cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ
Τα πρώτα χρόνια
Το 1786 γράφτηκε στο σχολείο École des Frères de l'Éducation Chrétienne του Μοντομπάν, αλλά η εκπαίδευσή του διακόπηκε το 1791 λόγω της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 και του συνακόλουθου κλεισίματος του σχολείου. Ο πατέρας του τον ενέγραψε, το ίδιο έτος, στην Académie Royale de Peinture, Sculpture et Architecture (Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής) στην Τουλούζη, όπου είχε διάσημους καθηγητές, όπως ο ζωγράφος Ζοζέφ Ροκ (Joseph Roques), που ενέπνευσε στο νεαρό το θαυμασμό στο έργο του Ραφαήλ. Παράλληλα έπαιρνε μαθήματα βιολιού και συμμετείχε στην τοπική ορχήστρα Orchestre du Capitole de Toulouse.
Το πρώτο βραβείο, τα μαθήματα, οι κακές κριτικές και η αναγνώριση
Η Ακαδημία της Τουλούζης του απένειμε βραβείο για τις επιδόσεις του στο σχέδιο. Το 1797 ο νεαρός Ενγκρ πήγε στο Παρίσι, όπου άρχισε μαθήματα ζωγραφικής από τον μεγαλύτερο τότε εν ζωή ζωγράφο, τον Ζακ Λουί Νταβίντ (Jacques-Louis David), στον οποίο μαθήτευσε επί τετραετία. Τον Οκτώβριο του 1799 έγινε δεκτός στο τμήμα ζωγραφικής της École des Beaux-Arts του Παρισιού όπου διακρίθηκε λαμβάνοντας, το 1800, υποτροφία για τη Ρώμη για το επόμενο έτος. Η μετάβασή του, ωστόσο, αναβλήθηκε είτε λόγω οικονομικών δυσχερειών της τότε Κυβέρνησης είτε λόγω της ψυχρής - έως εχθρικής - υποδοχής που επιφυλάχθηκε στο Salon του Παρισιού στο πίνακά του Napoléon sur le trône impérial (Ο Ναπολέων ο Α' στον Αυτοκρατορικό Θρόνο) τόσο από τους κριτικούς όσο και από το κοινό, αν και αναφέρεται ότι ο ζωγράφος αναχώρησε για τη Ρώμη πριν ανοίξει το "Salon". Το έργο προκάλεσε αγανάκτηση στο κοινό, λόγω των στοιχείων της Καρολίγγειας δυναστείας που ο Ενγκρ είχε απεικονίσει στη φορεσιά του Αυτοκράτορα. Πριν φύγει από το Παρίσι μνηστεύθηκε την Μαρί Αν Ζυλί Φορεστιέ (Marie-Anne-Julie Forestier), ζωγράφο και μουσικό. Όταν ο Ενγκρ πληροφορήθηκε τις πολύ κακές κριτικές του έργου του στο Salon ορκίστηκε να μην εκθέσει ποτέ ξανά εκεί και αρνήθηκε να επιστρέψει στο Παρίσι, γεγονός που οδήγησε στη διάλυση του αρραβώνα του. Ο Ενγκρ παρέμεινε στη Ρώμη μέχρι το 1820 και στη συνέχεια μετέβη στη Φλωρεντία, όπου παρέμεινε επί τέσσερα χρόνια.
Η επίδραση των Ιταλών ζωγράφων (και ιδιαίτερα του Ραφαήλ) είναι εμφανέστατη στο έργο του. Στην Ιταλία άρχισε να ζωγραφίζει όχι μόνον ιστορικές σκηνές αλλά και πορτρέτα, στα οποία όφειλε την αναγνώρισή του. Από την Ιταλία έστελνε τακτικά έργα του για να εκτεθούν στο Παρίσι και παρακολουθούσε ανελλιπώς τις κριτικές που αυτά δέχονταν τόσο από τους κριτικούς τέχνης όσο και από το κοινό. Το 1808 έστειλε δύο πίνακές του, που σήμερα εκτίθενται στο Μουσείο του Λούβρου: Œdipe explique l'énigme du Sphinx (Ο Οιδίπους λύνει το αίνιγμα της Σφίγγας) και La Grande Baigneuse, επονομαζόμενη "La Baigneuse Valpinçon", Η λουομένη Βαλπενσόν). Και οι δύο πίνακες είχαν χλιαρή αποδοχή. Αντίθετα, δεν έστειλε τον ημιτελή Vénus Anadyomène (Η αναδυομένη Αφροδίτη), που είχε αρχίσει το 1807 και δεν ολοκλήρωσε παρά μόνο το 1855. Παρά το ότι η υποτροφία του έληξε το 1810, αποφάσισε να παραμείνει στη Ρώμη και αναζήτησε νέα χορηγία από τη γαλλική κυβέρνηση. Το 1811 παρουσιάζει τον τεράστιο πίνακα "Jupiter et Thétis" (Δίας και Θέτις), ο οποίος επίσης δεν τυχαίνει καλής υποδοχής.
αριστερά|thumb|200px|Ο αμφιλεγόμενος (τότε) πίνακας Ο Ναπολέων στον Αυτοκρατορικό Θρόνο, 1806
Ο γάμος
Το 1813 κάποιοι φίλοι στη Ρώμη του γνωρίζουν δι' αλληλογραφίας μια νεαρή Γαλλίδα, την Μαντλέν Σαπέλ (Madeleine Chapelle). Χωρίς να την έχει ποτέ συναντήσει, ο Ενγκρ ύστερα από λίγο καιρό της προτείνει να παντρευτούν κι εκείνη δέχεται. Ο γάμος αποδείχτηκε πολύ επιτυχημένος και η νεαρή κυρία Ενγκρ υπήρξε σημαντικό στήριγμα για τον καλλιτέχνη. Την εποχή εκείνη επιζεί σχεδιάζοντας με μολύβι πορτρέτα ευκατάστατων Γάλλων τουριστών στην Ιταλία και δεχόμενος παραγγελίες από το Γάλλο κυβερνήτη της Ρώμης: Το 1812 ολοκληρώνει την πρώτη παραγγελία Ο Βιργίλιος διαβάζει την Αινειάδα : Tu Marcellus eris και αρχίζει δύο τεράστιου μεγέθους έργα: Η νίκη του Ρωμύλου επί του Άκρωνα (1812) και Le Reve d' Ossian'' (Το όνειρο του Οσσιανού, 1813), τα οποία τοποθετήθηκαν στο κτίσμα του Μόντε Καβάλλο (Monte Cavallo) που ο Ναπολέων προόριζε για ανάκτορό του στην Ιταλία. Το 1814 ολοκλήρωσε τον πιο διάσημο ίσως πίνακά του, La Grande Odalisque (Η μεγάλη οδαλίσκη).
Ρώμη και Παρίσι
Διορίστηκε Διευθυντής της Γαλλικής Ακαδημίας στη Ρώμη και το 1835 επέστρεψε στην Ιταλία, όπου θα παραμείνει ως το 1840. Επέστρεψε στο Παρίσι, όπου έζησε, δημιούργησε και δίδαξε ως το θάνατό του, στις 13 Ιανουαρίου του 1867. Τάφηκε στο Κοιμητήριο "Περ Λασέζ" (Père-Lachaise) του Παρισιού. Σύμφωνα με επιθυμία του, δημιουργήθηκε στη γενέτειρά του, το Μοντομπάν, Μουσείο στο οποίο άφησε περίπου 4.500 σχέδιά του, πίνακές του και αρκετά προσωπικά του αντικείμενα. Ο μαθητής του Αρμάν Καμπόν (Armand Cambon), επίσης από το Μοντομπάν, φρόντισε να εκτελεστεί η επιθυμία του δασκάλου του: Το Μουσείο Ενγκρ, στεγασμένο στο παλαιό επισκοπικό ανάκτορο της πόλης άνοιξε τις πύλες του στα μέσα του 19ου αιώνα και πρώτος διευθυντής του έγινε ο Καμπόν. Σήμερα το Μουσείο στεγάζει, εκτός από τα έργα του Ενγκρ, και γλυπτά του Αντουάν Μπουρντέλ (Antoine Bourdelle).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Οστάνα
Η Οστάνα (ιταλικά: Ostana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Foreigner
Οι Foreigner είναι αμερικανικό χαρντ ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε στην Νέα Υόρκη το 1976, από τους κιθαρίστες Μικ Τζόουνς και Ίαν ΜακΝτόναλντ (απεβίωσε το 2022), όπως και τον τραγουδιστή Λου Γκραμ.
Γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα τέλη της δεκαετίας του '70 και στις αρχές της δεκαετίας του '80 και έχουν πουλήσει περισσότερα από ογδόντα εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Βιογραφία
left|thumb|170px|Ο Μικ Τζόουνς το 2016 Το μελωδικό ροκ των Foreigner τους έδωσε ένα μεγάλο και φανατικό κοινό στην Βόρεια Αμερική, όπου το "Double Vision" του 1978 έφθασε στην τρίτη θέση στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, για να βραβευθεί ως επτά φορές πλατινένιο. Ο δίσκος περιελάμβανε τις επιτυχίες "Hot Blooded"", "Double Vision" και "Blue Morning, Blue Day", και μία μεγάλη περιοδεία ακολούθησε, όπου οι Foreigner εμφανίστηκαν ως πρώτο όνομα στο φεστιβάλ του Ρέντινγκ.
Ο Γκαλιάρντι έδωσε την θέση του στον Ρικ Γουίλς και το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον δίσκο "Head Games" τον Σεπτέμβριο του 1979, ο οποίος έφθασε ως την πέμπτη θέση του Billboard και έχει βραβευθεί ως πενταπλά πλατινένιος. Επιτυχημένα σινγκλ υπήρξαν τα "Dirty White Boy", "Head Games" και "Women", αλλά μετά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, οι ΜακΝτόνλαντ και Γκρίνγουντ αποχώρησαν, αφήνοντας τους Foreigner ως τετραμελές σχήμα.
Το συγκρότημα γνώρισε επιτυχία και στην Ευρώπη, με το άλμπουμ "4", το οποίο έφθασε ως την πέμπτη θέση στα βρετανικά τσαρτ, με την ώθηση του σινγκλ "Waiting for a Girl Like You" που μπήκε στο Top-10 στην Βρετανία και έφθασε ως το # 2 στην πατρίδα του συγκροτήματος. Πολύ μεγάλη επιτυχία γνώρισε και το κομμάτι "Urgent", το οποίο ανέβηκε στην κορυφή των καναδικών τσαρτ, όπως και το Top-30 "Juke Box Hero"".
Η μεγαλύτερη τους επιτυχία ήλθε το Νοέμβριο του 1984, όταν κυκλοφόρησαν το τραγούδι "I Want to Know What Love Is", το οποίο σκαρφάλωσε στην κορυφή των τσαρτ στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία, τον Καναδά, την Ιρλανδία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο και βραβεύθηκε ως διπλά πλατινένιο σινγκλ. Το κομμάτι προερχόταν από το άλμπουμ "Agent Provocateur", που σκαρφάλωσε στην κορυφή πολλών ευρωπαϊκών τσαρτ και στο # 4 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ είναι πλέον τριπλά πλατινένιο. Μικρότερες επιτυχίες του δίσκου υπήρξαν τα "That Was Yesterday", "Reaction to Action" και "Down on Love".
Ακολούθησε ο έκτος τους δίσκος με τίτλο "Inside Information", μπαίνοντας στο Top-20 του Billboard, αν και περιελάμβανε δύο Top-10 επιτυχίες με τα κομμάτια "Say You Will" και "I Don't Want to Live Without You". Μετά το τέλος της περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ, ο Λου Γκραμ αποχώρησε, δίνοντας την θέση του στον Τζόνι Έντουαρντς των King Kobra. Πρώτη κυκλοφορία της νέας σύνθεσης ήταν ο δίσκος "Unusual Heat", που δεν κατάφερε να μπει στο Top-100 του αμερικάνικου καταλόγου επιτυχιών. Ο Γκραμ επέστρεψε το 1992, αλλά η σύνθεση του συγκροτήματος άλλαξε εκ νέου με τους Τζόουνς και Γκραμ να πλαισιώνονται από τον μπασίστα Μπρους Τάργκον, το ντράμερ Μαρκ Σούλμαν και τον κιμπορντίστα Τζεφ Τζέικομπς. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Mr. Moonlight" χωρίς να γνωρίσει ιδιαίτερη επιτυχία, παρά το Top-50 σινγκλ "Until the End of Time".
Το 1997, ο Λου Γκραμ διαγνώστηκε με καλοήθη όγκο στον εγκέφαλο, αλλά επανήλθε στην ενεργό δράση δύο χρόνια αργότερα, για μία περιοδεία μαζί με τους Journey, με νέα μέλη των Foreigner τον Τομ Γκίμπελ στην θέση του δεύτερου κιθαρίστα και το ντράμερ Μπράιαν Τίτσι. Τα τύμπανα ανέλαβε ο Ρον Γουίκσο και ο Ντένι Καρμάσι, πριν ενταχθεί στο συγκρότημα ο υιός του Τζον Μπόναμ, Τζέισον, παίζοντας μαζί τους από το 2004 ως το 2007. Το μικρόφωνο ανέλαβε ο Τσας Γουέστ για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, πριν αντικατασταθεί από τον Κέλι Χάνσεν, ενώ παράλληλα νέος μπασίστας των Foreigner ήταν ο Τζεφ Πίλσον. Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το ζωντανά ηχογραφημένο "Extended Versions", το οποίο έβαλε τους Foreigner στο Top-100 του Billboard για πρώτη φορά μετά το 1987.
thumb|170px|Ο Κέλι Χάνσεν το 2016 Το 2007, επέστρεψε ο Μπράιαν Τίτσι στα τύμπανα, ενώ ο κιμπορντίστας Μάικλ Μπλούσταϊν αντικατέστησε τον Πολ Μίρκοβιτς, ο οποίος είχε γίνει μέλος τους για ένα χρόνο. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το πρώτο του στούντιο άλμπουμ μετά από δεκαπέντε χρόνια, με τίτλο "Can't Slow Down", μπαίνοντας στο Top-30 των αμερικάνικων τσαρτ. Ακολούθησε η περιοδεία United in Rock μαζί με τους Styx και τους Kansas, πριν ο Τζέισον Σάτερ πάρει την θέση του Τίτσι. Το 2011, ο Σούλμαν επέστρεψε στα τύμπανα και τον Ιούνιο του ίδιου έτους περιόδευσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο με τους Journey και τους Styx.
Τον Οκτώβριο του 2011, κυκλοφόρησαν το ακουστικό άλμπουμ "Acoustique" και την επόμενη χρονιά ο Κρις Φρέιζερ ανέλαβε τα τύμπανα, ενώ ο Μπρους Γουάτσον εντάχθηκε ως ρυθμικός κιθαρίστας. Το 2014, περιόδευσαν με τους Styx και τον κιθαρίστα των Eagles, Ντον Φέλντερ στην περιοδεία Soundtrack of Summer, Δύο χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησαν σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, ένα ΕΡ με τίτλο "The Flame Still Burns", γιορτάζοντας τα σαράντα χρόνια ύπαρξης τους.
Πηγές
Κατηγορία:Hard rock συγκροτήματα από Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από Νέα Υόρκη
Ο Τρόμος (τηλεοπτική σειρά)
Ο Τρόμος (πρωτότυπος τίτλος: The Terror) είναι Αμερικανική τηλεοπτική δραματική σειρά τρόμου και ανθολογίας. Η σειρά ονομάστηκε The Terror κατά το μυθιστόρημα του Dan Simmons 2007, το οποίο χρησιμεύει ως βάση για την πρώτη σεζόν. Έκανε πρεμιέρα στις 25 Μαρτίου του 2018, στον τηλεοπτικό σταθμό AMC. Η δεύτερη σεζόν,με το τίτλο  Ο Τρόμος: Όνειδος  ,έκανε πρεμιέρα στις 12 Αυγούστου του 2019.
Η πρώτη σεζόν αναπτύχθηκε από τον David Kajganich. Είναι μια δραματοποιημένη αφήγηση του ριψοκίνδυνου εξερευνητικού ταξιδιού στην Αρκτική κατά το 1845-1848. Στους ηθοποιούς της σειράς συγκαταλέγονται οι: Τζάρεντ Χάρις,Τομπάιας Μένζις,Πολ Ρίάντι, Άνταμ Ναγκαίτις,Ίαν Χαρτ,Ναϊβ Νίλσεν,Σαϊραν Χαϊντς. Η δεύτερη σεζόν συν-δημιουργήθηκε από τον Αλεξάντερ Γου και Max Borenstein και διαδραματίζεται σε ένα Ιαπωνικό στρατόπεδο συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του β ' Παγκοσμίου Πολέμου. Πρωταγωνιστούν οι Ντέρεκ Μίο και ο Τζορτζ Τακέι.
1ος κύκλος: Ο Τρόμος
Η ελληνική μεταγλώττιση γίνεται στο στούντιο της Sierra Post.
2ος κύκλος: Ο Τρόμος: Όνειδος
Η ελληνική μεταγλώττιση γίνεται στο στούντιο της Sierra Post.
* Η μεταγλώττιση άφορα μόνο την υπηρεσία ροής Amazon Prime Video και όχι το τηλεοπτικό δίκτυο COSMOTE TV που μεταδίδει αρχικά τη σειρά.
1ος κύκλος: Ο Τρόμος
Εμπνευσμένο από αληθινές ιστορίες, το «Ο Τρόμος» περιστρέφεται γύρω από το ριψοκίνδυνο ταξίδι μιας εξερευνητικής αποστολής του Βασιλικού Ναυτικού σε αχαρτογράφητες περιοχές, καθώς προσπαθεί να ανακαλύψει το Βορειοδυτικό Πέρασμα. Αντιμέτωπο με απάνθρωπες συνθήκες, περιορισμένους πόρους, καταρρακωμένο ηθικό και τον φόβο για το άγνωστο, το πλήρωμα βρίσκεται στο χείλος του αφανισμού. Καθώς παραμένουν παγωμένοι, απομονωμένοι και παγιδευμένοι στην άκρη του κόσμου, η σειρά αναδεικνύει όλα όσα θα μπορούσαν να πάνε λάθος όταν μια ομάδα ανδρών, απεγνωσμένοι να επιβιώσουν, παλεύουν όχι μόνο με τα στοιχεία της φύσης αλλά και ο ένας με τον άλλον.
2ος κύκλος: Ο Τρόμος: Όνειδος
Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου, μυστηριώδεις θάνατοι 'στοιχειώνουν' την ιαπωνοαμερικανική κοινότητα της Νότιας Καλιφόρνιας. Στην προσπάθειά του να ρίξει φως στο μυστήριο, ένας νεαρός θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια μοχθηρή οντότητα.
Διανομή
Η πρώτη σεζόν έκανε πρεμιέρα στο AMC στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά στις 25 Μαρτίου του 2018 και ολοκληρώθηκε στις 21 Μαΐου του 2018. Κυκλοφόρησε σε όλο τον κόσμο από το Amazon Prime Video σε όσες χώρες όπου η υπηρεσία είναι διαθέσιμη (με εξαίρεση τον Καναδά, το Ηνωμένο Βασίλειο,την Ελλάδα και ορισμένες χώρες της Μέσης Ανατολής) από 26 Μαρτίου 2018. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, Ο Τρόμος έκανε πρεμιέρα στο AMC στις 24 Απριλίου του 2018. Στην Ελλάδα "Ο Τρόμος" μεταδίδεται από την COSMOTE TV μια μέρα μετά της ΗΠΑ στο κανάλι SeriesHD (τέως Cinema4HD). Στη συνεχεία η σεζόν γίνεται διαθέσιμη και στο Amazon Prime Video με ελληνική μεταγλώττιση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σειρές τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του AMC
Συμβατική Εθνοσυνέλευση
Η Συμβατική Εθνοσυνέλευση (Convention nationale) ήταν η τρίτη κυβέρνηση της Γαλλικής Επανάστασης, η οποία διαδέχθηκε τη διετούς διάρκειας Εθνική Συντακτική Συνέλευση και τη μονοετούς διάρκειας Νομοθετική Συνέλευση. Σχηματίστηκε μετά τη μεγάλη αναταραχή της 10ης Αυγούστου 1792, και ήταν η πρώτη Γαλλική κυβέρνηση που ήταν οργανωμένη ως δημοκρατική, παραμερίζοντας τη μοναρχία. Η Εθνοσυνέλευση λειτουργούσε ως μονοθάλαμη συνέλευση από τις 20 Σεπτεμβρίου 1792 έως τις 26 Οκτωβρίου 1795 (4 Μπρυμαίρ Δ΄ Έτους σύμφωνα με το Γαλλικό Δημοκρατικό Ημερολόγιο).
Η Συμβατική Εθνοσυνέλευση συστήθηκε όταν η Νομοθετική Συνέλευση, η οποία ήταν αδύνατο να συνεργαστεί με τον βασιλιά, διέταξε την προσωρινή αναστολή των καθηκόντων του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και τη σύγκληση μιας Συμβατικής Εθνοσυνέλευσης για να σχεδιαστεί ένα νέο σύνταγμα χωρίς μοναρχία. Η άλλη σημαντική καινοτομία ήταν πως οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης θα εκλέγονταν από όλους του Γάλλους ηλικίας 25 ετών και άνω, που κατοικούσαν στη Γαλλία για ένα χρόνο και ζούσαν με το εισόδημα της εργασίας τους. Η Συμβατική Εθνοσυνέλευση ήταν έτσι η πρώτη Γαλλική συνέλευση που εκλεγόταν μέσω ψηφοφορίας χωρίς ταξικές διακρίσεις.
Αν και η Εθνοσυνέλευση καταργήθηκε το 1795, από τον Απρίλιο του 1793 η εξουσία απομακρύνθηκε αποτελεσματικά από τους εκλεγμένους πληρεξούσιους και δόθηκε στη μικρή Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας. Οι οκτώ μήνες από το φθινόπωρο του 1793 έως την άνοιξη του 1794, όταν ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος και οι σύμμαχοί του επιβλήθηκαν στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας, αποτελεί την πλέον ριζοσπαστική και αιματοβαμμένη περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης. Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου, η Εθνοσυνέλευση διατηρήθηκε για ακόμη ένα χρόνο μέχρι τη συγγραφή νέου συντάγματος που οδήγησε στη δημιουργία του Διευθυντηρίου.
Εκλογές
Οι εκλογές έλαβαν χώρα από τις 2 έως τις 6 Σεπτεμβρίου 1792 μετά την εκλογή των εκλεκτορικών κολλεγίων από πρωτοβάθμιες συνελεύσεις στις 26 Αυγούστου. Λόγω της αποχής των αριστοκρατών και των αντιδημοκρατών και μιας και ο φόβος της εξαπάτησης της συμμετοχής των ψηφοφόρων ήταν χαμηλός – προσήλθε το 11,9% του εκλογικού σώματος, σε σύγκριση με το 10,2% στις εκλογές του 1791 - παρά το γεγονός πως ο αριθμός αυτών που δικαιούνταν να ψηφίσουν είχε διπλασιαστεί. Έτσι, το αυξημένο μέγεθος ψηφοφόρων είχε ελάχιστο αποτέλεσμα. Το εκλογικό σώμα αποτελούνταν από τους ίδιους άνδρες με αυτούς που ψήφισαν το 1791.
Σε ολόκληρη τη Γαλλία, μόνον έντεκα πρωτοβάθμιες συνελεύσεις επιθυμούσαν τη διατήρηση της μοναρχίας. Από τις εκλογικές επιτροπές, όλες τους ψήφισαν σιωπηρά υπέρ της δημοκρατίας – αν και μόνο στο Παρίσι χρησιμοποιούσαν τη λέξη αυτή. Κανένας από τους πληρεξούσιους δεν υπήρξε βασιλόφρων στις εκλογές. Από τους πέντε εκατομμύρια Γάλλους που είχαν δυνατότητα ψήφου, μόνο ένα εκατομμύριο εμφανίστηκε στις κάλπες.
Οι πρώτες συνεδριάσεις της Συνέλευσης έλαβαν χώρα σε αίθουσα του Παλατιού του Κεραμεικού, έπειτα στην Αίθουσα του Ιπποδρόμου (Salle du Manège), και τελικά από τις 10 Μαΐου 1793 στην Αίθουσα του Μηχανοστασίου (Salle des Machines), μια τεράστια αίθουσα στην οποία οι πληρεξούσιοι διασκορπιζόταν. Η Αίθουσα του Μηχανοστασίου διέθετε εξώστες για το κοινό το οποίο συχνά διέκοπτε τις συζητήσεις χειροκροτώντας ή αποδοκιμάζοντας.
Τα μέλη της Συνέλευσης προερχόταν από όλες τις κοινωνικές τάξεις, αλλά οι περισσότεροι τους ήταν νομικοί. 75 μέλη είχαν συμμετάσχει και στην Εθνική Συντακτική Συνέλευση, και 183 στη Νομοθετική Συνέλευση. Ο συνολικός αριθμός των πληρεξουσίων ήταν 749, χωρίς να υπολογιστούν οι 33 που προερχόταν από τις Γαλλικές αποικίες, εκ των οποίων μερικοί έφθασαν στο Παρίσι εγκαίρως. Πέρα από αυτούς, όμως, οι νεοσυσταθέντες νομοί (départements) που προσαρτήθηκαν στη Γαλλία από το 1792 έως το 1795 είχαν δικαίωμα αποστολής πληρεξουσίων.
Σύμφωνα με τον κανονισμό της, η Εθνοσυνέλευση εξέλεγε τον Πρόεδρο της κάθε δεκαπενθήμερο, και ο εξερχόμενος πρόεδρος είχε το δικαίωμα επανεκλογής μετά το πέρας ενός δεκαπενθήμερου. Συνήθως οι συνεδριάσεις διεξαγόταν το πρωί, αλλά αρκετά συχνά διεξαγόταν και απογευματινές συνεδριάσεις που κρατούσαν έως αργά τη νύχτα. Μερικές φορές σε εξαιρετικές περιπτώσεις η Εθνοσυνέλευση βρισκόταν σε διαρκή συνεδρίαση που διαρκούσε για πολλές μέρες χωρίς διακοπή. Τόσο για τα νομοθετικά όσο και τα εκτελεστικά θέματα η Συνέλευση διέθετε επιτροπές, με εξουσίες που καθοριζόταν από διαδοχικούς νόμους. Στις πιο γνωστές από αυτές τις επιτροπές περιλαμβανόταν η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας και η Επιτροπή Γενικής Ασφάλειας.
Εθνοσυνέλευση των Γιρονδίνων
"Η κατάργηση της βασιλείας είναι θέμα που δεν μπορούμε να αναβάλλουμε για αύριο."
- Κολό ντ'Ερμπουά
Η πρώτη συνέλευση έλαβε χώρα στις 20 Σεπτεμβρίου 1792. Την επόμενη μέρα, εν μέσω βαθιάς σιωπής, τέθηκε η εξής πρόταση στη συνέλευση: «Αυτή η βασιλεία πρέπει να καταργηθεί στη Γαλλία», πρόταση που έγινε αποδεκτή με ενθουσιασμό και επιδοκιμασίες. Την 22α έφτασαν τα νέα της Μάχης του Βαλμί. Την ίδια μέρα αποφασίστηκε πως «στο μέλλον οι πράξεις της συνέλευσης θα πρέπει να χρονολογούνται ξεκινώντας από το Πρώτο Έτος της Γαλλικής Δημοκρατίας». Τρεις μέρες αργότερα ελήφθη το πόρισμα πως «η Γαλλική δημοκρατία είναι μια και αδιαίρετη», για να διαφυλαχθεί κατά του φεντεραλισμού. Η δημοκρατία είχε διακηρυχθεί, αλλά υπολειπόταν η θέσπιση μιας δημοκρατικής κυβέρνησης. Η χώρα ήταν λίγο περισσότερο δημοκρατική στο αίσθημα ή στην πράξη από ποτέ μετά τη Βαρέν. Αλλά πλέον ήταν δημοκρατική, επειδή δεν είχε βασιλιά.
Όταν η Εθνοσυνέλευση αντιμετώπισε τη στρατιωτική κατάσταση υποβαλλόταν σε έναν εξαιρετικό μετασχηματισμό ο οποίος φαινόταν να επιβεβαιώνει τις προφητείες των Γιρονδίνων για εύκολη νίκη (πόλεμος Α' Συνασπισμού). Μετά το Βαλμί οι Πρώσοι αποσύρθηκαν από το μέτωπο, και τα Νοεμβριανά Γαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν την αριστερή όχθη του Ρήνου. Οι Αυστριακοί, οι οποίοι είχαν πολιορκήσει τη Λιλ τον Οκτώβριο, ηττήθηκαν από τον Ντυμουριέ στη Μάχη του Ζεμάπ στις 6 Νοεμβρίου και εγκατέλειψαν την Αυστριακή Ολλανδία. Η Νίκαια κατελήφθη και η Σαβοΐα διακήρυξε την ένωση της με τη Γαλλία. Αυτές οι επιτυχίες κατέστησαν ασφαλή τον αγώνα εντός χώρας.
Οι Γιρονδίνοι και οι Ορεινοί
Οι περισσότεροι ιστορικοί διαχωρίζουν τη Συμβατική Εθνοσυνέλευση σε δύο κύριες πολιτικές ομάδες: τους Γιρονδίνους και τους Ορεινούς. Οι Γιρονδίνοι ήταν οι πιο μετριοπαθείς συντηρητικοί στην Εθνοσυνέλευση. Διαμαρτυρήθηκαν για τις μεγάλες επιρροές που είχαν στην Εθνοσυνέλευση οι Παριζιάνοι. Έλαβαν το όνομα τους από τη Γιρόνδη, περιοχή της Γαλλίας από όπου καταγόταν πολλοί από τους πληρεξούσιους της πολιτικής ομάδας. Ήταν επίσης γνωστοί ως Μπρισοτίνοι λόγω του πιο γνωστού εκπροσώπου τους, Ζακ Πιερ Μπρισό.
Οι Ορεινοί αντιπροσώπευαν μια αρκετά μεγαλύτερη, πιο δημοκρατική, μερίδα πληρεξούσιων. Ήταν κατά πολύ πιο ριζοσπαστικοί από τους Γιρονδίνους και είχαν ισχυρούς δεσμούς με τη Λέσχη των Ιακωβίνων στο Παρίσι. Έλαβαν το όνομα τους από τα υψηλά έδρανα στα οποία καθόταν κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων της Εθνοσυνέλευσης. Οι Ορεινοί κυριαρχούσαν στην Εθνοσυνέλευση.
Τρία θέματα κυριαρχούσαν κατά τους πρώτους μήνες στην Εθνοσυνέλευση: επαναστατική βία, η δίκη του βασιλιά και η Παρισινή κυριαρχία στην πολιτική.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ του Παρισιού και των επαρχιών δημιούργησε προστριβές μεταξύ των ανθρώπων που χειριζόταν τα εργαλεία προπαγάνδας και για τις δύο ομάδες. Οι επαρχίες αντιστεκόταν στην ιδέα του συγκεντρωτισμού. Αντιμετώπισαν την ιδέα αυτή ως συμβολισμό της επιθυμίας για μείωση του κεφαλαίου της Επανάστασης στο 1/83 του μεριδίου επιρροής. Πολλοί από τους Γιρονδίνους επιθυμούσαν την απομάκρυνση της Εθνοσυνέλευσης από την πόλη που κυριαρχούνταν από «υποκινητές και κόλακες του λαού»: Τότε δεν ενθάρρυναν έναν επιθετικό φεντεραλισμό ο οποίος θα ήταν αντίθετος με τις πολιτικές τους φιλοδοξίες.
Οι Πεδινοί
Οι Πεδινοί ήταν η τρίτη πολιτική ομάδα της Εθνοσυνέλευσης. Αν και πολλοί ιστορικοί τους θεωρούν στενά συνδεδεμένους με τους Γιρονδίνους, οι Πεδινοί ήταν πολύ πιο κεντρώοι από τους ομοϊδεάτες τους. Οι Πεδινοί κατείχαν το μεγαλύτερο μέρος των πληρεξουσίων και έλαβαν το όνομά τους από τις θέσεις τους στο κάτω μέρος της Εθνοσυνέλευσης. Αρχικά καθόταν μαζί με τους Γιρονδίνους, όμως ενώ οι διαδικασίες προχωρούσαν και οι Ορεινοί άρχισαν να πιέζουν για την εκτέλεση του Λουδοβίκου, οι Πεδινοί άρχισαν να απομακρύνονται από τους Γιρονδίνους.
Η Δίκη του βασιλιά
- Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος
thumb|250px|Η δίκη του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄
Από την εναρκτήρια συνεδρίαση της Εθνοσυνέλευσης, οι Γιρονδίνοι δεν έδειξαν καμία πρόθεση στο να δικάσουν τον βασιλιά. Έδειξαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο να δυσφημίσουν το Παρίσι και τους πληρεξούσιους του. Η απόφαση τους να κυνηγήσουν τους Ιακωβίνους δεν ήταν απλώς μια απόφαση προτεραιοτήτων. Ήθελαν πραγματικά να καθαιρέσουν τον βασιλιά. Αλλά στην πραγματικότητα η Συνέλευση τον κατέστησε ένοχο, εφόσον ήθελε να αποφύγει την καταστροφή της 10ης Αυγούστου 1792, της ύπαρξης της και της διακήρυξης της Δημοκρατίας. «Αν ο βασιλιάς δεν είναι ένοχος, τότε είναι αυτοί που τον εκθρόνισαν», όπως ανέφερε ο Ροβεσπιέρος στις 2 Δεκεμβρίου. Άπαξ και η Εθνοσυνέλευση αναγνώριζε την ενοχή του Λουδοβίκου δύσκολα θα μπορούσε να αρνηθεί την πρόταση της θανατικής ποινής κατά ενός ατόμου που ζήτησε τη βοήθεια ξένων δυνάμεων και τον οποίο οι sans-culottes θεωρούσαν υπεύθυνο για την έφοδο στο Παλάτι του Κεραμεικού.
Η ανακάλυψη του μεταλλικού κιβωτίου στο Παλάτι του Κεραμεικού στις 20 Νοεμβρίου 1792 έκανε τη δίκη αναπόφευκτη. Τα έγγραφα που βρέθηκαν σε αυτό το κρυφό κιβώτιο απέδειξαν χωρίς καμία αμφιβολία την προδοσία του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄.
Το πρωί της 21ης Ιανουαρίου η Συνέλευση διέταξε ολόκληρη την Εθνοφρουρά να παραταχθεί και στις δύο πλευρές στη διαδρομή προς το ικρίωμα. Ο Λουδοβίκος αποκεφαλίστηκε στην Πλατεία της Επανάστασης, σημερινή πλατεία Κονκόρντ. Εντός του έθνους, οι «υποστηρικτές» και οι «εφεσείωντες», αυτοί που ήταν κατά της εκτέλεσης του Λουδοβίκου, ορκίστηκαν αιώνιο μίσος μεταξύ τους. Η υπόλοιπη Ευρώπη, φοβούμενη τις συνέπειες της Γαλλικής Επανάστασης στις χώρες της, κήρυξε τον πόλεμο της εξόντωσης κατά των βασιλοκτόνων.
Η Κρίση και η Πτώση των Γιρονδίνων
Η Εθνοσυνέλευση ξεκίνησε αρμονικά, αλλά εντός λίγων ημερών οι Γιρονδίνοι ξεκίνησαν επίθεση κατά των αντιπάλων τους, Ορεινών. Η σύγκρουση συνεχίστηκε χωρίς διακοπή μέχρι την αποβολή των ηγετών των Γιρονδίνων από τη Συνέλευση στις 2 Ιουνίου 1793. Οι Γιρονδίνοι στηριζόταν στις ψήφους της πλειοψηφίας των πληρεξουσίων, πολλοί εκ των οποίων ήταν ανήσυχοι αλλά και σκανδαλισμένοι από τις σφαγές του Σεπτεμβρίου, αλλά η επιμονή τους στον μονοπωλιασμό όλων των θέσεων της αρχής στη Συνέλευση, και οι επιθέσεις τους στους ηγέτες των Ορεινών, σύντομα τους εκνεύρισαν, προκαλώντας τους να θεωρούν το κόμμα ως φατρία. Ένας-ένας, ικανοί πληρεξούσιοι όπως οι Κουτόν, Καμπόν, Καρνό, Λεντέ και Μπαρέρ άρχισαν να στρέφονται προς τους Ορεινούς, ενώ η πλειοψηφία – οι Πεδινοί, όπως αποκαλούνταν – κρατούσαν την ίδια απόσταση και από τις δύο πλευρές.
Οι Γιρονδίνοι ήταν πεπεισμένοι πως οι αντίπαλοί τους φιλοδοξούσαν να εγκαθιδρύσουν μια αιματοβαμμένη δικτατορία, ενώ οι Ορεινοί θεωρούσαν πως οι Γιρονδίνοι ήταν έτοιμοι για οποιοδήποτε συμβιβασμό με τους συντηρητικούς, ακόμη και με τους βασιλόφρονες, που θα τους διασφάλιζαν τη διατήρηση της ισχύος τους. Η έντονη εχθρότητα έφερε σε σύντομο διάστημα τη Συνέλευση σε κατάσταση κόλασης. Η μια μετά την άλλη συζήτηση εκφυλιζόταν σε προφορική φιλονικία από την οποία δεν έβγαινε κάποια απόφαση. Το πολιτικό αδιέξοδο, το οποίο είχε επιπτώσεις σε ολόκληρη τη Γαλλία, οδήγησε τελικά τους πολιτικούς να αποδεχθούν επικίνδυνους συμμάχους, βασιλόφρονες στην περίπτωση των Γιρονδίνων, Ιακωβίνους σε αυτή των Ορεινών.
Έτσι ο αγώνας συνεχιζόταν εντός της Εθνοσυνέλευσης χωρίς αποτελέσματα. Η απόφαση έπρεπε να ληφθεί απ' έξω. thumb|250px|Οι Εξεγέρσεις της 31ης Μαΐου και της 2ας Ιουνίου 1793 (Journées des 31 Mai 1er et 2 Juin 1793) Μετά τη δίκη του βασιλιά, οι sans-culottes (Αβράκωτοι) προσέβαλαν συνεχώς τους «εφεσείωντες» (appelants), και σύντομα άρχισαν να επιθυμούν την απέλαση τους από την Εθνοσυνέλευση. Αν αυτό επιτυγχανόταν, η κυβέρνηση θα μπορούσε να ανακτήσει δύναμη ώστε να τη μετατρέψει σε συμφωνία με τους αριστοκράτες συλλαμβάνοντας υπόπτους και ιδρύοντας επαναστατικό δικαστήριο. Στρατιωτικές υποχωρήσεις από τον Πρώτο Συνασπισμό, η προδοσία του Ντυμουριέ και η σφαγή της Βανδέας, που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1793, χρησιμοποιήθηκαν ως επιχειρήματα από τους Ορεινούς και τους sans-culottes για να παρουσιάσουν τους Γιρονδίνους ως μαλθακούς. Απαιτούσαν από τους Γιρονδίνους να λάβουν μέτρα για να αλλάξουν την κατάσταση, αλλά οι Γιρονδίνοι ήταν απρόθυμοι να υιοθετήσουν τα προτεινόμενα μέτρα. Οι Γιρονδίνοι αναγκάστηκαν να αποδεχθούν τη δημιουργία της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας και του Επαναστατικού Δικαστηρίου από τους Ορεινούς. Οι κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες όξυναν τις τάσεις μεταξύ των πολιτικών ομάδων. Η τελευταία αναμέτρηση έλαβε χώρα με τη δίκη του Ζαν Πολ Μαρά και τη σύλληψη κομματικών ακτιβιστών.
Στις 25 Μαΐου η Παρισινή Κομμούνα απαίτησε την ελευθέρωση των συλληφθέντων πατριωτών. Στην απάντηση του ο Ισνάρ, ο οποίος προέδρευε της Συνέλευσης, εξαπέλυσε λίβελλο κατά του Παρισιού ο οποίος ήταν παρόμοιος με το Μανιφέστο του Μπραουνσβάιγκ: «Εάν γίνεται κάποια επίθεση κατά ατόμων που εκπροσωπούν το έθνος, τότε αναφέρω στο όνομα ολόκληρης της χώρας πως το Παρίσι θα καταστραφεί». Την επόμενη μέρα οι Ιακωβίνοι αυτοκηρύχθηκαν σε κατάσταση εξέγερσης. Στις 28 Μαΐου η ενότητα Cité κάλεσε τις άλλες ενότητες σε συνάντηση ώστε να οργανωθεί η εξέγερση. Στις 29 Μαΐου οι απεσταλμένοι που εκπροσωπούσαν 33 από τις ενότητες σχημάτισαν εννεαμελή επιτροπή εξέγερσης.
Στις 2 Ιουνίου, 80.000 οπλισμένοι sans-culottes περικύκλωσαν την Εθνοσυνέλευση. Μετά την προσπάθεια των πληρεξουσίων να αποχωρήσουν συγκρουόμενοι με όπλα, παραιτήθηκαν για να κηρύξουν την σύλληψη 29 ηγετικών μορφών των Γιρονδίνων. Έτσι η Γιρόνδη έπαψε να είναι πολιτική δύναμη. Είχε κηρύξει τον πόλεμο χωρίς να γνωρίζει πως να τον διεξάγει. Είχε καταγγείλει τον βασιλιά αλλά είχε βουλιάξει καταδικάζοντάς τον. Είχε συμβάλει στην επιδείνωση της οικονομικής κρίσης αλλά είχε παραμερίσει όλους τους ισχυρισμούς που έγιναν από το λαϊκό κίνημα.
Εθνοσυνέλευση των Ορεινών
"Unité, Indivisibilité de la République; Liberté, Egalité, Fraternité ou la mort (Ενότητα, Αδιαίρετη Δημοκρατία, Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη ή θάνατος)"
- Καλοκαίρι 1793
Μόλις η Εθνοσυνέλευση, που πλέον βρισκόταν υπό την ηγεσία των Ορεινών, είχε απαλλαγεί από τους Γιρονδίνους, βρέθηκε ανάμεσα σε δύο απειλές. Ενώ οι αντιεπαναστατικές δυνάμεις αποκτούσαν νέα ώθηση από την φεντεραλιστική εξέγερση, το λαϊκό κίνημα αναζωπυρωμένο, αύξανε την πίεση που ασκούσε στην κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή, η Κυβέρνηση αποδεικνυόταν ανίκανη να ελέγξει την κατάσταση. Τον Ιούλιο του 1793 το έθνος φάνηκε να βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού.
Σύνταγμα του 1793
thumb|Constitution du Peuple Française du 6 Messidor l'an I (Σύνταγμα των Γάλλων της 6 Μεσσιντόρ Α΄ Έτους (24 Ιουνίου 1793))
Οι Ορεινοί προσπάθησαν να διασφαλίσουν τις μεσαίες τάξεις απορρίπτοντας κάθε τρομοκρατική ιδέα, προστατεύοντας τα κτηματικά δικαιώματα, και περιορίζοντας το λαϊκό κίνημα σε πολύ στενά όρια. Επρόκειτο για λεπτή ισορροπία που έπρεπε να επιτευχθεί, μια ισορροπία που καταστράφηκε τον Ιούλιο με την επιδείνωση της κρίσης. Η Εθνοσυνέλευση ενέκρινε τάχιστα το νέο σύνταγμα, ελπίζοντας να ξεκαθαρίσει τη θέση της για τη δικτατορία και να καθησυχάσει τις εξεγέρσεις στις επαρχίες.
Ο κύριος στόχος του Συντάγματος ήταν η διασφάλιση του σημαντικού ρόλου των πληρεξουσίων στην Εθνοσυνέλευση, η οποία αποτελούσε την ουσιαστική βάση της πολιτικής δημοκρατίας. Η Νομοθετική Συνέλευση εκλεγόταν μέσω άμεσης ψηφοφορίας για κάθε μέλος της. Οι πληρεξούσιοι εκλεγόταν με την εξασφάλιση απλής πλειοψηφίας, και είχαν μονοετή θητεία. Το 24μελές εκτελεστικό συμβούλιο επιλεγόταν από τη Νομοθετική Συνέλευση μεταξύ 83 υποψηφίων από κάθε νομό στη βάση των ανδρών ψηφοφόρων, και με τον τρόπο αυτό οι πρεσβευτές γινόταν υπεύθυνοι για την εκπροσώπηση στο έθνος. Η άσκηση της εθνικής κυριαρχίας επεκτάθηκε μέσω της οργάνωσης δημοψηφίσματος – το Σύνταγμα επικυρώθηκε από τον λαό, όπως οι νόμοι σε ορισμένες συγκεκριμένες συνθήκες.
Το Σύνταγμα υποβλήθηκε σε λαϊκή κύρωση και υιοθετήθηκε με τεράστια πλειοψηφία με περισσότερους από 1.801.918 να τάσσονται υπέρ και περίπου 17.610 κατά. Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος δημοσιοποιήθηκαν στις 10 Αυγούστου 1793, αλλά η εφαρμογή του Συντάγματος, το κείμενο του οποίου τοποθετήθηκε σε ιερή κιβωτό στον χώρο συνεδριάσεων της Εθνοσυνέλευσης, αναβλήθηκε μέχρι την πραγματοποίηση ειρήνης.
Φεντεραλιστική εξέγερση, πόλεμος και αντιεπανάσταση
Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος ήταν κακοί μήνες για τα μέτωπα. Μέσα σε τρεις εβδομάδες το Μάιντς, το σύμβολο των προηγούμενων επιτυχιών, κατελήφθη από τους Πρώσσους, οι Αυστριακοί κατέλαβαν τα φρούρια του Κοντέ και της Βαλανσιέν και εισέβαλαν στη βόρεια Γαλλία. Ισπανικά στρατεύματα διέσχισαν τα Πυρηναία και άρχισαν να προωθούνται προς το Περπινιάν. Οι Πιεμόντιοι απέκτησαν πλεονέκτημα στην ανατροπή των δημοκρατικών δυνάμεων στη Λυών ώστε να εισβάλουν στη Γαλλία από τα ανατολικά. Στην Κορσική, η εξέγερση του Πάολι απέλασε τους Γάλλους από το νησί με την υποστήριξη των Βρετανών. Βρετανικά στρατεύματα ξεκίνησαν να πολιορκούν τη Δουνκέρκη τον Αύγουστο και τον Οκτώβριο οι Σύμμαχοι εισέβαλαν στην Αλσατία. Το στρατιωτικό ζήτημα έφτασε σε κατάσταση απόγνωσης.
Επίσης υπήρξαν και άλλα συμβάντα τα οποία συνέθεσαν την οργή των επαναστατών και τους έπεισαν πως οι αντίπαλοι τους είχαν εγκαταλείψει κάθε συγκράτηση πολιτισμένης συμπεριφοράς. Στις 13 Ιουλίου, η Σαρλότ Κορντέ δολοφόνησε τον ηγέτη των sans-culotte Ζαν Πολ Μαρά. Αυτή ήταν σε επαφή με τους Γιρονδίνους αντάρτες στη Νορμανδία και θεωρείται πως τη χρησιμοποίησαν ως πράκτορά τους.
Η έλλειψη προμελέτης φάνηκε στην Εθνοσυνέλευση από τη σφριγηλότητα και τις ικανότητες στην οργάνωση μέτρων καταστολής. Εκδόθηκαν εγγυήσεις για τη σύλληψη των στασιαστικών ηγετών των Γιρονδίνων. Τα μέλη των διοικήσεων των επαναστατημένων νομών απομακρύνθηκαν από τις θέσεις τους.
Οι περιοχές στις οποίες η επανάσταση ήταν επικίνδυνη ήταν αυτές ακριβώς στις οποίες βρισκόταν μεγάλος αριθμός βασιλοφρόνων. Δεν υπήρχε χώρος για τρίτο κόμμα στους Ορεινούς, που να αναγνώριζε τη Δημοκρατία, και τη βασιλοφροσύνη η οποία ήταν ο σύμμαχος του εχθρού. Η βασιλική εξέγερση στη Βανδέα είχε ήδη οδηγήσει τη Εθνοσυνέλευση να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση της Τρομοκρατίας – όπως ονομάζεται η δικτατορία των κεντρικών εξουσιών και της καταστολής των ελευθεριών. Η εξέγερση των Γιρονδίνων την ώθησε να κάνει ένα αποφασιστικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Επαναστατική κυβέρνηση
"Η προσωρινή κυβέρνηση της Γαλλίας είναι επαναστατική μέχρι να υπάρξει ειρήνη"
- Διάταγμα της 10ης Δεκεμβρίου 1793
thumb|[[Η Μασσαλιώτιδα από τον Φρανσουά Ρυντ]] Η Συντακτική Συνέλευση νομοθετούσε μέσω των επιτροπών της. Η Εθνοσυνέλευση εκτελούσε την εξουσία της μέσω των επιτροπών της. Δύο εξ αυτών ήταν ουσιώδους σημασίας: Κοινής Σωτηρίας και Γενικής Ασφάλειας. Η δεύτερη, η οποία είχε πιο δεινές εξουσίες, είναι λιγότερο γνωστή από την πρώτη, η οποία ήταν η πραγματική εκτελεστική αρχή και διέθετε τεράστια προνόμια. Χρονολογείται από τον Απρίλιο, αλλά η σύνθεση της ανασχηματίστηκε πλήρως το καλοκαίρι του 1793.
Το καλοκαίρι του 1793 βρήκε τις ταραχές των sans-culotte να κορυφώνονται κάτω από ένα διπλό λάβαρο: καθορισμός των τιμών και τρόμος. Εκτός από αυτό κατέφθασαν και τα νέα μιας άνευ προηγουμένου προδοσίας: Η Τουλόν και η επιλαρχία της παραδόθηκαν στον εχθρό. Στο όνομα της άθλιας φτώχειας των ανθρώπων, οι ηγέτες των Λυσσασμένων (Enragés), με επικεφαλής τον Ζακ Ρου, ζήτησαν μια προσχεδιασμένη οικονομία από μια Εθνοσυνέλευση η οποία δεν είχε καμία συμπάθεια προς την ιδέα αυτή. Αλλά η επαναστατική λογική της επιστράτευσης των πόρων από την εθνική δικτατορία ήταν απείρως πιο ισχυρή από ένα οικονομικό δόγμα. Τον Αύγουστο, μια σειρά από διατάγματα έδωσε στις αρχές διακριτικές εξουσίες επί της παραγωγής και της διακίνησης των σιτηρών, καθώς και αυστηρές τιμωρίες για απάτη. Προετοιμάστηκαν «Σιταποθήκες αφθονίας», για την αποθήκευση καλαμποκιού που επιτασσόταν από τις αρχές σε κάθε επαρχία. Στις 23 Αυγούστου το διάταγμα της Μαζικής στρατολογίας μετέτρεψε τους ικανούς πολίτες σε στρατιώτες.
Στις 5 Σεπτεμβρίου, οι Παριζιάνοι προσπάθησαν να επαναλάβουν την επανάσταση της 2ας Ιουνίου. Οπλισμένα τμήματα περικύκλωσαν την Εθνοσυνέλευση απαιτώντας την εγκαθίδρυση ενός εσωτερικού επαναστατικού στρατού, τη σύλληψη υπόπτων και την εξυγίανση των επιτροπών. Επρόκειτο πιθανώς για τη μέρα κλειδί του σχηματισμού της επαναστατικής κυβέρνησης: η Εθνοσυνέλευση υποχώρησε, αλλά διατήρησε τον έλεγχο των γεγονότων. Έβαλε τον Τρόμο στην ατζέντα στις 5 Σεπτεμβρίου, και την 6η οι Κολό ντ'Ερμπουά και Μπιλώ-Βαρέν εξελέγησαν στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας. Την 9η Σεπτεμβρίου σχηματίστηκε ο επαναστατικός στρατός, την 11η θεσπίστηκε ο Νόμος των Μεγίστων για τα σιτηρά και τις ζωοτροφές (γενικός έλεγχος τιμών και μισθών στις 29 Σεπτεμβρίου), τη 14η αναδιοργανώθηκε το Επαναστατικό Δικαστήριο, την 17η ψηφίστηκε νόμος για τους υπόπτους, και την 20ή αποδόθηκε στις τοπικές επαναστατικές επιτροπές το έργο της κατάρτισης καταλόγων σχετικά με αυτές.
Η δικτατορία της Εθνοσυνέλευσης και των επιτροπών που ελεγχόταν και υποστηριζόταν ταυτόχρονα από τις ενότητες του Παρισιού, αντιπροσωπεύοντας τον κυρίαρχο λαό σε μια μόνιμη σύνοδο, διήρκεσε από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο. Άσκησε εξουσία μέσω ενός δικτύου οργανώσεων που είχαν ιδρυθεί τυχαία από τον Μάρτιο, το Επαναστατικό Δικαστήριο και αντιπροσώπους που βρισκόταν σε αποστολές στους νομούς, που ακολουθήθηκαν τον επόμενο μήνα από τους αντιπροσώπους της Εθνοσυνέλευσης στο στρατό, επίσης με απεριόριστη ισχύ. Επέβαλλε την αποδοχή της assignat (συναλλαγματική) ως του μοναδικού νόμιμου μέσου πληρωμής, τον έλεγχο των τιμών στα σιτηρά και το αναγκαστικό δάνειο δισεκατομμυρίων λιρών από τους πλουσίους.
Τελικά η Γαλλία απέκτησε κυβέρνηση. Ο Νταντόν παραιτήθηκε από αυτήν στις 10 Ιουλίου. Οι Κουτόν, Σαιν-Ζυστ, Ζανμπόν Σαιντ-Αντρέ και Πιερ Λουι Πριερ σχημάτισαν έναν πυρήνα αποφασισμένων Ορεινών που ανταγωνιζόταν τον Μπαρέρ και τον Λεντέ, στους οποίους προστέθηκε με επιτυχία ο Ροβεσπιέρος στις 27 Ιουλίου, ο Καρνό και ο Κλοντ Αντουάν στις 14 Αυγούστου και οι Κολό ντ'Ερμπουά και Μπιλώ-Βαρέν στις 6 Σεπτεμβρίου. Είχαν μερικές ξεκάθαρες ιδέες στις οποίες στηριζόταν: να διοικήσουν, να πολεμήσουν και να κατακτήσουν. Το κοινό τους έργο, ο κίνδυνος, η γεύση και η υπερηφάνεια της εξουσίας που δημιουργούσαν αλληλεγγύη έκαναν την Επιτροπή αυτόνομο οργανισμό.
Η επιτροπή διοικούνταν πάντα συλλογικά, παρά την ιδιαίτερη φύση των καθηκόντων κάθε διευθυντή: ο διαχωρισμός σε «πολιτικούς» και «τεχνικούς» ήταν Θερμιδοριανή εφεύρεση, οι οποίοι προοριζόταν να τοποθετήσουν τα σώματα των νεκρών της Τρομοκρατίας στις πόρτες μόνο των Ροβεσπιεριστών. Ωστόσο, πολλά πράγματα, έβαλαν τα δώδεκα μέλη της επιτροπής σε διαμάχες. Ο Μπαρέρ ήταν λίγο περισσότερο άνδρας της Εθνοσυνέλευσης παρά της επιτροπής και είχε δεσμούς με τους Πεδινούς. Ο Ρομπέρ Λεντέ είχε ενδοιασμούς για το βασίλειο του Τρόμου, το οποίο αντιθέτως θεωρούνταν εξαιρετική ιδέα από τους Κολό ντ'Ερμπουά και Μπιλώ-Βαρέν, οι οποίοι ήταν μεταγενέστερα μέλη της επιτροπής ωθημένοι από τους sans-culottes τον Σεπτέμβριο. Εν αντιθέσει με τον Ροβεσπιέρο και τους φίλους του, ο Λαζάρ Καρνό έλαβε την υποστήριξη μόνον προσωρινά για τον λόγο της πολιτικής καταστολής του λαού. Αλλά η κατάσταση που τους συνέδεσε το καλοκαίρι του 1793 ήταν κατά πολύ ισχυρότερη από αυτές τις διαφορές απόψεων. Η Επιτροπή έπρεπε να τεθεί επικεφαλής όλων και να επιλέξει τις πιο λαϊκές απαιτήσεις που μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στους στόχους της Επιτροπής: να συντριφθούν οι εχθροί της Δημοκρατίας, καθώς και οι τελευταίες ελπίδες των αριστοκρατών. Το να κυβερνούν στο όνομα της Εθνοσυνέλευσης, ελέγχοντας και ταυτόχρονα περιορίζοντας τον λαό χωρίς να σβήνουν τον ενθουσιασμό του, αποτελούσε ένα τυχερό παιχνίδι.
Το σύνολο των θεσμών, των μέτρων και των διαδικασιών που την αποτελούσαν κωδικοποιήθηκαν με διάταγμα στις 14 Φριμαίρ (4 Δεκεμβρίου) που έθεσε το τελικό βήμα αυτού που ήταν η σταδιακή ανάπτυξη της κεντρικής δικτατορίας που βασίστηκε στη βασιλεία του Τρόμου. Στο επίκεντρο βρισκόταν η Εθνοσυνέλευση, της οποίας ο κοσμικός βραχίονας ήταν η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας, περιβεβλημμένη με τεράστιες εξουσίες: ερμήνευε τα διατάγματα της Εθνοσυνέλευσης και εγκατέστησε τις μεθόδους εφαρμογής τους. Κάτω από τον άμεσο έλεγχο της βρισκόταν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες και οι δημόσιοι υπάλληλοι (ακόμη και οι πρεσβευτές θα εξαφανιζόταν τον Απρίλιο του 1794). Διηύθυνε τη στρατιωτική και διπλωματική δραστηριότητα, όριζε στρατηγούς και μέλη άλλων επιτροπών, με τις αποφάσεις να υπόκεινται σε επικύρωση από την Εθνοσυνέλευση. Είχε την ευθύνη για την πραγματοποίηση πολέμου, τη δημόσια τάξη και την τροφοδοσία του πληθυσμού. Η Παρισινή Κομμούνα, γνωστό προπύργιο των sans-culotte, εξουδετερώθηκε όταν βρέθηκε υπό τον έλεγχο της Επιτροπής.
Η οικονομία
Ο διοικητικός και οικονομικός συγκεντρωτισμός πήγαιναν χέρι με χέρι. Η κατάσταση πολιορκίας εξανάγκασε τη Γαλλία να γίνει αυτάρκης. Για να σώσει τη Δημοκρατία η κυβέρνηση κινητοποίησε όλες τις παραγωγικές μονάδες του έθνους και αποδέχθηκε απρόθυμα την ανάγκη για μια ελεγχόμενη οικονομία, που εισήχθη αυτοδικαίως, καθώς υπήρχε έκτακτη ανάγκη. Ήταν αναγκαία για την ανάπτυξη πολεμικής παραγωγής, την αναβίωση του ξένου εμπορίου, και την εύρεση νέων πόρων εντός της ίδιας της Γαλλίας. Ο χρόνος ήταν όμως λίγος. Οι περιστάσεις την υποχρέωσαν σταδιακά να αναλάβει την οικονομική διακυβέρνηση της χώρας. Μαζί με την οργάνωση του στρατού, αυτό αποτελούσε το πιο αυθεντικό χαρακτηριστικό του έργου της.
Όλοι οι υλικοί πόροι επιτάχθηκαν. Οι γεωργοί εγκατέλειψαν τα σιτηρά, τις ζωοτροφές, το μαλλί, το λινάρι και την κάνναβη τους. Οι τεχνίτες και οι έμποροι παράτησαν τα προϊόντα τους. Οι πρώτες ύλες αναζητούνταν με προσοχή – μέταλλα όλων των ειδών, καμπάνες εκκλησιών, παλιά χαρτιά, κουρέλια και περγαμηνές, γρασίδι, φρύγανα ακόμη και οικιακές στάχτες για την παρασκευή αλάτων καλίου και κάστανα για απόσταξη. Όλες οι επιχειρήσεις βρισκόταν στη διάθεση του έθνους – δάση, ορυχεία, λατομεία, κάμινοι, σιδηρουργεία, βυρσοδεψεία, χαρτοποιία, μεγάλες βιοτεχνίες υφασμάτων και εργαστήρια κατασκευής υποδημάτων. Η εργασία των ανδρών και οι αξία των αντικειμένων υπόκεινταν σε ελέγχους τιμών. Κανείς δεν είχε το δικαίωμα να κερδοσκοπεί εις βάρος της Patrie (Πατρίδα) ενόσω αυτή βρισκόταν σε κίνδυνο. Οι εξοπλισμοί προκάλεσαν περισσότερη ανησυχία. Από τις αρχές Σεπτεμβρίου 1793 έγιναν προσπάθειες για την κατασκευή ενός μεγάλου εργοστασίου στο Παρίσι για την κατασκευή τουφεκιών και πλευρικών όπλων. Έγινε ειδική έκκληση στους επιστήμονες. Οι Μονζ, Βαντερμόντ, Μπερτολέ, Νταρσέ, Φουρκρουά τελειοποίησαν τη μεταλλουργία και την κατασκευή όπλων.
Ο Νόμος των Μεγίστων φάνηκε πλεονεκτικός μόνο για τους μισθωτούς. Οι μισθοί αυξήθηκαν κατά το ήμισυ εν συγκρίσει με το 1790, και την αξία των προϊόντων μόνο κατά ένα τρίτο. Αλλά μιας και η Επιτροπή δεν διασφάλισε αυτό που γινόταν σεβαστό (εκτός από το ψωμί), θα είχαν εξαπατηθεί αν δεν επωφελούνταν από τις ευνοϊκές συνθήκες που προσφέρει ένας μεγάλος πόλεμος στο εργατικό δυναμικό. Ακόμη και το Παρίσι έγινε πιο ειρηνικό, μιας και οι sans-culottes έψαχναν τρόπους να υποχωρήσουν σταδιακά. Ο νόμος της μαζικής εξέγερσης (levée en masse) και ο σχηματισμός του επαναστατικού στρατού αραίωσαν τις τάξεις τους. Πολλοί εργαζόταν πλέον σε καταστήματα όπλων και εξοπλισμών ή στα γραφεία επιτροπών ή υπουργείων, τα οποία αναπτύχθηκαν πολύ.
Ο Στρατός του Έτους Β΄
- Λαζάρ Καρνό
Το καλοκαίρι ολοκληρώθηκε η επιβολή εισφοράς και μέχρι τον Ιούλιο η συνολική δύναμη του στρατού έφτασε στις 650.000. Οι δυσκολίες ήταν τρομερές. Η πολεμική παραγωγή ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο. Ο στρατός βρισκόταν εν μέσω εξυγίανσης. Την άνοιξη του 1794 πραγματοποιήθηκε η συγχώνευση. Δύο τάγματα εθελοντών συγχωνεύτηκαν ένα τάγμα τακτικού στρατού για να δημιουργήσουν μια ημι-ταξιαρχία, ή σύνταγμα. Την ίδια στιγμή ανασυστάθηκε η διοίκηση του στρατού. Η εξυγίανση ολοκληρώθηκε με τον αποκλεισμό των περισσότερων ευγενών. Η νέα γενιά έφτασε στις υψηλότερες βαθμίδες, και το Πολεμικό Κολέγιο (Ecole de Mars) έλαβε έξι νέους από κάθε νομό για τη βελτίωση του προσωπικού. Οι στρατιωτικοί διοικητές οριζόταν από την Εθνοσυνέλευση.
Αυτό που σταδιακά προέκυψε ήταν μια στρατιωτική διοίκηση απαράμιλλης ποιότητας: Μαρσό, Ος, Κλεμπέρ, Μασσενά, Ζουρντάν, και άλλοι πολλοί υποστηριζόμενοι από αξιωματικούς που ήταν γνωστοί τόσο για τις ικανότητες τους ως στρατιώτες όσο και για το αίσθημα αστικής ευθύνης τους.
Για πρώτη φορά από την αρχαιότητα ένας πλήρως εθνικός στρατός ξεκίνησε για τον πόλεμο, και για πρώτη φορά, επίσης, ένα έθνος κατάφερε να στρατεύσει και να σιτίσει τόσο μεγάλο αριθμό στρατιωτών – αυτά είναι τα καινοτόμα χαρακτηριστικά του στρατού του Έτους Β΄. Οι τεχνικές καινοτομίες είχαν αποτέλεσμα κυρίως από το τεράστιο μέγεθος του καθώς και τη στρατηγική που αναπτυσσόταν από αυτό. Το παλιό σύστημα έχασε την αίγλη του. Μετακινούμενοι εντός των στρατευμάτων του Συνασπισμού, οι Γάλλοι μπορούσαν να ελιχθούν κατά μήκος των εσωτερικών γραμμών, να αναπτύξουν μέρος των στρατευμάτων τους κατά μήκος των συνόρων και να επωφεληθούν από την αδράνεια οποιουδήποτε από τους εχθρούς τους για να νικήσουν τους άλλους. Λειτουργώντας μαζικά (en masse), συνέτριβαν τον εχθρό κατά απόλυτο αριθμό – αυτές ήταν οι αρχές του Καρνό. Δεν είχαν δοκιμαστεί μέχρι τότε, και μέχρι την εμφάνιση του Βοναπάρτη δεν πέτυχαν κάποια σπουδαία επιτυχία.
Πτώση των φατριών
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1793, υπήρχαν δύο διακριτές πτέρυγες μεταξύ των επαναστατών. Αρχικά αυτοί που αργότερα ονομάστηκαν Εμπερτιστές – αν και ο Εμπέρ δεν ήταν ποτέ επίσημος ηγέτης οποιουδήποτε κόμματος – οι οποίοι υποστήριξαν τον πόλεμο μέχρι θανάτου και υιοθέτησαν το πρόγραμμα των Εξοργισμένων (Enragés), δήθεν επειδή οι sans-culottes το ενέκριναν. Οι Εμπερτιστές προτιμούσαν να κάθονται με τους Ορεινούς, εφ' όσον θα μπορούσαν να ελπίζουν πως θα έλεγχαν την Εθνοσυνέλευση μέσω αυτών. Κυριάρχησαν στη Λέσχη των Κορδελιέρων, γέμισαν τα γραφεία του Μπουσότ, και γενικά μπορούσαν να έχουν την Κομμούνα μαζί τους. Η άλλη πτέρυγα ήταν αυτή των Νταντονιστών, η οποία σχηματίστηκε ως απάντηση στον αυξανόμενο συγκεντρωτισμό της Επαναστατικής Κυβέρνησης και τη δικτατορία των Επιτροπών. Οι Νταντονιστές καθοδηγούνταν κυρίως από πληρεξούσιους της Εθνοσυνέλευσης (αντί για sans-culottes), συμπεριλαμβανομένων των Νταντόν, Ντελακρουά και Ντεμουλέν.
Θέτονας τις ανάγκες εθνικής άμυνας πάνω από όλες τις άλλες σκέψεις, η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας δεν είχε κανένα σκοπό να υποκύψει στις απαιτήσεις είτε του λαϊκού κινήματος ή των μετριοπαθών. Η ταύτιση με τους Εμπερτιστές θα έθετε σε κίνδυνο την επαναστατική ενότητα, ενώ η προσχώρηση στις απαιτήσεις των μετριοπαθών θα υπονόμευε τόσο το βασίλειο του Τρόμου όσο και την ελεγχόμενη οικονομία. Εν τούτοις, η ενότητα, ο συγκεντρωτισμός και το βασίλειο του Τρόμου θεωρήθηκαν όλα απαραίτητα για την πολεμική προσπάθεια. Για να εξισορροπηθούν οι αντιφατικές απαιτήσεις αυτών των δύο φατριών, η Επαναστατική Κυβέρνηση προσπάθησε να διατηρήσει θέση στο μέσο μεταξύ των μετριοπαθών Νταντονιστών (citras) και των ακραίων Εμπερτιστών (ultras).
Αλλά στο τέλος του χειμώνα 1793-4, η έλλειψη τροφής επιδείνωσε την κατάσταση. Οι Εμπερτιστές διέγειραν τους sans-culottes για να απαιτήσουν αυστηρά μέτρα, και πρώτη η Επιτροπή αποδείχθηκε διαλλακτική. Η Εθνοσυνέλευση ψήφισε 10 εκατομμύρια για ανακούφιση στις 3 Βεντόζ, ο Μπαρέρ παρουσίασε ένα νέο γενικό Νόμο των Μεγίστων, και στις 8, ο Σαιν-Ζυστ έλαβε διάταγμα για τη δήμευση της περιουσίας των υπόπτων και τη διανομή της στους έχοντες ανάγκη (διατάγματα Βεντόζ). Οι Εμπερτιστές τότε ένιωσαν πως εάν αύξαναν την πίεση, θα θριάμβευαν μια και καλή. Αν και το κάλεσμα εμφανίστηκε να αφορά εξέγερση επρόκειτο ουσιαστικά για μια νέα διαμαρτυρία, όπως αυτή τον Σεπτέμβριο. Αλλά η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας αποφάσισε στις 22 Βεντόζ Έτους Β΄ (12 Μαρτίου 1794) πως οι Εμπερτιστές αποτελούσαν μια πολύ σοβαρή απειλή. Η Επιτροπή συνέδεσε τον Εμπέρ, τον Ρονσέν, τον Βενσάν και τον Μομορό με τους απόδημους Προλί, Κλοτς και Περέιρα, ώστε να εμφανίσουν τους Εμπερτιστές ως μέρος «ξένου σχεδίου». Όλοι τους εκτελέστηκαν στις 4 Γκερμινάλ (24 Μαρτίου). Η κίνηση αυτή σιώπησε τους Εμπερτιστές σε μεγάλο βαθμό, μιας και πλέον δεν διέθεταν ηγεσία. Έχοντας καταφέρει να καταπνίξει τη διαφωνία στα αριστερά, η Επιτροπή στράφηκε στους Νταντονιστές, εκ των οποίων πολλά μέλη μπλεκόταν σε σκάνδαλα χρηματοοικονομικής διαφθοράς. Η Επιτροπή ανάγκασε την Εθνοσυνέλευση να άρει την ασυλία εννέα πληρεξουσίων των Νταντονιστών, επιτρέποντας της να τους δικάσει. Στις 5 Απριλίου οι ηγέτες Νταντόν, Ντελακρουά, Ντεμουλέν και Φιλιππώ των Νταντονιστών εκτελέστηκαν.