cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαν Κι-μουν
Προφίλ
Σύμφωνα με το βιογραφικό του, εκτός από την μητρική του γλώσσα, τα κορεατικά, ομιλεί αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιαπωνικά.
Είναι παντρεμένος και έχει τρία ενήλικα παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες πολιτικοί Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες διπλωμάτες Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του ΟΗΕ
Κουνίβο Νακαμούρα
Ο Κουνίβο Νακαμούρα (クニオ・ナカムラ, 24 Νοεμβρίου 1943 - 14 Οκτωβρίου 2020) ήταν πολιτικός από το Παλάου, που χρημάτισε πρόεδρος της νησιωτικής χώρας και υπουργός Εξωτερικών την περίοδο 1993-2001. Θήτευσε στο ύπατο αξίωμα για δύο συνεχείς θητείες.
Προφίλ
Γεννήθηκε το 1943 και ο πατέρας του ήταν Ιάπωνας μετανάστης από την επαρχία Μίε .Μητέρα του ήταν η κόρη ενός φυλάρχου.
Προτού ανέλθει στην προεδρία, ο Νακαμούρα υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος το διάστημα από το 1988 ως το 1993. Εξελέγη για πρώτη φορά το 1992 και ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις αρχές του 1993. Προέβη σε τροπολογία του Συντάγματος, με βάση την οποία το καθεστώς της χώρας του μετατράπηκε από εξαρτημένο έδαφος σε ελεύθερα συνδεδεμένη πολιτεία με τις ΗΠΑ. Παρά τις αντιθέσεις από την Αντιπολίτευση, το Παλάου ανακήρυξε την ανεξαρτησία του την 1η Οκτωβρίου του 1994. Επανεξελέγη το 1996 με 62% των ψήφων έναντι 38% για τον Ιμπεντούλ Γιούτακα Γκίμπονς. Ο Νακαμούρα διατηρήθηκε στην προεδρία ως την 1η Ιανουαρίου 2001, οπότε τον διαδέχθηκε ο Τόμι Ρεμενγκεσάου.
Απεβίωσε στις 14 Οκτωβρίου 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Παλάου
Τρυπτοφάνη
Η τρυπτοφάνη είναι ένα από τα 22 πρωτεϊνογόνα αμινοξέα και ένα (από τα 8) απαραίτητα αμινοξέα για την ανθρώπινη διατροφή. Κωδικοποιείται στον γενετικό κώδικα με το κωδικόνιο UGG. Μόνο το L-στερεοϊσομερές της τρυπτοφάνης χρησιμοποιείται σε δομικές πρωτεΐνες ή σε ένζυμα, αλλά η D-τρυπτοφάνη βρίσκεται περιστασιακά σε πεπτίδια φυσικής παραγωγής (για παράδειγμα θαλάσσιο δηλητηριώδες πεπτίδιο κοντρυφάνη, contryphan). Το χαρακτηριστικό δομικό χαρακτηριστικό της τρυπτοφάνης είναι ότι περιέχει μια ινδολική λειτουργική ομάδα, στην πλευρική της αλυσίδα. Είναι ένα απαραίτητο αμινοξύ, όπως επιδεικνύεται από τα αυξητικά αποτελέσματα της χορήγησής της σε αρουραίους.
Απομόνωση
Η απομόνωση της τρυπτοφάνης αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τον Φρέντερικ Χόπκινς (Frederick Hopkins) το 1901, μέσω υδρόλυσης καζεΐνης. Από 600 γραμμάρια ακατέργαστης καζεΐνης μπορεί κάποιος να απομονώσει 4-8 γραμμάρια τρυπτοφάνης.
Βιοσύνθεση
Φυτά και μικροοργανισμοί συνήθως συνθέτουν την τρυπτοφάνη από σικιμικό οξύ ή ανθρανιλικό οξύ. Το τελευταίο συμπυκνώνεται με φωσφοριβοσυλοπυροφωσφορικό οξύ (PRPP), παράγοντας πυροφωσφορικό οξύ ως παραπροϊόν. Μετά το άνοιγμα του δακτυλίου της ριβόζης, ακολουθούμενο από αναγωγική αποκαρβοξυλίωση, παράγεται ινδολο-3-γλυκερινοφωσφορικό οξύ, που με τη σειρά του μετατρέπεται σε ινδόλιο. Στο τελευταίο συνθετικό στάδιο, το ένζυμο συνθετάση της τρυπτοφάνης καταλύει το σχηματισμό της τρυπτοφάνης από ινδόλιο και το αμινοξύ σερίνη. 755px
Λειτουργικότητα
thumb|365px|[[Μεταβολισμός της L-τρυπτοφάνης σε σεροτονίνη, μελατονίνη και νιασίνη. Οι μεταφερόμενες μετά από χημική αντίδραση λειτουργικές ομάδες εμφανίζονται για έμφαση με κόκκινο χρώμα]]. Για πολλούς οργανισμούς (συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων), η τρυπτοφάνη είναι ένα απαραίτητο αμινοξύ. Αυτό σημαίνει ότι είναι απαραίτητο για την επιβίωση των οργανισμών αυτών (και των ανθρώπων), ότι δεν μπορεί να συνθεθεί από τους οργανοσμούς αυτούς και γι' αυτό πρέπει να αποτελεί μέρος της διατροφής τους. Τα (πρωτεϊνικά) αμινοξέα, συμπεριλαμβάνοντας και την τρυπτοφάνη, δρουν ως δομικές μονάδες για τη βιοσύνθεση πρωτεϊνών. Επιπλέον, η τρυπτοφάνη λειτουργεί ως μια βιοχημική πρόδρομη ένωση για την παραγωγή των παρακάτω ενώσεων (δείτε και το σχετικό σχήμα):
Οι διαταραχές δυσαπορρόφηση φρουκτόζης και δυσανεξία στη λακτόζη προκαλούν ακατάλληλη απορρόφηση της τρυπτοφάνης στο έντερο, μειώνουν το επίπεδο συγκέντρωσης της τρυπτοφάνης στο αίμα και κατάθλιψη.
Σε βακτήρια που συνθέτουν τρυπτοφάνη, υψηλό επίπεδο κυτταρικής συγκέντρωσης αυτού του αμινοξέος ενεργοποιούν μια αμυντική πρωτεΐνη - παρεμποδιστή, που παρεμποδίζει τη δράση του οπερόνιου τρυπτοφάνης. Η παρεμπόδιση αυτού του παρεμποδιστεί στο οπερόνιο της τρυπτοφάνης αποτρέπει μεταγραφή του αντίστροφου DNA που κωδικοποιεί την παραγωγή των ενζύμων που εμπλέκονται στην παραγωγή της τρυπτοφάνης. Έτσι, υψηλά επίπεδα συγκέντρωσης τρυπτοφάνης αποτρέπουν τη σύνθεση νέας τρυπτοφάνης, μέσω ενός αρνητικού κύκλου παρεμπόδισης της παραγωγής ενζύμων παραγωγής της, και όταν τα επίπεδα συγκέντρωσης τρυπτοφάνης ενδοκυτταρικά μειωθούν, η παρεμπόδιση του οπερόνιου τρυπτοφάνης παύει. Αυτή η γενετική οργάνωση του οπερόνιου τρυπτοφάνης κρατά έτσι την παραγωγή του αμινοξέος σφιχτά κανονισμένη και αντιδρά τάχιστα σε αλλαγές των εσωκυτταρικών, αλλά και της εξωκυτταρικών επιπέδων συγκέντρωσης τρυπτοφάνης.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Πρωτεϊνικά αμινοξέα Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Ινδόλες Κατηγορία:Χειρομορφία (χημεία) Κατηγορία:C11
Ζελέζνικ (Βελιγράδι)
μικρογραφία|Άποψη του Ζελέζνικ Η Ζελέζνικ (σερβικά: Железник) είναι παλιό χωριό και δήμος της Σερβίας, σήμερα συνοικία του Βελιγραδίου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Τσουκαρίτσα. Βρίσκεται 10 χλμ νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης του Βελιγραδίου. Συνορεύει με τις συνοικίες Μακίς (Makiš) προς τα βόρεια και με το Ζάρκοβο στα βορειοανατολικά.
Ιστορία
Η Ζελέζνικ αναφέρεται πρώτη φορά σαν χωριό τον 17ο αιώνα, σήμερα η περιοχή του παλιού χωριού είναι η συνοικία της Στάρι Ζελέζνικ. Η κατασκευή του σύγχρονου οικισμού, σήμερα Νόβι Ζελέζνικ, ξεκίνησε το 1947, ως εργατικός οικισμός για τους υπαλλήλους του νεότευκτου εργοστασίου «Ivo Lola Ribar». Σύντομα εξελίχθηκε σε ένα μεγάλο και βαριά βιομηχανοποιημένο προάστιο του Βελιγραδίου με πληθυσμό 80.000. Παλαιότερα ήταν ξεχωριστός δήμος, ήταν ξεχωριστή πόλη μέχρι το 1971, όταν εντάχθηκε διοικητικά και προσαρτήθηκε στο Βελιγράδι.
Πληθυσμός της Ζελέζνικ:
Αναφορές
Κατηγορία:Συνοικίες της Τσουκαρίτσα
Κωνσταντίνος Καμπάς
Ο Κωνσταντίνος Καμπάς (Μεσσήνη, 1883 - Αθήνα, 1958) υπήρξε Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα "Εμπρός". Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο διορίστηκε στο υπουργείο Υγιεινής και Περιθάλψεως, του οποίου υπήρξε επί μακρόν γενικός διευθυντής. Στις 11 Απριλίου 1945 διορίστηκε υπηρεσιακός υφυπουργός Υγιεινής και Κοινωνικής Πρόνοιας. Παρέμεινε υφυπουργός μέχρι τις 22 Νοεμβρίου 1945.
Πέθανε το 1958.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υγιεινής Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Λεωφόρος Κηφισίας
thumb|right|300px|Εμπορικά κτίρια επί της Λ. Κηφισίας στο Μαρούσι Η Λεωφόρος Κηφισίας είναι κεντρικός οδικός άξονας της Αθήνας, ο οποίος συνδέει το κέντρο της Αθήνας με τον Βόρειο τομέα.
Ο οδικός άξονας ξεκινά από το 7ο δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου της Αθήνας στον κόμβο των Αμπελοκήπων και συγκεκριμένα στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας, Βασιλίσσης Σοφίας και Μεσογείων, στην πλατεία Ευαγγελικής Σχολής. Ο δρόμος ήταν γνωστός στην παλαιά Αθήνα για τη συγκέντρωση θεάτρων, κινηματογράφων, χώρων εστίασης, και πολλών χώρων πρασίνου γύρω από το Γηροκομείο των Αθηνών. Έξω από την πόλη συνδεόταν ως επέκταση του ίδιου άξονα, με την παλαιά λεωφόρο Μαραθώνος, η οποία διερχόταν από το Μαρούσι και την Κηφισιά για να καταλήξει στο Μαραθώνα.
Χαρακτηριστικά και περιγραφή
left|265px|thumb|Ο ομώνυμος κόμβος "Κηφισίας" στον Παράδεισο Αμαρουσίου, στη διασταύρωση με την Αττική οδό, όπου εδρεύει το Μέγαρο του [[ΟΤΕ]]
Σήμερα η λεωφόρος Κηφισίας αποτελεί έναν από τους πιο εμπορικούς και ακριβούς οδικούς άξονες της Αθήνας αλλά και της Ελλάδας. Σε αυτήν βρίσκονται ξενοδοχεία, εμπορικά καταστήματα, νοσοκομεία και κλινικές (Υγεία και Ιασώ), εκθεσιακά κέντρα, πρεσβείες και θεματικά πάρκα. Στην περιοχή του Παραδείσου στο Μαρούσι συγκεντρώθηκαν τα τελευταία χρόνια πολλές ελληνικές και διεθνείς επιχειρήσεις. Η μεγάλη ανάπτυξη που γνώρισε ο οδικός άξονας, παράλληλα με την παραμέληση των γειτονικών αξόνων, υπερφόρτωσε τη λεωφόρο Κηφισίας. Αρκετά έργα επιχείρησαν να βελτιώσουν την κατάσταση. Από τον άξονα σχεδιάζεται να διέλθει η νέα Γραμμή 4 του Μετρό, αν και τα έργα δεν έχουν αρχίσει ακόμη.
Κατά μήκος του άξονα της λεωφόρου Κηφισίας, κυρίως στο Ψυχικό, βρίσκονται πολλές πρεσβείες, προξενεία και διπλωματικές αποστολές, μεταξύ των οποίων της Αλβανίας, της Βενεζουέλας, του Ισραήλ, του Καμερούν, του Κουβέιτ, της Νέας Ζηλανδίας, της Νότιας Αφρικής, της Νότιας Κορέας, της Ουκρανίας, της Παλαιστινιακής Αρχής, της Βόρειας Μακεδονίας, της Σαουδικής Αραβίας, της Σιγκαπούρης, της Ταϋλάνδης και της Τυνησίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κηφισιας Κηφισιας Κηφισιας
Κώστας Αποστολάκης (ποδοσφαιριστής)
Ο Κώστας Αποστολάκης (Αθήνα, 28 Μαΐου 1999) είναι Έλληνας (Ελλαδίτης) ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στον ΑΠΟΕΛ. Είναι γιος του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού και της Εθνικής Ελλάδος, Στράτου Αποστολάκη.
Το ξεκίνημα
Ο Αποστολάκης έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στη Νίκη Αλίμου.
Παναθηναϊκός
Στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού εντάχθηκε το καλοκαίρι του 2014 αγωνιζόμενος στα χαφ κυρίως ως αμυντικός μέσος. Τον Μάρτιο του 2018 ο τότε προπονητής του Παναθηναϊκού Μαρίνος Ουζουνίδης άρχισε να τον καλεί στις προπονήσεις της πρώτης ομάδας προκειμένου να τον αξιολογήσει. Στις 13 Ιουνίου του 2017 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο μαζί με άλλους 6 παίκτες της ακαδημίας. Στην πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού παίζει στο δεξιό άκρο της άμυνας. Το επίσημο ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού πραγματοποιήθηκε στην εκτός έδρας αναμέτρηση με τον Παναιτωλικό για το Κύπελλο Ελλάδος που έληξε 0-1 για τους πράσινους, δίνοντας την ασίστ στον σκόρερ του αγώνα Φεντερίκο Μακέντα. Στην συγκεκριμένη αναμέτρηση Κώστας Αποστολάκης και Χρήστος Δώνης έγιναν οι πρώτοι γιοι δύο πρώην ποδοσφαιριστών του Παναθηναϊκού (Στράτου Αποστολάκη και Γιώργου Δώνη αντίστοιχα) που αγωνίζονται ως συμπαίκτες στους πράσινους όπως οι πατεράδες τους.
ΑΠΟΕΛ
Στις 7 Μάϊου του 2020, ο Κώστας Αποστολάκης συμφώνησε με την κυπριακή ομάδα του ΑΠΟΕΛ.
Παναιτωλικός
Στις 17 Αυγούστου του 2021, υπέγραψε στον Παναιτωλικό για 2 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού
Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι
Ο Αμπντέλ Φατάχ Σαΐντ Χουσεΐν Χαλίλ αλ-Σίσι (19 Νοεμβρίου 1954-), ευρύτερα γνωστός ως Στρατηγός Σίσι, είναι Αιγύπτιος στρατιωτικός, πρόεδρος της χώρας του από τις 8 Ιουνίου 2014. Επανεξελέγη πρόεδρος στις εκλογές του 2018.
Προφίλ
Γεννήθηκε στο Κάιρο στις 19 Νοεμβρίου 1954. Ο Σίσι υπηρέτησε ως αρχηγός των Αιγυπτιακών Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς και υπουργός Άμυνας και Στρατιωτικής Παραγωγής, από τις 12 Αυγούστου 2012 ως το 2014. Ως επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εκδίωξη του πρόεδρου Μοχάμεντ Μόρσι με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα στις 3 Ιουλίου 2013. Το πραξικόπημα ακολούθησε τις μεγάλης κλίμακας διαμαρτυρίες κατά του Μόρσι και της ισλαμικής κυβέρνησής του. Ο αλ-Σίσι προήχθη στο βαθμό του πρώτου αναπληρωτή πρωθυπουργού, ενώ παρέμεινε υπουργός Άμυνας, μετά το πραξικόπημα, ως το 2014.
Πρόεδρος
Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 26-28 Μαΐου 2014 και είχαν ως αποτέλεσμα τη μεγάλη νίκη του Ελ Σίσι, με ποσοστό κοντά στο 97%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αιγύπτου Κατηγορία:Αιγύπτιοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Βόρακας
''Το παρόν άρθρο αφορά στο ορυκτό βόρακας. Για την ομώνυμη χημική ένωση δείτε βόρακας (ένωση).''
Ο βόρακας (αγγλ. borax) είναι ένυδρο ορυκτό του βορίου. Το όνομά του προέρχεται από την αραβική λέξη buraq = λευκός, λόγω του χρώματός του. Η βασική του δομή συνίσταται από τριγωνικά συμπλέγματα BO2(OH) και τετράεδρα BO3(OH), τα οποία συνδέονται με αλυσίδες νατρίου και οκτάεδρα κρυσταλλικού νερού. Συνηθέστερο χρώμα του είναι το λευκό, χαρακτηριστική, όμως, είναι η γεύση του, η οποία είναι υπόγλυκη μεταλλική.
Στην ατμόσφαιρα τα κρυσταλλικά του δείγματα αφυδατώνονται παρέχοντας το δευτερεύον ορυκτό τινκαλκονίτη (Na2B4O7 . 5H2O), χωρίς, όμως, να χάσουν το αρχικό τους σχήμα. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται ψευδομορφισμός.
Σχηματίζεται με την εξάτμιση υδάτινων μαζών, στις οποίες βρίσκεται διαλυμένος, κυρίως αλμυρών λιμνών που αναφέρονται ως "playas", δηλαδή λιμνών που δεν έχουν νερό όλες τις εποχές του έτους και υπάρχουν μόνο κατά την εποχή των βροχών σε ξηρές περιοχές. Στις περιπτώσεις που οι λίμνες από τις οποίες προέκυψαν τα κοιτάσματα δεν σχηματιστούν ξανά, για διάφορους λόγους, οι αποθέσεις βόρακα εμφανίζουν το φαινόμενο της «εξάνθησης», δηλαδή οι κρύσταλλοι καλύπτονται επιφανειακά από μια μορφή σκόνης, προερχόμενης από την αφυδάτωση του ορυκτού (δείτε τον τινκαλκονίτη πιο πάνω). Το φαινόμενο αυτό αποτρέπει τη συλλογή δειγμάτων από συλλέκτες, καθώς για τη φύλαξή του απαιτούνται ειδικές συνθήκες.
Ανευρίσκεται σε περιοχές του Θιβέτ (από όπου μεταφερόταν εξαγόμενο από τον 16ο αιώνα), στην Τουρκία, στη Βολιβία, το Μεξικό και σε πολλές περιοχές της Καλιφόρνια των ΗΠΑ.
Σχετίζεται με τα ορυκτά κερνίτη, ουλεξίτη, αλίτη και τερναρδίτη, δηλαδή άλλους εβαπορίτες. Είναι γνωστός από τα πολύ παλιά χρόνια και, πριν την ανακάλυψη του κερνίτη, το 1926, στην Καλιφόρνια ( Kramer District of Kern Co., εξ ου και το όνομα κερνίτης), ήταν το βασικό μετάλλευμα βορίου.
Ο βόρακας χρησιμοποιείται σε καθαριστικά προϊόντα για τις λευκαντικές του ιδιότητες, στα χημικά εργαστήρια για τη δημιουργία ρυθμιστικών διαλυμάτων, ως συμπλοκοποιητής, ως χημικό για την αποσκλήρυνση του νερού, μαζί με χλωριούχο αμμώνιο χρησιμοποιείται ως συλλίπασμα στη μεταλλουργία, ως μια από τις πρώτες ύλες για την παρασκευή εύκαμπτης πάστας (Flubber) π.χ. στη σχολική επίδειξη της διαδικασίας δημιουργίας γέλης και ως πρόσθετο τροφίμων, χρησιμοποιούμενο σε κάποιες χώρες, αλλά απαγορευμένο σε άλλες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορυκτά του βορίου Κατηγορία:Ορυκτά του νατρίου Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Γλυφάδα Εύβοιας
Η Γλυφάδα ή Τσέργες (μέχρι το 1954) είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 150 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 460 μ. στους βόρειους πρόποδες της Δίρφης. Βρίσκεται 45 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Χαλκίδα και 30 χιλιόμετρα βόρεια από τη Στενή.
Τοποθεσία
Η Γλυφάδα βρίσκεται σε μικρή πεδινή έκταση στους βόρειους πρόποδες της Δίρφης, σε υψόμετρο περίπου 450 μέτρων. Βορειοανατολικά του χωριού βρίσκεται το ύψωμα Τούρλα (574 μέτρα). Κοντά το χωριό καλλιεργούνται οπωροφόρα δέντρα και αμπέλια. Στις ακτές του Αιγαίου κοντά στο χωριό βρίσκονται οι παραλίες Βύθουρη, Πετάλη, Ακτή (Γλύφα), Γιαλισκάρι, Κοκκινιά (Τρία Νησιά) και Λιβαδάκια.
Ιστορικά στοιχεία
Βορειοδυτικά του οικισμού βρίσκεται δρακόσπιτο και δίπλα του προϊστορική δεξαμενή νερού. Κοντά στην ακτή βορειοδυτικά της Γλυφάδας, σε απόσταση 5-7 χιλιομέτρων από το χωριό βρίσκεται η θέση Πόλη, η οποία πιθανόν αντιστοιχεί στη θέση του αρχαίου οικισμού Πόλις. Φαίνεται να ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. και αρχικά να ήταν δήμος της αρχαίας Ερέτριας. Μετά την καταστροφή της Ερέτριας φαίνεται να έγινε τμήμα της Χαλκίδας. Επίσης βρέθηκαν νομίσματα της ρωμαϊκής εποχής, τα οποία υποδεικνύουν κατοίκηση και εκείνη τη χρονική περίοδο. Πέρα από νομίσματα, έχει βρεθεί και άγαλμα εφήβου.
Το 1835 οι Τσέργες προσαρτήθηκαν στον δήμο Διρφύων, όμως με την κατάργηση του δήμου το 1841 προσαρτήθηκε Ληλαντίων. Το χωριό προσαρτήθηκε ξανά στον δήμο Διρφύων το 1875, αλλά την επόμενη χρονιά επανήλθε στον δήμο Ληλαντίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Χαλκίδας. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Διρφύων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων.
Το χωριό λεγόταν Τσέργες μέχρι το 1954, οπότε και μετονομάστηκε σε Γλυφάδα, από τις υφάλμυρες πηγές που υπάρχουν κοντά στη θάλασσα.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Στη θέση Κτισμένη, σε υψόμετρο περίπου 160 μέτρων, βρίσκεται ένα δρακόσπιτο, σε μεγάλο βαθμό μπαζωμένο.
Η παραλία Βύθουρη είναι μια μικρή παραλία η οποία σχηματίζεται ανάμεσα σε δύο ορθοπλαγιές. Στις ορθοπλαγιές αυτές βρίσκονται σπήλαια, από τα οποία μεγαλύτερο είναι η σπηλιά Ασκρέπη. Η παραλία Πετάλη είναι βοτσαλωτή και στο εσωτερικό της υπάρχει χαρακτηριστικός βράχος και θαλάσσια σπηλιά. Ο μικρός όρμος Γλυφάδα χρησιμοποιείται ως αλιευτικό καταφύγιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Ιωάννης της Αγγλίας
thumb|right|250px|Οι γονείς του Ιωάννη Ερρίκος Β' και Ελεονόρα της Ακουιτανίας. Ο Ιωάννης της Αγγλίας ή Ιωάννης ο Ακτήμων (Νορμ.: Johan sanz Terre, Οξφόρδη, 24 Δεκεμβρίου 1166 - 19 Οκτωβρίου 1216) από τον Οίκο του Ανζού ήταν βασιλιάς της Αγγλίας και δούκας της Ακουιτανίας (1199 - 1216. Ήταν πέμπτος γιος του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας. Διαδέχτηκε στο θρόνο της Αγγλίας τον άτεκνο αδελφό του Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο. Ο πατέρας του κληρονόμησε σημαντικές εκτάσεις στη Γαλλία όπως το Ανζού και τη Νορμανδία, κατέκτησε τη Βρετάνη και μέσω της συζύγου του Ελεονώρας κληρονόμησε την Ακουιτανία. Απέκτησε σοβαρά κληρονομικά δικαιώματα στην Τουλούζη και την Οβέρν επειδή πρώτος σύζυγος της Ελεονώρας ήταν ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας.
Κληρονόμος της Ανδεγαυικής αυτοκρατορίας
Η Ανδεγαυική αυτοκρατορία ήταν Γαλλικά εδάφη υπό την ηγεσία των Πλανταγενετών, πήρε το όνομα της από την κομητεία του Ανζού ιδιαίτερη πατρίδα του Ερρίκου Β΄ με πρωτεύουσα την Ανζέ. Η Ανδεγαυική αυτοκρατορία ήταν πολύ ασταθής, κάθε περιοχή είχε διαφορετικούς λαούς, έθιμα, ιστορία και σύστημα διακυβέρνησης. Δεν είχε καμιά συνοχή που θα της επέτρεπε να αποκτήσει τον χαρακτήρα αυτοκρατορίας, μετά τον θάνατο του Ερρίκου Β΄ ξεκίνησε η διάλυση της. Στη Νορμανδική Αγγλία δεν είχε καθιερωθεί το έθιμο της μεταφοράς όλης της περιουσίας του βασιλιά στον πρωτότοκο γιο όπως στα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά βασίλεια, η ιδέα να μοιράσει ο Ερρίκος Β΄ την αυτοκρατορία στους γιους του σε ξεχωριστά σύμμαχα βασίλεια φαινόταν φυσιολογική. Το πρόβλημα έγινε μεγαλύτερο επειδή πολλά τμήματα της αυτοκρατορίας είχαν κυβερνήτες υποτελείς στους Καπετίδες βασιλείς της Γαλλίας, αυτό έφερε ταχεία διάλυση και σκληρούς πολέμους ανάμεσα στις δυο δυναστείες.
Λίγο μετά τη γέννηση του Ιωάννη η μητέρα του τον παρέδωσε σε μια τροφό, γνωστό έθιμο στις βασιλικές οικογένειες του μεσαίωνα. Η Ελεονόρα έφυγε από το Πουατιέ και έστειλε τον Ιωάννη με την αδελφή του Ιωάννα της Αγγλίας βόρεια στο αβαείο του Φοντεβρώ. Ο Ιωάννης σαν νεότερος γιος ήταν προορισμένος για τον εκκλησιαστικό κλάδο, γρήγορα ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους γονείς του και ο Ιωάννης παραμελήθηκε στα πρώτα χρόνια του. Τα πρώτα του μαθήματα διδάχτηκε από τον περίφημο Άγγλο δάσκαλο Ρανούλφο Γκλάνβιλλ. Διέμενε με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο τον Νεότερο ο οποίος του δίδαξε κυνήγι και πολεμικές τέχνες. Ο Ιωάννης είχε περίπου 1,68 ύψος και ήταν γεροδεμένος με κόκκινα σκούρα μαλλιά, για την εποχή του έμοιαζε σαν κάτοικος του Πουατιέ, αγαπούσε πολύ το διάβασμα με μεγάλη συλλογή από βιβλία. Είχε πάθος με τα τυχερά παιχνίδια ιδιαίτερα το τάβλι και ήταν μανιώδης κυνηγός, αγαπούσε τη μουσική αλλά δεν τραγουδούσε. Είχε δημιουργήσει μια μεγάλη συλλογή από πολυτελή κοσμήματα, φορούσε πολυτελέστατα ρούχα και σύμφωνα με τους Άγγλους ιστορικούς ήταν "μανιώδης πότης κακού κρασιού". Όταν μεγάλωσε έγινε έξυπνος, γενναιόδωρος και φιλόξενος αλλά παράλληλα ήταν ζηλιάρης, υπερευαίσθητος και πολύ οξύθυμος με συχνά ξεσπάσματα οργής τόσο που "μασούσε από τα νεύρα τα νύχια του".
Πρώτη διανομή του βασιλείου της Αγγλίας
thumb|right|250px|Η Ανδεγαυική αυτοκρατορία (με πορτοκαλί χρώμα) στα τέλη του 12ου αιώνα Ο Ερρίκος Β΄ προσπάθησε να λύσει το ζήτημα της διαδοχής όταν ο Ιωάννης ήταν ακόμα νήπιο, ο μεγαλύτερος γιος Ερρίκος ο Νέος στέφθηκε συμβασιλέας της Αγγλίας (1170) αλλά δεν του δόθηκε η εξουσία, πήρε επιπλέον μελλοντικές υποσχέσεις για τη Νορμανδία και το Ανζού. Ο δεύτερος γιος Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος κληρονόμησε την Ακουιτανία και ο τρίτος Γοδεφρείδος Β΄ της Βρετάνης έγινε δούκας της Βρετάνης. Ο μικρότερος Ιωάννης στην πρώτη διανομή δεν κληρονόμησε τίποτα γι'αυτό πήρε ειρωνικά το προσωνύμιο «Ακτήμων» που διατήρησε μέχρι τον θάνατο του. Ο Ερρίκος Β΄ ήθελε να εξασφαλίσει τα νότια σύνορα γι'αυτό αρραβώνιασε τον Ιωάννη με την Αλαίς κόρη και διάδοχο του Ουμβέρτου Γ΄ της Σαβοΐας, με τη γαμήλια συμφωνία ο Ιωάννης θα κληρονομούσε τη Σαβοΐα, το Πεδεμόντιο, και τις υπόλοιπες περιοχές του δουκάτου. Τα κάστρα Χίνον, Λουδάν και Μιραμπώ μεταφέρθηκαν από το όνομα του Ερρίκου Β΄ στον Ιωάννη (1172) όταν ήταν μόνο 5 ετών για να μπορεί να έχει ο πατέρας του τον πλήρη έλεγχο, ο μεγαλύτερος γιος Ερρίκος ενοχλήθηκε επειδή δεν είχε πραγματική εξουσία. Η Αλαίς ταξίδευσε από τις Άλπεις στην αυλή του Ερρίκου Β΄ αλλά πέθανε πριν φτάσει στον προορισμό της στερώντας από τον Ιωάννη την κληρονομιά.
Κυβερνήτης της Ιρλανδίας
Ο Ερρίκος ο Νεώτερος είχε σύντομη σύγκρουση με τον αδελφό του Ριχάρδο για τoν έλεγχο της Νορμανδίας και της Ακουιτανίας (1183), ο Ερρίκος Β΄ υποστήριξε τον Ριχάρδο αλλά ο νεαρός Ερρίκος πέθανε από δυσεντερία στο τέλος της εκστρατείας. Ο Ερρίκος Β΄ μετά τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου γιου του ήταν υποχρεωμένος να κάνει δεύτερη αναδιανομή, ο Ριχάρδος ορίστηκε διάδοχος στον Αγγλικό θρόνο με πραγματική εξουσία μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Γοδεφρείδος θα κρατούσε τη Βρετάνη και ο Ιωάννης θα γινόταν δούκας της Ακουιτανίας στη θέση του Ριχάρδου. Ο Ριχάρδος αρνήθηκε να αφήσει την Ακουιτανία και ο Ερρίκος Β΄ έξαλλος διέταξε τους δυο μικρότερους γιους του Γοδεφρείδο και Ιωάννη να καταλάβουν την Ακουιτανία με τη βία και τον στρατό. Τα δύο αδέλφια πολιόρκησαν την πρωτεύουσα Πουατιέ, ο Ριχάρδος απάντησε με επίθεση στη Βρετάνη, αλλά τελικά ακολούθησε οικογενειακή συμφιλίωση στα τέλη του 1184. Ο Ιωάννης έκανε την πρώτη επίσκεψη στην Ιρλανδία με 300 ιππότες και ο Ερρίκος Β΄ αποφάσισε να τον στέψει βασιλιά της Ιρλανδίας, κάτι που τον έφερε σε σύγκρουση με τον πάπα Λούκιο Γ΄. Η περίοδος εγκατάστασης του Ιωάννη στην Ιρλανδία ήταν ανεπιτυχής. Οι Ιρλανδοί είχαν πρόσφατα κατακτηθεί από τους Άγγλο - Νορμανδούς και έτρεφαν βαθύ μίσος για τον Ερρίκο. Επιπλέον, ο Ιωάννης προσέβαλε άσχημα τους τοπικούς άρχοντες για τις μακριές, εκτός μόδας, γενειάδες τους. Ο Ιωάννης επέστρεψε στην Αγγλία την ίδια χρονιά κατηγορώντας για την αποτυχία τον αντιβασιλιά Ούγο του Λακί.
Δεύτερη διανομή
Τα προβλήματα για την οικογένεια εξακολουθούσαν να είναι μεγάλα, ο αδελφός του Ιωάννη Γοδεφρείδος πέθανε αιφνίδια στη διάρκεια ενός τουρνουά αφήνοντας μια κόρη την Ελεονώρα της Βρετάνης και έναν γιο τον Αρθούρο που γεννήθηκε μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Ιωάννης έγινε ο αμέσως επόμενος σε σειρά διαδοχής μετά τον Ριχάρδο. Η αβεβαιότητα άρχισε να αυξάνεται, ο Ριχάρδος αρνήθηκε τη συμμετοχή του σε Σταυροφορία από φόβο μήπως ο πατέρας του κηρύξει διάδοχο τον Ιωάννη. Ο Ριχάρδος συμμάχησε με τον Φίλιππο Αύγουστο εναντίον του πατέρα του (1187), έδωσε όρκο υποτέλειας στον Φίλιππο με αντάλλαγμα να ανατρέψει τον πατέρα του και να πάρει τον θρόνο. Ο Ριχάρδος και ο Φίλιππος έκλεισαν ειρήνη με τον Ερρίκο το καλοκαίρι του 1189 αφού πρώτα κατοχυρώθηκε στον Ριχάρδο η διαδοχή. Ο Ιωάννης ήταν πάντα πιστός στον πατέρα του αλλά όταν είδε τον Ριχάρδο να κερδίζει άλλαξε στάση και συμμάχησε με τον Ριχάρδο εναντίον του πατέρα του, ο ασθενής Ερρίκος Β΄ πέθανε αμέσως μετά από τη λύπη του.
Στάση εναντίον του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου
thumb|right|250px|Ιωάννης ο Ακτήμων (ανδριάντας επί του τάφου του) thumb|250px|Μικρογραφία του 13ου αιώνα με την απεικόνιση του Ερρίκου Β΄ και των παιδιών του, ο Ιωάννης στο τέλος.
Η μεγάλη επιθυμία του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου ήταν η συμμετοχή του σε Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους, όταν έγινε βασιλιάς ενώθηκε στην Γ΄ Σταυροφορία (1190 - 1194) με τον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Αύγουστο. Προσπάθησε να μαζέψει τα απαραίτητα χρήματα πουλώντας εδάφη και τίτλους, προτεραιότητα του ήταν να εξασφαλίσει τον θρόνο όσο έλλειπε από σφετερισμό του Ιωάννη. Στον Ιωάννη παραχωρήθηκε η κομητεία του Μορταίν και παντρεύτηκε την πάμπλουτη Ισαβέλλα του Γκλόστερ με εδάφη στο Λάνκαστερ και προίκα την Κορνουάλη, το Ντέρμπι, το Ντεβόν, το Ντόρσετ, το Νότιγχαμ και το Σάμερσετ, σαν αντάλλαγμα ορκίστηκε πίστη στον Ριχάρδο όσο έλλειπε στη Σταυροφορία. Ο Ριχάρδος διατήρησε τα σημαντικότερα κάστρα ώστε να εμποδίσει τον αδελφό του να συγκεντρώσει μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις, έχρισε διάδοχο του σε περίπτωση θανάτου του τον ανιψιό του Αρθούρο. Ο Ιωάννης ορκίστηκε τέλος ότι δεν θα επισκεφτεί την Αγγλία τα επόμενα τρία χρόνια έτσι ο Ριχάρδος θα μπορούσε να έχει επαρκή χρόνο να ολοκληρώσει τη Σταυροφορία. Ο Ριχάρδος έδωσε την εξουσία του βασιλείου στον επίσκοπο Ούγο του Πουισέτ και στον Γουλιέλμο Μάντεβιλλ και όρισε καγκελάριο τον Γουλιέλμο Λόνγκσαμπ επίσκοπο του Έλις. Ο Γουλιέλμος Μάντεβιλλ πέθανε αμέσως μετά και η εξουσία παρέμεινε στους άλλους, η βασιλομήτωρ Ελεονόρα της Ακουιτανίας έπεισε τον Ριχάρδο να δεχτεί την επιστροφή του Ιωάννη στην Αγγλία.
Επιστροφή του Ριχάρδου
Η πολιτική αναταραχή συνεχίστηκε, ο Ιωάννης αναζήτησε συμμαχία με τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Β΄ ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από τη Σταυροφορία ελπίζοντας να κερδίσει τη Νορμανδία, το Ανζού και τις υπόλοιπες κτήσεις στην Αγγλία, η μητέρα του Ελεονώρα προσπάθησε να εμποδίσει τη συμμαχία. Ο Λονγκσάμπ μετά την άφιξη του Βάλτερ επέστρεψε στην Αγγλία και δήλωσε ότι εσφαλμένα του αφαίρεσαν τις εξουσίες του δικαστή, ο Ιωάννης απέρριψε όλες τις αξιώσεις του δηλώνοντας ότι έχει οριστεί ο ίδιος διάδοχος. Ο Ριχάρδος αργούσε να επιστρέψει από τη Σταυροφορία και ο Ιωάννης άρχισε να διαδίδει φήμες ότι έχει πεθάνει. Ο Ριχάρδος αιχμαλωτίστηκε στην Αυστρία από τον δούκα της, τον παρέδωσε στον αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄ που ζητούσε πολλά λύτρα για την απελευθέρωση του. Ο Ιωάννης εκμεταλλεύτηκε το γεγονός προχωρόντας σε συμμαχία με τον Φίλιππο Β΄, του υποσχέθηκε να χωρίσει τη σύζυγο του και να παντρευτεί την κόρη του Άλυς της Γαλλίας, κόμισσα του Βεξάν. Ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στις δυνάμεις του Ιωάννη και του Ριχάρδου και οι δυνάμεις του Ιωάννη ηττήθηκαν, στις αρχές του 1194 επέστρεψε ο Ριχάρδος αφού είχαν πληρωθεί τα λύτρα που ζητούσε ο αυτοκράτορας. Ο Ιωάννης οπισθοχώρησε στη Νορμανδία όπου τον βρήκε ο αδελφός του την επόμενη χρονιά. Ο Ριχάρδος τον συγχώρησε με τη δικαιολογία ότι ήταν ένα αφελές παιδί 27 ετών αλλά του αφαίρεσε τα εδάφη με εξαίρεση την Ιρλανδία.
Τα επόμενα χρόνια της βασιλείας του Ριχάρδου ο Ιωάννης δήλωσε πίστη στον αδελφό του, ο Ριχάρδος επιχείρησε να κερδίσει τα Γαλλικά κάστρα που είχε χάσει από τον Φίλιππο την περίοδο απουσίας του, συμμάχησε με τον κόμη της Φλάνδρας, της Βουλώνης και τον Ρωμαίο αυτοκράτορα. Ο Ιωάννης έκανε αιφνίδια επίθεση στο κάστρο του Εβρέ (1195) αποκτώντας ολόκληρη τη Νορμανδία, την επόμενη χρονιά έκανε επίθεση στα βόρεια των Παρισίων κυριεύοντας την επισκοπή του Μπωβέ 50 χλμ βόρεια από τη Γαλλική πρωτεύουσα. Ο Ριχάρδος τον αντάμειψε για τις υπηρεσίες του καταργώντας τις προηγούμενες κυρώσεις, ο Ιωάννης έγινε ξανά κόμης του Μορτέν.
Διεκδίκηση του θρόνου
Μετά τη στέψη του ο Ιωάννης μετακινήθηκε στη Γαλλία για να οργανώσει την άμυνα της Νορμανδίας στα νότια και τα δυτικά σύνορα. Η θέση του Ιωάννη έγινε στη συνέχεια ισχυρότερη, ο Βαλδουίνος Α΄ της Κωνσταντινούπολης και ο Ρενώ της Βουλώνης ενίσχυσαν τη συμμαχία εναντίον της Γαλλίας. Ο πανίσχυρος ευγενής από το Ανζού Γουλιέλμος ντε Ρος ο οποίος άλλαζε συνέχεια στρατόπεδα κατέληξε τελικά στον Ιωάννη. Ένα μήνυμα από τον πάπα τον Ιανουάριο του 1200 ανάγκασε τις δυο πλευρές να κλείσουν ειρήνη, για τον Ιωάννη ήταν μια ευκαιρία να εδραιώσει την κυριαρχία του στις Γαλλικές κτήσεις. Με τη Συνθήκη του Λε Γκουλέτ τον Μάιο του 1200 οι δυο βασιλείς συμφώνησαν να αναγνωρίσει ο Φίλιππος τον Ιωάννη διάδοχο του Ριχάρδου στις Ανδεγαυικές κτήσεις της Αγγλίας, και ο Ιωάννης με τη σειρά του να αναγνωρίσει τον Φίλιππο σαν ανώτερο επικυρίαρχο σε όλη τη Γαλλία. Η πολιτική του Ιωάννη του έδωσε το προσωνύμιο Μαλακοσπάθης λόγω της δειλίας του στη μάχη σε αντίθεση με την τόλμη του Ριχάρδου.
Δεύτερος γάμος με την Ισαβέλλα του Ανγκουλέμ
Ο πόλεμος ξεκίνησε ξανά όταν ο Ιωάννης αποφάσισε να παντρευτεί δεύτερη φορά την Ισαβέλλα του Ανγκουλέμ τον Αύγουστο του 1200 εγκαταλείποντας την πρώτη του σύζυγο Ισαβέλλα του Γκλούκεστερ, η δικαιολογία ήταν οτι ο πρώτος γάμος έγινε χωρίς την παπική έγκριση επειδή η Ισαβέλλα ήταν ξαδέλφη του. Δεν είναι εξακριβωμένοι οι λόγοι που αποφάσισε να παντρευτεί την Ισαβέλλα του Γκλόστερ άλλοι λένε λόγω ξαφνικού έρωτα και άλλοι για πολιτικούς λόγους επειδή αποκτούσε ισχυρή πρόσβαση στον δρόμο για την Ακουιτανία ανάμεσα στο Πουατού και στη Γασκώνη. Η Ισαβέλλα ήταν αρραβωνιασμένη με τον Ούγο των Λουζινιάν μέλος της οικογένειας του Πουατού αδελφό του Ραούλ του Ε΄ που κατείχε εδάφη στα ανατολικά σύνορα της Νορμανδίας. Ο νέος της γάμος με τον Ιωάννη απειλούσε τα συμφέροντα της οικογένειας των Λουζινιάν, ο Ιωάννης περιφρόνησε τους Λουζινιάν χωρίς να διαπραγματευτεί μαζί τους, αυτό οδήγησε σε εξέγερση που ο Ιωάννης την κατέστειλε εύκολα. Ο Φίλιππος Αύγουστος που είχε την υψηλή κυριότητα στο Πουατού κάλεσε τον Ιωάννη τον Ακτήμονα σε δικαστήριο στο Παρίσι για απολογία (1202), ο Ιωάννης αρνήθηκε να προσέλθει με τη δικαιολογία ότι ως δούκας της Νορμανδίας είναι ανεξάρτητος. Ο Φίλιππος του απάντησε ότι τον προσκαλεί σαν κόμη του Πουατού όχι σαν δούκα της Νορμανδίας και του υπενθύμισε ότι είναι υποχρεωμένος να προσέλθει λόγω της Συνθήκης του Λε Γκουλέτ που είχε υπογράψει, ο Ιωάννης αρνήθηκε ξανά και ο Φίλιππος ακύρωσε τη συνθήκη προσφέροντας το Αγγλικό στέμμα στον Αρθούρο με την εξαίρεση της Νορμανδίας.
Εξοργισμένος ο Ιωάννης παρήγγειλε την κατασκευή ναυπηγείου στο Πόρτσμουθ ώστε να κατασκευάσει τεράστιο στόλο (1203), το Πόρτσμουθ μετατράπηκε στο μεγαλύτερο ναυτιλιακό κέντρο της Αγγλίας από τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του, είχε υπό την κατοχή του 45 μεγάλες γαλέρες με την προσθήκη τεσσάρων γαλέρων ετησίως. Κατασκεύασε τεράστιο ναυπηγείο για τα πρώτα εμπορικά και μεταφορικά πλοία του, αυτό τον πιστώνει με τον τίτλο του ιδρυτή της σύγχρονης Βρετανικής ναυτιλίας. Ο Ιωάννης κρατούσε αρχικά αμυντική στάση υπερασπίζοντας τα κάστρα του (1199) αυτό εκμεταλλεύτηκε ο Φίλιππος για να προχωρήσει σε εκστρατείες στα ανατολικά. Ο Ιωάννης ανησύχησε έντονα μόνο όταν έμαθε ότι οι στρατιωτικές δυνάμεις του Αρθούρου απειλούσαν τη μητέρα του στο κάστρο του Μιραμπώ, με την υποστήριξη του Γουλιέλμου ντε Ρός έσπευσε να υπερασπιστεί τη μητέρα του, αιχμαλώτισε τον Αρθούρο και τους αρχηγούς της ανταρσίας στη μάχη του Μιραμπώ.
Τελική επικράτηση του Ιωάννη
thumb|right|250px|Ο Γουλιέλμος Μαρσάλ σε σκίτσο του Ματθαίου των Παρισίων. Η θέση του Ιωάννη στη Γαλλία ενισχύθηκε σημαντικά αλλά η συμπεριφορά του απέναντι στους αιχμαλώτους και ιδιαίτερα στον σύμμαχο του Γουλιέλμο ντε Ρός γύρισε την κατάσταση σε βάρος του, οι ντε Ρός ήταν ισχυρή οικογένεια του Ανζού και κράτησε τους αρχηγούς τους αιχμάλωτους σε πολύ άσχημες συνθήκες μέχρι που πέθαναν οι 32. Οι περισσότεροι από τους ευγενείς ήταν στενά συνδεδεμένοι με συγγενικές σχέσεις, εξοργισμένοι από τη συμπεριφορά του Ιωάννη τον εγκατέλειψαν δηλώνοντας την υποταγή τους στον Φίλιππο, στη Βρετάνη κηρύχθηκε νέα επανάσταση. Τα οικονομικά του Ιωάννη ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση, οι στρατιωτικές του δαπάνες πολύ μεγάλες και ο Φίλιππος ήρθε σε ισχυρά πλεονεκτική θέση. Ο Ιωάννης άρχισε να εγκαταλείπεται συνεχώς από τους συμμάχους του (1203), προσπάθησε να πείσει τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ να επέμβει αλλά ούτε εκείνος απάντησε, ο Ιωάννης μπροστά σε αδιέξοδο και από φόβο μην χάσει τον θρόνο του δολοφόνησε τον Αρθούρο. Ο Αρθούρος αρχικά ήταν αιχμάλωτος στη Φαλαίς, στη συνέχεια μετακινήθηκε στο Ρουέν αλλά η τύχη του στη συνέχεια αγνοείται οι περισσότεροι ιστορικοί αναφέρουν ότι δολοφονήθηκε από τον Ιωάννη. Τα Χρονικά του αβαείου του Μαργκάμ γράφουν ότι ο Ιωάννης τον σκότωσε με τα χέρια του, στη συνέχεια του έδεσε μια πέτρα και τον έριξε στον Σηκουάνα. Οι φήμες για τον θάνατο του Αρθούρου έκαναν περισσότερο μισητό τον Ιωάννη στους κατοίκους, η αδελφή του Αρθούρου Ελεονώρα της Βρετάνης κρατήθηκε πολλά χρόνια αιχμάλωτη αλλά σε καλές συνθήκες.
Στα τέλη του 1203 ο Ιωάννης προσπάθησε να υπερασπιστεί τον πύργο του Γκαιγιάρντ από τον Φίλιππο στα ανατολικά της Νορμανδίας, πραγματοποίησε διπλή επίθεση χερσαία και μέσω του ναυτικού, πολύ περίπλοκη με δυσκολίες και χωρίς επιτυχία. Ο Ιωάννης επέστρεψε στη Βρετάνη σε μια προσπάθεια να διώξει τις δυνάμεις του Φιλίππου από την ανατολική Νορμανδία, κατέστρεψε ένα μεγάλο μέρος των δυνάμεων του Φιλίππου στη Βρετάνη αλλά δεν πέτυχε τον στόχο του, οι γνώμες των ιστορικών για τις επιδόσεις του Ιωάννη διαφέρουν αλλά όλοι συμφωνούν στο ότι δεν ήταν εντυπωσιακές. Ο Ιωάννης βρέθηκε σε ακόμα χειρότερη θέση τον Απρίλιο του 1204 που πέθανε η υπέργηρη μητέρα του. Ο θάνατος της μητέρας του σκληρό χτύπημα επειδή απειλήθηκαν όλες οι Ανδεγαυικές κτήσεις στα νότια της Γαλλίας, ο Φίλιππος κατέλαβε το δουκάτο χωρίς αντίσταση στη συνέχεια κατέλαβε το Ανζού και το Πουατιέ, στον Ιωάννη απέμεινε μονάχα η Ακουιτανία.
Δικαιοσύνη
thumb|right|250px|Απεικόνιση του Ιωάννη από τον Ματθαίο των Παρισίων (1250) Οι Ανδεγαυοί προκάτοχοι του Ιωάννη κυβερνούσαν δεσποτικά και αυθαίρετα τοποθετώντας τον εαυτό τους υπεράνω του νόμου, ο Ερρίκος Β΄ και ο Ριχάρδος θεωρούσαν ότι έχουν θεϊκή μεγαλοπρέπεια, ο Ιωάννης συνέχισε την ίδια τακτική. Ο Ιωάννης ισχυριζόταν ότι έπαιρνε τις αποφάσεις σε σύμφωνη γνώμη με τους βαρόνους, οι γνώμες των ιστορικών διίστανται αν ενεργούσε βάση προσωπικής μεγαλομανίας ή της οικογενειακής του παράδοσης. Ο Ιωάννης κληρονόμησε από τον πατέρα του ένα εξελιγμένο σύστημα διοίκησης, το θησαυροφυλάκιο και το υπουργείο Οικονομικών ασχολήθηκαν με τα έσοδα και τις δαπάνες, πολλοί δικαστές βρέθηκαν διάσπαρτοι σε όλο το βασίλειο για να αποδώσουν δικαιοσύνη. Το περιπατητικό δικαστήριο όπως με τον πατέρα του ταξίδευε σε όλη τη χώρα για να ασχοληθεί τόσο με τοπικά όσο και με εθνικά θέματα. Στάθηκε το ίδιο δραστήριος στη διοίκηση της χώρας αλλά ο όγκος των προβλημάτων αυξήθηκε σημαντικά σε σχέση με πριν γι'αυτό αναγκάστηκε να μένει περισσότερο χρόνο στην αυλή από ότι ο πατέρας του και ο αδελφός του αδιαφορώντας για τις υποβαθμισμένες περιοχές στα βόρεια.
Ο Ερρίκος Β΄ είχε βελτιώσει σημαντικά την απονομή της δικαιοσύνης, έφερε στη βασιλική αυλή υποθέσεις οι οποίες μέχρι τότε ήταν αρμοδιότητα μονάχα στις τοπικές κοινωνίες. Ο Ιωάννης προχώρησε περισσότερο δημιουργώντας το σώμα των δημοτικών ιατροδικαστών υπό τον Χιμπέρτ Ουόλτερ (1194) και εργάστηκε σκληρά για να πετύχει ακόμα και με προσωπική παρέμβαση. Ο ιστορικός Λιούις Ουόρεν (1929 - 1994) σημειώνει ότι είχε έντονο ζήλο να αποδόσει επιτυχώς δικαιοσύνη με τον Αγγλικό νόμο, έγινε αρκετά δημοφιλής επειδή έριξε την εξουσία των τοπικών βαρόνων αλλά ήρθε και σε σύγκρουση μαζί τους.
Προσπάθειες να συγκεντρώσει χρήματα
Η κύρια προτεραιότητα του Ιωάννη ήταν να συγκεντρώσει χρήματα για να ανακτήσει τη Νορμανδία, οι Ανδεγαυοί βασιλείς είχαν τρεις βασικές πηγές εσόδων τους δήμους, τα φέουδα και τις φορολογίες. Τα έσοδα από τους δήμους μειώθηκαν σημαντικά μετά τη Νορμανδική κατάκτηση, τα προβλήματα δεν λύθηκαν με την πώληση βασιλικών εδαφών από τον Ριχάρδο (1189) και τα έσοδα από τη φορολογία ήταν πολύ λιγότερα τους επόμενους αιώνες, οι Άγγλοι βασιλείς μπορούσαν να αποκτήσουν χρήματα και από άλλες πηγές όπως την εξαγορά της στρατιωτικής θητείας και την πώληση τίτλων ή αξιωμάτων. Ο Ιωάννης εκμεταλλεύτηκε έντονα την περιουσία των βαρόνων για να συγκεντρώσει χρήματα μέσω της υψηλής φορολογίας ειδικά στους αντιπάλους του που αντέδρασαν έντονα. Πολλές φορές οι βασιλείς χρησιμοποιούσαν χρήματα από τη φορολογία των ευγενών με αντάλλαγμα τα αξιώματα ο Ιωάννης έγινε περισσότερο πιεστικός, ζητούσε τεράστια ποσά από τους βαρόνους πέρα από τις δυνατότητες τους. Ο Ιωάννης ξεκίνησε εκτενώς την πώληση τίτλων σε ψηλές τιμές, δημιούργησε τον νέο τίτλο του "Σερίφη" και αύξησε τα πρόστιμα που είχαν σχέση με τον δασικό νόμο πολλές φορές αδικαιολόγητα χωρίς να έχει προγραμματίσει στρατιωτικές εκστρατείες. Ο αδελφός του Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος είχε εμπνευστεί τα πρόστιμα απέναντι σε χήρες που ήθελαν να παραμείνουν άγαμες ο Ιωάννης τα έκανε ακόμα ψηλότερα. Συνέχισε να πουλά χάρτες σε όλο το βασίλειο με σχέδια νέων πόλεων όπως της Λίβερπουλ. Έκανε μεγάλη αύξηση στον φόρο των Ιουδαίων, μόνο το 1210 συγκέντρωσε από την Ιουδαϊκή κοινότητα 44.000 λίρες με βάση τα κέρδη των Ιουδαίων τοκογλύφων από τους χριστιανούς οφειλέτες. Δημιούργησε νέο φορολογικό σύστημα επί της κινητής και ακίνητης περιουσία στο οποίο στηρίχθηκε η νεότερη Ευρωπαϊκή φορολογία μέχρι σήμερα, νομοθέτησε και την κατάσχεση των εδαφών των βαρόνων οι οποίοι αρνούντο να πληρώσουν, όλα αυτά τα μέτρα έφεραν ετήσια έσοδα 66.000 λίρες.
Οικονομική πολιτική με βαριά φορολογία
thumb|right|250px|Ασημένιο νόμισμα του Ιωάννη του Ακτήμονα. Όταν ανέβηκε στον θρόνο η κακή σοδειά και η μεγάλη ζήτησε των τροφών έφεραν έκρηξη στις τιμές, οι δυσκολίες συνεχίστηκαν ολόκληρο τον 13ο αιώνα δημιουργώντας άσχημη οικονομική κατάσταση χωρίς τέλος. Οι μεγάλες στρατιωτικές ανάγκες του Ιωάννη τον ανάγκασαν να αυξήσει σημαντικά τη φορολογία για να αποκτήσει έσοδα για τις εκστρατείες του, η συλλογή των φόρων γινόταν με ασημένια νομίσματα τα οποία μπορούσε να μετατρέψει σε νομίσματα άλλης μορφής. Η συλλογή γινόταν με βαρέλια από τα βασιλικά κάστρα σε ολόκληρη τη χώρα με κύρια προτεραιότητα την πληρωμή των μισθοφόρων. Τις μεγαλύτερες ανάγκες ο Ιωάννης είχε την εποχή που προετοιμαζόταν για εκστρατεία στη Νορμανδία, οι πολίτες εξαντλήθηκαν από την άγρια φορολογία με αποτέλεσμα να προκληθούν αναταραχές και εξεγέρσεις. Ο Ιωάννης προσπάθησε να λύσει τα προβλήματα βελτιώνοντας το Αγγλικό νομισματικό σύστημα (1204, 1205) με νέα νομίσματα καλύτερης ποιότητας και συνοχής.
Ο βασιλικός οίκος του Ιωάννη στηρίχθηκε περισσότερο στους οπαδούς του, η πρώτη ομάδα οι ευγενείς τον ακολουθούσαν στις περιοδείες του στη χώρα και ήταν πρωταγωνιστές σε όλες τις στρατιωτικές εκστρατείες. Η δεύτερη ομάδα ήταν οι βουλευτές και οι κρατικοί υπάλληλοι. Οι τάξεις αυτές είχαν σημαντικά προνόμια όπως τη δυνατότητα να παντρευτούν μια πλούσια κληρονόμο ή ακόμα και απαλλαγή από φόρους. Την εποχή του πατέρα του η τάξη εξαπλώθηκε πέρα από τους ευγενείς, ο Ιωάννης προχώρησε περισσότερο τοποθετώντας σε θέσεις βασιλικού δικαστή ακόμα και οπαδούς του που δεν είχαν καμιά σχέση με την τάξη των ευγενών όπως μισθοφόρους από το Πουατιέ. Στους άνδρες αυτούς υπήρχαν ακόμα και στρατιώτες που είχαν γίνει γνωστοί στους Άγγλους για την άθλια συμπεριφορά τους όπως οι Φάλκ του Μπρωτέ, Τζιρντ ντ'Αθί, Εγκελάρδος του Σιγκονζέ και Φίλιπ Μαρκ. Οι βαρόνοι αντιλήφθηκαν ότι η κλίκα που κυβερνούσε γύρω από τον βασιλιά περιείχε και πολλούς ανθρώπους κατώτερου επιπέδου.
Ο Ερρίκος Β΄ για να μειώσει την εξουσία των βαρόνων εφάρμοσε το Νορμανδικό έθιμο της "βασιλικής κακής θέλησης", ένας βαρόνος ή κληρικός θα μπορούσε να εκπέσει από τα αξιώματα του εάν δεν ήταν επιθυμητός στον βασιλιά, οι σχέσεις μετατράπηκαν σε βασιλική εύνοια παραμελώντας την κληρονομικότητα. Ο Ερρίκος Β΄ χρησιμοποίησε το Νορμανδικό έθιμο στη σύγκρουση του με τον επίσκοπο Θωμά Μπέκετ με αποτέλεσμα τη δολοφονία του. Ο Ιωάννης συνέχισε πιο έντονα με στόχο να εκμηδενίσει την εξουσία των βαρόνων περισσότερο από φόβο μην τυχόν αμφισβητήσουν την εξουσία του. Το μεγαλύτερο θύμα του Ιωάννη ήταν ο διάσημος βαρόνος Τζον Μάρσαλ ο οποίος είχε βοηθήσει σημαντικά τον βασιλιά και υπήρξε υπόδειγμα πίστης. Το αστρονομικό πρόστιμο των 40.000 μάρκων απαιτήθηκε από τον διάσημο Ιρλανδό βαρόνο Γουλιέλμο ντε Μπρασέ και επειδή αρνήθηκε να το πληρώσει ο Ιωάννης φυλάκισε τη γυναίκα του και τον γιο του, πέθαναν και οι δυο στη φυλακή. Ο Γουλιέλμος ντε Μπρασέ πέθανε στην εξορία (1211) και τα εγγόνια του έμειναν στη φυλακή ως το 1218, οι καχυποψίες του Ιωάννη και ο φόβος αμφισβητήσεων τον οδήγησαν σε παρόμοια συμπεριφορά σε πολλούς βαρόνους.
Προσωπική ζωή
thumb|right|250px|Απεικόνιση του Ιωάννη του Ακτήμονα σε μικρογραφία του 13ου αιώνα με δυο κυνηγητικά σκυλιά. Η προσωπική ζωή του Ιωάννη ήταν έντονα σκανδαλώδης, σύγχρονοι ιστορικοί τον χαρακτηρίζουν άθεο και ασεβή. Το φαινόμενο των βασιλιάδων να έχουν ερωμένες ήταν συνηθισμένο τότε, ο Ιωάννης προχώρησε περισσότερο αποκτώντας ερωμένες ακόμα και συζύγους μεγάλων βαρόνων με διαστάσεις σκανδάλου. Την περίοδο του πρώτου γάμου με την Ισαβέλλα του Γκλόστερ απέκτησε 5 παιδιά από πολλές ερωμένες δυο από τις οποίες ήταν σύζυγοι ευγενών. Η συμπεριφορά του βελτιώθηκε σημαντικά μετά τον δεύτερο γάμο του με την Ισαβέλλα του Ανγκουλέμ, την περίοδο αυτή δεν υπάρχουν πληροφορίες για εξώγαμα ή μοιχεία εξακολουθούσε όμως να έχει εξώγαμες σχέσεις. Την εποχή της επανάστασης των βαρόνων πολλοί τον κατηγόρησαν για συνεχείς ακρότητες σε θέματα μοιχείας, πολλές από τις κατηγορίες ήταν υπερβολές για να δικαιολογήσουν την επανάσταση αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δεν απορρίπτει τη συμπεριφορά του.
Οι σχέσεις του Ιωάννη με τη δεύτερη σύζυγο του έμειναν ασαφείς, οι γνώμες διαφέρουν το βέβαιο είναι ότι την παντρεύτηκε νεότατη μόλις 12 ετών χωρίς να εισπράξει μεγάλη προίκα ή έσοδα από την περιουσία της. Ο γάμος έγινε αιφνίδια από έντονο έρωτα, ο ιστορικός Νικόλας Βίνσεντ (1769 - 1844) περιγράφει τον Ιωάννη σαν θιγμένο από την Ισαβέλλα. Ο Βίνσεντ αναφέρει ότι η μεταξύ τους σχέση ήταν άσχημη την περίοδο (1207 - 1215) που απέκτησαν πέντε παιδιά. Άλλοι ιστορικοί αντίθετα όπως ο Ουίλιαμ Τσέστερ Τζόρνταν (γεν. 1948) αναφέρουν ότι η σχέση τους ήταν πολύ θερμή και ο γάμος τους πολύ επιτυχημένος για τα δεδομένα της εποχής.
Ο Ιωάννης πέρα των άλλων έμεινε γνωστός για την ασέβεια του και την αθεΐα του, βαριά κατηγορία για την εποχή. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τον περιγράφουν με πολλές κακές συνήθειες, απέφευγε τον εκκλησιασμό, βλαστημούσε, δεν έκανε δωρεές στην εκκλησία και ειρωνευόταν μεγάλα χριστιανικά γεγονότα όπως η Ανάσταση. Ο ιστορικός Φρανκ Μκλίν (γεν. 1941) αναφέρει ότι συμβολή σε αυτό είχε η κακή εκπαίδευση που είχε στα νεανικά του χρόνια στο Φοντεβρώ όπου οι δάσκαλοι τον είχαν απομακρύνει από την εκκλησία, άλλοι ιστορικοί αντίθετα γράφουν ότι έκανε εράνους σε φτωχούς και είχε καλές σχέσεις με πολλούς κληρικούς όπως ο Ούγος του Λίνκολν ο οποίος αργότερα αγιοποιήθηκε. Νεώτεροι ιστορικοί έγραψαν ότι η οικογένεια του Ιωάννη διατηρούσε όλα τα χριστιανικά έθιμα, συμμετείχε στις γιορτές ενώ ο ίδιος έκανε αργότερα πολλές δωρεές στις εκκλησίες και τους φτωχούς για να εξιλεωθεί για τη συμπεριφορά που είχε δείξει μέχρι τότε. Ο ιστορικός Ουόρεν Λιούις (1895 - 1973) γράφει ότι τα περισσότερα σχόλια εναντίον του βασίστηκαν σε υπερβολές των βαρόνων την εποχή της εξέγερσης.
Προετοιμασίες για πόλεμο με τη Γαλλία
Ο Ιωάννης βελτίωσε σημαντικά τις ναυτικές δυνάμεις πριν την απώλεια της Νορμανδίας, τα περισσότερα πλοία τοποθετήθηκαν σε λιμενικές αποθήκες και το Πόρτσμουθ επεκτάθηκε σημαντικά. Στα τέλη του 1204 υπήρχαν 50 μεγάλες γαλέρες ενώ άλλες 54 κατασκευάστηκαν την περίοδο 1209 - 1212. Ο Γουίλλιαμ του Γρόθαμ ήταν "φύλακας του στόλου" και υπεύθυνος για τη μετατροπή των εμπορικών πλοίων σε επιχειρησιακό στόλο, υιοθέτησε νέες μεθόδους για τα σχέδια των πλοίων περιλαμβάνοντας πρόσθετα πρόστεγα για τη μάχη. Η εξέγερση των βαρόνων εμπόδισε την εκστρατεία που σχεδίαζε το 1205, μια μικρή ναυτική δύναμη υπό την ηγεσία του Γουίλλιαμ Λόνγκισπι αναχώρησε για το Πουατού, την επόμενη χρονιά (1206). Ο Ιωάννης αναγκάστηκε να κατευθυνθεί νότια επειδή η Γασκώνη αντιμετώπισε την απειλή του Αλφόνσο Η΄ της Καστίλης. Στη συνέχεια επέστρεψε βόρεια και κατέλαβε το Ανζέ, ο Φίλιππος κινήθηκε να τον συναντήσει και στο τέλος του χρόνου οι δυο βασιλείς υπέγραψαν ειρήνη για δυο χρόνια. Την περίοδο (1206 - 1208) ο Ιωάννης έκανε έντονη προετοιμασία στις ναυτικές του δυνάμεις για να ανακαταλάβει τη Νορμανδία, χρησιμοποίησε τα χρήματα από τους φόρους για να βρει συμμάχους εναντίον του Φιλίππου στα ανατολικά σύνορα της Γαλλίας. Το 1212 ο Ιωάννης είχε καταφέρει να βρει ισχυρούς συμμάχους όπως ο Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο κόμης Ρενό της Βουλώνης και ο Φερδινάνδος, κόμης της Φλάνδρας σύζυγος της Ιωάννας της Κωνσταντινούπολης, τα σχέδια για επίθεση διακόπησαν ξανά την ίδια χρονιά από νέα εξέγερση των βαρόνων στο Πουατού. Ο Φίλιππος Β΄ ανέλαβε την πρωτοβουλία να στείλει τον γιο του δελφίνο Λουδοβίκο να επιτεθεί στη Φλάνδρα με στόχο την ίδια την Αγγλία (1213), ο Ιωάννης αναγκάστηκε να αναβάλει τα σχέδια του προκειμένου να αντιμετωπίσει την απειλή ξεκινώντας επίθεση στη Γαλλία στο λιμάνι του Νταμ. Η επίθεση ήταν επιτυχής, ο στόλος του Φιλίππου καταστράφηκε και αναγκάστηκε να αναβάλει την επίθεση που σχεδίαζε για την Αγγλία.
Σκωτία, Ιρλανδία και Ουαλία
thumb|right|250px|Σκιτσογραφία της σαρκοφάγου στον τάφο του Ιωάννη του Ακτήμονα στον καθεδρικό ναό του Ουόρκεστερ Στα τέλη του 12ου αιώνα τα σύνορα της Αγγλίας με τη Σκωτία ήταν αμφισβητούμενα, οι Σκωτσέζοι βασιλείς διεκδικούσαν τμήματα στα βόρεια της Αγγλίας, ο Ερρίκος Β΄ επέβαλε στον Γουλιέλμο τον Λέοντα να υπογράψει υποταγή με τη "Συνθήκη του Φαλαίς" (1174). Η Συνθήκη ανακλήθηκε από τον Ριχάρδο σε αντάλλαγμα οικονομικής αποζημίωσης αλλά το ζήτημα παρέμεινε ασαφές και ο Ιωάννης διεκδίκησε ξανά τις βόρειες περιοχές, οι σχέσεις παρ'όλα αυτά των δυο βασιλέων ήταν φιλικές την περίοδο (1206 - 1207). Ο Ιωάννης οργίστηκε όμως όταν έμαθε ότι ο βασιλιάς της Σκωτίας συμμάχησε με τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας. Ο Ιωάννης επιτέθηκε στη Σκωτία και ανάγκασε τον Γουλιέλμο να υπογράψει τη "Συνθήκη του Νόρχαμ" σύμφωνα με την οποία ασκούσε έλεγχο στις κόρες του Γουλιέλμου που του έδωσε επιπλέον το ποσό των 10.000 λιρών. Η συνθήκη κατέστρεψε τελείως τις δυνάμεις του Γουλιέλμου και όταν βρέθηκε σε δυσκολίες με τις επαναστάσεις των Σκωτσέζων βαρόνων αναγκάστηκε ο ίδιος ο Ιωάννης να επέμβει για να τον βοηθήσει. Ο Ιωάννης δεν έκανε περισσότερες προσπάθειες να επαναφέρει τη Συνθήκη του Φαλαίς έτσι τόσο ο Ιωάννης όσο και ο Αλέξανδρος παρέμειναν ανεξάρτητοι βασιλείς, ο Αλέξανδρος υποστήριζε τον Ιωάννη χωρίς να είναι υποχρεωμένος να του δώσει όρκο υποτέλειας.