cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρεμλίνο της Μόσχας
Καμπαναριό του Ιβάν του Μεγάλου
Το Καμπαναριό του Ιβάν του Μεγάλου (ρωσικά: Колокольня Ивана Великого) κλείνει την ανατολική πλευρά της Πλατείας των Καθεδρικών και συνάμα τη χωρίζει από την Πλατεία του Ιβάν. Με 81 μέτρα είναι το πιο ψηλό κτίσμα στο συγκρότημα του Κρεμλίνου. Ως σήμερα εξυπηρετεί τις ανάγκες των καθεδρικών ναών του Κρεμλίνου, καθώς οι ίδιοι δεν έχουν δικά τους καμπαναριά. Το 1329 στη θέση του σημερινού καμπαναριού υπήρχε η μικρή εκκλησία του Αγίου Ιωάννη (Ιβάν) της Κλίμακος απ' όπου πήρε το όνομά του, όπως και η Πλατεία. Τη σημερινή μορφή του την απέκτησε σε μεγάλο βαθμό στα χρόνια 1508 με 1508, όταν η παλιά ετοιμόρροπη εκκλησία αντικαταστάθηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Μπον Φριαζίν. Στην αρχή είχε ύψος μόνο 60 μέτρων, αλλά με εντολή του Μπορίς Γκοντουνόφ το καμπαναριό ανυψώθηκε και άλλο μέχρι τα 81 μέτρα.
Το 1624 θα γίνει μια επέκταση του καμπαναριού, η λεγόμενη Πτέρυγα του Φιλαρέτου (ρωσικά: Филаретова пристройкa). Χτίστηκε ως επιπλέον καμπαναριό για να αναρτηθεί μεγάλη καμπάνα. Νωρίτερα, στα χρόνια 1531 με 1543 χτίζεται εφαπτόμενα ο Ναός της Αναστάσεως με καμπαναριό και μόλις από τα τέλη του 17ου αιώνα μετατράπηκε αυτή η εκκλησία σε συμπληρωματικό κωδωνοστάσιο και άλλαξε όνομα και είναι πλέον γνωστό ως Καμπαναριό της Κοίμησης της Θεοτόκου (ρωσικά: Успенская звонница).
Το 1812 το καμπαναριό υπέστη ζημιές από το στρατό του Ναπολέοντα, αλλά μόλις τρία χρόνια αργότερα αυτές είχαν αποκατασταθεί.
Συνολικά, μαζί με τις δύο επεκτάσεις, υπάρχουν 22 καμπάνες διαφορετικών μεγεθών και ήχων. Η μεγαλύτερη καμπάνα είναι της Κοίμησης της Θεοτόκου στο ομώνυμο κωδωνοστάσιο και έχει βάρος 65,5 τόνους.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου (με το Πολυεδρικό Ανάκτορο και το Παλάτι Τέρεμνου)
thumb|left|250px|Το Μεγάλο Ανάκτορο
Το Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου (ρωσικά: Большой Кремлёвский дворец) είναι ένα σύνολο από διάφορα εντυπωσιακά επίσημα κτίρια που ανεγέρθηκαν σε διαφορετικούς αιώνες και χρησίμευαν ως χώρος κατοικίας ή δεξίωσης, αρχικά των Μεγάλων Δουκών και αργότερα των τσάρων. Προτού αποπερατωθεί τον 19ο αιώνα το τωρινό συγκρότημα, υπήρχαν στην ίδια θέση αρχικά ξύλινες και αργότερα πέτρινες κατοικίες των αρχόντων του Κρεμλίνου.
Κεντρικό τμήμα του αρχιτεκτονικού συνόλου, αποτελεί το νεοκλασικό αυτοκρατορικό παλάτι, το οποίο χτίστηκε μεταξύ 1838 και 1849 από τον Ρώσο αρχιτέκτονα Κωνσταντίν Τον κατ' εντολή του τσάρου Νικολάου Α'. Βρίσκεται στην πλαγιά που οδηγεί προς τον Μόσκοβα. Ως το 1917 ήταν ο χώρος διαμονής και εργασίας του τσάρου και της οικογένειάς του όταν βρισκόταν στη Μόσχα. Επειδή ταυτόχρονα ήταν και χώρος δεξιώσεων, το εσωτερικό του ανακτόρου έχει πέντε ιδιαιτέρως πομπώδεις αίθουσες, που αποτελούν σήμερα και το κύριο αξιοθέατό του. Οι αίθουσες αυτές, που βρίσκονται στο ισόγειο και στον πρώτο όροφο, έχουν πάρει τις ονομασίες τους από τα ύπατα παράσημα της ρωσικής αυτοκρατορίας. Η πιο γνωστή, μεγαλύτερη και πολυτελής είναι η αίθουσα του Αγίου Γεωργίου κατά το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου. Μεγαλόπρεπα ήταν και τα ιδιωτικά δωμάτια της τσαρικής οικογένειας. Η πολυτελής διακόσμηση είναι στο πνεύμα της εποχής με στοιχεία της Αναγέννησης, αλλά και του Βυζαντίου και της Ρωσίας και χαρακτηρίζεται από την κομψότητα, το καλό γούστο και την υψηλή ποιότητα των εργασιών. Συνολικά το παλάτι αριθμεί περίπου 700 δωμάτια.
thumb|210px|Το Παλάτι Τέρεμνου (διακρίνεται η σκεπή με μοτίβο σκακιέρας και οι τρούλοι των μικρών εκκλησιών) Από το ισόγειο του αυτοκρατορικού παλατιού καταλήγει κανείς άμεσα και στα υπόλοιπα κτίρια του ανακτόρου, μια και ο Τον το έχτισε έτσι ώστε να απορροφήσει τα υπάρχοντα κτίσματα. Ιδιαίτερα φαίνεται αυτό στο Παλάτι Τέρεμνου που εξαφανίστηκε οπτικά σχεδόν παντελώς πίσω από το καινούριο παλάτι του τσάρου. Το Παλάτι Τέρεμνου (ρωσικά: Теремной дворец) που αποτελεί σήμερα την κατοικία του προέδρου της Ρωσίας, ανεγέρθηκε με πρωτοβουλία του τσάρου Μιχαήλ Α' μεταξύ 1635 και 1636 από τέσσερις Ρώσους αρχιτέκτονες και βρίσκονταν αρχικά δίπλα από παλαιότερα κτίσματα κατοικίας του τσάρου που γκρεμίστηκαν τον 18ο αιώνα. Η ονομασία προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «τέρεμνον» που σημαίνει κατοικία ή στέγαση. Αρχιτεκτονικά διαφέρει πολύ από το νέο αυτοκρατορικό παλάτι, έχοντας στοιχεία της ρωσικής κατασκευαστικής τέχνης του 16ου και 17ου αιώνα. Χαρακτηριστικό του πενταώροφου κτίσματος είναι τα πολλά ξύλινα διακοσμητικά σχέδια στα παράθυρα, καθώς και η σκεπή με το μοτίβο σκακιέρας.
Το Παλάτι Τέρεμνου χρησίμευσε μέχρι και το τέλος του 17ου αιώνα ως τόπος κατοικίας των τσάρων. Συνεπώς το παλάτι διαθέτει και πλήθος άρτια διαρρυθμισμένων αιθουσών. Αξιοθέατα είναι για παράδειγμα το υπνοδωμάτιο του τσάρου, η αίθουσα συνεδρίασης ή ο χώρος κάτω από τη σκεπή, το ονομαζόμενο «Τερέμ». Επίσης στο παλάτι αυτό ανήκουν και πέντε μικρές εκκλησίες που χρησίμευαν στα μέλη της τσαρικής οικογένειας ως προσωπικοί ναοί. Οι εκκλησίες αυτές διακρίνονται μόνο από τη άκρως δυτική πλευρά της Πλατείας των Καθεδρικών από τους συνολικά 11 τρούλους. Κοντά σε εκείνο το σημείο βρίσκεται και η Χρυσή Κάμαρα της Τσαρίνας (ρωσικά: Золотая Царицына палата), χτισμένη στα τέλη του 16ου αιώνα ως χώρος διαμονής και δεξιώσεων της τσαρίνας και που τώρα είναι σκεπασμένη σχεδόν παντελώς από τα άλλα κτίσματα του Μεγάλου Ανακτόρου. Σήμερα ανήκει και αυτή στην προσωπική κατοικία του προέδρου της Ρωσίας.
Όλα τα κτίρια του συγκροτήματος του Μεγάλου Ανακτόρου, ως μέρος της κατοικίας και του χώρου εργασίας του Ρώσου προέδρου, δεν είναι σήμερα προσβάσιμα για τουρίστες και επισκέπτες.
Πατριαρχικό Ανάκτορο και Ναός των Δώδεκα Αποστόλων
thumb|300px|Το Πατριαρχικό Ανάκτορο και ο Ναός των Δώδεκα Αποστόλων
Το Πατριαρχικό Ανάκτορο (ρωσικά:Патриарший дворец) βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Πλατείας των Καθεδρικών. Χτίστηκε μεταξύ 1652 και 1655 με εντολή του Πατριάρχη Μόσχας Νίκωνα από διάφορους τεχνίτες από τη Μόσχα, την υπόλοιπη Ρωσία και το εξωτερικό. Ενώ επίσημα τα έργα τελείωσαν τον Δεκέμβριο του 1655, συνεχίστηκαν τα έργα καλλωπισμού στο εσωτερικό του οικοδομήματος για άλλα τρία χρόνια, μέχρι την απομάκρυνση του Νίκωνα. Ενσωματωμένος στο κτίριο είναι και ο Ναός των Δώδεκα Αποστόλων (ρωσικά: церковь Двенадцати апостолов) και έτσι συνδυάζεται ασυνήθιστα ένα επίσημο κοσμικό κτίριο με ένα ιερό κτίσμα. Ο ναός καταλαμβάνει τη μισή έκταση του ανακτόρου και με τους πέντε τρούλους θυμίζει αρχιτεκτονικά το γειτονικό καθεδρικό ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου. Μέχρι την κατάργηση του Πατριαρχείου και την αντικατάστασή του από την Ιερά Σύνοδο, υπήρξε η έδρα των Πατριαρχών της Μόσχας. Αργότερα, ενώ οι χώροι κατοίκησης έγιναν μουσείο για το κοινό, ο ναός συνέχισε τη λειτουργία του μέχρι την ανάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους. Το Ανάκτορο άνοιξε τις πύλες του και πάλι μόλις το 1955.
Το κύριο αξιοθέατο αποτελεί σήμερα η παλιά επίσημη αίθουσα, η Αίθουσα του Σταυρού, που χρησιμοποιούνταν αρχικά για εκκλησιαστικά συμβούλια και για δεξιώσεις. Είχε εμβαδόν 280 τ.μ. και ήταν εκείνη την εποχή η μεγαλύτερη αίθουσα της Ρωσίας της οποίας η οροφή δεν στηριζόταν από πυλώνες. Αργότερα παρασκευαζόταν εκεί το Άγιο Μύρο. Σήμερα μπορεί κανείς να θαυμάσει το χώρο παραγωγής του Αγίου Μύρου και τα σχετικά αντικείμενα για την παρασκευή και την αποθήκευσή του. Επίσης εκτίθενται διάφορα πολύτιμα αντικείμενα από την καθημερινή ζωή των πατριαρχών και των τσάρων του 16ου και 17ου αιώνα, καθώς και εκκλησιαστικά αντικείμενα που μεταφέρθηκαν εδώ τον 20ο αιώνα από κατεστραμμένους ναούς. Στο ναό εντυπωσιάζει το μεγαλοπρεπές εικονοστάσιο από τη Μονή της Αναλήψεως του Κρεμλίνου που καταστράφηκε το 1929.
Ανάκτορο της Γερουσίας
Το εσωτερικό του ανακτόρου διαθέτει, εκτός από τα γραφεία του προέδρου και του προσωπικού, επίσης αρκετές επίσημες αίθουσες. Η μεγαλύτερη από αυτές ονομάζεται Αίθουσα της Αικατερίνης και βρίσκεται στην ανατολική γωνία του τριγωνικού κτιρίου που είναι μια μεγάλη ροτόντα. Η αίθουσα, που χρησιμοποιείται σήμερα μερικές φορές για επίσημες δεξιώσεις, είναι διακοσμημένη με πολυάριθμα γλυπτά και μπορεί να συγκριθεί με τις επίσημες αίθουσες του Μεγάλου Ανακτόρου.
Αρχικά το κτίριο ήταν έδρα της Κυβερνητικής Γερουσίας, ενός νομοθετικού κρατικού οργάνου δημιουργημένου τον 18ο αιώνα από τον τσάρο Πέτρο Α'. Από κει προήλθε και η ονομασία του κτίσματος. Το 19ο αιώνα ήταν χώρος γραφείου για διάφορες δημόσιες υπηρεσίες και επίσης για σύντομο διάστημα δικαστήριο, ώσπου μετά το 1917 να επέλθει στα χέρια της σοβιετικής κυβέρνησης. Εδώ ο αρχιεπαναστάτης Λένιν είχε όχι μόνο το γραφείο του, αλλά και ένα μικρό διαμέρισμα, όπως αργότερα και ο Στάλιν.
Οπλοστάσιο
Τον 19ο αιώνα το Οπλοστάσιο χρησιμοποιήθηκε για τον σκοπό ανέγερσής του, αλλά μετά το 1917 ήταν στρατώνας για τον επαναστατικό στρατό. Ακόμα και σήμερα είναι στρατώνας της φρουράς, καθώς και στέγη για τις διοικητικές υπηρεσίες του Κρεμλίνου.
Αίθουσα των Όπλων και Ταμείο των Διαμαντιών
thumb|250px|Η Αίθουσα των Όπλων Παρά την ονομασία του, η Αίθουσα των Όπλων (ρωσικά: Оружейная палата) δεν είναι μια αίθουσα, αλλά ένα νεοκλασικό ανάκτορο που κτίστηκε μεταξύ 1844 και 1851 από τον Ρώσο αρχιτέκτονα Κωνσταντίν Τον που είχε ανεγείρει και το Μεγάλο Ανάκτορο, στο οποίο μοιάζει και μορφολογικά. Αποτελεί σήμερα το μεγαλύτερο από πλευράς εκθεμάτων (γύρω στα 4.000 αντικείμενα) μουσείο εντός του Κρεμλίνου.
Τον 16ο αιώνα, ίσως και νωρίτερα, υπήρχαν στο Κρεμλίνο πολλά εργαστήρια κατασκευής όπλων, κοσμημάτων και εικόνων. Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας στην Αγία Πετρούπολη τα εργαστήρια του φρουρίου έκλεισαν. Μεγάλο μέρος όμως των ήδη έτοιμων έργων συνέχιζε να βρίσκεται στο Κρεμλίνο, αποθηκευμένο σε διαφορετικά σημεία του συγκροτήματος. Με την ανέγερση της Αίθουσας των Όπλων ως μουσείου, υπήρχε για πρώτη φορά ένα ειδικά φτιαγμένο κτίριο για να υποδεχτεί και για να εκθέσει αυτά τα αριστουργήματα τέχνης στο κοινό. Μετά την επανάσταση του 1917 το κτίριο έκλεισε για ένα μικρό διάστημα, ώσπου να ξανανοίξει το 1924 και να αυξηθεί ο αριθμός των εκθεμάτων με μεγάλο τμήμα του θησαυρού από τους καθεδρικούς ναούς του Κρεμλίνου, από το Πατριαρχικό Ανάκτορο και τα άλλα ιστορικά κτίσματα.
Σήμερα τα εκθέματα διαμοιράζονται σε εννιά αίθουσες στον πρώτο και δεύτερο όροφο του κτιρίου. Στις πέντε αρχιτεκτονικά ενδιαφέρουσες αίθουσες του δευτέρου ορόφου βρίσκεται μια πληθώρα από αντικείμενα της καθημερινότητας του Κρεμλίνου, της εκκλησιαστικής ζωής, καθώς και μικρά όπλα. Η έκθεση περιλαμβάνει επίσης ξένα αριστουργήματα που δόθηκαν ως δώρα στους άρχοντες του Κρεμλίνου. Εδώ βρίσκονται και μερικά από τα φημισμένα πασχαλινά αυγά του χρυσοχοείου του Φαμπερζέ.
Στο ίδιο κτίριο βρίσκεται και η έκθεση του Ταμείου των Διαμαντιών (ρωσικά: Алмазный фонд) που άνοιξε για πρώτη φορά το 1967. Η ιδέα ενός Κρατικού Ταμείου ήταν του Πέτρου Α' που με διακήρυξή του όριζε και οι επόμενοι τσάροι ή τσαρίνες να εναποθέτουν ένα μέρος των κοσμημάτων που αποκτούσαν στη διάρκεια της εξουσίας τους στο Ταμείο που περιέρχονταν έτσι στα χέρια του κράτους και όχι της αυτοκρατορικής οικογένειας. Πραγματικά οι επόμενες γενεές των τσάρων αύξησαν ολοένα το θησαυρό. Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο κρατικός θησαυρός θα μεταφερθεί για σιγουριά στο Κρεμλίνο, όπου θα παραμείνει στα κελάρια αρκετά χρόνια. Μετά την ίδρυση της Σοβιετικής Ένωσης θα ιδρυθεί και το Σοβιετικό Ταμείο Διαμαντιών που αναλαμβάνει τη διαχείριση του θησαυρού. Οι οικονομικές δυσκολίες των πρώτων χρόνων διακυβέρνησης της χώρας και τα έξοδα προπαγάνδας στο εξωτερικό, οδηγούν τους κυβερνώντες στην πώληση μεγάλου μέρους του θησαυρού του ταμείου, αρχικά κρυφά και αργότερα σε ανοιχτές δημοπρασίες σε οίκους του Βερολίνου, της Βιέννης, του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης. Τα υπόλοιπα όμως κομμάτια, που ήταν και τα πιο σημαντικά, εκθέτονται στο υπόγειο του κτιρίου της Αίθουσας των Όπλων. Αρχικά η συλλογή ήταν μόνο για τα μάτια υψηλών αξιωματούχων, με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης μπορούσαν να θαυμάσουν τα έργα και τουρίστες. Από το Ταμείο εκθέτονται πολύτιμα μοναδικά κομμάτια χρυσοχόων, καθώς και διαμάντια, πολύτιμες πέτρες και κομμάτια χρυσού της περιουσίας των τσάρων. Παγκόσμια γνωστά είναι το διαμάντι του Ορλόφ που βρίσκεται πάνω στο σκήπτρο του τσάρου και το διαμάντι του Σάχη που χάρισε το 1829 στον τσάρο Νικόλαο Α' ο Σάχης της Περσίας.
Παλάτι της Διασκέδασης
thumb|120px|Το Παλάτι της Διασκέδασης
Το Παλάτι της Διασκέδασης (ρωσικά: Потешный дворец) είναι σήμερα το μοναδικό παράδειγμα ενός σπιτιού των βογιάρων. Χτίστηκε το 1651 με 1652 από το βογιάρο Ιλγιά Μιλοσλάφσκι. Μετά το θάνατό του, η περιουσία του ήρθε στα χέρια του κράτους και ο τσάρος Αλέξιος διέταξε την αναμόρφωση του κτιρίου για να χρησιμεύσει ως χώρος παραστάσεων. Από τότε πήρε το κτίσμα και το όνομά του και το διατήρησε και μετά το 18ο αιώνα, όταν ξαναχρησιμοποιήθηκε ως κατοικία. Σήμερα χρησιμοποιείται από υπηρεσίες της διοίκησης του Κρεμλίνου.
Χαρακτηριστικό του κτίσματος είναι η σκεπή. Εκεί είναι χτισμένο ένα εκκλησάκι που ανήκε στον πρώτο ιδιοκτήτη του σπιτιού και που στηρίζεται με τέσσερις ασυνήθιστες κονσόλες στην πρόσοψη του κτιρίου.
Το κτίριο βρίσκεται μεταξύ του Κρατικoύ Ανακτόρου του Κρεμλίνου και του δυτικού τμήματος των τειχών του Κρεμλίνου, σε μια οδό που είναι κλειστή για τους επισκέπτες. Το σπίτι φαίνεται από την πλευρά του Πύργου της Αγίας Τριάδας.
Κρατικό Ανάκτορο του Κρεμλίνου
thumb|200px|Το Κρατικό Ανάκτορο σε γραμματόσημο Το ονομαζόμενο Κρατικό Ανάκτορο του Κρεμλίνου (ρωσικά: Государственный Кремлёвский Дворец) χτίστηκε μόλις το 1961. Αρχικά ονομαζόταν «Ανάκτορο Συνεδρίων του Κρεμλίνου» και ήταν κυρίως χώρος διεξαγωγής μεγάλων πολιτικών συναθροίσεων, όπως τα συνέδρια του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Επίσης ήταν και σκηνή για μουσικές εκδηλώσεις, όπως παραστάσεις του μπαλέτου Μπολσόι. Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης άλλαξε όνομα, καθώς δεν υπήρχαν πλέον κομματικά συνέδρια. Το κτίριο χρησιμοποιείται πλέον μόνο για πολιτιστικές εκδηλώσεις (κυρίως συναυλίες).
Το ανάκτορο έχει ύψος 27 μέτρα και αρχιτεκτονικά δεν ταιριάζει καθόλου στο συγκρότημα του Κρεμλίνου. Στην κεντρική πρόσοψη, απέναντι από το Οπλοστάσιο, έχει κάλυψη από άσπρο μάρμαρο και γυάλινα τοιχώματα. Στο εσωτερικό του βρίσκεται η κύρια αίθουσα συναυλιών και η αίθουσα εορταστικών εκδηλώσεων, χωρητικότητας 6.000 και 4.500 θεατών αντίστοιχα.
Κανόνι του Τσάρου
thumb|230px|Το Κανόνι του Τσάρου
Το Κανόνι του Τσάρου (ρωσικά: Царь-пушка) που βρίσκεται στην Πλατεία του Ιβάν, είναι το πιο γνωστό ρωσικό προϊόν χύτευσης του 16ου αιώνα. Δημιουργός του ήταν το 1586 ο Ρώσος Αντρέι Τσόχοφ που κατασκεύασε το τεράστιο για την εποχή κανόνι και το στόλισε εξωτερικά με διακοσμητικά σχέδια και την εικόνα του έφιππου τσάρου Φιοντόρ Α'. Αρχικά είχε τοποθετηθεί στην Κόκκινη Πλατεία για την άμυνα του Κρεμλίνου και τον εκφοβισμό των εχθρών. Το 1706 μεταφέρθηκε μπροστά από το Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου και από το 1960 και μετά βρίσκεται στην τωρινή του θέση. Με μια εσωτερική διάμετρο 890 χιλιοστών και βάρος 39 τόνων, είναι ένα από τα μεγαλύτερα κανόνια του κόσμου, που όμως ποτέ δεν τέθηκε σε λειτουργία. Η βάση του και τα παρακείμενα βόλια είναι μόνο διακοσμητικού χαρακτήρα και κατασκευάστηκαν τον 19ο αιώνα.
Καμπάνα του Τσάρου
thumb|left|170px|Η Καμπάνα του Τσάρου σε φωτογραφία του 1860
Άλλο ένα ιδιαίτερο ρωσικό προϊόν χύτευσης αποτελεί η Καμπάνα του Τσάρου (ρωσικά: Царь-колокол, προφέρεται Τσαρ κόλοκολ). Έχει ύψος 6,14 μέτρα και βρίσκεται επίσης στην Πλατεία του Ιβάν, στη γωνία με την οδό Μποροβίτσκι. Όπως και το Κανόνι του Τσάρου, έτσι και η καμπάνα αυτή δεν τέθηκε ποτέ σε λειτουργία. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1734 και 1737 από τον Ρώσο Ιβάν Ματόριν και μετά το θάνατό του του 1735 εν συνεχεία από τον υιό του Μιχαήλ. Για την κατασκευή της ανοίχτηκε λάκκος χύτευσης βάθους 10 μέτρων (κοντά στο σημείο που βρίσκεται και σήμερα η καμπάνα) και χρησιμοποιήθηκαν πάνω από 200.000 κιλά μετάλλου, μεγάλο μέρος όμως του οποίου προερχόταν από μια παλαιότερη καμπάνα που κατέπεσε από ένα ειδικά φτιαγμένο ξύλινο καμπαναριό στην πυρκαγιά του 1701. Το χύσιμο της καμπάνας προξένησε πολλές δυσκολίες και ευτύχησε μόλις με τη δεύτερη προσπάθεια. Πριν όμως προλάβει να τοποθετηθεί στη θέση της, ξέσπασε το 1737 ξανά μεγάλη πυρκαγιά, κατά την οποία κάηκαν και οι ξύλινες κατασκευές που θα σήκωναν την καμπάνα. Τα φλεγόμενα κομμάτια αυτών των κατασκευών έπεσαν στον λάκκο χύτευσης όπου βρίσκονταν η καμπάνα, με αποτέλεσμα αυτή να υπερθερμανθεί. Στις προσπάθειες κατάσβεσης της πυρκαγιάς, έπεσε κρύο νερό πάνω στην καυτή καμπάνα και έτσι από την απότομη αλλαγή θερμοκρασίας δημιουργήθηκαν πολλές ρωγμές και ένα κομμάτι μετάλλου αποκολλήθηκε. Μέχρι και σήμερα αυτό το κομμάτι είναι τοποθετημένο δίπλα από την καμπάνα.
Μετά την καταστροφική αυτή πυρκαγιά, η καμπάνα έπεσε σε αφάνεια, ώσπου το 1836 ανασύρθηκε με πολλές δυσκολίες από το λάκκο χύτευσης και στήθηκε στο σημερινό της σημείο. Από τότε είναι από τα πιο διάσημα μνημεία του Κρεμλίνου. Εκτός από τις τεράστιες διαστάσεις, εντυπωσιάζουν και τα διακοσμητικά σχέδια στην επιφάνειά της, μεταξύ άλλων και με τα πορτρέτα της τσαρίνας Άννας και του τσάρου Αλέξιου.
Κατεστραμμένα κτίσματα του Κρεμλίνου
thumb|left|200px|Η Μονή Τσούντοφ γύρω στα 1900 thumb|right|200px|Η Μονή Αναλήψεως και ο Πύργος του Σωτήρος στα τέλη του 19ου αιώνα
Τα πιο αρχαία από τα σημερινά κτίρια του Κρεμλίνου είναι μόλις από τον 15ο αιώνα, παρόλο που το Κρεμλίνο δημιουργήθηκε τρεις αιώνες νωρίτερα. Συνεπώς καταστράφηκε άγνωστος αριθμός κτισμάτων μέχρι σήμερα, τα οποία πρέπει να βρίσκονταν στη θέση των σημερινών κτιρίων. Με την πληθώρα των ανακαινίσεων, αναπλάσεων και αντικαταστήσεων στη διάρκεια των αιώνων, χάθηκαν και πολλά αρχιτεκτονικά πολύτιμα μνημεία. Επιπλέον πολλές καταστροφές σε ξύλινες κατασκευές προκλήθηκαν από το μεγάλο αριθμό των πυρκαγιών που έπλητταν το Κρεμλίνο. Στοιχεία και σχέδια των οικοδομημάτων του Κρεμλίνου που χάθηκαν, υπάρχουν κυρίως για τη μετά τον 17ο αιώνα εποχή. Αρχαιότερα κτίρια αναφέρονται το πολύ περιληπτικά σε χρονικά της εποχής. Η παλαιότερη γνωστή ως σήμερα επιχείρηση κατεδαφίσεων στο Κρεμλίνο, ήταν στα χρόνια της Αικατερίνης Β', περί το 1770. Τότε υπήρχε σχέδιο κατασκευής ενός τεραστίου τσαρικού ανακτόρου και για το λόγο αυτό κατεδαφίστηκαν πολλά κτίσματα, όπως το Ανάκτορο του Μπορίς Γκοντουνόφ ή το Θησαυροφυλάκιο. Ακόμα και τμήματα των νότιων τειχών έπεσαν θύματα της μεγαλόπνοης ιδέας, αφού η πρόσοψη του καινούριου ανακτόρου ήταν να ανεγερθεί στις όχθες του Μόσκοβα (τα τείχη αναστυλώθηκαν αμέσως μετά την εγκατάλειψη της ιδέας).
thumb|left|220px|Το Διοικητικό Οικοδόμημα (ή Κτίριο 14)
Ωστόσο τις πιο δραματικές καταστροφές στα οικοδομήματά του υπέστη το Κρεμλίνο μόλις τον 20ο αιώνα, λίγο μετά την ίδρυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ιδίως τα ιερά κτίσματα δεινοπάθησαν την περίοδο 1918 με 1935, κατά την οποία καταστράφηκαν 12 ναοί, πέντε παρεκκλήσια και μερικά κοσμικά κτίρια. Μερικές εκκλησίες, όπως των Κωνσταντίνου και Ελένης στα νοτιοανατολικά του Κρεμλίνου, κατεδαφίστηκαν με την πρόφαση ότι ήταν ετοιμόρροπες, χωρίς όμως ποτέ να ξαναχτιστούν. Η μεγαλύτερη καταστροφή όμως αφορούσε τα δυο μοναστήρια που υπήρχαν εκείνη την εποχή, παρόλο γεμάτα ζημιές μετά τις μάχες του Οκτωβρίου 1917. Οι μονές Τσούντοφ και Αναλήψεως κατεδαφίστηκαν ολοκληρωτικά, κειμήλια και θησαυροί των δυο μοναστηριών μοιράστηκαν στα μουσεία, μεταξύ άλλων και στην Αίθουσα των Όπλων, όπου βρίσκονται τα πιο πολύτιμα αντικείμενα.
Με την κατεδάφιση το 1950 της Παλαιάς Αίθουσας των Όπλων του 19ου αιώνα, εξαφανίστηκε το τελευταίο ιστορικό κτίριο στο χώρο του Κρεμλίνου.
Το 2016 ολοκληρώθηκε η κατεδάφιση του Διοικητικού Κτιρίου ή, όπως ήταν πιο γνωστό, Κτιρίου 14. Δεν συγκαταλέγονταν στα ιστορικά κτίρια, μια κι είχε ανεγερθεί μόλις το 1934 στο σημείο που βρισκόταν η Μονή Τσούντοφ. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτική σχολή, για να χρησιμεύσει αργότερα ως διοικητικό κτίριο. Στον ελεύθερο χώρο βρίσκεται τώρα το νέο πάρκο του Κρεμλίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Ρωσία Κατηγορία:Κρεμλίνα Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Ρωσία Κατηγορία:Επίσημες κατοικίες Κατηγορία:Μουσεία του Κρεμλίνου της Μόσχας
Σικκίμ (αποσαφήνιση)
Το Σικκίμ είναι πολιτεία της Ινδίας, που περιλαμβάνει το πρώην βασίλειο.
Το όνομα Σικκίμ μπορεί επίσης να αναφέρεται σε:
Ορφανός πλανήτης
thumb|300px|right|Καλλιτεχνική αναπαράσταση του ορφανού πλανήτη [[CFBDSIR 2149-0403|CFBDSIR J214947.2-040308.9. ]] Ένας ορφανός πλανήτης, επίσης γνωστός ως διαστρικός, νομάδας, ελεύθερος ή περιπλανόμενος πλανήτης ή πλανήτης χωρίς ήλιο, είναι πλανητικό σώμα το οποίο βρίσκεται σε απευθείας τροχιά γύρω από τον γαλαξία στον οποίο ανήκει χωρίς ωστόσο να ανήκει απευθείας σε κάποιο ηλιακό σύστημα. Οι πλανήτες αυτοί έχουν είτε διαφύγει από τα πλανητικά συστήματα στα οποία κάποτε άνηκαν, ή δεν υπήρξαν ποτέ δεσμευμένοι από την βαρυτική έλξη κάποια αστέρα ή φαιού νάνου. Πιθανώς υπάρχουν δισεκατομμύρια τέτοια πλανήτες στον Γαλαξία εντός του οποίου βρίσκεται η Γη.
Περιγραφή
Κάποια πλανητικά σώματα θεωρούνται πως έχουν σχηματιστεί με τρόπο παρόμοιο με αυτό των άστρων, και η Διεθνής Αστρονομική Ένωση έχει προτείνει τα αντικείμενα αυτά να ονομάζονται υποκαφέ νάνοι, όπως κατά το παράδειγμα του Cha 110913-773444. Ο πλησιέστερος προς τη Γη ορφανός πλανήτης που έχει ανακαλυφθεί είναι ο WISE 0855−0714 σε απόσταση 7 ετών φωτός, ενώ τον Νοέμβριο του 2012 ανακαλύφθηκε ο μακρινότερος (CFBDSIR 2149-0403) σε απόσταση μεγαλύτερη από τα 100 έτη φωτός από τη Γη,
Παρατηρήσεις που πραγματοποιήθηκαν από το παρατηρητήριο Χέρσελ και το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο βρήκαν νέους σε ηλικία ορφανούς πλανήτες στους οποίους εμφανίζονται παρόμοια χαρακτηριστικά δημιουργίας με αυτές των αστέρων. Οι υπέρυθρες παρατηρήσεις του παρατηρίου Χέρσελ έδειξαν πως το πλανητικό σώμα OTS 44 περιβάλεται από ένα δίσκο που διαθέτει μάζα που αντιστοιχεί σε τουλάχιστον 10 φορές αυτή της Γης, και επομένως μπορεί να σχηματίσει ένα μικροσκοπικό ηλιακό σύστημα. Οι φασματοσκοπικές παρατηρήσεις του OTS 44 από το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο έδειξαν πως ο δίσκος γύρω από τον πλανήτη συγκεντρώνει υλικό με τρόπο παρόμοιο με αυτόν των νεαρών σε ηλικία άστρων.
Τον Δεκέμβριο του 2013, ανακοινώθηκε η πιθανή ανακάλυψη ενός εξωηλιακού δορυφόρου σε έναν από αυτούς τους πλανήτες.
Μέθοδοι παρατήρησης
Οι περισσότερες μέθοδοι ανίχνευσης εξωηλιακών πλανητών βασίζονται στην περιοδικότητα της τροχιάς ενός πλανήτη γύρω από τον αστέρα του, και επομένως δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανακάλυψη των ορφανών πλανητών. Οι δύο μέθοδοι που έχουν βρεθεί, βασίζονται στην βαρυτική μικροεστίαση και στην απευθείας απεικόνιση. thumb|300px|right|Καλλιτεχνική αναπαράσταση ενός ορφανού πλανήτη με μέγεθος παρόμοιο με του [[Δίας (πλανήτης)|Δία.]]
Απευθείας απεικόνιση
Η απευθείας απεικόνιση επιτρέπει στους αστρονόμους να παρατηρούν τους ορφανούς πλανήτες συνεχώς, ωστόσο μόνο οι πολύ νέοι σε ηλικία και οι πολύ μεγάλοι σε μέγεθος ορφανοί πλανήτες μπορούν να παρατηρηθούν με αυτό τον τρόπο καθώς είναι οι μόνοι οι οποίοι εκπέμπουν ικανό ποσοστό ακτινοβολίας το οποίο μπορεί να ανιχνευθεί. Από την άλλη πλευρά, η απουσία αστέρα στην περιοχή όπου βρίσκεται ο πλανήτης με τη συνεπακόλουθη απουσία αντηλιάς / λάμψης, κάνει ευκολότερη την παρατήρηση του πλανήτη αφότου αυτός ανακαλυφθεί.
Βαρυτική μικροεστίαση
Όταν ένα πλανητικό σώμα περνάει μπροστά από ένα αστέρα, το βαρυτικό του πεδίο σημειώνει μια προσωρινή αύξηση στην ορατή λάμψη του αστέρα, κάτι που είναι γνωστό ως μικροεστίαση. Σε αντίθεση με την απευθείας απεικόνιση η βαρυτική μικροεστίαση δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί για συνεχή παρατήρηση, όμως επιτρέπει την ανίχνευση των πλανητών οι οποίοι δεν εκπέμπουν μεγάλο ποσοστό ακτινοβολίας και δεν μπορούν να ανιχνευθούν μέσω της τεχνικής της απεικόνισης.
Μια ιαπωνική έρευνα του 2011 παρατήρησε 50 εκατομμύρια άστρα στον Γαλαξία μας και ανακάλυψε 474 περιστατικά όπου σημειώθηκε το φαινόμενο της μικροεστίασης, με 10 από αυτά να πρόκειται για πιθανούς ορφανούς πλανήτες. Βάσει των παρατηρήσεων τους οι ερευνητές υπολόγισαν πως πιθανώς υπάρχουν 2 ορφανοί πλανήτες για κάθε άστρο στον Γαλαξία. Άλλες εκτιμήσεις προτείνουν ένα πολύ υψηλότερο αριθμό, αναφέροντας πως υπάρχουν 100.000 φορές περισσότεροι ορφανοί πλανήτες από ότι άστρα στον Γαλαξία.
Διατήρηση της θερμότητας στο διαστρικό διάστημα
Το 1998 αναπτύχθηκε η θεωρία πως μερικά πλανητικά σώματα αιωρούνται στις αχανείς εκτάσεις του διαστρικού διαστήματος και πως πιθανώς μπορούν να διατηρήσουν μια πυκνή ατμόσφαιρα χωρίς να παγώσουν, εφόσον η ατμόσφαιρα θα διατηρείται από την υπεριώδη ακτινοβολία που θα προκύπτει από την πίεση μιας πυκνής ατμόσφαιρας αποτελούμενης από υδρογόνο.
Έχει υπολογιστεί πως σε ένα σώμα με το μέγεθος της Γης, με ατμοσφαιρική πίεση ένα κιλομπάρ υδρογόνου όπου έχει σημειωθεί αδιαβατική μεταβολή, η γεωθερμική ενέργεια που θα προέκυπτε από την αποσύνθεση των ραδιοισότοπων θα ήταν αρκετή για να θερμάνει την ατμόσφαιρα πάνω στην επιφάνεια του σώματος σε θερμοκρασίες πάνω από το σημείο που το νερό παγώνει. Έτσι έχει προταθεί ως πιθανή η ύπαρξη ανεξαρτήτων πλανητών οι οποίοι διαθέτουν ωκεανούς με νερό σε υγρή κατάσταση. Έχει επίσης προταθεί περαιτέρω πως αυτοί οι πλανήτες είναι ικανοί να παραμένουν γεωλογικά ενεργοί για μακρές χρονικές περιόδους, παρέχοντας έτσι μια προστατευτική μαγνητόσφαιρα και πιθανή ηφαιστιακή δραστηριότητα στον πυθμένα των ωκεανών, στοιχεία τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν πηγές ενέργειας για μορφές ζωής. Κατά συνέπεια, οι άνθρωποι θα μπορούσαν θεωρητικά να ζήσουν σε έναν τέτοιο πλανήτη χωρίς ήλιο, αν και οι πηγές τροφής θα ήταν περιορισμένες.
Μια μελέτη προσομοίωσης σχετικά με την διαφυγή πλανητών από το πλανητικό τους σύστημα έδειξε πως το 5 τοις εκατό των πλανητών με μέγεθος παρόμοιο με τη Γη θα διατηρούσαν τους φυσικούς δορυφόρους τους μετά τη διαφυγή, με τους μεγαλύτερους σε μέγεθος φυσικούς δορυφόρους να αποτελούν μια πηγή σημαντικής παλιρροιακής θέρμανσης στον πλανήτη μέσω της επίδρασης της βαρύτητας τους.
Πρωτοπλανητικοί δίσκοι
Μερικοί εξωηλιακοί πλανήτες όπως ο 2M1207b ο οποίος βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον φαιό νάνο 2M1207, έχουν πρωτοπλανητικούς δίσκους. Εάν κάποια από τα μεγάλα διαστρικά αντικείμενα θεωρούνται αστέρες (όπως οι υποκαφέ νάνοι), τότε το υλικό από τον σχηματισμό τους μπορεί να θεωρηθεί ως πρωτοπλανητικός δίσκος ο οποίος οδηγεί στον σχηματισμό πλανητών. Εάν τα μεγάλα διαστρικά αντικείμενα θεωρούνται πλανήτες, τότε το υλικό θα οδηγήσει στον σχηματισμό δορυφόρων. Τα διαστρικά αυτά αντικείμενα είναι γνωστά ως φαιοί νάνοι ή πλάνεταρ, των οποίων οι μάζες επικάθησης υλικού βρίσκονται ανάμεσα σε αυτές των άστρων και των πλανητών.
Γνωστοί ή πιθανοί ορφανοί πλανήτες
Τον Ιανουάριο του 2016 ανακαλύφθηκε το μητρικό άστρο (TYC 9486-927-1) ενός πλανήτη που θεωρούνταν ορφανός (JMASS J2126-8140) το οποίο βρισκόταν σε ασυνήθιστα ιδιαίτερα μεγάλη απόσταση, περίπου 1 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα.
Elaiza
Το συγκρότημα Elaiza είναι ένα Γερμανικό γυναικείο alternative συγκρότημα. Εκπροσώπησαν τη Γερμανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2014 στην Κοπεγχάγη, με το τραγούδι "Is it right", τερματίζοντας στην 18η θέση στον τελικό με περίπου 39 βαθμούς, με διάφορα έναν βαθμό από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γερμανία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2014 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Εθνικός ύμνος του Ιράν
Ο εθνικός ύμνος του Ιράν (περσ. سرود ملی جمهوری اسلامی ایران, μεταγραφή: Σορουδε Μελλι-ε Δζομͱουρι-ε Εσλαμι-ε Ιραν) συνετέθη από το Χασάν Ριγιαχί. Υιοθετήθηκε το 1990, αντικαθιστώντας τον εθνικό ύμνο που χρησιμοποιούνταν κατά την περιόδο του Αγιατολλάχ Χομεϊνί.
Σημειώσεις
1 Mehr = Ήλιος, αγάπη, καλοσύνη 2 Haqq = Αλήθεια, δικαιοσύνη, Θεός 3 Bahman = Φρόνηση, ο μήνας που έγινε η Ισλαμική επανάσταση. 4 Imam = Αρχηγός, τίτλος του Αγιατολλάχ Χομεϊνί 5 Esteqlal = Εθνική Κυριαρχία, Ανεξαρτησία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ιράν
Γρηγόριος της Γκαέτα (πρόξενος)
Ο Γρηγόριος (λατινικά : Gregorius) ήταν βυζαντινός κυβερνήτης της Γκαέτα και του Τραέττο με το αξίωμα του προέδρου και πρόξενου, (Rettore - rector),.
Δεν είναι γνωστή η ακριβής θητεία του, είναι γνωστός από περγαμηνή του Επίσκοπου Μίντουρνο Λέων. Η περγαμηνή αναφέρει ότι ήταν διοικητής της πόλης επί Πάπα Γρηγορίου, άγνωστο ποιου. Αν ήταν ο Πάπας Γρηγόριος Δ΄ ήταν περίπου το 841, αν ήταν ο Γρηγόριος Β΄ ή ο Γρηγόριος Γ΄ τότε ήταν το 726 ή 781.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόεδροι Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος) Κατηγορία:Κόμητες του Τραέττο
Σαράντης Κυριαζής ο Επιβατηνός
Ο Σαράντης Κυριαζής ήταν Έλληνας αγιογράφος του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στους Επιβάτες Ανατολικής Θράκης το 1782. Διδάχτηκε την αγιογραφία σε κάποιο εργαστήριο της Κωνσταντινούπολης και από νωρίς καταξιώθηκε ως καλός αγιογράφος. Εικόνες του υπάρχουν σήμερα σε μουσεία, ναούς και ιδιωτικές συλλογές.
Θεωρείται ένας από τους ευεργέτες της Κοινότητος Επιβατών, όπου άφησε όλη του την περιουσία για να αξιοποιηθεί από την Αλληλοδιδακτική Σχολή.
Πέθανε στους Επιβάτες το 1861.
Ιστορία της Γαλλίας
Η ιστορία της Γαλλίας αρχίζει με τις πρώτες εγκαταστάσεις ανθρώπων στο έδαφος της σημερινής Γαλλίας. Στις κοινότητες που εγκαταστάθηκαν από την Παλαιολιθική και τη Νεολιθική περίοδο, προστέθηκαν από το 700 π.Χ. και μετά διαδοχικά κύματα Κελτών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Ο Ιούλιος Καίσαρας κατέκτησε το 58-51 π.Χ. τη Γαλατία και ενσωμάτωσε την περιοχή στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία.
Από τον 3ο αιώνα άρχισε η περίοδος των Μεγάλων μεταναστεύσεων των Γερμανικών λαών: Φράγκοι, Βησιγότθοι, Αλαμαννοί, Βουργουνδοί εισέβαλαν στη χώρα, εγκαταστάθηκαν και προσαρμόστηκαν στον γαλατορωμαϊκό πολιτισμό. Ακολούθησε ο σχηματισμός της Φραγκίας (5ος - 9ος αιώνας) υπό τον Κλόβις Α΄, βασιλιά του γερμανικού λαού των Σαλίων Φράγκων και ιδρυτή της πρώτης φραγκικής δυναστείας των Μεροβίγγειων, ο οποίος ασπάστηκε τον Χριστιανισμό γύρω στα 500. Το 751 ο Πιπίνος ο Βραχύς ίδρυσε την Καρολίγγεια Δυναστεία. Ο γιος του, ο Καρλομάγνος, επέκτεινε την επικράτεια δημιουργώντας την Αυτοκρατορία των Καρολιδών. Το 800 στέφθηκε αυτοκράτορας από τον Πάπα.
Το 843 η Αυτοκρατορία των Καρολιδών διαμοιράστηκε μεταξύ των εγγονών του Καρλομάγνου με τη Συνθήκη του Βερντέν σε τρία βασίλεια. Το δυτικό τμήμα, Δυτική Φραγκία, θεωρείται η απαρχή του κράτους της Γαλλίας. Λόγω της εξασθένησης της βασιλικής εξουσίας δημιουργήθηκαν μεγάλα φέουδα που διοικούνταν από τοπικούς άρχοντες που σταδιακά ανέπτυξαν μεγάλη δύναμη και οδήγησαν στον αυξανόμενο κατακερματισμό της χώρας. Τον 9ο αιώνα εισέβαλαν οι Σκανδιναβοί Βίκινγκ που εγκαταστάθηκαν στο δουκάτο της Νορμανδίας στις βόρειες ακτές της Γαλλίας. Στον νότο από το 838 αρχίζουν επιδρομές οι Σαρακηνοί.
Η λατινική γλώσσα ήταν η επίσημη γλώσσα του βασιλείου, από την εποχή της ρωμαϊκής κυριαρχίας στη Γαλατία, καθώς και της Εκκλησίας. Στη Σύνοδο της Τουρ, που συνήλθε το 813 με πρωτοβουλία του Καρλομάγνου, δόθηκε εντολή στους ιερείς να κηρύττουν στην κοινή γλώσσα, προκειμένου να γίνονται κατανοητοί, αντί στα λατινικά.
Το 987 εγκαθιδρύθηκε στο βασίλειο της Γαλλίας η δυναστεία των Καπετιδών. Ο Ούγος Καπέτος και οι διάδοχοί του έδωσαν νέα ώθηση στην εδαφική ενοποίηση του βασιλείου. Από τον 11ο αιώνα αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρώτα λογοτεχνικά κείμενα στην παλαιά γαλλική γλώσσα. Το Παρίσι έγινε οριστικά πρωτεύουσα και φημισμένο πανεπιστημιακό κέντρο.
Το όνομα της Γαλλίας χρησιμοποιήθηκε επίσημα από το 1204, όταν ο βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος άρχισε να χρησιμοποιεί τον όρο rex Franciæ (βασιλιάς της Γαλλίας) αντί του rex Francorum (βασιλιάς των Φράγκων). Από το 1205, η περιοχή αναφέρεται οριστικά στους χάρτες με το λατινικό όνομα regnum Franciæ, δηλαδή βασίλειο της Γαλλίας. Επιπλέον, ο Φίλιππος Δ' (ο Ωραίος, 1285-1314) ενίσχυσε τη βασιλική εξουσία και αγωνίστηκε για την κυριαρχία της Γαλλίας στην Ευρώπη μέχρι τα τέλη του 13ου αιώνα.
Το 1338 στον θρόνο ανέβηκε ο Φίλιππος ΣΤ’, πρώτος της δυναστείας των Βαλουά. Η διεκδίκηση του γαλλικού θρόνου από τον Άγγλο Εδουάρδο Γ' έφερε αντιμέτωπες τις δύο χώρες κατά τον Εκατονταετή πόλεμο από το 1337 έως το 1453. Η πανδημία του Μαύρου Θανάτου του ΙΔ' αιώνα μείωσε ακόμη περισσότερο τον πληθυσμό. Συγχρόνως, μαίνονταν ο εμφύλιος πόλεμος Βουργουνδών και Αρμανιάκ για τον θρόνο της Γαλλίας.
Ο γαλλικός πολιτισμός γνώρισε νέα ώθηση από την επαφή με την Ιταλική Αναγέννηση κατά τη διάρκεια των Ιταλικών πολέμων (1494-1559) κυρίως την εποχή του Φραγκίσκου Α’, ο οποίος έθεσε και τις βάσεις της Πρώτης γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας. Το 1539 με το διάταγμα του Βιλέ-Κοτερέ τα γαλλικά έγιναν η επίσημη γλώσσα του βασιλείου της Γαλλίας αντικαθιστώντας τα λατινικά. Το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα η χώρα υπέφερε από τους Θρησκευτικούς πολέμους που τελείωσαν προσωρινά το 1598 με το έδικτο της Νάντης που παραχώρησε στους Ουγενότους ο Ερρίκος Δ', πρώτος βασιλιάς του οίκου των Βουρβόνων.
Τα χρόνια διακυβέρνησης με επικεφαλής τους καρδινάλιους Ρισελιέ (1624–1642) και Μαζαρίνο (1642–1661) αύξησαν περισσότερο την κεντρική εξουσία του βασιλιά. Με τον Τριακονταετή πόλεμο (1618-1648) η Γαλλία ανέκτησε την πολιτική και πολιτιστική υπεροχή στην Ευρώπη.
Η άνοδος της απολυταρχίας κατά τον 17ο αιώνα χαρακτηρίζεται από τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ' με την κυριαρχία της Γαλλίας να εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη και σημαντική αύξηση της γαλλικής επικράτειας.
Ο 18ος αιώνας είναι ο αιώνας του Διαφωτισμού, που χαρακτηρίζεται από την προώθηση της λογικής από τους Γάλλους φιλόσοφους στις ευρωπαϊκές βασιλικές και πριγκιπικές αυλές και πρωτεύουσες και που τελείωσε με τη Γαλλική Επανάσταση κατά τη διάρκεια της οποίας διακηρύχθηκε η Πρώτη Δημοκρατία το 1792. Την κατάληψη της εξουσίας από τον Ναπολέοντα στις 9 Νοεμβρίου 1799 ακολούθησαν οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι για την κατάκτηση της Ευρώπης, οι οποίοι τελείωσαν με τη μάχη του Βατερλώ (18 Ιουνίου 1815) και την τελική ήττα της Γαλλίας.
Το 1815 η Ευρώπη αναδιοργανώθηκε με το Συνέδριο της Βιέννης. Τα γαλλικά σύνορα επανήλθαν στην κατάσταση του 1792 και στη Γαλλία αποκαταστάθηκε η μοναρχία. Με την παλινόρθωση των Βουρβόνων ο Λουδοβίκος ΙΗ' επέστρεψε στον θρόνο. Το 1830 η Ιουλιανή Επανάσταση ανάγκασε τον διάδοχό του Κάρολο Ι' να παραιτηθεί και δημιουργήθηκε η Ιουλιανή Μοναρχία υπό τον Λουδοβίκο-Φίλιππο, τελευταίο βασιλιά.
Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε το 1848 με την επανάσταση του Φεβρουαρίου. Ο Λουδοβίκος-Ναπολέων έγινε πρόεδρος της Δεύτερης Δημοκρατίας. Το 1852 στέφθηκε αυτοκράτορας ως Ναπολέων Γ '. Ακολούθησε πολιτική κύρους και απέκτησε περαιτέρω αποικίες στη Βόρεια και Κεντρική Αφρική, τη Μαδαγασκάρη και την Ινδοκίνα. Μετά την ήττα του στον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο (1870/71) εκδιώχθηκε και εγκαθιδρύθηκε η Τρίτη Δημοκρατία.
Η οικονομική ανάπτυξη αντικατοπτρίζεται στην αστικοποίηση του πληθυσμού, στην ανάπτυξη των θέσεων εργασίας και στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Δημιουργήθηκε το συνδικαλιστικό κίνημα και η κοινωνική ασφάλιση που γενικεύθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μακρά κρίση της δεκαετίας του 1930, η γερμανική κατοχή και η ανοικοδόμηση οδήγησαν σε μια οικονομική πολιτική που υποστήριξε τη δημιουργία μεγάλων εταιρειών ευρωπαϊκού ή ακόμη και παγκόσμιου μεγέθους. Η σύγχρονη οικονομία χαρακτηρίζεται από την αύξηση του τριτογενούς τομέα και τον έντονο ανταγωνισμό με τις αναδυόμενες χώρες.
Παλαιότερη και Μέση Παλαιολιθική εποχή
Την εποχή αυτή παρουσιάζονται έντονες κλιματολογικές αλλαγές, με μία διαδοχή παγετωδών και μεσοπαγετωδών περιόδων. Ο άνθρωπος που εξελίσσεται από τον πιθηκάνθρωπο (500.000 χρόνια πριν) στον Άνθρωπο του Νεάντερταλ, είναι κυνηγός και ψαράς και ήδη από τη Μουστιαία Περίοδο χρησιμοποιεί τη φωτιά. Τα εργαλεία του είναι λίθινα, από πυριτόλιθο. Στην Αμπεβίλεια Εποχή τα εργαλεία είναι εξελιγμένα και οι αμφίστομοι χειροπελέκεις κατασκευάζονται με άμεση, κατευθείαν κρούση, ενώ στην Αχελαία χρησιμοποιούνταν για την κρούση μαλακότερα υλικά (ξύλο, οστέινα εργαλεία). Από την Αχελαία Περίοδο είναι γνωστές πολυάριθμες θέσεις εγκαταστάσεων (στις κοιλάδες των ποταμών Σομ και Ντορντόν, και των παραποτάμων τους), οι οποίες ήταν πλούσιες σε πανίδα και απέδωσαν πλούτο εργαλείων. Ο άνθρωπος της περιόδου αυτής κυκλοφορεί στις ανοικτές πεδιάδες του βορρά, όπου οι ποταμοί και οι ακτές πλούσιες σε πυριτόλιθο.
Νεότερη Παλαιολιθική εποχή
μικρογραφία|Η [[κυρία του Μπρασανπουί, θραύσμα από αγαλματίδιο ελεφαντόδοντου, 25.000 χρόνια πριν, Μουσείο Εθνικής Αρχαιολογίας της Γαλλίας]] Την εποχή αυτή αναπτύσσονται, στην αρχή παράλληλα, η Περιγόρδεια και η Ωρινιάκεια Περίοδος μέχρι περίπου το 19.000 π.Χ. και ακολουθούν η Σολουτραία, μέχρι περίπου το 15.000 π.Χ. Και η Μαγδαληναία μέχρι περίπου το 10.000 π.Χ. Κατά τη διάρκεια αυτών των 20.000 ετών, η μόνη περιοχή της Γαλλίας που κατοικείται αδιάκοπα είναι εκείνη που βρίσκεται ανάμεσα στους ποταμούς Λίγηρα και Γαρούνα, με μέγιστη πυκνότητα στην περιοχή του Περιγκόρ, στις κοιλάδες του Ντορντόν και του Κορέζ. Ο πληθυσμός του όλου χώρου είναι βέβαια μικρός και η κατοίκηση, σε πολλές περιοχές, είναι ασυνεχής, ενώ το όριο ζωής του ανθρώπου δεν ξεπερνά τα σαράντα χρόνια.
Στη Νεότερη Παλαιολιθική Εποχή εμφανίζεται ο Βραχυκέφαλος Homo sapiens και παράλληλα σημειώνεται μεγάλη πρόοδος στην τεχνική. Στη Μαγδαληναία εποχή τα εργαλεία είναι ποικίλα (ξύστρες, μαχαίρια, σμίλες, σκαρπέλα, σουβλιά, καμάκια κ.λπ.) και η τεχνική της κατασκευής τους φτάνει σε βαθμό τελειότητας στην Ωρινιάκεια περίοδο εμφανίζονται επίσης και εργαλεία οστέινα, καθώς και εργαλεία από ελεφαντόδοντο ή ελαφοκέρατο. μικρογραφία|[[Τοιχογραφία σπηλαίου|Τοιχογραφία στο σπήλαιο Λασκώ]] Από τη Μέση Παλαιολιθική Εποχή οι άνθρωποι παύουν να είναι νομάδες και δημιουργούν ημιμόνιμες εγκαταστάσεις σε σπηλαιόμορφα καταφύγια (καταφύγιο του Κρο-Μανιόν) ή σε σπήλαια, τα οποία διακοσμούν με αξιοθαύμαστα καλλιτεχνήματα. Αξιοσημείωτα δείγματα παλαιολιθικής ζωγραφικής σπηλαίου υπάρχουν στη νοτιοδυτική Γαλλία: στις προϊστορικές τοποθεσίες και ζωγραφισμένα σπήλαια της κοιλάδας του Βεζέρ στον νομό Δορδόνης με πιο αξιοσημείωτο το Σπήλαιο Λασκώ, στα σπήλαια του νομού Λοτ με χαρακτηριστικό το σπήλαιο Πες Μερλ, στα διάκοσμα σπήλαια των Πυρηναίων όπως το σπήλαιο Νιώ, στα σπήλαια της περιοχής της κοιλάδας του Ροδανού, όπως το σπήλαιο Σωβέ.
Στη νεότερη Μαγδαληναία Περίοδο παρατηρείται μία δημογραφική έκρηξη, με επακόλουθο τη δημιουργία περισσοτέρων εγκαταστάσεων. Από τις 400 όμως γνωστές Μαγδαληναίες εγκαταστάσεις, οι 300 βρίσκονται στις νοτιοδυτικές περιοχές της Γαλλίας, και από αυτές πάνω από το ένα τέταρτο στο Περιγκόρ.
Μεσολιθική Εποχή (από 9.000 ως 5.500 περίπου π.Χ.)
Την εποχή αυτή έχουν ήδη τελειώσει οι παγετώδεις περίοδοι και το κλίμα είναι εύκρατο, στην αρχή υγρό και αργότερα ξηρότερο, ενώ οι άνθρωποι, από άποψη τόσο τεχνικής όσο και πολιτισμού είναι υπανάπτυκτοι. Ασχολούνται με το κυνήγι και το ψάρεμα και αρχίζουν να εξημερώνουν τα ζώα. Κατοικούν σε καταυλισμούς μάλλον παρά σε χωρία· και σ' αυτούς η λατρεία των νεκρών είναι πολύ ανεπτυγμένη. Τα εργαλεία τους είναι μικρολιθικά και εμφανίζονται τα πρώτα βέλη, που εκτοξεύονται με τόξα. Η τέχνη τους, τέλος, είναι πολύ φτωχή σε σύγκριση με τα μεγάλα καλλιτεχνικά επιτεύγματα της Νεότερης Παλαιολιθικής.
Νεολιθική Εποχή (από την 5η π.Χ. χιλιετία)
μικρογραφία|Το ντολμέν Κρυκυνό, στον νομό [[Μορμπιάν, στη Βρετάνη]] Η «νεολιθική επανάσταση» φαίνεται ότι πραγματοποιήθηκε κάτω από την επίδραση δύο πολιτιστικών ρευμάτων. Από αυτά, το ένα ξεκινούσε από την ανατολική Μεσόγειο και από τις ακτές απλωνόταν στην Προβηγκία και στο Λανγκντόκ (5η χιλιετία), ενώ το άλλο ξεκινούσε από την κοιλάδα του Δούναβη και απλωνόταν στην Αλσατία και στα ανατολικά της χώρας (4η χιλιετία).
Στη Μέση Νεολιθική Εποχή αρχίζει η εμφάνιση της μεγαλιθικής αρχιτεκτονικής, που αναπτύχθηκε κυρίως στα δυτικά στη Βρετάνη όπου βρίσκονται τα μεγαλιθικά μνημεία του Καρνάκ και τα μεγαλιθικά μνημεία του Λοκμαριακέ, ο τύμβος του Μπαρνενές και στα νοτιοδυτικά στον νομό Σαράντ. Τα μνημεία της εποχής αυτής, μενίρ, ντολμέν και κρόμλεχ χρονολογούνται από την 4η χιλιετία.
Ελληνικές αποικίες
μικρογραφία|300x300px|Ασημένιο νόμισμα της [[Μασσαλίας με Ελληνικό θρύλο, μία μαρτυρία των Ελλήνων στην προρωμαϊκή Γαλατία, 5ος–1ος αιώνας π.Χ.]] μικρογραφία|320x320εσ|[[Κελτικός πολιτισμός|Κελτική επέκταση στην Ευρώπη, 6ος-3ος αιώνας π.Χ.]] Το 600 π.Χ., Ίωνες Έλληνες από τη Φώκαια εγκαταστάθηκαν στον νότο της σημερινής Γαλλίας. Ίδρυσαν αρχικά την αποικία της Μασσαλίας, στις ακτές της Μεσογείου, που θεωρείται η αρχαιότερη πόλη της Γαλλίας. Οι Φωκαείς ίδρυσαν επίσης και άλλες αποικίες μεταξύ των οποίων οι: Αγκντ, Νίκαια, Αντίμπ, Μονακό, Εμπόριο, Ρόδη και στο νησί της Κορσικής την Αλαλία.
Οι Έλληνες ανέπτυξαν το εμπόριο προς τα βόρεια κατά μήκος της κοιλάδας του Ροδανού και έφθαναν μέχρι τη σύγχρονη Αγγλία, μέσω της Μάγχης, από όπου μετέφεραν κασσίτερο. Είχαν μεγάλη αλληλεπίδραση με τους λαούς της περιοχής και ερχόμενοι σε επικοινωνία με τον βορρά μέσω των κύριων εμπορικών οδών, άσκησαν πολιτιστική επιρροή σε όλη τη Γαλατία, όπως μαρτυρούν κοσμήματα, αγγεία και όπλα που βρέθηκαν σε τάφους αρχηγών φυλών στην Καμπανία και τη Βουργουνδία, αλλά συχνά βρίσκονταν και σε εμπόλεμη κατάσταση με όμορες φυλές.
Οι σπάνιες επιγραφές από την προρωμαϊκή Γαλατία είναι γραμμένες με ελληνικούς χαρακτήρες.
Μερικοί σπουδαίοι Φωκαείς εξερευνητές, όπως ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης, γεννήθηκαν στη Μασσαλία.
Κατά την 1η π.Χ. χιλιετία, άρχισε η βραδεία διείσδυση κελτικών φυλών από την Κεντρική Ευρώπη προς τα εδάφη του σημερινού κράτους της Γαλλίας, αλλά η εγκατάσταση ολοκληρώθηκε στην υπόλοιπη Γαλατία μόνο μεταξύ του 5ου και του 3ου αιώνα π.Χ.
Γαλατία
Οι γνώσεις μας για τους Γαλάτες του 1ου αιώνα π.Χ. προέρχονται από αρχαιολογικά ευρήματα και κυρίως από τα Απομνημονεύματα του Ιούλιου Καίσαρα. Οι Γαλάτες δεν είχαν συγκροτημένη εθνική ομάδα αλλά ήταν διαιρεμένοι σε πολλές φυλές με δικό της βασιλιά και διαφορετική διάλεκτο η κάθε μια και βρίσκονταν συχνά σε πόλεμο μεταξύ τους. Αστική διαβίωση δεν υπήρχε αλλά το γαλατικό οχυρωμένο φρούριο-καταφύγιο (oppidum) χρησίμευε ως πρωτεύουσα, αγορά, κέντρο συγκέντρωσης εργαστηρίων και χώρος άμυνας.
Οι σχέσεις των Γαλατών με τη Ρώμη δεν ήταν πάντα ειρηνικές. Το 387 π.Χ., οι Γαλάτες με επικεφαλής τον Βρέννο διέσχισαν τις Άλπεις και εισέβαλαν στη Ρώμη. Το 218 π.Χ., έλαβαν μέρος στον Β' Καρχηδονιακό πόλεμο κατά των Ρωμαίων και πολέμησαν στο πλευρό του Αννίβα στη μάχη των Καννών. Το 203 π.Χ., η Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία κατακτήθηκε τη Ρωμαϊκή δημοκρατία. Από το 154 π.Χ. οι Ρωμαίοι ανταποκρίνονταν σε εκκλήσεις γαλατικών φυλών σε βοήθεια ώσπου το 121 π.Χ. κατέκτησαν τα νότια παράλια (Ναρβωνική Γαλατία).
Ο Ιούλιος Καίσαρας τελικά κατέκτησε τα υπόλοιπα τμήματα της Γαλατίας (την οποία θεωρεί ότι χωρίζεται σε τρία μέρη: Κελτική Γαλατία, Βελγική Γαλατία και Ακουιτανική Γαλατία) με τις εκστρατείες του Γαλατικού πολέμου από το 58 π.Χ. έως το 51 π.Χ. Παρά την αντίσταση των Γαλατών με επικεφαλής τον Βερκιγκετόριξ, οι Γαλάτες τελικά ηττήθηκαν στη μάχη της Αλεσίας το 52 π.Χ. Έτσι, εξαπλώθηκε η κυριαρχία της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας στην περιοχή.
Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Γαλατίας, ιδρύθηκαν ή αναπτύχθηκαν στα γαλατικά oppida πολλές πόλεις, όπως η Λουτέτια, Λούγδουνο, Τολόζα κλ, και κατασκευάστηκαν δρόμοι, γέφυρες, υδραγωγεία, αρένες και πολλά μνημεία. Σήμερα, μερικές ρωμαϊκές γέφυρες χρησιμοποιούνται ακόμα, ενώ πολλοί σύγχρονοι αυτοκινητόδρομοι έχουν κατασκευαστεί πάνω σε παλιούς ρωμαϊκούς δρόμους. Μετά την κατάκτηση, διαδόθηκε στη Γαλατία ο ρωμαϊκός πολιτισμός και με το πέρασμα του χρόνου μεταβλήθηκε σε λατινική χώρα από πολιτιστική και γλωσσική άποψη. Η Ρωμαϊκή Γαλατία διήρκεσε πέντε αιώνες, έως ότου το τελευταίο ρωμαϊκό κράτος του Σουασόν έπεσε στα χέρια των Φράγκων το 486 στη μάχη του Σουασόν.
Βαρβαρικές εισβολές
μικρογραφία|320x320εσ|Εδαφικός διαμοιρασμός της [[Γαλατίας, 481]] Τον 3ο αιώνα μ.Χ. η Γαλατία δέχτηκε τις εισβολές διάφορων γερμανικών φυλών, οι οποίες πολλαπλασιάστηκαν κατά τους δυο επόμενους αιώνες. Οι εισβολείς ήταν κυρίως Φράγκοι, Βουργουνδοί και Βησιγότθοι και πέτυχαν να επιβάλουν την κυριαρχία τους σε ορισμένες περιοχές της Γαλατίας, εξαιτίας της εξασθενημένης αντίστασης των Ρωμαίων.
Έως τον 5ο αιώνα, τα γερμανικά φύλα εγκαταστάθηκαν σε μεγάλα τμήματα της Γαλατίας. Οι πόλεμοι για την επικράτηση μεταξύ τους ήταν συνεχείς. Το 451 όμως, μπροστά στον κοινό κίνδυνο που αντιπροσώπευαν οι Ούννοι υπό τον Αττίλα, ένας συνασπισμένος στρατός Ρωμαίων και βαρβάρων υπό τον Αέτιο νίκησε τους Ούννους στη Μάχη των Καταλαυνικών Πεδίων. Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας γύρω στο 476, στην περιοχή της Γαλατίας ιδρύθηκαν αρκετά βασίλεια:
Κατά τα τέλη του 5ου αιώνα μ.Χ., οι Φράγκοι έθεσαν υπό τον έλεγχό τους το μεγαλύτερο μέρος της Γαλατίας.
486 - 987: Φραγκικά βασίλεια
μικρογραφία|280x280εσ|Η [[Μάχη του Σουασόν (486)|μάχη του Σουασόν το 486 εγκαινίασε την ηγεμονία των Φράγκων]] Κύρια άρθρα: Φραγκία και Δυτική Φραγκία
Δείτε επίσης: Κατάλογος βασιλέων των Φράγκων, Μεροβίγγειοι, Δυναστεία των Καρολιδών, Καρολίγγεια Αναγέννηση, Αυτοκρατορία των Καρολιδών μικρογραφία|280x280εσ|Ο [[Κάρολος Μαρτέλος στη μάχη του Πουατιέ, 732]] Το 486, ο Κλόβις Α΄, βασιλιάς του γερμανικού λαού των Σαλίων Φράγκων, νίκησε τον Συάγριο στη μάχη του Σουασόν καταλύοντας τα τελευταία κατάλοιπα της ρωμαϊκής εξουσίας στη Γαλατία και κατέκτησε ένα σύνολο εδαφών στη βόρεια και κεντρική Γαλατία που αποτέλεσαν τη Φραγκία. Στη συνέχεια, ο Κλόβις κατέγραψε διαδοχικές νίκες εναντίον άλλων γερμανικών φυλών, όπως τους Αλαμανούς στο Τολμπιάκ. Το 496, ο ειδωλολάτρης Κλόβις ασπάστηκε τον χριστιανισμό. Αυτό του έδωσε μεγαλύτερη νομιμότητα και εξουσία στους υπηκόους του και του πρόσφερε επίσης την υποστήριξη της εκκλησίας της Ρώμης εναντίον των Βησιγότθων που είχαν ασπαστεί τον Αρειανισμό. Νίκησε τον Αλάριχο Β΄ στη μάχη του Βουγιέ το 507 και προσάρτησε την Ακουιτανία, και έτσι και την Τουλούζη, στο φραγκικό βασίλειό του, ενώ οι Βησιγότθοι αποσύρθηκαν στην Ιβηρική χερσόνησο.