cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τσικουδιά
Βιβλιογραφία
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 110/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιανουαρίου 2008, σχετικά με τον ορισμό, την περιγραφή, την παρουσίαση, την επισήμανση και την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων των αλκοολούχων ποτών και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1576/89 του Συμβουλίου Τρέχουσα ενοποιημένη έκδοση: 08/06/2019 (*)
Μάρι Φρέντρικσον
Η Μάρι Φρέντρικσον, (Gun-Marie Fredriksson), [30 Μαΐου 1958 - 9 Δεκεμβρίου 2019] ήταν Σουηδή τραγουδίστρια, συνθέτης, πιανίστρια και ζωγράφος, περισσότερο γνωστή διεθνώς ως τραγουδίστρια του ποπ ροκ ντουέτου Roxette το οποίο σχημάτισε το 1986 με τον Per Gessle. Το ντουέτο γνώρισε διεθνή επιτυχία στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με τους δίσκους Look Sharp (1988) και Joyride (1991) ενώ πολλές επιτυχίες τους βρέθηκαν στο Billboard Hot 100, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων στο νούμερο ένα. Ακολούθησαν οι επίσης πετυχημένοι δίσκοι Tourism (1992), ''Crash! Boom! Bang! (1994), Have a Nice Day (1999), Room Service'' (2001).
Η Φρέντρικσον είχε μια επιτυχημένη μουσική καριέρα στη χώρα της πριν σχηματίσει τους Roxette. Ήταν μέλος του πανκ συγκροτήματος Strul, ενός συγκροτήματος που δημιούργησε το δικό του μουσικό φεστιβάλ το 1979. Η διάλυση του Strul οδήγησε στη δημιουργία του σύντομης διάρκειας συγκροτήματος MaMas Barn, μετά το οποίο άρχισε να κυκλοφορεί σόλο δουλειές. Ο πρώτος δίσκος της Het vind κυκλοφόρησε το 1984 και ακολούθησε το Den sjunde vågen το 1986 και το Efter stormen το 1987. Η διεθνής φήμη των Roxette συνέπεσε με μια περίοδο αδράνειας της Φρέντρικσον ως σόλο τραγουδίστριας, η οποία διακόπηκε μόνο από την κυκλοφορία του single Sparvöga το 1989. Στους επόμενους σόλο δίσκους της περιλαμβάνονται τα singles Den ständiga resan (1992) και I en tid som vår (1996).
Βραβεία και υποψηφιότητες
!Ref. !scope="row"|1986 !scope="row" rowspan="2"|1987 !scope="row"|1988 !scope="row"|1989
!Ref. !scope="row"|1988 !scope="row"|1989 !scope="row" rowspan="3"|1993 !scope="row"|1997
Ομφάλιον
Η λέξη Ομφάλιον προερχόμενη από την «ομφαλός», έχει χρησιμοποιηθεί για:
Όνομα πόλης:
Αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό:
1126 Οτερό
Η Οτερό (Otero) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,782. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της πιθανώς από την Ωραία Οτερό.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Οτερό εκτιμάται σε 11,96 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι A, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1786. Η Οτερό περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες 38 λεπτά και 53 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οτερο
Εθνικό Πάρκο οροσειράς Ροδόπης
Το Εθνικό Πάρκο Οροσειράς Ροδόπης είναι εθνικό πάρκο στην Ελλάδα, στις Περιφερειακές Ενότητες Δράμας και Ξάνθης, στο κεντρικό και δυτικό τμήμα της οροσειράς της Ροδόπης. Το πάρκο έχει συνολική έκταση 1.731.150 στρέμματα. Απλώνεται από τις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Φαλακρού και στη συνέχεια βόρεια του ποταμού Νέστου μέχρι τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα και την ορεινή περιοχή της Ξάνθης.
Το Εθνικό Πάρκο ιδρύθηκε το 2009 για την προστασία της πλούσιας πανίδας και χλωρίδας που προστατεύεται από την Οδηγία των Οικοτόπων. Η έδρα του φορέα διαχείρισης του εθνικού πάρκου βρίσκεται στο χωριό Μεσοχώρι του δήμου Παρανεστίου στην περιφερειακή ενότητα Δράμας.
Χλωρίδα
Μέσα στο όρια του Εθνικού Πάρκου βρίσκεται το Παρθένο Δάσος του Φρακτού, ενός από τα πέντε σημαντικότερα παρθένα δάση της Ευρώπης. Σημαντικοί προστατευταίοι βιότοποι είναι το παραποτάμιο δάσος μικρόφυλλου, ή γκρίζου σκλήθρου (Alnus incana) στην θέση Βαθύρεμα, οι καταρράκτες του Αχλαδορέματος, το δάσος της Τσίχλας και της Χαϊντούς και ο καταρράκτης του Λειβαδίτη. Το ποσοστό δασοκάλυψης φτάνει το 85% και υπάρχουν πολλά ρυάκια και ρέματα τα οποία διαρρέουν τις δασοσκεπείς πλαγιές του πάρκου. Στα χαμηλά υψόμετρα βλασταίνουν οι θαμνώνες με πουρνάρια (Quercus coccifera) και μεικτά δρυοδάση με άλλα φυλλοβόλα. Σε μεγαλύτερα υψόμετρα φυτρώνουν τα μαυρόπευκα (Pinus nigra), τα έλατα (Abies borisii-regis), οι οξιές (Fagus sp.), η μακεδονική ή βαλκανική πεύκη (Pinus peuce), η ερυθρελάτη (Picea abies), η δασική πεύκη (Pinus sylvestris) και η σημύδα (Betula sp.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ελλάδας
Rex Sacrorum
Στην αρχαία ρωμαϊκή θρησκεία, ο rex sacrorum (βασιλιάς του ιερού, επίσης μερικές φορές βασιλιάς επί των θυσιών, rex sacrificulus) ήταν μία ιερωσύνη που σε έκανε Συγκλητικό, η οποία προοριζόταν για πατρικίους. Αν και στην ιστορική εποχή ο μέγιστος αρχιερέας (pontifex maximus) ήταν ο αρχηγός της ρωμαϊκής κρατικής θρησκείας, ο Σ. Π. Φήστος λέει, ότι στην ιεραρχία των ανώτατων Ρωμαίων ιερέων (ordo sacerdotum) ο rex sacrorum είχε υψηλότερο κύρος, ακολουθούμενος από τους μεγάλους ιερείς (flamines maiores), δηλ. αυτούς τού Δία (flamen Dialis), τού Άρη (flamen Martialis), τού Κουιρίνου (flamen Quirinalis) και τον μέγιστο αρχιερέα. Ο ιερός βασιλιάς είχε βάση τη Regia.
Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, ο ιερός βασιλιάς επιλεγόταν από τον μέγιστο αρχιερέα από έναν κατάλογο πατρικίων, που υποβαλλόταν στον Σύλλογο των αρχιερέων. Μία περαιτέρω απαίτηση ήταν να έχει γεννηθεί από γονείς παντρεμένους με το τελετουργικό τού confarreatio, το οποίο ήταν και η μορφή γάμου, που έπρεπε να κάνει και ο ίδιος. Η σύζυγός του, η regina sacrorum (ιερή βασίλισσα), εκτελούσε επίσης θρησκευτικά καθήκοντα ειδικά για τον ρόλο της. Ο γάμος ήταν λοιπόν τόσο θεμελιώδες μέρος της ιεροσύνης, που αν απεβίωνε η ιερή βασίλισσα, ο ιερός βασιλιάς έπρεπε να παραιτηθεί. Ο ιερός βασιλιάς βρισκόταν επάνω από τον μέγιστο αρχιερέα, αν και ήταν λίγο πολύ μία ανίσχυρη μορφή.
Ο ιερός βασιλιάς φορούσε μία τόγκα, τα αδιακόσμητα μαλακά «υποδήματα» (calceus) και έφερε έναν τελετουργικό πέλεκυ. Ως ιερέας της αρχαϊκής ρωμαϊκής θρησκείας, θυσίαζε με καλυμμένο κεφάλι (capite velato). Ο ιερός βασιλιάς έκανε μία θυσία την πρώτη ημέρα (kalends) κάθε μήνα. Στις νόνες (nones), ανακοίνωσε τις ημερομηνίες των εορτών (festi) για τον μήνα. Στις 24 Μαρτίου και στις 24 Μαΐου, έκανε θυσία στο Comitium. Εκτός από αυτά τα καθήκοντα, ο ιερός βασιλιάς φαίνεται να λειτουργούσε ως αρχιερέας του Janus (Ιανού).
Το rex sacrorum ήταν χαρακτηριστικό της ιταλικής θρησκείας και πιθανώς και της ετρουσκικής. Ο τίτλος βρίσκεται σε λατινικές πόλεις όπως το Λαβίνιον, το Tούσκουλον και οι Bελίτραι. Στη Ρώμη το ιερατείο αποπολιτικοποιήθηκε σκόπιμα. Ο ιερός βασιλιάς δεν εκλεγόταν και η αρχή της ιερωσύνης του μαρτυρείτο από μία comitia calata, μία συνέλευση που συγκαλείτο για τον σκοπό αυτό. Όπως ο ιερέας του Δία, αλλά αντίθετα από τους αρχιερείς και τους οιωνοσκόπους, ο ιερός βασιλιάς αποκλειόταν από μία πολιτική και στρατιωτική σταδιοδρομία. Επομένως, δεν ήταν ένας "παρηκμασμένος βασιλιάς". Αντίθετα, μετά την ανατροπή των βασιλέων της Ρώμης, το αξίωμα του ιερού βασιλιά εκπλήρωσε τουλάχιστον μερικά από τα ιερά καθήκοντα της βασιλείας, με τους υπάτους να αναλαμβάνουν την πολιτική εξουσία και τη στρατιωτική διοίκηση, καθώς και ορισμένες ιερές λειτουργίες. Είναι θέμα επιστημονικής συζήτησης, για το αν ο ιερός βασιλιάς δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του σχηματισμού της Δημοκρατίας, όπως υποστήριξε ο Aρνάλντo Μομιλιάνο, ή υπήρχε κατά την περίοδο της βασιλείας. Ένας άλλος Ρωμαίος ιερέας στον οποίο διδόταν ο τίτλος «βασιλιάς», ήταν ο ιερέας των δασών (rex nemorensis).
Η ιερή βασίλισσα
Ως σύζυγος του ιερού βασιλιά, η regina sacrorum (βασίλισσα των ιερών τελετουργιών) ήταν μία αρχιέρεια, που εκτελούσε τελετουργικά καθήκοντα, τα οποία μόνο εκείνη μπορούσε να εκτελεί. Tην πρώτη ημέρα (kalends) κάθε μήνα, η βασίλισσα προέδρευε στη θυσία ενός θηλυκού χοίρου (porca) ή ενός θηλυκού αρνιού (agna) στη Juno (Ήρα). Ο εξαιρετικά δημόσιος χαρακτήρας αυτών των θυσιών, όπως και ο ρόλος των Εστιάδων στην επίσημη ρωμαϊκή θρησκεία, έρχεται σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη, ότι οι θρησκευτικές δραστηριότητες των γυναικών στην αρχαία Ρώμη περιορίζοντο στην ιδιωτική ή οικιακή σφαίρα. Ωστόσο σε αντίθεση με τις Εστιάδες, η ιερή βασίλισσα και η ιέρεια τού Δία (flaminica Dialis), σύζυγος του ιερέα τού Δία (flamen Dialis) ήταν συμπληρώματα ενός άρρενος συντρόφου. Έτσι αυτά τα δύο ιερατεία ήταν ισορροπημένα μεταξύ των φύλων και είχαν κοινά καθήκοντα.
Ενώ εκτελούσε τα τελετουργικά της, η ιερή βασίλισσα έφερε μία κόμμωση, που ονομαζόταν τόξο (arculum), που σχηματιζόταν από μία γιρλάντα από κλαδιά ροδιάς, δεμένα με μία λευκή μάλλινη κλωστή. Ο ιερός βασιλιάς και η ιερή βασίλισσα έπρεπε να έχουν παντρευτεί με το τελετουργικό confarreatio, που αρχικά προοριζόταν για πατρικίους, αλλά μετά τον Νόμο τού Κανουλείου (Lex Canuleia) του 445 π.Χ. είναι πιθανό η ιερή βασίλισσα να ήταν πληβεία.
Οι επιγραφές καταγράφουν τα ονόματα μερικών ιερών βασιλισσών, συμπεριλαμβανομένης της Σεργία Παυλίνα, τη σύζυγο τύυ Κόιντου Πινάριου Κορνήλιου Σεβήρου, λίγο πριν το 112 μ.Χ., και της Μάνλιας Φαδίλας γύρω στον 2ο/3ο αι. μ.Χ.
Απόρριψη και μεταγενέστερη χρήση
Το αξίωμα του rιερού βασιλιά δεν ήταν μία πολύ περιζήτητη θέση μεταξύ των πατρικίων, διότι αν και ο ιερός βασιλιάς ήταν ιεραρχικά ανώτερος από τους ποντίφικες, ο βαθμός δεν προσέφερε κανένα πραγματικό πολιτικό κέρδος. Εξαιτίας αυτού θα υπήρχαν μερικά χρόνια χωρίς καθόλου ιερό βασιλιά. Την εποχή του εμφυλίου πολέμου του Αντώνιου το αξίωμα ήταν εντελώς σε αχρηστία, αλλά φαίνεται ότι αναβίωσε αργότερα από τον Οκταβιανό Αύγουστο, καθώς γινόταν αναφορά σε αυτό κατά τη διάρκεια της Αυτοκρατορίας, μέχρι που πιθανώς καταργήθηκε από τον Θεοδόσιο Α΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι
Bad Dragon
Ιστορία
Η Bad Dragon ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2008. Ο Jan "Varka" Mulders, ένας από τους τέσσερις συνιδρυτές (οι άλλοι είναι οι "Athus", "Narse" και "Raith") άρχισε να φτιάχνει ερωτικά βοηθήματα στην εστία του κολλεγίου του στη Σκωτία το προηγούμενο έτος. Η εταιρεία εδρεύει τώρα στο Φοίνιξ της Αριζόνας.
Προϊόντα
Από τον Νοέμβριο του 2017, η Bad Dragon προσφέρει 61 όλισβους, 20 διεισδυτικά βοηθήματα, 4 φορητά αντικείμενα (ουσιαστικά επέκταση πέους), 5 συσκευαστικά, 5 Lil' Vibes (μικρότεροι όλισβοι που συνοδεύουν ένα μικρό όλισβο), 5 Lil 'Squirts (μικροί όλισβοι που προορίζονται για τη δοκιμή της δυνατότητας "Cumtube"), καθώς και διάφορα αξεσουάρ και εμπορεύματα. Όλοι οι όλισβοί τους είναι κατασκευασμένοι από σιλικόνη που έχει σκληρυνθεί με πλατίνα. Τα προϊόντα της εταιρείας απευθύνονται σε οπαδούς της φαντασίας, περιλαμβάνει δράκους, άλογα, όρκες, χίμαιρες και λυκάνθρωπους. Ο ιστότοπος παρείχε προηγουμένως βιογραφία και εικόνα για τον κάθε χαρακτήρα. Από τις 15 Αυγούστου 2017, ο ιστότοπος έχει πια μόνο εικόνα του εν λόγω ερωτικού βοηθήματος και λεπτομέρειες σχετικά με τις φυσικές του ιδιότητες, αν και οι εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να ενεργοποιήσουν τη λειτουργία "Fantasy Mode", η οποία αντικαθιστά τις τυποποιημένες περιγραφές προϊόντων και τις φωτογραφίες με ιστορίες, περιγραφές και εικόνες που περιλαμβάνουν αναφορές σε φανταστικά ή με ανθρωπομορφισμό θέματα. Η Bad Dragon προσφέρει επίσης ένα τρισδιάστατο διαδραστικό μοντέλο για να θεαθούν συγκεκριμένες περιοχές του κάθε ερωτικού βοηθήματος. Τα προϊόντα χυτεύονται με το χέρι και μπορούν να προσαρμοστούν σε μεγάλο βαθμό, με επιλογή χρωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των ειδικών αιτημάτων σταθερότητας και του μήκους του όλισβου· οι πελάτες μπορούν επίσης να υποβάλουν τα δικά τους σχέδια, ορισμένα εκ των οποίων επιλέγονται για ειδική παραγωγή. Οι όλισβοι μπορούν να παραγγελθούν με μια βεντούζα που είναι στην πραγματικότητα μια κοίλη περιοχή στο κάτω μέρος του όλισβου, και ένα "Cumtube" για την προσομοίωση της εκσπερμάτωσης· η εταιρεία πωλεί "Cum Lube".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αριζόνα Κατηγορία:Βιομηχανία του σεξ
Κλάριμπελ Αλεγρία
Η Κλάρα Ισαβέλ Αλεγρία Βίδες (ισπαν. Clara Isabel Alegría Vides, 12 Μαΐου 1924 – 25 Ιανουαρίου 2018), γνωστή και με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Κλάριμπελ Αλεγρία (Claribel Alegría) , ήταν Κεντροαμερικανίδα ποιήτρια, συγγραφέας και δημοσιογράφος, με διπλή υπηκοότητα της Νικαράγουας και του Ελ Σαλβαδόρ. Υπήρξε μείζων φωνή στη λογοτεχνία της σύγχρονης Κεντρικής Αμερικής και τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Νέυσταντ του 2006.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Αλεγρία γεννήθηκε στην πόλη Εστελί της Νικαράγουας από Νικαραγουανό πατέρα, τον Δανιέλ Αλεγρία, και Σαλβαδοριανή μητέρα, την Άνα Μαρία Βίδες. Εξάδελφός της ήταν ο ακτιβιστής Λεονέλ Γκόμες Βίδες (Leonel Eugenio Gómez Vides, 1940-2009). Το 1925, όταν η Κλάρα ήταν μόλις εννέα μηνών, ο πατέρας της εξορίσθηκε επειδή διαμαρτυρόταν για παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων κατά την Κατοχή της Νικαράγουας από τις δυνάμεις των ΗΠΑ. Ως αποτέλεσμα, η μικρή μεγάλωσε στη Σάντα Άνα, στο δυτικό Ελ Σαλβαδόρ, από όπου καταγόταν η μητέρα της. Η ίδια η συγγραφέας θεωρούσε τον εαυτό της «Νικαραγουανή-Σαλβαδοριανή». Παρά το ότι ήταν ακόμα πολύ μικρή για να γράψει, άρχισε να συνθέτει ποίηση σε ηλικία 6 ετών, υπαγορεύοντάς τη στη μητέρα της. Ανέφερε σε όλη τη ζωή της τα «Γράμματα σε έναν νέο ποιητή» του Ράινερ Μαρία Ρίλκε ως το κίνητρό της για να ασχοληθεί με την ποίηση. Σε ηλικία 17 ετών δημοσίευσε τα πρώτα της ποιήματα στο περιοδικό Repertorio Americano της Κόστα Ρίκα. Λίγο αργότερα, ο Μεξικανός παιδαγωγός Χοσέ Βασκονσέλος κανόνισε ώστε η Αλεγρία να τελειώσει το σχολείο στο Χάμοντ της Λουιζιάνας (ΗΠΑ). Το 1948 πήρε πτυχίο «Φιλοσοφίας και Γραμμάτων» από το Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ Ουάσινγκτον. Η Αλεγρία ήταν σταθερή υποστηρίκτρια της μη βίαιης αντιστάσεως. Είχε ωστόσο στενές σχέσεις με το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Σαντινίστας (FSLN), το οποίο ανέτρεψε τη δικτατορία του Αναστάζιο Σομόζα και ανέλαβε την εξουσία στη Νικαράγουα το 1979. Η Αλεγρία επέστρεψε στη χώρα το 1985 για να βοηθήσει στην ανόρθωσή της.
Αργότερα η Αλεγρία έζησε στη Managua, όπου και πέθανε σε ηλικία 93 ετών.
Λογοτεχνία
Το λογοτεχνικό έργο της Αλεγρία αντανακλά το ύφος του λαϊκού ρεύματος της κεντροαμερικανικής λογοτεχνίας την περίοδο 1950-1970, «la generacion comprometida» (= «η αφοσιωμένη γενιά»). Καθώς και πολλοί άλλοι ποιητές της γενιάς της που επέκριναν τις κοινωνίες τους, διεκδίκησε δικαιώματα χρησιμοποιώντας μια γλώσσα που συχνά είναι «αντι-λογοτεχνική».
Η Αλεγρία δημοσίευσε αρκετές ποιητικές συλλογές, τις εξής: Casting Off (2003), Sorrow (1999), Umbrales (1996) και La Mujer del Río (1989). Συνέγραψε επίσης μυθιστορήματα και παιδικά διηγήματα, καθώς και μαρτυρίες (συχνά σε συνεργασία με τον σύζυγό της, τον D. «Bud» Flakoll), όπως το «They Won't Take Me Alive».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικαραγουανοί ποιητές Κατηγορία:Σαλβαδοριανοί συγγραφείς Κατηγορία:Νικαραγουανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Μεταφραστές Κατηγορία:Δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ποιήτριες Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Γυναίκες συγγραφείς Κατηγορία:Γυναίκες μυθιστοριογράφοι
Λιόου Σιγίνγκ (αθλήτρια)
Η Λιόου Σιγίνγκ (κινέζικα: 刘诗颖) (γενν. 24 Σεπτεμβρίου 1993) ή Λιου Σιγίνγκ είναι Κινέζα αθλήτρια του στίβου, που ειδικεύεται στον ακοντισμό. Είναι η πρώτη Ασιάτισσα αθλήτρια που κέρδισε χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στον ακοντισμό γυναικών.
Καριέρα
Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεανίδων του 2012 ως κορυφαία αθλήτρια και βελτίωσε το προσωπικό ρεκόρ της σε 58,47 μ.Μ, στον προκριματικό γύρο. Βελτιώθηκε ξανά στα 59,20 μ. στον τελικό και προηγήθηκε μέχρι τον τελευταίο γύρο, όταν η Σουηδή Σόφι Φλινκ κατάφερε ένα μεγάλο προσωπικό ρεκόρ για να ρίξει τη Σιγίνγκ στη θέση του αργυρού μεταλλίου. Είχε κερδίσει η ίδια ένα χρυσό μετάλλιο στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Στίβου Νεανίδων του 2012 έναν μήνα νωρίτερα.
Η Σιγίνγκ έκανε μια σταδιακή πρόοδο στις ανώτερες τάξεις. Ήταν έκτη στο Κινεζικό Πρωτάθλημα Στίβου 2012, στη συνέχεια βελτιώθηκε στην τέταρτη θέση στους 12ους Εθνικούς Αγώνες της Κίνας το 2013 με προσωπικό ρεκόρ 60,23 μ. – η πρώτη της ρίψη πάνω από τα εξήντα μέτρα. Δεν αγωνίστηκε σε μεγάλη διοργάνωση το 2014, αλλά μια νέα καλύτερη ρίψη στα 62,72 μ. της έδωσε την υψηλότερη παγκόσμια κατάταξή της στην 21η θέση.
Καθιερώθηκε διεθνώς με μια νίκη στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Στίβου 2015, παίρνοντας το χρυσό μετάλλιο για την Κίνα με ρεκόρ πρωταθλήματος στα 61,33 μ. (ξεπερνώντας το ρεκόρ ρίψης της συμπατριώτισσας της Λι Λινγκγουέι το 2013).
Στις 6 Αυγούστου 2021, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό γυναικών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο με 66,34 μέτρα, οπότε έγινε η πρώτη Ασιάτισσα που κέρδισε χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στον ακοντισμό γυναικών και η δεύτερη Κινέζα αθλήτρια που στέφθηκε Ολυμπιονίκης σε κάθε αγώνισμα ρίψης.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2021, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό γυναικών στους Εθνικούς Αγώνες της Κίνας 2021 στο Σαανσί με 64,33 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Ασιατικούς Αγώνες 2018 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Κινέζοι Ολυμπιονίκες
Α.Ο. Δήμητρα Τρικάλων
Ο '''Α.Ο. Δήμητρα Τρικάλων''' υπήρξε ιστορικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τα Τρίκαλα. Είχε παρουσίες στα εθνικά πρωταθλήματα, με κορυφαίες τις συμμετοχές του στην Β΄ Εθνική κατηγορία.
Ιστορικό
Το 1947 πρωτοεμφανίστηκαν οι Π.Α.Ο. Τρικάλων και Ηρακλής Τρικάλων. Το 1951 συγχωνεύτηκαν και από τη συγχώνευση προέκυψε η Αθλητική Ένωση Τρικάλων, με βασικό της χρώμα το κόκκινο. Κύριος αντίπαλος της Α.Ε.Τ. αποτέλεσε ο Αχιλλέας Τρικάλων (έτος ίδρυσης 1926), όπου εκτός από το τοπικό επίπεδο ο ανταγωνισμός τους έφτασε και σε εθνικό επίπεδο όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας.
Την περίοδο 1962-63 η Α.Ε.Τ. και ο Αχιλλέας συμμετείχαν στον 4ο όμιλο της νεοσύστατης Β΄ Εθνικής, όπου τερμάτισαν στη 2η θέση και 4η θέση αντίστοιχα και η απώλεια της ανόδου αμφότερων στην Α΄ Εθνική, οδήγησε τους αρμόδιους των δυο σωματείων στη σκέψη για τη συνένωση τους. Το 1963 πραγματοποιείται η συγχώνευση και στην γενική συνέλευση της Αθλητικής Ένωσης Τρικάλων στις 10 Ιουλίου 1963 αποφασίστηκε η μετονομασία της σε Αθλητικό Όμιλο Δήμητρα Τρικάλων, με βασικό της χρώμα το πράσινο και έμβλημα της το στάχυ. Σε παράλληλη γενική συνέλευση του Αχιλλέα την ίδια ημέρα, αποφασίστηκε η μετονομασία του σε Αθλητικός Όμιλος Τρίκαλα, ο οποίος υιοθέτησε τα χρώματα της Α.Ε.Τ. και του Αχιλλέα, κόκκινο και μπλε αντίστοιχα.
Το 2006 συγχωνεύτηκε με τον νεοσύστατο Απόλλων Τρικάλων (έτος ίδρυσης 2005) και δημιούργησαν τον Αθλητικό Όμιλο Δήμητρα / Απόλλων.
Αγωνιστική πορεία
Στην Β΄ Εθνική αγωνίστηκε προσωρινά την περίοδο 1974-75, όποτε και υποβιβάστηκε εκ νέου στο τοπικό. Αμέσως, την περίοδο 1975-76 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια της νεοσύστατης Ε.Π.Σ. Τρικάλων και συμμετείχε στο εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου του 1976 όπου τερμάτισε στη 2η θέση του 4ου ομίλου πίσω από την Αναγέννηση Άρτας και έχασε την άνοδο. Το 1979 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Τρικάλων και κέρδισε την άνοδο στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, όπου αγωνίστηκε 3 χρονιές μέχρι και την περίοδο 1981-82.
Το 1984 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Τρικάλων και προβιβάστηκε στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, όπου αγωνίστηκε προσωρινά την περίοδο 1984-85 και στη συνέχεια, τα επόμενα χρόνια περιορίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα. Το 2003 αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Τρικάλων και προβιβάστηκε στην Δ΄ Εθνική. Στην Δ΄ Εθνική αγωνίστηκε για 3 χρονιές μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 2005-06, όποτε και υποβιβάστηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τρικάλων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1963 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1963
Πειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου
Το Πειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου (ιταλικά: Centro sperimentale di cinematografia) είναι μια σχολή που αποσκοπεί στην προώθηση της τέχνης και της τεχνικής της κινηματογραφίας.
Είναι η παλαιότερη σχολή κινηματογράφου στη Δυτική Ευρώπη, που ιδρύθηκε στην πόλη της Ρώμης το 1935 κατά τη διάρκεια της εποχής του Μπενίτο Μουσολίνι από τον επικεφαλής του κινηματογράφου Λουίτζι Φρέντι, η οποία, χρηματοδοτήθηκε και εξακολουθεί να χρηματοδοτείται από την ιταλική κυβέρνηση και επικεντρώνεται στην εκπαίδευση και την έρευνα.
Το κέντρο είναι το σημαντικότερο ιταλικό ίδρυμα για την κατάρτιση, την έρευνα και τον πειραματισμό στον τομέα του κινηματογράφου, με την ευρύτερη δυνατή έννοια, όπως είναι οι ταινίες, τα ντοκιμαντέρ και τα κινούμενα σχέδια.
Μεταξύ των στόχων της σχολής είναι η ανάπτυξη της κινηματογραφικής και οπτικοακουστικής τέχνης και των τεχνικών σε επίπεδα αριστείας, μέσω διακεκριμένων τομέων του ίδιου του Ιδρύματος, της Εθνικής Κινηματογραφικής Σχολής και της Ιταλικής Εθνικής Ταινιοθήκης.
Σπουδές
Στο Πειραματικό Κέντρο οι σπουδές έχουν διάρκεια 3 έτη και περιλαμβάνουν μαθήματα όπως είναι η υποκριτική, η σεναριογραφία, ο σχεδιασμός παραγωγής, η σκηνογραφία, η ενδυματολογία και το μοντάζ.
Με μόνο 6 θέσεις διαθέσιμες ανά κατηγορία, η επιλογή είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστική. Μεταξύ των συμβούλων της σχολής είναι ο Πιέρο Τόσι (κοστούμια), ο Τζουζέπε Ροτούνο (φωτογραφία) και ο Τζιανκάρλο Τζιανίνι (υποκριτική).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ιταλία
Ιωάννα, δούκισσα της Βραβάντης
Δεύτερος γάμος με τον Βενέσλαο του Λουξεμβούργου
Η Ιωάννα παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο της τον Βενέσλαο του Λουξεμβούργου, σύμφωνα με έγγραφο που υπεγράφη τον Ιανουάριο του 1356 καθορίστηκε η διαδοχή στο Δουκάτο της Βραβάντης από τους διαδόχους της Ιωάννας οι οποίες θα έπρεπε να γίνουν αποδεκτές από τους αστούς της Βραβάντης παρά το γεγονός ότι την διοίκηση ασκούσε ο Οίκος του Λουξεμβούργου. Το έγγραφο θεωρήθηκε ανύπαρκτο, ο Λουδοβίκος Β΄, κόμης της Φλάνδρας ο οποίος είχε παντρευτεί την Μαργαρίτα νεώτερη αδελφή της Ιωάννας εισέβαλε στην Βραβάντη το 1356 και ανακηρύχτηκε δούκας χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του. Η Ιωάννα και ο σύζυγος της Βενέσλαος αναγκάστηκαν να υπογράψουν την ταπεινωτική συνθήκη του Άσλ η οποία παραχωρούσε το Μέχελεν και την Αμβέρσα στον Λουδοβίκο. Τον Αύγουστο του 1356 η Ιωάννα και ο Βενέσλαος κλήθηκαν από τον αυτοκράτορα Κάρολο Δ΄ να τους υποστηρίξει, οι δυο πλευρές συμφώνησαν στο Μάαστριχτ να ακυρώσει ο Βενέσλαος μερικούς όρους της προηγούμενης συνθήκης προκειμένου να ικανοποιήσει τον Οίκο του Λουξεμβούργου. ο δουκάτο συνέχισε να βρίσκεται σε πτώση μετά από την ήττα και την αιχμαλωσία του Βενέσλαου στην μάχη του Μπασβέιλερ (1371).
Κληρονόμοι
Μετά τον θάνατο της Ιωάννας το Δουκάτο της Βραβάντης πέρασε στον μικρανεψιό της Αντώνιο της Βραβάντης, τον δεύτερο γιο της ανιψιάς της Μαργαρίτας Γ΄, κόμισσας της Φλάνδρας. Ο τάφος της κατασκευάστηκε από την εκκλησία των Καρμελιτών στις Βρυξέλλες μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1450 και χρηματοδοτήθηκε από τον εγγονό της αδελφής της Φίλιππο Γ΄ τον Αγαθό. Ο τάφος καταστράφηκε κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης αλλά ανακατασκευάστηκαν τα σχέδια και οι επιγραφές του από τον Λορν Κάμπελλ ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο τάφος χρηματοδοτήθηκε από τον Φίλιππο προκειμένου να στηρίξει τα κληρονομικά του δικαιώματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμισσες του Αινώ Κατηγορία:Δούκισσες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Κόμισσες του Λουξεμβούργου
Εδουάρδο Μαρκίνα
Ο Εδουάρδο Μαρκίνα Ανγούλο (ισπαν. Eduardo Marquina Angulo, 21 Ιανουαρίου 1879 – 21 Νοεμβρίου 1946) ήταν Ισπανός-Καταλανός θεατρικός συγγραφέας και ποιητής της καταλανικής μοντερνιστικής σχολής. Δεδομένου ότι αρκετά από τα θεατρικά έργα του είναι γραμμένα σε έμμετρο στίχο, ο διαχωρισμός του θεατρικού από το ποιητικό έργο του δεν είναι απόλυτος.
Γεννήθηκε στη Βαρκελώνη και ήταν γιος της Εδουάρδα Ανγούλο και του Λουίς Μαρκίνα υ Ντουτού, ο δεύτερος από τους 5 γιους του ζεύγους. Ο Εδουάρδο Μαρκίνα ήταν ανεψιός του επίσης ποιητή και δραματουργού (αν και λιγότερο σημαντικού) Πέδρο Μαρκίνα (Pedro Marquina Dutú, 1834-1886).
Το έργο του Εδουάρδο En Flandes se ha puesto el Sol (= «Ο ήλιος έχει δύσει στη Φλάνδρα») βραβεύθηκε με το βραβείο ιστορικού δράματος της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας. Είναι γνωστός επίσης επειδή έγραψε τους στίχους του ισπανικού ύμνου «Marcha Real», που, χωρίς στίχους, ήταν προηγουμένως εθνικός ύμνος της Ισπανίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλφόνσου ΙΒ΄.
ο Μαρκίνα συνεργαζόταν με το λογοτεχνικό περιοδικό («επιθεώρηση») La Esfera. Εκτός από ποίηση και θεατρικά έργα, υπήρξε και σεναριογράφος, έχοντας γράψει σενάρια για μερικές κινηματογραφικές ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν οι:
Ο Εδουάρδο Μαρκίνα πέθανε από αιφνίδια καρδιακή προσβολή στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 67 ετών. Η σορός του μεταφέρθηκε και τάφηκε στη Μαδρίτη. Γιος του ήταν ο κινηματογραφικός σκηνοθέτης και σεναριογράφος Λουίς Μαρκίνα (1904-1980).
Εργογραφία
Τα άπαντα του Εδουάρδο Μαρκίνα εκδόθηκαν σε οκτώ τόμους στη Μαδρίτη ως Obras Completas, από τις εκδόσεις Aguilar, από το 1944 έως το 1951.
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές
Αρτούρο Καρμόνα
Ο Αρτούρο Καρμόνα (Arturo Carmona, γεννημένος ως Αρτούρο Αράμ Καρμόνα Ροδρίγκες Arturo Aram Carmona Rodriguez, 9 Ιουλίου 1976 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός, τηλεπαρουσιαστής και ποδοσφαιριστής.
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Ταινίες
Θέατρο
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί ποδοσφαιριστές
Γεώργιος Καρπετόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και καταγόταν από το Άργος. Ήταν αξιωματικός του Ιππικού, από το οποίο αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του ταγματάρχη. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Άργους στις εκλογές του 1902 με το κόμμα του Γεωργίου Θεοτόκη, και επανεξελέγη στις εκλογές του 1905 και του 1906. Στις εκλογές του 1910 (Αυγούστου) εξελέγη βουλευτής Αργολίδος & Κορινθίας επανεκλεγόμενος το 1914, αντί του αποβιώσαντος Γεωργίου Νέζου, καθώς και σε αυτές του Μαΐου και του Νοεμβρίου του 1915, του 1920 και του του 1926 (με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος). Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Αργολίδος & Κορινθίας για τριετή θητεία με το Λαϊκό Κόμμα.
Στην κυβέρνηση Στράτου διετέλεσε Υπουργός Εσωτερικών ενώ στην κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη Υπουργός - Γενικός Διοικητής Κρήτης
Απεβίωσε στις 12 Αυγούστου 1929 εν ενεργεία γερουσιαστής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές Αργολιδοκορινθίας Κατηγορία:Βουλευτές Άργους Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Κρήτης
Λίτρα (νόμισμα)
μικρογραφία|300x300εσ|Νόμισμα των 50 λιτρών της περιόδου του [[Αγαθοκλής (τύραννος)|Αγαθοκλή, τύπος Φιλίππειου, επιγραφή ΣΥΡΑΚΟΣΙΩΝ, 317-311 π.Χ.]] Η λίτρα ήταν μικρών διαστάσεων αργυρό νόμισμα των αρχαίων ελληνικών αποικιών στη Μεγάλη Ελλάδα, και ειδικά των αποικιών στη Σικελία.
Περιγραφή
Ως νόμισμα, είχε ίδια αξία με τον οβολό και το βάρος της (0,87 γρ.) ισοδυναμούσε με το 1/3 της ρωμαϊκής λίβρας, και ήταν ίσο με το 1/5 της δραχμής.
Οι υποδιαιρέσεις του νομίσματος διακρίνονταν σε όνκια (ουγγιές) και ήταν:
ενώ υπήρχαν και πολλαπλάσια του νομίσματος όπως τα πεντάλιτρα, δεκάλιτρα και πενηντάλιτρα.
Μετά τη δυναστεία των Δεινομενιδών στις Συρακούσες, το νόμισμα έγινε πλέον χάλκινο και είχε βάρος 16 γραμμαρίων. Αργότερα κατά την εποχή του Διονυσίου Α´ ο οποίος αύξησε την ισοτιμία του εκδιδόμενου νομίσματος προκειμένου να καλύψει πολεμικά έξοδα, η αξία της λίτρας διπλασιάστηκε και έγινε ίσης αξίας με τους στατήρες, ενθαρρύνοντας την κυκλοφορία των κορινθιακών στατήρων στη Σικελία και τη Μεγάλη Ελλάδα. Κατά την ηγεμονία του κόπηκαν νομίσματα λίτρας με την παράσταση της Αθηνάς, κατά τα πρότυπα των κορινθιακών νομισμάτων, ενώ στην άλλη πλευρά υπήρχε η παράσταση ιππόκαμπου, ενώ σε άλλα νομίσματα υπήρχε παράσταση δελφινιών.
Άλλες χρήσεις
Το νόμισμα συνέχισε να χρησιμοποιείται κατά αραιά χρονικά διαστήματα, έως και την εποχή του Βασιλείου των δύο Σικελιών στις αρχές του 19ου αιώνα.
Υπάρχει επίσης αναφορά του νομίσματος στο Ταλμούδ, όπου η λίτρα ως μονάδα βάρους ισούται με 60 σέκελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα
Κωνσταντίνος Χατζίσκος
Ο Κωνσταντίνος Χατζίσκος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Δημητρίου Χατζίσκου και αδέρφια του ήταν οι Ιωάννης και Νικόλαος Χατζίσκος. Ήταν ιατρός. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Φθιώτιδος στις εκλογές του 1875 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1879 και του 1885. Στις εκλογές του 1887 εξελέγη βουλευτής Φθιωτιδοφώκιδος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας
Ιωάννης Χατζίσκος
Ο Ιωάννης Χατζίσκος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Δημητρίου Χατζίσκου και αδέρφια του ήταν οι Κωνσταντίνος και Νικόλαος Χατζίσκος. Ήταν δικηγόρος. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Φθιώτιδος στις εκλογές του 1872 και επανεξελέγη σε αυτές του 1873.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας
Δόξα Πενταλόφου
Ο Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος «Δόξα» Πενταλόφου είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα τον Πεντάλοφο Θεσσαλονίκης του Δήμου Ωραιοκάστρου.
Ιστορία
Η ομάδα υπήρχε πριν από την επίσημη ίδρυση της και αποτελούσε ανεξάρτητο ποδοσφαιρικό σωματείο. Αρχική της ονομασία ήταν «Εθνικός» Πενταλόφου και ακολούθως μετονομάστηκε σε «Ελπίδα» Πενταλόφου. Το 1973 το σωματείο ιδρύθηκε επίσημα και μετονομάστηκε σε '''Μ.Α.Σ. «Δόξα» Πενταλόφου''' και ιδρυτές ήταν οι: Μάσκας Χ. Νικόλαος, Κουκουρούζης Γεώργιος, Τούσκας Νικόλαος, Αθανασιάδης Γεώργιος και Μενεξές Δημήτριος. Το 1974 η Δόξα Πενταλόφου αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 2034 και κατόπιν εντάχθηκε στη δύναμη της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική της πορεία, με πολλές παρουσίες στα τοπικά πρωταθλήματα Α’, Β’ και Γ’ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας.
Στις 22 Μαΐου 1977 επικράτησε του Φοίνικα Αγχιάλου με 1-3 στην Αγχίαλο, κατακτώντας το πρωτάθλημα και την άνοδο για πρώτη φορά στην Β΄ κατηγορία. Μετά από πέντε χρόνια παρουσίας στην δεύτερη τη τάξει κατηγορία, την περίοδο 1981-82 κατέκτησε για πρώτη φορά την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, την Α’ ερασιτεχνική, όπου και παρέμεινε για τρεις συνεχόμενες χρονιές. Την περίοδο 1984-85 υποβιβάζεται από την Α΄ κατηγορία και κατόπιν, αγωνίστηκε περίπου για 10 χρόνια στις μικρότερες κατηγορίες. Την περίοδο 1998-99 κέρδισε και μαθηματικά την επάνοδο στην κορυφαία κατηγορία, επικρατώντας του ιστορικού Θερμαϊκού Θεσσαλονίκης με σκορ 5-0 στον Πεντάλοφο στις 15 Μαΐου του 1999 για την προτελευταία αγωνιστική.
Έπειτα από τρία χρόνια παρουσίας στην Α’ κατηγορία, το 2003 υποβιβάστηκε εκ νέου, όταν ηττήθηκε στα μπαράζ υποβιβασμού στο γήπεδο της Νεάπολης από τον Π.Ο. Ξηροκρήνης με σκορ 3-0. Την σαιζόν 2005-06 ανήλθε και πάλι στην Α’ κατηγορία, επικρατώντας του Μέγα Αλέξανδρου Καλοχωρίου με 2-1 σε αγώνα μπαράζ στον Πεντάλοφο. Την σαιζόν 2009-10 κέρδισε την άνοδο στη νεοσύστατη κατηγορία και ανώτερη πλέον κατηγορία της ΕΠΣΜ, την Α1΄ κατηγορία, μετά από νίκη-ανατροπή στον Εύοσμο με 1-2 απέναντι στην Δόξα Ελπίδας.
Την επόμενη χρονιά, 2010-11 και κατά την παρθενική της παρουσία στη νεοσύστατη Α1΄ κατηγορία, η Δόξα επικράτησε της Ένωσης Συκεών με 2-1 στο στάδιο Αμπελοκήπων και κατακτώντας τη 2η θέση, κέρδισε την άνοδο στην Δ’ Εθνική κατηγορία, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Κατά την παρθενική της παρουσία στην Δ΄ Εθνική την περίοδο 2011-12 και κυρίως λόγω απειρίας, τερμάτισε στη 12η θέση με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί. Ωστόσο όμως, την επόμενη σαιζόν 2012-13, η Δόξα κατέκτησε το πρωτάθλημα του πρώτου υπο-ομίλου Α1’ ΕΠΣΜ, το πρωτάθλημα του ομίλου προβιβασμού και το πρωτάθλημα 2ου ομίλου του ειδικού πρωταθλήματος ανόδου και κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Γ’ Εθνική κατηγορία, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Ημερομηνία σταθμός για την Δόξα Πενταλόφου είναι η 9-6-2013, όποτε και κέρδισε σε αγώνα κατάταξης τον ισόβαθμο της στα μπαράζ ανόδου, Ηρακλή Αμμουδιάς Σερρών με σκορ 0-1 στο δημοτικό στάδιο της Χρυσούπολης Καβάλας με γκολ του Μίλτου Σαπάνη στο 117’ της παράτασης και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική.
Η Δόξα Πενταλόφου την επόμενη χρονιά ως νεοφώτιστη ομάδα στη Γ’ Εθνική, αντιμετώπισε μεγάλες ομάδες, με πολλή μεγάλη ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο που μερικές εξ’ αυτών είναι η Α.Ε. Λάρισας, η Καστοριά, η Κοζάνη, ωστόσο όμως υποβιβάστηκε. Σπουδαιότερη νίκη της Δόξας Πενταλόφου ήταν η επικράτηση εντός έδρας επί της πάλαι ποτέ Κυπελλούχο Ελλάδας του 1980 Καστοριά με σκορ 3-0, καταγράφοντας μία από τις μεγαλύτερες νίκες στην ιστορία του συλλόγου.
Τέλος άξιο αναφοράς είναι ότι από την Δόξα Πενταλόφου αναδείχθηκαν αρκετοί ποδοσφαιριστές που αργότερα έκαναν καριέρα και στις επαγγελματικές κατηγορίες της Ελλάδας και μερικοί εξ αυτών είναι οι: Ηλίας Σαπάνης, Μίλτος Σαπάνης, Χρήστος Τζόλης, Νικόλαος Σκέμπης, Χρήστος Σαπάνης, Ιωάννης Σαπάνης, Βασίλειος Μπούτσικας, Χρήστος Αραμπατζούδης, Γεώργιος Σκέμπης, Ιορδάνης Κίτσιου, Βασίλειος Γαβριηλίδης κ.α.
Μάικ Πομπέο
Ο Μάικλ Ρίτσαρντ Πομπέο (αγγλ. Michael Richard Pompeo, 30 Δεκεμβρίου 1963) είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, ο οποίος υπηρέτησε ως ο 70ος Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2018 ως το 2021. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Βιογραφικό
Ο Μάικ Πομπέο, γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1963 στο Όραντζ της Καλιφόρνιας, με καταγωγή από την Ιταλία. Σπούδασε στη Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.
Το 1998, ο Πομπέο, μαζί με άλλους 3 φίλους του, απέκτησε τρεις κατασκευαστές αεροσκαφών, δημιουργούντας την Thayer Aerospace. Το 2006, πώλησε το ενδιαφέρον του για την εταιρεία Nex-Tech Aerospace (πρώην Thayer Aerospace) στην Highland Capital Management. Ο Πομπέο έγινε πρόεδρος της Sentry International, κατασκευαστής εξοπλισμού πετρελαιοπηγών που ήταν επίσης συνεργάτης της Koch Industries.
Βουλή των Αντιπροσώπων (2011-2017)
Μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο Μάικ Πομπέο, εκλέχθηκε Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων για την 4η Περιφέρεια του Κάνσας στις εκλογές του 2010, θέση στην οποία επανεξελέγη το 2012, το 2014 και το 2016.
Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (2018-2021)
Ο Πρόεδρος Τραμπ, ανακοίνωσε τον Μάρτιο του 2018 ότι θα ορίσει τον Μάικ Πομπέο για να υπηρετήσει ως 70ος Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ. Η πρόταση εγκρίθηκε από τη Γερουσία τον Απρίλιο του 2018, όπου και ανέλαβε καθήκοντα. Η θητεία του ολοκληρώθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2021.
Προσωπική Ζωή
Ο Μάικ Πομπέο είναι παντρεμένος 2 φορές και έχει ένα γιο. Ασπάζεται την Ευαγγελική Πρεσβυτεριανή Εκκλησία.
1127 Μιμή
Η Μιμή (Mimi) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,56. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου. Η Μιμή ήταν ο πρώτος αστεροειδής από τους συνολικά 51 που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μιμής εκτιμάται σε 46,84 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι CX (κατηγορία ανθρακούχου), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0336. Η Μιμή περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 45 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιμη
Χαβρίας
Ο Χαβρίας ήταν Αθηναίος στρατηγός του 4ου π.Χ. αιώνα. Διαδέχθηκε τον Ιφικράτη ως αρχηγός των αθηναϊκών δυνάμεων, στα τέλη του Κορινθιακού πολέμου, ενώ υπήρξε από τους πρωτεργάτες της Β΄Αθηναϊκής Συμμαχίας.
Το 388 π.Χ. ανέλαβε διοικητής του στόλου που έπλευσε προς βοήθεια του Ευαγόρα κατά των Περσών. Ωστόσο, στο δρόμο για την Κύπρο, σταμάτησε στην Αίγινα, όπου και νίκησε τις σπαρτιατικές δυνάμεις. Μάλιστα στη μάχη σκοτώθηκε και ο ίδιος ο αρχηγός των Σπαρτιατών, Γοργώπας. Το 378 π.Χ., όταν η Αθήνα συμμάχησε με τη Θήβα κατά της Σπάρτης, ο Χαβρίας νίκησε τον Αγησίλαο Β' κοντά στη Θήβα. Το 376 θα νικήσει και το σπαρτιατικό στόλο στη Νάξο.
Όμως το 369 π.Χ., η Αθήνα άλλαξε στρατόπεδο, συμμαχώντας με τη Σπάρτη κατά της Θήβας. Έτσι, ορίστηκε αρχιστράτηγος των Αθηναίων, των Λακεδαιμόνιων, των Κορινθίων, των Μεγαρέων και των άλλων συμμάχων στη μάχη κοντά στην Κόρινθο, όπου και νίκησε τις δυνάμεις του Επαμεινώνδα.
Το 366 π.Χ., αυτός και ο επώνυμος άρχοντας Καλλίστρατος κατηγορήθηκαν για προδοσία, όταν συμβούλεψαν την πόλη του Ωρωπού να παραδοθεί στους Θηβαίους. Ωστόσο αθωώθηκε και δέχτηκε τη θέση στρατιωτικού υπό τις εντολές του Φαραώ της Αιγύπτου, Τέως, ο οποίος υπερασπιζόταν το βασίλειο από την περσική εισβολή. To 357 ξέσπασε ο Συμμαχικός Πόλεμος και ο Χαβρίας, μαζί το στρατηγό Χάρη ανέλαβε την αρχηγία του αθηναϊκού στόλου. Έχασε τη ζωή του σε μια επίθεση στο νησί του Χίου, το 356.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Κορινθιακού Πολέμου
Μεγάλη Συναγωγή του Μπιαουίστοκ
thumb|Το μνημείο Η Μεγάλη Συναγωγή του Μπιάλιστοκ (πολωνικά: Wielka Synagoga w Białymstoku) πυρπολήθηκε στις 27 Ιουνίου 1941 από τα μέλη του 309ου Τάγματος της Ordnungspolizei. Προηγουμένως είχαν βγάλει δια της βίας Εβραίους κατοίκους του Μπιάλιστοκ από τα σπίτια τους και τους είχαν κλειδώσει στη συναγωγή, με αποτέλεσμα 2.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά να χάσουν τη ζωή τους από τη φωτιά. Επίσης τα μέλη της Ordnungspolizei πριν τον εμπρησμό της συναγωγής έστησαν στους τοίχους των γειτονικών κτιρίων και εκτέλεσαν πολλούς από τους Εβραίους κατοίκους της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκεία στο Μπιάλιστοκ Κατηγορία:Πρώην συναγωγές στην Πολωνία Κατηγορία:Συναγωγές στην Πολωνία κατεστραμμένες από την Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μπιαουίστοκ
Ελισάβετ Μπεργκ, 4η κόμισσα του Άλστερ
Η Ελισάβετ Μπεργκ, 4η κόμισσα του Άλστερ (κάστρο του Καρικφέργκους, Μπέλφαστ, 6 Ιουλίου 1332 - 10 Δεκεμβρίου 1363) Νορμανδο-Ιρλανδή ευγενής ήταν μοναδική κόρη και παιδί του Γουίλιαμ Μπεργκ, 3ου κόμη του Άλστερ και της Ματθίλδης του Λάνκαστερ, κόμισσας του Άλστερ. Η Ελισάβετ που ήταν επιπλέον 5η βαρόνη του Κόνοτ παντρεύτηκε στον Πύργο του Λονδίνου τον Λάιονελ της Αμβέρσας (15 Αυγούστου 1352) δεύτερο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ. Η Ελισάβετ ήταν η τελευταία απόγονος από την νόμιμη γραμμή του Γουίλιαμ του Μπεργκ. Οι πατρικοί παππούδες της ήταν ο Τζων του Μπεργκ (1286 - 1313) και η Ελισάβετ του Κλερ, οι μητρικοί παππούδες της ήταν ο Ερρίκος, 3ος κόμης του Λάνκαστερ και η Ματθίλδη Τσάουορθ. Μετά την δολοφονία του πατέρα της (6 Ιουνίου 1333) έγινε η μοναδική κληρονόμος στα εδάφη του στην Ιρλανδία. Οι ευγενείς της ωστόσο Σερ Εδμόνδος των Μπεργκ του Κλάνγουιλιαμ, ο Σερ Εδμόνδος Αλμπανας Μπουρκ και ο Μακ Γουίλιαμ Ιοχτάρ έγιναν οι κάτοχοι των εδαφών και οι αρχηγοί της οικογένειας όταν ξέσπασε ο Εμφύλιος πόλεμος των Μπεργκ (1333 - 1338).
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Λάιονελ της Αμβέρσας απέκτησε μια κόρη την Φιλίππη, 5η κόμισσα του Άλστερ που την διαδέχθηκε ως κόμισσα του Άλστερ και παντρεύτηκε τον Εδμόνδο Μόρτιμερ, 3ο κόμη του Μαρς (1368). Τους τίτλους κληρονόμησε ο γιος τους Ρογήρος Μόρτιμερ, 4ος κόμης του Μαρς που η κόρη του Άννα Μόρτιμερ παντρεύτηκε τον Ριχάρδο του Κέιμπριτζ αρχηγό του Οίκου της Υόρκης. Οι διεκδικήσεις του Οίκου της Υόρκης στον Αγγλικό θρόνο στηρίχτηκαν στον σύζυγο της Ελισάβετ Λάιονελ της Αμβέρσας. Η Ελισάβετ πέθανε στο Δουβλίνο την περίοδο που είχε τερματίσει η κυβέρνηση του συζύγου της στην Ιρλανδία, τάφηκε στην Κλερ μονή του Σάφοκ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπεργκ Κατηγορία:Κόμητες του Άλστερ (1264) Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες Κατηγορία:Αγγλίδες δούκισσες
Βέζελ
To Βέζελ (γερμανικά: Wesel) είναι πόλη στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, στη δυτική Γερμανία. Το 2021 είχε 60.688 κατοίκους. Η πόλη είναι έδρα του Κράιζ Βέζελ. Είναι κτισμένη στη συμβολή του Ρήνου με τον Λίππε.
Το Βέζελ, παλαιότερα γνωστό ως Λιππεμύντε, ήταν ένα από τα σημεία από τα οποία ο Καρλομάγνος επιχειρούσε εναντίον των ειδωλολατρών Σάξονων. Απέκτησε δικαιώματα πόλης το 1241 και άκμασε χάρις στο εμπόριο, και αν και επανειλημμένα υπόκειται στους κόμητες του Κλεφ, ήταν μέλος της Χανσεατικής Ένωσης και μέχρι το 1521 μια ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη. Καταλήφθηκε από τους Ισπανούς το 1614, από τους Ολλανδούς το 1629, από τους Γάλλους το 1672, επίσης κατά τον Επταετή Πόλεμο και το 1805, και παραχωρήθηκε στην Πρωσία το 1814. Στις αρχές του 20ού αιώνα υπήρξε σημαντικό κέντρο για το σιτηρών, ξυλείας, αποικιακών αγαθών, καπνού κ.λπ., χάρις στο λιμάνι της. Ήταν επίσης κατασκευαστικό κέντρο για σύρματα, μολύβδινους σωλήνες και άλλα μεταλλικά είδη, τσιμέντο, ζάχαρη κ.λπ. Η πόλη υπέστη σφοδρούς βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ, οι οποίοι κατέστρεψαν το 97% της πόλης πριν αυτή καταληφθεί από τους συμμάχους στις 24 Μαρτίου 1945.
Αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνουν την οχυρωμένη ακρόπολη (το μεγαλύτερο τμήμα των τειχών της πόλης κατεδαφίστηκε το 1890 ), το αποκατεστημένο δημαρχείο της πόλης (κτίστηκε αρχικά το 1396) και ο καθεδρικός ναός του αγίου Βίλιμπρορντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας κατηγορία:Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης
Αρφίγκια Λακωνίας
Τα Αρφίγκια είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Οιτύλου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Οιτύλου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Τα Αρφίγκια είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Λακωνίας, στην περιοχή της Λακωνικής Μάνης και σε θέση που βλέπει στον Μεσσηνιακό κόλπο. Ο οικισμός βρίσκεται δίπλα στους δυτικούς πρόποδες του Ταϋγέτου και στα όρια με τον νομό Μεσσηνίας, κοντά στην επαρχιακή οδό Αρεόπολης-Καλαμάτας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 105. Απέχει 73 χλμ. περίπου ΝΔ. της Σπάρτης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1897 ως Ασφύγγια και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου του νομού Λακωνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον -τέως- νομό Λακωνικής και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 η ονομασία του οικισμού διορθώθηκε σε Αρφίγκια. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Χαραδριίδες
Οι χαραδριίδες (Charadriidae) είναι οικογένεια πτηνών της ομώνυμης τάξεως χαραδριόμορφα. Περιλαμβάνει δέκα γένη με συνολικώς 64 έως 66 είδη, από τα οποία τα οκτώ είδη συναντώνται και στην Ελλάδα.
Οπλοπτερίνες (Vanellinae)
Στην Ελλάδα συναντώνται τα είδη Vanellus vanellus, κοινώς «καλημάνα», και Vanellus spinosus, κοινώς «αγκαθοκαλημάνα».
Χαραδριίνες (Charadriinae)
Στην Ελλάδα συναντώνται 4 είδη χαραδριού (Charadrius), αποκαλούμενα κοινώς «σφυριχτές», και δύο είδη Pluvialis (το «βροχοπούλι» και το «αργυροπούλι»).
Περιγραφή
Τα πουλιά της οικογένειας έχουν μικρό έως μεσαίο μέγεθος, βραχείς και σχετικώς χονδρούς λαιμούς και μακρες φτερούγες, που συνήθως καταλήγουν σε μυτερό άκρο, αν και οι περισσότερες βανελλίνες έχουν πιο στρογγυλευμένες φτερούγες. Το ράμφος τους είναι ευθύ (εκτός από το Anarhynchus frontalis της Ν. Ζηλανδίας) και βραχύ, τα δάκτυλα των ποδιών τους επίσης κοντά, με το πίσω δάκτυλο να είναι σε κάποια είδη υποτυπώδες ή και να απουσιάζει. Τα περισσότερα είδη έχουν και σχετικώς κοντές ουρές, με την εξαίρεση του Charadrius vociferus. Στα περισσότερα γένη τα δύο φύλα έχουν παρόμοια εμφάνιση, δηλαδή παρουσιάζουν πολύ μικρό φυλετικό διμορφισμό. Ζυγίζουν από μόλις 26 γραμμάρια (Charadrius collaris, μήκος 14 εκατοστά) μέχρι 368 γραμμάρια (Vanellus miles, μήκος 35 εκατοστά).
Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
Οι χαραδριίδες συναντώνται σε όλη τη Γη, κυρίως σε παρυδάτια ενδιαιτήματα, αν και υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις: ο Peltohyas π.χ. προτιμά τα πετρώδη εδάφη των ερήμων της Αυστραλίας, ενώ ο Charadrius vociferus συναντάται συχνά σε λιβάδια της Βόρειας Αμερικής.
Συμπεριφορά
Οι χαραδριίδες κυνηγούν «με το μάτι». Τρώνε υδρόβια όσο και χερσαία ασπόνδυλα, όπως έντομα, σκουλήκια, μαλάκια και οστρακόδερμα, ανάλογα με το ενδιαίτημα. Τρέφονται επίσης με φυτικό υλικό.
Αναπαραγωγή
Γεννούν δύο έως τέσσερα αυγά σε φωλιά που είναι συνήθως ένα ρηχό βαθούλωμα στο έδαφος και τα επωάζουν επί 21 έως 30 ημέρες. Οι χαραδριίδες είναι προστατευτικές ως προς τα αβγά και τους νεοσσούς τους: οι γονείς τα προστατεύουν βγάζοντας μια κραυγή συναγερμού, αποσπώντας την προσοχή ή και ευθέως επιτιθέμενοι στον θηρευτή ή τον παρείσακτο. Τα μικρά ωστόσο γίνονται πρόωρα ανεξάρτητα και οι γονείς δεν τα ταΐζουν.
Ιστβάν Βάγκο
Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη το 1949. Σπούδασε χημικός και βρήκε αμέσως δουλειά. Είναι γνωστός για τα τηλεπαιχνίδια που έχει παρουσιάσει, ανάμεσά τους, η Ουγγρική εκδοχή του δημοφιλούς τηλεπαιχνιδιού "Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος", το οποίο παρουσίαζε από το 2000 ως το 2008. Είναι παντρεμένος με την Judit Vágó από το 1979 και έχει έναν γιο, τον Péter János.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι Κατηγορία:Ούγγροι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ούγγροι συγγραφείς Κατηγορία:Ούγγροι επιστήμονες
Μινιμαλισμός
μικρογραφία|Donald Judd, Άτιτλο, Chinati Foundation, Τέξας, 1984. μικρογραφία|Sol LeWitt, Ανοιχτοί κύβοι, Φρανκφούρτη/Μάιν, Γερμανία, 1991. Ο μινιμαλισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα, με εφαρμογή κυρίως στη γλυπτική και τη ζωγραφική, που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1960. Πρόκειται για ένα από τα πολλά καλλιτεχνικά κινήματα που ήρθε στο προσκήνιο μετά τη λήξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Ο μινιμαλισμός ή Art Minimal ή τέχνη του ελάχιστου, έχει τις ρίζες του στα ρεύματα του Κονστρουκτιβισμού και του Σουπρεματισμού της δεκαετίας του 1920, και προέκυψε ως αντίθεση στον Αφηρημένο Εξπρεσιονισμό της δεκαετίας του 1950.
Χαρακτηριστικά
Ο όρος μινιμαλισμός χρησιμοποιήθηκε τη δεκαετία του 1960 για να περιγράψει μια λιτή και, συγχρόνως, αυστηρή γλυπτική.
Γλυπτική
Τα κύρια χαρακτηριστικά της μινιμαλιστικής γλυπτικής είναι η απόρριψη περιττών στοιχείων, η χρήση της γεωμετρίας, αλλά και η χρήση βιομηχανικών υλικών, όπως π.χ. ανοξείδωτο ατσάλι, υαλοβάμβακας, πλαστικό, φύλλα μολύβδου ή χάλυβα.
Ζωγραφική
Στη ζωγραφική ο μινιμαλισμός συνέχισε την παράδοση της τέχνης της γεωμετρικής αφαίρεσης των αρχών του εικοστού αιώνα,που ξεκίνησε με τον Κάζιμιρ Μάλεβιτς και το Μαύρο Τετράγωνο το 1915, με τη χρήση της μονοχρωμίας σε ζωγραφικούς πίνακες.
Καλλιτέχνες
Ο Donald Judd αποτελεί έναν σημαντικό εκπρόσωπο του μινιμαλισμού, ο οποίος χρησιμοποίησε τον όρο Specific objects (συγκεκριμένα αντικείμενα) για τα έργα του.
Άλλοι σημαντικοί εκπρόσωποι του κινήματος υπήρξαν στη γλυπτική ο Sol LeWitt, ο Donald Judd, ο Tony Smith, ο Carl Andre και ο Dan Flavin, και στη ζωγραφική ο Frank Stella, ο Kenneth Noland, ο Robert Ryman, και ο Brice Marden.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη Κατηγορία:Δυτική τέχνη Κατηγορία:Μοντερνισμός Κατηγορία:Σύγχρονη τέχνη
Πατριωτικό Δίκτυο Αφύπνισης
Το Πατριωτικό Δίκτυο Αφύπνισης (ΠΑΤΡΙ.Δ.Α.) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα της κεντροδεξιάς που ιδρύθηκε το 2014 από τον Παναγιώτη Ψωμιάδη.
Ιστορικό
Το Πατριωτικό Δίκτυο Αφύπνισης ιδρύθηκε στις 7 Απριλίου 2014, από τον πρώην Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας και στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, Παναγιώτη Ψωμιάδη.