τίτλο Ο κόκκινος κύκλος.
Νυμφεύθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1943, την Ζαν Λεφρίκ, με την οποία απέκτησε δύο γιους:
Όντας νεαρός καλλιτέχνης σε αναζήτηση της επιτυχίας, εγκαταστάθηκε με την σύζυγό του στην Βανσέν, σε ένα μικρό διαμέρισμα στον αριθμό 25 της rue des Laitières, στον έβδομο όροφο, ακριβώς κάτω από την στέγη, όπου και παρέμεινε έως το 1947. Έδωσε σειρά παραστάσεων όπου έπαιζε τον «κωμικό-αγρότη», δίνοντας μία αργόσυρτη χροιά στην φωνή του, με την χρήση, ταυτόχρονα, νέας ειδικής μουσικής επένδυσης για τις παραστάσεις του, επενδύοντας με μουσική τα κείμενα του φίλου του και ακορντεονίστα, Ετιέν Λοράν, τον οποίον γνώρισε το 1939. Η πραγματική εκκίνηση της καριέρας του έλαβε χώρα το 1945 με την κυκλοφορία του τραγουδιού του με τον τίτλο Les Crayons. Ταυτόχρονα, με αυτό το τραγούδι, πραγματοποίησε και την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο και πιο συγκεκριμένα, το 1945, στην ταινία του Ζαν Ντρεβίλ με τον τίτλο Το σπίτι του κρεμασμένου (La Ferme du pendu.