cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Underworld: Η Εξέγερση των Λύκων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νότια Καρολίνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες πρίκουελ
Καμαρωτό Σερρών
Το Καμαρωτό είναι οικισμός του Δήμου Σιντικής της περιφερειακής ενότητας Σερρών. Υπάγεται στην κοινότητα Καμαρωτού του δήμου Σιντικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 469 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Ντόνα Ταρτ
Η Ντόνα Ταρτ (Donna Tartt ; 23 Δεκεμβρίου 1963) είναι Αμερικανίδα συγγραφέας και η συγγραφέας των μυθιστορημάτων The Secret History (1992), The Little Friend (2002) και The Goldfinch (2013). Κέρδισε το WH Smith Literary Award για το βιβλίο The Little Friend το 2003 και το Πούλιτζερ Φαντασίας για το βιβλίο The Goldfinch το 2014. Συμπεριλήφθηκε στην λίστα του περιοδικού Time με τους "100 Ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή" το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Γεώργιος Δρακονιανός
μικρογραφία|Προτομή του Γεωργίου Δρακονιανού στην πλατεία της γενέτειράς του. Ο Γεώργιος Δρακονιανός ήταν οπλαρχηγός και αγωνιστής του 1821 από την Κρήτη.
Γενικός Αρχηγός Κισάμου Χανίων κατά την επανάσταση
Έχοντας συνεργάτες τους οπλαρχηγούς ''Ι. Μαλικούτση, Μαρτιμιανό, Ι. Χούδαλη, Γεωργιλάδες, Δ. Αναστασάκη, Παναγιωτάκη, Δασκαλάκη, Ελ. Πατσιμίδη, Ι. Κανίτσο, Σγουρομάλλη, Λούπη'' και την έδρα του στις Καλάθενες Κισάμου και αργότερα στη Γραμβούσα, υπήρξε ο θρυλικός ήρωας της επαρχίας Κισάμου και ένας από τους σπουδαιότερους παράγοντες μαζί με τους Χάληδες, Κουμή και Γερανιώτη, της δράσης των Γραμβουσιανών και των τοπικών επαναστατικών κινημάτων κατά της Τουρκίας.
Το παρακάτω περιστατικό έγινε η αφορμή και η αρχή της πολεμικής του δράσης:
Δύο γενίτσαροι, περνώντας από τη Δρακόνα, μπήκαν στο σπίτι του Δρακονιανού και αφού χτύπησαν τη μητέρα του, φόρτωσαν σε δύο μουλάρια όσο λάδι βρήκαν στο σπίτι. Ο Δρακονιανός, νεότατος τότε, εκείνη την ημέρα όργωνε στη θέση «Τραχάλες». Μόλις έμαθε το περιστατικό, άρπαξε το τουφέκι του και  ύστερα από ένα ασταμάτητο τρέξιμο πρόλαβε τους κλέφτες στη θέση «Σφακόρυακο» κοντά στο Μάλεμε. Τους σκότωσε και τους δυο, πήρε τα μουλάρια με το λάδι και επέστρεψε στο χωριό. Από τότε άρχισε τη δράση, ως αντάρτης, ο καπετάν Γιώργης και πολύ γρήγορα έγινε οπλαρχηγός. Ο Δρακονιανός υπήρξε το φόβητρο των γενίτσαρων, από τους οποίους ξεκαθάρισε όχι μόνο την Κίσαμο αλλά και πολλές περιοχές των γειτονικών επαρχιών. Στη Επανάσταση του 1821 ορίστηκε γενικός αρχηγός Κισάμου και πήρε μέρος σε πολλές μάχες χωρίς ποτέ να ηττηθεί. Αργότερα, όταν οι μεγάλες δυνάμεις αποφάσισαν να μείνει η Κρήτη κάτω από τον τουρκικό ζυγό, ο Δρακονιανός, μαζί με άλλους επαναστάτες, κατέφυγε στην ηπειρωτική Ελλάδα. Εκεί, εντάχθηκε στο στράτευμα του Καραϊσκάκη και πήρε μέρος σε πολλές μάχες, μεταξύ των οποίων και στη Μάχη του Αναλάτου. Συμμετείχε το 1850 στο Κρητικό συμβούλιο σαν πληρεξούσιος Κισσάμου.
Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, ο Δρακονιανός, απόστρατος χιλίαρχος πια, εγκαταστάθηκε στους Μολάους της Λακωνίας, όπου πέθανε και ετάφη.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Μαρία της Βραβάντης, βασίλισσα της Γερμανίας
Η Μαρία, γερμ.: Maria von Brabant (περ. 1190 - Μάιος / Ιούνιος 1260) από τον Οίκο του Ρέινγκαρ, ήταν κόρη του δούκα της Βραβάντης και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Γερμανίας από το 1214 έως το 1215 και μετά κόμισσα της Ολλανδίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάνδης και της Ματθίλδης της Λωρραίνης, κόρης του Ματθαίου δούκα του Μπουγιόν.
Πρώτος γάμος
Η Μαρία είχε μνηστευθεί με τον Όθωνα Δ΄ ήδη το 1198, ενόσω αυτός αγωνιζόταν για τον Γερμανικό θρόνο εναντίον του αντιπάλου του Φιλίππου των Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας. Ο πατέρας της δούκας Ερρίκος Α΄ είχε αρχικά υποστηρίξει τη διεκδίκηση του Οίκου των Γουέλφων, αλλά στη συνέχεια υιοθέτησε μία διστακτική θέση. Όταν πήγε με την πλευρά των Χοενστάουφεν το 1204, ο σχεδιασμένος γάμος φαινόταν πια ξεπερασμένος.
Όταν δολοφονήθηκε ο Φίλιππος των Χοενστάουφεν το 1208, ο Όθωνας Δ΄ έγινε αδιαμφισβήτητα βασιλιάς της Γερμανίας και στέφθηκε ως αυτοκράτορας της Γερμανίας από τον πάπα Ινοκέντιο Γ΄ το 1209. Ο Ερρίκος Α΄ δούκας της Βραβάνδης έσπευσε να συμφιλιωθεί με τον Όθωνα Δ΄, ο οποίος λίγο μετά τη στέψη του, ωστόσο, προχώρησε σε σύγκρουση με τον πάπα για το βασίλειο της Σικελίας, που τότε κυβερνιόταν από τον νεαρό πρίγκιπα Φρειδερίκο Β΄ των Χοενστάουφεν, ανιψιό του πρώην Φιλίππου της Σουαβίας. Τότε ο Όθων Δ΄ αφορίστηκε από τον πρώην σύμμαχό του πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ και έπρεπε να αντιμετωπίσει την εκλογή του Φρειδερίκου ως διεκδικητή βασιλιά τον Σεπτέμβριο του 1211. Ένα χρόνο αργότερα, νυμφεύτηκε επιδεικτικά τη Βεατρίκη της Σουαβίας, κόρη του πρώην Φιλίππου της Σουαβίας και εξαδέλφη του Φρειδερίκου Β΄.
μικρογραφία| Ο γμος της Μαρίας και του Όθωνα Δ΄, από το χειρόγραφο του Brabantsche Yeesten του 15ου αιώνα από τον Γιαν φαν Μπένταλε.
Όχι μέχρι το τέλος της Βεατρίκης, που έγινε λίγες εβδομάδες αργότερα, η προηγούμενη μνηστεία με τη Μαρία της Βραβάντης έγινε και πάλι σημαντική. Εκείνη την εποχή ο Όθων Δ΄ είχε ήδη εμπλακεί σε πόλεμο εναντίον του αντιπάλου βασιλιά Φρειδερίκου Β΄. Ενώ αρκετοί πιστοί των Χοενστάουφεν είχαν αρχικά υποστηρίξει τον βασιλιά Όθωνα Δ΄ λόγω του γάμου του με τη Βεατρίκη, οι περισσότεροι είχαν μεταφέρει τη συμμαχία τους στον Φρειδερίκο Β΄ από αυτό το σημείο. Αφού στέφθηκε βασιλιάς από τον Ζήγκφριντ Β΄ αρχιεπίσκοπο του Μάιντς το Δεκέμβριο του 1212, η άνοδος του Φρειδερίκου Β΄ συνεχίστηκε και ο Όθωνας ήταν υπό αυξανόμενη πίεση. Αυτός και η Μαρία της Βραβάνδης παντρεύτηκαν στις 19 Μαΐου 1214 στο Μάαστριχτ. Αυτή ήταν περίπου 24 ετών και ο σύζυγός της περίπου 39.
Λόγω της συνεχιζόμενης σύγκρουσης μεταξύ Γουέλφων και Χοενστάουφεν, η Μαρία ήταν βασίλισσα μίας διχασμένης Γερμανίας. Η εξουσία του συζύγου της τελείωσε, όταν ο Φρειδερίκος Β΄ στράφηκε σε συμμαχία με τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας και προκάλεσε τον Όθωνα Δ΄ να μπει στον Αγγλο-Γαλλικό Πόλεμο. Στις 27 Ιουλίου 1214, ο Γερμανικός στρατός ηττήθηκε αποφασιστικά στη Μάχη του Μπουβίν και αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Ο Φίλιππος Β΄ έστειλε τον Γερμανικό θυρεό, τον βασιλικό αετό (Reichsadler) στον Φρειδερίκο Β΄. Με τις δυνάμεις του να αποδεκατίζονται και έχοντας χάσει τους υποστηρικτές του τόσο από θάνατο όσο και από αποστασία, ο Όθων Δ΄ αναγκάστηκε να αποσυρθεί στα κτήματα των Γουέλφων γύρω από το Μπράουνσβαϊγκ στη Σαξονία με τη σύζυγό του.
αριστερά|μικρογραφία|Ο Όθων Δ΄ και η Μαρία της Βραβάντης.
Ο Όθων Δ΄ εκθρονίστηκε οριστικά στις 5 Ιουλίου 1215 και ο Φρειδερίκος Β΄ στέφθηκε και πάλι βασιλιάς της Γερμανίας στις 25 Ιουλίου. Ο πάπας Iννοκέντιος Γ΄, ο οποίος είχε προηγουμένως στέψει τον Όθωνα Δ΄, αναγνώρισε την κυριαρχία του Φρειδερίκου Β΄ ως βασιλιά κατά τη διάρκεια της Δ΄ Συνόδου του Λατερανού, τον Νοέμβριο. Η Μαρία ακολούθησε τον σύζυγό της κατά την απόσυρσή του. Εκτοπισμένος και σοβαρά άρρωστος, ο Όθων Δ΄ απεβίωσε στο κάστρο του Χάρτσμπουργκ στις 19 Μαΐου 1218. Δεν υπήρχαν παιδιά από τον γάμο τους.
Δεύτερος γάμος
Η Μαρία παρέμεινε χήρα για περίπου δύο χρόνια. Τον Ιούλιο του 1220 παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της Γουλιέλμο Α΄ κόμη της Ολλανδίας. Ωστόσο, ο Γουλιέλμος Α΄ απεβίωσε μόλις δύο χρόνια αργότερα, στις 4 Φεβρουαρίου 1222. Είχε αποκτήσει πέντε παιδιά. Οι γενεαλόγοι πιστεύουν ότι και τα πέντε γεννήθηκαν από την πρώτη του σύζυγο Αδελαΐδα του Γκέλντερς. Ωστόσο υπάρχει κάποια αβεβαιότητα σχετικά με την ημερομηνία γέννησής τους.
Η Μαρία επέζησε του δεύτερου συζύγου της για 38 χρόνια και δεν ξαναπαντρεύτηκε. Στα τελευταία της χρόνια, υιοθέτησε και πάλι τον τίτλο της βασίλισσας της Γερμανίας, ιδρύοντας ένα μοναστήρι Κιστερκιανού στο Μπίντερεν της Βραβάντης (σήμερα μέρος του Χέλμοντ). Τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου, στο Λόουφεν.
Οικογένεια
Το 1220 η Μαρία έκανε δεύτερο γάμο με τον Γουλιέλμο Α΄ κόμη της Ολλανδίας. Δεν έκαναν παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Στράνωμα Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Στράνωμα είναι κτισμένη στις δυτικές πλαγιές του όρους Κορφές και στις βόρειες του Άϊ Λιά σε υψόμετρο 600 μέτρα. Το χωριό βρίσκεται στα δυτικά σύνορα της Ναυπακτίας με το Θέρμο, Β. - ΒΔ. της Ναυπάκτου σε απόσταση 40,5 χλμ. από αυτήν και 27,5 χλμ. ΝΑ. από το Θέρμο.
Το 1912 συστάθηκε κοινότητα Στρανώματος με έδρα την ίδια, ενώ το 1981 το όνομα από το Στράνωμα διορθώθηκε σε η Στράνωμα και η κοινότητα Στρανώματος σε κοινότητα Στρανώμης. Έχει πληθυσμό 33 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με τον Άνω Κάμπο, Κάτω Κάμπο και τα Λουτρά Στάχτης, αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Στρανώμης που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Φιλοποίμην ο Μεγαλοπολίτης
Ο  Φιλοποίμην  (253 π.Χ. – 183 π.Χ.) ήταν στρατηγός και πολιτικός της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Ήταν γιος του Κραύγιδος αλλά ορφάνεψε σε νεαρή ηλικία και μεγάλωσε από ένα φίλο του πατέρα του, τον Κλέανδρο. Γεννήθηκε στη Μεγαλόπολη της Αρκαδίας. Ήταν χαρισματικός ηγέτης αλλά έζησε σε εποχή που η Ελλάδα βρισκόταν σε παρακμή. Την εποχή της διακυβέρνησης του κατάφερε να εντάξει και τη Σπάρτη στη συμπολιτεία κατορθώνοντας προσωρινά να ενώσει σχεδόν όλη την Πελοπόννησο. Πέθανε το 183 π.Χ. κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης στη Μεσσηνία. Ονομάστηκε έσχατος των Ελλήνων, επειδή μετά τον θάνατό του δεν υπήρξε άλλος αξιόλογος ηγέτης στην Ελλάδα. Σύντομα μετά το θάνατό του η Αχαϊκή Συμπολιτεία κατακτήθηκε από τη Ρώμη.
Μάχη της Μεγαλόπολης
To 223 π.Χ.. ο βασιλιάς της Σπάρτης, Κλεομένης Γ΄, επιτέθηκε αιφνιδιαστικά εναντίον της Μεγαλόπολης. Ο Φιλοποίμην πολεμώντας κατάφερε να δώσει αρκετό χρόνο στους κατοίκους της για να την εκκενώσουν. Όταν ο Κλεομένης έστειλε πρεσβεία στους Μεγαλοπολίτες που είχαν καταφύγει στη Μεσσηνία επιτρέποντας τους να γυρίσουν στην πόλη τους ο Φιλοποίμην τους έπεισε να μην γυρίσουν καθώς έτσι ο Κλεομένης θα κατείχε και τους κατοίκους της πόλης εξασφαλίζοντας έτσι την πόλη και για το μέλλον. Οι Μεγαλοπολίτες πείστηκαν και δε γύρισαν, δίνοντας όμως έτσι στον Κλεομένη το πρόσχημα για να την καταστρέψει.
Ίππαρχος της Αχαϊκής Συμπολιτείας
Ο Φιλοποίμην πήγε στην Κρήτη όπου και έμεινε για δέκα χρόνια ως αρχηγός μισθοφόρων παίρνοντας μέρος στους πολέμους ανάμεσα στις πόλεις του νησιού. Επέστρεψε το 210 π.Χ. στην Πελοπόννησο και έγινε ίππαρχος. Ο Φιλοποίμην αναδιοργάνωσε το στρατό της Αχαϊκής Συμπολιτείας και τη μετέτρεψε σε υπολογίσιμη δύναμη. Ο Φιλοποίμην αντιμετώπισε τον ενωμένο στρατό Αιτωλών και Ηλείων κοντά στον ποταμό Λάρισσο. Ο Ηλείος στρατηγός Δαμόφαντος επιτέθηκε στο Φιλοποίμενα αυτός όμως κατάφερε να τον σκοτώσει. Μετά από αυτό ο στρατός των Ηλείων υποχώρησε.
Σύγκρουση με τη Σπάρτη
Τα χρόνια μετά τη μάχη της Σελλασίας ο θρόνος της Σπάρτης δόθηκε σε ένα παιδί τον Πέλοπα. Την πραγματική εξουσία είχε όμως ο Μαχανίδας που ήταν ο επίτροπος του. Το 207 π.Χ. ο στρατός της Αχαϊκής Συμπολιτείας με επικεφαλής τον Φιλοποίμενα νίκησε τους Σπαρτιάτες στη Μαντινεία. Ο Φιλοποίμην νίκησε και σκότωσε το Μαχανίδα σε προσωπική μονομαχία. Μετά το θάνατο του Μαχανίδα ο Νάβις έγινε επίτροπος του Πέλοπα. Σύντομα όμως τον αντικατέστησε. Το 205 π.Χ. η Ρώμη και η Μακεδονία σταμάτησαν τον πόλεμο. Ο Νάβις προσπάθησε να κατακτήσει την Πελοπόννησο. Κατάφερε να καταλάβει τη Μεσσηνία, αναγκάστηκε να υποχωρήσει όμως όταν επιτέθηκε ο Φιλοποίμην. Τελικά ο σπαρτιατικός στρατός νικήθηκε στην Τεγέα και ο Νάβις υποχρεώθηκε να διακόψει προσωρινά την κατακτητική πολιτική του.
Υποταγή της Σπάρτης στην Αχαϊκή Συμπολιτεία
Το 199 π.Χ. ο Φιλοποίμην επέστρεψε στην Κρήτη όταν η πόλη της Γόρτυνας του ζήτησε βοήθεια. Έμεινε εκεί μέχρι το 193 π.Χ. πολεμώντας ως μισθοφόρος. Εν τω μεταξύ ο Νάβις πολιόρκησε για μεγάλο χρονικό διάστημα τη Μεγαλόπολη. Όταν ο Φιλοποίμην γύρισε εκλέχτηκε στρατηγός. Επιτέθηκε στη Λακωνία και παρόλο που έπεσε σε ενέδρα κατάφερε να νικήσει τους Σπαρτιάτες. Τα σχέδια για επίθεση στη Σπάρτη αναβλήθηκαν όταν έφτασε ο Ρωμαίος πρεσβευτής Φλαμίνιος. Εν τω μεταξύ ο Νάβις ζήτησε βοήθεια από τους Αιτωλούς οι οποίοι έστειλαν 1000 ιππείς υπό τον Αλεξάμενο. Οι Αιτωλοί όμως δολοφόνησαν το Νάβη και κατέλαβαν τη Σπάρτη, αλλά οι Σπαρτιάτες εξεγέρθηκαν και τους έδιωξαν. Ο Φιλοποίμην εκμεταλλευόμενος την αναταραχή κατάφερε να πείσει τους Σπαρτιάτες να ενταχθούν στην Αχαϊκή Συμπολιτεία. Όταν στρατηγός ήταν ο Διοφάνης η Σπάρτη αποχώρησε από τη Συμπολιτεία. Ο Διοφάνης ήθελε να την επαναφέρει βίαια. Ο Φιλοποίμην επειδή φοβόταν ανάμειξη των Ρωμαίων πίστευε ότι έπρεπε να περιμένουν μέχρι να αποχωρήσουν οι Ρωμαίοι από την Ελλάδα. Επειδή ο Διοφάνης δε δέχτηκε τη συμβουλή του ο Φιλοποίμην πήγε στη Σπάρτη ως πολίτης και κατάφερε με προσωπική διπλωματία να πείσει τους Σπαρτιάτες να επανενταχθούν. Όταν όμως κατά τη διάρκεια της θητείας του οι Σπαρτιάτες δημιούργησαν ξανά προβλήματα ο Φιλοποίμην επιτέθηκε στη Σπάρτη, γκρέμισε τα τείχη και επέβαλλε τους Αχαϊκούς νόμους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ζητήσουν οι Σπαρτιάτες βοήθεια από τους Ρωμαίους. Ο Φιλοποίμην όμως πέθανε προτού λυθεί αυτό το πρόβλημα.
Θάνατος του Φιλοποίμενος
Ο Δεινοκράτης ο οποίος ήταν αντίπαλος του Φιλοποίμενος έπεισε τους Μεσσήνιους να επαναστατήσουν. Ο Φιλοποίμην παρ’ ό,τι ήταν 70 χρονών και άρρωστος αποφάσισε να αντιμετωπίσει την εξέγερση. Κατά τη διάρκεια της μάχης αιχμαλωτίσθηκε από τους Μεσσηνίους και του δόθηκε να πιει δηλητήριο. Ο Αχαϊκός στρατός οργισμένος από τα νέα για το θάνατό του επιτέθηκε και ανάγκασε τους Μεσσηνίους να παραδοθούν. Η σορός του Φιλοποίμενος αποτεφρώθηκε και μεταφέρθηκε στη Μεγαλόπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες Κατηγορία:Αρχαίοι Μεγαλοπολίτες Κατηγορία:Στρατηγοί Αχαϊκής Συμπολιτείας
Αικατερίνη της Μπραγκάνσα
H Αικατερίνη (πορτογαλ. Catarina de Bragança, 25 Νοεμβρίου 1638 - 31 Δεκεμβρίου 1705) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν Πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Αγγλίας & Σκωτίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη Δ΄ της Πορτογαλίας και της Λουίζας ντε Γκουθμάν, κόρης του Μανουέλ Πέρεθ ντε Γκουθμάν, 8ου Δούκα της Μεδίνας-Σιδωνίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1662 τον Κάρολο Β΄ της Αγγλίας & Σκωτίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα
Κατερίνα Χαρβάτη
Η Κατερίνα Χαρβάτη (1970) είναι Ελληνίδα παλαιοανθρωπολόγος με ειδίκευση στην πρώιμη εξέλιξη του ανθρώπου. Ειδικεύεται επίσης στις τρισδιάστατες γεωμετρικές και εικονικές μεθόδους της ανθρωπολογίας και της παλαιοανθρωπολογίας. Από το 2009 είναι καθηγήτρια και διευθύντρια παλαιοανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν της Γερμανίας.
Canonical Ltd.
Η Canonical Ltd. είναι μια εταιρία περιορισμένης ευθύνης (Ε.Π.Ε.) που ιδρύθηκε και χρηματοδοτείται από τον Νοτιοαφρικανό επιχειρηματία Μαρκ Σάτλγουορθ. Κύριος στόχος της Canonical είναι η ανάπτυξη και η προώθηση ελεύθερου λογισμικού.
Τα κεντρικά γραφεία της είναι στο Λονδίνο, ενώ ως έδρα της επιχείρησης θεωρείται η νήσος Μαν που βρίσκεται στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Έργα που χρηματοδοτούνται από την Canonical
Η Canonical έχει δημιουργήσει αρκετά έργα και τα υποστηρίζει ακόμη. Κυρίως έχει αναπτύξει ελεύθερο και ανοιχτού κώδικα λογισμικό (Foss) ή εργαλεία που αποσκοπούν στη βελτίωση της συνεργασίας μεταξύ ελεύθερου λογισμικού και των συνεισφερόντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις υπολογιστών
Στρυμονοχώρι Σερρών
Το Στρυμονοχώρι είναι οικισμός του Δήμου Σιντικής της περιφερειακής ενότητας Σερρών, γνωστό και ως Χασισοχωρι Σερρών. Υπάγεται στην κοινότητα Στρυμονοχωρίου του δήμου Σιντικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 301 κατοίκων
Προσωπικότητες
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Ζακ Μπλανσάρ
Ο Ζακ Μπλανσάρ (γαλλικά: Jacques Blanchard) (1600–1638) ήταν Γάλλος ζωγράφος και χαράκτης του μπαρόκ. Δραστηριοποιήθηκε στο χώρο της γαλλικής τέχνης του 17ου αιώνα, κατά το πρώτο μισό του αιώνα, με θρησκευτικά και μυθολογικά θέματα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζακ Μπλανσάρ γεννήθηκε στο Παρίσι, ο πατέρας του, καταγόμενος από το Κοντριέ κοντά στη Λυών, ήταν αντιπρόσωπος για τις υποθέσεις της πόλης του στο Παρίσι. Η οικογένεια είχε συγγενικούς δεσμούς με καλλιτέχνες, έτσι ο Μπλανσάρ μαθήτευσε κοντά στον θείο του, τον ζωγράφο Νικολά Μπωλερί (1560-1630), από το 1613. Τα δύο αδέρφια του ήταν επίσης ζωγράφοι. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια του.αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η [[Αφροδίτη (μυθολογία)|Αφροδίτη και οι Τρεις Χάριτες αιφνιδιάζονται από έναν Θνητό, περ. 1631]]Γύρω στο 1618, εγκαταστάθηκε στη Λυών όπου μαθήτευσε στο εργαστήριο του ζωγράφου Οράς Λε Μπλαν από το 1620 έως το 1623. Τον Οκτώβριο του 1624 έφυγε για τη Ρώμη με τον αδελφό του Ζαν-Μπατίστ. Παρέμεινε εκεί μέχρι τον Απρίλιο του 1626, οπότε έφυγε για τη Βενετία, όπου παρέμεινε για άλλα δύο χρόνια και ήταν εδώ που ωρίμασε το στυλ του με επιρροές του ύφους του Τιτσιάνο και άλλων Βενετών ζωγράφων. Έφυγε από τη Βενετία τον Απρίλιο του 1628. Την άνοιξη του 1628, βρέθηκε στο Τορίνο στην υπηρεσία του Δούκα της Σαβοΐας Καρόλου-Εμμανουήλ Α' της Σαβοΐας, για τον οποίο ζωγράφισε επτά ή οκτώ πίνακες, έργα που μεταφέρθηκαν στο Παρίσι. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Άγιος Σεβαστιανός θεραπεύεται από την Αγία Ειρήνη της Ρώμης και τις βοηθούς της, 1630-38, Ρέικσμουζεουμ]] Το 1629, Μπλανσάρ, μετά από μικρή παραμονή στη Λυών, επέστρεψε στο Παρίσι, όπου παρέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του. Μέσα σε αυτό το διάστημα δέκα ετών μεταξύ της επιστροφής του στη Γαλλία και του θανάτου του το 1638, χρονολογούνται τα περισσότερα από τα έργα του που έχουν διασωθεί.
Ο Μπλανσάρ διατηρούσε δεσμούς με όλους τους μεγάλους ζωγράφους της εποχής του Σιμόν Βουέ, Λουί ντε Μπουλόνι, Κλωντ Βινιόν. Διορίστηκε ζωγράφος του βασιλιά το 1636.
Έργο
Τα έργα που έχουν αναγνωριστεί ως δικά του χρονολογούνται όλα μετά την επιστροφή του στη Γαλλία. Έλαβε ως πρότυπο τους μεγάλους Βενετούς ζωγράφους της Αναγέννησης, Τιτσιάνο, Τιντορέτο και Βερονέζε, έργα των οποίων είχε μελετήσει στην Ιταλία. Οι πίνακές του περιλαμβάνουν θρησκευτικά και μυθολογικά θέματα. Τον αποκάλεσαν «Γάλλο Τιτσιάνο» λόγω των χρωμάτων του, κοντά σ' αυτά των Βενετών καλλιτεχνών, καθώς και για την αισθησιακή απεικόνιση του γυναικείου γυμνού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Αντρέας Χόφερ
thumb|right|200px|Πορτραίτο του Αντρέας ΧόφερΟ Αντρέας Χόφερ (Andreas Hofer, Σαν Λεονάρντο ιν Πασσίρια, 22 Νοεμβρίου 1767 - 20 Φεβρουαρίου 1810) ήταν Αυστριακός πανδοχέας και πατριώτης, εθνικός ήρωας της Αυστρίας. Υπήρξε ο αρχηγός της εξέγερσης του Τιρόλου ενάντια στις δυνάμεις του Ναπολέοντα.
Ιωάννης Τσικόπουλος
Ο Ιωάννης Τσικόπουλος (Καταφύγιο Κοζάνης, 1839 - Αθήνα 1 Ιουλίου 1912) ήταν Έλληνας φιλόλογος, λόγιος, συγγραφέας και καθηγητής του 19ου αιώνα που έδρασε κυρίως στη Μακεδονία και υπήρξε εκ των πρώτων συντακτών του Μεγάλου Ιστορικού Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών.
Αντρέας Χόφερ
Ήταν πανδοχέας που ασχολήθηκε με την πολιτική και πολέμησε για την Αυστρία εναντίον των Γάλλων κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Τρίτου Συνασπισμού. Το 1809 υπήρξε ο θρυλικός αρχηγός της εξέγερσης κατά των γαλλοβαυαρικών δυνάμεων που αποτέλεσε την σπίθα για τον Πόλεμο του Πέμπτου Συνασπισμού. Το τέλος του ήρθε σύντομα με τη σύλληψη και την εκτέλεσή του. Σήμερα η δράση του διδάσκεται σε όλα τα δημοτικά σχολεία της Αυστρίας.
Ιωάννης Τσικόπουλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Καταφύγι Πιερίων το 1839 όπου έμαθε και τα πρώτα του γράμματα. Το Καταφύγι ήταν μια από τις λίγες προνομιούχες Κοινότητες της Μακεδονίας που στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας διέθεταν οργανωμένο σχολείο αρκετά χρόνια πριν από την Επανάσταση του 1821. Πολύ αργότερα, κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, το σχολείο αυτό εξελίχθηκε σε πρότυπη Αστική Σχολή, ένα λαμπρό εκπαιδευτικό ίδρυμα με ξεχωριστή προσφορά και συμβολή στον αγώνα για τη μόρφωση και αφύπνιση του Ελληνισμού της Δυτικής Μακεδονίας. Διέθετε σπάνια βιβλιοθήκη με έργα Ελλήνων συγγραφέων σε εκδόσεις της Λειψίας και το κτίριο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Σε αυτή δίδαξαν, εκτός από τον ίδιο Ιωάννη Τσικόπουλο, ο Γ. Παπαγεωργίου, Ν. Οικονόμου καθώς και οι Πτυχιούχοι της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού Παν/μιου Αθηνών, καθηγητές Ιωάννης Γαζής και Νικόλαος Μαλούτας. Από αυτή αποφοίτησαν πολλοί άριστοι μαθητές, όπως ο ιατρός Δημήτριος Ι. Μπίρδας και κάποιοι που έγιναν Αρχιερείς, όπως ο Γρεβενών Κύριλλος και ο Κολινδρού Σαμουήλ (την περίοδο 1872-1888), καθώς και ο σύγχρονος μας Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης (Ζηζιούλας). μικρογραφία|Αστική Σχολή Καταφυγίου φωτ.2020 Αξίζει να σημειωθεί ότι, όταν ο νεαρός Ιωάννης Τσικόπουλος, παιδί 7-8 χρόνων, άρχισε να μαθαίνει γραφή και ανάγνωση, το ιστορικό σχολείο του Καταφυγίου υιοθετούσε την εκπαιδευτική μέθοδο της αλληλοδιδακτικής. Δεν αρκέστηκε όμως στα πρώτα αυτά γράμματα και συνέχισε τις σπουδές του στα σχολεία του γειτονικού Βελβενδού και της Σιάτιστας. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1860 δίδαξε ως αλληλοδιδάκτης σε σχολεία της περιοχής της Κοζάνης.
Αντρέας Χόφερ
Πρώτα Χρόνια
Ο Αντρέας Χόφερ γεννήθηκε το 1767 στο Σαν Λεονάρντο ιν Πασσίρια στην κοιλάδα Πασάιερ, στην αυστριακή επαρχία του Τιρόλου, ψηλά στις Άλπεις. Ο πατέρας του ήταν ο πανδοχέας του μικρού ξενοδοχείου Ζάντχοφ και ο Αντρέας ακολούθησε τα βήματά του κληρονομώντας την πατρική περιουσία. Εμπορευόταν επίσης κρασί, καθώς και άλογα στη βόρεια Ιταλία και έμαθε έτσι καλά την ιταλική γλώσσα. Παντρεύτηκε τη συντοπίτισσά του Άννα Λαντούρνερ και το 1791 εξελέγη μέλος της τιρολέζικης Δίαιτας. Στη γερμανική αργκό (γλώσσα των Αυστριακών είναι τα γερμανικά) της εποχής αναφερόταν ως πανδοχέας και από αυτό προέκυψε το προσωνύμιο «Ο Πανδοχέας του Ζαντ» («Der Sandwirt», γερμανική γλώσσα : ντερ Ζάντβιρτ).
Ιωάννης Τσικόπουλος
Βιογραφία
Δεν περιορίστηκε όμως σ’ αυτή τη δραστηριότητα. «Φύσις δεξιά και οργώσα προς τα γράμματα», όπως αναφέρει ο Ι. Δέλλιος, θέλησε να ακολουθήσει πανεπιστημιακές σπουδές. Καθώς στη Μακεδονία τα χρόνια εκείνα δεν υπήρχε Πανεπιστήμιο, αναγκάστηκε να ξενιτευτεί στην Αθήνα και αφού έδωσε με επιτυχία εξετάσεις, μπήκε το έτος 1863 στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Οι σπουδές του διήρκεσαν 4 χρόνια και μετά το τέλος τους επέστρεψε στην πατρίδα του. Τώρα, εκτός του Οθωμανού δυνάστη, έπρεπε να αντιμετωπιστεί και ο βουλγαρικός εθνικισμός, υποκινούμενος και ενθαρρυνόμενος από τους Τούρκους. Οι αξιώσεις των Βουλγάρων για ίδρυση αυτοκέφαλης Εκκλησίας διαγράφουν δυσάρεστες προοπτικές και δεν προμηνύουν τίποτε καλό για τους υπόδουλους Μακεδόνες, που ωστόσο συνέχιζαν να ελπίζουν και να αγωνίζονται για τη γρήγορη πραγμάτωση των εθνικών τους πόθων. Ο Ιωάννης Τσικόπουλος, υπό διαφορετικές συνθήκες, θα μπορούσε μετά τις πανεπιστημιακές σπουδές να κάνει λαμπρή καριέρα στην ελεύθερη Ελλάδα. Όμως, το 1867 επέστρεψε αμέσως στη Μακεδονία και ανέλαβε τη διεύθυνση της περίφημης Αστικής Σχολής Κοζάνης. Στην Κοζάνη εργάστηκε επί 4 χρόνια και στη συνέχεια δίδαξε μέχρι το 1878 σε Έδεσσα και Θεσσαλονίκη. Στη Θεσσαλονίκη, εκτός του εκπαιδευτικού του έργου, είχε και πλούσια κοινωνική δραστηριότητα συμμετέχοντας ενεργά στη δράση του νεοϊδρυθέντος Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, ενός πολιτιστικού σωματείου με κύριο σκοπό την ενίσχυση και διάδοση των ελληνικών γραμμάτων τόσο στη Θεσσαλονίκη, όσο και στα περίχωρά της. Ο νεαρός Ι.Τσικόπουλος υπήρξε ένα από τα πιο δραστήρια στελέχη του συλλόγου συμμετέχοντας ενεργά όχι μόνο στις διοικητικές του επιτροπές, αλλά και σε άλλες εκδηλώσεις και δραστηριότητές του. Το 1878 καλείται να προσφέρει τις υπηρεσίες του στις Σέρρες. Την εποχή εκείνη οι Σέρρες ήταν το μεγαλύτερο οικονομικό και πνευματικό κέντρο της Ανατολικής Μακεδονίας με μακρά εκπαιδευτική παράδοση που χρονολογείται από τα τέλη του 17ου αιώνα. Η προπαγάνδα των Βουλγάρων συνεχίζεται εντονότερη και απλώνεται στον χώρο της Ανατολικής Μακεδονίας.
Αντρέας Χόφερ
Πρώτα Χρόνια
Κατά τον Πόλεμο του Τρίτου Συνασπισμού εναντίον της Γαλλίας, έγινε μουσκετοφόρος και αργότερα αρχηγός της πολιτοφυλακής. Όταν το Τιρόλο με τη Συνθήκη του Πρέσμπουργκ (1805) πέρασε από την κυριότητα της Αυστρίας στην κατοχή της Βαυαρίας (το γερμανικό αυτό συντηρητικό κρατίδιο ήταν τότε σύμμαχος της Γαλλίας), ο Χόφερ, άντρας δυναμικός και γενναίος, έγινε αρχηγός του αντιβαυαρικού κινήματος.
Ιωάννης Τσικόπουλος
Βιογραφία
Το 1878, χρονιά του Ρωσοτουρκικού πολέμου, η κατάσταση οξύνεται επικίνδυνα με την υπογραφή της γνωστής Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου που παρέδιδε όλη σχεδόν τη Μακεδονία στη Βουλγαρία και η οποία τελικά ανατράπηκε λίγο αργότερα στο Συνέδριο του Βερολίνου. Είναι φανερό ότι ο Ελληνισμός της Μακεδονίας περνά τις πιο κρίσιμες και δύσκολες ώρες του αγώνα του. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες έρχεται ο Ιωάννης Τσικόπουλος στις Σέρρες, ένα από τα θέατρα του σκληρού και ανελέητου Μακεδονικού Αγώνα. Υπηρέτησε στις Σέρρες αρχικά ως διευθυντής του ημιγυμνασίου της πόλης και αργότερα ως καθηγητής των Ελληνικών στο Παρθεναγωγείο, ένα από τα πιο αξιόλογα εκπαιδευτήρια της Μακεδονίας. Εργάζεται σκληρά και αδιάκοπα και τις ώρες που δεν διδάσκει στα σχολεία τις αφιερώνει, βοηθώντας, από υπεύθυνες διοικητικές θέσεις, στη δράση του Μακεδονικού Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Σερρών. Στην ανατολικομακεδονική μεγαλόπολη παρέμεινε μέχρι το 1904, δηλαδή επί 25 ολόκληρα χρόνια. Είναι η περίοδος που στις Σέρρες πραγματοποιείται ένας πρωτοφανής εκπαιδευτικός και πολιτιστικός οργασμός, που όμοιό του δεν ξαναγνώρισε η πόλη ως την απελευθέρωσή της. Η συμβολή του Καταφυγιώτη λογίου ήταν μεγάλη. Όπως παρατηρεί ο Πέτρος Πέννας στο βιβλίο του για την Ιστορία των Σερρών (σελ. 426): «...ο Τσικόπουλος πράγματι ηνάλωσε την ζωήν του προάγων την παιδείαν εν Σέρραις...».
Αντρέας Χόφερ
Πρώτα Χρόνια
Τον Ιανουάριο του 1809, ήταν ανάμεσα στα μέλη της αντιπροσωπείας που επισκέφτηκε τη Βιέννη και ζήτησε από τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Β΄ της Αυστρίας υποστήριξη σε μια πιθανή εξέγερση. Ο αυτοκράτορας έδωσε τη διαβεβαίωσή του ότι θα βοηθούσε στην ανάκτηση της ιστορικής αυτής περιοχής της αυτοκρατορίας του και η αντιπροσωπεία επέστρεψε στο Τιρόλο.
Ιωάννης Τσικόπουλος
Βιογραφία
Από τις Σέρρες καλείται πάλι στη Θεσσαλονίκη και, παρότι ήταν ήδη 65 ετών και αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, συνέχισε στη μακεδονική πρωτεύουσα να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του σοφού δασκάλου ως καθηγητής των Ελληνικών στο νεοϊδρυθέν υποδιδασκαλείο. Εκεί εργάστηκε ως το 1911. Τη χρονιά εκείνη το τότε ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος, εκτιμώντας το έργο του και ιδίως τις σπουδαίες μελέτες του για τη δημοτική γλώσσα, αλλά και τη βαθειά γνώση της τουρκικής, τον κάλεσε στην Αθήνα για να εργαστεί ως συντάκτης του μεγάλου Ιστορικού Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσας. Ο Ιωάννης Τσικόπουλος ήταν ήδη πολύ ηλικιωμένος. Εργάστηκε στη σύνταξη του λεξικού για ένα περίπου χρόνο και την 1η Ιουλίου 1912 ήσυχα και αθόρυβα, όπως έζησε σ’ όλη του τη ζωή, άφησε την τελευταία του πνοή σκυμμένος πάνω στα χειρόγραφα των αγαπημένων του μελετών για την ελληνική γλώσσα.
Αντρέας Χόφερ
Πρώτα Χρόνια
Σύντομα ο Χόφερ επιδόθηκε μυστικά στην οργάνωση της ανταρσίας, επισκεπτόμενος χωριά της περιοχής και συγκαλώντας συμβούλια πολέμου στα τοπικά πανδοχεία (στην επαρχία του Τιρόλου κεντρικό σημείο των χωριών ήταν τα πανδοχεία, όπου και ελάμβαναν χώρα οι διάφορες πολιτικές συνελεύσεις). Την ίδια ώρα, άλλοι αρχηγοί οργάνωναν τις δυνάμεις τους στις διάφορες περιοχές των Άλπεων. Ο Χόφερ ανέλαβε την αρχηγία της πολιτοφυλακής στην κοιλάδα Πασάιερ.
Έναρξη της εξέγερσης
Η Εξέγερση του Τιρόλου ξεκίνησε στις 9 Απριλίου 1809. Την προηγούμενη μέρα οι οργανωτές της πέταξαν σακιά με σκόνη από πριονίδια στον ποταμό Ινν ως σημάδι έναρξης της εξέγερσης. Όταν η πριονιδόσκονη έπλευσε μέσα από την πόλη του Ίνσμπρουκ και του Ίνταλ, οι επαναστάτες κατάλαβαν ότι η πολυπόθητη ώρα είχε φτάσει. Οι καμπάνες στα χωριά καλούσαν τους άντρες στη μάχη, οι οποίοι έτρεχαν με μουσκέτα και αγροτικά εργαλεία στα χέρια, σε προκαθορισμένα σημεία συγκεντρώσεως για να βαδίσουν συντεταγμένα μέχρι τις γραμμές εξορμήσεως. Με την έναρξη των μαχών, σύντομα κατέβαλαν κάποιες μικρές βαυαρικές φρουρές και αιφνιδίασαν ένα σχηματισμό γαλλικού πεζικού που περνούσε από την περιοχή.
Ιωάννης Τσικόπουλος
Συγγραφικό έργο
Ο Ιωάννης Τσικόπουλος ήταν πολυγραφότατος με μεγάλο συγγραφικό έργο και άφησε μεγάλο αριθμό χειρογράφων, πολλά από τα οποία μαζί με την ατομική του βιβλιοθήκη δώρισε για εμπλουτισμό  της βιβλιοθήκης του πρότυπου Σχολείου της αγαπημένης του γενέτειρας, του Καταφυγίου, η οποία ήκμαζε την εποχή εκείνη. Δυστυχώς, όμως, με την πυρπόληση του οικισμού από τους Γερμανούς κατακτητές τον Δεκέμβριο του 1943, το μεγαλύτερο μέρος αυτού του έργου καταστράφηκε. Η Μελέτη περί Λεξικού της καθ΄ ημάς δημώδους γλώσσης διασώζεται ψηφιοποιημένη από την Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κρήτης, καθώς επίσης και η ΕΚΘΕΣΙΣ του εν Σέρραις Μακεδονικού Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου κατά την 11η από της ιδρύσεως του Συλλόγου εορτή. Ενώ το έργο του Βοηθός του δημοδιδασκάλου διά τα ορθογραφικάς ασκήσεις διασώζεται ψηφιοποιημένο από την Παπαχαραλάμπειο Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου. Πολλές μελέτες ιστορικού και γλωσσολογικού περιεχομένου δημοσιεύθηκαν, ενώ επίσης διασώθηκαν διάσπαρτα χειρόγραφα συγγράμματα στις διάφορες πόλεις που έζησε καθώς και στην Ακαδημία Αθηνών. Από αυτά που διασώθηκαν, αναφέρονται τα παρακάτω:
Αντρέας Χόφερ
Έναρξη της εξέγερσης
Στις 11 Απριλίου η πολιτοφυλακή των Τιρολέζων νίκησε μια βαυαρική δύναμη στο Στέρτσινγκ, γεγονός που οδήγησε στην κατάληψη του Ίνσμπρουκ πριν το απόγευμα. Όταν την επόμενη μέρα οι αρχικώς αιφνιδιασμένες γαλλοβαυαρικές δυνάμεις αντεπιτέθηκαν, οι Τιρολέζοι τούς πολέμησαν μέσα στην πόλη σε σειρά λυσσαλέων αψιμαχιών και αγχέμαχων συρράξεων, με τη συμμετοχή γυναικών και παιδιών σε μια πάνδημη αντίσταση. Οι Τιρολέζοι, πολλοί απλώς φέροντες τσουγκράνες και δίκρανα, οχυρώνονταν πίσω από εκκλησίες, έστηναν οδοφράγματα στους στενούς δρόμους και πολεμούσαν από οικοδομικό σε οικοδομικό τετράγωνο, κάνοντας συνεχείς αντεπιθέσεις. Τελικώς το πρωί της 13ης Απριλίου, μετά από δυο μέρες συνεχών μαχών και εκατόμβη θυμάτων εκατέρωθεν, οι Τιρολέζοι απώθησαν τους επιτιθέμενους. Ο Χόφερ και οι σύμμαχοί του προέλασαν νότια, καταλαμβάνοντας το Μπότσεν (σημερινό Μπολτζάνο που ανήκει πλέον στην Ιταλία) και το Τρεντ (σημερινό Τρέντο που ανήκει επίσης στην Ιταλία).
Ιωάννης Τσικόπουλος
Διακρίσεις
μικρογραφία|Τελετή αποκαλυπτηρίων προτομής Ιωάννη Τσικόπουλου 1966
Αντρέας Χόφερ
Έναρξη της εξέγερσης
Οι ελπίδες, όμως, επιτυχούς κατάληξης της εξέγερσης εξανεμίστηκαν όταν ο Ναπολέων νίκησε τις αυστριακές δυνάμεις του Αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας (αδερφού του Φραγκίσκου Β'). Οι αυστριακές δυνάμεις αποσύρθηκαν από το Τιρόλο και ο Χόφερ αποτραβήχτηκε στα βουνά. Στις 19 Μαΐου οι Βαυαροί ανακατέλαβαν το Ίνσμπρουκ, όμως με την απόσυρση των στρατευμάτων του Ναπολέοντα, η εξέγερση άναψε πάλι.
Ιωάννης Τσικόπουλος
Διακρίσεις
Σε αναγνώριση του μεγέθους της προσωπικότητας του Ιωάννη Τσικόπουλου, προς τιμήν του δόθηκε η ονομασία της κεντρικής οδού που διασχίζει τον νέο συνοικισμό «Καταφυγιωτών» στην Κατερίνη, ενώ στις 11.04.1966, στον αύλειο χώρο της «Μορφωτικής Ένωσης Καταφυγιωτών (ΜΕΚ)», έγινε η τελετή των αποκαλυπτηρίων της προτομής του Ιωάννη Τσικόπουλου, όπου πρώτος ομιλητής τηςτελετής των αποκαλυπτηρίων ήταν ο Μητροπολίτης Κίτρους και Κατερίνης, Βαρνάβας.
Αντρέας Χόφερ
Ο Χόφερ αρχιστράτηγος
thumb|300px|Το σπίτι στο Ζανκτ Λέοναρντ (Άγιος Λεονάρδος) όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Χόφερ, δίπλα το περίφημο πανδοχείο όπου άναψε η φωτιά του Τυρόλου Ο Χόφερ έγινε τότε αρχιστράτηγος των Τιρολέζων επαναστατών όλης της ομώνυμης επαρχίας με την υποστήριξη άλλων αρχηγών, όπως ο Γιόζεφ Σπεκμπάχερ και ο ιερέας Γιόακιμ Χάσπινγκερ. Η δύναμη που διαφέντευε ο Χόφερ αριθμούσε 20.000 άντρες μαζί με μερικές εκατοντάδες Αυστριακών στρατιωτών που είχαν ενωθεί μαζί τους μετά την υποχώρηση του αυστριακού στρατού. Στις 25 και 29 Μαΐου, οι δυνάμεις του Χόφερ νίκησαν τους Βαυαρούς στο Ίζελμπεργκ και τούς εξεδίωξαν από τη χώρα. Την επομένη, 30 Μαΐου, ο στρατός του Χόφερ καταλάμβανε πάλι το Ίνσμπρουκ.
Ιωάννης Τσικόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Αντρέας Χόφερ
Ο Χόφερ αρχιστράτηγος
Στις 6 Ιουλίου όμως, ο Ναπολέων νίκησε τα αυστριακά στρατεύματα στη Μάχη του Βάγκραμ, με αποτέλεσμα με την Ανακωχή του Τσνάιμ η περιοχή του Τυρόλου να αποδοθεί ξανά στους συμμάχους του Βαυαρούς. Ο Ναπολέων για το σκοπό αυτό έστειλε στο Τιρόλο στρατό 40.000 Γάλλων και Βαυαρών, ο οποίος και ανακατέλαβε το Ίνσμπρουκ.
Μετά από περίσκεψη και ελαφρύ δισταγμό, ο Χόφερ συνέχισε την αντίσταση. Οι Γάλλοι, θέλοντας να απαλλαγούν από ένα τόσο ικανό και πείσμονα ηγήτορα, προσέφεραν αμοιβή για το κεφάλι του. Στις 14 Αυγούστου, οι Τιρολέζοι νίκησαν και εξόντωσαν ολοκληρωτικώς σε ενέδρα τα γαλλικά στρατεύματα του Στρατάρχη Φρανσουά Ζοζέφ Λεφέβρ, στο Μπέργκιζελ, κατόπιν 12ωρης μάχης μετά από έφοδο από τις κορυφές των λόφων. Το Ίνσμπρουκ για άλλη μια φορά αλλάζει χέρια, περνώντας στις δυνάμεις του Χόφερ.
Ο Χόφερ κήρυξε τον εαυτό του Αυτοκρατορικό Διοικητή του Τιρόλου, απουσία αυστριακού τοποτηρητή, και κυβέρνησε τη γη του με βάση την πόλη του Χόφμπουργκ και στο όνομα του αυτοκράτορα της Αυστρίας. Ανακοίνωσε νέους νόμους και φόρους και έκοψε δικό του νόμισμα. Παράλληλα, έστειλε απεσταλμένους στη Μεγάλη Βρετανία ζητώντας βοήθεια. Στις 29 Σεπτεμβρίου έλαβε μετάλλιο από τον αυστριακό αυτοκράτορα και ακόμη μια υπόσχεση ότι η Αυστρία δεν θα εγκατέλειπε το Τιρόλο.
Οι ελπίδες όμως του Χόφερ συνετρίβησαν στις 14 Οκτωβρίου όταν η Συνθήκη του Σενμπρούν επιδίκασε για άλλη μια φορά το Τιρόλο στη Βαυαρία. Ακόμα μια φορά γαλλικές και βαυαρικές δυνάμεις προήλασαν στην επαρχία του Τιρόλου αναγκάζοντας τον καταπονημένο πλέον Χόφερ να υποχωρήσει στα βουνά. Ο Χόφερ γνώριζε πως χωρίς την υποστήριξη της Αυστρίας δεν μπορούσε να αντιταχθεί για πολύ στις πολυπληθείς, άρτια εκπαιδευμένες, εξοπλισμένες και καθοδηγούμενες από ικανούς αξιωματικούς γαλλοβαυαρικές δυνάμεις. Ήλπιζε απλώς με τις νίκες του μέχρι τότε να μπορέσει να κινήσει την Αυστρία προς βοήθειά του ή και άλλες δυνάμεις όπως τη Μεγάλη Βρετανία. Δυστυχώς, η Αυστρία, καταπονημένη από τις συνεχείς ήττες από τον Ναπολέοντα, δεν μπορούσε να τού προσφέρει ουσιαστική βοήθεια, αναγκαζόμενη μάλιστα να εκχωρήσει το Τιρόλο για να γλιτώσει τα χειρότερα.
Κατόπιν όλων αυτών, ο Χόφερ και οι σύντροφοί του, οι τραχείς, περήφανοι και γενναίοι ορεσίβιοι των Άλπεων, παρέδωσαν τα όπλα τους, στις 8 Νοεμβρίου 1809, αφού τούς υποσχέθηκαν την παροχή αμνηστίας και επέστρεψαν στα σπίτια τους.
Τελική προσπάθεια και αιχμαλωσία
Στις 12 Νοεμβρίου, ο Χόφερ έλαβε λανθασμένες αναφορές περί νικών των Αυστριακών και προσπάθησε να συγκεντρώσει στρατό ορίζοντας ως μέρα συγκέντρωσης τη 15η Νοεμβρίου. Τη φορά όμως αυτή λίγοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του και σύντομα οι δυνάμεις του αποδεκατίστηκαν από τους Γάλλους. Οι σύντροφοί του διοικητές παραδόθηκαν και τον προέτρεψαν να διαφύγει ψηλά στα απρόσιτα βουνά.
Όσον αφορά τον καταδότη του, υπάρχουν δύο εκδοχές: η πρώτη ότι πέθανε πάμφτωχος και περιφρονημένος από όλους στη Βαυαρία 20 χρόνια αργότερα, ενώ η δεύτερη αναφέρει ότι τον βρήκαν κρεμασμένο από μια συκιά, λίγες ημέρες μετά τη σύλληψη του Χόφερ, δολοφονημένο σύμφωνα με κάποιους, αυτόχειρα κατ' άλλους, λόγω των τύψεών του (ευρέως αποδεκτή εκδοχή στο Τιρόλο, που παραπέμπει στην προδοσία του Ιούδα).
Στρατοδικείο και εκτέλεση
thumb|300px|Η εκτέλεση του Αντρέας Χόφερ στη Μάντοβα της Ιταλίας Οι αξιωματικοί-δικαστές του στρατοδικείου διαφωνούσαν ως προς την ποινή μέχρι που έλαβαν ένα μήνυμα από το Μιλάνο. Θεωρήθηκε ότι ανήκε στον Αντιβασιλιά της Ιταλίας (η Ιταλία τότε ήταν ακόμα κατακερματισμένη σε πόλεις-κράτη και ήταν υπό γαλλική κατοχή), ο οποίος ανέφερε ότι μετέφερε την εντολή του Ναπολέοντα για τη διεξαγωγή μιας δίκαιης δίκης και κατόπιν της εκτέλεσής του δια τυφεκισμού. Αργότερα όμως, ο Ναπολέοντας ισχυρίστηκε στον πρίγκηπα και καγκελάριο της Αυστρίας Κλέμενς φον Μέττερνιχ (ο οποίος και ήταν ο ουσιαστικός κυβερνήτης της Αυστρίας εκείνη την εποχή), ότι η εκτέλεση του Χόφερ έγινε ενάντια στις επιθυμίες του.
Ο Αντρέας Χόφερ εκτελέστηκε δια τυφεκισμού στις 20 Φεβρουαρίου 1810. Όταν τον πήραν για εκτέλεση, οι άλλοι φυλακισμένοι είχαν κολλήσει τα πρόσωπά τους στα κάγκελα των παραθύρων, ενθαρρύνοντάς τον όλοι, από τον επαναστάτη μέχρι τον πιο κοινό κλέφτη. Πέρασε μπροστά από τη θύρα Πόρτα Τσερέζα με το κεφάλι ψηλά και τη γροθιά του να σφίγγει τον Εσταυρωμένο, έναν απλό σταυρό που έγινε σύντομα σύμβολο αντίστασης. Σε όλη την Ευρώπη κυκλοφόρησαν σύντομα περισσότερες γκραβούρες της παράστασης «Η εκτέλεση του Αντρέα Χόφερ», από κάθε άλλο επαναστατικό φυλλάδιο.
Αρνήθηκε να του φορέσουν μαντήλι γύρω από τα μάτια και έδωσε κάποια κέρματα που είχε στην τσέπη του στον επικεφαλής δεκανέα του εκτελεστικού αποσπάσματος, λέγοντάς του να πυροβολήσει ίσια μπροστά. Τα τελευταία του λόγια ήταν: ''«Σε αποχαιρετώ όμορφό μου Τιρόλο. Σε εσένα παραμένω πιστός»'' (I sag leb-wohl mei'm schonen Land Tirol, Dir bleib i ewig treu-ι ζακ λεπ-βολ μάι'μ σιόνεν Λαντ Τιρόλ, ντιρ μπλάιπ ι έβιχ τρόι, γερμανικά της εποχής).
Ο Χόφερ έγινε μάρτυρας και εθνικός ήρωας στη Γερμανία και την Αυστρία και η αντίσταση και η θυσία του άναψαν τη σπίθα που σύντομα έβαλε φωτιά σε όλη την Ευρώπη και σήμανε την αρχή του τέλους του Ναπολέοντα, δείχνοντας σε όλες τις καταπτοημένες Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης που είχαν ηττηθεί παντού από αυτόν, ότι κανένας δεν είναι ανίκητος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαναστάτες Κατηγορία:Αυστριακοί
Χελφελί
Το Χελφελί ή Χαλφαλί μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση
Μέρι Τεμπλ Γκράντιν
Η Μέρι Τεμπλ Γκράντιν (29 Αυγούστου 1947) είναι Αμερικανίδα καθηγήτρια ζωολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, σύμβουλος για την συμπεριφορά των ζώων και εκπρόσωπος του αυτισμού. Είναι από τα πρώτα άτομα στο πεδίο του αυτισμού, που κατέγραψε τις πληροφορίες, που έλαβε από την προσωπική της εμπειρία με τον αυτισμό.
Η Γκράντιν έχει συγγράψει πάνω από 60 επιστημονικές μελέτες πάνω στην συμπεριφορά των ζώων και είναι μια εξέχουσα υποστηρίκτρια της απάνθρωπης μεταχείρισης των ζώων, που προορίζονται για σφαγή. Έχει εφεύρει την συσκευή Hug Box, η οποία ηρεμεί όσα άτομα υποφέρουν από αυτισμό.
Το 2010 μπήκε στην λίστα του περιοδικού Time με τα 100 σημαντικά άτομα στον κόσμο, και ειδικότερα στην κατηγορία με τους "Ήρωες". Η Γκράντιν ήταν το κεντρικό θέμα στην αυτοβιογραφική ταινία Temple Grandin, η οποία κέρδισε Χρυσή Σφαίρα και βραβείο Έμμυ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες
Κολώνη Πάφου
Η Κολώνη είναι συνοικία του Δήμου Γεροσκήπου.
Τοποθεσία
Στα δυτικά συνορεύει με τη συνοικία Γεροσκήπου, στα βόρεια με την Αγία Μαρινούδα και την Μαραθούντα, στα ανατολικά με την Αγία Βαρβάρα και στα νότια με την Αχέλεια. Ένα μικρό μέρος στη νοτιοδυτική πλευρά της έκτασης της είναι παραθαλλάσιο.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού σημαίνει μικρή κολώνα. Οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του της έδωσαν την ονομασία Yolüstü το 1958, που σημαίνει δίπλα από τον δρόμο, επειδή το χωριό βρίσκεται δίπλα από τον παλιό δρόμο Λεμεσού-Πάφου.
Πληθυσμός
Από την εποχή της Τουρκοκρατίας, η Κολώνη κατοικείτο από Τουρκοκύπριους. Την περίοδο της Αγγλοκρατίας στο χωριό κατοικούσαν και μερικοί Ελληνοκύπριοι. Την περίοδο των δικοινωτικών διαταραχών της περιόδου 1963-64, το χωριό λειτούργησε ως κέντρο υποδοχής Τουρκοκυπρίων οι οποίοι μετακινήθηκαν από την Πάνω Αρχιμανδρίτα και την Γεροσκήπου. Παρέμειναν στην Κολώνη έως το 1975, όπου όλοι οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της Κολώνης μετακινήθηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στον Καραβά. Στην Κολώνη εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο τμήμα της Κύπρου.
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Κολώνης παρουσιάζει αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Κολώνης όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Γεροσκήπου
Μουχαμάντ μπιν Χασάν αλ-Μπαγκντάντι
Ο Μουχαμάντ μπιν αλ-Χασάν μπιν Μουχαμάντ μπιν αλ-Καρίμ αλ-Μπαγκντάντι, συνήθως γνωστός ως αλ-Μπαγκντάντι (πέθανε το 1239) ήταν ο συντάκτης ενός πρώιμου βιβλίου μαγειρικής στην αραβική γλώσσα κατά την περίοδο των Αββασίδων. Το βιβλίο αυτό ονομάζεται كتاب الطبيخ Kitab al-Ṭabīḫ (Βιβλίο των Πιάτων) και γράφτηκε το 1226.
Χειρόγραφα και τουρκικές μεταφράσεις
Το μόνο αυθεντικό χειρόγραφο του βιβλίου του Αλ-Μπαγκντάντι εκτίθεται στη Βιβλιοθήκη Σουλεϊμανιγιέ της Κωνσταντινούπολης. Σύμφωνα με τον Τσαρλς Πέρρι, "για αιώνες ήταν το αγαπημένο βιβλίο μαγειρικής των Τούρκων". Οι τούρκοι μεταφραστές πρόσθεσαν 260 συνταγές στο πρωτότυπο σε άγνωστη ημερομηνία και κυκλοφόρησε με το όνομα Κιτάμπου'λ-Βασφί'λ-Ετ'ίμε ελ-Μου'τάντε. Δύο από τα τρία γνωστά τρία αντίγραφα βρίσκονται στη βιβλιοθήκη του Παλατιού Τοπκαπί. Τελικά, ο Μουχαμάντ ιμπν Μαχμούντ αλ-Σιρουάν (γιατρός του Μουράτ Β΄) ετοίμασε μια τουρκική μετάφραση του βιβλίου συμπεριλαμβάνοντας περίπου 70 σύγχρονες συνταγές. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα σύγχρονα τουρκικά το 2005, ενώ η σύγχρονη τουρκική μετάφραση του αρχικού βιβλίου (με συμμετοχή από τον Τσαρλς Πέρρι) δημοσιεύθηκε το 2009.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Συγγραφείς βιβλίων μαγειρικής Κατηγορία:Ιρακινοί συγγραφείς
Αλ Τζαΐς ΣΚ (Δαμασκός)
Η Αλ Τζαΐς (αραβικά: الجيش) είναι αθλητικό σωματείο στη Δαμασκό της Συρίας. Χρώματα του συλλόγου είναι το ερυθρό και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Στάδιο Αμπασιγίν, χωρητικότητας 30.000 θεατών.
Ιστορία
Ο αθλητικός σύλλογος «Αλ Τζαΐς» ιδρύθηκε στη Δαμασκό το 1947.
Νίκος Τζώρτζογλου
Ο Νίκος Τζώρτζογλου (11 Οκτωβρίου 1954) είναι Έλληνας αθλητικός παράγοντας.
Διετέλεσε ιδιοκτήτης στην ΠΑΕ Εργοτέλη το 1993, 1996 και απο το 1999 εώς και το 2008. Επίσης είναι πρόεδρος στην Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηρακλείου (Ε.Π.Σ.Η) από το 2002.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ασήμι της επαρχίας Μονοφατσίου το 1953. Το δεύτερο από τα τρία παιδιά της οικογένειας του Γιάννη και Κωνσταντίας Τζώρτζογλου. Ο Νίκος Τζώρτζογλου ήταν μαθητής στο νυχτερινό Γυμνάσιο και ολοκλήρωσε την εκπαίδευση του στο λύκειο Χάρακα. Σπούδασε στο τμήμα διοίκησης επιχειρήσεων των ΚΑΤΕ Ηρακλείου και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο της ανώτατης βιομηχανικής σχολής Πειραιώς.
Το 1979 ξεκίνησε την επιχειρηματική του δραστηριότητα στο χώρο της ψυχαγωγίας, σε καταστήματα καφέ-εστίασης και στις ενεργειακές επενδύσεις.
Ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με τον αθλητισμό και τον στίβο και στη συνέχεια υπήρξε ποδοσφαιριστής στον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό, τον Δαίδαλο και το Ασήμι.
Ενώ διετέλεσε παράγοντας στο Ασήμι, τον Εργοτέλη και την ΕΠΣ Ηρακλείου.
Είναι παντρεμένος με τη Σοφία Σουλτάτου και έχει τέσσερα παιδιά.
Επαγγελματική Καριέρα
Εργάστηκε σε καταστήματα εστίασης και ζαχαροπλαστικής.
Το 1979 ξεκίνησε την επιχειρηματική του δραστηριότητα στο χώρο της ψυχαγωγίας, σε καταστήματα καφέ-εστίασης και στη συνέχεια, στις ενεργειακές επενδύσεις. Μέσα σε λίγα χρόνια ασχολήθηκε και με το κομμάτι των τουριστικών ξενοδοχειακών μονάδων, ενώ υπήρξε και ένας από τους σημαντικότερους επιχειρηματικούς παράγοντες στην ηλεκτρονική ψυχαγωγία του νησιού του.
Από το 2005 ασχολήθηκε με τις ενεργειακές επενδύσεις και συγκεκριμένα τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Έλλη Σταματιάδου
Η Έλλη Σταματιάδου (Άνδρος 1 Απριλίου 1933-Αθήνα 1 Μαΐου 2015) ήταν Ελληνίδα βοτανολόγος. Ήταν επιμελήτρια στο τμήμα με τα βότανα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή από το 1965 έως το 2009 και το άτομο με την μεγαλύτερη συνεισφορά τις βοτανικές συλλογές του Μουσείου (23705 δείγματα από όλη την Ελλάδα). Αποσύρθηκε το 2003 αλλά συνέχισε να εργάζεται εθελοντικά μέχρι το 2009. Ήταν παντρεμένη με τον Γιάννη Σταματιάδη, με τον οποίο απέκτησε 2 παιδιά. Ο γιος του Σταμάτης Σταματιάδης ήταν μικροβιολόγος του εδάφους και ίδρυσε το Εργαστήριο Οικολογίας και Βιοτεχνολογίας του Εδάφους στο Μουσείο Φυσικής Ιστορία Γουλανδρή.
Τσίλι Νάγκα
Η Τσίλι Νάγκα (Naga Chili), που σχετίζεται στενά με την Bhut jolokia, είναι μια πιπεριά τσίλι που καλλιεργείται στο Μπαγκλαντές και τη βορειοανατολική Ινδία. Ως επί το πλείστον είναι πολύ παρόμοια με τη Bhut Jolokia ή την Τσίλι Φάντασμα (Ghost Chilli). Στο Ηνωμένο Βασίλειο ονομάζεται «Dorset Naga» με αρχική καταγωγή το Μπαγκλαντές. Είναι μια από τις πιο καυτερές πιπεριές τσίλι που είναι γνωστές.
Φυτικά χαρακτηριστικά
Όπως πολλές ποικιλίες του είδους Καψικόν το σινικόν (Capsicum chinense), το Τσίλι Νάγκα (Naga Chili) είναι ένας μικρός έως μεσαίος θάμνος με μεγάλα φύλλα, έχων μικρά άνθη πέντε πετάλων και εξαιρετικά καυτερούς καρπούς. Διαφέρει από τους Bhut Jolokia και Bih Jolokia στο ότι οι λοβοί είναι ελαφρώς μικρότεροι με ραβδωτή υφή, σε αντίθεση με την πιο λεία σάρκα των άλλων δύο ποικιλιών.
Διανομή
Τα φυτά καλλιεργούνται στη Βόρεια Ανατολική Ινδία και το Μπαγκλαντές. Επίσης, καλλιεργούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο (με την ονομασία Dorset Naga), την Αυστραλία για την παραγωγή καυτερών σαλτσών και στη Φινλανδία, όπου και πωλούνται κυρίως φρέσκες στα σούπερ μάρκετ. Επίσης, είναι διαθέσιμες στη δυτική Αφρική.
Μαγειρική χρήση
Το Τσίλι Νάγκα (Naga Chili) είναι εξαιρετικά καυτερό, αλλά έχει μια γεύση που είναι αρκετά μοναδική.
Πολλοί ειδικοί λένε ότι το Τσίλι Νάγκα (Naga Chili) είναι τόσο πικάντικο όσο το Ράφι (Rafi) και όπως το Bhut Jolokia (Πιπέρι Φάντασμα), έχει μια γλυκιά και ελαφρώς ξινή γεύση, που ακολουθείται από ελαφρές αποχρώσεις ξυλώδους, καπνιστής γεύσης. Το τσίλι, παραδοσιακά χρησιμοποιείται από τους Μπαγκλαντεσιανούς πράσινο, συχνά τρώγονται ωμές, ως συνοδευτικό πιάτο. Είναι κατάλληλο για μπάρμπεκιου και για ψήσιμο στη σχάρα, λόγω του προφίλ της μοναδικής γεύσης.
Παραπομπές
<div style="">
Κατηγορία:Πιπεριές τσίλι Κατηγορία:Χλωρίδα του Άσαμ
Τριφύλλια Τρικάλων
Τα Τριφύλλια (παλαιότερη ονομασία Καλύβια) είναι οικισμός της Θεσσαλίας στον νομό Τρικάλων. Υπάγονται διοικητικά στην Κοινότητα Κρύας Βρύσης του Δήμου Μετεώρων της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Ο μόνιμος πληθυσμός του οικισμού στην απογραφή του 2011 ήταν 72 κάτοικοι.
Γεωγραφία
Τα Τριφύλλια είναι κτισμένα σε υψόμετρο 290 μέτρων στους βόρειους πρόποδες του Κόζιακα ή Κερκέτιου Όρους. Βρίσκονται περίπου 10 χιλιόμετρα ανατολικά της Καλαμπάκας, έδρας του Δήμου Μετεώρων ενώ απέχουν 2,5 χιλιόμετρα από την Κρύα Βρύση, έδρα της ομώνυμης Κοινότητας.
Διοικητικά
Τα Τριφύλλια αναγνωρίστηκαν σε οικισμό της Κοινότητας Κρύας Βρύσης της Επαρχίας Καλαμπάκας του Νομού Τρικάλων το 1961 με το τότε όνομα Καλύβια. Με το σχέδιο Καποδίστριας η Κοινότητα Κρύας Βρύσης καταργήθηκε και ο οικισμός ενσωματώθηκε στον Δήμο Καλαμπάκας αποτελώντας, μεταξύ 1999 και 2010, οικισμό του Δημοτικού/Τοπικού Διαμερίσματος Κρύας Βρύσης. Από το 2011, με βάση το Πρόγραμμα Καλλικράτης, τα Τριφύλλια αποτελούν οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Κρύας Βρύσης (από το 2018 ονομάζεται απλώς Κοινότητα Κρύας Βρύσης) της Δημοτικής Ενότητας Καλαμπάκας του Δήμου Μετεώρων.