cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζίγιεμλιε (Ίστοτσνι Μόσταρ)
Το Ζίγιεμλιε (σερβικά κυριλλικά: Зијемље) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Ίστοτσνι Μόσταρ και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 210 κατοίκους.
Μετά το πέρας του Πολέμου της Βοσνίας και κατόπιν των Συμφώνων του Ντέιτον (1995), το χωριό του Ζίγιεμλιε, το οποίο αποτελούσε μέρος του Δήμου του Μόσταρ, ενσωματώθηκε τμηματικά στον νεοϊδρυθέντα Δήμο του Ίστοτσνι Μόσταρ, ενώ, ταυτόχρονα, εντάχθηκε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. Κατέστη διοικητικό κέντρο του.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ίστοτσνι Μόσταρ
Αριθμός ηφαιστείου
Ο αριθμός ηφαιστείου, ή ηφαιστειακός αριθμός, ονομάζεται ο αριθμός με τον οποίο το κάθε ηφαίστειο σε παγκόσμια κλίμακα φέρεται καταχωρημένο σε ειδικό κατάλογο - αρχείο αναφοράς δεδομένων κατά το "σύστημα αρίθμησης ηφαιστείων", καλούμενο διεθνώς Βίνουμ ή Βένουμ (VNUM). Ο Βίνουμ είναι ένας εξαψήφιος αριθμός όπου τα δύο πρώτα αριθμοψηφία δηλώνουν την ευρύτερη γεωγραφική περιοχή θέσης, οι δύο επόμενοι τον ακριβή τόπο και οι δύο τελευταίοι το καταχωρημένο ηφαίστειο Στον παγκόσμιο κατάλογο ηφαιστείων ο κάθε βίνουμ  παραπέμπει σε ειδική μερίδα στην οποία καταχωρούνται τα ιστορικά δεδομένα και όλες οι δραστηριότητες του υπ΄ αυτόν αρχειοθετημένου ηφαιστείου.
Ο Βίνουμ ξεκίνησε να εφαρμόζεται, περί τα τέλη της δεκαετίας του 1930 από την τότε Διεθνή Ένωση Ηφαιστειολογίας που είχε την επιμέλεια της σύνταξης διεθνούς καταλόγου ηφαιστείων, που αφορούσε μόνο τα ενεργά ηφαίστεια. Σήμερα με βίνουμ καλύπτονται όλα τα ηφαίστεια ενεργά και μη σε ειδικό κατάλογο που εκπονείται και διανέμεται υπό την Διεθνή Ένωση Ηφαιστειολογίας και Χημείας του Εσωτερικού της Γης (IAVCEI), σε συνεργασία με το Σμιθσόνειο Ινστιτούτο στην Ουάσιγκτον που με τη σειρά του επιμελείται το Παγκόσμιο πρόγραμμα ηφαιστειότητας.
Πηγές
Κατηγορία:Ηφαιστειολογία
Έσμπιεργκ φΜ
thumb|100px|Σήμα έως το 2005
Η Έσμπιεργκ φΜ (δανικά: Esbjerg fB) είναι μια δανέζικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Έσμπιεργκ. Ιδρύθηκε στις 23 Ιουλίου 1924, από την ένωση των Esbjerg Boldklub af 1898 και Esbjerg Amatørklub af 1911. Έδρα της ομάδας είναι το Blue Water Arena, χωρητικότητας 18000 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Δανίας. Έχει κερδίσει 5 φορές το πρωτάθλημα Δανίας (1961, 1962, 1963, 1965 και 1979) και άλλες τρεις το κύπελλο (1964, 1976 και 2013).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έσμπιεργκ ΦΒ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1924
Πολυπολιτισμικότητα στο Αζερμπαϊτζάν
Πολυπολιτισμικότητα - έχει ως στόχο να προστατεύσει τη διαφοροποίηση των πολιτισμών των ανθρώπων από διαφορετικές εθνικότητες και θρησκείες από όλο τον κόσμο, την εθνική κουλτούρα των ετερόκλητων εθνών και χωρών. Είναι ένας άξονας που συντηρεί διακριτούς εθνοτικούς πολιτισμούς στο εσωτερικό ενός κράτους.
Μόνο στο Μπακού υπάρχουν πάνω από 20 συνεταιρισμοί Ρώσων, Ουκρανών, Κούρδων, Λακών,  Lezgins, Σλάβων, Τάταρων, Γεωργιανών,  Ingiloy people, Talysh, Αβάρων, Μεσχαιτικοί Τούρκοι, Ευρωπαίων και Ορεινών Εβραίων, Γεωργιανών Εβραίων, Γερμανών και Ελλήνων. Γενικά, σε όλες τις περιοχές υπάρχουν τέτοιες ενώσεις που ζουν σε συμπαγή μορφή.
Μικρά έθνη
Στο Αζερμπαϊτζάν υπάρχουν περισσότερα από δέκα μέρη όπου μικρά έθνη όπως οι Εβραίοι του βουνού - Κόκκινη Πόλη (Red Town που είναι γνωστή Qırmızı Qəsəbə), Μολοκάν Χωριό Ivanovka, Χωριό Udin - Nij, Khinalugs μένουν με την περίφημη γλώσσα τους, συγκεκριμένα έθιμα και παραδόσεις. Υπάρχουν ορισμένες εθνοτικές μειονότητες, μεταξύ των οποίων και οι Ρώσοι, Lezgian, ο Τάτ, Talysh και άλλα ελάσσοντα έθνη που εκπροσωπούνται από τα μέλη τους στην Εθνοσυνέλευση.
Η διεθνής, πολυπολιτισμική και κρατική υπηρεσία για τα θρησκευτικά ζητήματα του Αζερμπαϊτζάν δημιουργήθηκε τον Φεβρουάριο του 2014.
Κόκκινη Πόλη
μικρογραφία|Κόκκινη Πόλη
Κόκκινη Πόλη (στα αζερικά: Qırmızı Qəsəbə) είναι ένα χωριό και ένας δήμος στην επαρχία Quba του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 3.598 κατοίκων και πιστεύεται ότι είναι η μόνη εξωεβραϊκή πόλη έξω από το Ισραήλ.
Η εθνική πολιτική αντίληψη
Η εθνική πολιτική αντίληψη της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν βασίζεται σε διεθνή έγγραφα:
Η Κρατική Επιτροπή για την Εργασία με Θρησκευτικές Οργανώσεις της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν παρέχει 21 δραστηριότητες μη μουσουλμανικών θρησκευτικών ομάδων σχετικά με το νόμο του Αζερμπαϊτζάν για την «Ελευθερία Θρησκευμάτων» και εκτελεί την εκτέλεση αυτού του νόμου. Υπάρχουν διατάξεις σχετικά με την ισότητα των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του καθενός, ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, θρησκείας, γλώσσας, φύλου, καταγωγής, οικονομικής κατάστασης, κατοχής, πολιτικών πεποιθήσεων, συμμετοχής σε πολιτικά κόμματα, συνδικαλιστικών οργανώσεων και άλλων δημόσιων οργανισμών στο Συντάγματο του Αζερμπαϊτζάν.
Οι Υπουργοί Πολιτισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμμετείχαν στη συνάντηση των χωρών μελών του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας που διεξήχθη στο Μπακού το 2009. Αργότερα, η προσπάθεια που ονομάζεται "διαδικασία του Μπακού" τόνωσε τη συνάντηση κορυφής των παγκόσμιων ηγετών, τον διαπολιτισμικό διάλογο και τα διεθνή φόρουμ ανθρωπιστικής βοήθειας του Μπακού στο Αζερμπαϊτζάν.
Το 2011, το Φόρουμ Διαπολιτισμικού Διαλόγου ήταν το επόμενο γεγονός στο Αζερμπαϊτζάν.
Στις 15 Μαΐου 2014 ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν υπέγραψε διάταγμα για την ίδρυση του Διεθνούς Κέντρου Πολυπολιτισμικότητας του Μπακού.
Δραστηριότητα του Ιδρύματος Haydar Aliyev
Εκπαιδευτικό Συγκρότημα για Εβραϊκά παιδιά στο Μπακού, αποκατάσταση της Εκκλησίας στις γαλλικές και ιερές Ρωμαϊκές κατακόμβες από το Ίδρυμα Haydar Aliyev, ανέγερση μνημείου στον πρίγκιπα Βλαντιμίρ στην Αστραχάν, Δημιουργία σχολής ημέρας Ohr Avner Chabad για εβραϊκά παιδιά και έκθεση φωτογραφιών για την επίδειξη της θρησκευτικής ακεραιότητας του Αζερμπαϊτζάν από τον παγκοσμίου φήμης φωτορεπόρτερ Reza Deghati εξυπηρετούν τον αμοιβαίο σεβασμό και την υγιή φιλική σχέση μεταξύ των διαφόρων χωρών.
Έτος πολυπολιτισμικότητας
Σύμφωνα με τις τρέχουσες δραστηριότητες που σχετίζονται με την εξοικονόμηση των αρχών της πολυπολιτισμικότητας, τη βελτίωση και την ευρεία χρήση του, ο Ιλχάμ Αλίγιεφ ανακοίνωσε ότι το έτος 2016 ονομάζεται «έτος πολυπολιτισμικότητας». Ιδιαίτερα ο δημιουργός των παραδειγμάτων καλλιτεχνικής δημιουργίας ξεχωρίζει η Νιζάμι Γκαντζάβι.
Ο ρόλος των βιβλιοθηκών στην πολυπολιτισμικότητα
Η πολυπολιτισμικότητα και ο πολλαπλασιασμός των οικουμενικών αξιών μπορούν να συναντηθούν στη βιβλιογραφία από το έπος  Kitabi-dede Gorgud . Ιδιαίτερα ο δημιουργός των παραδειγμάτων καλλιτεχνικής δημιουργίας ξεχωρίζει o Νιζάμι Γκαντζάβι. Αυτός έγραψε το «Yeddi Gozel» («Οι Επτά Ομορφιές») που περιλάμβανε επτά διαφορετικούς πολιτισμούς τον 12ο αιώνα. Η ανθρωπότητα ήταν το κριτήριο της προσωπικότητας για τον Nizami Ganjavi. Οι ήρωες αυτού του ποιητή αντιπροσωπεύουν τα έθνη τουρκικού, περσικού, αραβικού, ινδικού, κινεζικού, ελληνικού και γεωργιανού λαού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Αζερμπαϊτζάν
Ιλιά Πιατέτσκι-Σαπίρο
Ο Ιλιά Γιοσίφοβιτς Πιατέτσκι-Σαπίρο (εβραϊκά: איליה פיאטצקי-שפירו; Ρωσικά: Илья Иосифович Пятецкий-Шапиро; 30 Μαρτίου 1929 στη Μόσχα; 21. Φεβρουαρίου 2009 στο Τελ Αβίβ ) ήταν ρωσικής καταγωγής ισραηλινός μαθηματικός που ασχολήθηκε με τη θεωρία αναπαραστάσεων, τις διακριτές ομάδες, τους ομογενείς μιγαδικούς χώρους και τις αυτομορφικές συναρτήσεις.
Βιογραφία
Ο Πιατέτσκι-Σαπίρο φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ από το 1946 και σπούδασε, μεταξύ άλλων, δίπλα στον Αλεξάντερ Γκέλφοντ και τη Νίνα Μπάρι. Μετά την αποφοίτησή του, το κόμμα του αρνήθηκε μια θέση διδακτορικού φοιτητή (καταγόταν από εβραϊκή οικογένεια και ο πατέρας του ήταν μηχανικός). Ωστόσο, ο Γκέλφοντ του βρήκε μια θέση στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, όπου πήρε το διδακτορικό του το 1954 υπό την καθοδήγηση του Αλεξάντερ Μπούχσταμπ. Στη συνέχεια στάλθηκε στην Καλούγκα ως δάσκαλος σε σχολείο. Το 1958 κατάφερε να εξασφαλίσει μια θέση στο Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Μαθηματικών Keldysh στη Μόσχα. Ασχολήθηκε με τη θεωρία των αυτομορφικών συναρτήσεων και έλαβε μέρος στο σεμινάριο του Ιγκόρ Τσαφάρεβιτς για το θέμα αυτό. Ο Πιατέτσκι-Σαπίρο υπήρξε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, όπου ήταν στενός συνεργάτης του Ισραέλ Γκέλφαντ, και αργότερα στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ και στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.
Ο κύριος τομέας εργασίας του ήταν η θεωρία των αυτομορφικών συναρτήσεων και η εφαρμογή της στη γεωμετρία και τη θεωρία αριθμών. Μαζί με τον Ισραέλ Γκέλφαντ, επέκτεινε τη θεωρία των αυτομορφικών συναρτήσεων σε ημι-απλή ομάδα Lie. Έλυσε το πρόβλημα του Σαλέμ σχετικά με τη μοναδικότητα του αναπτύγματος μιας συνάρτησης σε τριγωνομετρική σειρά. Με τον Σκαφαρέβιτς, έλυσε το πρόβλημα του Τορέλι για K-3 επιφάνειες. Με τους Γκίντικιν και Βίνμπεργκ, ταξινόμησε όλα τα ομογενή περιορισμένα πεδία. Βρήκε ένα παράδειγμα μη συμμετρικής ομογενούς περιοχής διάστασης 4 (λύνοντας έτσι ένα πρόβλημα του Ελί Καρτάν). Ανέπτυξε τη γενική θεωρία των αριθμητικών ομάδων σε συμμετρικούς περιορισμένους χώρους. Μαζί με τον Ράλλη, κατασκεύασε τις συναρτήσεις L για όλες τις αυτομορφικές απεικονίσεις των κλασικών ομάδων. Με τον Γκρόμοου, απέδειξε την ύπαρξη αριθμητικών πλεγμάτων σε υπερβολικούς χώρους αυθαίρετα υψηλής διάστασης.
Βραβεία
Το 1981 έλαβε το Βραβείο Ισραήλ και το 1990 το Βραβείο Βολφ. Το 1966 έδωσε διάλεξη ολομέλειας στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στη Μόσχα (Αυτομορφικές συναρτήσεις και αριθμητικές ομάδες) και το 1978 ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο ICM στο Ελσίνκι (Θεωρία Tate για αναγωγικές ομάδες και διακεκριμένες αναπαραστάσεις). Το 2002 ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στο Πεκίνο (" Θεώρημα αντίστροφης, συναρτησιακής μορφής και εφαρμογές στη θεωρία αριθμών, με τον Τζειμς Κόγκντελ").
Το 1978 εξελέγη μέλος της Ισραηλινής Ακαδημίας Επιστημών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ισραηλινοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Λε Κορμπυζιέ
Ο Σαρλ-Εντουάρ Ζανρέ-Γκρι (Charles-Édouard Jeanneret-Gris, 6 Οκτωβρίου 1887 - 27 Αυγούστου 1965), γνωστός ως Λε Κορμπυζιέ (Le Corbusier), ήταν Ελβετός αρχιτέκτονας, διάσημος για τη συνεισφορά του σε αυτό που καλείται σήμερα μοντερνισμός, ή πρώιμος μοντερνισμός. Ήταν πρωτοπόρος στις θεωρητικές μελέτες του σύγχρονου σχεδίου και αφιερώθηκε στην παροχή των καλύτερων συνθηκών διαβίωσης για τους κατοίκους των συσσωρευμένων πόλεων.
Η σταδιοδρομία του είχε διάρκεια πέντε δεκαετιών, περιλαμβάνοντας κτίρια που κατασκευάστηκαν σε ολόκληρη την κεντρική Ευρώπη, την Ινδία, τη Ρωσία, και μια κατασκευή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν επίσης πολεοδόμος, ζωγράφος, γλύπτης, συγγραφέας και σχεδιαστής επίπλων.
Βιογραφία
Ο Λε Κορμπυζιέ γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου του 1887. Εγκατέλειψε το σχολείο του στη μικρή πόλη Λα Σω-ντε-Φον της Ελβετίας σε ηλικία 13 ετών και διέσχισε την Ευρώπη φθάνοντας ως τη Μικρά Ασία.
Ως αρχιτέκτονας υπήρξε σε μεγάλο βαθμό αυτοδίδακτος. Επηρέασε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο τη σύγχρονη αρχιτεκτονική και χαρακτηρίστηκε "Μιχαήλ Άγγελος του 20ού αιώνα" και "μεγαλοφυής πρόδρομος".
"Παρατηρούσα πώς ήταν φτιαγμένα τα σπίτια, οι ναοί, οι δρόμοι, τα παρεκκλήσια. Εργαζόμενος καθ' οδόν για να κερδίσω το ψωμί μου, ανακάλυψα την αρχιτεκτονική", είπε ο ίδιος.
"Το έχω πει", έγραψε, "ότι τα υλικά για την οικοδόμηση μιας πόλης είναι ο ουρανός, ο χώρος, τα δέντρα, το ατσάλι και το τσιμέντο, με αυτή τη σειρά και ιεράρχηση".
Ο Λε Κορμπυζιέ πίστευε πως οι σύγχρονες πόλεις πρέπει να εκτείνονται προς τα επάνω και όχι προς την περιφέρεια. Ήθελε να κατεδαφίσει το Παρίσι και έβρισκε τους ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης πολύ μικρούς. Στην "Πολυκατοικία της Μασσαλίας" πραγματοποίησε το όραμα της "κατακόρυφης πόλης". Ανάλογα συγκροτήματα έκτισε αργότερα στη Ναντ, στο Μπριέ και στο Δυτικό Βερολίνο. Το Εθνικό Μουσείο Δυτικής Τέχνης στο Τόκιο, το Κάρπεντερ Βίζουαλ Αρτ Σεντρ στο Χάρβαρντ των Η.Π.Α. και τα σχέδια του περιπτέρου των Εκθέσεων της Ζυρίχης, συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα έργα του.
Ο Λε Κορμπυζιέ, που κάποτε περιέγραψε το σύγχρονο σπίτι ως "μια μηχανή για να ζει κανείς μέσα της", θεωρείται ο δημιουργός ενός νέου αρχιτεκτονικού στυλ καινοτόμου και εκσυγχρονιστικού. "Εργάστηκα για να δώσω στους ανθρώπους αυτό που έχουν περισσότερο ανάγκη σήμερα: τη σιωπή και την ειρήνη", έλεγε στο τέλος της ζωής του.
Ο Λε Κορμπυζιέ έφυγε από τη ζωή στις 27 Αυγούστου του 1965, σε ηλικία 78 ετών, από καρδιακή προσβολή ενώ κολυμπούσε. Εκδηλώσεις πένθους έλαβαν χώρα από την Ελλάδα (την οποία είχε επισκεφθεί στις αρχές του 20ου αιώνα) ως την Ινδία (ένα από τα μεγαλύτερα έργα του ήταν ο σχεδιασμός της νέας πρωτεύουσας Τσαντιγκάρ του κρατιδίου Παντζάμπ, 1951).
Τα πέντε σημεία της αρχιτεκτονικής
μικρογραφία|Περίπτερο του Λε Κορμπυζιέ, Έτος κατασκευής 1962-1967, [[Ζυρίχη, Ελβετία]] Η βίλα Σαβουά (Villa Savoye, 1929-1931) στο προάστιο Πουασύ του Παρισιού θεωρείται πως συνοψίζει περισσότερο ικανοποιητικά τα πέντε σημεία της αρχιτεκτονικής του, όπως τα είχε εκθέσει ο ίδιος στο περιοδικό Νέο Πνεύμα ( γαλλικά: L'Esprit Nouveau) και τα οποία ξεκίνησε να αναπτύσσει από τις αρχές της δεκαετίας του '20. Πρώτα, ο Λε Κορμπυζιέ ανύψωσε τον όγκο της κατασκευής από το έδαφος, που υποστηριζόταν από τις πιλοτές, με ενισχυμένες στήλες. Αυτές οι πιλοτές, σε ότι αφορά την παροχή της δομικής υποστήριξης για το σπίτι, του επέτρεψαν να τονίσει δύο ακόμα σημεία: μια ελεύθερη πρόσοψη, δηλαδή με τοίχους χωρίς υποστήριξη, που θα μπορούσαν να σχεδιαστούν όπως ο αρχιτέκτονας επιθυμεί, και ένα ανοικτό σχέδιο ορόφων, που σημαίνει ότι ο χώρος κάθε ορόφου ήταν ελεύθερος να διαμορφωθεί σε δωμάτια, χωρίς ανησυχία για την υποστήριξη των τοίχων. Το δεύτερο πάτωμα της βίλας Σαβουά περιλαμβάνει μακριές λωρίδες παραθύρων που επιτρέπουν τη θέα του περιβάλλοντος κήπου, στοιχείο που αποτελεί το τέταρτο σημείο της αρχιτεκτονικής του. Μια κεκλιμένη ράμπα που ανέρχεται από το επίπεδο του εδάφους στην ταράτσα του τρίτου ορόφου (το πέμπτο σημείο) επιτρέπει έναν «αρχιτεκτονικό περίπατο» μέσα στο κτίριο. Το άσπρο σωληνοειδές κιγκλίδωμα υπενθυμίζει το σχέδιο κρουαζιερόπλοιου που ο Λε Κορμπυζιέ θαύμαζε πολύ.
Σοφία Εχινάδων
Σοφία ή Σοφιά είναι μια ακατοίκητη νησίδα του νησιωτικού συμπλέγματος των Εχινάδων, που βρίσκονται στο Ιόνιο πέλαγος, και συγκεκριμένα ανατολικά από την Ιθάκη και δυτικά από την Αιτωλοακαρνανία. Είναι το πέμπτο μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος μετά τον Πεταλά, την Οξεία, την Δρακονέρα και το Προβάτι. Έχει έκταση 1 τ.χλμ., όπως η Μάκρη. Το νησί αγοράστηκε απο τον διάσημο ποδοσφαιριστή Λιονέλ Μέσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εχινάδες
Στέφανος Τσαγκαρόλος
Ο ιερέας Στέφανος Τσαγκαρόλος ή Τσαγκαρόλας ήταν Έλληνας αγιογράφος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη.
Καλλιτεχνικό έργο
Θεωρείται ιδρυτής του πρώτου μεταρρυθμιστικού βυζαντινού ρυθμού. Έργο του άριστο είναι η «Παναγία των Σισσίων» που φυλάσσεται στην Μονή Σισσίων στην Κεφαλλονιά από το 1700.
Άλλο αριστούργημά του (Η προσκύνηση των ποιμένων, περίπου 1688 με 1700) βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη με επιγραφή σε βυζαντινά γράμματα «Του ταπεινού ιεροδιακόνου Στεφάνου Τσαγκαρόγλου κόπος».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί ]]
Επόμενη φύση
Η επόμενη φύση είναι η πολιτιστική φύση. Στη μεταμοντέρνα φιλοσοφία, απαντάται η άποψη ότι μέσω της ανθρώπινης δραστηριότητας και της χρήσης της φύσης για πολιτιστικούς λόγους, μια επόμενη φύση προκύπτει. Η παλαιά φύση, (από την άποψη των δέντρων, ζώων, κλίματος, κτλπ) ελέγχεται και αξιολογείται όλο και περισσότερο από τον άνθρωπο. Οι δραστηριότητες αυτές είναι ολόκληρη αυτόνομη πολιτιστική κατηγορία. Συγχρόνως, τα προϊόντα του πολιτισμού, τα οποία δημιουργήθηκαν και έλεγχονται από τον άνθρωπο, τείνουν να μας ξεπεράσουν και να γίνουν αυτόνομα. Η φύση, όπως την αντιλαμβανόμαστε μετατρέπεται σε πολιτισμό, και ο πολιτισμός εξίσου μετατρέπεται σε φύση.
Σημασία της επόμενης φύσης
Η επόμενη φύση στην ουσία μας "εξηγεί" τις σχέσεις καθώς και τις διαφορές μεταξύ φύσης και πολιτισμού. Ο νέος τρόπος να διακριθεί ο πολιτισμός από τη φύση είναι να ορίσουμε μια γραμμή μεταξύ «ελέγξιμου» και «αυτόνομου». Οι τεχνολογικές εξελίξεις και οι νέοι ερευνητικοί τομείς όπως η νανοτεχνολογία, το γενετικό χειρισμό, την περιβαλλοντική νοημοσύνη, την εφαρμοσμένη μηχανική ιστών και τη νευρο-τεχνολογία αλλάζουν ριζικά την έννοια του τι είναι «φυσικό». Συνδέονται κατά την επόμενη άποψη φύσης σχετικά με τη φύση αλλα πρόκειται καθαρά για επιτέυγματα της τεχνολογίας των τελευταίων ετών. Καθώς ο πολιτισμός προχωρεί εξελίσσεται και μεταλλάσσεται, η φυσικές δυνάμεις μετατοπίζονται σε έναν άλλους τομείς.
Ιστορία της επόμενης φύσης
Η έναρξη της επόμενης φύσης συζητείται. Υποστηρίζεται από κάποιους ότι άρχισε με την εκβιομηχάνιση, ενώ κάποιοι άλλοι παίρνουν την πρόωρη ανθρώπινη δραστηριότητα ως αφετηρία της. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ακόμη και οι ιστορίες τα παραμύθια, ακόμη και η μυθολογία εκφράζουν απόψεις της επόμενης φύσης, αφού έχουμε ζώα με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, ζώα που μιλάνε και πραγματοποιούν ανθρώπινες δραστηριότητες κτλπ. Η εμφάνιση της επόμενης φύσης σίγουρα συνέβη με την πάροδο του χρόνου. Η παλαιά φύση αντικαθίσταται βαθμιαία από την επόμενη φύση.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ 2010
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ του 2010 είναι 38ο ράλλυ της ιστορίας του. Το πρόγραμμα αποτελούταν απο 13 αγώνες μεταξύ και των οπόιων έκαναν εμφανίσεις η Βουλγαρία, που αντικατέστησε την Ελλάδα και μετά απο δύο χρόνια η Τουρκία που έχει να φιλοξενήσει ράλλυ απο το 2008. Το πρωτάθλημα άρχισε στις 11 Φεβρουαρίου 2010 στο Ράλλυ Σουηδίας.
Πρόσφατες Αλλαγές
Αξίζει να συμπληρώσουμε πως η τελευταία φορά που οι οδηγοί παίρνανε βαθμούς απο τις θέσεις 1-10, ήταν το 1997. Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 2010
Επόμενη φύση
Περαιτέρω ανάγνωση
Next Nature, paperback with statements from various designers and thinkers (ISBN 9063690932
κατηγορία:Φιλοσοφία
Δήμος Ανθεμούντα
Ο Δήμος Ανθεμούντα ήταν δήμος του νομού Χαλκιδικής που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πολυγύρου. Είχε (πραγματικό) πληθυσμό 4.540 κατοίκους. Περιλάμβανε 4 συνολικά Δημοτικά Διαμερίσματα. Έδρα του ήταν η Γαλάτιστα. Δήμαρχος ήταν ο Δημήτρης Αγγελάκης. Στο δήμο περιλαμβάνονταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανθεμούντα Ανθεμούντα
Κουμπάγουα
To Κουμπάγουα (ισπανικά: Isla de Cubagua, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈisla ðe kuˈβaɣwa]) είναι νησί στην Καραϊβική, το οποίο ανήκει στη Βενεζουέλα. Έχει έκταση 22,4 τ.χλμ. και πληθυσμό 51 κατοίκους.
Σεργκέι Ιγκνασέβιτς
Ο Σεργκέι Νικολάεβιτς Ιγκνασέβιτς (ρωσικά Сергей Николаевич Игнашевич) γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1979 και είναι Ρώσος αμυντικός, ο οποίος παίζει στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Ο Ιγκνασέβιτς θεωρείται από τους καλύτερους αμυντικούς του Πρωταθλήματος Ρωσίας και παίζει - και στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας και στην εθνική Ρωσίας - στο κέντρο της άμυνας μαζί με τα αδέρφια Βασίλι και Αλεξέι Μπερεζούτσκι. Ο Ιγκνασέβιτς είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.
Ομαδικές
Λοκομοτίβ Μόσχας ΤΣΣΚΑ Μόσχας Εθνική Ρωσίας
Στατιστική
Μέχρι τις 7 Μαϊου 2012.
Στατιστική εμφανίσεων στην ΤΣΣΚΑ
Μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου 2012.
Παναγιώτης Παραμυθιώτης
Ο Παναγιώτης Παραμυθιώτης ήταν Έλληνας αγιογράφος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε ίσως στην Παραμυθιά.
Καλλιτεχνικό έργο
Θεωρείται μεταρρυθμιστής του βυζαντινού ρυθμού.
Σώζεται μικρή εικόνα στον μητροπολιτικό ναό της Σπηλιώτισας στην Κέρκυρα που παριστάνει τον Μυστικό Δείπνο με την επιγραφή «Χείρ Παναγιότι Παραμυθιότι αψκδ'».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
Γουλιέλμος της Βυρτεμβέργης
Ο Γουλιέλμος (γερμ. Wilhelm, 20 Ιουλίου 1828 – 5 Νοεμβρίου 1896) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης. Έγινε στρατηγός στην Αυστρία και στη Βυρτεμβεργη.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ευγενίου Β΄ της Βυρτεμβέργης και της Ελένης, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου Γ΄ του Χοενλόε-Λάνγκεμπουρκ.
Ο Γουλιέλμος Νικόλαος γεννήθηκε στο Μπαντ Καρλσρούε (Πόκουι) της Σιλεσίας, στην Πρωσία. Παρακολούθησε μαθήματα σε δημόσιο σχολείο, στο Μπρεσλάου (Βρότσουαφ), ο πρώτος του Οίκου του που έκανε κάτι τέτοιο. Σπούδασε στη Γενεύη και στη Βόννη και μετά εισήλθε στον Αυστριακό στρατό, στο 1ο Σύνταγμα Πεζικού Κάιζερ Φραντς Γιόζεφ, στη Βιέννη. Συμμετείχε στον Α΄ Πόλεμο Ανεξαρτησίας της Ιταλίας, όπου τραυματίστηκε. Για την ανδρεία του προήχθη σε λοχαγό από τον στρατάρχη. Έγινε ταγματάρχης (1853), αντισυνταγματάρχης (1857) και συνταγματάρχης (1859) του Συντάγματος Βασιλιάς του Βελγίου. Πολέμησε το 1859 στον Β΄ Πόλεμο Ανεξαρτησίας της Ιταλίας και στη μάχη της Ματζέντα εντυπωσίασε τους ανωτέρους του και τους εχθρούς του Γάλλους. Ως υποστράτηγος έλαβε μέρος στον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο, με την ταξιαρχία του να είναι μέρος της Βόρειας Στρατιάς.
Το 1896 απεβίωσε στο Μεράν(ο) του Τυρόλο σε ηλικία 68 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Ζυλ Βάιντενμπος
Ο Ζυλ Βάιντενμπος (Jules Albert Wijdenbosch, 1940-) είναι πολιτικός από το Σουρινάμ.
Γεννήθηκε στο Παραμαρίμπο στις 2 Μαΐου του 1940 και είναι μέλος του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος, το οποίο είχε την απόλυτη εξουσία στη δεκαετία του ' 80. Χρημάτισε πρωθυπουργός από το 1987 ως το 1988 και τον Ιανουάριο του 1991 έγινε αντιπρόεδρος, αξίωμα που διατήρησε ως τον Σεπτέμβριο του 1991.
Το 1996 εξελέγη πρόεδρος νικώντας τον Ρόναλντ Βενεσιάαν και ορκίστηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους. Διατηρήθηκε στο ύπατο αξίωμα ως το 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βάιντεν Βαι
Άγιος Ηλίας Αχαΐας
Ο Άγιος Ηλίας, γνωστός και με την παλαιότερη ονομασία Ντούσσα, είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Δαφνών, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Δαφνών.
Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 415 μέτρων περίπου. Στην περιφέρειά του βρίσκεται ναός αφιερωμένος στον Προφήτη Ηλία.
Γενικά στοιχεία
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος με την ονομασία «Ντούσσα» στις 19/03/1961, όταν και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Δαφνών ακολουθώντας έκτοτε όλες τις διοικητικές μεταβολές της. Με το ΦΕΚ 145Α της 13/09/1962 μετονομάστηκε από Ντούσσα σε Άγιος Ηλίας.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγίου Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Φυσικό προϊόν
thumb|229x229px|Η [[πακλιταξέλη (ταξόλη) είναι ένα φυσικό προϊόν που προέρχεται από το φυτό Taxus brevifolia. ]] Ένα φυσικό προϊόν είναι μια χημική ένωσή ή ένα σύνολο χημικών ουσιών που παράγεται από έναν ζωντανό οργανισμό (φυτό, ζώο, μικροοργανισμό) και ως εκ τούτου απαντά στη φύση. Ο όρος συμπεριλαμβάνει τα εκχυλίσματα και τις χημικές ουσίες που μπορούν να απομονωθούν από αυτά. Στην περίπτωση που μια χημική ουσία έχει παρασκευαστεί με χημική σύνθεση ωστόσο απαντά στη φύση, νοείται ως φυσικό προϊόν. Πολλές φορές τα φυσικά προϊόντα έχουν φαρμακολογικές ή βιολογικές ιδιότητες που μπορούν να έχουν θεραπευτική δράση έναντι ασθενειών. Απαντώνται ως δραστικά συστατικά στην παραδοσιακή ιατρική όπως επίσης και στη σύγχρονη ιατρική, είτε ως εκχυλίσματα, είτε ως καθαρές χημικές ουσίες. Τα φυσικά προϊόντα, λόγω της πολυπλοκότητας της χημικής τους δομής, αποτελούν πηγή έμπνευσης για νέες χημικές δομές που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ή ήδη χρησιμοποιούνται ως φάρμακα.
Τα φυσικά προϊόντα διακρίνονται σε δύο πολύ βασικές κατηγορίες, τους πρωτογενείς και τους δευτερογενείς μεταβολίτες. Οι πρωτογενείς μεταβολίτες παράγονται κατά τον πρωτογενή μεταβολισμό και περιλαμβάνουν ενώσεις απαραίτητες για την επιβίωση όπως πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, λίπη, νουκλεϊκά οξέα. Αντιθέτως, οι δευτερογενείς μεταβολίτες δεν είναι απαραίτητοι για την επιβίωση του οργανισμού που τους παράγει, δεν παράγονται σε μεγάλες ποσότητες και η παρουσία τους είναι χαρακτηριστική στο είδος.
Ταξινόμηση
Τα φυσικά προϊόντα κατατάσσονται σε διαφορετικές κατηγορίες με βάση:
Βίμποργκ ΦΦ
Η Βίμποργκ ΦΦ είναι μια δανέζικη επαγγελματική πόδοσφαιρική ομάδα από το Βίμποργκ (Δανία). Η ομάδα ιδρύθηκε το 1896, αλλά έπρεπε να περιμένει περισσότερο από ένα αιώνα πριν κερδίσει το πρώτο της τρόπαιο, το Κύπελλο Δανίας το 2000. Η πιο πρόσφατη περίοδος συμμετοχής της στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Δανίας ξεκινά από την περίοδο 1998-99 και τελειώνει την περίοδο 2007-08. Έδρα της ομάδας είναι το Viborg Stadion, χωρητικότητας 9566 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βίμποργκ ΦΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1896
Ιωάννης Μόσχος
Με το όνομα Ιωάννης Μόσχος ή Γιάννης Μόσχος μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Έγκλημα στην Ινδονησία
Το έγκλημα στην Ινδονησία είναι παρόν σε διάφορες μορφές στην Ινδονησία και περιλαμβάνει κλοπές, πορνεία, δολοφονίες και απάτες.
Εγκλήματα κατά αλλοδαπών στην Ινδονησία
Όσον αφορά τις τουριστικές στοχευμένες απάτες, μια πολύ συχνή είναι η απάτη ανταλλαγής χρημάτων, ειδικά στο Μπαλί. Αυτό που κάνουν είναι να διαφημίσουν ελκυστικές συναλλαγματικές ισοτιμίες για να τραβήξουν το ενδιαφερον ανυποψιάστων ανθρώπων. Στη συνέχεια, μοιράζονται μόνο μικρά χαρτονομίσματα των 10.000 IDR και ενώ μετρούν αυτήν την τεράστια στοίβα χαρτονομισμάτων, χρησιμοποιούν το χέρι για να κρύψουν μερικά χρήματα χωρίς να γίνουν αντιλιπτοί. Κάποιοι μπορεί ακόμη και να χρησιμοποιούν μια ανθεκτική αριθμομηχανή που μπορεί να είναι αποτελεσματική λόγω της μεγάλης αξίας της ρουπίας.
Πορνεία
Η πορνεία, που ερμηνεύεται ως «έγκλημα κατά της αξιοπρέπειας / ηθικής», είναι παράνομη στην Ινδονησία. Ωστόσο, η πρακτική εξακολουθεί να είναι διαδεδομένη, ανεκτή και ρυθμιζόμενη. Η πορνεία εκδηλώνεται πιο εμφανώς στα συγκροτήματα οίκων ανοχής της Ινδονησίας ή στην τοπικοποίηση, τα οποία βρίσκονται σε ολόκληρη τη χώρα. Η διαχείριση αυτών των πορνείων γίνεται βάσει κανονισμών της τοπικής αυτοδιοίκησης. [5] Κατά τη διάρκεια ή μετά από επιδρομές από την αστυνομία, οι ιερόδουλες μπορούν να δωροδοκήσουν τους αστυνομικούς και να απελευθερωθούν από την κράτηση. Αυτό οδήγησε σε αστυνομικές επιδρομές να ονομάζονται «τίποτα περισσότερο από μια πηγή εισοδήματος για αξιωματικούς δημόσιας τάξης». Η UNICEF εκτιμά ότι το 30 τοις εκατό των γυναικών ιερόδουλων στην Ινδονησία είναι κάτω των 18 ετών.
Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ) ορίζει τον συνολικό αριθμό παιδιών στην Τζακάρτα σε 5.000. Σύμφωνα με την κυβέρνηση της Τζακάρτα, αυτό συγκεντρώνεται σε όλες τις περιοχές της Τζακάρτας. Ο παιδικός σεξουαλικός τουρισμός είναι ένα πρόβλημα, ειδικά στα νησιά του Μπαλί και του Μπατάμ.
Διαφθορά
Η διαφθορά είναι ένα γνωστό και αυξανόμενο ζήτημα στην Ινδονησία. Υπάρχουν δύο βασικοί τομείς στον δημόσιο τομέα στον οποίο μπορεί να εντοπιστεί η διαφθορά στην Ινδονησία. Αυτοί είναι οι τομείς της δικαιοσύνης και των δημοσίων υπηρεσιών. Ενώ είναι δύσκολο να συλλεχθούν πραγματικά δεδομένα σχετικά με τη διαφθορά στην Ινδονησία αυτήν φαίνεται σαφώς μέσω της κοινής γνώμης, που συγκεντρώθηκε μέσω ερευνών καθώς και της παρατήρησης του τρόπου λειτουργίας κάθε συστήματος. Η διαφθορά θεωρείται τεράστιο κόστος για την κυβέρνηση της Ινδονησίας. Η αστυνομική δύναμη της Ινδονησίας είναι γνωστό ότι υπερβαίνει τη θάλασσα και υπήρξαν αναφορές για επιθέσεις εναντίον διαδηλωτών στη χώρα. Η κατάχρηση της αγριότητας αναφέρθηκε από τη Διεθνή Αμνηστία που εδρεύει στο Λονδίνο.
Μαζικές συμπλοκές στο δρόμο
Το Tawuran είναι μια μορφή συνηθισμένης μαζικής μάχης στο δρόμο μεταξύ συμμοριών συγκεκριμένων μαθητών που σχετίζονται με το σχολείο στην αστική Ινδονησία, ειδικά στην πρωτεύουσα Τζακάρτα. Αυτό γίνεται σε μεγάλο βαθμό από τους άνδρες στο γυμνάσιο ή το λύκειο. Ο Ινδονησιακός κοινωνιολόγος Wirumoto πρότεινε ότι λειτουργεί ως μηχανισμός απελευθέρωσης του άγχους, όπως συμβαίνει συχνά μετά από εξετάσεις, σεζόν διακοπών ή αποφοίτησης.
Εμπορία σεξ
Η εμπορία του σεξ στην Ινδονησία είναι ένα πρόβλημα. Ινδονησιακές και αλλοδαπές γυναίκες και κορίτσια εξαναγκάζονται σε πορνεία και σπίτια και έχουν κακοποιηθεί σωματικά και ψυχολογικά.
Τιμωρία
Η Ινδονησία εκτέλεσε λίγα άτομα που καταδικάστηκαν για εγκλήματα δολοφονιών. Η παρακολούθηση πορνό είναι παράνομη, από τον Μάρτιο του 2008.
Το έγκλημα χωρίζεται σε δύο ευρείες ταξινομήσεις: Στα «Εγκλήματα» και τα «Αδικήματα». Υπάρχουν μερικές μέθοδοι τιμωρίας μιας για το έγκλημα. Αυτό περιλαμβάνει φυλάκιση και πρόστιμο. Η θανατική ποινή είναι διαθέσιμη και χρησιμοποιείται πολύ συχνά, ως αποτρεπτικό μέσο κατά του εγκλήματος. Οι αρχές ισχυρίζονται ότι αυτό δίνει πρακτική αξία στην καταπολέμηση του εγκλήματος. Αυτό έχει προκαλέσει ανησυχίες από φορείς όπως είναι η Διεθνής Αμνηστία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδονησία Ινδονησία
Ιωάννης Α΄ του Έχμοντ
Ο Ιωάννης A΄, ολλανδ.: Jan I heer van Egmond (πριν το 1310 - 28 Δεκεμβρίου 1369) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν κύριος του Έχμοντ, κύριος του Έισελστεϊν, βάιλος of Kέεμερλαντ (1353-1354) και κυβερνήτης (ολλανδ.: stadhouder) της Ολλανδίας.
Βιογραφία
Το 1343 ήταν μέλος μίας ομάδας δικαστικών επιμελητών, που διαχειρίζοντο την Ολλανδία, ενώ ο κόμη της ταξίδευε. Το 1344 του δόθηκε το φέουδο του κάστρου Νιούβεντοορν. Συμμετείχε στην τρίτη σταυροφορία του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη της Ολλανδίας στην Πρωσία και στην πολιορκία της Ουτρέχτης το 1345, αλλά όχι στην καταστροφική μάχη των Βαρμς αργότερα εκείνο το έτος.
Τα επόμενα χρόνια έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτική της Ολλανδίας. Το 1350 είναι ένας από τους υπογράφοντες τη συνθήκη Κοντ, που ξεκίνησε τους πολέμους του Χουκ και του Κοντ. Πολέμησε στη μάχη του Νάαρντεν το 1350 και στη μάχη του Ζβάρτεβααλ το 1351. Στη συνέχεια στάλθηκε στην Αγγλία, για να μεσολαβήσει στη διαμάχη μεταξύ της Μαργαρίτας Α΄ κόμισσας της Ολλανδίας και του γιου της Γουλιέλμου Ε΄ κόμη της Ολλανδίας, ωστόσο ήταν ανεπιτυχής.
Αφού επέστρεψε στην Ολλανδία, ξεκίνησε μία εκστρατεία εναντίον των πολιτών του Μπούνσοτεν το 1355. Τον χειμώνα του 1356 πολιόρκησε το κάστρο του Νύεβελτ, με εντολή του κόμη και το πήρε μετά από πολιορκία επτά εβδομάδων. Το 1356 ο Γουλιέλμος Ε΄ τον διόρισε κυβερνήτη της περιοχής επάνω από τον Mεύση, από κοινού με τον αδελφό του Γκέρυ. Το 1358 ο Γουιέλμος Ε΄ κηρύχθηκε τρελός από τον αδελφό του Aλβέρτο Α΄. Ο Ιωάννης Α΄ ήταν μέλος του δημοτικού συμβουλίου. Το 1359 έγινε ένας από τους ηγέτες του Κοντ που υπέγραψε συμφιλίωση με την πόλη του Ντελφτ.
Το 1363 απεβίωσε ο πεθερός του Άρνολντ κύριος του Έισελστεϊν και ο Ιωάννης Α΄ κληρονόμησε την κυριότητα αυτή.
Απεβίωσε το 1369 και τάφηκε στην εκκλησία του Έισελστεϊν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Γκουίντα, κόρη του κυρίου του Έισελστεϊν και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:
Δημήτρης Φύσσας
Ο Δημήτρης Φύσσας (Αθήνα, 1956 - ) είναι Έλληνας συγγραφέας, δημοσιογράφος, αθηναιογράφος, νεοελληνιστής φιλόλογος και κειμενογράφος.
Εργογραφία
Έργα του είναι τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Ραϊχσκονκορδάτο
Με την ονομασία Ραϊχσκονκορδάτο, εκ του αντίστοιχου γερμανικού όρου "Reichskonkordat", ή Κονκορδάτο Χίτλερ - Πάπα, ή Κονκορδάτο της 20ης Ιουλίου 1933 φέρεται το κονκορδάτο (= παπικό σύμφωνο), που συνομολογήθηκε μεταξύ του Βατικανού και του Γ΄ Ράιχ και ουσιαστικά υπό των εκπροσώπων του Πάπα Πίου ΙΑ΄ και του Χίτλερ.
Γενικά
Σκοπός του συμφώνου αυτού ήταν η εγγύηση των δικαιωμάτων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στη Γερμανία, υπό το νέο καθεστώς που είχε στο μεταξύ διαμορφωθεί. Το Σύμφωνο που περιλάμβανε 34 άρθρα, και ένα απόρρητο προσάρτημα, υπεγράφη στην Αγία Έδρα, Βατικανό, στις 8 Ιουλίου του 1933 (ν.ημερ.) υπό τον καρδινάλιο Ευγένιο Πατσέλλι, πρώην παπικό νούντσιο στο Μόναχο και το Βερολίνο (και αργότερα Πάπα ως Πίος ΙΒ΄), και από τον εκπρόσωπο του Χίτλερ, τον αντικαγκελάριο Φραντς φον Πάπεν. Τούτο επικυρώθηκε δώδεκα ημέρες μετά στις 20 Ιουλίου του 1933 όπου και η επίσημη έναρξη ισχύος του.
Σημειώνεται ότι οι διαπραγματεύσεις για συνομολόγηση κονκορδάτου είχαν ξεκινήσει πολύ παλαιότερα, από το 1919, όμως δεν είχαν τελεσφορήσει, αν και είχαν συνεχιστεί σ΄ όλη την περίοδο της "Δημοκρατίας της Βαϊμάρης".
Ιστορικό
Όταν στις 30 Ιανουαρίου του 1933 ο Χίτλερ ανέλαβε καγκελάριος, διαπίστωσε ότι η πολιτική δύναμη του Καθολικισμού αποτελούσε ένα σημαντικό εμπόδιο στις βλέψεις του και αυτό διότι οι καθολικοί επίσκοποι στη Γερμανία απέτρεπαν τους πιστούς τους να γίνουν μέλη του ναζιστικού κόμματος, προτροπή που ίσχυε από χρόνια πριν. Τότε λοιπόν ο Χίτλερ έκανε δημόσια δήλωση για τον Πάπα, για το πόσο σημαντικό θα ήταν για τη χώρα η Αγία Έδρα να παύσει να υποστηρίζει θρησκευτικά πολιτικά κόμματα.
Έτσι στις 20 Μαρτίου αρχίζει η νέα σειρά συνομιλιών μεταξύ του καρδινάλιου Λ. Κάας και του Χίτλερ όπου ο δεύτερος τελικά συμφώνησε να ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα του Κόμματος του Κέντρου με ταυτόχρονη αναγνώριση και των κονκορδάτων που ίσχυαν ήδη σε άλλα γερμανικά κρατίδια, (Βαυαρία, Πρωσία και Βάδη), με αντάλλαγμα την ανάκληση της παραπάνω προτροπής προκειμένου συμμετέχοντας έτσι και οι καθολικοί βουλευτές να ψηφίσουν τον υπερνόμο (Εξουσιοδοτικό νόμο) που έδινε στον καγκελάριο, δηλαδή τον Χίτλερ, το δικαίωμα να ασκεί όλες τις εξουσίες. Πέντε ημέρες μόλις μετά, ίσως και από πίεση από την Αγία Έδρα, οι επίσκοποι της Γερμανίας ανακαλούν την απαγόρευση που έθεταν στο ποίμνιό τους. Αμέσως τότε ο Χίτλερ δρομολογεί τη συνομολόγηση κονκορδάτου με την Αγία Έδρα στη Ρώμη, δια του αντικαγκελαρίου του φον Πάπεν.
Η συνομολόγηση
Στις 7 Απριλίου ο Κάας και ο Αντικαγκελάριος φον Πάπεν φεύγουν για Ρώμη υπό άκρα μυστικότητα ακολουθούμενοι από τον Χέρμαν Γκαίριγκ. Ο Χίτλερ μη μένοντας ικανοποιημένος παρά τη ψήφιση από το καθολικό Κόμμα του Κέντρου του «εξουσιοδοτικού νόμος» που τον καθιστούσε ουσιαστικά δικτάτορα, είχε δώσει στους υποτακτικούς του, που μετέβαιναν στη Ρώμη, απόρρητες διαταγές διαπραγμάτευσης καθώς και εντολή αποκλεισμού του κλήρου από την πολιτική. Ταυτόχρονα η ενδυνάμωση του ολοκληρωτικού κράτους προχωρούσε με γοργούς ρυθμούς και η βιαιότητα κατά της Καθολικής Εκκλησίας συνεχώς αυξανόταν.
Παράλληλα ειδήσεις από Ρώμη μαρτυρούσαν ότι το Βατικανό πλέον είχε αποφασίσει να άρει κάθε υποστήριξη στα καθολικά κόμματα. Έτσι στις 5 Ιουλίου το καθολικό Κόμμα του Κέντρου δημοσίευσε την απόφαση περί της διάλυσής του απομακρύνοντας με την εξέλιξη αυτή και το τελευταίο εμπόδιο της υπογραφής του κονκορδάτου. Τρεις ημέρες αργότερα (8 Ιουλίου) σε επανειλημμένες συνεδριάσεις συνομολογήθηκε και μονογράφηκε το Ραϊχσκοκορδάτο από τους καρδινάλιο Πατσέλλι και τον Αντικαγκελάριο Φον Πάπεν το οποίο στις 20 Ιουλίου επικυρώθηκε επίσημα όπου και η έναρξη ισχύς του.
Κατόπιν αυτού το τελευταίο εσωτερικό εμπόδιο στα σχέδια του Χίτλερ είχε πάψει πλέον να υφίσταται. Στις 9 Ιουλίου του 1933 τα ειδησεογραφικά πρακτορεία πληροφορούσαν την Ευρώπη ότι κάποιο κονκορδάτο συνομολογήθηκε με το Γ΄ Ράιχ, την περίοδο μάλιστα που οι αρχηγοί των περισσοτέρων τότε κρατών αντιμετώπιζαν τη Γερμανία με δικαιολογημένη καχυποψία. Έτσι η εκδηλωθείσα δια του εν λόγω συμφώνου παπική έκφραση εμπιστοσύνης προς το ολοκληρωτικό καθεστώς της Γερμανίας αποτέλεσε αναμφισβήτητα μια μετάγγιση γοήτρου την οποία όπως αποδείχθηκε είχε απόλυτη ανάγκη για την άνοδό του.
Παρατηρήσεις
Από τη συνομολόγηση αυτή είναι γεγονός ότι οι μη Καθολικοί της Ευρώπης υπέστησαν ένα σοβαρό κλονισμό και περισσότερο απ΄ όλους οι Εβραίοι. Όμως εξετάζοντας τα δρώμενα της εποχής με τις υφιστάμενες συγκυρίες όπου η Καθολική Εκκλησία είχε ήδη απειληθεί από την εποχή του Βίσμαρκ και τελευταία από την έντονη αντικληρική εκστρατεία του Χίτλερ και ολόκληρη η Γερμανία φερόταν συνεπαρμένη σε εθνική αφύπνιση, η ενέργεια του Πάπα Πίου ΙΑ΄ στη συνομολόγηση αυτού καθώς και οι διακηρύξεις πίστεως των Γερμανών επισκόπων που ακολούθησαν προς τον Χίτλερ δεν θα μπορούσαν να φανούν αφύσικες τουλάχιστον στους περισσότερους Γερμανούς.
Αλλά και από την άλλη πλευρά οι κατηγορίες κατά των ηγετών του Κόμματος του Κέντρου ότι δεν είχαν επίγνωση ότι ψηφίζοντας τον υπερνόμο του Χίτλερ εξαφάνιζαν τη δημοκρατία κρίνονται υπερβολικές. Ασφαλώς και είχαν επίγνωση πλην όμως η πεποίθηση που είχε κυριεύσει τότε τους πάντες ότι ο Χίτλερ αποτελούσε ένα ισχυρότατο ανάχωμα κατά του κομμουνισμού, αλλά και οι συγκεκριμένες υποσχέσεις του Χίτλερ ως προς τη θέση της Εκκλησίας μέσα στο Ράιχ ήταν αυτό που έπαιξε τον ισχυρότερο ρόλο στη λήψη των αποφάσεών τους.
Είναι γεγονός ότι πολλοί Γερμανοί επίσκοποι είχαν επιστήσει την προσοχή στο χάσμα που υπήρχε μεταξύ χριστιανικής διδασκαλίας και ναζιστικού δόγματος και μεταξύ αυτών ήταν προηγουμένως και αυτά τα κύρια πρόσωπα της διαπραγμάτευσης. Πλην όμως υπήρξε μεγαλύτερο το ενδιαφέρον τους για τα προνόμια που θα λάμβανε η Εκκλησία μετά τη συμφωνία με τον Χίτλερ που μέχρι τότε είχαν ανασταλεί.
Αλλά και ο Πάπας Πίος ΙΑ΄ είχε αρκετές ανησυχίες επί των αρχών του Εθνικοσοσιαλισμού, βλέποντας τα όσα διαπράττονταν. Όμως πίστευε πως μια συμμαχία με τον Χίτλερ, επ΄ ωφελεία της Εκκλησίας, θα άξιζε. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για τη συνομολόγηση του Ραϊχσκονκορδάτου φέρεται μάλιστα να έκανε την ακόλουθη δήλωση, αφήνοντας να νοηθούν πολλά:
Και πράγματι, μόνο με παροχή και αναγνώριση ειδικών προνομίων μπορεί η Εκκλησία να εκπληρώσει σωστά τον ποιμαντορικό προορισμό της. Αυτός ακριβώς ήταν και ο λόγος που ο ίδιος Πάπας συνομολόγησε τις Συνθήκες του Λατερανού με τον Μουσολίνι, τέσσερα χρόνια πριν, το 1929.
Τελικά όπως αποδείχθηκε ο Άξονας Βερολίνου - Ρώμης "έπαιξε" με τα συμφέροντα αυτά με τόση επιτυχία που κατάφερε και απέσπασε, από τον Καθολικισμό, ακριβώς αυτά που ήθελε, την αναγνώριση, το γόητρο, αλλά και την υποταγή.
Πηγές
Κατηγορία:Κονκορδάτα Ρ
Βάλτερ Β΄ του Έχμοντ
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Γκέραλντ / Γκέραλντ Β΄ του Έχμοντ, ο οποίος απεβίωσε το 1300, πριν από τον δικό του πατέρα Γουλιέλμο Β΄ κύριο του Έχμοντ. Μητέρα του ήταν η Ελισάβετ του Στρίεν (απεβ. 1297). Ο Βάλτερ Β΄ έγινε κύριος του Έχμοντ, όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουλιέλμος Γ΄,απεβίωσε χωρίς απόγονο στις 2 Ιουλίου 1312. Κάτω από τη διακυβέρνησή του, οι σχέσεις τού Οίκου του με το αβαείο του Έχμοντ έγιναν κανονικές Το 1315 συμμετείχε με 60 άνδρες του σε μία στρατιωτική αποστολή στη Φλάνδρα.
Οικογένεια
Πριν από το 1310 νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη φαν ντερ Ντόιρτογκε / Ντόορτογκε ( c. 1290 -11 Σεπτεμβρίου 1323) από το Nάαλντβικ. με την οποία απέκτησε πέντε επιζόντα παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Έχμοντ
ΦΚ Βέστσιελαντ
Η ΦΚ Βέστσιελαντ (δανικά: FC Vestsjælland) είναι μια δανέζικη, επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Δανίας. Έδρα της ομάδας είναι το Slagelse Stadion, χωρητικότητας 10000 θεατών. Ιδρύθηκε το 2008. Εντός έδρας φοράει κόκκινες φανέλες και μπλε παντελονάκια και εκτός έδρας φοράει κίτρινες φανέλες και μαύρα παντελονάκια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δανίας Κατηγορία:ΦΚ Βέστσιελαντ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2008
Κορδάτος
Ο Κορδάτος ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Αθήνα του 2ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 2ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι Αθηνών
Μάρι Μπόις
Η Νόρα Ελισάβετ Μάρι Μπόις (Nora Elisabeth Mary Boyce, 2 Αυγούστου 1920 - 4 Απριλίου 2006) ήταν βρετανίδα μελετήτρια ιρανικών γλωσσών και αυθεντία στον Ζωροαστρισμό. Το ετήσιο Βραβείο Μπόις (Boyce Prize) της Βασιλικής Ασιατικής Εταιρείας για τις εξαιρετικές συνεισφορές στη μελέτη της θρησκείας είναι προς τιμήν της.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Νταρτζίλινγκ της Ινδίας όπου οι γονείς της ήταν διακοπές για να ξεφύγουν από τη ζέστη των πεδιάδων κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Ο πατέρας της, William H. Boyce, ήταν δικαστής στο ανώτατο δικαστήριο της Καλκούτας, τότε θεσμός της βρετανικής αυτοκρατορικής κυβέρνησης. Η μητέρα της Νόρα (το πατρικό της ήταν Gardiner) ήταν εγγονή του ιστορικού Samuel Rawson Gardiner.
Η Μπόις εκπαιδεύτηκε στο Γυμνάσιο του Γουίμπλεντον και στη συνέχεια στο Κολλέγιο Γυναικών του Cheltenham. Στο Newnham College του Πανεπιστημίου του Cambridge, σπούδασε αγγλικά, αρχαιολογία και ανθρωπολογία, αποφοίτησε με ένα διπλό πρώτο.
Hotel Savoy (μυθιστόρημα)
Το Hotel Savoy, (γερμ. Hotel Savoy) είναι νουβέλα του Αυστριακού λογοτέχνη Γιόζεφ Ροτ που εκδόθηκε το 1924. Η νουβέλα γράφτηκε το 1923 ενώ πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Zeitung από τις 9 Φεβρουαρίου έως τις 16 Μαρτίου του 1924 και σε βιβλίο εκδόθηκε προς το τέλος του ίδιου χρόνου από τον βερολινέζικο εκδοτικό οίκο "Verlag Die Schmiede", (εκδοτικός οίκος που είχε πρωτοεκδώσει και τα έργα του Φραντς Κάφκα μεταξύ άλλων).
Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις "Άγρα" σε μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου ISBN 978-960-325-681-6.
Περίληψη
Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, χιλιάδες Γερμανοί και Αυστριακοί αιχμάλωτοι πολέμου στη Ρωσία απελευθερώνονται σταδιακά. Οι στρατιώτες γυρίζουν με τα πόδια πίσω στην πατρίδα τους, και σιγά - σιγά συγκεντρώνονται σε διάφορες συνοριακές πόλεις. Σε μια από αυτές τις πόλεις, το Λοτζ της Πολωνίας, και στο ξενοδοχείο της, το Hotel Savoy, βρίσκουν καταφύγιο ανάπαυσης και ανασύνταξης. Ο ήρωας του βιβλίου, ο αυστριακός στρατιώτης Γκάμπριελ Νταν, που γυρίζει από κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωησης της Σιβηρίας, εγκαθίσταται μαζί με άλλους βετεράνους του πολέμου στο ξενοδοχείο. Ο στρατιώτης έχοντας ξεχάσει την ειρηνική ζωή εντυπωσιάζεται από το ξενοδοχείο και τους ανθρώπους που το κατοικούν. Η προσπάθεια ανασύνταξης των ανθρώπων με το τέλος αυτού του πρωτόγνωρου για την Ευρώπη πολέμου, που άλλαξε σχεδόν τα πάντα. Σχέσεις έχουν διαλυθεί, άνθρωποι έχουν πεθάνει, χώρες έχουν πάψει να υπάρχουν. Οι άνθρωποι προσπαθούν να επανατοποθετηθούν απέναντι στον κόσμο για αυτό όλα είναι σε μια κατάσταση κίνησης, μετακίνησης, αλλαγής, φυγής. Ανάμεσα σε αυτούς και ο στρατιώτης Γκάμπριελ Νταν, επιστρέφοντας σε μια πατρίδα που δεν υπάρχει πια, πάμπτωχος και μόνος, θα εγκατασταθεί σε ένα από τα επάνω δωμάτια (τα δωμάτια των φτωχών) του επταόροφου ξενοδοχείου, που σαν μικρογραφία της ταξικής μας κοινωνίας, στους πρώτους πολυτελείς τρεις ορόφους κατοικούν οι πλούσιοι ένοικοι, ενώ τους υπόλοιπους φτωχικούς τέσσερις ορόφους γεμίζουν οι φτωχοί, οι άρρωστοι, οι μοναχικοί, οι τρελοί.
Μάχη του Σπερχειού
thumb|right|300px|Ο Νικηφόρος Ουρανός αντιμετωπίζει τους Βούλγαρους στον Σπερχειό
Η μάχη του Σπερχειού (βουλ: битка при Сперхей (μπίτκα πρι Σπερχέι) διεξήχθη το 997 μ.Χ, μεταξύ του Τσάρου της Βουλγαρίας, Σαμουήλ, και του Νικηφόρου Ουρανού, στρατηγού του Βασιλείου Β' και έληξε με τη σφαγή των Βουλγάρων. Θεωρείται από τις πιο σημαντικές μάχες μεταξύ Βουλγάρων και Βυζαντινών.
Υπόβαθρο
Ο Βασίλειος Β' διέκοψε τις επιθέσεις κατά των Βουλγάρων και κινήθηκε στη Συρία για να αντιμετωπίσει προβλήματα που υπήρχαν στα ανατολικά σύνορα της Αυτοκρατορίας. Ο Σαμουήλ εκμεταλλεύτηκε την απουσία του Βασιλείου και επιτέθηκε στην Θεσσαλονίκη. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, ο Κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος Ταρωνίτης σκοτώθηκε και ο γιος του, Ασώτιος, πιάστηκε αιχμάλωτος. Μετά την επίθεση αυτή, ο Σαμουήλ κινείται νότια και λεηλατεί την Πελοπόννησο. Ο Βασίλειος Β' έστειλε τον Νικηφόρο Ουρανό κατά του Σαμουήλ. Και οι δύο στρατοί στρατοπέδευσαν στον Σπερχειό.
Μάχη
Ο Σαμουήλ στρατοπέδευσε απέναντι από τον Ουρανό και θεώρησε ότι οι Βυζαντινοί δεν ήταν εις θέσιν να περάσουν τον πλημμυρισμένο ποταμό. Παρ' ολ' αυτά, ο Νικηφόρος Ουρανός κατάφερε να βρει ένα διαβατό σημείο και κατά τη διάρκεια της νύχτας επιτέθηκε και έσφαξε τους Βούλγαρους.
Μετά τη μάχη
Ο Σαμουήλ και ο γιος του, Γαβριήλ Ρωμανός, κατάφεραν να επιζήσουν - αυτή η μάχη περιγράφεται και στο βιβλίο «Για την πατρίδα» της Πηνελόπης Δέλτα. Ο Τσάρος της Βουλγαρίας επέστρεψε στην πρωτεύουσα του, Αχρίδα. Αφού συγκέντρωσε και πάλι στρατό, τον επόμενο χρόνο συνέχισε τις επιθέσεις κατά των Βυζαντινών.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες βουλγαρικού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της Ευρυτανίας Κατηγορία:Ιστορία της Φθιώτιδας Κατηγορία:Βυζαντινοβουλγαρικοί Πόλεμοι
Δημήτριος Θεοχαρίδης
Ο Δημήτριος Θεοχαρίδης, (1915 - 23 Ιανουαρίου 1998), του Θεοχάρη, ήταν Έλληνας πολιτικός από τη Θεσσαλονίκη.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1915. Εργάστηκε ως ιδιωτικός υπάλληλος και από τα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με το συνδικαλισμό, υπηρετώντας ως πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου της γενέτειράς του. Πολιτεύτηκε στη συμπρωτεύουσα με το Λαϊκό Κόμμα. Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης δύο φορές, το 1946 και το 1950. Από τις 4 Νοεμβρίου 1946 ως τις 24 Ιανουαρίου 1947 στην κυβέρνηση Μαξίμου και από τις 27 Ιανουαρίου ως τις 17 Φεβρουαρίου 1947 στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη, χρημάτισε υφυπουργός Εφοδιασμού.
Έγραψε ιστορικά έργα, με σημαντικότερο το "Η Μακεδονία στις φλόγες" (Αθήνα 1968).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εφοδιασμού Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Ιωάννης Μόσχος (αγιογράφος)
Ο Ιωάννης Μόσχος ήταν Έλληνας αγιογράφος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας του ήταν ο Ηλίας, επίσης αγιογράφος.
Καλλιτεχνικό έργο
Η τέχνη του διέφερε από το στυλ του πατέρα του. Ωραιότατα έργα του εικονίζουν το βίο και τα θαύματα του Χριστού, και φυλάττονται σε ιδιωτικές συλλογές. Επίσης ο Άγιος Δονάτος στο Μουσείο Λοβέρδου. Έχει αγιογραφήσει την εκκλησία του Αγίου Αρσενίου στις Ριγγλάδες Κέρκυρας.
Οι μικρογραφικές συνθέσεις του πρωτοτυπούν, διότι δεν διατηρεί το σχέδιο, αλλά επεξεργάζεται άριστα τα πρόσωπα. Παράδειγμα αυτής της τέχνης του είναι η εικόνα της Αγίας Αικατερίνης που φέρει την επιγραφή «Ποίημα Ιωάννου Μόσχου».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος (ύπατος το 219 π.Χ.)
Βιογραφία
Ο Παύλος μοιράστηκε την πρώτη του υπατεία με τον Mάρκο Λίβιο Σαλινάτορ. Κατά τη διάρκεια αυτού τού έτους, νίκησε τον Δημήτριο εκ Φάρου στον Β' Ιλλυρικό πόλεμο και τον ανάγκασε να καταφύγει στην αυλή τού Φιλίππου Ε' της Μακεδονίας. Κατά την επιστροφή του στη Ρώμη, τού απονεμήθηκε ένας θρίαμβος. Στη συνέχεια κατηγορήθηκε, μαζί με τον συνάδελφό του, για άδικο μοίρασμα των λαφύρων, αλλά αθωώθηκε.
Κατά τη διάρκεια τού Β' Καρχηδονιακού Πολέμου, ο Παύλος έγινε ύπατος για δεύτερη φορά και υπηρέτησε με τον Γάιο Τερέντιο Βάρρωνα. Μοιράστηκε τη διοίκηση τού στρατού με τον Βάρρο στη μάχη των Καννών. Ο Βάρρων οδήγησε τα στρατεύματα ενάντια στις συμβουλές τού Παύλου και η μάχη εξελίχθηκε σε συντριπτική ήττα για τους Ρωμαίους. Ο Παύλος απεβίωσε στη μάχη, ενώ ο Βάρρων κατάφερε να διαφύγει.