cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλαύδιος Μαυροχάννας
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1985-2000 ήταν γραμματέας και αντιπρόεδρος του σωματείου «Ο Κορμακίτης» (Λευκωσίας). Την περίοδο 1992-1997 ήταν μέλος της Παγκύπριας Επιτροπής Προσφύγων Μαρωνιτών ενώ την περίοδο 1995-2000 ήταν μέλος της επιτροπής του φιλανθρωπικού συνδέσμου ΚΑΡΙΤΑΣ.
Από το 2001 μέχρι το 2005 διετέλεσε γραμματέας του Μορφωτικού-Πολιτιστικού Συλλόγου Έγκωμης. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος της Συμπλεγματικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Έγκωμης.
Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2011 αλλά δεν εκλέχτηκε. Το ίδιο έγινε και στις βουλευτικές εκλογές του 2016.
Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων, Εγκλωβισμένων, Αγνοουμένων, Παθόντων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων και της Επιτροπής Εξωτερικών της Βουλής.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Κερύνειας Κατηγορία:Κύπριοι μηχανικοί αεροσκαφών Κατηγορία:Μαρωνίτικη κοινότητα της Κύπρου Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Γυμνοσπέρμιο
Το γυμνοσπέρμιο (επιστημονική-λατινική ονομασία Gymnospermium) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη μεγάλη ομάδα (συνομοταξία) φυτών γυμνόσπερμα, που δεν περιλαμβάνει τα δικοτυλήδονα. Το γυμνοσπέρμια διαθέτουν κονδύλους. Είναι ιθαγενές της Ευρώπης και της Ασίας, με τουλάχιστον τρία είδη να συναντώνται και στην Ελλάδα. Το γένος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο (Αλσατό) βοτανολόγο Εντουάρ Σπαχ το 1839,
Είδη
Σήμερα γίνονται γενικώς δεκτά τα εξής είδη στο γένος γυμνοσπέρμιο :
Παραπομπές
Κατηγορία:Βερβεριδοειδή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κοινότητα Πηγής Ρεθύμνης
Η Κοινότητα Πηγής είναι κοινότητα του Δήμου Ρεθύμνης της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε για πρώτη φορά το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα της κοινότητας ορίστηκε ο οικισμός Πηγή. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Δημήτριος και Πηγιανός Κάμπος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 857 κατοίκους.
== Πραγματικός Πληθυσμός Κοινότητας ==
Ερριέτα Αμαλία του Άνχαλτ-Ντεσάου
Η Ερριέτα Αμαλία του Άνχαλτ-Ντεσάου (Henriette Amalie von Anhalt-Dessau, 7 Δεκεμβρίου 1720 - 5 Δεκεμβρίου 1793) ήταν κόρη του Λεοπόλδου Α΄, Πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1720 στο Ντεσάου, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Λεοπόλδου Α΄, Πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου και της Άννας Λουίζας Φέζε.
Το 1741 σε ηλικία 21 ετών η Ερριέτα γέννησε ένα εξώγαμο γιο. Όταν αρνήθηκε να παντρευτεί τον πατέρα (γιο ενός δικαστή) εξορίστηκε από το αυλή του Ντεσάου. Τα επόμενα έντεκα χρόνια έζησε ως καλόγρια στο Χέρτφορντ. Αργότερα ο πατέρας της προσπάθησε να βρει έναν κατάλληλο σύζυγο για αυτήν, αλλά όλα τα σχέδια γάμου απέτυχαν. Εν τω μεταξύ, είχε σχέση με τον Βαρώνο του Ράκμαν, ο οποίος ήταν δεκαπέντε χρόνια νεότερος της.
Πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου 1720 στο Ντεσάου σε ηλικία 72 ετών. Είναι θαμμένη στο Ντεσάου. Στην κηδεία της δεν ήταν παρόν κανένα μέλος της οικογένειάς της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Ζυλ-Ανρί Ντεφουρνό
Ο Ζυλ-Ανρί Ντεφουρνό (Jules-Henri Desfourneaux, Μπαρ-Λε-Ντικ, 17 Δεκεμβρίου 1877, – 1η Οκτωβρίου 1951) ήταν ο τελευταίος Γάλλος δήμιος, ο οποίος έκανε εκτέλεση ενώπιον κοινού. Καταγόταν από μακρά οικογένεια δημίων με το επώνυμο Ντεφουρνό, που ανάγεται σε εκατοντάδες χρόνια πριν. Όπως και σε όλους τους δημίους μετά το 1792 η μέθοδος εκτέλεσης των θανατοποινιτών ήταν ο αποκεφαλισμός με την γκιλοτίνα.
Βιογραφία
Ο Ντεφουρνό στρατολογήθηκε από τον προκάτοχό του, Ανατόλ Ντάιμπλερ (Anatole Deibler) και παρακολούθησε την πρώτη εκτέλεση ως δεύτερος βοηθός το 1909. Ο Ανατόλ πέθανε το 1939 έπειτα από καρδιακή προσβολή στο σταθμό του μετρό, ενώ πήγαινε για την 401η εκτέλεσή του. Έπειτα από το θάνατο του Ντάιμπλερ, ο Ντεφουρνό ανέλαβε επίσημα δήμιος της Γαλλίας και επιμελήθηκε την τελευταία δημόσια καρατόμηση στη Γαλλία, στις 17 Ιουνίου 1939, όταν αποκεφαλίστηκε ο δολοφόνος 5 ατόμων, Εζέν Γουάιντμαν (Eugène Weidmann).
Η εκτέλεση εκείνη είναι αξιοσημείωτη καθώς είναι μία από τις ελάχιστες που κινηματογραφήθηκε, καθώς γυρίστηκε από ένα ιδιωτικό διαμέρισμα κοντά στη φυλακή Για λόγους που παραμένουν άγνωστοι, ο Ντεφουρνό επέμεινε ότι η ώρα Γκρίνουιτς και όχι η θερινή ώρα (νωρίς τα ξημερώματα) ήταν η καταλληλότερη για να είναι επίσημη ώρα για την εκτέλεση. Αυτό σήμαινε ότι σε αντίθεση με το έθιμο ο Γουάιντμαν καρατομήθηκε με το φως της ημέρας. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τα δημόσια γλέντια γύρω από τη φυλακή όπου εκτελέστηκε ο κατάδικος (οι καφετέριες είχαν πάρει άδεια να παραμείνουν ανοικτές όλο το βράδυ, το κρασί έρρεε άφθονο και τα ραδιόφωνα έπαιζαν μουσική τζαζ) αλλά και η μαρτυρία των κινηματογραφημένων στιγμιότυπων, θεωρούνται σε μεγάλο βαθμό αιτία για την απόφαση όλες οι επόμενες εκτελέσεις να γίνονταν κεκλεισμένων των θυρών.
Βιβλιοθήκη «Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος»
Η Βιβλιοθήκη «Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος» (βουλγαρικά: Национална библиотека „Свети Свети Кирил и Методий“), βρίσκεται στην πρωτεύουσα Σόφια και είναι η Εθνική Βιβλιοθήκη της Βουλγαρίας.
Ζυλ-Ανρί Ντεφουρνό
Βιογραφία
Κατά την περίοδο του Β΄Παγκόσμιου Πολέμου ο Ντεφουρνό προκάλεσε αντιδράσεις όταν κλήθηκε από την κατοχική κυβέρνηση του Βισί να εκτελέσει κομμουνιστές και αγωνιστές της εθνικής αντίστασης, όπως τον Μαρσέλ Λανζέρ, που οδήγησε στην παραίτηση του βοηθού του, Αντρέ Ομπρέχτ, και των αδερφών Μαρτέν (Ζωρζ και Ρομπέρ). Επίσης, οι πρώτες εκτελέσεις γυναικών στη Γαλλία από τον 19ο αιώνα έγιναν εκείνη την περίοδο (όπως εκείνη της υποστηρίκτριας των αμβλώσεων, Μαρί-Λουίζ Ζιρό (Marie-Louise Giraud) το 1943). Επίσης, εκτέλεσε την Ζερμέν Γκοντφρουά, που έκανε φόνους με τσεκούρι. Αυτή ήταν και η τελευταία εκτέλεση γυναίκας στη Γαλλία, στις 21 Απριλίου 1949.
Βιβλιοθήκη «Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος»
Η βιβλιοθήκη πήρε την ονομασία της από αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο που ήταν οι δημιουργοί του γλαγολιτικού αλφαβήτου ενώ το κυριλλικό αλφάβητο πήρε το όνομά του Κύριλλου.
Το σημερινό κτίριο της βιβλιοθήκης είναι ένα από τα μνημεία της Σόφιας. Σχεδιάστηκε από τη διάσημη ομάδα Βούλγαρων αρχιτεκτόνων Ιβάν Βασιλόφ και Dimitur Tsolov και ολοκληρώθηκε κατά την περίοδο 1940-1953.
Ζυλ-Ανρί Ντεφουρνό
Βιογραφία
Ο Ντεφουρνό συνέχισε την εργασία του ως τον Οκτώβριο του 1951 που πέθανε, σε κατάσταση σχεδόν τρέλας. Τον διαδέχθηκε ως δήμιος ο Ομπρέχτ, ο οποίος πραγματοποιούσε δημόσιες εκτελέσεις ως το 1976. Έπειτα από έναν χρόνο, έγινε η τελευταία θανατική εκτέλεση στη Γαλλία. Η ποινή του θανάτου καταργήθηκε τον Οκτώβριο του 1981.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι δήμιοι
Βιβλιοθήκη «Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος»
Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη "Κυρίλλου και Μεθοδίου" είναι αυτή τη στιγμή η μεγαλύτερη δημόσια βιβλιοθήκη της Βουλγαρίας και το παλιότερο πολιτιστικό ίδρυμα μετά την απελευθέρωση της χώρας, ενώ φιλοξενεί επίσης μια από τις πλουσιότερες συλλογές οθωμανικών αρχείων.
Το 1878, ο Μιχαήλ Μπομποτίνοφ, εκπαιδευτικός και γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου της Σόφιας, πρότεινε τη δημιουργία μιας δημόσιας βιβλιοθήκης για την ανάγκη πολιτιστικής και εκπαιδευτικής ανάπτυξης της Σόφιας. Στη συνέχεια, η βιβλιοθήκη εξοπλίστηκε και άνοιξε το 1878 και τελικά μετακόμισε στο δικό της κτίριο το 1900. Το 1939 άρχισε η κατασκευή ενός νέου κτιρίου, αλλά δυστυχώς το 1944 το νέο και το παλιό κτίριο καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς στη Σόφια. Το 1953, η Εθνική Βιβλιοθήκη εγκαινίασε το νέο της κτίριο με το όνομα «Βασίλ Κολάροφ». Από το 1963 η βιβλιοθήκη μετονομάστηκε από «Βασίλ Κολάροφ» σε Βιβλιοθήκη «Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος».
Συλλογές
Οι κύριοι στόχοι της Εθνικής Βιβλιοθήκης από τη δημιουργία της, ήταν η συγκέντρωση χειρογράφων, παλαιών έντυπων βιβλίων  και βιβλία στη βουλγαρική γλώσσα ή από Βούλγαρους συγγραφείς γραμμένα σε ξένη γλώσσα. Αργότερα δημιουργήθηκε η συλλογή σλαβικών και ξενόγλωσσων χειρογράφων. Οι πρώτες καταχωρίσεις ήταν από πλούσιες ιδιωτικές βιβλιοθήκες του ιστορικού Μαρίν Στογιάνοφ και του ποιητή Πέτκο Σλαβέικοφ, καθώς και συλλογές από διάφορες εκκλησίες και μοναστήρια. Στην Εθνική Βιβλιοθήκη έχουν δημιουργηθεί δύο συλλογές - αποτελούμενες αντίστοιχα από βουλγαρικά και ανατολικά έντυπα. Από την ίδρυση της η Βιβλιοθήκη λειτουργεί σαν ιστορικό αρχείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Βουλγαρία Β
Αλέξιππος
Το ελληνικό όνομα Αλέξιππος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Βοιωτός ο Σικυώνιος
Ο Βοιωτός ο Σικυώνιος (2ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τη Σικυώνα, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 164ους (124 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Αναφορά σε αυτόν υπάρχει και από τον Κικέρωνα σε έναν από τους λόγους του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας π.Χ.)
Εδουάρδος Γκλάιχεν
O Εδουάρδος, γερμ. Eduard (15 Ιανουαρίου 1863 - 14 Δεκεμβρίου 1937) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν Αυλικός και στρατιωτικός στη Βρετανία.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Βίκτωρα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και της Λάουρας Βιλελμίνης Σίμουρ, κόρης του ναυάρχου Σερ Γεωργίου Φραγκίσκου Σίμουρ. Ο πατέρας του Εδουάρδου ήταν ανιψιός της βασίλισσας Βικτώριας και η αδελφή του Φεοντόρα ήταν διάσημη γλύπτρια. Αδελφός της Λάουρας Βιλελμίνης ήταν ο Φραγκίσκος, 5ος μαρκήσιος του Χέρτφορντ.
Ο πατέρας του Βίκτωρα, Ερνέστος Β΄ ήταν πρίγκιπας του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ, έτσι ο γάμος του Βίκτωρα ήταν μοργανατικός. Πριν τον γάμο δόθηκε στη Λάουρα Βιλελμίνη και τα τέκνα της ο τίτλος της κόμισσας / του κόμη του Γκλάιχεν. Τον τίτλο έδωσε ο Ερνέστος Β΄, δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, αδελφός του Αλβέρτου (συζύγου της Βικτωρίας). Το όνομα πάρθηκε από το κάστρο Γκλάιχεν, που ανήκε στον Οίκο του Χοενλόε από το 1631. Τότε ο Βίκτωρ ηθελημένα υιοθέτησε και αυτός τον τίτλο, για να είναι στον ίδιο βαθμό ευγένειας με τη σύζυγό του. Ο τίτλος ήταν ψιλός και δεν συνοδευόταν από ιδιοκτησία ή προσόδους.
Το 1885 η Κυκλική Αυλή ανακοίνωσε την άδεια της βασίλισσας Βικτωρίας στη Λάουρα Βιλελμίνη να μοιράζεται τον πριγκιπικό τίτλο του συζύγου της στην Αυλή του Αγ. Ιακώβου, έτσι το ζεύγος προσφωνείτο "Ο Αυτού Γαληνότατος Πρίγκιπας και Πριγκίπισσα Βίκτωρ του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ". Το προνόμιο δεν αφορούσε τα παιδιά τους, η βασίλισσα όμως επέτρεψε την χρήση της Γερμανικής επίκλησής τους ως "κόμητες (και κόμισσες)". Το 1913 δόθηκε στον Εδουάρδο το προνόμιο να προηγείται των μαρκησίων στους ευγενείς της Βρετανίας και στις δύο αδελφές του να προηγούνται των θυγατέρων των δουκών.
Αλλαγή τού τίτλου ευγένειας
Το 1917 ο Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου διέταξε τους Γερμανούς συγγενείς του, που κατοικούσαν στη Βρετανία να αγγλοποιήσουν τα ονόματα και τους τίτλους τους. Το προνόμιο προβαδίσματος τού Εδουάρδου μειώθηκε στο να προηγείται των νεαρότερων τέκνων του μαρκησίου στους ευγενείς της Βρετανίας. Αυτό έγινε, διότι δόθηκε ο τίτλος του μαρκήσιου μόνο στους στενούς συγγενείς του βασιλιά (του Οίκου των Τεκ και των Μπάττενμπεργκ). Αν και οι Γκλάιχεν κράτησαν -ανεξήγητα- το Γερμανικό αυτό επώνυμό τους, έπρεπε να παραιτηθούν από τον τίτλο του κόμη και το 1917 απέκτησαν τον τίτλο του λόρδου (ή της λαίδης), χωρίς όμως αυτό να είναι κληρονομικό για τους απογόνους του Εδουάρδου, όπως ήταν ο τίτλος του κόμη.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2017-18
Η Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2017-18 ήταν η 12η έκδοση της Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Παφιακός Σύλλογος Αθλοπαιδιών.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2017-18 συμμετείχαν 7 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Η ομάδα που ήταν στην πρώτη θέση ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 2018-19.
Σύστημα βαθμολόγησης
Το σύστημα βαθμολόγηση των αγώνων ήταν ως εξής:
Κριτήρια κατάταξης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2016-17
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2017-18 δεν συμμετείχε ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας 2016-17, Εθνικός Λατσιών ο οποίος συμμετείχε στην Α΄ κατηγορία 2017-18. Επιπλέον, στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν η Ανόρθωσις Πετόσφαιρα και ο Ναυτικός Όμιλος Λακατάμιας.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχε η Ένωση Νέων Αγίου Αθανασίου η οποία είχε υποβιβαστεί από την Α΄ κατηγορία 2016-17.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2017-18
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα του πρωταθλήματος.
Πηγή : Αποτελέσματα 2017-18, Μαραθώνας-ΕΝΑΑ
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2017 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2018
Ακουσίλαος ο Κυρηναίος
Ο Ακουσίλαος ο Κυρηναίος (2ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Κυρήνη, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 165ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (120 π.Χ.).
Λεκτική επιθετικότητα
Η Λεκτική επιθετικότητα στην επικοινωνία έχει γίνει αντικείμενο έρευνας για να εξετάσει το βαθύτερο μήνυμα της επιθετικής συμπεριφοράς και του τρόπου επιβολής πάνω στις καταστάσεις. Ο Ινφάντε και ο Ρίγκλεϊ (1986) έδωσαν τον ορισμό της λεκτικής επιθετικότητας ως ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητας που προδιαθέτει τα άτομα να επιτεθούν στις προσωπικές αντιλήψεις των άλλων ανθρώπων, αντί ή επιπλέον, στις θέσεις τους σε θέματα επικοινωνίας. Η λεκτική επιθετικότητα κυρίως εκλαμβάνεται ως μια καταστροφική μορφή επικοινωνίας, αλλά μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα. Η λεκτική επιθετικότητα αποτελείται αντισταθμιστικά και από εποικοδομητικές μορφές που μπορεί να παράγουν την ικανοποίηση στις σχέσεις και καταστροφικές μορφές που έχουν αρνητικό αντίκτυπο στις σχέσεις. Ο Ινφάντε και Γουίγκλεϊ (1986) όρισαν ως επιθετική συμπεριφορά στη διαπροσωπική επικοινωνία ως "ένα κοινό προϊόν των επιθετικών χαρακτηριστικών του ατόμου και του τρόπου που το άτομο αντιλαμβάνεται τις επιθετικές αναστολές στη δεδομένη κατάσταση."
Λόγοι ή αιτίες
Πιο πρόσφατα ο Σω, ο Κοτόβσκι, ο Μπόστερ και ο Λεβίν (2012) υπέδειξαν πως η λεκτική επιθετικότητα μπορεί να προκληθεί από τη μεταβολή στην έκθεση τεστοστερόνης προγεννητικά. Έκαναν δύο μελέτες στις οποίες μέτρησαν το μήκος του δεύτερου και του τέταρτου δακτύλου (2D:4D) σε κάθε χέρι των συμμετεχόντων, ως ένας δείκτης της ποσότητας της έκθεσης σε ανδρογόνα προγεννητικά και διεξήγαγαν ένα ερωτηματολόγιο για να καθορίσουν την λεκτική επιθετικότητα των συμμετεχόντων. Η έρευνα προσδιόρισε μια αρνητική συσχέτιση μεταξύ του μήκους του 2D: 4D και της λεκτικής επιθετικότητας.
Φαινόμενα
Η αρνητική αυτοεκτίμηση είναι το βασικότερο φαινόμενο, το οποίο μπορεί να προκαλέσει μακροχρόνια και επιβλαβέστερα αποτελέσματα, από τα πρόσκαιρα φαινόμενα. Τα πιο πρόσκαιρα και βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα είναι: τα πληγωμένα συναισθήματα, η οργή, ο θυμός, η ντροπή, η αποθάρρυνση, η ταπείνωση, η απελπισία και η κατάθλιψη. Η λεκτική επιθετικότητα που είναι επιζήμια στην αυτοεκτίμηση ενός ατόμου, μπορεί να το ακολουθεί σε όλη του τη ζωή. Για παράδειγμα, ο Ινφάντε και ο Γουίγκλεϊ (1986) αναφέρουν πως «η ζημιά της αυτοεκτίμησης που γίνεται με τα πειράγματα σε ένα παιδί για μια πτυχή της φυσικής εμφάνισής του μπορεί να αντέξει για μια ζωή και να ασκήσει τεράστια επίδραση στην ποσότητα της εμπειρίας της δυστυχία του». Η λεκτική επιθετικότητα είναι επίσης ένας σοβαρό αίτιο βίας. Όταν η λεκτική επιθετικότητα κλιμακώνεται, συχνά οδηγεί στη σωματική βία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιθετική συμπεριφορά
Βέρα του Μαυροβουνίου
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1887 στη Ριέκα Σερνοεβίτσα, και ήταν το ενδέκατο παιδί και η νεότερη κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου και της Μιλένα Βούκοτιτς. Λίγες πληροφορίες είναι γνωστές γι 'αυτήν. Το μόνο γνωστό ότι η Βέρα και η Ξένια δεν παντρεύτηκε ποτέ και σαν αδελφές ήταν πολύ κοντά.
Πέθανε στις 31 Οκτωβρίου 1927 στο Αντίμπ σε ηλικία 40 ετών.
Βίννεντεν
Το Βίννεντεν (γερμανικά: Winnenden) είναι μικρή πόλη στην περιοχή Ρεμς-Μουρρ της Περιφέρειας Στουτγκάρδης στη Βάδη-Βυρτεμβέργη στη νοτιοδυτική Γερμανία. Βρίσκεται σε μια αμπελουργική περιοχή περίπου 20 χλμ βορειοανατολικά της Στουτγκάρδης στη δυτική άκρη του Σουαβικού δάσους και έχει πληθυσμό λιγότερο από 28.000 κατοίκους. Το υψόμετρό της κυμαίνεται από τα 270 έως τα 504 μέτρα. Η παλαιά πόλη βρίσκεται σε έναν λόφο ανάμεσα στο Μπούχενμπαχ και το Τσίπφελμπαχ. Η πόλη φιλοξενεί την Εταιρία Kärcher, κατασκευαστές εξοπλισμού καθαρισμού και συγκεκριμένα πλυντηρίων πίεσης.
Αδελφοποιήσεις
Το Βίννεντεν είναι αδελφοποιημένο με:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Βυρτεμβέργη
Γρηγόριος (Μητροπολίτης Ναυπλίας)
μικρογραφία|Προτομή Γρηγορίου (Καλαμαρά) Γρηγόριος, Μητροπολίτης Ναυπλίας (Αλαγονία της Καλαμάτας, 1769 μ.Χ - Τρίπολη, 18 Σεπτεμβρίου 1821). Ήταν Έλληνας, Μητροπολίτης Άργους και Ναυπλίου και αργότερα μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, με έντονη δραστηριότητα στην εισδοχή νέων μέλων. Διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Πρώτα χρόνια
Ο Γρηγόριος καταγόταν από τη Σίτσοβα Λακωνίας. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1819 από τον Δανιήλ Παμπούκη, ηγούμενο της Μονής του Βράχου Νεμέας.
Προσωπική ζωή
Οι Τούρκοι κάλεσαν στην Τρίπολη προύχοντες και αρχιερείς, μαζί πήγαν ο Γρηγόριος και Ιωάννης Περούκα. Εκεί συνελήφθη και πέθανε στη φυλακή, από τις κακουχίες στις 18 Σεπτεμβρίου 1821, πέντε ημέρες πριν από την άλωση της Τρίπολης από τους Έλληνες. Ο λαός της Αργολήδας για να τον τιμήσει ονόμασε μια οδό από το όνομά του, αλλά και έφτιαξε το 1967 και μια προτομή που τοποθετήθηκε αριστερά της δυτικής εισόδου του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίου Πέτρου.
Έργο στην Ελληνική Επανάσταση
Ο Γρηγόριος ως Φιλικός, βοηθησε πολύ την επανάσταση και ενέταξε στη Φιλική Εταιρεία, σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως τον Ιωάννη Ιατρού και τους αδελφούς Παπαλεξοπούλου στο Ναύπλιο, τον Ιωάννη Περούκα, τον Σταμάτη Αντωνόπουλο, τους αδελφούς Βλάσση στο Άργος, τον Ιερέα Γεώργιο Βελίνη στο Πλατανίτι, τον Θεοδόσιο Μπούσκο στο Τζαφέραγα, τον Γεώργιο Κακάνη στο Χώνικα και τον αρχιδιάκονό του Αθανάσιο Σολιώτη, τον Ιερέα παπα – Κωσταντή στον Αχλαδόκαμπο.
Στις αρχές Μαρτίου του 1821, το μυστικό της επικείμενης Επανάστασης προδόθηκε από κάποιο Τριπολιτσιώτη προεστό ονόματι Κουγιά. Στην Τρίπολη δεν υπήρχε Πασάς, αλλά ένας Καϊμακάμης, δηλαδή προσωρινός αντικαταστάτης. Εκείνος ως μέτρο πρόληψης, ζήτησε από όλους τους δεσποτάδες και τους προεστούς της Πελοποννήσου να συγκεντρωθούν στην Τρίπολη. Δεν πήγαν όλοι. Ο Γρηγόριος πήγε αν και ήταν γνώστης όλων των μυστικών της Φιλικής Εταιρείας. Πήγε συνειδητά να τους καθησυχάσει, γιατί φοβόταν ότι οι Τούρκοι μπορούσαν εύκολα να αφανίσουν όλους τους χριστιανούς του Άργους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821‎ Κατηγορία:Μητροπολίτες Αργολίδος
Ο κήπος των Φίντζι - Κοντίνι
Ο κήπος των Φίντζι-Κοντίνι (ιτ.Il giardino dei Finzi-Contini) είναι μυθιστόρημα του Τζόρτζιο Μπασσάνι, του 1962.
Ο πρώτος σχεδιασμός έγινε στη Σάντα Μαρινέλα της Ρώμης, στο ξενοδοχείο Le Najadi (Οι Ναϊάδες). Το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε το 1962 από τον εκδότη Τζούλιο Εινάουντι: στο εξώφυλλο παρουσίαζε την ελαιογραφία σε καμβά του Νικολά ντε Σταλ Nu couche bleu (Μπλε γυμνό ξαπλωμένο, 1955), και απέναντι απο τη σελίδα 88, αντίγραφο της γκραβούρας Γήπεδο τένις του Τζόρτζο Μοράντι (1923). Το μυθιστόρημα κέρδισε το βραβείο Βιαρέτζο (premio Viareggio) το ίδιο έτος. Το 1974 Ο κήπος των Φίντζι-Κοντίνι συμπεριλήφθηκε, με πολλές αλλαγές, στο Μυθιστόρημα της Φερράρας - ως το τρίτο μέρος του έργου, στο οποίο ο συγγραφέας συγκέντρωσε μυθιστορήματα και διηγήματα διαδραματιζόμενα εκεί. Νέες τροποποιήσεις έγιναν από τον Μπασσάνι για την έκδοση 1976, ενώ άλλες σημαντικές τροποποιήσεις εμφανίζονται στην οριστική έκδοση του 1980.
Στο μυθιστόρημα βασίστηκε και η ομώνυμη ταινία, σε σκηνοθεσία Βιτόριο ντε Σίκα για την οποία ο Μπασσάνι έγραψε κάποιους από τους διαλόγους του σεναρίου, αλλά, κατά την κυκλοφορία της ταινίας, ο συγγραφέας ανακάλυψε αλλαγές που τον οδήγησαν στο να αποσύρει την υπογραφή του από το σενάριο, θεωρώντας την ταινία σαν προδοσία απέναντι στο πνεύμα του μυθιστορήματος.
Γένεση
Το διήγημα είναι εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία του Σίλβιο Μαγκρίνι, προέδρου της εβραϊκής κοινότητας της Φερράρας από το 1930, και της οικογενείας του: της γυναίκας του Αλμπερτίνας, της πεθεράς του και του γιου του Ουμπέρτο. Αστοί, πλούσιοι, με πατριωτικό πνεύμα - ο Σίλβιο ήταν εθελοντής στον Α' παγκόσμιο Πόλεμο - ζούσαν στη βίλα που περιγράφεται στο μυθιστόρημα, με τον περίφημο κήπο, το γήπεδο τένις και το σκυλί. Μετά τη δημοσίευση των φυλετικών νόμων του 1938, παρέμειναν στην πόλη των Έστε. Η οικογένεια Μαγκρίνι, μετά την ανακωχή της Ιταλίας με τους Συμμάχους στις 8 Σεπτεμβρίου του 1943 και τη ναζιστική κατοχή της χώρας, διώχθηκε όπως και πολλοί άλλοι Ιταλοί Εβραίοι. Ο Σίλβιο παρέμεινε στη Φερράρα, το Σεπτέμβριο εισήχθη στο νοσοκομείο Σαντ' Άννα και τον Νοέμβριο, συνελήφθη από τους ναζί. Μεταφέρθηκε στο προσωρινό στρατόπεδο του Φοσσόλι, και εν συνεχεία στο Άουσβιτς με την πρώτη αποστολή Ιταλών, όπου και σκοτώθηκε. Η σύζυγός του Αλμπερτίνα, που παρέμεινε στην εξοχή με τη γριά μητέρα της, έμαθε στις αρχές του 1944 για τη σύλληψη του συζύγου της, και ανήσυχη για την τύχη του, επέστρεψε στη Φερράρα. Το Μάρτιο του 1944 συνελήφθη από ομάδα φασιστών στο σπίτι της στην οδό Μπόργκο Λεόνι, και πέθανε κι αυτή στο Άουσβιτς.
Το πρώτο κείμενο δημοσιεύθηκε στο τεύχος Φεβρουαρίου του περιοδικού Il Caffè politico e letterario (Το πολιτικό και λογοτεχνικό καφέ), το 1955. Εδώ ο αφηγητής είναι ένας νεαρός μηχανικός από το Μιλάνο, ο Σαντοννίνο, ο οποίος αποστέλλεται στη Φερράρα από εταιρεία συνθετικού καουτσούκ, για την οποία δουλεύει, για μια περίοδο κατάρτισης. Η αφήγηση της ιστορίας των Φίντζι-Κοντίνι γινεται σε τρίτο πρόσωπο.
Ι
Οι Φίντζι-Κοντίνι είναι μια πολύ πλούσια οικογένεια της υψηλής μπουρζουαζίας, που ζουν στην ευημερούσα εβραϊκή κοινότητα της Φερράρας, έχοντας στην κατοχή τους μια μεγάλη βίλα με τεράστιο κήπο και γήπεδο τένις, περιτριγυρισμένη από τείχη και καγκελόπορτες. Η οικογένεια αποτελείται από τον καθηγητή Ερμάννο, τη σύζυγό του Όλγα, και τα παιδιά του Αλμπέρτο και Μικόλ (ο πρωτότοκος Γκουίντο, είχε πεθάνει στην ηλικία των έξι ετών απο παιδική παράλυση) και η ηλικιωμένη γιαγιά τους, Ρετζίνα. Η οικογένεια απασχολεί πολλούς οικιακούς βοηθούς που δουλεύουν στο μεγάλο κήπο. Ανάμεσα τους ειναι και ο πιστός χωρικός Περότι, που καταπιανόταν με όλες τις ανάγκες του σπιτιού.
Απο παιδί ο αφηγητής - Εβραίος και αυτός, αλλά της μεσοαστικής τάξης - καταφέρνει να συναναστραφεί λίγο τους δύο νεαρούς Φίντζι-Κοντίνι, τον Αλμπέρτο και τη Μικόλ (περίπου συνομήλικοί του), οι οποίοι εξαιτίας της υπερπροστατευτικής στάσης των γονέων τους, ζουν σε ένα είδος κοινωνικής απομόνωσης (για παράδειγμα, τα παιδιά δεν συμμετείχαν σε δημόσιο σχολείο, αλλά μελετούσαν στο σπίτι, επειδή "η μαμά πάντα είχε μια εμμονή με τα μικρόβια. Έλεγε ότι τα σχολεία είναι κατασκευασμένα ειδικά για να κάνουν τις πιο φρικτές ασθένειες να εξαπλώνονται [...] Μετά την τραγωδία του Γκουίντο [...] θα μπορούσε κάποιος να πει ότι δεν έχω ξεμυτίσει από το σπίτι"). Οι μόνες φορές που συναντιούνται με κόσμο, είναι στους εβραϊκούς εορτασμούς, και οι συναντήσεις στη συναγωγής. Τον Ιούνιο του 1929, ωστόσο, θα είναι η πρώτη σημαντική συνάντηση μεταξύ του αφηγητή και της Μικόλ. Με την ευκαιρία των αποτελεσμάτων προαγωγής ο αφηγητής (που φοιτούσε στο γυμνάσιο), μαθαίνει πως μένει μετεξεταστέος στα μαθηματικά, κι απελπισμένος, "το σκάει" και αρχίζει να περιφέρεται στην πόλη, για να φτάσει εξουθενωμένος μπροστά από το τοίχος του κήπου των Φίντζι-Κοντίνι. Εδώ συναντά τη Μικόλ, δεκατρίων χρονών, η οποία καταφέρνει να τον παρηγορήσει και τον καλεί να σκαρφαλώσει πάνω από τον τοίχο και να μπει στον κήπο. Για πρώτη φορά, ο αφηγητής αισθάνεται πως για αυτό το κορίτσι νιώθει κάτι πιο δυνατό απο μια απλή φιλία και ονειρεύεται, και την ίδια στιγμή απελπίζεται, να καταφέρει να της δώσει ένα φιλί, μα στη συνέχεια την καλεί ο Περότι και η ευκαιρία χάνεται.
II
Σε αυτό το σημείο, η αφήγηση κάνει ένα χρονικό άλμα προς τα εμπρός, δέκα χρόνια, δηλαδή πάει στο 1938, το έτος της θέσπισης των φυλετικών νόμων και την επακόλουθη διάκριση των εβραίων. Εξαιτίας αυτού, ο αφηγητής είναι κυνηγημένος από το τένις κλαμπ στο οποίο σύχναζε, το Ελεονώρα Ντ' Έστε (Eleonora d'Este). Αλλά σύντομα τον υποδέχονται στο γήπεδο τένις του magna domus (μεγάλο σπίτι)- έτσι ονομάζεται από τα μέλη των Φίντζι-Κοντίνι, Αλμπέρτο και Μικόλ-, που τον προσκαλούν να παίξει με μια ομάδα, κυρίως εβραίων και συνομηλίκων τους. Πήγε με την ομάδα του Τζιαμπέρο Μαλνάτε, ενός φίλου απο το Μιλάνο για τον οποίο ο Αλμπέρτο τρέφει ενα μεγάλο θαυμασμό (μερικές φορές διφορούμενο), που εργάζεται ως χημικός σε εργοστάσιο στη βιομηχανική περιοχή της Φερράρας. Όλα αυτά τα παιδιά περνούν υπέροχα απογεύματα στο μαγευτικό και ειδυλλιακό περιβάλλον του κήπου παίζοντας πολύωρα παιχνίδια τένις και απολαμβάνοντας τη μεγαλοπρεπή φιλοξενία των οικοδεσποτών.
Κατά τη διάρκεια αυτών των διασκεδαστκών ημερών, ο αφηγητής και η νεαρή Μικόλ έχουν την ευκαιρία να περνάνε πολύ χρόνο μαζί, (ξεχνώντας ακόμα και το παιχνίδι του τένις), κάνουν μεγάλες βόλτες στον κήπο, μιλάνε και δυναμώνουν το δέσιμό τους, αλλά η συστολή και ο φόβος της απόρριψης απο την κοπέλα δεν αφήνουν τον ήρωα να εκδηλώσει τον έρωτά του, παρά τις ευακαιρίες που του δόθηκαν και ιδίως όταν βρέθηκαν οι δυο τους κλεισμένοι σε μια παλιά άμαξα μέσα στην αποθήκη.
III
Οι τύψεις για την έλλειψη θάρρους που επέδειξε σε εκείνη την ευκαιρία έρχεται τώρα να επιβαρυνθούν από την απόφαση της Μικόλ να παει στη Βενετία για να ολοκληρώσει τη διατριβή της και να αποφοιτήσει. Ξαφνιασμένος από την απότομη φυγή της αγαπημένης του (η οποία συνέβη την ημέρα μετά το επεισόδιο της άμαξας), ο αφηγητής συνεχίζει να επισκέπτεται το σπίτι των Φίντζι-Κοντίνι: απο τη μια για να ολοκληρώσει τη διατριβή του (ο καθηγητής Ερμάννο του διέθεσε ολόκληρη τη βιβλιοθήκη) και από την άλλη, προκειμένου να μην χάσει την επαφή με τη Μικόλ (ακόμη και μέσα από τα αντικείμενα και τους χώρους του σπιτιού στο οποίο σύχναζαν). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο αφηγητής γνωρίζει καλύτερα τον Μαλνάτε, συμμετέχοντας ενεργά στις συναντήσεις που διοργανώνονταν στο σπίτι του Αλμπέρτο.
Με την ευκαιρία του Πέσαχ (το εβραΐκό Πάσχα), η Μικόλ επιστρέφει στο σπίτι και, αμέσως μόλις ενημερώνεται από τον Αλμπέρτο για "μια μεγάλη έκπληξη", ο αφηγητής εγκαταλείπει το οικογενειακό δείπνο για να πάει στο σπίτι των Φίντζι-Κοντίνι. Η Μικόλ με τη συνήθη οικείοτητα τον καλωσορίζει στην είσοδο: εκείνος παίρνει το θάρρος και σπεύδει να την αγκαλιάσει και, παρασυρόμενος από τη χαρά τη φιλάει στα χείλη. Η Μικόλ, όμως, τον απορρίπτει, αλλά χωρίς να τον κανει να αισθανθεί ένοχος.
IV
Ο αφηγητής αντιλαμβάνεται ότι έχει σπάσει η σχέση του με τη Μικόλ, η οποία από εκείνη τη στιγμή κράτησε μια στάση ψυχρή και απόμακρη. Ωστόσο εκείνος δεν παραιτείτα απο τον έρωτά του και, ως εκ τούτου, συνεχίζει να επισκέπτεται τον κήπο και την παρέα, ενοχλώντας τη Μικόλ με τις συνεχείς προσπάθειές του για να την αγγίξει, να την κρατήσει μες στα χέρια του και να τη φιλήσει (δίνοντας ζωή σε αυτο που εκείνη αποκαλεί "σκηνές γάμου"), προσπαθώντας ακόμα να την κάνει να υποκύψει, αλλά η Μικόλ τον απορρίπτει ξανά και, σε αυτό το σημείο, του ξεκαθαρίζει την αιτία της στάσης της, την ίδια που την είχε κάνει να φύγει για τη Βενετία χωρίς να του πει τίποτα: του εξηγεί ότι την ημέρα που είχαν κλειστεί στην άμαξα, κατάλαβε ότι η φιλία τους είχε μετατραπεί σε κάτι άλλο, και ότι αυτό το είχε φοβηθεί τόσο πολύ που την έκανε να το "σκάσει", ελπίζοντας ότι η κατάσταση θα διορθωθεί από μόνη της και τα πάντα θα γινόντουσαν όπως και πριν. Εξηγεί επίσης ότι, παρόλο που ήταν μικρό κορίτσι είχε συναισθήματα για αυτόν. Μεταξύ τους δεν θα μπορούσε να υπάρχει κατι άλλο πέρα από τη φιλία, γιατί ειναι δύο άνθρωποι που μοιάζουν σε πολλά, σχεδόν σαν αδελφός και αδελφή, "βλακωδώς ειλικρινείς και οι δύο, είναι ίδιοι σε όλα και για όλα, σαν δύο σταγόνες νερό" και οι δυο με το ίδιο "βίτσιο" της νοσταλγίας για το παρελθόν. Ο αφηγητής δεν θέλει να πιστέψει την αλήθεια που μόλις άκουσε, και, στην πραγματικότητα, προτιμάει να βρεί μια εξήγηση πιο εύκολη για να αποδεχθεί: την ύπαρξη ενός άλλου άνδρα. Η Μικόλ του μιλάει ειλικρινά και τον παρακαλεί να μειώσει τις επισκέψεις του μέχρι που να σταματήσουν. Αυτό σηματοδοτεί την τελική ρήξη της σχέσης τους.
Μακριά από το σπίτι των Φίντζι-Κοντίνι, ο αφηγητής αρχίζει να κάνει παρέα με τον Τζιαμπέρο Μαλνάτε και να γίνεται φίλος του (παρόλο που οι δυο τους, κατά τη διάρκεια των συναντήσεών στο σπίτι του Αλμπέρτο ήταν άσπονδοι εχθροί, τουλάχιστον σε πολιτικά θέματα). Κατά τη διάρκεια μιας από τις συναντήσεις τους, o Μαλνάτε τον πάει σε ένα οίκο ανοχής, και αυτό σηματοδοτεί την κορύφωση μιας φάσης κατάρρευσης στην οποία ο αφηγητής βρίσκεται μετά τη ρήξη των σχέσεων με τη Μικόλ.
Πίσω στο σπίτι, ο ήρωας έχει μια ειλικρινή συζήτηση με τον πατέρα, στον οποίο εξηγεί τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της βασανισμένης σχέσης με τη Μικόλ. Ο ηλικιωμένος γονιός, δείχνοντάς του πρωτίστως αγάπη και κατανόηση, τον συμβουλεύει να βάλει ένα τέλος στις συναναστροφές του με τους Φίντζι-Κοντίνι, μιας και ειναι πολύ διαφορετικοί από αυτόν, καθώς επίσης και με τον Μαλνάτε, παροτρύνοντάς τον να σκεφτεί το μέλλον του. Παρά την οριστική απόφαση να μην πάει ξανα στους Φίντζι-Κοντίνι, και να επιστρέψει για να αφοσιωθεί στα καθήκοντά του και το λειτούργημά του ως λόγιος και συγγραφέας, ο αφηγητής, κατά τη διάρκεια της νύχτας, βρίσκει τον εαυτό του ασυνείδητα μπροστά από τον τοίχο της magna domus, σχεδόν να αναπολεί το επεισόδιο που συνέβη δέκα χρόνια πριν, όταν σε πολύ νεαρή ηλικία η Μικόλ βρισκόταν πάνω από τον τοίχο, καλώντας τον να ανέβει για να μπει στον κήπο. Σε αντίθεση με τότε, αυτή τη φορά αποφασίζει να πηδήξει μέσα για να κάνει μια τελευταία επίσκεψη στο χώρο. Εδώ διακατέχεται από μια παράξενη αίσθηση γαλήνης, και φτάνοντας μπροστά από την αποθήκη, καταλαμβάνεται αμέσως από την πεποίθηση ότι η Μικόλ βλέπει κρυφά τη νύχτα τον Μαλνάτε, πράγμα που εξηγεί την παρουσία της σκάλας ακουμπισμένης στον τοίχο (για να διευκολύνει την πρόσβαση), την ξαφνική εμπιστευτική και συναινετική στάση του μιλανέζου, και την εξίσου αιφνίδια εχθρική στάση του Αλμπέρτο που πάντα τον θαύμαζε, αλλά καταλήγει να αποδέχεται αυτή τη σκέψη αποκομμένος και σχεδόν με ηρεμία:
Επίλογος
Το μυθιστόρημα κλείνει με τις πικρές αναμνήσεις του Δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ο Αλμπέρτο, ήδη απο καιρό ασθενής με Λέμφωμα Hodgkin, πεθαίνει μέσα στο 1942, και θα είναι ο μόνος που θα κείτεται στον οικογενειακό τάφο σχεδιασμένο από τον πρόγονο Μοΐζέ Φίντζι-Κοντίνι, αρχιτέκτονα. Ο Τζιαμπέρο Μαλνάτε, κατατάχτηκε το 1941 στο σώμα της ιταλικής αποστολής στη Ρωσία (CSIR), απο οπου δεν θα επιστρέψει ποτέ. Όλη η οικογένεια των Φίντζι-Κοντίνι θα συλληφθεί το φθινόπωρο του 1943 και, έπειτα από μια σύντομη περίοδο που πέρασε στις φυλακές της Φερράρας της οδού Πιαντζιπάνε, μεταφέρεται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, πρώτα του Φοσσόλι (Κάρπι), κι έπειτα της Γερμανίας, όπου και πεθαίνουν.
Εκδόσεις
Το έργο μεταφράστηκε στα Ελληνικά από τη Στέλλα Β. Θεοδωροπούλου ("ΚΕΔΡΟΣ", 1983)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
- Il giardino dei Finzi-Contini: ραδιοπροσαρμογη για το Terzo Anello - Ad alta voce του Radio 3: 24 μερη - Scheda della prima edizione de Il giardino dei Finzi-Contini, i-libri.com.
Κατηγορία:Ιταλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Κυριακή Μάλαμα
Η Κυριακή Μάλαμα (Συκιά Χαλκιδικής, 2 Νοεμβρίου 1961) είναι Ελληνίδα πολιτικός. To 2019 εξελέγη βουλευτής Χαλκιδικής με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Συκιά Χαλκιδικής στις 2 Νοεμβρίου 1961. Έχει εργαστεί για αρκετά χρόνια στην ΕΡΤ3 και από το 1983 έως το 2013 πρωταγωνιστούσε σε θεατρικές παραστάσεις. Έχει λάβει διάφορες διακρίσεις για ντοκιμαντέρ και άλλες παραγωγές της.
Πολιτική σταδιοδρομία
Έθεσε υποψηφιότητα στις ευρωεκλογές του 2019 (όπου έλαβε 38.107 ψήφους αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί) και στις βουλευτικές εκλογές του 2019 στην εκλογική περιφέρεια Χαλκιδικής, όπου εξελέγη με 3.636 ψήφους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Χαλκιδικής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Ισαάκ Λε Σαπελιέ
Ο Ισαάκ Λα Σαπελιέ (Isaac René Guy Le Chapelier, 12 Ιουνίου 1754 – 22 Απριλίου 1794), επίσης γνωστός και ως Ζαν Λε Σαπελιέ, ήταν Γάλλος δικαστικός και πολιτικός, ο οποίος έζησε την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρενς της Βρετάννης, όπου ο πατέρας του έφερε το αξίωμα του bâtonnier της ένωσης των δικηγόρων, τίτλος που ισοδυναμούσε με εκείνο του προέδρου του δικηγορικού συλλόγου. Ο ίδιος ακολούθησε το δικηγορικό επάγγελμα και υπήρξε δεινός ρήτορας.
Το 1789 εξελέγη αντιπρόσωπος στη Συνέλευση των Τάξεων για λογαριασμό της Τρίτης Τάξης στο διαμέρισμα (sénéchaussée) της Ρεν. Υιοθέτησε ριζοσπαστικές απόψεις και υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Λέσχης των Ιακωβίνων ή Λέσχη της Μπρετόν, με έντονη την επιρροή του στην Συμβατική Εθνοσυνέλευση. Στις 3 Αυγούστου 1789 εξελέγη πρόεδρος της συνέλευσης για βραχύβια θητεία 2 εβδομάδων.
Προτού εγκαθιδρυθεί η συνταγματική μοναρχία στη Γαλλία το Σεπτέμβριο του 1791 ο Λε Σαπελιέ κατέθεσε προς ψήφιση στην εθνοσυνέλευση μία πρόταση που μεταξύ άλλων προέβλεπε την απαγόρευση των συνδικάτων και του δικαιώματος στην απεργία. Ο Λε Σαπελιέ και οι Ιακωβίνοι είχαν ερμηνεύσει τις απαιτήσεις των εργατών στο Παρίσι για υψηλότερες αμοιβές ως αντίθετες με τις αρχές της Επανάστασης. Τα νέα μέτρα τέθηκαν σε ισχύ στις 14 Ιουνίου 1791 και αργότερα έγινε λόγος για τον Νόμο Λε Σαπελιέ. Αποτέλεσμα του νόμου ήταν να απαγορευτούν οι εργατικές ενώσεις και τα συνδικάτα ως το 1864.
Κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας, ο Λε Σαπελιέ θεωρήθηκε ύποπτος για διασυνδέσεις με τους βασιλόφρονες Φεγιάν. Έτσι, μετανάστευσε προσωρινά στην Βρετανία μαζί με άλλους βασιλόφρονες. Επέστρεψε το 1794 σε μία απέλπιδη προσπάθεια να αποτρέψει την δήμευση της περιουσίας του. Συνελήφθη, κλείστηκε στη φυλακή και αποκεφαλίστηκε στην γκιλοτίνα την ίδια ημέρα με τον Γκιγιόμ-Κρετιέν ντε Λαμουανόν ντε Μαλζέρμπ (Guillaume-Chrétien de Lamoignon de Malesherbes).
Αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι δικηγόροι Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί
Πυθοδωρίς Β΄
Η Πυθοδωρίδα Β΄ (βασίλευσε το 38-46 μ.Χ.) ήταν βασίλισσα των Σαπαίων και των Οδρυσών της Θράκης, πελάτης των Ρωμαίων, ως σύζυγος τού εξάδελφου τού πατέρα της Ροιμητάλκη Γ΄.
Η Πυθοδωρίδα Β΄ διαδέχτηκε τον αδελφό της Ροιμητάλκη Β΄ και τη μητέρα της Αντωνία Τρύφαινα. Ήταν κόρη της Αντ. Τρύφαινας και τού πρώην βασιλιά της Θράκης Κότυος Γ΄ (Σαπαίων), και πήρε το όνομά της από την εκ μητρός γιαγιά της Πυθοδωρίδα του Πόντου και την εκ πατρός γιαγιά της Πυθοδωρίδα Α΄.
Το 38, μετά το τέλος τού Ροιμητάλκη Β΄, η Αντ. Τρύφαινα παραιτήθηκε από τον θρόνο κατόπιν αιτήματος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καλιγούλα. Ο Καλιγούλας έβαλε τον Ροιμητάλκη Γ΄ στον Θρακικό θρόνο. Ο Ρησκούπορις Β΄ (Σαπαίων), πατέρας τού Ροιμητάλκη Γ΄, είχε δολοφονήσει και σφετεριστεί τον θρόνο τού Κότυος Γ΄, πατέρα τής Πυθοδωρίδας Β΄. Ο Καλιγούλας και η Αντ. Τρύφαινα κανόνισαν να παντρευτεί η Πυθοδωρίδα Β΄ τον Ροιμητάλκη Γ΄ για να λήξουν οι ενδο-δυναστικές ρήξεις τού παρελθόντος. Το σχέδιο δεν επέτυχε. Η Πυθοδωρίδα Β΄ και ο Ροιμητάλκης Γ΄ βασίλευσαν μαζί ως πελάτες ηγεμόνες της Θράκης από το 38 έως το 46, όταν ο τελευταίος δολοφονήθηκε από αντάρτες ή με εντολή της συζύγου του. Η μετέπειτα τύχη της Πυθοδωρίδας Β΄ είναι άγνωστη. Φαίνεται να μην έχει κάνει παιδιά με τον εξάδελφό της. Η Πυθοδωρίδα Β΄ και ο Ροιμητάλκης Γ΄ ήταν οι τελευταίοι μονάρχες της Θράκης. Υπό τον διάδοχο του Καλιγούλα, Κλαύδιο, το βασίλειο έγινε ρωμαϊκή επαρχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Νικόμαχος ο Φιλαδέλφειος
Ο Νικόμαχος ο Φιλαδέλφειος (2ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τη Φιλαδέλφεια της Μικράς Ασίας, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 168ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (108 π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας π.Χ.)
Νικόδαμος ο Λακεδαιμόνιος
Ο Νικόδαμος ο Λακεδαιμόνιος (2ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τη Σπάρτη, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 169ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (104 π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας π.Χ.)
Σιμμίας ο Σελεύκειος
Ο Σιμμίας ο Σελεύκειος (2ος/1ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τη Σελεύκεια στον Τίγρη, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 170ούς ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. (100 π.Χ.)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας π.Χ.)
Τσεμανόβιτσι
Το Τσεμανόβιτσι (σερβικά κυριλλικά: Ћемановићи) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Ίστοτσνο Σαράγιεβο και του Δήμου του Πάλε, εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της βοσνιακής απογραφής του 2013, αριθμούσε 210 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Πάλε
Μήτρος Φύτιζας
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Φάρος της Γένοβας
Αποτελείται από δύο ισοϋψή τμήματα τετράγωνης διατομής, το καθένα από τα οποία έχει μικρό διάζωμα στο επάνω μέρος. Ακόμα και με έτος ανεγέρσεως το 1543, είναι ο τρίτος παλαιότερος σωζόμενος φάρος σε όλο τον κόσμο, μετά τον Πύργο του Ηρακλέους στην Α Κορούνια της Ισπανίας και τον Φάρος Κίπου στη νήσο Χίουμαα της Εσθονίας.
Θέση
Ο φάρος βρίσκεται πάνω στον λοφίσκο του Σαν Μπενίνο, σε μικρή απόσταση από τη συνοικία Σαμπιερνταρένα. Το μικρό ακρωτήριο του λόφου ήταν κάποτε μια μικρή χερσόνησος, προτού η γειτονική ακτή επιχωματωθεί και αναμορφωθεί. Στα δυτικά του βρισκόταν η είσοδος του αρχικού λιμένα της Γένοβας, του σημερινού «Πόρτο Αντίκο». Με τον καιρό ο λοφίσκος πήρε και την ονομασία «Άκρο του Φάρου» (Capo di Faro). Η ονομασία Σαν Μπενίνο οφείλεται σε χριστιανικό κοινόβιο που υπήρχε κάποτε εκεί. Σήμερα από τον λοφίσκο απομένει ένα στενό βραχώδες έξαρμα, πάνω στο οποίο είναι θεμελιωμένος ο φάρος.
Ο μεσαιωνικός φάρος
Ο πρώτος πύργος στη θέση αυτή ήταν τριπλός και έφερε πολεμίστρες. Ανεγέρθηκε, κατά τις περισσότερες πηγές, περί το έτος 1128, αν και τουλάχιστον μία πηγή αναφέρει το 1161 ως έτος κατασκευής. Εκείνη την εποχή η θέση του ήταν κοντά στη βασική παραλιακή οδό, τη λεγόμενη Via di Francia, που μεταγενέστερες καταγραφές την τοποθετούν να περνά ανάμεσα στον πύργο και στη θάλασσα. Επίσης τότε βρισκόταν αρκετά μακριά από την πόλη: μόλις τον 17ο αιώνα έγινε μέρος της λεγόμενης «Cerchia Seicentesca», μέρος των τειχών της Γένοβας. Μέχρι σήμερα παραμένει τμήμα αυτού του οχυρωματικού συστήματος.
Το 1405 οι ιερείς που ήταν υπεύθυνοι για τη συντήρηση του φάρου τοποθέτησαν πάνω στον θόλο του δύο σύμβολα του Χριστιανισμού: ένα ψάρι και έναν χρυσό Σταυρό. Αλλά τον 16ο αιώνα το κτίσμα υπέστη εκ νέου μεγάλες ζημιές, αυτή τη φορά από φιλικά πυρά των Γενοβέζων εναντίον των Γάλλων. Τριάντα χρόνια αργότερα, το 1543, ο πύργος ξανακτίσθηκε εξ αρχής, παίροντας τη μορφή που διατηρεί και στις ημέρες μας.
Νεότερη ιστορία
Για ένα χρονικό διάστημα ο φάρος «συνεργαζόταν» με έναν μικρότερο πύργο που υψωνόταν στην άλλη άκρη του Πόρτο Αντίκο, εκεί όπου οι βρίσκονται σήμερα οι βαμβακαποθήκες.
Ο φάρος κτυπήθηκε από πυροβολικό κατά τη διάρκεια του Βομβαρδισμού της Γένοβας από τους Γάλλους το 1684. Τα παράθυρα που έσπασαν τότε αποκαταστάθηκαν το 1692 με διαταγή του βασιλέως Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Το 1778 άρχισε η κατασκευή ενός νέου συστήματος φανού, ώστε να αντικαταστήσει τη φθαρμένη από αιώνες χρήσεως συσκευή. Το 1840 εγκαταστάθηκε ένας περιστρεφόμενος φακός Φρενέλ (το σύστημα εγκαινιάσθηκε επισήμως τον Ιανουάριο του 1841). Τροποποιήθηκε και πάλι ως το τέλος του αιώνα ώστε να αυξηθεί η ισχύς του συστήματος. Ολόκληρος ο φάρος ανακαινίσθηκε εκ νέου το 1913, αλλά το ηλεκτρικό σύστημα δεν εγκαταστάθηκε καλά και επιδιορθώθηκε το 1936. Μια τελευταία σημαντική αποκατάσταση άρχισε μετά τις ζημιές του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και ολοκληρώθηκε το 1956.
thumb|225px|Το στάτους του «φαναριού» ως συμβόλου της πόλεως διαφαίνεται από τη χρήση του σε άσχετα με το λιμάνι πεδία, όπως σε αυτή την ανθοκομική έκθεση (Euroflora 2006).
Το μουσείο
Δίπλα στον πύργο του φάρου βρίσκεται το «Μουσείο του Φαναριού» (Museo della Lanterna), που ολοκληρώθηκε το 2004 και άνοιξε για το κοινό το 2006. Ταυτοχρόνως άνοιξε μια νέα πόρτα εισόδου για τον φάρο και πετροστρώθηκε η οδός προσβάσεως Με την ευκαιρία ανακαινίσθηκε το αστικό πάρκο στα βόρεια. Το μουσείο καλύπτει κυρίως την ιστορία της Γένοβας και του λιμανιού της, με μεγάλη ποσότητα αρχειακού υλικού. Κάποια από τα εκθέματα καλύπτουν επίσης την ιστορία της ναυτιλίας/ναυσιπλοΐας και των ναυτικών βοηθημάτων στη Γένοβα, περιγράφοντας διάφορα συστήματα σημάτων που έχουν χρησιμοποιηθεί στη θάλασσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γενοβας Φαρος
Kara Sevda
μικρογραφία|Το λογότυπο της σειράς Το Kara Sevda είναι τουρκική δραματική σειρά που προβλήθηκε αρχικά από το τουρκικό κανάλι Star TV. Η εταιρία παραγωγής είναι η Ay Yapım, σκηνοθέτης ο Hilal Saral σε σενάριο των Özlem Yılmaz, Burcu Görgün Toptaş και Anil Eke με πρωταγωνιστές τους Burak Özçivit, Neslihan Atagül Doğulu και Kaan Urgancıoğlu. Η προβολή της ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2015 στην Τουρκία σημειώνοντας τεράστια επιτυχία και μεγάλα ποσά τηλεθέασης. Έχει πάρει το βραβείο για καλύτερη τηλενουβέλα στα 45 διεθνή βραβεία Emmy που πραγματοποιήθηκαν το 2017.
Στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα στις 12 Ιουνίου 2016 στο Mega Channel. Η τηλεθέαση της πρεμιέρας σημείωσε μόνο 9,4%, αλλά στην συνέχεια το ποσοστό έφτασε στο 21%. Παρ' όλα αυτά, η σειρά κόπηκε με το τέλος του πρώτου κύκλου με σκοπό να πουληθεί μόνο σε DVD από την εταιρία Victory. Όμως τον Ιούνιο του 2018 ο ΣΚΑΪ ανακοίνωσε πως ανέλαβε την προβολή όλων των επεισοδίων του 2ου κύκλου κάνοντας πρεμιέρα την Κυριακή 15 Ιουλίου 2018.
Πλοκή
Ο Κεμάλ (Burak Özçivit) είναι ένας νεαρός άνδρας που ζει σε μια φτωχογειτονιά. Ο πατέρας του, Χουσεΐν (Orhan Güner), είναι κουρέας και η μητέρα του, Φεχιμέ (Zeyno Eracar) εύχεται στον Κεμάλ, τον μεγαλύτερο του αδερφό, Ταρίκ (Rüzgar Aksoy) και στην μικρότερη αδερφή του, Ζεϊνέπ (Hazal Filiz Küçükköse) να είναι χαρούμενοι. Η Νιχάν (Neslihan Atagül) Σιζεν είναι μια νεαρή κοπέλα που ζει σε ένα άλλο μέρος της Πόλης με την πλούσια οικογένειά της. Έχει ένα δίδυμο αδερφό, ονόματι Οζάν (Barış Alpaykut). Η Νιχάν αγαπάει τον πατέρα της, Οντέρ (Kürşat Alnıaçık), ο οποίος πάντα την ακούει. Η μητέρα της, Βιλντάν (Neşe Baykent), πιστεύει πως το καλυτερο για την Νιχάν είναι να παντρευτεί έναν νεαρό, τον Εμίρ (Kaan Urgancıoğlu), τον οποίο όμως η Νιχάν δεν θέλει να τον παντρευτεί. Ο Κεμάλ και η Νιχάν θα γνωριστούν σε ένα λεωφορείο, και η Νιχάν θα σχεδιάσει μια εικόνα του Κεμάλ. Ένα μήνα μετά, στα γενέθλια της Νιχάν, ο Κεμάλ και ο φίλος του, Σαλίχ (Gökay Müftüoglü),θα βρουν τον πίνακα του Κεμάλ σε ένα εμπορικό. Η Νιχάν θα κάνει πάρτι, στο οποίο θα προσκαλέσει τους φίλους της - Γιασεμίν (Nihan Aşıcı).Κατά τη διάρκεια του πάρτι, ο Εμίρ εισέρχεται μέσα και βλέπει εναν άντρα που χορεύει με την Νιχαν,τοτε θα ζηλέψει και θα τον χτυπήσει.Έπειτα, η Νιχάν θα θυμώσει και θα φύγει. Θα μπει στο σκάφος της και θα προσπαθήσει να λύσει τα σχοινιά, αλλά αυτά έχουν κολλήσει. Προσπαθώντας να τα λύσει, ξαφνικά πέφτει στη θάλασσα όπου σώζεται από τον Κεμάλ. Αυτή θα είναι και η αρχή της σχέσης τους. Μια μέρα, ο Εμίρ, θα βάλει σε λειτουργία ένα σχέδιο όπου ο Οζάν σκοτώνει μια κοπέλα, ώστε να τον παντρευτεί η Νιχάν,το σχέδιο του πετυχαίνει...Ο Κεμάλ μέτα απο αρκετό καιρό σχέσης θα κανει πρόταση γάμου στη Νιχάν, αλλά αυτή θα αρνηθεί για να σώσει τον αδελφό της απο τη φυλακη. Ο Κεμάλ θα απογοητευτεί και έπειτα θα φύγει στο Ζόνγκουλντακ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ένα ατύχημα θα συμβεί στο ορυχείο που δουλέυει. Εκεί, ο Κεμάλ σώζει τη ζωή του αφεντικού του, κ. Χάακι (Metin Coşkun), ο οποίος έπειτα του προτείνει να γίνει βοηθός του,στην εταιρία του. Ένα χρόνο μετά, ο Κεμάλ θα επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη και θα γίνει αντίπαλος του Εμίρ.
Ηθοποιοί
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Φώτης Αποστολόπουλος
Ο Φώτης Αποστολόπουλος (1914-1980) ήταν Έλληνας ιστορικός.
Βίος
Ο Φώτης Αποστολόπουλος γεννήθηκε στο χωριό Πιλαλίστρα της Μεσσηνίας στις 12 Ιανουαρίου 1914 από αγροτική οικογένεια. Αφού αποφοίτησε από το Γυμνάσιο της Μεσσήνης στα 1931 εισήχθη την ίδια χρονιά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1936.
Μετά το 1938 εργάσθηκε σε ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας ως φιλόλογος. Συμμετείχε στον Ελληνοιταλικό πόλεμο και ονομάστηκε έφεδρος αξιωματικός. Στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση στην ιδιαίτερη πατρίδα του στις τάξεις του ΕΑΜ. Μετά την απελευθέρωση φυλακίσθηκε στο διάστημα Ιανουαρίου –Νοεμβρίου 1945. Ο διορισμός του στη δημόσια μέση εκπαίδευση ακυρώθηκε λόγω της συμμετοχής του στην εθνική αντίσταση και έτσι εργάστηκε χωρίς επίσημο διοριστήριο στην ιδιωτική μέση εκπαίδευση. Το 1947 επιστρατεύεται ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και στέλνεται στο Κέντρο Παρουσίας Αξιωματικών στη Μακρόνησο. Καθαιρείται από αξιωματικός και ως σκαπανέας απολύεται το 1949. Το 1950 μεταφέρεται στον Άγιο Ευστράτιο μέχρι το 1952 οπότε απολύεται οριστικά. Το 1954 συστήνει Φροντιστήριο Κλασικών Σπουδών και νυμφεύεται την φιλόλογο Μαρίκα Στρομπούλη. Με το πραξικόπημα της 21η Απριλίου 1967 μεταβαίνει στο Παρίσι. Εκεί σπουδάζει και εκπονεί διδακτορική διατριβή για τη γλώσσα της βυζαντινής μυθιστορίας Καλλίμαχος και Χρυσορρόη με την εποπτεία αρχικά του Αντρέ Μιραμπέλ και έπειτα του Jean Irigoin. Με αυτή ανακηρύχθηκε αριστούχος διδάκτωρ τον Ιούνιο του 1972.