cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κεντρική Αφρική
Οικονομία
αριστερά|μικρογραφία|Ψάρεμα στην Κεντρική Αφρική Οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες της Κεντρικής Αφρικής είναι η γεωργία, κτηνοτροφία και αλιεία. Τουλάχιστον το 40% του αγροτικού πληθυσμού της βόρειας και ανατολικής Κεντρικής Αφρικής ζει σε συνθήκες φτώχειας και συνήθως αντιμετωπίζει χρόνιες ελλείψεις τροφίμων. Η φυτική παραγωγή με βάση τη βροχή είναι δυνατή μόνο στη νότια ζώνη. Η γεωργία βοηθούμενη από τις πλημμύρες ασκείται γύρω από τη Λίμνη Τσαντ και στους παραποτάμιους υγρότοπους.Οι νομάδες κτηνοτρόφοι μεταναστεύουν με τα ζώα τους σε λιβάδια του βόρειου τμήματος της λεκάνης για μερικές εβδομάδες κατά τη διάρκεια κάθε μικρής εποχής των βροχών, όταν εντατικά βόσκουν τα ιδιαίτερα θρεπτικά χόρτα. Όταν η ξηρά περίοδος αρχίζει μετακινούνται προς το νότο, είτε για βόσκηση εδαφών γύρω από τις λίμνες και τις πλημμυρικές περιοχές, ή προς τις σαβάνες νοτιότερα.
Κατά την περίοδο 2000-01, η αλιεία στη λεκάνη της λίμνης Τσαντ παρείχε τρόφιμα και εισόδημα σε περισσότερα από 10 εκατομμύρια ανθρώπους, με συγκομιδή περίπου 70.000 τόνων. Η αλιεία παραδοσιακά διοικείται από ένα σύστημα όπου κάθε χωριό έχει αναγνωρισμένα δικαιώματα σε ένα καθορισμένο τμήμα του ποταμού, του υγροβιότοπου ή της λίμνης και οι αλιείς από αλλού πρέπει να ζητήσουν άδεια και να πληρώσουν ένα τέλος για να χρησιμοποιήσουν αυτήν την περιοχή. Οι κυβερνήσεις επέβαλαν σε περιορισμένο βαθμό μόνο κανόνες και κανονισμούς. Οι τοπικές κυβερνήσεις και οι παραδοσιακές αρχές ασχολούνται όλο και περισσότερο με την αναζήτηση ενοικίου, τη συλλογή αδειών χρήσης με τη βοήθεια της αστυνομίας ή του στρατού.
Το πετρέλαιο αποτελεί επίσης σημαντική εξαγωγή των χωρών της βόρειας και ανατολικής Κεντρικής Αφρικής. Αποτελεί μεγάλο μέρος του ΑΕΠ του Τσαντ και του Νοτίου Σουδάν.
Δημογραφία
δεξιά|μικρογραφία| Μακροπεριφέρεια της Κεντρικής Αφρικής Μετά τη μετανάστευση των Μπαντού, η Κεντρική Αφρική κατοικείται κυρίως από λαούς Μπαντού και κυριαρχούν οι γλώσσες Μπαντού. Αυτές περιλαμβάνουν τους λαούς Μόνγκο, Κόνγκο και Λούμπα. Η Κεντρική Αφρική περιλαμβάνει επίσης πολλές κοινότητες Νειλοσαχαριανών και Νιγηροκογκιανών. Στη βορειοδυτική Κεντρική Αφρική κυριαρχούν τα νειλοσαχάρια Κανούρι. Οι περισσότεροι ομιλητές των Ουμπαγκιανών γλωσσών στην Αφρική (συχνά ομαδοποιούνται με τις Νιγηροκογκονιανές γλώσσες) βρίσκονται επίσης στην Κεντρική Αφρική. Οι λαοί Γκμπάγια, Μπάντα και Ζάντε κατοικούν στο βόρειο τμήμα της Κεντρικής Αφρικής.
Οι αξιοσημείωτες υπερπεριφερειακές οργανώσεις της Κεντρικής Αφρικής περιλαμβάνουν την Επιτροπή Λεκάνης της Τσαντ και την Οικονομική Κοινότητα των Κρατών της Κεντρικής Αφρικής.
Οι κυρίαρχες θρησκείες της Κεντρικής Αφρικής είναι ο χριστιανισμός και παραδοσιακές θρησκείες. Το ισλάμ ασκείται επίσης σε ορισμένες περιοχές του Τσαντ και της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας.
Πολιτισμός
δεξιά|μικρογραφία| Καλλιτέχνημα από το Καμερούν Λόγω των κοινών ιστορικών διεργασιών και ευρέως διαδεδομένων δημογραφικών κινήσεων μεταξύ των χωρών της Κεντρικής Αφρικής πριν από τη μετανάστευση των Μπαντού σε μεγάλο μέρος της νότιας Κεντρικής Αφρικής, οι πολιτισμοί της περιοχής αναδεικνύουν πολλές ομοιότητες και αλληλεξαρτήσεις. Παρόμοιες πολιτισμικές πρακτικές αναδεικνύονται σε λαούς με κοινές προελεύσεις, όπως σε μεγάλο βαθμό των Νειλοσαχάριων λαών ή των Μπαντού. Αυτές οι ομοιότητες είναι επίσης εμφανείς στην Κεντρική Αφρική, συμπεριλαμβανομένης της μουσικής, του χορού, της τέχνης, του στολισμού του σώματος, της έναρξης και των τελετουργιών του γάμου.
Τζεφ Λόου
Ορειβατικά επιτεύγματα
Ο Λόου πιστώνεται με την ανάπτυξη της σύγχρονης, ευρωπαϊκών προδιαγραφών, αναρρίχησης πάγου στις ΗΠΑ, όπως επίσης και με την επινόηση της μικτής αναρρίχησης. Ίδρυσε τις εταιρείες Latok Mountain Gear και Cloudwalker. Ο Λόου έγινε εξώφυλλο για την αναρρίχηση πάγου στο εξώφυλλο της 11ης Δεκεμβρίου 1978 του Sports Illustrated.
Πιστώνεται επίσης με την εισαγωγή της αναρρίχησης πάγου στους Χειμερινούς Χ Αγώνες όπως επίσης για τη δημιουργία του Ouray Ice Festival. Ο Λόου έγινε τιμητικά μέλος της Αμερικανικής Αλπικής Λέσχης, για τα ορειβατικά του επιτεύγματα, τις συνεισφορές του στην αναρριχητική κοινότητα και το όραμά του. Έγινε επίσης Τιμητικό Μέλος της Βρετανικής Αλπικής Λέσχης.
Αξιοσημείωτες αναβάσεις
Η προσπάθειά του στη Βόρεια κόψη του Λατόκ Ι με τους Τζιμ Ντονίνι, Μάικλ Κένεντι και Τζορτζ Λόου) το 1978 θεωρείται από πολλούς ως η δυσκολότερη ανολοκλήρωτη αναρρίχηση στον κόσμο.
Γαρκινία κόμμι το στακτόν
Παρόλο που έχει λάβει σημαντική προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης για τις επιπτώσεις της στην απώλεια βάρους, υπάρχει ηπατική τοξικότητα που σχετίζεται με τα εμπορικά παρασκευάσματα του εκχυλίσματος φρούτων, με κλινικές ενδείξεις οι οποίες δεικνύουν ότι δεν έχει σημαντική επίδραση στην απώλεια βάρους.
Καλλιέργεια
μικρογραφία|Δέντρο Garcinia gummi-gutta στην [[Κεράλα, Ινδία]]Η Garcinia gummi-gutta καλλιεργείται για τους καρπούς της στη Νοτιοανατολική Ασία, στα παράκτια της Καρνάτακα / Κεράλα της Ινδίας και στα παράκτια της δυτικής και κεντρικής Αφρικής. Ευδοκιμεί στα πιο υγρά δάση.μικρογραφία|Ώριμοι καρποί Η Garcinia gummi-gutta είναι ένα από τα αρκετά στενά συγγενικά είδη Γαρκινίας από την οικογένεια των Κλουσιίδων (Clusiaceae). Με λεπτή φλούδα και βαθιούς κάθετους λοβούς, ο καρπός της G. gummi-gutta και των συναφών ειδών, κυμαίνεται από περίπου το μέγεθος ενός πορτοκαλιού έως το μέγεθος ενός γκρέιπφρουτ. Η G. gummi-gutta ομοιάζει περισσότερο με μια μικρή κιτρινωπή, πρασινωπή ή μερικές φορές κοκκινωπή κολοκύθα. Το χρώμα μπορεί να ποικίλει σημαντικά. Όταν οι φλούδες ξηραίνονται και σκληρύνονται κατά την προετοιμασία για την αποθήκευση και εκχύλιση, είναι χρώματος σκούρου καφέ ή μαύρου.
Κατά μήκος της δυτικής ακτής της Νότιας Ινδίας, η G. gummi-gutta ονομάζεται λαϊκά ως "Οξυφοίνικας του Μάλαμπαρ" (Malabar tamarind) και μοιράζεται τις μαγειρικές χρήσεις με τον οξυφοίνικα (Tamarindus indica). Το τελευταίο είναι ένα μικρό ενώ το πρώην, είναι ένα αρκετά μεγάλο αειθαλές δέντρο. Η G. gummi-gutta ονομάζεται επίσης και goraka ή, σε ορισμένες περιοχές, απλά kattcha puli (ξυνόκαρπος). Ονομάζεται uppage στη γλώσσα Κανάντα και οι καρποί συλλέγονται και αποξηραίνονται για πώληση προς τους αντιπροσώπους στο Sirsi της Καρνάτακα.
Αξιώσεις απώλειας βάρους
Παρόλο που έχει λάβει σημαντική προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης ότι έχει αντίκτυπο στην απώλεια βάρους, τα στοιχεία για τη Garcinia cambogia δεν υποστηρίζουν σαφή αποτελέσματα, ενώ τα ανεπιθύμητα συμβάντα στο γαστρεντερικό ήταν δύο φορές πιο συνηθισμένα σε σχέση με το εικονικό φάρμακο (placebo) σε μια μετα-ανάλυση του 2011 υποδεικνύοντας ότι το εκχύλισμα μπορεί να μην είναι ασφαλές για την ανθρώπινη κατανάλωση. Τα ανεπιθύμητα συμβάντα που συνδέονται με τη χρήση τέτοιων συμπληρωμάτων ("παρενέργειες") — ειδικά την ηπατοτοξικότητα, καθώς και τα γαστρεντερικά προβλήματα — οδήγησαν στην απομάκρυνση ενός προϊόντος από την αγορά.
Δυσμενείς επιπτώσεις
Από το στόμα, 500 mg υδροξυκιτρικού οξέος τέσσερις φορές ημερησίως μπορεί να προκαλέσουν ναυτία, γαστρεντερική δυσφορία και κεφαλαλγίες.
Μαγειρική
μικρογραφία|Όταν ο καρπός ξηρανθεί για αρκετές ημέρες, γίνεται μαύρος με ζαρωμένο σώμα Η Garcinia gummi-gutta χρησιμοποιείται στη μαγειρική, συμπεριλαμβάνοντας την παρασκευή πιάτων κάρυ. Ο φλοιός του καρπού και τα εκχυλίσματα των ειδών Γαρκινίας χρησιμοποιούνται σε πολλές παραδοσιακές συνταγές, ομοίως και διάφορα είδη Γαρκινίας χρησιμοποιούνται στην παρασκευή τροφίμων στο Άσαμ (Ινδία), στην Ταϊλάνδη, στη Μαλαισία, στη Μιανμάρ και σε άλλες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας. Στην ινδική ιατρική της Αγιουρβέδα, οι «ξινές» γεύσεις λέγεται ότι ενεργοποιούν την πέψη. Στην Ινδία, το εκχύλισμα και η φλούδα της G. gummi-gutta είναι ένα καρύκευμα του κάρυ. Είναι ένα βασικό συστατικό όξυνσης στη νότια ταϊλανδική παραλλαγή του kaeng som, ενός ξινού κάρυ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
gummi-gutta Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Αφρικής Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Τροπικά φρούτα Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδίας Κατηγορία:Ινδικά μπαχαρικά Κατηγορία:Μπαχαρικά
Ποδοσφαιρικά βραβεία της Σούπερ Λίγκας
Τα ποδοσφαιρικά βραβεία της Σούπερ Λίγκας, γνωστά και ως βραβεία Novasports Super League για εμπορικούς λόγους, είναι ετήσια ποδοσφαιρικά βραβεία που απονέμονται στους κορυφαίους κάθε ποδοσφαιρικής σεζόν, από την διοργανώτρια αρχή του ελληνικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου. Καθιερώθηκαν την αγωνιστική περίοδο 2009-10 και μέχρι τώρα αριθμούν τέσσερις τελετές βράβευσης. Οι νικητές των βραβείων επιλέγονται έπειτα από ψηφοφορία του κοινού, εκτός από κάποιες ειδικές κατηγορίες στις οποίες η επιλογή γίνεται από ειδική επιτροπή αποτελούμενη από προπονητές ποδοσφαίρου.
Κατηγορίες βραβείων
Οι κατηγορίες των βραβείων είναι:
Καλύτερη 18αδα του πρωταθλήματος
Τερματοφύλακες:Αντώνης Νικοπολίδης (Ολυμπιακός), Αλέξανδρος Τζόρβας (Παναθηναϊκός)
Αμυντικοί: Λουκάς Βύντρα (Παναθηναϊκός), Βασίλης Τοροσίδης (Ολυμπιακός), Όλοφ Μέλμπεργκ (Ολυμπιακός), Ντουγκλάο (Καβάλα), Αβραάμ Παπαδόπουλος (Ολυμπιακός), Γιώργος Τζαβέλλας (Πανιώνιος)
Μέσοι:Κώστας Κατσουράνης (ΑΕΚ), Μεντί Ναφτί (Άρης), Ζιλμπέρτο Σίλβα (Παναθηναϊκός), Πάμπλο Γκαρσία (ΠΑΟΚ), Σωτήρης Νίνης (Παναθηναϊκός), Βλάνταν Ίβιτς (ΠΑΟΚ)
Επιθετικοί:Αντελίνο Βιεϊρίνια (ΠΑΟΚ), Τουμέρ Μετίν (Λάρισα), Νάτσο Σκόκο (ΑΕΚ), Τζιμπρίλ Σισέ (Παναθηναϊκός)
Τερματοφύλακες: Δημήτρης Ελευθερόπουλος (Ηρακλής), Δημήτρης Κωνσταντόπουλος (Κέρκυρα)
Αμυντικοί: Γιάννης Κοντοές (Πανιώνιος), Καλίφα Σανκαρέ (Ολυμπιακός Βόλου), Πάμπλο Κοντρέρας (ΠΑΟΚ), Λουκάς Βύντρα (Παναθηναϊκός), Τραϊανός Δέλλας (ΑΕΚ), Αβραάμ Παπαδόπουλος (Ολυμπιακός)
Μέσοι: Αριέλ Ιμπαγάσα (Ολυμπιακός), Αντελίνο Βιεϊρίνια (ΠΑΟΚ), Νταρσί Νέτο (Αρης), Νταβίδ Φουστέρ (Ολυμπιακός), Τζαμέλ Αμπντούν (Καβάλα), Βιθέντε Μόνχε (Ολυμπιακός Βόλου).
Επιθετικοί: Κέβιν Μιραλάς (Ολυμπιακός), Τζιμπρίλ Σισέ (Παναθηναϊκός), Ραφίκ Τζεμπούρ (Ολυμπιακός), Κώστας Μήτρογλου (Πανιώνιος).
Τερματοφύλακες: Μπάλαζ Μέγερι (Ολυμπιακός), Σαρλ Ιτάντζ (Ατρόμητος)
Αμυντικοί: Όλοφ Μέλμπεργκ (Ολυμπιακός), Αβραάμ Παπαδόπουλος (Ολυμπιακός), Ζαν-Αλαίν Μπουμσόνγκ (Παναθηναϊκός), Νίκος Γεωργέας (ΑΕΚ), Μασιέλ Λίνο (ΠΑΟΚ)
Μέσοι: Σουμπίνιο (Λεβαδειακός/ΟΦΗ), Πάμπλο Γκαρσία (ΠΑΟΚ), Τζαμέλ Αμπντούν (Ολυμπιακός), Γιάννης Μανιάτης (Ολυμπιακός), Τσίμο Ναβάρρο (Αστέρας Τρίπολης), Ρικάρντο Φατί (Αρης)
Τερματοφύλακες: Ορέστης Καρνέζης (Παναθηναϊκός), Γιούρι Λοντίγκιν (Ξάνθη)
Αμυντικοί: Γιάννης Σκόνδρας (Ατρόμητος), Σεμπάστιαν Μπαρτολίνι (Αστέρας Τρίπολης), Κώστας Κατσουράνης (ΠΑΟΚ), Χοσέ Χολέμπας (Ολυμπιακός), Ρουμπέν Πουλίδο (Άρης)
Μέσοι: Τζαμέλ Αμπντούν (Ολυμπιακός), Εργκύς Κάτσε (ΠΑΟΚ), Ζέκα (Παναθηναϊκός), Ρουμπέν Ράγιος (Αστέρας Τρίπολης), Τόμας Ντε Βινσέντι (ΠΑΣ Γιάννενα),  Μίκαελ Ολαϊτάν (Βέροια)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά βραβεία στην Ελλάδα
Εθνική Ιρλανδίας 1882–1950 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ιρλανδίας εκπροσωπούσε την Ιρλανδία στις διεθνείς αναμετρήσεις από το 1882 έως το 1950. Τελούσε υπό τη διοίκηση της Ιρλανδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (IFA) και είναι η τέταρτη παλαιότερη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου στον κόσμο. Αγωνιζόταν κυρίως στο Βρετανικό Εγχώριο Πρωτάθλημα εναντίον της Αγγλίας, της Σκωτίας και της  Ουαλίας. Αν και συχνά συναγωνίζονταν με την Ουαλία για να αποφύγει το ξύλινο κουτάλι (βραβείο το οποίο απονέμεται συνήθως σε ένα άτομο ή μια ομάδα που έχει έρθει τελευταία σε έναν διαγωνισμό), η Ιρλανδία κατάφερε να κερδίσει το πρωτάθλημα το 1914, και από κοινού με την Αγγλία και τη Σκωτία το 1903.
Μετά τον διαχωρισμό της Ιρλανδίας στα τέλη της δεκαετίας του 1920, αν και η εξουσία της IFA επί των συλλόγων περιοριζόταν στη Βόρεια Ιρλανδία, η Εθνική Ομάδα της IFA συνέχισε να καλεί παίκτες από το σύνολο των εδαφών της Ιρλανδίας έως το 1950, και δεν χρησιμοποίησε την ονομασία "Βόρεια Ιρλανδία" παρά μόνο το 1954 στις διοργανώσεις της FIFA, και αργότερα στα πλαίσια του Εσωτερικού Βρετανικού Πρωταθλήματος. Η σύγχρονη Εθνική Βόρειας Ιρλανδίας της IFA αναγνωρίζεται ως η διάδοχη κατάσταση της αρχικής Εθνικής Ιρλανδίας. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, η εθνική ομάδα, οργανωμένη υπό την αποσχισθείσα Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ιρλανδίας (FAI), για σύντομο διάστημα παράτασε ομάδα υπό την ονομασία Ιρλανδία, η οποία σήμερα εκπροσωπεί την Δημοκρατία της Ιρλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Ιρλανδίας (ποδόσφαιρο)
NGC 3893
Ο NGC 3893 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Απέχει περίπου 50 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και η διάμετρός του εκτιμάται στα 70.000 έτη φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 9 Φεβρουαρίου 1788 και αλληλεπιδρά βαρυτικά με τον γαλαξία-δορυφόρο NGC 3896.
Παρακείμενοι γαλαξίες
Ο NGC 3893 αλληλεπιδρά βαρυτικά με τον μικρότερο γαλαξία NGC 3896 με συνέπεια να είναι εμφανή χαρακτηριστικά που οφείλονται στην αλληλεπίδραση αυτή. Μια «γέφυρα» υλικού που συνδέει τους δύο γαλαξίες είναι ορατή σε απεικονίσεις HI. Ο λόγος των μαζών των δύο γαλαξιών είναι περίπου 0,025 - 0,031.
Τόσο NGC 3893 όσο και ο συνοδός του ανήκουν στην ομάδα γαλαξιών NGC 3877, που με τη σειρά της ανήκει στο νότιο Σμήνος γαλαξιών της Μεγάλης Άρκτου και εν τέλει στο Υπερσμήνος της Παρθένου. Άλλοι γαλαξίες στην προαναφερθείσα ομάδα είναι οι NGC 3726, NGC 3928, NGC 3949, NGC 3985 και NGC 4010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος 3893 36875 06778
Τζορτζ Γκέρσουιν
Ο Τζορτζ Γκέρσουιν (George Gershwin [Jacob Gershvin], Νέα Υόρκη, 26 Σεπτεμβρίου 1898 — Χόλιγουντ, 11 Ιουλίου 1937) ήταν Αμερικανός συνθέτης, τραγουδοποιός και πιανίστας, δημιουργός πολλών έργων για το μουσικό θέατρο και τον κινηματογράφο και με σημαντική συμβολή στη διαμόρφωση της τζαζ στις ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του 1920. Στις σημαντικότερες συνθέσεις του ανήκουν το κλασικό έργο για ορχήστρα και πιάνο Rhapsody in Blue και η φολκ όπερα Porgy and Bess, η πρώτη αμερικανική όπερα που εκτελέστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου. Συγκαταλέγεται στους δημοφιλέστερους και πιο επιτυχημένους Αμερικανούς συνθέτες όλων των εποχών, που συνδύασε τις τεχνικές και τις φόρμες του κλασικού τραγουδιού με το είδος της τζαζ, ενώ παράλληλα το ύφος του σημαδεύτηκε από πρωτότυπες μετατροπίες και περίπλοκους ρυθμούς. Κύριος συνεργάτης του και στιχουργός πολλών συνθέσεών του υπήρξε ο αδελφός του, Άιρα Γκέρσουιν. Γόνος Ρώσων μεταναστών, εβραϊκής καταγωγής, που εγκαταστάθηκαν στην Αμερική τη δεκαετία του 1890, ο Γκέρσουιν πέθανε πρόωρα σε ηλικία 38 ετών, κληροδοτώντας πολλά τραγούδια που ανήκουν πλέον στο κλασικό τζαζ ρεπερτόριο, ηχογραφημένα σε πολυάριθμες εκτελέσεις και από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του είδους. Μετά το θάνατό του, οι ορχηστρικές συνθέσεις του επανεκτελέστηκαν περισσότερες φορές από τα έργα οποιουδήποτε Αμερικανού συνθέτη.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Γκέρσουιν γεννήθηκε το 1898 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και υπήρξε γόνος Ρώσων μεταναστών από την Αγία Πετρούπολη, που εγκαταστάθηκαν στην αμερικανική πόλη στα τέλη του 19ου αιώνα. Καταφθάνοντας στη Νέα Υόρκη, σε μια εποχή κατά την οποία φιλοξενούσε μία αρκετά μεγάλη εβραϊκή κοινότητα, ο πατέρας του, Μόρις Γκέρσβιν (Moshe Gershvin), εργάστηκε σε βιοτεχνία γυναικείων παπουτσιών και σε σύντομο χρονικό διάστημα ανελίχθηκε σε θέση προϊσταμένου. Αργότερα, διηύθυνε διάφορες επιχειρήσεις, όπως εστιατόρια, αρτοποιεία καθώς και ένα ξενοδοχείο, τις οποίες όμως εγκατέλειπε σε σύντομο χρονικό διάστημα όταν έχανε το ενδιαφέρον του. Με τη σύζυγό του, Ρόζα Μπρούσκιν, απέκτησε συνολικά τέσσερα παιδιά, τα οποία είχαν ως μητρική γλώσσα την Αγγλική, καθώς δεν χρησιμοποιούσαν ποτέ ρωσικά ή γίντις.
Σταδιοδρομία
Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, εγκατέλειψε το γυμνάσιο και εργάστηκε για περίπου τρία χρόνια ως πιανίστας διαφημιστής τραγουδιών του Τιν Παν Άλι, για τη μουσική εταιρεία του Τζερόμ Ρέμικ. Η πολύωρη και καθημερινή εξάσκησή του στην εκτέλεση τραγουδιών επέδρασε ευεργετικά στο παίξιμό του, το οποίο βελτιώθηκε σημαντικά μέσα από την εμπειρία που αποκτούσε. Σε εφηβική ακόμα ηλικία, αναγνωριζόταν ως ένας από τους πλέον ταλαντούχους πιανίστες της Νέας Υόρκης και σύντομα ανέλαβε τη συνοδεία στο πιάνο δημοφιλών τραγουδιστών της εποχής. Την ίδια περίπου περίοδο, ξεκίνησε να γράφει δικά του τραγούδια, και οι πρώτες συνθέσεις του, ένα τραγούδι με τίτλο When You Want 'Em You Can't Get 'Em και το κομμάτι για πιάνο Rialto Ripples, χρονολογούνται το 1916. Παράλληλα, εργάστηκε ως πιανίστας στις πρόβες έργων του Μπρόντγουεϊ (Broadway) και σύντομα άρχισε να αναγνωρίζεται για τις ικανότητές του στη σύνθεση. Από το 1918, τραγούδια του συνόδευαν σόου του Μπρόντγουεϊ, ενώ στις 26 Μαΐου του 1919, παρουσιάστηκε το έργο La La Lucille σε μουσική εξολοκλήρου γραμμένη από τον Γκέρσουιν. Την ίδια χρονιά, ο δημοφιλής τραγουδιστής Αλ Γιόλσον ερμήνευσε τη σύνθεση του Swannee στο μιούζικαλ Sinbad, η οποία ηχογραφήθηκε τον επόμενο χρόνο και αποτέλεσε μία από τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες του, που τού απέφερε σημαντικά οικονομικά κέρδη. Το πρώτο κλασικό έργο του, μία σύνθεση για κουαρτέτο εγχόρδων με τίτλο Lullaby, χρονολογείται επίσης το 1919 και υπήρξε πιθανώς αποτέλεσμα μουσικής άσκησης στην αρμονία από την περίοδο της μαθητείας του δίπλα στον Kilenyi.
Τα επόμενα χρόνια, ο Γκέρσουιν συνέθεσε αρκετά τραγούδια για θεατρικές επιθεωρήσεις, εξασφαλίζοντας συμβόλαιο με τον παραγωγό Τζορτζ Γουάιτ για πέντε ετήσιες παραγωγές του Μπρόντγουεϊ (1920-24). Στα τέλη του 1923, ο διευθυντής ορχήστρας Πωλ Γουάιτμαν ζήτησε από τον Γκέρσουιν να συνθέσει ένα έργο για ένα πολυδιαφημισμένο κοντσέρτο, το οποίο περιγραφόταν ως «Πείραμα στη Μοντέρνα Μουσική». Αποτέλεσμα της συνεργασίας τους ήταν το έργο για πιάνο και ορχήστρα με τίτλο Rhapsody in Blue, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 12 Φεβρουαρίου 1924 στο Aeolian Concert Hall της Νέας Υόρκης, και κατάφερε να εξασφαλίσει θερμή υποδοχή από το κοινό και τους κριτικούς. Συγκαταλέγεται στις σημαντικότερες συνθέσεις του, εισάγοντας ουσιαστικά τζαζ φόρμες, όπως «μπλου» νότες και συγκοπτόμενους ρυθμούς, στο πλαίσιο της συμφωνικής μουσικής, και εξασφάλισε στον Γκέρσουιν διεθνή φήμη αποτελώντας μία από τις πλέον ηχογραφημένες ορχηστρικές συνθέσεις του 20ου αιώνα. Σε αντίθεση με τα περισσότερα σημαντικά έργα του, δεν ενορχηστρώθηκε από τον ίδιο, αλλά από τον Ferde Grofé για συμφωνική ή τζαζ ορχήστρα. Σύμφωνα με ένα θρύλο, ο Γκέρσουιν είχε ξεχάσει την παραγγελία του Γουάιτμαν και συνέθεσε γρήγορα το έργο, σε διάστημα τριών εβδομάδων, αφού διάβασε την αναγγελία της συναυλίας στον ημερήσιο τύπο.
Η δεκαετία 1924-34 υπήρξε εν γένει μία περίοδος ευμάρειας για τον Γκέρσουιν, κατά την οποία αποκτούσε ολοένα μεγαλύτερη φήμη, καταλαμβάνοντας μοναδική θέση μεταξύ των Αμερικανών συνθετών της εποχής. Την ίδια περίοδο ταξίδεψε αρκετά και γνωρίστηκε με σημαντικούς συνθέτες σύγχρονης κλασικής μουσικής, όπως τους Σεργκέι Προκόφιεφ, Μωρίς Ραβέλ και Άλμπαν Μπεργκ. Μετά την επιτυχία του Rhapsody in Blue, αφοσιώθηκε κυρίως σε ορχηστρικά έργα, χωρίς ωστόσο να εγκαταλείψει και τη σύνθεση τραγουδιών για το θέατρο. Στιχουργός των περισσότερων υπήρξε ο αδελφός του, Άιρα Γκέρσουιν, του οποίου οι πνευματώδεις στίχοι – συχνά ενσωματώνοντας αργκό εκφράσεις και λογοπαίγνια – αναγνωρίζονται εξίσου με τις μελωδίες του Τζορτζ Γκέρσουιν. Το 1925, ο Walter Damrosch τού ανέθεσε τη σύνθεση ενός κοντσέρτου, για τη συμφωνική ορχήστρα της Νέας Υόρκης. Για το σκοπό αυτό, ο Γκέρσουιν ολοκλήρωσε το Κοντσέρτο σε Φα μείζονα, έργο για πιάνο και ορχήστρα που αποτελείται από τρία μέρη (Allegro, Adagio - Andante con moto και Allegro agitato) και συνιστά τη μεγαλύτερη σε διάρκεια σύνθεσή του. Αν και δεν γνώρισε την ίδια αποδοχή σε σύγκριση με το Rhapsody in Blue, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του, γραμμένο για συμφωνική ορχήστρα χωρίς όργανα της τζαζ, και αποτελεί πιθανώς το πιο δημοφιλές κοντσέρτο για πιάνο Αμερικανού συνθέτη. Το συμφωνικό ποίημα An American in Paris, σύνθεση που ολοκληρώθηκε το 1928, αντανακλά τις εντυπώσεις του Γκέρσουιν από τα ταξίδια του στο Παρίσι και απεικονίζει μουσικά την ατμόσφαιρα της πόλης όπως την εισέπραξε ο ίδιος. Θεωρείται έργο που αντλεί στοιχεία από την παράδοση των μπλουζ, ενώ με τους εναλλασσόμενους ρυθμούς του και την ελεύθερη δομή του παραπέμπει επίσης στο είδος του μπαλέτου. Το επόμενο διάστημα, ο Γκέρσουιν συνέχισε να γράφει μουσική για το θέατρο, με τα μιούζικαλ Strike up the Band (1927/30), Girl Crazy (1930) και Of Thee I Sing (1931) να αποτελούν αξιοσημείωτες επιτυχίες. Το τελευταίο, αποτέλεσε τολμηρή πολιτική σάτιρα, για την οποία ο Άιρα Γκέρσουιν μοιράστηκε το Βραβείο Πούλιτζερ με τους λιμπρετίστες George S. Kaufman και Morrie Ryskind. Η δεύτερη ραψωδία του, Second Rhapsody (1931), της ίδιας περιόδου, χαρακτηρίζεται συχνά ως το πλέον πειραματικό έργο του και το αρτιότερο ως προς τη δομή και την ενορχήστρωσή του, δείγμα της αυξανόμενης πολυπλοκότητας των συνθέσεών του. Ο αρχικός τίτλος του έργου ήταν Rhapsody in Rivets και για τη σύνθεσή του αξιοποίησε υλικό που είχε χρησιμοποιήσει παλαιότερα για τη μουσική της ταινίας Delicious (1930).
Την περίοδο 1932-36, κατά την οποία παρακολούθησε μαθήματα υπό τον συνθέτη και θεωρητικό της μουσικής Joseph Schillinger, ολοκλήρωσε την Κουβανική Εισαγωγή (Cuban Overture, 1932), μία σειρά από παραλλαγές για πιάνο και ορχήστρα πάνω στη δική του προγενέστερη σύνθεση I got rhythm (1914), καθώς και την τρίπρακτη όπερα Πόργκυ και Μπες (Porgy and Bess, 1935). Για τη σύνθεση της όπερας, ο Γκέρσουιν εμπνεύστηκε από το μυθιστόρημα του DuBose Heyward Porgy (1925) και για ένα διάστημα ταξίδεψε στον αμερικανικό Νότο προκειμένου να έρθει σε επαφή με την αφροαμερικανική μουσική παράδοση. Το λιμπρέτο του έργου, το οποίο ο ίδιος χαρακτήριζε ως μία αμερικανική φολκ όπερα, πραγματεύεται τη ζωή των μαύρων στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας και γράφτηκε από τον αδελφό του, σε συνεργασία με το ζεύγος DuBose και Dorothy Heyward. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1935 στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ και ακολούθησαν 124 παραστάσεις, οι οποίες ωστόσο δεν κάλυψαν οικονομικά τα έξοδα για το ανέβασμα του έργου. Η όπερα του Γκέρσουιν έχει υποβληθεί σε εκτεταμένη κριτική. Από την πρώτη στιγμή, μετά την πρεμιέρα της, αμφισβητήθηκε η οπερατική καταγωγή του έργου, ενώ κατά πολλούς η αξία του βρισκόταν σε μεμονωμένα μουσικά κομμάτια και λιγότερο στο δομημένο σύνολό του, άποψη που ενισχύθηκε από την επιτυχία που είχαν τραγούδια της όπερας ερμηνευμένα ανεξάρτητα, όπως τα Summertime, It Ain't Necessarily So, Bess, You Is My Woman Now και I Got Plenty O' Nuttin'. Η αρνητική κριτική εστίασε επίσης στον στερεότυπο τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται οι χαρακτήρες και εν γένει η ζωή των μαύρων της Αμερικής, σε μια εποχή που η αφροαμερικανική κοινότητα εξακολουθούσε να υπόκειται σε ρατσιστικές διαθέσεις. Το γεγονός πως η όπερα βασίστηκε στο μυθιστόρημα ενός λευκού και συντέθηκε από έναν επίσης λευκό μουσικό με έδρα τη Νέα Υόρκη, αποτέλεσε επίσης πρόσφορο έδαφος για αμφισβήτηση της αυθεντικότητάς της. Από την άλλη πλευρά, αρκετοί κριτικοί του θεάτρου υποδέχθηκαν θερμά το έργο, ενώ σήμερα θεωρείται για πολλούς το σημαντικότερο του Γκέρσουιν. Υπήρξε η πρώτη αμερικανική όπερα που ανέβηκε στη Σκάλα του Μιλάνου, στα πλαίσια διεθνούς περιοδείας.
Από τις αρχές του 1937, ο Γκέρσουιν ξεκίνησε να νιώθει σοβαρούς πονοκεφάλους και να βιώνει προσωρινές απώλειες μνήμης. Μέχρι το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου είχε χάσει πολύ βάρος και χρειαζόταν υποστήριξη προκειμένου να περπατήσει. Στις 9 Ιουλίου υπέπεσε σε κώμα και τότε διαγνώστηκε με όγκο στον εγκέφαλο. Ο πρόωρος θάνατός του, δύο ημέρες αργότερα, συγκλόνισε την αμερικανική κοινή γνώμη, σε μία περίοδο που ο Γκέρσουιν βρισκόταν ακόμα στην ακμή του και ενώ προετοίμαζε αρκετές νέες συνθέσεις. Το 1983, το Θέατρο Ούρις του Μπρόντγουεϊ μετονομάστηκε σε Θέατρο Τζορτζ Γκέρσουιν προς τιμή του, ενώ το 2007 η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου καθιέρωσε το βραβείο Γκέρσουιν, το οποίο απονέμεται ετησίως σε συνθέτες για τη συνολική προσφορά τους στη μουσική. Το 2006 τιμήθηκε επίσης με την είσοδό του στο Long Island Music Hall of Fame.
Επιλεγμένη εργογραφία
Έργα για ορχήστρα
Μιούζικαλ
Όπερα
Βραβείο Γκέρσουιν
Το όνομά του δόθηκε σε βραβείο, που απονέμεται κάθε χρόνο από το 2007. Οι τιμηθέντες είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Σεμπαστιάο Σαλγκάδο
Ο Σεμπαστιάο Σαλγκάδο (Πορτογαλικά Sebastião Salgado, γενν. 8 Φεβρουαρίου 1944) είναι βραζιλιάνος φωτογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην πόλη Αϊμουρές της Βραζιλίας και σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Βιτόρια. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο, εγκατέλειψε όμως το 1969 τη χώρα μετά την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας για να εγκατασταθεί στο Παρίσι, όπου και συμπλήρωσε τις σπουδές του. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου εργάστηκε στον Διεθνή Οργανισμό Καφέ, εργασία η οποία του έδωσε την ευκαιρία να ταξιδέψει στην Αφρική σε αποστολές της Παγκόσμιας Τράπεζας. Το 1973 εγκατέλειψε την καριέρα του οικονομολόγου για να αφιερωθεί στη φωτογραφία και επέστρεψε στο Παρίσι. Εργάστηκε αρχικά ως φωτογράφος για αθλητικά γεγονότα και το 1979 εντάχθηκε στο φωτογραφικό πρακτορείο Magnum, από το οποίο αποχώρησε το 1994 ιδρύοντας, μαζί με τη γυναίκα του, το φωτογραφικό πρακτορείο "Amazonas images". Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ανέλαβε να αναγγενήσει το δάσος δίπλα από το ράτζο της οικογένειας του στη Βραζιλία φυτεύοντας 2,5 εκατομμύρια δέντρα. Η επιτυχία του προγράμματος αυτού τον οδήγησε, το 1998, μαζί με τη σύζυγο του να ιδρύσουν το ινστιτούτου Terra με αποκλειστικό σκοπό την αναδάσωση και την προστασία του περιβάλλοντος μέσω της σωστής εκπαίδευσης.
Το 2001 έγινε πρέσβης καλής θελήσεως της UNESCO.
Ζεί στο Παρίσι. Είναι παντρεμένος με τη Λέλια Σαλγάδο και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά μεταξύ των οποίων τον Τζουλιάνο Ριμπέιρο Σαλγκάδο, σκηνοθέτη.
Έργο
Την περίοδο 1977 - 1984 ταξίδεψε στην Λατινική Αμερική και το Μεξικό. Καρπός αυτού του ταξιδιού του ήταν η συλλογή φωτογραφιών με τίτλο "Other Americas". Στη συνέχεια πραγματοποίησε ταξίδια κυρίως στην Αφρική, την Ασία αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο παρουσιάζοντας τις φωτογραφικές συλλογές "Σαχέλ", "Workers" (1986 - 1992) και "Migrations and portraits", για το οποίο ταξίδεψε στη Ρουάντα, το Κογκό, την Αιθιοπία και τη Γιουγκοσλαβία φωτογραφίζοντας τους πληθυσμούς που αναγκάστηκαν να μετακινηθούν λόγω φτώχειας και πολέμου, και "Africa". Το τελευταίο του έργο είναι το "Genesis", στο οποίο παρουσιάζει φωτογραφίες ζώων, τοπίων αλλά και κοινοτήτων που έχουν παραμείνει αναλλοίωτες από τον σύγχρονο πολιτισμό.
Για το έργο του έχει τιμηθεί πολλές φορές ενώ εκθέσεις με το έργο του έχουν πραγματοποιηθεί σε όλο τον κόσμο. Τις χρονιές 1986 και 1988 κέρδισε την διάκριση του "Φωτογράφου της χρονιάς" από το International Center of Photography της Νέας Υόρκης, το 1991 τιμήθηκε με το Grand Prix de la Ville de Paris και το 1998 με το βραβείο του πρίγκιπας της Αστούριας. Έχει επίσης ανακηρυχθεί επίτιμο μέλος της Ακαδημίας των Τεχνών και των Επιστημών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2014 γυρίστηκε από τους Βιμ Βέντερς και Τζουλιάνο Ριμπέιρο Σαλγκάδο το ντοκυμαντέρ το αλάτι της γης που καταπιάνεται με το έργο και τη ζωή του Σαλγκάδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι φωτογράφοι
Σαχουμιάν (Αρμαβίρ)
Το Σαχουμιάν (αρμενικά: Շահումյան) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 1,567 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Δημήτριος Ζάννος
Ο Δημήτριος Ζάννος (1889 - 1967) ήταν Έλληνας βιομήχανος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Ζάννου, δικηγόρου, και της Ολυμπίας Πεσμαζόγλου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την επιχειρηματική οικογένεια Ζάννου ενώ από την πλευρά της μητέρας του ήταν μέλος της οικογένειας Πεσμαζόγλου. Σπούδασε μηχανολόγος στο Μόναχο και εργάστηκε ως διευθυντικό στέλεχος στη ΒΙΟ, της οποίας ήταν μέτοχος μαζί με άλλα μέλη της οικογένειάς του. Υπήρξε, επίσης, καθηγητής Ανυψωτικών Μηχανημάτων στο Πολυτεχνείο κατά την περίοδο 1920 - 1923.
Διετέλεσε βουλευτής Αθηνών με το κόμμα των Φιλελευθέρων την περίοδο 1928 - 1932 καθώς και γερουσιαστής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι
Αγγελική Κανακάρη
Η Αγγελική Κανακάρη ήταν γυναίκα του Μπενιζέλου Ρούφου του πρεσβύτερου.
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν κόρη του ιερέα Κυριζή Κανακάρη και αδερφή των πλούσιων εμπόρων & προεστών Ρόδη και Λουκά, γόνων της αρχοντικής οικογένειας Κανακάρη. Το 1759 παντρεύτηκε δια απαγωγής τον έμπορο Μπενιζέλο Ρούφο, γόνο της αρχοντικής πατρινής οικογένειας, χωρίς όμως την άδεια των αδερφών της, οι οποίοι αντιτίθετο στον γάμο της εξαιτίας του καθολικού θρησκεύματος του γαμπρού. Η "απαγωγή" της δημιούργησε μεγάλο σκάνδαλο καθώς και οι δύο εμπλεκόμενες οικογένειες θεωρούνταν από τις σημαντικότερες των Πατρών.
Το 1770, και ύστερα από την δολοφονία του Λουκά, ο Ρόδης Κανακάρης συμφιλιώθηκε με την αδερφή του, Αγγελική, με τον όρο ότι αυτή και τα τέκνα της θα βαφτίζονταν ορθόδοξα και ότι όσοι απόγονοι αυτής βαφτιστούν με το όνομα Λουκάς, Αθανάσιος και Ρόδης θα πρόσθεταν το επώνυμο Κανακάρης. Απέκτησε δύο παιδιά, τον Αγγελή Ρούφο και τον Αθανάσιο Κανακάρη. Η Αγγελική ήταν φημισμένη για την ομορφιά της.
Αναφορές
Αγγελική Αγγελική
Ρόι Άντερσον
Ο Ρόι Άντερσον (Roy Andersson) είναι Σουηδός σκηνοθέτης γεννημένος το 1943.
Το 2014 κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για την ταινία Ένα περιστέρι έκατσε σε ένα κλαδί συλλογιζόμενο την ύπαρξή του. Χαρακτηριστικό των ταινιών του είναι ο σουρεαλισμός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Υπερρεαλισμός Κατηγορία:Σουηδοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Μούζινατς
Το Μούζινατς (σερβικά κυριλλικά: Мужинац) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου της Σόκομπανια, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος του Ζάγιετσαρ. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 344 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Σόκομπανια
Αφροαμερικανοί
μικρογραφία|right|240px|Διάσημοι Αφροαμερικανοί. Από αριστερά: [[Ουίλιαμ ντυ Μπουά, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Μπαράκ Ομπάμα (επάνω) Μάλκολμ Χ, Ρόζα Παρκς, Σότζερνερ Τρουθ.]] Οι Αφροαμερικανοί (αναφέρονται επίσης ως Μαύροι Αμερικανοί) είναι εθνοτική ομάδα που αποτελείται από Αμερικανούς με μερική ή ολική καταγωγή από οποιαδήποτε από τις μαύρες φυλετικές ομάδες της Αφρικής. Ο όρος «Αφροαμερικανός» υποδηλώνει γενικά τους απογόνους των υπόδουλων Αφρικανών που προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ μερικοί μαύροι μετανάστες ή τα παιδιά τους μπορεί επίσης να ταυτιστούν ως Αφροαμερικανοί μέσω πολιτισμικής αφομοίωσης,     η πλειοψηφία των μεταναστών πρώτης γενιάς δεν το κάνει, προτιμώντας να ταυτιστεί με το έθνος καταγωγής τους.
Οι Αφροαμερικανοί αποτελούν την τρίτη μεγαλύτερη φυλετική εθνοτική ομάδα στις ΗΠΑ, μετά τους Λευκούς Αμερικανούς και τους Ισπανόφωνους και Λατινοαμερικανούς. Οι περισσότεροι Αφροαμερικανοί είναι απόγονοι υπόδουλων ατόμων εντός των ορίων των σημερινών Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά μέσο όρο, οι Αφροαμερικανοί είναι δυτικής/κεντρικής αφρικανικής καταγωγής, με κάποια ευρωπαϊκή καταγωγή. Μερικοί έχουν επίσης καταγωγή από ιθαγενείς Αμερικανούς και από άλλες ομάδες.
Η ιστορία των Αφροαμερικανών ξεκίνησε τον 16ο αιώνα, με Αφρικανούς από τη Δυτική Αφρική να πωλούνται σε Ευρωπαίους δουλεμπόρους και να μεταφέρονται πέρα από τον Ατλαντικό στις Δεκατρείς Αποικίες. Αφού έφτασαν στην Αμερική, πουλήθηκαν ως σκλάβοι σε Ευρωπαίους αποίκους και δούλευαν σε φυτείες, ιδιαίτερα στις νότιες αποικίες. Λίγοι κατάφεραν να επιτύχουν την ελευθερία μέσω της χειραγώγησης ή της απόδρασης και ίδρυσαν ανεξάρτητες κοινότητες πριν και κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης. Μετά την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών το 1783, οι περισσότεροι μαύροι συνέχισαν να είναι σκλάβοι, συγκεντρωμένοι περισσότερο στον αμερικανικό Νότο, με 4 εκατομμύρια σκλάβους να απελευθερώνονται μόνο κατά τη διάρκεια και στο τέλος του Εμφυλίου Πολέμου το 1865. Κατά τη διάρκεια της Ανασυγκρότησης, απέκτησαν την υπηκοότητα και το δικαίωμα ψήφου. Λόγω της διαδεδομένης πολιτικής και ιδεολογίας της λευκής υπεροχής, αντιμετωπίστηκαν σε μεγάλο βαθμό ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας και σύντομα βρέθηκαν να στερούνται των δικαιωμάτων τους στο Νότο. Αυτές οι συνθήκες άλλαξαν λόγω της συμμετοχής στις στρατιωτικές συγκρούσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, της ουσιαστικής μετανάστευσης από το Νότο, της εξάλειψης του νόμιμου φυλετικού διαχωρισμού και του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα που αναζητούσε πολιτική και κοινωνική ελευθερία. Ωστόσο, ο ρατσισμός κατά των Αφροαμερικανών παραμένει πρόβλημα στον 21ο αιώνα. Το 2008, ο Μπαράκ Ομπάμα έγινε ο πρώτος Αφροαμερικανός που εξελέγη πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο αφροαμερικανικός πολιτισμός έχει σημαντική επιρροή στον παγκόσμιο πολιτισμό, κάνοντας πολυάριθμες συνεισφορές στις εικαστικές τέχνες, τη λογοτεχνία, την αγγλική γλώσσα, τη φιλοσοφία, την πολιτική, την κουζίνα, τον αθλητισμό και τη μουσική. Η συνεισφορά των Αφροαμερικανών στη λαϊκή μουσική είναι τόσο βαθιά που σχεδόν όλη η αμερικανική μουσική, όπως τζαζ, γκόσπελ, μπλουζ, ντίσκο, χιπ χοπ, R&B, σόουλ ραπ και ροκ έχουν την προέλευσή τους τουλάχιστον εν μέρει ή εξ ολοκλήρου μεταξύ των Αφροαμερικανών.
Εκθέτης
Ο εκθέτης είναι ένας αριθμός ή σύμβολο που είναι μικρότερο από το μέγεθος της υπόλοιπης γραμμής και εμφανίζεται λίγο πιο πάνω από την υπόλοιπη γραμμή. Οι εκθέτες είναι πιο γνωστοί για τη χρήση τους σε τύπους, μαθηματικές εκφράσεις και περιγραφές χημικών ενώσεων ή ισοτόπων, αλλά μπορεί να έχουν και άλλες χρήσεις.
Αφροαμερικανοί
Η ελληνική λέξη
Η ελληνική λέξη αφροαμερικανός θυμίζει το afro-american, μια παλαιότερη εκδοχή του african-american (άφρικαν-αμέρικαν) των αμερικάνικων αγγλικών (απέκτησε κάποια απήχηση στα τέλη του 19ου αιώνα). Βέβαια, θα ήταν δύσκολο στα ελληνικά να δοθεί άμεση απόδοση του african-american για ταχεία αναφορά στην καθημερινότητα.
Εκθέτης
Χρήσεις
Οι εκθέτες μπορεί να χρησιμοποιηθούν και για να δείξουν την παρουσία μιας παραπομπής σε κάποιο έγγραφο, όπως αυτό5 ή αυτόxi. Οποιοσδήποτε συνδυασμός χαρακτήρων μπορεί να χρησιμοποιηθεί γι αυτό το σκοπό, κατά τη συγγραφή τεχνικών κειμένων οι παραπομπές μερικές φορές αποτελούνται από γράμματα και αριθμούς μαζί, όπως αυτόΑ.2. Στα Μαθηματικά, οι εκθέτες χρησιμοποιούνται για να δείξουν ότι ένας αριθμός ή μεταβλητή υψώνεται στη δύναμη ενός άλλου αριθμού ή μεταβλητής. Έτσι y4 σημαίνει ότι το y υψώνεται στην τετάρτη, 2x το 2 υψώνεται στην x, και η διάσημη εξίσωση E=mc2 περιλαμβάνει έναν όρο όπου η ταχύτητα του φωτός υψώνεται στο τετράγωνο.
Αφροαμερικανοί
Η προέλευση της έννοιας στις ΗΠΑ
Ο χαρακτηρισμός έχει διαδοθεί από τους ίδιους τους Μαύρους Αμερικανούς στην αναζήτησή τους για μία έννοια που χαρακτηρίζει συνολικά τον λαό τους και δεν προέρχεται από τους πρώην αφέντες.
Εκθέτης
Χρήσεις
Τα φορτία των ιόντων και των υποατομικών σωματιδίων σημειώνονται επίσης με εκθέτες. Cl- είναι ένα αρνητικά φορτισμένο άτομο χλωρίου, Pb4+ είναι ένα άτομο μολύβδου με φορτίο συν τέσσερα, e- είναι ένα ηλεκτρόνιο, e+  είναι ένα ποζιτρόνιο και  μ+ είναι ένα αντιμιόνιο.
Τα ατομικά ισότοπα γράφονται χρησιμοποιώντας εκθέτες. Με συμβολική γραφή, ο αριθμός των νουκλεονίων σημειώνεται σαν εκθετικό πρόθεμα στο χημικό σύμβολο (για παράδειγμα 3He, 12C, 13C, 131I, και 238U). Τα γράμματα m ή f μπορεί να ακολουθούν τον αριθμό για να δείξουν ισομερή σχάσης, όπως στο 58mCo ή 240fPu.
Πηγές
Κατηγορία:Σύμβολα Κατηγορία:Τυπογραφία
Αφροαμερικανοί
Η προέλευση της έννοιας στις ΗΠΑ
Επίσης ο χαρακτηρισμός Μαύρος (Black) άρχισε να φαίνεται με θετικότερη ματιά από την κοινότητα Αφροαμερικανών κατά εκείνες τις δεκαετίες κοινωνικής αλλαγής του 1960 και 1970, για αυτό έγιναν δημοφιλή κινήματα όπως τα Black Power (Μαύρη Δύναμη) και Black is Beautiful (Το Μαύρο είναι όμορφο).
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αφροαμερικανική κοινωνία Κατηγορία:Ιστορία των πολιτικών δικαιωμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Πρόσωπα αφρικανικής καταγωγής
Ενεργειακή μετάβαση
δεξιά|μικρογραφία|Ο άνθρακας, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο παραμένουν οι πρωταρχικές παγκόσμιες πηγές ενέργειας παρόλο που οι [[ανανεώσιμες πηγές ενέργειας έχουν αρχίσει να βλέπουν μια ταχεία άνοδο στη χρήση τους. ]] Η ενεργειακή μετάβαση είναι μια σημαντική διαρθρωτική αλλαγή σε ένα ενεργειακό σύστημα. Ιστορικά, αυτές οι αλλαγές οφείλονται στη ζήτηση και τη διαθεσιμότητα διαφορετικών καυσίμων. Οι ενεργειακές μεταβάσεις μπορούν να προκύψουν και λόγω της εξάντλησης των αποθεμάτων μιας πηγής ενέργειας. Στην Ευρώπη για παράδειγμα τέτοιες πηγές είναι το έλαιο φαλαινών, το οποίο χρησιμοποιούταν για το φωτισμό, και το ξύλο για την τήξη σιδήρου. Η σημερινή μετάβαση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ίσως και άλλα είδη βιώσιμης ενέργειας, διαφέρει καθώς οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αναγνώριση ότι οι παγκόσμιες εκπομπές άνθρακα πρέπει να μηδενιστούν και δεδομένου ότι τα ορυκτά καύσιμα είναι η μεγαλύτερη ενιαία πηγή εκπομπών άνθρακα, η ποσότητα των ορυκτών καυσίμων που μπορούν να παραχθούν περιορίζεται από τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα του 2015, με στόχο τον περιορισμό της παγκόσμιας υπερθέρμανσης κάτω από τους 1.5 βαθμούς Κελσίου. Ο όρος ενεργειακή μετάβαση έχει επινοηθεί στο πλαίσιο μιας μεταστροφής προς την αειφορία μέσω της αυξημένης ενσωμάτωσης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στη σφαίρα της καθημερινής ζωής.
Ένα παράδειγμα μετάβασης προς τη βιώσιμη ενέργεια είναι η Γερμανική Ενεργκιβέντε (Energiewende) και το πρόγραμμα μετάβασης της Ελβετίας, σε αποκεντρωμένς ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ενεργειακή απόδοση. Αν και μέχρι στιγμής αυτές οι μεταβάσεις αντικαθιστούν την πυρηνική ενέργεια, ο δηλωμένος στόχος τους ήταν η σταδιακή απόσυρση του άνθρακα, μειώνοντας τις μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και δημιουργώντας ενός ενεργειακού συστήματος βασισμένου σε 60% ανανεώσιμες πηγές ενέργειας έως το 2050. Από το 2018, οι στόχοι του συνασπισμού για το 2030 είναι η επίτευξη συμμετοχής των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας σε μερίδιο 65% στην ενεργειακή πίτα μέχρι το 2030 στη Γερμανία. Ένα άλλο τέτοιο παράδειγμα είναι η τάση για μετάβαση από ταοχήματα που τροφοδοτούνται από κινητήρες εσωτερικής καύσης σε ηλεκτρικά οχήματα ως ένας τρόπος για να μειωθεί η παγκόσμια εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, μειώνοντας τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Ωστόσο, αυτή η μετάβαση άρχισε να δημιουργεί συζήτηση, δεδομένου ότι απαιτεί δεκαπλάσια αύξηση της εξόρυξης των ορυκτών και ως εκ τούτου θα οδηγήσει σε αύξηση των εξορύξεων και των σχετικών περιβαλλοντικών και κοινωνικών επιπτώσεων. Μια πιθανή λύση που έχει προκύψει για αυτό το δίλημμα ενεργειακής μετάβασης είναι να διερευνήσει τη συλλογή ορυκτών από νέες πηγές όπως τα πολυμεταλλικά οζίδια που βρίσκονται στον βυθό της θάλασσας. Η συνεχιζόμενη έρευνα διερευνά αυτό ως τρόπο διευκόλυνσης της ενεργειακής μετάβασης με πιο βιώσιμο τρόπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενεργειακή πολιτική Κατηγορία:Ενεργειακή ανάπτυξη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Επαρχία της Κατάνιας
Η Επαρχία της Κατάνιας (Ιταλικά: Provincia di Catania) είναι Ιταλική επαρχία στην Ιταλική Περιφέρεια της Σικελίας στην νότια Ιταλία, το μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου. Η έκτασή της είναι 3.552 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1.116.917 κατοίκους (31 Δεκεμβρίου 2014). Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η Κατάνη, απαριθμεί συνολικά 58 Δήμους. Με κυβερνητικό διάταγμα αντικαταστάθηκε με την Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας (4 Αυγούστου 2015).
Γεωγραφία
Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Μεσσίνα, δυτικά με τις επαρχίες της Έννα και της Καλτανισέττα, νότια με τις επαρχίες των Συρακουσών και της Ραγκούζα και ανατολικά βρέχεται από το Ιόνιο πέλαγος. Στην επαρχία της Κατάνιας βρίσκεται η Αίτνα, το μεγαλύτερο ενεργό Ηφαίστειο στην Ευρώπη.
Ιστορία
Η επαρχία της Κατάνιας ιδρύθηκε από Έλληνες (729 π.Χ.), όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος κατακτήθηκε από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία (263 π.Χ.). Έχουν συμβεί πολλές καταστροφικές εκρήξεις στο ηφαίστειο, η παλαιότερη έχει καταγραφεί το 475 π.Χ. Ένας καταστροφικός σεισμός (1169) είχε σαν αποτέλεσμα να πεθάνουν 15.000 άνθρωποι μόνο στην πόλη της Κατάνιας. Μία ηφαιστειακή έκρηξη (1669) είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 17.000 ανθρώπων μόνο στην πόλη της Κατάνιας. Άλλος ένας ισχυρός σεισμός (1693) προκάλεσε τον θάνατο 12.000 ανθρώπων, το 63% του πληθυσμού της επαρχίας εκείνη την εποχή.
Τουρισμός
Στην επαρχία της Κατάνης βρίσκονται οι «Ύστερες Μπαρόκ πόλεις του Βαλ ντι Νότο» οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO (2002).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Ιταλίας
Λάντο Νόρις
Ο Λάντο Νόρις (γεννημένος στις 13 Νοεμβρίου 1999) είναι οδηγός αγώνων με βρετανική και βελγική ιθαγένεια. Επί του παρόντος, ανταγωνίζεται στη Formula 1, για την McLaren, αγωνίζεται υπό τη βρετανική σημαία. Κέρδισε το πρωτάθλημα MSA Formula το 2015 και το Toyota Racing Series, Eurocup Formula Renault 2.0 και Φόρμουλα Renault 2.0 Βόρειο Ευρωπαϊκό Κύπελλο το 2016. Έλαβε επίσης το βραβείο BRDC McLaren Autosport εκείνο το έτος. Στη συνέχεια κέρδισε το 2017 FIA Formula 3 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ήταν μέλος του νέου προγράμματος οδηγών της McLaren.
Πρώτα χρόνια
Ο Νόρις γεννήθηκε στο Μπρίστολ της Αγγλίας. Πατέρας του είναι ο Άνταμ Νόρις, ένας παλαίμαχος Διευθυντής Συντάξεων ο οποίος είναι ένας απ' τους πλουσιότερους ανθρώπους στο Μπρίστολ και ο 501ος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η μητέρα του είναι Βελγίδα κι έτσι ο Λάντο έμαθε πολύ καλά να μιλά Ολλανδικά. Μορφώθηκε στο Κολλέγιο της Στριτ του Μπρίστολ. Επίσης τερμάτισε 2ος στη Φόρμουλα 2 πίσω από τον εξίσου ταλαντούχο George Russel που αγωνίζεται στην ομάδα Mercedes AMG Petronas.
Φόρμουλα 1
Το 2019 έκανε το ντεμπούτο του στην Μακλάρεν, στο γκραν πρι Αυσταλίας και τερμάτισε 12ος αν και ξεκίνησε 8ος. Τουϛ πρώτους του βαθμούς τους πήρε στο γκραν πρι του Μπαχρέιν που τερμάτισε 6ος. Η παρθενική του χρονιά στο άθλημα ήταν άκρως εντυπωσιακή καθώς τερμάτισε 11ος μπροστά από τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή του 2007 Κίμι Ραικόνεν. Ενώ στη δεύτερη χρονιά του τερμάτισε 9ος κάνοντας το πρώτο του πόντιουμ στον πρώτο αγώνα της χρονιάς. Από πολλούς θεωρείται ως ένας ανερχόμενους Πρωταθλητές που σίγουρα θα πρωταγωνιστήσουν. Ο διευθυντής της Μακλάρεν, Ζακ Μπράουν, κάνει λόγο για έναν νέο με απίστευτο χάρισμα και ασυναγώνιστη ταχύτητα στους αγώνες.
Νόρις Λάντο
Κύριος Ιλό
Ο Κύριος Ιλό (γαλλικά: Monsieur Hulot) είναι ένας χαρακτήρας που δημιουργήθηκε και ερμήνευσε ο Γάλλος κωμικός Ζακ Τατί για μια σειρά ταινιών από τη δεκαετία του 1950 έως τις αρχές της δεκαετίας του '70, συγκεκριμένα στα Οι διακοπές του κυρίου Ιλό (1953), Ο θείος μου (1958), Playtime (1967) και Ο κύριος Ιλό στο χάος της κυκλοφορίας (1971). Ο χαρακτήρας του Ιλό (αν και τον υποδύεται άλλος ηθοποιός) εμφανίζεται επίσης για λίγο στο Παράνομο κρεβάτι του Φρανσουά Τρυφό (1970).
Περιγραφή
Ο Ιλό αναγνωρίζεται από το πανωφόρι, την πίπα, το καπέλο του και το χαρακτηριστικό βάδισμά του. Είναι αδέξιος και κάπως αφελής απέναντι στον εξελισσόμενο κόσμο γύρω του, αλλά εξακολουθεί να έχει φιλική, καλοπροαίρετη και καλοσυνάτη προσωπικότητα. Οι περιπέτειές του συνήθως περιλαμβάνουν συγκρούσεις με την τεχνολογία και τα προβλήματα της ζωής σε έναν όλο και πιο απρόσωπο και τεχνολογικά εξοπλισμένο κόσμο. Στο Ο κύριος Ιλό στο χάος της κυκλοφορίας, ο Ιλό, σχεδιαστής ενός νέου τροχόσπιτου, «παλεύει γενναία... ενάντια σε ατελείωτα οδοφράγματα αυτοκινήτων, αστυνομικών, δημοσίων υπαλλήλων και απλών ανθρώπων».
Όνομα
Το όνομα του "Κυρίου Ιλό" πιστεύεται ότι παραπέμπει στο "Σαρλό", το γαλλικό όνομα του χαρακτήρα του Τσάρλι Τσάπλιν. Ωστόσο, «ο Ιλό είναι πιο αφηρημένος από τον Σαρλό, δεν ξεμπερδεύει από τις καταστάσεις τόσο αβίαστα και δεν είναι τόσο κεντρικός χαρακτήρας, δεν είναι "ο λόγος για την ταινία"». Όπως αναφέρει ο Νταβίντ Μπελός, ο Ιλό μπορεί ακόμη και να αντιπροσωπεύει το αντίθετο του Σαρλό: «Ο Ιλό γέρνει προς τα εμπρός, ενώ ο Τσάπλιν γέρνει προς τα πίσω· το μαριονετίστικο βάδισμα του Τσάπλιν είναι πολύ διαφορετικό από το «ρευστό περπάτημα» του Ιλό· και υπάρχει επίσης διαφορά στα ρούχα: καπέλο τύπου μπόουλερ, φράκο, τεράστιο παντελόνι, μπαστούνι και τσιγάρο αντικαθίστανται από μια πίπα, διάφορα αξεσουάρ, πολύ κοντά παντελόνια, αθλητική μπλούζα και ρεπούμπλικα, αν και οι ριγέ κάλτσες είναι δανεισμένες από τον Μπάστερ Κίτον".
Για τον Ιλό, ο Ζακ Τατί παρατήρησε ότι είναι «ψηλός και δεν μπορεί να κρυφτεί – πίσω από έναν στύλο ή οτιδήποτε άλλο – ενώ ο Τσάπλιν μπορούσε να κρυφτεί πίσω από έναν μικρό κάδο απορριμμάτων, να αφήσει το καπέλο του στον κάδο και μετά να κρυφτεί πίσω από έναν άλλον κάδο, κάνοντας τους άλλους να πιστεύουν ότι ήταν ακόμα πίσω από τον πρώτο, οπότε επέστρεφε για να αρπάξει το καπέλο του. Ο Ιλό, αντίθετα, έχει σταθερό ανάστημα και συμπεριφέρεται ακριβώς όπως κάθε άνθρωπος από το Παρίσι ή ακόμα και από τις επαρχίες».
Ο κριτικός κινηματογράφου Μισέλ Κιόν έχει γράψει ότι:"Ο Ιλό είναι ο τύπος που αναγνωρίζεις επειδή ήταν στον ίδιο στρατώνα με εσένα, παρόλο που δεν γίνατε ποτέ στενοί φίλοι. Σου δίνει την ψευδαίσθηση της οικειότητας, που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Εξελίσσεται σε πραγματικό πρόσωπο μόνο όταν ένα βράδυ πέσεις κατά λάθος πάνω του... Με τη δημιουργία του Ιλό, ο Τατί στοχεύει να αποκαταστήσει μια απόσταση. Από την αρχή, ο Ιλό είναι κάποιος που υπάρχει μόνο στα μάτια και το στόμα του θεατή. Είναι κάποιος που ξυπνά υποψίες ή τραβά την προσοχή... Ο Ιλό είναι ένας θολός άντρας, ένας περαστικός, ένας Hulotus errans."Αυτή την άποψη συμμερίζεται και ο Ρότζερ Ίμπερτ, ο οποίος, στην κριτική του για την ταινία Οι διακοπές του κυρίου Ιλό, δηλώνει ότι ο Ιλό «είναι φιλικός μέχρι υπερβολής, αλλά είναι ο άνθρωπος που κανείς δεν βλέπει πραγματικά. Οι παραθεριστές επικεντρώνονταςι στον δικό του κόσμο, τους συντρόφους και τα σχέδιά τους και παρατηρούν τον Ιλό μόνο όταν κάτι πάει στραβά, όπως συμβαίνει συχνά».
Επιρροή
Ο Άγγλος κωμικός Ρόουαν Άτκινσον ανέφερε τον Ιλό ως επιρροή για τον χαρακτήρα του, Μίστερ Μπιν. Ο επαναλαμβανόμενος χαρακτήρας της καναδικής τηλεοπτικής σειράς The Kids in the Hall, Κύριος Πιεντλούρντ ("Βαρυπόδαρος") έχει επίσης συγκριθεί με τον Ιλό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι φανταστικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες
Νικόλαος Γιαννηκώστας
Ο Νικόλαος Γιαννηκώστας (1836 - 1911) ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Ιωάννη Γιαννηκώστα, αγωνιστή του 1821 με καταγωγή από την Ήπειρο, και της Άννας Καραγιαννοπούλου. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και συμμετείχε στις επιχειρήσεις εναντίον των Τούρκων στην Ήπειρο το 1863 καθώς και στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του υποστρατήγου. Το 1899 εξελέγη βουλευτής Αττικής.
Ήταν παντρεμένος με την Αμαλία Φωκά, από την Κεφαλονιά, και είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά μεταξύ των οποίων τον Γιάννο Γιαννηκώστα, υποναύαρχο και σύζυγο της Έττας Δραγούμη, και τον Κωνσταντίνο Γιαννηκώστα, αξιωματικό του στρατού.