cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αποτρίχωση
Ιατρικοί λόγοι
Στην αρχαία Αίγυπτο, πολλοί άνθρωποι ξύριζαν τις τρίχες για να αποτρέψουν την προσβολή από τις ψείρες, τους ψύλλους, και άλλα παράσιτα. Λαμβάνοντας υπόψη την απουσία εντομοκτόνων, αυτή η πρακτική φαίνεται λιγότερο παράξενη. Οι τρίχες του σώματος των ασθενών υπήρχε η συνήθεια να αφαιρούνται με ξυράφι πριν από τη χειρουργική επέμβαση για λόγους υγιεινής. Εντούτοις, αυτό απέφερε τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα και, κατά συνέπεια, οι ασθενείς σε πολλά νοσοκομεία δεν ξυρίζονται πλέον. Το ξύρισμα της τρίχας έχει χρησιμοποιηθεί μερικές φορές στις προσπάθειες να εξαφανιστούν τελείως οι ψείρες ή να ελαχιστοποιηθεί η μυρωδιά του σώματος λόγω της συσσώρευσης μικροοργανισμών στην τρίχα που προκαλούν δυσοσμία. Μερικοί άνθρωποι με "τριχίαση" (trichiasis) το βρίσκουν ιατρικά απαραίτητο να αφαιρούν τις προεξέχουσες βλεφαρίδες. Το ξύρισμα παρότι αποτελεί μία προσωρινή μέθοδο αποτρίχωσης μικρής διαρκείας, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να πολλαπλασιάσει ή να "δυναμώσει" τις τρίχες, παρά μόνο να τις κάνει να φαίνονται πιο χονδρές λόγω της φυσιολογίας της τρίχας. Συγκεκριμένα, εάν ξυρίζουμε την τρίχα συστηματικά, σε όλα τα στάδια ανάπτυξής της, θα δούμε πως όσο πιο κοντά στη ρίζα της βρίσκεται, τόσο πιο φαρδιά είναι, (ενώ κοντά στο ελεύθερο άκρο, που αποτελεί την άκρη της τρίχας, τα μαλλιά είναι πάντα πιο λεπτά), και αυτό συμβαίνει διότι πάντα ξυρίζουμε την τρίχα κοντά στη βάση της, με το που βγαίνει, με αποτέλεσμα η άκρη της να φαίνεται πάντα τετραγωνισμένη, πλατιά, και άγρια στο άγγιγμα. Αυτό δε σημαίνει ότι η τρίχα δυναμώνει. Σε καμία περίπτωση το ξύρισμα δε δύναται να δημιουργήσει νέους τριχοσμηγματογόνους θύλακες στο δέρμα, δηλαδή περισσότερες ή δυνατότερες τρίχες από ό,τι ήδη έχει κανείς. Ο μόνος τρόπος να τραφεί και κατ'επέκταση να δυναμώσει η τρίχα είναι μέσω του βολβού που τρέφει τη ρίζα της τρίχας. Πολλές μορφές καρκίνου απαιτούν τη χημειοθεραπεία, η οποία συχνά προκαλεί έντονη και ανώμαλη απώλεια μαλλιών. Για το λόγο αυτό, είναι κοινό στους καρκινοπαθείς να ξυρίζουν τα κεφάλια τους ακόμα και πριν ξεκινήσουν τη χημειοθεραπεία. Μετά το τέλος της θεραπείας, τα μαλλιά στο κεφάλι και στα φρύδια ξαναφυτρώνουν.
Κοινωνικοί, πολιτιστικοί και σεξουαλικοί λόγοι
Οι τρίχες αφαιρούνται συνήθως για κοινωνικούς και σεξουαλικούς λόγους σχετικούς με τον κοινωνικό ρόλο της τρίχας στην ανθρώπινη κοινωνία. Πολλοί πολιτισμοί ανέχονται ένα αισθητικά "ιδανικό" ποσό τρίχας για τα αρσενικά και τα θηλυκά. Οι άνθρωποι των οποίων η τρίχα παραβιάζει τέτοια πρότυπα μπορούν να δοκιμάσουν τα πραγματικά ή αντιληπτά προβλήματα με την κοινωνική αποδοχή. Πολλά άτομα στους δυτικούς πολιτισμούς ξυρίζουν τις τρίχες στο πρόσωπό τους, ενώ μια μειονότητα των ατόμων έχει μια γενειάδα, ακόμα και αν τα ταχέως αναπτυσσόμενα γένια θα πρέπει να ξυρίζονται σε καθημερινή βάση, ώστε να επιτύχουν εμφάνιση φρεσκοξυρισμένου. Μερικά άτομα ξυρίζονται επειδή δεν μπορούν να αφήσουν μια "πλήρη" γενειάδα (που ορίζεται γενικά ως μια ομαλή πυκνότητα από τα μάγουλα στο λαιμό), επειδή το χρώμα της γενειάδας είναι διαφορετικό από το χρώμα των μαλλιών του κρανίου, ή επειδή μεγαλώνει σε πολλές κατευθύνσεις, καθιστώντας τον καλλωπισμό δύσκολο. Μερικά άτομα ξυρίζονται επειδή οι γενειάδες τους είναι πολύ χονδροειδείς, προκαλώντας τους φαγούρα και ενόχληση. Μερικά άτομα τρέφουν γενειάδα για να αλλάξουν κατά διαστήματα την εμφάνισή τους. Σε πολλούς πολιτισμούς, ιδιαίτερα σε βορειοαμερικανικούς, ανατολικο-ευρωπαϊκούς και μεσανατολικούς πολιτισμούς, συχνά τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες αφαιρούν όλες ή ένα μέρος από τις τρίχες στο σώμα, εξαιτίας της ευρείας κοινωνικής αντίληψης ότι μια αξύριστη γυναίκα στερείται θηλυκότητας και δεν ειναι ελκυστική ή και για λόγους υγιεινής. Οι γυναίκες επίσης αφαιρούν μερικές ή και όλες από τις τρίχες του εφηβαίου (αποτρίχωση μπικίνι), για λόγους αισθητικούς ή σεξουαλικούς, μια αρχαιότατη συνήθεια: Στη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, αναφέρεται η συνήθεια της αποτρίχωσης του εφηβαίου με κάψιμο των τριχών με λυχνάρι. Σήμερα οι πορνοστάρ είναι διάσημες για την πρακτική τους αυτή, ενώ οι άνδρες επίσης χρησιμοποιούν την πρακτική αυτή, σε μικρότερη όμως κλίμακα. Από σεξουαλική άποψη με το ξύρισμα των τριχών, τα γεννητικά όργανα είναι περισσότερο εκτεθειμένα και φαίνονται πιο πολύ αλλά και για λόγους καθαριότητας. Μερικοί άνδρες ξυρίζουν τα κεφάλια τους, είτε για μόδα ή για να δροσίζεται πιο εύκολα το κρανίο, όπως σε άτομα με υπερίδρωση. Ένας πολύ μικρότερος αριθμός γυναικών κάνει ξύρισμα του κεφαλιού ως μόδα ή για διαμαρτυρία.
Θρησκευτικοί λόγοι
Το ξύρισμα του κεφαλιού είναι μέρος των παραδόσεων των Βουδιστών, Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Ινδουιστών. Οι βουδιστές και οι Χριστιανοί μοναχοί στη διάρκεια της χειροτονίας τους δέχονται την κουρά. Στην Ταϊλάνδη οι μοναχοί δεν ξυρίζουν μόνο το κεφάλι αλλά και τα φρύδια τους. Τα παιδιά των Βραχμάνων ξυρίζουν τα κεφάλια τους με τελετουργικό τρόπο, προτού πάνε σχολείο. Κοινή πρακτική στους Βουδιστές είναι τα παιδιά να έχουν ξυρισμένα κεφάλια. Τα αδύναμα ή άρρωστα παιδιά δεν ξυρίζονται εντελώς, αλλά τους αφήνουν μια μικρή τούφα μαλλιών, για να μετράει στην υγεία τους και να έχουν ειδική μεταχείριση. Όταν η υγεία τους βελτιώνεται, τους κόβουν και αυτή τη μικρή τούφα. Οι Βαχαβίτες στην Περσία απαγορεύουν ρητά το ξύρισμα. Στον Ιουδαϊσμό, απαγορεύεται το ξύρισμα συγκεκριμένων μερών του κεφαλιού. Οι Σιχ αντιτίθενται σε κάθε είδος αφαίρεσης τριχών. Γι' αυτούς, οι μακριές τρίχες υποδηλώνουν ευσεβή άνθρωπο. Η Σαρία (Ισλαμικός Νόμος) τοποθετεί τις τρίχες σε τρεις κατηγορίες. Έτσι, υπάρχουν οι τρίχες που πρέπει να αφαιρούνται οπωσδήποτε (μασχάλη, εφηβαίο), αυτές που συνιστάται να μην αφαιρούνται (μούσι, γενειάδα) και αυτές που περιορισμένη είναι η προτροπή για να τις αφαιρέσουν (τρίχες σε πόδια, χέρια, μέση, στήθος). Απαγορεύεται το ξύρισμα των φρυδιών, ενώ επιτρέπεται η αφαίρεση μόνο των έξω τριχών, που είναι "αδέσποτες" ανάμεσα στα φρύδια. Ένας άνδρας μπορεί να κόβει τις τρίχες στο στήθος και στην πλάτη του, όμως δεν τις αφαιρεί τελείως, καθώς θεωρείται γυναικεία μίμηση. Αντίθετα, επιτρέπεται στις γυναίκες να αφαιρούν τις τρίχες από αυτά τα μέρη.
Ως τιμωρία
Σε μερικές περιπτώσεις, η αφαίρεση τριχών από τα άτομα λαμβάνει το χαρακτήρα τιμωρίας. Στις αττικές κωμωδίες του 5ου και 4ου αιώνα περιέχονται έμμεσες αναφορές στο ξύρισμα της κεφαλής του μοιχού, τη βίαιη αφαίρεση των τριχών του εφηβαίου (παράτιλμος) και σε ένα ακόμη ποινικό τελετουργικό κατά το οποίο τοποθετούνταν στον πρωκτό του μοιχού ένα ραπανάκι (ραφανίδωσις).  Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ναζί έκοβαν εντελώς τις γενειάδες των Εβραίων, ως προθάλαμο αυτών των βασανιστηρίων που τους περίμεναν. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν κοινό μέσο ποινής να ξυρίζουν τα κεφάλια των γυναικών που ήταν δωσίλογες, καταδότριες και γενικότερα είχαν συνεργαστεί με τους Γερμανούς. Τις συγκέντρωναν σε ομάδες σε κεντρικό χώρο, όπου τις κούρευαν με τη χειροκίνητη ψιλή μηχανή, για παραδειγματισμό. Οι συντηρητικοί φοιτητές την εποχή του Πολέμου στο Βιετνάμ συχνά επιτίθενταν σε χίπηδες συναδέλφους τους και τους έκοβαν τα μακριά μαλλιά τους ή τους ξύριζαν τα μούσια. Στις αραβικές χώρες, αλλά και σε χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία, το ξύρισμα του κεφαλιού χρησιμοποιείται πολλές φορές για την ταπείνωση και τον εξευτελισμό των φυλακισμένων. Με απόφασή του, το 2003 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ότι το ξύρισμα του κεφαλιού ως μέρος πειθαρχικής τιμωρίας αποτελεί παραβίαση του άρθρου 3. .
Αποτρίχωση Κατηγορία:Ανθρώπινη τριχοφυΐα Κατηγορία:Δερματολογία
Νάσος Κεδράκας
Ο Αθανάσιος (Νάσος) Κεδράκας (Τρίκαλα Θεσσαλίας, 21 Νοεμβρίου 1915 - Ηλιούπολη, 25 Αυγούστου 1981) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Χαρακτηριστικός ήταν ο ρόλος του στην ταινία Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα, όπου έκανε τον Μικέ, τον φαρμακοποιό φίλο του Γιώργου Κωνσταντίνου. Στην τηλεοπτική σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975-1976, από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη) έπαιξε το ρόλο του "Κωσταντή".
Απεβίωσε από καρδιακή ανακοπή και ετάφη στην Ηλιούπολη όπου και έμενε. Το 2002 πέθανε και η γυναίκα του, Κικίτσα Κεδράκα, μέλος του ΚΚΕ.
Πρόζες και σκετς 1940-49
Ο Κεδράκας υπηρέτησε την τέχνη και έπαιξε σε πρόζες, σκετς και παρλάτες την περίοδο 1940-49, που είχε γράψει ο Μίμης Τραϊφόρος. Ο Ρωμιός (Χρήστος Ευθυμίου - Νάσος Κεδράκας) (σκετς). Σαν την Ελλάδα τη λεβεντομάνα (Ν. Κεδράκας - Γ. Σύλβας - Σ. Βέμπο) (πρόζα). Άντε στο καλό (Κλεό Σκολούδη - Ν. Κεδράκας - Αλίκη Ζαβερδινού - Γιάννης Σύλβας) (σκετς).
Θέατρο
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Αρήτη
Στην ελληνική μυθολογία η Αρήτη ήταν βασίλισσα των Φαιάκων, κατά τον Όμηρο σύζυγος του βασιλιά Αλκινόου, ενώ κατά τον Ησίοδο αδελφή του. Στην ομηρική Οδύσσεια (η 66 κ.ε.) η Αρήτη περιγράφεται ως γυναίκα ευγενική και αξιότιμη, μια αρχόντισσα που την τιμά, την ακούει και τη σέβεται ο άντρας της, τα παιδιά της και ο λαός της. Ο καλός της λόγος επιδρά ευεργετικά στις αποφάσεις του βασιλιά Αλκινόου και η παρουσία της στις συζητήσεις για θέματα του κράτους και του λαού διαλύει τις διαφορές και τις αντιμαχίες, οδηγώντας σε ευτυχείς λύσεις.
Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στα Αργοναυτικά (4, 1013 κ.ε.) διηγείται ότι η Αρήτη μεσολάβησε ανάμεσα στους Αργοναύτες και στους άρχοντες της Κολχίδας. Αυτή πάντρεψε τον Ιάσονα και τη Μήδεια, δίνοντας ως γαμήλιο δώρο στο ζεύγος 12 σκλάβες.
Πηγή
Αρητη Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Κέρκυρας
Φρανς Σνόι
Ο Φράνσις "Φρανς" Σνόι (σλοβενικά: Franc Snoj) (28 Ιανουάριου 1902 - 22 Απριλίου 1962 Λιουμπλιάνα), ήταν Σλοβένικης καταγωγής οικονομολόγος και πολιτικός της Γιουγκοσλαβίας.
Ήταν μέλος του Σλοβενικού Λαϊκού κόμματος και από το 1937 έγινε πρόεδρος του συλλόγου των πυροσβεστών Γιουγκοσλαβίας. Στις εκλογές του 1938 εξελέγη στη γιουγκοσλαβική Εθνοσυνέλευση. Ως υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου συμμετείχε σε τρεις κυβερνήσεις από το Δεκέμβριο του 1938, από το Φεβρουάριο του 1939, και από το Μάρτιο του 1941.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβένοι πολιτικοί Κατηγορία:Υπουργοί άνευ χαρτοφυλακίου της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί μεταφορών της Σλοβενίας
Μίχα Κρεκ
Ο Μίχα Κρεκ (σλοβενικά: Miha Krek) (28 Σεπτεμβρίου 1897 - 18 Νοεμβρίου 1969) ήταν σλοβένος δικηγόρος και συντηρητικός πολιτικός. Μεταξύ 1941 και 1969, ήταν ο άτυπος αρχηγός της σλοβενικής αντικομμουνιστικής μετανάστευσης.
Γεννήθηκε στην Άνω Καρνολία της Αυστροουγγαρίας στο χωριό Λεσκοβίτσα, , σπούδασε στο "Ινστιτούτο Αγίου Στανισλάους" στη Σεντβίντ κοντά στη Λιουμπλιάνα. Κατά τη διάρκεια του Α΄παγκοσμίου πολέμου πολέμησε με τον Αυστροουγγρικό στρατό. Μετά τον πόλεμο σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια του Ζάγκρεμπ και Λιουμπλιάνα όπου απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1930. Μέχρι το 1935 είχε δικηγορικό γραφείο στη Λιουμπλιάνα.
Προσχώρησε στο συντηρητικό Σλοβενικό καθολικό Λαϊκό κόμμα το 1921. Αρχικά υπηρέτησε στους πολιτιστικούς συλλόγους του κόμματος. Υπηρέτησε επίσης ως πρόεδρος του σλοβενικού τμήματος της καθολικής δράσης, και αρχισυντάκτης της κύριας συντηρητικής εφημερίδας "Slovenec". Κατά τη διάρκεια της βασιλικής δικτατορίας του βασιλιά Αλέξανδρου Καραγιώργεβιτς της Γιουγκοσλαβίας διετέλεσε αντιπρόεδρος του κόμματος.
Το 1936 έγινε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση του Μιλάνου Στογιαντίνοβιτς. Το 1938 εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας στον κατάλογο της Γιουγκοσλαβικής Ριζοσπαστικής κοινότητας των οποίων οι σλοβένοι του Λαϊκού Κόμματος ήταν μέρος του μεταξύ 1935 και 1941. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους έγινε Υπουργός κατασκευών και διατήρησε το υπουργείο του έως τον Φεβρουάριο του 1939. Το 1940 διορίστηκε Υπουργός Παιδείας. Μετά το θάνατο του Άντον Κόροσετς έγινε γενικός γραμματέας της Γιουγκοσλαβικής Ριζοσπαστικής κοινότητας στην Μπανόβινα του Ντράβα και έγινε έτσι η δεύτερος πιο σημαίνοντας πολιτικός της Σλοβενίας και του Λαϊκού κόμματος μετά τον Φραν Κούλοβετς.
Το 1944 ήταν αντίθετος με τη συμφωνία των Τίτο και Σούμπατιτς με την οποία η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση στην εξορία αναγνώρισε τους παρτιζάνους. Το ίδιο έτος μετακόμισε στη Ρώμη όπου οργάνωσε το Εθνικό συμβούλιο της Σλοβενίας στο εξωτερικό, το οποίο ήταν σε αντίθεση με την κομμουνιστική ηγεσία του απελευθερωτικού μετώπου στη Σλοβενία. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους του 1945 συνέγραψε ένα μανιφέστο με τίτλο «Η Κυβέρνηση του Τίτο και ο ολοκληρωτισμός», μαζί με τον ηγέτη του Σοσιαλιστικού κόμματος της Γιουγκοσλαβίας Ζίβκο Τοπάλοβιτς και τον ηγέτη του Ανεξάρτητου Δημοκρατικού κόμματος Αδάμ Πριμπίτσεβιτς. Το 1946 δικάστηκε ερήμην από τις νέες Γιουγκοσλαβικές κομμουνιστικές αρχές με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και των εγκλημάτων πολέμου και καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης.
Πηγές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι νομικοί Κατηγορία:Σλοβένοι πολιτικοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιστορία της Αυστροουγγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Υπουργοί άνευ χαρτοφυλακίου της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί κατασκευών της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Σλοβένοι νομικοί
Δρόμος της Σιβηρίας
Ο Δρόμος της Σιβηρίας (ρωσικά: Сибирский тракт: Sibirsky trakt), επίσης γνωστός και ως Αυτοκινητόδρομος της Μόσχας (ρωσικά: Московский тракт: Moskovsky trakt) ή Μεγάλος Αυτοκινητόδρομος (ρωσικά: Большой тракт: Bolshoi trakt), ήταν ιστορικός δρόμος ο οποίος συνέδεε την Ευρωπαϊκή Ρωσία με τη Σιβηρία και την Κίνα.
Ιστορία
Η κατασκευή του δρόμου αποφασίστηκε από τον Τσάρο και ολοκληρώθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα. Πριν από αυτό, οι μεταφορές στη Σιβηρία γίνονταν κυρίως μέσω ποτάμιων διαδρομών. Οι πρώτοι άποικοι από τη Ρωσία έφτασαν στη Σιβηρία μέσω του ποτάμιου δρόμου Τσέρντιν, ο οποίος αντικαταστάθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1590 από τη χερσαία διαδρομή Μπαμπίνοφ. Η πόλη Βερχοτούριε των Ουραλίων αποτελούσε το πιο ανατολικό σημείο της διαδρομής Μπαμπίνοφ.
Ο κατά πολύ μακρύτερος δρόμος της Σιβηρίας ξεκινούσε από τη Μόσχα ως Αυτοκινητόδρομος Βλαντίμιρ και διέσχιζε τις πόλεις Μουρόμ, Κοζμοντεμάνσκ, Καζάν, Περμ, Κουνγκούρ, Γεκατερίνμπουργκ, Τιουμέν, Τομπόλσκ, Τάρα, Κάινσκ, Τομσκ, Γενισέισκ και Ιρκούτσκ. Αφού διέσχιζε τη λίμνη Βαϊκάλη, ο δρόμος διαιρείτο κοντά στην πόλη Βερκνουντίσκ. Ο ένας κλάδος του συνέχιζε ανατολικά προς την πόλη Νερτσίνσκ, ενώ ο άλλος προχωρούσε νότια στον συνοριακό σταθμό της πόλης Κιάτα, όπου συνδεόταν με καραβάνια καμήλων τα οποία διέσχιζαν τη Μογγολία με προορισμό την πύλη του Μέγα Σινικού Τείχους στην πόλη Καλγκάν της Κίνας.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο δρόμος μετακινήθηκε προς τον νότο. Από την πόλη Τιουμέν, ο δρόμος προχωρούσε μέσω των πόλεων Γιαλουτόροφσκ, Ισίμ, Ομσκ, Τομσκ, Ατσίνσκ και Κρασνογιάρσκ, πριν επανασυνδεθεί με την παλαιότερη διαδρομή στην Ιρκούτσκ. Ο δρόμος παρέμεινε ζωτικής σημασίας στη σύνδεση της Σιβηρίας με τη Μόσχα και την Ευρώπη μέχρι και τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα, οπότε και αντικαταστάθηκε από τον υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο και τον χερσαίο δρόμο για κάρα και χειράμαξες. Ο αντίστοιχος δρόμος για αυτοκίνητα είναι ο υπερσιβηρικός αυτοκινητόδρομος.
Ετυμολογία και κληρονομιά του ονόματος
Ο δρόμος της Σιβηρίας ήταν επίσης γνωστός ως ο Δρόμος του Τσαγιού, όνομα το οποίο οφειλόταν στις μεγάλες ποσότητες τσαγιού που μεταφέρονταν από την Κίνα προς την Ευρώπη μέσω της Σιβηρίας. Ο Τσαρλς Γουέινον, ο οποίος πέρασε από τον «Μεγάλο Δρόμο» το 1893, εγγράφηκε στη δημοφιλή πεποίθηση πως «το καλύτερο τσάι που παράγεται στην Κίνα πηγαίνει στη Ρωσία». Το 1915, η Κίνα εξήγαγε στη Σιβηρία 70.297 τόνους τσάι, ποσότητα η οποία αντιπροσώπευε το 65% των συνολικών εξαγωγών τσαγιού της χώρας. Ο δρόμος αποτελεί συνώνυμο του μείγματος τσαγιού των Ρωσικών καραβανιών. Αρχικά εισαγόταν με τη μορφή βαριά και σκληρά συσκευασμένων τούβλων τσαγιού (συμπιεσμένο τσάι), κάτι το οποίο επέτρεπε σε κάθε καμήλα να μεταφέρει μεγάλες ποσότητες με έναν πιο συμπαγή τρόπο. Από την Κιάτα, το τσάι μεταφερόταν στο πανηγύρι της Ιρμπίτ για περαιτέρω εμπορικές συναλλαγές.
Ένα άλλο δημοφιλές Κινεζικό προϊόν που εισαγόταν στη χώρα, ήταν το ραβέντι (αποξηραμένη ρίζα του), το οποίο πωλείτο δυτικά της Αγίας Πετρούπολης «δεκαπέντε φορές περισσότερο από όσο στοίχιζε στην Κιάτα».
Πηγές
Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία
Αντώνης Ξενάκης
Ο Αντώνης Ξενάκης (1926-7 Φεβρουαρίου 1979) ήταν Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Φοίτησε στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη Σχολή Δ. Ροντήρη. Το 1946 έκανε την πρώτη του εμφάνιση με τον Θίασο των Ηνωμένων Καλλιτεχνών, ενώ το 1948 συμμετείχε στο θίασο του Αδαμάντιου Λεμού. Κατά τα έτη 1948-1950 υπήρξε επικεφαλής του Στρατιωτικού Θιάσου, οπότε και παρουσιάζει την Αντιγόνη του Σοφοκλή, το "Σημάδι του σταυρού" του Ο'Νηλ και άλλα έργα του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου.
Το 1950-51 εργάζεται ως ηθοποιός στον θίασο της κυρίας Κατερίνας, ενώ το 1952-53 στον Θίασο Β. Διαμαντόπουλου. Από το 1955 ως το 1957 συνεργάζεται με τους θιάσους Ν. Σκιδά, Β.Λογοθετίδη, Ελ. Χατζηαργύρη και με το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο. Από το 1958, ήταν μόνιμο μέλος του Πειραϊκού Θεάτρου και από τα ιδρυτικά του στελέχη. Έλαβε μέρος επανειλλημένως στα Φεστιβάλ Επιδαύρου και Αθηνών και περιόδευσε στην Ευρώπη, Βόρεια, Κεντρική και Νότια Αμερική, Σοβιετική Ένωση και Ασία. Διετέλεσε βοηθός του σκηνοθέτη και δάσκαλου Δημήτρη Ροντήρη και αντιπροσώπευσε την Ελλάδα σε πλήθος διεθνών Φεστιβάλ καθώς και στο μορφωτικό πρόγραμμα της Ολυμπιάδος του Μεξικού. Έχει λάβει το μετάλλιο του 2ου Φεστιβάλ μουσικής και δράματος του Ισραήλ, πλήθος διακρίσεων, ενώ ο χορός του Πειραϊκού Θεάτρου κάτω από τη διδασκαλία του στην "Ορέστεια" του Αισχύλου πήρε το 1ο βραβείο (χρυσό μετάλλιο) στο παγκόσμιο Φεστιβάλ Θεάτρου στην Αργεντινή.
Ως σκηνοθέτης ανέβασε την "Αντιγόνη" του Σοφοκλέους, το "Σημάδι του Σταυρού" του Ο'Νιλ, το "Κόκκινο Πουκάμισο" του Σπ. Μελά, τα "Δάκρυα στη θάλασσα" του Μπίστη, τη "Στέλλα Βιολάντη" του Ξενόπουλου, την "Ιφιγένεια εν Ταύροις", την "Ηλέκτρα" του Σοφοκλή και το 1971 σκηνοθέτησε στο Θεατρικό Εργαστήρι το "Παιχνίδι" του Σάμιουελ Μπέκετ. Σκηνοθέτησε το έργο "Υπάρχει δικαιοσύνη" (Τζόαν Ντάνβερς) το οποίο θεωρούσε ως ένα από τα καλλίτερα έργα του διεθνούς ρεπερτορίου. Επίσης ήταν καθηγητής της Δραματικής Σχολής <<Θεατρικό Εργαστήρι>> Αθηνών.
Συμμετοχές
Έχει παίξει πολλά έργα του σύγχρονου ρεπερτορίου μεταξύ των οποίων: "Εκατομμυριούχοι της Νάπολης, "Θάψτε τους νεκρούς" του Ίρβινγκ Σόου, "Ήταν όλοι τους παιδιά μου" του Άρθουρ Μίλερ, "Σιωπηλή τραγωδία", "Ατμόπλοιον" κλπ.
Από το κλασικό ρεπερτόριο: "Μάγδα" του Αούντερ Αν, "Λουίζα Μίλερ" του Σίλλερ στον ρόλο του Φερδινάρδου, "Οθέλλος" του Σαίξπηρ, "Οι γάμοι του Φίγκαρο" του Μπομαρσαί, "Λοκαντιέρα" του Κάρλο Γκολντόνι, "Πέρσες" του Αισχύλου, "Ηλέκτρα" του Σοφοκλή, "Ευμενίδες" του Αισχύλου, "Μήδεια" του Ευριπίδου, "Ιππόλυτος" του Ευριπίδου, "Ιφιγένεια εν Αυλίδι".
Θάνατος
Πέθανε το 1979, έπειτα από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, σε ηλικία 52 ετών. Τα καρδιακά προβλήματα που αντιμετώπιζε τον είχαν αναγκάσει να αποχωρήσει από την ενεργό δράση τους τελευταίους μήνες της ζωής του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Βαρθολομαίος Κουτλουμουσιανός
Ο Βαρθολομαίος Κουτλουμουσιανός (1772-1851) ήταν Έλληνας ιερομόναχος, δάσκαλος, σχολάρχης, συγγραφέας, επιμελητής και εκδότης λειτουργικών βιβλίων και θρησκευτικών πραγματειών. Διετέλεσε διευθυντής της Θεολογικής Σχολής της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως, προκατόχου της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.
Βίος
Ο κατά κόσμον Βασίλειος Στέκας γεννήθηκε στο χωριό Γλυκύ της Ίμβρου στις 22 Δεκεμβρίου 1772 και ήταν δεύτερο από τα εννέα παιδιά του Διαμαντή και της Παρασκευής Στέκα.
thumb|left|250px|Άποψη της Μονής Κουτλουμουσίου Έλαβε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στη γενέτειρά του και στον κοντινό (στην θρακική ακτή) Αίνο. Το 1793 μετέβη στη Μονή Κουτλουμουσίου με σκοπό να καρεί μοναχός. Εκεί έλαβε το όνομα Βαρθολομαίος, αλλά και το προσωνύμιο Κουτλουμουσιανός. Κατά τη διάρκεια της δεκαετούς παραμονής του στο Άγιον Όρος χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας και συνδέθηκε με το Νικόδημο τον Αγιορείτη και τους τελευταίους εκπροσώπους του κινήματος των Κολλυβάδων. Το 1803 επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του με σκοπό τη συγκρότηση γραμματοδιδασκαλείου. Μαζί με τον αδελφό του Κύριλλο, ο Βαρθολομαίος δημιούργησε ένα σχολείο στο πατρικό του σπίτι. Μετά από τρία χρόνια παραμονής στο νησί και αφού δεν κατόρθωσε να συστήσει το σχολείο που επιθυμούσε, έφυγε για τις Κυδωνιές, με σκοπό να φοιτήσει μαζί με ένα από τα αδέλφια του στην εκεί Ακαδημία. Μεταξύ των δασκάλων τους εκεί ήταν διάσημοι Έλληνες παιδαγωγοί, όπως ο Γ. Σαράφης και ο Βενιαμίν Λέσβιος. Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της φοίτησής του, το 1809, επέστρεψε στην Ίμβρο και επιχείρησε ξανά να συστήσει σχολείο στο μετόχι της Μονής Κουτλουμουσίου. Όμως επιδημία πανώλης, η οποία ενέσκηψε το νησί το 1814, τον ανάγκασε να καταφύγει στην Θεσσαλονίκη.
thumb|left|250px|Φλαγγίνειος Σχολή και Άγιος Γεώργιος των Ελλήνων, Βενετία Λόγω πολιτικών και κοινωνικών συγκυριών παρέμεινε εκεί μέχρι το 1821, ενώ για να επιβιώσει παρέδιδε μαθήματα κατ΄οίκον. Πλούσιοι έμποροι-γονείς μαθητών του τον βοήθησαν να φύγει στη Μασσαλία. Στο Γαλλικό αυτό λιμάνι παρέμεινε μέχρι το 1827, οπότε δέχτηκε πρόσκληση της ελληνικής κοινότητας της Βενετίας για να πάει εκεί ως εφημέριος του ναού του Αγίου Γεωργίου αλλά και δάσκαλος στη Φλαγγίνειο Σχολή. Ο Βαρθολομαίος αποδέχτηκε την πρόσκληση και παρέμεινε στη Βενετία μέχρι το 1834. Κατά το διάστημα της εκεί παραμονής του η δράση του υπήρξε πολυσχιδής: εκπαιδευτική, κοινωνική και εκδοτική. Έτσι έγινε ευρέως γνωστός, όχι μόνο στους εκκλησιαστικούς κύκλους, αλλά και στην ελληνική διανόηση της διασποράς ως σοφός δάσκαλος και σχολάρχης. Έπειτα, ο Ανδρέας Μουστοξύδης τον προσκάλεσε να έλθει στην Κέρκυρα για να διδάξει στο παράρτημα της Ιονίου Ακαδημίας στο Εκκλησιαστικό Σπουδαστήριο. Μετά από δύο χρόνια του απευθύνθηκε νέα πρόσκληση, αυτή τη φορά από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριο ΣΤ΄ και τους συμπατριώτες του για να δημιουργήσει σχολείο στην Ίμβρο.
Το 1839 τον προσκάλεσε εκ νέου ο Πατριάρχης να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και να διδάξει και να διευθύνει την νεοσύστατη Πατριαρχική Θεολογική Σχολή στο Φανάρι. Το 1840 η Σχολή έκλεισε και ο Βαρθολομαίος ανέλαβε καθήκοντα στην Εμπορική Σχολή της Χάλκης. Το 1847 επέστρεψε στην μονή όπου είχε καρεί μοναχός και παράλληλα ξεκίνησε να διδάσκει στην Αθωνιάδα Ακαδημία. Πέθανε εκεί στις 12 Ιουλίου 1851.
Έργο
Ο «θεολόγος του βιωματικού και της λατρείας» Βαρθολομαίος, όπως τον αποκαλεί ο Αρχιμανδρίτης Δημήτριος Στρατής, αφιέρωσε όλη του τη ζωή στη διδασκαλία των νέων και τόνιζε: «''όπου τα φώτα της παιδείας λάμπωσι περισσότερον εκεί είναι και οι λαοί πλέον φωτισμένοι και πλήθη πλέον εξευγενισμένα εκεί και φρονήματα ορθά προηγούνται των πράξεων και πράξεις αγαθαί επιβεβαιώνουσι την ορθότητα των φρονημάτων. Εκεί και τέχναι και επιστήμαι ακμάζουσιν, και νόμοι δικαιότεροι βασιλεύουσι και τα δίκαια του ανθρώπου υπερασπίζονται απαραβίαστα και ο άνθρωπος ζη ευδαιμονέστερα''». Ο Βαρθολομαίος συνέγραψε πολυάριθμα εκκλησιαστικά λειτουργικά έργα και υπήρξε ταυτόχρονα κριτικός και εκδότης. Σημαντικές είναι οι προσπάθειες που κατέβαλε για την αποκατάσταση εκκλησιαστικών κειμένων στην αρχική τους μορφή, χωρίς αλλοιώσεις ή λάθη. Επιμελήθηκε ο ίδιος την εκτύπωση ενός από τα δύο Ευαγγέλια της μονής του Τιμίου Προδρόμου Αρκαδίας, που τυπώθηκε στη Βενετία το 1860 από το τυπογραφείο του Ναού του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων. Διόρθωσε και ετοίμασε επίσης για εκτύπωση τα Μηναία, που εκδόθηκαν στη Βενετία το 1843. Ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, ανέθεσε στον Βαρθολομαίο να συντάξει προσευχητάριο και βιβλίο κατήχησης. Το προσευχητάριο εκδόθηκε στη Βενετία το 1828.
Η βιβλιοθήκη του στην Μονή Κουτλουμουσίου καταστράφηκε από μεγάλη πυρκαγιά που κατέκαψε την μονή στις 20 Φεβρουαρίου 1857, έξι χρόνια μετά τον θάνατό του.
Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη
μικρογραφία|339x339εσ|Οι εικονιζόμενοι είναι με τη σειρά από τα αριστερά προς τα δεξιά ο Άγιος Ραφαήλ, η Αγία Ειρήνη και ο Άγιος Νικόλαος. Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη είναι οσιομάρτυρες της χριστιανικής εκκλησίας. Είναι νεοφανείς άγιοι καθώς μαρτύρησαν 10 χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1463 μ.Χ.). Σύμφωνα με μαρτυρίες φαίνεται πως φανερώθηκαν από το 1959 με θαυματουργικό και θαυμαστό τρόπο. Η εορτή τους είναι δυο μέρες μετά το Πάσχα, δηλαδή την Τρίτη της Διακαινησίμου ή Λαμπροτρίτη, στην ομώνυμη μονή της Λέσβου.
Πότε έζησαν
Οι χριστιανοί από την ημέρα της σφαγής τους γιόρταζαν τη μνήμη τους στη θέση Καρυές της Λέσβου. Μετά από χρόνια δημιουργήθηκε εκεί ένας ελαιώνας και παρέμειναν κάποια υπολείμματα του παλιού μοναστηριού στο οποίο τελούνταν οι μνήμες τους από κάποιες γυναίκες του χωριού. Ύστερα χτίστηκε η εκκλησία που είναι αφιερωμένη σε αυτούς.
Η ομώνυμη εκκλησία τους στη Λέσβο
Άλλη πηγή αναφέρει ότι στον ελαιώνα στη θέση Καρυές περιφερόταν μια φιγούρα ανάμεσα στα δέντρα μετά τη λειτουργία για τον εορτασμό της μνήμης τους. Το 1959 η οικογένεια του Άγγελου Ράλλη που είχε στην ιδιοκτησία της το κτήμα αποφάσισε να χτίσει μια εκκλησία στη θέση παλιάς. Στα θεμέλια και σε βάθος 2 μέτρων βρέθηκαν οι πρώτοι σκελετοί. Με πρώτη τη γυναίκα του Άγγελου Ράλλη, Βασιλική, ύστερα από αυτό το γεγονός, άρχισαν οι διηγήσεις και οι εμφανίσεις από τον Άγιο Ραφαήλ και σε άλλες πιστές του χωριού. Ήταν μια ψηλή και αυστηρή παρουσία ιερωμένου που εξιστορούταν και το μαρτύριο των συναθλησάντων του.
Ο βίος του Αγίου Ραφαήλ
Γεννημένος το 1410 στο Περαχώρι της Ιθάκης, ο κατά κόσμον Γεώργιος Λάσκαρης ή Λασκαρίδης ήταν χωρικός. Ο Άγιος Ραφαήλ είχε γονείς τον Διονύσιο και τη Μαρία που του έδωσαν χριστιανική ανατροφή. Κοντά τους έμαθε πολλά, όμως όταν ήταν 13 χρονών έφυγε για τον Μυστρά με προτροπή του συζύγου της αδερφής του. Εκεί σπούδασε δυτική και ελληνική φιλοσοφία και ιατρική, κάτι που τον ευχαριστούσε πολύ.
Κατατάχθηκε με μεγάλο βαθμό αξιώματος στον βυζαντινό στρατό και αργότερα, σε ηλικία 35 ετών, έγινε κληρικός. Ο ιερέας που τον προέτρεψε να πάρει αυτό τον δρόμο ονομαζόταν Ιωάννης και ήταν ιδιαίτερα σεβαστός και ευλαβής. Τούτο συνέβη ως εξής: Ήταν Χριστούγεννα και ο πατήρ Ιωάννης κοινώνησε τους στρατιώτες κηρύττοντας τον λόγο του Θεού. Ο Γεώργιος εντυπωσιάστηκε τότε, αλλά δεν έκανε τίποτα. Όταν ήρθαν κάποια Θεοφάνεια εγκατέλειψε τη θέση του και ακολούθησε τον δρόμο του Θεού.
Κατάφερε να χειροτονηθεί και πρεσβύτερος αφότου είχε γίνει μοναχός και αξιώθηκε με το οφφίκιο του πρωτοσύγκελλου και του αρχιμανδρίτη. Αναφέρεται ακόμα πως στάλθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στη Μορλαί της Γαλλίας προκειμένου να εκπληρώσει τα καθήκοντά του, λίγο πριν από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Ο Άγιος Ραφαήλ έχει αποκαλύψει με τον γνωστό θαυμαστό του τρόπο ότι έβγαζε λόγους στην Αθήνα και συγκεκριμένα στον λόφο του Φιλοπάππου (στον ναό του Αγίου Δημητρίου Μυροβλύτη που μετέπειτα ονομάστηκε Λουμπαρδιάρης) με τις ιδιότητες του εφημέριου και του ιεροκήρυκα. Το 1450 πήγε στη Μακεδονία έχοντας πάντα στο πλευρό του τον Νικόλαο, ο οποίος εκάρη μοναχός και στη συνέχεια διάκονος. Μαρτύρησε στη Λέσβο στις 9 Απριλίου 1463, αφού πρώτα υπεβλήθη σε φρικτά βασανιστήρια από τους Τούρκους. Από έρευνα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ξέρουμε ότι εκείνη τη μέρα ήταν Τρίτη.
Το πνευματικό του τέκνο ο Άγιος Νικόλαος
Στη Γαλλία απέκτησε ένα πνευματικό παιδί τον διάκονο Νικόλαο, με τον οποίο ουδέποτε χωρίστηκαν, παρά μόνο όταν κήρυτταν τον λόγο του Θεού. Ο Νικόλαος, γεννηθείς στη Θεσσαλονίκη και γόνος πλούσιας οικογένειας, ήταν παιδί ενός συμβολαιογράφου. Στάλθηκε από τους γονείς του στη Γαλλία για να σπουδάσει ιατρική. Ο νεαρός φοιτητής Νικόλαος γοητεύτηκε από τον λόγο του Ευαγγελίου και έφυγε μαζί με τον τότε πατέρα Γεώργιο στην Ελλάδα, ακολουθώντας τον μοναχικό βίο.
Η μετάβαση στη Λέσβο
Οι Τούρκοι είχαν ξεκινήσει διωγμούς κατά των χριστιανών και, παράλληλα, λεηλατούσαν περιοχές της Θράκης. Ο Άγιος Ραφαήλ διέφυγε μαζί με άλλους από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και κατέφυγε στη Λέσβο (14 Μαρτίου 1454), η οποία θεωρούταν ασφαλές νησί. Να σημειωθεί ότι, όταν έπεσε η βυζαντινή αυτοκρατορία, η Λέσβος, προνομιούχα από τον Σουλτάνο, έχοντας τότε έναν ελαστικό και δίκαιο ηγεμόνα, είχε γίνει το καταφύγιο για πολλούς χριστιανούς στους οποίους επιτρέπονταν να πηγαίνουν στα μοναστήρια. Στους Αγίους Ραφαήλ και Νικόλαο υπεδείχθη το μοναστήρι των Γενεθλίων της Θεοτόκου, το οποίο βρισκόταν στον λόφο των Καρυών κοντά στη Λουτρόπολη Θέρμης. Εκεί και διέμειναν. Σε εκείνο το μοναστήρι είχαν ήδη ασκητεύσει πολλοί οι οποίοι φαίνεται να συνοδεύουν τον Άγιο σε εμφανίσεις του. Σύμφωνα πάντα με τη λαϊκή παράδοση, επρόκειτο για γυναικείο μοναστήρι που είχε υποστεί πειρατική επιδρομή το 1235 μ.Χ. Εκεί είχε μονάσει και η ηγούμενη Ολυμπία από την Πελοπόννησο μαζί με την αδερφή της Ευφροσύνη, οι οποίες αγωνίστηκαν ενάντια στους επιδρομείς. Η ηγουμένη Ολυμπία, που πέθανε τελικά στις 11 Μαΐου 1235, εμφανίστηκε μαζί με τον Άγιο Ραφαήλ σε αποκαλυπτικό γεγονός. Στο μοναστήρι αυτό, παλαιότερα, τιμούσαν μαζί με τη Θεοτόκο και την Αγία Παρασκευή.
Η κατάκτηση της Μυτιλήνης από τους Τούρκους
Τον Σεπτέμβρη του 1462 άρχισε η πολιορκία του νησιού και στις 17 Σεπτεμβρίου 1462 η Λέσβος κατελήφθη από τις τουρκικές δυνάμεις. Παρόλα αυτά, και για 6 μήνες μετά, το μοναστήρι των Γενεθλίων της Θεοτόκου παρέμενε ανέγγιχτο, ίσως επειδή υπήρχαν προνόμια παραχωρημένα από τον Πατριάρχη, αλλά και επειδή το επέτρεπε ακόμα ο Σουλτάνος.
Ένα χρόνο μετά, το 1463, έγινε εξέγερση κατά των εισβολέων σε τοπικό επίπεδο. Τη Μεγάλη Παρασκευή ο Άγιος Ραφαήλ έκρυψε τα ιερά σκεύη και τα άμφια σε μια τρύπα. Στο μοναστήρι βρίσκονταν εκείνος, ο διάκονος Νικόλαος, ο προεστός Βασίλειος, η μικρή ανιψιά του Ελένη, ο δάσκαλος Θεόδωρος και η γυναίκα του με το μωρό (μικρός Ραφαήλ), η μικρή Ειρήνη και κάποιοι μοναχοί που είχαν πάει στο βουνό. Ο μοναχός Σταύρος και ο επιστάτης Ακίνδυνος πήγαν και αυτοί στο βουνό με οδηγίες του Αγίου Ραφαήλ, προκειμένου να τους προειδοποιήσουν.
Μαζί με τα ιερά αντικείμενα που έκρυψε ο Άγιος βρισκόταν και μια εικόνα της Παναγίας, την οποία είχε φέρει μαζί του στη Λέσβο. Εκείνη η κρύπτη που βρισκόταν και η εικόνα δεν βρέθηκε ποτέ, παρ όλες τις αναζητήσεις και ανασκαφές επί τριετία. Από κατοίκους ξέρουμε, ότι θα βρεθεί από άνθρωπο άλλης γενιάς με δυνατή πίστη, όπως τους το φανέρωσε η Παναγία. Στις Καρυές, τον τόπο του μαρτυρίου, βρέθηκε ωστόσο ένα εικόνισμα του Παντοκράτορα που χρονολογείται από τον 14ο αιώνα. Σχετικά με αυτό επέμενε ο Άγιος Ραφαήλ να βρεθεί.
Το απάνθρωπο τέλος του Αγίου
Ο Άγιος λειτούργησε για τελευταία φορά τη Μεγάλη Πέμπτη. Τη Μεγάλη Παρασκευή έβρεχε πολύ. Κάποια στιγμή, ο Άγιος βγήκε έξω και είδε τους εισβολείς να πλησιάζουν στην πόρτα της μονής. Με σθένος τους φώναξε ότι η ψυχή του ανήκει στον Θεό, όμως το σώμα του μπορούν να το κάνουν ό,τι θέλουν. Τράβηξε και ένα μεγάλο σταυρό που είχε στον λαιμό του και τους είπε: "Εμείς αυτόν προσκυνούμε και ποτέ δε θα τον εγκαταλείψουμε". Το μαρτύριο του είχε αρχίσει. Ο ίδιος διηγήθηκε το μαρτύριό του σε πιστούς, μετά τον θάνατό του ως εξής: ''«Οι Τούρκοι μου έκαναν πολλά μαρτύρια. Πρώτα με χτύπησαν με τα ρόπαλα τους και με έριξαν κάτω παράλυτο. Έπειτα με κεντούσαν με τα κοντάρια τους, με τραβούσαν από τα γένια και με έσερναν καταγής. Ύστερα με έδεσαν σε μια καρυδιά και με χτυπούσαν απάνθρωπα επί ένα εικοσιτετράωρο. Όταν με βασάνιζαν, είπα «θα αντέξω τα πάντα για το θέλημα του Κυρίου, μέχρι την τελευταία μου πνοή». Κρεμασμένος, έβλεπα που κλωτσούσαν και κτυπούσαν τους άλλους καλόγηρους, αλλά έλεγα: «Εδώ, στον αγώνα μέχρι την τελευταία μου πνοή». Γι’ αυτό είχα και έχω αυτές τις δυνάμεις». Με κατέβαζαν έως κάτω και πάλι με ανέβαζαν επάνω και με ξανακατέβαζαν, σέρνοντάς με στις πέτρες που είχαν βαφεί κόκκινες από το αίμα μου. Έπειτα με κρέμασαν ανάποδα εικοσιτέσσερις ώρες σε αυτήν την καρυδιά. Στο τέλος, με πριόνισαν μέσα στο στόμα και με αποκεφάλισαν». Ήμουν τότε πενηντατριών ετών».''
Τα παραπάνω είπε σε κάποιου το όνειρο τον Απρίλιο του 1961. Η σιαγόνα του βρέθηκε σε μικρή απόσταση μετά από εμφάνιση του ίδιου σε κάποιον, και όχι μαζί με το υπόλοιπο σώμα.
Η ταφή των λειψάνων
Όπως αναφέρθηκε, στο μοναστήρι υπήρχαν κάποιοι άλλοι μοναχοί που πήγαν στο βουνό, ενώ κάποιοι άλλοι, όπως ο Ακίνδυνος ο επιστάτης και ο μοναχός Σταύρος, κατέφυγαν στη σπηλιά του σοφού γέροντα Ιωσήφ και διεσώθησαν. Αυτό ήταν ιδέα του Αγίου Ραφαήλ. Αυτοί ήταν που βρήκαν τα νεκρά σώματα μετά από κάποιες μέρες και ειδοποίησαν κρυφά τον ιερέα της Θέρμης, Σάββα, με τη βοήθεια του οποίου ετάφησαν. Τα λόγια του ηλικιωμένου και τυφλού Σάββα (112 ετών) τα βλέπουμε παρακάτω:
''«Θεέ μου, δος μου το φως μου να τους ιδώ για τελευταία φορά. Έπλυνα τα μάτια μου με λίγο αγίασμα που μου έδωσε ο Ακίνδυνος. Την ίδια στιγμή βγήκε μια λάμψη και ανέβλεψα. Όμως αυτό που είδα να μην αξιώνεται κανείς να το βλέπει. Το αγίασμα γεμάτο αίματα, τα σώματα των Μαρτύρων μέσα στο αίμα, και ο πολυαγαπημένος μου ηγούμενος Ραφαήλ κρεμασμένος ανάποδα σε μια καρυδιά και σφαγμένος. Τους θάψαμε με κλάματα και έπειτα ο Ακίνδυνος με τον Σταύρο με κατέβασαν πάλι στο χωριό».''
Ο ηγούμενος Άγιος Ραφαήλ τάφηκε μέσα στην εκκλησία ενώ ο (επίσης πια) Άγιος Νικόλαος, στο αριστερό προαύλιο. Η Αγία Ειρήνη, πάντως, σε ενύπνιο στις 2 Δεκεμβρίου 1961 ανέφερε ότι προσωρινά γλίτωσε ο μοναχός Σταύρος, καθώς, όταν τον βρήκαν, τον κατέβασαν από το βουνό και τον έσφαξαν μαζί με τους Αγίους. Το σώμα του βρέθηκε από ένα χριστιανό και τάφηκε κοντά στην εκκλησία. Δώδεκα μήνες μετά, έπιασαν και τον Ακίνδυνο που είχε γλιτώσει τότε και τον αποκεφάλισαν. Χτίστηκε μια εκκλησία χαμηλοτάβανη πάνω από τον τάφο του Αγίου Ραφαήλ για την προσκύνηση των ιερών λειψάνων του, ακριβώς μετά τη σφαγή.
Ο Άγιος Νικόλαος
Ο Άγιος Νικόλαος, μόλις είδε να τρυπούν με λόγχες τον ηγούμενο Άγιο Ραφαήλ, έπαθε συγκοπή. Ο Άγιος μαρτύρησε σε πολλούς το σημείο ταφής του. Από φόβο μην υπάρξει παρεξήγηση από ολιγόπιστους, έψαξαν το σημείο και πράγματι το βρήκαν στις 13 Ιουνίου 1960.
Η Αγία Ειρήνη και οι υπόλοιποι μαρτυρήσαντες
Η Αγία Ειρήνη, που όταν μαρτύρησε ήταν μόλις 12 χρονών κοριτσάκι, ήταν κόρη του προεστού Βασιλείου. Παρότι μικρή σε ηλικία, άντεξε πολλά βασανιστήρια. Πρώτα της έκοψαν το ένα χέρι, έπειτα το ένα πόδι και ύστερα την έβαλαν σε ένα πιθάρι και την έκαψαν. Αυτό έγινε μπροστά στα μάτια των ανήμπορων γονιών της. Τα οστά της βρέθηκαν κοντά στους τάφους των άλλων μαρτύρων.
Μαζί με τους Αγίους μαρτύρησαν ο προεστώς Βασίλειος, η σύζυγος του Μαρία, το παιδί τους Ραφαήλ (βαπτιστικος του ιδίου του Αγίου Ραφαήλ, 11 μηνών), η ανηψιά τους Ελένη, ο γιατρός Αλέξανδρος και ο δάσκαλος Θεόδωρος. Τα οστά τους βρέθηκαν κοντά στον τόπο ταφής των Αγίων. Μαρτύρησαν στις 9 Απριλίου 1463.
Οι εμφανίσεις του αγίου σε πιστούς
Στο σημείο του μαρτυρίου, σύμφωνα με μαρτυρίες, έχει εμφανιστεί πολλές φορές ένας καλόγερος. Οι εμφανίσεις των Αγίων όλο και πληθαίνουν σε Ελλάδα, Αμερική και Αυστραλία, στον ύπνο ή στο ξύπνιο πιστών και απίστων. Οι Άγιοι αποκάλυψαν όχι μόνο τα μαρτύριά τους αλλά και τη δύναμη του Θεού, θεραπεύοντας ανθρώπους από σοβαρές ασθένειες, ακόμη και ανίατες. Έχουν γίνει και μεταστροφές απίστων. Ο Άγιος Ραφαήλ αποκάλυψε μια εικόνα του Χριστού και ένα αγίασμα που συνέβαλλαν σε πολλά θαύματα.
Το 1964 ηγουμένη της μονής του Αγίου Ραφαήλ έγινε η μοναχή Ευγενία Κλειδαρά. Χάρη σε αυτήν και τα συγγράματά της αναδείχθηκε ο τόπος και η ιστορία του. Σήμερα το μοναστήρι δέχεται πιστούς από όλο τον κόσμο. Δίπλα από το μοναστήρι υπάρχει εκκλησία της Αγίας Μαγδαληνής αρκετά μεταγενέστερη. Το μοναστήρι διαθέτει κοιτώνες για την παραμονή των πιστών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Σεισμός στο Έλαζιγ (2020)
μικρογραφία|Δορυφορική άποψη της περιοχής του Έλαζιγ.Ο σεισμός στο Έλαζιγ το 2020 σημειώθηκε στις 20:55 τοπική ώρα (17:55 ώρα Γκρίνουιτς, 19:55 ώρα Ελλάδας) στις 24 Ιανουαρίου. Το μέγεθος του σεισμού ορίστηκε στα 6.7 ρίχτερ. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν κοντά στην πόλη του Σίβριτζε στην επαρχία Έλαζιγ και έγινε αισθητό στις γειτονικές επαρχίες Ντιγιάρμπακιρ, Μαλάτειας, Αντιγιαμάν και Σαμψούντας. Έγινε αισθητός και σε γειτονικές χώρες όπως η Συρία, ο Λίβανος και το Ιράν. Το Αστεροσκοπείο Καντιλλί ανέφερε ότι ο σεισμός είχε μέγεθος 6.5 ρίχτερ. Τουλάχιστον 41 άτομα σκοτώθηκαν και περισσότερα από 1.600 τραυματίστηκαν.
Τεκτονική ανάλυση
Το μεγαλύτερο μέρος της Τουρκίας βρίσκεται στην πλάκα της Ανατολίας, η οποία ωθείται προς τα δυτικά λόγω της σύγκρουσης μεταξύ της Αραβικής Πλάκας και της Ευρασιατικής Πλάκας. Αυτή η κίνηση προς τα δυτικά φιλοξενείται από δύο μεγάλες ζώνες ρηγμάτων, το ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας στη βόρεια Τουρκία και το ρήγμα της Ανατολικής Ανατολίας προς τα νοτιοανατολικά. Η κίνηση των δύο ρηγμάτων έχει δώσει αρκετούς ισχυρούς και καταστροφικούς σεισμούς. Οι πιο πρόσφατοι ισχυροί σεισμοί που έχει δώσει το ρήγμα της Ανατολικής Ανατολίας ήταν ο σεισμός της Μπινγκιόλ το 2003 και του Έλαζιγ το 2010.
Σεισμός
μικρογραφία|left|Χάρτης της πλάκας της Ανατολίας, το οποίο δείχνει την πλάκα της Ανατολικής Ανατολίας Ο σεισμός είχε μέγεθος 6.7 ρίχτερ και βάθος 10 χιλιομέτρων σύμφωνα με το Προχωρημένο Εθνικό Σεισμικό Σύστημα, ενώ το παρατηρητήριο του Καντιλλί ανέφερε ένταση 6.5 ρίχτερ και βάθος 50 χιλιομέτρων. Η διάρκεια του σεισμού αναφέρθηκε ότι ήταν 40 δευτερόλεπτα. Ο παρατηρούμενος εστιακός μηχανισμός και το επίκεντρο τεκμηριώνουν ότι ο σεισμός προκλήθηκε από την κίνηση του ρήγματος της Ανατολικής Ανατολίας. Μετά τον σεισμό εντοπίστηκαν 200-400 μετασεισμοί.
Το επίκεντρο του σεισμού βρισκόταν κοντά στην πόλη του Σίβριτζε, 550 χιλιόμετρα ανατολικά της Άγκυρας. Η πόλη έχει πληθυσμό 4.000 κατοίκων, αν και βρίσκεται σε μια γενικά αραιοκατοικημένη περιοχή.
Ζημιά
thumb|250px|Κτίριο που κατέρρευσε στο Ελάζιγ Τουλάχιστον 10 κτίρια κατέρρευσαν σε περιοχές των επαρχιών Έλαζιγ και Μαλάτειας, παγιδεύοντας τους ανθρώπους μέσα. Συνολικά οι αναφορές κάνουν λόγο για τουλάχιστον 22 θανάτους, με 18 στο Έλαζιγ και 4 στη Μαλάτεια. Τουλάχιστον 1.243 άνθρωποι τραυματίστηκαν, ως επί το πλείστον εντός των ορίων της επαρχίας του Έλαζιγ. 39 άνθρωποι διεσώθησαν από τα κτίρια που κατέρρευσαν. Ο σεισμός διέκοψε μια ζωντανή εκπομπή τοπικού καναλιού της Έδεσσας Μεσοποταμίας. Δεκάδες τραυματίες αναφέρθηκαν στις πόλεις Αντιγιαμάν, Καχραμάνμαρας, Ντιγιάρμπακιρ, Σανλιούρφα και Μπάτμαν. Μια φυλακή στο Αντιγιαμάν υπέστη ζημιές κατά το σεισμό και στη συνέχεια εκκενώθηκε.
Παραπομπές
Ελαζιγ 2020
343 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πουέρτο Ρίκο
Το Πουέρτο Ρίκο (αγγλικά: "Commonwealth of Puerto Rico", ισπανικά: "Estado Libre Asociado de Puerto Rico") ή αλλιώς Πόρτο Ρίκο, είναι νησί της Κεντρικής Αμερικής στον Ατλαντικό ωκεανό. Πρόκειται για το μικρότερο και ανατολικότερο από τα νησιά των Μεγάλων Αντιλλών. Έχει έκταση 9.104 τ. χλμ. και πληθυσμό 3.221.789 κατοίκους σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022 και αποτελεί υπερπόντια κτήση των ΗΠΑ. Από το 1952 είναι μαζί με τα γύρω του νησιά αυτοκυβέρνητη πολιτεία (Ελεύθερη Συνδεδεμένη Πολιτεία του Πουέρτο Ρίκο), εξαρτημένη στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα από τις ΗΠΑ. Η ονομασία Πουέρτο Ρίκο μεταφράζεται στα ελληνικά ως Πλούσιο Λιμάνι.
Θέση - Σύνορα
Το νησί του Πουέρτο Ρίκο βρίσκεται σε βόρειο γεωγραφικό πλάτος 18 στην τροπική ζώνη, ανατολικά του νησιού της Ισπανιόλας, και εκτείνεται από δυτικά προς στα ανατολικά ως ένα παραλληλόγραμμο με μήκος 180 χλμ. και πλάτος 64 χλμ. Η Ελεύθερη Συνδεδεμένη Πολιτεία του Πουέρτο Ρίκο βρέχεται βόρεια από τον Ατλαντικό ωκεανό, νότια από την Καραϊβική θάλασσα, ανατολικά βρίσκεται ο θαλάσσιος δίαυλος των Παρθένων Νήσων και δυτικά με τον δίαυλο της νήσου Μόνα χωρίζεται από τη Δομινικανή Δημοκρατία.
Μορφολογία
Οι βόρειες και νότιες ακτές του νησιού είναι αρκετά απόκρημνες, σε αντίθεση μάλλον με τις δυτικές και ανατολικές. Γενικό γνώρισμα των νότιων ακτών είναι ότι δεν υπάρχουν λιμάνια προφυλαγμένα από τους ισχυρούς ανέμους της περιοχής. Μικρά νησιά περιβάλλουν τις ακτές, όπως και σειρά από σκοπέλους. Στα ανατολικά του νησιού βρίσκεται το νησί Μόνα, ενώ στα δυτικά τα νησιά Βιέκες και Κουλέμπρα.
Ποτάμια - Λίμνες
Το νησί διαρρέεται από πολλούς χειμάρρους, κυρίως προς Β, όμως και προς Ν. Τα μικρά αυτά ποτάμια γενικά ξεκινούν από το κεντρικό σύστημα ορεινών όγκων που διατρέχει το νησί. Οι λίμνες του νησιού είναι και αυτές μικρές και σχετίζονται με τα υδροηλεκτρικά έργα που εκμεταλλεύονται τους υδάτινους πόρους ορισμένων από τα ποτάμια του Πουέρτο Ρίκο. Στις ακτές παρατηρείται και αριθμός λιμνοθαλασσών.
Κλίμα
Το βόρειο μέρος του νησιού βρίσκεται υπό την επίδραση των ΒΑ αληγών ανέμων που δημιουργούν άφθονες βροχές και πυκνότατη τροπική βλάστηση, ενώ το νότιο μέρος είναι ξηρότερο και στις πλαγιές των βουνών υπάρχουν στέπες και αρκετές άγονες εκτάσεις. Το κλίμα είναι καθαρά τροπικό κυρίως στο βόρειο τμήμα του νησιού, που πλήττεται συχνά από τις τροπικές θύελλες.
Βλάστηση - Ζώα
Ως προς τη χλωρίδα και την πανίδα του το Πουέρτο Ρίκο χαρακτηρίζεται από τα γενικά ανάλογα γνωρίσματα των νησιών της Καραϊβικής. Το τροπικό κλίμα έχει αποτέλεσμα να εντοπίζεται στο νησί η σχετική βιοποικιλότητα των δασών της βροχής, ειδικά στο βορειοανατολικό τμήμα του Πουέρτο Ρίκο, το οποίο σε ένα βαθμό τελεί υπό καθεστώς προστατευόμενης περιοχής. Δεν υπάρχουν μεγάλα θηλαστικά, όμως είναι αξιοσημείωτος ο πλούτος σε είδη ερπετών. Μεγάλος είναι και ο πλούτος της θαλάσσιας ζωής των υδάτων που περιβάλλουν το Πουέρτο Ρίκο.
Πρωτογενής παραγωγή
Το Πουέρτο Ρίκο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη γεωργική παραγωγή. Κυριότερα προϊόντα είναι το ζαχαροκάλαμο, ο καφές, ο καπνός, τα εσπεριδοειδή, οι μπανάνες, οι ανανάδες, τα οπωρολαχανικά, το ρύζι κ.ά., ενώ ο σχετικά αναπτυγμένος τομέας της κτηνοτροφίας αφορά στην εκτροφή κυρίως βοοειδών, πουλερικών και χοίρων και κατά δεύτερο λόγο αιγοπροβάτων. Η παραγωγή αλιευμάτων είναι αξιόλογη και σ’ αυτήν εντάσσονται και προϊόντα ιχθυοτροφίας. Το υπέδαφος του νησιού περιλαμβάνει χρώμιο, χρυσό, κοβάλτιο, νικέλιο, γραφίτη, τύρφη. Εξορύσσονται επίσης άργιλος και αλάτι. Η δασοκομία βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα και αυτό οφείλεται στην παλαιότερη υπερεκμετάλλευση των δασικών πόρων του νησιού που είχε ως αποτέλεσμα ευρεία αποψίλωση έως τον 20ό αιώνα.
Βιομηχανία - Εμπόριο
Ειδικός οργανισμός έχει την εποπτεία όλης της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Χάρη σε ένα πρόγραμμα ανάπτυξης έχουν δημιουργηθεί πολλές βιομηχανίες, που έχουν αυξήσει τη γεωργική παραγωγή, τις μεταφορές και επικοινωνίες, το οικιστικό πρόγραμμα και πολλούς άλλους παραγωγικούς τομείς. Η βιομηχανία γνωρίζει σημαντική ανάπτυξη στην υφαντουργία, τα είδη διατροφής, την τσιμεντοποιία, την υποδηματοποιία. Επίσης παρασκευάζεται ρούμι από ζαχαροκάλαμο κτλ. Στη βιομηχανική ανάπτυξη συμβάλλει και η ηλεκτρική αυτάρκεια του νησιού, συνέπεια επενδύσεων που πραγματοποιήθηκαν μετά το β’ παγκόσμιο πόλεμο. Με την πάροδο του χρόνου και με τις ευνοϊκές συνθήκες, όπως το χαμηλό κόστος της εργασίας και παλαιότερα οι φοροελαφρύνσεις των αμερικανικών επιχειρήσεων για τις επενδύσεις τους στο Πουέρτο Ρίκο, σημαντικές πρόοδοι σημειώθηκαν επίσης στην πετροχημική βιομηχανία, στη φαρμακοβιομηχανία και στον τομέα της παραγωγής προϊόντων των νέων τεχνολογιών. Τα περισσότερα προϊόντα εξάγονται στις ΗΠΑ που είναι ο μεγαλύτερος και ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της χώρας. Ανοδική είναι η πορεία του γενικού τομέα των υπηρεσιών. Ο τουρισμός επίσης συντελεί στην οικονομική ανάπτυξη του Πουέρτο Ρίκο και στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στις αφίξεις επισκεπτών από τις ΗΠΑ.
Πολιτική Εξέταση
Το Πουέρτο Ρίκο είναι πυκνοκατοικημένη περιοχή. Τα 2/3 του πληθυσμού είναι ισπανικής και λοιπής ευρωπαϊκής καταγωγής και το υπόλοιπο 1/3 αποτελείται από αφρικανικής καταγωγής κατοίκους και μιγάδες. Οι κάτοικοι, όσον αφορά τον τρόπο ζωής τους, είναι επηρεασμένοι από την ισπανική κατοχή και διατηρούν πολλά από τα λατινοαμερικανικά έθιμα. Επίσημη γλώσσα είναι η ισπανική, παρόλο που και η αγγλική χρησιμοποιείται ευρέως και για διοικητικούς σκοπούς. Το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων είναι χριστιανοί (καθολικοί).
thumb|Σαν Χουάν
Πολιτική
Το Πουέρτο Ρίκο βρίσκεται υπό την πολιτική και οικονομική κυριαρχία των ΗΠΑ. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από τον κυβερνήτη, ενώ η νομοθετική από τη γερουσία και τη βουλή. Ο κυβερνήτης και τα δύο νομοθετικά σώματα προκύπτουν με καθολική ψηφοφορία των κατοίκων και έχουν τετραετή θητεία. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1952, που έγινε δεκτό από το Κογκρέσο των ΗΠΑ, το Πουέρτο Ρίκο είναι ελεύθερο κράτος ενωμένο με τις ΗΠΑ. Οι κάτοικοί του έχουν την αμερικανική ιθαγένεια, αλλά δεν εκπροσωπούνται κανονικά στο κογκρέσο των ΗΠΑ, ούτε καταβάλλουν ομοσπονδιακούς φόρους. Τον κυβερνήτη επικουρούν στο έργο του οι υπουργοί, οι οποίοι έχουν τη συγκατάθεση της Βουλής και της Γερουσίας. Ανά 4 χρόνια, εκλέγεται αντιπρόσωπος του Πουέρτο Ρίκο, ο οποίος δίχως δικαίωμα ψήφου εκπροσωπεί τους κατοίκους στο αμερικανικό κοινοβούλιο. Στην πολιτική ζωή της χώρας κυριαρχούν δύο μεγάλα κόμματα, που εκφράζουν αντίστοιχα και διαφορετικά ρεύματα της πορτορικανικής κοινωνίας, ως προς το ζήτημα των σχέσεων με τις ΗΠΑ. Πρόκειται για το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, που υποστηρίζει το σημερινό καθεστώς της κοινοπολιτείας, και το Νέο Προοδευτικό Κόμμα, το οποίο τάσσεται υπέρ της πλήρους ενσωμάτωσης στις ΗΠΑ. Μειοψηφική είναι η εκλογική παρουσία του Κόμματος για την Ανεξαρτησία του Πουέρτο Ρίκο, που όπως δηλώνει και ο τίτλος του συγκεντρώνει στους κόλπους του τους υποστηρικτές της ολοκληρωτικής αποδέσμευσης από τις ΗΠΑ.
Το καθεστώς του Πουέρτο Ρίκο έχει επιτρέψει στα νησιά που το συνιστούν να απολαμβάνουν ευμάρεια πρωτόγνωρη σε σχέση με τα ανεξάρτητα κράτη στην ευρύτερη περιοχή της Καραϊβικής, αν και σε γενικές γραμμές το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων βρίσκεται συγκριτικά προς αυτό των ΗΠΑ σε χαμηλό επίπεδο.
Ιστορία
Πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Ινδιάνοι της φυλής των Αραουάκων, οργανωμένοι σε ομάδες και με κύρια απασχόληση τη γεωργία και το ψάρεμα. Ο Χριστόφορος Κολόμβος ανακάλυψε το νησί το 1493, στο δεύτερο ταξίδι του και αφού τους εξολόθρευσε το ονόμασε Σαν Χουάν Μπατίστα. Επικράτησε όμως λίγο αργότερα η ονομασία Πουέρτο Ρίκο, η οποία αρχικά περιλαμβανόταν στην ονομασία του νησιού και σημαίνει «πλούσιο λιμάνι» στα ισπανικά, από την εύφορη τοποθεσία της πρώτης αποβίβασης. Το όνομα Σαν Χουάν διατηρήθηκε όσον αφορά την ονομασία της πρωτεύουσας.
Για πρώτη φορά εγκαταστάθηκαν μόνιμοι άποικοι Ισπανοί το 1509 με την επίβλεψη του πρώτου κυβερνήτη, του Χουάν Πόνθε ντε Λεόν. Το 1521, ιδρύθηκε η πρωτεύουσα του νησιού, η Σαν Χουάν. Γρήγορα, οι Ισπανοί εξαφάνισαν τους ιθαγενείς και εγκατέστησαν μεταφερμένους από την Αφρική δούλους στις φυτείες και τα ορυχεία χρυσού, που ήταν πλούσια την εποχή εκείνη.
Με τη συνθήκη του Παρισιού (1898), το Πουέρτο Ρίκο παραχωρήθηκε στις ΗΠΑ, οι οποίες μετονόμασαν το νησί σε Porto Rico, διόρισαν στρατιωτικό διοικητή και εκτελεστικό συμβούλιο (1900). Τον στρατιωτικό διοικητή αντικατέστησε αργότερα πολιτικός διοικητής, κυβερνήτης (διορισμένος κατευθείαν από τον πρόεδρο των ΗΠΑ), τον οποίο βοηθούσε στο έργο του μια αιρετή βουλή. Με το Σύνταγμα («Οργανικός Χάρτης») του 1917, οι Πορτορικανοί απέκτησαν την αμερικανική ιθαγένεια, ενώ συμπεριλήφθηκε και η μέριμνα παράστασης στο αμερικανικό κοινοβούλιο ενός αιρετού από τους Πορτορικανούς αντιπροσώπου του νησιού με τετραετή θητεία.