cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάσιμο Τροΐζι
Κινηματογράφος
Το 1981 έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και πρωταγωνιστής της ταινίας Ricomincio da tre (Ξαναρχίζω απ' το τρία). Ακολούθησε μια πολύ παραγωγική δεκαετία, κατά την οποία συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τους Ρομπέρτο Μπενίνι, Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Έττορε Σκόλα.
Το 1994 έπαιξε στον Ταχυδρόμο (Il postino) του Μάικλ Ράντφορντ, κρατώντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αναφέρεται επίσης ως ένας εκ των σεναριογράφων, διότι συνέβαλε σημαντικά στην προσαρμογή του πρωτότυπου μυθιστορήματος και των χαρακτήρων στα δεδομένα της νότιας Ιταλίας. Ο ρόλος προσέφερε στον Τροΐζι διεθνή αναγνώριση και δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ (Α' Ανδρικού Ρόλου, Προσαρμοσμένου Σεναρίου), αλλά ο ίδιος δεν ζούσε για να το απολαύσει: Είχε πεθάνει στις 4 Ιουνίου 1994 από έμφραγμα του μυοκαρδίου, ενώ ξεκουραζόταν στο σπίτι της αδελφής του στην Όστια, λίγο πριν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα.
Αργότερα οι άνθρωποί του ανακάλυψαν ότι είχε αναβάλει μια εγχείριση καρδιάς, ώστε να μην καθυστερήσει τα γυρίσματα της ταινίας.
Φιλμογραφία
''Δεν συμπεριλαμβάνονται οι τηλεοπτικές εκπομπές. Για τις ταινίες που έχουν προβληθεί στην Ελλάδα, αναφέρεται η ελληνική ονομασία τους.''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κώστας Γαλανόπουλος
Ο Κώστας Γαλανόπουλος (Αθήνα, 28 Δεκεμβρίου 1997) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος στην ΑΕΚ.
Σε συλλογικό επίπεδο
Προέρχεται από την Ακαδημία του Κενταύρου Βριλησσίων. Στη συνέχεια πήγε στα τμήματα υποδομών της ΑΕΚ. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την πρώτη ομάδα στις 31 Μαΐου 2016 στο παιχνίδι των πλέι οφ με τον Πανιώνιο και από το καλοκαίρι του 2016 αποτελεί μέλος της πρώτης ομάδας, όντας εκ των βασικών παικτών της ΑΕΚ σε Ελλάδα και Ευρώπη. Στο πρωτάθλημα 2016-17 είχε 27 εμφανίσεις και 3 γκολ σε Πρωτάθλημα και Κύπελλο, ενώ συνεχίζει μέχρι και τη σεζόν 2019-20 να είναι μέσα στις βασικές επιλογές για την ενδεκάδα.
Τίτλοι - Διακρίσεις
ΑΕΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Ελληνοκεντρισμός
Υπό την ευρεία έννοια, ελληνοκεντρισμός ονομάζεται η ιδεολογία και το πνευματικό και καλλιτεχνικό ρεύμα που δίνει προτεραιότητα στην ελληνική παράδοση, στην εθνική ταυτότητα και στην αδιάσπαστη ιστορική, γλωσσική, πολιτιστική (είτε ως λόγια είτε ως λαϊκή παράδοση) και φυλετική συνέχεια του ελληνικού έθνους.
Με τον όρο ελληνοκεντρισμός αναφέρεται επίσης η κίνηση των αρχών του 20ού αιώνα (Εμμανουήλ Χαιρέτης, Περικλής Γιαννόπουλος, Ίων Δραγούμης, Λορέντζος Μαβίλης κ.ά.) η οποία εναντιώθηκε στην εξάρτηση -κατά την άποψή της- του ελληνικού κράτους και της κοινωνίας από την Δύση (εξάρτηση πολιτική και πολιτιστική, από την Βαυαροκρατία κυρίως και μετά) και παρήγαγε το φαντασιακό ιδεολόγημα ενός νέου ελληνικού πολιτισμού βασισμένου στην ελληνική παράδοση.
Ελληνοκεντρισμός ονομάζεται, επίσης, η λογοτεχνική και καλλιτεχνική κίνηση της Γενιάς του 1930 αλλά και μεταγενέστερων καλλιτεχνών και διανοουμένων.
Λόγιος και λαϊκός πολιτισμός
Οι αναφορές στον ελληνοκεντρισμό επικεντρώνονται συνήθως σε ό,τι αποκαλούμε λόγιο πολιτισμό, αγνοώντας τη δυναμική του λαϊκού πολιτισμού. Με αυτόν τον τρόπο παράγεται ένα νεοπαγές είδος πολιτισμικού δυισμού που σχετίζεται άμεσα με τις αποκαλούμενες ένδοξες στιγμές μόνον του ελληνικού πολιτισμού, απορρίπτοντας τη δυναμική του λαϊκού πολιτισμού, καθώς αυτός παρουσιάζει σαφείς οσμωτικές τάσεις με το γίγνεσθαι άλλων πολιτισμών.
Η προβολή στο παρελθόν, μέσω της οποίας επιχειρούν συχνά τα έθνη να αποδείξουν την ιστορικότητα τους είναι ενίοτε παραπλανητική, αλλά δεν μπορεί κανείς να απορρίψει άκριτα τη σημασία του υλικού που συγκροτεί το εννοιολογικό πλαίσιο αυτού του ιδεολογήματος, δηλαδή τις έννοιες της κοινής πολιτισμικής παράδοσης, της γλωσσικής ομοιογένειας και της θρησκευτικής κοινότητας.
Σε μια πρώτη ανάγνωση τα παραπάνω στοιχεία συγκροτούν τα επί μέρους στοιχεία μιας φαντασιακής ταυτότητας ανάμεσα στις έννοιες άτομο και έθνος. Βάσει των παραπάνω θα μπορoύσαμε να περιγράψουμε την εθνική ταυτότητα ως μια συλλογική ταυτότητα, την οποία οι άνθρωποι, ως μέλη εθνικών συνόλων, αποκτούν από πολύ νωρίς στη ζωή τους και συνδέεται με τις αναπαραστάσεις περί έθνους. Ως συλλογική ταυτότητα συνιστά αναγκαιότητα, ψυχοειδή μηχανισμό βαθιά εδραιωμένο στην ψυχοσύνθεση του ατόμου και τις ασυνείδητες ορμές και επιθυμίες του, διαμορφώνοντας την αναγκαιότητα του ανήκειν ήδη από τις πρωτόγονες κοινωνίες.
Συνιστώντας ο ελληνοκεντρισμός μια ιδιαιτέρως ελκυστική ιδεολογία, κινητοποιεί τις μάζες και χειραγωγεί με πρωτοφανή επιτυχία τις ισχυρές εθνικές ταυτίσεις των ατόμων. Παρ' όλα αυτά, υποστηρίζεται ευρέως κατά τις τελευταίες δεκαετίες ότι μια άλλη διαδικασία, και ιδεολογία, η παγκοσμιοποίηση και ο πολιτισμικός σχετικισμός καθίσταται αναγκαία οπτική γωνία, αν επιθυμεί να κατανοήσει κανείς τις διαρκείς μεταβολές και διαφορετικές διαστάσεις μιας παγκόσμιας, εξελισσόμενης πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Θεωρητικά μια τέτοια άποψη καθιστά παρωχημένο τον εθνικισμό και θέτει σε κίνδυνο τα εθνικά κράτη, αποδυναμώνοντας τις εθνικές ταυτότητες. Όμως, πληθώρα εμπειρικών στοιχείων υποδεικνύουν ότι κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί και ότι αντιθέτως οι εθνικές ταυτότητες έχουν ενδυναμωθεί στην αυγή του 21ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικός εθνικισμός
Καπετανιανά Ηρακλείου
Τα Καπετανιανά είναι ορεινό χωριό της Κοινότητας Σταβιών του Δήμου Γόρτυνας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Βρίσκεται στο νότιο μέρος του νομού και αμφιθεατρικά χτισμένο στις πλαγιές των Αστερουσίων, σε υψόμετρο περίπου 750 μέτρων. Απέχει μέσω του οδικού δικτύου 70,7 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και 21 χιλιόμετρα από την κωμόπολη του Ασημίου.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από τους λεγόμενους καπεταναίους του με την πλούσια συνεισφορά τους στους αγώνες κατά των Τούρκων.
Ιστορικά στοιχεία
Η πρώτη φορά που αναφέρεται επισήμως το χωριό είναι στην τούρκικη απογραφή του 1834, ενώ σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, ιδρύθηκε από Σφακιανούς αγωνιστές, έπειτα από την επανάσταση του Δασκαλογιάννη.
Εκκλησίες
Στα Καπετανινά βρίσκεται χτισμένος ναός της Παναγίας (Κοίμηση της Θεοτόκου) χρονολογείται από την βυζαντινή περίοδο και τον 15ο αιώνα και η οποία εορτάζει στις 15 Αυγούστου (Δεκαπενταύγουστο). Επίσης, στην θέση Μετζολατί, πάνω στα ερείπια αρχαίου Ιερού Κορυφής, υπάρχει μικρός ναός, αφιερωμένος στον Τίμιο Σταυρό, που εορτάζει στις 14 Σεπτεμβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Κόφινα Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Κοντογενάδα Κεφαλονιάς
Η Κοντογενάδα ή Κοντογεννάδα είναι ένα χωριό της Κεφαλονιάς. Βρίσκεται στην περιοχή της Παλικής, κοντά στην παραλία των Πετανών.
Δημογραφικά
Η Κοντογεννάδα τα τελευταία χρόνια έχει συρρικνωθεί πληθυσμιακά σε πολύ μεγάλο βαθμό και οι μόνιμοι κάτοικοί της είναι 92 (2011), ενώ το χωριό παρουσιάζει αύξηση πληθυσμού τους καλοκαιρινούς μήνες. Η εξέλιξη του πληθυσμού έχει ως εξής (η σελ. αναφέρεται στη σελίδα του pdf):
Τοποθεσία
Είναι το τελευταίο χωριό που θα συναντήσει κανείς στη διαδρομή από το Ληξούρι προς την Ανωγή. Βρίσκεται σε σημείο με πανοραμική θέα. Από την κεντρική του πλατεία είναι δυνατόν να απολαύσεις την περιοχή της Λάσσης του Αργοστολίου, το αεροδρόμιο της Κεφαλονιάς, ακόμα και τη Ζάκυνθο.
Ιστορία
Στο χωριό βρίσκονται αρκετά αρχαιολογικά και ιστορικά μνημεία. Στο τέλος της Μυκηναϊκής περιόδου χρονολογούνται οι θολωτοί - λαξευτοί τάφοι. Πρόκειται για θολωτούς τάφους με δρόμο, μικρότερους σε μέγεθος από αυτούς της Πελοποννήσου, εκ των οποίων τα 2/3 είναι λαξευτά στο φυσικό βράχο, ενώ το ανώτερο μέρος ήταν κατασκευασμένο κατά το εκφορικό σύστημα. Όλοι οι τάφοι της Κοντογενάδας είχαν συληθεί και εν μέρει καταστραφεί εξαιτίας μεταγενέστερων χρήσεων, ίσως από την αρχαιότητα. Από αυτούς σώζεται ένας στη θέση "Στην Πλάκα" ή "Πλάκες" πλήσιον του χωριού, καθώς και στην ευρύτερη περιοχή στον λόφο "Σκινιώτικο Βουνί". Ο τελευταίος λόφος λειτούργησε στο παρελθόν και μέχρι σήμερα, σαν λατομείο, καθώς ο μαλακός και αρκετά ανθεκτικός ασβεστόλιθος (μαργαϊκός ασβεστόλιθος) χρησιμοποιήθηκε γενικά ως δομικό υλικό και ευνόησε την λάξευσή του in situ. Εκτός των θολωτών - λαξευτών τάφων, στη θέση "Πλάκες" αναγνωρίζεται ένα λαξευτό ελαιοπιεστήριο, ενώ 200 μέτρα ανατολικότερα, στη θέση "Στης Μηνούς", μπορεί να διακρίνει κανείς στο βράχο ένα λαξευτό κιβωτιόσχημο τάφο, μια δεξαμενή, και άλλα ίχνη τα οποία αποτελούν αρχαιολογικά τεκμήρια της έντονης παρουσίας του ανθρώπου στην περιοχή. Άλλη σημαντική θέση στον ευρύτερο χώρο είναι τα "Οικόπεδα", στα οποία ανακαλύφθηκαν τάφοι, ταφικός περίβολος, σφοντύλια, κοσμήματα, κεραμική, σκελετικά κατάλοιπα ανθρώπων και ζώων κ.ά. Τα όποια πολύτιμα ευρήματα μεταφέρθηκαν με ασφάλεια στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αργοστολίου. Εξαιρετικές είναι και οι δύο εκκλησίες του χωριού: Η Παναγία και ο Άγιος Ιωάννης. Η πρώτη είναι μια υπέροχη εκκλησία 200 περίπου ετών, ενώ ο δεύτερος διαθέτει ένα από τα καλύτερα τέμπλα της Δυτικής Ελλάδας. Εκτός από τις δύο αυτές κύριες εκκλησίες υπάρχει και μία αρκετά μικρότερη, ο Άγιος Γεώργιος.
Προσωπικότητες
Από την Κοντογεννάδα κατάγεται ο γνωστός από τις ανασκαφές στη Σαντορίνη αρχαιολόγος Σπύρος Μαρινάτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς
Γουλιέλμος Α΄ του Αινώ
Ο Γουλιέλμος Α΄ του Αινώ (Willem III van Holland, 1287 – 7 Ιουνίου 1337), κόμης του Αινώ, της Ολλανδίας και των Κάτω Χωρών (1304 - 1337), μέλος του Οίκου του Αβέν ήταν γιος και διάδοχος του Ιωάννη Β΄ του Αινώ και της Φιλίππης του Λουξεμβούργου, κόρης του Ερρίκου Ε΄, κόμη του Λουξεμβούργου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ηττήθηκε λίγο πριν γίνει κόμης σε μάχη από τον Γκυ του Ναμύρ (1304), ο Γκυ και ο Ιωάννης Β΄ της Βραβάντης κατέκτησαν το μεγαλύτερο μέρος των Κάτω Χωρών αλλά οι περιοχές ανακτήθηκαν από τον ίδιο τον Γουλιέλμο όταν έγινε δούκας. Οι μάχες συνεχίστηκαν μέχρι την ειρήνη του Παρισιού (1323) στην οποία ο κόμης της Φλάνδρας αποκήρυξε όλα τα δικαιώματα του στις Κάτω χώρες. Ο Ιωάννης κατέλαβε το μεγαλύτερο τμήμα της Ουτρέχτης, επιχείρησε να καταλάβει την Φρίσλαντ αλλά απωθήθηκε από τον Εσσέλ Μαρτένα. Μετά τον θάνατο του θείου του Γκυ του Αβέν, επισκόπου της Ουτρέχτης (1317) ο Γουλιέλμος απέκτησε το λιμάνι του Άμστερνταμ το οποίο συγχωνεύτηκε με την Ολλανδία.
Ο πεθερός της Ευρώπης
Ο Γουλιέλμος Α΄ του Αινώ αποκλήθηκε "ο πεθερός της Ευρώπης" δυο από τις θυγατέρες του η Μαργαρίτα και η Φιλίππη παντρεύτηκαν αντίστοιχα τους ισχυρότερους Ευρωπαίους βασιλείς της εποχής τους τον Γερμανό αυτοκράτορα Λουδοβίκο Δ΄ της Βαυαρίας και τον βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδο Γ΄ Πλανταγενέτη, ο ίδιος ο Γουλιέλμος Α΄ παντρεύτηκε την αδελφή του Φίλιππου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Φιλοξένησε την Ισαβέλλα της Γαλλίας (1326) την εποχή που περιφερόταν στις Ευρωπαϊκές αυλές αναζητώντας συμμάχους για να ανατρέψει τον σύζυγο της Εδουάρδο Β΄ (1326), πάντρεψε την κόρη του Φιλίππη με τον διάδοχο Εδουάρδο και η Φιλίππη έγινε σύντομα βασίλισσα της Αγγλίας. Είναι δημιουργός νέων ιδρυμάτων όπως το θησαυροφυλάκιο και η καγκελαρία.
Οικογένεια
Με τον γάμο του το 1305 με την Ιωάννα του Βαλουά, κόρη του Καρόλου Βαλουά απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αβέν Κατηγορία:Κόμητες του Αινώ
Βιλνέβ-λε-Μπεζιέ
Το Βιλνέβ-λε-Μπεζιέ (γαλλικά: Villeneuve-lès-Béziers, οξιτανικά: Vilanòva de Besièrs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλνεβουά (γαλλικά: Villeneuvois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Τοστ Χαβάη
Το Τοστ Χαβάη είναι ανοιχτό σάντουιτς που αποτελείται από μια φέτα τοστ με ζαμπόν και τυρί, και ένα κεράσι μαρασκίνο στη μέση του ανανά, ψητό, έτσι ώστε το τυρί να αρχίσει να λιώνει. Εφευρέθηκε, ή τουλάχιστον έγινε γίνει δημοφιλές, από τον γερμανό τηλεοπτικό μάγειρα Κλέμενς Βίλμενροντ και θεωρείται τυπικό στη Δυτική Γερμανία στη δεκαετία του 1950.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα Κατηγορία:Σάντουιτς
Κυριακούλης Αργυροκαστρίτης
O Κυριακούλης Αργυροκαστρίτης (-1828) γνωστός και ως Κυριακούλης Πολυχρόνης ήταν Έλληνας αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Ο Αργυροκαστρίτης ήταν Βορειοηπειρώτης γεννημένος στο Αργυρόκαστρο (όπου πήρε και το επίθετο του) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Αργυροκαστρίτης εντάχθηκε στην Ελληνική Επανάσταση και τον Ιανουάριο του 1828 μαζί με τον ηγέτη της αντίστασης Χατζημιχάλη Νταλιάνη από το Δελβινάκι, πήγαν στο νησί της Κρήτης για να στηρίξουν την επανάσταση εκεί.
Τον Μάιο του 1828, οι Ηπειρώτες και οι Κρητικοί υπό την ηγεσία του Χατζημιχάλη, πολιορκήθηκαν από τον ανώτερο οθωμανικό στρατό του τοπικού ηγεμόνα, Μουσταφά Ναϊλή Πασά, στο Φραγκοκάστελλο, στα Σφακιά. Η άμυνα του κάστρου ήταν καταδικασμένη και μετά από επτά ημέρες το φρούριο καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς. Ο Νταλιάνης και ο Αργυροκαστρίτης σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.
Σύμφωνα με μια τοπική παράδοση στην Κρήτη, ένα ανεξήγητο φαινόμενο συμβαίνει συνήθως στην επέτειο της μάχης του Φραγκοκάστελλου, όπου εμφανίζονται εικόνες στρατευμάτων, που ονομάζονται Δροσουλίτες, να κινούνται πάνω από την τραγική τοποθεσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Ελληνική Πολιτεία 1828-1832
S/2003 J 12
Ο S/2003 J 12 είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία και είναι ο δεύτερος μικρότερος γνωστός φυσικός δορυφόρος του Ηλιακού μας συστήματος, καθώς η μέση ακτίνα του είναι περίπου 0,5 χλμ. Ανακαλύφθηκε από το Πανεπιστήμιο της Χαβάης, το οποίο διευθύνεται από τον Σκοτ Σέπαρντ, το 2003.
Ο S/2003 J 12 έχει διάμετρο περίπου 1 χλμ, και περιστρέφεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 17.883.000 χιλιομέτρων σε 489,72 μέρες. Έχει κλίση 143 μοίρες προς την εκλειπτική και 143 μοίρες προς τον ισημερινό του Δία, σε μια ανάδρομη κατεύθυνση με εκκεντρότητα 0,4920.
Είναι ο εσώτατος από τους εξώτερους ακανόνιστου σχήματος και οπισθοδρομικούς φυσικούς δορυφόρους του Δία και δεν φαίνεται να ανήκει σε κάποια συντροχιακή ομάδα φυσικών δορυφόρων του Δία, γεγονός που τον καθιστά πολύ ενδιαφέρον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Έλφλεντ (σύζυγος του Εδουάρδου του πρεσβύτερου)
Η Έλφλεντ, δεύτερη σύζυγος του βασιλιά των Αγγλοσαξόνων Εδουάρδου του Πρεσβύτερου ήταν κόρη κάποιου Έθελχελμ, πιθανότατα του κόμητος Έθελχελμ του Γουιλσάιρ που πέθανε το 897. Οι ιστορικοί Ντέιβιντ Χ. Κέλλυ (1924 - 2001) και Πολίν Στάφορντ (γεν. το 1946) τον ταυτίζουν με τον Έθελχελμ, τον γιο του θείου του βασιλιά Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ. Οι υπόλοιποι ιστορικοί απορρίπτουν την ιδέα με το σκεπτικό ότι ήταν αδύνατο να παραχωρηθεί σε κάποιον "Έθελινγκ" ο τίτλος του κόμητος, ο Αλφρέδος ο Μέγας δεν καταγράφει καμία συγγένεια όταν του παραχώρησε τον τίτλο. Σε παρόμοια περίπτωση ακυρώθηκε ο γάμος του θετού γιου της Έλφλεντ Έντουι της Αγγλίας με την Έλφγκιφου επειδή ήταν τρίτα ξαδέλφια, τέτοιος γάμος θα ήταν για την εκκλησία αιμομιξία.
Βιογραφία
Η Έλφλεντ παντρεύτηκε τον Αγγλοσάξονα βασιλιά Εδουάρδο τον Πρεσβύτερο (899) αλλά καταγράφεται μονάχα σε ένα διάταγμα ως "βασιλική σύντροφος" (901), δεν πήρε τον τίτλο της βασίλισσας. Οι αρχαιολόγοι άνοιξαν τον τάφο του Αγίου Κάθμπερτ στο Ντάνμπαρ (1827), βρήκαν μιά σειρά από κοσμήματα που όπως φαίνεται από τις επιγραφές έστειλε η Έλφλεντ στον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι. Η δωρεά στον τάφο του Αγίου Κάθμπερτ έγινε ωστόσο από τον θετό γιο της Έθελσταν της Αγγλίας (934). Η Έλφλεντ είχε δύο γιους : τον Έλφγουιρντ που διαδέχτηκε τον πατέρα του αλλά πέθανε πρόωρα λίγες μέρες μετά (924) και τον Έντουιν που πνίγηκε σε ατύχημα (933). Οι κόρες της ήταν : η Έντζιφου που παντρεύτηκε τον βασιλιά των Δυτικών Φράγκων Κάρολο τον Απλό, η Ίντχιλντ που παντρεύτηκε τον κόμη των Παρισίων Ούγο τον Μέγα και η Ήντιθ που παντρεύτηκε τον Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η σπουδαία Γερμανή μοναχή και ιστοριογράφος Ροσβίτα έγραψε με προτροπή του Όθων Α΄ μια ευλογία με την οποία θαύμαζε την ανωτερότητα της Έλφλεντ σε σχέση με την Έκγκουιν, πρώτη σύζυγο του Εδουάρδου του Πρεσβύτερου και μητέρα του Έθελσταν. Ο Εδουάρδος ο Πρεσβύτερος παντρεύτηκε κατόπιν σε τρίτο γάμο την Εαντγκίφου του Κέντ, ο μεγαλύτερος γιος τους ο μελλοντικός Εδμόνδος Α΄ της Αγγλίας γεννήθηκε την διετία 920 - 921, αυτό δείχνει ότι ο γάμος τους διαλύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 910. Ο Ουίλιαμ όφ Μαλμεσμπέρι γράφει έναν ισχυρισμό που βλέπει με σκεπτικισμό ο Σον Μίλερ αλλά έγινε αποδεκτός από τους υπόλοιπους ιστορικούς. Ο Ουίλιαμ όφ Μαλμεσμπέρι έγραψε ότι αποσύρθηκε στο "αβαείο του Γουίλτον" μαζί με τις κόρες της Έντφλιντ και Έθελχιλντ, τόσο η ίδια όσο και οι δύο κόρες της πέθαναν και τάφηκαν εκεί.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Εδουάρδο τον Πρεσβύτερο απέκτησε :
Πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου
Το εκλογικό σύστημα
Το βασικό χαρακτηριστικό του first-past-the- post συστήματος είναι ότι μετατρέπει τις εκλογικές σχετικές πλειοψηφίες σε κοινοβουλευτικές  απόλυτες πλειοψηφίες. Όπως σημείωσε και ο Lijphart κάθε πλειοψηφικό σύστημα οδηγεί σε δυσανάλογα αποτελέσματα και αποθαρρύνει τον πολυκομματισμό (1994). Το βρετανικό σύστημα είναι ένα κλασσικό παράδειγμα σχετικής πλειοψηφικής εκλογής σε μονοεδρικές περιφέρειες (D.Nohlen). Η διαμόρφωση του εκλογικού χάρτη του Ηνωμένου Βασιλείου με τις πολλές μικρές μονοεδρικές περιφέρειες έχει μεγάλη επίδραση στην ισχύ των κομμάτων: ευνοούνται αυτά τα οποία η απήχησή τους είναι τοπικά συγκεντρωμένη. Μια άλλη συνέπεια του συστήματος είναι ότι ενισχύει τα συμπληρωματικά φαινόμενα της χαμένης (wasted vote) και της τακτικής (tactical vote) ψήφου. Η χαμένη ψήφος περιγράφει τις ψήφους σε υποψηφίους που δεν κατάφεραν να εκλεγούν λόγω του συστήματος, ενώ η τακτική είναι το φαινόμενο κατά το οποίο ο εκλογέας αισθανόμενος πως αν ψηφίσει την πρώτη προτίμησή του η ψήφος του θα «χαθεί» ψηφίζει τακτικά την υψηλότερη προτίμησή του που έχει κάποιες πιθανότητες να εκλεγεί. Αυτά τα αποτελέσματα οδήγησαν τον Duverger να διατυπώσει τον νόμο πως κάθε πλειοψηφικό σύστημα οδηγεί σε δικομματισμό.
Ο δικομματισμός
Η σημαντικότερη πολιτική συνέπεια του ο νικητής τα παίρνει όλα (winner-takes-it-all) συστήματος είναι η παγίωση του δικομματισμού. Ο βρετανικός δικομματισμός τις περισσότερες περιόδους μετά τον πόλεμο υπήρξε τεχνητός, εφόσον μια αναλογική αντιπροσώπευση θα έδινε ένα μοντέλο πιο κοντά στο τρικομματικό σύστημα, ή τουλάχιστον σε αυτό τον δυόμιση κομμάτων. Η διπολική διαμόρφωση του βρετανικού κομματικού έχει μια σειρά από συνέπειες για την πολιτική ζωή. Βασικό χαρακτηριστικό του βρετανικού δικομματισμού είναι ότι αναγκάζει τα μεγάλα κόμματα να αυξάνουν την πανσυλλεκτικότητά τους και να εκπροσωπούν λιγότερο τα συμφέροντα των ψηφοφόρων τους, μιας και θα πρέπει να κερδίσουν και τους υποστηρικτές των άλλων κομμάτων. Αυτό έχει σαν παράπλευρη συνέπεια την μετατόπιση του πολιτικού διαλόγου από ιδεολογικά σε περισσότερο «υλικά», χαμηλής πολιτικής θέματα και το «στρογγύλεμα» του πολιτικού λόγου (Lipset). Επιπλέον τα μεγάλα κόμματα που έχουν κυβερνητικό προσανατολισμό περιορίζουν την οξύτητα του αντιπολιτευτικού τους λόγου. Το εκλογικό σύστημα και ο διπολισμός θεωρείται από τον J. Christoph ο βασικός λόγος που στην Βρετανία δεν ευδοκίμησαν απολυταρχικές ή ολοκληρωτικές πολιτικές λύσεις. Σε ένα δικομματικό σύστημα αυξάνεται η ταύτιση του ψηφοφόρου με το γενικότερο πολιτικό σύστημα, καθώς η αλλαγή κυβερνήσεων αποσυμπιέζει την πολιτική ζωή από τις όποιες αποτυχίες. Αυτή η σταθερότητα όμως, που προσφέρει το εκλογικό σύστημα θα ανατραπεί σε περίπτωση που κάποιο τρίτο κόμμα φτάσει το 30%. Σε κάθε περίπτωση η δικομματική σταθερότητα βασίζεται σε σαθρή βάση λόγω της τεχνητής φύσης του συστήματος και ενισχύεται περισσότερο από τη γενική συναίνεση της αγγλικής κοινωνίας για την σημασία της σταθερότητας ακόμα και αλλοιώνοντας την λαϊκή εντολή. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του βρετανικού δικομματισμού είναι ότι από την δεκαετία του 1970 είναι κυριαρχούμενος, ή τουλάχιστον ασσύμετρος, σε αντίθεση με τον ισόρροπο δικομματισμό των δεκαετιών του 50 και του 60. Σε γενικές γραμμές και παρά την κριτική που του έχει ασκηθεί το αγγλικό μακρο-σύστημα ελάχιστα έχει επηρεαστεί στην διάρκεια του 20ου αι. σε σχέση με τις δραματικές αλλαγές που συνέβησαν στο περιβάλλον του Ηνωμένου Βασιλείου.
Πάνω από όλα όμως ο βρετανικός δικομματισμός είναι ένας πλήρης ή τέλειος δικομματισμός μιας και δεν έχει υπάρξει κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ ενός από τα δυο μεγάλα κόμματα ούτε όταν και το κομματικό σύστημα έτεινε προς τον τρικομματισμό όπως την δεκαετία του ‘20 με την άνοδο των εργατικών και στις περιόδους ανάκαμψης των Φιλευλεθέρων. Υπάρχουν, όμως, και συγγραφείς που χαρακτηρίζουν το βρετανικό κομματικό σύστημα ατελή δικομματισμό ή σύστημα των δυόμιση κομμάτων (Alan Shiaroff). Αυτό βέβαια οφείλεται σε διαφορά ορισμού καθώς ο Shiaroff ορίζει ως ατελή οποιοδήποτε δικομματισμό στον οποίο υπάρχουν πάνω από δυο κόμματα, ενώ ο Ware αυτόν στον οποίο η αθροισμένη δύναμη των δυο μεγάλων κομμάτων είναι μεγαλύτερη από 80% και μικρότερη από 95%. Αντίθετα αν ορίσουμε ως ατελή δικομματισμό αυτόν στον οποίο δεν μπορεί να υπάρξει μονοκομματική κυβέρνηση, δεν έχουμε κάτι τέτοιο ακόμα και στην συμμαχία Union Ulster- Tory αφού οι τελευταίοι συγκέντρωναν την πλειοψηφία και μόνοι τους. Άλλωστε πάντα στη συνείδηση των Βρετανών εκλογέων υπάρχει η προτεραιότητα ανάδειξης σταθερής κυβέρνησης βασικό χαρακτηριστικό του πλήρους δικομματισμού. Εκτός από πλήρης ο βρετανικός δικομματισμός είναι και άκαμπτος καθώς στις κοινοβουλευτικές ομάδες και των δυο κομμάτων υπάρχει ομοιόμορφη κα υπαγορευμένη από την ηγεσία και μια ουσιαστική υπερενίσχυση του πρωθυπουργού.
Τα κόμματα και η ηγεσία τους κυριαρχούν απόλυτα επί του κοινοβουλίου: σε 7.100 ψηφοφορίες την περίοδο 1945-74 είχαμε 621 περιπτώσεις που βουλευτής ψήφισε διαφορετικά από την κομματική γραμμή. Ας εξετάσουμε, λοιπόν, τα βασικά χαρακτηριστικά των σημαντικότερων αγγλικών κομμάτων.
Τυπολογία της δομής και της οργάνωσης των αγγλικών κομμάτων
Μια από τις βασικές κινητήριες δυνάμεις για την δημιουργία των κομματικών μηχανισμών στη Βρετανία ήταν η αύξηση των εκλογέων με την μεταρρύθμιση του 1832 (electoral reform acts). Ο μεγάλος αριθμός των ψηφοφόρων ανάγκασε τα κόμματα να οργανώσουν την γραφειοκρατία τους και να δημιουργήσουν τοπικές ψηφοθηρικές οργανώσεις, τις registration societies και τις μετέπειτα local election committees οι οποίες εξελίχθηκαν – μετά το 1867- σε κομματικές ενώσεις. Οι Tory πέτυχαν μετά και την εκλογική ήττα του 1867 να οργανώσουν μια συγκεντρωτική διοίκηση, ενώ αντίθετα στους Φιλελεύθερους τα αντι-κομματικά αισθήματα αποτέλεσαν τροχοπέδη σε ανάλογη εξέλιξη. Οι Liberals και οι Conservatives, υιοθετώντας την τυπολογία του Duverger, ήταν κόμματα κοινοβουλευτικής προέλευσης και ήταν απόρροια της ενίσχυσης του πολιτικού ρόλου του κοινοβουλίου. Αντίθετα οι Εργατικοί ήταν κόμμα εξωκοινοβουλευτικής προέλευσης, εφόσον προήλθε από μια προϋπάρχουσα οργάνωση, που στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν τα εργατικά συνδικάτα. Με βάση πάλι τον διαχωρισμό των Eliassen και Svaasand το κόμμα των συντηρητικών ιδρύθηκε με διείσδυση ή από το κέντρο, αντίθετα οι Εργατικοί ιδρύθηκαν από την περιφέρεια (με σύγκλιση και συγχώνευση). Τα παραπάνω έχουν ως συνέπεια μια συγκεντρωτική δομή και ένα συμπαγές κέντρο για τους Τόρηδες, ενώ για τους εργατικούς μια αποκεντρωμένη διοίκηση, αποσυγκέντρωση της κομματικής ισχύος και ένα μη συμπαγές κέντρο. Τέλος οι Φιλελεύθεροι, αρχικά διέπωνταν από μια ημι-αυτόνομη δομή που οφειλώταν στην ανομοιογένεια των τοπικών οργανώσεων, ενώ βάσιζε την χρηματοδότηση και λειτουργία του στην στήριξη που του παρείχαν οι επιχειρηματίες.
Πάντως τα βρετανικά κόμματα ιδιαίτερα την περίοδο 1960-90 αύξησαν το συγκεντρωτισμό τους και την αυτονομία των κοινοβουλευτικών τους ομάδων, ενώ ταυτόχρονα άρχιζαν να προσεγγίζουν ένα πανσυλλεκτικό μοντέλο στην οργάνωσή τους. Αυτό σημαίνει πως έχουν διατηρήσει  τη γραφειοκρατική και συγκεντρωμένη δομή από τα μαζικά κόμματα, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί την ιδεολογική χαλαρότητα και τον ψηφοθηρικό προσανατολισμό που χαρακτηρίζει τα μαζικά κόμματα.
Κάθε αναφορά, όμως, στα βρετανικά κόμματα, πρέπει λαμβάνει υπόψη της την υψηλή θεσμοποίηση τους. Το όλο αγγλικό πολιτικό σύστημα βασίζεται σε μια μακροχρόνια και έντονα ριζωμένη παράδοση. Τα τρία κύρια κόμματα του Ηνωμένου Βασιλείου είναι από τα περισσότερο θεσμοποιημένα της Ευρώπης. Αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε εύκολα εάν χρησιμοποιήσουμε ένα συνδυασμό των κριτηρίων Panebianco και Janda για τον βαθμό θεσμοποίησης των κομμάτων: θα διαπιστώσουμε ότι Φιλελεύθεροι και Συντηρητικοί λειτουργούν για δυο αιώνες, ενώ οι Εργατικοί για 106 χρόνια, μακράν τα μακροβιότερα κόμματα στην δυτική Ευρώπη. Η αποταύτιση από πρόσωπα είναι σχεδόν απόλυτη, οι οργανωτικές μεταρρυθμίσεις γίνονταν σπάνια και αφορούσαν κυρίως τους τρόπους εγγραφής και στρατολόγησης μελών, ενώ η βάση της οργάνωσης τους- η εκλογική επιτροπή παρέμεινε αναλλοίωτη. Όσον αφορά τους τίτλους έχουμε μόνο μια μικρή αλλαγή αυτή των Liberals σε Liberal Democrats στο πλαίσιο της Alliance με το αποσχισθέν από τους Εργατικούς SPD. Από το 1834 που ο Pell μετονόμασε τους Tories σε Conservatives και που οι Whigs σχημάτισαν τους Liberal το 1860 και το Labour Representation Committee μετασχηματίστηκε σε Labour Party το 1906 δεν είχαμε καμία σημαντική αλλαγή στα ονόματα. Στη σταθερότητα δύναμης θα διαπιστώσουμε ότι από το 1922 που καθιερώθηκε ο δικομματισμός Εργατικών και Συντηρητικών η συνδυασμένη εκλογική τους δύναμη κινήθηκε γύρω στο 80-85% και τα κάθε κόμμα συγκεντρώνει κατά μέσο όρο 41-43%. Το ίδιο δεν ισχύει για τους Φιλελεύθερους και τα τοπικά εθνιστικά κόμματα όπως το σκωτσέζικο SNP τα οποία βλέπουν συχνές εναλλαγές στην εκλογική τους απήχηση- εφόσον είναι περισσότερο αποδοχείς δυσαρέσκειας. Ακόμα μικρότερη είναι η εναλλαγή στην κοινοβουλευτική δύναμη εφόσον κάτι τέτοιο αποτρέπεται από το εκλογικό σύστημα. Δεν βλέπουμε να αναπτύσσονται ισχυρές παρακομματικές δυνάμεις ενώ σταθερές οι πηγές χρηματοδότησης οι επιχειρηματίες για τους Συντηρητικούς και Φιλελεύθερους και τα σωματεία για τους εργατικούς. Σε κάθε περίπτωση οι όποιες αλλαγές στα αγγλικά κόμματα είναι πολύ μικρές στο πλαίσιο της υπερεκαντοταετούς πορείας τους.
Κομματικό Σύστημα 1950-1970
Στην περίοδο αυτή έχουμε απόλυτο δικομματισμό. Ο μέσος όρος της συναθροισμένης απήχησης Εργατικών και Συντηρητικών φτάνει τα υψηλότερα ποσοστά του 20ου αι. στο 91.8%, υπάρχει μια σταθερή εναλλαγή κυβερνήσεων και οι Φιλελεύθεροι να μην μπορούν να ξεπεράσουν το φράγμα των 12 εδρών. Ο δικομματισμός αυτής της περιόδου είναι από τους περισσότερο φυσικούς, καθώς η τα εκλογικά ποσοστά των δυο βασικών κομμάτων πλησιάζουν περισσότερο από ποτέ στην απόλυτη πλειοψηφία. Το 1955 οι Συντηρητικοί φτάνουν το σχεδόν απόλυτα πλειοψηφικό 49.5%, ενώ οι Εργατικοί φτάνουν το 1966 το 47.8%. Αλλά σε γενικές γραμμές τα κόμματα κυμάνθηκαν σταθερά ανάμεσα 40%-50%.
Κομματικό Σύστημα 1970-1979
Η συγκεκριμένη περίοδος χαρακτηρίζεται από χαλάρωση της κομματικής πόλωσης και την χαλάρωση της ταξικής ευθυγράμμισης και έχουμε την μείωση της δύναμης των δύο μεγάλων κομμάτων. Ο μέσος όρος της συναθροισμένης δύναμης Εργατικών και Συντηρητικών έπεσε από το 91.8% των ψήφων το 1970 στο 74.8%. Η αλλαγή αυτή, όμως, δεν αντικατοπτρίστηκε στις έδρες του κοινοβουλίου. Το δικομματικό σύστημα στηρίζεται πλέον όλο και περισσότερο στο post-the-past system, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται ο τεχνητός χαρακτήρας του. Σε γενικές γραμμές παρατηρούνται κάποιες παθογένειες στον δικομματισμό Labour- Conservatives, φυσικοί ίσως για την εξηντακοταετή ως τότε λειτουργία του.
Κομματικό σύστημα 1979-1992
Στις εκλογικές αναμετρήσεις αυτής της περιόδου έχουμε την απόλυτη υπεροχή των Tory είτε με την M.Thatcher είτε με τον J. Major. Οι Εργατικοί παλεύουν για την επιβίωσή τους με χαμηλότερο ποσοστό το 27.6% το 1983. Ο δικομματισμός πραγματικά δοκιμάζεται και τείνει να προσεγγίσει το μοντέλου του κυριαρχούμενου δικομματισμού. Σε κάθε περίπτωση το εκλογικό σύστημα περιόρισε τον εργατικό κατήφορο. Με βάση, όμως, την μονοπώληση της εξουσίας για 18 χρόνια από τους Συντηρητικούς μπορούμε σε κάθε περίπτωση να μιλήσουμε για ασσύμετρο δικομματισμό, που κλόνισε σημαντικά την δικομματική παράδοση.
Κομματικό σύστημα 1997-2005
Στην αρχή της περιόδου αυτής παρατηρήθηκε μια τάση εξισορρόπησης του συστήματος με την ανάκαμψη των Εργατικών και την εκλογική τους νίκη υπό τον T. Blair. Η περίοδος αυτή αντί να δείχνει μια επανασταθεροποίηση του δικομματισμού, δείχνει σημάδια και τάσεις υπέρβασης του συστήματος. Γρήγορα η εξισορρόπηση μετατράπηκε σε εργατική κυριαρχία, ενώ παράλληλα τα εκλογικά ποσοστά των δυο μεγάλων κομμάτων μειώνονταν περισσότερο από ποτέ και πλέον το πλειοψηφικό σύστημα έγινε ο κύριος παράγοντας για την διατήρηση του πιο τεχνητού δικομματισμού του δεύτερου μισού του 20ου αι. Στις πρόσφατες εκλογές οι Συντηρητικοί έφτασαν στο ιστορικό χαμηλό του 32.3% ενώ οι Εργατικοί με ένα ποσοστό 35.2% αποτελούν την κυβέρνηση με την μικρότερη λαϊκή υποστήριξη και νομιμοποίηση από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Οι Liberal Democrats πέτυχαν το ποσοστό του 22% απειλώντας την κυριαρχία των δύο μεγάλων κομμάτων. Μάλιστα αν η ενδυνάμωση αυτή συνεχιστεί είναι πολύ πιθανό να φτάσει το εκλογικό ποσοστό του 30% οπότε θα αρχίσει να επωφελείται από την διαμόρφωση του εκλογικού συστήματος και θα απειληθεί ουσιαστικά ο δικομματισμός. Από την άλλη δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν η κρίση του δικομματισμού τα τελευταία χρόνια είναι δομική ή αν έχει σχέση περισσότερο με περιστασιακούς παράγοντες, όπως η κόπωση του εκλογικού σώματος από τους πολιτικούς ηγέτες, ενδοκομματικές τριβές κ.τ.λ.
Η ταξική ευθυγράμμιση (alignment)
Τουλάχιστον μέχρι την δεκαετία του ‘80 ένα βασικό συμπέρασμα όλων των Βρετανών πολιτικών επιστημόνων ήταν πως για την ανάλυση της συμπεριφοράς των Άγγλων εκλογέων αρκούσε η γνώση της τάξης τους. Ο Βρετανικός λαός είχε έντονα ανεπτυγμένη την ταξική αίσθηση (them and us) και ευθυγραμμιζόταν σχεδόν απόλυτα με το κόμμα που εξέφραζε την κοινωνική του θέση. Χαρακτηριστική είναι η φράση του Puzler: «οι τάξεις είναι η βάση της βρετανικής πολιτικής, όλα τα άλλα είναι εκλεπτύνσεις και λεπτομέρειες». Αυτή η έντονη σχέση ανάμεσα στην ταξική ένταξη και την εκλογική συμπεριφορά οφείλεται, σύμφωνα με τον Yves Meny στην κοινωνική ομοιογένεια, στον πρόωρο εξαστισμό αλλά και την απουσία άλλων διαιρέσεων. Είναι, όμως, αξιοπρόσεκτο πως ένα τόσο ταξικά προσανατολισμένο εκλογικό σώμα υποστήριξε ένα δικομματικό σύστημα βασισμένο στην εναλλαγή της εξουσίας και άρα στην διακυβέρνηση της χώρας από τους ταξικούς αντιπάλους. Για αυτό ευθύνεται η ευελιξία των ανώτερων βρετανικών στρωμάτων που δεν αντέδρασαν τόσο στην κοινωνική κινητικότητα, όσο και στην ισχυροποίηση των άλλων τάξεων. Η ταξική ευθυγράμμιση εμπόδισε την ανάπτυξη των άλλων διαιρετικών δομών που συναντάμε στον άξονα Rokkan. Χαρακτηριστική είναι η μηδαμινή σημασία που έχει στην πολιτική ζωή του 20ου αι. η αγγλικανική εκκλησία. Περιορίζεται σε μια άνευ όρων στήριξη των Συντηρητικών, ενώ διατηρεί πολύ κακές σχέσεις με τους Φιλελεύθερους, λόγω της προσέγγισης των τελευταίων με τους non-conformists. Οι διαρροές λοιπόν ήταν μικρές και η στήριξη που συγκέντρωναν τα δυο μεγάλα κόμματα σχεδόν δεδομένη τα μεσαία και ανώτερα αστικά στρώματα στήριζαν του Tory και τα μέλη των Unions και γενικώς οι εργάτες στήριζαν το Labour. Η κατάσταση, όμως θα αρχίσει να αλλάζει.
Η πτώση της ταξικής διαίρεσης (dealignement)
Ήδη από τις εκλογές του 1970 η ταξική ευθυγράμμιση αρχίζει να μειώνεται με την μεγάλη κάμψη να παρατηρείται από την δεκαετία του 80 και μετά. Όπως παρατηρεί ο David Denver οι βρετανικές εκλογές έχουν πλέον μετατραπεί σε διαδικασία επιλογής καταλληλότερου πρωθυπουργού, προσομοιάζοντας περισσότερο σε ένα προεδροκεντρικό σύστημα. Στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση είναι χαρακτηριστικό ότι και ο Blair (42%) και ο M.Howard (32%) συγκέντρωσαν μεγαλύτερα ποσοστά συμπάθειας από τα κόμματά τους, αλλά και ότι το 1/6 αυτών που δεν ψήφισαν Εργατικούς είπαν πως δεν θα μπορούσαν να ψηφίσουν το κόμμα στο οποίο ήταν ηγέτης ο Blair.
Καθώς η ταξική ψήφος μειώνεται, οι εκλογείς αρχίζουν να αυτό-προσδιορίζονται με βάση άλλες διαιρετικές δομές. Οι γυναίκες, που πάντα αποτελούσαν μια σημαντική εκλογική ομάδα, στηρίζουν διαχρονικά τους Conservatives και ιδίως με την άνοδο στην ηγεσία του κόμματος της M.Thatcher οπότε και ο φεμινισμός ανακάλυψε την συντηρητική εκδοχή του. Στις τελευταίες γενικές εκλογές, όμως, η σταθερά αυτή φαίνεται να αλλάζει: οι νέες γυναίκες μεταθέτουν την υποστήριξη τους στο πιο προοδευτικό- φεμινιστικό Labour. Οι γυναίκες άνω των 34 παρ’ όλα αυτά εξακολουθούν να δυσπιστούν απέναντι στους Εργατικούς (Denver). Εκτός, όμως από τις νεαρές γυναίκες τους Εργατικούς στηρίζουν και αυτές που προέρχονται από εργατικές οικογένειες- δείχνοντας και τον μετασχηματισμό της ταξικής ψήφου μέσα από νέες διαιρέσεις. Συνολικά οι γυναίκες έδωσαν 38% στους Εργατικούς και 32% στους Τόρηδες. Αντίθετα οι άντρες ψήφισαν τα δυο κόμματα με το ίδιο ποσοστό 34%.
Πάντως η ταξική ψήφος αν και μειωμένη εξακολουθεί να παίζει προσδιοριστικό ρόλο. Ο Richard Rose αποδίδει την ήττα των εργατικών στις εκλογές του 1992 στην συρρίκνωση των στρωμάτων που τους υποστήριζαν παραδοσιακά- εργάτες, μικροαστοί κ.τ.λ.
Οι LibDem εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της ταξικής –όπως και γεωγραφικής- διασποράς των ψήφων τους. Τα χαμηλότερα ποσοστά τους οι Φιλελεύθεροι τα έχουν στους ανειδίκευτους εργάτες δηλαδή 15% κατά μέσο όρο μόλις 7 μονάδες διαφορά από μια από τις προνομιακές κοινωνικές τους ομάδες τους μεσοαστούς δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι στηρίζουν τους Liberal σε ποσοστό 22%. Η μόνη κοινωνική ομάδα στην οποία έχουν κάποια ειδική απήχηση είναι οι απόφοιτοι πανεπιστημίου (30%). Ένα άλλο χαρακτηριστικό των Φιλελεύθερων είναι η έλλειψη ενός κοινού ιδεολογικού υποβάθρου των ψηφοφόρων του, αλλά και η λεγόμενη soft support που συγκεντρώνει. Η έννοια της soft support όπως την έθεσε ο Crewe σημαίνει πως οι εκλογείς των Φιλελεύθερων που κινούνται περισσότερο από δυσαρέσκεια προς τα δυο μεγάλα κόμματα δύσκολα ψηφίζουν για δεύτερη συνεχή φορά το κόμμα. Υπάρχει έλλειψη παραμονής (retention). Παρατηρείται πως στις εκλογές του 1992 40% των ψηφοφόρων δεν είχαν ψηφήσει την Alliance το 1987. Επιπλέον το κόμμα συγκεντρώνει υψηλό ποσοστό ανάμεσα στους ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων ως δεύτερη προτίμηση (21%). Το dealignment πάντως ήταν ευνοϊκό για το κόμμα το οποίο αν και βασιζόταν στα μεσαία στρώματα ποτέ δεν ήταν ταξικά ταυτισμένο (Curtice και Russel).
Ο πόλεμος στο Ιράκ προκάλεσε και ένα νέο εκλογικό φαινόμενο την αντι-πολεμική τακτική ψήφο: υποστηρικτές τον Labour ψήφιζαν ως επί το πλείστον Φιλελεύθερους ως έκφραση της αντίδρασης τους στις επιλογές της Κυβέρνησης στο θέμα του Ιράκ. Αυτό το φαινόμενο στέρησε και από την Κυβέρνηση της ψήφους των νέων και των πρωτοψηφισάντων που είχαν παίξει σημαντικό ρόλο στις δυο προηγούμενες νίκες. Η διαιώνιση, όμως, της ταξικής ψήφου φαίνεται πως έγινε με τον μετασχηματισμό της πλέον σε τοπική- ταξική ψήφο και πλέον εκφράζει πέρα από τις ταξικές διαφορές και τις μεγάλες ιδιομορφίες των περιοχών του Ηνωμένου Βασιλείου.
Πηγές άρθρου
Σε αυτήν την ενότητα παρουσιάζεται η βιβλιογραφία στην οποία βασίστηκε το άρθρο, ταξινομημένη κατά χρονολογία έκδοσης.
Περιοδικά
Storbritannien
Ρόμπερτ Γκαντόχα
Ο Ρόμπερτ Γκαντόχα (πολωνικά: Robert Gadocha) (γενν. 10 Ιανουαρίου 1946, Κρακοβία) είναι Πολωνός πρώην ποδοσφαιριστής, όπου πιο αξιοσημείωτα αγωνίστηκε για τη Λέγκια Βαρσοβίας.
Καριέρα
Ο Γκαντόχα ξεκίνησε την καριέρα του στην ακαδημία νέων της Γκαρμπάρνια Κρακοβίας και ύστερα από τη Λέγκια Βαρσοβίας έπαιξε επίσης για την ΦΚ Ναντ και για λίγο στις Ηνωμένες Πολιτείες με την Σικάγο Στινγκ, την τελευταία του επαγγελματική ομάδα. Ήταν μέλος της Εθνικής Πολωνίας που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο, καθώς και μέλος της ομάδας που τερμάτισε τρίτη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 στη Δυτική Γερμανία. Με την εθνική Πολωνίας είχε συνολικά 16 γκολ σε 62 παιχνίδια.
Ο Γκαντόχα κατέχει το ρεκόρ για τις περισσότερες ασίστ σε έναν αγώνα στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, δίνοντας 4 ασίστ στη νίκη της ομάδας του με 7–0 εναντίον της Αϊτής στη φάση των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974. Επιπλέον, κατέχει το ρεκόρ για τις περισσότερες ασίστ σε μία διοργάνωση, με πέντε ασίστ στην ίδια διοργάνωση, μαζί με τους Πελέ (1970), Πιερ Λιτμπάρσκι (1982), Ντιέγκο Μαραντόνα (1986) και Τόμας Χέσλερ (1994).
Το 1978, ο Γκαντόχα μετακόμισε στην Σικάγο Στινγκ της Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ. Πέρασε επίσης μια σεζόν, 1980–81, με τους Χάρτφορντ Χέλιονς στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα Σάλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες του ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Φαιστός
Η Φαιστός (Γραμμική Β: 𐀞𐀂𐀵 Πα-ι-το· Γραμμική Α:𐘂𐘚𐘄 Πα-ι-το) ήταν η δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Κρήτης κατά τη δεύτερη χιλιετία προ Χριστού, μετά από την Κνωσό, και αποτελεί σήμερα σημαντικό αρχαιολογικό χώρο.
Περιγραφή
Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του Ηρακλείου, σε απόσταση 62 χιλιομέτρων, σε υψόμετρο 100 μέτρων, νότια του ποταμού Γεροποτάμου και του αρχαίου Ληθαίου. Η θέα του λόφου είναι πανοραμική και περιβάλλεται από τους επιβλητικούς ορεινούς όγκους του Ψηλορείτη, των Αστερουσίων και των Λασιθιωτικών ορέων, ενώ σε μικρή απόσταση βρίσκεται η κωμόπολη Τυμπάκι. Οικονομικό, διοικητικό και θρησκευτικό κέντρο, επόπτευε την εύφορη πεδιάδα της Μεσαράς. Υπό τον έλεγχο της Φαιστού βρίσκονταν τα αρχαία λιμάνια των Ματάλων και του Κομμού. Κοντά στο ανάκτορο βρίσκεται περίπτερο του ΕΟΤ.
Πρώτες αναφορές και ίδρυση
Η πρώτη αναφορά στην Φαιστό γίνεται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, όπου μνημονεύει την Φαιστό στον κατάλογο των πόλεων που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο και την περιγράφει ως πόλη «», καλά κατοικημένη. Ο αρχαίος ιστορικός Διόδωρος ο Σικελιώτης αποδίδει την ίδρυση της Φαιστού, όπως και της Κνωσού και της Κυδωνίας, στον Μίνωα.
Ιστορικό ανασκαφών
Στοιχεία για την ιστορία της αρχαίας πόλης ήρθαν στο φως έπειτα από Ιταλικές αρχαιολογικές ανασκαφές. Η πόλη συμμετείχε στην εκστρατεία των Αχαιών κατά της Τροίας. Το όνομα είναι προελληνικό και στις πινακίδες της Κνωσού Γραμμικής Β αναφέρεται Paito>αττικός τύπος Φαιστός και η ετυμολογία της είναι από το φα(F)ιστός= λαμπρός, ένδοξος. Η πόλη ήταν ανεξάρτητη και αυτόνομη και έκοβε πολλά νομίσματα στα οποία εικονιζόταν η Ευρώπη καθισμένη σε ταύρο και ένα κεφάλι λιονταριού με τις λέξεις ΦΑΙΣΤΙΩΝ ΤΟ ΦΑΙΜΑ. Στη Φαιστό βασίλευσε η δυναστεία που είχε ιδρύσει ο Ραδάμανθυς, γιος του Δία.
Πρώτος επεσήμανε τη θέση της Φαιστού ο Spratt (II, 24). Οι ανασκαφές ξεκίνησαν το 1900 και στο ανάκτορο το 1909 και συνεχίστηκαν κατά τα επόμενα χρόνια. Ανάμεσα στα ευρήματα υπάρχουν πολύχρωμα καμαραϊκά αγγεία και πολλά άλλα.
Στη Φαιστό η μινωική εποχή αρχίζει το 2.600 π. Χ. Το πρώτο ανάκτορο βρισκόταν στη δυτική πλευρά του αρχαιολογικού χώρου, οικοδομήθηκε το 2.000 π.Χ. σε αλλεπάλληλα επίπεδα και οι τοίχοι του ήταν κτισμένοι με αργολιθοδομή. Το ανάκτορο καταστράφηκε από σεισμό το 1730 π.Χ., όπως και η Κνωσός. Στη θέση των ερειπίων κτίστηκε ανάκτορο, μεγαλοπρεπέστερο του πρώτου.
Το νέο ανάκτορο κτίστηκε πάνω από τα ερείπια του πρώτου, είχε ανάλογο σχέδιο με μόνη διαφορά το ελαφρά υπερυψωμένο επίπεδο του, λόγω της ύπαρξης των ερειπίων. Η κεντρική αυλή των ανακτόρων είχε παρόμοιες διαστάσεις με τις αυλές της Κνωσού και των Μαλίων και ενδεχομένως χρησιμοποιούνταν για τελετές λατρευτικού χαρακτήρα όπως τα Ταυροκαθάψια.
Η σημαντικότητα του ανακτόρου της Φαιστού έγκειται στο γεγονός ότι παρέχει εξαιρετική στρωματογραφία αλλά και πληροφορίες για τη σχέση μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου ανακτόρου και των δύο διαφορετικών φάσεων του Μινωικού πολιτισμού εν γένει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Τυμπακίου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κρήτης Κατηγορία:Μινωικοί αρχαιολογικοί τόποι Φαιστός
Δάπεδο
Το δάπεδο, γνωστό και ως πάτωμα, είναι η επιφάνεια του πυθμένα ενός δωματίου ή οχήματος. Τα δάπεδα ποικίλλουν πολύ.
Υλικά
Τα δάπεδα μπορεί να είναι από πέτρα, ξύλο, μπαμπού, μέταλλο, μάρμαρο, μωσαϊκό ή οποιοδήποτε άλλο υλικό που μπορεί να υποστηρίξει το αναμενόμενο φορτίο.
Τα δάπεδα τυπικά αποτελούνται από ένα υποδάπεδο για την υποστήριξη και μια επένδυση δαπέδου που χρησιμοποιείται για να δώσει μια καλή επιφάνεια βαδίσματος. Όπως τα δάπεδα πρέπει να πληρούν πολλές ανάγκες, κάποια είναι απαραίτητα για την ασφάλεια.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων Κατηγορία:Αυτοκίνητο
Ευρωμπάσκετ 2022
Το Ευρωμπάσκετ 2022 ήταν η 41η έκδοση της διοργάνωσης του Ευρωμπάσκετ, το οποίο διοργανώνεται από την FIBA Europe και το πρώτο από την συμφωνία ότι η εν λόγω διοργάνωση θα λαμβάνει χώρα κάθε τέσσερα χρόνια, με παρόμοιο σύστημα πρόκρισης όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο. Αρχικά είχε προγραμματιστεί να λάβει χώρα από τις 2 έως τις 19 Σεπτεμβρίου 2021, αλλά εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού και της αναβολής των Θερινών Oλυμπιακών Αγώνων του 2020 για το 2021, η εν λόγω διοργάνωση αναβλήθηκε επίσης για τις 1-18 Σεπτεμβρίου 2022.
Όπως και οι δυο προηγούμενες εκδόσεις, το πρωτάθλημα φιλοξενήθηκε σε τέσσερις χώρες. Οι αγώνες στην φάση των ομίλων στην Τσεχία, στη Γεωργία, στη Γερμανία και στην Ιταλία. Η φάση νοκ-άουτ πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο.
Στη διοργάνωση συμμετείχαν τρεις παίκτες αστέρες του NBA, οι Νίκολα Γιόκιτς (Σερβία), ο Γιάννης Αντετοκούνμπο (Ελλάδα) και ο Λούκα Ντόντσιτς (Σλοβενία), καθιστώντας το ένα από τα πιο πολυαναμενόμενα τουρνουά στην ιστορία του Ευρωμπάσκετ.
Η Ισπανία κέρδισε τον τελικό εναντίον της Γαλλίας, κατακτώντας τον τέταρτο τίτλο της στις τελευταίες έξι διοργανώσεις του Ευρωμπάσκετ. Η γηπεδούχος Γερμανία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο αφού νίκησε την Πολωνία στον μικρό τελικό.
Επιλογή οικοδεσπότη
Για τα Ευρωμπάσκετ 2015 και 2017, η FIBA Europe άνοιξε τρεις επιλογές για την υποβολή προσφορών: φιλοξενία των προκαταρκτικών αγώνων, φιλοξενία του τελικού ή φιλοξενία ολόκληρης της διοργάνωσης. Τελικά και τα δυο πρωταθλήματα φιλοξενήθηκαν σε τέσσερις πόλεις σε τέσσερις χώρες. Το Ευρωμπάσκετ 2022 πραγματοποιήθηκε για τρίτη φορά σε τέσσερις διαφορετικές χώρες.
Η Τσεχία, η Γεωργία, η Γερμανία και η Ιταλία επιλέχθηκαν ως οικοδέσποινες χώρες στις 15 Ιουλίου 2019 στο Μόναχο της Γερμανίας.
Τόποι διεξαγωγής και στάδια
Το Ευρωμπάσκετ 2022, διεξάχθηκε σε πέντε γήπεδα, όπως και στα Ευρωμπάσκετ 2015 και 2017:
Προκριματικά
Οι προκριματικοί αγώνες ξεκίνησαν τον Νοέμβριο 2017, με εννέα ομάδες να συμμετέχουν, συμπεριλαμβανομένων των πέντε ομάδων που αποκλείστηκαν από τα ευρωπαϊκά προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019. Οι συν-οικοδεσπότες (Τσεχία, Γεωργία, Γερμανία, Ιταλία) συμμετείχαν στα προκριματικά παρόλο που είχαν ήδη προκριθεί στο Ευρωμπάσκετ 2022.
Κλήρωση
Η Ρωσία αντικαταστάθηκε από το Μαυροβούνιο.
Αποτελέσματα
Στον Α' όμιλο, αρχικά είχαν κληρωθεί η Ισπανία, η Ρωσία, η Τουρκία, η Γεωργία (ως διοργανώτρια), το Βέλγιο και η Βουλγαρία, ωστόσο εξαιτίας της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, το 2022, τη θέση της Ρωσίας πήρε το Μαυροβούνιο, το οποίο είχε το καλύτερο ρεκόρ (3-3) μεταξύ των ομάδων που δεν προκρίθηκαν από τα προκριματικά.
Διαιτητές
Οι παρακάτω 44 διαιτητές επιλέχθηκαν για την διοργάνωση.
Φάση των ομίλων
Οι αγώνες μεταξύ των ομάδων στους ομίλους διεξάχθηκαν στις παρακάτω ημερομηνίες. Η κάθε νίκη αντιστοιχεί σε 2 βαθμούς, και η ήττα σε 1 βαθμό. Οι τέσσερις πρώτες σε βαθμολογία ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στη φάση των 16. Εκεί οι ομάδες του ομίλου 1 διασταυρώθηκαν με τις ομάδες του ομίλου 2, και ο όμιλος 3 θα παίξει με τον όμιλο 4, στα εξής ζευγάρια αντιπάλων Α1-Β4, Α2-Β3, Α3-Β2, Α4-Β1, Γ1-Δ4 , Γ2-Δ3 , Γ3-Δ2 , Γ4-Δ1.
Όμιλος A΄
Τόπος διεξαγωγής: Τιφλίδα, Γεωργία
Όμιλος B΄
Τόπος διεξαγωγής: Κολωνία, Γερμανία
Όμιλος Δ΄
Τόπος διεξαγωγής: Πράγα, Τσεχία
Φάση νοκ άουτ
Όλοι οι αγώνες διεξήχθησαν στην Mercedes-Benz Arena στο Βερολίνο της Γερμανίας.
Βραβεία
Τα βραβεία ανακοινώθηκαν στις 19 Σεπτεμβρίου 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2022 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 2022 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 2022 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 2022 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 2022
Δημοκρατική Αριστερά
Η Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜ.ΑΡ.) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 2010 από τον Φώτη Κουβέλη και άλλα στελέχη και προσωπικότητες της Ανανεωτικής Αριστεράς. Τελευταίος πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος.
Από το 2019 συνεργάζεται με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ενώ το καλοκαίρι του 2022 το κόμμα ανέστειλε και επίσημα την λειτουργία του.
Ίδρυση
Η Δημοκρατική Αριστερά ιδρύθηκε στις 27 Ιουνίου 2010 από μέλη της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας, τα οποία αποχώρησαν από το κόμμα μετά το 6ο Συνέδριο, με επικεφαλής το Φώτη Κουβέλη και άλλους τρείς βουλευτές (Θανάση Λεβέντη, Γρηγόρη Ψαριανό και Νίκο Τσούκαλη) καθώς και από την «Πρωτοβουλία για την Ανασυγκρότηση της Ανανεωτικής Αριστεράς», ανένταχτους πολίτες και διανοούμενους της Αριστεράς. Με επιστολή του, ο Λεωνίδας Κύρκος στήριξε το νέο πολιτικό κόμμα
Στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Ανανεωτικής Πτέρυγας, αναδείχτηκαν 170 μέλη που στελέχωσαν και συγκρότησαν την Πανελλαδική Πολιτική Επιτροπή της Δημοκρατικής Αριστεράς. Πρόεδρος εκλέχτηκε ο Φώτης Κουβέλης.
2010-2012
Τον Ιανουάριο του 2011 η Δημοκρατική Αριστερά έκανε πρόταση στους Οικολόγους Πράσινους για τη δημιουργία ενός μόνιμου φόρουμ διαλόγου μεταξύ των δύο κομμάτων με σκοπό και την εκλογική συνεργασία. Ωστόσο, με επιστολή τους στην Δημοκρατική Αριστερά, οι Οικολόγοι Πράσινοι απέρριψαν την πρόταση.
Από τις 31 Μαρτίου έως 3 Απριλίου 2011 διεξήχθη το 1ο Συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς. Πρόεδρος του κόμματος εκλέχτηκε ο Φώτης Κουβέλης, συγκεντρώνοντας ποσοστό 97,31%.