cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josephine (τραγουδίστρια)
Καριέρα
Στις 19 Απριλίου 2021, κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ, με τίτλο "100%". Τον Ιούνιο του 2021, εμφανίστηκε στα Mad Video Music Awards όπου ερμήνευσε το "Mata Hari" με την Efendi και το "Τίποτα" με τον Γιώργο Σαμπάνη. Στις 5 Νοεμβρίου 2021, κυκλοφορεί το κομμάτι "Τα Καλύτερα Παιδιά" και στις 30 Δεκεμβρίου, το "Βλέπω το Θάνατο σου" (The Black Batchelor OST) μαζί με τον Γιώργο Κακοσαίο. Τη χειμερινή σεζόν 2021-22 εμφανίζεται live στο νυχτερινό κέντρο Έναστρον μαζί με τους Γιώργο Σαμπάνη και Snik. Το 2022, κυκλοφόρησε τα τραγούδια "Τηλέφωνο", "Γεια σου" (με τον Πέτρο Ιακωβίδη), "Κύμα μου", "Work Out" (με τον Snik) και "Pirkaya". Επίσης, εμφανίστηκε στα Mad Video Music Awards ερμηνεύοντας τα κομμάτια "Γεια σου" (με τον Πέτρο Ιακωβίδη) και "Κύμα μου" (με τον Γιάννη Κρητικό).
Το καλοκαίρι του 2022 ακολούθησε περιοδεία (Josephine Summer Tour 2022) σε Ελλάδα, Κύπρο και ΗΠΑ.
Τη σεζόν 2022-2023 εμφανιζόταν στο νυχτερινό κέντρο Vogue Club της Θεσσαλονίκης με τους Πέτρο Ιακωβίδη και FY. Το 2023 κυκλοφόρησε δύο τραγούδια: τα "Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου" και "Μπερδέματα". Το καλοκαίρι του 2023 εμφανίζεται στο Posidonio Music Hall με τον Θοδωρή Φέρρη ενώ πραγματοποιεί και τη περιοδεία Josephine Summer Tour 2023.
Τραγούδια
{| class="wikitable plainrowheaders" style="text-align:center;" !Έτος !Τίτλος (Σε συνεργασία) (OGE & Josephine) (Unique & Josephine) (Lunatic, RiskyKidd & Josephine) (Snik & Josephine) (Mark Angelo & Josephine) (DJ Kas, OGE & Josephine) (DJ Pitsi & Josephine) (Bobito & Josephine) (Josephine & REC) (Josephine & The Gatsbies) (Josephine & Κόνι Μεταξά) (Bo & Josephine) (MadClip & Josephine) (Josephine & Αναστάσιος Ράμμος) (Γιώργος Κακοσαίος & Josephine) (Πέτρος Ιακωβίδης & Josephine) (Snik & Josephine)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες ποπ Κατηγορία:Έλληνες γερμανικής καταγωγής
Ιερός Ναός Αποστόλου Παύλου Καβάλας
Ο Ιερός Ναός Αποστόλου Παύλου, είναι έργο του διάσημου αρχιτέκτονα από την Κωνσταντινούπολη, Περικλή Φωτιάδη, θεμελιώθηκε για να τιμηθεί και να εξαρθεί το γεγονός ότι σε αυτήν την πόλη για πρώτη φορά ο Απόστολος των Εθνών πάτησε σε ευρωπαϊκό έδαφος. Η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1900 αλλά ο θεμέλιος λίθος τοποθετήθηκε το 1905. Στη δυτική του όψη υιοθετεί παρόμοιες λύσεις με αυτές του κεντρικού τμήματος του κτιρίου της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης της οποίας ήταν και ο αρχιτέκτων. Ο επιβλητικός τρουλαίος ναός αποτελεί έργο των αρχών του 20ου αιώνα του δυναμισμού και των φιλοδοξιών της ελληνορθοδόξου κοινότητος. Ο νεοαγεννησιακός διάκοσμός του έχει μάλλον διακοσμητικό χαρακτήρα. Τα εγκαίνια του ναού πραγματοποιήθηκαν το 1926.
Παυλου Κατηγορία:Καβάλα
Ισαάκ (έξαρχος)
Ο Ισαάκ ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος της Ραβέννα, χωρίς να είναι εξακριβωμένο ακριβώς πότε, ή την περίοδο 625-644 ή την περίοδο 620 έως 637. Ήταν Αρμενικής καταγωγής από την Αρμενική οικογένεια ευγενών Καμσαρακάν.
Το Χρονικό του Φρέντεγκαρ καταγράφει μια ιστορία για το πώς ο Ισαάκ σκότωσε τον Τάσσο, δούκα της Τοσκάνης με δόλο, προς όφελος του Λομβαρδού βασιλιά Αριόαλδου. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο, ήταν ο πατριάρχης Γρηγόριος, άγνωστος ποίος, ο οποίος σκότωσε τον Τάσσο που ήταν ο Δούκας του Φρίουλι με τον αδελφό του Κάκκο.
Στο 638 ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ηράκλειος απαίτησε από τον νέο Πάπα Σεβερίνο να υπογράψει την Έκθεσις, μια μονοθελητική διακήρυξη πίστης. Ο Σεβερίνος αρνήθηκε και ο Ηράκλειος δεν τον αναγνώρισε και απέστειλε επίσημο αντιπρόσωπο που ονομάζεται Μαυρίκιος να διαπραγματευτεί με τον παπισμό. Ο Μαυρίκιος, μετά την άφιξή του στη Ρώμη, κατέλαβε το Λατερανό και ενθάρρυνε τον Ισαάκ να έρθει στην πόλη. Στη συνέχεια ο Ισαάκ εγκαταστάθηκε στο Λατερανό και με τον Μαυρίκιο λεηλάτησαν το παλάτι. Μερικοί από τα θησαυρούς εστάλησαν στον Ηράκλειο, μεγάλο μέρος του υπόλοιπου θησαυρού πήγε στο έξαρχο. Λίγο καιρό αργότερα ο Μαυρίκιος προσπάθησε να επαναλάβει την ενέργεια, αλλά για να μην μοιραστεί τον πλούτο αρνήθηκε αναγνώριση του εξάρχου. Ο Ισαάκ, στη συνέχεια, συνέλαβε τον Μαυρίκιο και τον εκτέλεσε.
Η Λομβαρδός βασιλιάς Ροθάριος επιτέθηκε και κατέκτησε το σύνολο των αυτοκρατορικών κτήσεων στην Λιγουρία, καθώς και στην Εμιλία, περίπου το 643. Μια μάχη μεταξύ των Λομβαρδών και των στρατευμάτων της Εξαρχίας, στις όχθες του Πανάρο έληξε με ήττα για τους Βυζαντινούς, με αρκετές χιλιάδες απώλειες σε άντρες. Παρά το γεγονός ότι ο Ισαάκ σκοτώθηκε κατά πάσα πιθανότητα στην καταπολέμηση των Λομβαρδών, ο συγγραφέας της ζωής του Πάπα Θεόδωρου στο Liber Pontificalis γράφει ότι ο Ισαάκ πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο. Υπάρχει μια σαρκοφάγος του Ισαάκ που βρίσκεται στην "Sancta Sanctorum", η οποία έχει απεικονίσεις του Δανιήλ και την Προσκύνηση των Μάγων, και τον Λάζαρο.
Βρύσες Κυδωνίας Χανίων
Οι Βρύσες Κυδωνίας ή Πλατανιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην πρώην Επαρχία Κυδωνίας. Απέχει 5 χιλιόμετρα από τον Πλατανιά και 14 χιλιόμετρα από τα Χανιά.
Δείτε επίσης
Κοινότητα Βρυσών Κυδωνίας
Σημείωση
Στην ίδια Περιφερειακή Ενότητα Χανίων αλλά στον Δήμο Αποκορώνου υπάρχει ο ομώνυμος οικισμός Βρύσες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – 100 μέτρα ανδρών
Τα 100 μέτρα ανδρών ήταν ένα από τα αγωνίσματα σπριντ στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 στο Παρίσι. Πραγματοποιήθηκε στις 14 Ιουλίου 1900 στο Μπουά ντε Μπουλόν. Συμμετείχαν 20 αθλητές από 9 χώρες.
Ρεκόρ
Οι Φρανκ Τζάρβις και Ουόλτερ Τιούκσμπερι ισοφάρισαν το παγκόσμιο ρεκόρ στις σειρές και στους ημιτελικούς αντίστοιχα.
Πρώτος γύρος
Οι πρώτοι 2 από κάθε σειρά (Q) προκρίνονταν στους ημιτελικούς.
Ημιτελικοί
Ήταν 3 ημιτελικοί, ο καθένας με 4 αθλητές. Ο πρώτος από κάθε σειρά (Q) προκρινόταν στον τελικό, ενώ οι 2 επόμενοι κάθε σειράς πήγαιναν στο ρεπεσάζ του αγωνίσματος.
Ρεπεσάζ
Στο ρεπεσάζ νικητής βγήκε ο Σταν Ρόουλι, που προκρίθηκε αυτόματα στον τελικό.
Τελικός
Ο Ντάφι ήταν από την αρχή πρώτος, όμως τραβήχτηκε ο τένοντας του στη μέση της απόστασης και σταμάτησε. Πρώτος τερμάτισε ο Φρανκ Τζάρβις με χρόνο 11 δευτερόλεπτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Αλώπεκος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αλώπεκος είναι γνωστός ένας Σπαρτιάτης, γιος του Ίρβου, εγγονός του Αμφισθένη και δισέγγονος του Αμφικλέους. Σύμφωνα με την παράδοση που διασώθηκε από τον Παυσανία, ο Αλώπεκος μαζί με τον αδελφό του Αστράβακο βρήκαν το χαμένο ξόανο (ξύλινο ιερό άγαλμα) της Ορθίας Αρτέμιδος στη Σπάρτη, κάτω από έναν θάμνο ιτιάς. Το ξόανο είχε περιβληθεί με τέτοιο τρόπο από τον θάμνο, ώστε είχε σταθεί όρθιο, από όπου και η επωνυμία της θεάς. Μόλις το βρήκαν, ο Αλώπεκος και ο Αστράβακος αμέσως τρελάθηκαν.
Πηγές
Αλωπεκος
Μέγαρο Τόκου
Το Παλαιό Δημαρχείο (Μέγαρο Τόκου) κτίσθηκε το 1879 στην Καβάλα ως κατοικία του καπνέμπορου Δημητρίου Τόκου. Είναι κτίσμα οθωμανικού νεοκλασικισμού και μπαρόκ, που διατηρεί όμως στοιχεία της τοπικής παράδοσης.
Στέγασε το Προξενείο της Ιταλίας και για δύο χρόνια το Ημιγυμνάσιο της Ελληνορθοδόξου κοινότητος. Μετά την πώλησή του το 1911, στέγασε το Ελληνικό υποπροξενείο έως την απελευθέρωση της Καβάλας. Από το 1918 έως το 1937 στέγασε το δημαρχείο, όπου και μεταφέρθηκε δύο κτίρια πιο δεξιά.
Το 1979 αγοράσθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού, αναστηλώθηκε και έκτοτε στεγάζεται σε αυτό η 12η Εφορεία Βυζαντινών αρχαιοτήτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία: Καβάλα
Τάνια Καψάλη
Η Τάνια Καψάλη (γεν. 1969) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1969 όπου και πέρασε τα παιδικά της χρόνια.
Σε ηλικία μόλις 14 ετών γνωρίστηκε τυχαία με τον σκηνοθέτη Ανδρέα Βουτσινά και τις ηθοποιούς Δέσπω Διαμαντίδου και Αλεξάνδρα Λαδικού έξω από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Μέσω της συνάντησής τους, της προτάθηκε να συμμετάσχει σε ένα casting για την ταινία του Νίκου Περάκη Λούφα και παραλλαγή το 1984. Τελικά πέρασε στο casting με επιτυχία παίζοντας έναν ρόλο στην ταινία ενώ ήταν ακόμη μαθήτρια. Την ίδια κιόλας χρονιά συμμετείχε σε δύο ακόμη κινηματογραφικές παραγωγές, Η πόλη που δεν κοιμάται και Ερωτική φαντασία, ενώ συμμετείχε και στις τηλεοπτικές σειρές Το μινόρε της αυγής και Οι ιερόσυλοι. Μέσα στα επόμενα χρόνια δύο χρόνια ακολούθησαν δύο ακόμη κινηματογραφικές συμμετοχές στις ταινίες Το θερμοκήπιο, Ιός Β-23. Το 1986 έλαβε μέρος σε συνολικά πέντε ταινίες με πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Το 1991 πρωταγωνίστησε στην κοινωνική σειρά Ακτή Μιαούλη στην ΕΤ1. Την ίδια χρονιά δέχτηκε πρόταση συνεργασίας από τον σκηνοθέτη Νίκο Φώσκολο για την νέα τότε καθημερινή του σειρά Η λάμψη. Έτσι από τον Σεπτέμβριο του 1991 ξεκίνησε να πρωταγωνιστεί στη σειρά του ANT1 υποδυόμενη την κόρη της οικογένειας των Δράκων, Τατιάνα Δράκου, κερδίζοντας ιδιαίτερη αναγνωρισιμότητα. Παράλληλα με την παρουσία της στη Λάμψη συμμετείχε και στις σειρές Το κλειδί, Τμήμα Ηθών, Ανατομία ενός εγκλήματος και Οι αγνοημένοι. Παρέμεινε στο καστ της καθημερινής σειράς για τρεις σεζόν μέχρι και το 1994 όταν αναγκάστηκε για προσωπικούς λόγους να φύγει στην Αμερική. Όταν επέστρεψε το 1996 συνεργάστηκε ξανά με τον Νίκο Φώσκολο στην κοινωνική σειρά Εις θάνατον στον ANT1. Την ίδια χρονιά έπαιξε και στη σειρά Διλήμματα ενώ τη σεζόν 1997-1998 έλαβε μέρος στη δραματική σειρά Έκπτωτος άγγελος. Το 1999 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Απόστολο Γκλέτσο στην αστυνομική περιπέτεια Νετρίνο ενώ την ίδια χρονιά έπαιξε μαζί με τις Μαρία Γεωργιάδου, Σμαράγδα Διαμαντίδου, Σόφη Ζαννίνου, Χριστίνα Θεοδωροπούλου και Κάτια Νικολαΐδου στην κωμωδία του Νίκου Περάκη Θηλυκή εταιρεία. Τη σεζόν 2000-2001 πρωταγωνίστησε στις σειρές Αλίκη και Πρόκληση στον ANT1. Τη σεζόν 2001-2002 εντάχθηκε στο καστ της καθημερινής σειράς του Mega Channel Για μια θέση στον ήλιο. Μέσα στα επόμενα χρόνια έκανε guest εμφανίσεις στις σειρές Φιλί ζωής, Βελούδο από μετάξι και Ιωάννα της καρδιάς.
Το 2007 αποφάσισε να αποστασιοποιηθεί από το χώρο του θεάματος λόγω της οικογένειάς της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Τιούστια
μικρογραφία|377x377εσ|Αναπαράσταση του βασιλιά Τιούστια από τον Αντρέι Αλιόσκιν. Ο Τιούστια (μόκσα: Тюштень, 18ος αιώνας) είναι ένας επικός χαρακτήρας ήρωα των Μόκσα που βασίζεται σε μύθους των Μόκσα, οι οποίοι επιβίωσαν κυρίως μεταξύ των Μόκσα που ζουν στη δεξιά όχθη του Βόλγα και στη Σιβηρία. Χρησιμεύει ως σύμβολο του αγώνα του Μόκσα με τη Ρωσική επέκταση. Ο Τιούστια θεωρείται επίσης ο μεγάλος ηγέτης της συμμαχίας των Μόκσα, των Έρζυα και των Μεστσέρα.
Στο έπος του Μαστοράβα, ο Τιούστια είναι ένας χωρικός που εκλέγεται από τους ανθρώπους για να είναι ο βασιλιάς και ο ηγέτης της συμμαχίας των Μόκσα, των Έρζυα και Μεστσέρα και ο πολέμαρχος του συμμαχικού στρατού. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, η χώρα των Μόκσα απλωνόταν από τη Βόλγα έως τον Δνείπερο και από την Όκα έως τη Μαύρη Θάλασσα.
Στη Μορδβινική μυθολογία, ο Τιούστια είναι Θεός της Σελήνης, γιος του θεού Κεραυνού και του θνητού κοριτσιού Λίτοβα. Η ηλικία του αλλάζει κάθε μήνα, ακολουθώντας τις φάσεις της Σελήνης.
Πιθανό ιστορικό πρωτότυπο
Μία από τις υποθέσεις σχετικά με το ιστορικό πρωτότυπο του Τιούστια είναι ότι ήταν ο γιος του Πουρές, που αναφέρεται στο Λαυρεντιανό χρονικό, αλλά ωστόσο είναι γνωστό ότι το πραγματικό όνομα του γιου του Πουρές ήταν το Ατενάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθολογίες της Ασίας Κατηγορία:Μυθολογίες της Ευρώπης
Άνα Μπρνάμπιτς
Η Άνα Μπρνάμπιτς (σερβ. Ана Брнабић, 28 Σεπτεμβρίου 1975) είναι Σέρβα πολιτικός και από το 2019 ανήκει στο Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα. Είναι πρωθυπουργός της χώρας από τις 29 Ιουλίου 2017. Είναι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην ιστορία της Σερβίας και η πρώτη πρωθυπουργός που έχει δηλώσει ανοιχτά ομοφυλόφιλη σε μια χώρα με αρνητικές κοινωνικές απόψεις για την ομοφυλοφιλία.
Βιογραφία
Η Άνα Μπρνάμπιτς γεννήθηκε στο Βελιγράδι. Ο παππούς της προέρχεται από το νησί Κρκ της Κροατίας, η γιαγιά της από την Ούζιτσε. Η οικογένεια της μητέρας της προέρχεται από την Babušnica της Περιοχής Πίροτ. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Northwood στο Μίσιγκαν, και κατόπιν απέκτησε MBA από το Πανεπιστήμιο του Hull της Μεγάλης Βρετανίας. Κατόπιν εργάστηκε σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Οργανισμού Διεθνούς Ανάπτυξης των Ηνωμένων Πολιτειών (USAID), καθώς και σε αναπτυξιακούς οργανισμούς και κρατικές εταιρείες της Σερβίας.
Η Άνα Μπρνάμπιτς μιλά άπταιστα αγγλικά και ρωσικά.
Πολιτική καριέρα
Ορίστηκε Υπουργός Δημόσιας Διοίκησης και Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Σερβίας τον Αύγουστο του 2016 κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης του Αλεξάνταρ Βούτσιτς και προσωρινώς εκτελούσα χρέη υπουργού Οικονομικών το 2018.
Έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Πρόεδρο Αλεξάνταρ Βούτσιτς στις 15 Ιουνίου 2017, δύο μήνες μετά την εκλογή του στο αξίωμα του προέδρου της δημοκρατίας, ως επικεφαλής κυβέρνησης συνασπισμού έξι κομμάτων. Επελέγη σε μια ταραγμένη περίοδο, όντας μη πολιτικό πρόσωπο. Στην υποψηφιότητά της αντέδρασαν συντηρητικοί πολιτικοί κύκλοι στη Σερβία, συμπεριλαμβανομένης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ιδίως λόγω του ότι δεν κρύβει τον σεξουαλικό της προσανατολισμό. Η Σερβική Εθνοσυνέλευση επικύρωσε την πρόταση στις 29 Ιουνίου 2017 δίνοντας ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνησή της με 157 ψήφους μεταξύ 250 βουλευτών. Έτσι η ίδια έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην ιστορία της Σερβίας.
Στις 10 Οκτωβρίου 2019, η ως τότε ανεξάρτητη Μπρνάμπιτς προσχώρησε στο Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα (SNS) με επικεφαλής τον Πρόεδρο Βούτσιτς.
Προσωπική ζωή
H Άνα Μπρνάμπιτς δεν κρύβει τον ομοφυλόφιλο σεξουαλικό της προσανατολισμό. Στο Gay Pride του Βελιγραδίου το φθινόπωρο του 2016, φωτογραφήθηκε με μια μικρή σημαία ουράνιου τόξου. Τον Φεβρουάριο του 2019, η σύντροφός της, Milica Djurdjic, γέννησε έναν γιο.
Αναλαμβάνοντας πάντως την πρωθυπουργία, η Άνα Μπρνάμπιτς ξεκαθάρισε ότι δεν είναι πρώτη της προτεραιότητα η «γκέι ατζέντα» και ότι δεν θέλει να χαρακτηριστεί ως «η ομοφυλόφιλη πρωθυπουργός της Σερβίας».
Ολουτζάκ
Το Ολουτζάκ (τουρκ.: Olucak, ελλ.: Ίμερα) είναι χωριό στην επαρχία Γκιουμούσχανε της Τουρκίας με πληθυσμό 73 κατοίκους (απογραφή 2000). Πριν την Ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 ήταν σημαντική κωμόπολη του Πόντου με χριστιανικό πληθυσμό. μικρογραφία|Η Ίμερα στον σύγχρονο χάρτη της Τουρκίας
Γεωγραφία
Ο οικισμός είναι χτισμένος αμφιθεατρικά (στα 2.000μ. υψόμετρο) στην πλαγιά του λόφου επί του οποίου είναι κτισμένο η παλαιά μονή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Απέχει 80 χλμ από την Τραπεζούντα και 30 από την Αργυρούπολη. Από εκεί ξεκινάει το ομώνυμο ποτάμι το οποίο ενώνεται με τα ποτάμια του Κορούμ, του Σταυρίν και της Μούζενας, για να καταλήξει στον ποταμό Χαρσιώτη (Harsit), κοντά στην Άρδασσα (Torul). Κατά μήκος του ποταμού αυτού υπήρχαν, μέχρι την Ανταλλαγή, περίπου 20 χωριά με ελληνικό πληθυσμό κυρίως: το Λυκάστ', το Παρτίν, η Βαρενού, το Ρουσίον, το Παζπέν κλπ. Το βουνό πίσω από το μοναστήρι συνδέει την Ίμερα με τη γειτονική της Κρώμνη με τη διάβαση των Κοχρακοφωλίων. Τα βουνά της Ίμερας αποτελούν προέκταση της Ζύγανας.
Πληθυσμός
Οι παλαιοί κάτοικοι (500 οικογένειες κάποτε, 300 πριν τον μεγάλο πόλεμο, 120 πριν την ανταλλαγή πληθυσμών) κατοικούσαν σε 5 συνεχόμενες ενορίες (Τσακαλινάντων, Ξιτράντων, Καθενμερετίων, Γιαννάντων, Ζουβακάντων) και 3 απομακρυσμένες (Λιβάδ’, Μαντρία, Θωμάντων ). Με βάση τα προνόμια, λόγω των μεταλλείων της Χαλδίας, υπήρχε εκλεγμένη αυτοδιοίκηση με 7μελή δημογεροντία και επικεφαλής τον μικτάρη.
Εκπαίδευση
«Μόνην λαμπράν εξαίρεσιν εν τω ζοφερώ τούτω κυκεώνι αποτελούσι τα εν Ιμέρα, Κρώμνη και Σάντα σχολεία, γραμματοδιδασκαλεία πλήρη και άρτια… και κανονικώς λειτουργούντα», αναφέρει ο Γ.Β.Παπαδόπουλος προς τον Φιλολογικό Σύλλογο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1875 χτίστηκε το εξατάξιο αλληλοδιδακτικό σχολείο (Κεντρική Αστική Σχολή ) από τον αρχιμάστορα Απόστολο Μαυροματόπουλο, με αίθουσα εκδηλώσεων και βιβλιοθήκη. Τα τελευταία χρόνια, το σχολείο είχε στην κατοχή του ένα κεφάλαιο 10.000 χρυσών λιρών και κτήμα στο Κρασαβότσκ της Ρωσίας, όπου δήμαρχος ήταν ο Ιμεραίος Γ. Κορσαβίδης, ευεργέτης του σχολείου και του χωριού. Ως δάσκαλοι πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στο χωριό οι Ιμεραίοι: Γεώργιος, Ιγνάτιος και Νεοκλής Ευθυβούλης, Ιωάννης Ποιμενίδης, Λάμπρος Ποιμενίδης, Γεώργιος Ιωαννίδης, Δημήτριος Χρυσουλίδης, Βασίλειος Τικτόπουλος, Γ. Παπαβασιλείου, Ευθύμιος Μουρατίδης, Στυλιανός Γαληνός, Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, Αγαθάγγελος Φωστηρόπουλος, Αναστασία Ποιμενίδου. Από άλλα χωριά της Χαλδίας, δίδαξαν στην Ίμερα οι εξής: Γ. Θ. Κανδηλάπτης, Λ. Παπαδόπουλος, Τρ. Παυλάντης, Ιωακείμ Ιωακειμίδης, Μαγδαληνή Μολτοβάν, Ευστ. Βασιλειάδης, Αβρ. Σουμελίδης, Γ. και Κ. Προσκυνητόπουλος, Χ. Ανδρεάδης, Π. Βεργουλίδης, Κ. Βασιλειάδης, Μιλτ. Αποστολίδης, Ιωσήφ Ιεροκλής.
Εκκλησία
Εκκλησιαστικά υπαγόταν στη μητρόπολη Χαλδίας, Χερροιάνων και Κερασούντος. Στις καλές εποχές υπήρχαν 17 ιερείς στις ενορίες της Ίμερας. Τα τελευταία χρόνια έμειναν μόνο τρεις: ο πρωτόπαπας Παναγιώτης Τανιμάνου, ο παπα-Τιμόθεος και ο παπα-Κωνσταντίνος. Η κάθε ενορία είχε και την εκκλησία της: Παναγία Ξητράντων, Άγιος Γεώργιος Καθενμερετίων, Άγιος Δημήτριος Γιαννάντων, Άγιος Γεώργιος Ζουβακάντων, Άγιος Κωνσταντίνος Θωμάντων, Τριών Ιεραρχών Μαντρία και Άγιος Γεώργιος στο Λιβάδ’. Ξεχωριστή θέση στη ζωή των Ιμεριτών είχε το εξωκκλήσι της Αεριμίτ’σας (Παναγίας), σε υψόμετρο 2500 μ. πάνω από το Λιβάδι. Εκεί γινόταν το μεγάλο πανηγύρι τον Δεκαπενταύγουστο. Πάνω σε ένα ύψωμα του βουνού Προφήτης Ηλίας υπήρχε η σταυροπηγιακή και μετέπειτα ενοριακή γυναικεία Μονή του Αγ. Ιωάννη Προδρόμου, με 25 δωμάτια, 12 μοναχές και πηγή στην είσοδό της που ύδρευε την Ίμερα.
Οικονομία
με ελληνικό πληθυσμό μέχρι το 1923. Αναφέρεται σε παλιότερα κείμενα ως «κωμόπολις περικαλλής, με κλίμα ευκραές και ουρανόν διαυγή». Σήμερα έχει 75 κατοίκους. Κατά τους 18ο και 19ο αιώνες, η κύρια απασχόληση των κατοίκων ήταν τα μεταλλεία. Οι κάτοικοι της Ίμερας εξειδικεύονταν ως παραστάτες (ειδικοί στην τήξη του μεταλλεύματος) και μπαλτατζήδες (προμηθευτές ξύλου και κάρβουνου στα μεταλλεία). Μετά την παρακμή τους και επειδή η υποτυπώδης γεωργία και η κτηνοτροφία δεν επαρκούσαν για τις ανάγκες τους, πολλοί κάτοικοι στρέφονταν στη μετανάστευση προς τη Ρωσία (κυρίως μετά τον πόλεμο του 1878). Κάποιοι άλλοι μετανάστευσαν σε περιοχές με μεταλλεία στην ενδοχώρα της [[Οθωμανική Αυτοκρατορία
Τόπος παραθερισμού
Η Ίμερα και η Κρώμνη, λόγω του υγιεινού τους κλίματος, αποτελούσαν ονομαστά θέρετρα για τους εύπορους Τραπεζούντιους, οι οποίοι προτιμούσαν τα ορεινά χωριά από τη ζεστή και υγρή Τραπεζούντα. Η φιλοξενία συμπεριλάμβανε και τη διασκέδαση. Ξακουστός λυράρης από την Ίμερα ήταν ο Σαββέλης Γιακουστίδης. Ξεχωριστή θέση, στην κορυφή του λόφου και κοντά στο μοναστήρι, είχε το εξοχικό της οικογένειας Φωστηρόπουλου. Πατριάρχης της οικογένειας αυτής των τραπεζιτών και επιχειρηματιών ήταν ο Γεώργιος Φωστηρόπουλος από το Λιβάδ’ της Ίμερας.
Εκπατρισμός
Τον Ιανουάριο του 1923, κατ’ εφαρμογή της ελληνοτουρκικής Συμφωνίας Ανταλλαγής και μέσα σε δύσκολες συνθήκες λόγω του βαρύ χειμώνα, οι Έλληνες κάτοικοι του ιστορικού αυτού χωριού αναγκάστηκαν να εκπατρισθούν οριστικά. Μερικοί από τους τόπους εγκατάστασής τους στην Ελλάδα είναι το Πανόραμα στη Θεσσαλονίκη, η Νεάπολη Κοζάνης, η Νέα Ίμερα και οι Τοξότες Ξάνθης, ο Κεχρόκαμπος Καβάλας και η Κορομηλιά Καστοριάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαλδία Πόλεις και χωριά επαρχίας Γκιουμούσχανε‎ Κατηγορία:Επαρχία Γκιουμούσχανε Κατηγορία:Πόλεις και χωριά επαρχίας Γκιουμούσχανε
Εξεγέρσεις των Κοζάκων
Οι εξεγέρσεις των Κοζάκων ήταν μια σειρά στρατιωτικών συγκρούσεων μεταξύ των Κοζάκων και των κρατών που διεκδικούσαν την κυριαρχία στα εδάφη στα οποία ζούσαν οι Κοζάκοι, δηλαδή την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και τη Ρωσική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του 16ου, 17ου και 18ου αιώνα. Και τα δύο κράτη προσπάθησαν να ασκήσουν έλεγχο στους ανεξάρτητους Κοζάκους. Ενώ οι πρώτες εξεγέρσεις ήταν ενάντια στην Κοινοπολιτεία, καθώς η Ρωσική Αυτοκρατορία απέκτησε αυξανόμενο και στη συνέχεια τον απόλυτο έλεγχο στα εδάφη της Ρουθηνίας (Ουκρανία) όπου ζούσαν οι Κοζάκοι, ο στόχος των εξεγέρσεων των Κοζάκων άλλαξε επίσης.
Η προέλευση των πρώτων Κοζάκων αμφισβητείται. Η παραδοσιακή ιστοριογραφία χρονολογεί την εμφάνιση των Κοζάκων στον 14ο με 15ο αιώνα. Προς τα τέλη του 15ου αιώνα, οι Ουκρανοί Κοζάκοι σχημάτισαν το Ζαπορίζιο Σιχ, με επίκεντρο τα οχυρωμένα νησιά Ντνίπρο. Αρχικά υποτελής της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, η αυξανόμενη κοινωνική και θρησκευτική πίεση από την Κοινοπολιτεία προκάλεσε μια σειρά εξεγέρσεων και την ανακήρυξη ενός ανεξάρτητου Χετμανάτου των Κοζάκων, με αποκορύφωμα μια εξέγερση υπό τον Μπογκντάν Χμελνίτσκι στα μέσα του 17ου αιώνα. Ενώ οι Κοζάκοι ήταν χρήσιμοι στα Πολωνο-Λιθουανικά κράτη στις περιόδους του πολέμου, αποδείχθηκαν πιο προβληματικοί σε καιρό ειρήνης, λόγω των επιδρομών τους στους γείτονες της Κοινοπολιτείας (κυρίως, την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τους συμμάχους της). Επιπλέον, οι Πολωνοί ευγενείς προσπάθησαν να διεκδικήσουν τον έλεγχο των κοζακικών εδαφών, να τα μετατρέψουν σε φεουδαρχικά λατιφούντια, να περιορίσουν την ανάπτυξη των μαχητών Κοζάκων και ακόμη και να τους ανατρέψουν, μετατρέποντας τους Κοζάκους σε δουλοπάροικους. Μετά την εξέγερση του Χμελνίτσκι, η Συνθήκη του Περεϊάσλαβ έθεσε το μεγαλύτερο μέρος του Χετμανάτου των Κοζάκων υπό ρωσικό έλεγχο.
Οι Ζαπορίζιοι Κοζάκοι δεν ήταν η μόνη αξιόλογη ομάδα Κοζάκων. Άλλοι περιλάμβαναν τους Κοζάκους του Ντον, τους Κοζάκους του Ντλόμποντσκ, τους Κοζάκους του Τερέκ και Ουράλους Κοζάκους. Καθώς το Βασίλειο της Ρωσίας ανέλαβε τα αμφισβητούμενα εδάφη των Κοζάκων από την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, τελικά όλοι οι Κοζάκοι περιήλθαν στη ρωσική κυριαρχία, αλλά η τσαρική και αργότερα αυτοκρατορική κυβέρνηση είχαν περιορισμένο έλεγχο στους Κοζάκους. Οι Κοζάκοι παρείχαν καταφύγιο σε δραπέτες δουλοπάροικους και ληστές και συχνά έκαναν μη εξουσιοδοτημένες επιδρομές και πειρατικές αποστολές εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ενώ οι οικοδεσπότες των Κοζάκων στη Ρωσική Αυτοκρατορία χρησίμευαν ως ζώνες προστασίας στα σύνορά της, οι επεκτατικές φιλοδοξίες της αυτοκρατορίας βασίζονταν στη διασφάλιση του ελέγχου των Κοζάκων, γεγονός που προκάλεσε ένταση με τον παραδοσιακό ανεξάρτητο τρόπο ζωής τους. Καθώς η αυτοκρατορία προσπάθησε να περιορίσει την αυτονομία των Κοζάκων τον 17ο και 18ο αιώνα, αυτό οδήγησε σε εξεγέρσεις με επικεφαλής τους Στεπάν Ράζιν, Κοντράτι Μπουλάβιν και Εμελιάν Πουγκατσιόφ. Σε ακραίες περιπτώσεις, θα μπορούσαν να διαλυθούν ολόκληροι οικισμοί, όπως ήταν η μοίρα του Ζαπορίζιο Σιχ το 1775. Σε αυτή την τελευταία φάση της ιστορίας τους, οι Κοζάκοι έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της αυτονομίας τους από το ρωσικό κράτος.
Οι εξεγέρσεις των Κοζάκων, όπως και ο ίδιος ο λαός των Κοζάκων, έχουν περιγραφεί ποικιλοτρόπως από τους Πολωνούς, Ρώσους και Ουκρανούς ιστοριογράφους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμοι της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Εξεγέρσεις ανά πληθυσμιακή ομάδα Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της πρώιμης νεότερης περιόδου Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Χετμανάτο των Κοζάκων
Αστράβακος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αστράβακος είναι γνωστός ένας Σπαρτιάτης, γιος του Ίρβου, εγγονός του Αμφισθένη και δισέγγονος του Αμφικλέους. Σύμφωνα με την παράδοση που διασώθηκε από τον Παυσανία, ο Αστράβακος μαζί με τον αδελφό του Αλώπεκο βρήκαν το χαμένο ξόανο (ξύλινο ιερό άγαλμα) της Ορθίας Αρτέμιδος στη Σπάρτη, κάτω από έναν θάμνο ιτιάς. Το ξόανο είχε περιβληθεί με τέτοιο τρόπο από τον θάμνο, ώστε είχε σταθεί όρθιο, από όπου και η επωνυμία της θεάς. Μόλις το βρήκαν, ο Αλώπεκος και ο Αστράβακος αμέσως τρελάθηκαν. Ο Αστράβακος είχε δικό του ιερό στη Σπάρτη ως ήρωας.
Παραπομπές
Αστραβακος
Αλχημίλλη
thumb|Σχέδιο του είδους αλχημίλλη η κοινή (1917-1926) Η αλχημίλλη ή αλχεμίλλη (Alchemilla) είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών της εύκρατης ζώνης, που ανήκει στην οικογένεια ροδοειδή. Οι αλχημίλλες είναι πολυετή ποώδη φυτά. Οφείλουν την ονομασία τους στους αλχημιστές, οι οποίοι συνέλεγαν τη δρόσο που επικαθόταν στα φύλλα τους, επειδή τη θεωρούσαν χρήσιμη για την παρασκευή της φιλοσοφικής λίθου. Μερικά είδη θεωρούνται καλλωπιστικά, ενώ άλλα αποτελούν πολύ καλή ζωοτροφή.
Περιγραφή
Τα περισσότερα από τα 300 περίπου είδη αλχημίλλης είναι ιθαγενή σε χώρες της Ευρώπης και της Ασίας με ψυχρο εύκρατο ή και υποαρκτικό κλίμα, ενώ λίγα είδη είναι ενδημικά των βουνών της Αφρικής και της Βόρειας και Νότιας Αμερικής.
Μερικά είδη, ιδίως το Alchemilla xanthochlora και η αλχημίλλη η κοινή, χρησιμεύουν ως αφέψημα ή ως φαρμακευτικά βότανα, π.χ. για γυναικολογικές παθήσεις.
Πηγές
Αλχεμιλλη
Αντωνιόπολη (Παφλαγονία)
Η Αντονιόπολη (Αντονιόπολις) ήταν πόλη της αρχαίας Παφλαγονίας. Η πόλη κατοικήθηκε κατά την διάρκεια της Ρωμαϊκής και Βυζαντινής εποχής.
Η τοποθεσία της Αντονιόπολης είναι πλησίον του Τσερκές της Ασιατικής Τουρκίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Μαρί Κράγια
Ζωή
Η Κράγια γεννήθηκε το 1911 στο Ζάνταρ στο Βασίλειο της Δαλματίας, το οποίο τότε αποτελούσε μέρος της Αυστρίας-Ουγγαρίας. Ήταν παιδί μιας Ρωμαιοκαθολικής οικογένειας. Ήταν συγγενής της μητέρας Τερέζας και αργότερα θα οργάνωνε τις υπηρεσίες κηδείας για τη μητέρα και την αδερφή της. Όταν ήταν έξι, η οικογένειά της μετακόμισε στη Σκόδρα. Αν και ήταν μετανάστρια, η οικογένειά της ήταν αλβανική και είχε ζήσει σε μια μικρή αλβανική κοινότητα στο Ζαντάρ. Στην Αλβανία έμαθε τον ντόπιο γάμο και τραγούδια αγάπης. Το 1930 άρχισε τις σπουδές τραγουδιού της στο Ζινγκσούλε (σήμερα Πανεπιστήμιο Μουσικής και Καλών Τεχνών) στο Γκρατς της Αυστρίας, το οποίο ολοκλήρωσε το 1934. Μετά την αποφοίτησή της άρχισε να διδάσκει σε ένα γυμνάσιο στη Σκόδρα, και στη συνέχεια εργάστηκε ο Ινστιτούτο Γυναίκων της Βασιλομήτωρας στα Τίρανα. Άρχισε να εμφανίζεται στα Τίρανα με τον Τονίν Γκουραζίου ως συνοδευτικό πιανίστα. Η Κράγιε εκπροσώπησε την Αλβανία σε μια βραδιά των εθνών που φιλοξενήθηκε στη Βιέννη.
Το 1937 έδωσε ρεσιτάλ στο Μπάρι της Ιταλίας και το επόμενο έτος έδωσε συναυλίες στο Μόναχο της Γερμανίας. Την ίδια χρονιά συμμετείχε σε συναυλία τον Ιούνιο με την Τέφτα Τάσκο-Κότσο και την Λόλα Γκιόκα, για την άντληση κεφαλαίων για τον βαρύτονο Κρίστο Κότσο (σύζυγος της Τέφτα Τάσκο-Κότσο). Χρειαζόταν τα χρήματα για να ολοκληρώσει τα μαθήματα τραγουδιού που παρακολουθούσε στο Μιλάνο. Το 1939 έδωσε ένα ρεσιτάλ στη Φλωρεντία πριν επιστρέψει στη πατρίδα της.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Κράγια δίδαξε στην Ακαδημία Τζορντάν Μίσια. Το συνδύαζε με το να συνεχίζει να τραγουδά στην Όπερα και το 1959 εμφανίστηκε στην πρώτη Αλβανική όπερα. Η όπερα ονομάστηκε Μρίκα, με τον Πρενκέ Γιάκοβα ως συνθέτη και τον Λαζάρ Σιλίτσι ως στιχουργό.
Η Κράγια πέθανε στα Τίρανα το 1999. Είχε λάβει την υψηλότερη αναγνώριση για τους καλλιτέχνες, τον τίτλο του Λαϊκού Καλλιτέχνη της Αλβανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλβανοί τραγουδιστές όπερας
Αλωπεκόννησος
Η Αλωπεκόννησος ήταν αρχαία ελληνική πόλη και όρμος στη Θράκη, εκεί όπου τελειώνει ο κόλπος του Ξηρού ή του Σάρου, ο «Μέλας Κόλπος» της αρχαιότητας, συγκεκριμένα στο νότιο στόμιό του. Η Αλωπεκόννησος ήταν αποικία των Αιολέων και με τη σειρά της ίδρυσε την Αίνο της Θράκης ως αποικία. Η αναφορά για λιμάνι, που μόνο στον σημερινό όρμο της Σούβλας θα μπορούσε να ήταν, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι εκεί βρισκόταν η αρχαία Αλωπεκόννησος, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 40°18΄50΄΄ Βόρειο και μήκος 26°14΄30΄΄ Ανατολικό.
Στρατιωτική ιστορία
Η τοποθεσία της Αλωπεκοννήσου ήταν στρατηγική. Ο Φίλιππος Γ΄ της Μακεδονίας αφού κυρίευσε την Αίνο, χρησιμοποίησε την Αλωπεκόννησο ως βάση εξορμήσεως κατά της Καλλιπόλεως, της Μαδύτου και της Αβύδου. 21 αιώνες αργότερα, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η τοποθεσία έγινε πεδίο μαχών όταν θα γινόταν η επιχείρηση κατά των Δαρδανελλίων. Σύμφωνα με το σχέδιο του Βρετανού Ίαν Χάμιλτον, διοικητή του Εκστρατευτικού Σώματος Μεσογείου, στις 6-7 Αυγούστου 1915 έπρεπε να γίνει απόβαση στον όρμο, σε συνδυασμό με την ενισχυση του τομέα της ANZAK στα νότια, και ύστερα να γίνει εξόρμηση από αμφότερες τις θέσεις, με στόχο την κατάληψη του μεσαίου τμήματος της Χερσονήσου της Καλλίπολης, προς τη Μάδυτο. Αυτό κρίνεται σήμερα ως άριστο στρατηγικό σχέδιο, όπως και το σχέδιο αποχωρήσεως από τον όρμο της Σούβλας μετά την αποτυχία της επιχειρήσεως.
Πηγές
Αλωπεκο
Τουρκάν Ακιόλ
H Τουρκάν Ακιόλ (12 Οκτωβρίου 1928 - 7 Σεπτεμβρίου 2017) ήταν Τουρκάλα  πολιτικός, γιατρός και ακαδημαϊκός. Ήταν η πρώτη τουρκάλα γυναίκα υπουργός κυβέρνησης, και η πρώτη γυναίκα πρύτανης πανεπιστημίου στην Τουρκία.
Νεανικά χρόνια
Η Τουρκάν Ακιόλ γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1928 στην Κωνσταντινούπολη. Τελείωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση της σε διάφορα μέρη της Τουρκίας λόγω του επαγγέλματος του πατέρα της ως υπαλλήλου. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Θηλέων Ερένκιοϊ στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας, το 1947.
Η Ακιόλ σπούδασε στην Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας και αποφοίτησε το 1953. Έγινε γιατρός ειδικευμένη στην πνευμονολογία και ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα στο alma mater της. Έγινε επίκουρη καθηγήτρια το 1965 και πλήρης καθηγήτρια το 1970. Μεταξύ 1959 και 1965, η Ακιόλ πραγματοποίησε ακαδημαϊκές σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες.
Το 1980, η Ακιόλ εξελέγη πρύτανης του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, και έγινε και πάλι πρώτη, αυτή τη φορά η πρώτη γυναίκα πρύτανης της Τουρκίας. Υπηρέτησε σε αυτό το αξίωμα μέχρι το 1982, όταν παραιτήθηκε λόγω διαφωνιών με το Συμβούλιο της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Δίδαξε στο πανεπιστήμιο μέχρι το 1983, όταν η Ερντάλ Ινονού την προσκάλεσε να συνιδρύσουν το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SODEP). Η Ακιόλ υπηρέτησε τον αντιπρόεδρο του κόμματος.
Πολιτική καριέρα
Στις 25 Μαρτίου 1971, διορίστηκε Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Ασφάλισης στο υπουργικό συμβούλιο του Νιχάτ Ερίμ, και έγινε η πρώτη γυναίκα υπουργός κυβέρνησης της Τουρκίας. Στις 13 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, παραιτήθηκε από τη θέση της στην κυβέρνηση και επέστρεψε στο πανεπιστήμιο.
Η Ακιόλ πέθανε σε νοσοκομείο στην Άγκυρα στις 7 Σεπτεμβρίου 2017 σε ηλικία 88 ετών. Θάφτηκε στο Νεκροταφείο Καρσιγιακά μετά τη θρησκευτική κηδεία στο Τζαμί Μάλτεπε. Ήταν μητέρα δύο παιδιών.
Κληρονομιά
Υπάρχει ένα νοσοκομείο στην Προύσα, που φέρει το όνομά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου της Άγκυρας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Τουρκικά (tr) Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί Κατηγορία:Τούρκοι επιστήμονες
Ντίμιταρ Κοβατσέφσκι
Ο Ντίμιταρ Κοβατσέφσκι (Димитар Ковачевски; γεννημένος το 1974 στο Κουμάνοβο, στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας) είναι πολιτικός της Βόρειας Μακεδονίας, σημερινός ηγέτης Σοσιαλδημοκρατικής Ένωση Μακεδονίας και πρωθυπουργός της χώρας από τις 16 Ιανουαρίου 2022.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κοβατσέφσκι γεννήθηκε στο Κουμάνοβο και ο πατέρας του, Σλόμπονταν Κοβατσέφσκι, ήταν δήμαρχος του Κουμάνοβο από το 2000 έως το 2005 και πρώτος πρεσβευτής της χώρας του στο Μαυροβούνιο το 2006. Ο Ντίμιταρ ολοκλήρωσε την ανώτερη εκπαίδευση στο Γουότερβιλ της Μινεσότα των ΗΠΑ. Το 1998 από την Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου των Σκοπίων και απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης από την ίδια σχολή το 2003. Το 2008 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στα Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου.
Το 2018 ο Κοβατσέφσκι συνίδρυσε μια ιδιωτική εταιρεία, η οποία άνοιξε το πρώτο εγχώριο εργοστάσιο για την παραγωγή φωτοβολταϊκών μονάδων στη Βόρεια Μακεδονία.
Είναι μέλος της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης Μακεδονίας από το 1994.
Πολιτική σταδιοδρομία
Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2020 στη Βόρεια Μακεδονία, ο Καβατσέφσκι διορίστηκε υπουργός αναπληρωτής Οικονομικών στη δεύτερη κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ. Το κοινοβούλιο τον εξέλεξε στη θέση στις 23 Σεπτεμβρίου 2020.
Ο Ζάεφ ανακοίνωσε την παραίτησή του τόσο ως πρωθυπουργός όσο και ως ηγέτης του SDSM μετά την ήττα του στις τοπικές εκλογές του 2021. Αυτό προκάλεσε αστάθεια στην εύθραυστη κυβερνητική πλειοψηφία, η οποία ωστόσο επέζησε από τις πιέσεις της αντιπολίτευσης υπό την ηγεσία του VMRO-DPMNE για ψήφο δυσπιστίας. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση ενδυναμώθηκε κερδίζοντας τη στήριξη άλλων 4 βουλευτών από την Alternativa, η οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν στην αντιπολίτευση. Ο Κοβάτσεφσκι συνόδευσε τον Ζάεφ κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την Alternativa, η οποία δημοσίευσε το όνομά του ως τον πιο πιθανό διάδοχο του Ζάεφ.
Μετά την επίσημη παραίτηση του Ζάεφ από την προεδρία του SDSM, ο Κοβατσέφσκι κέρδισε τις εσωκομματικές εκλογές στις 12 Δεκεμβρίου 2021, αφήνοντας τους άλλους δύο υποψηφίους πολύ πίσω σε ψήφους και διαδέχθηκε τον Ζάεφ στην ηγεσία του κόμματος. Ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού στις 16 Ιανουαρίου 2022.
Παλάτι Μπαγκέ Μπαλά
thumb|200px|Το Μπαγκέ Μπαλά στο βάθος thumb|200px|Το παλάτι από απόσταση Το Παλάτι Μπαγκέ Μπαλά είναι πρώην βασιλικό παλάτι στην Καμπούλ του Αφγανιστάν. Βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου στο πάρκο Μπαγκέ Μπαλά (باغ بالا, Υψηλός Κήπος) πλησίον του Καρτέ Παρβάν. Κατασκευάστηκε από τον Εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν το 1893 ως θερινό ανάκτορό του, ενώ αργότερα ο εμίρης πέθανε εκεί το 1901. Το παλάτι διαθέτει μία μεγάλη πισίνα (η οποία κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1970) και περιβάλλεται από πεύκα. Έπειτα χρησιμοποιήθηκε ως κάστρο από τον Εμίρη Χαμπιμπουλάχ Χαν και αργότερα ως ξενώνας. Το 1919 στέγασε το Εθνικό Μουσείο του Αφγανιστάν προτού η συλλογή του μεταφερθεί, ενώ το παλάτι έγινε στρατώνας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αμανουλάχ Χαν. Αφότου εγκαταλείφθηκε το 1930, ανακαινίστηκε και μετατράπηκε σε εστιατόριο από τον βασιλιά Ζαχίρ Σαχ τη δεκαετία του 1960. Το παλάτι κατάφερε να διατηρηθεί κατά τον εμφύλιο πόλεμο τη δεκαετία του 1990. Ανακαινίστηκε ξανά τη δεκαετία του 2000 και του 2010, με το εσωτερικό του να αποκτά τον αρχικό του σχεδιασμό από τον 19ο αιώνα, αλλά πλέον δε χρησιμοποιείται επισήμως. Η περιοχή γύρω από το παλάτι έχει γίνει ένα μεγάλο δημόσιο πάρκο. Στο παλάτι πραγματοποιήθηκε ο γάμος των Αμερικανών ιστορικών Νάνσι και Λιούις Νταπρί το 1966.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Αφγανιστάν
Gone Too Soon
Το Gone Too Soon είναι μπαλάντα του Μάικλ Τζάκσον. Γράφτηκε από τον Λάρι Γκρόσμαν και τον Μπαζ Κόχαν, με παραγωγό τον Τζάκσον και συμπαραγωγό τον Μπρους Σβήντεν για το όγδοο άλμπουμ του τραγουδιστή, Dangerous (1991). Το τραγούδι είχε μιξαριστεί από τον Σβήντεν, με ενορχήστρωση από τους Ντέιβιντ Πάιχ, Στηβ Πορκάρο, Μάικλ Μπόντικερ, Αμπραχάμ Λαμποριέλ και Παουλίνο Ντα Κόστα. Το Gone Too Soon γράφτηκε προς τιμή του Ράιαν Γουάιτ, ενός νεαρού από το Κόκομο της Ιντιάνας, ο οποίος αποβλήθηκε από το σχολείο λόγω HIV/AIDS.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 1 Δεκεμβρίου 1993, ως το ένατο και τελευταίο σινγκλ από το άλμπουμ Dangerous. Μετά την κυκλοφορία του - την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS το 1993 - το Gone Too Soon είχε επιτυχία σε αρκετές χώρες όπως Γαλλία, Γερμανία, Κάτω Χώρες, Ελβετία και Ηνωμένο Βασίλειο. Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως cassette single στις ΗΠΑ, και έχει hit στην Αφρική, όπου έφθασε στην 3η θέση. Το Gone Too Soon δεν ήταν σημαντική κριτική επιτυχία, και έλαβε ανάμεικτες απόψεις από τους μουσικούς κριτικούς.
Το Gone Too Soon προωθήθηκε με μουσικό βίντεο με διευθυντή τον Μπιλ ΝτιΚίκκο, το οποίο δείχνει σκηνές με τους Τζάκσον και Γουάιτ μαζί, καθώς και σκηνές από την κηδεία του νεαρού. Μια ζωντανή εκτέλεση του Τζάκσον στην εναρκτήρια εκδήλωση του Μπιλ Κλίντον επίσης προώθησε το κομμάτι και τη χρηματοδότηση των πασχόντων από το AIDS. Το Gone Too Soon έλαβε αργότερα περισσότερη δημοσιότητα, μετά τους θανάτους της πριγκίπισσας Νταϊάνας και του Τζάκσον.
Προϊστορία και παραγωγή
Ο Ράιαν Ουάιτ ήταν Αμερικανός νεαρός από το Κοκόμο της Ιντιάνας, ο οποίος έγινε εθνικό παιδί αφίσα (poster chil) για το HIV/AIDS στις ΗΠΑ μετά την αποβολή του από το σχολείο λόγω της ασθένειας του. Ως αιμόφιλος, έλαβε τον ιό του HIV από μολυσμένο αίμα, και όταν έγινε η διάγνωση του το 1984, οι γιατροί του έδωσαν έξι μήνες ζωής. Αν και οι γιατροί εξήγησαν ότι δεν υπήρχε κίνδυνος για τα υπόλοιπα παιδιά, το AIDS δεν ήταν πολύ κατανοητό εκείνη την εποχή, και όταν ο Γουάτι προσπάθησε να επιστρέψει στο σχολείο, πολλοί γονείς και δάσκαλοι στο Κοκόμο τάχθηκαν εναντίον της παρουσίας του. Τότε άρχισε μια μεγάλη νομική μάχη με το σχολικό σύστημα, και τα μέσα που κάλυπταν τη δίκη έκαναν τον Γουάιτ σε εθνική διασημότητα και εκπρόσωπο τύπου για το AIDS και τη δημόσια εκπαίδευση.
Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Γουάιτ έγινε φίλος με τον Μάικλ Τζάκσον. Η μητέρα του Γουάιτ σχολίασε τη φιλία τους, «Ήταν πραγματικά μια καλή σχέση. Περνούσαν πολύ καλά τον χρόνο τους. [Ο Μάικλ Τζάκσον] συμπεριφερόταν με αυτόν [Ράιαν Γουάιτ] σαν να μην ήταν άρρωστος. Και ο Γουάιτ συμπεριφερόταν με τον Τζάκσον σαν μην ήταν διάσημος». Ο αστέρας της ποπ έδωσε στον νεαρό ένα κόκκινο Ford Mustang, και κάλεσε τον Γουάιτ και την μητέρα του στο Neverland Ranch στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνιας. Προς έκπληξη των γιατρών, ο Γουάιτ έζησε πέντε χρόνια περισσότερα από ότι είχαν υπολογίσει και πέθανε τον Απρίλιο του 1990, λίγο πριν τελειώσει το γυμνάσιο. Στην κηδεία του συμμετείχαν ο Τζάκσον, καθώς και οι Έλτον Τζον, Φιλ Ντονάχου, Μπάρμπαρα Μπους, και άλλα 1.000 άτομα.
Το Gone Too Soon γράφτηκε από τους Λάρι Γκρόσμαν και Μπαζ Κόχαν για το άλμπουμ Dangerous, καθώς και προς τιμή του Γουάιτ. Το πρελούδιο είχε συνθέσει και διευθετήσει ο Μάρτι Πάιχ. Ο Μπρους Σβήντεν, ο οποίος εργάστηκε στο άλμπουμ Thriller, προσλήφθηκε για να ηχογραφήσει και να μιξάρει το τραγούδι. Ο μουσικός μηχανικός ήταν επίσης συμπαραγωγός για το Gone Too Soon, με τον Τζάκσον να παράγει το κομμάτι. Πριν την ηχογράφηση της τελικής εκδοχής του Gone Too Soon, ο Τζάκσον ηχογράφησε μια demo version του τραγουδιού, με διαφορετικά φωνητικά. Μέχρι σήμερα, το demo δεν κυκλοφόρησε επίσημα.
Κυκλοφορία και υποδοχή
Το Gone Too Soon κυκλοφόρησε στις 1 Δεκεμβρίου 1993 - Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS - ως το ένατο και τελευταίο σινγκλ του άλμπουμ Dangerous. Το κομμάτι έφθασε στα τσαρτ αρκετών χωρών εκτός των ΗΠΑ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Gone Too Soon - το οποίο είχε ενόργανη εκδοχή στο B-side του - έφθασε στην 33η θέση, και έγινε το ένατο Top 40 hit του Τζάκσον από ένα άλμπουμ (Dangerous). Τότε έσπασε το δικό του ρεκόρ, που είχε εγκαθιδρύσει με το Bad και τα singles του. Εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου, στη Ζιμπάμπουε, το Gone Too Soon έγινε hit, φθάνοντας στην 3η θέση των μουσικών τσαρτ. Το τραγούδι έφθασε στην 3η θέση στις Κάτω Χώρες, στην 32η θέση στη Γαλλία και στην 33η θέση στην Ελβετία. Στη Γερμανία, το Gone Too Soon έφθασε στη 45η θέση.
Ο Πήτερ Χόβελ, της Toronto Star, περιέγραψε το τραγούδι ως «απλά όμορφη ωδή για το νεαρό θύμα του AIDS Ράιαν Γουάιτ». Η Kansas City Star ισχυρίστηκε ότι το Gone Too Soon έκανε το σιρόπι να μοιάζει «με τάρτα στη σύγκριση». Η Miami Herald σημείωσε ότι ο Τζάκσον «ανακάλυψε ξανά» το falsetto στο κομμάτι, ενώ η Milwaukee Journal Sentinel σύγκρινε τα φωνητικά του με μια μπαλάντα του Broadway. Η Έντνα Γκάντερσεν, του USA Today, αξιολογώντας τα τραγούδια στο Dangerous, δήλωσε ότι η «ειλικρινή» εκτέλεση του Τζάκσον εξαργύρωσε το «παραμύθι-κλισέ» του Gone Too Soon. Ένιωσε ότι το τραγούδι ήταν «ξεδιάντροπα Disney-ικό». Η Worcester Telegram Gazette πρόσθεσε ότι το Gone Too Soon ήταν «μπαλάντα ορχήστρας που εμπνεύστηκε από την αθωότητα ενός μικρού αγοριού». Ο δημοσιογράφος Ντέιβιντ Μπράουν, γράφοντας για τη Entertainment Weekly, ισχυρίστηκε ότι το τραγούδι «είναι το ίδιο μελοδραματικό» όπως το κομμάτι του Off the Wall, She's Out of My Life - σημείωσε ότι ο Τζάκσον κλαίει και στα τέλη των δύο κομματιών.
Προώθηση
thumb|200px|Ο [[Ράιαν Ουάιτ]]
Το Gone Too Soon προωθήθηκε με μικρό μουσικό βίντεο, το οποίο διευθύνθηκε από τον Μπιλ ΝτιΚίρρο. Το βίντεο δείχνει σκηνές με τον Τζάκσον και του Γουάιτ μαζί, καθώς και κομμάτι από την κηδεία του Γουάιτ. Για το βίντεο επίσης χρησιμοποιήθηκαν σπιτικές ταινίας, που δόθηκαν από την μητέρα του Γουάιτ, Τζεν. Κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του, η Τζένν Γουάιτ δήλωσε ότι το βίντεο για το Gone Too Soon θα έδειχνε πόσο ενδιαφερόταν ο Τζάκσον για τον γιο της. Το μουσικό βίντεο συμπεριλήφθηκε αργότερα στο Dangerous - The Short Films. Το τραγούδι προωθήθηκε επίσης με ζωντανή εκτέλεση του Gone Too Soon στην εναρκτήρια εκδήλωση του Μπιλ Κλίντον, An American Reunion: The 52nd Presidential Inaugural Gala. Ο αστέρας του ποπ αφιέρωση την εμφάνιση στον Γουάιτ, και χρησιμοποίησε την ευκαιρία για να πείσει τον πρόεδρο να χρηματοδοτήσει τις έρευνες σχετικά με το AIDS:
Θα ήθελα να πάρω μια στιγμή από αυτή τη δημόσια τελετή για να μιλήσω για κάτι πολύ προσωπικό. Αφορά ένα φίλο μου που δεν είναι πια μαζί μας. Το όνομα του είναι Ράιαν Γουάιτ. Ήταν αιμόφιλος που διαγνώστηκε με τον ιό του AIDS όταν ήταν 11. Πέθανε λίγο πριν γίνει 18, την ώρα που πολλοί νεαροί αρχίζουν να ψάχνουν τις ωραίες πιθανότητες της ζωής. Ο φίλος μου Ράιαν ήταν πολύ φωτεινός, πολύ γενναίος, και ένα πολύ κανονικό νεαρό παιδί που ποτέ δεν ήθελε να είναι σύμβολο ή εκπρόσωπος τύπου μιας θανατηφόρας ασθένειας. Κατά τη διάρκεια των χρόνων, είχα μοιραστεί πολλές ανόητες, ευχάριστες και επώδυνες στιγμές της ζωής μου με τον Ράιαν και ήμουν μαζί του ως την τελευταία του πνοή. Ο Ράιαν έφυγε και όπως ο κάθε άνθρωπος που έχασε ένα αγαπημένο του άνθρωπο λόγω του AIDS, μου λείπει πολύ και συνεχώς. Έφυγε, αλλά θέλω η ζωή του να έχει ένα νόημα μετά τον θάνατο του. Είναι η ευχή μου, εκλέγοντα Πρόεδρο Κλίντον, ότι εσείς και η διοίκηση σας θα δεσμεύσετε τους πόρους που χρειάζονται να για εξαλείψετε αυτή την ασθένεια που πήρε τον φίλο μου, και τέλειωσε τόσες πολλές ζωές πριν την ώρα τους.
Το Gone Too Soon© είναι επίσης ο τίτλος της θεατρικής παραγωγής του Προέδρου της St.Jones® για τη Promised Land Theater Productions. Το τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον ακούγεται στο τέλος της δεύτερης σκηνής.
Επανεκτελέσεις
Ο Babyface και ο Στηβ Γουόντερ εκτέλεσαν ένα ντουέτο για το Babyface Unplugged, καθώς και προς τιμή του Τζάκσον τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2009. Η Ντιόν Βάρβικ εκτέλεσε το κομμάτι το 1984, προς τιμή της Τζάνις Τζόπλιν.
Θάνατος της Πριγκίπισσας Νταϊάνας της Ουαλίας
Στη ζωή, η Νταϊάνα ήταν συνήγορος αυτών που αρρώστησαν με HIV/AIDS - στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η πριγκίπισσα της Ουαλίας ήταν μια από τις πρώτες διασημότητες που φωτογραφήθηκε κρατώντας το χέρι ενός πάσχοντα από το HIV. Συνείσφερε στην αλλαγή της κοινωνικής γνώμης για τους πάσχοντες του AIDS, καθώς συμμετείχε σε διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα του AIDS. Η Πριγκίπισσα ήταν επίσης θαυμάστρια και φίλη του Τζάκσον, και απόλαυσε το Dirty Diana. Κατά το Bad World Tour, αυτή και ο πρίγκιπας Κάρολος εμφανίστηκαν σε μια από τις επτά συναυλίες στο γήπεδο Γουέμπλεϊ, όπου ο Τζάκσον έδωσε στο ζευγάρι τέσσερα μπουφάν για αυτούς και τους πρίγκιπες Γουίλιαμ και Χάρι. Μετά τον θάνατο της, τον Αύγουστο του 1997, ο Τζάκσον επέτρεψε το Gone Too Soon να συμπεριληφθεί στο άλμπουμ Tribute. Τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν δόθηκαν στο Diana, Princess of Wales Memorial Fund.
Θάνατος του Μάικλ Τζάκσον
Ο Μάικλ Τζάκσον πέθανε τον Ιούνιο του 2009, μετά από καρδιακή ανακοπή. Η κηδεία του διεξήχθη στις 7 Ιουλίου 2009, στο Staples Center τους Λος Άντζελες, μετά από ιδιωτική οικογενιακή κηδεία στο Forest Lawn Memorial Park's Hall of Liberty. Την κηδεία παρακολούθησαν περισσότερα από ένα δισεκατομμύρια άνθρωποι. Στην κηδεία, ο R&B καλλιτέχνης Usher εκτέλεσε το Gone Too Soon προς τιμή του Τζάκσον. Κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης, ο καλλιτέχνης πλησίασε το επίχρυσο φέρετρο του Τζάκσον, πριν ολοκληρώσει το κομμάτι, κλαίγοντας κατά την εκτέλεση του στίχου gone too soon.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 1983 Κατηγορία:HIV/AIDS Κατηγορία:Singles του 1993
Βάργασα (βόρεια Καρία)
Τα Βάργασα (Βάργασα) ήταν μια μεσόγεια πόλη στο βόρειο τμήμα της αρχαίας Καρίας. Κατοικήθηκε κατά την Ελληνιστική και Ρωμαϊκή εποχή.
Η τοποθεσία της πόλης βρίσκεται κοντά στο Χαϊντερέ/Καβακλί της Ασιατικής Τουρκίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καρίας
Γέζι Στουρ
Ο Γέζι Όσκαρ Στουρ (πολωνικά: Jerzy Oskar Stuhr) (γενν. 18 Απριλίου 1947) είναι Πολωνός ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου και σκηνοθέτης. Είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς, σημαντικούς και ευέλικτους Πολωνούς ηθοποιούς. Εργάζεται επίσης ως σεναριογράφος, σκηνοθέτης και καθηγητής δράματος. Υπηρέτησε ως Πρύτανης της Εθνικής Ακαδημίας Θεατρικών Τεχνών της Κρακοβίας «Στανίσουαφ Βισπιάνσκι» για δύο θητείες: από το 1990 έως το 1996 και ξανά από το 2002 έως το 2008.
Ζωή και καριέρα
Ο Στουρ γεννήθηκε στην Κρακοβία. Οι πρόγονοί του, Λεόπολντ Στουρ και Άννα Τιλ, μετανάστευσαν από την Αυστροουγγαρία στην Κρακοβία λίγο μετά τον γάμο τους, το 1879
Έχοντας πάρει πτυχίο στην πολωνική λογοτεχνία από το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο το 1970, ο Στουρ πέρασε τα επόμενα δύο χρόνια σπουδάζοντας υποκριτική στην Ακαδημία Δραματικών Τεχνών της Κρακοβίας (Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna, συχνά συντομεύεται σε PWST), όπου έγινε καθηγητής.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Στουρ εμφανίστηκε στο πολωνικό θέατρο και εργάστηκε σε κινηματογραφικές παραγωγές, κάνοντας το ντεμπούτο του με τον ρόλο του Βελζεβούλ στο Dziady του Άνταμ Μιτσκιέβιτς, σε σκηνοθεσία Κόνραντ Σφινάρσκι.
Έχοντας γνωρίσει τον σκηνοθέτη Κσίστοφ Κιεσλόφσκι στα μέσα της δεκαετίας του 1970, συνέχισε να συνεργάζεται μαζί του μέχρι το θάνατο του Κιεσλόφσκι το 1996. Σε ένα διεθνές κοινό, ο Στουρ μπορεί να είναι περισσότερο γνωστός για τον δευτερεύοντα ρόλο του ως ο χοντρός κομμωτής Γιούρεκ (Jurek) στο Τρία χρώματα: Η Λευκή ταινία του Κιεσλόφσκι, στο οποίο πρωταγωνίστησε μαζί με τους Ζυλί Ντελπί, Γιάνους Γκάγιος και Ζμπίγκνιεφ Ζαμαχόφσκι. Στην Πολωνία και τις γειτονικές χώρες, είναι πιθανώς περισσότερο γνωστός για το ρόλο του Μαξ στη δυστοπική καλτ κωμωδία Seksmisja του Γιούλιους Μαχούλσκι το 1984 (μία από τις πιο δημοφιλείς πολωνικές ταινίες) και – σε ένα νεότερο κοινό – για τον δανεισμό της φωνής του στον γάιδαρο που μιλάει στη μεταγλωττισμένη πολωνική εκδοχή της τριλογίας του Σρεκ. Άλλες σημαντικές ταινίες περιλαμβάνουν τις Η ουλή (Blizna, 1976), Ερασιτέχνης κινηματογραφιστής (Amator, 1979) και Μέρος 10 της σειράς Δεκάλογος (1988) του Κιεσλόφσκι, Kingsize (1987), Kiler (1997) και Kiler 2 (1999) του Μαχούλσκι και Life for Life (1988) του Ζανούσι. Ο Στουρ συνεργάστηκε επίσης με τους Πολωνούς σκηνοθέτες Αγκνιέσκα Χόλαντ, Άντζεϊ Βάιντα και Κσίστοφ Ζανούσι.