cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αιθυλιδενοσιλάνιο
Χημική συμπεριφορά
Το αιθυλιδενοσιλάνιο συνδυάζει τις ιδιότητες των αλκενίων με εκείνες των σιλανίων. Είναι πολύ πιο δραστικό από το αιθένιο, γιατί ο διπλός δεσμός C=Si είναι πολύ λιγότερο σταθερός. Με κάποια από τα παρακάτω αντιδραστήρια δίνει πιθανότατα και παράπλευρες αντιδράσεις.
Ενυδάτωση
Με επίδραση θειικού οξέος σε αιθυλιδενοσιλάνιο παράγεται αρχικά όξινος θειικός εστέρας. Στη συνέχεια με επίδραση νερού (ενυδάτωση). Παράγεται αιθυλοσιλανόλη :
Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX, εδώ το X είναι οποιοδήποτε αλκογόνο εκτός από F και At) σε αιθυλιδενοσιλάνιο παράγεται (1-αλαιθυλο)σιλανόλη :
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση αιθυλιδενοσιλενίου σχηματίζεται αιθυλοσιλάνιο. Π.χ. :
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2) (αλογόνωση) σε αιθυλιδενοσιλάνιο έχουμε προσθήκη στο διπλό δεσμό. Παράγεται αλο(1-αλαιθυλο)σιλάνιο. Π.χ. :
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε αιθυλιδενοσιλάνιο παράγεται αιθυλαλοσιλάνιο :
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε αιθυλιδενοσιλάνιο παράγεται αιθυλοκυανοσιλάνιο :
Διυδροξυλίωση
Η διυδροξυλίωση αιθυλιδενοσιλάνιου αντιστοιχεί σε προσθήκη H2O2 και παράγει (1-υδροξυαιθυλο)σιλανόλη :
Επίδραση καρβονικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου:
Αρυλίωση
Με επίδραση αρενίων (ArH) παράγεται παράγωγο γενικού τύπου ArSiH2CH3. Π.χ. με βενζολίου, παρουσία καταλύτη, παράγεται αιθυλοφαινυλοσιλάνιο :
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Οργανοσιλάνια Κατηγορία:C2
Ρίτσαρντ Κρένα
Ο  Ρίτσαρντ Κρένα (Richard Donald Crenna, 30 Νοεμβρίου 1926 - 17 Ιανουαρίου 2003) ήταν Αμερικανός ηθοποιός ιταλικής καταγωγής.
Ζωή και έργο
Ο Κρένα γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1926 στο Λος Άντζελες της πολιτείας Καλιφόρνιας. Στα παιδικά του χρόνια αλλά και αργότερα ανέλαβε ρόλους σε ραδιοφωνικές εκπομπές, όπως τις Boy Scout Jamboree (1937), A Date With Judy (1946) και Our Miss Brooks (1948). Τον ρόλο του στην τελευταία κράτησε και σαν ηθοποιός όταν το 1952 έγινε τηλεοπτική εκπομπή. Ο γνωστότερος ρόλος του ήταν αυτός του συνταγματάρχη Σαμ Τράουτμαν στην ταινία «Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα» (1982) και στις δυο τις συνέχειες του 1985 και 1988. Το 1988 απέκτησε αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.
Πέθανε στις 17 Ιανουαρίου του 2003 στο Λος Άντζελες από καρκίνο παγκρέατος. Ο χαρακτήρας του Jared Duff που υποδυόταν στη σειρά «Judging Amy» το διάστημα εκείνο δεν συνεχίστηκε με άλλο ηθοποιό και πέθανε επίσης.
Ο γιος του, Ρίτσαρντ Άντονι Κρένα, είναι επίσης ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Χάτα (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα)
Η Χάτα (حتا) είναι το εσωτερικό περίκλειστο του εμιράτου του Ντουμπάι στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του κύριου εδάφους του Ντουμπάι και είναι περίπου 134 χλμ. ανατολικά του Ντουμπάι. Βρίσκεται σχετικά ψηλά στα Όρη Αλ Χατζάρ. Συνορεύει με το Ομάν προς τα ανατολικά και τα νότια, το περίκλειστο Αζμάν του Μασφούτ στα δυτικά και το Εμιράτο του Ρας αλ-Χαϊμά στα βόρεια.
Ιστορία
Παλαιότερα γνωστή ως Χαζαραΐν, η Χάτα έγινε εξαρτόμενη από το Ντουμπάι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Χάσερ μπιν Μακτούμ, αφού ο Ομανός Σουλτάνος Τούρκι μπιν Σαΐντ μετέφερε την περιοχή, βρίσκοντας τον εαυτό του ανίκανο να την υπερασπιστεί ενάντια στο Ναΐμη του Αλ Μπουραΐμι, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στο γειτονικό Μασφούτ (σήμερα μέρος του εμιράτου του Αζμάν). Το χωριό ονομαζόταν ακόμη Χαζαραΐν μέχρι το 1906.
Το παλιό χωριό της Χάτα περιλαμβάνει δύο εξέχοντες στρατιωτικούς πύργους από τη δεκαετία του 1880, ένα φρούριο από το 1896 και το τζαμί Ζούμα, το οποίο χτίστηκε το 1780 και είναι το παλαιότερο κτίριο στη Χάτα. Η παραδοσιακή παροχή νερού γινόταν μέσω του συστήματος κανάτ, το οποίο επίσης έχει αποκατασταθεί. Δεδομένου ότι βρίσκεται στα βουνά, παραδοσιακά ήταν η καλοκαιρινή κατοικία των οικογενειών του Ντουμπάι που ξέφευγαν από τη ζέστη και την υγρασία της ακτής.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Χάτα ήταν ένας δημοφιλής προορισμός για περιπετειώδης δυτικούς μετανάστες και τοπικές οικογένειες, όπου κάνουν «εξορμήσεις ουάντι» μέσω των διαδρομών μεταξύ Χάτα, Μαχντά και Αλ Άιν.
Οικονομία
Ο κύριος οικονομικός παράγοντας της Χάτα είναι ο τουρισμός και το νερό. Ιστορικά η περιοχή μπόρεσε να καλλιεργήσει φοίνικες. Τα φρούτα χρησιμοποιήθηκαν ως πηγή τροφής, ενώ το δέντρο χρησιμοποιήθηκε για οικοδομικό υλικό. Έχει ένα δημοφιλές χωριό κληρονομιάς, συμπεριλαμβανομένης μιας συλλογής ανακατασκευασμένων παραδοσιακών ορεινών κατοικιών και είναι δημοφιλές για αποδράσεις Σαββατοκύριακου, με τους επισκέπτες να κατασκηνώσουν τους χειμερινούς μήνες ή να μένουν στο ξενοδοχείο Hatta Fort, που βρίσκεται 27 χλμ. από μακριά από το φράγμα Χάτα.
Το φράγμα Χάτα χτίστηκε το 1990 για να τροφοδοτήσει την περιοχή με ηλεκτρικό ρεύμα και νερό. Το Hatta Kayak είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός και ένα αγαπημένο μέρος για καγιάκ στα ΗΑΕ. Η Αρχή Ηλεκτρικής Ενέργειας και Νερού του Ντουμπάι (DEWA) σχεδιάζει μια υδροηλεκτρική ενέργεια άντλησης 250 MW στη Χάτα χρησιμοποιώντας 880 εκατομμύρια γαλόνια νερού 300 μέτρα πάνω από ένα κάτω φράγμα.
Αθλητισμός
Στην πόλη εδρεύει η ομάδα ποδοσφαίρου Χάτα Κλαμπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περίκλειστα και αποσπασμένα εδάφη Κατηγορία:Πόλεις των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά
Θεόδοτος ο Αιτωλός
Ο Θεόδοτος ήταν ένας στρατηγός από την Αιτωλία, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στα γεγονότα του πολέμου που διεξήχθη ανάμεσα στους βασιλείς Αντίοχο Γ' των Σελευκιδών και Πτολεμαίο Δ' της Αιγύπτου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πτολεμαίος Δ', από την πλευρά του, ήταν πάντοτε κάτω από την εξουσία των ευνοούμενων του αυλικών, ανδρών και γυναικών, που ικανοποιούσαν τις επιθυμίες του για να τους παρέχει τη δυνατότητα να καθοδηγούν τα πολιτικά πράγματα, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε πως τα συγγενικά του πρόσωπα έπρεπε να εξοντωθούν. Οι πιο διαβόητοι από αυτούς είναι οι υπουργοί του Αγαθοκλής και Σωσίβιος. Μετά τις επιτυχίες του στην Ανατολή, ο Θεόδοτος θεωρήθηκε επικίνδυνος για την αλεξανδρινή αυλή, που έβλεπε με καχυποψία όποιον γινόταν δημοφιλής ή έμενε για καιρό σε κάποιο αξίωμα. Πίσω από μια απόπειρα κατά της ζωής του, ο Θεόδοτος διέκρινε το χέρι του Σωσίβιου. Αφού άφησε λοιπόν, σε έμπιστούς του την Τύρο και την Πτολεμαΐδα, έγραψε στον Αντίοχο προσφέροντας του τις δύο αυτές πόλεις το 219 π.Χ.
Ο Αντίοχος δέχτηκε με ευχαρίστηση την προσφορά και έσπευσε να υποστηρίξει στρατιωτικά τον Θεόδοτο στα σχέδιά του. Κατόπιν προσκάλεσε τον Θεόδοτο και τους άνδρες του να ενώσουν τις δυνάμεις τους μαζί του. Ο συμπατριώτης του τελευταίου Νικόλαος ωστόσο, κατάφερε να αποτρέψει τη μετάβαση συγκεκριμένων τμημάτων των επαρχιών αυτών στα χέρια των Σελευκιδών. Όπως ήταν λογικό, ο Θεόδοτος έκτοτε απολάμβανε υψηλά αξιώματα και την εύνοια του Αντιόχου. Στην εκστρατεία του 217 π.Χ. τέθηκε επικεφαλής μια στρατιάς δέκα χιλιάδων επίλεκτων ανδρών, οπλισμένων κατά το μακεδονικό πρότυπο. Μάλιστα, λίγο πριν την περίφημη Μάχη της Ράφια, βρήκε το θάρρος να εισχωρήσει στα πτολεμαϊκά εδάφη με τη συνοδεία μονάχα δύο συντρόφων του, ώστε να δολοφονήσει τον ίδιο τον Πτολεμαίο. Προετοιμάστηκε αρκετά καλά, αλλά δεν κατάφερε να βρει τη σκηνή όπου κοιμόταν ο βασιλιάς. Τελικά τραυμάτισε δύο άνδρες και θανάτωσε τον Ανδρέα, γιατρό του βασιλιά. Κατόπιν κατάφερε να δραπετεύσει με ασφάλεια και να επιστρέψει άθικτος στο συριακό στρατόπεδο.
Οι αρχαίες πηγές επίσης αναφέρουν πως το 215 π.Χ. επέδειξε παρόμοια τόλμη υποστηρίζοντας το φιλόδοξο σχέδιο κάποιου Λαγόρα να αναρριχηθεί τα τείχη των Σάρδεων κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης για να ανοίξει τις πύλες, η επιτυχία του οποίου πρέπει να οφείλεται σε μεγάλο μέρος στις δικές του ικανότητες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιτωλοακαρνάνες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Μαχαμπαράτα
Η Μαχαμπαράτα ή, εξελληνισμένα, Μαχαβαράτα είναι γιγάντιο ινδικό έπος και γενικότερα λογοτεχνικό έργο, γραμμένο στα σανσκριτικά. Είναι ένα από τα τρία σημαντικότερα έπη της Ινδίας (τα άλλα είναι το Ραμαγιάνα, και οι Μεγάλες Πουράνες). Η ονομασία είναι σύνθετη σανσκριτική λέξη από το "Μάχα" (=μεγάλος, μέγας) + "Μπαράτα" (ονομασία φυλής), που σημαίνει: "Μεγάλοι Μπαράτα", ή "Μεγάλη δυναστεία των Μπαράτα".
Μέγεθος - Θέμα
Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα συγγράμματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Στην τελική μορφή του το έπος αποτελείται από 100.000 σλόκα (δίστιχα), διαιρούμενα σε 18 ωδές-βιβλία (πάρβες). Σε μέγεθος είναι επτά φορές μεγαλύτερο από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια μαζί, πέντε φορές μεγαλύτερο από τη Θεία Κωμωδία του Δάντη και τέσσερις φορές μεγαλύτερο από τη Ραμαγιάνα.
Σε αυτό εξιστορείται η πολεμική δράση των Μπαράτα, αρχαίας πολεμικής φυλής της Βόρειας Ινδίας. Οι δύο ηγεμονικές οικογένειες που πολεμούν είναι οι εκατό Κουράβα (ή Κουρουϊνίδες), και οι πέντε εκθρονισμένοι εξάδελφοί τους Παντάβα (ή Πανδάβα ή Πανδουΐδες). Όλοι αυτοί είναι απόγονοι του Ινδού ήρωα Μπαράτα, γιου της Σακούνταλα.
Ο πόλεμος για την εξουσία διαρκεί πολλά χρόνια, και διάφοροι αλλόφυλοι λαοί βοηθούν τους Παντάβα. Η αποφασιστική μάχη δίνεται στην Κουρουξέτρα την ιερή γη του ντάρμα, και διαρκεί 18 ημέρες. Εκεί όλοι οι Κουράβα εξοντώνονται. Ο Γιουντιστίρα, που στέφθηκε βασιλιάς στη Χαστιναπούρα, παρέδωσε το βασίλειό του στον γιο του και έγινε μαζί με τους αδελφούς του ασκητής στα Ιμαλάια. Μετά εξαφανίστηκε από τα μάτια των θνητών και άρχισε την ανάληψή του στον ουρανό, προς τους θεούς, τους αληθινούς γεννήτορες των Παντάβα.
Συγγραφείς και ανάπτυξη
Αρχικά πιστευόταν ότι το έπος αυτό είναι αρχαιότερο του έπους Ραμαγιάνα, όμως Ινδοί μελετητές απέδειξαν ότι ισχύει το αντίθετο.
Σύμφωνα με τον θρύλο, το βιβλίο γράφτηκε από τον μάγο Βιάσα, πιθανότατα στα τέλη της ύστερης Βεδικής περιόδου (περίπου τον 8ο αιώνα π.Χ.) Λέγεται ότι όταν ο Βιάσα συνέλαβε την ιδέα του έργου, δεν βρήκε γραφέα ικανό για να το υπαγορεύσει, και έβαλε τον δημιουργό θεό Μπράχμα να του υποσχεθεί ότι θα τον βοηθούσε ο ίδιος ο ελεφαντόμορφος θεός Γκανές. Εκείνος συμφώνησε υπό τον όρο ότι η υπαγόρευση θα γινόταν χωρίς παύση, κι ότι η πένα δε θα σταματούσε ούτε για ένα λεπτό. Οι μελετητές υποστηρίζουν ότι το Μαχαμπαράτα είναι έργο συλλογικό και δημιουργοί του είναι διάφοροι συγγραφείς από τον 4ο ή 8ο αιώνα π.Χ. έως τον 4ο αιώνα μ.Χ.. Πιθανώς πήρε την τελική του μορφή κατά την αρχή της περιόδου των Γκούπτα. Ο αρχικός πυρήνας του είχε περίπου 8.000 δίστιχα, και αργότερα ο σοφός Βαουντέβε τα αύξησε σε 24.000. Μεγάλο μέρος του υλικού προέρχεται από άλλους μύθους και θρύλους, γι' αυτό και οι παρεμβολές συχνά είναι τόσο εκτεταμένες, που αποτελούν αυθύπαρκτα ποιητικά έργα. Τέτοια είναι η διήγηση της Σαβίτρι, που αποσπά με προσευχές και τεχνάσματα τον σύζυγό της από τον θεό του θανάτου Γιάμα, το «Ασμα του μακαρίου» ή «θείο τραγούδι», γνωστό ως Μπαγκαβαντγκίτα, όπου δίνεται η διδασκαλία της γιόγκα από τον θεό Κρίσνα στον πολεμιστή Αρτζούνα, και το απόσπασμα «Νάλας και Νταμαγιάντη» το οποίο πρωτομετέφρασε στην ελληνική από τα σανσκριτικά ο ποιητής Λορέντζος Μαβίλης.
Τα 18 βιβλία (πάρβα)
Ακολουθεί η διαίρεση του έπους σε 18 βιβλία (πάρβα):
Υπόβαθρο
Ο ιστορικός Α. Λ. Μπάσαμ αναφέρει: "Σύμφωνα με την πιο δημοφιλή μεταγενέστερη παράδοση οι πόλεμοι της Μαχαμπαράτα έλαβαν χώρα το 3102 π.Χ., πράγμα που υπό το πρίσμα των αποδεικτικών στοιχείων, είναι εντελώς αδύνατο. Πιο λογική είναι μια άλλη παράδοση, που τους τοποθετεί στο 15ο αιώνα π.Χ., αλλά αυτό επίσης, είναι πολύ μπροστά για αρκετούς αιώνες υπό το φως των αρχαιολογικών μας γνώσεων. Μάλλον ο πόλεμος έλαβε χώρα στις αρχές του 9ου αιώνα π.Χ. Αυτή η χρονολογία φαίνεται να ταιριάζει καλά με τα ελλιπή αρχαιολογικά κατάλοιπα της περιόδου, ενώ υπάρχουν και ορισμένες ενδείξεις στην ίδια τη βραχμανική λογοτεχνία ότι μπορεί να μην έγινε πολύ νωρίτερα." Το έργο αποτελεί ένα σημαντικό κείμενο του Ινδουισμού κι έχει τεράστια σημασία για τον πολιτισμό στην ινδική χερσόνησο. Σε αυτό συζητιούνται οι τέσσερις "πουρουσάρθα" ή "σκοποί της ζωής" των ανθρώπων: Ντάρμα ή καθήκον - ορθή δράση, Άρθα ή σκοπός, Kάμα, ευχαρίστηση, και Μόξα, απελευθέρωση, καθώς γίνεται προσπάθεια να εξηγηθεί η σχέση του ατόμου με την κοινωνία και τον κόσμο, και η λειτουργία του κάρμα. Στο έπος διδάσκεται ότι μέσα από την πορεία της τωρινής ζωής μας, αλλά και των προηγούμενων και επόμενων ενσαρκώσεών μας, οφείλουμε να εξελιχθούμε, αξιοποιώντας τα «μαθήματα» που παίρνουμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας.
Υποσημειώσεις
Μαχαμπχαρατα Μαχαμπχαρατα Κατηγορία:Ινδική μυθολογία Κατηγορία:Ιστορία του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Ινδική λογοτεχνία
Κάμπος Λασιθίου
Ο Κάμπος (επίσης: Σαράτση Κάμπος) είναι οικισμός της Κοινότητας Ιεράπετρας του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται βορειοδυτικά από την Γρα Λυγιά και βορειοανατολικά από το Στόμιο, επί της επαρχιακής οδού προς την Ανατολή και έχει υψόμετρο 20 μέτρα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στον Δήμο Ιεραπέτρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 81 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Κέλι Μπρουκ
Η Κέλι Μπρουκ (αγγλικά:Kelly Brook, πραγματικό όνομα: Κέλι Αν Πάρσονς, Kelly Ann Parsons, 23 Νοεμβρίου 1979) είναι Αγγλίδα ηθοποιός, μοντέλο, παρουσιάστρια και σχεδιάστρια μαγιό.
Βιογραφία
Έχοντας αποφοιτήσει στο Ρότσεστερ και αφού φοίτησε για τρία (3) χρόνια στη θεατρική σχολή Ιτάλια Κόντι στο Λονδίνο, η Κέλι Μπρουκ άρχισε να δουλεύει σαν μοντέλο. Πρόσφατα παραδέχτηκε ότι υπήρξε "άτακτη" μπέιμπι σίτερ στα νεανικά της χρόνια. Ένας από τους εργοδότες της διέθετε μια μεγάλη συλλογή από πορνογραφικές ταινίες στην οποία δεν μπόρεσε να αντισταθεί. "Όταν ήμουν μικρότερη, έκανα τη μπέιμπι σίτερ για ένα ζευγάρι που είχε μια τεράστια συλλογή από πονηρές ταινίες," αναφέρει σε συνέντευξη της στο περιοδικό Loaded. "Οι φίλοι μου έρχονταν και καθόμασταν να τις δούμε." Τώρα (Ιούλιος 2006) είναι αρραβωνιασμένη με τον ηθοποιό Μπίλι Ζέην, ενώ παλιότερα είχε σχέση με τον ηθοποιό Τζέισον Στέιθαμ.
Μοντέλο
Η καριέρα της στο μόντελινγκ άρχισε στα 16, μετά τη νίκη της σε διαγωνισμό ομορφιάς. Οι πρώτες δουλειές της υπήρξαν διαφημιστικές εκστρατείες για την εταιρεία Bravissimo (εταιρεία που κατασκευάζει σουτιέν και εσώρουχα για "χυμώδεις" γυναίκες) και την μπύρα Foster's. Η Κέλι έχει ύψος 1,72 μ. και το γεμάτο καμπύλες κορμί της (περιφέρεια στήθους 84 εκ.) τράβηξε την προσοχή των συντακτών της Βρετανικής ταμπλόιντ Daily Star που σύντομα την περιέλαβαν στα γυμνά μοντέλα της σελίδας 3. Οι φωτογραφίες της σύντομα έκαναν την εμφάνιση τους και σε άλλα αντρικά περιοδικά όπως το FHM (επανειλημμένα την έχει κατατάξει στις "100 πιο σέξι γυναίκες της χρονιάς") και το Loaded. Το 2005 ψηφίστηκε από 15 και πλέον εκατομμύρια αναγνωστών πρώτη στη λίστα του FHM ενώ το 2006 τερμάτισε 5η. Τον Απρίλιο του 2005 ψηφίστηκε από 5000 αναγνώστριες του περιοδικού Grazia ως η Βρετανίδα με το καλύτερο σώμα. Έχει κάνει μια πλειάδα διαφημίσεων για μαγιό, αθλητικά είδη και εσώρουχα, καθώς και περιορισμένο αριθμό γυμνών και ημίγυμνων φωτογραφήσεων. Η πρόσφατη δουλειά της για την εταιρεία εσωρούχων Triumph, προκάλεσε μεγάλη εντύπωση χάρη στις διαφημιστικές πινακίδες ύψους 15 μέτρων που έγιναν ειδική παραγγελία και απεικόνιζαν το στήθος της.
Παρουσιάστρια
Το 1997 και όντας μόλις 18 ετών, η Κέλι άρχισε να παρουσιάζει νεανικά τηλεοπτικά προγράμματα στα κανάλια MTV, Granada και Trouble TV. Το μεγάλο άλμα στην τηλεοπτική της καριέρα ήρθε το 1999 όταν κλήθηκε να αντικαταστήσει την Denise van Outen σαν συμπαρουσιάστρια της δημοφιλούς πρωινής εκπομπής "The Big Breakfast" δίπλα στον Johny Vaughan. Η Κέλι έμεινε για μισό περίπου χρόνο στην εκπομπή και αποχώρησε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ενώ αρχικά ειπώθηκε ότι παραιτήθηκε, στη συνέχεια ακούστηκε ότι απολύθηκε και το έμαθε κατά τη διάρκεια των διακοπών της. Όπως και να έχει, οι περισσότεροι τηλεκριτικοί συμφωνούσαν ότι η Κέλι ήταν αρκετά άπειρη για τη συγκεκριμένη δουλειά και αναφέρουν μάλιστα ένα σημείωμα της παραγωγής προς τη συγγραφική ομάδα της εκπομπής, που διέρρευσε, και στο οποίο συνιστούν την αποφυγή "δύσκολων λέξεων" στα κείμενά της. Ο συμπαρουσιαστής της σε συνέντευξη του στο περιοδικό Heat, καταδίκασε τις επιθέσεις αυτές στο πρόσωπό της ως ανακριβείς και μνησίκακες, ιδιαίτερα εφόσον είχαν να κάνουν με μια νεαρή παρουσιάστρια. Η Κέλι ξαναεμφανίστηκε σε μεγάλο τηλεοπτικό δίκτυο το 2005, παρουσιάζοντας το reality τηλεπαιχνίδι Celebrity Love Island όπου και πάλι επικρίθηκε από τους τηλεκριτικούς. Τώρα παρουσιάζει και πάλι για το MTV.
Ηθοποιός
Η Κέλι Μπρούκ συμμετείχε σε μια σειρά ταινιών μεταξύ των οποίων τα φιλμ Sorted και Ripper. Υποδύθηκε την φιλενάδα του Lex Luthor σε τέσσερα (4) επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς Smallville κατά τη διάρκεια της πρώτης σαιζόν προβολής της (2001-2002). Το 2003 έκανε ακόμα μια σύντομη εμφάνιση στην ταινία The Italian Job. Το 2004 υποδύθηκε τη Nikki Moris στο παιχνίδι Need For Speed Underground 2, δίπλα στην playmate Brook Burk. Ο πρώτος πρωταγωνιστικός της ρόλος ήταν στην ταινία School for Seduction τo 2004. To 2005 εμφανίστηκε στο θρίλερ House of 9 και σε ένα σύντομο ρόλο στην κωμωδία Deuce Bigalow: European Gigolo. Πρόσφατα πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά του ITV, Miss Marple. Η τελευταία ταινία της, Three, στην οποία συμπρωταγωνιστεί με τον αρραβωνιαστικό της, Μπίλι Ζέην, την έφερε σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τους παραγωγούς, όταν το ζευγάρι ζήτησε να αφαιρεθούν οι γυμνές σκηνές της από την ταινία, κάτι που οι παραγωγοί τελικά αρνήθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Λα Λιβινιέρ
Το Λα Λιβινιέρ (γαλλικά: La Livinière, οξιτανικά: La Livinièra) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λιβινιερουά (γαλλικά: Liviniérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Κοινότητα Μορονίου
Η Κοινότητα Μορονίου είναι κοινότητα του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1931 με το ΦΕΚ 10Α - 17/01/1931 με την απόσπαση του οικισμού Μορώνι από την κοινότητα Αμπελούζου και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της. περιλαμβάνει και τους οικισμούς: Μάκρες, Παναγία και Φαρί. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 340 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Ματθαίο Μαραγκάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Κρίκετ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Συμμετέχουσες χώρες
Οι δύο χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):
Αρχικά είχαν προγραμματιστεί να αγωνιστούν στο τουρνουά τέσσερις ομάδες που θα εκπροσωπούσαν το Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ολλανδία. Το Βέλγιο και η Ολλανδία απέσυραν τις ομάδες τους, αφήνοντας τη Μεγάλη Βρετανία να πάει να αγωνιστεί μόνη της στη Γαλλία.
Καμία από τις δύο ομάδες που συμμετείχαν δεν είχε επιλεγεί με εθνικό κριτήριο. Η βρετανική ομάδα ήταν μια Περιηγητική Λέσχη των κομητειών Ντέβον και Σόμερσετ, ενώ η γαλλική ομάδα, που εμφανίστηκε ως Ένωση Αθλητικών Ομίλων Γαλλίας, αποτελούταν κυρίως από Βρετανούς ομογενείς που ζούσαν στο Παρίσι.
Σύνοψη αγωνίσματος
Ο αγώνας μεταξύ των ομάδων που εκπροσωπούσαν τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία διεξήχθη στο ποδηλατοδρόμιο Βέινσεν στις 19 και 20 Αυγούστου 1900. Μετά από αμοιβαία συμφωνία των αρχηγών των δύο ομάδων αυξήθηκε ο αριθμός των παικτών τους σε 12 από 11 παίκτες, που ήταν το συνηθισμένο με βάση τους κανονισμούς.
Την πρώτη ημέρα οι Βρετανοί πήραν την πρωτοπορία με 117-78 πόντους. Την επομένη οι Βρετανοί ξεκίνησαν πρώτοι πετυχαίνοντας 145 πόντους φθάνοντας τους 262 συνολικά. Αυτό σήμαινε πως οι Γάλλοι έπρεπε να καλύψουν διαφορά 185 πόντων, κάτι που δεν πέτυχαν σκοράροντας μόλις 26. Έτσι η βρετανική ομάδα αναδείχθηκε ολυμπιονίκης με τελικό σκορ 262-104 σε 158 γύρους.
Πίνακας μεταλλίων
Στην ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας απονεμήθηκε το αργυρό μετάλλιο και στην ομάδα της Γαλλίας το χάλκινο μετάλλιο, μαζί με κάποια μικροσκοπικά αγάλματα του Πύργου του Άιφελ. Το τουρνουά αναγνωρίστηκε επισήμως ως Ολυμπιακό αγώνισμα το 1912, ενώ αργότερα η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή μετέτρεψε τα μετάλλια σε χρυσό και αργυρό αντίστοιχα.
Μαρούδα Πάτρας
Του Μαρούδα είναι συνοικία της Πάτρας. Βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης, απέχοντας λιγότερο από 2 χιλιόμετρα από την Πλατεία Γεωργίου Α΄.
Τοποθεσία
Γειτνιάζει με τις συνοικίες Ταμπάχανα, Δροσιά, Αγιαλεξιώτισσα, Γλαράκη, Αγία Αικατερίνη (Γύφτικα), Άγιος Δημήτριος (Ομόνοια) και Σύνορα. Στα όρια της συνοικίας βρίσκεται το σχολικό κτιριακό συγκρότημα που στεγάζει το 25ο Δημοτικό, 4ο Γυμνάσιο και 5ο Γενικό Λύκειο Πατρών. Σε μικρή απόσταση από τη συνοικία, σε θέση πλησίον αυτής, βρίσκεται το Γενικό Νοσοκομείο Πατρών «Άγιος Ανδρέας».
Στην περιοχή βρίσκεται η Πλατεία Μαρούδα, που αποτελεί σημείο συνάντησης των κατοίκων και χώρο ξεκούρασης και χαλάρωσης για τους περαστικούς, στην οποία λειτουργούν ψησταριές και καφενεία. Η κεντρική οδός που διασχίζει την συνοικία είναι η Οδός Δημήτριου Γούναρη, η οποία και τερματίζει στην Πλατεία Μαρούδα και προεκτείνεται αλλάζοντας πορεία με την ονομασία Καλαβρύτων.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή βρίσκεται ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου, ο οποίος πανηγυρίζει κάθε χρόνο στις 18 Ιανουαρίου. Στον περιβάλλοντα χώρο (πλατεία) της εκκλησίας το 1805 οι Τούρκοι απαγχόνισαν τον ηρωικό κλεφταρματολό Γιαννιά. Προς τιμήν του η πλατεία δίπλα στην εκκλησία έχει λάβει το όνομά του ενώ έχει ανεγερθεί εκεί και άγαλμα (ανδριάντας) αφιερωμένο σε αυτόν.
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Χωριτική αρχή
Η Χωριτική Αρχή ήταν μορφή τοπικής αυτοδιοίκησης που εφαρμόστηκε στα χωριά της Κύπρου από την Τουρκοκρατία μέχρι το 1999 που καταργήθηκε. Ήταν η κατώτερη μορφή αυτοδιοίκησης στην Κύπρο.
Η αρχή αποτελούνταν από τον μουχτάρη, που ήταν και ο πρόεδρος της, και από τους αζάδες  που ήταν τα μέλη της με κυμαινόμενο αριθμό ανάλογα τους κατοίκους του χωριού το κατώτερο όριο ήταν τέσσερα μέλη.
Επί τουρκοκρατίας στην αρχή διοριζόταν συνήθως κάποιος με μεγάλη περιουσία και άτομο που δεν είχε διαπράξει κάποιας μορφή έγκλημα. Ο διορισμός συνεχίστηκε μέχρι το 1979 που διεξάχθηκαν οι πρώτες εκλογές για τα μέλη της αρχής και τον πρόεδρο, η αρχή από τότε εκλεγόταν κάθε πέντε χρόνια.
Οι βασικές αρμοδιότητες της αρχής ήταν η τήρηση της τάξης, η είσπραξη φόρων, έκδοση πιστοποιητικών, να ειδοποιήσει την αστυνομία, η έκδοση αδειών για κοινωφελή έργα, ανάμεσα στα καθήκοντα τους ήταν και η τήρηση ληξιαρχείου. Ο Μουχτάρης ήταν η εξέχουσα προσωπικότητα του χωριού, φιλοξενούσε στο σπίτι όλους τους επίσημους που επισκέπτονταν το χωριό. Μαζί με τον παπά θεωρούνταν οι ανώτατοι άρχοντες.
Από το 1979 η χωριτική αρχή εκλεγόταν για πέντε χρόνια, το 1999 αντικαταστάθηκε από το Κοινοτικό συμβούλιο.
5.000 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ο δρόμος των 5.000 μέτρων είναι αγώνισμα στίβου των (θερινών) Ολυμπιακών Αγώνων και διεξάγεται από τους Αγώνες της Στοκχόλμης του 1912. Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα εντάχθηκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα στίβου μόλις το 1996, στους Αγώνες της Ατλάντα.
Ιστορικές πληροφορίες
Πριν μπει στο πρόγραμμα των αγώνων ο δρόμος 5.000 μέτρων είχαν διεξαχθεί διάφορες παραλλαγές του αγωνίσματος.
Το 1900 στο Παρίσι διεξήχθη ομαδικό αγώνισμα 5.000 μέτρων, αλλά δεν επαναλήφθηκε σε άλλη διοργάνωση. Στους Μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα διεξήχθη αγώνας 5 μιλίων, ο οποίος επαναλήφθηκε και το 1908 στο Λονδίνο.
Στις γυναίκες, πριν μπουν τα πέντε χιλιόμετρα στις Ολυμπιάδες, ως αντίστοιχο αγώνισμα αντοχής διεξαγόταν ο δρόμος 3.000 μ., από το 1984 ως το 1992.
Ομαδικό
Το αγώνισμα δεν διεξήχθη σε άλλη Ολυμπιάδα.
Πέντε μίλια
Το αγώνισμα δεν διεξήχθη σε άλλη Ολυμπιάδα.
5.000 μ.
thumb|250px|Ο Λάσε Βίρεν είναι ένας από τους δύο μόνο αθλητές (και ο πρώτος χρονολογικά) που κατέκτησαν δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στο αγώνισμα
Ρεκόρ
Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 12:57.82 και σημειώθηκε από τον Αιθίοπα Κενενίσα Μπεκέλε στις 23 Αυγούστου 2008 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου.
Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 14:26.17 και σημειώθηκε από την Βίβιαν Τσερουγιότ κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016.
Παραπομπές
Δρόμος 05000 μ
13 Αυγούστου
12 Αυγούστου | 13 Αυγούστου | 14 Αυγούστου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Μιχάηλο Ομπρένοβιτς
Ο Μιχάηλο, σερβικά Михаило Обреновић (16 Σεπτεμβρίου 1823 - 10 Ιουνίου 1868) από τον Οίκο των Ομπρένοβιτς ήταν δύο φορές πρίγκιπας της Σερβίας (1839-42 και 1860-68). Την πρώτη φορά τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Καραγεώργεβιτς και τη δεύτερη φορά ο Μίλαν Γ΄ Ομπρένοβιτς. Ήταν ο διαφωτιστής ηγεμόνας της Σερβίας και προώθησε την ιδέα μιας Βαλκανικής Συμμαχίας εναντίον των Οθωμανών.
Η νεότητά του
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μίλος Ομπρένοβιτς πρίγκιπα της Σερβίας και της Λιουμπίκα Βουκομάνοβιτς. Γεννήθηκε στο Κραγκούγιεβατς και σπούδασε στο Ποζάρεβατς, ενώ έπειτα με τη μητέρα του πήγε στη Βιέννη.
Πρίγκιπας για πρώτη φορά
Το 1839 ο πατέρας του παραιτήθηκε υπέρ του πρωτότοκου Μίλαν Β΄ Ομπρένοβιτς, που όμως ήταν από παιδί ασθενής και απεβίωσε έπειτα από 25 ημέρες πρίγκιπας. Έτσι τον διαδέχθηκε στις 8 Ιουλίου 1839 και έπειτα από δύο έτη ενηλικιώθηκε. Την πρώτη περίοδο που ήταν πρίγκιπας έδειξε απροσεξία, ενώ η Σερβία ήταν σε μια περίπλοκη κατάσταση. Το 1842 μια στάση υπό τον Τόμα Βούσιτς-Πέρισιτς τον εκτόπισε και μετά ο Αλέξανδρος Καραγεώργεβιτς έγινε πρίγκιπας της Σερβίας. Έζησε εξόριστος στη Ρωσία και έπειτα με τον πατέρα του στη Βιέννη, όπου νυμφεύτηκε την κόμισσα Ιουλία Ουνυάδη ντε Κεθελύ. Έμαθε γαλλικά και γερμανικά.
Πρίγκιπας για δεύτερη φορά
Το 1858 επέστρεψε ο πατέρας του ως πρίγκιπας της Σερβίας και απεβίωσε δύο έτη μετά. Τον διαδέχθηκε ο Μιχάηλο, που κυβέρνησε ως πεφωτισμένος δεσπότης. Επέτυχε να εγκαταλείψουν οι Οθωμανοί μερικά οχυρά στη Σερβία, με τη διπλωματική υποστήριξη της Ρωσίας και της Αυστρίας. Το διάστημα 1866-68 υπέγραφε συμφωνίες με άλλες Βαλκανικές χώρες με σκοπό μια Συμμαχία εναντίον των Οθωμανών.
Ο Μιχάηλο ερωτεύθηκε την Καταρίνα Κωνσταντίνοβιτς, κόρη της εξαδέλφης του Άνκας και προσπάθησε να πάρει διαζύγιο από τη σύζυγό του Ιουλία. Η Καταρίνα και η μητέρα της μετακόμισαν στο παλάτι. Αντέδρασαν σε αυτό ο κλήρος, ο λαός και οι πολιτικοί· ο χαρισματικός Πρωθυπουργός του Ηλίγια Γκαρασανίν απολύθηκε όταν αντιτέθηκε.
Η κυβέρνησή του της πεφωτισμένης δεσποτείας προκάλεσε συνωμοσία. Οι αδελφοί Κόστα, Παύλε και Τζόρτζιε Ραντοβάνοβιτς, που ζητούσαν την απελευθέρωση του αδελφού τους Λιουμπομίρ, πυροβόλησαν τον πρίγκιπα μέσα στην άμαξά του με την Καταρίνα και τη μητέρα της, καθώς εκείνοι πήγαιναν στη θερινή κατοικία. Σκοτώθηκε ο Μιχάηλο και η Άνκα, ενώ τραυματίσθηκε η Καταρίνα. Τον διαδέχθηκε ο Μίλαν Γ΄ Ομπρένοβιτς, γιος του εξαδέλφου του Μίλος. Κάποιοι υπέθεσαν ότι πίσω από τη συνωμοσία κρυβόταν οι Καραγεώργεβιτς, αλλά αυτό δεν αποδείχθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ομπρένοβιτς Κατηγορία:Πρίγκιπες της Σερβίας Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Σερβίας
Ανακωχή της Φωξάνης
Η Ανακωχή της Φωξάνης (ρουμάνικα Armistițiul de la Focșani, γνωστή και ως Εκεχερία της Φωξάνης) ήταν συμφωνία που έβαλε τέλος στις συγκρούσεις μεταξύ της Ρουμανίας και των Κεντρικών Δυνάμεων στο πλαίσιο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Υπογράφτηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1917 στη Φωξάνη της Ρουμανίας.
Υπόβαθρο
Η Ρουμανία εισήλθε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο τον Αύγουστο του 1916, όταν εισέβαλε στην Αυστροουγγαρία στην προσπάθεια της να καταλάβει την Τρανσυλβανία (περιοχή με ρουμανική πλειονότητα). Ωστόσο, η Γερμανία προχώρησε σε αντεπίθεση τον Σεπτέμβριο του 1916 και κατέλαβε το Βουκουρέστι και άλλα εδάφη της Ρουμανίας μέχρι τον Δεκέμβριο του 1916. Η ρουμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να υποχωρήσει στο Ιάσιο της Μολδαβίας, αλλά κατάφερε να αποτρέψει την καταστροφή χάρη στις μεγάλες ρωσικές ενισχύσεις που στάλθηκαν στη Μολδαβία με σκοπό να αποτρέψουν την εισβολή των Κεντρικών Δυνάμεων στη Νότια Ρωσία.
Ανακωχή
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, στη Ρωσία ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος και η ρωσική κυβέρνηση απέσυρε τα στρατεύματα της από τη Ρουμανία. Υπό τη διοίκηση του Λέων Τρότσκι, μια αντιπροσωπεία των Μπολσεβίκων με αρχηγό τον Αντόλφ Γιόφε ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για ειρήνη με τις Κεντρικές Δυνάμεις στο Μπρεστ-Λιτόφσκ. Λόγω της γεωγραφικής θέσης της και της έλλειψης ρωσικής βοήθειας, η ρουμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να ζητήσει ειρήνη.
Η ανακωχή υπογράφτηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1917 στη Φωξάνη στον ποταμό Σερέτη, μέρος της κύριας αμυντικής γραμμής των Ρουμάνων. Η υπογραφή της ανακωχής σήμανε τη λήξη των συγκρούσεων της Ρουμανίας με τη Γερμανία, την Αυστροουγγαρία, τη Βουλγαρία και την Τουρκία.
Επακόλουθα
Ενώ οι συγκρούσεις είχαν λήξει, τα περισσότερα εδάφη της Ρουμανίας παρέμειναν υπό τον έλεγχο των Κεντρικών Δυνάμεων. Τον Μάη του 1918, η κυβέρνηση της Ρουμανίας υπέγραψε την τιμωρητική Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η οποία απαιτούσε από τη Ρουμανία να παραχωρήσει την επαρχία της Δοβρουτσάς και αρκετά περάσματα στα Καρπάθια Όρη και να χορηγήσει πολλαπλά οικονομικά προνόμια στις Κεντρικές Δυνάμεις.
Το 1919, οι εδαφικές εκχωρήσεις της Ρουμανίας στη Γερμανία αποκηρύχτηκαν από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Οι εκχωρήσεις της Ρουμανίας στην Αυστροουγγαρία αποκηρύχτηκαν από τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού το 1919 και από τη Συνθήκη του Τριανόν το 1920, ενώ οι εκχωρήσεις στη Βουλγαρία αποκηρύχτηκαν από τη Συνθήκη του Νεϊγύ το 1919.
Πηγές
Κατηγορία:Συνθήκες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ρίκζιγκ της Νορθουμβρίας
Ο Ρίκζιγκ της Νορθουμβρίας, βασιλιάς της Νορθουμβρίας (872 - 876) ανέβηκε στον θρόνο της Νορθουμβρίας μετά την ανατροπή του προκατόχου του Εγβέρτου Α΄ της Νορθουμβρίας και του Γούλφχερ, αρχιεπισκόπου της Γιορκ οι οποίοι αναγκάστηκαν να δραπετεύσουν στην Μερκία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας
BMW M3
Η BMW M3 παράγεται από τη γερμανική BMW M GmbH (παλαιότερα: BMW Motorsport GmbH), που αποτελεί τμήμα της BMW. Βασίζεται στη BMW Σειρά 3 και αποτελεί την ταχύτερη και ισχυρότερη έκδοση της σειράς. Η πρώτη Μ3 βασίστηκε στη Σειρά 3 E30, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά το 1986, και από τότε κάθε Σειρά 3 διαθέτει και μια έκδοση Μ. Το 2007 ξεκίνησε η διάθεση της M3 Ε92, με ισχύ 420 hp, διπλάσια από της αρχικής Μ3, και μάλιστα η M3 Ε92 φέρει τον ελαφρύτερο V8 κινητήρα στον κόσμο. Η νέα γένια M3 F80 παρουσιάστηκε μέσα στο 2014, αλλά είναι πλέον διαθέσιμη μόνο ως σεντάν. Η κουπέ και η καμπριολέ έκδοση ονομάζονται M4 Coupe και M4 Convertbile αντίστοιχα. Η BMW σε ανακοίνωση που έβγαλε το φθινόπωρο του 2019, ανήγγειλε ότι η επόμενη γενιά της Μ3 θα βγει στην παραγωγή μετά το 2021.
Πρώτη γενιά Ε30 (1986–1991)
Η πρώτη γενιά της BMW M3 κατασκευάστηκε το 1986, ώστε να συμμετάσχει η BMW σε αγώνες αυτοκινήτων ανά την Ευρώπη. Το αυτοκίνητο βασίστηκε στη BMW Σειρά 3 E30. Κυκλοφόρησε με έναν 4-κύλινδρο κινητήρα χωρητικότητας 2.3 λίτρων, με ισχύ 195 ίππους στις 6.750 στροφές ανά λεπτό και ροπή 230 N·m στις 4.750 στροφές ανά λεπτό. Η αρχική Μ3 ήταν διαθέσιμη τόσο σε κουπέ, όσο και σε κάμπριο (από το 1989) έκδοση. Τελικώς, η Μ3 Ε30 παρέμεινε στην παραγωγή έως το 1991. αριστερά|285x285εσ|BMW M3 E30.
Κινητήρας
Το E30 M3 χρησιμοποίησε τον τετρακύλινδρο κινητήρα «BMW S14», έναν υπερσύγχρονο σχεδιασμό DOHC με κυλινδροκεφαλή που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό με τον εξακύλινδρο κινητήρα BMW S38 και το μπλοκ από τον τετρακύλινδρο κινητήρα «BMW M10». Σε χώρες όπου το M3 πωλήθηκε με καταλύτη, οι αρχικές εκδόσεις είχαν ιπποδύναμη 143 kW (194,5 PS DIN) και τελική ταχύτητα 235 km/h (146 mph). Στις χώρες όπου δεν είχε τοποθετηθεί καταλυτικός μετατροπέας, ο κινητήρας είχε οριακά μεγαλύτερη ισχύ και απέδιδε 147 kW (200 PS DIN).
Evolution II
Το σπορ μοντέλο "Evolution" (που ονομάζεται επίσης "EVO2") που εισήχθη το 1988 είχε ονομαστική τιμή 162 kW (220 PS DIN). Άλλες αλλαγές συμπεριλάμβαναν μεγαλύτερους τροχούς (16 X 7,5 ίντσες), λεπτότερο γυαλί πίσω και πλευρικών παραθύρων, ελαφρύτερο πίσω καπό, πιο βαθύ μπροστινό splitter και επιπλέον πίσω spoiler. Δημιουργήθηκαν συνολικά 505 αυτοκίνητα, εκ των οποίων τα 40 πωλήθηκαν στη Γαλλία ως "Tour de Corse".
Sport Evolution
thumb|right|300px|BMW M3 Sport Evolution.
Ένα πιο ισχυρό και ελαφρύτερο μοντέλο "Sport Evolution" (μερικές φορές αναφέρεται ως "EVO3") με περιορισμένη παραγωγή 600 μονάδων κατασκευάστηκε με έναν αναβαθμισμένο κινητήρα 2.467 κυβικών εκατοστών (150,5 κυβικών ιντσών) με ονομαστική ισχύ 175 kW (238 PS DIN) στις 7.000 σ.α.λ. και 240 N⋅m (177 lbf ft) στις 4.750 σ.α.λ. Η μέγιστη ταχύτητα αυξήθηκε στα 250 km/h (155 mph). Τα μοντέλα Sport Evolution έχουν διευρυμένα ανοίγματα εμπρός προφυλακτήρα, διαφορετική πίσω αεροτομή και ζάντες σε σκούρο γκρι χρώμα. Οι αγωγοί ψύξης φρένων εγκαταστάθηκαν στη θέση των εμπρόσθιων φώτων ομίχλης.
Ravaglia and Cecotto editions
Τον Απρίλιο του 1989 κυκλοφόρησαν οι περιορισμένες εκδόσεις Ravaglia και Cecotto, οι οποίες ονομάστηκαν και οι δύο από τους οδηγούς αγώνων της Deutsche Tourenwagen Meisterschaft (DTM). Η ισχύς αυξήθηκε σε 158 kW (215 PS DIN) με καταλυτικό μετατροπέα. Η παραγωγή Cecotto Edition περιλάμβανε 480 αυτοκίνητα και 80 αυτοκίνητα για την ελβετική αγορά με μειωμένη ισχύ για να καλύψουν τα ελβετικά όρια εκπομπών καυσαερίων. Η σειρά παραγωγής για το Ravaglia Edition αποτελείται από 25 αυτοκίνητα.
Αγωνιστικές επιτυχίες
Η αγωνιστική BMW Μ3 αποτέλεσε ένα από τα πλέον επιτυχημένα αυτοκίνητα στην ιστορία των πρωταθλημάτων τουρισμού.
Δεύτερη γενιά Ε36 (1992–1999)
thumb|300px|left|Το σαλόνι της Μ3 Ε36 3.2 λίτρων κουπέ.
Η δεύτερη γενιά της Μ3 παρουσιάστηκε το 1992 από την BMW Motosport GmbH στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού. Αρχικά, το μοντέλο είχε έναν 3.0 λίτρων εξακύλινδρο σε σειρά κινητήρα, με σύστημα μεταβλητού χρονισμού VANOS, που απέδιδε ιπποδύναμη 286 ίππους.
Το 1996 η Μ3 δέχτηκε αλλαγές, με κυριότερη έναν νέο κινητήρα 3.2 λίτρων με 321 ίππους. Η έκδοση αυτή έμεινε γνωστή ως M3 Evo. Τρία αμαξώματα ήταν διαθέσιμα: κουπέ (1992), κάμπριο (1994) και σεντάν (1993). Από το 1997, η Μ3 ήταν διαθέσιμη και με το ημι-αυτόματο κιβώτιο SMG 6 σχέσεων, που κατασκευαζόταν από την Getrag. Συνολικά κατασκευάστηκαν 71.242 αντίτυπα της Μ3 Ε36.
Κινητήρας
thumb|left|300px|Ο κινητήρας των 3.2 λίτρων μιας Μ3 του 1996.
M3 GT (Europe)
δεξιά|μικρογραφία|BMW M3 GT E36. Το 1994, η BMW παρήγαγε την M3 GT περιορισμένης έκδοσης ως ειδική αγωνιστική έκδοση για την Ευρώπη, προκειμένου να ανταγωνιστεί στους αγώνες FIA-GT κατηγορίας ΙΙ, IMSA GT και διεθνείς αγώνες μεγάλων αποστάσεων. Δημιουργήθηκαν συνολικά 356 αυτοκίνητα, η πλειοψηφία ως αριστεροτίμονα για την ηπειρωτική Ευρώπη συν 50 στη δεξιοτίμονα για το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο κινητήρας ήταν ευρωπαϊκών προδιαγραφών S50B30, ο οποίος αναβαθμίστηκε με μεγαλύτερους εκκεντροφόρους και υψηλότερη αναλογία συμπίεσης, με αποτέλεσμα μέγιστη ισχύ 220 kW (295 hp) στις 7.100 σ.α.λ.
Τα περισσότερα M3 GT έχουν ένα σκούρο πράσινο εξωτερικό χρώμα. Άλλες αλλαγές περιλαμβάνουν έναν πιο βαθύ και ρυθμιζόμενο μπροστινό splitter, ψηλότερο οπίσθιο διπλό πτερύγιο, πόρτες αλουμινίου, τροχοί 17 x 7,5 ίντσες μπροστά και 17 x 8,5 ίντσες στο πίσω μέρος, σκληρότερη μπροστινή ανάρτηση και σταυροειδή στήριξη. Το M3 GT είναι ελαφρύτερο κατά 30 kg (66 lb) από το κανονικό M3 και έχει μέγιστη ταχύτητα 275 km / h (171 mph).
M3 Lightweight (Η.Π.Α.)
αριστερά|μικρογραφία|BMW M3 Lightweight μπροστά.
Μετά την εισαγωγή του E36 M3, οι αγωνιστικές ομάδες στις Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να ασκούν πιέσεις στη BMW για έκδοση homologation προκειμένου να αγωνιστούν σε αγώνες αθλητικών αυτοκινήτων. Ως αποτέλεσμα, η "M3 Lightweights" εισήχθη το 1995. Τα αυτοκίνητα ήρθαν χωρίς ραδιόφωνο (αν και τα ηχεία ήταν εγκατεστημένα), κλιματισμό, δερμάτινα καθίσματα, κιτ εργαλείων ή ηλιοροφή. Οι θύρες έχουν δέρματα αλουμινίου. Δεν υπάρχει κουβέρτα μόνωσης κάτω από το κόμπο και ο κορμός έχει μόνο χαλί στο πάτωμα. Η μόνωση του κάτω μέρους του σώματος είναι λεπτότερη και υπάρχει ειδικό τάπητα για να μειωθεί το βάρος. Συνολικά, οι αλλαγές είχαν ως αποτέλεσμα ένα βάρος 91 κιλά μικρότερο από ένα κανονικό M3. Οι τροχοί έχουν διάμετρο 17 ιντσών, πλάτος 7,5 ίντσες μπροστά και 8,5 ίντσες στο πίσω μέρος. Τα ελαστικά που τοποθετήθηκαν ήταν 235 / 40ZR17. μικρογραφία|BMW M3 Lightweight πίσω.
Μεταβολές στο σύστημα κίνησης περιελάμβαναν την αφαίρεση του ανώτατου ορίου περιορισμού ταχύτητας και μικρότερη διαφορική αναλογία (3.23 σε σύγκριση με 3.15). Οι αναβαθμίσεις αναστολής αποτελούνταν από βραχύτερα ελατήρια από την ευρωπαϊκή προδιαγραφή M3. Πριν από την πώληση, οι ελαφριές μάρκες M3 στάλθηκαν στην Prototype Technology Group Racing στη Βιρτζίνια για τελική προετοιμασία, η οποία περιελάμβανε την εμπρόσθια και οπίσθια μοτοσικλέτα σημαιών Motorsport και το κιτ "trunk kit". Στον κορμό υπήρχε αντλία λαδιού διπλής συλλογής (από την ευρωπαϊκή προδιαγραφή M3), μπροστινή ράβδος δοκού, κατώτερη εγκάρσια στήριξη, μπλοκ διαχωριστικού για την ανύψωση του οπίσθιου πτερυγίου και ρυθμιζόμενο μπροστινό διαχωριστή. Κάθε ιδιοκτήτης έλαβε ένα νομικό έγγραφο 1 σελίδας για να υπογράψει, αναγνωρίζοντας ότι οποιαδήποτε εγκατάσταση στοιχείων κορμού απέκλεισε την εγγύηση νέου αυτοκινήτου.
Όλα τα ελαφριά αυτοκίνητα M3 παρήχθησαν σε εξωτερικό χρώμα Alpine White, με τις χαλκομανίες σημαίας Motorsports στην αριστερή μπροστινή και την δεξιά πίσω γωνία του αυτοκινήτου. Υπάρχει σταθερή πτέρυγα στο καπό του πορτ-μπαγκάζ. Υπήρχαν κάποιες εσωτερικές διακοσμήσεις από ανθρακονήματα και τα διακριτικά (πλάγια χύτευση και παύλα) διαβάστηκαν "BMW Motorsports International".
Παρόλο που η BMW υποσχέθηκε να κατασκευάσει 100 αυτοκίνητα, η BMW δεν κυκλοφόρησε ποτέ τους αριθμούς παραγωγής των M3 Lightweights που κατασκευάστηκαν, ωστόσο εκτιμάται ότι κατασκευάστηκαν γύρω στα 125.
Canadian Edition (Καναδάς)
Πριν από την κυκλοφορία της βορειοαμερικανικής έκδοσης M3, η BMW Canada πώλησε 45 από τα ευρωπαϊκά M3s προδιαγραφών. Την εποχή εκείνη, η BMW στη Βόρεια Αμερική αντιτάχθηκε στην εισαγωγή του E36 M3 (λόγω της υψηλής τιμής και των χαμηλών πωλήσεων του προηγούμενου M3). Η καναδική έκδοση M3 εισήχθη χρησιμοποιώντας ένα παραθυράκι που επιτρέπει να πωλούνται στον Καναδά χαμηλοί όγκοι νορβηγικών πιστοποιημένων αυτοκινήτων. Παρά την υψηλή τιμή των $ 60.000 και τα 45 αυτοκίνητα πωλήθηκαν σε 3 ημέρες στις αρχές του 1994. Όπως σε άλλες ευρωπαϊκών προδιαγραφών M3, αυτά τα 45 αυτοκίνητα είχαν την έκδοση των 213 kW (286 hp) του κινητήρα S50, μετρητή, μεγαλύτερους διαφορικούς και γυάλινους προβολείς. Καθένα από τα αυτοκίνητα της καναδικής έκδοσης έχει μια ατομικά αριθμημένη πλάκα στο κουτί του ντουλαπιού που αναφέρει το "S50 B30 Limited Production Canadian Edition". Τα αυτοκίνητα έχουν επίσης μια αριθμημένη εγχάρακτη πλάκα τόσο στο ντουλαπάκι του ντουλαπιού όσο και στην ειδική θήκη από δέρμα που περιέχει τα εγχειρίδια για τους ιδιοκτήτες.
Όταν η βορειοαμερικανική προδιαγραφή M3 κυκλοφόρησε το 1995, αρχικά δεν ήταν διαθέσιμη στον Καναδά. Οι πωλήσεις του βορειοαμερικανικού M3 στον Καναδά ξεκίνησαν το 1997.
M3-R (Αυστραλία)
Για να αγωνιστούν στην αυστραλιανή σειρά Super Production, δεκαπέντε M3-R πωλήθηκαν από την BMW Αυστραλίας το 1994. Με απόδοση ισχύος 240 kW (322 hp), το M3-R είναι η πιο ισχυρή παραγωγή E36 M3. Τέσσερα από τα αυτοκίνητα χρησιμοποιήθηκαν για τη σειρά αγώνων. Τα υπόλοιπα έντεκα πωλήθηκαν στο ευρύ κοινό, ωστόσο, οι αγοραστές έπρεπε να κατέχουν άδεια CAMS μηχανοκίνητου αθλητισμού για να αγοράσουν ένα M3-R.
Τα αυτοκίνητα παραδόθηκαν στο εργαστήριο της αγωνιστικής ομάδας Frank Gardner για τελική προετοιμασία. Ένας κλωβός με κύλινδρο εγκεκριμένο από την FIA ήταν μια εργοστασιακή επιλογή. Οι αναβαθμίσεις αναρτήσεων αποτελούσαν από νέα ελατήρια, ρυθμιζόμενα στηρίγματα και οπίσθια κουρτίνες. Οι αναβαθμίσεις του κινητήρα αποτελούνται από εκκεντροφόρους AC Schnitzer, διπλό φρεάτιο συλλογής, περιοριστή λαδιού στο κεφάλι και αναπνευστήρα ψυχρού αέρα μέσα στο κιβώτιο φίλτρου αέρα αντικαθιστώντας το αριστερό φως ομίχλης.
M3 GTR (Γερμανία)
Το E36 M3 GTR είναι η έκδοση που κατασκευάστηκε για να ανταγωνιστεί το 1994 το ADAC του γερμανικου GT Cup Touring Car.
Μηχανοκίνητος Αθλητισμός
δεξιά|χωρίς-πλαίσιο Η εισαγωγή του E36 M3 συνέπεσε με την απόσυρση της BMW από το Deutsche Tourenwagen Meisterschaft (DTM), με αποτέλεσμα η BMW να επικεντρώνεται στα μοντέλα 318i και 320i στο Super Tourenwagen Cup. Παρ 'όλα αυτά, το E36 M3 ανταγωνίστηκε σε πολλές διοργανώσεις μηχανοκίνητου αθλητισμού. Το 1993, το E36 M3 GTR κέρδισε το γερμανικό κύπελλο ADAC GT, το οποίο οδήγησε ο Johnny Cecotto. Το M3 GT ανταγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα FIA GT.
Τρίτη γενιά Ε46 (2000–2006)
thumb|300px|left|BMW M3 E46 Cabrio.
Εξωτερικά, η Μ3 Ε46 διέφερε από τις υπόλοιπες εκδόσεις της Σειράς 3 από τα φαρδύτερα μετατρόχια και φτερά, τις μεγαλύτερες εισαγωγές αέρα στο μπροστινό τμήμα και τις χαρακτηριστικές εξαγωγές στα πλαϊνά, τις ζάντες αλουμινίου 18 ιντσών (προαιρετικά 19 ιντσών), το αλουμινένιο με τον χαρακτηριστικό θόλο, γνωστό ως Powerdome και από τις δύο διπλές απολήξεις της εξάτμισης στο πίσω μέρος. Επίσης, αυτή η γενιά είναι στο εικονικό παιχνίδι Gran Turismo (απ' το 4 και μετά) στις εκδόσεις Stock, GTR και CSL και στα εικονικά παιχνίδια Need for Speed: Most Wanted και Carbon στην έκδοση GTR.
Κινητήρας
Ο κινητήρας 3.2 λίτρων (3.200 κ.εκ.) S54 είναι η τελική εξέλιξη του κινητήρα της BMW S50. Το S54 έχει ονομαστικές τιμές ισχύος 252 kW (338 hp) στις 7.900 σ.α.λ., ροπής 365 N·m (4.900 σ.α.λ.) στις 4.900 σ.α.λ. και έχει την κόκκινη ζώνη από τις 8.000 σ.α.λ. Όπως συμβαίνει και με τους περισσότερους κινητήρες M, το S54 διαθέτει ξεχωριστά σώματα γκαζιού για κάθε κύλινδρο, ενώ η λειτουργία ηλεκτρονικού ελέγχου γκαζιού (drive-by-wire) των βαλβίδων είναι ένα νέο χαρακτηριστικό για το S54.
CSL
μικρογραφία|BMW E46 M3 CSL Η BMW M3 CSL (Coupe Sport Leichtbau μεταφράζεται σε Coupe Sport Lightweight) [63] είναι μια έκδοση περιορισμένης έκδοσης του M3 που κατασκευάστηκε το 2004, με παραγωγή που ανήλθε σε 1.383 αυτοκίνητα. Διατίθεται σε δύο χρώματα: Ασημί Γκρι Μεταλλικό και Μαύρο Μεταλλικό Sapphire.
Ο κινητήρας που χρησιμοποιείται στο CSL είχε αυξημένη απόδοση σε σχέση με το κανονικό S54 κατά 13 kW (17 hp) και 5 N⋅m (4 lbf ft) πάνω από το ευρωπαϊκό M3. Αυτό οφείλεται στη χρήση εκκεντροφόρων, μεγαλύτερης εισαγωγής αέρα με πολλαπλούς συλλέκτες ανθρακονημάτων, βελτιώσεις της πολλαπλής εξαγωγής και ελαφρώς διαφορετικές βαλβίδες εξαγωγής. Η μέγιστη ταχύτητα ήταν ηλεκτρονικά περιορισμένη ως στάνταρ, αλλά οι αγοραστές με τρέχουσα αγωνιστική άδεια οδήγησης θα μπορούσαν να παραγγείλουν το CSL χωρίς τον περιοριστή ταχύτητας. Η μόνη διαθέσιμη μετάδοση ήταν η αυτοματοποιημένη μετάδοση SMG II 6 ταχυτήτων, με αναθεωρημένο λογισμικό που είχε ως αποτέλεσμα χρόνους αλλαγής σχέσεων στα 80 χιλιοστά του δευτερολέπτου.
Competition Package / CS
Το 2005, εισήχθη μια ειδική έκδοση που χρησιμοποίησε διάφορα τμήματα από το CSL. Αυτό το μοντέλο ονομάστηκε M3 Competition Package (ZCP) στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην ηπειρωτική Ευρώπη και το M3 CS στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σε σύγκριση με το κανονικό M3, το Πακέτο Ανταγωνισμού περιλαμβάνει:
Ο κινητήρας, το κιβώτιο ταχυτήτων και τα άλλα στοιχεία μετάδοσης κίνησης είναι σύμφωνα με το κανονικό μοντέλο M3.
GTR έκδοση παραγωγής
300px|thumb|right|BMW M3 GTR παραγωγής.
Προκειμένου να αναγνωριστεί το M3 GTR για αγώνες, μια οδική έκδοση κυκλοφόρησε το 2001. Η BMW ισχυρίστηκε ότι προσέφερε 10 αυτοκίνητα προς πώληση στο ευρύ κοινό, στην πολύ υψηλή τιμή των 250.000 ευρώ. Ωστόσο, παράχθηκαν μόνο 6 αυτοκίνητα, εκ των οποίων τα 3 ήταν πρωτότυπα ανάπτυξης. Τα αυτοκίνητα πολιτικής χρήσης κατασκευάστηκαν παράλληλα με τα αγωνιστικά αυτοκίνητα GTR στο τμήμα ειδικών οχημάτων του εργοστασίου του Regensburg της BMW.
Σύμφωνα με το αγωνιστικό αυτοκίνητο, το οδικό αυτοκίνητο GTR τροφοδοτήθηκε από τον κινητήρα V8 BMW P60B40 4.0 λίτρων (244 κυβικών ιντσών). Ο κινητήρας διατηρούσε το σύστημα λαδιού ξηρού καυσίμου των αγωνιστικών αυτοκινήτων και ήταν ελαφρώς μειωμένος από 330 σε 285 kW (443 με 382 ίππους) στις 7.000 στροφές το λεπτό. Η μέγιστη ταχύτητα ήταν 295 km/h (183 mph). Το κιβώτιο ταχυτήτων ήταν 6-τάχυτο χειροκίνητο και το διαφορικό ήταν ίδιο όπως χρησιμοποιήθηκε στο αγωνιστικό αυτοκίνητο.
Το βάρος του, ήταν 1.350 κιλά. Τα μέτρα μείωσης βάρους περιλάμβαναν τον μπροστινό προφυλακτήρα από ίνες άνθρακα, τον πίσω προφυλακτήρα και την πίσω πτέρυγα.
Μηχανοκίνητος Αθλητισμός
300px|thumb|right|Αγωνιστικό BMW M3.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το E46 M3 αγωνίστηκε στην κατηγορία 2000 της αμερικανικής σειράς Le Mans GT και τελείωσε τρίτο στο πρωτάθλημα. Ωστόσο, ο κινητήρας straight-six θεωρήθηκε μη ανταγωνιστικός σε σύγκριση με το Porsche 996 GT3, επομένως η BMW άρχισε να αναπτύσσει ένα νέο αγωνιστικό αυτοκίνητο M3 βασισμένο σε έναν ισχυρότερο κινητήρα. Το αποτέλεσμα του αγωνιστικού αυτοκινήτου E46 GTR εισήχθη το Φεβρουάριο του 2001 και τροφοδοτήθηκε από μια έκδοση 330 kW (443 hp) του κινητήρα V8 των 3.997 cm³ (4.0 L) P60B40. Με έναν πιο ισχυρό κινητήρα από τις εξάχρονες εκδόσεις M3 (οι οποίες υπερέβησαν τον ανταγωνισμό), το GTR κέρδισε την κατηγορία American Le Mans Series GT του 2001, με την καθοδήγηση του Jörg Müller.
Ωστόσο, η επιλεξιμότητα του GTR αποτέλεσε το αντικείμενο αντιπαράθεσης, με ορισμένες αντίπαλες ομάδες να πιστεύουν ότι το GTR ήταν ένα πρωτοτύπου παρά ένα μοντέλο παραγωγής που ήταν διαθέσιμο για αγορά από το ευρύ κοινό. Οι κανόνες αναγνώρισης ALMS για το 2001 απαιτούσαν το οδικό όχημα M3 GTR να πωλείται σε τουλάχιστον δύο ηπείρους μέσα σε δώδεκα μήνες από την έκδοση των κανόνων, τους οποίους η BMW ισχυριζόταν ότι πληρούσε δηλώνοντας ότι 10 οδικά οχήματα GTR ήταν διαθέσιμα προς πώληση. Οι κανόνες ALMS τροποποιήθηκαν για το 2002, οπότε τώρα απαιτείται η κατασκευή 100 αυτοκινήτων και 1.000 κινητήρων για το αυτοκίνητο χωρίς να επιβάλλονται κυρώσεις. Το οδικό αυτοκίνητο GTR δεν προοριζόταν ποτέ για παραγωγή σε αυτή την κλίμακα, οπότε η BMW απέσυρε το GTR από τον ανταγωνισμό σε αυτό το σημείο.
Το 2003, ο M3 GTR επέστρεψε στον ανταγωνισμό στο 24ωρο Nürburgring, με δύο αυτοκίνητα του Schnitzer Motorsport. Το GTR κέρδισε το Nürburgring των 24 ωρών το 2004 και το 2005, και ανταγωνίστηκε στο 24ωρο Spa.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
''' BMW M3 (E46)
Τέταρτη γενιά Ε90/Ε92/Ε93 (2007–2013)
αριστερά|μικρογραφία|339x339εσ|BMW E92 Coupe.