cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο της Καράτσου
Τοποθεσία
Το Κάστρο της Καράτσου, το οποίο βρίσκεται δίπλα στον κόλπο Καράτσου, είναι ασυνήθιστο καθώς η λιθοδομή υψώνεται απευθείας από το νερό, χρησιμοποιώντας τον ωκεανό ως φυσική τάφρο. Είναι ένα μεσαίου μεγέθους κάστρο με το Χονμάρου (εσωτερικό περιτείχισμα) που βρίσκεται στην κορυφή του όρους Μάντο, το Νι-νο-μάρου (2ο περιτείχισμα) και το Σαν-νο-μάρου (3ο περιτείχισμα) στα δυτικά και τις εξωτερικές δομές στο νότο.
Το δευτερεύον περιτείχισμα Νι-νο-μάρου περιείχε το παλάτι του νταϊμιό του Καράτσου και τα διοικητικά γραφεία του τομέα. Το πιο εσωτερικό περιτείχισμα θα περιείχε κανονικά ένα ντόντζον. Ωστόσο, υπάρχει σημαντική αμφισβήτηση ως προς το αν όντως έγινε ποτέ ή όχι. Τα αρχεία δείχνουν ότι μια πέτρινη βάση θεμελίωσης υπήρχε τουλάχιστον από το 1627, αλλά η κυβέρνηση Τοκουγκάβα δεν ενέκρινε ποτέ την κατασκευή ενός πύργου ντόντζον. Το σημερινό ντόντζον είναι μια μοντέρνα ανακατασκευή, που βασίζεται σε υποθέσεις των καλλιτεχνών σχετικά με το πώς θα έπρεπε να μοιάζει ένα ντόντζον της περιόδου Κέιτσο (1596–1615).
Ιστορία
Ο Τερασάβα Χιροτάκα, που ήταν στην υπηρεσία του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, έγινε άρχοντας του Καράτσου το 1595. Στη μάχη της Σεκιγκαχάρα το 1600, ένωσε τις δυνάμεις του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου και επιτέθηκε στο Κάστρο Γκίφου. Επιβραβεύτηκε με μεγαλύτερα εδάφη γύρω από το Καράτσου, σχηματίζοντας μια κυριαρχία 123.000 koku. Το 1598, εγκατέλειψε το αρχικό του κάστρο του Κάστρου της Ναγκόγια και άρχισε να εργάζεται για ένα νέο κάστρο στο Καράτσου, χρησιμοποιώντας πολλά υλικά από το παλιό, από το 1602-1608. Το σογκουνάτο Τοκουγκάβα διέταξε γειτονικές περιοχές τοζάμα να συνεισφέρουν στην κατασκευή του, και το έκαναν κυρίως ανασκάπτοντας το δίκτυο των τάφρων του. Το 1637, εν μέρει λόγω της αποτυχίας του να καταστείλει την εξέγερση των Σιμαμπάρα, τα εδάφη του κατασχέθηκαν από το Σογκουνάτο. Ο τομέας Καράτσου παραδόθηκε στον έλεγχο της φυλής Όκουμπο (1649–1678), της φυλής Ματσουντάιρα (Ογκιού) (1678–1691), της φυλής Ντόι (1691–1762), της φυλής Μιζούνο (1762–1817), μέχρι να εισέλθει τελικά την κατοχή της φυλής Ογκασαβάρα το 1762.
Τον Ιούνιο του 1869, ο τίτλος του νταϊμιό καταργήθηκε και το 1871, ο ίδιος ο τομέας Καράτσου καταργήθηκε με την κατάργηση του συστήματος χαν και έγινε μέρος της νέας περιφέρειας Σάγκα. Το Κάστρο Καράτσου κατεδαφίστηκε λίγο αργότερα και στη θέση του ιδρύθηκε το πάρκο Μαϊζούρου το 1877.
Το σημερινό ντόντζον και ορισμένες άλλες κατασκευές του κάστρου ανακατασκευάστηκαν το 1966, για να τονώσουν τον τοπικό τουρισμό και να λειτουργήσουν ως τοπικό μουσείο. Το σημερινό ντόντζον διαθέτει πέντε επίπεδα και πέντε ορόφους, με χαμηλότερο ισόγειο. Στεγάζει επίσης εκθεσιακό χώρο. Γίνονται περιοδικές εκθέσεις όπλων σαμουράι, σπαθιών, πανοπλιών, κεραμικών, κ.α. Οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν τον κόλπο Ματσουούρα και την πόλη Καράτσου από τον πέμπτο όροφο του κτηρίου. Πολλά από τα γιαγκούρα χρονολογούνται από την ίδια εποχή, αν και το Τατσούμι Γιαγκούρα προστέθηκε το 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρατσου Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Τιμάνθης ο Κύθνιος
Ο Τιμάνθης ο Κύθνιος (τέλη του 5ου - αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα) ήταν αρχαίος Έλληνας ζωγράφος.
Σύμφωνα με τον Κοϊντιλιανό κατάγεται από την Κύθνο. Ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης αναφέρει ως τόπο καταγωγής του τη Σικυώνα, πιθανώς συγχέοντάς τον με τον ομώνυμο ζωγράφο του 3ου π.Χ. αιώνα.
Ο Κικέρων τον συγκαταλέγει, μαζί με τον Πολύγνωτο και τον Ζεύξη, μεταξύ των ζωγράφων που χρησιμοποιούσαν μέχρι τέσσερα χρώματα στους πίνακές τους.
Ο Τιμάνθης ήταν σύγχρονος με τους ζωγράφους Ζεύξη, Ἀνδροκύδη, Εὔπομπο και Παρράσιο, τους οποίους ανταγωνιζόταν. Σε έναν διαγωνισμό στη Σάμο με τον Παρράσιο, δημιούργησε έναν πίνακα που, σύμφωνα με την Αιθιοπίδα και τη Μικρή Ιλιάδα, έδειχνε τον Άίαντα και τον Οδυσσέα να πολεμούν για τα όπλα του Αχιλλέα. Ο Τιμάνθης κέρδισε με μεγάλη πλειοψηφία ψήφων. Ο Παρράσιος λέγεται ότι αντέδρασε ως εκ μέρους του ζωγραφισμένου ήρωα Αίαντα λέγοντας ότι ήταν «ντροπή να ηττηθείς για δεύτερη φορά από έναν ανάξιο αντίπαλο».
Τα πιο γνωστά από τα έργα του ήταν μια εικόνα που αντιπροσωπεύει τη θυσία της Ιφιγένειας, στην οποία απεικόνιζε με λεπτομέρεια τα συναισθήματα εκείνων που έλαβαν μέρος στη θυσία, ωστόσο, προσπαθώντας για να αποδώσει τη θλίψη του Αγαμέμνονα, τον απεικόνισε καλύπτοντας με πέπλο το πρόσωπό του. Μια τοιχογραφία που ανακαλύφθηκε στην Πομπηία, στο «σπίτι του τραγικού ποιητή», και τώρα βρίσκεται στο Μουσείο της Νάπολης, έχει θεωρηθεί ως αντίγραφο ή απεικόνιση αυτού του πίνακα (Wolfgang Helbig, Wandgemälde Campaniens, No. 1304).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2006
Τα 72α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 11 Δεκεμβρίου 2006, απονεμήθηκαν στις 7 Ιανουαρίου 2007, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2006.
thumb|right|150px|[[Μάρτιν Σκορσέζε, Καλύτερη Σκηνοθεσία]] thumb|right|150px|[[Forest Whitaker, Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Έλεν Μίρεν, Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Jackie Earle Haley, Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Τζένιφερ Χάντσον, Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Peter Morgan, Καλύτερο Σενάριο]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2006
Γαλλική εισβολή στη Μάλτα
Η Γαλλική εισβολή στη Μάλτα (στη μαλτέζικη γλώσσα: Invażjoni Franċiża ta' Malta) πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1798, στα πλαίσια της γαλλικής εκστρατείας στη Μεσόγειο (1789), κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης.
Ειδικότερα στις 10 Ιουνίου 1798 στρατεύματα της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας υπό τον Ναπολέοντα αποβιβάστηκαν στα νησιά Μάλτα και Γκόζο, που μέχρι τότε βρίσκονταν υπό την κυριαρχία του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη. Τα γαλλικά στρατεύματα αντιμετώπισαν μικρή αντίσταση από μέλη του Τάγματος και της Μαλτέζικης Πολιτοφυλακής και πολύ γρήγορα κατάφεραν να καταλάβουν το μεγαλύτερο τμήμα του Μαλτέζικου Αρχιπελάγους εκτός από τη πρωτεύουσα Βαλέτα και το λιμάνι, που ήταν καλά οχυρωμένα. Τελικά η δυσαρέσκεια μελών του Τάγματος, που ήταν Γάλλοι, και η στάση του μαλτέζικου λαού οδήγησαν τα μέλη του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη να υπογράψουν ανακωχή και να παραδώσουν και τη Βαλέττα αν και είχαν τα μέσα για να αντιμετωπίσουν μια πολιορκία. Έτσι έληξε η εξουσία του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη στη Μάλτα, που διήρκησε 268 χρόνια.
Μερικούς μήνες αργότερα η δυσαρέσκεια από τις μεταρρυθμίσεις στις οποίες είχαν προβεί οι Γάλλοι, οδήγησαν σε εξέγερση κατά την οποία οι εξεγερμένοι Μαλτέζοι, με τη βοήθεια των Βρετανών, των Ναπολιτάνων και των Πορτογάλων, απέκλεισαν τη γαλλική φρουρά. Ο αποκλεισμός κράτησε δύο χρόνια και έληξε με την παράδοση των Γάλλων στους Βρετανούς, το 1800, και τη μετατροπή της Μάλτας σε βρετανικό προτεκτοράτο για τα επόμενα 164 χρόνια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Μάλτας
Μάχη στα Δυο Βουνά Ευβοίας (1822)
Υπόβαθρο
Μετά την αποτυχημένη πολιορκία της Καρύστου και την αναχώρηση των ελληνικών δυνάμεων και του Οδυσσέα Ανδρούτσου από την Εύβοια, πρωτοστάτης της επανάστασης στην νήσο έμεινε ο Αγγελής Γοβιός. Ο τελευταίος σχεδίασε να εκστρατεύσει εναντίον της Χαλκίδας και μετά εναντίον της Καρύστου. Για την εκτέλεση αυτού του ριψοκίνδυνου και δύσκολου σχεδίου, ο Γοβιός ζήτησε ενισχύσεις από τις Σποράδες, που βρίσκονταν Ολύμπιοι επαναστάτες, και κάλεσε να συνδράμουν στην επιχείρησή του τους οπλαρχηγούς Κώτσο και Γιαννάκη Δημητρίου, καθώς και τον αδερφό του, τον Αναγνώστη Γοβιό, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν.
Μάχη
Οι ελληνικές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν στα Βρυσάκια της Εύβοιας, το βράδυ της 28ης Μαρτίου 1822. Όμως, 1.000 Τούρκοι με επικεφαλής τον Κενάν αγά, αντιλαμβανόμενοι την συγκρότηση των ελληνικών δυνάμεων, εκστράτευσαν από την Χαλκίδα και κατέλαβαν την επίκαιρη θέση των Δύο Βούνων, από όπου έστειλαν ένα τμήμα ιππέων εναντίον του ελληνικού στρατοπέδου. Παρά την συμβουλή του Κώτσου Δημητρίου να περιμένουν την αυγή, ο Αγγελής Γοβιός όρμησε εναντίον των Οθωμανών. Κατά την καταδίωξη όμως των τελευταίων ο Γοβιός έπεσε σε παγίδα που είχαν ετοιμάσει οι εχθροί του στην οποία φονεύτηκε μαζί με τον αδελφό του και τον Κώτσο. Οι περισσότεροι Έλληνες, όμως, αντιλαμβανόμενοι την ενέδρα κατάφεραν να διαφύγουν στον Πύργο της Αγίας Τριάδας.
Τα ακόλουθα γεγονότα
Μετά τον θάνατο του ηρωικού Γοβιού αρχηγοί των Ελληνικών δυνάμεων στα Βρυσάκια έμειναν ο Γιαννάκης Δημητρίου και ο Νικόλαος Τομαράς. Δύο μήνες αργότερα οι Τούρκοι της Χαλκίδας, ενισχυμένοι από τον στρατό του Δράμαλη, επιτέθηκαν εναντίον του στρατοπέδου το οποίο και διέλυσαν. Οι Έλληνες πολεμιστές διασκορπίστηκαν με μόνο τον Νικόλαο Κριεζώτη να παραμένει στην νήσο και να ευελπιστεί για την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού από την Εύβοια.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Λιγκιάδες Ιωαννίνων
Οι Λιγκιάδες είναι ένα χωριό που βρίσκεται στη νότια πλαγιά του όρους Μιτσικέλι, κοντά στα Γιάννενα. Διαθέτοντας πανέμορφη θέα προς την πόλη, τη λίμνη Παμβώτιδα με το νησάκι της και τις απέναντι κορυφές του όρους Τόμαρος.
Ιστορία
H φράση «συνωκίσθησαν εις τα νυν χειμερινά του χωρίου οικήματα» αποδεικνύει ότι υπήρχαν δύο οικισμοί, οι Άνω (1150μ) όπου έμεναν το καλοκαίρι και οι Κάτω (940μ) Λιγκιάδες όπου έμεναν τον χειμώνα και όπου τελικά αναπτύχθηκε το χωριό. Υπήρξε ανέκαθεν κτηνοτροφικό χωριό με τα κοπάδια του να είναι ελευθέρας βοσκής στις πλαγιές του Μιτσικελιου φέρνοντας τους κατοίκους σε άμεση αντιπαράθεση με την άγρια πανίδα του βουνού (λύκοι, αρκούδες). Στις Λιγκιάδες θα συναντήσετε την μονή του Αγίου Γεωργίου η οποία ήταν σπουδαίο πνευματικό κέντρο της Ηπείρου τον 17ο αιώνα. Ιδρυτής της θεωρείται ο λόγιος και κληρικός Βησσαρίων Μακρής, ο οποίος πέθανε στη μονή το 1699.
Ο οικισμός των Λιγκιάδων έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός, έχει περίπου 100 κατοίκους και απέχει συνολικά 12 χλμ. από τα Γιάννενα.Το μαρτυρικό χωριό των Λιγκιάδων κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου πολέμου καταστράφηκε ολοσχερώς και ξαναχτίστηκε μερικά χρόνια αργότερα στην ίδια θέση.
Στις 3 Οκτωβρίου του 1943 Γερμανοί στρατιώτες μετέβησαν στο χωριό, όπου και εκτέλεσαν 92 κατοίκους σε αντίποινα για την δολοφονία γερμανού αξιωματούχου από τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Τέοντοορ Ένφανκ
Ο Τέοντοορ Ένφανκ (φλαμανδικά: Theodoor Aenvanck ή Theodor Aenvanck (παραλλαγές του ονόματος: Théodoor van Aenvanck, Theodor van Aenvanck, Theodor Aenvalck) (1633, Αμβέρσα – 1690, Αμβέρσα ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της τεχνοτροπίας του μπαρόκ. Είναι γνωστός για τις νεκρές φύσεις με άνθη που φιλοτέχνησε.
Βιογραφία
Διετέλεσε μαθητή του ζωγράφου νεκρών φύσεων Γιαν Ντάβιντσον ντε Χέιμ. Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1647 και το 1669 έγινε "Δάσκαλος" σε αυτήν. Ταξίδεψε στο εξωτερικό πιθανόν πριν το 1669 και πιθανόν εγκατέλειψε την Αμβέρσα εκ νέου μετά τον Μάρτιο του 1686. Απεβίωσε μετά το 1690, αλλά ο τόπος θανάτου του δεν είναι εξακριβωμένος.
Έργο
Είναι γνωστός για τις νεκρές φύσεις με άνθη που ζωγράφισε, αλλά δημιούργησε, επίσης, νεκρές φύσεις με φρούτα και ψάρια.
Κατάλογος νικητών της Eurovision
69 τραγούδια που γράφτηκαν από 139 τραγουδοποιούς κέρδισαν τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, έναν ετήσιο διαγωνισμό που διοργανώνεται από χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης. Ο διαγωνισμός, ο οποίος μεταδίδεται κάθε χρόνο από το ντεμπούτο του το 1956 (με εξαίρεση το 2020), είναι ένα από τα μακροβιότερα τηλεοπτικά προγράμματα στον κόσμο. Ο νικητής του διαγωνισμού έχει καθοριστεί χρησιμοποιώντας πολλές τεχνικές ψηφοφορίας σε όλη την ιστορία του. Επίκεντρο αυτών ήταν η απονομή βαθμών σε χώρες από κριτική επιτροπή ή τηλεψηφοφόρους. Η χώρα με τους περισσότερους βαθμούς ανακηρύσσεται νικήτρια. Ο πρώτος διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision δεν κερδήθηκε με πόντους, αλλά με ψήφους (δύο ανά χώρα) και ανακοινώθηκε μόνο ο νικητής.
Έχουν γίνει 66 διαγωνισμοί, με έναν νικητή κάθε χρόνο εκτός από τον ισόπαλο, ο οποίος είχε τέσσερις. Είκοσι επτά χώρες έχουν κερδίσει τον διαγωνισμό. Η κέρδισε τον πρώτο διαγωνισμό το 1956. Οι χώρες με τον μεγαλύτερο αριθμό νικών είναι η και η, με επτά. Μόνο δύο άνθρωποι έχουν κερδίσει περισσότερες από μία φορές ως ερμηνευτές: ο Ιρλανδός Τζόνι Λόγκαν, ο οποίος ερμήνευσε το "What's Another Year" το 1980 και το "Hold Me Now" το 1987 και η Σουηδή Λορίν, η οποία ερμήνευσε το "Euphoria" το 2012 και το "Tattoo" το 2023. Ο Λόγκαν είναι επίσης ένας από τους πέντε τραγουδοποιούς που έχουν γράψει περισσότερες από μία νικηφόρες συμμετοχές ("Hold Me Now" το 1987 και "Why Me?" το 1992, σε ερμηνεία της Λίντα Μάρτιν). Αυτό κάνει τον Λόγκαν το μόνο άτομο που έχει στο ενεργητικό του τρεις νίκες στη Eurovision, είτε ως τραγουδιστής, είτε ως τραγουδοποιός ή και τα δύο. Οι άλλοι έξι τραγουδοποιοί με περισσότερες από μία νικηφόρες συμμετοχές στο ενεργητικό τους είναι ο Γουίλι βαν Χέμερτ (Ολλανδία, 1957 και 1959), ο Υβ Ντεσκά (Μονακό, 1971 και Λουξεμβούργο, 1972), ο Ρολφ Λόβλαντ (Νορβηγία, 1985 και 1995), ο Μπρένταν Γκράχαμ (Ιρλανδία, 1994 και 1996) και οι Πέτερ Μποστρέμ και Τόμας Γκούσταφσον (Σουηδία, 2012 και 2023).
Σχετικά λίγοι νικητές του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision έχουν σημειώσει μεγάλη επιτυχία στη μουσική βιομηχανία. Οι πιο αξιόλογοι νικητές που έγιναν διεθνείς αστέρες είναι οι ABBA, οι οποίοι κέρδισαν τον διαγωνισμό για τη Σουηδία το με το τραγούδι τους "Waterloo", και η Σελίν Ντιόν, η οποία κέρδισε τον διαγωνισμό για την Ελβετία το  με το τραγούδι "Ne partez pas sans moi". Πιο πρόσφατα, ο Ντάνκαν Λόρενς, ο οποίος κέρδισε τον για την Ολλανδία με το "Arcade", γνώρισε παγκόσμια επιτυχία ροής με το τραγούδι ως επιτυχία κατά τη διάρκεια του 2020 και του 2021, ενώ οι Måneskin, νικητές του  για την Ιταλία με το "Zitti e buoni", πέτυχαν στη συνέχεια παγκόσμια δημοτικότητα τους μήνες που ακολούθησαν τη νίκη τους.
Από το 2008, ο νικητής απονέμεται επίσημο τρόπαιο νικητή του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Το τρόπαιο είναι ένα χειροποίητο κομμάτι γυαλιού αμμοβολής σε σχήμα μικροφώνου της δεκαετίας του 1950. Οι τραγουδοποιοί και οι συνθέτες της νικήτριας συμμετοχής λαμβάνουν μικρότερες εκδόσεις του τροπαίου. Το αρχικό σχέδιο δημιουργήθηκε από τον Κιέλλ Ένγκμαν της Kosta Boda, ο οποίος ειδικεύεται στην τέχνη του γυαλιού.
Ερμηνευτές και τραγουδοποιοί με πολλαπλές νίκες
Τα ακόλουθα άτομα έχουν κερδίσει τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision ως ερμηνευτές ή τραγουδοποιοί περισσότερες από μία φορές.
Παρατηρήσεις
Έντεκα νικητές της Eurovision (μαζί με τρεις μη νικητές) εμφανίστηκαν στη συναυλία Congratulations το 2005, όπου το "Waterloo" των ABBA ψηφίστηκε το πιο δημοφιλές τραγούδι των πρώτων πενήντα ετών του διαγωνισμού.
Οι αλλαγές στο σύστημα ψηφοφορίας, συμπεριλαμβανομένης της σταθερής αύξησης του αριθμού των χωρών που συμμετέχουν/ψηφίζουν, σημαίνει ότι οι πόντοι που κερδίζονται δεν είναι συγκρίσιμοι κατά τη διάρκεια των δεκαετιών. Ο Σαλβαντόρ Σομπράλ της Πορτογαλίας κατέχει το ρεκόρ του υψηλότερου αριθμού βαθμών στην ιστορία του διαγωνισμού, κερδίζοντας 758 με το τραγούδι "Amar pelos dois". Ο Αλεξάντερ Ρίμπακ της Νορβηγίας κατέχει το μεγαλύτερο περιθώριο νίκης σε βαθμούς, με μια διαφορά 169 βαθμών έναντι της δεύτερης θέσης το 2009. Η Τζιλιόλα Τσινκουέτι της Ιταλίας κατέχει το ρεκόρ για τη μεγαλύτερη νίκη κατά ποσοστό, σημειώνοντας σχεδόν τριπλάσιους βαθμούς από τη δεύτερη θέση (49 βαθμούς έλαβε σε σύγκριση με τους 17 από τον δεύτερο) στον διαγωνισμό του 1964. Σύμφωνα με το σύστημα ψηφοφορίας που χρησιμοποιήθηκε από το 1975 έως το 2015, το χαμηλότερο νικηφόρο αποτέλεσμα ήταν οι Bobbysocks της Νορβηγίας. Κατά τη νίκη τους στη Eurovision του 1985 κέρδισαν 123 βαθμούς (από τους συνολικά 1044 διαθέσιμους από τις 18 άλλες χώρες), ενώ το χαμηλότερο νικητήριο σύνολο ήταν οι 18 βαθμοί (από τους 160 συνολικούς βαθμούς από 16 χώρες) που σημείωσε η κάθε μία από τις τέσσερις χώρες που κέρδισαν το 1969.
Σύμφωνα με το σύστημα ψηφοφορίας που χρησιμοποιήθηκε από το 1975 έως το 2015, στο οποίο κάθε χώρα δίνει τους μέγιστους βαθμούς στην πρώτη της θέση, η Σουηδέζα ερμηνεύτρια Λορίν κέρδισε το διαγωνισμό της Eurovision το 2012 με τους περισσότερους ψήφους πρώτης θέσης που συγκεντρώθηκαν, λαμβάνοντας ψήφους πρώτης θέσης από 18 από 41 χώρες (εξαιρουμένων των ίδιων). Οι υποψήφιοι του Ηνωμένου Βασιλείου το 1976, Brotherhood of Man με το τραγούδι "Save Your Kisses For Me" κατέχουν το ρεκόρ της υψηλότερης μέσης βαθμολογίας ανά συμμετέχουσα χώρα, με μέσο όρο 9,65 πόντους ανά χώρα. Οι νικητές του, οι Αζέροι Έλλ & Νίκκι, κατέχουν τη χαμηλότερη μέση βαθμολογία για ένα τραγούδι που κερδίζει βάσει αυτού του συστήματος, λαμβάνοντας 5,14 πόντους ανά χώρα.
Το 2016, το "1944" της Τζαμάλα έγινε η πρώτη νικηφόρα συμμετοχή από τότε που η ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής εισήχθη παράλληλα με την τηλεψηφοφορία από το 2009 για να τερματίσει πρώτη σε καμία από τις δύο περιπτώσεις, τερματίζοντας δεύτερη στην ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής πίσω από την Αυστραλία και δεύτερη στην τηλεψηφοφορία μετά τη Ρωσία. Το "Arcade" του Ντάνκαν Λόρενς έγινε ο δεύτερος νικητής αυτής της ιδιαιτερότητας στο διαγωνισμό του 2019, έχοντας τερματίσει τρίτος πίσω από τη Βόρεια Μακεδονία και τη Σουηδία στην ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής και δεύτερος πίσω από τη Νορβηγία στην τηλεψηφοφορία.
Περίπου τα δύο τρίτα των νικηφόρων τραγουδιών ερμηνεύτηκαν στο δεύτερο μισό του σόου. Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά, μέχρι το 2019, μόνο το 34,3% των νικηφόρων τραγουδιών ερμηνεύτηκαν στο πρώτο μισό, συμπεριλαμβανομένων των 3 από τους 4 νικητές το 1969. Το μόνο τραγούδι που κέρδισε χωρίς να είναι σαφώς στο ένα ή στο άλλο μισό ήταν η συμμετοχή του Ισραήλ, το "Hallelujah" το 1979, το οποίο κληρώθηκε 10ο από 19 τραγούδια. Μεταξύ του 2005 και του 2013, όλα τα νικητήρια τραγούδια ερμηνεύτηκαν στο δεύτερο μισό της σειράς του Μεγάλου Τελικού.
Το τερμάτισε στη δεύτερη θέση δεκαέξι φορές στη Eurovision (πιο πρόσφατα το 2022), περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Η τερμάτισε τρίτη και τέταρτη επτά φορές στη Eurovision (πιο πρόσφατα αντίστοιχα το 1981 και το 2001) και η  τερμάτισε πέμπτη εννέα φορές στη Eurovision (πιο πρόσφατα το 2019). Η χώρα με τα περισσότερα φινιρίσματα στις τρεις πρώτες θέσεις που δεν έχει κερδίσει ποτέ τον διαγωνισμό είναι η, έχοντας τερματίσει δεύτερη το 2002 και το 2005 και τρίτη το 1992 και το 1998. Ένα άλλο νησιωτικό έθνος, η, έχει επίσης τερματίσει δεύτερη δύο φορές, το 1999 και το 2009. Με την Πορτογαλία να επιτυγχάνει την πρώτη της νίκη το 2017, η Μάλτα κατέχει επίσης το ρεκόρ για τη μεγαλύτερη αναμονή για μια πρώτη νίκη, αφού εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο διαγωνισμό το 1971 (αν και η έχει περισσότερες εμφανίσεις χωρίς νίκη, με 36 από το ντεμπούτο της το 1981, λόγω της διακοπής της Μάλτας από το 1976 έως το 1990). Η κατέχει το τρέχον ρεκόρ με τη μεγαλύτερη απόσταση χρόνου από την τελευταία της νίκη, με συνολικά 50 χρόνια δίχως νίκη, με την τελευταία της νίκη να είναι το 1969. Ακολουθούν η Γαλλία (1977) και το Βέλγιο (1986).
Δεν υπάρχει επίσημη δεύτερη θέση για δύο από τους διαγωνισμούς – 1956 και 1969. Το 1956 ανακοινώθηκε μόνο ο νικητής, η Ελβετία, ενώ υπήρξαν κερδοσκοπικές αναφορές ότι η Γερμανία κατέληξε στη δεύτερη θέση με το "Im Wartesaal zum großen Glück" από τον Βάλτερ Αντρέας Σβαρτ, επειδή η Γερμανία επελέγη για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό του 1957. Το 1969 τέσσερα τραγούδια μοιράστηκαν την πρώτη θέση επιτυγχάνοντας τον ίδιο αριθμό βαθμών, και το δεύτερο καλύτερο αποτέλεσμα επιτεύχθηκε από την Ελβετία, η οποία δεν θεωρείται επίσημος επιλαχών, λόγω της ισοπαλίας για την πρώτη θέση.
Ανά χώρα
Ο πρώτος επαναληπτικός νικητής ήταν η, που ολοκληρώθηκε το. Η ήταν η πρώτη χώρα που κέρδισε τρεις φορές (ολοκληρώθηκε το ), τέσσερις φορές (ολοκληρώθηκε το ) και πέντε φορές (ολοκληρώθηκε το ). Η ήταν η πρώτη χώρα που κέρδισε έξι φορές (ολοκληρώθηκε το ) και επτά φορές (ολοκληρώθηκε το ). Η πρώτη χώρα που κέρδισε δύο διαδοχικούς διαγωνισμούς ήταν η, από το έως το. Η πρώτη χώρα που κέρδισε τρεις διαδοχικούς διαγωνισμούς ήταν η Ιρλανδία, από το έως το.
Τελικοί
Η χρονιά 1969 είναι σε πλάγια γράμματα για να δείξει τη νίκη τεσσάρων χωρών. Επίσης δεν περιλαμβάνεται, στον πίνακα η χρονιά 2020, λόγω του ότι δεν πραγματοποιήθηκε διαγωνισμός λόγω COVID-19.
Ανά γλώσσα
Ανάμεσα στα χρόνια 1966 και 1973, και πάλι ανάμεσα στα 1977 και 1998, οι χώρες έπρεπε να τραγουδήσουν στη μητρική τους γλώσσα τους. Για περισσότερα, δείτε το άρθρο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision.
Παραπομπές
<references group="N"/>
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Eurovision
Φατμά Σουλτάνα (κόρη του Αχμέτ Α')
Η Φατμά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:فاطمہ سلطان) (Τούρκικα: Fatma Sultan, 1606 - 1670) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αδελφή του Μουράτ Δ΄ και του Ιμπραήμ Α΄ και θεία του Μωάμεθ Δ΄. Είναι γνωστή για τους πολλούς πολιτικούς γάμους της.
Βιογραφία
Η Φατμά Σουλτάνα γεννήθηκε το 1606 στην Κωνσταντινούπολη, κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ και της ελληνίδας αγαπημένης του συζύγου Χασεκί Κιοσέμ Σουλτάνας.Ήταν ομορφη και είχε λευκό δέρμα και ξανθά μαλλιά. Οι οθωμανές πριγκίπισσες παντρεύονταν με σημαντικούς οθωμανούς αξιωματούχους με επιρροή από τις μητέρες του ή από τις γιαγιάδες τους, οι οποίες είχαν το δικαίωμα να οργανώσουν τους γάμους τους για πολιτική χρήση.
Είχαν προνόμια στο γάμο τους που τις χώριζε από τις άλλες μουσουλμανικές γυναίκες: όπως το δικαίωμα να είναι η μόνη γυναίκα του συζύγου τους, να αρνηθούν να επισφραγίσουν το γάμο τους έως ότου είναι έτοιμες και να πάρουν διαζύγιο. Λόγω του ότι πολλές από αυτές παντρεύονταν όταν ήταν παιδιά και ήταν χήρες και διαζευμένες πολλές φορές, συχνά για πολιτικούς λόγους, οι επανενυμφέυσεις ήταν πολύ συχνές.
Η Φατμά και η αδελφή της Αϊσέ Σουλτάνα είναι ακραία παραδείγματα: παντρεύτηκαν τουλάχιστον έξι με εφτά φορές και τελευταία φορά παντρεύτηκαν στην ηλικία των 61 και 50 ετών αντίστοιχα.
Η Φατμά παντρεύτηκε το 1624 τον Τσαταλκαλί Χασάν Πασά. Πήρε διαζύγιο από τον πρώτο της σύζυγο το 1626. Παντρεύτηκε μετά το 1628, τον Καρά Μουσταφά Πασά. Ωστόσο ήταν χήρα τον χρόνο του δεύτερου γάμου της γιατί ο Μουσταφά εκτελέστηκε από τον 16χρονο αδελφό της, Μουράτ Δ΄ για δράση "σε αντίθεση με το νόμο του Θεού".
Ένας από τους επτά γάμους της Φατμά ήταν με τον Μελέκ Αχμέτ Πασά, που ήταν παντρεμένος στο παρελθόν με την ανιψιά της,Καγιά Σουλτάνα, το 1662. Τότε πλησιάζε τα εξήντα. Ο γάμος ήταν αναγκαστικά τοποθετημένος κατά τις επιθυμίες και των δύο μερών και δυστυχισμένος ο Μελέκ κατηγόρησε το Μεγάλο Βεζιρη Κιοπρουλή Μαχμούτ Πασά ότι το κανόνισε για να τον τιμωρήσει.
Ο ίδιος ο Μεγάλος Βεζίρης αστειεύτηκε λέγοντας ότι έδωσε στον Μελέκ έναν ελέφαντα για να τραφεί. Την πρώτη νύχτα του γάμου, η Φατμά παρουσίασε στο Μελέκ τι ζητούσε για το επιδομά της. Εκείνος απάντησε ότι το ποσό αυτό ήταν αδύνατο και αυτή απάντησε ότι το διαζύγιο ήταν η μόνη εναλλακτική λύση και απαίτησε από αυτόν να επιστρέψει την προίκα της, η οποία ανερχόταν σε ένα χρόνο από φόρους της Αιγύπτου (αυτό ήταν πιθανόν να σχετίζεται με το γεγονός ότι ένας από τους προηγούμενους συζύγους της, ο αείμνηστος Καρά Μουσταφά Πασάς, στο παρελθόν υπήρξε κυβερνήτης της επαρχίας Αιγύπτου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αναφέρθηκε ότι είχε αναγκαστεί να εξοφλήσει τις φορολογικές εισπράξεις που είχε καταχράστηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του).
Όταν έμεινε χήρα το 1662 λίγο αργότερα διεκδίκησε το δικαίωμα στην περιουσία του, που προκάλεσε μια σύγκρουση με τον Μεγάλο Βεζίρη, ο οποίος αναγκάστηκε να ενδώσει στα αιτήματα της. Το 1665, παντρεύτηκε τον Κανμπούρ Μουσταφά Πασά και το 1667 παντρεύτηκε τον Κιοζμπεκτσί Γιουσούφ Πασά.
Η Φατμά πέθανε το 1670 στην Κωνσταντινούπολη και θάφτηκε στο Μπλε Τζαμί.
Ομοιόμορφη κατανομή (συνεχής)
Στην Θεωρία πιθανοτήτων και στη Στατιστική, η συνεχής, ομοιόμορφη κατανομή ή ορθογώνια κατανομή είναι οικογένεια συμμετρικών κατανομών πιθανοτήτων στην οποία, για κάθε μέλος της οικογένειας, όλα τα διαστήματα ίσου μήκους στην υποστήριξη της κατανομής είναι ισοπίθανα. Η υποστήριξη καθορίζεται από δύο παραμέτρους, a και b, που είναι η ελάχιστη και η μέγιστη τιμή της. Η κατανομή συχνά συμβολίζεται με U(a,b). Είναι η μέγιστη κατανομή πιθανότητας εντροπίας για μια μεταβλητή Χ χωρίς κανένα περιορισμό, παρ' όλο που αυτή δέχεται περιορισμό στην υποστήριξη της κατανομής.
Συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας
Η συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας της συνεχούς ομοιόμορφης κατανομής είναι:
Συνάρτηση αθροιστικής κατανομής
Η Συνάρτηση αθροιστικής κατανομής είναι: Η αντίστροφή της είναι:
Χαντέ Καντέρ
Η Χαντέ Καντέρ (Hande Kader, 1993 - Αύγουστος 2016) ήταν πολιτικά ενεργή Τουρκάλα τρανς γυναίκα. Ήταν οικεία σε εκατομμύρια Τούρκων ως σύμβολο της ΛΟΑΤ κοινότητας, αφότου φωτογραφήθηκε στην πρώτη γραμμή της αντίστασης ενάντια στις αστυνομικές δυνάμεις, που κατέστειλαν το Gay pride του 2015 στην Κωνσταντινούπολη. Τον Αύγουστο του 2016, ο συγκάτοικός της, Νταβούτ Ντεντζιλέρ, ανέφερε την εξαφάνισή της, όταν δεν επέστρεψε στo σπίτι της την επόμενη εβδομάδα. Το σώμα της βρέθηκε βιασμένο, ακρωτηριασμένο και καμένο στην άκρη του δρόμου στο Ζεκεριγιακόι στις 12 Αυγούστου 2016. Παρά τον ακρωτηριασμό, το σώμα της Καντέρ αναγνωρίστηκε από τα προσθετικά μέλη στο νεκροτομείο της πόλης από τον Ντεντζιλέρ.
Ομοιόμορφη κατανομή (συνεχής)
Συνάρτηση αθροιστικής κατανομής
Στην σημειογραφία της μέσης τιμής και της διακύμανσης, η συνάρτηση αθροιστικής κατανομής είναι: κι η αντίστροφη είναι:
Χαντέ Καντέρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι ακτιβιστές Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Τουρκία Κατηγορία:Τρανς άτομα Κατηγορία:Τούρκοι θύματα δολοφονικών ενεργειών
Ομοιόμορφη κατανομή (συνεχής)
Ροπή-παράγουσας συνάρτησης
Η ροπογεννήτρια συνάρτηση είναι : απο την οποία μπορούμε να υπολογίσουμε τις πρώτες ρωπές mk Για μια τυχαία μεταβλητή που ακολουθεί την κατανομή, η αναμενόμενη τιμή είναι m1 = (a + b)/2 και η διακύμανση είναι m2 − m12 = (b − a)2/12.
Ροπές και Παράμετροι
Η πρώτη ροπή της κατανομής είναι: Η δεύτερη κεντρική ροπή (ή διακύμανση) είναι: Λύνοντας τις δύο αυτές εξισώσεις για τις παραμέτρους a και b,με δεδομένες τις ροπές  E(X) και V(X), έχουμε:
Διατεταγμένα στατιστικά στοιχεία
Έστω X1, ..., Xn να είναι ένα δείγμα πολλών ανεξαρτήτων και ταυτόσημων  κατανεμημένων  τυχαίων μεταβλητών από το U(0,1). Έστω X(k) να είναι το κ-οστό διατεταγμένο στατιστικό στοιχείο του δείγματος. Τότε η κατανομή πιθανότητας του X(k) είναι μια κατανομή Beta με παραμέτρους k και n-k+1. Η προσδοκώμενη τιμή είναι:
Αυτή η περίπτωση είναι χρήσιμη όταν κάνουμε γραφικές παραστάσεις του Q-Q.
Οι διασπορές είναι:
Ομοιομορφία
Η πιθανότητα μια ομοιόμορφα κατανεμημένη τυχαία μεταβλητή να εμπίπτει σε οποιoδήποτε διάστημα σταθερού μήκους είναι ανεξάρτητη του εντοπισμού του ίδιου του διαστήματος (αλλά εξαρτάται από το μέγεθός του), εφόσον το διάστημα περιέχεται στην υποστήριξη της διανομής.
Για να γίνει αντιληπτό, εάν X ~ U(a,b) και [x, x+d] είναι ένα υποδιάστημα του [a,b] με σταθερό d > 0, τότε: το οποίο είναι ανεξάρτητο του x. Το γεγονός αυτό αποτελεί το κίνητρο για την ονομασία της κατανομής.
Γενίκευση του συνόλου Borel
Αυτή η κατανομή μπορεί να γενικευτεί σε πιο περίπλοκα σύνολα από τα διαστήματα. Εάν S είναι ένα σύνολο Borel θετικού, πεπερασμένου μέτρου, η ομοιόμορφη κατανομή της πιθανότητας του S προσδιορίζεται καθορίζοντας το pdf (μερικές διαφορικές εξισώσεις ) να είναι μηδέν έξω από το S και συνεχώς ίσο με 1/K στο S, όπου το K είναι το μέτρο του Lebesgue στο S.
Κανονική ομοιόμορφία
Περιορίζοντας το a=0 και το  b=1, η κατανομή U(0,1) που προκύπτει στο ονομάζεται κανονική ομοιόμορφη κατανομή.
Μια ενδιαφέρουσα ιδιότητα της κανονικής ομοιόμορφης κατανομής είναι ότι, αν το u1 παρουσιάζει κανονική ομοιόμορφη κατανομή, τότε το ίδιο συμβαίνει και για το 1-u1. Η ιδιοτητα αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί, μεταξύ άλλων, και για γενικευμένες αντιθετικές τυχαίες μεταβλητές.
Σχέση με άλλες συναρτήσεις
Όσο οι ίδιες συμβάσεις ακολουθούνται από τα σημεία μετάβασης, η συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας της πιθανότητας μπορεί, επίσης, να εκφραστεί σε όρους της κλιμακωτής συνάρτησης του Heaviside: ή σε όρους της ορθογώνιας συνάρτησης Δεν υπάρχει ασάφεια στα σημεία μετάβασης της συνάρτησης προσήμου. Χρησιμοποιώντας το ήμισυ της μέγιστης σύμβασης στα σημεία μετάβασης, η ομοιόμορφη κατανομή μπορεί να εκφραστεί σε όρους της συνάτησης προσήμου ως εξής:
Εφαρμογές
Η σημαντικότερη χρήση της ομοιόμορφης κατανομής βρίσκεται στις γεννήτριες τυχαίων αριθμών.
Στη Στατιστική ,όταν η τιμή-p χρησιμοποιείται ως δοκιμή σε στατιστικό τεστ σε κενή υπόθεση, και η κατανομή του τεστ είναι συνεχής, τότε η τιμή-p είναι ανομοιόμορφα κατανεμημένη μεταξύ του 0 και του 1 εάν η κενή υπόθεση είναι αληθής.
Δειγματοληψία απο ομοιόμορφη κατανομή
Υπάρχουν πολλές εφαρμογές οι οποίες είναι χρήσιμες για την εκτέλεση πειραματικών προσομοιόσεων. Πολλές γλώσσες προγραμματισμού δίνουν την δυνατότητα παραγωγής ψευδο-τυχαίων αριθμών οι οποίοι παρουσιάζουν κανονική ομοιόμορφη κατανομή.
Εάν u είναι η τιμή μιας δειγματοληψίας απο μια κανονική ομοιόμορφη κατανομή, τότε η τιμή a + (b − a)u ακολουθεί την ομοιόμορφη κατανομή η οποία παραμετροποιείται απο τα a και b, όπως περιγράφηκε παραπάνω.
Δειγματοληψία από οποιαδήποτε κατανομή
Η ομοιόμορφη κατανομή είναι χρήσιμη για τη δειγματοληψία από οποιαδήποτε κατανομή. Μία γενική μέθοδος είναι αυτή του αντίστροφου μετασχηματισμού, η οποία χρησιμοποιεί την συνάρτηση κατανομής (CDF) της επιθυμητής τυχαίας μεταβλητής. Η μέθοδος αυτή είναι πολύ χρήσιμη σε θεωρητικό επίπεδο. Επειδή οι προσομοιώσεις με τη χρήση αυτής της μεθόδου απαιτούν την αντιστροφή της συνάρτησης κατανομής της επιθυμητής, επινοήθηκαν εναλλακτικές μέθοδοι για τις περιπτώσεις όπου η CDF δεν είναι γνωστή σε κλειστή μορφή. Μία τέτοια μέθοδος είναι η δειγματοληψία απόρριψης.
Η κανονική κατανομή είναι σημαντική περίπτωση όπου η μέθοδος αντίστροφου μετασχηματισμού δεν είναι αποτελεσματική. Ωστόσο, υπάρχει συγκεκριμένη μέθοδος, ο μετασχηματισμός Box–Muller, που χρησιμοποιεί τον αντίστροφο μετασχηματισμό για να μετατρέψει δύο ανεξάρτητες ομοιόμορφες τυχαίες μεταβλητές σε δύο ανεξάρτητες κανονικά κατανεμημένες τυχαίες μεταβλητές.
Σφάλμα κβαντισμού
Σε κάθε μετατροπή από αναλογικό σε ψηφιακό σήμα εισάγεται σφάλμα κβαντισμού. Αυτό το σφάλμα προέρχεται είτε από στρογγυλοποίηση είτε από περικοπή. Όταν το αρχικό σήμα είναι πολύ μεγαλύτερο από ένα λιγότερο σημαντικό bit (LSB), το σφάλμα κβαντισμού δεν είναι σημαντικά συσχετισμένο με το σήμα και εμφανίζει μία προσεγγιστικά ομοιόμορφη κατανομή. Το σφάλμα RMS, ωστόσο, προκύπτει από τη διακύμανση της κατανομής.
Αμερόληπτη εκτιμήτρια της ελάχιστης διακύμανσης
Δοθείσας μιας ομοιόμοφης κατανομή στο [0, b] με άγνωστο b, η αμερόληπτη εκτιμήτρια ελάχιστης διακύμανσης (UMVU) για το μέγιστο δίνεται από :όπου m είναι το μέγιστο του δείγματος και k είναι το μέγεθός του,δειγματοληψία χωρίς αντικατάσταση (αν και αυτή η διάκριση δεν έχει σχεδον καμία διαφορά απο τη συνεχή κατανομή). Αυτό γίνεται για τους ίδιους λόγους με την εκτίμηση για τη διακριτή κατανομή, και θεωρείται πολύ απλή περίπτωση της εκτίμησης της μέγιστης απόστασης. Αυτό το πρόβλημα είναι συνήθως γνωστό ως γερμανικό πρόβλημα των τανκ, εξαιτίας της εφαρμογής της μέγιστης εκτίμησης για την εκτίμηση της παραγωγής γερμανικών τανκ κατα τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Εκτιμήτρια μέγιστης τύχης
Η εκτιμήτρια μέγιστης τύχης δίνεται από:
όπου m είναι το μέγιστο του δείγματος, επίσης δηλωμένο ως m=X_{(n)}η μέγιστη στατιστική σειρά του δείγματος.
Εκτιμήτρια της μεθόδου των ροπών
Η εκτιμήτρια της μεθόδου των ροπών δίνεται από:
όπου \bar{X} είναι η μέση τιμή του δείγματος.
Εκτίμηση του μέσου
Το μέσο της κατανομής (a + b) / 2 είναι και η μέση τιμή και η διάμεσος της ομοιόμορφης κατανομής. Αν και η μέση τιμή και η διάμεσος του δείγματος είναι αμερόληπτες εκτιμήτριες του μέσου, δεν είναι τόσο αποτελεσματικές όσο ο μέσος όρος του δείγματος, δηλαδή η αριθμητική μέση τιμή του μέγιστου και του ελάχιστου του δείγματος, που είναι η εκτιμήτρια UMVU του μέσου (και η εκτιμήτρια μέγιστης τύχης επίσης).
Διάστημα εμπιστοσύνης για το μέγιστο
Ας είναι  X1, X2, X3, ..., Xn  ένα δείγμα από μια U( 0, L ) όπου L είναι το μέγιστο του πληθυσμόυ. Τότε  X(n) = max( X1, X2, X3, ..., Xn ) έχει την πυκνότητα. Το διάστημα εμπιστοσύνης για το εκτιμημένο μέγιστο του πληθυσμού είναι τότε ( X(n), X(n) / α1/n ) όπου 100 ( 1 - α )% είναι το επίπεδο αναζήτησης εμπιστοσύνης. Σε σύμβολα:
Φρειδερίκος Φραγκίσκος του Βολφενμπύτελ
Ο Φρειδερίκος-Φραγκίσκος (1732 - 14 Οκτωβρίου 1758) από τον Οίκο των Γουέλφων. Πολέμησε στο Χόχκιχ του Μπάουτσεν τους Αυστριακούς γενναία και σκοτώθηκε στη μάχη.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Φερδινάνδου-Αλβέρτου Β΄ πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ και της Αντουανέτας των Γουέλφων, κόρης του Λουδοβίκου-Ροδόλφου πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ. Ο πατέρας του ήταν πρίγκιπας του Μπέβερν, αλλά όταν νυμφεύτηκε την Αντουανέτα, κόρη του εξαδέλφου του, διαδέχθηκε τον Λουδοβίκο-Ροδόλφο και έγινε πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ.
Ήταν το νεαρότερο από τα 13 παιδιά του Φερδινάνδου-Αλβέρτου Β΄. Η αδελφή του Λουίζα είχε παντρευτεί τον Αύγουστο-Γουλιέλμο, αδελφό του Μεγάλου Φρειδερίκου Β΄ βασιλιά της Πρωσίας. Οι τρεις μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν στρατηγοί: ο Άντον-Ούλριχ στη Ρωσία, όπου ο γιος του Ιβάν ΣΤ΄ έγινε τσάρος· ο Λουδοβίκος-Ερνέστος στην Ολλανδία, όπου έγινε ουσιαστικά (de facto) κυβερνήτης της χώρας και ο Φερδινάνδος στην Πρωσία, που εξώθησε τους Γάλλους από το Αννόβερο.
Το 1758 οι Αυστριακοί υπό τον Ντουάν επιτέθηκαν στους Πρώσους στο στρατόπεδό τους μπροστά από το χωριό Χόχκιχ πριν το ξημέρωμα, αιφνιδιάζοντάς τους. Ο στρατηγός Τζέιμς Κέιθ, φίλος του Φρειδερίκου, ανέλαβε την άμυνα, αφήνοντας τον φίλο του να υποχωρήσει από το Χόχκιχ. Η δράση αυτή του Κέιθ απώθησε αρχικά τους Αυστριακούς, δίνοντας την ελπίδα στον Φρειδερίκο ότι η κατάσταση μπορούσε να αντιστραφεί. Ακόμη και όταν πυροβολήθηκε ο Κέιθ, ο Φρειδερίκος πίστευε ότι μπορούν να νικήσουν, έτσι πήγε στα πίσω κλιμάκια για να αναλάβει διοίκηση, όπου βρήκε το πεζικό, μετά την απώλεια του στρατηγού τους να περιπλανιέται στο χωριό. Τους διέταξε να προωθηθούν, στέλνοντας ενισχύσεις υπό τον επ' αδελφή γαμπρό του. Καθώς πλησίαζε το χωριό, ένα αυστριακό κανόνι του απέκοψε το κεφάλι από τους ώμους του και οι στρατιώτες του αποθαρρυμένοι, σκορπίστηκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρίγκιπες της Πρωσίας
Ευφημία της Πομερανίας
Οικογένεια
Με τoν σύζυγο της βασιλιά της Δανίας Χριστόφορο Β΄ παιδιά της ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας
Έρικ Κριστόφερσεν της Δανίας
Ο Έρικ Κριστόφερσεν της Δανίας (δανικά: Erik Christoffersen, 1307 - 1332) βασιλιάς της Δανίας (1321 - 1326 και 1329 - 1332) σε συμβασιλεία με τον πατέρα του ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Δανίας Χριστόφορου Β΄ και της Ευφημίας της Πομερανίας.
Συμβασιλέας της Δανίας
Εξελέγη συμβασιλέας της Δανίας (1321) και στέφθηκε συμβασιλέας μαζί με τον πατέρα του (15 Αυγούστου 1324). Το 1325 πολεμώντας τους κόμητες του Χόλσταϊν για λογαριασμό του πατέρα του συνελήφθη αιχμάλωτος και φυλακίστηκε στο κάστρο του Άντερσλεβ, ο πατέρας του στην συνέχεια αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά την ανατροπή του από τον μεγάλο εχθρό του κόμη του Χόλσταϊν Γεράρδο Γ΄ και ο 12χρονος Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας από τον Οίκο του Άβελ της Δανίας εξελέγη για μια τριετία βασιλιάς της Δανίας (1326 - 1329) υπό τη κηδεμονία του Γεράρδου. Μετά από μια τριετία εμφύλιων συγκρούσεων ο πατέρας του επανήλθε στον θρόνο της Δανίας με την βοήθεια του ετεροθαλούς από μητέρα αδελφού του κόμη Ιωάννη Γ΄, ο Έρικ ελευθερώθηκε (1330) υπό την προϋπόθεση να παντρευτεί την Ελισάβετ αδελφή του μεγάλου εχθρού του πατέρα του Γεράρδου Γ΄ με την οποία δεν απέκτησε παιδιά. Ο γάμος διαλύθηκε την επόμενη χρονιά όταν ο πατέρας του μαζί με τον Ιωάννη Γ΄ ήρθαν ξανά σε σύγκρουση με τον Γεράρδο Γ΄.
Το τέλος
Στην 30 Νοεμβρίου 1331 ο Έρικ τραυματίστηκε θανάσιμα στην μάχη του Ντάβερνικ εναντίον του Γεράρδου Γ΄ αλλά κατόρθωσε να δραπετεύσει στο Κίελο όπου πέθανε από τα τραύματα του λίγους μήνες αργότερα, την ίδια χρονιά πέθανε και ο πατέρας του. Ο Έρικ δεν άφησε απογόνους και επικράτησε στην συνέχεια μεγάλο χάος στο βασίλειο της Δανίας το οποίο θα λύσει λίγα χρόνια αργότερα ο μικρότερος αδελφός του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ελισάβετ των Σάουμμπουργκ, κόρη του Ερρίκου Α΄ κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Αρχαίο θέατρο Σπάρτης
Το αρχαίο θέατρο της Σπάρτης βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλαγιά της ακρόπολης της ομώνυμης αρχαίας πόλης. Το μνημείο εντοπίζεται στα βόρεια της σύγχρονης πόλης.
Χρονολόγηση
Η ύπαρξη θεάτρου στην πόλη της Σπάρτης ανάγεται ήδη από τον 5ο αι. π.Χ. και μαρτυρείται στους αρχαίους συγγραφείς. Το κλασικό θέατρο της πόλης συνδέεται άμεσα με την τέλεση λατρευτικών εορτών που περιλάμβαναν και αγωνίσματα όπως οι γυμνοπαιδιές, η σφαιροβολία κ.ά. Ωστόσο, δεν έχει επιβεβαιωθεί από τα έως τώρα αρχαιολογικά κατάλοιπα πως το θέατρο της κλασικής περιόδου βρισκόταν στην ίδια θέση με αυτό που αντικρίζει ο σημερινός επισκέπτης.
Μετά από μια μακρά περίοδο εγκατάλειψης, στο χώρο αναπτύχθηκε βυζαντινός οικισμός, ο οποίος χρονολογείται από τον 10ο έως τον 14ο αι. μ.Χ.
Περιγραφή
Το θέατρο της Σπάρτης ξεχωρίζει για το μέγεθός του, καθώς και για την ποιότητα και την πολυτέλεια της κατασκευής του. Ήταν κατασκευασμένο από τοπικό λευκό μάρμαρο. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του θεάτρου είναι η σκηνή, καθώς αυτή δεν ήταν μόνιμη αλλά κινητή. Ήταν ξύλινη και μεταφερόταν σε τροχούς, ενώ φυλασσόταν σε ένα κτίριο στη δυτική πάροδο, τη «σκηνοθήκη». Το κοίλον ήταν ιδιαίτερα ευρύχωρο, με εξωτερική διάμετρο περίπου 140 μ., στο οποίο υπολογίζεται ότι μπορούσαν να χωρέσουν μέχρι και 16.000 θεατές, όπως και στο αντίστοιχο θέατρο της Επιδαύρου. Διέθετε εννιά κερκίδες με 32 σειρές λίθινων εδωλίων στο κάτω κοίλο και δεκαέξι κερκίδες με 17 σειρές εδωλίων στο άνω. Η ορχήστρα ήταν πεταλόσχημη με διάμετρο περίπου 25 μ., ενώ οι αναλημματικοί τοίχοι είχαν μαρμάρινη επένδυση και προστέθηκαν για να αυξηθεί η συνολική χωρητικότητα του θεάτρου.
Ανασκαφή μνημείου
Το θέατρο έχει ανασκαφεί συστηματικά από τη Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή σε διάφορες χρονικές περιόδους (1906, 1924-1927, 1992-1998, 2008), ενώ περιορισμένες ανασκαφικές εργασίες έχει πραγματοποιήσει και η Αρχαιολογική Υπηρεσία τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Ο χώρος, ωστόσο, δεν είναι πλήρως ανασκαμμένος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά θέατρα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Λακωνία
Λούκας Αχτσέλινκ
Ο Λούκας Αχτσέλινκ (φλαμανδικά: Lucas Achtschellinck (εναλλακτικές γραφές του επωνύμου του: Achtschellincks, Achtschellinckx, Achtschellincx, Aghtschellinx) (βαπτ. 16 Ιανουαρίου 1626 – ταφή 12 Μαΐου 1699) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος τοπίων.
Βιογραφία
Είχε πολλούς μαθητές, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγεται ο Τέομπαλντ Μιχάου (Theobald Michau).
Έργο
Δεν υπάρχουν υπογεγραμμένα ή τεκμηριωμένα έργα του Αχτσέλινκ, αν και υπάρχει ένα έργο του με μονόγραμμα στο μουσείο "Fondation Custodia". Υπάρχει ένας αριθμός πινάκων με τοπία με σαφή στυλιστική σχέση, οι οποίοι και του αποδίδονται. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ύφους του είναι οι ευρείες πινελιές, ειδικότερα στην απεικόνιση δρόμων, κρασπέδων και δένδρων. Ομοίως, η λεπτή ασημόχρωμη διαβάθμιση φωτός και σκιάς στους κορμούς των δένδρων, και ειδικότερα των σημύδων, είναι επαναλαμβανόμενο χαρακτηριστικό του στυλ του σε πίνακες που του αποδίδονται. Ήταν οπαδός του ύφους του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς στην τοπιογραφία και επηρεάστηκε, επίσης, από τον Ζακ ντ'Αρτουά. Ζωγράφισε μεγάλες δασωμένες σκηνές για εκκλησίες και μοναστήρια, στις οποίες αργότερα προστέθηκαν, από άλλους ζωγράφους, βιβλικές μορφές και γεγονότα. Ο Αχτσέλινκ ζωγράφιζε τα τοπία σε πολλά έργα του ζωγράφου Γκασπάρ ντε Κράγιερ (1582–1669) από την Αμβέρσα.
Οι ηγετικές μορφές στην τοπιογραφία των Βρυξελλών, εκείνη την εποχή, ήταν, εκτός από τον Αχτσέλινκ, ο υποτιθέμενος δάσκαλός του Λοντεβάικ ντε Φάντερ (1605–1655) και ο Ζακ ντ'Αρτουά Συλλογικά και οι τρεις τους αναφέρονται ως "ζωγράφοι του Δάσους Zoniënwoud" (δάσος στο νοτιοανατολικό άκρο των Βρυξελλών).
Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1829)
Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, το οποίο υπογράφηκε στις 22 Μαρτίου 1829, ήταν μια συμφωνία μεταξύ των τριών Μεγάλων Δυνάμεων (Βρετανία, Γαλλία και Ρωσία), με την οποία τροποποιήθηκε το πρώτο Πρωτόκολλο του Λονδίνου για τη δημιουργία ενός εσωτερικά αυτόνομου, αλλά υποτελούς ελληνικού κράτους υπό Οθωμανική επικυριαρχία.
Συνέπεια της Ελληνικής Επανάστασης, που είχε αρχίσει το 1821, και της παρέμβασης των Μεγάλων Δυνάμεων στη σύγκρουση που πραγματοποιήθηκε στη ναυμαχία του Ναβαρίνου (1827) ήταν η δημιουργία μιας υποτυπώδους μορφής ελληνικού κράτους στη νότια Ελλάδα. Το 1827, η Γ' Εθνοσυνέλευση ανέθεσε τη διακυβέρνηση του νεοσύστατου κράτους στον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος έφτασε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1828. Παράλληλα με τις προσπάθειές του να θεμελιώσει ένα σύγχρονο κράτος, ο Καποδίστριας άρχισε διαπραγματεύσεις με τις Μεγάλες Δυνάμεις που αφορούσαν την έκταση και το συνταγματικό καθεστώς του νέου ελληνικού κράτους, ιδιαίτερα κατά τη Διάσκεψη των Πρεσβευτών των Μεγάλων Δυνάμεων στον Πόρο τον Σεπτέμβριο του 1828. Τον Νοέμβριο του 1828, οι Μεγάλες Δυνάμεις αφού αγνόησαν τις συστάσεις των Πρεσβευτών συμφώνησαν να υπογράψουν το πρώτο Πρωτόκολλο του Λονδίνου, με το οποίο δημιουργούνταν ένα αυτόνομο ελληνικό κράτος που περιελάμβανε μόνο την Πελοπόννησο (Μοριά) και τα νησιά των Κυκλάδων.
Στις 22 Μαρτίου 1829, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Τζωρτζ Χάμιλτον - Γκόρντον, 4ος λόρδος του Άμπερντην, και οι απεσταλμένοι της Γαλλίας και της Ρωσίας, Ζυλ ντε Πολινιάκ και Χριστόφ φον Λίβεν, υπέγραψαν το δεύτερο Πρωτόκολλο του Λονδίνου, το οποίο αποδέχτηκε σε μεγάλο βαθμό τις συστάσεις των Πρεσβευτών των Μεγάλων Δυνάμεων στον Πόρο. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, η Ελλάδα θα γινόταν ξεχωριστό κράτος που θα απολάμβανε πλήρη αυτονομία υπό την κυριαρχία ενός χριστιανού κληρονομικού ηγεμόνα που θα επιλεγόταν από τις Δυνάμεις, αλλά θα αναγνώριζε την επικυριαρχία του Οθωμανού Σουλτάνου και θα πλήρωνε ετήσιο φόρο 1,5 εκατομμυρίου Τουρκικών πιάστρων. Τα σύνορα του νέου κράτους θα εκτείνονταν κατά μήκος της συνοριακής γραμμής του Αμβρακικού στα δυτικά έως του Παγασητικού κόλπου στα ανατολικά, περιλαμβάνοντας με αυτόν τον τρόπο την Πελοπόννησο και την Ηπειρωτική Ελλάδα, καθώς και τις Κυκλάδες. Όμως δεν συμπεριελαμβάνονταν η Κρήτη και τα άλλα νησιά του Αιγαίου όπως η Σάμος, που είχαν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης και βρίσκονταν ακόμη υπό τον ελληνικό έλεγχο.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αναγνωρίσει το πρωτόκολλο με τη Συνθήκη της Αδριανούπολης, σύμφωνα με την οποία ολοκληρώθηκε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1828-29. Αμέσως μετά οι Δυνάμεις άρχισαν να αλλάζουν πολιτική και να στρέφονται προς την πλήρη ανεξαρτησία της Ελλάδας, η οποία αναγνωρίστηκε με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου στις  3 Φεβρουαρίου 1830.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες του Ηνωμένου Βασιλείου (1801–1922) Κατηγορία:Ελληνοβρετανικές σχέσεις Κατηγορία:Συνθήκες που αφορούν την Ελλάδα
Όθων, δούκας του Λόλλαντ και της Εσθονίας
Ο Όθων, δούκας του Λόλλαντ και της Εσθονίας (1310 - μετά το 1346) Δανός πρίγκηπας από τον Οίκο της Έστριντ και δούκας του Λόλλαντ και της Εσθονίας, ήταν δεύτερος γιος του βασιλιά της Δανίας Χριστόφορου Β΄ και της Ευφημίας της Πομερανίας. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρικ Κριστόφφέρσεν της Δανίας και εξελέγη συμβασιλέας της Δανίας μαζί με τον πατέρα του.
Βιογραφία
Ο Όθων έγινε δούκας του Λόλλαντ και της Εσθονίας με εντολή να επεκτείνει τα εδάφη του στην Εσθονία με τη Λιβονιακή Σταυροφορία. Ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του εκθρονίστηκαν (1326 - 1329) από τον μεγάλο εχθρό του πατέρα του Γεράρδο Γ΄ του Χόλσταϊν. Αυτή την τριετία βασιλιάς τοποθετήθηκε ο 12χρονος Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας από τον Οίκο του Άβελ της Δανίας. Ο πατέρας του επανήλθε στον θρόνο (1329), αλλά αναγκάστηκε να υπογράψει καταστατικό, σύμφωνα με το οποίο ήταν διακοσμητικός βασιλιάς χωρίς καμιά εξουσία. Το 1332 πέθαναν διαδοχικά ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρικ σε μάχη εναντίον του Γεράρδου Γ΄, αλλά και ο πατέρας του σε αιχμαλωσία. Με το βασίλειο να είναι ανύπαρκτο και υποθηκευμένο στους Γερμανούς, ο Όθων σαν διάδοχος έκανε προσπάθεια να ανακτήσει τον θρόνο, αλλά ηττήθηκε από τον Γεράρδο Γ΄ στο Βίμποργκ στις 7 Οκτωβρίου 1334 και φυλακίστηκε στο κάστρο του Σέγεμπεργκ.
Ύστερα από 8 χρόνια χάους, ο μικρότερος αδελφός του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας έγινε βασιλιάς της Δανίας (1340). Ο Όθων στη συνέχεια ελευθερώθηκε, αφού πρώτα υπέγραψε ότι παραιτείται από όλα τα δικαιώματα του στον θρόνο της Δανίας. Λίγα χρόνια αργότερα πήγε στη Γερμανία, όπου κατατάχθηκε στο Τευτονικό Τάγμα, αλλά δεν υπάρχει καμιά πληροφορία από τότε γι'αυτόν και είναι άγνωστη και η ημερομηνία θανάτου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Γεωργάκης Διγενής
Ο Γεωργάκης Διγενής (1771 - 18 Μαΐου 1821) ήταν αγωνιστής της Επαναστάσεως του 1821, ο οποίος έπεσε στη Μάχη των Δολιανών. Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Άγιος Ιωάννης Αρκαδίας.