cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανθέμιος
Ίσως ο τελευταίος ικανός αυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Ανθέμιος προσπάθησε να λύσει τις δύο πρωταρχικές στρατιωτικές προκλήσεις: τους αναδυόμενους Βησιγότθους, που επεκτάθηκαν στα Πυρηναία, και τους αχαλίνωτους Βανδάλους υπό τον Γιζέριχο, για τον αδιαμφισβήτητο έλεγχο της Βορείου Αφρικής. Διαδέχθηκε τον Λίβιο Σεβήρο, ενώ μετά τη δολοφονία του, τον διαδέχθηκε ο Γλυκέριος. Ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας με τη βοήθεια του Ρωμαίου στρατηγού με γερμανική καταγωγή Ρικίμερου (ηγέτη των Σουηβών) και την υποστήριξη του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Λέοντα Α´.
Το τέλος
Ο Ανθέμιος προσπάθησε να δραπετεύσει και κρύφτηκε στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη (σύμφωνα με άλλες πηγές στη Σάντα Μαρία στο Τραστεβέρε), αλλά συνελήφθη και αποκεφαλίστηκε είτε από τον Gundobad ή από τον Ρικίμερο στις 11 Ιουλίου του 472.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Οίκος Προκοπίου
Οξιά
Η οξιά ή φηγός (Fagus) είναι ένα γένος δέκα ειδών φυλλοβόλων δέντρων που συναντώνται στην Ευρώπη, Ασία και Βόρειο Αμερική. Στην Ελλάδα σχηματίζει πυκνοφυή μεγάλα δάση στα βουνά της Στερεάς Ελλάδας, της Θεσσαλίας και της Βόρειας Ελλάδας.
Χαρακτηριστικά
Είναι δέντρο μεγάλο, μέχρι 35 μέτρα ύψος, φυλλοβόλο με κορμό ευθύ, λείο, ομαλό, με λεπτό φλοιό, γκριζωπό και κόμη που αφήνει το φως να περνάει Η οξιά σε νεαρή ηλικία είναι κωνική ενώ όταν το δέντρο γεράσει μετατρέπεται σε πλατιά θολωτή. Φυτρώνει σε υψόμετρο από 500 μ. μέχρι 1800 μ. Τα φύλλα της είναι κατ' εναλλαγή δίσειρα, επιμήκη ελλειψοειδή ως αντίστροφα ωοειδή μήκους 5-15 εκ. και πλάτους 2,5-8 εκ. πολύ ή λίγο οξύκορφα, χνουδωτά στα χείλη με χρώμα ανοιχτό πράσινο, σχεδόν κίτρινο, όταν είναι νεαρή, πράσινο σκούρο και γυαλιστερό αργότερα, που γίνεται κατά το φθινόπωρο κόκκινο, σχεδόν αιματόχρουν και δίνει στο δάσος ανταύγειες φλόγας, ιδίως καθώς διαπερνάται από τις ακτίνες του ηλίου. Τα άνθη δεν έχουν εντυπωσιακή όψη, τα άρρενα είναι ενωμένα κατά μακρόμισχους σφαιρικούς ιούλους και τα θήλεα ανά 2-3 μέσα σε ένα κοκκινωπό κύπελλο που σκεπάζεται από βράκτια. Κατά τον Οκτώβριο ωριμάζουν οι καρποί (που βοτανολογικά είναι κάρυα και ονομάζονται φηγοβάλανοι), οι οποίοι είναι κλεισμένοι σε καρποφόρο περίβλημα (κύπελλο), αγκαθωτό, το οποίο μπορεί να ανοίγει με 4-6 ανοίγματα, αφήνοντας να πέσουν δύο γωνιώδη, τριγωνικά σπέρματα. left|250px|thumb|Δασική οξιά στις [[Βρυξέλλες (Forêt de Soignes - Zoniënwoud)]]
Χρήσεις
Σε κάποιες περιοχές όπου η οξιά δεν υπήρχε σε αφθονία, επικράτησε να λέγεται φηγός η βελανιδιά ή ένα είδος βελανιδιάς. Η πιο διάσημη φηγός ήταν αυτή του μαντείου της Δωδώνης από την οποία οι ιερείς του έπαιρναν τους χρησμούς ερμηνεύοντας το θρόισμα των φύλλων της σε συνδυασμό με άλλους ήχους του περιβάλλοντός τους.right|320px|thumb| Το φύλλωμα κι ο κορμός της ανατολικής οξιάς(Fagus orientalis)
Τα είδη της οξιάς είναι τα εξής:
Στην Ελλάδα συναντώνται η Δασική οξιά και η Οξιά η ανατολική.
Πηγές
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Φηγοειδή Κατηγορία:Αμυλούχοι καρποί Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Γεννάδιος ο Λέριος
Ο Γεννάδιος υπήρξε Έλληνας λόγιος κληρικός και επίσκοπος στη Χίο και στην Ηράκλεια.
Βιογραφία
Κατά τον Μανουήλ Γεδεών πρέπει να προβιβάστηκε στη θέση αυτή της Ηράκλειας από τη Μητρόπολη Χίου χωρίς να μεσολαβήσει η θητεία του στη μητρόπολη Ηρακλείας. Ενεπλάκη επίσης παρά τη θέλησή του στη διαμάχη για τη διεκδίκηση του Πατριαρχικού θρόνου Κωνσταντινουπόλεως όταν τελικά εξελέγη Πατριάρχης ο Κοσμάς ο Βυζάντιος. Ο Γεννάδιος θεωρούνταν ιεράρχης θεοσεβής, σεμνός, με παιδεία φροντισμένη. Φρόντισε για την ίδρυση σχολής στη Λέρο.
Πέθανε στην Τυρολόη στις 19 Οκτωβρίου 1718.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Κατηγορία:Μητροπολίτες Ηρακλείας Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Ξίδι
thumb|Από τα αριστερά προς τα δεξιά: ξίδι βαλσάμικο, κόκκινο ξίδι και λευκό ξίδι
Ιστορία
Το ξίδι ως παραπροϊόν του κρασιού κατά πάσα πιθανότητα εμφανίστηκε την ίδια χρονική περίοδο με αυτό, δηλαδή τουλάχιστον από τις αρχές της 6ης χιλιετίας π.Χ. Επίσης, το ξίδι αναφέρεται και στην Βίβλο και συγκεκριμένα στο σημείο όπου ο Ιησούς διψασμένος ζητάει από τους Ρωμαίους νερό και αυτοί του βάζουν στο στόμα ένα σφουγγάρι εμποτισμένο με ξύδι.
Ποικιλίες
Το ξίδι φτιάχνεται κυρίως από κρασί, αλλά μπορεί και να φτιαχτεί και από φρούτα όπως μήλα, ντομάτα και καρύδα, από όσπρια όπως ρύζι και από μπίρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρόφιμα Κατηγορία:Καρυκεύματα
Τοπάζιο
Το τοπάζιο είναι πυριτικό / φθοριούχο ορυκτό του αργιλίου. Αποτελεί πολύτιμο λίθο, γνωστό από την αρχαιότητα. Η ονομασία αποδόθηκε από τους αρχαίους Έλληνες, εικάζεται, όμως, ότι προέρχεται από την αραβική λέξη توباز "τόπαζος", που σήμαινε το αντικείμενο της αναζήτησης. Κατά άλλη εκδοχή, η ονομασία προέρχεται από τη σανσκριτική λέξη तपस् "tapas" = πυρ, λόγω του κιτρινοκόκκινου χρώματος και της έντονης λάμψης του.
Οι κρύσταλλοί του είναι μακροπρισματικοί (στο εγχειρίδιο της "Mineralogical Society of America" αναφέρονται κρύσταλλοι μήκους 1,2 μ. και βάρους εκατοντάδων κιλών). Οι πλευρές του πρίσματος φέρουν έντονο ανάγλυφο, ενώ η απόληξή τους είναι πυραμιδοειδής, εν είδει οροφής. Η κρυσταλλική δομή του τοπαζίου συνίσταται από μια αλυσίδα συνδεδεμένων μη κανονικών οκταέδρων, στο κέντρο των οποίων βρίσκεται το άτομο του αργιλίου, περικλεισμένο από τέσσερα άτομα οξυγόνου. Κάτω ή επάνω από τα άτομα του αργιλίου βρίσκονται τα άτομα του φθορίου ή τα συμπλέγματα του υδροξυλίου. Οι αλυσίδες αυτές των οκταέδρων συνδέονται μεταξύ τους με τετράεδρα ατόμων πυριτίου. Η δομή αυτή καθιστά το τοπάζιο το σκληρότερο από όλα τα πυριτικά ορυκτά και ένα από τα σκληρότερα υλικά στη Φύση.
Ανευρίσκεται σε γρανιτικούς πηγματίτες, σε κοιλότητες και φλέβες εντός γρανίτη, ρυολίθου και γρανιτικού πηγματίτη (όξινα πετρώματα). Ανευρίσκεται, επίσης, σε γνευσίους, σχηματιζόμενος από υδροθερμικά μίγματα πλούσια σε πτητικά συστατικά. Είναι, επίσης, προϊόν ισχυρής μεταμόρφωσης ιζηματογενών πετρωμάτων πλούσιων σε αργίλιο και διοξείδιο του πυριτίου που περιέχουν ενώσεις φθορίου. Συνδέεται με τουρμαλίνη,κασσιτερίτη, φθορίτη, απατίτη, βήρυλλο, βολφραμίτη, μολυβδαινίτη και ορυκτά της ομάδας των μαρμαρυγιών.
Απαντά σε πολλά μέρη του κόσμου. Τα μεγαλύτερα και ωραιότερα δείγματά του έχουν βρεθεί στο Minas Gerais της Βραζιλίας. Επίσης στο Πακιστάν, το Μεξικό, στα Ουράλια όρη στη Ρωσία και στις Πολιτείες Κολοράντο, Γιούτα και Καλιφόρνια των ΗΠΑ.
Χρησιμοποιείται κυρίως στην κοσμηματοποιία και την κατασκευή ημιπολύτιμων διακοσμητικών σκευών, αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους πολύτιμους λίθους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολύτιμοι λίθοι Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου Κατηγορία:Αλογονίδια Κατηγορία:Σύμβολα της Γιούτα
Υπόγεια Ρεύματα
Τα Υπόγεια Ρεύματα είναι ελληνικό ροκ συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1992 στην Αθήνα.
Ιστορία
Όταν ο Κώστας Κοντοβόπουλος (πλήκτρα), ο Γρηγόρης Κλιούμης (κιθάρα και φωνή), ο Γιάννης Κυριακάκης (μπάσο), ο Δημήτρης Αργύρης (κιθάρα και φωνή) και ο Παναγιώτης Μεταλληνός (τύμπανα), βρέθηκαν στο ίδιο περιβάλλον, θέλησαν να δημιουργήσουν την "κοινή τους μουσική", τραγούδια που θα εκφράζουν (θεματικά και αισθητικά) τον καθένα τους. Έτυχε ένας από το συγκρότημα, ο Κώστας Κοντοβάς, να δουλεύει στον Μελωδία FM ως ηχολήπτης. Έτσι έγιναν οι πρώτες γνωριμίες με πρόσωπα του χώρου. Μια ηχογραφημένη πρόβα τους σε κασέτα, στο ραδιοφωνικό σταθμό Τικ-Τακ της Καλλιθέας, έφτασε στ' αυτιά του Δημήτρη Χατζόπουλου, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει ο πρώτος τους δίσκος Ο Μάγος Κοιτάζει την Πόλη, το φθινόπωρο του 1994 από την Έβδομη Διάσταση. Στην ομάδα προστίθεται ο Μάρκος Τσατσούλης (φλάουτο, κρουστά και φωνητικά). Σε λιγότερο από ένα χρόνο το συγκρότημα υπογράφει συμβόλαιο με την FM Records, και στα τέλη του 1995 κυκλοφορεί τις Παραλογές με 11 καινούργια τραγούδια.
Το καλοκαίρι του 1996 προστίθεται στο σχήμα ως ντράμερ ο Βασίλης Κούσης (αδιάσπαστο μέλος της παρέας πολύ πριν), εξαιτίας μιας ασθένειας του Παναγιώτη και έτσι μετά την ανάρρωσή του η ομάδα αποκτά δύο κρουστούς. Τα Υπόγεια Ρεύματα συνεχίζουν τις εμφανίσεις τους όλο το καλοκαίρι. Ηχογραφούν τη συναυλία τους στο Θέατρο Βράχων, από την οποία θα κυκλοφορήσει η καινούργια τους δουλειά μαζί με τρία νέα τραγούδια το Νοέμβριο του ίδιου έτους. Λίγες μέρες πριν την κυκλοφορία του, χάνουν το Βασίλη σε τροχαίο, γεγονός που συγκλόνισε την ομάδα. Σηματοδότησε μια σειρά αλλαγών για τα Υπόγεια Ρεύματα, οι οποίες δεν άργησαν να πραγματοποιηθούν. Αποχωρούν ο Κώστας και ο Γιάννης και εισχωρεί ο Ηρακλής Παπαδόπουλος και μετά από έξι μήνες ο Κώστας Παρίσσης. Η σύσταση της ομάδας αλλάζει δραματικά, ο ήχος και το δέσιμο έχουν χαθεί, και οι εντατικές πρόβες είναι το μόνο που μπορούν να κάνουν. Κατάφεραν, όμως, το Μάιο του 1997 να πραγματοποιήσουν την πρώτη τους συναυλία μετά το τραγικό αυτό γεγονός, στα Ιωάννινα με τοπικά ροκ συγκροτήματα. Έτσι, λοιπόν, με καινούργια σύνθεση, θα συνεχίσουν ολόκληρο το καλοκαίρι να δίνουν συναυλίες.
Το Σεπτέμβριο του 1997 αρχίζουν τις ηχογραφήσεις για έναν καινούργιο δίσκο, τον οποίο θα αφιερώσουν στο Βασίλη. Το album Τσαλακωμένες μέρες κυκλοφορεί τον Ιανουάριο του 1998. Την εποχή του πιο σκοτεινού τους δίσκου, τους γίνεται πρόταση να παίξουν για 20 μέρες στην Ιερά Οδό, μαζί με το Γιώργο Νταλάρα, την Ελένη Τσαλιγοπούλου και τον Γιώργο Ανδρέου, αφού είχαν εμφανιστεί στον ίδιο χώρο οι Συνήθεις Ύποπτοι, και ο Μανώλης Φάμελλος με τους Ποδηλάτες. Κυκλοφόρησε και ένας δίσκος από αυτές τις εμφανίσεις με μια ζωντανή εκτέλεση της Ασημένιας σφήκας με φωνητικά και μπαγλαμά του Γιώργου Νταλάρα. Ακολούθησε μια σειρά συναυλιών από την άνοιξη του 1998 ως το καλοκαίρι του 1999 σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Επίσης διασκευάζουν τη Θαλασσογραφία και την τραγουδά η Ελένη Τσαλιγοπούλου σε δίσκο-αφιέρωμα στο Διονύση Σαββόπουλο. Ακολουθεί η διασκευή του τραγουδιού Μικρό του Βαγγέλη Γερμανού σε αντίστοιχο δίσκο και η διασκευή του Εν κατακλείδι σε αντίστοιχο δίσκο για την μνήμη του Π. Σιδηρόπουλου. Παράλληλα από τον Ιανουάριο ως το Σεπτέμβριο του 1999 ηχογραφούν τον πέμπτο δίσκο τους με τον τίτλο Εικόνες στα σύννεφα που κυκλοφορεί τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου.
Στο συγκρότημα μετά από τρία χρόνια έρχονται οι επόμενες αλλαγές. Αποχωρεί ο Δημήτρης και ο Ηρακλής και έρχεται ο Νικηφόρος Κουρής που παίζει ηλ. μπάσο. Θα ακολουθήσει μετά από ένα χρόνο, το Μάιο του 2001, η αποχώρηση από το σχήμα του Κώστα. Από τότε το συγκρότημα είναι τετραμελές με μέλη τους Γρηγόρη Κλιούμη (τραγούδι και κιθάρα), Παναγιώτη Μεταλληνό (τύμπανα), Μάρκο Τσατσούλη (πλήκτρα και φλάουτο) και Νικηφόρο Κουρή (ηλ. μπάσο). Έτσι αρχίζουν από τον Μάιο του 2001 ως το Φεβρουάριο του 2002, τα Υπόγεια Ρεύματα να ηχογραφούν την καινούργια τους "κοινή μουσική". Το album αυτό κυκλοφόρησε με τίτλο Μικρά που 'ναι τα Όνειρα, με δεκατρία καινούργια τραγούδια, το φθινόπωρο του 2002 από την Warner Music Greece SA. Μετά από πέντε χρόνια απουσίας από τη δισκογραφία και με αλλαγές στη σύνθεσή τους (Γρηγόρης Κλιούμης, Κώστας Παρίσσης, Τάσος Πέππας, Απόστολος Καλτσάς), κυκλοφορούν το 2007 το δίσκο Νέα Μέρα, αυτή τη φορά από τη Legend.
Δυο χρόνια μετά κάνουν μια μεγάλη συνάντηση: τη δισκογραφική δουλειά με τον Θάνο Μικρούτσικο Τους έχω βαρεθεί, στην οποία παρουσιάζουν διασκευασμένα τραγούδια με πολιτικό-κοινωνικό περιεχόμενο, από το ευρύ ρεπερτόριο του Θάνου Μικρούτσικου, πάνω στους στίχους μεγάλων ποιητών (Β. Μαγιακόφσκι, Ν. Χιχμέτ, Μπ. Μπρεχτ, Γ. Ρίτσος, Α. Αλκαίος, Μ. Ελευθερίου, Μ. Αναγνωστάκης, Φρ. Βιγιόν, Κ. Τριπολίτης, Ν. Καββαδίας, Β. Μπίρμαν κ.ά.). Ακολουθούν περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο με τον Θάνο Μικρούτσικο αλλά και συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως ο Γιάννης Κούτρας, ο Χρήστος Θηβαίος, κλπ.
Το Σεπτέμβριο του 2012 αποχωρεί ο Απόστολος και έρχεται ο Νίκος Γιούσεφ, που παίζει μπάσο και μουσικό πριόνι. Το Φεβρουάριο του 2013 κυκλοφορούν το τραγούδι Ξένος σε βίντεο κλιπ στο επίσημο κανάλι του σχήματος στο YouTube. Στο τέλος του 2013, ο Κώστας Παρίσσης αποχωρεί φιλικά από το σχήμα και τον αντικαθιστά ο Μάριος Τσαγκάρης, που παίζει πλήκτρα.
Νεκρομαντείο
thumb|300px|right|Νεκρομαντείο του Αχέροντα. Η Υπόγεια Ιερά Κρύπτη με τις Τοξωτές καμάρες Η λέξη Νεκρομαντείο προέρχεται από την αρχαία ελληνική Νεκυομαντείο η οποία αποτελείται από τις: νέκυς (=νεκρός) και μαντεία δηλώνοντας τη μαντεία από τους νεκρούς.
Υπόγεια Ρεύματα
Ιστορία
Η αρχή του 2014, είκοσι χρόνια μετά την πρώτη δισκογραφική τους παρουσία τους βρίσκει τετραμελείς: Γρηγόρης Κλιούμης (φωνή, κιθάρα), Τάσος Πέππας (τύμπανα), Νίκος Γιούσεφ (ηλ. μπάσο, πριόνι), Μάριος Τσαγκάρης (πλήκτρα).
Νεκρομαντείο
Τα νεκρομαντεία της αρχαιότητας ιδρύονταν συνήθως σε μέρη τα οποία θύμιζαν είσοδο προς τον κάτω κόσμο, τον Άδη, τον κόσμο των νεκρών. Έτσι, σπηλιές, χάσματα γης, ποτάμια ή λίμνες (Αχερουσία λίμνη) που θεωρούνταν πύλες εισόδου στον του Άδη αλλά και σημεία από τα οποία ο νεκρός ανέβαινε στον πάνω κόσμο για να απαντήσει στα ερωτήματα που του έθεταν, ήταν ιδανικοί χώροι για τα νεκρομαντεία. Η ύπαρξή τους στηρίζεται στην πίστη του αρχαίου ελληνικού κόσμου, ότι η ψυχή κατά την απελευθέρωσή της από το σώμα, αποκτούσε μαντικές ικανότητες.
Υπόγεια Ρεύματα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα
Νεκρομαντείο
Το πιο διάσημο νεκρομαντείο της αρχαιότητας ήταν το Νεκρομαντείο του Αχέροντα.
Κατηγορία:Αρχαία μαντεία
Ντάνιελ Περλ
Ο Ντάνιελ Περλ (Daniel Pearl, 10 Οκτωβρίου 1963 - 1 Φεβρουαρίου 2002) ήταν Αμερικανός δημοσιογράφος.
Τον Ιανουάριο του 2002, ενώ βρισκόταν στο Πακιστάν, ως επικεφαλής του γραφείου της νότιας Ασίας, της εφημερίδας The Wall Street Journal, για να ερευνήσει πληροφορίες για σχέσεις του τρομοκράτη Ρίτσαρντ Ρήντ (Richard Reid), με την Αλ Κάιντα, απήχθη από Πακιστανούς ενόπλους. Λίγες μέρες αργότερα, την 1η Φεβρουαρίου, οι απαγωγείς του τον αποκεφάλισαν.
Τον Ιούλιο του 2002, ο Βρετανός πακιστανικής καταγωγής, Ahmed Omar Saeed Sheikh, καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού για την απαγωγή και τη δολοφονία του Περλ. Τον Μάρτιο του 2007 ο Khalid Sheikh Mohammed, ιθύνων νούς των τρομοκρατικών επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου και της τρομοκρατικής επίθεσης στο Μπαλί το 2002 (που κρατείται στη φυλακή στο Γκουαντάναμο) δήλωσε ότι ο ίδιος αποκεφάλισε τον Περλ. ,
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Δολοφονημένοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θύματα τρομοκρατικών ενεργειών
Αντηρίδα
thumb|200px|Αντηρίδα στα [[ανάκτορα του Ουέστμινστερ, στο Λονδίνο]] H αντηρίδα είναι τοιχοποιία που προεξέχει από έναν τοίχο, με στόχο να δώσει επιπλέον αντοχή στο ίδιο, και επίσης να αντιστέκεται στις δυνάμεις που ασκεί η οροφή ή ο τοίχος, ειδικά όταν συγκεντρώνεται σε οποιοδήποτε σημείο.
Οι αντηρίδες των πρώιμων ρωμανικών εκκλησιών ήταν μόνο λωρίδες από γύψο που χρησιμοποιήθηκαν για να διαχωρίσουν την επιφάνεια του τοίχου και να διακοσμήσουν το εξωτερικό. Σε μια ελαφρώς μεταγενέστερη περίοδο δόθηκε μεγαλύτερο βάθος στο κάτω μέρος των στηριγμάτων, τα οποία στη συνέχεια καλύφθηκαν με μια έντονα επικλινή κάλυψη. Η εισαγωγή των σταυροθόλιων, που επεκτάθηκε τον 12ο αιώνα, και η συγκέντρωση πιέσεων σε συγκεκριμένα σημεία της δομής, καθιστούσε τις αντηρίδες απόλυτη αναγκαιότητα, και έχει ήδη από τη ρωμανική περίοδο υπήρχε αξιοσημείωτη εξέλιξη. Οι αντηρίδες της πρώιμης αγγλικής περιόδου προβάλλουν σημαντικά με δύο ή τρία ομάδες από κεκλιμένα σε οξεία γωνία τμήματα  και στέφονται από τριγωνικά κεφάλια. Οι λεπτές στήλες ("άξονες στήριξης") χρησιμοποιούνται υπό γωνία. Σε μεταγενέστερες κατασκευές, οβελοί και κόγχες χρησιμοποιούνται συνήθως για να διακοσμήσουν τις κορυφές των στηριγμάτων, και στην ακόμη μεταγενέστερη κάθετη εργασία οι κάθετες όψεις είναι πλούσια διακοσμημένες με επένδυση. Χαρακτηριστικό στοιχείο της γοτθικής αρχιτεκτονικής αποτελούν οι επίστεγες αντηρίδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων
Χριστιανός Αλβέρτος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος (επιζήσας) γιος του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της Μαρίας-Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας.
Το 1659 ο πατέρας του απεβίωσε πολιορκούμενος στο κάστρο τού Τέννινγκ από τον Χριστιανό Ε΄ της Δανίας. Ο Χριστιανός-Αλβέρτος πιέστηκε να φύγει. Η υπόλοιπη ζωή του χαρακτηρίστηκε από διαμάχη με τη Δανία. Αν και νυμφεύτηκε τη Φρειδερίκη-Αμαλία, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας με την προοπτική να ειρηνεύσουν οι δύο χώρες, δεν άλλαξε κάτι. Η συμμαχία με τη Σουηδία, που είχε εγκαινιάσει ο πατέρας του, ενδυναμώθηκε και του παρείχε κάποια προστασία. Ωστόσο αυτή η σύνδεση παρέσυρε το δουκάτο σε όλες τις συγκρούσεις της Σουηδίας, όπως ο Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος (1700-21) και μερικοί πόλεμοι με τη Δανία.
Το 1665 ίδρυσε το Πανεπιστήμιο του Κιέλου. Το 1675-89 έζησε εξόριστος στο Αμβούργο· το 1678 έλαβε μέρος στην οικοδόμηση της εκεί Όπερας Όπερ αμ Γκένζεμαρκτ. Τελικά με τη βοήθεια του Λεοπόλδου Α΄ των Αψβούργων κατάφερε να πιέσει τον βασιλιά της Δανίας να υπογράψει την επιστροφή του στο δουκάτο του. Ο ζωγράφος Γύργκεν Όφενς εργάστηκε για τον πατέρα του και για τον Χριστιανό-Αλβέρτο περισσότερο από 30 έτη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1667 τη Φρειδερίκη-Αμαλία των Όλντενμπουργκ, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας & Νορβηγίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Digimon Adventure 02
Το Digimon 2: Next Generation, γνωστό ως Digimon Adventure 02 (ιαπωνικά: デジモンアドベンチャー02 Χέπμπορν: Dejimon Adobenchā 02) στην Ιαπωνία, είναι ιαπωνική τηλεοπτική σειρά anime της Toei Animation. Αποτελεί τη δεύτερη σεζόν της σειράς Digimon: Digital Monsters και τη συνέχεια του Digimon Adventure. Τα γεγονότα της διαδραματίζονται τρία χρόνια μετά τα γεγονότα του Digimon Adventure, και περιλαμβάνει όλους τους πρωταγωνιστές της πρώτης σειράς, αλλά και νέους χαρακτήρες. Η σεζόν ολοκληρώθηκε σε 50 επεισόδια.
Πλοκή
Τρία χρόνια μετά το τέλος των γεγονότων του DIGIMON Περιπέτεια, ο ψηφιακός κόσμος δέχεται επίθεση από ένα μυστηριώδες άνθρωπο που αποκαλεί τον εαυτό του Αυτοκράτορα των Digimon. Αυτός προσπαθεί να καταστρέψει τον ψηφιακό κόσμο υποδουλώνοντας τα Digimon χρησιμοποιώντας μαύρους κύκλους και οικοδομώντας πύργους ελέγχου που αναιρούν την εξέλιξη των Digimon και δρουν ως κέντρα για τη μετάδοση ισχύος στους μαύρους κύκλους. Για να τον πολεμήσουν εμφανίζονται τρία νέα εκλεκτά παιδιά (DigiDestined): ο Davis, η Yolei και ο Cody. Ο καθένας από αυτούς θα αποκτήσει ένα αρχαίο Digimon για σύντροφο: Veemon, Hawkmon και Armadillomon. Οι τρεις, μαζί με τους έφηβους πλέον ΤΚ και Kari, διαθέτουν ένα νέου τύπου Digivice που ονομάζεται D3 και τους επιτρέπει να ανοίξουν μια πύλη για να μεταφερθούν στον ψηφιακό κόσμο μέσα από οποιονδήποτε υπολογιστή. Τους δίνονται επίσης D-τερματικά που αποθηκεύουν Digi-αυγά (DigiMentals στα ιαπωνικά) που επιτρέπουν στους εταίρους τους Digimon να υποβληθούν σε μια ψευδο-μορφή εξέλιξης, τη θωρακομεταμόρφωση (Armor Evolution), για την αντιμετώπιση της παρουσίας των πύργων ελέγχου. Ο Αυτοκράτορας των Digimon τελικά αποκαλύφθηκε ότι είναι το αγόρι-ιδιοφυΐα Ken Ichijouji. Επικουρούμενοι από τον συνεργάτη του Ken, Wormmon, που θυσιάζει τον εαυτό του για το καλό, τα εκλεκτά παιδιά νικούν τον Ken και τον βοηθούν να συνειδητοποιήσει το λάθος του να πιστεύει ότι ο ψηφιακός κόσμος και τα Digimon ήταν απλά μέρος ενός παιχνιδιού.
Με τον Ken να μην αποτελεί πλέον πρόβλημα, οι DigiDestined προχωρούν στην ανοικοδόμηση των σπιτιών των κατοικιών των Digimon ενώ ο Ντέιβις κατάφερε να εξελίξει τον Veemon στη μορφή του Πρωταθλητή, Exveemon, με τους Cody και Yolei να ακολουθούν. Μετά την επανασύνδεση με τον Wormmon, ο Ken επανεμφανίζεται στους DigiDestined με τον συνεργάτη του στη μορφή του Πρωταθλητή, Stingmon, όταν αντιμετωπίζουν ένα υβριδικό ανθρώπινο-Digimon που ονομάζεται Arukenimon και μετατρέπει τους πύργους ελέγχου σε Digimon. Αργότερα, τα παιδιά μαθαίνουν ένα εναλλακτικό μέσο για να εξελίξουν τα Digimon τους στο Απόλυτο επίπεδο: Γενετική Μεταμόρφωση (DNA Digivolution), η οποία επιτρέπει σε δύο Digimon επιπέδου πρωταθλητή να συγχωνευθούν σε ένα ισχυρότερο Digimon Απόλυτου επιπέδου. Έτσι, ο ExVeemon και ο Stingmon ενώνονται και σχηματίζουν τον Paildramon. Ωστόσο, συνοδευμένη από τον υπηρέτη της Mummymon, η Arukenimon ανεβάζει τον πήχη, δημιουργώντας ένα ισχυρό Mega Digimon που ονομάζεται BlackWarGreymon. Αν και μέσα του ενεργεί η δική του θέληση για να αναζητήσει το λόγο της ύπαρξής του, ο BlackWarGreymon έχει πεισθεί από την Arukenimon να καταστρέψει τις Destiny Stones. Τα εκλεκτά παιδιά μαθαίνουν ότι οι Destiny Stones διαχωρίζουν τον ανθρώπινο και τον ψηφιακό κόσμο και η καταστροφή τους θα έχει ως αποτέλεσμα το συνδυασμό των δύο κόσμων, οπότε προσπαθούν να τις προστατέψουν από την απειλή του BlackWarGreymon.
Λίγο καιρό αργότερα, την ημέρα των Χριστουγέννων, πύργοι ελέγχου εμφανίζονται σε ολόκληρο τον πραγματικό κόσμο, φέρνοντας ορδές απατεώνων Digimon μαζί τους. Ο Gennai επανεμφανίζεται έπειτα, με ένα Digi-πυρήνα από τον Azulongmon έτσι ώστε η ενέργειά του να μπορεί να επιτρέψει στους DigiDestined να εξελίξουν, για μια ακόμη φορά, τα Digimon τους στα τελικά τους επίπεδα. Οι Ιάπωνες DigiDestined μεταφέρονται σε όλο τον κόσμο χάρη στη βοήθεια του Imperialdramon, της εξέλιξης του Paildramon, αφανίζοντας τις σπείρες ελέγχου με τη βοήθεια άλλων DigiDestined των χωρών αυτών. Αλλά αυτό ήταν όλο το μέρος ενός σχεδίου που έχει συσταθεί από τον ιθύνων νου πίσω από τους Arukenimon και Mummymon, έναν άνθρωπο με το όνομα Yukio Oikawa, ο οποίος ήθελε να συγκεντρώσει ορισμένα παιδιά που επιθυμούν να είναι ιδιοφυίες, όπως ο Ken. Στη συνέχεια, ο Oikawa προχωρεί στην αναπαραγωγή δεδομένων του Σκοτεινού Σπόρου, ένα θραύσμα του Milleniummon που προκάλεσε την τρέλα του Ken μετά την ενσωμάτωση στο λαιμό του κατά την πρώτη περιπέτεια του στον Ψηφιακό Κόσμο, και την εμφύτευση των αντιγράφων στα πρόθυμα παιδιά. Λίγο μετά, ο BlackWarGreymon εμφανίζεται για να σκοτώσει τον Oikawa και διακόπτεται από τους Imperialdramon και Agumon, ο οποίος είχε ανακτήσει την ικανότητά του να εξελίσσεται σε WarGreymon. Μετά τη μάχη, ο BlackWarGreymon πείθεται να βρει νόημα στη ζωή του, βοηθώντας τους υπόλοιπους.
Αφού οι DigiDestined μαθαίνουν περισσότερα σχετικά με τον Oikawa, ότι ήταν ένας φίλος του πατέρα του Cody και στόχος του είναι να εισέλθει στον ψηφιακό κόσμο, ο BlackWarGreymon έχει τραυματιστεί θανάσιμα και αποφασίζει να σφραγίσει την πύλη του Digital World για να εμποδίσει οποιαδήποτε κακή βούληση από την επίτευξη του στόχου της. Όταν ο Οikawa προσπαθεί να εισέλθει στον ψηφιακό κόσμο μέσω της πύλης, καταλήγει στην Γη Των Ονείρων. Ήταν εκεί που αποκαλύπτεται ότι ο Oikawa ήταν μόνο ένα πιόνι που υποκινούταν από τον πραγματικό εγκέφαλο της υπόθεσης: τον Myotismon που χρησιμοποιεί τη δύναμη του Σκοτεινού Σπόρου για να αποκτήσει τη νέα σωματική του μορφή, MaloMyotismon. Τελικά, μετά από μια μακρά μάχη με τη βοήθεια των DigiDestined από όλο τον κόσμο, οι DigiDestined καταφέρνουν να καταστρέψουν τον MaloMyotismon άπαξ και δια παντός. Αν και αποδυναμώθηκε από την κατοχή του κακού Digimon, o Oikawa θυσιάζει τη φυσική ύπαρξη του να να επιστρέψει τον ψηφιακό κόσμο στην αρχική του κατάσταση. Στον απόηχο της σειράς, είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, οι άνθρωποι και τα Digimon ζουν κοντά, ενώ οι ιάπωνες DigiDestined συγκεντρώνονται μαζί με τις οικογένειές τους.
Βασικοί πρωταγωνιστές
Daisuke "Davis" Motomiya Ο νέος ηγέτης των εκλεκτών παιδιών. Όπως ο Τάι από την πρώτη σειρά, είναι γενναίος, αλλά πολύ πεισματάρης και παρορμητικός. Παίζει κι αυτός ποδόσφαιρο. Τρέφει αισθήματα για την Kari, τα οποία τον οδηγούν σε αντιπαλότητα με τον Τ.Κ. λόγω της ισχυρής φιλίας τους. Έχει τα Digi-αυγά θάρρους και Φιλίας. Ο Davis έχει για συντροφικό του Digimon τον Veemon.
'''Takeru "T.K." Takaishi''' Ένα από τα αρχικά οκτώ εκλεκτά παιδιά από το Digimon Adventure, είναι ο νεότερος αδελφός του Ματ. Από την πρώτη σειρά, έχει μεγαλώσει και είναι πιο ψύχραιμος σε επικίνδυνες καταστάσεις, αλλά αναπτύσσει μνησικακίες κατά του κακού. Αναπτύσσει μια ισχυρότερη φιλία με την Kari κατά τη διάρκεια της σειράς, η οποία οδηγεί σε μια, μερικές φορές, αντιπαλότητα με τον Ντέιβις. Έχει το Digi-αυγό της Ελπίδας. Ο T.K. έχει για συντροφικό του Digimon τον Patamon.
Hikari "Kari" Kamiya Όπως και ο Τ.Κ., έτσι και η Kari ανήκε στα αρχικά οκτώ εκλεκτά παιδιά. Από την πρώτη σειρά, η Kari έχει γίνει πιο εξωστρεφής, αισιόδοξη και με αυτοπεποίθηση, αλλά μερικές φορές βρίσκει τον εαυτό της να «χάνεται» σε καταστάσεις. Έχει το Digi-αυγό του Φωτός. Η Kari έχει για συντροφικό της Digimon την Tailmon.
Miyako "Yolei" Inoue Μια νέα δυναμική DigiDestined. Είναι ισχυρογνώμων, αλλά είναι μερικές φορές πεισματάρης και υπερβολικά δραματική. Έρχεται μετά τον Izz, όταν πρόκειται για δεξιότητες ηλεκτρονικών υπολογιστών και τεχνικών γνώσεων. Έχει τα Digi-αυγά ειλικρίνειας και αγάπης. Η Yolei έχει για συντροφικό της Digimon τον Hawkmon.
Ken Ichijouji Αρχικά εμφανίζεται σαν παιδί-θαύμα, ο Ken ήταν εκλεκτό παιδί πολύ πριν τους υπόλοιπους κύριους χαρακτήρες. Οι ικανότητές του είχαν ενισχυθεί από το Σκοτεινό Σπόρο που μπήκε μέσα του(στην προσπάθεια να σώσει τον Ryo Akiyama ένας χαρακτήρας που εμφανίζεται στο Digimon Tamers), δηλητηριάζοντας το μυαλό του, επηρεάζοντας τον να γίνει ο Αυτοκράτορας των Digimon και να κατακτήσει τον ψηφιακό κόσμο, που θεωρούσε ότι ήταν ένα video game. Αργότερα εντάχθηκε στην ομάδα των εκλεκτών παιδιών και γίνεται φίλος τους, μετανοώντας για το πώς είχαν πληγωθεί αυτοί, αμέτρητα Digimon, και οι γονείς του. Κατά τη διάρκεια του χρόνου του ως Αυτοκράτορα των Digimon, ο Ken ήταν απόμακρος και σκληρός, αλλά αφού εξαφανίστηκαν τα αποτελέσματα του Σκοτεινού Σπόρου, επέστρεψε για να είναι ένα κανονικό αγόρι και ενώνει τις δυνάμεις του με τα υπόλοιπα παιδιά. Είχε αρχικά το Digi-αυγό και το έμβλημα της καλοσύνης, αλλά ποτέ δεν τα χρησιμοποίησε για εξέλιξη. Ο Ken έχει για συντροφικό του Digimon τον Wormmon.
Τaichi "Tai" Kamiya Ήταν ο ηγέτης της προηγούμενης ομάδας εκλεκτών παιδιών και είναι ο μεγάλος αδελφός της Kari. Πηγαίνει πλέον στο γυμνάσιο. Έδωσε στον Davis τα γυαλιά του για να τον αντικαταστήσει ως το νέο αρχηγό των εκλεκτών παιδιών. Βρίσκεται ακόμη στην ομάδα ποδοσφαίρου. Ο Tai έχει για συντροφικό του Digimon τον Agumon.
Yamato "Matt" Ishida Ο μεγάλος αδελφός του ΤΚ, πηγαίνει στο γυμνάσιο. Έχει τη δική του μπάντα. Η αδελφή του Davis είχε ένα όχι και τόσο μυστικό φλερτ με αυτόν. Ο Matt έχει για συντροφικό του Digimon τον Gabumon.
Sora Takenouchi Πηγαίνει γυμνάσιο και εντάχθηκε στην ομάδα του τένις. Η Sora έχει για συντροφικό της Digimon την Biyomon.
Koushiro "Izzy" Izumi Πολύ έξυπνος και λογικός στοχαστής, οι δεξιότητες του στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές αποδείχθηκαν ανεκτίμητες στα νέα εκλεκτά παιδιά Ο Izzy έχει για συντροφικό του Digimon τον Tentomon.
Mimi Tachikawa Έχει μετακομίσει στη Νέα Υόρκη. Κατά καιρούς επισκέπτεται τους άλλους μέσω αεροπλάνου ή DigiPort. Η Mimi έχει για συντροφικό της Digimon την Palmon.
Joe Kido Λόγω της σκληρής δουλειάς του, ο Τζο πηγαίνει σε ιδιωτικό σχολείο. Έχει τώρα σπουδές για εισαγωγικές εξετάσεις γυμνασίου και χρησιμοποιεί τον ελεύθερο χρόνο του για να βοηθήσει τους άλλους όταν είναι εφικτό. Ο Joe έχει για συντροφικό του Digimon τον Gomamon.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Anime και manga περιπέτειας Κατηγορία:Kodomo anime και manga Κατηγορία:Παράλληλα σύμπαντα στη μυθοπλασία Κατηγορία:Toei Animation
Λίλιαν Χέλμαν
Η Λίλιαν Χέλμαν (αγγλικά: Lillian Florence Hellman, 20 Ιουνίου 1905 - 30 Ιουνίου 1984) ήταν Αμερικανίδα θεατρική συγγραφέας γνωστή για τα έργα της Η ώρα των παιδιών και Οι μικρές αλεπούδες, καθώς και για την αριστερή της ιδεολογία, για τον κοινωνικό της ακτιβισμό και για την πολύχρονη σχέση της με τον συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Ντάσιελ Χάμετ. Η Χέλμαν μέσα από τα έργα της άσκησε σκληρή κριτική στον αμερικάνικο τρόπο ζωής.
Παιδική ηλικία
Η Λίλιαν Φλόρενς Χέλμαν γεννήθηκε στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνα και ήταν μέλος μιας εβραϊκής οικογένειας (αν και η μητέρα της όπως και οι περισσότεροι συγγενείς της είχαν ασπαστεί το χριστιανισμό). Η Χέλμαν από νεαρή ηλικία έλαβε κατήχηση τόσο στη μητρόπολη του Σαιντ Λούις όσο και στο ναό Μπεθ Ισραήλ. Έζησε τα παιδικά της χρόνια μεταξύ Νέας Ορλεάνης και Νέας Υόρκης, καθώς έμενε για ένα εξάμηνο στη Νέα Ορλεάνη, στο οικοτροφείο που διοικούσαν οι θείες της και ένα εξάμηνο στη Νέα Υόρκη.
Συγγραφή
Τα γνωστότερα έργα της Χέλμαν ήταν Η ώρα των παιδιών, Οι μικρές αλεπούδες και το Παιχνίδια στη σοφίτα. Η Χέλμαν επηρεασμένη από τα παιδικά της χρόνια, έγραψε την Ώρα των παιδιών που διαδραματίζεται σε οικοτροφείο. Της άρεσε να συμπεριλαμβάνει παιδιά στα έργα της κάτι που είναι εμφανές τόσο στην Ώρα των παιδιών, όπου η Μαίρη, ένας από τους κεντρικούς ρόλους, είναι ένα κακομαθημένο κορίτσι που διαδίδει κακόβουλα ψέματα που έχουν αρνητικό αντίκτυπο στις ζωές εκείνων που την περιβάλλουν, όσο και στις Μικρές αλεπούδες που ένα από τα θέματα που πραγματεύεται είναι ο ενδεχόμενος γάμος συμφερόντων μεταξύ δυο νέων του Λίο και της Αλεξάντρα.
Τα περισσότερα έργα της Χέλμαν έχουν μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη και τις περισσότερες φορές έκανε τα διασκεύαζε η ίδια, ενώ για κάποια χρόνια, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 30' εργάστηκε ως σεναριογράφος για την κινηματογραφική εταιρία Metro-Goldwyn-Mayer. Σημαντικότερα έργα της που έχουν μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη είναι: Σκιές που περνούν (These Three, 1934), κινηματογραφική διασκευή του Η ώρα των παιδιών σκηνοθετημένη από τον Γουίλιαμ Γουάιλερ, από την οποία αφαιρέθηκαν όλες οι νύξεις πάνω στην ομοφυλοφιλία προκειμένου να αποφευχθεί η λογοκρισία, το Η ώρα των παιδιών ξαναγυρίστηκε το 1961, αυτή τη φορά σεβόμενο το θεατρικό, με σκηνοθέτη το Γουάιλερ, τίτλο Οι Ψίθυροι και πρωταγωνίστρια την Όντρεϊ Χέπμπορν, Οι μικρές αλεπούδες (The Little Foxes, 1941) σκηνοθετημένο επίσης από το Γουάιλερ με πρωταγωνίστρια την Μπέτι Ντέιβις, Φρουρά επί του Ρήνου (Watch On The Rhine, 1943) με τον Πολ Λούκας και τη Μπέτι Ντέιβις και Επικίνδυνη λατρεία (Toys In The Attic) μεταφορά του Παιχνίδια στη σοφίτα με πρωταγωνιστές τη Τζεραλντίν Πέιτζ και τον Ντιν Μάρτιν.
Η Χέλμαν έγραψε επίσης τρία αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα το Μια ανολοκλήρωτη γυναίκα (An Unfinished Woman: A Memoir, 1969), το Τζούλια (Pentimento, 1973) και το Ο καιρός των αχρείων (Scoundrel Time, 1976), στα οποία διηγούνταν διαφορετικές περιόδους της ζωής της.
Η βραβευμένη με όσκαρ ταινία του Φρεντ Τσίνεμαν Τζούλια βασίζεται στο μυθιστόρημα Pentimento. Μετά την προβολή της ταινίας στη Νέα Υόρκη το 1977, η ψυχίατρος Μύριελ Γκάρντινερ ισχυρίστηκε ότι η κεντρική ηρωίδα της ταινίας, η Τζούλια, είχε βασιστεί στα δικά της βιώματα, πράγμα παράξενο δεδομένου ότι εκείνη δεν είχε ποτέ γνωρίσει τη Χέλμαν. Η Χέλμαν αρνήθηκε ότι ο χαρακτήρας βασίστηκε σε εκείνο της Γκάρντινερ. Το γεγονός ότι η Χέλμαν και η Γκάρντινερ είχαν τον ίδιο δικηγόρο, στον οποίο η Γκάρντινερ είχε εκμυστηρευθεί τα προσωπικά της βιώματα, οδήγησε ορισμένους στο συμπέρασμα ότι η Χέλμαν είχε οικειοποιηθεί τις αναμνήσεις της Γκάρντινερ. Ο συγγραφέας Γουίλιαμ Ράιτ, στη βιογραφία που έγραψε με θέμα τη Λίλιαν Χέλμαν, δεν άφησε καμία αμφιβολία ότι η Τζούλια της Χέλμαν βασίστηκε στη Μύριελ Γκάρντινερ. Ο Ράιτ έγραψε επίσης ότι οι υποτιθέμενες σχέσεις της Χέλμαν με το συγγραφέα Έρνεστ Χέμινγουεϊ, τις οποίες διηγείται στην πρώτη της αυτοβιογραφία ήταν γέννημα της φαντασίας της. Κατά την άποψη του Ράιτ, η συγγραφική αξία της Χέλμαν, δε μειώνεται από το γεγονός ότι χρησιμοποίησε μυθοπλασία στις αυτοβιογραφίες της. Ο Ράιτ έγραψε επίσης το μυθιστόρημα The Julia Wars βασισμένος στα γεγονότα που ακολούθησαν την κυκλοφορία της αυτοβιογραφίας της Χέλμαν Pentimento. Ο Φρανκ Ριτς άσκησε σκληρή κριτική στο Ράιτ, μέσω της στήλης του στην εφημερίδα New York Times και αποκάλεσε το Pentimento ως την καλύτερη αυτοβιογραφία της Χελμαν.
Στο στόχαστρο του Μακαρθισμού (Μαύρη Λίστα)
Το 1950 η Χέλμαν, παρουσιάστηκε ενώπιον της επιτροπής αντιαμερικανικών δραστηριοτήτων, όπου της ζητήθηκε να καταδώσει μέλη του κομμουνιστικού κόμματος. Η επιτροπή γνώριζε καλά ότι ο σύντροφος της Χέλμαν, Ντάσιελ Χάμετ, ήταν μέλος του κομμουνιστικού κόμματος. Όταν λοιπόν της ζητήθηκε να μιλήσει για τις γνωριμίες της με άτομα κομμουνιστικών πεποιθήσεων, η Χέλμαν απάντησε ότι είχε ήδη ετοιμάσει δήλωση, στην οποία έγραφε:
Ως αποτέλεσμα η Χέλμαν μπήκε στη μαύρη λίστα των κινηματογραφικών εταιριών του Χόλιγουντ για πολλά χρόνια. Ωστόσο, ο δημοσιογράφος Ντέιβιντ Φραμ υποστήριξε ότι το σχόλιο της Χέλμαν πάνω στη φετινή μόδα, είναι ψευδές. Η Χέλμαν ισχυρίστηκε επίσης ότι χειροκροτήθηκε μετά από την ομιλία της. Ως μέλος του συλλόγου των Αμερικανών συγγραφέων, μαζί με τον Χάμετ, κατά τη διάρκεια του γερμονοσοβιετικού συμφώνου μη επίθεσης που υπεγράφη πριν ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Χέλμαν είχε υποστηρίξει την επιτροπή που ήθελε την Αμερική μακριά από τον πόλεμο.
Στη βιογραφία Two Invented Lives: Hellman and Hammett, η συγγραφέας Τζόαν Μέλεν υποστήριξε ότι η Χέλμαν, προς το τέλος της ζωής της, είχε αρχίσει να συγχέει την αλήθεια με τον μύθο σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην είναι απολύτως σίγουρη για ό,τι ακριβώς της είχε συμβεί. Παρατήρησε επίσης ότι ενώ από τη μια κατηγορούσε φιλελεύθερους αντικομμουνιστές, όπως τον Ηλία Καζάν για το γεγονός ότι έστρεψαν τις ενέργειές τους ενάντια στους κομμουνιστές και όχι ενάντια στους φασίστες και τους καπιταλιστές, από την άλλη είχε διφορούμενη άποψη για την ελευθερία του λόγου, όσον αφορά εκείνους που την έκριναν. Η ίδια ισχυρίστηκε κάποτε ότι δε γνώριζε τίποτα για τις δίκες της Μόσχας, με τις οποίες ο Στάλιν προέβη σε εκκαθάριση του κομμουνιστικού κόμματος, καταδικάζοντας ήρωες του εμφυλίου καθώς και κορυφαία στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος της ΕΣΣΔ. Η Χέλμαν είχε όντως υπογράψει επιστολές στις οποίες υποστήριζε την καταδικαστική ετυμηγορία και παρακινούσε άλλους να μη συνεργαστούν με την επιτροπή του δημοσιογράφου και ανθρωπιστή Τζον Ντιούι, η οποία έκανε έρευνες προκειμένου να μαθευτεί η αλήθεια που κρυβόταν πίσω από τις δίκες. Η Χέλμαν είχε επίσης αντιταχθεί στην παραχώρηση πολιτικού ασύλου στον Τρότσκι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αφότου η Σοβιετική Ένωση είχε ζητήσει κομμουνιστικό κόμμα Ηνωμένων Πολιτειών να μην του προσφέρει ασυλία.
Η Χέλμαν είχε επίσης αντιπαλότητα με τη συγγραφέα Μέρι Μακάρθι. Η αντιπαλότητα τους ξεκίνησε όταν το 1979 η Μακάρθι δήλωσε σε συνέντευξή της στην αμερικανική τηλεόραση ότι όλοι οι ισχυρισμοί της Χέλμαν, πάνω στη ζωή της, ήταν ψευδείς. Η Χέλμαν απάντησε κάνοντας της μήνυση για συκοφαντία και ζητώντας 2.500.000 δολάρια τόσο από τη Μακάρθι όσο και από τον παρουσιαστή και το κανάλι.
Θάνατος
Η Λίλιαν Χέλμαν απεβίωσε το 1984 από φυσικά αίτια. Βρισκόταν ακόμα σε ένδικη διαφορά με τη Μέρι Μακάρθι και οι εκτελεστές της διαθήκης της απέσυραν τη μήνυση.
Θεατρικές παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ233701%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων που βασίζονται σε έργα της Λίλιαν Χέλμαν].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ
Βασίλειο της Πολωνίας (1815-1915)
Η Πολωνία του Συνεδρίου ή Ρωσική Πολωνία, επισήμως γνωστό ως Βασίλειο της Πολωνίας, ήταν οντότητα που δημιούργησε το Συνέδριο της Βιέννης ως κυρίαρχο πολωνικό κράτος. Μέχρι την Εξέγερση του Νοεμβρίου του 1831, το βασίλειο βρισκόταν σε προσωπική ένωση με τον τσάρο της Ρωσίας. Στη συνέχεια, το κράτος ενσωματώθηκε βίαια στη Ρωσική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Το 1915, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αντικαταστάθηκε από την Κεντρική Δυνάμεων, με το ονομαστικό Βασίλειο της Πολωνίας, και το 1918 η Πολωνία επανέκτησε την ανεξαρτησία της.
Το Βασίλειο της Πολωνίας απολάμβανε σημαντική πολιτική αυτονομία, κατοχυρωμένη από το φιλελεύθερο σύνταγμα. Ωστόσο, οι κυβερνήτες, οι ρώσοι αυτοκράτορες, γενικά δεν σέβονταν τους τυχόν περιορισμούς σχετικά με τη δύναμή τους. Λοιπόν το κράτος ήταν κάτι περισσότερο από μια μαριονέτα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η αυτονομία μειωθεί δραματικά μετά τις εξεγέρσεις το 1830-31 και το 1863, καθώς η χώρα κυβερνήθηκε αρχικά από ναμιέστνικους και ύστερα διαιρέθηκε σε γκουμπερνίγια (επαρχίες). Έτσι, από την αρχή, η πολωνική αυτονομία ήταν κάτι παραπάνω από φαντασίωση.
Η πρωτεύουσα ήταν Βαρσοβία, η οποία ήταν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας μετά την Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα. Ο σχετικά πολυπολιτισμικός πληθυσμός του βασιλείου ήταν 9.402.253 άτομα το 1897. Στη ρωσική Πολωνία ζούσαν κυρίως Πολωνοί, Εβραίοι, Γερμανοί και Ρώσοι. Η κύρια θρησκεία ήταν ο ρωμαιοκαθολικισμός και η επίσημη γλώσσα ήταν η πολωνική μέχρι την εξέγερση του Ιανουαρίου όταν η ρωσική έγινε συν-επίσημη. Τα εβραϊκά και τα γερμανικά είχαν δεκάδες χιλιάδες φυσικούς ομιλητές.
Όνομα
Παρόλο που επίσημα ήταν γνωστό ως Βασίλειο της Πολωνίας, μερικές φορές αναφερόταν και ως Πολωνία του Συνεδρίου για να διακρίνεται από τα προηγούμενα Βασίλεια της Πολωνίας.
Ιστορία
Το Βασίλειο της Πολωνίας σε μεγάλο βαθμό αναδύθηκε ξανά ως αποτέλεσμα του αγώνα του Άνταμ Γιέρζι Τσαρτορίσκι, ενώ στην ύστερη ρωσική εποχή αντικαταστάθηκε από το κράι Υπερβιστουλίας. Μετά την εξέγερση του Νοεμβρίου η αυτονομία καταργήθηκε, μέρος της προσπάθειας εκρωσισμού, ωστόσο ακόμη και μετά από αυτή τη προσάρτηση η περιοχή είχε μια διοικητική διακριτικότητα από την υπόλοιπη χώρα.
Η έκταση του βασιλείου ήταν 128.500 τ.χλμ. και είχε πληθυσμό 3.3 εκατομμυρίων κατοίκων το 1815, ο οποίος αυξήθηκε σε 13 εκατομμύρια το 1913. Το βασίλειο ήταν μικρότερο από το δουκάτο της Βαρσοβίας και πολύ μικρότερο από την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία στην εδαφική ακμή της. Πληθυσμιακά, είχε 6.1 εκατομμύρια κατοίκους το 1870 και 10 εκατομμύρια το 1900. Οι περισσότεροι Πολωνοί της Ρωσίας ζούσαν στο βασίλειο, ωστόσο περιοχές με πολωνική πλειοψηφία υπήρχαν και σε άλλα τμήματα της αυτοκρατορίας.
Ο Άνταμ Γιέρζι Τσαρτορύσκι ευθύνεται κατά μεγάλο μέρος για την ύπαρξη του βασιλείου, καθώς προσπάθησε να επανασυγκροτήσει το πολωνικό κράτος συμμαχώντας με τη Ρωσία. Το βασίλειο ήταν ένα από τα λίγα μοναρχικά κράτη με σύνταγμα για εκείνη την εποχή, με τον Ρώσο αυτοκράτορα να είναι ο βασιλιάς. Ο τίτλος του ως άρχοντας της Πολωνίας ήταν γνωστός ως τσάρος στα ρώσικα.
Αρχική ανεξαρτησία
Θεωρητικά, το Πολωνικό Βασίλειο του 1815 ήταν ημιαυτόνομο κρατίδιο σε προσωπική ένωση με τη Ρωσία μέσω του αυτοκράτορα. Το κράτος κατείχε το Σύνταγμα του Βασιλείου της Πολωνίας, ένα από τα πιο φιλελεύθερα στην Ευρώπη του 19ου αιώνα, μια Σέιμ (κοινοβούλιο) υπεύθυνη στον Βασιλιά και ασκούσε νομοθετική εξουσία, ανεξάρτητο στρατό, νόμισμα, προϋπολογισμό, ποινικό κώδικα και τελωνειακό σύνορο που τη χώριζε από την υπόλοιπη Ρωσία. Η Πολωνία είχε δημοκρατική παράδοση (Χρυσή Ελευθερία) και η πολωνική τάξη των ευγενών εκτιμούσε βαθιά την προσωπική ελευθερία. Στην πραγματικότητα, οι βασιλείς είχαν απόλυτη εξουσία και τον επίσημο τίτλο του αυτοκράτη, ενώ ήθελαν τη μη ύπαρξη εμποδίων για τη διακυβέρνηση του. Κάθε εναντίωση προς τον Ρώσο αυτοκράτορα καταστειλόταν και ο νόμος συχνά δεν γινόταν σεβαστός κατά θέληση από τους Ρώσους αξιωματούχους. Εφόσον η απόλυτη κυριαρχία της Ρωσίας δεν μπορούσε να καθιερωθεί εύκολα λόγω των φιλελεύθερων θεσμών και παραδόσεων της Πολωνίας, η ανεξαρτησία του βασιλείου διήρκεσε 15 χρόνια. Αρχικά ο Αλέξανδρος Α' χρησιμοποιούσε τον τίτλο του Βασιλιά της Πολωνίας και ήταν υποχρεωμένος να τηρεί τις διατάξεις του συντάγματος. Ωστόσο, με τον χρόνο η κατάσταση άλλαξε και παραχώρησε στον αντιβασιλέα μέγα δούκα Κωνσταντίνο Παύλοβιτς σχεδόν δικτατορικές εξουσίες. Πολύ σύντομα μετά την υπογραφή των ψηφισμάτων του Συνεδρίου της Βιέννης, η Ρωσία σταμάτησε να τα σέβεται. Το 1819, ο Αλέξανδρος Α' κατήργησε την ελευθερία του τύπου και εισήγαγε αποτρεπτική λογοκρισία. Η αντίσταση εναντίον των Ρώσων ξεκίνησε στη δεκαετία του 1820. Η ρωσική μυστική αστυνομία, με αρχηγό τον Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νοβοσίλτσεφ ξεκίνησε διώξεις εναντίον πολωνικών μυστικών οργανώσεων το 1821, ενώ ο Βασιλιάς διέταξε την κατάργηση της Ελευθερομασονίας, η οποία εκπροσωπούσε τις πατριωτικές παραδόσεις της Πολωνίας. Ξεκινώντας από το 1825, οι συνεδρίες της Σέιμ διεξάγονταν μυστικά.
Εξεγέρσεις και απώλεια της αυτονομίας
μικρογραφία|Ο αετός ενός αξιωματικού του [[Στρατός του Βασιλείου της Πολωνίας|Στρατού του Βασιλείου της Πολωνίας]] Ο διάδοχος του Αλέξανδρου Α', Νικόλαος Α' στέφθηκε βασιλιάς της Πολωνίας στις 24 Μαΐου 1829 στη Βαρσοβίας, αλλά αρνήθηκε να ορκιστεί να δρα με βάση το σύνταημα και συνέχισε να περιορίζει την ανεξαρτησία του πολωνικού βασιλείου. Η διακυβέρνηση του Νικολάου προωθούσε την ιδέα της Επίσημης Εθνικότητας, η οποία περιλάμβανε την Ορθοδοξία, την Αυτοκρατία και την Εθνικότητα. Σε σχέση με τους Πολωνούς, αυτές οι ιδέες σήμαιναν αφομοίωση: να μετατραπούν δηλαδή σε πιστούς Ορθόδοξους Ρώσους. Η αρχή της ορθοδοξίας ήταν αποτέλεσμα του ειδικού της ρόλου εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, καθώς στην πραγματικότητα η Εκκλησία ήταν κρατική υπηρεσία. Επίσης υπήρχαν διακρίσεις κατά των άλλων θρησκειών: Για παράδειγμα οι παπικές βούλες δεν μπορούσαν να διαβαστούν χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Ρωσικής κυβέρνησης.
Μετά από μια ενδεκάμηνη στρατιωτική εκστρατεία, το Βασίλειο της Πολωνίας έχασε το ημιανεξάρτητο καθεστώς του και ξεκίνησε η διαδικασία της πλήρης ενσωμάτωσης του στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Αυτό επισημοποιήθηκε με την έκδοση του Οργανικού Καταστατικού του Βασιλείου της Πολωνίας από τον αυτοκράτορα το 1832, το οποίο κατήργησε το σύνταγμα, τον στρατό και τη νομοθετική συνέλευση. Στα επόμενα 30 χρόνια υιοθετήθηκε μια σειρά μέτρων που έφεραν την Πολωνία του Συνεδρίου ακόμη πιο κοντά στη Ρωσία. Το 1863 ξέσπασε η Εξέγερση του Ιανουαρίου, η οποία καταλύθηκε δύο χρόνια αργότερα. Ως άμεσο αποτέλεσμα, οποιαδήποτε ξεχωριστή ιδιότητα του βασιλείου καταργήθηκε και πλέον η πολιτική οντότητα ενσωματώθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το ανεπίσημο όνομα κράι Υπερβιστουλίας (Привислинский край, Πριβισλίνσκι κράι'), δηλαδή 'Γη του Βιστούλα', αντικατέστησε το "Βασίλειο της Πολωνίας" ως το επίσημο όνομα της περιοχής. Η περιοχή έγινε ναμιεστνίτσεστβο υπό την εξουσία ενός ναμιέστνικου μέχρι το 1875, όταν έγινε κυβερνείο.
WiMAX
WiMAX αποκαλείται η τεχνολογία ασύρματης δικτύωσης η οποία λειτουργεί με παρεμφερή τρόπο με το Wi-Fi, ωστόσο με πολύ μεγαλύτερη εμβέλεια. Συγκεκριμένα, ενώ το Wi-Fi εξασφαλίζει εμβέλεια επικοινωνίας μέχρι 100 μέτρα, το WiMax φθάνει τα 35 χιλιόμετρα ή και παραπάνω.
Το WiMAX θα χρησιμοποιείται για την παροχή υπηρεσιών ευρυζωνικής πρόσβασης στο Ιντερνέτ σε τελικούς χρήστες, με εξοπλισμό ιδιαίτερα εύκολο στην εγκατάσταση. Με τον ίδιο τρόπο που σήμερα εγκαθιστά κανείς στον υπολογιστή του μια κάρτα δικτύωσης Wi-Fi, μελλοντικά θα εγκαθιστά μια κάρτα WiMAX η οποία θα του επιτρέπει να χρησιμοποιήσει από τον οικιακό του χώρο (και όχι μόνο) τις ασύρματες υπηρεσίες που παρέχουν οι ISP.
Το WiMAX έχει σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι των σημερινών ασύρματων και ενσύρματων συνδέσεων:
Λόγω των υψηλών ταχυτήτων μετάδοσης δεδομένων, το WiMAX θα επιτρέπει επίσης την πραγματοποίηση τηλεφωνικών κλήσεων ή ακόμη και βιντεοκλήσεων.
WIMAX στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα άρχισε να λειτουργεί πιλοτικά το δίκτυο wimax του ΟΤΕ το Σεπτέμβριο του 2008 με δοκιμαστική εκπομπή στο Άγιο Όρος και ακολούθησε το εργαστήριο Ερευνάς και Ανάπτυξης τηλεπικοινωνιακών συστημάτων PASIPHAE  τον Οκτώβριο του 2008 με δοκιμαστική πιλοτική εκπομπή για ερευνητικές-εκπαιδευτικές δραστηριότητες οι περιοχές καλύψεις είναι όλο το Ηράκλειο Κρήτης.
Πρωτόκολλα
Τα συστήματα WiMax και Mobile WiMax που χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα βασίζονται στο IEEE 802.16e-2005, το οποίο καθιερώθηκε το Δεκέμβριο του 2005. Είναι μια τροποποίηση του πρωτοκόλλου ΙΕΕΕ 802.16-2004 και έτσι το παρόν πρωτόκολλο είναι το 802.16-2004, τροποποιημένο από το 802.16-2005 , οι εφαρμογές τους πρέπει να διαβάζονται ταυτόχρονα ώστε να γίνουν κατανοητά.
Το πρωτόκολλο ΙΕΕΕ 802.16-2004 απευθύνεται σε σταθερά συστήματα. Αντικατέστησε τα πρωτόκολλα 802.16-2001, 802.16c-2002, 802.16a-2003.
ΙΕΕΕ 802.16e-2005
Τα συνεχή κενά της μεταφοράς οδηγούν σε ένα υψηλότερο φάσμα αποδοτικότητας σε ευρεία κανάλια, και σε μείωση του κόστους στα πιο στενά κανάλια. Είναι γνωστό επίσης σαν Scalable OFDMA (SOFDMA).
Οι πωλητές του 802.16d τονίζουν πως το 802.16-2004 προσφέρει το προνόμιο διαθέσιμων προϊόντων για σταθερή πρόσβαση. Είναι αρκετά γνωστό μεταξύ των εναλλακτικών παρόχων και τελεστών σε τομείς που αναπτύσσονται εξαιτίας του χαμηλού του κόστους ανάπτυξης και της απόδοσης του σε σταθερό περιβάλλον. Το 802.16-2004 είναι επίσης ένα δυναμικό πρωτόκολλο για backhaul ασύρματων βασικών σταθμών όπως συμβαίνει στν κινητή τηλεφωνία στο WiFi και στο mobile WiMAX.
Το SOFDMA (χρησιμοποιείται στο 802.16e-2005) και OFDM256 (802.16d) δεν είναι συμβατά και έτσι όλος ο εξοπλισμός θα πρέπει να αλλάζει όταν ένας χειριστής θελήσει να χρησιμοποιήσει το παλιότερο πρωτόκολλο. Ωστόσο υπάρχουν κατασκευαστές που σχεδιάζουν να δημιουργήσουν συστήματα που θα είναι συμβατά με το SOFDMA και με παλιότερα πρωτόκολλα. Έτσι θα γίνεται πιο εύκολα η μετάβαση των δικτύων που έχουν ήδη επενδύσει στο σύστημα OFDM256. Αυτή η δυνατότητα θα επηρεάσει μικρό σχετικά αριθμό χρηστών και χειριστών.
Τεχνικές Πληροφορίες
Το WiMax περιγράφεται και υλοποιείται ενδοτμηματικά με το πρωτόκολλο IEEE 802.16 των ασύρματων δικτύων, όπως και το WiFi υλοποιείται από το πρωτόκολλο IEEE 802.11. Ωστόσο το WiMax λειτουργεί πολύ διαφορετικά από το WiFi.