cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γουσταύος Γ΄ της Σουηδίας
Επανάσταση
Εν τω μεταξύ, τέθηκε υπό κράτηση το Συμβούλιο των «Caps» και ο πρόεδρος του, ο Ράντμπακ, συνελήφθει. Τότε ο Γουσταύος έκανε μια περιοδεία στην πόλη και έγινε παντού δεκτός από ενθουσιώδη πλήθη, που τον χαιρέτισαν ως Σωτήρα. Ένα τραγούδι συντάχθηκε από τον Κάρολο Μιχαήλ Μπέλμαν που ονομαζόταν «Πρόποση προς τον Βασιλιά Γουσταύο!»
Το απόγευμα της 20ης Αυγούστου, οι μαντατοφόροι περιπλανήθηκαν στους δρόμους διακηρύσσοντας ότι οι παρατάξεις θα συναντιόντουσαν στο παλάτι την επόμενη ημέρα. Οι βουλευτές που θα απουσίαζαν θα θεωρούνταν εχθροί της χώρας και του μονάρχη της. Στις 21 Αυγούστου, ο βασιλιάς εμφανίστηκε φορώντας τα εμβλήματα του. Παίρνοντας τη θέση του στο θρόνο, εκφώνησε ένα φλογερό λόγο, (ο οποίος θεωρείτε ως ένα από τα αριστουργήματα της σουηδικής ρητορικής), στον οποίο κατηγόρησε τις παρατάξεις του Κοινοβουλίου ότι πούλησαν την πατρίδα τους.
Μέρος της ομιλίας του Γουσταύου Γ’:
Ένα νέο σύνταγμα διαβάστηκε εκείνη τη μέρα και έγινε αποδεκτό ομόφωνα από όλους. Τελικά οι παρατάξεις διαλύθηκαν.
Μεταξύ συνταγματισμού και απολυταρχισμού
Ο Γουσταύος εργάστηκε προς τη μεταρρύθμιση με την ίδια κατεύθυνση που είχαν άλλοι σύγχρονοι μονάρχες της εποχής του Διαφωτισμού. Η ποινική δικαιοσύνη έγινε πιο επιεική, η θανατική ποινή περιορίστηκε σε έναν σχετικά σύντομο κατάλογο εγκλημάτων (συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας) και τα βασανιστήρια (για να αποκτήσουν ομολογίες) καταργήθηκαν, αν και η «αυστηρή θανατική ποινή», με σωματική τιμωρία πριν από την εκτέλεση, διατηρήθηκε.
Ο βασιλιάς συμμετείχε ενεργά σε κάθε τμήμα της επιχείρησης, αλλά βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε εξωτερικούς συμβούλους της δικής του επιλογής παρά στο Βασιλικό Κοινοβουλίου της Σουηδίας. Η προσπάθεια για την αποκατάσταση της διαδεδομένης διαφθοράς που είχε ανθίσει κάτω τα κόμματα «Hat» και «Cap» είχε σημαντικό μερίδιο του χρόνου του και έκρινε μάλιστα απαραίτητο να δικάσει ολόκληρο το Ανώτατο Δικαστικό Μέγαρο, στο Γιένσεπινγκ.
Πάρθηκαν επίσης μέτρα για τη μεταρρύθμιση των διοικητικών και δικαστικών διαδικασιών. Το 1774, διακηρύχθηκε το διάταγμα που προβλέπει την ελευθερία του Τύπου, αν και «εντός ορισμένων ορίων». Οι εθνικές άμυνες αυξήθηκαν σε κλίμακα «Μεγάλης Δύναμης», και το ναυτικό διευρύνθηκε τόσο ώστε να γίνει ένα από τα πιο αξιοθαύμαστα στην Ευρώπη. Επίσης ρυθμίστηκε η κακή οικονομική κατάσταση του κράτους, μέσα από το «διάταγμα του 1776, για την παραγωγή νέων νομισμάτων».
Ο Γουσταύος εισήγαγε επίσης νέες εθνικές οικονομικές πολιτικές γραμμές. Το 1775, προωθήθηκε το ελεύθερο εμπόριο σιτηρών και καταργήθηκαν πολλά καταπιεστικά διόδια εξαγωγής. Ο κακός νόμος τροποποιήθηκε και η περιορισμένη θρησκευτική ελευθερία διακηρύχθηκε τόσο για τους Ρωμαιοκαθολικούς όσο και για τους Εβραίους. Επίσης ο Βασιλιάς, σχεδίασε και διάδωσε μια σουηδική εθνική ενδυμασία, η οποία χρησιμοποιήθηκε μεταξύ των ανώτερων τάξεων από το 1778 μέχρι το θάνατό του (και εξακολουθεί να φοριέται ακόμα και σήμερα από τις κυρίες της κυβέρνησης σε κρατικές περιστάσεις). Η μεγάλη οικονομική βλάβη του βασιλιά ήταν η προσπάθεια να καταστεί δυνατό το μονοπώλιο κυβερνητικού αλκοόλ, το οποίο σαφώς παραβίαζε τα προνόμια των αρχοντικών τάξεων.
Η εξωτερική πολιτική του Γουσταύου, από την άλλη πλευρά, ήταν αρχικά συγκρατημένη και επιφυλακτική. Έτσι, όταν ο βασιλιάς κάλεσε τις άρχουσες τάξεις να συγκεντρωθούν στη Στοκχόλμη στις 3 Σεπτεμβρίου 1778, μπορούσε να δώσει μια πολύ θετική περιγραφή της εξαετούς θητείας του. Το Κοινοβούλιο ήταν αρκετά περιορισμένο απέναντι στον βασιλιά. «Δεν υπήρχε χώρος ούτε για μία ερώτηση καθ' όλη τη διάρκεια της συνεδρίας».
Λόγω της συνόδου, ήταν αρκετό για τους βουλευτές να συνειδητοποιήσουν ότι η πολιτική υπεροχή τους είχε τελειώσει. Είχαν αλλάξει θέση με τον βασιλιά. Ήταν πράγματι ο κυρίαρχος άρχοντας τους. Με όλη την ηπιότητα του, φρουρούσε έντονα το βασιλικό προνόμιο και έδειξε ξεκάθαρα ότι θα συνέχιζε να το κάνει.
Υπήρχαν και εκείνοι που ήταν έτοιμοι να αποδεχτούν την αλλαγή, αν και στην πραγματικότητα δεν τους άρεσε αυτή η προοπτική. Το Κοινοβούλιο του 1778 θεωρούνταν σε γενικές γραμμές υπάκουο, σε αντίθεση με την πολιτική παράταξη του 1786 που αποδείχτηκε επαναστατική. Η συνέπεια ήταν ότι σχεδόν όλες οι βασιλικές προτάσεις είτε απορρίφθηκαν εντελώς είτε τροποποιήθηκαν έτσι ώστε ο ίδιος ο Γουσταύος αναγκάστηκε να τις αποσύρει.
Νωρίτερα στις εξωτερικές υποθέσεις, ωστόσο, και ιδιωτικά, ο Βασιλιάς είχε δείξει σημαντικό ενδιαφέρον για την Αμερικανική Επανάσταση και το είπε αυτό τον Οκτώβριο του 1776:
«''Είναι ένα τόσο ενδιαφέρον δράμα το να βλέπεις ένα έθνος να δημιουργείται, που – αν δεν ήμουν τώρα αυτός που είμαι – θα πήγαινα στην Αμερική για να παρακολουθήσω κάθε φάση στην εμφάνιση αυτής της νεοφερμένης δημοκρατίας. – Ίσως είναι ο αιώνας της Αμερικής. Η νέα δημοκρατία, που δύσκολα έχει ένα πληθυσμό να συγκεντρώσει, αν και υπερέχει από την προσπάθεια που έκανε η Ρώμη, μπορεί ίσως να εκμεταλλευτεί την Ευρώπη κάποια μέρα, με τον ίδιο τρόπο που η Ευρώπη εκμεταλλεύτηκε την Αμερική για δύο αιώνες. Ανεξάρτητα από αυτό, δεν μπορώ παρά να θαυμάσω το θάρρος τους και να εκτιμήσω με ενθουσιασμό την τόλμη τους''.»
Απόλυτη μοναρχία
Οι άρχουσες τάξεις του 1786 σηματοδότησαν μια καμπή στην ιστορία του Γουσταύου. Από εκεί και έπειτα, έδειξαν μια αυξανόμενη αποφασιστικότητα να κυβερνήσουν χωρίς Κοινοβούλιο, μια προσεκτική και σταδιακή μετάβαση από τον ημι-συνταγματισμό στον ημι-απολυταρχισμό.
Ταυτόχρονα, η εξωτερική του πολιτική έγινε πιο τολμηρή. Αρχικά προσπάθησε να κερδίσει τη ρωσική υποστήριξη για να αποκτήσει τη Νορβηγία από τη Δανία. Όταν η Μεγάλη Αικατερίνη αρνήθηκε να εγκαταλείψει το σύμμαχο της, τη Δανία, ο Γουσταύος κήρυξε πόλεμο στη Ρωσία τον Ιούνιο του 1788, ενώ είχε εμπλακεί βαθιά σε πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο νότο. Ξεκινώντας έναν πόλεμο επιθετικότητας χωρίς τη συγκατάθεση των βουλευτών, ο Βασιλιάς παραβίασε το δικό του σύνταγμα του 1772, το οποίο οδήγησε σε μια σοβαρή ανταρσία (Anjala Conspiracy), μεταξύ των αριστοκρατικών αξιωματούχων του στη Φινλανδία. Η Δανία κήρυξε πόλεμο υπέρ του Ρώσου συμμάχου της, αλλά σύντομα πείστηκε να υπογράψει εκεχειρία μέσω της βρετανικής και της Πρωσικής διπλωματίας.
Επιστρέφοντας στη Σουηδία, ο Γουσταύος προκάλεσε λαϊκή αγανάκτηση εναντίον των στασιαστικών αριστοκρατικών αξιωματικών. Τελικά, διέκοψε την εξέγερση τους και συνέλαβε τους ηγέτες τους. Αξιοποιώντας έτσι τα ισχυρά αντι-αριστοκρατικά πάθη, ο Βασιλιάς συγκάλεσε μια Συνέλευση στις αρχές του 1789, στην οποία υπέβαλε μια Πράξη Ένωσης και Ασφάλειας στις 17 Φεβρουαρίου 1789 με την υποστήριξη των τριών κατώτερων κοινωνικών τάξεων. Αυτό ενίσχυσε σημαντικά τη μοναρχική εξουσία, αν και οι τάξεις διατήρησαν τη δύναμη του πορτοφολιού. Σε αντάλλαγμα, ο Γουσταύος κατάργησε τα περισσότερα από τα παλιά προνόμια των ευγενών.
Ρωσο–Σουηδικός πόλεμος (1788–1790)
Καθ' όλη τη διάρκεια του 1789 και του 1790, ο Γουσταύος διεξήγαγε πόλεμο με τη Ρωσία, ο οποίος είναι γνωστός ως Ρωσο-Σουηδικός Πόλεμος του 1788–1790. Στην αρχή, η επιχείρηση φαινόταν να οδηγεί σε καταστροφή. Ωστόσο, οι Σουηδοί έσπασαν με επιτυχία τον αποκλεισμό του ρωσικού στόλου στη Μάχη του Σβένσκουν στις 9 Ιουλίου 1790. Αυτό θεωρείται ως η μεγαλύτερη ναυτική νίκη που έχει επιτευχθεί ποτέ από το Σουηδικό Ναυτικό. Οι Ρώσοι έχασαν το ένα τρίτο του στόλου τους και 7.000 άντρες. Ένα μήνα αργότερα, στις 14 Αυγούστου 1790, υπογράφηκε συνθήκη ειρήνης μεταξύ Ρωσίας και Σουηδίας, δηλαδή τη «Συνθήκη του Βάραλα». Μόνο οκτώ μήνες πριν, η Μεγάλη Αικατερίνη είχε δηλώσει ότι «η δυσοίωνη και επαναστατική επιθετικότητα» του βασιλιά της Σουηδίας θα «συγχωρούταν» μόνο εάν αυτός «μαρτυρούσε τη μετάνοια του», συμφωνώντας σε μια ειρήνη που έδινε μια γενική και απεριόριστη αμνηστία σε όλους τους επαναστάτες του και συγκατάθεση σε εγγύηση του Σουηδού Κοινοβουλίου για την τήρηση της ειρήνης στο μέλλον («καθώς θα ήταν ακατάλληλο να εμπιστευόμαστε μόνο την καλή του πίστη»). Η «Συνθήκη του Βάραλα» έσωσε τη Σουηδία από οποιαδήποτε ταπεινωτική παραχώρηση, και τον Οκτώβριο του 1791, ο Γουσταύος σύναψε οκταετή αμυντική συμμαχία με την αυτοκράτειρα, η οποία δεσμεύτηκε έτσι να καταβάλλει στο νέο σύμμαχό της ετήσια επιχορήγηση 300.000 ρούβλια.
Ο Βασιλιάς έπειτα στόχευε στη δημιουργία μιας ομάδας πριγκίπων εναντίον της επαναστατικής κυβέρνησης που απειλούσε τη μοναρχία στη Γαλλία. Η βαθιά γνώση του για τις λαϊκές συνελεύσεις του επέτρεψε, μόνο μεταξύ των σύγχρονων ηγεμόνων, να μετρήσει από την αρχή με ακρίβεια το πεδίο της Γαλλικής Επανάστασης. Ωστόσο, παρεμποδίστηκε από οικονομικούς περιορισμούς και έλλειψη υποστήριξης από τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Στη συνέχεια, μετά τη σύντομη Συνέλευση του Γέβλε στις 22 Ιανουαρίου - 24 Φεβρουαρίου 1792, έπεσε θύμα μιας εκτεταμένης πολιτικής συνωμοσίας μεταξύ των αριστοκρατικών εχθρών του.
Η Δολοφονία του Γουσταύου
Ο πόλεμος του Γουσταύου Γ΄ εναντίον της Ρωσίας και η εφαρμογή του νόμου για την Ένωση και την ασφάλεια του 1789 συνέβαλε στην αύξηση του μίσους εναντίον του βασιλιά που είχε μεγαλώσει μεταξύ των ευγενών από το πραξικόπημα του 1772. Μια συνωμοσία να δολοφονηθεί ο βασιλιάς και να μεταρρυθμίσει το σύνταγμα δημιουργήθηκε ανάμεσα στους ευγενείς το χειμώνα του 1791–1792. Μεταξύ των συμμετεχόντων ήταν ο Ιάκωβος Ιωάννης Άνκαρστρομ, ο Αδόλφος Ρίμπινγκ, Νικόλας (Κλες) Φρειδερίκος Χορν, Κάρολος Πόντους Λίλλιεχορν και Κάρολος Φρειδερίκος Πεκλίν. Ο Άνκαρστρομ επιλέχθηκε για να πραγματοποιήσει τον φόνο.
Η δολοφονία του Βασιλιά έλαβε χώρα σε ένα χορό μασκαρεμένων στη Βασιλική Όπερα της Στοκχόλμης, στις 16 Μαρτίου 1792 τα μεσάνυχτα. Ο Γουσταύος είχε φτάσει νωρίτερα εκείνο το βράδυ για να απολαύσει ένα δείπνο μαζί με φίλους. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, έλαβε μια ανώνυμη επιστολή που περιέγραφε μια απειλή για τη ζωή του (γραμμένη από τον συνταγματάρχη των σωμάτων φύλαξης Κάρολο Πόντους Λίλλιεχορν). Αλλά, καθώς ο βασιλιάς είχε λάβει πολλές απειλητικές επιστολές στο παρελθόν, επέλεξε να την αγνοήσει. Η επιστολή γράφτηκε στα γαλλικά και η μετάφραση ανέφερε:
«Στον Βασιλιά – με τη μεγαλύτερη ταπεινοφροσύνη.
''Προσευχηθείτε, και επιτρέψτε στην πένα ενός αγνώστου να καθοδηγείται από προσεκτικότητα και τη φωνή της συνείδησης. Τολμώ να σας ενημερώσω με κάθε δυνατή ειλικρίνεια, ότι υπάρχουν ορισμένα άτομα, τόσο στις επαρχίες όσο και στην πόλη, που αναπνέουν μόνο με το μίσος και με τη δίψα για εκδίκηση εναντίον σας. Πράγματι είναι ακραίο να θέλετε να συντομεύσετε τις μέρες σας, μέσω ανθρωποκτονίας''.
''Είναι πολύ αναστατωμένοι που βλέπουν ότι αυτό δεν συνέβη στον τελευταίο χορό μεταμφιεσμένων, αλλά χαίρονται που βλέπουν ότι θα υπάρξει μια νέα ευκαιρία σήμερα. Στους ληστές δεν αρέσουν τα φανάρια, και δεν υπάρχει τίποτα πιο χρήσιμο σε ένα φόνο από το σκοτάδι και τη μεταμφίεση. Τολμώ, λοιπόν, να σας ζητήσω, σε οτιδήποτε είναι ιερό σε αυτόν τον κόσμο, να αναβάλλετε αυτόν τον καταραμένο χορό, για στιγμές που είναι πιο θετικές για το παρόν σας καθώς και για το επερχόμενο όφελος σας'' ... »
Για να προκαλέσει τους πιθανούς δολοφόνους του, ο Βασιλιάς βγήκε σε ένα ανοιχτό θεωρείο με θέα στη σκηνή της όπερας. Και μετά από περίπου δέκα λεπτά είπε: «''Αυτή θα ήταν μια ευκαιρία να πυροβολήσουν. Έλα, ας πάμε κάτω. Η γιορτή φαίνεται να είναι χαρούμενη και γεμάτη κέφι''.» Ο Βασιλιάς με τον Βαρόνο Χανς Χένρικ φον Έσσεν από το δεξί του χέρι πήγε μια φορά γύρω από το θέατρο και στη συνέχεια στο φουαγιέ όπου συνάντησαν τον καπετάνιο Κάρολο Φρειδερίκο Πόλετ.
Ο Βασιλιάς, ο Φον Έσσεν και ο Πόλετ συνέχισαν μέσω ενός διαδρόμου που οδηγούσε από το φουαγιέ προς τη σκηνή της όπερας όπου γινόταν ο χορός. Στη σκηνή αρκετοί μασκοφόροι άντρες - μερικοί μάρτυρες μίλησαν για 20 ή 30 άντρες - καθιστούσαν αδύνατο το να προχωρήσει ο Βασιλιάς. Λόγω του πλήθους, ο Πόλετ υποχώρησε πίσω από τον Βασιλιά, και ο Γουσταύος έγειρε προς τα πίσω για να του μιλήσει.
Ο Άνκαρστρομ στάθηκε στην είσοδο του διαδρόμου κρατώντας ένα μαχαίρι στο αριστερό του χέρι και μεταφέροντας ένα πιστόλι στην αριστερή εσωτερική του τσέπη και ένα άλλο πιστόλι στη δεξιά πίσω τσέπη του. Κατόπιν έφυγε πίσω από τον Βασιλιά, έβγαλε το πιστόλι από την αριστερή εσωτερική του τσέπη και τράβηξε τη σκανδάλη. Λόγω του ότι ο βασιλιά έστρεψε το σώμα του προς τα πίσω, ο πυροβολισμός (με δυο σφαίρες) πήγε στην αριστερή γωνία του τρίτου οσφυϊκού σπονδύλου προς την αριστερή περιοχή του ισχίου.
Ο Βασιλιάς έκανε μια σύσπαση και έβγαλε μια κραυγή χωρίς να πέσει. Ο Άνκαρστρομ έχασε τότε το θάρρος του, έριξε το πιστόλι και το μαχαίρι και φώναξε ότι έπεσε πυροβολισμός. Άτομα της σωματοφυλακής του Βασιλιά στέκονταν μερικά μέτρα μακριά. Όταν έφτασαν κοντά του, τον άκουσαν να λέει: «ai, je suis memberle». (Είμαι τραυματισμένος).
Ο Γουσταύος Γ’ μεταφέρθηκε πίσω στον κοιτώνα του, και οι έξοδοι της Όπερας σφραγίστηκαν. Ο Άνκαρστρομ συνελήφθη το επόμενο πρωί και αμέσως ομολόγησε τη δολοφονία, παρόλο που αρνήθηκε τη συνωμοσία έως ότου ενημερώθηκε ότι ο Χορν και ο Ρίμπινγκ είχαν συλληφθεί και είχαν ομολογήσει πλήρως.
Ο βασιλιάς δεν πέθανε ακαριαία από τον πυροβολισμό. Ήταν ζωντανός και συνέχισε να λειτουργεί ως αρχηγός κράτους. Το πραξικόπημα ήταν μια αποτυχία βραχυπρόθεσμα. Ωστόσο, η πληγή μολύνθηκε και στις 29 Μαρτίου ο βασιλιάς τελικά απεβίωσε, με αυτά να είναι τα τελευταία του λόγια:
«Jag känner mig sömnig, några ögonblicks vila skulle göra mig gott» («Νιώθω ότι νυστάζω. Λίγα λεπτά ξεκούρασης θα μου έκαναν καλό»)
Η Ουλρίκα Άρφβιντσον, το διάσημο μέντιουμ της εποχής της Βασιλείας των Γουσταύων, του είχε πει κάτι που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως πρόβλεψη της δολοφονίας του το 1786, όταν την επισκέφτηκε ανώνυμα. Αυτό ήταν μια σύμπτωση, αλλά ήταν γνωστό ότι εκείνη είχε ένα μεγάλο δίκτυο πληροφοριοδοτών στην πόλη, για να τη βοηθάει με τις προβλέψεις της. Παρόλο που δεν θεωρήθηκε ύποπτη, στη συνέχεια ανακρίθηκε για τη δολοφονία του Βασιλιά.
Κορτάτσα σουλλα Στράντα ντελ Βίνο
Η Κορτάτσα σουλλα Στράντα ντελ Βίνο (ιταλικά: Cortaccia sulla Strada del Vino, ) ή Κουρτάτς αν ντερ Βάινστρασε (γερμανικά: Kurtatsch an der Weinstraße, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Γουσταύος Γ΄ της Σουηδίας
Συνεισφορές στον πολιτισμό
Αν και μπορεί να κατηγορηθεί για πολλές αδυναμίες και υπερβολές, ο Γουσταύος Γ’ θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ηγεμόνες του 18ου αιώνα για την προστασία των τεχνών. Αγαπούσε πολύ τις τέχνες του θεάματος και τις εικαστικές τέχνες, καθώς και τη λογοτεχνία.
Κορτάτσα σουλλα Στράντα ντελ Βίνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Γουσταύος Γ΄ της Σουηδίας
Συνεισφορές στον πολιτισμό
Ο Βασιλιάς ήταν επίσης ενεργός ως θεατρικός συγγραφέας. Χρεώθηκε οικονομικά για τη δημιουργία του Βασιλικού Θεάτρου (Kungliga Teatern), όπου πραγματοποιήθηκαν τα δικά του ιστορικά δράματα. Επίσης, προώθησε τη σταδιοδρομία πολλών ντόπιων τραγουδιστών και ηθοποιών, μεταξύ των οποίων ήταν οι διάσημοι δραματικοί ηθοποιοί: Φρειδερίκη Λεβίαν και Λαρς Χιούρτσπεργκ και οι αστέρες της όπερας: Ελισάβετ Ολίν και ο Χριστόφορος Χριστιανός Κάστεν, αφήνοντας τους να ερμηνεύσουν τα έργα ή τις όπερες του, αντίστοιχα. Το 1773 ίδρυσε τη Βασιλική Σουηδική Όπερα και το Βασιλικό Σουηδικό Μπαλέτο κάτω από την ομπρέλα του Βασιλικού Θεάτρου της Σουηδίας. Μια νέα Όπερα χτίστηκε το 1775 και εγκαινιάστηκε το 1782, που συνδέθηκε με το Παλάτι της Στοκχόλμης από τη Γέφυρα Νόρμπρο. Μέχρι το 1788, δράμα με διαλόγους είχε επίσης εκτελεστεί στην Όπερα. Όμως στη συνέχεια, ο Γουσταύος ίδρυσε μια ξεχωριστή οντότητα για το προφορικό δράμα, το Βασιλικό Δραματικό Θέατρο της Σουηδίας, με ένα νέο κτίριο πίσω από τη Βασιλική Όπερα της Σουηδίας.
Έγινε Ελευθεροτέκτονας το 1780, και εισήγαγε το τελετουργικό αυστηρού σεβασμού στη Σουηδία. Εκείνη τη χρονιά, διόρισε τον αδερφό του, τον Δούκα του Σόντερμανλαντ (αργότερα Κάρολος ΙΓ’), στο αξίωμα του «Grand Master» («Μεγάλου Δασκάλου»/Τίτλος των Τεκτόνων) για τη Μεγάλη Μασονική Στοά της Σουηδίας. Η Στοά του απένειμε τον τίτλο «Vicarius Salomonis» («Εφημέριος της Σολομωνικής»).
Λυρική σκηνή
Οι σημαντικοί συνθέτες της όπερας υπό τη βασιλεία του Γουσταύου ήταν τρεις καλλιτέχνες που κατάγονταν από τη Γερμανία: ο Γιοχάν Γκότλιμπ Νάουμαν, Γεώργος Ιωσήφ Βόγκλερ και ο Ιωσήφ Μαρτίνος Κράους. Όλοι τους κατάφεραν να προσαρμόσουν τη μουσική προέλευση τους στο Σουηδικό εθνικό δραματικό στυλ, μια διαδικασία που μερικές φορές εποπτευόταν από τον βασιλιά (κυρίως στη διάταξη του λιμπρέτου για την Όπερα Γουσταύος Βάσα από το 1786).
Στο φουαγιέ αυτής της όπερας δολοφονήθηκε ο Βασιλιάς Γουσταύος Γ΄. Αυτό το περιστατικό έγινε η βάση έμπνευσης για λιμπρέτα όπερας: του Εζέν Σκριμπ που έθεσε ο Ντανιέλ Φρανσουά Εσπρί Ωμπέρ το 1833 με τον τίτλο «Γουσταύος Γ’», του Σαβέριο Μερκαντάντε το 1843 ως «Il Reggente» (Ο Αντιβασιλέας), και του Τζουζέπε Βέρντι το 1859 ως «Un ballo in maschera» (Ένας χορός μεταμφιεσμένων). Βέβαια υπό την πίεση της λογοκρισίας, έγιναν κάποιες αλλαγές στα μουσικά έργα.
Είναι ευρέως αποδεκτό ότι η συμβολή και η αφοσίωση του Γουσταύου Γ’ στις τέχνες του θεάματος στη Σουηδία (ιδίως η κατασκευή των θεάτρων και η ίδρυση μιας εθνικής θεατρικής εταιρείας), ήταν καθοριστικής σημασίας για τη σουηδική κουλτούρα. Η εποχή της όπερας των ημερών του αναφέρεται μέχρι σήμερα ως Γουσταύια Όπερα.
Αερόστατο
Μετά την επίσκεψη του Γουσταύου Γ’ στη Λυών, οι πρωτοπόροι της αεροναυτικής, Αδελφοί Μονγκολφιέ, τον Ιούνιο του 1784 δημιούργησαν ένα μπαλόνι ζεστού αέρα (μετέπειτα γνωστό ως αερόστατο) που ονομάστηκε «Γουσταύος» προς τιμήν του Σουηδού Βασιλιά. Η τραγουδίστρια Ελιζαμπέτ Τιμπλ ήταν η πρώτη γυναίκα που καταγεγραμμένα πέταξε με ελεύθερο αερόστατο θερμού αέρα.
Άγιος Βαρθολομαίος και Γουσταύια
Υπό τον βασιλιά Γουσταύο Γ’ η Σουηδία απέκτησε το μικρό νησί Άγιος Βαρθολομαίος της Καραϊβικής από τη Γαλλία το 1785 (με αντάλλαγμα τα γαλλικά εμπορικά δικαιώματα στο Γκέτεμποργκ).
Η πρωτεύουσα του νησιού φέρει την ονομασία Γουσταύια προς τιμήν του Γουσταύου Γ’. Αν και αποκτήθηκε ξανά από τη Γαλλία το 1878, πολλοί δρόμοι και τοποθεσίες εκεί εξακολουθούν να φέρουν Σουηδικά ονόματα. Επίσης, τα Σουηδικά εθνικά σώματα στρατού, οι Τρεις κορώνες, εμφανίζονται στο οικόσημο του νησιού μαζί με τα διακριτικά των δύο άλλων προηγούμενων ιδιοκτητών του νησιού, τους τρεις «fleurs-de-lis» (Κρίνους) που εκπροσωπούν τη Γαλλία και έναν σταυρό της Μάλτας που αντιπροσωπεύει τους Ιππότες του Αγίου Ιωάννη.
Σχέδιο να αποικίσει στην Αυστραλία 1786–1787
Όταν οι Βρετανοί ετοιμάζονταν να ιδρύσουν μια αποικία στον Βοτανικό κόλπο , η κυβέρνηση του Γουσταύου Γ’ συμφώνησε να υποστηρίξει οικονομικά την πρόταση του Γουίλιαμ Μπολτς για μια ισοδύναμη επιχείρηση στη Νατς Λαντ (νοτιοδυτική ακτή της Αυστραλίας). Ο πόλεμος με τη Ρωσία προκάλεσε την εγκατάλειψη αυτού του εγχειρήματος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1766 τη Σοφία-Μαγδαληνή των Όλντενμπουργκ, κόρη τού Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας και είχε τέκνα:
Πηγές
8Stavenow, Ludvig (1925). Den gustavianska tiden 1772–1809.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Διάδοχοι της Σουηδίας
Ιωάννης της Εφέσου
Ο Ιωάννης της Εφέσου (ή της Ασίας) (περ. 507 – περ. 588) ήταν ηγέτης της Προχαλκηδονικής εκκλησίας του 6ου αιώνα. Μιλούσε συριακά και ήταν ένας από τους πρώτους και πιο σημαντικούς ιστορικούς που έγραψαν σε αυτήν τη γλώσσα.
Βιογραφικά στοιχεία
Εκεί φαίνεται ότι από νωρίς κέρδισε την προσοχή του Ιουστινιανού Α´, ένας από τους κύριους στόχους της πολιτικής του οποίου ήταν η εδραίωση της Ανατολικής Εκκλησίας ως προπύργιου ενάντια στη Ζωροαστρική δύναμη της Περσίας, μέσω διώξεων όλων των παγανιστών που είχαν απομείνει ανά την Αυτοκρατορία. Έχει ειπωθεί από τον Βαραδαίο (ή Μπαρ Εμπραίο, Εκκλ. Χρον. i. 195) ότι ο Ιωάννης διαδέχτηκε τον Άνθιμο ως Μονοφυσίτης επίσκοπος της Κωνσταντινούπολης, αλλά αυτό είναι κατά πάσα πιθανότητα λανθασμένο. Σε κάθε περίπτωση, ο Ιωάννης απολάμβανε την εύνοια του αυτοκράτορα μέχρι το θάνατο του τελευταίου το 565, και –όπως ο ίδιος μας λέει- του είχε ανατεθεί η διαχείριση όλων των εσόδων της Μονοφυσιτικής Εκκλησίας.
Στάλθηκε από τον Ιουστινιανό σε μια αποστολή προσηλυτισμού τον παγανιστών που είχαν απομείνει στη Μικρά Ασία το 542, και μας πληροφορεί ότι ο αριθμός αυτών που βάπτισε ήταν 70.000. Έχτισε επίσης ένα μοναστήρι στις Τράλλεις στους λόφους που περιβάλουν την κοιλάδα του Μαιάνδρου, και πάνω από 90 άλλα μοναστήρια, κυρίως πάνω στους κατεδαφισμένους παγανιστικούς ναούς. Για την αποστολή του στους Νούβιους που οργάνωσε αλλά ο ίδιος δεν επισκέφτηκε τη χώρα τους, δίνεται μια ενδιαφέρουσα αναφορά στο τέταρτο βιβλίου του τρίτου μέρους της Ιστορίας του. Το 558 χειροτονήθηκε επίσκοπος της Εφέσου για τη Μονοφυσιτική Εκκλησία από τον Ιάκωβο Βαραδαίο (ή Μπαρ Εμπρέο).
Το 546 ο αυτοκράτορας του εμπιστεύτηκε την εκρίζωση της κρυφής εξάσκησης της ειδωλολατρίας στην Κωνσταντινούπολη και τα περίχωρά της. Το έργο αυτό το έφερε εις πέρας ένθερμα, βασανίζοντας όλους τους ύποπτους για το "φαύλο ειδωλολατρικό σφάλμα", όπως το αποκαλούσε ο ίδιος ο Ιωάννης, και ανακαλύπτοντας ότι η λατρεία των αρχαίων θεών μεταξύ των τάξεων της αριστοκρατίας της Αυτοκρατορίας ήταν αρκετή. Οι τύχη του όμως άλλαξε, με την άνοδο στο θρόνο του Ιουστίνου Β'. Περίπου το 571 ο Ιωάννης Γ΄ Σχολαστικός, ο ορθόδοξος, ή Χαλκηδόνιος Πατριάρχης άρχισε -με την έγκριση του αυτοκράτορα- σφοδρή δίωξη των ηγετών της Μονοφυσιτικής Εκκλησίας, και ο Ιωάννης ήταν μεταξύ εκείνων που πλήχτηκαν περισσότερο. Μας μεταφέρει λεπτομερή αναφορά για αυτά που υπέφερε στη φυλακή, την απώλεια των πολιτικών του δικαιωμάτων κ.τ.λ., στο τρίτο μέρος της Ιστορίας του. Τα τελευταία γεγονότα που κατέγραψε χρονολογούνται το 588, και δεν μπορεί να είχε ζήσει πολύ παραπάνω, αν και δεν γνωρίζουμε τίποτα για τις περιστάσεις του θανάτου του.
Έργα
Το κυριότερο έργο του Ιωάννη είναι η Εκκλησιαστική Ιστορία του, η οποία καλύπτει πάνω από έξι αιώνες, από την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα μέχρι το 588 μ.Χ., αν και ο Ιωάννης ακολουθεί την Εποχή των Σελευκιδών (σύστημα χρονολόγησης που αρχίζει το 311 π.Χ.). . Αποτελούταν από τρία μέρη, το καθένα από τα οποία περιλαμβάνει έξι βιβλία. Το πρώτο μέρος φαίνεται ότι έχει χαθεί εξολοκλήρου. Το δεύτερο, που εκτείνεται από τον Θεοδόσιος Β΄ ως τον έκτο ή έβδομο χρόνο του Ιουστίνου Β΄, είχε, σύμφωνα με τον François Nau, αναπαραχθεί εντελώς, ή σχεδόν εντελώς με τα λόγια του Ιωάννη στο τρίτο μέρος του Χρονικού που μέχρι πρότινος αποδιδόταν στον πατριάρχη της Αντιόχειας Διονύσιο, αλλά που στην ουσία αυτός που ανθολόγησε τα κείμενα είναι άγνωστος. Σύγχρονοι ερευνητές έχουν αποδείξει ότι είναι πιθανόν να λείπουν μεγάλα κομμάτια. Από αυτό το δεύτερο μέρος της Ιστορίας του Ιωάννη, στο οποίο πιθανόν να έχει ενσωματώσει το λεγόμενο Χρονικό του Ιησού του Στυλίτη, μεγάλα αποσπάσματα βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο, χειρόγραφα Add. 14647 και 14650, τα οποία έχουν εκδοθεί στον δεύτερο τόμο Συριακά Ανέκδοτα του Jan Pieter Land. Το σύνολο παρουσιάζεται καλύτερα στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού.
Το τρίτο μέρος της Ιστορίας του Ιωάννη, το οποίο είναι μια λεπτομερή καταγραφή των εκκλησιαστικών γεγονότων που συνέβησαν το 571-588, όπως και μερικά προηγούμενα περιστατικά, σώζεται σχεδόν στην ολότητά του στο χειρόγραφο Add. 14640 του Βρετανικού Μουσείου, χειρόγραφο του έβδομου αιώνα. Αποτελεί μια αναφορά εκείνης της ιστορικής εποχής ανεκτίμητη για τον σύγχρονο ιστορικό. Η κάπως αποδιοργανωμένη κατάσταση, η έλλειψη χρονολογικής σειράς, και η περιστασιακή επανάληψη γεγονότων οφείλονται, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο συγγραφέας, στο ότι το έργο γράφηκε σχεδόν όλο σε καιρούς διώξεων. Η ίδια αιτία μπορεί να εξηγεί και το πρόχειρου Συριακό χαρακτήρα του έργου. Ο συγγραφέας διατείνεται ότι αντιμετώπισε το θέμα του έργου αμερόληπτα, και ενώ αυτό είναι γραμμένο από τη στενή οπτική γωνία κάποιου που η Μονοφυσιτική "ορθοδοξία" ήταν σημαντικότατη, όντως το περιεχόμενο είναι προφανής πιστή αναπαραγωγή των γεγονότων έτσι όπως συνέβησαν.
Το άλλο γνωστό έργο του Ιωάννη είναι μια σειρά από Βιογραφίες Ανατολικών Αγίων, που γράφηκαν περίπου του 569. Αυτές έχουν επιμεληθεί στα Συριακά Ανέκδοτα του Land, ii. 1-288, και μεταφραστεί στα Λατινικά από τον Douwen και τον Land (Άμστερνταμ, 1889), και στα Αγγλικά από τον Brooks (Patrologia Orientalis τόμοι 17-19, 1923–26).
Total War (σειρά)
Η Total War είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών στρατηγικής σε γύρους, δημιουργήθηκε από την Sega και την Creative Assembly. Περιλαμβάνει τέσσερα παιχνίδια, τα οποία διαφέρουν μεταξύ στον τομέα του σεναρίου και σε διαφορετικά χαρακτηριστικά του. Τρία από αυτά έχουν τα δικά τους πακέτα επέκτασης, και συνολικά πέντε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Total War Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής Κατηγορία:Σειρές βιντεοπαιχνιδιών
Καταραμένοι ποιητές
Οι καταραμένοι ποιητές (γαλλικά: poètes maudits) είναι ποιητές που διάγουν τη ζωή τους έξω από τα κοινωνικά πλαίσια ή και ενάντια σε αυτά. Η κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών, η τρέλα, το έγκλημα, η βία, και γενικά κάθε μη αποδεκτή κοινωνική πράξη, όπως και ο πρόωρος θάνατος είναι τυπικά στοιχεία της βιογραφίας ενός καταραμένου ποιητή.
Ο πρώτος καταραμένος ποιητής υπήρξε ο Φρανσουά Βιγιόν, που έζησε τον 15ο αιώνα, η φράση όμως κατοχυρώθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από τον Αλφρέντ ντε Βινύ στο δραματουργικό του έργο του 1832 Stello όπου αποκαλεί συλλογικά τους ποιητές ράτσα των παντοτινά καταραμένων από τους ισχυρούς της γης.
Τυπικά παραδείγματα καταραμένων ποιητών υπήρξαν ο Σαρλ Μπωντλαίρ, ο Πωλ Βερλαίν και ο Αρθούρος Ρεμπώ. Ξεχωριστή θέση ανάμεσά τους κατέχει και ο πρόδρομος του Υπερρεαλισμού, Λωτρεαμόν.
Κατηγορία:Γαλλική λογοτεχνία
Φρειδερίκη της Βυρτεμβέργης (1699-1781)
Η Φρειδερίκη, γερμ.: Frederica von Württemberg (1699 – 1781) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ. Έγινε ευνοούμενη της Σοφίας-Μαγδαληνής του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ, συζύγου του Χριστιανού ΣΤ΄ της Δανίας. Αυτή την όρισε ηγουμένη στο αβαείο του Δανικού προτεσταντικού μοναστηριού στην Βάλο το διάστημα 1738–1743.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου-Αυγούστου δούκα της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ και της Αλμπερτίνας-Σοφίας-Έστερ (1661-1728), κόρης του κόμη του Έμπερσταϊν.
Ήταν μία κυρία του Τάγματος της Τελείας Ενώσεως.
HMS Southampton (1912)
Το HMS Southampton ήταν ελαφρό καταδρομικό κλάσης Town το οποίο ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό στις αρχές του 20ου αιώνα. Επιβίωσε του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και διαλύθηκε τελικά για σκραπ το 1926.
Περιγραφή
Το Southampton ανήκε στην υποκλάση Chatham, τα σκάφη της οποίας ήταν ελαφρώς μεγαλύτερα σε διαστάσεις και βελτιωμένα συγκριτικά με τα προγενέστερα πλοία της υποκλάσης Weymouth. Το ολικό μήκος ήταν 139,3 m, το πλάτος 14,9 m και το βύθισμα 4,9 m. Το εκτόπισμα του ήταν 5.500 t με κανονικό φόρτο και 6.100 t με πλήρη. Οι ατμοστρόβιλοι παρείχαν μέγιστη ισχύ 25.000 shp και έτσι το σκάφος μπορούσε να φτάσει σε μέγιστη ταχύτητα 25,5 kn. Κατά την διάρκεια των δοκιμών έφτασε τους 26,1 kn και τους 25.720 shp. Οι καυστήρες του λειτουργούσαν με πετρέλαιο και άνθρακα, ενώ με πλήρη φόρτο η ακτίνα δράσης έφτανε στα 4.400 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 10 kn.
Ο οπλισμός αποτελούνταν από οκτώ πυροβόλα των 152 m, όλα προστατευόμενα από ασπίδια., καθώς και τέσσερα όπλα των 47 mm. Επίσης υπήρχαν δύο τορπιλοσωλήνες των 533 mm.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Southampton ξεκίνησε στις 6 Απριλίου 1911 στις εγκαταστάσεις της John Brown & Company στο Clydebank και η καθέλκυση του έλαβε χώρα στις 16 Μαΐου 1912. Ολοκληρώθηκε το Νοέμβριο του ίδιου έτους και εντάχθηκε στη δύναμη της 1ης Μοίρας Μάχης τον Ιούλιο του 1913. Γνώρισε πολύ σημαντική πολεμική δράση στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο: το 1914 έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Ελιγολάνδης και στις αρχές του 1915 στη ναυμαχία του Ντόγγερ Μπανκ. Τον Μάιο του 1916 το καταδρομικό πολέμησε στη Ναυμαχία της Γιουτλάνδης ως ναυαρχίδα της 2ης Μοίρας Ελαφρών Καταδρομικών. Μάλιστα κατάφερε να τορπιλίσει το γερμανικό ελαφρύ καταδρομικό SMS Frauenlob το οποίο και βύθισε.
Το 1917 μεταφέρθηκε στην 8η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών στην οποία και ανήκε μέχρι το τέλος του πολέμου. Πωλήθηκε και διαλύθηκε για σκραπ το 1926.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης Town (1910) του Βασιλικού Ναυτικού
Κάρμεν Άβραμ
Η Κάρμεν Άβραμ (ρουμανικά: Carmen Gabriela Avram) (γεννημένη στις 8 Μαΐου 1966 ) είναι Ρουμάνα δημοσιογράφος και πολιτικός. Ως δημοσιογράφος, έχει εργαστεί για τους κορυφαίους ρουμανικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς ProTV και Antena 3. Τον Μάιο του 2019 εξελέγη βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εκ μέρους του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (PSD), τακτικό μέλος του Κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών (PES). Ως ευρωβουλευτής, η Κάρμεν Άβραμ είναι μέλος της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών των Δημοκρατών (S&D).
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Η Κάρμεν Άβραμ γεννήθηκε στο Βισέου ντε Σους, στην κομητεία Μαραμούρες, μια μικρή πόλη που βρίσκεται στη γραφική ορεινή περιοχή της βόρειας Τρανσυλβανίας. Ο πατέρας της ήταν καθηγητής Ρουμάνικης γλώσσας και η μητέρα της εργαζόταν ως αναλύτρια χημικού εργαστηρίου στο φαρμακευτικό εργοστάσιο Terapia. Έχει δύο αδέρφια, έναν αδερφό και μια αδερφή. Παρακολούθησε το τοπικό γερμανόφωνο σχολείο, όπου έγινε αυτόπτης μάρτυρας της μαζικής μετανάστευσης των Γερμανών συναδέλφων της στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, πράγμα το οποίο έχει σημαντικό αντίκτυπο στην κοσμοθεωρία της. Ως μαθήτρια, βοήθησε στη φύτευση ενός δάσους στη γύρω περιοχή της πόλης της. Αυτό το δάσος έγινε αντικείμενο δημοσιογραφικής έρευνας δεκαετίες αργότερα, στο ντοκιμαντέρ " În Premieră cu Carmen Avram ", καθώς το δάσος είχε αποψιλωθεί από παράνομους υλοτόμους και η πόλη υπέστη άνευ προηγουμένου πλημμύρες.
Μετά την αποφοίτησή της από το Γυμνάσιο Γκαραμπέτ Ιμπραϊλεάνου στο Ιάσιο, το 1984, φοίτησε στη Σχολή Κατασκευών και Μηχανικών στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο Γκεόργκι Ασάτσι, αποφοιτώντας το 1989. Ως διπλωματούχος πολιτικός μηχανικός, εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα στο εργοστάσιο χαλυβουργείας του Καλαράσι μέχρι την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος τον Δεκέμβριο του 1989. Αφού η Ρουμανική Επανάσταση αποκατέστησε τη φιλελεύθερη δημοκρατία και την ελεύθερη αγορά, εργάστηκε ως αναπληρώτρια καθηγήτρια μαθηματικών και το 1992 μετακόμισε στο Βουκουρέστι, για να ακολουθήσει μια καριέρα στη δημοσιογραφία.
Το 2002 πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Πολιτικών Σπουδών και Δημόσιας Διοίκησης με ειδίκευση στις Διεθνείς Σχέσεις, αποφοιτώντας το 2004.
Δημοσιογραφική καριέρα
Η Κάρμεν Άβραμ ξεκίνησε τη δημοσιογραφική της καριέρα στην κορυφαία καθημερινή εφημερίδα Evenimentul Zilei, αρχικά ως συντάκτρια ειδήσεων και στη συνέχεια ως ξένη ανταποκρίτρια μεταξύ 1992 και 1996. Από το 1996 έως το 2010, εργάστηκε για την ProTV ως ανταποκρίτρια εξωτερικών σχέσεων, καλύπτοντας μεγάλα διεθνή γεγονότα στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη συνέχεια έγινε συντάκτρια και ρεπόρτερ για το πρόγραμμα « România, te iubesc! » στο ProTV. Το 2010 εντάχθηκε στον τηλεοπτικό σταθμό Antena 3, δημιουργώντας, παράγοντας και παρουσιάζοντας το πρόγραμμα ντοκιμαντέρ "In premieră cu Carmen Avram " που πήρε καλές κριτικές από τους κριτικούς. Το πρόγραμμα, το οποίο ήταν υποψήφιο για Emmy και νικητής πολλαπλών εθνικών και διεθνών βραβείων, έκανε την Άβραμ διάσημη στη Ρουμανία. Ενώ εργαζόταν ως δημοσιογράφος στον Antena 3, μεταξύ 2012 και 2019, δίδαξε επίσης τεχνικές ρεπορτάζ στο Intact Media Academy.
Πολιτική καριέρα
Τον Μάρτιο του 2019, το Ρουμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ανακοίνωσε τη λίστα των υποψηφίων του για τις ευρωπαϊκές εκλογές του 2019. Η Κάρμεν Άβραμ ήταν δεύτερη στη λίστα του κόμματος. Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών τον Μάιο του 2019, εξελέγη βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και εντάχθηκε στην πολιτική ομάδα των S&D.
Είναι τακτικό μέλος των παρακάτω κοινοβουλευτικών επιτροπών:
Επιπλέον, η Κάρμεν Άβραμ είναι επίσης αναπληρωματικό μέλος των παρακάτω κοινοβουλευτικών επιτροπών:
Είναι Αντιπρόεδρος του SEARICA Intergroup (The Seas, Rivers, Islands and Coast Areas Intergroup στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) υπεύθυνη για τον Δούναβη και τη Μαύρη Θάλασσα και Αντιπρόεδρος της πολιτικής επιτροπής της EURONEST.
Προσωπικά στοιχεία
Εκτός από τη μητρική της γλώσσα (Ρουμανική γλώσσα), η Κάρμεν Άβραμ μιλά γερμανικά, γαλλικά και αγγλικά. Μιλάει επίσης ισπανικά και εβραϊκά σε αρχάριο επίπεδο.
Η Άβραμ είναι μέλος της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνες πολιτικοί
Κορβάρα ιν Μπαντία
Η Κορβάρα ιν Μπαντία (ιταλικά: Corvara in Badia) ή Κούρφαρ (γερμανικά: Kurfar) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Πουρναριά Αρκαδίας
Η Πουρναριά, παλαιότερα γνωστή ως Ποδογορά, είναι χωριό το οποίο διοικητικά ανήκει στον "Καλλικρατικό" Δήμο Γορτυνίας του Νομού Αρκαδίας.
Έχει 142 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται στα σύνορα σχεδόν των νομών Αχαΐας - Αρκαδίας, απέχει 73 χλμ από την Τρίπολη, 52 από την Δημητσάνα και 3 από τη γειτονική Δάφνη. Από το χωριό περνάει ο ποταμός Λάδωνας, που καταλήγει στο υδροηλεκτρικό φράγμα. Σε απόσταση περίπου 5χλμ. βρίσκεται και η τεχνητή λίμνη του Λάδωνα.
Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 520μ, στους πρόποδες του Αφροδίσιου όρους. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία, κυρίως αιγοπροβάτων, αφού η περιοχή ευνοεί τέτοιου είδους εργασίες.
Ιστορία
Σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς (Λικ, Τάκη Κανδηλώρο και Π. Παπαζαφειρόπουλο) ο πρώτος συνοικισμός ονομαζόταν Όρυγας και βρισκόταν στα όρια της Παλιοποδογοράς. Η Ποδογορά κατοικήθηκε από τους Σλάβους πριν το 840 μ.Χ. περίπου. Η λέξη Ποδογορά είναι σύνθετη στα Σλαβικά από το Ποτδ+Γκόρια (ρίζα βουνού) που στην ελληνική βγήκε Ποδογορά. Το 1204 ήταν ιπποτικό φέουδο της Βαρωνίας της Άκοβας. Τέλος Φραγκοκρατίας και αρχές Τουρκοκρατίας, περί το 1450 περίπου, έγινε η μεταφορά του χωριού στη σημερινή του θέση. Πέντε φορές κατά τα χρόνια της επανάστασης 1821-1827 λεηλατήθηκε και τρεις φορές πυρπολήθηκε. Η Ποδογορά μέχρι το 1912 ανήκε στο δήμο Ελευσίνος με πρωτεύουσα την Κοντοβάζαινα και μετά στην κοινότητα Ξηροκαρύταινας. Το 1919 λειτούργησε αυτόνομα ως κοινότητα της Ποδογοράς και το 1928 μετονομάστηκε σε Πουρναριά. Το σημερινό όνομα του χωριού προέκυψε από τον τεράστιο αριθμό πουρναριών που ευδοκιμούν στην περιοχή και κυριαρχούν στο τοπίο.
Ναοί
Ο κεντρικός ναός είναι η Αγία Τριάδα με 17μ. μήκος και 9μ. πλάτος. Χτίστηκε το 1874 και το 1957 χτίστηκε το καμπαναριό. Η Παναγία, βυζαντινού ρυθμού ,από τις παλαιότερες της περιοχής, χτίστηκε πριν την επανάσταση του Ορλώφ. Υπάρχουν και άλλες εκκλησίες στο χωριό όπως η Αγ.Παρασκευή,ο Αγ.Κωνσταντίνος, ο Αγ.Γεώργιος και ο Αγ. Νικόλαος.
Γιορτές
Λαϊκό πανηγύρι γίνεται της Αγίας Τριάδας και στις 22 (παραμονή) και 23 Αυγούστου (της Παναγίας) με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια και εκδηλώσεις και για τη νεολαία (διαγωνισμοί, παιχνίδια, αθλοπαιδιές).
Οικισμοί
Στην Πουρναριά ανήκει και το χωριό Μουριά με θέα στη λίμνη του Λάδωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κλείτορος Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Θέσαρ Αθπιλικουέτα
Ο Θέσαρ(Έσκαρ) Αθπιλικουέτα Τάνκο (γεννημένος στις 28 Αυγούστου 1989 στην Παμπλόνα της Ναβάρρας) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην ισπανική Ατλέτικο Μαδρίτης ως δεξιός αλλά και κεντρικός αμυντικός.
Nintendo DS
right|250px To Nintendo DS (ιαπωνικά: ニンテンドーDS, Nintendō DS) είναι φορητή κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Nintendo. Η συσκευή διατέθηκε για πώληση στη Βόρεια Αμερική στις 21 Νοεμβρίου 2004 σε τιμή 149.99 δολαρίων ΗΠΑ, στην Ιαπωνία σε τιμή 15,000 γιεν, στην Ευρώπη σε τιμή 149.99 ευρώ, στο Ηνωμένο Βασίλειο σε τιμή 99.99 στερλίνων και στην Αυστραλία σε τιμή 199.95 δολαρίων Αυστραλίας. Το DS (double screen), που σημαίνει διπλή οθόνη, εισήγαγε διακριτικά νέα χαρακτηριστικά για φορητό gaming: Μια οθόνη LCD που συνεργάζεται σε συνδυασμό με μια οθόνη αφής, έχει ενσωματωμένο μικρόφωνο, καθώς και υποστήριξη για ασύρματη σύνδεση στο διαδίκτυο. Και οι δύο οθόνες περικλείονται με σχεδίαση clamshell παρόμοια με το Game Boy Advance SP. Το Nintendo DS διαθέτει επίσης τη δυνατότητα σε πολλαπλές κονσόλες DS να αλληλεπιδρούν άμεσα μεταξύ τους μέσω σήματος μικρής εμβέλειας, χωρίς την ανάγκη να συνδεθούν σε ένα υπάρχον ασύρματο δίκτυο. Εναλλακτικά, μπορούν να αλληλεπιδρούν απευθείας χρησιμοποιώντας την υπηρεσία Nintendo Wi-Fi Connection.
Θέσαρ Αθπιλικουέτα
Συλλογική Καριέρα
Προερχόμενος από τις ακαδημίες της τοπικής Οσασούνα, ο Αθπιλικουέτα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Πριμέρα Ντιβιζιόν στις 8 Απριλίου 2007, σε μια εκτός έδρας ήττα της ομάδας του με 0–2 από τη Ρεάλ Μαδρίτης, παρά το γεγονός ότι ήταν μέλος της δεύτερης ομάδας της Οσασούνα. Ξεκίνησε την καριέρα του ως μέσος.
Nintendo DS
Πριν από την κυκλοφορία του, το Nintendo DS παρουσιάστηκε στην αγορά ως το «τρίτο προϊόν» στη γκάμα κονσολών της Nintendo, με στόχο να συμπληρώσει το Game Boy Advance και GameCube. Ωστόσο, χάρις στη συμβατότητα με τους τίτλους του Game Boy Advance και με τις επιτυχημένες πωλήσεις που σημείωσε, τελικά η νέα φορητή κονσόλα καθιερώθηκε ως διάδοχος της σειράς Game Boy. Στις 2 Μαρτίου του 2006, η Nintendo παρουσίασε το Nintendo DS Lite, μια λεπτότερη και ελαφρύτερη εκδοχή του αρχικού Nintendo DS με φωτεινότερη οθόνη. Την 1η Νοεμβρίου 2008, η Nintendo κυκλοφόρησε το Nintendo DSi, ένα άλλο επανασχεδιασμό με αρκετές βελτιώσεις υλικού και νέα χαρακτηριστικά. Ως την 31η Μαρτίου του 2015, όλα τα μοντέλα Nintendo DS σε συνδυασμό έχουν πουλήσει 154.010.000 μονάδες καθιστώντας το την καλύτερη σε πωλήσεις φορητή κονσόλα παιχνιδιών μέχρι σήμερα, η δεύτερη καλύτερη σε πωλήσεις όλων των εποχών μετά από το PlayStation 2. Ανταγωνιστή έχει το PSP.
Θέσαρ Αθπιλικουέτα
Συλλογική Καριέρα
Τη σεζόν 2007–08, εξαιτίας αρκετών τραυματισμών των συμπαικτών του, ο Αθπιλικουέτα σταθεροποιήθηκε ως βασικός στην πρώτη ομάδα σε ηλικία μόλις 18 ετών αποτελώντας μια ποιοτική επιλογή, κυρίως στη θέση του δεξιού μπακ. Κατάφερε να διατηρήσει τη θέση του στη βασική ενδεκάδα και την επόμενη σεζόν 2008-09, συμμετέχοντας σε όλους τους αγώνες της ομάδας του εκτός από δύο.
Nintendo DS
Παραπομπές
Κατηγορία:Nintendo DS Κατηγορία:Κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών έβδομης γενιάς Κατηγορία:Κονσόλες της Nintendo Κατηγορία:Φορητές κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών
Θέσαρ Αθπιλικουέτα
Συλλογική Καριέρα
Στις 21 Ιουνίου 2010, η γαλλική Μαρσέιγ επιβεβαίωσε πως βρέθηκε η χρυσή τομή με την Οσασούνα για τη μεταγραφή του Αθπιλικουέτα, με ένα τετραετές συμβόλαιο με αντίτιμο 7 εκατομμύρια ευρώ. Μια βδομάδα αργότερα, η ομάδα της Ναβάρρας επιβεβαίωσε τη συμφωνία, με το ποσό της μεταγγραφής να αγγίζει περίπου τα €9,5 εκατομμύρια, ανάλογα με τις εμφανίσεις. Στο ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ, σε έναν εντός έδρας αγώνα απέναντι στη Σπαρτάκ Μόσχας, σκόραρε το μοναδικό γκολ του αγώνα, αλλά ως αυτογκόλ.
Στις 27 Νοεμβρίου 2010, στα πρώτα λεπτά μιας εντός έδρας νίκης με 4–0 απέναντι στη Μονπελιέ ΣΚ - που σήμαινε πως η Μαρσέιγ ανέβαινε στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα - ο Αθπιλικουέτα υπέστη ρήξη χιαστών, μένοντας εκτός αγωνιστικών χώρων για έξι μήνες.
Στις 29 Μαΐου 2021 κατέκτησε ως αρχηγός της Τσέλσι το Τσάμπιονς Λιγκ.
Διεθνής Καριέρα
Το 2007, ο Αθπιλικουέτα κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου παικτών κάτω των 19 με την Εθνική Ισπανίας U-19, όντας αρχηγός της ομάδας, συμμετέχοντας σε πέντε παιχνίδια και σκοράροντας ένα γκολ. Λίγο αργότερα, αναβαθμίστηκε στην Εθνική Ισπανίας U-21, έχοντας επιλεγεί για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2009 σε αυτή την κατηγορία στη Σουηδία, ξεκινώντας βασικός σε τρία ματς στη φάση των ομίλων.
Στις 11 Μαϊου 2010, ο 20χρονος Αθπιλικουέτα περιλήφθηκε στην αρχική λίστα 30 παικτών της Εθνικής Ισπανίας από τον ομοσπονδιακό προπονητή Βιθέντε Ντελ Μπόσκε, ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010. Τελικά όμως, δεν αποτέλεσε μέλος της τελικής αποστολής της Εθνικής Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βάσκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΑ Οσασούνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Μάρνι
μικρογραφία|260x260εσ|[[Σον Κόνερι και Τίπι Χέντρεν σε σκηνή της ταινίας]] Μάρνι (Marnie) είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ παραγωγής του 1964.
Περίληψη
Η κεντρική ηρωίδα της ταινίας, η Μάρνι, είναι μια κλεπτομανής που λιποθυμά όταν βλέπει κόκκινο χρώμα. Ένας πλούσιος επιχειρηματίας γοητευμένος μαζί της την προσλαμβάνει στην επιχείρησή του, γνωρίζοντας τη νεύρωσή της. Τη συλλαμβάνει επ΄ αυτοφόρω και την πιέζει να τον παντρευτεί. Η γυναίκα του αποδεικνύεται ψυχρή. Ψάχνοντας το παρελθόν της ανακαλύπτει πως όταν ήταν παιδί σκότωσε έναν πελάτη της ιερόδουλης μητέρας της. Η αποκάλυψη αυτή θα είναι ο καταλύτης εκείνος για να απελευθερωθεί από τις ενοχές της.
Παρατηρήσεις
Η ταινία βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Ουίνστον Γκρέιαμ. Κυριαρχούν τα γκρο-πλάνα, οι λήψεις με πλάγια κάμερα. Η ψυχανάλυση στην ταινία αυτή, είναι ένα ακόμα επαναλαμβανόμενο χιτσκοκικό μοτίβο. Η Μάρνι είναι το θηλυκό αντίστοιχο του Νόρμαν Μπέητς, με τη διαφορά πως εδώ, μέσα από μια στοιχειώδη ψυχαναλυτική θεραπεία, απελευθερώνεται από «τα σεξουαλικά φαντάσματά της (και αφομοιώνεται) μέσα στο κοινωνικό είναι». Φετιχιστής είναι και ο Μαρκ Ράτλαντ (Σον Κόνερι), ο οποίος διεγείρεται από την ιδέα να κάνει έρωτα με μια κλέφτρα. Παράλληλα η ταινία διαβάζεται και ως ένα παραμύθι: ο πρίγκιπας και η ζητιάνα που τον βρίσκουμε και στην παλιότερη ταινία του, Ρεβέκκα
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1964 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μπέρναρντ Χέρμαν Κατηγορία:Βιασμός σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ατλάντικ Σίτι, Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Νιου Τζέρσεϊ
Sanctuary
Οι Sanctuary είναι αμερικάνικο heavy metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1985 στο Σιάτλ. Επτά χρόνια αργότερα διαλύθηκαν με κάποια από τα μέλη τους να σχηματίζουν τους Nevermore. Το 2010, το συγκρότημα επανενώθηκε με σκοπό την ηχογράφηση νέου δίσκου.
Το 20% από τις πωλήσεις των δίσκων τους έχει γίνει δωρεά για την καταπολέμηση της παιδικής κακοποίησης στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τα πρώτα χρόνια
Οι Sanctuary δημιουργήθηκαν το 1985 από τον τραγουδιστή Γουόρελ Ντέιν, τον μπασίστα Τζιμ Σέπαρντ, τους κιθαρίστες Σιν Μπλοσλ και Λένι Ράτλετζ και το ντράμερ Ντέιβ Μπάντμπιλ. Το 1986, ηχογράφησαν ένα ντέμο το οποίο τους οδήγησε σε συμφωνία με την "Epic Records".
left|thumb|150px|Ο Γουόρελ Ντέιν Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "Refuge Denied". Ο δίσκος είναι χαρακτηριστικός για τον υψίφωνο τρόπο που τραγουδάει ο Ντέιν, κάτι που άλλαξε κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης καριέρας του. Επίσης, στο άλμπουμ συμμετείχε ο κιθαρίστας και τραγουδιστής των Megadeth, Ντέιβ Μαστέιν, στη διασκευή του "White Rabbit" των Jefferson Airplane, ενώ έκανε και την παραγωγή του άλμπουμ. Στην περιοδεία για την προώθηση του "Refuge Denied", οι Sanctuary άνοιγαν τις εμφανίσεις των Megadeth.
Μετά το τέλος της περιοδείας το 1989, το συγκρότημα ξαναμπήκε στο στούντιο με σκοπό την ηχογράφηση του δεύτερου τους δίσκου. Το "Into the Mirror Black" κυκλοφόρησε στις 27 Φεβρουαρίου 1990, πουλώντας 34,000 αντίτυπα παγκοσμίως, την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Το τραγούδι "Future Tense" αποτέλεσε το πρώτο βίντεο κλιπ των Sanctuary. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας για το άλμπουμ, ο Σιν Μπλοσλ αποχώρησε δίνοντας τη θέση του στον Τζεφ Λούμις, ενώ το συγκρότημα περιόδευσε μαζί με τους Fates Warning, τους Forbidden και τους Death Angel.
Το 1991, κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το ζωντανά ηχογραφημένο ΕΡ "Into the Mirror Live". Η δισκογραφική εταιρεία που προωθούσε το συγκρότημα πίεζε τους Sanctuary να αλλάξουν το ύφος τους, λόγω της ανερχόμενης σκηνής του grunge, δημιουργώντας προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των μελών του σχήματος, με αποτέλεσμα να διαλυθούν το 1992.
thumb|140px|Ο Τζιμ Σέπαρντ Μετά τη διάλυση τους, οι Ντέιν, Σέπαρντ και Λούμις δημιούργησαν τους Nevermore, ο Μπάντμπιλ συνέχισε με τους Alive Inside, ο Μπλοσλ συνθέτει μουσική για την εταιρεία "Golden Flower Media", ενώ ο Ράτλετζ έγινε μουσικός παραγωγός, βοηθώντας τους Nevermore κατά τις ηχογραφήσεις του "Dreaming Neon Black".
Επανένωση
Το Μάιο του 2010, ανακοινώθηκε η επανένωση των Sanctuary και η επικείμενη κυκλοφορία του τρίτου στούντιο δίσκου τους με τίτλο "The Year the Sun Died". Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν είναι οι Ντέιν, Ράτλετζ, Σέπαρντ και Μπάντμπιλ, ενώ ο Λούμις επέστρεψε για ένα χρόνο, δίνοντας τη θέση του στον Μπραντ Χαλ, το 2011.
Τον Ιανουάριο του 2013, υπέγραψαν συμβόλαιο με τη "Century Media" με σκοπό την κυκλοφορία του δίσκου, μετά από τρία χρόνια προσπαθειών, το Δεκέμβριο του 2013. Τελικά, σύμφωνα με ανακοίνωση στις 28 Ιανουαρίου 2014, το συγκρότημα αποφάσισε να μπει στα "Soundhouse Studios" του Σιάτλ στις 2 Φεβρουαρίου, στοχεύοντας η τελική κυκλοφορία να πραγματοποιηθεί μέσα στη χρονιά.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2014, βάζοντας το συγκρότημα για πρώτη φορά στις λίστες επιτυχιών του Billboard. Τέσσερις μήνες αργότερα, αποχώρησε από το συγκρότημα ο Μπραντ Χαλ, δίνοντας την θέση του στον Νικ Κορντλ.