cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπήλια
Ιστορία
Το μοναστήρι στα Κούρδαλι είχε πολλά κτήματα στα οποία εγκαταστάθηκαν εργαζόμενοι. Αυτό οδήγησε με την πάροδο του χρόνου στη δημιουργία του χωριού Κούρδαλι. Το μοναστήρι διαλύθηκε αλλά η εκκλησία παρέμεινε.
Ο πληθυσμός αυξανόταν συνεχώς επειδή οι κάτοικοι των γύρω μικρών κοινοτήτων εγκατέλειπαν τις κοινότητες τους και εγκαθίσταντο στα Κούρδαλι. Η αύξηση του πληθυσμού και η έλλειψη γης, οδήγησαν τους κατοίκους στην εγκατάσταση σε μια περιοχή ένα χιλιόμετρο ψηλότερα. Εκεί δημιουργήθηκε ένας νέος οικισμός, τα Σπήλια (σημερινή συνοικία Αγίου Αντωνίου). Με την πάροδο του χρόνου τα Σπήλια ξεπέρασαν σε πληθυσμό τα Κούρδαλί. Γύρω στα 1850 δημιουργήθηκε και η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου στα Σπήλια.
Σήμερα, οι δύο οικισμοί, τα Κούρδαλι και ο Άγιος Αντώνιος, αποτελούν μια κοινότητα, τα Σπήλια.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Στις απογραφές όπου τα Σπήλια και τα Κούρδαλι απογράφονται ξεχωριστά παρουσιάζεται το άθροισμα.
Διοικητική διαίρεση
Τα Σπήλια, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται σε 2 συνοικίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Άλωνα
Η Άλωνα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο, σε υψόμετρο 1.200 μέτρων στην οροσειρά του Τροόδους, στη γραφική περιοχή της Πιτσιλιάς. Απέχει μόλις 53 χιλιόμετρα μακριά από τη Λευκωσία και συνορεύει με την Πλατανιστάσα.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Αμφίνομος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αμφίνομος είναι γνωστός ένας από τους μνηστήρες της Πηνελόπης. Ο Αμφίνομος καταγόταν από το Δουλίχιο και ήταν γιος του Νίσου και εγγονός του Αρετία.Ήταν θεοφοβούμενος και ευσεβής και όταν οι μνηστήρες σκεφτόντουσαν για δεύτερη φορά τη δολοφονία του Τηλέμαχου, ο Αμφίνομος τους απέτρεψε. Επίσης ήταν αυτός που μετά από τη μονομαχία με τον Ίρο,έβαλε τον ζητιάνο Οδυσσέα να κάτσει και να ξεκουραστεί και να φάει. Ο ζητιάνος του πρότεινε να φύγει μα ο Αμφίνομος δεν τον άκουσε και γύρισε στη θέση του μελαγχολικός. Κατά τη μνηστηροφονία, ο Αμφίνομος όρμησε στον Οδυσσέα με ένα μυτερό σπαθί, αλλά ο Τηλέμαχος πρόφθασε και τον σκότωσε βυθίζοντας ένα χάλκινο ακόντιο στην πλάτη του. Ο Αμφίνομος αναφέρεται στην Οδύσσεια (ραψωδία π, στίχοι 394 κ.ε., και ραψωδία χ, στ. 89).
Πηγές
Αμφινομος Κατηγορία:Μνηστήρες της Πηνελόπης
2798 Βιργίλιος
Ο Βιργίλιος (Vergilius) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,821. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του κορυφαίου Ρωμαίου ποιητή Βιργιλίου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βιργιλίου είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Βιργιλιος
Ντάστιν Χόφμαν
Ο Ντάστιν Λι Χόφμαν (Dustin Lee Hoffman), (8 Αυγούστου 1937) είναι Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου, βραβευμένος 2 φορές με Όσκαρ, 5 φορές με Χρυσές Σφαίρες, 4 φορές με BAFTA και 2 φορές με Έμμυ.
Πρώτα χρόνια
Ο Χόφμαν γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, γιος της πιανίστα της τζαζ Λίλιαν Γκολντ και του διακοσμητή σκηνικών Χάρι Χόφμαν. Έχει έναν αδελφό, τον δικηγόρο και οικονομολόγο Ρόναλντ. Η οικογένεια τού Χόφμαν πιστεύει στον ιουδαϊσμό, όμως δεν έδωσαν στον ίδιο θρησκευτική ανατροφή.
Δεκαετία 1960: Η αναγνώριση
Ο Χόφμαν στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του 1960 έπαιξε σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες, αλλά και στο θέατρο, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Το 1966 ο νεαρός σκηνοθέτης Μάικ Νίκολς, που μόλις είχε λάβει υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία του Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;, τον επέλεξε για το ρόλο του Μπέντζαμιν Μπράντοκ στην ταινία Ο Πρωτάρης (το ρόλο είχαν ήδη απορρίψει ο Γουόρεν Μπίτι και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ). Για το ρόλο αυτό ο Χόφμαν βρέθηκε υποψήφιος για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, ενώ ο Νίκολς πήρε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Παρότι ο Χόφμαν δεν κέρδισε το Όσκαρ, ο ρόλος αυτός τον έκανε γνωστό στο ευρύτερο κοινό. Επόμενος σημαντικός ρόλος του ήταν στον Ο Καουμπόι του Μεσονυχτίου, για τον οποίο βρίσκεται και πάλι υποψήφιος για Όσκαρ. Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, η μόνη ταινία με το χαρακτηρισμό Χ-Rated (αυστηρώς ακατάλληλη) που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο.
Δεκαετία 1970: Παραμονή στο παιχνίδι
Στο Μεγάλο Ανθρωπάκι υποδύεται τον χαρακτήρα Τζακ Κραμπ, από την εφηβεία μέχρι την ηλικία των 121 ετών, αποτελώντας έτσι προπομπό για παρόμοιες ταινίες, όπως το Φόρεστ Γκαμπ. Παρά τη θετική υποδοχή από τους κριτικούς, δεν βρίσκεται υποψήφιος για Όσκαρ. Στα Αδέσποτα Σκυλιά του Σαμ Πέκινπα ο Χόφμαν παρά τη θέλησή του, λόγω δέσμευσης με συμβόλαιο, υποδύεται τον Ντέιβιντ, έναν Αμερικανό που μετακομίζει με τη γυναίκα του σε χωριό της Αγγλίας και βρίσκεται αντιμέτωπος με τη βία μερικών χωρικών. Η ταινία σόκαρε κοινό και κριτικούς με την γραφική αναπαράσταση σωματικής και σεξουαλικής βίας. Επόμενος σημαντικός ρόλος του στον Πεταλούδα, μαζί με τον Στιβ Μακουίν, σε μια ταινία ιδιαίτερα μεγάλου μήκους, η οποία μόνο στην Αμερική είχε κέρδη τέσσερις φορές πάνω από το κόστος της. Την τρίτη υποψηφιότητά του για Όσκαρ την κέρδισε υποδυόμενος τον αθυρόστομο κωμικό Λένι Μπρους στο Λένι ο Βρωμόστομος. Λιγότερο από δύο χρονιά μετά το σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ, ο Χόφμαν υποδύεται τον δημοσιογράφο της Ουάσινγκτον Ποστ Καρλ Μπέρνσταϊν στην ταινία του Άλαν Πάκουλα Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου, η οποία εξιστορεί τα γεγονότα που οδήγησαν στην αποκάλυψη του σκανδάλου. Η ταινία βρέθηκε υποψήφια για οκτώ Όσκαρ, όχι όμως και ο Χόφμαν. Το πρώτο Όσκαρ ήρθε για το Χόφμαν με το ρόλο του Τεντ Κράμερ στην ταινία Κράμερ εναντίον Κράμερ όπου μαζί με την Μέριλ Στριπ υποδύονται ένα ζευγάρι που χωρίζει, αναγκάζοντας τον σύζυγο να μεγαλώσει μόνος του το γιο τους, ισορροπώντας αυτό το καθήκον με την επαγγελματική του καριέρα στη διαφήμιση. Η ταινία κέρδισε επίσης Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας (Ρόμπερτ Μπέντον) και Β' Γυναικείου Ρόλου (Μέριλ Στριπ).
Δεκαετία 1980
thumb|right|Ο Ντάστιν Χόφμαν το 1989 στην τελετή απονομής των Βραβείων [[Όσκαρ.]] Στο Τούτσι του Σίντνεϊ Πόλακ, όπου συμπρωταγωνίστησε με τη Τζέσικα Λανγκ, ο Χόφμαν υποδύθηκε τον Μάικλ Ντόρσεϊ, έναν νεαρό άνεργο ηθοποιό ο οποίος αναγκάζεται να προσποιηθεί ότι είναι γυναίκα, προκειμένου να κερδίσει αντίστοιχο ρόλο σε σαπουνόπερα. Το Τούτσι κέρδισε δέκα υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσα στις οποίες και Α' Ανδρικού Ρόλου για τον Χόφμαν. Η ταινία είναι διαβόητη για τις διαμάχες μεταξύ Χόφμαν και Πόλακ, οι οποίες μεταφέρθηκαν και επί σκηνής όταν ο Χόφμαν έπεισε τον Πόλακ να υποδυθεί τον ατζέντη του χαρακτήρα του. Ο Πόλακ αργότερα απέδωσε σε αυτή την ταινία και στον Χόφμαν το ξεκίνημα της δεύτερης καριέρας του, πέρα από σκηνοθέτης και ως ηθοποιός. Στη συνέχεια ο Χόφμαν κάνει προσωρινή στροφή στην τηλεόραση με τον Θάνατο του Εμποράκου, για τον οποίο κέρδισε βραβείο Emmy το 1985. Για την ίδια ερμηνεία κέρδισε αργότερα και Χρυσή Σφαίρα. Μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες του ήταν το Ιστάρ, ταινία που βρέθηκε υποψήφια για τρία Χρυσά Βατόμουρα. Ακολουθεί ο Άνθρωπος της Βροχής του Μπάρι Λέβινσον, που καταγράφει την επανένωση δύο αδερφών μετά το θάνατο του πατέρα τους. Η απάθεια που έπρεπε να επιδεικνύει ο Χόφμαν για τις ανάγκες του ρόλου του έκανε επιτακτική την προσεκτική προετοιμασία της ταινίας, ώστε να γίνει αντιληπτή η εσωτερική μεταμόρφωση του αδερφού του, που υποδύθηκε ο Τομ Κρουζ. Γι' αυτό το λόγο οι δύο ηθοποιοί εργάστηκαν επί δύο χρόνια με τον Λέβινσον, προετοιμάζοντας το τελικό αποτέλεσμα. Η ερμηνεία του Χόφμαν ως Ρέιμοντ Μπάμπιτ του απέφερε το δεύτερό του Όσκαρ, ενώ η ταινία κέρδισε τρία ακόμα (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Σεναρίου).
Δεκαετία 1990
Κατά τη δεκαετία του 1990 ο Χόφμαν εμφανίστηκε σε πολλές ακριβές παραγωγές μεγάλων στούντιο. Υποδύθηκε τον Μάμπλς στο σχετικά αποτυχημένο Ντικ Τρέισι του Γουόρεν Μπίτι, ενώ άλλη μια αποτυχία τον περίμενε με το Μπίλι Μπάθγκεϊτ του Ρόμπερτ Μπέντον (Κράμερ εναντίον Κράμερ). Στη συνέχεια συνεργάζεται με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ, υποδυόμενος τον Κάπτεν Χουκ στο Χουκ, το οποίο αποδείχτηκε μεγάλη εμπορική επιτυχία, ενώ ο Χόφμαν απέσπασε και υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα. Συνεργάστηκε ξανά με τον Μπάρι Λέβινσον στο Sleepers, το οποίο είχε καλή υποδοχή από κοινό και κριτικούς και λίγο αργότερα πρωταγωνιστεί με τον Τζον Τραβόλτα στο Mad City του Κώστα Γαβρά, το οποίο αποδεικνύεται εμπορική και καλλιτεχνική αποτυχία. Η 7η υποψηφιότητα του Χόφμαν έρχεται με το ρόλο του Ρόμπερτ Έβανς στην ταινία Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο κι ένας πόλεμος, την τρίτη συνεργασία του με τον Μπάρι Λέβινσον, ενώ συμπρωταγωνιστής του είναι ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η ταινία γυρίστηκε μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα. Ο Χόφμαν συνεργάζεται και πάλι με τον Λέβινσον στην Σφαίρα, μια ταινία επιστημονικής φαντασίας η οποία απέτυχε οικτρά σε κοινό και κριτικούς, με κέρδη στις ΗΠΑ χαμηλότερα και από το μισό του κόστους της.
Δεκαετία 2000
Το έργο του Χόφμαν στη δεκαετία του 2000 συνίσταται κυρίως από δεύτερους ρόλους σε ταινίες των μεγάλων στούντιο. Κάτω από την σκηνοθεσία του Τζέιμς Φόλι (Γκλενγκάρι Γκλεν Ρος: Οικόπεδα με θέα), συμπρωταγωνιστεί με τους Έντουαρντ Μπερνς, Άντι Γκαρσία και Ρέιτσελ Βάις στο Άκρως Εμπιστευτικό, υποδυόμενος τον αρχιμαφιόζο Γουίνστον Κινγκ. Πρωταγωνιστεί για πρώτη φορά μαζί με τον, επί 50 χρόνια φίλο του, Τζιν Χάκμαν στην ταινία Ένορκοι, το οποίο αποτελεί μεταφορά στην οθόνη του ομώνυμου μπεστ σέλερ του Τζον Γκρίσαμ. Παρότι η ταινία δέχτηκε καλές κριτικές, δεν ήταν εμπορική επιτυχία. Στο Το Νόημα της Ζωής και πώς να το χάσετε υποδύεται τον Μπέρναρντ, έναν υπαρξιστικό ιδιωτικό ντετέκτιβ. Η ταινία απέτυχε εμπορικά και δέχθηκε ανάμικτες κριτικές, όμως έγινε τελικά καλτ επιτυχία. Με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο βρέθηκε να συνεργάζεται στο Πεθερικά της συμφοράς, συνέχεια της Γαμπρός της Συμφοράς. Η ταινία, με βασικό πρωταγωνιστή το Μπεν Στίλερ, αποδείχθηκε μεγάλη οικονομική επιτυχία και ο Χόφμαν κέρδισε το βραβείο του MTV για καλύτερη κωμική ερμηνεία. Το Φεβρουάριο του 2009 τιμήθηκε με τιμητικό βραβείο Σεζάρ για το σύνολο του έργου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος) Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)‎
Οίνοπας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Οίνοπας (οἶνοψ, δηλαδή αυτός που έχει την όψη ή το χρώμα του κρασιού) είναι γνωστός ένας από τους ευγενείς κατοίκους της Ιθάκης. Ο Οίνοπας ήταν ο πατέρας του Λειώδη, ενός από τους μνηστήρες της Πηνελόπης που τελικά σκοτώθηκε από τον Οδυσσέα. Ο Οίνοπας αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου (ραψωδία φ, στίχος 144).
Πηγές
Οινοπας
Πύργος Δίφρος
Ο Πύργος Δίφρος είναι ένα κτήριο κατοικιών στο Χαλάνδρι επί της οδού Εθνικής Αντιστάσεως. Πρόκειται για ένα συγκρότημα τεσσάρων ανισοϋψών κτηρίων που συνδέονται ανά δύο με πυρήνες κατακόρυφης κυκλοφορίας. Συνολικά, περιλαμβάνει 43 διαμερίσματα των 3-6 δωματίων που συνοδεύονται και από υπόγειους χώρους στάθμευσης αυτοκινήτων Με αρχιτέκτονα τους Αλέξανδρο Τομπάζη και Δημήτρη Διαμαντόπουλο, το κτήριο ανέρχεται στους 18 ορόφους, γεγονός που το καθιστά από τα υψηλότερα της περιοχής του. Το όνομά του «κληρονόμησε» από αυτήν την περιοχή, την επονομαζόμενη «Δίφρος».
Η κατασκευή (1971-1975) του έγινε ταυτόχρονα με την ανέγερση πολλών αξιοσημείωτων ψηλών κτηρίων στην Ελλάδα. Προτροπή για αυτήν την μεγάλη ανοικοδόμηση αποτέλεσε ο νόμος 395/1968, σύμφωνα με τον οποίο αυξήθηκε το ύψος δόμησης των κτηρίων. Χάρη σε αυτόν τον νόμο χτίστηκαν και άλλα ψηλά κτήρια, όπως για παράδειγμα ο Πύργος «Απόλλων».
Το δίλλημα των ψηλών κτηρίων
Ο Πύργος Δίφρου, αν και θεωρείται ως παράδειγμα αρχιτεκτονικής και χαρακτηριστικό τοπόσημο της περιοχής, αποτελεί μέρος ενός γενικότερου διλλήματος που σχετίζεται με την απορία του κατά πόσο άραγε τα ψηλά κτήρια είναι πιο αποδοτικά και χρήσιμα από τα πολλά μικρά κτήρια/σπίτια. Από τη μία πλευρά του προβλήματος υποστηρίζεται ότι ότι τα ψηλά κτήρια προσφέρουν περισσότερους ελεύθερους χώρους, κύρος, υπεραξία και εμβληματικά δείγματα στο αρχιτεκτονικό πεδίο μιας γκρίζας πόλης. Από την άλλη, υποστηρίζεται ότι αλλοιώνεται το Αττικό τοπίο, γίνεται μεγάλη σπατάλη ενέργειας την εποχή της κλιματικής αλλαγής ενώ εκπονούνται δαπανηρές κατασκευές σε περίοδο οικονομικής κρίσης.
Αλέξανδρος Τομπάζης
Ο ίδιος ο καλλιτέχνης έχει καταγράψει τις σκέψεις του σε ένα είδος αυτοβιογραφίας ενώ σε συνέντευξή του έχει μιλήσει για την αξία των ψηλών κτηρίων, αλλά και για το πότε και πώς πρέπει να οικοδομούνται χωρίς να διασπάνε το αστικό τοπίο, όπως και για την ιστορία του κτηρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα Κατηγορία:Χαλάνδρι
Γιάννης Πάριος
Ο Γιάννης Πάριος, κατά κόσμον Ιωάννης Βαρθακούρης (Πάρος, 8 Μαρτίου 1946), είναι διακεκριμένος Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός, ένας από τους δημοφιλέστερους ερμηνευτές των τελευταίων δεκαετιών στο ελληνικό τραγούδι.
Εμφανίστηκε το 1969 και έχει συνεργαστεί με γνωστούς Έλληνες συνθέτες, στιχουργούς και τραγουδιστές της λαϊκής, δημοτικής και έντεχνης μουσικής (όπως Μάνο Λοϊζο, Απόστολο Καλδάρα, Γιάννη Σπανό, Γιώργο Κατσαρό, Μίμη Πλέσσα, Γιώργο Χατζηνάσιο, Αλέκο Χρυσοβέργη, Σπύρο Γιατρά, Λευτέρη Παπαδόπουλο, Πυθαγόρα Παπασταματίου, Γιώργο Κονιτόπουλο, Σταύρο Ξαρχάκο, Αντώνη Βαρδή, Σταμάτη Σπανουδάκη, Μάριο Τόκα, Φοίβο Τασσόπουλο, Μίκη Θεοδωράκη).
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 συνέβαλλε αποφασιστικά στην αναβίωση του ενδιαφέροντος για τη μουσική παράδοση του Αιγαίου αρχικά με το διπλό δίσκο "Τα Νησιώτικα" (1982) σημειώνοντας ρεκόρ πωλήσεων 800.000 αντιτύπων ,ενώ αργότερα προέβαλλε την ελληνική μουσική παραγωγή των δυτικότροπων τραγουδιών της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου με το δίσκο "Τα Ερωτικά του '50" (1988). Από το 2000 κι έπειτα, ασχολήθηκε με την προαγωγή του έργου μεγάλων δημιουργών όπως των Μίκη Θεοδωράκη, Γιώργου Ζαμπέτα και Βασίλη Τσιτσάνη με ειδικές ηχογραφήσεις και συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Έχει τραγουδήσει σε μεγάλους συναυλιακούς χώρους της Ελλάδας και του εξωτερικού, περιοδεύοντας σε τρεις ηπείρους.
Σημαντικός εκτελεστής παραδοσιακών νησιώτικων τραγουδιών και είναι επίσης συνθέτης και στιχουργός σε αρκετά ελληνικά τραγούδια που έχουν γίνει επιτυχίες. Έχει συνθέσει μουσική για περίπου 180 τραγούδια και στίχους για 360 ,τα οποία ερμήνευσε ο ίδιος ή άλλοι (Στ. Καζαντζίδης, Στρ.Διονυσίου, Χ. Αλεξίου κ.α.)
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1946 στην Πάρο. Έχει παντρευτεί δύο φορές. Την πρώτη φορά με τη Ντίνα Μαρκοπούλου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον τραγουδιστή, συνθέτη, στιχουργό και παρουσιαστή Χάρη Βαρθακούρη και τον Θανάση Βαρθακούρη. Τη δεύτερη φορά με την ηθοποιό Σοφία Αλιμπέρτη, με την οποία έχει δύο παιδιά, τον Μιχαήλ-Άγγελο και τον Νικόλα Βαρθακούρη (Good Job Nicky), μουσικό καλλιτέχνη.
Διαχρονικώς συμμετέχει σε δράσεις για εθνικούς και κοινωφελείς σκοπούς. Ενδεικτικά, το 1982 διέθεσε τα έσοδα από το δημοφιλέστερο ελληνικό δίσκο της δεκαετίας («Τα Νησιώτικα», 1982) στο Δήμο Πάρου για την κατασκευή υποδομών.
Τον Ιανουάριο 2021 και ενώ το υγειονομικό σύστημα της χώρας αντιμετώπιζε προβλήματα λόγω της πανδημίας COVID-19, ο Γιάννης Πάριος προχώρησε στη δωρεά δύο κλινών ΜΕΘ στο Νοσοκομείο Μεταξά του Πειραιά, επισημαίνοντας ότι είναι ευαισθητοποιημένος σε θέματα υγείας, καθώς και η αδερφή του την ίδια περίοδο αντιμετωπίζει προβλήματα. Ανακοίνωσε ότι τα έσοδα από το νέο CD θα διατεθούν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Οπαδός της ομάδας του Παναθηναϊκού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Νότια Περιφέρεια (Μαλάουι)
Γεωγραφία
Η Νότια Περιφέρεια είναι η νοτιότερη περιφέρεια του Μαλάουι και καλύπτει όλη τη νότια πλευρά του (εξού και το όνομα). Συνορεύει στα βόρεια και βορειοανατολικά με τις συνοικίες Ντέντζα και Ντσέου της Κεντρικής Περιφέρειας και στα νοτιοανατολικά και νοτιοδυτικά με τη Μοζαμβίκη. Στα βορειοανατολικά βρέχεται από τη Λίμνη Μαλάουι.
Συνοικίες
thumb|right|250px Η Νότια Περιφέρεια περιλαμβάνει τις 13 από τις 28 συνοικίες του Μαλάουι.
Πόλεις
Η μεγαλύτερη πόλη του Νότιου Μαλάουι είναι η Μπλαντάριρ. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Ζόμπα, Μανγκότσι, η Ματσίνγκα, η Μπαλάκα, η Μουλάντζε, η Νσάντζε, η Νένο, η Ντζάτα, η Ντσάλο, η Τυόλο και η Φαλόμπε. Άλλοι μικρότεροι οικισμοί είναι το Δομάσι, η Ζαλέουα, η Λιλάνγκουε, η Λίμπε, η Λιουόντε, η Λούνζου, η Λουτσένζα, η Μαλόσα, η Μάνκυ Μπέυ, η Μπανγκούλα, η Ναμάτζι η Ναμουέρα και η Νγκάμπου.
Δημογραφία
Το 2008 η Νότια Περιφέρεια είχε 5.876.784 κατοίκους, ποσοστό 45% του συνολικού πληθυσμού του Μαλάουι. Η πυκνότητα ήταν 185 κάτοικοι ανά χιλιόμετρο. Από το συνολικό πληθυσμό το 51,6 % είναι γυναίκες και το 48,4 % άνδρες. Από το συνολικό πληθυσμό το 47,8 % είναι παιδιά 18 χρονών. Ο υψηλός αριθμός των παιδιών φτάνει το 26,8 % από το 1998 μέχρι το 2008. Το 53,9 % των παιδιών μέχρι 17 χρονών μένουν με κηδεμόνες. Το 20,3,7 % δεν μένουν με τους γονείς τους και το 15,3 % είναι ορφανά.
Ασιατικές γλώσσες
μικρογραφία|450x450εσ| Οι γλωσσικές οικογένειες της Ασίας Η Ασία περιέχει μια ποικιλία γλωσσών από διαφορετικές οικογένειες γλωσσών. Μερικές μάλιστα προέρχονται από απομονωμένες ομάδες που δεν μπορούν να καταταγούν σε μια βασική οικογένεια. Οι κύριες γλωσσικές οικογένειες περιλαμβάνουν την Αλταϊκή, την Αυστροασιατική, την Αυστρονική, την Καυκάσια, τη Δραβιδιανή, την Ινδοευρωπαϊκή, την Αφροασιακή, τη Σιβηρία, τη Σινοθιβετική και την Τάι-Καντάι. Οι περισσότερες, αν και όχι όλες, έχουν μακρά ιστορία ως γραπτές γλώσσες.
Γλωσσικές ομάδες
μικρογραφία|300x300εσ| Εθνογλωσσική κατανομή στην Κεντρική / Νοτιοδυτική Ασία των [[Αλταϊκές γλώσσες|Αλταϊκών, Καυκάσιων, Αφροασιακών (Χαμιτο-Σημιτικών) και Ινδοευρωπαϊκών οικογενειών.]] Με βάση των αριθμό ομιλητών, οι μεγαλύτερες γλωσσικές οικογένειες στην Ασία είναι η Ινδοευρωπαϊκή, οι Ινδοάριες γλώσσες και οι Δραβιδικές γλώσσες στη Νότια Ασία και η Σινοθιβετική οικογένεια στην Ανατολική Ασία.
Σινοθιβετική
Η Σινοθιβετική οικογένεια περιλαμβάνει τα Κινέζικα, τα Θιβετιανά, τα Βιρμανικά, τα Κάρεν και πολλές γλώσσες του Θιβετιανού Οροπεδίου, της νότιας Κίνας, της Βιρμανίας και της Βορειοανατολικής Ινδίας.
Ινδο-ευρωπαϊκές
Ορισμένες μικρότερες, αλλά σημαντικές γλωσσικές οικογένειες που έχουν εξαπλωθεί σε όλη την Κεντρική και Βόρεια Ασία συνδέονται εδώ και πολύ καιρό στην μη αποδεδειγμένη αλταϊκή οικογένεια. Αυτές είναι οι τουρκικές, οι μογγολικές, οι τουνγκουζικές (συμπεριλαμβανομένης της Μαντσού), όπως επίσης τα κορεατικά και τα ιαπωνικά.
Κρα - Ντάι (Τάι-Καντάι)
Οι γλώσσες Κρα-Ντάι (επίσης γνωστές ως Τάι-Καντάι) βρίσκονται στη νότια Κίνα, τη βορειοανατολική Ινδία και τη Νοτιοανατολική Ασία. Οι γλώσσες αυτές περιλαμβάνουν τα ταϊλανδέζικα (σιαμέζικα) και την λαοτινή γλώσσα.
Αφροασιατικές
Οι Αφροασιακές γλώσσες στην Ασία είναι μέρος του Σημιτικού κλάδου. Οι σημιτικές γλώσσες ομιλούνται στη Δυτική Ασία και περιλαμβάνουν τα αραβικά, τα εβραϊκά και τα αραμαϊκά, αλλά και εξαφανισμένες γλώσσες (π.χ. ακκαδιανά).
Μικρές οικογένειες της Νότιας Ασίας
Παρόλο που κυριαρχούνται από πιο διαδεδομένες γλώσσες, υπάρχουν πολλές άλλες οικογένειες στη Νότια Ασία και τη Νοτιοανατολική Ασία. Από τα δυτικά προς τα ανατολικά, αυτές περιλαμβάνουν:
Νοηματικές γλώσσες
Ορισμένες νοηματικές γλώσσες είναι διαδεδομένες σε όλη την Ασία. Αυτές περιλαμβάνουν την οικογένεια Ιαπωνικής Νοηματικής Γλώσσας, την Κινέζικη Νοηματική Γλώσσα, την Ινδο-Πακιστανική Νοηματική Γλώσσα, καθώς και μια σειρά από μικρές αυτόχθονες νοηματικές γλώσσες χωρών όπως το Νεπάλ, την Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ. Πολλές επίσημες νοηματικές γλώσσες ανήκουν στην οικογένεια της Γαλλικής Νοηματικής Γλώσσας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ασίας
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1955-56
Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1955-56 διεξήχθη σε τέσσερις κατηγορίες με 37 συνολικά ομάδες, αφού εντάχθηκε ένα ακόμα σωματείο στήν Ένωση. Τον τίτλο κατέκτησε ο σχεδόν μόνιμος πρωταθλητής Ολυμπιακός. Μαζί με την 2η ομάδα προκρίθηκαν στην προκριματική φάση (Νότιος όμιλος) για το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1955-1956.
Αγώνες διαβάθμισης
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της εποχής ο ουραγός της Α΄ κατηγορίας έδινε αγώνες διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της Β΄ κατηγορίας για την παραμονή/άνοδο ή υποβιβασμό. Έτσι η ουραγός Α.Ε. Νίκαιας αγωνίστηκε με τον πρωταθλητή της Β΄ κατηγορίας "ΑΟ Φίλαθλοι", από τον οποίο ηττήθηκε. Παρά την ήττα της, τελικά η ΑΕ Νικαίας παρέμεινε στην Α΄ ως 9η ομάδα.
Β΄ Κατηγορία
* Αγώνες κατάταξης:
Φίλαθλοι - Νέοι Ευγενίας: 1-0 Φίλαθλοι - Π. Κοκκινιά: 2-1. Νέοι Ευγενίας - Π. Κοκκινιά: 5-3. ** Διαβάθμιση: Θησεύς-Καραβάς: 1-0, 1-1.
Γ΄ Κατηγορία
* Αγώνας κατάταξης: Ερμής-Καραβάς:
** Διαβάθμιση: ΑΕΚ-Ηρακλής: 3-3, 0-3.
*** Τελικά, αυξήθηκαν σε 12 οι ομάδες και παρέμειναν ΑΕΚ και Αχιλλεύς.
Δ΄ Κατηγορία
* Αγώνες κατάταξης:
Άφοβος-Ηρακλής: 2-0. Άφοβος-Ήφαιστος: 1-0. Ηρακλής-Ήφαιστος: 2-1
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1955-1956
Warhorse (άλμπουμ)
Το Warhorse είναι ο πρώτος δίσκος του ομώνυμου, βρετανικού ροκ συγκροτήματος, ο οποίος κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1970 από την εταιρεία Vertigo Records και επανεκδόθηκε το 1984 με την ονομασία Vulture Blood. Κυκλοφόρησε σε μορφή CD από την Angel Air Records στις 9 Μαρτίου 1999 με πέντε επιπλέον κομμάτια.
Τα μέλη των Warhorse
Το Warhorse ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Warhorse Κατηγορία:Άλμπουμ του 1970
Φραγκίσκος του Ανγκιάν
Ήταν αρχηγός του Γαλλικού στρατού στην Ιταλία υπό τον βασιλιά Φραγκίσκο Α΄ κατά την διάρκεια του Ιταλικού πολέμου (1542), όπως και αρχηγός του Γαλλικού στρατού κατά την Γαλλο–Οθωμανική πολιορκία της Νίκαιας (1543) με νίκη στη μάχη του Τσερεσόλε (1544).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων
Διβρωμιούχο γερμάνιο
Το διβρωμιούχο γερμάνιο ή διβρωμογερμάνιο είναι η ανόργανη χημική ένωση του γερμανίου και του βρωμίου με χημικό τύπο GeBr2. Στις συνηθισμένες συνθήκες (T = 25°C, P = 1 atm) είναι ένα λευκό κρυσταλλικό στερεό που περιέχει γερμάνιο με βαθμό οξείδωσης +2.
Καλοπαναγιώτης
Ο Καλοπαναγιώτης είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Χωριά της Μαραθάσας
Διβρωμιούχο γερμάνιο
Παραγωγή
2. Με επίδραση μεταλλικού ψευδαργύρου σε μίγμα τετραβρωμογερμανίου και τριβρωμογερμανάνιου:
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
1. To διβρωμιούχο γερμάνιο υδρολύεται:
2. Με θέρμανση πάνω από τους 130°C σχηματίζει μίγμα τετραβρωμογερμάνιου και μεταλλικού γερμανίου:
Πηγές πληροφόρησης (εκτός αναφορών)
Κατηγορία:Ενώσεις γερμάνιου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις βρωμίου
ΦΚ Ατλάντας
Η ΦΚ Ατλάντας είναι μια λιθουανική, ποδοσφαιρική ομάδα από την Κλάιπεντα. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λιθουανίας. Ιδρύθηκε το 1962. Έδρα της ομάδας είναι το Σέντραλ Στάτιουμ οφ Κλάιπεντα, χωρητικότητας 4428 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λιθουανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1962
Ονήτορας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ονήτορας (Ονήτωρ, που σημαίνει ωφέλιμος, λυσιτελής) είναι γνωστός ένας Τρώας ιερέας του Ιδαίου Διός, δηλαδή του Δία που λατρευόταν στο βουνό Ίδη της Τρωάδας. Το ίδιο όνομα είχε και ο πατέρας του. Ο νεότερος Ονήτορας ήταν πατέρας του Λαόγονου, που πολέμησε και σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο από τον Μηριόνη. Ο Ονήτορας αναφέρεται στην Ιλιάδα (Π 604-605), όπου λέγεται ότι «ως θεόν ο κόσμος τον τιμούσε» (μετάφραση Ι. Πολυλά).
Πηγές
Ονητορας
Σεισμός της Σπάρτης (464 π.Χ.)
Ελάχιστες αναφορές έχουμε για τα στοιχεία του σεισμού, για το οποίο κάνουν λόγο ο Στράβων, ο Παυσανίας, ο Πλούταρχος και ο Θουκυδίδης. Το επίκεντρο του σεισμού δεν είναι ακριβώς γνωστό. Αν και η ένταση του σεισμού δεν είναι γνωστή, αφού η αντίστοιχη μονάδα μέτρησης είναι μεταγενέστερη ανακάλυψη, οι ιστορικοί τον περιγράφουν ως «μέτριο ως ισχυρό». Αιτία της σεισμικής δόνησης ήταν πιθανή κάθετη μετακίνηση μιας τεκτονικής πτυχής στον Ταΰγετο. Το 1991 έγινε γεωλογική μελέτη με σκοπό την εξακρίβωση της τοποθεσίας του επίκεντρου και της έντασης του σεισμού. Το πόρισμα λέει, ότι αν ο σεισμός του 464 π.Χ. έγινε στο σημείο που εντόπισε η μελέτη αυτή, τότε η έντασή του θα πρέπει να ήταν περίπου 7,2 βαθμοί της κλίμακας Surface wave magnitude.
Ιστορική επίδραση
Οι καταστροφές του σεισμού δημιούργησαν ένα κλίμα ανασφάλειας και αυξανόμενης δυσπιστίας των Σπαρτιατών απέναντι στους Αθηναίους, των οποίων η πόλη-κράτος γίνονταν όλο και πιο ισχυρή δύναμη. Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι πολλές άλλες ελληνικές πόλεις έστειλαν στρατιωτικές δυνάμεις στην Σπάρτη για να την ενισχύσουν και να καταστείλουν την επανάσταση των Ειλώτων. Οι Αθηναίοι έστειλαν τον Κίμωνα με περίπου 4.000 οπλίτες. Οι Σπαρτιάτες δέχτηκαν μεν την βοήθεια των υπόλοιπων πόλεων, αρνήθηκαν όμως την βοήθεια των Αθηναίων, γιατί φοβήθηκαν ότι μπορεί να πάρουν το μέρος των Ειλώτων. Οι Αθηναίοι προσβλήθηκαν και αρνήθηκαν την περαιτέρω συμμαχία με τους Σπαρτιάτες. Μετά την καταστολή της επανάστασης, μερικοί από τους Είλωτες βρήκαν καταφύγιο στην Αθήνα και εγκαταστάθηκαν στην Ναύπακτο και στον Κορινθιακό κόλπο. Οι πολιτικές σχέσεις μεταξύ Σπάρτης και Αθηνών έμειναν από κει και πέρα ψυχρές και οι δύο πόλεις δεν ξαναέκλεισαν ποτέ συμμαχία, μέχρι την έκρηξη του Πρώτου Πελοποννησιακού Πολέμου το 460 π.Χ.
Παραπομπές
Σπαρτη 0464 Σεισμος 464
Παλατινή Ανθολογία
thumb|right|250px|Σελίδα του χειρογράφου της Παλατινής Ανθολογίας. Πρώιμος 10ος αιώνας. Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Η Παλατινή Ανθολογία (Anthologia Palatina) είναι συλλογή αρχαίων και βυζαντινών ελληνικών επιγραμμάτων της περιόδου από τον 7ο αιώνα π.Χ. μέχρι το 600 μ.Χ., που βρέθηκε σε χειρόγραφο το 1606 και θεωρείται ότι συντάχθηκε τον 10ο αιώνα με βάση την Ανθολογία του Κεφαλά. Μαζί με την Ανθολογία του Πλανούδη απαρτίζει τη συμβατικά ονομαζόμενη Ελληνική Ανθολογία.
Γενικά
Πρόκειται για πλουσιότατη ποιητική ανθολογία από 3.700 επιγράμματα 370 και πλέον ποιητών καταχωρισμένων σε δεκαπέντε κεφάλαια («βιβλία»). Βασίζεται σε συλλογή την οποία συνέταξε στις αρχές του δέκατου αιώνα ο Βυζαντινός κληρικός και λόγιος Κωνσταντίνος Κεφαλάς, βασιζόμενος σε αρχαίες συλλογές. Πήρε το όνομά της από την Παλατινή Βιβλιοθήκη της Χαϊδελβέργης στην οποία βρέθηκε το χειρόγραφο, ο κώδικας Palatinus 23, από τον Γάλλο λόγιο Σαλμάσιους (Claude de Saumaise). Σήμερα το μεγαλύτερο κομμάτι της βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη της Χαϊδελβέργης (MS Pal. gr. 23) και ένα μικρότερο στο Παρίσι (Par. Suppl. gr. 384).
Η αξία της Ανθολογίας είναι μεγάλη γιατί διέσωσε το ελληνιστικό επίγραμμα, σημαντικό είδος της ελληνικής ποίησης από τους Αλεξανδρινούς χρόνους μέχρι την εποχή του Ιουστινιανού. Μεγάλη επίσης είναι και η επίδραση που άσκησε στη δυτική φιλολογία.
Η προϊστορία - Οι πρώτες συλλογές επιγραμμάτων
Η Παλατινή Ανθολογία στηρίχτηκε σε προγενέστερες συλλογές επιγραμμάτων, της ρωμαϊκής αυτοκρατορικής και ύστερης ρωμαϊκής εποχής: Στον «Κύκλο» σταματά η αρχαία επιγραμματική ποίηση. Τα λίγα επιγράμματα που προστέθηκαν από ‘κεί και πέρα (Σωφρονίου, Λεοντίου, Φωτίου κ.λ.) είχαν χριστιανικά θέματα και διαφορετική αισθητική αξία.
Οι βυζαντινές κωδικοποιήσεις
Όμως, το έργο των αρχαίων επιγραμματοποιών θα μας ήταν ολότελα άγνωστο αν δεν υπήρχαν οι κωδικοποιήσεις βυζαντινών φιλολόγων της Μακεδονικής Αναγέννησης Στα τέλη του 9ου αι., ο πρωθιερέας (πρωτοπρεσβύτερος) της αυτοκρατορικής Αυλής της Κωνσταντινούπολης, Κωνσταντίνος Κεφαλάς, συνέθεσε το κύριο σώμα της Ανθολογίας, βασιζόμενος στους στεφάνους της αρχαιότητας και στα μετέπειτα επιγράμματα όπως αυτά του Παύλου Σιλεντιάριου και του Αγαθία. Στο έργο αυτό ο Κεφαλάς βοηθήθηκε από τον μάγιστρο Γρηγόριο από την Κάμψα, ο οποίος είχε φέρει πολλά επιτύμβια επιγράμματα και άλλες έμμετρες επιγραφές από την Ελλάδα και τη Μικρά Ασία (αυτά πέρασαν στη συλλογή του Κεφαλά ως ανώνυμα). Αυτό καθαυτό το χειρόγραφο του Κεφαλά έχει χαθεί, μπορεί όμως να ανασυντεθεί από την υπάρχουσα μορφή της Παλατινής Ανθολογίας, επειδή γύρω στα 980, ένας ανώνυμος συντάκτης το αντέγραψε εμπλουτίζοντάς το με τα βιβλία που σήμερα αριθμούνται ως Ι, ΙΙ, III, VIII, XIII. Στο ίδιο πρόσωπο αποδίδεται και η θεματική κατάταξη των ποιημάτων.
Ο Μάξιμος Πλανούδης, ιερωμένος και αυτός, συνέθεσε την Ανθολογία του στα 1299. Περιείχε 2.400 επιγράμματα με 15.000 στίχους, στηριζόμενος στην Ανθολογία του Κεφαλά, από την οποία όμως παρέλειψε ή διασκεύασε όσα θεωρούσε άσεμνα. Ωστόσο, ο Πλανούδης πρόσθεσε 388 επιγράμματα που δεν περιλαμβάνονται στη συλλογή του Κεφαλά, αν και έχει υποστηριχθεί ότι αυτά τα ποιήματα προέρχονται από χαμένα χειρόγραφα του Κεφαλά. Και η δική του κατάταξη ήταν θεματική, διαφορετική όμως από αυτή της προηγούμενης ανθολογίας.
Το χειρόγραφο και η ιστορία του
thumb|right|200px|Claudius Salmasius (Claude de Saumaise) 1588-1653
Το χειρόγραφο της Παλατινής Ανθολογίας αποτελείται από 709 σελίδες. Το τμήμα που βρίσκεται σήμερα στην Βιβλιοθήκη της Χαϊδελβέργης (MS Pal. gr. 23) αποτελείται από τις σελίδες 1-614 και το άλλο που βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού (Par. Suppl. gr. 384) αποτελείται από τις σελίδες 615-709 (94 σελίδες).
Το χειρόγραφο γράφτηκε από τέσσερις γραφείς γύρω στα 980 και ένα μέρος του ελέγχθηκε από διορθωτή και σχολιάστηκε από «λημματιστή».
Οι γραφείς ήταν οι εξής : Ο γραφέας J έκανε διορθώσεις στο κείμενο του γραφέα Α και τέλος ένας διορθωτής C (Corrector) έκανε πολλές διορθώσεις στο κείμενο και του Α και του J
Το χειρόγραφο της Παλατινής Ανθολογίας «ανακαλύφθηκε» το 1606, αλλά, το 1554, ο Ερρίκος Στέφανος (Henri Estienne) (με τη λατινο-ελληνική εκδοχή του ονόματος Henricus Stephanus) προχώρησε στην εκτύπωση του πρώτου του βιβλίου Ανακρεόντια, με μια σειρά ποιημάτων που θεωρούσε ότι ανήκαν στον Ανακρέοντα, από χειρόγραφο που βρήκε λίγα χρόνια πριν στη Λουβέν (Louvain) του σημερινού Βελγίου. Εκ των υστέρων φάνηκε ότι τα ποιήματα αυτά δεν είχαν καμιά διαφορά από εκείνα που βρέθηκαν στο χειρόγραφο της Παλατινής Ανθολογίας και θεωρείται ότι στη Λουβέν ο Εστιέν είχε βρει το Παλατινό χειρόγραφο, το οποίο, άγνωστο πώς, κατέληξε στη συνέχεια στην Παλατινή Βιβλιοθήκη της Χαϊδελβέργης.
Μέχρι το 1606 ήταν γνωστή μόνο η ανθολογία του Πλανούδη, η οποία είχε γραφεί το 1299 και εκτυπωθεί το 1494. Το 1606 ο νέος τότε Γάλλος λόγιος Σαλμάσιος (Claude de Saumaise) ανακάλυψε το χειρόγραφο της Ανθολογίας στην Παλατινή Βιβλιοθήκη της Χαϊδελβέργης (ήταν τότε πρωτεύουσα της γερμανικής ηγεμονίας του Κάτω Παλατινάτου· από εδώ έγινε γνωστή ως Παλατινή Ανθολογία). Στα 1623 ο Μαξιμιλιανός της Βαυαρίας χάρισε όλο το χειρόγραφο στον Πάπα Γρηγόριο ΙΕ΄, ενώ το 1797 ο Ναπολέων αξίωσε να δοθεί το χειρόγραφο στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού. Μετά την πτώση του Ναπολέοντα, το 1815, οι Γερμανοί ζήτησαν το χειρόγραφο αλλά επιστράφηκε μόνο το μεγαλύτερο μέρος του, ο Παλατινός Κώδικας 23 (Χαϊδελβέργη, Codex Palatinus 23), που περιλάμβανε τα πρώτα 13 βιβλία της Ανθολογίας. Ένα τμήμα του (Parisinus Suppl. Gr. 384), με τα δύο τελευταία βιβλία, έμεινε στο Παρίσι.
Διάρθρωση της Ανθολογίας - τα επιγράμματα και το μέτρο τους
thumb|right|220px|Επιγραφή με επίγραμμα που περιέχεται στην Παλατινή Ανθολογία (Βιβλίο Ι,10, 31). Κόγχη από τον ναό του [[Άγιος Πολύευκτος (Κωνσταντινούπολη)|Αγ. Πολυεύκτου στην Κωνσταντινούπολη, 524-527 μ.Χ. Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης]] Το παλατινό χειρόγραφο του 980 (Palatinus 23 και Parisinus Suppl. Gr. 384) χωρίζεται σε δεκαπέντε βιβλία, για τα οποία έχει καθιερωθεί η λατινική αρίθμηση.
Πριν από την έναρξη του πρώτου βιβλίου υπάρχουν επιγράμματα τα οποία έχουν καταγραφεί στις πρώτες σελίδες που ήταν κενές, κάποια άλλα στις τελευταίες και κάποια ενδιάμεσα τα οποία δε θεωρούνται μέρος της Παλατινής Ανθολογίας, αλλά συνήθως αναφέρονται ως μια από τις Syllogae minores, τις μικρότερες δηλαδή συλλογές που έχουν διασωθεί, με το όνομα Sylloge Σπ (Συλλογή Σπ). Τα επιγράμματα αυτά είναι 58 σε αριθμό και είναι ίδια με κάποια από αυτά της Ευφημιανής συλλογής.
Τα τρία τελευταία βιβλία με τις χριστιανικές παρεμβολές, τα «τεχνοπαίγνια» του XV βιβλίου, τα προβλήματα, αινίγματα κ.τ.λ. υστερούν κι αυτά σε λογοτεχνική αξία.
Σε εκδόσεις της Ελληνικής Ανθολογίας, μετά τα δεκαπέντε βιβλία της Παλατινής Ανθολογίας, παρουσιάζεται ως βιβλίο XVI, κεφάλαιο με τα 388 επιγράμματα της Ανθολογίας του Μάξιμου Πλανούδη που δεν περιλαμβάνονται στο χειρόγραφο της Παλατινής Ανθολογίας
Η Παλατινή Ανθολογία αποτελείται από περίπου 3.700 ποιήματα με πάνω από 23.000 στίχους συνολικά. Η έκτασή τους ποικίλλει. Το πιο μακρύ επίγραμμα έχει 76 στίχους (Ι 10). Υπάρχουν μερικά που έχουν πάνω από 20 στίχους και μερικά μονόστιχα, αλλά τα περισσότερα έχουν 2-12 στίχους. Το μέτρο των ποιημάτων της Παλατινής Ανθολογίας είναι το ελεγειακό δίστιχο, δηλ. ο δακτυλικός εξάμετρος που απαντάται και στα ομηρικά έπη, συναρμοσμένος με τον δακτυλικό πεντάμετρο σε ένα είδος στροφής. Υπάρχουν βέβαια κάποιες εξαιρέσεις αλλά το ελεγειακό δίστιχο κυριαρχεί.
Σύγκριση με την Ανθολογία του Πλανούδη
Η Παλατινή αλλά και η Πλανούδειος Ανθολογία γράφηκαν με βάση την Ανθολογία του Κεφαλά. Η σύγκρισή τους δείχνει ότι η Παλατινή Ανθολογία είναι πολύ πιο ακριβής στην αντιγραφή των κειμένων, ενώ στην Πλανούδειο, ο Πλανούδης εκτός από αρκετά λάθη, είχε συμπληρώσει ή μεταβάλλει κάποια επιγράμματα. Φαίνεται ότι η Παλατινή Ανθολογία αντέγραψε και τη μορφή της Ανθολογίας του Κεφαλά, ενώ ο Πλανούδης είχε ταξινομήσει στα επιγράμματα με πολύ διαφορετικό τρόπο, ανά θέμα. Επιπλέον, δεν είχε αντιγράψει όλη την Ανθολογία αλλά άφησε σημαντικό αριθμό από επιγράμματα: Η Πλανούδειος έχει 2.400 επιγράμματα ενώ η Παλατινή 3.700. Παρόλα αυτά, 388 από τα επιγράμματα που αναφέρονται στην Πλανούδεια Ανθολογία δεν υπάρχουν στην Παλατινή. Τα επιγράμματα αυτά στη συνέχεια καταγράφηκαν ως το 16ο βιβλίο των εκδόσεων της Ελληνικής Ανθολογίας, αναφερόμενο ως Appendix Planudea. Μετά την ανακάλυψη και δημοσίευση των επιγραμμάτων του Παλατινού χειρογράφου, η Ανθολογία του Πλανούδη δεν έχει πια την αξία που είχε και χρησιμεύει μόνο ως βοήθημα.
Οι ποιητές που συμπεριλαμβάνονται στην Παλατινή Ανθολογία
Η Παλατινή Ανθολογία είναι ένας χώρος στον οποίο, όπως έχει λεχθεί, «αριστουργήματα συντρίβουν αριστουργήματα» και στην οποία πρωταγωνιστούν ελάσσονες και άγνωστοι, στους πολλούς, ποιητές της ελληνιστικής και της πρωτοβυζαντινής εποχής, όπως οι Καλλίμαχος, Ήριννα, Ανύτη, Ασκληπιάδης, Λεωνίδας ο Ταραντίνος, Διοσκορίδης, Αντίπατρος ο Σιδώνιος, Μελέαγρος, Κριναγόρας, Φίλιππος ο Θεσσαλονικεύς, Μάρκος Αργεντάριος, Παλλαδάς, Ρουφίνος, Φιλόδημος, Αγαθίας, Παύλος ο Σιλεντιάριος.
Περιέχει βέβαια και λαμπρά ονόματα, όπως οι Όμηρος, Αίσωπος, Πυθαγόρας, Πιττακός, Αλκαίος, Αρχίλοχος, Μίμνερμος, Σαπφώ, Κλεόβουλος ο Ρόδιος, Ανακρέων αλλά τα επιγράμματά τους και ελάχιστα είναι και ψευδεπίγραφα τα περισσότερα. Το ίδιο ισχύει και για άλλους σημαντικούς ποιητές και συγγραφείς όπως οι Σιμωνίδης ο Κείος (αν και είναι ο πατέρας του επιτύμβιου επιγράμματος), Αισχύλος, Βακχυλίδης, Εμπεδοκλής, Ευριπίδης, Θουκυδίδης, Πλάτων (που εξόρισε τους ποιητές από την Πολιτεία του), Μένανδρος, Θεόκριτος και Λουκιανός και που οπωσδήποτε η παρουσία τους στην Ανθολογία δεν μπορεί να σταθεί δίπλα στην άλλη τους πνευματική παραγωγή.
Κρίσεις
Κατά τον Αριστόξενο Σκιαδά η Ανθολογία «αποτελεί θησαυρό ανεκτίμητης αξίας για την κλασική φιλολογία». Ο Άρης Δικταίος μιλά για «το εκπληκτικό θαύμα...που φωτίζει την ελληνική μοίρα μας από τα προομηρικά ως τα μέσα βυζαντινά χρόνια». Πολλά από τα επιγράμματα είναι μικρά αριστουργήματα, αληθινά έργα τέχνης που συμπυκνώνουν με αξιοθαύμαστη βραχύτητα ένα υψηλό νόημα, μιαν ομορφιά σπάνιας ευαισθησίας ή το χαρακτηριστικά αστραποβόλο πνεύμα. Ο Βάλτερ Κράντς λέει ότι πολλά από τα επιτάφια επιγράμματα της ελληνιστικής εποχής «έχουν ομορφιά ξεχωριστή». Κι αν υπάρχουν μερικοί που θεωρούν ότι η βραχύτητα ενός έργου τέχνης αφαιρεί από την αξία του, υπάρχουν άλλοι που πιστεύουν πως όσο λιτότερα κατορθώσει ο καλλιτέχνης να δώσει τελικά την εντύπωση που θέλει, τόσο πιο πετυχημένος είναι. Κατά τον Παλαμά οι ποιητές της Ανθολογίας κατόρθωσαν να κάνουν «ένα τετράστιχο κι’ ένα δίστιχο επίγραμμα… να αξίζη ολόκληρο ποίημα». Όμοια εγκωμιαστικοί οι λόγιοι Κάρλ Ότφριντ Μίλερ (Karl Otfried Muller) και Άλμπιν Λέσκι (Albin Lesky)
Οπωσδήποτε η Ανθολογία έχει και τα ελαττώματά της. Ανάμεσα στα τόσα ποιήματα δεν ήταν δυνατόν να μην να έχουν εισχωρήσει και μερικά που η ποιότητά τους υστερεί. Είναι ορισμένα χωρίς αξιόλογο νόημα ή ποιητική πνοή, άλλα που είναι απλά στιχουργικά παιχνίδια (τεχνοπαίγνια, ακροστιχίδες, στίχοι με τα 24 γράμματα της αλφαβήτου κλπ). Υπάρχουν τέλος τα πορνικά και αθυρόστομα του ΧΙI βιβλίου, αν και δεν λείπει από αυτά το πάθος και το πνεύμα. Τέλος υπάρχουν αρκετά επιγράμματα λίγο ή πολύ όμοια στο περιεχόμενο, ακόμα και στη διατύπωση. Η ομοιότητα αυτή κάνει πολύ προβληματική την αξιολόγηση των ποιητών τους. Βέβαια η έμπνευση θα πρέπει να αποδοθεί στον αρχαιότερο ποιητή αλλά, με την αβεβαιότητα που υπάρχει ως προς την πατρότητα πολλών ποιημάτων και τα βιογραφικά των ποιητών, τα πράγματα περιπλέκονται κάπως. Πολλά επιγράμματα δεν ανήκουν, αναμφίβολα, στους ποιητές στους οποίους αποδίδονται, άλλων αμφισβητείται η πατρότητα ή προτείνονται άλλοι ποιητές από αυτούς που αναγράφει το κείμενο.
Εκδόσεις
Η πρώτη σημαντική έκδοση ποιημάτων της Παλατινής Ανθολογίας έγινε από τον Ράισκε (Reiske), ο οποίος εξέδωσε σημαντικό μέρος της Ανθολογίας το 1754 με εξαίρεση ποιήματα που του φάνηκαν υπερβολικά τολμηρά :
Η πρώτη πλήρης έκδοση των ποιημάτων της Παλατινής Ανθολογίας μαζί με ποιήματα από άλλες πηγές έγινε από τον Ρίτσαρντ Μπρουνκ (Richard Brunck) μεταξύ 1772 και 1776 σε 3 τόμους με τίτλο «Analecta veterum poetarum Graecorum» (Ανάλεκτα αρχαίων ελλήνων ποιητών). Ο Brunck κατέταξε τα ποιήματα από το Παλατινό χειρόγραφο και τις άλλες πηγές ανά ποιητή παρουσιάζοντας για πρώτη φορά μια τόσο πλήρη εικόνα των Ελλήνων ποιητών. Παρακάτω φαίνονται οι τρεις τόμοι (με συνδέσμους στα πρωτότυπα):
Είκοσι περίπου χρόνια αργότερα, μεταξύ των ετών 1794-1814, ο Φρίντριχ Γιάκομπς (Friedrich Jacobs) συμπλήρωσε τη δουλειά του Μπρουνκ με ένα έργο 13 τόμων. Σε αυτό το έργο, στους πρώτους τέσσερις τόμους, ξανατύπωσε (με επιμέλεια) τα ποιήματα του Analecta veterum poetarum Graecorum ακολουθώντας κατά γράμμα την έκδοση του Μπρουνκ (με αναφορά σε κάθε σελίδα των βιβλίων του Μπρουνκ). Ο τίτλος των τεσσάρων αυτών πρώτων βιβλίων ήταν Anthologia graeca sive Poetarum graecorum lusus («Ελληνική ανθολογία ή έργα ελλήνων ποιητών»). Ο πέμπτος τόμος ήταν τα Ευρετήρια (κάτι που έλειπε από τον Μπρουνκ) και από τον 6ο μέχρι τον 13 τα Animadversiones In Epigrammata Anthologiae Graecae Secundum Ordinem Analectorum Brunckii («Παρατηρήσεις στα Επιγράμματα της Ελληνικής Ανθολογίας Σύμφωνα με τη Διάταξη των Αναλέκτων του Μπρουνκ»), ένα σημαντικότατο έργο στο οποίο ο Γιάκομπς ανάλυσε κάθε επίγραμμα και σύγκρινε τις διάφορες εκδόσεις του (από την Παλατινή και την Ανθολογία του Πλανούδη, ή τις άλλες πηγές). Παρακάτω φαίνονται οι δεκατρείς τόμοι (με συνδέσμους στα πρωτότυπα):
Μια απλή έκδοση της Ανθολογίας, ελεύθερα διαθέσιμη στο διαδίκτυο, με το κείμενο στα ελληνικά, είναι η Anthologia Graeca ad Palatini codicis fidem edita σε τρεις τόμους του τυπογραφείου του Tauchnitz. Αυτή η έκδοση δεν είχε καθόλου σχολιασμό, ούτε μετάφραση. Το κείμενό της βασίζεται σε αυτό του Γιάκομπς:
Η πρώτη έκδοση στην οποία συνδυάστηκαν τα χειρόγραφα της Παλατινής βιβλιοθήκης και αυτό του Παρισιού έγινε το 1911 από τον C. Preisedanz:
Προσιτές σήμερα εκδόσεις είναι, μεταξύ άλλων, αυτή της Loeb Classical Library με πεζή αγγλική μετάφραση του Πάτον, του Μπέκμπι (Beckby) με γερμανική μετάφραση, κριτικό σημείωμα και σχόλια και των εκδόσεων Les Belles Lettres με πεζή γαλλική μετάφραση, εκτενή εισαγωγή, άφθονα σχόλια και κριτικό υπόμνημα.
Κριτικές εργασίες
Πολλοί ασχολήθηκαν με κριτικές εργασίες για την Παλατινή Ανθολογία. Πλήρης βιβλιογραφία υπάρχει στις εκδόσεις του Μπέκμπι και της Les Belles Lettres (Εισαγωγή, σελ. LXX κ.ε.). Εδώ αναφέρονται οι μεταφρασμένες στα ελληνικά γενικές περί αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας μελέτες των Καρλ Ότφριντ Μίλερ, Βίλχελμ Φον Κριστ (Wilhelm von Christ), Βάλτερ Κραντς, Άλμπιν Λέσκι καθώς και οι ελληνικές του Κωνσταντίνου Τρυπάνη και όσες προλόγισαν τις μεταφράσεις που ακολούθησαν.
Μεταφράσεις και επιδράσεις
Ήδη οι Λατίνοι ποιητές Αυσόνιος και Μαρτιάλης είχαν μεταφράσει έμμετρα μερικά επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας. Ο Ούγκο Γκρότιους μετέφρασε όπως είδαμε την Ανθολογία του Πλανούδη (1630-31). Προηγουμένως λατινικές μεταφράσεις της Ανθολογίας του Πλανούδη έκαναν ο Παύλος Μανούτιος, ο Eilhard Lubin (Χαϊδελβέργη 1604) κ.ά. Λατινική μετάφραση εκπόνησαν επίσης οι Boissonade, Bothe, και J. Lapaume στην έκδοση Dubner-Gougny. Παραπάνω αναφέρθηκε η γερμανική μετάφραση του Μπέκμπι.
Ιταλικές μεταφράσεις υπάρχουν αυτές του Μπρούνο Λαβανίνι (Bruno Lavagnini), του Μπινιόνε (Bignone) και του Σαλβατόρε Κουασιμόντο (Salvatore Quasimodo)
Στα Αγγλικά μετέφρασε όλη την Ανθολογία ο Πάτον (πεζή μετάφραση), στην προαναφερθείσα έκδοση της Loeb. Από τις νεότερες έμμετρες αγγλικές μεταφράσεις, μπορούν να μνημονευτούν αυτές των Ρ. Σκέλτον (R. Skelton) και η συλλογική παρουσίαση του 1973 με πρωτεργάτη τον Πίτερ Τζέι (Peter Jay).
Από τις ελληνικές μεταφράσεις, αυτοτελείς εργασίες ή καταλαμβάνουσες αξιόλογη έκταση ανάμεσα σε γενικότερη μεταφραστική προσπάθεια, είναι του Σίμου Μενάρδου, Γιώργου Θέμελη, Ηλία Κυζηράκου, Γιάννη Δάλλα, Άρη Δικταίου, 33 επιγράμματα του Καλλίμαχου Λευτέρη Νεγρεπόντη, Κούλη Αλέπη, Νίκου Σφυρόερα, Νίκου Παναγιώτου. Επίσης στο περιοδικό Πνευματική Κύπρος 1965-66, 1968-69, 1969-70. Βασίλη Λαζανά, Γιώργου Ιωάννου. Δημοσιευμένες σε περιοδικά ή περιλαμβανόμενες σε γενικότερο έργο τους, μικρής όμως έκτασης, είναι οι μεταφράσεις που εξεπόνησαν ο Ιωάννης Πολέμης, Κωνσταντίνος Σκόκκος, Ηλίας Βουτιερίδης, Ε.Π. Φωτιάδης, Θεόδωρος Ξύδης, Παναγής Λεκατσάς, Τάκης Μπαρλάς, Τέλλος Άγρας, Κώστας Καιροφύλλας, Θρασύβουλος Σταύρου, Εύδοξος Τσολάκης, Αλέκος Κωστάκης, Λέων Κουκούλας, Συμεών Κουρήτης, Γ.Γ. Παπαγεωργίου, Σπύρος Παναγιωτόπουλος, Λεωνίδας Πολυδεύκης, Θανάσης Παπαθανασόπουλος, Ντίνος Χριστιανόπουλος. Αναφέρεται επίσης η πεζή μετάφραση του Αντρέα Λεντάκη και αυτή του Οδυσσέα Ελύτη των επιγραμμάτων του Κριναγόρα.
Η Παλατινή Ανθολογία άσκησε μεγάλη επίδραση στη Δύση, αρχίζοντας από τον Προπέρτιο και φτάνοντας στον Έζρα Πάουντ. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Αμερικανού ποιητή Έντγκαρ Λι Μάστερς (Edgar Lee Masters), ο οποίος το 1915 εξέδωσε την περίφημη Spoon River Anthology που περιλαμβάνει 244 επιτάφια ποιήματα, καταφανώς εμπνευσμένα από την Παλατινή Ανθολογία.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία Κατηγορία:Ανθολογίες  Κατηγορία:Βιβλιογραφία Κατηγορία:Χειρόγραφα
Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ
Η Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ (αγγλικά: South Melbourne FC) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στη συνοικία Άλμπερτ Παρκ της Μελβούρνης στη Βικτώρια της Αυστραλίας. Ο σύλλογος μετέχει στα πρωταθλήματα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βικτώριας. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Λέικσαϊντ.
Ιστορία
Ιδρύθηκε από Έλληνες μετανάστες το 1959 στη Μελβούρνη, έπειτα από τη συγχώνευση των Σάουθ Μέλμπουρν Γιουνάιτεντ (South Melbourne United), Γιάρα Παρκ Αίας (Yarra Park Aias) και Χελλένικ (Hellenic). Πήρε την ονομασία Σάουθ Μέλμπουρν Ελλάς (South Melbourne Hellas) ή «Ελλάς Μελβούρνης», όπως έμεινε γνωστή στους Έλληνες της Αυστραλίας. Πρώτος πρόεδρος διετέλεσε ο πρόεδρος της Χελλένικ Τεό Μαρμαράς (Θησέας Μαρμαράς) από τη Λήμνο, ο οποίος στη συνέχεια διετέλεσε και πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Βικτώριας.
Μέχρι το 1975 η ομάδα συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Βικτώριας. Το 1976 άλλαξε ομοσπονδία και μέχρι σήμερα συμμετέχει στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1989, τον πάγκο της ομάδας, ανέλαβε ο Φέρεντς Πούσκας, ο οποίος είχε διαπρέψει στο ποδόσφαιρο της Ουγγαρίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας και της Σαουδικής Αραβίας. Το 1996 άλλαξε πάλι όνομα σε Λέικερς Σάουθ Μέλμπουρν (Lakers South Melbourne) και αργότερα Σάουθ Μέλμπουρν Σόκερ Κλαμπ (South Melbourne Soccer Club), ενώ το 1999 πήρε το σημερινό της όνομα Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ.
Το 2000 ως πρωταθλήτρια Ωκεανίας αγωνίστηκε στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων της FIFA που διεξήχθη στα γήπεδα της Βραζιλίας.
right|thumb|120px|Το πρώτο έμβλημα της Ελλάς.
Διακρίσεις
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Αυστραλίας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αυστραλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1956 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστραλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1959
Ποταμός Ντεσεάδο
Ο ποταμός Ντεσεάδο (Río Deseado) είναι ποταμός στην επαρχία Σάντα Κρους της Αργεντινής. Το όνομα Deseado προέρχεται από το αγγλικό Desire, το όνομα ενός από τα δύο πλοία που κυβερνούσε ο Τζον Ντέιβις κατά τη διάρκεια της αποστολής του Τόμας Κάβεντις το 1592.
Η πηγή του ποταμού βρίσκεται ως ποταμός Φένιξ μερικά χιλιόμετρα βόρεια της λίμνης Μπουένος Άιρες στο βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας στην οροσειρά των Άνδεων. Το 1898, κατασκευάστηκε ένα κανάλι που τον μετέτρεψε στον σημερινό Ρίο Ντεσεάδο, ο οποίος ρέει για 615 χιλιόμετρα πριν φτάσει στην ακτή του Ατλαντικού. Στο δρόμο του προς τα νοτιοανατολικά, το νερό του αξιοποιείται για άρδευση. Στους παραποτάμους του περιλαμβάνεται ο ποταμός Πιντούρας.
Ο ποταμός μερικές φορές εξαφανίζεται κάτω από το άγονο έδαφος, για να αναδυθεί ξανά πριν φτάσει στο Πουέρτο Ντεσεάδο στην ακτογραμμή της Σάντα Κρους, όπου δημιουργεί ένα φυσικό λιμάνι με βαθιά νερά. Η έξοδος του ποταμού έχει βυθιστεί και κατακλυστεί από θαλασσινό νερό, σχηματίζοντας μια εκβολή. Το 1977, το σημείο αυτό χαρακτηρίστηκε ως φυσικό καταφύγιο, το Reserva Natural Ría Deseado.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Αργεντινής
Ισαβέλλα της Γαλλίας (αποσαφήνιση)
Η Ισαβέλλα της Γαλλίας (περίπου 1295 – 1358), ήταν κόρη του Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας και της Ιωάννας της Ναβάρρας, βασίλισσα σύζυγος του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας και μητέρα του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας.