cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σίνδος
Ονομασία
thumb|Χρυσή νεκρική μάσκα από το ταφικό σύμπλεγμα της Σίνδου (520 π.Χ.), που φυλάσσεται στο [[Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.]] Για την ύπαρξη της αρχαίας Σίνδου υφίσταται γραπτή μαρτυρία από τον Ηρόδοτο, στο έβδομο βιβλίο του, ότι ο στόλος του Ξέρξη εισχώρησε στο Θερμαϊκό κόλπο και ναυλόχησε στη Θέρμη, στην πόλη Σίνδο και στη Χαλάστρα. Από αυτήν την περιγραφή συνάγεται πως η Σίνδος ήταν παράλια πόλη που βρισκόταν μεταξύ αρχαίας Θέρμης και Χαλάστρας, στις εκβολές του Εχεδώρου ποταμού.
Η ονομασία Σίνδος είναι προελληνική, καθώς τοπωνύμια στις καταλήξεις "-νθος" και "-νδος" (όπως Πίνδος, Λίνδος, Ζάκυνθος) αποδίδονται σε προελληνικά φύλα, όπως οι Πελασγοί, οι Κάρες και οι Λέλεγες. Προκύπτει συνεπώς ότι οι πρώτοι οικιστές της Σίνδου ήταν πιθανότατα Πελασγοί.
Στη συνέχεια η Σίνδος κατοικήθηκε από διάφορα θρακικά και ελληνικά φύλα και ο πληθυσμός της υπήρξε ανάμικτος από Πελασγούς, Μύγδονες και Ίωνες. Αυτό συνάγεται από την πληροφορία του λεξικογράφου Στέφανου, ότι η Θέρμη ήταν «πόλις Ελλήνων Θρηίκων», την ανεύρεση στο αρχαίο νεκροταφείο της Σίνδου χρυσού δαχτυλιδιού, στο οποίο είναι χαραγμένη η λέξη «ΔΩΡΟΝ» σε ιωνική γραφή και την ανακάλυψη στη διπλή τράπεζα της Αγχιάλου οστράκων με τα ιωνικά ονόματα όπως: Αργαθώνιος, Ίων, Εύδικος, Μενέστρατος.
Πρόσβαση
Η Σίνδος καθίσταται εύκολα προσβάσιμη μέσω της Εγνατίας Οδού (κόμβος 20). Επιπλέον η Σίνδος διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό επί της γραμμής Αθήνας-Θεσσαλονίκης και από το 2007 εξυπηρετείται από τον προαστιακό σιδηρόδρομο Θεσσαλονίκης. Επίσης συνδέεται με την Θεσσαλονίκη με λεωφορειακές γραμμές του ΟΑΣΘ.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Εικόνες από τα ευρήματα στο αρχαίο νεκροταφείο της Σίνδου, που σήμερα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Σίνδου έχει ως εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Δέλτα
Λόρο Μπορίτσι
Ο Λόρο Μπορίτσι (αλβ: Loro Boriçi, 4 Αυγούστου 1922 - 25 Απριλίου 1984) ήταν Αλβανός ποδοσφαιριστής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου του 1922 στη Σκόδρα της Αλβανίας και ξεκίνησε την καριέρα του το 1937 από την τοπική Βλαζνία. Τη σεζόν 1941–42 εκμεταλλεύτηκε το γεγονός πως η χώρα του τελούσε υπο ιταλική κατοχή και μεταγράφηκε στη Λάτσιο.Το 1943 επέστρεψε στη Βλαζνία και το 1948 πήγε στην Παρτιζάνι Τιράνων, όπου έκλεισε την καριέρα του το 1957.
Με την Εθνική Αλβανίας είχε 24 συμμετοχές και σημείωσε 6 τέρματα.
Απεβίωσε στις 28 Απριλίου του 1984 στα Τίρανα, ενώ το γήπεδο της Σκόδρας φέρει το όνομά του.
Πηγές
Κατηγορία:Αλβανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Αλβανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Βλαζνία Σκόδρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάνι Τιράνων Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Αλβανίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παρτιζάνι Τιράνων
Οι επαγγελματίες (ταινία)
Οι επαγγελματίες (The professionals) είναι γουέστερν αμερικανικής παραγωγής του 1966 σε σενάριο, παραγωγή και σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Μπρουκς. Πρωταγωνιστούν οι Μπαρτ Λάνκαστερ, Λι Μάρβιν, Ρόμπερτ Ράιαν, Γούντι Στροντ, με τους Τζακ Πάλανς, Κλαούντια Καρντινάλε και Ραλφ Μπέλαμι σε υποστηρικτικούς ρόλους.
Η ταινία έλαβε τρεις υποψηφιότητες για τα Βραβεία Όσκαρ και μια ενθουσιώδη υποδοχή από τους κριτικούς.
Πλοκή
Στα τελευταία χρόνια της Μεξικανικής Επανάστασης, ο Αμερικανός γαιοκτήμονας Τζέι Γκραντ προσλαμβάνει τέσσερις άντρες, οι οποίοι είναι όλοι ειδικοί στους αντίστοιχους τομείς τους, για να σώσουν την απαχθείσα σύζυγό του, Μαρία, από τον Τζέσους Ράζα, έναν πρώην επαναστάτη ηγέτη που έγινε ληστής.
Ο Χένρι "Ρίκο" Φάρνταν είναι ειδικός στα όπλα, ο Μπιλ Ντόλγουορθ είναι ειδικός στα εκρηκτικά, ο Χανς Εχένγκαρντ είναι ο επιστάτης αλόγων και ο Τζέικ Σαρπ είναι ένας παραδοσιακός ανιχνευτής Απάτσι, έμπειρος στο τόξο και το βέλος. Ο Φάρνταν και ο Ντόλγουορθ, έχοντας και οι δύο πολεμήσει υπό τις διαταγές του Πάντσο Βίγια, τρέφουν μεγάλη εκτίμηση για τον Ράζα ως στρατιώτη. Αλλά ως κυνικοί επαγγελματίες, δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να τον σκοτώσουν.
Όταν φέρνουν τη Μαρία πίσω στο τρένο, αρχίζει μια ανταλλαγή πυροβολισμών επειδή έχει καταληφθεί ξανά από τους ληστές. Καταδιωκόμενοι από τον Ράζα και τους άνδρες του, οι επαγγελματίες αναγκάζονται να καταφύγουν σε κοντινές εκτάσεις φαραγγιών. Εκείνο το βράδυ, η Μαρία τους αποκαλύπτει ότι δεν έχουν σώσει την «απαχθέντα σύζυγο» του Γκραντ αλλά μάλλον την ερωμένη του Ράζα — καθώς ο Γκραντ την είχε αγοράσει σε έναν κανονισμένο γάμο, από τον οποίο δραπέτευσε με την πρώτη ευκαιρία για να επιστρέψει στον αληθινό της έρωτα στο Μεξικό.
Την επόμενη μέρα, η Μαρία επιβιβάζεται σε ένα άλογο και περνάει μέσα από τα στενά φαράγγια για να ξανασυναντήσει τον Ράζα, αλλά ο Ντόλγουορθ πυροδοτεί τα εκρηκτικά που είχε τοποθετήσει στα τείχη του φαραγγιού, τα οποία καταρρέουν και κλείνουν το φαράγγι, εμποδίζοντας τη διαφυγή της. Καθώς ο Ράζα και οι εναπομείναντες άντρες του πλησιάζουν, ο Ντόλγουορθ προσφέρεται να μείνει πίσω για να επιτρέψει στους άλλους επαγγελματίες να δραπετεύσουν με τη Μαρία. Στη μάχη που ακολούθησε, ο Ράζα τραυματίζεται και αιχμαλωτίζεται και ο Ντόλγουορθ σχεδόν σκοτώνεται από μία ετοιμοθάνατη Τσικίτα, της οποίας οι σφαίρες έχουν τελειώσει στο πιστόλι.
Ο Γκραντ και οι δικοί του άντρες συναντούν τους επαγγελματίες (με τον Ράζα και την Μαρία) στα σύνορα των ΗΠΑ. Ο πλούσιος κτηνοτρόφος λέει στον Φάρνταν ότι το συμβόλαιό τους έχει κλείσει ικανοποιητικά. Στη συνέχεια διατάζει έναν από τους άνδρες του να σκοτώσει τον τραυματισμένο Ράζα. Αλλά πριν προλάβει να πυροβολήσει, ο Ντόλγουορθ πυροβολεί το χέρι που κρατά το όπλο του. Οι άλλοι επαγγελματίες μπαίνουν για να προστατεύσουν τη Μαρία και τον Ράζα. Μαζεύουν τον τραυματισμένο Ράζα, ξαπλώνοντάς τον στην πλάτη ενός καρου με άλογα και με τη Μαρία στα ηνία, στέλνουν και τους δύο πίσω στο Μεξικό.
Ο Γκραντ γυρίζει θυμωμένος στον Φάρνταν και του λέει: «Κάθαρμα!», στο οποίο ο Φάρνταν απαντά: «Ναι, κύριε, στην περίπτωσή μου είμαι ένα ατύχημα κατά τη γέννηση μου. Αλλά εσύ, κύριε, είσαι ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος».
Στη συνέχεια, οι επαγγελματίες αποχωρούν, ακολουθώντας την άμαξα πέρα από τα σύνορα προς το Μεξικό.
Εισπράξεις
Μέχρι το 1976, υπολογίστηκε ότι η ταινία είχε κερδίσει 8,8 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις στη Βόρεια Αμερική.
Κριτικές
Το περιοδικό Variety έγραψε για την ταινία:
Στον ιστότοπο ανασκόπησης κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία αποδοχής 89% με βάση κριτικές 18 κριτικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με απαγωγή Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μωρίς Ζαρ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νεβάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures
Μάχη στα Εκβάτανα (129 π.Χ.)
Η μάχη στα Εκβάτανα πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 129 π.Χ. ανάμεσα στους Σελευκίδες του Αντιόχου Ζ΄ Σιδήτη και τους Πάρθους του Φραάτη.
Προοίμιο της σύγκρουσης
Αφού ο Σελευκίδης βασιλιάς νίκησε τους Ιουδαίους και τους υπέταξε, εξασφάλισε τα δυτικά σύνορα του κράτους του. Την άνοιξη του ιδίου έτους (131 π.Χ.) συγκέντρωσε ένα κολοσσιαίο στρατό 80.000 ανδρών (3.000 Ιουδαίοι, 45.000 Έλληνες από την Αντιόχεια, τη Βέροια (Αλέπο), τη Δαμασκό και άλλες συριακές και μικρασιατικές πόλεις καθώς και ντόπιοι) με σκοπό την ανακατάληψη των ανατολικών επαρχιών. Με τρεις νικηφόρες μάχες ο σελευκιδικός στρατός συνέτριψαν τους Πάρθους (οι οποίοι έχασαν 34.000 άνδρες) και ανέκτησε τη Μεσοποταμία και τη Μεγάλη Μηδία. Έντρομοι οι Πάρθοι αποτραβήχθηκαν στην κοιτίδα τους για ανασυγκρότηση, ενώ ο Φραάτης πρότεινε σύναψη ειρήνης στον Αντίοχο. Αυτός την απέρριψε αλαζονικά, απαιτώντας από τους Πάρθους να αποσυρθούν μόνιμα στη στέππα. Τελικά ο χειμώνας του 130 π.Χ. ανέστειλε τις εχθροπραξίες. Ο Αντίοχος διέπραξε το σφάλμα να απλώσει αρκετά σε έκταση το στράτευμά του στην Μηδία. Λέγεται ότι οι ντόπιοι, ενοχλημένοι από την παρουσία του ισχυρού ελληνικού στρατού, κάλεσαν τους συγγενεύοντες φυλετικά Πάρθους.
Η μάχη στα Εκβάτανα
Ο Αντίοχος δεν πρόλαβε να συγκεντρώσει παρά μονάχα 18.000 στρατιώτες, σε αντίθεση με τις 80.000 των Πάρθων (50.000 Τόχαροι, Μασσαγέτες και Σάκες και 30.000 Πάρθοι), αν και πίστευε ότι θα αντιμετώπιζε τα υπολείμματα της στρατιάς του Φραάτη. Παρά τις δύσκολες συνθήκες διεξαγωγής μάχης, ο Αντίοχος Ζ΄ επετέθη μαζί το βασιλικό του άγημα (τους εταίρους) και τους λοιπούς του άνδρες, βρίσκοντας ηρωϊκό θάνατο.
Επίλογος
Με την ήττα τους οι Σελευκίδες εγκατέλειψαν μια για πάντα τα σχέδια ανακατάληψης των ανατολικών επαρχιών και αποσύρθηκαν στη Συρία. Ο Φραάτης εκτιμώντας την ανδρεία του Αντιόχου έστειλε τη σορό του να θαφτεί με τιμές στην Αντιόχεια. Οι αιχμάλωτοι Έλληνες του σελευκιδικού στρατού υπηρέτησαν στον Φραάτη. Μετά από δύο χρόνια οι Σάκες, αγανακτισμένοι από την αχαριστία του Πάρθου βασιλιά, του επιτέθηκαν και οι Έλληνες κατά τη μάχη αυτομόλησαν σε αυτούς, κατανικώντας τους Πάρθους.
Πηγές
Εκβατανα Εκβατανα Εκβατανα Εκβατανα Εκβατανα
Η Έριδα περί την Θεία Ευχαριστία
Η Έριδα περί την Θεία Ευχαριστία (La disputa del Sacramento, εν συντομία Disputa), είναι ένας πίνακας του ιταλού αναγεννησιακού καλλιτέχνη Ραφαήλ. Δημιουργήθηκε μεταξύ των ετών 1509 και 1510 ως πρώτο μέρος της συμβολής του Ραφαήλ στην διακόσμηση με τοιχογραφίες των δωματίων που είναι σήμερα γνωστά ως «Αίθουσες του Ραφαήλ» (Stanze di Raffaello) στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Εκείνη την εποχή, το δωμάτιο αυτό ήταν γνωστό ως Stanza della Segnatura, και ήταν η ιδιωτική παπική βιβλιοθήκη, όπου συνερχόταν το ανώτατο παπικό δικαστήριο.
Περιγραφή
Στον πίνακα, ο Ραφαήλ έχει δημιουργήσει μια σκηνή που εκτείνεται τόσο στον ουρανό, όσο και στη γη. Πάνω, ο Χριστός περιβάλλεται από φωτοστέφανο, πλαισιωμένος από την Παναγία και τον Ιωάννη τον Βαπτιστή δεξιά και αριστερά (σε διάταξη που είναι γνωστή ως Δέηση). Εκατέρωθεν εικονίζονται διάφορες άλλες βιβλικές φιγούρες όπως ο Πέτρος (άκρα αριστερά, κρατώντας κλειδιά), ο Αδάμ (πολύ αριστερά, με γυμνό στήθος), ο Παύλος (άκρα δεξιά, κρατώντας βιβλίο και σπαθί) και ο Μωυσής (δεξιά, με δέσμες φωτός και με τις πλάκες των Δέκα Εντολών). Ο Θεός Πατέρας κάθεται πάνω από όλα αυτά στο χρυσό φως του ουρανού και λατρεύεται από αγγέλους. Κάτω από τα πόδια του Χριστού είναι το Άγιο Πνεύμα, στις πλευρές του οποίου είναι τα βιβλία των τεσσάρων Ευαγγελίων, κρατούνται ανοιχτά από αγγελάκια.
Παρακάτω, σε ένα βωμό βρίσκεται ένα αρτοφόριο. Ο βωμός πλαισιώνεται από θεολόγους οι οποίοι απεικονίζονται να ερίζουν περί την Μετουσίωση. Το σώμα, το αίμα, η ψυχή και η θεότητα του Χριστού είναι η Αγία Ευχαριστία, η οποία συζητείται από εκπροσώπους της Εκκλησίας. Μεταξύ αυτών είναι οι αρχικοί τέσσερις Διδάσκαλοι της Εκκλησίας (που αναγνωρίζονται από τα ονόματά τους που αναγράφονται στα φωτοστέφανά τους), με τον Πάπα Γρηγόριο Α΄ και τον Άγιο Ιερώνυμο στα αριστερά του βωμού και τον Ιερό Αυγουστίνο και τον Αμβρόσιο Μεδιολάνων στα δεξιά, μαζί με τον Πάπα Ιούλιο Β΄, τον Πάπας Σίξτο Δ΄, τον Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα και τον Δάντη. Ο Σίξτος Δ΄ είναι ο χρυσοντυμένος Πάπας στο κάτω μέρος του πίνακα. Ακριβώς πίσω από τον Σίξτο είναι ο Δάντης, ο οποίος φοράει κόκκινα και φέρει δάφνινο στεφάνι που συμβολίζει το ποιητικό του μεγαλείο. Ο φαλακρός άνδρας που διαβάζει ένα βιβλίο ακουμπώντας στο κιγκλίδωμα στην αριστερή γωνία θεωρείται πως είναι ο μέντορας του Ραφαήλ, αναγεννησιακός αρχιτέκτονας Ντονάτο Μπραμάντε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εριδα
Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Χρυσόστομος
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Αθηνών. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1973 και Πρεσβύτερος το 1977.
Υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στις Ιερές Μητροπόλεις Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας και Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου καθώς και στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, αποσπάσθηκε στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή ως Εφημέριος, Πνευματικός, Διευθυντής του Οικοτροφείου και Καθηγητής. Εργάσθηκε και ως κωδικογράφος της Ιεράς Συνόδου επί πολλά έτη. Ασχολήθηκε επισταμένως με τη συγγραφή, δημοσιεύοντας πλήθος μελετών και δύο συλλογές γραπτών κηρυγμάτων.
Την 26η Απριλίου 2004 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως, η χειροτονία του ετελέσθει στις 28 Απριλίου 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χρυσοστομος
Μάνεσης Αργολίδας
Ο Μάνεσης (παλαιά ονομασία: Μάνεσι) είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας που το 2011 είχε 534 κατοίκους.
Το όνομά του το οφείλει στους Τούρκους και στους Αρβανίτες, που κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας έδωσαν ονόματα με Τούρκικα στοιχεία σε πολλά από τα χωριά της περιοχής. Κατά την περίοδο του 1916, γνώρισε μεγάλη ακμή για την εποχή του, με πληθυσμό 716 περίπου άτομα. Σήμερα ο Μάνεσης δεν ξεπερνά τους 660 κατοίκους. Οι κάτοικοι του, εξαιτίας του ημιορεινού του εδάφους, ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Η τοποθεσία του χωριού ευνοεί περισσότερο τη γεωργία.
Ο Μάνεσης, λόγω του εύφορου εδάφους του, παράγει περισσότερα πορτοκάλια, μανταρίνια και ελιές. Κεντρική εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης όπου την έκτισαν οι ίδιοι οι κάτοικοι του χωριού. Επίσης έχει κι άλλες εκκλησίες: Άγιος Νεκτάριος (στην παιδική χαρά του χωριού), Προφήτης Ηλίας (σε ένα χαμηλό βουνό του χωριού), Παναγία (στον δρόμο προς το Ανυφί), Υπαπαντή του Χριστού και Άγιοι Πάντες (το νεκροταφείο του χωριού στο δρόμο προς την Αμυγδαλίτσα και τη Βίλλα).
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Μάνεση είχε σημαντική αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1971 ωστόσο απο τότε έχει μειωθεί αρκετά.
Μανεσης Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Πυρανόζη
Πυρανόζες (αγγλ.: pyranoses) στη βιοχημεία και την οργανική χημεία, ονομάζονται οι ομάδες σακχάρων, δηλ. οι μονοσακχαρίτες σε κυκλική δομή με έξι μέλη, δομή η οποία περιέχει τον σκελετό του πυρανίου, ένεκα και η ονομασία τους, πυρανόζες. Πέντε μέλη είναι από άνθρακα (C) και ένα μέλος είναι από οξυγόνο (O). Μπορεί να φέρουν και άλλα άτομα άνθρακα εξωτερικά του εξαδακτυλίου (βλέπε λ.χ. μόριο γλυκόζης). Η δομή αυτή λέγεται επίσης δακτύλιος πυρανόζης (pyranose ring). Σε αντίθεση με το πυράνιο που φέρει δύο διπλούς δεσμούς, από το οποίο λήφθηκε η ονομασία αυτή (πυρανόζες), η πυρανόζη ποτέ δεν έχει διπλούς δεσμούς.
Από θερμοδυναμικής άποψης, ο δακτύλιος πυρανόζης είναι πολύ πιο σταθερός απ' αυτόν της φουρανόζης. Μονοσάκχαρα που, συνήθως, φέρουν αυτή τη μορφή του εξαδακτυλίου πυρανόζης είναι: η γλυκόζη, η μαννόζη, η γαλακτόζη κ.ά. Παραδείγματος χάρη, για μια αλδοεξόζη, όπως η γλυκόζη, η αλδεϋδική ομάδα C-1 του τύπου ανοιχτής αλυσίδας αντιδρά με το υδροξύλιο του C-5 για να σχηματίσει μια ενδομοριακή ημιακετάλη. Ο εξαμελής δακτύλιος του σακχάρου που παράγεται, ονομάζεται πυρανόζη λόγω της ομοιότητάς του με το πυράνιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονοσακχαρίτες Κατηγορία:Αλδόζες Κατηγορία:C6
Διοκαισάρεια
Με την ονομασία Διοκαισάρεια φέρονταν στην αρχαιότητα δύο πόλεις, οι:
ΚΟΝΚΑΚΑΦ Καπ 2015
Το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Καπ 2015 (αγγλικά: 2015 CONCACAF Cup, ισπανικά: Copa CONCACAF 2015) ήταν ένας διεθνής ποδοσφαιρικός αγώνας με σκοπό τον καθορισμό της ομάδας που θα λάμβανε μέρος στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017. Η νικήτρια του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2013, η ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών αγωνίστηκε εναντίον της κατόχου του τίτλου του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015, της ομάδας του Μεξικού στις 10 Οκτωβρίου του 2015 στο Ρόουζ Μπόουλ της Πασαντίνα των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις CONCACAF (εθνικές ομάδες)
Star Wars
To Star Wars (γνωστό στην Ελλάδα και ως Ο Πόλεμος των Άστρων) είναι ένα αμερικανικό franchise επικής διαστημικής όπερας, που επικεντρώνεται σε μια σειρά ταινιών που δημιουργήθηκε από τον Τζορτζ Λούκας. Η πρώτη ταινία με τον ομώνυμο τίτλο προβλήθηκε στις 25 Μαΐου του 1977 και έκτοτε δημιούργησε ένα φαινόμενο ποπ κουλτούρας, το οποίο γέννησε και άλλες ταινίες και μια εκτενή λίστα από βιβλία, κόμικς, βιντεοπαιχνίδια, τηλεοπτικές σειρές, παιχνίδια, φιγούρες και άλλα προϊόντα, που αποτελούν το σύμπαν του Star Wars. Το 2020, η συνολική του αξία εκτιμήθηκε στα 70 δισεκατομμύρια δολάρια, και είναι επί του παρόντος το πέμπτο επικερδέστερο franchise πολυμέσων στην ιστορία.
Ιστορία
Οι ταινίες εξελίσσονται από το 32 ΠΜΓ (Πριν τη Μάχη του Γιάβιν) μέχρι το 35 ΜΜΓ (Μετα τη Μάχη του Γιάβιν), όπου εξιστορείται πρωτίστως η ζωή του Άνακιν Σκαϊγουώκερ και το πώς από Τζεντάι μετατρέπεται σε Σιθ με το όνομα Νταρθ Βέιντερ, αλλά τελικά εξιλεώνεται σώζοντας τον γιο του, Λουκ Σκαϊγουώκερ, από τον Νταρθ Σίντιους. Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του Νταρθ Βέιντερ μια νεαρή ρακοσυλλέκτρια, η Ρέι, ανακαλύπτει ότι είναι ευαίσθητη στη Δύναμη και αναπτύσσει έναν ιδιαίτερο δεσμό με τον εγγονό του Άνακιν, Μπεν Σόλο, ο όποιος ακολουθώντας λανθασμένα τα χνάρια του παππού του έχει παρασυρθεί στη σκοτεινή πλευρά και έχει πάρει το όνομα Κάιλο Ρεν.
Υπόβαθρο
Το Star Wars είναι διαστημική όπερα. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως επιστημονική φαντασία, καθώς επικεντρώνεται περισσότερο σε ρομαντικά στοιχεία και δραματικές επικές μάχες. Επίσης υπάρχει αρκετά το μυστικιστικό στοιχείο με τη Δύναμη που "μαγικά" δίνει δυνάμεις στους Τζεντάι. Ο Λούκας έχει συνδυάσει φουτουριστικά στοιχεία επιστημονικής φαντασίας και παλιά τεχνολογία (ρετροφουτουρισμός). Σε κάθε ταινία αναγράφεται η πρόταση "A long time ago, in a Galaxy far, far away..." (ελληνικά: Πολύ παλιά, σε ένα Γαλαξία πολύ, πολύ μακριά).
Ο Τζορτζ Λούκας έχει δηλώσει ότι το Star Wars είναι μια ταινία που συνοδεύει τη μουσική, όχι το αντίστροφο. Η μουσική όλων των ταινιών έχει γραφτεί από τον συνθέτη Τζον Γουίλιαμς και πολλά θέματα που έχουν παιχτεί στις ταινίες αποτελούν πλέον μονόλιθους κινηματογραφικών θεμάτων, άμεσα αναγνωρίσιμα και συνδεδεμένα με συγκεκριμένους χαρακτήρες της ταινίας. Κινούνται ως επί το πλείστον σε μοτίβα όμοια αυτών της όπερας του Ρίχαρντ Βάγκνερ τα οποία συνδέονται μεταξύ τους πολύ συχνά. Μια μετατροπή του κλασσικού θέματος της πρώτης ταινίας που κυκλοφόρησε αποτελεί το κεντρικό θέμα σε κάθε ταινία.
Από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία στο σύμπαν του Star Wars είναι η Δύναμη. Αυτή δίνει στους Τζεντάι διάφορες δυνάμεις, από τηλεπάθεια και τηλεκίνηση μέχρι ψυχομέτρηση, υπεράνθρωπη φυσική κατάσταση και τη δυνατότητα πρόβλεψης του μέλλοντος. Περιγράφεται από τον Γιόντα ως ένα πεδίο που δίνει ζωή και είναι παντού. Ο μεγαλύτερος φόβος ενός Τζεντάι είναι να παρασυρθεί από τη σκοτεινή πλευρά της Δύναμης, η οποία αναδύεται μέσω των αρνητικών συναισθημάτων, δηλαδή φόβος, μίσος, οργή. Ανάλογα με το ποια πλευρά της Δύναμης χρησιμοποιεί κάποιος, έχει και τις ανάλογες δυνάμεις. Δίνεται η εντύπωση ότι η σκοτεινή πλευρά είναι ευκολότερη, αλλά δεν είναι πιο δυνατή και αυτό είναι θέμα διαμάχης μεταξύ Τζεντάι και Σιθ.
Χαρακτήρες
Οι κύριοι χαρακτήρες που εμφανίζονται στις ταινίες είναι οι εξής:
Ταινίες
Αρχικά, ο Λούκας είχε γράψει ένα σενάριο το οποίο σκεφτόταν να υλοποιήσει σε εννέα ταινίες, τελικά όμως κατάφερε να φτιάξει έξι. Είχε δηλώσει μάλιστα ότι δεν πρόκειται να βγει καινούρια ταινία Star Wars. Το 1977, με περιορισμένο προϋπολογισμό, αποφάσισε από τις εννέα ταινίες να ξεκινήσει με το κομμάτι του σεναρίου που περιγράφεται στην ταινία Μια Νέα Ελπίδα. Δημιούργησε έπειτα τη συνέχεια Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται το 1980 και τελείωσε την πρώτη τριλογία το 1983 με την ταινία Η Επιστροφή των Τζεντάι. Έκτοτε δημιουργήθηκε και η παράδοση ότι κάθε ταινία απείχε από την επόμενη σε κυκλοφορία τρία χρόνια.
Αφού ολοκληρώθηκε στην ουσία το δεύτερο μέρος της ιστορίας, το 1999 ο Λούκας σκηνοθέτησε την ταινία Η Αόρατη Απειλή, η οποία σηματοδότησε μια νέα τριλογία, που περιγράφει τα γεγονότα πριν την πρώτη ταινία. Έτσι, η νέα επίσημη ονομασία των παλιών ταινιών άλλαξε σε Επεισόδιο 4, 5 και 6, αντίστοιχα. Ακολουθώντας την παράδοση των τριών χρόνων ανά ταινία, ο Λούκας σκηνοθέτησε την ταινία Η Επίθεση των Κλώνων το 2002 και την ταινία Η Εκδίκηση των Σιθ το 2005.
Τον Αύγουστο του 2008, κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων της σειράς, ονόματι Star Wars: Ο Πόλεμος των Κλώνων και χρονικά διαδραματίζεται μεταξύ του δευτέρου και του τρίτου επεισοδίου. Η ταινία αυτή αποτελεί εισαγωγή στην ομότιτλη τηλεοπτική σειρά Star Wars: Ο Πόλεμος των Κλώνων, η οποία επίσης έκανε πρεμιέρα την ίδια χρονιά. Τον Οκτώβριο του 2012, η εταιρία The Walt Disney Company συμφώνησε στην αγορά της Lucasfilm και ανακοίνωσε πως θα κυκλοφορήσει νέα τριλογία, ξεκινώντας με το Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει το 2015. Η αντιπρόεδρος της Lucasfilm, Κάθλιν Κένεντι έγινε πρόεδρος της εταιρείας και δούλεψε ως παραγωγός των επόμενων ταινιών, με τον Τζορτζ Λούκας να λειτουργεί ως σύμβουλος. Το σενάριο για το Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει έγραψε ο Μάικλ Αρντ με τους Τζέι Τζέι Έιμπραμς και Λόρενς Κάσνταν, ενώ σκηνοθέτης της ταινίας ήταν ο Τζέι Τζέι Έιμπραμς. Το σενάριο και τη σκηνοθεσία για το Star Wars: Οι Τελευταίοι Τζεντάι ανέλαβε ο Ράιαν Τζόνσον. Το σενάριο για το Star Wars: Skywalker - Η Άνοδος ανέλαβαν οι Κρις Τέριο και Τζέι Τζέι Έιμπραμς, όπου ο τελευταίος σκηνοθέτησε και την ταινία.
The Skywalker saga
thumbnail|250px|right|Το εξώφυλλο του DVD της τροποποιημένης αρχικής τριλογίας Star Wars (2004).
Τηλεοπτικές σειρές
Πέρα από τις κινηματογραφικές ταινίες έχουν γίνει και κάποιες τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων. Σε όλες αυτές, εμφανίζονται χαρακτήρες από τις κινηματογραφικές ταινίες. Μερικές από αυτές τις σειρές είναι οι Πόλεμος των Κλώνων (2003-2005), Ο Πόλεμος των Κλώνων (2008-2020), Οι Επαναστάτες (2014-2018) και Η Αντίσταση (2018-2020). Οι τηλεοπτικές σειρές και όλα τα υπόλοιπα μέσα που παράχθηκαν πριν τις 25 Απριλίου του 2014, με εξαίρεση τις κινηματογραφικές ταινίες και τη σειρά Star Wars: Ο Πόλεμος των Κλώνων, έπαψαν να αποτελούν μέρος του κανόνα μετά την απόκτηση της Lucasfilm από την εταιρία The Walt Disney Company το 2012. Εκτός από τις σειρές κινουμένων σχεδίων ξεκίνησαν να κυκλοφορούν και σειρές ζωντανής δράσης στη streaming υπηρεσία Disney+ με πρώτη τη σειρά The Mandalorian (2019-). Ακολουθούν οι σειρές ζωντανής δράσης The Book of Boba Fett (2021-2022), Obi-Wan Kenobi (2022), Andor (2022-), Ahsoka (2023), Skeleton Crew (2023), The Acolyte (2024) και Lando όπως και οι σειρές κινουμένων σχεδίων Star Wars: The Bad Batch (2021-), Visions (2021-), Ιστορίες των Jedi (2022-) και Οι Περιπέτειες των Νεαρών Jedi (2023-).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Star Wars Κατηγορία:Σειρές ταινιών Κατηγορία:Επικές ταινίες Κατηγορία:Franchises της Lucasfilm
Εθνικός ύμνος της Γκαγκαουζίας
Ο εθνικός ύμνος της Γκαγκαουζίας είναι ένα από τα εθνικά σύμβολα της Γκαγκαουζίας. Η μουσική συντέθηκε το 1995. Το κείμενο του ύμνου εγκρίθηκε το 1999. Συνθέτης του ύμνου είναι ο Μιχαήλ Κόλσα και στιχουργός ο Μίνα Κόσα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γκαγκαουζία
Ρομπότ του Λεονάρντο ντα Βίντσι
thumb|right|350px|Σύγχρονη ανακατασκευή του ρομπότ Το ρομπότ του Λεονάρντο ντα Βίντσι είναι εφεύρεση του Λεονάρντο ντα Βίντσι του έτους 1495.Στα χειρόγραφα του Λεονάρντο που ανακαλύφθηκαν το 1950 υπάρχει το σχέδιο κατασκευής του. Ο Λεονάρντο παρουσίασε την κατασκευή του σε μια γιορτή που διοργάνωσε ο Δούκας Σφόρτσα στο Μιλάνο το 1495. Το ρομπότ ήταν τοποθετημένο μέσα σε μια μεσαιωνική πανοπλία. Κινούσε τα χέρια και τα πόδια του, καθόταν και σηκωνόταν όρθιο σαν άνθρωπος, και σήκωνε το κλείστρο του κράνους του.
Σήμερα υπάρχουν κατασκευές βασισμένες στα χειρόγραφα του Λεονάρντο που αποδεικνύουν ότι το ρομπότ ήταν λειτουργικό.
Περιγραφή
Στα χειρόγραφα του Λεονάρντο που ανακαλύφθηκαν το 1950 υπάρχει το σχέδιο κατασκευής του. Ο Λεονάρντο παρουσίασε την κατασκευή του σε μια γιορτή που διοργάνωσε ο Δούκας Σφόρτσα στο Μιλάνο το 1495. Το ρομπότ ήταν τοποθετημένο μέσα σε μια μεσαιωνική πανοπλία. Κινούσε τα χέρια και τα πόδια του, καθόταν και σηκωνόταν όρθιο σαν άνθρωπος, και σήκωνε το κλείστρο του κράνους του.
Ρομποτ του Λεοναρντο Ρομποτ
Φιόντορ Σαλιάπιν
Ο Φιόντορ Ιβάνοβιτς Σαλιάπιν (Фёдор Иванович Шаляпин, 13 Φεβρουαρίου 1873 - 12 Απριλίου 1938) ήταν Ρώσος τραγουδιστής της όπερας. Με τη δυνατή και εκφραστική φωνή βαθύφωνου που διέθετε και τη σημαντική διεθνή σταδιοδρομία του, συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στους κορυφαίους ομοτέχνους του όλων των εποχών. Ο ιστορικός και σχολιαστής της όπερας Μάικλ Σκοτ τονίζει ότι: «Ο Σαλιάπιν είναι, μαζί με τον Καρούζο και τη Μαρία Κάλλας, ένας από τους τρεις μεγαλύτερους τραγουδιστές, και από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες, του εικοστού αιώνα»
Τα πρώτα χρόνια
thumb|right|150px|Το κωδωνοστάσιο του Ναού των Θεοφανίων στο [[Καζάν. Η Αίθουσα Σαλιάπιν βρίσκεται στον δεύτερο όροφο .]] Ο Σαλιάπιν γεννήθηκε στο Καζάν της Ρωσίας, στο σπίτι του εμπόρου Λισίτζιν στην οδό Ρυμπνορυάντσκαγια (σήμερα οδός Πούσκιν) αρ. 10, την παραμονή της Υπαπαντής με το παλαιό (Ιουλιανό) ημερολόγιο που ήταν τότε σε χρήση στη Ρωσία. Την επόμενη ημέρα βαπτίσθηκε στον ναό των Θεοφανίων. Νονοί του ήταν οι γείτονες της οικογένειας: ο υποδηματοποιός Νικολάι Τόνκοφ και η 12χρονη Λουντμίλα Χαριτόνοβα. Η κατοικία ήταν ακριβή για τον πατέρα του, Ιβάν Γιακόβλεβιτς Σαλιάπιν, υπάλληλο στο περιφερειακό συμβούλιο, και έτσι το 1878 η οικογένεια Σαλιάπιν μετακόμισε στο χωριό Αμέτιεβο, ένα καταυλισμό που σήμερα βρίσκεται μέσα στο πολεοδομικό συγκρότημα του Καζάν.
Σταδιοδρομία
Κατά μεγάλο μέρος αυτοδίδακτος, ο Σαλιάπιν άρχισε τη σταδιοδρομία του στην Τιφλίδα και στην Αυτοκρατορική `Οπερα της Αγίας Πετρουπόλεως το 1894. Στη συνέχεια προσκλήθηκε να τραγουδήσει στην Ιδιωτική `Οπερα Μαμόντοφ (1896–1899), όπου ο πρώτος ρόλος του ήταν αυτός του Μεφιστοφελή στην όπερα του Σαρλ Γκουνώ Φάουστ, που σημείωσε αξιόλογη επιτυχία. Στη Μαμόντοφ συνάντησε τον συνομήλικό του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, που υπηρετούσε εκεί ως βοηθός διευθυντής ορχήστρας και τους συνέδεσε μία ισόβια φιλία. Ο Ραχμάνινοφ τον δίδαξε πολλά, μεταξύ των οποίων το πώς να αναλύει μία μουσική σύνθεση, και επέμεινε ότι ο Σαλιάπιν έπρεπε να μαθαίνει όχι μόνο τους δικούς του ρόλους, αλλά και όλους τους άλλους των έργων στα οποία θα εμφανιζόταν. Με τον Ραχμάνινοφ ο Σαλιάπιν έμαθε τον ρόλο του Μπορίς Γκοντουνόφ στην ομώνυμη όπερα του Μουσόργκσκι, που έγινε το «σήμα κατατεθέν» του. Ο Σαλιάπιν σε αντάλλαγμα έδειξε στον Ραχμάνινοφ το πώς «έχτιζε» την κάθε ερμηνεία του γύρω από μία στιγμή ή σημείο κορυφώσεως. Ανεξάρτητα από το πού βρισκόταν αυτό το σημείο ή σε ποια δυναμική μέσα στο κομμάτι, ο ερμηνευτής έπρεπε να γνωρίζει πώς να το προσεγγίσει με απόλυτη ακρίβεια και για τον λόγο αυτό έπρεπε να «προϋπολογίσει» τις δυνάμεις του. Διαφορετικά, η όλη κατασκευή του κομματιού θα κατέρρεε και το κομμάτι μπορούσε να χάσει την ενότητά του. Ο Ραχμάνινοφ χρησιμοποίησε αυτή την προσέγγιση όταν έγινε πιανίστας πλήρους απασχολήσεως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βασιζόμενο στις εμφανίσεις του Σαλιάπιν στη Μαμόντοφ, το Θέατρο Μπαλσόι στη Μόσχα τον «έκλεισε» για τακτικές εμφανίσεις από το 1899 ως το 1914. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου ο Σαλιάπιν εμφανιζόταν επίσης τακτικά στην Ιδιωτική `Οπερα Ζίμιν της Μόσχας. Επιπροσθέτως, ήδη από το 1901 ο Σαλιάπιν άρχισε περιοδείες στη Δύση, με ένα ντεμπούτο στη Σκάλα του Μιλάνου εκείνη τη χρονιά που έκανε αίσθηση: έπαιξε τον διάβολο στην όπερα Μεφιστοφελής του Αρρίγκο Μπόιτο, υπό τη διεύθυνση ενός εκ των πλέον δυναμικών μαέστρων όπερας του 20ού αιώνα, του Αρτούρο Τοσκανίνι. Αργότερα, στο τέλος της σταδιοδρομίας του, ο Τοσκανίνι τόνισε ότι ο Ρώσος βαθύφωνος ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο της όπερας με το οποίο είχε ποτέ συνεργασθεί. Ωστόσο, η πρώτη εμφάνιση του Σαλιάπιν στη Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης, το 1907, ξένισε εξαιτίας της χωρίς προηγούμενο ειλικρίνειας και νατουραλισμού της ηθοποιίας του. Επέστρεψε όμως στη «Μετ» το 1921 και τραγούδησε εκεί με τεράστια επιτυχία επί οκτώ έτη. Το 1913 ο δαιμόνιος θεατρικός επιχειρηματίας Σεργκέι Ντιαγκίλεφ γνώρισε τον Σαλιάπιν στο κοινό του Λονδίνου και του Παρισιού, οπότε ο βαθύφωνος άρχισε να δίνει ρεσιτάλ όπου ερμήνευε κυρίως παραδοσιακά ρωσικά δημοτικά τραγούδια, ρεσιτάλ που έτυχαν καλής αποδοχής από το δυτικό κοινό. Ανάμεσα σε αυτά τα λαϊκά τραγούδια ήταν και το Πετέρσκαγια, το οποίο ηχογράφησε με μία ορχήστρα ρωσικών λαϊκών οργάνων που υπήρχε στη Βρετανία, καθώς και το τραγούδι που έκανε διάσημο σε όλο τον κόσμο: Το τραγούδι των βαρκάρηδων του Βόλγα.
thumb|200px|Πορτρέτο του Σαλιάπιν από τον Μπαρίς Κουστόντιεφ Ο Σαλιάπιν έκανε μία περιοδεία στην Αυστραλία το 1926, δίνοντας μία σειρά από ρεσιτάλ που επαινέθηκαν πολύ.
Οι ιδιωτικές υποθέσεις του Σαλιάπιν ήταν σε ακαταστασία εξαιτίας της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία. Αρχικώς ήταν ένας σεβαστός καλλιτέχνης στη νέα, σοβιετική Ρωσία. Ωστόσο, το ασταθές κλίμα που επακολούθησε με τον λιμό και τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, συνδυαζόμενο με τη (σύμφωνα με κάποιες πηγές) δήμευση μέρους της περιουσίας του από τις κομμουνιστικές αρχές, τον ώθησε να παραμείνει μονίμως εκτός Ρωσίας μετά το 1921. Ωστόσο, εξακολούθησε να υποστηρίζει ότι δεν ήταν «αντισοβιετικός». Αρχικώς εγκαταστάθηκε στη Φινλανδία και αργότερα στη Γαλλία. Το κοσμοπολίτικο Παρίσι, με τον μεγάλο πλέον πληθυσμό Ρώσων εκπατρισμένων («εμιγκρέδων») έγινε η βάση του και τελικώς ο τόπος θανάτου του. Αυτό δεν τον εμπόδισε από το να επιδιώξει μία διεθνή σταδιοδρομία.
Τον Μάιο του 1931 εμφανίσθηκε στη «Ρωσική σεζόν» που οργάνωσε ο σερ Τόμας Μπήτσαμ στο Lyceum Theatre του Λονδίνου. Εκτός από τον Μπορίς Γκοντουνόφ (αποσπάσματα από τον οποίο ηχογράφησε το 1929-31 και νωρίτερα), έμειναν στη μνήμη οι ερμηνείες του στους ρόλους του Ιβάν του Τρομερού στην όπερα του Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ Η κυρά του Πσκοβ, του Μεφιστοφελή στον Φάουστ, του Δον Κιχώτη στην ομώνυμη όπερα του Ζυλ Μασνέ, και του βασιλιά Φιλίππου στην όπερα Δον Κάρλος του Βέρντι.
Πολλές ρωσικές όπερες, όπως ο Μπορίς Γκοντουνόφ, η Χοβάνστσινα, ο Ιβάν Σουσάνιν, Ο Πρίγκιπας Ιγκόρ και Η νύφη του Τσάρου, έγιναν πολύ γνωστές στον δυτικό κόσμο χάρη στον Σαλιάπιν.
Το 1932 ο Σαλιάπιν εξέδωσε απομνημονεύματα υπό τον τίτλο `Ανθρωπος και μάσκα: Σαράντα χρόνια στη ζωή ενός τραγουδιστή.
Η τελευταία παράσταση του Σαλιάπιν έγινε στην όπερα του Μόντε Κάρλο το 1937, στον ρόλο του Μπορίς Γκοντουνόφ. Ο Θεόδωρος Σαλιάπιν πέθανε το επόμενο έτος από λευχαιμία σε νοσοκομείο των Παρισίων. Το 1984 η σορός του μεταφέρθηκε από το Παρίσι στη Μόσχα με μία περίτεχνη τελετή και τάφηκε στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι.
Οικογένεια
thumb|right|205px|Ο Σαλιάπιν ως [[Μεφιστοφελής.]]
Αυτοβιογραφικά έργα
Ο Σαλιάπιν είχε αρχίσει να συγγράφει μία αυτοβιογραφία του από πολύ πρόωρα, στην Κριμαία. Το 1917, ενώ βρισκόταν στη νότια Γαλλία, πιέσθηκε να την ολοκληρώσει από ένα Γάλλο δημοσιογράφο που έλπιζε να τη δημοσιεύσει. Αλλά ο Μαξίμ Γκόρκι, που ήταν στενός φίλος του Σαλιάπιν και ζούσε τότε στο Κάπρι, τον έπεισε να μείνει μαζί του εκεί και με τη βοήθεια γραμματέα κατέγραψε όγκο πληροφοριών, που τα συνέθεσε σε ένα μεγάλο χειρόγραφο, το οποίο εκδόθηκε στη Ρωσία το 1917 με τη μορφή μιας σειράς άρθρων στο περιοδικό Λέτοπις. Στο μεταξύ, ο Σαλιάπιν επεχείρησε να το πουλήσει σε έναν Αμερικανό εκδότη, ο οποίος αρνήθηκε όταν έμαθε ότι είχε ήδη δημοσιευθεί στη ρωσική γλώσσα. Ο Σαλιάπιν διαχώρισε τη θέση του από τον Γκόρκι και συνεργάσθηκε με έναν άλλο επιμελητή, παράγοντας μία νέα εκδοχή του αρχικού κειμένου. Αυτή τυπώθηκε στις ΗΠΑ υπό τον τίτλο Pages of My Life (= Σελίδες της ζωής μου, Harper & Brothers, Νέα Υόρκη 1927), σταματούσε και αυτή στο έτος 1905, και δεν είχε το βάθος, το ύφος και τη ζωντάνια του κειμένου του Γκόρκι. Για αυτό, το 1932 ο Σαλιάπιν εξέδωσε το `Ανθρωπος και μάσκα: Σαράντα χρόνια στη ζωή ενός τραγουδιστή (Alfred A. Knopf, Νέα Υόρκη) με την ευκαιρία της 40ής επετείου της πρώτης του σκηνικής παρουσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Βαθύφωνοι
Hardcore (ταινία)
Το Hardcore είναι ελληνική ταινία του 2004 σε σκηνοθεσία Ντένη Ηλιάδη. Βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Αλέκας Λάσκου.
Πλοκή
Οι δεκαπετάχρονες Μάρθα (Κατερίνα Τσάβαλου) και Νάντια (Δανάη Σκιάδη) εργάζονται ως πόρνες και ζουν σε έναν κόσμο με βία, διαφθορά και ναρκωτικά. Ενώ η Μάρθα δέχεται τον ρόλο του παθητικού θύματος της όλης κατάστασης, η Νάντια αποφασίζει να δράσει, παίρνοντας τη Μάρθα υπό την προστασία της. Προκειμένου να ξεφύγουν από αυτήν την κατάσταση, έρχονται η μία πολύ κοντά στην άλλη, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μεταξύ τους ερωτική έλξη. Σύντομα, τα δυο κορίτσια θα εμπλακούν σε μια σειρά από φόνους.
Προβολές
Το 2004, η ταινία προβλήθηκε στο 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης''. ''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα
Δημήτριος Ζαροκανέλλος
Ο Δημήτριος Ζαροκανέλλος ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 καταγόμενος από τα Λεχαινά.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ξυλόζη
Η ξυλόζη, της οποίας η ονομασία προέρχεται από το –ξύλο, είναι μονοσακχαρίτης που απαντάται στη Φύση, όχι όμως σε ελεύθερη μορφή. Χημικά ανήκει στη σειρά των αλδοπεντόζων ή απλά πεντόζων. Περιέχει στη δομή της πέντε (5) άτομα άνθρακα και μία (1) ομάδα αλδεϋδης, η οποία είναι και η δραστική της ομάδα. Περιέχεται στις ημικυτταρίνες οι οποίες αποτελούν δομικό συστατικό της φυτικής και της δασικής βιομάζας. Όπως όλα τα σάκχαρα, δύναται στη φύση να απαντηθεί σε διάφορες στερεοχημικές μορφές ανάλογα με τις επικρατούσες χημικές συνθήκες. Έχοντας την ελεύθερη ομάδα της αλδεϋδης, πάντα χημικώς διαθέσιμη, ανήκει στα σάκχαρα εκείνα που πάντα υφίστανται αναγωγή.
Η χημική δομή της ξυλόζης είναι η ακόλουθη: HOCH2(CH(OH))3CHO. Τα κυκλικά ημικεταλικά ισομερή είναι κυρίαρχα όταν είναι υπό διάλυση, και απαντάται είτε σε πυρανόζες με εξακυκλική μορφή δακτυλίων του τύπου: C5O, ή σε φουρανόζες με πεντακυκλική μορφή δακτυλίων, C4O (με μία ομάδα CH2OH). Οποιοδήποτε από τα παραπάνω μπορεί να υποστεί ισομερισμό.
Η ξυλόζη αποτελεί σημαντικό μέρος στις λεγόμενες ξυλάνες, που δομούν σ' ένα ποσοστό -περίπου 30%- τα κυτταρικά τοιχώματα φυτών ή ξυλωδών δένδρων (λ.χ. της σημύδας) κυρίως στα πλατύφυλλα είδη. Αντίθετα, η ξυλόζη έχει πολύ μικρό μέρος (περίπου 9%) στα κωνοφόρα, όπως λ.χ. πεύκα και ερυθρελάτη.
Ιστορικά, πρώτη φορά απομονώθηκε και αναγνωρίστηκε ως ένωση, από το Φινλανδό επιστήμονα Koch, το 1881. Ωστόσο, απέκτησε εμπορική διαθεσιμότητα, με τιμές παρόμοιες με αυτές της σουκρόζης γύρω στο 1930. Η ξυλόζη μεταβολίζεται από τον ανθρώπινο οργανισμό, αν και δεν είναι από τις σημαντικές θρεπτικές ουσίες, ενώ μπορεί να προσληφθεί μέσω προγραμμάτων δίαιτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονοσακχαρίτες
Καπάν Αν
Το Καπάν Αν (Капан ан) είναι πρώην καραβανσεράι των Σκοπίων, πρωτεύουσας της Βόρειας Μακεδονίας. Ευρίσκεται εντός του παλαιού παζαριού. Αναφορά στο όνομά του γίνεται για πρώτη φορά το 1467, ενώ, επίσης, θεωρείται ως το παλαιότερο της πόλεως.
Το καραβανσεράι ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια του δεύτερου μισού του 15ου αιώνα από τον Οθωμανό αξιωματούχο Ισά Μπέη, ο οποίος προχώρησε, επίσης, στην ανέγερση αριθμού άλλων μνημείων των Σκοπίων. Η ονομασία Καπάν πιθανώς προέρχεται από την λέξη kabban, η οποία ορίζει είτε μία μεγάλη τραπεζαρία, είτε μία πλάστιγγα η οποία χρησίμευε στο ζύγισμα των ξένων εμπορευμάτων τα οποία προορίζονταν να πωληθούν εντός του καραβανσεράι. Πράγματι, το κτίριο χρησίμευε όχι μόνον ως πανδοχείο και αποθήκη, αλλά και ως χώρο εμπορείου.
Το καραβανσεράι διαθέτει εσωτερικό προαύλιο χώρο, ο οποίος ο οποίος είναι περιτριγυρισμένος από καταστήματα και καμάρες δύο επιπέδων. Αριθμεί 20 αίθουσες στο ισόγειο και 24 στον όροφο, όλες τους προσβάσιμες από το επίπεδο του προαυλίου χώρου. Όπως η πλειονότητα των παλαιών μνημείων των Σκοπίων, επίσης υπέστη τους σεισμούς του 1555 και του 1963, καθώς και την μεγάλη πυρκαγιά του 1689. Εξακολούθησε να λειτουργεί ως πανδοχείο έως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ, στην συνέχεια, οικογένειες συνέχισαν να κατοικούν στο επίπεδο του ορόφου έως το 1963, ενώ το ισόγειο χρησίμευε ως αποθήκες. Από τότε, ανακαινίστηκε και λειτουργεί, πλέον, ως χώρος ψυχαγωγικών εκδηλώσεων, ενώ διαθέτει, επίσης, καταστήματα βιοτεχνίας, εστιατόρια, κτλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καραβανσεράι στα Βαλκάνια Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Σκόπια Κατηγορία:Καραβανσεράι στη Βόρεια Μακεδονία
Λοκομοτίβ Σόφιας
Η Λοκομοτίβ Σόφιας είναι μια βουλγαρική ποδοσφαιρική ομάδα από την πρωτεύουσα της χώρας, Σόφια, η οποία αγωνίζεται στο ανώτατο πρωτάθλημα της χώρας, A PFG. Ιδρύθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1929 από μια ομάδα εργατών των σιδηροδρόμων με το όνομα Αθλητικό Σωματείο Σιδηροδρόμων. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Λοκομοτίβ Σόφιας στη Σόφια, το οποίο έχει χωρητικότητα 22000 θετατών. Η ομάδα έχει κερδίσει 4 φορές το πρωτάθλημα Βουλγαρίας και άλλες 4 το κύπελλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βουλγαρίας Κατηγορία:Λοκομοτίβ Σόφιας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1929
2006
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2006 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ιανουάριος
Περισσότερα Γεγονότα: Βλέπε Ιανουάριος 2006
Φεβρουάριος
Για περισσότερα γεγονότα, βλέπε Φεβρουάριος 2006.
Μάρτιος
Για περισσότερα γεγονότα, βλέπε Μάρτιος 2006.
Απρίλιος
Για περισσότερα γεγονότα, βλέπε Απρίλιος 2006.
Μάιος
Για περισσότερα γεγονότα, Βλέπε Μάιος 2006.
Ιούνιος
Για περισσότερα γεγονότα, Βλέπε Ιούνιος 2006.
Ιούλιος
Στρατιωτική επίθεση του Ισραήλ κατά του Λιβάνου.
Για περισσότερα γεγονότα, Βλέπε Ιούλιος 2006.
Αύγουστος
Για περισσότερα γεγονότα, Βλέπε Αύγουστος 2006.
Σεπτέμβριος
Για περισσότερα γεγονότα, Βλέπε Σεπτέμβριος 2006.
Οκτώβριος
Για περισσότερα γεγονότα, Βλέπε Οκτώβριος 2006.
Νοέμβριος
Για περισσότερα γεγονότα, Βλέπε Νοέμβριος 2006.
Δεκέμβριος
Βλέπε Δεκέμβριος 2006.
Θάνατοι
Αναλυτικότερα οι θάνατοι ανά μήνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (Αίγυπτος)
Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (Αραβικά: حزب الشعب الجمهورى, προφέρεται: Χιζμπ αλ-Σάεμπ αλ-Ζούμουραα) είναι ένα πολιτικό κόμμα στην Αίγυπτο. Ιδρύθηκε το 2012. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Χάζεμ Όμαρ.
Ιστορία
Η ιστορία του κόμματος άρχισε το 2012, μετά την επανάσταση του 2011. Οι ιδρυτές του κόμματος ήταν πολιτικοί παράγοντες που ήταν αντίθετοι με τα κυρίαρχα Ισλαμικά ρεύματα της Αιγυπτιακής πολιτικής σκηνής εκείνης της περιόδου. Η νεοσύστατη ομάδα υποστήριξε την προεδρική εκστρατεία του Αμρ Μούσα, και συμμάχησε με άλλες 24 πολιτικές ομάδες που συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν το Κόμμα του Κογκρέσου, στο οποίο επρόκειτο να ηγηθεί ο Μούσα. Η ένωση των ομάδων ήθελε να ανοίξει έναν τρίτο δρόμο που να περνά ανάμεσα από τους μιλιταριστές και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα που κυριαρχούσαν στην πολιτική σκηνή. Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα εγκατέλειψε την ένωση όταν ο Μούσα παραιτήθηκε από την ηγεσία του Κογκρέσου. Επίσημα, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2012. Ιστορικά, το κόμμα σχηματίστηκε το 1992 και η πορεία του τέθηκε σε αναστολή το 1999 λόγω διαμάχης για την ηγεσία.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2015 το ΡΛΚ, που συμμετείχε με τη συμμαχία «Αιγυπτιακό Μέτωπο», κέρδισε τις 13 από τις 596 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων. Στις εκλογές γερουσιαστών του 2020 το ΡΛΚ κέρδισε τις 13 από τις 300 έδρες στη Γερουσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Αιγύπτου
Γραμματοσειρά
right|thumb|250px|εικόνα 1: σαν-σερίφ και σερίφ Η γραμματοσειρά (Αγγλικά: Typeface) είναι σύνολο τυπογραφικών χαρακτήρων (γλυφών), σχεδιασμένων με γνώμονα τη μεταξύ τους αρμονία και ομοιομορφία για να αναπαραστήσουν ένα αλφάβητο. Συνήθως περιλαμβάνει τα γράμματα ενός ή περισσοτέρων αλφαβήτων, αλλά και μια σειρά αριθμών, σημείων στίξης και συμβόλων. Μπορεί, επίσης, να αποτελείται εξ ολοκλήρου από ιδεογράμματα και σύμβολα, π.χ. μαθηματικά σύμβολα ή σύμβολα χαρτογράφησης.
Είδη και μορφές των γραμματοσειρών
Ένας δεύτερος σημαντικός διαχωρισμός είναι σε ισοπαχείς, οι οποίες θεωρούνται ότι προέρχονται από το ελληνικό αλφάβητο, και ανισοπαχείς, που θεωρείται ότι προέρχονται από τις ρωμαϊκές επιγραφές.
Στον εικοστό αιώνα υπήρχε μία ακόμα σημαντική ταξινόμηση, σε οικογένειες, που δημιουργήθηκε από τον Γάλλο Thibaudeau και χρησιμοποιούνταν από τους τυπογράφους.
Η αναλογία του πάχους των κάθετων γραμμών προς το ύψος καθορίζει την ονομασία των γραμμάτων ως προς το μαύρο. Υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες:
Στις απλές ψηφιακές γραμματοσειρές που περιέχονται στα σύγχρονα υπολογιστικά περιβάλλοντα υπάρχουν μόνο δύο: τα κανονικά και τα έντονα (bold). Σε πολλές από αυτές, τα έντονα (όπως και τα πλάγια), είναι σχεδιασμένα και βρίσκονται σε ξεχωριστό αρχείο ενώ σε πιο απλές ή φτηνές γραμματοσειρές, δεν υπάρχουν. Μερικά λειτουργικά συστήματα και προγράμματα επεξεργασίας κειμένου ή γραφικών δίνουν τη δυνατότητα να σχεδιάζονται αυτόματα, τη στιγμή που χρειάζονται, αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα ικανοποιητικό.
Ιστορία
Μέχρι το 1985 οι σχεδιαστές γραμματοσειρών ήταν υπάλληλοι των επιχειρήσεων που παράγουν τις μηχανές στοιχειοθεσίας ή τις μηχανές εκτύπωσης είτε, παλαιότερα, οι ίδιοι οι τυπογράφοι. Με την ψηφιοποίηση, όμως η όλη διαδικασία της εκτύπωσης άλλαξε. Σήμερα οι επιχειρήσεις όπως η Linotype και η Monotype μόνο εμπορεύονται γραμματοσειρές και οι σχεδιαστές εργάζονται ελεύθερα. Στην αγορά υπάρχει, επίσης, λογισμικό που επιτρέπει τη δημιουργία γραμματοσειρών.
Με την επικράτηση της ηλεκτρονικής τυπογραφίας στον εκδοτικό χώρο ο παραδοσιακός τρόπος δημιουργίας γραμματοσειρών αντικαταστάθηκε από τον σχεδιασμό τους σε ηλεκτρονικό υπολογιστή. Οι σύγχρονες γραμματοσειρές δεν είναι πλέον απτά αντικείμενα, όπως τα μεταλλικά τυπογραφικά στοιχεία, αλλά ένας συνδυασμός γραφικού σχεδίου και προγραμματισμού.
Τρεις διαφορετικοί τύποι γραμματοσειρών για υπολογιστές που συναντώνται σήμερα είναι:
Η τεχνολογία OpenType τείνει να αντικαταστήσει τις δύο πρώτες, καθώς είναι πιο εξελιγμένη και πιο ευέλικτη όσον αφορά τις πλατφόρμες που μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Είναι αποτέλεσμα σύμπραξης της Microsoft με την Adobe.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γραφιστική * Κατηγορία:Συστήματα γραφής
Με λένε Βαγγέλη
Με Λένε Βαγγέλη είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τη σεζόν 2011-2012. Είναι βασισμένη στην αμερικάνικη σειρά My Name Is Earl. Η σειρά σημείωσε αξιοσημείωτη πορεία, ολοκληρώθηκε σε 18 επεισόδια εξαιτίας της οικονομικής δυσχέρειας σταθμού και παραγωγής.
Ξέρετε τον τύπο που κάνει κακές πράξεις και μετά αναρωτιέται γιατί η ζωή του είναι χάλια; Λοιπόν αυτός ο τύπος ήμουν εγώ. Όποτε συνέβαινε κάτι καλό, παραμόνευε πάντα κάτι κακό στην γωνία: κάρμα. Τότε συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να αλλάξω, έτσι έφτιαξα μια λίστα με ό,τι κακό έχω κάνει και ένα ένα θα επανορθώσω όλα τα σφάλματα μου. Με λένε Βαγγέλη, απλά προσπαθώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
Υπόθεση
Ο Βαγγέλης κατοικεί σε μία κωμόπολη και ζει στο δωμάτιο ενός ξενώνα με τον αδελφό του Μπίλη. Στο παρελθόν ανήκε στο περιθώριο, ζώντας με μικροκλοπές και εκμεταλλευόμενος την αφέλεια των άλλων. Είναι όμως εξίσου άτυχος, κυρίως με το γάμο του με τη Ζήνα, η οποία γεννάει ένα σκουρόχρωμο μωρό
Κάποια μέρα αποφασίζει να αγοράσει ένα λαχείο και για πρώτη φορά στη ζωή του στέκεται τυχερός. Οχι όμως για πολύ. Ένα ατύχημα τον στέλνει στο νοσοκομείο και εκεί διαπιστώνει ότι το λαχείο του έχει κάνει φτερά και βρίσκεται σε απελπισία. Όμως καθώς παρακολουθεί μια εκπομπή στην τηλεόραση, βλέπει τον τραγουδιστή Νίκο Κουρκούλη να μιλάει στη δημοσιογράφο Τατιάνα Στεφανίδου για την προσωπική του φιλοσοφία την οποία συνοψίζει με τη λέξη "Κάρμα", μιας και πιστεύει ότι εάν κάνεις στη ζωή σου το καλό, αυτό κάποια μέρα θα επιστρέψει.
Ο Βαγγέλης τότε συνειδητοποιεί ότι έχει αρκετές ευαισθησίες τις οποίες όλα αυτά τα χρόνια είχε θάψει μέσα του. Έτσι λοιπόν, όταν βγαίνει από το νοσοκομείο – με το λαχείο να έχει χαθεί οριστικά για τον ίδιο – αποφασίζει να αλλάξει τρόπο ζωής και σκέψης. Φτιάχνει μάλιστα μια λίστα με αριθμημένες "αμαρτίες" του παρελθόντος και αποφασίζει να διαγράψει μία προς μία, ωφελώντας ή αποζημιώνοντας τα άτομα που έβλαψε. Η πίστη του στο κάρμα παγιώνεται όταν, αφού έχει κάνει ήδη μια καλή πράξη, εντελώς τυχαία εμφανίζεται το χαμένο λαχείο. Εκλαμβάνοντάς το σαν σημάδι, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τα λεφτά που κέρδισε προς σκοπό της εκπλήρωσης της λίστας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Γκαστόν Λερού
Ο Γκαστόν Λερού (Gaston Leroux,1868 -1927) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, γνωστός για τα μυστηριώδη και αστυνομικά μυθιστορήματά του. Έγραψε το μυθιστόρημα το Φάντασμα της Όπερας (1910), που μεταφέρθηκε πολλές φορές στον κινηματογράφο και στο θέατρο. Το μυθιστόρημά του Το Μυστήριο του κίτρινου δωματίου είναι επίσης ένα από τα πιο διάσημα «μυστήρια των κλειδωμένων δωματίων».
Βιογραφία
Ο Γκαστόν-Αλφρέ-Λουί Λερού μεγάλωσε στη Νορμανδία και πήγε σχολείο στην πόλη Ε. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο της Καέν, μετακόμισε στο Παρίσι τον Οκτώβριο του 1886 και εγγράφηκε στη Νομική Σχολή. Κληρονόμησε μεγάλη περιουσία και έζησε πλουσιοπάροχα μέχρι το 1890, οπότε και έφτασε κοντά στη χρεοκοπία. Έγινε δικηγόρος το 1890 και άσκησε το επάγγελμα αυτό μέχρι το 1893. Για να συμπληρώσει τα έσοδά του, έγραφε θεατρική κριτική και δικαστηριακά χρονικά για την εφημερίδα Η ηχώ του Παρισιού (L'Echo de Paris).
Το άρθρο του για τη δίκη του αναρχικού Ωγκύστ Βαγιάν, αυτουργού της βομβιστικής επίθεσης στη Βουλή των Αντιπροσώπων, άρεσε στον εκδότη της εφημερίδας Λε Ματέν, ο οποίος πρόσφερε στον Λερού τη θέση του δικαστικού ανταποκριτή στην εφημερίδα του, που την εποχή εκείνη ήταν από τις πιο σημαντικές του Παρισιού. Ο Λερού είχε έτσι την ευκαιρία να παρακολουθεί δίκες χαρακτήρων που θα μπορούσαν να εμφανιστούν στα μυθιστορήματά του, ειδικά τους αναρχικούς και βομβιστές.
Μια άλλη περίπτωση στην οποία συμμετείχε ήταν η έρευνα και η σε βάθος κάλυψη της υπόθεσης της Όπερας του Παρισιού, το υπόγειο της οποίας περιλάμβανε ένα κελί που κρατούσε κρατούμενους της Κομμούνας των Παρισίων.
Από το 1901 έγινε επίσημος ανταποκριτής της Λε Ματέν και έκανε πολλά ταξίδια στη Γαλλία και στο εξωτερικό, κυρίως στην Ισπανία και στο Μαρόκο. Η εφημερίδα Λε Ματέν, δημοσίευσε το 1903 σε συνέχειες, το έργο Ο κυνηγός των θησαυρών (Le Chercheur de tresors), μυθιστόρημα που τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε με τον τίτλο Η διπλή ζωή του Θεόφραστου Λονγκέ (La double vie deThéophraste Longuet). Από τον Ιούνιο 1904 έως τον Μάρτιο 1906, ως επίσημος διεθνής ανταποκριτής της Λε Ματέν, ταξίδεψε στη Ρωσία και κάλυψε τις πρώτες εξεγέρσεις εναντίον του τσάρου και την κατάρρευση της τσαρικής αυτοκρατορίας.