cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νόβο-Ογκαριόβο
Τον Οκτώβριο του 2012, ο Πούτιν ανακοίνωσε την πρόθεσή του να εργάζεται από το Νόβο Ογκάριοβο για να αποφεύγει τις μετακινήσεις στη Μόσχα, λόγω της εκτεταμένης κυκλοφοριακής συμφόρησης της πόλης, ωστόσο, εάν είναι απαραίτητο, θα μεταφέρεται το Κρεμλίνο με ελικόπτερο από το Μάιο του 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μόσχα
Γαβριήλ της Γεωργίας
Ο Τζιμπραήλ, ჯიბრაელი, επίσης γνωστός ως Γαβριήλ გაბრიელი, (13 Αυγούστου 1788 – 29 Φεβρουαρίου 1812) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) της δυναστείας Μπαγκρατιόνι. Ήταν γιος τού βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄ από τη δεύτερη σύζυγό του Μαριάμ Τσιτσισβίλι. Μετά τη ρωσική προσάρτηση της Γεωργίας, έζησε στην Αγία Πετρούπολη, όπου ήταν γνωστός ως τσάρεβιτς Γκαβριήλ Γκεοργκίεβιτς (Гавриил Георгиевич).
Βιογραφία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/Arrest_of_the_Queen_of_Georgia_%28Geoffroy%2C_1845%29-1.JPG/220px-Arrest_of_the_Queen_of_Georgia_%28Geoffroy%2C_1845%29-1.JPG|μικρογραφία| Σύλληψη της βασίλισσας της Γεωργίας, [[Μαριάμ Τσιτσισβίλι . Χαρακτικό τού Τσαρλ-Μίκαελ Ζοφρουά, 1845.]] Ο Γαβριήλ ήταν ο δεύτερος γιος τού βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄ και της βασίλισσας Μαριάμ. Ήταν 13 ετών το 1801, όταν το βασίλειο της Γεωργίας προσαρτήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά το τέλος τού Γεωργίου ΙΒ΄ και τις επακόλουθες δυναστικές διαμάχες. Η ρωσική διοίκηση θεωρούσε τον Γαβριήλ ασήμαντο μέλος της βασιλικής οικογένειας της Γεωργίας, επειδή οι σωματικές του ικανότητες περιορίζονταν από μία έντονη σπονδυλική παραμόρφωση. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Μιχαήλ, ζήτησε μάλιστα από τον τσάρο να χορηγήσει σύνταξη στον Γαβριήλ, λόγω τού ότι ήταν κυφωτικός και δεν ήταν κατάλληλος για στρατιωτική θητεία.
Ο Γαβριήλ εξακολουθούσε να παίζει ρόλο στην αντιπαράθεση μεταξύ τού νέου καθεστώτος και της πρώην βασιλικής οικογένειας. Έτσι, ο Ρώσος στρατηγός Ιβάν Λαζάρεφ, σε επικοινωνία του προς την Αγία Πετρούπολη, κατηγόρησε τον πρίγκιπα ότι παρενοχλούσε τους χωρικούς της Σίλντα. Αυτός ο Λαζάρεφ σύντομα ανέλαβε να επιβλέπει την απέλαση της βασίλισσας Ντόουαγερ Μαριάμ και των παιδιών της στη Ρωσία. Φτάνοντας στην έπαυλη της βασίλισσας στην Τιφλίδα, βρήκε το τέλος του στα χέρια της Μαριάμ στις 19 Απριλίου 1803. Μία αναφορά, ότι ο διοικητής της πόλης Ταγματάρχης Σαακάτζε στον στρατηγό Πάβελ Τσιτσιάνοβ, υποδεικνύει τον ρόλο τού Γαβριήλ στο περιστατικό. Η αναφορά αναφέρει ότι ο νεαρός πρίγκιπας και η αδελφή του Τάμαρ, με στιλέτα στα χέρια τους, απείλησαν τον Ρώσο αξιωματικό Σουρόκοβ και τους συντρόφους του να εγκαταλείψουν την έπαυλη της βασίλισσας, προκαλώντας την επέμβαση τού στρατηγού Λαζάρεφ, ο οποίος αντιμετώπισε τη Μαριάμ για το ζήτημα της επανεγκατάστασης και μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου από αυτήν. Ο Γαβριήλ αφοπλίστηκε, συνελήφθη και συνοδεύτηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έζησε για το υπόλοιπο της ζωής του και απεβίωσε άγαμος και χωρίς παιδιά, σε ηλικία 23 ετών. Κηδεύτηκε στη Λαύρα Aλεξάντερ Νέβσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Άμπραχαμ Χενούλς
Ο Άμπραχαμ Χενούλς (Abraham Genoels II ή Abraham Genouil (ψευδώνυμο: Archimedes), 25 Μαΐου 1640, Αμβέρσα - 10 Μαΐου 1723, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος, σχεδιαστής, χαράκτης και σχεδιαστής ταπισερί. Σήμερα είναι κυρίως γνωστός για τους πίνακες, τα σχέδια και τα χαρακτικά με τοπία. Είχε διεθνή σταδιοδρομία καθώς εργάστηκε στο Παρίσι, τη Ρώμη και την Αμβέρσα.
Βίος
μικρογραφία|300x300εσ| Τοπίο με την Αρτέμιδα σε κυνήγι Ο Άμπραχαμ Χενούλς γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1640 στην Αμβέρσα ως γιος του παραγωγού αμύλου Πέτερ Χενούλς (Peter Genoels) και της Κορνέλια Μέλις (Cornelia Melis). Σπούδασε από ηλικία 11 ως 15 ετών με τον Ζακ Μπάκερεελ και αργότερα προοπτική με τον Νίκολες Φίρλαντς (Nicolaes Fierlants) στην Αμβέρσα. Αποφάσισε να εγκαταλείψει την Αμβέρσα μόλις ολοκλήρωσε τις σπουδές του.
Στη συλλογή του από βιογραφίες καλλιτεχνών με το όνομα Schouwburg, ο πρώιμος Ολλανδός βιογράφος Άρνολντ Χαουμπράκεν αφιέρωσε μακρά καταχώρηση 10 σελίδων στον Άμπραχαμ Χενούλς. Ο Χαουμπράκεν περιέγραψε τα ταξίδια του Χενούλς στο εξωτερικό. Το 1659 ο Χενούλς συνταξίδεψε με τον Γκέοργκ Ρεμέες (Georg Remees) στο Άμστερνταμ με προοπτική να μεταβεί στο Παρίσι, καθώς ο πόλεμος τους εμπόδισε να ταξιδέψουν νότια από ξηράς. Περιμένοντας πολίο προς Παρίσι, έκανε περιοδεία σε όλα τα kunstkabinetten ή γραφεία τέχνης. Κατά την άφιξή του στο Παρίσι (μέσω Διέππης), έζησε στο σπίτι του ξαδέλφου του Λάουρεντ Φράνκεν (Laurent Francken), όπου συνάντησε τον ζωγράφο Φρανσίσκουε Μιλλέτ (Francisque Millet) που ήταν γεννημένος επίσης στην Αμβέρσα. Ο Χενούλς δίδαξε προοπτική στον Μιλλέτ, 17 ετών και σπουδαστή τέχνης εκείνη την εποχή. αριστερά|μικρογραφία|366x366εσ| Ιταλικό τοπίο με ερείπια Ο Χενούλς σύντομα έλαβε παραγγελία για σχέδια ταπισερί από τον ''Gi. de la Noire Tapissier''. Ακολούθησε σύντομα μια σειρά άλλων παραγγελιών. Ο ζωγράφος της Αυλής (Premier peintre du roi) Σαρλ Λε Μπρεν είχε τότε αναλάβει την ευθύνη του Εργοστασίου των Γκομπλέν, των βασιλικών ταπισερί που δημιουργήθηκαν πρόσφατα το 1663. Ο Λε Μπρεν προσέλαβε τον Φλαμανδό ζωγράφο σκηνών μάχης Άνταμ Φρανς φαν ντερ Μέλεν για να σχεδιάσει ταπισερί που απεικόνιζαν τις στρατιωτικές εκστρατείες του Γάλλου βασιλιά. Ο ντερ Μέλεν προσκάλεσε μερικούς Φλαμανδούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Χενούλς και Άντριεν Φρανς Μπάουντεβαϊνς, για να τον βοηθήσουν στον σχεδιασμό αυτών των ταπισερί. Το 1669–70 ο Χενούλς στάλθηκε στις νότιες Κάτω Χώρες με τους Μπάουντεβαϊνς και Γιαν φαν Χούχτενμπουρχ για να σχεδιάσουν τρεις απόψεις του πύργου του Μαριμόν για να χρησιμεύσει στα σχέδια ταπισερί για τους Γκομπλέν. Οι καταγραφές των Γκομπλέν δείχνουν ότι οι τρεις καλλιτέχνες έλαβαν επίσης πληρωμές για το έργο τους σε σχέδια για μια σειρά ταπισερί που απεικονίζουν τους «Μήνες του Έτους». Ο Μπάουντεβαϊνς δημιούργησε πολλά χαρακτικά με βάση έργα του Χενούλς.
Ταξίδι στην Ιταλία
Η επιθυμία του να επισκεφθεί τη Ρώμη εκπληρώθηκε το 1674, όταν είχε κερδίσει αρκετά χρήματα για να χρηματοδοτήσει αυτό το ταξίδι με άνετο τρόπο. Ξεκίνησε με μια ομάδα με επικεφαλής τον Μαρσέλις Λίμπερεχτς (Marselis Liberechts), ο οποίος είχε ήδη εγκατασταθεί εκεί και επέστρεφε. Τα άλλα μέλη της ομάδας περιελάμβαναν τον Πίτερ Φερμπρούγκεν ΙΙ (Pieter Verbrugghen II, γλύπτη), τον Φρανς Μουνς (Frans Moens) του Μίντελμπουρχ και έναν μοναχό της Λιέγης. Επίσης συνταξίδευαν οι Άλμπερτ Κλάουβετ (Albert Clouwet, χαράκτης από την Αμβέρσα), Άμπραχαμ φαν ντεν Χόιβελ (Abraham van den Heuvel,έμπορος της Νάπολης) και Soldanio (έμπορος της Βενετίας). Έφυγαν από την Αμβέρσα τον Σεπτέμβριο του 1674 για την Κολωνία, και μετά από 4-5 ημέρες πήραν πλοίο στον Ρήνο στο Μάιντς, και από εκεί ένα εμπορικό πλοίο κατά μήκος του Ρήνου προς τη Φρανκφούρτη. Μετά από 3 μέρες διαμονής πήγαν με άμαξα στο Άουγκσμπουργκ, και από εκεί με άλογο προς το Τιρόλο, περνώντας από το Ίνσμπρουκ, και πάνω από το πέρασμα του Μπρέννερ στο Τρέντο. Από εκεί κατέβηκαν από τις Άλπεις κατά μήκος της Μπρέντα στο Τρεβίζο και από εκεί πήγαν με πλοίο στη Βενετία. Στη συνέχεια ταξίδεψαν με καραβάκι κατά μήκος του Πάδου στη Φεράρα και μετά πήγαν στη Μπολόνια. Μετά από 4 ημέρες πήραν άλογα και άμαξα περνώντας από διάφορες μικρές πόλεις στο δρόμο και τελικά έφτασαν στη Ρώμη.
Έγινε μέλος των Bentvueghels, της ένωσης κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη. Ήταν κοινή πρακτική στους Bentvueghels να δίνουν σε κάθε μέλος ένα ψευδώνυμο, το λεγόμενο "όνομα τάσης". Το ψευδώνυμο του Χενούλς ήταν Αρχιμήδης  Αυτό το όνομα του δόθηκε λόγω των δεξιοτήτων του στη γεωμετρία και την προοπτική. Ο Χενούλς έστειλε στον Χαουμπράκεν αντίγραφο του "Bentbrief" του, το οποίο υπογράφηκε από τους μάρτυρες στην τελετή συμμετοχής του. μικρογραφία|300x300εσ| Ιταλικό τοπίο με μορφές σε ερείπια Ο Χενούλς συνεργάστηκε στη Ρώμη μαζί με τον Ολλανδό ζωγράφο Κασπάρ φαν Βίττελ και ίσως ήταν και ο Δάσκαλός του.
Το ταξίδι της επιστροφής
Το 1682 ετοιμάστηκε να επιστρέψει στην Αμβέρσα. Δίπλωσε τα έργα ζωγραφικής του και τα έβαλε μέσα σε πήλινα μοντέλα αρχαιοτήτων και τα έστειλε ασυνόδευτα. Στη συνέχεια, μαζί με τον χαράκτη Λαβιρόν (Laviron) της Αμβέρσας, και δύο Γάλλους χαράκτες (Καβαλιέ (Cavalier) και Μονιέ (Monier)), έφυγε στις 25 Απριλίου 1682 και ταξίδεψε περνώντας από τη Σιένα, τη Φλωρεντία, την Πίζα, το Λιβόρνο, τη Γένοβα, τη Νίκαια, στη Μασσαλία, και στη συνέχεια με μουλάρι στην Αβινιόν και μετά μέχρι τον Ροδανό στη Λυών, και στη συνέχεια τη Σον στη Βιλφράνς-συρ-Σον. Από εκεί με άλογο με διαδρομή Ταράρ (πάνω από τα βουνά) προς Ροάν στον Λίγηρα, και από εκεί με πλοίο προς Ορλεάνη, και από εκεί στο Παρίσι, όπου έμεινε για να περιμένει την αποστολή του και να δει παλιούς φίλους. Όταν ήρθε το πλοίο του έδωσε δώρο στον ΛεΜπρεν, και ένα πολύ μεγαλύτερο στον Κολμπέρ. Μετά από αυτό έφυγε με άμαξα προς τη Λιλ, και από εκεί για Τουρναί και Γάνδη, φτάνοντας στις 8 Δεκεμβρίου 1682 στην Αμβέρσα, όπου διέμεινε ακόμα όταν αλληλογραφούσε με τον Χαουμπράκεν. Έγινε ξανά μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά εκεί.
Είχε τους ακόλουθους μαθητές: Peeter Beethoven (1689–1690). Gillis Bisschop (1692–1693) και Ferdinandus Goffine (1694–1695). Ο Χενούλς ήταν πολύ επιτυχημένος και πέθανε πλούσιος.
Έργο
μικρογραφία|300x300εσ| Μεγάλη θέα στον κήπο Κατά τη διάρκεια της ζωής του, οι πίνακες του Χενούλς έχαιραν μεγάλης εκτίμησης, αλλά η φήμη του έφθινε μετά τον δέκατο όγδοο αιώνα. Αυτός μπορεί να είναι ο λόγος που τόσο λίγα από τα μεγάλα έργα του επέζησαν. Οι πίνακες που σώζονται είναι κλασικά δομημένα τοπία με μυθολογικές σκηνές που κλασικίζουν στο ύφος του Νικολά Πουσέν.
Τα σχέδια και τα χαρακτικά τοπίων εξακολουθούν να θεωρούνται εξαιρετικά. Οι καλά δομημένες συνθέσεις συχνά απεικονίζουν ιταλική αρχιτεκτονική και μικρές, σχηματικές μορφές σε πλούσιο τοπίο. Τα σχέδια δείχνουν αποφασιστικότητα και ρευστότητα. Τα χαρακτικά του Χενούλς εμφανίζουν σαφώς ιταλική επιρροή με τα τοπία τους, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη ρωμαϊκή Καμπανία, συμπεριλαμβανομένων των αρχιτεκτονικών ερειπίων που περιλαμβάνει. Οι εκτυπώσεις του απεικονίζουν ειδυλλιακά τοπία και τα σχέδιά του ήταν χαραγμένα από άλλους, όπως ο Μπάουτεβαϊνς. Τα έργα του είναι σε ιταλικό ύφος και έρχονται σε αντίθεση με τον τοπικό νατουραλισμό καλλιτεχνών που απεικόνιζαν πιο τραχιά βόρεια τοπία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί χαράκτες Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Σαρούνας Μαρτσουλιόνις
Ο Ραϊμόντας-Σαρούνας Ιόζοβιτς Μαρτσουλιόνις (Raimondas Šarūnas Marčiulionis, Раймондас-Шарунас Иозович Марчюлёнис, 13 Ιουνίου 1964) είναι Λιθουανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988, μαζί με τον Άρβιντας Σαμπόνις, οδήγησε την ομάδα της ΕΣΣΔ στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. Ήταν ένας από τους πρώτους Ευρωπαίους καλαθοσφαιριστές που αγωνίστηκαν στο ΝΒΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Στατίμπα Βίλνιους Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σιατλ Σούπερσονικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντένβερ Νάγκετς Κατηγορία:Λιθουανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1989 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Έλενα Ασημακοπούλου
Η Έλενα Ασημακοπούλου (Άγιος Στέφανος Αττικής, 27 Ιανουαρίου 1984) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και επιχειρηματίας.
Το 2006 κέρδισε τον τίτλο Β' Μις Ελλάς στον Διαγωνισμό Ομορφιάς ANT1.
Τα τελευταία χρόνια έχει ιδρύσει εταιρία υποδημάτων, με την επωνυμία "Scarpiamo by Elena Asimakopoulou".
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1984 στον Άγιο Στέφανο Αττικής όπου και μεγάλωσε. Ολοκληρώνοντας το σχολείο σπούδασε αισθητική και κομμωτική ενώ μετά το τέλος των σπουδών της ξεκίνησε να εργάζεται σε αυτόν τον τομέα. Το 2006, σε ηλικία, 22 ετών αποφάσισε να δηλώσει συμμετοχή στα καλλιστεία του ANT1. Από την συμμετοχή της εκεί κέρδισε τον τίτλο Β' Μις Ελλάς 2006 ξεκινώντας να δουλεύει ως μοντέλο. Τη σεζόν 2006-2007 συμμετείχε στην ψυχαγωγική εκπομπή «Πρωινός καφές», με παρουσιάστρια την Ελεονώρα Μελέτη, ως μοντέλο της εκπομπής. Την επόμενη σεζόν ύστερα από πρόταση του σκηνοθέτη Βασίλη Θωμόπουλου πήρε ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμική σειρά του MEGA «1 μήνας και κάτι» ξεκινώντας να δουλεύει ως ηθοποιός.
Μετά το τηλεοπτικό της ντεμπούτο ως ηθοποιός στη σειρά «1 μήνας και κάτι» ακολούθησε ο πρωταγωνιστικός ρόλος στη κωμική σειρά «Η Πολυκατοικία». Εκεί τη σεζόν 2008-2009 υποδύθηκε μια άνεργη ηθοποιό την Αλίκη που συγκατοικούσε με τη Βασιλική Ανδρίτσου σε ένα από τα διαμερίσματα της σειράς. Τις σεζόν 2009-2011 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Ονειροπαγίδα» στον ANT1 μαζί με τους Γιώργο Καραμίχο και Μαρία Σολωμού μεταξύ άλλων. Το 2011 επέστρεψε στη «Η Πολυκατοικία» κάνοντας μία γκεστ εμφάνιση στο τελευταίο επεισόδιο. Τις σεζόν 2012-2014 εμφανίστηκε σε κάποια επεισόδια της σειράς «Με τα παντελόνια κάτω», ενώ τη σεζόν 2014-2015 άνηκε στο βασικό καστ του τέταρτου κύκλου της σειράς Κλεμμένα Όνειρα.
Τη σεζόν 2015-2016 ασχολήθηκε με τη παρουσίαση. Πιο συγκεκριμένα ήταν συμπαρουσιάστρια της Ναταλίας Γερμανού στη ψυχαγωγική εκπομπή του Epsilon TV «Namaste». Τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνίστησε στη κωμική σειρά του OPEN, «Για Πάντα Παιδιά» μαζί με τους Αποστόλη Τότσικα, Νίκο Πουρσανίδη, Λεωνίδα Καλφαγιάννη και Τζένη Θεωνά. Τη σεζόν 2022-23 παίζει στη σειρά του ΣΚΑΪ, «Άγρια γη» ως Ρένα Σερέτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες επιχειρηματίες
Γκαγιάτρι Τσακραβόρτι Σπίβακ
Η Γκαγιάτρι Τσακραβόρτι Σπίβακ (Gayatri Chakravorty Spivak, 24 Φεβρουαρίου 1942) είναι Ινδή φιλόσοφος, η οποία ασχολείται με ζητήματα μετα-αποικοκρατίας και φεμινισμού. Διδάσκει Συγκριτική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Ινδοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Μεταμοντέρνα θεωρία Κατηγορία:Ινδοί φεμινιστές
Πρόσφυγες στη Πολωνία
Οι πρόσφυγες στην Πολωνία ήταν, μέχρι το 2022, μια σχετικά μικρή ομάδα. Από το 1989, ο αριθμός των ατόμων που υπέβαλαν αίτηση για να ενταχθούν στο καθεστώς του πρόσφυγα στην Πολωνία αυξήθηκε κατά περίπου 1.000 έως 10.000 κάθε χρόνο - περίπου το 1-2% των αιτήσεων εγκρίθηκαν. Η πλειονότητα των αιτήσεων ήταν πολίτες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης (ιδίως της Τσετσενίας και της Ουκρανίας).
Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022, καταγράφηκαν περισσότεροι από 7,2 εκατομμύρια πρόσφυγες που εγκατέλειψαν την Ουκρανία με προορισμό σε όλη την Ευρώπη, με τη συντριπτική πλειοψηφία να καταφεύγει αρχικά στις χώρες που βρίσκονται πλησιέστερα στα δυτικά σύνορά της. Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, σχεδόν 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι κατέφυγαν στη Πολωνία.
Ιστορία
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία έγινε κομμουνιστική χώρα και αποτέλεσε σημαντικό προορισμό για τους πρόσφυγες. Η κομμουνιστική κυβέρνηση επέτρεπε την είσοδο προσφύγων μόνο από χώρες που επλήγησαν από την «ταξική πάλη» (όπως η Ελλάδα, η Χιλή και το Βιετνάμ). Υπολογίζεται ότι ο συνολικός αριθμός των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο που έφτασαν στην Πολωνία την περίοδο 1945-1989 ήταν περίπου 20.000-30.000 άτομα. Μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989, η Πολωνία έγινε πιο ελκυστικός προορισμός μετά τη φιλελευθεροποίηση και τη μετάβαση προς την καπιταλιστική και δημοκρατική κοινωνία. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες άνοιξε γραφείο στην Πολωνία το 1992, μετά την προσχώρηση της Πολωνίας στη Σύμβαση του 1951 για τους Πρόσφυγες και στο Πρωτόκολλο του 1967. Μεταξύ άλλων, η Πολωνία έγινε ένας από τους προορισμούς των προσφύγων από την πρώην Σοβιετική Ένωση (ιδίως την Τσετσενία), τη Γιουγκοσλαβία και το Αφγανιστάν. Ο αριθμός των προσφύγων που έφταναν στην Πολωνία ήταν ακόμη ελάχιστος σε σύγκριση με αυτόν που έφτανε στις δυτικοευρωπαϊκές χώρες- περίπου 1.500 κάθε χρόνο στις αρχές της δεκαετίας του '90. Ο αριθμός αυτός περίπου διπλασιάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του '90 και η πολωνική κυβέρνηση ψήφισε νέους νόμους στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την προσχώρηση της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000 ο αριθμός των ατόμων που υπέβαλαν αίτηση για πρόσφυγες και άσυλο στην Πολωνία αυξήθηκε σε 7.000. Από το 2010 ο αριθμός κυμαίνεται γύρω στις 6-7.000 έως 15.000: 10.000 το 2010 και το 2012, 15.000 το 2013, 6.500 το 2014 και 12.000 το 2015.
Μόνο περίπου το 1-2% των αιτήσεων εγκρίθηκαν. Το 2012, το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγήθηκε σε 106, ενώ 477 έλαβαν συμπληρωματική προστασία. Το 2013, 208 άτομα έλαβαν το καθεστώς του πρόσφυγα και 550 ή συμπληρωματική προστασία ή την κατηγορία «ανεκτής διαμονής». 85% περίπου των ατόμων που υποβάλλουν αίτηση για το καθεστώς του πρόσφυγα ή το άσυλο εγκαταλείπουν την Πολωνία, ταξιδεύοντας στη Δυτική Ευρώπη, πριν η πολωνική υπηρεσία λάβει απόφαση, με αποτέλεσμα η αίτησή τους να ακυρώνεται.
Συνοριακή κρίση Λευκορωσίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης (2021-2022)
Η κρίση των συνόρων Λευκορωσίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης 2021-2022 ξεκίνησε κάποια στιγμή γύρω στις 7 Ιουλίου 2021, όταν ο πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο απείλησε ότι θα «πλημμυρίσει» την ΕΕ με διακινητές ανθρώπων, λαθρεμπόρους ναρκωτικών και ένοπλους μετανάστες. Αργότερα, οι αρχές της Λευκορωσίας και οι ελεγχόμενες από το κράτος τουριστικές επιχειρήσεις, μαζί με ορισμένες αεροπορικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη Μέση Ανατολή, άρχισαν να προωθούν εκδρομές στη Λευκορωσία αυξάνοντας τον αριθμό των συνδέσεων από τη Μέση Ανατολή και δίνοντας σε όσους τις αγόραζαν λευκορωσική βίζα, δήθεν για κυνηγετικούς σκοπούς. Οι ομάδες κοινωνικής δικτύωσης προσέφεραν επιπλέον δόλιες συμβουλές σχετικά με τους κανόνες διέλευσης των συνόρων στους υποψήφιους μετανάστες, οι περισσότεροι από τους οποίους προσπαθούσαν να φτάσουν στη Γερμανία. Όσοι έφταναν στη Λευκορωσία, έπαιρναν στη συνέχεια οδηγίες για το πώς και πού να παραβιάσουν τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και τι να πουν στους συνοριοφύλακες στην άλλη πλευρά των συνόρων. Οι μετανάστες δήλωσαν ότι η Λευκορωσία τους παρείχε συρματοκόπτες και τσεκούρια για να διασχίσουν τους συνοριακούς φράχτες και να εισέλθουν στην ΕΕ, ωστόσο, όσοι δεν κατάφεραν να περάσουν τα σύνορα συχνά αναγκάζονταν να παραμείνουν εκεί από τις αρχές της Λευκορωσίας, οι οποίες κατηγορήθηκαν ότι επιτέθηκαν σε ορισμένους μετανάστες που δεν κατάφεραν να περάσουν τα σύνορα. Οι αρχές της Λευκορωσίας επιβεβαίωσαν αργότερα ότι η εμπλοκή των συνοριακών στρατευμάτων είναι «απολύτως πιθανή». Η Λευκορωσία αρνήθηκε να επιτρέψει την πολωνική ανθρωπιστική βοήθεια για τους μετανάστες, η οποία θα περιελάμβανε σκηνές και υπνόσακους.
Η Πολωνία, η Λιθουανία και η Λετονία χαρακτήρισαν την κρίση ως υβριδικό πόλεμο, αποκαλώντας την κρίση περιστατικό εμπορίας ανθρώπων μεταναστών, που διεξάγεται από τη Λευκορωσία εναντίον της ΕΕ. Οι τρεις κυβερνήσεις κήρυξαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ανακοίνωσαν τις αποφάσεις τους να κατασκευάσουν συνοριακά τείχη στα σύνορά τους με τη Λευκορωσία, με την Πολωνία να εγκρίνει δαπάνες ύψους περίπου 353 εκατομμυρίων ευρώ για την κατασκευή φράγματος μήκους 60 χιλιομέτρων. Η ΕΕ έστειλε επιπλέον αξιωματικούς υποστήριξης και περιπολικά στη Λιθουανία και 12 κυβερνήσεις της ΕΕ δήλωσαν την υποστήριξή τους για ένα φυσικό φράγμα κατά μήκος των συνόρων.
Ουκρανική προσφυγική κρίση 2022
Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, που ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου 2022, οδήγησε στην ουκρανική προσφυγική κρίση του 2022. Μέχρι τις 6 Σεπτεμβρίου 2022, σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, σχεδόν 7,2 εκατομμύρια Ουκρανοί πρόσφυγες εγκατέλειψαν το έδαφος της Ουκρανίας, με τη συντριπτική πλειοψηφία να καταφεύγει αρχικά στις χώρες που βρίσκονται πλησιέστερα στα δυτικά σύνορά της. Σχεδόν 1,4 εκατομμύρια άνθρωποι κατέφυγαν στη γειτονική Πολωνία.
Συμπεριφορά απέναντι στους πρόσφυγες
Τις τελευταίες δεκαετίες, πολλοί Πολωνοί μετανάστευσαν στο εξωτερικό αναζητώντας καλύτερες θέσεις εργασίας. Αυτό έχει αναφερθεί ως ένας από τους λόγους για τους οποίους οι Πολωνοί στη δεκαετία του 2000 είχαν μερικές από τις πιο φιλομεταναστευτικές, φιλοπροσφυγικές και φιλοασυλλογικές απόψεις στην Ευρώπη. Η στάση αυτή άρχισε να αλλάζει γύρω στο 2015, μετά την έναρξη της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής κρίσης. Οι πολωνικές κυβερνήσεις δεν υποστήριξαν τα σχέδια της ΕΕ για την κατανομή των προσφύγων σε όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Πολωνίας. Η στάση απέναντι στους πρόσφυγες έχει επιδεινωθεί. Μια πανεθνική δημοσκόπηση του Δεκεμβρίου 2016 έδειξε ότι το 52% δεν επιθυμεί να φτάσει κανένας πρόσφυγας στην Πολωνία, το 40% εγκρίνει μόνο την προσωρινή επανεγκατάσταση και μόνο το 4% εγκρίνει τη μόνιμη επανεγκατάσταση. Περισσότεροι Πολωνοί ήταν ευνοϊκοί για τους πρόσφυγες από την Ουκρανία παρά από τη Μέση Ανατολή.
Οι δημοσκοπήσεις που διεξήχθησαν μεταξύ 28 Φεβρουαρίου και 10 Μαρτίου 2022, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου σημαντικής εισροής προσφύγων αμέσως μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022, έδειξαν ότι η πολωνική κοινωνία υποστήριξε σε συντριπτικό βαθμό τη βοήθεια προς τους Ουκρανούς πρόσφυγες που διέφευγαν από τον πόλεμο. Μεταγενέστερες δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν στο γύρισμα του Μαρτίου και του Απριλίου επιβεβαίωσαν επίσης αυτό το αίσθημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετανάστευση στην Πολωνία Κατηγορία:Κοινωνία της Πολωνίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή μεταναστευτική κρίση
Έλληνες της Βουλγαρίας
Οι Έλληνες της Βουλγαρίας (гърци, Gǎrci) αποτελούν την τέταρτη μεγαλύτερη εθνική μειονότητα στη Βουλγαρία. Ο πληθυσμός τους ανέρχεται στα 3.935 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2011, συμπεριλαμβανομένων των Σαρακατσάνων, των οποίων η βουλγαρική κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει την ελληνική καταγωγή, απογράφοντάς τους ξεχωριστά. Υπολογίζονται σε περίπου 25.000 από ελληνικές οργανώσεις και περίπου 28.500 από το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών. Οι τελευταίοι αριθμοί περιλαμβάνουν την κοινότητα των Σαρακατσάνων, τους απογόνους των Ελλήνων μεταναστών και άλλων Ελλήνων πολιτών που ζουν στη Βουλγαρία ως φοιτητές, επιχειρηματίες και άλλα.
Σήμερα οι Έλληνες ζουν κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας όπως η Σόφια και η Φιλιππούπολη, στην παράκτια ζώνη σε πόλεις όπως η Βάρνα, ο Πύργος και η Σωζόπολη αλλά και σε συμπαγείς πληθυσμιακούς αριθμούς στο Σλίβεν και το Κότελ.
Ιστορία
Πριν από τις αρχές του 20ου αιώνα, υπήρχε μια μικρή Ελληνική κοινότητα στη νοτιοανατολική Βουλγαρία, που ζούσε σε μεγάλο βαθμό μεταξύ της Βάρνας στα βόρεια, του Τοπόλοφγκραντ στα δυτικά και του Εύξεινου Πόντου στα ανατολικά, με έναν διασκορπισμένο αγροτικό πληθυσμό στις εσωτερικές περιοχές του Στράντζα και τα βουνά Σακάρ. Σύμφωνα με εθνογραφικούς χάρτες υπήρχαν περίπου 10 αποκλειστικά Ελληνόφωνα χωριά στη Βουλγαρία αλλά όχι Ελληνικής καταγωγής όπως μας λένε οι Βούλγαροι εθνογράφοι από τη μεριά τους (δείτε: Γραικομάνοι). Ελληνικές κοινότητες υπήρχαν επίσης στη Φιλιππούπολη, στη Σόφια, στο Ασένοβγκραντ, στο Χάσκοβο αλλά ακόμη και στο Ρούσε. Το 1900, ο Ελληνικός πληθυσμός της Βουλγαρίας ανερχόταν στους 33.650 κατοίκους ή σε 70.887 κατοίκους (Bulgaria, R. J. Crampton, 2007, p.424).
Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας-Βουλγαρίας όπως επέβαλε η συνθήκη του Νεϊγύ, μεγάλο ποσοστό του Ελληνόφωνου πληθυσμού της Βουλγαρίας αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Ελλάδα και αντικαταστάθηκε από Βούλγαρους της δυτικής Θράκης και της Μακεδονίας. Μεταξύ των εξαιρέσεων υπήρξαν μερικοί Σαρακατσάνοι, που εκτιμήθηκαν σε 4.107 άτομα το 2006. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, υπάρχουν μερικά Ελληνόφωνα χωριά στη Βουλγαρία μέχρι και σήμερα, αλλά πολλοί Σλάβοι εθνογράφοι υποστηρίζουν ότι είναι Βουλγαρικής καταγωγής και για αυτό δεν υπολογίζονται στις επίσημες απογραφές.
Αφού ξέσπασε η ελληνική κρίση χρέους πολλές ελληνικές επιχειρήσεις έχουν μετακινηθεί μόνιμα στη Βουλγαρία λόγω των ευνοϊκών φορολογικών συνθηκών που επικρατούν εκεί. Επίσης λόγω του χαμηλότερου κόστους διαβίωσης έχει παρατηρηθεί ένας αριθμός Ελλήνων συνταξιούχων που έχει μετακομίσει μόνιμα στη Βουλγαρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνοβουλγαρικές σχέσεις Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Βουλγαρίας
Αριστερό Κόμμα (Σουηδία)
Το Αριστερό Κόμμα (σουηδ. Vänsterpartiet, V) είναι ένα πολιτικό κόμμα της Σουηδίας. Οι ιδεολογίες του κόμματος είναι ο σοσιαλισμός και ο φεμινισμός. Δημιουργήθηκε το 1917 αφού διασπάστηκε από το Σουηδικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Το κόμμα άλλαξε πολλές φορές το όνομά του κατά τη διάρκεια της ιστορίας του. Το 1917, που δημιουργήθηκε, ονομαζόταν Σουηδικό Σοσιαλδημοκρατικό Αριστερό Κόμμα (σουηδ. Sveriges socialdemokratiska vänsterparti, SSV).
Το κόμμα αντιτίθεται στις ιδιωτικοποιήσεις, καθώς και στην είσοδο της Σουηδίας στην Ευρωζώνη, ενώ προάγει την αύξηση των δημοσίων εξόδων.
Από το 1998 μέχρι το 2006, το κόμμα συμφωνούσε με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και το Πράσινο Κόμμα και μέχρι το 2006 υποστήριζε την κυβέρνηση μειοψηφίας των Σοσιαλδημοκρατών στο σουηδικό κοινοβούλιο, καθώς και στις επαρχίες και στους δήμους.
Είναι μέλος της Βόρειας Πράσινης Αριστερής Συμμαχίας.
Νιλ Μάρεϊ
Βιογραφία
Ο Μάρεϊ γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1950 στο Εδιμβούργο της Σκωτίας.
Σχημάτισε το πρώτο του συγκρότημα με την ονομασία Slap Happy and the Dum-Dums σε ηλικία δεκαεπτά ετών. Το 1973 εντάχθηκε στους Gilgamesh και την επόμενη χρονιά συμμετείχε στο άλμπουμ Magic Dragon των Hanson. Στη συνέχεια έγινε μέλος των Hammer του Κόζι Πάουελ και το 1975 σχημάτισε τους Colosseum II μαζί με τον Γκάρι Μουρ και τον Ντον Έρεϊ, κυκλοφορώντας μαζί τους το "Strange New Flesh ". Την ίδια χρονιά απολύθηκε από το συγκρότημα και σχημάτισε τους National Health με τον κιμπορντίστα Άλαν Γκόουεν, ηχογραφώντας το ομώνυμο άλμπουμ τους το 1977.
Το 1982 συμμετείχε στο "Corridors of Power" του Γκάρι Μουρ, όπως και στο "Victims of the Future" την επόμενη χρονιά. Επίσης, σχημάτισε τους Badlands με τους κιθαρίστες Τζέικ Λι και Τζον Σάικς και τον πρώην τραγουδιστή των Uriah Heep, Τζον Σλόμαν, χωρίς να ηχογραφήσουν κάποια επίσημη κυκλοφορία.
Το 1984, περιόδευε συνεχώς στην Ευρώπη με τους Whitesnake, από τους οποίους αποχώρησε ο Τζον Λορντ για να επανενταχθεί στους Deep Purple. Το συγκρότημα περιόδευσε στη Βόρεια Αμερική ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Dio και των Quiet Riot, ενώ έπαιξαν και στο φεστιβάλ "Rock in Rio" μαζί με τους Queen και τους Iron Maiden.
Το επόμενο άλμπουμ των Whitesnake με τίτλο "1987" ήταν και το πιο επιτυχημένο τους, αφού έχει πλέον βραβευθεί ως οκταπλά πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και περιελάμβανε τις μεγάλες επιτυχίες "Here I Go Again", "Is This Love" και "Still of the Night". Μετά τη δημιουργία του δίσκου, ο Μάρεϊ αποχώρησε δουλεύοντας σε άλμπουμ των Phenomena, Fastway και Mona Lisa Overdrive. Ταυτόχρονα, έγινε μέλος των Ιαπώνων Vow Wow ηχογραφώντας μαζί τους τα "V", "Shock Waves", "Revive" και "Helter Skelter", περιοδεύοντας σε Ευρώπη και Ιαπωνία μέχρι το 1989.
Εκείνη τη χρονιά, έγινε μέλος των Black Sabbath αντικαθιστώντας τον Γκίζερ Μπάτλερ και συμμετείχε στην περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Headless Cross", ενώ έπαιξε στο "TYR" του 1990. Το 1992, συμμετείχε στην επαναδημιουργία των Hammer με τον Κόζι Πάουελ και τον Τόνι Μάρτιν, όπως και στους Moody Marsden Band με τον Μπέρνι Μάρσντεν και τον Μίκι Μούντι. Το 1993, ξεκίνησε μία διετής συνεργασία με τον κιθαρίστα των Queen, Μπράιαν Μέι και στα τέλη του 1994 επέστρεψε στους Black Sabbath για το άλμπουμ "Forbidden".
Το 2001, έγινε μέλος των Γερμανών Empire με τους οποίους έχει κυκλοφορήσει τέσσερις δίσκους, ενώ εντάχθηκε και στους Michael Schenker Group με τους οποίους ηχογράφησε το "In the Midst of Beauty" το 2008.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Σκωτσέζοι μουσικοί Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Μέλη των Black Sabbath
Λιτόκουα Τομέινγκ
Ο Λιτόκουα Τομέινγκ (Litokwa Tomeing, 1939-2020) ήταν ο πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ από τον Ιανουάριο του 2008 ως τον Οκτώβριο του 2009. Εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο της χώρας στις 7 Ιανουαρίου του 2008 με 18 ψήφους έναντι 15 για τον μέχρι τότε πρόεδρο, Κεσάι Νότε.
Η εκλογή του θεωρήθηκε ότι σηματοδότησε το τέλος της διπλωματικής αναγνώρισης της Ταϊβάν από τα Νησιά Μάρσαλ.
Πολιτικές μεταπτώσεις
Γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου του 1939. Στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας ο Τομέινγκ επέδειξε δείγματα αστάθειας σε ό,τι αφορά τόσο την πολιτική όσο και τη διπλωματία.
Υπηρέτησε στο παρελθόν ως Πρόεδρος της Βουλής (Nitijela) και αρχικά ανήκε στο Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα (UDP). Στη συνέχεια αυτομόλησε στο αριστερό κόμμα UPP και άσκησε σφοδρή κριτική στο πρώην κόμμα του. Συνεργάστηκε με τον πρώην πρόεδρο Ιμάτα Καμπούα, ο οποίος και τον προώθησε ως υποψήφιο για το προεδρικό αξίωμα. Έτσι, ο Τομέινγκ κατήλθε ως υποψήφιος με το συνασπισμό των κομμάτων AKA-UPP.
Χαρακτηριστικό είναι ότι το 2005 όταν ήταν ο ίδιος πρόεδρος της Βουλής, ο Τομέινγκ είχε επισκεφτεί την Ταϊβάν και είχε συνομιλίες υψηλού επιπέδου. Στη συνέχεια όμως υποσχέθηκε ότι με την ανάληψη της προεδρίας θα αλλάξει την πολιτική της χώρας της προς την Κίνα. Αυτό σημαίνει ότι η Δημοκρατία των Νησιών Μάρσαλ θα συνάψει ξανά διπλωματικές σχέσεις με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και όχι με την Ταϊβάν.
Πτώση κυβέρνησης
Το 2009 η κυβέρνησή του ήρθε αντιμέτωπη με τρεις προτάσεις μομφής. Αμφότερες δεν πέτυχαν να ανατρέψουν τον Τομέινγκ, καθώς η δεύτερη καταψηφίστηκε με 18 ψήφους κατά της πρότασης μομφής έναντι 14 υπέρ, στις 18 Απριλίου. Η επόμενη πρόταση μομφής, τον Οκτώβριο του 2009, οδήγησε στην παραίτηση του Τομέινγκ. Ο Τομέινγκ καταψηφίστηκε στη βουλή στις 21 Οκτωβρίου του 2009 με 17-15 υπέρ της πρότασης μομφής. Ο Ρούμπεν Ζάκρας (Ruben Zackhras) διορίστηκε υπηρεσιακός πρόεδρος από τον πρόεδρο του κοινοβουλίου μέχρι την εκλογή νέου προέδρου. Νέος πρόεδρος εξελέγη στις 26 Οκτωβρίου ο Τζουρελάνγκ Ζεντκάια.
Παραπομπές
Τομεινγκ
Ψυχή Βαθιά
Το Ψυχή βαθιά είναι μια ελληνική δραματική πολεμική ταινία του 2009, σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη. Η ταινία διαδραματίζεται την εποχή του Ελληνικού Εμφυλίου και ακολουθεί την ιστορία δύο αδελφών οι οποίοι κατατάσσονται σε αντίπαλα στρατόπεδα.
Πλοκή
Η ταινία εξελίσσεται το 1949, τους τελευταίους μήνες του Εμφυλίου Πολέμου, στον Γράμμο και στο Βίτσι. Ο Ανέστης, 17 ετών, έχει επιστρατευθεί από τον ανθυπολοχαγό Τριαντάφυλλο του Εθνικού Στρατού, και ο αδελφός του Βλάσης, 14 ετών, από τον καπετάν Ντούλα του Δημοκρατικού Στρατού ως οδηγοί καθώς μεγάλωσαν και ξέρουν την περιοχή. Μαζί με άλλους στρατιώτες και αντάρτες, όπως η πολυβολήτρια Γιαννούλα, ο Καλαματιανός δεκανέας, ο ταξίαρχος Τσαγκλής, η 15χρονη αντάρτισσα Φούλα, συμμετέχουν στον πόλεμο στον οποίο σκοτώνονται πολλοί νέοι. Τα δύο αδέλφια μέσα στη φρίκη του πολέμου καταφέρνουν να συναντηθούν κρυφά τρεις φορές. Στην τελευταία φορά, ο Ανέστης προσπαθεί να πείσει τον Βλάση να έρθει με το μέρος του, όπως ο Βλάσης έχει γίνει πολυβολητής, γνωστός ως συναγωνιστής Φλόγας, και έχει τιμηθεί με το παράσημο του Γράμμου.
Παραγωγή
Η ταινία γυρίστηκε στη Δυτική Μακεδονία. Γυρίσματα γίνανε στον Γράμμο, το Μάνκοβιτς και στο Βίτσι, καθώς και στην Καστοριά και στα χωριά Απόσκεπος, Γράμος, Βυσσινιά, Καζάνι, Κορέστεια, Κρανιώνα, Λιθιά, Μαύροβο, Μαυρόκαμπος, Νεστόριο, Οξυά, Πολυκάρπι, Πολυκέρασο, Σιδηροχώρι, Τοιχιό, Χαλάρα και Χάρο. Βοηθοί σκηνοθέτη ήταν οι Κώστας Αθουσάκης και Ντάνυ Μπόλντα. Τα κουστούμια της ταινίας επιμελήθηκε η Λουκία Χατζέλου και το μακιγιάζ η Κυριακή Μελλίδου. Τα ειδικά εφέ ανέλαβε η βουλγαρική εταιρία Alpha Stunts.
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης ανέφερε ότι ήθελε από νέος να γυρίσει μια ταινία για τον ελληνικό εμφύλιο. Πραγματοποίησε ο ίδιος έρευνα σε επίσημα ντοκουμέντα, επιστημονικές μελέτες, και γραπτές και προφορικές μαρτυρίες. Ο τίτλος της ταινίας (Ψυχή Βαθιά) ήταν ένα από τα συνθήματα των ανταρτών στον ελληνικό εμφύλιο.
Αποδοχή
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στην πρώτη θέση του ελληνικού box office με 38.908 εισιτήρια σε 48 αίθουσες. Την δεύτερη εβδομάδα παρέμεινε στην κορυφή του ελληνικού box office, όσον αφορά τα εισιτήρια, ξεπερνώντας τα 100.000 εισιτήρια συνολικά. Η ταινία συνολικά ξεπέρασε τα 200.000 εισιτήρια και ήταν η τέταρτη εμπορικότερη ελληνική ταινία της σεζόν.
Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές όσον αφορά την τεχνική της ποιότητα, τις πολεμικές σκηνές, τη φωτογραφία, το μοντάζ, την ερμηνευτική καθοδήγηση, τη μουσική επιμέλεια του Αγγελάκα και την ηχοληψία, αλλά έλαβε αρνητικές κριτικές που επικεντρώθηκαν στην μη ανάπτυξη του ιστορικού σκέλους και επειδή η ταινία δεν διάλεξε στρατόπεδο. Ο Ριζοσπάστης κατηγόρησε την ταινία ότι σκοπίμως αποκρύπτει τον ταξικό χαρακτήρα του πολέμου ώστε να επέλθει η συμφιλίωση και ο Τάσος Κωστόπουλος στην εφημερίδα Αυγή έγραψε ότι από την ταινία απουσιάζουν δύο από τα κύρια χαρακτηριστικά του εμφυλίου πολέμου, το μίσος για τον πολιτικό αντίπαλο και ο φόβος για τον διπλανό σου, ενώ αναφέρει ότι οι δύο πλευρές δεν παρουσιάζονται ισότιμα. Ιστορική άγνοια καταλόγισε στην ταινία και ο Δημήτρης Δανίκας στα Νέα, ο οποίος έδωσε στην ταινία 4/10, ενώ ανέφερε ότι καταφεύγει σε εύκολους συναισθηματισμούς, αλλά όταν η ταινία επικεντρώνεται στο προσωπικό δράμα, η ταινία απογειώνεται. Ο Κουτσογιανόπουλος στο Lifo ανέφερε ότι η ταινία χειρίζεται πολύ καλά τους περιφερειακούς χαρακτήρες, όπως η Γιαννούλα, αλλά η ιστορία των δύο αδελφών είναι δραματικά ελλιπής, και χαρακτήρισε την ταινία με 3/5 αστέρια.
Η ταινία ήταν υποψήφια για 10 βραβεία στα βραβεία στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για το 2010, κερδίζοντας τελικά δύο, το βραβείο πρωτότυπης μουσικής, το οποίο απονεμήθηκε στον Γιάννη Αγγελάκα, και το βραβείο ήχου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Παντελή Βούλγαρη
Ίαν Χιλ
Ο Ίαν Χιλ (Ian Frank Hill, 20 Ιανουαρίου 1951) είναι Άγγλος μπασίστας, γνωστότερος ως ιδρυτικό μέλος του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest.
Βιογραφία
Ο Χιλ γεννήθηκε στο δυτικό Μπρόμγουιτς της Αγγλίας στις 20 Ιανουαρίου 1951 και ξεκίνησε να παίζει μπάσο από την παιδική του ηλικία, επηρεαζόμενος από τον πατέρα του ο οποίος ήταν μουσικός της τζαζ. Το 1969 σχημάτισε τους Judas Priest μαζί με τον φίλο του Κ.Κ.Ντάουνινγκ, τον τραγουδιστή Αλ Άτκινς και το ντράμερ Τζον Έλις, δίνοντας τις πρώτες τους συναυλίες την επόμενη χρονιά. Το 1974, εντάχθηκαν στο συγκρότημα ο τραγουδιστής Ρομπ Χάλφορντ, του οποίου η αδελφή ήταν η μετέπειτα σύζυγος του Χιλ, όπως και ο κιθαρίστας Γκλεν Τίπτον για να ηχογραφήσουν το "Rocka Rolla".
Ο Χιλ έχει συμμετάσχει σε δεκάδες δίσκους καθ' όλη την καριέρα των Judas Priest, με πωλήσεις περίπου πενήντα εκατομμυρίων αντιτύπων, παγκοσμίως. Δώδεκα δίσκοι τους έχουν βραβευθεί ως χρυσοί, με τους τέσσερις από αυτούς να είναι πλατινένιοι και το "Screaming for Vengeance" διπλά πλατινένιο.
Η μεγαλύτερη επιρροή του Χιλ είναι ο Τζακ Μπρους των Cream, ενώ έχει συμμετάσχει στη συγγραφή δύο μόλις τραγουδιών των Judas Priest, των "Winter" και "Caviar and Meths" από το ντεμπούτο άλμπουμ τους.
Το 2004, έκανε την παραγωγή στο ΕΡ "The Sound of Loud" των The New Blacks.
Ο Χιλ ήταν παντρεμένος με την αδελφή του Χάλφορντ, Σου, από το 1976 μέχρι το 1984, έχοντας κάνει μαζί της ένα γιο, τον Άλεξ. Στη συνέχεια παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγο του, Λετίσια, ενώ πλέον διαμένει στην Αγγλία με την τρίτη του γυναίκα, Τζιν και τα δύο παιδιά της.
Πηγές
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί
Αναπαράσταση (ταινία)
Η Αναπαράσταση είναι το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Έλληνα σκηνοθέτη Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη και προβλήθηκε το 1970. Αποτελεί ταινία-σταθμό για τον Νέο ελληνικό κινηματογράφο (Ν.Ε.Κ), καθώς είναι η πρώτη ταινία που μεταβάλλει το καθιερωμένο "ευθύγραμμο" αφηγηματικό και σκηνοθετικό στιλιζάρισμα που χαρακτήριζε τον εμπορικό κινηματογράφο των προηγούμενων δεκαετιών.
Πρωταγωνιστούν η Τούλα Σταθοπούλου (Ελένη), ο Γιάννης Τότσικας (αγροφύλακας), ο Θάνος Γραμμένος (αδελφός της Ελένης), ο Πέτρος Χοϊδάς (εισαγγελέας), ο Μιχάλης Φωτόπουλος (άντρας της Ελένης), ο Αλέξανδρος Αλεξίου (αστυνόμος), ο Γιάννης Μπαλάσκας (αξιωματικός της χωροφυλακής) και πολλοί άλλοι. Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα ορεινό χωριό της Ηπείρου και αφορά την αστυνομική και δημοσιογραφική διερεύνηση του θανάτου ενός μετανάστη, που λίγες ημέρες μετά την επιστροφή του από τη Γερμανία δολοφονείται από τη γυναίκα του και τον εραστή της. Η δολοφονία -πραγματικό γεγονός- συμβολίζει το θάνατο ενός χώρου, ενός κόσμου.
Κριτικές και διακρίσεις
Η ταινία απέσπασε πολύ καλές κριτικές, παρόλο που στο εξωτερικό δεν έγινε ιδιαίτερα γνωστή. Κέρδισε 5 βραβεία στο 11ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αποσπώντας θερμά χειροκροτήματα και πέντε βραβεία: καλύτερης καλλιτεχνικής ταινίας, β’ γυναικείου ρόλου (Τούλα Σταθοπούλου), φωτογραφίας (Γιώργος Αρβανίτης), πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και κριτικών καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους.
Επίσης, κέρδισε το βραβείο Φιπρεσκί - Ειδική Μνεία στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου. Οι κριτικοί της εποχής έμειναν εντυπωσιασμένοι από την αισθητική και την αφηγηματική πρωτοπορία της ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Θεόδωρου Αγγελόπουλου Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ηθογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Fiat Multipla
Το Fiat Multipla (εσωτερικός κωδικός εργοστασίου: Type 186) ήταν ένα μικρό 5-πορτο πολυμορφικό (MPV) αυτοκίνητο, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat, από τα τέλη του 1998 έως το 2010. Βασίστηκε στο 5-πορτο μικρομεσαίο μοντέλο Fiat Brava, αν και το Multipla ήταν μικρότερου μήκους και μεγαλύτερου πλάτους από τους ανταγωνιστές του. Μάλιστα είχε δύο σειρές με τρία καθίσματα η καθεμία (εφικτό λόγω του μεγάλου πλάτους), ενώ όλα τα αντίπαλα μοντέλα είχαν δύο μπροστινά καθίσματα. Για πρώτη φορά εμφανίστηκε άλλο μοντέλο με επίσης 6-θέσιο σαλόνι το 2005 και ήταν το Honda FR-V. Επίσης, το Multipla ήταν κοντύτερο και από το 3-πορτο Fiat Bravo, πλην όμως με μεγαλύτερους χώρους επιβατών και αποσκευών.
Εισαγωγή
thumb|left|Fiat Multipla δεύτερης γενιάς, του 2010.
Οι πρώτες πωλήσεις του Multipla ξεκίνησαν στην Ιταλία τον Νοέμβριο του 1998, αλλά οι εξαγωγές ξεκίνησαν 1 χρόνο μετά. Όπως έχει συμβεί και με αρκετά άλλα μοντέλα της Fiat, το Multipla αναβίωσε το όνομα ενός παλαιότερου μοντέλου, την πολυμορφική εκδοχή «Multipla» του Fiat 600 του 1955 - 1969. Αν και στην εγχώρια αγορά το Multipla κατάφερε υψηλές πωλήσεις, στα άλλα κράτη σημείωσε πολύ χαμηλή εμπορική πορεία.
Παραγωγή στην Κίνα
Από το 2008 έως το 2013, το Multipla κατασκευάστηκε υπό σχετική άδεια και στην Κίνα, από την εταιρεία Zotye Auto, ως Zotye M300 Langyue, χρησιμοποιώντας μισο-έτοιμα αμαξώματα από την Ιταλία. Συνολικά, η Zotye πούλησε 220 πλήρως ηλεκτροκίνητα αντίτυπα του M300.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Fiat
Σαμπίνα Μπαμπάεβα
Η Σαμπίνα Μπαμπάεβα (αζέρικα: Səbinə Babayeva, 2 Δεκεμβρίου 1979) είναι Αζέρα τραγουδίστρια.
Εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν το 2012 στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, με το τραγούδι "When the Music Dies", και τερμάτισε στην 4η θέση στο τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέρες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2012 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Επαρχία Καμπίντα
Η Καμπίντα (Cabinda, πρώην Πορτογαλικό Κονγκό, Κονγκό: Kabinda) είναι εξκλάβιο και επαρχία της Ανγκόλας, μια κατάσταση που αμφισβητήθηκε από αρκετές πολιτικές οργανώσεις στην περιοχή. Η πρωτεύουσα ονομάζεται επίσης Καμπίντα, γνωστή και ως Τσιόα (Tchiowa). Η επαρχία χωρίζεται σε τέσσερις δήμους - Μπελίζε, Μπούκο-Ζάου, Καμπίντα και Κακόνγκο.
Η σύγχρονη Καμπίντα είναι το αποτέλεσμα μιας συνένωσης τριών βασιλείων: Νγκόγιο, Λοάνγκο και Κακόνγκο. Έχει έκταση 7.290 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 716.076 κατοίκους στην απογραφή του 2014. Η τελευταία επίσημη εκτίμηση (στα μέσα του 2019) είναι 824.143 κάτοικοι. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών του 1988, ο συνολικός πληθυσμός της επαρχίας ήταν 147.200 κάτοικοι, με σχεδόν ομοιόμορφο διαχωρισμό μεταξύ αγροτικών και αστικών πληθυσμών. Σε ένα σημείο εκτιμάται ότι το ένα τρίτο των κατοίκων της περιοχής ήταν πρόσφυγες οι οποίοι ζούσαν στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Ωστόσο, μετά την ειρηνευτική συμφωνία του 2007, οι πρόσφυγες άρχισαν να επιστρέφουν στα σπίτια τους.
Η Καμπίντα παράγει επίσης προϊόντα σκληρής ξυλείας, καφέ, κακάο, καουτσούκ και φοινικέλαιου. Ωστόσο, η παραγωγή πετρελαίου αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος του προϊόντος της Καμπίντα. Η Καμπίντα παράγει 700.000 βαρέλια αργού πετρελαίου ανά ημέρα. Η Cabinda Oil συνεργάζεται με τη Sonangol, την Agip Angola Lda (41%), τη Chevron (39,2%), την Total (10%) και την Eni (9,8%).
Το 1885, η Συνθήκη του Σιμουλαμπούκο όρισε την Καμπίντα ως προτεκτοράτο της Πορτογαλικής Αυτοκρατορίας, και τα κινήματα ανεξαρτησίας της Καμπίντα θεωρούν την κατοχή της περιοχής από την Ανγκόλα παράνομη. Ενώ ο εμφύλιος πόλεμος της Ανγκόλας έληξε σε μεγάλο βαθμό το 2002, ο ένοπλος αγώνας συνεχίζεται στο εξκλάβιο της Καμπίντα. Ορισμένες από τις φατρίες έχουν διακηρύξει μια ανεξάρτητη Δημοκρατία της Καμπίντα, με έδρα στο Παρίσι.
Δήμοι και κοινότητες
Η επαρχία της Καμπίντα περιέχει τις ακόλουθες κοινότητες (comunas) ταξινομημένες στους αντίστοιχους δήμους τους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ανγκόλας Κατηγορία:Περίκλειστα και αποσπασμένα εδάφη Κατηγορία:Πορτογαλικός αποικισμός στην Αφρική Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Ίσθμια
thumb|right|350px|Ο Ναός του Απόλλωνα στην Κόρινθο Οι Ισθμιακοί Αγώνες ή Ίσθμια ανήκαν στους Πανελλήνιους Αθλητικούς Αγώνες, το όνομα τους το έδωσε ο Ισθμός της Κορίνθου στην περιοχή του οποίου γινόντουσαν. Οι Ισθμιακοί αγώνες και οι Αγώνες της Νεμέας γινόντουσαν το δεύτερο και το τέταρτο έτος μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, κάθε δεύτερη φορά συνέπιπτε μαζί τους, οι Αγώνες της Πύθιας γινόντουσαν αντίστοιχα στο τρίτο έτος του Ολυμπιακού κύκλου. Τους Αγώνες καθιέρωσε σε προϊστορικούς χρόνους ο ιδρυτής της Κορίνθου Σίσυφος προς τιμή του Μελικέρτη που ήταν γνωστός ως Παλαίμονας, ανακάλυψε το νεκρό σώμα του στον Ισθμό και το έθαψε με μεγάλες τιμές. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία η λατρεία του Μελικέρτη ήταν διαδεδομένη στην περιοχή. Άλλος ένας μύθος λέει ότι ο θρυλικός βασιλιάς των Αθηνών Θησέας επέκτεινε τους ταφικούς αγώνες του Μελικέρτη σε πλήρεις αθλητικούς Αγώνες προς τιμή του Ποσειδώνα. Με τον τρόπο αυτό ήθελε να ιδρύσει Πανελλήνιους Αγώνες που θα μπορούσαν να συναγωνιστούν τους αντίστοιχους που ίδρυσε στην Ολυμπία ο Κρητικός Ηρακλής.
Ο Θησέας ήρθε σε συμφωνία με τους Κορίνθιους ώστε να μπορούν οι Αθηναίοι επισκέπτες να κάθονται στις πρώτες θέσεις των Ισθμιακών Αγώνων. Μια άλλη παράδοση σημειώνει επιπλέον ότι ο τύραννος της Κορίνθου Κύψελος έδωσε στους Ισθμιακούς Αγώνες την παλιά τους αίγλη, οι πρώτοι καταγράφονται το 582 π.Χ. Οι αγώνες γινόντουσαν προς τιμή του Ποσειδώνα τον 2ο και τον 4ο χρόνο κάθε Ολυμπιάδας στο ιερό του Ποσειδώνα στον Ισθμό, την στενή λωρίδα γης που ένωνε την Πελοπόννησο με την ηπειρωτική Ελλάδα και ήταν προσβάσιμη εύκολα από ξηρά και από θάλασσα. Οι Αγώνες ήταν ανοιχτοί για όλους τους Έλληνες, για τους Αθηναίους ήταν πολύ δημοφιλείς αλλά οι Ηλείοι τους σαμπόταραν και τους χρησιμοποιούσαν σαν όργανο προπαγάνδας. Οι Αγώνες ήταν "Στεφανιαίοι", οι νικητές στεφανώνονταν μετά το τέλος του αγώνα με ένα στεφάνι το οποίο μέχρι τον 5ο αιώνα π.Χ. ήταν από Σέλινο. Το σέλινο αντικαταστάθηκε αργότερα από πεύκο και έμεινε γνωστό ως "Ισθμική πίτυς". Οι νικητές μπορούσαν να τιμηθούν με ένα άγαλμα ή μια ωδή, στην Αθήνα έπαιρναν επιπλέον το ποσό των 100 δραχμών. Οι Ρωμαίοι ξεκίνησαν την συμμετοχή τους στους Αγώνες (229 π.Χ.). Ο Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος βρήκε ευκαιρία με την διεξαγωγή των Αγώνων να ανακηρύξει την ανεξαρτησία των Ελληνικών πόλεων από την Μακεδονική κυριαρχία. Ο Αππιανός γράφει στον λογαριασμό του:
''"Οι Ρωμαίοι και η Γερουσία, και ο Φλαμινίνος, ο στρατηγός τους, έχοντας νικήσει τους Μακεδόνες και το Φίλιππο, το βασιλά τους, ανακηρύσσουν την Ελλάδα ελεύθερη σπό ξένες φρουρές, χωρίς φόρους υποτελείας, ζώντας σύμφωνα με τα δικά της έθιμα και τους δικούς της νόμους." Το πλήθος ξέσπασε σε ζητωκραυγές και ζήτησε από τον κήρυκα να επαναλάβει την διακήρυξη του. Πολλοί ανδριάντες στήθηκαν για να τιμήσουν τον στρατηγό, έστειλαν απεσταλμένους με χρυσά στέμματα στην Ρώμη ώστε να τους ευχαριστήσουν για την ελευθερία τους, αυτό ήταν το τέλος του δεύτερου πολέμου ανάμεσα στους Ρωμαίους και τον Φίλιππο''.
Μετά την καταστροφή της Κορίνθου από τους Ρωμαίους (146 π.Χ.) οι Ισθμιακοί Αγώνες μεταφέρθηκαν στην Σικυώνα. Ο Ιούλιος Καίσαρ έκτισε ξανά την Κόρινθο (44 π.Χ.) και αποφάσισε να επαναφέρει όλες τις παλιότερες τελετές, οι Ισθμιακοί Αγώνες ωστόσο τελέστηκαν πολύ αργότερα (42 μ.Χ.). Ο Λιβάνιος έγραψε ότι οι Ισθμιακοί Αγώνες τελέστηκαν κανονικά μέχρι τον 4ο αιώνα και συνεχίστηκαν μέχρι τα τέλη του αιώνα, οι συνθήκες με τις οποίες απαγορεύτηκαν δεν έχουν διευκρινιστεί. Οι αυτοκρατορικές πιέσεις μετά την επιβολή του χριστιανισμού είχαν σαν αποτέλεσμα την σταδιακή διακοπή τους, κάποιες τελετές διατηρήθηκαν στην Κόρινθο μέχρι τον 6ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιοι Αγώνες Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές Κατηγορία:Αρχαία Κορινθία
Μενέλαος
Στον Τρωικό Πόλεμο
Ενώ βρισκόταν στην Κρήτη, ο Μενέλαος πληροφορήθηκε από την Ίριδα ότι ο Πάρις είχε αρπάξει την Ωραία Ελένη και είχε φύγει. Τότε επέστρεψε αμέσως στη Σπάρτη και ζήτησε τη βοήθεια άλλων βασιλιάδων της Ελλάδας, με πρώτο τον Νέστορα. Μετά πήγε στους Δελφούς για οδηγίες. Εκεί διατάχθηκε να προσφέρει στην «Αθηνά Πρόνοια» το περιδέραιο που είχε κάποτε προσφέρει η Αφροδίτη στην Ελένη. Ακολούθησε η εκστρατεία των Ελλήνων στην Τροία για την Ωραία Ελένη, που οδήγησε στον Τρωικό Πόλεμο.
Ο ίδιος ο Μενέλαος πήρε μέρος στην εκστρατεία με εξήντα πλοία, αλλά δεν έγινε ο γενικός αρχηγός της εξαιτίας του ήπιου χαρακτήρα του, οπότε η αρχηγία πέρασε στον βίαιο αδελφό του, τον Αγαμέμνονα.
Μόλις οι Έλληνες αποβιβάσθηκαν στην Τροία, ο Μενέλαος και ο Οδυσσέας πήγαν πρώτα στην πόλη για να ζητήσουν πίσω την Ελένη, αλλά και τους θησαυρούς που είχε αρπάξει ο Πάρις από το ανάκτορο του Μενελάου, ώστε η διαφορά να διακανονιστεί ειρηνικά. Τους υποδέχθηκε ο Αντήνορας και τους παρουσίασε στην τρωική συνέλευση. Ο Πάρις όμως με την παράταξή του αρνήθηκε τις προτάσεις τους. Ο Μενέλαος μονομάχησε με τον Πάρι και τον τραυμάτισε σοβαρά, αλλά τραυματίσθηκε και ο ίδιος ελαφρά από τον Πάνδαρο.
Στις πολλές και σκληρές μάχες του Τρωικού Πολέμου βρήκαν τον θάνατο από τα χέρια του Μενέλαου οι Σκαμάνδριος, Πείσανδρος, Υπερήνορας, Δόλοπας και Θόαντας, ενώ τραυματίσθηκε ο Έλενος. Ο Μενέλαος επίσης βγήκε πρώτος στη μάχη για το σώμα του Πάτροκλου και σκότωσε τον Εύφορβο. Ο Μενέλαος έλαβε μέρος στους ταφικούς αγώνες στη μνήμη του Πάτροκλου.