cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πικ-νικ (ταινία, 1955)
Υποδοχή και Βραβεία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς κάνοντας τεράστια εισπρακτική επιτυχία κι αποσπώντας 6 υποψηφιότητες για Όσκαρ. Βραβεύτηκε τελικά με 2, αλλά έχασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από το Μάρτι (Marty, 1955) του Ντέλμπερτ Μαν. Πολλοί θεωρούν ότι η Ρόζαλιντ Ράσελ, ηθοποιός με 5 υποψηφιότητες και καμιά νίκη θα είχε καταφέρει να κερδίσει αν είχε αφήσει τον διευθυντή του μάνατζμεντ της Columbia να την προωθήσει ώστε να είναι υποψήφια για όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου. Η Ράσελ που είχε συνηθίσει να είναι πρώτο όνομα αρνήθηκε, χάνοντας έτσι την ευκαιρία να κερδίσει το αγαλματίδιο.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1955 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Κάνσας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Βυζαντινό Μουσείο Αντιβουνιώτισσας
Το Βυζαντινό Μουσείο Αντιβουνιώτισσας στεγάζεται στον Ι.Ν. Κυράς Αντιβουνιώτισσας και βρίσκεται στην πόλη της Κέρκυρας. Από το 1984 εκτίθεται στην Αντιβουνιώτισσα πλούσια συλλογή φορητών εικόνων και κειμηλίων.
Ο Ναός
Ο ναός, αφιερωμένος στην Υπεραγία Θεοτόκο Κυρά Αντιβουνιώτισσα, αποτελεί ένα από τα παλαιότερα και πλουσιότερα εκκλησιαστικά μνημεία της Κέρκυρας και πιθανότατα χτίστηκε στο τέλος του 15ου αιώνα.
Αρχιτεκτονική
Η Αντιβουνιώτισσα είναι μια μονόχωρη, ξυλόστεγη βασιλική που διασώζει άθικτη την ιδιαιτερότητα του κερκυραϊκού ναού της εποχής, την ύπαρξη δηλαδή του εξωνάρθηκα που περιβάλλει το ναό από τις τρεις πλευρές. Η μορφολογία του, απλή εξωτερικά με τοξωτά ανοίγματα και μοναδικό κόσμημα το σύνθετο οδοντωτό γείσο, συνδυάζει αρμονικά με το επιτυχημένο πλάσιμο των όγκων. Στο αίθριο, στην ανατολική πλευρά του μνημείου, βρίσκεται το κωδωνοστάσιο που ανήκει στον τύπο με το διάτρητο τοίχωμα.
Σε αντίθεση με τους λιτούς εξωνάρθηκες, ο κυρίως ναός εσωτερικά είναι ιδιαίτερα επιβλητικός και διασώζει κύρια στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη λεγόμενη Βασιλική Επτανησιακού τύπου, όπως τα ψηλά στασίδια, τη ζωγραφιστή «ταπετσαρία» στους τοίχους και την «ουρανία», που εδώ οργανώνεται σε ξυλόγλυπτα θέματα. Το τέμπλο είναι μεταγενέστερο και λίθινο. Λίθινες είναι και οι πλάκες του δαπέδου του κυρίως ναού όπως και των εξωναρθήκων, όπου οι περισσότερες είναι επιτάφιες με εγχάρακτα ή ανάγλυφα ονόματα και οικόσημα ευγενών, μεγάλων πρωτοπαπάδων αλλά και γενικότερα σημαντικών προσώπων της Κέρκυρας, οι οποίοι ενταφιάστηκαν εδώ συνδέοντας έτσι ακόμη στενότερα την Αντιβουνιώτισσα με την ιστορία του τόπου. Το 1979, οι κτητορικές οικογένειες Μυλωνοπούλου, Αλαμάνου, Ριζικάρη και Σκάρπα αποφασίζουν τη δωρεά του μνημείου, πλουσιότατου σε κειμήλια αλλά και σημαντικές φορητές εικόνες, στο ελληνικό Δημόσιο με τον όρο ο ναός να λειτουργήσει ως Μουσείο.
Το 1984 και αφού αντιμετωπίστηκαν μόνο τα μεγάλα στατικά προβλήματα του μνημείου με τις άκρως απαραίτητες αναστηλωτικές εργασίες, η τότε Υπουργός Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη εγκαινιάζει το Μουσείο με την πλούσια συλλογή των συντηρημένων φορητών εικόνων και των κειμηλίων. Τον Ιούνιο του 1994, μετά από τη δεύτερη τελική φάση της αναστήλωσης του ναού, η «Κυρά Αντιβουνιώτισσα» ανέκτησε πάλι όλη της τη μεγαλοπρέπεια και εγκαινιάστηκε η επανέκθεση της συλλογής.
Το Μουσείο
Η νέα έκθεση του Μουσείου Αντιβουνιώτισσας, αλλά και αναστηλωτικές εργασίες έγιναν με γνώμονα την αποκατάσταση του μνημείου ως ναού. Ο κυρίως ναός και το ιερό αποδόθηκαν στο λειτουργικό τους χαρακτήρα, όπως αυτός διαμορφώθηκε κατά τους δύο τελευταίους αιώνες και σύμφωνα με το αρχειακό φωτογραφικό υλικό. Έτσι όλα τα λειτουργικά αντικείμενα τοποθετήθηκαν στη θέση τους, ανακατασκευάστηκαν τα στασίδια και η «σταμπωτή ταπετσαρία». Οι νάρθηκες χρησιμοποιήθηκαν ως κυρίως εκθεσιακός χώρος. Σε αυτούς εκτίθενται εικόνες του ναού αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της παλαιάς συλλογής εικόνων του Μουσείου Ασιατικής Τέχνης, αφού ελήφθησαν υπ' όψιν τα χρονολογικά, εικονογραφικά και τεχνοτροπικά στοιχεία των έργων.
Η συλλογή περιλαμβάνει σημαντικά έργα από το 15ο έως και το 19ο αιώνα επώνυμων αλλά και ανώνυμων καλλιτεχνών και παρέχει μία πλήρη εικόνα της θρησκευτικής καλλιτεχνικής δημιουργίας αλλά και της πνευματικής κίνησης γενικότερα κατά την περίοδο αυτή στην Κέρκυρας, η οποία, όπως και τα υπόλοιπα Επτάνησα, έγινε σταθμός και τόπος διαμονής Κρητών, κυρίως, καλλιτεχνών στη διαδρομή τους από την Κρήτη προς τη Βενετία, ιδίως μετά την κατάληψη της Μεγαλονήσου από τους Τούρκους το 1669.
Η διακίνηση αυτή καλλιτεχνών αλλά και ρευμάτων, σε συνδυασμό με την αφοσίωση στο ορθόδοξο δόγμα, τις βυζαντινές επιβιώσεις αλλά και την άμεση επικοινωνία με τη Δύση, δημιούργησαν με την πάροδο των αιώνων μια υψηλή καλλιτεχνική αισθητική αλλά και πρότυπα όχι μόνο στους διακινούμενους αλλά και σε ντόπιους καλλιτέχνες. Από τον Τζαφούρη, τον Μιχαήλ Δαμασκηνό και τον Εμμανουήλ Λαμπάρδο μέχρι τον Εμμανουήλ Τζάνε, τον Βίκτωρα και τον Μιχαήλ Αβράμη αλλά και άλλους ζωγράφους, στο Μουσείο Αντιβουνιώτισσας αντιπροσωπεύονται πλήρως πέντε αιώνες θρησκευτικής καλλιτεχνικής έκφρασης.
Η Ζωγραφική
Τα λίγα γνωστά μέχρι σήμερα έργα ζωγραφικής που σώζονται στην Κέρκυρα και ανήκουν στη βυζαντινή περίοδο, μαρτυρούν ότι τόσο στη μνημειακή ζωγραφική (Τοιχογραφίες στο ναό Αγίου Μερκουρίου κοιν. Αγίου Μάρκου και Αγίου Μιχαήλ στο Βουνό της Άνω Κορακιάνας, 11ος-12ος αι.), όσο και στις φορητές εικόνες του 14ου αι., ακολουθείται η βυζαντινή παράδοση. Στις τοιχογραφίες έχει επισημανθεί το αυστηρό σχηματοποιημένο γραμμικό στυλ, εξαιρετικά αρχαΐζον σε σχέση με άλλα βυζαντινά έργα της εποχής. Από τις εικόνες που σώζονται, δύο έχουν αποδοθεί σε εργαστήρια της Κωνσταντινούπολης (Πρόδρομος Αγίας Αικατερίνης και Παναγία Οδηγήτρια), ενώ η αμφιπρόσωπη εικόνα της Παναγίας Δημοσιάνας του Μητροπολιτικού Ναού αποδίδεται σε εργαστήριο των Ιωαννίνων. Έτσι παρά την υπαγωγή του νησιού σε λατίνους ηγεμόνες, μετά το 1204, η βυζαντινή παράδοση εξακολουθεί, χωρίς να μαρτυρείται από τα σωζόμενα έργα ή τις πηγές ότι η Κέρκυρα υπήρξε ιδιαίτερο καλλιτεχνικό κέντρο. Από την άλωση της Κωνσταντινούπολης μέχρι το 1669, η βενετοκρατούμενη Κρήτη αποτελεί το σπουδαιότερο καλλιτεχνικό κέντρο του ελληνισμού παράλληλα με άλλα πνευματικά κέντρα (Άθως) και καλλιτεχνικές παρουσίες στην Ηπειρωτική Ελλάδα (Θηβαίοι ζωγράφοι). Η ζωγραφική που διαμορφώνεται στην Κρήτη ακολουθεί το ρεύμα της όψιμης Παλαιολογείας στην πρώτη της εμφάνιση και αποκτά στη συνέχεια έναν εκλεκτικό χαρακτήρα και την ικανότητα να μεταχειρίζεται πολλούς τρόπους, ανάλογα με το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Η δυνατότητα των Κρητών ζωγράφων να δέχονται παραγγελίες από πολλά μοναστικά κέντρα του ελληνισμού, από το εξωτερικό, από ευγενείς Έλληνες και Βενετούς, οι διαφορετικές αισθητικές προτιμήσεις των φορέων, το διαφορετικό δόγμα και η εθνικότητα συνετέλεσαν στην ικανότητα προσαρμογής και τη διαμόρφωση της τέχνης της Κρητικής Σχολής, με την οποία ανθίζει κυρίως η τέχνη της φορητής εικόνας.
Η Κέρκυρα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης και τύχης, αναπτύσσει από νωρίς σχέσεις με τη βενετοκρατούμενη Κρήτη και στη συνέχεια γίνεται τόπος διαμονής και κυρίως σταθμός πολυάριθμων κρητικών ζωγράφων, στη διαδρομή από Κρήτη προς Βενετία. Εδώ είναι εγκατεστημένος για λίγο διάστημα ο ζωγράφος Θωμάς Μπαθάς (1585-1587), χωρίς να έχει βρεθεί έως σήμερα ενυπόγραφο έργο του. Την ίδια εποχή, 16ος αι., κυριαρχούν οι φημισμένοι ζωγράφοι Μιχαήλ Δαμασκηνός και Γεώργιος Κλόντζας. Αρκετά έργα του πρώτου έχουν διασωθεί στην Κέρκυρα, αν και δεν υπάρχουν μαρτυρίες για την εδώ παραμονή του πριν και μετά την μετάβασή του στη Βενετία.
Τα έργα του 17ου αι., επώνυμων και ανώνυμων ζωγράφων, είναι πολυάριθμα. Μετά την κατάληψη του Ρεθύμνου το 1646 και ολόκληρης της Κρήτης το 1669, οι ζωγράφοι βρίσκουν εδώ καταφύγιο και επηρεάζουν τους ομοτέχνους τους μιας ευρύτερης περιοχής, που περιλαμβάνει και την τουρκοκρατούμενη Ήπειρο. Το 18ο αι. με την επίδραση του Παναγιώτη Δοξαρά, επικρατεί η Ιταλική τεχνοτροπία, ενώ ταυτόχρονα το 18ο αι. αλλά και το 19ο α. συνυπάρχουν στην Κέρκυρα εικόνες που έχουν παραγγελθεί στα τοπικά ηπειρώτικα εργαστήρια.
Εκθέματα
Η επανέκθεση του Μουσείου Αντιβουνιώτισσας έγινε με γνώμονα την αρχή της απόδοσης του χώρου του ναού στην αρχική λειτουργική μορφή του. Εκτίθενται περίπου ενενήντα εικόνες, οι περισσότερες από τις οποίες ανήκουν στον ίδιο το ναό. Οι υπόλοιπες, εκτεθειμένες στο νάρθηκα, προέρχονται από την παλιά βυζαντινή συλλογή του Ασιατικού Μουσείου.
Το Μουσείο θα συμπληρωθεί σύντομα με έκθεση των κειμηλίων και το αρχειακό υλικό του ναού. Οι εικόνες που εκτίθενται χρονολογούνται από το β' μισό του 15ου έως και το 19ο αι. Πρόκειται λοιπόν για ένα Μουσείο μεταβυζαντινής εκκλησιαστικής τέχνης. Το βλέμμα του επισκέπτη, αρχίζοντας από την εικόνα της Θεοτόκου Οδηγήτριας Καστελλάνων, 15ου αι., Μακεδονικής σχολής, μπορεί στη συνέχεια να σταθεί σε έργα του 16ου αι. εξαιρετικής τεχνικής, και να θαυμάσει την εικόνα των αγίων Σεργίου, Βάκχου και Ιουστίνης του Μιχαήλ Δαμασκηνού, ζωγραφισμένη για το ναό της Τριμάρτυρος, μετά τη ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571). Επίσης στον Επιτάφιο με την υπογραφή του Εμμ. Τζανφουρνάρη και τη μικρή εικόνα των τριών αρχαγγέλων του Γεωργίου Κορτεζά, στις εικόνες του Εμμ. Λαμπάρδου και του Ιερεμία Παλλαδά, που διακρίνονται για την εξαιρετική τεχνική και τη συντηρητική τάση των δύο ζωγράφων. Τέλος, στις εικόνες του Δωδεκαόρτου του Εμμ. Τζάνε, την ωραία εικόνα με θέμα το «Μη μου άπτου», παραγγελία της οικογένειας Ιουστινιάνη, καθώς και σε μεμονωμένα έργα του Μόσκου, Θ. Πουλάκη, Βίκτωρος, Εμμ. Σκορδίλη και του Κωνσταντίνου Κονταρίνη.
Πηγές
Βυζαντινο Αντιβουνιωτισσας Αντιβουνιωτισσας Αντιβουνιωτισσας Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κέρκυρα
Κάστρο των Νεζερών
Το Κάστρο των Νεζερών είναι κτίσμα της Φραγκοκρατίας, ερειπωμένο πλέον, στην ορεινή Αχαΐα και συγκεκριμένα στην ιστορική περιοχή των Νεζερών.
Ιστορία & Λαϊκή παράδοση
Πιστεύεται ότι χτίστηκε από τους Φράγκους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, άγνωστο το πότε ακριβώς, και ανήκε στο Τιμάριο της Ζουλιάνας, τμήμα της Βαρωνία της Χαλανδρίτσας.
Τον 15ο αιώνα και κατά την κατάληψη της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς, το κάστρο είχε περάσει στην κατοχή των Βυζαντινών και πολιορκήθηκε από τούς Οθωμανούς, ενώ επίσης αναφέρεται ότι θεωρούνταν απόρθητο. Η τοπική λαϊκή παράδοση μιλά για μακρά πολιορκία του κάστρου επειδή οι ντόπιοι κάτοικοι κατάφερναν μέσω ενός μυστικού περάσματος και τροφοδοτούνταν με νερό, το μυστικό αυτό το πρόδωσε στους Οθωμανούς μια γριά, η οποία τους συμβούλεψε και τον τρόπο για να μάθουν την ακριβή θέση του. Οι Οθωμανοί ακολούθησαν την συμβουλή της γριάς, άφησαν επί ημέρες ένα άλογο χωρίς νερό, έπειτα το ελευθέρωσαν και αυτό ψάχνοντας για νερό τους οδήγησε στην υπόγεια σήραγγα και έτσι οι Οθωμανοί την έκλεισαν κι έτσι κατέλαβαν τελικά το κάστρο.
Πηγές
Κατηγορία:Κάστρα της Αχαΐας Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνία της Χαλανδρίτσας Κ
Λίντια Κορσακούβνα
Η Λίντια Κορσακούβνα (πολωνικά: Lidia Korsakówna), με πραγματικό όνομα Λίντια Κόρσακ-Μπρουσικιέβιτς (Lidia Korsak-Brusikiewicz) (17 Ιανουαρίου 1934, Μπαρανοβίτσε - 6 Αυγούστου 2013, Κονστάντσιν-Γεζιόρνα), ήταν Πολωνή ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. μικρογραφία|240x240εσ| Ο τάφος του Καζίμιες Μπρουσικιέβιτς και της Λίντια Κορσακούβνα
Βιογραφία
Η Λίντια γεννήθηκε στο έδαφος της σημερινής Λευκορωσίας. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έζησε με τους γονείς της στο Βάουμπζιχ. Στη δεκαετία του 1950, έπαιξε στο Κρατικό Σύνολο Τραγουδιού και Χορού «Mazowsze» (στο οποίο συμπεριλαμβανόταν η Ιρένα Σάντορ). Το 1953-1954 έπαιξε στο Θέατρο Σάτυρας στο Κατοβίτσε, από το 1955 συνδέθηκε με την ομάδα του Θεάτρου Syrena στη Βαρσοβία. Το 1960 πέρασε σε εξωσχολικές εξετάσεις υποκριτικής. Το 1987 συνταξιοδοτήθηκε.
Στις 16 Ιουνίου 2011, το Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρσοβίας έδωσε στην Κορσακούβνα τον τίτλο του Επίτιμου Δημότη της Βαρσοβίας.
Ο σύζυγός της, από το 1963, ήταν ο ηθοποιός Καζίμιες Μπρουσικιέβιτς (1926-1989). Απέκτησαν μία κόρη, την ηθοποιό Λουτσίνα Μπρουσικιέβιτς.
Πέθανε στο Σπίτι των Βετεράνων Καλλιτεχνών της Πολωνικής Σκηνής στο Σκολίμουφ, όπου έζησε τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής της. Στις 12 Αυγούστου 2013, η ηθοποιός θάφτηκε στον οικογενειακό τάφο στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι (K-2-55).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Βιετναμέζικες βουλευτικές εκλογές 2021
Στις 23 Μαΐου 2021 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στο Βιετνάμ, για να εκλεγούν τα 500 μέλη της Εθνοσυνέλευσης. Οι γύρω στους 69,2 εκατομμύρια εγγεγραμμένους ψηφοφόρους της χώρας κλήθηκαν στις κάλπες για να ψηφίσουν με προσοχή, φορώντας μάσκες για προστασία από τον κορονοϊό και τηρώντας τις αποστάσεις ασφαλείας. Γύρω στα 84.700 εκλογικά κέντρα λειτούργησαν σε όλην την χώρα, από τις 7.00 το πρωί μέχρι τις 19.00 το απόγευμα. Η προσέλευση ήταν 99,60%, δηλαδή αυξημένη κατά 0,25 συγκριτικά με τις προηγούμενες εκλογές. Παράλληλα διεξήχθησαν και οι εκλογές για τα μέλη των λαϊκών περιφερειακών και επαρχιακών συμβουλίων.
Εκλογικό σύστημα
Η Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Βιετνάμ έχει μονοκομματικό καθεστώς. Σύμφωνα με το Βιετναμέζικο Σύνταγμα του 2013, το Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ, η εμπροσθοφυλακή της εργατικής τάξης και του έθνους, είναι το κυβερνών κόμμα. Τα 500 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με μυστική και καθολική ψηφοφορία που διεξάγεται ισότιμα σε όλην την επικράτεια, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι απλό πλειοψηφικό δύο γύρων από 184 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες (1-3 έδρες). Ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, δηλαδή πάνω από 50% των ψήφων, ανακηρύσσεται νικητής. Αν στον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί νικητής τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίον συμμετέχουν οι δύο υποψήφιοι που πλειοψήφησαν στον πρώτο. Δεύτερος γύρος διεξάγεται, επίσης, αν η προσέλευση στον πρώτο γύρο είναι μικρότερη του 50%. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική, αλλά οι εκλογείς παροτρύνονται να ψηφίσουν από αίσθημα ευθύνης. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες του Βιετνάμ ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να μην έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα με δικαστική απόφαση ή για λόγους υγείας.
Συμμετοχές
Στις εκλογές συμμετείχαν 866 υποψήφιοι, από τους οποίους οι 74 ήταν ανεξάρτητοι πολιτικοί και οι υπόλοιποι ήταν μέλη του Βιετναμέζικου Κομμουνιστικού Κόμματος. Οι 393 υποψήφιοι είναι γυναίκες και οι 473 άντρες. Οι 185 υποψήφιοι προέρχονταν από εθνικές μειονότητες. Πάνω από 560 υποψήφιοι ήταν απόφοιτοι Πανεπιστημίων. Οι 204 υποψήφιοι διεκδίκησαν την επανεκλογή τους, ενώ οι υπόλοιποι υποψήφιοι ήταν νεόφερτοι.
Αποτελέσματα
Μία έδρα στην επαρχία Μπιν Ντουόνγκ έμεινε κενή καθώς το Εθνικό Εκλογικό Συμβούλιο δεν επιβεβαίωσε ότι ο υποψήφιος που την κέρδισε δεν είχε τα προσόντα να εισέλθει στο κοινοβούλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Βιετνάμ Βιετναμ
Άουγκουστ Μάινεκε
Ο Άουγκουστ Μάινεκε (πλήρες όνομα Γιόχαν Άλμπρεχτ Φρίντριχ Άουγκουστ Μάινεκε / Γερμανικά: Johann Albrecht Friedrich August Meineke, [ˈmaɪnəkə], 8 Δεκεμβρίου 1790 – 12 Δεκεμβρίου 1870), ήταν Γερμανός κλασικός φιλόλογος, μεταφραστής και εκδότης, γεννημένος στο Ζοστ (Soest) στο Βασίλειο της Βεστφαλίας. Ήταν ο πεθερός του επίσης διακεκριμένου κλασικού φιλόλογου Θέοντορ Μπέργκ (Theodor Bergk).
Βιογραφικό
Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας ως μαθητής του Γιόχαν Γκότφριντ Γιάκομπ Χέρμαν (Johann Gottfried Jakob Hermann), και αφότου εργάστηκε ως καθηγητής στο Ντάντσιχ (Danzing, σύγχρονο Γκντανσκ της Πολωνίας), διορίστηκε διευθυντής του γυμνασίου Γιοακιμστάλ (Joachimsthal) στο Βερολίνο από το 1826 έως το 1856. Κατά την περίοδο αυτή, το 1830 έγινε μέλος της Ακαδημίας του Βερολίνου (Πρωσική Ακαδημία Καλών Τεχνών). Πέθανε στο Βερολίνο στις 12 Δεκεμβρίου του 1870. thumb|150x150px|Πινακίδα του δρόμου στο [[Βερολίνο που ονομάστηκε προς τιμή του Μάινεκε|left]]Διέπρεψε ως θεωρητικός κριτικός, με τους κωμικούς και Αλεξανδρινούς ποιητές να είναι οι αγαπημένοι του συγγραφείς, και σε μικρότερο βαθμό οι εκδόσεις του ασχολούνται και με την Βυζαντινή ιστοριογραφία. Ήταν ο πρώτος λόγιος από την εποχή του Ρίτσαρντ Μπέντλεϊ (Richard Bentley) ο οποίος διακρίθηκε ιδιαίτερα για την κριτική ανάλυση του στα έργα του Μενάνδρου και του Φιλήμωνα. Το κύριο μέρος του έργου του, το έγραψε στα Λατινικά -μαζί με τα πρωτότυπα κείμενα των ελληνικών, και με περιορισμένη χρήση γερμανικών-, και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Βερολίνο, με μικρότερες περιόδους στη Λειψία και τη Βόννη.
Το 1899, ο δρόμος στο Βερολίνο όπου βρισκόταν το σχολείο όπου αρχικά φοίτησε, πήρε το όνομα του (Meinekestraße) προς τιμή και ανάμνηση του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι
Ντοροτέε Μιλντς
Η Ντοροτέε Μιλντς (γερμ. Dorothee Mields, γενν. 1971) είναι Γερμανίδα σοπράνο τραγουδίστρια του μπαρόκ και της σύγχρονης μουσικής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1971 στο Γκελζενκίρχεν. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βρέμης, και συνέχισε τις σπουδές της στην Στουτγκάρδη. Ηχογράφησε πολλά κομμάτια κλασσικής και μοντέρνας μουσικής, ενώ τραγούδησε σε πολλά φεστιβάλ. Δίδαξε στην Σχολή Μουσικής της Βαϊμάρης.
Άγιος Γεώργιος (ναρκαλιευτικό)
Άγιος Γεώργιος (ναρκαλιευτικό)
Το Άγιος Γεώργιος ήταν ένα ελληνικό ιστιοφόρο αλιευτικό το οποίο και επιτάχθηκε για ανάγκες του Πολεμικού Ναυτικού και των συμμαχικών δυνάμεων στη περίοδο 1941 - 1944. Μετά τον κατάπλου του στη Μέση Ανατολή εξοπλίσθηκε ανάλογα για ναρκαλιεία και τέθηκε στη διάθεση των Συμμαχικών Δυνάμεων. Μαζί με το Θάλεια παρελήφθη στη Μέση Ανατολή στις 22 Αυγούστου 1941.
Τα επίτακτα πλοία, διαφόρων τύπων, που είχαν μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθούν για την αλιεία μαγνητικών ναρκών ήταν: Αλκανέτ, Χρήστος, Θάλεια Ι, Σεβαστή, Λίβανος, Άγιος Γεώργιος, Λύκος, Τασία και Παλλάς.
Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση οπότε και διαγράφηκε από την δύναμη του τότε Βασιλικού Ναυτικού (πριν από τον Οκτώβριο του 1944).
Αγιος Γεώργιος Αγιος Γεώργιος Αγιος Γεώργιος
Κουβέιτ ΣΚ
Η Κουβέιτ ΣΚ είναι επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Κουβέιτ. Ιδρύθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1960. Έδρα της ομάδας είναι το Al Kuwait Sports Club Stadium, χωρητικότητας 18.500 θεατών. Έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα της χώρας 11 φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κουβέιτ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960 Κατηγορία:Νικήτριες ομάδες ΑΦΚ Καπ
Μεγάλη Παρασκευή
thumb|Αγιογραφική αναπαράσταση της [[Σταύρωση του Ιησού Χριστού|σταύρωσης, από τον Θεοφάνη τον Κρητικό, 16ος αιώνας.]] thumb|Επιτάφιος στολισμένος τη Μεγάλη Παρασκευή στον [[Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ιπποδρομίου|Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ιπποδρομίου Θεσσαλονίκης (2022).]]Η Μεγάλη Παρασκευή είναι ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας, και η Παρασκευή προ του Πάσχα. Είναι μέρα πένθους και νηστείας για όλη την Χριστιανοσύνη καθώς τότε κορυφώνεται το Θείο Δράμα των Παθών του Χριστού.
Εκκλησιαστικές Ακολουθίες
Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής τελείται η ακολουθία των Μεγάλων Ωρών και ο Εσπερινός της Αποκαθηλώσεως, οπότε και ο Χριστός αποκαθηλώνεται και τοποθετείται στον Επιτάφιο. Από τα ξημερώματα τις ίδιας μέρας ετοιμάζεται ο επιτάφιος. Το βράδυ πραγματοποιείται η Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου, δηλαδή ο Όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου και ακολουθεί η περιφορά του επιταφίου. Λόγω του πένθιμου χαρακτήρα της ημέρας δεν τελείται Θείας Λειτουργία ούτε ακόμη και η κατανυκτική Λειτουργία Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγάλη Εβδομάδα Κατηγορία:Έθιμα Απριλίου Κατηγορία:Πάσχα Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Ιησούς Χριστός Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Επίσημες αργίες στην Ελλάδα
Χαλκιάνικα Αχαΐας
Ιστορία
Τα Χαλκιάνικα, όπως όλα τα χωριά της Νωνάκριδας, ήταν ένας από τους παλιούς αραιοκατοικημένους ορεινούς οικισμούς που πύκνωσαν από τη μετακίνηση πεδινών και παραθαλάσσιων οικισμών που έβλεπαν τη μετατόπιση αυτή ως τη μόνη φυσική διέξοδο και σωτηρία μπροστά στη μανία των κατακτητικών κυμάτων και στη μάστιγα των πειρατικών επιδρομών που κορυφώθηκαν στο 13ο και 14ο αιώνα. Στους αιώνες της Τουρκοκρατίας συνεχίζεται συστηματικά η φυγή συμπαγών πεδινών πληθυσμών προς τα ορεινά διαμερίσματα της χώρας. Όπως συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα, «η πεδιάδα γίνεται πλέον η κατοικήσιμη περιοχή των Τούρκων, το βουνό το καταφύγιο των Ελλήνων».
Στις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα τα Χαλκιάνικα γνωρίζουν τη μεγαλύτερη πύκνωσή τους σε πληθυσμό αλλά και κάποια οικονομική ακμή μετά τον οριστικό διακανονισμό των ορίων του Χαλκιανιώτικου βουνού, στον οποίο πρωταγωνίστησε ο Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Ράλλης. Ο διακανονισμός αυτός, που κατοχυρώθηκε με δικαστική απόφαση (Χοτζέτι, 1776) και αργότερα με σουλτανικό φιρμάνι (1781), πρόσθεσε αρκετές χιλιάδες στρέμματα στην κυριότητα του χωριού και αύξησε σημαντικά τις καλλιέργειες και τα βοσκοτόπια και κατά συνέπεια και τα έσοδα των Χαλκιανίκων.
Γύρω στα 1785 ιδρύεται η «Σχολή των Χαλκιάνων», ένα υποτυπώδες σχολείο, όπου οι κάτοικοι της δυσπρόσιτης αυτής περιοχής, με δάσκαλο τον παπά του χωριού ή κάποιον άλλο ιερομόναχο, μαθαίνουν γραφή και ανάγνωση, στοιχεία πρακτικής αριθμητικής και παίρνουν ίσως κάποιες γνώσεις της εθνικής ιστορίας.
Μετά την Εθνική αποκατάσταση, κατά τη Καποδιστριακή περίοδο διατηρήθηκε προσωρινά – με κάποιες βελτιώσεις και προσαρμογές στις νέες εθνικές συνθήκες - ο θεσμός της Δημογεροντίας. Δημογέροντες Χαλκιανίκων αναδείχτηκαν, με απόφαση των κατοίκων και υπογραφή σχετικού πρακτικού (Οκτώβριος 1827), ο Αναγνώστης (Χρύσανθος) Κανελλόπουλος και ο Γιαννάκης Ράλλης, πρώτος ανιψιός του τοπικού ευεργέτη Αρχιμανδρίτη Σεραφείμ Ράλλη.
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια τα Χαλκιάνικα μαζί με άλλα χωριά της ορεινής Νωνάκριδας (Κλουκινοχώρια) έγιναν ιδιαίτερη διοικητική περιφέρεια της Επαρχίας Καλαβρύτων. Το 1833 συστήθηκε ο Δήμος Νωνάκριδας που διατηρήθηκε ως το 1912. Πρώτος δήμαρχος ο Χαλκιάνος Αναγνώστης (Χρύσανθος) Κανελλόπουλος, τελευταίος δήμαρχος ο γιατρός Χρίστος Κ. Αργυριάδης από την Αγία Βαρβάρα.
Στις επόμενες δεκαετίες οι Χαλκιάνοι συνεχίζουν τη δική του ζωή και ιστορίας στην Ακράτα, όπου πολλοί από αυτούς είχαν πρόχειρη εγκατάσταση και κτήματα ήδη πριν από την επανάσταση. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα τα Χαλκιάνικα παρέμειναν ένα θερινό παραθεριστικό θέρετρο για τους κατοίκους της Ακράτας και της ευρύτερης περιοχής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ακράτας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Αντιπρίσμα
Στη Στερεομετρία, το ν-γωνικό αντιπρίσμα είναι ένα κυρτό πολύεδρο που οριοθετείται από δύο ίσα και παράλληλα πολύγωνα ν πλευρών (ν-γωνα), τα οποία αποτελούν τις βάσεις του, και από 2ν τρίγωνα, τα οποία συνδέουν τις δύο βάσεις και αποτελούν την παράπλευρη επιφάνειά του. Το στερεό έχει 2ν κορυφές και 4ν ακμές.
Τα αντιπρίσματα είναι παρόμοια με τα πρίσματα, με τη διαφορά ότι οι δύο βάσεις τους είναι περιστραμμένες η μία ως προς την άλλη, πράγμα που δεν συμβαίνει στα πρίσματα, και επίσης ότι η παράπλευρη επιφάνειά τους αποτελείται από τρίγωνα και όχι από παραλληλόγραμμα, όπως στην περίπτωση των πρισμάτων. Τα αντιπρίσματα, όπως και τα πρίσματα, ανήκουν σε μια ευρύτερη ομάδα πολυέδρων, τα πρισματοειδή.
Στην περίπτωση που το ν-γωνικό αντιπρίσμα ανήκει στην κατηγορία των ημικανονικών πολυέδρων, τότε οι δύο βάσεις του είναι κανονικά ν-γωνα, που έχουν περιστραφεί το ένα ως προς το άλλο κατά 180/ν μοίρες, ενώ η παράπλευρη επιφάνειά του αποτελείται από ισόπλευρα τρίγωνα. Το ευθύγραμμο τμήμα που ενώνει τα κέντρα των δύο ν-γωνικών βάσεων είναι κάθετο προς τα επίπεδά τους (ίσο με το ύψος του στερεού).
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά αντιπρίσματος
Αν θεωρήσουμε \alpha \,\! το μήκος της ακμής του ν-γωνικού αντιπρίσματος (κατηγορίας ημικανονικών πολυέδρων), τότε ισχύουν τα εξής:
Παρακάτω φαίνονται τα πρώτα τέσσερα μέλη της άπειρης σειράς των αντιπρισμάτων.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Ομοιόμορφα πολύεδρα Κατηγορία:Πρισματοειδή πολύεδρα
Νυχτοφύλακας
thumb|right|250px|Νυχτοφύλακας. Χαρακτικό του 1799 thumb|right|250px|Παραδοσιακή στολή του μεσαιωνικού νυχτοφύλακα από λαογραφική εκδήλωση στη Γερμανία. thumb|right|250px|Γερμανοί νυχτοφύλακες. Ιστορική φωτογραφία του 1905 Ο νυχτοφύλακας είναι νυχτερινό επάγγελμα με σκοπό την διαφύλαξη της ησυχίας, τάξης και ασφάλειας την ώρα της κοινής ησυχίας. Εξασκείται από τον καιρό του μεσαίωνα μέχρι και τις ημέρες μας.
Ιστορική αναδρομή
Νυχτοφύλακες συναντάμε στον μεσαίωνα, όπου υπηρετούσαν νύχτα στους δρόμους και τα στενά των πόλεων διαφυλάσσοντας την ησυχία και την τάξη. Κοιτούσαν αν έκαιγε πουθενά φωτιά, αν κυκλοφορούσαν ληστές και άλλοι κακοποιοί ή εχθροί. Έπιαναν τις εξώπορτες των σπιτιών για να δουν αν είναι κλειδωμένες, και έβλεπαν αν είναι ασφαλισμένες οι πύλες της πόλης. Ανέκραζαν επίσης την ώρα σαν ρολόι. Είχαν το δικαίωμα να σταματάνε όσους διαβάτες θεωρούσαν ύποπτους, να τους ανακρίνουν και να τους συλλαμβάνουν. Είχαν επάνω τους ένα δόρυ, ένα φανάρι και ένα βούκινο. Κοινωνικά συγκαταλέγονταν στα λεγόμενα «ανέντιμα» επαγγέλματα, μαζί με τους δήμιους και τους πτωματοσυλλέκτες, και γι'αυτό οι νυχτοφύλακες συνήθως ζούσαν βίο φτωχικό και παραγνωρισμένο. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις, στις οποίες οι νυχτοφύλακες ήταν άνθρωποι μορφωμένοι και είχαν γνώσεις γραφής και ανάγνωσης, ή κατείχαν κάποιο χαμηλό βαθμό αξιωματικού του στρατού. Στις αρχές του 19ου αιώνα οι υποχρεώσεις του νυκτοφύλακα διευρύνθηκαν, ενώ οι βάρδιες ελέγχονταν το πρωί με την βοήθεια μηχανικών ωρολογιακών θυρίδων, στις οποίες ο νυκτοφύλακας τοποθετούσε σημείωμα ως απόδειξη ότι περιπόλησε. Με την συνεχή πρόοδο της τέχνης, την ηλεκτροδότηση και τον νυκτερινό φωτισμό των δρόμων, και με την γενική βελτίωση της ζωής το επάγγελμα του γραφικού αυτού νυχτοφύλακα μεταβλήθηκε και στράφηκε σήμερα κυρίως στην νυχτερινή περιπολία σε ιδιωτικούς και δημόσιους χώρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγέλματα Κατηγορία:Επιβολή του νόμου
Ιστορία του σιδηροδρόμου
Η ιστορία των σιδηροδρομικών μεταφορών ξεκινά την αρχαία εποχή, στην Ελλάδα, περίπου το 600 π.Χ. με τον Δίολκο, έναν ειδικής κατασκευής πλακόστρωτο δρόμο από ασβεστόλιθο, που συνέδεε τις δύο άκρες του Ισθμού της Κορίνθου, πριν γίνει πορθμός, και πάνω στον οποίο σύρονταν κατά την αρχαιότητα από δούλους και ζώα τα πλοία από τον Κορινθιακό στον Σαρωνικό Κόλπο και αντίστροφα. Ο Δίολκος χρησιμοποιούνταν συνεχώς μέχρι και τον 1ο αιώνα μ.Χ. και έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη της πόλης της Κορίνθου. Αργότερα, στη ρωμαϊκή Αίγυπτο, χτίστηκαν και άλλοι δίολκοι που είχαν ως πρότυπο τον κορινθιακό.
Στη σύγχρονη εποχή, το 1495, στο φρούριο Χόχενσαλτζμπουργκ, στην αυστριακή πόλη του Σάλτζμπουργκ, χτίζεται το Ράιστζουγκ. Είναι ένας ξύλινος καλωδιωτός σιδηρόδρομος μήκους 190 μέτρων, που χρησιμοποιούνταν για να μεταφέρει αγαθά προς το κάστρο, συρόταν από ζώα και υπάρχει μέχρι σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. Παρ᾿ όλα αυτά, δεν πρέπει να συγχέεται το Ράιτζουγκ με το Φέστουνγκσμπαν, το τρένο το οποίο κινείται σήμερα πάνω στις ράγες του 15ου αιώνα, που κατασκευάστηκε μόλις το 1892, 400 χρόνια μετά από τον σιδηρόδρομο.
Γύρω στο 1550 σε ορυχεία στην Ευρώπη, κυρίως στη Γερμανία και στην Αγγλία, χρησιμοποιούνται βαγονέτα που κινούνταν πάνω σε ξύλινες ράγες για τη μεταφορά μετάλλων από τα ορυχεία προς τα έξω, τα οποία τα έσερναν οι εργαζόμενοι. Οι ξύλινες αυτές ράγες ήταν λίγες ίντσες φαρδιές και «δένονταν» από άκρο σε άκρο, σε κορμούς ξύλων ή «στρωτήρες», τοποθετημένες κατά πλάτος σε μεσοδιαστήματα δύο ή τριών ποδιών. Με την πάροδο του χρόνου, έγινε κοινό να τις καλύπτουν με μια λεπτή επίπεδη στρώση από σίδερο, έτσι ώστε να «ζήσουν» περισσότερο και να μειωθεί η τριβή. Αυτό όμως προκάλεσε περισσότερη φθορά στα ξύλινα ροδάκια των βαγονιών, τα οποία έγιναν ύστερα, γι᾿ αυτό τον λόγο, μεταλλικά.
Το 1604 ολοκληρώθηκε ο πρώτος, όπως πιστεύεται, «σιδηρόδρομος» (γιατί στην πραγματικότητα ήταν σειρά από βαγονέτα) μεγάλου μεγέθους, ο «Γουόλατον Γουάγκονγουεϊ», που μετέφερε κάρβουνο από ορυχεία στο Μπρόσελεϊ της Αγγλίας σε πλοία στον ποταμό Σέβερν με βαγονέτα που τα έσερναν άλογα· μετά από εκεί το κάρβουνο πήγαινε σε άλλες πόλεις που βρίσκονταν στις όχθες του ποταμού. Το 1758 χτίστηκε ο παλαιότερος ακόμα σε λειτουργία σταθμός «τρένου», ο «Μίντλετον Ρέιλγουεϊ» στο Λιντς, με τον οποίο η πόλη έγινε βιομηχανικό κέντρο της Αγγλίας. Τέλος, το 1764 στο Λούιστον της Νέας Υόρκης χτίστηκε ο πρώτος «σιδηρόδρομος» της Αμερικής.
Όπως προαναφέρθηκε, τα τρένα μέχρι τότε κινούνταν αρχικά με ξύλινες και έπειτα με μεταλλικές ρόδες πάνω σε ράγες με σιδερένια επίστρωση. Τον 18ο αιώνα, οι εταιρείες ξεκινούν αντί για ξύλινες ράγες με μεταλλική επίστρωση να κατασκευάζουν καθαρά μεταλλικές, με πρώτη την εται-ρεία «Κοουλμπρούκντεϊλ Κόμπανι» το 1760 στην Αγγλία, κάτι που αύξανε την αντοχή και τη διάρκεια των ραγών κατά πολύ, οι οποίες πια δεν έσπαγαν από τις μεταλλικές ρόδες. Η ίδια εταιρεία επτά χρόνια μετά κατασκεύασε ράγες και από χυτοσίδηρο. Αυτές οι ράγες είχαν 96 χιλιοστά πλάτος και 30 χιλιοστά πάχος· ήταν μια σημαντική εφεύρεση στη σιδηροδρομική Ιστορία.
Θα ήταν καλό επίσης, να σημειωθεί πως τον 18ο αιώνα είχαν επικρατήσει δύο ειδών ράγες: οι «πλέιτγουεϊ» και οι «έτζγουεϊ». Στην Αγγλία προτιμούνταν οι πλέιτγουεϊ, οι οποίες είχαν σχήμα «L» και περίπου 9 εκατοστά μήκος και 1 εκατοστό πλάτος. Ράγες τύπου πλέιτγουεϊ χρησιμοποιούσαν στη «Σάρεϊ Άιρον Ρέιλγουεϊ», έναν «δρόμο» από ράγες που συνέδεε το Γουάντζγουορθ με το Κρόιντον μέσω του Μίτσαμ, σήμερα γειτονιές του νότιου Λονδίνου, για να μεταφέρονται από άλογα βαγόνια κυρίως με κάρβουνο, σπόρους και υλικά για κατασκευές.
Η ιστορία του τρένου, ωστόσο, είναι στενά συνδεδεμένη με μία ανθρώπινη εφεύρεση, ίσως από τις πιο σπουδαίες: την ατμομηχανή. Στις 21 Φεβρουαρίου 1804, μετά από πολλές προηγούμενες προσπάθειες, κάνει το πρώτο του ταξίδι με επιτυχία το πρώτο κανονικό τρένο με ατμομηχανή υ-ψηλής πίεσης, ή ατμάμαξα, εφεύρεση του Άγγλου Ρίτσαρντ Τρέβιθικ (ο οποίος την είχε εφεύρει το 1802, δύο χρόνια νωρίτερα), που άλλαξε για πάντα την ιστορία των μέσων μαζικής μεταφοράς. Η δοκιμή έγινε στην Ουαλία, σε ράγες τύπου πλέιτγουεϊ· το τρένο ξεκίνησε από το σιδηρουργείο της πόλης του Πεν-ι-ντάρεν και τελείωσε στο χωριό του Αμπέρκενον, με επιβάτες τον ίδιο τον Τρέβιθικ και τον Κορνουαλό επιστήμονα Άντριου Βίβιαν. Υπήρχε ένας οδηγός από μπροστά και από πίσω ήταν «δεμένα» βαγόνια. Παρ᾿ όλα αυτά, ήταν τρεις φορές πιο ακριβό να μεταφέρεις κάτι με τρένο από το να το μεταφέρεις με άλογα, ακόμα.
Πώς λειτουργούσε όμως η ατμάμαξα; Η ατμάμαξα, ή πιο απλά ατμομηχανή, χρησιμοποιεί τον ατμό, ο οποίος παράγεται με θέρμανση νερού με τη χρήση κάρβουνου, ξύλου ή πετρελαίου ως καυσίμου. Το υλικό αυτό καίγεται σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, τον θάλαμο καύσης, και ο ατμός παράγεται στον ατμολέβητα. Ο ατμός στη συνέχεια κινεί έμβολα, τα οποία μεταδίδουν την κίνηση στους τροχούς της ατμομηχανής. Καύσιμο υλικό και νερό φέρονται είτε επί της ίδιας της ατμάμαξας είτε σε ειδικά διαμορφωμένο βαγόνι, την εφοδιοφόρο («καρβουνιέρα») που σύρεται συζευγμένο πίσω από την ατμάμαξα. Για να λειτουργήσει όμως ένα τέτοιο τρένο χρειαζόταν πλήρωμα. Το σύνηθες πλήρωμα μιας ατμάμαξας περιλάμβανε τουλάχιστον τον μηχανοδηγό και τον θερμαστή. Ο μηχανοδηγός ήταν υπεύθυνος για την εκκίνηση, την ομαλή κύλιση και το σταμάτημα της ατμάμαξας και του συρμού, ενώ ο θερμαστής ήταν υπεύθυνος για την τροφοδοσία τόσο του θαλάμου καύσης με καύσιμη ύλη, την πίεση του ατμού και τις στάθμες νερού τόσο στον λέβητα όσο και στις υδατοδεξαμενές.
Το 1812, ο Μάθιου Μάρεϊ κατασκεύασε τη «Σαλαμάνκα», την πρώτη ατμομηχανή που κυκλοφόρησε στην αγορά, η οποία χρησιμοποιούνταν σε τρένα που έτρεχαν σε ράγες έτζγουεϊ. Έκανε το πρώτο της ταξίδι την ίδια χρονιά, όταν διένυσε την απόσταση Μίντλετον–Λιντς, ξεκινώντας συμβολικά από τον πρώτο σταθμό «τρένων», τον Μίντλετον Ρέιλγουεϊ, και τελειώνοντας στην πατρίδα του Μάρεϊ, το Λιντς. Το 1813-14, επιπλέον, ο Γουίλιαμ Χέντλεϊ κατασκεύασε τον «Πάφινγκ Μπίλι», την παλαιότερη ατμομηχανή που υπάρχει στις μέρες μας, στο Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου.
Αρχικά οι άνθρωποι, όμως, δεν αντιμετώπισαν φιλικά το τρένο με ατμομηχανή, αφού νόμιζαν πως δε θα μπορούσε να μεταφέρει επιβάτες, οι οποίοι εξαιτίας της ταχύτητας δε θα μπορούσαν να αναπνεύσουν. Σύντομα, όμως, αυτό αποδείχτηκε λάθος. Το 1830 λειτούργησε ο «Λίβερπουλ εντ Μάντσεστερ Ρέιλγουεϊ», ο πρώτος σιδηρόδρομος που μετέφερε επιβάτες από μια πόλη σε μιαν άλλη, σχεδιασμένος από τον ίδιο τον Τζορτζ Στίβενσον, χρησιμοποιώντας μοναχά την ατμομηχανή. Επίσης, εκείνο το διάστημα στο Ηνωμένο Βασίλειο, απαγορεύτηκε η χρήση αλόγων για μεταφορές πάνω στους σιδηροδρόμους, κάτι που ευνόησε την ανάπτυξη των τρένων.
Στις 5 Μαΐου του 1835 λειτούργησε ο πρώτος σιδηρόδρομος στην ηπειρωτική Ευρώπη, που κάλυπτε την απόσταση Βρυξέλλες-Μαλίν στη νεοϊδρυθείσα, μόλις 5 ετών, χώρα του Βελγίου. Επίσης, γύρω στο 1850, τα τρένα έφτασαν την, μέχρι τότε, αδιανόητη ταχύτητα των 80 χλμ/ώρα.
Το 1837 συνέβη κάτι ανήκουστο για την εποχή του: ο Σκοτσέζος χημικός Ρόμπερτ Ντέιβιντσον δημιούργησε την πρώτη ηλεκτράμαξα, η οποία τροφοδοτούνταν από μπαταρίες. Την παρουσία-σε το 1841 στην έκθεση της Βασιλικής Σκοτσέζικης Εταιρείας Τεχνών και είχε βάρος 7 τόνων, με δύο κινητήρες, σταθερούς ηλεκτρομαγνήτες κινούμενους από ράβδους σιδήρου συνδεδεμένους σε έναν ξύλινο κύλινδρο σε κάθε άξονα, και απλούς μεταγωγούς. Η δοκιμή της έγινε τον Σεπτέμβριο του 1842 στον σιδηρόδρομο Εδιμβούργου-Γλασκόβης, όμως η περιορισμένη δύναμη των μπαταριών δεν επέτρεψε την ευρεία χρήση της. Ύστερα μάλιστα, οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο την κατέστρεψαν, διότι τη θεωρούσαν απειλή για το επάγγελμά τους...
Στις 10 Ιανουαρίου 1863 άνοιξε στο κοινό ο πρώτος υπόγειος σιδηρόδρομος ή μετρό, αυτός του Λονδίνου, ο οποίος ονομαζόταν τότε «Μετροπόλιταν Ρέιλγουεϊ» ή απλώς «Μετ» (σήμερα ονομάζεται «Αντεργκράουντ»). Η κατασκευή κράτησε περίπου 10 χρόνια και χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος ανοικτού ορύγματος (cut and cover): η εκσκαφή ξεκινούσε από την επιφάνεια, τοποθετούνταν οι ράγες, κατασκευαζόταν (με τούβλα) το περίβλημα της σήραγγας και το όρυγμα στη συνέχεια καλυπτόταν. Το συνολικό μήκος της γραμμής ανερχόταν σε έξι χιλιόμετρα, ενώ τα τρένα χρησιμοποιούσαν ατμομηχανές οι οποίες διέθεταν ένα ειδικό σύστημα, το οποίο συμπύκνωνε τον ατμό εξόδου, ώστε να μειώνεται ο καπνός που παραγόταν στις σήραγγες όταν ο συρμός κινούνταν. Οι ατμάμαξες αυτές ήταν τύπου 4-4-0 και αποτέλεσαν το στάνταρ της «Μετ». Συνολικά η εταιρεία προμηθεύτηκε 63 τέτοιες ατμάμαξες ως το 1886. Παρότι η μεγάλη λονδρέζικη εφημερίδα «Δε Τάιμς» είχε χαρακτηρίσει το όλο εγχείρημα ως «προσβολή της κοινής λογικής», την ημέρα εκείνη περίπου 50.000 υποψήφιοι επιβάτες κατέκλυζαν τα εκδοτήρια εισιτηρίων, θέλοντας «να ταξιδέψουν στο υπέδαφος του Λονδίνου», ενώ μόνο το πρώτο εξάμηνο της λειτουργίας του μετέφερε καθημερινά κατά μέσο όρο 26.000 ανθρώπους.
Το 1879, 37 χρόνια μετά την αρχική εφεύρεση του ηλεκτρικού τρένου, ο Βέρνερ βον Σίμενς παρουσίασε ένα ηλεκτρικό τρένο, ή τραμ, στη διεθνή έκθεση στο Βερολίνο και δύο χρόνια μετά άνοιξε στην πόλη η πρώτη γραμμή τραμ, η «Γκρος-Λιχτερφέλντε». Τα ηλεκτρικά τρένα είχαν μεγάλη απήχηση σε χώρες φτωχές σε άνθρακα.
Εκείνη την περίοδο σε όλο τον κόσμο επεκτάθηκαν πολύ οι σιδηρόδρομοι. Χαρακτηριστικά στις Η.Π.Α. το μήκος των σιδηρόδρομων αυξήθηκε σε 50 χρόνια, από το 1870 μέχρι το 1920 κατά 200.000 μίλια, αυτό είναι περίπου κατά 320.000 χιλιόμετρα, όπως φαίνεται και στο σχήμα της επόμενης σελίδας.
Ο πρώτος σιδηρόδρομος στην Ελλάδα ολοκληρώθηκε το 1870 και συνέδεε το Θησείο της Αθήνας με τον Πειραιά.
Το 1883 άνοιξε στην πόλη του Μπράιτον η γραμμή «Βολκς Ελέκτρικ Ρέιλγουεϊ», η οποία λειτουργεί μέχρι σήμερα, καθιστώντας την την παλαιότερη σε λειτουργία γραμμή τραμ στον κόσμο, ενώ το 1888 ξεκίνησε η κυκλοφορία των τρόλεϊ στις Η.Π.Α. (τρόλεϊ λέγονται τα τραμ στη Βόρεια Αμερική) από την εταιρεία «Ρίτσμοντ Γιούνιον Πάσεντζερ Ρέιλγουεϊ». Τέλος, η πρώτη γραμμή τραμ με σταθερό εναλλασσόμενο ρεύμα σχεδιάστηκε το 1891 από τον Τσαρλς Μπράουν.
Τα τρένα στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα κυριάρχησαν στα μέσα μαζικών μεταφορών και συνεχώς βελτιώνονταν. Οι σιδηροδρομικές μεταφορές χρησιμοποιούνταν και για μετακινήσεις εντός, αλλά και εκτός πόλεων. Πολύ δημοφιλές τρένο ήταν το «Οριάν Εξπρές», που από το Παρίσι πήγαινε στην Κωνσταντινούπολη, ενώ όσον αφορά τα τρένα εντός πόλεων, μετρό κατασκευάστηκαν σε πολλές πόλεις, όπως το Παρίσι, τη Βουδαπέστη, κ.ά., ενώ οι γραμμές τραμ έγιναν σύνηθες χαρακτηριστικό μεγάλων πόλεων. Καλό θα ήταν να σημειώσουμε πως και η Θεσσαλονίκη είχε τραμ, το οποίο όμως ξηλώθηκε (1957) για να αντικατασταθεί από δρόμους, αν και πρόσφατα η τοπική διοίκηση θέλει να το επαναφέρει.
Το 1892, μετά από περίπου έναν αιώνα ατμοκίνητων τρένων, εμφανίστηκε μια «απειλή»: η ντιζελομηχανή ή ντιζελάμαξα, εφεύρεση του Ρούντολφ Ντίζελ. Τα πρώτα ντιζελοκίνητα τρένα δημιουργήθηκαν για τα Βασιλικά Κρατικά Τρένα της Σαξονίας, αλλά πρωτοχρησιμοποιήθηκαν στον Καναδά σε μικρά τρένα στην αρχή και μετά σε μεγαλύτερα το 1929. Τα συμβατικά τρένα που βλέπουμε στην Ελλάδα είναι ντιζελοκίνητα.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η χρήση των τρένων περιορίστηκε αισθητά, ενώ οι ατμάμαξες από τότε χρησιμοποιούνται μόνο για τουριστικούς σκοπούς. Αυτοκίνητα και αεροπλάνα θεωρήθηκαν πιο βολικά από τα τρένα, τα οποία εξαιτίας του πολέμου έφερναν στο μυαλό και κακές αναμνήσεις (μεταφορά στρατιωτών στα μέτωπα, Εβραίων σε χώρους εξόντωσης, κ.λπ.).
Τη δεκαετία του 1960 άρχισαν να κατασκευάζονται ντιζελο-ηλεκτρικές άμαξες υψηλών ταχυτήτων στην ανατολική Ευρώπη, μα δε γνώρισαν επιτυχία. Στην Ιαπωνία όμως, το 1964, κατασκευάστηκε το «Τοκαϊντό Σινκανσέν», το πρώτο τρένο υψηλής ταχύτητας που γνώρισε επιτυχία και άνοιξε τον δρόμο και για τα υπόλοιπα τρένα υψηλών ταχυτήτων. Λειτουργεί και σήμερα, 60 περίπου χρόνια λειτουργίας κλείνει σε λίγα χρόνια, τρέχει με 200 χιλιόμετρα την ώρα και καλύπτει την απόσταση Τόκιο-Οσάκα.
Από τότε έχουν δημιουργηθεί τρένα που ξεπερνούν την ταχύτητα των 300 χλμ/ώρα στην Ιαπωνία, την Ισπανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Κίνα, την Ταϊβάν, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Νότια Κορέα, στις σκανδιναβικές χώρες, στο Βέλγιο, στις Κάτω Χώρες (Ολλανδία), και αλλού. Στην Ευρώπη τα τρένα υψηλών ταχυτήτων περνούν και διεθνή σύνορα και ως αποτέλεσμα αυτό έχει να έχουν μειωθεί δραματικά οι πτήσεις μικρής διάρκειας. Στις χώρες στις οποίες υπάρχουν τρένα υψηλών ταχυτήτων, οι λαοί τους τα προτιμούν και τα αγαπούν και τα φροντίζουν ιδιαίτερα, κάτι στο οποίο, δυστυχώς, στην Ελλάδα έχουμε μείνει πίσω.
Επιπρόσθετα, τη δεκαετία του ᾿70 ξεκίνησε η κατασκευή μεγάλων τρένων που μεταφέρουν, κυριολεκτικά, χιλιόμετρα από φορτίο (και εμπορεύματα και καύσιμα).
Εσιονεύς της Ηπείρου
Ο Εσιονεύς ήταν πρίγκιπας των Μολοσσών, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών, βασιλέων της Ηπείρου κατά την αρχαιότητα. Πατέρας του ήταν ο Αλκέτας Β΄, ωστόσο το όνομα της μητέρας του δεν διασώζεται.
Εξαιτίας του αυταρχικού του χαρακτήρα και της αποτυχημένης εξωτερικής του πολιτικής, ο Αλκέτας δεν ήταν καθόλου δημοφιλής με τους υπηκόους του, που οργάνωσαν τη δολοφονία του γύρω στο 307 π.Χ. Μαζί του έχασε και τη ζωή του ο γιος του, Εσιονεύς, όπως και ο αδελφός του, Νίσος, και οι δύο ακόμη σε παιδική ηλικία. Κατόπιν στο θρόνο της Ηπείρου εγκαταστάθηκε με τη βοήθεια του βασιλιά των Ιλλυριών, Γλαύκου, ο εντεκάχρονος ή δωδεκάχρονος γιος του Αιακίδη, ο Πύρρος.
Τζούλιαν ντε Γκουζμάν
Ο Ντε Γκουζμάν ήταν ο πρώτος Καναδός που έπαιξε στην Πριμέρα Ντιβισιόν. Όσο έπαιζε στην Ισπανία, ψηφίστηκε ως ο Παίκτης της Χρονιάς 2007-08 της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια.
Ο Ντε Γκουζμάν έλαβε το βραβείο του Καναδού Παίκτη της Χρονιάς το 2008, και το 2007 έγινε μόλις ο δεύτερος Καναδός διεθνής που έλαβε το βραβείο του Πολυτιμότερου Παίκτη του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ. Μέχρι σήμερα είναι ο πρώτος σε συμμετοχές για την Εθνική Καναδά, ρεκόρ που κατέχει από το Νοέμβριο του 2015, όταν ξεπέρασε το προηγούμενο ρεκόρ των 84 συμμετοχών του Πολ Σταλτέρι. Από το 2013 έως το 2016, ήταν ο αρχηγός της Εθνικής Καναδά.
Ευρώπη
Ο Ντε Γκουζμάν ανακαλύφθηκε από εκπροσώπους της Ολυμπίκ Μαρσέιγ ενώ έπαιζε για το ποδοσφαιρικό σύλλογο νέων του Βόρειου Σκάρμπορο στο Τορόντο. Αφού έπαιξε με την δεύτερη ομάδα της Μαρσέιγ, ο Ντε Γκουζμάν στη συνέχεια μετακινήθηκε στην 1. ΦΚ Σααρμπρύκεν της 2. Μπούντεσλιγκα, όπου τη σεζόν 2000–01 έκανε δύο εμφανίσεις και τη σεζόν 2001–02 έκανε 19 εμφανίσεις, στις οποίες δεν σημείωσε γκολ.
Το 2002, εντάχθηκε στην πρόσφατα προβιβασμένη Αννόβερο 96 και έγινε ο τρίτος Καναδός που έπαιξε στη Μπούντεσλιγκα. Έκανε 20 εμφανίσεις κατά τη διάρκεια της σεζόν 2002–03 και 32 εμφανίσεις τόσο τη σεζόν 2003–04 όσο και τη σεζόν 2004–05.
Το συμβόλαιο του Ντε Γκουζμάν με το Αννόβερο έληξε το 2005, επιτρέποντάς του να μετακομίσει σε οποιαδήποτε ομάδα με ελεύθερη μεταγραφή. Συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με τη μετακόμιση στη Τότεναμ, όπου θα έβρισκε τον αρχηγό του Καναδά, Πολ Σταλτέρι. Αποφάσισε να μην μετακομίσει στο Λονδίνο λόγω του βάθους στο κέντρο της μεσαίας γραμμής και αντίθετα επέλεξε να ενταχθεί στη Ντεπορτίβο δε Λα Κορούνια, όπου έγινε ο πρώτος Καναδός που έπαιξε στην Πριμέρα Ντιβισιόν. Αφού έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην αξιοσημείωτη ανάκαμψη του συλλόγου τη σεζόν 2007-2008 για να αποφύγει τον υποβιβασμό και να κερδίσει μια θέση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ο Ντε Γκουζμάν ανακηρύχθηκε Παίκτης της Χρονιάς της ομάδας. Σε 95 εμφανίσεις σημείωσε ένα γκολ. Το μοναδικό του γκολ με τη Ντεπορτίβο ήρθε το 2005 εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης. Το συμβόλαιό του με τη Ντεπορτίβο έληξε το καλοκαίρι του 2009.
Τορόντο ΦΚ
Τον Σεπτέμβριο του 2009 επιτεύχθηκε συμφωνία με την Τορόντο ΦΚ για να υπογράψει ο Ντε Γκουζμάν ως καθορισμένος παίκτης, και έγινε ο πρώτος Καναδός Καθορισμένος Παίκτης στην ιστορία του πρωταθλήματος. Το συμβόλαιό του άξιζε 1.910.746 δολάρια ετησίως. Ο Ντε Γκουζμάν υπέγραψε τριετές συμβόλαιο για να παίξει στη Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ. Ο Ντε Γκουζμάν έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα στον εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Λος Άντζελες Γκάλαξι στις 19 Σεπτεμβρίου 2009. Τελείωσε τη σεζόν 2009 με πέντε εμφανίσεις. Ο Ντε Γκουζμάν μπόρεσε να πείσει τον πρώην συμπαίκτη του στη Ντεπορτίβο και φίλο του, Μίστα, να ενταχθεί στην Τορόντο τον Ιούλιο του 2010. Ο Ντε Γκουζμάν επικρίθηκε έντονα για τις ασυνεπείς επιδόσεις του ως καθορισμένος παίκτης τη σεζόν 2010, κάνοντας 36 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις. Πολύ αμφιβολία υπήρξε για το μέλλον του Ντε Γκουζμάν στην ομάδα στις 23 Νοεμβρίου, όταν ο σύλλογος απέτυχε να τον προστατεύσει για το MLS Νταφτ Επέκτασης 2010, που σήμαινε ότι οι Βανκούβερ Γουάιτκαπς ΦΚ ή οι Πόρτλαντ Τίμπερς θα μπορούσαν να τον επιλέξουν αν ήταν πρόθυμοι να δώσουν μισθό για έναν Καθορισμένο Παίκτη. Ωστόσο, ήταν ανέγγιχτος μέχρι τον έκτο γύρο όταν οι Γουάικαπς επέλεξαν τον Ο'Μπράιαν Γουάιτ, κάτι που επέτρεψε στην Τορόντο να προστατεύσει έναν παίκτη για τους υπόλοιπους τέσσερις γύρους, για τους οποίους προστάτευσε τον Ντε Γκουζμάν. Στις 5 Ιανουαρίου 2011, ο Ντε Γκουζμάν αποκάλυψε ότι θα υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στο γόνατο για να επιδιορθώσει ένα σχισμένο μηνίσκο που θα μπορούσε να δυσκολέψει την απόδοσή του για το τελευταίο τρίμηνο της σεζόν.
Τον Ιανουάριο του 2011, η Τορόντο προσέλαβε τον Άρον Βίντερ ως επικεφαλή προπονητή του συλλόγου για να φέρει ένα νέο στυλ ποδοσφαίρου κατοχής, όπου πολλοί ειδήμονες πίστευαν ότι αυτό το νέο στυλ θα ωφελούσε τις ικανότητες του Ντε Γκουζμάν και θα του επέτρεπε να πετύχει στο MLS. Δέκα ημέρες πριν ξεκινήσει η νέα σεζόν, αποκαλύφθηκε ότι ο Ντε Γκουζμάν θα απουσιάσει από τον πρώτο αγώνα εναντίον της Βανκούβερ και πιθανώς από μερικούς ακόμη, επειδή ο Βίντερ δεν ήθελε να επιδεινώσει την πρόσφατη επιτυχημένη χειρουργική επέμβαση. Ο Ντε Γκουζμάν σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Τορόντο στην εκτός έδρας νίκη με 2-0 επί της Τάουρο Φ.Κ. για το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ στις 18 Αυγούστου 2011.
ΦΚ Ντάλας
Στις 13 Ιουλίου 2012, ο Ντε Γκουζμάν ανταλλάχθηκε στην ΦΚ Ντάλας για τον επιθετικό Άντριου Γουίντεμαν. Ο Ντε Γκουζμάν έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα στην εκτός έδρας ήττα με 2-1 εναντίον της Σαν Χοσέ Έρθκουεϊκς στις 18 Ιουλίου. Ο Ντε Γκουζμάν σημείωσε το μοναδικό του γκολ για τη Ντάλας στις 15 Σεπτεμβρίου εναντίον της Βανκούβερ Γουάιτκαπς, ένα βολέ με το αριστερό πόδι από τις 20 υάρδες, στο έκτο λεπτό των καθυστερήσεων του δευτέρου ημιχρόνου.
Ο Ντε Γκουζμάν παρέμεινε με τη Ντάλας μέχρι το τέλος της σεζόν 2012. Το συμβόλαιό του έληξε μετά το 2012 και ο σύλλογος τον έκανε διαθέσιμο για το MLS Ντραφτ Επανεισόδου 2012 τον Δεκέμβριο του 2012. Ο Ντε Γκουζμάν έγινε ελεύθερος παίκτης αφού δεν επιλέχθηκε σε κάποιον από τους δύο γύρους του ντραφτ.
Γιαν Ρέγκενσμπουργκ
Την τελευταία ημέρα της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου της σεζόν 2012–13, ο Ντε Γκουζμάν εντάχθηκε στην Γιαν Ρέγκενσμπουργκ. Έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα στις 3 Φεβρουαρίου, παίζοντας και στα 90 λεπτά της ήττας με 1-5 εναντίον της Χέρτα Βερολίνου. Στο τέλος της σεζόν η Γιαν Ρέγκενσμπουργκ υποβιβάστηκε από την 2. Μπούντεσλιγκα. Όταν ο Ντε Γκουζμάν υπέγραψε τον Ιανουάριο, είχε μια ρήτρα ότι αν η ομάδα υποβιβαζόταν θα γινόταν αυτόματα ελεύθερος παίκτης. Είχε 15 εμφανίσεις για το σύλλογο.
Skoda Ξάνθη
Μετά το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2013 στα τέλη Ιουλίου, ο Ντε Γκουζμάν υπέγραψε με τη Skoda Ξάνθη. Το ντεμπούτο του ήρθε σε έναν αγώνα για τον τρίτο γύρο του Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της Σταντάρ Λιέγης την 1η Αυγούστου. Σκόραρε στον δεύτερο αγώνα της σειράς στις 8 Αυγούστου, αλλά η Skoda Ξάνθη έχασε με συνολικό σκορ 4-2. Έκανε το ντεμπούτο του στη Σούπερ Λιγκ στις 17 Αυγούστου, στην ήττα με 3-0 από τον ΠΑΟΚ. Αφού έληξε το συμβόλαιό του, έψαξε μία ομάδα εντός ή κοντά στη Γερμανία, για να είναι πιο κοντά στην οικογένειά του, χωρίς άμεση επιτυχία.
Οτάβα Φιούρι
Μετά από αρκετούς μήνες χωρίς ομάδα, φημολογήθηκε ότι θα υπέγραφε με το Κολούμπους Κρου ΣΚ μετά από μια περίοδο προπόνησης με την ομάδα του MLS, ωστόσο μια εβδομάδα αργότερα ο Ντε Γκουζμάν υπέγραψε με την Οτάβα Φιούρι της Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ στις 27 Μαρτίου 2015. Έκανε το ντεμπούτο του στις 4 Απριλίου εναντίον της Καρολάινα ΡέιλΧοκς.
Στις 16 Δεκεμβρίου 2015, ο Ντε Γκουζμάν υπέγραψε ξανά με την Οτάβα Φιούρι για τη σεζόν 2016. Στη συνέχεια, ορίστηκε αρχηγός του συλλόγου στις 9 Μαρτίου 2016.
Εθνική ομάδα
δεξιά|μικρογραφία|345x345εσ|Ο Ντε Γκουζμάν σε αγώνα εναντίον του [[Εθνική Ισημερινού (ποδόσφαιρο ανδρών)|Ισημερινού την 1η Ιουνίου 2011.]] Ο Ντε Γκουζμάν έπαιξε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων 2001 στην Αργεντινή, μαζί με τους Ατίμπα Χάτσινσον και Μάικλ Κλουκόφσκι.