cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χένρυ Μίλλερ
Βιογραφία
Επέστρεψε στην Αμερική το 1940 και για ένα διάστημα ταξίδεψε ανά την χώρα, γεγονός που οδήγησε και στην έκδοση του Κλιματισμένος εφιάλτης (Air-conditioned Nightmare), έργο ταξιδιωτικό αλλά και κριτικό απέναντι στα ήθη της αμερικανικής κοινωνίας. Το 1944 εγκαταστάθηκε στο Μπιγκ Σερ της Καλιφόρνιας, όπου έζησε μέχρι το 1963 και εξακολούθησε να γράφει. Σε αυτό το διάστημα ολοκλήρωσε και δημοσίευσε αρκετά έργα, μεταξύ των οποίων η αυτοβιογραφική τριλογία Η Ρόδινη Σταύρωση, αποτελούμενη από τα βιβλία Sexus (1949), Plexus (1953) και Nexus (1960) καθώς και το Ο καιρός των δολοφόνων (1956), που αποτυπώνει τη σχέση του Μίλλερ με το έργο του γάλλου ποιητή Ρεμπώ. Το 1961 εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Αμερική o Τροπικός του Καρκίνου προκαλώντας δικαστικές διαμάχες περί λογοκρισίας του έργου που κατέληξαν οριστικά στην μη απαγόρευση του το 1964.
Τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια της ζωής του έζησε στο Λος Άντζελες. Μετά το θάνατό του, το 1980, αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του σκορπίστηκαν στο Μπιγκ Σερ όπου έζησε και το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του.
Ζωγραφική
Ο Μίλλερ εκτός από τη λογοτεχνία, ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική, πραγματοποιώντας και εκθέσεις έργων του, που αποτελούσαν κυρίως υδατογραφίες. Η πρώτη του ατομική έκθεση οργανώθηκε το 1927 ενώ ακολούθησαν και άλλες σε διάφορες χώρες. Εκτιμάται πως συνολικά ολοκλήρωσε περισσότερα από διακόσια έργα, μέρος των οποίων φιλοξενείται στα Μουσείο Τέχνης Χένρυ Μίλλερ στην πόλη Ναγκάνο της Ιαπωνίας και στο Μπιγκ Σερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι
IVSN
To IVSN (Initial Voice Switched Network) ήταν ένα αυτόματο αναλογικό σύστημα τηλεφωνίας μεταξύ των διαφόρων χρηστών του ΝΑΤΟ, από το 1980. Το IVSN αποτελούσε υποσύστημα του ευρύτερου επικοινωνιακού συστήματος NICS (NATO Integrated Communications System), και ήταν παρόμοιο στη λειτουργία του με το πολιτικό σύστημα αναλογικής τηλεφωνίας PSTN.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεφωνία Κατηγορία:ΝΑΤΟ
Ρίτα Μπαρβερά
Η Ρίτα Μπαρβερά (María Rita Barberá Nolla, ['ri.ta β̞aɾ.β̞e'.ɾa], Βαλένθια, 16 Ιουλίου 1948 - Μαδρίτη, 23 Νοεμβρίου 2016) ήταν Ισπανίδα πολιτικός, μέλος της Λαϊκής Συμμαχίας και ιδρυτικό μέλος του Λαϊκού Κόμματος, δήμαρχος της Βαλένθια για 23 χρόνια μεταξύ 1991 και 2015 και γερουσιαστής από τον Ιούνιο του 2016 μέχρι τον θάνατό της από καρδιακό τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Βιογραφία και πολιτική πορεία
Ο πατέρας της ήταν μέλος της Ισπανικής Φάλαγγας και η μητέρα της κληρονόμος μία εκ των σημαντικότερων εταιρειών κεραμικών της Βαλενθιακής Χώρας. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Βαλένθια και Επιστήμες της Επικοινωνίας σε αυτό της Μαδρίτης. Εργάστηκε αρχικά ως δημοσιογράφος και έπειτα ως δημόσιος υπάλληλος. Εντάχθηκε στις τάξεις της Λαϊκής Συμμαχίας και το 1983 προήδρευσε της κομματικής ομάδας στο Κοινοβούλιο της Βαλένθιανικής Κοινότητας. Συμμετείχε στην επανίδρυση του κόμματος ως Λαϊκό Κόμμα το 1989 και υπήρξε υποψήφια για τη δημαρχία της πόλης το 1991. Παρά τη συγκέντρωση περισσότερων ψήφων από την υποψήφια των Σοσιαλιστών και απερχόμενη δήμαρχο, Κλεμεντίνα Ρόδενας, η Μπαρβερά αναδείχθηκε δήμαρχος με την υποστήριξη της Βαλενθιανικής Ένωσης. Επανέλαβε την εκλογή της στο ίδιο αξίωμα πέντε ακόμη φορές, με την ήττα να επέρχεται το 2015 μετά τη συνεργασία του Σοσιαλιστικού Κόμματος με τη Δέσμευση που ανέδειξε δήμαρχο τον Ζοάν Ριβό.
Ορίστηκε γερουσιαστής μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2016 όσο παράλληλα πραγματοποιείτο μια δικαστική έρευνα εις βάρος της. Αρχικά ήταν ενταγμένη στην κοινοβουλευτική ομάδα του Λαϊκού Κόμματος αλλά λόγω της παραπάνω εμπλοκής της αναγκάστηκε να αποχωρήσει και να λειτουργήσει ως ανεξάρτητη. Την επόμενη μέρα της πρώτης κατάθεσής της απεβίωσε από καρδιακό σε ξενοδοχείο της Μαδρίτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαϊκό Κόμμα (Ισπανία) Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί Κατηγορία:Δήμαρχοι της Βαλένθια
1720
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1720 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άιβαρ
Έγινε δημοφιλές έδεσμα στη Γιουγκοσλαβία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και σήμερα είναι δημοφιλές σε όλα τα Βαλκάνια.
Ρομπέρ Λεντέ
Ο Ζαν Μπατίστ Ρομπέρ Λεντέ (Jean-Baptiste Robert Lindet, 2 Μαΐου 1746 - 17 Φεβρουαρίου 1825) ήταν Γάλλος πολιτικός, την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση των Επαναστατικών Δικαστηρίων και λίγο πριν το τέλος της Επανάστασης υπηρέτησε στο Υπουργείο Οικονομικών.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 2 Μαΐου του 1746 στο Μπερνέ και ασκούσε το δικηγορικό επάγγελμα, μέχρι την έκρηξη της Επανάστασης, Εξελέγη μέλος της Νομοθετικής και στη συνέχεια της Συμβατικής Εθνοσυνέλευσης.
Επαναστατικά Δικαστήρια
Αργότερα, ο Λεντέ πρότεινε πρώτος την ίδρυση των Επαναστατικών Δικαστηρίων, στα οποία τους επόμενους μήνες θα δικάζονταν και θα καταδικάζονταν με συνοπτικές διαδικασίες πολλοί επαναστάτες αλλά και πολίτες. Έγινε μέλος της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας τον Απρίλιο του 1793. Μάλιστα του ανατέθηκε η αρμοδιότητα να επιθεωρεί την Εθνική Επιτροπή Επισιτισμού. Σε πολλές άπό τις αποστολές του εστάλη για να καταστείλει αντεπαναστατικές ενέργειες.
Θερμιδόρ και Διευθυντήριο
Το Γαλλικό Διευθυντήριο προσέφερε στο Λεντέ την ευκαιρία να εργαστεί ως κατάσκοπος στη Βασιλεία της Ελβετίας, εκείνος όμως αρνήθηκε να λάβει μέρος στην αποστολή. Το 1796 έλαβε μέρος στη συνωμοσία του Φρανσουά-Νοέλ Μπαμπέφ και δικάστηκε. Στη δίκη αθωώθηκε, σε αντίθεση με τον Μπαμπέφ, που οδηγήθηκε στη λαιμητόμο. Εν συνεχεία εξελέγη στη Βουλή των Πεντακοσίων αλλά δεν του επετράπη να καταλάβει έδρα. Υπηρέτησε όμως ως Υπουργός οικονομικών από τις 18 Ιουνίου μέχρι τις 9 Νοεμβρίου του 1799.
Μετέπειτα χρόνια
Έπειτα από το πραξικόπημα της 18ης Μπριμέρ από το Ναπολέοντα Α΄, αρνήθηκε να αναλάβει αξιώματα στο νέο καθεστώς της υπατείας, την οποία διαδέχθηκε η Αυτοκρατορία.
Το 1816, έπειτα από την παλινόρθωση των Βουρβόνων η φιλοβασιλική κυβέρνηση κατάφερε να τον προγράψει ως βασιλοκτόνο, ωστόσο απέφυγε αυστηρότερη τιμωρία με το να μην αναγνωρίσει τον Ναπολέοντα στη διάρκεια των 100 Ημερών. Ο Λεντέ επέστρεψε στη Γαλλία, όπου και πέθανε, στο Παρίσι, στις 17 Φεβρουαρίου του 1825.
Αναφορές
Λεντε Ρομπερ
Λιν Οκαμότο
Ο Λιν Οκαμότο (岡本倫, Χέπμπορν: Okamoto Rin) είναι Ιάπωνας εικονογράφος μάνγκα και πρώην υπάλληλος της Bandai. Η πιο δημοφιλής του δουλειά είναι το Elfen Lied, το οποίο έγινε τηλεοπτική σειρά άνιμε από το στούντιο Arms και ολοκληρώθηκε σε 13 επεισόδια. Ζει στο Τόκιο της Ιαπωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες δημιουργοί μάνγκα
Ματίλντ Λαμόλ
Το 2016 συμμετείχε με την εθνική ομάδα σκοποβολής της Γαλλίας στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο όπου κατέλαβε την 39η θέση στα 25 μέτρα πιστόλι. Το 2019 στους Ευρωπαϊκούς αγώνες του Μινσκ κατετάγει 15η στο ίδιο αγώνισμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες αθλήτριες της σκοποβολής Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές της σκοποβολής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές της σκοποβολής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές της σκοποβολής στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής
Φιλήμων
Ο Φιλήμων, Συρακούσες ή   από τους Σόλους της Κιλικίας (361- 263 π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας συγγραφέας, εκπρόσωπος της Νέας Κωμωδίας. Υπήρξε ο σημαντικότερος ποιητής της νέας κωμωδίας και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αθήνα, όπου και τιμήθηκε ιδιαίτερα.
Βιογραφία
Πέθανε σχεδόν εκατό ετών και έγραψε περί τις εκατό κωμωδίες και νίκησε τρεις φορές τον Μένανδρο σε ποιητικούς διαγωνισμούς. Ο Αλκίφρονας αναφέρει πως ο Φιλήμων έμεινε για ένα χρονικό διάστημα στην αυλή των Πτολεμαίων. Υπάρχει και ένα ανέκδοτο ότι ο κωμωδιογράφος έπεσε κάποτε στα χέρια του Μάγαντος, σατράπη της Κυρήνης, που τον είχε ειρωνευτεί από σκηνής.
Εργογραφία
Ο Φιλήμων είχε γράψει 94 έργα, από τα οποία είναι γνωστά 64 τίτλοι, όχι όλοι αυθεντικοί. Πάντως, η κωμωδία του Πανήγυρις παίχτηκε στην Αλεξάνδρεια. Οι Μυρμηδόνες, ο Παλαμήδης και η Νυξ φαίνεται πως είχαν μυθολογικά θέματα. Στο έργο του «Φιλόσοφοι» γινόταν λόγος για τον Ζήνωνα και τον Κράτητα Κατά το Χρονικό της Πάρου νίκησε για πρώτη φορά σε δραματικό αγώνα το 327 π.Χ. Επίσης, μας πληροφορεί για τρεις ακόμα νίκες του στα Λήναια. Σώζονται μόνο αποσπάσματα (περίπου 180) των έργων του, γνωρίζουμε όμως 60 τίτλους. Από τα αποσπάσματα ελάχιστες γνώσεις μπορούν να συναχθούν. Υπάρχουν όμως τρεις κωμωδίες του Πλαύτου, που είναι διασκευές του Φιλήμονος. Πρόκειται για τις κωμωδίες, Mercator (Έμπορος), Trinummus (Θησαυρός), Mostellaria(Φάσμα).
Απόσμασμα
Kυρίως ο Φιλήμονας, διέπρεψε στις κωμωδίες καταστάσεων. Χαρακτηριστική είναι η τάση του στην ηθικολογία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Συρακούσιοι
1348 Μισέλ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μισέλ εκτιμάται σε 17 περίπου χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι SI (λιθώδης). Ο Μισέλ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 6 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μισελ
Τζανκ φουντ
μικρογραφία|331x331εσ|Η φωτογραφία απεικονίζει ένα τυπικό "Τζανκ φουντ" γεύμα, το οποίο εμπεριέχει [[Τηγανητές πατάτες|τηγανιτές πατάτες, χάμπεργκερ και αναψυκτικό.]] Τζανκ Φουντ ("πρόχειρο φαγητό") είναι ένας υποβαθμισμένος όρος για τα τρόφιμα που περιέχουν μεγάλο αριθμό θερμίδων από ζάχαρη και λιπαρά, με ελάχιστες φυτικές ίνες, πρωτεΐνες, βιταμίνες και μέταλλα. Ο όρος μπορεί να αναφέρεται επίσης και σε τρόφιμα υψηλής περιεκτικότητας σε πρωτεΐνες, όπως το κρέας που παρασκευάζεται από κορεσμένα λιπαρά. Αυτό το είδος φαγητού παρασκευάζεται με τρόπο που να φαίνεται ελκυστικό και απολαυστικό έτσι ώστε να προκαλεί εθισμό, η τακτική κατανάλωση του επηρεάζει τον εγκέφαλο με τον ίδιο τρόπο που τον επηρεάζουν τα εθίστηκα φάρμακα. Ο όρος "HFSS foods" ("τρόφιμα υψηλά σε λιπαρά, αλάτι και ζάχαρη") χρησιμοποιείται ως συνώνυμος.
Οι ανησυχίες σχετικά με τις αρνητικές επιπτώσεις που προκαλεί η τζανκ φουντ διατροφή στην υγεία, ιδίως παχυσαρκία, οδήγησαν σε εκστρατείες ευαισθητοποίησης για την δημόσια υγεία, σε περιορισμούς στην διαφήμιση και την πώληση σε πολλές χώρες.
Επιδράσεις στην υγεία
Άλλες έρευνες που έχουν γίνει σχετικά με τον αντίκτυπο των ζαχαρούχων τροφίμων στη συναισθηματική υγεία του ανθρώπου, έχουν δείξει ότι η κατανάλωση "πρόχειρου φαγητού" μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τα επίπεδα ενέργειας και τη συναισθηματική ευεξία.
Προβλήματα συμπεριφοράς
Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στην Ευρωπαϊκή Εφημερίδα Κλινικής Διατροφής, η συχνότητα κατανάλωσης 57 τροφών / ποτών 4000 παιδιών ηλικίας τεσσάρων και ενάμισι ετών συγκεντρώθηκε με βάση τη μητρική αναφορά. Στην ηλικία των επτά ετών, στα 4000 παιδιά δόθηκε το ερωτηματολόγιο δυνατοτήτων και δυσκολιών (SDQ), σε πέντε κλίμακες: υπερκινητικότητα, προβλήματα συμπεριφοράς, προβλήματα με συνομηλίκους, συναισθηματικά προβλήματα και προ-κοινωνική συμπεριφορά. Μια καθιερωμένη αύξηση απόκλισης του «πρόχειρου φαγητού» στη συνέχεια συνδέθηκε με την υπερβολική υπερκινητικότητα στο 33% των υποκειμένων, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά που καταναλώνουν περισσότερο τζανκ φουντ στην ηλικία των επτά είναι πιθανότερο να έχουν αυξημένη υπερκινητικότητα. Ωστόσο δεν υπήρξε σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στο τζανκ φουντ και τις άλλες κλίμακες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Φαστ φουντ
Επαρχία Ναυπακτίας
right|300px|thumb|Η επαρχία Ναυπακτίας Η Ναυπακτία ήταν μία από τις πέντε επαρχίες της Αιτωλοακαρνανίας. Καταλάμβανε το ανατολικό τμήμα του νομού και συνόρευε στα ανατολικά με την επαρχία Δωρίδας και στα δυτικά με τις επαρχίες Τριχωνίδας και Μεσολογγίου, καθώς και βόρεια με την επαρχία Ευρυτανίας. Έδρα της ήταν η Ναύπακτος.
Διοικητικές μεταβολές
Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις αρχικά επαρχίες του νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Καταργήθηκε στη συνέχεια με τη διοικητική διαίρεση του 1836 -η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα- και επανασυστάθηκε το 1848. Η επαρχία στη συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1997 σύμφωνα με το διοικητικό σχέδιο «Καποδίστριας». Στη θέση της δημιουργήθηκαν οι δήμοι Ναυπάκτου, Αποδοτίας, Πυλήνης, Πλατάνου, Χάλκειας και Αντιρρίου. Με το διοικητικό σχέδιο «Καλλικράτης» από τον Ιανουάριο του 2011 και έκτοτε τα εδάφη της πρώην επαρχίας αποτέλεσαν πάλι αυτοδιοικούμενη μονάδα ως δήμος Ναυπακτίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Αλκυόνη Παπαδάκη
Βιογραφικό
Απο το 2018 τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Όνειρος
Στην ελληνική μυθολογία Όνειρος ή Όνειροι ονομαζόταν θεότητα που αποτελούσε προσωποποίηση των ονείρων. Ήταν άγγελος του Δία ο οποίος τον έστελνε στους ανθρώπους την ώρα του ύπνου για να τους συμβουλεύσει, να τους καθοδηγήσει ή να τους κάνει γνωστά αυτά που πρόκειται να συμβούν.
Σύμφωνα με τον Ησίοδο, τα Όνειρα είναι παιδιά της Νύκτας και αδέλφια του Θανάτου και του Ύπνου.
Στην Οδύσσεια, ο Όμηρος αναφέρει τον Κόσμο των ονείρων, ο οποίος βρίσκεται δίπλα στο Λιβάδι του Ασφόδελου όπου κατοικούσαν οι ψυχές των νεκρών. Ο Όμηρος περιγράφει τον Όνειρο ως δαίμονα του Άδη ενώ αναφέρεται ότι τα απατηλά όνειρα έβγαιναν από μια πύλη από ελεφαντόδοντο, ενώ τα αληθινά έμπαιναν από μια κεράτινη πύλη. Παρόμοια αναφορά γίνεται και στην Αινειάδα (VI, 894), το έπος που έγραψε ο Λατίνος ποιητής Βιργίλιος (1ος αι. π.Χ.).
Στην Ιλιάδα ο Όνειρος παρουσιάζεται ως πλάνος ( απατηλός ), τον οποίο στέλνει ο Δίας στον ύπνο του Αγαμέμνονα ( ραψωδία β ) και τον αποπλανεί οτι δήθεν ήρθε η ώρα να κυριεύσει την Τροία
Ο Λατίνος ποιητής Οβίδιος τους παρουσιάζει όχι σαν αδέλφια του Ύπνου αλλά σαν κάποια από τα χίλια παιδιά του, αναφέρει δε τρεις με τα ονόματα Μορφέας, Φοβήτορας και Φάντασος. Οι μεταγενέστεροι ποιητές έδωσαν στο θεό των ονείρων το όνομα του Μορφέα. Ο Όνειρος, ως θεός των ονείρων, απεικονιζόταν σε έργα τέχνης, και τον τιμούσαν στα ονειρομαντεία και στα Ασκληπιεία.
Αναφορές
Ονειρος
Άνω Μπράλος Φθιώτιδας
Ο Άνω Μπράλος είναι ορεινό χωριό της Φθιώτιδας σε υψόμετρο 600 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 18,5 χλμ. ΒΔ. από την Αμφίκλεια και 32,5 Ν. από τη Λαμία. Δημιουργήθηκε από κατοίκους του παλιότερου χρονικά οικισμού Μπράλου που μετακινήθηκαν λόγω καθιζήσεων του εδάφους και ουσιαστικά αποτελεί τη βορειοδυτική συνέχεια του. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μπράλου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Μπράλο και το Σταθμό αποτελούν την τοπική κοινότητα Μπράλου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αμφίκλειας του δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 82 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Αμφίκλειας - Ελάτειας
Φρανσουά Ζοζέφ Γκοσέκ
Ο Φρανσουά Ζοζέφ Γκοσέκ (François-Joseph Gossec, 17 Ιανουαρίου 1734 - 16 Φεβρουαρίου 1829) ήταν Γάλλος μουσικοσυνθέτης και αργότερα μουσικός στη Γαλλική Επανάσταση του 1789. Συνετέλεσε τα μέγιστα στην εξέλιξη της ορχηστρικής μουσικής στη Γαλλία, επεκτείνοντας τη γαλλική ορχήστρα με την ενσωμάτωση οργάνων όπως το κόρνο και το κλαρινέτο. Οργάνωσε τη Συναυλία των ερασιτεχνών (1770), τη Συναυλία της εκκλησιαστικής μουσικής (1773) και τη Βασιλική Σχολή Τραγουδιού, η οποία το 1795 ονομάστηκε Ωδείο του Παρισιού. Έγραψε πολλά πατριωτικά τραγούδια και επαναστατικούς ύμνους, συμφωνίες, εκκλησιαστική μουσική, όπερες και μουσική δωματίου. To έργο του περιλαμβάνει ακόμα ένα ρέκβιεμ και ένα ορατόριο (La Nativité). Υπήρξε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου του 1734 στο χωριό Βερνιέ (σήμερα ανήκει στο Βέλγιο) και ήταν γιος μικρογεωργού. Από πολύ νωρίς έδειξε κλίση προς τη μουσική και πήγε στη Γαλλία το 1751, όπου τη μουσική του εκπαίδευση ανέλαβε ο μεγάλος Ζαν Φιλίπ Ραμώ.
Διασημότητα
Το 1754 παίχτηκε η πρώτη συμφωνία του Γκοσέκ και ο ίδιος έγινε μαέστρος στην ορχήστρα του Πρίγκιπα ντε Κοντέ. Το 1760 συνέθεσε το Ρέκβιεμ του, που τον έκανε διάσημο. Η εν λόγω μουσική για νεκρώσιμη ακολουθία διακρεί 90 λεπτά. Το έργο αυτό προκάλεσε το θαυμασμό ακόμα και του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.
Τα επόμενα χρόνια και ως τα 1780 έγραψε κυρίως συμφωνίες και μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης πατριωτικά άσματα.
Τελευταία χρόνια
Τα τελευταία χρόνια ήταν διευθυντής Ωδείου, το οποίο έκλεισε μετά την πτώση του Ναπολέοντα στο Βατερλώ. Σε ηλικία 81 ετών ο Γκοσέκ αποχώρησε από το Ωδείο και ως το 1817 εργαζόταν πάνω στην τελευταία του σύνθεση, το τρίτο κατά σειρά Te Deum. Για να ζήσει, είχε μόνο τη σύνταξη από το Ωδείο. Πέθανε σε προάστιο του Παρισιού, στις 16 Φεβρουαρίου του 1829.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της κλασικής εποχής
Τζόντι Φόστερ
Η Τζόντι Φόστερ (Alicia "Jodie" Christian Foster, 19 Νοεμβρίου 1962) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός. Ξεκίνησε την υποκριτική παίζοντας σε διαφημίσεις στην ηλικία των τριών. Ο πρώτος σημαντικός ρόλος της έγινε στην ταινία Ο Ταξιτζής (Taxi Driver) το 1976 σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε, όπου υποδύθηκε μια προέφηβη πόρνη. Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στην καλτ ταινία Το Κελάρι της Αγωνίας (The Little Girl Who Lives Down the Lane). Το 1989 βραβεύτηκε με το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Οι Κατηγορούμενοι (The Accused), όπου υποδύθηκε μια γυναίκα που έπεσε θύμα βιασμού. Δύο χρόνια αργότερα πρωταγωνίστησε στο ψυχολογικό θρίλερ Η Σιωπή των Αμνών (The Silence of the Lambs) στο ρόλο της Κλαρίς Στάρλινγκ, μια εκπαιδευόμενη πράκτορα του FBI, που βοηθά στη σύλληψη ενός μανιακού δολοφόνου. Η ερμηνεία της έλαβε εξαιρετικές κριτικές και της χάρισε το δεύτερο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Έλαβε την τέταρτη υποψηφιότητά της για Όσκαρ για την ταινία Νελ (Nell, 1994). Άλλες δημοφιλείς ταινίες της είναι οι Ανήλικοι Ριφιφίδες (Bugsy Malone, 1976), Απίστευτη Παρασκευή (Freaky Friday, 1976), Μάβερικ (Maverick, 1994), Επαφή (Contact, 1997), Δωμάτιο Πανικού (Panic Room, 2002), Σχέδιο Πτήσης (Flightplan, 2005), Ο Υποκινητής (Inside Man, 2006), Εκτός Εαυτού (The Brave One, 2007) και Ο Θεός της Σφαγής (Carnage, 2011).
Συνολικά η Φόστερ έχει βραβευτεί με δύο Όσκαρ, δύο Χρυσές Σφαίρες, τρία BAFTA και ένα Screen Actors Guild Award.
Βιογραφία
Η Φόστερ γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια από τους Έβελιν Έλα "Μπράντι" και Λούσιους Φίστερ Φόστερ ΙΙ. Ο πατέρας της εγκατέλειψε τη σύζυγό του λίγο πριν η Φόστερ γεννηθεί. Η μητέρα της για να συντηρήσει την οικογένεια εργαζόταν ως παραγωγός ταινιών. Αφού εμφανίστηκε σε αρκετές διαφημίσεις, η Φόστερ πραγματοποίησε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στο The Doris Day Show. Ο πρώτος της ρόλος σε ταινία έγινε το 1970 στην τηλεταινία Menace on the Mountain και ακολούθησαν αρκετές παραγωγές της Disney.
Η Φόστερ φοίτησε σε γαλλόφωνο πανεπιστήμιο του Λος Άντζελες και αποφοίτησε το 1980. Έμεινε για αρκετά χρονικά διαστήματα στη Γαλλία και δούλευε εκεί ως έφηβη, ενώ μιλάει ακόμα τη γαλλική γλώσσα. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Γέιλ. Ήταν να αποφοιτήσει το 1984, αλλά η απόπειρα δολοφονίας του τότε Προέδρου της Αμερικής Ρόναλντ Ρήγκαν από τον Τζον Χίνκλεϊ Τζούνιορ, ο οποίος είχε εμμονή με τη Φόστερ, της προκάλεσε ανεπιθύμητη δημοσιότητα και αναγκάστηκε να κάνει ένα διάλειμμα ενός εξαμήνου από το Γέιλ.
Πρώτες εμφανίσεις
Η Φόστερ έκανε σχεδόν 50 κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εμφανίσεις πριν πάει κολέγιο. Ξεκίνησε την καριέρα της στην ηλικία των τριών σε τηλεοπτικές διαφημίσεις και έκανε το ντεμπούτο στην τηλεόραση το 1968 σε ένα επεισόδιο της σειράς Mayberry R.F.D. Η μητέρα της ήταν ο μάνατζέρ της. Το 1969 εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της σειράς Gunsmoke. Το 1970 έπαιξε στην τηλεταινία Menace on the Mountain. Ως παιδί η Φόστερ έπαιξε σε αρκετές ταινίες της Disney, συμπεριλαμβανομένων των Ναπολέων και Σαμάνθα (Napoleon and Samantha, 1972) και Ο Μικρός Ινδιάνος (One Little Indian, 1973). Το 1976 πρωταγωνίστησε στην καλτ ταινία Το Κελάρι της Αγωνίας (The Little Girl Who Lives Down the Lane). Την ίδια χρονιά έπαιξε σε τρεις ταινίες. Η πρώτη ήταν Ο Ταξιτζής (Taxi Driver) σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε, για την οποία έλαβε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Η δεύτερη ταινία ήταν Ανήλικοι Ριφιφίδες (Bugsy Malone) και η τρίτη η ταινία Απίστευτη Παρασκευή (Freaky Friday), για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου σε Κωμωδία/Μιούζικαλ. Το 1977 βραβεύτηκε με δύο BAFTA, Καλύτερης Πρωτοεμφανιζόμενης και Καλύτερης Ηθοποιού σε Δευτεραγωνιστικό Ρόλο για τις ταινίες Ο Ταξιτζής και Ανήλικοι Ριφιφίδες.
Στόχος των φαν
Ο Τζον Χίνκλεϊ Τζούνιορ έπαθε εμμονή με την Φόστερ αφού είδε την ταινία Ο Ταξιτζής αρκετές φορές και την παρακολουθούσε όσο αυτή φοιτούσε στο Γέιλ, αποστέλλοντάς της ερωτικά γράμματά στο ταχυδρομείο του Πανεπιστημίου και μιλούσε μαζί της στο τηλέφωνο. Στις 30 Μαρτίου 1981 ο Χίνκλεϊ προσπάθησε να δολοφονήσει τον τότε Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ρόναλντ Ρήγκαν, πυροβολώντας και τραυματίζοντας τον Ρήγκαν και τρεις άλλους. Ισχυρίστηκε ότι έκανε αυτήν την απόπειρα για να εντυπωσιάσει την Φόστερ. Τα μέσα ενημέρωσης εισέβαλαν στην πανεπιστημιούπολη του Γέιλ τον Απρίλιο και ακολουθούσαν τη Φόστερ συνέχεια.
Ένας άλλος άνδρας, ο Έντουαρντ Ρίτσαρντσον, ακολουθούσε τη Φόστερ στο Γέιλ και σχεδίαζε να την πυροβολήσει αλλά αποφάσισε να μην το κάνει γιατί την έβρισκε πολύ όμορφη. Όλο αυτό προκάλεσε έντονο πρόβλημα στη Φόστερ και δημοσιογράφοι προειδοποιούντο εκ των προτέρων να μην αναφέρουν τίποτα σχετικό μπροστά της, καθώς ήταν γνωστό ότι έφευγε από συνεντεύξεις όταν γινόταν αναφορά στο όνομα του Χίνκλεϊ.
Καριέρα ως ενήλικη
Σε αντίθεση με άλλα παιδιά αστέρες όπως Σίρλεϊ Τεμπλ και Τέιτουμ Ο'Νιλ, η Φόστερ επιτυχημένα προχώρησε σε ενήλικους ρόλους, αλλά όχι χωρίς δυσκολία, καθώς αρκετές από τις πρώτες της ταινίες αποδείχτηκαν εισπρακτικά αποτυχημένες όπως οι Η Πρώτη Φορά είναι η Καλύτερη (The Hotel New Hampshire, 1984), Στη Γωνιά του Δρόμου (Five Corners, 1987) και Stealing Home (1988). Πέρασε από δοκιμαστικό για την ταινία Οι Κατηγορούμενοι (The Accused, 1988). Πήρε το ρόλο και βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και έλαβε υποψηφιότητα για BAFTA. Υποδύθηκε την εκπαιδευόμενη πράκτορα του FBI, Κλαρίς Στάρλινγκ, στο ψυχολογικό θρίλερ Η Σιωπή των Αμνών (The Silence of the Lambs) το 1991. Για την ερμηνεία της κέρδισε τη δεύτερη Χρυσή Σφαίρα και το δεύτερο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και το πρώτο της BAFTA. Η ταινία αποδείχτηκε τεράστια καλλιτεχνική επιτυχία, κερδίζοντας το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας αλλά και εισπρακτική αποφέροντας 272,7 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Το 1991, η Φόστερ έκανε το σκηνοθετικό της ντεμπούτο στην ταινία Ο Μικρός Κύριος Τέιτ (Little Man Tate), στην οποία και πρωταγωνιστούσε. Σκηνοθέτησε επίσης την ταινία Πίσω στο Σπίτι για τις Διακοπές (Home for the Holidays, 1995), μια μαύρη κωμωδία με τους Χόλι Χάντερ και Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ. Το 1992, η Φόστερ ίδρυσε μια εταιρία παραγωγής στο Λος Άντζελες. Αναλάμβανε παραγωγές κυρίως ανεξάρτητων ταινιών μέχρι που έκλεισε το 2001. Το 1993 πρωταγωνίστησε με τον Ρίτσαρντ Γκιρ στο αισθηματικό δράμα Sommersby. Το 1994 πρωταγωνίστησε με τον Μελ Γκίμπσον στο γουέστερν Μάβερικ (Maverick) και στη δραματική ταινία Νελ (Nell). Στο Νελ υποδύθηκε μια απομονωμένη γυναίκα, η οποία μιλάει μια δική της γλώσσα και πρέπει να επιστρέψει στον πολιτισμό. Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητες για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου και βραβεύτηκε με Screen Actors Guild Award. Το 1997 πρωταγωνίστησε στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Επαφή (Contact) σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ζεμέκις. Η ταινία αποδείχθηκε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία με 171,1 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και χάρισε στη Φόστερ άλλη μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα. Το 1999 πρωταγωνίστησε στο ριμέικ της ταινίας Ο Βασιλιάς κι Εγώ (The King and I, 1956) με τον τίτλο Η Άννα και ο Βασιλιάς (Anna and the King).
Το 2011 ξανασυνεργάστηκε με τον Μελ Γκίμπσον στην ταινία Ο Άλλος μου Εαυτός την οποία και σκηνοθέτησε. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε μαζί με τους Κέιτ Γουίνσλετ, Κρίστοφ Βαλτς και Τζον Σ. Ράιλι στην ταινία Ο Θεός της Σφαγής (Carnage) σε σκηνοθεσία Ρόμαν Πολάνσκι. Για τη ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ.
Προσωπική ζωή
Η Φόστερ έχει δύο μεγαλύτερες αδερφές, τις Λουσίντα («Σίντι») Φόστερ και Κόνστανς («Κόνι») Φόστερ και έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Λούσιους Φίσερ "Μπάντι" Φόστερ. Με τον αδερφό της είναι αποξενωμένη πολλά χρόνια. Το 1997, ο αδερφός της έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο "Foster Child" στο οποίο δήλωσε: "Πάντα υπέθετα ότι η Τζόντι ήταν ομοφυλόφιλη ή αμφιφυλόφιλη". Στο βιβλίο γράφει ότι η μητέρα τους έμεινε έγκυος με τη Φόστερ στο γραφείο του πατέρα τους τρία χρόνια μετά το διαζύγιο των γονιών τους, όταν η μητέρα τους πήγε στο πρώην σύζυγό της να ζητήσει χρήματα για να μεγαλώσει τα παιδιά. Επίσης ισχυρίζεται ότι άλλαξε το όνομά της από "Αλίσια" σε "Τζόντι" επειδή ήταν ένας κωδικός "Τζο Ντ" για τη σύντροφο της μητέρας τους, Τζοσεφίνα Ντομίνγκεζ. Η Τζόντι Φόστερ αποκάλεσε το βιβλίο "μια φτηνή κίνηση να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας και να βγάλει χρήματα, γεμάτη με θολές αναμνήσεις και φαντασιώσεις. Ο Μπάντι δεν έκανε τίποτα άλλο από τα να ραγίζει την καρδιά της μητέρας μας όλη του τη ζωή".
Στις 19 Απριλίου 2014 η Φόστερ τέλεσε τον γάμο της στην Καλιφόρνια με τη φωτογράφο και ηθοποιό Αλεξάνδρα Χέντισον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Επιτύμβιο
Το Επιτύμβιο είναι ζωγραφική σύνθεση φιλοτεχνημένη από τον Γιάννη Μόραλη το 1958 και ανήκει στις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου (Π. 2432), όπου και εκτίθεται.
Λίγα λόγια για το έργο
Θέμα της σύνθεσης μια σκηνή αποχαιρετισμού με σαφείς αναφορές σε θεματικό και συνθετικό επίπεδο στις αρχαίες στήλες, όπως αναγνωρίζει ο ίδιος: "Οι πρώτοι που συσχέτισαν αυτά τα έργα με τις αρχαίες στήλες και τα επιτύμβια ήταν ο Μανόλης Χατζηδάκης, ο Άγγελος Προκοπίου, ο Ηλίας Πετρόπουλος, ο Γιώργος Σαββίδης. Ακολούθησαν και άλλες αναλύσεις, πιο επιστημονικές. Όπως λέει ο Σεφέρης [...] η ερμηνεία κάθε έργου είναι η ερμηνεία του εαυτού μας. Αλλά, είναι αλήθεια ότι υπάρχει σ' αυτά τα έργα αίσθημα θανάτου και ότι διδάχτηκα από τις αρχαίες στήλες." Το ίδιο αποφασιστικά τον είχε επηρεάσει και η Πομπηιανή ζωγραφική.
Η Μπιενάλε της Βενετίας (1958) και η πρώτη ατομική έκθεση στην Αθήνα (1959)
Η ζωγραφική σύνθεση Επιτύμβιο έχει επίσης ενδιαφέρον σε σχέση με τη συμμετοχή του καλλιτέχνη σε δύο εκθέσεις ιδαίτερα σημαντικές για το βιογραφικό του: τη συμμετοχή του, μαζί με τους Γιάννη Τσαρούχη και Αντώνη Σώχο το 1958 στην Μπιενάλε της Βενετίας, όπου φυσικά, με επίτροπο τον Τώνη Σπητέρη, εκπροσώπησαν την Ελλάδα, και τη διοργάνωση της πρώτης ατομικής έκθεσης που ο καλλιτέχνης πραγματοποίησε στην Αθήνα, στην αίθουσα εκθέσεων Αρμός συγκεκριμένα, την αμέσως επόμενη χρόνια. Το Επιτύμβιο ήταν μεταξύ των έργων που ο Μόραλης παρουσίασε και στις δύο περιπτώσεις.
Σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου κυριαρχούσε πλέον η αφαίρεση, η ανθρωποκεντρική ζωγραφική των Μόραλη και Τσαρούχη θα κινήσει το ενδιαφέρον του Gio Ponti, ο οποίος θα τους αφιερώσει στο περιοδικό Domus "τρεις σελίδες, με φωτογραφίες μπόλικες και ένα κείμενο πολύ επαινετικό", γεγονός που βεβαίως θα ενθουσιάσει τους δύο καλλιτέχνες -δικαιολογημένα, αν λάβουμε υπόψη πόσο δύσκολο ήταν για έναν έλληνα ζωγράφο να αποσπάσει την προσοχή εκτός συνόρων. Θα γίνει μάλιστα αφορμή να συζητηθούν όλα εκείνα τα γνωρίσματα της παραστατικής ζωγραφικής που εμπεριέχουν την αφαίρεση, έστω κ αυτό ακούγεται ως παραδοξολογία.
Γράφει ο Ponti: "Υπάρχει μια μυστική αίρεση, η αίρεση εκείνων που ξέρουν να απεικονίζουν την ανθρώπινη μορφή. [...] Και αισθάνονται παράφορη ευδαιμονία με το να απολαμβάνουν με ζωική χαρά τη δυνατότητα να την αναπαριστούν αυτή τη μορφή σε όλες τις δραστηριότητες και στις δυσκολοαπόδοτες φευγαλέες εκφράσεις της φυσιογνωμίας της και να την εξατομικεύουν με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της σε περιγράμματα ακριβή [...] Να την απεικονίζουν βλέποντας σ' αυτήν την απεικόνιση, σ' αυτήν την προσωπογράφηση ένα ακρότατο όριο της έκφρασης της ανθρωπότητας, την ανθρώπινη ιστορία της αλλά και την ιστορία του εαυτού μας που περιγράφεται συγχρόνως. Οι δύο Έλληνες ζωγράφοι, ο Γιάννης Μόραλης και ο Γιάννης Τσαρούχης, ανήκουν σ' αυτή τη "μυστικήν εταιρία". Καθώς αντίκρυσα στη Βενετία τα έργα τους τα χάρηκα, γιατί στην ίδια αίρεση ανήκω και εγώ."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ελληνικής ζωγραφικής
1349 Μπετσουάνα
Η Μπετσουάνα (Bechuana) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,384. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από την τότε νοτιοαφρικανική επαρχία της Μπετσουάνα, τη σημερινή Μποτσουάνα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Μπετσουάνα είναι άγνωστα.
1721
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1721 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
1349 Μπετσουάνα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπετσουανα
1721
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Στάδιο ΓΣ Κόροιβος
Το Στάδιο ΓΣ Κόροιβος (Γυμναστικός Σύλλογος Κόροιβος) είναι ποδοσφαιρικό στάδιο στην Πάφο της Κύπρου. Το στάδιο ήταν η έδρα πολλών ομάδων της Πάφου: ΑΠΟΠ Πάφου, Ευαγόρας, ΕΝΑΠ. Το στάδιο είναι, επίσης, γνωστό ως «Ιακώβειο Γυμναστήριο».
Κοντέινερ (πλοίο)
μικρογραφία|δεξιά|290px|Ένα "Κοντεϊνεράδικο" στο Αιγαίο Πέλαγος. Με ζουμ διακρίνεται ότι το πλοίο αυτό είναι ένα [[Μπαλκ κάριερ με ανάλογες υποδοχές ώστε να μπορεί να μεταφέρει κοντέινερς επί των στομίων των κυτών του (αμπάρια). Συνεπώς είναι μικτός τύπος Κοντέινερ-Μπαλκ κάριερ]] Ένας από τους πλέον μοντέρνους τύπους φορτηγών πλοίων είναι το λεγόμενο κοντέινερσιπ ή απλά κοντέινερ ή περισσότερο στη δημώδη ναυτική γλώσσα κοντεϊνεράδικο. Επίσημη ονομασία στην ελληνική είναι εμπορευματοκιβωτιοφόρο αλλά λόγω της μεγάλης σε μήκος σύνθετης αυτής ονομασίας χρησιμοποιείται πιο εύχρηστα ο εκ της αγγλικής χαρακτηρισμός (containership).
Τα πλοία αυτού του τύπου έχουν ναυπηγηθεί έτσι ώστε τόσο τα κύτη τους (αμπάρια) όσο και το κύριο κατάστρωμα αυτών να μπορούν να δέχονται ένα μεγάλο αριθμό εμπορευματοκιβωτίων με ανάλογες διαρρυθμίσεις αλλά και ενισχύσεις. Φέρουν δε ειδικές υποδοχές σύμφωνα με διεθνή πρότυπα διαστάσεων, στις οποίες και στερεώνονται αυτά με ασφάλεια. Τα πλοία αυτά, με το είδος αυτό μεταφοράς των φορτίων περιορίζουν χρονικά στο ελάχιστο τη παραμονή τους στους λιμένες εκφορτώνοντας πλήρη και παραλαμβάνοντας κενά ή αντίστροφα, χωρίς να υφίστανται περισσότερες χρεώσεις. Στη ναυτιλιακή οικονομία πράγματι ο τρόπος αυτός διακίνησης συσκευασμένων προϊόντων επέφερε επανάσταση. Ακόμη και τ΄ ασφάλιστρα των "κοντεϊνεράιζιγκ" φορτίων αυτών περιορίστηκαν αρκετά.
Συνέπεια δε αυτών υπήρξε νέα επίσης πολιτική οικονομικής εκμετάλλευσης των λιμένων με τη δημιουργία ειδικών τέρμιναλς, σημείων φορτοεκφόρτωσής των, και με ενίσχυση μέσων και ειδικών γερανών σε μοντέρνες πλέον τεχνικές υποδομές. Βέβαια πολλά κοντέινερς πλοία διαθέτουν επίσης δικά τους μέσα φορτοεκφόρτωσης κοντέινερς με συνέπεια να παρέχεται σε αυτά η δυνατότητα της προσέγγισης και σε λιμένες με ελλειπή παρόμοια μέσα.
Η μεγαλύτερη στην Ελλάδα τέτοια προβλήτα υποδοχής πλοίων κοντέινερς βρίσκεται στη περιοχή του Ικονίου, προς το Πέραμα, την οικονομική εκμετάλλευση του οποίου έχει ο Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φορτηγά πλοία
Άρης (μυθολογία)
Ο Άρης είναι ο Έλληνας θεός του πολέμου και ένας από τους Δώδεκα Ολύμπιους, γιος της Ήρας. Πολλοί λένε πως είναι γιος και του Δία, αλλά ο μύθος λέει πως η Ήρα (Hera) έμεινε έγκυος με τον Άρη, από έναν κρίνο. Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις.
Στους μύθους ο Άρης εμφανίζεται πολεμοχαρής και προκλητικός, και εκπροσωπεί την παρορμητική φύση του πολέμου. Οι Έλληνες ήταν αμφίσημοι προς τον Άρη: αν και ενσωμάτωσε τη φυσική ανδρεία που είναι αναγκαία για την επιτυχία στον πόλεμο, ήταν μια επικίνδυνη δύναμη. Ο Φόβος και ο Δείμος ήταν προσδεμένοι στο άρμα μάχης του.
Στην Ιλιάδα, ο πατέρας του, Δίας, του λέει ότι είναι ο πιο μισητός θεός γι' αυτόν. Η αξία του ως θεός του πολέμου τοποθετείται είναι αμφίβολη, καθώς κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, ο Άρης ήταν στην πλευρά των ηττημένων, ενώ η Αθηνά, που συχνά απεικονίζεται στην ελληνική τέχνη ως κάτοχος Νίκης στο χέρι της, ευνόησε τους Έλληνες.
Ο Άρης παίζει σχετικά περιορισμένο ρόλο στην ελληνική μυθολογία όπως αντιπροσωπεύεται στη λογοτεχνική αφήγηση, αν και αναφέρονται οι πολλές ερωτικές σχέσεις του και οι άφθονοι απόγονοι του. Όταν ο Άρης δεν εμφανίζεται στους μύθους, συνήθως αντιμετωπίζει ταπείνωση. Είναι γνωστός ως εραστής της Αφροδίτης, της θεάς του έρωτα, που ήταν παντρεμένη με τον Ήφαιστο, θεό της χειροτεχνίας. Η πιο διάσημη ιστορία που σχετίζεται με τον Άρη και την Αφροδίτη τους δείχνει να εκτίθενται μέσω μίας έξυπνης συσκευής του αδικημένου συζύγου της.
Χάρη στον γιο του τον Οινόμαο από τη Στερόπη, ο Άρης έγινε πρόγονος ονομαστών προσώπων, όπως του Ατρέα, του Θυέστη, του Αγαμέμνονα, του Μενέλαου, του Αίγισθου, του Ορέστη, της Ηλέκτρας, του Πυλάδη, του Πιτθέα, του Θησέα, του Ιππόλυτου, της Ιφιγένειας, του Δημοφώντα, του Ακάμαντα, του Ευρυσθέα, του Αμφιτρύωνα, της Αλκμήνης, του Ιόλαου, του Ηρακλή, της Αδμήτης, του Κοπρέα, του Αλκάθοου και του Αία του Τελαμώνιου.
Από την κόρη του Αρμονία έγινε πρόγονος των απόγονων του Κάδμου, οι οποίοι είναι ο θεός Διόνυσος, το τέρας Σφίγγα και ονομαστά πρόσωπα, όπως η Σεμέλη-Θυώνη, η Ινώ-Λευκοθέα, ο Πενθέας, ο Ακταίωνας, ο Μελικέρτης-Παλαίμονας, ο Λάιος, ο Οιδίποδας, ο Οινοπίωνας, ο Στάφυλος, ο Θόας και ο Άνιος.
Από τον Θέστιο ο Άρης έγινε πρόγονος της Αλθαίας, της Λήδας, του Μελέαγρου, της Δηιάνειρας, του Τυδέα, του Διομήδη, της Ωραίας Ελένης, της Κλυταιμνήστρας, των Διοσκούρων και του Αμφιάραου. Από τον Φλεγύα ήταν πρόγονος του θεού Ασκληπιού.
Ετυμολογία
Η αρχαιότερη μορφή τού θεωνυμίου Ἄρης συναντάται στη Γραμμική Β΄ με τον τύπο a-re = Ἄρει (τύπος δοτικής). Η ετυμολογική προέλευση δεν είναι επιβεβαιωμένη· συνήθως προτείνεται η σύνδεση με το αρχ. ἀρή/ἀρά «κατάρα, καταστροφή» ή με το αρχ. ἄρος «βοήθεια, όφελος», αν και αρκετοί θεωρούν πιθανή την προελληνική του αρχή. Δεν σχετίζεται ετυμολογικά με το αντίστοιχο λατινικό Mars, -tis.
Χαρακτήρας και παραδόσεις
Το έργο του Άρη είναι καθορισμένο από την εποχή του Ομήρου. Ο χαρακτήρας του στον Όμηρο και τους άλλους ποιητές δεν είναι πολυσύνθετος όπως άλλων θεών (Απόλλων, Διόνυσος). Οι παραδόσεις περιορίζονται σε μερικούς σύντομους μύθους. Κατά την κοινή παράδοση ήταν γιος του Δία και της Ήρας γεννημένος στις ουράνιες εκτάσεις, από μητέρα της οποίας η διάθεση για φιλονικίες συμβολίζει τις ατμοσφαιρικές ταραχές. Σπάνια αποκαλείται γιος της Ενυούς η οποία συνηθέστερα είναι κόρη του, τροφός ή σύντροφός του. Είναι κυρίως πολεμικός θεός και το όνομά του είναι συνώνυμο του πολέμου. Έχει τον οπλισμό και το ύφος των ηρώων της εποποιίας, και μάχεται με βιαιότητα, κάτι που είναι μόνο δικό του χαρακτηριστικό. Συνήθως μάχεται πεζός σπάζοντας με την ορμή του τα άρματα και ανατρέποντας τα τείχη. Άλλες φορές είναι σε άρμα με δύο (Δείμος και Φόβος) ή τέσσερις μεγαλοπρεπείς ίππους (παιδιά του Βορέα και της Ερινύας) (Φόβος, Αίθωνας, Φλόγιος και Κόναβος όπως τους ονομάζει ο Κόιντος ο Σμυρναίος).
Ο Άρης, σύμφωνα με τους ποιητές, έχει πελώριο σώμα (όταν έπεσε από το κτύπημα μιας πέτρας που του πέταξε η Αθηνά κάλυψε εννιά πλέθρα γης), είναι ισχυρός και ορμητικός. Στη μάχη ορμά μαινόμενος με τρομακτικά μάτια. Κραυγάζει δυνατά όσο εννέα ή δέκα χιλιάδες άνθρωποι που πολεμούν. Στη μανία του είναι ακόρεστος στο αίμα και στη σφαγή. Αδιαφορεί για το δίκαιο και δεν αναγνωρίζει κανένα νόμο. Κατά τον Τρωικό πόλεμο βοηθά τους Τρώες αν και είχε υποσχεθεί να βοηθήσει τους Αχαιούς στην Ήρα και την Αθηνά, για αυτό υβρίζεται από την Αθηνά σαν αλλοπρόσαλλος. Η πολεμική του μανία τον κάνει μισητό ακόμη και στο Δία.
Λατρεία
Ο ναός του Άρη στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας, (5ος αι. ΠΚΕ), τον οποίο είδε ο Παυσανίας τον 2ο αιώνα, μετακινήθηκε εκεί επί εποχής Αυγούστου. Ουσιαστικά, ήταν ένας ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Άρη του Αυγούστου. Δεύτερος ναός του Άρη βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο της Μητρόπολης, στη δυτική Τουρκία.
Ακόλουθοι
Ο Δείμος και ο Φόβος είναι οι ακόλουθοί του στον πόλεμο. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, ήταν παιδιά του, που γεννήθηκαν από την Αφροδίτη. Η Έρις, η θεά της διαφωνίας, ή η Ενυώ, η θεά του πολέμου, της αιματοχυσίας και της βίας, θεωρείτο αδελφή και σύντροφος του βίαιου Άρη. Σε τουλάχιστον μια παράδοση, ο Ενυάλιος, ένα άλλο όνομα για τον Άρη, ήταν ο γιος της Ενυούς.
Ο Άρης συνοδεύεται επίσης από τον Κυδοιμό, τον δαίμονα της μάχης, τις Μάχες, τις Υσμίνες (πράξεις ανθρωποκτονίας), τον Πόλεμο, δευτερεύουσα θεότητα του πολέμου ή απλά επίθετο του Άρη και την κόρη του Πολέμου, την Αλαλά, θεά-προσωποποίηση της ελληνικής πολεμικής κραυγής, το όνομα της οποίας χρησιμοποιεί ο Άρης ως δική του πολεμική κραυγή. Η αδελφή του Άρη Ήβη φέρεται, επίσης, να του προετοιμάζει λουτρά. Σύμφωνα με τον Παυσανία, οι ντόπιοι κάτοικοι της Θεράπνης, Σπάρτη, αναγνώρισαν τη Θηρώ ως θεραπαινίδα του Άρη. .
Ομηρικά έπη
Σύμφωνα με τον Όμηρο, στη ραψωδία Θ της Οδύσσειας ο Ήφαιστος ανακαλύπτει τον Άρη με την Αφροδίτη και απλώνει τα δίχτυα, ενώ στη ραψωδία Ε της Ιλιάδας ο Δίας δεν κρύβει την οργή του κατά του Άρη και του λέει ότι είναι ο πιο μισητός θεός.
Ράινοβτσι
Το Ράινοβτσι (σερβικά κυριλλικά: Рајновци) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 27 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Μόριτζ Πας
Ο Μόριτζ Πας (Moritz Pasch, Μπρέσλαου, 8 Νοεμβρίου 1843 – Μπαντ Χόμπουργκ, 20 Σεπτεμβρίου 1930) ήταν Γερμανός μαθηματικός, που ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την αξιωματική θεμελίωση της Ευκλείδειας Γεωμετρίας.
Βιογραφία
thumb| Η ευθεία που τέμνει την ΑΒ, τέμνει είτε την ΒΓ είτε την ΑΓ
Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο πανεπιστήμιο του Μπρέσλαου το 1865, με θέμα De duarum sectionem conicarum in circulos projectione. Ήταν τότε μόλις 22 ετών.
Δίδαξε στο πανεπιστήμιο του Γκίσεν (Gießen), Justus-Liebig-Universität Gießen, όπου επέβλεψε 30 διδακτορικές διατριβές.
Το 1882 διατύπωσε το γνωστό αξίωμα, που προς τιμή αυτού φέρει το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Λεβάντα Κάμπελ
H  Λεβάντα Κάμπελ (αγγλικά : Lavender Letts - Campbell) ήταν Βρετανίδα αθλήτρια της αντισφαίρισης εκπροσωπώντας σε διεθνείς διοργανώσεις δύο διαφορετικές χώρες, την Ιρλανδία και την Ελλάδα. Γεννήθηκε στο Έσσεξ της Αγγλίας και ήταν κόρη του Σίδνεϊ Λετς.
Αρχικά γνωστή με το πατρικό της όνομα Λεβάντα Λετς, και από τις 23 Μαΐου 1932 όταν και παντρεύτηκε στο Λονδίνο τον Σερ Σεσίλ Κάμπελ (Cecil Campbell) με το όνομα του συζύγου της, όπου ήταν ο καλύτερος Ιρλανδός τενίστας της εποχής του.
Από το 1922 ο άντρας της διέμενε και εργαζόταν στην Αίγυπτο, το 1932 διορίσθηκε νομικός γραμματέας του χρηματοοικονομικού συμβούλου για την αιγυπτιακή κυβέρνηση και η Λεβάντα με τον γάμο τους μετακόμισε στην Αίγυπτο. Εκεί η Λεβάντα αγωνίστηκε στα τοπικά διεθνεί τουρνουά όπου μέσω της ελληνική κοινότητας έγινε μέλος του ΟΑΑ και αγωνίστηκε στα Πανελλήνια πρωταθλήματα. Το 1934 χώρισε με τον σύζυγο της λόγω μοιχείας.
Είχε συμμετάσχει στο Γουίμπλετον σαν εκπρόσωπος της Ιρλανδίας, στο απλό το 1929 και στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον μετέπειτα σύζυγο της το 1928 και το 1929. Το 1929 είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα της κομητείας του Δουβλίνου νικώντας στον τελικό την W. Monypenny 2-6 6-2 6-2.
Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν πρώτη στο διπλό γυναικών το 1932 με συμπαίκτρια την Ίντζι Λενού, δεύτερη ήταν στο διπλό μεικτό το 1932 και το 1934 με συμπαίκτη τον Γιώργο Νικολαΐδη. Στο διεθνές πρωτάθλημα Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερη στο διπλό γυναικών το 1934 με συμπαίκτρια την Λενού. Δεύτερη ήταν στο εαρινό πρωτάθλημα το 1934 στο απλό γυναικών και στο διπλό μεικτό της ίδιας χρονιάς. Ήταν δεύτερη στην πανελλήνια κατάταξη γυναικών το 1933.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Θάνατοι το 1826
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1826
Αριστείδης Ρούκης
Ο Αριστείδης Ρούκης (1854 - 1903) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, ενας από τους πρώτους αρχισυντάκτες εφημερίδων.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1854. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια μετέβη στη Γερμανία όπου και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στις πολιτικές επιστήμες. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα επιδόθηκε στη δημοσιογραφία στην οποία και διακρίθηκε πολύ γρήγορα. Υπήρξε αρχισυντάκτης στην "Εφημερίδα" του Κορομηλά, ενώ συνεργάστηκε και με άλλες εφημερίδες όπως και με τον Ασμοδαίο.
Το 1898 ανέλαβε τη διεύθυνση των ταχυδρομείων και τηλεγραφείων διοργανώνοντας τις υπηρεσίες αυτές κατά τα ξένα πρότυπα. Από τη θέση αυτή απολύθηκε από την κυβέρνηση του Δ. Δηλιγιάννη το 1902. Ο Α. Ρούκης πέθανε στην Αθήνα το επόμενο έτος, το 1903.
Ντάλας
Στοιχεία της πόλης
Η πόλη του Ντάλας, είναι δίδυμη πόλη με το Φορτ Γουόρθ, και έχουν αναπτυχθεί μαζί. Σήμερα, αποτελεί από τα σημαντικότερα βιομηχανικά και χρηματοοικονομικά κέντρα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, διαθέτει μεγάλες πετρελαιοπηγές και αποτελεί μεγάλο σιδηροδρομικό και αεροδιακομιστικό κόμβο με το Διεθνές Αεροδρόμιο Ντάλας/Φορτ Γουόρθ, να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και πιο πολυσύχναστα αεροδρόμια στον κόσμο.
Οι κυρίαρχοι τομείς της οικονομίας της πόλης είναι η άμυνα, οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, η τεχνολογία πληροφοριών, οι τηλεπικοινωνίες, η βιομηχανία πετρελαίου και οι μεταφορές. Η μητροπολιτική περιοχή του Ντάλας, φιλοξενεί 23 από τις 500 μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο (σύμφωνα με το Fortune 500), συμπεριλαμβανομένων της αεροπορικής εταιρείας American Airlines, της πολυεθνικής εταιρείας πετρελαίου ExxonMobil και άλλων εταιρειών. Τέλος, πάνω από 41 κολλέγια και πανεπιστήμια βρίσκονται στη μητροπολιτική περιοχή του Ντάλας.
Σε αυτήν την πόλη δολοφονήθηκε ο 35ος Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, στις 22 Νοεμβρίου του 1963.
Πολιτική
Η πόλη του Ντάλας, θεωρείται πολιτικά φιλελεύθερη και αποτελεί προπύργιο του Δημοκρατικού Κόμματος. Στις προεδρικές εκλογές του 2020, το 69.4% ψήφισε υπέρ του Δημοκρατικού υποψηφίου και νυν Προέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, έναντι του 28.4% που ψήφισε υπέρ του (πλέον πρώην) Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.
Σημερινός Δήμαρχος του Ντάλας από το 2019, είναι ο Δημοκρατικός Έρικ Τζόνσον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Όμπλαστ του Ταμπόφ
Το Όμπλαστ του Ταμπόφ (ρωσικά: Тамбо́вская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Το διοικητικό του κέντρο είναι η πόλη Ταμπόφ (280.161 κάτοικοι - απογρ. 2010).
Η περιφέρεια είναι αμιγώς σλαβική. Οι Ρώσοι αποτελούν το 97% του πληθυσμού, ενώ είναι και η πιο ορθόδοξη ρωσική περιφέρεια με το 78% των ερωτηθέντων να δηλώνουν Ορθόδοξοι σε έρευνα του 2012.
Γεωγραφία
Η περιφέρεια Ταμπόφ βρίσκεται στην δασώδη στέπα. Συνορεύει με τις περιφέρειες Ριαζάν, Πένζα, Σαράτοφ, Βορόνεζ και Λίπετσκ.
Ιστορία
Ο αρχαιότερος γνωστός πληθυσμός στην περιφέρεια Ταμπόφ είναι οι Μορδβίνοι-Μόκσα, οι οποίοι δημιουργήθηκαν από τις τοπικές εθνότητες από τον 6ο αιώνα π.Χ και έπειτα. Οι πρώτοι Ρώσοι άποικοι έφτασαν στην περιοχή την προμογγολική περίοδο, αλλά μόνο από τον 17ο αιώνα και μετά ξεκίνησε η οριστική εγκατάσταση των Ρώσων. Για την προστασία των νότιων συνόρων της Ρωσίας από τις επιδρομές των Τατάρων και την περαιτέρω ανάπτυξη της περιοχής των μαύρων γαιών, η ρωσική κυβέρνηση έχτισε τις οχυρωμένες πόλεις Κοζλόφ (1635) και Ταμπόφ (1636). Οι πόλεις προστάτευαν τη κύρια διαδρομή των νομαδικών επιδρομών στη ρωσική γη και άνοιξαν το δρόμο για μια γρήγορη αποίκηση της περιοχής.
Το ουγέστ Κοζλόφσκι υπήρχε από την αρχή στην περιοχή του Ταμπόφ. Στις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του Πέτρου του Μέγα το 1708 και 1719 έγινε μέρος του κυβερνείου του Αζόφ. Οι νέες διοικητικές αλλαγές ίδρυσαν την αντιβασιλεία του Ταμπόφ το 1779 και το κυβερνείο του Ταμπόφ το 1796 με έκταση 66.500 τ.χλμ. και με 12 ουγέστ. Με σχεδόν καμία αλλαγή στα όριά του, το Κυβερνείο υφίστατο μέχρι το 1928.
Μια προσπάθεια για την εδραίωση της σοβιετικής εξουσίας στην περιοχή οδήγησε στην ήττα και την εκτέλεση της Κόκκινης Σόνιας (Σοφία Νουχίμοβνα Γκέλμπεργκ) την άνοιξη του 1918.
Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου ξέσπασε η εξέγερση του Ταμπόφ στο ομώνυμο κυβερνείο το 1920-21.
Η περιφέρεια Ταμπόφ δημιουργήθηκε με την απόσχιση εδαφών από τις περιφέρειες Βορόνεζ και Σαμάρα στις 27 Σεπτεμβρίου 1937. Η περιφέρεια απέκτησε τη σημερινή της μορφή μετά την κατάτμηση της περιφέρειας Πένζα (πρώην μέρος της περιοχής του Κουιμπίσεφ πριν ενταχθεί στην περιφέρεια Ταμπόφ) στις 4 Φεβρουαρίου 1939.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 η περιφέρεια είχε πληθυσμό 1.091.994 κατοίκων, μειωμένος από τους 1.178.443 κατοίκους το 2002 και τους 1.320.763 κατοίκους το 1989. Γενικά υπάρχει μια σημαντική κάθοδος του πληθυσμού τα τελευταία χρόνια, και το 2021 έφτασε τους 994.420 κατοίκους, πέφτοντας κάτω από το εκατομμύριο.
Οικονομία
Ο Νοτιοανατολικός Σιδηρόδρομος διασχίζει το Μιτσουρίνσκ και συνδέει τις κεντρικές περιφέρειες με τις νότιες περιφέρειες. Η εκτροφή αγελάδων, προβάτων, χοίρων και κοτόπουλων είναι προϊόν της κτηνοτροφίας.
1722
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1722 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μοράνα
Η Μοράνα, Μόρανα ή Μορένα είναι σλαβική θεότητα. Θεωρείται συχνά ως θεότητα της γεωργίας και της μαγείας. Σε κάποιες μεσαιωνικές χριστιανικές πηγές, συγκρίνεται με την Εκάτη, ενώ σε μεσαιωνικά τσεχικά κείμενα αποτελεί θεότητα του χειμώνα, αλλά και του θανάτου. left|300px| Στη Σλοβακία, σε λαϊκές γιορτές επιζεί ακόμα το κάψιμο ομοιώματος της Μοράνα, ενώ ανάλογα έθιμα υπάρχουν στη λαογραφία της Πολωνίας. Οι γιορτές αυτές συμβολίζουν τον ερχομό της άνοιξης και την ήττα του χειμώνα.
Κατηγορία:Σλαβικός παγανισμός Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες της μαγείας
Μαρία Πία της Σαβοΐας (1934)
Η Μαρία Πία της Σαβοΐας (Maria Pia di Savoia, 24 Φεβρουαρίου 1934 -) είναι η κόρη του τελευταίου βασιλιά της Ιταλίας Ουμβέρτου Β΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1934 στην Νάπολη και είναι το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ουμβέρτου Β΄ της Ιταλίας και της Μαρίας Ιωσηφίνας του Βελγίου.
Έζησε εξόριστη μαζί με την μητέρα της και τα αδέλφια της στην Ελβετία μετά την κατάργηση της μοναρχίας το 1946. Για σύντομο χρονικό διάστημα η οικογένεια ενώθηκε στην Πορτογαλία και έπειτα επέστρεψε στην Ελβετία, ενώ ο πατέρας τους παρέμεινε στην Πορτογαλία.
Το 1954 συμμετείχε στην κρουαζιέρα που έκανε ο βασιλιάς Παύλος Α΄ της Ελλάδας και η σύζυγός του βασίλισσα Φρειδερίκη με το σκάφος Αγαμέμνων. Εκεί γνώρισε τον πρίγκιπα Αλέξανδρο της Γιουγκοσλαβίας. Παντρεύτηκαν έξι μήνες μετά στις 12 Φεβρουαρίου 1955 στο Κασκαί της Πορτογαλίας. Η Μαρία Πία και ο σύζυγος της χώρισαν το 1967.
Στις 12 Μαΐου 2003 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Μιχαήλ των Βουρβόνων-Πάρμας.
Ζει στο Νεϊγί-συρ-Σεν, κοντά στο Παρίσι και στο Πάλμ Μπιτς της Φλόριντα.