cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκλογική περιφέρεια Αττικής
Ευρωεκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1981 και μετά στην περιφέρεια Αττικής. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.
Πίτερ φαν Μπρέντελ
Ο Πίτερ φαν Μπρέντελ (φλαμανδικά: Pieter van Bredael ή Peeter van Bredael, 1629 –1719) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος ειδικευόταν σε απεικόνιση σκηνών αγοράς και πανηγύρεων σε χωριά χωροθετημένων σε ιταλικού ύφους τοπία ή σε σύγχρονα, συνήθως αστικά, περιβάλλοντα.
Βιογραφία
Επιστρέφοντας στην Αμβέρσα το 1648 νυμφεύτηκε την Άννα Μαρία Φέλντενερ, θυγατέρα του επιφανούς γλύπτη Γενάιν Φέλντενερ. Το ζεύγος απέκτησε οκτώ τέκνα, από τα οποία τρία, οι Γιαν Πίτερ Μπρέντελ ο πρεσβύτερος, Αλεξάντερ φαν Μπρέντελ και Γιόρις φαν Μπρέντελ έγιναν ζωγράφοι. Ορισμένα από τα εγγόνια του, όπως οι Γιόζεφ φαν Μπρέντελ, Γιαν Πίτερ φαν Μπρέντελ ο νεότερος και Γιαν Φρανς φαν Μπρέντελ έγιναν επίσης ζωγράφοι.
Ο φαν Μπρέντελ πιθανότατα δεν ξεκίνησε να ζωγραφίζει για λογαριασμό του ως το 1651, το έτος που έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά. Έγινε, επίσης, μέλος σε μια schutterij, τοπική πολιτοφυλακή και έφθασε ως τον βαθμό του λοχαγού.
Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται, εκτός από τους τρεις γιους του, Γιαν Πίτερ, Γιόρις και Αλεξάντερ, οι Χέντρικ Φρανς φαν Λιντ και Φερντινάντους Χόφμανς.
Απεβίωσε στην Αμβέρσα και τάφηκε στις 9 Μαρτίου 1719.
Έργο
Ο Πίτερ φαν Μπρέντελ είναι κατά κύριο λογο γνωστός για τις σκηνές με αγορές βοοειδών τοποθετημένων ανάμεσα σε τοπία ή κτίσματα, συχνά ερειπίων της αρχαιότητας, τοπία βοσκοτόπων και, λιγότερο συχνά, σκηνές μαχών. Απεικόνισε, επίσης, ρωπογραφίες με σκηνές παηγύρεις σε χωριά και πομπές, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγεται και μια σκηνή από την commedia del’arte. Οι πολύ ευφάνταστες σκηνές αγοράς που δημιούργησε καταφέρνουν να απεικονίσουν πολλούς τομείς της καθημερινότητας της πόλης. Ο φαν Μπρέντελ συχνά επηρεάστηκε από ιταλικές αρχιτεκτονικές φόρμες.
Εργάστηκε και ως αντιγραφέας και είναι γνωστό ότι αντέγραψε σκηνές μάχης του Ολλανδού καλλιτέχνη Φίλιπς Βάουβερμαν. Ένα σχέδιο μάχης ιππέων που εκτίθεται στο Mauritshuis αποδίδεται στον φαν Μπρέντελ ως αντίγραφο του Βάουβερμαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ' εθνικής κατηγορίας ανδρών 2000-2001
Γ' Ανδρών 2000-2001
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 22 Οκτωβρίου 2000 έως τις 28 Ιανουαρίου 2001. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 4 Φεβρουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 20 Μαΐου 2001.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 1ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 2ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 1ου Ομίλου Νότου 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 2ου Ομίλου Νότου 20px|Γ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γ εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2000 2001 Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2000 2001
Μαουρίτσιο Γκαλμπάιο
Ο Μαουρίτσιο Γκαλμπάιο (Λατινικά : Mauricius Galba, πέθανε το 797) ήταν ο 7ος παραδοσιακά και 5ος ιστορικά Δόγης της Βενετίας (764 - 797). Η Βενετία αποτελούσε επίσημα τότε τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Δόγης της Βενετίας
Ο Μαουρίτσιο ήταν ο πρώτος Δόγης της Βενετίας που βασίλευσε 23 χρόνια και έβαλε την πόλη στον δρόμο της προόδου και της ανεξαρτησίας. Ανέβηκε στην εξουσία την εποχή που εκλεγόντουσαν ετήσια στην Βενετία δυο "Βηματοδότες" για να ελέγξουν την εξουσία του δόγη. Ο προκάτοχος του Ντομένικο Μονεγκάριο ήταν Λομβαρδικής καταγωγής αλλά ο Μαουρίτσιο ένας πλούσιος άντρας με καταγωγή από την Βυζαντινή Ηράκλεια συγκρούστηκε τόσο με τους Δημοκρατικούς που διεκδικούσαν ανεξαρτησία από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία όσο και με τους φίλο-Λομβαρδούς και τους φίλο-Φράγκους. Ο αυτοκράτωρ Λέων Δ΄ του έδωσε τους τίτλους του "Στρατιωτικού Μαγίστρου" και του "Υπάτου".
Προσπάθειες για κληρονομική μοναρχία
Ο βασιλιάς των Λομβαρδών Δεζιδέριος συμμάχησε με τον βασιλιά των Φράγκων Καρλομάγνο, τον πάπα και τον φιλο-Λομβαρδικό πληθυσμό της Βενετίας, λεηλάτησε την Ίστρια και αιχμαλώτισε τον γιο του δόγη Τζοβάνι Γκαλμπάιο. Ο Μαουρίτσιο μέσω του πάπα ζήτησε από τον Καρλομάγνο την απελευθέρωση του γιου του κάτι που έγινε. Ο Μαουρίτσιο Γκαλμπάιο ήταν ο πρώτος δόγης που επιχείρησε να τοποθετήσει κληρονομική μοναρχία ορίζοντας τον γιο του συμβασιλιά (778), πήρε την άδεια από τον επικυρίαρχο του Βυζαντινό αυτοκράτορα.
Τα τελευταία 11 χρόνια της βασιλείας του οι Βενετοί επεκτάθηκαν συνεχώς στην νήσο Ριάλτο, στο μικρό νησί Ολίβολο αφιέρωσε τις εκκλησίες των Αγίων Σεργίου και Βάκχου και του Αγίου Πέτρου που έγινε αργότερα ο Καθεδρικός ναός της Βενετίας. Το στίγμα της βασιλείας του ήταν η εκδίωξη των Βενετών εμπόρων από την Πεντάπολη για εμπόριο σκλάβων και ευνούχων. Διάδοχος του ήταν ο γιος του Γκαλμπάιο, το επώνυμο της οικογένειας δείχνει καταγωγή από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Γάλβα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Βενετίας
Γουλιέλμος του Γύλιχ
Ο Γουλιέλμος ο Νεότερος, γερμ.: Wilhelm von Jülich The Younger, ολλανδ.: Willem van Gulik de Jongere (απεβ. 18 Αυγούστου 1304) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν ένας από τους Φλαμανδούς ευγενείς που, μαζί με τον Πίετερ ντε Κόνινκ αντιτάχθηκαν στις πολιτικές προσάρτησης του Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας.
Ήταν επίσης αρχιεπίσκοπος στο πριγκιπάτο-επισκοπή της Λιέγης.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουλιέλμου του Πρεσβύτερου (γιου τού Γουλιέλμου Δ΄ κόμη του Γύλιχ) και της Μαρίας, κόρης του Γκυ των Νταμπιέρ κόμη της Φλάνδρας.
Η σύνδεσή του με τον κόμη της Φλάνδρας και η επιθυμία του να εκδικηθεί τη φυλάκιση των θείων του Ροβέρτου του Μπετύν και του Γουλιέλμου του Ντετερμόντ από τον Γάλλο βασιλιά, πιθανώς εξηγεί την υποστήριξή του στη Φλαμανδική αντίσταση. Ένα επιπλέον κίνητρο γι' αυτή την υποστήριξη, θα μπορούσε να ήταν η δολοφονία του θείου του Βάλραμ κόμη του Γύλιχ από τους Γάλλους μετά τη μάχη του Μπυλσκάμπ το 1297. Η Φλαμανδική αντίσταση οδήγησε στην απροσδόκητη νίκη επί των Γάλλων κατά τη διάρκεια της μάχης των Χρυσών Σπιρουνιών το 1302. Ο Γουλιέλμος κέρδισε άλλη μία νίκη εναντίον των Γάλλων στη Μάχη των Αρκ (1303).
Ωστόσο το 1304 ο Γάλλος βασιλιάς επέστρεψε με στρατό, και νίκησε τους Φλαμανδούς κατά τη διάρκεια της μάχης του Μονς-αν-Πεβέλ. Ο Γουλιέλμος απεβίωσε κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Γύλιχ
Φώτιος Πιτούλης
Ο '''Φώτιος Θ. Πιτούλης''' (1911 ή 1913 - 2 Αυγούστου 2002 ) ήταν Έλληνας πολιτικός. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του εξελέγη βουλευτής με διάφορα κόμματα και διετέλεσε υφυπουργός Οικονομικών (δις) και Συντονισμού.
Πολιτική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1913 στην Ηγουμενίτσα και ήταν γόνος της ισχυρής βλαχόφωνης οικογένειας Πιτούλη. Πήρε μέρος στις εκλογές του 1946 ως υποψήφιος βουλευτής Ιωαννίνων με τον συνδυασμό της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα) και έλαβε 1.063 ψήφους. Εξελέγη βουλευτής το 1951 από τη β΄ κατανομή και το 1952 στη Θεσπρωτία με τον Ελληνικό Συναγερμό, το 1956 με την ΕΡΕ, το 1958 και το 1961 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1963 με την Ένωση Κέντρου. Στις εκλογές του 1964 επανεξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου. Το 1965 ήταν ανάμεσα στους 48 «αποστάτες» και μάλιστα έλαβε μέρος στην κυβέρνηση Νόβα του 1965 ως υφυπουργός Οικονομικών από τις 16 Ιουλίου ως τις 20 Αυγούστου 1965.
Στις εκλογές του 1977 εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, συγκεντρώνοντας 4.562 σταυρούς προτίμησης. Ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ και στις εκλογές του 1981, αλλά δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσε 2.638 σταυρούς.
Απεβίωσε τον Αύγουστο του 2002 και κηδεύτηκε στις 3 Αυγούστου από τον ιερό ναό Ευαγγελιστρίας της Ηγουμενίτσας. Κατέλιπε παιδιά και εγγόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσπρωτίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συντονισμού Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Λόμπι των ορυκτών καυσίμων
Επιρροή
Το λόμπι για την ενέργεια έχει ιστορικό σύγκρουσης με διεθνή συμφέροντα και τη δημοκρατική παγκόσμια διακυβέρνηση. Σύμφωνα με το Διεθνή Οργανισμό Βιώσιμης Ενέργειας για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και την ενεργειακή απόδοση η δεύτερη Παγκόσμια Διάσκεψη για το Κλίμα "σαμποταρίστηκε από τις ΗΠΑ και τα λόμπι πετρελαίου" ενώ ο διεθνής αυτός οργανισμός προχώρησε στη δημιουργία ενός Παγκόσμιου Χάρτη Ενέργειας "ο οποίος προστατεύει τη ζωή, την υγεία, το κλίμα και τη βιόσφαιρα από τις εκπομπές." Σύμφωνα με την οργάνωση, αυτές οι ίδιες "αντιδραστικές ομάδες από το λόμπι της ενέργειας προσπάθησαν να μποϊκοτάρουν αυτόν τον χάρτη με τη βοήθεια των πετρελαιοπαραγωγών και ανθρακοπαραγωγών χωρών, καταφέρνοντας να εξαιρέσει την ενεργειακή μετάβαση από τη Διάσκεψη του Ρίο για το περιβάλλον και την ανάπτυξη (Σύνοδος Κορυφής Της Γης) το 1992, συνεχίζοντας αυτό το παιχνίδι σε όλες τις διασκέψεις για το κλίμα στο Βερολίνο, το Κιότο, τη Χάγη και το Μαρακές, όπου οι ΗΠΑ μποϊκόταραν το πρωτόκολλοτου Κυότο και εξακολουθούν να αγνοούν τον χάρτη." Εκτιμάται ότι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010 οι πέντε μεγαλύτερες εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου, καθώς και οι βιομηχανικοί όμιλοί τους, δαπάνησαν τουλάχιστον 251 εκατομμύρια ευρώ πιέζοντας την Ευρωπαϊκή Ένωση σχετικά με τις πολιτικές της για το κλίμα. Η άσκηση πίεσης είχε επίσης επιρροή στον Καναδά και την Αυστραλία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010.
Κατά τη διάρκεια της 14ης συνόδου της Επιτροπής του ΟΗΕ για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, σύμφωνα με το Δελτίο του Διεθνούς Ινστιτούτου Βιώσιμης Ανάπτυξης, "Ένας υπουργός λέγεται ότι αμφισβήτησε το λόμπι του βορρά για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με τις λέξεις: γιατί να μην "φωτίσετε" τις σκοτεινές ζώνες του κόσμου "σβήνοντας μερικά από τα κεριά" στις δικές σας;"
Περιβαλλοντικές επιπτώσεις των εκπροσωπούμενων εταιρειών
Πολλά από τα πιο σημαντικά μέλη του ενεργειακού λόμπι είναι μεταξύ των κορυφαίων ρυπαντών στις Ηνωμένες Πολιτείες, με πρώτες τις Conoco, Exxon και General Electric στην πρώτη εξάδα. Σύμφωνα με το Εγχείρημα Περιβαλλοντικής Ακεραιότητας, μια μη κομματική, μη κερδοσκοπική οργάνωση που ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2002 από πρώην δικηγόρους στον Οργανισμό Προστασίας Του Περιβάλλοντος, "Εταιρείες όπως οι ExxonMobil και Sunoco καταγράφουν ιστορικά υψηλά στα κέρδη τους ενώ αυξάνουν τις εκπομπές ή τις καρκινογόνες χημικές ουσίες από τα διυλιστήρια τους.” Το ενεργειακό λόμπι έχει επικριθεί από τους περιβαλλοντολόγους για τη χρήση της επιρροής του για να προσπαθήσει να μπλοκάρει ή να αραιώσει τη νομοθεσία σχετικά με την παγκόσμια κλιματική αλλαγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορυκτά καύσιμα Κατηγορία:Πετρελαϊκή πολιτική
STS-115
Η πτήση STS-115 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Πραγματοποιήθηκε με το διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς στις 9 Σεπτεμβρίου 2006 από το συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-39Β του ακρωτηρίου Κένεντυ.
Ήταν η πρώτη αποστολή στο πρόγραμμα ανέγερσης του ISS μετά από την απώλεια του Κολούμπια, και μετά από τις δύο επιτυχείς πτήσεις ανασυγκροτήσεως, την STS-114 και την STS-121. Η αποστολή φέρει επίσης τον κωδικό ISS-12A, αφού μετέφερε και παρέδωσε την δεύτερη γέφυρα εγκατάστασης (αγγλ. Integrated Truss Structure, ITS P3/P4), τις δύο συγκροτήσεις συλλεκτών ηλιακής ενέργειας 2A και 4A, καθώς και μπαταρίες ηλεκτρικού ρεύματος. Οι αστροναύτες διέπραξαν συνολικά τρεις περιπάτους στο διάστημα, κατά τη διάρκεια των οποίων το πλήρωμα συνέδεσε τα συστήματα στην γέφυρα εγκατάστασης, τα προετοίμασε για επέκταση, και έκαναν διάφορες άλλες εργασίες συντήρησης του διαστημικού σταθμού.
Η πτήση STS-115 αρχικά είχε προγραμματιστεί να εκτοξευτεί τον Απρίλιο του 2003. Εντούτοις, εξαιτίας του τραγικού δυστυχήματος του Κολούμπια τον Φεβρουάριο του 2003 αναβλήθηκε αρχικά για τις 27 Αυγούστου 2006, αλλά αναβλήθηκε και πάλι για διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένης της τροπικής θύελλας Ernesto και της ισχυρότατης καταιγίδας αστραπών που μέχρι τότε έπληξε διαστημική βάση πυραύλων.
Πλήρωμα
Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση είχε επιλεχθεί το 2002 και περίμενε όσο κανένα άλλο πλήρωμα για την εκκίνηση της αποστολής του: * Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας STS-117), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2006
Πομεράνιος πολιτισμός
thumb|right|Τεφροδόχος κάλπη Με τον όρο Πομεράνιος πολιτισμός εννοούμε έναν πολιτισμό που αναπτύχθηκε κατά την Εποχή του Σιδήρου στην Πολωνία. Προήλθε από την Κασούβια ομάδα του Λουσάτιου πολιτισμού (Lusatian culture) και είχε ως κέντρο του την περιοχή ανάμεσα στο κάτω Βίστουλα και τη δυτική ακτή του κόλπου του Γκντανσκ Ανατολικά και τους ποταμούς Στούπια, (Słupia) και Μπρντα (Brda) Δυτικά.
Φυλετικός προσδιορισμός διαστρωμάτωση και ταφικά έθιμα
Οι Πομεράνιες φυλές, επηρεασμένες από τον Βόρειο Σκανδιναβικό πολιτισμό, όσον αφορά τουλάχιστον στη μεταλλοτεχνία, σχημάτισαν μια διακριτή ομάδα που ονομάστηκε Κασούβια ομάδα του Λουσάτιου Πολιτισμού. Αυτή διακριτή ομάδα γέννησε τον ανατολικό Πομεράνιο ή πομερανικό πολιτισμό κατά την περίοδο έναρξης της εποχής του Σιδήρου στην ευρύτερη περιοχή (650 π.Χ. - 1250 μ.Χ.).
Ο λαός αυτού του πολιτισμού έκαιγε τους νεκρούς του μαζί με τα καθημερινά τους αντικείμενα και έβαζε τα οστά σε τεφροδόχους κάλπες. Ο λαιμός της κάλπης (τυπολογικά της υδρίας) διακοσμείτο συχνά με εικόνες ανθρώπινων προσώπων, σχέδια ζώων κ.λπ. Στις τεφροδόχους με οστά γυναικών αποδίδονταν συχνά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τέτοια όπως το σκουλαρίκια ή τα περιδέραιά της καμωμένα από γυαλί ή ήλεκτρο. Οι τεφροδόχοι κάλπες (υδρίες) τοποθετούνταν σε οικογενειακούς κιβωτιόσχημους τάφους κατασκευασμένους από μεγάλες πλάκες ασβεστόλιθου. Οι φυλές αυτού του πολιτισμού ήταν πατριαρχικά οργανωμένες και κάθε φυλή συνιστούσε διακριτή μονάδα.
thumb|240px|left|σε χρώμα λαδί = Πομεράνιος πολιτισμός
Εκτός από τις τεφροδόχους με τα πρόσωπα, είναι πολύ χαρακτηριστικές επίσης και οι τεφροδόχοι με τη μορφή κατοικίας, οι οποίες φυλάσσονταν συχνά σε λίθινες κίστες. Τα πρόσωπα έχουν πιλόμορφα φρύδια, και ορειχάλκινα σκουλαρίκια μικρογραφίες. Οι απεικονίσεις είναι ενίοτε πολύ νατουραλιστικές και διαφέρουν πάντα από υδρία σε υδρία. Εγχάρακτα σχέδια απεικονίζουν σκηνές κυνηγίου, αρματοδρομίες ή ιππείς. Στην Σκλάνα Χούτα (Szklana Huta) υπάρχει ένα αρχαίο νεκροταφείο, που ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στη δεκαετία '70. Εκατοντάδες κιβωτιόσχημοι τάφοι αποκαλύφθηκαν με τεφροδόχους-πρόσωπα. Το κάλυμμά τους είχε το σχήμα καλύμματος κεφαλής. Οι τεφροδόχοι εκτίθενται πλέον στο αρχαιολογικό μουσείο του Γκντανσκ.
Οικονομία και διασπορά
Η οικονομία ήταν παρόμοια με εκείνη του Λουσάτιου πολιτισμού. Καλλιεργούσαν κριθάρι, σιτάρι, σίκαλη (για πρώτη φορά στην ευρύτερη περιοχή), κεχρί και μπιζέλια, γνώριζαν την κτηνοτροφία, κυνηγούσαν και έφτιαχναν όμορφα, λεπτοδουλεμένα ορειχάλκινα αντικείμενα.
Στην ύστερη εποχή του Σιδήρου ο Πομεράνιος πολιτισμός διαδόθηκε δυτικά, στις περιοχές του πρότερου Λουσάτιου πολιτισμού, στις οποίες είχε αναπτύχθεί ο πολιτισμός Βίσοκο (Wysoko-culture) και ο πολιτισμός Μίλογκραντ (Milograd culture). Στην Μασοβία και την Πολωνία η ανάμειξη οδήγησε στην ανάπτυξη μιας διακριτής πολιτισμικής ομάδας με κωδωνόσχημους τάφους (Glockengräbergruppe).
Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Πολωνίας Κατηγορία:Προϊστορική Πολωνία
Αρκαδοκυπριακή διάλεκτος
thumb|250px|Χάρτης των αρχαίων ελληνικών διαλέκτων κατά την κλασική περίοδο. Με θαλασσί σημειώνεται η Αρκαδοκυπριακή
Η Αρκαδοκυπριακή διάλεκτος, αποκαλούμενη και νότια Αχαϊκή, είναι μία από τις διαλέκτους της αρχαίας ελληνικής, η οποία ομιλούταν στην κεντρική Πελοπόννησο και στην Κύπρο. Οι ομοιότητές της με τη Μυκηναϊκή ελληνική, όπως την ξέρουμε από τις πινακίδες της Γραμμικής Β, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι είναι απόγονός της. Η πρώιμη μορφή της, η Πρωτοαρκαδοκυπριακή, ήταν μάλλον η γλώσσα που ομιλούνταν από τους Αχαιούς στην Πελοπόννησο πριν την έλευση των Δωριέων, γι' αυτό και η Αρκαδοκυπριακή ονομάζεται και νότια Αχαϊκή. Η Πρωτοαρκαδοκυπριακή τοποθετείται περί το 1200 π.Χ. (υποθετικά) και εικάζεται ότι ήταν μια μορφή της μυκηναϊκής. Η εκδοχή αυτή στηρίζεται στην (καθ' όλα ρεαλιστική) υπόθεση, ότι η γλώσσα της Γραμμικής Β ήταν μια "τεχνητή" ή επίσημη γλώσσα των ανακτόρων, η οποία διέφερε από τη γλώσσα που μιλούσε ο λαός στις διάφορες περιοχές, όπου έχουν βρεθεί πινακίδες με Γραμμική Β.
Οι ομοιότητες Κυπριακής και Αρκαδικής διαλέκτου (ισόγλωσσα) μαρτυρούν ότι οι Αχαιοί είχαν αποικήσει και την Κύπρο. Στοιχεία για την αποίκηση αυτήν μας δίνει και ο Παυσανίας (Ελλάδος περιήγησις VIII 2), ο οποίος αναφέρει ότι μετά την καταστροφή της Τροίας οι Αρκάδες έπλευσαν στην Κύπρο και ίδρυσαν την Πάφο.
Φωκίων Ζαΐμης
Ο Φωκίων Ζαΐμης (1899-1967) ήταν Έλληνας πολιτικός, γόνος της ιστορικής οικογένειας των Ζαΐμηδων.
Αρκαδοκυπριακή διάλεκτος
Η αποίκηση πρέπει να συνέβη πριν το 1100 π.Χ.. Με την έλευση των Δωριέων στην Πελοπόννησο ένα τμήμα του πληθυσμού μετοίκησε στην Κύπρο και οι υπόλοιποι κατέφυγαν στα βουνά της Αρκαδίας. Στη συνέχεια λόγω της κατάρρευσης του Μυκηναϊκού κόσμου επικοινωνία δεν υπήρχε και η Κυπριακή διαφοροποιήθηκε από την Αρκαδική. Η Κυπριακή γραφόταν ως και τον 3ο αι. π.Χ. με το Κυπριακό συλλαβάριο, μια συλλαβική γραφή όμοια με τη Γραμμική Β. Οι δύο διάλεκτοι, που συγκροτούν την Αρκαδοκυπριακή (ή νότια Αχαϊκή) μάς είναι γνωστές μόνο από επιγραφές.
Φωκίων Ζαΐμης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1899 και ήταν γιος του Ασημάκη Ζαΐμη και της Λουκίας Νέγρη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από σπουδαία οικογένεια των Καλαβρύτων και ήταν εγγονός του Θρασύβουλου Ζαΐμη ενώ από την πλευρά της μητέρας του από τις οικογένειες Νέγρη και Υψηλάντη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1926 εξελέγη βουλευτής. Προσχώρησε στο κόμμα των Φιλελευθέρων και συνέχισε να εκλέγεται βουλευτής Αχαΐας. Από το 1961 εκλεγόταν με την Ένωση Κέντρου. Είχε χρηματίσει υπουργός Οικονομικών (1950), Εφοδιασμού (1947 - 1948, 1949), Εσωτερικών (1949 - 1950, 1965 - 1966), Ναυτικών (1950 - 1951), Συντονισμού και Οικονομικών (1950), Συντονισμού (1951) και Κοινωνικής Πρόνοιας, Οικισμού και Ανοικοδομήσεως (1950 - 1951).
Αρκαδοκυπριακή διάλεκτος
Χαρακτηριστικά
Τα κύρια χαρακτηριστικά της Αρκαδοκυπριακής και οι ιδιαιτερότητές της σε σχέση με τις άλλες διαλέκτους και κυρίως με την Αττική διάλεκτο είναι οι εξής:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικές γλώσσες Κατηγορία:Διάλεκτοι της αρχαίας ελληνικής
Φωκίων Ζαΐμης
Βιογραφικά στοιχεία
Πέθανε το 1967. Ήταν παντρεμένος με τη Σαλώμη Ούνγκερσμα και απέκτησε 2 παιδιά.
Αρκαδοκυπριακή διάλεκτος
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία Κύπρος
Φωκίων Ζαΐμης
Βιογραφικά στοιχεία
Γιος του ήταν ο Ανδρέας Ζαΐμης, πρώην βουλευτής και υπουργός.
Αρκαδοκυπριακή διάλεκτος
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γλώσσες της Κύπρου
Φωκίων Ζαΐμης
Πηγές
Φωκιων Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας, Οικισμού και Ανοικοδομήσεως Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συντονισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
1745
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1745 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Οφέλλας (όνομα)
Ὀφέλλας, αρχαιοελληνικό αντρικό κύριο όνομα.
Ετυμολογία
Το όνομα Ὀφέλλας προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα ὀφέλλω «αυξάνω, μεγαλώνω» και αυτό από το αμάρτυρο *ὀφείλ-jω < ινδοευρωπαϊκό *obhel- «αυξάνω».
Διάδοση του ονόματος
Σύμφωνα με τη Θετίμα, το όνομα Ὀφέλλας εμφανίζεται στο Lexicon of Greek Personal Names (LGPN) να το φέρουν 4 άτομα (4ος αι. π.Χ., 3ος αι. π.Χ.), και με γεωγραφική διασπορά: Πέλλα, Αμφίπολη, Όλυνθος, Κορινθία. Παράλληλος τύπος Ὀφέλας (3ος αι. π.Χ., Αμφίπολη).
Σημασιολογικά παρεμφερή είναι τα αρχαία αθηναϊκά ονόματα: Ὀφέλων, Ὀφέλανδρος.
Τέλος, αν η σύνδεση με το μυκηναϊκό o-pe-ro «χρέος, έλλειμμα» είναι έγκυρη, τότε στην ίδια λεξικολογική οικογένεια εντάσσονται και οι λέξεις ὀ-φείλω, ὄφελος, ὠφέλεια, ὠφελῶ, και είναι σημασιολογικά παρεμφερή τα αρχαιοελληνικά ονόματα: Ὠφελίμη, Ὠφελίμα, Ὠφέλινος, Ὠφελίων.
Γυναικείος τύπος του ονόματος
Ο γυναικείος τύπος Οφηλία φαίνεται ότι δημιουργήθηκε το 15ο αιώνα από τον Ναπολιτάνο ποιητή Τζάκοπο Σαννατσάρο (Jacopo Sannazaro, 1457–1530). Το όνομα έγινε γνωστό και διαδόθηκε από τον Άμλετ του Σαίξπηρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ονόματα
Αριστογείτων (ρήτορας)
Ο Αριστογείτων (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν Αθηναίος ρήτορας και αντίπαλος του Δημοσθένη και του Δεινάρχου. Ο πατέρας του, Σκύδιμος, είχε πεθάνει στη φυλακή, καθώς είχε χρέη προς την πολιτεία και δεν μπορούσε να τα αποπληρώσει. Το χρέος αυτό μεταφέρθηκε στον Αριστογείτονα, ο οποίος φυλακίστηκε επίσης για κάποιο διάστημα μην μπορώντας επίσης να το καλύψει. Ο Αριστογείτων αποκαλούνταν δημαγωγός και συκοφάντης, και γενικά περιγραφόταν ως απωθητικός και τραχύς χαρακτήρας. Λόγω της αναίδειας του απέκτησε το προσωνύμιο Σκύλος, και κατηγορούνταν συχνά από τον Δημοσθένη και από άλλους ρήτορες. Υπεράσπισε τον εαυτό του σε μια σειρά από ρητορικές διαμάχες οι οποίες δεν διασώζονται πλέον. Διασώζονται ωστόσο δύο από τους λόγους του Δημοσθένη εναντίον του Αριστογείτονα, καθώς και ένας λόγος του Δεινάρχου εναντίον του Αριστογείτονα. Στο λεξικό Σούδα ονομάζονται 7 λόγοι του Αριστογείτονα (Πρὸς Λυκοῦργον, Κατὰ Τιμοθέου, Κατὰ Τιμάρχου, Κατὰ Ὑπερίδου, Κατὰ Θρασύλλου, Ὀρφανικόν), ενώ μια 8η αναφέρεται εναντίον της εταίρας Φρύνης από τον Αθήναιο. Ο Αριστογείτων πέθανε στην φυλακή όπως και ο πατέρας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Βάσια Τζανακάρη
Η Βάσια Τζανακάρη (Σέρρες, 1980) είναι Ελληνίδα συγγραφέας. Κατάγεται από τις Σέρρες.
Πληροφορίες
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Σέρρες. Είναι κόρη του Βασίλη Τζανακάρη, αξιόλογου Σερραίου ιστορικού, δημοσιογράφου, συγγραφέα και εκδότη. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές Μετάφρασης-Μεταφρασεολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Έχει συγγράψει 5 συνολικά βιβλία, εκ των οποίων το πρώτο της, οι «Έντεκα μικροί Φόνοι», κυκλοφόρησε το 2008 από τις εκδόσεις Μεταίχμιο και ήταν υποψήφιο για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού «Διαβάζω». Επιπλέον, έχει διατελέσει αρχισυντάκτρια του μουσικού περιοδικού «Ποπ+Ροκ», έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος και έχει μεταφράσει λογοτεχνικά έργα της αγγλικής στην ελληνική. Το 2020 κέρδισε το βραβείο μετάφρασης ξένου λογοτεχνικού έργου στα ελληνικά της Εταιρείας Ελλήνων Μεταφραστών Λογοτεχνίας, για τη μετάφραση του βιβλίου «Ένα δικό της δωμάτιο» της Βιρτζίνια Γουλφ, ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο το τελευταίο της μυθιστόρημα με τίτλο «Αδελφικό», υποψήφιο για το βραβείο μυθιστορήματος του ηλεκτρονικού περιοδικού «Αναγνώστης».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Εθνική Πορτογαλίας Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών)
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Η Εθνική Πορτογαλίας Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών της Πορτογαλίας. Ελέγχεται από την Πορτογαλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Δρα κυρίως ως τροφοδότης της Εθνικής Πορτογαλίας Κ-21. Η ομάδα προκρίνεται για επίσημους αγώνες στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Κ-20 ανάλογα με τα αποτελέσματα της Εθνικής Πορτογαλίας Κ-19. Έχει 8 συμμετοχές στη διοργάνωση και άλλες 12 στο Φεστιβάλ Ποδοσφαίρου της Τουλόν.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Εθνική Πορτογαλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-20 Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν
Ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν (Manuel Vázquez Montalbán) (Βαρκελώνη, 14 Ιουνίου 1939 - Μπανγκόκ, Ταϊλάνδη, 18 Οκτωβρίου 2003) υπήρξε ένας Ισπανός πολυγραφότατος εργάτης του λόγου: δημοσιογράφος, μυθιστοριογράφος, ποιητής, δοκιμιογράφος, ανθολόγος, συντάκτης προλόγων, ευθυμογράφος, κριτικός, αλλά και γαστρονόμος.
Βιογραφία
Υπήρξε μοναχοπαίδι μιας μοδίστρας και ενός μέλους του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Καταλονίας, τον οποίο και δεν γνώρισε παρά μόνο όταν ήταν πέντε χρονών λόγω της φυλάκισής του. Ο ίδιος αποτέλεσε μέλος του κόμματος αυτού, αφότου είχε περάσει από το Frente de Liberación Popular και πριν καταλήξει στην Πρωτοβουλία για την Καταλονία (Iniciativa per Catalunya). Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και δημοσιογραφία στην Σχολή Δημοσιογραφίας της ίδιας πόλης.
Το 1962 ένα πολεμικό συμβούλιο τον καταδίκασε σε τρία χρόνια φυλάκιση λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας. Στην φυλακή της Λιέιδα έγραψε το πρώτο του βιβλίο, το δοκίμιο Informe sobre la información. Μετά την αποφυλάκισή του ξεκινάει την δημοσιογραφική του καριέρα στο περιοδικό Triunfo κάτω από το ψευδώνυμο Sixto Cámara. Από τότε συνεργάστηκε με πολλά έντυπα μέχρι τον θάνατό του. Το 1966 απέκτησαν με την γυναίκα του, την ιστορικό Άνα Σαλιές, τον μοναδικό τους γιο, Ντανιέλ Βάθκεθ Σαλιές (Daniel Vázquez Sallés).
Το 1995 του αποδόθηκε το Εθνικό Βραβείο Ισπανικών γραμμάτων για την προσφορά του. Πέθανε στις 18 Οκτωβρίου του 2003, στα 64 του, από ανακοπή καρδιάς ενώσω βρισκόταν στο αεροδρόμιο της Μπανγκόκ, στο ταξίδι της επιστροφής στην πατρίδα του μετά από μία σειρά διαλέξεων στην Αυστραλία. Προς τιμήν του το 2009 δόθηκε το όνομά του σε μια πλατεία στην γειτονιά του Ραβάλ της Βαρκελώνης.
Ποίηση
Το ντεμπούτο του στην ποίηση το έκανε το 1963 με το Una educación sentimental και συμπεριλήφθηκε από τον Ζουζέπ Μαρία Καστελιέτ στην συλλογή Nueve novísimos poetas españoles. Στη συλλογή Memoria y deseo συγκέντρωσε όλη την ποιητική του παραγωγή από το 1967 μέχρι το 1983 για να προσθέσει στην ίδια συλλογή αργότερα μια επέκταση μέχρι το 1990 με το pero el viajero que huye en Memoria y deseo. Τα τελευταία ποιητικά έργα που θα δημοσιεύσει θα είναι ο τόμος Ciudad το 1997 και η συλλογή ερωτικής ποίησης Ars Amandi το 2001. Ο ποιητικός του λόγος χαρακτηρίζεται από την ειρωνεία και διακατέχεται πάντα από μια κριτική και αυτοβιογραφική τάση.
Μυθιστόρημα
Τα χαρακτηριστικά του ποιητικού του λόγου εμφανίζονται και στα μυθιστορήματά του. Πέραν γνωστής σειράς που έχει ως πρωταγωνίστα τον γνωστό αστυνομικό χαρακτήρα Πέπε Καρβάλιο, ξεχωρίζουν διάφορα μυθιστορήματα. Το μυθιστόρημα El Pianista (1985) αναφέρεται στον ρόλο του καλλιτέχνη στη σύγχρονη κοινωνία, ενώ το Los alegres muchachos de Atzavaraτου 1987, (Τα χαρούμενα αγόρια της Ατζαβάρα σε ελληνική μετάφραση του Τάσου Ψάρρη το 2010) αποτελεί μια ραδιογραφία της ανερχόμενης κοινωνικής ελίτ της δεκαετίας του 1980 μετά την πολύχρονη δικτατορία του Φράνκο. Στο Γκαλίντεθ του 1991, (σε ελληνική μετάφραση της Βάσως Συνοδινού) αναφέρεται στο πραγματικό γεγονός της απαγωγής, βασανισμού και δολοφονίας, το 1956, του Χεσούς ντε Γκαλίντεθ, εκπροσώπου της εξόριστης κυβέρνησης των Βάσκων και εξόριστου, τότε, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο El estrangulador (Ο Στραγγαλιστής σε ελληνική μετάφραση του Χάρη Παπαγεωργίου) σκιαγραφεί τον σύγχρονο άνθρωπο μέσα από την αφήγηση ενός τρελού και, τέλος, στο Erec y Enide του 2002 (Ερέκ και Ενίντ, οι δοκιμασίες του έρωτα στην ελληνική μετάφραση της Βιβής Φωτοπούλου) περιγράφει τις περίπλοκες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων με έντονη ανάδειξη του ατομισμού.
Ο Πέπε Καρβάλιο
Ο Μονταλμπάν δημιούργησε μία από τους πιο επιτυχημένους χαρακτήρες του λεγόμενου αστυνομικού "μαύρου μυθιστορήματος" της ισπανικής λογοτεχνίας. Μέσω της λογοτεχνικής σειράς με πρωταγωνιστής τον Πέπε Καρβάλιο ο Μονταπλμάν χάρισε στην λογοτεχνία ένα ευρύ κοινωνικοπολιτικό, ιστορικό και πολιτισμικό χρονικό του τελευταίου τρίτου του 20ού αιώνα. Κάθε μέρος της σειράς έχει άμεση σχέση με τα ιστορικά γεγονότα της εποχής στην οποία διαδραματίζεται ενώ παράλληλα είναι το όχημα της έκφρασης των γαστρονομικών τάσεων του συγγραφέα.
Δοκίμιο
Ο Βάθκεθ Μονταλμπάν έγραψε πληθώρα δοκιμίων που σχετίζονται με μια ευρεία γκάμα θεμάτων. Το πρώτο του δοκίμιο, Informe sobre la Información αποτελεί ακόμη μια από τις καλύτερες ισπανικές μελέτες σχετικές με την δημοσιογραφία. Πολύ γνωστά έγιναν τα Crónica sentimental de España του 1971, Los demonios familiares de Franco του 1978, Un polaco en la corte del rey Juan Carlos του 1996, μια αφήγηση γύρω από την τελευταία περίοδο κυβέρνησης του Φελίπε Γκονθάλεθ,Y Dios entró en La Habana (Και ο θεός μπήκε στην Αβάνα στην ελληνική μετάφραση της Αγγελικής Αλεξοπούλου), γύρω από την Κουβανική Επανάσταση και τον Φιδέλ Κάστρο, Marcos: el señor de los espejos (Μάρκος. Η επανάσταση και οι καθρέφτες στην ελληνική μετάφραση της Λήδας Παλλαντίου) και La Aznaridad, όπου περιγράφει την πρώτη θητεία του Χοσέ Μαρία Αθνάρ ως πρωθυπουργό της Ισπανίας.
Δημοσιογραφία
Οι εκδόσεις Debate έκδωσε όλο το δημοσιογραφικό έργο του Βάθκεθ Μονταλμπάν σε τρεις τόμους που ακολουθούν τις τρεις περιόδους της δημοσιογραφικής του παραγωγής. Πρώτος παρουσιάζεται ο ρόλος του ως αρθρογράφος μεταξύ 1960 και 1973, με τις διάφορες δυσκολίες στον φαλαγγικό τύπο και την καταδίκη του από το καθεστώς. Εκείνη την περίοδο εργάστηκε στο περιοδικό "Siglo 20" που έκλεισε μετά από υπουργική εντολή, στο "Hogares modernos", στις εφημερίδες "Tele/eXprés" και "Triunfo" όπου κι έγινε γνωστός με τα πρωτοποριακά του ρεπορτάζ.
Ο δεύτερος έχει τον τίτλο "Del humor al desencanto (1974-1986)" και περιγράφει την χιουμοριστική του προσέγγιση στα πράγματα με τη συνεργασία των σκιτσογράφων Φόρχες, Περίκ και των λογοτεχνών Μαρούχα Τόρρες, Ζοάν ντε Σεγάρα και Χουάν Μαρσέ. Ο τρίτος τόμος τιτλοφορείται Las batallas perdidas (1987-2003) και διαγράφει το προφίλ του ως αναγνωρισμένο πλέον δημοσιογράφο με αρθρογραφίες στις εφημερίδες "El País", "Avui" και "Interviú".
Βραβεία
Ο Βάθκεθ Μονταλμπάν έλαβε πολλά βραβεία κατά τη διάρκεια της ζωής του.
1991, Εθνικό Βραβείο Πεζογραφίας, για το Galíndez. 1991, Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας, για το Galíndez. 1994, Βραβείο της Κριτικής, για το El estrangulador. 1994, Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας "Ennio Flaiano", για την Autobiografía del general Franco. 1995, Εθνικό Βραβείο Ισπανικών Γραμμάτων.
Προς τιμήν του, ο σύλλογος της Μπαρσελόνα, της οποίας υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής και το Καταλανικό Κολλέγιο Δημοσιογράφων, δημιούργησαν το Διεθνές Βραβείο Δημοσιογραφίας "Manuel Vázquez Montalbán" από το 2004. Το βραβείο περιλαμβάνει δύο κατηγορίες: Αθλητική Δημοσιογραφία και Πολιτιστική-πολιτική δημοσιογραφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μ Κατηγορία:Ισπανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Καταλανοί λογοτέχνες Κατηγορία:Μανουέλ Βάσκεθ Μονταλμπάν
Εποχή του Σιδήρου
thumb|120px|Κέλτικο ή Ρωμαϊκό σπαθί (366 - 341 π.Χ.) που βρέθηκε στην Ισπανία.
Στην αρχαιολογία, η Εποχή του Σιδήρου αναφέρεται σε εκείνη την περίοδο της ιστορίας κατά την οποία οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το σίδηρο για την κατασκευή εργαλείων και όπλων. Η υιοθέτηση αυτού του υλικού συνέπεσε με άλλες αλλαγές των κοινωνιών του παρελθόντος όσον αφορά στις καλλιεργητικές μεθόδους, τις θρησκευτικές πίστεις, και το καλλιτεχνικό ύφος.
Η εποχή του σιδήρου στη Μικρά Ασία
Στη Μικρά Ασία η εποχή του σιδήρου συνδέεται με τους Χετταίους, ένα φύλο που ήλθε μάλλον από τον Καύκασο και έφερε μαζί του την τέχνη επεξεργασίας του σιδήρου. Οι Χετταίοι που άκμασαν από τον 17ο μέχρι τον 12ο π.Χ. αιώνα ήταν οι μόνοι που ήξεραν να επεξεργάζονται τον σίδηρο και κρατούσαν την τέχνη αυτή μυστική κάνοντας το βασίλειό τους πανίσχυρο.
Με την παρακμή των Χετταίων η τέχνη του σιδήρου διαδόθηκε σε όλη την ανατολή και στη Μεσόγειο.
Η εποχή του σιδήρου στην Ελλάδα
Η εποχή του σιδήρου στην Ελλάδα αρχίζει τον 11ο και φτάνει μέχρι τον 8ο π.Χ. αιώνα. Συνοδεύεται με την πτώση του Μυκηναϊκού πολιτισμού της εποχής του χαλκού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικές περίοδοι Κατηγορία:Συστήματα χρονολόγησης Κατηγορία:Προϊστορία Κατηγορία:Σίδηρος
Περιοδοντίτιδα
Περιοδοντίτιδα ονομάζεται η φλεγμονώδης αντίδραση των στηρικτικών περιοδοντικών ιστών, που έχει ως αποτέλεσμα την προοδευτική απώλεια πρόσφυσης, απώλεια φατνιακού οστού, σχηματισμό περιοδοντικών θυλάκων και υφίζησης των ούλων.
Κλινικά ευρήματα της περιοδοντίτιδας
Συμπτώματα της περιοδοντίτιδας:
Οι ασθενείς με περιοδοντίτιδα μπορεί να παρουσιάζουν μερικά από τα ακόλουθα συμπτώματα:
Η περιοδοντίτιδα ανάλογα με την βαρύτητα απώλειας πρόσφυσης διακρίνεται σε αρχόμενη, μέτριας βαρύτητας και προχωρημένη περιοδοντίτιδα και, ανάλογα με την έκταση της νόσου, σε εντοπισμένη και γενικευμένη περιοδοντίτιδα.
Αντιμετώπιση
Εκτός από την συμβατική θεραπεία, συμπληρωματική βοήθεια φαίνεται ότι προσφέρει και το Γανόδερμα Λούσιντουμ διότι τα αποτελέσματα ανθρώπινης μελέτης σε 20 ασθενείς με χρόνια περιοδοντίτιδα έδειξαν ότι τo Γανόδερμα Λούσιντουμ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντιμικροβιακός παράγοντας. Επίσης, το Γανόδερμα Λούσιντουμ θα μπορούσε ενδεχομένως να ενισχύσει την απόκριση της τοπικής χορήγησης φαρμάκου [1].
Πηγές
Τα συμπτώματα της περιοδοντιτιδας
Κατηγορία:Παθήσεις δοντιών Κατηγορία:Φλεγμονές Κατηγορία:Παθήσεις περιοδοντίου Κατηγορία:Δόντια
Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1886
Η Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη (Μάιος 1886 – Οκτώβριος 1890) σχηματίστηκε όταν μετά την κατάρρευση της προηγούμενης κυβέρνησης Δηλιγιάννη, και την μεσολάβηση της υπηρεσιακής κυβέρνησης Βάλβη, ο Τρικούπης, κατακτώντας την πλειοψηφία των αποσχισθέντων από την παράταξη του Δηλιγιάννη, βουλευτών, κατόρθωσε να σχηματίσει πλειοψηφία στη Βουλή, εκλέγοντας μάλιστα, στην θέση του προέδρου του Σώματος, τον υποψήφιό του, Στέφανο Στεφανόπουλο.
Βγαίνοντας νικητής από τις εκλογές του 1887 ανανέωσε την θητεία του για ακόμα 3 χρόνια, όταν όμως έχασε τις επόμενες, παραιτήθηκε.
Η τετραετία της κυβέρνησης αυτής - η πιο μακρόβια διακυβέρνηση του Τρικούπη - υπήρξε μια τετραετία αφιερωμένη στην διεύρυνση της οργάνωσης του κράτους, αφού ήταν και μια περίοδος χωρίς στρατιωτικές ή διπλωματικές συγκρούσεις. Έτσι, αναδιοργανώθηκαν οι γεωργικές σχολές, δημιουργήθηκε υπηρεσία Δημοσίων Έργων, συνεχίστηκαν οι εργασίες στον Ισθμό της Κορίνθου (διάνοιξη) και στον πορθμό του Ευρίπου (διαπλάτυνση), υπογράφηκε η σύμβαση για την κατασκευή σιδηροδρομικού δικτύου από Πειραιά προς Λάρισα, ενώ αγοράστηκαν και τα τρία πρώτα ελληνικά θωρηκτά, «Ύδρα», «Σπέτσαι» και «Ψαρά».
Παραπομπές
1886 02 Κατηγορία:1886 Κατηγορία:1887 Κατηγορία:1888 Κατηγορία:1889 Κατηγορία:1890
Ούρος Α΄ Βουκάνοβιτς
Ο Ούρος Α΄ Βουκάνοβιτς (σερβικά: Урош I, 1083 - 1145) ήταν ηγεμόνας, Μεγάλος Ζουπάνος, του Μεγάλου Πριγκιπάτου της Ράσκας από το περ. 1112 έως το 1145.
Ήταν γιος του Μάρκο. Το όνομα Ούρος πιθανότατα προέρχεται από την ουγγρική λέξη Ουρ, που σημαίνει "πρίγκιπας", το οποίο μεταφράζεται στο σλαβικό όνομα "Προβόσλαβ", ή "Πριμισλάβ". Πιθανότατα επειδή ο Μάρκο παντρεύτηκε μια ουγγρική σύζυγο. Μετά το θάνατο του θείου του Βουκάν το 1112 τον διαδέχτηκε ο Ούρος.
Το 1113 ή το 1114, ο βυζαντινός στρατός εισέβαλε στην Διόκλεια και κατέλαβε την πρωτεύουσά της Σκούταρι. Οι Βυζαντινοί εκτόπισαν τον Τζόρτζε πρίγκιπα της Διοκλείας, ο οποίος βρήκε καταφύγιο στον Ούρος. Αυτός το 1125 οδήγησε τον στρατό του εναντίον των Βυζαντινών συναντήθηκαν στην Μάχη της Αντιβάρεως, όπου ο Ούρος βγήκε νικητής και απεκατέστησε τον Τζόρτζε στην Διόκλεια. Οι Βυζαντινοί εισέβαλαν και πάλι στην Διόκλεια, συνέλαβαν τον Τζόρτζε, ο οποίος οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και απεβίωσε.
Περίπου το 1130, νυμφεύτηκε την Έλενα των Αρπάντ, κόρη του Μπέλα Β΄ της Ουγγαρίας. Ο Μπέλα Β΄, λόγω του ότι ήταν τυφλός, βασιζόταν εξ ολοκλήρου στην Έλενα, η οποία ήταν συγκυβερνήτης.
Το 1137 ο Λαδίσλαος Β΄, γιος του Μπέλα, έγινε μπάνος της Βοσνίας. Όταν ο Μπέλα Β΄ απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου 1141, ο πρωτότοκος γιος του Γκέζα Β΄ ανέβηκε στον θρόνο, αν και παιδί ακόμη.
Οικογένεια
Απέκτησε έξι παιδιά με την Βυζαντινή πριγκίπισσα Άννα Διογένη :
και ενδεχομένως:
Πηγές
Κατηγορία:Μεγάλο Πριγκιπάτο της Ράσκας Κατηγορία:Δυναστεία των Βουκάνοβιτς Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Η Δίκη
Η Δίκη (γερμανικά: Der Prozeß) είναι τίτλος γερμανόφωνου μυθιστορήματος του Τσεχοεβραίου συγγραφέα Φραντς Κάφκα. Ξεκίνησε να γράφεται το 1914 και δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του, το 1925, από το φίλο του Μαξ Μπροντ, παρά την επιθυμία του Κάφκα να καταστραφούν τα χειρόγραφα του ημιτελούς του έργου.
Πλοκή
Κεντρικό πρόσωπο του μυθιστορήματος είναι ο τραπεζοϋπάλληλος Γιόζεφ Κ. (το επώνυμο δεν αναφέρεται ποτέ), ένας συνηθισμένος άνθρωπος ανίκανος για οποιαδήποτε έξαρση, στη ζωή του οποίου δεν συμβαίνει τίποτα το εξαιρετικό.
Ξαφνικά η ισορροπία της ζωής του ανατρέπεται όταν δύο άγνωστοι χτυπούν την πόρτα του και του ανακοινώνουν ότι ήρθαν να τον οδηγήσουν στον ανακριτή. Σίγουρα πρόκειται για παρεξήγηση, είναι αδύνατον να έχει κάνει κάτι κακό ο Γιόζεφ Κ. Μετά την ανάκριση αφήνεται προσωρινά ελεύθερος, ωστόσο έχει χάσει πια την ηρεμία του. Δεν τον έχουν κατηγορήσει φανερά για τίποτα, όμως έχει την αίσθηση ότι τον θεωρούν ένοχο.
Όταν μετά από λίγες μέρες τον καλούν και πάλι για ανάκριση, ο Γιόζεφ Κ. βρίσκεται σε μια τεράστια μουντή αίθουσα δικαστηρίου, αντιμέτωπος με μία ομάδα από γέρους δικαστές που τον τυρρανούν με τις ερωτήσεις τους. Απόλυτα βέβαιος για την αθωότητά του προσπαθεί με όσες δυνάμεις διαθέτει να υπερασπιστεί τον εαυτό του, και φεύγει από το δικαστήριο με την εντύπωση ότι τους έχει πείσει.
Ούτε η επιστήμη, ούτε η τέχνη, ούτε η θρησκεία μπορούν να τον βοηθήσουν. Ολόκληρο το περιβάλλον του, ολόκληρος ο κόσμος γίνεται προέκταση του δικαστηρίου. Στον κάθε συμπολίτη του βλέπει κι έναν δικαστή, στο κάθε βλέμμα και μια κατηγορία. Αρχίζει να πιστεύει πως όλοι τον κατασκοπεύουν, ψάχνοντας να βρουν ακόμη και στις πιο απλές πράξεις του αποδείξεις ενοχής. Σιγά σιγά βεβαιώνεται πως η δίκη ήδη γίνεται, με κατηγορούμενο τον ίδιο, για ένα έγκλημα που δεν γνωρίζει. Βλέποντας πως καμία προσπάθειά του δεν καρποφορεί, περιμένει υπομονετικά τη μέρα που θα μάθει την ποινή που θα του επιβάλουν.
Ένα βράδυ δύο μαυροντυμένοι άνδρες του ζητούν να τους ακολουθήσει ως την άκρη της πόλης. Ανίκανος πια να καταλάβει αλλά και να αντιδράσει, ο Γιόζεφ Κ. τους ακολουθεί σ' ένα έρημο λατομείο, για να εκτελεστεί σε λίγο ψυχρά και απάνθρωπα με μια μαχαιριά στο στήθος.
Το μήνυμα
Η δίκη και η καταδίκη του Γιόζεφ Κ. για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε ή τουλάχιστον που δεν γνώριζε ότι διέπραξε, είναι μια ανοιχτή κριτική του συγγραφέα στη δύναμη της εξουσίας, αυτής που δίνει την αίσθηση στον κάθε πολίτη ότι όλα είναι πιο δυνατά απ' αυτόν και ότι κάθε αντίσταση είναι περιττή. Όπως ο Γιόζεφ Κ. έτσι κι ο κάθε άνθρωπος αφήνεται να παρασυρθεί από την εξουσία που τον απογυμνώνει από τα δικαιώματά του, του στερεί τη διάθεση για αντίσταση, αχρηστεύει κάθε νόμο και στο τέλος τον συνθλίβει.
Λογοτεχνικά Η Δίκη είναι ένα αρκετά "δύσκολο" έργο, σε πολλά δε σημεία του δείχνει ακατανόητο. Με βάση το βιβλίο γυρίστηκαν αργότερα και δύο ταινίες: Το 1962 από τον Όρσον Ουέλς με τον αγγλικό τίτλο The Trial και με πρωταγωνιστή τον Άντονι Πέρκινς και το 1993 με τον ίδιο τίτλο από τον Ντέιβιντ Χιουζ και με πρωταγωνιστή τον Άντονι Χόπκινς.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Φραντς Κάφκα Κατηγορία:Τσεχικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Δυστοπικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Πολιτικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Κούτζης
Ο Κούτζης ήταν βυζαντινός στρατηγός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ (527-565).
Ο Κούτζης εμφανίζεται στις πηγές το 528 σαν δούκας της επαρχίας Φοινίκης Λιβανησίας μαζί με τον αδελφό του Βούζη. Η διπλή διοίκηση της επαρχίας είχε ανατεθεί από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄, και ο Κούτζης είχε στρατοπεδεύσει στη Δαμασκό, ενώ ο αδελφός του στην Παλμύρα]. Ο ιστορικός Προκόπιος περιγράφει τους δύο αδελφούς ως νέους σε ηλικία εκείνη την εποχή. Ο Κούτζης είχε επίσης έναν άλλο αδελφό τον Βενίλο, και ήταν πιθανότατα γιος του στρατηγού Βιταλιανού.
Σε 528, ένα χρόνο μετά το ξέσπασμα του Ιβηρικού πόλεμου εναντίον των Σασσανιδών της Περσίας, μαζί με τον αδελφό του διατάχθηκαν σπό τον Βελισάριο να ενισχύσουν τα στρατεύματα στην Μεσοπταμίας που υπερασπίζονταν την κατασκευή ενός νέου φρουρίου στα Βυζαντινοπερσικά σύνορα. Στην μάχη που έγινε οι Βυζαντινοί έχασαν από τον περσικό στρατό, σύμφωνα με τον Προκόπιο ο Κούτζης πιάστηκε αιχμάλωτος χωρίς να είναι γνωστή η τύχη του μετά, ενώ ο Ζαχαρίας της Μυτιλήνης γράφει ότι σκοτώθηκε].
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη
Γιάννης Ιατρούδης
Ο Γιάννης Ιατρούδης (γενν. στις 2 Φεβρουαρίου 1999) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος και επιθετικός για την ολλανδική Φόλενταμ, με μορφή δανεισμού από την ΑΕΚ.
Εργοτέλης
Ο Ιατρούδης αναδείχθηκε από τις ακαδημίες νέων του Εργοτέλη και έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα εναντίον του Πανσερραϊκού, την πρώτη αγωνιστική του Κυπέλλου Ελλάδας 2017-18. Κατάφερε να εντυπωσιάσει κατά την πρώτη του σεζόν με τον σύλλογο στη Φούτμπολ Λιγκ 2017-18, με 3 γκολ σε 22 εμφανίσεις, κυρίως ως αλλαγή.
Ο Ιατρούδης διατήρησε την καλή του φόρμα κατά τη διάρκεια της επόμενης σεζόν, σκοράροντας δύο φορές κατά τη διάρκεια του πρώτου αγώνα της νέας σεζόν εναντίον του Ερμή Αμυνταίου στο Κύπελλο Ελλάδας 2018-19. Σημείωσε το τρίτο γκολ του στη διοργάνωση τη δεύτερη αγωνιστική της φάσης των ομίλων, ισοφαρίζοντας τον αγώνα κατά τη διάρκεια της εντός έδρας ήττας με 1-2 εναντίον του ΠΑΟΚ. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εντυπωσιακή εκστρατεία του Εργοτέλη στους προημιτελικούς του Κυπέλλου (ο πρώτος από το 1986), σκοράροντας εναντίον όλων των αντιπάλων της Σούπερ Λιγκ που αντιμετώπιζε ο σύλλογος, προτού αποκλειστεί τελικά από τον Αστέρα Τρίπολης με συνολικό σκορ 5-1 (ο Ιατρούδης σημείωσε το μοναδικό γκολ του Εργοτέλη). Με το τέλος της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο κορυφαίος σκόρερ της.
ΑΕΚ
Στις 7 Αυγούστου 2020, η ΑΕΚ ανακοίνωσε την απόκτηση του Ιατρούδη, με τετραετές συμβόλαιο.
Εθνική ομάδα
Κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδας U21 για τους φιλικούς αγώνες εναντίον της Σλοβακίας και του Μαυροβουνίου τον Μάρτιο του 2019. Έκανε το ντεμπούτο του εναντίον της Σλοβακίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ψηλή Ράχη (τοπωνύμιο)
Με την ονομασία Ψηλή Ράχη μπορεί να απαντώνται τα εξής τοπωνύμια:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
1746
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1746 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ατελής αδαμαντινογένεση
right|thumb|Amelogenesis imperfecta Η ατελής αδαμαντινογένεση (amelogenesis imperfecta) αποτελεί μία κληρονομική ετερογενή αναπτυξιακή διαταραχή της αδαμαντίνης, που επηρεάζει τη νεογιλή και τη μόνιμη οδοντοφυΐα. Η συχνότητά της ποικίλλει από 1:700 έως 1:14.000 αναλόγως με τον πληθυσμό. Φαινοτυπικά έχει τρεις κύριους τύπους: Τον υπενασβεστιωμένο, τον υποώριμο και τον υποπλαστικό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παθήσεις δοντιών
Γλουταθειόνη
thumb|right|255px|Ο συντακτικός τύπος της γλουταθειόνης thumb|right|245px|Το μόριο της γλουταθειόνης Η γλουταθειόνη (glutathione, GSH), γνωστή (ιδίως παλαιότερα) και ως γλουταθείο, είναι οργανική χημική ένωση με σημαντική αντιοξειδωτική δράση στους ζωντανούς οργανισμούς. Από βιοχημικής πλευράς είναι ένα τριπεπτίδιο, το μόριο του οποίου αποτελείται από μόρια τριών διαφορετικών αμινοξέων: του γλουταμινικού οξέος, της κυστεΐνης (που περιέχει και το μοναδικό άτομο θείου σε όλη την ένωση) και της γλυκίνης. Από γενικότερης χημικής απόψεως, η γλουταθειόνη είναι μία θειόλη και ταυτόχρονα δικαρβονικό οργανικό οξύ. Ο μοριακός χημικός τύπος της γλουταθειόνης είναι C10H17N3O6S και η συστηματική χημική της ονομασία κατά IUPAC είναι (2S)-2-αμινο-4-{[(1R)-1-[(καρβοξυμεθυλ)καρβαμοϋλο]-2-σουλφανυλεθυλ]καρβαμοϋλο}βουτανοϊκό οξύ. To μοριακό βάρος της είναι 307,32. Η καθαρή γλουταθειόνη είναι στερεό με σημείο τήξεως 195 °C, πολύ ευδιάλυτο στο νερό, αλλά αδιάλυτο στη μεθανόλη και στον διαιθυλαιθέρα.
Η γλουταθειόνη, που απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1921 από τον Χόπκινς στη ζυθοζύμη και το ήπαρ των θηλαστικών, βρίσκεται σε αφθονία στους ζωικούς ιστούς και στις ζύμες, και λιγότερο στους ιστούς των φυτών. Η φυσιολογική περιεκτικότητα του ανθρώπινου αίματος σε γλουταθειόνη είναι 0,35 ως 0,45 gr ανά λίτρο. Μέσα στους οργανισμούς η ουσία υπάρχει σε δύο μορφές: μία αναγμένη και μία οξειδωμένη. Αυτό της επιτρέπει να παίρνει μέρος στα φαινόμενα οξειδοαναγωγής των ιστών, να διαδραματίζει τον ρόλο μεταφορέα του υδρογόνου και να αποτελεί έναν από τους κύριους παράγοντες σταθερότητας του δυναμικού οξειδοαναγωγής του κυττάρου. Η μεταβολή του ποσοστού της αναγμένης γλουταθειόνης στο αίμα και της σχέσεώς του με το ποσοστό της οξειδωμένης συνιστά ένδειξη μυικής κοπώσεως ή διάφορων νοσηρών καταστάσεων, όπως ο διαβήτης και η αβιταμίνωση.
Βιοσύνθεση
Η γλουταθειόνη ανήκει στις χρήσιμες για τον οργανισμό ουσίες που μπορεί να συνθέσει ο οργανισμός μόνος του από τα αμινοξέα που την αποτελούν. Η υδροθειομάδα (SH) της κυστεΐνης χρησιμεύει ως δότης πρωτονίων και είναι υπεύθυνη για τη βιολογική της δράση. Η κυστεΐνη καθορίζει τον ρυθμό της κυτταρικής βιοσυνθέσεως της γλουταθειόνης, καθώς αυτό το αμινοξύ είναι το σπανιότερο από τα τρία στην τροφή.