cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φαγοκύτταρο
Εξελικτικές καταβολές
Η φαγοκυττάρωση είναι κοινή και πιθανώς εμφανίστηκε νωρίς στην εξέλιξη, εξελίσσεται πρώτα σε μονοκύτταρα ευκαρυώτες. Οι αμοιβάδες είναι μονοκύτταρα πρώτιστα που διαχωρίζονται από το δέντρο που οδηγεί στα μεταζώα λίγο μετά την απόκλιση των φυτών και μοιράζονται πολλές συγκεκριμένες λειτουργίες με φαγοκυτταρικά κύτταρα θηλαστικών. Η Dictyostelium discoideum, για παράδειγμα, είναι μια αμοιβάδα που ζει στο έδαφος και τρέφεται με βακτήρια. Όπως και τα ζωικά φαγοκύτταρα, καταπίνει τα βακτήρια με φαγοκυττάρωση κυρίως μέσω υποδοχέων τύπου Toll και έχει άλλες κοινές βιολογικές λειτουργίες με τα μακροφάγα. Το Dictyostelium discoideum είναι κοινωνική. Συσσωρεύεται όταν πεινάει για να σχηματίσει έναν μεταναστευτικό γυμνοσάλιαγκας. Αυτός ο πολυκύτταρος οργανισμός τελικά θα παράγει ένα καρποφόρο σώμα με σπόρους που είναι ανθεκτικοί σε περιβαλλοντικούς κινδύνους. Πριν από το σχηματισμό καρποφόρων σωμάτων, τα κύτταρα θα μεταναστεύσουν ως οργανισμός που μοιάζει με γυμνοσάλιαγκα για αρκετές ημέρες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η έκθεση σε τοξίνες ή βακτηριακά παθογόνα έχει τη δυνατότητα να θέσει σε κίνδυνο την επιβίωση του είδους περιορίζοντας την παραγωγή σπορίων. Μερικές από τις αμοιβάδες καταβροχθίζουν τα βακτήρια και απορροφούν τις τοξίνες ενώ κυκλοφορούν μέσα στο γυμνοσάλιαγκμα, και αυτές οι αμοιβάδες τελικά πεθαίνουν. Είναι γενετικά πανομοιότυπες με τις άλλες αμοιβάδες του γυμνοσάλιαγκα. Η αυτοθυσία τους για την προστασία των άλλων αμοιβάδων από βακτήρια είναι παρόμοια με την αυτοθυσία φαγοκυττάρων που παρατηρείται στο ανοσοποιητικό σύστημα των ανώτερων σπονδυλωτών. Αυτή η αρχαία ανοσολογική λειτουργία στις κοινωνικές αμοιβάδες υποδηλώνει έναν εξελικτικά διατηρημένο κυτταρικό μηχανισμό τροφής που θα μπορούσε να έχει προσαρμοστεί στις αμυντικές λειτουργίες πολύ πριν από τη διαφοροποίηση των αμοιβάδων σε υψηλότερες μορφές. Τα φαγοκύτταρα εμφανίζονται σε όλο το ζωικό βασίλειο, από θαλάσσια σφουγγάρια έως έντομα και χαμηλότερα και ανώτερα σπονδυλωτά. Η ικανότητα των αμοιβάδων να διακρίνουν τον εαυτό από τον μη εαυτό τους είναι ζωτικής σημασίας και είναι η ρίζα του ανοσοποιητικού συστήματος πολλών ειδών αμοιβάδας.
Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς
Ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς (Peter Paul Rubens, 28 Ιουνίου 1577 – 30 Μαΐου 1640) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Φλαμανδούς ζωγράφους, το έργο του οποίου εντάσσεται στην τεχνοτροπία του μπαρόκ.
Πρώιμος βίος
Ο Ρούμπενς γεννήθηκε στο Ζίγκεν της Βεστφαλίας, γιος του προτεστάντη δικηγόρου Γιαν Ρούμπενς και της Μαρία Πάιπελινκς (Maria Pypelincks ή Pypelinckx). Ονομάστηκε Πέτερ Πάουλ επειδή γεννήθηκε την ημέρα του εορτασμού τους. Ο πατέρας του, που ήταν Διαμαρτυρόμενος στο θρήσκευμα, και η μητέρα του διέφυγαν από την Αμβέρσα στην Κολωνία το 1568, ύστερα από τη γενικευμένη αναταραχή και τη δίωξη των Διαμαρτυρομένων κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του Φερνάντο Άλβαρεθ του Τολέδο, Δούκα της Άλμπα, στις Κάτω Χώρες.
Ο Γιαν Ρούμπενς έγινε ο νομικός σύμβουλος (και εραστής) της Άννας της Σαξωνίας, δεύτερης συζύγου του Γουλιέλμου Α΄ της Οράγγης (Γουλιέλμου του Σιωπηλού) και εγκαταστάθηκε στην Αυλή της στο Ζίγκεν το 1570, ενώ ήταν ο πατέρας της θυγατέρας της, Κριστίνε, η οποία γεννήθηκε το 1571..
Ο Γιαν Ρούμπενς φυλακίστηκε για τη σχέση αυτή και, όταν βγήκε, έγινε ο πατέρας του Πέτερ Πάουλ το 1577. Η οικογένεια επέστρεψε το επόμενο έτος στην Κολωνία. Το 1589, δύο χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Πέτερ Πάουλ μετοίκησε με τη μητέρα του στον Αμβέρσα, όπου ανατράφηκε ως Καθολικός.
Στην Ιταλία (1600–1608)
Το 1600 ο Ρούμπενς ταξίδεψε στην Ιταλία. Πρώτος του σταθμός ήταν η Βενετία, όπου είδε πίνακες των Τιτσιάνο, Πάολο Βερονέζε και Τιντορέττο. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Μάντοβα, στην Αυλή του Δούκα Βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα. Η χρήση του χρώματος και της σύνθεσης του Βερονέζε και του Τιντορέττο είχαν άμεση επιρροή στη ζωγραφική του Ρούμπενς, ενώ το ύστερο ύφος του κατά την εποχή της ωριμότητάς του είχαν βαθιά επιρροή από τον Τιτσιάνο. Έχοντας την οικονομική υποστήριξη του Δούκα, ο Ρούμπενς ταξίδεψε στη Ρώμη περνώντας από τη Φλωρεντία το 1601. Εκεί μελέτησε την κλασική ελληνική και ρωμαϊκή τέχνη και αντέγραψε έργα Ιταλών Δασκάλων. Το γλυπτό "Ο Λαοκόων και οι γιοι του" άσκησε ιδιαίτερη επιρροή στον καλλιτέχνη, όπως και η τέχνη των Μιχαήλ Αγγέλου, του Ραφαήλ και του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Επηρεάστηκε, επίσης, από τη ζωγραφική του Καραβάτζο. Αργότερα ο Ρούμπενς ζωγράφισε αντίγραφο του Ενταφιασμού του Ιησού του Καραβάτζο και συνέστησε στον πάτρονά του να αγοράσει τον Θάνατο της Παρθένου του ίδιου καλλιτέχνη (σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου). Μετά την επιστροφή του στην Αμβέρσα ήταν ο βασικός συντελεστής στην αγορά του πίνακα Η Παρθένος με το ροζάριο του Καραβάτζο (σήμερα βρίσκεται στο Kunsthistorisches Museum της Βιέννης) για λογαριασμό του ιερού ναού του Αγίου Παύλου της Αμβέρσας. Κατά την πρώτη του αυτή διαμονή στη Ρώμη, ο Ρούμπενς ολοκλήρωσε την πρώτη του παραγγελία, τον πίνακα για Αγία Τράπεζα Η (Αγία) Ελένη με τον πραγματικό Σταυρό για λογαριασμό του ιερού ναού "Santa Croce in Gerusalemme".
Το 1604 επέστρεψε στην Ιταλία, όπου παρέμεινε ως το 1608, πρώτα στη Μάντοβα και στη συνέχεια στη Γένοβα και στη Ρώμη. Στη Γένοβα ο Ρούμπενς ζωγράφισε πολυάριθμα πορτρέτα, όπως αυτό της μαρκησίας Μπριγκίντα Σπίνολα - Ντόρια (σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Ουάσιγκτον]] και το πορτρέτο της Μαρία ντι Αντόνιο Σέρρα Παλλαβιτσίνι, σε ύφος που αργότερα επηρέασε το ύφος των Άντονι βαν Ντάικ, Τζόσουα Ρέινολντς και Τόμας Γκαίνσμπορο. Ξεκίνησε, επίσης, ένα βιβλίο στο οποίο εικονογραφούσε τα ανάκτορα της πόλης, το οποίο εκδόθηκε το 1622 υπό τον τίτλο Palazzi di Genova. Κατά το διάστημα 1606 - 1608 βρισκόταν κυρίως στη Ρώμη. Κατά την περίοδο αυτή ο Ρούμπενς έλαβε, με τη βοήθεια του Καρδιναλίου Γιάκοπο Σέρρα (αδελφού της Μαρία Παλλαβιτσίνι) τη σημαντικότερη ως τότε παραγγελία του για εικόνα της Αγίας Τράπεζας της πιο μοντέρνας εκκλησίας της πόλης, "Santa Maria in Vallicella" (γνωστής και ως "Chiesa Nuova". Θέμα της επρόκειτο να είναι ο Γρηγόριος ο Μέγας και σημαντικοί τοπικοί Άγιοι, που λατρεύουν μια εικόνα με την Παναγία Βρεφοκρατούσα. Η πρώτη αυτή εκδοχή (σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Γκρενόμπλ), ένας απλός πίνακας, αντικαταστάθηκε σχεδόν αμέσως από δεύτερη εκδοχή, αυτή τη φορά αποτελούμενη από τρεις πλάκες, που επιτρέπουν στην Αγία εικόνα της "Santa Maria in Vallicella" να αποκαλύπτεται κατά τις σημαντικές εορτές με τη βοήθεια χάλκινου κινητού καλύμματος, το οποίο είχε ζωγραφιστεί επίσης από τον Ρούμπενς.
Οι εμπειρίες του στην Ιταλία συνέχισαν να επηρεάζουν το έργο του Ρούμπενς. Συνέχισε να γράφει πολλές από τις επιστολές του και εν γένει την αλληλογραφία του στα ιταλικά, υπογράφοντας ως "Pietro Paolo Rubens" και αναφερόταν με λαχτάρα στην ιταλική χερσόνησο, ελπίζοντας να επιστρέψει σε αυτήν, αλλά η ελπίδα του αυτή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Στην Αμβέρσα (1609–1621)
Μαθαίνοντας για την ασθένεια της μητέρας του το 1608 ο Ρούμπενς αναχώρησε από την Ιταλία για την Αμβέρσα.Εν τούτοις, η μητέρα του απεβίωσε πριν ο Ρούμπενς φθάσει στην Αμβέρσα, ενώ ο αδελφός του, Φίλιπ, είχε γίνει γραμματέας της πόλης. Η επάνοδός του συνέπεσε με την εκ νέου ευημερία της Αμβέρσας, ύστερα από την υπογραφή της Συνθήκη της Αμβέρσας τον Απρίλιο του 1609, με την οποία ξεκίνησε η αποκαλούμενη "δωδεκαετής εκεχειρία" μεταξύ των Ισπανικών Κάτω Χωρών και της Ολλανδικής Δημοκρατίας. Τον Σεπτέμβριο του 1609 ο Ρούμπενς ονομάστηκε Αυλικός ζωγράφος από τον Αλβέρτο Β΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας και την Ινφάντα Ιζαμπέλλα Κλάρα Ευγενία της Ισπανίας, ηγεμόνες των Κάτω Χωρών. Ο καλλιτέχνης έλαβε ειδική άδεια να δημιουργήσει το εργαστήριό του στην Αμβέρσα και όχι στην έδρα της Αυλής, που ήταν στις Βρυξέλλες καθώς και να εργάζεται και για άλλους πελάτες. Παρέμεινε με τη Δούκισσα Ιζαμπέλλα μέχρι τον θάνατό της το 1633 και εργάστηκε όχι μόνον ως καλλιτέχνης αλλά και ως πρεσβευτής και διπλωμάτης της. Ο Ρούμπενς εδραίωσε τους δεσμούς του με την Αμβέρσα όταν, στις 3 Οκτωβρίου 1609, νυμφεύτηκε την Ισαμπέλλα Μπραντ, θυγατέρα της ηγετικής μορφής της πόλης και ανθρωπιστή Γιαν Μπραντ (Jan Brandt).
Το 1610 ο Ρούμπενς μετοίκησε σε νέο σπίτι και εργαστήριο, που είχε σχεδιάσει ο ίδιος. Η κατοικία του αυτή έχει μετατραπεί σήμερα στο Μουσείο Rubenshuis. Πρόκειται για ιταλικού ύφους βίλα στο κέντρο της Αμβέρσας, στην οποία στέγασε και το εργαστήριό του, όπου ο ίδιος και οι μαθητές του δημιούργησαν το μεγαλύτερο μέρος των πινάκων του. Στέγασε, επίσης, την προσωπική του συλλογή έργων τέχνης και τη βιβλιοθήκη του, που ήταν από τις πλέον εκτεταμένες στην πόλη. Το εργαστήριο που δημιούργησε εκεί διέθετε πολυάριθμους μαθητές και βοηθούς. Πιο γνωστός από τους μαθητές του έγινε ο Άντονι βαν Ντάικ, ο οποίος σύντομα έγινε η ηγετική μορφή στη φλαμανδική προσωπογραφία και συνεργαζόταν συχνά με τον Δάσκαλό του. Ο Ρούμπενς συχνά συνεργαζόταν, επίσης, με εξειδικευμένους καλλιτέχνες της πόλης, όπως ο ζωγράφος ζώων Φρανς Σνάιντερς, ο οποίος ζωγράφισε τον αετό στον Προμηθέα Δεσμώτη του Ρούμπενς, και ο πολύ καλός φίλος του, ζωγράφος ανθέων Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος καθώς και ο γιος του, Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος. Στον Catalogue raisonné υπό τον τίτλο Rubens : Works in Collaboration : Jan Brueghel I & II της Christine van Mulders αναφέρονται περί τους 40 πίνακες στους οποίους ο Ρούμπενς συνεργάστηκε με τους δύο καλλιτέχνες. Πολλοί από αυτούς είναι απεικονίσεις της Παρθένου, η οποία περιβάλλεται από γιρλάντες, θρησκευτικού περιεχομένου πίνακες, τοπία και αλληγορίες. Στην τελευταία αυτή κατηγορία εντάσσεται και η περίφημη σειρά πινάκων Αλληγορία των αισθήσεων
Στα βόρεια της Αμβέρσας, στο χωριό Ντουλ (Doel) ο Ρούμπενς διέθετε και δεύτερη κατοικία, το "Hooghuis", η οποία ανήκε στον πατέρα της πρώτης του συζύγου, Γιαν Μπραντ. Το σπίτι αυτό, σε τυπικό φλαμανδικό στυλ, αργότερα πέρασε στην ιδιοκτησία του Γιαν φαν Μπροκχόφεν ντε Μπερχάικ (Jan van Broeckhoven de Bergeyck), δευτέρου συζύγου της Χέλενα Φούρμεντ, δεύτερης συζύγου του καλλιτέχνη. Σήμερα έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο.
Εικόνες για Αγία Τράπεζα, όπως η Ύψωση του Σταυρού (1610) και ''Η Αποκαθήλωση' (1611 - 1614), για τον καθεδρικό ναό της Αμβέρσας, διαδραμάτισαν ισχυρό ρόλο στην καθιέρωση του Ρούμπενς ως της ηγετικής φυσιογνωμίας στη ζωγραφική στη Φλάνδρα λίγο χρόνο μετά την επιστροφή του. Στην Ύψωση του Σταυρού ο καλλιτέχνης συνδυάζει συνθετικά στοιχεία από τη Σταύρωση του Τιντορέττο, τη δυναμικότητα των μορφών του Μιχαήλ Αγγέλου αλλά και το δικό του, προσωπικό ύφος. Ο πίνακας αυτός θεωρείται ως αντιπροσωπευτικό δείγμα της θρησκευτικής τέχνης του μπαρόκ.
Χρησιμοποίησε τις δημιουργίες χαρακτικών παλαιότερων καλλιτεχνών και εικόνες από τίτλους βιβλίων, ιδιαίτερα του φίλου του Μπαλτάζαρ Μορέτους, ιδιοκτήτη του εκδοτικού οίκου Plantin-Moretus για να εδραιώσει τη φήμη του σε ολόκληρη την Ευρώπη σε αυτό το σημείο της σταδιοδρομίας του. Με εξαίρεση δύο εκπληκτικών χαρακτικών, ο ίδιος δημιουργούσε μόνο σχέδια για τα χαρακτικά αυτά, αφήνοντας την υπόλοιπη διαδικασία σε ειδικούς, όπως οι Λούκας Φόστερμαν, Πάουλους Πόντιους και Βίλλεμ Πανέιλς. Επιπλέον, προσέλαβε μερικούς χαράκτες, τους οποίους είχε εκπαιδεύσει ο Κρίστοφφελ Γέγκερ (Christoffel Jegher) και προσεκτικά τους εκπαίδευσε εκ νέου ώστε να υιοθετήσουν το πλέον ρωμαλέο ύφος που επιθυμούσε. Σχεδίασε, επίσης, την τελευταία σημαντική ξυλογραφία, πριν την αναβίωση της τεχνικής αυτής τον 19ο αιώνα. Ο Ρούμπενς καθιέρωσε την κατοχύρωση πνευματικών δικαιωμάτων για τα χαρακτικά του, περισσότερο για την Ολλανδία, όπου τα έργα του αντιγράφονταν κατά κόρον μέσω χαρακτικών. Επιπλέον, κατοχύρωσε πνευματικά δικαιώματα του έργου του σε Αγγλία, Γαλλία και Ισπανία.
Ο "κύκλος της Μαρίας των Μεδίκων" και οι διπλωματικές αποστολές (1621–1630)
Το 1621 η βασιλομήτωρ της Γαλλίας Μαρία των Μεδίκων ανέθεσε στον Ρούμπενς να ζωγραφίσει δύο μεγάλους αλληγορικούς κύκλους, με τους οποίους να εξυμνείται ο δικός της βίος καθώς και του εκλιπόντος συζύγου της Ερρίκου Δ΄ για το Ανάκτορο του Λουξεμβούργου στο Παρίσι. Ο αποκαλούμενος "κύκλος της Μαρίας των Μεδίκων" (σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου) εγκαταστάθηκε εκεί το 1625 και, αν και άρχισε να εργάζεται και στον δεύτερο κύκλο, δεν τον ολοκλήρωσε ποτέ. Η Μαρία εξορίστηκε από τη Γαλλία το 1630 από τον γιο της, Λουδοβίκο ΙΓ΄ και απεβίωσε το 1642 στο ίδιο σπίτι στην Κολωνία όπου ο Ρούμπενς είχε ζήσει κατά την παιδική του ηλικία.
Μετά τη λήξη της "Δωδεκαετούς Ανακωχής" το 1621, οι ηγεμόνες των Ισπανικών Κάτω Χωρών εμπιστεύθηκαν στον Ρούμπενς μερικές διπλωματικές αποστολές. Ενώ ο καλλιτέχνης βρισκόταν στο Παρίσι για να συζητήσει σχετικά με τον "Κύκλο της Μαρίας των Μεδίκων", ενεπλάκη στη συγκέντρωση απόρρητων πληροφοριών, σημαντικό καθήκον των διπλωματών της εποχής. Στηρίχθηκε στον φίλο του Νικολά Κλωντ Φαμπρί ντε Πεϊρέσκ (Nicolas-Claude Fabri de Peiresc), σημαντικό λόγιο της εποχής, για να συγκεντρώσει πληροφορίες σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία. Το 1626 η οικογενειακή ευτυχία του καλλιτέχνη διαλύθηκε, καθώς απεβίωσε η σύζυγός του. Μεταξύ 1627 και 1630 ο Ρούμπενς επέδειξε αξιοσημείωτη διπλωματική δραστηριότητα και μετακινείτο μεταξύ των Αυλών Ισπανίας και Αγγλίας σε μια προσπάθεια να επιφέρει ειρήνευση μεταξύ των Ισπανικών Κάτω Χωρών και της Ολλανδικής Δημοκρατίας. Έκανε, επίσης, μερικά ταξίδια στη βόρεια Ολλανδία, δραστηριοποιούμενος τόσο ως καλλιτέχνης όσο και ως διπλωμάτης. Στις Αυλές αντιμετώπισε την αντίληψη ότι οι Αυλικοί δεν πρέπει να εμπλέκονται με οποιαδήποτε μορφή τέχνης και εμπορίου, αλλά έγινε δεκτός από πολλούς ως "τζέντλεμαν". Ο Ρούμπενς έλαβε τίτλο ευγενείας από τον Φίλιππο Δ΄ το 1624, ενώ έλαβε και τον τίτλο του Ιππότη από τον Κάρολο Α΄ της Αγγλίας το 1630, ο οποίος του ανέθεσε να ζωγραφίσει στην οροφή του ανακτόρου του Ουάιτχολ την Αλληγορία του Πολέμου και της Ειρήνης (1629). Λίγους μήνες αργότερα, ο τίτλος του Ιππότη αναγνωρίστηκε και από τον Φίλιππο Δ΄. Το 1629, επίσης, ο Ρούμπενς έγινε τιμητικά Master of Arts στο [[Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ''.
Κατά την περίοδο 1628 - 1629 ο Ρούμπενς διέμεινε επί οκτώ μήνες στη Μαδρίτη. Εκτός από τις διπλωματικές του δραστηριότητες, ζωγράφισε και μερικούς σημαντικούς πίνακες για τον Φίλιππο Δ΄ και άλλους πατρόνες. Ξεκίνησε, επίσης, να μελετά ξανά τα έργα του Τιτσιάνο, αντιγράφοντας πολυάριθμα έργα του, ανάμεσα στα οποία και η Πτώση του Ανθρώπου (1628–29). Κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του συνδέθηκε με φιλία με τον ζωγράφο της Αυλής Ντιέγκο Βελάσκεθ και σχεδίασαν από κοινού ένα ταξίδι στην Ιταλία το επόμενο έτος. Ο Ρούμπενς, εν τούτοις, επέστρεψε στην Αμβέρσα και ο Βελάσκεθ πραγματοποίησε το ταξίδι χωρίς αυτόν.
Η παραμονή του στην Αμβέρσα δεν διήρκεσε πολύ: Σύντομα ταξίδεψε στο Λονδίνο, όπου παρέμεινε ως τον Απρίλιο του 1630. Τότε ζωγράφισε το έργο ''Αλληγορία του Πολέμου και της Ειρήνης]], το οποίο σήμερα βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου. Το έργο αυτό αποτυπώνει το έντονο ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για την ειρήνη και ο Ρούμπενς δεν δέχθηκε να πάρει αμοιβή γι' αυτό.
Ενώ η φήμη του σε διεθνές επίπεδο συνέχιζε να μεγαλώνει ανάμεσα στους συλλέκτες και στους ευγενείς καθ' όλη αυτή τη δεκαετία, ο ίδιος και το εργαστήριό του συνέχιζαν να δημιουργούν μνημειώδη έργα για τοπικούς πατρόνες στην Αμβέρσα. Η ''Κοίμηση της Θεοτόκου (1625 - 26) για τον καθεδρικό ναό της Αμβέρσας είναι εξέχον παράδειγμα αυτής της δραστηριότητας.
Η τελευταία δεκαετία (1630 - 1640)
Ο Ρούμπενς πέρασε την τελευταία δεκαετία της ζωής του στην Αμβέρσα και γύρω από αυτήν. Μεγάλα έργα για ξένους πατρόνες συνέχιζαν να τον απασχολούν, όπως αυτό για το ανάκτορο του Ουάιτχολ, αλλά ταυτόχρονα εξερευνούσε και προσωπικές διαφορετικές καλλιτεχνικές κατευθύνσεις.
Το 1630, τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο της πρώτης του συζύγου Ιζαμπέλλα, ο 53χρονος τότε Ρούμπενς νυμφεύτηκε την ανιψιά της θανούσης, την δεκαεξάχρονη Χελέν Φούρμεντ. Η Χελέν ήταν η πηγή έμπνευσης του καλλιτέχνη για τις αισθησιακές μορφές πολλών από τους πίνακές του της δεκαετίας του 1630, όπως Η γιορτή της Αφροδίτης (σήμερα στο Kunsthistorisches Museum της Βιέννης), Οι Τρεις Χάριτες και Η κρίση του Πάριδος (και οι δύο πίνακες σήμερα στο Μουσείο Πράδο). Στον τελευταίο αυτό πίνακα, που δημιούργησε για λογαριασμό της ισπανικής Αυλής, οι θεατές του πίνακα αναγνώριζαν ως Αφροδίτη τη νεαρή δεύτερη σύζυγο του καλλιτέχνη.
Το 1635 ο Ρούμπενς αγόρασε ένα κτήμα έξω από την Αμβέρσα, στο οποίο υπήρχε το Κάστρο του Ελεβάιτ (Elewijt), γνωστό και ως "Kasteel Het Steen" ή "Rubenskasteel" και περνούσε εκεί το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του. Τοπία όπως Το κάστρο του Στέιν με κυνηγούς (σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου και Αγρότες επιστρέφουν από τα χωράφια (σήμερα στο Παλάτσο Πίττι της Φλωρεντίας δείχνουν την πιο προσωπική φύση πολλών από τα ύστερα έργα του. Συνέχισε, επίσης, την απεικόνιση των ολλανδικών / φλαμανδικών παραδόσεων του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου εμπνεόμενος από αυτά στα όψιμα έργα του, όπως ο πίνακας Φλαμανδική φιλανθρωπική αγορά (Kermis), περ. 1630, σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου.
Θάνατος
"D.O.M./PETRVS PAVLVS RVBENIVS eques/IOANNIS, huius urbis senatoris/flfius steini Toparcha:/qui inter cæteras quibus ad miraculum/excelluit doctrinæ historiæ priscæ/omniumq. bonarum artiu. et elegantiaru. dotes/ non sui tantum sæculi,/ sed et omnes ævi/ Appeles dicit meruit:/atque ad Regum Principumq. Virorum amicitias/gradum sibi fecit:/a. PHILIPPO IV. Hispaniarum Indiarumq. Rege / inter Sanctioris Concilli scribas Adscitus,/ et ad CAROLVM Magmnæ Brittaniæ Regem/Anno M.DC.XXIX. delegatus,/pacis inter eosdem principes mox initæ/fundamenta filiciter posuit./ Obiit anno sal. M.DC.XL.XXX. May ætatis LXIV. Hoc momumenteum a Clarissimo GEVARTIO/olim PETRO PAVLO RVBENIO consecratum/ a Posteris huc usque neglectum,/ Rubeniana stirpe Masculina jam inde extincta/ hoc anno M.DCC.LV. Poni Curavit./ R.D. JOANNES BAPT. JACOBVS DE PARYS. Hujus insignis Eccelsiæ Canonicus/ ex matre et avia Rubenia nepos./ R.I.P.//"
Απόγονοι
Ο Ρούμπενς απέκτησε οκτώ παιδιά, τρία με την Ιζαμπέλλα και πέντε με την Χελέν. Το μικρότερο γεννήθηκε οκτώ μήνες μετά τον θάνατό του. Πολλοί από τους απογόνους του νυμφεύτηκαν ή παντρεύτηκαν με γόνους ευγενών οικογενειών της Αμβέρσας.
Τέκνα με την Ιζαμπέλλα Μπραντ:
17ος αιώνας
Διάσημα έργα τα οποία χάθηκαν ή καταστράφηκαν είναι το Έφιππο πορτραίτο του αρχιδούκα Αλβέρτου, η Σωσάννα και οι πρεσβύτεροι τα οποία είναι γνωστά μόνο από εγχάρακτες αναπαραγωγές που έγιναν το 1620. Το Σάτυρος, Νύμφη, ερωτιδείς και λεοπαρδάλεις καθώς και ο πίνακας με τίτλο Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη από νωρίτερες αναπαραγωγές του 1620.
Το έργο Σταύρωση με τη Μαρία, άγιο Ιωάννη, Μαγδαληνή καταστράφηκε στο Λονδίνο το 1643 κατά τη διάρκεια του αγγλικού εμφυλίου πολέμου.
Κατά τον βομβαρδισμό των Βρυξελλών το 1685 καταστράφηκαν η Μαντόνα του Ροζαρίου, η Παρθένος κοσμημένη με άνθη από την Αγία Άννα, το Τρίπτυχο του Αγίου Ιωάννη, καθώς και τα Ο Καμβύσης διορίζει τον Οτάνη δικαστή, Κρίση του Σολομώντα, και το Η Δευτέρα Παρουσία Κρίση τα οποία ήταν έργα που δημιούργησε για το δικαστήριο των Βρυξελλών.
18ος αιώνας
Το έργο Έφιππο πορτραίτο του Φιλίππου Δ´ της Ισπανίας καταστράφηκε στην πυρκαγιά του Αλκαζάρ της Μαδρίτης το 1734. Αντίγραφο του ωστόσο διασώζεται στη γκαλερί Ουφίτσι στην Φλωρεντία.
19ος αιώνας
Το έργο Κυνήγι των Λεόντων καταστράφηκε κατά τη διάρκεια πυργκαγιάς στο μουσείο καλών τεχνών του Μπορντό στις αρχές του 19ου αιώνα.
Ο πίνακας της Σταύρωσης το οποίο είχε δημιουργήσει για μια εκκλησία στη Ρώμη, μεταφέρθηκε στην Αγγλία το 1811. Κατόπιν τέθηκε σε δημοπρασία το 1812, και σε δημοπρασία ξανά το 1820 και 1821, ωστόσο χάθηκε σε θαλάσσιο ταξίδι κάποια στιγμή μετά το 1821.
Η εγκράτεια του Σκιπίωνα καταστράφηκε σε φωτιά του χρηματιστηρίου του Λονδίνου το 1836.
20ός αιώνας
Οι πίνακες Ποσειδώνας και Αμφιτρίτη, Το όραμα του Αγίου Ουμβέρτου και Άρτεμις και Νύμφες ξαφνιασμένες από τους Σατύρους καταστράφηκαν το 1945 κατά τη μάχη του Βερολίνου στη φωτιά που ξέσπασε στο αρχαιολογικό μουσείο της πόλης.
Το έργο Έφιππο πορτραίτο του Δούκα του Μπάκιγχαμ καταστράφηκε σε φωτιά στο Λονδίνο το 1949.
Το έργο Πορτραίτο του Φιλίππου Δ´ της Ισπανίας καταστράφηκε κατά τη διάρκεια εμπρησμού στην Κούνστχαους της Ζυρίχης το 1985.
Δημοπρασίες
Σε δημοπρασία του 2002 του βρετανικού οίκου Σόθμπις ο πίνακας Η σφαγή των αθώων ο οποίος είχε πρόσφατα ανακαλυφθεί, πουλήθηκε για 49,5 εκατομμύρια λίρες. Σε δημοπρασία του βρετανικού οίκου Κρίστις το 2012, το Πορτραίτο ενός διοικητή πουλήθηκε για 9.1 εκατομμύρια λίρες παρά το ότι ο οίκος αρνήθηκε να τον πουλήσει ως πίνακα του Ρούμπενς καθώς η αυθεντικότητα του είχε αμφισβητηθεί.
Ενθαλπία ανάμειξης
Η ενθαλπία ανάμειξης (enthalpy of mixing) (ή θερμότητα  ανάμειξης (heat of mixing)) είναι η θερμότητα που απορροφάται ή εκλύεται κατά την ανάμειξη δύο χημικών ουσιών (που δεν αντιδρούν μεταξύ τους). Όταν η ενθαλπία της ανάμειξης είναι θετική, η ανάμειξη είναι ενδόθερμη, ενώ αρνητική ενθαλπία ανάμειξης σημαίνει εξώθερμη ανάμειξη. Σε ιδανικά μείγματα (ideal mixtures) η ενθαλπία ανάμειξης είναι μηδέν. Σε μη ιδανικά μείγματα η θερμοδυναμική ενεργότητα (thermodynamic activity) κάθε συστατικού διαφέρει από τη συγκέντρωσή του κατά τον συντελεστή ενεργότητας (activity coefficient).
Μια γνωστή προσέγγιση για τον υπολογισμό της θερμότητας ανάμειξης είναι η θεωρία διαλύματος των Φλόρι-Χάγκινς (Flory–Huggins solution theory) για πολυμερή διαλύματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενθαλπία
Χαλίκι Τρικάλων
Το Χαλίκι είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.168 μ. στις πλαγιές του Λάκμου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας. Το Χαλίκι υπάγεται στον δήμο Μετεώρων από το 2011 ενώ παλαιότερα ανήκε στην Κοινότητα Ασπροποτάμου.Ο πραγματικός πληθυσμός του ήταν 152 κάτοικοι, ενώ τώρα ζουν μόνιμα κάτω από 10 κάτοικοι. Στο Χαλίκι γεννήθηκε ο Δημήτριος Κουφίτσας, αξιωματικός της Χωροφυλακής που εκτελέστηκε από την ΟΠΛΑ κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. Το Χαλίκι είναι ένα βλάχικο χωριό.
Live Camera
https://www.meteolive.gr/p/xaliki.html
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Κοινότητα Ασπροποτάμου Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Τζον Σλέσιντζερ
Ο Τζον Σλέσιντζερ (αγγλ.: John Richard Schlesinger, 16 Φεβρουαρίου 1926 - 25 Ιουλίου 2003) ήταν Άγγλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου και του θεάτρου βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τη δραματική ταινία Ο Καουμπόι του Μεσονυχτίου (Midnight Cowboy, 1969), ενώ έλαβε άλλες δυο υποψηφιότητες για τις ταινίες Ντάρλινγκ (Darling, 1965) και Καταραμένη Κυριακή (Sunday Bloody Sunday, 1971). Είναι επίσης γνωστός για τη σκηνοθεσία των ταινιών Μπίλι, ο Ψεύτης (Billy Liar, 1963), Μακριά από το Αγριεμένο Πλήθος (Far From the Madding Crowd, 1967), Η Μέρα της Θεομηνίας (The Day of The Locust, 1975), Το Ανθρωποκυνηγητό (The Marathon Man, 1975) και Μαντάμ Σουζάτσκα (Madame Sousatzka, 1988).
Βιογραφία
Ο Σλέσιντζερ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1926 και ήταν γόνος μεσοαστικής εβραϊκής οικογένειας. Γονείς του ήταν η Γουίνιφρεντ Χενριέτα και ο γιατρός Μπέρναρντ Έντουαρντ Σλέσιντζερ. Αφόυ αποφοίτησε από το κολλέγιο εργάστηκε ως ηθοποιός.
Κατά τη δεκαετία του '60 εγκατέλειψε εντελώς την καριέρα του ως ηθοποιός και περιορίστηκε στο χώρο της σκηνοθεσίας και το ντοκυμαντέρ που γύρισε το 1961 με τίτλο Terminus του χάρισε το Χρυσό Λέοντα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας. Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους που γύρισε το 1962 με τίτλο Η Αμαρτία μιας Νύχτας (A Kind of Loving, 1962) και με πρωταγωνιστή τον Άλαν Μπέιτς του χάρισε τη Χρυσή Άρκτο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου. Έπειτα ακολούθησε η ταινία Μπίλι, ο Ψεύτης που λάνσαρε την καριέρα της Τζούλι Κρίστι και του Τομ Κόρτενεϊ, καθώς και η ταινία Ντάρλινγκ του 1965 που χάρισε στην Κρίστι το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και περιέγραφε με εύστοχο τους ξέφρενους ρυθμούς και την ποπ κουλτούρα του Λονδίνου της δεκαετίας του '60. Επομενό του εγχείρημα ήταν η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Τόμας Χάρντι Μακριά από το Αγριεμένο Πλήθος επίσης με την Κρίστι στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που γυρίστηκε στην αγγλική ύπαιθρο.
Το 1969 ο Σλέσιντζερ σκηνοθέτησε την ταινία Ο Καουμπόι του Μεσονυχτίου με πρωταγωνιστές τους Ντάστιν Χόφμαν και Τζον Βόιτ κι έλαβε την επευφημία των κριτικών. Επρόκειτο για την πρώτη ταινία που γύρισε στην Νέα Υόρκη. Η ταινία τιμήθηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και ο Σλέσιντζερ με Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Κατά τη δεκαετία του '70 συνέχισε να γυρίζει επιτυχημένες ταινίες όπως: Καταραμένη Κυριακή, 1971, Η Μέρα της Θεομηνίας, 1975, Το Ανθρωποκυνηγητό, 1976 και Μέχρι Χθες Ήμασταν Ξένοι (Yanks, 1979).
Το 1980 τιμήθηκε με το αγγλικό παράσημο του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην 7η τέχνη.
Το 1998 ο Σλέσιντζερ υπεβλήθη σε τετραπλό μπάι πας και τον Δεκέμβριο του 2000 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο. Έμεινε σε κόμμα για τρία χρόνια και το 2003 του αφαιρέθηκε η μηχανική υποστήριξη με αποτέλεσμα το θάνατό του στις 25 Ιουλίου 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί Εβραίοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ Εβραίοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
808 Μερξία
Η Μερξία (Merxia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,607. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Ιταλοαυστριακό αστρονόμο Λουίτζι Καρνέρα, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το όνομά του του πατέρα του Καρνέρα, του `Ανταλμπερτ Μαρξ (Adalbert Marx).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μερξίας εκτιμάται σε 32,50 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,221. Η Μερξία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 30 ώρες και 38 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μερξια
The Boy with the Arab Strap
Το "The Boy with the Arab Strap" είναι το τρίτο άλμπουμ των Belle and Sebastian. Η έμπνευση για το όνομα του άλμπουμ ήρθε από το όνομα της μπάντας Arab Strap, οι οποίοι κατάγονται επίσης από τη Σκωτία. Τα δύο συγκροτήματα είχαν κάνει μαζί μια περιοδεία. Κυριολεκτικά το arab strap είναι μια σεξουαλική συσκευή η οποία βοηθάει στην απόκτηση στύσης.
Οι Arab Strap δεν ευχαριστήθηκαν με τη χρήση του ονόματός τους στον τίτλο του άλμπουμ. Όταν ερωτήθηκαν γι'αυτό, o τραγουδιστής της μπάντας Aidan Moffat δήλωσε, "Έχουν αίσθηση του χιούμορ." Ο οργανοπαίχτης της μπάντας Malcolm πρόσθεσε, "Επειδή το Arab Strap είναι ένα αρκετό ενδιαφέρον όνομα. Οι λέξεις ταιριάζουν μεταξύ τους και γι' αυτό το διαλέξαμε ως το όνομα της μπάντας μας. Είμαστε φίλοι με αυτούς αλλά υπάρχει ένα όριο στο να τοποθετείς το όνομα κάποιου στο άλμπουμ. Παίρνουν κάτι μακριά μας." Τέλος δήλωσαν ότι πολλοί νόμιζαν ότι το άλμπουμ ήταν μια συνεργασία μεταξύ των δύο συγκροτημάτων.
Τον Οκτώβρη του 2011, το NME τοποθέτησε το ομώνυμο κομμάτι στο #130 στη λίστα "150 Best Tracks of the Past 15 Years (Τα 15 καλύτερα κομμάτια των τελευταίων 15 χρόνων)".
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1998
Λατινική λογοτεχνία
Η Λατινική Λογοτεχνία περιλαμβάνει όλα τα έργα που έχουν γραφεί στη Λατινική γλώσσα. Η Λατινική Λογοτεχνία χωρίζεται στην αρχαία, Κλασική και μεταγενέστερη (8ος αι. π.Χ, μέχρι το 476 μ.Χ., όπου και το επίσημο τέλος της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας) και στη Μεσαιωνική (από τα τέλη του 5ου αι. μέχρι την Αναγέννηση 14ος αι.). Οι Ρωμαίοι είναι ένας από τους ελάχιστους λαούς που πέτυχαν να αντιπαραθέσουν στην ελληνική λογοτεχνία μια λογοτεχνία γραμμένη στη μητρική τους γλώσσα. Η γλώσσα της πρωτεύουσας συνιστούσε πρότυπο για λογοτέχνες και από άλλες περιοχές της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έτσι η ρωμαϊκή λογοτεχνία (μέχρι και πολύ μετά την πτώση του ρωμαϊκού κράτους) δεν είχε τη διαλεκτολογική ποικιλία που είχε η αρχαία ελληνική λογοτεχνία.
7ος αιώνας-241 π.Χ.: προλογοτεχνικές μορφές
Οι ρίζες της λατινικής λογοτεχνίας εντοπίζονται στον χώρο του λεγόμενου επίσημου προφορικού λόγου: συμβόλαια, όρκοι, προσευχές, μαγικές ρήσεις, προφητείες και άλλες σύντομες συνθέσεις (carmina ). Πρόκειται για προδρομικές μορφές ακατέργαστης ποίησης χωρίς προσωδιακά χαρακτηριστικά ή στην λογοτεχνική πεζογραφία. Το Άσμα των Αρβάλων και το Άσμα των Σαλίων είναι τα πρώτα δείγματα λυρικής ποίησης-σώζεται σε παραθέματα και αλλοιωμένα από τους μεταγενέστερους αντιγραφείς των χειρογράφων - εκείνης της περιόδου. Λαϊκά φολκλορικά τραγούδια δεν μας σώθηκαν από εκείνη την περίοδο. Ίχνη αρχαίας επικής και λυρικής ποίησης εντοπίζονται κυρίως στον Λίβιο. Για αρχαία διηγηματικά-εγκωμιαστικά ποιήματα με θρυλικές ή ιστορικές υποθέσεις μιλάει ο Κάτωνας. Εντόπιες θεατρικές παραδόσεις δεν απουσιάζουν από εκείνη την περίοδο: συνδέονται με δρώμενα εορτών της θερινής συγκομιδής. Οι Όσκοι είχαν διαμορφώσει μια μορφή δράματος. Το δίκαιο και η ρητορεία συνιστούν δύο σημαντικά προστάδια της λογοτεχνικής πεζογραφίας στη Ρώμη. Έτσι η Δωδεκάδελτος, κείμενο νομικού περιεχομένου, συνέβαλε με τη σειρά του στην διαμόρφωση ενός πιο εξελιγμένου πεζογραφικού ύφους. Με αρχαϊκή λατινική γλώσσα συνιστά την πρώτη απόπειρα γραπτής αποτύπωσης της αρχαίας αποφθεγματικής νομοθεσίας των Ρωμαίων. Η νομική επιστήμη δεν έχει στην αρχή λογοτεχνικό χαρακτήρα αφού πρόκειται για γνωματεύσεις νομικών ειδημόνων σε σχετικά ερωτήματα. Επίσης, οι έπαινοι των νεκρών laudatio funebris -συνδυασμός ρητορικών και βιογραφικών στοιχείων- προετοιμάζουν την κατοπινή ιστοριογραφία.
Η λογοτεχνία των χρόνων της Δημοκρατίας
Σήμερα δεν υπάρχει τίποτε ή σχεδόν τίποτε που να μπορεί να θεωρηθεί απόσπασμα ενός πεζού κειμένου παλαιότερου από τον 3ο αι. π.Χ.
Δράμα
Αν προδρομικές θεατρικές μορφές του ρωμαϊκού θεάτρου είναι οι μιμικοί χοροί των Ετρούσκων με συνοδεία αυλού με σκοπό τον εξευμενισμό των θεών, η πρώτη επαφή τους με το ελληνικό θέατρο έγινε στην Κάτων Ιταλία,όχι όμως σε λογοτεχνικό επίπεδο μα ως εορταστικό-θρησκευτικό δρώμενο. Οι Ρωμαίοι παραλαμβάνουν την τραγωδία όχι στην κλασική της μορφή αλλά ως μεγαλόπρεπη παράσταση πλούσια σε ρόλους και εξοπλισμούς παρόμοια με όπερα. Τα θέματα των έργων που σχετίζονται με την Ιταλία και αφορούν τρωικούς μύθους ενώ  διεγείρουν και τα πάθη.Ο Λίβιος Ανδρόνικος και ο Ναίβιος δεν ακολουθούν κλασικά πρότυπα. Ο Έννιος προτιμά τον Ευριπίδη, ο Αιτίλιος και ο Πακούβιος στρέφονται προς τον Σοφοκλή. Άλλοι (Ιούλιος Καίσαρ Στράβων) χρησιμοποιούν ελληνιστικά πρότυπα. Ο Γναίος Ναίβιος είναι ο δημιουργός του ιστορικού δράματος (praetexta) στη Ρώμη, με το έργο του Clastidium.
Στην Ετρουρία και την Μεγάλη Ελλάδα εντοπίζονται οι ιταλικές ρίζες της κωμωδίας που είναι Ελληνόθεν επείσακτο προϊόν. . Η palliata είναι η Ρωμαϊκή κωμωδία με ελληνικό ένδυμα: την διαμορφώνουν οι Ναίβιος,Πλαύτος και Τερέντιος. Η κωμωδία με ρωμαϊκό ένδυμα η togata εκπροσωπείται από τους Τιτίνιο και Λεύκιο Αφράνιο. Εδώ τα χορικά έχουν μεγαλύτερη έκταση ενώ υπάρχουν και παιδεραστικά θέματα. Ο πονηρός δούλος έχει εκλείψει. Ο Λίβιος Ανδρόνικος είναι ο αρχηγέτης της ρωμαϊκής λογοτεχνίας όταν το 240 π.Χ σημειώνεται η πρώτη παρουσία λατινικού δράματος στη Ρώμη, που είναι δικό του δημιούργημα Η συμβολή του έγκειται στη διαμόρφωση λατινικών έργων και τους δίνει αυτοτελή πλοκή.
Σάτιρα
Η σάτιρα (satura) συνιστά κατεξοχήν ρωμαϊκό λογοτεχνικό γένος. Η ύπαρξη προλογοτεχνικής δραματικής ή διαλογικής satura είναι προβληματική. Οι Λουκίλιος, ο οποίος θεωρείται και ο δημιουργός του είδους, Οράτιος, Πέρσιος, Γιουβενάλης είναι οι πιο χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι του αυτήν την περίοδο. Ο εξάμετρος στίχος κυριαρχεί. Ως προς το περιεχόμενο ασκείται πολιτική και προσωπική κριτική σε επιφανείς συγχρόνους (Λουκίλιος), άσημους συγχρόνους και νεκρούς (Γιουβενάλης) και δεσπόζει η ηθικοφιλοσοφική διδασκαλία (Οράτιος).
Διδακτική ποίηση
Η διδακτική ποίηση καλλιεργείται ιδιαίτερα ως λογοτεχνικό είδος σχετιζόμενο με την πραγματική ζωή. Με τον Λουκρήτιο το είδος φτάνει στο απόγειο του κύρους του. Μερικά από τα θέματά της είναι η φύση, η ποίηση και ο έρωτας. Επίσης η γη και ο ουρανός, γαστρονομικά ή κυνηγετικά γραμματικά θέματα. Ο κόσμος και ο άνθρωπος γενικά, η φύση στα χέρια του ανθρώπου, η συμπεριφορά του στις διάφορες πολιτιστικές και φυσικές σχέσεις, η μεμψιμοιρία του ή ικανότητα του να καθοδηγεί τη μοίρα του με σκέψη και προγραμματισμό. Η γλώσσα τους είναι κοσμική-εκκοσμικευμένη θρησκεία. Σημαντικά διδακτικά ποιήματα της περιόδου είναι τα Γεωργικά (Georgica) του Βιργιλίου, η Ποιητική τέχνη (Ars poetica) του Οράτιου και η Ερωτική τέχνη (Ars amatoria) του Οβίδιου. Επίσης τα Astronomica του Μανιλίου. Η ποιητική τεχνική της ρωμαϊκής διδακτικής ποίησης με τα εκτενή προοίμια  στηρίζεται στην τεχνική του έπους. Υιοθετείται η μετρική μορφή του εξαμέτρου και στην θέση των πολυάριθμων προσώπων μπαίνει ο δάσκαλος και ο μαθητής. Στο ρωμαϊκό διδακτικό ποίημα δεν γίνεται επίκληση θεοτήτων της ποίησης αλλά θεών στην προστασία των οποίων υπόκειται η πραγματευόμενη ειδική περιοχή (π.χ. Γεωργικά Βιργιλίου:τον προστάτη τη γεωργίας, Ερωτική τέχνη Οβίδιου την Αφροδίτη.)
Λυρική ποίηση
Παράδοση λυρικής ποιητικής δημιουργίας δεν υπήρξε στην Ρώμη αλλά μόνο μεγάλα ατομικά επιτεύγματα. Κορυφαίοι καλλιεργητές του είδους είναι ο Πλαύτος, ο Κάτουλλος, ο Οράτιος και ο χριστιανός λυρικός Προυδέντιος. Διάφοροι τύποι ποιημάτων καλλιεργούνται σύμφωνα με τους φιλόλογους και γραμματολόγους: απόφαση,προειδοποίηση, εγκώμιο, πανηγυρισμός, θρήνος, μομφή, μοιρολόι, παράκληση, προσευχή, παραμυθία, προφητεία, ομολογία, προπεμπτικά, αντιπροπεμπτικά,  συνοδευτικά, υβριστικά, συμποσιακά, για τις εποχές, διατύπωσης ενός προβλήματος αριθμητικής. Υιοθετείται η προσωδιακή μετρική των Ελλήνων, οι τονικοί στίχοι και η παρήχηση. Η ρίμα δεν έχει κυρίαρχη σημασία. Τέλος ως προς τη γλώσσα υιοθετείται η εγγύτερη στην ομιλουμένη από τους Κάτουλλο και Οράτιο απ'ο,τι η γλώσσα που οι ελεγειακοί και οι επικοί ποιητές χρησιμοποιούν.
Επιγραμματική ποίηση
Εκπρόσωποι της ρωμαϊκής αριστοκρατίας δρουν ως ποιητές ιδιωτικών επιγραμμάτων: Βαλέριος Αιδίτουος, Πόρκιος Λικίνιος, Κόιντος Λοτάτιος Κάτουλος, Βάρρων ο Ατακινός, Λικίνιος Κάλβος, Κάτουλλος. Ερωτικά επιγράμματα έγραψε ο Κόιντος Ορτήνσιος, Γάιο Μέμμιο και Κόιντος Σακιόλας. Ως προς την τεχνική τους υιοθετείται η οξεία έκφραση και μια παιγνιώδης συμπήκνωση της έκφρασης στον τελευταίο στίχο. Για τη γλώσσα τους παρατηρείται συμπλοκή λέξεων ενώ δεν αποφεύγονται οι πολυσύλλαβες λέξεις.
Ιστοριογραφία
Η Ρωμαϊκή ιστοριογραφία είναι κυρίως πατριωτική, ηθικολογεί και μεροληπτεί. Έχει παιδευτική λειτουργία και επικεντρώνεται στις ελεύθερες αποφάσεις του ατόμου. Οι απαρχές της εντοπίζονται στα χρονικά των Ποντιφίκων. Η καθιέρωση των Ρωμαίων στρατηγών και των γενών τους, η για προπαγανδιστικούς σκοπούς καλλιέργεια της ιστορικής ζωγραφικής, η ανάγκη νομιμοποίησης της καταγωγής ορισμένων ρωμαϊκών οικογενειών, οι επιτάφιοι λόγοι συνέβαλαν στην καλλιέργεια του γραμματειακού αυτού είδους. Ως προς την πολιτική και κοινωνική λειτουργία της είναι ο ιμάντας μεταφοράς των εμπειριών των παλαιών πολιτικών στις νεώτερες γενιές. Οι περισσότεροι ιστορικοί είναι συγκλητικοί και όσοι κατάγονται από τα μεγάλα γένη. Σε μεγάλα κομμάτια της ακολουθεί τις μυθικές παραδόσεις. Ως προς το αντικείμενό της διακρίνεται σε α) χρονογραφία: καταγραφή γεγονότων σε μορφή χρονικού. Πρόδρομος του είδους ήταν ο Φάβιος Πίκτωρ. Ειδολογικό του στοιχείο είναι η αρχαιολογία. Ωστόσο ο χρονογραφικός τρόπος αφήγησης (κατά έτη) δεν περιορίζεται στα χρονογραφικά έργα ειδικά. β)σύγχρονη ιστορία: μετά από σύντομη αρχαιολογία'' ακολουθεί εκτενής περιγραφή της σύγχρονης ιστορίας. Εισηγητής του είδους ήταν ο Σεμπρώνιος Ασελλίων. και γ)ιστορική μονογραφία: εδώ απουσιάζει η αρχαιολογία και η έμφαση δίνεται στην σύγχρονη ιστορία. Ο Σισσήνας είναι ο πρώτος εκπρόσωπος του είδους. Περισσότερο από κάθε άλλο είδος αποσκοπεί στην διέγερση του πάθους. Αρχιγέτης του είδους ήταν ο Καίλιος Αντίπατρος. Επίσης οι γενικές ιστορίες οργανώνουν το υλικό τους γεωγραφικά (Λουτάτιος Δάφνης: Communes historiae). Ο Ιούνιος Βρούτος εμφανίζει το είδος της σχολικής Επιτομής. Ως  προς τη λογοτεχνική τεχνική η λιτότητα είναι προϊόν μίμησης των Ποντιφηκιανών χρονικών, και το υπόμνημα (Commentarius) που μιμείται τις υπηρεσιακές αναφορές των στρατηγών. Η κατ'έτη εξιστόρηση ήταν φαίνεται γενικά δεσμευτική. Η αναζήτηση των αιτιολογικών σχέσεων μεταξύ των γεγονότων συνιστά κριτική υπέρβαση του χρονογραφικού είδους. Με την επιλογή της μονογραφίας επιτυγχάνεται η ενότητα προσώπου και δράσης.
Ρητορική
Προλογοτεχνικές ρίζες της ρητορικής συνιστούν η έκφραση γνώμης στη σύγκλητο, ο λόγος μπροστά στη συνέλευση του λαού και ενώπιον του στρατού, ο λόγος του τιμωρού για την δικαιολόγηση των τιμωριών του, οι επικήδειοι και οι δικανικοί λόγοι. Η γραπτή επεξεργασία των λόγων ήταν αναγκαία και μαρτυρά λογοτεχνικές αξιώσεις. Λιτότητα (Γάιος Γράκχος) και πλούσια εκφραστικά στοιχεία (Κάτωνας ο πρεσβύτερος) εναλλάσσονται, ενώ παρεκβάσεις γενικού χαρακτήρα (Κουρίωνας) ή με σκοπό την ψυχαγωγία των ακροατών (Σέρβιος Σουλπίκιος Γάλβας) επισημαίνονται στα έργα της περιόδου. Τέλος κατόρθωμα Κικερώνειο είναι η εσωτερική ενότητα του λόγου. , εγκαταλείποντας το ασιανικό ύφος της προσηγούμενής του γενιάς και ακολουθώντας δημοσθένεια πρότυπα κινείται στο μέσον αττικισμού και ασιανισμού.
Βιογραφία
Αυτά που εκκόλαψαν το ενδιαφέρον για την την καλλιέργεια του βιογραφικού είδους ήταν η υπερηφάνεια για την ευγενή καταγωγή, η παράθεση βιογραφικών πληροφοριών οι επιγραφές κάτω από αγάλματα σημαντικών αντρών, οι επικήδειοι-έπαινοι αντρών κατά τον ενταφιασμό τους, που συγκεντρώνονταν σε οικογενειακά αρχεία. Στη Ρώμη επίσης, υπήρχαν επίσημες βιογραφίες με πληροφοριακό προσανατολισμό. Διάφορες προσωπικότητες εκθέτουν τη δράση τους μέσα από του ιστορικό και λοιπό φιλολογικό τους έργο: ο Κάτων ο πρεσβύτερος συλλέγει τους λόγους του, ο Κικέρων εξυμνεί τη δική του υπατεία σε πεζό λόγο και στίχους. Ο Οβίδιος συνθέτει την πρώτη ποιητική αυτοβιογραφία απολογητικού χαρακτήρα. Η εμπλοκή αρκετών προσωπικοτήτων στις πολιτικές εξελίξεις του καιρού τους: ο Σύλλας με την αυτοβιογραφία του, ο Ιούλιος Καίσαρ που συγκαλύπτει την αυτοπαρουσίασή του πίσω από την πολύμορφη πρόσοψη της ιστοριογραφίας και τον απολογισμό της δράσης. Ο απελεύθερος Κορνήλιος Επίκαδος παρουσιάζει την ζωή της δράσης του προστάτη του, ενώ Βάρρων δημιουργεί το πρώτο συλλογικό έργο De viris illustribus. Ο Νέπως μπορεί να θεωρηθεί ο πρώτος δημιουργός λογοτεχνικής βιογραφίας στη Ρώμη. Πραγματιστικό και λόγιο περίγραμμα έχουν οι βιογραφίες του Σουητώνιο, ο οποίος παραθέτει και έγγραφα. Ο αυξανόμενος ρόλος της βιογραφίας επί της ιστοριογραφίας εντοπίζεται στον Σαλλούστιο και στους Annales και Historiae του Τάκιτου ενώ στην Agricola του τελευταίου η βιογραφία εμπλουτίζεται με ιστοριογραφικά στοιχεία.
Φιλοσοφία
Η φιλοσοφική λογοτεχνική παραγωγή των Ρωμαίων περιορίζεται στην εφηρμοσμένη φιλοσοφία: καλλιεργείται η φιλοσοφία του προσώπου, της εποχής,της ιστορίας. Αποσκοπώντας στη γενική μόρφωση, στη δημόσια εργασία, στην πρακτική του διαλογισμού και όχι στην έρευνα λαμβάνουν διάφορες μορφές:διδακτικό ποίημα, διδακτικό σύγγραμμα με σαφή θεματικό προσανατολισμό και διαμορφωμένο για ένα ευρύτερο κοινό. Ο φιλοσοφικός διάλογος (Κικέρωνας), ο μονόπλευρος διάλογος που επινοήθηκε ως βοήθημα για την αυτοαγωγή ή ως εποικοδομητικό ανάγνωσμα (Σενέκας), την συγγενή προς τον μονόπλευρο διάλογο φιλοσοφική επιστολή (Σενέκας), το εγχειρίδιο που προορίζεται για αρχάριους και ερασιτέχνες, και την ανάμεικτη ποιητική και πεζογραφική μορφή που απευθύνεται σε ευρύτερο κοινό με λογοτεχνικές αξιώσεις (Βοήθιος). Ο Λουκρήτιος δίνει ποιητική μορφή, ο Κικέρωνας χρησιμοποιεί την πρόζα, όχι τον εναλλασσόμενο πλατωνικό τύπου διάλογο αλλά τον αριστοτελικό. Προσωπικά προοίμια (κατά τον Αριστοτέλη) και διαμορφωμένη σκηνοθεσία (Πλατωνικό πρότυπο) μπαίνουν στην αρχή των έργων αυτών. Η περιπτωσιολογία χαρακτηρίζει τα ρωμαϊκά φιλοσοφικά έργα με την παράθεση πρακτικών παραδειγμάτων.
Επιστολογραφία
Ο Κικέρωνας συνιστά την πιο παραγωγική μορφή της περιόδου και μέτρο σύγκρησης: 864 επιστολές μας έχουν σωθεί. Με τον Οράτιο αποκτούν ποιητική μορφή (εξάμετρος στίχος) και με τον Οβίδιο ελεγειακή μορφή, ενώ με τον Σενέκα αναβαθμίζεται η λογοτεχνική τους αξία. Αυθόρμητες ή πιο επιμελημένες, επίσημες ή ιδιωτικές, πλαστές ή ψευδώνυμες, οι επιστολές είναι άλλοτε σύντομες σαν επιγράμματα (Πλίνιος) ή πιο εκτενείς. Διακρίνονται ως προς το περιεχόμενο σε δημοσιογραφικές, αφιερωτικές, ολόκληρες πραγματείες. Επίσης ερωτικές, σατιρικές μιμικές και επιστολικά μυθιστορήματα. thumb|180px|Ο [[Μάρκος Τύλλιος Κικέρων]] Η καθομιλουμένη γλώσσα και η υψηλή ρητορική συνυπάρχουν, ενώ όσο πιο ιδιωτική είναι η επιστολή έχει στοιχεία της καθομιλουμένης, παροιμίες, αινίγματα, αλληγορίες ενώ οι πιο επίσημες έχουν τίτλο και ημερομηνία. Μόνο ο Πλίνιος περιορίζεται σε ένα θέμα στην επιστολογραφία του ενώ γενικά κυριαρχεί η τάση για παρεκβάσεις.
Νομική γραμματεία
Η νομική λογοτεχνία ήταν έργο ειδικών: επρόκειτο για αποφάσεις μεμονωμένων υποθέσεων και ερμηνείες δεσμευτικών κειμένων με πρακτικό προσανατολισμό. Προστίθενται στην πορεία διδακτικά νομικά εγχειρίδια και συλλογές. Ολόκληρο κανένα από τα έργα της περιόδου δεν μας σώθηκε: με εξαίρεση τις Institutiones του Γαΐου τα άλλα παρατίθενται στα Digesta ή στους Πανδέκτες. Τύποι νομικών κειμένων είναι οι συλλογές των responsa (εκθέσεις υποθέσεων με τις ασχολίαστες αποφάσεις τους). Επιστολές από απλό responsum έως θεωρητικές διδακτικές. Οι Quaestiones ή Disputationes είναι πιο διεξοδικές επεξεργασίες μεμονωμένων νομικών ζητημάτων, οι συλλογές αποφάσεων (sententiae, decreta), ενώ τα Digesta αποτελούν συλλογές έργων ενός συγγραφέα ή μιας σχολής. Άλλο είδος είναι οι υπομνηματισμοί νόμων και διαταγμάτων, αλλά και διαταγμάτων πραιτώρων και ανθυπάτων επαρχιών. Γνωστοί υπομνηματιστές είναι οι Αίλιος Σέξτος και ο Λαβέων. Υπομνηματίζονται νομικά συγγράμματα (Πομπώνιος) Η γλώσσα των κειμένων αυτών είναι τα απλά λατινικά, συχνά απρόσωπη με τετριμμένα ρητορικά σχήματα, ενώ δεν λείπουν και στοιχεία της καθομιλουμένης λόγω έλλειψης επιμέλειας. Η εξειδικευμένη ορολογία δεν απουσιάζει όπως και αρχαϊσμοί που εξυπηρετούν διακοσμητικούς λόγους και λόγους αυθεντίας, και οι οποίοι προέρχονται από τη γλώσσα των δικαστηρίων και της Συγκλήτου. Οι συχνές επαναλήψεις για την αποφυγή παρανοήσεων δημιουργούν την αίσθηση πλεονασμού.
Πραγματολογική γραμματεία
Καλλιεργείται πάντα σε συνάρτηση με ότι έχει άμεση εφαρμογή στην καθημερινή ζωή. Έτσι έχουμε έργα που αφορούν :
Βουκολική ποίηση
Το βουκολικό στοιχείο συνιστά μια μόδα την περίοδο αυτή: ο Βιργίλιος το ανανεώνει μειώνοντας τα έντονα ρεαλιστικά στοιχεία, η ειρωνεία χάνει την οξύτητά της, αλλά η δυστυχία της σύγχρονης ιστορίας εισέρχεται στη θεματολογία της. Επί Νέρωνα ο έπαινος του μονάρχη επεκτείνεται: ο Καλπούρνιος γράφει τέτοια ποιήματα ενώ τα γεωργικά και διδακτικά στοιχεία έχουν πιο μεγάλη βαρύτητα. Τον 3ο αι. ο Νεμεσιανός αναζωογονεί την βουκολική ποίηση απαλλαγμένη από τον πολιτικό χρωματισμό ως όργανο επιδίωξης προσωπικής λύτρωσης. Η λογοτεχνική τεχνική που χρησιμοποιεί η βουκολική ποίηση είναι το εναλλασσόμενο τραγούδι των βοσκών, η αντικατροπτική αντιστοιχία και αλληλουχία των θεμάτων, ενώ παρουσιάζεται και η ηθογραφία των προσώπων.
Ελεγεία
Η ερωτική ρωμαϊκή ελεγεία είναι υποκειμενική και δέχεται επιδράσεις από τους Μίμνερμο, Φιλητά, Καλλίμαχο, και Ευφορίων. Τα επιγράμματα επίσης, και οι χαρακτήρες των κωμωδιών αλλά και η βουκολική ποίηση ασκούν επιρροή. Ο Κορνήλιος Γάλλος είναι ο θεμελιωτής της ερωτικής ελεγείας. Οι Τίβουλλος και Προπέρτιος τον διαδέχονται, ενώ με τον Οβίδιο και την επιστολή των ηρωίδων του, η ελεγεία αποκτά άλλο δρόμο: δίνει το λόγο στην γυναίκα και αποκτά μυθολογική περιβολή. Νεοτερική είναι η ένταξη του επιστολικού ύφους, του δραματικού μονολόγου και των στοιχείων της ρητορικής suasoria στο ελεγειακό μέτρο.
Νομική λογοτεχνία
Οι προερχόμενοι από τη συγκλητική τάξη ο Casselius και Labeo εκφράζουν δημοκρατικά φρονήματα. Ο C. Casius Longinus προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα. Οι νομομαθείς ασχολούνται πλέον ελάχιστα με το δημόσιο δίκαιο και γίνονται ελάχιστα επικίνδυνοι για το καθεστώς. Ο σημαντικότερος νομικός επιστημονικός εγκέφαλος της εποχής του ο Αντίστιος Λαβέων συμβάλλει καίρια στην αποκρυστάλλωση του λογοτεχνικού είδους του νομικού υπομνήματος.Ο Λαβέων σχολιάζει διεξοδικά τη Δωδεκάδελτο.
Ιστοριογραφία
Η ιστοριογραφία της περιόδου προσανατολίζεται στην σύγχρονη ιστορική περίοδο και γράφονται ιστορίες γενικού χαρακτήρα.
Φιλοσοφία
Διαπρεπείς ερασιτέχνες της φιλοσοφίας την περίοδο αυτήν είναι: ο Βεργίλιος και ο Οράτιος με επικούρεια ενδιαφέροντα. Ο Βεργίλιος και ο Οβίδιος με πυθαγόρεια και ο Μανίλιος στωικά. Η προβληματική είναι πρακτικοηθική. Η απομάκρυνση από τα πολιτικά θέματα εκδηλώνεται με την στροφή προς τη φυσιοκρατική γνώση, ενώ αναζητείται πρακτική βοήθεια για τη ζωή (που φτάνει μέχρι και το διαιτολόγιο), και πνευματική στήριξη με ελαφρώς μυστικιστική χροιά.
Πραγματολογική πραγματεία
Στην περίοδο αυτή ο Γάιος Ιούλιος Υγίνος συγγράφει αστρονομικό σύγγραμμα ενώ του αποδίδονται αγρομετρικά έργα. Ο Μάρκος Βέρριος Φλάκκος με το De verborum significatu καλλιεργεί τη λατινική λεξικογραφία με γλωσσικό και αρχαιογνωστικό υλικό. Ο Αγρίππας στρατηγός του Αυγούστου καλλιεργεί σε εξωλογοτεχνικό επίπεδο τον τομέα της Γεωγραφίας με την χαρτογραφική απεικόνιση της αυτοκρατορίας. Το μοναδικό αρχιτεκτονικό έργο που μας σώζεται από την αρχαιότητα είναι το έργο του Βιτρούβιου De architectura.
Ύστερη αρχαιότητα
Ιδιαίτερη ανθηρή περίοδος είναι εκείνη του 4ου αιώνα με πιο γόνιμες εκείνες επί Μεγάλου Κωνσταντίνου και επί Μεγάλου Θεοδοσίου και τελευταία εκείνη των τελών του 5ου αιώνα. Ο Βοήθιοςο τελευταίος των Ρωμαίων και ο πατέρας του Μεσαίωνα.
Ποίηση
Η μίξη των διαφόρων ποιητικών ειδών παράγει νέα είδη: οι κέντρωνες (ποίηση-κολάζ), τα τεχνοπαίγνια, οι ακροστιχίδες/μεσοστιχίδες/τελεστιχίδες, τα αλφαβητάρια, ποιήματα με ρεφραίν, αινίγματα, εφημερίδες. Χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι της περιόδου είναι ο Νεμεσιανός (βουκολική και κυνηγητική ποίηση), ο Πεντάδιος, ο Ρεποσιανός, ο Τιβεριανός, ο Οπτατιανός Πορφύριος, (τεχνοπαίγνια), ο Αβιηνός (περιηγητικά), ο Αβιανός (μύθοι), ο Συμφόσιος (αινίγματα) και ο Γαλάτης Αυσόνιος με τον Κλαυδιανό. Ξεχωρίζει η ανώνυμη ποιητική σύνθεση της περιόδου, Ξενύχτι της Αφροδίτης.
Χριστιανική γραμματεία
Η Χριστιανική γραμματεία είναι ιδιαίτερα πλούσια αυτήν την περίοδο
Χριστιανική ποίηση
Την χριστιανική ελεγειακή ποίηση καλλιεργεί ο Λακτάντιος ενώ οι Αυσόνιος και Κλαυδιανός χρησιμοποιούν το ελεγειακό μέτρο σε διάφορα έργα μικρής έκτασης. Βουκολική χριστιανική ποίηση έχουμε με τους Ενδελέχιο στην Εκλογή του οποίου ο σταυρός προστατεύει τα ζώα του ποιμένα, και με τον Παυλίνο από τη Νόλα ο οποίος στην Natalicia ασχολείται με την γέννηση του αγιου Φηλίκα της Νόλας. Ξεχωρίζουν οι Κομμοδιανός με τον Απολογητικό του και τις ακροστιχίδες του, ο Ιούβενκος με ένα βιβλικό έπος και η Πρόβη μ' ένα βιργιλιοκέντρωνα (συμπίλημα στίχων από έργα του Βιργιλίου). Στον 4ο αιώνα ζει ο πατέρας της δυτικής υμνογραφίας Αμβρόσιος, ο επίσκοπος Ιλάριος, ο επίσκοπος Παυλίνος, και ο χριστιανός Οράτιος Προυδέντιος, θεμελιωτής της χριστιανικής πεζογραφίας.