cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Μισσισσιπής καίγεται
Αμφισβήτηση
Σε μια Ημέρα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ (16 Ιανουαρίου 1989) επεισόδιο του μεταμεσονύχτιου ειδησεογραφικού προγράμματος του ABC Nightline, ο Τζούλιαν Μποντ, κοινωνικός ακτιβιστής και ηγέτης στο Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων, ονόμασε την ταινία « Rambo Meets the Klan » και αποδοκίμασε την απεικόνισή του για το FBI: «Οι άνθρωποι θα έχουν μια λανθασμένη ιδέα για εκείνη την εποχή ...Είναι απλά λάθος. Αυτοί οι τύποι χτυπούσαν τα τηλέφωνά μας, χωρίς να εξετάζουν τις δολοφονίες των [Goodman, Chaney και Schwerner]." Όταν ρωτήθηκε για την ταινία στο Φεστιβάλ Καννών του 1989, ο σκηνοθέτης Σπάικ Λι επέκρινε την έλλειψη κεντροαφροαμερικανών χαρακτήρων, πιστεύοντας ότι η ταινία ήταν μεταξύ πολλών άλλων που χρησιμοποίησε μια αφήγηση λευκού σωτήρα για να εκμεταλλευτεί τους μαύρους υπέρ της απεικόνισης των λευκών ως ήρωες.
Απαντώντας σε αυτές τις επικρίσεις, ο Πάρκερ υπερασπίστηκε την ταινία, δηλώνοντας ότι ήταν «μυθοπλασία με τον ίδιο τρόπο που το Πλατούν και το Αποκάλυψη, Τώρα! είναι μυθοπλασίες του πολέμου του Βιετνάμ. Αλλά το σημαντικό είναι η καρδιά της αλήθειας, το πνεύμα ...Υπερασπίζομαι το δικαίωμα να το αλλάξω για να προσεγγίσω ένα κοινό που δεν γνωρίζει τίποτα για την πραγματικότητα και σίγουρα δεν παρακολουθεί ντοκιμαντέρ του PBS ."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Orion Pictures Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μισισίπι Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλαν Πάρκερ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον ρατσισμό Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1988 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Φιέσσε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Ζινί (Ζυρά)
Το Ζινί (γαλλικά: Gigny), επίσης γνωστό ως Ζινί-συρ-Συράν (γαλλικά: Gigny-sur-Suran), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μερονά
Το Μερονά (γαλλικά: Mérona) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Φλέρο
Το Φλέρο (ιταλικά: Flero) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Μερονά
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Φλέρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2016-2017
Το Κύπελλο Ελλάδας Καλαθοσφαίρισης ανδρών 2016-2017 άρχισε στις 17/9/2016 και ολοκληρώθηκε στις 18/2/2017 με τον τελικό. Νικητής αναδείχτηκε ο Παναθηναϊκός επικρατώντας στον τελικό που διεξήχθη στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο του Άρη με 68–59.
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 18 Φεβρουαρίου 2017 στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο.
Πηγές
2017 Κυπελλο Ελλαδος Ανδρων Κυπελλο Ελλαδος Ανδρων
Κριστ Νοβοσέλιτς
Ο Κρις Νοβοσέλιτς ή Νοβόσελιτς (Krist Novoselic, 16 Μαΐου 1965) είναι Αμερικανός μουσικός.
Γεννήθηκε το Μάιο του 1965 και έχει γίνει γνωστός στο κοινό ως ο μπασίστας του πρώην Grunge συγκροτήματος Nirvana. Δημιούργησε το συγκρότημα με τον φίλο και συνεργάτη του Kurt Cobain, που αποτελούσε τον κιθαρίστα και τραγουδιστή του συγκροτήματος. Οι δυο τους είχαν γνωριστεί το 1984 στα παρασκήνια μιας συναυλίας του συγκροτήματος Melvis. Η στενή φιλία τους κράτησε μέχρι το 1994, δηλαδή μέχρι τον θάνατο του Κερτ Κομπέιν. Εκτός από τους NIRVANA έχει συμμετάσχει και σε άλλα ροκ συγκροτήματα, όπως οι FOO FIGHTERS του πρώην ντράμερ των Nirvana Ντέιβ Γκρολ, στους Aya, στους Sweet 75 και σε πολλά άλλα. Εκτός από τραγουδιστής είναι πολιτικός, συγγραφέας και σκηνοθέτης. Έχει παντρευτεί 2 φορές. Το ύψος του είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό, καθώς είναι 2,01 m.
Αντρέ Yρστ
Ο Αντρέ Υρστ (André Hurst‎, γεννήθηκε στη Γενεύη το 1940) είναι Ελβετός καθηγητής και ελληνιστής και πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Γενεύης.
Βιογραφία
Είναι συγγραφέας διαφόρων βιβλίων και άρθρων, κυρίως στους τομείς της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, της λογοτεχνίας και του αρχαίου ελληνικού θεάτρου· ξεχωριστή θέση έχουν οι πάπυροι. Δίδαξε ως προσκεκλημένος καθηγητής στα Πανεπιστήμια του Μόντρεαλ (McGill), της Cluj-Napoca (Ρουμανία), καθώς και στην Ecole Normale Superieure στο Παρίσι και υπήρχε μέλος του senior common room στο St John's College, Oxford.
Για οκτώ χρόνια ανέλαβε την προεδρία της Ακαδημαϊκής Εταιρείας της Γενεύης, μιας ιδιωτικής ένωσης που βοηθά στη χρηματοδότηση της έρευνας και για δώδεκα χρόνια ήταν υπεύθυνος για τις συνεργασίες του Πανεπιστημίου της Γενεύης με τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Από το 2014 έως το 2017 ήταν μέλος της επιστημονικής επιτροπής της École pratique des hautes études (Παρίσι).
Δραστηριοποιείται επίσης στον χώρο της μουσικής, με την προεδρία του Ωδείου Μουσικής της Γενεύης, είναι συνιδρυτής του World Knowledge Dialogue, και προήδρευσε του ιδρύματος στα πρώτα χρόνια της υπάρξεώς του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Ελβετοί πανεπιστημιακοί
Νομβά
εναλλ.=Νωβ, Ισραήλ|μικρογραφία|Νωβ, Ισραήλ Η Νομβά ή Νωβ (נוב, Nob), κατά την Βίβλο, ήταν μια ιερατική πόλη στο αρχαίο Ισραήλ κοντά στην Ιερουσαλήμ. Ο τόπος αναγνωρίζεται σε μεγάλο βαθμό από ιστορικούς γεωγράφους ως η σημερινή πόλη της Παλαιστίνης Μπάιτ Νουβά (Bayt Nuba). Πιθανότατα ανήκε στη φυλή του Βενιαμίν, με την Ιερουσαλήμ να βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ των φυλών του Βενιαμίν και του Ιούδα.
Τότε ο Σαούλ διέταξε έναν υπηρέτη του, τον Δωήκ τον Ιδουμαίο (ή Δωέγ) να εκτελέσει την εντολή που είχε δώσει νωρίτερα στον καπετάνιο. Έτσι ο Δωήκ ο Ιδουμαίος (ή ο Σύρος) πήγε και σκότωσε όλους τους ιερείς  από τη Νωβ, περίπου 305 άνδρες. Ακόμη ο Σαούλ παρέδωσε στη σφαγή και όλους τους κατοίκους της Νωβ, άντρες, γυναίκες, παιδιά και ζώα.
Η Νομβά αναφέρεται αργότερα στη Βίβλο σχετικά με την επίθεση της Ασσυρίας κατά του Ισραήλ αλλά και μετά την Βαβυλώνια αιχμαλωσία.
Νικομήδης (θεατρικό έργο)
Νικομήδης (γαλλικός τίτλος: Nicomède) είναι πεντάπρακτη έμμετρη τραγωδία του  Πιέρ Κορνέιγ που παίχτηκε για πρώτη φορά το 1651.
Το θέμα προέρχεται από κείμενο του ιστορικού Ιουστίνου για την πολιτική της αρχαίας Ρώμης απέναντι στους συμμάχους της, ιδιαίτερα στους ηγεμόνες της Ανατολής. Ο Νικομήδης που δίνει το όνομά του στο έργο αναφέρεται στον γιο του βασιλιά της Βιθυνίας Προυσία Β', τον οποίο διαδέχθηκε το 149 π.Χ. με το όνομα Νικομήδης Β'. Η μεγάλη ομοιότητα του έργου με την εξέγερση της Σφενδόνης ενέπνευσε τον συγγραφέα να αναδείξει την αντιπαράθεση μεταξύ αριστοκρατικών και πολιτικών ιδανικών, τη σύγκρουση μεταξύ του ήρωα και του κράτους.
Το έργο γνώρισε μεγάλη επιτυχία από την πρώτη του παράσταση, που έγινε στο Παρίσι το 1651. Ο ίδιος ο συγγραφέας παραδέχτηκε ότι «δεν επρόκειτο να κρύψει τη μεγάλη προτίμηση που είχε γι' αυτό το έργο». Η επιτυχία του ήταν τέτοια που το 1658 ο Μολιέρος το επέλεξε για πρώτο έργο που παρουσίασε ο θίασός του στην βασιλική αυλή, στο Λούβρο.
Μεσιά-συρ-Σορν
Το Μεσιά-συρ-Σορν (γαλλικά: Messia-sur-Sorne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Νικομήδης (θεατρικό έργο)
Υπόθεση
Ο λαός επαναστατεί και διεκδικεί για βασιλιά τον Νικομήδη. Θύμα των μηχανορραφιών της Αρσινόης, ο Νικομήδης απομακρύνθηκε από τη βασιλική αυλή και ετέθη υπό ρωμαϊκή κράτηση (η Αρσινόη τον παραδίδει στον Ρωμαίο ύπατο Φλαμίνιο για να τον οδηγήσει ως όμηρο στη Ρώμη). Ωστόσο, ένας μυστηριώδης άγνωστος τον ελευθερώνει από την αιχμαλωσία του. Καθώς ο Προυσίας και ο Φλαμίνιος αποφασίζουν να φύγουν, η Αρσινόη βρίσκεται μόνη χωρίς υποστήριξη όταν επιστρέφει ο πρίγκιπας-ήρωας Νικομήδης, ο οποίος της χαρίζει τη ζωή παρά τα όσα έχει κάνει εναντίον του. Ο Προυσίας και ο Φλαμίνιος, χωρίς να το γνωρίζουν, επιστρέφουν για να την υπερασπισθούν ή πεθάνουν μαζί της, αλλά ο Νικομήδης επιλέγει να τους συγχωρήσει και τους τρεις. Αφήνει τον πατέρα του στο θρόνο και ανακοινώνει στον Φλαμίνιο ότι προτιμά να είναι εχθρός των Ρωμαίων παρά σύμμαχός τους γιατί οι ρωμαϊκές απαιτήσεις είναι απαράδεκτες: δεν του επέτρεπαν να συνεχίσει να επεκτείνει την επικράτειά του με στρατιωτικές κατακτήσεις.
Μεσιά-συρ-Σορν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μεσορναί (γαλλικά: Messornais).
Νικομήδης (θεατρικό έργο)
Υπόθεση
Ο μυστηριώδης άντρας που απελευθέρωσε τον Νικομήδη αποκαλύπτεται ότι είναι ο αδελφός του Άτταλος, που απογοητευμένος από τη σκληρή ρωμαϊκή πολιτική, προτιμά να παραδεχθεί ως κύριο τον αδελφό που θαυμάζει. Παρά τη στάση του, από όλα επωφελείται ο Νικομήδης: επιστρέφει στην εξουσία, αναλαμβάνοντας σταδιακά τη διακυβέρνηση έναντι του πατέρα του, ο οποίος του παραδίδει τον θρόνο, και αποκτά τη Λαοδίκη. Η λαϊκή εξέγερση ηρεμεί και ο Νικομήδης, βασιλιάς πλέον, συμφωνεί να ζήσει σε φιλική συμμαχία με τη Ρώμη εάν η αυτοκρατορία αποφύγει να υποβιβάσει το βασίλειο σε υποτέλεια. Η οικογενειακή αρμονία αποκαθίσταται στο τέλος του έργου, η διάρκειά της, ωστόσο, φαίνεται να είναι πολύ αμφίβολη.
Μεσιά-συρ-Σορν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Νικομήδης (θεατρικό έργο)
Ιστορική ακρίβεια
Ο Κορνέιγ για τη συγγραφή του έργου βασίστηκε στην αφήγηση του Ρωμαίου ιστορικού Ιουστίνου, αλλά διασκεύασε αρκετά στοιχεία της ιστορίας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Πιέρ Κορνέιγ
Αγία Μαρίνα Χανίων
Η Αγία Μαρίνα είναι παραθαλάσσιο χωριό του δήμου Χανίων, της περιφερειακής ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.005 κατοίκους. Βρίσκεται 9 χλμ. δυτικά από τα Χανιά, σε υψόμετρο 10 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Σε μια μικρή σπηλιά νότια του χωριού, γνωστή ως Ανθρωπότρυπα, βρέθηκε κεραμική της μινωικής εποχής, από τους πρώιμους μέχρι τους υστερομινωικούς χρόνους, καθώς και κεραμική της ρωμαϊκής εποχής. Μινωική κεραμική έχει βρεθεί επίσης και στη θέση Γερόσπηλιο. Η κεραμική χρονολογήθηκε στους πρώιμους με μέσους μινωικούς χρόνους και βρέθηκε επίσης ένα διπλό λίθινο αγγείο της μεσομινωικής εποχής Ι. Σε ανασκαφές που έχουν πραγματοποιηθεί εντός του χωριού έχει βρεθεί μεμονωμένος τάφος των κλασικών χρόνων, πιθανόν τμήμα νεκροταφείου, με πήλινα αγγεία και ειδώλια, και κατάλοιπα κτιρίου των ελληνιστικών χρόνων.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Κροατική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από τις ποδοσφαικές ενώσεις των συλλόγων της Πρβα Λίγκα και της Ντρούγκα Λίγκα υπό την εποπτεία της Ρουμανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.
Αγία Μαρίνα Χανίων
Σημεία ενδιαφέροντος
Στην Αγία Μαρίνα βρίσκεται οργανωμένη παραλία με άμμου, με μήκος περίπου δύο χιλιόμετρα. Τα νερά είναι ρηχά και διαθέτει επίσης εγκαταστάσεις για θαλάσσια σπορ. Απέναντι από την Αγία Μαρίνα βρίσκεται το νησί των Αγίων Θεοδώρων. Στην Αγία Μαρίνα λειτουργούν τα μεγαλύτερα ξενοδοχεία του νομού Χανίων και δέχεται το μεγαλύτερο αριθμό τουριστών. Στην Αγία Μαρίνα λειτουργεί επίσης σημαντικός αριθμός νυκτερινών κέντρων. Συνορεύει ανατολικά και δυτικά με τον Κάτω Σταλό και τον Πλατανιά αντίστοιχα, με τους οποίους σχηματίζει ενιαίο τουριστικό θέρετρο.
Κροατική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Ιστορία
Ο οργανισμός έχει τις ρίζες του στην «Κροατική Αθλητική Ομοσπονδία» (Hrvatski sportski savez), η οποία ιδρύθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1909 στο Ζάγκρεμπ, τη στιγμή που η Κροατία ανήκε στην Αυστρουγγαρία. Η ομοσπονδία ήταν υπεύθυνη για όλα τα αθλήματα στη χώρα και πρώτος της πρόεδρος διετέλεσε ο Χίνκο Βερθ, πρόεδρος του ποδοσφαιρικού συλλόγου ΧΑΣΚ. H HNS θεωρεί ότι η ίδρυσή ημερομηνία ίδρυσής της είναι η 13η Ιουνίου του 1912, όταν συστάθηκε το ποδοσφαιρικό τμήμα της Κροατικής Αθλητικής Ομοσπονδίας και ο αρχηγός του, ο Μίλοβαν Ζόριτσιτς, διετέλεσε πρώτος πρόεδρος.
Αγία Μαρίνα Χανίων
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο παλιό χωριό της Αγίας Μαρίνας λειτουργεί από το 2014 το Λαογραφικό Μουσείο Αγίας Μαρίνας - Κρητικό Αγροτικό Σπίτι, με συλλογή αντικειμένων καθημερινής χρήσης.
Κροατική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Ιστορία
Όταν η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας άρχισε να ξετυλίγεται στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η πολιτική κατάσταση αντικατοπτριζόταν και στα γήπεδα ποδοσφαίρου. Στις 13 Μαΐου του 1990 σημειώθηκε μια περίφημη ταραχή στο στάδιο Μαξιμίρ στο Ζάγκρεμπ και διέκοψε τον αγώνα πρωταθλήματος μεταξύ Ντιναμό Ζάγκρεμπ και Ερυθρού Αστέρα. Στις 3 Ιουνίου του 1990 πραγματοποιήθηκε στο ίδιο στάδιο η φιλική αναμέτριση μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας και της Ολλανδίας και περίπου 20.000 Κροάτες οπαδοί αποδοκίμασαν τον εθνικό ύμνο της Γιουγκοσλαβίας. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1990 οι οπαδοί της Χάιντουκ Σπλιτ πραγματοποίησαν βίαιη εισβολή στο Πόλιουντ κατά τη διάρκεια ενός αγώνα πρωταθλήματος με την Παρτιζάν. Στις 17 Οκτωβρίου του 1990 διεξήχθη ο πρώτος αγώνας της νεοσυσταθείσας εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Κροατίας, φιλικός εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, και μετά το τέλος της περιόδου 1990-91 οι Κροατικοί σύλλογοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τις γιουγκοσλαβικές διοργανώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Κροατία Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Θάλεια Δραγώνα
Η Θάλεια Δραγώνα (Αθήνα, γένν. 1952) είναι Ελληνίδα καθηγήτρια πανεπιστημίου. Σπούδασε ψυχολογία στην Ελλάδα και την Βρετανία και το 1984 έλαβε τον τίτλο της διδάκτορος στην Κοινωνική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Aston του Μπέρμιγχαμ. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (1985-1990) και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1990-2019). Υπήρξε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ (2007-2009) και ειδική γραμματέας του υπουργείου Παιδείας (2009-2010). Ερευνά θέματα κοινωνικών ταυτοτήτων και τη συνάρθρωση του ψυχικού με το κοινωνικό.
Έχει διευθύνει ή συμμετάσχει σε πολλά διεθνή και ερευνητικά προγράμματα με αντικείμενο τη διαπολιτισμική εκπαίδευση, τον εθνοκεντρισμό στην εκπαίδευση, την εκπαίδευση και την ένταξη της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη (1997-23019), την ένταξη προσφύγων, την πρόληψη και προαγωγή της πρώϊμης ψυχοκοινωνικής υγείας και τη μετάβαση στη γονική ιδιότητα. Εξ αιτίας του έργου της σε σχέση με την ένταξη μειονοτήτων στην ελληνική κοινωνία (όπως οι Ρομά και η μειονότητα στη Θράκη) στοχοποιήθηκε από το ΛΑΟΣ και άλλες ακροδεξιές ομάδες την εποχή που ήταν γραμματέας στο Υπουργείο Παιδείας με χαλκευμένες κατηγορίες περί "μειωμένης εθνικής συνείδησης" που την εξανάγκασαν σε παραίτηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
1500 μέτρα στους Νορδικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου
Τα ρεκόρ των αγώνων για το αγώνισμα είναι 3:44.00 λεπτά για τους άνδρες, που καταρρίφθηκε από τον Χένρικ Ίνγεμπριγκτσεν το 2012, και 4:17.16 λεπτά για τις γυναίκες, που καταρρίφθηκε από την Γιοχάνα Λέχτινεν το 2013. Το ρεκόρ των αγώνων στους άνδρες έχει καταρριφθεί μία φορά: από τον Χένρικ Ίνγεμπριγκτσεν το 2012. Το ρεκόρ των αγώνων στις γυναίκες έχει καταρριφθεί μία φορά: από την Γιοχάνα Λέχτινεν το 2013.
Ο Γιόχαν Ρόγκεστεντ, από τη Σουηδία, είναι ο πιο επιτυχημένος αθλητής της διοργάνωσης, έχοντας κερδίσει δύο τίτλους συνολικά, ένα χρυσό και ένα χάλκινο. Άλλοι αθλητές με χρυσά μετάλλια είναι ο Αντρέας Μπουένο που εκπροσώπησε τη Δανία και την Ισλανδία, ο Γιόνας Χαμ και ο Ιλάρι Πιπόνεν από τη Φινλανδία, καθώς και ο Χένρικ Ίνγεμπριγκτσεν από τη Νορβηγία. Η Χέιντι Έρικσον από τη Φινλανδία, είναι η μοναδική γυναίκα που έχει κερδίσει δύο χρυσούς τίτλους στην πρόσφατη ιστορία των Νορδικών Αγώνων Κλειστού Στίβου.
Από το 2011 έως σήμερα έχουν αναδειχθεί πέντε πρωταθλητές από τέσσερις διαφορετικές χώρες στους άνδρες και τέσσερις πρωταθλητές από δύο διαφορετικές χώρες στις γυναίκες. Οι πρώτοι πρωταθλητές ήταν ο Γιόνας Χαμ στους άνδρες και η Χέιντι Έρικσον στις γυναίκες από τη Φινλανδία το 2011. Οι πιο πρόσφατοι πρωταθλητές είναι ο Αντρέας Μπουένο που εκπροσώπησε τη Δανία και την Ισλανδία, και η Λιν Νίλσον από τη Σουηδία.
Η Φινλανδία είναι η πιο επιτυχημένη χώρα στο αγώνισμα, έχοντας κερδίσει πέντε χρυσά μετάλλια, δύο στους άνδρες και τρία στις γυναίκες. Η Σουηδία είναι στη δεύτερη θέση με τρία χρυσά μετάλλια, ένα στους άνδρες και δύο στις γυναίκες.
Γυναικών
thumb|right|Η πρωταθλήτρια το 2014, Μερόφ Μποοτά (στο κέντρο με τη Σουηδία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορδικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου
Γκάμπαρα
Η Γκάμπαρα (ιταλικά: Gambara) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Πετί-Νουάρ
Το Πετί-Νουάρ (γαλλικά: Petit-Noir) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πενικυλιέν (γαλλικά: Péniculliens).
Γκαρντόνε Ριβιέρα
Το Γκαρντόνε Ριβιέρα (ιταλικά: Gardone Riviera) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Γκαρντόνε Βαλ Τρόμπια
Το Γκαρντόνε Βαλ Τρόμπια (ιταλικά: Gardone Val Trompia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Ιωσήφ Κοράλλης
Ο Ιωσήφ Κοράλλης, ήταν μοναχός, ηγούμενος της Μονής Λουκούς Αρκαδίας και σημαντικός πρωτεργάτης της Επανάστασης του 1821. Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Άγιος Ιωάννης Αρκαδίας.
Βιογραφία
Ο Ιωσήφ Κοράλλης, γεννήθηκε το 1803 στον Άγιο Ιωάννη και είχε αδερφούς τον Μιχαήλ Κοράλλη, ιερέα του Αγίου Ιωάννη και τον Κωνστάντιο Κοράλλη, επίσης μοναχό και ηγούμενο της Μονής Λουκούς. Το 1816, οι γονείς του πέθαναν και μετέβη στη Μονή Λουκούς, όπου μόναζε ο αδερφός του, Κωνστάντιος. Το 1818, «έλαβε μετάνοια» από τον τότε ηγούμενο Νεόφυτο Τζαφέρη (Ζαφείρη ή Ζαφειρόπουλο).
Κατά την Επανάσταση του 1821, ο Ιωσήφ μετέφερε με ζώα της Μονής, τρόφιμα στο νεοσυσταθέν Στρατόπεδο των Βερβένων, όπου γενικός προμηθευτής ήταν ο προεστός του Αγίου Ιωάννη, Πάνος Σαρηγιάννης. Με την εγκατάσταση 70 Αγιορειτών μοναχών στη Μονή Λουκούς, κατόπιν διαταγής της Προσωρινής Κυβερνήσεως, οι μοναχοί της Λουκούς την εγκατέλειψαν και ο Ιωσήφ με τον Κωνστάντιο εγκαταστάθηκαν στην Μονή Θεολόγου, πλησίον του Αγίου Ιωάννη. Το 1822, κατετάγη στο στρατιωτικό σώμα του συγχωριανού του Πάνου Ζαφειρόπουλου (Άκουρου).
Το ίδιο έτος, μετά την καταστροφή του Δράμαλη, ο Ιωσήφ αντί να επιστρέψει στην Μονή Θεολόγου, μετέβη στο μετόχι της Λουκούς, τον Άγιο Δημήτριο, κοντά στον Άγιο Ιωάννη, όπου διέμενε ο ηγούμενος Νεόφυτος Τζαφέρης. Εκεί, αποφάσισαν την εκδίωξη των Αγιορειτών μοναχών και την επανεγκατάστασή τους στη μονή. Την εκτέλεση του σχεδίου, ανέλαβε ο ίδιος ο Ιωσήφ. Οι μοναχοί, έφτασαν στην Λουκού, προσποιούμενοι ότι ήθελαν να τρυγήσουν τα μελίσσια τους. Έτσι, εισήλθαν στην Μονή και έδιωξαν τους Αγιορείτες, όπως αναφέρει σε χειρόγραφό του ο Ιωσήφ. Μετά από αυτό, ο Ιωσήφ εγκαταστάθηκε και πάλι στη Λουκού και εκάρη μοναχός.
Το 1823, ο Ιωσήφ μαζί με τον αδερφό του ανακαίνισαν το μοναστήρι. Στα τέλη Ιουλίου του 1826, ο Ιμπραήμ Πασάς, εισέβαλε στην Κυνουρία. Τότε, ο Ιωσήφ βρισκόταν στο μετόχι του Αγίου Δημητρίου, όταν είδε έφιππους Οθωμανούς να πλησιάζουν και αμέσως ενώθηκε με τους μοναχούς της Μονής Θεολόγου και εγκαταστάθηκαν στη θέση Ισιώματα, μέχρι τις 3 Αυγούστου. Οι υπόλοιποι μοναχοί της Λουκούς, κατέφυγαν στην πεδιάδα του Ναυπλίου, όπου αργότερα τους συνάντησε ο Ιωσήφ. Από εκεί, είδε το μοναστήρι της Λουκούς να καίγεται το βράδυ της 5ης με 6ης Αυγούστου. Το απόγευμα της 6ης Αυγούστου, επέστρεψε στη Λουκού και μαζί με άλλους μοναχούς έσβησαν τη φωτιά.
Το 1830, χειροτονήθηκε ιερέας στην Μονή Αρτοκωστάς και μετά από παράκληση των συγχωριανών του έγινε εφημέριος του Αγίου Ιωάννη. Εκεί παρέμεινε εφημέριος μέχρι το 1851, που πέθανε ο αδερφός του Κωνστάντιος και τον διαδέχτηκε ως ηγούμενος. Ο Ιωσήφ, με αναφορά του Έπαρχου Κυνουρίας προς τον Νομάρχη Αρκαδίας, «έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και υπολήψεως» και ηγουμένευσε μέχρι το 1855, οπότε και παραιτήθηκε. Ηγουμένευσε επίσης και για 4 μήνες το 1857, οπότε και πάλι παραιτήθηκε.
Ο Ιωσήφ, είχε γράψει τον «Καταγραφικόν Κώδικα, ἱστορικόν τῆς Μονής Λουκοῦς», ο οποίος βρίσκεται στο αρχείο της Μονής μαζί με άλλα χειρόγραφά του.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ψυχεδελικό ροκ
Παράλληλα με το δημοφιλές φολκ ροκ και λίγο αργότερα εμφανίστηκε και το ψυχεδελικό ροκ το οποίο προσέλκυσε έντονα το ενδιαφέρον από τα μέσα έως τα τέλη του 1960.
Η ψυχεδέλεια εμφανίστηκε αρχικά στη φολκ σκηνή με τους Holy Modal Rounders που εισήγαγαν τον όρο το 1964. Με μουσικό υπόβαθρο που περιλάμβανε στοιχεία φολκ αλλά και jug band (μπάντας παραδοσιακών και αυτοσχέδιων οργάνων), οι Grateful Dead μπήκαν στην ίδια γραμμή με τους Merry Pranksters των οποίων η μουσική δημιουργία τροφοδοτούνταν από τη χρήση LSD.
Στη Βρετανία, οι Pink Floyd, είχαν ξεκινήσει να αναπτύσσουν τις ιδέες τους πάνω στο ψυχεδελικό ροκ από το 1965 στην "underground" σκηνή. Το άλμπουμ τους The Piper At The Gates Of Dawn, που κυκλοφόρησε το 1967, θεωρείται ως ένα από τα άλμπουμ που εδραίωσαν την ψυχεδέλεια στη ροκ σκηνή. Παράλληλα, στο Τέξας οι 13th Floor Elevators βγάζουν τον Οκτώβριο του 1966 το άλμπουμ The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators το οποίο θεωρείται από τα πρώτα και πιο βασικά άλμπουμ της ψυχεδέλειας. To 1966, δημιουργήθηκαν οι Soft Machine και ο Βρετανός Donovan κάνει επιτυχία το ψυχεδελικό με επιρροές φολκ τραγούδι του, Sunshine Superman. Οι Beach Boys του Brian Wilson, κυκλοφορούν την ίδια χρονιά το Pet Sounds, με τονισμένα τα στοιχεία ψυχεδέλειας, γεγονός που αποδίδεται στη χρήση LSD από τον Wilson που ήταν ο κυρίως συνθέτης του άλμπουμ. Την ίδια χρονιά εμφανίζονται οι Βρετανοί Cream με τους Ginger Baker, Jack Bruce και Eric Clapton και συνδυάζουν το μπλουζ ροκ με την ψυχεδέλεια. Το 1967, ο Jimi Hendrix, γίνεται παγκοσμίως γνωστός με την εμφάνιση του στο Monterey Pop Festival στην Καλιφόρνια, αφού την προηγούμενη χρονιά είχε κάνει επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο με το σινγκλ του Stone Free. Ακόμα οι Electric Prunes, κυκλοφορούν το 1967 το The Electric Prunes που θεωρείται και αυτό από τα βασικά άλμπουμ της ψυχεδέλειας.
Το μεσουράνημα του ροκ σαν κίνημα των νέων έγινε εμφανές σε μεγάλα ροκ φεστιβάλ στα τέλη του 1960 με πιο γνωστό το φεστιβάλ του Woodstock του 1969 που ξεκίνησε ως μουσικό και καλλιτεχνικό τριήμερο φεστιβάλ όπου συγκεντρώθηκαν υπερδιπλάσιοι του προβλεπόμενου θεατές. Εξιδανικευμένο σήμερα, αναφέρεται σαν την κορυφαία συγκέντρωση νέων, οπαδών της ροκ μουσικής και της υποκουλτούρας των χίπις. Κατηγορία:Ροκ μουσική Κατηγορία:Είδη rock Κατηγορία:Ψυχεδέλεια
Τουλίσκουφ
Το Τουλίσκουφ (πολωνικά: Tuliszków) είναι πόλη του Πόβιατ Τούρεκ, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 3.176 κάτοικοι (2020). Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ο τόπος ενός από τα πρώτα εβραϊκά γκέτο στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία μετά τη ναζιστική γερμανική και σοβιετική εισβολή το 1939. Το γκέτο σχηματίστηκε τον Δεκέμβριο του 1939 ή τον Ιανουάριο του 1940.
Ιστορία
Η παλαιότερη αναφορά του Τουλίσκουφ από το 1320 προέρχεται από το Χρονικό του Κάσπερ Νιεσιέτσκι, το οποίο γράφτηκε τρεις αιώνες αργότερα. Γνωστό στα λατινικά ως Tviliskow, Tuliscov ή Tuliscovo (σημαίνει εδάφη αλεπούδων), έλαβε προνόμια πόλης το 1458, μετά τη Μάχη του Γκρούνβαλντ. Στο οικόσημο του Τουλίσκουφ εμφανίζεται ο ιππότης «Γιάνους του Τουλίσκουφ» που κρατά το σπαθί του Γκρούνβαλντ. Η πόλη αναπτύχθηκε σημαντικά τον 19ο αιώνα, αν και της αφαιρέθηκαν τα προνόμια πόλης από τον τσάρο το 1870 ως εκδίκηση για την Ιανουαριανή Εξέγερση κατά της ρωσικής κατοχής. Μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1881. Ο πληθυσμός του Τουλίσκουφ ήταν περίπου 2.000 στις αρχές του 20ου αιώνα. Μετά την επιστροφή της Πολωνίας στην ανεξαρτησία, τα προνόμια πόλης της αποκαταστάθηκαν. Στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία ο πληθυσμός αυξήθηκε σε 2.600 κατοίκους πριν από το 1939.
Εβραϊκή κοινότητα
Η εβραϊκή κοινότητα ήταν 250 άτομα στην απογραφή του 1921, με επικεφαλής τον ραβίνο Γιόελ Φοκς, μέλος του κόμματος Μιζράχι. Η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1930 ανάγκασε ορισμένες οικογένειες να φύγουν αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.
Λίγο μετά την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία, στις 8 Οκτωβρίου 1939 το πρώτο γκέτο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δημιουργήθηκε στο Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι. Μετά από αυτό δημιουργήθηκαν γκέτο στις περισσότερες κοινότητες στην Πολωνία. Οι Εβραίοι μεταφέρθηκαν στα φτωχότερα μέρη της πόλης και αναγκάστηκαν να ζουν σε άθλια κατάσταση, με πολλούς ανθρώπους να καταλαμβάνουν κάθε δωμάτιο.
Υπήρχαν μόνο 230 Εβραίοι στο Τουλίσκουφ κατά την έναρξη του πολέμου, περίπου το 10% του γενικού πληθυσμού. Τον Δεκέμβριο του 1939, οι Γερμανοί εισβολείς διέταξαν τη δημιουργία μιας Γιούντενρατ και ανάγκασαν όλους τους ενήλικες Εβραίους να φορέσουν το αστέρι του Δαβίδ και η κοινότητα απογυμνώθηκε από χρήματα και τιμαλφή. Μέσα σε λίγες εβδομάδες σχηματίστηκε το γκέτο και το ηλεκτρικό ρεύμα κόπηκε από αυτό τον χειμώνα. Οι ισχυρότεροι Εβραίοι πιέστηκαν σε καταναγκαστική εργασία. Το γκέτο εκκαθαρίστηκε τον Οκτώβριο του 1941 και όλοι οι Εβραίοι –άντρες, γυναίκες και παιδιά– απελάθηκαν στο γκέτο διέλευσης στο Κοβάλε Πάνσκιε. Μερικοί δραπέτευσαν από αυτό το γκέτο και επέστρεψαν στο Τουλίσκουφ για να κρυφτούν. Άλλοι στάλθηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας κοντά στο Πόζναν ή στο Λοτζ. Οι περισσότεροι από αυτούς στο γκέτο του Κοβάλε Πάνσκιε στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Χέλμνο. Μόνο ένας Εβραίος του Τουλίσκουφ είναι γνωστό ότι επέζησε του πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Τούρεκ Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Γκαρνιάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Ιάκωβος Λουδοβίκος Σομπιέσκι
Βιογραφία
Ήταν o πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Γ΄, βασιλιά της Πολωνίας και μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, και της Μαρίας-Καζιμίρας-Λουίζας ντε Λα Γκρανζ, κόρης του Ερρίκου-Αλβέρτου, μαρκησίου του Αρκιάν.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1691 τη Χέντβιχ-Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Οικογένεια Σομπιέσκι
Βασιλέας της Ιερουσαλήμ
thumb|right|200px|Ο θυρεός του βασιλείου της Ιερουσαλήμ σε διακόσμηση του 15ου αιώνα Ο Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ ήταν ο ανώτατος κυβερνήτης στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, το Σταυροφορικό κράτος ιδρύθηκε από χριστιανούς πρίγκιπες της δύσης στην Α΄ Σταυροφορία. Ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν πρώτος κυβερνήτης του βασιλείου αρνήθηκε τον τίτλο του βασιλιά, έδωσε στον εαυτό του μόνο τον τίτλο του "Προστάτη του Παναγίου Τάφου". Τον τίτλο του βασιλιά ασπάστηκε ο μικρότερος αδελφός και διάδοχος του Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ (1100). Η πόλη των Ιεροσολύμων χάθηκε (1187) αλλά το βασίλειο συνέχισε να υπάρχει και η πρωτεύουσα του μετακινήθηκε στην Άκρα. Η πόλη των Ιεροσολύμων ανακαταλήφθη δυο φορές για σύντομο χρόνο στην ΣΤ΄ Σταυροφορία (1229 - 1239 και 1241 - 1244), το βασίλειο διαλύθηκε με την πτώση της Άκρας στη λήξη των Σταυροφοριών στους Άγιους Τόπους. Με τον τερματισμό του βασιλείου ο τίτλος του βασιλιά της Ιερουσαλήμ διεκδικήθηκε από πλήθος Ευρωπαίους ευγενείς ιδιαίτερα απογόνους των βασιλέων της Κύπρου και της Νεαπόλεως. Τον τίτλο του βασιλιά της Ιερουσαλήμ χρησιμοποίησε ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Ισπανίας. Διεκδικήθηκε από τον Όθων των Αψβούργων σαν διεκδικητή του Οίκου των Αψβούργων και από τους βασιλείς της Ιταλίας μέχρι το 1946.
Δημιουργία του βασιλείου
Το βασίλειο της Ιερουσαλήμ έχει τις ρίζες του στην Α΄ Σταυροφορία όταν ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν αρνήθηκε τον τίτλο του βασιλιά με τον ισχυρισμό ότι "είναι απαράδεκτο να φοράω χρυσό στεφάνι αφού ο Ιησούς Χριστός ο πραγματικός βασιλιάς της πόλης φορούσε ακάνθινο". Ο Γοδεφρείδος πήρε τον τίτλο του "Προστάτη του Παναγίου Τάφου" και χρίστηκε κυβερνήτης της πόλης στη Βασιλική της Γεννήσεως. Την επόμενη χρονιά με τον θάνατο του (1100) ο αδελφός του Βαλδουίνος Α΄ δέχτηκε τον τίτλο του βασιλιά στον Πανάγιο Τάφο. Το βασίλειο της Ιερουσαλήμ ήταν τμηματικά αιρετό και τμηματικά κληρονομικό, την περίοδο της μεγάλης του ακμής στα μέσα του 12ου αιώνα ένας οίκος κυβερνούσε και ένας συγγενικός διεκδικούσε. Η εκλογή του νέου βασιλιά γινόταν από Συνέλευση ευγενών στην Υψηλή Αυλή, ο βασιλιάς ήταν "πρώτος μεταξύ ίσων" και στην απουσία τον αντικαταστούσε ο Καγκελάριος.
Τα νεόκτιστα βασιλικά ανάκτορα που χρησιμοποιήθηκαν από τη δεκαετία του 1160 βρίσκονταν στη νότια πλευρά της Ακρόπολης. Το βασίλειο χρησιμοποιούσε Γαλλικές διοικητικές δομές ενώ τα δώρα που κρατούσε ο βασιλιάς άλλαζαν με τον διάδοχο. Ο βασιλιάς ήταν υπεύθυνος για την ηγεσία του βασιλείου στους πολέμους αν και ο ρόλος μπορούσε να ανατεθεί σε κάποιον Καγκελάριο. Η δύναμη των Ευρωπαίων βασιλέων ανέβαινε τότε σημαντικά, ο βασιλιάς των Ιεροσολύμων αντίθετα έχανε συνεχώς την ισχύ του λόγω της εκλογής πολλών ανήλικων διαδόχων στη θέση που κυβερνούσαν με πολλούς αντιβασιλείς. Μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ (1187) η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στην Άκρα που παρέμεινε μέχρι το 1291 αν και οι στέψεις γινόντουσαν στην Τύρο.
Άνοδος των Ανδεγαυών
thumb|right|250px|To Όρος του Ναού Ο μελλοντικός Φούλκων της Ιερουσαλήμ δέχτηκε αποστολή (1127) από τον Βαλδουίνο Β΄ της Ιερουσαλήμ που δεν είχε γιους με προορισμό να ορίσει διάδοχο τη μεγαλύτερη κόρη του Μελισσάνθη της Ιερουσαλήμ. Ο Βαλδουίνος Β΄ είχε σκοπό να εξασφαλίσει την κληρονομιά της κόρης του με τον γάμο της με έναν ισχυρό λόρδο, ο Φούλκων ήταν πλούσιος Σταυροφόρος, έμπειρος στρατηγός και χήρος, οι ικανότητες του θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να επεκταθεί στα υπόλοιπα κράτη. Ο Φούλκων ζήτησε να είναι συμβασιλέας με τη Μελισσάνθη, ο Βαλδουίνος Β΄ γνωρίζοντας τις ικανότητες και την περιουσία του το δέχτηκε. Ο Φούλκων παραιτήθηκε στην πατρίδα του Ανζού υπέρ του μεγαλύτερου γιου από το πρώτο γάμο του Γοδεφρείδου Πλανταγενέτη, έφυγε για τα Ιεροσόλυμα όπου παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Μελισσάνθη (2 Ιουνίου 1129). Ο Βαλδουίνος Β΄ στο τέλος της ζωής του από υποψίες για τον Φούλκωνα όρισε τη Μελισσάνθη μοναδική κηδεμόνα για λογαριασμό του μικρού διαδόχου Βαλδουίνου που γεννήθηκε το 1130. Οι Φούλκων του Ανζού και η Μελισσάνθη ορκίστηκαν συμβασιλείς της Ιερουσαλήμ μετά τον θάνατο του Βαλδουίνου Β΄ (1131). Ο Φούλκων από την πρώτη στιγμή παραμέρισε τη Μελισσάνθη απαιτώντας να έχει ο ίδιος όλη την εξουσία, έδωσε σημαντικά προνόμια στους πατριώτες του από το Ανζού υποτιμώντας την τοπική αριστοκρατία. Τα βόρεια Σταυροφορικά κράτη φοβήθηκαν τις φιλοδοξίες του Φούλκωνα που ήθελε να τους επιβληθεί αλλά η ισχύς του στην Ανατολή ήταν πολύ μικρότερη σε σχέση με τον πεθερό του και τον απέρριψαν.
Σύγκρουση του Φούλκωνα και της Μελισσάνθης
Ο Φούλκων βρέθηκε σε σύγκρουση στα Ιεροσόλυμα με τη δεύτερη γενιά Σταυροφόρων που ζούσαν από την Α΄ Σταυροφορία, οι γηγενείς προτίμησαν για βασιλιά τον ξάδελφο της Μελισσάνθης Ούγο Β΄ της Γιάφας που ήταν πάντα πιστός στη βασίλισσα. Ο Φούλκων φοβήθηκε την εξουσία του Ούγου και τον έστειλε εξορία με ψευδείς κατηγορίες για μοιχεία με τη Μελισσάνθη (1134). Ο Ούγος της Γιάφας συμμάχησε στη Γιάφα με τους Μουσουλμάνους της Ασκελόν και ήταν έτοιμος να ανατρέψει τον Φούλκωνα κάτι που δεν έγινε. Ο πατριάρχης μεσολάβησε και έλυσε τη σύγκρουση υπέρ της Μελισσάνθης, ο Ούγος Β΄ της Γιάφας δέχτηκε τρία χρόνια εξορία σαν μια επιεική τιμωρία. Ακολούθησε μια δολοφονική απόπειρα εναντίον του Ούγου για την οποία κατηγορήθηκαν ο Φούλκων και οι οπαδοί του αλλά δεν αποδείχτηκε τίποτα, η απόπειρα ήταν νέα πρόφαση για τους αντιπάλους του Φούλκωνα να προχωρήσουν σε νέα επανάσταση. Ο ιστορικός Βερνάρδος Χάμιλτον σημειώνει ότι οι οπαδοί του Φούλκωνα "ζούσαν στα ανάκτορα με τρόμο". Ο Γουλιέλμος της Τύρου από την άλλη γράφει ότι "ποτέ ο Φούλκωνας δεν έπαιρνε απόφαση χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της συζύγου του", η Μελισσάνθη είχε τον πλήρη έλεγχο στο βασίλειο μετά το 1136. Ο Φούλκων και η Μελισσάνθη τελικά συμφιλιώθηκαν και γεννήθηκε ένας δεύτερος γιος ο Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ (1136). Την εποχή που ο βασιλιάς και η βασίλισσα βρισκόντουσαν σε διακοπές στην Άκρα (1143) ο Φούλκων πέθανε σε σοβαρό ατύχημα με το άλογο του που τινάχτηκε, ο ίδιος έπεσε από μεγάλο ύψος και το κρανίο του άνοιξε στα δύο. Σύμφωνα με τον Γουλιέλμο της Τύρου "τα μυαλά του έβγαιναν από τα αυτιά και τα ρουθούνια του", πέθανε αφού έζησε άλλες τρεις μέρες σε κατάσταση αναισθησίας. Η ταφή του Φούλκωνα έγινε στον Πανάγιο Τάφο, η Μελισσάνθη άν και είχε άσχημες σχέσεις μαζί του το μεγαλύτερο διάστημα τον θρήνησε έντονα. Οι γιοι του αν και πέθαναν όλοι πρόωρα επέζησαν μετά τον ίδιο.
Βαλδουίνος Γ΄ και Αμαλρίκ
Ο Βαλδουίνος Γ΄ ανέβηκε στον θρόνο των Ιεροσολύμων με τη μητέρα του συμβασιλέα (1143), τα πρώτα χρόνια συγκρούστηκε με τη μητέρα του για την κυβέρνηση μέχρι το 1153 που ανέλαβε προσωπικά. Πέθανε χωρίς απογόνους (1163) και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Αμαλρίκ που ήρθε σε σύγκρουση με την αριστοκρατία χάρη στη σύζυγο του Αγνή του Κουρτεναί. Η αριστοκρατία αρχικά δεν αντέδρασε στους γάμο επειδή πίστευε ότι διάδοχος θα ήταν κάποιος γιος του Βαλδουίνου Γ΄, όταν τον διαδέχθηκε αναπάντεχα ο Αμαλρίκ οι βαρόνοι δεν τη δέχτηκαν για βασίλισσα και ζήτησαν από τον Αμαλρίκ να πάρει διαζύγιο. Η εχθρότητα στην Αγνή ίσως μεγαλοποιήθηκε από τον Γουλιέλμο της Τύρου που τον είχε εμποδίσει να γίνει πατριάρχης των Ιεροσολύμων, ο Έρνουλ συνεργάτης του Γουλιέλμου έγραψε "είναι πολύ μικρή για να γίνει βασίλισσα σε τόσο ιερή πόλη". Ο Αμαλρίκ υπέκυψε στον εκβιασμό και στέφτηκε βασιλιάς χωρίς τη σύζυγο του, η Αγνή εξακολουθούσε να είναι κόμισσα της Γιάφας και της Ασκελόν και δέχτηκε μια σύνταξη από τα έσοδα της. Η εκκλησία επικύρωσε τη νομιμότητα των παιδιών του Αμαλρίκ και της Αγνής, με αυτόν τον τόπο η Αγνή μέσω τον παιδιών της είχε έντονη επίδραση στην πολιτική των Ιεροσολύμων τα επόμενα 20 χρόνια, τον Αμαλρίκ Α΄ ή Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ διαδέχθηκε ο γιος του Βαλδουίνος Δ΄ της Ιερουσαλήμ. Η Αγνή του Κουρτεναί παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ρέτζιναλντ της Σιδώνας και ο Αμαλρίκ προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τη Μαρία Κομνηνή της Ιερουσαλήμ, όταν χήρεψε η Μαρία Κομνηνή παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Μπαλιάν του Ιμπελέν από τον Οίκο του Ιμπελέν. Η κόρη του Αμαλρίκ και της Αγνής του Κουρτεναί Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ ήταν ενήλικη και ικανή να διαδεχτεί τον άρρωστο αδελφό της, είχε αποκτήσει γιο τον Βαλδουίνο και είχε τη στήριξη των Ιμπελίν της οικογένειας του θετού της πατέρα.
Η διαδοχή του Βαλδουίνου Δ΄
Η λέπρα του Βαλδουίνου Δ΄ χειροτέρευσε σημαντικά την υγεία του και τον έκανε ανίκανο (1182), όρισε τον Γκυ των Λουζινιάν διάδοχο του. Ο Ραϋμόνδος δυσαρεστήθηκε έντονα αλλά όταν ο βασιλιάς σταμάτησε να εμπιστεύεται τον Γκυ τον διόρισε μπάιλλο και του έδωσε την κατοχή της Βηρυτού. Ο Βαλδουίνος Δ΄ έκανε στην Υψηλή Αυλή νέα συμφωνία με τον Ραϋμόνδο Γ΄ να ορίσει διάδοχο τον γιο της Σιβύλλης από τον πρώτο της γάμο με τον Γουλιέλμο του Μομφερράτου. Το μικρό παιδί στέφτηκε βασιλιάς ως Βαλδουίνος Ε΄ της Ιερουσαλήμ (1183) σε τελετή με πρόεδρο τον Ραϋμόνδο, αν ο Βαλδουίνος Ε΄ πέθαινε ανήλικος η αντιβασιλεία θα πέρναγε στους βασιλείς της Αγγλίας, της Γαλλίας και τον Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα, ο πάπας θα όριζε τον διάδοχο. Ο Βαλδουίνος Δ΄ πέθανε την άνοιξη του 1185 και τον διαδέχθηκε ο μικρός ανιψιός του. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ έγινε μπάιλλος αλλά η κηδεμονία του μικρού παιδιού δόθηκε στον θείο του Ζοσλέν Γ΄ της Έδεσσας επειδή ο Ραϋμόνδος δεν ήθελε να πέσει καμιά υποψία πάνω του άν το άρρωστο παιδί πέθαινε πρόωρα. Ο Βαλδουίνος Ε΄ πέθανε το καλοκαίρι του 1186 στην Άκρα χωρίς να κάνει διαθήκη. Μετά τη κηδεία του παιδιού ο Ζοσλέν όρισε τη Σιβύλλα διάδοχο του αδελφού της υπό τον όρο να χωρίσει τον Γκυ και να επιλέξει νέα σύζυγο η ίδια ωστόσο στέφτηκε νέα βασίλισσα μαζί με τον Γκυ. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ πήγε στη Ναμπλούς και συγκάλεσε όλους τους ευγενείς που ήταν πιστοί στην Ισαβέλλα Α΄ της Ιερουσαλήμ κόρη του Αμωρί Α΄ και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Κομνηνής και στον Οίκο των Ιβελίνων. Ο Ραϋμόνδος ζήτησε να ορκιστούν νέοι βασιλείς η Ισαβέλλα και ο σύζυγος της Χάμφρεϋ Δ' του Τορόν αλλά ο Χάμφρεϋ που ο θετός του πατέρας Ραϋνάλδος του Σατιγιόν ήταν σύμμαχος του Γκυ το αρνήθηκε και ορκίστηκε πίστη στον Γκυ και τη Σιβύλλα.
Πτώση του βασιλείου
Μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ (1187) οι βασιλείς κατοικούσαν στα Ευρωπαϊκά τους κράτη, δεν ζούσαν σχεδόν ποτέ στην Άκρα. Όταν έγινε βασιλιάς ο νεαρός Κορραδίνος που ζούσε στη δυτική Γερμανία ο δεύτερος ξάδελφος του πατέρα του Ούγος του Μπριέν διεκδίκησε την αντιβασιλεία και τη διαδοχή του βασιλείου. Τα δικαιώματα του προήλθαν (1264) σαν νόμιμος διάδοχος της Αλίκης της Καμπανίας που ήταν δεύτερη κόρη της Ισαβέλλας Α΄ της Ιερουσαλήμ. Η συνέλευση αποφάσισε ωστόσο να ορίσει διάδοχο του τον ξάδελφο του Ούγο της Αντιόχειας που στέφτηκε βασιλιάς ως Ούγος Γ΄ της Κύπρου και Ούγος Α΄ της Ιερουσαλήμ. Μετά την εκτέλεση του νεαρού Κορραδίνου από τον Κάρολο τον Ανδεγαυό (1268) ο Οίκος των Λουζινιάν κυβέρνησε τα βασίλεια των Ιεροσολύμων και της Κύπρου. Ο Κάρολος ο Ανδεγαυός αγόρασε τα κληρονομικά δικαιώματα του βασιλείου για τους διαδόχους του (1277).
Την ίδια χρονιά απεστάλη από τον Κάρολο ο Ρογήρος του Σεβερίνο σαν μπάιλος στην Ανατολή, κυρίευσε την Άκρα και δέχτηκε όρκο υποτέλειας από τους βαρόνους, ο Ρογήρος ανεκλήθη όταν έγινε ο Σικελικός Εσπερινός (1282) και άφησε στη θέση του τον Όθων Ποαλετσιέν. Οι εξουσίες του Όθων ήταν ελάχιστες και όταν έφτασε από την Κύπρο ο Ερρίκος Β΄ της Κύπρου στέφθηκε νέος βασιλιάς. Μετά τη σύλληψη του από τους Μαμελούκους (1291) το βασίλειο της Ιερουσαλήμ τερμάτισε.
Πρώτες διεκδικήσεις
Πολλοί Ευρωπαίοι βασιλείς διεκδίκησαν τον τίτλο του βασιλιά της Ιερουσαλήμ αλλά κανένας δεν βασίλευσε σε τμήμα του βασιλείου :
Ο Ούγος ντε Μπριέν διεκδίκησε την αντιβασιλεία των Ιεροσολύμων και τη διαδοχή (1264) σαν μεγαλύτερος εγγονός της Αλίκης της Καμπανίας -μεγαλύτερης κόρης του Ερρίκου Β΄ της Καμπανίας και της Ισαβέλλας Α΄ της Ιερουσαλήμ- και του συζύγου της Ούγου Α΄ της Κύπρου. Η Υψηλή Αυλή αποφάσισε ωστόσο να κηρύξει βασιλιά τον ξάδελφό του Ούγο της Αντιόχειας, που ήταν γιος της Ισαβέλλας των Λουζινιάν της δεύτερης κόρης της Αλίκης της Καμπανίας και του Ούγου Α΄ της Κύπρου.
Μετά την πτώση του βασιλείου (1291) ο Ερρίκος Β΄ της Κύπρου εξακολουθούσε να έχει τον τίτλο του βασιλιά της Ιερουσαλήμ σαν διεκδικητής· τα δικαιώματα πέρασαν στους διαδόχους του βασιλείς της Κύπρου. Ο Κάρολος Α΄ ο Ανδεγαυός αγόρασε τα Κυπριακά δικαιώματα από τη Μαρία της Αντιόχειας (1277), εγγονής της Ισαβέλλας Α΄ της Ιερουσαλήμ· από τότε τα δικαιώματα πέρασαν στο στέμμα της Νεαπόλεως, που άλλαζαν περισσότερο με κατάκτηση ή διαθήκη, παρά με κληρονομιά. Το Βασίλειο της Νεαπόλεως ήταν παπικό δώρο, γι'αυτό ο πάπας χρησιμοποιούσε συχνά τον τίτλο του βασιλέως της Ιερουσαλήμ όπως επίσης και της Νεαπόλεως.
Τα δικαιώματα της Κύπρου
Διεκδικητές βασιλείς του Οίκου της Σαβοΐας ήταν :
Με τον θάνατο του Καρόλου Β΄ της Σαβοΐας τα δικαιώματα του δουκάτου της Σαβοΐας πέρασαν στον Φίλιππο Β΄ της Σαβοΐας αδελφό του παππού του Αμεδαίου Θ΄ της Σαβοΐας. Η αδελφή του Καρόλου Β΄ Γιολάντα Λουίζα της Σαβοΐας δεν κληρονόμησε το δουκάτο της Σαβοΐας λόγω του φύλου της, κληρονόμησε όμως τα δικαιώματα της οικογένειας της στην Κύπρο και την Ιερουσαλήμ. Οι δούκες της Σαβοΐας για να αποφύγουν τις συγκρούσεις με τους μεγάλους Οίκους των Βουρβόνων και των Αψβούργων που ήταν επίσης διεκδικητές χρησιμοποιούσαν στον τίτλο το κρυφό σύμβολο "&c."
Διεκδικητές απόγονοι του Φιλίππου Β΄ της Σαβοΐας ήταν :
Διεκδικητές απόγονοι του Αμεδαίου Θ΄ της Σαβοΐας ήταν :
Τα παιδιά του συνέχισαν να έχουν τα Κυπριακά δικαιώματα του βασιλείου της Ιερουσαλήμ μετά τον θάνατο του, και σαν απόγονοι του Φρειδερίκου Α΄ της Νεαπόλεως συνέχισαν να διεκδικούν και το βασίλειο της Νεαπόλεως. Διαδέχθηκε επίσης τα κληρονομικά δικαιώματα των Μπριέν στα Ιεροσόλυμα από τον μακρινό του εξάδελφο Ιωάννη Β΄ Καζιμίρ της Πολωνίας μετά το τέλος εκείνου (1672), ενώνοντας τα δικαιώματα των Μπριέν με αυτά της Κύπρου.
Τα δικαιώματα της Νάπολης
Η Μαρία της Αντιόχειας κόρη του Βοημούνδου Δ΄ της Αντιόχειας από τη δεύτερη σύζυγο του Μελισσάνθη των Λουζινιάν που ήταν μικρότερη κόρη της Ισαβέλλας Α΄ της Ιερουσαλήμ και του τέταρτου συζύγου της Αμωρί της Κύπρου διεκδίκησε τον θρόνο της Ιερουσαλήμ (1269 - 1277). Η Μαρία την εποχή που πέθανε ο Κορραδίνος ήταν το μοναδικό εγγόνι της Ισαβέλλας Α΄ που είχε επιζήσει και ζήτησε να γίνει διεκδικητής του θρόνου βάση του αίματος. Η Υψηλή Αυλή της το αρνήθηκε πήγε κατόπιν στη Ρώμη και με παπική βούλα τα πούλησε στον Κάρολο τον Ανδεγαυό, από τότε τα κληρονομικά δικαιώματα στον θρόνο της Ιερουσαλήμ παραχωρήθηκαν στον θρόνο της Νεαπόλεως και κληρονομήθηκαν περισσότερο με κατάκτηση ή διαθήκη παρά με διαδοχή.
Διεκδικητές του θρόνου από τον Οίκο των Βαλουά-Ανζού ήταν:
Διεκδικητές του θρόνου από τον Οίκο των Βαλουά ήταν:
Διεκδικητές του θρόνου από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν:
Τα δικαιώματα της Αραγωνίας
Διεκδικητές του θρόνου από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν :
Τα δικαιώματα των Βουρβόνων της Ισπανίας
Διεκδικητές του θρόνου από τον Οίκο των Βουρβόνων της Ισπανίας ήταν :
Τα δικαιώματα των Δύο Σικελιών
Στον δευτερεύοντα κλάδο μετά τον θάνατο του Φερδινάνδου Πίου ανήκαν :
Μαρία Χριστοφορίδου
Η Μαρία Χριστοφορίδου (γεννήθηκε 12 Αυγούστου 1964) είναι Ελληνίδα αρσιβαρίστρια, η οποία εκπροσωπούσε την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις από το 1988 έως το 1998, κατά τις οποίες κέρδισε μετάλλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της άρσης βαρών‎ Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Ζέφη Δαράκη
Η Ζέφη Δαράκη (γεν. 1939) είναι Ελληνίδα ποιήτρια.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα, και στα νεαρά της χρόνια εργάστηκε ως γραμματέας στην Οικιστική Σχολή Κ. Δοξιάδη και ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αθήνας, με διακοπές λόγω της Χούντας των Συνταγματαρχών. Παράλληλα άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία και την ποίηση. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 άρχισε να δημοσιεύει τα ποιήματα της τόσο σε ελληνικά όσο και ευρωπαϊκά λογοτεχνικά περιοδικά, ενώ η πρώτη της ποιητική συλλογή, η οποία είχε τίτλο Το τραγούδι των νέων καιρών, εκδόθηκε το 1960. Πολλά ποιήματα της έχουν συμπεριληφθεί σε σχολικά εγχειρίδια, ενώ είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Εργογραφία
Στο έργο της αντιμετωπίζει και παρουσιάζει την πραγματικότητα με ρεαλιστική και φιλοσοφική άποψη, ενώ το 2015 βραβεύθηκε για το έργο της από την Ακαδημία Αθηνών και την Εταιρεία Συγγραφέων. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα της είναι τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Πιμορέν
Το Πιμορέν (γαλλικά: Pimorin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Γκαβάρντο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Γκέντι
Το Γκέντι (ιταλικά: Ghedi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Νικουλίτσας
Ο Νικουλίτσας ήταν Έλληνας ευγενής από τη Λάρισα, κυβερνήτης στα Σέρβια κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σαμουήλ. Λεγόταν Νικόλαος και έλαβε το όνομα Νικουλίτσας, λόγω του ότι ήταν κοντός. Στο 1001 οι Βυζαντινοί υπό την ηγεσία του Βασιλείου Β΄ πολιόρκησαν την πόλη και μετά από μακρά πολιορκία κατάφεραν να την καταλάβουν, παρά την απεγνωσμένη άμυνα της φρουράς. Για να εξασφαλίσουν το φρούριο, το σύνολο του βουλγαρικού πληθυσμού απελάθηκε στην περιοχή που ονομάζεται Βολερόν, μεταξύ των ποταμών Νέστου και Έβρου.
Ο Νικουλίτσας μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, προσχώρησε στους Βυζαντινούς και του δόθηκε ο τίτλος του πατρικίου. Σύντομα όμως έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και επέστρεψε στις δυνάμεις του Σαμουήλ, οι οποίοι προσπαθούσαν να πάρουν πίσω τα Σέρβια. Ο Βασίλειος Β΄ αντέδρασε γρήγορα και κατευθύνθηκε προς την πόλη με στρατό, για να αναχαιτίσει τους Βουλγάρους. Ο Σαμουήλ και ο Νικουλίτσας υποχώρησαν, αλλά σύντομα ο δεύτερος έπεσε σε ενέδρα και συνελήφθη και πάλι. Οδηγήθηκε πίσω στην Βυζαντινή πρωτεύουσα, όπου φυλακίστηκε.
Κατάφερε να ξεφύγει για μια ακόμη φορά και συνέχισε να πολεμά. Μετά το τέλος του βασιλιά Ιβάν Βλάντισλαβ της Βουλγαρίας το 1018 ήταν ένας από τους λίγους ευγενείς, που συνέχισαν την αντίσταση στις ορεινές περιοχές της χώρας. Έπειτα από μάχη με τον Βυζαντινό στρατό κατάλαβε, ότι η περαιτέρω αντίσταση ήταν άσκοπη και παραδόθηκε στον Βασίλειο Β' με το υπόλοιπο των στρατευμάτων του. Ο Αυτοκράτορας τον έστειλε στη Θεσσαλονίκη υπό κράτηση.
Ο εγγονός του Νικουλίτζας Δελφινάς οδήγησε μια ανεπιτυχή Βλαχική εξέγερση στη Θεσσαλία το 1066.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βούλγαροι ευγενείς
Λε Πεν (Ζυρά)
Το Λε Πεν (γαλλικά: Le Pin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πινουά (γαλλικά: Pinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ελεονώρα του Βιζέου
Η Ελεονώρα, πορτογαλ. rainha dona Leonor de Viseu (2 Μαΐου 1458 - 17 Νοεμβρίου 1525) από τον Οίκο του Αβίς ήταν κόρη του δούκα του Βιζέου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας. Είναι μία από τις δύο βασιλικές συζύγους, που δεν ήταν ξένη και θεωρείται από τις πιο αξιοσημείωτες.
Η καταγωγή της
Ήταν η πρώτη κόρη του Φερδινάνδου δούκα του Βιζέου και της εξαδέλφης του Βεατρίκης των Αβίς, κόρης του Ιωάννη κοντόσταυλου της Πορτογαλίας. Είχε μία αδελφή, την Ισαβέλλα, σύζυγο του Φερδινάνδου Β΄ δούκα της Μπραγκάνσα, ο οποίος αργότερα κατηγορήθηκε για προδοσία και εκτελέστηκε από τον σύζυγο της Ελεονώρας, τον Ιωάννη Β΄ της Πορτογαλίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Ντιόγκο ενεπλάκη σε δραστηριότητες, που ο βασιλιάς θεωρούσε προδοτικές και εκτελέστηκε από τον ίδιο τον Ιωάννη Β΄· ο μικρότερος αδελφός της, διαδέχθηκε τον βασιλιά ως Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας.
Ο γάμος της
Παντρεύτηκε τον Ιωάννη, τότε πρίγκιπα της Πορτογαλίας. Η Ελεονώρα ήταν 12 ετών και εκείνος 15. Ο Ιωάννης ήταν ο μόνος γιος του Αλφόνσου Ε΄ και έτσι διάδοχός του. Η Ελεονώρα και ο Ιωάννης περνούσαν μαζί αρκετό καιρό και ήταν καλοί φίλοι.
Ως χήρα βασίλισσα
Όταν ο αδελφός της Εμμανουήλ Α΄ ανήλθε στον θρόνο, η Ελεονώρα μετακόμισε στο ανάκτορο του Σαμπρέγκας, όπου φιλοξένησε τη βασιλική Αυλή και συνέχισε να είναι κοινωνικά δραστήρια. Για μία σύντομη περίοδο (1500-02) ο αδελφός της δεν είχε ακόμη παιδιά και η Ελεονώρα, ως διάδοχός του, υποσχέθηκε να τη διαδεχθεί η αδελφή της.
Τζάνικο
Το Τζάνικο (ιταλικά: Gianico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Ελεονώρα του Βιζέου
Ως χήρα βασίλισσα
Ήταν εξαιρετικά πλούσια και χρησιμοποίησε πολύ από τον πλούτο της για αγαθοεργίες: το 1498 ξεκίνησε τη δημιουργία της Σάντα Κάζα ντα Μιζερικόρντια (Αγίου Οίκου της Ελεημοσύνης) ως αδελφότητας με φιλανθρωπικούς σκοπούς και ιδιαίτερα τη φροντίδα των πενήτων, των ασθενών και των εγκαταλελειμμένων παιδιών. Το αρχικό ίδρυμα επιζεί ως τώρα και από τότε ιδρύθηκαν και άλλα σε διάφορες πόλεις της Πορτογαλίας και των αποικιών της.
Τζάνικο
Τοπωνύμιο
Το όνομα του προέρχεται σύμφωνα με μια εκδοχή από τον Λατινικό θεό Ιανό, με άλλη εκδοχή προέρχεται από το Λατινικό «Διάνικο», που μεταφράζεται «προς την ανατολή».
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Ελεονώρα του Βιζέου
Ως χήρα βασίλισσα
Στην Ελεονώρα αποδίδεται η εισαγωγή της τυπογραφίας στην Πορτογαλία· παρήγγειλε τη μετάφραση της Ζωής του Χριστού (Vita Christi) στα Πορτογαλικά. Ο πρώτος τόμος (από τους τέσσερις) τυπώθηκε το 1502 και είναι το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε στο Αλκαλά δε Ενάρες (στην περιοχή της Μαδρίτης). Η Ελεονώρα υποστήριξε την ίδρυση του Οσπιτάλ Ρεάλ ντε Τόντος-οσ-Σάντος (Βασιλικού Νοσοκομείου των Αγίων Πάντων) στη Λισαβόνα και τότε εθεωρείτο το καλύτερο στην Ευρώπη. Επίσης ίδρυσε τη μονή Μάντρε ντε Ντέους (Μήτηρ του Θεού) το 1509, που θεωρείται ένα μεγάλο αρχιτεκτονικό έργο. Εκεί πέρασε πολλά από τα μετέπειτα έτη, ενδεδυμένη σχεδόν ως μοναχή.