cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόρωνος Νάξου
Οι χοροί και τα τραγούδια
Η Χώρα δεν έχει σχέση με το ναξιώτικο τραγούδι. Η λαϊκή μουσική παράδοση στη Νάξο, αναπτύχθηκε στα χωριά. Η επιρροή της Πολίτικης και της Μικρασιάτικης μουσικής στη διαμόρφωσή της είναι εμφανής. Η ναξιώτικη μουσική είχε όμως εξαιρετικά πρωτότυπες δημιουργίες. Τα πιο πηγαία τα πιο αυθεντικά ναξιώτικα μουσικά θέματα, θα πρέπει να δημιουργήθηκαν από βοσκούς. Σε πολλά χωριά τραγουδούσαν και χόρευαν περισσότερο τη δική τους την τοπική βλάχα. Η κορωνιδιάτικη βλάχα έχει τίτλο «Τα παλαιά μου βάσανα» και χαρακτηριστικό στίχο «τα βάσανά μου τραγουδώ, τον πόνο μου γλεντίζω». Στα όργανα που συνοδεύουν τους χορούς, η λύρα είχε από νωρίς αντικατασταθεί από το βιολί, που παρείχε μεγαλύτερες δυνατότητες ανάπτυξης της μελωδίας. Βιολί και λαούτο αποτελούσαν συνήθως την ορχήστρα. Διετηρείτο όμως και η τζαμπούνα με το ενθουσιαστικό παίξιμό της, και το τουμπάκι, είδος μικρού τυμπάνου. Οι σκοποί παίζονταν στις ψηλές νότες του βιολιού γιατί οι ψηλές νότες διεγείρουν περισσότερο στο χορό.
Στα γλέντια τους οι κάτοικοι του χωριού δεν περιορίζονταν σε αυτού του είδους χορούς και τραγούδια. Είχαν παλαιότερα επαφές με την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη και άλλες πόλεις της Μικράς Ασίας. Αργότερα με την Ερμούπολη, τον Πειραιά και την Αθήνα. Εκτός από τις επιρροές της μουσικής της Πόλης και της Μικράς Ασίας στην Κυκλαδίτικη, έχουμε άμεση γνώση και μεταφορά από τους οργανοπαίκτες και τους τραγουδιστές, και μετάδοσή στους χωριανούς και στις επόμενες γενιές, σκοπών και τραγουδιών από όλες αυτές τις περιοχές. Τοπικοί χοροί άλλων περιοχών, ο καλαματιανός, ο χασάπικος, ο ζεϊμπέκικος, το σέρβικο αλλά και το ταγκό, το βαλς, το φοξ-αγγλαί και το τσάρλεστον περιλαμβάνονταν στους χορούς που χόρευαν στην Κόρωνο κατά τη δεκαετία του 1930. Μερικοί ναξιώτικοι σκοποί συνοδεύονταν με τοπικά αυτοσχέδια δίστιχα (κοτσάκια). Αυτό συνηθίζεται σε όλη τη Νάξο, ως τις μέρες μας.
Όσον αφορά τα αφηγηματικά τραγούδια, μαρτυρείται ότι στις αρχές του εικοστού αιώνα, υπήρχαν στην Κόρωνο άτομα που απάγγελναν και τραγουδούσαν πολύ μεγάλα τμήματα από τον Ερωτόκριτο. Ακόμη ότι στην Κόρωνο απάγγελναν και τραγουδούσαν και άλλα τραγούδια όχι τοπικά, όπως η «Ριμάδα Κόρης και Νιού», και διάφορα «Εκατόλογα». Ποικίλες παραλλαγές της «Ριμάδας Κόρης και Νιού» είχαν μεγάλη διάδοση στην Κέρκυρα, στα Δωδεκάνησα και στις Κυκλάδες. Τα «Εκατόλογα» δεν είναι αφηγηματικά τραγούδια. Αποτελούν ένα είδος ερωτικής δοκιμασίας. Ο νέος που θέλει να κατακτήσει μια νέα πρέπει να πει εκατό λόγια, δηλαδή εκατό ερωτικά δίστιχα που περιλαμβάνουν έναν αριθμό από το 1 ως το 100 για να αριθμούνται. Συνήθως μετά το δέκα δεκατίζει τα λόγια, λέει δηλαδή ένα μόνο δίστιχο για κάθε δεκάδα αριθμών.
Πέραν αυτών, ο καθηγητής και λαογράφος Δημ. Οικονομίδης αναφέρει ότι στο Λαογραφικό Αρχείο υπάρχουν δύο ακριτικά τραγούδια και πέντε παραλογές εκ των οποίων δύο σε διπλή παραλλαγή, που έχουν καταγραφεί στην Κόρωνο από τον ιερέα και δάσκαλο Γαβριήλ Λεγάκη το 1888 και το Στέφανο Ήμελλο το 1960.
Τα τραγούδια, τα κάλαντα και τα τροπάρια αποτελούσαν μέρος της προφορικής λογοτεχνικής παράδοσης στην οποία βασιζόταν η καλλιέργεια το γλωσσικού αισθητηρίου και η ομαλή φυσική εξέλιξη της γλώσσας, και όπως οι παροιμίες και τα γνωμικά, αποτελούσαν και μέρος της προφορικής παράδοσης που έδινε πρότυπα ήθους και συμπεριφοράς.
Το γλωσσικό ιδίωμα
Το γλωσσικό ιδίωμα της Κορώνου διατηρεί ως νότιο νησιώτικο ιδίωμα, ένα σύστημα πέντε φωνηέντων, (α, ε, ι, ο, ου), και στις τονιζόμενες και στις άτονες συλλαβές. Ακόμη, όπως όλα τα νότια ιδιώματα, δεν εμφανίζει συμπλέγματα συμφώνων άλλα από εκείνα που εμφανίζονται στη νεοελληνική κοινή και τα μόνα σύμφωνα που μπορεί να εμφανίζει στο τέλος μιας λέξης είναι το [ν] και το [ς]. Το ιδίωμά έχει και τις ιδιαιτερότητές του. Η περιγραφή βασίζεται στο παραπάνω μελέτημα του Ιωάννου Προμπονά, στο βιβλίο του Νικολάου Κοντοσόπουλου Διάλεκτοι και Ιδιώματα της Νέας Ελληνικής, στο προλογικό σημείωμα του βιβλίου του Γεωργίου Ψαρρού Ποίηση και Λαογραφία και στις μαρτυρίες της γεννημένης το 1921 Ειρήνης Κουμερτά.
Στη μιλιά μας το [κ] δεν έγινε ποτέ [τσ] όπως έγινε, μάλλον σχετικά πρόσφατα, σε μερικά άλλα ναξιώτικα ιδιώματα.
Αντιθέτως προς ότι συμβαίνει στην Απείρανθο αφ’ ενός και στο Φιλότι και την Κωμιακή αφ’ ετέρου, η προφορά του [λ] δεν τροποποιείται μπροστά από κάποια φωνήεντα.
Το [γ] δεν προφέρεται όταν βρίσκεται στην αρχή των λέξεων και όταν βρίσκεται μεταξύ δύο φωνηέντων οπουδήποτε μέσα στη λέξη. Λέμε ή έλεγαν άμος αντί γάμος, θυατέρα αντί θυγατέρα, τριϋρίζει αντί τριγυρίζει, ανοίω αντί ανοίγω, αρμέω αντί αρμέγω. Η λέξη φλέα θεωρείται ότι προέκυψε ως εξής: φλέβα > φλέγα > φλέα ( Ιωάννης Προμπονάς)
Η κατάληξη –εύω γίνεται –εύγω. (δουλεύγω, χορεύγει).
Το [γ] αναπτύσσεται και προ του [ν] ( ενάντια > αγνάντια = απέναντι, έννοια >έγνοια = φροντίδα). Από το αγνάντια και το αγναντίζει.
Στην αρχή λέξεων οι οποίες αρχίζουν από φωνήεν ή άηχο σύμφωνο (κ, π, τ) αναπτύχθηκε ένα [ν] ή ένα [μ] ( νοικοκύρης, νοικοκυρά, Μπαφίτης = Παφίτης, Ντηνιακός, μπλεκτό). Αιτία η συνεκφορά του [ν] του άρθρου της αιτιατικής.
Τα περισπώμενα ρήματα προφέρονται συνηρημένα και διατηρείται η διάκριση συζυγίας (αγαπώ, αγαπάς αλλά κουνώ κουνείς και πορπατώ πορπατείς)
Στα ρήματα η συλλαβική αύξηση (ε- ή η-) διατηρείται πάντοτε ( ήχυσα, ετρώανε).
Στα ρήματα δεν εχρησιμοποιείτο η κατάληξη -ουσι (τρώουσι), ούτε η κατάληξη -ασι (εφάασι) που εχρησιμοποιείτο στην Απείρανθο. Προστίθεται, όπως και στα περισσότερα Ναξιώτικα ιδιώματα, η κατάληξη –νε στις ακόλουθες περιπτώσεις:
-στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο της ενεργητικής φωνής (πίναμένε, ηχύσαμένε αντί πίναμε, χύσαμε ),
-στο τρίτο πληθυντικό πρόσωπο της παθητικής φωνής (αποθάνανε).
Η κατάληξη –νε είναι επέκταση ενός ιδιωματικού τελικού –ν. (ήτρεξεν > ήτρεξένε ). Η προσθήκη του -νε και η ταυτόχρονη διατήρηση του τόνου στη συλλαβή που τονιζόταν δημιούργησαν το φαινόμενο να εμφανίζεται τονισμός σε συλλαβή πριν την προπαραλήγουσα και να αναπτύσσεται δευτερεύων τόνος στην παραλήγουσα όπως στα παραπάνω παραδείγματα. Η ανάπτυξη δευτερεύοντος τόνου μαρτυρείται σε ναξιακά έγγραφα από το 1538. Πολύ λίγα παλαιότερα ναξιακά έγγραφα σώζονται.
Το θηλυκό άρθρο στη γενική ενικού γίνεται τση αντί της. (τση Ερήνης αντί της Ειρήνης)
Το αρσενικό και το θηλυκό άρθρο γίνονται τσι αντί τους ή τις στην αιτιατική πληθυντικού. (τσι ανθρώποι αντί τους ανθρώπους, τσι γυναίκες αντί τις γυναίκες, τσι χωροφυλάκοι αντί τους χωροφύλακες)
Η αιτιατική του πληθυντικού των αρσενικών ονομάτων σε –ος είναι όμοια με την ονομαστική όπως συμβαίνει και στα Μικρασιατικά παράλια του Αιγαίου (τσι γιατροί, τσι ανθρώποι).
Η άτονη προσωπική αντωνυμία ακολουθεί το ρήμα (θωρώ σε, ευχαριστώ σας, έφερέ μου αντί μου έφερε. Είδα σε κι ο νους μου εγίνη περιβόλι με τσι κρίνοι.)
Η αντωνυμία του γίνεται ντου, η αντωνυμία της γίνεται ντζη (τα παιδιά ντου, τα παιδιά ντζη), και η αντωνυμία τους γίνεται ντωνε ( τα παιδιά ντωνε).
Οι αντωνυμίες τον, την γίνονται τονε, τηνε (τον χάνει > τονε χάνει, θωρώ την > θωρώ τηνε, ρώτησέ τον > ρώτησέ τονε).
Το τί λέγεται ίντα και το γιατί; λέγεται γιάντα. Τα μπ, ντ, γκ προφέρονται χωρίς το ένρινο στοιχείο. Λέμε δηλαδή γιάdα και όχι γιάνdα, αφέdης και όχι αφένdης.
Το [ι] ανάμεσα σε [σ] ή [ζ] και φωνήεν εκπίπτει (μοιρασά, φορεσές, μαγαζά, ανηψά, ελές αντί μοιρασιά, φορεσιές, μαγαζιά, ανηψιά, ελιές).
Το [ε] και το [ι] στην αρχή μιας λέξης μπορεί να εκπίπτουν (ερίφιο > ρίφι, κερά Ειρήνη > κερά Ρήνη, ιστέρνες > στέρνες).
Το [ι] μετά το [ρ], ή το [σ] μπορεί να εκπίπτει (υστερινός > στερνός, χοιρινό > χερνό, συκαμνιές > σκαμνιές ).
Το [ε]+[ο] γίνεται [ο] ή [ε] (θεωρώ > θωρώ, Θεοδώρα > Θοδώρα, χρεωστεί > χρωστεί, Λεοντώ > Λεοντού > Λεντού, Γεώργης > Γεργής > Έργης ) Το φαινόμενο αυτό συναντάται σε πολλά νότια ιδιώματα.
Το [α]+[ε] γίνεται [α]+[ι], το [ε]+[α] γίνεται [ι]+[α] και το[ε]+[ο] γίνεται [ι]+[ο]. (Αετοφωλιά > Αϊτοφωλιά, Εβραιακή > Εβριακή, Γεώργης > Γιώργης).
Το [α]+[ο] γίνεται [α]+[ου] (άωρο > άουρο).
Το [ε] γίνεται [ο] μπροστά από ρ, μ (ψέματα > ψόματα, περπατείς > πορπατείς).
Το [ο] γίνεται [ε] μπροστά από ρ (Πάνορμος > Πάνερμος).
Το λ μπροστά από θ, κ, μ, π, φ γίνεται ρ (έλθω > έρθω, άλμη > άρμη).
Το π μπορεί να γίνει φ, το κ προ φωνήεντος να γίνει γ, και το ττ να γίνει τσ (πυρός > φυρός, cisterna > γιστέρτνα > ιστέρνα > στέρνα, cattus > κάττος > καττούλι > κατσούλι).
Το τ μπροστά από ημίφωνο ι (ια, ιε, ιο) μπορεί να γίνει θ (μάτια > μάθια, φωτιά > φωθιά).
Το τρ μπορεί να γίνει δρ και το δρ μπορεί να γίνει dρ (άτρακτος > αδράχτι, υδρίτης > ντρίτης).
Τα μ, ν εκπίπτουν μπροστά από τα φ, χ, θ, β, γ, δ, λ, ρ, μ, ν, σ. (νύμφη > νύφη, συγχωρέστε μου > συχωρέστε μου, αν θέλει ο θεός > α θέλει ο θεός, των γονέων > τω γονέων, αν δεν έλθει > α δεν έρθει, των λουτρών > τω λουτρών, των διαδόχων μας > τω διαδόχω μας, των μουλαράδων > τω μουλαράδων).
Εμφανίζονται μεταθέσεις συμφώνων ή φωνηέντων ( ότε > ότεν > όντε, όταν ήφευγες > όνταν ήφευγες, όποταν > όποντας, αρσενικό > ασερνικό, Αγιαρσενί > Αγιερσανί > Αγερσανί)
Το λεξιλόγιο είναι σχεδόν κοινό με το λεξιλόγιο όλων των νότιων νησιώτικων ιδιωμάτων και περιλαμβάνει και λέξεις που κληρονομήθηκαν από παλαιότερες φάσεις της γλώσσας μας (αρχαία και βυζαντινή) και δεν έχουν διατηρηθεί στη νεοελληνική κοινή και στα στεριανά ιδιώματα. Αναφέρω για παράδειγμα τις λέξεις θε να, σύντεκνος, θωρώ (=βλέπω, κοιτάζω, βάζω σκοπό, επιδιώκω), σφούνι (από το σιφούνι, σιφώνι), λινού (από το ληνός= πατητήρι), φυρός (από το πυρρός= κόκκινος). Ο τύπος φυρρός με την έννοια κόκκινος απαντάται σε παπύρους από το 159 μ.Χ.. Βόες δύο, μίαν μεν μελανήν την δε ετέραν φυρράν αναγράφεται, αναφέρει ο Ιωάννης Προμπονάς.
Το λεξιλόγιο τέλος περιλαμβάνει και ελάχιστες λέξεις ιταλικής προέλευσης όπως η λέξη ριμάδα (=μεγάλης έκτασης ποίημα ή τραγούδι) και ελάχιστες επίσης λέξεις τουρκικής προέλευσης όπως η λέξη πεσκίρι (= πετσέτα) που δεν εμφανίζονται στην κοινή νεοελληνική. Προσθέτω ακόμη ότι μια ιδιωματική κυκλαδίτικη λέξη που χρησιμοποιείται στο χωριό είναι η λέξη φαραοσυκιά (= φραγκοσυκιά). Στη Θήρα και στη Σίκινο λέγεται επίσης φαραοσυκιά. Στην Ίο το [κ] γίνεται [τσ], το [ι] βρίσκεται έτσι ανάμεσα σε [σ] και φωνήεν και εκπίπτει, και η φαραοσυκιά γίνεται φαραοσυτσά
Ειρήνη της Ακιλισηνής
Η Ειρήνη της Ακιλισηνής ήταν μία συνθήκη μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών, που έγινε κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 384 και 390 (συνήθως τοποθετείται το 387), με την οποία διαιρείτο η Μεγάλη Αρμενία μεταξύ των δύο Αυτοκρατοριών.
Η Περσία έλαβε το μεγαλύτερο μερίδιο. Επίσης με τη συνθήκη η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αποδεχόταν την απώλεια του Κάρτλι-Ιβηρίας στην Περσία. Από τότε η Περσική επιρροή μεγάλωνε πάλι στην ανατολική Γεωργία και ο Ζωροαστρισμός εμφανίζεται να έχει γίνει κάτι σαν η δεύτερη εγκατεστημένη θρησκεία μαζί με τον Χριστιανισμό.
Πηγές
Κατηγορία:Συνθήκες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Νικόλα Ιβανόφ
Ο Νικόλα Ιβανόφ (Никола Иванов) (2 Μαρτίου 1861, Κάλοφερ – 10 Σεπτεμβρίου 1940, Σόφια) ήταν ένας Βούλγαρος στρατηγός, ο οποίος διετέλεσε αρχηγός του γενικού επιτελείου του βουλγαρικού Στρατού την περίοδο 10 Μαΐου 1894 - 29 Νοεμβρίου 1896 και Υπουργός του πολέμου την περίοδο 29 Νοεμβρίου 1896 - 30 Ιανουαρίου 1899. Τιμήθηκε για την συνεισφορά του στην πολιορκία της Αδριανούπολης κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, και την περικύκλωση του Ελληνικού στρατού στη Μάχη του Φαραγγιού της Κρέσνας που έφερε το τέλος του Β' Βαλκανικού Πολέμου.
Βιογραφία
Ο Νικόλα Ιβανόφ γεννήθηκε την 2α Μαρτίου 1861 στο Κάλοφερ. Σπούδασε στο Εθνικό Γυμνάσιο Απρίλοφ στο Γκάμπροβο και στη συνέχεια στο Αυτοκρατορικό Λύκειο Γαλατασαράι στην Κωνσταντινούπολη (1875-1877). Συμμετείχε στον ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1877-1878) ως εθελοντής. Μετά τον πόλεμο έμεινε για λίγο καιρό στη Φιλιππούπολη προτού φοιτήσει στη Στρατιωτική Σχολή στη Σόφια, το 1878, από την οποία αποφοίτησε το επόμενο έτος. Την 22α Μαΐου 1879 προήχθη σε υπολοχαγό. Το ίδιο έτος διορίστηκε στην εθνοφρουρά της Ανατολικής Ρωμυλίας ως κατώτερος αξιωματικός και υπηρέτησε στον 1o και 2o λόχο της Φιλιππούπολης. Την 9η Φεβρουαρίου 1881 προήχθη σε υπολοχαγό.
στην Ενοποίηση της Βουλγαρίας. Την 9η Σεπτεμβρίου 1885 προήχθη σε λοχαγό και με το Διάταγμα Νο. 4 διορίστηκε διοικητής της Διμοιρίας Τάρνοβο-Σεϋμέν την ίδια μέρα.
Σερβο-Βουλγαρικός Πόλεμος
Κατά τον Σέρβο-βουλγαρικό Πόλεμο το 1885 εργάστηκε για τον αρχηγό της Κεντρικής Φάλαγγας της Δυτικής Διμοιρίας. Συμμετείχε στη Μάχη του Πίροτ την 14-15 νοεμβρίου.
Μετά τον πόλεμο το 1886 διορίστηκε ως Υπασπιστής Φλίγκελ του Κνιάζ Αλέξανδρου του Μπάττενμπερκ και στη συνέχεια ως Προϊστάμενος του τμήματος Επιθεώρησης Κτιρίων του Υπουργείου Άμυνας. Την 1η Απριλίου 1887 προήχθη σε ταγματάρχη. Το 1888 ήταν διοικητής του 10ου Συντάγματος Πεζικού, το 1889 ήταν επιτελάρχης της 4ης Ταξιαρχίας και το 1890 του 4ου Συντάγματος Ιππικού. Την 2η Αυγούστου προήχθη σε αντισυνταγματάρχη. Μετά, διετέλεσε βοηθός του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου του Στρατού (1891-1894) και Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Στρατού (1894-1896). Την 2η Αυγούστου 1895 προήχθη σε συνταγματάρχη. Την περίοδο 17 Νοεμβρίου - 29 Νοεμβρίου 1896 ήταν προσωρινά επικεφαλής του Υπουργείου Άμυνας.
Ο Νικόλα Ιβανόφ διετέλεσε Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Στοϊλόφ (1896-1899), διοίκησε την 4η Μεραρχία Πεζικού Πρέσλαβ (1899-1903) και τη 2η Θρακική Μεραρχία Πεζικού (1903-1907). Την 15 Νοεμβρίου 1900 προήχθη σε υποστράτηγο. Το 1907 διορίστηκε ως επικεφαλής της 2ης Στρατιωτικής περιοχής ελέγχου.
Την 2η Αυγούστου 1912, για τον εορτασμό της 25ης επετείου από την άφιξή του στη Βουλγαρία, ο Τσάρος Φερδινάνδος προήγαγε έξι μεγάλους στρατηγούς σε θέσεις αντιστράτηγου και ο Ιβανόφ ήταν ένας από αυτούς. Επρόκειτο για την πρώτη φορά στο Τρίτο Βουλγαρικό Βασίλειο που χορηγήθηκε αυτός ο βαθμός σε εν ενεργεία αξιωματικούς.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, ο Νικόλα Ιβανόφ διοίκησε το 2ο Στρατό την περίοδο Σεπτέμβριος 1912 - Ιούλιος 1913. Ήταν επικεφαλής στην πολιορκία και την κατάληψη της Αδριανούπολης.
Κατά τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο, το 1913, οι μειονεκτούντες αριθμητικά άντρες της 2ης Στρατιάς πολέμησαν σκληρές μάχες εναντίον ολόκληρου του ελληνικού στρατού και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μετά την Μάχη του Κιλκίς-Λαχανά. Στη συνέχεια σταμάτησαν και περικύκλωσαν τους Έλληνες στη Μάχη του Φαραγγιού της Κρέσνας. Τον Ιούλιο 1913 ο Ιβανόφ απομακρύνθηκε από την θέση του διοικητή της 2ης Στρατιάς και αντικαταστάθηκε, και την 7η Αυγούστου, μετά την κατάπαυση του πυρός, παραιτήθηκε από το στρατό.
Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο παρέμεινε σε εφεδρεία. Εκείνη την περίοδο ήταν δραστηριοποιημένος ως δημόσιο πρόσωπο και δημοσιολόγος. Εξελέγη πρόεδρος του συλλόγου των εφέδρων αξιωματικών στη Σόφια. Την 6 Μαΐου 1936 προήχθη στη θέση του Στρατηγού του Πεζικού.
Ο Στρατηγός Νικόλα Ιβανόφ πέθανε την 10 Σεπτεμβρίου 1940 στη Σόφια.
Πηγές
Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί Κατηγορία:Υπουργοί της Βουλγαρίας
Προφήτης Ηλίας Μαγνησίας
Ο Προφήτης Ηλίας είναι πολύ μικρός οικισμός του Δήμου Νότιου Πηλίου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γενικά στοιχεία
Ο Προφήτης Ηλίας βρίσκεται προς τα ανατολικά παράλια του Παγασητικού κόλπου σε υψόμετρο 5 μέτρα ενώ απέχει περίπου 27 χλμ. ΝΑ. από τον Βόλο, 17 χλμ. ΒΔ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου) και 4 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τους Αφέτες. Βορειοδυτικά του είναι η Άφησσος και νοτιοανατολικά το Λεφόκαστρο. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Αφετών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τους Αφέτες αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αφετών του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 2 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Σαρντάρα
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Σαρντάρα Η Σαρντάρα (Шардара, Şardara, شاردارا) είναι είναι μια πόλη και διοικητικό κέντρο στην επαρχία Σαρντάρα της περιφέρειας Νότιου Καζακστάν του κεντρικού Καζακστάν. Πληθυσμός: 30,573 (απογραφή 2009) 25,452 (απογραφή 1999).
Λυγιάς Αχαΐας (ποταμός)
Ο Λυγιάς είναι χείμαρρος του Νομού Αχαΐας. Ονομάζεται επίσης Κάλαδρος ή ρέμα Κούργιαλη.
Ρους του ποταμού
Πηγάζει νότια της Άνω Καλλιθέας της Δημοτικής Ενότητας Μεσσάτιδος του Δήμου Πατρέων και εκβάλλει στον Πατραϊκό κόλπο στο ύψος της περιοχής Εγγλέζικα της κωμόπολης της Παραλίας Πατρών. Οι εκβολές του βρίσκονται περίπου στα 7,5 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά του κέντρου της πόλης της Πάτρας.
Η βασική του ροή χωρίς τους λίγους μικρούς παραποτάμους του, έχει μήκος περίπου 10 χιλιόμετρα και διέρχεται διαδοχικά νότια της Άνω Καλλιθέας, εν συνεχεία νότια του Καλλιθεόκαμπου καθώς και βορείως λίγο έξω από το χωριό Λυγιές, από το Παυλόκαστρο και παράλληλα νότια της Θέας, από το Μιντιλόγλι και εν τέλη από την Παραλία. Αποτελεί μάλιστα λίγο πριν τις εκβολές του και το διοικητικό όριο των οικισμών της Παραλίας και του Μιντιλογλίου.
Στην πορεία του, από τις πηγές του έως περίπου και το Παυλόκαστρο, περνά από μια κυρίως πευκόφυτη περιοχή, ενώ από εκεί και πέρα διασχίζει κυρίως ελαιώνες, αμπελώνες και διάφορα χωράφια καθώς και οικιστικές περιοχές, ιδίως μετά το Μιντιλόγλι. Κατά ένα μεγάλο μέρος του ρου του στις όχθες του υπάρχουν και πλατάνια.
Ονομασία
Η ονομασία του πιθανόν προέρχεται από το χωριό Λυγιές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μεσσάτιδος Κατηγορία:Δήμος Παραλίας Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Άκα Β΄ της Κομμαγηνής
Η Άκα Β΄  (έζησε το β΄ ήμισυ τού 1ου αι. π.Χ. και το α' ήμισυ τού 1ου αι. μ.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Κομμαγηνής.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής (βασ. 20-12 π.Χ.) και της εξαδέλφης του Ιοτάπας της Μηδίας, κόρης τού Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας· προμάμμη τού Μιθριδάτη Γ΄ ήταν η Λαοδίκη Ζ΄ Θεά των Σελευκιδών. Έτσι η καταγωγή της Άκας Β΄ ήταν Αρμενική, Ελληνική και Μηδική.
Θα γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Σαμόσατα, πρωτεύουσα της Κομμαγηνής. Έλαβε το όνομα της εξαδέλφης των γονέων της, της Άκα Α΄ της Κομμαγηνής. Στα τέλη τού 1ου αι. π.Χ. παντρεύτηκε τον Θράσυλλο τον Μενδαίο, Έλληνα της Αιγύπτου. Η Άκα Β΄ είναι γνωστή από ένα ποίημα, που δεν σώθηκε όλο, που την αναφέρει ως σύζυγο τού Θράσυλλου και πως είχε βασιλική καταγωγή.
Ο Θράσυλλος ήταν γραμματικός, σχολιαστής λογοτεχνικών έργων, αστρολόγος και φίλος τού Τιβερίου (βασ. 14-37). Ο Τιβέριος τον είχε σε μεγάλη τιμή και τον έκανε Ρωμαίο πολίτη, μαζί με την οικογένειά του. Έτσι η Άκα άλλαξε το όνομά της σε Κλαυδία Άκα και ο Θράσυλλος σε Τιβέριος Κλαύδιος Θράσυλλος. Η Άκα Β΄ απεβίωσε τον 1ο αι. μ.Χ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Θράσυλλο τον Μενδαίο, λόγιο Έλληνα της Αιγύπτου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Εμμανουήλ της Καστίλης
Ο Εμμανουήλ, ισπαν. Manuel (1234 - 25 Δεκεμβρίου 1283) από τον Κσστιλιανό Οίκο της Ιβρέα ήταν πρίγκιπας (infante) της Καστίλης, 1ος κύριος της Βιγιένα & Πενιάφιελ, Κουέγιαρ και Εσκαλόνα.
Καλλιγόνι Λευκάδας
Το Καλλιγόνι ή Καλλιγόνιο είναι παραθαλάσσιο χωριό της Λευκάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Λευκάδας.
Εμμανουήλ της Καστίλης
Βιογραφία
Ήταν ο έβδομος γιος του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης και της Ελισάβετ της Σουηβίας, κόρης του Φιλίππου δούκα της Σουαβίας και της Ειρήνης Αγγελίνας.
Γεννήθηκε στο Καριόν δε λος Κόνδες και του δόθηκε το όνομα Μανουήλ προς τιμήν της μάμμης του Ειρήνης Αγγελίνας από την Κωνσταντινούπολη. Του δόθηκε η κυριότητα της Βιγιένα το 1252 ως πρόσοδος (appanage), δηλ. σε περίπτωση έλλειψης αρρένων απογόνων η περιοχή θα επέστρεφε στο στέμμα. Η επικράτειά του θα μεγαλώσει με τις πόλεις του ποταμού Βιναλοπό. Επίσης έγινε adelantamiento του βασιλείου της Μούρθια.
Καλλιγόνι Λευκάδας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση των Επτανήσων (1864), το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο Λευκάδος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Λευκάδα και το Φρύνι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Λευκάδος που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Λευκάδος του Δήμου Λευκάδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 197 κατοίκους.
Εμμανουήλ της Καστίλης
Βιογραφία
Το 1252 ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλφόνσος Ι΄ διαδέχθηκε τον πατέρα τους· το 1259 έστειλε πρεσβεία στον πάπα Αλέξανδρο Δ΄ και ο Μανουήλ ήταν μέλος της. O Μανουήλ έγινε κοντόσταυλος (alférez) και μαγιορδόμος του βασιλείου.
Καλλιγόνι Λευκάδας
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Καλλιγονίου στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα.
Εμμανουήλ της Καστίλης
Βιογραφία
Το 1283 απεβίωσε στο Πενιάφιελ σε ηλικία 49 ετών και τάφηκε στη μονή του Ουκλές. Ο γιος του Ιωάννης-Μανουήλ έγινε πρίγκιπας της Βιγιένα και αξιοσημείωτος συγγραφέας.
Καλλιγόνι Λευκάδας
Πληθυσμός
Με τα δεδομένα της τελευταίας απογραφής, το Καλλιγόνι είναι ο 23ος σε πληθυσμό οικισμός του Δήμου Λευκάδας.
Εμμανουήλ της Καστίλης
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1260 την Κωνσταντία του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας, με την οποία απέκτησε:
Καλλιγόνι Λευκάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Εμμανουήλ της Καστίλης
Οικογένεια
Το 1269 απεβίωσε η Κωνσταντία και ο Μανουήλ έκανε δεύτερο γάμο το 1274/5 με τη Βεατρίκη της Σαβοΐας, κόρη του Αμεδαίου Δ΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Γιουτζίν Γκαλέκοβιτς
Ο Γιουτζίν Γκαλέκοβιτς (αγγλικά: Eugene Galekovic, 12 Ιουνίου 1981) είναι παλαίμαχος διεθνής Αυστραλός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στην Αντελάιντ Γιουνάιτεντ της οποίας διετέλεσε και αρχηγός. Παράλληλα υπήρξε μέλος της Εθνικής Αυστραλίας που κατέκτησε το 2015 το Ασιατικό Κύπελλο Εθνών, ενώ συμμετείχε στις αποστολές για τα Μουντιάλ του 2010 και 2014.
Καριέρα
Αποκτήθηκε το 1999 από τη Melbourne Knights (ομάδα που υποστήριζε από μικρός), απορρίπτοντας πρόταση από τη Σάουθ Μέλμπουρν, ωστόσο πραγματοποίησε τις πρώτες του επαγγελματικές συμμετοχές στην Ίστερν Πράιντ (2000/01). Ακολούθησε η Σάουθ Μέλμπουρν (2002/04), ενώ είχε ένα σύντομο πέρασμα από την Πορτογαλία και συγκεκριμένα τις Μπέιρα Μαρ και FC Μάρκο πριν επαναπατριστεί το 2005 για λογαριασμό της Μέλμπουρν Βίκτορι. Από το 2007 ως το 2017 αγωνίστηκε στην Αντελάιντ Γιουνάιτεντ, όπου από την δεύτερη χρονιά του και μετά έχει καταφέρει να καθιερωθεί ως βασική επιλογή κάτω από τα δοκάρια. Ήταν ένα από τα βασικά στελέχη που οδήγησαν το 2008 την ομάδα της Αδελαΐδας στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ Ασίας. Επιπλέον πανηγύρισε την κατάκτηση ενός κυπέλλου (2014) και ενός πρωταθλήματος Αυστραλίας (2016). Το 2019, μετά από μια διετία με τη φανέλα της Μέλμπουρν Σίτι ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση.
Ο Γκαλέκοβιτς συμμετείχε στην ομάδα της Αυστραλίας που έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, ενώ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών στις 28 Ιανουαρίου του 2009, σε αναμέτρηση με την Ινδονησία στο πλαίσιο της προκριματικής φάσης του Ασιατικού Κυπέλλου. Συνολικά μετράει 8 συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Αυστραλίας. Τον Ιούνιο του 2010, λίγες μόνο μέρες πριν από την έναρξη του Μουντιάλ, αντικατέστησε στην αποστολή της Εθνικής Αυστραλίας τον Μπραντ Τζόουνς, καθώς ο γκολκίπερ της Μίντλεσμπρο αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την αποστολή λόγω σοβαρού οικογενειακού προβλήματος. Τον Ιούνιο του 2014, συμπεριλήφθηκε από τον ομοσπονδιακό προπονητή, Άγγελο Ποστέκογλου στην αποστολή της Εθνικής Αυστραλίας για το Μουντιάλ του 2014.
Πηγές
Γκαλέκοβιτς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Γκαλέκοβιτς Γκαλέκοβιτς Γκαλέκοβιτς Γκαλέκοβιτς Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέλμπουρν Βίκτορι ΦΚ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2015 Κατηγορία:Αυστραλοί κροατικής καταγωγής
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (2021)
Το Billboard Hot 100 είναι ένας κατάλογος με τραγούδια στις ΗΠΑ, όπως καταγράφονται κάθε εβδομάδα στο περιοδικό "Billboard" το οποίο κυκλοφορεί εβδομαδιαίως στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τα στοιχεία συντάσσονται από την MRC Data. Οι κατατάξεις πωλήσεων προκύπτουν από τη ραδιοφωνική συχνότητα που παίζει κάποιο τραγούδι, από το online streaming και από τις πωλήσεις (φυσικές ή ψηφιακές).
Το 2021 έφτασαν στην πρώτη θέση συνολικά 24 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα, εννέα από τους οποίους πέτυχαν για πρώτη φορά να έχουν ένα σινγκλ στην κορυφή του καταλόγου: οι Ολίβια Ροντρίγκο, Ντάνιελ Σίζαρ, Giveon, Silk Sonic, Anderson .Paak, Polo G, The Kid Laroi, Future και Τζακ Χάρλοου. Οι BTS πέτυχαν τρία νούμερο-ένα, ενώ οι Τζάστιν Μπίμπερ, Drake και Lil Nas X πέτυχαν από δύο έκαστος.
Το 2021 ήταν το πρώτο ημερολογιακό έτος από το 1991 κατά το οποίο τουλάχιστον 10 τραγούδια είχαν φτάσει στην πρώτη θέση του Hot 100 έως το τέλος Μαΐου. Οι BTS ήταν περισσότερο χρόνο στην κορυφή του Hot 100 το 2021, με 12 μη συνεχόμενες εβδομάδες. Το τραγούδι τους "Butter" είναι το νούμερο-ένα τραγούδι με την μεγαλύτερη παραμονή στην κορυφή το 2021, καθώς ήταν νούμερο-ένα επί 10 συνεχόμενες εβδομάδες. Το τραγούδι με τη μεγαλύτερη διάρκεια παραμονής στην κορυφή από γυναίκα τραγουδίστρια το 2021 ήταν το "Drivers License" με ερμηνεύτρια την Ολίβια Ροντρίγκο, με 8 συνεχόμενες εβδομάδες στην κορυφή. Η Τέιλορ Σουίφτ πέτυχε το 8ο τραγούδι της στην κορυφή με το "All Too Well (Taylor's Version)", το οποίο κατέρριψε το ρεκόρ όλων των εποχών για το μεγαλύτερο σε διάρκεια τραγούδι που πέτυχε να γίνει νούμερο-ένα, με διάρκρια 10 λεπτών και 13 δευτερολέπτων. Το προηγούμενο ρεκόρ είχε το τραγούδι "American Pie" του Ντον ΜακΛιν το 1972.
Παραπομπές
2020
Χογμίκ
Το Χογμίκ (αρμενικά: Հողմիկ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 487 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
3 Αυγούστου
2 Αυγούστου | 3 Αυγούστου | 4 Αυγούστου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Λιωσόν
Το Λιωσόν (γαλλικά και οξιτανικά: Liausson) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λιωσοναί (γαλλικά: Liaussonais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Κλουμπ Ντεπορτίβο Λούγο
Η Κλουμπ Ντεπορτίβο Λούγο (Club Deportivo Lugo) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος στο Λούγο της Γαλικίας στην Ισπανία.
Ιδρύθηκε το 1953. Αγωνίζεται στο Εστάδιο Άντσο Κάρρο, χωρητικότητας 4.785 θέσεων. Έχει αγωνιστεί 5 χρόνια στην B΄ κατηγορία του Ισπανικού πρωταθλήματος.
Σελέστ Χολμ
Η Σελέστ Χολμ (αγγλικά: Celeste Holm), (29 Απριλίου 1917 - 15 Ιουλίου 2012), ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, βραβευμένη με όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου το 1947 για την ταινία του Ηλία Καζάν Συμφωνία κυρίων (Gentelman's Agreement, 1947). Η Χολμ είναι επίσης γνωστή για τη συμμετοχή της στις ταινίες: Ο λάκκος με τα φίδια (The Snake Pit, 1948), Η δύναμη της καρδιάς (Come To The Stable, 1949) και Όλα για την Εύα (All About Eve).
Η Χολμ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1917 από τον νορβηγικής καταγωγής Θίοντορ Χολμ και την Αμερικανίδα Τζιν Παρκ κι ήταν μοναχοκόρη. Σπούδασε υποκριτική στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και στα τέλη της δεκαετίας του 1930 έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο στον Άμλετ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, πλάι στον Λέσλι Χάουαρντ. Την ίδια χρονιά απέκτησε κι έναν γιο από τον πρώτο της και σύντομο γάμο με το σκηνοθέτη Ραλφ Νέλσον. Το 1940 πρώτη της εμφάνιση στο Μπρόντγουεϊ πλάι στον Τζιν Κέλι στο θεατρικό του Γουίλιαμ Σαρογιάν The Time of Your Life. Έπειτα από πολλές εμφανίσεις στο Μπρόντγουεϊ με σημαντικότερη εκείνη στο μιούζικαλ των Ρότζερς και Χάμερσταϊν Oklahoma! υπέγραψε συμβόλαιο με την 20th Century Fox. Ο πρώτος της κινηματογραφικός δραματικός ρόλος στην ταινία του Ηλία Καζάν Συμφωνία κυρίων (Gentelmen's Agreement, 1947), πλάι στον Γκρέγκορι Πεκ, της απέφερε το Όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου. Βρέθηκε ξανά υποψήφια για το Όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου για την ταινία Η δύναμη της καρδιάς (Come To The Stable, 1949) και η συμμετοχή της το 1950 στην ταινία Όλα για την Εύα (All About Eve) πλάι στην Μπέτι Ντέιβις της απέφερε την τρίτη και τελευταία υποψηφιότητα για όσκαρ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 οι εμφανίσεις της στη μεγάλη οθόνη ελαττώθηκαν, καθώς η ίδια προτιμούσε τη θεατρική σκηνή. Αξιοσημείωτη είναι η συμμετοχή της στις ταινίες: Ο εραστής με τις 100 ερωμένες (The Tender Trap), πλάι στον Φρανκ Σινάτρα και στο Υψηλή κοινωνία (High Society, 1956), πλάι στο Φρανκ Σινάτρα και την Γκρέις Κέλι. Συνέχισε να εργάζεται περισσότερο στο Μπρόντγουεϊ κατά τις δεκαετίες 1960, 1970 και19 80 και στα τέλη της δεκαετίας του 1980 εμφανίστηκε στη σειρά Φάλκον Κρεστ (Falcon Crest, 1981) και στη σαπουνόπερα Έρωτες, Έρωτες, Έρωτες (Loving, 1983). Ήταν παντρεμένη από το 2004 μέχρι και τον θάνατό της το 2012 με τον λυρικό τραγουδιστή Φρανκ Μπαζίλε, ενώ υπήρξε παντρεμένη επί σειρά 30 ετών, με τον τέταρτο σύζυγό της, τον ηθοποιό Γουέσλι Άντι. Παντρεύτηκε συνολικά 5 φορές κι απέκτησε δυο παιδιά.
Επιλεγμένη φιλμογραφία
200px|thumb|right| Η Σελέστ Χολμ βραβεύεται με Όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου για την ταινία του [[Ηλία Καζάν, Συμφωνία Κυρίων ''(Gentelmen's Agreement, 1947)]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Χιλίαρχος (Ρώμη)
Ο χιλίαρχος (λατινικα: tribunus militum, τριβούνος των στρατιωτών), ήταν αξιωματικός του Ρωμαϊκού στρατού, κάτω από το λεγάτο και πάνω από τον εκατόνταρχο. Νέοι άντρες της τάξης των Ιππέων συχνά υπηρετούσαν ως χιλίαρχοι, ως σκαλοπάτι στην πορεία τους για τη Σύγκλητο. Ο τίτλος του χιλίαρχου, tribunus militum, δεν θα πρέπει να συγχέεται με το αιρετό πολιτικό αξίωμα του τριβούνου του λαού (tribunus plebis, ισοδυναμεί περίπου με αυτό του δημάρχου), ούτε με αυτό του tribunus militum consulari potestate (τρίβουνος των στρατιωτών με εξουσίες υπάτου).
Πρώιμη περίοδος
Η λέξη tribunus προέρχεται από τη λέξη tribus, φυλή στα λατινικά. Στην πρώιμη ιστορία της Ρώμης, κάθε μία από τις τρεις φυλές (Ramnes, Luceres, και Tities) έστελναν έναν διοικητή κάθε φορά που συγκεντρωνόταν ο στρατός, καθώς δεν υπήρχε τακτικός στρατός. Οι τριβούνοι ήταν διοικητές της αρχικής μορφής της Ρωμαϊκής λεγεώνας των 3.000 ατόμων. Ως την εποχή του Έλληνα ιστορικού Πολύβιου (θάνατος 118 π.Χ.), οι χιλίαρχοι ήταν έξι, και διορίζονταν από τους υπάτους. Όμως, η διαδικασία με την οποία επιλέγονταν και τοποθετούνταν οι χιλίαρχοι είναι πολύπλοκη και διαφέρει ανά τις διάφορες χρονικές περιόδους.
Περίοδος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Κατά τη περίοδο της Δημοκρατίας, υπήρχαν έξι χιλίαρχοι σε κάθε λεγεώνα. Η εξουσία δινόταν σε δύο τη φορά, και η διοίκηση εναλλασσόταν μεταξύ των έξι. Οι χιλίαρχοι ήταν άντρες Συγκλητικού επιπέδου και διορίζονταν από τη Σύγκλητο. Για να αποκτήσει κανείς το βαθμό του χιλίαρχου το μόνο που χρειαζόταν ήταν να προέρχεται από την αριστοκρατία. Ως το 311 π.Χ. ο λαός απέκτησε το δικαίωμα να εκλέγει 16 χιλίαρχους, δηλαδή τέσσερεις από τους έξι τοποθετημένους χιλίαρχους στις τέσσερεις λεγεώνες που απάρτιζαν τον τακτικό Ρωμαϊκό στρατό. Πιο πριν η τοποθέτηση στις θέσεις αυτές ήταν στην ευχέρεια των υπάτων και των δικτατόρων.
Επιπλέον, στην πρώιμη περίοδο της Δημοκρατίας, ένας άλλου είδους στρατιωτικοί τριβούνοι επιλέγονταν στην θέση των ετήσιων εκλεγμένων υπάτων για να είναι αρχηγοί του Ρωμαϊκού Κράτους. Αυτοί είναι γνωστοί στα λατινικά ως tribuni militum consulari potestate, "στρατιωτικοί τριβούνοι με εξουσίες υπάτου". Εκείνη την περίοδο μόνο Πατρίκιοι μπορούσαν να επιλεγούν ως Ύπατοι, αλλά και Πατρίκιοι και Πληβείοι μπορούσαν να εκλεγούν ως τριβούνοι με εξουσίες υπάτου. Αντί δύο υπάτων, εκλέγονταν τέσσερεις με έξι στρατιωτικοί τριβούνοι κάθε χρόνο. Οι λόγοι για τα παραπάνω δεν είναι καθαροί, αν και ο Λίβιος θεωρούσε την απόφαση συνδεδεμένη με την διαμάχη των τάξεων που θεωρούσε ότι ήταν φαινόμενο της περιόδου, με του πατρικίους γενικά να στηρίζουν τους υπάτους, και τους πληβείους τους στρατιωτικούς τριβούνους. Τελικά ο θεσμός των στρατιωτικών τριβούνων έπεσε σε αχρηστία μετά το 366 π.Χ.
Μετά το 107 π.Χ.
Μετά τις αλλαγές του Γάιου Μάριου το 107 π.Χ. (που παγιώθηκαν παραπέρα από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο) οι οποίες δημιιούργησαν ένα επαγγελματικό στρατιωτικό σύστημα, τις λεγεώνες διοικούσαν οι λεγάτοι της λεγεώνας (legatus). Έξι χιλίαρχοι εξακολουθούσαν να διορίζονταν σε κάθε λεγεώνα, αλλά τα καθήκοντά τους είχαν αλλάξει, περισσότερο σε πολιτική θέση παρά στρατιωτικός βαθμός. Ο δεύτερος στη διοίκηση της λεγεώνας μετά το λεγάτο ήταν ο tribunus laticlavius ή «τριβούνος με φαρδιά ρίγα» (από την ανάλογη ρίγα που έφερε για ξεχωρίζει στο χιτώνα και την τήβεννό του), συνήθως ένας νέος άντρας της Συγκλητικής τάξης. Αυτή η θέση του δινόταν για να μαθαίνει και να παρατηρεί τις κινήσεις του λεγάτου. Συχνά διοικούσε τη λεγεώνα σε περίπτωση απουσίας του λεγάτου, και κάποιες λεγεώνες διοικούνταν μόνιμα από τον tribunus laticlavius, όπως αυτές που στάθμευαν στην Αίγυπτο, καθώς ένας Αυγούστιος νόμος όριζε ότι κανένα μέλος της Συγκλητικής Τάξης δεν μπορούσε να εισέλθει στην Αίγυπτο.
Σε αντίθεση με τον tribunus laticlavius, οι άλλοι πέντε τριβούνοι ήταν tribuni angusticlavii (ενικός tribunus angusticlavius, τριβούνος με στενή ρίγα). Αυτοί οι "στρατιωτικοί δόκιμοι" ήταν άντρες της τάξης των Ιππέων με στρατιωτική εμπειρία, αλλά δεν είχαν καμία εξουσία στη διοίκηση: μπορούσαν να αποτελούν μέλη στρατοδικείου, αλλά δεν είχαν καμία εξουσία στη μάχη. Οι περισσότεροι από αυτούς υπηρετούσαν τον λεγάτο, αλλά μερικοί τυχεροί (όπως ο Γνάιος Ιούλιος Αγκρίκολα) είχαν επιλεγεί στην υπηρεσία του έπαρχου. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, δεν έπαιρναν πάντα το διορισμό τους όσο θα έπρεπε, συγκρίνοντας τη θητεία του Αγκρίκολα με τους συναδέλφους του λέγοντας [Ο Αγκρίκολα δεν ], όπως πολλοί νέοι άντρες που μετατρέπουν την στρατιωτική υπηρεσία σε αχαλίνωτο ελεύθερο χρόνο, εκμεταλλεύτηκε για ευχαρίστηση ή νωθρότητα τον τίτλο του του τριβούνου, ή έκανε χρήση της απειρίας του για να ξοδεύει το χρόνο του σε απολαύσεις και απουσία από το καθήκον.
Υπό τον Αύγουστο οι πέντε τρίβουνοι από την τάξη των Ιππέων κάποιες φορές προάγονταν από το βαθμό του εκατόνταρχου, και μπορούσαν να προαχθούν στη διοίκηση του ιππικού των βοηθητικών μονάδων (auxilia) ή της Πραιτοριανής Φρουράς.
Πηγές
Κατηγορία:Βαθμοφόροι ρωμαϊκού στρατού Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι
Ιωάννης Α΄ Ιωσήφ του Λίχτενσταϊν
Ο Ιωάννης Α΄ Ιωσήφ (γερμ. Johann I Joseph, 26 Ιουνίου 1760 - 20 Απριλίου 1836) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν (1805-06, 1814-36). Το 1805-06 κυβέρνησε ως υποτελής της Αυστρίας και το 1806-14 ως επίτροπος.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Βαπτιστής Ιωσήφ Αδάμ Ιωάννης Νέπομουκ Αλοϋσιος Φραγκίσκος ντε Πάουλα γεννήθηκε στη Βιέννη το 1760. Ήταν ο δεύτερος επιζήσας γιος του Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄ του Λίχτενσταϊν και της Λεοπολδίνης, κόρης του Φραγκίσκου Φιλίππου του Στέρνμπεργκ.
Ως πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν, έκανε προνοητικές μεταρρυθμίσεις· ωστόσο είχε ένα στυλ απολυταρχικό. Το 1818 παραχώρησε Σύνταγμα, αλλά από τη φύση του ήταν περιορισμένο. Επέκτεινε τη γεωργία και τη δασοκομία· αναδιοργάνωσε ριζικά τη διοίκηση, λαμβάνοντας υπόψη αυτό που τότε εθεωρείτο σύγχρονο κράτος. Αποδείχθηκε πρωτοπόρος στην αρχιτεκτονική κήπου, με το να φυτεύσει τους κήπους Μπήντερμαγιερ και τοπία πάρκων κατά τον αγγλικό ρυθμό.
Ο Ιωάννης Α΄ χρίστηκε ιππότης του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία το 1806. Αργότερα το ίδιο έτος ο Ναπολέων Α΄ ενσωμάτωσε το Λίχτενσταϊν στη Συνομοσπονδία του Ρήνου και το κατέστησε κυρίαρχο κρατίδιο. Στο Συνέδριο της Βιέννης η αυτονομία του επικυρώθηκε. Το κρατίδιο έγινε μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας το 1815. Η ένταξή του επιβεβαίωσε την κυριαρχία του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1792 την Ιωσηφίνα, κυρία της αυτοκρατορικής Αυλής και κυρία του Τάγματος του Αστερόεντος Σταυρού, κόρη του Ιωακείμ Έγκον του Φύρστενμπεργκ-Βάιτρα, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Σουπρολίγκα ανδρών 2000-01
Η Σουπρολίγκα (FIBA SuproLeague) αποτέλεσε τη διοργάνωση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ομάδων καλαθοσφαίρισης της Ευρώπης, που διεξήγαγε η FIBA την περίοδο 2000-01. Μέχρι εκείνη την εποχή υπήρχε μία διοργάνωση, το Κύπελλο Πρωταθλητών Ευρώπης της FIBA, όμως, την περίοδο 2000-01 οι κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες χωρίστηκαν σε δύο διακριτές διοργανώσεις του ίδιου επιπέδου που διεξάγονταν παράλληλα, η «Σουπρολίγκα» της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA) και η «Ευρωλίγκα» μιας νεοϊδρυθείσας τότε εταιρείας (Euroleague Basketball) σε συνεργασία με την Ένωση Ευρωπαϊκών Επαγγελματικών Συνδέσμων Καλαθοσφαίρισης (ULEB).
Οι ομάδες διχάστηκαν
Η Ευρωλίγκα (ιστορικά γνωστή ως «Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης») ιδρύθηκε αρχικά από τη FIBA ​​και διεξαγόταν υπό τη σκέπη της από το 1958 μέχρι το καλοκαίρι του 2000, ολοκληρώνοντας την περίοδο 1999–2000. Τότε ήταν που δημιουργήθηκε η εταιρεία Euroleague Basketball.
Περιέργως, η FIBA ​​δεν είχε ποτέ ως εμπορικό σήμα το όνομα «Euroleague» οπότε η Euroleague Basketball το χρησιμοποίησε απλά χωρίς νομικό πρόβλημα, επειδή η FIBA ​​δεν μπορούσε να κινηθεί νομικά γι' αυτό, έτσι έπρεπε να βρει ένα νέο όνομα για τη διοργάνωση. Οπότε, η περίοδος 2000–2001 ξεκίνησε με 2 διακριτές κορυφαίες ευρωπαϊκές διοργανώσεις επαγγελματικών ομάδων καλαθοσφαίρισης, τη «Σουπρολίγκα» και τη νέα «Ευρωλίγκα».
Το ρήγμα στο κορυφαίο επίπεδο ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων καλαθοσφαίρισης, αρχικά δεν έδειξε σημάδια υποχώρησης. Κορυφαίοι σύλλογοι χωρίστηκαν μεταξύ των δύο πρωταθλημάτων, με τον Παναθηναϊκό, τη Μακάμπι, την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και την Εφές Πίλσεν να παραμένουν στη FIBA, ενώ ο Ολυμπιακός, η Κίντερ Μπολόνια, η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπαρτσελόνα, η Ταού Κεράμικα και η Μπενετόν Τρεβίζο εντάχθηκαν στη Euroleague Basketball.
Δύο ηπειρωτικές πρωταθλήτριες
Το Μάιο του 2001, η Ευρώπη είχε δύο ηπειρωτικές πρωταθλήτριες, τη Μακάμπι της Σουπρολίγκα (FIBA) και την Κίντερ Μπολόνια της Ευρωλίγκας (Euroleague Basketball / ULEB). Οι ηγέτες των δύο οργανισμών συνειδητοποίησαν την ανάγκη να καταλήξουν σε μία ενιαία διοργάνωση. Κατά τη διαπραγμάτευση που ακολούθησε, η Euroleague Basketball ήταν σε πλεονεκτική θέση έναντι της FIBA, η οποία και συμφώνησε τελικά με τους όρους της. Ως αποτέλεσμα, η Ευρωλίγκα ενσωματώθηκε πλήρως υπό τη σκέπη της Euroleague Basketball, ενώ οι ομάδες που συμμετείχαν στη Σουπρολίγκα, εντάχθηκαν στη νέα Ευρωλίγκα. Σήμερα είναι αποδεκτό το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο υπήρξαν δύο πρωταθλήτριες ομάδες καλαθοσφαίρισης στην Ευρώπη.
Ο σχηματισμός της νέας Ευρωλίγκας
Ένα χρόνο αργότερα, η Euroleague Basketball και η FIBA αποφάσισαν ότι η Ευρωλίγκα θα είναι η κύρια ηπειρωτική διοργάνωση, στην οποία θα μετέχουν οι κορυφαίοι επαγγελματικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης της Ευρώπης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2000-01 Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων
Γαλάκτωμα
Το γαλάκτωμα είναι μίγμα δύο ή περισσότερων υγρών τα οποία συνήθως δεν θα αναμιγνύονταν εξαιτίας του διαχωρισμού φάσεων των υγρών. Τα γαλακτώματα είναι μέρος μιας γενικότερης τάξης του συστήματος των δύο φάσεων της ύλης που καλείται κολλοειδές. Αν και ο όρος κολλοειδές και γαλάκτωμα μερικές φορές χρησιμοποιούνται εναλλάξ, ο όρος γαλάκτωμα θα πρέπει να χρησιμοποιείται όταν και οι δύο φάσεις, η συνεχής και η διεσπαρμένη, είναι υγρά. Σε ένα γαλάκτωμα, το ένα υγρό (η διεσπαρμένη φάση) διασπείρεται μέσα σε ένα άλλο (συνεχής φάση). Παραδείγματα γαλακτωμάτων περιλαμβάνουν τις βινεγκρέτ, το ομογενοποιημένο γάλα και κάποια υγρά που χρησιμοποιούνται στην μεταλλουργία.
Δύο υγρά μπορούν να δημιουργήσουν διαφορετικούς τύπους γαλακτώματος. Για παράδειγμα, το νερό και το λάδι μπορούν να δημιουργήσουν ένα γαλάκτωμα λαδιού σε νερού, όπου το λάδι είναι η διεσπαρμένη φάση και το νερό είναι η συνεχής φάση, ή ένα γαλάκτωμα νερού σε λάδι, όπου το λάδι είναι η συνεχής φάση και το νερό η διεσπαρμένη. Επίσης είναι πιθανά πολλαπλά γαλακτώματα, όπως ένα γαλάκτωμα νερό σε λάδι σε νερό ή λάδι σε νερό σε λάδι.
Ο όρος γαλάκτωμα χρησιμοποιείται για να αναφερθεί επίσης στη φωτοευαίσθητη πλευρά του φωτογραφικού φιλμ. Τέτοια φωτογραφικά γαλακτώματα περιλαμβάνουν κολλοειδή αλίδια αργύρου τα οποία διασπείρονται σε ζελατίνη. Τα πυρηνικά γαλακτώματα είναι παρόμοια με τα φωτογραφικά γαλακτώματα, με τη διαφορά ότι χρησιμοποιούνται στη σωματιδιακή φυσική για την ανίχνευση σωματιδίων υψηλών ενεργειών.
Δείτε επίσης
κατηγορία:Κολλοειδή
Ρωσοβυζαντινή Συνθήκη (907)
Η Α΄ Ρωσο-Βυζαντινή Συνθήκη, σύμφωνα με το Πρώτο Χρονικό, συνομολογήθηκε το 907, ως αποτέλεσμα της επιδρομής του Όλεγκ εναντίον της Κωνσταντινούπολης (βλέπε Ρωσο-Βυζαντινός Πόλεμος του 907 για λεπτομέρειες). Οι μελετητές γενικά θεωρούν το έγγραφο που υπογράφτηκε, ως προκαταρτικό για τη Β΄ Ρωσο-Βυζαντινή Συνθήκη του 911.
Το κείμενο της συνθήκης, όπως διασώθηκε μέσα στο χρονικό του Κιέβου, ξεκινά με έναν κατάλογο από υπογράφοντες εκ μέρους των Ρως: Κάρλυ, Φάρλαφ, Βερεμούντ, Ρούλαβ, Στέμιρ. Ο ιστορικός Αλεκσέι Σακμάτοφ σχολιάζει ότι ο κατάλογος των πόλεων είναι αυθαίρετος και πως μερικές από αυτές μάλλον παρεμβλήθηκαν από μετέπειτα αντιγραφείς.
Πιο σίγουρα, η συνθήκη ρυθμίζει το καθεστώς της αποικίας των Βαράγκων εμπόρων στην Κωνσταντινούπολη. Το κείμενο μαρτυρεί πως εγκαταστάθηκαν στη συνοικία του Αγ. Μάμα. Οι Βάραγγοι έπρεπε να εισέρχονται στην Κωνσταντινούπολη από μία συγκεκριμένη πύλη, χωρίς όπλα, συνοδευόμενοι από έναν αυτοκρατορικό φρουρό, όχι πιο πολύ από 50 άτομα τη φορά. Με την άφιξή τους εγγραφόταν από τις αυτοκρατορικές αρχές, με σκοπό να εφοδιαστούν με φαγητό και μηνιαία τροφοδοσία για μισό έτος το πολύ.
Στις καταληκτικές γραμμές της συνθήκης, αναφέρεται ότι οι Ρωμαίοι ασπάστηκαν έναν σταυρό, ενώ οι Βάραγγοι ορκίστηκαν στα όπλα τους επικαλούμενοι αυτό που το Πρώτο Χρονικό καλεί Περούν και Βέλες.
Πηγές
Κατηγορία:Συνθήκες του 10ου αιώνα Κατηγορία:Συνθήκες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της Ρωσίας
Λιεράν-Καμπριέρ
Το Λιεράν-Καμπριέρ (γαλλικά: Lieuran-Cabrières, οξιτανικά: Liuran de Cabrièiras) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Χοβτούν
Το Χοβτούν (αρμενικά: Հովտուն, παλαιότερα γνωστό ως Αλακιλισά, ενώ, στη συνέχεια, ως Μπαϊτάρ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 190 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Ρηνανία-Παλατινάτο
Η Ρηνανία-Παλατινάτο (γερμ. Rheinland-Pfalz, δηλ. Παλατινάτο της Χώρας του Ρήνου) είναι κρατίδιο της Γερμανίας. Συνορεύει με τα κρατίδια της Έσσης, της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, της Βάδης-Βυρτεμβέργης και του Σάαρλαντ. Έχει συνολικό πληθυσμό 4.060.280 κατοίκους (Οκτώβριος 2004) και ως πρωτεύουσα την πόλη Μάιντς. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη είναι το Λούντβιχσχαφεν.
Παλαιά Κούτελη Αχαΐας
Η Παλαιά Κούτελη είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας που αποτελεί σήμερα τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Κούτελης της Δημοτικής Ενότητας Καλαβρύτων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 963 μέτρων νοτιοδυτικά των Καλαβρύτων και σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από αυτά. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 10 κάτοικοι.
Ιστορία
Η νυν Παλαιά Κούτελη αποτελούσε το αρχικό χωριό, προτού εγκαταληφθεί από τους περισσότερους κατοίκους της με τη δημιουργία σε χαμηλότερο υψόμετρο του νέου χωριού της Κούτελης τη δεκαετία του '70.
Παρότι θεωρητικά είχε εγκαταληφθεί και οι κάτοικοί της είχαν μετεγκατασταθεί στο νέο χωριό σύμφωνα με σχετική απόφαση του τότε κοινοτικού συμβουλίου, όπως φαίνεται και στο ΦΑΟ ΕΣΥΕ (1981), στην πράξη όμως ποτέ δεν εγκαταλήφθηκε ολοκληρωτικά. Στην απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει 10 κατοίκους. Έτσι αναγνωρίστηκε διοικητικά εκ νέου ως οικισμός με το όνομα Παλαιά Κούτελη σε αντιδιαστολή με τη Νέα Κούτελη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Ρηνανία-Παλατινάτο
Ιστορία
Βάσει των αποφάσεων της Διάσκεψης του Πότσνταμ η έκταση του κατοπινού κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτου πέρασε στις 15 Ιουλίου 1945 από την αμερικανική στην γαλλική σφαίρα επιρροής. Το κρατίδιο ιδρύθηκε με διάταγμα της Γαλλικής κατοχικής δύναμης στις 30 Αυγούστου 1946. Οι ιστορικά και οικονομικά μέχρι τότε ενωμένες περιοχές της πρωσικής Ρηνανίας χωρίστηκαν, έτσι, σε διαφορετικά κρατίδια (π.χ. Κόμπλεντς – Βόννη). Επίσης, δεν επιτράπηκε η ένωση του νέου κρατιδίου με την, επίσης υπό γαλλική διοίκηση, περιοχή του Σάαρλαντ.
Εκλογές 2011
Στις βουλευτικές εκλογές του 2011 κέρδισαν οι Πράσινοι. Ο ηγέτης των Φιλελευθέρων, Ράινερ Μπρίντερλε ανακοίνωσε την παραίτησή του.
Στις 16 Ιανουαρίου 2013 εξελέγη νέα πρωθυπουργός (στη θέση του αποχωρήσαντος Κουρτ Μπεκ) η σοσιαλδημοκράτισσα Μαλού Ντράιερ.
Πρωθυπουργοί της Ρηνανίας-Παλατινάτου
Από το 1947 στο αξίωμα του πρωθυπουργού στο κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου έχουν υπηρετήσει οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Γαδ
Με το όνομα Γαδ αναφέρονται τρία διαφορετικά πρόσωπα στην Παλαιά Διαθήκη:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Κυδωνιές Μαγνησίας
Οι Κυδωνιές είναι μικρό χωριό της Θεσσαλίας στο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, το οποίο βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χερσονήσου. Απέχει περίπου 51 χλμ. ΝΑ. από τον Βόλο και περίπου 11 χλμ. Ν. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένες νοτιοανατολικά από τη Μηλίνα προς τα παράλια του Παγασητικού κόλπου σε υψόμετρο 111 μέτρα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός από το 1928 μέχρι το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Λαύκου και ξανά πάλι από το 1991 μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Μηλίνα, τη Μαύρη Πέτρα και τις Πηγές αποτελούν την κοινότητα Μηλίνης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σηπιάδος του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 5 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Ημικυτταρίνες
Οι ημικυτταρίνες είναι δομικά συστατικά του ξύλου. Από χημικής άποψης, είναι υδατάνθρακες, πολυμερή με χαμηλό βαθμό πολυμερισμού.