cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Star Trek: Nemesis
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο μέλλον Κατηγορία:Κλωνοποίηση στην φαντασία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Σταρ Τρεκ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζέρι Γκόλντσμιθ Κατηγορία:Πολιτικές ταινίες
Ευαγγέλιο της Αλήθειας
Ιστορία
Το Ευαγγέλιο της Αλήθειας δεν έχει τίτλο, αλλά το όνομα του έργου προέρχεται από τις τρεις πρώτες λέξεις του κειμένου, μπορεί να έχει γραφτεί στα Ελληνικά μεταξύ 140 μ.Χ. και 180 μ.Χ. από Βαλεντιανούς Γνωστικούς (ή, όπως φαίνεται, από τον ίδιο τον Βαλεντίνο). Ήταν γνωστό στον Ειρηναίο της Λυών, ο οποίος αντιτάχθηκε στο Γνωστικό περιεχόμενο και το κήρυξε αιρετικό. Ο Ειρηναίος το χαρακτηρίζει ένα από τα έργα των μαθητών του Βαλεντίνου και η ομοιότητα του έργου με άλλα έργα που πιστεύεται ότι ήταν από τον Βαλεντίνο και τους οπαδούς του, έχουν κάνει πολλούς μελετητές να συμφωνήσουν. "Αλλά οι ακόλουθοι του Βαλεντίνου, απομακρύνοντας κάθε φόβο, παρουσιάζουν τις δικές τους συνθέσεις και καυχιούνται πως έχουν περισσότερα Ευαγγέλια από ό, τι πραγματικά υπάρχουν. Πράγματι, το θάρρος τους έχει μεγαλώσει τόσο πολύ που δικαιούνται την πρόσφατη σύνθεσή τους, το Ευαγγέλιο της Αλήθειας, αν και δεν συμφωνεί σε τίποτα με τα Ευαγγέλια των αποστόλων, και έτσι κανένα Ευαγγέλιο τους δεν είναι απαλλαγμένο από τη βλασφημία. Διότι εάν αυτό που παράγουν είναι το Ευαγγέλιο της Αλήθειας, και είναι διαφορετικό από εκείνο που μας έδωσαν οι απόστολοι, αυτοί που ενδιαφέρονται να μάθουν πώς μπορεί να αποδειχθεί από τις ίδιες τις Γραφές ότι αυτό που μας παραδόθηκε από τους αποστόλους δεν είναι το Ευαγγέλιο της Αλήθειας."Άλλοι μελετητές έχουν υποστηρίξει μια σύνθεση του τέταρτου αιώνα για το βιβλίο που έχουμε τώρα.
Ύφος
Το κείμενο είναι γραμμένο με ισχυρή ποιητική ικανότητα (αξιοσημείωτο ακόμη και στη μετάφραση) και περιλαμβάνει μια κυκλική παρουσίαση θεμάτων. Δεν είναι ένα «ευαγγέλιο» με την έννοια της αφήγησης των έργων του Ιησού της Ναζαρέτ, αλλά είναι καλύτερα κατανοητό ως ομιλία. Το κείμενο θεωρείται γενικά από τους μελετητές ένα από τα καλύτερα γραπτά κείμενα σε ολόκληρη τη συλλογή των κωδικών της Ναγκ Χαμαντί, θεωρώντας την αξία του ως ένα σπουδαίο λογοτεχνικό έργο και μια γνωστική ερμηνεία σε πολλά ευαγγέλια, κανονικά και μη. Οι ιδέες που εκφράστηκαν αποκλίνουν από τις απόψεις του Βαλεντινικού γνωστικισμού.
Ο τρόπος γραφής θεωρείται ότι παραπέμπει στα Ευαγγέλια του Ματθαίου και του Ιωάννη της Καινής Διαθήκης, καθώς και στις επιστολές του Παύλου Α' και Β' προς Κορινθίους, προς Γαλάτες, προς Εφεσίους, προς Κολοσσαείς, προς Εβραίους, την Καθολική Α΄ Επιστολή Ιωάννη και το Βιβλίο της Αποκάλυψης. Αναφέρει το Ευαγγέλιο του Ιωάννη πιο συχνά. Επηρεάζεται επίσης από το Ευαγγέλιο του Θωμά. Για παράδειγμα σε ένα σημείο (22:13-19) αναφέρεται στο Κατά Ιωάννην 3:8 παράλληλα με το Κατά Θωμάν 28.
Περιεχόμενο
Το κείμενο λέει ότι η άγνοια προκάλεσε τον σχηματισμό του κόσμου προ των αιώνων. Στη συνέχεια περιγράφει τον Ιησού ως αποσταλμένο του Θεού που έχει ως σκοπό να αφαιρέσει την άγνοια από τους ανθρώπους, να τους τελειοποιήσει και να αποκαταστήσει την ένωση με τον Πατέρα και να διορθώσει το λάθος που ήταν η δημιουργία του κόσμου. Ο Ιησούς ήταν δάσκαλος που μπέρδεψε τους γραμματείς και τους φαρισαίους και ισχυρίστηκε ότι ήταν ανόητοι αφού προσπάθησαν να κατανοήσουν τον κόσμο αναλύοντας το νόμο. Όμως ο λαός εξοργίστηκε με αυτό, και κάρφωσε τον Ιησού στο σταυρό. Συνεχίζει επίσης περιγράφοντας πώς "είναι η γνώση του πατέρα που δίνει σωτηρία, που αποτελεί αιώνια ανάπαυση, και η άγνοια είναι εφιάλτης.". Αργότερα αναφέρει κάποιες παραβολές, η έννοια των οποίων είναι ασαφής.
Εκτός από την τελική περιγραφή της επίτευξης ξεκούρασης από τη γνώση, το υπόλοιπο του κειμένου αφορά μια πραγματεία σχετικά με τη σύνδεση μεταξύ της σχέσης του Υιού και του Πατέρα και τη σχέση ενός ονόματος με τον ιδιοκτήτη του. Το πρωταρχικό παράδειγμα αυτού είναι η φράση που χρησιμοποιεί λέγοντας πως το όνομα του Πατέρα είναι Υιός, που πρέπει να γίνει κατανοητό με τον εσωτερικό τρόπο ότι το Υιός είναι το όνομα, αντί να σημαίνει ότι το Υιός ήταν ένα όνομα για τον Πατέρα.
Σε αντίθεση με τα κανονικά ευαγγέλια, αυτό το ευαγγέλιο δεν περιέχει μια περιγραφή της ζωής ή της διδασκαλίας του Ιησού. Περιέχει ωστόσο ιδέες σχετικά με τη 40ήμερη ιερατική υπηρεσία του αναστημένου Ιησού.
Αυτό το ευαγγέλιο, όπως και ορισμένα άλλα γνωστικά κείμενα, μπορεί να ερμηνευθεί ως κήρυγμα του προκαθορισμένου:"Εκείνοι των οποίων το όνομα γνώριζε εκ των προτέρων κλήθηκαν στο τέλος, έτσι ώστε αυτός που έχει γνώση να είναι αυτός του οποίου το όνομα θα επικαλεστεί ο Πατέρας. Διότι αυτός που δεν έχει ακουστεί το όνομά του είναι αδαής. Πράγματι, πώς μπορεί κανείς να ακουστεί, εάν δεν έχει κληθεί το όνομά του;"
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόκρυφα
Φαΐνα Ρανέφσκαγια
Η Φαΐνα Γκεοργκίεβνα Ρανέφσκαγια (Ρωσικά: Фаина Георгиевна Раневская, γεννήθηκε Φαΐνα Γκίρσεβνα Φέλντμαν, 1896 - 1984), ήταν μία από τις μεγαλύτερες σοβιετικές ηθοποιούς. Ήταν επίσης διάσημη για τα αποφθέγματά της.
Έπαιξε σε έργα των Άντον Τσέχωφ, Αλεξάντρ Οστρόβσκι, Μαξίμ Γκόρκι, Ιβάν Κριλόφ, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Λέοντα Τολστόι και άλλων. Δυστυχώς, η κρίση μας για τις θεατρικές παραστάσεις της προέρχεται κυρίως από φωτογραφίες καθώς μόνο τρεις παραστάσεις της έχουν μαγνητοσκοπηθεί.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Το σπίτι που γεννήθηκε στην πόλη [[Ταγκανρόγκ]] Η Φαΐνα Ρανέφσκαγια γεννήθηκε ως Φαΐνα Γκίρσεβνα Φέλντμαν (Фельдман) στις 27 Αυγούστου 1896 σε πλούσια εβραϊκή οικογένεια στην πόλη Ταγκανρόγκ. Ο πατέρας της, ο Γκιρς Αΐμοβιτς Φέλντμαν, είχε εργοστάσιο, πολλά κτήρια, καταστήματα και το ατμόπλοιο Άγιος Νικόλαος. Ήταν επικεφαλής της συναγωγής του Ταγκανρόγκ και ιδρυτής εβραϊκού ασύλου για ηλικιωμένους. Η μητέρα της Μίλκα Ραφαΐλοβνα αγαπούσε τη λογοτεχνία και την τέχνη. Αυτά και το πάθος της για τον Τσέχωφ επηρέασαν την αγάπη της Φαΐνας για την τέχνη, την ποίηση, τη μουσική και το θέατρο. Υπήρχαν τρία άλλα παιδιά στην οικογένεια - δύο αδέλφια και μια μεγαλύτερη αδερφή, η Μπέλλα.
Η Φαΐνα Ρανέφσκαγια παρακολούθησε τις τάξεις του δημοτικού σχολείου στο Γυμνάσιο Μαριΐνσκαγια για κορίτσια και στη συνέχεια έλαβε εκπαίδευση στο σπίτι με μεταξύ άλλων μαθήματα μουσικής, τραγουδιού και ξένων γλωσσών. Η Φαΐνα αγαπούσε τη μελέτη. μικρογραφία|250x250εσ|Η Ρανέφσκαγια ως Ζίνκα στη θεατρική παραγωγή του Αλεξάντρ Ταϊρόφ Παθητική Σονάτα (1931).|αριστερά Το πάθος της για το θέατρο ξεκίνησε όταν ήταν 14 ετών. Η συμμετοχή της στον Βυσσινόκηπο του Τσέχωφ στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας ήταν μια εμπειρία που την επηρέασε πολύ. Το καλλιτεχνικό της όνομα Ρανέφσκαγια, το οποίο αργότερα έγινε το επίσημο επώνυμό της, προήλθε επίσης από αυτήν την επίσκεψη στο θέατρο.
Το 1915 έφυγε από το Ταγκανρόγκ για τη Μόσχα για να ακολουθήσει καριέρα στο θέατρο. Απομακρύνθηκε από την οικογένειά της για την επιλογή της σταδιοδρομίας της, την οποία προφανώς οι δικοί της απέρριψαν. Ξεκίνησε ως κομπάρσα στο Θερινό Θέατρο στη Μαλάχοβκα κοντά στη Μόσχα το 1915, όπου είχε επίσης ντάτσα.
Η Ρανέβσκαγια έπαιξε στη σκηνή του Κεντρικού Ακαδημαϊκού Θεάτρου του Ρωσικού Στρατού (1935-1939), του Δραματικού Θεάτρου, τώρα Θέατρο Μαγιακόφσκι (1943-1949), του Δραματικού Θεάτρου Μόσχας Πούσκιν (1955-1963) και τελικά του Θεάτρου Μοσόβετ (1949-1955 και 1963-1983), όπου συνεργάστηκε με τον Γιούρι Ζαβάντσκι. μικρογραφία|250x250εσ|Η Ρανέφσκαγια στην ταινία Podkidysh, 1939.|αριστερά Το 1949 της απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο Ε.Σ.Σ.Δ. για τα εξαιρετικά δημιουργικά επιτεύγματα στη σκηνή και το 1951 για τον ρόλο της στην ταινία U nih est Rodina (They Have Your Motherland), σε σκηνοθεσία Βλαντιμίρ Λεγκοσίν και Αλεξάντρ Φέινζιμμερ. Το 1961 της απονεμήθηκε το Βραβείο Καλλιτέχνη του Λαού της ΕΣΣΔ και στη συνέχεια έλαβε πολλά άλλα βραβεία.
Η ηθοποιός πέθανε στις 19 Ιουλίου 1984 στη Μόσχα και θάφτηκε στο κοιμητήριο Ντονσκόι. Μια αναμνηστική πλάκα αφιερωμένη στη μνήμη της τοποθετήθηκε στη γενέτειρά της πόλη Ταγκανρόγκ στις 29 Αυγούστου 1986.
Το 1992 η βρετανική εγκυκλοπαίδεια Who's Who κατέταξε τη Ρανέφσκαγια μεταξύ των κορυφαίων δέκα ηθοποιών του 20ού αιώνα. Αυτό έγινε παρά το γεγονός ότι η ηθοποιός δεν είχε παίξει ποτέ σημαντικό ρόλο σε ταινία: όλοι οι ρόλοι της ήταν υποστηρικτικοί. Σε ένα άρθρο, ένας από τους σοβιετικούς κινηματογραφικούς κριτικούς εμφανίστηκε να εξηγεί ότι η απουσία βασικών ρόλων οφείλονταν στα «τυπικά σημιτικά» χαρακτηριστικά της.
Στις 16 Μαΐου 2008, ένα μνημείο ανεγέρθηκε στο Ταγκανρόγκ μπροστά στο σπίτι που γεννήθηκε στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου Ρανέφσκαγια «Η Μεγάλη Επαρχία».
Το 2017 ανακοινώθηκε ότι το σπίτι της στο Ταγκανρόγκ θα ανοίξει ως μουσείο.
Αποφθέγματα
Μερικά από τα αποφθέγματα της Ρανέφσκαγια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί ηθοποιοί Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι
Σερντάρστβο Τιμότσκο
Διοικητικά χωριζόταν σε τρεις μικρότερες περιφέρειες (Οκρούγ), την Κνιέζεβατς, Κρνορέτσκο και την Κραΐνσκο. Γεωγραφικά περιελάμβανε την ανατολική Σερβία και τμήμα της σημερινής Βοϊβοντίνας. Ο Διοικητής της, Σερντάρ, είχε υποχρέωση να ενημερώνει εβδομαδιαία τον πρίγκιπα για το Σερντάστβο.
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας
368 Χαϊντέα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Χαϊντέας υπολογίσθηκε σε 69,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 353 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι D, ενώ το άλβεδό της είναι 0,039 (από δεδομένα του IRAS). Η Χαϊντέα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 38,5 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαιντεα
Εθνικό Πάρκο Ράπα Νούι
Το Εθνικό Πάρκο Ράπα Νούι είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς που βρίσκεται στο Ράπα Νούι ή Νησί του Πάσχα της Χιλής. Η λέξη Ράπα Νούι είναι το αυτόχθον όνομα της νήσου που είναι παγκόσμια γνωστή εξαιτίας ενός μοναδικού πολιτισμικού φαινομένου, που σχετίζεται με τα ιερά και τις μεγαλιθικές μορφές Μοάι, πηγή γοητείας και έλξης επιστημόνων και επισκεπτών.
Κοινωνία
Σύμφωνα με τον δικτυακό τόπο της UNESCO στο νησί εγκαταστάθηκε κάποια κοινωνία πολυνησιακής προέλευσης, η οποία εγκαθίδρυσε περί το 300 μια μοναδική τεχνοτροπικά παράδοση μνημειακής γλυπτικής και αρχιτεκτονικής, ανεπηρέαστη από εξωγενείς επιδράσεις.
Μοάι
Η περίοδος κατά την οποία κατασκευάστηκαν τα αγάλματα παραμένει υπό συζήτησιν. Οι εκτιμήσεις των αρχαιολόγων ποικίλουν από το 1000/1500 έως το 1500/1700. Σχεδόν το 95% των Μοάι σκαλίστηκαν σε συμπιεσμένη και σκληρυμένη, αλλά εύκολα επεξεργάσιμη, ηφαιστειακή τέφρα. Η μετακίνηση ορισμένων αγαλμάτων προς την ακτή, δεδομένου του συνολικού βάρους μάλλον υπήρξε κοπιαστική και αργή διαδικασία. Τα σημερινά εναπομείναντα όρθια αγάλματα, περίπου 50 τον αριθμό, επανεγέρθηκαν στη σύγχρονη εποχή.
Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το Άχου Τονγκαρίκι με μια μεγάλη συγκέντρωση Μοάι.
Λιθοτοιχίες και κτήρια
Εξίσου σημαντικές με τα αγάλματα είναι οι λιθοτοιχίες του Βινάπου, ξηρολιθικές ως προς την κατασκευή τους, από λίθους διαφορετικών σχημάτων που ταιριάζουν μεταξύ τους επακριβώς. Αντίστοιχες αυτών των κατασκευών υπάρχουν στην Νότια Αμερική της περιόδου των Ίνκα, κυρίως από τον 15ο αιώνα.
Ανάμεσα στα λίθινα κτήρια, τα περισσότερα από τα οποία έχουν διασωθεί μόνον ως θεμελιώσεις, έχουν καταγραφεί 1.233 προϊστορικές λίθινες κατοικίες που ονομάζονταν άλλοτε τούπα και μεταγενέστερα χάρε μόα («κοτετσόσπιτα»). Έχουν πλάτος περίπου 6 μέτρα με κυλινδρική δομή και αψιδωτή οροφή. Η είσοδος είναι πολύ χαμηλή και επιτρέπει τη διέλευση μόνο έρπην.
Οι γερμανικές ανασκαφές του 1882 που απέδωσαν ανθρώπινο οστικό υλικό και οι τοπικές αναφορές που μιλούν για τους αρίκι, βασιλείς των ανατολικών νήσων, υποδεικνύουν ότι τα συγκεκριμένα κτήρια προοριζόταν για ταφική χρήση. Σύμφωνα με τους τοπικούς μύθους στο κτίσμα υπήρχαν δύο τρύπες. Αν έμπαινε ένα εχθρικό πνεύμα από τη μία, το πνεύμα του νεκρού δραπέτευε από την άλλη. Σε αυτό το πλαίσιο και με την παλαιότερη ονομασία τους, οι λίθινες κατοικίες αυτού του είδους φαίνονται ίδιες με τις ινδιάνικες τσούλπα του Περού και της Βολιβίας.
Πετρόγλυφα
Στο Εθνικό Πάρκο Ράπα Νούι βρίσκεται επίσης μία από τις πλουσιότερες συλλογές «τέχνης των βράχων» σε όλη την Πολυνησία. ΄Σε περίπου 1.000 διαφορετικές θέσεις έχουν καταλογογραφηθεί περισσότερα από 4.000 πετρόγλυφα. Εκεί σκαλίστηκαν σχέδια και εικόνες είτε για τη δημιουργία τοτέμ, είτε για την οριοθέτηση περιοχών ή για τη μνημόνευση κάποιου προσώπου ή γεγονότος. Τέτοιου είδους πετρόγλυφα υπάρχουν και στις γειτονικές νήσους Μαρκέζας. Η γραφή Ρονγκορόνγκο πιθανώς αντλεί στοιχεία από αυτό το σώμα κειμένων καθώς οι εικονογραφήσεις παρουσιάζουν αρκετές ομοιότητες.
Σημαία του Κιριμπάτι
thumb|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 1:2]] Η σημαία του Κιριμπάτι καθιερώθηκε στις 12 Ιουλίου 1979, όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη και απέκτησε Σύνταγμα. Το άνω μισό της σημαίας είναι κόκκινο με μία χρυσή μεγάλη φρεγάτα (είδος πτηνού, Fregata minor στη γλώσσα των νησιών Γκίλμπερτ: te eitei) που πετάει πάνω από έναν χρυσό ανατέλλοντα ήλιο (οτινταάι) και το κάτω μέρος του είναι μπλε με τρεις οριζόντιες κυματιστές γραμμές, χρώματος λευκού. Αυτές συμβολίζουν τον ωκεανό και τα τρία συμπλέγματα νησιών, τα Νησιά Γκίλμπερτ, τα Νησιά Φοίνικα και τα Νησιά Γραμμής Ισημερινού. Οι 17 ακτίνες του ήλιου αντιπροσωπεύουν τα 16 νησιά από το σύμπλεγμα των Νησιών Γκίλμπερτ και το νησί Μπανάμπα (πρώην Νησί του Ωκεανού). thumb|Η παλαιά σημαία των νησιών Γκίλμπερτ και Έλλις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κιριμπατι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Κιριμπάτι
Σαρλ-Ωγκυστέν ντε Κουλόμπ
Ο Σαρλ Ωγκυστέν ντε Κουλόμπ (γαλλ.: Charles Augustin de Coulomb, ελλην.: Κάρολος Αυγουστίνος ντε Κουλόμπ) γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου του 1736 στο Ανγκουλέμ της Γαλλίας και πέθανε στις 23 Αυγούστου του 1806 στο Παρίσι.
Βιογραφία
Σπούδασε στη στρατιωτική σχολή της πόλης Μεζιέρ και αποφοίτησε το 1761 ως στρατιωτικός μηχανικός με τον βαθμό του υπολοχαγού. Υπηρέτησε εννέα χρόνια στην Καραϊβική, όπου ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή των οχυρών της Μαρτινίκας. Το 1774 ο Κουλόμπ έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Παρισιού. Βραβεύτηκε από την Ακαδημία για μία εργασία του σχετικά με τις μαγνητικές πυξίδες. Το 1779 δημοσίευσε την ανάλυσή του για την τριβή στη λειτουργία των μηχανών και συγκεκριμένα τον τρόπο της μεταβολής της τριβής με την πίεση. Βραβεύθηκε εκ νέου για αυτήν την μελέτη του, μία εργασία που έμεινε αξεπέραστη για 150 χρόνια. Τα επόμενα 25 χρόνια παρουσίασε στην Ακαδημία άλλες 25 μελέτες πάνω σε θέματα του ηλεκτρισμού, μαγνητισμού, της στρέψης και των εφαρμογών της. Συνέγραψε επίσης εκατοντάδες μελέτες για κατασκευές δημοσίων έργων. Ο Κουλόμπ ήταν πολυγραφότατος και δεν άφηνε να χαθεί καμία ευκαιρία για τη διεξαγωγή μελετών. Μελέτησε την αντοχή των υλικών και τις δυνάμεις φορτίων πάνω σε δοκούς συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη της στατικής των κατασκευών. Μελέτησε επίσης θέματα εργονομίας. Έθεσε τα θεμέλια της μελέτης βέλτιστης παραγωγής έργου από ανθρώπους και ζώα. Η εργασία του αυτή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις μετέπειτα μελέτες του Γκασπάρ-Γκυστάβ ντε Κοριόλις.
Η πιο σημαντική μελέτη του, όμως, αφορούσε τους τομείς της ηλεκτροστατικής και του μαγνητισμού. Για να κάνει πειράματα χρησιμοποίησε το στροφικό εκκρεμές, το οποίο επινόησε ο ίδιος. Περιέγραψε επίσης τον τρόπο κατασκευής της μαγνητικής πυξίδας που βασίζεται στο στροφικό εκκρεμές. Απέδειξε τον φερώνυμο νόμο του αντίστροφου τετραγώνου για την ηλεκτροστατική δύναμη ανάμεσα σε δύο φορτία.
Πέντε χρόνια προτού πεθάνει ο Κουλόμπ ήταν πρύτανης του Ινστιτούτου της Γαλλίας (όπως είχε μετονομαστεί η Ακαδημία Επιστημών του Παρισιού). Η συμβολή του στον ηλεκτρισμό και στον μαγνητισμό με τη διεξαγωγή πειραμάτων ακριβείας απέσπασε αυτό το μέρος της Φυσικής από την παραδοσιακή φυσική φιλοσοφία και το ανήγαγε σε θετική επιστήμη.
Η μονάδα μέτρησης του ηλεκτρικού φορτίου, στο διεθνές σύστημα μονάδων, φέρει προς τιμή του το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί
Παλαί Γκαλιερά
Το Παλαί Γκαλιερά, Μουσείο Μόδας της πόλης του Παρισιού, (Γαλλικά: Le palais Galliera, musée de la Mode de la ville de Paris) είναι γαλλικό μουσείο που βρίσκεται στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού και είναι αφιερωμένο στην τέχνη και την ιστορία της ένδυσης και της υψηλής ραπτικής.
Το μουσείο είναι ανοιχτό στο κοινό κατά τη διάρκεια εποχικών εκθέσεων - δύο φορές το χρόνο κατά μέσο όρο - διάρκειας περίπου τεσσάρων έως έξι μηνών η κάθε μία. Συνήθως γίνονται αφιερώματα σε σχεδιαστές μόδας ή θεματικές εκθέσεις.
Το Παλαί Γκαλιερά είναι ένα από τα 14 μουσεία της πόλης του Παρισιού που από την 1η Ιανουαρίου 2013 διαχειρίζεται το δημόσιο διοικητικό ίδρυμα Paris Musées.
Ιστορικό
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το Παλαί Γκαλιερά αριστερά|μικρογραφία|333x333εσ|Το αίθριο του μουσείου Γκαλιερά Με το θάνατο του συζύγου της το 1876, η Μαρία Μπρινιόλ-Σαλ ντε Φεράρι, δούκισσα Γκαλιερά, έγινε κληρονόμος μιας τεράστιας περιουσίας. Μεταξύ 1878 και 1894, έχτισε ένα μέγαρο για να στεγάσει τα πολυάριθμα έργα τέχνης που κατείχε, εκφράζοντας την επιθυμία να το παραχωρήσει στο Γαλλικό κράτος. Η επιθυμία της δεν πραγματοποιήθηκε από λάθος του συμβολαιογράφου στη σύνταξη των εγγράφων και το μουσείο παραχωρήθηκε στην πόλη του Παρισιού. Η κατασκευή του μουσείου ξεκίνησε το 1879 με σχέδια και επίβλεψη του αρχιτέκτονα Λεόν Ζιναίν. Το 1884, η δούκισσα έδωσε 6,5 εκατομμύρια φράγκα στην πόλη του Παρισιού για εργασίες απαραίτητες για την ολοκλήρωσή του.
Το 1886, ψηφίστηκε στη Γαλλία ένας νόμος που υποχρέωνε τους αρχηγούς των οίκων που βασίλευσαν στη Γαλλία καθώς και τους άμεσους κληρονόμους τους να εγκαταλείψουν τη Γαλλία. Η Δούκισσα Γκαλιερά, η οποία είχε στενές σχέσεις με τον οίκο της Ορλεάνης, εξοργίστηκε από το νόμο και καθώς δεν μπορούσε να ανακαλέσει τη δωρεά της για το νέο μουσείο, εγκατέλειψε την υπόλοιπη προγραμματισμένη δωρεά της. Έτσι, η συλλογή πινάκων και έργων τέχνης της παραχωρήθηκε στη Γένοβα της Ιταλίας, όπου τώρα εκτίθεται σε δύο μέγαρα.
Η Δούκισσα πέθανε τον Δεκέμβριο του 1888, πριν ολοκληρωθεί το μουσείο, αλλά τον Μάιο του 1889, οι κληρονόμοι της έδωσαν στην πόλη του Παρισιού 1,3 εκατομμύρια φράγκα για την συμπλήρωση της κατασκευής του μουσείου, που ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 1894 και έγινε επίσημα δεκτό από την πόλη του Παρισιού λίγους μήνες αργότερα.
Ελλείψει της συλλογής έργων τέχνης Γκαλιερά, για την οποία σχεδιάστηκε, η πόλη του Παρισιού χρησιμοποίησε το μουσείο για προσωρινές εκθέσεις. Η πρώτη έκθεση, αφιερωμένη σε πορτραίτα γυναικών και δαντελών, εγκαινιάστηκε από τον Πρόεδρο Φελίξ Φωρ την 1η Μαρτίου 1895. Το 1902, έγινε μουσείο βιομηχανικής τέχνης και αργότερα χρησίμευσε ως χώρος για προσωρινές εκθέσεις μοντέρνας τέχνης. Στη συνέχεια, το μουσείο ενοικιάστηκε και μετατράπηκε σε χώρο δημοπρασιών. Στη δεκαετία του 1920, η πόλη του Παρισιού αποφάσισε να δημιουργήσει ένα μουσείο ενδυμάτων και αξεσουάρ, από τη συλλογή του Μωρίς Λελουάρ, η οποία στεγάζονταν στο μουσείο Καρναβαλέ.
Φιλίπε Νιούσι
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε το 1959 στη Ναμάου της επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο. Αμφότεροι οι γονείς του ήταν βετεράνοι του απελευθερωτικού κινήματος Frelimo. Στην αρχή του Πολέμου της Μοζαμβίκης μεταφέρθηκε στον ποταμό Ρουβούμα της γειτονικής Τανζανίας, όπου μορφώθηκε στο Δημοτικό Σχολείο του Frelimo στην Τουντούρου. Συνέχισε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο σχολείο του Frelimo στο Μαρίσι και στο Σχολείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Σαμόρα Ματσέλ στην Μπέιρα.
Παλαί Γκαλιερά
Ιστορικό
Το 1977, το Παλαί Γκαλιερά έγινε το Μουσείο Μόδας της πόλης του Παρισιού.
Φιλίπε Νιούσι
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Το 1973 έγινε μέλος του Frelimo στην ηλικία των 14 ετών και ακολούθησε πολιτική και στρατιωτική εκπαίδευση στην Νατσινγκουέα της Τανζανίας.
Παλαί Γκαλιερά
Ιστορικό
Τον Ιούλιο 2018, το μουσείο έκλεισε για εργασίες επέκτασης στο υπόγειο. Το έργο χρηματοδοτήθηκε από τον οίκο μόδας Σανέλ και οι νέες αίθουσες θα διπλασιάσουν τον εκθεσιακό χώρο και θα στεγάσουν μια μόνιμη έκθεση για την ιστορία της μόδας από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα, εκπαιδευτικά σεμινάρια, βιβλιοπωλείο και καφέ. Οι νέοι χώροι αναμένεται να λειτουργήσουν από την άνοιξη του 2020.
Φιλίπε Νιούσι
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Το 1990 ολοκλήρωσε τις σπουδές του Πολιτικού Μηχανικού στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Μπρνο της Τσεχοσλοβακίας. Επίσης, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο μάνατζμεντ στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ στη Βικτόρια της Αγγλίας.
Παλαί Γκαλιερά
Το κτήριο
μικρογραφία|270x270εσ|Είσοδος του μουσείου Το Παλαί Γκαλιερά βρίσκεται στην πλατεία Μπρινιόλ Γκαλιερά, ακριβώς βόρεια του Παλαί ντε Τοκιό και ένα τετράγωνο ανατολικά του Μουσείου Γκυιμέ. Ο αρχιτέκτονας Λεόν Ζιναίν βάσισε τα σχέδιά του στο παλάτι που είχε η δούκισσα Γκαλιερά στη Γένοβα. Το κτήριο είναι κατασκευασμένο από λαξευτή πέτρα σε ιταλικό αναγεννησιακό ρυθμό και υποστηρίζεται από ατσάλινο πλαίσιο, κατασκευασμένο από την Εταιρεία Άιφελ. Τα ψηφιδωτά δάπεδα και οι τρούλοι είναι έργα του Τζιαντομένικο Φακίνα (1826–1904). Τα αγάλματα στην πρόσοψη που βρίσκεται μπροστά στη λεωφόρο του Προέδρου του Oυίλσον αντιπροσωπεύουν τη Ζωγραφική, την Αρχιτεκτονική και τη Γλυπτική. Το 1916, ένα σιντριβάνι κατασκευάστηκε μπροστά στο μουσείο.
Φιλίπε Νιούσι
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Προτού γίνει υπουργός στην κυβέρνηση του προέδρου Αρμάντο Γκεμπούζα, ο Νιούσι εργάστηκε στην Κρατική Εταιρεία των Μοζαμβικανών Λιμανιών και Σιδηροδρόμων (CFM).
Παλαί Γκαλιερά
Μουσείο μόδας
Από το 1977, η πόλη του Παρισιού λειτουργεί το Παλαί Γκαλιερά ως Μουσείο Μόδας της πόλης του Παρισιού, ένα μόνιμο μουσείο αφιερωμένο στη μόδα. Οι συλλογές περιλαμβάνουν περισσότερα από 250.000 ρούχα και αξεσουάρ, είναι από τις πλουσιότερες στον κόσμο και αντικατοπτρίζουν τις τάσεις και τις συνήθειες της γαλλικής μόδας από τον 18ο αιώνα έως τη σύγχρονη εποχή.
Φιλίπε Νιούσι
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Την περίοδο 1993-2002 ήταν πρόεδρος του Clube Ferroviário de Nampula, ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου της πρώτης εθνικής κατηγορίας με έδρα τη Ναμπούλα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Νιούσι ανέλαβε υπουργός Εθνικής Άμυνας στις 27 Μαρτίου 2008. Ο διορισμός του έγινε σχεδόν έναν χρόνο μετά την πυρκαγιά και τις συνακόλουθες εκρήξεις σε στρατιωτική αποθήκη πυρομαχικών στο Μαπούτο, που είχε απολογισμό περισσότερους από 100 νεκρούς και 14.000 κατεστραμμένες οικίες. Η έρευνα που διεξήχθη έδειξε ότι η φωτιά οφειλόταν και σε παραλείψεις, για τις οποίες θεωρήθηκε ως υπεύθυνος ο προκάτοχος του Νιούσι, Ντάι, ο οποίος αποπέμφθηκε από υπουργός Άμυνας.
Παλαί Γκαλιερά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ιστοσελίδα του Μουσείου Γκαλιερά (γαλλικά, αγγλικά)
Φιλίπε Νιούσι
Πολιτική σταδιοδρομία
Ωστόσο, δεν αναφέρθηκε επίσημα ως λόγος της αποπομπής του Ντάι η τραγωδία με τους 100 νεκρούς.
Παλαί Γκαλιερά
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία
Φιλίπε Νιούσι
Πολιτική σταδιοδρομία
Τον Σεπτέμβριο του 2012 ο Νιούσι εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Frelimo, στη διάρκεια του 10ου συνεδρίου του.
Πρόεδρος
Ήταν υποψήφιος του FRELIMO στις προεδρικές εκλογές του 2014, έχοντας πάρει το χρίσμα από την Κεντρική Επιτροπή του κινήματος το Μάρτιο του 2014. Στον πρώτο γύρο των εκλογών κέρδισε με ποσοστό 46% των ψήφων και προηγήθηκε της Λουίζας Ντιόγκο, την οποία κέρδισε στον δεύτερο γύρο. Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 15 Οκτωβρίου 2014. Επικράτησε στον 1ο γύρο του υποψηφίου Αφόνσο Ντλακάμα. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 15 Ιανουαρίου του 2015. Κέρδισε επανεκλογή στις γενικές εκλογές του 2019 με ποσοστό 73% των ψήφων.
Προσωπική ζωή
Ο Νιούσι είναι μέλος της εθνικής κοινότητας των Μακόντε. Είναι παντρεμένος με την Ιζάουρα Νιούσι και έχει 4 παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Μοζαμβίκης Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Κύρος Γρανάζης
Ο Κύρος Γρανάζης (αγγλ.: Gyro Gearloose) είναι χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϋ.
Αρχικά είχε το όνομα "Κύρος ο Εφευρέτης", τόσο στις εκδόσεις Πεχλιβανίδη που εξέδιδε τα εικονογραφημένα περιοδικά με τίτλο «Γέλιο και Χαρά», όσο και στα μετέπειτα μικρόσχημα τεύχη του Μίκυ Μάους των εκδόσεων Τερζόπουλος ΑΕ (το 1ο Τεύχος κυκλοφόρησε το 1966). Είναι φανταστικός χαρακτήρας των κόμικς της Ντίσνευ. Είναι ένα ανθρωπόμορφο ψηλόλιγνο κοτόπουλο. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1952 στην ιστορία Το τρομερό μυστικό του Γκαστόνε  δια χειρός του Καρλ Μπαρκς. Η ιστορία πρωτοδημοσιεύτηκε το Μάιο του 1952 στο περιοδικό Walt Disney's Comics and Stories#140. Η ελληνική έκδοση της ιστορίας δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1971 στο Μίκυ Μάους#261. Είναι φίλος του Ντόναλντ Ντακ, του Σκρουτζ Μακ Ντακ και των υπόλοιπων χαρακτήρων της Λιμνούπολης. Είναι ένας πολυμήχανος, αλλά μάλλον αφηρημένος εφευρέτης. Ο βοηθός του και καλύτερος φίλος του είναι ο Γλόμπος, ένα μικρό αλλά τετραπέρατο ρομπότ που έχει κατασκευάσει ο ίδιος.
Πολύμνια Σαρέγκου
Η Πολύμνια (Πόλυ) Σαρέγκου, γεννημένη στις 11 Μαΐου 1972 στη Θεσσαλονίκη, είναι Ελληνίδα πρώην καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτοντας ύψος 1,85 μέτρα αγωνίζεται ως Small Forward και Power Forward. Αποτελεί την πρώτη σκόρερ όλων των εποχών της Εθνικής Ελλάδος με 2.179 πόντους συνολικά, η πρώτη που ξεπέρασε το φράγμα των 2.000 πόντων φορώντας το εθνόσημο.
Συλλογικό επίπεδο
Η Σαρέγκου ξεκίνησε την καριέρα της στη γενέτειρά της αποτελώντας κομμάτι της ομάδας της Μ.Ε.Ν.Τ.. Κατόπιν αποφάσισε να μετακομίσει στην Ισπανία, όπου και διέμεινε έξι χρόνια, αγωνιζόμενη διαδοχικά στους συλλόγους Βαλένθια, Μπούργος, Βιγιαγαρθία, Ίμπιζα και Ονταρίμπια. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 2005, πήρε μεταγραφή στον Α.Ο. Νέας Τρίγλιας και ακολούθως στον Α.Σ. Ακαδημία 1975. Επόμενος σταθμός στην καριέρα της ήταν οι Εσπερίδες Καλλιθέας, ομάδα με την οποία κατέκτησε τόσο το Πρωτάθλημα όσο και το Κύπελλο Ελλάδος την περίοδο 2007-08. Τον Ιούλιο του 2008 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Αθηναϊκό. Μαζί κατέκτησαν το Πρωτάθλημα κατά την περίοδο 2008-09, ενώ την περίοδο 2009-10 πανηγύρισε την κατάκτηση ενός Τριπλ Κράουν, δηλαδή του Πρωταθλήματος, του Κυπέλλου και του EuroCup μέσα στην ίδια χρονιά. Υπό αυτές τις ιδανικές συνθήκες ανακοίνωσε την απόφασή της να αποσυρθεί από τον επαγγελματικό αθλητισμό το Σεπτέμβριο του 2010.
Εθνική Ελλάδος
Η Σαρέγκου αποτέλεσε μέλος της Εθνικής Ελλάδος Γυναικών από το 1991 μέχρι το 2007. Εχει αγωνιστεί 194 φορές με τα χρώματα της Εθνικής (ως αρχηγός τα τελευταία χρόνια), αριθμός που την κατατάσει στη δεύτερη θέση με τις περισσότερες διεθνείς συμμετοχές. Αποτελεί την πρώτη σκόρερ όλων των εποχών της Εθνικής με 2.179 πόντους συνολικά, η πρώτη που ξεπέρασε το φράγμα των 2.000 πόντων φορώντας το εθνόσημο.
Συμμετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες 1991, στους Μεσογειακούς Αγώνες 1997 και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. Επίσης αποτέλεσε μέλος των ομάδων που συμμετείχαν στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (EuroBasket) του 2001, 2003, 2005 και 2007.
Μιθριδάτης Α΄ του Πόντου
Ο Μιθριδάτης Α' ο Κτίστης (περ. 350-266 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Μιθριδατιδών ήταν ιδρυτής και ηγεμόνας του Βασιλείου του Πόντου κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Μιθριδατικής Δυναστείας. Σύμφωνα με τον ιστορικό Αππιανό, υπήρξε όγδοος στη σειρά διαδοχής από το πρώτο σατράπη του Πόντου υπό το Μεγάλο Βασιλιά Δαρείο Α' και έκτος στη σειρά προκάτοχος του βασιλιά Μιθριδάτη ΣΤ΄ Ευπάτορα, του επονομαζόμενου «Μεγάλου». Ο βασιλικός οίκος του Πόντου τον τιμούσε ιδιαίτερα, προσδίδοντάς του ηρωικές ιδιότητες.
Καταγωγή
Οι αρχαίες πηγές θεωρούν, ότι η ποντική δυναστεία καταγόταν είτε από τον Κύρο τον Μέγα, είτε από το Δαρείο Α΄, είτε από έναν από τους επτά Πέρσες που δολοφόνησαν το Γαυμάτη. Δεν υπάρχει συμφωνία των ιστορικών ως προς την ταυτότητα τού πατέρα τού Μιθριδάτη Α΄, αν και πολλές πηγές αναφέρουν ως πατέρα του τον Αριοβαρζάνη. Πιθανολογείται πως γεννήθηκε στην Κίο, ενώ αναφέρεται ρητά, πως έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση από παιδί.
Ίδρυση του Βασιλείου του Πόντου
Τα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατο τού Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου στη Βαβυλώνα (323 π.Χ.), οι Διάδοχοί του οδηγήθηκαν σε σφοδρές συγκρούσεις για την επικράτηση στα εδάφη της αχανούς αυτοκρατορίας του. Αναφορές θέλουν τον Μιθριδάτη να συντάσσεται στο πλευρό τού Ευμένη του Καρδιανού στην Περσία. Εντούτοις, μετά τη συντριβή τού τελευταίου στη Μάχη της Γαβιηνής (316 π.Χ.), οι υπηρεσίες του παραχωρήθηκαν στον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο. Κατά τα φαινόμενα απολάμβανε μεγάλη εκτίμηση, ενώ ανέπτυξε προσωπική φιλία με τον γιο τού Αντίγονου, τον Δημήτριο τον Πολιορκητή. Ωστόσο κάποια στιγμή η κατάσταση αυτή άλλαξε και ο Αντίγονος αποφάσισε την εξόντωση του Μιθριδάτη. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Αντίγονος όρκισε το Δημήτριο να σιωπήσει. Μην τολμώντας να παραβεί τον όρκο του, ο νεαρός πήρε παράμερα τον φίλο του και σχεδίασε με ένα ραβδί στο έδαφος: «Φύγε, Μιθριδάτη». Ο Μιθριδάτης κατάλαβε και απέδρασε τη νύχτα. Μετά τη διαφυγή του, ο Μιθριδάτης πιθανόν να κρυβόταν στα βουνά έως το θάνατο τού Μιθριδάτη Β΄ της Κίου, ο οποίος δολοφονήθηκε το 302 π.Χ. Παράλληλα οι πηγές αφήνουν υπόνοιες, ότι συμμετείχε σε συνωμοσίες με τον Κάσσανδρο με στόχο την υπονόμευση του Αντίγονου. Μαζί με μία μερίδα υποστηρικτών του κατέλαβε μία ισχυρή θέση στα Κιμίατα της Παφλαγονίας, στις πλαγιές του όρους Ολγάσσυος, κοντά στη σύγχρονη πόλη Κασταμονή. Με το πέρασμα του χρόνου, στο στρατό του κατετάγησαν πολλοί άνδρες με ποικίλες προελεύσεις, κάτι που τού επέτρεψε να επεκτείνει την επικράτειά του, πιθανόν προς την πεδιάδα της Αμάσειας. Με τον τρόπο αυτό έθεσε τα θεμέλια για την ίδρυση τού Βασιλείου τού Πόντου, λαμβάνοντας την προσωνυμία «ο Κτίστης».
Περίοδος βασιλείας
Ο Μιθριδάτης Α' ίδρυσε το επονομαζόμενο Βασίλειο του Πόντου και βασίλεψε σ' αυτό μεταξύ 302 και 266 π.Χ. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης του αποδίδει μια περίοδο βασιλείας τριάντα έξι ετών.
Στο διάστημα αυτό κλήθηκε να υπερασπιστεί τις κτήσεις του απέναντι στο Σέλευκο, υπερισχύοντας τελικά με συμμάχους τις πόλεις της Ηράκλειας, του Βυζαντίου και της Χαλκηδόνας. Μετά το θάνατο του Σέλευκου (281 π.Χ.), ο γιος του Μιθριδάτη, Αριοβαρζάνης, κατέκτησε την πόλη Άμαστρη, που ήταν και η πρώτη παραθαλάσσια κτήση του νέου βασιλείου. Επίσης, ο Μιθριδάτης εμφανίζεται να αντιστάθηκε σε μια επίθεση από τον φαραώ της Αιγύπτου, Πτολεμαίο Β' τον Φιλάδελφο, με τη βοήθεια Γαλατών μισθοφόρων.
Θάνατος και διαδοχή
Καμία άλλη πληροφορία για τη ζωή του δεν μας είναι γνωστή μέχρι το θάνατό του, το 266 π.Χ., πιθανόν στην Αμάσεια, πρωτεύουσα του Πόντου. Ο Λουκιανός συμπεριλαμβάνει το Μιθριδάτη στον κατάλογο των Μακροβίων του, υποστηρίζοντας πως ο βασιλιάς απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών. Μετά το θάνατό του γνώρισε μεγάλες τιμές ως προπάτορας της βασιλικής δυναστείας του Πόντου.
Στο θρόνο τον διαδέχτηκε ομαλά ο γιος του, Αριοβαρζάνης.
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> α. Σύμφωνα με τον Αππιανό, ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος ένα βράδυ είδε το ακόλουθο όνειρο: είχε μόλις σπείρει ένα χωράφι με χρυσάφι, το οποίο ο Μιθριδάτης θέρισε, μεταφέροντας τη σοδειά στον Πόντο. Συνεπώς ο Μακεδόνας στρατηγός αποφάσισε να τον συλλάβει και να τον θανατώσει. Για λόγους προπαγάνδας, οι Μιθριδάτες ήθελαν να αναγάγουν το γενεαλογικό τους δέντρο πίσω στο Δαρείο. Η ιστορία με το όνειρο πιθανόν διαδόθηκε ώστε να τονιστεί ότι το ένδοξο πεπρωμένο του ποντιακού βασιλείου ήταν προδιαγεγραμμένο από τη στιγμή της ίδρυσής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιθριδατης 1 Κατηγορία:Δυναστεία των Μιθριδατιδών
Όρυξ ντάμμα
Ο Όρυξ Ντάμμα ή αλλιώς Όρυγας Ντάμμα, είναι είδος όρυγα εξαφανισμένο από την φύση από το 2000. Όμως έχει επανενταχθεί σε όλη την Βόρεια Αφρική. Έχει μεγάλη ταξινομική ιστορία από την ανακάλυψή του το 1816 από τον Λόρεντς Όκεν (Lorenz Oken), ο οποίος το ονόμασε Oryx algazel.''
Μορφολογία
αριστερά|μικρογραφία|Όρυξ Ντάμμα σε ζωολογικό στην [[Βικτώρια (Αυστραλία)|Βικτώρια, Αυστραλία]] Ο όρυγας ντάμμα είναι μια μεγάλη αντιλόπη με ίσια και κυρτά κέρατα. Το ύψος στους ώμους είναι ένα μέτρο περίπου. Τα αρσενικά ζυγίζουν 140-210 κιλά και τα θηλυκά 91-140 κιλά. Το μήκος τους κυμαίνεται από 140 έως 240 εκ. από το ρύγχος ως την ουρά. Η ουρά είναι 45-60 εκ. μακριά και τελειώνει με μακριές τούφες. Υπάρχει σεξουαλικός διμορφισμός με τα αρσενικά να είναι μεγαλύτερα από τα θηλυκά.
Έχουν λευκό χρώμα σε όλο το σώμα, εκτός από το περιλαίμιο που έχει καραμελέ χρώμα. Το λευκό χρώμα προστατεύει τα ζώα από την υπερβολική ζέστη της ερήμου. Η περιοχή στην μύτη είναι σκούρα γκριζωπή ή σχεδόν μαύρη.
Και τα δύο φύλα φέρουν κέρατα, αλλά των θηλυκών είναι πιο λεπτά. Τα κέρατα είναι μακριά, λεπτά και συμμετρικά: είναι κυρτά προς τα πίσω και έχουν μήκος 1,0-1,2 μέτρα και στα δύο φύλα. Τα κέρατα είναι τόσο λεπτά που μπορούν να σπάσουν εύκολα. Το θηλυκό έχει δύο θηλές. Οι μεγάλες τους οπλές είναι καλά προσαρμοσμένες ώστε να επιτρέπει σ' αυτές τις αντιλόπες να περπατούν πάνω στην άμμο στην άνυδρη έρημο. Ένας όρυγας ντάμμα μπορεί να ζήσει εώς και 20 χρόνια. Ένα θηλυκό άτομο στον Εθνικό Ζωολογικό Κήπο στις Ηνωμένες Πολιτείες, πέθανε σε ηλικία 21 ετών, μια εξαιρετική ηλικία μιας και τα θηλυκά ζούνε το πολύ 15 χρόνια.
Ηθολογία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Κοπάδι όρυγων ντάμμα βόσκει σε περιφραγμένο χώρο Ο όρυγας ντάμμα είναι αντιλόπη προσαρμοσμένη στην έρημο, σε πεδιάδες και σε βραχώδεις λόφους χάρη στην ικανότητά του να διατηρεί το νερό στο σώμα του. Τα νεφρά του λειτουργούν πολύ αποτελεσματικά και ιδρώνει μόνο όταν η θερμοκρασία του περιβάλλοντος ξεπερνά τους 46oC. Επίσης μπορεί να επιβιώσει χωρίς νερό για περίπου 10 μήνες. Ζει σε κοπάδια των 20 με 40 ατόμων. Τα αρσενικά παλεύουν συχνά, αλλά σύντομα και χωρίς βία. Αρπακτικά, όπως τα λιοντάρια, οι λεοπαρδάλεις, οι ύαινες, οι γατόπαρδοι, τα τσακάλια, οι γύπες και οι λυκάονες, σκοτώνουν κυρίως τα αδύναμα ή νεαρά άτομα.
Τροφή
Τρέφεται με χόρτα και μεγάλη ποικιλία φυτών. Μπορεί να προσλαμβάνει νερό από τα διάφορα πλούσια σε νερό φυτά, όπως η άγρια λεμονιά (Citrullus colocynthis) και το φυτό Indigofera oblongifolia.
Αναπαραγωγή
μικρογραφία|Μικρό θηλάζει από την μητέρα του Και τα αρσενικά και τα θηλυκά είναι σεξουαλικά ώριμα σε ηλικία 1,5 ως 2 ετών. Η αναπαραγωγική περίοδος είναι ανάμεσα στον Μάρτιο και τον Οκτώβριο. Η συχνότητα του ζευγαρώματος είναι πιο έντονη όταν οι περιβαλλοντικές συνθήκες είναι ευνοϊκές. Στους ζωολογικούς κήπους, τα αρσενικά είναι σεξουαλικά πιο ενεργά το φθινόπωρο. Η εγκυμοσύνη διαρκεί εννέα μήνες, και όταν γεννιέται το μοναδικό νεογνό ζυγίζει 9,1 ως 15,0 κιλά. Τα δίδυμα είναι πολύ σπάνια- μόνο το 0,7%.
Κατάσταση & προστασία
Κάποτε ο όρυγας ντάμμα ήταν ένα από τα πιο κοινά μεγάλα θηλαστικά της Σαχάρας, αλλά στα τέλη της δεκαετίας του '80 - αρχές της δεκαετίας του '90 το είδος εξαφανίστηκε από τη φύση. Το εκτεταμένο κυνήγι, η καταστροφή του φυσικού τους περιβάλλοντος και ο συναγωνισμός με τα ζώα εκτροφής για τη λιγοστή βλάστηση, οδήγησαν στην εξαφάνιση αυτού του μεγαλόπρεπου ζώου.
Στα ζωολογικά πάρκα
Ευτυχώς, ο όρυγας ντάμμα αναπαράγεται εδώ και δεκαετίες με επιτυχία στα ζωολογικά πάρκα στο Διεθνές Βιβλίο Γενεαλογίας είναι καταγεγραμμένα >1.700 ζώα, σε περισσότερα από 200 πάρκα. Ο ρόλος των ζωολογικών πάρκων είναι πολύ σημαντικός για την προστασία και επιβίωση απειλούμενων ειδών, αν και θα έπρεπε να προστατεύεται το φυσικό τους περιβάλλον, καθώς μέσω ενός συστήματος ανταλλαγών - EEP, ESB προγράμματα αναπαραγωγής, παρέχουν τις κατάλληλες συνθήκες για αναπαραγωγή και διασφαλίζουν την γενετική ποικιλία. Μέσω του προγράμματος αναπαραγωγής ΕΕP του είδους έγινε δυνατή η επανένταξη του λευκού όρυγα στη φύση.
Επανένταξη στην φύση
Το 1985, μετά από πρωτοβουλία δημόσιων και ιδιωτικών ζωολογικών πάρκων, 5 ζευγάρια λευκών όρυξ γεννημένα σε ζωολογικά πάρκα επανεντάχθηκαν στo Εθνικό Πάρκο Bou Hedma στην Τυνησία. Άλλες δύο επανεντάξεις ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια και μετά από επιτυχημένη αναπαραγωγή, ο σημερινός συνολικός πληθυσμός τους στην Τυνησία, τη Σενεγάλη και το Μαρόκο ξεπερνά τα 500 άτομα και αυξάνεται συνεχώς. Με την επανένταξη του όρυγα ντάμμα και την απομάκρυνση των οικόσιτων ζώων παραγωγής από τα εθνικά πάρκα η τοπική χλωρίδα "επέστρεψε" και μαζί της έντομα, πουλιά και μικρά θηλαστικά επανεμπλούτισαν την τοπική πανίδα. Χάρη στη συνεργασία ανάμεσα σε κυβερνήσεις, ζωολογικά πάρκα και μη κυβερνητικές οργανώσεις, ο όρυγας ντάμμα έχει σωθεί από εξαφάνιση. Απόδειξη του σημαντικού ρόλου των ζωολογικών πάρκων στην προστασία και διάσωση απειλούμενων ειδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοοειδή Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Φυτοφάγα Νταμμα
Ανεξάρτητο Ριζοσπαστικό κόμμα Σερβίας
Η αποχώρηση έγινε λόγω ιδεολογικών διαφορών νεότερων μελών του κόμματος και μετά την συμμαχία του Ριζοσπαστικού κόμματος με τους Προοδευτικούς. Το 1919 μαζί με άλλα κόμματα ενώθηκαν και δημιούργησαν το Δημοκρατικό κόμμα της Γιουγκοσλαβίας.
Ναουάφ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ
Ο Ναουάφ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ (نواف الأحمد الجابر الصباح, Nawāf al-ʾAḥmad al-Jābir aṣ-Ṣabāḥ, 25 Ιουνίου 1937) είναι ο σημερινός Εμίρης του Κουβέιτ και Διοικητής των Στρατιωτικών Δυνάμεων της χώρας. Ανέβηκε στον θρόνο στις 30 Σεπτεμβρίου 2020, μετά τον θάνατο του αδελφού του, Σαμπάχ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ. Ο Ναουάφ είχε οριστεί ως διάδοχος στις 7 Φεβρουαρίου 2006.
Ανεξάρτητο Ριζοσπαστικό κόμμα Σερβίας
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Σερβίας Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Γιουγκοσλαβίας
Ναουάφ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ
Βιογραφικά στοιχεία και εκπαίδευση
Ο Σεΐχης Ναουάφ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου 1937. Είναι γιος του 10ου κυβερνήτη του Κουβέιτ, Σεΐχη Άχμαντ Αλ-Τζαμπρ Αλ-Σαμπάχ. Σπούδασε σε διάφορα σχολεία στο Κουβέιτ.
Καριέρα
Ο Σεΐχης Ναουάφ είναι ένα από τα ανώτερα μέλη της Οικογένειας του Σαμπάχ και υπηρέτησε για πάνω από 58 χρόνια σε διάφορες θέσεις ευθύνης στο Κουβέιτ. Σε ηλικία 25 ετών διορίστηκε κυβερνήτης του Χαουαλλί στις 21 Φεβρουαρίου 1962 και κατείχε την θέση μέχρι τις 19 Μαρτίου 1978. Το 1978 ανέλαβε την θέση του Υπουργού Εσωτερικών και την κατείχε ως τις 26 Ιανουαρίου 1988, οπότε διορίστηκε Υπουργός Άμυνας. Μετά την απελευθέρωση του Κουβέιτ στον πόλεμο του Κόλπου, ο Σεΐχης Ναουάφ διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων στις 20 Απριλίου 1991 και κατείχε τη θέση μέχρι τις 17 Οκτωβρίου 1992.
Στις 16 Οκτωβρίου 1994 διορίστηκε αναπληρωτής προϊστάμενος της Εθνικής Φρουράς του Κουβέιτ και κατείχε αυτήν τη θέση μέχρι το 2003. Την ίδια χρονιά ανέλαβε την θέση του υπουργού Εσωτερικών έως ότου με διάταγμα που εκδόθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2003 ορίστηκε πρώτος αναπληρωτής πρωθυπουργός του Κουβέιτ και υπουργός Εσωτερικών. Ο Σεΐχης Ναουάφ έπαιξε ζωτικό ρόλο στην ανάπτυξη προγραμμάτων που υποστηρίζουν την ενότητα μεταξύ του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου και των αραβικών χωρών.
Με την ανάρρηση του Σεΐχη Σαμπάχ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-ΣαμπάχΣαμπάχ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ στον θρόνο του Κουβέιτ στις 29 Ιανουαρίου 2006, εκδόθηκε διάταγμα στις 7 Φεβρουαρίου 2006, με το οποίο ο Σεΐχης Ναουάφ ορίστηκε πρίγκιπας διάδοχος. Αυτό ήταν αντίθετο με την παράδοση της οικογένειας αλ-Σαμπάχ, σύμφωνα με την οποία τα αξιώματα του Εμίρη και του Διαδόχου εναλλάσσονταν μεταξύ των κλάδων αλ-Τζαμπρ και αλ-Σάλεμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμίρηδες του Κουβέιτ Κατηγορία:Μουσουλμάνοι μονάρχες
Αλβανία
Η Αλβανία είναι μέλος του ΟΗΕ, του ΝΑΤΟ, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου, του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης και είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ένωσης για τη Μεσόγειο. Η Αλβανία είναι υποψήφια προς ένταξη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η χώρα έκανε επίσημη αίτηση για ένταξη στην ΕΕ στις 28 Απριλίου 2009 και έλαβε καθεστώς επίσημης υποψήφιας στις 24 Ιουνίου 2014.
Η σημερινή επικράτεια της Αλβανίας ήταν σε πολλές φάσεις της ιστορίας μέρος των ρωμαϊκών επαρχιών της Δαλματίας (νότιο Ιλλυρικό), της Μακεδονίας (συγκεκριμένα της Νέας Ηπείρου) και της Μοισίας. Το σημερινό κράτος έγινε ανεξάρτητο μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Η Αλβανία ανακήρυξε ανεξαρτησία στις 28 Νοεμβρίου 1912 (αναγνωρίστηκε το 1913) και πρώτος κυβερνήτης της ήταν ο Ισμαήλ Κεμάλι (Ismail Qemali). Πέρασε μέσα από πολιτικά καθεστώτα Πριγκιπάτου, Δημοκρατίας και Βασιλείου μέχρι την εισβολή των Ιταλών το 1939, όποτε έγινε και προτεκτοράτο. Το 1944 έγινε Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία υπό τον Ενβέρ Χότζα και το Εργατικό Κόμμα (PPSH).
Εθνικός ήρωας της Αλβανίας είναι ο Σκεντέρμπεης (Skënderbej), γνωστός και ως Γεώργιος Καστριώτης (Gjergj Kastrioti).
Η Αλβανία είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία με μεταβατική οικονομία. Οι μεταρρυθμίσεις ελεύθερης αγοράς έχουν ανοίξει τη χώρα σε διεθνείς επενδύσεις, κυρίως στον τομέα της ενέργειας και των υποδομών μεταφοράς.
Ετυμολογία-ονομασίες
Το όνομα Αλβανία, από τη μεσαιωνική ελληνική λέξη Αλβανός (Αλβανών, Αλβανόπολις), φέρεται να υποδεικνύεται, για πρώτη φορά, από τον Πτολεμαίο τον Γεωγράφο (Γεωγραφικά, 3, 12, 20) και αφορά κάποια αντίστοιχη φυλή της περιοχής. Παρόλα αυτά, οι πρώτες πηγές που αναφέρονται με βεβαιότητα στον συγκεκριμένο βαλκανικό λαό βρίσκονται σε ανώνυμο βουλγαρικό γραπτό του 11ου αιώνα και στο έργο του Μιχαήλ Ατταλειάτη.
Προϊστορία
thumb|right|Η [[Απολλωνία (Ιλλυρία)|αρχαία Απολλωνία ήταν σημαντική ελληνική πόλη, η οποία έγινε αφορμή του Πελοποννησιακού πολέμου.]] Τα αρχαιότερα ίχνη δείχνουν στην περιοχή της Αλβανίας παρουσία ανθρώπου του Νεάντερταλ, προέρχεται από τη Μέση και Ανώτερη Παλαιολιθική περίοδο, τα ευρήματα βρέθηκαν στην Τζάρα και στο όρος Ντάιτι κοντά στα Τίρανα. Τα αντικείμενα που ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι στην Τζάρα περιείχαν πορόλιθο και ίασπι με απολιθωμένα οστά ζώων, τα ευρήματα στο Όρος Ντάιτι περιείχαν οστέινα και λίθινα αντικείμενα της τελευταίας παλαιολιθικής περιόδου. Είχαν μεγάλη ομοιότητα με παρόμοια αντικείμενα που βρέθηκαν στο Μαυροβούνιο και στη βορειοδυτική Ελλάδα. Ακολούθησαν πολλαπλά αντικείμενα από την Εποχή του Σιδήρου και την Εποχή του Χαλκού, πολλοί Τύμβοι στην κεντρική και νότια Αλβανία παρόμοιοι με αυτούς που βρέθηκαν στη νοτιοδυτική Μακεδονία και τη Λευκάδα. Οι αρχαιολόγοι επιβεβαίωσαν ότι στα μέσα της 3ης χιλιετίας π.Χ. οι περιοχές είχαν πλημμυρίσει με λαούς που μιλούσαν την Πρωτοελληνική γλώσσα. Αργότερα (1600 π.Χ.) πολλοί από τους πληθυσμούς αυτούς μετακινήθηκαν στις Μυκήνες και ιδρύθηκε ο Μυκηναϊκός πολιτισμός.
Αρχαιότητα
Στην αρχαιότητα κατοικούσαν στην περιοχή πρώτο-Ελληνικοί πληθυσμοί ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν αμέτρητες Ιλλυρικές φυλές, αρχαίοι Έλληνες και Θράκες. Οι Ιλλυρικές φυλές δεν είχαν δώσει καμιά ονομασία για τον εαυτό τους ούτε είχαν ξεχωριστή εθνότητα. Το όνομα "Ιλλυριοί" πιθανότατα προέρχεται από κάποια φυλή που ήρθε πρώτη σε επαφή με τους Έλληνες, με τον τρόπο αυτό ονομάστηκαν Ιλλυριοί όλοι οι υπόλοιποι λαοί με παρόμοια γλώσσα και έθιμα. Η σημαντικότερη Ελληνική αποικία που ιδρύθηκε στις Ιλλυρικές ακτές στην Αδριατική Θάλασσα ήταν η Απολλωνία, έγινε σταθμός στην Εγνατία που ξεκινούσε από τη Ρώμη και κατέληγε στην Κωνσταντινούπολη. Η περιοχή που αναφέρεται στην αρχαιότητα σαν Ιλλυρία έφτανε στα νότια μέχρι τον ποταμό Αώο. Ο Περίπλους του Ευξείνου Πόντου, ένα αρχαίο Ελληνικό κείμενο που έγραψαν τον 4ο αιώνα π.Χ. είναι το πρώτο που αναφέρει τα Ιλλυρικά φύλλα. Στα δυτικά κατοικούσαν η Θρακική φυλή Βρύγες, στα νότια οι Έλληνες Ηπειρώτες Χάονες με πρωτεύουσα τη Φοινίκη. Οι σημαντικότερες Ελληνικές αποικίες Απολλωνία, Επίδαμνος και Αμάντια ιδρύθηκαν τον 7ο αιώνα π.Χ. με εποίκους από την Κόρινθο και την αποικία τους Κέρκυρα.
Οι Αρδιαίοι που ζούσαν στο σημερινό Μαυροβούνιο ήταν η ισχυρότερη Ιλλυρική φυλή, τους έκανε πανίσχυρους ο Άγρων της Ιλλυρίας, γιος του ιδρυτή της βασιλικής δυναστείας των Αρδιαίων Πλευράτου Β΄, κατέκτησε όλες τις Ιλλυρικές φυλές. Τον διαδέχθηκε η δεύτερη σύζυγος του Τεύτα που επεκτάθηκε νοτιότερα στο Ιόνιο Πέλαγος. Η Ρώμη ανακήρυξε τον πόλεμο στο Ιλλυρικό βασίλειο με την πρόφαση ότι ο Άγρων είχε λεηλατήσει Ρωμαϊκά πλοία, η μάχη έληξε με ήττα των Ιλλυριών (227 π.Χ.). Ο τελευταίος μεγάλος Ιλλύριος βασιλιάς ήταν ο Γένθιος (181 π.Χ.), το βασίλειο του βρισκόταν γύρω από τη Σκόδρα στη σημερινή βόρεια Αλβανία. Ο Γένθιος αν και ήταν αρχικά σύμμαχος των Ρωμαίων συγκρούστηκε μεταξύ τους με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο Γ΄ Ιλλυρικός Πόλεμος, το αποτέλεσμα ήταν να κατακτήσει όλη την περιοχή η Ρωμαϊκή Δημοκρατία (167 π.Χ.). Οι Ρωμαίοι μοίρασαν την ευρύτερη περιοχή της Ιλλυρίας σε τρεις μεγάλες επαρχίες.
Ρωμαϊκή κυριαρχία και Μεσαίωνας
thumb|left|Η περιοχή που θεωρείται κοιτίδα των Αρβανιτών Κατακτημένη από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η Ιλλυρία οργανώθηκε ως ρωμαϊκή επαρχία με το όνομα Illyricum (Ιλλυρικόν), η οποία διαιρέθηκε αργότερα στις επαρχίες της Δαλματίας και της Παννονίας. Οι γαίες που συνιστούν τη σύγχρονη Αλβανία περιλαμβάνονταν στη Δαλματία. Αργότερα, στο Ιλλυρικόν θα περιληφθεί μεγάλο μέρος της βαλκανικής χερσονήσου, συμπεριλαμβανόμενης της Ελλάδας, καθώς ο ελληνικός πολιτισμός που επικρατούσε την εποχή εκείνη στην ευρύτερη περιοχή, είναι φανερός και αποδίδεται στα ελληνικά ονόματά τους. Όταν πέθανε ο Θεοδόσιος Α΄ (395) η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία διασπάστηκε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία και στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο στόχος ήταν να αντιμετωπιστούν τις απειλές που είχαν φέρει από τον βορρά οι Μεγάλες μεταναστεύσεις. Τον 6ο και τον 7ο αιώνα μ.Χ. οι Σλάβοι διέσχισαν τον Δούναβη και κατέλαβαν περιοχές στα Βαλκάνια που κατοικούσαν αρχαίοι Έλληνες, Ιλλυριοί και Θράκες, οι Ιλλυριοί αναφέρονται για τελευταία φορά τον 7ο αιώνα. Τον 11ο αιώνα ακολούθησε το Μεγάλο Σχίσμα του 1054 στο οποίο διασπάστηκε ο Χριστιανισμός στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στη δυτική Καθολική εκκλησία, στην Αλβανία η βόρεια ασπάστηκε τον Καθολικισμό και η νότια την Ορθοδοξία. Ο Αλβανικός λαός κατοικούσε δυτικά της λίμνης της Οχρίδας, στην κοιλάδα του ποταμού Σκούμπιν, δημιουργήθηκε το Πριγκιπάτο του Άρβανον (1190) υπό την ηγεσία του Πρόγον της Κρούγια. Όταν πεθανε ο Πρόγον τον διαδέχθηκαν στην ηγεσία του πριγκιπάτου οι γιοι του Γκιν και Ντιμιτρί. Όταν πέθανε ο Ντιμιτρί τον διαδέχθηκε ο Ελληνο-Αλβανός Γρηγόριος Καμωνάς και κατόπιν ο Γκόλεμ της Κρούγια. Το Μεγάλο Πριγκιπάτο της Ράσκας διαλύθηκε τον 13ο αιώνα. Το Άρβανον θεωρείται το πρώτο αυτόνομο Αλβανικό κράτος στα δυτικά όρια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας υπό την ανώτατη διοίκηση των οικογενειών Δούκες της Ηπείρου και Λασκαρίδες της Νίκαιας. Στα τέλη του 12ου και στις αρχές του 13ου αιώνα η Σερβία και η Δημοκρατία της Βενετίας άρχισαν να επεκτείνονται στην περιοχή.