cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανδρέας Παστελλάς
Κρίσεις για το έργο του
Ακόμη, η πρώτη συλλογή του, εν είδει μουσικής φόρμας, χωρίζεται στα τρία. Ένα επικό μέρος που αναφέρεται στον αγώνα του 55-59, ένα δεύτερο της αμφισβήτησης και του σαρκασμού που αναφέρεται στην περίοδο που ακολούθησε τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, όταν οι Κύπριοι «εποίησαν εαυτοίς μόσχον και προσκεκυνήκασιν αυτώ και τεθύκασιν αυτώ», και ένα τρίτο με άμεσες αναφορές της προσωπικής ζωής. Στη δεύτερη συλλογή του επικρατεί ενιαίο πεδίο.» (Σάββας Παύλου)
«Ο Ανδρέας Παστελλάς δείχνει στις μελέτες του μια αξιοσημείωτη ευαισθησία, μια χαρακτηριστική ελευθερία αλλά και την επίμονη αναζήτηση ενός ήθους το οποίο θεωρεί απαραίτητο για να είναι καρποφόρες οι αναγνωστικές του βιώσεις. Ενδεχομένως το ήθος είναι ένα ζητούμενο που έχει άμεσο δεσμό με τον ορίζοντα της κοσμοθεωρίας του, με την αντίληψη του λχ. τι σημαίνει «ελληνικό», τί ωραίο, τί καλό. Με τη διευρυμένη πολιτική του αντίληψη. Αλλά επίσης, μια πτυχή του ήθους του Παστελλά προβάλλεται αναμφίβολα στον τρόπο που εννοεί τη λογοτεχνία ως αναπόσπαστο κομμάτι της παιδείας.» (Αλέξης Ζήρας)
«Βασικά και χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ύφους και της γραφής του Παστελλά είναι, κατά τη γνώμη μου, η εκφραστική ακρίβεια, η πολύ προσεγμένη γλώσσα, η νηφαλιότητα των επιχειρημάτων του. Ακόμη και όταν είναι υποχρεωμένος να στηλιτεύσει και να καταγγείλει, ο λόγος του διατηρεί μιαν αιχμηρή εκφραστική ευπρέπεια.» (Δημήτρης Δασκαλόπουλος)
Βιβλιογραφία
«Σελίδες για τον ποιητή και κριτικό Ανδρέα Παστελλά». Περιοδικό Ακτή, τ. 85, Χειμώνας 2010, σσ. 65-88, όπου και τα κείμενα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Κύπριοι λόγιοι Κατηγορία:Κύπριοι ποιητές
Φαύστα (σύζυγος του Κώνστα Β΄)
Η Φαύστα (π. 630 - μετά το 668) ήταν Αυτοκράτειρα ως σύζυγος του Κώνστα Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Η πολιτική ατμόσφαιρα
Ήταν κόρη του Βαλεντίνου στρατηγού Αρμενικής καταγωγής, υποτιθέμενου απογόνου των Αρσακιδών.
Ο Βαλεντινιανός αναφέρεται για πρώτη φορά στις πηγές ως υπασπιστής του Φιλάγριου θησαυροφύλακα (sacellarius) του Ηρακλείου. Ο Ηράκλειος απεβίωσε στις 11 Φεβρουαρίου 641 και με τη διαθήκη του άφησε τον θρόνο στους δύο γιούς του, ως συγκυβερνήτες. Ο πρώτος Κωνσταντίνος Γ΄ ήταν από την πρώτη σύζυγό του Φαβία Ευδοκία. Ο δεύτερος ήταν ο Ηρακλεωνάς από τη δεύτερη σύζυγό του Μαρτίνα, η οποία παρέμενε Αυγούστα και είχε επιρροή στην Αυλή.
Ο Κωνσταντίνος Γ΄ ήταν 29 ετών, ενώ ο Ηρακλεωνάς 15, έτσι ο πρώτος μπορούσε να κυβερνήσει μόνος του, υπέφερε όμως από φυματίωση. Δεν επρόκειτο να ζήσει πολύ και ο Ηρακλεωνάς θα έμενε μόνος κυβερνήτης. Ωστόσο ο Κωνσταντίνος Γ΄ κανόνισε να εξασφαλίσει την ευπείθεια τού Ρωμαϊκού στρατού για τον ίδιο. Ο πατέρας του είχε εμπιστευθεί στον Πύρρο Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης τη διαχείριση μίας ποσότητας χρυσού για τη Μαρτίνα. Ο Κωνσταντίνος Γ΄ κατάσχεσε τον χρυσό, πλήρωσε τον εαρινό μισθό του στρατού και έδωσε σημαντικές δωρεές σε αυτόν, που συνολικά εκτιμώνται σε 2.000.000 χρυσά νομίσματα.
Ο Βαλεντινιανός ορίστηκε διοικητής τού Ανατολικού τμήματος του στρατού την εποχή αυτή. Η έκταση της δικαιοδοσίας του δεν είναι σαφής, καθώς τότε εξελισσόταν πόλεμος με το Ομμεϋαδικό χαλιφάτο τού Ουμάρ. Τον διόρισε ο Κωνσταντίνος Γ΄ και έμεινε πιστός σε αυτόν.
Ο γάμος της
Ο Κωνσταντίνος Γ΄ απεβίωσε τον Απρίλιο ή Μάιο τού 641, έπειτα από βασιλεία 3-4 μηνών και ο Ηρακλεωνάς έμεινε μόνος Αυτοκράτορας. Ήταν ανήλικος και την αντιβασιλεία ανέλαβε η μητέρα του. Ωστόσο διαδόθηκε η φήμη στον στρατό, ότι ο Κωνσταντίνος Γ΄ είχε δηλητηριαστεί.
Ο Βαλεντινιανός ανέλαβε τον έλεγχο των στρατευμάτων στη Μ. Ασία και ξεκίνησε στάση στο όνομα τού Κώνστα (Β΄), μεγαλύτερου τέκνου τού Κωνσταντίνου Γ΄. Αυτός ήταν μόλις 11 ετών, αλλά οι εξεγερθέντες τον ανακήρυξαν νόμιμο διάδοχο τού πατέρα του. Ο Βαλεντινιανός βάδισε στη Χαλκηδόνα και έστησε το στρατόπεδό του απέναντι από την Κωνσταντινούπολη.
Η εξέγερση των Ανατολικών δυνάμεων σύντομα έφερε μία εξέγερση μέσα στην πόλη με τον ίδιο σκοπό. Η Μαρτίνα υποχώρησε και ο Κώνστας Β΄ χρίστηκε συναυτοκράτορας· ο σύμμαχός της Πατριάρχης αναγκάστηκε να παραιτηθεί· στη θέση του ανήλθε ο Παύλος Β΄, που ήταν αποδεκτή επιλογή των στασιαστών. Στον Βαλεντινιανό προσφέρθηκε ο τίτλος τού διοικητή της Aυτοκρατορικής Φρουράς (comes Excubitorum), μία θέση με μεγάλη ισχύ στην Αυλή.
Αυτοκράτειρα
Ο πρώτος γιος της ήταν ο Κωνσταντίνος Δ΄, που γεννήθηκε 10 έτη μετά τον γάμο της. Το 654 αναγορεύθηκε συναυτοκράτορας. Η Φαύστα απέκτησε δύο ακόμη γιους, τον Ηράκλειο και τον Τιβέριο, που έγιναν συναυτοκράτορες το 659.
Το 661 ο Κώνστας Β΄ άφησε την Κωνσταντινούπολη για τις Συρακούσες, όπου εγκαταστάθηκε ως το τέλος της ζωής του. Οι γιοί του παρέμειναν στην πρωτεύουσα. Δεν γνωρίζουμε πού έμεινε η Φαύστα.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 658 ο Κώνστας Β΄ δολοφονήθηκε στο λουτρό του από τον θαλαμηπόλο του. Η Φαύστα μάλλον επέζησε αυτού. Τον διαδέχθηκε ο Κωνσταντίνος Δ΄ στον θρόνο, με συναυτοκράτορες τους αδελφούς του, τους εκτόπισε όμως το 681. Ίσως η Φαύστα να ζούσε ακόμη.
Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ στο έργο του Περί της Βασιλείου Τάξεως (De Ceremonis Aulae) αναφέρει τον τάφο της Φαύστας στον ναό των Αγ. Αποστόλων, όχι όμως την ημερομηνία του τέλους της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Κώνσταντα Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Τριφύλλι Γρεβενών
Το Τριφύλλι, επίσημα Τριφύλλιον, είναι ημιορεινό χωριό του νομού Γρεβενών σε υψόμετρο 470 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Τριφύλλι βρίσκεται στα όρια του νομού με το νομό Τρικάλων, νότια από τον χείμαρρο Σούτσα που καταλήγει στον Αλιάκμονα ποταμό. Είναι κτισμένο στις βορειοανατολικούς πλαγιές των ορέων Χάσια, ανάμεσα στα χωριά Τρικοκκιά (ΝΔ), Κατάκαλη (ΒΑ) και Ασπροκκλησιά Τρικάλων (ΝΑ). Απέχει 28 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Δεσκάτη και 43 χλμ. ΝΑ. από τα Γρεβενά. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου στη τοποθεσία "Νουμπένιτσα" που από το 1996 έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για μονόχωρο μεταβυζαντινό ναό με τις τοιχογραφίες του 1791 και το ξυλόγλυπτο τέμπλο που φέρει γραπτό διάκοσμο.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Σίντσα και με την ονομασία αυτή αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 ως μέρος της τότε κοινότητας Τσαπουρνιάς του νομού Κοζάνης. Το 1919 διορθώνεται σε Σύνιτσα και το 1927 μετονομάζεται σε Τριφύλλι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Τρικοκκιά και την Άνοιξη αποτελούν την τοπική κοινότητα Τρικοκκιάς που ανήκει στην δημοτική ενότητα Χασίων του Δήμου Δεσκάτης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 141 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δεσκάτης Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
Μητροπολίτης Φωκίδος Αθηναγόρας
Ο Μητροπολίτης Αθηναγόρας (κατά κόσμον Νικόλαος Ζακόπουλος, 25 Απριλίου 1931-16 Φεβρουαρίου 2015) ήταν Έλληνας θεολόγος, Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος διετέλεσε Μητροπολίτης Φωκίδος.
Βιογραφικά στοιχεία
Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος το 1959. Από το έτος της χειροτονίας του έως την εκλογή του σε Επίσκοπο διετέλεσε ιερατικός προϊστάμενος αλλά και διευθυντής εκπαίδευσης των Ελληνικών Σχολείων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας και της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Το 1986 διετέλεσε εφημέριος στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.
Το 1986 εξελέγη Μητροπολίτης Φωκίδος, στην οποία πραγματοποίησε σημαντικό έργο στον εκπαιδευτικό τομέα, σε συνεργασία με τους τοπικούς φορείς, είτε από τη θέση του διδάσκοντα είτε έχοντας διοικητική εκπαιδευτική θέση. Σημαντική ήταν η συμβολή του στην ανάπτυξη της μοναστικής ζωής στην μητρόπολή του και της επαναλειτουργίας αρκετών ερειπωμένων μοναστηριών της περιοχής.
Στις 18 Μαρτίου 2014, μετά από 28 χρόνια ποιμαντορίας, παραιτήθηκε από τα καθήκοντα του στην Μητρόπολη Φωκίδος, επικαλούμενος λόγους γήρατος. Η παραίτησή του πραγματοποιήθηκε πριν εξετασθεί από την Τριμελή Επιτροπή της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Απεβίωσε στις 16 Φεβρουαρίου 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Φωκίδος
Άνθιμος Ιεροσολύμων
Ο Άνθιμος (1717 / 1718 - Κωνσταντινούπολη, 10 Νοεμβρίου 1808) διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων για 20 χρόνια, από το 1788 ως το 1808.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1717 (ή, σύμφωνα με άλλες πηγές, το 1718) σε μια αραβική οικογένεια στη Μεσοποταμία. Στην παιδική ηλικία του πήγε στα Ιεροσόλυμα, όπου μεγάλωσε στην Αδελφότητα του Παναγίου Τάφου. Έλαβε εξαιρετική εκπαίδευση στη Θεολογική Σχολή των Ιεροσολύμων υπό την καθοδήγηση του Μητροπολίτη Ιακώβου Πάτμιου και του Μητροπολίτη Πτολεμαΐδος και μετέπειτα Πατριάρχη Σωφρονίου. Μιλούσε άπταιστα ελληνικά, αραβικά, τουρκικά και περσικά.
Ήταν διακεκριμένος κληρικός, λόγω των αρετών και της παιδείας του. Διετέλεσε γραμματέας της Αδελφότητας του Παναγίου Τάφου, από το 1765 διηύθυνε την Σχολή των Ιεροσολύμων και κατείχε την θέση του πρωτοσυγκέλου του Πατριαρχείου. Εργάστηκε πολύ υπέρ της παιδείας εκδίδοντας συγγράμματα, ενισχύοντας το κήρυγμα και συντηρώντας ήδη υφιστάμενες σχολές ή ιδρύοντας νέες. Σημαντικά ενίσχυσε τη Σχολή των Ιεροσολύμων, η οποία λειτουργούσε από των ημερών του πατριάρχου Παρθενίου.
Το 1774 εξελέγη Μητροπολίτης Σκυθοπόλεως και το 1787 Μητροπολίτης Καισαρείας.
Στις 4 Νοεμβρίου 1788 εξελέγη Πατριάρχης Ιεροσολύμων μετά την παραίτηση του ηλικιωμένου Πατριάρχη Προκοπίου υπέρ του. Κατά την διάρκεια της Πατριαρχείας του, κατά την συνήθεια της εποχής, έζησε κυρίως στην Κωνσταντινούπολη. Ο Πατριάρχης Άνθιμος απολάμβανε την ιδιαίτερη εύνοια του Σουλτάνου Σελίμ Γ΄ (1789-1807), ο οποίος ενίσχυσε σημαντικά τη θέση των Ορθοδόξων στον αγώνα για την κατοχή των ιερών της Παλαιστίνης.
Μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, έγινε συνθήκη μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας και αναγνωρίστηκε και πάλι η Ρωσία ως προστάτρια των χριστιανών της Ανατολής. Το 1795, εκμεταλλευόμενος την σχετική οικονομική ευημερία του Πατριαρχείου, ο Άνθιμος οργάνωσε την αναπαλαίωση ερειπωμένων μοναστηριών της Ιερουσαλήμ, του Πατριαρχείου, της Αγίας Αικατερίνης, του Αγίου Ευθυμίου, διακόσμησε τον ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
Στα αμέσως επόμενα χρόνια, 1797-1781, έγινε η εκστρατεία του Ναπολέοντα Βοναπάρτη στην Αίγυπτο. Η αναγνώριση της Ρωσίας ως προστάτριας των χριστιανών και η εισβολή του Ναπολέοντα στην Παλαιστίνη εξόργισαν τους μουσουλμάνους και επιδείνωσαν απότοματην θέση των Παλαιστινίων Χριστιανών. Ξέσπασαν επιδρομές εναντίον των χριστιανών σε διάφορες πόλεις και κυρίως στη Ρέμλη με σφαγές, λητείες και αιχμαλωσίες χριστιανών. Οι Οθωμανικές αρχές της Ιερουσαλήμ συγκέντρωσαν στον Ναό της Αναστάσεως μια ομάδα επισκόπων όλων των χριστιανικών ομολογιών, συμπεριλαμβανομένων 30 Ορθόδοξων, με επικεφαλής τον Πατριαρχικό επίτροπο, Μητροπολίτη Αρσένιο. Οι όμηροι πέρασαν εκεί 108 ημέρες περιμένοντας να εκτελεστούν, έως ότου απελευθερώθηκαν με εντολή του σουλτάνου. Το 1799, ο Ναπολέων κατέλαβε τις πόλεις της Παλαιστίνης, Γάζα, Ιόππη και Ρέμλη, χωρίς να προχωρήσει μέχρι τα Ιεροσόλυμα. Οι Τούρκοι έκλεισαν ξανά χίλιους χριστιανούς στο ναό (αρκετές εκατοντάδες από κάθε ομολογία) και τους απελευθέρωσαν μόνο αφού οι Γάλλοι υποχώρησαν.
Ο Άνθιμος αντιμετώπισε και προσκυνηματικά ζητήματα, όπως τις απόπειρες των Αρμενίων να καταλάβουν το Γολγοθά, το σπήλαιο της Βηθλεέμ και το ναό της Γεσθημανής, όπως και απόπειρα των Λατίνων να καταλάβουν το Ναό της Γεσθημανής, που είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη του πλησίον σπηλαίου. Το 1799-1800 και το 1803, οι Έλληνες της Ιερουσαλήμ συγκρούστηκαν με τους Αρμένιους και το 1804 με τους Καθολικούς, συγκρούσεις που οδήγησαν στον εμπρησμό του Ναού της Αναστάσεως στις 30 Σεπτεμβρίου 1808 (κατά τους Έλληνες, την φωτιά έβαλαν οι Αρμένιοι). Η φωτιά άρχισε από το παρεκκλήσιο των κατηχουμένων των Αρμενίων και διαδόθηκε σε όλα σχεδόν τα μέρη του Ναού. Οι μοναχοί και των τριών κοινοτήτων εγκατέλειψαν το Ναό, όταν κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να περιορίσουν την πυρκαγιά. Η φωτιά έφτασε στον μολυβδένιο θόλο του ναού και τον κατέρριψε. Βρίσκοντας εύφλεκτες ύλες πέρασε στα εικονοστάσια του Ναού, στο ιερό βήμα του καθολικού και στο Γολγοθά. Επί δύο ημερονύκτια μαινόταν στο Ναό και τον μετέβαλε σε ερείπια. Άμφια και ιερά σκεύη κατακάηκαν. Διασώθηκαν το κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου και η ξύλινη πόρτα του, το σπήλαιο της εύρεσης του Τιμίου Σταυρού, το παρεκκλήσιο των κλαπών και το μεγάλο Σκευοφυλάκιο με τα κειμήλια και τα άγια λείψανα.
Φαίνεται πως η είδηση της πυρκαγιάς δεν πρόλαβε να φτάσει στον Άνθιμο, ο οποίος πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 1808 στην Κωνσταντινούπολη. Πριν από το θάνατό του, μπόρεσε να διαπραγματευτεί με τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ την εξασφάλιση των προγονικών δικαιωμάτων των Ελλήνων στην Παλαιστίνη, όπως αυτά επιβεβαιώθηκαν από τους προκατόχους του.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Ιππότης
Ο ιππότης είναι άτομο στο οποίο έχει απονεμηθεί ο τιμητικός τίτλος του ιπποτισμού από μονάρχη ή άλλον πολιτικό ηγέτη για την εξυπηρέτηση του μονάρχη ή της χώρας, ως στρατιώτη. Η λέξη πρωτοεμφανίζεται στην Ιλιάδα του Ομήρου ως επίθετο του Νέστωρος, "ἱππότα Νέστωρ". Ιστορικά, στην Ευρώπη, ιππότης ανατίθενται ο έφιππος πολεμιστής. Συχνά, ένας ιππότης ήταν δουλοπάροικος ο οποίος υπηρετούσε ένα άρχοντα ως πολεμιστής, και ο άρχοντας σε αντάλλαγμα τον πλήρωνε με εκτάσεις. Οι άρχοντες εμπιστεύονταν τους ιππότες, οι οποίοι ήταν ειδικευμένοι στη μάχη πάνω σε άλογα. Από τις αρχές της σύγχρονης περιόδου, ο τίτλος του ιππότη είναι καθαρά τιμητικός και συνήθως απονέμεται από έναν μονάρχη, συχνά για μη στρατιωτική υπηρεσία στη χώρα.
Ιππότες χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά τον 4ο αιώνα μ.Χ. στον ύστερο ρωμαϊκο στρατό. Η εποχή των ιπποτών έληξε τον 16ο αιώνα καθώς οι εθνικοί στρατοί αντικατέστησαν τους φεουδαρχικούς. Πολλοί ιππότες προσλήφθηκαν σε αυτούς τους νέους στρατούς. Οι σημερινοί αξιωματικοί στους δυτικούς στρατούς είναι απόγονοι των ιπποτών.
Ιπποτισμός στην Ευρώπη
Ο ιπποτισμός στην Ευρώπη χαρακτηρίζεται από το συνδυασμό των δύο στοιχείων, της φεουδαρχίας και των υπηρεσιών ως εφίππους πολεμιστής. Και τα δύο αυτά στοιχεία γεννήθηκαν υπό τη βασιλεία του αυτοκράτορα Καρλομάγνου, από τον οποίο μπορεί να θεωρηθεί ότι γεννήθηκε ο ιπποτισμός του Μεσαίωνα.
Ορισμένα τμήματα των στρατών των γερμανικών λαών που κατέλαβαν την Ευρώπη τον 3ο αιώνα μ.Χ., αποτελούνταν πάντα από ιππικό, και ένα μικρό ποσό πεζικού, όπως οι στρατοί των Οστρογότθων, που αποτελούνταν κυρίως από ιππικό. Ωστόσο, ήταν οι Φράγκοι που ήρθαν να κυριαρχήσουν τη Δυτική και την Κεντρική Ευρώπη μετά την πτώση της Ρώμης, των οποίων ο στρατός αποτελούνταν από μεγάλες μάζες πεζικού, και μια ελίτ τάξη πεζικού η οποία συχνά έμπαινε στη μάχη επάνω σε άλογα αντί βαδίζοντας. Πηγαίνοντας στη μάχη καβαλώντας άλογα είχε δύο βασικά πλεονεκτήματα. Πρώτον, τη μείωση της κούρασης των στρατιωτών, ιδιαίτερα όταν οι ελίτ στρατιώτες φορούσαν πανοπλία και δεύτερον, έδινε στους στρατιώτες περισσότερη κινητικότητα για να αντιδράσουν στις κινήσεις των εχθρών.
Ο Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας θεωρείται από πολλούς ως ο τελευταίος αληθινός ιππότης. Ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο οποίος οδήγησε τα στρατεύματα στη μάχη.
Γυναίκες ιππότες
Γενικά θεωρείται ότι ιππότες ήταν μόνο οι άνδρες, στην πραγματικότητα όμως υπήρχαν πολλές γυναίκες ιππότες. Για πολλούς αιώνες διάφορες γυναίκες όπως η Μαρία του Ποτσουόλι, η Μάργκαρετ Πέστον, η Αλίκη Νύβετ του Μπουσάν και άλλες πολέμησαν στο πεδίο της μάχης σώμα με σώμα, διοίκησαν στρατούς, ηγήθηκαν σε πολέμους και υπερασπίστηκαν τα εδάφη τους χρησιμοποιώνας τα ίδια όπλα και τις ίδιες πανοπλίες με τους άντρες ιππότες. Ίππευαν άλογα όπως και εκείνοι και χρησιμοποιούσαν εξίσου έντεχνα τις λόγχες, τα σπαθιά και τους πέλεκεις. Ορισμένες φορές μάλιστα αντρικοί στρατοί βρίσκονταν υπό την ηγεσία ισχυρών γυναικών όπως η Ματθίλδη της Τοσκάνης και η Ιωάννα της Φλάνδρας. Λέγεται μάλιστα ότι, κατά μία εκδοχή, η λέξη γα το πεζικό (infantry) είναι προς τιμήν κάποιας Ισπανής ινφάντας (infanta) που όταν έμαθε ότι ο πατέρας της σκοτώθηκε από τους Μαυριτανούς συγκέντρωσε στρατό πεζικάριων και τους νίκησε.
Η ζωή του ιππότη γενικά ήταν ανοιχτή για όποια γυναίκα επιθυμούσε να την ακολουθήσει. To 1762 ο ιστορικός Ελίας Άσμολ έγραψε για διάφορες γυναίκες που χρίστηκαν ιππότες.
Ίσως η πιο διάσημη γυναίκα ιππότης είναι η Ιωάννα της Λωραίνης που, αν και δεν χρίστηκε ποτέ επίσημα, καταγόταν από οικογένεια ευγενών που μεταβίβαζε τον τίτλο από γυναίκα σε γυναίκα, ντυνόταν με πανοπλία, ίππευε άλογο στο πεδίο της μάχης, αλλά δεν κρατούσε όπλο, μόνο το λάβαρό της, και δεν σκότωσε ποτέ κανέναν.
Ιπποτικά τάγματα που περιλάμβαναν γυναίκες
Οι Ναΐτες Ιππότες ίδρυσαν τον 13ο αιώνα ένα τάγμα γυναικών μοναχών-πολεμιστριών το οποίο όμως δεν πρόλαβε να εξελιχθεί γιατί οι Ναΐτες εκδιώχθηκαν λίγο μετά και το τάγμα τους καταργήθηκε από τον Πάπα Κλήμη Ε΄ το 1312.
Ανάμεσα στο 1358 και το 1488 εξήντα οκτώ (68) γυναίκες έγιναν μέλη του Τάγματος της Περικνημίδας (Order of the Garder) του πιο σημαντικού ιπποτικού τάγματος της Μεγάλης Βρετανίας. Τον 15ο αιώνα μάλιστα στην Αγγλία και τις Κάτω Χωρες άνθισε ο γυναικείος ιπποτισμός. Στην Αγγλία άρχισαν να χρησιμοποιούνται δύο διαφορετικοί όροι για να περιγράψουν τις γυναίκες ανάλογα με τον βαθμό εμπλοκής τους στη μάχη. Οι σύζυγοι των ιπποτών που δεν συμμετείχαν σε μάχες ονομάζονταν chevaleresses, δηλαδή “ιππότισσες”, ενώ εκείνες που συμμετείχαν στις μάχες ονομάζονταν chevaliers, δηλαδή “ιππότες”.
Η βασίλισσα Μαίρη της Αγγλίας ήταν η πρώτη γυναίκα στην Ευρώπη που πήρε τον τίτλο του Ιππότη Γενικού Διοικητή το 1911 στο Τάγμα της Περικνημίδας. Έλαβε επίσης έναν δεύτερο ιπποτικό τίτλο το 1917 όταν ιδρύθηκε το Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (Order of the British Empire) που ήταν το πρώτο Τάγμα που δεχόταν ευθέως και από την ίδρυσή του γυναίκες.
Τον 18ο αιώνα η αυτοκράτειρα Ελισάβετ-Χριστίνα του Μπράουνσβάιγκ-Βόλφενμπύττελ, η μητέρα της Μαρίας Θηρεσίας, ίδρυσε το Τάγμα της Γειτονικής Αγάπης (Order of Neighbourly Love) που δεχόταν και γυναίκες και άντρες.
Στη σύγχρονη εποχή διάφορα ιπποτικά τάγματα στη Γαλλία δέχονται ως μέλη γυναίκες από τον 18o αιώνα όπως για παράδειγμα η Λεγεώνα της Τιμής (Légion d 'honneur). Η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή ήταν η Μαρί-Ανζελίκ Ντουσμάν (Marie-Angelique Duchemin) που πολέμησε στους Επαναστατικούς Πολέμους της Γαλλίας (1792 - 1802 ) και έλαβε τιμητική σύνταξη το 1798.
Αποκλειστικά γυναικεία ιπποτικά τάγματα
Ίσως το πρώτο αποκλειστικά γυναικείο ιπποτικό τάγμα να ηταν το Τάγμα του Πέλεκυ (Orden de la Hacha) που ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα από τον Κόμη Ραμόν Μπερενγκέρ Β' της Καταλωνίας προς τιμήν της ηρωϊκής μάχης που έδωσαν οι γυναίκες της πόλης Τορτόσα που οδήγησε στην οπισθοχώρηση των Μαυριτανών. Οι γυναίκες που ήταν μέλη του είχαν τον τίτλο cavalleras, δηλαδή ιππότισσες, και απολάμβαναν όλα τα προνόμια που απολάμβαναν οι άντρες ιππότες όπως ότι δεν ήταν υπόχρεες φορολογίας και είχαν ιδιαίτερη θέση και αντιμετώπιση στις δημόσιες εκδηλώσεις.
Το 1233 ιδρύθηκε το Ιπποτικό Τάγμα της Ενδόξου Αγίας Μαρίας που είχε μέλη αποκλειστικά γυναίκες και οι οποίες κατείχαν στρατιωτικούς τίτλους. Το Τάγμα αυτό εγκρίθηκε από τον Πάπα Αλέξανδρο ΣΤ' το 1261 και οι γυναίκες που ήταν μέλη του είχαν τον τίτλο militissa, δηλαδή “στρατιώτισσα”. Επίσης τον 13ο αιώνα ο βασιλιάς της Αραγωνίας Ιάκωβος Α΄ ίδρυσε το αντρικό Τάγμα της κυρίας του Ελέους που σταδιακά μετατράπηκε σε αποκλειστικά γυναικείο.
Τον 15ο αιώνα η Άννα της Βρετάνης ίδρυσε το γυναικείο Τάγμα του Κορδελιέ.
Τον 17ο αιώνα η αυτοκράτειρα Ελεονώρα των Γκοντζάγκα, η κόρη της Ελεονώρας των Μεδίκων, ίδρυσε δύο αποκλειστικά γυναικεία τάγματα, το Τάγμα του Σταυρού (Order of The Cross) και το Τάγμα των Δούλων της Αρετής (Order of The Slaves of Virtue). Επίσης η Άννα της Αυστρίας ίδρυσε στη Γαλλία τον 17ο αιώνα το γυναικείο Τάγμα του Ουράνιου Περιλαίμιου του Αγίου Κομποσκοινιού (Order of The Cellestial Collar of the Holy Rosary). Αλλά και ο Μεγάλος Πέτρος της Ρωσίας ίδρυσε ένα αποκλειστικά γυναικείο ιπποτικό τάγμα που το ονόμασε Τάγμα τη Αγίας Αικατερίνης προς τιμήν της συζύγου του Αικατερίνης Α΄ της Ρωσίας. Το τάγμα αυτό αρχικά επρόκειτο να είναι αντρικό αλλά σταδιακά μετατράπηκε σε αποκλειστικά γυναικείο. Το μότο του ήταν “για την αγάπη και την πίστη στην πατρίδα”.
Τον 18 αιωνα η Άννα Λουίζα της Βουρβώνης ίδρυσε το γυναικείο Τάγμα της Μέλισσας που είχε μότο “είμαι μικρή αλλά τα τσιμπήματά μου είναι ισχυρά”. Το 1783 ιδρύθηκε στη Σουηδία το Τάγμα της Αγίας Ουλρίκα προς τιμήν της βασίλισσας Ουλρίκα-Ελεονώρα Όλντενμπουργκ. Την ίδια εποχή περίπου ιδρύθηκε στη Γερμανία το Τάγμα της Χείρας του Θανάτου (Order of Death's Hand) στο οποίο συμμετείχαν μόνο γυναίκες, προήδρευε πάντα μία πριγκίπισσα από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, είχε σαν σήμα τον διπλό σταυρό από τον οποίο κρέμονταν το χέρι του θανάτου και το μότο τους ήταν το Memendo Mori (θυμήσου τον θάνατο).
Πηγές
Κατηγορία:Τίτλοι ευγενείας  Κατηγορία:Γυναίκες στην ιστορία
Ίππων ο Σάμιος
Ο Ίππων ο Σάμιος (6ος/5ος αιώνας π.Χ.) ήταν προσωκρατικός φιλόσοφος του οποίου η πραγματική καταγωγή είναι αμφίβολη καθώς εκτός από τη Σάμο του έχει επίσης αποδοθεί σε πολλές πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας όπως το Ρήγιο, ή το Μεταπόντιο, ή τον Κρότωνα. Είναι επίσης πιθανό πως υπήρχαν πάνω από ένας φιλόσοφοι με αυτό το όνομα. Αν και ήταν φυσικός φιλόσοφος, ο Αριστοτέλης δεν τον είχε σε εκτίμηση καθώς θεωρούσε το διανοητικό του επίπεδο ευτελές.
Η φιλοσοφία του
Σύμφωνα με τον Ιππόλυτο (2ος/3ος αιώνας μ.Χ.), ο Ίππων θεωρούσε πως το νερό ή/και η φωτιά ήταν τα κύρια στοιχεία του κόσμου, με την αλληλεπίδραση ανάμεσα στα δύο στοιχεία να έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία του κόσμου. Ο Σιμπλίκιος, φιλόσοφος του 6ου αιώνα μ.Χ. και σχολιαστή των έργων του Αριστοτέλη, επίσης ανέφερε πως ο Ίππων θεωρούσε πως το νερό ήταν η κύρια ουσία όλων των πραγμάτων, κατά τα πρότυπα του Θαλή του Μιλήσιου. Οι περισσότερες καταγραφές της φιλοσοφίας του δείχνουν πως είχε σημαντικό ενδιαφέρον ως προς τα βιολογικά θέματα, καθώς και πως θεωρούσε πως όλα τα έμβια όντα διαθέτουν ένα κατάλληλο ποσοστό υγρασίας, και όταν διαταραχθεί η ισορροπία του ποσοστού αυτού προκαλείται ασθένεια στον οργανισμό. Θεωρούσε επίσης πως η ψυχή αναδεικνύετε από τον νου και το νερό. Ένας από τους μεσαιωνικούς σχολιασμούς στο έργο Νεφέλαι του Αριστοφάνη, αποδίδει στον Ίππωνα την πεποίθηση πως οι ουρανοί ήταν ωσάν την κορυφή ενός φούρνου -πνιγεύς- που καλύπτει τη Γη.
Κατά τον Σιμπλίκιο, αναφέρεται επίσης πως κάποια στιγμή ο Ίππων είχε κατηγορηθεί ως άθεος. Σύμφωνα με κάποιους μελετητές, αυτό ωφείλετο στο ότι υποστήριξε, εξ΄ αιτίας της βαθιάς του πίστης σε τίποτα άλλο εκτός των πραγμάτων που υποπίπτουν στις αισθήσεις μας, πως αυτοί που λατρεύονται ως θεοί είναι ήρωες ή παρά πολύ μεγάλοι άνδρες που θεοποιήθηκαν από τους ανθρώπους. Δεν διασώζονται περισσότερες πληροφορίες για το πως προέκυψε η κατηγορία του άθεου, όμως είναι γνωστό πως είχε επίσης κατηγορηθεί για ασέβεια στο έργο Πανόπται από τον κωμικό ποιητή Κρατίνο ο οποίος έζησε την ίδια εποχή, ενώ σύμφωνα με τον Κλήμη τον Αλεξανδρινό του 2ου αιώνα μ.Χ. ο Ίππων είχε παραγγείλει το παρακάτω επίγραμμα ως αναγραφή στον τάφο του κάτι που μπορεί να εξηγήσει εν μέρει το γεγονός της ασέβειας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσωκρατικοί φιλόσοφοι
Μπρεβένιτσα
Η Μπρεβένιτσα (Брвеница, Bërvenicë) είναι χωριό στη Βόρεια Μακεδονία. Αποτελεί την έδρα του Δήμου Μπρεβένιτσα. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ανεπτυγμένα χωριά της περιοχής Τέτοβο.
Δημογραφία
Το χωριό έχει 2981 κατοίκους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μπρεβένιτσα
Ισλαμοφασισμός
Ο Ισλαμικός φασισμός (πρώτη καταγεγραμμένη χρήση το 1933), εμφανιζόμενος και ως Ισλαμοφασισμός από το 1990 και έπειτα, είναι ένας όρος που προσπαθεί να συγκρίνει ορισμένα ολοκληρωτικά ισλαμικά καθεστώτα με τα φασιστικά κινήματα που εμφανίστηκαν στην Ευρώπη τον πρώιμο 20ο αιώνα καθώς και τα νεοφασιστικά που έκαναν την εμφάνισή τους μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Οι υποστηρικτές αυτού του όρου κρίνουν ότι αυτά τα δύο έχουν μεταξύ τους πολλά κοινά σημεία.
Πηγές
Κατηγορία:Ισλαμισμός Κατηγορία:Φασισμός
Αδελφοί Αμπέτ
thumb|Οι μαθητές της [[Αμπέτειος Σχολή|Αμπετείου σχολής στο Κάιρο, 19ος αιώνας]] Οι Αδελφοί Αμπέτ, Ραφαήλ Αμπέτ και Ανανίας Αμπέτ, ήταν ελληνικής καταγωγής ευεργέτες του ελληνισμού της Αιγύπτου. Ήταν οι ιδρυτές της περίφημης «Αμπετείου Σχολής».
Δράση - Ευεργεσίες
Το 1855 με δωρεά του Ραφαήλ Αμπέτ ιδρύθηκε η Αμπέτειος Σχολή στο Κάιρο, την οποία και προίκησε με 2.500 «φεδδάνια» γης, που παρείχαν ετήσιο προπολεμικό εισόδημα 13.000 χρυσές αιγυπτιακές λίρες. Οι κληροδότες όρισαν επίσης ισόβιο πρόεδρο της σχολής τον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο του Σινά και ισόβιο επόπτη της Σχολής τον εκάστοτε Πατριάρχη Αλεξανδρείας.
Η εν λόγω σχολή διαθέτει σήμερα Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, μία περισπούδαστη βιβλιοθήκη καθώς και εμπορική σχολή στην οποία και φοιτούν Αιγύπτιοι ελληνικής καταγωγής καθώς και άλλοι Αιγύπτιοι χριστιανοί.
Επίσης,με δαπάνες των αδελφών Άμπετ ιδρύθηκε το 1906, από τους Γ. Δροσίνη και Δ. Βικέλα, το Κέντρο Εκπαιδεύσεως και Αποκαταστάσεως Τυφλών (ΚΕΑΤ) πρώην «Οίκος Τυφλών» το οποίο βρίσκεται στην Αθήνα στην περιοχή της Καλλιθέας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Αιγύπτιοι ευεργέτες Κατηγορία:Αιγύπτιοι τραπεζίτες Κατηγορία:Σύροι ευεργέτες Κατηγορία:Σύροι τραπεζίτες Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Ναυαγοσωστικό
Το ναυαγοσωστικό (salvage ship) είναι ειδικός τύπος πλοίου ή ειδικό ρυμουλκό (salvage tug) ιδιαίτερης κατασκευής και με ισχυρές μηχανές, εφοδιασμένο με ανάλογα μέσα και εφόδια, του οποίου κύρια αποστολή και έργο του είναι η Επιθαλάσσια αρωγή που από μεν  τα  εμπορικά  η αρωγή αυτή είναι «κατ' επάγγελμα», από δε τα κρατικά (υπηρεσιών) παρέχεται ως «ειδική μέριμνα» δημόσιας ασφάλειας.
Τα Ναυαγοσωστικά σήμερα είναι μηχανοκίνητα πλοία με εκτόπισμα 500 έως και 1500 τον. Με πολύ μεγάλη ισχύ μηχανών (1000 – 10.000 ίππων) και διακρίνονται  σε μικρά (κλειστών θαλασσών ή εσωτερικών – χωρικών υδάτων),  μεσαία (ανοικτής θάλασσας) και στα ωκεάνια (πολύ μεγάλα). Έχουν ανάλογα πλούσιο εξοπλισμό σε ναυτιλιακά όργανα ναυσιπλοΐας, επικοινωνίας, εντοπισμού, έρευνας, διάσωσης, και μέσων ρυμούλκησης, πόντισης, ανέλκυσης, κατάδυσης, κατάσβεσης πυρκαγιάς και απάντλησης, μέσων έμφραξης ρηγμάτων – διαρροής, καλωδίων ρεύματος, φραγμάτων περισυλλογής κλπ. Ορισμένα φέρουν θάλαμο αποπίεσης ενώ τα ωκεάνια φέρουν επιπλέον βαθυσκάφη και ελικοδρόμιο.
Η ναυπήγησή τους και κάθε επισκευή ή μετασκευή τους παρακολουθείται ιδιαίτερα από τους Νηογνώμονες.
Προς άμεση διάκριση τα πλοία αυτά φέρουν στα πλευρά τους την ένδειξη «SALVAGE». Όλο το 24ωρο διατηρούν φυλακή ακρόασης στα κανάλια κινδύνου είτε «εν πλω» είτε «εν όρμω». Κατά το άρθρο 189 του Κ.Δ.Ν.Δ. τα πλοία αυτά φέρουν ειδική άδεια της Λιμενικής Αρχής του λιμένα που έχουν ως βάση. Περιλαμβάνονται δε επι τούτου σε ειδικούς παγκόσμιους καταλόγους ναυτιλιακού ενδιαφέροντος με όλα τα μέσα που διαθέτουν. Η σύντμηση αυτού του τύπου πλοίου είναι Ν/Γ.
Στις αποστολές και επιχειρήσεις «επιθαλάσσιας αρωγής» η εξέλιξη, η ταχύτητα και ο συντονισμός της δραστηριότητάς τους παρακολουθείται από το Ε.Κ.Σ.Ε.Δ. (Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης «Θάλαμος επιχειρήσεων (ΥΕΝ)») που εδρεύει στον 5ο όροφο του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας (Υ.Ε.Ν.) και συγκροτείται από Λιμενικούς συνεπικουρούμενοι από κλιμάκιο της Πολεμικής αεροπορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοηθητικά πλοία
Ντέφι
right|150px|thumb|Αρχαίο Ελληνικό αγγείο ερυθρόμορφης κεραμικής, που απεικονίζει ένα κορίτσι που παίζει ντέφι (αρχ.ελλην. [[τύμπανο)]] right|140px|thumb|Αιγυπτιακό ντέφι Το ντέφι (εκ του περσ. daf) είναι μουσικό όργανο που ανήκει στην οικογένεια των κρουστών και αποτελείται από μια μεμβράνη στερεωμένη σε ένα κυκλικό τελάρο και διάφορα ζεύγη από μέταλλο που κουδουνίζουν. Συγγενεύει με διάφορα όργανα όπως το αιγυπτιακό ντέφι και το αυστραλιανό γκεμιρλί. Τα περισσότερα ντέφια που βλέπει κανείς σήμερα στη δυτική λαϊκή μουσική είναι χωρίς τη μεμβράνη. Το ντέφι παίζεται με διάφορους τρόπους: Κρατώντας το ή στερεώνοντάς το σε μια βάση, χτυπώντας το με το χέρι ή κάποιο ξύλο, κουνώντας το, ή χτυπώντας το στο πόδι. Συναντάται σε διάφορα είδη μουσικής: αρχαία ελληνική και λαϊκή μουσική, κλασική μουσική, περσική μουσική, γκόσπελ, ποπ και ροκ.
Κατηγορία:Κρουστά μουσικά όργανα Κατηγορία:Παραδοσιακά μουσικά όργανα Κατηγορία:Μεμβρανόφωνα Κατηγορία:Αρχαία μουσικά όργανα
7 Σεπτεμβρίου
6 Σεπτεμβρίου | 7 Σεπτεμβρίου | 8 Σεπτεμβρίου
Η 7η Σεπτεμβρίου είναι η 250η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (251η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 115 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Σαλγκαόκαρ ΦΚ
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1956. Η ομάδα αποχώρησε από το πρωτάθλημα της Ι-Λιγκ την περίοδο 2016–17 επικαλούμενη την προκατάληψη της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας (AIFF) κατά του πρωταθλήματος (I-League).
Επιτυχίες
.
Λογότυπο
Το 2012, το λογότυπο της ομάδας αντικαταστάθηκε με ένα νέο, έπειτα από τη μετονομασία της ομάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1956 Κατηγορία:Σαλγκαόκαρ ΦΚ
Νικόλαος Γαλάτης
μικρογραφία|Πλάκα στη πλατεία του χωριού Ανωγής Ιθάκης που γράφει το όνομα του [[Νικόλαος Γαλάτης|Νικολάου Γαλάτη και τα τελευταία λόγια του «Τί σας έκαμα;».]] Ο Νικόλαος Γαλάτης (1792 - 1819) υπήρξε δραστήριο και αμφιλεγόμενο μέλος της Φιλικής Εταιρείας, το οποίο δολοφονήθηκε από άλλα μέλη αυτής για αδιευκρίνιστους λόγους.
Ορισμένοι ιστορικοί αναφέρουν ότι τα υπόλοιπα μέλη ήθελαν να τον απομακρύνουν γιατί επεδίωκε να αναλάβει την ηγεσία της οργάνωσης, και μάλιστα σε κάποια φάση το είχε καταφέρει, άλλοι αναφέρουν ως κίνητρο τον αλαζονικό χαρακτήρα του και τις υποτιθέμενες ή πραγματικές οικονομικές ατασθαλίες του (με το ταμείο της Φιλικής Εταιρείας), και άλλοι την απειλή που φέρεται να ξεστόμισε (ότι σε περίπτωση που οι άλλοι δεν τον αποδέχονταν ως αρχηγό ή δεν ενέδιδαν στις απόψεις του θα τους κατέδιδε στις τουρκικές αρχές). Η τελευταία εκδοχή τον παρουσιάζει ως κίνδυνο για την οργάνωση και πιθανό προδότη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ιθάκη και καταγόταν από αρχοντική οικογένεια των Επτανήσων, η οποία εμφανίστηκε πρώτη φορά τον 14ο αιώνα. Οι Γαλαταίοι έλαβαν τίτλους από τους Τόκκους τον 15ο αιώνα και κατείχαν κτήματα στην Ιθάκη. Μετά την αλλαγή του καθεστώτος στα Επτάνησα (δηλαδή όταν ήρθαν στην εξουσία οι Βενετοί), οι τίτλοι και τα προνόμια των ιθακησίων Γαλαταίων αναγνωρίστηκαν από τους Βενετούς προβλεπτές της Κεφαλονιάς. Ο ίδιος ο Νικόλαος Γαλάτης υποστήριζε ότι η οικογένεια του συγγένευε με την οικογένεια Καποδίστρια, κάτι που δεν είναι σαφές. Ο ίδιος συστηνόταν ως κόμης και ως εξάδελφος του Καποδίστρια. Ο πατέρας του Κωνσταντίνος ήταν εύπορος και ίσως διπλωμάτης στο επάγγελμα. Ο Νικόλαος έφερε τον τίτλο του "κόμης", που πιθανώς ήταν λάθος. μικρογραφία|Οικόσημο της οικογένειας Γαλάτη Ο Νικόλαος Γαλάτης φοίτησε στη σχολή των Κυδωνιών και εργάστηκε για μερικούς μήνες ως γραφέας, λόγω των γαλλικών και ιταλικών που γνώριζε, στην υπηρεσία του Αλή Πασά. Ήταν πιθανόν μέλος της Φιλόμουσου Εταιρείας και ίσως είχε κοινούς φίλους με τον Ρήγα Φεραίο, αλλά δεν μπορεί να γνώριζε τον ίδιο αφού ήταν έξι ετών όταν τον πρόδωσαν και τον σκότωσαν. Τον Φεβρουάριο του 1816 ο Γαλάτης συνελήφθη από τους Άγγλους και ανακρίθηκε –σύμφωνα με μια εκδοχή λόγω της επίδειξης πλούτου που δεν συμβάδιζε με την τότε οικονομική του κατάσταση, κάτι που μάλλον δεν ευσταθεί αφού ήταν εύπορος. Αφέθηκε λίγες μέρες αργότερα ελεύθερος, και για άγνωστους λόγους κατευθύνθηκε προς την Κωνσταντινούπολη.
Η μύηση και η δραστηριότητα
Από εκεί, το 1816, πήγε στην Οδησσό και στην Αγία Πετρούπολη, όπου και μυήθηκε από τον Σκουφά στη Φιλική Εταιρεία, η οποία τότε βρισκόταν σε εμβρυακό στάδιο. Ο κωδική υπογραφή του ήταν ΑΔ.
Ο Γαλάτης συνδύαζε θετικές και αρνητικές ικανότητες, όπως μεγάλη μόρφωση, πατριωτισμό, θέληση αλλά και τυχοδιωκτισμό, πιθανόν και αλαζονεία ή ίσως και επιπολαιότητα. Παρ' όλα αυτά όμως η προσφορά του στη Φιλική Εταιρεία ήταν πολύ σημαντική, αφού αυτός ήταν που άρχισε να την επεκτείνει και να της προσδίδει κύρος. Πριν από τη μύησή του η Φιλική Εταιρεία ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη από άποψη αριθμού μελών. Η απόλυτα αρνητική στάση πολλών ιστορικών απέναντί του πιθανόν να οφείλεται στη γενική συμπεριφορά του ή σε όσα του καταμαρτυρούσαν οι εχθροί του. Όπως και να έχει, φέρεται ως γεγονός ότι οι Φιλικοί αποφάσισαν να προτείνουν την ηγεσία της οργάνωσης στον Καποδίστρια, παρότι ο Τσακάλωφ γνώριζε ότι ο Καποδίστριας ήταν συντηρητικός και προτιμούσε τις αργές διεργασίες της Φιλομούσου Εταιρείας που είχε ιδρύσει ο ίδιος και όχι τη βίαιη επανάσταση. Εντούτοις οι πρώτοι Φιλικοί σκέφτηκαν να κάνουν μια απόπειρα να τον προσεγγίσουν μέσω του Γαλάτη, ο οποίος δήλωνε ότι ήταν και εξάδελφός του. (Πρέπει να αναφερθεί και η εκδοχή ότι ίσως ο πραγματικός αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας ήταν εξαρχής ο Ιωάννης Καποδίστριας με τη σύμφωνη γνώμη του Τσάρου Αλεξάνδρου που ήθελε να κατευθύνει τον ελληνικό επαναστατικό αγώνα κατά τα συμφέροντα της Ρωσίας. Αν αυτή η εκδοχή αληθεύει, τότε κάποια μέλη της το γνώριζαν αλλά έκαναν διάφορες κινήσεις για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια και για να μπορεί ο Καποδίστριας επισήμως να αρνείται κάθε ανάμιξη).
Η συνάντηση με τον Καποδίστρια
Τα γεγονότα είναι αρκετά συγκεχυμένα ως προς τη σειρά τους, επειδή κανένας από τους ιστορικούς της εποχής δεν ήταν φαίνεται διατεθειμένος να δείξει πόσο ενεργός και σημαντικός ήταν ο ρόλος του Γαλάτη. Με επιμονή δική του, ή και με τη σύμφωνη γνώμη των άλλων Φιλικών, έστειλε επιστολή στον Καποδίστρια ζητώντας συνάντηση μαζί του. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Καποδίστρια, που δεν μιλά πουθενά για την επιστολή προς τον ίδιο τον τσάρο, η επιστολή του Γαλάτη προς τον ίδιο, αυτό τον ξένισε. Συμβουλεύθηκε –όπως γράφει– αμέσως τον τσάρο. Είπε στον μονάρχη ότι θα πρόκειται μάλλον για ανοησίες και καλό θα ήταν να μη συναντηθεί με τον Γαλάτη, αλλά ο τσάρος (πάντα σύμφωνα με τον Καποδίστρια) του συνέστησε απεναντίας όχι μόνον να συναντηθεί, αλλά και να μάθει από τον νεαρό Έλληνα όσα περισσότερα μπορούσε. Όταν ο Γαλάτης έφθασε στη Μόσχα «εμπνέει σέβας ενταυτώ και έκπληξιν εις όλους», καθώς μάλιστα έδειχνε την πρόσκληση του Καποδίστρια. Ο Καποδίστριας στα απομνημονεύματά του απαξιώνει τον Γαλάτη και λέει ότι μετά τη συνάντησή του ενημέρωσε τον τσάρο για τις ανοησίες που άκουσε από τα χείλη του νεαρού. Ο τσάρος όμως του είπε να ξανασυναντηθεί για να μάθει ακόμα περισσότερα. Αυτόν τον σύγχυσε πολύ, αλλά έτυχε ο ίδιος να ασθενήσει και επίσης έτυχε τότε ο Γαλάτης να συλληφθεί εν τω μεταξύ από την αστυνομία (αρχηγός της οποίας ήταν τότε ο ελληνικής καταγωγής Ιωάννης Γοργόλης ή Γοργόλιν). Όπως το θέτει δηλαδή στα απομνημονεύματά του, η αστυνομία συνέλαβε τον Έλληνα Φιλικό ανάμεσα στα δύο ραντεβού του με τον ίδιο.
Όπως εκτιμούν οι περισσότεροι ιστορικοί πάντως, αυτό που ονομάζεται από πολλούς Αυτοβιογραφία ή Απομνημονεύματα του Καποδίστρια είναι ουσιαστικά υπόμνημα που επιδιώκει να ξεκαθαρίσει τη στάση του ίδιου έναντι του νέου τσάρου της Ρωσίας (είχε πλέον πεθάνει ο Αλέξανδρος). Κατά συνέπεια όσα αναφέρονται σε αυτό (περιλαμβανομένης της αναφοράς στο Γαλάτη και τα της Φιλικής) πρέπει να τα διαβάζει κανείς στο πλαίσιο ενός ουσιαστικά απολογητικού σημειώματος και όχι ως ακριβή ιστορική αναφορά. Ο Καποδίστριας αναφέρει σε αυτό το υπόμνημα ή Απομνημονεύματα ότι στη συνέχεια συνέστησε στον τσάρο Αλέξανδρο να απελαθεί ο Γαλάτης το συντομότερο δυνατόν, ώστε να μη γίνει ντόρος επειδή θα πληροφορούνταν τα πάντα οι Οθωμανοί μέσω των πρεσβειών τους και πολλοί αθώοι Έλληνες θα έβρισκαν το μπελά τους. Όντως ο Γαλάτης διώχθηκε από τη χώρα και στάλθηκε στη Μολδαβία, όμως ο Καποδίστριας (ή ίσως ο ίδιος ο τσάρος Αλέξανδρος) φέρεται να του έδωσε ένα σημαντικό ποσό. Αυτό αν ευσταθεί (και οι περισσότεροι δέχονται ότι ευσταθεί), δείχνει ότι ο μελλοντικός κυβερνήτης της Ελλάδας χρηματοδοτούσε τον Γαλάτη και τη Φιλική όχι εν αγνοία του τότε τσάρου.
Στο σημείο αυτό ίσως είναι σκόπιμο να παρεμβληθεί και η εκδοχή ότι ο Γαλάτης υπήρξε ή θέλησε να γίνει πιθανόν ο ίδιος πράκτορας των Ρώσων και ίσως ήθελε να υποκαταστήσει στο ρόλο αυτό –και στο μελλοντικό ρόλο του ηγέτη της Ελλάδας– τον Καποδίστρια. Η θεωρία αυτή ερμηνεύει την επιμονή του τσάρου να έρθει ο Καποδίστριας σε συνεννόηση με τον Γαλάτη, όπως και τα χρηματικά ποσά που του δόθηκαν για τις ανάγκες του. Επίσης ερμηνεύει το «θράσος» που πολλοί χρεώνουν στη συμπεριφορά του Γαλάτη: αισθανόταν ότι είχε τις «πλάτες» του τσάρου και όχι απλώς του Καποδίστρια.
Η ρήξη με τους άλλους Φιλικούς
Στη συνέχεια ο Γαλάτης στη Μολδαβία μύησε τον Θεόδωρο Νέγρη, τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο κ.ά. Από τη Μολδαβία εξορίστηκε, κατόπιν εντολής του Σκαρλάτου Καλλιμάχη, στο Βουκουρέστι και στη συνέχεια βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Του καταμαρτυρούσαν απαράδεκτη συμπεριφορά (π.χ. μαστίγωσε την πομπή ενός γάμου, που όμως δεν ξέρουμε αν αληθεύει ως γεγονός ούτε τα αίτια για τα οποία αυτό συνέβη) και οικονομικές ατασθαλίες. Επίσης δεχόταν επικρίσεις ότι ο βίος του ήταν αρκετά προκλητικός, σε σημείο που να αφήνει σοβαρές υπόνοιες για χρηματικές ατασθαλίες από το ταμείο των Φιλικών.
Στην Κωνσταντινούπολη τέθηκαν ζητήματα επιλογών και ηγεσίας, και φέρεται ο Γαλάτης να εκνευρίστηκε που δεν του εμπιστεύθηκαν το γενικό συντονισμό παρά τον έδωσαν στον Σέκερη, έναν νεομυημένο. Γι' αυτό το λόγο ή ίσως και επειδή είχε συγκεντρώσει μεγάλα ποσά για την εταιρεία και είχε στρατολογήσει δεκάδες μέλη, θεώρησε τον εαυτό του ιδιαίτερα αδικημένο. Φέρεται να απείλησε ότι θα τους καταδώσει όλους στον Χαλέτ Εφέντη. Κατ' άλλους η φράση περί Χαλέτ Εφέντη κατασκευάστηκε εκ των υστέρων για να καλυφθεί ο πραγματικός λόγος της δολοφονίας. Πάντως ο Φιλήμων αναφέρει ότι ο Γαλάτης έξαλλος κατευθύνθηκε στο σπίτι του Χαλέτ Εφέντη, αλλά τον συνέτισε ένας Ιθακήσιος πλοίαρχος που έτυχε να τον συναντήσει. Τον μετέπεισε και, μετανιωμένος, ο Γαλάτης επέστρεψε στο χώρο συζητήσεων των άλλων Φιλικών και ανάλαφρα τους είπε τι είχε πάει να κάνει. Είπε (σύμφωνα με τον Φιλήμονα): «Δεν μου εμπιστευθήκατε τα Γράμματα των Προσηλύτων ως καλόν σύντροφον». Θορυβήθηκαν όλοι τους πολύ, καθώς κατέφθασαν εκεί και άλλοι Ιθακήσιοι στους οποίους ο πλοίαρχος είχε πει τρομαγμένος τι πήγαινε να κάνει ο Γαλάτης. Τότε φέρεται να αποφασίστηκε και η καταδίκη του σε θάνατο.
Η εκτέλεση του Γαλάτη
Κατά τον Φιλήμονα: «Τίποτε δεν εφαίνετο ικανόν να πείση τον μακρυσμόν του από την Κωνσταντινούπολιν, μεχρισού γράμματά τινά των Πελοποννησίων, παρουσιασθέντα μεθοδικώς και προς τούτον, καθώς και μύριαι άλλαι υποσχέσεις των Αρχηγών της Εταιρείας, εμψυχώνουσι τους πλεονεκτικούς σκοπούς του». Με τα πολλά τέλος τον πείθουν να φύγει με σπετσιώτικο καράβι τον Σεπτέμβριο του 1818, μαζί με τον Τσακάλωφ και τον Παναγιώτη Δημητρόπουλο (Μανιάτη). Τον πήγαιναν στη Μάνη για ν' ασφαλιστούν παραδίδοντάς τον είτε στον Μαυρομιχάλη είτε στον Μούρτζινο να τον κρατήσουν σε φύλαξη με έξοδα της Εταιρείας έως το ξέσπασμα της επανάστασης. «Εις εναντίαν όμως επίφοβον περίστασιν να θανατωθεί αφεύκτως». . Στα παράλια της Ερμιόνης ο Δημητρόπουλος πυροβόλησε δύο φορές τον Γαλάτη, ο οποίος μάλιστα στον πρώτο πυροβολισμό προσπάθησε να μαχαιρώσει τον Δημητρόπουλο με το σπαθί του, δεχόμενος αμέσως και δεύτερη σφαίρα. Καθώς πέθαινε, απευθυνόμενος στο δολοφόνο του είπε: «Αχ! Μ' εφάγατε. Τι σας έκαμα;». Σύμφωνα με πολλές πηγές, οι οποίες όμως μπορεί να αναπαράγουν όλες την ίδια, πιθανόν τον Τσακάλωφ, ο Γαλάτης έζησε άλλα 10-15 λεπτά και ο Δημητρόπουλος άρχισε να κλαίει και να του λέει «Δεν ήθελα να το κάνω αυτό, αλλά δεν υπήρχεν άλλος τρόπος διά να γλιτώσομεν από την ανοικονόμητόν σου κακίαν».
Ο φόνος έγινε πιθανόν στις 9 Ιανουαρίου του 1819, αν και ο Τρικούπης τοποθετεί τα γεγονότα το καλοκαίρι του ίδιου έτους, και άλλοι τα μεταθέτουν στο Νοέμβριο.
Συνεχίζοντας ο Τρικούπης αναφέρεται γενικά στους ανταγωνισμούς και τις εσωτερικές συγκρούσεις στη Φιλική Εταρεία: «Τόσον δε ο ζήλος της Εταιρίας κατέτρωγε τους μύστας αυτής, ώστε επλήγωσέ τις αυτών καιρίως εν Κωνσταντινουπόλει τον Αναγνώστην Δηληγιάννην ως αποδοκιμάζοντα τα της Εταιρείας».
Η συνέχεια
Τα «Υδραϊκά Χρονικά» ανέφεραν τότε ότι στο πλοίο είχαν επιβιβαστεί αρχικά τέσσερις Φράγκοι αλλά επέστρεψαν δύο (που σημαίνει ότι δολοφονήθηκε και ο υπηρέτης του Γαλάτη). Οι τουρκικές αρχές φέρονται να διενήργησαν ανακρίσεις για το φόνο και να επέβαλαν πρόστιμο στην Πελοπόννησο για το συμβάν αυτό -άγνωστο σε ποια έκταση οι Τούρκοι γνώριζαν τα πραγματικά αίτια του φόνου. Οι πελοποννησιακές αρχές τότε διαμαρτυρήθηκαν ότι δεν γνώριζαν τίποτα για το έγκλημα και ότι σίγουρα δεν είχαν παραχωρήσει άσυλο στους φονιάδες. Ο Τσακάλωφ και ο Δημητρόπουλος τότε είχαν καταφύγει στη Μάνη. Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης (που περίμενε σε εκείνη τη φάση οικονομική ενίσχυση από τη Φιλική Εταιρεία) αρχικά τους δέχτηκε ως φυγάδες, όμως πολύ γρήγορα, όταν δηλαδή άρχισαν οι ανακρίσεις, τους συνέστησε να καταφύγουν στην Πίζα της Ιταλίας, όπως και έκαναν.
Οι συγγενείς του
Όσον αφορά την οικογένεια του 27χρονου Γαλάτη, είχε έναν αδελφό, τον Κωνσταντίνο, δάσκαλο, και έναν κληρικό, τον Ευστάθιο Γαλάτη, αρχιμανδρίτη, που ήταν χωλός. Ο Ευστάθιος αναζήτησε με πάθος να μάθει τα αίτια του φόνου και, επειδή δεν ικανοποιήθηκε από τις απαντήσεις που πήρε, προσέλαβε κάποιον Φωκά Σφαέλλο και τον πλήρωσε για να σκοτώσει τον Αναγνωστόπουλο και τον Δικαίο (τον Παπαφλέσσα) στο Γαλάτσι ή Γαλάζιο της Ρουμανίας που ήταν κέντρο αποφάσεων της Φιλικής -τους οποίους θεώρησε υπαίτιους του φόνου του αδελφού του κατά τον Φιλήμονα. Οι Φιλικοί το πληροφορήθηκαν όμως, έστησαν ενέδρα στον Σφαέλλο και τον τραυμάτισαν προτού αυτός μπει στο Γαλάτσι. Όταν αυτός ανάρρωσε μετάνοιωσε (αναφέρει ο Φιλήμων) και στη συνέχεια πήρε μέρος στον επαναστατικό αγώνα και έπεσε μαχόμενος στο Δραγατσάνι -πάντα κατά τον Φιλήμονα.
Ο Ευστάθιος Γαλάτης όμως κατέβηκε πλέον ο ίδιος στην Πελοπόννησο για να βρει τους υπαίτιους. Τότε, με πληροφορίες από την Κωνσταντινούπολη, συνεργάτες της Φιλικής Εταιρείας ή ίσως των ελληνικών πελοποννησιακών αρχών του έστησαν και εκείνου ενέδρα -στην Κόρινθο. Ήταν αποφασισμένο κατά τον Φιλήμονα να τον σκοτώσουν κι εκείνον. Τον έσωσε το γεγονός ότι εγγυήθηκε για λογαριασμό του ο Ρένδης (ίσως πρόκειται για το Θεοχάρη Ρένδη ή Ρέντη που μετά έγινε γερουσιαστής). Αυτός ήταν εύπορος Κορίνθιος και δεσμεύθηκε ότι θα καθησύχαζε τον Γαλάτη φροντίζοντας στο εξής αυτός να μη δημιουργήσει άλλα προβλήματα στη Φιλική Εταιρεία -του ξεκαθάρισε ότι θα είχε τη μοίρα του αδελφού του. Πιθανόν να ένιωθε και ο ίδιος αδύναμος να τα βάλει με τόσο πολλούς αφού συν τοις άλλοις χώλαινε από το ένα του πόδι και ήταν εξάλλου και κληρικός.
Απόγονοι της οικογένειας Γαλάτη ζουν στη Ρουμανία, στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Μύκονος.
Βααλράµ
Με το όνομα Βααλράµ, ήταν γνωστοί τρεις βασιλείς, τού αρχαίου Κίτιου στην Κύπρο. Ήταν Φοίνικες βασιλείς του Κιτίου και Ιδαλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ιδαλίου Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Κίτιου
Αρήνη Ηλείας
Η Αρήνη είναι ημιορεινό χωριό της δυτικής Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 200 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 8 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Ζαχάρω και 40 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο. Είναι κτισμένη ανάμεσα σε δύο λόφους, Κομπόρι (ΒΑ.) και Ανεμόμυλος (ΝΑ.), στη συμβολή των χειμάρρων Άνυδρου και Τράφου. Αξιοθέατο αποτελεί, στα βορειοδυτικά του χωριού, το φαράγγι της Αρήνης και η Γεράνεια λίμνη που σχηματίζονται ανάμεσα στους λόφους Κομπόρι και Σπηλιάς. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1835 ως Τσορβαντζή να ορίζεται έδρα του ομώνυμου δήμου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κάτω Αρήνη αποτελούν την τοπική κοινότητα Αρήνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 138 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 7,219 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Νεραντζιές Αχαΐας
Οι Νεραντζιές είναι χωριό της Αχαΐας και αποτελεί έδρα και μοναδικό οικισμό της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Αιγιαλείας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011.
Απέχει 7 χλμ. από το Αίγιο και 34 χλμ. από τη Πάτρα. Καλύπτει περίπου 3 τ.χλμ ενώ ο οικισμός περιορίζεται στο ένα δέκατο της έκτασης. Συνορεύει με την τοπικές κοινότητες Ροδοδάφνης (και συγκεκριμένα τον οικισμό Πανόραμα), Σελιανιτίκων και Άλσους.
Διοικητική εξέλιξη
Οι τότε Νεραντζές αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1889 και προσαρτήθηκαν με το ΦΕΚ 251Α της 04/10/1889 στον τότε Δήμο Αιγίου μέχρι το 1912, που, με την κατάργηση των δήμων, προσαρτήθηκαν στην Κοινότητα Σελιανίτικων. Με το ΦΕΚ 407Α της 17/11/1926 αποσπάστηκαν από την Κοινότητα Σελιανίτικων και ορίστηκαν ως έδρα της νεοπαγούς Κοινότητας Νεραντζών. Στις 16/10/1940 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε σε Νεραντζιαί, ομοίως και της κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτώνται στο Δήμο Συμπολιτείας μέχρι το 2010 που εντάχθηκαν στο Δήμο Αιγιαλείας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Συμπολιτείας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
15 Ιανουαρίου
14 Ιανουαρίου | 15 Ιανουαρίου | 16 Ιανουαρίου
Η 15η Ιανουαρίου είναι η 15η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 350 ημέρες (351 σε δίσεκτα έτη).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Βελίκα Νοβοσίλκα
Η Βελίκα Νοβοσίλκα (ουκρανικά: Велика Новосілка, ρωσικά: Великая Новосёлка) είναι οικισμός αστικού τύπου στην περιφέρεια Ντονέτσκ της Ουκρανίας. Είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Βελίκα Νοβοσίλκα. Ο πληθυσμός ήταν 6.098 άτομα στην εκτίμηση του 2013. Η πόλη ιδρύθηκε από Έλληνες εποίκους το 1779. Το πρώην όνομα της πόλης είναι το Μπολσόι Γιανισόλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Ποινή
Ποινή είναι η τιμωρία που επιβάλλεται από ποινικό δικαστήριο σε αυτόν που καταδικάστηκε για κάποιο έγκλημα, προκειμένου να σωφρονισθεί ο ίδιος και να παραδειγματισθούν τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας ώστε να αποτρέπονται από την τέλεση εγκλημάτων.
Οι επιβαλλόμενες ποινές κατά το ισχύον Ποινικό Δίκαιο
Τα ποινικά δικαστήρια δεν μπορούν να επιβάλλουν οποιαδήποτε ποινή σε αυτούς που διέπραξαν εγκλήματα, αλλά μόνο αυτές που προβλέπονται από τον Νόμο. Ο Νόμος, προβλέπει αφενός κατά τρόπο γενικό ποιες ποινές μπορεί να επιβληθούν σε αυτούς που διέπραξαν εγκλήματα και αφετέρου κατά τρόπο ειδικότερο ποια ποινή είναι αρμόδιο να επιβάλει το ποινικό δικαστήριο σε αυτόν που καταδικάστηκε για συγκεκριμένο έγκλημα.
Σωματικές ποινές-βασανιστήρια: ακρωτηριασμών π.χ. μαστίγωση, φάλαγγας, δεν χρησιμοποιούνται πια.
Σε κάποιες χώρες χρησιμοποιείται η ποινή του θανάτου.