cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καπετάν Άγρας
Επαναστατική δράση
Τον Σεπτέμβριο του 1906, ύστερα από απόφαση του Γενικού Προξενείου Θεσσαλονίκης, αποστέλλονται στη λίμνη των Γιαννιτσών τρία νεοσυγκροτηθέντα ελληνικά σώματα. Μετά από μεσολάβηση του Νικολάου Ρόκα, καλείται στην περιοχή ο Αγαπηνός. Πρώτο εισήλθε στις αρχές του μήνα το σώμα του Ανθυπολοχαγού του Πεζικού Τέλλου Αγαπηνού με δύναμη είκοσι ανδρών, ενώ μετά από λίγες μέρες κατέφτασαν τα σώματα του Υπολοχαγού του Πεζικού Σάρρου Κωνσταντίνου (Κάλα) και Ανθυποπλοίαρχου Δεμέστιχα Ιωάννη (Νικηφόρου) με εικοσιπέντε άνδρες ο καθένας. Πρωταρχική αποστολή των σωμάτων ήταν η απομάκρυνση των βουλγαρικών συμμοριών από τη λίμνη, οι οποίες είχαν εγκατασταθεί με ισχυρές δυνάμεις στο νοτιοδυτικό τμήμα της, έτσι ώστε να μπορεί να αποτελέσει βάση εξόρμησης και κέντρο ανεφοδιασμού των ελληνικών σωμάτων για τις περιοχές της Κεντρικής Μακεδονίας. left|250px Το Νοέμβριο επιχειρείται επίθεση από το σώμα του Αγαπηνού κατά των βουλγαρικών ανταρτικών σωμάτων, με σκοπό να καταλάβει την καλύβα Κούγκα. Η επιχείρηση δεν ήταν επιτυχής. Ο ίδιος ο Αγαπηνός τραυματίζεται και μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη, μετά από μια βδομάδα, ωστόσο, επανέρχεται. Στα τέλη Φεβρουαρίου αποχώρησε από τη λίμνη και εγκαταστάθηκε στη Νάουσα, αφενός για να αποθεραπευτεί από τα τραύματα και τους πυρετούς από τους οποίους έπασχε, αφετέρου για να διευθύνει τον αγώνα της περιοχής. Παρά τον κλονισμό της υγείας του και τα τραύματά του εξακολουθούσε να συμμετέχει ενεργά. thumb|right|350px|«Ο οπλαρχηγός [[Σαράντος Αγαπηνός|Άγρας εν τη λίμνη των Γενιτσών, μετά των οπαδών του», φωτογραφία προ του 1907.]] Εντούτοις, τον Απρίλιο του 1907, το Προξενείο Θεσσαλονίκης αποφάσισε να αντικαταστήσει τους αρχηγούς και τους αντάρτες, οι οποίοι είχαν δοκιμαστεί και εξαντληθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, ανάμεσά τους και ο Άγρας. Ωστόσο, επανειλημμένα λάμβανε πληροφορίες για την πτώση του ηθικού των βουλγαρικών συμμοριών και τη διάθεση πολλών στελεχών των κομιτάτων να διακόψουν τους δεσμούς τους με αυτά και να προσχωρήσουν στον ελληνικό αγώνα. Τέτοια διάθεση εκδήλωσε ο βοεβόδας Ζλατάν, την οποία καλωσόρισε ο Άγρας. Ήθελε να επισφραγίσει την πολυσχιδή δράση του με τη θεαματική προσχώρηση στην ελληνική πλευρά μεγάλης ομάδας κομιτατζήδων.
Η προδοσία και το τραγικό τέλος του καπετάν-Άγρα
thumb|400px|left|Το μνημείο των δύο Μακεδονομάχων έξω από την [[Καρυδιά Πέλλας]] Ακολούθησαν αρκετές συναντήσεις των δύο αρχηγών πριν την τελευταία συνάντηση της 3ης Ιουνίου. Εκείνη τη μέρα, οι κομιτατζήδες της ΕΜΕΟ, Κασάπτσε, Χαντούρη και Ζλατάν, παραβαίνοντας τις συμφωνίες, συνέλαβαν τον Άγρα και τον Αντώνη Μίγγα, ενώ οι υπόλοιποι από τη συνοδεία αφέθηκαν αργότερα ελεύθεροι. Τους διαπόμπευσαν ως δήθεν αιχμαλώτους, δεμένους και ξυπόλυτους, στα χωριά της περιοχής, με σκοπό να αναπτερώσουν το ηθικό των τρομοκρατημένων οπαδών των κομιτατζήδων. Μάλιστα στο Σαρακηνό (τότε Σαρακίνοβο), που ήταν το ορεινό κέντρο των κομιτατζήδων και το οποίο αποκαλούνταν "Μικρή Σόφια", οι Βούλγαροι δε σεβάστηκαν ούτε την τιμή των δύο Ελλήνων αγωνιστών. Τελικά, τη νύχτα της 7ης Ιουνίου, τους απαγχόνισαν μεταξύ των χωριών Τέχοβο (Καρυδιά) και Βλάδοβο (Άγρας). Το γεγονός τάραξε τους Έλληνες της περιοχής και η προδοσία των Βουλγάρων φανάτισε τους Έλληνες αντάρτες, με αποτέλεσμα ο ελληνικός αγώνας να συνεχιστεί με μεγαλύτερη ένταση και περισσότερες επιτυχίες. right|thumb|150px|Μνημείο αφιερωμένο στον Καπετάν Αγρα στη [[Θεσσαλονίκη.]] αριστερά|με-πλαίσιο|Ανδριάντας του Καπετάν Άγρα στους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας.
Η λαϊκή παράδοση κατέγραψε τον θάνατο του Τέλλου Άγρα με πολλά τραγούδια. Χαρακτηριστικό είναι το σλαβόφωνο μοιρολόι: Νέμας μάικα, ζλάτνο τσέτνο, να τα πλάτσι;  (Δεν έχεις μάνα, γλυκό παιδί, για να σε κλάψει;) Νέμας σέστρα, ντα τα ζάλια;                (Δεν έχεις αδερφή, να σε πενθήσει;) Κάκβα ιζλαζάγια;                           (Πώς σε ξεγέλασαν;) Κάκβα ντονισέα ντα βα ουμπέσατ να ουρέχουτ; (Πώς σ' έφεραν εδώ και σε κρέμασαν στην καρυδιά;) Ντα βα ντόνσατ να τσούζντι μέστου,         (Να σε φέρουν σε ξένη γη,) τσούζντι μάικι ντα πλάκατ,                 (ξένες μάνες να σε κλάψουν,) τσούιντι σέστρι ντα βα ρέντατ. (ξένες αδερφές να σε μοιρολογήσουν.) Σε ανάμνηση του θανάτου των δύο αγωνιστών, το χωριό Τέχοβο μετονομάστηκε αργότερα Καρυδιά (το δέντρο όπου απαγχονίστηκαν), ενώ το χωριό Βλάδοβο, όπου ενταφιάστηκαν έξω από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, είναι ο σημερινός Άγρας. Η δράση και ο μαρτυρικός θάνατος του Καπετάν Άγρα ενέπνευσαν στην Πηνελόπη Δέλτα το γνωστό μυθιστόρημά της «Στα μυστικά του Βάλτου».
Τερριτόριο Βοστίτσας
μικρογραφία|Το Αίγιο τον 17ο αιώνα. Το Τερριτόριο της Βοστίτσας (ιταλικά: Territorio di Vostizza) ήταν διοικητική διαίρεση του Μορέα κατά την Ενετική κατοχή του, από το 1688 έως το 1715. Διοικητικά ανήκε στην επαρχία Αχαΐας με έδρα την πόλη "Βοστίτσα" το σημερινό Αίγιο.
Το Τερριτόριο δημιουργήθηκε πάνω στα όρια του Οθωμανικού Καζά της Βοστίτσας, διοικητική διαίρεση που προϋπήρχε. Στην Απογραφή Γκριμάνι του 1700 είχε 3.714 κατοίκους, 2.013 άντρες και 1.701 γυναίκες.
Σύμφωνα με τον στατιστικό πίνακα του Ράγγε στα τέλη του 17ου αιώνα το τερριτόριο καταλάμβανε έκταση 546,912 στρέμματα, είχε 21 χωριά και 8 εγκαταλελειμμένα, 5 ορθόδοξα μοναστήρια, 4.165 κατοίκους κατανεμημένους σε 992 οικογένειες του 1688 το τερριτόριο είχε 4.165 κάτοικους και 992 οικογένειες.
Περιλάμβανε επίσης τα χωριά : Cunena, Pandeleimona, Cacò Coriò, Porouizza, Diacofto, Gligori, Tumba, Efta Pites, Martidi, Tranò, Xeugalatio, Carachmati, Themeni, Tarazza, Caragumassi, Fteri, Alimocturi, Caliuia di Telopo tamo, Sta trumbia Metechio di Megaspileo, Risomilo, Lucca, Gumani, Matechio di San Michael Arcangel, San Zuanne, Procoua, Paraschievi, Buguschia, Bracoua, Franga, Maurichi και Pirgo.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως Κατηγορία:Ιστορία του Αιγίου
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1932-1933
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1932-33 διεξήχθη ως Εθνική κατηγορία για τρίτη και τελευταία χρονιά, στην οποία μετείχαν οκτώ ομάδες από τις τρεις ιδρυτικές Ενώσεις της ΕΠΟ: Αθήνας (3), Πειραιώς (2) και Μακεδονίας (3). Οι ομάδες αυτές δεν μετείχαν στα τοπικά πρωταθλήματα και η παραμονή τους στην Εθνική κατηγορία κρινόταν από αγώνες διαβάθμισης.
Πρωταθλητής
Ολυμπιακός
Σύστημα διεξαγωγής
Για να μειωθούν τα έξοδα των μετακινήσεων σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα-Πειραιά, το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση έγινε σε δύο ομίλους: Νότιο με τις 5 ομάδες Αθήνας και Πειραιά (8 αγώνες) και Βόρειο με τις τρεις ομάδες της Θεσσαλονίκης (4 αγώνες). Στην τελική φάση προκρίθηκαν τρεις σύλλογοι, οι δύο πρώτοι του Νοτίου ομίλου και η πρώτη του Βορείου, οι οποίες αγωνίστηκαν σε όμιλο 4 αγωνιστικών.
Βαθμολογία
thumb|right|300px|Το ντέρμπι [[Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο)|Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός]]
Αποτελέσματα
α ο αγώνας διεξήχθη στις 9/4/1933 και διακόπηκε στα μέσα του β' ημιχρόνου με τους γηπεδούχους να προηγούνται 2-1, εξαιτίας ακαταλληλότητας του γηπέδου από τη συνεχή βροχή. Ορίστηκε να επαναληφθεί εξ αρχής, όμως τελικά κατακυρώθηκε 2-0 χωρίς αγώνα υπέρ του Ολυμπιακού, όταν ο Παναθηναϊκός αρνήθηκε να αγωνιστεί εκ νέου στο Ποδηλατοδρόμιο.
β χωρίς αγώνες, καθώς ο Παναθηναϊκός είχε αποσυρθεί από τη συνέχεια της διοργάνωσης σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις προηγούμενες αποφάσεις της ΕΠΟ (σημείωση α).
Αγώνας διαβάθμισης
Σύμφωνα με τον κανονισμό, όποια ομάδα τερμάτιζε στην τελευταία θέση του Νοτίου Ομίλου, έπρεπε να δώσει διπλό αγώνα διαβάθμισης με τον νικητή μεταξύ των πρωταθλητών ΕΠΣ Αθήνας και ΕΠΣ Πειραιώς. Συνεπώς, ο Παναθηναϊκός που τερμάτισε τελευταίος έπειτα από την άρνησή του να πάρει μέρος στους δύο τελευταίους αγώνες, για να παραμείνει στην κατηγορία έπρεπε να διαβαθμιστεί. Αντίπαλος του ήταν το Π.Ο. Γουδί, που είχε επικρατήσει του πρωταθλητή της ΕΠΣ Πειραιώς, Αργοναύτη, με 4-2 και 3-0. Όμως, ο Παναθηναϊκός δεν δέχθηκε να αγωνιστεί στους αγώνες διαβάθμισης στις 15 Ιουνίου του 1933, με αποτέλεσμα το Γουδί να κερδίσει χωρίς αγώνα την άνοδό του στο επόμενο Εθνικό Πρωτάθλημα 1933-34 και ο Παναθηναϊκός να υποβιβαστεί στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ. Τελικά, ο υποβιβασμός δεν ίσχυσε λόγω της αλλαγής του κανονισμού για την κατάργηση της εθνικής κατηγορίας στις 24 Σεπτεμβρίου του 1933 και ο Παναθηναϊκός πήρε μέρος στο επόμενο πανελλήνιο πρωτάθλημα.
Αποτελέσματα
* Ο αγώνας διεξήχθη αρχικά στις 19/2/1933 και έληξε 7-0 υπέρ του Άρη, αλλά ακυρώθηκε και επαναλήφθηκε στις 19/3/1933, οπότε και πάλι νίκησε ο Άρης με 3-0.
** Ο τελευταίος αγώνας πρωταθλήματος Άρη - ΑΕΚ ματαιώθηκε, διότι το πρωτάθλημα είχε ήδη κριθεί αλλά και λόγω του προχωρημένου θέρους. Έτσι στην τελική βαθμολογία οι δύο ομάδες έχουν από τρεις αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1932-1933 Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου
Χαλκογραφία
thumb|285px|Χάλκινη πλάκα με παράσταση χαλκογραφίας (αριστερά) και το έκτυπό της (δεξιά). Απεικονίζεται ο Γερμανός ποιητής Αμβρόσιος Χάνεμαν (17ος αι.). Η χαλκογραφία είναι είδος χαρακτικής, στο οποίο η απεικόνιση είναι ανάγλυφο ή έγγλυφο σχέδιο που δημιουργείται με διάφορους τρόπους επάνω σε πλάκα από χαλκό, ή και από άλλο μέταλλο. Χρησιμοποιείται κυρίως για τη δημιουργία εκτυπώσεων και εικονογραφήσεις βιβλίων.
Ιστορικά στοιχεία
Το Monte dei Santi di Dio του Αντόνιο Μπεττίνι είναι το παλαιότερο βιβλίο με χαλκογραφίες. Τυπώθηκε στη Φλωρεντία στις 10 Σεπτεμβρίου 1477 από τον Νικολό ντι Λορέντσο Τεντέσκο (Nicolo di Lorenzo Tedesco). Το πρωτείο του αμφισβητείται από την έκδοση της Γεωγραφικής Υφηγήσεως του Πτολεμαίου που τυπώθηκε στη Μπολόνια στις 23 Ιουνίου 1477 από τον Ντομένικο ντε Λάπι (Domenico de' Lapi), σε λατινική μετάφραση του Τζάκοπο ντ' Άντζελο, και περιέχει γεωγραφικούς χάρτες και σχέδια του Ταντέο Κριβέλλι (Taddeo Crivelli), χαραγμένα σε χάλκινες πλάκες.
Τεχνικές
Γενικά η χαλκογραφία διακρίνεται ανάλογα με τη χρησιμοποιούμενη τεχνική σε γραμμική και σε χαλκογραφία που γίνεται με τη διάβρωση της χάλκινης πλάκας με νιτρικό οξύ.
Γραμμική χαλκογραφία
Ιστορικά, τη στιλβωμένη επιφάνεια και τη χάραξη χωρίς γρέζια τη χρησιμοποίησαν οι Αντόνιο Πολλαγιόλο, Αντρέα Μαντένια, Μάρτιν Σουγκάουερ, Άλμπρεχτ Ντύρερ, Ζαν Ντυβέ, Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Ουίλλιαμ Μπλέηκ. Την άλλη μέθοδο τη χρησιμοποίησε επίσης ο Ντύρερ και από τους νεότερους ο Ντυνουαγιέ ντε Σεγκονζάκ (André Dunoyer de Segonzac, 1884-1974).
Μετσοτίντο
Στο μετσοτίντο η επιφάνεια της πλάκας τραχύνεται ώστε με τη μελάνωσή της να αποδίδει ένα βαθύ αλλά απαλό μαύρο χρώμα, χωρίς φωτοσκιάσεις. Η τράχυνση της πλάκας γίνεται με γλύφανο που έχει οδοντώσεις και δημιουργεί πολύ μικρά γρέζια. Ακολούθως γίνονται με στίλβωση οι φωτιστικές «κορωνίδες» και οι διάφοροι τόνοι. Αφαιρούνται μερικά γρέζια και αποκαλύπτονται στιλβωμένα σημεία που αντιστοιχούν στις φωτιστικές κορωνίδες. Η τεχνική αυτή χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην Αγγλία τον 17ο αιώνα για την αναπαραγωγή ζωγραφικών πινάκων.
Πουαντιγιέ
Η τεχνική αυτή μοιάζει με την προηγούμενη και εφαρμόζεται για την αναπαραγωγή ζωγραφικών πινάκων με τονικά μέσα, με τη χρήση κουκκίδων η πυκνότητα των οποίων καθορίζει την τονική αξία.
Χαρακτική με οξύ (ω φορτ)
Η τεχνική αυτή εμφανίζει τις μεγαλύτερες δυνατότητες, γιατί επιτρέπει την επανειλημμένη επεξεργασία μέχρι να επιτευχθεί το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Το σχέδιο χαράζεται σε επίστρωμα από υλικό που είναι ανθεκτικό στο οξύ, ώστε αυτό να δρα μόνο μέσα από τις δημιουργούμενες αυλακώσεις στην αποκαλυπτόμενη επιφάνεια της μεταλλικής πλάκας. Το επίστρωμα, που μπορεί να είναι σκληρό από κερί και ρητίνη ή υγρό που καλύπτεται με αιθάλη ώστε να φαίνεται το σχέδιο, προσκολλάται στη χαρακτική πλάκα, η οποία πρέπει προηγουμένως να έχει λειανθεί καλά. Μετά τη χάραξη, τα άκρα και η πίσω πλευρά της πλάκας καλύπτονται με βερνίκι και στη συνέχεια γίνεται η διάβρωση, συνήθως με νιτρικό οξύ. Στη συνέχεια αφαιρούνται το επίστρωμα και το βερνίκι, μελανώνεται η επιφάνεια και λαμβάνεται το εκτύπωμα σε υγρό χαρτί.
Ο πρώτος που εκμεταλλεύθηκε όλες τις τεχνικές δυνατότητες αυτής της μεθόδου ήταν ο Ρέμπραντ. Αργότερα τη χρησιμοποίησαν οι Τζέιμς Χουίστλερ, Ενγκρ, Κορό, πολλοί ιμπρεσιονιστές, ο Πικάσο, ο Ανρί Ματίς, ο Ζωρζ Μπρακ, ο Μαρκ Σαγκάλ, ο Ντυνουαγιέ ντε Σεγκονζάκ και άλλοι.
Ακουατίντα
Η μέθοδος αυτή αποσκοπεί στο να δώσει στη χαλκογραφία την όψη σχεδίου. Σε αυτή την τεχνική το κυριότερο μέρος του σχεδίου χαράζεται με διαβρωτικό, και έπειτα η πλάκα καθαρίζεται από το βερνίκι και καλύπτεται εντελώς με στρώμα από σκόνη κολοφωνίου. Στη συνέχεια, όταν το πάχος θεωρηθεί επαρκές, το πίσω μέρος της πλάκας θερμαίνεται αργά. Η ρητίνη λιώνει και προσκολλώμενη σχηματίζει κόκκους που αφήνουν μεταξύ τους μικρές επιφάνειες γυμνού χαλκού. Τα μέρη που θα παραμείνουν λευκά προστατεύονται με βερνίκι οινοπνεύματος. Μετά από αυτό, στην πλάκα επιδρά οξύ.
Η ακουατίντα χρησιμοποιείται κυρίως για την έγχρωμη χαλκογραφία. Την τεχνική χρησιμοποίησε έξοχα ο Γκόγια.
Πηγές
Χαλκογραφια
Λόφος Ιππίου Κολωνού
Ο Λόφος Ιππίου Κολωνού βρίσκεται στην ομώνυμη συνοικία της Αθήνας. Έχει σημαντική ιστορία που ανάγεται στα χρόνια της Αρχαίας Αθήνας, ενώ ακόμη και σήμερα αποτελεί σημαντικό τόπο συνάθροισης της περιοχής. Εντός του λόφου βρίσκονται τα Μνημεία των Μύλλερ και Λένορμαν, δύο μαρμάρινες ανάγλυφες στήλες, καθώς και το υπαίθριο Θέατρο Κολωνού.
Παραπομπές
Κολωνου Κολωνου Κατηγορία:Αθηναϊκό πεδίο
Φύμα του Καραμπέλι
Το φύμα του Καραμπέλι (Cusp of Carabelli) ή tuberculum anomale του Γκεόργκ Καραμπέλι (Georg Carabelli), είναι ένα μικρό επιπλέον φύμα στην εγγύς-υπερώια επιφάνεια των πρώτων γομφίων της άνω γνάθου. Αυτό το επιπλέον φύμα συναντάται συνήθως στους πρώτους άνω γομφίους και σταδιακά φθίνει στους δεύτερους και τους τρίτους. Αυτό το φύμα απουσιάζει πλήρως σε ορισμένους ανθρώπους και εμφανίζεται σε άλλους με διάφορες μορφές. Σε μερικές περιπτώσεις, το φύμα του Καραμπέλι μπορεί να ανταγωνίζεται σε μέγεθος τα κύρια φύματα του δοντιού. Άλλες σχετικές διαφοροποιήσεις εμφανίζονται στις ακρολοφίες, τα βοθρία ή τις αύλακες. Αυτό το επιπλέον φύμα περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1842 από τον Ούγγρο Γκεόργκ Καραμπέλι (Carabelli György) οδοντιάτρο της αυλής του Αυστριακού αυτοκράτορα Φραγκίσκου.
Εξέγερση του Χμελνίτσκι
Η Εξέγερση του Χμελνίτσκι (Powstanie Chmielnickiego; γνωστή στην Ουκρανία ως Khmelʹnychchyna ή повстання Богдана Хмельницького; Chmelnickio sukilimas ; восстание Богдана Хмельницкого), γνωστή επίσης ως Κοζάκο-Πολωνικός πόλεμος, η Εξέγερση Χμιελνίσκι, η Σφαγή του Χμελνίτσκι ή η Ανταρσία του Χμελνίτσκι ήταν μια εξέγερση Κοζάκων που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1648 και 1657 στα ανατολικά εδάφη της Πολωνο - Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, η οποία οδήγησε στη δημιουργία ενός Χετμανάτου/Αταμανάτου Κοζάκων στην Ουκρανία. Υπό την ηγεσία του Χετμάνου/Αταμάνου Μπογκντάν Χμελνίτσκι, οι Κοζάκοι της Ζαπορίζια, συμμάχοι με τους Τάταρους της Κριμαίας και την τοπική ουκρανική αγροτιά, πολέμησαν ενάντια στην πολωνική κυριαρχία και ενάντια στις δυνάμεις της Κοινοπολιτείας. Η εξέγερση συνοδεύτηκε από μαζικές φρικαλεότητες που διέπραξαν οι Κοζάκοι εναντίον του άμαχου πληθυσμού, ειδικά εναντίον των Ρωμαιοκαθολικών κληρικών και των Εβραίων.
Η εξέγερση έχει συμβολικό νόημα στην ιστορία της σχέσης της Ουκρανίας με τη Πολωνία και τη Ρωσία. Τελείωσε την κυριαρχία των Πολωνών Καθολικών Ευγενών (Σζλάχτα) στον ορθόδοξο χριστιανικό πληθυσμό. Ταυτόχρονα οδήγησε στην ενσωμάτωση τελικά της ανατολικής Ουκρανίας στο Βασίλειο της Ρωσίας, η οποία ενσωμάτωση ξεκίνησε με τη Συμφωνία του Περεϊάσλαβ του 1654, κατά την οποία οι Κοζάκοι ορκίστηκαν αφοσίωση στον Τσάρο, διατηρώντας παράλληλα μια ευρεία αυτονομία. Το γεγονός πυροδότησε μια περίοδο πολιτικών αναταραχών και συγκρούσεων στο Αταμανάτο γνωστό ως η Ερήμωση (Руїна). Η επιτυχία της αντιπολωνικής εξέγερσης, μαζί με τις εσωτερικές συγκρούσεις στη Πολωνία, καθώς και οι ταυτόχρονοι πόλεμοι της Πολωνίας με τη Ρωσία και τη Σουηδία ( Ρωσο-πολωνικός πόλεμος (1654–1667) και ο Δεύτερος Βόρειος Πόλεμος (1655–1660) αντίστοιχα), έδωσαν τέλος στη Πολωνική Χρυσή Εποχή και προκάλεσε τη διαρκή παρακμή της πολωνικής εξουσίας κατά την περίοδο που είναι γνωστή στην πολωνική ιστορία ως ο Κατακλυσμός (potop szwedzki).
Στην εβραϊκή ιστορία, η εξέγερση είναι γνωστή για την ταυτόχρονη οργή εναντίον των Εβραίων οι οποίοι, υπό την ιδιότητά τους ως ενοικιαστών γαιών (Орендар), θεωρούνταν από τους αγρότες ως οι άμεσοι καταπιεστές τους. Ωστόσο, ο Shmuel Ettinger υποστηρίζει ότι οι καταγραφές της σφαγής τόσο στην Ουκρανία όσο και στην Πολωνία υπογραμμίζουν τη σημασία του εβραϊκού ρόλου ως γαιοκτημόνων, ενώ υποβαθμίζουν το θρησκευτικό κίνητρο για τη βία των Κοζάκων.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η [[Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία|Πολωνο - Λιθουανική Κοινοπολιτεία το 1648]] Το 1569, η Ένωση του Λούμπλιν χορηγούσε τα βοεβοδάτα της Volhynia, Podolia, Bracław και Κιέβου στα νότια της Λιθουανοελεγχόμενης Ρουθηνία ς - στο Στέμμα της Πολωνίας στα πλαίσια της συμφωνίας που διαμορφώνει τη νέα πολωνική-λιθουανική Κοινοπολιτεία. Το Βασίλειο της Πολωνίας ήλεγχε ήδη πολλά ρουθηνιανά εδάφη, τα οποία σχημάτιζαν τα βοεβοδάτα του Λβιβ και του Μπελζ. Αν και η τοπική αριστοκρατία έλαβε πλήρη δικαιώματα στη πολωνική επικράτεια (Rzeczpospolita), η αφομοίωση του πολωνικού πολιτισμού την απομάκρυνε από τις κατώτερες τάξεις. Αυτό ήταν ιδιαίτερα σημαντικό όσον αφορά τις ισχυρές και παραδοσιακά μεγάλης επιρροής πριγκιπικές οικογένειες ρουθηνικής καταγωγής, μεταξύ των οποίων οι Wiśniowieccy, Czartoryscy, Ostrogscy, Sanguszkowie, Zbarascy, Koreccy και Zasławscy, που απέκτησαν ακόμη περισσότερη δύναμη και μπόρεσαν να συγκεντρώσουν ακόμα περισσότερα εδάφη, δημιουργώντας τεράστια λατιφούντια. Αυτοί οι ευγενείς, μαζί με τις ενέργειες της Πολωνικής ανώτερης τάξης, καταπίεζαν τους Ρουθένιους της κατώτερης τάξης, με την εισαγωγή των ιεραποστολικών πρακτικών Αντιμεταρρύθμισης και τη χρήση Εβραίων ενοικιαστών γης για τη διαχείριση των κτημάτων τους.
Υπήρξε επίσης, η πίεση του επεκτατισμού της Παπικής Εκκλησίας, που κορυφώθηκε με την Ένωση του Μπρεστ το 1596, ως προσπάθεια ευθυγράμμισης με τον Επίσκοπο της Ρώμης της ανατολικής ορθόδοξης εκκλησίας στη σημερινή Ουκρανία, Πολωνία και Λευκορωσία, για τη διατήρηση τάχατις της αυτονομίας τους από τη Ρωσική Εκκλησία. Η εξέγερση του Χμελνίτσκι έλαβε χώρα υπ' αυτές λίγο ή πολύ τις συνθήκες.
Ο ρόλος του Χμελνίτσκι
μικρογραφία|Ο [[Μπογκντάν Χμελνίτσκι με τον Τουγκάι Μπέη στο Λβιβ, λάδι σε καμβά του Jan Matejko, 1885, Εθνικό Μουσείο στη Βαρσοβία]] Ο Μπογκντάν Χμελνίτσκι προέρχονταν από ευγενή οικογένεια και παρακολούθησε το σχολείο των Ιησουιτών, πιθανώς στο Λβιβ. Σε ηλικία 22 ετών, ακολούθησε επαγγελματικά τον πατέρα του που ήταν στην υπηρεσία της Κοινοπολιτείας, πολεμώντας ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατόπιν της ανάμιξης της Κοινοπολιτείας στις υποθέσεις της οθωμανοκρατούμενης Μολδαβίας. Αφού κρατήθηκε αιχμάλωτος στην Κωνσταντινούπολη, επέστρεψε στη ζωή ως Κοζάκος εγγεγραμμένος στη στρατιωτική υπηρεσία της Κοινοπολιτείας, και εγκαταστάθηκε στη μικρή αγροτική εγκατάσταση του Subotiv στην επαρχία του Τσερκάσι, μαζί με τη γυναίκα του και τα πολλά παιδιά του. Συμμετείχε σε εκστρατείες του στεφθέντος από τον Πολωνό Βασιλέα Αταμάνου, Stanisław Koniecpolski, ηγήθηκε αντιπροσωπειών στον Βασιλιά Βλαδίσλαο Δ' της Πολωνίας στη Βαρσοβία και γενικά ήταν σεβαστός στις τάξεις των Κοζάκων. Η πορεία της ζωής του άλλαξε, ωστόσο, όταν ο Aleksander Koniecpolski, κληρονόμος της μεγάλης ιδιοκτησίας του Αταμάνου Koniecpolski, προσπάθησε να ιδιοποιηθεί γαίες του Χμελνίτσκι. Το 1647, ο επικεφαλής της τοπικής βασιλικής διοίκησης στο Chyhyryn, Daniel Czapliński, άρχισε να παρενοχλεί ανοιχτά τον Χμελνίτσκι εξ ονόματος του νεότερου Koniecpolski, σε μια προσπάθεια να τον εκδιώξει από τη γη του. Έγιναν και δύο επιδρομές στο Subotiv, που επέφεραν σημαντικές ζημιές στην περιουσία, και ο γιος του, Yurii, ξυλοκοπήθηκε άσχημα, με αποτέλεσμα να μεταφέρει ο Χμελνίτσκι την οικογένειά του στο σπίτι ενός συγγενή του, στο Chyhyryn. Ταξίδεψε δύο φορές στη Βαρσοβία για να ζητήσει βοήθεια από τον Βασιλιά αλλά αυτός ήταν είτε απρόθυμος είτε ανίσχυρος να αντιμετωπίσει τη θέληση ενός φεουδάρχη.
Αφού δεν έλαβε υποστήριξη από τους πολωνούς αξιωματούχους, ο Χμελνίτσκι στράφηκε στους Κοζάκους φίλους και υφισταμένους του. Η υπόθεση ενός Κοζάκου που αντιμετωπίστηκε άδικα από τους Πολωνούς, βρήκε πολλή υποστήριξη όχι μόνο στο σύνταγμά του αλλά και σε ολόκληρη την επικράτεια τη διοικούμενη από Κοζάκους (σιτς, січ, sich). Όλη τη χρονική περίοδο μέχρι το φθινόπωρο του 1647, ο Χμελνίτσκι ταξίδευε από το ένα σύνταγμα στο άλλο και διαβουλεύονταν με διαφορετικούς ηγέτες Κοζάκους ηγέτες σε όλη την Ουκρανία. Η δραστηριότητά του αυτή αύξησε τις υποψίες των πολωνικών αρχών που είχαν ήδη συνηθίσει στις εξεγέρσεις του Κοζάκων, και συνελήφθη αμέσως. Ο στρατιωτικός ηγέτης (polkovnyk) Mykhailo Krychevsky βοήθησε τον Χμελνίτσκι στη διαφυγή του, και με μια ομάδα υποστηρικτών κατευθύνθηκε προς την ημιαυτόνομη περοχή των Κοζάκων (σιτς, січ, sich) στη Ζαπορίζια.
Οι Κοζάκοι βρίσκονταν ήδη στα πρόθυρα της νέας εξέγερσης, καθώς τα σχέδια για τον νέο πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία που προωθήθηκαν από τον Πολωνό βασιλιά Βλαδίσλαο Δ', ακυρώθηκαν από τη Κάτω Πολωνική Βουλή (Sejm). Οι Κοζάκοι ετοιμάζονταν να ξαναρχίσουν τις παραδοσιακές και επικερδείς επιθέσεις τους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (το πρώτο τέταρτο του 17ου αιώνα έκαναν επιδρομές στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας σε ετήσια σχεδόν βάση), καθώς δυσαρεστούνταν πολύ να αποτρέπονται από τις πειρατικές δραστηριότητές τους λόγω των ειρηνευτικών συνθηκών μεταξύ των Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η εξέγερση των Κοζάκων θα μπορούσε να είχε ξεθωριάσει με τον ίδιο τρόπο όπως και οι μεγάλες εξεγέρσεις του 1637–1638, αν δεν υπήρχαν οι στρατηγικές του Χμελνίτσκι. Έχοντας λάβει μέρος στην εξέγερση του 1637, είχε συνειδητοποιήσει ότι οι Κοζάκοι, ενώ είχαν ένα εξαιρετικό πεζικό, δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν το πολωνικό ιππικό, το οποίο ήταν πιθανώς το καλύτερο στην Ευρώπη εκείνη την εποχή. Ωστόσο, ο συνδυασμός του πεζικού των Κοζάκων με το ιππικό των Τατάτων της Κριμαίας, θα μπορούσε να παράσχει μια ισορροπημένη στρατιωτική δύναμη και να δώσει στους Κοζάκους την ευκαιρία να νικήσουν τον πολωνικό στρατό.
Ο Χμελνίτσκι κατάφερε να ξεπεράσει περισσότερο από έναν αιώνα αμοιβαίας εχθρότητας μεταξύ Κοζάκων και Τατάρων. Προσωποποίησε επίσης την ιδέα των Κοζάκων ως «προστάτες των χριστιανών», συμφωνώντας να πληρώσει στον Χαν της Κριμαίας με σκλάβους. Αρχικά αυτοί ήταν πολωνοί κρατούμενοι, αλλά αργότερα ολόκληρες εκτάσεις γης στην Ουκρανία διατέθηκαν στους Τατάρους για να συλλάβουν οποιονδήποτε (συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων που είχαν μετακινηθεί μαζικά στα παλατινάτα της Ουκρανίας μετά το 1569) και για να τους οδηγήσουν προς πώληση στις αγορές σκλάβων της Κάφφα.
Η αρχή
Στις 25 Ιανουαρίου 1648, ο Χμελνίτσκι έφερε ένα απόσπασμα 400- 500 Κοζάκων στην ημιαυτόνομη Ζαπορίζια και σκότωσε γρήγορα τους φρουρούς που είχε θέσει η Κοινοπολιτεία για να προστατεύουν την είσοδο. Μόλις εισήλθε στο Σιτς, οι ρητορικές και διπλωματικές του δεξιότητες "χτύπησαν εκεί που πονάει" τους καταπιεσμένους Ρουθηνούς. Καθώς οι άντρες του απέρριψαν μια προσπάθεια των δυνάμεων της Κοινοπολιτείας να ξανακαταλάβουν το Σιτς, οι στρατιώτες που εντάχθηκαν στο σκοπό του έγιναν περισσότεροι. Η Ράντα των Κοζάκων, δηλαδή το Κοινοβούλιό τους, τον εξέλεξε Αταμάνο μέχρι το τέλος του μήνα. Ο Χμελνίτσκιι αφιέρωσε τους περισσότερους πόρους του στη πρόσληψη περισσότερων μαχητών. Έστειλε απεσταλμένους στην Κριμαία, ζητώντας από τους Τατάρους να ενωθούν σε μια πιθανή επίθεση εναντίον του κοινού εχθρού τους, της Κοινοπολιτείας.
Μέχρι τον Απρίλιο του 1648, η λέξη της εξέγερσης είχε εξαπλωθεί σε όλη την Κοινοπολιτεία. Είτε επειδή υποτίμησαν το μέγεθος της εξέγερσης, είτε επειδή ήθελαν να δράσουν γρήγορα για να αποτρέψουν τη διάδοσή της, οι αταμάνοι στην υπηρεσία της Κοινοπολιτείας, Mikołaj Potocki και Marcin Kalinowski, έστειλαν 3.000 στρατιώτες υπό τη διοίκηση του υιού Potocki, Stefan, κατά του Χμελνίτσκι χωρίς να περιμένουν τη συγκέντρωση επιπλέον δυνάμεων από τον Πρίγκιπα Ιερεμία Βισνιοβιέτσκι. Ο Χμελνίτσκι συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και συναντήθηκε με τον εχθρό του στη Μάχη του Zhovti Vody, όπου πολλοί Κοζάκοι εγγεγραμμένοι στο Πολωνικό στρατό αυτομόλησαν στις δυνάμεις του Χμελνίτσκι. Τη νίκη ακολούθησε γρήγορα η υποχώρηση των στρατευμάτων της Κοινοπολιτείας στη Μάχη του Korsun, όπου τόσο ο πρεσβύτερος Potocki όσο και ο Kalinowski συνελλήφθησαν και φυλακίστηκαν από τους Τατάρους.
Εκτός από την απώλεια σημαντικών δυνάμεων και στρατιωτικής ηγεσίας, το πολωνικό κράτος έχασε επίσης τον Βασιλιά Βλαδίσλαο Δ', ο οποίος πέθανε το 1648, αφήνοντας το Στέμμα της Πολωνίας χωρίς διάδοχο και σε αταξία σε μια εποχή εξέγερσης. Οι ενοικιαστές μεγάλων ιδιοκτησιών (szlachta) κυνηγιώνταν από τους αγρότες, με τα παλάτια και τα κτήματά τους να τυλίγονται φλόγες. Και καθόλο αυτό το διάστημα, ο στρατός του Χμελνίτσκι βάδιζε προς τα δυτικά.
Ο Χμελνίτσκι σταμάτησε τις δυνάμεις του στη Bila Tserkva και επίδωσε έναν κατάλογο αιτημάτων στο Πολωνικό Στέμμα, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης του αριθμού των Κοζάκων που μπορούν να εγγραφούν στο πολωνικό στρατό, της επιστροφής εκκλησιών που κατάσχεσαν από τους Ορθόδοξους πιστούς και της καταβολής των μισθών στους Κοζάκους στρατιώτες που ήταν στην υπηρεσία του Στέμματος και που παρακρατούνταν για πέντε χρόνια.
Τα νέα περί των συνεχιζόμενων εξεγέρσεων των αγροτών έβαλαν σε σκέψη έναν ευγενή σαν τον Χμελνίτσκι, ο οποίος αφού συζήτησε με τους συμβούλους του τις πληροφορίες που συγκεντρώνονταν από όλη τη χώρα, συνειδητοποίησε γρήγορα με την υπόλοιπη ηγεσία των Κοζάκων ότι υπάρχει η δυνατότητα ανακήρυξης αυτονομίας. Παρόλο που ήταν η προσωπική δυσαρέσκεια του Χμελνίτσκι για τη φεουδαρχία της Κοινοπολιτείας που επηρέασε τη μετατροπή του σε επαναστάτη, φιλοδοξία του ειλικρινής ήταν να γίνει ο κυβερνήτης ενός Ρουθηνικού έθνους μετατρέποντας την εξέγερση από μια απλή επανάσταση σε ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Ο Χμελνίτσκι συνένωσε τις δυνάμεις του με τους εξεγερμένους αγρότες Μάχη του Pyliavtsi, επιφέροντας άλλο ένα τρομερό πλήγμα στις εξασθενημένες και εξαντλημένες πολωνικές δυνάμεις.
Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ο Χμελνίτσκι πείστηκε τάχατις να μην πολιορκήσει τη Λβιβ, με αντάλλαγμα 200.000 χρυσά νομίσματα, αλλά ο ιστορικός Mykhailo Hrushevsky τεκμηρίωσε ότι ο Χμελνίτσκι όντως πολιόρκησε την πόλη, για περίπου δύο εβδομάδες. Τα λύτρα, ωστόσο, τα είχε λάβει και προχώρησε μετά σε πολιορκία του Ζάμοστς, όταν τελικά πληροφορήθηκε την εκλογή του νέου Πολωνού Βασιλιά, Ιωάννη Β' Καζιμίρ, τον οποίο ο Χμελν'ιτσκι ευνοούσε. Σύμφωνα με τον Hrushevsky, ο νέος βασιλιά του έστειλε μια επιστολή στην οποία ενημέρωνε τον αρχηγό του Κοζάκων για την εκλογή του και του διαβεβαίωνε ότι θα παραχωρήσει στους Κοζάκους και σε όλη την Ορθόδοξη πίστη διάφορα προνόμια. Ζήτησε από τον Χμελνίτσκι να σταματήσει την εκστρατεία του και να περιμένει τη βασιλική αντιπροσωπεία. Ο Χμελνίτσκι απάντησε ότι θα συμμορφωθεί με το αίτημα του μονάρχη του, και μετά γύρισε πίσω. Έκανε μια θριαμβευτική είσοδο στο Κίεβο την ημέρα των Χριστουγέννων το 1648, και χαιρετίστηκε ως «ο Μωυσής, σωτήρας, λυτρωτής, και απελευθερωτής του λαού από την πολωνική αιχμαλωσία ... ο λαμπρός κυβερνήτης των Ρως».
Τον Φεβρουάριο του 1649, κατά τη διάρκεια διαπραγματεύσεων στο Περεϊάσλαβ με την υπό τον Γερουσιαστή Adam Kysil πολωνική αντιπροσωπεία, ο Χμελνίτσκι δήλωσε ότι ήταν «ο μόνος αυτοκράτορας των Ρως» και ότι είχε «αρκετή δύναμη στην Ουκρανία, Podolia και Volhynia ... στη γη του και πριγκηπάτο που εκτείνεται μέχρι το Λβιβ, Chełm και Halych ». Έγινε σαφές στους Πολωνούς απεσταλμένους ότι ο Χμελνίτσκι δεν είχε τοποθετηθεί πλέον ως ηγέτης των Κοζάκων της Ζαπορίζια αλλά ως ηγέτης ανεξάρτητου κράτους και εξέθεσε τα δικαιώματά του για την κληρονομιά των Ρως». μικρογραφία|Συνάντηση του Χμελνίτσκι με τον Tuhaj Bej, του Juliusz Kossak Ένας πανηγυρικός στο Βίλνιους προς τιμή του Χμελνίτσκι (1650–1651) έθεσε τη κατασταση ως εξής: «Ενώ στην Πολωνία, είναι Βασιλιάς ο Jan II Casimir Vasa, στους Τως είναι ο Αταμάνος Μπογκτάν Χμελνίτσκι».
Μετά τις Μάχες του Zbarazh και του Zboriv, ο Χμελνίτσκι κέρδισε πολλά προνόμια για τους Κοζάκους βάσει της Συνθήκης του Zboriv. Όταν ωστόσο ξανάρχισαν οι εχθροπραξίες, οι δυνάμεις του υπέστησαν μαζική ήττα το 1651 στη Μάχη του Berestechko, τη μεγαλύτερη χερσαία μάχη του 17ου αιώνα, και εγκαταλείφθηκαν από τους πρώην συμμάχους τους, τους Τάταρους της Κριμαίας. Αναγκάστηκαν να αποδεχθούν τη Συνθήκη της Bila Tserkva στην ομώνυμη πόλη. Ένα χρόνο αργότερα, οι Κοζάκοι πήραν την εκδίκησή τους στη Μάχη του Batih, όπου, το 1652, ο Χμελνίτσκι διέταξε τους Κοζάκους να σκοτώσουν όλους τους Πολωνούς κρατούμενους, φθάνοντας στο σημείο να πληρώσει τους Tατάρους για την εξαγορά των κρατουμένων τους, ένα γεγονός γνωστό ως Σφαγή του Batih.
Οι τεράστιες απώλειες που υπέστησαν οι Κοζάκοι στο Berestechko κατέστησαν αδύνατη την υλοποίηση της ιδέα της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου κράτους. Ο Χμελνίτσκι έπρεπε να αποφασίσει αν θα παραμείνει υπό την πολωνική-λιθουανική επιρροή ή α θα συμμαχήσει με τους Μοσχοβίτες.
Ο ρόλος των Τατάρων
Οι Τάταροι της Κριμαϊκού Χανάτου, τότε σε υποτελή κατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συμμετείχαν στην εξέγερση, θεωρώντας την ως πηγή αιχμαλώτων προς πώληση. Οι επιδρομές για σκλάβους αποτελούσαν μεγάλη πηγή αιχμαλώτων για τις αγορές σκλάβων στην Κριμαία καθόλη τη διάρκεια της εξέγερσης. Οι Οθωμανοί Εβραίοι συγκέντρωναν κεφάλαια για τη πραγματοποίηση μια συντονισμένης προσπάθειας καταβολής λύτρων με σκοπό την απόκτηση της ελευθερίας του λαού τους.
Συνέπειες
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Οι Ρωσο-Πολωνοί και Δεύτεροι Βόρειοι Πόλεμοι μείωσαν το πεδίο του πολωνικού-λιθουανικού ελέγχου Μέσα σε λίγους σχεδόν μήνες, όλοι οι πολωνοί ευγενείς, αξιωματούχοι και ιερείς είχαν εξαφανιστεί ή απομακρυνθεί από τα εδάφη της σημερινής Ουκρανίας. Οι απώλειες πληθυσμού της Κοινοπολιτείας στην εξέγερση υπερέβησαν το ένα εκατομμύριο. Επιπλέον, οι Εβραίοι υπέστησαν σημαντικές απώλειες επειδή ήταν οι πολυαριθμότεροι και προσβασιμότεροι εκπρόσωποι του καθεστώτος ενοικίασης μεγαλοκτημάτων (szlachta).
Η εξέγερση ξεκίνησε μια περίοδο στην πολωνική ιστορία γνωστή ως Κατακλυσμός (potop szwedzki, η οποία περιελάμβανε τη σουηδική εισβολή στην Κοινοπολιτεία κατά τη διάρκεια του Β ' Βορείου Πολέμου του 1655-1660). Ήταν περίοδος η οποία απελευθέρωσε τους Ουκρανούς από την πολωνική κυριαρχία, αλλά προσωρινά μόνο διότι θα υποβάλλονταν σε σύντομο χρονικό διάστημα στη ρωσική κυριαρχία. Αποδυναμωμένοι από πολέμους, το 1654 ο Χμελνίτσκι έπεισε τους Κοζάκους να συμμαχήσουν με τον Ρώσο τσάρο στη Συνθήκη του Περεϊάσλαβ, η οποία οδήγησε στον Ρώσο-Πολωνικό Πόλεμο (1654-1667). Όταν η Πολωνο-Λιθουανία και η Ρωσία υπέγραψαν την Εκεχειρία της Βίλνας και συμφώνησαν για μια αντι-σουηδική συμμαχία το 1657, οι Κοζάκοι του Χμελνίτσκι υποστήριξαν αντίθετα την εισβολή της Κοινοπολιτείας από τους συμμάχους των Σουηδών στη Τρανσυλβανία. Παρόλο που η Κοινοπολιτεία προσπάθησε να ξανακερδίσει την επιρροή της στους Κοζάκους (σημειώστε τη Συνθήκη του Hadiach το 1658), οι νέοι Κοζάκοι υπήκοοι θα κυριαρχούνταν ακόμη περισσότερο από τη Ρωσία. Με την Κοινοπολιτεία να γίνεται όλο και πιο αδύναμη, οι Κοζάκοι ενσωματώθηκαν όλο και περισσότερο στη Ρωσική Αυτοκρατορία, με την αυτονομία και τα προνόμια τους να διαβρώνονται. Τα απομεινάρια αυτών των προνομίων καταργήθηκαν σταδιακά μετά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο (1700-1721) κατά τον οποίο ο αταμάνος Ivan Mazepa συμμάχησε με τη Σουηδία. Μέχρι τον τελικό διαμελισμό της Πολωνίας που έθεσε τέλος στην ύπαρξη της Κοινοπολιτείας το 1795, πολλοί Κοζάκοι είχαν ήδη εγκαταλείψει την Ουκρανία για να αποικίσουν το Kuban και, στη διαδικασία, εκρωσίστηκαν.
Οι πηγές διαφέρουν ως προς το πότε τελείωσε η εξέγερση. Οι ρωσικές και ορισμένες πολωνικές πηγές αναφέρουν ως ημερομηνία λήξης της εξέγερσης, το 1654, επισημαίνοντας ότι τέλος στο πόλεμο έθεσε η Συνθήκη του Περεϊάσλαβ Ουκρανικές πηγές αναφέρουν την ημερομηνία του θανάτου του Χμελνίτσκι το 1657. και λίγες πολωνικές πηγές αναφέρουν την ημερομηνία 1655 και τη Μάχη της Jezierna ή Jeziorna (Νοέμβριος 1655). Υπάρχει κάποια αλληλεπικάλυψη μεταξύ της τελευταίας φάσης της εξέγερσης και της έναρξης του ρωσο-πολωνικού πολέμου (1654-1667), καθώς οι Κοζάκοι και οι ρωσικές δυνάμεις έγιναν συμμάχοι.
Θύματα
Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των θανάτων της εξέγερσης του Khmelnytsky ποικίλλουν, όπως και πολλοί άλλοι τέτοιοι αριθμοί από τις εποχές που αποτελούν αντικείμενο ανάλυσης από την ιστορική δημογραφία. Καθώς αυξάνει η διαθεσιμότητα και βελτιώνεται η μεθοδολογία καλύτερων πηγών, τέτοιες εκτιμήσεις υπόκεινται σε συνεχή αναθεώρηση. Οι απώλειες πληθυσμού ολόκληρου του πληθυσμού της Κοινοπολιτείας κατά τα έτη 1648–1667 (περίοδος που περιλαμβάνει την εξέγερση, αλλά και τον πολωνικό-ρωσικό πόλεμο και τη σουηδική εισβολή ) εκτιμώνται σε 4 εκατομμύρια (περίπου μείωση από 11–12 εκατομμύρια σε 7– 8 εκατομμύρια).
Σφαγές
μικρογραφία|Σφαγή 3000–5000 πολωνών αιχμαλώτων μετά τη μάχη του Batih το 1652 Πριν από την εξέγερση του Χμελνίτσκι, οι φεουδάρχες είχαν πουλήσει και εκμισθώσει ορισμένα προνόμια σε ενοικιαστές γαιών, πολλοί από τους οποίους ήταν Εβραίοι, οι οποίοι κέρδιζαν χρήματα από τις φοροεισπράξεις που έκαναν για λογαριασμό φεουδαρχών, λαμβάνοντας ένα ποσοστό των εσόδων. Χωρίς να επιβλέπουν άμεσα τα κτήματα τους, οι φεουδάρχες άφησαν στους μισθωτές και τους φοροεισπράκτορες να γίνουν αντικείμενα μίσους από τους καταπιεσμένους και τους μακροχρόνια υποφέροντες αγρότες. Ο Χμελνίτσκι έλεγε στο λαό του ότι οι Πολωνοί τους είχαν πουλήσει ως σκλάβους "στα χέρια των καταραμένων Εβραίων". Με αυτό ως πολεμική ιαχή τους, Κοζάκοι και αγροτιά σφαγίασαν πολλούς εβραίους και πολωνο-λιθουανούς αστούς κατά τη διάρκεια των ετών 1648-1649. Η σύγχρονη του 17ου αιώνα έκδοση Χρονικό Αυτόπτη Μάρτυρα (Yeven Mezulah) του Nathan ben Moses στο Ανόβερο αναφέρει:"Όπου έβρισκαν ενοικιαστές, βασιλικούς αξιωματούχους ή Εβραίους, [οι Κοζάκοι] τους σκότωναν όλους, χωρίς να σώζουν ούτε γυναίκες ούτε παιδιά. Λεηλάτησαν τα κτήματα των Εβραίων και των ευγενών, έκαψαν εκκλησίες και σκότωσαν τους ιερείς τους, μην αφήνοντας τίποτα όρθιο. Ήταν σπάνιο εκείνες τις μέρες να βρεθεί άτομο που δεν είχε βρέξει τα χέρια του στο αίμα. .."
Εβραίοι
μικρογραφία|450x450εσ|Πρώτη έκδοση του Yeven Mezulah (1653): "Γράφω για τα Διαβολικά Διατάγματα του [[Μπογκντάν Χμελνίτσκι|Chmiel (Χμελνίτσκι), μακάρι το όνομά του να σβήσει... σε (5) '408 έως' 411 Anno Mundi "]] Οι περισσότερες εβραϊκές κοινότητες στο επαναστατημένο Χετμανάτο, καταστράφηκαν από την εξέγερση και τις επακόλουθες σφαγές, αν και περιστασιακά χάριζαν τη ζωή σε κάποιο εβραϊκό πληθυσμό, ιδίως μετά την κατάληψη της πόλης του Μπρόντι (ο πληθυσμός της οποίας ήταν 70% Εβραϊκός). Σύμφωνα με την ανώνυμη ιστορικο-πολιτική διατριβή στο μεταίχμιου 18ου-19ου αιώνα, που είναι γνωστή ως Ιστορία των Ρως της Μικρής Ρωσίας (Исторія Русовъ, или Малой Россіи), η λογική του Χμελνίτσκι για το χάρισμα της ζωής ήταν σε μεγάλο βαθμό εμπορική. Οι Εβραίοι του Μπρόντι, που ήταν ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο, κρίθηκαν χρήσιμοι "για κύκλους εργασιών και κέρδη" και ως εκ τούτου υποχρεώθηκαν να καταβάλουν μόνο "μέτριες αποζημιώσεις" για τη ζωή τους σε είδος.
""
""Μια μελέτη του 2003 από τον Ισραηλινό δημογράφο Shaul Stampfer του Εβραϊκού Πανεπιστημίου, αφιερωμένη αποκλειστικά στο ζήτημα των Εβραίων θυμάτων στην εξέγερση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι 18.000-20.000 Εβραίοι σκοτώθηκαν από συνολικό πληθυσμό 40.000. Ο ειδικός επί Ουκρανικών θεμάτων καθηγητής του Πανεπιστημίου του Τορόντο, Paul Robert Magocsi παρατηρεί ότι οι Εβραίοι χρονογράφοι του 17ου αιώνα "παρέχουν όλοι διογκωμένα στοιχεία σχετικά με την απώλεια ζωής μεταξύ του Εβραϊκού πληθυσμού της Ουκρανίας. Ο Ουκρανο-Καναδός ιστορικός Orest Subtelny καταλήγει στο συμπέρασμα ότι:"Μεταξύ 1648 και 1656, δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι - δεδομένης της έλλειψης αξιόπιστων στοιχείων, είναι αδύνατο να καθοριστούν ακριβέστερα στοιχεία - σκοτώθηκαν από τους εξεγερμένους, και θεωρείται μέχρι σήμερα η εξέγερση του Χλεμίντσκι από τους Εβραίους ως ένα από τα πιο τραυματικά περιστατικά στην ιστορία τους."Στις δύο δεκαετίες μετά την εξέγερση, η Κοινοπολιτεία υπέστη δύο ακόμη μεγάλους πολέμους ( ο Κατακλυσμός και ο Ρωσο-πολωνικός πόλεμος (1654-67) και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα συνολικά εβραϊκά θύματα υπολογίζονται σε τουλάχιστον 100.000.
Ουκρανικός πληθυσμός
μικρογραφία|250x250εσ|Κοζάκικος στρατός το 1648. Ενώ οι Κοζάκοι και οι αγρότες (γνωστοί ως χωριάτες (pospolity) ) ήταν σε πολλές περιπτώσεις οι δράστες των σφαγών των πολωνών ευγενών και των συνεργατών τους, υπέστησαν επίσης την τρομερή απώλεια ζωής που προκλήθηκε από αντίποινα της Πολωνίας, επιδρομές Τατάρων, λιμό, αρρώστιες και πολεμικών καταστροφών.
Στα αρχικά στάδια της εξέγερσης, στρατεύματα του ευγενή φεουδάρχη, Jarema Wisniowiecki, στην υποχώρηση τους προς τα δυτικά, προκάλεσαν τρομερά αντίποινα στον άμαχο πληθυσμό, αφήνοντας πίσω τους ένα μονοπάτι καμένων πόλεων και χωριών. Επιπλέον, οι Τατάροι σύμμαχοι του Χμελνίτσκι συνέχιζαν συχνά τις επιδρομές τους εναντίον του άμαχου πληθυσμού, παρά τις διαμαρτυρίες των Κοζάκων. Μετά την έναρξη της συμμαχίας των Κοζάκων με τον Βασίλειο της Ρωσίας, οι επιδρομές των Τατάρων έγιναν ανεξέλεγκτες. Σε συνδυασμό με την έναρξη του λιμού, οδήγησαν σε μεγάλη πληθυσμιακή μείωση ολόκληρων περιοχών της χώρας. Παράδειγμα για την έκταση της τραγωδίας δίνεται από μια έκθεση ενός πολωνού αξιωματικού της εποχής, που περιγράφει την καταστροφή:"Υπολογίζω ότι ο αριθμός των βρεφών μόνο που βρέθηκαν νεκρά στους δρόμους και στα κάστρα έφτασε τις 10.000. Τους διέταξα να ταφούν στα χωράφια και ένας τάφος και μόνον περιείχε πάνω από 270 πτώματα. . . Όλα τα βρέφη ήταν μικρότερα του ενός έτους αφού τα μεγαλύτερα είχαν οδηγηθεί στην αιχμαλωσία. Οι επιζώντες αγρότες περιπλανιώνταν σε ομάδες, θρηνώντας για τις ατυχίες τους."
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η εξέγερση είχε σημαντική επίδραση στην Πολωνία και την Ουκρανία. Το ιστορικό μυθιστόρημα με τίτλο Με Φωτιά και Σπαθί (With Fire and Sword), είναι τοποθετημένο χρονολογικά στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Χμελνίτσκι τον 17ο αιώνα. Το έργο αυτό απετέλεσε και τη βάση της ομώνυμης δραματικής ταινίας του Χένρικ Σιενκιέβιτς.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Εθνικές αναγεννήσεις Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Ουκρανία Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Ζαπορίζια Κατηγορία:Κοζάκοι Κατηγορία:Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία Κατηγορία:Ανεξαρτησία της Ουκρανίας
Λουίζα της Δανίας (1750-1831)
Η Λουίζα (δανικά: Louise af Danmark, 20 Ιανουαρίου 1750 - 12 Ιανουαρίου 1831) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Έσσης-Κάσσελ.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας και της Λουίζας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρης του Γεωργίου Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1766 τον Κάρολο της Έσσης-Κάσσελ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας
Ρίο Κουάρτο (Κόρδοβα)
Το Ρίο Κουάρτο (Río Cuarto) είναι πόλη στην επαρχία Κόρδοβα της Αργεντινής. Βρίσκεται στα νότια της επαρχίας, έχει 157.010 κατοίκους (απογραφή 2010) και αποτελεί σημαντικό εμπορικό και γεωργικό κόμβο.
Περιγραφή
Ο ποταμός Ρίο Κουάρτο διαρρέει την επαρχία της Κόρδοβα. Η κεντρική της θέση στις υγρές Πάμπας ευνόησε την ανάπτυξη της πόλης ως κόμβου μεταφορών για μεγάλο μέρος της γεωργίας της γύρω περιοχής, και κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα άνοιξαν στο Ρίο Κουάρτο πολλά σφαγεία και εργοστάσια επεξεργασίας τροφίμων.
Κλίμα
Το κλίμα είναι εύκρατο, τυπικό των υγρών Πάμπας, με τέσσερις διακριτές εποχές. Τα καλοκαίρια είναι θερμά με συχνές καταιγίδες. Ωστόσο, η ζέστη συχνά «διακόπτεται» από περιόδους νότιων ανέμων, έτσι ώστε η μέση μέγιστη θερμοκρασία να είναι ευχάριστη στους 29 °C, παρά το γεγονός ότι μπορεί να φθάσει τους 38 °C.
Το φθινόπωρο φτάνει σιγά-σιγά τον Μάρτιο και ο χειμώνας έρχεται τον Μάιο με τους πρώτους παγετούς. Κατά τη διάρκεια των πολύ ξηρών χειμώνων, οι θερμοκρασίες ποικίλλουν ανάλογα με τα μοτίβα των ανέμων: οι βορειοδυτικοί, καθοδικοί άνεμοι μπορούν να φέρουν θερμοκρασίες 25 °C (αλλά με δροσερές νύχτες) ακόμη και στα μέσα του χειμώνα, ενώ οι νότιοι άνεμοι μπορούν να αφήσουν τις μέγιστες θερμοκρασίες της ημέρας γύρω στους 6 °C. Οι θερμοκρασίες πέφτουν μερικές φορές στους -5 °C, ενώ το χιόνι είναι σπάνιο, αλλά όχι υπερβολικό: το 2007, πάνω από 15 εκατοστά χιονιού κάλυψαν την πόλη και οι θερμοκρασίες έπεσαν στους -11 °C, ενώ σε μια περίπτωση οι μέγιστες θερμοκρασίες έφτασαν μόλις τους 0 °C.
Η άνοιξη φέρνει σφοδρές καταιγίδες και μεγάλες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, με κύματα καύσωνα που ακολουθούνται από παγετό ή ψυχρές περιόδους. Ορισμένες χρονιές, η συνήθης χειμερινή ξηρασία επεκτείνεται και την άνοιξη, αποτελώντας απειλή για τη γεωργία. Ωστόσο, με 846 χιλιοστά, το κλίμα του Ρίο Κουάρτο είναι γενικά ευνοϊκό για τις καλλιέργειες.
Οι καταιγίδες είναι πολύ συχνές κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και μπορούν να διαρκέσουν για ώρες, ακόμη και ημέρες.
Μεταφορές
Το Rio Cuarto εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Λας Χιγκέρας. Τα τρένα χρησιμοποιούνται κυρίως σε όλη την πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Τζον Ρόμπερτ Χόλντεν
Ο Τζον Ρόμπερτ «Τζέι Αρ» Χόλντεν (αγγλικά: Jon Robert "JR" Holden, Джон Ро́берт Хо́лден) (10 Αυγούστου 1976) είναι Αμερικανός-Ρώσος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πόιντ γκαρντ/σούτινγκ γκαρντ. Επί του παρόντος είναι ο Διευθυντής του Προσωπικού Παικτών των Μπρούκλιν Νετς του ΝΒΑ.
Ως μέλος της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, ο Χόλντεν κέρδισε δύο τίτλους EuroLeague, το 2006 και το 2008. Επιπλέον, έφτασε σε οκτώ συνεχόμενα Final Four της EuroLeague, ένα ρεκόρ που μοιράζεται με τον πρώην συμπαίκτη του στη ΤΣΣΚΑ, Θοδωρή Παπαλουκά. Η συνέπεια του στο υψηλότερο επίπεδο του ευρωπαϊκού μπάσκετ του κέρδισε μια θέση στην Ομάδα της Δεκαετίας 2001-10 της Ευρωλίγκα ανδρών.
Ήταν επίσης μέλος της εθνικής Ρωσίας, την οποία βοήθησε στην κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ 2007, το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Ρωσίας στη διοργάνωση.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Μετά το λύκειο, ο Χόλντεν έπαιξε κολεγιακή καλαθοσφαίριση στην NCAA Division I με τους Μπάκνελ Μπάισον, από το 1994 έως το 1998.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μετά την αποφοίτησή του από τον Πανεπιστήμιο Μπάκνελ, ο Χόλντεν έλαβε μια πρόσκληση από την λετονική ΑΣΚ Μπροτσένι, με έδρα τη Ρίγα, προσφέροντάς του 3.000 $ καθαρό εισόδημα το μήνα για να συμμετάσχει στην ομάδα. Αποδέχθηκε την προσφορά και ξεκίνησε μια μακρά και πολύ επιτυχημένη σταδιοδρομία στην ευρωπαϊκή καλαθοσφαίριση.
Στη συνέχεια, ο Χόλντεν έπαιξε στις Telindus Oostende (1999–01), ΑΕΚ (2001–02) και ΤΣΣΚΑ Μόσχας (2002–2011). Κέρδισε εθνικά πρωταθλήματα σε κάθε χώρα. Ανακηρύχθηκε Παίκτης της Χρονιάς του Πρωταθλήματος Ρωσίας 2003 από τον ιστότοπο Eurobasket.com. Ο Χόλντεν κέρδισε την EuroLeague 2005–06 και την EuroLeague 2007–08 με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Εθνική Ρωσίας
Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Χόλντεν ήρθε στον τελικό αγώνα του Ευρωμπάσκετ 2007 εναντίον της Ισπανίας, όπου σημείωσε το νικητήριο καλάθι που έδωσε στη Ρωσία το τρόπαιο. Σημείωσε το τελικό καλάθι 2 δευτερόλεπτα πριν το τέλος του αγώνα. Συμμετείχε επίσης με τη Ρωσία στο τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008 στο Πεκίνο.
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Μετά την αποχώρησή του ως παίκτης, ο Χόλντεν έγινε ανιχνευτής ταλέντων για τους Ντιτρόιτ Πίστονς και τους Φιλαδέλφεια 76ερς. Επί του παρόντος, είναι Διευθυντής του Προσωπικού Παικτών των Μπρούκλιν Νετς.
Προσωπική ζωή
Στις 20 Οκτωβρίου 2003, ο Χόλντεν έγινε Ρώσος πολίτης με διάταγμα του Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν. Αυτή η κίνηση επιτεύχθηκε από νέους κανονισμούς της Ρωσικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης που περιορίζουν τον αριθμό των αλλοδαπών και συγκεκριμένα των Αμερικανών που επιτρέπονται στις ομάδες του Πρωταθλήματος Ρωσίας. Σε απάντηση στην κίνηση, ο Διευθύνων Σύμβουλος της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Σεργκέι Κουστσένκο, έφερε την ιδέα να αποκτήσει ο Χόλντεν ρωσική υπηκοότητα. Ο δήμαρχος της Μόσχας Γιούρι Λουζκόφ και η Ρωσική Κρατική Επιτροπή Αθλητισμού έγραψαν και οι δύο επιστολές υπέρ του διατάγματος. Ο Χόλντεν διατηρεί επί του παρόντος διπλή αμερικανική και ρωσική υπηκοότητα.
Άρχουσα τάξη
Με τον γενικό όρο άρχουσα τάξη χαρακτηρίζεται το σύνολο των ατόμων εκείνων που ασκούν είτε κατά θεσμοθετημένο, είτε κατά άτυπο τρόπο, μια εξουσία μέσα σε μια κοινωνία. Η εξουσία αυτή μπορεί να εκδηλώνεται είτε λαμβάνοντας αποφάσεις αναγκαστικής εφαρμογής, όπως π.χ. οι κυβερνώντες, είτε επηρεάζοντας εκ της κοινωνικής, ή οικονομικής τους θέσης, με δηλώσεις ή ενέργειες, τις διάφορες εκδηλώσεις της κοινωνικής ζωής όπως π.χ. ακαδημαϊκοί, ιεράρχες, τραπεζίτες, επιχειρηματίες, μεγαλοεκδότες κ.λπ.
Κατά συνέπεια τα άτομα αυτά ως σύνολο εκλαμβάνονται ως ιδιαίτεροι παράγοντες στη δράση μιας κοινωνίας. Η άρχουσα τάξη παρατηρείται από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα στις κοινωνίες όλων των λαών της Γης και ανεξάρτητα των διαφόρων πολιτευμάτων.
Η Άρχουσα τάξη διαφέρει από την λεγόμενη ανωτέρα τάξη ως προς την άσκηση επιρροής, που μπορεί τα μέλη της δεύτερης να μη ασκούν.
Πηγές
Κατηγορία:Ορολογία της κοινωνιολογίας Κατηγορία:Κοινωνική ανισότητα Κατηγορία:Κοινωνικές τάξεις Κατηγορία:Ισχύς (κοινωνική και πολιτική)
Οικογένεια Υψηλάντη
thumb|right|200px|Το Οικόσημο των Υψηλάντηδων: περιέχει τον αετό της Βλαχίας και τον βου της Μολδαβίας. Η οικογένεια Υψηλάντη είναι σπουδαία Φαναριώτικη οικογένεια της Κωνσταντινούπολης, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην πολιτική και τον στρατό.
Το 1655 ο Αντίοχος Υψηλάντης εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Σύντομα τα μέλη της ανήλθαν σε υψηλές θέσεις του Πατριαρχείου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Συγκεκριμένα μέλη της έγιναν μεγάλοι διερμηνείς (dragoman), ηγεμόνες (voivode) κ.ά. Το 1806 επήλθε οριστική ρήξη της οικογένειας με τον Σουλτάνο, όταν ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης αυτομόλησε στη Ρωσία και συγκεκριμένα στο Κίεβο. Εκεί υπάρχει ακόμη η οικία των Υψηλάντηδων, όπου μεγάλωσαν οι γιοί του Δημήτριος και Αλέξανδρος Υψηλάντης, οι οποίοι διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην επανάσταση του 1821.
Το κάστρο της οικογένειας Υψηλάντη-Σίνα, στο Ραπόλντενκιρχεν της Βιέννης, πωλήθηκε από τον Αλέξανδρο Εμ. Υψηλάντη τον τρίτο (1907 - 1994).
Μέλη
right|thumb|300px|Αρχοντικό της οικογένειας Υψηλάντη στο Φανάρι (1809-1819)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υψηλαντη
Τζόγιο κάντζι
Τα 2.136 κάντζι διδάσκονται με το παρακάτω τρόπο:
Οι ξένοι φοιτητές της γλώσσας επίσης εστιάζουν τις μελέτες τους στα κάντζι με βάση τον κατάλογο.
Αλλαγές στο τόγιο κάντζι
Το 1981 το τζόγιο κάντζι έγινε ο τυποποιημένος κατάλογος των κοινών κάντζι, αντικαθιστώντας το τόγιο κάντζι. Οι διαφορές μεταξύ των δύο ήταν η προσθήκη 95 επιπλέον χαρακτήρων και την απλούστευση του 燈 σε 灯.
Οι 95 επιπλέον χαρακτήρες είναι οι παρακάτω: