cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλη Ζιμπάμπουε
Οι πρώτες επιβεβαιωμένες επισκέψεις από Ευρωπαίους ήταν στο τέλος του 19ου αιώνα, και η έρευνα του χώρου άρχισε το 1871. Μετέπειτα έρευνες στο χώρο ήταν αμφιλεγόμενες, λόγω της πολιτικής πίεσης στους αρχαιολόγους από την κυβέρνηση της Ροδεσίας να αρνηθούν την κατασκευή της από ιθαγενείς Αφρικανούς. Η Μεγάλη Ζιμπάμπουε έχει υιοθετηθεί ως εθνικό μνημείο από την κυβέρνηση της Ζιμπάμπουε και το σύγχρονο ανεξάρτητο κράτος πήρε το όνομά του από τη Μεγάλη Ζιμπάμπουε.Ο χαρακτηρισμός «Μεγάλη» ξεχωρίζει το χώρο από τα χιλιάδες άλλα ερείπια τα οποία είναι γνωστά ως Ζιμπάμπουε και βρίσκονται διάσπαρτα στη χώρα.. Συνολικά σε όλη τη νότια Αφρική υπάρχουν 200 τέτοια ερείπια, αλλά η Μεγάλη Ζιμπάμπουε είναι το μεγαλύτερο όλων.
Παραπομπές
κατηγορία:Ζιμπάμπουε κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Άντζεϊ Σεβέριν
Ο Άντζεϊ Τεόντορ Σεβέριν (πολωνικά: Andrzej Teodor Seweryn) (γενν. 25 Απριλίου 1946) είναι Πολωνός ηθοποιός και θεατρικός σκηνοθέτης. Είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους Πολωνούς ηθοποιούς του θεάτρου, ο οποίος έπαιξε σε περισσότερες από 50 ταινίες, κυρίως στην Πολωνία, στη Γαλλία και στη Γερμανία. Είναι επίσης ένας από τους τρεις μόνο μη Γάλλους ηθοποιούς που προσλήφθηκαν από την Κομεντί Φρανσαίζ με έδρα το Παρίσι. Σήμερα υπηρετεί ως γενικός διευθυντής του Θεάτρου Polski στη Βαρσοβία. Έχει τρία παιδιά με τρεις διαφορετικές συζύγους: μια κόρη, τη Μάρια Σεβέριν (γενν. 1975) με την πρώτη του σύζυγο, την Πολωνή ηθοποιό Κριστίνα Γιάντα, και δύο γιους, τον Γιαν-Μπατίστ και τον Μαξιμιλιέν.
Ζωή και καριέρα
Ο Άντζεϊ Σεβέριν γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1946 στο Χάιλμπρον της Γερμανίας. Οι γονείς του, Ζντζίσουαφ και Ζόφια, αιχμαλωτίστηκαν και αναγκάστηκαν σε καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη γέννηση του Άντζεϊ, επέστρεψαν στην Πολωνία. Το 1968, ο Άντζεϊ αποφοίτησε από την Εθνική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης της Βαρσοβίας και εργάστηκε στο Θέατρο Ateneum, όπου συνέχισε να παίζει μέχρι το 1980.
Ήδη στη δεκαετία του 1970 κέρδισε μεγάλη φήμη μετά την εμφάνισή του σε πολυάριθμες ταινίες που σκηνοθέτησε ο Άντζεϊ Βάιντα, κυρίως τις Χωρίς αναισθητικό, Η Γη της Επαγγελίας και Ο άνθρωπος από σίδερο. Για τον ρόλο του στην ταινία του 1980 του Βάιντα, Ο μαέστρος, ο Σεβέριν έλαβε την Αργυρή Άρκτο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο 30ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Το 1980, ο Σεβέριν έκανε επίσης το ντεμπούτο του στη σκηνή στη Γαλλία μετά από τη σκηνοθεσία του Βάιντα σε έργα του Στανίσουαφ Βιτκιέβιτς στο Θέατρο Ναντέρ-Αμαντιέ.
Η επιβολή του στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία το 1981 βρήκε τον Σεβέριν στη Γαλλία. Υποστηρικτής της παράνομης Αλληλεγγύης, αποφάσισε να μείνει στο εξωτερικό και να εγκατασταθεί στη Γαλλία. Με τον καιρό έκανε και αίτηση για γαλλική υπηκοότητα. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γαλλία συνεργάστηκε με μερικούς από τους πιο καταξιωμένους σκηνοθέτες του θεάτρου. Ανάμεσά τους ήταν ο Κλοντ Ρεζί (La Trilogie du revoir και Grand et Petit του Μπότο Στράους), ο Πατρίς Σερό (Peer Gynt του Ίψεν), ο Πίτερ Μπρουκ (Μαχαμπαράτα), ο Μπέρναρντ Σόμπελ (Νάθαν ο Σοφός του Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ, Ο καλός άνθρωπος της Σιτσουάν του Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ταρτούφος του Μολιέρου), η Ντέμπορα Γουόρνερ (Το κουκλόσπιτο του Χένρικ Ίψεν), ο Αντουάν Βιτέζ (L'Échange του Πωλ Κλωντέλ), ο Ζακ Ροσνέρ (Ο Βυσσινόκηπος του Αντόν Τσέχωφ και Πρωινό με τον Βίτγκενσταϊν βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα του Τόμας Μπέρνχαρντ) και ο Ζακ Λασάλ (Jedermann του Ούγκο φον Χόφμανσταλ και Ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου).
Βουλευτικές εκλογές των Σεϋχελλών (2016)
Εκλογικό σύστημα
Τα μέλη της εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με δύο τρόπους. Τα 25 εκλέγονται σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα, και έως δέκα επιπλέον εκλέγονται με βάση το ποσοστό των ψήφων που έλαβε κάθε κόμμα. Για κάθε 10% που λαμβάνει το κόμμα στην εθνική ψηφοφορία, το εν λόγω κόμμα λαμβάνει μία επιπλέον έδρα.
Άντζεϊ Σεβέριν
Ζωή και καριέρα
Από το 1993 ερμηνεύει στην Κομεντί Φρανσαίζ στο Παρίσι (που έλαβε πλήρη μέλος το 1995, ως ο τρίτος μη Γάλλος στην ιστορία αυτού του θεάτρου) και δίδαξε στο Ωδείο του Παρισιού. Το 1996 έλαβε τον Έπαινο Βιτκάτσι του Βραβείου Κύκλου των Κριτικών. Για τη συνεισφορά του στον γαλλικό πολιτισμό, το 2005 βραβεύτηκε με τη Λεγεώνα της Τιμής. Επιπλέον έλαβε το Τάγμα των Τεχνών και των Γραμμάτων και το Εθνικό Τάγμα της Αξίας της Γαλλίας.
Ο Άντζεϊ Σεβέριν εμφανίστηκε σε περισσότερες από 50 ταινίες, οι περισσότερες ήταν πολωνικής, γαλλικής και γερμανικής παραγωγής. Είναι περισσότερο γνωστός στις Ηνωμένες Πολιτείες για την ερμηνεία του ως Γιούλιαν Σέρνερ στην ταινία Η Λίστα του Σίντλερ. Ο Σεβέριν φέρεται να επιλέχθηκε για τον ρόλο του Σέρνερ, καθώς είχε μια εντυπωσιακή φυσική ομοιότητα με τον πραγματικό Γιούλιαν Σέρνερ, με βάση φωτογραφικά στοιχεία από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχει επίσης υποδυθεί τον ηγέτη της Γαλλικής Επανάστασης, Μαξιμιλιανό Ροβεσπιέρο, στην ταινία και στη μίνι σειρά La Révolution française (1989) («Η Γαλλική Επανάσταση»).
Βουλευτικές εκλογές των Σεϋχελλών (2016)
Εκστρατεία
Τα τέσσερα κύρια κόμματα της αντιπολίτευσης (το Εθνικό Κόμμα των Σεϋχελλών, η Συμμαχία των Σεϋχελλέζων, το Κόμμα των Σεϋχελλών για την Κοινωνική Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία και το Ενωμένο Κόμμα των Σεϋχελλών) σχημάτισαν συνασπισμό, με την ονομασία Linyon Demokratik Seselwa (LDS), προκειμένου να συμμετάσχουν στις εκλογές, έχοντας απόσχει από τις εκλογές του 2011 σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Στις εκλογές του 2011, το Λαϊκό Κόμμα είχε κερδίσει όλες τις 31 έδρες.
Άντζεϊ Σεβέριν
Ζωή και καριέρα
Η ταινία δικής του σκηνοθεσίας του 2006, Kto nigdy nie żył..., συμμετείχε στο 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας.
Βουλευτικές εκλογές των Σεϋχελλών (2016)
Εκστρατεία
Το Πατριωτικό Κίνημα των Σεϋχελλών έλαβε μέρος με 23 υποψήφιους για τις 25 έδρες, ενώ κατήλθαν στις εκλογές και 3 ανεξάρτητοι.
Άντζεϊ Σεβέριν
Ζωή και καριέρα
Το 2016, κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο για την ταινία Η τελευταία οικογένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνοί ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνοί ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι της Εθνικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης «Αλεξάντερ Ζελβερόβιτς» της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στη Γαλλία Κατηγορία:Ιππότες του Εθνικού Τάγματος της Αξίας (Γαλλία) Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Βουλευτικές εκλογές των Σεϋχελλών (2016)
Διεξαγωγή
Δύο διεθνείς ομάδες παρατηρητών επιβεβαίωσαν την παρουσία τους κατά τη διάρκεια των εκλογών, η Αναπτυξιακή Κοινότητα της Νότιας Αφρικής (SADC) και η Αφρικανική Ένωση (AU). Η ομάδα των παρατηρητών από την SADC αποτελείτο από 19 μέλη ΄με καταγωγή από οκτώ χώρες-μέλη της SADC και κάλυψαν το σύνολο των 25 εκλογικών περιφερειών. Η Αφρικανική Ένωση έστειλε για πρώτη φορά στα χρονικά μια ομάδα παρατηρητών που αποτελείτο μόνο από γυναίκες. Επικεφαλής της ομάδας ήταν η Φατούμα Εντανγκιζά (Fatuma Ndangiza) και παρέμειναν στη χώρα από την 1η έως τις 15 Σεπτεμβρίου. Στις εκλογές προσέφεραν ανατροφοδότηση και δύο τοπικές ομάδες από παρατηρητές, το Παρατηρητήριο της Δημοκρατίας των Πολιτών στις Σεϋχέλλες (CDWS) και η Ένωση για τα Δικαιώματα, τις Πληροφορίες και τη Δημοκρατία (ARID).
Αναφορές
2016
Σέξτος Ιούλιος Καίσαρ (ύπατος το 91 π.Χ.)
Ο Σέξτος Ιούλιος Καίσαρ ΙΙΙ, λατιν.: Sextus Julius Caesar (γενν. ως το 133 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, ο οποίος κατείχε την υπατεία του 91 π.Χ. Απεβίωσε κατά τη διάρκεια του Κοινωνικού Πολέμου. Ήταν ο θείος του Γάιου Ιούλιου Καίσαρα, του στρατηγού και δικτάτορα.
Οικογένεια
Ο Σέξτος Ι. Κ. ΙΙΙ ήταν γιος του Γαΐου Ιούλιου Καίσαρα ΙΙ και της Μαρκίας Ρέγκιας, απογόνου του Άνκου Μάρκιου 4ου βασιλιά της Ρώμης. Λίγα είναι γνωστά για τον πατέρα του, εκτός από το ότι θα μπορούσε να ήταν ο πραίτωρ Καίσαρας, που απεβίωσε ξαφνικά στη Ρώμη. Ο Βίλχελμ Ντρούμαν θεωρεί ότι πάππος του ήταν ο συγκλητικός Γάιος Ιούλιος Κ. Ι, ο οποίος έγραψε μία ιστορία της Ρώμης στα ελληνικά γύρω στο 143 π.Χ. Ο Σέξτος ΙΙΙ είχε αδελφό τον Γάιο Ι. Κ. ΙΙΙ, ο οποίος ήταν πραίτωρ σε μία άγνωστη χρονιά· ο Μπρούτον προτείνει το 92 π.Χ. Ο Γάιος ήταν πιθανώς ο μεγαλύτερος αδελφός, καθώς πήρε το όνομα τού πατέρα του. Μετά το cursus honorum (σειρά αξιωμάτων), ο Σέξτος Ι. Κ. θα ήταν τουλάχιστον σαράντα ετών, όταν απέκτησε την υπατεία, πράγμα που θέτει τη γέννησή του το αργότερο το 133 π.Χ.
Από τους απογόνους του Σέξτου ΙΙΙ, γνωρίζουμε ότι είχε έναν ομώνυμο γιο, ο οποίος ήταν flamen Quirinalis (ιερέας του Κουιρινάλις) το 57 π.Χ. Ο Σέξτος Ιούλιος Καίσαρας V, που υπηρέτησε στον Εμφύλιο Πόλεμο και σκοτώθηκε από τους δικούς του στρατιώτες κατά τη διάρκεια μίας εξέγερσης στη Συρία το 46 π.Χ., ήταν πιθανώς ο εγγονός του.
Σταδιοδρομία
Κατά το cursus honorum, ο Σέξτος ΙΙΙ θα είχε γίνει πρώτα πραίτωρ, πριν αναλάβει ύπατος. Το έτος της θητείας του ως πραίτορα είναι αβέβαιο, αλλά θα μπορούσε να είναι ως το 92 π.Χ. (ο Μπρόουτον προτείνει περίπου το 94 π.Χ.). Εκλέχθηκε ύπατος το 91, ένα έτος πριν από το ξεκίνημα του Κοινωνικού Πολέμου. Ως ανθύπατος τον επόμενο χρόνο, ο Σέξτος κέρδισε μία σημαντική στρατιωτική νίκη, πιθανώς επί των Παιλίνι. Απεβίωσε από ασθένεια το 89, ενώ πολιορκούσε στην πόλη Άσκουλον.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Μπούργκχαρτ Κλάουσνερ
Ο Μπούργκχαρτ Κλάουσνερ (γερμ. Burghart Klaußner) είναι Γερμανός ηθοποιός και τραγουδιστής.
Γεννήθηκε το 1949 στο Βερολίνο. Ξεκίνησε να σπουδάζει γερμανική φιλολογία και θεατρολογία, όμως το εγκατέλειψε για να σπουδάσει υποκριτική στη δραματική σχολή Max-Reinhardt. Έχει συμμετάσχει σε γερμανικές ταινίες που έγιναν διεθνώς γνωστές, όπως Good Bye, Lenin!, Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες, Σφραγισμένα Χείλη και Η Λευκή Κορδέλα. Εκτός από τον κινηματογράφο, έχει παίξει σε πολλά έργα στο θέατρο.
Είναι ο πατέρας του επίσης ηθοποιού Γιοχάνες Κλάουσνερ.
Ινζουίδες
Οι Ινζουίδες (περσικά: آل اینجو) ήταν σιιτική δυναστεία μογγολικής καταγωγής, που εξουσίαζε τις περσικές πόλεις Σιράζ και Ισφαχάν κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα μ.Χ. Τα μέλη της δυναστείας έγιναν ντε φάκτο ανεξάρτητοι ηγεμόνες μετά την πτώση του Ιλχανάτου, μέχρι την ήττα τους το 1357 από τους Μουζαφαρίδες.
Πριν τη διάλυση του Ιλχανάτου
Οι Ινζουίδες απέκτησαν τον έλεγχο σε τμήματα της Περσίας, κυρίως την περιοχή Φαρς το έτος 1304, στην αρχή της εξουσίας του χάνου των Ιλχανιδών, Ολτζεϊτού, τού οποίου ήταν υποτελείς. Ο Ολτζεϊτού είχε αναθέσει στον Σαράφ αντ-ντιν Μαχμούντ Σαχ τον έλεγχο των ιντζού (ή ιντζί: η μογγολική λέξη για τα βασιλικά κτήματα), απ' όπου και πήρε η οικογένεια το όνομά της. Ο Σαράφ αναφέρεται ότι καταγόταν από τον Αμπνταλλάχ Ανσάρι, έναν μυστικιστή του 11ου αιώνα από τη Χεράτ. Ο υιός του, εμίρης Γκιγιάς αντ-Ντιν Κάι-Χοσρόης, βοήθησε μια άλλη οικογένεια, τους Μουζαφαρίδες, να πάρουν τον έλεγχο της περιοχής του Γιαζντ. Το 1325 ο Σαράφ αντ-Ντιν είχε επιβάλει σχεδόν τον απόλυτο έλεγχό του στην περιοχή του. Η δύναμή του δυσαρέστησε τον διάδοχο του χάνου Ολτζεϊτού, Αμπού Σαΐντ, που διέταξε την απομάκρυνση του Σαράφ αντ-Ντιν, και έστειλε τον σεΐχη Χουσεΐν ιμπν Τζουμπάν (μέλος της δυναστείας των Τσομπανιδών) να τον αντικαταστήσει. Ο εμίρης Γκιγιάς αντ-Ντιν Κάι-Χοσρόης, που κυβερνούσε το Σιράζ στο όνομα του πατέρα του, αντιστάθηκε και ο σεΐχης Χουσεΐν ιμπν Τζουμπάν αναγκάστηκε να επιστρέψει στη βάση του. Επί Αμπού Σαΐντ, ο εκδιωχθέντας από το Ισφαχάν, Σαράφ αντ-Ντιν, φυλακίστηκε στην Ταυρίδα, κατόπιν μιας αποτυχημένης απόπειρας να δολοφονήσει τον Χουσεΐν ιμπν Τζουμπάν.
Ανεξαρτησία
Με το θάνατο του χάνου των Ιλχανιδών, Αμπού Σαΐντ, το 1335, ο Αρπά Κεούν πήρε το θρόνο του χανάτου. Κατόπιν εκτέλεσε τον Σαράφ αντ-Ντιν, ενώ δύο από τους υιούς του Σαράφ στη βασιλική Αυλή κατέφυγαν σε άλλους ηγεμόνες για να προστατευτούν. Στο μεταξύ, ο Κάι-Χοσρόης παγίωνε την εξουσία του στο Σιράζ. Όταν ο χάνος Αρπά αιχμαλωτίστηκε από εξεγερθέντες, εστάλη στο Μασούντ Σαχ, αδελφό του Κάι-Χοσρόη, ο οποίος τον εκτέλεσε. Κατόπιν ο Μασούντ Σαχ υπηρέτησε ως βεζίρης υπό τον Ιλχανίδη χάνο-μαριονέτα των Τζαλαγιριδών, Μουχάμμαντ. Όταν το τελευταίος σκοτώθηκε, ο Μασούντ Σαχ πήγε στο Σιράζ, με αποτέλεσμα τα δύο αδέλφια να έρθουν σε διαμάχη για την εξουσία, που τερματίστηκε με το θάνατο του Κάι-Χοσρόη το 1338/9.
Ο Μασούντ Σαχ αντιμετώπισε άμεσα πολλές προκλήσεις στην εξουσία του. Ένα χρόνο μετά το θάνατο του Κάι-Χοσρόη, ένας τέταρτος υιός του Σαράφ αντ-Ντιν με το όνομα Σαμς αντ-Ντιν Μουχάμμαντ, δραπέτευσε από τη φυλακή του αδελφού του και ενώθηκε με τους Τσομπανίδες. Ο Σαμς αντ-Ντιν μαζί με τον Τσομπανίδη Πιρ Χουσεΐν, βάδισαν στο Σιράζ, το οποίο και κατέλαβαν. Ο Μασούντ Σαχ κατέφυγε τότε στο Λουριστάν. Ο Πιρ Χουσεΐν, παρόλα αυτά, δολοφόνησε τον Σαμς αντ-Ντιν. Η πράξη του όμως αυτή οδήγησε στην απώλεια της υποστήριξης του πληθυσμού της πόλης, αναγκάζοντάς τον ν΄ αποσυρθεί από αυτή. Τον επόμενο χρόνο όμως επέστρεψε και ανακατέλαβε την πόλη. Ο Μασούντ Σαχ επιχείρησε να επωφεληθεί από τις εσωτερικές διαμάχες των Τσομπανιδών, και συμμάχησε με τον εμίρη Γιαγκί Μπαστί, υιό του Χουσεΐν ιμπν Τζουμπάν, για να καταλάβει το Σιράζ, το οποίο είχε περάσει στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα στα χέρια του Τζαμάλ αντ-Ντιν Αμπού Ισάκ. Στον τελευταίο είχε δοθεί το Ισφαχάν από τον Πιρ Χουσεΐν, και τώρα καταλάμβανε και το Σιράζ. Όταν ο Γιαγκί Μπαστί δολοφόνησε τον Μασούντ Σαχ την ίδια χρονιά, ο Αμπού Ισάκ απέμεινε ο μόνος επιζών υιός του Σαράφ αντ-Ντιν. Το Μάρτιο του 1343 πήρε το Σιράζ από τον Γιαγκί Μπαστί.
Η πτώση των Ινζουιδών
Ο στόχος του Τζαμάλ αντ-Ντιν Αμπού Ισάκ ήταν η κατάκτηση της Κερμάν. Για το σκοπό αυτό πραγματοποίησε εκστρατείες εναντίον των Μουζαφαριδών, που είχαν ηγέτη τον Μουμπάριζ αντ-Ντιν Μουχάμμαντ. Η αντιπαλότητα μεταξύ των δύο αναζωπυρώθηκε κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας εναντίον της πόλης Γιαζντ των Μουζαφαριδών το 1350-51. Σε αντίποινα, ο Μουμπάριζ αντ-Ντιν εισέβαλε στη Φαρς το 1352. Μετά τη νίκη του επί των Ινζουιδών σε μάχη που διεξήχθη, πολιόρκησε το Σιράζ το 1353. Ο Αμπού Ισάκ, που άρχισε να γίνεται όλο και πιο παρανοϊκός, διέταξε την εξολόθρευση δύο συνοικιών της πόλης για να ξετρυπώσει τους προδότες. Ο αρχηγός μιας άλλης συνοικίας, φοβούμενος για τους ανθρώπους του, έδωσε το κλειδί της πύλης της συνοικίας στον υιό του Μουμπάριζ αντ-Ντιν, Σουτζά Σαχ. Ο Αμπού Ισάκ αναγκάστηκε τότε να παραδοθεί, αλλά δραπέτευσε και έφτασε στο Ισφαχάν με την υποστήριξη των Τζαλαγιριδών. Ο Μουμπάριζ αντ-Ντιν όμως πολιόρκησε και αυτή την πόλη και την κατέλαβε το 1357. Ο Αμπού Ισάκ παραδόθηκε ξανά, και εστάλη στο Σιράζ, όπου εκτελέστηκε. Τα εδάφη των Ινζουιδών έπεσαν στα χέρια των Μουζαφαριδών, που τα διατήρησαν μέχρι τη συντριβή και σφαγή τους από τις στρατιές του Ταμερλάνου σαράντα χρόνια αργότερα.
Ινζουιδες
Ανταλλάξιμα Τρικάλων
Τα Ανταλλάξιμα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Πρίνου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κόζιακα, του δήμου Τρικκαίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τρικάλων του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Τα Ανταλλάξιμα είναι πεδινό χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Τρικάλων, στις ανατολικές υπώρειες του Κόζιακα και δυτικά του ποταμού Πηνειού, νότια της Καλαμπάκας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 190. Το χωριό απέχει 20 χλμ. περίπου ΒΔ. των Τρικάλων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Πανελλήνιο πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών 2017
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών 2017 ήταν η 60η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης, που διεξήχθη από την Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Ε.Φ.Ο.Επ.Α.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην ομοσπονδιακή αίθουσα STIGA του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας, στον Πειραιά από το Σάββατο 4 έως και την Κυριακή 5 Μαρτίου του 2017. Διεξήχθησαν τα αγωνίσματα απλό ανδρών, απλό γυναικών, διπλό ανδρών και διπλό γυναικών.
Ο Τάσος Ρηνιώτης του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π. και η Χριστίνα Φίλη του Δ.Α.Ο. Ταύρου αναδείχθηκαν πρωταθλητές Ελλάδος στο απλό.
Άντριαν Πένλαντ
Ο Άντριαν Πένλαντ (γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1980, στο Όουκγουντ, στην Τζόρτζια) είναι πρώην Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, που έπαιζε στη θέση του πόιντ γκαρντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Ρισόν ΛεΖιόν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τροταμούνδος ντε Καραμπόμπο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Δημαρχείο του Ροστόφ
Το Δημαρχείο του Ροστόφ είναι κτίριο στην περιοχή Λενίνσκι του Ροστόφ επί του Ντον της Ρωσίας. Βρίσκεται στην οδό Μπολσάγια Σαντοβάγια 47 (Большая Садовая улица, 47) στη διασταύρωση της οδού Μπολσάγια Σαντοβάγια και της λεωφόρου Σεμάσκο. Είναι ένα από τα κύρια αρχιτεκτονικά αξιοθέατα της πόλης. Το κτίριο σχεδιάστηκε σε αρχιτεκτονικό στιλ Μποζ-Αρ και αναγνωρίζεται ως ιστορικό μνημείο καθώς έχει επίσημο καθεστώς ως μέρος της ρωσικής πολιτιστικής κληρονομιάς και χρησιμοποιείται από την διοίκηση του Ροστόφ επί του Ντον.
Ιστορία
Η κυβέρνηση του Ροστόφ επί του Ντον συμφώνησε να κατασκευάσει ένα νέο μέγαρο για τις ανάγκες της δημοτικής αρχής στα μέσα της δεκαετίας του 1890. Το δημαρχείο εκείνη την εποχή βρίσκονταν στην οικία Μαξίμοφ στην πλατεία Μπαζαρνάγια (σημερινή οδός Στανισλάβσκογκο).
Το νέο Δημαρχείο σχεδιάστηκε από τον διάσημο αρχιτέκτονα Αλεξάντρ Πομεράντσεφ. Τη στιγμή της κατασκευής του κτηρίου, ο Πομεράντσεφ είχε ήδη καθιερωθεί ως εξέχων αρχιτέκτονας του Ροστόφ επί του Ντον, έχοντας σχεδιάσει και κατασκευάσει πολλά κτίρια της πόλης. Μετά από κάποια συζήτηση, υπογράφηκε μια σύμβαση στα τέλη του 1896. Το Δημαρχείο του Ροστόφ χτίστηκε από το 1897 έως το 1899 οπότε και έγιναν τα εγκαίνια του.
Αρχικά διατέθηκαν για την κατασκευή του 513.627 ρούβλια. Η αρχική αξία των 586.176 ρουβλιών που υπολογίστηκε από τον αρχιτέκτονα Πομεράντσεφ δεν είχε εγκριθεί στον προϋπολογισμό προγράμματος του Δημοτικού συμβουλίου. Ωστόσο, το Δημαρχείο του Ροστόφ είχε ξεπεράσει τον προϋπολογισμό κατά περισσότερο από 28%. Ο πρώτος όροφος του κεντρικού τμήματος ενοικιάστηκε από διάφορους εμπορικούς οργανισμούς, όπου και πωλούνταν διάφορα ξηρά είδη, ποδήλατα, γραμμόφωνα, ταπετσαρίες, μαρμάρινα προϊόντα, οπτικά αξεσουάρ, όπλα καθώς και γλυκά. Τα γραφεία του Δημαρχείου κατέλαβαν τον δεύτερο, τρίτο και τέταρτο όροφο και ήταν ανοιχτό στο κοινό. Στην αίθουσα συσκέψεων διατέθηκαν 200 θέσεις στη χορωδία και 40 θέσεις για το κοινό πίσω από το φράγμα.
Το 1922 ξέσπασε πυρκαγιά στο κτίριο. Οι φλόγες κατέστρεψαν τον γωνιακό θόλο. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Δημαρχείο υπέστη σοβαρές ζημιές. Αναστηλώθηκε λίγο μετά το τέλος του πολέμου, όπου και χρησιμοποιήθηκε ως η έδρα της Περιφερειακής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.
Περιγραφή
Το κτίριο έχει τέσσερις ορόφους και σχεδιάστηκε σε στιλ Μποζ-αρτ με αξονική συμμετρία στην κάτοψη και εκλεκτική εξωτερική διακόσμηση με πληθώρα διακοσμητικών στοιχείων του νεο-μπαρόκ. Αυτά περιλαμβάνουν πολύ περίτεχνα ανάγλυφα, δωρικού ρυθμού και τριγωνικά γείσο πάνω από τα παράθυρα. Επίσης μεγάλοι θόλοι είναι ανεγερμένοι στις στρογγυλεμένες γωνίες του κτηρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρωσία
Λεοπόλδος της Βαυαρίας (αποσαφήνιση)
Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
Φονταινμόρ
Το Φονταινμόρ (γαλλικά: Fontainemore, βαλντοταίν: Fontènemore ) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Άλμος πρίγκιπας της Ουγγαρίας
Ο Άλμος, ουγγρικά: Álmos (π. 1070/75 - 1 Σεπτεμβρίου 1127/29) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πρίγκιπας της Ουγγαρίας. Έγινε δούκας της Σλαβονίας (1084-91) και μετά της Κροατίας (1091-95).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκέζα Α΄ της Ουγγαρίας και μάλλον της Σοφίας. Η Σοφία ήταν η πρώτη σύζυγός του, ενώ η δεύτερη ήταν από τον Οίκο των Συναδηνών, ανιψιά του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Η Συναδηνή, όταν ο Γκέζα Α΄ απεβίωσε το 1077, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη· από αυτό μπορούμε να υποθέσουμε, ότι τα τέκνα του ήταν από την πρώτη του σύζυγο.
Το 1077 ο Άλμος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Κολομάν ήταν 7 και 2 ετών, έτσι τον πατέρα τους διαδέχθηκε ο θείος τους Λαδίσλαος Α΄, ο οποίος έλαβε την περίεργη απόφαση να ακολουθήσει ο Κολομάν σταδιοδρομία στην Εκκλησία. Ο Άλμος ορίστηκε δούκας της Σαλβονίας (1084-91) και μετά της Κροατίας (1091-95). Το Εικονογρφημένο Χειρόγραφο αναφέρει ότι οι δύο αδελφοί συνόδευσαν το 1095 τον θείο τους στην εκστρατεία του εναντίον της Βοημίας.
Το 1127 απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 55 ετών. Αργότερα ο γιος του Μπέλα Β΄ έγινε βασιλιάς της Ουγγαρίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1104 την Πρεντσλάβα των Ρουρικιδών, κόρη του Σβιατοπόλκ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου και είχε τέκνα:
Αεροδρόμιο Τάνγκα
Το Αεροδρόμιο Τάνγκα (αγγλ.: Tanga Airport / σουαχ.: Uwanja wa Ndege wa Tanga) IATA TGT και ICAO HTTG, είναι ένα μικρό αεροδρόμιο εσωτερικών δρομολογίων, που βρίσκεται στην περιφερειακή πρωτεύουσα της Τάνγκα (Tanga), στην Περιφέρεια Τάνγκα (Tanga Region) της Τανζανίας.
Βρίσκεται 3 km δυτικά της πόλης, εκτός της οδικής αρτηρίας Α14. Το αεροδρόμιο έχει προγραμματισμένες πτήσεις προς την Αρούσα. το Νταρ ες Σαλάαμ και τις νήσους στο Αρχιπέλαγος Ζανζιβάρης (Ουνγκούτζα) και Πέμπα (Pemba Island).
Ο μη κατευθυνόμενος φάρος (non-directional beacon) (Κωδικός: TG), βρίσκεται στην ύπαιθρο.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Γκαμπί (Κοιλάδα της Αόστα)
Το Γκαμπί (γαλλικά: Gaby, βαλντοταίν: Goaby ) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Άραμις (βαρύτονος)
Ο Άραμις -πραγματικό ονοματεπώνυμο '''Περικλής Π. Αραβαντινός'''- (Ιωάννινα – Παρίσι, 14 (15 ή 16) Φεβρουαρίου 1932), ήταν Έλληνας βαρύτονος, γνωστός για τον «γραφικό», αλλά ρομαντικό του χαρακτήρα. Υπήρξε από τους πρώτους μουσικούς που ασχολήθηκαν με τη συλλογή ελληνικών δημοτικών τραγουδιών, έστω και εμπειρικά.
Βιογραφία
Ο Άραμις γεννήθηκε στα Ιωάννινα, αλλά το έτος γέννησής του δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα. Παλαιότερες πηγές αναφέρουν ότι γεννήθηκε το 1859, αλλά μπορεί να γεννήθηκε λίγο νωρίτερα, το 1854 , ή πριν από το 1854. Πατέρας του ήταν ο γιατρός Παναγιώτης Αραβαντινός, ο οποίος υπήρξε ένας από τους ιστορικούς του Αλή Πασά. Σπούδασε στην φημισμένη Ζωσιμαία Σχολή της πρωτεύουσας της Ηπείρου, αλλά γρήγορα εγκατέλειψε τις σπουδές του, πιθανόν για να ακολουθήσει το επάγγελμα του διπλωματικού στην Αθήνα. Όμως, έφυγε συμμετέχοντας για κάποιους μήνες, στο σώμα ανταρτών του Σουλιώτη οπλαρχηγού Γάκη Ζήκου (1830-1901) και, φαίνεται ότι εκεί, γοητεύτηκε από το κλέφτικο τραγούδι και τα βουκολικά άσματα. Επέστρεψε στην Αθήνα εξασκώντας διάφορα μικροεπαγγέλματα και δημοσίευσε στον περίφημο Ραμπαγά κάποιους στίχους (σατιρικούς και άλλους).
Εκείνη την εποχή, ήρθε σε ρήξη με την οικογένειά του και άρχισε να υιοθετεί το ψευδώνυμο Hellin Aramis («Έλλην Άραμις»), με το οποίο υπέγραφε. Πήγε στο Ωδείο της Νάπολης για να σπουδάσει φωνητική με τον Σκαράτε, αλλά δεν είναι γνωστό πόσα χρόνια έμεινε εκεί. Τραγούσησε στα θέατρα της Νεάπολης και του Μιλάνου κατά τα έτη 1870-1875. Τελικά, έφυγε για το Παρίσι, όπου έκανε σημαντικές γνωριμίες με ανθρώπους που τον βοήθησαν στη σταδιοδρομία του (Ζαν Μορεάς, Σαμάρας, κ.ά.). Τραγούδησε στο Λονδίνο –σώζεται φωτογραφία του από παράσταση του «Φάουστ» του Γκουνό και επέστρεψε στη Γαλλία ασκώντας το επάγγελμα του μουσικοδιδασκάλου (Νίκαια, Μονακό). Ιδιαίτερα με τον Σαμάρα, τον συνέδεε φιλία, του οποίου πολλά τραγούδια είχε τραγουδήσει, όπως το Ρηνάκι μου.
Το 1902 ο Άραμις θα φύγει σε περιοδεία στην Ελλάδα, την Τουρκία και την Αίγυπτο, πιθανόν και στην Οδησσό. Στην Αθήνα υποστηρίχθηκε σκανδαλωδώς από τo κατεστημένο των Ανακτόρων και του Ωδείου Αθηνών. Ο βασιλιάς Γεώργιος του παραχώρησε το Βασιλικό Θέατρο και το Ωδείο Αθηνών, τη χορωδία του. Ο ίδιος παρακολούθησε συναυλία του και τον έκανε «να χτυπάει παλαμάκια ακούγοντας τη νεραντζούλα φουντωτή». Το 1903, τραγούδησε στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός», σε πρόγραμμα που περιελάμβανε και ένα δικό του τραγούδι σε γαλλικούς στίχους, αλλά με εισιτήριο εισόδου 8 δραχμών (!), ποσό υπέρογκο για την εποχή. Μετά τις περιοδείες του, επέστρεψε στην Ελλάδα, το 1906, για να εγκατασταθεί, κατόπιν, οριστικά στο Παρίσι. Εκεί, άνοιξε «ιδιωτική σχολή ωδικής εις την οποίαν εξεπαιδεύθησαν όχι ολίγοι αριστείς του άσματος, Έλληνες και ξένοι». Πέθανε στο Παρίσι, στις 15 ή 16 Φεβρουαρίου 1932 όπου οι εκεί Έλληνες καλλιτέχνες «τον είχαν βγάλει πρόεδρό των».
Καλλιτεχνική αξία και χαρακτήρας
Ο Άραμις, πέρα από την κριτική -θετική ή αρνητική- που του έχει ασκηθεί για την καλλιτεχνική του αξία, περιγράφεται ως «γραφικός τύπος ρομαντικού τυχοδιώκτη, περιζήτητου στα κοσμικά σαλόνια της εποχής», ή ως «ευγενής τυχοδιώκτης». Για τις εμφανίσεις του, φαίνεται ότι, υπήρχε έντονη αμφιλογία ή/και γραφικότητα. Τα δημοτικά τραγούδια που παρουσίαζε, ήταν απλοϊκά εναρμονισμένα από τον ίδιο και τα ρεσιτάλ που έδινε, συνοδεύονταν από βαρύγδουπες διαλέξεις σε κείμενα που απάγγελαν άλλοι, για να μην κουράζεται η φωνή του. Στο Κόνβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου και σε άλλες επίσημες εκδηλώσεις εμφανιζόταν φορώντας κατάλευκη φουστανέλα. Ωστόσο, ο ίδιος ο Καλομοίρης αναφέρει στα απομνημονεύματά του ότι, από ένα τέτοιο ρεσιτάλ απεκόμισε την αποφασιστικά «μεγάλη εντύπωση από το δημοτικό τραγούδι» που επηρέασε όλο το έργο του. Ασχολήθηκε, επίσης, με τη λαϊκή μουσική άλλων λαών, «Σκώτων, Ιρλανδών, Τσέχων, Ουγγροβλάχων και Σλαύων» και, κατ’ άλλη εκδοχή, «όλων των ξένων λαών, των Σλαύων, των Σκανδιναυών, των Άγγλων και των Γάλλων». Ο Σπύρος Μελάς έγραψε ότι, «κατόρθωσε να φυσήξει σε χιλιάδες ψυχές τη νοσταλγία του ελληνικού βουνού».
Ακριβώς αντίθετη άποψη εκφράζει ο συνθέτης Γεώργιος Αξιώτης που, παρόλο οι συναυλίες του Άραμι χαιρετίζονταν με παραλήρημα ενθουσιασμού από σύσσωμο τον αθηναϊκό Τύπο, προκαλούσαν έντονη την αντίδρασή του. Αυτό αποδεικνύεται από επιστολή του προς το περιοδικό Κριτική, που εξέδιδε μαζί με τον Γεώργιο Λαμπελέτ (εκδ. 1903, σς. 94-101). Άλλωστε είχε έρθει, πολλάκις, σε «σύγκρουση» με τον Καλομοίρη και το μουσικό κατεστημένο της εποχής. Ο Αξιώτης διαφωνώντας και με τις μουσικές απόψεις του Σαμάρα, θεωρούσε την εργασία του Άραμι ως κατάφωρη παραποίηση του δημοτικού τραγουδιού. Επίσης, ο Άραμις κατηγορήθηκε για «αμπελοφιλοσοφική σοβαροφάνεια» και «διαθέσεις πατριδοκαπηλίας», όπως έγραψε ο Τ. Καλογερόπουλος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής
Ευάγγελος Μουτσόπουλος
Ο '''Ευάγγελος Α. Μουτσόπουλος''' (25 Ιανουαρίου 1930 – 7 Ιουνίου 2021 ) ήταν Έλληνας καθηγητής της φιλοσοφίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μουτσόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Κλασσική Φιλολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Aθηνών. Συνέχισε με μεταπτυχιακά και διδακτορικές σπουδές στη Σορβόννη, από όπου απεφοίτησε το 1958. Σχεδόν αμέσως μετά έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιξ-Μαρσέιγ και κατόπιν, το 1965, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το 1969 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου διετέλεσε και πρύτανης το 1977. Το 1984 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ ήδη από το 1977 ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών της Γαλλίας. Είχε ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας αρκετών πανεπιστημίων, ενώ είχε τιμηθεί και με το Βραβείο Χέρντερ το 2001.
Ο Μουτσόπουλος δημιούργησε το Corpus Philosophorum Graecorum Recentiorum (CPGR) στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του στο «Ίδρυμα Ερεύνης και Εκδόσεων Νεοελληνικής Φιλοσοφίας» (1975). Επίσης ίδρυσε και διεύθυνε το διεθνες περιοδικό φιλοσοφίας Διοτίμα, καθώς και την ετήσια έκδοση Φιλοσοφία του «Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας» της Ακαδημίας Αθηνών. Ο ίδιος συνέγραψε περισσότερα από 60 έργα (τόμους) φιλοσοφικού περιεχομένου, κυρίως στην ελληνική και στη γαλλική γλώσσα, αλλά εν μέρει και στην αγγλική. Η σύζυγός του ήταν Γαλλίδα. Ο Ευάγγελος Μουτσόπουλος απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 91 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Ηθικά (Πλουτάρχου)
Τα Ηθικά (λατ. Moralia) είναι μια συλλογή κειμένων, που σώζονται σε χειρόγραφα χρονολογούμενα από τον 10ο έως τον 13ο αιώνα και η πατρότητά τους αποδίδεται στον Έλληνα ιστορικό, βιογράφο, φιλόσοφο και δοκιμιογράφο του 1ου αιώνα μ.Χ. Πλούταρχο. Η συλλογή αρχικώς περιείχε 183 κείμενα (σύντομες πραγματείες-δοκίμια και καταγραμμένους λόγους), από τα οποία σώζονται οι 78. Τα Ηθικά παρέχουν στοιχεία για τον βίο των αρχαίων Ρωμαίων και Ελλήνων, αλλά αρκετά περιέχουν και διαχρονικές αποφάνσεις για τον ανθρώπινο βίο. Θεωρείται ότι ο Πλούταρχος τα έγραψε πριν από το γνωστότερο έργο του, τους Βίους παραλλήλους, οι οποίοι τον απασχόλησαν σε μεγάλο μέρος από τις δύο τελευταίες δεκαετίες της ζωής του. Πολλές γενεές Ευρωπαίων έχουν διαβάσει, ή και μιμηθεί, τα Ηθικά, όπως ο συγγραφέας Μισέλ ντε Μονταίν, οι ουμανιστές της Αναγεννήσεως και φιλόσοφοι του Διαφωτισμού.
Γενικά
Τα Ηθικά περιλαμβάνουν το ιστορικό δοκίμιοΠερὶ τῆς Ἀλεξάνδρου τύχης ἢ ἀρετῆς, μια σημαντική προσθήκη στη βιογράφηση του μεγάλου στρατηλάτη που δίνει ο Πλούταρχος στους Βίους παραλλήλους. Από την άλλη, το Περί Ίσιδος και Οσίριδος συνιστά σημαντική πηγή πληροφοριών για τα αιγυπτιακά λατρευτικά τελετουργικά τυπικά και τον συγκερασμό τους με τις ελληνικές λατρείες, ενώ στο Περί της Ηροδότου κακοηθείας (πιθανώς μία ρητορική άσκηση) ο Πλούταρχος επικρίνει αυτό που θεωρεί συστηματική μεροληψία στις Ιστορίες του Ηροδότου. . Υπάρχουν και μάλλον φιλοσοφικές πραγματείες στα Ηθικά, όπως οι Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων, Περὶ τῶν ὑπὸ τοῦ θείου βραδέως τιμωρουμένων, Περὶ εὐθυμίας. Από την άλλη υπάρχουν και πιο ελαφρά αναγνώσματα, όπως το Περὶ τοῦ τὰ ἄλογα λόγῳ χρῆσθαι (αποδιδόμενο σε μετάφραση και ως «Οδυσσέας και Γρύλος»), ένας διάλογος ανάμεσα στον θρυλικό Οδυσσέα και έναν από τους συντρόφους του που έχει μεταμορφωθεί σε γουρούνι από τα μάγια της Κίρκης.
Μερικές εκδόσεις των Ηθικών περιέχουν και αρκετά κείμενα που είναι γνωστό σήμερα ότι δεν γράφηκαν από τον Πλούταρχο (ψευδεπίγραφα), π.χ. το Βίοι δέκα ρητόρων (βιογραφίες των Αττικών ρητόρων), το Περί ποταμῶν, το Στρωματεῖς, το Περὶ τῶν ἀρεσκόντων φιλοσόφοις φυσικῶν δογμάτων, το Περὶ εἰμαρμένης και το Περὶ μουσικῆς. Αυτά αποδίδονται σε κάποιον άγνωστο συγγραφέα, που συμβατικά ονομάζεται «Ψευδοπλούταρχος», μπορεί όμως να ανήκουν και σε περισσότερους του ενός συγγραφείς. Αν και οι σκέψεις και γνώμες που παρουσιάζονται δεν είναι του Πλουτάρχου και αναφέρονται σε μία λίγο μεταγενέστερη εποχή, θεωρούνται κλασικές και έχουν αξία για τους ιστορικούς μελετητές.
Βιβλία και πραγματείες
Από την έκδοση του Ερρίκου Στεφάνου του 1572 και μετά, τα Ηθικά κατανέμονται παραδοσιακά σε 14 βιβλία και έτσι παρουσιάζονται στον κατάλογο που ακολουθεί και περιέχει τον πρωτότυπο ελληνικό τίτλο, τον λατινικό τίτλο και απόδοση στη νέα ελληνική όπου αυτή δεν διαφαίνεται από το πρωτότυπο :
Χειρόγραφα
Το παλαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο των Ηθικών είναι ο «Παρισινός Κώδικας» (Parisinus gr. 1678, πολύ φθαρμένος στα φύλλα που περιέχουν τον κατάλογο των πραγματειών), αντίγραφο από τον 10ο αιώνα, επί του οποίου ένα δεύτερο χέρι παρενέβη τον 12ο αιώνα προσθέτοντας τον κατάλογο των πραγματειών Το μοναδικό σωζόμενο χειρόγραφο που περιέχει όλες τις (σωζόμενες) πραγματείες (78) χρονολογείται σε έτος λίγο μετά το 1302 μ.Χ..
Το δίλημμα περί προελεύσεως
Στην πραγματεία Συμποσιακά ο Πλούταρχος γράφει για το περίφημο πρόβλημα του αν «η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα». Παρά το ότι δεν ήταν ο πρώτος που το επεσήμανε, καθώς ο Αριστοτέλης το είχε παρουσιάσει σε μια θεωρητική μορφή αιώνες πριν από τον Πλούταρχο, ωστόσο στα Ηθικά το ζήτημα διατυπώνεται για πρώτη φορά με τη σημερινή του διατύπωση.
Περί μετενσαρκώσεως
Στο νο. 48 των Ηθικών βρίσκουμε έναν λόγο ή επιστολή που απευθύνεται από τον Πλούταρχο προς τη σύζυγό του, όπου την καλεί να μην υποκύπτει στο υπερβολικό πένθος εξαιτίας του θανάτου της δίχρονης κόρης τους, η οποία ονομαζόταν Τιμοξένη όπως και η μητέρα της. Ο Πλούταρχος εκφράζει την πίστη του στη μετενσάρκωση με τα παρακάτω λόγια:
"Η ψυχή, όντας αθάνατη, είναι μετά τον θάνατο σαν ένα πουλί που λευτερώθηκε από το κλουβί του. Αν είχε μείνει για πολύ καιρό μέσα στο σώμα, και έχει «ημερέψει» από τις πολλές υποθέσεις και τη μακρά συνήθεια, τότε η ψυχή θα πάρει αμέσως ένα άλλο σώμα και θα συνδεθεί και πάλι με τα εγκόσμια. Το χειρότερο πράγμα σχετικά με τα γηρατειά είναι ότι η ανάμνηση που έχει η ψυχή από τον άλλο κόσμο εξασθενεί, ενώ ταυτοχρόνως η προσκόλλησή της στα πράγματα του κόσμου τούτου γίνεται τόσο δυνατή, ώστε η ψυχή τείνει να διατηρεί τη μορφή που είχε όταν βρισκόταν μέσα στο σώμα. Αλλά η ψυχή που έχει παραμείνει μόνο μικρό χρονικό διάστημα μέσα σε ένα σώμα, μέχρι που να ελευθερωθεί από τις ανώτερες δυνάμεις, ανακτά σύντομα τη «φωτιά» της και συνεχίζει για ανώτερα πράγματα."
Περί του νου
Ο «νους» είναι ένας αρχαιοελληνικός φιλοσοφικός όρος για τις διανοητικές-λογικές λειτουργίες του ανθρώπου. Στα Ηθικά ο Πλούταρχος συμφωνεί με τον Plato ότι η ψυχή είναι πιο «θεϊκή» από ό,τι το σώμα, ενώ ο νους είναι πιο «θεΐκός» από ό,τι η ψυχή. Η «μίξη» ψυχής και σώματος δημιουργεί την ηδονή και τον πόνο, ενώ η σύζευξη νου και ψυχής δημιουργεί τον λόγο (λογική), ο οποίος είναι το αίτιο ή η πηγή της αρετής και της κακίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλούταρχος Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά συγγράμματα Κατηγορία:Αρχαία ελληνική φιλοσοφία Κατηγορία:Εθνολογία
Θεοδωράκι Πέλλας
Το Θεοδωράκι (μέχρι το 1925 Τούδορτσι ή Τόδορτσι) είναι χωριό του δήμου Αλμωπίας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Θεοδωράκι έχει 583 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων, στους πρόποδες του όρους Πάικο. Απέχει 17 χιλιόμετρα από την Αριδαία και 11 χιλιόμετρα από τον Εξαπλάτανο. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στην κτηνοτροφία και τη γεωργία, με την καλλιέργεια αμπελιών, ελιών και δημητριακών. Στο χωριό παράγονται τυριά και κάθε Οκτώβριο διοργανώνεται γιορτή τυριού. αριστερά|μικρογραφία|Ο ναός της Αναλήψεως του Σωτήρος. Το Θεοδωράκι δημιουργήθηκε τον 14ο αιώνα. Το χωριό παρέμεινε χριστιανικό κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και στις αρχές του 20ού αιώνα είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό. Στην απαρίθμηση του 1913 είχε 436 κατοίκους και στην απογραφή του 1920 είχε 354 κατοίκους. Μερικές οικογένειες μετανάστευσαν στη Βουλγαρία και στο Θεοδωράκι εγκαταστάθηκαν 6 προσφυγικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1928 είχε 484 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 ο πληθυσμός του είχε αυξηθεί σε 651. Το Θεοδωράκι ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας και με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ο οικισμός προσαρτήθηκε στον δήμο Εξαπλατάνου το 1997. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμωπίας.
Στο Θεοδωράκι εδρεύει ο «Αθλητικός Σύλλογος Άρης Θεοδωρακίου», ο οποίος ιδρύθηκε το 1978 και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Μετέχει στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πέλλας, έχοντας αγωνιστεί επί σειρά ετών στην Α΄ Κατηγορία. Την αγωνιστική περίοδο 2014-15 αγωνίστηκε για τελευταία φορά στα πρωταθλήματα και έκτοτε παραμένει ανενεργός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Ζινιό
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Α' Γυναικείου Ρόλου σε Κωμική Σειρά
Το Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Α' Γυναικείου Ρόλου σε Κωμική Σειρά είναι ετήσιο βραβείο που δίνεται στην καλύτερη γυναίκα ηθοποιό σε πρωταγωνιστικό ρόλο κωμικής τηλεοπτικής σειράς της χρονιάς. Τα βραβεία Α' Γυναικείου Ρόλου δόθηκαν για πρώτη φορά το 1954 με νικήτρια την Ιβ Αρντέν για τον ρόλο της στο Our Miss Brooks (πριν από αυτό υπήρχε κοινή κατηγορία με το όνομα «Καλύτερη Ηθοποιός», στην οποία διαγωνίζονταν και οι Α' και οι Β' Ρόλοι). Από την 18η απονομή (1966), οι κατηγορίες χωρίστηκαν και οι ηθοποιοί κωμικών σειρών διαγωνίζονταν χωριστά από τους ηθοποιούς των δραματικών σειρών. Ωστόσο, μέχρι τη δημιουργία αντίστοιχων κατηγοριών, η κατηγορία συμπεριελάμβανε και ηθοποιούς από μίνι σειρές, τηλεοπτικές ταινίες και guest ερμηνείες.
Η 71η τελετή απονομής (2019) αποτελεί την πρώτη όπου καμία από τις υποψήφιες δεν προέρχεται από κάποιο από τα τέσσερα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα.
Νικητές και υποψηφιότητες
Οι παρακάτω πίνακες, χωρισμένοι ανά δεκαετία, παρουσιάζουν τις νικήτριες και τις υποψηφιότητες του βραβείου «Ά' Γυναικείου Ρόλου σε Κωμική Σειρά», σύμφωνα με τη βάση δεδομένων της επίσημης σελίδας των Βραβείων Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α' Γυναικείος Ρόλος
Διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια PWN
Η Διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια PWN (πολωνικά:Internetowa encyklopedia PWN) είναι μία δωρεάν online ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια, που δημοσιεύεται από τις Πολωνικές Επιστημονικές Εκδόσεις PWN. Περιέχει περίπου 80.000 εγγραφές και 5.000 εικονογραφήσεις.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικές εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Διαδικτυακές εγκυκλοπαίδειες
Αρχαιολογικό Μουσείο Δίου
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δίου είναι μουσείο στο Δίον Πιερίας, στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας της Ελλάδας.
Ιστορία
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1983 για να παρουσιάσει τις ανασκαφές που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή από μια οχυρωμένη πόλη που κάποτε βρισκόταν στη θέση της από τον 6ο αιώνα π.Χ. έως τον 5ο αιώνα μ.Χ. Τα ευρήματα του μουσείου ανακαλύφθηκαν επίσης στον Όλυμπο, στον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Λίβηθρας και στην ευρύτερη περιφερειακή ενότητα Πιερίας.
Τα ευρήματα που παρουσιάζονται είναι μάρτυρες της ιστορίας της Πιερίας.
Ο πρύτανης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γεώργιος Σωτηριάδης ξεκίνησε τις πρώτες ανασκαφές από το 1928 έως το 1931. Το έργο ξανάρχισε ο Γεώργιος Μπακαλάκης 30 χρόνια αργότερα. Από το 1973, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Δημήτριου Παντερμαλή, ανασκάφηκαν μεγαλύτερες περιοχές της πόλης. Οι εργασίες συνεχίζονται ακόμη υπό τη διεύθυνση του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το μουσείο περιέχει πολλά αντικείμενα από τότε που ζούσαν οι Ρωμαίοι στην περιοχή, όπως αγάλματα, αρχιτεκτονικά μέλη, αναθηματικά και επιτύμβια μνημεία, νομίσματα και πολλά άλλα αντικείμενα που βρέθηκαν στη νεκρόπολη, τα ιερά και τα λουτρά της αρχαίας πόλης επί τόπου. Η Ύδραυλις του Δίου, το άγαλμα του Διονύσου, της Ίσιδας και της Αφροδίτης Υπολυμπίας και οι Κόρες του Ασκληπιού είναι εκθέσεις με ιδιαίτερη προσοχή.
Εσωτερικό
δεξιά|μικρογραφία|Άγαλμα της Ίσιδας-Τύχης και μαρμάρινα αναθήματα του 2ου αιώνα μ.Χ. Στο ισόγειο του μουσείου βρίσκονται μια σειρά από σημαντικά αγάλματα, όπως το Άγαλμα του Διονύσου, οι Κόρες του Ασκληπιού και πολλά άλλα που βρέθηκαν στα αρχαία λουτρά. Τα αναθηματικά αγάλματα της Ίσιδας και της Αφροδίτης Υπολυμπίας, ανακαλύφθηκαν από το Ιερό της Ίσιδας. Στο ιερό βρέθηκαν και τα κεφάλια της Δήμητρας. Το μουσείο περιέχει επίσης αξιόλογα εκθέματα από τη νεκρόπολη, συμπεριλαμβανομένων περαιτέρω αναθημάτων που βρέθηκαν σε μακεδονικούς τάφους και μια μεγάλη συλλογή από ξύλινα ειδώλια.
Το υπόγειο του μουσείου είναι αφιερωμένο σε αντικείμενα που έχουν ανασκαφεί που σχετίζονται με σημαντικές πληροφορίες για την καθημερινή ζωή των κατοίκων του αρχαίου Δίου, με αντικείμενα που χρησιμοποιούν στην καθημερινή ζωή, και περιλαμβάνει επίσης περισσότερα αγάλματα και λατρευτικά αντικείμενα από τη γύρω περιοχή. Το μουσείο διαθέτει μεγάλη ποικιλία από αγγεία και κανάτες, αρχαία κλειδιά και κλειδαριές, καθώς και εργαλεία επεξεργασίας λίθων, όπως σφυριά και σμίλες. Ορισμένα αξιόλογα ψηφιδωτά ανακαλύφθηκαν επίσης σε ένα συγκρότημα γνωστό ως Οικία του Διονύσου. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι το αντικείμενο που είναι γνωστό ως Ψηφιδωτό του Διονύσου, καθώς και η ύδραυλις, δεδομένου του δικού του δωματίου στον επάνω όροφο. Είναι το πρώτο όργανο του είδους του που βρέθηκε στην Ελλάδα και το αρχαιότερο που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα οπουδήποτε στον κόσμο. Το όργανο περιγράφηκε από τον Ήρων της Αλεξάνδρειας και τον Βιτρούβιο.
Σε μια πέτρινη πλάκα υπάρχουν επίσης τα υπολείμματα συμφωνίας συμμαχίας μεταξύ του Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππου Ε΄ και των πολιτών της Λυσιμάχειας της Θράκης.
Είσοδος
Το μουσείο προσφέρει ξεναγήσεις για μικρά παιδιά σχολικής ηλικίας και διαθέτει αίθουσα αφιερωμένη σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες.
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δίου ανοίγει από Τρίτη έως Κυριακή στις 8:00–19:00 και τη Δευτέρα από τις 12:30–19:00 κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και το χειμώνα λειτουργεί Δευτέρα–Παρασκευή από τις 8:00 έως τις 17:00. και Σάββατο και Κυριακή από τις 8:00 έως τις 14:30.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία στην Κεντρική Μακεδονία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πιερία
Κολώτης
Ο Κολώτης συνέγραψε ένα έργο με τίτλο ὅτι κατὰ τὰ τῶν ἄλλων φιλοσόφων δόγματα οὐδὲ ζῆν ἐστιν, προκειμένου να αποδείξει το του τίτλου, δηλαδή το «ότι είναι αδύνατο ακόμα και να ζήσει κάποιος σύμφωνα με τα δόγματα των άλλων φιλοσόφων» (εκτός του Επικούρου φυσικά). Αυτό το έργο αφιερώθηκε από τον ίδιο στον βασιλιά Πτολεμαίο Β΄ τον Φιλάδελφο. Αιώνες αργότερα, ο Πλούταρχος έγραψε δύο έργα ειδικά για να ανατρέψει τα επιχειρήματα αυτού του έργου: το υπό μορφή διαλόγου Ὅτι οὐδὲ ἡδέως ζῆν ἔστιν κατ’ Ἐπίκουρον («Για το ότι είναι αδύνατο να ζει κάποιος ευχάριστα με τον τρόπο που διδάσκει ο Επίκουρος») και το δοκίμιο Πρὸς Κολώτην (δηλ. «Κατά του Κολώτη»), που περιλαμβάνεται στα Ηθικά του. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Κολώτης ήταν έξυπνος άνθρωπος, αλλά ματαιοδοξος, δογματικός και μη ανεκτικός. Ο Κολώτης επιτέθηκε βίαια κατά της φιλοσοφίας του Σωκράτη, του Πλάτωνα και άλλων μεγάλων φιλοσόφων. Υπήρξε ένας από τους πιο αγαπημένους μαθητές του Επικούρου, ο οποίος συνήθιζε να τον αποκαλεί στοργικά Koλωτάρα και Koλωτάριo. Και πάλι ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο Κολώτης, μόλις άκουσε τον λόγο του Επικούρου περί της φύσεως των πραγμάτων, γονάτισε μπροστά του και τον ικέτευσε να τον καθοδηγήσει.
Ως προς τις απόψεις του, ο Κολώτης πίστευε ότι είναι ανάξιο της φιλαλήθειας ενός φιλοσόφου το να χρησιμοποιεί μύθους κατά τη διδασκαλία του, μια γνώμη με την οποία διαφωνούσε ο Κικέρων.
Κανένα έργο του Κολώτη δεν εχει διασωθεί, ωστόσο κάποια αποσπάσματα δύο έργων του ανακαλύφθηκαν στη Βίλα των Παπύρων στο Ερκολάνο. Τα έργα στα οποία ανήκουν αυτά τα αποσπάσματα είναι το Κατά του «Λύσιδος» του Πλάτωνος και το Κατά του «Ευθυδήμου» του Πλάτωνος.
Πηγές
Κατηγορία:Επικούρειοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Ελληνιστική Μικρά Ασία Κατηγορία:Λάμψακος
Σύστημα διεξαγωγής ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Γαλλίας
Το σύστημα διεξαγωγής ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Γαλλίας ορίζει το επίσημο σύστημα κατάταξης των πρωταθλημάτων και κατηγοριών του γαλλικού ποδοσφαίρου. Ο ακριβής αριθμός των ομάδων που συμμετέχουν ποικίλει κάθε χρόνο, ωστόσο μπορεί να εκτιμηθεί στις 6.000 (χωρίς να περιλαμβάνονται οι ρεζέρβες).
Όλοι οι γαλλικοί σύλλογοι δεν μπορούν να συμμετέχουν σε αυτές τις διοργανώσεις. Όντως, θα πρέπει ο σύλλογος να διαθέτει ένα γήπεδο και αρκετές ομάδες νέων, προκειμένου να είναι σε θέση να δηλώσει την συμμετοχή της πρώτης του ομάδας στα πρωταθλήματα αυτά. Ως πρώτη ομάδα θεωρείται υποχρεωτικά αυτή των "ενήλικων ανδρών". Καθώς ανεβαίνουν τις κατηγορίες, οι υποχρεώσεις των ομάδων σε ζητήματα εγκαταστάσεων (κυρίως γηπεδικών) και ομάδων νέων (υποδομή) γίνονται σημαντικότερες. Οι σύλλογοι οι οποίοι δεν μπορούν να αγωνιστούν με νεανικές ομάδες ή δεν διαθέτουν γήπεδο μπορούν να λάβουν μέρος σε άλλες διοργανώσεις του τύπου « Football Loisirs », οι οποίες τελούν πάντοτε υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας.
Ένας σύλλογος δύναται να διαθέτει μία ή περισσότερες ομάδες ρεζερβών. Οι τελευταίες μπορούν να αγωνιστούν έως το CFA (D4). Μετά την πρόσφατη αναδιοργάνωση των διοργανώσεων σε επίπεδο νέων, ο πολλαπλασιασμός των ομάδων ρεζερβών εντός του ίδιου συλλόγου φαίνεται να ανήκει, πλέον, στο παρελθόν ως πρακτική. Πάραυτα, η ΑΖ Οσέρ εξακολουθεί και διαθέτει μία πρώτη ομάδα, η οποία αγωνίζεται στην Λιγκ 2, καθώς και τρεις ρεζέρβες οι οποίες αγωνίζονται στο CFA, την DH και την DSR.
Λεπτομέρειες των Περιφερειακών Ενώσεων
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Γαλλίας
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (αντισφαίριση)
Ίδρυση
Το 1998, η τότε διοίκηση του ερασιτέχνη Ολυμπιακού, η οποία βρισκόταν υπό την προεδρία του Λεωνίδα Θεοδωρακάκη, αποφάσισε να ιδρύσει τμήμα αντισφαίρισης, το οποίο θα λειτουργούσε και θα συμμετείχε στις επίσημες διοργανώσεις που διεξάγονταν στην Ελλάδα υπό την αιγίδα της Ελληνικής Φίλαθλης Ομοσπονδίας Αντισφαίρισης (Ε.Φ.Ο.Α).
Πρώτο προπονητή του νεοσυσταθέντος τότε τμήματος του Ολυμπιακού αποτέλεσε ο Κωνσταντίνος Σπανός, σημαντικό όνομα της ελληνικής αντισφαίρισης. Το τμήμα αντισφαίρισης αποτελεί ένα από τα νεότερα τμήματα του Ολυμπιακού Πειραιώς μαζί με τη Συγχρονισμένη Κολύμβηση (1998), το Τάε Κβον Ντο (2013) και το Κικ Μπόξινγκ (2013).
Ενίσχυση τμήματος και πρώτες επιτυχίες
Σε πρώτη φάση, η διοίκηση του Ολυμπιακού Πειραιώς στελέχωσε το τμήμα αντισφαίρισης του συλλόγου με περίπου είκοσι Έλληνες αθλητές οι οποίοι αποτελούνταν από αγόρια και κορίτσια νεαρής ηλικίας και συγκεκριμένα από 6 έως 19 ετών. Με τον τρόπο αυτό, ξεκίνησε η σταδιακή στελέχωση όλων των τμημάτων αντισφαίρισης του Ολυμπιακού σε όλα τα ηλικιακά επίπεδα (παίδων, εφήβων, ανδρών). Κατά τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, το τμήμα αντισφαίρισης του Ολυμπιακού σημείωσε σημαντικές επιτυχίες και αρκετά υψηλές διακρίσεις, μόνο όμως σε επίπεδο νέων (παίδων και εφήβων) και όχι σε επίπεδο ανδρών ή γυναικών.
Το 2003, μόλις πέντε χρόνια μετά την ίδρυση του συγκεκριμένου τμήματος του Ολυμπιακού ήρθε και η πρώτη μεγάλη διασυλλογική διάκριση, καθώς ο αθλητής του ερυθρόλευκου συλλόγου Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος, κατάφερε να φτάσει στην κατάκτηση του ενωσιακού πρωταθλήματος αντισφαίρισης που διεξήχθη στη Σαλαμίνα το ίδιο έτος.
Μετά την επιτυχία αυτή, το τμήμα αντισφαίρισης του Ολυμπιακού συνέχισε να ενισχύεται με σημαντικά ονόματα του χώρου της αντισφαίρισης τόσο σε επίπεδο ανδρών, όσο και σε επίπεδο γυναικών. Σημαντικοί αθλητές που εντάχθηκαν στον ερυθρόλευκο σύλλογο ήταν από τους άντρες οι: Αλιγιάννης, Σαρίκας, Θεωδορίδης Φαν, Κωνσταντίνος και Αλέξανδρος Παπαδόπουλος, ενώ από τις γυναίκες οι: Ζένια και Σάντρα Παλατιανού, καθώς επίσης και η Άννα Κουμάντου, η οποία αποτελούσε το μεγάλο όνομα του ερυθρόλευκου συλλόγου σε επίπεδο γυναικών. Παρά τη δυναμική του συλλόγου, ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να διακριθεί σε πανελλήνιο επίπεδο, με τις επιτυχίες και τις διακρίσεις να περιορίζονται σε ατομικά επίπεδα.