cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gnarls Barkley
Οι Gnarls Barkley (Γκνάρλς Μπάρκλεϊ) είναι αμερικάνικο μουσικό συγκρότημα της σόουλ και της Χιπ χοπ. Αποτελούνται από τον ράπερ-τραγουδιστή Σι-Λο Γκριν (Γεννημένος ως Τόμας Κάλλαουέι) και τον παραγωγό Ντέιντζερ Μάους (Γεννημένος ως Μπράιαν Μπέρτον). Σημείωσαν μεγάλη επιτυχία με το τραγούδι Crazy που σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία.
Βιογραφία
Ο τραγουδιστής Σι-Λο Γκριν ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα από τη μουσική σκηνή της Ατλάντα. Ήταν μέλος του ραπ συγκροτήματος Goodie Mob. Επίσης συμμετείχε στο άλμπουμ του συγκροτήματος του Κάρλος Σαντάνα Supernatural. Ο Σι-Λο Γκριν είχε βγάλει δύο άλμπουμ πριν γίνει μέλος των Gnarls Barkley. Από την άλλη πλευρά, ο Ντέιντζερ Μάους εργάστηκε ως παραγωγός με πολλά χιπ χοπ συγκροτήματα, ενώ ήταν παραγωγός και του πολύ επιτυχημένου δίσκου Demon Days των Gorillaz. Το 2003 οι δύο μουσικοί συναντήθηκαν για πρώτη φορά και δημιούργησαν το συγκρότημα. Το όνομά τους προέκυψε ως παρωδία των ονομάτων του Πρίγκηπα Καρόλου και του Μπομπ Μάρλεϊ. Το 2006 το συγκρότημα βγάζει τον δίσκο St. Elsewhere (Στις 24 Απριλίου ο δίσκος βγαίνει στη Μεγάλη Βρετανία ενώ στις 9 Μαΐου στις ΗΠΑ). Ο δίσκος σημείωσε πολύ μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως, ενώ έλαβε και πολύ καλές κριτικές. Το τραγούδι Crazy είναι το διασημότερο τραγούδι του συγκροτήματος, ενώ έφτασε στο #1 σε 9 τσαρτς. Ο δίσκος πούλησε παγκοσμίως περίπου 1 εκατ. δίσκων. Το 2007, οι Gnarls Barkley περιόδευσαν με τους Red Hot Chili Peppers. Το 2008, το συγκρότημα βγάζει τον δεύτερό του δίσκο με το όνομα The Odd Couple, όπου σημείωσε καλή επιτυχία. Ο δίσκος αυτός διέρρευσε στο ίντερνετ πριν την κυκλοφορία του στις αρχές του Μαρτίου 2008, οπότε το συγκρότημα αναγκάστηκε να κυκλοφορήσει τον δίσκο νωρίτερα. Ο δίσκος ήταν διαθέσιμος για download στο iTunes και στο Amazon στις 18 Μαρτίου, ενώ κυκλοφόρησε σε δίσκο στις 25 Μαρτίου 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αμερικανικά μουσικά ντουέτα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από την Τζόρτζια
Queries
Τα queries είναι ερωτήματα προς μια βάση δεδομένων. Στις σχεσιακές βάσεις δεδομένων υλοποιούνται με μια γλώσσα ερωταποκρίσεων που ονομάζεται SQL (συντομογρ. του όρου Structured Qeury Language).
Κάθε ερώτημα επεξεργάζεται από το σύστημα διαχείρισης της βάσης και συναρτήσει των δεδομένων που υπάρχουν στους πίνακες εξάγει κάποιες πληροφορίες. Η δομή και το συντακτικό της SQL ορίζεται από τον οργανισμό ANSI. Υπάρχουν πολλές παραλλαγές της SQL ανάλογα με τον κατασκευαστή της εκάστοτε βάσης δεδομένων.
Στο σχεσιακό μοντέλο βάσης δεδομένων, οι αντίστοιχες πράξεις της σχεσιακής άλγεβρας υλοποιούνται με χρήση ερωτημάτων. Οι βασικές πράξεις της σχεσιακής αλγεβρας είναι η επιλογή, η προβολή, η ένωση, η διαφορά και το καρτεσιανό γινόμενο.
Κατηγορία:Βάσεις δεδομένων
Κουρτ Βάλντχαϊμ
Ο Κουρτ Γιόζεφ Βάλντχαϊμ (Kurt Josef Waldheim, 1918-2007) υπήρξε Αυστριακός διπλωμάτης και συντηρητικός πολιτικός. Ήταν Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ από το 1972 μέχρι το 1981 και Πρόεδρος της Αυστρίας από το 1986 μέχρι το 1992.
Γέννηση, σπουδές
Ο Βάλντχαϊμ γεννήθηκε στο Ζανκτ Άντρε-Βέρντερν (Sankt Andrä-Wördern) κοντά στη Βιέννη (Αυστρία) στις 21 Δεκεμβρίου 1918. Την περίοδο 1936-1937 υπηρέτησε στον Αυστριακό Στρατό και στη συνέχεια φοίτησε στην Προξενική Ακαδημία της Βιέννης, από όπου αποφοίτησε το 1939. Ήδη από το 1938 είχε κάνει αίτηση εγγραφής στο αυστριακό παράρτημα του NSDAP. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης ως διδάκτωρ της Νομικής το 1944.
Δράση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Στα μέσα της δεκαετίας του '80 ήρθαν στο φως καταγγελίες για το κρυφό ναζιστικό παρελθόν του, την περίοδο 1938-1945, τις οποίες ο ίδιος αρνήθηκε. Μεταξύ άλλων, κατηγορήθηκε ότι διέταξε απελάσεις των Εβραίων της Θεσσαλονίκης (περ. 40.000) στο Άουσβιτς, κάτι που ως σήμερα παραμένει σημείο διαμάχης των ιστορικών.
Στις αρχές του 1941 ο Βάλντχαϊμ αποσπάσθηκε στη Βέρμαχτ και στάλθηκε στο ανατολικό μέτωπο, όπου υπηρέτησε ως διμοιρίτης. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους τραυματίσθηκε και αποχώρησε από το μέτωπο, όχι όμως και από την ενεργό υπηρεσία: Επέστρεψε σε αυτήν μετά την αποθεραπεία του, το 1942, και στάλθηκε στο βαλκανικό θέατρο επιχειρήσεων της Βέρμαχτ. Υπηρέτησε ως αξιωματικός - σύνδεσμος στη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα για την Ομάδα Στρατιών Ε΄, την περίοδο 1942-45. Με την κατάρρευση της Ναζιστικής Γερμανίας το 1945 παραδόθηκε στους Βρετανούς στην περιοχή της Καρινθίας όπου είχε καταφύγει ο επικεφαλής του, στρατηγός Αλεξάντερ Λερ (Alexander Löhr), επιδιώκοντας χωριστή ανακωχή με τους Βρετανούς.
Μετά τον Πόλεμο
Ο Βάλντχαϊμ εισήλθε στην διπλωματική υπηρεσία της Αυστρίας στο τέλος του 1945. Από το 1948 ως το 1970 υπηρέτησε σε διάφορες διπλωματικές θέσεις ανά τον κόσμο και το 1970 έγινε μόνιμος αντιπρόσωπος της Αυστρίας στον ΟΗΕ. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 1971, οπότε ηττάται μεν στις προεδρικές εκλογές που πραγματοποιούνται στη χώρα του, στις οποίες ήταν υποψήφιος, αλλά το ίδιο έτος εκλέγεται Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, διαδεχόμενος τον Ου Θαντ. Στη θέση αυτή επανεκλέγεται, παρά τις αντιρρήσεις που είχαν ήδη αρχίσει να προβάλλονται, και παραμένει μέχρι το 1986, οπότε και κερδίζει τις προεδρικές εκλογές στη χώρα του. Λίγο αργότερα ο δημοσιογράφος Άλφρεντ Βορμ (Alfred Worm) του αυστριακού περιοδικού "Profil" αποκαλύπτει ότι ο Βάλντχαϊμείχε υπηρετήσει στη Θεσσαλονίκη την περίοδο 1942-43 και γνώριζε τις πράξεις αντιποίνων στις οποίες προέβαινε η Βέρμαχτ για να καταπνίξει τη δράση των Ελλήνων ανταρτών. Το Διεθνές Ιουδαϊκό Συνέδριο τον θεωρεί εγκληματία πολέμου, πράγμα που τον αναγκάζει να χαρακτηρίσει όλο το θόρυβο που είχε ξεσπάσει ως "κακόβουλη και ανυπόστατη πράξη". Ο πρώην καγκελάριος της Αυστρίας Μπρούνο Κράισκι δηλώνει σχετικά: "Δεν θα μας υποδείξει κανείς ποιον θα εκλέξουμε πρόεδρο στη χώρα μας". Ο γνωστός διώκτης των Ναζί Σίμον Βίζενταλ συγκροτεί μια Διεθνή Επιτροπή Ιστορικών η οποία, ύστερα από έρευνες, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι "ο Βάλντχαϊμ δεν ήταν αναμεμιγμένος σε εγκλήματα πολέμου και, αν ορισμένα από αυτά υπέπεσαν στην αντίληψή του στα πλαίσια των καθηκόντων του, δεν ήταν σε θέση να αντιδράσει κατ' αυτών".
Ο Βάλντχαϊμ παρέμεινε Πρόεδρος της Αυστρίας ως το 1992. Όταν η θητεία του έληξε, αποφάσισε να μη θέσει εκ νέου υποψηφιότητα και αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή.
Πέθανε στις 14 Ιουνίου 2007 από καρδιακή προσβολή. Ήταν ο μακροβιότερος Αυστριακός πρώην Πρόεδρος και πρώην Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ.
Διευκρινίσεις
Η δεύτερη θητεία του στη Βέρμαχτ (1942-1945) αποτέλεσε αντικείμενο διαξιφισμών και αντεγκλήσεων σε διεθνές επίπεδο κατά τα έτη 1985 και 1986. Το 1985 στην αυτοβιογραφία του έγραψε ότι απαλλάχθηκε από τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις ύστερα από τον τραυματισμό του και αφοσιώθηκε στην ολοκλήρωση των νομικών του σπουδών καθώς και στην οικογένειά του (νυμφεύθηκε την Ελίζαμπετ Ρίτσελ στις 19 Αυγούστου στη Βιέννη και το 1945 απέκτησαν την πρώτη τους κόρη, Λιζελότε. Ακολούθησαν δύο ακόμη παιδιά, ο Γκέρχαρντ και η Κρίστα.). Τόσο ο γάμος όσο και η αποφοίτησή του από τη Νομική Σχολή έγιναν πράγματι τις προαναφερθείσες ημερομηνίες. Ωστόσο, το όνομα του υπολοχαγού Βάλντχαϊμ εμφανίζεται αρκετά συχνά από τον ιστορικό Μαρκ Μαζάουερ (Marc Mazower) στο έργο του "Inside Hitler's Greece". Η φωτογραφία εδώ εμφανίζει τον ρουμανικής καταγωγής Obergruppenführer των SS Άρτουρ Φλεπς (Artur Martin Phleps) με τον Βάλντχαϊμ στην Ποντγκόριτσα του Μαυροβουνίου το 1943. Στο βιογραφικό του, που παρατίθεται στον ιστοχώρο του ΟΗΕ, δεν υπάρχει κανένα βιογραφικό στοιχείο του για την επίμαχη περίοδο 1942-45, πλην της αποφοίτησής του από το πανεπιστήμιο.
Πηγές, Αναφορές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αυστρίας Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του ΟΗΕ Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Αρκτικός λαγός
Ο αρκτικός λαγός (Lepus arcticus - Λαγός ο αρκτικός) είναι είδος λαγού που έχει προσαρμοστεί στο αρκτικό περιβάλλον. Παλιότερα θεωρούνταν υποείδος του λαγού των βουνών, αλλά τώρα κατατάσσεται ως ξεχωριστό είδος. Ζει στην τούνδρα της Γροιλανδίας, στο βόρειο τμήμα του Καναδά καθώς και στην Αλάσκα. Στα πολύ βόρεια γεωγραφικά πλάτη παραμένει λευκός όλο το χρόνο. Νοτιότερα, το τρίχωμά του παίρνει ένα μπλε-γκρι χρώμα το καλοκαίρι, όμως η ουρά του παραμένει λευκή. Το μέγεθός του φτάνει κατά μέσο όρο τα 45-60 εκατοστά, ενώ ζυγίζει 4,5-6 κιλά.
Τρέφεται κυρίως με ξυλώδη φυτά. Τρώει άνθη, καρπούς, φύλλα καθώς και τα δολώματα από κρέας στις παγίδες των κυνηγών. Έχει δυνατή αίσθηση όσφρησης και ενίοτε σκάβει το χιόνι για να βρει τροφή. Το θηλυκό γεννάει 2 φορές το χρόνο 3-4 μικρά.
Δουκάτο της Ακουιτανίας
Το Δουκάτο της Ακουιτανίας (οξιτανικά: Ducat d'Aquitània, γαλλικά: Duche d'Aquitaine, αγγλικά: Duchy of Aquitaine) ήταν ιστορική περιοχή της κεντρικής και νότιας Γαλλίας νότια του ποταμού Λίγηρα. Η έκταση του δουκάτου άλλαζε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Οι απαρχές του δουκάτου τοποθετούνται τον 7ο αιώνα μετά την αναγέννηση των Ρωμαϊκών επαρχιών Πρίμα και Σεκούντα στην ίδια την περιοχή. Η Ακουιτανία έγινε υποτελές βασίλειο μέσα στα όρια τού βασιλείου τού Καρλομάγνου· μετά τη διαίρεση τού βασιλείου με τη Συνθήκη του Βερντέν (843) έγινε τμήμα του βασιλείου των Φράγκων. Η Ακουιτανία εμφανίστηκε τον Μεσαίωνα σαν υποτελές δουκάτο της Ανδεγαβικής επικράτειας. Η διεκδίκησή της ήταν μια από τις αιτίες για την έναρξη του Εκατονταετούς Πολέμου. Στην αρχή επί Εδουάρδου Γ΄ οι Άγγλοι ήταν πανηγυρικά νικητές, η Ακουιτανία έγινε υποτελές δουκάτο του Αγγλικού βασιλείου και ενσωματώθηκε σε αυτό, χάθηκε όμως οριστικά από τους Άγγλους στα τέλη του πολέμου την εποχή του ανίκανου Άγγλου βασιλιά Ερρίκου ΣΤ΄.
Η δυναστεία του Χλωδοβίκου
Η Γαλατική Ακουιτανία περιήλθε στην κυριαρχία των Βησιγότθων τον 5ο αιώνα και έπειτα κατακτήθηκε από τους Φράγκους υπό τον Χλωδοβίκο Α΄ μετά τη Μάχη του Βουγιέ. Στη διάρκεια του 7ου - 8ου αιώνα βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Φράγκων βασιλέων και διαιρέθηκε με τη Συνθήκη του Ανσελότ στα βασίλεια του Χιλδεβέρτου Β΄ της Αυστρασίας και του Γκούντραμ (587). Η Ακουιτανία ήταν τμήμα του βασιλείου των Φράγκων, αλλά μετά τον θάνατο τού Χλωτάριου Β΄ (628) ο διάδοχός του Δαγοβέρτος Α΄ την παραχώρησε σαν υποδουκάτο στον νεότερο αδελφό του Χαριβέρτο Β'. Το υποδουκάτο αυτό έμεινε γνωστό σαν Ακουιτανία αποτελώντας τη βάση για τη δημιουργία του νεότερου δουκάτου. Ο Χαριμπέρτος Β΄ πραγματοποίησε επιτυχή εκστρατεία εναντίον των Βάσκων, αλλά μετά τον θάνατό του εξεγέρθηκαν ξανά (632)· τελικά υποτάχθηκαν από έναν στρατό, ο οποίος στάλθηκε από τον Δαγοβέρτο Α΄.
Η δυναστεία του Καρλομάγνου
Η αυτόνομη Ακουιτανία κατακτήθηκε οριστικά από τους Φράγκους σε μια σειρά από μάχες (769), όταν ο Καρλομάγνος για να αποφύγει νέες εξεγέρσεις, αποφάσισε να οργανώσει τα εδάφη μέσα στο βασίλειο του. Μετά την κατάκτηση των Καρολιδών το δουκάτο της Ακουιτανίας έπαυσε να υπάρχει σαν ανεξάρτητο δουκάτο· κύρια έδρα τού Καρολίδη κυβερνήτη Χόρσο ήταν το Μιντί· μετά την αποπομπή του τοποθετήθηκε ένας συγγενής τού Καρλομάγνου, ο Γουλιέλμος. Τοποθέτησε τον τρίτο γιο του Λουδοβίκο σε ηλικία μόλις 3 ετώ βασιλιά της Ακουιτανίας (781). Το βασίλειο της Ακουιτανίας ήταν υποτελές στο Φραγκικό βασίλειο των Καρολιδών περιλαμβάνοντας τη Σεπτιμανία, τη Γασκώνη και τις κατακτήσεις των Καρολιδών στην Ισπανία. Ο Καρλομάγνος χώρισε την αυτοκρατορία του στους γιους του (806), ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής δέχθηκε την Προβηγκία και τη Βουργουνδία.
Όταν ο Λουδοβίκος Α΄ διαδέχθηκε τον Καρλομάγνο (814), παραχώρησε την Ακουιτανία στον γιο του Πεπίνο Α΄· μετά τον θάνατο του (838) η αριστοκρατία της Ακουιτανίας επέλεξε βασιλιά τον γιο του Πεπίνο Β΄. Ο Λουδοβίκος Α΄ ωστόσο στάθηκε αντίθετος και παρέδωσε το βασίλειο στον νεότερο γιο του Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό. Την περίοδο 845 - 852 ξέσπασαν συγκρούσεις: την ίδια ώρα που κατείχε το βασίλειο ο Πεπίνος Β΄, οι ευγενείς και οι μεγιστάνες συγκάλεσαν συνέλευση, εκλέγοντας βασιλιά τον Κάρολο στην Ορλεάνη, που στέφθηκε από τον αρχιεπίσκοπο του Σενς. Ο Πεπίνος Β΄ φυλακίστηκε από τον Κάρολο τον Φαλακρό (852), που ανακήρυξε κυβερνήτη της Ακουιτανίας τον γιο του Κάρολο τον Παίδα. Μετά τον θάνατο του Καρόλου (866) το βασίλειο της Ακουιτανίας διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος ο Τραυλός. Με την άνοδο του Λουδοβίκου του Τραυλού στον θρόνο, η Ακουιτανία ενσωματώθηκε πλήρως στο βασίλειο των Φράγκων. Με Συνθήκη η οποία έγινε μεταξύ του Καρόλου του Φαλακρού και τού Πεπίνου Β΄ το βασίλειο έχασε τις περιοχές τού Πουατιέ, τού Σαιντόνγκ και τού Ανγκουμουά στα βορειοδυτικά της περιοχής, οι οποίες δόθηκαν στον Ραινούλφ Α΄, κόμη του Πουατιέ. Ο τίτλος του δούκα της Ακουιτανίας διεκδικήθηκε από τους ισχυρότερες κόμητες της Τουλούζης, αλλά παρέμεινε στα χέρια των διαδόχων του Ραινούλφ Α΄, μαζί με τις τρεις περιοχές που αφαιρέθηκαν παρά τη δυσαρέσκεια των Φράγκων βασιλέων. Το 893 ο Ραινούλφ Β΄ δηλητηριάστηκε με εντολή τού Καρόλου Γ΄ του Απλού. Ο Κάρολος Γ΄ παραχώρησε το δουκάτο στον Γουλιέλμο τον Ευσεβή κόμη του Ωβέρν, που τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του (918), ο Γουλιέλμος Β΄ πέθανε το 926.
Ανδεγαυοί
Μια σειρά από δούκες τον διαδέχθηκαν, ένας από αυτούς ο Γουλιέλμος Δ΄ της Ακουιτανίας πολέμησε εναντίον του Ούγου Καπέτου, βασιλιά της Γαλλίας. Ο Γουλιέλμος Ε΄ της Ακουιτανίας ή Γουλιέλμος ο Μέγας επέκτεινε σημαντικά το δουκάτο το ποίο έφτασε στα όρια της παλιάς Ρωμαϊκής Ακουιτανίας, αλλά δεν κατάφερε να κατακτήσει τη νότια περιοχή του Γαρούνα η οποία βρισκόταν υπό την κατοχή της Γασκώνης, ο Γουλιέλμος πέθανε το 1030. Ο επόμενος δούκας Όντο της Γασκώνης ένωσε τη Γασκώνη με την Ακουιτανία. Ο Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας ήταν περίφημος Σταυροφόρος και τροβαδούρος. Ο γιος του Γουλιέλμος Ι΄ της Ακουιτανίας πάντρεψε λίγο πριν τον θάνατο του τη μεγαλύτερη κόρη του Ελεονώρα της Ακουιτανίας με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Ζ´, η Ακουιτανία δόθηκε στην Ελεονόρα σαν προίκα. Η Ελεονόρα χώρισε στη συνέχεια τον Λουδοβίκο, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας, η Ακουιτανία έγινε τμήμα του Αγγλικού στέμματος και το επίκεντρο της Ανδεγαυικής Αυτοκρατορίας. Μετά τον θάνατο του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου (1199) έγινε τμήμα του Αγγλικού στέμματος και των κτήσεων της Αγγλίας στη Γαλλική χερσόνησο.
Εκατονταετής Πόλεμος
Το 1337 ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας διεκδίκησε το δουκάτο της Ακουιτανίας από τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας ο οποίος ήταν γιος της πρώτης του ξαδέλφης Ισαβέλλας της Γαλλίας. Ο Εδουάρδος Γ΄ του απάντησε ότι διεκδικεί το Γαλλικό στέμμα στο όνομα της μητέρας του το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει ο Εκατονταετής Πόλεμος ανάμεσα στους Πλανταγενέτες και στον Οίκο του Βαλουά από τη δυναστεία των Καπετιδών, ο πιο σκληρός πόλεμος στην ιστορία ανάμεσα στα δυο κράτη. Το 1360 οι δυο αντίπαλοι υπέγραψαν τη Συνθήκη της Βρετάνης (1360) σύμφωνα με την οποία ο Εδουάρδος Γ΄ παραιτήθηκε από τα δικαιώματα στον θρόνο της Γαλλίας αλλά παρέμεινε κυρίαρχος της Ακουιτανίας. Οι εχθροπραξίες ξεκίνησαν ξανά (1369), ο Εδουάρδος Γ΄ σαν βασιλιάς της περιοχής διόρισε τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Εδουάρδο τον Μαύρο πρίγκιπα, πρίγκιπα της Ακουιτανίας (1362). Ο Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας διόρισε τον θείο του Ιωάννη της Γάνδης (1390) πρίγκιπα της Ακουιτανίας. Μετά την ανατροπή του Ριχάρδου Β΄ από τον πρώτο ξάδελφο του Ερρίκο του Μπόλινγκμπροκ γιο του Ιωάννη της Γάνδης ο τίτλος πέρασε απ'ευθείας στους ίδιους τους βασιλείς της Αγγλίας.
Ο γιος του Ερρίκου Δ΄, Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας μετά τον θρίαμβο του στη μάχη του Αζενκούρ (1415) ορίστηκε διάδοχος του Γαλλικού στέμματος με τη Συνθήκη του Τρουά (1420) κάτι που δεν έγινε τελικά λόγω του πρόωρου θανάτου του (1422). Τον διαδέχθηκε σε ηλικία 1 έτους ο γιος του Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας ο οποίος θα αποδειχτεί ο πιο ανίκανος Άγγλος βασιλιάς και θα χάσει οριστικά την Ακουιτανία. Η Γαλλική νίκη στη μάχη του Καστιλλόν (1453) έφερε το τέλος του Εκατονταετούς Πολέμου υπέρ της Γαλλίας αν και συνεχίστηκε ο πόλεμος σιωπηλά για άλλα 20 χρόνια. Η Συνθήκη του Πικουινί (1475) μεταβίβασε την Ακουιτανία οριστικά στη Γαλλία που έγινε τμήμα του Γαλλικού στέμματος, ο τίτλος του δούκα ήταν διακοσμητικός και τον διεκδίκησαν πολλά μέλη της Γαλλικής βασιλικής οικογένειας.
Twilight of the Gods
Twilight of the Gods είναι ο τίτλος του έκτου στούντιο άλμπουμ του σουηδικού metal συγκροτήματος Bathory, το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Ιουνίου του 1991 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Black Mark Records".
Ο δίσκος
Μετά την κυκλοφορία του "Hammerheart", οι Bathory είχαν αφήσει στο παρελθόν την εποχή των black metal ηχογραφήσεων τους. Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιστρέφεται γύρω από επικά θέματα, στο ύφος του προκατόχου του, αλλά με ακόμη περισσότερη μελαγχολία και με μεγαλύτερη μουσική ποικιλία σε σχέση με τα απλούστερα, πρώτα άλμπουμ του συγκροτήματος.
Το "Twilight of the Gods" προοριζόταν να είναι ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος, κάτι που αναιρέθηκε τρία χρόνια αργότερα με την κυκλοφορία του "Octagon".
Ανάλυση τραγουδιών
Ο δίσκος ξεκινάει με μία τριλογία κομματιών η οποία στην επανέκδοση του άλμπουμ έφερε τον τίτλο "Prologue - Twilight of the Gods - Epilogue / Through Blood by Thunder / Blood and Iron". Το "Twilight of the Gods" ανοίγει τον δίσκο με ήχους του άνεμου και μία απόμακρη ηλεκτρική κιθάρα στο ύφος του προηγούμενου τους άλμπουμ, "Hammerheart". Τα συναισθήματα εναλλάσσονται από τη νοσταλγία στην επιθετικότητα και τα ακραία, αλλά καθαρά πλέον, φωνητικά του Quorthon να χαρακτηρίζουν τον ήχο των Bathory. Το πρώτο τραγούδι διαρκεί 14 λεπτά και συνεχίζει με το "Through Blood by Thunder", του οποίου η ήρεμη κιθαριστική εισαγωγή εξελίσσεται σε ένα σκοτεινό και βαρύ κομμάτι με αργό ρυθμό. Αυτό είναι το συντομότερο κομμάτι της τριλογίας με διάρκεια που ξεπερνάει τα έξι λεπτά, πριν ξεκινήσει το τρίτο και τελευταίο μέρος με τίτλο "Blood and Iron". Το κομμάτι αυτό περιέχει μία δίλεπτη ακουστική εισαγωγή, η οποία εξελίσσεται σε ένα αργό και ρυθμικό heavy metal τραγούδι όταν ξεκινούν τα υπόλοιπα όργανα. Οι στίχοι της τριλογίας μιλούν για την ιστορία ενός άντρα ο οποίος ακολουθεί τη θρησκεία των προγόνων του εν αντιθέσει με τη θρησκεία που επικράτησε δια της βίας. Ο Quorthon έδωσε έμφαση στην ικανότητα του ανθρώπου να ακολουθεί τη δική του θέληση χωρίς να περιορίζεται από τις επικρατούσες απόψεις της κοινωνίας.
Ακολουθεί το "Under the Runes", το οποίο για άλλη μια φορά αναμειγνύει την ακουστική με την ηλεκτρική κιθάρα με μία τάση ρετρό για το heavy metal της δεκαετίας του '80. Το "To Enter Your Mountain" έχει φολκ στοιχεία και αργό ρυθμό, ενώ το "Bond of Blood" έχει ένα doom/επικό ήχο.
Ο δίσκος ολοκληρώνεται με το "Hammerheart", του οποίου η μελωδία προέρχεται από το έργο "Οι Πλανήτες" του Γκούσταβ Χολστ, ιδιαίτερα από το τέταρτο μέρος με τίτλο "Ζευς". Τα φωνητικά είναι βαρύτονα οπερετικά, με ορχηστρική μουσική να συνοδεύει, ενώ οι στίχοι αναφέρονται στα καρδιακά προβλήματα που αντιμετώπιζε ο Quorthon εκ γενετής και στους ανθρώπους που τον στήριξαν.
Τραγούδια του δίσκου
1. Twilight of the Gods (Quorthon) - 14:02
2. Through Blood by Thunder (Quorthon) - 6:15
3. Blood and Iron (Quorthon) - 10:25
4. Under the Runes (Quorthon) - 5:59
5. To Enter Your Mountain (Quorthon) - 7:37
6. Bond of Blood (Quorthon) - 7:35
7. Hammerheart (Quorthon) - 4:57
Τα μέλη των Bathory
Το "Twilight of the Gods" ηχογραφήθηκε αποκλειστικά από τον Quorthon, ο οποίος έπαιξε μπάσο, κιθάρα, τύμπανα και τραγούδησε όλα τα κομμάτια του άλμπουμ.
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Bathory Κατηγορία:Άλμπουμ του 1991
Γκονσάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Τρανς-4,5-επόξυ-(Ε)-2-δεκενάλη
Η τρανς-4,5-επόξυ-(Ε)-2-δεκενάλη είναι οξυγονωμένη α,β-ακόρεστη αλδεΰδη ευρισκόμενη στο αίμα των θηλαστικών η οποία δίνει στο αίμα τη χαρακτηριστική μεταλλική οσμή του. Χρησιμοποιείται από τα αρπακτικά για τον εντοπισμό αίματος ή θηράματος. Οι άνθρωποι μπορούν να την οσμιστούν σε συγκέντρωση των 1,5 pg/l στον αέρα, στα 15 ng/L στο νερό και 1.3μg/L στο έλαιο. Επετράπη ως αρωματική ουσία τροφίμων στην Ε.Ε. ώσπου απαγορεύτηκε στις 11 Ιουλίου 2017.
Μπορεί να σχηματιστεί κατά τη διάρκεια ψησίματος λιπών που περιέχουν λινελαϊκό οξύ. Το 13-υδροπεροξυ-9,11-οκταδεκαδιενοϊκό οξύ και το 9-υδροπεροξυ-10,12-οκταδεκαδιενοϊκό οξύ είναι ενδιάμεσα στη διαδικασία. Η αλδεΰδη σχηματίζεται επίσης στο μαγειρεμένο βόειο κρέας όταν παραμένει στο ψυγείο για πολύ καιρό συμβάλλοντας σε μια ταγκή οσμή. Επιπλέον είναι σημαντικό μέρος της οσμής του ωμού και μαγειρεμένου πρόβειου κρέατος.
Μαγνολιίδες
Οι μαγνολιίδες (magnoliids) (με μικρό «μ»), είναι μια μονοφυλετική ομάδα (δηλ. κλάδος) από περίπου 9.000 είδη των ανθοφόρων φυτών, που συμπεριλαμβάνει τις μαγνόλιες, το μοσχοκάρυδο, τη δάφνη, την κανέλα, το αβοκάντο, το μαύρο πιπέρι, το λειριόδεντρο και πολλά άλλα. Χαρακτηρίζονται από τριμερή άνθη, γύρη μεθ' ενός πόρου και συνήθως διακλάδωση με διάστικτη μάζα φύλλων.
Κατάταξη
Παραδοσιακά, Μαγνολιίδες (Magnoliidae) (με κεφαλάιο «M») είναι η βοτανική ονομασία μιας υφομοταξίας. Το περίγραμμα μιας υφομοταξίας, θα ποικίλει με το σύστημα ταξινομίας που χρησιμοποιείται. Η μοναδική απαίτηση είναι ότι θα πρέπει να περιλαμβάνει την οικογένεια Μαγνολιοειδή (Magnoliaceae). Πιο πρόσφατα, η ομάδα έχει επαναπροσδιοριστεί δυνάμει της PhyloCode ως ένας κλάδος βάσης κόμβου (node-based clade), ο οποίος περιλαμβάνει Κανελλώδη (Canellales), Δαφνώδη (Laurales), Μαγνολιώδη (Magnoliales) και Πιπερώδη (Piperales).
Σύστημα APG
Το σύστημα APG III (2009) και τα προκάτοχα συστήματά του, δεν χρησιμοποιούν τις επίσημες βοτανικές ονομασίες, επάνω από το βαθμό της τάξης. Κάτω από αυτά τα συστήματα, οι μεγαλύτεροι κλάδοι, συνήθως αναφέρονται με ανεπίσημες ονομασίες, όπως οι "μαγνολιίδες" ("magnoliids") (στον πληθυντικό, δεν κεφαλαιοποιείται) ή "συγκρότημα μαγνολιίδων" ("magnoliid complex"). Το σύστημα APG III, αναγνωρίζει για τις μαγνολιίδες (magnoliids), ένα κλάδο εντός των αγγειόσπερμων. Το περίγραμμα είναι:
Ο κλάδος περιλαμβάνει τις περισσότερες από τις βασικές ομάδες των αγγειόσπερμων. Επισήμως, αυτός ο κλάδος ονομάστηκε το 2007 «Μαγνολιίδες» ("Magnoliidae"), σύμφωνα με τις διατάξεις του PhyloCode.
Σύστημα Cronquist
Το σύστημα Cronquist (Cronquist system) (1981), χρησιμοποιούσε την ονομασία Magnoliidae για μια από τις έξη υφομοταξίες (εντός της ομοταξίας Magnoliopsida = δικοτυλήδονα (dicotyledons)). Στην αρχική έκδοση αυτού του συστήματος ήταν το περίγραμμα:
Συστήματα Dahlgren και Thorne
thumb|left|250px|Άνθος της Magnolia obovata (αντωοειδής), εμφανίζει πολλαπλά [[πέταλο (φυτολογία)|πέταλα, στήμονες (stamens) και ύπερους.]] Και τα δύο συστήματα Dahlgren και Thorne, κατέταξαν τις μαγνολιίδες (magnoliids) (sensu APG) στην υπερκατηγορία Magnolianae, παρά ως μια υποκατηγορία. Στα συστήματά τους, η ονομασία Magnoliidae, χρησιμοποιείται για μια πολύ μεγαλύτερη ομάδα, περιλαμβάνοντας όλα τα δικοτυλήδονα. Αυτή είναι επίσης και η περίπτωση, σε μερικά από τα συστήματα τα οποία προέρχονται από το σύστημα Cronquist.
Ο Dahlgren διαίρεσε τη Magnolianae σε δέκα τάξεις, περισσότερες από ότι τα άλλα συστήματα της εποχής και αντίθετα από τους Cronquist και Thorne, δεν συμπεριέλαβε τα Πιπερώδη (Piperales). Ο Thorne ομαδοποίησε τα περισσότερα από τα Magnolianae, σε δυο μεγάλες τάξεις, τις Magnoliales και τις Berberidales, αν και οι Magnoliales του, διαιρέθηκαν σε υποκατηγορίες κατά μήκος γραμμών που είναι παρόμοιες με τις τακτικές ομαδοποιήσεις που χρησιμοποιούνται από αμφότερους τον Cronquist και τον Dahlgren. Ο Thorne αναθεώρησε το σύστημά του το 2000, περιορίζοντας την ονομασία Magnoliidae να περιλαμβάνει μόνον τις Magnolianae, Nymphaeanae και Rafflesianae και αφαιρώντας τις Berberidales και άλλες ομάδες, οι οποίες προηγουμένως είχαν συμπεριληφθεί στην υποκατηγορία των Ranunculidae. Αυτό το αναθεωρημένο σύστημα αποκλίνει από το σύστημα Cronquist, αλλά συμφωνεί περισσότερο με το περίγραμμα το οποίο αργότερα δημοσιεύτηκε υπό το APG II.
Συγκριτικός πίνακας
Λόγω αυτών των δυσκολιών και άλλων, Ο παρακάτω συνοπτικός πίνακας συγκρίνει ανακριβώς τον ορισμό των «magnoliid» ομάδων στα συστήματα τεσσάρων συγγραφέων. Για κάθε σύστημα, μόνον οι τάξεις αναφέρονται στον πίνακα. Όλες οι τάξεις, οι οποίες συμπεριλαμβάνονται από τον συγκεκριμένο συγγραφέα, καταγράφονται και συνδέονται σε εκείνη τη στήλη. Όταν μία ταξινομική βαθμίδα δεν συμπεριλαμβάνεται από εκείνο τον συγγραφέα, αλλά είχε περιληφθεί από έναν συγγραφέα σε άλλη στήλη, εκείνο το αντικείμενο εμφανίζεται με ασύνδετους πλάγιους χαρακτήρες και υποδεικνύει απομακρυσμένη τοποθέτηση. Η αλληλουχία εκάστου συστήματος, έχει αλλοιωθεί από τη δημοσίευση της, προκειμένου να ταιριάξει αντίστοιχες taxa μεταξύ των στηλών.
Οικονομικές χρήσεις
Οι μαγνολιίδες (magnoliids) είναι μεγάλη ομάδα φυτών, με πολλά είδη, τα οποία είναι μεταξύ πολλών άλλων χρήσεων, οικονομικά σημαντικά ως τρόφιμα, φάρμακα, αρώματα, ξυλεία και ως καλλωπιστικά. thumb|right|Το [[αβοκάντο καλλιεργείται στην Αμερική για χιλιάδες χρόνια.]] Ένας ευρέως καλλιεργούμενος καρπός μαγνολιίδας (magnoliid), είναι το αβοκάντο (Persea americana), το οποίο πιστεύεται ότι έχει καλλιεργηθεί στο Μεξικό και την Κεντρική Αμερική επί σχεδόν 10.000 έτη. Τώρα καλλιεργείται σε όλες τις τροπικές περιοχές της Αμερικής, κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από την περιοχή των Τσιάπας στο Μεξικό ή τη Γουατεμάλα, όπου μπορούν να βρεθούν ακόμη και σήμερα, "άγρια" αβοκάντο. Ο μαλακός πολτός του καρπού τρώγεται φρέσκος ή πολτοποιημένος σε γουακαμόλε. Οι αρχαίοι λαοί της Κεντρικής Αμερικής ήσαν επίσης, οι πρώτοι οι οποίοι καλλιέργησαν διάφορα είδη οπωροφόρων της Αννώνης. Αυτές περιλαμβάνουν το custard-apple (A. reticulata), το soursop (Αννώνη η ακανθώδης (Annona muricata)), το sweetsop ή γλυκόμηλο (sugar-apple - Αννώνη η φολιδωτή (Annona squamosa)) και την cherimoya (A. cherimola). Τώρα πλέον, τόσο το soursop όσο και το sweetsop, καλλιεργούνται ευρέως για τους καρπούς τους και στον Παλαιό Κόσμο.
Ορισμένα μέλη από τις μαγνολιίδες (magnoliids) έχουν χρησιμεύσει ως σημαντικά προσθετικά τροφίμων. Έλαιο από το sassafras, παλαιότερα χρησιμοποιείτο ως βασικό άρτυμα τόσο στη root beer όσο και στο αναψυκτικό sarsaparilla. Το πρωταρχικό συστατικό, υπεύθυνο για τη γεύση του ελαίου είναι η σαφρόλη (safrole), αλλά δεν χρησιμοποιείται πλέον ούτε στις Ηνωμένες Πολιτείες ή τον Καναδά. Το 1960 και τα δυο έθνη, απαγόρευσαν τη χρήση της σαφρόλης (safrole) ως προσθετικού τροφίμων, ύστερα από το αποτέλεσμα των μελετών, που αποδείκνυαν ότι η σαφρόλη προήγαγε την ηπατική βλάβη και τους όγκους στα ποντίκια. Η κατανάλωση κάτι περισσότερο από μια μικρή ποσότητα του ελαίου, προκαλεί ναυτία, εμετό, παραισθήσεις και ρηχή γρήγορη αναπνοή. Είναι πολύ τοξική, και μπορεί να βλάψει σοβαρά τους νεφρούς. Εκτός από την προηγούμενη χρήση της, ως προσθετικό τροφίμων, η σαφρόλη (safrole) είτε από τη Sassafras, είτε από την Ocotea cymbarum, είναι επίσης ο πρωταρχικός προάγγελος για τη σύνθεση της MDMA (methylenedioxymethamphetamine), κοινώς γνωστή ως το ναρκωτικό έκσταση. thumb|left|Οι καρποί από το [[μοσχοκάρυδο, είναι μια πηγή του παραισθησιογόνου μυριστικίνη.]] Άλλα μαγνολιίδες (magnoliids), είναι επίσης γνωστές για τις ναρκωτικές, παραισθησιογόνες ή παραλυτικές τους ιδιότητες. Το Πολυνησιακό ποτό kava παρασκευάζεται από τις ρίζες του κονιορτοποιημένου Piper methysticum και έχει τόσο καταπραϋντικές όσο και ναρκωτικές ιδιότητες. Χρησιμοποιείται σε όλο τον Ειρηνικό στις κοινωνικές εκδηλώσεις ή μετά τη δουλειά, για χαλάρωση. Ομοίως, ορισμένοι γηγενείς λαοί του Αμαζονίου, λαμβάνουν παραισθησιογόνο ταμπάκο, το οποίο γίνεται από το ξηρό και κονιορτοποιημένο ρευστό, το οποίο εκκρίνεται από τον φλοιό των δέντρων Virola. Άλλη παραισθησιογόνος ένωση, η μυριστικίνη (myristicin), προέρχεται από το μπαχαρικό μοσχοκάρυδο. Όπως και με τη σαφρόλη (safrole), η κατάποση του μοσχοκάρυδου σε ποσότητες, μπορεί να οδηγήσει σε παραισθήσεις, ναυτία και εμετό, με τα συμπτώματα διαρκούν επί αρκετές ημέρες. Πιο σοβαρή αντίδραση, προέρχεται από τη δηλητηρίαση με rodiasine και demethylrodiasine, τα δραστικά συστατικά σε εκχύλισμα καρπών από τη Chlorocardium venenosum. Αυτές οι χημικές ουσίες, παραλύουν μυς και νεύρα, καταλήγοντας σε τετάνου τύπου αντιδράσεις σε ζώα. Οι λαοί του Cofán, δυτικότερα του Αμαζονίου στην Κολομβία και του Εκουαδόρ, χρησιμοποιούν την ένωση ως δηλητήριο, στις άκρες των βελών τους κατά το κυνήγι.
Δεν είναι όλα τα αποτελέσματα του χημικών ενώσεων στις μαγνολιίδες (magnoliids) επιζήμια. Κατά τους προηγούμενους αιώνες, οι ναυτικοί χρησιμοποιούσαν τον Χειμωνιάτικο Φλοιό, από το δέντρο Drimys winteri της Νότιας Αμερικής, για να αποκρούσουν την έλλειψη βιταμινών του σκορβούτου. Σήμερα, η benzoyl εκχυλίζεται από τη Lindera benzoin (τον κοινό μπαχαρικόθαμνο [spicebush]) για χρήση ως προσθετικό τροφίμων και δερματικό φάρμακο, λόγω των αντιβακτηριακών και αντιμυκητιακών ιδιοτήτων του. Ναρκωτικά τα οποία εκχυλίζονται από τον φλοιό της Μαγνόλιας (Magnolia), εδώ και πολύ καιρό, χρησιμοποιείτο στην παραδοσιακή Κινεζική ιατρική. Επιστημονική διερεύνηση της magnolol και honokiol, έχουν αφήσει υποσχέσεις για τη χρήση τους στην οδοντική υγεία. Και οι δυο ενώσεις επιδεικνύουν αποτελεσματική αντιβακτηριακή δραστικότητα έναντι βακτηρίων που είναι υπεύθυνα για τη δυσοσμία του στόματος (halitosis) και την τερηδόνα (dental caries). Αρκετά μέλη της οικογένειας των Αννωνοειδών (Annonaceae) είναι επίσης υπό έρευνα για χρήσεις μιας ομάδας χημικών ουσιών που αποκαλούνται acetogenins. Η πρώτη acetogenin η οποία ανακαλύφθηκε, ήταν η uvaricin, η οποία όταν χρησιμοποιείται σε ζωντανούς οργανισμούς, έχει αντι-λευχαιμικές ιδιότητες. Άλλες acetogenins, έχουν ανακαλυφθεί με ανθελονοσιακές και αντικαρκινικές ιδιότητες και μερικές ακόμη αναστέλλουν την αντιγραφή του HIV στις εργαστηριακές μελέτες.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταξινομία φυτών
Νόρμαν Ρόκγουελ
Ο Νόρμαν Ρόκγουελ (αγγλικά: Norman Percevel Rockwell, 3 Φεβρουαρίου 1894 - 8 Νοεμβρίου 1978) ήταν Αμερικανός ζωγράφος και εικονογράφος. Τα έργα του έχουν ευρεία απήχηση στις ΗΠΑ καθώς αντανακλούν τον αμερικανικό πολιτισμό. Ο Ρόκγουελ είναι περισσότερο γνωστός για τα εικονογραφημένα εξώφυλλα με πλευρές της καθημερινής ζωής που δημιούργησε για το περιοδικό Saturday Evening Post για σχεδόν πέντε δεκαετίες. Μεταξύ των γνωστότερων έργων του Ρόκγουελ είναι: η σειρά Willie Gillis, Rosie the Riveter, The Problem We All Live With, Saying Grace και Four Freedoms series. Είναι επίσης γνωστός για την 64χρονη συνεργασία του με τους προσκόπους των ΗΠΑ, κατά την διάρκεια της οποίας δημιούργησε τα εξώφυλλα για το περιοδικό και τα ημερολόγιά τους. Αυτά τα εξώφυλλα περιλαμβάνουν δημοφιλείς εικόνες και αντανακλούν την ζωή και την δράση των προσκόπων.
Το έργο του Ρόκγουελ απορρίφθηκε από αρκετούς σημαντικούς κριτικούς τέχνης καθ' όλη την διάρκεια της ζωής του. Πολλά από τα έργα του φαίνονται υπερβολικά γλυκερά κατά την άποψη των κριτικών, ειδικά τα εξώφυλλα του Saturday Evening Post, τα οποία τείνουν προς συναισθηματικές ή ιδεαλιστικές απεικονίσεις της αμερικανικής ζωής. Συνεπώς, ο Ρόκγουελ δεν θεωρείται "σοβαρός ζωγράφος" από ορισμένους σύγχρονους καλλιτέχνες, που θεωρούν το έργο του αστικό και κιτς. Ο συγγραφέας Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ δήλωσε ότι η τεχνική του Ρόκγουελ είχε μια "μπανάλ" χρήση και έγραψε στο βιβλίο του Ο αξιοπρεπής κύριος Πνιν: "Ο Νταλί είναι ο δίδυμος αδερφός του Νόρμαν Ρόκγουελ που απήχθη από τσιγγάνους στην παιδική του ηλικία". Ορισμένοι κριτικοί τον ονομάζουν εικονογράφο και όχι καλλιτέχνη, ένας χαρακτηρισμός που δεν τον ενοχλούσε καθώς ως τέτοιο θεωρούσε τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Εικονογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί αγγλικής καταγωγής
Παύλος Κουζούνης
Ο Παύλος Κουζούνης (γεννημένος στις 13 Αυγούστου 1987) είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 185εκ και αγωνίζεται στη θέση του λίμπερο.
Καριέρα
Ο Παύλος Κουζούνης υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Α.Ε. Νίκαιας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2007. Ήταν τότε που έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε μέχρι το 2012 με εξαίρεση ένα σύντομο πέρασμά του από τον Φοίνικα Σύρου, στον οποίο παραχωρήθηκε ως δανεικός.
Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στον Ολυμπιακό, ο Κουζούνης κατέκτησε τρία πρωταθλήματα (2009, 2010, 2011) και δύο κύπελλα Ελλάδος (2009, 2011).
Το 2012 μετεγγράφη στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο, καθώς το 2013 μεταπήδησε στον Παμβοχαϊκό. Μέσα στο 2014, ο Κουζούνης ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα από το οποίο αποκόμισε ένα κάταγμα στη λεκάνη που τον ανάγκασε να μείνει για κάποιο χρονικό διάστημα εκτός δράσης.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Παύλος Κουζούνης έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με το εθνόσημο τόσο ως παίκτης πετοσφαίρισης όσο και ως παίκτης μπιτς βόλει.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Φοίνικα Σύρου‎ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης
Ιωάννης Δ΄ του Μομφερράτου
Ο Ιωάννης Δ' Παλαιολόγος (24 Ιουνίου 1413 - 19 Ιανουαρίου 1464), Μαρκήσιος του Μομφερράτου (1445 - 1464) από την Δυναστεία των Παλαιολόγων του Μομφερράτου, νεώτερου κλάδου της Δυναστείας των Παλαιολόγων ήταν μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Ιακώβου του Μομφερράτου και της Ιωάννας της Σαβοΐας, κόρης του Αμεδαίου Ζ΄ της Σαβοΐας. Ο πατέρας του βρέθηκε σε πόλεμο με τον Αμεδαίο Η΄ της Σαβοΐας που τον συνέλαβε και τον φυλάκισε.
Μαρκήσιος του Μομφερράτου
Διαδέχτηκε στην Μαρκιωνία του Μομφερράτου τον πατέρα του (1445). Όταν πέθανε ο άτεκνος δούκας Φιλίππο Μαρία Βισκόντι εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο η "Αμβροσιανή Δημοκρατία" και ξέσπασε πόλεμος για την διαδοχή, ο Ιωάννης Δ΄ πολέμησε με την Βενετική Δημοκρατία σαν "Κοντοτιέρος", αρχηγός εταιρείας μισθοφόρων. Την περίοδο που ήταν μαρκήσιος η Οθωμανική Αυτοκρατορία κυρίευσε την Κωνσταντινούπολη από τον τέταρτο ξάδελφο του Κωνσταντίνο ΙΑ' Παλαιολόγο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τον Δεκέμβριο του 1458 την Μαργαρίτα, κόρη του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας και της Άννας της Κύπρου με μία τεράστια προίκα, που έφτανε τα 100.000 σκούδα. Με τον γάμο απέκτησε:
Ο Ιωάννης Δ΄ είχε άλλες δύο -εκτός γάμου- κόρες:
Ο Ιωάννης Δ΄ απεβίωσε χωρίς γιους (19 Ιανουαρίου 1464) και τάφηκε στην εκκλησία του Σαν Φραντσέσκο, δίπλα από τον πατέρα του. Τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Γουλιέλμος Η΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαρκήσιοι του Μομφερράτου Κατηγορία:Οίκος Παλαιολόγων του Μομφεράτου
Κύπελλο Ράπαν
Κύπελλο Ράπαν ήταν η ονομασία που είχε επικρατήσει για το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Κύπελλο (αγγλ.: International Football Cup), το οποίο εμπνεύστηκε ο Αυστριακός προπονητής Καρλ Ράπαν και υλοποίησε με τη βοήθεια του Ελβετού Ερνστ Τόμεν το 1961. Ο σκοπός της δημιουργίας του ήταν να υπάρχουν αγώνες το καλοκαίρι για τα δελτία των διαφόρων ευρωπαϊκών ποδοσφαιρικών στοιχημάτων και να έχουν κάποια έσοδα οι ομάδες που συμμετείχαν.
Το 1967 η διοργάνωση μετονομάστηκε σε "Κύπελλο Ιντερτότο" με χορηγό τη βιομηχανία Σίγκερ. Διεξαγόταν μόνο το καλοκαίρι σε ομίλους, χωρίς επόμενους γύρους και χωρίς τελικό τροπαιούχο. Όπως προδίδει ο τίτλος (intertoto: διεθνές στοίχημα), αποκλειστικός σκοπός της διοργάνωσης ήταν να υπάρχουν θερινοί αγώνες για το ποδοσφαιρικό στοίχημα.
Από το 1995 τη διοργάνωση του Κυπέλλου Ιντερτότο ανέλαβε η UEFA παραλλάζοντας την επωνυμία σε Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ και τη μετέτρεψε σε προκριματική διοργάνωση για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Το 2009 καταργήθηκε.
Ίδρυση
Η διοργάνωση προήλθε από μια ιδέα του Αυστριακού προπονητή Καρλ Ράπαν, ο οποίος τη δεκαετία του ’50 εργαζόταν σε ελβετικούς συλλόγους και στην Εθνική Ελβετίας. Ο Ράπαν είχε κατά νου να δημιουργήσει μια ευρωπαϊκή λίγκα και άρχισε να συζητά την ιδέα του με παράγοντες συλλόγων κυρίως της κεντρικής Ευρώπης από: Αυστρία, Ελβετία, Πολωνία, Δυτική και Ανατολική Γερμανία, Ολλανδία και Σουηδία. Οι απαντήσεις ήταν ενθαρρυντικές αλλά για την υλοποίηση χρειαζόταν χρηματοδότη ή χορηγό.
Την περίοδο που ο Ράπαν ήταν προπονητής της Εθνικής Ελβετίας, διευθυντής του Swiss Football Pool, δηλαδή του ελβετικού οργανισμού ποδοσφαιρικού στοιχήματος, ήταν ο Ερνστ Τόμεν (Ernst Thommen). Ο Τόμεν ήταν σημαίνων παράγοντας του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και μεταξύ άλλων είχε ιδρύσει το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων. Ήρθε αρωγός στην ιδέα του Ράπαν και ζήτησαν την έγκριση της UEFA για να προχωρήσουν στη δημιουργία μιας διοργάνωσης με την οικονομική υποστήριξη των οργανισμών ποδοσφαιρικού στοιχήματος διαφόρων χωρών (toto, loto, pool, προ-πο κλπ). Την ιδέα υποστήριξε ιδιαίτερα και η ελβετική εφημερίδα "Sport".
Αρχικά η ΟΥΕΦΑ αντέδρασε αρνητικά στη διεξαγωγή μιας διοργάνωσης μόνο και μόνο για τα δελτία στοιχημάτων. Οι Ράπαν και Τόμεν απάντησαν ότι δεν ζητούσαν από την ΟΥΕΦΑ να αναλάβει τη διοργάνωση του τουρνουά. Απλά χρειάζονταν την επίσημη έγκρισή της για να το διοργανώσουν οι ίδιοι. Τελικά, το 1961 η ΟΥΕΦΑ έδωσε την έγκρισή της. Άλλωστε, ο Τόμεν είχε ήδη γίνει αντιπρόεδρος της FIFA. Επίσης, ο Γερμανός παράγοντας της ΟΥΕΦΑ Χέρμαν Νοϊμπέργκερ ήταν υπέρμαχος της ιδέας.
Η νέα διοργάνωση ονομάστηκε "International Football Cup", ("Διεθνές Ποδοσφαιρικό Κύπελλο") αλλά καθιερώθηκε να αποκαλείται "Κύπελλο Ράπαν", προς τιμήν του εμπνευστή του.
Περίοδος 1961 ως 1967
Η πρώτη διοργάνωση Κυπέλλου Ράπαν έγινε τη σεζόν 1961-62. Με το ίδιο όνομα (International Football Cup) και τον ίδιο τρόπο διεξαγωγής συνεχίστηκε ως την περίοδο 1966-67.
Η πρώτη φάση διεξαγόταν το καλοκαίρι. Οι μετέχουσες ομάδες χωρίζονταν σε ομίλους των τεσσάρων ομάδων και έδιναν από έξι ματς εντός και εκτός έδρας. Στη συνέχεια οι νικητές των ομίλων αγωνίζονταν κατά τη χειμερινή περίοδο σε αγώνες νοκ-άουτ ως τον τελικό που γινόταν την άνοιξη. Την πρώτη σεζόν οι αγώνες νοκ-άουτ ήταν μονοί μέχρι και τον τελικό. Από τη δεύτερη χρονιά καθιερώθηκαν οι διπλοί εντός-εκτός έδρας αγώνες νοκ-άουτ αλλά ο τελικός παρέμεινε μονός, όπως και την τρίτη χρονιά (1964). Οι τρεις επόμενοι τελικοί ως το 1967 ήταν διπλοί στις δύο έδρες των φιναλίστ.
Στην πρώτη διοργάνωση δήλωσαν συμμετοχή 32 σύλλογοι από οκτώ χώρες ως εξής:
Στις επόμενες διοργανώσεις ο αριθμός των συλλόγων και των κρατών προέλευσης άρχισε να αυξάνει σταδιακά αλλά η συμμετοχή των ομάδων δεν ήταν υποχρεωτική. Η αυξομείωση του αριθμού των ομάδων από σεζόν σε σεζόν είχε ως αποτέλεσμα την αντίστοιχη αυξομείωση του αριθμού των ομίλων. Έτσι είχαμε σεζόν με 32 ομάδες σε 8 ομίλους (1961/62, 1962/63 και 1965/66), με 40 ομάδες σε 10 ομίλους (1966/67), με 44 ομάδες σε 11 ομίλους (1964/65) και με 48 ομάδες σε 12 ομίλους (1963/64).
Όμως, μετά τη φάση των ομίλων οι αγώνες γίνονταν τη χειμερινή περίοδο και υπήρχε πρόβλημα ημερομηνιών, όταν οι ομάδες που είχαν προκριθεί από τη φάση των ομίλων, έπρεπε να μετάσχουν σε διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ. Η ΟΥΕΦΑ προσπαθώντας να βάλει μια τάξη στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις είχε αρχίσει να απαγορεύει στις ομάδες να συμμετέχουν σε δυο ευρωπαϊκά κύπελλα την ίδια σεζόν, ξεκινώντας από το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων. Το 1964 έκανε το ίδιο και στο Κύπελλο Ράπαν. Δηλαδή, απαγόρεψε στις ομάδες που είχαν προκριθεί από τους ομίλους του Ράπαν να αγωνίζονται μετά τη θερινή περίοδο παράλληλα και σε κάποια άλλη διοργάνωση. Έτσι οι ομάδες αυτές εγκατέλειπαν το Ράπαν αφού προτιμούσαν να πάρουν μέρος στα Κύπελλα Πρωταθλητριών ή Κυπελλούχων.
Για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αυτό οι διοργανωτές του Κυπέλλου Ράπαν, αποφάσισαν στη θέση των ομάδων που μετείχαν στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ να βάζουν στον α΄ γύρο τις ομάδες που είχαν τερματίσει δεύτερες στους ομίλους. Στη συνέχεια, περίμεναν τη διεξαγωγή των προκριματικών γύρων των διοργανώσεων της ΟΥΕΦΑ και όταν οι ομάδες αποκλείονταν τις δέχονταν στο β΄ γύρο του Κ. Ράπαν, αφού πλέον δεν είχε νόημα η απαγόρευση της ΟΥΕΦΑ. Με αυτό το καθεστώς διεξήχθησαν οι διοργανώσεις από την περίοδο 1964-65 ως το 1966-67.
Μετονομασία
Εκτός από τα προβλήματα με την ΟΥΕΦΑ, μια σειρά από άλλα εμπόδια έκαναν όλο και πιο δύσκολη τη συνέχιση του θεσμού κατά τη χειμερινή περίοδο. Το σημαντικότερο πρόβλημα ήταν η δυσκολία να βρεθούν ημερομηνίες για τη διεξαγωγή των αγώνων νοκ-άουτ.
Συχνά οι ομάδες που είχαν προκριθεί προέρχονταν από τελείως διαφορετικά γεωγραφικά περιβάλλοντα. Ομάδες από το βορρά, όπου διακόπτονταν οι αγωνιστικές δραστηριότητες για μεγάλο διάστημα το χειμώνα και ομάδες από το νότο, δεν μπορούσαν να βρουν κοινά αποδεκτές ημερομηνίες. Π.χ. ο τελικός του 1964-65 έγινε στα μέσα Ιουνίου του 1965, λίγο πριν ξεκινήσει η νέα διοργάνωση.
Ένα τρίτο εμπόδιο ήταν το οικονομικό κόστος των αγώνων νοκ-άουτ. Βασικός λόγος που οι ομάδες δήλωναν συμμετοχή στους θερινούς ομίλους του Ράπαν ήταν να κάνουν κάποια ματς προετοιμασίας, χωρίς να νοιάζονται ιδιαίτερα για το αποτέλεσμα. Παράλληλα είχαν κάποια οικονομικά οφέλη από τις χορηγούς εταιρείες ποδοσφαιρικών στοιχημάτων, που ήταν αρκετά σημαντικά. Όμως, το χειμώνα δεν υπήρχαν οι χορηγίες αυτές, αφού οι εταιρείες δεν ενδιαφέρονταν και το κόστος των αγώνων για μια χαμηλού ενδιαφέροντος διοργάνωση ήταν υπερβολικό. Έτσι υπήρχε απροθυμία στη συμμετοχή στους γύρους νοκ-άουτ. Το μόνο κίνητρο ήταν το επαμειβόμενο τρόπαιο, το οποίο όμως μόνο μία ομάδα θα κατακτούσε.
Είχε γίνει κοινή πεποίθηση, πως η συνέχιση της διοργάνωσης κατά τη χειμερινή περίοδο, μετά τη φάση των θερινών ομίλων, ήταν δύσκολη, ακριβή και χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους συλλόγους. Έτσι από το 1967 οι διοργανωτές αποφάσισαν να ματαιώσουν τους γύρους μετά τους θερινούς ομίλους.
Το κύπελλο μετονομάστηκε σε "Κύπελλο Ιντερτότο" παίρνοντας ένα όνομα που ταίριαζε με το σκοπό διεξαγωγής του: "Intertoto Cup: Κύπελλο Διεθνούς Στοιχήματος". Χορηγός του έγινε η βιομηχανία Σίγκερ.
Περίοδος 1967 ως 1994
Στη νέα μορφή του κυπέλλου η φάση των ομίλων συνέχισε να διεξάγεται κάθε καλοκαίρι σχεδόν όπως πριν, με χρηματικά έπαθλα για κάθε σωματείο ανάλογα με τη θέση που τερμάτιζε (ο πρώτος του ομίλου έπαιρνε 10.000-15.000 ελβ. φράγκα). Μετά τους αγώνες των ομίλων η διοργάνωση σταματούσε χωρίς νικητή.
Ως το 1992 οι ομάδες μετείχαν σε ομίλους των τεσσάρων ομάδων κι έδιναν έξι αγώνες εντός-εκτός έδρας. Από το 1993 και μετά καταρτίζονταν όμιλοι των πέντε ομάδων, που έδιναν τέσσερις μονούς αγώνες μεταξύ τους (δύο εντός, δύο εκτός έδρας), όπως διεξάγονταν αργότερα οι όμιλοι στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Ο αριθμός των συλλόγων που δήλωναν συμμετοχή, καθόριζε και τον αριθμό των ομίλων κάθε χρόνο. Τι περισσότερες χρονιές η διοργάνωση έγινε με 40 ως 44 ομάδες χωρισμένες σε 10 ή 11 ομίλους. Όμως, υπήρχαν και χρονιές με περισσότερους ομίλους, όπως: 13 (1970) ή 14 (1968) αλλά και με λιγότερους, όπως: 7 (1971) ή 8 (1972, 1979, 1987).
Από τη στιγμή που η διοργάνωση δεν συνεχιζόταν το χειμώνα, συμμετείχαν όσες ομάδες επιθυμούσαν, ανεξάρτητα από το αν είχαν ευρωπαϊκές υποχρεώσεις ή όχι. Την περίοδο της διεξαγωγής του τουρνουά πολλοί σύλλογοι βρίσκονταν σε περίοδο προετοιμασίας έτσι τα αποτελέσματα των αγώνων δεν συμβάδιζαν με το «όνομα» του συλλόγου, δημιουργώντας «εκπλήξεις» που προκαλούσαν το ενδιαφέρον των παικτών του στοιχήματος.
Με τη μορφή αυτή το "Κύπελλο Ράπαν" ή "Ιντερτότο-Σίγκερ" συνεχίστηκε για τριάντα περίπου χρόνια, ως το 1994, αποτελώντας τη μοναδική διοργάνωση στα χρονικά που δεν είχε νικητή και γινόταν μόνο για το ποδοσφαιρικό στοίχημα. Ήταν ένα "κύπελλο χωρίς κυπελλούχους" ("Cup for the cupless"), όπως αποκλήθηκε χαρακτηριστικά. Το 1995 τη διοργάνωσή του ανέλαβε η ΟΥΕΦΑ και από τουρνουά χωρίς στόχο, το μετέτρεψε σε διοργάνωση πρόκρισης για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και το μετονόμασε σε Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ. Από το 2009 ενσωματώθηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και διακόπηκε η διεξαγωγή του.
Οι τελικοί
Μόνο στις πρώτες έξι περιόδους (1961-67) που η διοργάνωση ονομαζόταν "Διεθνές Ποδοσφαιρικό Κύπελλο" έγιναν ολοκληρωμένες διοργανώσεις με τελικό νικητή. Στη συνέχεια, και ως το 1994, υπήρχαν μόνο νικητές ομίλων, οπότε ουσιαστικά δεν υπάρχουν κυπελλούχοι.
Τα έξι τρόπαια μοιράστηκαν πέντε ομάδες, ενώ τρεις ακόμα έφτασαν στον τελικό. Πιο επιτυχημένη και πιστή ομάδα της διοργάνωσης πρέπει να θεωρηθεί η σλοβακική ΦΚ Ίντερ Μπρατισλάβα1 της τότε ενιαίας Τσεχοσλοβακίας, η οποία κατέκτησε δύο κύπελλα (1963, 1964) κι έπαιξε άλλη μια χρονιά στον τελικό (1967). Από ένα κύπελλο κατέκτησαν η Πολόνια Μπίτομ (1965, φιναλίστ το 1964), η Λοκομοτίβ Λειψίας (1966 και φιναλίστ το 1965), ο ΑΦΚ Άγιαξ (1962) και η Άιντραχτ Φραγκφούρτης (1967). Στον τελικό αγωνίστηκαν επίσης: η Φέγενορντ (1962), η Πάντοβα (1963) και η Νόρσεπιγκ (1966).
Σημειώσεις: 1 Η Ίντερ Μπρατισλάβα κατέκτησε τα δύο κύπελλα με το όνομα: "Σλόβναφτ Ιντερνάσιοναλ Μπρατισλάβα". 2 Ο δεύτερος τελικός του 1967 έληξε 1-0 υπέρ της Ίντερ Μπρατισλάβα. Δεδομένου ότι τότε δεν ίσχυε το εκτός έδρας γκολ, ο αγώνας πήγε στην παράταση.
Ελληνικές συμμετοχές
Αν και ο ΟΠΑΠ περιλάμβανε αγώνες του Κυπέλλου Ράπαν στα θερινά δελτία του, εντούτοις οι ελληνικές ομάδες ελάχιστες φορές συμμετείχαν στη διοργάνωση αυτή. Η διεξαγωγή της τους θερινούς μήνες, περίοδο διακοπών για τους Έλληνες ποδοσφαιριστές, αποτελούσε το βασικότερο εμπόδιο για τη συμμετοχή ελληνικών ομάδων. Κατά την πρώτη περίοδο της διοργάνωσης υπήρξε μόνο μία ελληνική συμμετοχή, το καλοκαίρι του 1964.
Μετά το 1967 που η διοργάνωση μετατράπηκε αποκλειστικά σε ένα θερινό τουρνουά, στο αποθαρρυντικά στοιχεία προστέθηκε η έλλειψη ενδιαφέροντος και κινήτρου για τη συμμετοχή. Εξάλλου την περίοδο της δικτατορίας στην Ελλάδα διοργανωνόταν το Θερινό πρωτάθλημα Ο.Π.Α.Π., στο οποίο μετείχαν πολλές ελληνικές ομάδες με αναπληρωματικούς και εφήβους. Μόλις το 1993 που το "Κύπελλο Ιντερτότο", όπως είχε μετονομαστεί, είχε αρχίσει να προσελκύει το ενδιαφέρον της UEFA, έχουμε ξανά ελληνικές συμμετοχές.
1964: Ολυμπιακός/Πανιώνιος
Η πρώτη και μοναδική ελληνική συμμετοχή στην πρώτη περίοδο του Κυπέλλου Ράπαν σημειώθηκε το καλοκαίρι του 1964 και είχε περιπετειώδη εξέλιξη. Αρχικά δήλωσε συμμετοχή ο Ολυμπιακός, ο οποίος είχε τερματίσει δεύτερος στο πρωτάθλημα 1963-64. Συμμετείχε στον όμιλο C1 αλλά μετά τη δεύτερη αγωνιστική αποσύρθηκε, αφού είχε κάνει δύο ήττες με βαριά σκορ με τη δικαιολογία ότι έχει πολλούς τραυματίες και πως οι παίκτες του θα καταπονηθούν από τη ζέστη διότι δεν διαθέτει γήπεδο με προβολείς. Η αποχώρησή του είχε ως αποτέλεσμα να τιμωρηθεί με βαρύ πρόστιμο και να υποχρεωθεί από την ΟΥΕΦΑ να καλύψει τη ζημιά που υπέστη η Τουλούζ (1937) -με την οποία επρόκειτο να αγωνιστεί στη Γαλλία-, από τη ματαίωση του ματς. Επίσης, η ΟΥΕΦΑ απείλησε την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία με αποκλεισμό της Εθνικής από τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 και του Παναθηναϊκού από το Πρωταθλητριών 1964-65, εάν δεν αντικαθιστούσε τον Ολυμπιακό με άλλο σύλλογο. Δημιουργήθηκε μεγάλη αναστάτωση, δεδομένου ότι ήταν Ιούλιος και οι περισσότερες ομάδες δεν είχαν ετοιμοπόλεμους παίκτες.
Αρχικά προσφέρθηκε ο Άρης Θεσσαλονίκης αλλά δεν κατάφερε να συγκροτήσει ενδεκάδα. Τότε ανέλαβε να δώσει λύση ο Παναιγιάλειος που συγκρότησε ομάδα με τη συμμετοχή και παικτών από τον ΠΑΟ και τον Απόλλωνα. Όμως παραιτήθηκε, αφού λόγω προχωρημένου θέρους οι αγώνες έπρεπε να γίνουν βράδυ και το μοναδικό γήπεδο με προβολείς στην Αθήνα, αυτό του Παναθηναϊκού, είχε υποστεί ζημιές στον αγώνα ΠΑΟ-Ολυμπιακού. Τελικά, ο εκτός έδρας αγώνας με την Τουλούζ ματαιώθηκε και τυπικά κατακυρώθηκε με 3-0 υπέρ της γαλλικής ομάδας.