cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
.il
Παραπομπές
Toppdomän
Αθούρ (εκλογική περιφέρεια της πολιτειακής συνέλευσης)
Η Αθούρ είναι εκλογική περιφέρεια της νομοθετικής συνέλευσης στην επαρχία Ντιντιγκούλ που περιλαμβάνει την πόλη Αθούρ. Η συνελευσιακή εκλογική περιφέρεια του Αθούρ αποτελούσε μέρος της εκλογικής περιφέρειας της Λοκ Σαμπχά Ντιντιγκούλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογικές περιφέρειες συνέλευσης του Ταμίλ Ναντού
Γραφή παρανόμων
Η γραφή παρανόμων (ψηφισμάτων), ήταν ένας θεσμός στην Αρχαία Αθήνα, κατά το Αττικό δίκαιο, μορφής βαριάς καταγγελίας που οδηγούσε σε μία δημοσίου δικαί­ου δίκη εναντίον εκείνου ο οποίος είχε προτείνει νόμο ή ψήφισμα που είχε θεσπισθεί κα­τά παράβαση της νομοθετικής διαδικασίας, ή που ερχόταν σε σύγκρουση με προϋπάρχοντες νόμους.
Ουσιαστικά οποιοσδήποτε πολίτης είχε το δικαίωμα να καταγγείλει οποιοδήποτε νόμο προτεινόμενο ή που είχε ψηφιστεί που όμως δεν εξυπηρετούσε την ολότητα ή αντιστρατευόταν ισχύουσες διατάξεις θεωρώντας τον έτσι παράνομο.
Η αγωγή στη περίπτωση που ελεγχόταν ακριβής δεν περιοριζόταν μοναχά στην απόρριψη του προτεινόμενου νόμου ή την ακύρωση ενός ήδη ψηφισθέντος αλλά επέφερε επίσης βαρύτατες κυρώσεις εναντίον του πολίτη που το εισηγήθηκε, κα­θώς και εναντίον του προέδρου της «Εκκλησίας του Δήμου», αν άφησε να διαπραχθεί κάποια παρατυπία. Ο πολίτης αυτός περνούσε από δίκη ασχέτως με το αν το ψήφισμα που πρότεινε είχε επικυρωθεί ή όχι από την πλειοψηφία, κι εφόσον κρινόταν ένοχος κατέβαλλε βαρύ πρόστιμο, σε πε­ρίπτωση υποτροπής για τρίτη φορά στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων(«ατιμία»). Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., εάν είχε παρέλθει ένας χρόνος από την ψήφιση του νόμου, τότε ο εισηγητής δεν τιμωρούνταν, όμως ο νόμος έπαυε να ισχύει. Η γραφή «νόμον μή ἐπιτήδειον θεῖναι» ήταν ε­πίσης δίκη δημοσίου δικαίου εναντίον της θεσπίσε­ως ασύμφορου νόμου, δηλαδή νόμου που θα μπο­ρούσε να βλάψει τα συμφέροντα της πόλεως με ποινές επί καταδίκης πολύ βαρύτερες από τις ποινές της «γραφής παρανόμων» που έφταναν μέχρι θανατική καταδίκη.
Η πιο γνωστή περίπτωση γραφής παρανόμων ήταν η καταγγελία του Κτησιφώντα από τον Αισχίνη για την πρότασή του να τιμηθεί με στεφανηφορία ο Δημοσθένης. Για την υπόθεση αυτή ο Αισχίνης και ο Δημοσθένης έγραψαν τους λόγους «Κατά Κτησιφώντα» και «Περί στεφάνου», τους οποίους εκφώνησαν αντίστοιχα οι δύο ρήτορες στο δικαστήριο.
Πηγές
Παρανόμων γραφή Κατηγορία:Αθηναϊκή Δημοκρατία
.im
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Παραπομπές
Κατηγορία:Top-level domains Κατηγορία:Νήσος του Μαν
Toppdomän
Brimstone (ταινία)
Το Brimstone είναι μια ταινία γουέστερν θρίλερ του 2017 που γράφτηκε και σκηνοθέτησε ο Martin Koolhoven, με πρωταγωνιστές τη Ντακότα Φάνινγκ, τον Γκάι Πιρς, τον Κιτ Χάριγκτον και την Καρίς φαν Χάουτεν. Πρόκειται για μια διεθνή παραγωγή, αν και ως επί το πλείστον ολλανδική.
Επιλέχθηκε να αγωνιστεί για τον Χρυσό Λέοντα στο 73ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας στις 3 Σεπτεμβρίου του 2016. Η πρεμιέρα έγινε στις Κάτω Χώρες στις 12 Ιανουαρίου του 2017, πριν κυκλοφορήσει στις 10 Μαρτίου στις Ηνωμένες Πολιτείες σε επιλεγμένα θέατρα και video on demand. Έλαβε μικτές κριτικές στις ΗΠΑ, σε αντίθεση με τις θετικές κριτικές στην Ευρώπη και τα φεστιβάλ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ολλανδικές ταινίες Κατηγορία:Ολλανδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την παιδική σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία Κατηγορία:Βιασμός σε ταινίες Κατηγορία:Δραματικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Junkie XL
Φάνης Μαυρομμάτης
Ο Φάνης Μαυρομμάτης (Άργος, 12 Μαΐου 1997) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στον Ατρόμητο. Είναι γιος του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή του Παναργειακού Αντώνη Μαυρομμάτη.
Το ξεκίνημα
Ο Μαυρομμάτης ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 6 ετών στην ακαδημία ποδοσφαίρου του Αριστέα Άργους, με προπονητές τον Κλεόβουλο Καλτάκη και τον Αποστόλη Κατσά.Με τις παιδικές ομάδες του Αριστέα συμμετείχε με πολλές διακρίσεις σε πανελλήνια και διεθνή τουρνουά. Στα 14 του χρόνια αγωνίστηκε με την ανδρική ομάδα του Αριστέα Άργους στο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας της ΕΠΣ Αργολίδας, ενώ αποτέλεσε μέλος των μικτών ομάδων της ΕΠΣ Αργολίδας και των Περιφερειακών ομάδων. Σε ηλικία 15 ετών μεταγράφηκε μαζί με τους υπόλοιπους (15 τον αριθμό) συμπαίκτες του από τον Αριστέα Άργους στον Παναργειακό και αγωνίστηκε στην ομάδα νέων. .
Συλλογική Καριέρα
Από την ηλικία των 16 ετών άρχισε να αγωνίζεται στην πρώτη ομάδα του Παναργειακού στη Γ' Εθνική Κατηγορία.
Στις 7 Ιουλίου του 2015 ο Μαυρομμάτης υπέγραψε τριετές επαγγελματικό συμβόλαιο με το Παναθηναϊκό και ενσωματώθηκε στο ρόστερ της Κ-20 του τριφυλλιού.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2016-2017 υπέστη ρήξη χιαστών και έμεινε εκτός αγωνιστικής δράσης για 6 μήνες χάνοντας το υπόλοιπο της χρονιάς. Επέστρεψε στην δράση τη σεζόν 2017-2018 ως βασικός στόπερ και αρχηγός της ομάδας Κ-20 του Παναθηναϊκού.
Το επίσημο ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού πραγματοποιήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 2018, στην νικηφόρα εντός έδρας αναμέτρηση με την Λαμία για το ελληνικό πρωτάθλημα που έληξε 3-1.
Στις 30 Απριλίου του 2018 το συμβόλαιό του με τον Παναθηναϊκό ανανεώθηκε για ακόμη 2 χρόνια.
Τον Ιανουάριο του 2020 πήγε στην Σοντερίσκε ως δανεικός απ τον Παναθηναϊκό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών
Μαίρη Λίντα
Η Μαίρη Λίντα (πραγματικό όνομα: Μαρία Δημητροπούλου, 9 Νοεμβρίου 1935) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια λαϊκής μουσικής.
1955 Μακμάθ
Ο Μακμάθ (McMath) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1963 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του στη μνήμη του Αμερικανού μηχανικού και αστρονόμου Ρόμπερτ Μακμάθ.
Μαίρη Λίντα
Βιογραφία
Ξεκίνησε σε μικρή ηλικία από τα ταλέντα του Ορέστη Λάσκου, συνέχισε στα βαριετέ και καμπαρέ της εποχής ώσπου συνάντησε το Μανώλη Χιώτη και δημιούργησαν ένα από τα δημοφιλέστερα ντουέτα της δεκαετίας του '60. Υπήρξε μάλιστα και σύζυγός του για μια δεκαετία, με τον οποίο εμφανίσθηκαν μαζί σε αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Έκανε έναν δεύτερο γάμο, με τον Αλέξανδρο Θεοχάρη, από τον οποίο απέκτησε μία κόρη. Όπως έχει δηλώσει η ίδια, ήταν σκληρός μαζί της και την κακοποιούσε. ''«Όμως, δεν άντεχα άλλο την πολύ κακή συμπεριφορά και το ξύλο. Έφυγα. Είχα τη δύναμη, όμως, γιατί είχα ένα χρυσό βραχιόλι στο χέρι μου, τη φωνή μου»'' έχει πει σε μια από τις συνεντεύξεις της το 2012.
1955 Μακμάθ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Μακμάθ είναι άγνωστα. Ο Μακμάθ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 34 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μακμαθ
Μαίρη Λίντα
Βιογραφία
Το 1961 στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης πήρε το Α' βραβείο με το τραγούδι «Απαγωγή». Πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία με το τραγούδι του Κώστα Καπλάνη «Πικρό ποτήρι».
Το 1964, κατά τη διάρκεια περιοδείας της με τον Χιώτη στις Ηνωμένες Πολιτείες, τραγούδησε στο Λευκό Οίκο προς τιμήν του προέδρου Λίντον Τζόνσον. Στον κατάλογο των δημοφιλών θαυμαστών του ζεύγους ανήκε επίσης ο θρυλικός Άντονυ Πέρκινς καθώς και η παγκοσμίου φήμης σοπράνο Μαρία Κάλλας. Η Μαίρη Λίντα έχει επηρεάσει με την ερμηνεία της πολλές νεότερες σημαντικές τραγουδίστριες, όπως η Γλυκερία, η Χαρούλα Αλεξίου, η Άννα Βίσση, η Κωνσταντίνα  και η Δήμητρα Γαλάνη, με τις οποίες είχε κιόλας συνεργαστεί στο παρελθόν.
Οι τελευταίες της εμφανίσεις σε νυχτερινά μαγαζιά ήταν: Την σεζόν 1996-1997 με την Χαρούλα Αλεξίου στο νυχτερινό κέντρο Νεφέλη, την σεζόν 2002-2003 με την Γλυκερία στο νυχτερινό κέντρο Χάραμα και την σεζόν 2011-2012  με την Άννα Βίσση στο νυχτερινό κέντρο Rex.
Δισκογραφία
Εκτός του σπουδαίου Μανώλη Χιώτη, συνεργάστηκε με τους μεγάλους συνθέτες, Μίκη Θεοδωράκη και Μάνο Χατζιδάκι.
Μεγάλες επιτυχίες της: • 4
Δομολεσσά Ιωαννίνων
Η Δομολεσσά είναι ημιορεινό χωριό του Νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 340 μέτρων και ανήκει στα λεγόμενα χωριά της Λάκκας Σουλίου. Βρίσκεται σε απόσταση 41 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Γιάννενα και 480 χλμ από την Αθήνα. Διοικητικά ανήκει μαζί με το Σενικό και το Μικροχώρι στη τοπική κοινότητα Σενικού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σελλών του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 33 ατόμων.
Ιστορικά στοιχεία και Αξιοσημείωτα
Το χωριό σε οθωμανικά έγγραφα αναφερόταν -όπως σημειώνει ο Ευστάθιος Ζάγκας- ως Tomolisa. Ο ίδιος θεωρεί σλαβικό και όχι αλβανικό το όνομα και θεωρεί ότι προέρχεται από τη λ. για το κουκούλι της πεταλούδας, που είναι σχηματικά σαν ένα "Ω" (κεφαλαίο). Τέτοιο σχήμα όμως έχει ακριβώς και η ρυμοτομία του χωριού (μοιάζει με "Ω"). Σημειώνει τέλος πως όπως είναι γενικά γνωστό πολλές αλβανικές λέξεις έχουν σλαβική προέλευση.
Σε λόφο υπάρχει στο χωριό ο περίφημος ναός του Αγίου Νικολάου, ενώ στην έξοδο του χωριού σε ιδιόκτητο κτήμα των Ζαγκαίων, ο ναός της Παναγίας. Ο ναός του Αγίου Νικολάου χρονολογείται πριν το 19ο αιώνα.
Επίσης στα μέσα της δεκαετίας του 1990 με πρωτοβουλία του Ε. Ζάγκα το χωριό ασφαλτοστρώθηκε και επιπλέον κατασκευάστηκε επί του ποταμού Τύρια και υπερσύγχρονη γέφυρα η οποία μετά από λίγα χρόνια κατέρρευσε.
Λιάκος Χριστογιαννόπουλος
Βιογραφία
Πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, το 1929, στο έργο Ηλέκτρα. Συνεργάστηκε με τους θιάσους Κυβέλης, Κατερίνας Ανδρεάδη, Μαρίκας Κοτοπούλη και Βασίλη Αργυρόπουλου. Έλαβε μέρος σε πολλές δραματικές κινηματογραφικές ταινίες, όπως Ο δωσίλογος (1970) και Γοργοπόταμος (1968). Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά του 1978 Ναυτικές ιστορίες.
Τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ιώδιο-131
Το Ιώδιο-131 (συμβολίζεται131I), που ονομάζεται και ραδιενεργό ιώδιο, 'η ραδιοϊώδιο, και επίσημα Ραδιονουκλιδικό ιώδιο, είναι ένα σημαντικό ραδιοϊσότοπο του ιωδίου με ιατρικές και φαρμακευτικές χρήσεις σε μεγάλη δόση. Θεωρείται επίσης σημαντικός παράγοντας κινδύνου ραδιενεργού ακτινοβολίας στα προϊόντα της πυρηνικής σχάσης.
Παρασκευή
Το μεγαλύτερο ποσοστό της παραγωγής ιωδίου-131 προέρχεται από την ακτινοβόληση με νετρόνια ενός φυσικού στόχου από τελλούριο. Αυτή η ακτινοβόληση παρέχει σχεδόν εξ ολοκλήρου ιώδιο-131, όντας το μόνο ραδιονουκλίδιο με ημιζωή μεγαλύτερη από ώρες, αφού τα ελαφρύτερα ισότοπα του τελλουρίου γίνονται βαρύτερα σταθερά ισότοπα, δηλαδή, σταθερά ισότοπα του ιωδίου και του ξένου.
Σύμφωνα με το βιβλίο του Jiri Hala η ραδιενέργεια στο μείγμα των προϊόντων της πυρηνικής έκρηξης, δηλαδή της σχάσης σε μια ατομική βόμβα, προκαλείται κυρίως από βραχύβια ισότοπα όπως το Ιώδιο-131 και Ba-140. Αυτό συμβαίνει επειδή το Ι-131 είναι ένα σημαντικό προϊόν σχάσης του ουρανίου και του πλουτωνίου, που περιλαμβάνει σχεδόν το 3% των συνολικών προϊόντων της σχάσης (κατά βάρος), όπως επίσης αποτελεί ένα σημαντικό προϊόν στη σχάση του ουρανίου-233, που παράγεται από το θόριο. Λόγω δε και του τρόπου της βήτα διάσπασης το ιώδιο-131 είναι αξιοσημείωτο στοιχείο για την πρόκληση μετάλλαξης και του θανάτου των κυττάρων που διεισδύει, προσβάλλοντας και άλλα γύρω κύτταρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισότοπα Κατηγορία:Ιώδιο Κατηγορία:Προϊόντα πυρηνικής έκρηξης
Χέντβιχ της Βαυαρίας
Η Χέντβιχ (γερμ. Hedwig, περ. 778 – 19 Απριλίου 843) ήταν μία ευγενής από τη Σαξονία. Ήταν κόρη του κόμη του Τούργκαου και με τον γάμο της έγινε κόμισσα. Από τον γάμο της κόρης της, έγινε πεθερά του Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς, βασιλιά των Φράγκων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε πιθανώς στο Άλτντορφ στα φραγκικά εδάφη της Αλαμανίας (σημερινής Γερμανίας). Σύμφωνα με τον Tέγκαν επίσκοπο του Τρηρ, ήταν μέλος των ανώτερων ευγενών της Σαξονίας και κόρη του Ίζαμπαρτ κόμη του Τούργκαου. Είχε μία αδελφή, την Άνταλουνγκ των Φράγκων, έναν ετεροθαλή αδελφό, τον Χούνφριντ της Ρέτσια και της Ιστρίας, και έναν αδελφό, τον Γουέλφο κόμη του Άντεχς.
Στη μετέπειτα ζωή της, περί το 826, εμφανίζεται ως ηγουμένη του αβαείου Σέλες κοντά στο Παρίσι. Ωστόσο είναι αβέβαιο εάν είχε ήδη γίνει χήρα μέχρι τότε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γουέλφο Α΄ κόμη Φραγκικών γαιών στη Βαυαρία και μαζί είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Μέσω του γάμου της με τον Γουέλφο Α΄ έγινε η γενάρχης του Οίκου των Γουέλφων και είναι πρόγονος των Καρολιδών, των βασιλέων της Λομβαρδίας, της Ρωσίας, της Βρετανίας και των Γουέλφων της Βαυαρίας.
Ο Χέντβιχ απεβίωσε στις 19 Απριλίου 843 στη Βαυαρία, της Φραγκικής αυτοκρατορίας και τάφηκε στη Βαυαρία-Λάντσουτ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Παλαιών Γουέλφων
Μουντιλφάρι (δορυφόρος)
Ο Μουντιλφάρι (αγγλικά: Mundilfari) ή Κρόνος XXV (Saturn XXV) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Ανακαλύφθηκε το 2000 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2000 S 9.
Έχει περίπου 5,6 χιλιόμετρα διάμετρο και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 18.360.000 χλμ., σε 928,806 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση με την εκλειπτική 170° (150° ως προς τον Ισημερινό του Κρόνου), με ανάδρομη φορά και εκκεντρότητα 0,198.
Ονομάστηκε τον Αύγουστο του 2003 λαμβάνοντας το όνομα του Μουντιλφάρι, ο οποίος ήταν σύζυγος της Γκλαούρ και πατέρας της Σολ, θεάς του ήλιου, και του Μάνι, θεού του φεγγαριού κατά την Σκανδιναβική μυθολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Α. Κ. Αρανγκαναθάν
Ο '''Α. Κ. Αρανγκαναθάν''' είναι Ινδός πολιτικός και μέλος του 14ης Νομοθετικής Συνέλευσης του Ταμίλ Ναντού από την εκλογική περιφέρεια Κιλπεναθούρ. Εκπροσώπησε το κόμμα Πανινδικό Άννα Ντραβίντα Μουνέτρα Καζαγκάμ.
Στην εκλογική του περιφέρεια, ηττήθηκε στις εκλογές του 2016 από τον Κ. Πιτσάντι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Οινούσσες
Οι Οινούσσες ή Οινούσσα είναι συστάδα νησιών του Βορείου Αιγαίου, αποτελούμενη από 1 κατοικημένο νησί και 8 μικρότερα. Βρίσκονται περίπου 2 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Χίου και 8 χιλιόμετρα από τα παράλια της Τουρκίας. Το νησί έχει 826 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Πληροφορίες
Στην αρχαιότητα το νησί ήταν φημισμένο για το καλό κρασί του και πιστεύεται ότι από τη ρίζα της λέξης οίνος προέρχεται και το όνομα Οινούσσες. Η ονομασία Εγνούσα, που χρησιμοποιούν οι κάτοικοι του νησιού προέρχεται από το αρχαία όνομα του φυτού λυγαριάς, «άγνος», που υπάρχει παντού στο νησί.
Αναφέρεται ήδη κατά τον 6ο αι. π.Χ. από τον Εκαταίο και αργότερα από τον Θουκυδίδη. Ο Ηρόδοτος μάς πληροφορεί ότι όταν οι Φωκαείς ζήτησαν από τους Χίους να τους επιτρέψουν να εγκατασταθούν εκεί, ύστερα από την καταστροφή της πόλης τους από τους Πέρσες, οι Χίοι αρνήθηκαν να τους πουλήσουν το νησί για να μην χάσουν τα εμπορικά προνόμια. Στο νησί δεν έχουν πραγματοποιηθεί συστηματικές ανασκαφές, έχουν εντοπιστεί όμως λιγοστές αρχαιότητες (οικιστικά λείψανα, ψηφιδωτά κλπ).
Στο λιμάνι της Οινούσσας υπάρχει το άγαλμα της Οινουσσιώτισσας, μιας χάλκινης γοργόνας με στέμμα και ιστιοφόρο στο αριστερό χέρι. Το άγαλμα αποτελεί αναφορά στη ναυτική παράδοση του νησιού, καθώς οι ελάχιστοι πόροι των νησιών έστρεψαν τους κατοίκους προς τη ναυτιλία και δεν είναι τυχαίο ότι από εδώ κατάγονται πολλοί εφοπλιστές. Στο νησί βρίσκονται το Ναυτικό Λύκειο, το Ναυτικό Μουσείο, η Ακαδημία του Εμπορικού Ναυτικού, το Πνευματικό Κέντρο, ο ιστορικός ναός του Αγίου Νικολάου καθώς και η Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.
Κωνσταντίνος Παρθένης
Βιογραφία
Γεννημένος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από πατέρα Έλληνα (καπνέπομπορος Νικόλαος Παρθένης) και μητέρα Ιταλίδα, ο Κωνσταντίνος Παρθένης απέκτησε στέρεη παιδεία (μιλούσε και έγραφε ιταλικά, γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά και ελληνικά). Από το 1895 έως το 1903 σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, ένα από τα κέντρα του νεωτερισμού, κοντά στον Γερμανό ζωγράφο Καρλ Ντίφενμπαχ και παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα μουσικής στο Ωδείο της πόλης. Στη Βιέννη πραγματοποίησε την πρώτη έκθεση έργων του το 1899 (στο Boehms Künstlerhaus), ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο (1900) εξέθεσε έργα του και στην Αθήνα .thumb|Κ. Παρθένης, Αποθέωση του Αθανασίου Διάκου (1931). Ελαιογραφία, 118 εκ. x 117 εκ. Συλλογή Ιδρύματος Σπ. Λοβέρδου.|219x219px
Το 1903 ήλθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Πραγματοποίησε ταξίδια στην Καβάλα και την Κωνσταντινούπολη ενώ έως το 1907 έζησε στον Πόρο, όπου φιλοτέχνησε τις τοιχογραφίες του ναού του Αγίου Γεωργίου. Το 1908 φιλοτέχνησε τις αγιογραφίες του ναού του Αγίου Γεωργίου στο Κάιρο.
Το 1909 παντρεύτηκε την Ιουλία Βαλσαμάκη, γόνο αρχοντικής οικογένειας της Κεφαλονιάς, η οποία του αφοσιώθηκε με τρόπο απόλυτο και συγκινητικό "δανείζοντας" ακόμα και τη φωνή της όταν εκείνος αποφάσισε να αποσυρθεί σε έναν κόσμο σιωπής. Από το 1909 έως το 1914, ο Παρθένης έζησε στο Παρίσι, όπου μυήθηκε στον μεταϊμπρεσιονισμό για να διαμορφώσει τελικά το δικό του προσωπικό ύφος. Στο Παρίσι συμμετείχε σε εκθέσεις ζωγραφικής πετυχαίνοντας σημαντικές διακρίσεις (βραβείο για τον πίνακα Η πλαγιά, 1910, και πρώτο βραβείο σε έκθεση θρησκευτικής τέχνης για τον πίνακα Ο Ευαγγελισμός, 1911).
Το 1911 εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα όπου γνωρίστηκε με σημαντικούς Έλληνες διανοούμενους, όπως ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης και ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, ενώ αρχικά εμφανίζεται ως μέλος της Συντροφιάς των Εννιά. Το 1917 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα και μαζί με τον Νικόλαο Λύτρα, τον Κωνσταντίνο Μαλέα, τον Θεόφραστο Τριανταφυλλίδη και άλλους ζωγράφους ίδρυσε την Ομάδα «Τέχνη», με στόχο την ανατροπή του συντηρητικού ακαδημαϊσμού που τότε εξακολουθούσε να επικρατεί στην αθηναϊκή καλλιτεχνική ζωή. Η Ομάδα «Τέχνη» συνδέονταν με το Κόμμα Φιλελευθέρων, επειδή επρόκειτο για κίνημα εκσυγχρονιστικό.
Το 1919, ανατέθηκε στον Παρθένη η αγιογράφηση του ναού του Αγίου Αλεξάνδρου στο Παλαιό Φάληρο. Το 1920 πραγματοποιήθηκε η πρώτη μεγάλη έκθεσή του στο Ζάππειο με περισσότερους από 240 πίνακες. Ένας από αυτούς, «Ο Θρήνος του Εσταυρωμένου», δωρήθηκε από τον ίδιο στην Εθνική Πινακοθήκη. Η φήμη του είχε ήδη αρχίσει να μεγαλώνει και έτσι οι διακρίσεις άρχισαν να πολλαπλασιάζονται. Την ίδια χρονιά ο Ελευθέριος Βενιζέλος τού απένειμε το Αριστείο των Γραμμάτων και των Τεχνών (για τον Ευαγγελισμό). Η πρώτη υποψηφιότητά του για καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών (1923) απορρίφθηκε από το συντηρητικό κατεστημένο. Την θέση κατέκτησε, τελικά, με ειδικό νόμο, το 1929. Στην οδό Ροβέρτου Γκάλι 40 στους πρόποδες της Ακρόπολης έκτισε το περίφημο σπίτι του, που σχεδίαζε με τον Δημήτρη Πικιώνη, σύμφωνα με τις αρχές του Μπάουχαους. Στο εργαστήριό του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών έσπευσαν να εγγραφούν φοιτητές σπουδαίοι μετέπειτα Έλληνες ζωγράφοι (Γιάννης Τσαρούχης, Νίκος Εγγονόπουλος, Διαμαντής Διαμαντόπουλος, Ρέα Λεονταρίτου, κ.ά.), με τους οποίους, καθώς και με όσους ακολούθησαν, ο Παρθένης δημιούργησε σχέση στενή στηριζόμενη στον βαθύ σεβασμό που ενέπνεε.
Το 1937 τιμήθηκε με το χρυσό βραβείο της Διεθνούς Έκθεσης του Παρισιού για το έργο του Ο Ηρακλής μάχεται με τις Αμαζόνες. Το 1938, στην Μπιενάλε της Βενετίας, η κυβέρνηση της Ιταλίας αγόρασε έναν πίνακα του ζωγράφου με θέμα τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.
Τα χρόνια αυτά της άνετης, πολυτελούς και κοσμικής ζωής (ονομαστές έμειναν οι βεγγέρες στο σπίτι του Παρθένη) αλλά και δοσμένης στην τέχνη του και τη μουσική, την οποία αγαπούσε με πάθος, ακολούθησαν άλλα σκοτεινά και δύσκολα.
Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, ο Κωνσταντίνος Παρθένης μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την έκκληση των Ελλήνων διανοουμένων προς τους διανοούμενους ολόκληρου του κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριαζόταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου δε, διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα.
Προς το τέλος της ζωής του, ο Παρθένης έπαθε παράλυση και σταμάτησε κάθε δραστηριότητα. Τον Απρίλιο του 1967 -ένα χρόνο νωρίτερα είχε πεθάνει η γυναίκα του- το δικαστήριο έθεσε τον Παρθένη υπό δικαστική απαγόρευση. Στις 25 Ιουλίου του 1967, ο Παρθένης άφησε την τελευταία του πνοή, σε συνθήκες ένδειας και απομόνωσης, ενώ η κόρη του Σοφία (1908-1982) και ο γιος του Νίκος (πεθ. 1999) είχαν ήδη εμπλακεί σε δικαστική διαμάχη για την κηδεμονία του παράλυτου πατέρα τους. Η Σοφία μάλιστα πέθανε έπειτα από πυρκαγιά στο σπίτι που διέμενε, εντελώς μόνη, στις 8 Δεκεμβρίου 1982. Είχε προηγηθεί και άλλη πυρκαγιά στο σπίτι της που την οδήγησε στην απόφαση να δωρίσει όλα τα έργα του πατέρα της στην Εθνική Πινακοθήκη. Ο Μαρίνος Καλλιγάς, διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης, είπε μεταξύ άλλων στον επικήδειο που εκφώνησε: "Ο Παρθένης άνοιξε τα μάτια μας σε μια ακόμη -έως τότε άγνωστη- μορφή του τόπου μας. Απεκάλυψε μια κρυμμένη έκφρασή της. Άλλαξε την πορεία της καλλιτεχνικής μας όρασης. Σφράγισε με την προσωπικότητά του μια κρίσιμη εποχή". .
Το έργο του
Ο Κωνσταντίνος Παρθένης, αν και θεωρείται από τους θεμελιωτές της ελληνικής ζωγραφικής του 20ού αιώνα, έγινε δεκτός από τους λίγους, το ευρύ καλλιτεχνικό κύκλωμα τον θεωρούσε "ανορθογραφία" ενώ κάποιοι συνάδελφοί του και ακαδημαϊκοί της εποχής τον πολέμησαν και τον υπέσκαψαν με κάθε τρόπο. Αριστοκράτης της τέχνης και άρχοντας της ζωής, ο Παρθένης αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στην σύγχρονη ελληνική ζωγραφική. Αρχικά, οι σπουδές του στη Βιέννη και η μουσική του παιδεία, τον έφεραν κοντά στον γερμανικό συμβολισμό και στον πρώιμο γερμανικό εξπρεσιονισμό ενώ οι κριτικοί τέχνης τον κατέταξαν ως νεωτεριστή, μοντερνιστή και «σεσεσιονιστή» (από το «Sezession» που σημαίνει «απόσχιση»).
Αργότερα, η επαφή του με τον μεταϊμπρεσιονισμό στο Παρίσι και η βαθιά γνώση της βυζαντινής αγιογραφίας τον ώθησαν προς την διαμόρφωση ενός τελείως προσωπικού ύφους, όπου μέσα σε λαμπερά και εξαϋλωμένα χρώματα παρουσιάζεται μια εξιδανικευμένη Ελλάδα. Στα έργα του, τα οποία διαπνέονται από ιδεαλισμό και αρμονία, κυριαρχούν οι φιγούρες και τα τοπία, ενώ το σχέδιο και το χρώμα συμπλέουν, απαλλαγμένα από το βάρος της ύλης, αποτυπώνοντας μία σχέση καθαρά ψυχική.
Έργα του Παρθένη βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στη Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών και σε πολλές άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τα τελευταία χρόνια, το ενδιαφέρον του κοινού για έργα του ζωγράφου έχει αναζωπυρωθεί και πίνακές του πωλήθηκαν σε πολύ υψηλές τιμές σε διεθνείς δημοπρασίες.
Ρασίντ Γιεκινί
Ο Ρασίντ Γιεκινί (Rashidi Yekini, 23 Οκτωβρίου 1963 - 4 Μαΐου 2012) ήταν διεθνής Νιγηριανός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Κατά τη διάρκεια της πολυετούς καριέρας του αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Νιγηρίας, της Ακτής Ελεφαντοστού, της Πορτογαλίας, της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Ελβετίας, της Τυνησίας και της Σαουδικής Αραβίας. Έχει διακριθεί ως ο καλύτερος Αφρικανός ποδοσφαιριστής για το 1993, ενώ μέχρι σήμερα είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του έχοντας 37 γκολ σε 58 εμφανίσεις.
Καριέρα σε συλλόγους
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Γιεκινί ήταν η Αμπιόλα Μπέιμπς, στην οποία παρέμεινε για περίπου τρία χρόνια. Στη συνέχεια, μεταπήδησε στην Αφρικά Σπορ Νασιονάλ, ομάδα της Ακτής Ελεφαντοστού. Στην Αφρικά Σπορ Νασιονάλ παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 1990 και πραγματοποίησε κατά διαστήματα εξαιρετικές εμφανίσεις προκαλώντας το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων τόσο της Αφρικής, όσο και της Ευρώπης. Κατά τη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού του 1990, ο Γιεκινί πήρε τελικά μεταγραφή στη Βιτόρια Σετούμπαλ, ομάδα της Πορτογαλίας. Με τη Σετούμπαλ αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια πραγματοποιώντας τρομερές εμφανίσεις οι οποίες συνοδεύονταν και από πολλά γκολ. Τα πολύ υψηλά στάνταρ απόδοσης που έπιασε κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην πορτογαλική ομάδα, οδήγησαν στο να ανακηρυχθεί ως ο καλύτερος αφρικανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς 1992-1993.
Το καλοκαίρι του 1994, ο Γιεκινί συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι με την προοπτική της μεταγραφής του Γιεκινί καθώς πέραν του ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν βασικό στέλεχος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Νιγηρίας και του γεγονότος ότι είχε ανακηρυχθεί ως ο καλύτερος αφρικανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς 1992-1993, ο Γιεκινί ερχόταν στον Ολυμπιακό όντας σε εξαιρετική φόρμα, μιας και με την προηγούμενη ομάδα του, τη Βιτόρια Σετούμπαλ, είχε καταφέρει να πετύχει 90 γκολ σε σύνολο 108 εμφανίσεων. Ωστόσο, ο Γιεκινί δεν κατάφερε ποτέ να προσαρμοστεί στις ανάγκες του Ολυμπιακού και του Ελληνικού Πρωταθλήματος, με αποτέλεσμα να αποτελέσει παρελθόν από τον ελληνικό σύλλογο λίγους μήνες μετά.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Γιεκινί ήταν η ισπανική Σπόρτινγκ Χιχόν, στην οποία παρέμεινε για περίπου ένα χρόνο πραγματοποιώντας συνολικά 14 εμφανίσεις. Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Βιτόρια Σετούμπαλ στην οποία παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες. Τελευταίο σταθμό της καριέρας του Γιεκινί σε συλλόγους της Ευρώπης αποτέλεσε η Ζυρίχη. Στην ομάδα της Ελβετίας παρέμεινε για ένα χρόνο πραγματοποιώντας 28 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 14 γκολ. Από το 1998 και μετά, ο Γιεκινί αγωνίστηκε σε πρωταθλήματα λιγότερο δημοφιλή και συγκεκριμένα σε αυτά της Νιγηρίας, της Ακτής Ελεφαντοστού, της Τυνησίας και της Σαουδικής Αραβίας. Το 2005 αποφάσισε σε ηλικία 42 ετών να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην πλούσια πολυετή καριέρα του.
Διεθνής καριέρα
Ο Ρασίντ Γιεκινί ήταν διεθνής με την Εθνική Νιγηρίας για 14 χρόνια και συγκεκριμένα από το 1984 μέχρι και το 1998. Συνολικά, είχε πραγματοποιήσει με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Νιγηρίας 58 εμφανίσεις πετυχαίνοντας παράλληλα και 37 γκολ, απόδοση η οποία τον τοποθετεί μέχρι και σήμερα στην κορυφή των πρώτων σκόρερ όλων των εποχών της εθνικής Νιγηρίας.
Είχε συμμετάσχει με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της χώρας του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988, στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1994 και του 1998 καθώς και στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 1994, το οποίο μάλιστα και κατέκτησε.
Τίτλοι και ατομικές διακρίσεις
Τίτλοι
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Σετούμπαλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Χιχόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νιγηρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Νιγηρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αφρικά Σπορ Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Σαμπάμπ ΦΚ (Ριάντ) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπριτζ Μπόις ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Ατλετίκ Μπιζερτέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούτινγκ Σταρς ΣΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουδαραβικού Επαγγελματικού Πρωταθλήματος Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Σαουδική Αραβία
Νίκος Μπαϊρακτάρης
right|200 px|thumb|Τιμητικό δίπλωμα του συλλόγου της Ιεράπολης Αιγάλεω, για την προσφορά του Ν. ΜπαϊρακτάρηΟ Νίκος Μπαϊρακτάρης (Αθήνα, 1926-Αιγάλεω 8 Ιανουαρίου 2001, 1.80 μ.) ήταν Έλληνας τερματοφύλακας και προπονητής ποδοσφαίρου. Επίσης, ήταν διεθνής με την ομάδα των Ενόπλων Δυνάμεων.
Ποδοσφαιριστής
Ο Μπαϊρακτάρης ξεκίνησε τον αθλητισμό στον ΠΑΟ Ρουφ, από όπου το 1949 μεταγράφηκε στο Αιγάλεω.
Υπήρξε τερματοφύλακας της ομάδας για 6 συνεχόμενα έτη, κερδίζοντας ένα πρωτάθλημα Β΄κατηγορίας Αθηνών (1950), ένα τίτλο Α2 κατηγορίας Αθηνών (1954) και παράλληλα την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία του Αθηναϊκού ποδοσφαίρου.
Συμμετείχε σε 68 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος, από το 1949 έως και το 1955. Αρκετά αργότερα, ακολούθησε το επάγγελμα του προπονητή, στο οποίο διακρίθηκε ιδιαίτερα.
Προπονητής
left|100 px|thumb|Έγγραφο του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών, για την αποφοίτηση του Νίκου ΜπαϊρακτάρηΤο 1965 αποφοίτησε από τη σχολή προπονητών, ενώ παράλληλα εργάζονταν ως τεχνικός στη Ιεράπολη. Δούλεψε κατά σειρά στο Αιγάλεω (1965-66), στον Παναργειακό δυο φορές (1966-67 και 1979 όταν τον ανέβασε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό), στα Τρίκαλα (2 φορές), στον Ολ. Βόλου τον οποίο οδήγησε το 1969 στην Α΄Εθνική, στην Καστοριά (1970), στον Παναιτωλικό (2 φορές), στη Θήβα (1972), στον Ορφέα Αιγάλεω, στην Κόρινθο, στον Ηλυσιακό, στη Νίκη Βόλου (2 φορές), στον ΠΑΟ Ρουφ, στον Πανελευσινιακό στο Θεμιστοκλή κ.α.
Σε όσες ομάδες εργάσθηκε είχε τη φήμη αυστηρού τεχνικού και ήταν αγαπητός στους φιλάθλους.
Πηγές
Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς"
Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "50 Χρόνια Αιγάλεω" (έκδοση δήμος Αιγάλεω, 1998)
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Θεμιστοκλή Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Θήβας
Τετρακτύς
thumb|200px| Η Τετρακτύς Η Τετρακτύς αποτελεί την ουσία της διδασκαλίας και το ιερό σύμβολο των Πυθαγορείων. Αποτελείται από τους δέκα πρώτους αριθμούς(1-10) τοποθετημένους σε τέσσερις σειρές (ένας στην πρώτη σειρά, δύο στην δεύτερη, τρεις στην τρίτη και τέσσερις στην τέταρτη σειρά) όπως και στην εικόνα φαίνεται. Τετρακτύν αποκαλούσαν την "Τετράδας" που είναι στην Πυθαγόρειο Φιλοσοφία η ουσία και η έννοια του αριθμού τέσσερα. Η Τετρακτύς είναι ο τέταρτος "τριγωνικός αριθμός" εμφανίζοντας έτσι μια άλλη άποψη της σχέσης Τετράδας και Τετρακτύος.
Οπωσδήποτε δεν πρέπει να ξεχνάμε την σχέση της Τετρακτύος με την "Δεκάδα". Εξ αυτού η Τετρακτύς αναφέρεται σύμφωνα με τον Ιάμβλιχο με τα προσηγορικά ονόματα: Κόσμος(διακόσμηση, στολίδι), Παν(ο θεός Πάνας - Παν = Όλο), Ουρανός, Άτλας, Κλειδούχος, Αιών, Μνήμη, Γνώμων, Ειμαρμένη, Κράτος, Φάνης, Ήλιος, Πυθμήν κ.α. Με την μελέτη των εννοιών των αριθμών που υπάρχουν στην Τετρακτύν και των σχέσεων τους οι Πυθαγόρειοι υποστηρίζουν ότι κάποιος φθάνει στην απόκτηση της σοφίας.
Η κύρια σχέση Τετράδας και Τετρακτύος φαίνεται και από την φημισμένη σχέση των πρώτων τεσσάρων αριθμών με την δεκάδα την οποία παράγουν όταν προστεθούν(1+2+3+4=10). Από αυτούς τους πρώτους τέσσερις αριθμούς(1, 2, 3 & 4), είναι δυνατόν να κατασκευαστούν οι λόγοι: "δια τεσσάρων" (4:3, τέταρτης), "δια πέντε" (3:2, πέμπτης), "δια πασών" (2:1, Οκτάβα), που στην μουσική αποδίδουν τα αναφερόμενα αρμονικά μουσικά διαστήματα τα οποία πρώτος ο Πυθαγόρας καθόρισε επακριβώς με αριθμητικούς λόγους. Οι αναλογίες αυτές δημιουργούν την Αρμονία, που για τους Πυθαγόρειους έχει σημασία κυριολεκτικά κοσμική (εξ ου και η ονομασία της "Κόσμος"). Οι Πυθαγόρειοι χρησιμοποιούσαν την Τετρακτύν για να ορκισθούν, επικαλούμενοι μάλιστα τον Πυθαγόρα σαν κάποιο θεό, όπως φαίνεται από τα "Χρυσά Έπη" όπου αναφέρεται:
''«ναὶ μὰ τὸν ἁμετέρᾳ ψυχᾷ παραδόντα τετρακτύν
''παγὰν ἀενάου φύσεως.»
Υπάρχει και άλλη μία Τετρακτύς, όπως αναφέρεται στον Τίμαιο του Πλάτωνα, η οποία ονομάζεται διπλή Τετρακτύς και αποτελείται από οκτώ γραμμές που δημιουργούνται από τους πρώτους οκτώ αριθμούς(1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8) οι οποίοι συνολικά μας δίνουν σύνολο 36 (1+2+3+4+5+6+7+8=36). Από μια άλλη οπτική αυτή η Τετρακτύς δημιουργείται, και έτσι συνδέεται με την κανονική τετράγραμμη Τετρακτύν, από το άθροισμα των τεσσάρων πρώτων περιττών αριθμών και των τεσσάρων πρώτων αρτίων: (1+3+5+7)+(2+4+6+8)=36 όπως αναφέρει και ο Πλούταρχος στο "Περί Ίσιδος και Οσίριδος".
Πηγές
Κατηγορία:Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Σύμβολα Κατηγορία:Ποιητικές μορφές Κατηγορία:Ποίηση Κατηγορία:Μαθηματικά σύμβολα
Κρουέλα (ταινία)
Κρουέλα (αγγλικά: Cruella) ονομάζεται η αμερικανική κωμωδία εγκλήματος του 2021, η οποία βασίζεται στον χαρακτήρα Κρουέλα ντε Βιλ από το μυθιστόρημα του Ντόντι Σμιθ, Τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας (1956), και την ομώνυμη ταινία κινουμένων σχεδίων του Γουώλτ Ντίσνεϋ (1961). Η ταινία σκηνοθετείται από τον Craig Gillespie, με σενάριο των Dana Fox και Tony McNamara, και ιστορία των Aline Brosh McKenna, Kelly Marcel και Steve Zissis. Είναι η τρίτη κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου και χρησιμεύει σαν πρίκουελ. Η Έμμα Στόουν πρωταγωνιστεί ως Κρουέλα, με τους, Έμμα Τόμσον, Joel Fry, Paul Walter Hauser, Emily Beecham, Kirby Howell-Baptiste και Μαρκ Στρονγκ να συμπληρώνουν το καστ. Διαδραματίζεται στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια του πανκ ροκ κινήματος της δεκαετίας του 1970, και περιστρέφεται γύρω από την Εστέλα Μίλερ, μια επίδοξη σχεδιάστρια μόδας, καθώς εξερευνά το μονοπάτι που θα την οδηγήσει να γίνει μια διαβόητη και επερχόμενη σχεδιάστρια μόδας, γνωστή ως Κρουέλα ντε Βιλ.
Η Walt Disney Pictures α ανακοίνωσε την ανάπτυξη της ταινίας το 2013, με παραγωγό τον Andrew Gunn. Η Στόουν πήρε τον ρόλο το 2016, και μαζί με την Γκλεν Κλόουζ αποτελούν εκτελεστικοί παραγωγοί του φιλμ. Η Κλόουζ είχε πρωταγωνιστήσει ως Κρουέλα στις ταινίες, Τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας (1996) και Τα 102 Σκυλιά της Δαλματίας (2000). Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Αύγουστο και τελείωσαν τον Νοέμβριο του 2019 στην Αγγλία.
Έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στις 18 Μαΐου 2021, η πρώτη μεγάλη εμφάνιση σε κόκκινο χαλί μετά από την πανδημία COVID-19. Κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες θεατρικά, και έγινε ταυτόχρονα διαθέσιμο στο Disney+ στις 28 Μαΐου. Το φιλμ επαινέθηκε από κριτικούς για την σκηνοθεσία του Gillespie, τις ερμηνείες (ιδιαίτερα της Στόουν, της Τόμσον και του Hauser), για το κοστούμια και τη μουσική, αλλά σχολιάστηκε για το σενάριο.
Πλοκή
Δέκα χρόνια αργότερα, η Εστέλα μαζί με τους Τζάσπερ και Χόρας σχεδιάζουν ληστείες, ενώ ταυτόχρονα βελτιώνει τις δεξιότητές της στη μόδα, σχεδιάζοντας τις μεταμφιέσεις τους. Για τα γενέθλιά της, οι δύο φίλοι της βρίσκουν δουλειά ως καθαρίστρια στο πολυκατάστημα Liberty. Μια μεθυσμένη Εστέλα αναδημιουργεί ένα κοστούμι στην βιτρίνα του καταστήματος. Η Βαρόνη, διάσημη αλλά αυταρχική σχεδιάστρια υψηλής ραπτικής, εντυπωσιάζεται και την προσλαμβάνει. Η Εστέλα κερδίζει την εμπιστοσύνη της Βαρόνης αλλά σύντομα παρατηρεί το αφεντικό της να φοράει ένα κολιέ που κάποτε άνηκε στην Κάθριν. Αφού η Βαρόνη ισχυρίστηκε ότι ένας υπάλληλος το είχε κλέψει, η Εστέλα ζητά από τους Τζάσπερ και Χόρας να κλέψουν το κολιέ.
Η Εστέλα, ντυμένη ως Κρουέλα και έχοντας το φυσικό χρώμα των μαλλιών της, πάει σε ένα από τα πάρτι της Βαρόνης για να κλέψει το κολιέ. Όταν η Βαρόνη χρησιμοποιεί μια σφυρίχτρα για να διατάξει τα Δαλματίας της, η Εστέλα συνειδητοποιεί ότι χρησιμοποίησε το ίδιο σφύριγμα για να κατευθύνει τα σκυλιά της στο να δολοφονήσουν την Κάθριν, και ότι ο θάνατος της μητέρας της δεν ήταν ατύχημα. Θέλοντας εκδίκηση για το θάνατο της μητέρας της, η Εστέλα χλευάζει τη Βαρόνη κάνοντας εμφανίσεις στις συγκεντρώσεις της ως Κρουέλα, ντυμένη με εντυπωσιακά ρούχα, σχεδιασμένα με τη βοήθεια του φίλου της Άρτι. Τα κωμικά κόλπα της κερδίζουν δημοσιότητα μέσω της παιδικής της φίλης Ανίτα, ενός αρθρογράφου κουτσομπολίστικων στήλων. Η υπεροπτική και αλαζονική συμπεριφορά της Κρουέλα εκνευρίζει όλο και περισσότερο τους φίλους της, καθώς και τη Βαρόνη, η οποία απολύει τον δικηγόρο της Ρότζερ επειδή δεν κατάφερε να σταματήσει την Κρουέλα. Απαγάγουν τα Δαλματίας της Βαρόνης, αφού ένα από αυτά κατάπιε κατά λάθος το κολιέ της Κάθριν.
Η Εστέλα σαμποτάρει την ανοιξιάτικη συλλογή της Bαρόνης και δίνει το δικό της σόου στο Regent's Park. Έχοντας καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Εστέλα και η Κρουέλα είναι το ίδιο πρόσωπο, η Βαρόνη την δένει σε μια καρέκλα, βάζει φωτιά στο σπίτι της, και την αφήνει να πεθάνει εκεί, ενώ κατηγορεί και συλλαμβάνει τον Τζάσπερ και τον Χόρας για το θάνατό της. Η Εστέλα διασώζεται από τον Τζον, υπηρέτη της Βαρόνης, ο οποίος αποκαλύπτει ότι το κολιέ είναι το κλειδί για ένα κουτί που περιέχει τα πιστοποιητικό γέννησης της Εστέλα. Ανακαλύπτει ότι η Βαρόνη είναι η βιολογική της μητέρα, και ότι διέταξε τον Τζον να σκοτώσει το βρέφος, ώστε να μπορεί να επικεντρωθεί αποκλειστικά στην καριέρα της. Ο Τζον αντ 'αυτού έδωσε το μωρό στην Κάθριν, μία από τις υπηρέτριες της Βαρόνης, η οποία μεγάλωσε την Εστέλα κρυφά. Η Εστέλα είναι εξοργισμένη από την απάτη της Κάθριν, αλλά τελικά συμβιβάζεται με την αλήθεια και προσπαθεί να ολοκληρώσει την εκδίκηση της. Υιοθετεί το όνομα Κρουέλα οριστικά.
Σε μια σκηνή μετά τους τίτλους τέλους, η Κρουέλα παραδίδει δύο κουτάβια Δαλματίας (τον Πόνγκο και την Περντίτα) στον Ρότζερ και την Ανίτα αντιστοίχως. Ο Ρότζερ, που τώρα εργάζεται ως τραγουδοποιός, αρχίζει να συνθέτει το τραγούδι "Cruella de Vil".
Ανάπτυξη
Μια ταινία ζωντανής δράσης της Κρουέλα ντε Βιλ, βασισμένη στον χαρακτήρα από τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας της Disney, ανακοινώθηκε το 2013. Ο Andrew Gunn προσλήφθηκε για την παραγωγή της ταινίας, με την Γκλεν Κλόουζ (η οποία είχε υποδυθεί το 1996 τον ίδιο χαρακτήρα) να υπηρετεί ως εκτελεστικός παραγωγός, και την Kelly Marcel να αναθεωρεί το σενάριο, που αρχικά γράφτηκε από την Aline Brosh McKenna. Τον Ιανουάριο του 2016, η Έμμα Στόουν προσλήφθηκε για τον ρόλο της Κρουέλα. Η σχεδιάστρια κοστουμιών Jenny Beavan, δήλωσε ότι ο ρόλος της στην ταινία ήταν να βοηθήσει την Στόουν να εμφανιστεί ως η νεότερη εκδοχή της Κλόουζ στα 70s, επιβεβαιώνοντας την συνοχή μεταξύ των ταινιών. Ωστόσο, δεν επιτράπηκε στην Στόουν να απεικονίσει την Κρουέλα να καπνίζει, αφού η Disney από το 2007 και μετά είχε απαγορεύσει την εμφάνιση χαρακτήρων που καπνίζουν στις ταινίες.
Τον Αύγουστο του 2016, η Jez Butterworth προσλήφθηκε για να ξαναγράψει το προηγούμενο σενάριο. Τον Νοέμβριο του 2016, αναφέρθηκε ότι η Disney είχε προσλάβει τον Alex Timbers για να σκηνοθετήσει το φιλμ, με τον Marc Platt να συμμετέχει ως παραγωγός. Ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 2018, αποκαλύφθηκε ότι ο Timbers εγκατέλειψε την ταινία λόγω συγκρούσεων προγραμματισμού, και ότι ο Craig Gillespie θα τον αντικαταστήσει. Τον Μάιο του 2019, η Έμμα Τόμσον εντάχθηκε στο καστ ως η Βαρόνη, η οποία περιγράφεται ως: «ανταγωνίστρια της Κρουέλα, που πιστεύεται ότι είναι ο καθοριστικός λόγος για την αλλαγή της Κρουέλα στον κακό χαρακτήρα που γνωρίζουμε σήμερα». Οι Νικόλ Κίντμαν, Σαρλίζ Θερόν, Τζούλιαν Μουρ και Ντέμι Μουρ ήταν κάποια από τα υποψήφια ονόματα για τον ρόλο της Βαρόνης, ενώ ο Ντεβ Πάτελ ήταν υποψήφιος για τον ρόλο του Ρότζερ Ντίρλι. Τον ίδιο μήνα, ο Tony McNamara και η Dana Fox προσλήφθηκαν για να γράψουν την πρόσφατη έκδοχη του σεναρίου. Οι Joel Fry και Paul Walter Hauser προστέθηκαν στο καστ τους επόμενους μήνες ως Τζάσπερ και Χόρας.
Γυρίσματα
Τον Αύγουστο του 2019, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης D23 Expo, αποκαλύφθηκε ότι τα γυρίσματα για το φιλμ είχαν ήδη ξεκινήσει. Επίσης, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης αποκαλύφθηκαν οι πρώτες επίσημες εικόνες των χαρακτήρων από την ταινία, μια εκ των οποίων ήταν η Στόουν ως Κρούλα ντε Βιλ μαζί με τρία σκυλιά Δαλματίας. Τον Σεπτέμβριο του 2019, οι Μαρκ Στρονγκ, Emily Beecham και Kirby Howell-Baptiste προστέθηκαν στο καστ. Τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν τον Νοέμβριο του 2019.
Μουσική
Στις 31 Μαρτίου 2021, ανακοινώθηκε ότι ο Nicholas Britell προσλήφθηκε για να συνθέσει το σάουντρακ της ταινίας. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 21 Μαΐου 2021 από την Walt Disney Records.
Ένα ξεχωριστό άλμπουμ σάουντρακ κυκλοφόρησε την ίδια μέρα, με διάφορα γνωστά κομμάτια από την δεκαετία του 1970. Και τα δύο άλμπουμ διαθέτουν το "Call Me Cruella", ένα πρωτότυπο τραγούδι που εκτελείται από τους Florence and the Machine, και το οποίο συνέθεσαν αποκλειστικά για την ταινία. Το κομμάτι ακούγεται στους τίτλους τέλους.
Σινεμά και streaming
Η ταινία είχε αρχικά προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει θεατρικά στις 23 Δεκεμβρίου 2020, αλλά τελικά αναβλήθηκε και κυκλοφόρησε στις 28 Μαΐου 2021. Έλαβε βαθμολογία PG-13 από την Motion Picture Association, εξαιτίας "της ελάχιστης βίας και των θεματικών στοιχείων" της, καθιστώντας τη δεύτερη ταινία ζωντανής δράσης της Disney που λαμβάνει τέτοια βαθμολογία, μετά τη Μουλάν (2020). Στις 23 Μαρτίου 2021, ανακοινώθηκε ότι η ταινία θα κυκλοφορήσει ταυτόχρονα και στην Disney+ λόγο της πανδημίας COVID-19. Η ταινία έκανε επίσημη πρεμιέρα στο El Capitan Theatre στο Λος Άντζελες στις 18 Μαΐου 2021, και αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη πρεμιέρα σε κόκκινο χαλί από τότε που ξεκίνησε η πανδημία.
Τα εισιτήρια για τη προβολή του φιλμ άρχισαν να πωλούνται στις 14 Μαΐου 2021, ενώ επίσης προβλήθηκε για πρώτη φορά και σε κριτικούς την ίδια μέρα. Στις 3 Ιουνίου κυκλοφόρησε και τους ελληνικούς κινηματογράφους.
Προώθηση
Ένα πρίκουελ μυθιστόρημα με τίτλο Cruella: Hello, Cruel Heart δημοσιεύθηκε από την Disney Publishing Worldwide στις 6 Απριλίου 2021. Γραμμένο από τη Maureen Johnson, το μυθιστόρημα αναφέρεται σε γεγονότα πριν από την περίοδο που διαδραματίζεται η ταινία, το 1967. Ακολουθεί την δεκαεξάχρονη Εστέλα και την συνάντησή της με τη Μάγδα και τον Ρίτσαρντ, δύο πλούσια αδέλφια που την παρουσίασαν σε πλούσια και διάσημα άτομα. Στις 13 Απριλίου 2021, η Disney δημοσίευσε ένα μυθιστόρημα της ταινίας που γράφτηκε από την Elizabeth Rudnick. Ένα βιβλίο με τίτλο Cruella's Sketchbook κυκλοφόρησε επίσης την ίδια ημέρα. Μια manga προσαρμογή της ταινίας από τον Hachi Ishie, με τίτλο Cruella: Black, White and Red προγραμματίζεται να κυκλοφορήσει από την Viz Media στις 3 Αυγούστου 2021.
Στις 28 Μαΐου 2021, η MAC Cosmetics ξεκίνησε μια συλλογή μακιγιάζ εμπνευσμένη από την ταινία. Την ίδια μέρα, η Disney+ σε συνεργασία με τους Social Tailors και τον Jeferson Araujo, κυκλοφόρησαν ένα AR Effect για την Cruella, όπου οι χρήστες μπορούν να μοιραστούν ιστορίες στο Instagram με μακιγιάζ και οπτικά στοιχεία εμπνευσμένα από το χαρακτήρα της ταινίας.
Σίκουελ
Τον Μάιο του 2021, τόσο η Στόουν όσο και η Τόμσον, δήλωσαν ότι θα ήθελαν να κάνουν ένα δεύτερο μέρος σε στυλ του Ο Νονός ΙΙ, χρησιμεύοντας σαν σίκουελ και πρίκουελ. Στις 4 Ιουνίου 2021, η Disney ανακοίνωσε ότι μια συνέχεια είναι επίσημα στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης, με τους Gillespie και McNamara να αναμένεται να επιστρέψουν ως σκηνοθέτης και συγγραφέας αντιστοίχως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες για τη μόδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Reboots ταινιών Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σκύλους Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ορφανά Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πολλά έργα Κατηγορία:Ταινίες ζωντανής δράσης βασισμένες σε ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Κέλι Μάρσελ
Παναγιώτης Βάρβογλης
Ο Παναγιώτης Βάρβογλης (1799 - 1870) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1799. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Βάρβογλης, πλούσιος προεστός από την Τρίπολη και αγωνιστής του '21. Ο Παναγιώτης Βάρβογλης σπούδασε νομικά στην Πίζα της Ιταλίας. Με την έκρηξη της επανάστασης επέστρεψε στην πατρίδα και πήρε μέρος στις μάχες. Υπηρέτησε αργότερα ως δικαστικός και ακολούθησε πολιτική σταδιοδρομία ως βουλευτής Μαντινείας.
Διετέλεσε τέσσερις φορές υπουργός (Κυβέρνηση Αντωνίου Κριεζή 1849, Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1854, Κυβέρνηση Ιωάννη Κολοκοτρώνη 1862, Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1868) και το 1847 εξελέγη πρόεδρος της Βουλής.
Ήταν παντρεμένος με την Ελισάβετ Πρεβέτου και είχε αποκτήσει οκτώ παιδιά. Τα πέντε από αυτά πέθαναν σε νεαρή ηλικία και δεν άφησαν απογόνους. Από τα υπόλοιπα τρία πρεσβύτερος ήταν ο Νικόλαος Βάρβογλης, αξιωματικός του στρατού, σύζυγος της Μαρίας Φραντζίδη (της οποίας το πορτρέτο είχε φιλοτεχνήσει ο Περικλής Πανταζής) και πατέρας του Μάριου Βάρβογλη. Τέταρτος, κατά σειρά γέννησης ο Φίλιππος Βάρβογλης, βουλευτής και υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος είχε παντρευτεί την Αικατερίνη Λιάμπεη. Μετά τον θάνατο του Φίλιππου Βάρβογλη η Αικετερίνη Λιάμπεη παντρεύτηκε τον εκδότη της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ Δημήτριο Καλαποθάκη, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά. Νεώτερος όλων των παιδιών του Παναγιώτη Βάρβογλη ήταν ο Αναστάσιος, διπλωμάτης, ο οποίος παντρεύτηκε τη Μαρία Βερσή και απέκτησε τέσσερα παιδιά, την Ελισάβετ, τον Φίλιππο, την Αικατερίνη και τον Γεώργιο.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Βουλευτές Μαντινείας Βαρβογλης Βαρβογλης Βαρβογλης
Σούκορ Σαλέ
Ο Σούκορ Σαλέ (μαλαϊκά: Shukor Salleh, γεννήθηκε 4 Δεκεμβρίου 1948) είναι Μαλαισιανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος. Συχνά τον αποκαλούσαν ως "Μίστερ Κουλ" ("Mr. Cool") της Εθνικής Μαλαισίας για τον τρόπο που καθοδηγούσε τη μεσαία γραμμή της ομάδας, ήρεμα και συγκροτημένα. Κέρδισε το Βραβείο Εθνικού Αθλητή της Μαλαισίας το 1977 για τη συμβολή του στην εθνική ομάδα.
Καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο του για την Πενάνγκ ΦΑ σε ηλικία 18 ετών το 1966. Αγωνίστηκε όλη τη σταδιοδρομία του στην ομάδα μέχρι τα 37 του, έως το 1985. Κέρδισε το βραβείο του Αθλητή της Πενάνγκ το 1978–79.
Αγωνίστηκε για πρώτη φορά για την Εθνική Μαλαισίας το 1970 στο Κινγκς Καπ. Έπαιξε επίσης στην Εθνική Μαλαισίας Β' από το 1971 έως το 1972. Σύμφωνα με την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Μαλαισίας, έπαιξε σε 215 αγώνες για τη Μαλαισία (συμπεριλαμβανομένων των αγώνων της ομάδας "Β"): 163 είναι οι συμμετοχές που αναγνωρίζει η Διεθνής Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FIFA), που είναι μόνο οι εμφανίσεις απέναντι σε επίσημες εθνικές ομάδες, ενώ η RSSSF αναγνωρίζει 172. Είναι ο δεύτερος Μαλαισιανός ποδοσφαιριστής με τις περισσότερες συμμετοχές, πίσω από τον Σου Τσινάν.
Έπαιξε για τη Μαλαισία σε πολλές διεθνείς διοργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων των Αγώνων Νοτιοανατολικής Ασίας, του Κυπέλλου Μερντέκα και των Ασιατικών Αγώνων. Ήταν βασικός παίκτης της ομάδας της Μαλαισίας που προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα, τους οποίους η Μαλαισία μποϊκοτάρισε. Η Μαλαισία κέρδισε σε αγώνες κατάταξης τη Νότια Κορέα με σκορ 2–1 στο Στάδιο Μερντέκα.
Τίτλοι και διακρίσεις
Τάγματα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαλαισιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαλαισίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 1976 Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 1980 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πενάνγκ ΦΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Μαλαισίας Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος του Υπερασπιστή του Βασιλείου
Λε Καρμπέ
Το Λε Καρμπέ (γαλλικά: Le Carbet) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Γεωγραφία
Το Λε Καρμπέ βρίσκεται βορειοδυτικά της Μαρτινίκας και κεντρο-δυτικά του Διαμερίσματος Σαιντ-Πιέρ. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Μπελφονταίν και της Λε Μορν-Βερτ, νότια της Σαιντ-Πιέρ, νοτιοδυτικά του Φον-Σαιν-Ντενί και νοτιοανατολικά του κόλπου του Ανζ Τουρίν. Βρίσκεται συντεταγμένες 14.71111°N, -61.18056°W.
Πολιτικά
Δήμαχος του Λε Καρμπέ είναι ο Ζαν-Κλωντ Εκανβιλίν (Jean-Claude Ecanviline). Θα είναι δήμαρχος από το 2008 έως το 2014.