cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξωπορισμός επιχειρησιακών διεργασιών
Μέγεθος Βιομηχανίας
Η Κίνα προσπαθεί κι αυτή να αναπτυχθεί από μια μικρή θέση (βάση) που έχει στο συγκεκριμένο κλάδο. Ωστόσο, ενώ η BPO βιομηχανία αναμένεται να συνεχίσει να αναπτύσσεται στην Ινδία, το μερίδιο που κατέχει στον υπεράκτιο τομέα αναμένεται να παρουσιάσει μείωση. Σημαντικότερα κέντρα στην Ινδία είναι οι πόλεις Μπανγκαλόρ, Χιντεραμπάντ, Καλκούτα, Βομβάη, Πουνέ, Τσενάι και Νέο Δελχί. Οι κορυφαίοι πέντε Ινδοί εξαγωγείς σύμφωνα με τη Nasscom είναι οι: Genpact, WNS global services, Thansworks Information services, IBM Daksh και TCS BPO.
Σύμφωνα με τη McKinsey, η παγκόσμια προσπελάσιμη αγορά BPO αγγίζει 122-154 δις δολάρια, εκ των οποίων 35-40 αφορούν τις λιανικές τραπεζικές υπηρεσίες, 25-35 την ασφάλιση, 10-12 τα ταξίδια/φιλοξενία, 10-12 τη μεταφορά, 8-10 τις τηλεπικοινωνίες, 8 τα φάρμακα, 10-15 άλλα και 20-25 τη λογιστική, τη χρηματοοικονομική και τους ανθρώπινους πόρους. Επιπλέον, εκτιμάται πως το 8% του συνόλου χρησιμοποιήθηκε από το 2006.
BPO: Οφέλη και Περιορισμοί
Ένα πλεονέκτημα του BPO είναι ο τρόπος με τον οποίο συμβάλλει στην αύξηση της ευελιξίας της εταιρίας. Παρόλα αυτά κάποιες πηγές αντιλαμβάνονται διαφορετικά την οργανωτική ευελιξία και ως εκ τούτου ο BPO την ενισχύει με διαφορετικούς τρόπους.
Οι περισσότερες υπηρεσίες που παρέχονται από το BPO προσφέρονται έναντι αμοιβής. Αυτό βοηθάει μια εταιρία να γίνει πιο ευέλικτη μετατρέποντας τα σταθερά κόστη σε μεταβλητά. Μια μεταβλητή διάρθρωση του κόστους βοηθάει μια επιχείρηση να αντεπεξέλθει στις αλλαγές της απαιτούμενης δυναμικότητας και δεν απαιτεί η εταιρία να επενδύσει σε στοιχεία του ενεργητικού, καθιστώντας την έτσι πιο ευέλικτη. Ο εξωπορισμός μπορεί να παράσχει σε μια εταιρία αυξημένη ευελιξία στη διαχείριση των πόρων της και να μειώσει τους χρόνους αντίδρασής της απέναντι σε μεγάλες περιβαλλοντολογικές αλλαγές.
Ένας τρίτος τρόπος με τον οποίο ο BPO βελτιώνει την οργανωτική ευελιξία της επιχείρησης είναι η αύξηση της ταχύτητας των επιχειρησιακών διεργασιών. Χρησιμοποιώντας τεχνικές όπως ο γραμμικός προγραμματισμός, μπορεί να μειώσει τον κύκλο του χρόνου και τα επίπεδα των αποθεμάτων κι έτσι να αυξήσει την αποδοτικότητα και να μειώσει τα κόστη. Η διαχείριση της εφοδιαστικής αλυσίδας με την αποτελεσματική χρήση των εταίρων στην αλυσίδα του εφοδιασμού και την εξωτερική ανάθεση της επιχειρηματικής διαδικασίας αυξάνει την ταχύτητα των διαφόρων επιχειρηματικών διαδικασιών, όπως είναι η διακίνηση στην περίπτωση της εταιρίας παραγωγής.
Τέλος, η ευελιξία φαίνεται ως ένα στάδιο στην οργάνωση του κύκλου ζωής. Ο BPO βοήθησε στην μετατροπή της Nortel από μια γραφειοκρατική οργάνωση σε ένα πολύ ευέλικτο ανταγωνιστή. Μια εταιρία μπορεί να διατηρήσει τους αναπτυξιακούς στόχους της αποφεύγοντας παράλληλα το κλασικό πρότυπο των επιχειρήσεων. Ο BPO επιτρέπει στις επιχειρήσεις να διατηρήσουν την ευελιξία, την ταχύτητα και την επιχειρηματικότητα που αλλιώς θα θυσίαζαν ώστε να γίνουν αποτελεσματικές. Με τη λύση αυτή αποφεύγεται η πρόωρη εσωτερική μετάβαση από τη φάση της άτυπης επιχειρηματικότητας σε έναν πιο γραφειοκρατικό τρόπο λειτουργίας.
Μία εταιρία ίσως είναι σε θέση να αναπτυχθεί με ταχύτερους ρυθμούς καθώς θα είναι λιγότερο περιορισμένη από μεγάλες κεφαλαιακές δαπάνες για προσωπικό ή εξοπλισμό. Οι εγκαταστάσεις αυτές που μπορεί να χρειαστούν χρόνια να αποσβεστούν και να καταστούν παρωχημένες ίσως αποδειχθεί πως πρόκειται για μία ζημιογόνο επένδυση για την εταιρία με την πάροδο του χρόνου.
Παρά το γεγονός ότι τα προαναφερθέντα επιχειρήματα υπέρ της άποψης ότι ο BPO συμβάλλει στην αύξηση της ευελιξίας των οργανισμών, η διαχείριση θα πρέπει να είναι προσεκτική με την εφαρμογή του καθώς υπάρχουν κάποια ζητήματα αντίθετα με αυτά τα πλεονεκτήματα. Μεταξύ των προβλημάτων που ανακύπτουν είναι: η αποτυχία να πληρούν τα επίπεδα εξυπηρέτησης, ασαφή θέματα συμβάσεων, η αλλαγή απαιτήσεων και απρόβλεπτες επιβαρύνσεις, καθώς και η εξάρτηση από τον BPO που μειώνει την ευελιξία. Κατά συνέπεια, αυτές οι προκλήσεις πρέπει να εξεταστούν από μία εταιρία προτού αυτή αποφασίσει να συμμετάσχει σε εξωτερική ανάθεση επιχειρηματικής διαδικασίας.
Ένα άλλο ζήτημα είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν ελάχιστα πράγματα που διαφοροποιεί ο ΒPO εκτός από το μέγεθος. Συχνά παρέχουν παρόμοιες υπηρεσίες, έχουν παρόμοια γεωγραφικά χνάρια, παρόμοια επίπεδα μόχλευσης, παρόμοια επίπεδα τεχνολογίας και παρόμοιες προσεγγίσεις βελτίωσης ποιότητας.
Απειλές
Ο κίνδυνος είναι το σημαντικό μειονέκτημα του ΒPO. Η εξωτερική ανάθεση ενός νέου πληροφοριακού συστήματος, για παράδειγμα, μπορεί να προκαλέσει κινδύνους ασφαλείας τόσο από μία ανακοίνωση όσο και από την άποψη της προστασίας της προσωπικής ζωής. Για παράδειγμα, η ασφάλεια της βόρειας Αμερικής ή των δεδομένων των ευρωπαϊκών εταιριών είναι πιο δύσκολα να διατηρηθούν κατά την πρόσβαση ή να ελέγχονται από την υπο-Ήπειρο. Από τη σκοπιά της γνώσης, η μεταβαλλόμενη στάση των εργαζομένων, η υποτίμηση των τρεχουσών δαπανών και ο τεράστιος κίνδυνος απώλειας της ανεξαρτησίας, ο εξωπορισμός οδηγεί σε μια διαφορετική σχέση μεταξύ ενός οργανισμού και της θυγατρικής του.
Οι κίνδυνοι και οι απειλές του εξωπορισμού πρέπει να διαχειρίζονται έτσι ώστε να επιτυγχάνονται τα οποιαδήποτε οφέλη. Ένα μοντέλο οργάνωσης bcm ιδρύεται με σκοπό τη διαχείριση του εξωπορισμού με δομημένο τρόπο, μεγιστοποιώντας τη θετική έκβαση και ελαχιστοποιώντας τους κινδύνους και τις τυχόν απειλές. Το bcm αποτελείται από ένα σύνολο βημάτων για τον επιτυχή εντοπισμό, τη διαχείριση και τον έλεγχο των διαδικασιών των επιχειρήσεων οι οποίες έχουν ήδη ανατεθεί ή μπορούν να ανατεθούν σε εξωτερικούς συνεργάτες.
Ένα άλλο πλαίσιο πιο επικεντρωμένο στη διαδικασία προσδιορισμού των πιθανών πληροφοριακών συστημάτων που αφορούν τον εξωπορισμό, τα οποία προσδιορίζονται ως ΑΗΡ, εξηγείται: οι L. Willcocks, M. Lacity και G. Fitzgerald έχουν εντοπίσει αρκετές εταιρίες που αντιμετωπίζουν προβλήματα σύναψης συμβάσεων που κυμαίνονται από ασαφή μορφοποίηση συμβάσεων μέχρι και την έλλειψη κατανόησης των τεχνικών των ΙΤ διαδικασιών.
Κατηγορία:Διοίκηση Επιχειρήσεων
Ζαν Μπουριντάν
Ο Ζαν Μπουριντάν (Jean Buridan, 1292 - 1363) ήταν Γάλλος ιερέας που έσπειρε τους σπόρους της Κοπερνίκειας επανάστασης στην Ευρώπη. Ανέπτυξε την έννοια του impetus (ώθηση), το πρώτο βήμα προς την σύγχρονη έννοια της αδράνειας, και μια σημαντική εξέλιξη στην ιστορία της μεσαιωνικής επιστήμης. Το όνομά του είναι περισσότερο ακουστό με το νοητικό πείραμα γνωστό ως ο Γάιδαρος του Μπουριντάν (ένα νοητικό πείραμα που δεν εμφανίζεται στα υπάρχοντα γραπτά του).
Καριέρα
Γεννημένος, πιθανότατα, στη Μπετύν της Γαλλίας, ο Μπουριντάν σπούδασε και αργότερα δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Παραδόξως, πέρασε ακαδημαϊκή ζωή του στη Σχολή των Τεχνών, αντί της απόκτησης του διδακτορικού διπλώματος στην Θεολογία, που προετοίμαζε συνήθως το δρόμο για μια καριέρα στην Φιλοσοφία. Υποστήριξε περαιτέρω την πνευματική ανεξαρτησία του, παραμένοντας ένας κοσμικός κληρικός, αντί να ενταχθεί σε ένα θρησκευτικό τάγμα. Από το 1340, η αυτοπεποίθησή του είχε μεγαλώσει αρκετά για να ξεκινήσει μια επίθεση στον προκάτοχό του, Ουίλλιαμ του Όκκαμ. Ο Μπουριντάν επίσης έγραψε λύσεις για παράδοξα, όπως το παράδοξο του ψεύτη. Ένα διάταγμα του Λουδοβίκου ΙΑ΄, το 1473, που στρεφόταν κατά των νομιναλιστών, απαγόρευσε την ανάγνωση των έργων του.
Ο επίσκοπος Άλμπερτ της Σαξονίας, ο ίδιος γνωστός ως δάσκαλος της λογικής, ήταν από τους πιο αξιοσημείωτους μαθητές του.
Θεωρία του impetus
Η έννοια της αδράνειας ήταν ξένη προς την φυσική του Αριστοτέλη. Ο Αριστοτέλης, και οι περιπατητικοί οπαδοί του, έκριναν ότι ένα σώμα διατηρούνταν σε κίνηση μόνο με τη δράση μιας συνεχούς εξωτερικής δύναμης. Έτσι, κατά την αριστοτελική άποψη, ένα βλήμα που κινείται μέσω του αέρα θα οφείλει την συνεχή κίνησή του χάρη σε δίνες ή δονήσεις στο περιβάλλον μέσο, ​​ένα φαινόμενο γνωστό ως αντιπερίσταση. Σε περίπτωση απουσίας μιας εγγύς δύναμης, το σώμα θα έμενε ακίνητο σχεδόν αμέσως.
Ο Ζαν Μπουριντάν, ακολουθώντας τα χνάρια του Ιωάννη του Φιλόπονου και του Αβικέννα, πρότεινε ότι η κίνηση αυτή διατηρείται με κάποια ιδιότητα του σώματος, η οποία του προσδόθηκε όταν τέθηκε σε κίνηση. Ο Μπουριντάν ονόμασε την ιδιότητα διατήρησης της κίνησης, impetus (ώθηση). Επιπλέον, απέρριψε την άποψη ότι το impetus διαλύεται αυθόρμητα (αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη θεωρία ώθησης του Μπουριντάν και των προκατόχων του), υποστηρίζοντας ότι ένα σώμα θα συλληφθεί από τις δυνάμεις αντίστασης του αέρα και της βαρύτητας που μπορεί να αντιτίθενται στην ώθησή του. Ο Μπουριντάν περαιτέρω έκρινε ότι το impetus ενός σώματος αυξάνεται με την ταχύτητα με την οποία τέθηκε σε κίνηση, και με την ποσότητα της ύλης του. Σαφώς, το impetus του Μπουτιντάν είναι στενά συνδεδεμένο με τη σύγχρονη έννοια της ορμής. Ο Μπουριντάν είδε το impetus ως αυτό που προκαλεί την κίνηση του αντικειμένου. Ο Μπουριντάν ανέμενε τον Ισαάκ Νεύτωνα, όταν έγραφε:
Ο Μπουριντάν χρησιμοποίησε την θεωρία του impetus για να δώσει μια ακριβή ποιοτική περιγραφή της κίνησης των βλημάτων αλλά είδε τελικά τη θεωρία του ως διόρθωση στον Αριστοτέλη, διατηρώντας κύριες περιπατητικές πεποιθήσεις που περιλαμβάναν μια βασική ποιοτική διαφορά ανάμεσα στην κίνηση και την ακινησία.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Γάλλοι κληρικοί Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Αριστοτελικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φυσικοί φιλόσοφοι
Ειρήνη - Ελένη Αγαθοπούλου
Η Ειρήνη - Ελένη Αγαθοπούλου γεννημένη το 1985, είναι Ελληνίδα πολιτικός και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.
Βιογραφία
Έζησε και μεγάλωσε στο Κιλκίς. Το 2009 αποφοίτησε από τη Φαρμακευτική Σχολή του ΑΠΘ. Έχει ολοκληρώσει μεταπτυχιακές σπουδές στη Φυτοθεραπεία και τις Εναλλακτικές Θεραπείες (Ιταλία) και στη Διοίκηση Μονάδων Υγείας (ΕΑΠ).
Πολιτική σταδιοδρομία
Είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Εξελέγη βουλεύτρια Κιλκίς στο Ελληνικό Κοινοβούλιο στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2012, σε ηλικία 27 ετών. Είναι η πρώτη και η μοναδική γυναίκα που έχει εκπροσωπήσει το Κιλκίς στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Το 2015 ήταν ξανά υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ στο Κιλκίς ωστόσο δεν εξελέγη.
Από τον Απρίλιο του 2015 μέχρι τον Ιούνιο του 2019 ήταν πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένη και έχει μια κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Κιλκίς
Σταυρόπουλος
Το λήμμα Σταυρόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δημήτρης Κουρμούλης
Ο Δημήτρης Κουρμούλης (Μεσσαρά Κρήτης 1765 - Φάληρο, 26 Απριλίου 1827) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Κουσέ στο Ηράκλειο της Κρήτης και ήταν ο μοναδικός γιος του καπετάν Μιχάλη Κορμούλη.
Όταν ο πατέρας του πέθανε το 1824 αποφάσισε να συνεχίσει τον αγώνα του στην Κρήτη. Η απόφαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την καταδίωξή του από τους κατακτητές. Έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις στο νησί της Κρήτης, όπως στην πολιορκία της Γραμβούσας, στην Κακή Σκάλα στον Δραπανιά και στη Γόρτυνα. Έπειτα από πολυάριθμες προσπάθειες κατάφερε να φτάσει στην Κάσο, όπου εντοπίστηκε ξανά. Έπειτα πηρέ την απόφαση να φτάσει στην Πελοπόννησο ως μόνο τρόπο σωτηρίας του. Πολέμησε ύπο τις διαταγές πολλών οπλαρχηγών όπως του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, του Γεωργίου Καραϊσκάκη, του Γιάννη Γκούρα, του Παπαφλέσσα και του Νικολάου Κριεζώτη. Αφού πρώτα πέρασε στην Κάρπαθο και στην συνεχεία στην Αστυπάλαια πέτυχε επιτέλους τον στόχο του. Σε αυτό το ταξίδι του είχε ως συνοδοιπόρο τον εξάδελφο του Μανώλη.
Ο  Δημήτριος Κορμούλης απεβίωσε στις  26 Απριλίου του 1827 στο Φάληρο έπειτα από μάχη έναντι των Τούρκων. Αφού πέθανε, Τούρκοι στρατιώτες έκοψαν το κεφάλι του και στην συνεχεία το έστειλαν ως μορφή λάφυρου στους ίδιους τους στρατηγούς τους.
Βιβλιογραφικές Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί
Καρλ φον Σαβινύ
Ο Καρλ Φρίντριχ Μαρία Στέφαν Άντολφ φον Σαβινύ (γερμ. Karl Friedrich Maria Stephan Adolf von Savigny, 1855-1928) υπήρξε Γερμανός πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1855 στην Καρλσρούη. Γονείς του ήταν ο Καρλ Φρίντριχ φον Σαβινύ, επίσης πολιτικός, και η Φρέντα Σοφί Καρολίνε Μαρί, το γένος Άρνιμ-Μπόιτσενμπουργκ. Σχολείο πήγε στο Βερολίνο, όπου πήρε απολυτήριο του γυμνασίου. Στη συνέχεια φοίτησε νομική στο Βερολίνο και Βόννη, και εθνική οικονομία στην Λέουβεν. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1876 και μπήκε στην υπηρεσία της Πρωσίας. Στρατό πήγε το 1881 εθελοντής και απολύθηκε με βαθμό υπολοχαγού. Εργάστηκε ως διαχειριστής καλλιεργειών στο Χάναου. Ξανά μπήκε στην υπηρεσία της Πρωσίας και το 1895 έγινε περιφερειάρχης (Landrat), αλλά παραιτήθηκε το 1912 για λόγους υγείας. Ήταν μέλος του κόμματος του κέντρου και διετέλεσε βουλευτής της Γερμανικής αυτοκρατορίας (Ράιχσταγκ) από το 1900 ως το 1918. Διετέλεσε επίσης βουλευτής σε διάφορα άλλα τοπικά κοινοβούλια.
Παντρεύτηκε το 1912 την χήρα του αδελφού του, Μαρία Ελίζαμπετ Σαρλόττε το γένος φον Άμελούνξεν.
Απεβίωσε στις 6 Νοεμβρίου 1928 στην έπαυλη Τράγκες στο Γκέλνχάουζεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Κουαρτέτο Σνάιντερχαν
Το Κουαρτέτο Σνάιντερχαν ήταν κουαρτέτο εγχόρδων. Πήρε την ονομασία του από το πρώτο του βιολί, τον Βόλφγκανγκ Σνάιντερχαν.
Το 1945, μετά τον πόλεμο, η δραστηριότητα του κουαρτέτου αναπτύχθηκε με συναυλίες στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, της Λουκέρνης και με εμφανίσεις σε όλη την Ευρώπη. Όταν το 1949 ο Σνάιντερχαν αποφάσισε να αφοσιωθεί αποκλειστικά στις σολιστικές του παρουσίες, το Κουαρτέτο με το όνομά του, μετά από έντεκα χρόνια μουσικής προσφοράς, διαλύθηκε.
Ηχογραφήσεις του Κουαρτέττου διασώθηκαν ελάχιστες και είναι εκείνες που έγιναν στην Αυστριακή και τη Βαυαρική Ραδιοφωνία μέσα στη δεκαετία του ’40.
Πηγές
Κατηγορία:Αυστριακοί μουσικοί
Στη Δίνη του Μάελστρομ
Στη Δίνη του Μάελστρομ είναι ο τίτλος διηγήματος του Έντγκαρ Άλλαν Πόε. Στην ιστορία, ένας άντρας εξιστορεί πως επέζησε από ένα ναυάγιο και μία παλιρροιακή δίνη. Το διήγημα θεωρείται ένα πρώιμο δείγμα επιστημονικής φαντασίας.
Πλοκή
Εμπνευσμένο από τη περιοχή του Μάελστρομ, στο Λοφότεν της Νορβηγίας (μια περιοχή μια ισχυρά παλιρροϊκά ρεύματα και δίνες), και με τη μορφή ιστορίας μέσα στην ιστορία'. ένας άντρας διηγείται την απίστευτη ιστορία του. Ο άντρας, μαζί με τους δυο αδερφούς του, και ενώ ψάρευαν έπεσαν σε μια τεράστια δίνη. Ο ένας αδερφός ρουφήχτηκε από τα κύματα· ο άλλος τρελάθηκε από τη φρίκη του θεάματος, και πνίγηκε καθώς το καΐκι τραβήχτηκε κάτω. Ο αφηγητής, σε αντίθεση με τον αδερφό του, εγκατέλειψε το καΐκι και κρατήθηκε πάνω σε ένα κυλινδρικό βαρέλι, μέχρι που σώθηκε αρκετές ώρες αργότερα. Περιγράφοντας τα συναισθήματά του, περιέγραψε και το φαινόμενο, παρατηρώντας πως το Μάελστρομ είναι μία όμορφη και φοβερή δημιουργία. Παρατηρώντας πως τα αντικείμενα γύρω του τραβιόντουσαν μέσα του, συμπέρανε ότι "όσο πιο πλατειά σε επιφάνεια ήταν τα σώματα, τόσο πιο γρήγορα κατέβαιναν" και ότι τα σφαιρικού σχήματος αντικείμενα τραβιόντουσαν πιο γρήγορα.
Ιστορικό έκδοσης
Η ιστορία αυτή εμφανίστηκε πρώτα στην έκδοση του Graham's Magazine του 1841, που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο. Ο Πόε έσπευσε να ολοκληρώσει την ιστορία εγκαίρως και αργότερα παραδέχτηκε ότι το τέλος ήταν ατελές. Σύντομα αφού η ιστορία "Οι Δολοφονίες της Οδού Νεκροτομίου" του Πόε μεταφράστηκε στα Γαλλικά χωρίς αναγνώριση, οι Γάλλοι αναγνώστες αναζητούσαν άλλα έργα του Πόε και το " Στη Δίνη του Μάελστρομ" ήταν ανάμεσα στα νωρίτερα μεταφρασμένα. Όπως και οι άλλες θαλασσινές του περιπέτειες, Η Αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πυμ και Η Εφημερίδα του Τζούλιους Ρόντμαν, το "Στη Δίνη του Μάελστρομ" πιστεύτηκε από τους αναγνώστες ότι είναι αληθινό και ένα κείμενο ανατυπώθηκε στην ένατη έκδοση της Εγκυκλοπαίδειας Μπριτάνικα – ειρωνικώς, βασίστηκε σε ένα κείμενο που ο Πόε είχε σηκώσει από μία πρωτύτερη έκδοση της ίδιας αυτής εγκυκλοπαίδεις. Τον Ιούνιο του 1845, το "Στη Δίνη του Μάελστρομ" συλλέχτηκε για πρώτη φορά ως μέρος των Διηγημάτων του Πόε, που δημοσιεύτηκαν από τις εκδόσεις G. P. Putnam's Sons Wiley & Putnam, και επίσης συμπεριλάμβανε έντεκα από τις άλλες του ιστορίες.
Κριτική απόκριση
Εντός ολίγου μετά τη δημοσίευσή του, τον Απρίλιο, το τεύχος 28 της Daily Chronicle περιλάμβανε την ανακοίνωση: "Η 'Δίνη του Μάελστρομ' [sic] από τον Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Esq., είναι ανάξια της πένας ενός του οποίου τα ταλέντα του επιτρέπουν μία ευρύτερη και πιο επαρκή εμβέλεια." Ο Μορντεκάι Μ. Νώε στην Evening Star, ωστόσο, είπε ότι η ιστορία "εμφανίζεται για να γίνει ίση σε ενδιαφέρον με το δυνατό άρθρο από την πένα του στον τελευταίο αριθμό, 'Οι Δολοφονίες της Οδού Νεκροτομίου'".
Προσαρμογή
Το 1986, ο Αμερικανός συνθέτης Φίλιπ Γκλας έγραψε μουσική εμπνευσμένη από το "Στη Δίνη του Μάελστρομ". Ανατέθηκε από το Αυστραλιανό Χοροθέατρο.
Αναφορές σε λογοτεχνικά έργα
Το 1970, ο Τσεχοσλοβακικός συγγραφέας Λούντβικ Βάτσουλικ έκανε πολλές αναφορές στο Στη Δίνη του Μάελστρομ, καθώς και στο Ο Μαύρος Γάτος στο μυθιστόρημά του Τα Ινδικά Χοιρίδια. Στο Ο Πιανίστας του Κουρτ Βόνεγκατ, ο Πολ Πρωτεύς σκέφτεται τον εαυτό του «βυθισμένο στο Μάελστρομ» καθώς υποκύπτει στη θέληση της συζύγου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε
Λίσμορ (νησί)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λισμορ
Χρύσανθος Κυριαζής
Ο Χρύσανθος Κυριαζής (γεννημένος στις 21 Απριλίου 1972) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής και νυν προπονητής πετοσφαίρισης. Έχει ύψος 1.94 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του ακραίου.
Καριέρα
Ο Χρύσανθος Κυριαζής έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Α.Ο. Πρεβέζης, στις οποίες βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία. Στην ομάδα της Πρέβεζας παρέμεινε μέχρι τα 18 του χρόνια, καθώς τότε δέχθηκε την προσφορά που κατέθεσε για την απόκτησή του ο Κτησιφών.
Στην ομάδα της Παιανίας παρέμεινε για έξι χρόνια, καθώς στη συνέχεια αποκτήθηκε με μεταγραφή από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, ο οποίος μάλιστα δαπάνησε 20.000.000 δραχμές για να τον αποκτήσει, ποσό τεράστιο για τα δεδομένα της εποχής.
Στον Ηρακλή παρέμεινε μέχρι το 2001 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως το κύπελλο Ελλάδας του 2000. Το 2001 μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για τρία χρόνια κατακτώντας το εγχώριο πρωτάθλημα του 2003.
Πέντε χρόνια αργότερα επέστρεψε στην ομάδα του Πειραιά, κι ενώ προηγουμένως είχε αγωνιστεί με τις ομάδες του Παναθηναϊκού αλλά και του Π.Α.Ο.Κ.. Τη σεζόν 2009-10, ο Κυριαζής κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το πρωτάθλημα Ελλάδας.
Τον Σεπτέμβριο του 2010 κι ενώ είχε αποφασίσει αρχικά να βάλει τέλος στην επαγγελματική του καριέρα, ο Κυριαζής τελικά επέστρεψε για ένα μικρό χρονικό διάστημα στον Α.Ο. Πρεβέζης, ο οποίος ήταν και η ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα του.
Προπονητική καριέρα
Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στον Α.Ο. Πρεβέζης τη σεζόν 2010-11, ο Κυριαζής δέχθηκε πρόταση από τη διοίκηση του συλλόγου προκειμένου να αναλάβει προπονητής των μικρών κατηγοριών της ομάδας, την οποία και αποδέχθηκε. Λίγο καιρό αργότερα, δέχθηκε εκ νέου καινούργια πρόταση από τον Φιλαθλητικό Πρεβέζης προκειμένου να αναλάβει προπονητής του γυναικείου τμήματος, την οποία επίσης αποδέχθηκε.
Έτσι, ο Κυριαζής μεταπήδησε από τον ΑΟΠ στην έταιρη ομάδα της πόλης, τον Φιλαθλητικό, στον οποίο παραμένει μέχρι σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης
NGC 3953
Ιστορικό
Τον γαλαξία ανακάλυψε ο Πιέρ Μεσαίν, βοηθός του Σαρλ Μεσιέ, τις 12 Μαρτίου 1781, όταν κατέγραψε τις θέσεις τριών αντικειμένων. Από αυτά μόνο το Μεσιέ 97 ήταν στον κατάλογο που δημοσίευσε το 1781 ο Σαρλ Μεσιέ. Τα άλλα δύο αντικείμενα καταχωρήθηκαν το 1783 από τον Σαρλ Μεσιέ ως αντικείμενα με αύξοντα αριθμό 108 και 109 στον κατάλογό του. Ο Μεσιέ κατέγραψε το αντικείμενο 109 στην θέση RA=11h 43m και Dec=+54.5 deg. Ο Owen Gingerich ερεύνησε αυτή τη θέση και βρήκε ότι αντιστοιχεί στον γαλαξία NGC 3992.
Παρόλα αυτά, ο Henk Bril, μελετώντας τον άτλαντα του Ζαν Νικολά Φορτάν και τις σημειώσεις του Πιέρ Μεσαίν το 2006, παρατήρησε ότι ο Πιέρ Μεσαίν δεν είχε καταγράψει τη θέση του NGC 3992, αλλά του NGC 3953. Ο Σαρλ Μεσιέ όταν παρατηρούσε το αντικείμενο που ανέφερε ο Μεσαίν, κατέγραψε την ορθή αναφορά που ταιριάζει στο NGC 3953 και την απόκλιση που αντιστοιχεί στον NGC 3992, πιθανώς παρατηρώντας και τους δύο γαλαξίες, χωρίς να καταλάβει ότι πρόκειται για διαφορετικά αντικείμενα.
Τον NGC 3953 ανακάλυψε ανεξάρτητα το 1789 ο Ουίλιαμ Χέρσελ.
Δύο υπερκαινοφανείς αστέρες έχουν παρατηρηθεί στον NGC 3953, ο SN 2001dp, τύπου Ια, και ο SN 2006bp, τύπου ΙΙ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος 3953 Κατηγορία:Γαλαξίες του UGC Κατηγορία:Γαλαξίες του PGC
Ντέιβ Χόλαντ
Ο Ντέιβ Χόλαντ (αγγλ. David Holland, 5 Απριλίου 1948 - 16 Ιανουαρίου 2018) ήταν Άγγλος ντράμερ, γνωστός ως μέλος του rock συγκροτήματος Trapeze και του heavy metal συγκροτήματος Judas Priest.
Το 2004 καταδικάστηκε για απόπειρα βιασμού ενός 17χρονου μαθητή του στον οποίο δίδασκε μαθήματα τυμπάνων. Ο Χόλαντ επιμένει μέχρι σήμερα ότι δεν ήταν ένοχος και η σχέση του με τον μαθητή του δεν ήταν σεξουαλική.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Χόλαντ γεννήθηκε στο Γουλβερχάμπτον της Αγγλίας το 1948 και σε ηλικία έξι ετών ξεκίνησε μαθήματα πιάνο. Συνέχισε παίζοντας τύμπανα και το 1962 έγινε μέλος των The Drumbeats, όπου παρέμεινε μέχρι τα δεκαεπτά του χρόνια, το 1965.
Εκείνη τη χρονιά εντάχθηκε στους Liberators, κυκλοφορώντας μαζί τους την Top-10 επιτυχία "Mirror, Mirror" τον Ιανουάριο του 1966. Το 1968 έγινε μέλος των Finders Keepers, στους οποίους γνώρισε τον μπασίστα Γκλεν Χιούζ και τον κιθαρίστα Μελ Γκάλεϊ, ηχογραφώντας διάφορα σινγκλ, ενώ μετά την προσθήκη του τραγουδιστή Τζον Τζόουνς και του Τέρι Ράουλι μετονομάστηκαν σε Trapeze.
Trapeze και Judas Priest
Το συγκρότημα υπέγραψε στην δισκογραφική εταιρεία "Threshold" και περιόδευσε ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Moody Blues. Οι Trapeze παρέμειναν ένα underground συγκρότημα, αφού κατά την άνοδο της δημοτικότητας τους, ο Γκλεν Χιουζ αποχώρησε για να αντικαταστήσει τον Ρότζερ Γκλόβερ στους Deep Purple. Μέχρι τότε, είχαν κυκλοφορήσει το άλμπουμ "Trapeze" το 1970 ως πενταμελές σχήμα και τα "Medusa" (1970) και "You Are the Music...We're Just the Band" (1972) με το τρίο Χιουζ / Γκάλεϊ / Χόλαντ.
Οι Trapeze, συνέχισαν με τους Ρομπ Κέντρικ και Πητ Ράιτ ηχογραφώντας άλλους τρεις στούντιο δίσκους μέχρι το 1978. Ο Χόλαντ συμμετείχε στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Χιουζ με τίτλο "Play Me Out" και στους δίσκους "Songwriter" και "Night Flight" του Τζάστιν Χέιγουορντ.
Στα τέλη του 1979, έγινε μέλος των Judas Priest με τους οποίους συνεργάστηκε για έξι στούντιο δίσκους και ένα ζωντανά ηχογραφημένο καθ' όλη τη δεκαετία του '80. Όλες οι εν λόγω κυκλοφορίες του συγκροτήματος έχουν βραβευθεί ως χρυσές ή πλατινένιες και χαρακτήρισαν την πιο επιτυχημένη εποχή των Judas Priest, βοηθώντας τους να θεωρηθούν ως ένα από τα σπουδαιότερα ονόματα του χέβι μέταλ.
Μετέπειτα καριέρα και φυλάκιση
Στις αρχές της δεκαετίας του '90, οι Trapeze επανενώθηκαν ηχογραφώντας το ζωντανό άλμπουμ "Welcome to the Real World", ενώ ο Χόλαντ έπαιξε και με τους Screaming Jets κατά την ευρωπαϊκή τους περιοδεία, το 1993. Το 1996, έπαιξε στο δίσκο "The 1996 DEP Sessions" του κιθαρίστα των Black Sabbath, Τόνι Αϊόμι, του οποίου οι ηχογραφήσεις των τυμπάνων αντικαταστάθηκαν μετά την καταδίκη του Χόλαντ και την δημόσια εκφρασμένη αποστροφή του Αϊόμι προς αυτόν. Το 1998, συνεργάστηκε με τον πρώην τραγουδιστή των Judas Priest, Αλ Άτκινς, για κάποιες διασκευές σε τραγούδια του συγκροτήματος.
Το 2004, ο Χόλαντ κρίθηκε ένοχος για απόπειρα βιασμού ενός ψυχικά ασθενή 17χρονου μαθητή του. Ο Χόλαντ αποκάλυψε το ότι είναι αμφιφυλόφιλος, ενώ καταδικάστηκε σε οκταετή φυλάκιση, αποφυλακιζόμενος το 2012. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του, αποκάλυψε την επιθυμία του να φανερώσει όλη την ιστορία σε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο.
Θάνατος
Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 2018, χωρίς να ανακοινωθεί η αιτία θανάτου του.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Κανόνας του Φρίντμαν
Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι ότι όσοι κατέχουν χρήμα δεν υφίστανται καμία ζημία στην αξία του χρήματος λόγω πληθωρισμού. Ο κανόνας αυτός υπαγορεύεται από λόγους μακροπρόθεσμης αποδοτικότητας.
Ο ανωτέρω κανόνας δεν πρέπει να συγχέεται με τον κανόνα Φρίντμαν k-τοις εκατό, ο οποίος υποστηρίζει μια σταθερή ετήσια αύξηση της νομισματικής βάσης.
Χρήση στην οικονομική θεωρία
Ο κανόνας του Φρίντμαν έχει αποδειχθεί ότι είναι η νομισματική πολιτική που μεγιστοποιεί την ευημερία σε πολλά οικονομικά μοντέλα χρήματος. Έχει αποδειχθεί ότι είναι η βέλτιστη σε νομισματικές οικονομίες με μονοπωλιακό ανταγωνισμό (Ιρλανδία, 1996) και, υπό ορισμένες συνθήκες, σε μια ποικιλία νομισματικών οικονομιών όπου η κυβέρνηση επιβάλλει άλλους στρεβλωτικούς φόρους. Ωστόσο, υπάρχουν αρκετές αξιοσημείωτες περιπτώσεις όπου η απόκλιση από τον κανόνα του Φρίντμαν γίνεται η βέλτιστη. Αυτές περιλαμβάνουν τις οικονομίες με μειούμενες αποδόσεις κλίμακας, οικονομίες με ατελή ανταγωνισμό, όπου η κυβέρνηση είτε δεν φορολογεί πλήρως τα κέρδη από τα μονοπώλια είτε θέτει το σύνολο του φόρου ίσο με το φόρο εισοδήματος από την εργασία, οικονομίες με φοροδιαφυγή, οικονομίες με κολλώδεις τιμές και οικονομίες με καθοδική ακαμψία ονομαστικών μισθών. Ενώ κανονικά οι αποκλίσεις από τον κανόνα του Φρίντμαν είναι συνήθως μικρές, εάν υπάρχει σημαντική ζήτηση από το εξωτερικό για ένα εθνικό νόμισμα, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες, το βέλτιστο ποσοστό του πληθωρισμού βρέθηκε να αποκλίνει σημαντικά από ό,τι καθορίζεται από τον κανόνα του Φρίντμαν προκειμένου να εξαχθεί εισόδημα από το εκδοτικό προνόμιο (seigniorage) από ξένους κατοίκους. Στην περίπτωση των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου πάνω από το ήμισυ του συνόλου των δολαρίων βρίσκεται στο εξωτερικό, το βέλτιστο ποσοστό του πληθωρισμού έχει βρεθεί να είναι οπουδήποτε από 2 έως 10%, ενώ ο κανόνας του Φρίντμαν θα πρότεινε αποπληθωρισμό σχεδόν στο 4%.
Πρόσφατα αποτελέσματα έχουν επίσης υποδηλώσει ότι, προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος του κανόνα του Φρίντμαν, δηλαδή να μειωθεί το κόστος ευκαιρίας και οι νομισματικές εντάσεις που συνδέονται με τα χρήματα, μπορεί να μην απαιτείται το ονομαστικό επιτόκιο να οριστεί στο μηδέν. Όταν τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων χρηματοπιστωτικών οργανισμών και των πιστωτικών spreads ληφθούν υπόψη, η βέλτιστοποίηση της πρόνοιας που υπονοείται από τον κανόνα του Φρίντμαν μπορεί να επιτευχθεί αντ’ αυτού του τρόπου με την εξάλειψη της διαφοράς επιτοκίων μεταξύ της πολιτικής ονομαστικού επιτοκίου και του επιτοκίου που καταβάλλεται για τα αποθεματικά, διασφαλίζοντας ότι τα επιτόκια είναι ίδια ανά πάσα στιγμή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακροοικονομική Φριντμαν Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά Κατηγορία:Μίλτον Φρίντμαν
Γνωσιακή επιστήμη
Η γνωσιακή επιστήμη (cognitive science) είναι το διεπιστημονικό πεδίο / αντικείμενο που ασχολείται με τη μελέτη του νου και των διαδικασιών του. Εξετάζει τη φύση και τις λειτουργίες της νόησης. Μελετά τη νοημοσύνη και τη συμπεριφορά, με εστίαση στο πως το νευρικό σύστημα αναπαριστά, επεξεργάζεται και μετασχηματίζει τις πληροφορίες. Αντλεί γνώσεις και ερευνητική μεθοδολογία από τις γνωστικές νευροεπιστήμες, τη γνωστική ψυχολογία, την τεχνητή νοημοσύνη, τη γλωσσολογία, τη φιλοσοφία του νου και την ανθρωπολογία. Η έρευνα στη γνωσιακή επιστήμη εστιάζεται κυρίως στη μελέτη της αντίληψης, της προσοχής, της νόησης, της δράσης, της γλώσσας, της μνήμης, της αιτιολόγησης, της μάθησης, της γνωστικής ανάπτυξης και του συναισθήματος.
Η τυπική ανάλυση της γνωσιακής επιστήμης περιλαμβάνει πολλά οργανωτικά επίπεδα, από τη μάθηση μέχρι τη σχεδίαση ή από τα νευρωνικά κυκλώματα μέχρι την αρθρωτή οργάνωση του εγκεφάλου. Μία από τις θεμελιώδεις αντιλήψεις της γνωσιακής επιστήμης, είναι ότι η σκέψη γίνεται πιο κατανοητή με όρους αναπαράστασης δομών του νου και υπολογιστικών διαδικασιών που λειτουργούν πάνω σε αυτές τις δομές.
Ιστορία
Η γνωσιακή επιστήμη άρχισε να αναδύεται ως αυτόνομο επιστημονικό πεδίο στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Σε αυτό συνετέλεσαν διάφοροι παράγοντες εκείνης της εποχής όπως η εγκατάλειψη του συμπεριφορισμού στη μελέτη του νου, η ανάπτυξη των υπολογιστών και της  τεχνητής νοημοσύνης ειδικότερα, και ο φορμαλισμός στη γλωσσολογία που εισήγαγε ο Νόαμ Τσόμσκι.
Εκπαίδευση
Τα πρώτα τμήματα γνωσιακής επιστήμης δημιουργήθηκαν στις ΗΠΑ το 1986 (MIT, Brown, UCSD). Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ακόμη κάποιο πρόγραμμα προπτυχιακών σπουδών στη γνωσιακή επιστήμη αλλά λειτουργεί από το 1998 το Διαπανεπιστημιακό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών στη Βασική και Εφαρμοσμένη Γνωσιακή Επιστήμη, το οποίο συνδιοργανώνεται από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επίσης, λειτουργούν και τα ακόλουθα μεταπτυχιακά προγράμματα που έχουν σχετικό αντικείμενο σπουδών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεπιστημονικά Γνωστικά Πεδία Κατηγορία:Κλάδοι της ψυχολογίας
Γήπεδο καλαθοσφαίρισης
thumb|Tο [[Κλειστό Γήπεδο ΟΑΚΑ στο Μαρούσι]] thumb|Το Pala Sport Mens Sana στη [[Σιένα]] Γήπεδο καλαθοσφαίρισης (μπάσκετ) ονομάζεται ο χώρος όπου διεξάγονται αγώνες μπάσκετ. Πρόκειται για ένα κλειστό γήπεδο που δεν είναι εκτεθειμένο σε αέρα, ήλιο κλπ.
Ο αγωνιστικός χώρος
Ο αγωνιστικός χώρος θα πρέπει να είναι παραλληλόγραμμος, επίπεδος, σκληρής επιφάνειας, ελεύθερος εμποδίων. Για όλα τα γήπεδα όπου διεξάγονται επίσημες διοργανώσεις από την F.I.B.A. καθώς και για τα νεοκατασκευαζόμενα, οι διαστάσεις των γραμμών του αγωνιστικού χώρου, θα πρέπει να είναι 28 μέτρα μήκος και 15 μέτρα πλάτος, μετρημένες από την εσωτερική πλευρά των ορίων του γηπέδου. Για όλες τις άλλες διοργανώσεις, το αρμόδιο μέλος της F.I.B.A., όπως η Επιτροπή Ζώνης ή η Εθνική Ομοσπονδία, έχει την αρμοδιότητα να εγκρίνει προϋπάρχοντες αγωνιστικούς χώρους, όμως με ελάχιστες διαστάσεις 26 μέτρων μήκους και 14 μέτρων πλάτους.
Οροφή
Το ύψος της οροφής ή το χαμηλότερο εμπόδιο, θα πρέπει να είναι κατ' ελάχιστο επτά (7) μέτρα.
Φωτισμός
Η αγωνιστική επιφάνεια θα πρέπει να είναι επαρκώς φωτισμένη. Τα φώτα θα πρέπει να είναι έτσι τοποθετημένα, ώστε να μην εμποδίζουν την όραση των παικτών και των διαιτητών.
Γραμμές
Όλες οι γραμμές πρέπει να είναι του ιδίου χρώματος (κατά προτίμηση λευκού), πλάτους 5 εκατοστών και πλήρως ευδιάκριτες.
Τελικές και πλάγιες γραμμές
Ο αγωνιστικός χώρος θα πρέπει να είναι οριοθετημένος από τις δύο τελικές γραμμές (στις μικρές πλευρές του αγωνιστικού χώρου) και των πλευρικών γραμμών (στις μεγάλες πλευρές του αγωνιστικού χώρου). Αυτές οι γραμμές δεν αποτελούν τμήμα του αγωνιστικού χώρου. Ο αγωνιστικός χώρος θα πρέπει να απέχει το λιγότερο 2 μέτρα από οποιοδήποτε αντικείμενο, συμπεριλαμβανομένων και των πάγκων των ομάδων.
Κεντρική γραμμή
Η κεντρική γραμμή είναι μία γραμμή χαραγμένη παράλληλα προς τις τελικές γραμμές, από το μέσο των πλάγιων γραμμών. Επεκτείνεται 15 εκατοστά πέρα από τις πλάγιες γραμμές.
Περιοριστικοί χώροι, διάδρομος, γραμμή ελευθέρων βολών
Οι γραμμές των ελευθέρων βολών, θα πρέπει να είναι χαραγμένες παράλληλα προς τις τελικές γραμμές. Η εξωτερική πλευρά της γραμμής των ελευθέρων βολών, θα πρέπει να είναι σε απόσταση 5,80 μέτρων από το εσωτερικό άκρο της τελικής γραμμής και το μήκος της θα πρέπει να είναι 3,60 μέτρα. Το μέσον της, θα πρέπει να βρίσκεται επί της νοητής γραμμής που ενώνει τα μέσα των δύο τελικών γραμμών. Οι περιοριστικοί χώροι, θα πρέπει να είναι οι επιφάνειες του αγωνιστικού χώρου οριοθετημένες από: τις δύο τελικές γραμμές, τις γραμμές των ελευθέρων βολών και τις γραμμές που ορίζονται από τις εξωτερικές πλευρές των τελικών γραμμών, σε απόσταση 3 μέτρων από το μέσον αυτών και να καταλήγουν στην εξωτερική πλευρά των γραμμών των ελευθέρων βολών. Οι γραμμές αυτές, εξαιρουμένων των τελικών γραμμών, αποτελούν μέρος των περιοριστικών χώρων. Το εσωτερικό των περιοριστικών χώρων, μπορεί να χρωματιστεί, αλλά θα πρέπει να είναι του ιδίου χρώματος με αυτό του κεντρικού κύκλου. Οι διάδρομοι των ελευθέρων βολών, είναι οι περιοριστικοί χώροι που ορίζονται από ημικύκλια ακτίνας 1,80 μέτρων, με κέντρο τους, το μέσον των γραμμών των ελευθέρων βολών. Όμοια ημικύκλια, θα πρέπει να χαράσσονται με διακεκομμένη γραμμή εντός των περιοριστικών χώρων. Οι κατά μήκος των περιοριστικών χώρων θέσεις, χρησιμοποιούμενες από παίκτες κατά την διάρκεια της εκτέλεσης των ελευθέρων βολών.
Κεντρικός κύκλος
Ο κεντρικός κύκλος θα πρέπει να είναι σχεδιασμένος στο κέντρο του αγωνιστικού χώρου, ακτίνας 1,80 μέτρων, μετρημένης ως την εξωτερική πλευρά της περιμέτρου. Αν το εσωτερικό του κεντρικού κύκλου είναι χρωματισμένο, θα πρέπει να είναι του ιδίου χρώματος με αυτό των περιοριστικών χώρων.
Περιοχή καλαθιού 3 πόντων
Η περιοχή καλαθιού τριών πόντων μίας ομάδας, είναι ολόκληρος ο αγωνιστικός χώρος, εκτός από αυτόν ο οποίος βρίσκεται περί του καλαθιού των αντιπάλων και ο οποίος ορίζεται και περιλαμβάνει: Δύο παράλληλες γραμμές, προεκτεινόμενες από την τελική γραμμή, σε απόσταση 6,75 μέτρων από το σημείο της ορθής προβολής του κέντρου του αντιπάλου καλαθιού. Η απόσταση του σημείου αυτού, από την εσωτερική άκρη του μέσου της τελικής γραμμής, θα πρέπει να είναι μήκους 1,575 μέτρων. Ένα ημικύκλιο ακτίνας 6,75 μέτρων από την εξωτερική πλευρά ως το κέντρο του ίδιου σημείου (όπως ορίζεται στο ανωτέρω εδάφιο), το οποίο συναντά τις παράλληλες γραμμές.
Πηγές
Κατηγορία:Κανόνες της Καλαθοσφαίρισης
Ταβάς
μικρογραφία| Ένας κοίλος ταβάς σχεδιασμένος για οικιακή χρήση. Ο ταβάς ή νταβάς είναι είδος επίπεδου ή κοίλου με μορφή δίσκου τηγάνι ή ταψί, συνήθως κατασκευασμένο από χυτοσίδηρο, αλουμίνιο ή χάλυβα. Μπορεί να είναι εμαγιέ ή μπορεί να έχει αντικολλητική επιφάνεια. Χρησιμοποιείται στις κουζίνες της κεντρικής, δυτικής και νότιας Ασίας, στον Καύκασο, την Καραϊβική και τα Βαλκάνια. Οι μεγάλου μεγέθους κοίλοι ταβάδες, μερικές φορές ονομάζονται Σατζ ή σάκο ταβά. Κάποιοι από αυτούς έχουν την δυνατότητα να αναποδογυρίζονται έτσι ώστε η κοίλη πλευρά του σκεύους να βρίσκεται στην πλευρά της εστίας και η κυρτή πλευρά να χρησιμοποιείται ως επιφάνεια μαγειρέματος για το ψήσιμο διαφόρων αρτοσκευασμάτων με μορφή πίτας. Η κοίλη πλευρά χρησιμοποιείται ως γουόκ ή τηγάνι.
Σε όλες σχεδόν τις Ινδο-Αριακές γλώσσες, όπως η Παντζάμπα, Χίντι και Ουρντού η λέξη ταβά σημαίνει μαγείρεμα Είναι συσχετισμένο με την περσική λέξη tāve ( تاوه ) η οποία χρησιμοποιείται στο Ιράν, και με την λέξη tapa (ტაფა) στην γεωργιανή γλώσσα, ενώ η ονομασία σατζ (( صاج ) στα Αραβικά έχει την έννοια πυρωμένου μετάλλικού φύλλου η τουρκική λέξη saç ή sac χρησιμοποιείται στη Νοτιοδυτική Ασία. Η λέξη tava χρησιμοποιείται επίσης στα Βοσνιακά, Κροατικά, Σερβικά, Ρουμανικά και Τουρκικά και αναφέρεται σε κάθε είδους τηγάνι. Στη Σερβία και τη Βουλγαρία, τα επίπεδα κεραμικά σκεύη сач ή сачѐ (sach / sache) χρησιμοποιούνται για το μαγείρεμα  λαχανικών και κρέατος κομμένα σε λεπτες φέτες, ενώ ο  тава (ταβά)  είναι μεταλλικά σκεύη ψησίματος. Στη γλώσσα παστού είναι πιο γνωστό ως tabakhey (تبخے / طبخی).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουζίνα της Κεντρικής Ασίας Κατηγορία:Κουζίνα της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Σκεύη κουζίνας Κατηγορία:Βαλκανική κουζίνα
Φυσικό Δίκαιο
Το λεγόμενο Φυσικό Δίκαιο, (ius naturale ή jus naturale), αποτελεί διάκριση του Διεθνούς Δικαίου που πρώτος την εισήγαγε στη σύγχρονη αντίληψη ο Ούγκο Γκρότιους (ο μετέπειτα χαρακτηρισθείς πατέρας του Διεθνούς Δικαίου).
Γενικά
Το Φυσικό Δίκαιο, που συνηθίζεται να λέγεται περισσότερο φιλοσοφικά και "Δίκαιο της Φύσης" είναι το αιώνιο και αναλλοίωτο Δίκαιο που βασίζεται στην ανθρώπινη φύση και στη λογική. Έμμεσες πηγές του Δικαίου αυτού θεωρούνται τόσο η βούληση του Θεού, όπως αυτή αποκαλύπτεται από ιερά κείμενα, όσο βεβαίως και η ανθρώπινη φύση. Το Φυσικό Δίκαιο, όπως προσδιορίστηκε "κοινό" για όλη την ανθρωπότητα, στην αρχή της σύγχρονης αντίληψης περί Δικαίου, αποτελεί ένα είδος φραγμού στη κρατική βούληση τόσο ως προς την άσκηση του δικαιώματος του πολέμου (¹) (δίκαιος μόνο ο αμυντικός, και ο επί τιμωρία), καθώς και για τον τρόπο διεξαγωγής του, όσο επίσης και επί της ιδέας της διεθνούς ευθύνης των κρατών.
Ως σύνολο κανόνων αναγνωρισμένων αρχών ορθής συμπεριφοράς, το φυσικό δίκαιο αντιπαρατίθεται από την έτερη διάκριση του Διεθνούς Δικαίου, (κατά τον Γκρότιους), που ονομάζεται 'εκούσιο δίκαιο ή Θετικό Δίκαιο(²) και που διακρίνεται σε θείο και ανθρώπινο ανάλογα με τη πηγή προέλευσής του.
Αρχαιότητα
Η πρώτη σύλληψη της ιδέας του Φυσικού Δικαίου ανάγεται στους αρχαίους έλληνες φιλοσόφους και ιδιαίτερα στους Σοφιστές του 6ου - 5ου αιώνα π.Χ. στη προσπάθειά τους μέσα από ατέλειωτες συζητήσεις, να προσδιορίσουν τη φύση της τάξης που θα πρέπει να διέπει τις σχέσεις των τότε πόλεων-κρατών. Τότε αναπτύχθηκε η διάκριση μεταξύ φύσης, ως έννοια δικαίου σοφή και αιώνια, και νόμου, ως έννοια αυθαίρετη, προϊόν σκοπιμότητας. Έτσι την εποχή εκείνη ο νόμος θεωρείτο περισσότερο ωφέλιμος, κατ΄ άλλους ως ισχύ των δυνατών, κατ΄ άλλους ως ισχύ των αδυνάτων. Πολλοί επίσης Σοφιστές επικαλούνταν το φυσικό δίκαιο ως δύναμη που διέπει την εξέλιξη των φυσικών φαινομένων. Σύμφωνα με την τελευταία αυτή προσέγγιση, θεωρούσαν πως ο άνθρωπος μπορούσε με τη λογική και τη βούλησή του να διακρίνει πλέον το αγαθό και το κακό, (σχετικός ο μύθος Αρετής και Κακίας του Ηρακλή) και ν΄ αποφασίσει τη κατεύθυνσή του.
Ο Σωκράτης, ο Πλάτων αλλά και ο Αριστοτέλης προχώρησαν την ιδέα αυτή στο ότι ο άνθρωπος μπορεί ακόμη να βρει τους μηχανισμούς εκείνους που θα αξιολογεί τη δράση του ανάλογα με την πραγματικότητα, δίνοντας έτσι μια πρώτη ιδέα του Θετικού Δικαίου.
Ο δε Σωκράτης, στην αναζήτηση αυτών των μηχανισμών, πρόβαλε την έννοια της γνώσης, (του "γνωρίζω"), των απαραίτητων εννοιών π.χ. της δικαιοσύνης, της τόλμης κ.λπ. Ο Πλάτων χαρακτήρισε τις αναζητούμενες ιδέες του Σωκράτη ως αιώνιες (αΐδιες), και αμετάβλητες οντότητες που υφίστανται ανεξάρτητα των ανθρωπίνων πράξεων, επιβάλλοντας έτσι την ιδέα της φρόνησης επ΄ αυτών δηλαδή της φιλοσοφίας. Συνεπώς, η λογική είναι εκείνη που ως πυξίδα θα πρέπει να κατευθύνει τις πράξεις, συμπεραίνοντας ότι οι πόλεις θα πρέπει να κυβερνώνται από φιλοσόφους. Στην "Πολιτεία" του όμως και ειδικά στους "Νόμους" εγκατέλειψε τη θεωρία αυτή, της βασιλείας των φιλοσόφων, προτείνοντας ένα σύνθετο πολίτευμα που να συνδυάζει Βασιλεία και Δημοκρατία (Βασιλευόμενη Δημοκρατία).
Ο Αριστοτέλης συμφωνεί ότι το φυσικό δίκαιο (η Δικαιοσύνη) έχει το αυτό κύρος παντού και ανευρίσκεται με τη λογική, αποκλείοντας τους βαρβάρους, κάνοντας έτσι λόγο όπως και ο Πλάτων για δικαίωμα μόνο εκείνων που είχαν ευγενή καταγωγή και πλούσια παιδεία.
Τέλος περί τον 3ο αιώνα π.Χ. οι Στωικοί φιλόσοφοι εισήγαγαν στην έννοια του φυσικού δικαίου την έννοια της ισότητας και λαμβάνοντας υπόψη την έννοια της λογικής, όπως είχε αναπτυχθεί από τους προγηγούμενους, ως κτήμα όλων κατέληξαν στην άποψη ότι ο φυσικός νόμος (η φυσική κατάσταση) είναι κατάσταση αρμονίας που διέπεται από τη λογική. Και συμπλήρωναν ότι: επειδή όμως η αρμονική αυτή κατάσταση έχει διαφθαρεί από τον ανθρώπινο εγωισμό οφείλει η ανθρωπότητα να επαναπροσεγγίσει το αρχαίο ιδανικό, (σημερινή περίπτωση αναφοράς του Ολυμπιακού Ύμνου), διαμορφώνοντας ανάλογη νομοθεσία. Την εποχή αυτή, η έννοια του φυσικού νόμου και της ηθικής θεωρούνταν ταυτόσημοι. Στο σημείο αυτό λήγει και η πρώιμη ιδέα του φυσικού νόμου όπως διαμορφώθηκε εξελικτικά στην ελληνική αρχαιότητα, (φύση - νόμος, γνώση - λογική, ισότητα - αρμονία - ηθική).
Ρωμαϊκή περίοδος
Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, καμία ανάπτυξη δεν σημειώθηκε επί της ιδέας του φυσικού νόμου. Αν και στο Ρωμαϊκό δίκαιο κάνει την εμφάνισή του το Δίκαιο Εθνών (jus gentium), τούτο αφορούσε μόνο τους ελεύθερους Ρωμαίους πολίτες, άνδρες και γυναίκες, και τους εξισωμένους μ΄ αυτούς. Σημαντική επίσης ήταν με την επικράτηση του Χριστιανισμού το έργο πολλών Πατέρων της Εκκλησίας και ειδικότερα του Αγίου Αυγουστίνου που υποστήριζε πως ο άνθρωπος πριν τη πτώση του ζoύσε ελεύθερος με τους κανόνες του "φυσικού δικαίου" αλλά αργότερα έγινε δούλος της αμαρτίας, (αρχέγονος δικαιοσύνη).
Μεσαίωνας
Κατά τον Μεσαίωνα, η Εκκλησία αποτελούσε το κέντρο μάθησης έτσι οι κληρικοί ανέλαβαν να προσαρμόσουν την έννοια του δικαίου στη φιλοσοφική διδασκαλία. Αυτό το πέτυχαν ταυτίζοντας το φυσικό νόμο των αρχαίων στο πλαίσιο του θείου νόμου. Τον τρόπο αυτό ακολούθησε ιδιαίτερα ο Γρατιανός που έχει αποκληθεί "πατέρας του Κανονικού Δικαίου" (Εκκλησιαστικού Δικαίου) στηριζόμενος στη θεία ρήση: "ό σύ μισείς ετέρω μη ποιήσεις".
Ακολούθως, τον 13ο αιώνα, o Άγιος Θωμάς Ακινάτης επαναλαμβάνοντας την έννοια της λογικής στο φυσικό νόμο των αρχαίων Ελλήνων αρχίζει να διδάσκει ότι ο Θείος νόμος - αιώνιος νόμος, (ο αΐδιος των αρχαίων Ελλήνων) προέρχεται από τον θείο λόγο ( "θεία" λογική) που επειδή βρίσκεται στο Πνεύμα του Θεού δεν αποκαλύπτεται στον άνθρωπο παρά ελάχιστα, μέσα από την Θεία Αποκάλυψη και μέσα από την ανθρώπινη λογική καταλήγοντας ότι "Το φυσικό δίκαιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συμμετοχή του αιώνιου δικαίου στο λογικό δημιούργημα", συμπληρώνοντας ότι "ο θείος νόμος είναι η λογική της θείας σοφίας".
Παράλληλα, άλλοι Σχολαστικοί φιλόσοφοι, όπως ο Τζων Ντανς Σκότους, ο Γουλιέλμος του Όκαμ και ο Φρανθίσκο Σουάρεθ, τόνιζαν περισσότερο τη σημασία της "θείας βούλησης" (βουλησιαρχία) ως πηγή φυσικού δικαίου και όχι της "θείας λογικής". Μάλιστα ο πρώτος ο Σκότους διακρίνει ότι ο θεός έχει δύο εξουσίες την απόλυτη (της δημιουργίας) και τη ρυθμιστική (λειτουργική) μεταξύ των οποίων δεν υφίσταται συσχέτιση. Έτσι ο θείος αιώνιος νόμος (απόλυτη εξουσία) μπορεί να μην ανακλάται επακριβώς στις εντολές του, (ρυθμιστική εξουσία), υπό το στοιχείο της αυθαιρεσίας της ελεύθερης επιλογής του ανθρώπου. Έτσι κατα τον Μεσαίωνα η έννοια του φυσικού δικαίου έχει απόλυτα περιβληθεί με ηθικοθρησκευτική αντίληψη.
Αναγέννηση
Περί το τέλος του Μεσαίωνα εμφανίζονται οι λεγόμενοι "πρόδρομοι του Διεθνούς Δικαίου", ο Βιτόρια και ο Τζεντίλι. Η Θρησκευτική Μεταρρύθμιση όμως που σημειώθηκε, που επέφερε την πτώση της εκκλησιαστικής αυθεντίας, παράλληλα με τη πτώση της Φεουδαρχίας με τον κατακερματισμό του Ευρωπαϊκού χώρου σε ανεξάρτητες Ηγεμονίες, καθώς και η ανάπτυξη της Επιστήμης, άνοιξαν νέους ορίζοντες στη σύγχρονη αντίληψη του φυσικού δικαίου, κύριος θεμελιωτής της οποίας ήταν ο Ολλανδός νομομαθής Ούγκο Γκρότιους, το έργο του οποίου υπήρξε σε επιστημονική βάση σπουδαίο.
Ο Γκρότιους, απηχώντας τους αρχαίους Έλληνες Στωικούς, αφού απάλλαξε τους κανόνες του διεθνούς δικαίου από την ηθικοθρησκευτική τους βάση, τις προσάρμοσε στις κοινωνικές ανάγκες της κοινωνίας των Ηγεμονιών - κρατών, θεωρώντας το σύμπαν να κυριαρχείται από ένα λογικά (αρμονικά) δομημένο φυσικό δίκαιο. Επομένως για τον άνθρωπο το φυσικό δίκαιο είναι η συγκέντρωση όλων των κανόνων εκείνων που απορρέουν από την ίδια του τη φύση, που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τα ζώα από την "όρεξη", (βούληση), για ειρήνη (λογική).
Σχολή Φυσικού Δικαίου
Η Σχολή (σύνολο γνωμών και απόψεων) περί του φυσικού δικαίου στη σύγχρονη αντίληψη άρχισε να εμφανίζεται μετά τον Γκρότιους. Οι οπαδοί της Σχολής αυτής απέκλεισαν κάθε προσέγγιση στο Θετικό Δίκαιο, αποδεχόμενοι μόνο το φυσικό. Κύριοι εκπρόσωποι αυτής της Σχολής ήταν οι Barbeyrac, Thomasius, Cocceji και ειδικότερα ο Pufendorf ο οποίος στο έργο του "De iure naturae et gentium"(1672), υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να υπάρξει θετικό διεθνές Δίκαιο, επειδή κάτι τέτοιο προϋποθέτει νομοθετική βούληση υπεράνω των κρατών. Επειδή όμως τέτοια βούληση δεν υφίσταται, κατά συνέπεια δεν υφίσταται και ο παραπάνω όρος.
Άλλος επίσης εκπρόσωπος της ίδιας σχολής είναι ο Vettel που συμβούλευε του Ηγεμόνες της εποχής του να εφαρμόζουν κάθε φορά εκείνο που επιτάσσει ο φυσικός νόμος στα έθνη. Μάλιστα στο έργο του "Το Διεθνές Δίκαιο στη συμπεριφορά των Ηγεμόνων" κηρύσσει ότι όλα τα κράτη θα πρέπει να εμφορούνται από την "αρχή της αλληλεγγύης" και της "αλληλοβοήθειας".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία και Θεωρία του Δικαίου Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Έννοιες στη μεταφυσική
Στρατηγάτο Βαλανέως
Το Στρατηγάτο Βαλανέως ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μικρό συνοριακό Θέμα, που καταλάμβανε εδάφη της σημερινής Τουρκίας.
Το στρατηγάτο βρισκόταν στην Κιλικία, περιελάμβανε το Κάστρο Βαλανέως, με την μικρή πόλη της Βαλαναίας, και τις γύρω περιοχές.
Η Άννα Κομνηνή αναφέρει το Βαλανέως, στην Αλεξιάδα ως στρατηγάτο και μία από τις περιοχές που αναγνώρισε ο βυζαντινός αυτοκράτορας υπό την εξουσία του Βαλδουίνου της Βουλώνης ως πρώην βυζαντινά εδάφη με την Συνθήκη της Δεαβόλεως το 1108.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Γεώργιος Αλισανδράτος
Ο Γεώργιος Αλισανδράτος (1915-2004) ήταν Έλληνας φιλόλογος και νεοελληνιστής.
Βίος
Ο Γεώργιος Αλισανδράτος γεννήθηκε το 1915 στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς. Πατέρας του ήταν Γεράσιμος Αλισανδράτος δημοδιδάσκαλος. Σε ηλικία τριών ετών ορφάνεψε από μητέρα. Στα χωριά Ζώλα και Λουκεράτα Κεφαλονιάς έμαθε τα πρώτα του γράμματα όπου υπηρετούσε ως δάσκαλος ο πατέρας του. Ελληνικό και γυμνάσιο ολοκλήρωσε στην Πετρίτσειο Σχολή και το 1932-1937 στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Από το 1942 και μετά δίδαξε στην ιδιωτική μέση εκπαίδευση πρώτα στη Σχολή Μπερζάν-Πρότυπο Λύκειο Αθηνών και στην μετέπειτα Σχολή Μωραΐτη. Πέθανε στις 7 Μαρτίου του 2004.
Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, του Ομίλου Μελέτης Ελληνικού Διαφωτισμού, της Εταιρείας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, της Λαογραφικής Εταιρείας, της Εταιρείας Συγκριτικής Φιλολογίας και Γενικής Γραμματολογίας, του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, της Εταιρείας Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου, του Κέντρου Μελετών Ιονίου, της Εταιρείας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών, της Εταιρείας Παπαδιαμαντικών Σπουδών.
Ερευνητικό έργο
Συνολικά πάνω από διακόσιες δημοσιεύσεις που αφορούν γραμματολογικές, ιστορικές, συγκριτολογικές,γλωσσικές,εκδοτικές, βιβλιογραφικές,βιβλιοκριτικές και άλλες έχει δημοσιεύσει. Το ερευνητικό-συγγραφικό έργο του καλύπτει θέματα Νεοελληνικής φιλολογίας: ο Απόκοπος του Μπεργαδή, ο Διονύσιος Σολωμός,ο Ανδρέας Λασκαράτος, ο Μικέλης Άμβλιχος, Νικόλαος Κονεμένος, Παναγιώτης Βεργώτης, Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Κωστής Παλαμάς, Λορέντζος Μαβίλης, Σπυρίδων Ζαμπέλιος. Επίσης τα περιοδικά του μεσοπολέμου Νέοι Πρωτοπόροι, Ιδέα, Σήμερα, Τα Νέα Γράμματα. Θέματα Νεοελληνικής γλώσσας: ο δημοτικισμός, ο Μανώλης Τριανταφυλλίδης, ο Αχιλλέας Τζάρτζανος, ο Ψυχάρης και το Ταξίδι του, τα Νεοελληνικά Λεξικά, του Κριαρά το Μεσαιωνικό και το Νεοελληνικό. Τέλος θέματα της Επτανησιακής ιστορίας: ο Επτανησιακός ριζοσπαστισμός, οι πολιτικές σάτιρες στην Κεφαλλονιά τον καιρό της Αγγλοκρατίας, οι εφημερίδες στα Επτάνησα τον καιρό της Αγγλοκρατίας.
Τιμητικές διακρίσεις
Το 1994 βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο Τάξεως Γραμμάτων και Τεχνών για το σύνολο του έργου του και το 1997 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας (ειδικό βραβείο), επίσης για το σύνολο του έργου του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι