cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α΄ Γενική συνέλευση των Κρητών
Η συνέλευση των Αρμένων ή Γενική συνέλευση των Κρητών όπως αποκαλέστηκε τότε, ήταν μια σύναξη οπλαρχηγών της Κρήτης που έγινε στο χωριό Αρμένοι Αποκορώνου Χανίων από τις 11 έως τις 21 Μαΐου 1822. Σκοπός της συνέλευσης ήταν η δημιουργία προσωρινού οργανισμού και προσωρινού πολιτεύματος για την διοίκηση της νήσου κατά τη διάρκεια της επανάστασης στα πρότυπα ανάλογων προσωρινών οργανισμών που είχαν δημιουργηθεί στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Μερικοί από τους πληρεξούσιους:
Πηγές
Αρμένων Συνέλευση των Αρμένωνε
Γκέντο
Ο Γκέντο, γερμ. Gento (απεβ. 477) ήταν πρίγκιπας των Βανδάλων.
Βιογραφία
Ήταν ο 5ος και νεότερος γιος του Γιζέριχου, ιδρυτή του Βανδαλικού βασιλείου στην Αφρική (βασ. 428-477). Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Ονώριχος (βασ. 477-484).
Απεβίωσε σε μάχη το 477. Τον Ονώριχο θα έπρεπε να τον διαδεχθεί ο γιος του, αλλά ο Γιζέριχος είχε θεσπίσει διάδοχος να γίνεται ο μεγαλύτερος του Οίκου του, έτσι πρώτα έγιναν βασιλείς οι γιοί του Γκέντο και μετά ο γιος του Ονώριχου.
Οικογένεια
Γιοί του ήταν οι:
Πηγές
Κατηγορία:Βάνδαλοι
Πάντοβα
Η Πάντοβα (ιταλικά: Padova, λατινικά: Patavium, βενετσιανικά: Pàdoa, παλαιότερα αναφερόμενη στα ελληνικά ως Πάδοβα, Παδούη ή Πατάβιο) είναι μια από τις μεγαλύτερες και ομορφότερες πόλεις της βόρειας Ιταλίας και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα του Βένετο (Veneto). Είναι πρωτεύουσα της επαρχίας της Πάδοβας και οικονομικό και επικοινωνιακό κέντρο της περιοχής. Ο πληθυσμός της Πάντοβας είναι (2011) 214.000. Η πόλη συχνά συμπεριλαμβάνεται, με τη Βενετία και το Τρεβίζο, στη Μητροπολιτική περιοχή Πάντοβα - Τρεβιζο - Βενετία, πε πληθυσμό περίπου 1.600.000. Η Πάντοβα βρίσκεται στον Ποταμό Μπατσιλιόνε, 40 χλμ. δυτικά της Βενετίας και 29 χλμ. νοτιοανατολικά της Βιτσέντζα.
Ο Ποταμός Μπρέντα, που κάποτε διέσχιζε την πόλη, ακόμη ακουμπά τις βόρειες συνοικίες. Γεωργικό της περιβάλλον είναι η Πεδιάδα της Βενετίας (Pianura Veneta). Στα νοτιοδυτικά της πόλης βρίσκονται οι Ευγάνιοι Λόφοι, που έχουν υμνηθεί από το Λουκανό, το Μαρτιάλη, τον Πετράρχη, τον Ούγκο Φόσκολο και τον Σέλλεϋ. Φιλοξενεί το περίφημο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, ηλικίας σχεδόν 820 χρόνων και διάσημο, μεταξύ άλλων, για το Γαλιλαίο Γαλιλέι μεταξύ των καθηγητών του. Η πόλη είναι γραφική, με πυκνό δίκτυο δρόμων με στοές, που καταλήγουν σε μεγάλες δημοτικές piazze, και πολλές γέφυρες, που διασχίζουν τους διάφορους παραπόταμους του Μπατσιλιόνε, που παλιά περιέβαλλε τα αρχαία τείχη σαν τάφρος. Στην Πάντοβα διαδραματίζεται "Το Ημέρωμα της Στρίγγλας" του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.
Ετυμολογία
Η ρίζα του αρχαίου ονόματου της πόλης "Πατάβιουμ" είναι αβέβαιη. Το πρώτο συνθετικό του ονόματος "Πατ" σχετίζεται με την ύπαρξη του ποταμού Πάδου, η ίδια ρίζα στις προ-Ινδευρωπαικές γλώσσες έχει την έννοια της ανοιχτής πεδιάδας σε γειτονικούς λόφους. Το δεύτερο συνθετικό του ονόματος "άβ" έχει σχέση με περιοχές γύρω από ποτάμια με δεδομένη την ύπαρξη του Πάδου. Το τελευταίο συνθετικό του ονόματος "ιουμ" υποδεικνύει την παρουσία χωριών τα οποία έχουν ενωθεί.
Αρχαιότητα
Η Πάντοβα διεκδικεί τον τίτλο της αρχαιότερης πόλης στη βόρεια Ιταλία. Σύμφωνα με την παράδοση που χρονολογείται στην Αινειάδα του Βιργίλιου και ανακαλύφθηκε εκ νέου από το μεσαιωνικό δήμο, ιδρύθηκε το 1183 π.Χ. από τον πρίγκιπα της Τροίας Αντήνορα, που υποτίθεται ότι οδήγησε το λαό των Ενετών ή Βένετων από την Παφλαγονία στην Ιταλία. Η πόλη ξέθαψε μια μεγάλη πέτρινη σαρκοφάγο το 1274 και διακήρυξε ότι αποτελούσε τα λείψανα του Αντήνορα. Το "Πατάβιουμ" όπως ήταν γνωστή η Πάντοβα από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατοικήθηκε από τους Βένετους που ήλθαν από την Αδριατική. Η επιγραφή από τον Ανθρωπιστή Λοβάτο Λοβάτι (1240-1309) κοντά στον τάφο έγραφε:
"Αυτή η προτομή που έγινε η ανασκαφή της από μάρμαρο περιέχει τα λείψανα του ευγενούς Αντήνορα που μαζί με Ενετούς και Τρώες έφυγε από την πατρίδα του, έδιωξε τους γηγενείς Ίγγαυνους και ίδρυσε την Πάντοβα".
Φραγκική και επισκοπική κυριαρχία
Στη Δίαιτα του Άαχεν (828), το δουκάτο και το έδαφος του Φρίουλι, στο οποίο ανήκε η Πάντοβα, διαιρέθηκε σε τέσσερις κομητείες, μία από τις οποίες πήρε τον τίτλο της από την πόλη της Πάντοβας. Το τέλος του πρώιμου Μεσαίωνα στην Πάντοβα σημαδεύτηκε από τη λεηλασία της πόλης από τους Ούγγρους το 899. Πέρασαν πολλά χρόνια για να ανακάμψει η Πάντοβα από αυτή την καταστροφή. Κατά την περίοδο της Επισκοπικής κυριαρχίας στις πόλεις της βόρειας Ιταλίας, η Πάντοβα δεν εμφανίζεται να είναι ούτε πολύ σημαντική ούτε πολύ ζωντανή. Η γενική τάση της πολιτικής της κατά τον πόλεμο των διορισμών ήταν Αυτοκρατορική και όχι Ρωμαϊκή. Και οι επίσκοποι της ήταν, στο μεγαλύτερο διάστημα, Γερμανοί.
Δημιουργία του δήμου
Κάτω από την επιφάνεια λάβαιναν χώρα αρκετές σημαντικές κινήσεις, που επρόκειτο να διαμορφώσουν την κατοπινή εξέλιξη της Πάντοβας. Στις αρχές του 11ου αιώνα οι πολίτες θέσπισαν ένα σύνταγμα, αποτελούμενο από ένα γενικό συμβούλιο ή νομοθετική συνέλευση, και ένα εκτελεστικό σώμα. Τον επόμενο αιώνα ενεπλάκησαν σε πολέμους με τη Βενετία και τη Βιτσέντζα για το δικαίωμα ναυσιπλοΐας στον Μπατσιλιόνε και στον ποταμό Μπρέντα. Αυτό σήμαινε ότι η πόλη αύξανε την ισχύ και την αυτοδυναμία της. Άρχισαν να αναδύονται οι μεγάλες οικογένειες Καμποσαμπιέρο, ο Οίκος των Έστε και Ντα Ρομάνο και να μοιράζονται μεταξύ τους την περιοχή της Πάντοβας. Οι πολίτες, για να προστατεύσουν τις ελευθερίες τους, αναγκάστηκαν να εκλέξουν ένα "Ποντεστά". Η πρώτη τους επιλογή ήταν ένας κόμης από την οικογένεια Έστε. Μια φωτιά κατέστρεψε την Πάντοβα το 1174, πράγμα που έκανε αναγκαία την πραγματική ανοικοδόμηση της πόλης. Η προσωρινή επιτυχία της Λομβαρδικής Συμμαχίας συνέβαλε στην ενίσχυση των πόλεων. Εντούτοις ο ανταγωνισμός τους τις έκανε πάλι να αδυνατίσουν. Το αποτέλεσμα ήταν το 1236 ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν να μπορέσει εύκολα να επιβάλει τον εφημέριό του Ετσελίνο Γ΄ντα Ρομάνο στην Πάντοβα και τις γειτονικές πόλεις, όπου συμπεριφέρθηκε με τρομερή βαναυσότητα στους κατοίκους. Ο Ετσελίνο εκθρονίστηκε το 1256 χωρίς αιματοχυσία αμάχων, χάρις στον πάπα Αλέξανδρο Δ΄. Τότε η Πάντοβα γνώρισε περίοδο ηρεμίας και ευημερίας. Άρχισε η ανέγερση της βασιλικής του Αγίου και οι Παντοβάνοι έγιναν κύριοι της Βιτσέντζας. Το 1222 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Πάντοβας (το δεύτερο πανεπιστήμιο στην Ιταλία, μετά της Μπολόνια) και, καθώς άκμασε το 13ο αιώνα. Η Πάντοβα ξεπέρασε τη Μπολόνια, όπου δεν είχε γίνει καμία προσπάθεια να επεκταθεί η αναβίωση των αρχαίων κλασικών πέραν από το πεδίο της νομολογίας, για να γίνει κέντρο των πρώτων ανθρωπιστικών ερευνών, με μια από πρώτο χέρι γνώση των Ρωμαίων ποιητών, που ήταν ασυναγώνιστη στην Ιταλία ή πέρα από τις Άλπεις.
Όμως η άνοδος της Πάντοβας το 13ο αιώνα έφερε τελικά την πόλη σε σύγκρουση με τον Καν Γκράντε ντέλα Σκάλα, άρχοντα της Βερόνας. Το 1311 η Πάντοβα έγινε φόρου υποτελής στη Βερόνα. Ο Τζάκοπο ντα Καρράρα εξελέγη άρχοντας της Πάντοβας το 1318 την εποχή εκείνη η πόλη είχε 40.000 κατοίκους. Από τότε μέχρι το 1405 εννέα μέλη της σχετικά φωτισμένης οικογένειας Καρραρέζι έγιναν ο ένας μετά τον άλλο άρχοντες της πόλης, με την εξαίρεση μιας σύντομης περιόδου επικυριαρχίας των Σκαλιτζέρι μεταξύ 1328 και 1337 και δύο ετών (1338 - 1390) οπότε την πόλη κατείχε ο Τζιανγκαλεάτσο Βισκόντι. Η περίοδος των Καρραρέζι ήταν ένα μακρό διάστημα ανησυχίας, γιατί οι Καρραρέζι ήταν διαρκώς σε πόλεμο. Υπό τους Καρραρέζι οι πρώτοι ουμανιστικοί κύκλοι στο πανεπιστήμιο ουσιαστικά απολύθηκαν. Ο Αλμπερτίνο Μουσάτο, ο πρώτος σύγχρονος ποιητής πτυχιούχος, πέθανε εξόριστος στην Κιόγκα το 1329 και ενδεχόμενος κληρονόμος της παράδοσης της Πάντοβας ήταν ο Τοσκανέζος Πετράρχης. Το 1387 ο Τζον Χόουκγουντ κέρδισε, για την Πάντοβα, τη Μάχη του Καστανιάρο, κατά του Τζιοβάνι Ορντελάφι, για τη Βερόνα. Η περίοδος των Καρραρέζι έφτασε τελικά στο τέλος της, καθώς μεγάλωνε η δύναμη των Βισκόντι και της Βενετίας.
Ενετική διοίκηση
Η Πάντοβα περιήλθε στη διοίκηση της Βενετίας το 1405, όπου κυρίως παρέμεινε μέχρι την πτώση της Δημοκρατίας της Βενετίας το 1797. Υπήρξε μόνο μια σύντομη περίοδος, οπότε η πόλη άλλαξε χέρια (το 1509) κατά τους πολέμους της Συμμαχίας του Καμπραί. Στις 10 Δεκεμβρίου 1508 εκπρόσωποι του Πάπα, της Γαλλίας, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Φερδινάνδου Α΄ της Ισπανίας συνήψαν τη Συμμαχία του Καμπραί κατά της Δημοκρατίας. Η συμφωνία προέβλεπε τον πλήρη διαμελισμό των Ιταλικών εδαφών της Βενετίας μεταξύ αυτών που την υπέγραψαν. Ο Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επρόκειτο να πάρει την Πάντοβα, μαζί με τη Βερόνα και άλλα εδάφη. Το 1509 η Πάντοβα καταλήφθηκε για λίγες μόνο βδομάδες από υποστηρικτές του αυτοκράτορα. Γρήγορα όμως την ανακατέλαβαν Ενετικά στρατεύματα και την υπερασπίστηκαν με επιτυχία κατά την πολιορκία των Αυτοκρατορικών στρατευμάτων (Πολιορκία της Πάντοβας - 1509). Η πόλη κυβερνιόταν από δύο Ενετούς ευγενείς, ένα "Ποντεστά" για τις πολιτικές και ένα καπετάνιο για τις στρατιωτικές υποθέσεις, που καθένας τους εκλεγόταν για δεκαέξι μήνες. Υπό αυτούς τους κυβερνήτες το μεγάλο και το μικρό συμβούλιο συνέχισαν να διεκπεραιώνουν τις δημοτικές υποθέσεις και να εφαρμόζουν το δίκαιο της Πάντοβας, που περιλαμβανόταν στις νομοθεσίες του 1276 και του 1362. Το ταμείο διαχειρίζονταν δύο οικονόμοι και κάθε πέντε χρόνια οι Παντοβάνοι έστελναν ένα από τους ευγενείς τους να διαμένει ως πρεσβευτής στη Βενετία και να επαγρυπνεί για τις υποθέσεις της πόλης του. Η Βενετία οχύρωσε την Πάντοβα με νέα τείχη που χτίστηκαν μεταξύ 1507 και 1544 με σειρά μνημειακών πυλών.
Αυστριακή διοίκηση
Το 1797 η Δημοκρατία της Βενετίας εξαλείφθηκε από το χάρτη με τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο και η Πάντοβα παραχωρήθηκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία και στη συνέχεια το 1806 περιήλθε στο Γαλλικό Βασίλειο της Ιταλίας. Μετά την πτώση του Ναπολέων Α΄ το 1814 η πόλη έγινε τμήμα του νεοδημιουργημένου Βασιλείου Λομβαρδίας-Βενετίας. Οι Αυστριακοί ήταν αντιπαθείς στους προοδευτικούς κύκλους στη βόρεια Ιταλία, αλλά τα αισθήματα του πληθυσμού (από τις κατώτερες μέχρι τις ανώτερες τάξεις) ήταν ανάμεικτα. Η Πάντοβα, το έτος των επαναστάσεων του 1848, γνώρισε μια φοιτητική εξέγερση, που στις 8 Φεβρουαρίου μετέτρεψε το Πανεπιστήμιο και το Καφέ Πεντρόκι σε πεδία μάχης, όπου φοιτητές και απλοί Παντοβάνοι πολεμούσαν δίπλα δίπλα. Η εξέγερση όμως ήταν βραχύβια και δεν συνέβησαν άλλες αναταραχές υπό την Αυστριακή Αυτοκρατορία (ούτε προγενέστερα είχαν συμβεί), όπως στη Βενετία ή άλλα μέρη στην Ιταλία, ενώ οι αντιτιθέμενοι στην Αυστρία αναγκάσθηκαν να εξοριστούν. Υπό την Αυστριακή διοίκηση η Πάντοβα άρχισε τη βιομηχανική της ανάπτυξη. Μία από τις πρώτες Ιταλικές σιδηροδρομικές γραμμές, η Πάντοβα - Βενετία, κατασκευάσθηκε το 1845. Το 1866 η μάχη του Καίνιγκρατς έδωσε την ευκαιρία στην Ιταλία, ως σύμμαχο της Πρωσίας, να πάρει τη Βενετία και η Πάντοβα προσαρτήθηκε επίσης στην Ιταλική ενοποίηση.
Ιταλική διοίκηση
Προσαρτημένη στην Ιταλία το 1866, η Πάντοβα ήταν στο κέντρο της φτωχότερης περιοχής της Βόρειας Ιταλίας, όπως ήταν το Βένετο μέχρι τη δεκαετία του 1960. Ωστόσο η πόλη άκμασε τις επόμενες δεκαετίες τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά, αναπτύσσοντας τη βιομηχανία της, όντας σημαντική αγροτική αγορά και διαθέτοντας ένα πολύ σημαντικό πολιτιστικό και τεχνολογικό κέντρο, όπως το Πανεπιστήμιο. Η πόλη φιλοξενούσε επίσης μια μεγάλη στρατιωτική διοίκηση και στρατιωτικές μονάδες.
Φασισμός
Κατά τον πόλεμο η βιομηχανία προόδευσε έντονα και αυτό πρόσφερε στην Πάντοβα μια βάση για περαιτέρω ανάπτυξη μεταπολεμικά. Τα πρώτα χρόνια που ακολούθησαν το Μεγάλο Πόλεμο, η Πάντοβα αναπτύχθηκε έξω από το ιστορικό κέντρο, αυξάνοντας τον πληθυσμό της, παρά τις ανεξέλεγκτες εργατικές και κοινωνικές συγκρούσεις της εποχής. Όπως πολλές άλλες περιοχές της Ιταλίας και εκτός αυτής, η Πάντοβα βίωσε μεγάλο κοινωνικό αναβρασμό τα χρόνια αμέσως μετά το Μεγάλο Πόλεμο. Η πόλη σαρωνόταν από απεργίες και συγκρούσεις, εργοστάσια και αγροκτήματα τελούσαν υπό κατάληψη και βετεράνοι του πολέμου αγωνίζονταν να επανενταχθούν στην πολιτική ζωή. Πολλοί υποστήριζαν ένα νέο πολιτικό μέσο, το Φασισμό. Όπως σε άλλα μέρη της Ιταλίας, το φασιστικό κόμμα στην Πάντοβα, γρήγορα κατέληξε να θεωρείται υπερασπιστής της ιδιοκτησίας και της τάξης ενάντια στην επανάσταση. Η πόλη υπήρξε επίσης ο τόπος μιας από τις μεγαλύτερες μαζικές φασιστικές συγκεντρώσεις, όπου φέρεται να έχουν παρακολουθήσει μια ομιλία του Μπενίτο Μουσολίνι πάνω από 300.000 άνθρωποι. Στην πόλη ξεφύτρωσαν νέα κτίρια, της χαρακτηριστικής φασιστικής αρχιτεκτονικής. Παραδείγματα σωζόμενα σήμερα υπάρχουν στα κτίρια που πλαισιώνουν την Πιάτσα Σπαλάτο (σήμερα Πιάτσα Ινσουρετσιόνε), ο σιδηροδρομικός σταθμός, η νέα πτέρυγα του Δημαρχείο και τμήμα του Παλατιού Μπο, που στεγάζει το Πανεπιστήμιο.
Νεώτερα χρόνια
Μετά την ήττα της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (8 Σεπτεμβρίου 1943), η Πάντοβα αποτέλεσε τμήμα της Δημοκρατίας του Σαλό, του κράτους-μαριονέτα των Ναζί κατακτητών. Η πόλη φιλοξενούσε το Υπουργείο Δημόσιας Εκπαίδευσης του νέου κράτους, καθώς και διοικήσεις στρατού και πολιτοφυλακής και ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο. Η Ρεζιστέντσα, οι Ιταλοί παρτιζάνοι, είχε έντονη δράση κατά τόσο της νέας φασιστικής διοίκησης όσο και των Ναζί. Ένας από τους κύριους ηγέτες ήταν ο αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Κοντσέτο Μαρκέζι. Η πόλη βομβαρδίσθηκε πολλές φορές από Συμμαχικά αεροπλάνα. Χειρότερο πληγείσες περιοχές ήταν ο σιδηροδρομικός σταθμός και η βόρεια συνοικία Αρτσέλα. Σε ένα από αυτούς τους βομβαρδισμούς καταστράφηκε η όμορφη εκκλησία Ερεμιτάνι, με τοιχογραφίες του Αντρέα Μαντένια, (που θεωρείται από αρκετούς ιστορικούς της τέχνης η μεγαλύτερη πολιτιστική απώλεια του πολέμου για την Ιταλία).
Η πόλη απελευθερώθηκε τελικά από παρτιζάνους και στρατεύματα της Νέας Ζηλανδίας στις 28 Απριλίου 1945. Ένα μικρό Πολεμικό Νεκροταφείο της Κοινοπολιτείας βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της πόλης, για να θυμίζει τη θυσία τους. Μετά τον πόλεμο η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα, εκφράζοντας την άνοδο του Βένετο από φτωχότερη περιοχή της βόρειας Ιταλίας σε μια από τις πλουσιότερες και πιο δραστήριες περιοχές της σύγχρονης Ιταλίας.
Αξιοθέατα
thumb|250px|Η κεντρική αίθουσα του περιφερειακού μεγάρου thumb|250px|Η βασιλική του Αγίου Αντωνίου
Πολιτισμός
Η Πάντοβα είναι επί μακρόν γνωστή για το πανεπιστήμιό της, ιδρυμένο το 1222. Υπό τη διοίκηση της Βενετίας το πανεπιστήμιο διοικείτο από μια επιτροπή τριών πατρικίων, ονόματι Riformatori dello Studio di Padova. Ο κατάλογος των καθηγητών και των αποφοίτων είναι μακρύς και λαμπρός, περιέχοντας μεταξύ άλλων τα ονόματα των Μπέμπο, Σπερόνε Σπερόνι, Βεσάλιου (ανατόμου), Κοπέρνικου, Φαλόπιο, Φαμπρίτσιο ντ' Ακουαπεντέντε, Γαλιλαίου Γαλιλέι, Ουίλιαμ Χάρβει, Πιέτρο Πομπονάτσι, Ρέτζιναλδ, αργότερα Καρδινάλιου Πόλε, Σκάλιτζερ, Τάσσο και Σομπιέσκι. Εδώ επίσης, το 1678, η Ελενα Λουκρέτσια Κορνάρο Πισκόπια έγινε η πρώτη γυναίκα στον κόσμο που απόφοιτος πανεπιστημίου. Το πανεπιστήμιο φιλοξενεί το παλιότερο θέατρο ανατομίας (1594).
Η θέση της Πάντοβας στην ιστορία της τέχνης είναι σχεδόν το ίδιο σημαντική με τη θέση της στην ιστορία της εκπαίδευσης. Η παρουσία του πανεπιστημίου προσέλκυσε πολλούς διακεκριμένους καλλιτέχνες, όπως ο Τζιότο, ο Φρα Φίλλιπο Λίππι και Ντονατέλλο. Και για τη ναίφ τέχνη υπήρχε η σχολή του Φραντσέσκο Σκουαρτσιόνε, από όπου προήλθε ο μεγάλος Μαντένια. Η Πάντοβα είναι επίσης γενέτειρα του περίφημου αρχιτέκτονα Αντρέα Παλλάντιο, του οποίου οι βίλες (εξοχικές κατοικίες) στην περιοχή της Πάντοβας, της Βενετίας, της Βιτσέντζας και του Τρεβίζο είναι από τις ωραιότερες της Ιταλίας και αντιγράφηκαν πολλές φορές το 18ο και 190 αιώνα, και του Τζιοβάνι Μπατίστα Μπελτσόνι, τυχοδιώκτη, μηχανικού και αιγυπτιολόγου. Ο διάσημος γλύπτης Αντόνιο Κανόβα παρήγαγε τα πρώτα του έργα στην Πάντοβα, ένα από τα οποία είναι μεταξύ των αγαλμάτων του Πράτο ντέλα Βαλλε (σήμερα στο ύπαιθρο εκτίθεται αντίγραφο, ενώ το πρωτότυπο είναι στα Μουζέι Τσίβιτσι, Μουσεία της Πόλης).
Ενα από τα σχετικότερα με τη ζωή της πόλης μέρη σίγουρα υπήρξε το Αντονιάνουμ. Εγκαταστημένο ανάμεσα στο Πράτο ντέλα βάλλε, την εκκλησία του Αγίου Αντωνίου και το Βοτανικό Κήπο, χτίστηκε το 1897 από τους Ιησουίτες πατέρες και διατηρήθηκε ζωντανό μέχρι το 2002. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπό την ηγεσία του Π. Μεσόρι Ρονκάλια, έγινε το κέντρο του αντιστασιακού κινήματος κατά των Ναζί. Τελικά επιβίωσε για λίγο μετά το θάνατο του Π. Μεσόρι και πουλήθηκε από τους Ιησουίτες το 2004.
Τέλος η πόλη φιλοξενεί το μεγαλύτερο μέρος του έργου "Το ημέρωμα της στρίγγλας" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ και στο "Πολύ κακό για το τίποτα" ο Μπένεντικ ονομάζεται "Σινιόρ Μπένεντικτ της Πάντοβας".
Στην Πάντοβα γεννήθηκε το 1905 και έζησε ο Πάολο ντε Πόλι, ζωγράφος και συγγραφές διακοσμητικών πάνελ και σχεδιαστικών αντικειμένων, ο οποίος προσκλήθηκε 15 φορές στη Μπιεννάλε της Βενετίας. Ο μουσικός της ηλεκτρονικής μουσικής Τάινγκ Τίφανι γεννήθηκε επίσης στην Πάντοβα.
Δημογραφικά στοιχεία
Το 2007, υπήρχαν 210.301 κάτοικοι στην Πάντοβα, στην περιοχή της Πάντοβας, το Βένετο, από τους οποίους το 47,1% ήταν άνδρες και το 52,9% γυναίκες. Οι ανήλικοι (παιδιά με ηλικία 18 ετών και κάτω) ανέρχονταν στο14.87% του πληθυσμού σε σύγκριση με τους συνταξιούχους που αριθμούν 23.72%. Αυτό μπορεί να συγκριθεί με τον ιταλικό μέσο όρο, που είναι 18,06% (ανήλικοι) και 19.94% (συνταξιούχοι). Η μέση ηλικία των κατοίκων της Πάντοβας είναι 45 σε σύγκριση με τον ιταλικό μέσο όρο που είναι 42 .Στα πέντε χρόνια μεταξύ του 2002 και του 2007, ο πληθυσμός της Πάντοβας αυξήθηκε κατά 2,21%, ενώ η Ιταλία στο σύνολό της αυξήθηκε κατά 3,85%. Το τρέχον ποσοστό γεννήσεων της Πάντοβας είναι 8.49 γεννήσεις ανά 1.000 κατοίκους σε σύγκριση με τον ιταλικό μέσο όρο που είναι 9,45 γεννήσεις.
Από το 2006, 90,66% του πληθυσμού ήταν Ιταλοί. Η μεγαλύτερη ομάδα μεταναστών προέρχεται από άλλα ευρωπαϊκά έθνη (το μεγαλύτερο ποσοστό είναι Ρουμάνοι, Μολδαβοί και Αλβανοί): 5,14%, υποσαχάρια Αφρική 1,08%, και Ανατολική Ασία: 1,04%. Η πόλη είναι κυρίως Ρωμαιοκαθολική, αλλά εξαιτίας της μετανάστευσης, τώρα έχει μερικούς Χριστιανούς Ορθόδοξους, Μουσουλμάνους και Ινδουιστές.
Προξενεία
Η Πάντοβα φιλοξενεί προξενεία για πολλά έθνη, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Καναδά, της Κροατίας, της Ακτής Ελεφαντοστού, του Περού, της Πολωνίας, της Ελβετίας και της Ουρουγουάης. Ένα προξενείο για τη Νότια Κορέα ανοίγει σύντομα και ένα προξενείο για τη Μολδαβία άνοιξε την 1η Αυγούστου του 2014.
Οικονομία
Η βιομηχανική περιοχή της Πάντοβας δημιουργήθηκε στο ανατολικό τμήμα της πόλης το 1946 και είναι σήμερα μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές ζώνες της Ευρώπης, με έκταση 11 εκατομμύρια στρέμματα. Τα κεντρικά γραφεία των 1.300 βιομηχανιών έχουν τη βάση τους εδώ, απασχολώντας 50.000 άτομα. Εμπορεύματα φθάνουν στην Πάντοβα από κάθε μέρος της Ευρώπης για να σταλούν σε όλο τον κόσμο, κυρίως στην Ασία. Στη βιομηχανική ζώνη υπάρχουν δύο σιδηροδρομικοί σταθμοί, ένα ποτάμιο λιμάνι, τρεις τερματικοί σταθμοί φορτηγών, δύο έξοδοι αυτοκινητόδρομων και πολλές συνδεδεμένες υπηρεσίες, όπως ξενοδοχεία, ταχυδρομεία και κατευθυντήρια κέντρα.
Με αυτοκίνητο
Με αυτοκίνητο, υπάρχουν 3 αυτοκινητόδρομοι (autostradale στα ιταλικά): A4 Μπρέσια-Πάντοβα, που συνδέεται με τη Βερόνα (έπειτα προς Μπρένερ Πας, Ίνσμπρουκ και Βαυαρία) και Μιλάνο (έπειτα Ελβετία, Τορίνο και Γαλλία), Α4 Πάντοβα-Βενετία, προς Βενετία, έπειτα Μπελούνο (για παραθεριστικά θέρετρα στους Δολομίτες όπως η Κορτίνα), Τεργέστη και Ταρβίζιο (για Αυστρία, Σλοβενία, Κροατία και Ανατολική Ευρώπη), Α13 Μπολόνια-Πάντοβα, για Φερράρα και Μπολόνια (έπειτα Κεντρική και Νότια Ιταλία). Διόδια πρέπει να πληρώσει κανείς προκειμένου να χρησιμοποιήσει τους περισσότερους από τους ιταλικούς σιδηρόδρομους. Δρόμοι συνδέουν την Πάντοβα με όλα τα μεγάλα και μικρά κέντρα της περιοχής. Ένας αυτοκινητόδρομος με περισσότερες από 20 εξόδους περιβάλλει την πόλη, συνδέοντας τις συνοικίες και τις μικρές πόλεις της γύρω περιοχής.
Με τρένο
Η Πάντοβα διαθέτει δύο σιδηροδρομικούς σταθμούς μεταφοράς επιβατών. Ο κεντρικός σταθμός "Stazione di Padova" διαθέτει 11 πλατφόρμες και μερικές φορές αναφέρεται λανθασμένα ως "Padova Centrale". Είναι ένας από τους μεγαλύτερους σταθμούς στην Ιταλία. Περισσότερα από 450 τρένα τη μέρα αναχωρούν από την Πάντοβα. Ο σταθμός χρησιμοποιείται από περισσότερους από 20 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως. Άλλοι σιδηροδρομικοί σταθμοί είναι οι "Padova Ponte di Brenta" (που σύντομα θα κλείσει), "Padova San Lazzaro" (προγραμματισμένος), και "Padova Campo di Marte" που δεν εξυπηρετεί επιβάτες από τότε που χρησιμοποιήθηκε ως σταθμός εμπορευματικών μεταφορών που θα μπορούσε να γίνει ένας από τους σταθμούς της "Servizio Ferroviario Metropolitano regionale ". Από την Πάντοβα, τρένα υψηλής ταχύτητας συνδέονται με το Μιλάνο, τη Ρώμη, τη Μπολόνια, τη Φλωρεντία και τη Βενετία. Μπορεί κανείς να φτάσει στο Μιλάνο σε 1 ώρα και 51 λεπτά, στη Ρώμη σε 3 ώρες και στη Βενετία σε 20 λεπτά.
Ο σταθμός άνοιξε το 1842 όταν η υπηρεσία ξεκίνησε στο πρώτο μέρος του σιδηροδρόμου Μιλάνου-Βενετίας (το "Imperial Regia Ferrovia Ferdinandea") που χτίστηκε από την Πάντοβα στη Μαργκέρα μέσω του Μέστρε. Η "Porta Marghera" είναι ένα σημαντικό λιμάνι της περιοχής της Βενετίας.
Οι ενθουσιώδεις των σιδηροδρόμων μπορούν να επισκεφθούν το "Signal Box Α (Cabina Α)", διατηρημένο από το «Società Veneta Ferrovie" (μια εταιρεία που πήρε το όνομα της από τα προηγούμενα δημόσια έργα και τη σιδηροδρομική εταιρεία, που εδρεύει στην "Piazza Eremitani" στην Πάντοβα ) συνεταιρισμό.
Με αεροπλάνο
Η Βενετία, περίπου 50 χιλιόμετρα (31 μίλια) μακριά, είναι το κοντινότερο λιμάνι.
Δημόσια συγκοινωνία
thumb|right|Πλατεία της Πάδοβας τη νύχτα Οι αστικές δημόσιες συγκοινωνίες περιλαμβάνουν τα δημόσια λεωφορεία, μαζί με ένα νέο τραμ (που συνδέει το Albignasego, στο νότιο τμήμα της Πάντοβας, με το Pontevigodarzere στα βόρεια της πόλης, χάρη στη νέα γραμμή που χτίστηκε το 2009), καθώς και ιδιωτικά ταξί. Υπάρχει επίσης ένα CitySightseeing tour "Hop on Hop Off".
Το κέντρο της πόλης είναι εν μέρει κλειστό για τα οχήματα, εκτός από τους κατοίκους και τα επιτρεπόμενα οχήματα. Υπάρχουν μερικοί χώροι στάθμευσης αυτοκινήτων γύρω από την περιοχή. Σε αυτή την περιοχή, επίσης, υπάρχουν κάποιοι δρόμοι και πλατείες που προορίζονται αποκλειστικά για τους πεζούς και τα ποδήλατα.
Η Πάντοβα έχει περίπου 40 λεωφορειακές γραμμές, οι οποίες εξυπηρετούνται από νέα λεωφορεία, (που αγοράστηκαν το 2008-9), με μια τηλεόραση που εμφανίζει τη γραμμή της διαδρομής, την επόμενη στάση, τα πιο σημαντικά μνημεία, τη γραμμή σύνδεσης και τον αναμενόμενο χρόνο αναμονής για κάθε γραμμή. Κάθε τραμ / λεωφορείο είναι εξοπλισμένο με κάμερες ασφαλείας και ελέγχεται από GPS.
Η περιοχή του Βένετο χτίζει μια περιφερειακή σιδηροδρομική γραμμή ("S-Bahn-like system") γύρω από την πόλη με 15 νέους σταθμούς. Το όνομά του θα είναι SFMR και θα φτάνει στην επαρχία της Βενετίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βένετο *
Άγιος Εύγραφος
Ο Άγιος Εύγραφος είναι μάρτυρας των πρώτων χριστιανικών αιώνων που τιμάται από την ορθόδοξη και την καθολική Εκκλησία. Ήταν συνεργάτης του Αγίου Μηνά και μαρτύρησε μαζί του, όπως και με τον Άγιο Ερμογένη, στην Αλεξάνδρεια το έτος 312. Εκεί είχε συνοδεύσει τον αυτοκράτορα Μαξιμιανό ως γραμματέας, όπου αποφάσισε να γίνει χριστιανός όταν είδε το μαρτύριο των Αγίων Μηνά και Ερμογένη. Η μνήμη τους εορτάζεται στις 10 Δεκεμβρίου. Από την εποχή του αυτοκράτορα Αρκαδίου (395-408) είχε αναπτυχθεί μια λατρεία των τριών αγίων στην Αίγυπτο. Τότε άρχισε να κτίζεται κοντά στην Αλεξάνδρεια ένα μοναστηριακό συγκρότημα προς τιμήν των τριών αγίων, γνωστό σήμερα ως Αμπού Μένα.
Κοίλα Έβρου
Τα Κοίλα είναι ημιορεινός οικισμός (υψόμ. 180 μ. ) του νομού Έβρου. Βρίσκεται 48 χλμ. ΒΑ της Αλεξανδρούπολης. Δοιηκητικά ανοίκει στον Δήμο Φερών και έχει 11 κατοίκους (2001). Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Πυλαίας, της δημοτικής ενότητας Φερών.
Άγιος Εύγραφος
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Κοίλα Έβρου
Το άδειο αυτό χωριό έχει ενδιαφέρον για τους αρχαιολόγους. Είχε κατοικηθεί από την εποχή του σιδήρου. Φαίνονται προϊστορικά κάστρα και μεγαλιθικά μνημεία. Στην εκκλησία του χωριού είχαν συγκεντρωθεί το 1821, οι 892 θρακιώτες επαναστάτες, δίνοντας όρκο στην πατρίδα, ξεκινώντας το δύσκολο αγώνα της λευτεριάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης
Πουρίνη
Πουρίνη (Purine) είναι μια ετεροκυκλική αρωματική οργανική ένωση, η οποία αποτελείται από δύο δακτυλίους (πυριμιδίνη και ιμιδαζόλιο). Είναι υδατοδιαλυτή. Η πουρίνη δίνει επίσης το όνομά της σε μια ευρύτερη κατηγορία μορίων τις πουρίνες, που περιλαμβάνουν υποκατεστημένες πουρίνες και τα ταυτομερή. Είναι οι πιο πλατιά εμφανιζόμενες ετεροκυκλικές ενώσεις που περιέχουν άζωτο στη φύση.
Οι πουρίνες βρίσκονται σε υψηλές συγκεντρώσεις στο κρέας και στα προϊόντα του, ιδιαίτερα στα εσωτερικά όργανα όπως ήπαρ και νεφρά. Γενικά, οι φυτικές δίαιτες είναι χαμηλές σε πουρίνες. Στα παραδείγματα πηγών υψηλών σε πουρίνες συμπεριλαμβάνονται: γλυκάδια, αντζούγιες, σαρδέλες, συκώτι, νεφρά βοδιού, εγκέφαλος, εκχυλίσματα κρέατος, ρέγγα, σκουμπρί, όστρακα, κρέατα θηραμάτων, μπίρα (από ζυμομύκητες) και σάλτσα. Μερικά λαχανικά, συμπεριλαμβανομένων των φακιές και μαυρομάτικα μπιζέλια, θεωρούνται ότι είναι υψηλά σε πουρίνες φυτά. Τροφές και συμπληρώματα, που περιέχουν σπιρουλίνα μπορεί να είναι ιδιαίτερα υψηλά σε πουρίνες.
Για να εκτελεστούν αυτές οι βασικές κυτταρικές διεργασίες, απαιτούνται και η πουρίνη και η πυριμιδίνη από το κύτταρο και σε παρόμοιες ποσότητες. Και η πουρίνη και η πυριμιδίνη είναι αυτοαναστολείς και ενεργοποιητές ενζύμου. Όταν παράγονται πουρίνες, αναστέλλουν το ένζυμο, που απαιτείται για περισσότερο σχηματισμό πουρίνης. Αυτή η αυτοαναστολή συμβαίνει, επειδή ενεργοποιούν επίσης τα ένζυμα, που χρειάζονται για τον σχηματισμό πυριμιδίνης. Η πυριμιδίνη ταυτόχρονα αυτοαναστέλλει και ενεργοποιεί την πουρίνη με παρόμοιο τρόπο. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, υπάρχει σχεδόν ίση ποσότητα και των δύο ουσιών στα κύτταρα at all times. Εξαιτίας αυτού, υπάρχει σχεδόν ίση ποσότητα και των δύο ουσιών στο κύτταρο ανά πάσα στιγμή.
Ιδιότητες
Η πουρίνη είναι ταυτόχρονα ένα πολύ ασθενές οξύ (pKa = 8,93) και μια ακόμα πιο ασθενής βάση (pKa = 2,39). Εάν διαλυθεί σε καθαρό νερό, το pH θα είναι στο μέσο αυτών των δύο τιμών pKa.
Σημαντικές πουρίνες
Υπάρχουν πολλές πουρίνες στη φύση. Περιλαμβάνουν τις νουκλεοβάσεις αδενίνη (2) και τη γουανίνη (3). Στο DNA, αυτές οι βάσεις σχηματίζουν δεσμούς υδρογόνου με τις συμπληρωματικές πυριμιδίνες, θυμίνη και κυτοσίνη, αντίστοιχα. Αυτό ονομάζεται συμπληρωματική σύζευξη βάσεων. Στο RNA, το συμπλήρωμα της αδενίνης είναι η ουρακίλη αντί για τη θυμίνη.
Άλλες σημαντικές πουρίνες είναι οι υποξανθίνη, ξανθίνη, θεοφυλλίνη, θεοβρωμίνη, καφεΐνη, ουρικό οξύ και ισογουανίνη.
Λειτουργίες
Πέρα από τους κρίσιμους ρόλους των πουρινών (αδενίνη και γουανίνη) στα DNA και RNA, οι πουρίνες είναι επίσης σημαντικά συστατικά σε κάμποσα άλλα σημαντικά βιομόρια, όπως ATP, τριφωσφορική γουανοσίνη (GTP), κυκλική μονοφωσφορική αδενοσίνη (cAMP), NADH και συνενζυμο A. Η ίδια η πουρίνη (1), δεν έχει βρεθεί στη φύση, αλλά μπορεί να παραχθεί με οργανική σύνθεση.
Μπορούν επίσης να λειτουργήσουν απευθείας ως νευροδιαβιβαστές, δρώντας σε πουρινεργικούς υποδοχείς (purinergic receptors). Η αδενοσίνη ενεργοποιεί τους υποδοχείς της αδενοσίνης.
Ιστορικό
Η λέξη πουρίνη (purine) (pure urine) επινοήθηκε από τον Γερμανό χημικό Εμίλ Φίσερ το 1884. Την παρασκεύασε για πρώτη φορά το 1898. Η αρχική ουσία για την αλληλουχία των αντιδράσεων ήταν το ουρικό οξύ (8), που είχε απομονωθεί από πέτρες στα νεφρά από τον Carl Wilhelm Scheele το 1776. Το ουρικό οξύ (8) αντέδρασε με πενταχλωριούχο φώσφορο (phosphorus pentachloride|PCl5) για να δώσει 2,6,8-τριχλωροπουρίνη (10), που μετατράπηκε με HI και φωσφονικό ιωδίδιο (Phosphonium iodide, PH4I) για να δώσει 2,6-διϊωδοπουρίνη (11). Το προϊόν ανάχθηκε σε πουρίνη (1) χρησιμοποιώντας σκόνη ψευδαργύρου.
Μεταβολισμός
Πολλοί οργανισμοί έχουν μεταβολικές οδούς για να συνθέσουν και να διασπάσουν την πουρίνη.
Οι πουρίνες συντίθενται βιολογικά ως νουκλεοσίδια (βάσεις ενωμένες με ριβόζη).
Η συσσώρευση τροποποιημένων νουκλεοτιδίων πουρίνης είναι προβληματική για διάφορες κυτταρικές διεργασίες, ιδιαίτερα αυτές που εμπεριέχουν DNA και RNA. Για να είναι βιώσιμοι, οι οργανισμοί κατέχουν κάποιες φωσφοϋδρολάσης (δεοξυ)πουρίνης, που υδρολύουν αυτά τα παράγωγα της πουρίνης απομακρύνοντας τα από τις ενεργές δεξαμενές τριφωσφορικού νουκλεοζίτη (Nucleoside triphosphateή NTP) και δεοξυτριφωσφορικού νουκλεοζίτη (DeoxyNucleoside triphosphate ή dNTP). Η απαμίνωση των βάσεων πουρίνης μπορεί να καταλήξει σε συσσώρευση τέτοιων νουκλεοτιδίων ως τριφωσφορική ινοσίνη (Inosine triphosphate ή ITP), τριφωσφορική δεοξυινοσίνη (Deoxyinosine triphosphate ή dITP) τριφωσφορική ξανθοσίνη (Xanthosine triphosphate ή XTP) και τριφωσφορική δεοξυξανθοσίνη (Deoxyxanthosine triphosphate ή dXTP).
Ελαττώματα σε ένζυμα, που ελέγχουν την παραγωγή και διάσπαση πουρίνης μπορούν να αλλάξουν σοβαρά τις αλληλουχίες DNA ενός κυττάρου, που μπορεί να εξηγήσει γιατί άτομα που φέρουν συγκεκριμένες γενετικές παραλλαγές μεταβολικών ενζύμων πουρινών έχουν υψηλότερο κίνδυνο για κάποιους τύπους καρκίνου.
Η βιοσύνθεση πουρίνης στις τρεις επικράτειες της ζωής
Οι οργανισμοί και στις τρεις επικράτειες της ζωής, ευκαρυώτες, βακτήρια και αρχαία, μπορούν να πραγματοποιήσουν εκ νέου βιοσύνθεση των πουρινών. Αυτή η ικανότητα αντανακλά την κρισιμότητα των πουρινών για τη ζωή. Η βιοχημική οδός της σύνθεσης είναι πολύ παρόμοια στα ευκαρυωτικά και τα βακτηριακά είδη, αλλά είναι πιο μεταβλητή στα αρχαία. Ένα σχεδόν πλήρες σύνολο απαιτούμενων γονιδίων για τη βιοσύνθεση της πουρίνης προσδιορίστηκε ως παρόν σε 58 από τα 65 μελετημένα αρχαϊκά είδη. Όμως, ταυτοποιήθηκαν επίσης επτά αρχαϊκά είδη με πλήρη, ή σχεδόν πλήρη, απουσία γονιδίων κωδικοποίησης πουρίνης. Προφανώς τα αρχαϊκά είδη που δεν μπορούσαν να συνθέσουν πουρίνες μπορούν να προσλάβουν εξωγενώς πουρίνες για την ανάπτυξή τους. και είναι συνεπώς ανάλογα με τα μεταλλάγματα πουρινών των ευκαρυωτών, π.χ., μεταλλάγματα πουρίνης του μύκητα Ascomycete Neurospora crassa, που επίσης απαιτεί εξωγενείς πουρίνες για ανάπτυξη.
Σχέση με ουρική αρθρίτιδα
Τα υψηλότερα επίπεδα κατανάλωσης κρέατος και θαλασσινών σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο ουρικής αρθρίτιδας, ενώ υψηλότερο επίπεδο κατανάλωσης γαλακτοκομικών προϊόντων σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο. Η μέτρια πρόσληψη πλούσιων σε πουρίνη λαχανικών ή πρωτεϊνών δεν σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ουρικής αρθρίτιδας. Παρόμοια αποτελέσματα έχουν βρεθεί με τον κίνδυνο υπερουριχαιμίας.
Εργαστηριακή σύνθεση
Εκτός από τη σύνθεση πουρινών in vivo στον μεταβολισμός πουρίνης, η πουρίνη μπορεί επίσης να δημιουργηθεί τεχνητά. Η πουρίνη (1) λαμβάνεται σε καλή απόδοση όταν το μεθαναμίδιο θερμαίνεται σε ανοιχτό δοχείο στους 170 ° C για 28 ώρες.
Αυτή η αξιοσημείωτη αντίδραση και άλλες σαν αυτή έχουν συζητηθεί στο πλαίσιο της της προέλευσης της ζωής.
Με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις 20 Αυγούστου 1968, η τρέχουσα αναγνωρισμένη μέθοδος παραγωγής αδενίνης σε βιομηχανική κλίμακα είναι μια τροποποιημένη μορφή της μεθόδου μεθαναμιδίου. Αυτή η μέθοδος θερμαίνει μεθαναμίδιο σε συνθήκες 120 βαθμών Κελσίου μέσα σε σφραγισμένη φιάλη για 5 ώρες για να σχηματίσει αδενίνη. Η αντίδραση αυξάνεται σε μεγάλο βαθμό σε ποσότητα χρησιμοποιώντας οξυχλωρίδιο φωσφόρου (φωσφορυλοχλωρίδιο) ή πενταχλωριούχο φωσφόρο ως καταλύτη οξέος και συνθήκες ηλιακού ή υπεριώδους. Αφού περάσουν οι 5 ώρες και το διάλυμα μεθαναμιδίου-φωσφόρου οξυχλωριδίου-αδενίνης ψύχεται, νερό τοποθετείται στη φιάλη που περιέχει το μεθαναμίδιο και τώρα σχηματισμένη αδενίνη. Το διάλυμα νερού-μεθαναμιδίου-αδενίνης στη συνέχεια χύνεται μέσω στήλης διήθησης ενεργού άνθρακα. Τα μόρια νερού και μεθαναμιδίου, που είναι μικρά μόρια, θα περάσουν μέσω του άνθρακα και στη φιάλη αποβλήτων. Τα μεγάλα μόρια αδενίνης, ωστόσο, θα προσκολληθούν ή θα "προσροφηθούν" στον άνθρακα λόγω των δυνάμεων van der waals που αλληλεπιδρούν μεταξύ της αδενίνης και του άνθρακα στον ενεργό άνθρακα. Επειδή ο ενεργός άνθρακας έχει μεγάλη επιφάνεια, μπορεί να συλλάβει την πλειοψηφία των μορίων που περνούν μέσα από ένα συγκεκριμένο μέγεθος (μεγαλύτερο από το νερό και το μεθαναμίδιο). Για να εξαχθεί η αδενίνη από την αδενίνη που έχει προσροφηθεί στον ενεργό άνθρακα, αέριο αμμωνίας διαλυμένο σε νερό (υδατική αμμωνία) χύνεται πάνω στην δομή ενεργού άνθρακα-αδενίνης για να απελευθερώσει την αδενίνη στο διάλυμα αμμωνίας-νερού. Το διάλυμα που περιέχει νερό, αμμωνία και αδενίνη αφήνεται στη συνέχεια να στεγνώσει στον αέρα, με την αδενίνη να χάνει τη διαλυτότητά της λόγω της απώλειας αερίου αμμωνίας που έκανε προηγουμένως το διάλυμα βασικό και ικανό να διαλύσει την αδενίνη, αναγκάζοντας έτσι να κρυσταλλωθεί σε καθαρή λευκή σκόνη που μπορεί να αποθηκευτεί.
Oro, Orgel και συνεργάτες έχουν δείξει ότι τέσσερα μόρια HCN τετραμερίζονται για να σχηματίσουν διαμινομηλεϊνικόδινιτρίλιο (diaminomaleodinitrile) (12), το οποίο μπορεί να μετατραπεί σε σχεδόν όλες τις φυσικά απαντώμενες πουρίνες. Παραδείγματος χάρη, πέντε μόρια HCN συμπυκνώνονται σε μια εξώθερμη αντίδραση για να παράξουν αδενίνη, ειδικά παρουσία αμμωνίας
Η σύνθεση πουρίνης Traube (1900) είναι μια κλασική αντίδραση (που ονομάστηκε μετά από τον Wilhelm Traube) μεταξύ μιας αμινο-υποκατεστημένης πυριμιδίνης και μυρμηκικού οξέος.
Προβιοτική σύνθεση ριβονουκλεοσιδίων πουρίνης Prebiotic synthesis of purine ribonucleosides
Για να κατανοήσουμε πώς προέκυψε η ζωή, απαιτείται γνώση των χημικών οδών που επιτρέπουν το σχηματισμό των βασικών δομικών στοιχείων της ζωής υπό εύλογες  πρεβιοτικές συνθήκες. Nam et al. έδειξαν ότι η άμεση συμπύκνωση των νουκλεοβάσεων πουρίνης και πυριμιδίνης με ριβόζη δίνει ριβονουκλεοζίτες σε υδατικά μικροσταγονίδια, ένα βασικό βήμα που οδηγεί στο σχηματισμό RNA. Επίσης, μια λογική πρεβιοτική διεργασία για τη σύνθεση ριβονουκλεοζιτών πουρίνης παρουσιάστηκε από τους Becker et al.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πουρίνες Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις
Μεταλλικό Κιλκίς
Το Μεταλλικό είναι οικισμός του δήμου Κιλκίς του ομώνυμου νομού. Είναι κτισμένος σε απόσταση 3 χιλιομέτρων δυτικά της πρωτεύουσας του νομού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του Μεταλλικού ανέρχεται στους 386 κατοίκους. Στη θέση του χωριού βρισκόταν κατά την αρχαιότητα η πόλη Βραγύλαι, ενώ κατά την τουρκοκρατία έφερε την ονομασία Γιάννες ή Ένες.
Ιστορικά στοιχεία
Στο σημείο του σύγχρονου οικισμού υπάρχουν τα ερείπια της αρχαίας πόλης "Βραγύλαι". Η ιστορική του συνέχεια επιβεβαιώνεται και από την ύπαρξή του κατά την εποχή του Βυζαντίου. Τον 15ο αιώνα παραμένει ένα χριστιανικό χωριό (90%) παρόλο που τα γύρω χωριά έχουν μετατραπεί σε απόλυτα μουσουλμανικά, με μετεγκατάσταση μουσουλμάνων Γιουρούκων. Επίσης, έχει διατηρήσει τις Βυζαντινές οικογένειες, όπως μαρτυρεί και το επίθετο του τοπικού γαιοκτήμονα (Χασάν Μανασής), ο οποίος ήταν εξισλαμισμένος Βυζαντινός γαιοκτήμονας. . Το χωριό ήταν γνωστό με την ονομασία Ένες ή Γιάννες. Παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι κάτοικοι των Ένων παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1879 με την εγκατάσταση του Βούλγαρου ουνίτη επισκόπου στο Κιλκίς, Νείλου Ισβόρωφ, οι κάτοικοι του χωριού ασπάστηκαν την Ουνία. Το 1884, πολλοί Ενίτες προσχώρησαν στη Βουλγαρική εκκλησία. Σημαντική ήταν η προσφορά της οικογένειας Χατζηλαζάρου κατά το Μακεδονικό Αγώνα. Η οικογένεια Χατζηλαζάρου διατηρούσε μεγάλο κτήμα στο Μεταλλικό, του οποίου τη σοδειά διέθετε για τη χρηματοδότηση του αγώνα. Το κτήμα αποτέλεσε και καταφύγιο των Μακεδονομάχων στην περιοχή. Μετά την συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919, και το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ του 1924 πολλοί κάτοικοι αποχώρησαν στη Βουλγαρία. thumb|left|290px|Αγιογραφία του Αγίου Γεωργίου στο ναό του Μεταλλικού, από τον αγιογράφο Ζωσιμά Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, ενσωματώθηκε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν σε αυτό πρόσφυγες από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία και άλλες περιοχές της Μακεδονίας (1928, πληθυσμός 407 κατοίκων ). Οι κάτοικοί του περιλαμβάνουν εκτός από τους γηγενείς Μακεδόνες και λίγους Σαρακατσάνους, Πόντιους που αποτελούν και την πλειοψηφία και είναι πρόσφυγες από την περιοχή του Καυκάσου και συγκεκριμένα από το χωριό Βεζίνκιοϊ (Vezin Köyü), σήμερα Ολτσουλού (Olculu) σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από την πόλη του Καρς και σε υψόμετρο 1900 μέτρα. Στο χωριό αυτό μετακινήθηκαν το 1878-1882 από διάφορα χωριά του Πόντου όπως Άλμη, Βαρενού, Τσιάγλ, Ίμερα, Κανάκ, Μοναστήρ, Κάν, Άρδασσα, Τεμιρτζήκιοϊ περιοχής Αργυρούπολης Πόντου, Ματσούκα, Τραπεζούντα, Τοκάτη, Νικόπολη και Χεροίανα αλλά και από περιοχή Σιπιάκ Τιφλίδας.
Ανήκε στην κοινότητα Αρμουτσής (στην συνέχεια μετονομασθείσα σε κοινότητα Μεγάλης Βρύσης) και η μετονομασία του σε Μεταλλικό έγινε τον Αύγουστο του 1926. Το 1994 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεγάλης Βρύσης στον Δήμο Κιλκίς. Ανοικοδομήθηκε μετά το Β' Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο Πόλεμο, ενώ πολλοί κάτοικοι μετανάστευσαν στο εξωτερικό.
Σήμερα
Σήμερα, στο χωριό Μεταλλικό κατοικούν και λίγες οικογένειες Σαρακατσαναίων. Στην τελευταία απογραφή του 2001, το χωριό είχε 371 κατοίκους, ενώ το 1991 412 κατοίκους. To 70% των κατοίκων είναι συνταξιούχοι. Ασχολούνται με αγροτικές εργασίες και την κτηνοτροφία, αλλά και στον τομέα υπηρεσιών λόγω της μικρής απόστασης από το Κιλκίς.
Αξιοθέατα
Το χωριό είναι γνωστό για το ξινό νερό (φυσικό μεταλλικό νερό), εξ ου και η ονομασία του ως Μεταλλικό. Σε μικρή απόσταση από το χωριό βρίσκεται σιδηροδρομικός σταθμός με το ίδιο όνομα. Η μεταβυζαντινή εκκλησία του χωριού, ο Άγιος Γεώργιος, κατασκευάστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα και αγιογραφήθηκε από την οικογένεια αγιογράφων Ζωσιμά από τη Χαλάστρα. Στο χωριό, γίνεται πανήγυρις της εκκλησίας κατά την Πρωτομαγιά και όχι στη γιορτή του ομώνυμου αγίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Μαρία Άννα των Βουρβόνων (1689-1720)
Η Μαρία Άννα (γαλλ. Marie Anne de Bourbon-Conti, 18 Απριλίου 1689 - 21 Μαρτίου 1720) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Κοντί και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Κονντέ και δούκισσα της Βουρβόνης.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Λουδοβίκου του Κοντί και της Μαρίας Θηρεσίας των Βουρβόνων, κόρης του Ερρίκου Γ΄ Ιουλίου του Κονντέ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1713 τον Λουδοβίκο Ερρίκο Α΄ του Κονντέ, πρωθυπουργό της Γαλλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Κοντέ Κατηγορία:Δούκισσες της Βουρβόνης Κατηγορία:Δούκισσες της Γκιζ
Σακραμέντο (Καλιφόρνια)
Ιστορία
Η πόλη αναπτύχθηκε αρχικά γύρω από το οχυρό Σούτερ, το οποίο χτίστηκε το 1839. Η πόλη άκμασε κατά το πυρετό του χρυσού στην Καλιφόρνια και είχε το ρόλο διαμετακομιστικού, εμπορικού και αγροτικού κέντρου, ενώ ήταν τερματικός σταθμός για σιδηροδρομικές, ακτοπλοϊκές και αμαξιτές οδούς. Το 1850 έλαβε το χαρακτηρισμό πόλης, με αποτέλεσμα να γίνει η πρώτη πόλη της Καλιφόρνιας. Το 1879 ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Καλιφόρνιας.
Η περιοχή του Σακραμέντο, επειδή βρίσκεται στη συμβολή δύο ποταμών έχει πληγεί αρκετές φορές από πλημμύρες. Προς το παρόν η πόλη προστατεύεται από ένα σύστημα αναχωμάτων, το οποίο όμως σε αρκετά σημεία έχει αποσταθεροποιηθεί, απόρροια της πρόχειρης κατασκευής του από τους κατοίκους της πόλης πριν από ένα αιώνα.
Οικονομία
thumb|left|upright|Το Ρέναισσανς Τάουερ (αγγλικά: Renaissance Tower, σημ.: Αναγεννησιακός Πύργος) είναι το πέμπτο ψηλότερο κτίριο της πόλεως. Η μητροπολιτική περιοχή του Σακραμέντο είναι η πέμπτη μεγαλύτερη στην Καλιφόρνια μετά τη μητροπολιτική περιοχή του Λος Άντζελες, την περιοχή του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, την Εσωτερική Αυτοκρατορία και τη μητροπολιτική περιοχή του Σαν Ντιέγκο και είναι η 27η μεγαλύτερη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
.by
μικρογραφία .by είναι ο top-level domain κωδικός για τη Λευκορωσία στο διαδίκτυο. Διαχιερίζεται από το Κέντρο Επιχειρήσεων και Ανάλυσης υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας (Оперативно-аналитический центр при Президенте Республики Беларусь).
Σακραμέντο (Καλιφόρνια)
Οικονομία
Οι Sutter Health, Blue Diamond Growers, Aerojet Rocketdyne, Teichert και The McClatchy Company είναι μεταξύ των εταιρειών που εδρεύουν στο Σακραμέντο.
Το λιμάνι του Σακραμέντο μαστίζεται από λειτουργικές ζημίες τα τελευταία χρόνια και αντιμετωπίζει χρεοκοπία. Αυτή η σοβαρή απώλεια στις επιχειρήσεις οφείλεται στον έντονο ανταγωνισμό από το λιμάνι του Στόκτον, το οποίο έχει μεγαλύτερες εγκαταστάσεις και βαθύτερο κανάλι. Από το 2006, η πόλη του Δυτικού Σακραμέντο ανέλαβε την ευθύνη για το λιμάνι του Σακραμέντο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, το λιμάνι του Σακραμέντο ήταν ο κύριος τερματικός σταθμός στη διαδρομή ανεφοδιασμού για όλα τα στρατιωτικά μέρη, το υλικό και άλλα φορτία που πήγαιναν στη Νοτιοανατολική Ασία.
.by
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Λευκορωσία Κατηγορία:Top-level domains
Σακραμέντο (Καλιφόρνια)
Κορυφαίοι εργοδότες
Από το 2019, οι κορυφαίοι εργοδότες στην Κομητεία του Σακραμέντο ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλιφόρνια
Εθνόσημο του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις
Το εθνόσημο του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις καθιερώθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1967. Αυτό είναι άσπρο με κόκκινο σιρίτι, δύο λουλούδια poinciana, και ένα πλοίο. Σε περίοπτη θέση είναι σε γαλάζιο χρώμα το κεφάλι ενός Καραΐβου εν μέσω του γαλλικού συμβόλου, των κρίνων φλερ-ντε-λι και του ρόδου της Αγγλίας. Οι υποστηρικτές είναι δύο πελεκάνοι, που κρατούν έναν κοκκοφοίνικα και ένα ζαχαροκάλαμο και το πάνω μέρος είναι μία δάδα την οποία κρατάει ένα χέρι λευκό και ένα χέρι σκουρόχρωμο. Το ρητό είναι Unity in Trinity.
Μια περικεφαλαία με τα όπλα ενός πύργου βρίσκεται στο πάνω μέρος και σε αυτήν στηρίζεται η δάδα. Ο πυρσός συμβολίζει τον αγώνα και τον πόθο για ελευθερία από ένα λαό διαφορετικής εθνικής προέλευσης, ο οποίος όμως είναι ενωμένος για έναν κοινό σκοπό.
Τα σύμβολα είναι τέτοια που εκπροσωπούν και τις δύο μεγάλες εθνικότητες στη νησιωτική χώρα, δηλαδή τους Βρετανούς και τους Γάλλους. .
Παραπομπές
Αγιος Χριστοφορος Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις
Σολφερίνο
To Σολφερίνο (ιταλικά: Solferino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Έγινε γνωστή από την ομώνυμη μάχη, στο πλαίσιο του Δεύτερου Πολέμου της Ιταλικής Ανεξαρτησίας. Η μάχη έλαβε χώρα στις 24 Ιουνίου 1859 κοντά στην μικρή αυτή κωμόπολη, μεταξύ του αυστριακού στρατού υπό τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο - Ιωσήφ Α΄ και των συνασπισμένων δυνάμεων Γαλλίας και Πεδεμοντίου, υπό τους βασιλείς των δύο χωρών Ναπολέοντα Γ΄ και Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄.
Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν τυχαία και δεν είχαν προπαρασκευάσει τη μάχη. Η σύγκρουση άρχισε το πρωί και συνεχίστηκε μέχρι το μεσημέρι, μέσα σε κλίμα σύγχυσης και αταξίας. Ήταν, όμως, ιδιαίτερα σκληρή, με αποτέλεσμα ο αριθμός των θυμάτων να αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο. Η βαρβαρότητα και ο βαρύς φόρος αίματος ευαισθητοποίησε τον Ελβετό έμπορο Ερρίκο Ντυνάν που παρατηρούσε όσα διαδραματίζονταν ζωντανά και ο οποίος ανεξαρτήτως εθνικότητας περιέθαλψε με την βοήθεια των κατοίκων τους τραυματίες των αντιπάλων πλευρών. Ο Ντυνάν μετέφερε με την πένα του τη φρίκη της μάχης στο βιβλίο του «Μία ανάμνηση από το Σολφερίνο» το οποίο κινητοποίησε την κοινή γνώμη της εποχής και οδήγησε τελικά στην ίδρυση του Ερυθρού Σταυρού.
Προκόπιος της Μοραβίας
Ο Προκόπιος, Prokop Lucemburský, Prokop von Mähren (π.1388 - 24 Σεπτεμβρίου 1405) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου, ήταν μάργραβος της Μοραβίας από το 1375 μέχρι το τέλος του το 1405 και επαρχιακός κυβερνήτης του βασιλείου.
Βιογραφία
Ο Προκόπιος γεννήθηκε γύρω στο 1358 στην πόλη Μπρνο της Μοραβίας. Ήταν ο 3ος γιος του Ιωάννη-Ερρίκου μαργράβου της Μοραβίας και της Mαργαρίτας της Οπάβας. Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1375, ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιάκωβος επικυρώθηκε ως μάγραβος και κύριος της Μοραβίας, ενώ ο Προκόπιος και ο αδελφός του Ιωάννης-Σομπιέσλαφ έλαβαν τον τίτλο των «νεαρών μαργράβων».
Τα αδέλφια ξεκίνησαν σύντομα τους λεγόμενους Πολέμους των μαργράβων της Μοραβίας, τροφοδοτούμενους από διαφωνίες σχετικά με την κληρονομιά και την αποσταθεροποιητική κατάσταση μετά το τέλος του θείου τους Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας το 1378. Ο Ιάκωβος και ο Προκόπιος κυβερνούσαν τη Μοραβία μαζί εκείνη την εποχή και συμμετείχαν στις κοινές προσπάθειες του Οίκου του Λουξεμβούργου για την απόκτηση του Πολωνικού και Ουγγρικού στέμματος. Υποστήριξαν οικονομικά τον εξάδελφό τους Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου για να αποκτήσει το Ουγγρικό στέμμα. Ο Βεντσεσλάβος Δ΄ της Βοημίας (Τσεχίας) ζήτησε επίσης οικονομική βοήθεια από τους δύο αυτούς εξαδέλφους του της Μοραβίας.
Το 1402 ο Προκόπιος έγινε αιχμάλωτος του Σιγισμούνδου του Λουξεμβούργου στο Πρεσπούρκ (Prešpurk) και παρέμεινε στη φυλακή για δύο έτη. Ο Ιάκωβος τελικά συνέβαλε στην απελευθέρωσή του, αλλά ο Προκόπιος υπέκυψε σύντομα σε ασθένεια και απεβίωσε στις 24 Σεπτεμβρίου 1405 στο Μπρνο. Μετά το τέλος του, ο Ιάκωβος έγινε ο μοναδικός άρχοντας της Μοραβίας.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
.an
.an είναι ο top-level domain κωδικός για τις Ολλανδικές Αντίλλες στο διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδικές Αντίλλες Κατηγορία:Top-level domains
Ροδόπολη Σερρών
Πληθυσμιακή εξέλιξη
πηγή:Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδας
Αθλητισμός
μικρογραφία|αριστερά|300x300εσ|Ο Ολυμπιακός Ροδόπολης του 1931 Στη Ροδόπολη εδρεύει ο «Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος Ολυμπιακός» που αποτελεί ένα από πιο ιστορικά αθλητικά σωματεία των Σερρών. Εκπροσωπεί τη Ροδόπολη στις τοπικές ποδοσφαιρικές διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Σερρών. Ιδρύθηκε το 1924-25 και από το 1926 αγωνίζεται ως «Ολυμπιακός». Την περίοδο 2023-24 θα αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Μλάντα Μπόλεσλαβ
Η Μλάντα Μπόλεσλαβ (τσεχική γλώσσα Mladá Boleslav, ) είναι πόλη της Τσεχίας στην κεντρική περιοχή της Βοημίας, η οποία βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Γιζέρα, 50 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Πράγας. , Η πόλη ιδρύθηκε τον δεύτερο μισό του 10ου αιώνα από τον δούκα Μπόλεσλαβ Β΄ ως βασιλικό κάστρο. Τον 17ο και 18ο αιώνα η πόλη υπήρξε σημαντικός πόλος έλξης των Εβραίων στην Ευρώπη. Η πόλη είναι επίσης γνωστή ως τόπος ίδρυσης της Laurin & Klement, μετέπειτα Škoda, του εργοστασίου της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας και του αντίστοιχου μουσείου που αφορά στην εταιρεία.
Α.Π.Σ. Πανθρακικός
Ο '''Α.Π.Σ. Πανθρακικός''' είναι ελληνική ομάδα ποδοσφαίρου με έδρα την Κομοτηνή. Ιδρύθηκε το 1963, είναι από τις ιστορικές ομάδες της Θράκης και έμβλημα της είναι ο αναμμένος πυρσός.
Μλάντα Μπόλεσλαβ
Αθλητισμός
Η πόλη είναι γνωστή για την ποδοσφαιρική ομάδα ΦΚ Μλάντα Μπόλεσλαβ η οποία αγωνίζεται στην Gambrinus liga (την ανώτερη κατηγορία της Τσεχίας) και έχει αγωνιστεί στο Γιουρόπα Λιγκ την περίοδο 2006-7.
Α.Π.Σ. Πανθρακικός
Ο «Α.Π.Σ. Πανθρακικός ΠΑΕ» αγωνιζόταν στις επαγγελματικές κατηγορίες έως το 2017. Το καλοκαίρι του 2017, ο Πανθρακικός ανακοίνωσε την διάλυση της ομάδος και τον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες. Αγωνιζόταν στην Α’ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Θράκης μέχρι το 2022 όταν κέρδισε την άνοδο τού και πάλι στις εθνικές κατηγορίες.
Μλάντα Μπόλεσλαβ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τσεχίας
Α.Π.Σ. Πανθρακικός
1964-2004
Αν και επίσημα εμφανίζεται ως έτος ίδρυσης το 1963, από τα στοιχεία προκύπτει ότι ο «Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Πανθρακικός» δημιουργήθηκε το 1964 από τη συγχώνευση των ομάδων ΑΕ Κομοτηνής (έτος ίδρυσης 1936) και «Ορφέας Κομοτηνής» (έτος ίδρυσης 1948).
Προβιβάστηκε και αγωνίστηκε, για πρώτη φορά την περίοδο 1969-70, στη Β΄ Εθνική, στον 3ο όμιλό της. Αγωνίστηκε για πολλά χρόνια σ' αυτήν, ακόμη κι όταν η κατηγορία αναδιαρθρώθηκε, με μείωση του αριθμού των ομάδων, σε 2 ομίλους το 1975-76. Την περίοδο 1977-78 υποβιβάστηκε στις ερασιτεχνικές κατηγορίες, αλλά επανήλθε άμεσα την επόμενη χρονιά. Την περίοδο 1982-83 μαζί με αρκετές ομάδες υποβιβάστηκε από τη Β΄ Εθνική, καθώς παρέμειναν στην κατηγορία μόλις εννέα ομάδες λόγω της δημιουργίας της Γ΄ Εθνικής. Στην πρώτη του χρονιά στην Γ΄ Εθνική υποβιβάστηκε στις ερασιτεχνικές κατηγορίες, επανήλθε όμως άμεσα στην εν λόγω κατηγορία και παρέμεινε για ακόμη δύο περιόδους.