cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκέοργκ φον Κύχλερ
Νέβελ
Οι μονάδες της 3ης Στρατιάς Πάντσερ του Μπους ξεκίνησαν στις 9 Νοεμβρίου και κέρδισαν 5 χιλιόμετρα εδάφους. Ο Κύχλερ αντίθετα προτίμησε να μην επιτεθεί, με τη δικαιολογία πως όλες οι δυνάμεις του ήταν καθηλωμένες. Ο Χίτλερ εξοργίστηκε και τον διέταξε να σταματήσει τις δικαιολογίες και να ξεκινήσει την επίθεσή του. Τα 7 μόνο τάγματα που συγκέντρωσε ο Κύχλερ αντιμετώπισαν σφοδρό μπαράζ πυροβολικού και εξαναγκάστηκαν σε οπισθοχώρηση. Οι σοβιετικοί συνέχιζαν να ελίσσονται πίσω από το δεξί πλευρό της Ομάδας Στρατιών «Νότος». Το μόνο που κατάφερε ο Κύχλερ μετά από μία εβδομάδα διαπραγματεύσεων ήταν το δικαίωμα να σταματήσει τους Σοβιετικούς εκεί και μετά να κατευθυνθεί προς το Νέβελ. Το ρήγμα συνέχισε να διευρύνεται, αναγκάζοντας τον Μπους να αποσύρει την 3η Στρατιά Πάντσερ. Ο Κύχλερ επιτέθηκε με καθυστέρηση σχεδόν μίας εβδομάδας στο πλευρό του την 1η Δεκεμβρίου, αλλά δεν σημείωσε σημαντική πρόοδο, λόγω αντίξοων καιρικών συνθηκών. Ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει, πιστεύοντας πως οι Ρώσοι θα αντιμετώπιζαν δυσκολίες στον ανεφοδιασμό τους, αλλά ο Χίτλερ απαίτησε την επίθεση στο Νέβελ. Η Ομάδα Στρατιών «Κέντρο» απέτυχε να σταματήσει τους Σοβιετικούς, φέρνοντας τον Χίτλερ προ τετελεσμένου γεγονότος, καθώς αναγκάστηκε να εγκρίνει την υποχώρηση στα ανατολικά, έτσι ώστε το μέτωπο να ευθυγραμμιστεί και να αποφευχθεί η περικύκλωση. Πράγματι, η υποχώρηση είχε ολοκληρωθεί στις αρχές του Ιανουαρίου, αλλά ο Κύχλερ είχε αρχίσει να πέφτει σε δυσμένεια.
Η απελευθέρωση του Λένινγκραντ
300px|thumb|right|Ο Γκέοργκ φον Κύχλερ κατά το 1942/43 Η κατάσταση όπως είχε διαμορφωθεί τον Ιανουάριο του 1944 ήταν εξαιρετικά επισφαλής για την Ομάδα Στρατιών «Βορράς». Είχε αναγκαστεί να «σπάσει» τις δυνάμεις της για να ισχυροποιήσει τα άκρα της, και ήταν ευάλωτη εάν οι Σοβιετικοί επιχειρούσαν νέες επιθέσεις. Ο Κύχλερ ήθελε να υποχωρήσει πίσω από την οχυρωματική Γραμμή ΠΑΝΘΗΡ, πίσω από τη λίμνη Πέιπους, αλλά ο Χίτλερ αρνείτο να του το επιτρέψει. Κατά τα τέλη Δεκεμβρίου, ο διοικητής της Ομάδας Στρατιών «Βορράς» διαμαρτυρήθηκε για την αφαίρεση των ικανών μεραρχιών που διέθετε η Ομάδα Στρατιών, αλλά ο επιτελάρχης της OKH Στρατηγός Κουρτ Τσάιτσλερ τον έπεισε πως ο Χίτλερ θα τον διέταζε να εκτελέσει την υποχώρηση στη Γραμμή ΠΑΝΘΗΡ )(Επιχείρηση ΜΠΛΕ ) σύντομα, κάτι που αποδείχτηκε ευσεβής πόθος. Ο Χίτλερ καθησυχάστηκε από τις αναφορές του Στρατηγού Γκέοργκ Λίντεμαν για την καλή κατάσταση της 18ης Στρατιάς του, αναγκάζοντας τον Κύχλερ να του απευθυνθεί χωρίς αποτέλεσμα.
Η σοβιετική επίθεση ξεκίνησε στις 14 Ιανουαρίου εναντίον των γερμανικών θέσεων με κατεύθυνση προς τα δυτικά. Ο Κύχλερ αιτήθηκε υποχώρηση πίσω από τη Λαντόγκα, στη θέση ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ, αλλά αυτό του απαγορεύθηκε. Ο Λίντεμαν επιστράτευε ήδη τις τελευταίες εφεδρείες του και το μέτωπο κατέρρεε. Μόλις στις 19 ο Χίτλερ ενέκρινε την υποχώρηση στη θέση ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ, αλλά ακόμα και τότε ήταν πολύ αργά για να σταματήσει τους Σοβιετικούς. Ο Λίντεμαν αναγκάστηκε να υποχωρήσει στα νότια του Λένινγκραντ και ο Κύχλερ υπέβαλε αίτηση στον Χίτλερ τουλάχιστον να του επιτραπεί η υποχώρηση προς τον ποταμό Λούγκα, για να λάβει τη συνηθισμένη απάντηση για «αντίσταση μέχρις εσχάτων».
Παρά το κρίσιμο της κατάστασης, ο Κύχλερ παραβρέθηκε στο Εθνικοσοσιαλιστικό Συνέδριο στο Κένιχσμπεργκ, όπου είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τον Χίτλερ. Προειδοποίησε πως αν ο Λίντεμαν δεν υποχωρούσε πίσω από τον Λούγκα, θα περικυκλωνόταν σύντομα. Ο Χίτλερ αγνόησε τα επιχειρήματά του και απαγόρευσε οποιαδήποτε εκούσια υποχώρηση. Επικαλούμενος το συναίσθημα, ο Κύχλερ ισχυρίστηκε πως η Ομάδα Στρατιών «Βορράς» είχε βαρύτατες απώλειες και πολεμούσε με όλες τις δυνάμεις τις, μόνο για να λάβει την αμφισβήτηση του Χίτλερ. Όντας στις πύλες της κατάρρευσης, ο επιτελάρχης του Κύχλερ, Αντιστράτηγος Έμπερχαρτ Κίντσελ, παρακίνησε το διοικητή του να μεταφέρει στον Χίτλερ ένα υπόμνημα με το οποίο εξέθετε την κατάσταση, προειδοποιώντας πως δεν μπορούσε να κρατήσει πλέον τίποτα μπροστά από τον Λούγκα. Η υποχώρηση εγκρίθηκε στις 30 Ιανουαρίου με τον όρο να αποκαταστήσει ένα συμπαγές μέτωπο και να αγκιστρωθεί πάνω στον ποταμό χωρίς περεταίρω υποχωρήσεις. Αλλά το σχέδιο αυτό είχε ήδη ξεπεραστεί από τις εξελίξεις. Οι Σοβιετικοί είχαν ήδη διαβεί τον ποταμό και προωθούνταν ασταμάτητοι στα ανατολικά. Ο Χίτλερ ένιωσε προφανώς προδομένος και κάλεσε τον Κύχλερ στο αρχηγείο του στις 31 Ιανουαρίου. Εκεί του ανακοινώθηκε στην απογευματινή σύσκεψη πως ο Στρατάρχης απαλλάσσονταν από τα καθήκοντά του.
Στην «Εφεδρεία του Φύρερ»
Μετά από την απαλλαγή του, ο Κύχλερ δεν έλαβε καμία άλλη διοίκηση και επέστρεψε στο σπίτι του στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν στη Βαυαρία. Εκεί προσεγγίστηκε από τον Δρα. Καρλ Γκέρντελερ, σημαίνον μέλος της Αντίστασης κατά του Χίτλερ, ο οποίος προσπάθησε να τον πείσει να συμμετάσχει στο σχεδιαζόμενο πραξικόπημα. Ο Κύχλερ αρνήθηκε διπλωματικά, απαντώντας πως θαύμαζε τη στάση τους, αλλά δεν ήταν έτοιμος να συμμετέχει. Αντίθετα με άλλους συναδέλφους του, έμεινε αλώβητος από τις διώξεις των συνωμοτών μετά την απόπειρα της 20ής Ιουλίου.
Δίκη
Ο Κύχλερ συνελήφθη από τα αμερικανικά στρατεύματα που κατέλαβαν τη Βαυαρία στις 8 Μαΐου 1945. Αρχικά εργάστηκε με τη «Μεραρχία Ιστορίας» του Αμερικανικού Στρατού για τη συγγραφή της ιστορίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά σύντομα φυλακίστηκε και προσήχθη μαζί με 11 άλους στρατηγούς στη Νυρεμβέργη, στη λεγόμενη «Δίκη της OKW» για εγκλήματα πολέμου. Η δίκη αυτή, γνωστή και ως «Υπόθεση XII» των Δικών της Νυρεμβέργης, ξεκίνησε στις 30 Δεκεμβρίου 1947.
Η ποινή του ανακοινώθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1948. Ο Κύχλερ καταδικάστηκε σε 20 χρόνια κάθειρξης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και πέρασε τα επόμενα χρόνια στη φυλακή. Την 1η Φεβρουαρίου 1951 η ποινή μειώθηκε σε 12 χρόνια και στις 18 Φεβρουαρίου 1952 αφέθηκε ελεύθερος, έχοντας εκτίσει κάτι περισσότερο από τρία μόλις χρόνια.
Μετά την απελευθέρωση
Μετά την απελευθέρωσή του ο Κύχλερ επέστρεψε στο Γκάρμις–Παρτενκίρχεν. Στο μεσοδιάστημα, το 1951, ο γιος του είχε πεθάνει. Ο Στρατάρχης ε.α. έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην αφάνεια. Αρνήθηκε προτάσεις να συγγράψει τα απομνημονεύματά του, λέγοντας χαρακτηριστικά πως οι στρατηγοί της γενιάς του έπρεπε να σιωπήσουν, αφού «δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την καταστροφή της Γερμανίας». Στις 25 Μαΐου 1968, δύο χρόνια μετά τον θάνατο της γυναίκας του, ο Γκέοργκ φον Κύχλερ απεβίωσε ήσυχα στο Γκάρμις–Παρτενκίρχεν, πέντε ημέρες πριν συμπληρώσει τα 86 του χρόνια.
Διακρίσεις
Παρατίθενται οι διακρίσεις (παράσημα, μετάλλια και λοιπές ηθικές διακρίσεις) που απονεμήθηκαν στον Κύχλερ κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας:
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Στρατάρχες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού
Mixer
Το Mixer είναι μία ιστοσελίδα δημιουργημένη απ' την εταιρία Microsoft Corporation, η οποία δίνει στους gamers την δυνατότητα να κάνουν ζωντανή μετάδοση ότι παιχνίδι θέλουν. Αυτό γίνεται με ειδικά προγράμματα όπως το OBS Studio, το XSplit, φυσικά, το XBox Game Bar και πολλά ακόμα. Μία ακόμα πρωτοτυπία σε σχέση με τις άλλες υπηρεσίες για live streaming είναι ότι στο Mixer γίνεται να κάνει κάποιος "host" κάποιον άλλο για να μεταδίδει αυτός στο κανάλι του.
Θεοφύλακτος Σιμοκάττης
Ο Θεοφύλακτος Σιμοκάττης ή Σιμοκάτης ήταν Βυζαντινός ιστοριογράφος των αρχών του 7ου αιώνα και ουσιαστικά ο τελευταίος συγγραφέας της ύστερης αρχαιότητας. Ήταν σύγχρονος του Ηράκλειου (περ. 630) και έγραψε κυρίως για τον αυτοκράτορα Μαυρίκιο (582-602) τον οποίο εξήρε για τις αρετές του, τις διοικητικές του ικανότητες, τις πολεμικές του επιτυχίες αλλά και τις απόψεις του για θρησκευτικά ζητήματα. Η ιστορία του για τη βασιλεία του Μαυρίκιου εμπεριέχεται σε οκτώ βιβλία («Οικουμενική Ιστορία»). Το έργο του θεωρείται μικρότερου διαμετρήματος σε σχέση με αυτό του Προκόπιου, αλλά παρά τον εσκεμμένο και πομπώδη κλασσικισμό του, ο Σιμοκάττης αποτελεί σπουδαία πηγή πληροφόρησής μας για τους Σλάβους και τους Πέρσες της εποχής του. Κάνει αναφορά στους Περσικούς πολέμους του Ηράκλειου (610-628) αλλά όχι στους Αραβικούς, πράγμα που υποδηλώνει ότι μάλλον έγραφε στη δεκαετία του 630. Τα βιβλία του καταπιάνονται επίσης με την άνοδο στο θρόνο του αυτοκράτορα Φωκά, η τυραννία του οποίου γονάτισε τις αμυντικές δυνατότητες του Βυζαντίου. Μεταξύ άλλων, ο Σιμοκάττης στηρίζεται στο έργο του ιστορικού Ιωάννη Επιφανούς.
Mixer
Ωστόσο,η Microsoft επικαλούμενη την αδυναμία κλιμάκωσης των λειτουργιών της, ανακοίνωσε στις 22 Ιουνίου 2020, ότι το Mixer θα τερματιστεί στις 22 Ιουλίου και ότι έχει συναφθεί συμφωνία με το Facebook.
Θεοφύλακτος Σιμοκάττης
Ο Νικόλαος Κοπέρνικος μετάφρασε στίχους του Σιμοκάττη από τα ελληνικά στα λατινικά και τους δημοσίευσε στην Κρακοβία το 1509. Στην Ελλάδα, το βιβλίο του «Ιστορία» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κανάκη (2005).
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Νικόλαος Κοπέρνικος
Κέντρα Τεχνικού Ελέγχου Οχημάτων
Τα Κέντρα Τεχνικού Ελέγχου Οχημάτων (ΚΤΕΟ) είναι εγκαταστάσεις στις οποίες γίνεται ο τεχνικός έλεγχος των οχημάτων.
Τα ΚΤΕΟ έχουν σαν στόχο τον έλεγχο για την ασφαλή λειτουργίας των οχημάτων όπως επίσης και τόν έλεγχο ώστε να είναι όσο λιγότερο ρυπογόνα για το περιβάλλον.
Κατηγορία:Οχήματα
Λε Κονγκ Βιν
Σονγκ Λαμ Νιε Αν
Ο Κονγκ Βιν θεωρείται ευρέως ως ένας από τους καλύτερους επιθετικούς που έχει βγάλει ποτέ η Σονγκ Λαμ Νιε Αν ΦΚ, μαζί με τον Φαμ Βαν Κουγιέν. Είναι ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών της ομάδας. Ο Κονγκ Βιν έγινε γνωστός για το εξαιρετικά γρήγορο πρώτο του βήμα, έχοντας παίξει στον παραδοσιακό ρόλο του επιθετικού, αλλά και ως δεύτερος επιθετικός. Η προτιμότερή του προσέγγιση είναι να επιτίθεται στη μεγάλη περιοχή και από τις δύο πλευρές και να προσπαθεί να σουτάρει ή να δημιουργεί ευκαιρίες για γκολ στους συμπαίκτες του.
Σε ηλικία 14 ετών άρχισε να εκπαιδεύει τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες. Μετά την πρόκριση στην ομάδα παίδων του συλλόγου, χαρακτηρίστηκε ως «όχι και τόσο ταλαντούχος», τόσο σε δεξιότητες όσο και σε νοοτροπία. Σε ηλικία 18 ετών, επιλέχθηκε στην πρώτη ομάδα της Σονγκ Λαμ Νιε Αν, όπου άρχισε να δείχνει τις ικανότητές του. Το 2004, σκόραρε το πρώτο του γκολ στο Πρωτάθλημα Βιετνάμ, στις 8 Φεβρουαρίου εναντίον της Ντονγκ Ταπ. Αργότερα έλαβε το βραβείο του Καλύτερου Νέου Παίκτη της Χρονιάς, καθώς και το βραβείο του Καλύτερου Παίκτη της Χρονιάς. Τελικά, έλαβε πολλές προσφορές από άλλους ποδοσφαιρικούς συλλόγους, ακόμη και από την Ιαπωνία και τη Σαουδική Αραβία.
Ανόι ΦΚ
Το 2008, μετά από ένα καλά τεκμηριωμένο μεταγραφικό έπος, ο Κονγκ Βιν απέρριψε την Τε Κονγκ την τελευταία στιγμή για να δεχτεί μια πιο προσοδοφόρα προσφορά από την Ανόι ΦΚ, που ήταν το υψηλότερο ποσό μεταγραφής στο βιετναμέζικο ποδόσφαιρο εκείνη την εποχή.
Λεϊσόες ΣΚ (δανεισμός)
Στις αρχές Αυγούστου 2009, η Ανόι ΦΚ ανακοίνωσε ότι ο Κονγκ Βιν θα ενταχθεί στην πορτογαλική Λεϊσόες ΣΚ με τρίμηνη συμφωνία δανεισμού, ξεκινώντας την 1η Σεπτεμβρίου 2009.
Στις 24 Αυγούστου 2009, ο υπέγραψε επίσημα με τη Λεϊσόες και δύο ημέρες αργότερα, σε έναν φιλικό αγώνα με αντίπαλο την Παντροένσε ΦΚ, σημείωσε το πρώτο του γκολ για την ομάδα, ως αλλαγή, στο 89ο λεπτό, για να εξασφαλίσει τη νίκη με 2–0. Το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα έγινε στις 4 Οκτωβρίου, σε έναν αγώνα της Πριμέιρα Λίγα εναντίον της ΟΝ Λεϊρία, καθιστώντας τον τον πρώτο Βιετναμέζο ποδοσφαιριστή που αγωνίστηκε σε επαγγελματικό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Έπαιξε ολόκληρα τα ενενήντα λεπτά σε μια εντός έδρας νίκη με 3–2, παρόλο που έμεινε πίσω στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού.
Στις 18 Οκτωβρίου 2009, σημείωσε το πρώτο του επίσημο γκολ για τη Λεϊσόες, στη νίκη με 2–1 επί της Κάζα Πία ΑΚ για το Κύπελλο Πορτογαλίας. Τον Ιανουάριο του επόμενου έτους, επέστρεψε στην Ανόι ΦΚ.
Ανοί ΦΚ (1956)
Ο Κονγκ Βιν μετακόμισε από στην συνονόματη Ανόι ΦΚ (1956) τον Σεπτέμβριο του 2011. Επρόκειτο να υπογράψει τριετή επέκταση με την Ανόι ΦΚ (2016), αλλά αποφάσισε να μετακομίσει στην Ανόι ΦΚ (1956).
Σονγκ Λαμ Νιε Αν
Ύστερα από τη διάλυση της Ανόι ΦΚ μετά τη σεζόν 2012, ο Κονγκ Βιν ξεκίνησε τη διαδικασία εύρεσης νέου συλλόγου. Αφού απέρριψε δοκιμαστικές προσφορές από τη Σριβιτζάγια ΦΚ του Πρωταθλήματος Ινδονησίας και την Χοκκάιντο Κονσαντόλε Σαππόρο της Τζε 2 Λιγκ, συμβιβάστηκε με μονοετές συμβόλαιο στη Σονγκ Λαμ Νιε Αν.
Χοκκάιντο Κονσαντόλε Σαππόρο (δανεισμός)
Μετά από αποτυχημένες διαπραγματεύσεις νωρίτερα στη σεζόν 2013, στις 22 Ιουλίου 2013, ο Κονγκ Βιν εντάχθηκε με δανεισμό στην ιαπωνική Χοκκάιντο Κονσαντόλε Σαππόρο. Η θητεία του με την Κονσαντόλε Σαππόρο έχει προγραμματιστεί να διαρκέσει πέντε μήνες, από τον Αύγουστο του 2013 έως την 1η Ιανουαρίου 2014. Ωστόσο, αποφάσισε να επιστρέψει στο Βιετνάμ ένα μήνα νωρίτερα από το αναμενόμενο, επειδή η Κονσαντόλε Σαππόρο δεν μπόρεσε να προκριθεί στον αγώνα των πλέι οφ. Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων μηνών παραμονής του στην Ιαπωνία, κατάφερε να σκοράρει 4 φορές σε 11 εμφανίσεις για τον σύλλογο. Με δύο από αυτά τα γκολ και 9 από αυτές τις εμφανίσεις στην Τζε 2 Λιγκ.
Εθνική ομάδα
Στον πρώτο αγώνα των ομίλων του Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2007, ο Κονγκ Βιν σημείωσε το δεύτερο γκολ για το Βιετνάμ, που εξασφάλισε τη νίκη με 2–0 με αντίπαλο τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η ομάδα έφτασε τελικά στους προημιτελικούς, πριν αποκλειστεί από τον μελλοντικό πρωταθλητή, Ιράκ.
Μετά από μια ήρεμη και πολύ επικριτική εμφάνιση στη φάση των ομίλων στο Πρωτάθλημα ΠΟΕΝΑ του 2008, ο Κονγκ Βιν πέρασε στο στάδιο του αποκλεισμού. Σημείωσε το μοναδικό γκολ σε μια νίκη έκπληξη με 1–0 επί της υπερασπίστρια του τίτλου, Σιγκαπούρης. Στο πρώτο σκέλος του τελικού, ο Κονγκ Βιν σκόραρε το δεύτερο γκολ δίνοντας στο Βιετνάμ τη νίκη επί της Ταϊλάνδη στην Μπανγκόκ. Στο δεύτερο σκέλος, ο Κονγκ Βιν ξεκίνησε μια ξέφρενη εορτή σε όλο το Βιετνάμ, καθώς πέτυχε γκολ την τελευταία στιγμή για να δώσει στο Βιετνάμ τον πρώτο τίτλο του Πρωταθλήματος ΠΟΕΝΑ.
Μετά το AYA Bank Cup 2016, ο Κονγκ Βιν ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί από την εθνική ομάδα μετά το Πρωτάθλημα ΠΟΕΝΑ του 2016. Στις 8 Δεκεμβρίου 2016 έδωσε τον τελευταίο του αγώνα με την εθνική ομάδα στα πλαίσια του Πρωταθλήματος ΠΟΕΝΑ. Αποχώρησε έχοντας 51 γκολ και 83 διεθνείς συμμετοχές.
Διακρίσεις
Τον Μάρτιο του 2009, του δόθηκε η Βιτεναμική Χάλκινη Μπάλα του 2008, διατηρώντας επίσης το ρεκόρ των περισσότερων γκολ που σημειώθηκαν σε μία σεζόν από Βιετναμέζο παίκτη στο Πρωτάθλημα Βιετνάμ για αρκετές σεζόν. Μέχρι τον Μάιο του 2010, ήταν ο κορυφαίος Βιετναμέζος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος, καταλαμβάνοντας επίσης τη 2η θέση στον πίνακα των κορυφαίων σκόρερ όλων των εποχών. Στις 22 Μαρτίου 2014, ο Κονγκ Βιν έγινε ο πρώτος παίκτης του Πρωταθλήματος Βιετνάμ που σκόραρε 100 γκολ, όταν η Σονγκ Λαμ Νιε Αν ΦΚ κέρδισε με 3–1 την Χάι Φονγκ ΦΚ.
Προσωπική ζωή
Ο Κονγκ Βιν είναι ζευγάρι με την Βιετναμέζα τραγουδίστρια Τούι Τίεν, και απέκτησε το πρώτο του παιδί, τον Ιανουάριο του 2013.
Τίτλοι και διακρίσεις
Σονγκ Λαμ Νιε Αν
Ανόι ΦΚ
Μπεκαμέξ Μπιν Ζουόνγκ
Βιετνάμ Κ23
Βιετνάμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιετναμέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βιετνάμ Κατηγορία:Αθλητές στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας 2003 Κατηγορία:Αθλητές στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας 2005 Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σονγκ Λαμ Νιε Αν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Βιετνάμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεϊσόες ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κονσαντόλε Σαππόρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζε 2 Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπεκαμέξ Μπιν Ζουόνγκ Φ.Κ.
Αικατερίνη της Σαξονίας (1421-1476)
Η Αικατερίνη, γερμ.: Catherine von Saxen von Hohenzollern (1421 - 23 Αυγούστου 1476) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Αικατερίνης των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Γκρούμπενχαγκεν.
Στις 11 Ιουνίου 1441 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου (1413–1471) στο Βίτενμπεργκ. Ο Φρειδερίκος Β΄ είχε και προηγουμένως ζητήσει το χέρι της Αικατερίνης, ανεπιτυχώς όμως. Η υπόσχεση του γάμου έγινε τελικά ως μέρος μίας συμφωνίας, που ρύθμιζε τη σύγκρουση μεταξύ Βρανδεμβούργου και Σαξονίας σχετικά με την ιδιοκτησία της Λουζατίας και επισφράγισε μία συμμαχία μεταξύ των δύο χωρών. Ο γάμος αποδείχθηκε όχι ευτυχισμένος: ο Φρειδερίκος Β΄ είχε πολλές σχέσεις και ο γιος του Έρασμος γεννήθηκε εκτός γάμου.
Το ζεύγος πέρασε τα τελευταία χρόνια του γάμου του εντελώς ξεχωριστά, με τον Φρειδερίκο Β΄ να ζει στη Φραγκονία και την Αικατερίνη να ζει στο Μαρκ του Βρανδεμβούργου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1441 τον Φρειδερίκο Β΄ των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Βρανδεμβούργου
Mickey Mania: The Timeless Adventures of Mickey Mouse
Το Mickey Mania: The Timeless Adventures of Mickey Mouse είναι side-scroller βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που αναπτύχθηκε από την Traveller's Tales και κυκλοφόρησε από τη Sony Imagesoft για τα Sega Mega Drive, Mega CD και Super Nintendo Entertainment System το 1994. Στο παιχνίδι, ο παίκτης ελέγχει τον χαρακτήρα της Disney, Μίκυ Μάους, ο οποίος πρέπει να προχωρήσει μέσα από τα επίπεδα, κάθε ένα σχεδιασμένο και βασισμένο σε κλασσικά καρτούν με πρωταγωνιστή τον ίδιο, από το 1928 έως το 1990. Το παιχνίδι επανακυκλοφόρησε το 1996 στο PlayStation, υπό τον τίτλο Mickey's Wild Adventure.
Τρόπος παιχνιδιού
Το Mickey Mania είναι παιχνίδι πλατφόρμας, όπου ο παίκτης χειρίζεται τον Μίκυ Μάους μέσα από διάφορες περιοχές, που απεικονίζουν καρτούν στα οποία πρωταγωνίστησε στο παρελθόν, από το ντεμπούτο του στο Steamboat Willie ως το τότε πιο πρόσφατο, The Prince and the Pauper. Ο Μίκυ μπορεί να επιτεθεί στους αντιπάλους του είτε πηδώντας πάνω τους, είτε πετώντας τους μάρμαρα, τα οποία βρίσκονται στο εκάστοτε επίπεδο, σε περιορισμένο αριθμό. Ο Μίκυ μπορεί να αντέξει μέχρι πέντε χτυπήματα. Τα επίπεδα του παιχνιδιού προσφέρουν μία πληθώρα προκλήσεων για να αντιμετωπίσει ο παίκτης.
Τα επίπεδα του παιχνιδιού βασίζονται κατά σειρά στα εξής καρτούν όπου έχει εμφανιστεί ο Μίκυ: Steamboat Willie (1928), The Mad Doctor (1933), Moose Hunters (1937), Lonesome Ghosts (1937), Mickey and the Beanstalk (1947), The Band Concert (1935) (δεν συμπεριλήφθηκε στην εκδοχή του Super NES), The Prince and the Pauper (1990).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1994 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1996 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Mega-CD Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Mega Drive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του SNES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ταξίδι στον χρόνο Κατηγορία:Side-scrolling βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Traveller's Tales Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Psygnosis
Θεόδωρος Σκουταριώτης
Ο Θεόδωρος Σκουταριώτης (γεν. περ. 1230) ήταν Βυζαντινός κληρικός και αξιωματούχος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου.
Βιογραφία
Ως διάκονος, εργάστηκε επί των δεήσεων και ονομάστηκε δικαιοφύλακας το 1270. Υπηρέτησε, επίσης, ως πρεσβευτής του Ρωμαίου αυτοκράτορα στον Πάπα το 1277 και ήταν Μητροπολίτης Κυζίκου από το 1277 έως την καθαίρεσή του το 1282.
Ο Γερμανός ιστορικός A. Heisenberg ταυτίζει τον Σκουταριώτη με τον ανώνυμο συγγραφέα ενός χρονικού, που σήμερα βρίσκεται στη Βενετία. Το χρονικό ξεκινά από τη δημιουργία του κόσμου και φτάνει έως τα 1261, είναι δε χρήσιμο ως συνέχεια της αφήγησης του Γεώργιου Ακροπολίτη, που έγραψε το πολύτιμο έργο του για τη ιστορία του Βυζαντίου του 13ου αιώνα.
Νίκος Λοβέρδος
Ο Νίκος Λοβέρδος ήταν Έλληνας ποδηλάτης αγώνων από την ελληνική κοινότητα της Σμύρνης. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Ο Λοβέρδος αγωνίστηκε στον αγώνα των 12 ωρών, αλλά δεν τερμάτισε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Έλληνες αθλητές
Θεόδωρος Αγγελίνος
Βιογραφία
Ο Θεόδωρος Αγγελίνος είναι γιος του Στράτου και της Ελένης Αγγελίνου. Παρακολούθησε το γυμνάσιο του Πανεπιστημίου CMA και το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια.
Σταδιοδρομία στο τένις
Το 2010 ήταν η πρώτη χρονιά που ο Αγγελίνος έπαιξε επαγγελματικά. Μέχρι σήμερα έχει προταθεί συνολικά πέντε φορές. Η τελική του κατάταξη για το 2013 ήταν στο νούμερο 256. Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Ένωσης Επαγγελματιών Ανισφαιριστών, ο Αγγελίνος ήταν ο όγδοος καλύτερος Έλληνας τενίστας το 2018.
Λίλλυ Σμιθ
Η Λίλυ Σμιθ (Lilly Smith) ήταν βρετανίδα φεμινίστρια και κολυμβήτρια μεγάλων αποστάσεων. Γεννήθηκε το 1889. Θέλοντας να αποδείξει ότι η γυναίκα δεν υπολείπεται σε φυσικά προσόντα από τον άνδρα, επεχείρησε το 1912 να κολυμπήσει από το Ντόβερ της Αγγλίας ως το Καλαί της Γαλλίας, δηλαδή να ολοκληρώσει τον κολυμβητικό διάπλου της Μάγχης, μία απόσταση περίπου 32 χλμ σε ευθεία γραμμή · λόγω όμως των ρευμάτων η απόσταση που είναι υποχρεώμενος να διανύσει ο κολυμβητής υπερβαίνει τα 50 χλμ. Μέχρι τότε ο μόνος που είχε κατορθώσει να ολοκληρώσει τον κολυμβητικό διάπλου της Μάγχης ήταν ο Μάθιου Γουέμπ το 1875 και κανένας άλλος. Η Λίλυ Σμιθ συμμετείχε στον αγώνα για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, ήταν δηλαδή σουφραζέτα.
Το 1912 το εγχείρημά της να διαπλεύσει κολυμβητικώς τη Μάγχη διάρκεσε έξι (6) ώρες, αλλά εγκατέλειψε την προσπάθεια. Επανέλαβε το ίδιο εγχείρημα την επόμενη χρονιά, το 1913, αλλά και πάλι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τον διάπλου
Θεόδωρος Αγγελίνος
Τίτλοι
Ο Αγγελίνος έχει κερδίσει 7 τίτλους σινγκλ ITF Future, τον τελευταίο από τους οποίους το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης
Λίλλυ Σμιθ
Πηγές
-Lisa Bier : Fighting the Current-The Rise of American Women's Swimming, 1870-1926 (2011)
-Dave Day-Margaret Roberts: Swimming Communities in Victorian England (2019)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολύμβηση Μεγάλων Αποστάσεων
Γιώργος Παπακώστας
Ο Γιώργος Παπακώστας (1935 - 31 Ιανουαρίου 2011 ) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου.
Καριέρα
Ο Παπακώστας σκηνοθέτησε περίπου 40 ταινίες και από αυτές που ξεχωρίζουν είναι η κωμωδία «Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης» (1962) με τον Μίμη Φωτόπουλο και τον Νίκο Σταυρίδη, η αστυνομική «Λολίτες της Αθήνας» (1965) με τους Μίρκα Καλατζοπούλου, Δημήτρη Μυράτ και Ζέτα Αποστόλου, η δραματική «Κουρέλι της ζωής» (1969) με τους Μάνο Κατράκη, Μάρθα Βούρτση και Λαυρέντη Διανέλλο και τέλος «Ο Πατούχας» (1972) με τον Τάσο Γιαννόπουλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Ροδόλφος Α΄ του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ
Ο Ροδόλφος Α΄, γερμ. Rudolf I (απεβ. 1313) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ (1306).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1298/99 την Αγνή, κόρη και κληρονόμο του Όθωνα κυρίου του Ρέττελν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Ντράγκινια Βουκσάνοβιτς
Η Ντράγκινια Βουκσάνοβιτς (Μαυροβουνιακό κυριλλικό αλφάβητο: Драгиња Вуксановић, μαυροβουνιακό λατινικό αλφάβητο: Draginja Vuksanović, γεν. στις 7 Απριλίου του 1978, στο Μπαρ της ΣΔ Μαυροβουνίου στη νότια ΣΟΔ Γιουγκοσλαβία) είναι Μαυροβούνια νομικός, πολιτικός και καθηγήτρια νομικής στο Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου. Η Βουκσάνοβιτς είναι μέλος του μαυροβουνιακού κοινοβουλίου και πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Στις προεδρικές εκλογές του 2018 έγινε η πρώτη γυναίκα υποψήφια πρόεδρος στην ιστορία της χώρας. Το 2019 έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος κόμματος στην ιστορία της χώρας.
Βιογραφία
Η Βουκσάνοβιτς αποφοίτησε από τη Σχολή Νομικής του Πανεπιστημίου του Μαυροβουνίου το 2000. Συνέχισε τις σπουδές της στο ίδιο πανεπιστήμιο, ολοκληρώνοντας το μεταπτυχιακό της το 2005 και το διδακτορικό της το 2011. Στο Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου διδάσκει στα τμήματα νομικής και δραματικών τεχνών. Μιλάει γαλλικά και αγγλικά, ενώ έχει γνώσεις ισπανικών και ιταλικών.
Πολιτική καριέρα
Η Ντράγκινια Βουκσάνοβιτς είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος του Μαυροβουνίου (SDP). Είναι μέλος του Κοινοβουλίου του Μαυροβουνίου από τις 14 Οκτωβρίου 2012. Η Βουκσάνοβιτς επανεξελέγη μέλος του μαυροβουνιακού κοινοβουλίου το 2016. Το Μάρτιο του 2018 η Βουκσάνοβιτς ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Ήταν υποψήφια με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και είχε την υποστήριξη του ΝΤΕΜΟΣ. Ήταν η πρώτη γυναίκα υποψήφια στο αξίωμα του προέδρου στην ιστορία του Μαυροβουνίου. Η Βουκσάνοβιτς τερμάτισε τρίτη στις εκλογές συγκεντρώνοντας το 8.2% των ψήφων.
Στις 29 Ιουνίου 2019 η Βουκσάνοβιτς εξελέγη πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος κόμματος στο Μαυροβούνιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαυροβούνιοι πολιτικοί
Μαρί-Ζοζέ Τα Λου
Η Μαρί-Ζοζέ Τα Λου (γεν. 18 Νοεμβρίου 1988) είναι αθλήτρια του στίβου από την Ακτή Ελεφαντοστού, που ειδικεύεται στους δρόμους ταχύτητας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε σε προάστιο του Αμπιτζάν. Η Τα Λού ξεκίνησε από το ποδόσφαιρο, αλλά έπειτα κατευθύνθηκε προς τον στίβο, και τα σπριντ.
Καριέρα
Έχει συνολικά έντεκα μετάλλια σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα Στίβου, και από αυτά τρία χρυσά, δύο ασημένια και έξι χάλκινα. αριστερά|μικρογραφία|268x268px|Η Τα Λου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018.Η ανοδική της πορεία ξεκίνησε το 2016, όπου τερμάτισε έβδομη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016 στο Πόρτλαντ, στα 60 μέτρα γυναικών. Είχε τραυματιστεί στο Diamond League της Ντόχας, και έτσι αυτός ο τραυματισμός την άφησε πίσω για ένα μήνα. Επέστρεψε στους στίβους στις 5 Ιουνίου, στο Diamond League του Μπέρμιγχαμ. Ήταν από τις πρωταγωνίστριες στα σπριντ, και στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 κατέκτησε την τέταρτη θέση και στα 100, αλλά και στα 200 μέτρα. Στον ημιτελικό των 100 μέτρων έκανε νέο ατομικό ρεκόρ 10.94 δευτερολέπτων και προκρίθηκε στον τελικό, όπου εκεί δεν ανέβηκε στο βάθρο για επτά χιλιοστά του δευτερολέπτου (0.007), καθώς είχε τον ίδιο χρόνο με την Τζαμαϊκανή Σέλι-Αν Φρέιζερ-Πράις. Στα 200 μέτρα, έτρεξε καλύτερη επίδοση της σεζόν στον πρώτο γύρο και προκρίθηκε στους ημιτελικούς. Το ίδιο έκανε και στους ημιτελικούς, και στον τελικό γύρο, με νέο εθνικό ρεκόρ, κατέκτησε την 4η θέση. εναλλ.=|μικρογραφία|Η Τα Λου στο βάθρο των νικητών στα 200 μέτρα, στο [[Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017.]] Δεν είχε καλή σεζόν κλειστού στίβου το 2017, λόγω μιας ασθένειας. Στον ανοιχτό στίβο κατέρριψε το εθνικό ρεκόρ της στα 200 μέτρα στο Diamond League της Λωζάνης, με χρόνο 22.16. Νίκησε και τα 200 μέτρα στο Diamond League του Μονακό.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 κέρδισε δύο αργυρά μετάλλια. Στα 100 μέτρα, έχασε για πολύ λίγο το χρυσό μετάλλιο από την Τόρι Μπόουι, ενώ στα 200 μέτρα έσπασε ξανά το εθνικό της ρεκόρ, με επίδοση 22.08, για να τερματίσει δεύτερη πίσω από την Ντάφνι Σχίπερς.
Κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 στα 60 μέτρα, με χρόνο 7.05, πίσω από την ομόεθνή της Μουριέλ Αουρέ, κάνοντας έτσι το 1-2 για την Ακτή Ελεφαντοστού. Στο Diamond League της Ντόχας, κέρδισε τον τελικό των 100 μέτρων, με νέο ατομικό ρεκόρ, 10.85 δευτερόλεπτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιβοριανοί αθλητές‎ Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Πτώση του Νεοκάστρου (1825)
Η Πτώση του Νεοκάστρου υπήρξε μια από τις πολεμικές εμπλοκές της επανάστασης του '21 που διεξήχθη από τα αιγυπτιακά στρατεύματα του Ιμπραήμ Πασά. Άρχισε στις 14 Μαρτίου του 1825, με σκοπό την κατάληψη του φρουρίου του Νεοκάστρου και είχε νικηφόρα έκβαση για τους Αιγυπτίους, αφού το φρούριο αλώθηκε στις 6 Μαΐου του ίδιου έτους.
Η απόβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο
Ο σουλτάνος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στην προσπάθειά του να καταπνίξει την Ελληνική Επανάσταση, ζητά τη βοήθεια του ηγεμόνα της Αιγύπτου, Μεχμέτ Αλή και εκείνος, στέλνει τον γιο του Ιμπραήμ Πασά με πολυάριθμο στρατό. Στις 11-12 Φεβρουαρίου του 1825, τα πρώτα αιγυπτιακά στρατεύματα αποβιβάζονταν στο φρούριο της Μεθώνης, που ήταν ακόμη υπό τουρκική κατοχή. Η Πελοπόννησος, εξ αιτίας της μορφολογίας και της θέσης της, προσφερόταν για τη διαμονή των Αιγυπτίων, επόμενος στόχος των οποίων ήταν το οχυρό φρούριο του Νεοκάστρου. Εν τω μεταξύ, ενώ ο Ιμπραήμ ετοιμαζόταν για την έναρξη της πολιορκίας, το Νεόκαστρο ήταν εντελώς απροετοίμαστο για μια τέτοια επιχείρηση. Όλα έδειχναν πως δεν θα κατάφερνε να αντιμετωπίσει τα αντίπαλα στρατεύματα και θα έπεφτε.
Το φρούριο του Νεοκάστρου
αριστερά|μικρογραφία|Το φρούριο του [[Νιόκαστρο Ναυαρίνου|Νεοκάστρου, σε εικόνα της εποχής.]] Το φρούριο του Νεοκάστρου χτίστηκε από τους Τούρκους το 1573. Για την κατασκευή του, χρησιμοποιήθηκαν έμπειροι Ευρωπαίοι αρχιτέκτονες. Τελικά, το αποτέλεσμα των εργασιών ήταν ένα ισχυρότατο οχυρό, τα τείχη του οποίου είχαν ύψος 8,5 μέτρα και πλάτος 3,5. Είχε ενισχυμένη ακρόπολη και μπορούσε να αντιτάξει σθεναρή άμυνα σε οποιαδήποτε πολιορκία, θαλάσσια ή χερσαία. Είναι, λοιπόν, φανερό γιατί ο Ιμπραήμ εποφθαλμιούσε το Νεόκαστρο. Το Νεόκαστρο είχε παραμείνει στην κατοχή των Ελλήνων από τις αρχές της Επανάστασης, τον Απρίλιο του 1821. Οι Τούρκοι επανειλημμένα αλλά και μάταια προσπάθησαν να το εκπορθήσουν.
Η αρχή της πολιορκίας
Στις 14 Μαρτίου 1826, αρχίζει η πολιορκία του Νεοκάστρου από τον Ιμπραήμ. Η διατήρηση του φρουρίου αποτελούσε κομβικό σημείο της άμυνας κατά των εισβολέων. Οι Αιγύπτιοι όμως ήταν καλύτερα εξοπλισμένοι και αριθμητικά υπεράριθμοι. Εξάλλου, στις 7 Μαρτίου, τα ελληνικά στρατεύματα είχαν υποστεί δεινή ήττα στη μάχη του Κρεμμυδίου, γεγονός που καθιστούσε την κατάσταση των πολιορκημένων ακόμα πιο δύσκολη. Τον Απρίλιο του 1825 η Ελληνική κυβέρνηση τοποθέτησε στο Νεόκαστρο 1.500 περίπου πολεμιστές με αρχηγούς τους Γιατράκο, Γεώργιο Μαυρομιχάλη, Σταύρο Σαχίνη, Μακρυγιάννη και Δημήτριο Σαχτούρη, ο οποίος και ανέλαβε φρούραρχος. Το πυροβολικό του φρουρίου περιελάμβανε 50 περίπου παλιά πυροβόλα και μπήκε υπό την αρχηγία του Εμμανουήλ Καλλέργη. Εκτός από αυτούς ήταν και ένα σώμα Κεφαλλονιτών υπό τις διαταγές του Σπύρου Πανά. Ο Ιμπραήμ έστησε τακτική πολιορκία. Ύψωσε τηλεβολοστάσια πυροβόλων και βομβοβόλων, έκοψε στους πολιορκημένους το νερό, και μετά από σφοδρότατο κανονιοβολισμό κατόρθωσε να ανοίξει ρήγμα στο τείχος. Αμέσως επιχείρησε αποφασιστική έφοδο με τακτικά σώματα Αιγυπτίων και άτακτα επίλεκτων Αλβανών. Οι πολιορκούμενοι αντεπιτέθηκαν αποφασιστικά και απέκρουσαν την έφοδο.
Μαρζούκ
Το Μαρζούκ (مرزق) είναι πόλη και πρωτεύουσα της επαρχίας Μουρζούκ στην περιοχή του Φεζάν της νοτιοδυτικής Λιβύης. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο της ερήμου Μαρζούκ, μια εξαιρετικά άνυδρη περιοχή με μεγάλους αμμόλοφους, η οποία είναι μέρος της Σαχάρας.
Πτώση του Νεοκάστρου (1825)
Η έξοδος του Μακρυγιάννη
Στις 11 Απριλίου, ο Ιμπραήμ αποχωρεί από το Νεόκαστρο, για να επιτεθεί στο κοντινό πολιορκούμενο φρούριο του Παλαιοκάστρου, που είχε ελάχιστους πολεμιστές. Ο Μακρυγιάννης, τότε, διενέργησε έξοδο, κατά την οποία χτύπησε τις αιγυπτιακές οπισθοφυλακές. Η επίθεση βρήκε τους εχθρούς εντελώς απροετοίμαστους· μέχρι ο Ιμπραήμ να στραφεί πίσω και να απωθήσει τους Έλληνες προς το φρούριο του Νεοκάστρου, οι Αιγύπτιοι είχαν χάσει 370 στρατιώτες. Έτσι, εξαιτίας αυτής της επίθεσης, απέτυχε η επιχείρηση κατάληψης του Παλαιοκάστρου.
Μαρζούκ
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|οθωμανικό φρούριο του Μαρζούκ.]] Η Μαρζούκ αναπτύχθηκε γύρω από μια όαση που εξυπηρετούσε ως στάση στον εμπορικό δρόμο κατά μήκος της Σαχάρας. Από τον 5ο αιώνα π.Χ. έως τον 5ο αιώνα μ. Χ., το Μαρζούκ ήταν η έδρα των Γαραμαντών, ενός κράτους που λειτουργούσε τις εμπορικές οδούς της Σαχάρας ανάμεσα στους Καρχηδόνιους (και αργότερα τους Ρωμαίους) και τα Σαχελιανά κράτη στην κεντρική και δυτική Αφρική. Το 1300 η περιοχή αποτελούσε μέρος της αυτοκρατορίας των Κανέμ. Σύμφωνα με τον Χέλμουτ Κάντερ, μια Μαροκινή φυλή κατέλαβε την περιοχή το 1310 και έκανε το Μαρζούκ πρωτεύουσα του σουλτανάτου τους. Το φρούριο, το οποίο τώρα είναι ερείπια, χτίστηκε περίπου εκείνη την περίοδο. Κατά τις αρχές του 15ου αιώνα η περιοχή ανήκε στην αυτοκρατορία των Μπορνού. Η κληρονομιά της κυριαρχίας των Κανέμ και Μπορνού είναι εμφανής από κάποια ονόματα οδών που προέρχονται από τα Κανέμπου και τα Κανούρι. Στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, η περιοχή έγινε υποτελές κράτος στη δυναστεία των Χαφσιδών στην Τύνιδα. αριστερά|μικρογραφία|Απεικόνιση του Μαρζούκ (1821) Στις αρχές του 16ου αιώνα, ο Μουχαμάντ αλ-Φασί ίδρυσε τη δυναστεία Αουλάντ Μουχαμάντ του Μαρζούκ, η οποία ήλεγχε την πόλη μέχρι το 1812. Παραδοσιακά ο αλ-Φασί θεωρούταν μαροκινός σαρίφ, αλλά σύμφωνα με τον Τζον Ραλφ Γουίλις, η προφορική παράδοση αναφέρει ότι ήταν ένας προσκυνητής από τη Σαγκία ελ-Χάμρα στη σημερινή Δυτική Σαχάρα. Σύμφωνα με αυτή την παράδοση, ήταν ο αρχηγός του καραβανιού που, κατά την άφιξή του στο φρούριο του Μαρζούκ, ζητήθηκε από τα μέλη του να καταλάβουν την πόλη από τους ντόπιους άρχοντες. Ο λόγος που προτάθηκε για αυτό είναι η εντατικοποίηση των επιδρομών από Τουαρέγκ ή Βερβέρους, ή ότι προσελκύστηκε από το δουλεμπόριο. Σύμφωνα με την παράδοση, έχτισε ένα κάστρο στο Μαρζούκ, το οποίο έχει ταυτοποιηθεί πιθανώς με το ερειπωμένο "Καλ'άτ Αουλάντ Μουχάμαντ". Η ίδρυση της δυναστείας αναζωογόνησε την κυκλοφορία πιστών και το δουλεμπόριο. Σύντομα το Μαρζούκ έγινε σημαντικό μέρος ενός δικτύου δουλεμπορίου που εκτεινόταν μέχρι την Τσαντ και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Στα τέλη του 16ου αιώνα είχε αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία από το Γκατ και το Γκανταμές.
Πτώση του Νεοκάστρου (1825)
Η σύσφιξη της πολιορκίας
αριστερά|μικρογραφία|Τα φρούρια του [[Νιόκαστρο Ναυαρίνου|Νεοκάστρου και Παλαιοκάστρου. Στη μέση, βρίσκεται η Σφακτηρία.]] Εν τω μεταξύ, το κέντρο των πολεμικών επιχειρήσεων μετατοπίστηκε στη νήσο Σφακτηρία, στην είσοδο του κόλπου του Ναυαρίνου, στην οποία είχαν συγκεντρωθεί ελληνικές δυνάμεις. Ο Ιμπραήμ, για να διευκολυνθεί στην κατάληψή της, άρχισε να περισφίγγει τον κλοιό γύρω από το Νεόκαστρο. Η σφοδρή επίθεσή του απέτυχε, και επειδή δεν μπόρεσε να πάρει το κάστρο πρότεινε στους Έλληνες πολιορκημένους να παραδοθούν. Αυτοί αρνήθηκαν ασυζητητί. Οι έμπειροι Γάλλοι πυροβολητές του Ιμπραήμ προκαλούσαν φοβερές ζημιές στα τείχη, ενώ  οι εξουθενωμένοι και απλήρωτοι από την κυβέρνηση Έλληνες, που υπέφεραν από τις ασθένειες και τη δίψα, προσπαθούσαν να τις επισκευάσουν με πρωτόγονα μέσα.
Μαρζούκ
Ιστορία
Υπό οθωμανική κυριαρχία (1578-1912) το Μαρζούκ ήταν κατά καιρούς η πρωτεύουσα του Φεζάν και απόλαυσε μια μακρά περίοδο ευημερίας. Η πόλη είχε ένα μεγάλο φρούριο και ήταν γνωστό ως "Παρίσι της Σαχάρας". Ο Οθωμανικός στρατός συνήθως διατηρούσε μια φρουρά εκεί, αλλά ο έλεγχος της περιοχής ανήκε στο σουλτάνο του Φεζάν.
Πτώση του Νεοκάστρου (1825)
Η πτώση του Νεοκάστρου
Μετά την πτώση όμως της Σφακτηρίας οι πολιορκημένοι του Νεόκαστρου βρέθηκαν σε δύσκολη θέση, αφού είχαν πλέον αποκλεισθεί από ξηρά και θάλασσα. Αναγκάστηκαν να παραδοθούν. Ο Μακρυγιάννης άρχισε τις διαπραγματεύσεις παράδοσής του. Οι συνθήκες υπογράφτηκαν στις 6 Μαΐου στην σκηνή του Ιμπραήμ. Αναγνωρίστηκε η παραχώρηση του φρουρίου, των όπλων και των πλοίων των Ελλήνων. Από τον όρο αυτό εξαιρέθηκαν οι αρχηγοί και οι καπεταναίοι, οι οποίοι και κράτησαν τα όπλα τους. Όλοι οι άλλοι αφοπλίστηκαν και μεταφέρθηκαν με ουδέτερα σκάφη στην Καλαμάτα. Ο Ιμπραήμ κράτησε για ομήρους τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη και τον Παναγιώτη Γιατράκο, για να τους ανταλλάξει με δύο πασάδες που είχαν αιχμαλωτίσει οι Έλληνες.
Μαρζούκ
Ιστορία
Στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, το Μαρζούκ ήταν σημείο έναρξης για πολλές Βρετανικές αποστολές που αναζητούσαν τη Λίμνη Τσαντ και το θρυλικό Τιμπουκτού. Το 1822 οι Ντίξον Ντένχαμ, Ουόλτερ Ούντνεϊ και Χιου Κλάπερτον ταξίδευσαν από την Τρίπολη μέχρι το Μαρζούκ, προσπαθώντας να λάβουν προστασία και προμήθειες για το ταξίδι τους προς τα νότια. Η πόλη θεωρούταν ανθυγιεινή από πολλούς Βρετανούς εξερευνητές και εκεί αρρώστησαν πολλοί. Άλλοι σκοτώθηκαν και άλλοι υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν στην Τρίπολη. Σύμφωνα με τον Τζέιμς Ρίτσαρντσον: "26 Φεβρουαρίου (1846). Πρέπει τώρα να θεωρώ τον εαυτό μου ότι έχει αναρρώσει από την αδιαθεσία. Πρώτον, οι άνθρωποι μιλούσαν τόσο πολύ για τον πυρετό του Μουρζούκ που νόμιζα ότι πρέπει να είναι ένα θέμα φυσικά... Τα τρία τέταρτα των Ευρωπαίων που έρχονται εδώ κολλούν τον πυρετό. Μιλάω για τους Τούρκους. Τους προσβάλλει κυρίως στην αρχή του ζεστού καιρού τον Μάιο και του κρύου καιρού τον Νοέμβριο. Όπως και πολλά μέρη στην Αφρική το Μουρζούκ ονομάζεται κατηγορηματικά Μπλαντ Ελεμά, δηλαδή χώρα του πυρετού."
Πτώση του Νεοκάστρου (1825)
Σημασία της πτώσης
αριστερά|μικρογραφία|Ο Ιμπραήμ Πασάς, ο οποίος μετά από σκληρή πολιορκία, κατάφερε να γίνει κύριος του Νεοκάστρου. Αν και οι ποσότητες τροφίμων και πολεμοφοδίων που έπεσαν στα αιγυπτιακά χέρια μετά την άλωση του Νεοκάστρου ήταν αμελητέες, ο Ιμπραήμ είχε καταλάβει μια νευραλγική βάση. Το τεράστιο λιμάνι του φρουρίου, θα γινόταν βάση ανεφοδιασμού των στρατευμάτων του και σταθμός των μεταφορών από την Κρήτη και την Αίγυπτο. Οι Αιγύπτιοι, πλέον, είχαν αποκτήσει ένα ισχυρότατο έρεισμα στην Πελοπόννησο. Το σημαντικό φρούριο του Νεοκάστρου, που από την αρχή του αγώνα ήταν στα χέρια των Ελλήνων, πέρασε στα χέρια των Αιγυπτίων και έμεινε εκεί μέχρι το 1828, οπότε και παραδόθηκε στην φάλαγγα του Γαλλικού στρατού υπό τον Μαιζώνα κατά την Εκστρατεία του Μωριά, όταν ο γαλλικός στρατός απελευθέρωσε την Πελοπόννησο.
Μαρζούκ
Ιστορία
Η σημασία της πόλης μειώθηκε καθώς τα σύγχρονα μέσα μεταφοράς αντικατέστησαν τις παραδοσιακές εμπορικές διαδρομές στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα. Το 1912 οι Οθωμανοί παραχώρησαν το Φεζάν μαζί με την υπόλοιπη Οθωμανική Λιβύη στους Ιταλούς μετά τον ιταλοτουρκικό πόλεμο. Το Μουρζούκ έγινε μέρος της ιταλικής Λιβύης, αλλά η πόλη κατακτήθηκε από τους Ιταλούς το 1914.
Πτώση του Νεοκάστρου (1825)
Συμπεράσματα
Στην πολιορκία του Νεοκάστρου οι Έλληνες έδειξαν μεγάλη αποφασιστικότητα και αντοχή, αφού ο αιγυπτιακός στρατός αν και ισχυρότερος δεν μπόρεσε να εισβάλει στο φρούριο. Η πολεμική τακτική του Ιμπραήμ όμως αποδείχτηκε ανώτερη, αφού με την κατάληψη της Σφακτηρίας κατόρθωσε να στενέψει την πολιορκία και να αναγκάσει τους Έλληνες να παραδοθούν. Η πτώση του Νεοκάστρου ήταν άλλη μια σημαντική νίκη των Αιγυπτίων, και σοβαρή ήττα των Ελλήνων.
Μαρζούκ
Ιστορία
Στις 11 Ιανουαρίου 1941, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το Μουρζούκ και η μικρή ιταλική αεροπορική βάση ήταν ο στόχος επιδρομής από περίπου 70 άνδρες της βρετανικής Ομάδας Ερήμων Μεγάλου Εύρους και λιγοστών στρατιωτών της Ελεύθερης Γαλλίας από το Τσαντ. Μια μικρή ιταλική φρουρά μέσα στο παλιό οθωμανικό φρούριο παραδόθηκε ενώ τα αεροπλάνα και οι εγκαταστάσεις στην κοντινή αεροπορική βάση καταστράφηκαν. Έπειτα οι αγγλογαλλικές δυνάμεις αποχώρησαν, καθώς δεν είχαν τα μέσα μεταφοράς και τα απαραίτητα τρόφιμα για να μεταφέρουν τους αιχμαλώτους σε συμμαχικές εγκαταστάσεις.
Πτώση του Νεοκάστρου (1825)
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες αιγυπτιακού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Πύλος Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Μαρζούκ
Λιβυκός εμφύλιος πόλεμο
Κατά τη διάρκεια του Λιβυκού Εμφύλιου Πολέμου, φέρεται ότι στις 17 Αυγούστου 2011 μαχητές της φυλής των Τούμπου κατέλαβαν την πόλη. Στις 22 Φεβρουαρίου 2019 η Γενική Εντολή της Βεγγάζης ανέφερε ότι το Μαρζούκ κατελήφθη από δυνάμεις πιστές στον Χαλίφα Χαφτάρ. Στις 4 Αυγούστου 2020, μια αεροπορική επιδρομή από το Λιβυκό Εθνικό Στρατό ενάντια σε γάμο στο Μαρζούκ σκότωσε 43 άτομα και τραυμάτισε άλλους 60.
Κλίμα
Το Μουρζούκ έχει θερμό ερημικό κλίμα (τύπος BWh τηςκλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) όπως και το μεγαλύτερο μέρος του Φεζάν, μια ερημική περιοχή στη Λιβύη στην καρδιά της Σαχάρας. Οι μέσες θερμοκρασίες πρέπει να υπερβαίνουν τους 40 °C τον Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο. Οι μέσες θερμοκρασίες ξεπερνούν τους 19 °C κατά τους ψυχρότερους μήνες του έτους. Οι χειμωνιάτικες ημέρες είναι θερμές, ηλιόλουστες και ξηρές. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 7 χιλιοστόμετρα. Είναι μια από τις ξηρότερες περιοχές στη Γη. Ο ουρανός είναι πάντα καθαρός και φωτεινός όλο το έτος.
Πολιτισμός
Το 2013, η πρώτη εθνική εορτή των Τούμπου πραγματοποιήθηκε στο Μουρζούκ. Η πόλη έχει μια ετήσια πολιτιστική εορτή, η οποία αναβλήθηκε το 2014 λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια των κατοίκων. Το 2013 άνοιξαν δύο νέα πολιτιστικά κέντρα στο Μαρζούκ και έξι παραπάνω φέρεται να κοντεύουν να ολοκληρωθούν.
Το 2003, ο δήμος του Μαρζούκ είχε 68 εκπαιδευτικά ιδρύματα, 1277 τάξεις και 3009 καθηγητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαχάρα Κατηγορία:Πόλεις της Λιβύης
Συνεχιστές Θεοφάνη
Συνεχιστές Θεοφάνη ή Συνέχεια Θεοφάνη («Συνεχισταί Θεοφάνους» ή «Οἱ μετὰ Θεοφάνην», λατ. Scriptores post Theophanem), είναι όροι που χρησιμοποιούνται για συλλογή ιστορικών κειμένων του 11ου αιώνα. Η προέλευση των τίτλων αυτών έγκειται στο γεγονός ότι αποτελούν τη συνέχιση (813-961) του έργου του Θεοφάνη του Ομολογητή ο οποίος κάλυψε τα έτη 285-813. Τα χειρόγραφα αποτελούνται από τέσσερα διαφορετικού στυλ κείμενα που μοιάζουν ελάχιστα στο χρονικό του Θεοφάνη. Το πρώτο από αυτά καταπιάνεται με τη ζωή των Βυζαντινών αυτοκρατόρων απο το 813 ως το 867 (δηλαδή από τον Λέωντα Ε΄ μέχρι τον Μιχαήλ Γ΄) και, καθώς γράφτηκε με την προτροπή του Κωνσταντίνου Ζ', αντικατοπτρίζει τις απόψεις των βασιλέων της Μακεδονικής δυναστείας. Ο άγνωστος ιστορικός χρησιμοποίησε πιθανώς τις ίδιες πηγές με τον Γενέσιο. Το δεύτερο έργο αποκαλείται «Βίος Βασίλειου» (Vita Basilii) και καταγράφει τη ζωή του Βασίλειου Α΄ (867-886) όπως γράφτηκε από τον εγγονό του Κωνσταντίνο Ζ΄ γύρω στα 950. Το βιβλίο αυτό αποτελεί, ουσιαστικά, πανηγυρικό του αυτοκράτορα Βασίλειου καθώς τον εξυψώνει ενώ παράλληλα δαιμονοποιεί τον προκάτοχό του Μιχαήλ Γ΄. Το τρίτο βιβλίο αφορά στα χρόνια 886-948 και είναι σε μορφή και στυλ παρόμοιο με την ιστορία του Συμεών Λογοθέτη. Το τέταρτο και τελευταίο χειρόγραφο συνεχίζει την ιστορία ως το 961 και ήταν μάλλον γραμμένο από τον Θεόδωρο Δαφνοπάτη λίγο πριν το 963.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινή ιστοριογραφία Κατηγορία:Βυζαντινοί χρονογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Ζάννα Μελά-Φλώρου
Η Ζάννα Μελά-Φλώρου είναι Ελληνίδα συγγραφέας, ζωγράφος και εικονογράφος. Γράφει βιβλία κυρίως για παιδιά και εφήβους.
Σύντομο βιογραφικό
Οι εικαστικές τέχνες την προσέλκυσαν από πολύ μικρή, έχοντας δασκάλα γνωστή ζωγράφο και αργότερα τελείωσε σχολή σχεδίου και ζωγραφικής. Ασχολήθηκε με πολλά είδη έκφρασης, όπως αγιογραφία, μπατίκ, χαρακτική, πηλοπλαστική, κατασκευές κ.ά. Στις σπουδές της συγκαταλέγονται γραφιστικά στον υπολογιστή, μηχανολογικό - κατασκευαστικό σχέδιο, αισθητική, φωτογραφία…
Μαζί με τις σπουδές της και την αγάπη της για τα παιδιά, άρχισε να εικονογραφεί και να γράφει παιδικά βιβλία και κείμενα σε περιοδικά και άλλα έντυπα. Έργα της έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες.
Εργάστηκε ως σχεδιάστρια-κατασκευάστρια επί σειρά ετών σε μεγάλα έργα του ιδιωτικού τομέα. Έχει πάρει μέρος σε εκθέσεις ζωγραφικής στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Στα ενδιαφέροντά της είναι η μελέτη και η εφαρμογή της οικολογίας, η φολκλορική τέχνη των λαών που επισκέπτεται και η ψηφιακή επεξεργασία φωτογραφίας και βίντεο.
Είναι μέλος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, της Εθνικής Εταιρίας των Ελλήνων  Λογοτεχνών, του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών Λόγου και Επιστημών Ελλάδος. Από το 2002 έως το 2005 υπήρξε Γενική Γραμματέας της Παγκόσμιας  Καλλιτεχνικής Εταιρείας Εικονογράφησης Ελληνικού Παιδικού και Εφηβικού βιβλίου «Αίσωπος». Είναι επίσης μέλος οικολογικών οργανώσεων.
Έργα της βρίσκονται σε πολιτιστικά κέντρα και σε ιδιωτικές συλλογές.
Εργογραφία
" Βιβλία της σειράς «Ιπτάμενες Σελίδες» . Εκδόσεις «Ζάννα Μελά-Φλώρου» Ανοιχτό Εικονογραφημένο Βιβλίο :https://www.openillustratedbook-mela-florou.net & https://openillustratedbook-mela-florou.blogspot.com :"
Παραπομπές
Συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς
Σύνοδος της Τουρ (813)
μικρογραφία|Ο [[Καρλομάγνος]] Η Σύνοδος της Τουρ είναι μία από τις πέντε συνόδους που συγκάλεσε ο Καρλομάγνος τον Μάιο του 813, με τις συνόδους του Μάιντς όπου αποφασίστηκε η δημιουργία λαϊκών σχολείων για την εκπαίδευση ιερέων, του Σαλόν, της Ρενς και της Αρλ.
Η Σύνοδος της Τουρ είναι σημαντική τόσο από θεολογικής όσο και γλωσσολογικής άποψης.
Σηματοδοτεί ένα σημαντικό στάδιο, μια θεμελιώδη στιγμή για τον Χριστιανισμό της Δύσης. Στον κανόνα 17, οι επίσκοποι που συγκεντρώθηκαν από τον Καρλομάγνο αποφάσισαν ότι, στα εδάφη της Καρολίγγειας Αυτοκρατορίας που αντιστοιχούσαν στη σημερινή Γαλλία και τη Γερμανία, οι λειτουργίες δεν θα εκφωνούνταν πλέον στα λατινικά αλλά στα "rusticam Romanam linguam aut Theodiscam, quo facilius cuncti possint intellegere quae dicuntur". Δηλαδή στην παλαιά γαλλική γλώσσα (ρομανική γλώσσα που εξελίχθηκε στα γαλλικά) και στην τευτονική γλώσσα (που εξελίχθηκε στα γερμανικά), «έτσι ώστε όλοι να μπορούν να κατανοήσουν ευκολότερα τι λέγεται».
Αυτή είναι μια από τις παλαιότερες ενδείξεις ότι εκείνη την εποχή τα λατινικά δεν ομιλούνταν πλέον ούτε ήταν κατανοητά από τον λαό.
Η Σύνοδος της Τουρ διακήρυξε έτσι την αναγνώριση των δύο μεγαλύτερων γλωσσικών συνιστωσών που αποτελούσαν την Αυτοκρατορία του Καρλομάγνου: τον λατινικής παράδοσης ρωμαϊκό κόσμο μέχρι τον ποταμό Ρήνο και τον γερμανικό κόσμο, πέρα ​​από τον Ρήνο. Στη Σύνοδο της Τουρ και τις δύο πλευρές εκπροσωπούσαν αντίστοιχοι επίσκοποι. Αυτές οι δύο μεγάλες γλωσσικές ομάδες - η ρομανική και η γερμανική - συνεχίζονται μέχρι σήμερα.
Ωστόσο, μόλις το 842 με τους Όρκους του Στρασβούργου πιστοποιείται το πρώτο πλήρες κείμενο γραμμένο σε γλώσσα προερχόμενη μεν από λατινικά αλλά σαφώς διακριτή από αυτήν τη γλώσσα. Είναι το παλαιότερο τεκμηριωμένο κείμενο σε ρομανική γλώσσα. Λίγα χρόνια αργότερα, πιστοποιείται το πρώτο γαλλικό λογοτεχνικό κείμενο, η Ακολουθία της Αγίας Ευλαλίας (περίπου 880-881).
Η Σύνοδος της Τουρ διακήρυξε επίσης ότι οι δώδεκα μέρες από τα Χριστούγεννα έως τα Θεοφάνεια ήταν εορταστική και ιερή περίοδος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Μεσαίωνα
UAnimals
Το UAnimals είναι πανουκρανικό ανθρωπιστικό κίνημα που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των ζώων.
Ιστορία
Η πρωτοβουλία για τα κατοικίδια δημιουργήθηκε το 2016 από τον κοινοτικό ακτιβιστή Ολεξάντρ Τόντορτσουκ. Η δραστηριότητα του UAnimals ξεκίνησε με μια μεγάλη μάχη κατά της εκμετάλλευσης των ζώων σε τσίρκα. Η οργάνωση κατάφερε να αρνηθεί τη χρήση των ζώων στο Διεθνές Φεστιβάλ Τροφίμων της Οδησσού και να απαγορεύσει τα κινητά τσίρκα με ζώα στο Κίεβο, τη Ντνίπρο, το Τερνόπιλ και σε άλλες πόλεις. Υπάρχει αγώνας για μια πανευρωπαϊκή νομοθετική απαγόρευση.