cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνικό Πάρκο Κρούγερ
Θέση και γεωγραφία
thumb|Ο ποταμός [[Ούλιφαντς (Λιμπόπο)|Ούλιφαντς]] Το Εθνικό Πάρκο Κρούγερ βρίσκεται στη βορειοανατολική γωνιά του κράτους της Νότιας Αφρικής, καταλαμβάνοντας τα ανατολικά μέρη των Επαρχιών Λιμπόπο και Μπουμαλάνγκα. Η Φαλαμπόρουα της Λιμπόπο είναι η μόνη πόλη της Ν. Αφρικής που συνορεύει με το Πάρκο. Το Κρούγερ είναι ένα από τα μεγαλύτερα Εθνικά Πάρκα σε ολόκληρο τον κόσμο, με έκταση 19.623 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μήκος 360 χιλιόμετρα από βορρά προς νότο και μέσο πλάτος 65 χιλιόμετρα στη διεύθυνση ανατολή-δύση. Ωστόσο το μέγιστο πλάτος του ανέρχεται σε 90 χιλιόμετρα στη νότια απόληξή του.
Στα βόρεια και νότια του πάρκου δύο ποταμοί, ο Λιμπόπο και ο Ποταμός των Κροκοδείλων αντιστοίχως, χρησιμεύουν ως φυσικά σύνορά του. Στα ανατολικά, τα όρη Λεμπόμπο το χωρίζουν από τη Μοζαμβίκη. Το δυτικό σύνορο του Πάρκου είναι επίσης παράλληλο με την οροσειρά αυτή. Το πάρκο έχει ελάχιστο υψόμετρο 200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας (ανατολικά) και μέγιστο 840 μέτρα στα νοτιοδυτικά, κοντά στο Μπεργκ-εν-Νταλ (η κορυφή του λόφου Χαντζαλίβε). Αρκετοί είναι οι ποταμοί που διατρέχουν το Πάρκο, ρέοντας από τα δυτικά προς ανατολικά, όπως οι δύο προαναφερθέντες, ο Σάμπι, ο Ούλιφαντς, ο Λετάμπα και ο Λεβούμπου ή Λεβούβχου. Ο τελευταίος σχηματίζει το φαράγγι Λάνερ, που έχει βάθος έως και 150 μέτρα.
Κλίμα
Το κλίμα στο Εθνικό Πάρκο Κρούγερ είναι συνδυασμός υποτροπικού και τροπικού κλίματος, θερμό ημίξηρο (BSh) κατά την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Η εποχή των βροχών διαρκεί από τα τέλη Οκτωβρίου μέχρι τον Μάιο, ωστόσο η ετήσια μέση βροχόπτωση είναι περίπου ίση με εκείνη της Ελλάδας, κυμαινόμενη από 561 χιλιοστόμετρα στη Σκουκούζα (νότια) έως 411 στο Παφούρι (βόρεια). Εξαιτίας της μεγάλης εκτάσεως του Πάρκου, το κλίμα του παρουσιάζει διαφορές από μέρος σε μέρος του: στα νότια η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 2 έως 3 βαθμοί C χαμηλότερη από όσο στο Παφούρι.
Χλωρίδα
Η φυτική ζωή του Πάρκου διακρίνεται σε 4 βασικές περιοχές, καθοριζόμενες τόσο από το κλίμα, όσο και από το γεωλογικό υπόστρωμα:
Θηλαστικά
thumb|Ομάδα λιονταριών πάνω σε τουριστικό δρόμο Και τα «πέντε μεγάλα θηράματα» υπάρχουν στο Εθνικό Πάρκο Κρούγερ, το οποίο φιλοξενεί περισσότερα είδη μεγάλων θηλαστικών από οποιοδήποτε άλλο καταφύγιο θηραμάτων της Αφρικής, συγκεκριμένα 147 είδη. Υπάρχουν κάμερες σε πολλά μέρη του πάρκου για την παρακολούθηση των μεγάλων ζώων του.
Ο πληθυσμός των ελεφάντων το 2004 είχε αυξηθεί σε 11.670, το 2006 σε περίπου 13.500 και το 2012 σε 16.900. Ωστόσο όλο το Πάρκο ίσως να μη μπορεί να συντηρήσει μακροπρόθεσμα περισσότερους από 8 χιλιάδες ελέφαντες περίπου. Οι ελέφαντες σαφώς μεταβάλλουν την πυκνότητα της βλαστήσεως στο Πάρκο, η διοίκηση του οποίου πειραματίσθηκε με μεθόδους αντισύλληψης στους ελέφαντες ήδη από το 1995, αλλά αυτό αντιμετώπισε προβλήματα αναστατώσεως των κοπαδιών. Το Πάρκο διατηρεί αυστηρά τα μέτρα κατά της λαθροθηρίας για όλα τα ζώα, ιδίως για τους ρινόκερους.
Στο Πάρκο Κρούγερ διασώζονται κοπάδια από το κινδυνεύον είδος του αφρικανικού άγριου σκύλου, του οποίου θεωρείται ότι απομένουν μόλις περί τα 400 άτομα σε ολόκληρη τη Νότια Αφρική.
Σύμφωνα με την καταμέτρηση του 2010, στο Πάρκο υπήρχαν 590-660 μαύροι ρινόκεροι (το ένα έκτο του παγκόσμιου πληθυσμού), 37.500 αγριοβούβαλοι, 1.600 λιοντάρια, χίλιες λεοπαρδάλεις, 120 γατόπαρδοι, 9 χιλιάδες καμηλοπαρδάλεις, 3.500 ύαινες, 26.500 ζέβρες και 120 χιλιάδες ιμπάλα.
Ορνιθοπανίδα
Μια μάλλον ομοιόμορφη κατανομή ειδών πτηνών υπάρχει στις νότιες και κεντρικές περιοχές του Πάρκου, ενώ μικρότερη είναι η ποικιλία ειδών στα βόρεια. Τα περισσότερα είδη αναπαράγονται το καλοκαίρι, όταν οι βροχές παρέχουν περισσότερη τροφή, αλλά τα μεγαλύτερα αρπακτικά αναπαράγονται τον χειμώνα, όταν η λεία τους είναι πιο εκτεθειμένη. Από τα 517 είδη πτηνών που έχουν παρατηρηθεί στο Πάρκο Κρούγερ τα 253 είναι μόνιμοι κάτοικοι, τα 117 αποδημητικά που δεν αναπαράγονται εδώ και τα 147 νομαδικά.
Άλλα ζώα
Το Πάρκο Κρούγερ κατοικείται από 126 είδη ερπετών, μεταξύ των οποίων το μαύρο μάμπα, ο αφρικανικός βραχοπύθωνας και 3 έως 4 χιλιάδες κροκόδειλοι. Η γνώση όμως των πυκνοτήτων πληθυσμού και των κατανομών των ερπετών περιορίζεται από διάφορους παράγοντες. Στο Πάρκο έχουν βρεθεί και 33 είδη αμφίβιων, καθώς και 50 είδη ψαριών. Ένας καρχαρίας του Ζαμβέζη (Carcharhinus leucas) ψαρεύτηκε στη συμβολή των ποταμών Λιμπόπο και Λουβούμπου τον Ιούλιο του 1950 (οι καρχαρίες αυτοί μπορούν να ζουν στο γλυκό νερό και να ταξιδεύουν σε μεγάλο μήκος ποταμών όπως ο Λιμπόπο).
Από πλευράς εντόμων, έχουν καταγραφεί στο Πάρκο 219 διαφορετικά είδη εσπερίδων και άλλων πεταλούδων. Μόνο από το γένος Charaxes έχουν καταγραφεί 12 είδη. Τα γένη Papilio και Acraea αντιπροσωπεύονται επίσης ισχυρά, με περίπου 10 και 15 είδη αντιστοίχως. Ο συνολικός αριθμός ειδών λεπιδόπτερων στο Πάρκο είναι άγνωστος, αλλά θα μπορούσε να υπερβαίνει τις 5 χιλιάδες. Ο «σκόρος του μοπάνε» Gonimbrasia belina στο βόρειο ήμισυ του Πάρκου είναι ένα από τα γνωστότερα, και κάποιες φορές έχουν δοθεί άδειες σε κοινότητες ιθαγενών έξω από το Πάρκο να μπουν και να συλλέξουν τις κάμπιες του. Το Πάρκο φιλοξενεί μεγάλη ποικιλία από τερμίτες, με 22 καταγεγραμμένα γένη, και μπορεί κάποιος να δει μεγάλες φωλιές των γενών Macrotermes, Cubitermes, Amitermes, Odontotermes και Trinervitermes. Μέσα σε φωλιές τερμιτών στο Πάρκο ανακαλύφθηκε ένα νέο είδος ονισκώδους, το Ctenorillo meyeri. Υπάρχουν και πολλά είδη κουνουπιών, μεταξύ των οποίων και εννέα του γένους ανωφελής, που μεταδίδουν την ελονοσία.
Μέχρι το 2018 είχαν καταγραφεί 350 είδη αραχνών και σκορπιών στο Πάρκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εθνικο Παρκο Κρουγερ
Ναυμαχία της Αλαλίας
Η ναυμαχία της Αλαλίας, περ. 540 ΠΚΕ έλαβε χώρα στη θάλασσα της Κορσικής μεταξύ των Φωκαέων της Αλαλίας και συμμαχίας Ετρούσκων και Φοινίκων.
Κατά τον Ηρόδοτο (Α.166.2) οι Φωκαείς με εξήντα πλοία πέτυχαν «κάδμειο νίκη» επί των συμμαχικών δυνάμεων. Αν και οι Φωκαείς φέρεται ότι επικράτησαν υπερδιπλάσιου αντιπάλου συμμαχικού στόλου, το μέγεθος των ζημιών που υπέστησαν ήταν τόσο μεγάλο που αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από την Κορσική. Οι Φωκαείς στην παρούσα ναυμαχία εισήγαγαν τον χάλκινο κριό και ναυτικές τακτικές που περιελάμβαναν τον «διεμβολισμό» κατά τον αποκαλούμενο «διέκπλου».
Υπόβαθρο
Το υπόβαθρο της ναυμαχίας της Αλαλίας υπήρξε η φυγή με έξοδο από την πόλη και μετεγκατάστση των Φωκαέων από τη Φώκαια της Ιωνίας εξαιτίας εισβολής περί το 545 ΠΚΕ των δυνάμεων της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Οι Φωκαείς με τις οικογένειές τους έπλευσαν από τις ακτές της Ιωνίας έως τη Μεγάλη Ελλάδα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (1.165) εγκαταστάθηκαν όλοι στην Αλαλία, αλλά σύμφωνα με τον Στράβωνα ορισμένοι μετέβησαν στην αποικία της Μασσαλίας. Ο αριθμός των πλοίων που χρησιμοποίησαν δεν αναφέρεται από κάποιον ιστορικό της περιόδου ή μεταγενέστερο. Ωστόσο, πέντε χρόνια αργότερα γνωρίζουμε ότι μπορούσαν να κινητοποιήσουν περί τις εξήντα (60) πεντηκοντήρεις.
Οι πρώτοι Φωκαείς συμμετείχαν ειρηνικά στο ήδη υπάρχον εμπορικό δίκτυο, διαμορφωμένο από Ετρούσκους και Καρχηδόνιους. Το επόμενο κύμα αποίκων έκτισε ναούς και φαίνεται πως μεταμόρφωσε το αρχικό εμπορείο σε πόλη (Ηροδ. 1.166.1). δημογραφική αύξηση οδήγησε τους Φωκαείς να ξεπεράσουν το όριο της καλής γειτονίας και να αρχίσουν, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο και πάλι επιδρομές κατά των περιοίκων και πειρατικές επιδρομές σε τέτοιο βαθμό που, σύμφωνα με την αρχαιολογική μαρτυρία, τα προϊόντα των Ετρούσκων έπαψαν να φθάνουν πλέον έως τη Γαλατία. Οι Φοίνικες και οι Ετρούσκοι αναγκάστηκαν να συνάψουν ναυτική συμμαχία για να αντιμετωπίσουν τους Φωκαείς.
Παραπομπές-σημειώσεις
Κατηγορία:Ναυμαχίες της Αρχαίας Ελλάδας
Τεμέση
Η Τεμέση ή Τεμέσα στα δωρικά, ήταν αρχαία πόλη της Μεγάλης Ελλάδος, στην σημερινή Ιταλία, στις ακτές του Τυρρηνικού πελάγους. Βρισκόταν κοντά στην Τερίνα, αλλά η ακριβής τοποθεσία της δεν έχει ακόμη βρεθεί. Πιστεύεται ότι βρισκόταν κοντά στον ποταμό Σαβούτο στα βόρεια του κόλπου της Αγ. Ευφημίας (Sant'Euphemia). Πιο πρόσφατα, η Κάμπορα Σαν Τζιοβάννι, μια πόλη κοντά στις εκβολές του Σαβούτου, θεωρήθηκε ως πιο ακριβής τοποθεσία. Ο αρχαιολόγος Τζιοακίνο Φραντσέσκο Λα Τόρρε ανέσκαψε έναν ναό έξω από την πόλη στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο οποίος βρισκόταν στο έδαφος της Τεμέσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δωρικές αποικίες στη Μεγάλη Ελλάδα
Βραβείο Γκόγια Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας
Το Βραβείο Γκόγια Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας (ισπ. Premio Goya a la mejor película europea) απονέμεται από το 1992 στις καλύτερες ευρωπαϊκές ταινίες στα πλαίσια της τελετής των βραβείων Γκόγια.
Νικητές
Οι νικητές του βραβείου από το 1992 μέχρι σήμερα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβεία Γκόγια
Καλυβάκια Καρδίτσας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Καλυβάκια (αποσαφήνιση)
Τα Καλυβάκια είναι πεδινό χωριό Καρδίτσας σε υψόμετρο 93 μέτρα.
Γεωγραφία
Τα Καλυβάκια βρίσκονται στα βόρεια της πόλης της Καρδίτσας σε απόσταση 20 χλμ. από αυτήν και 4 χλμ. νότια από τον Παλαμά. Ανήκουν στο Δήμο Παλαμά και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 147 κάτοικοι. Η κύρια ασχολία τους ήταν και είναι μέχρι και σήμερα η καλλιέργεια του βάμβακος. Το χωριό διατήρησε το ελληνικό του όνομα, υπαγόταν διοικητικά στο Δήμο Τιτανίου της επαρχίας Καρδίτσας στο Νομό Τρικάλων. Από το 1912 αναγνωρίσθηκε ως Κοινότητα Καλυβακίων, με το νόμο που καταργούσε τους δήμους. Το 1943 δημιουργήθηκε ο Νομός Καρδίτσας και περιέλαβε όλα τα χωριά και υπαγόταν διοικητικά στον Νομό. Το 1994 αποφάσισαν την ένωση της κοινότητας με τον Δήμο Παλαμά. Από 1/1/1995 παύει οριστικά η λειτουργία της κοινότητας και μεταβάλλεται σε συνοικισμό του Δήμου Παλαμά. Οι κάτοικοι είναι γνήσιοι Καραγκούνηδες.
Δυο τα ενδεχόμενα του ονόματος του χωριού, από την παράδοση και μαρτυρίες των ηλικιωμένων κατοίκων της το όνομα πήρε από τον Καλύβα, μπέη της περιοχής. Λέγεται πως με την αναγκαστική απαλλοτρίωση των τσιφλικιών του Θεσσαλικού κάμπου πήραν κλήρο. Η δεύτερη εκδοχή είναι πως οι κάτοικοι του Παλαμά είχαν κτήματα στην περιοχή και έφτιαξαν μικρά καλυβάκια για να είναι κοντά στα κτήματά τους, σιγά σιγά έμειναν εδώ αφού είναι μηδαμινή η απόσταση από την κωμόπολη του Παλαμά και τα καλυβάκια έγιναν σπίτια και οικισμός με το όνομα Καλυβάκια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Παλαμά
Έιτζαξ (Οντάριο)
Το Έιτζαξ (αγγλικά: Ajax) είναι πόλη στην Περιοχή Ντάραμ στο Νότιο Οντάριο του Καναδά, η οποία βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της περιοχής του ευρύτερου Τορόντο.
Η πόλη πήρε το όνομά της από το HMS Ajax, ενός καταδρομικού του Βασιλικού Ναυτικού που υπηρέτησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βρίσκεται περίπου 25 χιλιόμετρα ανατολικά του Τορόντο στις όχθες της λίμνης Οντάριο και συνορεύει με την πόλη Πίκερινγκ στα δυτικά και τα βόρεια, και την πόλη του Γουίτμπι στα ανατολικά.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την καναδική απογραφή του 2006, ο πληθυσμός του Έιτζαξ είχε 90.167 κατοίκους. Από αυτούς, το 64% είναι Καναδοί και το 36% είναι μειονότητες. Οι μεγαλύτερες μειονότητες είναι Αφροαμερικανοί (13%), Νοτιοασιάτες (11%), Φιλιππινέζοι (3%) και Κινέζοι (2%).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Έμβλημα του Βερολίνου
thumb|150px|Το έμβλημα του κρατιδίου του Βερολίνου
Το έμβλημα του Βερολίνου χρησιμοποιείται από το ομόσπονδο κρατίδιο της Γερμανίας όπως επίσης και από την ίδια την πόλη. Η μαύρη αρκούδα που εικονίζεται περιέχεται στη σημαία του Βερολίνου. Η γλώσσα της και τα νύχια της είναι κόκκινα και παρουσιάζεται ελεύθερη.
Ιστορία
Όταν το 12ο αιώνα και το 13ο αιώνα όλο και περισσότερες πόλεις ιδρύονταν, οι πόλεις χρειάζονταν σφραγίδες για επίσημες περιστάσεις, όπως για τα έγγραφα των αρχών. Στη συνέχεια αυτές αντικαταστάθηκαν από εμβλήματα. Το Βερολίνο και η Κελν (Cölln, όχι η σημερινή Κολωνία) ήταν υπό τη διοίκηση του Βραδεμβούργου. Το σύμβολο του τελευταίου ήταν ο κόκκινος αετός και αυτό ήταν το σύμβολο που είχε το Βερολίνο πριν την αρκούδα.
Η παλαιότερη γνωστή σφραγίδα του Βερολίνου χρονολογείται από το 1253. Εικονίζει τον αετό, σύμβολο του Βραδεμβούργου και στο κείμενο διαβάζουμε SIGILLVM DE BERLIN BVRGENSIVM (σφραγίδα των πολιτών του Βερολίνου).
Οι κάτοικοι του Βερολίνου επέλεξαν για άγνωστους λόγους άλλο σύμβολο και αυτό ήταν η αρκούδα. Πιθανότατα να αναφέρεται στο προσωνύμιο του ηγεμόνα Αλβέρτου Α΄, που ήταν «αρκούδα». Άλλη εκδοχή κάνει λόγο για την πρώτη συλλαβή του ονόματος του Βερολίνου, που ακούγεται σαν «Bär» (αρκούδα στα γερμανικά). Ωστόσο, η λέξη «Βερολίνο» είναι σλαβική και σημαίνει σε ελώδη περιοχή. Υπάρχουν και άλλες θεωρίες για την ονομασία, οι οποίες όμως είναι υποθετικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βερολινο Εμβλημα
Θάνατοι το 1910
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1910
Πανοπλία των Δενδρών
Περιγραφή
Ο θώρακας της πανοπλίας αποτελείται από δύο τεμάχια, για το στήθος και την πλάτη. Αυτά ενώνονται στην αριστερή πλευρά με έναν μεντεσέ. Υπάρχει ένας χάλκινος βρόχος στη δεξιά πλευρά της μπροστινής πλάκας και ένας παρόμοιος βρόχος σε κάθε ώμο. Μεγάλα προστατευτικά ώμου (επώμια) βρίσκονται πάνω στον θώρακα. Δύο τριγωνικές πλάκες είναι προσαρτημένες στους ώμους και προστατεύουν τις μασχάλες όταν τα χέρια βρίσκονταν σε ανυψωμένη θέση. Υπάρχει επίσης περιλαίμιο. Το ιδεόγραμμα Γραμμικής Β που απεικονίζει πανοπλία αυτού του τύπου καθιστά το προστατευτικό λαιμού σαφώς διακριτό και η προστασία από ένα ψηλό μπρούτζινο κολάρο ήταν ένα τυπικό χαρακτηριστικό της πανοπλίας της Εγγύς Ανατολής. Τρία ζευγάρια καμπύλων ελασμάτων κρέμονται από τη μέση για να προστατεύσουν τη βουβωνική χώρα και τους μηρούς. Όλα αυτά τα κομμάτια είναι φτιαγμένα από χτυπημένο χάλκινο φύλλο και είναι επενδεδυμένα με δέρμα και στερεώνονται χαλαρά με δερμάτινα λουριά για να επιτρέπουν κάποιο βαθμό κίνησης. Σχηματίζεται έτσι μια δυσκίνητη σωληνωτή πανοπλία, η οποία προστατεύει πλήρως το λαιμό και τον κορμό και εκτείνεται μέχρι τα γόνατα. Φαίνεται ότι προστατευτικά του κάτω τμήματος των άνω άκρων και ένα ζευγάρι επικαλαμίδων προστάτευαν περαιτέρω τον πολεμιστή, όλα κατασκευασμένα από ορείχαλκο, καθώς θραύσματα αυτών βρέθηκαν επίσης στον τάφο στα Δένδρα. Ανακαλύφθηκαν επίσης ίχνη χαυλιοδόντων αγριογούρουνων, τα οποία αποτελούσαν μια οδοντόφρακτη περικεφαλαία.
Η Υστεροελλαδική (ΥΕIIIa) πανοπλία των Δέντρων αποτελείται από δεκαπέντε ξεχωριστά κομμάτια χάλκινων ελασμάτων, που συγκρατούνται μαζί με δερμάτινα λουριά, που περιβάλλουν τον χρήστη από τον λαιμό μέχρι τα γόνατα. Αρκετά στοιχεία της πανοπλίας από την ύστερη μυκηναϊκή περίοδο έχουν βρεθεί στη Θήβα, μερικά χάλκινα ελάσματα έχουν βρεθεί επίσης στις Μυκήνες και τη Φαιστό. Χάλκινες φολίδες βρέθηκαν στις Μυκήνες και την Τροία και οι φολιδωτές πανοπλίες, η παλαιότερη μορφή μεταλλικής πανοπλίας, χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε όλη την ανατολική Μεσόγειο και την Εγγύς Ανατολή. Η πανοπλία περιλαμβάνει τόσο επικαλαμίδες όσο και κάτω βραχίονες. Τα λίγα χάλκινα παραδείγματα που έχουν βρεθεί κάλυπταν μόνο τις κνήμες και πιθανόν να φοριούνταν πάνω από λινά, τόσο για την επίδειξη θέσεως, όπως πρότεινε η Νταϊάν Φόρτενμπερι, όσο και για την προστασία. Παρόλο που αποτελεί την μόνη πλήρη μυκηναϊκή πανοπλία που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα, πανοπλίες παρόμοιου τύπου εμφανίζονται ως ιδεογράμματα σε πινακίδες σε γραμμική Β από την Κνωσό (σειρά Sc), την Πύλο (σειρά Sh) και την Τίρυνθα (σειρά Si).
Οι μορφές στον Κρατήρα των Πολεμιστών (Μυκήνες, περίπου 1200 π.Χ., Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα) φέρουν πανοπλία. Ωστόσο, αυτή η πανοπλία είναι διαφορετική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Μυκηναϊκός πολιτισμός
Θανάσης Κολιτσιδάκης
Ο Θανάσης Κολιτσιδάκης (Σταυρός Θεσσαλονίκης, 21 Νοεμβρίου 1966) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού και νυν προπονητής του συλλόγου Γ.Σ. Δόξα Δράμας.
Σε συλλογικό επίπεδο
Έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην ομάδα του ΠΑΟΚ Σταυρού όπου και κατάγεται, παίρνοντας στη συνέχεια μεταγραφή για τον Απόλλωνα Σμύρνης.
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκινησε την περίοδο 1988-89 από τον Απόλλωνα Αθηνών με τον οποίο έγινε γνωστός για το αποτελεσματικό αλλά και σκληρό παιχνίδι του. Μετά από 6 χρονιές στην "ελαφρά ταξιαρχία" μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό στα μισά της περιόδου 1993-94.
Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε 2 πρωταθλήματα Ελλάδας (1995, 1996) και 2 κύπελλα (1994, 1995), ενώ συμμετείχε στην ευρωπαϊκή πορεία του συλλόγου μέχρι τους "4" του Champions League το 1996.
Την περίοδο 1998-99 επέστρεψε για μια χρονιά στον Απόλλωνα και από το 1999 έως το 2005 αγωνίστηκε στον ΟΦΗ.
Στην εθνική Ελλάδας
Με την Ελλάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 25 Μαρτίου 1992 στον νικηφόρο με 3-1 φιλικό εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Κύπρου που διεξήχθη στη Λεμεσό, όταν υπό τις οδηγίες του Αντώνη Γεωργιάδη ξεκίνησε ως βασικός και αγωνίστηκε σε ολόκληρο το ενενηντάλεπτο. Συνολικά συμμετείχε σε 14 αγώνες, την περίοδο μεταξύ 1992-1994. Ήταν μέλος της αποστολής που έλαβε μέρος στο Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ, συμμετέχοντας στον πρώτο αγώνα εναντίον της Αργεντινής.
Προπονητική καριέρα
Έπειτα από την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε καριέρα προπονητή. Ξεκίνησε στον Α.Ο. Τυμπακίου την περίοδο 2006-07 στην Δ΄ Εθνική και συνέχισε την περίοδο 2007-08 στον Πατούχα Βιάννου, όπου κέρδισε την άνοδο στην Α΄ κατηγορία Ηρακλείου και κατόπιν πανηγύρισε την άνοδο μέσα από τη διαδικασία των μπαράζ στην Δ΄ Εθνική. Ακολούθησαν η Επισκοπή (2009, 2011-2012), το Ατσαλένιο (2009-2010), η Καλαμάτα (2010) και ο Ηρόδοτος (2012-2014).
Πηγές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Επισκοπής Ρεθύμνου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ηροδότου Νέας Αλικαρνασσού
Επιστημονική μέθοδος
Η επιστημονική μέθοδος είναι η διαδικασία την οποία εφαρμόζουν οι επιστήμονες στην έρευνα των φαινομένων, ώστε να καταλήξουν σε αξιόπιστη γνώση σχετικά με τους νόμους που τα διέπουν. Για τον ορισμό αυτό λαμβάνεται υπ' όψιν ότι επιστητό αποκαλείται αυτό που μπορεί να προσεγγίσει ο άνθρωπος μέσω της γνώσης, ως επιστήμη ορίζεται το σύνολο των συστηματικών και επαληθεύσιμων γνώσεων, καθώς επίσης η διερεύνηση καθορισμένων πεδίων του επιστητού. Η διερεύνηση στο πλαίσιο της επιστήμης γίνεται με συγκεκριμένες και σαφώς καθορισμένες διαδικασίες, οι οποίες συναποτελούν την επιστημονική μέθοδο.
Τι περιλαμβάνει
Η επιστημονική μέθοδος περιλαμβάνει τα ακόλουθα βήματα και χαρακτηρίζεται από την επαναλαμβανόμενη εκτέλεση τους:
Σε μερικούς επιστημονικούς τομείς δεν είναι δυνατή η εφαρμογή όλων των προαναφερόμενων βημάτων. Π.χ. δεν είναι δυνατόν να εκτελέσουμε πειράματα προκαλώντας σεισμούς ή εκρήξεις ηφαιστείων, ούτε μπορούμε να επέμβουμε στις τροχιές πλανητών κ.ο.κ. Σ' αυτές τις περιπτώσεις επινοούνται άλλες διαδικασίες παρατήρησης, καταγραφής και αξιολόγησης.
Κριτήρια
Κριτήρια για να χαρακτηριστεί μια εργασία επιστημονική, είναι:
Διαψευσιμότητα
Ο φιλόσοφος Καρλ Ράιμουντ Πόππερ (1902-1994) εισήγαγε ως κριτήριο επιστημονικότητας μιας θεωρίας, στα πλαίσια του κριτικού ορθολογισμού, τη δυνατότητα διάψευσής της. Μια θεωρία πρέπει, δηλαδή, να διατυπώνει προβλέψεις, οι οποίες θα μπορούσαν να διαψευσθούν με την εκτέλεση πειραμάτων. Με κάθε πείραμα που εκτελείται και το οποίο δεν διαψεύδει τη θεωρία, αυξάνεται η πιθανότητα να είναι αυτή η θεωρία σωστή. Η ύπαρξη της δυνατότητας διάψευσης διαφοροποιεί το επιστημονικό πόρισμα από την πίστη. Πειράματα επαλήθευσης δεν αρκούν, και κατ' άλλους δεν μπορούν να υπάρξουν, δεδομένου ότι αφενός πολύπλοκες θεωρίες δεν είναι δυνατόν να επιβεβαιωθούν συνολικά, αφετέρου μπορεί να υπάρξουν πάντα συνθήκες εφαρμογής της θεωρίας που δεν έχουν εξεταστεί. Νεότεροι ερευνητές στον τομέα της Επιστημολογίας και της Ιστορίας των Επιστημών, συμπλήρωσαν και προσάρμοσαν αυτό το κριτήριο του Πόππερ.
Η αξία της επιστημονικής μεθόδου
Η επιστημονική μέθοδος είναι θεμελιώδης για την επιστημονική έρευνα και για την πρόσκτηση νέας γνώσης βασισμένης στη φυσική μαρτυρία από την επιστημονική κοινότητα. Οι επιστήμονες χρησιμοποιούν τις παρατηρήσεις και την αιτιολόγηση για να προτείνουν ερμηνείες των φυσικών φαινομένων, που αποκαλούνται υποθέσεις. Οι προβλέψεις από τέτοιες υποθέσεις δοκιμάζονται μέσω πειραμάτων σε ελεγχόμενες (μετρήσιμες) συνθήκες, τα οποία θα πρέπει να είναι αναπαράξιμα (ή επαναλήψιμα) από οποιονδήποτε επιστημονικά ικανό. Μια σημαντική όψη της υπόθεσης είναι η δυνατότητα διάψευσής της, με άλλα λόγια η δυνατότητα να αποδειχθεί ψευδής μέσω νέων παρατηρήσεων. Αν μια πρόταση δεν είναι διαψεύσιμη, δηλαδή αν δεν μπορεί να υπάρξει δοκιμασία που να μπορεί να την διαψεύσει, τότε δεν είναι υπόθεση. Αντίθετα είναι άποψη, δήλωση ή απλή απάτη, που δεν βασίζεται στην επιστημονική μέθοδο.
Αν η υπόθεση επιβεβαιώνεται επανειλημμένα μέσω του πειράματος, τότε γίνεται θεωρία και οι νέες προβλέψεις στηρίζονται πάνω της. Οι εσφαλμένες προβλέψεις, εσωτερικές ασυνέπειες ή ανεξήγητα φαινόμενα ενεργοποιούν μια διαδικασία διόρθωσης των υποθέσεων, που με τη σειρά τους δοκιμάζονται κ.ο.κ.. Οποιαδήποτε υπόθεση είναι αρκετά ισχυρή για τη δημιουργία προβλέψεων μπορεί να δοκιμάζεται με αυτόν τον τρόπο.
Ωστόσο, μια μη επαληθευμένη υπόθεση είναι δυνατόν να γίνει ευρύτερα αποδεκτή, βάσει κάποιας διαισθητικής ή λογικής αντίληψης της εγκυρότητάς της, οπότε ονομάζεται αξίωμα.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φιλοσοφία της επιστήμης
Ζέλικο Κόμσιτς
Ο Ζέλικο Κόμσιτς (Željko Komšić, 1964-) είναι Βόσνιος δικηγόρος και πολιτικός. Το 2000 εξελέγη δήμαρχος του Νέου Σεράγεβου. Επί δύο χρόνια ήταν επίσης αντιδήμαρχος του Σεράγεβου. Είναι παντρεμένος με την Μουσουλμάνα της Βοσνίας Σαμπίνα, πολιτικό μηχανικό, και έχουν μια κόρη, τη Λάνα.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1964. Η μητέρα του (Σερβοβόσνια) φονεύτηκε κατά την πολιορκία του Σεράγεβο το 1992. Ο Κόμσιτς έχει πτυχίο Νομικής από το Πανεπιστήμιο του Σαράγεβο. Επίσης σπούδασε στη σχολή Διεθνών Υπηρεσιών του Έντμουντ Γουόλς στο Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν στην Ουάσιγκτον (Washington, D.C.), από όπου απέκτησε τίτλο μπάτσελορ Στη διάρκεια του πολέμου του 1992-1995, ο Κόμσιτς συντάχθηκε με τους υποστηρικτές της ακεραιότητας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (κυρίως Βόσνιοι Μουσουλμάνοι) και παρασημοφορήθηκε για την τόλμη του.
Προεδρία
Είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (SDP) και ένας από τους τρεις αντιπροέδρους του. Εξελέγη ως ο Κροάτης αντιπρόσωπος στην Προεδρία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, στις εκλογές της 1ης Οκτωβρίου 2006 με τετραετή θητεία. Κέρδισε την κροατική έδρα με 40,8% έναντι 23,1% για τον Ίβο Μίρο Γιόβιτς (Κροατική Δημοκρατική Ένωση) και 17,8% για τον Μπόζο Λιούμπιτς (Κροατική Δημοκρατική Ένωση 1990), χάρη στις ψήφους κυρίως των Βόσνιων Μουσουλμάνων.
Στις 6 Ιουλίου του 2007 ανέλαβε προεδρεύων του τριμελούς σώματος και στη συνέχεια από τις 6 Ιουλίου του 2009 ως τις 6 Μαρτίου 2010.
Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 3 Οκτωβρίου 2010, ο Κόμσιτς επανεξελέγη μέλος της τριμελούς κρατικής Προεδρίας, ως αντιπρόσωπος της κροατικής εθνότητας, με ποσοστό 60,6%, πάλι χάρη στις ψήφους κυρίως των Βόσνιων Μουσουλμάνων.
Το 2012 εγκατέλειψε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SDP) και το 2013 ίδρυσε το Δημοκρατικό Μέτωπο, στο οποίο είναι πρόεδρος.
Υπηρέτησε ξανά ως πρόεδρος της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης από το 2011 ως το 2012 και ως κροατικό μέλος της Προεδρίας της Βοσνίας, από το 2018.
Στις 20 Ιουλίου 2019 ανέλαβε ξανά Επικεφαλής της Προεδρίας της Βοσνίας Ερζεγοβίνης, όπως και στις 20 Ιουλίου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Δικηγόροι Κατηγορία:Κροατοβόσνιοι Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Μέλανι Θόρντον
Η Μέλανι Θόρντον (Melanie Janene Thornton, 13 Μαΐου 1967 - 24 Νοεμβρίου 2001) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια.
Η Melanie Janene Thornton (13 Μαΐου 1967 - 24 Νοεμβρίου 2001) ήταν μια αμερικανίδα τραγουδίστρια ποπ και χορού. Ήταν η κύρια τραγουδίστρια του συγκροτήματος Eurodance La Bouche από το 1994 έως το 2000, μαζί με τον Αμερικανό ράπερ Lane McCray. Τα δύο πιο επιτυχημένα single τους, "Sweet Dreams" και "Be My Lover", κυκλοφόρησαν το 1994 και το 1995 αντίστοιχα. Αφού αποχώρησε από την ομάδα, η Thornton ξεκίνησε μια σόλο καριέρα και βρήκε επιτυχία κυρίως σε ευρωπαϊκές χώρες πριν από το θάνατό της το 2001. Τα σόλο τραγούδια της περιλαμβάνουν το "Love How You Love Me", "Heartbeat", "Makin 'Oooh Oooh (Talking About Love)" και "Wonderful Dream (Holidays are coming)".
Τη νύχτα της 24ης Νοεμβρίου 2001, λίγο μετά την τελική παράσταση στη Λειψία, η Thornton ήταν μεταξύ των 24 ατόμων που σκοτώθηκαν στο ατύχημα της ελβετικής αεροπορικής εταιρείας Crossair Flight 3597 στο Bassersdorf της Ελβετίας.
Άλμπουμς
Θορντον Κατηγορία:Eurodance μουσικοί
Περιβόλα Πάτρας
Στην Περιβόλα βρίσκονται, σε πολύ κοντινή απόσταση μεταξύ τους, τόσο οι εγκαταστάσεις του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (Ε.Α.Π.) (διοίκηση κ.α.) όσο και του Κλειστού Γυμναστηρίου Απόλλωνα Πάτρας με χωρητικότητα 3.500 θεατές.
Μορφολογία
Μορφολογικά η Περιβόλα χαρακτηρίζεται ως πεδινή αλλά όχι ιδιαίτερα επίπεδη, ενώ σταδιακά προς τα ανατολικά η περιοχή γίνεται λοφώδης.
Ιστορία και ονομασία
Το όνομα της προέρχεται από τα πολλά περιβόλια που είχε η περιοχή. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1700 και το 1703 με πολλούς κήπους και περιβόλια αρδευόμενα από τον ποταμό Γλαύκο και με πολλούς υδρόμυλους που χρησιμοποιούνταν για την άλεση διαφόρων δημητριακών. Υδρόμυλοι λειτουργούν και σήμερα στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Πίτερ Σέλλερς
Γεννήθηκε στο Σάουθσι του Πόρτσμουθ. Η οικογένειά του συμμετείχε στα βαριετέ της εποχής, κάτι που έκανε και ο ίδιος από μικρή ηλικία, μαθαίνοντας στην πράξη χορό, τραγούδι και ηθοποιία, ενώ έπαιξε και ντραμς σε διάφορες τζαζ μπάντες. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στη RAF ως μη-ιπτάμενος, λόγω της κακής του όρασης.
Μετά τον πόλεμο ξαναγύρισε στα βαριετέ, ενώ αργότερα παρουσίασε την ραδιοφωνική εκπομπή The Goon Show που μεταφέρθηκε στην τηλεόραση και τον έκανε αρκετά γνωστή. Το 1955 άρχισε να εμφανίζεται στον κινηματογράφο, κάνοντας επιτυχία με βρετανικές κωμωδίες, πιο σημαντική απ' τις οποίες ήταν Το ποντίκι που βρυχάται. Το 1962 συμμετείχε στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ Λολίτα από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ υποδυόμενος τον ρόλο του Κλαιρ Κίλτι. Έκανε μεγαλύτερη και διεθνή επιτυχία μετά την εμφάνισή του στην ταινία Ο ροζ πάνθηρας το 1963, και στη συνέχειά της του 1964, ενώ την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και στη σημαντική κωμωδία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ S.O.S Πεντάγωνο καλεί Μόσχα (Dr. Strangelove), παίζοντας τρεις διαφορετικούς ρόλους. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τη Σουηδή ηθοποιό Μπριτ Έκλαντ και έπαθε την πρώτη του καρδιακή προσβολή.
Ακολούθησαν τρεις συνέχειες του Ροζ Πάνθηρα αλλά και άλλες σημαντικές ταινίες όπως Καζίνο Ρουαγιάλ, Το πάρτι, Τα σατανικά κόλπα του Φου Μαντσού και ο βασικός ρόλος στην ταινία Να είσαι εκεί κύριε Τσανς (Being there Mr. Chance) του Γέρζι Κοζίνσκι που του χάρισε τη Χρυσή Σφαίρα.
Ο Σέλερς πάλευε χρόνια με την κατάθλιψη και παρά την επαγγελματική επιτυχία, είχε ανασφάλειες καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Υπήρξε μια αινιγματική φιγούρα του κινηματογράφου και σύμφωνα με όσα ο ίδιος δήλωνε δεν είχε καμία προσωπική ταυτότητα πέρα από τους ρόλους που υποδύθηκε. Στη δεκαετία του '70, τα προβλήματα με τον αλκοολισμό και τα ναρκωτικά εντάθηκαν και συχνά ερχόταν σε έντονη σύγκρουση με τους σκηνοθέτες και τους συμπρωταγωνιστές του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Πασχαλίδης
Το ελληνικό επώνυμο Πασχαλίδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ημέρα της μητέρας
μικρογραφία|Μητέρα με βρέφος, πίνακας του [[Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ (1869) ]] thumb|right|220x220px|Τούρτα προς τιμήν της γιορτής της μητέρας
Η γιορτή της μητέρας ή ημέρα της μητέρας είναι ετήσια εορτή προς τιμήν της μητέρας, και της μητρότητας, καθώς και της επιρροής των μητέρων στην κοινωνία. Γιορτάζεται σε διαφορετικές ημέρες ανά τον κόσμο, συνηθέστερα τους μήνες Μάρτιο ή Μάιο. Στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες, γιορτάζεται την δεύτερη Κυριακή του Μάη.
Η σύγχρονη εορτή καθιερώθηκε τον 20ό αιώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες και προέρχεται από το αγγλικό και το αμερικανικό κίνημα των γυναικών. Η Αμερικανίδα Ανν Τζάρβις (Ann Maria Reeves Jarvis) διοργάνωσε για πρώτη φορά το 1865 ένα κίνημα με το όνομα Mothers Friendships Day και συναντήσεις με το όνομα Mothers Day Meetings, κατά τις οποίες οι μητέρες αντάλλασσαν απόψεις και εμπειρίες. Το 1870 η Τζούλια Γουόρντ Χάου (Julia Ward Howe) διοργάνωσε μια εκδήλωση φιλειρηνικής συγκέντρωσης μητέρων με το σλόγκαν peace and motherhood με σκοπό, τα παιδιά να μη στέλνονται στον πόλεμο.
Στην Ελλάδα η γιορτή της μητέρας συνδέθηκε με την εορτή της Υπαπαντής (2 Φεβρουαρίου). Τότε η ορθόδοξη εκκλησία γιορτάζει την Παναγία με τον Ιωσήφ που πηγαίνουν τον 40ήμερο Ιησού στο Ναό για ευλογία. Να "σαραντίσει", σύμφωνα με την σύγχρονη ορολογία. Μια κίνηση που ακόμα και σήμερα κάνουν οι χριστιανές μητέρες (Σαραντισμός). Ο παράλληλος εορτασμός της μητέρας ξεκίνησε το 1929  με προφανή τον συμβολισμό. Όμως κατά την δεκαετία του 1960, ο εορτασμός ατόνησε και ενισχύθηκε η δυτικόφερτη συνήθεια εορτασμού της 2ης Κυριακής του Μαΐου, αν και η εκκλησία επιμένει στην παλαιά ημέρα εορτασμού και διοργανώνει σχετικές εκδηλώσεις.
Παύλος Ντεντιδάκης
Ο Παύλος Ντεντιδάκης (1895 - 19 Ιουνίου 1970 ) ήταν Έλληνας πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Ήταν ιατρός στο επάγγελμα και είχε διατελέσει διευθυντής του Τμήματος Ωτορινολαρυγγολογίας του Τζανείου Νοσοκομείου. Πρώτη φορά είχε εκλεγεί βουλευτής πριν την δικτατορία Μεταξά, κατά τη διάρκεια της οποίας εξορίστηκε στην Αλεξανδρούπολη.
Δήμαρχος
Διορίστηκε δήμαρχος Πειραιά στις 21 Ιανουαρίου 1945 παραμένοντας μέχρι τις 20 Ιουνίου. Στις 21 Νοεμβρίου 1954 έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος χωρίς όμως επιτυχία. Στις 24 Απριλίου 1959 εξελέγη δήμαρχος Πειραιά για πρώτη φορά έχοντας την υποστήριξη της ΕΔΑ. Στον δημαρχιακό θώκο παρέμεινε μέχρι τις 30 Αυγούστου 1964.
Βουλευτής και υπουργός
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πειραιώς με το Κόμμα Φιλελευθέρων τα έτη 1932, 1933  και επανεξελέγη στις εκλογές του 1946 (με 4.717 ψήφους), του 1951 και του 1952. Το 1947 εξελέγη γ΄ αντιπρόεδρος της Βουλής. Στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη του 1948, ο Ντεντιδάκης ανέλαβε υπουργός Δημοσίας Τάξεως από τις 18 Νοεμβρίου 1948 ως τις 20 Ιανουαρίου 1949. Στις 10 Απριλίου 1952 διορίστηκε υπουργός δημοσίων έργων στην κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα. Στις εθνικές εκλογές του 1956 επανεξελέγη βουλευτής Πειραιά ενώ σε αυτές του 1958 δεν κατάφερε να εκλεγεί.
Αδερφός του ήταν ο Εμμανουήλ Ντεντιδάκης, πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Πειραιώς, ενώ ανηψιοί του οι Αντώνιος Ντεντιδάκης, πρώην βουλευτής Α' Πειραιώς & Νήσων και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας και Μιχάλης Ντεντιδάκης, αντιδήμαρχος Πειραιά.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως
Αγία Ειρήνη Λακωνίας
Η Αγία Ειρήνη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μυστρά, του δήμου Σπάρτης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Αγία Ειρήνη είναι χωριό στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές απολήξεις του Ταϋγέτου, στον επαρχιακό δρόμο προς Καστόρειο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 340. Απέχει περίπου 7 χλμ. ΒΔ. της Σπάρτης.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αγίας Ειρήνης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός με έκταση 7,179 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Λιαπίνα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Γοτθικό σκάκι
Το Γοτθικό σκάκι (Gothic Chess) είναι παραλλαγή στο σκάκι που επινόησε ο Εντ Τράις και προέρχεται από το Σκάκι του Καπαμπλάνκα. Κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 2002, αλλά το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας έληξε το 2006.
Το παιχνίδι παίζεται σε σκακιέρα 10×8 με επιπλέον κομμάτια όπως και στο σκάκι Καπαμπλάνκα. Η μόνη διαφορά είναι η παράταξη εκκίνησης, η οποία φαίνεται στο διάγραμμα δεξιά.
Επιπλέον κομμάτια
Τα επιπλέον κομμάτια στην παραλλαγή αυτή είναι:
Τα ονόματα των κομματιών, ως αρχιεπίσκοπος (archbishop) και καγκελάριος (chancellor), δόθηκαν από τον Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα για την παραλλαγή του. Αυτά τα ονόματα εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στις πιο σύγχρονες παραλλαγές του σκακιού του Καπαμπλάνκα.
Τουρνουά
Το 2004, ο Εντ Τράις διοργάνωσε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα για Γοτθικό σκάκι με ηλεκτρονικούς υπολογιστές (Gothic Chess Computer World Championship), που τελικά κέρδισε με το δικό του πρόγραμμα, το οποίο ονόμαζε Gothic Vortex.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικές παραλλαγές Κατηγορία:Επιτραπέζια παιχνίδια
Σημαία του Βερολίνου
thumb|200px|Η σημερινή σημαία του Βερολίνου. Η σημαία του Βερολίνου καθιερώθηκε στις 13 Μαΐου του 1954 και οι διαστάσεις της είναι 3:5.
Αστική σημαία
Η αστική σημαία είναι τρίχρωμη, με οριζόντιες λωρίδες, χρωμάτων κόκκινου- λευκού- κόκκινου. Στη μεσαία λωρίδα, που είναι και μεγαλύτερη, υπάρχει η μαύρη αρκούδα που έχει το κεφάλι της αριστερά και τα νύχια με τη γλώσσα της να φαίνονται κόκκινα. Το ίδιο θεματικό μοτίβο απαντάται στο έμβλημα του Βερολίνου, με επιπρόσθετο όμως το θυρεό και το στέμμα πάνω από την αρκούδα.
Κρατική σημαία
Η κρατική σημαία έχει τον ίδιο λόγο με την αστική, διαφέρει όμως στο ότι εμπεριέχει στη μεσαία λωρίδα το θυρεό και το στέμμα πάνω από τη μαύρη αρκούδα, ακριβώς δηλαδή το εθνόσημο του Βερολίνου.
Ιστορικά στοιχεία
Το σχέδιο της σημαίας καθιερώθηκε το 1954 για το Δυτικό και έπειτα από την ενοποίηση, το 1990 και για το Ανατολικό Βερολίνο. Είναι άγνωστο πότε και από πού προήλθε η μαύρη αρκούδα ως σύμβολο για το Βερολίνο και υπάρχουν εκδοχές που κάνουν λόγο και για την ονοματοποιία του ζώου στα γερμανικά με την πόλη. Το 1861 και μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα η σημαία του Βερολίνου ήταν τρίχρωμη, παρόμοια στη μορφή με τη σημερινή σημαία της Γερμανίας.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Βερολίνο Βερολινο
Κούπανγκ
Το Κούπανγκ (ινδονησιακά: Kota Kupang) είναι η πρωτεύουσα της ινδονησιακής επαρχίας Ανατολικής Νούσα Τενγκάρα. Από το 2020, είχε πληθυσμό 442.758 κατοίκους. Είναι η μεγαλύτερη πόλη και λιμάνι στο νησί του Τιμόρ και αποτελεί μέρος της ζώνης ελεύθερου εμπορίου Τιμόρ Λέστε-Ινδονησίας-Αυστραλίας.
Δημογραφικά στοιχεία
Λόγω του καθεστώτος του ως επαρχιακή πρωτεύουσα, το Κούπανγκ έχει γίνει πολυεθνική πόλη και αποτελεί δημοφιλή προορισμό για μετανάστευση από γειτονικές περιοχές. Ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε κατά 31% από το 2010 έως το 2020. Εκείνη τη χρονιά, η αναλογία ανδρών προς γυναικών στην πόλη ήταν 51 προς 50. Όπως και στις περισσότερες πόλεις της Ινδονησίας, ο πληθυσμός είναι νεανικός, με το 65% του πληθυσμού της πόλης να ταξινομείται στο δυνητικά παραγωγικό εργατικό δυναμικό των ατόμων άνω των 15 ετών. Η κυρίαρχη ηλικιακή ομάδα κυμαίνεται από τα 20 έως τα 24 ετών, γεγονός που μπορεί να αποδοθεί στην εισροή νεαρών μεταναστών από άλλες περιοχές. Η αύξηση του πληθυσμού το 2020 ήταν περίπου 3%.
Η πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης προσδιορίζεται ως Προτεστάντες (326.229) και Καθολικοί (75.804). Οι μικρότερες θρησκευτικές ομάδες περιλαμβάνουν τους Μουσουλμάνους (44.419), τους Ινδουιστές (6.114) και τους Βουδιστές (205). Το προσδόκιμο ζωής στην πόλη είναι 70 έτη, τα οποία, αν και ελαφρώς χαμηλότερα από το εθνικό επίπεδο, είναι υψηλότερα από το επαρχιακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδονησίας
Ιωάννης Στεφανόπουλος
Ο Ιωάννης Στεφανόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Ιωάννη Στεφανόπουλου και καταγόταν από την πολιτική οικογένεια Στεφανόπουλου. Αδέλφια του ήταν οι Ανδρέας και Χρήστος ενώ θείος του ήταν ο Στέφανος Χ. Στεφανόπουλος.
Στις 4 Δεκεμβρίου 1907 αντικατέστησε τον αδελφό, του Χρήστο, στη βουλευτική του έδρα (περιφέρεια Ηλείας), θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το τέλος της θητείας του (1910).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας
Ιωάννης Ορφανός
Ο Ιωάννης Ορφανός (Βισταγή, 1893 - Πειραιάς, 16 Μαΐου 1961) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Βισταγή της σημερινής περιφερειακής ενότητας Ρεθύμνου και εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στον Πειραιά. Ήταν ιατρός στο επάγγελμα και ασχολήθηκε με την πολιτική για πρώτη φορά το 1946, οπότε και έθεσε υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές με το Κόμμα Φιλελευθέρων χωρίς όμως επιτυχία. Εξελέγη βουλευτής Πειραιώς για πρώτη φορά στις εκλογές του 1952 και επανεξελέγη έπειτα στις εκλογές του 1956 και στις εκλογές του 1958.
Απεβίωσε στον Πειραιά στις 16 Μαΐου 1961. Τον διαδέχθηκε στην έδρα του ο Ηρακλής Σακαλής.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Αντίοχος ο Συρακούσιος
Ο Αντίοχος ο Συρακούσιος, γιος του Ξενοφάνη, (αναφέρεται και ως Ἀντίοχος ὁ Ξενοφάνους) ήταν ιστορικός του τέλους του 5ου π.Χ. αιώνα, σύγχρονος του Θουκυδίδη.
Για τη ζωή του δεν γνωρίζουμε τίποτε άλλο. Το έργο του πάντως εκτιμήθηκε κατά την αρχαιότητα για τη σαφήνειά του και αποτέλεσε αναφορά και πηγή πληροφοριών για μεταγενέστερους ιστορικούς, όπως ο Στράβων και ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς.
Το έργο του μνημονεύεται επίσης από τον Παυσανία, τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα, τον Στέφανο τον Βυζάντιο και τον Ησύχιο.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί κατηγορία:Αρχαίοι Συρακούσιοι
Η γέφυρα των κατασκόπων
Η γέφυρα των κατασκόπων (αγγλικά: Bridge of Spies) είναι αμερικανική - γερμανική ιστορική ταινία του 2015, σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ και σε σενάριο Ματ Τσάρμαν και αδελφών Κοέν. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Χανκς, Μαρκ Ράιλανς, Έιμι Ράιαν και Σεμπάστιαν Κοχ. Η ταινία βασίζεται στην κατάρριψη του U2 από τους Σοβιετικούς και ό,τι ακολούθησε, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Με την ταινία να επικεντρώνεται στον δικηγόρο Τζέιμς Ντόναβαν, που στάλθηκε στην Ευρώπη, ώστε να διαπραγματευτεί την ανταλλαγή κρατουμένων.
Ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν St. James Place. Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και η παραγωγή συνεχίστηκε στο Πότσδαμ, στα Babelsberg Studios. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 16 Οκτωβρίου του 2015, από την Touchstone Pictures, στη Βόρεια Αμερική, κι από την 20th Century Fox, σε άλλες περιοχές. Γενικότερα, η ταινία έλαβε πολύ καλές κριτικές, για τη σκηνοθεσία της, το σενάριο, την υποκριτική, τη μουσική και, γενικότερα, την παραγωγή της. Ενώ σημείωσε επιτυχία στο box office, με εισπράξεις να αγγίζουν $165,5 εκατομμύρια, παγκοσμίως. Η ταινία έλαβε, επίσης, τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ, μία για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και μία για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, κερδίζοντας τελικά Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, το οποίο έλαβε ο Μαρκ Ράιλανς, στον ρόλο του ως Ρούντολφ Άμπελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2015 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Δικαστικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τόμας Νιούμαν Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Touchstone Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πολωνία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες της TSG Entertainment
Scenarios of Violence
Η συλλογή περιλαμβάνει κομμάτια από την περίοδο 1987 - 1992, κατά την οποία κυκλοφόρησαν οι δίσκοι "Terrible Certainty", "Extreme Aggression", "Coma of Souls" και "Renewal", ενώ συμπεριλήφθηκαν και δύο πρώην ακυκλοφόρητα κομμάτια. Οι ζωντανές ηχογραφήσεις προέρχονται από το "Dynamo Club" του Αϊντχόβεν, το 1988.
Τα μέλη των Kreator
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις των κομματιών του "Scenarios of Violence" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Kreator Κατηγορία:Άλμπουμ του 1996
Κοντογόνι Μεσσηνίας
Το Κοντογόνι, αναφερόμενο επίσημα ως το Κοντογόνιον και παλαιότερα ως «του Κοντογόνη» ή το Κάτω Κοντογόνι, είναι ορεινός οικισμός κοντά στο Βλαχόπουλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Το σημερινό χωριό Κοντογόνι, αναφερόμενο και ως Κάτω Κοντογόνι ή Κάτω Παπαφλέσσας είναι οικισμός ο οποίος αναγνωρίσθηκε επίσημα μόλις το 1940 και μαζί με το σημερινό χωριό του Παπαφλέσσα συναποτελούσαν τον παλαιότερο οικισμό με την ονομασία «του Κοντογόνη» ή Κοντογόνι. Demetrius J. Georgacas, William A. McDonald, "Place Names of Southwest Peloponnesus: Register and Indexes", U of Minnesota Press, 1969, ISBN 0816657718, ISBN 9780816657711, [https://books.google.gr/books?id=SJbEsNi6ImcC&pg=PA57&dq=%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%8C%CE%BD%CE%B9&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwiO0oe9xqLZAhXDVywKHdvOBYQQ6AEIJjAA#v=onepage&q=%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%8C%CE%BD%CE%B9&f=false σελ. 58]: Νο 21: Πάνω Κοντογόνι, το (Άνω Κοντογόνι, Παπαφλέσα) ΙΙΙ Ζ 14 και [https://books.google.gr/books?id=SJbEsNi6ImcC&pg=PA75&lpg=PA75&dq=%CE%86%CE%BD%CF%89+%CE%9A%CE%AC%CF%84%CF%89+%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%8C%CE%BD%CE%B9&source=bl&ots=ufGCPwnJDr&sig=M1cNfD_w_21XU7shebfXFYuLwyY&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjbwa-MxqLZAhVMjiwKHay7BMMQ6AEITjAH#v=onepage&q=%CE%86%CE%BD%CF%89%20%CE%9A%CE%AC%CF%84%CF%89%20%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%8C%CE%BD%CE%B9&f=false σελ. 75], Παπαφλέσας, ο (Πάνω Κοντογόνι) Νο 21. Επίσης: [https://books.google.gr/books?id=SJbEsNi6ImcC&pg=PA60&dq=%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%8C%CE%BD%CE%B7,+%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%8C%CE%BD%CE%B9+60&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjflbSvyKLZAhUIVSwKHdfaDSMQ6AEIJjAA#v=onepage&q=%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%8C%CE%BD%CE%B7%2C%20%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%8C%CE%BD%CE%B9%2060&f=false σελ. 60]: Νο 106 Κοντογόνη του, Κοντογόνι το (Παπαφλέσα) ΙΙΙ Ζ 14. και [https://books.google.gr/books?id=SJbEsNi6ImcC&pg=PA67&dq=%CE%9A%CE%AC%CF%84%CF%89+%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%8C%CE%BD%CE%B9&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjdx9bXx6LZAhXJ6CwKHVOwD78Q6AEIJjAA#v=onepage&q=%CE%9A%CE%AC%CF%84%CF%89%20%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%8C%CE%BD%CE%B9&f=false σελ. 67]: Κοντογόνη, Κοντογόνι Νο 106, Βλ. Πάνω Κοντογόνι. Το χωριό του Παπαφλέσσα αναφέρεται συνήθως και ως Πάνω Κοντογόνι ή Πάνω Παπαφλέσσας, για να ξεχωρίζει από τον σημερινό οικισμό Κοντογόνι (επίσημα: Κοντογόνιον), το οποίο αναφέρεται και ως Κάτω Κοντογόνι ή Κάτω Παπαφλέσσας.
Τοποθεσία
Το Κοντογόνι βρίσκεται βόρεια από το Βλαχόπουλο από το οποίο απέχει 7,5 περίπου χιλιόμετρα και βορειοανατολικά από τη Χώρα από την οποία απέχει περίπου 12,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 589 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους περίπου 28,5 χιλιόμετρα. Κοντά στο Κοντογόνι βρίσκονται, προς τα βόρειά του ο Παπαφλέσσας σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βορειοανατολικά του το Μαργέλι σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοανατολικά του οι Άγιοι Απόστολοι, σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων επίσης.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Κοντογόνι (Codoguni ή Condagogni ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Κοντογόνι (Codoguni), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Μεθώνης (Territorio di Modon), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 30 κατοίκους. Καθώς υπήρχαν δυο οικισμοί, η αναφορά αυτή αφορούσε αρχικά το Κάτου Κοντογόνι  ενώ στη συνέχεια οι πηγές αναφέρουν κυρίως το Πάνω Κοντογόνι. Το Πάνω Κοντογόνι, αναφερόταν ως Κοντογόνι κατά την Καταγραφή της Εκκλησιαστικής περιουσίας (1699), ως Condoqni, στην απογραφή Grimani του 1700 και ως Condagoqni στην απογραφή Pacifico/Alberghetti του 1704.
Νεότερη ιστορία
Επίσης το χωριό αναφερόταν ως Londoqoni σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833, ενώ η πρώτη επίσημη ονομασία του χωριού, μετά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ήταν η ονομασία Κοντογόνι. Υπάρχουν επίσης αναφορές του χωριού και ως «του Κοντογόνη».