cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλογα του Διομήδη
Τα όντα
Ιδιοκτήτης των αλόγων ήταν ο Διομήδης, γιος του Άρη (θεού του πολέμου) και βασιλιάς της Θράκης. Ήταν ανθρωποφάγα και διέθεταν χάλκινους σιαγόνες. Ήταν συνεχώς δεμένα με σιδερένιες αλυσίδες. Ο Διομήδης τους έριχνε για τροφή κάθε άτυχο ξένο που ναυαγούσε στην ακτή του βασιλείου του. Κάποιες πηγές διασώζουν και τα ονόματα των όντων αυτών: Πόδαργος, Λάμπων, Ξάνθος και Δήμος. Υπάρχει επίσης μύθος, σύμφωνα με τον οποίο από τα άλογα αυτά προέρχονταν τα άλογα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Άθλος του Ηρακλή
thumb|right|300px|Βάζο του Ηρακλή με μοτίβο τον Ηρακλή που δαμάζει τα άλογα του Διομήδη Ο Ευρυσθέας ανέθεσε στον Ηρακλή τον αιχμαλωτισμό των όντων. Ο Ηρακλής, παίρνοντας μαζί του ορισμένους συντρόφους του ξεκίνησε για τη Θράκη, όπου και κατόρθωσε με ευκολία να εξουδετερώσει τους υπηρέτες του Διομήδη και να αιχμαλωτίσει τα άλογα. Στη συνέχεια ανέθεσε τη φύλαξη των ζώων στον Άβδηρο, προκειμένου να αντιμετωπίσει το στρατό του βασιλιά. Οι σύντροφοι του Ηρακλή αρχικά ηττήθηκαν από τον πολυάριθμο στρατό. Ο Ηρακλής όμως κατόρθωσε να ανατρέψει το αποτέλεσμα. Σκάβοντας ένα χαντάκι μετέφερε νερό από τη θάλασσα στην πεδιάδα, αναγκάζοντας τους στρατιώτες να τραπούν σε φυγή προκειμένου να μην πνιγούν. Στη συνέχεια έσυρε το Διομήδη στη λίμνη που σχηματίσθηκε από το νερό και τον έριξε στα ανθρωποφάγα άλογα, τα οποία τον καταβρόχθισαν. Προηγουμένως όμως είχαν καταβροχθίσει τον Άβδηρο, ο οποίος είχε αναλάβει τη φύλαξη τους. Ο Ηρακλής για να τον τιμήσει ίδρυσε την πόλη Άβδηρα. Ο Ηρακλής παρέδωσε τα άλογα στον Ευρυσθέα, ο οποίος τα ελευθέρωσε, αφού πρώτα τα αφιέρωσε στην Ήρα. Τα άλογα ανέβηκαν στον Όλυμπο και κατασπαράχθηκαν από άγρια θηρία.
Σύμφωνα με διαφορετική εκδοχή, ως άλογα (ίπποι) προσδιορίζονταν οι κόρες του Διομήδη, οι οποίες ήταν εξαιρετικά άσχημες. Ο Διομήδης ανάγκαζε τους ξένους να συνευρίσκονται με αυτές και τελικά τους σκότωνε.
Ανδρέας Γαλανάκης
Ο Ανδρέας Γαλανάκης (1891-1967) ήταν Έλληνας έμπορος που διατέλεσε δήμαρχος Πατρέων κατά τη διάρκεια της Κατοχής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε την 13η Οκτωβρίου του 1891 στην Πάτρα και αποφοίτησε τον Ιούνιο του 1907 από τη Β΄ τάξη της Εμπορικής Σχολής Πατρών. Ασχολήθηκε με το εμπόριο σιδηρικών και μετάλλων αρχικά σαν υπάλληλος στο κατάστημα του θείου Μεγακλή Φωτόπουλου και έπειτα με δική του επιχείρηση. Λόγω της επαγγελματικής του δραστηριότητας αναδείχτηκε σε μέλος του εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου καθώς και του εισαγωγικού συλλόγου, ενώ ανέπτυξε πλούσια κοινωνική δράση ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Σκαγιοπούλειου Ορφανοτροφείου, συμμετέχοντας παράλληλα και σε φιλολογικές εκδηλώσεις που διοργανώνονταν από τα λαϊκά αναγνωστήρια. Κατά τις εκλογές του 1934 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος Πατρέων, ενώ στην έναρξη της Κατοχής ήταν μέλος της διοικούσας επιτροπής του δήμου.
Στις 12 Ιουλίου του 1941 διορίστηκε δήμαρχος από τις κατοχικές δυνάμεις, αντικαθιστώντας τον Βασίλειο Ρούφο που παύθηκε από τα καθήκοντά του διότι αρνήθηκε να δώσει όρκο υποταγής στον βασιλιά της Ιταλίας. Ο Γαλανάκης παρέμεινε στον δημαρχιακό θώκο μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου οπότε και φαίνεται να παραιτήθηκε υπό την πίεση της κοινωνικής απαξίωσης προς το πρόσωπό του. Κατά τη διάρκεια της θητείας του έθεσε ως προτεραιότητα τη σωστή διαχείριση των οικονομικών του δήμου. Αντικαταστάτης του ήταν ο Ιωάννης Βλάχος.
Απεβίωσε στις 27 Φεβρουαρίου 1967. Ήταν παντρεμένος με τη Ναυσικά Μπεκατώρου και είχε πέντε παιδιά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών
Καραϊσκάκης Αιτωλοακαρνανίας
Ο Καραϊσκάκης είναι πεδινό χωριό του Αστακού στη περιφερειακή ενότητα Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 30 μέτρα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αστακού Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Πέτρος Βενέτης
Ο Πέτρος Βενέτης (γεν. στον Πειραιά στις 10 Δεκεμβρίου 1954, ύψος 1,72 μ.) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική ομάδα των Ελπίδων, που αγωνιζόταν σαν επιθετικός, με πολλές συμμετοχές στα εθνικά πρωταθλήματα. Ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία 12 ετών (1966) από τα τμήματα υποδομών του Ολυμπιακού και το καλοκαίρι του 1973 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Αιγάλεω Α.Ο. Στην ομάδα της δυτικής Αθήνας αγωνίσθηκε έως και το καλοκαίρι του 1978 αποκτήθηκε για ένα χρόνο από τον Πανελευσινιακό. Έκλεισε την επαγγελματική ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία στην ομάδα του Α.Ο. Νικαίας (1980 - 83), ενώ τερμάτισε την καριέρα του σαν παίκτης της Χαλκηδόνας στο τοπικό πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας Πειραιά, τη σεζόν 1983 - 84.
Διεθνής
Τη διετία 1971 - 1972 αγωνίσθηκε στα κλιμάκια των Εθνικών Ομάδων Ελπίδων, Νέων και Ερασιτεχνών, λαμβάνοντας μέρος σε πολλές διεθνείς διοργανώσεις Είχε ως συμπαίκτες του, μεταξύ άλλων τους Χρήστο Αρδίζογλου, Θωμά Μαύρο κ.α.
Επιστήμονας
Παράλληλα με τον αθλητισμό, ο Βενέτης σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή της Αθήνας και μέχρι σήμερα ασκεί το επάγγελμα του οδοντιάτρου στον Πειραιά.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανελευσινιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Αποκάλυψη, Τώρα!
To Αποκάλυψη, Τώρα! (πρωτότυπος τίτλος: Apocalypse Now) είναι αμερικανική πολεμική ταινία περιπέτειας του 1979, σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Πρωταγωνιστούν οι Μάρτιν Σιν, Μάρλον Μπράντο και Ρόμπερτ Ντυβάλ. Η ταινία διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ και ακολουθεί τον κεντρικό χαρακτήρα, τον λοχαγό Μπέντζαμιν Λ. Γουίλαρντ (Σιν), σε μια μυστική αποστολή για να δολοφονήσει τον αποστάτη και θεωρούμενο παράφρονα συνταγματάρχη Γουόλτερ Ε. Κουρτζ (Μπράντο). Το σενάριο από τον Τζον Μίλιους και τον Κόπολα ανανεώνει το σκηνικό της νουβέλας του Τζόζεφ Κόνραντ ονόματι Η καρδιά του σκότους, προσαρμόζοντάς το στον πόλεμο του Βιετνάμ. Επίσης, αντλεί στοιχεία το βιβλίο του Μάικλ Χερ Dispatches και την ταινία του Βέρνερ Χέρτζογκ, Αγκίρε, η μάστιγα του Θεού.
Η ταινία αντιμετώπισε πολλά προβλήματα στη παραγωγή της, που καταγράφονται στο ντοκιμαντέρ Hearts of Darkness: A Filmmaker's Apocalypse. Ο Μάρλο Μπράντο ήταν υπέρβαρος και τελείως απροετοίμαστος, τα ακριβά σκηνικά καταστράφηκαν από ένα τυφώνα τον Μάιο του 1976 και ο κεντρικός πρωταγωνιστής, ο Σιν, είχε μια σχεδόν θανατηφόρα καρδιακή ανακοπή κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Τα προβλήματα συνεχίστηκαν και μετά την παραγωγή καθώς η προβολή της ταινίας αναβλήθηκε αρκετές φορές ενώ ο Κόπολα επεξεργάστηκε χιλιάδες μέτρα φιλμ.
Το Αποκάλυψη, Τώρα! τιμήθηκε με ένα Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και ήταν υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας και για Χρυσή Σφαίρα για καλύτερη ταινία – δράμα, ενώ βραβεύτηκε με δύο όσκαρ, φωτογραφίας και ήχου. Η ταινία έχει καταταγεί Νο. 14 σε δημοσκόπηση κριτικών του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου το 2012. Το 2000, το Αποκάλυψη, Τώρα! επιλέγει για διατήρηση από το Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, καθώς η ταινία κρίθηκε «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική».
Πλοκή
Το 1969, κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, ο Συνταγματάρχης των Ειδικών Δυνάμεων Γουόλτερ Ε. Κουρτς έχει γίνει παράφρονας και διοικεί τη δικιά του στρατιά από ιθαγενείς στην ουδέτερη Καμπότζη σαν ημίθεος. Ο συνταγματάρχης Λούκας και ο στρατηγός Κόρμαν ανησυχούν με τις δραστηριότητες του αποστάτη Κουρτς και αναθέτουν στον λοχαγό του αμερικανικού στρατού και βετεράνο των ειδικών δυνάμεων Μπέντζαμιν Λ. Γουίλαρντ να σταματήσει την διοίκηση του Κουρτς.
Έχοντας αμφιβολίες για την αποστολή, ο Γουίλαρντ επιβιβάζεται σε μια βάρκα περιπολίας του ναυτικού, με διοικητή τον «Αρχηγό» και μέλη πληρώματος τους Λανς, «Σεφ» και τον «Mr. Clean» για να ανεβούν τον ποταμό. Συναντούν τον αντισυνταγματάρχη Μπιλ Κίλγκορ, ο οποίος είναι ενθουσιώδης σέρφερ και διοικητικής μιας μοίρας του ιππικού, για να συζητήσουν σχετικά με τη διαδρομή στον ποταμό Νουνγκ. Ο Κίλγκορ αρχικά τους χλευάζει, άλλα όταν ανακαλύπτει ότι ο Λανς είναι επαγγελματίας σέρφερ συμφωνεί να τους συνοδεύσει στις εκβολές του ποταμού, οι οποίες ελέγχονται από τους Βιετκόνγκ και οι συνθήκες είναι καλές για σέρφινγκ. Με την αυγή, τα ελικόπτερα εφορμούν και κατά τη διάρκεια της επίθεσης ο Κίλγκορ διατάζει επίθεση με ναπάλμ. Μετά, ο Γουίλαρντ μαζεύει τους άντρες και αρχίζουν τη πορεία τους ανάντη στον ποταμό.
Παρά την ένταση ανάμεσα στον Αρχηγό και στον Γουίλαρντ σχετικά με τους στόχους της αποστολής, ο Γουίλαρντ αποκαλύπτει στον Αρχηγό μέρος της αποστολής του και γιατί θα πρέπει να πάρει προτεραιότητα. Αφότου περάσουν το τελευταίο αμερικανικό φυλάκιο στον ποταμό, τη γέφυρα Νο Λονγκ, όπου επικρατεί χάος, ο Γουιλάρντ ανακαλύπτει ότι έχει σταλεί προηγουμένως και άλλος, ο λοχαγός Κόλμπι, σε αποστολή ίδια με τη δική του, και πήρε το μέρος του Κουρτς. Παράλληλα το σκάφος δέχεται επιθέσεις από τον εχθρό, τον οποίο δεν βλέπουν, με αποτέλεσμα ο Mr. Clean και αργότερα ο Αρχηγός να σκοτωθούν.
Τη νύχτα, κατά τη διάρκεια μιας τελετουργικής θυσίας ενός νεροβούβαλου από τους ιθαγενείς, ο Γουίλαρντ μπαίνει στο θάλαμο του Κουρτς και του επιτίθεται με ματσέτα. Τραυματισμένος θανάσιμα ο Κουρτς ψιθυρίζει πριν πεθάνει «ο τρόμος... ο τρόμος». Το φυλάκιο είναι σε αναβρασμό και όταν ο Γουιλάρντ βγαίνει από τα δωμάτια με τη ματωμένη ματσέτα, υποκλίνονται και αφήνουν τον Γουίλαρντ να πάρει τον Λανς και να φύγει. Καθώς οι δύο απομακρύνονται, οι τελευταίες λέξεις του Κουρτς αντηχούν, καθώς ο κόσμος σκοτεινιάζει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1979 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φράνσις Φορντ Κόπολα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Φράνσις Φορντ Κόπολα Κατηγορία:Αντιπολεμικές ταινίες για τον Πόλεμο του Βιετνάμ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Χοσέ Βέλεθ
Ο Χοσέ Βελάθκεθ Χιμένεθ (Ισπανικά: José Velázquez Jiménez, γεννημένος στις 15 Νοεμβρίου 1951 στο Τέλντε των Λας Πάλμας), γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Χοσέ Βέλεθ (Ισπανικά: José Vélez, ισπανική προφορά: [xoˈse ˈβeleθ]), είναι Ισπανός τραγουδιστής.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ένας δάσκαλος μουσικής από το Organización Juvenil Española (Ισπανικός Οργανισμός Νεολαίας) είχε την ιδέα να δημιουργήσει το μουσικό συγκρότημα Grupo Marabilla με μερικούς από τους μαθητές του, μεταξύ των οποίων και ο Χοσέ Βελάθκεθ. Όταν το γκρουπ διαλύθηκε, ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του. Το 1968 συμμετείχε στο διαγωνισμό ταλέντων "Salto a la fama" στη Μαδρίτη και άρχισε να παίρνει κάποια αναγνώριση, γεγονός που τον οδήγησε να εγκατασταθεί στη Μαδρίτη.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά έχει αναπτύξει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στη Λατινική Αμερική, όπου έχει επιτύχει 19 πλατινένιους δίσκους και 32 χρυσούς δίσκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1978
Ανδρέας Ζωιόπουλος
Ο Ανδρέας Ζωιόπουλος (1896 - Πάτρα 1 Μαρτίου 1967 ) ήταν δήμαρχος Πατρέων.
Ήταν ένας από τους σημαντικότερους ναυτικούς πράκτορες της Πάτρας. Διετέλεσε δήμαρχος Πατρέων από τον Οκτώβριο του 1942 έως τον Μάρτιο του 1943. Το 1956 χρημάτισε πρόεδρος του λιμενικού ταμείου, του οποίου παρέμεινε επί σειρά ετών μέλος.
Απεβίωσε στην Πάτρα την 1 Μαρτίου 1967 και ήταν παντρεμένος με την Τιτίνα Γεωργακοπούλου, εγγονή Καλαμογδάρτη, και είχε τέσσερα παιδιά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών Κατηγορία:Οικογένεια Καλαμογδάρτη
Φούλα Χατζιδάκη
Η Φούλα Χατζιδάκη (1906 - 6 Δεκεμβρίου 1984) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας, μεταφράστρια και κριτικός με συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του ΕΑΜ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1906. Ήταν κόρη του μαθηματικού, καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών και λογοτέχνη Νικολάου Χατζιδάκι και εγγονή του μαθηματικού Ιωάννη Χατζιδάκι.
Στα φοιτητικά της χρόνια συνδέθηκε με το κίνημα της Αριστεράς. Από το 1932 συμμετείχε στη επιτροπή σύνταξης του περιοδικού «Νέοι Πρωτοπόροι». Στο περιοδικό αυτό δημοσίευε άρθρα σχετικά με το μαρξισμό και την αισθητική. Κατά τη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου εξορίστηκε αρχικά στη Φολέγανδρο, ενώ ήταν παντρεμένη με τον Μιλτιάδη Πορφυρογένη. Επίσης εξορίστηκε στη Κίμωλο. Με την κήρυξη του ελληνο-ιταλικού πολέμου όλοι οι εξόριστοι του νησιού με αίτησή τους ζήτησαν από το υπουργείο ασφάλειας να σταλούν στο μέτωπο, οι μεν άνδρες στην πρώτη γραμμή, οι δε γυναίκες ως νοσοκόμες σε προωθημένα ιατρεία. Μετά την αρνητική απάντηση των κρατούντων και μπροστά στον κίνδυνο να τους παραδώσουν στους ναζί, οι εξόριστοι συνεδριάσαν και αποφάσισαν δραπέτευση, ομαδική, τμηματική ή και ατομική. Η Φούλα Χατζιδάκη δραπέτευσε μαζί με τον συζυγό της και κατέφυγε στην Κρήτη όπου ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση.
Μετά την Απελευθέρωση της Ελλάδας συνεργάστηκε με πολλά πνευματικά έντυπα της Αριστεράς και κυρίως με τα «Ελεύθερα Γράμματα» του Σμυρναίου λογοτέχνη Δημήτρη Φωτιάδη. Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο βρέθηκε ως πολιτική πρόσφυγας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, την Ουγγαρία και τη Ρουμανία για 20 χρόνια. Είχε ευρύτατες γλωσσικές γνώσεις που περιελάμβαναν γερμανικά, αγγλικά, δανέζικα, γαλλικά, ουγγρικά, ρωσικά και ιταλικά.
Η γνωριμία της με συναγωνιστή της Ιάννη Ξενάκη έγινε, όταν εξόριστοι και οι δυο κατοίκησαν ένα διάστημα στο ίδιο ξενοδοχείο, στο Παρίσι, στην οδό Claude Bernard 26. Έκτοτε διατήρησαν μακρόχρονη αλληλογραφία. Μάλιστα στα κατάλοιπα της Φούλας Χατζιδάκη, σώθηκαν, φυλαγμένα με προσοχή, λίγα γράμματα του Ιάννη Ξενάκη, χρονολογημένα από το Μάρτιο του 1948, το πρώτο, ως τον Ιούλιο του 1964, το τελευταίο, τα οποία αποτελούν ιστορικά τεκμήρια για τις αναζητήσεις, τις επιρροές, τις σκέψεις και το ιστορικό περιβάλλον των δύο πνευματικών ανθρώπων.
Το μεταφραστικό της έργο εκείνης της εποχής εκδόθηκε μετά την επιστροφή της. Ανάμεσα στις μεταφράσεις της είναι η «Αναγκαιότητα της τέχνης» του Φίσερ, τα «Γράμματα του Αντόνιο Γκράμσι», «Η ιστορία της Γκεστάπο» του Ζ. Ντεραρί κ.ά. . Η Φούλα Χατζιδάκι επιμελήθηκε την ανθολογία «Τραγούδια της Αντίστασης» που κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 1951 από το «Εκδοτικό Νέα Ελλάδα».
Ακόμη διασώζεται επιστολή του Πωλ Ελυάρ προς τη Φούλα Χατζιδάκη γραμμένη το 1946, την οποία μετέφρασε ο Φίλιππος Ηλιού.
Η Φούλα Χατζιδάκη απεβίωσε στις 6 Δεκεμβρίου 1984.
Μαζαίος
Ο Μαζαίος ήταν Πέρσης στρατηγός, διοικητής της Κιλικίας όταν Μεγάλος Βασιλιάς ήταν ο Αρταξέρξης Γ΄ ο Ώχος (μέσα του 4ου αι.π.Χ.). Εξεστράτευσε εναντίον των υποτελών Φοινίκων, που είχαν στασιάσει κατά των Περσών. Αλλά ο βασιλιάς της Σιδώνας Τέννης, ενισχυμένος στρατιωτικά από τον φαραώ Νεκτανεβώ, απέκρουσε όλες τις επιθέσεις του Μαζαίου.
Αργότερα, κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Μαζαίος, που ήταν τότε στρατηγός στη Βαβυλώνα, καθυστέρησε την κατασκευή δύο μεγάλων γεφυρών στον Ευφράτη, γεγονός που καθυστέρησε την πορεία του Αλεξάνδρου και του στρατού του προς τα ανατολικά. Μετά την ήττα του περσικού στρατού στα Γαυγάμηλα, ο Μαζαίος υπεχώρησε με τα υπολείμματα των δυνάμεών του στη Βαβυλώνα. Και όταν έφθασε εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Μαζαίος άνοιξε τις πύλες και του παρέδωσε την πόλη. Για την πράξη του αυτή, ο Αλέξανδρος τον αντάμειψε διορίζοντάς τον σατράπη της Βαβυλώνας.
Πήγες
Μαζαιος
Συντόμευση Κύριου Πίνακα Ελέγχου στα Windows
Η συντόμευση του Κύριου Πίνακα Ελέγχου των Windows, η οποία έχει την ονομασία All Tasks, και αποκαλείται και Windows God Mode από bloggers, καθώς και φάκελος All Tasks από τουλάχιστον έναν προγραμματιστή της Microsoft, είναι συντόμευση που δίνει πρόσβαση σε διάφορες ρυθμίσεις ελέγχου στα Windows Vista και σε νεότερα λειτουργικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένων των Windows 10. Δημιουργώντας ένα φάκελο συγκεκριμένου ονόματος, οι χρήστες έχουν πρόσβαση σε όλους τους πίνακες ελέγχου του λειτουργικού συστήματος μέσα από έναν μόνο φάκελο. Το hack δόθηκε στη δημοσιότητα το 2007, εκτός τεκμηρίωσης της Microsoft και κέρδισε δημοτικότητα όταν χρησιμοποιήθηκε το όνομα God Mode από bloggers. Παραλλαγές της ίδιας μεθόδου μπορούν να δόσουν πρόσβαση σε διαφορετικές επιλογές και έχουν επίσης ονομαστεί φάκελοι "God Mode".
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (June 2011)">απαιτείται αναφορά  ]
Υλοποίηση
Η λειτουργικότητα, η οποία ανακαλύφθηκε και ονομάστηκε Κύριος Πίνακας Ελέγχου ή God Mode, σχεδιάστηκε ως ο βασικός φάκελος για αναζητήσεις επιλογών του Πίνακα Ελέγχου όταν χρησιμοποιείται η λειτουργία αναζήτησης του νέου μενού έναρξης. Αυτό επιτρέπει στους χρήστες να πληκτρολογούν αυτό που θέλουν να κάνουν (π.χ. "Αλλαγή ανάλυσης οθόνης") και να λαμβάνουν τις σωστές επιλογές του Πίνακα Ελέγχου ως αποτελέσματα της αναζήτησης. Η συντόμευση υλοποιείται δημιουργώντας ένα φάκελο με την επέκταση. Το αρχικό όνομα του φακέλου που χρησιμοποιήθηκε όταν δημοσιεύτηκε η δυνατότητα ήταν "GodMode", αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί οποιοδήποτε όνομα. Η ίδια λειτουργικότητα μπορεί να επιτευχθεί δημιουργώντας μια τυπική συντόμευση των Windows χρησιμοποιώντας την διαδρομή   ή δημιουργώντας ένα αρχείο   σε ένα φάκελο που περιλαμβάνει το CLSID της επέκτασης (Αναγνωριστικό Κλάσης).
Ανακάλυψη
Η γενική μέθοδος δημιουργίας συντομεύσεων τεκμηριώνεται από τη Microsoft, ωστόσο η Microsoft δεν είχε δημοσιεύσει το συγκεκριμένο GUID  για τον Κύριο Πίνακα Ελέγχου. Τρίτα μέρη έχουν δημοσιεύσει τη μέθοδο τουλάχιστον από το 2007 με τίτλους όπως "[Registry Hack] VISTA - All Control Panel & Setting task at one place". Σχετικά με το θέμα εμφανίστηκαν πολυάριθμα ιστολόγια και tweets τον Δεκέμβριο του 2009  και τον Ιανουάριο του 2010  ως "Windows 7 Godmode", με πολλούς ιστότοπους να επαναλαμβάνουν τις ίδιες πληροφορίες διαθέσιμες από αλλού.
Σχετικές συντομεύσεις
Η γενική μορφή μιας τέτοιου τύπου συντόμευσης φακέλου είναι  (  , όπου    είναι έγκυρο Αναγνωριστικό Κλάσης (CLSID) με υπαρκτή καταχώρηση   στο Μητρώο (Registry) των Windows. Η τεχνική τεκμηριώνεται από τη Microsoft ως «Χρήση Φακέλων του Συστήματος Αρχείων ως Σημεία Σύνδεσης». Το CLSID   παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, επειδή το σχετικό widget επιτρέπει την πρόσβαση σε πολλές ρυθμίσεις των Windows. Η Microsoft τεκμηριώνει στο MSDN τα GUID για τις κανονικές μικροεφαρμογές του Πίνακα Ελέγχου .  Άρθρο του CNET απέδωσε πολλές από τις συντομεύσεις GUID στον επικεφαλής του τμήματος Windows της Microsoft, Steven Sinofsky.
Java
Οι εφαρμογές που χρησιμοποιούν εκδόσεις προηγούμενες της Java 8, οι οποίες επίσης χρησιμοποιούν εμφάνιση και την αίσθηση Swing's Windows, συμπεριλαμβανομένων αυτών που έχουν συνταχθεί με το Excelsior JET, είναι γνωστό ότι παρουσιάζουν σφάλμα όταν εκτελούνται σε υπολογιστή που υπάρχει God Folder και ενημέρωση Windows 10 Creators. Μια λύση μπορεί να είναι η τοποθέτηση του φακέλου "God" μέσα σε έναν άλλο φάκελο. Η απευθείας τοποθέτηση του "God" σε έναν "εικονικό" φάκελο, όπως στην Επιφάνεια Εργασίας ή στα Έγγραφα προκαλεί πρόβλημα σε παλαιότερα  προγράμματα.
Windows 10
Στην έκδοση Windows 10 1703 (Απρίλιος 2017), η Microsoft χάλασε τον τρόπο εμφάνισης ενός φακέλου "God Mode" στην Εξερεύνηση αρχείων. Ο φάκελος δημιουργείται αλλά δεν εμφανίζεται κάποιο όνομα. Το πρόβλημα παραμένει στα Windows 10 1903 (Μάιος 2019). Προτείνεται μια λύση, αλλά δεν λειτουργεί πάντα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Windows 10 Κατηγορία:Windows 7
Ντόουν Πεν
Η Ντων Πεν (Dawn Penn, γεννήθηκε ως Dawn Pickering, το 1952, στο Κίνγκστον), είναι τραγουδίστρια της ρέγγε από την Τζαμάικα.
Το 1967 ηχογράφησε το τραγούδι "You Don’t Love Me (No, No, No)", σε παραγωγή του Κόξον Ντοντ.
Ωστόσο, πριν από το 1970, η Πεν αποσύρθηκε από τη μουσική βιομηχανία και εγκαταστάθηκε στις Παρθένες Νήσους. Επέστρεψε στην Τζαμάικα και στη μουσική το 1987.
Το καλοκαίρι του 1994 επαναηχογράφησε και επανακυκλοφόρησε το single "You Don’t Love Me (No, No, No)" (με τους Steely & Clevie στην παραγωγή), κάνοντας μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ αλλά και στην πατρίδα της, την Τζαμάικα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαμαϊκανοί τραγουδιστές
Κουάδοι
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπό τον [[Αδριανός|Αδριανό (βασ. 117–38), που δείχνει τη θέση των Κουάδων στα βόρεια Καρπάθια βουνά (σημερινή Σλοβακία).]] Οι Κουάδοι, λατιν.: Quadi, ήταν γερμανικός λαός, που ζούσε περίπου στην περιοχή της σύγχρονης Μοραβίας την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι μόνες σωζόμενες σύγχρονες αναφορές για τη γερμανική φυλή είναι αυτές των Ρωμαίων, των οποίων η Αυτοκρατορία είχε τα σύνορά της στον ποταμό Δούναβη ακριβώς νότια των Κουάδων. Συνέδεσαν τους Κουάδους με τους γείτονές τους, τους Μαρκομάνους, και περιέγραψαν και τις δύο ομάδες ότι είχαν εισέλθει στην περιοχή, αφού οι Κέλτες Βόιοι την είχαν εγκαταλείψει έρημη. Οι Κουάδοι μπορεί αργότερα να συνεισέφεραν στην ομάδα των "Σουηβών" που διέσχισε τον Ρήνο με τους Βανδάλους και τους Αλανούς στο πέρασμα του Ρήνου το 406, και αργότερα ίδρυσαν ένα βασίλειο στη βορειοδυτική Ιβηρική.
1ος αι. π.Χ.-1ος αι. μ.Χ
Τον 1ο αι. π.Χ., σύμφωνα με ρωμαϊκές γραπτές πηγές, οι πολυπληθέστεροι Mαρκομάννοι, των οποίων το όνομα πιθανότατα σημαίνει «άνδρες των συνόρων», μετακόμισαν από οικισμούς αλλού, σε μία λοφώδη περιοχή στον Ερκύνιο δρυμό γνωστή ως Baiohaemum, η οποία γενικά θεωρείται ήταν τα ίδια η -ή κοντά στη- σύγχρονη Βοημία και Βαυαρία. Λέγεται ότι οι Κουάδοι ζούσαν επίσης στην ίδια γενική περιοχή, και ήταν επίσης Σουηβοί, όπως οι Μαρκομάνοι.
Οι Κουάδοι ζούσαν στη σημερινή Μοραβία, τη δυτική Σλοβακία και την Αυστρία και έγιναν αντιληπτοί για πρώτη φορά από τους Ρωμαίους το 8-6 π.Χ., όπως τεκμηριώνεται εν συντομία από τον Τάκιτο στη Γερμανία. Έφτασαν να αποτελούν μέρος της Μαρκομανικής συνομοσπονδίας, που πολέμησε τον στρατηγό -μετέπειτα Αυτοκράτορα- Τιβέριο το 6 μ.Χ.
Μπορεί να υπάρχει παλαιότερη αναφορά στους Κουάδους στη Γεωγραφία του Στράβωνα (7.1.3). Σε μία παρενθετική έκφραση, που συχνά αφαιρείται από το κύριο κείμενο, αναφέρει έναν κλάδο των Σουηβών τους Κολδούους, μεταφρασμένο στα λατινικά Coldui (ο Στράβων έγραψε στα ελληνικά). Μέρος της περιοχής τους είναι η Βοημία, η επικράτεια του Mαροβόδουου. Η τροποποίηση των Κολδούων σε Κοαδούους (Quadi) θεωρείται γενικά σωστή.
Η Γερμανία (Germania) του Τάκιτου αναφέρει τους Κουάδους με την ίδια πνοή με τους Μαρκομάνους, με το ίδιο πολεμικό πνεύμα, που κυβερνώνται εξίσου από «βασιλείς» του δικού τους ευγενούς πληθυσμού, «προερχόμενοι από την ευγενή γραμμή του Μαροβόδουου και του Τούδρου ». (Ο Mαροβόδουος κυβέρνησε τους Mαρκομάνους και τη συμμαχία τους γενικά, έτσι η γραμμή του Τούδρου ήταν προφανώς βασιλείς μεταξύ των Κουάδων). Οι βασιλικές δυνάμεις και των δύο φυλών ήταν επίσης παρόμοιες, σύμφωνα με τον Τάκιτο, στο ότι υποστηρίζονταν από ρωμαϊκό άργυρο (χρήματα).
Στο Χρονικά (Annales), ο Τάκιτος γράφει ότι ο Mαροβόδουος καθαιρέθηκε από τον εξόριστο Κατουάλδα γύρω στο 18 μ.Χ. Ο Κατουάλδα ηττήθηκε με τη σειρά του από τους Ερμούνδουρους Βιμπιλίους, μετά τους οποίους το βασίλειο κυβερνήθηκε από τον Βάννιο των Κουάδων. Ο Βάννιος καθαιρέθηκε επίσης από τον Βιμίλιο, σε συντονισμό με τους ανιψιούς του Βάνγιο και Σίδο, οι οποίοι μοίρασαν το βασίλειό του μεταξύ τους ως βασιλείς-πελάτες των Ρωμαίων.
Οι γείτονές τους για τα επόμενα 350 χρόνια ή για περισσότερα έτη ήταν οι Μαρκομάνοι στα δυτικά, οι Βούριοι στα βόρεια, οι Σαρμάτες Ιαζύγιοι και οι Βάνδαλοι Aσδίνγοι που έφτασαν στα ανατολικά λίγο αργότερα, και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα νότια, πέρα από τον Δούναβη. Ο Τάκιτος γράφει:
Πίσω από αυτούς [τους Κουάδους και Μαρκομάννους] οι Mαρσίγνοι, Γοτίνοι, Όσοι και Bούροι, κοντά στο πίσω μέρος των Mαρκομάννων και Κουάδων. Από αυτούς, οι Mαρσίνοι και Bούροι, στη γλώσσα και τον τρόπο ζωής τους, μοιάζουν με τους Σουηβούς. Οι Γοτίνοι και οι Όσοι αποδεικνύονται από την αντίστοιχη Γαλατική και Παννονική γλώσσα τους, καθώς και από το γεγονός του διαρκούς φόρου υποτέλειάς τους, ότι δεν είναι Γερμανοί. Τους επιβάλλεται φόρος υποτέλειας ως ξένους, εν μέρει από τους Σαρμάτες, εν μέρει από τους Κουάδους. Οι Γκοτίνοι, για να ολοκληρώσουν την υποσκέλισή τους, στην πραγματικότητα δουλεύουν σε μεταλλεία σιδήρου. Όλα αυτά τα έθνη καταλαμβάνουν μόνο λίγο από την πεδιάδα, κατοικώντας σε δάση και σε κορυφές βουνών.[5].
Αυτοί οι Γοτίνοι, ή Κοτίνοι, αναφέρονται επίσης σε άλλες ρωμαϊκές πηγές, και φαίνεται ότι ήταν κατάλοιπο ενός παλαιότερου κελτικού πληθυσμού.
2ος αι.
Στα τέλη του 2ου αι. μ.Χ., ο Μάρκος Αυρήλιος τους πολέμησε στους Μαρκομανικούς Πολέμους, για τους οποίους η πηγή μας είναι μία σύνοψη των χαμένων βιβλίων της ιστορίας του Δίο Κάσιου. Τα προβλήματα ξεκίνησαν στα τέλη του 166, όταν οι Λανγοβάρδοι (οι Λομβαρδοί και οι Όβιοι (αλλιώς άγνωστοι, αλλά πιθανώς οι Ούβιοι) διέσχισαν τον Δούναβη στη Ρωμαϊκή Μοισία. Πρέπει να το έκαναν με τη συγκατάθεση των ΚΟυάδων, από το έδαφος των οποίων έπρεπε να περάσουν. Προφανώς, οι Κουάδοι ήθελαν να αποφύγουν οι ίδιοι τα προβλήματα, επιτρέποντας σε αυτές τις φυλές να περάσουν στη ρωμαϊκή επικράτεια. Αυτή η εισβολή προφανώς ωθήθηκε πίσω στην επικράτεια των Κουάδων χωρίς μεγάλη δυσκολία, όσον αφορά τους Ρωμαίους, αλλά η εισβολή σηματοδότησε την έναρξη μίας μακράς σειράς προσπαθειών για διάβαση των συνόρων.
Λίγα χρόνια αργότερα, οι Mαρκομάνοι και οι Κουάδοι, με τη βοήθεια άλλων φυλών που είχαν διασχίσει τον Δούναβη, υπερκέρασαν έναν ρωμαϊκό στρατό, πέρασαν την πεδιάδα στην κορυφή της Αδριατικής και πολιόρκησαν την πόλη Aκυληία στη βόρεια Ιταλία. Μετά τις αρχικές ρωμαϊκές απώλειες, οι Mαρκομάνοι ηττήθηκαν το 171, και ο Μάρκος Αυρήλιος κατάφερε να συνάψει ειρήνη με μερικές από τις φυλές κατά μήκος του Δούναβη, συμπεριλαμβανομένων των Κουάδων. Αλλά το 172, εξαπέλυσε μία μεγάλη επίθεση στην επικράτεια των Mαρκομάννων και στη συνέχεια στράφηκε εναντίον των Κουάδων, που βοηθούσαν τους πρόσφυγες Mαρκομάννους. Σε μία μεγάλη μάχη εκείνη τη χρονιά, τα στρατεύματά του σχεδόν ηττήθηκαν, μέχρι που μία ξαφνική καταιγίδα τους επέτρεψε να νικήσουν τους Κουάδους. Οι Κουάδοι τελικά εξαλείφθηκαν ως άμεση απειλή το 174. Η σχεδιαζόμενη αντεπίθεση του Μάρκου Αυρηλίου κατά μήκος του Δούναβη αποτράπηκε το 175, ωστόσο, με εξέγερση εντός της Αυτοκρατορίας.
Αν και ο Μάρκος Αυρήλιος κατέστειλε επιτυχώς την εξέγερση, μόλις το 178 μπόρεσε να καταδιώξει τους Κουάδους επάνω από τον Δούναβη, στη Βοημία. Εκτέλεσε μία επιτυχημένη και αποφασιστική μάχη εναντίον τους το 179 στο Lαυγαρίσιo (Tρέντσιν Σλοβακίας) υπό τη διοίκηση του λεγάτου και προκουράτορα Mάρκου Βαλερίου Μαξιμιανού του Ποετόβιο Παννονίας (σημερινό Ptuj Σλοβενίας). Σχεδίαζε να προωθήσει τα ρωμαϊκά σύνορα ανατολικά και βόρεια προς τα Καρπάθια Όρη και τη Βοημία, όταν αρρώστησε και απεβίωσε το 180.
Μετά τον 4ο αι.
Μετά από περίπου το 400, οι παλαιές ταφές αποτέφρωσης που είναι τυπικές για τους Σουηβούς όπως οι Κουάδοι, εξαφανίζονται από τα αρχαιολογικά ευρήματα και τα ονόματα των ξεχωριστών φυλών εξαφανίστηκαν από τα γραπτά αρχεία. Αυτοί, και άλλες ομάδες των Σουηβών, προφανώς μεταρρυθμίστηκαν σε πολλές νέες ομάδες. Την ίδια περίοδο η περιοχή της Παννονίας επηρεάστηκε από τους γοτθικούς στρατούς του Ραδάγαισου και πιθανώς και από αυτόν του Aλάριχ.
Σύμφωνα με ιστορικούς όπως ο Έρβιχ Βόλφραμ:
Μία ομάδα που ταυτοποιείται ως Σουηβοί διέσχισε τον Ρήνο το 406, μαζί με τους Βνδαλους Ασδίνγους και Σιλίνγους, και τους Aλανούς, όλοι γείτονες των Κουάδων, και επομένως πιστεύεται ότι αυτοί οι Σουηβοί, περιλάμβαναν ένα σημαντικό μέρος Κουάδων. Ο Ιερώνυμος απαριθμεί ρητά τους Κουάδους μεταξύ αυτών των λαών. Η λίστα του θεωρείται μερικές φορές ως σκόπιμα κλασική και λογοτεχνική, όχι απαραίτητα ακριβής, αλλά από την άλλη πλευρά οι Κουάδοιi εμφανίζονται στην αρχή της λίστας μαζί με τις άλλες Παννονικές ομάδες και ξεφεύγει από το δρόμο του για να πει, ότι ακόμη και οι Παννονικοί πολίτες, από το εσωτερικό της Αυτοκρατορίας, ήταν μεταξύ των κινούμενων ανθρώπων.
Στην περίοδο των Μεροβίγγεων, μία νέα οντότητα των Σουηβών σχηματίστηκε κοντά στις πατρίδες των Κουάδων, οι Βαυαροί, το όνομα των οποίων παραπέμπει σε κάποιο είδος προγονικής σύνδεσης με τη Βοημία. Οι «άνω γερμανικές» διάλεκτοι της γερμανικής γλώσσας βρίσκονται σήμερα κατά μήκος των παλαιών παραδουνάβιων συνόρων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αν και τελικά αντικαταστάθηκαν από μία σλαβική γλώσσα στη Μοραβία και τη Σλοβακία, και πιθανώς κατάγονται από τις γλώσσες των νότιων Σουηβών, όπως οι Κουάδοι. Η δυτική περιοχή, που κατοικήθηκε από τους Αλαμαννούς στα ύστερα κλασικά χρόνια, φιλοξενεί τις Αλαμαννικές διαλέκτους. Οι διάλεκτοι της Βαυαρίας και της Αυστρίας ανήκουν στη σχετική γλωσσικά βαυαρική ομάδα, η οποία είναι γεωγραφικά πιο κοντά στην πατρίδα των Κουάδων.
Βιβιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1"> Κατηγορία:Αρχαίοι Γερμανοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Καλλιόπη Τάττη
Η Καλλιόπη Τάττη (Θεσσαλονίκη, 1894 - ;, 1978) ήταν Ελληνίδα ευεργέτρια.
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά την απελευθέρωση της πόλης το 1912, κατατάχθηκε ως εθελόντρια νοσοκόμος στο νοσοκομείο της Κεντρικής Αστικής Σχολής. Συμμετείχε σε πολλά φιλανθρωπικά σωματεία με μεγάλη κοινωνική προσφορά στην Θεσσαλονίκη. Διετέλεσε αντιπρόεδρος και αργότερα πρόεδρος του Φιλανθρωπικού Σωματείου Φοίνιξ (1933-1941) και της Φιλόπτωχου Αδελφότητος Κυριών Θεσσαλονίκης (1940-1950). Διέθεσε μεγάλο μέρος της προσωπικής της περιουσίας, για την ανακούφιση των συμπολιτών της κατά την διάρκεια της Κατοχής.
Πέθανε το 1978.
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Συκέα Φαμίλας Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Συκέα και Συκιά (αποσαφήνιση)
Η Συκιά (επίσημα Συκέα) είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Ναυπακτία του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 510 μέτρα. Έχει πληθυσμό 15 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με τον Πλατανιά και τη Φαμίλα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Φαμίλας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Συκιά είναι κτισμένη στις βορειοανατολικές πλαγιές του βουνού Ριγάνι (ή Ορίγανον) και βρίσκεται Β - ΒΔ της Ναυπάκτου σε απόσταση 34 χλμ. επάνω στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Λουτρών Στάχτης. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το όνομα Συκιά και προσαρτήθηκε στη κοινότητα Φαμήλας το 1912 ενώ το όνομά της διορθώθηκε σε Συκέα το 1940. Τη δεκαετία του 1950, μετά τις απαλλοτριώσεις των πεδινότερων και ευφορότερων εκτάσεων στον χείμαρρο Πόριαρη, πολλοί κάτοικοι του χωριού, όπως και της γειτονικής Φαμίλας, μετακινήθηκαν και έφτιαξαν σπίτια στα χωράφια τους, δημιουργόντας τους έτσι δύο νέους οικισμούς τον Πλατανιά και τον Καρκανιά. Στη Συκιά βρισκεται η καστροεκκλησιά Σωτήρω, η οποία σύμφωνα με την παράδοση κτίστηκε τον 17ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε από τον αρματωλό της περιοχής Θανάση Σακαρέλο ως αμυντικός προμαχώνας και κρυσφήγετο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Μιχάλης Σάλλας
Ο Μιχάλης Σάλλας (γεν. το 1950) είναι Έλληνας επιχειρηματίας, μάνατζερ, τραπεζίτης και ακαδημαϊκός. Ήταν Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ομίλου Τράπεζας Πειραιώς από το 1991, μέχρι το 2016.
Ο Σάλλας συγκαταλέγεται στους ισχυρότερους παράγοντες της ελληνικής οικονομίας.
Το Νοέμβριο του 2016 ο Μιχάλης Σάλλας αποχτά στρατηγική συμμετοχή στην Παγκρήτια Τράπεζα, μέσω της Lyktos Participations και έτσι η τράπεζα εξελίσσεται με τη συμφωνία εξαγοράς της δραστηριότητας της HSBC στην Ελλάδα, σε ένα σύγχρονο πιστωτικό ίδρυμα. Τον Οκτώβριο του 2022, ο Μιχάλης Σάλλας, συμφώνησε τη μεταβίβαση του ποσοστού του στην Παγκρήτια Τράπεζα, στο νέο Στρατηγικό της Επενδυτή, την Thrinvest Holding.
Βιογραφία
Ο Μιχάλης Σάλλας γεννήθηκε το 1950 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στην τότε Δυτική Γερμανία, όπου και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στα Οικονομικά (Οικονομετρία και Θεωρία της Πρόγνωσης) από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Ο Μιχάλης Σάλλας συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα.
Το 1974, αν και μόλις 24 ετών, ο Σάλλας ήταν ένα από τα 149 άτομα που πήραν πρόσκληση από τον Ανδρέα Παπανδρέου για να συμμετάσχουν στην Ιδρυτική Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ, που έμεινε στην ιστορία ως Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.
Άρχισε την καριέρα του στη Γερμανία ως ερευνητής στο Ινστιτούτο Διεθνούς Συγκριτικής Στατιστικής στη Χαϊδελβέργη, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα όπου ήταν καθηγητής Οικονομετρίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Αναγκάστηκε να τελειώσει την ακαδημαϊκή του καριέρα το 1997 λόγω των υποχρεώσεων του Ομίλου της Τράπεζας Πειραιώς, που τότε αναπτυσσόταν με μεγάλους ρυθμούς.
Τα χρόνια 1981-1990 διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εμπορίου, διοικητής της ΕΤΒΑ (Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αναπτύξεως), πρόεδρος της Επιτροπής Μεγάλων Έργων (Ρίο Αντίρριο, Αεροδρόμιο, Αττική Οδός, κλπ), πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς και πρόεδρος της Επιτροπής Εκσυγχρονισμού Ελληνικού Τραπεζικού Συστήματος.
Το 1991, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ξεκίνησε μεγάλο πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης των υπό δημόσιο έλεγχο ελληνικών τραπεζών (που επικρίθηκε ως ξεπούλημα από τους αντιπάλους του). Ο Μιχάλης Σάλλας απέκτησε την Τράπεζα Πειραιώς (πρώτη ιδιωτικοποίηση τράπεζας στην Ελλάδα), ως επικεφαλής ομάδας επιχειρηματιών, η οποία περιλάμβανε τους Δασκαλαντωνάκη (Grecotel), Βασιλάκη (Aegean), Φουρλή (ΙΚΕΑ) και αργότερα τον Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο (Χαλυβουργική) και μέλη της οικογένειας Βαρδή Βαρδινογιάννη.
Η τράπεζα ήταν ζημιογόνος όταν την ανέλαβε ο Μιχάλης Σάλλας, αλλά ο ίδιος,, γρήγορα την κατέστησε κερδοφόρο, ενώ τα επόμενα χρόνια απέκτησε φήμη «σταρ-μάνατζερ» λόγω των πολλών (26 το σύνολο) επιτυχημένων εξαγορών και απορροφήσεων που πέτυχε. Το μερίδιο της Τράπεζας Πειραιώς στην αγορά το 1991 ήταν 0,15% και το σύνολο του ενεργητικού της στα 25 δισ. δρχ. (73,5 εκατ. ευρώ). Το 2016 που ο Μιχάλης Σάλλας αποχώρησε, το μερίδιο της Τράπεζας Πειραιώς στην Ελλάδα έφθανε στο 32% της αγοράς και το ενεργητικό του Ομίλου της Τράπεζας Πειραιώς ξεπερνούσε τα 90 δισ. ευρώ.
Τα πρώτα 7 χρόνια (1992-1999) της Τράπεζας Πειραιώς ήταν η περίοδος που ονομάστηκε "περίοδος της Ανάπτυξης και Δημιουργίας Κρίσιμης Μάζας". Το 1993 η Τράπεζα βγαίνει στα Βαλκάνια- πρώτα στη Βουλγαρία και μετά με την Tirana Bank στην Αλβανία. Το 1997 και το 1998 έρχονται οι πρώτες εξαγορές τραπεζικών δικτύων αλλά και τραπεζών.
Το 2000 ο 'Ομιλος αρχίζει να ενσωματώνει τα νέα του μέλη. Για παράδειγμα, έχουμε τη συγχώνευση με απορρόφηση των τραπεζών Χίου & Μακεδονίας- Θράκης, από την Τράπεζα Πειραιώς, ενώ δύο χρόνια αργότερα γίνεται η εξαγορά του 58% της ΕΤΒΑ Bank, η οποία τον επόμενο χρόνο συγχωνεύεται με απορρόφηση από την Τράπεζα Πειραιώς. Έχουν προηγηθεί Natwest και άλλες θυγατρικές ξένων τραπεζών στην Ελλάδα, καθώς και η ίδρυση ή η εξαγορά αρκετών θυγατρικών τραπεζών στο εξωτερικό.
Το 2012 και ενώ είχε αρχίσει η δημοσιονομική κρίση στη χώρα γίνεται η απορρόφηση των στοιχείων ενεργητικού και παθητικού του υγιούς τμήματος της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος αλλά και η εξαγορά του συνολικού ποσοστού συμμετοχής της Societe Generale (99,08%) στη Γενική Τράπεζα της Ελλάδας.. Έναν χρόνο αργότερα- το 2013- η Τράπεζα Πειραιώς προχωράει στην απόκτηση όλων των καταθέσεων των δανείων και των καταστημάτων στην Ελλάδα της Τράπεζας Κύπρου, της Λαϊκής Τράπεζας Κύπρου και της Ελληνικής Τράπεζας συμπεριλαμβανομένων των δανείων και των καταθέσεων των θυγατρικών τους στην Ελλάδα.
Την ίδια κι όλας χρονιά προχωρά και σε μια νέα εξαγορά. Πρόκειται για το συνολικό ποσοστό (100%) της Millennium BCP στην θυγατρική της στην Ελλάδα Millennium Bank S.A..
To 2015 η Τράπεζα Πειραιώς προχωρά στην απόκτηση του "υγιούς" τμήματος της Πανελλήνιας Τράπεζας.
Στις 8 Μαρτίου 2015, ο Μιχάλης Σάλλας ορίστηκε πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, διαδεχόμενος τον Γιώργο Ζανιά.
Στις 20 Ιουλίου 2016 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη θέση του προέδρου του Δ.Σ. της Τράπεζας Πειραιώς.
Στις 10 Νοεμβρίου 2016 ο Μιχάλης Σάλλας γίνεται Στρατηγικός Επενδυτής στην Παγκρήτια Τράπεζα, μέσω της Lyktos Participations και έτσι η τράπεζα εξελίσσεται με τη συμφωνία εξαγοράς της δραστηριότητας της HSBC στην Ελλάδα, σε ένα σύγχρονο πιστωτικό ίδρυμα. Τον Οκτώβριο του 2022, ο Μιχάλης Σάλλας, συμφώνησε τη μεταβίβαση του ποσοστού του στην Παγκρήτια Τράπεζα, στο νέο Στρατηγικό της Επενδυτή, την Thrinvest Holding.
Με πρωτοβουλία του Μιχάλη Σάλλα αναμορφώθηκε το κτίριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (City Link) Σύνταγμα οδηγώντας σε μια σημαντική αναβάθμιση το κέντρο της Αθήνας. Το έργο ολοκληρώθηκε την περίοδο 2002-2003.
O Μιχάλης Σάλλας είναι οπαδός της ΑΕΚ και γνωστός για το ειδικό ενδιαφέρον του για την οινοποιεία.
Από το 2005, κατέχει το πλειοψηφικό πακέτο της Οινοποιητικής Σεμέλη Α.Ε.
Δικαστική Δικαίωση Μιχάλη Σάλλα
To ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters έγραψε τον Ιούλιο του 2012 ότι ο Μιχάλης Σάλλας έδωσε μυστικά δάνεια 100 εκατομμυρίων ευρώ στην οικογένειά του.
Το δημοσίευμα διαψεύστηκε από την οικογένεια Σάλλα. Η υπόθεση διερευνήθηκε δικαστικά και η ποινική δίωξη έπαυσε οριστικά με το Βούλευμα 562/2021 του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών.
Ακολούθησε δημοσίευμα των New York Times το 2013, στο οποίο η οικογένεια Σάλλα φερόταν να είχε δανειστεί 113 εκατομμύρια από την Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου,  για να μετέχει στην  στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Τράπεζας Πειραιώς του 2011. Το δημοσίευμα διαψεύσθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς.
Μια σειρά νομικών υποθέσεων που ξέσπασαν μετά την αποχώρηση του Μιχάλη Σάλλα από την Τράπεζα Πειραιώς κατέληξαν στην αθώωση του Μιχάλη Σάλλα με αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις ή απαλλακτικά βουλεύματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης
Ο όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης ή Ισίδωρος Πηλουσίου (περ. 360 /370 –περ. 440 /450 μ.Χ.) ήταν μοναχός και σημαντικός εκκλησιαστικός πατέρας από την Αίγυπτο. Ονομάζεται Πηλουσιώτης επειδή πιθανώς ασκήτευσε και ήταν ηγούμενος μονής κοντά στο αρχαίο Πηλούσιο (το σημερινό Πορτ Σάιντ). Ασχολήθηκε με τη μελέτη των Γραφών και την υπεράσπιση της Ορθοδοξίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στο β' μισό του τέταρτου αιώνα και υπήρξε άνθρωπος ευρείας μόρφωσης, καθώς πέρα από τη θεολογική κατάρτιση που διέθετε, ήταν γνώστης της αρχαίας ελληνικής γραμματείας ενώ είχε διδαχτεί μεταξύ άλλων μαθηματικά, φιλοσοφία, ιατρική και αστρονομία. Συγγενείς του φέρονται να ήταν οι επίσκοποι Αλεξανδρείας Θεόφιλος και Κύριλλος. Αρχικά εργάστηκε ως δάσκαλος ρητορικής και παιδαγωγός στη γενέτειρά του. Αργότερα εγκατέλειψε τη Αλεξάνδρεια και αποσύρθηκε στην περιοχή του Πηλουσίου στο δέλτα του ποταμού Νείλου όπου ασκήτεψε για το υπόλοιπο της ζωής του. Εμφανίστηκε στο θεολογικό προσκήνιο το 390 και διακρίθηκε για το ήθος και τη σοφία του, στοιχεία που τον έκαναν σεβαστό σε ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο της εποχής του και του έδωσαν την άνεση να στέλνει επιστολές θρησκευτικού και συμβουλευτικού περιεχομένου ακόμα και σε ηγεμόνες, όπως π.χ. ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β'. Παράλληλα υπήρξε θαυμαστής του έργου του Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Μάλιστα, γύρω στο 416 κατάφερε να πείσει τον αρχικά αρνητικό Κύριλλο Αλεξανδρείας να γράψει τον Χρυσόστομο στα Δίπτυχα της εκκλησίας της Αλεξάνδρειας, πράξη ενταγμένη στο πλαίσιο της αποκατάστασης του ονόματος του εκλιπόντα από 407 ιεράρχη.
Έργα
Ο Ισίδωρος έγραψε χιλιάδες επιστολές στις οποίες διατύπωνε τις απόψεις του σε διάφορα ζητήματα πρακτικής, αλλά και θεωρητικής φύσεως. Από αυτές έχουν διασωθεί πάνω από 2000. Κατά το Λεξικό της Σούδας ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης συνέγραψε τρεις χιλιάδες επιστολές, που είναι αφιερωμένες στην ερμηνεία της Αγίας Γραφής, ενώ σύμφωνα με τον Νικηφόρο Κάλλιστο οι επιστολές του φθάνουν τις δέκα χιλιάδες. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους ασκητικούς συγγραφείς, ο Ισίδωρος δεν απασχολήθηκε με τη μυστική θεωρία αλλά με ηθικά ζητήματα. Χαρακτηριστική είναι άλλωστε η επανάληψη σε αρκετές επιστολές του, του ρητού αρετής ουδέν ίσον.
Θεολογία
Η διδασκαλία του Ισιδώρου αναφέρεται σε δογματικά θέματα. Πίστευε ότι ο μοναχισμός είναι το ιδεώδες της χριστιανικής τελειότητας, ότι οι μοναχοί πρέπει να είναι και θεολογικώς καταρτισμένοι, ώστε να μπορούν να υπερασπίζονται την πίστη. Θεωρούσε ότι τρία πράγματα είναι απαραίτητα για τη σωτηρία της ψυχής: η προσευχή, η αρετή και η πίστη. Ο αντιρρητικός του λόγος απευθύνεται εξίσου προς τους Ιουδαίους και τους εθνικούς. Κατά τον Ισίδωρο, η Αγία Γραφή είναι ο οδηγός απέναντι στις αιρετικές διδασκαλίες και η πηγή βάση της οποίας διακήρυττε την τριαδικότητα του Θεού, την ενότητα της ουσίας Του και και τη διάκριση των υποστάσεων.
Η χριστολογία του είναι πλησιέστερη προς τη σχολή της Αντιόχειας, παρά προς τη σχολή της Αλεξάνδρειας. Τα έργα του, που παρουσιάζουν και μεγάλο ιστορικό ενδιαφέρον, περιέχονται στην Patrologia Graeca του Migne.
Ασχολήθηκε μεταξύ άλλων και με την υπόθεση του Νεστoρίου, του οποίου ήταν αντίπαλος, παρόλα αυτά προέτρεψε τον συγγενή του Κύριλλο Αλεξανδρείας να τηρήσει μετριοπαθή στάση έναντι του Νεστορίου, έκκληση που τελικά δεν εισακούστηκε, καθώς ο Κύριλλος, όντας σε θέση ισχύος μετά την καταδίκη του Νεστοριανισμού από την εκκλησία της Ρώμης, σκλήρυνε τη στάση του.
Ηθικά και κοινωνικά ζητήματα
Όσον αφορά το θεσμό του γάμου, τον θεωρούσε ως αναγκαίο αλλά κατώτερο από την παρθενία. Αναγνώριζε πως στον τίμιο γάμο οφείλουν να αποδίδονται τα πρέποντα εγκώμια, η αξιολόγηση όμως πρέπει να γίνεται με βάση τα κοσμικά και όχι τα ουράνια κριτήρια. Σχετικά με τη φιλία, πίστευε πως η ανισότητα αποτελεί βλαβερό παράγοντα.
Για την ιεροσύνη και τους ιερωμένους πίστευε πως η μεν ιεροσύνη αποτελεί ευθύνη και απαιτεί σκληρή εργασία, πατρική κηδεμονία, φροντίδα, προστασία, κόπους, θυσίες και κινδύνους. Κατά τον Ισίδωρο η ιερωσύνη δεν συνεπάγεται άνεση, πολυτέλεια, εξουσία και τυραννία και για αυτό δεν δικαιολογείται η σφοδρή επιθυμία για την απόκτησή της. Σε ότι αφορά τους ιερωμένους, σύμφωνα με τον Ισίδωρο, γνήσιος ιερέας δεν είναι ο γενικά ενάρετος αλλά αυτός του οποίου η αρετή πηγάζει από τα έργα του αλλά και από τον εσωτερικό του κόσμο. Μάλιστα ο ιερέας οφείλει να δρα ως διάκονος του Χριστού και όχι ως πολιτικό πρόσωπο αποφεύγοντας τις εντάσεις και τις επάρσεις και έχοντας ως στόχο την ειρηνική διακονία. Παράλληλα, ο φιλάργυρος ιερέας στιγματίζεται ως άξιος σαρκασμού, ενώ στηλιτεύεται το γεγονός πως στην εποχή του οι φορείς της Εκκλησίας απώλεσαν, σύμφωνα με τον ίδιο, τον ευαγγελικό και αποστολικό τους βίο, με επακόλουθο την υποταγή της Εκκλησίας στην κοσμική εξουσία.
Ιδιαίτερα καυστικές ήταν οι απόψεις του για τα άτομα που καταφεύγουν σε άδικες κριτικές. Χαρακτηριστικά, αναφέρει πως αρκετοί άνθρωποι είτε δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσουν το δίκαιο ή αρκετές φορές αν και το αντιλαμβάνονται, η κρίση τους επηρεάζεται από παράγοντες όπως ο φόβος, η ανανδρία, η μνησικακία, η φιλία, ο χρηματισμός κλπ. Παράλληλα εκλάμβανε ως μη κατανοητή την άρνηση καταβολής του μισθού από τον εργοδότη προς τον εργαζόμενο, ακόμη και εάν η εργασία αφορά μια θεάρεστη πράξη, όπως λ.χ. η ανοικοδόμηση ιερού ναού, και θεωρούσε επιβεβλημένη την τιμωρία έναντι κάθε αδικίας που πραγματοποιείται σε βάρος των φτωχών εργαζόμενων.
Στο ζήτημα της συμμετοχής σε πολεμικές επιχειρήσεις, ο Πηλουσιώτης προχώρησε σε διάκριση ανάμεσα στον επιθετικό και τον αμυντικό πόλεμο, ενώ έδινε συμβουλές για τον τρόπο με τον οποίο οφείλει να συμπεριφερθεί κάποιος κατά τη διάρκεια ενός πολέμου.
Η μνήμη του αγίου Ισιδώρου του Πηλουσιώτη εορτάζεται στις 4 Φεβρουαρίου.
Αφιερωμένοι σε αυτόν ναοί
Ισιδωρος ο Πηλου Ισιδωρος ο Πηλου
Γιάννης Χανιώτης
Ο Γιάννης Χανιώτης (γεν. Καμίνια, Πειραιάς, 21 Μαρτίου 1934 ), είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν σαν σέντερ-φορ, δεινός σκόρερ και "αστέρας" της ΑΕΚ κατά τη δεκαετία του ΄50. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Ατρόμητο Πειραιώς και το καλοκαιρι του 1955 μετεγγραφηκε στην Α.Ε.Κ. Σε ηλικία 21 ετών ήταν ήδη βασικός στην πρώτη ομάδα. Ψιλόλιγνος, πολύ καλός στις εναέριες διεκδικήσεις, κοντρολαρισμένος και κινητικός, διακρίθηκε στα πρωταθλήματα Αθηνών και στην Τελική φάση του Πρωταθλήματος Ελλάδας. Το καλοκαίρι του 1959, κατόπιν εισήγησης του προπονητή της Τρύφωνα Τζανετή, η "Ένωση" απέκτησε από τον Αιγάλεω Α.Ο. τον ταλαντούχο επιθετικό Γιάννη Μαρδίτση και ο Χανιώτης μετακινήθηκε σαν αντάλλαγμα της μετεγγραφής (μαζί με το Σταύρο Γιαφάλογλου, τον Κώστα Χατζημιχαήλ και τους Χρυσάκη και Καραλή) στην ομάδα των δυτικών προαστίων. Εκεί, προσέφερε τα μέγιστα για μια διετία, ώστε τελικά το Αιγάλεω πέτυχε την άνοδό του στην Α' Εθνική Κατηγορία. Έλαβε μέρος σε 33 αγώνες πρωταθλήματος, επιτυγχάνοντας 16 τέρματα. Επίσης, σκόραρε επιπλέον 15 φορές σε παιχνίδια του Κυπέλλου Ελλάδας. Το ρεκόρ του ήταν 7 γκολ εναντίον της Α.Ε. Χαλανδρίου, στις 23 Σεπτεμβρίου του 1959 στη νίκη του Αιγάλεω με σκορ 13-0.
Όρκανγκερ
Το Όρκανγκερ είναι μια πόλη της Νορβηγίας. Το 2013 είχε πληθυσμό 7812 κατοίκους. Το όνομα της περιοχής είναι ένα συνδυασμός της λέξης Όρκ από την ονομασία της λίμνης Orkelsjøen και της λέξης ανγκερ που στην Αρχαία σκανδιναβική γλώσσα σημαίνει «πλατύ Φιόρδ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Νορβηγίας
Sacred Heart
Sacred Heart είναι ο τίτλος του τρίτου στούντιο δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Vertigo" στην Ευρώπη και της "Warner" στην Αμερική.
Ο δίσκος περιείχε την Top-30 επιτυχία "Rock 'n' Roll Children" και τα άλλα δύο σινγκλ του ήταν το ομώνυμο κομμάτι και το "Hungry for Heaven". Ο δίσκος έγινε χρυσός στις Ηνωμένες Πολιτείες ανεβαίνοντας για δεύτερη συνεχόμενη κυκλοφορία στο Top-30 του Billboard, ενώ έφθασε ως το # 4 στη Μεγάλη Βρετανία. Δύο βίντεο κλιπ γυρίστηκαν για τα τραγούδια "Hungry for Heaven" και "Rock 'n' Roll Children", λαμβάνοντας αρκετά μεγάλο μεταδόσεων από το τηλεοπτικό δίκτυο "MTV".
Το Μάρτιο του 2012, το "Sacred Heart" εκδόθηκε σε μορφή διπλού CD μέσω της "Universal", περιλαμβάνοντας τραγούδια τα οποία είχαν κυκλοφορήσει μόνο σε σινγκλ και το ζωντανά ηχογραφημένο EP "Intermission".
Τραγούδια
1. King of Rock and Roll (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 3:49
2. Sacred Heart (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 6:27
3. Another Life (Dio) - 3:48
4. Rock 'n' Roll Children (Dio) - 4:32
5. Hungry for Heaven (Dio, Bain) - 4:10
6. Like the Beat of a Heart (Dio, Bain) - 4:24
7. Just Another Day (Dio, Campbell) - 3:23
8. Fallen Angels (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 3:57
9. Shoot, Shoot (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 4:20
Βραβεία
Sacred Heart (άλμπουμ)