cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περίπτωση των Καταλανών (Πόλεμος Ισπανικής Διαδοχής)
Η "υπόθεση των καταλανών" για την Ειρήνη της Ουτρέχτης
Ο αρχιδούκας Κάρολος της Αυστρίας, που πρόσφατα στέφθηκε αυτοκράτορας όπως ο Charles VI της αγίας ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έστειλε τον πρέσβη, ο Χουάν Χόφμαν, πρώτα στο Λονδίνο και στη συνέχεια στην Ουτρέχτη με την πρόταση ότι το Στέμμα της Αραγονίας παρέμεινε υπό την κυριαρχία του Οίκου της Αυστρίας —από τον αυτοκράτορα ή σε μία από τις arxiduquesses— που διαχωρίζονται από την υπόλοιπη Ισπανία, θα είναι στα χέρια του Φιλίππου Β΄, και εάν αυτή η πρόταση δεν έγινε δεκτή, αναγνωρίστηκε για την καταλανική Δημοκρατία —η οποία θα περιλαμβάνει, όχι μόνο του Πριγκιπάτου, αλλά και στη Μαγιόρκα και την Ίμπιζα— υπό την προστασία των συμμάχων ή του αυτοκράτορα, λύση που απορρίφθηκε από τον γραμματέα του Κράτους στο βρετανικό Henry St John, 1ος υποκόμης του Bolingbroke. Τελικά, ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ ήταν επιλέξουν από τη Συνθήκη της Ουτρέχτης, που έρχονται σε ειρήνη ξεχωριστά μεταξύ της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Ολλανδίας και του Φιλίππου Β.
Φιλίππου ανέλαβε να κηρύξει αμνηστία και γενική αμνηστία σε όλους καταλανούς, όπως συνέβη κατά τη διάρκεια του προηγούμενου πολέμου, αλλά αρνήθηκε τη συντήρηση του συνταγματικού συστήματος της καταλονίας. Κήρυξε ανακωχή και από τη σύμβαση της l'hospitalet (22 Ιουνίου του 1713) ήταν να δημιουργήσει μια συνθήκη για την εκκένωση του τα τελευταία στρατεύματα των συμμάχων στην Καταλονία. Από τις 30 Ιουνίου του 1713 ήταν να συγκαλεί Γενική Συνέλευση των Όπλων που έπρεπε να αντιμετωπιστούν, αν η Καταλονία πρέπει να τηρηθούν άνευ όρων από τον βασιλιά Φίλιππο Β, συνέχισε τον πόλεμο μόνη της. Ο αυτοκράτορας διέταξε τον στρατάρχη Γκουίντο φον Starhemberg ότι intercedís από τους καταλανούς και retardés την εκκένωση.
Τέλος, ο υπουργός βρετανική υποκόμης του Bolingbroke, πρόθυμοι να τελειώσει τον πόλεμο, έδωσε στο πείσμα του Φιλίππου Β και παραιτήθηκε από το γεγονός ότι αυτό είναι ένα συμβιβασμό για να διατηρήσει τις "ελευθερίες" της καταλονίας. Όταν ο πρέσβης των Τριών Κοινοτήτων της Καταλονίας στο Λονδίνο Pau Ignasi de Dalmases - Ros είχε γνώση αυτής της αλλαγής στάσης της βρετανικής κυβέρνησης υπέβαλε ένσταση ενώπιον του βρετανικού Κοινοβουλίου, στην οποία απαίτησε Χάρη σε αυτή την έκκληση Dalmases κατάφερε να πάρει τη βασίλισσα Άννα έλαβε το άτομο στις 28 Ιουνίου 1713, αν και εκείνη την εποχή η συμφωνία μεταξύ Bolingbroke και οι εκπρόσωποι του Φιλίππου Β΄ ήταν ήδη κλειστό. Η βασίλισσα εξήγησε Dalmases μετά την ακρόαση του λόγου απάντησε ότι "έκανε ό, τι μπορούσε για να την Καταλονία".
Η εγκατάλειψη των καταλανών για τη Μεγάλη Βρετανία, συνελήφθη δύο εβδομάδες αργότερα στο άρθρο 13 της συνθήκης ειρήνης μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Ισπανίας, που υπεγράφη την 13 Ιουλίου του 1713. Σε αυτόν, ο Φίλιππος Β εγγυάται τη ζωή και την περιουσία των καταλανών, αλλά από την άποψη των νόμων και των θεσμών θα δεσμευτεί για το γεγονός ότι είχαν "όλα αυτά τα προνόμια που κατέχουν, οι κάτοικοι των δύο Castelles". Bolinbroke προσπαθούσε να δικαιολογήσει ότι με αυτό το άρθρο η βασίλισσα Anne είχε ήδη εκπληρωθεί έντιμα με τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από το Σύμφωνο της Γένοβας, με την αιτιολογία ότι "τα προνόμια της Καστίλης είναι πολύ πιο πολύτιμο για εκείνους που προσπαθούν να ζήσουν εν λόγω υποταγή στην εξουσία" και ότι, επίσης, να διασφαλιστεί ότι οι καταλανοί την απόλαυση του εμπορίου αμερικής και να είναι σε θέση να αποκτήσουν θέσεις στη μοναρχία.
Η καταμέτρηση του Corzana, ένας από τους πρεσβευτές του Καρόλου VI της Ουτρέχτης, που θεωρείται η συμφωνία, όπως αναφέρεται στο άρθρο 13, καθώς το αποτέλεσμα "της βίας και την κακή πίστη του υπουργείου αγγλικά" και "απρεπή ότι ο χρόνος δεν θα διαγράψει τη θυσία που το υπουργείο αγγλικά κάνει η Ισπανία και ειδικά το Στέμμα της Αραγονίας, και, ειδικότερα, της Καταλονίας, για τους οποίους η Αγγλία έχει δώσει τόσους πολλούς τίτλους για να κρατήσει τους και την προστασία τους... αφήνοντας στη διακριτική ευχέρεια της οικογένειας του Bourbon στη γη περισσότερα συμμάχων, και διακρίνεται από την κοινή μας υπόθεση". Όλα αυτά σε αντάλλαγμα για το"όπιο του Περού και Potosi, ότι το παρόν έχει αποκοιμηθεί στο υπουργείο αγγλικά θυσιάζοντας τα συμφέροντα των συμμάχων".
Η στροφή uk: αυγούστου-σεπτεμβρίου 1714
Τόσο ο νέος βασιλιάς Γεώργιος Και πώς η νέα κυβέρνηση, Λίνκολν, που προέκυψε από τις εκλογές που διεξήχθησαν στις αρχές του 1715, ήταν αντίθετη στις συμφωνίες που έχει συνάψει η προηγούμενη κυβέρνηση tory είχε πάρει με τον Louis XIV, και το οποίο αποτέλεσε τη βάση της Ειρήνης της Ουτρέχτης, αλλά, τελικά, την αποδοχή τους από τα πλεονεκτήματα που η Μεγάλη Βρετανία είχε λάβει ήταν εμφανής, πράγμα που σήμαινε ότι η αλλαγή της βρετανικής σχετικά με την "υπόθεση των Καταλανών" τελικά δεν λαμβάνει χώρα. Η Realpolitik —με βάση τα πλεονεκτήματα incontrovertibles των συνθηκών της Ουτρέχτης, η οποία αντιπροσώπευε για την επικράτηση των βρετανών— κατέληξε να επιβάλει τις επιθυμίες τους πολιτικούς των whigs και η κακή συνείδηση λίγα για την εγκατάλειψη των συμμάχων στην Καταλονία.
Ωστόσο, η νέα πλειοψηφία ¨Λίνκολν στο κοινοβούλιο με την υποστήριξη του βασιλιά σχηματίστηκε μια Επιτροπή Μυστικότητας, με επικεφαλής τον Ρόμπερτ Γουόλπολ να συντάξει έκθεση σχετικά με τις επιδόσεις της κυβέρνησης tory νωρίτερα, και τον εντοπισμό σφαλμάτων ευθύνες. Η επιτροπή αυτή κρίθηκε ένοχος προδοσίας προς τους υπουργούς Robert Harley και Bolingbroke, και ο γενικός αρχηγός των βρετανικών δυνάμεων στην ήπειρο, ο δούκας του Όρμοντ, και των σοβαρών εγκλημάτων και fetxories ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας της βρετανικής στην Ουτρέχτη Τόμας Wentworth. Harley φυλακίστηκε, και Bolingbroke και Ormond έφυγε στη Γαλλία, όπου συνεργάζονται με την αφεντιά του Ιακώβ III Estuard να οργανώσει μια εξέγερση jacobita στη Σκωτία για την ανατροπή Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Στην έκθεση που υποβλήθηκε από την επιτροπή στο κοινοβούλιο για την υπόθεση των Καταλανών ήταν αυτές που είχε "εγκαταλειφθεί και αφεθεί στα χέρια των εχθρών τους, αντίθετα με την πίστη και την τιμή". Ωστόσο, η κυβέρνηση Λίνκολν δεν έκανε τίποτα για να βοηθήσει στη Μαγιόρκα, που δεν είχε ακόμη πέσει στα χέρια των Βουρβώνων. Έτσι οι 2 Ιουλίου 1715 Μαγιόρκα παραδόθηκε.
Το Συνέδριο της prince albert opera (1721-1724)
Η περίπτωση των καταλανών ήταν παρών και πάλι στην 1719 κατά τη διάρκεια της νύχτας η Τετραπλή Συμμαχία, όταν η πολιτική ήταν αντίθετη προς την Ειρήνη της Ουτρέχτης ξεκίνησε από τον βασιλιά Φίλιππο Β΄ μέσω του υπουργού Julio Alberoni που προκαλείται ότι η Ισπανία είναι να παραμείνει ενιαία μπροστά της Ευρώπης, κατά τη διάρκεια της γαλλικής εισβολής στο βόρειο τμήμα της Καταλονίας και ο γάλλος υπουργός Γκιγιόμ Ντιμπουά, πιέζονται από τον συνάδελφό του άγγλου λόρδου Τζέιμς Stanhope, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αποκαταστήσει τα Συντάγματα της Καταλονίας, αν ο λαός της καταλονίας ήταν που ενώνει την αιτία τους. Αντιμέτωποι με το σενάριο δυσμενών εξελίξεων, ο Φίλιππος Β, έπρεπε να Julio Alberoni και το θέμα δεν προχώρησαν.
Στο συνέδριο prince albert opera που ακολούθησε τη Συνθήκη της Χάγης της 1720 που τελείωσε ο Πόλεμος των Τετραπλή Συμμαχία αναζωπυρώθηκε από την "υπόθεση των καταλανών" μεταξύ των"εξορία austriacista και μεταξύ των αυστριακή πλευρά της Καταλονίας, όπως αποδεικνύεται τα δεκαεπτά επιστολές που αποστέλλονται από τη Βιέννη, και τη Γένοβα προς Βαρκελώνη μεταξύ 1721 και 1724, παρακάμπτοντας το πρότυπο που δημιουργήθηκε από τον Felipe V, που απαγόρευσε την αλληλογραφία μεταξύ της Καταλονίας και τα εδάφη τηςΑυτοκρατορίας. Σε αυτούς τους αποστολείς εξέφρασε την πεποίθησή του ότι ο αυτοκράτορας Charles VI εκμεταλλευτείτε την ευκαιρία για να πάρει ο Φίλιππος Β restituís τους νόμους και τους θεσμούς της Καταλονίας σίγουρα καταργηθεί από το Διάταγμα των Νέων Εγκαταστάσεων, ή το ξέσπασμα του πολέμου. Επίσης, κατήγγειλε ότι η καταστολή ενάντια στην αυστριακή πλευρά καταλανών συνέχισε: "όσοι σε αυτή τη χώρα δεν είναι κάτι φυσικό, και αν ο Θεός δεν διορθωθεί, πιστεύω ότι σκοπεύουν να τελειώσω με όλα αυτά και να συμπληρώσετε τη γη με άλλους ανθρώπους".
Σε αυτό το πλαίσιο, της αναγέννησης της "η αυστρία, η μέτρηση Felip Ferran de Sacirera, η οποία είχε ήδη πρέσβη της Καταλονίας, στη Χάγη, όταν η 1713-1714 συζητούσαμε με την Ουτρέχτη συνθήκες που θα βάλει ένα τέλος στον Πόλεμο της ισπανικής Διαδοχής, ζήτησε από τον αυτοκράτορα Charles VI σε θέση να παρακολουθήσουν τις συνεδρίες του Συνεδρίου της prince albert opera ", επειδή δεν είναι δυσαρεστημένοι από τους υποτελείς των χωρών από τις οποίες έχει αφήσει V. Μ. ο αυτοκράτορας με μεγάλο μέρος από τις κτήσεις της Ισπανίας" και "η ανακούφιση να γνωρίζουν [αν και τα γονίδια που έχεις] ότι μέχρι το τέλος δεν το V. M. εκεί έξω". Ο κόμης δεν παρέστη στο Συνέδριο, αλλά η αναφορά που συλλέχθηκαν από τον αυτοκράτορα σε ένα έγγραφο που παρουσιάστηκε στις συνομιλίες του prince albert opera και στο οποίο περιλαμβάνεται η "υπόθεση των καταλανών". Μετά τη ρύθμιση της "αμνηστίας διαρκείας" για όλους τους παλιούς αγωνιστές του Πολέμου της ισπανικής Διαδοχής, και οι δύο αυστριακή πλευρά, όπως filipistes, η ίδια είπε: Στις 30 απριλίου 1725, ήταν η υπογραφή της Συνθήκης της Βιέννης που έληξε διπλωματικά στον Πόλεμο της ισπανικής Διαδοχής, εφόσον, σύμφωνα με τις διατάξεις του ίδιου αυτοκράτορα Charles VI αποποιηθεί των δικαιωμάτων του για το Στέμμα της Ισπανίας και την αναγνώρισή του ως βασιλιά της Ισπανίας και των Ινδιών στον Φίλιππο Β, ενώ αυτό το αναγνώρισε ο αυτοκράτορας κυριαρχία πάνω από τις κτήσεις της Ιταλίας και των κάτω Χωρών που ανταποκρίθηκε στην ισπανική Μοναρχία πριν από τον πόλεμο. Σε ένα από τα έγγραφα της Συνθήκης, Philip V χορήγησε αμνηστία στην αυστριακή πλευρά και ανέλαβε την υποχρέωση να τους επιστρέψει την περιουσία τους που είχε κατασχεθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου και αμέσως μετά τον πόλεμο περίοδο. Επιπλέον, αναγνώρισαν τους τίτλους που είχε δώσει ο Charles III Αρχιδούκα, αλλά να εξετάσει και πάλι ο αυτοκράτορας την "υπόθεση των καταλανών" Φίλιππος Β επέστρεψε να αρνηθεί να αποκαταστήσει τους θεσμούς και τους νόμους των Μελών του Στέμματος της Αραγονίας, και ο αυτοκράτορας κατέληξε απόδοσης.
Σε επιστολή που απέστειλε στον Φίλιππο Β΄ από το διαπραγματευτή στη Βιέννη, ο Γιόχαν Βίλεμ Ripperdá, αυτό κατήγγειλε η πίεση για το γεγονός ότι είχε υποβληθεί από τον "ισπανικά εδώ" —σε σχέση με το εξόριστος αυστριακή πλευρά που κατέλαβαν υψηλές θέσεις στο συνέδριο της Βιέννης, επειδή "την είσοδο σε συνθήκες, η απόδοση των προνομίων του Στέμματος της Αραγονίας, της Βαλένθια και της καταλονίας", που Ripperdá, ακολουθώντας τις οδηγίες του βασιλιά Φιλίππου Β, είχαν αρνηθεί. Το θέμα συζητήθηκε στο Ανώτατο Συμβούλιο του αυτοκράτορα, αλλά κατέληξε να επιβληθεί η realpolitik του "γερμανικό κόμμα" και παραιτήθηκε για να απαιτήσει την επιστροφή των "ελευθεριών" του Πριγκιπάτου της Καταλονίας, έτσι ώστε αυτή η ζήτηση θα κάνει αδύνατη τη συμφωνία.
Μετά την υπογραφή της Συνθήκης, ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ επέστρεψε στην "υπόθεση των καταλανών" το 1726-1726 στο πλαίσιο της κρίσης που τίθενται από την υπογραφή της Συνθήκης του Ανόβερου μεταξύ των μοναρχιών της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και Πρωσίας, ως αντίδραση για την υπογραφή της Συνθήκης της Βιέννης, και το οποίο κατέληξε να προκαλέσει τον πόλεμο, αγγλο-ισπανική, την πιο κρίσιμη στιγμή της οποίας ήταν η αποτυχημένη πολιορκία του Γιβραλτάρ (1727). Έτσι, τον Φεβρουάριο του 1726, ο ισπανός πρέσβης στο imperial στη Μαδρίτη Königsegg ενημέρωσε για τις προσπάθειες που είχαν γίνει υπέρ της επιστροφής των χαρτών των μελών του Στέμματος της Αραγονίας στην οποία ανέφερε ότι ο υπουργός Ripperdá λι είχε απαντήσει ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να μιλήσω για το θέμα με τον βασιλιά, λόγω του "αποστροφή για τους καταλανούς ήταν ιδιαίτερα ισχυρή." Σε αυτό το γράψιμο, επίσης, μίλησε για τις δυσκολίες της για να επιτύχει τον στόχο της, η "αποστροφή" των καταλανών από τον βασιλιά και την "κακή επιθυμία, τόσο χάλια όσο άχρηστο, σε σημείο τέτοιο που μέχρι αυτή τη μέρα δεν ξέρω κάθε πόλη που έχει πληρώσει δεκάρα από τους φόρους, χωρίς να χρειάζεται να υποβληθούν σε αναγκαστική εκτέλεση από τον στρατό". Στη συνέχεια, πρόσθεσε: Το μόνο διαχείριση του πρέσβη της αυτοκρατορικής η οποία έδωσε το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Φίλιππος Β της πρόσβασης επιλέγοντας από την Πύλη της Θάλασσας, της πόλης της Βαρκελώνης, ο αρχηγός του γενικού austriacista Moragues, ότι εξακολουθούσαν να υπάρχουν σε ένα κλουβί από το 1715. Άλλα αιτήματα, όπως η εκ νέου ίδρυση του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης ή το δικαίωμα της καταλονίας αρχοντιά να φέρουν όπλα, ήταν αφύλακτο.
Ο Πόλεμος της Διαδοχής της Πολωνίας (1733-1738) και η"αυστρία επίμονη"
δεξιά|μικρογραφία|318x318εσ|Το φυλλάδιο είναι αποδοθεί Rafael Casanova στη Μνήμη της Συμμαχίας θυμίζει ο βασιλιάς [[Γεώργιος Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας|Γεώργιος Β΄ της Αγγλίας, τηςσυμμαχίας συμφώνησαν στη Γένοβα στις 1705 μεταξύ του Πριγκιπάτου της Καταλονίας και το Βασίλειο της Αγγλίας, προκειμένου να γίνει βοηθός του Αρχιδούκα Charles "για την πλήρη ανάκτηση του συνόλου Μοναρχία της Ισπανίας", Η συμμετοχή του Φιλίππου Β στον Πόλεμο της Διαδοχής της Πολωνίας (1733-1738) επειδή από τις Διαθήκες της Οικογένειας εξαπέλυσε τις ελπίδες της η αυστριακή πλευρά να ανακτήσει την "Ελευθερία για την Καταλονία". Δημοσιεύθηκε τον ιανουάριο του 1736, το "22ο έτος της δουλείας".]] Χρόνια μετά την "υπόθεση των καταλανών" ήταν να επανεμφανιστεί μετά τον Πόλεμο της Διαδοχής της Πολωνίας. Η διεθνής κρίση που άνοιξε για τη διαδοχή του βασιλείου της Πολωνίας αντιμετώπισε στις αύγουστος της Σαξονίας-πόλη: weissenfels, ένας υποψήφιος που υποστηρίζεται από τον αυτοκράτορα Charles VI, και Stanislaus Lesczynski, που υποστηρίζεται από τον Louis XV της Γαλλίας και της Philip V, αφού υπέγραψε το πρώτο "σύμφωνο της οικογένειας, το 1731, ήταν να ανατροφοδοτήσουν τις προσδοκίες του"εξορία austriacista στη Βιέννη, με επικεφαλής τον μαρκήσιο ντε Rialb και ο Χουάν Amor de Soria. Σε αυτά τα χρόνια εμφανίστηκαν πολλά έργα, εκθέτοντας και πάλι η "υπόθεση των καταλανών", όπως η Μνήμη της Συμμαχίας, που αποδίδεται στον πρώην υπουργό και επικεφαλής Rafael Casanova και στην οποία ισχυρίζεται ότι οι δεσμεύσεις incomplits από το βρετανικό * και Η φωνή ως πρόδρομος της αλήθειας, που υποστηρίζει τον σχηματισμό μιας μεγάλης συμμαχίας antiborbònica * ή Μέσω του έξω από το να κοιμάται, υπερασπίστηκε την επιστροφή της Μοναρχίας των Austrias και αν δεν ήταν δυνατή η βρετανική αποτελέσματα για την επιβολή τους "ελεύθερης δημοκρατίας του Πριγκιπάτου". Αν και το πιο σημαντικό κείμενο του "η αυστρία επίμονη" ήταν η χρόνια Ασθένεια και επικίνδυνο από τα βασίλεια της Ισπανίας και των Ινδιών (1741) της αραγονίας γλώσσα προέλευσης από τη ναβάρα, ο Χουάν Amor de Soria, που χρόνια πριν είχε γράψει ένα άλλο κείμενο το οποίο παρέμεινε αδημοσίευτο, δικαιούται Εκδόσεις και ιστορικά στοιχεία από το έτος 1715 στο 1736—.
Ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αυτής της "αυστρία επίμονη", όπως την αποκαλούσε ο ιστορικός και οικονομολόγος καταλανικά Ernest Lluch, μπορεί να είναι γραμμένο από ανώνυμο που δημοσιεύθηκε το 1732 με τίτλο" Ένδικα μέσα που απαιτούνται, justs και σε μια περιοχή που βολεύει την αποκατάσταση της υγείας της Ευρώπης, στην οποία είναι σαφής, όπως και σε άλλα κείμενα, η "υπόθεση των καταλανών", δεν αναφέρεται αποκλειστικά στις "ελευθερίες" του Πριγκιπάτου της Καταλονίας, αλλά και σε όλα τα "βασίλεια και τους τομείς" της Μοναρχίας στην Ισπανία. Έτσι στο φυλλάδιο ήταν υπέρ του σχηματισμού μιας μεγάλης συμμαχίας στην Ευρώπη για να αποκατασταθεί η ισορροπία της ευρώπης και να απελευθερώσουν την ισπανική "gemeguen κάτω από τα σκληρά δεσμά του δεσποτισμού του Οίκου των βουρβώνων" και να αποκαταστήσει
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1930
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1930 διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη, στο στάδιο του Γ.Σ. "Ηρακλής", στις 13 και 14 Σεπτεμβρίου και αποτέλεσε το κριτήριο συγκρότησης της εθνικής ομάδας στίβου για τους Α΄ Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου που διεξήχθησαν στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στα τέλη Σεπτεμβρίου. Πολυνίκης σύλλογος αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. με 6 νίκες. Τη χρονιά αυτή διεξήχθη ξανά έπειτα από τρία χρόνια το πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου.
Τα πρωταθλήματα Βορείου και Νοτίου Ελλάδος
Λόγω της μεγάλης συμμετοχής αθλητών και συλλόγων, διεξήχθησαν πρώτα δύο ξεχωριστά πρωταθλήματα Βορείου και Νοτίου Ελλάδος, στις 6-7 Σεπτεμβρίου, στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα αντίστοιχα. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα προκρίθηκαν να μετάσχουν οι τρεις πρώτοι νικητές Βορρά και Νότου από κάθε αγώνισμα καθώς και οι τρεις πρώτοι από το Παγκύπριο πρωτάθλημα στίβου αντρών, οι οποίοι τελικά δεν προσήλθαν. Στα τοπικά πρωταθλήματα πολυνίκες σύλλογοι αναδείχθηκαν ο Εθνικός Γ.Σ. στο νότο και ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης στο βορρά, ενώ πρωταθλητής Κύπρου ήταν ο '''Γ.Σ. Παγκύπρια Λευκωσίας'''.
Στο Βορρά οι αγώνες σημείωσαν μεγάλη επιτυχία σε όλους τους τομείς. Υπήρξε μεγάλη προσέλευση θεατών, οι οποίοι ξεπέρασαν τους 2.000 στο μικρό Στάδιο του Ηρακλή. Επίσης, μεγάλη υπήρξε και η συμμετοχή αθλητών και συλλόγων, αφού πήραν μέρος 100 αθλητές από 14 συλλόγους οκτώ πόλεων της Μακεδονίας, Θράκης και Θεσσαλίας. Τέλος, καταρρίφθηκε το πανελλήνιο ρεκόρ των 10.000μ από τον Αθ. Μπεκιάρη των Σερρών με 34.30.0 Στον πολυνίκη Ηρακλή απονεμήθηκε ειδικό κύπελλο που είχε αθλοθετήσει ο Δήμος Θεσσαλονίκης.
Στο Νότο οι αγώνες διεξήχθησαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο με νικητή τον Εθνικό Αθηνών και συμμετοχή αθλητών από την πρωτεύουσα, τα νησιά, την Κρήτη, τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο. Παρά την μεγάλη συμμετοχή αθλητών, δεν υπήρξε μεγάλη προσέλευση θεατών. Επίσης, υπήρξαν οργανωτικά προβλήματα λόγω της πληθώρας αθλητών. Υπήρξαν πολλοί προκριματικοί με ενστάσεις, αποκλεισμούς κλπ. Π.χ. στα 100μ είχαν δηλώσει συμμετοχή 65 άτομα. Σημειώθηκε πανελλήνιο ρεκόρ στη σφαιροβολία από τον Ηλ. Βεργίνη του Πανελληνίου με 14,30.
Στους τοπικούς αγώνες βορρά και νότου δεν διεξήχθησαν οι σκυταλοδρομίες. Επίσης, δεν έγινε καθόλου πρωτάθλημα μαραθωνίου δρόμου, διότι υπήρξε έντονος προβληματισμός αν άξιζε ο κόπος να διεξάγεται, δεδομένου πως δεν υπήρχαν αξιόλογοι Έλληνες μαραθωνοδρόμοι, ικανοί να τρέξουν την κλασική διαδρομή σε χρόνο κάτω από τρεις ώρες. Είχε προηγηθεί η αποτυχημένη διεξαγωγή του μαραθωνίου στη διεθνή αθλητική συνάντηση "Παναθήναια" τον Ιούνιο, που έγινε εν μέσω καύσωνα, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν οι 13 από τους 16 δρομείς και να υπάρξουν εισηγήσεις ακόμα και για την κατάργηση του "εγκληματικού τούτου αγωνίσματος". Ο νικητής των Παναθηναίων Χρήστος Σάρρας και οι Ιωάννης Κράνης και Γεώργιος Τρικάλης δηλώθηκαν για τους βαλκανικούς, χωρίς να γίνει ο αγώνας στο πανελλήνιο πρωτάθλημα.
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα
Στους αγώνες της Θεσσαλονίκης πρώτος στη βαθμολογία αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με 19β (σύστημα 3-2-1 για τους τρεις πρώτους), στον οποίο απονεμήθηκε ειδικό έπαθλο που είχε αθλοθετήσει ο Δήμος Θεσσαλόνίκης. Όμως, μετά τους βαλκανικούς αγώνες ο ΣΕΓΑΣ προκήρυξε πρωτάθλημα σκυταλοδρομιών, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στο οποίο, αν και προσκλήθηκαν, δεν μετείχαν σύλλογοι εκτός Αθηνών για οικονομικούς λόγους. Μάλιστα από τη Θεσσαλονίκη υπήρξαν επικριτικά σχόλια για τη διοργάνωση. Στις δύο από τις τέσσερις σκυταλοδρομίες: 4x100, 4x200, 4x400 και Ολυμπιακή 1500μ (800x400x200x100), επικράτησε ο Εθνικός Γ.Σ. και κατέκτησε τον τίτλο ως πολυνίκης. Ήταν η τελευταία φορά που εφαρμόστηκε το σύστημα των πρώτων νικών για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Από την επόμενη σεζόν εφαρμόστηκε και επίσημα σύστημα βαθμολογίας.
Βαθμολογία αγώνων Θεσσαλονίκης
Σημειώσεις: * Βαθμολογήθηκαν με 3-2-1 οι τρεις πρώτοι αλλά δεν μέτρησαν όλες οι νίκες, διότι μετείχαν και αθλητές εκτός συναγωνισμού, οι οποίοι δεν είχαν προκριθεί από το πρωτάθλημα του Νότου αλλά πήραν μέρος για να εξασφαλίσουν θέση στην εθνική ομάδα για τους Βαλκανικούς Αγώνες. Η βαθμολογία αυτή δεν ήταν η τελική, διότι ακολούθησε το πρωτάθλημα σκυταλοδρομιών που έγινε το Νοέμβριο. ** Στον πολυνίκη των αγώνων της Θεσσαλονίκης Πανελλήνιο Γ.Σ. απονεμήθηκε έπαθλο αθλοθετηθέν από το Δήμο Θεσσαλονίκης, ανεξάρτητα αν αργότερα δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος. *** Ο Εθνικός Γ.Σ. αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος 1930 με τις νίκες που πήρε στο πρωτάθλημα σκυταλοδρομιών το Νοέμβριο. Σε μεταγενέστερες λίστες πρωταθλητών αναφέρεται πρώτος με 6 νίκες.
Παραπομπές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1930 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στη Θεσσαλονίκη
Μανσουέ
Το Μανσουέ (ιταλικά: Mansuè, ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Ανα Λίλι Αμιρπούρ
Ana Lily Amirpour είναι ιρανικής καταγωγής Aμερικανή σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός. Είναι γνωστή για το ντεμπούτο της με την κινηματογραφική ταινία A Girl Walks Home Alone Night, που η ίδια χαρακτηρίσε ως "Iranian Vampire Spaghetti Western". Η ταινία έκανε ντεμπούτο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς το 2014 και είναι βασισμένη σε μια προηγούμενη μικρού μήκους ταινία που η ίδια είχε γράψει και σκηνοθετήσει.
Βιογραφία
Η Αμιρπούρ γεννήθηκε στο Margate, Αγγλία, αλλά σε νεαρή ηλικία μετακόμισε στο Μαϊάμι της Φλόριντα με την οικογένειά της. Στη συνέχεια, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στο Μπέικερσφιλντ της Καλιφόρνιας, ενώ αργότερα αποφοίτησε από τη Σχολή Θεάτρου, Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του UCLA ( University of California, Los Angeles). Ξεκίνησε να δημιουργεί ταινίες από την ηλικία των 12 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς ιρανικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Γυναίκες σκηνοθέτες Κατηγορία:Ιρανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Γεώργιος Θεοτόκης
μικρογραφία|Το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Θεοτόκης στην [[Κέρκυρα (πόλη)]] Ο '''Γεώργιος Ν. Α. Θεοτόκης''' (Κέρκυρα, 10/22 Φεβρουαρίου 1844 – Αθήνα, 12 Ιανουαρίου 1916/ 25 Ιανουαρίου 1916) ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος ανήκε στην ιστορική κερκυραϊκή οικογένεια των Θεοτόκη, του κλάδου των Νταβιάτζο (Daviazzo) ή Πολιτικών, και διετέλεσε τέσσερις φορές πρωθυπουργός της χώρας στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Θεοτόκης ήταν τριτότοκος γιος του Νικολάου-Ανδρέα Θεοτόκη και της Αδελαΐδας Βεντούρα από την Κέρκυρα. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στο Ιόνιο Γυμνάσιο, γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Ιονίου Ακαδημίας. Το 1861 έλαβε το πτυχίο του από την Ιόνιο Ακαδημία και με υποτροφία από το Μοτσενίγειο Κληροδότημα συνέχισε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή της Σορβόνης. Στις 5 Μαρτίου του 1868 υποστήριξε τη διδακτορική διατριβή του με τίτλο Droit Romain: De fidejussoribus-Droit Français: Du Cautionnement («Περί εγγυήσεως, κατά το ρωμαϊκό και το γαλλικό δίκαιο»), πόνημα το οποίο αποτελεί μια αυστηρά νομική μελέτη συγκριτικού δικαίου.
Με την επάνοδό του στην Κέρκυρα, το καλοκαίρι του 1868, άρχισε να εργάζεται ως δικηγόρος, ενώ είχε και σύντομες θητείες ως πάρεδρος στο Πρωτοδικείο της Κέρκυρας και ως πρωτοδίκης στο Μεσολόγγι. Η διευθέτηση εκκρεμών οικογενειακών υποθέσεων ώθησε τον Θεοτόκη να μεταβεί και να παραμείνει για 13 περίπου μήνες στη Ρωσία κατά τα έτη 1870-1871.
Η ενασχόλησή του με την ενεργό πολιτική ξεκίνησε το 1872. Τότε συμμετείχε για πρώτη φορά στις εθνικές εκλογές αλλά δεν εξελέγη, όπως επίσης και στις εκλογές του 1874.
Το 1875 συνήψε γάμο με την Αμαλία, θυγατέρα του Μιχαήλ και της Αναστασίας Δήμα.
Το 1879 έλαβε μέρος στις δημοτικές εκλογές και εκλέχθηκε θριαμβευτικά δήμαρχος Κερκυραίων με ποσοστό 65%. Το 1883 επανεκλέχθηκε δήμαρχος. Ως δήμαρχος εκτέλεσε σημαντικά έργα οδοποιίας στην πόλη και στα προάστια Γαρίτσα και Μαντούκι, όπως η διαμόρφωση της παραλιακής οδού του κόλπου της Γαρίτσας με πλακόστρωτο πεζοδρόμιο έως τον Ανεμόμυλο, η διάνοιξη των δρόμων στην περιοχή του Κανονιού, ο φωτισμός της πόλης με φανοστάτες γκαζιού. Φρόντισε επίσης για την αναβάθμιση των υπηρεσιών καθαριότητας, τη βελτίωση της παρεχόμενης υγειονομικής προστασίας και περίθαλψης των πολιτών και την εξασφάλιση χρηματοδότησης προκειμένου να προχωρήσει η ανοικοδόμηση δημοσίων κτηρίων. Έδειξε ενδιαφέρον για την παιδεία προσπαθώντας να βελτιώσει την κατάσταση στη δημοτική εκπαίδευση, που τότε ανήκε στις αρμοδιότητες του δήμου, ενώ ενίσχυσε τις τέχνες και τη θεατρική ψυχαγωγία των Κερκυραίων.
Στις 7 Απριλίου του 1885 εγκατέλειψε τη θέση του δημάρχου και ξεκίνησε την κοινοβουλευτική του σταδιοδρομία. Εξελέγη βουλευτής του Τρικουπικού Κόμματος, μετά από πρόσκληση του ίδιου του Χαρίλαου Τρικούπη.
Τον Μάιο του 1886, του ανατέθηκε το Υπουργείο Ναυτικών στην κυβέρνηση του Τρικούπη. Επί υπουργίας Θεοτόκη αναζητήθηκαν και εξασφαλίστηκαν οικονομικοί πόροι για τις παραγγελίες των θωρηκτών «Σπέτσαι», «Ύδρα» και «Ψαρά», και βελτιώθηκε σημαντικά η κατάσταση στο Πολεμικό Ναυτικό, καθώς έλαβε σχετικά μέτρα, όπως η δημιουργία νέου οργανισμού, η αύξηση της θητείας και η καλύτερη εκπαίδευση των πληρωμάτων μέσω της δημιουργίας πολλών ναυτικών σχολών.
Αργότερα, το 1889, ο Τρικούπης ανέθεσε στον Θεοτόκη ταυτόχρονα και το Υπουργείο Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως, μετά την παραίτηση του προκατόχου του, Παναγιώτη Μανέτα. Με τη βοήθεια του εκπαιδευτικού-καθηγητή Χρ. Παπαμάρκου, ο Θεοτόκης ετοίμασε και κατέθεσε στη Βουλή άρτια, ολοκληρωμένα και προοδευτικά για την εποχή νομοσχέδια για την αναβάθμιση της Παιδείας, μέσα από τη μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος, τα οποία όμως εμπόδισε να ψηφισθούν η αντιπολίτευση Δηλιγιάννη.
Στις εκλογές που διεξήχθησαν το 1890 το κόμμα του Τρικούπη ηττήθηκε και σχηματίσθηκε κυβέρνηση υπό τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη. Στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, το 1892, επικράτησε το τρικουπικό κόμμα και σχηματίσθηκε κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη, στην οποία ο Θεοτόκης ανέλαβε το υπουργείο των Εσωτερικών. Εξαιτίας των οικονομικών ανωμαλιών και της μη συνεννόησης των δανειστών του κράτους για το διακανονισμό των χρεών της Ελλάδας, την άνοιξη του 1893 απεστάλη ο Θεοτόκης στο Λονδίνο προκειμένου να διαπραγματευτεί με τους κυριότερους κατόχους ελληνικών χρεογράφων και να συναφθεί νέο δάνειο. Οι διαπραγματεύσεις δεν κατέληξαν σε συμφωνία καθώς οι Άγγλοι κεφαλαιούχοι δεν εμπιστεύονταν την ελληνική αξιοπιστία, και η κυβέρνηση παραιτήθηκε το Μάιο του ίδιου έτους.
Οι ραγδαίες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις και μεταβολές των επομένων ετών προκάλεσαν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και οδήγησαν σε οδυνηρή ήττα το τρικουπικό κόμμα στις εκλογές του 1895. Τότε αποσύρθηκε οριστικά από την πολιτική ζωή του τόπου ο Χαρίλαος Τρικούπης και το κόμμα του έμεινε χωρίς ηγεσία, ενώ την επόμενη χρονιά απεβίωσε στις Κάννες. Τον Νοέμβριο του 1898 πρώην και εν ενεργεία βουλευτές του τρικουπικού κόμματος ανέδειξαν τον Γεώργιο Θεοτόκη στην ηγεσία του φορέα, που μετασχηματίστηκε προοδευτικά στο επονομαζόμενο Θεοτοκικόν Κόμμα.
Από το 1899 έως τα μέσα του 1909, ο Θεοτόκης διετέλεσε τέσσερις φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας, με μακροβιότερη την τελευταία θητεία του. Πιο συγκεκριμένα, η πρώτη κυβέρνηση Θεοτόκη σχηματίστηκε στις 2 Απριλίου του 1899 με σκοπό να εφαρμόσει το καταρτισμένο πολιτικό του πρόγραμμα, που προέβλεπε μεταρρυθμίσεις σε όλους τους κλάδους της δημόσιας διοίκησης, και σειρά μέτρων για την ανάκαμψη της οικονομίας. Ωστόσο, το Νοέμβριο του 1901 ο Θεοτόκης παραιτήθηκε εξαιτίας των αιματηρών επεισοδίων που σημειώθηκαν στην πρωτεύουσα σε λαϊκή εξέγερση που προκλήθηκε με αφορμή το ζήτημα των μεταφράσεων του Ευαγγελίου. Τον Θεοτόκη διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Αλέξανδρος Ζαΐμης. Το επόμενο έτος διενεργήθηκαν βουλευτικές εκλογές και σχηματίστηκε κυβέρνηση υπό τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη, το Νοέμβριο του 1902. Στηριζόμενος όμως σε ισχνή πλειοψηφία ο Δηλιγιάννης ανατράπηκε και στις 14 Ιουνίου του 1903 ανέλαβε ο Γεώργιος Θεοτόκης την πρωθυπουργία για δύο μόνο εβδομάδες, έως τις 28 του ίδιου μήνα, οπότε αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να ανέλθει στην εξουσία ο Δημήτριος Ράλλης. Στις 6 Δεκεμβρίου του 1903 η κυβέρνηση Ράλλη έχασε την εμπιστοσύνη της Βουλής και ανέλαβε πρωθυπουργός εκ νέου ο Θεοτόκης με την υποστήριξη του Αλέξανδρου Ζαΐμη. Η τρίτη πρωθυπουργική θητεία του Θεοτόκη διήρκεσε για ένα περίπου έτος, μέχρι το Δεκέμβριο του 1904, οπότε ο Ζαΐμης απέσυρε την εμπιστοσύνη του προς την κυβέρνηση εξαιτίας διαφωνίας πάνω στο ζήτημα του νέου στρατιωτικού οργανισμού που ο Θεοτόκης υπέβαλε προς ψήφιση στη Βουλή. Η παραίτηση της κυβέρνησης οδήγησε σε νέα εκλογική αναμέτρηση και στην πρωθυπουργία τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη, ο οποίος δολοφονήθηκε λίγο αργότερα και τον διαδέχθηκε για σύντομο χρονικό διάστημα ο Δημήτριος Ράλλης. Αμέσως μετά, στις 8 Δεκεμβρίου 1905, ο Γεώργιος Θεοτόκης σχημάτισε κυβέρνηση για τέταρτη φορά, έως τον Ιούλιο του 1909.
Ο εγγονός του, Γεώργιος Ράλλης, του καταλογίζει δύο σημαντικά πολιτικά σφάλματα: το πρώτο σφάλμα ότι, κατά τις παραμονές του πολέμου του 1897 παρασύρθηκε και αυτός από το φιλοπόλεμο ρεύμα που επικρατούσε και δεν εναντιώθηκε στην αποστολή ελληνικού στρατού στην Κρήτη, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να οδηγηθεί στον πόλεμο και την ήττα. Το δεύτερο σφάλμα, κατά τον Γεώργιο Ράλλη, ανάγεται στη διαφωνία του Κωνσταντίνου με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, στην οποία ο Γεώργιος Θεοτόκης δεν παρενέβη, με αποτέλεσμα να προκύψει ο μετέπειτα Εθνικός Διχασμός.
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, οι Φιλελεύθεροι προσπάθησαν να παρουσιάσουν τη νίκη ως νίκη του Βενιζέλου και του κόμματός τους. Τη βάση όμως της προπαρασκευής και οργάνωσης του στρατού την είχε θέσει ο Θεοτόκης. Χωρίς αυτή την προσπάθεια, ο Βενιζέλος δεν θα μπορούσε να είχε ετοιμάσει εντός μόλις δύο ετών το στράτευμα. Εντούτοις, η εξωτερική πολιτική του Βενιζέλου, που επεδίωκε τη συνεννόηση με τη Βουλγαρία (η οποία τελικώς οδήγησε στη νίκη), ήταν εντελώς αντίθετη αυτής του Θεοτόκη, ο οποίος δεν συζητούσε καθόλου με τους Βούλγαρους (γενικότερα, όλοι όσοι συμμετείχαν στον Μακεδονικό Αγώνα, όπως π.χ. ο Ίων Δραγούμης, δεν συνομιλούσαν με τους Βούλγαρους).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Δήμαρχοι Κέρκυρας Γεωργιος Κατηγορία:Εθνικός Διχασμός Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2012-13
Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Ολλανδίας 2012-2013 είναι το 57ο πρωτάθλημα του Ολλανδικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου. Ξεκίνησε στις 10 Αυγούστου 2012 και τελείωσε στις 26 Μαΐου 2013. Πρωταθλητής βγήκε ο ΑΦΚ Άγιαξ, ενώ υποβιβάστηκαν η Φένλο και η Βίλεμ ΙΙ. Τα ευρωπαϊκά εισιτήρια για το Τσάμπιονς Λιγκ πήραν οι Άγιαξ και Αϊντχόφεν και για το Γιουρόπα Λιγκ οι Φέγενορντ, Φίτεσε, η Ουτρέχτη μέσω των Play Offs και η Άλκμααρ μέσω του Κυπέλλου Ολλανδίας.
Βαθμολογία
C = Πρωταθλητής Ο = Νικητές Play Offs R = Υποβιβασμός
Αποτελέσματα
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013 Κατηγορία:Έρεντιβιζι
Θάλασσα της Νότιας Κίνας
thumb|255px|Η θέση της Θάλασσας Η Θάλασσα της Νότιας Κίνας ή Νότια Σινική Θάλασσα είναι θάλασσα του δυτικού Ειρηνικού ωκεανού και περιλαμβάνει μια περιοχή από τη Σιγκαπούρη και τα στενά της Μαλάκας μέχρι τα στενά της Ταϊβάν, με έκταση περίπου 3,5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Περίπου το 1/3 της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας διέρχεται από τα νερά της, ενώ θεωρείται ότι κάτω από τον πυθμένα της βρίσκονται τεράστιες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Γεωγραφία
Η θάλασσα της Νότιας Κίνας περιβάλλεται από την ενδοχώρα της Κίνας και την Ταϊβάν στα βόρεια, τις Φιλιππίνες στα ανατολικά, τη χερσόνησο της Μαλαισίας και τη Σουμάτρα στα δυτικά και το Βόρνεο στα νότια. Μεγάλοι κόλποι της θάλασσας της Νότιας Κίνας είναι ο κόλπος της Ταϊλάνδης και ο κόλπος του Τονκίνο. Ακτογραμμές στη θάλασσα έχουν (με τη φορά των δεικτών του ρολογιού ξεκινώντας από βόρεια) η Κίνα (συμπεριλαμβανομένου του Μακάου και του Χονγκ Κονγκ), η Ταϊβάν, οι Φιλιππίνες, η Μαλαισία, το Μπρουνέι, η Ινδονησία, η Σιγκαπούρη και το Βιετνάμ. Επίσης, στο κόλπο της Ταϊλάνδης έχουν ακτογραμμές η Ταϊλάνδη και η Καμπότζη. Μεγάλα ποτάμια που εκβάλλουν στη θάλασσα της Νότιας Κίνας είναι ο ποταμός Περλ, ο Ερυθρός ποταμός και ο Μεκόνγκ.
Ο πυθμένας της θάλασσας αποτελείται από εκτεταμένες ηπειρωτικές υφαλοκρηπίδες, κυρίως προς τα βόρεια και δυτικά, και ένα αβυσσικό πεδίο με βάθος περίπου 4.500 μέτρα. Το βαθύτερο σημείο της θάλασσας είναι η τάφρος της Μανίλα, με μέγιστο καταγεγραμμένο βάθος 5.377 μέτρα. Στη θάλασσα βρίσκεται ένας μεγάλος αριθμός από υποθαλάσσια βουνά, τα οποία θεωρείται ότι είναι σβηστά ηφαίστεια. Νησιωτικά συστήματα που βρίσκονται μέσα στη θάλασσα είναι τα Νησιά Παρασέλ και τα Νησιά Σπράτλι, τα οποία διεκδικούνται από τις χώρες στην περιφέρεια της θάλασσας.
Λαοθόη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λαοθόη είναι γνωστά τα παρακάτω τρία διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Λαοθοη
Ανναβεργίτης
Είναι σχετικά ασύνηθες δευτερογενές ορυκτό, προερχόμενο από εξαλλοιώσεις θειούχων και αρσενικούχων ορυκτών του νικελίου και του κοβαλτίου στη ζώνη οξείδωσης υδροθερμικών αποθέσεων. Η ύπαρξη ερυθρίτη και ανναβεργίτη είναι δείκτης ύπαρξης νικελιούχων - κοβαλτιούχων ορυκτών σε κάποιο κοίτασμα.
Ανήκει στην ομάδα του βιβιανίτη ενώ σχηματίζει παραμικτική σειρά με τον ερυθρίτη (CO3(AsO4)2 . 8H2O). Εκτός από αυτόν σχετίζεται με γερσδορφίτη, νικελίνη και νικελιούχο σκουτερουδίτη.
Αποτελεί ελλάσον μετάλλευμα του νικελίου, οι καλοσχηματισμένοι του, ωστόσο, κρύσταλλοι, είναι αντικείμενο αναζήτησης από συλλέκτες, λόγω της διαφάνειάς του, του περίεργου σχήματος των συσσωματωμάτων του και του όμορφου πράσινου χρώματός του. Ανευρίσκεται στη Σαξονία και στην Έσση (Γερμανία), στην περιοχή Leogang του Σάλτσμπουργκ στην Αυστρία, τη Σλοβακία, την Ισπανία, το Μαρόκο, την Ιταλία, αρκετές Πολιτείες των ΗΠΑ και την Κάμπρια της Βρετανίας. Οι ωραιότεροι κρύσταλλοί του, ωστόσο, ανευρίσκονται στα μεταλλεία του Λαυρίου (Καμάριζα, Πλάκα, ορυχείο Βερζέκου, Βρυσάκι).
Σημειώσεις
Ανναβεργιτης Κατηγορία:Ορυκτά του νικελίου Κατηγορία:Ένυδρα άλατα
Βισέντε Γιάνιες Πινσόν
Ο Βισέντε Γιάνιες Πινσόν (Vicente Yáñez Pinzón, 1462 – Σεπτέμβριος 1514) ήταν Ισπανός θαλασσοπόρος, κονκισταδόρ και εξερευνητής. Μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, τον Μάρτιν Αλόνσο Πινσόν, ταξίδεψε με τον Χριστόφορο Κολόμβο στο πρώτο ταξίδι του μεγάλου θαλασσοπόρου, το 1492. Ήταν ο πλοίαρχος του καραβιού «Νίνια».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πάλος της Ισπανίας γύρω στο 1462. Το 1499 έπλευσε στις ακτές της Νότιας Αμερικής. Εξαιτίας ξαφνικής καταιγίδας, αναγκάστηκε να αποβιβαστεί στις ακτές της σημερινής Βραζιλίας. Αυτό έγινε στις 26 Ιανουαρίου του 1500. Είδε επίσης τον ποταμό Αμαζόνιο και θεωρείται ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον ποταμό Οϊαπόκουε.
Το 1505 ορίστηκε επικεφαλής της διοίκησης στο Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο, στο πρώτο βήμα αποικισμού του νησιού από τους Ισπανούς. Τότε οι ιθαγενείς το ονόμαζαν Borinquén και οι Ισπανοί San Juan Bautista. Ωστόσο, ο Πινσόν δεν ανέλαβε διοικητής Το 1508 ταξίδεψε με τον Χουάν Ντίας ντε Σολίς προς τη Νότια Αμερική. Οι τελευταίες γραπτές μαρτυρίες για τον Πινσόν είναι το 1514. Πέθανε στα τέλη Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς.
Στις 19 Νοεμβρίου 1999 ανεγέρθηκε μνημείο στη γενέτειρά του, στο Πάλος ντε λα Φροντέρα, με αφορμή τη συμπλήρωση 5 αιώνων από την ανακάλυψη της Βραζιλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πινσον Πινσον
Χάμκω
εναλλ.=Ο όρκος του Αλή Πασά και της Χαϊνίτσας επάνω στο νεκρό σώμα της Χάμκως|μικρογραφία|300x300εσ|Ο όρκος του [[Αλή πασάς|Αλή Πασά και της Χαϊνίτσας επάνω στο νεκρό σώμα της Χάμκως]]
Η Χάμκω (τούρκικα : Εsmihan Hanım, 1725 - 1792) ήταν η μητέρα του Αλή Πασά των Ιωαννίνων.
Η Χάμκω γεννήθηκε το 1725. Ήταν κόρη του Ζεϊνέλ-Μπεη. Το 1744 γέννησε τον Αλή και 4 χρόνια μετά την αδελφή του Χαϊνίτζα. Μετά τον θάνατο του συζύγου της η Χάμκω βοηθούμενη από τον εραστή της Τσαούς Πρίφτη, μετήλθε τα πάντα προκειμένου να ενισχύσει και προωθήσει στην Οθωμανική Διοίκηση τον γιο της Αλή.
Σε κάποια απ΄ αυτές τις ενέργειές της συνελήφθη μαζί με την κόρη της από τους κατοίκους του Γαρδικίου και φέρεται να βιάστηκαν ομαδικά από αυτούς.
Η Χάμκω πέθανε το 1792
Πηγές
Κατηγορία:Γυναίκες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Οθωμανοί αλβανικής καταγωγής
Γιασίν Αγιούμπ
Ο Γιασίν Αγιούμπ (Yassin Ayoub, αραβικά:ياسين ايوب‎, γενν. 6 Μαρτίου 1994) είναι Μαροκινός-Ολλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Εξέλσιορ.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Αγιούμπ αναδείχθηκε από τις ακαδημίες νέων της Ουτρέχτης, όπου αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα από το 2012 έως το 2018.
Τον Ιανουάριο του 2018, ο Αγιούμπ υπέγραψε συμβόλαιο μέχρι το 2022 με τη Φέγενορντ, με ισχύ από την 1η Ιουλίου 2018.
Στις 22 Ιανουαρίου 2020, ο Αγιούμπ υπέγραψε συμβόλαιο μέχρι το 2023 με τον Παναθηναϊκό.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Αγιούμπ κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U17 του 2011 με την Εθνική Ολλανδίας U17, όπου είχε διαγνωστεί με καρδιακά προβλήματα. Επίσης, έχει αγωνιστεί στις Εθνικές Ολλανδίας U19 και U21.
Ο Αγιούμπ άλλαξε διεθνή διαθεσιμότητα και κλήθηκε στην Εθνική Μαρόκου ανδρών για έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Ολλανδίας στις 31 Μαΐου 2017, όπου δεν αγωνίστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ολλανδοί μαροκινής καταγωγής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ουτρέχτη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜΦ Εξέλσιορ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Μαρένο ντι Πιάβε
Το Μαρένο ντι Πιάβε (ιταλικά: Mareno di Piave, βενετικά: Marén) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Διάλογοι για τη φυσική θρησκεία
Το Διάλογοι για τη φυσική θρησκεία (Dialogues Concerning Natural Religion) είναι ένα έργο του σκωτσέζου φιλόσοφου Ντέιβιντ Χιουμ. Μέσω του διαλόγου, τρεις φιλόσοφοι, ο Δημέας, ο Φίλων και ο Κλεάνθης συζητούν για τη φύση της ύπαρξης του Θεού. Αν αυτά τα ονόματα είναι αναφορά σε αρχαίους φιλόσοφους, είναι ακόμη θέμα προς συζήτηση. Αν και οι τρεις συμφωνούν πως υπάρχει θεός, διαφωνούν έντονα για την φύση του θεού και πως, και αν, η ανθρωπότητα μπορεί να γνωρίσει κάποιαν θεότητα.
Στους διαλόγους του, οι χαρακτήρες του συζητούν μια σειρά από επιχειρήματα για την ύπαρξη του Θεού, όπως το τελεολογικό επιχείρημα, το κοσμολογικό επιχείρημα και το πρόβλημα του κακού
Ο Χιούμ ξεκίνησε να γράφει το έργο το 1750, αλλά το τελείωσε λίγο πριν τον θάνατο του, το 1776. Βασίζονται στο έργο του Κικέρωνα De Natura Deorum. Το έργο εκδόθηκε αρχικά, χωρίς αναφορά στο όνομα του συγγραφέα ή εκδότη.
Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ (1919-1939)
Το Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ (Województwo białostockie) ήταν διοικητική μονάδα της μεσοπολεμικής Πολωνίας (1918–1939). Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας ήταν το Μπιαουίστοκ, με πληθυσμό πάνω από 91.000 κατοίκους. Μετά τη ναζιστική γερμανική και τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία, το βοεβοδάτο καταλήφθηκε και από τους δύο στρατούς εισβολής και διαιρέθηκε σύμφωνα με τη Γερμανική-Σοβιετική Συνοριακή Συνθήκη.
Πληθυσμός
Κατοικούνταν κυρίως από Πολωνούς (το 1931 αποτελούσαν το 66,9% του πληθυσμού) και είχε επίσης σημαντικές μειονότητες Λευκορώσων (16,3%) και Εβραίων (12,1%). Είναι ενδιαφέρον ότι το 1931, το 2,8% ισχυρίστηκε ότι τα ρωσικά ήταν η μητρική τους γλώσσα. Ο πληθυσμός, σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 1931 ήταν 1.263.300 κάτοικοι.
Σύμφωνα με πολωνικά δεδομένα από τον Απρίλιο του 1939, ο πληθυσμός του βοεβοδάτου κατανεμήθηκε ως εξής: 71,1% Πολωνοί, 13,5% Λευκορώσοι, 11,9% Εβραίοι, 2,2% Ρώσοι, 0,9% Λιθουανοί, 0, 5% Γερμανοί.
Ιστορία
Από τις 10 Ιουλίου 1930 έως τα τέλη Φεβρουαρίου 1934, ο Μάριαν Ζίντραμ-Κοστσιαουκόφσκι ήταν ο Βοεβόδας του Μπιαουίστοκ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εξορθολόγησε τη διοίκηση, αύξησε την εποπτεία των αξιωματούχων και έδωσε προτεραιότητα στην ανάπτυξη υπονόμων και δρόμων στο Μπιαουίστοκ. Ίδρυσε επίσης την Περιφερειακή Επιτροπή για την Ανεργία, καθώς και το μερίδιό τους στη δημιουργία του Αγροτικού Επιμελητηρίου του Μπιαουίστοκ και στην εξασφάλιση της συμμετοχής των επιχειρηματιών στη δεύτερη Έκθεση Μπιαουίστοκ στο Βίλνιους. Ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές του Αθλητικού Συλλόγου Γιαγκελόνια Μπιαουίστοκ (του οποίου ήταν επίτιμος πρόεδρος του συλλόγου).
Τον Νοέμβριο του 1930, ο Μάριαν Ζίντραμ-Κοστσιαουκόφσκι έγινε και πάλι μέλος του Κοινοβουλίου (ήταν 17ος στον κατάλογο του Μη κομματικού συνασπισμού για συνεργασία με την κυβέρνηση.
Το 1932, ο Ζίντραμ-Κοστσιαουκόφσκι παρέμεινε στη διάθεση του Αρχηγού του Τμήματος και του Σώματος του Υπουργείου Άμυνας.
Πόλεις
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Πόβιατ του Βοεβοδάτου Μπιαουίστοκ από το 1919–1921 και το 1922–1939. Το βοεβοδάτο αποτελούνταν από δεκατρία πόβιατ:
Σιδηρόδρομοι και βιομηχανία
Στην περίοδο του μεσοπολέμου, το Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ ήταν μέρος της λεγόμενης «Πολωνίας Β». Αυτό σήμαινε ότι ήταν υπανάπτυκτο, με το 23,1% του πληθυσμού να είναι αναλφάβητοι. Τα σιδηροδρομικά δίκτυα ήταν ελάχιστα (συνολικό μήκος 1.377 χλμ., πυκνότητα - 4,2 ανά 100 χλμ²) και οι δασικές εκτάσεις κάλυπταν το 24,4% της έκτασης του βοεβοδάτου. Η πόλη Μπιαουίστοκ (της οποίας ο πληθυσμός έφτασε τους 107.000 το 1939), ήταν το μοναδικό βιομηχανικό κέντρο του βοεβοδάτου. Η γεωργία ήταν σε χαμηλό επίπεδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην βοεβοδάτα της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Δυτική Λευκορωσία (1918-1939) Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1919 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1939
Ισλανδική Ομοσπονδία Στίβου
Η Ισλανδική Ομοσπονδία Στίβου (ισλανδικά: Frjálsíþróttasamband Íslands, FRÍ) είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του στίβου στην Ισλανδία.
Ιδρύθηκε το 1947 και έγινε μέλος της IAAF την ίδια χρονιά. Είναι μέλος της EAA, της Εθνικής Ολυμπιακής και Αθλητικής Συνομοσπονδίας της Ισλανδίας, της Αθλητικής Ομοσπονδίας των Μικρών Ευρωπαϊκών Κρατών από το 1994, και της Νορδικής Ομοσπονδίας Στίβου. Επίσης υπήρξε μέλος της Διεθνής Ομοσπονδίας Αγώνων Νήσων από το 1985 έως το 1987. Η έδρα της βρίσκεται στο Ρέικιαβικ και ο πρόεδρός της από το 2014 είναι ο Έιναρ Βιλχάλμσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές οργανώσεις Ισλανδία
Κύρος Βασσάρας
Ο Κύρος Βασσάρας (1966-) είναι Έλληνας πρώην διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου από τη Θεσσαλονίκη. Η επαγγελματική του ιδιότητα είναι ταξιδιωτικός πράκτορας και ως χόμπι έχει τη ζωγραφική.
Εκτός από ελληνικά, μιλά επίσης γερμανικά, αγγλικά και ισπανικά.
Βιογραφικό
Ο Κύρος Βασάρας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη την 1η Φεβρουαρίου 1966. Με τη διαιτησία άρχισε να ασχολείται από πολύ μικρός παροτρυνόμενος από τον πατέρα του, τον Αντώνη Βασάρα (1939-2007), ο οποίος ήταν επίσης διεθνής διαιτητής.
Ξεκίνησε να διαιτητεύει το 1984 σε ηλικία μόλις 18 ετών σε ερασιτεχνικά πρωταθλήματα και σιγά-σιγά ανέβηκε κατηγορίες. Έντεκα χρόνια αργότερα, το 1995, έγινε διαιτητής Α΄ Εθνικής. Το 1998 πήρε το σήμα της FIFA.
Η πρώτη μεγάλη διοργάνωση που σφύριξε ήταν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων (κάτω των 16) στη Σκωτία το 1998. Το πρώτο διεθνές ματς εθνικών ομάδων ανδρών που σφύριξε ήταν Αυστρία – Σαν Μαρίνο το 1999. Το ίδιος έτος γνώρισε την πρώτη διαιτητική του αναγνώριση, όταν διαιτήτευσε τον τελικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Νέων (κάτω των 17) στη Νέα Ζηλανδία.
Στη συνέχεια είχε συνεχείς διαιτησίες σε αγώνες Τσάμπιονς Λιγκ, προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου και Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και Ολυμπιακών Αγώνων.
Ήταν τέταρτος διαιτητής στις τελικές φάσεις των Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων 2000 σε Βέλγιο – Ολλανδία και 2004 στην Πορτογαλία.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002 σε Νότια Κορέα - Ιαπωνία ήταν διαιτητής στον αγώνα Κίνα - Κόστα Ρίκα. Το 2004 είχε την ανώτερη ως τώρα διαιτητική παρουσία της καριέρας του στον τελικό αγώνα της Ολυμπιάδας της Αθήνας μεταξύ Αργεντινής - Παραγουάης.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008 σε Αυστρία–Ελβετία διαιτήτευσε τον αγώνα Πορτογαλία–Τσεχία, με βοηθούς τους Δημ. Σεραϊδάρη και Δημ. Μποζατζίδη. Πήραν και οι τρεις άριστα τόσο από τον Άγγλο παρατηρητή, όσο και από τον πρόεδρο της ευρωπαϊκής επιτροπής διαιτησίας. Στη συνέχεια διαιτήτευσαν το παιχνίδι Πολωνία-Κροατία. Το τρίο έμεινε για την επόμενη φάση των αγώνων αλλά τελικά μόνο ο Βασάρας ορίστηκε ως 4ος διαιτητής του ενός ημιτελικού.
Τον Απρίλιο του 2009 ανακοίνωσε την απόφασή του να αποχωρήσει από την ενεργό διαιτησία.
Μετά την αποχώρηση του από την ενεργό διαιτησία, άρχισε να ασχολείται με την UEFA ως μέλος της Επιτροπής Ανάπτυξης Διαιτησίας της UEFA, συντονιστής του προγράμματος Μεντόρων Ταλέντων της UEFA και επικεφαλής της Επιτροπής Διαιτησίας της Ρουμανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2002
Red Hot Chili Peppers 1983 Tour
μικρογραφία|Φυλλάδιο για την εμφάνιση της μπάντας στις 13 Απριλίου 1983Η Red Hot Chili Peppers 1983 Tour ήταν η πρώτη περιοδεία των Red Hot Chili Peppers. Στις πρώτες εμφανίσεις η μπάντα εμφανιζόταν με το όνομα "Tony Flow And The Miraculously Majestic Masters Of Mayhem" και αργότερα όταν τα μέλη της μπάντας πήραν το project στα σοβαρά άλλαξαν το όνομα της μπάντας σε "Red Hot Chili Peppers".
Μετά από αυτήν την περιοδεία η μπάντα υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία EMI αλλά οι Χίλελ Σλόβακ και Τζακ Άιρονς έφυγαν για να αφοσιωθούν στους What Is This? που και αυτοί με τη σειρά τους υπέγραψαν στην MCA. Ο Σλόβακ αντικαταστήθηκε από τον Τζακ Σέρμαν και ο Άιρονς αντικαταστήθηκε από τον Κλιφ Μαρτίνεζ.
Άλλες μπάντες
Openings acts, μπάντες στις οποίες οι Red Hot Chili Peppers ήταν το opening act και μπάντες που συνόδευαν τους Red Hot Chili Peppers στη σκηνή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Red Hot Chili Peppers
1892
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη