cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχάι Γκίμπου
Εκπαίδευση και πρώιμη πολιτική καριέρα
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 εισήλθε στο δημοκρατικό κίνημα και ήταν ένας από τους ιδρυτές του Λαϊκού Μετώπου της Μολδαβίας, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του κινήματος, το οποίο έγινε γνωστό ως μια από τις ηγετικές πολιτικές δυνάμεις στη Μολδαβία. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1994 με το συνασπισμό των Διανοουμένων. Το 1991 ψήφισε υπέρ της διακήρυξης της ανεξαρτησίας για τη Μολδαβία.
Εξελέγη πρόεδρος του Κόμματος της Μεταρρύθμισης, το οποίο συστάθηκε το 1993 από τον Ανατόλ Σαλάρου. Το 1998 το εν λόγω κόμμα έλαβε ποσοστό μόλις 0,54% στις εκλογές εκείνου του έτους και κατά συνέπεια δεν μπόρεσε να μπει στη βουλή. Στις εκλογές του 2001 και του 2005 δεν έλαβε μέρος.
Τον Απρίλιο του 2005 το κόμμα μετονομάστηκε σε Φιλελεύθερο Κόμμα. Ο Γκίμπου εξελέγη στο δημοτικό συμβούλιο της Κισινάου και λίγο αργότερα ο αντιπρόεδρος του Φιλελεύθερου Κόμματος Ντορίν Τσιρτοάκα, εξελέγη δήμαρχος της πρωτεύουσας. Στις εκλογές που διενεργήθηκαν τον Απρίλιο του 2009 το Φιλελεύθερο Κόμμα έλαβε 13,13% των ψήφων και εξέλεξε 15 βουλευτές επί συνόλου 101. Ο Γκίμπου ήταν ένας από αυτούς και επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Ιουλίου του 2009.
Συμμαχία για την Ευρωπαϊκή Ενσωμάτωση
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Μολδαβίας κέρδισε τις πρόωρες εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούλιο του 2009, με 44,76% των ψήφων. Τέσσερα ακόμα κόμματα κέρδισαν έδρες στο κοινοβούλιο- το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (16,55%), το Φιλελεύθερο Κόμμα (14,61 %), το Δημοκρατικό Κόμμα της Μολδαβίας (12,55%) και το κόμμα Συνασπισμός η Μολδαβία μας (7,35 %). Ως αποτέλεσμα, οι κομμουνιστές εξασφάλισαν 48 επί συνόλου 101 εδρών στο κοινοβούλιο, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες 18, οι Φιλελεύθεροι 15, το ASM 7 και οι Δημοκράτες 13. Ο ηγέτης του Φιλελεύθερου Κόμματος, Μιχάι Γκίμπου, ξεκίνησε διαβουλεύσεις με τους ηγέτες των άλλων κομμάτων (Βλαντ Φιλάτ, Μαριάν Λούπου και Σεραφείμ Ουρετσεάν) για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Τον Αύγουστο του 2009 συστάθηκε ο συνασπισμός με την ονομασία "Συνασπισμός για Ευρωπαϊκή Ένταξη".
Πρόεδρος του Κοινοβουλίου
Στις 28 Αυγούστου 2009 ο Γκίμπου εξελέγη με μυστική ψηφοφορία πρόεδρος του κοινοβουλίου, με 53 ψήφους (τον ψήφισαν όλοι οι βουλευτές του συνασπισμού).
Πρόεδρος της Μολδαβίας
Έγινε υπηρεσιακός πρόεδρος της χώρας του στις 11 Σεπτεμβρίου του 2009. Λίγο νωρίτερα την ίδια ημέρα ο έως τότε πρόεδρος, Βλαντιμίρ Βορόνιν είχε ανακοινώσει την παραίτησή του σε τηλεοπτική του εμφάνιση στην κρατική τηλεόραση (Moldova 1). Η επιστολή παραίτησης του Βορόνιν επιδόθηκε στο κοινοβούλιο και 52 βουλευτές κήρυξαν τον προεδρικό θώκο χηρεύοντα. Κατά συνέπεια, με βάση το άρθρο 91 του Συντάγματος της Μολδαβίας (1994) ο Γκίμπου έγινε υπηρεσιακός πρόεδρος μέχρι την εκλογή νέου προέδρου από το κοινοβούλιο.
Βουλευτικές εκλογές Νοεμβρίου 2010
Στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2010, κανένα κόμμα δεν εξασφάλισε τη πλειοψηφία, που απαιτείται για το σχηματισμό κυβέρνησης και την εκλογή Προέδρου. Το Φιλελεύθερο Κόμμα του Γκίμπου  πήρε λίγο παραπάνω από 9%.
Γυναίκα
thumb|right|Η γέννηση της [[Αφροδίτη (μυθολογία)|Αφροδίτης, πίνακας του Ευγένιου Ντυβάλ. ]] Γυναίκα ονομάζεται κάθε άνθρωπος που ανήκει στο θηλυκό φύλο. Η προσφώνηση γυναίκα αναφέρεται σε ενήλικο άτομο θηλυκού φύλου. Για πιο νεαρά θηλυκά άτομα υπάρχει η προσφώνηση κοπέλα και, τέλος, τα έφηβα άτομα και τα παιδιά θηλυκού φύλου αποκαλούνται κορίτσια. Οι γυναίκες με την τυπική γενετική ανάπτυξη είναι συνήθως σε θέση να γεννήσουν από την εφηβεία ως την εμμηνόπαυση.
Η ελληνική λέξη γυναίκα προέρχεται από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *gʷḗn-, από την οποία προέρχεται και η λέξη για τη γυναίκα σε πολλές άλλες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Η σημερινή λέξη προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη γυνὴ, από την αιτιατική της αρχαίας λέξης.
Συνήθως, οι γυναίκες κληρονομούν ένα ζευγάρι χρωμοσωμάτων Χ από τους γονείς τους. Η ανατομία της γυναίκας αποτελείται από το γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα, το οποίο περιλαμβάνει τις ωοθήκες, τις σάλπιγγες, τη μήτρα, τον κόλπο και το αιδοίο. Η λεκάνη της ενήλικης γυναίκας είναι μεγαλύτερη, οι γοφοί είναι μεγαλύτεροι και το στήθος της γυναίκας είναι μεγαλύτερο από των ανδρών. Οι γυναίκες έχουν λιγότερες τρίχες στο πρόσωπο και άλλα μέρη του σώματος, πάντα σε σχέση με τους άνδρες, ενώ έχουν υψηλότερη παρουσία λίπους στο σώμα και είναι κατά μέσο όρο πιο κοντές και λιγότερο μυώδεις από τους άνδρες. Παράλληλα, το μέγεθος των γυναικείων μαλλιών τείνει να είναι μεγαλύτερο του ανδρικού.
Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, οι παραδοσιακοί ρόλοι των φύλων συχνά καθόριζαν και περιόριζαν τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες των γυναικών. Μάλιστα πολλά θρησκευτικά δόγματα ορίζουν ορισμένους κανόνες για τις γυναίκες. Καθώς οι κοινωνίες άλλαξαν και κατά τον 20ό αιώνα οι γυναίκες απέκτησαν πολύ περισσότερες επαγγελματικές δυνατότητες πέρα από το να είναι απλές νοικοκυρές, επεδίωξαν τη δυνατότητα να ακολουθήσουν τριτοβάθμια εκπαίδευση και να εργαστούν. Η βία κατά των γυναικών, είτε είναι ενδοοικογενειακή είτε μέσα στη κοινωνία, έχει μακρά ιστορία και διαπράττεται κυρίως από άνδρες. Σε ορισμένες κοινωνίες οι γυναίκες δεν έχουν αναπαραγωγικά δικαιώματα. Τα κινήματα και οι ιδεολογίες του φεμινισμού έχουν κοινό στόχο την επίτευξη της ισότητας των φύλων.
Στις τρανς γυναίκες, η ταυτότητα φύλου τους δεν ευθυγραμμίζεται με το αρσενικό φύλο το οποίο είχαν όταν γεννήθηκαν. Οι διεμφυλικές γυναίκες, αρκετές φορές, παρουσιάζουν χαρακτηριστικά φύλου που δεν ταιριάζουν στις τυπικές έννοιες της βιολογίας των γυναικών.
Βιολογία και φύλο
Οι παράγοντες που καθορίζουν το φύλο ενός ατόμου είναι κυρίως βιολογικοί, αλλά δεν είναι οι μοναδικοί. Μερικές γυναίκες είναι δυνατό να έχουν μη φυσιολογικές ορμονικές ή χρωμοσωμικές διαφορές μεταξύ τους, ενώ υπάρχουν και γυναίκες που μπορεί να μη διαθέτουν εξ ολοκλήρου τα χαρακτηριστικά της γυναικείας φυσιολογίας, τουλάχιστον για τα πρώτα χρόνια της ζωής τους.
Χρησιμοποιώντας όρους βιολογίας, τα όργανα του θηλυκού φύλου εμπλέκονται στις διαδικασίες αναπαραγωγής, ενώ τα δευτερεύοντα χαρακτηριστικά του φύλου σχετίζονται με την ανατροφή των απογόνων και την προσέλκυση ενός ερωτικού συντρόφου. Οι περισσότερες γυναίκες έχουν καρυότυπο 46,XX, αλλά η μία στις χίλιες έχει καρυότυπο 47,XXX και μία στις 2.500 είναι 45,X (πολυπλοειδία και ανευπλοειδία αντίστοιχα).
Η μελέτη της γυναικείας αναπαραγωγικότητας και του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος ονομάζεται γυναικολογία.
Κανονικά τα κύτταρα των γυναικών έχουν δύο χρωμοσώματα Χ και των ανδρών περιέχουν από ένα χρωμόσωμα Χ και Υ. Κατά τη διάρκεια της πρώιμης εμβρυϊκής ανάπτυξης. Η μορφολογία των εμβρύων, τόσο του ανδρικού αλλά και του θηλυκού εμβρύου, είναι όμοια έως την 6η με 7η εβδομάδα κύησης όταν το χρωμόσωμα Υ αρχίζει να επιδρά στην ανάπτυξη του μωρού και να αναπτύσσονται όρχεις. Η διαφοροποίηση του φύλου προχωρά στις γυναίκες με τρόπο που είναι ανεξάρτητος από τις γοναδικές ορμόνες. Επειδή οι άνθρωποι κληρονομούν το μιτοχονδριακό DNA μόνο από το ωάριο της μητέρας, οι γενεαλογικοί ερευνητές μπορούν να εντοπίσουν τη καταγωγή ενός ανθρώπου από τη πλευρά της μητέρας του φτάνοντας έως και πολύ περισσότερες γενιές πριν.
Ορμονικά χαρακτηριστικά, περίοδος και εμμηνόπαυση
δεξιά|μικρογραφία|Το [[γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα.]] Η εφηβεία, ως προς τις γυναίκες, προκαλεί διαφορές στο σώμα τους οι οποίες επιτρέπουν τη σεξουαλική αναπαραγωγή τους μέσω της διαδικασίας της γονιμοποίησης. Ανταποκρινόμενες στα χημικά σήματα που εκπέμπει η υπόφυση, οι ωοθήκες εκκρίνουν ορμόνες που διεγείρουν την ωρίμανση του σώματος, οδηγώντας στην αύξηση του ύψους και του βάρους της γυναίκας, την αύξηση της σωματικής τριχοφυΐας και την ανάπτυξη του μαστού. Επίσης στα κορίτσια, συνήθως στο 12ο με 13ο έτος της ηλικίας τους, σημειώνεται η εμμηναρχής (έναρξη της εμμήνου ρύσεως).
Μόλις τα κορίτσια περάσουν τη διαδικασία της έναρξης της έμμηνου ρύσεως, μπορούν να μείνουν έγκυες και να τεκνοποιήσουν. Για να τεκνοποιήσει μια γυναίκα, γενικά χρειάζεται να υπάρξει εσωτερική γονιμοποίηση των ωαρίων της με τη βοήθεια ενός ανδρικού σπέρματος μέσω της σεξουαλικής επαφής, αν και η αναπαραγωγική τεχνολογία προσφέρει εναλλακτικές λύσεις. Οι άνθρωποι σε αντίθεση με τα άλλα ζώα πρέπει να στηρίξουν το νεογνό τους μέχρι να ωριμάσει, καθώς σε αντίθεση με άλλα ζώα το νεογνό δεν μπορεί να στηριχθεί στις δικές τους δυνάμεις. Επίσης όπως και άλλα μεγάλα ζώα κάνουν ένα παιδί στη γέννα. Μερικές φορές οι άνθρωποι κάνουν πάνω από ένα παιδιά σε μια γέννα, συνήθως δίδυμα.
Συνήθως μεταξύ της ηλικίας των 49 με 52 ετών μια γυναίκα φτάνει στην εμμηνόπαυση, η οποία εμμηνόπαυση λέγεται και κλιμακτήριος. Η εμμηνόπαυση οδηγεί στην απώλεια της τεκνοποιητικής ικανότητας της γυναίκας: πλέον δεν μπορεί να κάνει παιδιά.
Μορφολογικά και φυσιολογικά χαρακτηριστικά
μικρογραφία|Έγκυος γυναίκα από το [[Βέλγιο.]] Σύμφωνα με την επιστήμη της βιολογίας, τα γυναικεία γεννητικά όργανα ανήκουν στο αναπαραγωγικό σύστημα, ενώ τα δευτερεύοντα χαρακτηριστικά του φύλου σχετίζονται με το θηλασμό των παιδιών και την προσέλκυση ενός συντρόφου. Οι γυναίκες έχουν πλακούντα και μεταφέρουν διάφορες χρήσιμες ουσίες στο έμβρυο.
Οι ωοθήκες, πέρα από τις ορμόνες τις οποίες παράγουν, παράγουν και θηλυκά ωάρια, τα οποία, όταν γονιμοποιούνται από αρσενικούς γαμέτες, ξεκινούν τη διαδικασία της εγκυμοσύνης. Η μήτρα είναι ένα όργανο με ιστό, το οποίο προστατεύει και να θρέφει το αναπτυσσόμενο έμβρυο. Επίσης είναι χρήσιμη για την αποβολή του εμβρύου μετά τη γέννηση του. Ο κόλπος χρησιμοποιείται μεταξύ άλλων και στον τοκετό. Ο κόλπος αποτελείται από τα χείλη, η κλειτορίδα και την ουρήθρα. Οι μαστικοί αδένες, φαίνεται ότι έχουν εξελιχθεί από τους αποκρινοειδείς αδένες σε αδένες του γυναικείου σώματος ικανούς να παράγουν γάλα, ένα θρεπτικό έκκριμα το οποίο είναι το πιο χαρακτηριστικό χαρακτηριστικό των θηλαστικών. Στις ώριμες γυναίκες, το στήθος είναι ένα όργανο πολύ πιο εμφανές σε σχέση με άλλα θηλαστικά. Πιστεύεται ότι το μεγαλύτερο μέγεθος του στήθους στις γυναίκες απ'ότι στους άνδρες είναι τουλάχιστον εν μέρει αποτέλεσμα της σεξουαλικής επιλογής, αν και το μεγαλύτερο μέγεθος δεν φαίνεται ότι είναι αναγκαίο για την παραγωγή μητρικού γάλακτος.
Προσδόκιμο ζωής
Αν και για κάθε 1 γυναίκα γεννιούνται 1.05 άνδρες, τα νεογέννητα κορίτσια έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες από τα αγόρια στο να επιβιώσουν στο πρώτο έτος της ζωής τους. Επίσης οι γυναίκες ζουν περισσότερο, δηλαδή ζουν κατά μέσο όρο έξι με οχτώ χρόνια παραπάνω από τους άνδρες. Στη Ρωσία, την Ουκρανία και τη Λευκορωσία υπάρχουν μερικές από τις μεγαλύτερες αποκλίσεις στο προσδόκιμο ζωής μεταξύ των δύο φύλων. Εκεί η διαφορά είναι σχεδόν δέκα χρόνια, και σχεδόν 7.5 έτη στο υγιές προσδόκιμο ζωής, δηλαδή τα χρόνια που εκτιμάται ότι κάποιος θα ζει σε καλή υγεία. Οι διακρίσεις κατά των γυναικών έχουν μειώσει αυτή τη διαφορά σε μεγάλο βαθμό ή την έχουν αντιστρέψει υπέρ των ανδρών. Το 2015, υπήρχαν 101.8 άνδρες για κάθε 100 γυναίκες στο κόσμο. Οι διαφορές στο προσδόκιμο ζωής οφείλονται εν μέρει σε εγγενή βιολογικά πλεονεκτήματα που έχουν οι γυναίκες, αλλά αντικατοπτρίζουν επίσης τις διαφορές συμπεριφοράς μεταξύ ανδρών και γυναικών. Σε κάποιο βαθμό σε ορισμένες ανεπτυγμένες χώρες αυτή η απόκλιση μειώνεται, πιθανώς λόγω των αυξημένων ποσοστών καπνίσματος στις γυναίκες αλλά και λόγω της μείωσης των ποσοστών καρδιαγγειακών παθήσεων στους άνδρες. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) γράφει ότι είναι «σημαντικό να σημειωθεί ότι τα επιπλέον χρόνια ζωής για τις γυναίκες δεν χαρακτηρίζονται πάντα από καλή υγεία».
Στην Ελλάδα το προσδόκιμο ζωής είναι 78.6 έτη για τους άνδρες και 83.7 έτη για τις γυναίκες, δηλαδή 81.2 χρόνια για το 2021. Είναι μεγαλύτερος από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είναι τα 80.6 έτη, αλλά χαμηλότερος από άλλες χώρες όπως η Ισπανία και η η Ιταλία. Το 2020 στη Κύπρο το προσδόκιμο ζωής ήταν 80.4 έτη για τους άνδρες και 84.4 έτη για τις γυναίκες, ήτοι 82.4 έτη.
Υγεία
Ο τομέας του ανθρώπινου σώματος στο οποίο η συμπεριφορά των γυναικών είναι πιο διαφορετική από αυτή των ανδρών είναι το αναπαραγωγικό σύστημα, αλλά διαφορές ανάμεσα στα φύλα έχουν εντοπιστεί σε πολλά πράγματα. Μερικές από αυτές τις διαφορές είναι λεπτές και δύσκολο να εξηγηθούν, εν μέρει λόγω του γεγονότος ότι είναι δύσκολο να διαχωριστούν οι επιπτώσεις στην υγεία από τους εγγενείς βιολογικούς παράγοντες που αποκτά η γυναίκα από τη γέννηση της και από τις επιρροές του εξωτερικού περιβάλλοντος στο οποίο ζει. Τα φυλετικά χρωμοσώματα και οι ορμόνες, αλλά και ο τρόπος ζωής που είναι συγκεκριμένος ως προς το φύλο, ο μεταβολισμός, η λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και η ευαισθησία σε περιβαλλοντικούς παράγοντες πιστεύεται ότι συμβάλλουν στις διαφορές μεταξύ των δύο φύλων ως προς τα επίπεδα φυσιολογίας, αντίληψης και γνώσης. Έτσι η ανταπόκριση της γυναίκας σε ένα φάρμακο μπορεί να είναι διαφορετική.
Ορισμένες ασθένειες απαντώνται κυρίως ή αποκλειστικά σε γυναίκες. Τέτοιες είναι ο ερυθηματώδης λύκος, ο καρκίνος του μαστού, ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας ή ο καρκίνος των ωοθηκών. Ο κλάδος της ιατρικής που ασχολείται με τη γυναικεία αναπαραγωγή και τα αναπαραγωγικά όργανα ονομάζεται γυναικολογία.
Μητρική θνησιμότητα
μικρογραφία|Μητέρα από τη [[Σιέρα Λεόνε θηλάζει ένα βρέφος.]] Η μητρική θνησιμότητα, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ορίζεται ως «ο θάνατος μιας γυναίκας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή εντός 42 ημερών από τη διακοπή της εγκυμοσύνης, ανεξάρτητα από τη διάρκεια και τον τόπο της εγκυμοσύνης, από οποιαδήποτε αιτία που σχετίζεται ή προϋπήρχε και πριν αλλά επιδεινώθηκε από την εγκυμοσύνη ή τη διαχείρισή της αλλά όχι από τυχαία ή τυχαία αίτια». Το 2008, σημειώνοντας ότι κάθε χρόνο περισσότερες από 100.000 γυναίκες πεθαίνουν από επιπλοκές της εγκυμοσύνης και του τοκετού και τουλάχιστον επτά εκατομμύρια γυναίκες αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας ενώ 50 εκατομμύρια άλλες γυναίκες εμφανίζουν προβλήματα στην υγεία τους μετά τη γέννα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προέτρεψε την εκπαίδευση των μαιών ώστε να ενισχύσουν τη στήριξη της μητέρας και του νεογνού μετά τη γέννα. Για να υποστηρίξει την αναβάθμιση των δεξιοτήτων της μαίας, ο ΠΟΥ δημιούργησε ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης μαιών.
Περίπου το 99% των θανάτων μητέρων λαμβάνουν χώρα σε αναπτυσσόμενα κράτη. Η πλειοψηφία τους καταγράφεται στην υποσαχάρια Αφρική και σχεδόν το ένα τρίτο στη Νότια Ασία. Οι περισσότερες γυναίκες που χάνουν τη ζωή τους εξαιτίας της γέννας πεθαίνουν από προεκλαμψία και εκλαμψία, μη ασφαλείς αποβολές, επιπλοκές ασθενειών όπως η ελονοσία και το σύνδρομο επίκτητης ανοσοανεπάρκειας και σοβαρή αιμορραγία και λοιμώξεις μετά τον τοκετό. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, η Αυστραλία, η Ιαπωνία και η Σιγκαπούρη είναι πολύ ασφαλείς ως προς τον τοκετό και έχουν σημειωθεί πολύ λίγοι θάνατοι.
Το 1990, οι ΗΠΑ είχαν το δωδέκατο μεγαλύτερο ποσοστό μητρικής θνησιμότητας σε ένα δείγμα δεκατεσσάρων ανεπτυγμένων χωρών που εξετάστηκαν. Μέχρι σήμερα, το σχετικό ποσοστό στις ΗΠΑ έχει εκτιναχθεί και οι άλλες χώρες καταγράφουν σταθερή βελτίωση και μείωση του ποσοστού. Στις ΗΠΑ υπάρχουν 26.4 θανάτοι μητερών ανά 100.000 γεννήσεις, ενώ σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες η ίδια αναλογία είναι κάτω από 10 θανάτους μητερών στις 100.000 γεννήσεις. Επιπλέον, πέρα από τις 700 με 900 γυναίκες που πεθαίνουν στις ΗΠΑ κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του τοκετού, περίπου 70.000 γυναίκες αντιμετωπίζουν σημαντικές επιπλοκές στην υγεία τους. Πάνω από το 1% των εγκυμονούσων μητερών στις ΗΠΑ εμφανίζει επιπλοκές μετά τη γέννα.
Αναπαραγωγικά δικαιώματα
μικρογραφία|Μια αφίσα από ένα συνέδριο [[ευγονικής του 1921 εμφανίζει τις πολιτείες των ΗΠΑ που είχαν εφαρμόσει νομοθεσία για τη στείρωση.]] Τα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών είναι αναγνωρισμένα από το νόμο. Οι ελευθερίες που σχετίζονται με την αναπαραγωγή και την αναπαραγωγική υγεία είναι επίσης αναγνωρισμένες από το νόμο.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι το διάστημα 2010 με 2014 έγιναν περίπου 56 εκατομμύρια αμβλώσεις σε όλο το κόσμο (25% όλων των κυήσεων). Από αυτά, περίπου 25 εκατομμύρια θεωρήθηκαν ως μη ασφαλείς. Ο ΠΟΥ αναφέρει ότι στις ανεπτυγμένες χώρες και περιοχές του κόσμου υπάρχουν 30 θάνατοι στις 100.000 μη ασφαλείς αμβλώσεις, αριθμός ο οποίος αυξάνεται στους 220 θανάτους ανά 100.000 μη ασφαλείς αμβλώσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες και περιοχές, αριθμός μάλιστα που αυξάνεται στους 520 θανάτους ανά 100.000 μη ασφαλείς αμβλώσεις στην υποσαχάρια Αφρική. Ο ΠΟΥ αποδίδει αυτούς τους θανάτους σε:
Πολιτιστικές απόψεις
Στην πρόσφατη ιστορία, οι ρόλοι των φύλων και ιδιαίτερα της γυναίκας έχουν αλλάξει πολύ. Σε παλαιότερες εποχές οι φιλοδοξίες που είχαν οι γονείς για τα παιδιά τους διέφεραν ανάλογα με το φύλο. Παραδοσιακά, οι γυναίκες της μεσαίας τάξης ασχολούνταν με τις εργασίες του παιδιού και ιδιαίτερα με τη φροντίδα των παιδιών τους. Για τις φτωχότερες γυναίκες, ειδικά για τις γυναίκες της εργατικής τάξης, αν και αυτή η ασχολία παρέμεινε η ιδανικότερη, οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης τις ανάγκασαν να εργαστούν έξω από το σπίτι τους. Πολλά από τα επαγγέλματα που είχαν στη διάθεσή τους προσέφεραν χαμηλότερες αμοιβές απ'ότι στους άνδρες.
Καθώς οι αντιλήψεις για τη γυναίκα στον χώρο εργασίας άλλαξαν, ενώ παλαιότερα οι γυναίκες εργάζονταν κατά βάση σε «βρώμικες», πολύωρες δουλειές στο εργοστάσιο, πλέον κατάφεραν να εργαστούν σε «καθαρότερες», πιο αξιοσέβαστες θέσεις γραφείου όπου απαιτούνταν περισσότερη εκπαίδευση. Η συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό των ΗΠΑ αυξήθηκε από 6% το 1900 σε 23% το 1923. Οι μεταβολές στην παρουσία των γυναικών στο εργατικό δυναμικό οδήγησαν στη μεταβολή των προτεραιοτήτων τους από την τεκνοποίηση στην επιδίωξη της επιτυχημένης επαγγελματικής σταδιοδρομίας και της εκπαίδευσης.
Στη δεκαετία του 1970, πολλές γυναίκες πανεπιστημιακοί και επιστήμονες απέφευγαν να κάνουν παιδιά. Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, οι ακαδημαϊκοί, οι επιστημονικοί και οι κρατικοί θεσμοί προσπάθησαν να εξισώσουν τις συνθήκες εργασίας για τους άνδρες και τις γυναίκες. Ακόμα κι έτσι, οι ανισότητες στη θέση των φύλων στο σπίτι δρούσαν ανασταλτικά στις επαγγελματικές ευκαιρίες των γυναικών: οι εργαζόμενες γυναίκες εξακολουθούσαν να θεωρούνται γενικά υπεύθυνες για την οικιακή εργασία και τη φροντίδα των παιδιών. Αυτή η αντίληψη περιόριζε τον χρόνο και την ενέργεια που μπορούσαν να αφιερώσουν στην καριέρα τους. Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, τα γυναικεία κολέγια των ΗΠΑ απαιτούσαν από τις γυναίκες μέλη ΔΕΠ τους να παραμείνουν ανύπαντρες, με το σκεπτικό ότι μια γυναίκα δεν μπορούσε να είναι ταυτόχρονα και καθηγήτρια και μητέρα. Σύμφωνα με τον Σίμπινγκερ, «Το να είσαι επιστήμονας και σύζυγος και μητέρα είναι ένα βάρος σε μια κοινωνία που προσδοκά ότι πιο συχνά οι γυναίκες από τους άνδρες θα βάλουν πάνω την οικογένεια από τη σταδιοδρομία».
Τα κινήματα για τα δικαιώματα των γυναικών υποστηρίζουν την ισότητα ευκαιριών και για τα δύο φύλα, αλλά και τα ίσα δικαιώματα για τους ανθρώπους ανεξαρτήτως φύλου. Μέσω ενός συνδυασμού των οικονομικών μεταβολών και των προσπαθειών του φεμινιστικού κινήματος, τις τελευταίες δεκαετίες οι γυναίκες σε πολλές κοινωνίες έχουν αποκτήσει πολύ περισσότερες εργασιακές ευκαιρίες πέρα από το επάγγελμα της νοικοκυράς. Παρά τις προόδους, οι σύγχρονες γυναίκες στη δυτική κοινωνία εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν προκλήσεις στο χώρο εργασίας, αλλά και προκλήσεις σε θέματα εκπαίδευσης, έμφυλης βίας, υγειονομικής περίθαλψης, πολιτικής αντιμετώπισης, μητρότητας και άλλα. Ο σεξισμός πρόκειται για βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σχεδόν παντού, αν και οι μορφές, οι λαϊκές αντιλήψεις και η βαρύτητα του φαινομένουν ποικίλλουν ανάμεσα στις κοινωνίες και τις κοινωνικές τάξεις. Ο εκδημοκρατισμός της οικογένειας και η αυξανόμενη συμμετοχή του άνδρα σε ασχολίες του νοικοκυριού που θεωρούνταν γυναικείες αποτελούν θετική εξέλιξη.
Παρά το γεγονός ότι ολοένα και περισσότερες γυναίκες επιζητούν την πανεπιστημιακή εκπαίδευση, οι μισθοί των πτυχιούχων γυναικών είναι συχνά χαμηλότεροι από εκείνους των ανδρών. Το 2005 το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CBS News ανέφερε ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες οι γυναίκες ηλικίας 30 έως 44 ετών που είναι κάτοχοι πτυχίου πανεπιστημίου λαμβάνουν το 62% των αποδοχών των ανδρών με παρόμοια προσόντα, το τέταρτο χειρότερο ποσοστό στις 19 χώρες που υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία στο σχετικό άρθρο. Στη Γερμανία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ελβετία η ανισότητα είναι μεγαλύτερη. Στην Κύπρο το ποσοστό αυτό, σύμφωνα με στοιχεία του 2020 ήταν 9%, το έβδομο χαμηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ενώ σε άρθρο του 2017 το ίδιο ποσοστό στην Ελλάδα ήταν 15.3%. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, η απόκλιση των μισθών σε άνδρες και γυναίκες στελέχη επιχειρήσεων είναι περίπου 25% ή 14.000 ευρώ. Οι αποκλίσεις μισθών μεταξύ των δύο φύλων σε άλλα επαγγέλματα στην Ελλάδα είναι 10% με 25%.
Βία κατά των γυναικών
μικρογραφία|Πινακίδα κατά του [[Ακρωτηριασμός γυναικείων γεννητικών οργάνων|ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων κοντά στην Καπτσόρουα της Ουγκάντας.]] Η Διακήρυξη του ΟΗΕ για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών αναγνωρίζει τρεις μορφές βίας κατά των γυναικών: αυτή που λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο της οικογένειας, αυτή που λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο της κοινότητας και αυτή που διαπράττεται ή συγχωρείται από το κράτος. Αναφέρει επίσης ότι «η βία κατά των γυναικών είναι η σημερινή εκδήλωση των ιστορικά άνισων σχέσεων εξουσίας μεταξύ ανδρών και γυναικών».
Η βία κατά των γυναικών αποτελεί μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα στις περιοχές που δεν ανήκουν στον λεγόμενο δυτικό κόσμο, εξαιτίας της πατριαρχικής δομής της κοινωνίας, της έλλειψης σχετικών νόμων και την ανεπαρκή εφαρμογή των υπαρχόντων. Οι κοινωνικοί κανόνες που υπάρχουν σε πολλά μέρη του κόσμου εμποδίζουν την πρόοδο στο τομέα της προστασίας των γυναικών από την έμφυλη βία. Για παράδειγμα, σύμφωνα με έρευνες της Γιούνισεφ, το ποσοστό των γυναικών ηλικίας 15–49 ετών που θεωρούν ότι υπό συγκεκριμένες συνθήκες δικαιολογούνται οι άνδρες να χτυπήσουν τη γυναίκα τους φτάνει το 90% στο Αφγανιστάν και την Ιορδανία, το 87% στο Μάλι, το 86% στη Γουινέα και το Ανατολικό Τιμόρ, το 81% στο Λάος και το 80% στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Μια έρευνα του 2010 που διεξήχθη από το κέντρο ερευνών Πιου διαπίστωσε ότι ο λιθοβολισμός ως τιμωρία για τη μοιχεία είναι αποδεκτή τιμωρία για το 82% των ερωτηθέντων στην Αίγυπτο και το Πακιστάν, το 70% στην Ιορδανία, το 56% τη Νιγηρία και το 42% στην Ινδονησία.
Υπήρξαν επίσης πολλές μορφές βίας κατά των γυναικών οι οποίες είχαν επικρατήσει σε ορισμένες περιοχές κατά τη διάρκεια της ιστορίας, όπως το κυνήγι μαγισσών, η θυσία χήρων (όπως το σάτι) και το δέσιμο των ποδιών. Η δίωξη γυναικών για το αδίκημα της μαγείας έχει μακρά παράδοση: για παράδειγμα, κατά την πρώιμη σύγχρονη περίοδο (μεταξύ του 15ου και του 18ου αιώνα), οι δίκες μαγισσών ήταν κοινό θέαμα στην Ευρώπη και στις ευρωπαϊκές αποικίες στη Βόρεια Αμερική. Σήμερα, σε περιοχές της Υποσαχάριας Αφρικής, στην αγροτική Βόρεια Ινδία και τη Παπούα Νέα Γουινέα υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που πιστεύουν στη μαγεία και οι γυναίκες που κατηγορούνται ότι είναι μάγισσες υφίστανται σοβαρή βία. Επιπλέον, σε ορισμένες χώρες η μαγεία είναι ποινικό αδίκημα. Στη Σαουδική Αραβία, η μαγεία τιμωρείται με θάνατο και το 2011 η χώρα αποκεφάλισε μια γυναίκα την οποία το κράτος κατηγόρησε για «μαγεία και μάγια».
Επίσης ορισμένες μορφές βίας κατά των γυναικών έχουν αναγνωριστεί ως ποινικά αδικήματα μόνο τις τελευταίες δεκαετίες σε ορισμένες χώρες, καθώς πολλές χώρες εξακολουθούν να τις επιτρέπουν. Ο βιασμός από τον σύζυγο δεν έχει ποινικοποιηθεί σε όλο το κόσμο. Στον Δυτικό Κόσμο, στις τελευταίες δεκαετίες υπάρχει μια τάση που έχει στόχο την εξασφάλιση της ισότητας των φύλων στο γάμο και τη δίωξη της ενδοοικογενειακής βίας, αλλά σε πολλά μέρη του κόσμου οι γυναίκες εξακολουθούν να χάνουν αρκετά δικαιώματα που έχουν σε τέτοια θέματα όταν συνάπτουν τον γάμο τους.
Η σεξουαλική βία κατά των γυναικών αυξάνεται πάρα πολύ κατά τη διάρκεια των πολέμων και ένοπλων συγκρούσεων, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής κατοχής μιας περιοχής και κατά τη διάρκεια των εθνοτικών συγκρούσεων. Συχνές μορφές της κακοποίησης των γυναικών κατά τη διάρκεια των πολέμων είναι ο βιασμός εν καιρώ πολέμου και η σεξουαλικής εκμετάλλευση. Παραδείγματα σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών κατά τη διάρκεια συγκρούσεων είναι οι βιασμοί κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Αρμενίων, οι βιασμοί κατά τη διάρκεια του Πολέμου Απελευθέρωσης του Μπανγκλαντές, οι βιασμοί στον πόλεμο της Βοσνίας, οι βιασμοί κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας της Ρουάντας και οι βιασμοί κατά τη διάρκεια του Β΄ Πολέμου του Κονγκό. Στην Κολομβία, η ένοπλη σύγκρουση οδήγησε στην αύξηση της σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών. Η πιο πρόσφατη κακοποίησης γυναικών στη διάρκεια πολέμου ήταν η σεξουαλική τζιχάντ του Ισλαμικού Κράτους όπου πέντε με επτά χιλιάδες κορίτσια και παιδιά, Γιαζίντι και Χριστιανοί, πωλήθηκαν σαν σκλάβους του σεξ κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας και του βιασμού των Γεζίντι γυναικών και των Χριστιανών γυναικών. Ορισμένες μάλιστα πήδησαν από πολύ μεγάλο ύψος στο όρος Σιντζάρ και έπειτα σκοτώθηκαν, όπως περιέγραψε ένας μάρτυρας.
Οι νόμοι και οι πολιτικές για τη βία κατά των γυναικών διαφέρουν ανάλογα με το νομικό σύστημα του κάθε κράτους. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η δίωξη για αδικήματα όπως η σεξουαλική παρενόχληση και η εμπορία ανθρώπων ρυθμίζονται από τις ειδικές οδηγίες.
Γεννητικότητα και οικογενειακή ζωή
αριστερά|μικρογραφία|Μητέρα με το παιδί της στο [[Μπουτάν]] δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης των χωρών του κόσμου ως προς το ποσοστό γεννητικότητας (2020), σύμφωνα με το [[Γραφείο Αναφοράς Πληθυσμού του ΟΗΕ.]] Το συνολικό ποσοστό γονιμότητας, δηλαδή ο αριθμός των παιδιών που κάνει μια γυναίκα κατά τη διάρκεια της ζωής της κατά μέσο όρο, ποικίλει πάρα πολύ μεταξύ των κρατών. Το 2016, το υψηλότερο εκτιμώμενο ποσοστό γονιμότητας (ή εναλλακτικά γεννητικότητας) ήταν αυτό του Νίγηρα (όπου κατά μέσο όρο μια γυναίκα κάνει 6.62 παιδιά στη διάρκεια της ζωής) και το χαμηλότερο ήταν αυτό της Σιγκαπούρης (όπου κατά μέσο όρο μια γυναίκα κάνει 0.82 παιδιά στη διάρκεια της ζωής). Οι περισσότερες χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής έχουν υψηλά έως πολύ υψηλά ποσοστά γεννητικότητας. Η υπεργεννητικότητα σε αυτές τις χώρες δημιουργεί προβλήματα στις ίδιες συμβάλλοντας στην έλλειψη πόρων και στον υπερπληθυσμό. Οι περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου έχουν χαμηλά ποσοστά γεννητικότητας, γεγονός το οποίο οδηγεί στη γήρανση του πληθυσμού και έπειτα στη μείωση του. Ο δυτικός κόσμος κρατά τον πληθυσμό του σταθερό με τη μετανάστευση. δεξιά|μικρογραφία|Στον πίνακα παρουσιάζεται το ποσοστό των γεννήσεων από ανύπαντρες γυναίκες ως μέρος του συνολικού αριθμού γεννήσεων των χωρών, σε επιλεγμένες χώρες, στα έτη 1980 και 2007. Σε πολλά μέρη του κόσμου, τις τελευταίες δεκαετίες η δομή της οικογένειας έχει αλλάξει αρκετά. Για παράδειγμα, στη Δύση, αλλά και σε άλλα ανεπτυγμένα κράτη, υπήρξε μια τάση αποκέντρωσης των γενεών: παλιά στο ίδιο σπίτι ζούσαν γιαγιάδες, μητέρες και εγγόνια από την ίδια οικογένεια. Πλέον αυτό έχει αλλάξει και το μοντέλο ανατροφής των παιδιών έχει μεταβληθεί στη πυρηνική οικογένεια δηλαδή στη διαμονή των γονέων με τα παιδιά. Οι ανύπαντρες γυναίκες πλέον κάνουν δικά τους παιδιά. Τα παιδιά εκτός γάμου ανήκουν σε ζευγάρια που συζούν και σε ανύπαντρες γυναίκες. Ενώ οι γεννήσεις εκτός γάμου είναι συνηθισμένο πράγμα και πλήρως αποδεκτός τρόπος ανατροφής του παιδιού σε αρκετά μέρη του κόσμου, σε άλλα μέρη οι ανύπαντρες μητέρες αντιμετωπίζουν κοινωνικό στιγματισμό, εξοστρακισμό. Σε ακραίες περιπτώσεις έχουν σημειωθεί περιστατικά βίας σε γυναίκες ακόμη και δολοφονίες τιμής. Επιπλέον, το σεξ εκτός γάμου είναι παράνομο σε πολλές χώρες: στη Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, στο Ιράν, το Κουβέιτ, τις Μαλδίβες, το Μαρόκο, το Ομάν, τη Μαυριτανία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα,  το Σουδάν, και στην Υεμένη ).
Ο κοινωνικός ρόλος της μητέρας διαφέρει μεταξύ των κρατών και των πολιτισμών. Σε πολλά μέρη του κόσμου, οι γυναίκες με παιδιά αναμένεται να μείνουν στο σπίτι και να αφιερώσουν όλη τους την ενέργεια στην ανατροφή των παιδιών, ενώ σε άλλα μέρη οι μητέρες επιστρέφουν στην αμειβόμενη εργασία (βλέπε τα λήμματα εργαζόμενη μητέρα και μητέρα που εργάζεται από το σπίτι).
Ενδυμασία
Σήμερα, ειδικά στον ανεπτυγμένο κόσμο, υπάρχει μια τάση προς την πλήρη χρήση της τυποποιημένης δυτικότροπης ενδυμασίας, και την εγκατάλειψη των παλαιότερων, πιο παραδοσιακών ενδυμασιών. Αυτή η τάση είναι πιο εμφανής σε γυναίκες που ανήκουν σε νεότερες ηλικιακές ομάδες.
Εκπαίδευση
δεξιά|μικρογραφία|Ενήλικες γυναίκες μαθαίνουν να διαβάζουν στο [[Ελ Άλτο της Λα Παζ στη Βολιβία.]] Η χωριστή εκπαίδευση ανά φύλο παραδοσιακά κυριαρχούσε στις κοινωνίες και ακόμα είναι πολύ ισχυρή σε ορισμένα μέρη. Η καθολική εκπαίδευση, δηλαδή η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση που παρέχεται από το κράτος, με τη συμμετοχή των δύο φύλων στην ίδια σχολική μονάδα, δεν έχει εδραιωθεί σε όλο το κόσμο, αν και στην Ελλάδα, την Κύπρο και τις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες έχει εδραιωθεί η κοινή εκπαίδευση για τα δύο φύλα. Σε ορισμένες δυτικές χώρες, οι γυναίκες έχουν ξεπεράσει τους άνδρες σε πολλούς δείκτες εκπαίδευσης. Για παράδειγμα, στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2005/2006, οι γυναίκες κέρδισαν το 60% των πτυχίων, το 60% των μεταπτυχιακών και το 50% των διδακτορικών.
Η ακαδημαϊκή έρευνα δείχνει ότι οι γυναίκες σπουδάζουν με τον ίδιο ρυθμό με τους άνδρες σε πανεπιστήμια υψηλού κύρους, αλλά πρέπει να παλέψουν περισσότερο για να γίνουν καθηγητές εκεί. Η κοινωνιολόγος Χάριετ Ζάκερμαν παρατήρησε ότι όσο πιο διάσημο είναι ένα πανεπιστήμιο, τόσο πιο δύσκολο και χρονοβόρο θα είναι για τις γυναίκες να αποκτήσουν μια θέση ΔΕΠ εκεί. Το 1989, το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ τοποθέτησε την πρώτη καθηγήτρια χημείας του, τη Σίνθια Φρεντ, και το 1992 την πρώτη γυναίκα καθηγήτρια στη φυσική, τη Μελίσα Φράνκλιν. Παρατήρησε επίσης ότι οι γυναίκες ήταν πιο πιθανό να γίνουν νωρίτερα από τους άνδρες εκπαιδευτές και λέκτορες, οι άνδρες είναι πιο πιθανό να εργαστούν νωρίτερα από τις γυναίκες σε θέσεις θητείας. Σύμφωνα με τους Σμιθ και Τανγκ, το 1989, το 65% των ανδρών και μόνο το 40% των γυναικών κατείχαν θέσεις θητείας. Μόνο το 29% των βοηθών καθηγητή σε σχολές επιστημών και μηχανικής σε κολέγια και πανεπιστήμια των ΗΠΑ ήταν γυναίκες. Στην Ελλάδα υπάρχουν, το 2016 υπήρχαν 5.894 άνδρες και 2.589 γυναίκες καθηγητές πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Το ποσοστό εκπροσώπησης των γυναικών ως καθηγητές πανεπιστημίων αυξήθηκε από 27% το 2003 σε 31% το 2016. Το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο έχει ποσοστό γυναικών καθηγητών 41%, το ΕΜΠ 23% και το Πολυτεχνείο Κρήτης 14% την ίδια χρονιά.
Το 1992, οι γυναίκες έλαβαν το 9% των διδακτορικών που απονεμήθηκαν εκείνη τη χρονιά σε σχολές μηχανικής, αλλά μόνο το 1% αυτών των γυναικών έγιναν καθηγητές. Το 1995, το 11% των καθηγητών σε σχολές επιστήμης και μηχανικής ήταν γυναίκες. Τότε υπήρχαν μόνο 311 κοσμήτορες σχολών μηχανικής που ήταν γυναίκες, λιγότερο από το 1% του συνόλου των πάνω από 30.000 σχολών μηχανικής που υπήρχαν στο κόσμο τότε. Ακόμη και στην ψυχολογία, μια ειδικότητα στην οποία οι γυναίκες κερδίζουν την πλειονότητα των διδακτορικών, μόνο το 19% των θέσεων καθηγητή ψυχολογίας ανήκε σε γυναίκες, σύμφωνα με έρευνα, το 1994.
Στην Ελλάδα
Η κοινή εκπαίδευση για τα δύο φύλα (ή, πιο απλά, μεικτά σχολεία) εφαρμόζεται ανεπίσημα από την ανεξαρτησία της χώρας, γιατί δεν υπήρχαν οικονομικές δυνατότητες για την κατασκευή χωριστών σχολείων και εκπαιδευμένες διδασκάλισσες για να επανδρώσουν τα σχολεία. Το 1929 τα δημοτικά σχολεία έγιναν μεικτά. Επειδή η κυβέρνηση ήταν επιφυλακτική για τις κοινωνικές αντιδράσεις, η μεικτή φοίτηση στη δευτεροβάθμια επανήλθε στο προσκήνιο με τη μεταπολίτευση το 1976-79, αν και οι περισσότεροι γονείς ήταν κατά του μέτρου. Η δευτεροβάθμια μετέβη σε καθεστώς μεικτής φοίτησης τη χρονιά 1979-80, εφόσον τα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δήλωναν ότι μπορούσαν και ήθελαν να γίνουν μεικτά σχολεία, και ιδρύθηκαν πολλά νέα τέτοια. Με τον νόμο 1566 του 1985 οριστικοποιήθηκε η μεικτή φοίτηση για τα δύο φύλα σε όλες τις βαθμίδες.
Αλφαβητισμός γυναικών
Το ποσοστό αλφαβητισμού στις γυναίκες σε παγκόσμιο επίπεδο είναι μικρότερο σε σχέση με αυτό στους άνδρες. Το World Factbook, σύμφωνα με εκτίμηση του 2010, αναφέρει ότι το 80% των γυναικών είναι εγγράμματες, ενώ το ποσοστό αυτό για τους άνδρες φτάνει το 88.6% των ανδρών (τα ποσοστά αφορούν μόνο τα άτομα ηλικίας 15 ετών και άνω). Τα ποσοστά αλφαβητισμού είναι χαμηλότερα στη Νότια και Δυτική Ασία και σε μέρη της Υποσαχάριας Αφρικής.
Η γυναίκα στην πολιτική
δεξιά|μικρογραφία|Η [[Σιριμάβο Μπανταρανάικε ήταν η πρώτη δημοκρατικά εκλεγμένη γυναίκα πρωθυπουργός. Εξελέγη με εκλογές στη Σρι Λάνκα το 1960.]] εναλλ.=A world map showing female governmental participation by country, 2010.|αριστερά|μικρογραφία|Αυτός ο χάρτης δείχνει το ποσοστό των γυναικών στα κοινοβούλια (2010). Όσο πιο λευκό είναι το χρώμα, το ποσοστό είναι υψηλότερο. Οι γυναίκες υποεκπροσωπούνται στη διακυβέρνηση των περισσότερων κρατών. Τον Ιανουάριο του 2019 το 24.3% των μελών, κατά μέσο όρο, των κοινοβουλευτικών σωμάτων σε όλο το κόσμο ήταν γυναίκες. Τα κινήματα για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών έχουν μακρά ιστορία. Για παράδειγμα, το δικαίωμα ψήφου των γυναικών στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν κάτι που επετεύθχη σταδιακά, πρώτα σε πολιτειακό και τοπικό επίπεδο στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα και στη συνέχεια το 1920 κατοχυρώθηκε το δικαίωμα ψήφου σε εθνικό επίπεδο για τις γυναίκες της δέκατης ένατης τροπολογίας στο Σύνταγμα των ΗΠΑ. Ορισμένες δυτικές χώρες άργησαν να επιτρέψουν στις γυναίκες να ψηφίσουν, ιδίως η Ελβετία, όπου οι γυναίκες κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου στις ομοσπονδιακές εκλογές το 1971. Μάλιστα στο καντόνι του Άπεντσελ Ίνεροντεν, οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου για τοπικά ζητήματα μόλις το 1991, όταν το καντόνι αναγκάστηκε να παραχωρήσει αυτό το δικαίωμα με απόφαση του Ομοσπονδιακού Ανώτατου Δικαστηρίου της Ελβετίας. Το 1984 το Λιχτενστάιν παραχώρησε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες με δημοψήφισμα.
Στην Ελλάδα το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες παραχωρήθηκε το 1930, μόνο σε δημοτικές και κοινοτικές εκλογές, αλλά μόνο σε γυναίκες άνω των 30 ετών και όσες είχαν τελειώσει το δημοτικό. Το 1952 παραχωρήθηκε το δικαίωμα ψήφου σε όλες τις γυναίκες άνω των 21 ετών, αλλά επειδή δεν ενημερώθηκαν εγκαίρως οι εκλογικοί κατάλογοι ψήφισαν πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1956, βγάζοντας 2 βουλευτές. Τον Μάρτιο του 2021 το 20.6% των βουλευτών του ελληνικού κοινοβουλίου ήταν γυναίκες. Το αντίστοιχο ποσοστό στη Κύπρο ήταν 14% το ίδιο έτος.
Στις επιστήμες, τις τέχνες και τη λογοτεχνία
σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d9/Franz_von_Lenbach_-_Clara_Schumann_%28Pastell_1878%29.jpg/170px-Franz_von_Lenbach_-_Clara_Schumann_%28Pastell_1878%29.jpg|μικρογραφία|Η Γερμανίδα συνθέτρια [[Κλάρα Σούμαν το 1878]] Οι γυναίκες έχουν συνεισφέρει βαθιά στον διάβα της ιστορίας στην επιστήμη, στη λογοτεχνία και τη τέχνη. Οι τομείς της μαιευτικής και γυναικολογίας ήταν δύο τομείς όπου οι γυναίκες ιστορικά είχαν τη μεγαλύτερη επιτυχία, μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα, όταν η φροντίδα για τις εγκύους που πριν αναλάμβαναν οι γυναίκες πλέον ξεκίνησε να γίνεται από τους άνδρες σε μεγάλο βαθμό γιατί πλέον το επάγγελμα άρχισε να χρειάζεται ειδική εκπαίδευση.
Το συγγραφικό έργο γενικά θεωρούνταν επίσης αποδεκτό για τις γυναίκες της ανώτερης τάξης, αν και οι γυναίκες που ζούσαν κάποτε σε ανδροκρατούμενο κόσμο δυσκολεύονταν να πετύχουν και συχνά αναγκάζονταν να υιοθετήσουν ανδρικό ψευδώνυμο (π.χ Γεώργιος Σάνδης, Τζορτζ Έλιοτ).
Σύμφωνα με τη βρετανίδα ραδιοφωνική παραγωγό, Εντουίνα Ουόλστενκροφτ, η βιομηχανία της κλασικής μουσικής ήταν από καιρό ανοιχτή στο να έχει γυναίκες σε ρόλους ερμηνείας ή ψυχαγωγίας, αλλά θέσεις όπως η διεύθυνση μιας ορχήστρας είναι ακόμη και σήμερα σε μεγάλο βαθμό σε ανδρικά χέρια. Στη λαϊκή μουσική, ενώ υπάρχουν πολλές γυναίκες τραγουδίστριες που γράφουν τραγούδια, υπάρχουν πολύ λίγες γυναίκες χειριστές της κονσόλας ήχου και πολύ λίγες γυναίκες μουσική παραγωγή.
Η γυναίκα στη θρησκεία
Ορισμένες θρησκείες και δόγματα έχουν συγκεκριμένες απόψεις σχετικά με τους ρόλους των φύλων, την αλληλεπίδραση των φύλων στις κοινωνικές δραστηριότητες και την κοινωνική ζωή, την κατάλληλη ενδυμασία των γυναικών, και άλλα θέματα που επηρεάζουν τη θέση της γυναίκας στη κοινωνία. Σε πολλές χώρες, αυτές οι θρησκευτικές διδασκαλίες επηρεάζουν το ποινικό δίκαιο, ή το οικογενειακό δίκαιο (βλέπε αναλυτικότερα το λήμμα Σαρία). Η σχέση μεταξύ της θρησκείας, του νόμου και της ισότητας των φύλων έχει συζητηθεί από διάφορους διεθνείς οργανισμούς.
Θηλυκότητα
Με τον όρο θηλυκότητα εννοούνται ένα σύνολο χαρακτηριστικών, συμπεριφορών και ρόλων που γενικά συνδέονται με τις γυναίκες και τα κορίτσια. Αν και η θηλυκότητα είναι μια έννοια η οποία έχει κοινωνική βάση, η επιστήμη της βιολογίας έχει επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο περιγράφονται οι συνήθειες οι οποίες θεωρούνται γυναικείες. Ο βαθμός στον οποίο η διαμόρφωση της θηλυκότητας επηρεάζεται από κοινωνικά και/ή βιολογικά χαρακτηριστικά αποτελεί ακόμη και σήμερα αντικείμενο συζήτησης. Η έννοια της θηλυκότητας διαφέρει από τον ορισμό του γυναικείου φύλου, καθώς ορισμένες ιδιαιτερότητες των γυναικών παρουσιάζονται και στους άνδρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άνθρωπος Κατηγορία:Γυναίκα
14 λέξεις
Οι 14 λέξεις (αγγλικά: Fourteen Words) είναι μια φράση που χρησιμοποιείται από Λευκούς εθνικιστές και ναζιστές. Χρησιμοποιείται σαν λέξη/κωδικός για την φράση We must secure the existence of our people and a future for White Children, (ελλ: Πρέπει να εξασφαλίσουμε την ύπαρξη του λαού μας και ένα μέλλον για τα λευκά παιδιά). Επίσης το 14 μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την φράση Because the beauty of the White Aryan women must not perish from the earth, δηλαδή (ελλ: επειδή η ομορφιά των λευκών αρίων γυναικών δεν πρέπει να χαθεί απ'τη Γη). Πιο γνωστή είναι η πρώτη εκδοχή. Και οι δύο φράσεις επινοήθηκαν από τον Ντέιβιντ Λέιν (David Lane), μέλος μιας νεοναζιστικής οργάνωσης φυλετικού διαχωρισμού ονόματι The Order (Το Τάγμα). Το πρώτο σύνθημα ήταν εμπνευσμένο από μια δήλωση, 88 λέξεις σε μήκος από τον τόμο 1, κεφάλαιο 8 του βιβλίου του Αδόλφου Χίτλερ στο Ο Αγών μου.
Συνδυάζεται επίσης, ο αριθμός 14 με τον αριθμό 88 π.χ 14/88 ή 1488. Το 8 είναι το όγδοο γράμμα του αγγλικού αλφαβήτου, το H, ενώ το διπλό 8, δηλαδή 88, σημαίνει HH (Heil Hitler).
Πηγές
Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Εθνικισμός Κατηγορία:Νεοναζισμός Κατηγορία:Ναζιστικές έννοιες
Δακτύλιος της φωτιάς
Περίπου το 90% των σεισμών του κόσμου και το 81% των μεγαλύτερων σεισμών του κόσμου συμβαίνουν κατα μήκος του δακτύλιου της φωτιάς. Η αμέσως επόμενη πιο σεισμική περιοχή (5-6% των σεισμών και 17% των μεγαλύτερων σεισμών του κόσμου) είναι το Αλπικό ορογενετικό σύστημα, το οποίο εκτείνεται από την Ιάβα και τη Σουμάτρα διαπερνώντας τα Ιμαλάια και τη Μεσόγειο Θάλασσα εώς των Ατλαντικό Ωκεανό. Το μεσοατλαντικό ρήγμα είναι η τρίτη πιο σεισμική ζώνη.
Ο δακτύλιος της φωτιάς είναι άμεσο αποτέλεσμα των τεκτονικών πλακών και της κίνησης και των συγκρούσεων των λιθοσφαιρικών πλακών. Το ανατολικό τμήμα του δακτυλίου είναι αποτέλεσμα της βύθισης των πλακών Νάζκα και Κόκος κάτω από την δυτικώς κινούμενη Νοτιοαμερικανική Πλάκα. Η Πλάκα Κόκος βυθίζεται κάτω από την Καραϊβική Πλάκα στην Κεντρική Αμερική. ένα κομμάτι της Πλάκας του Ειρηνικού μαζί με τη μικρή Πλάκα Χουάν ντε Φούκα βυθίζονται κάτω από τη Βορειοαμερικανική Πλάκα. Κατά μήκος του βόρειο τμήματος, η πλάκα του Ειρηνικού, η οποία κινείται προς τα βορειοδυτικά, βυθίζεται κάτω από το τόξω των Αλεούτιων νήσων. Πιο δυτικά ακόμα, η πλάκα του Ειρηνικού βυθίζεται κατά μήκος των τόξων της χερσονήσου της Καμτσάτκα έως και πέρα από την Ιαπωνία. Το νότιο τμήμα είναι πολυπλοκότερο με ένα αριθμώ μικρότερων τεκτονικών πλακών σε σύγκρουση με την πλάκα του Ειρηνικού από τις νήσους Μαριάννες, τις Φιλιππίνες, το Μπουγκαινβίλ, την Τόνγκα, και τη Νέα Ζηλανδία. Αυτό το κομμάτι δεν περιλαμβάνει την Αυστραλία, καθώς βρίσκεται στο κέντρο δικής της τεκτονικής πλάκας. Η Ινδονησία βρίσκεται μεταξύ του δακτυλίου της φωτιάς κατά μήκος των βορειοανατολικών νησιών της και της Αλπικής ορογενετικής ζώνης κατά μήκος των νοτίων και δυτικών νησιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηφαιστειολογία Κατηγορία:Γεωγραφία της Ωκεανίας Κατηγορία:Ακραία σημεία της Γης
Μοφλέττα
μικρογραφία|Ένα πιάτο μοφλέττας Η Μοφλέττα (מופלטהεπίσης Μουφλέτα, Μοφλέτα, κλπ.) είναι μια Σεφαραδιτική-Εβραϊκή τηγανίτα που παραδοσιακά καταναλώνεται κατά τη διάρκεια της γιορτής Μιμούνα, η ημέρα μετά το Πάσχα.
Η Μοφλέττα είναι μια λεπτή κρέπα που παρασκευάζεται από νερό, αλεύρι και λάδι. Η ζύμη ξεδιπλώνεται λεπτά και μαγειρεύεται σε ένα λαδωμένο τηγάνι μέχρι να πάρει ένα  κίτρινο-καφέ χρώμα. Συνήθως τρώγεται ζεστή, αλειμμένη με βούτυρο, μέλι, σιρόπι, μαρμελάδα, καρύδια, φιστίκια ή ξηρούς καρπούς.
Η αργία Μιμούνα, που εισήχθη στο Ισραήλ από τις Εβραϊκές κοινότητες της Βόρειας Αφρικής, και κυρίως από αυτή στο Μαρόκο, γιορτάζεται αμέσως μετά το Πάσχα. Το βράδυ, στήνεται μια γιορτή φρούτων, γλυκισμάτων και αρτοσκευασμάτων για τους γείτονες και επισκέπτες, και η μοφλέττα είναι ένα από τα παραδοσιακά πιάτα που σερβίρονται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινή κουζίνα Κατηγορία:Εβραϊκή κουζίνα
Αδερφοί Ρεντζαίοι
Τα αδέρφια Γιάννης και Θύμιος Ρέντζος ήταν διαβόητοι κακοποιοί που έδρασαν την περίοδο του Μεσοπολέμου στην Ήπειρο. Μέχρι τη σύλληψη και την εκτέλεση τους το 1930 είχαν διαπράξει δεκάδες δολοφονίες, ληστείες, απαγωγές και κλοπές.
Η δράση τους μέχρι το 1924
Τα δύο αδέρφια κατάγονταν από το χωριό Ανώγειο της Πρέβεζας.
Ο Γιάννης Ρέντζος είχε γεννηθεί το 1896 ενώ ο αδερφός του ήταν τρία χρόνια μικρότερος. Το 1917 ο Γιάννης ενώ υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στον λόχο της Ερσέκας, στη Βόρεια Ήπειρο, αφού έμαθε ποιοι ήταν οι δράστες της δολοφονίας του πατέρα του (ο οποίος είχε εξαφανιστεί το 1909 και μερικά χρόνια αργότερα μαθεύτηκε ότι είχε δολοφονηθεί και ο σκελετός του βρέθηκε σε μια τρύπα όπου τον είχαν πετάξει), λιποτάκτησε παίρνοντας μαζί τον οπλισμό του και αφού γύρισε στον τόπο του σκότωσε μαζί με τον αδερφό του τους δράστες.
Στη συνέχεια τα δύο αδέρφια βγήκαν στο βουνό και μαζί με τους συντρόφους τους, διέπραξαν, μέχρι το 1924 οπότε τους χορηγήθηκε αμνηστία, δεκάδες δολοφονίες, κλοπές, εκβιασμούς και απαγωγές. Ορισμένες από τις απαγωγές που διέπραξαν οι Ρεντζαίοι το διάστημα αυτό, από τις οποίες αποκόμισαν πολύ μεγάλα ποσά, ήταν η απαγωγή του Χρήστου Παπαγιαννόπουλου, η απαγωγή του εμπόρου Φουρναρόπουλου με λύτρα 2.000 χρυσές λίρες, η απαγωγή του υιού Παναγιωτόπουλου με λύτρα 4.000 χρυσές λίρες και η απαγωγή του γιου του μεγαλέμπορου Μαραμένου με λίτρα 1.000.000 δραχμές. Σύμφωνα δε με τις εφημερίδες της εποχής μέχρι την αμνήστευσή τους είχαν διαπράξει 47 δολοφονίες ενώ σύμφωνα με την Ιστορία της χωροφυλακής 82. Μεταξύ των δολοφονηθέντων από τα δύο αδέρφια ήταν και ο ταμίας της ομάδας τους Δημήτρης Μπουζούκης, επειδή τους κατέδωσε στην αστυνομία, και η γυναίκα του. Τελικά σκοτώνοντας και τους συντρόφους τους Σταύρο Σιντόρη και Κοντογιώργη κατάφεραν να πάρουν αμνηστία.
Η χορήγηση αμνηστίας και η ζωή των Ρεντζαίων στα Ιωάννινα
Τα δύο αδέρφια, μετά τη χορήγηση της αμνηστίας, μπήκαν στα Ιωάννινα μέσα σε πανηγυρικό κλίμα. Σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής και μαρτυρίες ανθρώπων που βρέθηκαν στην πόλη, κατά την είσοδο των Ρεντζαίων στην πρωτεύουσα της Ηπείρου, όλος ο κόσμος συγκεντρώθηκε για να τους δει ενώ ακόμα και ο διευθυντής της Ασφάλειας Ιωαννίνων και ο τότε μέραρχος, τους είχαν προηγουμένως προϋπαντήσει σε ένα χάνι της περιοχής. Οι Ρεντζαίοι γιόρτασαν την αμνήστευσή τους και την είσοδό τους στην πόλη τρώγοντας στο σπίτι ενός φίλου τους και το γλέντι συνεχίστηκε μέχρι αργά την νύχτα.
Στη συνέχεια τα δύο αδέρφια εγκαταστάθηκαν σε ένα δίπατο σπίτι που βρισκόταν κοντά στο κτίριο της διοίκησης χωροφυλακής στο κέντρο των Ιωαννίνων ενώ ο ανώτερος διοικητής χωροφυλακής συνταγματάρχης Πετσετάκης διέμενε σε οίκημα που ανήκε στους δύο αδερφούς «κατά νομή» και «ούτω κατοπτεύετο πλήρως» από αυτούς. Οι Ρεντζαίοι ζούσαν μια ζωή πολύ άνετη (καθώς τα προηγούμενα χρόνια είχαν κερδίσει μεγάλα ποσά από τις εγκληματικές τους δραστηριότητες) και συναναστρέφονταν την υψηλή κοινωνία της πόλης. Σύμφωνα με καταγγελία του βουλευτή Μιχάλη Γούδα στη συνεδρίαση της Βουλής της 10ης Δεκεμβρίου του 1926 τα δύο αδέρφια «εχρησίμευαν ως ημιεπίσημα αστυνομικά όργανα του Κράτους, συμπαρεδρεύοντες εις την αστυνομία και παρέχοντες πληροφορίες».
Το Σεπτέμβριο του 1924 ο Γιάννης Ρέντζος παντρεύτηκε την κόρη του συνεργάτη «κατά την ληστρική δράσιν των, του Βασίλη Κολοβού», ο οποίος κατέδωσε τους Ρεντζαίους στην αστυνομία μετά την ληστεία της Πέτρας.
Η ληστεία στην Πέτρα Πρέβεζας
Στις 13 Ιουνίου του 1926 στη διάρκεια ληστείας λίγα χιλιόμετρα έξω από την Πρέβεζα, που όπως αποδείχτηκε αργότερα την είχαν οργανώσει οι Ρεντζαίοι, σκοτώθηκαν οχτώ άνθρωποι. Οι ληστές είχαν κλείσει με τον κορμό ενός δέντρου το δρόμο, από όπου θα περνούσε το αυτοκίνητο της χρηματαποστολής της Εθνικής Τράπεζας, που μετέφερε από την Πρέβεζα στα Γιάννενα 15.000.000 δραχμές. Όταν το αυτοκίνητο πλησίασε οι ληστές άνοιξαν πυρ και από τις δύο πλευρές και ο οδηγός προσπαθώντας να τους αποφύγει έχασε τον έλεγχο με αποτέλεσμα να ανατραπεί το όχημα.
Στο σημείο της ληστείας έφτασαν αρχικά καταδιωκτικά αποσπάσματα και χωροφύλακες από την περιοχή οι οποίοι σύμφωνα με καταγγελίες «περιέπεσαν σε αξιοθρήνητους ενέργειες». Γι' αυτό πήγαν στο σημείο ο αρχηγός χωροφυλακής Δ. Κοκκαλάς και ο συνταγματάρχης Γάσπαρης προκειμένου να αναλάβουν το συντονισμό της επιχείρησης για τη σύλληψη των δραστών ενώ παράλληλα κατέφθασε πολύς στρατός και χωροφύλακες από τα Γιάννενα. Στα πλαίσια της επιχείρησης οι Κοκκαλάς και Γάσπαρης πρότειναν να ενισχυθούν οι αστυνομικές δυνάμεις με 280 οπλίτες και να αντικατασταθούν όσοι κατάγονταν από την Ήπειρο και την Κέρκυρα. Επίσης ζήτησαν να εκδιωχθούν ληστές που τους είχε χορηγηθεί αμνηστεία και διέμεναν στην Ήπειρο και να δημιουργηθούν μόνιμα φυλάκια σε διάφορα σημεία στο δρόμο που συνέδεε την Πρέβεζα με τα Γιάννενα. Τέλος ζήτησαν να «διορισθή εγνωσμένης δραστηριότητας γενικός διοικητής Ηπείρου», θέση που μέχρι τότε κατείχε ο εισαγγελέας Γιαμαρέλος. Παράλληλα δύο συντάγματα «κυνηγών» έκαναν έρευνες και ανακρίσεις στην περιοχή και προχωρούσαν σε συλλήψεις κάνοντας χρήση υπερβολικής και αδικαιολόγητης βίας σε βάρος των κατοίκων. Είχε δε διατυπωθεί η σκέψη να εκτοπισθούν οι κάτοικοι 27 χωριών της περιοχής και να εγκατασταθούν κάπου στην Πελοπόννησο.
Στις 14 Δεκεμβρίου του 1924 ο βουλευτής Γεώργιος Αθανασιάδης - Νόβας από το βήμα της Βουλής περιέγραψε την κατάσταση που επικράτησε στην περιοχή μετά την ληστεία όπως την έζησε ως απεσταλμένος της εφημερίδας Πολιτεία. Μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στη σύγχιση αρμοδιοτήτων που επικράτησε καθώς είχαν επιληφθεί συγχρόνως οι εισαγγελείς και αστυνομικές αρχές Ιωαννίνων, Άρτας και Πρέβεζας καθώς και ο εισηγητής του Στρατοδικείου της 8ης Μεραρχίας. Επίσης έκανε λόγω για λάθη από την πλευρά των αστυνομικών αρχών σχετικά με τις έρευνες και αναφέρθηκε συγκεκριμένα στον ηγούμενο του Μοναστηριού του Προφήτη Ηλία Παπαγιάννη: «''... έμεινεν ανεξερεύνητον το Μοναστήριον του Προφήτου Ηλιού, το οποίον είχε τόσον επίκαιρον τοποθεσίαν και του οποίου ο ηγούμενος ήτο ο διαβόητος Παπαγιάννης, έχων απότερον παρελθόν πατριωτικόν, όπως ήκουσα, διότι ήτο οπλαρχηγός, με πρόσφατον όμως παρελθόν επισήμου και γνωστού ληστοτρόφου. Και όμως το Μοναστήριον έμεινεν ανεξερεύνητον.[...] Επιτέλους έφθασαν εις το σημείον εκείνο, από το οποίον έπρεπε να είχον αρχίσει. Και εστράφησαν προς τον Παπαγιάννην αφ' ενός και προς τα ύποπτα ληστοπαραγωγά χωρία αφετέρου. Ο Παπαγιάννης καταπιεσθείς, πειθαναγκασθείς και κατ' άλλους δεινώς βασανισθείς.... ωμολόγησεν ό,τι εγνώριζεν.... Οπωσδήποτε έβαλε την ανάκρισιν εις το δρόμον της....''».