cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δωδεκαήμερο
Στον Δυτικό Χριστιανισμό
Ανήμερα την Πρωτοχρονιά συνεχίζονται οι σχετικές κοσμικές εκδηλώσεις, αλλά για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι εορτή της Παναγίας ως Μητέρας του Θεού (Maria Santissima Madre di Dio), που συμπίπτει με τη λειτουργική οκτάβα των Χριστουγέννων, αντίστοιχη της «αποδόσεως» της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Εορταζόταν επίσης, ακόμα και σήμερα σε μερικά δόγματα, η Περιτομή του Ιησού. Αυτή ή κάποια κοντινή ημερομηνία τιμάται επίσης στα νεότερα χρόνια από τον Πάπα και τους Ρωμαιοκαθολικούς ως Παγκόσμια Ημέρα της Ειρήνης.
Σε αρκετές χώρες, όπως στις ΗΠΑ, τα Θεοφάνεια μεταφέρονται στην πρώτη Κυριακή μετά την 1η Ιανουαρίου, ώστε να την εορτάζουν οι Χριστιανοί σε ημέρα αργίας. Επομένως, θα πέσει στις περισσότερες των περιπτώσεων μέσα στο Δωδεκαήμερο.
Στο Γενικό Εορτολόγιο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας υπάρχουν και αρκετές άλλες εορτές αγίων στο πρώτο μέρος του Δωδεκαημέρου, εκτός αυτής του Αγίου Στεφάνου: του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου στις 27 Δεκεμβρίου, των «Αγίων Αθώων» (εννοούνται τα 14.000 νήπια, «τα υπό του Ηρώδου αναιρεθέντα») στις 28, του Αγίου Επισκόπου και Μάρτυρος Τόμας Μπέκετ στις 29 και της Αγίας Οικογενείας του Ιησού, της Μαρίας και του Ιωσήφ την Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα ή, αν τα Χριστούγεννα πέφτουν Κυριακή, στις 30 Δεκεμβρίου. Μέσα στο νέο έτος υπάρχουν οι εορτές του Αγίου Βασιλείου και του Γρηγορίου του Θεολόγου στις 2 Ιανουαρίου, αλλά και η «Εορτή του Αγίου Ονόματος του Ιησού» στις 3 Ιανουαρίου.
Μεσαιωνική Αγγλία
thumb|Μεταμφιέσεις της Δωδέκατης Νύχτας στη [[Νέα Ορλεάνη]] Στη μεσαιωνική Αγγλία το Δωδεκαήμερο ήταν ένα διάστημα συνεχών γλεντιών, που κορυφώνονταν κατά τη Δωδέκατη Νύχτα, το παραδοσιακό τέλος της εποχής των Χριστουγέννων, της λεγόμενης «Christmastide». Η ίδια η νύχτα απαθανατίσθηκε από την ομώνυμη κωμωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, γνωστή και με τον τίτλο `Οπως σας αρέσει. Συχνά ένας «Λόρδος της Αταξίας» εκλεγόταν ως επικεφαλής των γλεντιών.
Κάποιες από αυτές τις παραδόσεις του Δωδεκαημέρου αποτελούσαν τροποποιημένα παγανιστικά έθιμα (ακριβώς όπως μερικά αποκριάτικα έθιμα στις ρωμαιοκαθολικές χώρες και στην Ελλάδα). Την ίδια περίπου εποχή του έτους οι ειδωλολάτρες εόρταζαν τα Σατουρνάλια (αρχαία Ρώμη) και τη Γιούλη (γερμανικά φύλα).
Βόρεια Αμερική
Οι πρώτοι άποικοι στη Β. Αμερική έφεραν μαζί τους τα έθιμα του Δωδεκαημέρου από την Αγγλία και τα προσάρμοσαν στο νέο τους περιβάλλον, προσθέτοντας τις δικές τους παραλλαγές με την πάροδο των αιώνων, όπως το χριστουγεννιάτικο πράσινο στεφάνι από αειθαλή φυτά. . Η κατασκευή των στεφανιών στο σπίτι ήταν μία από τις παραδόσεις της παραμονής των Χριστουγέννων και τα στεφάνια παρέμεναν κρεμασμένα στην εξώπορτα του σπιτιού από την πρώτη μέχρι την τελευταία (12η) νύχτα του Δωδεκαημέρου, τα ξημερώματα των Φώτων. Ακολουθώντας την αγγλοσαξονική παράδοση, όλοι οι στολισμοί κατέβαιναν μέχρι το πρωί των Φώτων, ημέρα κατά την οποία κατανάλωναν και όλα τα γιορτινά φαγώσιμα που είχαν απομείνει. Καθώς και σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες, ένα ειδικό γλύκισμα, το «Γλύκισμα του Βασιλιά», ψηνόταν την παραμονή των Φώτων για τα Θεοφάνεια.
Τελείως αντίστοιχη με το «χριστόξυλο» (βλ. ενότητα «Ελληνικά έθιμα») είναι η παράδοση του «yule log», ενός ειδικά επιλεγμένου κούτσουρου που πρωτοάναβε τη νύχτα των Χριστουγέννων και αφηνόταν να καεί από λίγο την κάθε νύχτα μέχρι το τέλος του Δωδεκαημέρου.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστούγεννα Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Ελλάδας
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2004
Ο τελικός του Κυπέλλου Αγγλίας 2004 διεξήχθη την 22 Μαΐου στο Μιλένιουμ Στέιντιουμ του Κάρντιφ. Ήταν ο 123ος τελικός της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στον κόσμο και αναμετρήθηκαν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με την έκπληξη του θεσμού Μίλγουολ ΦΚ, ομάδα της Τσάμπιονσιπ δεύτερης τη τάξει κατηγορίας στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατέκτησε το τρόπαιο νικώντας 3-0, ενώ διαιτητής του αγώνα ήταν ο Τζεφ Γουίντερ.
Ο αγώνας
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2004 Κατηγορία:Τελικοί κυπέλλου Αγγλίας
Ύδρα (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ύδρα φέρονται:
Ελληνικό ναυτικό
Υδρα
Θέατρο του Διονύσου
Το Θέατρο του Διονύσου ή Θέατρο Διονύσου Ελευθερέως είναι ο σημαντικότερος γνωστός υπαίθριος θεατρικός χώρος στην αρχαία Αθήνα και θεωρείται το πρώτο θέατρο του κόσμου. Βρισκόταν 3 περίπου μέτρα πάνω από το ναό και αποτελούσε μέρος του ιερού του Ελευθερέως Διονύσου που βρισκόταν στις νοτιοανατολικές παρυφές της Ακρόπολης και υπήρξε ο βασικός τόπος παράστασης του αττικού δράματος, αφού φιλοξενούσε τα Μεγάλα Διονύσια, τη μεγαλύτερη θεατρική γιορτή της πόλης των Αθηνών. Οι σωζόμενες τραγωδίες και κωμωδίες του 5ου και του 4ου π.Χ. αι. γράφτηκαν - τουλάχιστον οι περισσότερες - για να εκτελεστούν σε αυτόν τον χώρο.
Η Ελληνική Αρχαιολογική Εταιρεία ξεκίνησε τις ανασκαφές στη περιοχή του θεάτρου το 1838 οι οποίες συνεχίστηκαν πολύ περισσότερο στο υπόλοιπο του 19ου αιώνα.
Αρχιτεκτονική
thumb|left|Σχεδιάγραμμα του ΘεάτρουΤο θέατρο ήταν αρχικά μόνο ένα μέρος του περιβόλου ή τεμένους του Διονύσου. Αποτελούνταν από έναν επίπεδο χώρο για την ορχήστρα και ελάχιστες σειρές ξύλινων ή μαρμάρινων κερκίδων στο λόφο. Η παλαιότερη ορχήστρα στον περίβολο του θεάτρου πιστεύεται πως ήταν κυκλική και είχε διάμετρο περίπου 27 μέτρων, αν και υπάρχουν διαφωνίες προς το θέμα αυτό. Μια ξύλινη σκηνή κατασκευάστηκε στο πίσω μέρος της ορχήστρας, για την τοποθέτηση τεχνητών σκηνικών και πιθανώς για τη βελτίωση της ακουστικής. Ο περίβολος περιείχε τον αρχαιότερο ναό του Διονύσου και έναν θυσιαστικό βωμό. Αργότερα προστέθηκε μια αίθουσα ή στοά εξαλείφοντας τον παλαιότερο ναό και χτίστηκε ένας δεύτερος ναός επεκτείνοντας νότια τα όρια του περιβόλου. Η ακουστική του χώρου θεωρούνταν εξαιρετική. Στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. οι ξύλινες κατασκευές αντικαταστάθηκαν με μαρμάρινες.
Το Θέατρο του Διονύσου οφείλει την παρούσα μορφή του ως επί το πλείστον στον Λυκούργο (περ. 390-324/4 π.Χ), ο οποίος ως επιβλέπων του οικονομικού και οικοδομικού προγράμματος, αναμόρφωσε το θέατρο σε μαρμάρινο και του έδωσε μνημειακή μορφή. Το θέατρο του 4ου αιώνα π.Χ. είχε μόνιμη σκηνή η οποία εκτεινόταν μπροστά από την ορχήστρα και χώρο κερκίδων τριών διαζωμάτων (θέατρον) το οποίο εκτεινόταν στη πλαγιά του λόφου. Το κτίσμα της σκηνής διέθετε δύο πτέρυγες προβολής σε κάθε πλευρά (παρασκήνια), στα οποία ενδεχομένως τοποθετούνταν σκάλες ή κινητά σκηνικά.
Μεταβολές υλοποιήθηκαν στο θέατρο κατά την ύστερη Ελληνιστική περίοδο, όταν και προστέθηκαν 67 μαρμάρινοι θρόνοι γύρω από την περιφέρεια της ορχήστρας. Οι θρόνοι ήταν ενυπόγραφοι με τα όνοματα των αξιωματούχων οι οποίοι τους κατείχαν. Οι μαρμάρινοι θρόνοι που σώζωνται μέχρι σήμερα, έχουν τη μορφή καθισμάτων κλισμού, και φαίνεται πως ήταν Ρωμαϊκά αντίγραφα προγενέστερων περιόδων. Στο ενδιάμεσο αυτής της σειράς καθισμάτων βρισκόταν ένας μεγάλος μαρμάρινος θρόνος που ανήκε στον ιερέα του Διονύσου.
Το θέατρο εκσυγχρονίστηκε κατά τη Ρωμαιοκρατία, αν και διατηρήθηκαν τα στοιχεία, η ακεραιότητα και η γενική μορφή του αρχαιοελληνικού θεάτρου. Μια εξ ολοκλήρου νέα σκηνή κατασκευάστηκε κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., αφιερωμένη στον Διόνυσο και τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Νέρωνα. Μέχρι την περίοδο αυτή, στο δάπεδο της ορχήστρας τοποθετήθηκε μάρμαρο, ενώ νέες τιμητικές θέσεις χτίστηκαν στην άκρη της ορχήστρας. Κάποιες ακόμη αλλαγές έγιναν κατά τη διάρκεια του 3ου αιώνα μ.Χ. από τον άρχοντα Φαίδρο, συμπεριλαμβανομένης και της επανάχρησης των πρωιμότερων ανάγλυφων του Αδριανού, τα οποία είχαν χτιστεί μπροστά από το κτίσμα της σκηνής. Τα απομεινάρια της ανακαινισμένης και επανασχεδιασμένης Ρωμαϊκής έκδοσης του θεάτρου υπάρχουν ακόμη στο χώρο.
Άλλες χρήσεις
Ορισμένες φορές το Θέατρο του Διονύσου χρησιμοποιούνταν για τη φιλοξενία συνεδριάσεων της Εκκλησίας του Δήμου, ιδίως μετά τον χαρακτηρισμό της Πνύκας ως ακατάλληλου. Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, «ακάθαρτες Ρωμαϊκές εκδηλώσεις» που συνήθως περιορίζονταν στο αμφιθέατρο, αντικατέστησαν τις ιερές παραστάσεις που τελέστηκαν μια φορά στο χώρο. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, ολόκληρος ο χώρος καταστράφηκε.
Αναστήλωση του θεάτρου
Ήδη από το 2002 ξεκίνησαν οι εργασίες αναστήλωσης του αρχαίου θεάτρου του Διονύσου. Σύμφωνα με δελτία τύπου του Υπουργείου Πολιτισμού κατά την περίοδο 2002 – 2009 διατέθηκαν 3,5 εκατομμύρια ευρώ, προερχόμενα τόσο από το Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, όσο και από εθνικούς πόρους, των οποίων θα ακολουθήσει νέα χορηγία ύψους 6 εκατομ. ευρώ, από τη Νομαρχία Αθηνών για την αναμόρφωση της κεντρικής κερκίδας με την κατασκευή 13 ακόμη σειρών εδωλίων, προσθέτοντας έτσι 500 ακόμα θέσεις στις 1600 υπάρχουσες.
Για την αναστήλωση θα χρησιμοποιηθεί αντί του πειραϊκού ακτίτη, που ήταν το αρχαίο υλικό κατασκευής, παρόμοιος λίθος από την Κορινθία, καθώς και το υλικό των αρχαίων εδωλίων που έχει εντοπιστεί και βρίσκεται διάσπαρτο στον χώρο.
Το έργο της αναστήλωσης έχει αναλάβει ο αρχιτέκτονας - αναστηλωτής Κωνσταντίνος Μπολέτης με ειδικό επιτελείο αρχιτεκτόνων, τον Κλήμη Ασλανίδη, την Αθηνά Σαμαρά και τις αρχαιολόγους Χριστίνα Παπασταμάτη και Ελένη Παριανού. Το κεντρικό τμήμα του θεάτρου προβλέπόταν να ολοκληρωθεί το 2013, ενώ όλος ο χώρος, με προεκτάσεις των πλαϊνών σημείων του το 2016. Τον Ιανουάριο του 2010 είχαν ολοκληρωθεί οι εργασίες κατασκευής έξι σειρών εδωλίων.
Το ωδείον
Το θέατρο του Διονύσου διέθετε τρία ωδεία. Το πρώτο βρισκόταν κοντά στην Εννεάκρουνο, το δεύτερο ήταν του Περικλή και το τρίτο κτίστηκε από τον Ηρώδη τον Αττικό.
Το πρώτο ωδείο
Το ωδείο αυτό ήταν παμπάλαιο κτίσμα της αρχαίας Αθήνας και χρονολογείται πριν την κτίση του θεάτρου του Διονύσου. Εδώ έδιναν την παράστασή τους οι ραψωδοί και οι κιθαρωδοί. Δεν έχει διασωθεί ποιος το έχτισε ούτε αν καταστράφηκε κατά την επιδρομή των Περσών στην Αθήνα. Κατά τη διάρκεια του 5ου και του 4ο αιώνα π.Χ. χρησιμοποιήθηκε για πολιτικούς και στρατιωτικούς σκοπούς, αλλά και ως αποθηκευτικός χώρος για τα σιτηρά της Αθήνας. Εδώ έμεναν ο σιτοφύλακας και οι μετρονόμοι και λάμβαναν χώρα δίκες. Στον χώρο αυτό γινόταν και η εναρκτήρια τελετή των Διονυσιακών αγώνων, ο λεγόμενος προάγωνος, μια τελετή στην οποία οι δραματικοί ποιητές ανήγγελλαν τους τίτλους των έργων τους και εισήγαν τους ηθοποιούς τους. Την εποχή του Παυσανία ήταν ένα από τα λαμπρότερα κτήρια της Αθήνας, λαμπρότερο ακόμη και από το υστερότερο ωδείο του Περικλή.
Το ωδείο του Περικλή
Στα μέσα του 5ου αι. π.Χ., ανοικοδομώντας την αρχαία Ακρόπολη, ο Περικλής έχτισε το ωδείον βορειοανατολικά του θεάτρου. Αυτό το κτήριο ήταν κατά προσέγγιση τετραγωνικό στη μορφή με μια στέγη που περιγράφηκε ως πυραμιδική ή κωνική. Μνημονεύτηκε από τον Ψευτο-Δικαίαρχο ως το λαμπρότερο κτήριο του κόσμου. Λένε ακόμα ότι ο Ξέρξης το απομιμήθηκε για να χτίσει τη σκηνή του χρησιμοποιώντας τα κατάρτια από τα περσικά καράβια. Όταν ο Σύλλας κατέκτησε την Αθήνα την 1η Μαρτίου 86 π.Χ. , ο Αριστίων κατέφυγε στην Ακρόπολη, ενώ προηγουμένως πυρπόλησε το ωδείο για να μην το χρησιμοποιήσουν οι Ρωμαίοι για ορμητήριο. Περίπου τριάντα χρόνια αργότερα ο βασιλιάς Αριοβαρζάνης Β΄ Φιλοπάτωρ της Καππαδοκίας το ξαναέχτισε. Αυτή είναι και η τελευταία καταγραφή που έχουμε για το ωδείο αυτό.
Το ωδείο του Ηρώδου του Αττικού
Το τρίτο ωδείο χτίστηκε λίγο μετά το 160 π.Χ. στο νοτιοδυτικό κλίτος του βράχου της Ακρόπολης από τον Ηρώδη τον Αττικό. Το έκτισε στην μνήμη της συζύγου του, Αππίας Άννας Ρηγίλλης, η οποία απεβίωσε το 161 π.Χ.. Ήταν και αυτό λαμπρό κτήριο, θεατρικό, με ξύλο κέδρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία θέατρα της Αθήνας Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Παράδεισος, Γρενάδα
.
Ο Παράδεισος (Paradise) είναι μια πόλη της Γρενάδας.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται ανατολικά του νησιού και κεντρο-δυτικά του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται ανάμεσα στην Γκρενβίλ και την Ντανφερμλάιν. Έχει υψόμετρο 663 πόδια (202 μέτρα). Βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 12°8′27″Β 61°41′33″Δ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παραδεισος
Μουσείο ούζου - Ο Κόσμος του Ούζου
Το μουσείο ούζου, ο Κόσμος του Ούζου βρίσκεται στις εγκαταστάσεις του αποστακτηρίου του Ούζου Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου, στο Πλωμάρι της Λέσβου. Σκοπός του είναι η ανάδειξη της παραδοσιακής τέχνης της ουζοποιίας που χαρακτηρίζει το Πλωμάρι εδώ και πολλά χρόνια.
Εκθέματα εξωτερικού χώρου
Συλλογή από αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν στην απόσταξη και στην εμφιάλωση, όπως παλαιοί άμβυκες, δοχεία συλλογής αποστάγματος, ταπωτικά πωμάτων και μηχανήματα επικόλλησης ετικετών (ετικετέζες).
Εκθέματα εσωτερικού χώρου
Συλλογή από εργαλεία που παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή του ούζου, όπως αλκοολόμετρα, θερμόμετρα, δοχεία μεταφοράς, σερβιρίσματος και αποθήκευσης του ούζου, σφραγίδες κιβωτίων, ζυγαριά και μουσειακές φιάλες του ούζου καθώς και την πρώτη φιάλη του Ούζου Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου.
Απόσταξη, ποιοτικός έλεγχος και εμφιάλωση
Ξενάγηση στις εγκαταστάσεις του αποστακτηρίου όπου οι επισκέπτες ανακαλύπτουν γιατί το Πλωμάρι θεωρείται η πατρίδα του ούζου και παρακολουθούν τη διαδικασία της απόσταξης που γίνεται σε 18 μικρούς, χειροποίητους, χάλκινους άμβυκες, καθώς και τη διαδικασία εμφιάλωσης και συσκευασίας. Επιπλέον, γνωρίζουν από κοντά τα βότανα και τους καρπούς της Λεσβιακής γης, που αποτελούν συστατικά του Ούζου Πλωμαρίου.
Χώρος γευσιγνωσίας
Σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο οι επισκέπτες δοκιμάζουν και επιχειρούν να διακρίνουν τα χαρακτηριστικά του καλού ούζου.
== Πληροφορίες ==
Μπιλ Τουιλομά
Καριέρα
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του, αγωνιζόμενος στη νίκη της ομάδας του, Γουαϊτακάρε Γιουνάιτεντ επί της Οτάγκο Γιουνάιτεντ (6-0) σε μία αναμέτρηση για το νεοζηλανδέζικο πρωτάθλημα της σεζόν 2011-12. Αποχώρησε από την ομάδα το 2012 με προορισμό την Μπίρκενχεντ Γιουνάιτεντ, με την οποία σημείωσε δύο τέρματα για τα προημιτελικά του Κυπέλλου Τσάτχαμ το 2013.
Κατάφερε να τραβήξει το ενδιαφέρον των ανιχνευτών ταλέντων της Ολιμπίκ Μαρσέιγ κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου U20 του 2013 και μεταγράφηκε στην ομάδα της Μασσαλάις στις 29 Ιουλίου 2013, βάζονατς την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών ως σταζιέρης. Κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Νέας Ζηλανδίας από τον ομοσπονδιακό προπονητή Ρίκι Χέρμπερτ για να λάβει μέρος σε μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Εισερχόμενος ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο της συγκεκριμένης αναμέτρησης, τελικώς, οι δύο ομάδες ολοκλήρωσαν τον αγώνα παραμένοντας μεταξύ τους ισόπαλες (0-0)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λος Άντζελες Γκάλαξι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νέας Ζηλανδίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νέας Ζηλανδίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουαϊτακέρε Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Νέας Ζηλανδίας
Σουτζ
Το Σουτζ (Paradise) είναι μια πόλη της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται ανατολικά του νησιού και κεντρικά του Αγίου Ανδρέα. Έχει υψόμετρο 610 πόδια (186 μέτρα).
Γεωγραφία
Το Σουτζ βρίσκεται ανατολικά του νησιού και κεντρικά του Αγίου Ανδρέα. Έχει υψόμετρο 610 πόδια (186 μέτρα. Βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 12°06′Β 61°39′Δ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουτζ
Συνθήκη του Τάρτου
Ο όρος Συνθήκη του Ταρτού μπορεί να αναφέρεται:
Σελεστά
Το Σελεστά (γαλλ. Sélestat, αλσατικά Schlettstàdt, γερμαν. Schlettstadt) είναι πόλη της βορειοανατολικής Γαλλίας στο διαμέρισμα Κάτω Ρήνου (Bas Rhin) της Αλσατίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2007, η πόλη είχε πληθυσμό 19.303 κατοίκους και πυκνότητα πληθυσμού 434,8 κατ./τετ.χλμ Η πόλη είναι κτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Ιλλ.
Συνοπτική ιστορία
Η πόλη πρωτοαναφέρεται επί Καρλομάγνου του 775. Ωστόσο σημαντική ώθηση έλαβε τον 11ο αιώνα, με την οικοδόμηση του ναού της Σεντ Φουά (Sainte Foy). Το 1217 γίνεται αυτοκρατορική πόλη και το 1354 προσχώρησε στη Δεκάπολη, το συνασπισμό των δέκα αυτοκρατορικών πόλεων της Αλσατίας. Έτσι οι οχυρώσεις της διευρύνθηκαν και σε αυτή στεγάζονται αρκετά μοναστικά τάγματα. Παράλληλα κύρια δραστηριότητά της γίνεται το εμπόριο.
Το 1634 η πόλη περιέρχεται στη γαλλική κυριαρχία. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΕ΄ κατασκεύασε σύγχρονες οχυρώσεις στην πόλη, οι οποίες κατεδαφίστηκαν το 1870. Παράλληλα η πόλη άκμασε ως εκπαιδευτικό κέντρο λόγω της δημοτικής σχολής της (που έφθασε να έχει ως και 900 φοιτητές), ενώ ο λόγιος Μπεάτους Ρηνάνους (Beatus Rhenanus) κληροδότησε τη βιβλιοθήκη του στην πόλη, η οποία με βάση αυτό το κληροδότημα δημιούργησε την "ανθρωπιστική βιβλιοθήκη" (Bibliothèque Humaniste), από τα σημαντικά αξιοθέατα του σημερινού Σελεστά.
Η Μεταρρύθμιση, ο πόλεμος των χωρικών και ο τριακονταετής πόλεμος σημαδεύουν την παρακμή του Σελεστά. Όπως και η υπόλοιπη Αλσατία η πόλη περιέρχεται οριστικά σε γαλλική κυριαρχία και μετατρέπεται σε πόλη - έδρα φρουράς. Έκτοτε η πόλη γνωρίζει περιορισμένη ανάπτυξη, παρά το ότι ευημερεί, καθώς άλλα αλσατικά κέντρα αναπτύσσονται ταχύτερα και πολύ περισσότερο. Δεν ανήκει στο "δρόμο του κρασιού" (Route de Vin), αν και είναι πολύ κοντά τόσο στο Κολμάρ (22 χλμ) όσο και στο Στρασβούργο (47 χλμ). Συχνά, σε περιόδους αιχμής αφίξεων στο Στρασβούργο, λόγω συνεδριάσεων ολομελείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, φιλοξενεί όσους τουρίστες δεν εμπλέκονται άμεσα με τις δραστηριότητες του Κοινοβουλίου.
Αξιοθέατα, πολιτισμός
Λόγω της μακράς της ιστορίας, η πόλη είναι από τις αρχιτεκτονικά πλουσιότερες της Αλσατίας. Σημαντικό δείγμα του ρωμανικού ρυθμού είναι ο ναός της Αγίας Πίστης (Sainte Foy), ενώ η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου είναι ρυθμού μπαρόκ. Στον ίδιο ρυθμό είναι και ο πύργος με το ρολόι (1618) και ο νεο-μεσαιωνικός πύργος νερού. Το Δημαρχείο (Hotel de Ville) είναι κτίσμα του 1788, ο σιδηροδρομικός σταθμός του 1880 και η εβραϊκή συναγωγή του 1890. Έχουν, επίσης, διατηρηθεί αρκετές οικίες αναγεννησιακού και μπαρόκ ρυθμού.
Η Ανθρωπιστική Βιβλιοθήκη του Σελεστά διαθέτει μια από τις παλαιότερες και πλέον ομοιογενείς συλλογές μεσαιωνικών χειρογράφων και αναγεννησιακών βιβλίων στην Ευρώπη. Πυρήνα της αποτέλεσε η βιβλιοθήκη του Μπεάτους Ρηνάνους, η οποία διατηρείται εν πολλοίς ανέπαφη.
Στην πόλη εδρεύει το Ίδρυμα σύγχρονης Τέχνης της Αλσατίας (Fonds régional d'art contemporain Alsace (FRAC Alsace)) και το ίδρυμα " Pôle d'Archéologie Interdépartemental Rhénan (PAIR) (Αρχαιολογική Δια-διαμερισματική Εστία του Ρήνου) με δραστηριότητα τις αρχαιολογικές έρευνες στην Αλσατία
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλσατίας
Συμεών Ιεροσολύμων
Ο Συμεών, ο οποίος αποκαλείται και Άγιος Συμεών ο Αδελφόθεος, ήταν επίσκοπος στην Ιερουσαλήμ.
Ταυτότητα
Η ταυτότητά του δεν είναι σαφής. Ονομάζεται «Αδελφόθεος» καθώς υπάρχει η παραδοσιακή άποψη ότι ήταν ένας από τους τέσσερις γιους του Ιωσήφ (ταυτιζόμενος με το Βιβλικό πρόσωπο ονόματι Σίμων) και άρα ετεροθαλής αδερφός του Χριστού. Κατ' αυτή την παράδοση, ήταν αδελφός του «αδελφοθέου» Ιακώβου, του πρώτου επισκόπου Ιεροσολύμων, τον οποίο και διαδέχτηκε μετά την εκτέλεσή του.Σύμφωνα με πηγές, ήταν γιος του Κλωπά, αδερφού του Ιωσήφ, άρα ήταν εξάδερφος του Χριστού.
Ως επίσκοπος επέδειξε αγωνιστικότητα και θάρρος, ιδιαίτερα αντιμετωπίζοντας το μαρτύριο, καθώς κατά την παράδοση σταυρώθηκε σε ηλικία 120 ετών. Η μνήμη του τιμάται στις 27 Απριλίου.
Υποσημειώσεις
Συμεων Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων Κατηγορία:Εβδομήκοντα Απόστολοι Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Απόστολοι της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 1ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Πάβλε Πόποβιτς
Με το ονοματεπώνυμο Πάβλε Πόποβιτς είναι γνωστοί οι παρακάτω Σέρβοι:
Τηλεσκόπιο (Γρενάδα)
Το Τηλεσκόπιο (Telescope) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα.
Παραπομπές
Τηλεσκοπιο
Κύρος
Το όνομα Κύρος, από το αρχαίο ελληνικό Κῦρος και αυτό από το περσικό Kuruš, μπορεί να αναφέρεται
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Πτώον όρος
Το Πτώο (ή όρος Πελαγίας) είναι βουνό της Στερεάς Ελλάδας, που βρίσκεται στον νομό Βοιωτίας, βόρεια των λιμνών Παραλίμνη και Υλίκη.
Περιγραφή
Έχει υψόμετρο 781 μέτρα και στις πλαγιές του ήταν χτισμένη η αρχαία πόλη Ακραίφνιο, που βρισκόταν στην θέση του σύγχρονου ομώνυμου χωριού. Σύμφωνα με τις περιγραφές του Παυσανία στο Ελλάδος περιήγησις στο όρος Πτώο υπήρχε ιερό του Απόλλωνα, το οποίο έχει αποκαλυφθεί από την αρχαιολογική σκαπάνη.
Αναφορά του Μαντείου
μικρογραφία|[[Κεφαλή Κούρου (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 16)|Κούρος από τον Ναό του Απόλλωνος]] Το μαντείο αναφέρεται επίσης από τον Ηρόδοτο, ο οποίος περιγράφει την επίσκεψη κάποιου Μυός από τον Εύρωμο, ο οποίος στάλθηκε από τον Πέρση στρατηγό Μαρδόνιο για να λάβει προφητείες από όσο το δυνατόν περισσότερους χρησμούς: ΗΡΟΔΟΤΟΣ -Ἱστορίαι [8.135.1 -8.135.3]
"'''[8.135.1] τότε δὲ θῶμά μοι μέγιστον γενέσθαι λέγεται ὑπὸ Θηβαίων· ἐλθεῖν ἄρα τὸν Εὐρωμέα Μῦν, περιστρωφώμενον πάντα τὰ χρηστήρια, καὶ ἐς τοῦ Πτῴου Ἀπόλλωνος τὸ τέμενος. τοῦτο δὲ τὸ ἱρὸν καλέεται μὲν Πτῷον, ἔστι δὲ Θηβαίων, κεῖται δὲ ὑπὲρ τῆς Κωπαΐδος λίμνης πρὸς ὄρεϊ ἀγχοτάτω Ἀκραιφίης πόλιος. [8.135.2] ἐς τοῦτο τὸ ἱρὸν ἐπείτε παρελθεῖν τὸν καλεόμενον τοῦτον Μῦν, ἕπεσθαι δέ οἱ τῶν ἀστῶν αἱρετοὺς ἄνδρας τρεῖς ἀπὸ τοῦ κοινοῦ ὡς ἀπογραψομένους τὰ θεσπιεῖν ἔμελλε, καὶ πρόκατε τὸν πρόμαντιν βαρβάρῳ γλώσσῃ χρᾶν. [8.135.3] καὶ τοὺς μὲν ἑπομένους τῶν Θηβαίων ἐν θώματι ἔχεσθαι ἀκούοντας βαρβάρου γλώσσης ἀντὶ Ἑλλάδος, οὐδὲ ἔχειν ὅ τι χρήσωνται τῷ παρεόντι πρήγματι· τὸν δὲ Εὐρωμέα Μῦν ἐξαρπάσαντα παρ᾽ αὐτῶν τὴν ἐφέροντο δέλτον, τὰ λεγόμενα ὑπὸ τοῦ προφήτεω γράφειν ἐς αὐτήν, φάναι δὲ Καρίῃ μιν γλώσσῃ χρᾶν, συγγραψάμενον δὲ οἴχεσθαι ἀπιόντα ἐς Θεσσαλίην."
"''[8.135.1] Τότε, όπως αφηγούνται οι Θηβαίοι, έγινε ένα καταπληκτικό, κατά τη γνώμη μου, θαύμα· δηλαδή ο Μυς αυτός από τον Εύρωμο, κάνοντας το γύρο των μαντείων, έφτασε και στο τέμενος του Πτώου Απόλλωνος. Βέβαια Πτώο λέγεται αυτό το λατρευτικό κέντρο, ανήκει όμως στους Θηβαίους· βρίσκεται πάνω απ᾽ τη λίμνη Κωπαΐδα σε βουνό, πολύ πολύ κοντά στην πόλη Ακραιφία. [8.135.2] Όταν λοιπόν, λένε, αυτός που αναφέραμε τ᾽ όνομά του, ο Μυς, έφτασε σ᾽ αυτό το κέντρο λατρείας, τον συνόδευαν τρεις Θηβαίοι αντιπρόσωποι της πόλης τους, για να καταγράψουν τα όσα ήταν να χρησμοδοτήσει ο θεός, οπότε ξαφνικά ο ιερέας του μαντείου δίνει τον χρησμό σε βαρβαρική γλώσσα. [8.135.3] Κι οι Θηβαίοι που τον συνόδευαν έμειναν με το στόμα ανοιχτό ακούοντας, αντί ελληνικά, βαρβαρική γλώσσα και δεν ήξεραν τί να κάνουν μ᾽ αυτό που συνέβαινε· αλλά ο Μυς από τον Εύρωμο άρπαξε απ᾽ τα χέρια τους το πινάκιο που κρατούσαν και πήρε να γράφει τα όσα έλεγε ο ιερέας του μαντείου· και λένε, τους είπε ότι ο χρησμός ήταν στη γλώσσα των Καρών· τον κατέγραψε και πήρε βιαστικά το δρόμο για τη Θεσσαλία."
Πτώια
Υπάρχει επιγραφή για τα Πτώϊα - αγωνίσματα πνευματικού ενδιαφέροντος που γίνονταν κάθε πέντε χρόνια σύμφωνα με το διάταγμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Βοιωτίας Κατηγορία:Ναοί του Απόλλωνα
Πλημμύρα
thumb|270px|Πάρκο αναψυχής στη [[Νέα Ορλεάνη, πλημμυρισμένο μετά τον τυφώνα Κατρίνα.]] Ως πλημμύρα ορίζεται η υπερχείλιση επιπλέον νερού, που καλύπτει την ξηρά. Η οδηγία της ΕΕ για τις πλημμύρες ορίζει μια πλημμύρα ως προσωρινή κάλυψη από νερό εδάφους το οποίο υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν καλύπτεται από νερό. Κατά την έννοια του «ρέοντος νερού», ο όρος πλημμύρα μπορεί επίσης να εφαρμοστεί στην εισροή της παλίρροιας. Οι πλημμύρες μπορεί να προκύψουν από τον όγκο νερού μέσα σε ένα σώμα του ύδατος, όπως ένα ποτάμι ή λίμνη, η οποία υπερχειλίζει ή σπάει τα αναχώματα, με αποτέλεσμα το νερό να διαφύγει από τα συνήθη όριά του. Αντιθέτως, το μέγεθος της λίμνης ή άλλου φορέα του νερού που ποικίλλει ανάλογα με τις εποχιακές αλλαγές στις βροχοπτώσεις και στα χιόνια που λιώνουν, δεν είναι μια σημαντική πλημμύρα, εκτός αν τέτοιες διαρροές νερού θέσουν σε κίνδυνο τις εκτάσεις που χρησιμοποιούνται από τον άνθρωπο, όπως ένα χωριό, μια πόλη ή άλλη κατοικημένη περιοχή.
Οι πλημμύρες μπορεί επίσης να εμφανιστούν στα ποτάμια, όταν ροή υπερβαίνει την χωρητικότητα του καναλιού του ποταμού, ιδίως σε στροφές ή μαιάνδρους. Οι πλημμύρες συχνά προκαλούν ζημιές σε σπίτια και επιχειρήσεις, εφόσον έχουν τοποθετηθεί σε φυσικές περιοχές κατάκλυσης των ποταμών. Ενώ οι ζημίες από τις πλημμύρες μπορεί να έχουν σχεδόν εξαλειφθεί με την απομάκρυνση του ανθρώπου από τους ποταμούς και άλλους φορείς του νερού, ωστόσο ανέκαθεν οι άνθρωποι έχουν ζήσει και εργαστεί κοντά στο νερό για να αναζητήσουν τροφή και να αξιοποιήσουν τα οφέλη της φθηνής και εύκολης μετακίνησης και το εμπόριο, με το να είναι κοντά στο νερό. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι συνεχίζουν να κατοικούν περιοχές που απειλούνται με ζημίες από πλημμύρες, είναι απόδειξη ότι η αξία του να ζουν κοντά στο νερό υπερβαίνει το κόστος των επαναλαμβανόμενων περιοδικών πλημμυρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσικές καταστροφές
Περσία
Περσία είναι η ιστορική ονομασία του Ιράν (τουρκικά: Ατζεμιστάν). Η ονομασία αυτή επικράτησε στη Δύση λόγω των Ελλήνων, οι οποίοι γενίκευσαν την ονομασία της περιοχής Παρς (Παρσίς, μετεξέλιξη σε Περσίς), Φαρς σήμερα, στο νότιο Ιράν, η οποία ήταν και το κέντρο της Περσικής Αυτοκρατορίας. Σημειωτέον ότι η Περσική γλώσσα λέγεται Φαρσί. Η Περσία ονομάστηκε επισήμως Ιράν από τις 21 Μαρτίου 1935, όταν ο σάχης Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί ζήτησε επίσημα από τη διεθνή κοινότητα να αποκαλεί τη χώρα του με την εθνική της ονομασία «Ιράν» που σημαίνει «η χώρα των Αρίων».
Η ιστορία
Η πρώτη αναφορά στους Πέρσες προέρχεται από ασσυριακή επιγραφή του 800 π.Χ. η οποία τους αναφέρει ως «Παρσού», γείτονες ενός άλλου Αρίου έθνους τους Μήδους. Για τους δύο επόμενους αιώνες οι Πέρσες και οι Μήδοι ήταν υποτελείς των Ασσυρίων, Βαβυλωνίων και Σκυθών (επίσης Άριοι).
Η δυναστεία των Αχαιμενιδών (648-330 π.Χ)
thumb|right|220px|Η Περσική Αυτοκρατορία το 490 π.Χ.. Η δυναστεία των Αχαιμενιδών ήταν η πρώτη σειρά Περσών ηγεμόνων. Ιδρύθηκε από τον Αχαιμένα, έναν Πέρση ηγέτη του 700 π.Χ. Ο γιος του ο Θιέσπης οδήγησε τους νομάδες Πέρσες να εγκατασταθούν στο νότιο Ιράν γύρω στο 650 π.Χ. και συγκρότησε το πρώτο οργανωμένο περσικό κράτος. Σταδιακά το περσικό κράτος κατέκτησε την περιοχή των αυτοχθόνων Ελαμιτών συμπεριλαμβανομένης της σημαντικής περιοχής Ανσάν. Οι απόγονοι του Θιέσπη χωρίστηκαν σε δύο κλάδους, ο μεν βασίλευε στο Ανσάν ο δε στην υπόλοιπη Περσία.
Ο Κύρος ο Μέγας ένωσε τα δυο βασίλεια περί το 559 π.Χ. Εκείνη την περίοδο οι Πέρσες ήταν υποτελείς στους Μήδους υπό τον παππού του Κύρου, τον Αστυάγη. Ο Κύρος επαναστάτησε με τη βοήθεια των Περσών, ανατρέποντας τον Αστυάγη και δημιούργησε τη μεγάλη Περσική Αυτοκρατορία προσθέτοντας τη Μηδία στο περσικό κράτος στα 550 π.Χ. Ο Κύρος οδήγησε τους Μήδους και τους Πέρσες σε νέες κατακτήσεις. Αρχικά κατακτήθηκε η Λυδία, το 539 π.Χ. εισήλθε θριαμβευτικά στη Βαβυλώνα. Ο Χάρτης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Κύρου είναι απόδειξη του μεγέθους του ως προσωπικότητα.
Ο Κύρος σκοτώθηκε σε μάχη με τους Μασσαγέτες στην προσπάθειά του να τους τιμωρήσει επειδή αρνήθηκαν να υποταχθούν.
Ο γιος του Κύρου, Καμβύσης Β΄, πρόσθεσε την Αίγυπτο στην Περσική Αυτοκρατορία. Η Αυτοκρατορία έφτασε στο απόγειό της με τον Δαρείο Α΄, ο οποίος κατέλαβε την κοιλάδα του Ινδού ποταμού και τη Θράκη και πέρασε τον Δούναβη καταδιώκοντας για αρκετό καιρό τους Σκύθες, χωρίς όμως σημαντικά αποτελέσματα. Η εισβολή του στην Ελλάδα ανακόπηκε στη Μάχη του Μαραθώνα. Ο γιος του Ξέρξης Α΄ επανέλαβε την προσπάθεια, αλλά ηττήθηκε στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ. και αποκρούστηκε οριστικά στη Μάχη των Πλαταιών το επόμενο έτος.
Η Περσική Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών ήταν η μεγαλύτερη και ισχυρότερη ως εκείνη την εποχή, καλά διοικούμενη και οργανωμένη. Ο Δαρείος διαίρεσε το βασίλειό του σε περίπου είκοσι σατραπείες, με πολλούς από τους σατράπες να έχουν προσωπικές σχέσεις με τον μεγάλο βασιλέα (σάχης). Εγκαθίδρυσε σύστημα υποχρεωτικής εισφοράς από τις σατραπείες, υιοθέτησε το ανεπτυγμένο ταχυδρομικό σύστημα των Ασσυρίων και το επέκτεινε. Μετέφερε την πρωτεύουσα στα Σούσα, στο κέντρο της αυτοκρατορίας. Οι Πέρσες επέτρεψαν στους διάφορους υποτελείς πολιτισμούς να διατηρηθούν, ακολουθώντας το παράδειγμα του Κύρου, με αποτέλεσμα να μειωθεί δραματικά ο κίνδυνος εξεγέρσεων.
Ελληνιστική Περσία (330-150 π.Χ.)
Η Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών καταλύθηκε από τον Μακεδόνα βασιλιά Αλέξανδρο, ο οποίος σάρωσε κυριολεκτικά την περσική επικράτεια. Το ελληνικό στοιχείο που έφερε μαζί του ο νέος αυτοκράτορας και οι διάδοχοί του, αναμείχθηκε με τα τοπικά στοιχεία, δημιουργώντας τον Ελληνιστικό πολιτισμό. Ο πυρήνας της παλαιάς περσικής αυτοκρατορίας περιήλθε στην αυτοκρατορία των Σελευκιδών. Η δυναστεία των Πάρθων ωστόσο έθεσε οριστικό τέλος στον μέχρι τότε πολύ εκτεταμένο εξελληνισμό της Περσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία
Νίκος Τσεκούρας
Ο Νίκος Τσεκούρας (1911-2009) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Ήταν μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων και της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Τύπου. Γεννήθηκε στην Αθήνα το Μάρτιο του 1911. Έκανε το ντεμπούτο του ως θεατρικός συγγραφέας, τον Μάιο του 1940 με την κωμωδία «Ανθρωπος είμαι κι εγώ». Μετά από μία μακρά συγγραφική πορεία που περιλάμβανε θεατρικά έργα, κινηματογραφικά σενάρια και συνεργασίες σε περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας πέθανε σε ηλικία 98 ετών τον Μάρτιο του 2009.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Τσεκούρας γεννήθηκε στην Αθήνα το Μάρτιο του 1911, από πατέρα ορμώμενο εξ Ευβοίας. Ο πατέρας του, Στυλιανός, πέθανε νωρίς κι ο νεαρός Νίκος αναγκάστηκε να επωμισθεί τις ευθύνες της οικογενειακής βιοτεχνίας παραγωγής αρωματικών σαπουνιών σε ηλικία μόλις 18 ετών – χωρίς να έχει την παραμικρή έφεση. Στο γραφείο της επιχείρησης, αντί να κοιτάζει τους λογαριασμούς, έγραφε ποιήματα.
Ετσι η οικογένεια έχασε το εργοστάσιο και ο Νίκος μπήκε στο δρόμο του: φανατικός φυσιολάτρης, είχε πάρει ήδη τα βουνά, και σε λίγο έγινε εκδότης (!), μαζί με τον Κλεόβουλο Δενδρινό και τον Κώστα Χρηστίδη, του περιοδικού «Εκδρομικά» (το πρωτο φυσιολατρικό-ορειβατικό περιοδικό που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα) και αργότερα του περιοδικού «Καραμπόλα» που κυκλοφορούσε όποτε κατάφερνε η φυσιολατρική παρέα να εξοικονομήσει λίγα χρήματα για το χαρτί!
Η πρώτη του συνεργασία με πληρωμή, όταν εγκατέλειψε το σαπουνάδικο για να γίνει δημοσιογράφος, ήταν για τους «Άθλους του ενωμοτάρχη Φουντοτσάρουχου» (γραφικός τύπος επαρχιακού χωροφύλακα, εμπνευσμένος από τις «ιστορίες του χωριού» του ΣΤΑΜ-ΣΤΑΜ) που δημοσιεύονταν στο περιοδικό ΕΒΔΟΜΑΔΑ, προκαλώντας μεγάλο σπαζοκεφικό ενδιαφέρον.
Η αγάπη του για το θέατρο φάνηκε από πολύ νωρίς. Τα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής του, τα πέρασε στην οδό Κουμουνδούρου ακριβώς απέναντι από την είσοδο των ηθοποιών του Εθνικού Θεάτρου. Όπως γράφει ο ίδιος: «...τα βράδυα, πριν έρθει η ώρα για το κρεβάτι, χάζευα από το παράθυρο μετρώντας τους ηθοποιούς που πήγαιναν για την παράσταση. Και ένα βράδυ, το έσκασα από το σπίτι λάθρα και έκανα το...ντεμπούτο μου στο θέατρο ως θεατής, δρασκελώντας την αφύλακτη πόρτα των παρασκηνίων. Δεν είδα όμως όλη την παράσταση –παιζόταν το «Φυντανάκι» του Παντελή Χόρν- γιατί συγκινήθηκα τόσο πολύ από το δράμα του γερο-ταχυδρόμου Βεάκη, που άρχισα να κλαίω γοερά, με αποτέλεσμα να με πετάξουν έξω. Αυτή ήταν η πρώτη γνωριμία μου με το θέατρο και με τον Βεάκη, που ύστερα από κάμποσα χρόνια θα γινόταν ο πρωταγωνιστής στο έργο μου «Αν δουλέψεις θα φάς» που με καθιέρωσε ως θεατρικό συγγραφέα.»
Το ξεκίνημά του για την κατάκτηση της θεατρικής σκηνής έγινε με το πρωτόλειό του «100 Χιλιάρικα». Να πως το έκρινε ο πρύτανις του ελληνικού θεάτρου Γρηγόρης Ξενόπουλος, στα «Αθηναϊκά Νέα», 10/1/1936: «Ένας νέος που δεν εφάνηκε ακόμη στο θέατρο,παρά γράφει με ψευδώνυμο σε διάφορα περιοδικά, ο κ. Ν. Τσεκούρας (Τσεκό) μου έφερε να διαβάσω το πρώτο του θεατρικό έργο  Το έλεγε «100 χιλιάρικα». Άρχισα να το διαβάζω δοκιμαστικά και από την πρώτη εικόνα με τράβηξε τόσο, ωστε το τελείωσα την ίδια ημέρα...»
Το πρώτο έργο του που ανέβηκε στη σκηνή ήταν το σχολικό δραματάκι «Τα Σουλιωτόπουλα δεν πέθαναν». Η Κρατική Επιτροπή Βράβευσης Σχολικών Έργων (1940) του υπουργείου Παιδείας (Κωστής Μπαστιάς, Λέων Κουκούλας Κωστής Βελμίρας, Γιάννης Λάμψας) του απένειμε το πρώτο βραβείο και από τότε βρίσκεται σε όλες τις σχολικές βιβλιοθήκες και παίζεται στις 25 Μαρτίου από πολλά σχολεία.
Θεατρική καριέρα
Σε ηλικία 28 ετών έκανε το ντεμπούτο του ως θεατρικός συγγραφέας, τον Μάιο του 1940 με την κωμωδία του «Άνθρωπος είμαι κι εγώ» που ανέβηκε στο θέατρο «Λυρικό», από τον θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη και Βασίλη Λογοθετίδη. Παίχτηκε μόνον 30 ημέρες, στις παραμονές του πολέμου της Αλβανίας. Ακολούθησε ο «Μαγκούφης» που έκανε πρεμιέρα στις 23/1/41, στο θέατρο «Διάνα», με τον θίασο του Βασίλη Αργυρόπουλου. Ο συγγραφέας, φαντάρος τότε στη μονάδα προστασίας σιδηροδρόμων, το έγραψε κατά τη διάρκεια τεσσάρων ταξιδιών Αθήνα-Θεσσαλονίκη, μέσα στο τελευταίο ανοικτό βαγόνι, έτοιμος να καταρρίψει με το πολυβόλο του όποιο ιταλικό αεροπλάνο τολμούσε να πλησιάσει.
Το καλύτερο έργο του το έγραψε σε ηλικία 30 ετών. Το «Αν δουλέψεις θα φας» έκανε πρεμιέρα στο θέατρο «Λυρικό», στις 23/7/1945 από τον θίασο Ενωμένοι Καλλιτέχνες, με τον Αιμίλιο Βεάκη και τον Κώστα Γιαννίδη στους δυο βασικούς ρόλους. Σημείωσε θριαμβευτική επιτυχία και ουδέποτε έπαψε να χρησιμοποιείται σαν...σωσίβιο από επαρχιακούς θιάσους. Ο γιος του Βεάκη Γιάννης, αυτοεξόριστος λόγω φρονημάτων σκηνοθέτης, το ανέβασε στη Ρουμανία, και στις αυτάδελφες τότε κομμουνιστικές χώρες Βουλγαρία και Σερβία. Ο Αδαμάντιος Λεμός το ανέβασε στη Νέα Υόρκη για την ελληνική ομογένεια και τότε λίγο έλειψε να κάνει την τύχη του ο συγγραφέας: ο ελληνικής καταγωγής μάνατζερ της εταιρείας «Γουώρεν Μπράδερς» ζήτησε τα δικαιώματα του έργου για να γυριστεί ταινία.
Ο συγγραφέας έτρεξε στον Κάρολο Κουν που είχε εγκαταλείψει την έδρα του καθηγητή Αγγλικών στο Κολλέγιο και ξεκινούσε το «Θέατρο Τέχνης». Εκείνος δέχτηκε να κάνει τη μετάφραση στα Αγγλικά και σε ένα μήνα, το «Αν δουλέψεις θα φας», ταξίδευε για την Αμερική με το ταχυδρομείο. Ήταν όμως άτυχο. Όπως γράφει ο συγγραφέας «...το πογκρόμ των αριστερών συγγραφέων, ηθοποιών και γενικά των εργαζομένων στο θέαμα βρισκόταν στο ζενίθ από τον γερουσιαστή Μακάρθι που είχε αναλάβει τον εξοστρακισμό από τη χώρα της Ελευθερίας κάθε ρέποντα στον αριστερισμό Αμερικανό ή αλλοδαπό...» Το έργο είχε παιχτεί από τον γιό του Βεάκη σε κομμουνιστικές χώρες, άρα δεν είχε καμία ελπίδα στις ΗΠΑ.
Ακολούθησε ο «Πομπός Ευτυχίας» που έκανε πρεμιέρα στο θέατρο «Ρεξ» στις 8/3/1946, με τον θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη και πρωταγωνιστή τον Βασίλη Λογοθετίδη. «Κομεντί πλημμυρισμένη ανθρωπιά και τρυφερότητα» το χαρακτήρισε σε χρονογράφημά του στο «Ελεύθερο Βήμα» ο Παύλος Παλαιολόγος. Τρία χρόνια αργότερα (30/11/49) ανέβηκε στο θέατρο «Κεντρικό» η κωμωδία «Ο καλός καλό δε βλέπει», από τον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη. «Έχει μια τεχνική σπάνια και μια πλοκή που θυμίζει τον Φεϋντώ», έγραψε ο Άγγελος Τερζάκης, φτασμένος συγγραφέας και εισηγητής, τότε, δραματολογίου στο Εθνικό Θέατρο. Με την επόμενη κωμωδία του «Καραντίνα στον έρωτα» που ανέβηκε στο θέατρο «Σαμαρτζή»στις 22/5/1952, έκανε το θιασαρχικό του ντεμπούτο ο Μίμης Φωτόπουλος γνωστός από τη θριαμβευτική του επιτυχία στον κινηματογράφο, στις ταινίες της «ΦΙΝΟΣφίλμς». Μια ακόμη κωμωδία του με τίτλο «Τρεις πετεινοί σε ένα κοτέτσι» ανέβηκε στις 3/8/1955 στο θέατρο «Γκλόρια» από τον θίασο Μιράντας- Κωνσταντάρα- Μήλα.
Το έργο του «Ο Μονοσάνταλος» ανέβηκε στο «Δημοτικό θέατρο» Πειραιά στις 30/11/1955 από τον θίασο του Μάνου Κατράκη και χαρακτηρίστηκε από την κριτική ισάξιο του «Αν δουλέψεις θα φας». Ακολούθησαν οι «Καϋμοί της λιμνοθάλασσας», παραγγελία της Ελληνικής Περιηγητικής Λέσχης, που ανέβηκε 26-27/4/1956 σε δύο παραστάσεις στο Μεσολόγγι, στην όχθη της λιμνοθάλασσας, γράφτηκε επί τόπου σε τρεις εβδομάδες. Σκηνοθετημένο από τον Πέλο Κατσέλη, πρωταγωνιστούσε η Αλέκα Κατσέλη, με υπόθεση τους αγώνες των ντόπιων ψαράδων για ν´απαλλαγούν από την εκμετάλλευση των χονδρεμπόρων. Είχε 15.000 θεατές και ο συγγραφέας τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Ιερής Πόλης και ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης Μεσολογγίου. Το έργο έγινε και ταινία από την «ΑΝΖΕΡΒΟΣ» με τίτλο «Η λίμνη των πόθων», με πρωταγωνιστές την Γιώργο Φούντα, την Τζένη Καρέζη και την θριαμβεύτρια των Καλλιστείων 1958 «σταρ Ελλάς» Σόνια Ζωίδου. Η ταινία κέρδισε βραβεία σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ.
Έγραψε σενάρια και για άλλες ταινίες, όπως η «Ζηλιάρα», με τη Ρένα Βλαχοπούλου και τον Γιώργο Κωνσταντίνου, παραγωγή της εταιρείας «Καραγιάννης-Καρατζόπουλος» και σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη. Επίσης το «Ματωμένο χώμα», με πρωταγωνιστές τον Παντελή Ζερβό και τη Νόρα Κατσέλη, σε παραγωγή και σκηνοθεσία Βαγγέλη Μελισσινού. Έγραψε επίσης το κωμικό τηλεοπτικό κωμικό σήριαλ «Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του» -διασκευή από θεατρικό έργο του που δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή- που μεταδόθηκε σε 20 συνέχειες από το κανάλι της ΕΡΤ.
Υπάρχουν στο θεατρικό μουσείο δύο ακόμη έργα του που δεν γνώρισαν τον παράδεισο της σκηνής. Είναι ο «Καταραμένος Άγιος», με 12 εικόνες και 30 ηθοποιούς που ζωντανεύει τη ζωή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Κέρδισε εύφημο μνεία στον κρατικό θεατρικό διαγωνισμό. Επρόκειτο να το ανεβάσει ο Μάνος Κατράκης στο Πεδίο του Άρεως, αλλά δεν πρόλαβε γιατί αρρώστησε και ακολούθησε ο θάνατός του. Για δεύτερη φορά εγκρίθηκε από την επιτροπή του Εθνικού Θεάτρου την εποχή της χούντας των συνταγματαρχών, αλλά ήρθε η μεταπολίτευση και η νέα διοίκηση της Κρατικής Σκηνής αρνήθηκε να ανεβάσει έργο που είχε εγκριθεί από τη χουντική διοίκηση. Στο θεατρικό μουσείο αναπαύεται και ο «Πρώτος δημοκράτης», έργο επίσης πολυπρόσωπο που παρουσιάζει τη ζωή και το έργο του Ρόκου Χοϊδά, του πρώτου «κοινωνιστή-επαναστάτη», την εποχή που δεν είχε ακόμη εμφανιστεί ο κομμουνισμός. Το έργο κέρδισε έπαινο στον κρατικό θεατρικό διαγωνισμό. Τέλος, στο θεατρικό μουσείο υπάρχει και η άπαιχτη κωμωδία του «Ρήγας-ντάμα-βαλές» που είχε εγκριθεί από τον θίασο Παπάς-Λαμπέτη-Χορν, αλλά δεν ανέβηκε ποτέ γιατί ο θίασος διαλύθηκε.
Δημοσιογραφική καριέρα
Η θεατρική καριέρα του Νίκου Τσεκούρα έγινε...λάθρα -όπως γράφει ο ίδιος- κλέβοντας χρόνο από τη δημοσιογραφία που ήταν η βιοποριστική του απασχόληση. Η επιτυχία του «Φουντοτσάρουχου»του άνοιξε το δρόμο για ν’ αρχίσει τη συνεργασία του με εύθυμες ιστορίες στα περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας «ΑΤΛΑΝΤΙΣ», «ΘΗΣΑΥΡΟΣ», «ΠΑΝΘΕΟΝ», «ΡΟΜΑΝΤΖΟ». Ακολούθησε η «ΜΑΣΚΑ» του –εκδότης ο βιβλιοπώλης Σαλίβερος και διευθυντής ο Απόστολος Μαγγανάρης- με τις περιπέτειες του θρυλικού «Ντετέκτιβ Χ» που τις υπέγραφε ως Νικ Χάτσετ. Όταν μετέφραζαν τις πραγματικές ιστορίες του Μπραντ Χάουζ, οι αναγνώστες της «ΜΑΣΚΑΣ» διαμαρτύρονταν, ζητώντας τα...γνήσια κείμενα! Παράλληλα συνεργαζόταν με τους εκδότες Μήτσο Δαρεμά και Ηλία Καμπανά συγγράφοντας αναγνώσματα, «Η Ιστορία της Κασσιανής», «Παραμύθια της Χαλιμάς», «Μύθοι του Λαφονταίν» λαϊκής κατανάλωσης.
Εγκαταλείποντας την ξεπερασμένη πια «συνταγή» της «Διάπλασης των Παίδων» έβγαλε ένα «ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ» αναγεννημένο, με έγχρωμο εξώφυλλο του Αλέκου Κοντόπουλου (που έγινε τακτικός συνεργάτης του περιοδικού μαζί με άλλους μεγάλους ζωγράφους), τυπωμένο σε όφσετ, με εικονογραφημένα αναγνώσματα (τα πρώτα «κόμικς» στην Ελλάδα). Η επιτυχία ήταν τεράστια, καθώς εξελίχθηκε σε μέσον επικοινωνίας των αναγνωστών του. Μέσα από τις στήλες της αλληλογραφίας με τη ρουμπρίκα «Μεταξύ μας» οι φανατικοί αναγνώστες του αντάλλασσαν ιδέες, απόψεις και πνευματικούς διαξιφισμούς. Άνθρωποι καταξιωμένοι σήμερα στον χώρο τους, ονόματα γνωστά, θεωρούν το «ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ» αφετηρία για την εξέλιξη της ζωής τους, σε εκείνα τα δύσκολα μετακατοχικά χρόνια. Είναι ακόμη σήμερα (2006) ζωντανή και δραστήρια μια όμορφη παρέα «μεταξυ μάχων», ο ΣΎνδεσμος Αναγνωστών και Συνεργατών Περιοδικού Ελληνόπουλο με 150 μέλη, που ιδρύθηκε το 1986. Φαινόμενο μοναδικό για ένα περιοδικό που έκλεισε πριν από μισόν αιώνα και πλέον.
Μετά το «ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ» ακολούθησε το «ΣΙΝΕΑΚ» χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία και στη συνέχεια το επίσης βραχύβιο «ΜΕΓΑΛΟ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ». Με αυτό έδωσε τέλος στην εκδοτική του καριέρα για να επιστρέψει στην δημοσιογραφία, δουλεύοντας κατά διαστήματα στις  εφημερίδες «ΑΘΗΝΑΪΚΗ», «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» και για τέσσερα χρόνια ως αρχισυντάκτης στο εβδομαδιαίο «ΕΜΠΡΟΣ» του Παράσχου. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια επανέκδοσης του περιοδικού «ΜΠΟΥΚΕΤΟ», σκάρωσε το θρυλικό «ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙ» με χορηγό τον εκδότη Μιχο Σαλίβερο. Στο ερωτικο-σπαζοκεφικό αυτό έντυπο συνεργάστηκαν υπογράφοντας με ψευδώνυμο γνωστοί λογοτέχνες, όπως ο Μ. Καραγάτσης, ο Κωστής Βελμύρας, ο Μανώλης Σκουλούδης, ο Νίκος Μαράκης, ο Θέμος Ποταμιάνος. Η επιτυχία ήταν τεράστια αλλά το πολέμησε μετά μανίας η εκκλησιαστική οργάνωση ΖΩΗ, ως «αισχρούργημα» με αλλεπάλληλες μηνύσεις των μητροπολιτών σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια. Τελικά ο Σαλίβερος αναγκάστηκε να διακόψει την έκδοση για να μην βρεθεί στη φυλακή και ο Νίκος Τσεκούρας ολοκλήρωσε την περιπετειώδη 60 χρόνων δημοσιογραφική του καριέρα στις εκδόσεις ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΥ.
Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων και της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Τύπου. Παντρεύτηκε τη Σοφία Γιαννακουλοπούλου που του χάρισε δύο παιδιά, τον Όλυμπο και τη Χλόη. Από τον Όλυμπο και την Διονυσία Μαρκαναστασάκη έχει δύο εγγονές, τη Σοφία και την Όλγα, ενώ από τη Χλόη και τον Θεόφιλο Αιγινίτη έναν εγγονό, τον Ιάσονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Τ
Ο Λύκος
Ο Λύκος (ισπανικά: El Lobo) είναι μια βιογραφική δραματική ταινία Ισπανικής παραγωγής του 2004 σε σκηνοθεσία Μιγκέλ Κουρτουά και σενάριο του Αντόνιο Ονέτι. Πρωταγωνιστούν: Εντοάρντο Νοριέγκα και Χοσέ Κορονάντο.
Πλοκή
Η ταινία βασίζεται στη ζωή του Μικέλ Λεζάρζα, ενός πράκτορα της ισπανικής υπηρεσίας πληροφοριών που έδρασε στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
O «Λύκος» είναι ένας κυβερνητικός πράκτορας ο οποίος κατάφερνει να διεισδύσει στον μηχανισμό της τρομοκρατικής οργάνωσης των Βάσκων αυτονομιστών ΕΤΑ και να εξαρθρώσει το ένα τέταρτο περίπου των μελών της. Στην συνέχεια ο Λύκος παρεμποδίζει τα σχέδια της οργάνωσης για μια μεγάλη απόδραση μελών της από τις φυλακές καθώς και μια εκστρατεία τρομοκρατικών επιθέσεων.
Στηριγμένος αρχικά και προδωμένος όμως αργότερα από τις Μυστικές Υπηρεσίες του Ισπανού δικτάτορα Φράνκο, ο Λύκος ωστόσο κατάφερε να διαφύγει και να συνεχίσει την αποστολή του ενεργώντας πια για λογαριασμό του. Η ETA τον καταδικάζει σε θάνατο και δημοσιεύει τις φωτογραφίες του σε όλη τη χώρα των Βάσκων, με την ελπίδα ότι κάποιος θα αναφέρει για το πού βρίσκεται. Τελικά, ο Λύκος αλλάζει ταυτότητα, κάνει πλαστική αλλάζοντας το πρόσωπό του και εξαφανίζεται για πάντα χωρίς να αφήσει πίσω του κανένα ίχνος. Από τότε, η ΕΤΑ έχει φυλαγμένη μια σφαίρα με το όνομα του "Λύκου" γραμμένη επάνω της...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μιγκέλ Κουρτουά Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βαρκελώνη
Εγκυκλοπαίδεια των Μαθηματικών
Η Εγκυκλοπαίδεια των Μαθηματικών, γνωστή επίσης ως ΕΤΜ, (αγγλικά: Encyclopedia of Mathematics, αρχικά ονομαζόταν Encyclopaedia of Mathematics, επίσης είναι γνωστή ως EOM) είναι ένα μεγάλο έργο αναφοράς στα μαθηματικά. Η εγκυκλοπαίδεια είναι διαθέσιμη σε μορφή βιβλίου και σε σύμπακτο δίσκο (CD-ROM). Η έκδοση του 2002 περιέχει περισσότερα από 8.000 λήμματα που καλύπτουν τους περισσότερους τομείς των μαθηματικών, σε μεταπτυχιακό επίπεδο, και η παρουσίασή τους είναι τεχνικής φύσης.
Ιστορία
Την εγκυκλοπαίδεια αυτή επιμελήθηκε ο Michiel Hazewinkel και δόθηκε στη δημοσιότητα αρχικά από την Kluwer Academic Publishers μέχρι το 2003, οπότε η συγκεκριμένη εκδοτική έγινε τμήμα της Springer. Το CD-ROM της εγκυκλοπαίδειας περιέχει γραφικά σε κινούμενα σχέδια και τρισδιάστατα αντικείμενα.
Η Εγκυκλοπαίδεια των Μαθηματικών έχει μεταφραστεί από τη Σοβιετική Μαθηματική Εγκυκλοπαίδεια που αρχικά εξέδωσε ο Ivan Matveevich Vinogradov και παρατάθηκε με παρατηρήσεις και τρία συμπληρώματα, προσθέτοντας αρκετές χιλιάδες άρθρα.
Encyclopedia of Mathematics Wiki
Αυτό το νέο wiki είναι μια συνεργασία μεταξύ της Springer και της Ευρωπαϊκής Μαθηματικής Εταιρείας ("European Mathematical Society"). Η νέα έκδοση της εγκυκλοπαίδειας περιλαμβάνει όλο το περιεχόμενο της σε απευθείας σύνδεση προηγούμενης έκδοσης, αλλά όλες οι καταχωρήσεις μπορούν πλέον να ενημερώνονται δημοσίως και να συμπεριλαμβάνουν άμεσα τις νεότερες εξελίξεις στα μαθηματικά. Όλες οι συμμετοχές πρέπει να παρακολουθούνται για την ακρίβεια του περιεχομένου τους από τα μέλη της συντακτικής επιτροπής της εγκυκλοπαίδειας που επιλέγονται από την Ευρωπαϊκή Μαθηματική Εταιρεία.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Διαδικτυακές εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Μαθηματικοί ιστότοποι
Internet Explorer 8
Ο Windows Internet Explorer 8 (συντομογραφία IE8) είναι μία έκδοση του προγράμματος περιήγησης στο διαδίκτυο Internet Explorer της Microsoft. Η έκδοση Beta 1 κυκλοφόρησε στο ευρύ κοινό στις 5 Μαρτίου του 2008, ενώ η δεύτερη δοκιμαστική έκδοση κυκλοφόρησε τον Αύγουστο. Η τελική έκδοση του προγράμματος κυκλοφόρησε στις 19 Μαρτίου του 2009.
Η υποστήριξη στην ασφάλεια, την ευκολία στη χρήση και τις βελτιώσεις στα RSS, CSS και Ajax είναι η πρώτη προτεραιότητα της Microsoft για τον IE8, μαζί με βελτιωμένη υποστήριξη για πρότυπα διαδικτύου. Ως αποτέλεσμα της καλύτερης συμβατότητας με τα πρότυπα διαδικτύου, ο IE8 θα διορθώνει προβλήματα συμβατότητας που είχε ο IE7 σε ιστοσελίδες με δομή που δεν υποστήριζε. Για να μειωθούν άλλα θέματα συμβατότητας, ο IE8 επιτρέπει στους σχεδιαστές ιστοσελίδων να απενεργοποιήσουν ορισμένα χαρακτηριστικά που δημιουργούν πρόβλημα. Όταν ένα ειδικό μεταστοιχείο ή το αντίστοιχο στοιχείο HTTP περιλαμβάνεται σε μία ιστοσελίδα, ο IE8 θα συμπεριφέρεται ακριβώς όπως και ο IE7. Οι χρήστες μπορούν να κάνουν εναλλαγή μεταξύ των δύο αυτών λειτουργιών κάνοντας κλικ στο κουμπί «Emulate IE7» στο παράθυρο του Internet Explorer.
Ιστορικό
Η ανάπτυξη του IE8 ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2007. Τον Φεβρουάριο του 2008 η Microsoft έστειλε ιδιωτικές προσκλήσεις για τον IE8 Beta 1 και στις 5 Μαρτίου του 2008 δημοσίευσε την Beta 1 στο ευρύ κοινό. Με αυτή την κυκλοφορία δημιουργήθηκε μία ιστοσελίδα με την ονομασία Windows Internet Explorer 8 Readiness Toolkit, που διαφήμιζε τον IE8, σχετικά εργαλεία και νέα χαρακτηριστικά μαζί με συνδέσεις λήψης της Beta. Το Microsoft Developer Network (MSDN) προσέθεσε νέες ενότητες στην ιστοσελίδα της σχετικά με λεπτομέρειες των νέων τεχνολογιών του IE8.
Χαρακτηριστικά
μικρογραφία|300x300εσ|Η έκδοση Beta 1 του Internet Explorer 8 Η πρώτη δοκιμαστική έκδοση του IE8, που παρουσιάστηκε στο συνέδριο MIX08, φέρει νέα χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένων των WebSlices και Activities.