cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φιλιππίνη του Βρανδεμβούργου-Σβετ
Υστεροφημία
Τρία μέρη, που όλα ιδρύθηκαν το 1778 και ενσωματώθηκαν στο Βόλφχαγκεν το 1971, πήραν το όνομά τους από τη Φιλιππίνη:
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1773 τον Φρειδερίκο Β΄ της Έσσης-Κάσσελ. Αυτός απεβίωσε το 1785.
Το 1794 η Φιλιππίνη έκανε δεύτερο γάμο με τον Γκέοργκ Ερνστ Λέβιν φον Βίντσινγκεροντε, πολιτικό της Βυρτεμβέργης, και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Σβιτ Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά
Χανταϊός
Τα συμπτώματα του χανταϊού είναι συνήθως πυρετός, πονοκέφαλος, βήχας και δύσπνοια.
Οι μολύνσεις ανθρώπων με χανταϊό σχετίζονται σχεδόν εξ ολοκλήρου με την ανθρώπινη επαφή με περιττώματα τρωκτικών, ωστόσο, το 2005 και το 2019, αναφέρθηκε μετάδοση του ιού των Άνδεων από άνθρωπο σε άνθρωπο στη Νότια Αμερική.
Το όνομα του χανταϊού προέρχεται από τον ποταμό Χαντάν στη Νότια Κορέα όπου καταγράφηκε ένα ξέσπασμα. Ο Χο-Βανγκ Λι απομόνωσε τον ιό το 1976.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες
Ελίζαμπεθ Γκάσκελ
Η Ελίζαμπεθ Κλέγκχορν Γκάσκελ (Elizabeth Cleghorn Gaskell, 29 Σεπτεμβρίου 1810 – 12 Νοεμβρίου 1865) ήταν Αγγλίδα μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος. Τα μυθιστορήματά της προσφέρουν ένα λεπτομερές πορτρέτο της Βικτωριανής κοινωνίας και παρουσιάζουν ενδιαφέρον τόσο για τους ιστορικούς της κοινωνιολογίας όσο και για τους λάτρεις της λογοτεχνίας. Το πρώτο της μυθιστόρημα, η Μαίρη Μπάρτον, δημοσιεύθηκε το 1848. Το 1857 δημοσίευσε την πρώτη βιογραφία της Σαρλότ Μπροντέ. Μερικά από τα πιο γνωστά της έργα είναι: Κράνφορντ (1851-53), Βορράς και Νότος (1854-55) και Σύζυγοι και θυγατέρες (1865).
Νεότητα
Η Γκάσκελ γεννήθηκε ως Ελίζαμπεθ Κλέγκχορν Στίβενσον στις 29 Σεπτεμβρίου του 1810 στο Τσέλσι και ήταν η μικρότερη από τα οκτώ παιδιά της οικογενείας της. Ο πατέρας της, Ουίλιαμ Στίβενσον υπηρετούσε ως ουνιταριανός πάστορας στην περιοχή του Μάντσεστερ αλλά είχε παραιτηθεί για λόγους συνείδησης και είχε μετακομίσει στο Λονδίνο το 1806 με την πρόθεση να πάει στην Ινδία ως γραμματέας του μελλοντικού γενικού Κυβερνήτη της Ινδίας. Αυτό το σχέδιό του δεν υλοποιήθηκε και διορίστηκε αρχειοφύλακας στο θησαυροφυλάκιο του Λονδίνου. Η γυναίκα του, η Ελίζαμπεθ Χόλλαντ καταγόταν από μια οικογένεια της κεντρικής Αγγλίας. Όταν πέθανε, 13 μήνες μετά τη γέννηση της τελευταίας της κόρης, ο πατέρας της έστειλε την Ελίζαμπεθ να ζήσει με την αδελφή της μητέρα της, τη Χάνα Λαμπ, στην πόλη Νάτσφορντ, νότια του Μάντσεστερ.
Το μέλλον της Ελίζαμπεθ ήταν αβέβαιο, καθώς δεν είχε προσωπική περιουσία ούτε καν μόνιμη κατοικία, άλλοτε ήταν φιλοξενούμενη της θεία της και άλλοτε των παππούδων της. Ο πατέρας της παντρεύτηκε την Κάθριν Τόμσον το 1814 και μαζί της απέκτησε έναν γιο, τον Ουίλιαμ (το 1815), και μια κόρη, την Αικατερίνη (το 1816). Μολονότι η Ελίζαμπεθ πέρασε αρκετά χρόνια χωρίς να δει τον πατέρα της του ήταν αφοσιωμένη, ο δε μεγαλύτερος αδελφός της Τζον, ο μόνος από τα αδέλφια της που είχε επιζήσει, την επισκεπτόταν συχνά στο Νάτσφορντ. Ο Τζον στη συνέχεια πήγε να εργαστεί στο εμπορικό ναυτικό και το 1827 κατά τη διάρκεια μιας αποστολής στην Ινδία δηλώθηκε αγνοούμενος.
Έγγαμος βίος
Στις 30 Αυγούστου 1832 Ελισάβετ παντρεύτηκε τον ουνιταριανό πάστορα Ουίλιαμ Γκάσκελ και εγκαταστάθηκε στο Μάντσεστερ. Το βιομηχανικό περιβάλλον του Μάντσεστερ επηρεάζει τα γραπτά της Ελίζαμπεθ. Το πρώτο τους παιδί, μια κόρη, πέθανε στη γέννα το 1833. Ο μοναδικός τους γιος τους, ο Ουίλιαμ, (1844-45), πέθανε σε βρεφική ηλικία, και αυτή η τραγωδία λειτούργησε καταλυτικά για την Γκάσκελ, όπως φανερώνει το πρώτο της μυθιστόρημα, η Μαίρη Μπάρτον. Τα άλλα παιδιά τους ήταν η Μαριάν (1834), η Μάργκαρετ Έμιλυ, (1837), η Φλόρανς Ελίζαμπεθ (1842), και η Τζούλια Μπράντφορντ (1846). Τον Μάρτιο του 1835 η Γκάσκελ άρχισε ένα ημερολόγιο, καταγράφοντας την ανάπτυξη της κόρης της Μαριάν, όπου διερευνά τη μητρότητα, τις αξίες του ρόλου της ως μητέρα, την πίστη της και, αργότερα, τις σχέσεις μεταξύ της Μαριάν και της αδερφής της Μάργκαρετ Έμιλυ.
Το 1836 είναι συν-συγγραφέας με τον σύζυγό της ενός κύκλου ποιημάτων, Σκίτσα μεταξύ των Φτωχών. Το 1840 δημοσίευσε το πρώτο της έργο που γράφτηκε αποκλειστικά από την ίδια, Επισκέψεις σε Αξιόλογα Μέρη και τον Απρίλιο του 1840 δημοσίευσε Την Αγροτική Ζωή της Αγγλίας. Τον Ιούλιο του 1841 οι Γκάσκελ ταξίδεψαν στο Βέλγιο και τη Γερμανία. Η γερμανική λογοτεχνία επηρέασε έντονα τα διηγήματά της, το πρώτο εκ των οποίων,  Οι τρεις Εποχές, της Λίμπι Μάρς, δημοσιεύτηκε με ψευδώνυμο το 1847. Αλλά και άλλες επιρροές, όπως η κοινωνική πολιτική του Άνταμ Σμιθ, της επέτρεψαν μια πολύ μεγαλύτερη κατανόηση του πολιτιστικού περιβάλλοντος στο οποίο διαδραματίζονταν τα έργα της.
Λογοτεχνική αναγνώριση
Τον Οκτώβριο του 1848 δημοσίευσε το πρώτο της μυθιστόρημα, τη Μαίρη Μπάρτον, το οποίο είχε αμέσως τεράστια επιτυχία και πούλησε χιλιάδες αντίτυπα. Στη συγγραφή του την είχε παρακινήσει ο σύζυγός της για να τη βοηθήσει να ξεπεράσει τον θάνατο του μοναχογιού τους. Το πρώτο μέρος του βιβλίου επικεντρώνεται στη σύγκριση μεταξύ των φτωχών και των πλουσίων. Το ενδιαφέρον της είναι συνεχώς επικεντρωμένο στα κοινωνικά θέματα του καιρού της. Ως σύζυγος πάστορα είχε έρθει συχνά σε επαφή με την απόλυτη ένδεια στην οποία ζούσαν οι εργάτες στο Μάντσεστερ γι' αυτό και ο κοινωνικός προβληματισμός της είναι ισχυρός. Στη χριστουγεννιάτικη νουβέλα The Moorland Cottage, που δημοσιεύει δυο χρόνια αργότερα, καταγγέλλει, όπως ο Ντίκενς στα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα, τη διαβρωτική δύναμη του χρήματος και το κακό που προξενούν όσοι έχουν σαν θεό τους το χρήμα.
Το 1850 η οικογένεια Γκάσκελ μετακόμισε σε μια νεοκλασική βίλα στην οδό Πλίμουθ Γκρόουβ αριθμ. 84 του Μάντσεστερ. Εκεί η Ελίζαμπεθ έγραψε τα υπόλοιπα έργα της, ενώ ο σύζυγός της πραγματοποιούσε πολλά ταξίδια για λόγους εργασίας. Η Γκάσκελ παράλληλα με τα καθήκοντά της ως μητέρα και σύζυγος και μαζί με τη συνέχιση του συγγραφικού της έργου, έγινε δραστήριο μέλος διαφόρων συλλόγων, τόσο φιλανθρωπικών όσο και λογοτεχνικών. Γύρω από την οικογένεια Γκάσκελ δημιουργήθηκε μια συντροφιά που περιλάμβανε συγγραφείς, δημοσιογράφους, θρησκευτικούς και κοινωνικούς μεταρρυθμιστές όπως ο William και η Mary Howitt, η Χάριετ Μαρτινό,  ο Λόρδος Χάτον, ο Κάρολος Ντίκενς,  ο τεχνοκριτικός και υδατογράφος Τζον Ράσκιν, οι προραφαηλίτες ζωγράφοι Ουίλιαμ Χόλμαν Χαντ και Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι και οι Αμερικανοί συγγραφείς Χάριετ Μπίτσερ Στόου και Τσαρλς Έλιοτ Νόρτον. Η Ελίζαμπεθ έγινε στενή φίλη της Σαρλότ Μπροντέ και την φιλοξένησε σ’ αυτό το σπίτι τουλάχιστον τρεις φορές. Βάση αυτής της φιλίας τους, όταν η Μπροντέ πέθανε το 1855, ο πατέρας της Πάτρικ Μπροντέ ζήτησε από την Γκάσκελ να γράψει τη βιογραφία της κόρης του. Το έργο εκδόθηκε το 1857 και προξένησε κάποιες δυσαρέσκειες γιατί πολλά σημεία αφορούσαν πρόσωπα ακόμη εν ζωή, έτσι η συγγραφέας επέσυρε την πρώτη έκδοση και έκανε κάποιες αναθεωρήσεις.
Ξαφνικός θάνατος
Τον Αύγουστο του 1864 ξεκίνησε η δημοσίευση, στο περιοδικό Cornhill, αυτού που έμελλε να είναι το τελευταίο της μυθιστόρημα, Σύζυγοι και θυγατέρες. Οι εξουθενωτικοί ρυθμοί με τους οποίους εργάζεται της προξενούν συχνούς και βασανιστικούς πονοκεφάλους και σαν λύση επιλέγει τη μετακόμιση στις ακτές της νότιας Αγγλίας. Εν αγνοία του συζύγου της (ο οποίος απεχθανόταν τις αγορές επί πιστώσει) αγοράζει ένα σπίτι με υποθήκη στο Χόλιμπορν του Χάμσαϊρ και φροντίζει μόνη της τις λεπτομέρειες της αγοράς και της μετακόμισης, ώστε να τον φέρει προ τετελεσμένου γεγονότος. Στις 5 το απόγευμα της δωδεκάτης Νοεμβρίου 1865, ενώ έπινε τσάι με τις 3 κόρες της στη νέα τους κατοικία, σωριάζεται νεκρή από καρδιακή προσβολή. Το τέλος του μυθιστόρημά της γράφτηκε από τον Φρέντερικ Γκρίνγουντ, αρχισυντάκτη του περιοδικού Cornhill.
Αποτίμηση του έργου της
Η Ελίζαμπεθ Γκάσκελ υπέγραφε τα έργα της ως κυρία Γκάσκελ και με αυτόν τον τρόπο έμεινε γνωστή. Όταν πέθανε, σε ηλικία 55 ετών, θεωρείτο μια από τις σημαντικότερες γυναικείες μορφές στο χώρο της λογοτεχνίας αλλά με το πέρασμα των χρόνων τα έργα της θεωρήθηκαν ήσσονος σημασίας, κάτι που πλέον στις ημέρες μας έχει αρχίσει να αναθεωρείται από πολλούς κριτικούς και έχει αποκτήσει ξανά τη σπουδαιότητα που της είχε αναγνωριστεί στην εποχή της. Μερικά από τα χαρακτηριστικά της είναι η εξαιρετική της ικανότητα στην περιγραφή των πιο λεπτών αποχρώσεων των χαρακτήρων και οι λεπτομερείς περιγραφές της υπαίθρου και της αγγλικής πανίδας. Η προτίμησή της για απλούς και ταπεινούς χαρακτήρες φανερώνει την πεποίθησή της ότι η ομορφιά και η ποίηση μπορούν να κρύβονται σε γεγονότα και πρόσωπα καθημερινά. Είναι φανερή η επίδραση των ρομαντικών ποιητών Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ και Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ στον τρόπο σκέψης της αν και το έργο της κατατάσσεται στο χώρο του ρεαλισμού. Τα καυτά κοινωνικά προβλήματα του καιρού της τα αντιμετώπισε από επαναστατική σκοπιά. Δεν ενδιαφέρθηκε για τη νέα τάξη των εξαθλιωμένων εργατών που δημιούργησε η γρήγορη εκβιομηχάνιση της χώρας και για τους κατατρεγμένους από την κοινωνία μόνο ως φιλάνθρωπος σύζυγος πάστορα αλλά τόλμησε να τους αναδείξει ως κεντρικούς χαρακτήρες των ιστοριών της, διακινδυνεύοντας έτσι να ενοχλήσει τη μεσαία αστική τάξη στην οποία ανήκαν οι αναγνώστες της. Στα γυναικεία πρόσωπα των βιβλίων της δεν αρνείται την αφοσίωσή τους στην οικογενειακή εστία αλλά τους δίνει ένα ηθικό ανάστημα και μια ξεχωριστή υπόσταση που ξεπερνούν τα στενά όρια στα οποία τις είχε τοποθετήσει η βικτωριανή κοινωνία. Τοποθετούσε τη δράση των έργων της σε μέρη με τα οποία ήταν ιδιαίτερα εξοικειωμένη, όπως το βιομηχανικό Μάντσεστερ ή η αγγλική ύπαιθρος και πολλές από τις καταστάσεις που ζουν οι ήρωες της έχουν αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Τα κείμενά της αντανακλούν τις θεολογικές της απόψεις, που είχαν σαν άξονα έναν ορθολογικό και φιλελεύθερο Προτεσταντισμό.
Το 2010, για τα 200 χρόνια από τη γέννηση της Γκάσκελ, τοποθετήθηκε στην επονομαζόμενη «Γωνιά των ποιητών» του Αββαείου του Ουέστμινστερ ένα βιτρό με το όνομά της, κίνηση που φανερώνει ότι συγκαταλέγεται πλέον ανάμεσα στα άλλα σπουδαία ονόματα της αγγλικής λογοτεχνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι βιογράφοι
Σκύλλα (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 21084)
Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό 21084 είναι αρχαίο έργο τέχνης της Ελληνιστικής εποχής. Βρέθηκε στην περιοχή της Καρδίτσας.
Περιγραφή
Το χάλκινο ειδώλιο μικρών διαστάσεων παριστάνει γυναικεία μορφή, με γυμνό στήθος, που από τον ομφαλό και κάτω καταλήγει σε τρία κεφάλια άγριων σκύλων. Στο κάτω σώμα έχει πολλά ζευγάρια σκυλίσια πόδια και ουρά δράκου. Στο αριστερό χέρι κρατάει ένα δέρμα, ενώ το δεξιό το σφίγγει κάνοντας γροθιά.
Ιστορική τοποθέτηση
Το ειδώλιο παριστάνει τη Σκύλλα, το μυθικό τέρας. Κατασκευάστηκε τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Ειδώλια Κατηγορία:Αρχαία τέχνη Κατηγορία:Εκθέματα αρχαίων αγαλμάτων στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Καρδίτσα
Ιωάννης Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ
Ο Ιωάννης Β΄, γερμ. Johann II (πριν το 1370 - 6 Ιουλίου/9 Οκτωβρίου 1416) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ (1393-1416).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ και της Αγνής, κόρης του Ούλριχ Β΄ κόμη του Λίνντο-Ρούπιν.
Το 1416 απεβίωσε μάλλον στο Στέρνμπερκ, σε ηλικία 46 ετών και τάφηκε στο Στέρνμπερκ. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ιωάννης Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1388 την Βιλχάιντα (Αικατερίνη) των Γκεντιμινιδών, κόρη του Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Αρχαίοι Ενετοί
Οι αρχαίοι Ενετοί ήταν αρχαίος Ινδοευρωπαϊκός λαός που κατοικούσε στη βορειοανατολική Ιταλία, στην ευρύτερη περιοχή του Βένετο. Στα ιταλικά αναφέρονται ως Veneti (Ενετοί/Βενετοί), ενίοτε δε ως Venetici, antichi Veneti (αρχαίοι Ενετοί/Βενετοί) ή Paleoveneti (Παλαιοβενετοί), προκειμένου να διακρίνονται από τους μεταγενέστερους και σύγχρονους Βενετούς. Οι αρχαίοι Βενετοί μιλούσαν μια εξαφανισμένη Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, διακρίνεται από 300 περίπου επιγραφές που χρονολογούνται από τον 6ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ. Η γλώσσα αυτή έχει πολλές ομοιότητες με τις υπόλοιπες Ιταλικές γλώσσες αλλά και με γλώσσες ξένες όπως τα Κέλτικα και τα Γερμανικά. Τα Βενετικά δεν πρέπει να συγχέονται με τα σημερινά Βενετσιάνικα, μια Ρωμανική γλώσσα που δημιουργήθηκε αργότερα.
Η επικράτεια του αρχαίου Βένετο είναι απροσδιόριστη, περιλαμβάνει πολλές σημερινές πόλεις όπως η Πάντοβα, η Βιτσέντζα, το Άζολο, η Μοντεμπελλούνα και η Βιττόριο Βένετο, δημιουργήθηκε η Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία. Ο Οκταβιανός Αύγουστος την οργάνωσε στην "Περιοχή 10" της Ρωμαϊκής Ιταλίας. Η "Περιοχή 10" συνόρευε στα δυτικά με τον ποταμό Αδίγη, στα βόρεια με τις Άλπεις, στα ανατολικά με τον ποταμό Σάβο στη Σλοβενία και στα νότια με την Αδριατική Θάλασσα.
Η Τρωική καταγωγή
thumb|300px|right|Οι Βενετοί της Αδριατικής απεικονίζονται με καφέ χρώμα ανάμεσα στις υπόλοιπες εθνικές ομάδες της [[Ιταλική χερσόνησος|Ιταλικής χερσονήσου στην Εποχή του Σιδήρου.]] Ο Ηρόδοτος σε μία πρώτη αναφορά καταγράφει τους "Βενετούς της Αδριατικής", σε μια δεύτερη αναφέρει για το πέρασμα στην "Ενετική Ιλλυρία" που είχε έθιμα όμοια με τη Βαβυλώνα. Αυτό οδήγησε τους πρώτους σχολιαστές να ταυτίσουν τους Βενετούς της Αδριατικής με τους Ιλλυριούς. Ο ιστορικός Κάρλ Πόλι (1839 - 1901) ταυτίζει την Ενετική γλώσσα με την Ιλλυρική αν και δεν υπάρχουν καθόλου άλλες ενδείξεις πέρα από τα ονόματα, τα ουσιαστικά και τα ρήματα που βρέθηκαν στις επιγραφές. Οι ιστορικοί των αρχών του 20ου αιώνα αμφισβήτησαν έντονα τη συνταύτιση της Ιλλυρικής με τη Βενετική, ένας από αυτούς ήταν και ο Βιτόρε Πιζάνι. Οι μετέπειτα έρευνες ιστορικών και γλωσσολόγων αμφισβήτησαν περισσότερο τη θεωρία. Ο Πολύβιος έγραψε ότι τον 4ο αιώνα π.Χ. οι Βενετοί είχαν εκκελτιστεί σε τόσο μεγάλο βαθμό που έμοιαζαν στα πάντα με τους Κέλτες εκτός από τη γλώσσα.
Ο Ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος που καταγόταν από την πρωτεύουσα των Βενετών Πατάβιον γράφει ότι όταν τελείωσε ο Τρωικός Πόλεμος, ο Αντήνωρ ο Τρώας ήταν ο αρχηγός των Παφλαγόνων που εξορίστηκαν από την Ασία. Ο Αντήνωρ και οι άντρες του μετανάστευσαν στη βόρεια ακτή της Αδριατικής, ίδρυσαν μεγάλους οικισμούς και υπέταξαν τους τοπικούς πληθυσμούς, τους Ευγενείς. Η ιστορία του Λίβιου συνδέει τους "Βενετούς" με τους "Ενετούς" που καταγράφει ο Όμηρος το 850 π.Χ. Ο Βιργίλιος στο έπος του Αινειάδα επαναλαμβάνει την ίδια πληροφορία. Ο Μαύρος Σέρβιος Ονοράτος που έζησε τον 5ο αιώνα στο έργο του "Σχόλια περί Βιργίλιου" κάνει μία σύνδεση ανάμεσα στους Βενετούς και τους Λιβουρνούς που ζούσαν στη σημερινή Κροατία. Ο στόχος του Αντήνωρα ήταν σύμφωνα με τον Ονοράτο να κατακτήσει τους Λιβουρνούς που ζούσαν σε μία απροσδιόριστη έκταση στις Δαλματικές ακτές μέχρι την Ίστρια. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει ότι ο Κορνήλιος Νέπως καταγράφει τους Ενετούς σαν προγόνους των Βενετών στην Ιταλία και απαριθμεί τις πόλεις τους.
Διαφορετικές ιστορικές απόψεις
Ο Έλληνας ιστορικός Στράβων σε πλήρη αντίθεση με τους υπόλοιπους γράφει ότι οι Βενετοί της Αδριατικής κατάγονται από τους Κέλτες, τους σχετίζει με τα τελευταία Κέλτικα φύλλα της Βρετάνης που πολέμησαν εναντίον του Ιούλιου Καίσαρα. Ο Στράβων αναφέρει ότι η συνταύτιση των Βενετών με τους Παφλαγόνες του Αντήνορα είναι ένα ορθογραφικό λάθος που χρεώνεται ο Σοφοκλής, δίνει επιπλέον περισσότερες πληροφορίες για τις περιοχές των Βενετών. Η περιοχή της Βενετίας ήταν γνωστή στους Έλληνες από τον 4ο αιώνα, ο Στράβων γράφει ότι ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος επιθυμούσε έντονα τα περίφημα Βενετικά άλογα και ίδρυσε πολλές αποικίες στην Αδριατική ακτή. Ο Σικελός τύραννος βοήθησε την Άδρια σαν εμπορικό εταίρο, τη βοήθησε να φτιάξει πολλά κανάλια και να σπάσει το εμπορικό μονοπώλιο της Σπίνα. Ο Λακεδαιμόνιος πρίγκιπας Κλεώνυμος της Σπάρτης έστειλε έναν στρατό από μισθοφόρους στον ποταμό Μπρέντα με στόχο να κυριεύσει το Πατάβιον (μετέπειτα Πάντοβα). Οι Βενετοί υπερασπίστηκαν γενναία την πρωτεύουσα τους, οι Σπαρτιάτες συνετρίβησαν και τα πλοία τους καταστράφηκαν.
Ρωμαϊκή επαρχία
Οι Βενετοί αντιμετώπισαν πολλές ταραχές με τα Κέλτικα φύλλα που ζούσαν στη βόρεια Ιταλία ιδιαίτερα στην Μπρέσια και τη Βερόνα αλλά τους ενσωμάτωσαν σύντομα και έζησαν ειρηνικά. Οι Βενετοί είχαν πολλές επαφές με τη Ρώμη τον 3ο αιώνα π.Χ., η Ρωμαϊκή Δημοκρατία τους βοήθησε στις μάχες τους εναντίον των Κελτών (238 π.Χ.). Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος οι Βενετοί συμμάχησαν με τους Ρωμαίους απέναντι στους Κέλτες, τους Ίβηρες και τους Καρχηδόνιους του Αννίβα. Ο Τίτος Λίβιος γράφει ότι έστειλαν στρατό για να βοηθήσουν τους Ρωμαίους στη Μάχη των Καννών.
Η επίδραση των Ρωμαίων αυξήθηκε σημαντικά όταν ίδρυσαν την Ακυληία (181 π.Χ.), κατασκευάστηκε η Ποστούμια οδός (148 π.Χ.) και τέλος η Αννία οδός (131 π.Χ.). Οι Βενετοί υιοθέτησαν τη Ρωμαϊκή γλώσσα, αρχιτεκτονική, έθιμα και θρησκεία, τα διατάγματα τους εκδόθηκαν στη Ρωμαϊκή γλώσσα με το Βενετικό αλφάβητο ή στα Βενετικά με Λατινική μετάφραση. Το Ρωμαϊκό Συμβούλιο κλήθηκε πολλές φορές να λύσει τις διαφορές ανάμεσα στην Έστε και την Πάντοβα (141 π.Χ.) και ανάμεσα στην Έστε και τη Βιτσέντζα (135 π.Χ.). Η Πάντοβα ζήτησε τη βοήθεια των Ρωμαίων για να αντιμετωπίσει έναν τοπικό εμφύλιο πόλεμο (175 π.Χ.). Οι Βενετοί πήραν τον τίτλο του Ρωμαίου πολίτη (49 π.Χ.). Οι Ρωμαίοι την περίοδο 49 π.Χ. - 14 π.Χ. ίδρυσαν αποικίες στην Έστε και την Τεργέστη, ο Κλαύδιος ίδρυσε νέα αποικία στο Οντέρζο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοευρωπαϊκοί λαοί
Σφαγή των Ιταλών της Αιγκ-Μορτ
Στις 16 και 17 Αυγούστου 1893 στο Αιγκ-Μορτ, στην νότια Γαλλία, ξέσπασαν βίαιες ταραχές εις βάρος Ιταλών μεταναστών που είχαν πάει στην περιοχή για να δουλέψουν στις αλυκές. Σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές στη διάρκεια των επεισοδίων οκτώ Ιταλοί εργάτες έχασαν τη ζωή τους από Γάλλους χωρικούς και εργάτες. Ο ιταλικός τύπος τις επόμενες ημέρες έκανε λόγο για πολλούς περισσότερους νεκρούς γεγονός που, σε συνδυασμό με τις περιγραφές των ταραχών, προκάλεσε αντιγαλλικά επεισόδια στην Ιταλία.
Προσέλευση στο Αιγκ-Μορτ για εργασία
Το καλοκαίρι του 1893 η εταιρία Compagnie des Salins du Midi ζήτησε να προσλάβει εργάτες για τη συγκομιδή αλατιού στις αλυκές. Λόγω της οικονομικής κρίσης που έπληττε την Ευρώπη η προσφορά εργασίας ήταν πολύ μεγάλη και όχι μόνο από Γάλλους. Οι εργάτες διακρίνονταν σε τρεις κατηγορίες: τους Ardéchois, τους Piémontais και τους trimards. Οι πρώτοι ήταν Γάλλοι αγρότες, όχι απαραίτητα από την Ardèche, που όταν δεν είχαν αγροτικές εργασίες έψαχναν αλλού δουλειά. Οι δεύτεροι ήταν Ιταλοί από τη βόρεια Ιταλία, και προσλαμβάνονταν στις αλυκές από τους επικεφαλής των ομάδων των εργατών. Τέλος η τρίτη κατηγορία περιελάμβανε αλήτες και περιπλανώμενους που έψαχναν δουλειά.
Οι ταραχές και η σφαγή των Ιταλών
Το πρωί της 16ης Αυγούστου ένας καυγάς ανάμεσα στους Γάλλους και τους Ιταλούς εργάτες γρήγορα έλαβε διαστάσεις. Παρά την παρέμβαση του ειρηνοδίκη και των χωροφυλάκων η κατάσταση γρήγορα χειροτέρευσε. Μερικοί εργάτες –trimards άρχισαν να κατηγορούν τους Ιταλούς εργάτες ότι είχαν σκοτώσει μερικούς ντόπιους στο Αιγκ-Μορτ. Μια ομάδα Ιταλών δέχτηκε επίθεση και για να γλυτώσει βρήκε καταφύγιο σε ένα φούρνο στον οποίο οι ταραξίες απείλησαν να βάλουν φωτιά. Γύρω στις 4 το πρωί ο έπαρχος κάλεσε το στρατό αλλά οι στρατιώτες έφτασαν με μεγάλη καθυστέρηση.
Το πρωί η κατάσταση ήταν τεταμένη. Οι ταραξίες πήγαν στις αλυκές Peccais όπου υπήρχε μεγάλος αριθμός Ιταλών. Ο αρχηγός της χωροφυλακής Cabley προσπάθησε να προστατεύσει τους Ιταλούς εργάτες και υποσχέθηκε στους Γάλλους ότι θα συνόδευε τους Ιταλούς τους στο σιδηροδρομικό σταθμό του Αιγκ-Μορτ προκειμένου να φύγουν. Όμως κατά τη διάρκεια της μετακίνησης των ιταλών εργατών προς το σιδηροδρομικό σταθμό Γάλλοι εργάτες και αγρότες τους επιτέθηκαν και σκότωσαν πολλούς από αυτούς ενώ οι χωροφύλακες δεν μπόρεσαν να τους συγκρατήσουν. Επισήμως υπήρξαν οκτώ νεκροί: ο Carlo Tasso, ο Vittorio Caffaro, ο Bartolomeo Calori, ο Giuseppe Merlo, ο Lorenzo Rolando, ο Paolo Zanetti και ο Giovanni Bonetto. Το σώμα ενός ένατου, του Secondo Torchio, δε βρέθηκε ποτέ. Δεκαεφτά Ιταλοί τραυματίστηκαν σοβαρά και ένας από αυτούς πέθανε αργότερα από τέτανο. Οι νεκροί είτε σκοτώθηκαν με γκλοπς είτε πυροβολήθηκαν ενώ ορισμένοι πνίγηκαν.
Αντιδράσεις στην Ιταλία
Η δολοφονία των Ιταλών εργατών στο Αιγκ-Μορτ προκάλεσε αντιγαλλικές διαδηλώσεις σε πολλές ιταλικές πόλεις: Στη Γένοβα και στη Νάπολη πυρπολήθηκαν τα τραμ επειδή ανήκαν σε γαλλική εταιρία. Στη Ρώμη διαδηλωτές προκάλεσαν ζημιές στη Γαλλική πρεσβεία και για λίγο η κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου. Στο ξέσπασμα των επεισοδίων συνέβαλαν εκτός από τις περιγραφές των Ιταλών που είχαν τραυματιστεί στο Αιγκ-Μορτ, και ανακριβείς αναφορές του τύπου που έκανε λόγω για εκατοντάδες νεκρούς, για νεκρά παιδιά  και για προσβλητική συμπεριφορά του όχλου απέναντι στους νεκρούς.
Ο αριθμός των θυμάτων
Οι γαλλικές αρχές έκαναν λόγω για οκτώ Ιταλούς εργάτες που σκοτώθηκαν.
Η εβδομαδιαία εφημερίδα του Λονδίνου The Graphic ανέφερε ότι υπήρχαν 28 Ιταλοί τραυματίες και ότι έξι Ιταλοί και ένας Γάλλος υπέκυψαν στα τραύματα τους. Σύμφωνα με την εβδομαδιαία εφημερίδα Penny Illustrated Paper αρκετοί Γάλλοι τραυματίστηκαν και δύο από τους πέθαναν από τα τραύματά τους. Η ίδια εφημερίδα έκανε λόγω για είκοσι νεκρούς Ιταλούς και πολύ περισσότερους τραυματίες. Τελικά δεν αποδείχθηκε ότι υπήρξε Γάλλος που τραυματίστηκε και πέθανε συνεπεία των επεισοδίων. Σύμφωνα με άλλες πηγές οι νεκροί ήταν 14.
Η δίκη
Καθώς προχωρούσε η διαδικασία γινόταν ολοένα και πιο ξεκάθαρο ότι κανένας από τους κατηγορούμενους δε θα καταδικαζόταν. Σύμφωνα με τους New York Times και οι δύο πλευρές έλεγαν ψέματα ενώ ήταν δεδομένο ότι οι Γάλλοι ένορκοι δεν θα καταδίκαζαν Γάλλους πολίτες.
Πηγές
Κατηγορία:Ταραχές στη Γαλλία
Χιρόσι Τακαγιάμα
Ο Χιρόσι Τακαγιάμα (ιαπωνικά: 高山博), γεννημένος το 1956 στο Τανουσιμάρου της Νομαρχίας της Φουκουόκα, είναι Ιάπωνας ιστορικός.
Ειδικός επί του μεσογειακού μεσαιωνικού κόσμου και του Βασιλείου της Σικελίας της περιόδου μεταξύ του 12ου και του 13ου αιώνα, διατελεί καθηγητής δυτικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ιστορικοί Κατηγορία:Ιστορικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιστορικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Μεσαιωνολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου του Τόκιο Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Τόκιο
Σημαία του Γιοχάνεσμπουργκ
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|[[Αρχείο:FIAV_110110.svg|23x23εσ Αναλογία σημαίας: 2:3]] Το σημερινό σχέδιο της σημαίας του Γιοχάνεσμπουργκ εκδόθηκε στις 16 Μαΐου 1997, αντικαθιστώντας μια προηγούμενη έκδοση της σημαίας που χρησιμοποιούταν από τις 20 Οκτωβρίου 1970.
Το σχέδιο είναι δύο λευκές γραμμές ανάμεσα στο μπλε, πράσινο και κόκκινο. Το νέο εθνόσημο της πόλης του Γιοχάνεσμπουργκ εμφανίζεται στο κέντρο της σημαίας σε ένα πράσινο πίνακα στο κέντρο ενός εραλδικού ρόμβου με ένα λευκό δίσκο σε μαύρο φόντο. Η σημαία σαφώς υπαινίσσεται τα χρώματα από την νέα εθνική σημαία της Νότιας Αφρικής και η κεντρική επιτροπή παραπέμπει το εθνόσημο της πόλης.
Το προηγούμενο σχέδιο εγκρίθηκε από το Δήμαρχο του Γιοχάνεσμπουργκ το 1970. Η σημαία αποτελούνταν από ένα πράσινο λιβάδι που είχε μια οριζόντια χρυσή λωρίδα που διέτρεχε το κέντρο, πάνω από την οποία υπήρχαν δύο χρυσές σφραγίδες και ένα χρυσό γραμματόσημο παρακάτω. Οι χρυσές σφραγίδες είχαν ληφθεί από το προηγούμενο εθνόσημο.
Δοϊράνη
Με το όνομα Δοϊράνη αναφέρονται τα παρακάτω τοπωνύμια:
Ούλριχ Α΄ του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ
Ο Ούλριχ Α΄, γερμ. Ulrich I (πριν το 1382 – 8 Απριλίου 1417) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ (1393-1417) και κύριος του Νόιμπρανντενμπουρκ, Στάργκαρτ, Στρέλιτς & Βέζενμπουρκ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Στάρτγκαρτ και της Αγνής, κόρης του Ούλριχ Β΄ κόμη του Λίντοβ-Ρουππίν.
Το 1417 απεβίωσε στο Στρέλιτς σε ηλικία 35 ετών και τάφηκε στο Μπλάνκενσεε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Σβάντιμπορ Γ΄ δούκα της Πομερανίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Πενταγωνικό εξηκοντάεδρο
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά
Η κάθε έδρα του πολυέδρου είναι ένα μη κανονικό πεντάγωνο το οποίο διαθέτει δύο ειδών πλευρές, τρεις μικρές (που είναι γειτονικές μεταξύ τους) και δύο μεγάλες. Αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του στερεού είναι δύο ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού πεπλατυσμένου δωδεκάεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε τα μήκη των ακμών του πενταγωνικού εξηκοντάεδρου είναι κατά προσέγγιση s1 = 0,5829 και s2 = 1,02.
Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε η συνολική επιφάνεια και ο όγκος του στερεού κατά προσέγγιση είναι αντίστοιχα S = 162,699 και V = 189,79.
Το πενταγωνικό εξηκοντάεδρο είναι χειρικό, δηλαδή εμφανίζεται σε δύο αντικατοπτρικές μορφές, τα εναντιόμορφα (δεξιόστροφο και αριστερόστροφο).
Πηγές
Κατηγορία:Πολύεδρα
Κατάλογος έργων του Μουσείου Γκέτι
Παρουσιάζονται έργα ευρωπαϊκής ζωγραφικής που φιλοξενούνται στο Getty Center.
Κασμίρι
Η λέξη κασμίρι μπορεί να αναφέρεται:
Πάτροκλος Σταύρου
Ο Πάτροκλος Σταύρου ήταν Ελληνοκύπριος εκδότης, συγγραφέας, ερευνητής, ιστορικός, αρθρογράφος και πολιτικός. Διετέλεσε Υφυπουργός Παρά τω Προέδρω της Κύπρου για 30 χρόνια.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Πάτροκλος Σταύρου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1933. Φοίτησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Στη συνέχεια σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με υποτροφία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε Πρόεδρος της Ενώσεως Φοιτητών «Πλάτων» της Φιλοσοφικής Σχολής, της Πανσπουδαστικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνος (Π.Ε.Κ.Α.), της Διοικούσας Επιτροπής Συλλόγων Πανεπιστημίου Αθηνών (Δ.Ε.Σ.Π.Α.) και της Εθνικής Φοιτητικής Ενώσεως Κυπρίων (Ε.Φ.Ε.Κ.).
Την περίοδο 1955-1959 συμμετείχε στον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου. Την περίοδο 1957-1960 υπηρέτησε ως Ιδιαίτερος Γραμματεύς του Αρχιεπισκόπου και Εθνάρχου Μακαρίου στην Αθήνα και στη Λευκωσία.
Πολιτική πορεία
Όταν ανακηρύχθηκε η Κύπρος σε ανεξάρτητο κράτος το 1960, ανέλαβε τη διεύθυνση του Γραφείου του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄. Το 1963 διορίσθηκε Υφυπουργός Παρά τω Προέδρω. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τον Ιούνιο του 1993, στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1960, στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968, στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973, στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977, στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978, στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983, στην Κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου 1988 και για λίγους μήνες στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993.
Ως Υφυπουργός Παρά τω Προέδρω ήταν επικεφαλής του Προεδρικού Γραφείου και του Προεδρικού Μεγάρου, απ' ευθείας υπόλογος στον Πρόεδρο ως στενός συνεργάτης. Επισκέφθηκε πολλές χώρες και πήρε μέρος σε διεθνή συνέδρια, πολιτικά και πολιτιστικά, και σε διεθνείς διασκέψεις, καθώς και σε Γενικές Συνελεύσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, σε Συνέδρια Κορυφής του Κινήματος των Αδεσμεύτων Χωρών και Διασκέψεις Πρωθυπουργών/Προέδρων χωρών της Κοινοπολιτείας, είτε συνοδεύοντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είτε ως ειδικός απεσταλμένος, αντιπρόσωπος της Κύπρου.
Την ημέρα του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974, βρισκόταν στο Προεδρικό Μέγαρο με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄. Ήταν πολύ σημαντική η βοήθεια του στη διαφυγή και σωτηρία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄. Ο ίδιος συνελήφθη από τους πραξικοπηματίες. Απελευθερώθηκε την ημέρα της τουρκικής εισβολής, στις 20 Ιουλίου 1974. Την ίδια ημέρα η οικογένεια του αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους εισβολείς στην Κερύνεια.
Στα μέσα του Αυγούστου 1974 κλήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄ στο Λονδίνο, όπου πήγε και τέθηκε στην υπηρεσία του. Επέστρεψε μαζί με τον Μακάριο στις 7 Δεκεμβρίου 1974. Ο Μακάριος του ανέθεσε επιπλέον την αρμοδιότητα χειρισμού των ανθρωπιστικών θεμάτων της εισβολής, των αγνοουμένων, των εγκλωβισμένων και των θυμάτων.
Συγγραφικό έργο
Ο Πάτροκλος Σταύρου είχε και συγγραφικό έργο. Μελέτησε ιδιαίτερα τον ποιητή Κωστή Παλαμά. Το βιβλίο του Ο Παλαμάς και η Κύπρος βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 1969, όντας ο πρώτος Κύπριος που βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών. Επιπλέον, έχει εκδώσει το βιβλίο του Captain P. S. Le Geyt Makarios in Exile. Έγραψε και εξέδωσε, μεταξύ άλλων, Κατάλογο πινάκων, έργων τέχνης και ιστορικών εγγράφων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου και το λεύκωμα Cyprus, The Sweet Land (αγγλικά και γερμανικά). Επίσης, μετέφρασε μαζί με τον Κύπρο Ψυλλίδη το βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών δίτομο Ιστορικό Λεύκωμα της Ελληνικής Επαναστάσεως 1821. Οργάνωσε, συντόνισε και επόπτευσε την έκδοση από το Ίδρυμα Αναστάσιου Γ. Λεβέντη της Αρχαίας Κυπριακής Γραμματείας, η οποία κάλυψε την περίοδο μέχρι τα πρωτοχριστιανικά χρόνια της Κύπρου.
Επιπρόσθετα, ασχολήθηκε για σαράντα χρόνια συστηματικά με τη ζωή και το έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Το 1982 η Ελένη Νίκου Καζαντζάκη, χήρα του συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη, τον υιοθέτησε και το 1995 του εκχώρησε υπό μορφή γονικής παροχής τα πνευματικά δικαιώματα στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Με διαθήκη της το 1982 στη Γενεύη τον κατέστησε μοναδικό και αποκλειστικό κληρονόμο της. Η ίδια διέμενε με την οικογένεια του Πάτροκλου Σταύρου στην Αθήνα από το 1989 έως τον θάνατο της το 2004. Ο Πάτροκλος Σταύρου διετέλεσε διευθυντής των εκδόσεων Νίκου και Ελένης Καζαντζάκη.
Είχε αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών στις 10 Ιουνίου του 1991, ως «δίκαιη αναγνώριση της δια βίου προσφοράς του στη Νεοελληνική επιστήμη και στην Εθνική υπόθεση της Κύπρου». Επιπρόσθετα, τιμήθηκε από πολλές χώρες, με κρατικές, εκκλησιαστικές και άλλες διακρίσεις και παράσημα.
Ο Πάτροκλος Σταύρου απεβίωσε στις 15 Μαρτίου 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι συγγραφείς Κατηγορία:Υφυπουργοί Παρά τω Προέδρω (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι εκδότες Κατηγορία:Κύπριοι ιστορικοί Κατηγορία:Κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου 1988 Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1960 Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968 Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983 Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993
Ροδόλφος του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ
Ο Ροδόλφος, γερμ. Rudolf (απεβ. 1415) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν επίσκοπος του Σκάρα στη Σουηδία (1386-1390) και του Σβερίν (1390-1415).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ και της Αγνής, κόρης του Ούλριχ Β΄ κόμη του Λίνντο-Ρουππίν.
Χειροτονήθηκε επίσκοπος της Σκάρα της Σουηδίας (1386-90) και μετά του Σβερίν (1390-1415). Το 1392 ενεπλάκη στη Γενική Ειρήνη του Μεκλεμβούργου. Το 1415 απεβίωσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Άγιος Ιωάννης Σερίφου
Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της Σερίφου. Υπάγεται διοικητικά στον δήμο Σερίφου, της περιφερειακής ενότητας Μήλου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κέας του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι ημιορεινός οικισμός της ανατολικής Σερίφου, στον μυχό του φερώνυμου όρμου και νότια του ακρωτηρίου «Γρυπάρης», σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει περίπου 8 χλμ. ΒΑ. της Χώρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σερίφου που, το 1994, αναγνωρίστηκε ως δήμος Σερίφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σερίφου
Νηφόρος
Ο όρος νηφόρος από τη λέξη "νηοφόρος" (Φέρω+νηες = οδηγώ, κατευθύνω την νηομπομπήν) μπορεί να αναφέρεται:
Μία ομάδα βρίσκεται στο νησί Κάλαμος Λευκάδας, όπου κατέφυγε τον 18ο αιώνα κυνηγημένη από τους Τούρκους και προερχόμενη μάλλον από το Μελιγαλά της Πελοπονήσου.
Ο Κάλαμος τότε ανήκε στην Αγγλία και έτσι πολλοί κατέφευγαν εκεί, μια και βρισκόταν πολύ κοντά στην Αιτωλοακαρνανία. Γνωστότερο παράδειγμα είναι η οικογένεια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (το περιστατικό αναφέρεται σε ένα αναγνωστικό του δημοτικού της δεκαετίας του 50).
Άλλες οικογένειες βρίσκονται στο Μελιγαλά και άλλες στο Βόλο.
Με "η" καθιερώθηκε μάλλον από τον γιατρό ακτινολόγο Δημήτριο Νηφόρο (1906-1982) από τον Κάλαμο, σύμφωνα με την άποψη του καθηγητή του γνωστού φιλόλογου Θρασύβουλου Σταύρου όταν ήταν στο γυμνάσιο Λευκάδας γύρω στο 1920, και πολλοί από τους υπόλοιπους του Καλάμου ακολούθησαν.
Νίκολα Πιετραντζέλι
Ο Νίκολα Πιετραντζέλι (ιταλικά : Nicola Pietrangeli) (Τύνιδα, 11 Σεπτεμβρίου 1933) είναι Ιταλός, γεννημένος στην Τυνησία που τότε ανήκε στη Γαλλία, πρωταθλητής της αντισφαίρισης, ηθοποιός και αρθρογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τύνιδα, τότε γαλλική αποικία, όπου ο πατέρας Τζούλιους ήταν επιχειρηματίας γνώρισε και παντρεύτηκε τη γαλλο-ρωσίδα "Άννα De Yourgaince". Ο Τζούλιο Πιετραντζέλι ήταν επίσης αθλητής της αντισφαίρισης και του ράγκμπι είχε μάλιστα συμμετάσχει στο Ιταλικό πρωτάθλημα αντισφαίρισης όπου έχασε με 7-5 στο πέμπτο σετ εναντίον του πρωταθλητή Μαρτσέλο Ντελ Μπέλο.
Με το ξέσπασμα του Β΄παγκοσμίου πολέμου, ο πατέρας του κρατήθηκε σε στρατόπεδο και στη συνέχεια απελάθηκε στην Ιταλία, ήταν στην φυλακή όταν ο Νίκολα έπαιξε το πρώτο του τουρνουά τένις. Εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και γράφτηκε στον σύλλογο "Circle Venturini" και στη συνέχεια στο "Τένις κλαμπ Παριολί". παίζει ταυτόχρονα και ποδόσφαιρο στις ομάδες νέων της ΣΣ Λάτσιο. Όταν η Λάτσιο αποφασίσει να τον πουλήσει στην Βιτέρμπο σταμάτησε το ποδόσφαιρο και αφοσιώθηκε στην αντισφαίριση.
Ήταν παντρεμένος με την Σουζάνα Αρτέρο με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Μετά τον χωρισμό τους είχε μια σχέση με την τηλεπαρουσιάστρια Λικία Κόλο τριάντα χρόνια νεότερη του. Σήμερα είναι κάτοικος Μόντε Κάρλο.
Μετά τη συνταξιοδότησή του από την αντισφαίριση επιμελήθηκε για μερικά χρόνια τις εξωτερικές σχέσεις της Λάντσια και της Intersomer. Το 1981 κέρδισε το βραβείο "Τελεγκάτο" για το ραδιοφωνικό πρόγραμμα "Λευκή Βίβλος", με τον Τζιάνι Ριβέρα και την Λέα Περίκολι.
Πρωταγωνίστησε ως ηθοποιός στην ταινία του " La donna giusta"(1982) κι σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς "Distretto di polizia".
Ο πατέρας του Τζούλιο ήταν αποκλειστικός αντιπρόσωπος στην Ιταλία της εταιρείας Λακόστ την περίοδο 1952-1978 και ο Νίκολα έχει κερδίσει δύο φορές το βραβείο ως ο πιο κομψός ιταλός αθλητής.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Νικητής του Ρολάν Γκαρός για δύο συνεχόμενα έτη (1959 και 1960) σε τέσσερις τελικές συμμετοχές, ήταν ο πρώτος Ιταλός που κέρδισε ένα τουρνουά Γκραντ Σλαμ. Στην αξιοσημείωτη καριέρα του κέρδισε 41 τουρνουά στο απλό, δύο στο διπλό και πέντε στο μικτό διπλό, κερδίζοντας το Ρολάν Γκαρός σε δύο από αυτά.
Ήταν νούμερο 3 στον κόσμο στο απλό το 1959, μια θέση που δεν έφτασαν ποτέ άλλος Ιταλός σε άνδρες και γυναίκες. Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο απλό του τουρνουά στην Ολυμπιάδα στην Πόλη του Μεξικού το 1968, ένα χρυσό και χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες το 1963, κερδίζοντας τελικά και το Κύπελλο Ντέιβις με την Ιταλία το 1976 ως αρχηγός της. Κατέχει το ρεκόρ στον αριθμό των ιταλικών τίτλων των ανδρών (22).
Στο πρωτάθλημα Ιταλίας ήταν πρώτος στο απλό το 1958, 1959, 1964, 1965, 1967, 1968 και το 1969, στο διπλό το 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1962, 1963, 1964, 1965, 1967 και το 1968, στο διπλό μεικτό το 1967. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου πρώτος στο διπλό αντρών και στο διπλό μεικτό το 1958, πρώτος στο διπλό αντρών και δεύτερος στο διπλό μεικτό το 1959.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Μοχέρ (ύφασμα)
Το μοχέρ (ή τιφτίκι) είναι τύπος μαλλιού, ζωικής προέλευσης, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που προέρχεται από τις κατσίκες ράτσας Άγκυρας (ανγκορά, αγγλ. angora) που εκτρέφονταν αρχικά κυρίως στην Τουρκία και λιγότερο στη Νότιο Αμερική (Περού, Χιλή). Τώρα πλέον εκτρέφονται στις Η.Π.Α., σε χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, στην πρώην Γιουγκοσλαβία, την Ισπανία, τη Νότια Αφρική και την Αυστραλία.
Οι ίνες του χαρακτηρίζονται από απαλότητα, σχεδόν μεταξένια στιλπνότητα, είναι αρκετά μακριές, απορροφούν και διατηρούν την υγρασία. Το μοχέρ είναι ανθεκτικό, ανταποκρίνεται καλά στη βαφή και εμφανίζει ευαισθησία στη χρήση χημικών συστατικών. Τα πλεκτά από μοχέρ είναι χνουδωτά, προσθέτουν όγκο και τσιμπάνε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλωστοϋφαντουργία
Ειρήνη και εκεχειρία του Θεού
Η ειρήνη και εκεχειρία του Θεού (Λατινικά: Pax et treuga Dei, Γερμανικά: Gottesfrieden, Γαλλικά: Paix de Dieu, Καταλανικά: Pau i Treva de Déu) ήταν μεσαιωνικό κίνημα υπό την ηγεσία της Καθολικής Εκκλησίας και το πρώτο μαζικό κίνημα υπέρ της ειρήνης στην ιστορία. Ο στόχος τόσο του κινήματος ήταν να περιορίσει τη βία της ενδημικής δυσαρέσκειας στο δυτικό μισό της πρώην αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου - μετά την κατάτμηση της στα μέσα του 9ου αιώνα - χρησιμοποιώντας την απειλή πνευματικών κυρώσεων. Το ανατολικό μισό της πρώην αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου δεν βίωσε την ίδια κατάρρευση της κεντρικής εξουσίας, ούτε και η Αγγλία.
Το κίνημα ανακοινώθηκε για πρώτη φορά το 989, στο Συμβούλιο του Σαρού. Επιδίωξε να προστατεύσει την εκκλησιαστική ιδιοκτησία, τους αγροτικούς πόρους και τους άοπλους κληρικούς. Η Εκεχειρία του Θεού ανακηρύχθηκε για πρώτη φορά το 1027 στο Συμβούλιο των Τουλούζης, προσπάθησε να περιορίσει τις ημέρες της εβδομάδας και τις εποχές του χρόνου όπου η τάξη των ευγενών εμπλεκόταν σε βίαιες δραστηριότητες. Το κίνημα επέζησε με κάποια μορφή μέχρι τον δέκατο τρίτο αιώνα.
Άλλες στρατηγικές για την αντιμετώπιση του προβλήματος της βίας στο δυτικό μισό της πρώην αυτοκρατορίας της Καρολίγγειας περιλαμβάνουν τις σταυροφορίες και τις παρελάσεις αλόγων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ειρήνη
Τάγμα των Τραπιστών
μικρογραφία |Τραπιστές μοναχοί στο μοναστήρι της Saint Mary Rawaseneng¨στην [[Ινδονησία]] Οι Τραπιστές (αγγ: Trappists) είναι μικτό θρησκευτικό μοναστικό τάγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και αναφέρεται συχνά ως: «Τάγμα των Μεταρρυθμισμένων Κιστερκιανών του Αυστηρού Κανόνα».
Ίδρυση
Το 1664 μ.Χ. ο Αρμάν Ζαν ντε Μπουτιγιέ ντε Ρανσέ, Αββάς στο μοναστήρι των Κιστερκιανών στην περιοχή «Soligny-la-Trappe» της  Νορμανδίας, βλέποντας τη χαλαρότητα στην εφαρμογή των Κανόνων της Μοναστικής  ζωής, αποφασίζει να αποσχιστεί από το Τάγμα του για να εφαρμόσει επακριβώς τον Κανόνα διαβίωσης του Αγίου Βενέδικτου (θεμελιωτή του δυτικού μοναχισμού). Δημιουργεί νέο Τάγμα και οι μοναχοί ονομάζονται Τραπιστές από το όνομα της τοποθεσίας του μοναστηριού. Το 1892 μ.Χ. αναγνωρίζεται το Τάγμα επίσημα από τον Πάπα και αποκτά τον δικό του Κανόνα.
Οι Κανόνες της μοναστικής ζωής
Το Τάγμα αποφάσισε να θεσπίσει τις αρχές για τη μοναστική ζωή του τηρώντας επακριβώς τον Κανόνα του Αγίου Βενέδικτου. Η σταθερότητα, η πίστη στη μοναστική ζωή, η υπακοή και η εντολή να μιλούν μόνο όταν είναι απαραίτητο είναι ο οδηγός για τη μοναστική ζωή των μοναχών. Κατά τη διάρκεια των γευμάτων επικρατεί στοχαστική σιωπή ενώ ακούγεται ανάγνωσμα ιερού κειμένου. Η διατροφή τους είναι κυρίως χορτοφαγική αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις τρέφονται με ψάρια. Ακολουθώντας το άρθρο 48 του Κώδικα που επιβάλει στον μοναχό να ζει με την εργασία των χεριών του, οι μοναχοί παράγουν αγαθά της γης τα οποία ανταλλάσσουν με προμήθειες για τα Μοναστήρια τους.
Το Τάγμα σήμερα
Μοναστήρια του Τάγματος με μοναχούς και μοναχές έχουν ιδρυθεί σε όλες τις ηπείρους. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο παρατηρείται αύξηση των κοινοτήτων κυρίως σε Γαλλία και Ηνωμένες Πολιτείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθολικά μοναστικά τάγματα Κατηγορία:Θρησκευτικά τάγματα
Κιγιόσι Σίγκα
Ο Κιγιόσι Σίγκα (ιαπωνικά: 志賀 潔, αγγλικά: Shiga Kiyoshi) ήταν Ιάπωνας γιατρός και βακτηριολόγος (1871-1957), ο οποίος ανακάλυψε τη φερώνυμη τοξίνη Shiga, και επίσης, το γένος βακτηρίων Shigella.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σίγκα γεννήθηκε το 1871 στη Σεντάι της Ιαπωνίας, αν και το πραγματικό οικογενειακό του όνομα ήταν Satō. Ήταν άριστος μαθητής, εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του τότε Βασιλικού Πανεπιστημίου του Τόκιο (μετέπειτα, Πανεπιστήμιο του Τόκιο) και αποφοίτησε το 1896.
Σταδιοδρομία και διακρίσεις
Μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε στο Ινστιτούτο Μελέτης Λοιμωδών Νοσημάτων (Institute for the Study of Infectious Diseases) υπό την εποπτεία του καθηγητή και γιατρού δρ. Κιτασάτο Σιμπασαμπούρο.
Έγινε γρήγορα γνωστός όταν ανακάλυψε το βακτήριο Shigella dysenteriae. Ο παθογόνος αυτός μικροοργανισμός προκάλεσε δυσεντερία σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ιαπωνίας, το 1897, και η σοβαρή επιδημία που επέφερε, στοίχισε τη ζωή περίπου 90.000 ανθρώπων, με το ποσοστό θνησιμότητας να αγγίζει το 30%. Η ονομασία αυτή, Shigella, δόθηκε προς τιμήν του, όπως επίσης και η ονομασία της λεγόμενης σήμερα σιγκατοξίνης, αλλιώς γνωστής ως τοξίνη Shiga, η οποία παράγεται από το εν λόγω γένος βακτηρίων.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι η σιγκέλλα (Shigella) είναι ένα gram αρνητικό βακτήριο της οικογένειας των εντεροβακτηριοειδών, και το στέλεχος Ο104:Η14 είναι εκείνο το παθογόνο που παράγει την τοξίνη Shiga, η οποία περνάει στην κυκλοφορία του αίματος και καταστρέφει τα ερυθρά αιμοσφαίρια. Βέβαια κατά περίεργο τρόπο, τα γονίδια της τοξίνης Σίγκα δεν έχουν βακτηριακή προέλευση αλλά προέρχονται από την κατηγορία των ιών, που ονομάζονται βακτηριοφάγοι.
Μετά την ανακάλυψη της σιγκέλλας, ταξίδεψε στη Γερμανία και εργάστηκε, ως βοηθός ερευνητής, στο εργαστήριο του φημισμένου τότε καθηγητή δρ. Πάουλ Έρλιχ, από 1901 μέχρι και το 1905. Η εμπειρία του αυτή καθόρισε την μετέπειτα επαγγελματική του δράση. Στη συνέχεια επέστρεψε στην πατρίδα του, και συνέγραψε αρκετές ερευνητικές εργασίες με τον παλιό καθηγητή του, δρ. Κιτασάτο Σιμπασαμπούρο. Το 1920, έγινε τακτικός καθηγητής στο νέο Πανεπιστήμιο της Σεούλ στην Κορέα -η οποία τότε ήταν υπό την κατοχή της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας- το οποίο ονομάζονταν τότε Keio University.
Αναγνώριση
Του απονεμήθηκε επίσης η ύψιστη ιαπωνική διάκριση, της πρώτης κλάσης στην Τάξη του Ιερού Θησαυρού (Order of the Sacred Treasure). Απεβίωσε το 1957.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ιατροί Κατηγορία:Ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ιατροί του 20ού αιώνα
Στανίσουαφ Πσιμπισέφσκι
Ο Στανίσουαφ Φέλιξ Πσιμπισέφσκι (πολωνικά: Stanisław Feliks Przybyszewski, ) (7 Μαΐου 1868 - 23 Νοεμβρίου 1927) ήταν Πολωνός μυθιστοριογράφος, δραματουργός και ποιητής της παρακμιακής νατουραλιστικής σχολής. Η δραματική ποίηση του σχετίζεται με το συμβολικό καλλιτεχνικό ρεύμα. Έγραψε τόσο στα γερμανικά όσο και στα πολωνικά.
Ζωή
Ο Πσιμπισέφσκι γεννήθηκε στο Λόντορφ (Γουογιέβο) κοντά στο Κρούσβιτς (Κρουσφίτσα) στην Πρωσία. Ήταν γιος ενός ντόπιου δασκάλου, του Γιούζεφ Πσιμπισέφσκι και παρακολούθησε ένα γερμανικό γυμνάσιο στο Θορν (Τόρουν), από το οποίο αποφοίτησε το 1889. Έφυγε για το Βερολίνο, όπου πρώτα σπούδασε αρχιτεκτονική και μετά ιατρική. Εκεί γοητεύτηκε από τη φιλοσοφία του Φρίντριχ Νίτσε, άρχισε να αναφέρεται ως σατανιστής και βυθίστηκε στη μποέμ ζωή της πόλης.
Το 1896 συνελήφθη στο Βερολίνο με την υποψία της δολοφονίας της συζύγου του, Μάρθα, αλλά αφέθηκε ελεύθερος αφού αποδείχθηκε ότι πέθανε από δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα. Μετά το θάνατο της Μάρθας, τα παιδιά στάλθηκαν σε διαφορετικά ανάδοχα σπίτια. Το φθινόπωρο του 1898, αυτός και η Ντάγκνι μετακόμισαν στο Κράκαου (Κρακοβία), στην Αυστροουγγρική Γαλικία, όπου ορίστηκε ως ηγέτης μιας ομάδας επαναστατικών νέων καλλιτεχνών και ως εκδότης του επιστομίου τους, Życie (Ζωή). Έμεινε ένθερμος απόστολος της βιομηχανοποίησης και της αυτοέκφρασης.
Ταξίδεψε στο Λέμπεργκ (Λβιβ) και επισκέφτηκε τον ποιητή και θεατρικό συγγραφέα Γιαν Κασπρόβιτς. Ο Πσιμπισέφσκι ξεκίνησε μια σχέση με τη σύζυγό του Κασπρόβιτς, Γιαντβίγκα Γκονσόφκσα. Ο Κασπρόβιτς είχε παντρευτεί την Γιαντβίγκα, τη δεύτερη σύζυγό του, το 1893. Ο πρώτος γάμος του με την Τεοντόζια Σιμάνσκα το 1886 είχε τελειώσει με διαζύγιο μετά από μερικούς μήνες. αριστερά|μικρογραφία| Ντάγκνι και Στανίσουαφ Πσιμπισέφσκι το 1897/1898. Το 1899 ο Πσιμπισέφσκι εγκατέλειψε τη Ντάγκνι και έφτιαξε σπίτι με την Γιαντίβγκα στη Βαρσοβία. Περίπου εκείνη τη στιγμή ασχολήθηκε επίσης με την Ανιέλα Παγιονκούβνα, με την οποία απέκτησε μία κόρη. Η Ντάγκνι επέστρεψε στο Παρίσι και δολοφονήθηκε από έναν νεαρό φίλο της, τον Βουαντίσουαφ Εμέρικ, στην Τιφλίδα το 1901.
Το 1905 ο Πσιμπισέφσκι και η Γιαντίβγκα μετακόμισαν στο Θορν (Τόρουν) όπου προσπάθησε να αποκαταστήσει τα προβλήματα του με το αλκοόλ. Εκεί, το διαζύγιο της Γιαντίβγκα οριστικοποιήθηκε και παντρεύτηκαν στις 11 Απριλίου 1905. Ο Przybyszewski συνέχισε να αγωνίζεται με τον αλκοολισμό για το υπόλοιπο της ζωής του.
Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
O Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης, γερμ. Haus von Habsburg-Lothringen είναι η συνέχεια του Οίκου της Λωρραίνης, στου οποίου το όνομα προστέθηκε το "Αψβούργων-" για δυναστικούς λόγους: ο Οίκος των Αψβούργων εξέλιπε και οι κτήσεις του περιήλθαν στον Οίκο της Λωρραίνης, που ήθελε να παγιώσει την εξουσία του σε αυτές.
Στανίσουαφ Πσιμπισέφσκι
Ζωή
Στο Πόζναν υπέβαλε αίτηση για θέση διευθυντή λογοτεχνικού θεάτρου, αλλά η δουλειά του με γερμανικά πολιτικά φυλλάδια κατά τη διάρκεια του πολέμου εμπόδισε το διορισμό. Πήρε δουλειά ως μεταφραστής γερμανικών στο ταχυδρομείο. Το 1920 βρήκε παρόμοια δουλειά στην Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ (τώρα Γκντανσκ) στους σιδηροδρόμους. Έζησε στο Ντάντσιχ μέχρι το 1924 και διοικούσε εκεί ένα πολωνικό βιβλιοπωλείο. Μετά τον Ντάντσιχ, προσπάθησε να εγκατασταθεί κατά σειρά στο Τόρουν, στο Ζακοπάνε και στο Μπίντγκοστς, αλλά χωρίς επιτυχία. Τελικά βρήκε δουλειά στη Βαρσοβία, στα γραφεία του Προέδρου. Έζησε σε δωμάτια στο παλιό Βασιλικό Κάστρο.
Έγραψε αρκετά επιτυχημένα μυθιστορήματα, από τα οποία το Homo Sapiens, το πιο δημοφιλές, έχει μεταφραστεί στα αγγλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Πολωνοί θεατρικοί συγγραφείς
Nestea
Η Nestea είναι ελβετική μάρκα παγωμένου τσαγιού και αναψυκτικών που ανήκει στη Nestlé, παρασκευάζεται από την The Coca-Cola Company και διανέμεται από το τμήμα ποτών της Nestlé στις Ηνωμένες Πολιτείες και από την Beverage Partners Worldwide (BPW), μια κοινοπραξία μεταξύ της The Coca-Cola Company και της Nestlé, στον υπόλοιπο κόσμο. Συναγωνίζεται τα Lipton Iced Tea και το Fuze Tea της Unilever/PepsiCo. Η Nestea παρέχει μια ποικιλία προϊόντων τσαγιού, συμπεριλαμβανομένων υγρών και συμπυκνωμάτων τσαγιού σε σκόνη, τσαγιού στο ψυγείο και έτοιμα προς κατανάλωση μπουκάλια που διανέμονται από καταστήματα ή μηχανήματα αυτόματης πώλησης. Το ρόφημα διατίθεται σε διάφορες γεύσεις, ανάλογα με τη χώρα.