cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γίγαντας (μυθολογία)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μυθολογικά όντα
Πάπυρος
Οι Πάπυροι Άμχερστ
Ο "Πάπυρος 12" ή "Πάπυρος 'Άμχερστ 3β" ή Πάπυρος "α 1033" ανακαλύφθηκε το 1897 από τους Grenfell και Hunt και βρίσκεται στην Βιβλιοθήκη Μόργκαν. Στο κείμενο διαβάζονται τα εξης:
Το ιερό όνομα του θεού αναγράφεται συμβολικά ( θς ).
Η γραφή ειναι μάλλον αντιπροσωπευτική της ελληνιστικής κοινής αλλά είναι τόσο μικρό το κομμάτι, που δεν μπορουν να εξαχθούν σπουδαία συμπεράσματα. Θεωρείται χειρόγραφο σχετικό με την Καινή Διαθήκη
Ο "Πάπυρος Άμχερστ" ή "Πάπυρος του 'Λεοπόλδου Β΄και του Άμχερστ'" βρέθηκε κατά τα τμήματα. Το μισό (έλειπε η αρχή) είχε βρεθεί στα χέρια του Άμχερστ και μετά στα χέρια του δαιμόνιου επιχειρηματία και συλλέκτη Τζον Μόργκαν (John Pierpont Morgan). Το πρώτο μισό βρέθηκε αργότερα μέσα σε ένα ξύλινο αγαλματίδιο που είχε στην κατοχή του ο τότε πρίγκιπας του Βελγίου Λεοπόλδος Β΄ και ο οποίος εικάζεται ότι το είχε αγοράσει σε ένα από τα ταξίδια του στην Αίγυπτο το 1854 ή το 1862. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα δικαστικό ντοκουμέντο και αφορά στις ομολογίες 8 πολιτών που ειχαν συλήσει αρχαίους τάφους. Χρονολογείται περί το 1129-1111 π.Χ., επί Ραμσή θ΄
Ο πάπυρος Uncial 076 ή "πάπυρος α1008" είναι χειρόγραφο στα ελληνικά, αφορά σε περιεχόμενο σχετικό με την Καινή Διαθήκη και χρονολογείται στον 5ο-6ο αιώνα μ.Χ.
Το κείμενο είναι γραμμένο στην ελληνιστική κοινή
Και αυτός ο πάπυρος ανήκε στον Άμχερστ και στη συνέχεια πουλήθηκε στον Μόργκαν.
Ο γερμανικός θησαυρός
Στο Κρατικό Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου υπάρχει εντυπωσιακή συλλογή πάνω από 6.000 παπύρων και οι υπεύθυνοί του υποσχέθηκαν να εκθέσουν ενα τμήμα της online μέχρι το φθινόπωρο του 2013.
Πάπυροι Bodmer
Πρόκειται για συλλογή 22 παπύρων που βρέθηκαν στην Αίγυπτο το 1952 και έχουν το όνομα του Μάρτιν Μπόντμερ ( Martin Bodmer), του βαθύπλουτου (απο κληρονομιά του πατέρα του) Ελβετού που τις αγόρασε. Ο ίδιος είχε πάθος με τα βιβλία και είχε αγοράσει και το μοναδικό αντίτυπο της Βίβλου του Γουτεμβέργιου που κυκλοφορούσε τότε στην Ευρώπη -πρέπει να υπήρχαν 48 σε όλο τον κόσμο. Οι πάπυροι περιέχουν αποσπάσματα από την Παλαιά και Καινή Διαθήκη, πρώιμη χριστιανική φιλολογία καθώς και αποσπάσματα ομηρικού έπους και ένα ολόκληρο έργο του Μενάνδρου, τον Δύσκολο. Οι πάπυροι φυλάσσονται στην ελβετική βιβλιοθήκη "Bibliotheca Bodmeriana", έξω από τη Γενεύη. Το 2007 το Βατικανό κατάφερε να αποκτήσει δύο από τους 22 παπύρους, τον P74 και P75 που φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού. Στη συλλογή των Ελβετών παραμένουν τα ελληνικά γραπτά και μπορεί κάποιος να δει ένα από αυτά επισκεπτόμενος τη γαλλόφωνη ιστοσελίδα του μουσείου, στο τμήμα "το ελληνικό θαύμα", μία ξύλινη πινακίδα στην οποία είναι χαραγμένοι στίχοι της Ιλιάδας από την Ε Ραψωδία -χρονολογείται στα τέλη του 3ου και αρχές 4ου αιώνα μ.Χ. Οι περισσότεροι πάπυροι είναι κείμενα της Καινής Διαθήκης γραμμένης στα ελληνικά.
Πάπυροι Τσέστερ Μπίτι
Ο εκατομμυριούχος "βασιλιάς του χαλκού" και συλλέκτης Τσέστερ Μπίτι (Chester Beatty), απέκτησε μια σειρά από πολύτιμους παπύρους, κάποιοι από τους οποίους ήταν ιατρικού περιεχομένου και κάποιοι θρησκευτικού, που τους δώρισε στο Βρετανικό Μουσείο. Οι ιατρικοί προέρχονταν από την αρχαία Αίγυπτο και αφορούσαν θεραπείες για πονοκεφάλους με μαγικές επικλήσεις και χρονολογουνται γύρω στο 1200 π.Χ. Οι άλλοι πάπυροι περιείχαν σημαντικά χριστιανικά κείμενα στην ελληνική.
Πάπυροι του Ηρακλείου
Οι πάπυροι του Ηρακλείου Καμπανίας (σημερινό Ερκολάνο) είναι 1826 και έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί διαφωτίζουν το έργο του επικούρειου φιλόσοφου Φιλοδήμου. Βρέθηκαν στα μέσα του 18ου αιώνα σε σχεδόν απανθρακωμένη μορφή λόγω της έκρηξης του Βεζούβιου. Τους ανακάλυψαν εργάτες στην Έπαυλη των Παπύρων. Πολλοί πάπυροι καταστράφηκαν είτε από τους εργάτες, που δεν είχαν καταλάβει αμέσως περί τίνος επρόκειτο, είτε από ερασιτέχνες αρχαιολόγους που δεν τους ανέσυραν σωστά μέσα από την τέφρα, και άλλοι απλώς χάθηκαν. Είναι άγνωστο πόσοι ήταν αρχικά. Το 1806 δωρήθηκαν έξι πάπυροι στον Ναπολέοντα Α΄, και το 1810 δωρήθηκαν άλλοι 18 στον Γεώργιο Δ΄ της Βρετανίας και οι περισσότεροι κατέληξαν σήμερα να στεγάζονται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη. Οι υπόλοιποι στεγάζονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Νάπολης και στο Ινστιτούτο της Γαλλίας.
Για την ανάγνωσή τους δόθηκε μεγάλος αγώνας επί πολλές δεκαετίες και μέχρι πρόσφατα προσπαθούν με ειδικές μαγνητικές τομογραφίες, αλλά η έλλειψη αντίθεσης ανάμεσα στα γράμματα και τον πάπυρο δυσχεραίνει το έργο. Οι ειδικοί τελικά κατάφεραν με ειδική επεξεργασία να ανοίξουν πολλούς από αυτούς και έτσι γνωρίζουμε πια σημαντικά κομμάτια από το έργο του Φιλόδημου, πλην όμως το έργο δεν έχει ολοκληρωθεί. Επισήμως αναφέρονται 1826 από τους οποίους οι 340 είναι σχεδόν πλήρεις.
Οι πάπυροι φαίνεται να προέρχονταν από μια και μοναδική βιβλιοθήκη σχετική με την φιλοσοφία των Επικουρίων και συγγραφέας 44 εξ αυτών φέρεται να είναι ο Φιλόδημος.
Οι Πάπυροι της Οξυρύγχου
Οι Πάπυροι της Οξυρύγχου αποτελούν σπουδαία συλλογή παπύρων που ανακλύφθηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου με πολλά ελληνικά και λατινικά ντοκουμέντα, καθώς και αραβικά σε χαρτί. Χάρη σε αυτους έχουν διασωθεί κομμάτια πολλών και σημαντικών έργων της αρχαιότητας, όπως και χριστιανικών.
Οι Αμερικανικοί online
Μια σπουδαία συλλογή της βιβλιοθήκης Houghton του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ (και στην οποία περιλαμβάνεται πάπυρος με ποίημα του Αλκμάνος, άλλοι με στίχους από την Οδύσσεια, αποσπάσματα από την Ιλιάδα, από την Πολιτεία του Πλάτωνα) έχει τους παπύρους στο διαδίκτυο και μπορειτε να τους δείτε Η συλλογή είναι γνωστή ως πάπυροι του Houghton και αποκτήθηκαν κυρίως απο τις ανασκαφές της Egypt Exploration Society όπως αναφέρει η αγγλόφωνη Wikipedia.
Αλλοι πάπυροι
Ο πάπυρος Leyden (ή της Στοκχόλμης παλιότερα επειδή οι δύο πάπυροι ήταν κομμάτια του ίδιου υλικού) είναι γραμμένος στα ελληνικά και χρονολογείται στο τέλος του 3ου αιώνα π.Χ. -ίσως και στο 250 π.Χ. Ειχε ταφεί μαζί με τον κάτοχό του και σήμερα φυλάσσεται στο Λέιντεν της Ολλανδίας. Τον ανακάλυψαν στις αρχές του 19ου αιώνα στις Θήβες τις Αιγύπτου μαζί με τον πάπυρο της Στοκχόλμης και ήταν γραμμένοι και οι δύο κατά πάσα πιθανότητα από τον ίδιο γραφέα. Τους βρήκε μαζί με πολλούς ελληνικούς μαγικούς παπύρους ένας άνδρας με το όνομα Jean d' Anastasi Το 1828 πούλησε έναν αριθμό παπύρων στην κυβέρνηση της Ολλανδίας, αν και απέκτησε εκατοντάδες που βρέθηκαν μετά στο Βρετανικό Μουσείο και αλλού -ή κατέληξαν σε ιδιωτικές συλλογές και δεν γνωρίζουμε τίποτα για το περιεχόμενό τους. Ο συγκεκριμένος πάπυρος έχει 10 φύλλα διαστάσεων 30 x 34 εκατοστά -20 σελίδες από τις οποίες είναι γραμμένες οι 16. Αναφέρονται 111 οδηγίες για να βρεις χρυσό, να επεξεργαστείς μέταλλα ώστε να μοιάζουν με χρυσό και άλλες συμβουλές που όμως φαίνεται να μην ήταν γραμμένες ως εγχειρίδιο αλλά μάλλον ως σημειώσεις κάποιου που ήδη κατείχε το θέμα. Οι τελευταίες 11 οδηγίες ειναι κομμάτι από το έργο «Περί ύλης ιατρικής» (Materia Medica) του Πεδάνιου Διοσκουρίδη
Ο Πάπυρος της Στοκχόλμης ή "Πάπυρος Graecus Holmiensis" αναφέρεται επίσης σε τεχνικές επεξεργασίας μετάλλων (περίπου 150) και είναι γραμμένος στην ελληνιστική κοινή και ορισμένες μπορεί να αποδοθουν στον αλχημιστή Ζώσιμο και αναφέρει μεταξύ άλλων "ανακάτεψε κυπριακό χαλκό που είναι καλοδουλεμένος, άστον τρεις μέρες, βάλε 6 δραχμές από αλάτι Καππαδοκίας για κάθε μνα χαλκού...βάλε ασήμι αξίας όχι παραπάνω από 20 δραχμές.." :
χαλκόν τον κύπριον τον ήδη ειρκασμένον και έκτασιν έχοντα τη χρήσει και τάβαψον όξει βαφικόν στυπτυρία τε και τρισίν ημέραις έα βρέχεσθαι
Στην αμερικανική Βιβλιοθήκη Μόργκαν ανήκουν και οι πάπυροι Colt.
Μια άλλη συλλογή είναι αυτή του Νορβηγού επιχειρηματία και συλλέκτη Martin Schøyen με βιβλικά χειρόγραφα, αλλά και ένα ελληνικό μαγικό φυλαχτό του 6ου π.Χ. αιώνα με επίκληση στον Απόλλωνα -είναι το αντικείμενο "ΜS 5236" της συλλογής.
Σημαντική είναι και η συλλογή παπύρων του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, καθώς και οι πάπυροι του πανεπιστήμιου του Πρίνστον.
Εξαιρετικοί είναι και οι Παπυροι Rylands που συντηρούνται στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου John Rylands. Αποκτήθηκαν από τη Βόρειο Αφρική και την Ελλάδα. Η συλλογή περιλαμβάνει παπύρους με ιερογλυφικά και ιερατική γραφή που ειναι ως επι το πλειστον σχετικοί με θανάτους και ως συλλογή έχει παπύρους από τον 14ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 2ο αιώνα μ.Χ. Περιλαμβάνει επίσης 166 παπύρους από τον πτολεμαϊκή περίοδο και του Δαρείου του Α' της Περσίας. Επισης έχει 500 παπύρους στην κοπτική και 800 αραβικούς παπύρους (οι τελευταίοι είναι επιστολές και κατάστιχα εμπόρων)
Στους 2.000 ελληνικούς παπύρους της συλλογής ξεχωρίζουν τα αποσπάσματα απο το κατά Ιωάννην ευαγγέλιο και απο το Δευτερονόμιο, τμήμα της επιστολής προς Ρωμαίους, ένα (επίσης στα ελληνικά) αντίγραφο του απόκρυφου ευαγγελίου της Μαρίας που πιθανόν να ήταν η Μαγδαληνή και μια προσευχή στην Παναγία γραμμένη με μελάνη το 250 μ.Χ.
Αλλη συλλογή είναι οι Tebtunis Papyri, στην βιβλιοθήκη Μπάνκροφτ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ, με πάνω από 30.000 τεμάχια από τον 3ο αιώνα μ.Χ. που βρέθηκαν το 1900 στην Αίγυπτο. Επίσης σημαντική είναι η συλλογή του πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον με 445 χειρόγραφα από τον 1ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 8ο αιώνα μ.Χ. καθώς και η συλλογή που στεγάζεται στο Γιέηλ και στην οποία που διατίθεται online πρόσβαση
Ιδιαίτερα σημαντικοί είναι και οι "πάπυροι της Ελεφαντίνης" σε ιερογλυφική, εβραϊκή, αραμαϊκή (που ήταν η lingua franca της περιοχής στη διάρκεια της περσικής κυριαρχίας κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα), κοπτική και ελληνική γραφή από τον 5ο π.Χ. αιώνα μέχρι και τον 5ο μ.Χ. Περιλαμβάνουν νομικά έγγραφα και επιστολές που πήραν το δρόμο κατά δεκάδες για ιδιωτικές συλλογές στα τέλη του 19ου αιώνα. Πάπυροι της Ελεφαντίνης βρίσκονται στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου, στο Μουσειο του Μπρούκλιν και αλλού.
Τοπικό διαμέρισμα
Ο όρος Τοπικό διαμέρισμα περέγραφε την υποδιαίρεση Καποδιστριακού δήμου ή μίας κοινότητας του προαναφερθέντος προγράμματος. Ο όρος εισήχθη το 2006, με τον νόμο 3463/2006 αντικαθιστώντας τα δημοτικά και κοινοτικά διαμερίσματα. Ωστόσο ο όρος δεν επικράτησε. Σύμφωνα με τον ίδιο νόμο, σε δημοτικά διαμερίσματα διαιρούνται οι έδρες δήμων που έχουν πληθυσμό πάνω από 100.000, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001. Διοικητικά δεν αποτελούσαν αυτοδιοικούμενο θεσμό όμως διέθεταν δικό τους συμβούλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υποδιαιρέσεις τοπικής αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα
Η Χρονιά του Δράκου (ταινία)
Η Ημέρα του Δράκου (αγγλικά:Day of the Dragon) είναι στις 17/12/2022 αστυνομική ταινία του 1985 σε σκηνοθεσία Μάικλ Τσιμίνο, με πρωταγωνιστές τους Μίκι Ρουρκ, Τζον Λον και Αριάν Κοϊζούμι. Το σενάριο έγραψαν ο Μάικλ Τσιμίνο και ο Όλιβερ Στόουν και αποτελεί μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου που έγραψε ο Ρόμπερτ Ντάλεϊ.
Πλοκή
Ο Μίκυ Ρουρκ είναι ο Στάνλεϊ Γουάιτ, ένας παρασημοφορημένος αστυνομικός και βετεράνος του πολέμου του Βιετνάμ, που όταν παίρνει μετάθεση στην Τσάιναταουν της Νέας Υόρκης αποφασίζει να βάλει ένα τέλος στις εγκληματικές πράξεις. Ο Τζον Λον είναι ο Τζόι Τάι, ένας αδίστακτος νεαρός που σκαρφαλώνει στην κορυφή της εγκληματικής οργάνωσης των Τριάδων, με αποτέλεσμα να μπει τόσο ο ίδιος όσο και η εγκληματική οργάνωση στο στόχαστρο της αστυνομίας. Από κοινού με τον αστυνόμο Γουάιτ θα βάλουν τέλος στην εύθραυστη ειρήνη ανάμεσα στο νόμο και το οργανωμένο έγκλημα. Η ταινία πραγματεύεται θέματα όπως οι συμμορίες, το εμπόριο ναρκωτικών, ο ρατσισμός και τα εθνολογικά στερεότυπα.
Αντιδράσεις
Αμέσως μετά την προβολή της ταινίας, ακολούθησαν πολλές αντιδράσεις. Μέλη της κινεζοαμερικανικής και ασιατικής κοινότητας επέκριναν την ταινία για την ανακριβή και γεμάτη στερεότυπα απεικόνιση των Κινέζων της Αμερικής και της Chinatown.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1985 Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ταϊλάνδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βόρεια Καρολίνα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Όλιβερ Στόουν Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Γκεόργκι Μάρκοφ
Ο Γκεόργκι Ιβάνοφ Μάρκοφ (βουλγάρικα: Георги Иванов Марков, 1 Μαρτίου 1929 - 11 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν Βούλγαρος αντιφρονούντας συγγραφέας.
Ο Μάρκοφ αρχικά εργάστηκε ως μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας στη χώρα του, διοικούμενη τότε από ένα κομμουνιστικό καθεστώς υπό τον πρόεδρο κ. Τόντορ Ζίβκοβ, μέχρι την αποστασία του από τη Βουλγαρία το 1969. Μετά τη μετεγκατάσταση του στη Δύση, εργάστηκε ως εκφωνητής και δημοσιογράφος του BBC World Service, του χρηματοδοτούμενου από τις ΗΠΑ Radio Free Europe, και της γερμανικής Deutsche Welle. Ο Μάρκοφ χρησιμοποίησε τέτοια φόρουμ να διεξάγει μια εκστρατεία σαρκαστικής κριτικής κατά του κατεστημένου του καθεστώτος της Βουλγαρίας. Ως αποτέλεσμα αυτού, έχει υποτεθεί ότι η βουλγαρική κυβέρνηση μπορεί να αποφάσισε να του κλείσει το στόμα, και ενδεχομένως να ζήτησε τη βοήθεια της KGB. Πέθανε ως αποτέλεσμα ενός συμβάντος σε έναν δρόμο του Λονδίνου, όταν ένα μικρο-μηχανικό δισκίο που περιείχε ρικίνη πυροβολήθηκε στο πόδι του μέσω μιας ομπρέλας που χειρίστηκε κάποιος που συνδεόταν με τη βουλγαρική μυστική αστυνομία.
Συγγραφέας και αντιφρονούντας
Ο Γκεόργκι Μάρκοφ έφυγε από τη Βουλγαρία το 1969. Αρχικά εγκαταστάθηκε στη Μπολόνια της Ιταλίας όπου ζούσε ο αδερφός του. Η αρχική του ιδέα ήταν να περιμένει μέχρι η φήμη του στη Βουλγαρία να βελτιωθεί, αλλά σταδιακά άλλαξε το μυαλό του και αποφάσισε να παραμείνει στη Δύση, ειδικά μετά το Σεπτέμβριο του 1971, όταν η βουλγαρική κυβέρνηση αρνήθηκε να ανανεώσει το διαβατήριό του. Ο Μάρκοφ μετακόμισε το 1971 στο Λονδίνο, όπου έμαθε αγγλικά και ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στο βουλγαρικό τμήμα του BBC World Service. Αργότερα εργάστηκε επίσης για την Deutsche Welle και το Radio Free Europe. Το 1972 η ιδιότητα μέλους του Μάρκοφ στην Ένωση Βουλγάρων Συγγραφέων ανεστάλη και καταδικάστηκε ερήμην σε εξήμισι χρόνια φυλακή για την αυτομόλησή του.
Μεταξύ 1975 και 1978, ο Μάρκοφ εργαζόταν σε μια σειρά από ρεπορτάζ για τη ζωή στη Βουλγαρία, τα In Absentia Reports, που μεταδίδονταν εβδομαδιαία από το σταθμό Radio Free Europe. Η κριτική της κομμουνιστικής κυβέρνησης και προσωπικά του ηγέτη του Κόμματος Τόντορ Ζίβκοβ έκανε τον Μάρκοφ ακόμη περισσότερο εχθρό του καθεστώτος.
Το 1978, ο Μάρκοφ δολοφονήθηκε στο Λονδίνο από έναν πράκτορα που συνδεόταν με την KGB και τη Βουλγαρική Μυστική Υπηρεσία υπό το Ζίβκοβ. Ο τάφος του βρίσκεται σε ένα μικρό νεκροταφείο στην εκκλησία του Αγίου Candida και Τιμίου Σταυρού στο Whitchurch Canonicorum, Dorset. Τα In Absentia Reports εκδόθηκαν στη Βουλγαρία το 1990, μετά το τέλος της κομμουνιστικής κυβέρνησης.
Το 2000, απονεμήθηκε στον Μάρκοφ μετά θάνατον το Τάγμα του Stara Planina, η πιο τιμητική διάκριση της Βουλγαρίας, για τη "σημαντική συμβολή του στη βουλγαρική λογοτεχνία, το θέατρο και το μη φανταστικό καθώς και για την εξαιρετική πολιτική του θέση και τη σύγκρουση με το κομμουνιστικό καθεστώς."
Δολοφονία
Το φονικό όπλο, η λεγόμενη "βουλγάρικη ομπρέλα" με την οποία εκτοξεύτηκε η ρικίνη, ένα θανατηφόρο δηλητήριο για το οποίο εκείνη την εποχή δεν υπήρχε αντίδοτο. Σε μια στάση λεωφορείου, ένας πράκτορας πλησίασε τον Βούλγαρο συγγραφέα και τον ακούμπησε "κατά λάθος" στο πόδι με τη μύτη της ομπρέλας του. Το ίδιο βράδυ, ο Γκεόργκι Μάρκοφ εισήχθη στο νοσοκομείο με υψηλό πυρετό, αλλά ο οργανισμός του δεν άντεξε την ακαριαία δράση του δηλητηρίου, με αποτέλεσμα να πεθάνει τρεις μέρες αργότερα.
Πράκτορες της βουλγαρικής μυστικής αστυνομίας (Darzhavna Sigurnost; Bulgarian: Държавна сигурност, συντομογραφία ДС), επικουρούμενη από την KGB, είχαν κάνει στο παρελθόν δύο αποτυχημένες απόπειρες να σκοτώσουν τον Μάρκοφ πριν από την τρίτη επιτυχημένη απόπειρα. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1978 (67α γενέθλια του Τόντορ Ζίβκοβ), ο Μάρκοφ περπάτησε τη Γέφυρα Βατερλό που εκτείνεται στον ποταμό Τάμεση, και περίμενε σε μια στάση λεωφορείου για να πάρει το λεωφορείο για τη δουλειά του στο BBC. Ένιωσε έναν μικρό οξύ πόνο, όπως ένα δάγκωμα ή τσίμπημα εντόμου, στο πίσω μέρος του δεξιού μηρού του. Κοίταξε πίσω του και είδε έναν άνδρα να παίρνει μια ομπρέλα από το έδαφος. Ο άνθρωπος βιαστικά πέρασε στην άλλη πλευρά του δρόμου και πήρε σε ένα ταξί, το οποίο στη συνέχεια τον οδήγησε μακριά. Το γεγονός αναφέρεται ως "Βουλγαρική ομπρέλα" με το δολοφόνο να υποστηρίζεται ότι είναι ο Francesco Gullino, με την κωδική ονομασία "Piccadilly".
Όταν έφτασε στη δουλειά του στα γραφεία του BBC, ο Μάρκοφ παρατήρησε ότι ένα μικρό κόκκινο σπυράκι είχε σχηματιστεί στο σημείο του τσιμπήματος που είχε νιώσει νωρίτερα και ο πόνος δεν είχε μειωθεί ή διακοπεί. Είπε τουλάχιστον σε έναν από τους συναδέλφους του στο BBC για το περιστατικό αυτό. Εκείνο το βράδυ ανέπτυξε πυρετό και εισήχθη στο νοσοκομείο όπου και πέθανε τρεις μέρες αργότερα, στις 11 Σεπτεμβρίου 1978, στην ηλικία των 49. Η αιτία του θανάτου ήταν δηλητηρίαση από ένα σφαιρίδιο γεμάτο ρικίνη.
Έρευνα και επακόλουθα
Λόγω των συνθηκών και καταστάσεων ο Μάρκοφ έκανε τους γιατρούς να εκφράσουν την υποψία ότι είχε δηλητηριαστεί, η Μητροπολιτική Αστυνομία διέταξε λεπτομερή αυτοψία του σώματος του Μάρκοφ. Οι ιατροδικαστές ανακάλυψαν ένα σφαιρικό μεταλλικό σφαιρίδιο μεγέθους μιας κεφαλής καρφίτσας στο πόδι του Μάρκοφ.
"Χθες και σήμερα υποβλήθηκα σε ιατρική εξέταση. Η ακτινογραφία έδειξε ότι στη θέση του τραυματισμού ανάμεσα στο δέρμα και τα κόκαλα, υπάρχει ένα μικρό σφαιρίδιο διαμέτρου περίπου δύο χιλιοστών" (δήλωση του Vladimir Kostov στο σταθμό Radio Free Europe στις 15.09.1978).
Βασικός ύποπτος στην υπόθεση της δολοφονίας του Γκεόργκι Μάρκοφ θεωρήθηκε ένας Δανός υπήκοος, ιταλικής καταγωγής, ο Francesco Gullino, ή πράκτορας "Piccadilly". Σύμφωνα με την εκδοχή του Βούλγαρου δημοσιογράφου Hristo Hristov, ο Francesco Gullino, που είχε συλληφθεί δυο φορές στη Βουλγαρία για λαθρεμπόριο, είχε στρατολογηθεί από τη CSS, τη βουλγαρική μυστική αστυνομία, με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Ανακρίθηκε το 1993, με βάση τα στοιχεία που δόθηκαν από τις (νέες) βουλγαρικές δικαστικές αρχές, τόσο από τη δανέζικη αστυνομία, όσο και από την Scotland Yard, αλλά οι υπόνοιες εναντίον του δεν κατέληξαν σε αδιάσειστες κατηγορίες. Ο παρασημοφορημένος επί Ζίβκοβ πράκτορας "Piccadilly" για τις υπηρεσίες του υπέρ της "ασφάλειας και της δημόσιας τάξης της Βουλγαρίας" ζει σήμερα στην Αυστρία όπου ασχολείται με το εμπόριο έργων τέχνης.
Σαντζάκι του Σιρμίου
thumb|right|Το Σαντζάκι του Σιρμίου τον 17ο αιώνα thumb|right|Το Ζεμούν το 1608 Το Σαντζάκι του Σιρμίου (τουρκικά : Sirem sancağı), ή Σαντζάκι του Σίρεμ όπως ήταν γνωστή η Σίρμια (περιφέρεια του Σιρμίου) τότε, ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ανήκε διοικητικά στο Βιλαέτι της Βούδα και είχε πρωτεύουσα την πόλη Ντιμιτρόφσκα, σημερινή Σρέμσκα Μιτρόβιτσα.
Ιστορία
Το Σαντζάκι δημιουργήθηκε το 1541 μετά την Οθωμανική κατάκτηση της περιοχής και περιελάμβανε εδάφη της σημερινής Σερβίας. Κατοικούνταν από χριστιανούς κι μουσουλμάνους ενώ η πρωτεύουσα Μιτροβίτσα είχε κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό. Το 1699 το μεγαλύτερο μέρος του Σαντζακίου προσαρτήθηκε στην Αυστροουγγαρία με την Συνθήκη του Κάρλοβιτς, το υπόλοιπο προσαρτήθηκε και αυτό στην Αυστροουγγαρία με την Συνθήκη του Πασάροβιτς το 1718.
Διοικητική διαίρεση
Την περίοδο 1583-1587 το Σαντζάκι χωρίστηκε στους εξής ναχιγιέδες :
Το 1667 το Σαντζάκι χωρίστηκε στους εξής καζάδες:
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας Κατηγορία:Οθωμανική Κροατία Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη
Καλμπατζάρ
Το Καλμπατζάρ (Kəlbəcər, επίσης γνωστό ως Καρβατσάρ) είναι πόλη και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Καλμπατζάρ στο Αζερμπαϊτζάν.
Ιστορία
Το 1930 σχηματίστηκε η επαρχία Καλμπατζάρ με έκταση 1.936 τ.χλμ., τμήμα της Αζερικής ΣΣΔ. Το διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη του Καλμπατζάρ, η οποία απέκτησε καθεστώς πόλης το 1980.
Αρμενική κατοχή
Η πόλη καταλήφθηκε από τις τοπικές αρμενικές δυνάμεις κατά την διάρκεια της μάχης του Καλμπατζάρ, κοντά στο τέλος του πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και όλοι οι Αζέροι κάτοικοι του υποχρεώθηκαν να το εγκαταλείψουν. Στη συνέχεια απορροφήθηκε στην αυτοανακηρυχθείσα Δημοκρατία του Αρτσάχ και εντάχθηκε στην επαρχία Σαχουμιάν όπου μετονομάστηκε σε Καρβατσάρ (Քարվաճառ). Η πόλη επανοικίστηκε εν μέρει από Αρμένιους από την περιοχή του ανατολικού Σαχουμιάν και του Γκιουλιστάν που έφυγαν κατά τον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Το Παρατηρητήριο ανθρωπίνων Δικαιωμάτων συμπέρανε ότι κατά την διάρκεια της μάχης στο Καλμπατζάρ οι Αρμενικές δυνάμεις διέπραξαν πολλά εγκλήματα πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της αναγκαστικής φυγής του άμαχου πληθυσμού, της ρίψης πυρών αδιάκριτα και της ομηρίας κατοίκων.
Τον Απρίλιο του 1993, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε το Ψήφισμα 822 το οποίο ζητούσε την αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων από την επαρχία Καλμπατζάρ συμπεριλαμβανομένης της ομώνυμης πόλης.
Όλα οι Αζέροι κάτοικοι της πόλης αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη κατά τον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και εποικίστηκε από Αρμενίους από αλλού. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το Καρβατσάρ άρχισε να ανοικοδομείται. Οι υποδομές ανοικοδομήθηκαν και η πόλη είχε σύνδεση με το ηλεκτρικό ρεύμα και ένα κοντινό αυτοκινητόδρομο που το συνέδεε με την Αρμενία. Το 2018, το σχολείο της πόλης είχε 177 μαθητές.
Μετά το τέλος του πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ το 2020 οι Αρμένιοι πολίτες και στρατιώτες άρχισαν να εγκαταλείπουν την περιοχή του Καρβατσάρ στις 11 Νοεμβρίου 2020 σε προετοιμασία για την μεταφορά της σε αζερικό έλεγχο στις 15 Νοεμβρίου 2020. Έχει αναφερθεί ότι κάποιοι κάτοικοι καίνε τα σπίτια, τα σχολεία και τα δάση στην περιοχή, ενώ κατεγράφησαν κοπές δέντρων και καλωδίων ηλεκτροδότησης πριν την μεταφορά. Μερικοί Αρμένιοι κάτοικοι έχουν επίσης αναφερθεί να έχουν αφήσει απειλητικά μηνύματα με στόχο τους Αζέρους εκτοπισμένους κατοίκους που σχεδιάζουν να επιστρέψουν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους στην περιοχή.
Επιστροφή σε αζερικό έλεγχο
Ως μέρος μιας συμφωνίας που έληξε τον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ το 2020 η πόλη και η επαρχία της επρόκειτο να επιστραφεί στο Αζερμπαϊτζάν στις 15 Νοεμβρίου 2020 αλλά η προθεσμία παρατάθηκε για τις 25 Νοεμβρίου 2020.
Λίμνες, ποτάμια, βουνά και ζώνες
Υπάρχουν 13 λίμνες στις τοπικές πεδιάδες και βουνά.
Ο μεγαλύτερος ποταμός του Καλμπατζάρ είναι το Ταρτάρ. Οι παραπόταμοί του είναι ο Τουτχούν, ο Λεβ, ο Ζάιλικ, ο Αλολάρ και ο Γκαραρχάτζ (Σαρκάρ).
Υπάρχουν επίσης 20 γνωστές πηγές νερού στη πόλη.
Το 70-80% της επαρχίας του Καλμπατζάρ είναι ορεινό και καθένα από αυτά έχει όνομα. Δεδομένου ότι η κυκλοφορία των οχημάτων στα βουνά είναι περιορισμένη, οι ντόπιοι έχουν χωρίσει την περιοχή σε διαφορετικές ζώνες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καλμπατζάρ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ταρζάν (ταινία, 1999)
Ο Ταρζάν (πρωτότυπος τίτλος: Tarzan) είναι αμερικανική μιούζικαλ ταινία περιπέτειας κινουμένων σχεδίων του 1999, σε παραγωγή της Walt Disney Feature Animation για τη Walt Disney Pictures. Αποτελεί την 37η μεγάλου μήκους ταινία της Disney και την τελευταία που κυκλοφόρησε κατά την περίοδο της Αναγέννησής της, η οποία βασίστηκε στο έργο του Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ, Tarzan of the Apes. Αυτή η ταινία είναι η πρώτη κινουμένων σχεδίων που βασίστηκε στην ιστορία του Ταρζάν. Τη σκηνοθεσία ανέλαβαν ο Κέβιν Λίμα και ο Κρις Μπακ, ενώ το σενάριο έγραψαν οι Ταμπ Μέρφι, Μπομπ Τζούντικερ, Νόνι Γουάιτ και Ντέιβ Ρέινολντς. Τις φωνές τους στους πρωταγωνιστές χαρίζουν οι Τόνι Γκόλντγουϊν, Μίνι Ντράιβερ, Γκλεν Κλόουζ και Ρόζι Ο'Ντόνελ, μαζί με τους Μπράιαν Μπλεσντ, Λανς Χένρικσεν, Γουέιν Νάιτ και Νάιτζελ Χόθορν.
Η προ-παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε το 1995 με τον Λίμα να έχει επιλεχτεί ως ο σκηνοθέτης, ενώ αργότερα στη σκηνοθεσία προστέθηκε και ο Μπακ. Έπειτα από το πρώτο πρόχειρο σενάριο του Μέρφι, οι Τζούντικερ, Ουάιτ και Ρέινολντς προστέθηκαν στην ομάδα για να ανασχηματίσουν την τρίτη πράξη της ταινίας και να προσθέσουν περαιτέρω υλικό στο σενάριο. Ο Άγγλος μουσικός Φιλ Κόλινς προσλήφθηκε για να συνθέσει και να ηχογραφήσει τα τραγούδια της ταινίας, με το soundtrack να ολοκληρώνεται από συνθέσεις του Μαρκ Μανσίνα. Στο μεταξύ, η ομάδα της παραγωγής ταξίδεψε στην Ουγκάντα και στην Κένυα για να μελετήσουν τους γορίλες. Η εικονογράφηση της ταινίας έγινε στην Καλιφόρνια, στο Ορλάντο και στο Παρίσι, η οποία έγινε με τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και το πρωτοποριακό λογισμικό σύστημα Deep Canvas, κυρίως για τη δημιουργία τρισδιάστατων σκηνικών.
Ο Ταρζάν έκανε πρεμιέρα στο El Capitan Theatre στις 12 Ιουνίου 1999 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 16 Ιουνίου 1999. Έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν την εικονογράφηση και τη μουσική της ταινίας. Με τον προϋπολογισμό να φτάνει τα $130 εκατομμύρια (η ακριβότερη παραγωγή ταινίας κινουμένων σχεδίων έως τότε μέχρι και την παραγωγή της ταινίας Ο Πλανήτης των Θησαυρών το 2002), η ταινία είχε έσοδα $448.2 εκατομμύρια παγκοσμίως και έγινε η πέμπτη πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία του 1999 και η δεύτερη όσον αφορά τα κινούμενα σχέδια, πίσω από το Toy Story 2. Ήταν επίσης η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney που έκανε ντεμπούτο στην πρώτη θέση του Αμερικανικού box office από το 1995 και την ταινία Ποκαχόντας. Εξαιτίας της ταινίας δημιουργήθηκαν κι άλλα έργα όπως μια προσαρμογή για θεατρικό στο Μπρόντγουεϊ, μια τηλεοπτική σειρά και δύο συνέχειες που κυκλοφόρησαν απευθείας-σε-βίντεο, το Ταρζάν & Τζέιν και το Ταρζάν 2.
Πλοκή
Στα τέλη της δεκαετίας του 1880, ένα ζευγάρι Άγγλων και το βρέφος τους καταφέρνουν να σωθούν από ένα ναυάγιο, καταλήγοντας σε ένα άγνωστο τροπικό δάσος στο Κονγκό, στα παράλια της Αφρικής. Το ζευγάρι κτίζει ένα δεντρόσπιτο χρησιμοποιώντας τα ξύλα του πλοίου που ναυάγησε, αλλά σύντομα σκοτώνονται από τη λεοπάρδαλη με το όνομα Σάμπορ. Έχοντας χάσει το δικό της γιο εξαιτίας του Σάμπορ, μια θηλυκή γορίλας με το όνομα Κάλα, ακούει κλάματα και ακολουθώντας τον ήχο βρίσκει το ορφανό βρέφος στο δεντρόσπιτο. Εκεί, η Κάλα έρχεται αντιμέτωπη με τον Σάμπορ αλλά καταφέρνει να ξεφύγει μαζί με το βρέφος. Η Κάλα πηγαίνει το βρέφος στην αγέλη της για να το μεγαλώσει ως δικό της παιδί, μια πράξη που ο σύντροφός της και αρχηγός της αγέλης, Κέρτσακ, δεν εγκρίνει. Παρόλα αυτά το κρατάει και ονομάζει το παιδί Ταρζάν.
Στην ηλικία των πέντε, ο Ταρζάν αρχίζει να γίνεται φίλος με άλλα ζώα, συμπεριλαμβανομένων της θετής του ξαδέλφης και ανιψιάς των Κέρτσακ και Κάλα, Τερκ, και του παρανοϊκού αρσενικού ελέφαντα, Τάντορ. Παρά τις φιλίες του, τα ζώα εξακολουθούν να του συμπεριφέρονται διαφορετικά εξαιτίας του διαφορετικού του παρουσιαστικού, κάτι που τον οδηγεί να κάνει ό,τι μπορεί για να βελτιωθεί και να ταιριάξει στο περιβάλλον. Ως νεαρός ενήλικας, ο Ταρζάν καταφέρνει να σκοτώσει τον Σάμπορ με ένα δόρυ που δημιούργησε ο ίδιος, κερδίζοντας έστω και απρόθυμα τον σεβασμό του Κέρτσακ.
Η ειρηνική ζωή των γορίλων διακόπτεται από την άφιξη μιας ομάδας Άγγλων εξερευνητών, τον Καθηγητή Πόρτερ, την κόρη του Τζέιν και τον οδηγό τους, Κλέιτον. Οι εξερευνητές έχουν φτάσει στην περιοχή με σκοπό να μελετήσουν τους γορίλες. Η Τζέιν καταλάθος απομακρύνεται από την ομάδα και την κυνηγάει ένας κυνοκέφαλος πίθηκος (αν και στην ταινία αναφέρονται ως μπαμπουίνοι εξαιτίας της χρονολογίας), με τον Ταρζάν να τη σώζει. Ο Ταρζάν συνειδητοποιεί πως η Τζέιν είναι άνθρωπος, όπως κι εκείνος. Η Τζέιν τον οδηγεί στον καταυλισμό τους, όπου ο Πόρτερ και ο Κλέιτον δείχνουν ενδιαφέρον για εκείνον. Ο Πόρτερ τον βλέπει ως μια ευκαιρία για την επιστημονική πρόοδο, ενώ ο Κλέιτον επιθυμεί να τον πείσει να τους οδηγήσει στους γορίλες. Παρά τις προειδοποιήσεις του Κέρτσακ να μείνει μακριά από τους ανθρώπους, ο Ταρζάν συνεχίζει να πηγαίνει στον καταυλισμό όπου διδάσκεται πώς να μιλάει αγγλικά, καθώς και το πώς μοιάζει ο κόσμος των ανθρώπων. Καθώς ο χρόνος περνάει, ο Ταρζάν και η Τζέιν ερωτεύονται, αλλά ακόμα αρνείται να οδηγήσει τους εξερευνητές στους γορίλες εξαιτίας του Κέρτσακ.
Η επιστροφή των εξερευνητών στην Αγγλία σύντομα πλησιάζει και η Τζέιν ζητάει από τον Ταρζάν να πάει μαζί τους αλλά εκείνος της λέει να μείνει μαζί του στη ζούγκλα. Όταν η Τζέιν του λέει πως δε γίνεται και πως είναι πιθανόν να μην ξαναγυρίσει, ο Κλέιτον πείθει τον Ταρζάν πως η Τζέιν θα μείνει για πάντα μαζί του αν την οδηγήσει στους γορίλες. Ο Ταρζάν συμφωνεί και οδηγεί τους τρεις τους στη φωλιά των γορίλων, ενώ η Τερκ και ο Τάντορ παρασύρουν τον Κέρτσακ μακριά ώστε να μην επιτεθεί στους ανθρώπους. Ο Πόρτερ και η Τζέιν είναι ενθουσιασμένοι που συναναστρέφονται με τους γορίλες, αλλά όταν ο Κέρτσακ επιστρέφει και τους βλέπει, τους επιτίθεται. Ο Ταρζάν τον κρατάει έτσι ώστε οι άνθρωποι να καταφέρουν να ξεφύγουν, με αποτέλεσμα ο Κέρτσακ να τον κατηγορήσει πως πρόδωσε την αγέλη. Η Κάλα πηγαίνει τον Ταρζάν στο δεντρόσπιτο όπου τον βρήκε, δείχνοντάς του την αλήθεια για το παρελθόν του και λέγοντάς του πως θέλει να νιώθει ικανοποιημένος με όποια απόφαση κι αν πάρει: να μείνει ή να φύγει. Τελικά, ο Ταρζάν φοράει το κοστούμι του πατέρα του, εκφράζοντας την απόφασή του να πάει στην Αγγλία.
Όταν την επόμενη μέρα ο Ταρζάν επιβιβάζεται στον πλοίο με την Τζέιν και τον Πόρτερ, ο Κλέιτον τους στήνει ενέδρα μαζί με τους λαθρεπιβάτες κακοποιούς του πλοίου. Ο Κλέιτον ελπίζει και σχεδιάζει να αρπάξει τους γορίλες τώρα που ξέρει πού βρίσκεται η φωλιά τους και κλειδώνει τον Ταρζάν, την Τζέιν και τον Πόρτερ για να τους αποτρέψει από το να επέμβουν. Ο Ταρζάν καταφέρνει να αποδράσει με τη βοήθεια των Τερκ και Τάντορ κι επιστρέφει στην ζούγκλα για να σώσει τους γορίλες. Ο Κλέιτον πυροβολεί τον Κέρτσακ και μονομαχεί με τον Ταρζάν στις κορυφές των δέντρων. Ο Ταρζάν σώζει τη ζωή του Κλέιτον και τον παγιδεύει στα κλήματα, αλλά ο Κλέιτον προσπαθεί να απελευθερωθεί. Στην προσπάθειά του να απελευθερωθεί, πέφτει από το δέντρο και πεθαίνει. Ο Κέρτσακ, αφήνοντας την τελευταία του πνοή, με τα τελευταία του λόγια συγχωρεί τον Ταρζάν και τον ονομάζει ως τον νέο αρχηγό των γορίλων, ενώ τον αποδέχεται ως τον θετό του γιο.
Την επόμενη μέρα, ο Πόρτερ και η Τζέιν ετοιμάζονται και πάλι να φύγουν, αλλά ο Ταρζάν παραμένει στη ζούγκλα με τους γορίλες. Καθώς το πλοίο απομακρύνεται, ο Πόρτερ ενθαρρύνει την κόρη του να μείνει με τον Ταρζάν και τότε η Τζέιν πηδάει από το πλοίο για να τον συναντήσει. Ο Πόρτερ την ακολουθεί κι έτσι οι δυο τους επανενώνονται με τον Ταρζάν και ξεκινούν την καινούρια τους ζωή στη ζούγκλα.
Συντελεστές
Σκηνοθετική Επιμέλεια: Ηλίας Πλακίδης
Μετάφραση: Ζωή Ρηγοπούλου
Προσαρμογή: Μαρία Πλακίδη
Ανάπτυξη
Ο Ταρζάν της Disney ήταν η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων που έγινε ποτέ με θέμα τον Ταρζάν. Ο Τόμας Σουμάχερ, ο Πρόεδρος των Feature Animation, ξαφνιάστηκε για το γεγονός πως δεν υπήρχαν προηγούμενες προσπάθειες στο να γίνει μια ταινία κινουμένων σχεδίων με αυτό το θέμα λέγοντας: «Εδώ υπάρχει ένα βιβλίο το οποίο φωνάζει για να γίνει ταινία κινουμένων σχεδίων. Παρόλα αυτά είμαστε οι πρώτοι που μετέφεραν τον Ταρζάν από τις σελίδες στην οθόνη και παρουσίασαν τον χαρακτήρα όπως σκόπευε ο Μπάροουζ». Σημείωσε επίσης πως στην εικονογραφημένη μορφή, ο Ταρζάν είναι ικανός να επικοινωνήσει με τα ζώα σε πιο βαθύ επίπεδο σε σχέση με τις live-action εκδοχές.
Μετά τη δουλειά του στην Γκουφοταινία στα τέλη του 1994, ο Κέβιν Λίμα προσεγγίστηκε από τον τότε πρόεδρο των στούντιο, Τζέφρι Κάτζενμπεργκ, για να σκηνοθετήσει τον Ταρζάν, ο οποίος επιθυμούσε να γίνει η εικονογράφηση σε ένα στούντιο στον Καναδά το οποίο εικονογραφούσε συνήθως τηλεοπτικές σειρές. Ο Λίμα ήταν απρόθυμος να το κάνει αυτό εκεί εξαιτίας της πολυπλοκότητας της εικονογράφησης που έπρεπε να γίνει από μη έμπειρους εικονογραφιστές. Μετά την παραίτηση του Κάτζενμπεργκ από τη Walt Disney Company, ο Λίμα προσεγγίστηκε για ακόμα μία φορά για το ίδιο πρότζεκτ από τον Μάικλ Άισνερ, ο οποίος αποφάσισε να γίνει η ταινία στο τμήμα των Feature Animation στούντιο, κάτι με το οποίο συμφωνούσε ο Λίμα και υπέγραψε. Μετά από αυτό, ο Λίμα αποφάσισε να διαβάσει το Tarzan of the Apes οπότε και ξεκίνησε να οραματίζεται δύο ενωμένα χέρια ως θέμα. Αυτή η εικόνα έγινε ένα σημαντικό σύμβολο των σχέσεων μεταξύ των χαρακτήρων της ταινίας και μια μεταφορά στην αναζήτηση του Ταρζάν για την ταυτότητά του. «Έψαχνα για κάτι που θα υπογράμμιζε την αίσθηση του Ταρζάν να είναι ίδιος, αλλά ταυτόχρονα και διαφορετικός από την οικογένεια γορίλων στην οποία ανήκε» είπε ο Λίμα συνεχίζοντας: «Η εικόνα των δύο ενωμένων χεριών πρωτοπαρουσιάστηκε ως ιδέα στο πώς ο Ταρζάν συνειδητοποιεί πως εκείνος και η Τζέιν είναι σωματικά ίδιοι». Μετά την δύο μηνών μελέτη του στο βιβλίο, ο Λίμα προσέγγισε τον φίλο του, Κρις Μπακ, ο οποίος μόλις είχε ολοκληρώσει τη δουλειά του στην ταινία Ποκαχόντας, για να τον ρωτήσει αν θα ενδιαφερόταν να είναι συν-σκηνοθέτης στο πρότζεκτ. Ο Μπακ αρχικά ήταν σκεφτικός, αλλά τελικά αποδέχτηκε την πρόταση όταν άκουσε τις ιδέες του Λίμα για την ταινία. Μέχρι τον Απρίλιο του 1995, η εφημερίδα Los Angeles Times ανέφερε πως η ταινία βρισκόταν στα προκαταρκτικά της στάδια με τον Λίμα και τον Μπακ να σκηνοθετούν, μετά την απόκτηση των δικαιωμάτων της ιστορίας από την Disney.
Σενάριο
Ο Ταμπ Μέρφι, ο οποίος μόλις είχε ολοκληρώσει τη δουλειά του στην ταινία Η Παναγία των Παρισίων, προσελκύστηκε από το θέμα «άντρας εναντίον φύσης» του Ταρζάν και ξεκίνησε να γράφει ένα πρώτο πρόχειρο σενάριο τον Ιανουάριο του 1995. Για την τρίτη πράξη της ταινίας, ο Μέρφι πρότεινε πως ο Ταρζάν θα έπρεπε να φύγει για την Αγγλία, όπως και στο βιβλίο, αλλά οι σκηνοθέτες ένιωσαν πως κάτι τέτοιο δε συμβάδιζε με το κεντρικό θέμα που είχαν στο μυαλό τους στο τι ορίζει μια οικογένεια. Προκειμένου να παραμείνει ο Ταρζάν στη ζούγκλα, η τρίτη πράξη έπρεπε να ανασχηματιστεί ώστε να επαναπροσδιοριστεί ο ρόλος του κακού και να εφευρεθεί ένας τρόπος ώστε οι γορίλες να βρεθούν σε κίνδυνο. Σε αυτή την απόκλιση από το βιβλίο του Μπάροουζ, ένας κακός με το όνομα Κλέιτον δημιουργήθηκε, ο οποίος θα ήταν ο οδηγός του Καθηγητή Αρχιμήδη Πόρτερ και της κόρης του, Τζέιν. Επιπρόσθετα, ο Κέρτσακ χαρακτηρίστηκε εκ νέου και από ώριμος άγριος γορίλας έγινε ο προστάτης της αγέλης των γορίλων.
Μια πρόκληση που είχαν να αντιμετωπίσουν οι σεναριογράφοι ήταν το πώς ο Ταρζάν θα μάθαινε για το παρελθόν του. Η παραγωγός Μπόνι Άρνολντ λέει: «Όταν η Κάλα πηγαίνει τον Ταρζάν πίσω στο δεντρόσπιτο, ουσιαστικά του λέει πως είναι υιοθετημένος. Αυτό επιβαλλόταν μετά τη συνάντησή του με τους ανθρώπους και αναγνωρίζοντας πως είναι ένας από αυτούς». Ως ένας τρόπος για να εξερευνήσουν τα συναισθήματα μιας τέτοιας σκηνής, η Άρνολντ έφερε στα στούντιο γονείς που είχαν υιοθετήσει παιδιά για να μιλήσουν με την ομάδα. Ένα άλλο ζήτημα, ήταν ο έμφυτος και εμφανής ρατσισμός που υπήρχε στην αυθεντική ιστορία του Ταρζάν του Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ. Συνειδητά, οι σεναριογράφοι επέλεξαν να μην συμπεριλάβουν καθόλου Αφρικανούς χαρακτήρες, έτσι ώστε να αποφύγουν αυτό το θέμα.
Κάστινγκ
Ο Μπρένταν Φρέιζερ πέρασε δύο φορές από ακρόαση για τον ομότιτλο χαρακτήρα πριν αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Ο γκαφατζής της ζούγκλας. Ο Τόνι Γκόλντγουϊν πέρασε επίσης από ακρόαση για τον ομότιτλο ρόλο και, σύμφωνα με τον συν-σκηνοθέτη Κέβιν Λίμα, ο Γκόλντγουϊν πήρε τον ρόλο εξαιτίας της «αίσθησης του ζώου» που είχε στις αναγνώσεις του και κάποιων «εξαιρετικών μιμήσεων μπαμπουίνων». Για τη χαρακτηριστική κραυγή του Ταρζάν, ο Λίμα και ο Μπακ επιθυμούσαν την παραδοσιακή κραυγή αλλά ο Γκόλντγουϊν είχε δυσκολίες στο να την παράγει δηλώνοντας: «Ήταν πολύ δύσκολο να το κάνω, σωματικά». Τελικά, αυτός που έκανε την κραυγή ήταν ο συμπρωταγωνιστής του, Μπράιαν Μπλεσντ.
Η Τερκ είχε αρχικά γραφτεί να είναι αρσενικός γορίλας, αλλά μετά την ακρόαση της Ρόζι Ο'Ντόνελ, η Τερκ έγινε θηλυκός γορίλας. Επιπλέον, ο Γούντι Άλεν είχε αρχικά αναλάβει τον ρόλο του νευρωτικού ελέφαντα Τάντορ. Ωστόσο, ο Κάτζενμπεργκ τον έπεισε να παρατήσει το πρότζεκτ για την ταινία κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Pictures, Antz, με αντάλλαγμα η εταιρία να διανέμει τις επόμενες τέσσερις ταινίες του. Συμφωνώντας, ο Άλεν αποχώρησε από τον Ταρζάν το 1996 και αντικαταστάθηκε από τον Γουέιν Νάιτ.
Εικονογράφηση
Οι εικονογραφιστές χωρίστηκαν σε δύο ομάδες με τη μία να βρίσκεται στο Παρίσι και την άλλη στο Μπέρμπανκ. Η απόσταση των 6000 μιλίων και η διαφορά στην ώρα έθεσαν προκλήσεις στη συνεργασία, ειδικά για σκηνές με τον Τάρζαν και την Τζέιν. Ο Γκλεν Κιν ήταν ο επικεφαλής της εικονογράφησης για τον Ταρζάν στο Παρίσι, ενώ ο Κεν Ντάνκαν ήταν ο επικεφαλής εικονογράφησης για την Τζέιν στο Μπέρμπανκ. Για να διευκολυνθεί ο συντονισμός των σκηνών με πολλούς χαρακτήρες, οι εικονογραφιστές χρησιμοποίησαν ένα σύστημα που ονόμασαν «μηχάνημα σκηνών», με το οποίο μπορούσαν να στέλνουν ακατέργαστα σχέδια από το ένα στούντιο στο άλλο. Στο μεταξύ, μετά την παραγωγή της Μουλάν, διακόσιοι εικονογραφιστές από τα στούντιο στη Φλόριντα παρείχαν εικονογράφιση χαρακτήρων και ειδικών εφέ, για τα οποία οι σκηνοθέτες έπρεπε να συζητούν καθημερινά μέσω τηλεδιασκέψεων και με τα τρία στούντιο.
Ο Κιν εμπνεύστηκε να κάνει τον Ταρζάν να «σερφάρει» μέσα στα δέντρα εξαιτίας του ενδιαφέροντος που είχε ο γιος του για τα extreme sports, και ξεκίνησε να δουλεύει πάνω σε μια δοκιμαστική σκηνή. Οι σκηνοθέτες εξέφρασαν την ανησυχία τους πως ο Ταρζάν θα περνιόταν για «τύπος του σερφ» αλλά, όταν ο Κιν τους αποκάλυψε την δοκιμαστική σκηνή τους άρεσε αρκετά ώστε την χρησιμοποίησαν και στην ταινία κατά τη διάρκεια της σκηνής «Son of Man», με τις κινήσεις του Ταρζάν να είναι εμπνευσμένες από τον skateboarder, Τόνι Χοκ. Αν και αρχικά ο Κιν πίστευε πως θα ήταν εύκολο να εικονογραφηθεί ο Ταρζάν εξαιτίας του ότι φορούσε μόνο ένα κομμάτι ρούχου, συνειδητοποίησε πως θα χρειαζόταν ένα πρότυπο πλήρους ανθρώπινου λειτουργικού μυϊκού συστήματος, ενώ αυτό θα έπρεπε ταυτόχρονα να κινείται όπως ένα ζώο. Για να καταλάβει τις κινήσεις του Ταρζάν, η ομάδα στο Παρίσι μελέτησε διάφορα ζώα έτσι ώστε να ενσωματώσουν τις κινήσεις τους στον χαρακτήρα. Επίσης συμβουλεύτηκαν έναν καθηγητή ανατομίας. Αυτό οδήγησε τον Ταρζάν να είναι ο πρώτος χαρακτήρας της Disney που εμφάνιζε στην οθόνη με ακρίβεια το πώς δούλευαν οι ανθρώπινοι μύες.
Για να προετοιμαστούν για την εικονογράφηση των γορίλων, η ομάδα παρακολούθησε διαλέξεις για πρωτεύοντα, επισκέφτηκε ζωολογικούς κήπους και μελέτησε ντοκιμαντέρ, ενώ μια υποομάδα παρακολούθησε ανατομή γορίλα για να μάθουν για το μυικό τους σύστημα. Το 1996, η ομάδα πήγε για δύο εβδομάδες για σαφάρι στην Κένυα με σκοπό να βγάλουν φωτογραφίες και να παρατηρήσουν τα ζώα. Στο ταξίδι, επισκέφτηκαν το Εθνικό Πάρκο Bwindi Impenetrable στην Ουγκάντα για να δουν τους γορίλες των βουνών στο φυσικό τους περιβάλλον και να εμπνευστούν από το σκηνικό. Το 2000, ο Κρις Μπακ επανέλαβε το ταξίδι με συνοδεία δημοσιογράφων για την προώθηση της κυκλοφορίας της ταινίας σε home video.
Για να δημιουργήσουν τα σαρωτικά τρισδιάστατα σκηνικά, η παραγωγική ομάδα του Ταρζάν ανέπτυξε μια 3D τεχνική ζωγραφικής και απόδοσης, γνωστή ως Deep Canvas. Αυτή η τεχνική επιτρέπει στους καλλιτέχνες να παράγουν εικόνες στον υπολογιστή οι οποίες όμως μοιάζουν να ζωγραφίστηκαν παραδοσιακά, σύμφωνα με τον καλλιτεχνικό σκηνοθέτη Ντάνιελ Στ. Πιέρ. Για αυτή την πρόοδο, η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών επιβράβευσε τους δημιουργούς του Deep Canvas με το Βραβείο Τεχνικής Επιτεύξεως το 2003. Μετά τον Ταρζάν, η τεχνική Deep Canvas χρησιμοποιήθηκε για αρκετές σκηνές στην ταινία Η Χαμένη Ατλαντίδα (2001), ιδιαίτερα σε μεγάλες πανοραμικές λήψεις του νησιού και σε σκηνές δράσεις. Επεκτεινόμενη για να υποστηρίζει και αντικείμενα του σκηνικού που κινούνται, η Deep Canvas χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργήσει περίπου το 75% του περιβάλλοντος στο επόμενο μεγάλο πρότζεκτ της Disney, την ταινία δράσης κινουμένων σχεδίων Ο Πλανήτης των Θησαυρών (2002).
Μουσική
Το 1995, ο Φιλ Κόλινς (ο οποίος είχε ανακοινώσει πρόσφατα την αποχώρησή του από το συγκρότημα Genesis) προσλήφθηκε αρχικά ως στιχουργός, έπειτα από πρόταση του μουσικού παραγωγού της Disney, Κρις Μόνταν. Μετά την επιτυχία του με την ταινία Μπάστερ (1988), ο Κόλινς δεν είχε πρόβλημα να γράψει τα τραγούδια για τον Ταρζάν. Νωρίς κατά τη διάρκεια της παραγωγής, οι σκηνοθέτες Κέβιν Λίμα και Κρις Μπακ αποφάσισαν να μην ακολουθήσουν τη συνηθισμένη παράδοση της Disney όπου τα τραγούδια ερμήνευαν οι χαρακτήρες της ταινίας. «Δεν ήθελα ο Ταρζάν να τραγουδάει», δήλωσε ο Λίμα συνεχίζοντας: «Απλά δεν μπορούσα να φανταστώ έναν ημίγυμνο άντρα να κάθεται πάνω σε ένα κλαδί και να τραγουδάει. Σκέφτηκα πως θα έμοιαζε γελοίο». Αντ'αυτού, ο Κόλινς θα ερμήνευε τα τραγούδια της ταινίας, εξυπηρετώντας ως αφηγητής. Η επιλογή του Κόλινς, ενός διάσημου και καταξιωμένου σύγχρονου καλλιτέχνη, οδήγησε σε συγκρίσεις με τη μουσική που ο Έλτον Τζον είχε γράψει για την ταινία Ο Βασιλιάς των Λιονταριών. Ο Ταρζάν μεταγλωττίστηκε σε 35 γλώσσες, τις περισσότερες που είχε μεταφραστεί μια ταινία της Disney μέχρι τότε, και ο Κόλινς ηχογράφησε τα τραγούδια του στα Γαλλικά, Ιταλικά, Γερμανικά και Ισπανικά για τις μεταγλωττισμένες εκδοχές του soundtrack της ταινίας. Σύμφωνα με τον Κόλινς, τα περισσότερα από τα τραγούδια που έγραψε για τον Ταρζάν προέρχονταν από συνεδρίες αυτοσχεδιασμού και τις αντιδράσεις του καθώς διάβαζε το σενάριο. Τρία από τα τραγούδια που έγραψε, τα «Son of Man», «Trashin' the Camp» και «Strangers Like Me», βασίζονταν στις αρχικές του εντυπώσεις όταν διάβασε το αυθεντικό βιβλίο της ιστορίας. Τα άλλα δύο τραγούδια ήταν το «You'll Be in My Heart», ένα νανούρισμα το οποίο τραγούδησε η Κάλα στον Ταρζάν (ερμηνεία από την Γκλεν Κλόουζ) και το «Two Worlds», ένα τραγούδι το οποίο ο Κόλινς έγραψε για να λειτουργήσει ως ο ύμνος του Ταρζάν.
Το ορχηστρικό κομμάτι του soundtrack συνέθεσε ο Μαρκ Μανσίνα, ο οποίος είχε δουλέψει προηγουμένως στην ταινία Ο Βασιλιάς των Λιονταριών και στο ομότιτλο μιούζικαλ. Ο Μανσίνα και ο Κόλινς δούλεψαν στενά για να δημιουργήσουν μουσική που θα συμπλήρωνε το σκηνικό της ταινίας και χρησιμοποίησαν πολλά αδιευκρίνιστα μουσικά όργανα από την προσωπική συλλογή του Μανσίνα. «Η ιδέα της συμφωνίας της μουσικής και των τραγουδιών λειτούργησε ως μία οντότητα καθώς ο Φιλ κι εγώ δουλεύαμε παράλληλα για να δημιουργήσουμε αυτό που ακούτε στην ταινία» είπε ο Μανσίνα.
Ο Τάι Μπαρ από το Entertainment Weekly έδωσε στο soundtrack ένα Β-, δηλώνοντας πως ήταν περίεργα μοιρασμένο ανάμεσα στα τραγούδια του Κόλινς και στην παραδοσιακή μουσική επένδυση, επιβαρυμένο με τόσες πολλές διαφορετικές εκδοχές των κομματιών και σε μερικές περιπτώσεις έφερε ομοιότητες με τη μουσική επένδυση των ταινιών Ο Βασιλιάς των Λιονταριών και Star Wars.
Λίστα κομματιών
250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Κυκλοφορία
Στις 12 Ιουνίου 1999, η ταινία έκανε πρεμιέρα στο El Capitan Theatre με το καστ και τους σκηνοθέτες να παρευρίσκονται εκεί, ενώ μετά την πρεμιέρα ακολούθησε μια συναυλία διάρκειας σαράντα λεπτών, όπου ο Φιλ Κόλινς ερμήνευσε τραγούδια της ταινίας. Στις 23 Ιουλίου 1999, η Disney ξεκίνησε την κυκλοφορία του Ταρζάν με ψηφιακή προβολή μόνο σε τρεις αίθουσες, συμπεριλαμβανομένου και του συγκροτήματος Pleasure Island του Walt Disney World στη Φλόριντα, για τρεις εβδομάδες. Αν και στις ταινίες Star Wars: Επεισόδιο I - Η Αόρατη Απειλή και Ένας ιδανικός σύζυγος δόθηκε ψηφιακή προβολή νωρίτερα παρόλο που είχαν γυριστεί σε φωτογραφικό φιλμ, ο Ταρζάν ήταν αξιοσημείωτος ως η πρώτη μεγάλη κυκλοφορία που είχε παραχθεί, επεξεργαστεί και προβληθεί ψηφιακά.
Προώθηση
Το τμήμα καταναλωτικών προϊόντων της Disney κυκλοφόρησε μια σειρά από παιχνίδια, βιβλία και λούτρινα ζωάκια για τον Ταρζάν και σε συνεργασία με την Mattel παρήγαγε μια σειρά από χνουδωτά παιχνίδια και φιγούρες δράσης. Η Mattel παρήγαγε επίσης μια φιγούρα δράσης του Ταρζάν, η οποία όμως αποσύρθηκε από την αγορά έπειτα από παράπονα σχετικά με τις ακατάλληλες κινήσεις του χεριού του Ταρζάν. Συνεχίζοντας την διαφημιστική συμμαχία με τα McDonald's, η προωθητική καμπάνια ξεκίνησε τη μέρα πρώτης προβολής της ταινίας με αρκετά παιχνίδια να συνοδεύουν τα παιδικά γεύματα Happy Meal και με καλαμάκια αναψυκτικών να αναπαράγουν την κραυγή του Ταρζάν. Η Disney συνεργάστηκε επίσης με τη Nestle για τη δημιουργία ζαχαρωτών με θέμα τον Ταρζάν, συμπεριλαμβανομένου και σοκολατένιες μπάρες με γεύση μπανάνα. Στις αρχές του 2000, η Disney συνεργάστηκε και πάλι με τα McDonald's για την κυκλοφορία ενός σετ οκτώ παιχνιδιών που θα δίνονταν με τα παιδικά γεύματα για την προώθηση της κυκλοφορίας της ταινίας σε home video. Προσέφεραν επίσης επιλογές φαγητών με θέμα τον Ταρζάν, όπως παγωτά μπανάνα και μπιφτέκια της ζούγκλας.
Home media
Την 1η Φεβρουαρίου 2000, η ταινία κυκλοφόρησε σε VHS και DVD. Η εκδοχή του DVD περιελάμβανε έξτρα υλικό, συμπεριλαμβανομένων ενός μουσικού βίντεο για το «Strangers Like Me», το πώς δημιουργήθηκε το «Trashin' the Camp» με τους Φιλ Κόλινς και NSYNC και ένα διαδραστικό τρίβια παιχνίδι. Μια συλλεκτική έκδοση 2-δίσκων κυκλοφόρησε στις 18 Απριλίου 2000. Περιελάμβανε ηχητικό σχολιασμό από τους σκηνοθέτες, πίσω από τις σκηνές υλικό και συμπληρώματα με λεπτομέρειες της κληρονομιάς του Ταρζάν και την ανάπτυξη της ταινίας. Και οι δύο κυκλοφορίες αποσύρθηκαν από την αγορά στις 31 Ιανουαρίου 2002. Στις 15 Οκτωβρίου 2005, η Disney κυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση σε DVD. Η πρώτη κυκλοφορία της ταινίας σε Blu-ray έγινε στην Ευρώπη στις αρχές του 2012, ενώ στις 12 Αυγούστου 2014, κυκλοφόρησε ειδική έκδοση σε Blu-ray, DVD και Ψηφιακή ψηλής ευκρίνειας.
Κριτικές
Το περιοδικό Entertainment Weekly συνέκρινε τα οπτικά εφέ της ταινίας με αυτά της ταινίας The Matrix, γράφοντας πως είχε «την πιο καθαρή και καλοφτιαγμένη δουλειά σε υπολογιστή για τα φόντα από τότε που ο Κιάνου Ριβς έκανε τη χαρακτηριστική κίνηση γέρνοντας προς τα πίσω σε αργή κίνηση, για να αποφύγει τη σφαίρα». Το ανέλυσαν περιγράφοντας το πως οι χαρακτήρες κινούνταν άψογα μέσα στο φόντο, δίνοντας στην ταινία μια μοναδική τρισδιάστατη αίσθηση που ξεπέρασε κατά πολύ την ποιότητα των προηγούμενων live-action προσπαθειών. Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία 4 αστέρια και έκανε παρόμοια σχόλια, περιγράφοντάς την ως «μια ακόμα προσπάθεια από τη Disney να ανεβάσει τον πήχη της εικονογράφησης» με σκηνές που «κινούνται μέσα στον χώρο με μια ελευθερία που σε παλαιότερες ταινίες ούτε που τις ονειρεύονταν και ανέφικτες από οποιαδήποτε live-action διαδικασία». Βραβεύοντας την ταινία με τρία αστέρια, ο Τζέιμς Μπεραρντινέλι έγραψε: «Από καθαρά οπτική άποψη, αυτή μπορεί να είναι η πιο εντυπωσιακή από όλες τις παραδοσιακά εικονογραφημένες ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney. Τα σκηνικά είναι πλούσια, οι χαρακτήρες καλά συνειδητοποιημένοι και οι σκηνές δράσης είναι ιλιγγιώδεις, με συχνές αλλαγές στην προοπτική και στις γωνίες της κάμερας. Καμία συμβατική ταινία κινουμένων σχεδίων δεν ήταν τόσο φιλόδοξη στο παρελθόν». Ο Ντίσον Χάουι, γράφοντας για την εφημερίδα The Washington Post, ισχυρίστηκε πως η ταινία «δεν βρίσκεται εκεί ψηλά μαζί με τις ταινίες Αλαντίν, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών και Η Μικρή Γοργόνα, αλλά βρίσκεται σίγουρα πιο πάνω από τις ταινίας Ηρακλής και Ποκαχόντας». Ο Τοντ ΜακΚάρθι από το περιοδικό Variety αποδείχθηκε να είναι λιγότερο ενθουσιασμένος με την εικονογράφηση, ισχυριζόμενος πως ήταν «πλούσια σε λεπτομέρειες και χρωματικά, αλλά η εικονογράφηση και τα γραφικά σε υπολογιστή είναι συχνά αναμειγμένα και συνδυασμένα με τρόπους που τα κάνουν πιο ενοχλητικά μέσω των διαφορών τους παρά βοηθητικά μέσω της ζωντάνιας τους».