cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιούλιαν Ντράξλερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Nessun dorma
μικρογραφία|Giacomo Puccini Nessun dorma είναι περίφημη άρια για τενόρο από την όπερα Τουραντό (Turandot) του Τζάκομο Πουτσίνι.
Τραγουδιέται από τον χαρακτήρα Calaf στην αρχή της τρίτης πράξης. Βαθιά μέσα στη νύχτα του Πεκίνου, σε απόλυτη μοναξιά, ο «Άγνωστος Πρίγκιπας» περιμένει την ημέρα που τελικά θα κατακτήσει την αγάπη της Turandot, της πριγκίπισσας του πάγου.
Ο πρώτος τενόρος που την τραγούδησε ήταν ο Miguel Fleta το 1926. Άλλοι μεγάλοι τενόροι που την τραγούδησαν ήταν ο Λουτσιάνο Παβαρόττι, ο Τζιάκομο Lauri-Volpi, Φράνκο Κορέλλι, Richard Tucker, Μάριο ντελ Μόνακο, Τζουζέπε ντι Στέφανο, Flaviano Labò, Πλάθιντο Ντομίνγκο, ο Ντάνιελ Baryons, Lando Μπαρτολίνι, Marcello Giordani, Salvatore Licitra, Marco Berti, Roberto Alagna και ο Αντρέα Μποτσέλι.
Η μουσική
Η δομή της άριας βασίζεται στην εναλλαγή μεταξύ στίχου και στο ritornello (επανάληψη μουσικού θέματος).
Κατά τη διάρκεια της στροφής των στίχων του τραγουδίσματος από τον τενόρο το ύφος δεν επεκτείνεται πέρα από ένα ευάερο στυλ και o μουσικός λόγος διεξάγεται από την ορχήστρα, της οποίας οι εξαιρετικές αρμονίες, έχουν έναν ήχο διάφανο, με βάση τα έγχορδα με σουρντίνα (σε σίγαση), την άρπα, την τσελέστα και την φλογέρα.
Ο στίχος ξεδιπλώνεται υπέροχα σε μια χορωδία που αποτελείται από μια φράση οκτώ μέτρων που βασίζεται σε μια μελωδία σε ρε μείζονα, με μεγάλες αναπνοές, που χτίστηκε για τους νέους στίχους, με σταθερή έμφαση στην τέταρτη και όγδοη θέση.
Στον κινηματογράφο
Η ρομάντζα έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των:
Παραπομπές
Κατηγορία:Άριες
Ερρίκος της Έσσης
Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (30 Οκτωβρίου 1928 - 18 Νοεμβρίου 1999) από τον Οίκο της Έσσης του κλάδου Κάσσελ-Ρούμπενχαϊμ, ήταν πρίγκιπας της Έσσης.
Βιογραφία
Ο Χάινριχ-Βίλχελμ-Κονσταντίν-Βίκτορ-Φταντς γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φιλίππου τιτουλάριου εκλέκτορα της Έσσης και της Μαφάλντας της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο πατέρας του και ο θείος του Χριστόφορος δραστηριοποιήθηκαν με τους Ναζί. Τελικά ο πατέρας του συνελήφθη από τη Μυστική Αστυνομία του Κράτους (Geheime Staatspolizei, GeStapo) και η μητέρα του κρατήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντωσης στο Μπούχενβαλντ, όπου απεβίωσε κατά τους Συμμαχικούς βομβαρδισμούς του 1944. Ο Ερρίκος και τα αδέλφια του δόθηκαν στο Βατικανό και μετά τη λήξη του Πολέμου επανενώθηκαν με τον πατέρα τους.
Έγινε καλλιτέχνης και σκηνογράφος· δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Ιταλία με το όνομα Enrico d' Assia. Το 1994 στο Μόναχο εξέδωσε τις αναμνήσεις του με τον τίτλο Ο κρυσταλένιος πολυέλαιος. Απεβίωσε στη Φρανκφούρτη άγαμος.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Spar
Η Spar, ως εμπορικό σήμα SPAR, είναι μια ολλανδική πολυεθνική αλυσίδα λιανικής πώλησης και μάρκα franchise με περίπου 12.500 καταστήματα σε 42 χώρες παγκοσμίως. Ιδρύθηκε το 1932 από τον Adriaan van Well. Μέσω των θυγατρικών της, η Spar λειτουργεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, σε μέρη της Αφρικής, της Ασίας και της Ωκεανίας. Η έδρα της βρίσκεται στο Άμστερνταμ.
Ετυμολογία
Το όνομα ήταν αρχικά το "DE SPAR", ένα αρκτικόλεξο της ολλανδικής φράσης "Door Eendrachtig Samenwerken Profiteren Allen Regelmatig (Ελληνικά: Μέσω της αποτελεσματικής συνεργασίας, όλοι επωφελούνται τακτικά). Το ακρωνύμιο επιλέχθηκε προκειμένου να αντηχούν με το ρήμα "spar" ή "spaar" που σημαίνει "εξοικονομήσετε χρήματα" σε ορισμένες γλώσσες, μεταξύ των οποίων ολλανδική, γερμανική, και στα σκανδιναβικά. Καθώς ο οργανισμός επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη, το όνομα συντομεύθηκε με την απομάκρυνση του "DE". Υπάρχουν ορισμένες διεθνείς παραλλαγές ονομάτων:
Ιστορία
Η Spar ιδρύθηκε το 1932 στη νότια πόλη της Ολλανδίας Ζεγκβαάρτ. Το 1953 άνοιξε ένα γραφείο International Spar στο Άμστερνταμ για τον έλεγχο και την περαιτέρω ανάπτυξη της οργάνωσης σε όλη την Ευρώπη και σε άλλες ηπείρους. Τα περισσότερα καταστήματα Spar βρίσκονται στην Ευρώπη, αλλά μπορούν να βρεθούν και σε λίγες χώρες εκτός Ευρώπης, όπως το Ομάν, τη Νιγηρία, τη Νότια Αφρική, τη Μποτσουάνα, τη Ναμίμπια, τη Ζιμπάμπουε, τη Ζάμπια, το Εσουατίνι, την Αυστραλία τον Μαυρίκιο, την Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Βανουάτου, τη Γροιλανδία και την Ανγκόλα. Ένα κατάστημα Spar μπορεί να ανήκει ανεξάρτητα, από έναν δικαιοδόχο, ή να είναι μέρος μιας αλυσίδας, ανάλογα με το μοντέλο που εφαρμόζεται σε οποιαδήποτε χώρα. Οι ιδιοκτήτες της μητρικής εταιρείας διαφέρουν από χώρα σε χώρα και μπορεί να περιλαμβάνουν τους ίδιους τους ιδιοκτήτες καταστημάτων. Το όνομα και το σημερινό λογότυπο αναθεωρήθηκε πρόσφατα το 1968 από τον Raymond Loewy και παρέμεινε αμετάβλητο από τότε.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο το Spar έχει γίνει γνωστό κυρίως ως αρτοπωλείο, αν και στη Βόρεια Ιρλανδία η Spar λειτουργεί επίσης χρησιμοποιώντας το Euroform. Η εταιρεία έχει επίσης μεγάλη παρουσία στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας όπου χρησιμοποιεί επίσης το υποσύστημα Eurospar. Το Spar άνοιξε στη Βανουάτου την 1η Δεκεμβρίου 2009, καταλήγοντας στο μονοπώλιο του Au Bon Marché. Από το 1996, η εταιρεία είναι σημαντικός χορηγός της Ευρωπαϊκής Αθλητικής Ένωσης και των εκδηλώσεών της. Το 1997, ο Spar εισήχθη στις περισσότερες στρατιωτικές βάσεις του Ηνωμένου Βασιλείου από τα ναυτικά, στρατιωτικά και αεροπορικά ινστιτούτα (Naafi), όπου πωλεί ποικίλα πολιτικά και στρατιωτικά προϊόντα. Η ολλανδική Spar είναι μέλος της Superunie, μιας οργάνωσης αγοράς αποθεμάτων για μια σειρά διαφορετικών εμπορικών σημάτων σούπερ μάρκετ. Τον Ιούλιο του 2014 ο όμιλος SPAR South Africa άνοιξε το πρώτο σουπερμάρκετ στην Ανγκόλα. Τον Αύγουστο του 2014 ο όμιλος απέκτησε το 80% του ομίλου BWG, ο οποίος είχε καταστήματα στην Ιρλανδία και στη νοτιοδυτική Αγγλία. Το 2015 η Ahold αγόρασε όλα τα τσέχικα καταστήματα και τα μετέτρεψε σε supermarkets και hypermarkets Albert, ωστόσο έπρεπε να απαλλαγεί από κάποια καταστήματα προκειμένου να μην έχει μονοπώλιο. Το πρώτο κατάστημα Spar στο Ομάν εγκαινιάστηκε τον Ιανουάριο του 2015 στο Μασκάτ.Η SPAR σχεδιάζει να ανοίξει περισσότερα καταστήματα τους επόμενους μήνες στο πλαίσιο των σχεδίων επέκτασης του στο Ομάν. Τον Μάρτιο του 2015 ανοίχτηκαν τα τρία πρώτα καταστήματα στην Ινδονησία. Μέχρι το τέλος του 2015 ο αριθμός των καταστημάτων έφτασε στα 15.
Η Spar στην Ελλάδα
Η Spar αποχώρησε από την Ελλάδα τον Φλεβάρη του 2016 λόγω της εξαγοράς της Βερόπουλος από την Μετρό Α.Ε.Β.Ε. (METRO Cash and Carry και My Market). Ωστόσο η Spar επέστρεψε το 2017 με τη δημιουργία της Spar Hellas σε συνεργασία με τους ομίλους αγορών "Αστέρας" και "Mesis",με αποτέλεσμα τον Ιούλιο του 2018 να ανοίξουν τα πρώτα 8 καταστήματα. Η Spar Hellas ωστόσο σχεδιάζει μέχρι το 2021 να διαθέσει ένα δίκτυο που να έχει ξεπεράσει τα 350 καταστήματα (είτε ιδιόκτητα, είτε μέσω της πολιτικής του Franchising είτε μέσω των μελών των ομίλων "Αστέρας" και "Mesis").
Κατηγορία:Αλυσίδες σούπερ μάρκετ
Φθαλικός ανυδρίτης
Ο φθαλικός ανυδρίτης (συστηματική ονομασία 2-βενζοφουραν-1,3-διόνη) είναι ανυδρίτης του φθαλικού οξέος. Πρόκειται για οργανική ένωση με μεγάλη βιομηχανική σημασία καθώς αποτελεί πρώτη ύλη για την παρασκευή πλαστικοποιητών.
Εργαστηριακά παρασκευάζεται με αφυδάτωση του φθαλικού οξέος υπό θέρμανση:
300px|Σύνθεση Φθαλικού Ανυδρίτη
Στην σύγχρονη βιομηχανική πράξη η παρασκευή του βασίζεται στην καταλυτική (από οξείδιο του βαναδίου) οξείδωση του ορθο-ξυλολίου (ο-διμεθυλοβενζολίου):
Πηγές
Κατηγορία:Ανυδρίτες καρβοξυλικών οξέων
Καρνοσίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της καρνοσίνης H καρνοσίνη (β-αλανυλ- L -ιστιδίνη) είναι ένα διπεπτίδιο που προέρχεται από συνένωση αλανίνης και ιστιδίνης. Βρίσκεται σε υψηλή συγκέντρωση στους μύες και τον εγκέφαλο.
Σύμφωνα με πολλές μελέτες η καρνοσίνη έχει αντιοξειδωτική δράση. Έχει επίσης προταθεί ότι μπορεί να ενεργεί ως αντιγηραντικός παράγοντας, χωρίς ωστόσο αυτή η άποψη να τυγχάνει κοινής αποδοχής.
Πηγές
Κατηγορία:Πεπτίδια
Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Χέσσενσταϊν
Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος, γερμ. Friedrich-Wilhelm (17 Μαρτίου 1735 - 27 Ιουλίου 1808) από τον Οίκο της Έσσης είχε τον τίτλο του πρίγκιπα του Χέσσενσταϊν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη και ήταν νόθος γιος του Φρειδερίκου της Σουηδίας και της ερωμένης του Χέντβιχ Τάουμπε.
Ο πατέρας του συμπεριφέρθηκε στο μόνο τέκνο του με μεγάλο σεβασμό. Τον διόρισε στρατάρχη (1773), προσωπικό του Σύμβουλο (1776) και γενικό Διοικητή της Πομερανίας (1776-1791). Ο πατέρας του ήταν ταυτόχρονα λάντκραβος της Έσσης-Κάσσελ, περιοχής υποτελούς φεουδαρχικά στον βασιλιά της Γερμανίας. Ο Κάρολος Ζ΄ της Γερμανίας τον έκανε κόμη του Χέσσενσταϊν (1741). Ο πατέρας του τον έκανε κόμη της Σουηδίας (1742).
Ο Ιωσήφ Β΄ της Γερμανίας τον αναβάθμισε σε πρίγκιπα του Χέσσενσταϊν (1772) και ο πατέρας του τον έκανε στη Σουηδία έναν από τους άρχοντες του βασιλείου (1773) και κληρονομικό πρίγκιπα του Χέσσενσταϊν (1785).
Διακρίσεις
Τιμήθηκε με τις διακρίσεις του βασιλικού Τάγματος των Σεραφείμ και του βασιλικού Τάγματος του Ξίφους.
PlayStation Network
Το PlayStation Network (PSN) είναι ψηφιακή υπηρεσία ψυχαγωγίας μέσων, που ανήκει στον Sony Interactive Entertainment και ξεκίνησε να λειτουργεί τον Νοέμβριο του 2006. Αρχικά, δημιουργήθηκε για τις κονσόλες PlayStation, αλλά σύντομα επεκτάθηκε και σε smartphones, tablets, συσκευές αναπαραγωγής Blu-ray και τηλεοράσεις υψηλής ευκρίνειας. Μέχρι τον Απρίλιο του 2016, το PSN είχε περισσότερα από 110 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες, με ενεργά μηνιαίως τα 70 εκατομμύρια από αυτούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδικτυακές υπηρεσίες Κατηγορία:PlayStation 3 Κατηγορία:PlayStation 4 Κατηγορία:PlayStation Portable Κατηγορία:PlayStation Vita
Ζωή Λιβανίου
Η Ζωή Λιβανίου είναι ελληνίδα πολιτικός όπου στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 εκλέχτηκε για πρώτη φορά Βουλευτής με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Βιογραφικό
Είναι μέλος σε πολιτιστικούς και περιβαλλοντικούς συλλόγους, κινήματα πολιτών και δίκτυα αλληλεγγύης. Έχει διατελέσει μέλος σε αρκετές διοικήσεις, μεταξύ των οποίων η Δημοτική Επιχείρηση Πολιτισμού και Ανάπτυξης Χαλκίδας και το  σωματείο καταστηματαρχών, εστίασης αναψυχής και ψυχαγωγίας "Ξένιος Ζεύς". Έχει υπάρξει ιδρυτικό μέλος στους πολιτιστικούς συλλόγους "Θέατρο Χαλκίδας" και "Η Άνοιξη" καθώς και μέλος των διοικήσεων τους.
Ήταν μέλος του Συνασπισμού από την ίδρυση του και στη συνέχεια μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος του νομαρχιακού γραφείου Εύβοιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας
Καστέλλο ντι Σερραβάλλε (Μπόζα)
Το Καστέλλο ντι Σερραβάλλε, επίσης γνωστό ως Καστέλλο Μαλασπίνα, είναι παλαιό κάστρο στη Μπόζα, χωριό της Σαρδηνίας.
Ιστορία
Το κάστρο έλαβε την ονομασία του από τον λόφο επί της κορυφής του οποίου ανεγέρθηκε από την παλαιά τοσκανική οικογένεια των Μαλασπίνα, κατά την διάρκεια του 13ου αιώνα. Ευρίσκεται επί της κορυφής του λόφου Σερραβάλλε, ενώ είναι προσβάσιμο μέσω απότομων και μεγάλης απόστασης σκαλοπατιών.
Εντός του προαυλίου χώρου του, ευρίσκεται η μικρού μεγέθους Εκκλησία Νόστρα Σινιόρα ντε Σος Ρένιος Άλτος, η οποία αποτελούσε παλατινό παρεκκλήσιο του κάστρου. Στο εσωτερικό αυτής, ανευρέθηκαν σειρά τοιχογραφιών χρονολογούμενων από τον 14ο αιώνα.
Εξωτερικός σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μπόζα Κατηγορία:Κάστρα στην Επαρχία του Οριστάνο Κατηγορία:Ρομανική αρχιτεκτονική στη Σαρδηνία Κατηγορία:Κατοικίες των Μαλασπίνα
Τροβαδούρος
μικρογραφία|Ο Μπερνάρ ντε Βερταντόρν, τροβαδούρος του μεσσαίωνα. Από εικόνα ενός χειρόγραφου του δέκατου τρίτου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του πρώιμου μεσαίωνα (1100-1230), ο τροβαδούρος, θηλ. - τροβατρίτσε, (γνωστός στα οξιτανικά ως τρουβαδούρ/trobador - οξιτανική προφορά: [tɾuβaˈðuɾ], αρχικά [tɾuβaˈðoɾ] - θηλυκή μορφή: τρουβαϊρίτς/trobairitz [tɾuβajˈɾits]) ήταν συνθέτης και ερμηνευτής της λυρικής οξιτανικής ποίησης (δηλαδή ποιητικά και μελωδικά κείμενα), που χρησιμοποίησε την "γλώσσα του όκ"(γλώσσα του ναι), η οποία ήταν η κυριότερη γλώσσα στο νότιο τμήμα της Γαλλίας.
Οι Τροβαδούροι δεν χρησιμοποιούσαν τη λατινική γλώσσα του εκκλησιαστικού κλήρου, αλλά χρησιμοποιούσαν την οξιτανική γλώσσα. Αναμφίβολα, η καινοτομία της γραφής στην καθομιλούμενη Λαϊκή Λατινική γλώσσα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τους τροβαδούρους, μια υπόθεση η οποία ισχυροποιείται από το έντονο πνεύμα ανεξαρτητοποίησης και εθνικισμού (βλέπε την περίοδο των Δήμων, τη γέννηση των Πανεπιστημίων, αιρέσεις και χριστιανικές ανεξαρτησίες). Αντλούσαν τα θέματα τους κυρίως από τα κινήματα του ιπποτισμού και του αυλικού έρωτα.
Εισαγωγή
μικρογραφία|Ένας τροβαδούρος ([[Περντιγκόν) παίζει το βιέλ.]] Η σχολή ή η παράδοση των τροβαδούρων αρχίζει τον ενδέκατο αιώνα στην Οξιτανία (περιοχή πολιτισμικά αυτόνομη σε σχέση με αυτή στο βορρά, όπου μιλούσαν άλλη γλώσσα, την Οΐλ), και συνεχίζει στους αιώνες, τον δωδέκατο και τον δέκατο τρίτο στις αριστοκρατικές αυλές. Ύστερα, μετά τη σταυροφορία κατά των Αλμπιγκέζι, οι τροβαδούροι μεταφέρθηκαν στη βόρεια Ιταλία, στη Σικελία, στην αυλή του Φρειδερίκου Β', στην Ισπανία (κυρίως στην Καταλονία) και ακόμα και στην Ελλάδα. Το κύρος τους θα επηρεάσει όλες τις μεγάλες λογοτεχνικές παραδόσεις της Ευρώπης: την Μίννεσανγκ στη Γερμανία, τη λεγόμενη σχολή της Σικελίας, την ποίηση της Τοσκάνης από την γέννησή της, την ποίηση της μοζαραβικής γλώσσας, τον τροβαδορισμό στην Γαλικία και στην Πορτογαλία, και αυτή των τρουβέρων (trouvères) στη βόρεια Γαλλία. Οι τελευταίοι διέφεραν από τους τροβαδούρους στο γεγονός ότι ήταν ενεργοί στη βόρεια Γαλλία και γράφανε στη γλώσσα του Οΐλ.
Μετά την κλασική περίοδο, γύρω στο τέλος του δέκατου τρίτου αιώνα, και μια αναγέννηση στα μέσα του αιώνα, η τέχνη των τροβαδούρων παρακμάζει από τον δέκατο τέταρτο αιώνα, και στο τέλος εξαφανίζεται, σε συνδυασμό με την επιδημία της μαύρης πανώλης (1348). Ωστόσο, κατά το δέκατο τέταρτο και δέκατο πέμπτο αιώνα, οι Ζε φλορώ (Jeux floraux) οργανωμένοι από τους Κονσιστόρι της Τουλούζης θα τολμήσουν (με κάποια επιτυχία) να συνεχίσουν την  παράδοση της ποίησης και της γλώσσας των τροβαδούρων.
Τα έργα των τροβαδούρων είναι γνωστά κυρίως μέσα από τις χειρόγραφες συλλογές, γνωστές ως καντσιονέρι.
Οι συνθέσεις των τραγουδιών των τροβαδούρων ήταν μονοφωνικές, δηλαδή μια μόνο φωνή, ενώ τα κείμενα είχαν για κύριο θέμα τα θέματα του ιπποτισμού και της αυλικής αγάπης, στο μεγαλύτερο μέρος μεταφυσικό, πνευματικό και στερεοτυπικό περιεχόμενο. Πολλά είναι κωμικά, σατιρικά, ή χυδαία. Τα έργα μπορούν να ομαδοποιηθούν σε τρεις μορφές: τα trobar leu (ελαφρύς), τα trobar ric (πλούσιο) και τα trobar clus (κλειστό). Με τον ίδιο τρόπο, υπάρχουν πολλά είδη. Το δημοφιλέστερο είδος είναι το κανσό, ενώ άλλα δημοφιλή είδη (ιδιαίτερα δημοφιλή στην ύστερη κλασική περίοδο) είναι τα σιρβέντες και τένσος, στην Ιταλία. Αυτά τα είδη ήταν πολύ δημοφιλή μεταξύ των τροβαδούρων γυναικών, τις επονομαζώμενες τροβαϊρίτς (trobairitz).
Ετυμολογία
μικρογραφία|Το άγαλμα του τροβαδούρου στο πάρκο του κάστρου της [[Αϊρέν]] Συζητήσημη είναι η προέλευση του οξιτανικού ονόματος "trobador" και των άλλων λέξεων ή όλων των παρόμοιων και σε άλλες γλώσσες: trov(i)èro και, στη συνέχεια, trovatore στο ιταλικά, trovador στα ισπανικά και πορτογαλικά, trobador στα καταλανικά και τα γαλικιανά.
Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε η λέξη trobadors είναι σε ένα οξιτανικό κείμενο του δωδέκατου αιώνα του Πέιρε ντ'Αλβέρνιε. Η γαλλική λέξη troubadour τεκμηριώνεται για πρώτη φορά γραπτώς το 1575, σε ένα ιστορικό πλαίσιο σχεδιασμένο για την ανάδειξη του "ποιητή της λανγκ ντ'οκ", ο οποίος δραστηριοποιούταν στις αυλές των βασιλέων κατά τον 12ο με 13ο αιώνα.
Γενικά, είναι αποδεκτό το γεγονός ότι η ιταλική λέξη "il trovatore" παίρνει το νόημά της από τη σημασία της οξιτανικής λέξης trobar: "κάνω ποίηση". Αντιστοιχεί στη γαλλική λέξη trouvère (τον δωδέκατο αιώνα), λέξη που προέρχεται από την ιταλική trov(i)èro.
Η λέξη "Trovare" (βρίσκω), με την τωρινή ιταλική έννοια, δεν έχει την ίδια έννοια με τα λατινικά, όπου η ίδια έννοια χρησιμοποιείται για τα ρήματα "invenio" και "reperio".
Έχουν γραφτεί πολλά κείμενα σχετικά με την προέλευση της λέξης από την προβηγκιανή γλώσσα, αλλά οι μεγαλύτερες προτάσεις μπορούν να συνοψιστούν σε δύο: Το ρήμα "trovare", επίσης, χρησιμοποιήθηκε από το περιβάλλον των αλιέων, ως ονομασία μιας τεχνικής για να χτυπήσουν με διάφορα μέσα το νερό για να τρομάξουν τα ψάρια και στη συνέχεια να τα πιάσουν (και, στη συνέχεια, να ψάξουν για να τα βρουν). Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι η έννοια του "battere"(χτυπώ) δεν έχει ποτέ καταγραφεί, για το "turbare". Επίσης η φωνητική εξέλιξη, τουλάχιστον για την Προβηγκία, δεν υποστηρίζεται.
O Γ. Πάρις πρότεινε ότι η λέξη προέρχεται από τη λατινική λέξη tropus (από την ελληνική λέξη τρόπος) με την έννοια της "καλλιτεχνικής χρήσης της λέξης", όπου ο Βενάντσιο Φορτουνάτο το απέδωσε με την έννοια του "τρόπος να τραγουδάω τραγούδια".
Μουσική
Τα τραγούδια των Τροβαδούρων ήταν συνήθως μονοφωνικά. Από τις 2.500 περίπου μελωδίες που έχουν εκτελεστεί έχουν διασωθεί λιγότερες από 300, των οποίων το μεγαλύτερο μέρος συντέθηκαν από τους ίδιους τους τροβαδούρους. Μερικές προσαρμόστηκαν σε μουσικά θέματα που προϋπήρχαν. Ο Ραμπάουτ ντε Βακέιρας (Raimbaut de Vaqueiras) έγραψε το δικό του έργο Kalenda maya ("le Calende di Maggio") με μουσική που συνέθεσε από τους ζογκλέρ του Μονφεράτο.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Μεσαιωνική μουσική Κατηγορία:Ποίηση Κατηγορία:Ιστορία της λογοτεχνίας
Σχολική παιδαγωγική
Η σχολική παιδαγωγική είναι ένα θεματικό πεδίο της παιδαγωγικής (επιστήμες της αγωγής). Ως επιστημονικός τομέας, η σχολική παιδαγωγική ασχολείται σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο με την ανάπτυξη και την αλληλεπίδραση επιστημονικών εννοιών που αφορούν την οργάνωση της σχολικής ζωής και της διδασκαλίας. Η σχολική παιδαγωγική, ως τομέας που άπτεται των προαναφερθεισών λειτουργιών, υπάρχει σε λίγες μόνο ευρωπαϊκές Χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας.
Κατηγοριοποίηση του πλαισίου της θεματικής
Το δίλημμα με το οποίο έρχεται αντιμέτωπη η σχολική παιδαγωγική είναι ότι δεν μπορεί να φέρει ιδέες και καινοτόμα σχέδια στα σχολεία, αντιθέτως πρέπει πάντα να ξεπερνάει τα εμπόδια της σχολικής γραφειοκρατίας και της εκπαιδευτικής πολιτικής που έχουν συντηρητικές τάσεις. Οι περιορισμοί αυτοί εξηγούν επίσης το γεγονός ότι η σχολική παιδαγωγική κατά τις τελευταίες δεκαετίες, έχει ελάχιστα διαφοροποιηθεί. Στόχος είναι να αποτελέσει μια περιγραφική επιστήμη με την περιγραφή των φαινομένων του σχολείου και την ανάπτυξη μιας συγκεκριμένης ορολογίας και θεωρητικών βάσεων. Εντούτοις είναι επίσης στόχος να αποτελέσει εποικοδομητικό επιστημονικό τομέα, στο πλαίσιο του οποίου αναπτύσσονται μοντέλα, μέθοδοι και έννοιες που θα έπρεπε να εξασφαλίζουν υψηλότερες πιθανότητες επιτυχίας στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές στο χώρο του σχολείου. Προκειμένου να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, γίνεται επίσης χρήση εμπειρικών ερευνών η οποίες θα έπρεπε να παρέχουν σχετικές πληροφορίες.
Θεωρία και πράξη
Η μέχρι σήμερα αξιωματική παραδοχή της ενότητας θεωρίας και πράξης (Τζανκ/Μάγερ 2002) ή, με άλλα λόγια, "ως η επιστήμη της πράξης για την πράξη" (Κρον. 2004, σελ. 31) δεν είναι πλέον αποδεκτή. Κρύβει στην πραγματικότητα τις θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ των θεωρητικών παραδοχών και της διδακτικής δράσης σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο στο εσωτερικό μιας κρατικής οργάνωσης και ενός κοινωνικού πλαισίου (βλ. Kosel 2007). Η πιο προφανής διαφορά είναι ότι σε θεωρητικό επίπεδο μπορεί να δημιουργηθεί οτιδήποτε με τρόπο λογικό, χωρίς να χρειάζεται να ληφθούν υπόψη οι συνέπειες για ό,τι έχει δημιουργηθεί. Στη διδακτική δράση αξίζει μόνο το "εδώ και τώρα", χωρίς να μπορεί να ανατραπεί μια απόφαση που έχει ληφθεί. Αργά ή γρήγορα, οι συνέπειες αυτής της δράσης θα πρέπει, συνεπώς, να ληφθούν υπόψη.
Κατηγορία:Παιδαγωγική
Οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης
Αρχίζοντας το 1928, η όλη πορεία της οικονομίας καθοδηγούνταν από μια σειρά πενταετών οικονομικών προγραμμάτων. Μέχρι τη δεκαετία του 1950, η Σοβιετική Ένωση είχε εξελιχθεί κατά τη διάρκεια των προηγούμενων λίγων δεκαετιών, από μια κυρίως αγροτική κοινωνία σε μια μεγάλη βιομηχανική δύναμη. Η μεγάλη ικανότητα μετασχηματισμού της Σοβιετικής οικονομίας συνεπάγονταν ότι ο κομμουνισμός είχε ιδιαίτερη απήχηση στους διανοούμενους των αναπτυσσόμενων χωρών της Ασίας. Οι εντυπωσιακοί ρυθμοί μεγέθυνσης υπό τα πρώτα τρία πενταετή προγράμματα (1928-1940) είναι ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτοι γιατί συνέπεσαν με τη Μεγάλη Ύφεση στη Δύση. Παρόλα αυτά, η βάση από την οποία άρχισε αυτή η ανάπτυξη ήταν τόσο πενιχρή που η Γερμανική εισβολή με το Σχέδιο Μπαρμπαρόσσα βρήκε τη χώρα ακόμα πτωχή. Η ανάπτυξη είχε λάβει χώρα υπό τον Ιωσήφ Στάλιν, που για να την επιτύχει, προκάλεσε τον θάνατο 10 περίπου εκατομμυρίων ανθρώπων(πηγή?) μέσω κυρίως λιμών όπως αυτόν του Γολοντομόρ (Голодомо́р) στην Ουκρανία το 1932-33 με 3 εκατομμύρια θύματα.
Το μεγάλο πλεονέκτημα της Σοβιετικής οικονομίας ήταν τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, που έγιναν ακόμα πιο πολύτιμα ως εξαγωγές, μετά την εκτίναξη της παγκόσμιας τιμή του πετρελαίου στα ύψη στη δεκαετία του 1970. Όπως ο Daniel Yergin σημειώνει, η Σοβιετική οικονομία ήταν στις τελευταίες δεκαετίες της "εξαρτώμενη σε μεγάλο βαθμό από τεράστιους φυσικούς πόρους–πετρέλαιο και αέριο, ειδικότερα." Ωστόσο, ο Yergin συνεχίζει, οι παγκόσμιες τιμές του πετρελαίου κατέρρευσαν το 1986, ασκώντας πολύ μεγάλες πιέσεις στην οικονομία. Όταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ανέβηκε στην εξουσία το 1985, ξεκίνησε μια διαδικασία απελευθέρωσης της οικονομίας προς μια μικτή οικονομία. Κατά τη διάλυσή της στο τέλος του 1991, η Σοβιετική Ένωση παρέδωσε μια Ρωσική Ομοσπονδία με αυξανόμενο εξωτερικό χρέος $66 δισεκατομμύρια δολάρια, και μερικά δισεκατομμύρια δολάρια σε καθαρό χρυσό και συναλλαγματικά αποθέματα.
Χρονοδιάγραμμα Οικονομικής ανάπτυξης σοβιετικής Ένωσης 1921-1989
{	"version": 2, "width": 800, "height": 500, "data": [ {			"name": "table", "values": [ {					"x": 1921, "y": 865 },				{					"x": 1924, "y": 912 },				{					"x": 1927, "y": 1120 },				{					"x": 1931, "y": 1135 },				{					"x": 1935, "y": 1765 },				{					"x": 1937, "y": 1811 },				{					"x": 1940, "y": 1844 },				{					"x": 1944, "y": 1867 },				{					"x": 1949, "y": 1924 },				{					"x": 1953, "y": 2102 },				{					"x": 1957, "y": 2445 },				{					"x": 1961, "y": 2712 },				{					"x": 1967, "y": 2769 },				{					"x": 1969, "y": 2900 },				{					"x": 1973, "y": 2932 },				{					"x": 1977, "y": 3005 },				{					"x": 1980, "y": 3312 },				{					"x": 1982, "y": 3320 },				{					"x": 1987, "y": 3320 },				{					"x": 1989, "y": 3330 }			]		}	],	"scales": [ {			"name": "x", "type": "linear", "range": "width", "zero": false, "domain": { "data": "table", "field": "x" }		},		{			"name": "y", "type": "linear", "range": "height", "nice": true, "domain": { "data": "table", "field": "y" }		}	],	"axes": [ {			"type": "x", "scale": "x" },		{			"type": "y", "scale": "y" }	],	"marks": [ {			"type": "line", "from": { "data": "table" },			"properties": { "enter": { "x": { "scale": "x", "field": "x" },					"y": { "scale": "y", "field": "y" },					"y2": { "scale": "y", "value": 0 },					"interpolate": { "value": "monotone" },					"stroke": { "value": "steelblue" },					"strokeWidth": { "value": 3 }				}			}		}	] } Οι περίπλοκες απαιτήσεις της σύγχρονης οικονομίας και η άκαμπτη διοίκηση επικράτησαν και περιόρισαν την αποτελεσματικότητα του κεντρικού σχεδιασμού. Η διαφθορά και η παραποίηση στοιχείων έγιναν κοινή πρακτική ανάμεσα στη γραφειοκρατία, αναφέροντας ψευδώς την εκπλήρωση στόχων και ποσοστώσεων, με αποτέλεσμα την εδραίωση και εμβάθυνση της κρίσης. Από την εποχή του Στάλιν μέχρι τα πρώτα χρόνια της προεδρίας του Μπρέζνιεφ, η Σοβιετική οικονομία αυξήθηκε πολύ πιο αργά από την την Ιαπωνία και ελαφρώς πιο γρήγορα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ΑΕΠ το 1950 (σε δισ. δολάρια του 1990) ήταν 510 (100%) στην ΕΣΣΔ, 161 (100%) στην Ιαπωνία και 1456 (100%) στις ΗΠΑ. Το 1965, οι τιμές ήταν 1011 (198%) στην ΕΣΣΔ, 587 (365%) στην Ιαπωνία, και 2607 (179%) στις ΗΠΑ. Η Σοβιετική Ένωση διατήρησε τη θέση της στη παγκόσμια οικονομία ως η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία τόσο σε ονομαστικούς όρους όσο και σε όρους ισοτιμιών αγοραστικής δύναμης για το μεγαλύτερο μέρος του Ψυχρού Πολέμου μέχρι το 1988, όταν η οικονομία της Ιαπωνίας ξεπέρασε τα $3 τρις, σε ονομαστική αξία.
Ο σχετικά μικρός καταναλωτικός τομέας της ΕΣΣΔ αντιπροσώπευε το 60% του ΑΕΠ της χώρας το 1990, ενώ ο βιομηχανικός και ο αγροτικός τομέας συνέβαλαν 22% και 20% αντίστοιχα για το 1991. Πριν από τη μαζική εκβιομηχάνιση υπό του Ιωσήφ Στάλιν, η κύρια ασχολία στην ΕΣΣΔ ήταν η γεωργία. Ο τομέας των υπηρεσιών είχε μικρή μόνο σημασία στην ΕΣΣΔ, με την πλειονότητα του εργατικού δυναμικού να απασχολείται στον βιομηχανικό τομέα. Το εργατικό δυναμικό ανέρχονταν σε 152,3 εκατ. ανθρώπους. Τα κύρια βιομηχανικά προϊόντα ήταν το πετρέλαιο, ο χάλυβας, τα μηχανοκίνητα οχήματα, η αεροδιαστημική, οι τηλεπικοινωνίες, τα χημικά, τα ηλεκτρονικά, η επεξεργασία τροφίμων, η ξυλεία, η εξόρυξη, και η αμυντική βιομηχανία.
Κεντρικός σχεδιασμός
Βασιζόμενη σε ένα σύστημα κρατικής ιδιοκτησίας, η Σοβιετική οικονομία διαχειρίζονταν μέσω της Gosplan (Κρατικής Επιτροπής Σχεδιασμού), της Gosbank (Κρατικής Τράπεζας) και της Gossnab (Κρατικής Επιτροπής για τα Υλικά και την Προμήθεια Εξοπλισμού). Αρχίζοντας το 1928, η οικονομία ήταν κατευθυνόμενη από μια σειρά από πενταετή σχέδια, με μια σύντομη προσπάθεια ενός επταετούς σχεδιασμού. Για κάθε επιχείρηση, τα υπουργεία σχεδιασμού (γνωστά και ως "κεφαλαιοκάτοχοι" ή fondoderzhateli) καθόριζαν τον συνδυασμό των παραγωγικών συντελεστών (π. χ. εργασία και πρώτες ύλες), το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, όλες τις τιμές χονδρικής πώλησης και σχεδόν όλες τις τιμές λιανικής πώλησης. Η διαδικασία σχεδιασμού βασίζονταν στην εξισορρόπηση των παραγωγικών συντελεστών με τη προγραμματιζόμενη παραγωγή κατά την περίοδο του προγραμματισμού. Από το 1930 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950, το φάσμα των μαθηματικών που χρησιμοποιούνταν για να συνδράμει τη λήψη αποφάσεων οικονομικής πολιτικής, ήταν για ιδεολογικούς λόγους μυστικό.
Η βιομηχανία επικεντρώθηκε μετά το 1928, στην παραγωγή κεφαλαιουχικών αγαθών μέσω της μεταλλουργίας, κατασκευής μηχανών, και της χημικής βιομηχανίας. Στη Σοβιετική ορολογία, τα κεφαλαιουχικά αγαθά ήταν γνωστά ως αγαθά ομάδας Α, ή μέσα παραγωγής. Αυτή η έμφαση στη βιομηχανία προέρχονταν από την αντίληψη ότι η ΕΣΣΔ έπρεπε να εκβιομηχανιστεί και εκσυγχρονισθεί το ταχύτερο δυνατό. Μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953, τα καταναλωτικά αγαθά (αγαθά ομάδας Β) έλαβαν κάπως μεγαλύτερη προσοχή, λόγω των προσπαθειών του Γκεόργκι Μαλενκόφ. Όμως, όταν ο Νικίτα Χρουστσόφ σταθεροποιήθηκε στην εξουσία εξουδετερώνοντας τον Μαλενκόφ, μια από τις κατηγορίες που του προσήψε, ήταν, ότι είχε επιτρέψει τη "θεωρητικά λανθασμένη και πολιτικά επιβλαβή αντίθεση στο ρυθμό ανάπτυξης της βαριάς βιομηχανίας για χάρη του ρυθμού ανάπτυξης της ελαφράς βιομηχανίας και της βιομηχανίας τροφίμων". Ως εκ τούτου, από το 1955 δόθηκε και πάλι προτεραιότητα στα κεφαλαιουχικά αγαθά, η οποία εκφράστηκε στις αποφάσεις του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (1956).
Η περισσότερη πληροφόρηση για τη λειτουργία της Σοβιετικής οικονομίας διαχέονταν από την κορυφή προς τα κάτω. Υπήρχαν διάφοροι μηχανισμοί από τους οποίους θα μπορούσαν να συλλεχθούν πληροφορίες και γνώμες από παραγωγούς και καταναλωτές για τη σύνταξη των οικονομικών προγραμμάτων (όπως περιγράφεται παρακάτω), αλλά το πολιτικό κλίμα ήταν τέτοιο που λίγοι θα διατύπωναν κάτι αρνητικό. Έτσι, οι Σοβιετικοί σχεδιαστές είχαν μικρής μόνο αξιοπιστίας πληροφόρηση από τη "βάση", που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί κατά τη σύνταξη των νέων σχεδίων. Αυτό σήμαινε ότι ο οικονομικός προγραμματισμός βασίζονταν συχνά σε λανθασμένη ή ξεπερασμένη πληροφόρηση, ιδίως σε τομείς με μεγάλο αριθμό καταναλωτών. Ως αποτέλεσμα, ορισμένα αγαθά δεν παράγονταν επαρκώς, οδηγώντας σε ελλείψεις, ενώ σε άλλα αγαθά υπήρχε υπερπαραγωγή και συσσώρευση αποθεμάτων. Τα χαμηλόβαθμα στελέχη δεν ανέφεραν συχνά τα προβλήματα στους ανωτέρους τους, στηρίζοντας ο ένας τον άλλο. Μερικά εργοστάσια είχαν αναπτύξει ένα σύστημα αντιπραγματισμού ανταλλαγής ή κοινής χρήσης πρώτων υλών και υλικών, χωρίς τη γνώση των αρχών και έξω από τις παραμέτρους του οικονομικού προγράμματος.
Η βαριά βιομηχανία ήταν πάντα το επίκεντρο της Σοβιετικής οικονομίας, ακόμη και στα τελευταία της χρόνια. Το γεγονός ότι έτυχε ιδιαίτερης προσοχής από τους σχεδιαστές, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η βιομηχανική παραγωγή ήταν σχετικά εύκολο να προγραμματισθεί, ακόμη και χωρίς λεπτομερειακή πληροφόρηση από τα "κάτω", οδήγησαν σε σημαντική ανάπτυξη στον τομέα αυτό. Η Σοβιετική Ένωση έγινε ένα από τα κορυφαία βιομηχανικά έθνη του κόσμου. Η βιομηχανική παραγωγή ήταν δυσανάλογα υψηλή στη Σοβιετική Ένωση, σε σύγκριση με Δυτικές οικονομίες. Ωστόσο, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών ήταν δυσανάλογα χαμηλά. Μικτή μόνο προσπάθεια κατέβαλλαν οι οικονομικοί σχεδιαστές για τη καταγραφή των καταναλωτικών προτιμήσεων, με αποτέλεσμα σοβαρές ελλείψεις σε πολλά καταναλωτικά αγαθά. Όποτε αυτά τα καταναλωτικά αγαθά γίνονταν διαθέσιμα στην αγορά, οι καταναλωτές έπρεπε συνήθως να σταθούν σε μεγάλες ουρές για να τα αγοράσουν. Μεγάλη μαύρα αγορά αναπτύσσονταν για προϊόντα, όπως τσιγάρα, που ήταν ιδιαίτερα περιζήτητα αλλά συνεχώς υποπαραγώμενα.
Καταρτίζοντας τα πενταετή σχέδια
Τα πενταετή σχέδια συνέπιπταν με τα συνέδρια του ΚΚΣΕ, όπου η ηγεσία του κόμματος παρουσίαζε τους στόχους για το επόμενο πενταετές σχέδιο. Έτσι, κάθε σχέδιο είχε την έγκριση του κορυφαίου πολιτικού οργάνου της χώρας.
Κατευθυντήριες γραμμές για το σχέδιο
Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ και, πιο συγκεκριμένα, το πολιτικό γραφείο, καθόριζε τις βασικές κατευθυντήριες γραμμές του σχεδιασμού. Το πολιτικό γραφείο καθόριζε τη γενική κατεύθυνση της οικονομίας μέσω των προς διαχείριση δεικτών (προκαταρκτικό σχέδιο στόχων), μεγάλων επενδυτικών σχεδίων (δημιουργία παραγωγικής βάσης), και της γενικότερης οικονομικής πολιτικής. Αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές υποβάλλονταν ως έκθεση στη Κεντρική Επιτροπή του Συνέδριο του ΚΚΣΕ προς εγκριθεί.
Η Gosplan
Συνδυάζοντας τους γενικούς στόχους που ορίζονταν από το Συμβούλιο των Υπουργών με τα δεδομένα που παρέχονταν από τα χαμηλότερα επίπεδα της διοίκησης σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση της οικονομίας, η Gosplan επεξεργάζονταν, μέσω δοκιμής και σφάλματος, μια σειρά από προκαταρκτικούς στόχους. Ανάμεσα σε περισσότερες από είκοσι κρατικές επιτροπές, η Gosplan ήταν ο επικεφαλής του δικτύου του κυβερνητικού σχεδιασμού και η σημαντικότερη υπηρεσία στην οικονομική διοίκηση. Το καθήκον των σχεδιαστών ήταν η εξισορρόπηση πόρων και αναγκών, για την εξασφάλιση της διαθεσιμότητας των παραγωγικών συντελεστών που απαιτούνταν για την ικανοποίηση της προγραμματισμένης παραγωγής. Το δίκτυο σχεδιασμού ήταν από μόνο του μια τεράστια οργανωτική διάταξη, αποτελούμενη από συμβούλια, επιτροπές, κυβερνητικούς αξιωματούχους, ειδικούς, κ. λπ. με υποχρέωση την εκτέλεση και την παρακολούθηση της οικονομικής πολιτικής.
Η κρατική υπηρεσία προγραμματισμού υποδιαιρούνταν σε δικούς της βιομηχανικούς τομείς, όπως γαιανθράκων, σιδήρου, και κατασκευής μηχανών. Επίσης είχε και επιτελικά τμήματα, όπως το χρηματοοικονομικών, που ασχολούνταν με ζητήματα που ξεπερνούσαν τα λειτουργικά όρια των βιομηχανικών τομέων. Με εξαίρεση ένα σύντομο πείραμα για περιφερειακό σχεδιασμό κατά τη διάρκεια της θητείας του Χρουστσόφ στη δεκαετία του 1950, ο Σοβιετικός σχεδιασμός γίνονταν σε τομεακή βάση, αντί σε περιφερειακή βάση. Τα τμήματα της κρατικής υπηρεσίας προγραμματισμού συνέδραμαν στην ανάπτυξη εκ μέρους της υπηρεσίας του πλήρους συνόλου στόχων μαζί με τους απαιτούμενους παραγωγικούς συντελεστές, διαδικασία που περιελάμβανε διαπραγματεύσεις μεταξύ των υπουργείων και τους ανωτέρους τους.
Οι επιχειρήσεις
Οι επιχειρήσεις καλούνταν να αναπτύξουν τις δικές τους προτάσεις που στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, διαμορφώνονταν μετά από ογκώδεις συνελεύσεις των ενδιαφερόμενων πλευρών. Οι προτάσεις αποστέλλονταν μετά στα υπουργεία σχεδιασμού προς ανασκόπηση. Η όλη διαδικασία περιελάμβανε εκτεταμένες διαπραγματεύσεις, με το κάθε ενδιαφερόμενο μέρος να επιδιώκει τους στόχους παραγωγής και δείκτες εισροών που εξυπηρετούν καλύτερα τα συμφέροντά του.
Η σύνταξη των σχεδίων
Μετά από αυτή την διαπραγματευτική διαδικασία, η Gosplan ελάμβανε τις αναθεωρημένες εκτιμήσεις και τις επανεσυνέθετε ως άρμοζε. Στη συνέχεια, το επανασχεδιασμένο πρόγραμμα στέλνονταν στο Συμβούλιο των Υπουργών, στο Πολιτικό Γραφείο και στη Γραμματεία της Κεντρικής Επιτροπής για έγκριση. Το Συμβούλιο των Υπουργών υπέβαλε το σχέδιο στο Ανωτάτο Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης ενώ η Κεντρική Επιτροπή υπέβαλε το σχέδιο στο Συνέδριο του Κόμματος, για επίσημη και από τα δύο σώματα έγκριση. Η διαδικασία ολοκληρώνονταν κατ αυτό το τρόπο και το σχέδιο γινόταν νόμος του κράτους.
Η έγκριση του σχεδίου
Την ανασκόπηση, αναθεώρηση και έγκριση του πενταετούς σχεδίου ακολουθούσε μια άλλη προς τα κάτω ροή πληροφοριών, αυτή τη φορά με το τροποποιημένο και τελικό σχέδιο που περιείχε τους συγκεκριμένους στόχους για κάθε τομέα της οικονομίας. Η υλοποίηση ξεκινούσε από το σημείο αυτό, και ήταν σε μεγάλο βαθμό ευθύνη των στελεχών των επιχειρήσεων.
Ο κρατικός προϋπολογισμός
Τον εθνικό κρατικό προϋπολογισμό τον κατάρτιζε το Υπουργείο Οικονομικών της ΕΣΣΔ μετά από διαπραγμάτευση με τις Σοβιετικές Δημοκρατίες και τοπικές οργανώσεις. Αν ο κρατικός προϋπολογισμός γινόταν αποδεκτός από την Σοβιετική Ένωση, τότε εγκρίνονταν.
Γεωργία
Η γεωργία ήταν οργανωμένη σε ένα σύστημα συλλογικών αγροκτημάτων, κολχόζ, (kolkhozes) και κρατικών αγροκτημάτων, σοβχόζ, (sovkhozes). Ήταν οργανωμένη σε μεγάλη κλίμακα και πολύ εκμηχανισμένη, καθιστώντας τη Σοβιετική Ένωση έναν από τους κορυφαίους παραγωγούς δημητριακών, αν και χρονιές κακής σοδειάς (όπως το 1972 και το 1975), οδηγούσαν σε εισαγωγές και επιβράδυναν την οικονομία. Το πενταετές σχέδιο 1976-1980 μετακίνησε πόρους προς την γεωργία, με αποτέλεσμα ένα ρεκόρ συγκομιδής το 1978 ακολουθούμενο από πτώση το 1979 και το 1980 που επανέφερε το σύνολο της παραγωγής πίσω στα επίπεδα του 1975. Μεγάλες καλλιέργειες ήταν επίσης το βαμβάκι, τα ζαχαρότευτλα, οι πατάτες, και το λινάρι.
Ωστόσο, παρά τις τεράστιες εκτάσεις γης, την εκτεταμένη εκμηχάνιση και χημική βιομηχανία, και το μεγάλο αγροτικό εργατικό δυναμικό, η Σοβιετική γεωργία ήταν σχετικά αντιπαραγωγική,παρεμποδιζόμενη σε πολλές περιοχές από το κλίμα (μόνο το 10 τοις εκατό των Σοβιετικών εδαφών ήταν καλλιεργήσιμο), και από τη πτωχή παραγωγικότητα των εργαζομένων μετά την κολεκτιβοποίηση στη δεκαετία του 1930. Μεγάλα προβλήματα επίσης προκαλούσε η έλλειψη υποδομών μεταφορών.
Εξωτερικό εμπόριο και συνάλλαγμα
Αυτάρκης σε μεγάλο βαθμό η Σοβιετική Ένωση, το διεθνές της εμπόριο ήταν μικρό σε σχέση με την οικονομική της ισχύ. Ωστόσο, το εμπόριο με μη κομμουνιστικές χώρες αυξήθηκε κατά τη δεκαετία του 1970, καθώς η κυβέρνηση προσπαθούσε να αντισταθμίσει τα κενά στην εγχώρια παραγωγή με εισαγωγές.
Σε γενικές γραμμές, οι εξαγωγές της περιελάμβαναν τα καύσιμα, τα μέταλλα και τη ξυλεία. Οι εισαγωγές περιελάμβαναν μηχανήματα, καταναλωτικά αγαθά, και μερικές φορές σιτάρι. Στη δεκαετία του 1980, το εμπόριο με τα κράτη-μέλη του Συμβουλίου Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας (COMECON) αντιπροσώπευε περίπου το ήμισυ του όγκου των εμπορικών συναλλαγών της χώρας.
Συνολικά, το τραπεζικό σύστημα ήταν εξαιρετικά συγκεντρωμένο και ελεγχόμενο πλήρως από τη κρατική Gosbank, που καθήκον της ήταν η εξυπηρέτηση του κρατικού οικονομικού προγραμματισμού. Οι Σοβιετικές τράπεζες παρείχαν βραχυπρόθεσμα δάνεια στις κρατικές επιχειρήσεις.
Μορφές ιδιοκτησίας
Υπήρχαν δύο βασικές μορφές της ιδιοκτησίας στη Σοβιετική Ένωση: η ατομική ιδιοκτησία και η συλλογική ιδιοκτησία. Αυτές διέφεραν σημαντικά ως προς το περιεχόμενό τους και το νομικό καθεστώς. Σύμφωνα με την κομμουνιστική θεωρία, το κεφάλαιο (μέσον παραγωγής) δεν πρέπει να είναι ατομική ιδιοκτησία, με ορισμένες αμελητέες εξαιρέσεις. Ειδικότερα, μετά το τέλος της σύντομης περιόδου της Νέας Οικονομικής Πολιτικής και την ολοκλήρωση της κολεκτιβοποίησης, όλη η βιομηχανική ιδιοκτησία και σχεδόν όλη η γη ήταν συλλογική ιδιοκτησία.
Στις αγροτικές περιοχές παραχωρούνταν γη για στέγαση και κάποια μικρή παραγωγή τροφίμων, και οι κάτοχοί της είχαν ορισμένα δικαιώματα πάνω σ αυτή, αλλά δεν ήταν πλήρης η ιδιοκτησία τους. Ειδικότερα, στα κολχόζ και σοβχόζ, υπήρχε μια πρακτική μετακίνησης από ιδιόκτητους αγροτικούς κλήρους σε συλλογικούς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη προσεκτική βελτίωση και καλλιέργεια των μικρών κλήρων και την ανταλλαγή σε 5-7 χρόνια με κλήρο στα κολχόζ, των οποίων τα εδάφη είχαν ήδη εξαντληθεί από την εντατική καλλιέργεια. Στο τέλος παρέμεινε ένας εξαιρετικά μικρός αριθμός ιδιόκτητων αγροκτημάτων (khutors хутор), που βρίσκονταν σε απομονωμένες αγροτικές περιοχές της Βαλτικής, Ουκρανίας, Σιβηρίας και σε εδάφη κοζάκων.
Ατομική ιδιοκτησία
Οι "καπιταλιστικοί" και "σοσιαλιστικοί" τύποι ιδιοκτησίας, διακρίνονταν περαιτέρω σε δύο διαφορετικές μορφές ατομικής ιδιοκτησίας: στην ιδιωτική περιουσία (частная собственность, chastnaya sobstvennost) και στην προσωπική ιδιοκτησία (личная собственность, lichnaya sobstvennost). Η πρώτη περιλάμβανε κεφαλαίο (μέσο παραγωγής), ενώ η δεύτερη οτιδήποτε άλλο υπό ατομική κατοχή. Η διάκριση αυτή ήταν πηγή σύγχυσης κατά την ερμηνεία φράσεων όπως "σοσιαλιστική (κομμουνιστική) κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας", πράγμα που δε ίσχυε στη πραγματικότητα.
Συλλογική ιδιοκτησία
Υπήρχαν αρκετές μορφές συλλογικής ιδιοκτησίας, με πιο σημαντικές τη κρατική ιδιοκτησία, την ιδιοκτησία των κολχόζ, και τη συνεταιριστική ιδιοκτησία. Οι πιο κοινές μορφές συνεταιριστικής ιδιοκτησίας ήταν οι οικοδομικοί συνεταιρισμοί (жилищные кооперативы) σε αστικές περιοχές, οι συνεταιρισμοί καταναλωτών (потребительская кооперация, потребкооперация), και οι αγροτικές καταναλωτικές κοινωνίες (сельские потребительские общества, сельпо).
Πρώιμη ανάπτυξη
Τόσο η Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία όσο αργότερα και η Σοβιετική Ένωση, ήταν χώρες στη διαδικασία εκβιομηχάνισης. Και για τις δύο, αυτή η διαδικασία ανάπτυξης σημειώθηκε αργά και από χαμηλό αρχικό σημείο εκκίνησης. Εξαιτίας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918), η Ρωσική Επανάσταση του 1917 και ο μετέπειτα Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος (1917-1922), η βιομηχανική παραγωγή του 1913 ανακτήθηκε και πάλι το 1926. Περίπου το 18% του πληθυσμού ζούσε τότε σε μη αγροτικές περιοχές, αν και μόνο περίπου το 7,5% απασχολούνταν στον μη γεωργικό τομέα. Το υπόλοιπο παρέμενε προσκολλημένο στον αγροτικό τομέα που ήταν εξαιρετικά χαμηλής παραγωγικότητας.
Ο David A. Dyker βλέπει τη Σοβιετική Ένωση γύρω στο 1930 ως κατά κάποιο τρόπο τυπική αναπτυσσόμενη χώρα, η οποία χαρακτηρίζεται από χαμηλό κεφάλαιο επένδυσης και με την πλειονότητα του πληθυσμού να κατοικεί στην ύπαιθρο. Μέρος του λόγου για τους χαμηλούς ρυθμούς επένδυσης ήταν η αδυναμία απόκτησης κεφαλαίων από το εξωτερικό. Αυτή η αδυναμία προέκυψε με τη σειρά της από την αποκήρυξη των χρεών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από τους Μπολσεβίκους το 1918, καθώς και από τα παγκόσμια οικονομικά προβλήματα. Κατά συνέπεια, κάθε είδους οικονομική ανάπτυξη έπρεπε να χρηματοδοτηθεί από εγχώριες αποταμιεύσεις.
Τα οικονομικά προβλήματα στη γεωργία επιδεινώνεται περαιτέρω από φυσικές συνθήκες, όπως πολύ κρύους χειμώνες σε όλη τη χώρα, ξηρασία στη νότια και όξινα εδάφη στο βορρά. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Dyker, η Σοβιετική οικονομία είχε "εξαιρετικά καλό" δυναμικό στον τομέα των πρώτων υλών και την εξόρυξη ορυκτών, όπως για παράδειγμα στους τομείς του πετρελαίου στην Υπερκαυκασία, και αυτό, μαζί με μια μικρή αλλά αυξανόμενη εκβιομηχάνιση, βοήθησε την ΕΣΣΔ να αποφύγει προβλήματα στο ισοζύγιο πληρωμών.
Νέα Οικονομική Πολιτική (1921-1929)
Μέχρι το 1921, είχε γίνει σαφές στους Μπολσεβίκους ότι η εξαναγκαστική παραγωγή σιτηρών είχε προκαλέσει χαμηλή γεωργική παραγωγή και αντιδράσεις.Έτσι, αποφασίστηκε από τον Λένιν και το Πολιτικό Γραφείο να δοκιμάσουν μια εναλλακτική προσέγγιση στο θέμα. Ήταν η αποκαλούμενη Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΕΠ) που εγκρίθηκε στο 10ο Συνέδριο του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι).
Όλα εκτός από την "υψηλή διοίκηση" της οικονομίας, όπως το έθετε ο Λένιν, θα ιδιωτικοποιούνταν. Η "υψηλή διοίκηση" περιελάμβανε το εξωτερικό εμπόριο, τη βαριά βιομηχανία, τις επικοινωνίες και τις μεταφορές, μεταξύ άλλων. Αυτό περιόριζε στη πράξη τον ιδιωτικό τομέα στην βιοτεχνική και γεωργική παραγωγή/εμπόριο. Η ΝΕΠ αντιμετώπισε ισχυρές αντιδράσεις στους κόλπους του Μπολσεβίκικου κόμματος. Ο Λένιν έπρεπε να πείσει τους κομμουνιστές σκεπτικιστές ότι ο κρατικός καπιταλισμός είναι ένα απαραίτητο βήμα για την επίτευξη του κομμουνισμού ενώ ο ίδιος υποπτεύονταν ότι ίσως η πολιτική υπονομεύονταν από τους ιδιώτες επιχειρηματίες.
Ο λογοτέχνης Αντρέι Πλατόνοφ, μεταξύ άλλων, σημείωνε, ότι οι βελτιώσεις ήταν άμεσες. Δελτίο κάρτας και ουρές, που είχε γίνει σήμα κατατεθέν του πολέμου του κομμουνισμού, είχαν εξαφανιστεί. Ωστόσο, λόγω του παρατεταμένου πολέμου, τις χαμηλές σοδειές, και πολλές φυσικές καταστροφές, η Σοβιετική οικονομία ήταν ακόμα πρόβλημα, ιδιαίτερα στο γεωργικού τομέα. Το 1921, ξέσπασε εκτεταμένος λιμός στη περιοχή Βόλγα-Ουράλια. Η Σοβιετική κυβέρνηση αλλάξε την προηγούμενη πορεία της και επέτρεψε την είσοδο διεθνούς βοήθειας από το εξωτερικό, και τη σύσταση ειδικής επιτροπής προεδρευόμενης από επιφανείς κομμουνιστές και μη κομμουνιστές το ίδιο. Παρά το γεγονός αυτό, υπολογίζεται ότι πέντε εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν από το λιμό.
Σταλινισμός
Ξεκινώντας το 1928, τα πενταετή σχέδια άρχισαν να χτίζουν μια βαριά βιομηχανική βάση σε μια υπανάπτυκτη οικονομία, χωρίς να περιμένει η ΕΣΣΔ να περάσουν χρόνια για τη συσσώρευση κεφάλαιου μέσω της επέκτασης της ελαφράς βιομηχανίας, και χωρίς εξάρτηση από εξωτερική χρηματοδότηση. Η χώρα τώρα γινόταν βιομηχανική με πρωτοφανή μέχρι τότε ρυθμό, ξεπερνώντας το ρυθμό εκβιομηχάνισης της Γερμανίας τον 19ο αιώνα και της Ιαπωνίας νωρίτερα στον 20ο αιώνα.
Μετά την ολοκλήρωση της ανασυγκρότησης της οικονομίας (στον απόηχο της καταστροφής που προκλήθηκε από τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο), και μετά την εκπλήρωση των αρχικών σχεδίων για τη περαιτέρω εκβιομηχάνιση, η εκρηκτική ανάπτυξη επιβραδύνθηκε μέχρι την περίοδο της στασιμότητας του Μπρέζνιεφ στις δεκαετίες του 1970 και του 1980.
Η εκβιομηχάνιση προχώρησε καθοδηγούμενη από τη δημιουργία της ΝΑΜΙ και της αντιγραφής του Ford Model A από τη GAZ καθώς και με την επέκταση της παροχής ιατρικών υπηρεσιών, που βελτίωσαν τη παραγωγικότητα της εργασίας. Γινόταν εκστρατείες κατά του τύφου, της χολέρας και της ελονοσίας, ο αριθμός των γιατρών αυξανόταν με τον ρυθμό που επέτρεπαν οι εγκαταστάσεις και η εκπαίδευση, κοι ρυθμοί θνησιμότητας και παιδικής θνησιμότητας άρχισαν να υποχωρούν σταθερά.
1930-1970
Σύμφωνα με τους ρυθμούς μεγέθυνσης, η επίδοση του κεντρικού προγραμματισμού ήταν πάρα πολύ καλή στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του 1930, στη κινητοποίηση του Β΄ Παγκoσμίου Πολέμου και στις πρώτες δύο δεκαετίες μετά τον πόλεμο. Η Σοβιετική Ένωση έγινε ο κυριότερος παγκόσμιος παραγωγός πετρελαίου, άνθρακα, σιδηρομεταλλεύματος και τσιμέντου. Κύριας σημασίας ήταν επίσης το μαγγάνιο, ο χρυσός, το φυσικό αέριο και άλλα ορυκτά. Όμως, οι Σοβιετικές αρχές απέκρυψαν τη πληροφόρηση για τον Σοβιετικό λιμό του 1932-1933 μέρος του οποίου ήταν ο Γολοντομόρ στην Ουκρανία, μέχρι τη Περεστρόικα. Τη μεγάλη έξαρση του λιμού που κύριο θύμα του ήταν η Ουκρανία, την απέκρυψε και ο δημοσιογράφος Walter Duranty των New York Times, με αποτέλεσμα την ανάκληση της αναγνώρισής της από τον Πρόεδρο Φραγκλίνος Ρούζβελτ και την αναγνώριση αντ' αυτής της ΕΣΣΔ. Το πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων το 1933 ήταν το ένα-δέκατο εκείνου του 1926. Κοινοί και πολιτικοί κρατούμενοι στα στρατόπεδα εργασίας εξαναγκάζονταν στην εκτέλεση άμισθης εργασίας. Μέλη του κομμουνιστικού κόμματος και της Κομσομόλ "επιστρατεύονταν" συχνά για να συμμετάχουν σε διάφορα κατασκευαστικά έργα.
Η Γερμανική εισβολή του Β' ΠΠ επέφερε εξόχως καταστροφικά κτυπήματα στη Σοβιετική οικονομία, με το Σοβιετικό ΑΕΠ να πέφτει μεταξύ 1940 και 1942 κατά 34%. Η βιομηχανική παραγωγή χρειάστηκε μια δεκαετία για να ανακάμψει στα επίπεδα του 1940.
Το 1961, εκδόθηκε ένα νέο Σοβιετικό ρούβλι νέας μετατρεψιμότητας. Διατήρησε την συναλλαγματική του ισοτιμία με τη Λίρα Αγγλίας μέχρι τη Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Μετά την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του Μπρέζνιεφ στην εξουσία, έγιναν προσπάθειες αναζωογόνησης της οικονομίας με οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Από το 1965 και μετά, επιχειρήσεις και οργανισμοί έπρεπε να βασίζονται σε οικονομικές μεθόδους επικερδούς παραγωγής παρά στην εκπλήρωση υποδείξεων της κρατικής διοίκησης. Μέχρι το 1970, η Σοβιετική οικονομία είχε φθάσει στο ζενίθ της, με εκτιμώμενο μέγεθος 60 περίπου τοις εκατό εκείνου των ΗΠΑ σε όρους εκτιμώμενων εμπορευμάτων (όπως χαλκός και άνθρακας). Το 1989, το επίσημο ΑΕΠ της Σοβιετικής Ένωσης ήταν 2.500 δισεκατομμύρια δολλάρια ΗΠΑ ενώ το ΑΕΠ των ΗΠΑ ήταν 4.862 δολλάρια, με αντίστοιχο κατά κεφαλή είσόδημα τα 8.700 και 19.800 δολλάρια.