cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κιμωλία (πέτρωμα)
Σχηματισμός
Η κιμωλία σχηματίστηκε στην Κρητιδική περίοδο, μεταξύ 99 και 65 εκατομμυρίων ετών πριν. Αποτέθηκε σε εκτεταμένες υφαλοκρηπίδες σε βάθη μεταξύ 100 και 600 μέτρων, κατά τη διάρκεια ενός μη εποχιακού (πιθανώς ξηρού) κλίματος που μείωσε την ποσότητα της διάβρωσης από τους κοντινούς εκτεθειμένους βράχους. Η έλλειψη κοντινής διάβρωσης εξηγεί την υψηλή καθαρότητα της κιμωλίας. Τα κοκκολιθοφόρα, τα τρηματοφόρα και άλλοι μικροσκοπικοί οργανισμοί από τους οποίους προήλθε η κιμωλία σχηματίζουν κυρίως σκελετούς ασβεστίου χαμηλού μαγνησίου, οπότε τα ιζήματα είχαν ήδη τη μορφή υψηλής σταθερότητας ασβεστίτη χαμηλού μαγνησίου κατά την εναπόθεσή τους. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τους περισσότερους άλλους ασβεστόλιθους, οι οποίοι σχηματίστηκαν από ασβεστίτη υψηλής περιεκτικότητας σε μαγνήσιο ή αραγωνίτη που γρήγορα μετατράπηκε σε πιο σταθερό ασβεστίτη χαμηλού μαγνησίου μετά την εναπόθεση. Επειδή αυτή η διαδικασία μετατροπής είναι υπεύθυνη για την πρώιμη τσιμεντοποίηση του ασβεστόλιθου, η κιμωλία στερήθηκε πρώιμης τσιμεντοποίησης, η οποία οφείλεται εν μέρει στο υψηλό πορώδες της. Η κιμωλία είναι επίσης η μόνη μορφή ασβεστόλιθου που συνήθως παρουσιάζει σημάδια συμπύκνωσης.
Ο πυρόλιθος (ένας τύπος πυριτόλιθου) είναι πολύ συνηθισμένος καθώς οι λωρίδες είναι παράλληλες με το πυθμένα ή με τα οζίδια σε στρώματα ή με επενδύσεις σε ρωγμές, ενσωματωμένες σε κιμωλία. Πιθανότατα προέρχεται από σφουγγαράκια σκληρίτη ή άλλους πυριτικούς οργανισμούς καθώς το νερό αποβάλλεται προς τα πάνω κατά τη συμπύκνωση. Ο πυρόλιθος συχνά εναποτίθεται γύρω από μεγαλύτερα απολιθώματα, όπως εχινοειδή, όπου μπορεί να απολιθωθεί (δηλαδή να αντικατασταθεί μόριο προς μόριο από πυρόλιθο).
Χρήσεις
μικρογραφία| Κιμωλία σε διάφορα χρώματα Οι περισσότεροι άνθρωποι συναντούν την κιμωλία στο σχολείο όπου αναφέρεται σε κιμωλία μαυροπίνακα, η οποία ήταν αρχικά φτιαγμένη από ορυκτή κιμωλία, καθώς θρυμματίζεται εύκολα και αφήνει σωματίδια που κολλάνε ελαφρά σε τραχιές επιφάνειες, επιτρέποντάς να τη γραφή που μπορεί να διαγραφεί εύκολα. Οι κατασκευαστές κιμωλίας μαυροπίνακα μπορούν τώρα να χρησιμοποιούν κιμωλία ορυκτών, άλλες ορυκτές πηγές ανθρακικού ασβεστίου ή ορυκτό γύψο (θειικό ασβέστιο). Ενώ η κιμωλία με βάση το γύψο έχει το χαμηλότερο κόστος παραγωγής, και έτσι χρησιμοποιείται ευρέως στον αναπτυσσόμενο κόσμο, η χρήση κιμωλίας με ανθρακικό άλας παράγει μεγαλύτερα σωματίδια και συνεπώς λιγότερη σκόνη και διατίθεται στην αγορά ως «κιμωλία χωρίς σκόνη».
Οι χρωματιστές κιμωλίες, οι παστέλ κιμωλίες και η κιμωλία πεζοδρομίου (σε σχήμα μεγαλύτερων μπαστουνιών και συχνά χρωματισμένων), που χρησιμοποιούνται για να ζωγραφική σε πεζοδρόμια και δρόμους, είναι κυρίως κατασκευασμένες από γύψο παρά κιμωλία ασβεστίου.
Η κιμωλία και άλλες μορφές ασβεστόλιθου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις ιδιότητές τους ως βάση. Η κιμωλία είναι μια πηγή ασβεστίου από θερμική αποσύνθεση, ή σβησμένο ασβέστη με ακολουθία βαφής του ασβεστίου με ύδωρ. Στη γεωργία, η κιμωλία χρησιμοποιείται για την αύξηση του pH σε εδάφη με υψηλή οξύτητα. Μικρές δόσεις κιμωλίας μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως αντιόξινο. Επιπλέον, τα μικρά σωματίδια κιμωλίας το καθιστούν μια ουσία ιδανική για καθαρισμό και γυάλισμα. Για παράδειγμα, η οδοντόκρεμα περιέχει συνήθως μικρές ποσότητες κιμωλίας, η οποία χρησιμεύει ως ήπιο λειαντικό. Η κιμωλία γυαλίσματος είναι κιμωλία που παρασκευάζεται με προσεκτικά ελεγχόμενο μέγεθος κόκκων, για πολύ λεπτή στίλβωση μετάλλων.
Τα στρώματα κιμωλίας αποτελούν σημαντικές δεξαμενές πετρελαίου στη Βόρεια Θάλασσα και κατά μήκος της ακτής του Κόλπου της Βόρειας Αμερικής.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πετρώματα
Ιέρων
Με το όνομα Ιέρων υπήρξαν δύο τύραννοι των Συρακουσών:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Επαρχία του Μπέργκαμο
Η Επαρχία του Μπέργκαμο (ιταλικά: Provincia di Bergamo) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.722,86 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1.098.740 (2010) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Μπέργκαμο (Bergamo). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 244 δήμους.
Συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Σόντριο, δυτικά με την επαρχία του Μιλάνου, την επαρχία του Λέκκο και την επαρχία της Μόντσα-Μπριάντσα, νότια με την επαρχία της Κρεμόνα και ανατολικά με την επαρχία της Μπρέσια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπεργκαμο
Όμηρος Ευστρατιάδης
Ο Όμηρος Ευστρατιάδης (3 Μάη 1938) είναι Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη σειρά ταινιών Ρόδα τσάντα και κοπάνα, Νο2 και Νο3 και για τις ερωτικές ταινίες του, τη δεκαετία του 1970. Στην τηλεόραση σκηνοθέτησε αρκετές γνωστές εκπομπές της Αννίτας Πάνια όπως το Χρυσό κουφέτο, το Αϋπνίες, το Je t'aime κ.λπ. Κατά τ' άλλα, έχει υπογράψει και τη σκηνοθεσία σε μερικές σειρές, όπως Ο ταξιτζής στην ΥΕΝΕΔ. Έχει σκηνοθετήσει και αρκετές βιντεοταινίες.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ευστρατιάδης γεννήθηκε στον Πειραιά στις 3 Μαΐου του 1938. Αδελφός του είναι ο Γιάννης Σκλάβος, γνωστός σεναριογράφος, με τον οποίο έχει συνεργαστεί σε αρκετές ταινίες. Με τη σκηνοθεσία ταινιών άρχισε να ασχολείται από το 1964, που γύρισε το Αθήνα ώρα 12, μαζί με τον Μίμη Φραγκιουδάκη. Την ίδια χρονιά γυρίζει το Κάθε λιμάνι και καημός.
Στη δεκαετία του 1970, πέρα από τη σειρά Ο ταξιτζής, σκηνοθέτησε πολλές ερωτικές ταινίες, όπως τα: Ερωτομανείς, Πιο θερμή κι από τον ήλιο, Ανήλικες αμαρτίες, Διαμάντια στο γυμνό σου σώμα, Όσο υπάρχει έρωτας, κ.λπ., σκηνοθετώντας γνωστά ονόματα της εποχής όπως η Άννα Φόνσου, ο Ανδρέας Μπάρκουλης, η Γκιζέλα Ντάλι, η Ελένη Ανουσάκη κ.ά.
Στη δεκαετία του 1980 στράφηκε προς τις κωμικές ταινίες, όπως το Ρόδα, τσάντα και κοπάνα, Τροχονόμος Βαρβάρα, Και ο πρώτος ματάκιας, Ο καβαλάρης των F.M. Stereo, Ο γλυκοψεύτης, Οι Πόντιοι κ.λπ, σκηνοθετώντας μεγάλα ονόματα της δεκαετίας του 1980 όπως Στάθης Ψάλτης, Σωτήρης Μουστάκας κ.ά.
Στη δεκαετία του 1990, περισσότερο ασχολήθηκε με την τηλεόραση, ειδικότερα, σκηνοθετώντας τηλεοπτικές εκπομπές, της Αννίτας Πάνια. Παρόλα αυτά, στο τέλος της δεκαετίας του 2000, γύρισε ξανά κινηματογραφική ταινία, ύστερα από σχεδόν 20 χρόνια, αρχής γενομένης με Το γυμνό σινεμά, το Ρόδα, τσάντα και κοπάνα, αλλά και το Οι Πόντιοι new generation.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Επίκληρος
thumb|right|220px|Στην [[επιγραφή της Γόρτυνας, 5ος αι. π.Χ. αναφέρεται και ο νόμος για την επίκληρο.]] Ο Επίκληρος ήταν θεσμός του Αττικού Δικαίου, εισηγητής του οποίου ήταν ο Σόλων αλλά και άλλων πόλεων των κλασικών χρόνων στην αρχαία Ελλάδα. Η θυγατέρα που δεν είχε άρρενες αδελφούς και κληρονομούσε τον πατέρα της, υποχρεούνταν να παντρευτεί τον στενότερο συγγενή από την πατρική πλευρά. Η περιουσία δεν περιερχόταν στο σύζυγο, αλλά την κληρονομούσε το αρσενικό παιδί του ζεύγους. Στην Σπάρτη, ακόμη κι αν η μοναχοκόρη ήταν παντρεμένη, όταν πέθαινε ο πατέρας της χωρίς αρσενικά παιδιά, χώριζε τον άντρα της για να πάρει τον πλησιέστερο συγγενή. Είναι γνωστές πολλές αρχαίες κωμωδίες, με θέμα τους γάμους στην Αθήνα «επιδικαζομένη» μεταξύ πλούσιων κοριτσιών και ηλικιωμένων συγγενών τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
Γιαζίντ Γ΄
Ο Γιαζίντ Γ΄ (705 - 4 Οκτωβρίου 744) ήταν ύστερος Ομεϋάδης χαλίφης και βασίλευσε για ένα διάστημα του 744. Πέθανε κατά την διάρκεια του Γ΄ Ισλαμικού Εμφύλιου Πολέμου και τον διαδέχτηκε ο Ιμπραήμ ιμπν αλ-Ουαλίντ, ο οποίος θα πέθανε και αυτός το 744, για να βασιλέψει ο Μαρουάν Β΄.
Κατηγορία:8ος αιώνας Κατηγορία:Ομεϋάδες χαλίφηδες
Μιχάλης Μουρούτσος
Ο Μιχάλης Μουρούτσος (29 Φεβρουαρίου 1980, Λαγκάδια Αρκαδίας) είναι Έλληνας αθλητής του Ταεκβοντό, που αναδείχθηκε Ολυμπιονίκης κατακτώντας χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 58 κιλών το 2000 και επίσης το 2004 στην Αθήνα, όπου κατέλαβε την 5η θέση. Έγινε μάλιστα ο πρώτος αθλητής (χρονολογικά, καθώς η κατηγορία του διεξήχθη πρώτη στο Σίδνεϊ) που κατέκτησε το πρώτο χρυσό μετάλλιο στο άθλημα αυτό στην Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Κατάφερε να γίνει χρυσός ολυμπιονίκης με τη βοήθεια του προπονητή του Θοδωρή Κανελλόπουλου, που του πρόσφερε τις απαραίτητες γνώσεις και τον εκπαίδευσε.
Ξεκίνησε να ασχολείται με το άθλημα το 1987. Ομάδα του είναι ο Α.Σ. Δάφνης. Έχει βαθμό αξιωματικού της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών. Το όνομά του έχει δοθεί τιμητικά στο κλειστό γυμναστήριο του Δήμου Δάφνης. Από το Σεπτέμβριο του 2013 είναι επικεφαλής του τμήματος ταεκβοντό του Ολυμπιακού.
Προσωπική ζωή
Από το 2010 μέχρι το 2013 ήταν παντρεμένος με το μοντέλο Αναστασία Περράκη και μαζί απέκτησαν μια κόρη, την Έλενα (γενν. 2009).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μουρουτσος Μουρουτσος
Ζωρζ Κουτόν
Ο Ζωρζ Κουτόν (Georges Couthon) ήταν Γάλλος επαναστάτης (22 Δεκεμβρίου 1755 - 28 Ιουλίου 1794).
Ήταν ανάπηρος εκ γενετής και αναγκαζόταν να κυκλοφορεί με ειδική αναπηρική καρέκλα. Μαζί με το Ροβεσπιέρο και το Σαιν Ζυστ αποτελούσαν την περίφημη "Τριανδρία" του 1793-94, ως μέλη της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας. Υπήρξε εισηγητής της «Τρομοκρατίας» και εκτελέστηκε στη λαιμητόμο μαζί με το Ροβεσπιέρο και τους λοιπούς συνεργάτες του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Γάλλοι επαναστάτες
Girlfight (τραγούδι)
Το "Girlfight" είναι το πρώτο σινγκλ που ηχογραφήθηκε από την R&B τραγουδίστρια Brooke Valentine. Ήταν το πρώτο της σινγκλ από το ντεμπούτο της άλμπουμ Chain Letter. Το τραγούδι διαθέτει τον Lil Jon και τον Big Boi από τους OutKast. Το τραγούδι πρόκειται για μια ένταση μεταξύ δύο κοριτσιών τα οποία καταλήγουν σε καβγά και ήταν δευτερεύον επιτυχία των Top 30, φτάνοντας στο #23 τον Ιούνιο του 2005. Φτιάχτηκε ένα remix το οποίο διαθέτει τις Valentine, Da Brat, Ms. B και Remy Ma. Αυτό παραμένει ως η μόνη επιτυχία της Valentine.
Μορφές και track listing
Πλευρά 2
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα από τον Lil Jon Κατηγορία:Τραγούδια του 2005 Κατηγορία:Singles του 2005 Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο)
Αθλητικά γεγονότα του 2010/Νοέμβριος
Αθλητικά γεγονότα που συνέβησαν τον μήνα Νοέμβριο του έτους 2010, συνοδευόμενα από συνδέσμους προς τις πηγές που τα μετέδωσαν.
28 Νοεμβρίου
11
Περιφέρεια Πόλογκ
Η Περιφέρεια Πόλογκ (Полошки регион, Rajoni Pollog) είναι μία από τις οκτώ Στατιστικές περιφέρειες της Βόρειας Μακεδονίας. Συνορεύει με την Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο στα βορειοδυτικά, ενώ στο εσωτερικό της χώρας συνορεύει με την Νοτιοδυτική περιφέρεια και την Περιφέρεια Σκοπίων.
Δήμοι
Η Περιφέρεια Πόλογκ διαιρείται σε 9 δήμους:
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Περιφέρεια Πόλογκ είναι 304 125 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2002.
Εθνότητες
Η Περιφέρεια Πόλογκ είναι η μόνη περιφέρεια στην οποία η πλειοψηφία των κατοίκων δεν ανήκουν στην εθνοτική ομάδα των Σλαβομακεδόνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Περιφέρεια Πόλογκ
Σχέσεις Καναδά και Ευρωπαϊκής Ένωσης
Οι σχέσεις μεταξύ του Καναδά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και των προκατόχων της χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1950. Ενώ η σχέση είναι πρωτίστως οικονομική, υπάρχουν επίσης θέματα πολιτικής συνεργασίας. Οι Καναδοί μιλούν ευρωπαϊκές γλώσσες (Αγγλικά και γαλλικά είναι επίσημες και πλειονοτικές γλώσσες).
Δύο υπερπόντια εδάφη μέλη της ΕΕ, η Γροιλανδία και το Σαιν-Πιερ και Μικελόν, βρίσκονται δίπλα στα χωρικά ύδατα του Καναδά.
Ιστορία
Η σχέση του Καναδά με την Ευρώπη αποτελεί επακόλουθο των ιστορικών συνδέσεων δημιουργημένων από την αποικιοκρατία και τη μαζική ευρωπαϊκή μετανάστευση στον Καναδά. Ο Καναδάς αποικίστηκε για πρώτη φορά από τους Βίνλαντ στις ακτές της νήσου Μπάφιν συν εκείνων της Νέας Γης και Λαμπραντόρ το Μεσαίωνα. Ωστόσο, αιώνες αργότερα στη Σύγχρονη Εποχή, αποικήθηκε κυρίως από τη Γαλλία και, μετά το 1763, εντάχθηκε επίσημα στη Βρετανική Αυτοκρατορία μετά την κατάκτησή της στον Επταετή Πόλεμο. Επιπλέον, είχε επίσης αποικιακή επιρροή από την Ισπανία στη Βρετανική Κολομβία συν τη νότια Αλμπέρτα και το Σασκάτσουαν.
Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει εξαιρετικά στενές σχέσεις με τον Καναδά, λόγω του βρετανικού αποικιακού παρελθόντός του, και οι δύο είναι βασίλεια της Κοινοπολιτείας. Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο έπαψε να είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 31 Ιανουαρίου 2020. Ιστορικά, οι σχέσεις του Καναδά με το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ είχαν συνήθως προτεραιότητα έναντι των σχέσεων με την ηπειρωτική Ευρώπη. Ωστόσο, ο Καναδάς είχε υφιστάμενους δεσμούς με τις ευρωπαϊκές χώρες μέσω της δυτικής συμμαχίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, των Ηνωμένων Εθνών και του ΝΑΤΟ πριν από τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας.
Συμφωνίες
Η ιστορία των σχέσεων του Καναδά με την ΕΕ τεκμηριώνεται καλύτερα σε μια σειρά οικονομικών συμφωνιών:
Το 1976 η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και ο Καναδάς υπέγραψαν συμφωνία-πλαίσιο για την οικονομική συνεργασία, την πρώτη επίσημη συμφωνία του είδους της μεταξύ της ΕΟΚ και μιας βιομηχανοποιημένης τρίτης χώρας. Επίσης, το 1976 άνοιξε στην Οττάβα η Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στον Καναδά.
Το 1996, στη Σύνοδο Κορυφής της Οττάβα, πραγματοποιήθηκε μια νέα Πολιτική Διακήρυξη για τις Σχέσεις ΕΕ-Καναδά, η οποία υιοθέτησε ένα κοινό σχέδιο δράσης για τον προσδιορισμό πρόσθετων ειδικών τομέων συνεργασίας.
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις του Καναδά
Recorded Live
Recorded Live είναι ο τίτλος του δεύτερου, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Ten Years After, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού δίσκου βινυλίου τον Ιούνιο του 1973 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chrysalis" στην Ευρώπη και της "Columbia" στην Αμερική.
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε με το φορητό στούντιο ηχογραφήσεων των Rolling Stones στην κεντρική Ευρώπη, κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ "Rock & Roll Music to the World" και η μίξη του πραγματοποιήθηκε στα "Olympic Studios" του Λονδίνου.
Το εξώφυλλο είναι δημιουργία του Γουόλτερ Βάγκνερ και της Visualeyes.
Tο "Recorded Live" σκαρφάλωσε στο Top-10 στη Γερμανία, την Αυστρία και τη Νορβηγία.
Το 2013, επανεκδόθηκε σε μορφή διπλού CD από τη "Chrsyalis" με επτά επιπλέον κομμάτια.
Τραγούδια του δίσκου
1. One of These Days (Alvin Lee) - 5:36
2. You Give Me Loving (Alvin Lee) - 5:25
5. Help Me (Williamson/Dixon/Bass) - 10:44
6. Classical Thing (Alvin Lee) - 0:55
7. Scat Thing (Alvin Lee) - 0:54
8. I Can't Keep From Cryin', Sometimes　(part 1) (Kooper) - 1:57
9. Extension on One Chord (Alvin Lee) - 10:46
10. I Can't Keep From Cryin', Sometimes　(part 2) (Kooper) - 3:21
11. Silly Thing (Alvin Lee) - 0:26
12. Slow Blues in 'C (Alvin Lee) - 7:24
13. I'm Going Home (Alvin Lee) - 9:30
14. Choo Choo Mama (Alvin Lee) - 2:56
Θέσεις τσαρτ
Recorded Live (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Οκτώβριος 1972
Τα μέλη των Ten Years After
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Recorded Live" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Ten Years After Κατηγορία:Άλμπουμ του 1973
Μιέσκο Μπολεσλαβόβιτς
Ο Μιέσκο, πολων. Mieszko (π. 1069 - 1089) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας της Κρακοβίας (1086-89).
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο τού Μπολέσλαφ Β΄ τού γενναιόδωρου της Πολωνίας και της Βυσεσλάβας των Ρουρικιδών, κόρης τού Σβιατοσλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου.
Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Γάλλο τον Ανώνυμο, εκπαιδεύτηκε από νέος για τη διαδοχή. Ήταν 10 ετών, όταν ο θείος του Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν οδήγησε εξέγερση και εκτόπισε τον πατέρα του. Ο Μιέσκο αναγκάστηκε να αφήσει τη χώρα και τις σπουδές του και να βρεί καταφύγιο στη φιλική Αυλή τού εξαδέλφου τού πατέρα του, τού Λαδισλάου Α΄ της Ουγγαρίας, ο οποίος τον συμπάθησε και του συμπεριφέρθηκε σαν να ήταν γιος του. Ο Λαδίσλαος Α΄ ήταν γιος της Ριχέζας των Πιαστ (κόρης τού Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ).
Το 1081 απεβίωσε ο Μπολέσλαφ Β΄ και έπειτα από πέντε έτη ο Μιέσκο επέστρεψε στην Πολωνία. Ο Γάλλος ο Ανώνυμος αναφέρει, ότι ο Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν τον κάλεσε ειρηνικά· ίσως αυτό να συνοδεύτηκε από κάποια συμφωνία. Ένα Ουγγρικό χρονικό αναφέρει άλλη εκδοχή: ότι ο Λαδίσλαος Α΄ εισέβαλε στην Πολωνία, κατέλαβε την Κρακοβία και εγκατέστησε τον Μιέσκο ως ηγεμόνα. Πάντως οι κατάλογοι στην Κρακοβία αναφέρουν τον Μιέσκο ως πρίγκιπά της το διάστημα 1086-89. Κάποια στιγμή της περιόδου αυτής αποδέχθηκε την επικυριαρχία τού θείου του και παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση τού στέμματος της Πολωνίας, με αντάλλαγμα να γίνει πρώτος στη διαδοχή.
Κατά τον Γάλλο τον Ανώνυμο δηλητηριάστηκε το 1089 στην Κρακοβία σε μία εορτή με διαταγή τού Σιέτσιχ παλατινού κόμη της Πολωνίας, που σύμφωνα με τον χρονικογράφο "ήθελε να εξοντώσει όλους τους Πιαστ". Ο Σιέτσιχ θέλησε να ξεκάνει και τους γιους τού Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν, αλλά απέτυχε και εξορίστηκε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1088 την Ευπραξία των Ρουρικιδών, κόρη τού Ιζιασλάβ Α΄ πρίγκιπα τού Τούροβ. Η Ευπραξία ήταν εξαδέλφη τού πατέρα του, ως κόρη της Γκέρτρουντε των Πιαστ (κόρης τού Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ). Δεν απέκτησαν απογόνους
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Γρηγόριος Γ΄ Γκίκας
Ο Γρηγόριος Γ' Γκίκας (1724-1777) ήταν Φαναριώτης, με απώτερη καταγωγή από τη Βόρειο Ήπειρο, Ηγεμόνας (Πρίγκιπας) της Βλαχίας και της Μολδαβίας.
Γιος του Αλέξανδρου Α΄ Γκίκα, μεγάλου Διερμηνέως της Υψηλής Πύλης. Πριν αναλάβει την ηγεμονία της Μολδαβίας το 1764, είχε υπηρετήσει την Οθωμανική αυτοκρατορία ως Διερμηνέας του Στόλου και Μέγας Διερμηνέας.
Το 1768 αποσύρθηκε από το θρόνο της Μολδαβίας για να αναλάβει το θρόνο της Βλαχίας. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1768-1774, πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Ρώσους και στάλθηκε στην Αγία Πετρούπολη. Όταν τέλειωσε ο πόλεμος, ξαναγύρισε στη Κωνσταντινούπολη, και ανέλαβε εκ νέου την ηγεμονία της Μολδαβίας.
Ο Γρηγόριος Γ' νυμφεύθηκε την Αικατερίνη Ρίζου-Ραγκαβέ και είχε γιο τον
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας Γρηγοριος Γ
Σημαία του Νιούε
thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV 110000.svg|23px Η σημαία του Νιούε. Λόγος σημαίας: 1:2]]
Η σημαία του Νιούε καθιερώθηκε το 1975. Αποτελείται από τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου στην επάνω αριστερή γωνία με ένα αστρι στη μέση της σημαίας του Ηνωμένου Βασιλείου και τέσσερα αστέρια να σχηματίζουν ένα διαμάντι γύρω από αυτό.
Είναι ασυνήθιστο για βρετανικό έδαφος να έχει κίτρινο φόντο αλλά και σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου γυρισμένη ανάποδα στο τετραγωνάκι.
Συμβολισμός
Τα τέσσερα αστέρια συμβολίζουν το Σταυρό του Νότου και τη Νέα Ζηλανδία, στη διοίκηση της οποίας τέθηκε το Νιούε από τη Μεγάλη Βρετανία το 1901. Επιπλέον, το σύμβολο αυτό αφορά και τη στενή σχέση ανάμεσα στο Νιούε και στη Νέα Ζηλανδία.
Το μεγαλύτερο αστέρι που εμπεριέχεται στο γαλάζιο κυκλικό δίσκο έχει να κάνει με το καθεστώς αυτοδιοίκησης του Νιούε, το οποίο στέκεται μόνο του στο βαθύ μπλε ωκεανό. Αυτά αναφέρονται στην επίσημη Πράξη της Σημαίας του Νιούε, του 1975.
Σημειώνεται ότι το εθνόσημο της Νέας Ζηλανδίας χρησιμοποιείται και ως εθνόσημο του Νιούε.
Κατηγορία:Νιούε Νιούε
Βραβεία Young Artist
Τα Βραβεία Young Artist είναι βραβεία που απονέμονται ετησίως από τη μη κερδοσκοπική οργάνωση Young Artist (Young Artist Foundation), που ιδρύθηκε το 1978. Τα βραβεία αναγνωρίζουν και βραβεύουν τους νέους καλλιτέχνες που ξεχώρισαν για την ερμηνεία τους, ενώ ακόμη παρέχουν υποτροφίες στους νέους καλλιτέχνες που ίσως αντιμετωπίζουν σωματική και/ή οικονομική δυσκολία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Young Artist Young Artist Young Artist Young Artist
Πάνος Κοντέλλης
Ο Πάνος Κοντέλλης (1924 - 18 Ιουνίου 2014) ήταν Έλληνας σεναριογράφος, συγγραφέας και λογοτέχνης. Το 2006 τιμήθηκε από την Ένωση Σεναριογράφων, για το σύνολο του έργου του, ενώ έχει βραβευθεί δις στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για Καλύτερο Σενάριο. Συμμετείχε σε πάνω από 30 κινηματογραφικές ταινίες και σε 5 τηλεοπτικές σειρές. Ενώ έχει κυκλοφορήσει και 6 βιβλία, εκ των οποίων τα 2 έχουν διακριθεί.
Βιογραφία
Ο Πάνος Κοντέλλης γεννήθηκε στο Μεσότοπο, της Λέσβου, το 1924. Σε νεαρή ηλικία έδειχνε ότι είχε ροπή στη λογοτεχνία, ωστόσο σπούδασε Νομικά, στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Έτσι, ξεκίνησε να εργάζεται Υπουργείο Δικαιοσύνης, ως δημόσιος υπάλληλος, χωρίς όμως να σταματήσει να γράφει ως το τέλος της ζωής του.
Άρχισε να γράφει, αρχικά, για θεατρικά έργα, κυρίως, με ηθογραφικό περιεχόμενο. Το πρώτο του σενάριο, που έγινε ταινία, ήταν το 1960, στο Χίλιες παρά μία νύχτες, μία ταινία του Τζανή Αλιφέρη. Μέσα στη δεκαετία του 1960 ακολούθησαν κι άλλες κινηματογραφικές ταινίας όπως ο Διωγμός, το 1964,Η μεγάλη στιγμή του 21:Παπαφλέσσας το 1971 και το ο 13ος, το 1967. Τα σενάρια αυτά του δώσανε βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αντιστοίχως.
Πέντε σενάρια του Κοντέλλη, γυρίστηκαν και στην τηλεόραση: Στα δίχτυα της αράχνης (1972), Στα δίχτυα του τρόμου (1973), Το ταξίδι (1976), Το ουράνιο τόξο (1983) και Το μινόρε μιας καρδιάς (1992).
Εκτός από σενάρια, έγραψε και 6 βιβλία. Μεταξύ των οποίων, έχει διακριθεί για το Ο κόσμος ο μικρός, με Έπαινο από την Ακαδημία Αθηνών και για το Καημοί του Κάμπου με το Βραβείο Καλοκαιριού διαγωνισμού, το 1957. Το τελευταίο του βιβλίο κυκλοφόρησε τη χρονιά, όπου πέθανε, με τίτλο Εύθυμα και σοβαρά από το Χτες, στο οποίο κάνει αναδρομή στη ζωή του.
Πέθανε στις 18 Ιουνίου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1984
Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1984, οι Αγώνες της 23ης Ολυμπιάδας της σύγχρονης εποχής, διοργανώθηκαν στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών από τις 28 Ιουλίου έως και τις 12 Αυγούστου 1984.
Ήταν οι τρίτοι συνεχόμενοι Ολυμπιακοί Αγώνες που σημαδεύτηκαν από μποϋκοτάζ. Αυτή τη φορά η Σοβιετική Ένωση και οι χώρες του Ανατολικού Μπλοκ δεν έλαβαν μέρος, επικαλούμενες λόγους ασφαλείας, πλην όμως ήταν φανερό πως επρόκειτο για απάντηση στο μποϋκοτάζ των Αμερικανών στη διοργάνωση του 1980 στη Μόσχα.
Για πρώτη φορά οι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν χωρίς κρατική οικονομική ενίσχυση, παρά μόνο με ιδιωτική επιχειρηματική δραστηριότητα, και μάλιστα παρουσίασαν μεγάλα κέρδη.
Πήραν μέρος 140 χώρες, με 6.829 αθλητές, σε 221 αγωνίσματα των 21 αθλημάτων. Ο Αμερικανός σπρίντερ, Καρλ Λιούις ήταν ο αθλητής - μορφή των Αγώνων, με 4 χρυσά μετάλλια.
Εκλογή
Η επιλογή του Λος Άντζελες ως διοργανώτρια πόλη των Αγώνων της 23ης Ολυμπιάδας έγινε στην 80ή Σύνοδο της ΔΟΕ στην Αθήνα, στις 18 Μαΐου 1978. Ήταν η μοναδική υποψήφια πόλη μετά την απόσυρση της Τεχεράνης.
Οι ΗΠΑ υποδέχτηκαν για τρίτη φορά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, μετά το 1904 και 1932. Μετά το Παρίσι και το Λονδίνο, το Λος Άντζελες έγινε η τρίτη πόλη που διοργανώνει δύο φορές τους Αγώνες.
Σύμβολα
Το λογότυπο των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες αποτελείται από τρία αστέρια, παγκόσμιο σύμβολο, με τα χρώματα της σημαίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι οριζόντιες γραμμές συμβολίζουν την ταχύτητα με την οποία οι αθλητές προσπαθούν να φτάσουν στο στόχο τους.
Η μασκότ είναι ο Σαμ, ο αετός. Ο αετός είναι το σύμβολο της χώρας και σχεδιάστηκε από τον Ρόμπερτ Μουρ, από τα στούντιο της Ντίσνεϊ. Ο σκοπός του ήταν να δημιουργήσει μία μασκότ που να είναι αγαπητή στα παιδιά.
Μποϋκοτάζ
Μετά τις Ολυμπιάδες του 1976 και του 1980, αυτή τη φορά ήταν η σειρά των κομμουνιστικών χωρών να μην συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στις 8 Μαΐου 1984, η Σοβιετική Ένωση έκανε γνωστό ότι δεν σκοπεύει να στείλει τους αθλητές της στο Λος Άντζελες. Την ακολούθησε η πλειοψηφία των χωρών του ανατολικού μπλοκ με την Ανατολική Γερμανία και την Κούβα.
Επίσημη αιτία της αποχής, ήταν λόγοι ασφαλείας, με τον ισχυρισμό ότι υπήρχε τότε στις ΗΠΑ έντονη αντι-σοβιετική υστερία, αλλά και η εμπορική πολιτική με την οποία οι ΗΠΑ διαχειρίζονταν τους Αγώνες. Στην πραγματικότητα, ήταν εμφανώς μια απάντηση στο μποϋκοτάζ του 1980 και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία υποβάθμισης των Αγώνων. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 60% των μεταλλίων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 στο Μόντρεαλ είχαν κερδίσει οι χώρες που συμμετείχαν στο μποϋκοτάζ του 1984.
Οι μόνες κομμουνιστικές χώρες που αψήφησαν την πολιτική της Μόσχας και πήραν κανονικά μέρος ήταν η Γιουγκοσλαβία, η Ρουμανία και η Κίνα. Μάλιστα για τη Ρουμανία, οι διοργανωτές πλήρωσαν όλα τα έξοδα μετάβασης και διαμονής στο Λος Άντζελες.
Το Ιράν, η Αλβανία και η Λιβύη δεν συμμετείχαν επίσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, για διαφορετικούς όμως λόγους από αυτούς του Ανατολικού Μπλοκ.
Συμμετέχουσες χώρες
Παρά το μποϋκοτάζ, 140 χώρες συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Για πρώτη φορά συμμετείχαν 20 χώρες: Μπαχρέιν, Μπανγκλαντές, Μπουτάν, Τζιμπουτί, Γκάμπια, Γρενάδα, Ισημερινή Γουινέα, Νησιά Σολομώντα, Βρετανικοί Παρθένοι Νήσοι, Μαυρίκιος, Μαυριτανία, Ομάν, Παπούα Νέα Γουινέα, Κατάρ, Ρουάντα, Σαμόα, Ταϊπέι, Τόνγκα, Υεμένη και Ζαΐρ.
Για πρώτη φορά μετά τη διοργάνωση του 1952, η Κίνα έλαβε πάλι μέρος σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η ελληνική συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες
Δύο μετάλλια κατέκτησε η Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984:
Στην οκτάδα βρέθηκαν:
Παραπομπές
* Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1984
Νέα Καληδονία
Η Νέα Καληδονία (γαλλικά: Nouvelle-Calédonie) είναι μια συλλογικότητα (sui generis collectivity) της Γαλλίας στον Ειρηνικό ωκεανό, με έκταση 18.575 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 271.407 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2019. Το όνομα της πρωτεύουσας είναι Νουμέα. Το αρχιπέλαγος, τμήμα της Μελανησίας, περιλαμβάνει το κύριο νησί Γκραντ Τερ, τις Νήσους Λουαγιοτέ, τα νησιά Τσέστερφιλντ, το αρχιπέλαγος Μπέλεπ, και το Isle of Pines και λίγες απομακρυσμένες νησίδες. Τα νησιά του Τσέστερφιλντ βρίσκονται στη Θάλασσα των Κοραλλιών. Οι ντόπιοι αναφέρονται στη Γκραντ Τερ ως Le Caillou («το βότσαλο»). Με δημοψήφισμα το οποίο διεξήχθη το Νοέμβριο του 2018, η Νέα Καληδονία αποφάσισε για το πολιτικό της καθεστώς να παραμείνει εντός της Γαλλικής Δημοκρατίας και όχι να γίνει ανεξάρτητο κράτος. Σε νέα δημοψηφίσματα τον Οκτώβριο του 2020 και τον Δεκέμβριο του 2021 το αποτέλεσμα ήταν πάλι το ίδιο.
Ιστορία
μικρογραφία|Δύο πολεμιστές της φυλής των Κανάκ μικρογραφία|Ο φύλαρχος «Βασιλιάς Ζακ» και η βασίλισσά του Τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης παρουσίας στη Νέα Καληδονία χρονολογούνται από την περίοδο Λαπίτα (1600 π.Χ. έως το 500 π.Χ.). Οι Λαπίτα ήταν έμπειροι ναυτικοί και γεωργοί με επιρροή σε μια μεγάλη περιοχή του Ειρηνικού. Ο Βρετανός εξερευνητής Τζέιμς Κουκ ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε τη Νέα Καληδονία, στις 4 Σεπτεμβρίου του 1774, κατά τη διάρκεια του δεύτερου ταξιδιού του. Ονόμασε το νησί «Νέα Καληδονία», καθώς το βορειοανατολικό τμήμα του νησιού του θύμισε τη Σκωτία. Τη δυτική ακτή της Γκραντ Τερ πλησίασε ο Ζαν-Φρανσουά ντε Γκαλώπ, κόμης του Λαπερούζ το 1788, λίγο πριν την εξαφάνισή του ενώ τα Νησιά Λόγιαλτι τα επισκέφθηκαν για πρώτη φορά μεταξύ του 1793 και του 1796 και το Μαρέ, Λίφου, Τίγκα και Ουβέα χαρτογραφήθηκαν από τον Ουίλιαμ Ρέιβεν. Αμερικανικό φαλαινοθηρικό είδε το νησί που ονομαζόταν τότε Μπριτάνια και σήμερα είναι γνωστό ως Μαρέ (Νήσοι Λουαγιοτέ) τον Νοέμβριο του 1793. Από το 1796 έως το 1840 καταγράφηκαν μόνο λίγες σποραδικές επαφές με το αρχιπέλαγος. Περίπου πενήντα Αμερικανοί φαλαινοθήρες (που αναγνωρίστηκαν από τον Ρόμπερτ Λάνγκσομ από τα ημερολόγια τους) έχουν καταγραφεί στην περιοχή (Γκραν Τερ, Λόγιαλτι, Ουαλπόλε and Χάντερ) μεταξύ 1793 και 1887. Οι επαφές έγιναν συχνότερες μετά το 1840, λόγω του ενδιαφέροντος για το σανταλόξυλο.
Καθώς το εμπόριο του σανταλόξυλου άρχισε να φθίνει, αντικαταστάθηκε από μια νέα επιχείρηση, το «δουλεμπόριο μαύρων», ένας ευφημισμός του δουλεμπορίου Μελανησίων ή Νησιωτών του Δυτικού Ειρηνικού από τη Νέα Καληδονία, τα νησιά Λόγιαλτι, τις Νέες Εβρίδες, τη Νέα Γουινέα και τα νησιά Σολομώντα σε μισθωμένη ή αναγκαστική εργασία στις φυτείες ζαχαροκάλαμου στα Φίτζι και το Κουίνσλαντ με διάφορες δόλιες μεθόδους. Το δουλεμπόριο μαύρων ασκούσαν κυρίως Γάλλοι και Βρετανο-αυστραλοί έμποροι, αλλά στην περίπτωση της Νέας Καληδονίας, το εμπόριο κατά τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα περιελάμβανε και τη μετεγκατάσταση παιδιών από τα νησιά Λόγιαλτι στο Γκραν Τερ για εργασία σε φυτείες. Το δουλεμπόριο στη Νέα Καληδονία περιελάμβανε κυρίως την αρπαγή μελανησίων από τις Νέες Εβρίδες (σημερινό Βανουάτου) στο Γκραν Τερ για εργασία σε φυτείες, ορυχεία, καθώς και φρουροί σε καταδίκους και σε ορισμένα δημόσια έργα. Στη μελέτη του η ιστορικός Ντόροθι Σάινμπεργκ, The People Trade, συζητά αυτή τη «μετανάστευση». Στα πρώτα χρόνια του εμπορίου, ο εξαναγκασμός χρησιμοποιήθηκε για να δελεάσει τους Μελανήσιους νησιώτες να ανέβουν πάνω στα πλοία.
Γαλλικό εξαρτώμενο έδαφος
Στις 24 Σεπτεμβρίου του 1853, με εντολή του Ναπολέοντα Γ΄, ο ναύαρχος Φεβριέρ Ντεπουάν κατέλαβε επίσημα τη Νέα Καληδονία και το Πορ ντε Φρανς (Νουμέα) ιδρύθηκε στις 25 Ιουνίου του 1854. Λίγες δεκάδες ελεύθεροι άποικοι εγκαταστάθηκαν στη δυτική ακτή τα επόμενα χρόνια. Η Νέα Καληδονία έγινε ποινική αποικία και από τη δεκαετία του 1860 μέχρι το 1897, 22.000 εγκληματίες και πολιτικοί κρατούμενοι στάλθηκαν στη Νέα Καληδονία. Το Γενικό Δελτίο της Γενικής Διεύθυνσης των Φυλακών για το 1888 δείχνει ότι 10.428 καταδικασθέντες, συμπεριλαμβανομένων των 2.329 απελευθερωμένων, βρίσκονταν στο νησί από την 1η Μαΐου του 1888, μακράν ο μεγαλύτερος αριθμός κρατουμένων που κρατούνται σε υπερπόντια φυλακή. Μεταξύ των καταδικασθέντων υπήρξαν πολλοί Κομουνιστές, ο οποίοι συνελήφθησαν μετά την αποτυχημένη Παρισινή Κομμούνα, μεταξύ των οποίων και ο Ανρί ντε Ροσφόρ και η Λουίζ Μισέλ. Μεταξύ του 1873 και του 1876, 4.200 πολιτικοί κρατούμενοι «μεταφέρθηκαν» στη Νέα Καληδονία. Μόνο 40 από αυτούς εγκαταστάθηκαν στην αποικία. Οι υπόλοιποι επέστρεψαν στη Γαλλία μετά τη χορήγηση αμνηστίας το 1879 και το 1880.
Το 1864, ανακαλύφθηκε νικέλιο στις όχθες του ποταμού Diahot. Με την ίδρυση της Société Le Nickel το 1876, άρχισε η εξόρυξη. Οι Γάλλοι εισήγαγαν εργάτες για να εργάζονται στα ορυχεία από τα γειτονικά νησιά και τις Νέες Εβρίδες, και αργότερα από την Ιαπωνία, τις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες και τη Γαλλική Ινδοκίνα. Η γαλλική κυβέρνηση επιχείρησε επίσης να ενθαρρύνει την ευρωπαϊκή μετανάστευση, χωρίς μεγάλη επιτυχία.
Ο γηγενής πληθυσμός Κανάκ εξαιρέθηκε από τη γαλλική οικονομία και από τις εργασίες εξόρυξης. Αυτό προκάλεσε μια βίαιη αντίδραση το 1878, καθώς ο ανώτατος αρχηγός Atal της La Foa κατόρθωσε να ενώσει πολλές από τις κεντρικές φυλές και ξεκίνησε έναν ανταρτοπόλεμο που κόστισε τις ζωές 200 ​​Γάλλων και 1.000 Κανάκ. Ένας δεύτερος ανταρτοπόλεμος έλαβε χώρα το 1917, με καθολικούς ιεραποστόλους όπως ο Maurice Leenhardt να λειτουργούν ως μάρτυρες των γεγονότων αυτού του πολέμου. Ο Leenhardt έδωσε πολλά εθνογραφικά στοιχεία για τους Κανάκ της Νέας Καληδονίας. Ο Noel of Tiamou ήταν ο αρχηγός της εξέγερσης του 1917, η οποία δημιούργησε ένα αριθμό ορφανών, ένας από τους οποίους μεταφέρθηκε στη φροντίδα του προτεσταντικού ιεραποστόλου Alphonse Rouel-Wenceslas Thi, ο οποίος θα γίνει ο πατέρας του Jean-Marie Tjibaou.
Οι Ευρωπαίοι έφεραν νέες ασθένειες όπως η ευλογιά και η ιλαρά, εξαιτίας των οποίων πολλοί ντόπιοι έχασαν τη ζωή τους. Ο πληθυσμός των Κανάκ μειώθηκε από περίπου 60.000 το 1878 σε 27.100 το 1921 και οι αριθμοί τους δεν αυξήθηκαν και πάλι μέχρι τη δεκαετία του 1930.
Τον Ιούνιο του 1940, μετά την πτώση της Γαλλίας, το Γενκό συμβούλιο της Νέας Καληδονίας ψήφισε ομόφωνα να στηρίξει την ελεύθερη γαλλική κυβέρνηση και τον Σεπτέμβριο ο κυβερνήτης αναγκάστηκε να φύγει για την Ινδοκίνα. Τον Μάρτιο του 1942, με τη βοήθεια της Αυστραλίας, το έδαφος έγινε σημαντική βάση των συμμάχων και η Νουμέα έγινε η έδρα του Πολεμικού Ναυτικού και του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στο Νότιο Ειρηνικό ωκεανό. Η Νουμέα ήταν η βάση του στρατού που πολέμησε στη Ναυμαχία της Θάλασσας των Κοραλλίων τον Μάιο του 1942. Τα αμερικανικά στρατεύματα αριθμούσαν 50.000 στρατιώτες, το ισοδύναμο του σύγχρονου πληθυσμού.
Γαλλικό υπερπόντιο έδαφος
Το 1946, η Νέα Καληδονία έγινε υπερπόντιο έδαφος. Μέχρι το 1953, η γαλλική ιθαγένεια χορηγήθηκε σε όλους τους κατοίκους της Νέας Καληδονίας, ανεξάρτητα από την εθνότητα.
Οι ευρωπαϊκοί και πολυνησιακοί πληθυσμοί αυξήθηκαν σταδιακά με τα χρόνια και ειδικά κατά την άνθηση του εμπορίου του νικελίου το 1969-1972, και οι Μελανήσιοι έγιναν μειονότητα, αν και ήταν ακόμα η μεγαλύτερη εθνική ομάδα.
Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα που έθεσε η συμφωνία της Νουμέα, ένα δημοψήφισμα πρέπει να λάβει χώρα μέχρι τα τέλη του 2018, οι λεπτομέρειες για το δημοψήφισμα για την πλήρη ανεξαρτησία από τη Γαλλία πάρθηκαν σε συνεδρίαση υπό την προεδρία του Γάλλου πρωθυπουργού Εντουάρ Φιλίπ στις 2 Νοεμβρίου του 2017 και το δημοψήφισμα ορίστηκε να διεξαχθεί μέχρι τον Νοέμβριο του 2018. Η επιλεξιμότητα των ψηφοφόρων είχε αποτελέσει αντικείμενο μακράς διένεξης, αλλά οι λεπτομέρειες έχουν επιλυθεί από τότε. Η Νέα Καληδονία, με δημοψήφισμα το οποίο διεξήχθη τον Νοέμβριο του 2018, αποφάσισε για το πολιτικό της καθεστώς να παραμείνει εντός της Γαλλικής Δημοκρατίας και όχι να γίνει ανεξάρτητο κράτος.
Σε ένα ακόμα δημοψήφισμα, τον Οκτώβριο του 2020, οι ψηφοφόροι της Νέας Καληδονίας απέρριψαν ξανά την πρόταση για ανεξαρτησία, με ποσοστό 53,26% να τάσσονται υπέρ της παραμονής στη Γαλλία.
Αρνητικά (96,5% κατά της ανεξαρτησίας) ψήφισαν οι πολίτες και στο τρίτο και τελευταίο δημοψήφισμα, που διενεργήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2021.
Γεωγραφία
Ο ποταμός Diahot είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Νέας Καληδονίας, και ρέει για περίπου 100 χιλιόμετρα. Διαθέτει λεκάνη απορροής 620 τ.χλμ. και πλαταίνει βορειοδυτικά στο Baie d'Harcourt και κατευθύνεται προς το βόρειο σημείο του νησιού κατά μήκος της δυτικής πλαγιάς του Mount Panié. Το μεγαλύτερο μέρος του νησιού καλύπτεται από καταπράσινα δάση, ενώ η σαβάνα κυριαρχεί στα χαμηλότερα υψόμετρα. Η λιμνοθάλασσα της Νέας Καληδονίας, με συνολική έκταση 24.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, είναι μια από τις μεγαλύτερες λιμνοθάλασσες στον κόσμο. Περιβάλλεται από τον Κοραλλιογενή ύφαλο της Νέας Καληδονίας.
Κλίμα
Το κλίμα είναι τροπικό, με ζεστή και υγρή περίοδο από τον Νοέμβριο έως τον Μάρτιο με θερμοκρασίες μεταξύ 27 ° C και 30 ° C και μια ψυχρότερη ξηρή περίοδο από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο με θερμοκρασίες μεταξύ 20 ° C και 23 ° C. Το τροπικό κλίμα μετριάζεται έντονα από την ωκεάνια επιρροή και τους αληγείς ανέμους που εξασθενίζουν την υγρασία, που μπορεί να είναι κοντά στο 80%. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 23 ° C, με ιστορική χαμηλή θερμοκρασία τους 2,3 ° C και ιστορική υψηλή τους 39,1 ° C.
Τα αρχεία βροχοπτώσεων δείχνουν ότι η βροχόπτωση διαφέρει πολύ στο νησί. Τα 3000 χιλιοστόμετρα βροχόπτωσης που καταγράφηκαν στο Galarino είναι τριπλάσια του μέσου όρου της δυτικής ακτής. Υπάρχουν επίσης ξηρές περίοδοι λόγω των επιπτώσεων του Ελ Νίνιο. Από τον Δεκέμβριο μέχρι τον Απρίλιο, οι τροπικοί κυκλώνες και οι κυκλώνες μπορούν να οδηγήσουν σε ανέμους που υπερβαίνουν την ταχύτητα των 100 χιλιομέτρων την ώρα, με ριπές 250 χιλιομέτρων την ώρα και πολύ υψηλές βροχοπτώσεις. Ο τελευταίος κυκλώνας που έπληξε τη Νέα Καληδονία ήταν ο κυκλώνας Κουκ, τον Ιανουάριο του 2017.
Διακυβέρνηση
Ύπατος Αρμοστής στις 18 Ιανουαρίου 2023 διορίστηκε ο Λουί Λε Φραν. Αρχηγός κυβέρνησης από τις 22 Ιουλίου 2021 είναι ο πρόεδρος της Κυβέρνησης της Νέας Καληδονίας, Λουί Μαπού (εξελέγη με 6 ψήφους στις 8 Ιουλίου 2021 ). Το κόμμα Καληδονία Μαζί αποσύρθηκε από τον συνασπισμό της κυβέρνησης στις 15 Δεκεμβρίου 2014, με αποτέλεσμα την κατάρρευσή του. Αντιπρόεδρος είναι από τις 22 Ιουλίου 2021 η Ιζαμπέλ Σαμορό. Πρόεδρος του Εδαφικού Κογκρέσου (πρώην Εδαφική Συνέλευση) είναι από τις 24 Μαΐου 2019 ο Ρος Ουαμιτάν. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Εκλογές
μικρογραφία|αριστερά|Η προ-επαναστατική σημαία της Νέας Καληδονίας
Δημογραφία
μικρογραφία|αριστερά|Γυναίκες της φυλής των Κανάκ
Κατά την τελευταία απογραφή του 2019, η Νέα Καληδονία είχε πληθυσμό 271.407 κατοίκων. Από αυτούς, 18.353 ζουν στην επαρχία των Νήσων Λουαγιοτέ, 49.910 στη Βόρεια επαρχία και 203.144 στη Νότια επαρχία. Η αύξηση του πληθυσμού επιβραδύνθηκε από τη δεκαετία του 1990, αλλά παραμένει ισχυρή με ετήσια αύξηση 1,7% μεταξύ 1996 και 2009.
Η φυσική αύξηση είναι υπεύθυνη για το 85% της αύξησης του πληθυσμού, ενώ το υπόλοιπο 15% οφείλεται στη μετανάστευση. Η πληθυσμιακή ανάπτυξη είναι ισχυρή στη Νότια επαρχία (2,3% ετησίως μεταξύ 1996 και 2009), μέτρια στη Βόρεια επαρχία (0,7%), αλλά αρνητική στα Νησιά Λόγιαλτι, που χάνουν τους κατοίκους (-1,3%).
Πάνω από το 40% του πληθυσμού είναι κάτω των 20, αν και η αναλογία των ηλικιωμένων στο συνολικό πληθυσμό αυξάνεται. Δύο κάτοικοι της Νέας Καληδονίας από τους τρεις ζουν στην ευρύτερη περιοχή της Νουμέα. Τρεις στους τέσσερις γεννήθηκαν στη Νέα Καληδονία. Το συνολικό ποσοστό γονιμότητας μειώθηκε από 3,2 παιδιά ανά γυναίκα το 1990 σε 2,2 το 2007.
Εθνοτικές ομάδες
Κατά την απογραφή του 2014, το 39,1% του πληθυσμού ανέφερε ότι ανήκε στην κοινότητα των Κανάκ (από 40,3% στην απογραφή του 2009 ), 27,2% στην ευρωπαϊκή κοινότητα (Caldoche και Zoreille) (από 29,2% στην απογραφή του 2009) και το 8,7% δήλωσε την κοινότητά του ως «Καληδονική» και άλλη (από 6,0% στην απογραφή του 2009). Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως «Καληδόνιοι» πιστεύεται ότι είναι εθνικά Ευρωπαίοι.
Οι άλλες κοινότητες που αναφέρθηκαν ήταν η κοινότητα από τα νησιά Ουαλίς και Φουτουνά (8,2% του συνολικού πληθυσμού, από 8,7% στην απογραφή του 2009), οι Ινδονήσιοι (3,4% του συνολικού πληθυσμού, από 1,6% στην απογραφή του 2009), οι Ταϊτινοί (2,1% του συνολικού πληθυσμού, από 2,0% στην απογραφή του 2009), η κοινότητα από τα νησιά Βανουάτου (1,0%, έναντι 0,9% στην απογραφή του 2009), οι Βιετναμέζοι (0,9%, από 1,0% στην απογραφή του 2009), και οι λοιποί Ασιάτες (ουσιαστικά εθνοτικά κινέζοι) (0,4% του συνολικού πληθυσμού, από 0,8% στην απογραφή του 2009).
Τέλος, το 8,6% του πληθυσμού ανέφερε ότι ανήκε σε πολλαπλές κοινότητες (από 8,3% στην απογραφή του 2009) και 2,5% αρνήθηκε να αναφέρει οποιαδήποτε κοινότητα (από 1,2% στην απογραφή του 2009). Η ερώτηση σχετικά με την κοινοτική ένταξη, η οποία είχε απομείνει από την απογραφή του 2004, επαναφέρεται το 2009 με μια νέα διατύπωση, διαφορετική από την απογραφή του 1996, επιτρέποντας πολλαπλές επιλογές (μεικτή φυλή) και τη δυνατότητα να αποσαφηνιστεί η επιλογή «άλλοι».
Οι Κανάκ, με Μελανησιακή καταγωγή, είναι ιθαγενείς στη Νέα Καληδονία. Η κοινωνική τους οργάνωση βασίζεται παραδοσιακά σε φυλές, οι οποίες προσδιορίζονται είτε ως «φυλές της γης» είτε ως «φυλές της θάλασσας», ανάλογα με την αρχική τους θέση και την κατοχή των προγόνων τους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, οι Κανάκ αποτελούν το 94% του πληθυσμού της επαρχίας των Νήσων Λόγιαλτι, το 74% στη Βόρεια επαρχία και το 27% στη Νότια επαρχία. Οι Κανάκ τείνουν να έχουν χαμηλότερη κοινωνικοοικονομική θέση από τους Ευρωπαίους και τους άλλους αποίκους.
Οι Ευρωπαίοι εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά στη Νέα Καληδονία όταν η Γαλλία ίδρυσε μια ποινική αποικία στο αρχιπέλαγος. Όταν οι κρατούμενοι είχαν εκτίσει τις ποινές τους, τους έδιναν γη για να εγκατασταθούν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, από τους 71.721 Ευρωπαίους στη Νέα Καληδονία, 32.354 είχαν γεννηθεί στη Νέα Καληδονία, 33.551 γεννήθηκαν σε άλλες περιοχές της Γαλλίας και 5.816 γεννήθηκαν στο εξωτερικό. Οι Ευρωπαίοι χωρίζονται σε διάφορες ομάδες: οι Caldoches συνήθως ορίζονται ως εκείνοι που έχουν γεννηθεί στη Νέα Καληδονία και έχουν προγονικούς δεσμούς που τους συνδέουν με τους πρώτους Γάλλους εποίκους. Συνήθως αυτοί έχουν εγκατασταθεί στις αγροτικές περιοχές της δυτικής ακτής του Γκραντ Τερ, όπου πολλοί εξακολουθούν να έχουν μεγάλες ιδιοκτησίες με βοοειδή.
Διαχωρισμένοι από τους Caldoches είναι αυτοί που γεννήθηκαν στη Νέα Καληδονία από οικογένειες που είχαν εγκατασταθεί πιο πρόσφατα και ονομάζονται απλά Καληδόνιοι. Οι Γάλλοι μετανάστες, από τη μητροπολιτική Γαλλία, που έρχονται στη Νέα Καληδονία ονομάζονται Métros ή Zoreilles, υποδεικνύοντας την προέλευσή τους από τη μητροπολιτική Γαλλία. Υπάρχει επίσης μια κοινότητα περίπου 2.000 Πιε-νουάρ, που προέρχονται από Ευρωπαίους αποίκους των πρώην αποικιών της Βόρειας Αφρικής,.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2015 τα 77,5 χρόνια (73,49 χρόνια οι άνδρες και 81,71 οι γυναίκες).
Γλώσσες
Η γαλλική γλώσσα άρχισε να εξαπλώνεται με την εγκαθίδρυση των γαλλικών αποικιών, ενώ τα γαλλικά μιλιούνται ακόμα και στα πιο απομονωμένα χωριά. Το επίπεδο ευχέρειας όμως ποικίλλει σημαντικά σε ολόκληρο τον πληθυσμό, κυρίως λόγω της απουσίας καθολικής πρόσβασης στη δημόσια εκπαίδευση πριν από το 1953, αλλά και λόγω της μετανάστευσης και της εθνοτικής ποικιλομορφίας. Στην απογραφή του 2009, 97,3% των ατόμων ηλικίας 15 ετών και άνω ανέφεραν ότι μπορούσαν να μιλούν, να διαβάζουν και να γράφουν τα γαλλικά, ενώ μόνο το 1,1% ανέφεραν ότι δεν γνώριζαν τα γαλλικά. Άλλες σημαντικές γλωσσικές κοινότητες μεταξύ των πληθυσμών των μεταναστών είναι η γλώσσα των νήσων Ουαλίς και Φουτουνά και η Ιαβαϊκή γλώσσα.
Οι 28 γλώσσες των Κανάκ που μιλιούνται στη Νέα Καληδονία ανήκουν στις Ωκεανικές γλώσσες της οικογένειας των Αυστρονησιακών γλωσσών. Οι γλώσσες των Κανάκ διδάσκονται από το νηπιαγωγείο (τέσσερις γλώσσες διδάσκονται μέχρι το πτυχίο) και μια ακαδημία είναι υπεύθυνη για την προώθησή τους. Οι πιο διαδεδομένες γηγενείς γλώσσες είναι τα Drehu (που μιλιούνται στο Λίφου), τα Nengone (μιλιούνται στο Μαρέ) και τα Paicî (βόρειο τμήμα του Γκραντ Τερ). Άλλοι περιλαμβάνουν τα Iaai (μιλιούνται στην Ουβέα). Στην απογραφή του 2009, 35,8% των ατόμων ηλικίας 15 ετών και άνω ανέφεραν ότι μπορούσαν να μιλήσουν (αλλά όχι απαραίτητα να διαβάσουν ή να γράψουν) μία από τις αυτόχθονες μελανησιακές γλώσσες, ενώ το 58,7% ανέφερε ότι δεν γνώριζαν καμία από αυτές.
Θρησκεία
Η κυρίαρχη θρησκεία στη Νέα Καληδονία είναι ο Χριστιανισμός. Σχεδόν ο μισός πληθυσμός ανήκει στην Καθολική Εκκλησία, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων Ευρωπαίων, Βιετναμέζων και των μισών από τις μελανησιακές και πολυνησιακές μειονότητες. Ο Ρωμαιοκαθολικισμός εισήχθη από Γάλλους αποίκους. Το νησί έχει επίσης πολυάριθμες προτεσταντικές εκκλησίες, εκ των οποίων η Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία και η Ευαγγελική Εκκλησία της Νέας Καληδονίας και των Νήσων Λουαγιοτέ έχουν το μεγαλύτερο αριθμό πιστών, με τους πιστούς να είναι αποκλειστικά Μελανησιακής καταγωγής. Ο προτεσταντισμός άρχισε να εξαπλώνεται στα τέλη του 20ού αιώνα και συνεχίζει να εξαπλώνεται. Υπάρχουν επίσης πολλές άλλες χριστιανικές ομάδες και μικρός αριθμός Μουσουλμάνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ειδικά εδάφη των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Συντρίμμια του Έρωτα
Η ταινία Συντρίμμια του Έρωτα (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά Carrie) είναι ρομαντικό δράμα παραγωγής 1952 σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ με πρωταγωνιστές τους Λόρενς Ολίβιε, Τζένιφερ Τζόουνς και Μίριαμ Χόπκινς. Η ταινία, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Θίοντορ Ντράιζερ Αδελφή Κάρι (Sister Carrie) του 1900, προτάθηκε για δυο βραβεία Όσκαρ, χωρίς να κερδίσει κάποιο.
Υπόθεση
Η Κάρι Μίμπερ (Τζένιφερ Τζόουνς) μια πανέμορφη νεαρή κοπέλα από την αμερικάνικη επαρχία παίρνει το τρένο με προορισμό το Σικάγο. Στο τρένο γνωρίζεται με έναν έμπορο, τον Τσαρλς Ντρουέ (Έντι Άλμπερτ), ο οποίος προσπαθεί να την κατακτήσει, παρά το γεγονός ότι η κοπέλα προσπαθεί να τον αποφύγει. Στο Σικάγο μένει με την αδερφή της και τον άνδρα της, και πιάνει δουλειά σε τσαγκαράδικο. Ο σύζυγος της αδερφής της παίρνει το μεγαλύτερο μέρος του μισθού της για τη στέγη και το φαγητό που της παρέχει. Ένα ατύχημα στη δουλειά προκαλεί την απόλυση της κοπέλας, την οποία προθυμοποιείται να βοηθήσει ο Ντρουέ. Ο Ντρουέ της δίνει χρήματα και εκείνη τον συναντάει σε ένα εστιατόριο για να του τα επιστρέψει. Στο εστιατόριο εκείνο γνωρίζεται με έναν παντρεμένο άνδρα τον Τζορτζ Χέρστγουντ (Λόρενς Ολίβιε), ο οποίος την ερωτεύεται. Η Κάρι αναγκάζεται να μείνει με τον Ντρουέ και όταν εκείνος λείπει δέχεται την επίσκεψη του Χέρστγουντ, ο οποίος τη φλερτάρει. Η Κάρι ενδίδει στο φλερτ του Χέρστγουντ μη γνωρίζοντας ότι είναι παντρεμένος. Όταν το μαθαίνει ζητάει από τον Χέρστγουντ εξηγήσεις, ο οποίος της λέει ότι είναι παντρεμένος με μια γυναίκα που δεν αγαπά και θέλει να χωρίσει. Ο Χέρστγουντ ζητά διαζύγιο από τη σύζυγό του, Τζούλι (Μίριαμ Χόπκινς), αλλά εκείνη τον απειλεί ότι θα του πάρει όλη την περιουσία.
Πληροφορίες
thumb|left|Η [[Τζένιφερ Τζόουνς και ο Λόρενς Ολίβιε σε φωτογραφία από τα γυρίσματα της ταινίας, που ελήφθη τον Φεβρουάριο του 1951.]]
Ταινία βασισμένη στο μυθιστόρημα με τίτλο «Αδελφή Κάρι» του 1900, του Αμερικανού λογοτέχνη Θίοντορ Ντράιζερ (συγγραφέα επίσης και του Αμερικανική τραγωδία που είχε μεταφερθεί ένα χρόνο πρωτύτερα στη μεγάλη οθόνη με τίτλο Μια θέση στον ήλιο (A Place In The Sun, 1951). Την ταινία σκηνοθέτησε ο Γουίλιαμ Γουάιλερ, ο οποίος συνεργάστηκε για δεύτερη φορά με τον Ολίβιε μετά την πρώτη τους συνεργασία για την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Έμιλι Μπροντέ, Ο Πύργος των Καταιγίδων (Wuthering Heights) το 1939. Ο Ολίβιε δέχτηκε το ρόλο προκειμένου να είναι κοντά στη σύζυγό του Βίβιαν Λι, που εκείνη την περίοδο γύριζε το Λεωφορείον ο Πόθος (A Streetcar Named Desire, 1951) του Ελία Καζάν και βρισκόταν στην Αμερική. Η Paramount Pictures, εταιρεία παραγωγής της ταινίας, αποφάσισε να μη χρησιμοποιηθεί ο αυθεντικός τίτλος του μυθιστορήματος του Ντράιζερ Αδελφή Κάρι (Sister Carrie), παρά μόνο Carrie σκέτο, καθώς υπήρξε φόβος ότι θα δημιουργούσε στο κοινό την εντύπωση ότι η ταινία πραγματευόταν τη ζωή κάποιας μοναχής. Το μυθιστόρημα του Ντράιζερ που πραγματεύεται θέματα ταμπού για την κοινωνία του 1900, όπως τον αγοραίο έρωτα και τη μοιχεία, αποτέλεσε φιλόδοξη παραγωγή για πολλές εταιρίες του Χόλυγουντ, κυρίως της Warner, η οποία αγόρασε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος στα μέσα της δεκαετίας του 1930, αλλά ο ηθικός κώδικας Χέιζ που δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 1930 έβαζε τότε φραγμούς στην οπτικοποίησή του. Οι καιροί είχαν πλέον αλλάξει το 1952, όταν τα δικαιώματα του μυθιστορήματος απέκτησε η Paramount Pictures και ανέθεσε τη σκηνοθεσία στον Γουάιλερ και τη συγγραφή του σεναρίου στο ζεύγος Ρουθ και Αουγκούστους Γκετς, που είχαν ξανασυνεργαστεί με τον σκηνοθέτη το 1949 για τη μεταφορά του μυθιστορήματος του Χένρι Τζέιμς Πλατεία Ουάσινγκτον το οποίο προβλήθηκε στους κινηματογράφους με τίτλο Η κληρονόμος (The Heiress). Η ταινία έκανε εισπράξεις ύψους 1,8 εκατομμυρίων δολαρίων στις Ηνωμένες Πολιτείες.