cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμανικά φύλα
Η είσοδος των Γότθων στην αυτοκρατορία
Οι Γότθοι Θερβίνγκοι, υπό την ηγεσία του Αθανάριχου, είχαν σε κάθε περίπτωση υποστεί τον αντίκτυπο της εκστρατείας του Ουάλη και είχαν επίσης ηττηθεί από τους Ούννους, αλλά υποτελείς της Ρώμης. Μια νέα φατρία υπό την ηγεσία του Φρίτιγκερν, ενός χριστιανού, έλαβε άσυλο εντός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 376 μ.Χ. Πέρασα τον Δούναβη και έγιναν φοιδεράτοι. Με τον αυτοκράτορα απασχολημένο στη Μέση Ανατολή οι Θερβίνγκοι έτυχαν κακής μεταχείρισης και απελπίστηκαν. Σημαντικός αριθμός έφιππων Γκρεουτούνγκων, Αλανών και άλλων μπόρεσαν να περάσουν τον ποταμό και να υποστηρίξουν μια εξέγερση των Θερβίνγκων, που κατέληξε στη συντριπτική ήττα των Ρωμαίων στην Αδριανούπολη.
Γύρω στο 382 οι Ρωμαίοι και οι Γότθοι, τώρα εντός της αυτοκρατορίας, συμφώνησαν σχετικά με τους όρους υπό τους οποίους θα ζούσαν οι τελευταίοι. Η ακριβής φύση τέτοιων συμφωνιών είναι αντικείμενο συζήτησης, για παράδειγμα αν επετράπη η συνεχής ημι-ανεξάρτητη ύπαρξη προϋπαρχόντων λαών. Ωστόσο φαίνεται ότι στους Γότθους παραχωρήθηκαν περισσότερα προνόμια από ό,τι σε παραδοσιακούς οικισμούς με τέτοιες εξωτερικές ομάδες. Ένα αποτέλεσμα της συνολικής διευθέτησης ήταν ότι ο αυτοκρατορικός στρατός είχε πλέον μεγαλύτερο αριθμό Γότθων, συμπεριλαμβανομένων Γότθων στρατηγών.
Αυτοκρατορική αναταραχή
Το 383 ένας νέος αυτοκράτορας, ο Θεοδόσιος Α', θεωρήθηκε νικητής επί των Γότθων και είχε φέρει την κατάσταση ξανά υπό έλεγχο. Οι Γότθοι ήταν ένα εξέχον αλλά μνησίκακο κομμάτιτου ανατολικού στρατού. Οι Γκρεουτούνγκοι και οι Αλανοί είχαν εγκατασταθεί στην Παννονία από τον Δυτικό συναυτοκράτορα Γρατιανό (δολοφονήθηκε το 383) που ήταν και ο ίδιος από την Παννονία. Ο Θεοδόσιος πέθανε το 395 και τον διαδέχθηκαν οι γιοι του: ο Αρκάδιος στα ανατολικά και ο Ονώριος, που ήταν ακόμη ανήλικος, στα δυτικά. Ωστόσο η Δυτική Αυτοκρατορία είχε αποσταθεροποιηθεί από το 383, με αρκετούς νεαρούς αυτοκράτορες, συμπεριλαμβανομένου του Γρατιανού, να έχουν δολοφονηθεί. Αυλικές φατρίες και στρατιωτικοί ηγέτες στα ανατολικά και δυτικά προσπαθούσαν να ελέγξουν την κατάσταση.
Ο Αλάριχος ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός διοικητής γοτθικής καταγωγής, που εμφανίζεται για πρώτη φορά σε πηγές την εποχή του Θεοδοσίου, μετά τον θάνατο του οποίου έγινε ένας από τους πολλούς Ρωμαίους ανταγωνιστές για επιρροή και δύναμη στη δύσκολη κατάσταση. Οι δυνάμεις των οποίων ηγείτο περιγράφονταν ως μικτές βαρβαρικές δυνάμεις και περιλάμβαναν σαφώς πολλούς άλλους άνδρες γοτθικής καταγωγής, φαινόμενο που είχε γίνει σύνηθες στα Βαλκάνια. Σε μια σημαντική καμπή για τη ρωμαϊκή ιστορία, κατά τη διάρκεια της αναταραχής των φατριών, ο στρατός του άρχισε να ενεργεί όλο και περισσότερο ως ανεξάρτητη πολιτική οντότητα εντός της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και σε κάποιο σημείο αναφέρεται ως βασιλιάς τους, πιθανώς γύρω στο 401 μ.Χ., όταν έχασε τον επίσημο ρωμαϊκό του τίτλο. Αυτό υπήρξε η αρχή των Βησιγότθων, στους οποίους η αυτοκρατορία επέτρεψε αργότερα να εγκατασταθούν στη σημερινή νοτιοδυτική Γαλλία. Ενώ οι στρατιωτικές μονάδες είχαν συχνά τη δική τους εθνική ιστορία και συμβολισμό, αυτή είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια ομάδα ίδρυσε ένα νέο βασίλειο. Υπάρχει διαφωνία σχετικά με το αν ο Αλάριχος ή η οικογένειά του είχαν βασιλική καταγωγή, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το βασίλειο ήταν μια νέα οντότητα, πολύ διαφορετική από οποιαδήποτε προηγούμενα γοτθικά βασίλεια.
Εισβολές 401-411
Στον απόηχο της μεγάλης γοτθικής εισόδου στην αυτοκρατορία οι λαοί του Γερμανικού Ρήνου, οι Φράγκοι και οι Αλαμανοί έγιναν ασφαλέστεροι στις περιοχές τους το 395, όταν ο Στιλίχων έκανε με τους συμφωνίες, που του επέτρεψαν να αποσύρει τις αυτοκρατορικές δυνάμεις από τα σύνορα του Ρήνου για να τις χρησιμοποιήσει στις συγκρούσεις του με τον Αλάριχο και την Ανατολική αυτοκρατορία.
Οι λόγοι που όπως φαίνεται όλες αυτές οι εισβολές ξεκίνησαν από την ίδια περιοχή, τον Μέσο Δούναβη, είναι ασαφείς. Τις περισσότερες φορές υποστηρίζεται ότι οι Ούννοι πρέπει να είχαν ήδη αρχίσει να κινούνται προς τα δυτικά και κατά συνέπεια να πιέζουν τον Μέσο Δούναβη. Ο Πήτερ Χέδερ για παράδειγμα γράφει ότι γύρω στο 400 «δημιουργείτο μια εξαιρετικά εκρηκτική κατάσταση στον Μέσο Δούναβη, καθώς Γότθοι, Βάνδαλοι, Αλανοί και άλλοι πρόσφυγες λόγω των Ούννων μετακινήθηκαν δυτικά των Καρπαθίων» στην περιοχή της σημερινής Ουγγαρίας στα ρωμαϊκά σύνορα.
Όποια κι αν ήταν η αλυσίδα των γεγονότων ο Μέσος Δούναβης έγινε αργότερα το κέντρο της χαλαρής αυτοκρατορίας του Αττίλα που περιείχε πολλούς Ανατολικογερμανικούς από τα ανατολικά, που παρέμειναν εκεί μετά τον θάνατο του Αττίλα. Η σύνθεση των λαών σε εκείνη την περιοχή, που προηγουμένως ήταν η πατρίδα των Γερμανών Μαρκομάνων, Κουαδίων και των μη Γερμανών Ιαζυγών, άλλαξε εντελώς με τρόπους που είχαν σημαντικό αντίκτυπο στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τους ευρωπαίους γείτονές της. Στη συνέχεια, αν και οι νέοι λαοί που κυβερνούσαν αυτή την περιοχή εξακολουθούσαν να περιλαμβάνουν γερμανόφωνους, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, δεν περιγράφονταν από τους Ρωμαίους ως Γερμανοί αλλά μάλλον ως «γοτθικοί λαοί».
Υποκινούμενος από το χάος που ακολούθησε στη Γαλατία το 406 ο Ρωμαϊκός στρατός στη Βρετανία εξέλεξε τον Κωνσταντίνο «Γ'» ως αυτοκράτορα και ανέλαβε τον έλεγχο της περιοχής.
Το 408 ο Ανατολικός αυτοκράτορας Αρκάδιος πέθανε, αφήνοντας ένα παιδί ως διάδοχο, και ο Δυτικός Ρωμαίος στρατιωτικός ηγέτης Στίλιχων δολοφωνήθηκε. Ο Αλάριχος, θέλοντας μια επίσημη ρωμαϊκή διοίκηση αλλά ανίκανος να τη διαπραγματευτεί, εισέβαλε στη Ρώμη δύο φορές, το 401 και το 408.
Από τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα μεσαιωνικά βασίλεια (420–568)
Τη δεκαετία του 420 ο Φλάβιος Αέτιος ήταν ένας στρατηγός που χρησιμοποίησε με επιτυχία τις δυνάμεις των Ούννων σε πολλές περιπτώσεις, για να αντιμετωπίσει ρωμαϊκές φατρίες και διάφορους βαρβάρους, συμπεριλαμβανομένων Γότθων και Φράγκων. Το 429 αναβαθμίστηκε στον βαθμό του magister militum της Δυτικής αυτοκρατορίας, γεγονός που του επέτρεψε τελικά να αποκτήσει τον έλεγχο μεγάλου μέρους της πολιτικής της μέχρι το 433. Μία από τις πρώτες του συγκρούσεις ήταν με τον Βονιφάτιο, επαναστάτη κυβερνήτη της επαρχίας της Αφρικής στη σημερινή Τυνησία και Λιβύη. Και οι δύο πλευρές επεδίωξαν συμμαχία με τους Βανδάλους που έδρευαν στη νότια Ισπανία και είχαν αποκτήσει στόλο. Σε αυτό το πλαίσιο θα δημιουργηθεί το Βασίλειο των Βανδάλων και των Αλανών της Βόρειας Αφρικής και της δυτικής Μεσογείου.
Σε σύγκριση με τη Γαλατία αυτό που συνέβη στη Ρωμαϊκή Βρετανία, που ήταν ομοίως απομονωμένη από την Ιταλία και σε μεγάλο βαθμό εκρωμαϊσμένη, είναι λιγότερο καταγεγραμμένο. Ωστόσο το αποτέλεσμα ήταν παρόμοιο, με μια γερμανικόφωνη στρατιωτική τάξη, τους Αγγλοσάξονες, να αναλαμβάνει τη διοίκηση ό,τινος είχε απομείνει από τη ρωμαϊκή κοινωνία και τη σύγκρουση μεταξύ άγνωστου αριθμού περιφερειακών δυνάμεων. Ενώ μεγάλα τμήματα της Γαλατίας και της Βρετανίας επαναπροσδιορίστηκαν εθνοτικά με βάση τους νέους ηγεμόνες τους, όπως η Γαλλία και η Αγγλία, στην Αγγλία το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού έγινε επίσης γερμανικόφωνος. Οι ακριβείς λόγοι για αυτή τη διαφορά είναι ασαφείς, αλλά έπαιξαν σημαντικό ρόλο οι μεταναστεύσεις.
Το 476 ο Οδόακρος, Ρωμαίος στρατιωτικός που καταγόταν από τους λαούς του Μέσου Δούναβη στον απόηχο της Μάχης του Νεντάο, έγινε Βασιλιάς της Ιταλίας, εκθρονίζοντας από την εξουσία τον τελευταίο από τους Δυτικούς αυτοκράτορες. Δολοφονήθηκε και αντικαταστάθηκε το 493 από τον Θεοδώριχο τον Μέγα, που περιγράφεται ως Βασιλιάς των Οστρογότθων, ενός από τους πιο ισχυρούς λαούς του Μεσαίου Δούναβη της παλιάς συμμαχίας των Ούννων. Ο Θεοδώριχος είχε ανατραφεί και υποστηριχθεί από τους Ανατολικούς αυτοκράτορες και έδωσε συνέχεια σε μια εξελιγμένη ρωμαϊκή διοίκηση, σε συνεργασία με την παραδοσιακή ρωμαϊκή συγκλητική τάξη. Ομοίως ο πολιτισμικά ρωμαϊκός τρόπος ζωής συνεχίστηκε στη Βόρεια Αφρική υπό τους Βανδάλους, στη Σαβοΐα υπό τους Βουργουνδούς και εντός του Βησιγοτθικού Βασιλείου.
Το Οστρογοτθικό βασίλειο έληξε το 542 όταν ο Ανατολικός αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκανε μια τελευταία μεγάλη προσπάθεια να ανακαταλάβει τη Δυτική Μεσόγειο. Οι συγκρούσεις κατέστρεψαν την ιταλική συγκλητική τάξη και η Ανατολική αυτοκρατορία δεν μπόρεσε επίσης να διατηρήσει την Ιταλία για πολύ. Το 568 ο Λομβαρδός βασιλιάς Αλβοΐνος, ένας Σουηβός που είχε εισέλθει στην περιοχή του Μέσου Δούναβη από τον βορρά κατακτώντας και απορροφώντας εν μέρει τους λαούς των συνόρων εκεί, εισήλθε στην Ιταλία και δημιούργησε εκεί το Ιταλικό Βασίλειο των Λομβαρδών. Αυτοί οι Λομβαρδοί περιλάμβαναν τώρα Σουηβούς, Ερούλους, Γέπιδες, Βαυαρούς, Βούλγαρους, Αβάρους, Σάξονες, Γότθους και Θουριγγίους. Όπως έχει γράψει ο Πήτερ Χέδερ, αυτοί οι «λαοί» δεν ήταν πλέον λαοί με οποιαδήποτε παραδοσιακή έννοια.
Παλαιότερες αναφορές που περιγράφουν μια μακρά περίοδο μαζικών μετακινήσεων λαών και στρατιωτικών εισβολών είναι υπεραπλουστευμένες και περιγράφουν μόνο συγκεκριμένα περιστατικά. Σύμφωνα με τον Χέρβιγκ Βόλφραμ οι γερμανικοί λαοί δεν κατάφεραν και δεν μπορούσαν να «κατακτήσουν τον πιο προηγμένο ρωμαϊκό κόσμο» ούτε μπόρεσαν να τον «αποκαταστήσουν ως πολιτική και οικονομική οντότητα». Αντίθετα ισχυρίζεται ότι η «καθολικότητα» της αυτοκρατορίας αντικαταστάθηκε από τη «φυλετικό ιδιαιτερότητα» που έδωσε τη θέση του στον «περιφερειακό πατριωτισμό». Οι γερμανικοί λαοί που κατέκτησαν τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν πιθανώς λιγότεροι από 100.000 άτομα ανά ομάδα, συμπεριλαμβανομένων περίπου 15.000-20.000 πολεμιστών. Αποτελούσαν μια ελάχιστη μειοψηφία του πληθυσμού στα εδάφη που έθεσαν υπό τον έλεγχό τους.
Εκτός από την κοινή ιστορία που είχαν πολλοί από αυτούς στον ρωμαϊκό στρατό και στα ρωμαϊκά σύνορα ένας νέος και μακροπρόθεσμος ενοποιητικός παράγοντας για τα νέα βασίλεια ήταν ότι μέχρι το 500, στην αρχή του Μεσαίωνα, το μεγαλύτερο μέρος της παλιάς Δυτικής αυτοκρατορίας είχε προσηλυτισθεί στην ίδια ρωμαιοκεντρική Καθολική μορφή του Χριστιανισμού. Βασικό σημείο καμπής ήταν ο προσηλυτισμός του Κλόβις Α' το 508. Πριν από αυτό πολλά από τα γερμανικά βασίλεια, όπως αυτά των Γότθων και των Βουργουνδών, είχαν ήδη προσηλυτισθεί στον Αρειανισμό, Χριστιανισκή αίρεση την εποχή του Αρειανού αυτοκράτορα Ουάλη.
Πρώιμος Μεσαίωνας
Η μετάβαση από την Περίοδο των Μεταναστεύσεων στον Μεσαίωνα έλαβε χώρα κατά το δεύτερο μισό της 1ης χιλιετίας. Χαρακτηρίστηκε από τον εκχριστιανισμό των γερμανικών λαών και τονσχηματισμό σταθερών βασιλείων που αντικατέστησαν τις κυρίως φυλετικές δομές της μεταναστευτικής περιόδου. Κάποια από αυτή τη σταθερότητα είναι ευδιάκριτη στο γεγονός ότι ο Πάπας αναγνώρισε τη βασιλεία του Θεοδώριχου όταν ο Γερμανός κατακτητής εισήλθε στη Ρώμη το 500 μ.Χ., παρά το γεγονός ότι ο Θεοδώριχος ήταν γνωστός πιστός του Αρειανισμού, μια πίστη που η Α' Σύνοδος της Νίκαιας είχε καταδικάσει το 325 μ.Χ. Οι Γερμανοί υπήκοοι του Θεοδώριχου και οι κληρικοί της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας συνεργάστηκαν για να τον υπηρετήσουν, βοηθώντας στη δημιουργία ενός κωδικοποιημένου συστήματος νόμων και διαταγμάτων που διευκόλυνε την ενσωμάτωση των γοτθικών λαών σε μια αναδυόμενη αυτοκρατορία, στερεώνοντας τη θέση τους καθώς οικειοποιήθηκαν μια ταυτότητα ρωμαϊκής μορφή. Τα θεμέλια που είχε θέσει η Αυτοκρατορία επέτρεψαν στα διάδοχα γερμανικά βασίλεια να διατηρήσουν μια γνωστή δομή και η επιτυχία τους μπορεί να θεωρηθεί ως μέρος του διαρκούς θριάμβου της Ρώμης. Στην ηπειρωτική Ευρώπη αυτή η γερμανική εξέλιξη εκφράστηκε με την άνοδο της Φραγκίας στη Μεροβίγγεια περίοδο υπό την κυριαρχία του Κλόβις Α', που είχε εκθρονίσει τον τελευταίο αυτοκράτορα της Γαλατίας, επισκιάζοντας μικρότερα βασίλεια όπως η Αλαμανία. Οι Μεροβίγγειοι έλεγχαν το μεγαλύτερο μέρος της Γαλατίας υπό τον Κλόβι, που μέσω του εκχριστιανισμού συμμάχησε με τους Γαλατο-Ρωμαίους. Ενώ οι Μεροβίγγειοι αναχαιτίσθηκαν από τον στρατό των Οστρογότθων του Θεοδώριχου, παρέμειναν το πιο ισχυρό βασίλειο στη Δυτική Ευρώπη και η ανάμειξη του λαού τους με τους Ρωμαίους μέσω γάμων κατέστησε τους Φράγκους λιγότερο γερμανική φυλή και περισσότερο «ευρωπαϊκό λαό» ως προς την ομιλία. Το μεγαλύτερο μέρος της Γαλατίας βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Μεροβίγγειων, όπως και μέρος της Ιταλίας και η κυριαρχία τους επεκτάθηκε στη Γερμανία όπου βασίλεψαν επί των Θουρίγγειων, των Αλαμανών και των Βαυαρών. Υπάρχουν επίσης μαρτυρίες ότι μπορεί να είχαν επικυριαρχία ακόμη και στη νοτιοανατολική Αγγλία. Ο Φράγκος ιστορικός Γρηγόριος της Τουρ αναφέρει ότι ο Κλόβις ασπάστηκε τον Χριστιανισμό εν μέρει λόγω της παρότρυνσης της συζύγου του και ακόμη περισσότερο λόγω του ότι κέρδισε μια απέλπιδα μάχη επικαλούμενος τον Χριστό. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο αυτή η μεταστροφή ήταν ειλικρινής, αλλά αποδείχθηκε επίσης πολιτικά σκόπιμη καθώς ο Κλόβις χρησιμοποίησε τη νέα του πίστη ως μέσο για να εδραιώσει την πολιτική του εξουσία εκχριστιανίζοντας τον στρατό του.Κόντρα στη γερμανική παράδοση και οι τέσσερις γιοι του Κλόβις προσπάθησαν να εξασφαλίσουν την εξουσία σε διάφορες πόλεις, αλλά η αδυναμία τους να αναδειχθούν στο πεδίο της μάχης και οι μεταξύ τους ίντριγκες οδήγησαν τους Βησιγότθους πάλι στην εκλογή της ηγεσίας τους.
Όταν τελικά η κυριαρχία των Μεροβίγγειων αποδυναμώθηκε αντικαταστάθηκαν από μια άλλη ισχυρή οικογένεια των Φράγκων, τους Καρολίγγειους, μια δυναστική τάξη από όπου προήλθαν ο Κάρολος Μαρτέλος και ο Καρλομάγνος. Η στέψη του Καρλομάγνου ως αυτοκράτορα από τον Πάπα Λέοντα Γ' στη Ρώμη την ημέρα των Χριστουγέννων του 800 αντιπροσώπευε μια μετατόπιση στη δομή της εξουσίας από τον νότο προς τον βορρά. Η φράγκικη εξουσία έθεσε τελικά τα θεμέλια για τα σύγχρονα έθνη της Γερμανίας και της Γαλλίας. Για τους ιστορικούς η εμφάνιση του Καρλομάγνου στο ιστορικό χρονικό της Ευρώπης σηματοδοτεί επίσης μια μετάβαση όπου η φωνή του Βορρά εμφανίζεται στη δική της λαϊκή γλώσσα χάρη στη διάδοση του Χριστιανισμού, μετά την οποία οι βόρειοι άρχισαν να γράφουν στα λατινικά, τα γερμανικά και τα κελτικά, ενώ πριν ο γερμανικός λαός ήταν γνωστός μόνο μέσω ρωμαϊκών ή ελληνικών πηγών.
Στην Αγγλία οι γερμανικές αγγλοσαξονικές φυλές βασίλεψαν στον νότο της Μεγάλης Βρετανίας από περίπου το 519 έως τον 10ο αιώνα ως ότου η ηγεμονία του Ουέσσεξ έγινε ο πυρήνας για την ενοποίηση της Αγγλίας.
Η Σκανδιναβία] βρισκόταν στην Περίοδο του Βέντελ και τελικά εισήλθε στην Εποχή των [[Βίκινγκ, με επέκταση στη Βρετανία, την Ιρλανδία και την Ισλανδία στα δυτικά και μέχρι τη Ρωσία και την Ελλάδα στα ανατολικά. Οι Σουηδοί Βίκινγκ, γνωστοί τοπικά ως Ρως, είχαν διεισδύσει βαθιά στη Ρωσία, όπου ίδρυσαν το Κράτος των Ρως του Κιέβου. Σε συνεργασία με τους Γότθους της Κριμαίας οι Ρώσοι διέλυσαν το Χαγανάτο των Χαζάρων και έγιναν η κυρίαρχη δύναμη στην Ανατολική Ευρώπη. Τελικά αφομοιώθηκαν από τον τοπικό πληθυσμό των Ανατολικών Σλάβων. Το 900 μ.Χ. οι Βίκινγκ εξασφάλισαν μια βάση στο φράγκικο έδαφος κατά μήκος της Κοιλάδας του Ποταμού Κάτω Σηκουάνα στη σημερινή Γαλλία που έγινε γνωστή ως Νορμανδία και αυτοί ονομάστηκαν Νορμανδοί. Ίδρυσαν το Δουκάτο της Νορμανδίας, μια εδαφική κτήση που τους παρείχε την ευκαιρία να επεκταθούν πέρα ​​από τη Νορμανδία στην αγγλοσαξονική Αγγλία.
Οι διάφοροι γερμανικοί φυλετικοί πολιτισμοί άρχισαν να μεταμορφώνονται στα μεγαλύτερα έθνη της μεταγενέστερης ιστορίας, Αγγλικό, Σκανδιναβικά και Γερμανικό, και στην περίπτωση της Βουργουνδίας, της Λομβαρδίας και της Νορμανδίας να αναμειγνύονται σε ένα Ρωμαιο-Γερμανικό πολιτισμό. Πολλά από αυτά τα μεταγενέστερα εθνικά κράτη ξεκίνησαν αρχικά ως «υποτελή κράτη-μαξιλάρια» για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έτσι ώστε να την προστατεύεται από τους εχθρούς της πιο μακριά και τελικά χάραξαν τα δικά τους μοναδικά ιστορικά μονοπάτια.
Γερμανικός παγανισμός
Όπως οι γείτονές τους και άλλοι ιστορικά συγγενείς λαοί, οι αρχαίοι γερμανικοί λαοί τιμούσαν πολυάριθμες αυτόχθονες θεότητες. Αυτές οι θεότητες καταγράφονται σε όλη τη λογοτεχνία που συντάχθηκε ή γράφτηκε για τους γερμανόφωνους λαούς, συμπεριλαμβανομένων των ρουνικών επιγραφών, των σύγχρονων γραπτών μαρτυριών και της λαογραφίας μετά τον εκχριστιανισμό. Για παράδειγμα το δεύτερο από τα δύο ξόρκια του Μέρζεμπουργκ (δύο παραδείγματα στίχων της Αρχαίας Ανω Γερμανικής, σε χειρόγραφο που χρονολογείται από τον ένατο αιώνα) αναφέρει έξι θεότητες: Βόντεν, Μπάλντερ, Σίνθγκουντ, Σούνα, Φρίγκα|Φρίγια]] και Βόλα.
Με εξαίρεση του Σίνθγκουντ, συγγενείς με αυτές τις θεότητες απαντώνται σε άλλες γερμανικές γλώσσες, όπως η Αρχαία Αγγλική και η Αρχαία Νορδική. Μέσω της συγκριτικής μεθόδου οι φιλόλογοι μπορούν στη συνέχεια να ανασυνθέσουν και να υποθέσουν πρώιμες γερμανικές μορφές αυτών των ονομάτων από την πρώιμη γερμανική μυθολογία. Συγκρίνετε τον παρακάτω πίνακα:
Η δομή της μαγικής συνταγής σε αυτό το ξόρκι έχει μακρά ιστορία πριν από αυτή τη μαρτυρία: είναι για πρώτη φορά γνωστό ότι εμφανίστηκε στις Iνδικές Βέδες, όπως στην Αθαρβαβέδα, που χρονολογείται γύρω στο 500 π.Χ. Πολλά άλλα όντα κοινά σε διάφορες ομάδες αρχαίων γερμανικών λαών αναφέρονται σε όλες τις αρχαίες γερμανικές πηγές. Ένας τέτοιος τύπος οντότητας, μια ποικιλία από υπερφυσικές γυναίκες, αναφέρεται επίσης στο πρώτο από τα δύο Ξόρκια του Μέρσεμπουργκ:
Άλλες ευρέως απαντώμενες οντότητες στη βόρεια και δυτική γερμανική λαογραφία περιλαμβάνουν τα ξωτικά, τους νάνους και τη μόρα.
Της μυθολογίας των λαών των Δυτικών Γερμανικών γλωσσών ( π.χ. της Αρχαίας Αγγλικής και της Αρχαίας Άνω Γερμανικής) υπάρχουν σχετικά ελάχιστες πηγές. Στα σημαντικά κείμενα περιλαμβάνονται ο Αρχαίος Σαξονικός Όρκος του Βαπτίσματος και το Ξόρκι των Εννέα Βότανα της Αρχαίας Αγγλικής. Ενώ οι περισσότερες σωζόμενες αναφορές είναι απλώς σε ονόματα θεοτήτων, ορισμένες αφηγήσεις επιβιώνουν μέχρι σήμερα, όπως ο μύθος της προέλευσης των Λομβαρδών, που περιγράφει μια παράδοση μεταξύ των Λομβαρδών που περιλαμβάνει τις θεότητες Φρέα (συγγενή με την Αρχαία Σκανδιναβική Φριγκ) και Γκόνταν (συγγενή με την Αρχαία Σκανδιναβική Οντιν. Αυτή απαντάται στο Origo Gentis Langobardorum του 7ου αιώνα και στο Historia Langobardorum του 8ου αιώνα από την Ιταλική Χερσόνησο, η αφήγηση των οποίων αντιστοιχεί έντονα με πολλούς τρόπους στην πεζογραφική εισαγωγή του εντικού ποιήματος Grímnismál, της Ισλανδίας του 13ου αιώνα.
Πολύ λίγα κείμενα αποτελούν το σώμα της Γοτθικής και άλλων Ανατολικών Γερμανικών γλωσσών και ο παγανισμός αυτών και το σχετικό μυθικό σώμα του έχει ιδιαίτερα ελάχιστες πηγές. Αξιόλογα στοιχεία που παρέχουν πληροφορίες για το θέμα αυτό είναι το Δαχτυλίδι της Πιετροάσα, που φαίνεται να είναι ένα λατρευτικό αντικείμενο (βλ. επίσης γοτθικές ρουνικές επιγραφές) και η αναφορά στους γορθικούς Ανσες (συγγενής με τους Αρχαίους Σκανδιναβικούς Εσίρ ΄(ειδωλολατρικούς) θεούς') από τον Ιορδάνη.
Για τις πρακτικές που συνδέονται με τη θρησκεία των αρχαίων γερμανικών λαών υπάρχουν λιγότερες μαρτυρίες. Ωστόσο στοιχεία θρησκευτικών πρακτικών διακρίνονται σε όλη την κειμενική καταγραφή που σχετίζεται με τους αρχαίους γερμανικούς λαούς, περιλαμβανομένης της εστίασης σε ιερά άλση και δέντρα, της παρουσία προφητισσών και πολυάριθμα στοιχεία λεξιλογίου. Το αρχαιολογικό αρχείο περιλαμβάνει ποικίλες απεικονίσεις θεοτήτων, ορισμένες από τις οποίες συνδέονται με απεικονίσεις των αρχαίων γερμανικών λαών (βλ. ανθρωπομορφικά ξύλινα λατρευτικά ειδώλια της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης).
Η γερμανική μυθολογία και η θρησκευτική πρακτική παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους ινδοευρωπαϊστές, μελετητές που επιδιώκουν να προσδιορίσουν πτυχές του αρχαίου γερμανικού πολιτισμού —τόσο από την άποψη της γλωσσικής αντιστοιχίας όσο και μέσω των μοτίβων—που προέρχονται από τον πρωτοϊνδοευρωπαϊκό πολιτισμό, περιλαμβανομένης της πρωτοϊνδοευρωπαϊκής μυθολογίας. Το αρχέγονο ονΥμιρ, που απαντάται αποκλειστικά στις αρχαίες σκανδιναβικές πηγές, αποτελεί ένα κοινώς αναφερόμενο παράδειγμα. Στα αρχαία σκανδιναβικά κείμενα ο θάνατος αυτής της οντότητας οδηγεί στη δημιουργία του Κόσμου, ενός συμπλέγματος μοτίβων που βρίσκει ισχυρή αντιστοιχία αλλού στην ινδοευρωπαϊκή σφαίρα, κυρίως στη βεδική μυθολογία.
Προσηλυτισμός στον Χριστιανισμό
Οι γερμανικοί λαοί άρχισαν να εισέρχονται στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε μεγάλους αριθμούς την ίδια εποχή που εξαπλωνόταν εκεί ο Χριστιανισμός. Η σύνδεση του Χριστιανισμού με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν τόσο ένας παράγοντας για την ενθάρρυνση του προσηλυτισμού όσο και, κατά καιρούς, ένα κίνητρο για τον διωγμό των Χριστιανών, όπως από τον βασιλιά των Βησιγότθων Αθανάριχο το 363-372. Οι Ανατολικοί Γερμανικοί λαοί, οι Λογγοβάρδοι και οι Σουηβοί στην Ισπανία ασπάστηκαν τον Αρειανισμό, μια αίρεση του Χριστιανισμού που απέρριπτε τη θεϊκή φύση του Χριστού. Ο πρώτος Γερμανικός λαός που ασπάστηκε τον Αρειανισμό ήταν οι Βησιγότθοι, το αργότερο το 376, όταν εισήλθαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αυτό ακολούθησε μια μακρύτερη περίοδος ιεραποστολικού έργου τόσο από τους Ορθόδοξους Χριστιανούς όσο και από τους Αρειανούς, όπως ο Ουλφίλας, που έγινε ιεραπόστολος επίσκοπος των Γότθων το 341 και μετέφρασε την Αγία Γραφή στα γοτθικά. Οι Βάνδαλοι φαίνεται ότι προσηλυτίστηκαν μετά την είσοδό τους στην Αυτοκρατορία το 405. Για άλλους Ανατολικούς γερμανικούς λαούς είναι πιθανό ότι οι Βησιγότθοι ιεραπόστολοι έπαιξαν ρόλο στον προσηλυτισμό τους, αν και αυτό είναι ασαφές. Κάθε γερμανικός λαός του Αρειανού δόγματος είχε τη δική του εκκλησιαστική οργάνωση που ελεγχόταν από τον βασιλιά, ενώ η λειτουργία τελούνταν στη γερμανική δημοτική γλώσσα και χρησιμοποιείτο μια επίσης στη δημοτική Αγία Γραφή (πιθανώς του Ουλφίλα). Οι Αρειανοί Γερμανικοί λαοί τελικά προσηλυτίστηκαν στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, που είχε επικρατήσει στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι τελευταίοι που τον ασπάστηκαν ήταν οι Βησιγότθοι στην Ισπανία υπό τον βασιλιά τους Ρεκαρέδο το 587.
Υπάρχουν λίγα στοιχεία για οποιαδήποτε ρωμαϊκή ιεραποστολική δραστηριότητα στη Γερμανία πριν από τον προσηλυτισμό των Φράγκων. Οι περιοχές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που κατακτήθηκαν από τους Φράγκους, τους Αλαμανούς και τους Bαυαρούς ήταν κυρίως χριστιανικές ήδη και ενώ ορισμένες επισκοπές συνέχιζαν να λειτουργούν, άλλες εγκαταλείφθηκαν, δείχνοντας μείωση της επιρροής του Χριστιανισμού σε αυτές τις περιοχές. Το 496 ο Φράγκος βασιλιάς Κλόβις Α΄ ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Αυτό ξεκίνησε μια περίοδος ιεραποστολής εντός της Φραγκικής επικράτειας και της επανίδρυσης εκκλησιαστικών επαρχιών που είχαν εγκαταλειφθεί εντός της πρώην Ρωμαϊκής επικράτειας. Οι Αγγλοσάξονες σταδιακά προσηλυτίστηκαν μετά από ιεραποστολή που έστειλε ο Πάπας Γρηγόριος ο Μέγας το 595. Τον 7ο αιώνα η Ιβερνοσκωτική αποστολή είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση πολλών μοναστηριών στη Φραγκική επικράτεια. Ταυτόχρονα η ιεραποστολική δραστηριότητα υποστηριζόμενη από τους Φράγκους εξαπλώθηκε σε όλο τον Ρήνο, με επικεφαλής Αγγλοσάξονες ιεραπόστολους, όπως ο Άγιος Βονιφάτιος. Αυτό επηρέασε λαούς όπως τοι Θουρίγγιοι, οι Αλαμανοί, οι Βαυαροί, οι Φρίσιοι και οι Σάξονες. Οι Σάξονες απέρριψαν τον εκχριστιανισμό, πιθανότατα εν μέρει επειδή κάτι τέτοιο θα συνεπαγόταν την εγκατάλειψη της ανεξαρτησίας τους και την ένταξή τους στο Φραγκικό βασίλειο. Τελικά προσηλυτίστηκαν βίαια από τον Καρλομάγνο μετά την κατάκτησή τους από αυτόν κατά τους Σαξονικούς Πολέμους το 776/777. Ο Καρλομάγνος συνδύασε έτσι τη θρησκευτική μεταστροφή με την πολιτική πίστη στην αυτοκρατορία του. Η συνεχιζόμενη αντίσταση στον προσηλυτισμό φαίνεται ότι έπαιξε ρόλο στις εξεγέρσεις των Σαξόνων μεταξύ 782 και 785 και πάλι από το 792 ως το 804 και κατά την εξέγερση των Στελίγκα το (844).
Απόπειρες εκχριστιανισμού της Σκανδιναβίας πρωτοανέλαβε συστηματικά ο Φράγκος αυτοκράτορας Λουδοβίκος ο Ευσεβής. Το 831 ανέθεσε στον ιεραπόστολο Aνσγκαρ, αρχιεπίσκοπο της νεοσύστατης Αρχιεπισκοπής Αμβούργου-Βρέμης μια αποστολή στη Σκανδιναβία, που, ωστόσο, ως επί το πλείστον απέτυχε. Η ιεραποστολική δραστηριότητα επανήλθε επί της Οθωνικής δυναστείας. Ο Δανός βασιλιάς Χάραλντ ο Κυανόδους βαφτίστηκε στα τέλη του 10ου αιώνα, αλλά οι περισσότεροι Δανοί φαίνεται ότι παρέμειναν ειδωλολάτρες και προσηλυτίστηκαν αργότερα υπό την αγγλική επιρροή κατά τη βασιλεία του Κνούτου του Μέγα. Η Νορβηγία προσηλυτίστηκε κυρίως από τη δραστηριότητα των βασιλιάδων της. Παρά τις αντιδράσεις, όπως η βασιλεία του ειδωλολάτρη Χάακον Σίγκουρντσον, ο εκχριστιανισμός επιτεύχθηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Όλαφ Β΄ (πέθανε το 1030), που είχε προσηλυτιστεί στην Αγγλία. Ο εποικισμός της Ισλανδίας περιλάμβανε ορισμένους Χριστιανούς, αλλά ο πλήρης προσηλυτισμός εκεί δεν συνέβη παρά μόνο με απόφαση του Αλθίνγκι το 1000. Ο τελευταίος Γερμανικός λαός που προσηλυτίστηκε ήταν οι Σουηδοί, αν και οι Γεάτες είχαν προηγηθεί. Ο Παγανιστικός ναός της Ουψάλα φαίνεται ότι συνέχισε να υπάρχει μέχρι τις αρχές του 12ου αιώνα.
Γερμανικό δίκαιο
Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα η πλειονότητα των μελετητών υποστήριζαν την ύπαρξη ενός διακριτού γερμανικού νομικού πολιτισμού και δικαίου, που θεωρείτο ουσιαστικό στοιχείο για τη διαμόρφωση του σύγχρονου ευρωπαϊκού δικαίου και ταυτότητας, παράλληλα με το Ρωμαϊκό και το Κανονικό Δίκαιο. Αυτό το δίκαιο ανακατασκευάστηκε με βάση τις αρχαίες (Καίσαρας και Τάκιτος), τις πρώιμες μεσαιωνικές (κυρίως τους λεγόμενους Leges Barbarorum, νόμους που γράφτηκαν από διάφορους ηπειρωτικούς γερμανικούς λαούς από τον 5ο ως τον 8ο αιώνα), και τις ύστερες μεσαιωνικές πηγές (κυρίως σκανδιναβικές). Απεικόνιζε μια κοινωνία που διοικείτο από συνελεύσεις ελεύθερων αγροτών ( thing), που αστυνομεύοντο σε ομάδες φυλών (sibb), εφάρμοζαν την αιματοχυσία έξω από ομάδες φυλών, που θα μπορούσε να τερματιστεί με την καταβολή αποζημίωσης (wergild). Αυτό το νομικό σύστημα απέκλειε επίσης ορισμένους εγκληματίες από τη φυγοδικία και είχε μια μορφή ιερής βασιλείας, γύρω από τους βασιλιάδες σχηματίζονταν ακολουθίες που δεσμεύονταν με όρκους πίστης.
Οι πρώτες ιδέες για το γερμανικό δίκαιο έχουν τεθεί υπό έντονο επιστημονικό έλεγχο από τη δεκαετία του 1950 και συγκεκριμένες πτυχές του, όπως η νομική σημασία του sibb, των ακολούθων και της πίστης, και η έννοια της φυγοδικίας δεν μπορούν πλέον να τεκμηριωθούν. Εκτός από την υπόθεση μιας κοινής γερμανικής νομικής παράδοσης και της χρήσης πηγών διαφορετικών τύπων από διαφορετικούς τόπους και χρονικές περιόδους δεν υπάρχουν εγγενείς πηγές για το πρώιμο γερμανικό δίκαιο. Ο Καίσαρας και ο Τάκιτος αναφέρουν ορισμένες πτυχές του γερμανικού νομικού πολιτισμού που επανεμφανίζονται σε μεταγενέστερες πηγές, ωστόσο αυτές δεν είναι αντικειμενικές αναφορές γεγονότων και δεν υπάρχουν άλλες αρχαίες πηγές που να επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται για κοινούς γερμανικούς θεσμούς. Ο Ράινχαρντ Βένσκους έδειξε ότι ένα σημαντικό «γερμανικό» στοιχείο, η χρήση των λαϊκών συνελεύσεων, εμφανίζει αξιοσημείωτες ομοιότητες με τις εξελίξεις μεταξύ των Γαλατών και των Ρωμαίων και επομένως ήταν πιθανόν το αποτέλεσμα εξωτερικής επιρροής και όχι ειδικά γερμανική. Ακόμη και τα Leges Barbarorum γράφτηκαν όλα υπό ρωμαϊκή και χριστιανική επιρροή και συχνά με τη βοήθεια Ρωμαίων νομικών.[299] Επιπλέον περιέχουν μεγάλες ποσότητες «Λαϊκού Λατινικού δικαίου», ένα ανεπίσημο νομικό σύστημα που λειτουργούσε στις ρωμαϊκές επαρχίες, έτσι ώστε να είναι δύσκολο να προσδιοριστεί αν τα κοινά σημεία μεταξύ τους προέρχονται από μια κοινή γερμανική νομική αντίληψη ή όχι.
Αν και το γερμανικό δίκαιο δεν φαίνεται ποτέ να ήταν ένα σύστημα ανταγωνιστικό με το ρωμαϊκό δίκαιο, είναι πιθανό ότι οι γερμανικοί «τρόποι σκέψης» (Denkformen) να εξακολουθούσαν να υπάρχουν, με σημαντικά στοιχεία να είναι η έμφαση στην προφορικότητα, τη χειρονομία, την τυπολατρική γλώσσα, το νομικό συμβολισμό και το τελετουργικό. Ο Γκέρχαρντ Ντίλχερ υπερασπίζεται την έννοια του γερμανικού δικαίου, σημειώνοντας ότι οι γερμανικοί λαοί είχαν σαφώς κανόνες δικαίου, τους οποίους, υπό την επιρροή της Ρώμης, άρχισαν να καταγράφουν και χρησιμοποίησαν για να ορίσουν πτυχές της ταυτότητάς τους. Η διαδικασία ήταν ωστόσο το αποτέλεσμα μιας πολιτισμικής σύνθεσης. Η Ντανιέλα Φρουσιόνε υποστηρίζει παρομοίως ότι το πρώιμο μεσαιωνικό δίκαιο παρουσιάζει πολλά χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να ονομαστούν «νεοαρχαϊκά» και μπορούν άνετα να ονομαστούν γερμανικά, παρόλο που άλλοι λαοί μπορεί να έχουν συνεισφέρει πτυχές τους. Ορισμένες πτυχές των «Leges», όπως η χρήση δημοτικών λέξεων, μπορεί να αποκαλύπτουν πτυχές του αρχικά γερμανικού ή τουλάχιστον μη ρωμαϊκού δικαίου. Η ιστορικός του δικαίου Ρουθ Σμίτ-Βίγκαντ γράφει ότι αυτή η δημοτική γλώσσα, συχνά με τη μορφή λατινοποιημένων λέξεων, ανήκει στα «παλαιότερα στρώματα μιας γερμανικής νομικής γλώσσας» και παρουσιάζει κάποιες ομοιότητες με τη γοτθική.
Γάμος
Οι Leges Barbarorum δεν περιλαμβάνουν καμία απαίτηση για μονογαμία. Οι γυναίκες είχαν λιγότερα δικαιώματα σε ένα γάμο από τους άνδρες και ενώ αυτές έπρεπε να διατηρήσουν τη σεξουαλική πίστη στους συζύγους τους, δεν ίσχυε το ίδιο για τους άνδρες. Τα ακριβή δικαιώματα που μπορούσε να έχει ένας άνδρας επί της συζύγου του διέφεραν ανάλογα με τον νομικό κώδικα.
Μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα ιστορικοί του δικαίου, χρησιμοποιώντας τους Leges και αργότερα τις σκανδιναβικές αφηγηματικές και νομικές πηγές, κατέτασσαν τους γερμανικούς γάμους σε τρεις τύπους:
Οι περισσότερες σύγχρονες επιστημονικές μελέτες δεν δέχονται πλέον μια κοινή γερμανική πρακτική γάμου, με καμία από τις τρεις μορφές γάμου που προτάθηκαν από παλαιότερες να εμφανίζεται ως τέτοια στις μεσαιωνικές πηγές. Εργασίες στις δεκαετίες του 1990 και του 2000 απέρριψαν την έννοια του Friedelehe, ως υπόθεση για την οποία δεν υπάρχουν αποδείξεις στις πηγές, ενώ η Kebsehe έχει εξηγηθεί ότι δεν ήταν καθόλου μια μορφή γάμου.
Ποίηση και θρύλοι
Οι αρχαίοι γερμανικοί λαοί είχαν σε μεγάλο βαθμό προφορικό πολιτισμό. Αν και οι ρούνοι υπήρχαν ως σύστημα γραφής, δεν χρησιμοποιούντο για την καταγραφή ποίησης ή λογοτεχνίας και ο αλφαβητισμός ήταν πιθανώς περιορισμένος. Γραπτή λογοτεχνία στις γερμανικές γλώσσες δεν έχει καταγραφεί παρά τον 6ο αιώνα (Γοτθική Αγία Γραφή) ή τον 8ο αιώνα στη σημερινή Αγγλία και Γερμανία. Ο φιλόλογος Αντρεας Χόισλερ υποστήριξε την ύπαρξη διαφόρων ειδών λογοτεχνίας στην «Αρχαία Γερμανική» περίοδο, που βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε είδη που συναντώνται στη μέση μεσαιωνική Αρχαία Νορδική ποίηση. Αυτά περιλαμβάνουν τελετουργική και επιγραμματική ποίηση (Spruchdichtung), αναμνηστικούς στίχους (Merkdichtung), λυρική, αφηγηματική και επαινετική ποίηση. Ο Χάινριχ Μπεκ υποστηρίζει ότι, με βάση τις λατινικές αναφορές στην ύστερη αρχαιότητα και τον πρώιμο Μεσαίωνα, μπορούν να διακριθούν τα ακόλουθα είδη: origo gentis (η καταγωγή ενός λαού ή των ηγεμόνων του), η πτώση των ηρώων (casus heroici), η επαινετική ποίηση και οι θρήνοι για τους νεκρούς.
Ορισμένες υφολογικές πτυχές της μεταγενέστερης γερμανικής ποίησης φαίνεται να έχουν προέλευση στην Ινδοευρωπαϊκή περίοδο, όπως φαίνεται από τη σύγκριση με την αρχαία ελληνική και τη σανσκριτική ποίηση. Αρχικά οι γερμανόφωνοι λαοί μοιράζονταν μια μετρική και ποιητική μορφή, που απαντάται με πολύ παρόμοιες μορφές στα Αρχαία Σαξονικά, τα Αρχαία Ανω Γερμανικά και τα Αγγλικά και σε τροποποιημένη μορφή στην Αρχαία Νορδική. Η μορφή αυτή δεν απαντάται στη Γοτθική γλώσσα και ο Ραφαέλ Πασκουάλ έχει υποστηρίξει ότι μπορεί να μην ήταν μετρικά δυνατή σε αυτή τη γλώσσα, οπότε ο αποτελεί ένα φαινόμενο εξ ολοκλήρου των Βόρειων Δυτικών Γερμανικών γλωσσών. Ο Νέλσον Γκέρινγκ ωστόσο έχει υποστηρίξει ότι η μορή αυτή είναι στην πραγματικότητα γλωσσικά δυνατή ήδη ως Πρωτογερμανική και επομένως είναι δυνατό, αν και δεν μπορεί να αποδειχτεί, να υπήρχε και στη Γοτθική. Οι ποιητικές μορφές αποκλίνουν μεταξύ των διαφορετικών γλωσσών από τον 9ο αιώνα και μετά.
Αργότερα οι γερμανικοί λαοί μοιράστηκαν μια κοινή θρυλική παράδοση. Αυτοί οι ηρωικοί θρύλοι αφορούν κυρίως ιστορικές προσωπικότητες που έζησαν κατά την περίοδο των μεταναστεύσεων (4ος-6ος αι. μ.Χ.), τοποθετώντας τες σε άκρως μη ιστορικά και μυθικά πλαίσια. Προέρχονται και αναπτύσσονται ως μέρος μιας προφορικής παράδοσης. Ο Τάκιτος (περ. 56-120) κάνει δύο σχόλια που έχουν εκληφθεί ως επιβεβαίωση της πρώιμης ηρωικής ποίησης μεταξύ των γερμανικών λαών. Το πρώτο είναι μια παρατήρηση στη Germania: "Στα παραδοσιακά τραγούδια, που αποτελούν τη μοναδική τους πηγή του παρελθόντος, οι Γερμανοί γιορτάζουν ένα θεό γεννημένο στη γη, που ονομάζεται Τουίστο. Ο γιος του Μάνους υποτίθεται ότι ήταν ο αρχηγός της φυλής τους και γέννησε τρεις γιους που έδωσαν τα ονόματά τους σε τρεις ομάδες φυλών. (Germania, κεφάλαιο 2)"
Το άλλο είναι μια παρατήρηση στα Annales ότι ο αρχηγός των Χερούσκων Αρμίνιος εξυμνείτο με τραγούδια μετά τον θάνατό του. Αυτή η παλαιότερη ποίηση δεν έχει διασωθεί, πιθανώς επειδή συνδεόταν έντονα με τον γερμανικό παγανισμό. Μερικοί πρώιμοι γοτθικοί ηρωικοί θρύλοι βρίσκονται ήδη στα Getica του Ιορδάνη (περίπου 551).
Ο Σάμι Γκος παρατηρεί ότι οι γερμανικοί ηρωικοί θρύλοι είναι μοναδικοί στο ότι δεν διατηρούνται μεταξύ των λαών που τον δημιούργησαν (κυρίως Βουργουνδοί και Γότθοι) αλλά μεταξύ άλλων λαών και επισημαίνει ότι δεν μπορούμε να υποθέσουμε ότι λειτούργησαν για τη δημιουργία οποιουδήποτε είδους «γερμανικής» ταυτότητας μεταξύ των ακροατών τους και σημειώνει ότι οι Βουργουνδοί, για παράδειγμα, που είναι μερικές από τις κύριες μορφές στους θρύλους, εκρωμαίσθηκαν από αρκετά νωρίς. Ο Mίλετ παρατηρεί επίσης ότι ο ορισμός αυτών των ηρωικών θρύλων ως «γερμανικών» δεν προϋποθέτει μια κοινή γερμανική θρυλική κληρονομιά, αλλά μάλλον ότι οι θρύλοι μεταδίδονταν εύκολα μεταξύ των λαών που μιλούσαν συναφείς γλώσσες. Η στενή σχέση μεταξύ των γερμανικών ηρωικών θρύλων και της γερμανικής γλώσσας και πιθανώς των ποιητικών μηχανισμών φαίνεται από το γεγονός ότι οι ομιλούντες γερμανικές γλώσσες στη Φραγκία που υιοθέτησαν μια ρομανική γλώσσα, δεν διατήρησαν τους γερμανικούς θρύλους, αλλά ανέπτυξαν τη δική τους ηρωική παράδοση - με εξαίρεση τη μορφή του Βάλτερ της Ακουιτανίας.
Γραφή
Το αρχαιότερο σύστημα γραφής που χρησιμοποιήθηκε από τους γερμανόφωνους λαούς ήταν οι ρούνοι, ένα αλφάβητο ασαφούς προέλευσης που βασίζεται σε ένα μεσογειακό αλφάβητο. Αν και έχει σημειωθεί ότι μοιάζουν περισσότερο με τα Αρχαία Ιταλικά αλφάβητα (ειδικά το Καμουνικό αλφάβητο του 1ου αι. π.Χ.) παρά με τα Λατινικά γράμματα, δεν απαντώνται π.Χ. στη νότια Σκανδιναβία και η σύνδεση μεταξύ των δύο αλφαβήτων είναι επομένως αβέβαιη. Η ακριβής χρονολογία που υιοθετήθηκε το ρουνικό αλφάβητο είναι άγνωστη, με τις εκτιμήσεις να ποικίλλουν από το 100 π.Χ. ως το 100 μ.Χ. Επιγραφές στην παλαιότερη απαντώμενη μορφή χρονολογούνται από το 200-700 μ.Χ. Η λέξη «ρούνος» απαντάται σε πολλές γερμανικές γλώσσες, που προέρχονται από το πρωτογερμανικό *rūna και έχει την πρωταρχική σημασία του μυστικού, αλλά και άλλες έννοιες όπως «ψίθυρος», «μυστήριο», «κλειστή συζήτηση» και «συμβούλιο». Ευρήματα όπως η πέτρα Νόλεμπυ του 6ου αιώνα μ.Χ. δείχνουν ότι οι ρούνοι προέρχονταν από τους θεούς, μια ευρέως διαδεδομένη αρχαία πεποίθηση για τη γραφή. Οι ρούνοι φαίνεται να μην χρησιμοποιούντο για καθημερινή επικοινωνία και η γνώση τους περιοριζόταν πιθανώς σε μια μικρή ομάδα, για την οποία ο όρος erilaR απαντάται από τον έκτο αιώνα και μετά.
Τα γράμματα της παλαιότερης μορφής είναι διατεταγμένα με μια σειρά που ονομάζεται futharkαπό τους πρώτους έξι χαρακτήρες της. Η σειρά των γραμμάτων βρίσκεται σε εννέα επιγραφές του 5ου ή 6ου αιώνα μ.Χ. Οι ρούνοι χωρίζονται περαιτέρω σε τρεις σειρές των οκτώ ομάδων σε δίσκους. Το αλφάβητο φαίνεται ότι ήταν εξαιρετικά φωνητικό και κάθε γράμμα μπορούσε επίσης να αντιπροσωπεύει μια λέξη ή έννοια, έτσι ώστε, για παράδειγμα, ο ρούνος f σήμαινε επίσης *fehu (βοοειδή, ιδιοκτησία). Η σειρά των ρούνων, που αποκλίνει από αυτή των άλλων αλφαβήτων, θα μπορούσε να έχει μυστικιστική σημασία.
Ρουνικές επιγραφές βρίσκονται σε οργανικά υλικά όπως ξύλο, κόκαλο, κέρατο, ελεφαντόδοντο και δέρματα ζώων, καθώς και σε πέτρα και μέταλλο. Ευρήματα από την πρώιμη περίοδο προέρχονται από έλη, τάφους, δίσκους της περιόδου των μεταναστεύσεων, ρουνικές λίθους, καθώς και μεμονωμένα ευρήματα όπως αιχμές δόρατος ή τα χρυσά κέρατα του Γκάλεχους. Οι επιγραφές τείνουν να είναι σύντομες[337] και είναι δύσκολο να ερμηνευθούν ως βέβηλες ή μαγικές. Περιλαμβάνουν ονόματα, επιγραφές από τον κατασκευαστή ενός αντικειμένου, αναφορά στους νεκρούς, καθώς και επιγραφές θρησκευτικού ή μαγικού χαρακτήρα. Οι επιγραφές γράφονται συνήθως χωρίς κενά μεταξύ των λέξεων.
Οικονομία
Αν και οι Γερμανικοί λαοί ασκούσαν τόσο τη γεωργία όσο και την κτηνοτροφία, η τελευταία ήταν εξαιρετικά σημαντική τόσο ως πηγή γαλακτοκομικών προϊόντων όσο και ως βάση για τον πλούτο και την κοινωνική θέση, που μετριόταν με το μέγεθος του κοπαδιού ενός ατόμου. Η διατροφή αποτελείτο κυρίως από τα προϊόντα της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, από δε το κυνήγι σε πολύ μικρό βαθμό. Το κριθάρι και το σιτάρι ήταν τα πιο κοινά γεωργικά προϊόντα και χρησιμοποιούνταν για το ψήσιμο ενός συγκεκριμένου επίπεδου τύπου ψωμιού καθώς και για την παρασκευή μπύρας. Στοιχεία από ένα χωριό της Σαξονίας, γνωστό ως Φέντερσεν Βίρντε κοντά στο Κουξχάφεν της Γερμανίας (που υπήρχε μεταξύ 50 π.Χ. και 450 μ.Χ.) δείχνει ότι οι Γερμανοί καλλιεργούσαν βρώμη και σίκαλη, χρησιμοποιούσαν κοπριά ως λίπασμα και ότι εφάρμοζαν την αμειψισπορά.[348]
Τα χωράφια οργώνονταν με ένα ελαφρύ ξύλινο αλέτρι, αν και χρησιμοποιούνταν και βαρύτερα σε ορισμένες περιοχές. Τα συνήθη είδη ρουχισμού είναι γνωστά από τα εξαιρετικά καλοδιατηρημένα πτώματα που έχουν βρεθεί σε πρώην βάλτους σε διάφορες τοποθεσίες της Δανίας και περιλαμβάνουν μάλλινα ενδύματα και καρφίτσες για τις γυναίκες και παντελόνια και δερμάτινα καπέλα για τους άνδρες. Άλλες σημαντικές βιομηχανίες μικρής κλίμακας ήταν η υφαντική, η χειρωνακτική παραγωγή έργων αγγειοπλαστικής και, σπανιότερα, η κατασκευή σιδερένιων εργαλείων, ιδιαίτερα όπλων.
Η διεύρυνση του εμπορίου μεταξύ των γερμανικών λαών και της Ρώμης άρχισε αργότερα μετά τους κατακτητικούς πολέμους της Αυτοκρατορίας, όταν οι Ρωμαίοι απέβλεπαν σε αυτούς για την προμήθεια σκλάβων, δερμάτων και ποιοτικού σιδήρου. Ένας από τους λόγους για τους οποίους οι Ρωμαίοι μπορεί να είχαν χαράξει σύνορα κατά μήκος του Ρήνου, εκτός από το μεγάλο πληθυσμό των Γερμανών πολεμιστών στην απέναντι πλευρά του, ήταν ότι η οικονομία των γερμανικών λαών δεν ήταν αρκετά εύρωστη για να αποσπάσουν πολλά λάφυρα ούτε ήταν πεπεισμένοι ότι μπορούσαν να αποκτήσουν επαρκή φορολογικά έσοδα από τυχόν πρόσθετες προσπάθειες κατάκτησης. Η χάραξη μιας διακριτής γραμμής μεταξύ των ίδιων και των γερμανικών λαών ενθάρρυνε επίσης τις συμμαχίες και το εμπόριο καθώς αυτές οι φυλές αναζητούσαν μερίδιο από το ρωμαϊκό αυτοκρατορικό πλούτο. Τα ρωμαϊκά νομίσματα ήταν περιζήτητα από τους γερμανικούς λαούς, που προτιμούσαν τα ασημένια από τα χρυσά νομίσματα. Αυτό ήταν πιθανότατα μια ένδειξη ότι αναπτυσσόταν μια οικονομία της αγοράς. Ο Τάκιτος αναφέρει όντως την παρουσία ενός συστήματος ανταλλαγής μεταξύ των γερμανικών λαών, αλλά αυτό δεν ήταν αποκλειστικό, καθώς γράφει επίσης για τη χρήση του «χρυσού και ασημιού για εμπορικούς σκοπούς εμπορίου», προσθέτοντας στο κείμενό του ότι προτιμούσαν το ασήμι για την αγορά φθηνών καθημερινών προϊόντων. Πέρα από τις παρατηρήσεις του Τάκιτου κομψά έργα μεταλλοτεχνίας, σίδηρος και γυάλινα σκεύη άρχισαν γρήγορα να διακινούνται από τους γερμανικούς λαούς κατά μήκος των ακτών της Βόρειας Θάλασσας της Δανίας και της Ολλανδίας.
Μορφές συγγένειας
Τα γραπτά του Tάκιτου αφήνουν να εννοηθεί ότι οι Γερμανικοί λαοί αντιλαμβάνονταν μια κοινή μεταξύ τους εθνότητα, καθώς είτε γνώριζαν είτε πίστευαν ότι μοιράζονταν ένα κοινό βιολογικό πρόγονο. Είναι αμφισβητήσιμο πόσο διαδεδομένη αυτή η συνείδηση ​​μπορεί να ήταν, αλλά άλλοι παράγοντες όπως η γλώσσα, η ενδυμασία, η διακόσμηση, η κόμμωση, οι τύποι όπλων, οι θρησκευτικές πρακτικές και η κοινή προφορική ιστορία ήταν πιθανώς εξίσου σημαντικά στη φυλετική ταυτότητα για τους γερμανικούς λαούς. Τα μέλη μιας γερμανικής φυλής αφηγούνταν ιστορίες για τα ανδραγαθήματα ηρωικών ιδρυτικών μορφών, που ήταν περισσότερο ή λιγότερο μυθολογικοί. Η ζωή του χωριού αποτελείτο από τους ελεύθερους άνδρες που συνέρχονταν υπό έναν οπλαρχηγό και όλοι τους μοιράζονταν κοινές πολιτιστικές και πολιτικές παραδόσεις. Το κύρος μεταξύ των αρχαίων γερμανικών φυλών συχνά εξαρτιόταν από το μέγεθος της αγέλης βοοειδών ενός άνδρα ή από την πολεμική του ανδρεία.
Οι σημαντικότερες οικογενειακές σχέσεις μεταξύ των αρχαίων γερμανικών λαών υπήρχαν μέσα στο ατομικό νοικοκυριό, γεγονός που βασίζεται στα αρχαιολογικά στοιχεία από τους οικισμούς τους. Μέσα στο νοικοκυριό κάθε άτομο ήταν δεμένο με το σόι τόσο της μητέρας όσο και του πατέρα της οικογένειας. Οι πατέρες ήταν οι κύριες μορφές αυθεντίας, αλλά και οι σύζυγοι έπαιζαν επίσης σημαντικό και σεβαστό ρόλο. Ορισμένες γερμανικές φυλές πίστευαν ακόμη ότι οι γυναίκες κατείχαν μαγικές δυνάμεις και φοβόντουσαν αναλόγως. Οι Ρωμαίοι σχολιαστές παρατηρούσαν ότι μερικές φορές έβλεπαν γυναίκες και παιδιά κοντά στα πεδία των μαχών και ο Tάκιτος περιγράφει πώς, κατά τη διάρκεια της μάχης, οι Γερμανοί πολεμιστές ενθαρρύνονταν και περιθάλπονταν από τις συζύγους και τις μητέρες τους. Σημειώνει επίσης ότι σε περιόδους ειρήνης οι γυναίκες έκαναν το μεγαλύτερο μέρος του έργου της διαχείρισης του νοικοκυριού. Μαζί με τα παιδιά, όπως φαίνεται, έκαναν τις περισσότερες δουλειές του νοικοκυριού. Τα παιδιά υπολογίζονταν και, σύμφωνα με τον Tάκιτο, ο περιορισμός ή η καταστροφή του απογόνων κάποιου θεωρείτο ντροπή. Οι μητέρες όπως φαίνεται θήλαζαν τα δικά τους παιδιά αντί να χρησιμοποιούν τροφούς. Εκτός από τους γονείς και τα παιδιά ένα νοικοκυριό μπορεί να περιλάμβανε σκλάβους, αλλά αυτό ήταν ασυνήθιστο και σύμφωνα με τον Tάκιτο οι σκλάβοι συνήθως είχαν δικά τους νοικοκυριά. Οι σκλάβοι (συνήθως αιχμάλωτοι πολέμου) απασχολούνταν συχνότερα ως οικιακοί υπηρέτες. Η εκτεταμένη επαφή με τη Ρώμη άλλαξε την ισότιμη δομή της φυλετικής γερμανικής κοινωνίας. Καθώς τα άτομα ανέρχονταν αναπτύχθηκε μια διάκριση μεταξύ των απλών ανθρώπων και της αριστοκρατίας και οι προηγούμενες δομές λαϊκών δικαιωμάτων μοιρασμένων εξίσου σε όλη τη φυλή αντικαταστάθηκαν σε ορισμένες περιπτώσεις από προνόμια. Ετσι η γερμανική κοινωνία έγινε πιο στρωματοποιημένη. Οι ελίτ εντός των γερμανικών φυλών που έμαθαν το ρωμαϊκό σύστημα και μιμήθηκαν τον τρόπο του καθιέρωαης κυριαρχίας ήταν σε θέση να αποκτήσουν πλεονεκτήματα και να τα εκμεταλλευτούν ανάλογα.
Σημαντικές αλλαγές άρχισαν να λαμβάνουν χώρα από τον 4ο αιώνα μ.Χ., καθώς οι γερμανικοί λαοί, ενώ εξακολουθούν να γνωρίζουν τις μοναδικές τους φυλετικές ταυτότητες, άρχισαν να σχηματίζουν μεγαλύτερες συνομοσπονδίες μιας παρόμοιας κουλτούρας. Η συγκέντρωση γύρω από τις κυρίαρχες φυλές και η υπακοή στους πιο χαρισματικούς ηγέτες έφεραν τις διάφορες φυλές βαρβάρων πιο κοντά. Αρχικά αυτή η αλλαγή εμφανίστηκε στους Ρωμαίους ως ευπρόσδεκτη, δεδομένου ότι προτιμούσαν να αντιμετωπίσουν μερικούς ισχυρούς αρχηγούς για τον έλεγχο των πληθυσμών που φοβόντουσαν στον Ρήνο και τον Δούναβη, αλλά τελικά έκανε αυτούς τους Γερμανούς ηγέτες των συνομοσπονδοποιημένων λαών όλο και πιο ισχυρούς.
Πόλεμος
Ο πόλεμος φαίνεται να ήταν σταθερά στη γερμανική κοινωνία και η αρχαιολογία δείχνει ότι αυτό συνέβαινε πριν από την άφιξη των Ρωμαίων τον 1ο αιώνα π.Χ. Οι πόλεμοι ήταν συχνοί μεταξύ και εντός των μεμονωμένων γερμανικών λαών. Οι πρώιμες γερμανικές γλώσσες διατηρούν διάφορες λέξεις για τον «πόλεμο» και δεν έκαναν απαραίτητα σαφή διάκριση μεταξύ του πολέμου και άλλων μορφών βίαιης αλληλεπίδρασης. Οι Ρωμαίοι σημειώνουν ότι για τους Γερμανούς η ληστεία στον πόλεμο δεν ήταν επαίσχυντη και οι περισσότεροι γερμανικοί πόλεμοι τόσο εναντίον της Ρώμης όσο και εναντίον άλλων γερμανικών λαών υποκινούνταν από τη δυνατότητα αποκόμισης λαφύρων. Οι ιστορικές περιγραφές των πολέμων των γερμανικών λαών εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από τις ελληνορωμαϊκές πηγές και αυτή είναι η πτυχή της γερμανικής κοινωνίας με την οποία αυτές ασχολούνται περισσότερο. Εκτός από το Bellum Gallicum του Ιουλίου Καίσαρα (1ος αιώνας π.Χ.) υπάρχουν δύο αφηγήσεις που μπορεί να ισχύουν για τους γερμανικούς λαούς γενικά: το κεφάλαιο 6 της Germania του Τάκιτου (περίπου 100 μ.Χ.) και το βιβλίο 11 του Στρατηγικού του Μαυρίκιου (6ος αιώνας μ.Χ.). Ωστόσο η ακρίβεια αυτών των περιγραφών έχει αμφισβητηθεί και είναι αδύνατο να αποδειχθεί αρχαιολογικά πώς πολεμούσαν οι Γερμανοί.
Στρατοί και ακολουθίες
Ο πυρήνας του στρατού θεωρείται ότι είχε σχηματιστεί από το comitatus (συνοδεία) ενός αρχηγού, όρος που χρησιμοποιείται στις αρχαίες πηγές και έχει πολλές πιθανές έννοιες.(comites) Ο Τάκιτος το περιγράφει ως μια ομάδα πολεμιστών (comites) που ακολουθούν έναν αρχηγό (princeps). Ο Χάικο Στόιερ υποστηρίζει ότι ένα comitatus θα μπορούσε να αναφέρεται σε οποιαδήποτε ομάδα πολεμιστών που συνδέονταν με αμοιβαία συμφωνία και επιθυμία για λάφυρα και ότι αυτοί ήταν πολιτικές, παρά εθνικές ή φυλετικές ομάδες. Καθώς οι ομάδες αυτές μεγάλωναν, τα ονόματά τους μπορούσαν να συνδεθούν με ολόκληρους λαούς. Πολλές τέτοιες ομάδες λειτουργούσαν ως auxiliaries (μονάδες μισθοφόρων στον Ρωμαϊκό στρατό).
Οι γερμανικοί στρατοί πιθανώς δεν ήταν μεγάλοι και αριθμοί όπως ένας στρατός 100.000 Σουηβών που ισχυρίστηκε ο Καίσαρας ήταν λογοτεχνικές και προπαγανδιστικές υπερβολές. Οι μελετητές μπορούν να εκτιμήσουν αριθμούς από 500-600 ως 1600 ανά πολεμική ομάδα από μεταγενέστερες πηγές. Οι παλαιότερες μελέτες μερικές φορές υπέθεταν ότι όλοι οι άνδρες μιας «φυλής» αποτελούσαν τον στρατό, αλλά αυτό θα ήταν επιχειρησιακά αδύνατο σε μια προμοντέρνα κοινωνία. Ο Στόιερ ενώ σημειώνει τις γερμανικές νίκες εναντίον μεγάλων ρωμαϊκών δυνάμεων, εκτιμά ότι η τυπική πολεμική ομάδα δεν ήταν μεγαλύτερη από 3000 άνδρες, ενώ εκτιμά ότι από αυτούς μόνο ως 1.800 μπορεί να συμμετείχαν σε μια εκστρατεία. Σε μεταγενέστερους χρόνους, καθώς ο πληθυσμός της Γερμανίας μεγάλωνε, οι στρατοί αυξάνονταν. Οι περισσότεροι πολεμιστές ήταν πιθανώς άγαμοι άνδρες. Ο Τάκιτος και ο Αμμιανός Μαρκελλίνος (4ος αιώνας Κ.Χ.) σημειώνουν ότι οι στρατοί περιλάμβαναν νεαρούς άνδρες και μεγαλύτερους, πιο έμπειρους πολεμιστές. Μέχρι τον πρώιμο Μεσαίωνα οι στρατοί αποτελούνταν κυρίως από μια ξεχωριστή τάξη πολεμιστών που βασιζόταν στους αγρότες για υποστήριξη.
Tακτικές και οργάνωση
Οι ρωμαϊκές πηγές τονίζουν, ίσως εν μέρει ως λογοτεχνικό θέμα, ότι οι γερμανικοί λαοί πολεμούσαν χωρίς πειθαρχία, με τον Τάκιτο να αναφέρει συγκεκριμένα ότι οι Γερμανοί πολεμικοί ηγέτες του πολέμου πέτυχαν περισσότερα με το παράδειγμα παρά με τις διαταγές. Ο Τάκιτος ισχυρίζεται ότι οι γερμανικοί στρατοί δεν χωρίζονταν σε μονάδες όπως οι ρωμαϊκοί, ενώ ο Μαυρίκιος τονίζει ότι στον στρατό σχηματίζονταν άτυπες μονάδες με βάση τη συγγένεια. Ο Στόιερ ωστόσο σημειώνει ότι πολλοί Γερμανοί υπηρετούσαν στον Ρωμαϊκό στρατό ή ως αυτοκρατορικοί σωματοφύλακες και έτσι θα είχαν εξοικειωθεί με την οργάνωσή του και ότι οι γερμανικοί στρατοί ίσωςνα είχαν οργανωθεί με τρόπο που δεν διέφερε από τους ρωμαϊκούς.
Στην αρχαιότητα οι Γερμανοί πολεμιστές πολεμούσαν κυρίως πεζοί. Το γερμανικό πεζικό πολεμούσε σε στενά σφιχτούς σχηματισμούς στη μάχη, με τρόπο που ο Στόιερ συγκρίνει με την ελληνική φάλαγγα. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν έναν ενιαίο σχηματισμό, τη σφήνα (Λατινικά: cuneus). Οι άνδρες πιθανότατα εξασκούντο στη χρήση όπλων ξεκινώντας από τη νεότητά τους. Όταν πολεμούσαν τις ρωμαϊκές λεγεώνες οι Γερμανοί πολεμιστές φαίνεται να προτιμούσαν να επιτίθενται από ενέδρα, κάτι που απαιτούσε οργάνωση και εκπαίδευση.