cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αετός
Θρησκεία
Παρά τις σύγχρονες αλλά και ιστορικές πρακτικές των Ινδιάνων της Βορείου Αμερικής να δίνουν φτερά αετού σε μη ιθαγενείς, αλλά και στα μέλη άλλων φυλών που έχουν κριθεί άξια, η τρέχουσα νομοθεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, ορίζει ότι μόνο τα πιστοποιημένα άτομα του αμερικανικού ιθαγενούς πληθυσμού, που είναι εγγεγραμμένα σε μία ομοσπονδιακά αναγνωρισμένη φυλή είναι νομίμως εξουσιοδοτημένα να αποκτούν και να κάνουν χρήση φτερών αετού για θρησκευτικούς λόγους. Στον Καναδά, η λαθροθηρία για τα φτερά αετού τιμωρείται αυστηρά.
Ιστορία
Ο αετός κατείχε ανέκαθεν ξεχωριστή θέση, τόσο στον αρχαίο όσο και στο βυζαντινό-μεσαιωνικό κόσμο, ενώ χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο ισχύος και εξουσίας και αποτέλεσε το έμβλημα πολλών δυναστικών ή αριστοκρατικών οίκων. Αρχικά σύμβολο θεϊκής δύναμης, δεν άργησε να γίνει έμβλημα και της κοσμικής εξουσίας. Οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι, οι Αχαιμενίδες της Περσίας, οι Πτολεμαίοι και κυρίως οι Ρωμαίοι ήσαν οι λαοί που χρησιμοποίησαν ευρύτατα τον αετό, ως σύμβολό τους. Ο δικέφαλος αετός θεωρείται το κατεξοχήν βυζαντινό έμβλημα και μάλιστα αντικατέστησε στην ύστερη βυζαντινή περίοδο τον μονοκέφαλο αετό. Αποτέλεσε το σύμβολο της μικρασιατικής Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, η οποία κατόρθωσε την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης, κατέλυσε τη Λατινική αυτοκρατορία και επανασύστησε τη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Έτσι σήμερα αποτελεί σύμβολο των Μικρασιατών.
Πάρα πολλά κράτη τον χρησιμοποιούν ως έμβλημα, είτε στη σημαία τους, είτε σε διάφορους θυρεούς πόλεων που σχετίζονται με αυτά. thumb|Ο δικέφαλος αετός στο [[Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Μαρμάρινο ανάγλυφο του 1220.]] Χώρες που χρησιμοποιούν τον αετό είτε με δυο είτε με ένα κεφάλι είναι η Ελλάδα, η Γερμανία, η Αλβανία, το Μαυροβούνιο, η Σερβία, η Ρωσία, η Αρμενία και η Αυστρία. μικρογραφία|Το οικόσημα των Κομνηνών και σύμβολο της [[Θράκης: ο βυζαντινός αετός της οικογένειας των Κομνηνών (από την Κόμνη της Θράκης καταγόμενων) που απεικονίζεται στον Ναό της Παναγίας Κοσμοσώτειρας στις Φέρες Θράκης.]] Επιπλέον, ο αετός χρησιμοποιήθηκε σαν σύμβολο από τη Ρωμαϊκή και την μετέπειτα Βυζαντινή Αυτοκρατορία,τη Ρωσική Αυτοκρατορία, την Πρωσική Αυτοκρατορία, το βασίλειο της Σερβίας, τη Σερβία και Μαυροβούνιο, ενώ στις μέρες μας χρησιμοποιείται από την Εκκλησία της Ελλάδας, τα αθλητικά σωματεία ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, καθώς και από πολλά γερμανικά κρατίδια, όπως η Φρανκφούρτη και η Κολωνία.
Συστηματική Ταξινομική
Η ταξινομική του αετού ως ταξινομικής μονάδας (taxon), παραμένει εξαιρετικά σύνθετη και προβληματική. Τα παλαιά δεδομένα που στήριζαν την κατάταξη των διαφόρων γενών και ειδών, πάνω σε μορφολογικά, γεωγραφικά ή οικολογικά κριτήρια, έχουν διαφοροποιηθεί δραματικά από τότε που, καινούργια, σύγχρονα δεδομένα, βασισμένα σε χρωμοσωμικά κριτήρια, έχουν ανατρέψει την μέχρι πρότινος υπάρχουσα κατάσταση και έχουν δημιουργήσει ισχυρές διαφωνίες μεταξύ των επιστημόνων. Έτσι, είδη που παλαιότερα θεωρούντο συγγενικά, οι DNA αναλύσεις έδειξαν ακριβώς το αντίθετο, με αποτέλεσμα να μετακινούνται σε άλλα γένη, υποείδη να αναβαθμίζονται σε είδη, γένη να καταργούνται ή να συγχωνεύονται σε ήδη υπάρχοντα, κ.ο.κ.
Σύμφωνα με το εγκυρότατο πόνημα των Howard and Moore, Checklist of the Birds of the World (2003), 21 γένη αετών υπάρχουν σήμερα παγκοσμίως, αλλά είναι βέβαιο ότι αυτό θα αλλάξει άμεσα στο προσεχές μέλλον μέσω των νέων δεδομένων, αν και πάντοτε θα υπάρχουν διαφωνίες.
thumb|left|300px|[[Πολεμαετός στην Κένυα]]
Πηγές
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αιγύπτου Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αρμενίας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αυστρίας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γερμανίας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γκάνας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ιράκ Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ισπανίας
Μπέρτο Ρομέρο
Ο Μπέρτο Ρομέρο (Berto Romero), γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1974 στην Καρδόνα (Καταλονία, Ισπανία) και είναι ένας ισπανός κωμικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι μέλος της θεατρικής ομάδας El Cansancio-Η Κούραση, παρουσιαστής στον ραδιοφωνικό σταθμό Flaixbac και συμμετέχει στο πρόγραμμα της τηλεόρασης του Ανδρέου Μπουεναφουέντε (Andreu Buenafuente) στο κανάλι Sexta.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Ολόκαινος εποχή
Η ολόκαινος περιλαμβάνει μέσα στα όριά της ως το σημαντικότερο γεγονός την ανάπτυξη του ανθρώπινου είδους σε ολόκληρο τον κόσμο και τις για πρώτη φορά μεγάλης κλίμακας επιδράσεις του στο γήινο περιβάλλον, με πρώτη χρονικά την υλοτόμηση των δασών. Εμπεριέχει ολόκληρη τη γραπτή Ιστορία του και τη μετάβαση στην αστική διαβίωση στο παρόν. Εξαιτίας αυτών ένας νέος όρος, η ανθρωπόκαινος, έχει προταθεί και χρησιμοποιείται ανεπίσημα για το πλέον πρόσφατο τμήμα αυτής της εποχής, με δεδομένο ότι λιθοσφαιρικές ενδείξεις, ή πιο πρόσφατα ατμοσφαιρικές ενδείξεις, ανθρώπινων επιδράσεων έχουν ταυτοποιηθεί στη Γη και στα οικοσυστήματά της. Αυτές οι επιδράσεις μπορούν να θεωρηθούν παγκόσμιας σημασίας για τη μελλοντική εξέλιξη των ζωικών και φυτικών ειδών.
Χρονικό πλαίσιο και υποδιαιρέσεις
Είναι σήμερα γενικά αποδεκτό ότι η ολόκαινος εποχή άρχισε περίπου 12.000 χρόνια πριν από σήμερα. Η ολόκαινος ακολουθεί την πιο πρόσφατη περίοδο παγετώνων (γνωστή κατά τόπους ως Περίοδος Γουισκόνσιν, Βαλτική-Σκανδιναβική Περίοδος Παγετώνων, ή Περίοδος Weichsel). Η ολόκαινος μπορεί να υποδιαιρεθεί σε 5 χρονικές ζώνες με βάση κλιματικές μεταβολές:
Η ταξινόμηση Blytt-Sernander των κλιματικών εποχών, που ορίσθηκε αρχικώς από φυτικά υπολείμματα σε στρώσεις τύρφης, έχει πλέον μόνο ιστορικό ενδιαφέρον: ορίσθηκε για τη Βόρεια Ευρώπη, αλλά κλιματικές αλλαγές συνέβαιναν σε ευρύτερη κλίμακα. Οι χρονικές ζώνες αυτού του σχήματος περιλαμβάνουν λίγες από τις τελευταίες προ-ολόκαινες ταλαντώσεις της πιο πρόσφατης περιόδου παγετώνων και μετά ταξινομούνται τα κλίματα της προϊστορίας.
Οι παλαιοντολόγοι δεν έχουν ορίσει στάδια πανίδας για το ολόκαινο. Αν χρειάζεται υποδιαίρεση, χρησιμοποιούνται συνήθως περίοδοι της ανθρώπινης τεχνολογικής αναπτύξεως, όπως η μεσολιθική εποχή, η νεολιθική εποχή και η εποχή του ορειχάλκου. Ωστόσο, οι χρονικές περίοδοι που αντιστοιχούν σε αυτούς τους όρους ποικίλλουν ανάλογα με την εμφάνιση αυτών των τεχνολογιών σε διαφορετικά μέρη του κόσμου.
Κλιματικώς, η ολόκαινος μπορεί να υποδιαιρεθεί ισόρροπα στην υψίθερμο και στη νεοπαγετώδη περίοδο: το μεταξύ τους όριο συμπίπτει με την έναρξη της εποχής του ορειχάλκου στην Ευρώπη. Σύμφωνα με κάποιους ειδκούς, η ανθρωπόκαινος (βλ. και παραπάνω) ως μία τρίτη υποδιαίρεση άρχισε τον 18ο αιώνα.
Γεωλογία
Οι μετατοπίσεις των ηπείρων εξαιτίας των κινήσεων των λιθοσφαιρικών πλακών δεν υπερβαίνουν το ένα χιλιόμετρο κατά τη διάρκεια 10.000 ετών. Ωστόσο, η τήξη των πάγων προκάλεσε παγκόσμια άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά περίπου 35 μέτρα στο πρώιμο ολόκαινο. Επιπλέον, πολλές περιοχές πάνω από τον 40ό παράλληλο Β πλάτους είχαν συμπιεσθεί κάτω από το βάρος των παγετώνων της πλειστοκαίνου και υψώθηκαν μέχρι και 180 μέτρα όταν οι παγετώνες έλιωσαν κατά το τέλος της πλειστοκαίνου και την αρχή της ολόκαινης εποχής.
Η ανύψωση της στάθμης της θάλασσας και η προσωρινή συμπίεση προς τα κάτω της ξηράς επέτρεψαν πρόσκαιρες διεισδύσεις θαλάσσιων οργανισμών σε περιοχές που σήμερα απέχουν πολύ από τη θάλασσα. Στην Αμερική υπάρχουν απολιθώματα τέτοιων οργανισμών στο Βερμόντ, το Κεμπέκ, το Οντάριο, το Μέιν, το Νιου Χαμσάιρ και το Μίσιγκαν. Εκτός από αυτές τις περιπτώσεις, απολιθώματα του ολοκαίνου βρίσκονται κυρίως σε αποθέσεις λιμναίων πυθμένων, πεδιάδων που πλημμυρίζουν και σπηλαίων. Θαλάσσιες αποθέσεις του ολοκαίνου κατά μήκος των ακτών των μικρών γεωγραφικών πλατών είναι σπάνιες, καθώς η άνοδος της θαλάσσιας στάθμης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου υπερβαίνει οποιαδήποτε δυνατή τεκτονική ανύψωση μη παγετωνικής προελεύσεως.
Η μεταπαγετωνική ανύψωση στη Σκανδιναβία είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της Βαλτικής Θάλασσας. Η περιοχή συνεχίζει να ανυψώνεται, προξενώντας ασθενείς σεισμικές δονήσεις σε όλη τη Βόρεια Ευρώπη. Το ισοδύναμο γεγονός στη Β. Αμερική ήταν η ανύψωση του Κόλπου Χάντσον, καθώς συρρικνώθηκε σε σχέση με τη μεγαλύτερη φάση του, γνωστή ως Θάλασσα Τυρέλ (Tyrrell Sea), στα σημερινά του όρια.
Κλίμα
Το κλίμα υπήρξε μάλλον σταθερό σε όλη την ολόκαινο εποχή. Στήλες πάγου από γεωτρήσεις δείχνουν ότι πριν αρχίσει η εποχή αυτή, σημειώθηκε παγκόσμια θέρμανση μετά το τέλος της πιο πρόσφατης περιόδου παγετώνων, καθώς και διαστήματα ψύξεως, αλλά οι κλιματικές μεταβολές έγιναν πιο τοπικές στην αρχή της.
Η υψίθερμος περίοδος (hypsithermal ή Holocene climatic optimum) ήταν ένα διάστημα κατά το οποίο το παγκόσμιο κλίμα έγινε θερμότερο. Ωστόσο, αυτή η θέρμανση πιθανώς δεν υπήρξε ομοιόμορφη σε όλη τη Γη. Η υψίθερμος έληξε πριν από περίπου 5.500 χρόνια με τη μετάβαση στη νεοπαγετώδη περίοδο. Εκείνη την εποχή το κλίμα δεν διέφερε από το σημερινό, αλλά υπήρξε ένα ελαφρώς θερμότερο χρονικό διάστημα από τον 10ο μέχρι τον 14ο αιώνα μ.Χ., γνωστό ως η Μεσαιωνική Θερμή Περίοδος. Ακολούθησε η λεγόμενη Μικρή Εποχή Παγετώνων, από τον 13ο ή τον 14ο αιώνα μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, κατά την οποία παρατηρήθηκε αξιοσημείωτη ψύξη, παρότι όχι παντού το ίδιο δριμεία όσο σε προηγούμενες εποχές της νεοπαγετώδους.
Η ολόκαινη εποχή αποτελεί γενικώς μία μεσοπαγετώδη περίοδο και φυσιολογικά δεν θα υπήρχε λόγος να πιστέψουμε ότι συνιστά ένα μόνιμο τέλος στις περιόδους των παγετώνων του τεταρτογενούς. Αλλά η σημερινή παγκόσμια θέρμανση ίσως έχει ως αποτέλεσμα η Γη να καταστεί θερμότερη από την προηγούμενη μεσοπαγετώδη περίοδο, το Ηέμειο Στάδιο (Eemian Stage), που κορυφώθηκε πριν από περίπου 125.000 χρόνια και υπήρξε θερμότερο από το ολόκαινο. Αυτή η πρόβλεψη αναφέρεται κάποιες φορές ως «υπερ-μεσοπαγετώδης» περίοδος (super-interglacial).
Σε σύγκριση με τις περιόδους παγετώνων, οι κατοικήσιμες ζώνες έχουν επεκταθεί προς τα βόρεια, φθάνοντας το βορειότερο σημείο τους κατά την υψίθερμο περίοδο. Η μεγαλύτερη υγρασία στις πολικές περιοχές προκάλεσε την εξαφάνιση της στέπας-τούνδρας.
Οικολογικές εξελίξεις
Η πανίδα και η χλωρίδα δεν έχουν εξελιχθεί σημαντικά κατά τη σχετικώς σύντομη ολόκαινο εποχή, αλλά σημειώθηκαν μείζονες μετατοπίσεις στις γεωγραφικές κατανομές των φυτών και των ζώων. Πολλά μεγαλόσωμα ζώα, όπως τα μαμούθ και τα μαστόδοντα, αιλουροειδή με πελώριους κυνόδοντες όπως ο σμιλόδοντας και το ομοθήριο, καθώς και ο γιγάντιος βραδύπους εξαφανίσθηκαν κατά την ύστερη πλειστόκαινο και κατά τις αρχές της ολόκαινης εποχής, ιδιαίτερα στη Βόρεια Αμερική, όπου ζώα που επεβίωσαν αλλού, όπως τα άλογα και οι καμήλες, εξαφανίσθηκαν.
Σε παγκόσμια κλίμακα, οικοσυστήματα σε ψυχρότερα κλίματα που κυριαρχούσαν τοπικά έχουν απομονωθεί σε οικολογικές «νησίδες» σε μεγάλα υψόμετρα.
Το λεγόμενο «Γεγονός των 8.200 ετών πριν» (8.2 kiloyear event), ένα απότομα ψυχρό χρονικό διάστημα διαρκείας 400 ετών, αποτελεί το πιο διακριτό κλιματικό γεγονός του ολοκαίνου και ίσως να σημειώνει μια επανάκαμψη του παγοκαλύμματος. Θεωρείται ότι προκλήθηκε από την τελική αποστράγγιση της Λίμνης Αγκασίζ, η οποία περιβαλλόταν από τους παγετώνες, και τη συνακόλουθη διατάραξη της αλοθερμικής κυκλοφορίας του Ατλαντικού.
Η ανθρώπινη ανάπτυξη
Η έναρξη της ολόκαινης εποχής αντιστοιχεί με την αρχή της μεσολιθικής εποχής στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, αλλά σε περιοχές όπως η Μέση Ανατολή και η Μικρά Ασία ο όρος «επιπαλαιολιθική» προτιμάται στη θέση του όρου «μεσολιθική». Οι πολιτισμοί αυτής της περιόδου περιλαμβάνουν τον αμβούργιο, τον νατούφιο και τον πολιτισμό Federmesser, ενώ οι παλαιότεροι κατοικημένοι τόποι στη Γη κατοικήθηκαν για πρώτη φορά, όπως η Ιεριχώ στη Μέση Ανατολή.
Πρόσκρουση ουράνιων σωμάτων
Πολλές πτώσεις μετεώρων που συνέβησαν κατά το ολόκαινο έχουν διακριβωθεί στην Ευρώπη, σε σώματα νερού όπως ο Ινδικός Ωκεανός και στη Ρωσία, ιδίως στη Σιβηρία, όπου και ένα συμβάν πρόσκρουσης που συνέβη το 1908 και είναι γνωστό ως Έκρηξη της Τουνγκούσκα. Υποστηρίχθηκε ότι ένα συμβάν όπως αυτό που αντιπροσωπεύει ο Κρατήρας Burckle θα μπορούσε να έχει επηρεάσει δραματικά τον ανθρώπινο πολιτισμό στην πρώιμη ιστορία του με τη δημιουργία μεγατσουνάμι, που ίσως ενέπνευσε τις διηγήσεις των κατακλυσμών, όπως αυτή του Κατακλυσμού του Νώε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ολοκαιν
ΜακΝτόναλντ (κρατήρας)
Ο ΜακΝτόναλντ (McDonald) είναι μικρός κρατήρας πρόσκρουσης οποίος βρίσκεται περίπου στο κέντρο της Θάλασσας των Βροχών (Mare Imbrium) στη Σελήνη. Το χείλος του είναι κυκλικό και το σχήμα του θυμίζει αυτό του φλιτζανιού. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερα σημάδια διάβρωσης.
Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του κατάτι μεγαλύτερου κρατήρα Καρλίνι και έφερε το όνομα Καρλίνι Β μέχρι να μετονομασθεί από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση (International Astronomical Union, IAU).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Αίκλος
Στην ελληνική μυθολογία ο Αίκλος ήταν ήρωας της Ιωνίας, γιος του Ξούθου και αδελφός του Κόθου.
Οι Ίωνες έλαβαν κάποτε ένα χρησμό που έλεγε ότι θα κατακτούσαν την Εύβοια αν κατόρθωναν να αγοράσουν έστω και ένα μικρό «κομμάτι ευβοϊκής γης». Τότε ο Αίκλος και ο αδελφός του Κόθος ταξίδεψαν στην Εύβοια, όπου παρουσιάσθηκαν σαν μικροπωλητές. Με τον τρόπο αυτό κατάφεραν να αγοράσουν από κάτι μικρά παιδιά λίγο χώμα και πέτρες της Εύβοιας, δίνοντάς τους σε αντάλλαγμα παιδικά παιχνίδια. Μετά από αυτό, οι Ίωνες έκαναν επιδρομή και κατέλαβαν την Εύβοια, που μέχρι τότε την κατείχαν οι Αιολείς.
Πηγές
Αικλος
Τζανφράνκο Τζόλα
Ο Τζανφράνκο Τζόλα (Gianfranco Zola, 5 Ιουλίου 1966) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής και θεωρείται από τους καλύτερους επιθετικούς που ανέδειξε η Ιταλία.
Καριέρα ως ποδοσφαιριστής
Γεννήθηκε στην Ολιένα της Σαρδηνίας στις 5 Ιουλίου 1966. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1984 στην τοπική Νουορέζε και το 1987 μεταγράφηκε στη δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα της Σαρδηνίας, την Τορές.
Το Καλοκαίρι του 1989 κάνει το μεγάλο άλμα στην καριέρα του παίρνοντας μεταγραφή στη μεγάλη ΣΣΚ Νάπολι του Μαραντόνα και του Καρέκα, με την οπoία κατακτά το ιταλικό πρωτάθλημα του 1990. Μετά απο τέσσερις σεζόν μετακινείται στην Πάρμα με την οποία και κατακτά το 1995 το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Την περίοδο 1996/97 εκπατρίζεται για να συνεχίσει την καριέρα του στην αγγλική Τσέλσι. Κατά την επταετή παραμονή του στην ομάδα του Λονδίνου της οποίας αποτελεί βασικό και αναντικατάστατο στέλεχος, πανηγυρίζει 2 Κύπελλα Αγγλίας (1997 και 2000), 1 Λιγκ Καπ Αγγλίας το 1998 καθώς και 1 Κύπελλο Κυπελλούχων το 1998. Το Καλοκαίρι του 2003 επιστρέφει στην Ιταλία για να κλείσει την πλούσια καριέρα του στην Κάλιαρι. Με τα χρώματα της Κάλιαρι αγωνίζεται για 2 χρόνια και κρεμάει τα παπούτσια του το 2005.
Αγωνίστηκε 35 φορές με την Εθνική Ιταλίας πετυχαίνοντας 8 τέρματα και θεωρούνταν σπεσιαλίστας στις εκτελέσεις φάουλ.
Καριέρα ως προπονητής
Το 2007 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Εθνικής Ελπίδων της Ιταλίας και απο τη σεζόν 2008/09 είναι προπονητής της Γουέστ Χαμ.
Πηγές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλιαρι Κάλτσιο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γουότφορντ ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α
Ίπποκλος ο Χίος
Ο Ίπποκλος ήταν μυθικός βασιλιάς της Χίου.
Κατά τη βασιλεία του η Χίος δημιούργησε αποικία στη Βοιωτική Λευκωνία μαζί με τους Ερυθραίους. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία κάποτε ο Ίπποκλος πήγε στη Λευκωνία να παραστεί σε γάμο συγγενή του, κατά την τελετή κι ενώ η νύφη πήγαινε στον γαμβρό μέσα σε άμαξα ο Ίπποκλος παίζοντας πήδηξε μέσα κάτι που προσέβαλε τους φίλους του γαμβρού όπου και τον σκότωσαν. Ο θάνατος του ήταν και η αιτία πολέμου μεταξύ Χίων και Ερυθρών, οι Χίοι ζήτησαν τους δολοφόνους να τους τιμωρήσουν αλλά οι ερυθραίοι της Λευκωνίας αρνήθηκαν να τους δώσουν λέγοντας ότι όλοι τον σκοτώσανε. Μετά τον θάνατο του καταργήθηκε η βασιλεία και η Χίος απέκτησε αριστοκρατικό πολίτευμα.
Άγγελος Δόξας
Ο Άγγελος Δόξας (1897 ή 1900–1985) ήταν Έλληνας ιατρός και λογοτέχνης. Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικόλαος Δρακουλίδης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1897 ή το 1900 στην Κωνσταντινούπολη, ενώ στη συνέχεια μετακόμισε στην Αθήνα όπου σπούδασε στη Νομική και Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια πραγματοποίησε περαιτέρω ιατρικές σπουδές στη Βιέννη και το Παρίσι. Ενώ βρισκόταν στο Παρίσι παρακολούθησε επίσης μαθήματα στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της πόλης. Ειδικεύτηκε στην ψυχιατρική, ενασχολούμενος παράλληλα με την ψυχανάλυση. Στα πλαίσια της επιστημονικής έρευνάς του δημοσίευσε ιατρικά και ψυχολογικά δοκίμια, λαμβάνοντας μέρος σε πολλά συνέδρια. Το 1935 διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Αντιαφροδισιακής Εταιρείας ενώ το 1950 υπήρξε εκ των ιδρυτών της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχοβιολογίας. Ακόμη συνεργάστηκε με πολλές αθηναϊκές εφημερίδες στέλνοντας ανταποκρίσεις από το εξωτερικό, γράφοντας χρονογραφήματα αλλά και κριτικές θεατρικών έργων.
Παράλληλα από μικρή ηλικία άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία. Το 1915 εξέδωσε την πρώτη ποιητική του συλλογή με τίτλο Άσπρες νύχτες. Το 1927 κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή Σπονδή στον άνεμο την οποία προλόγισε ο Κωστής Παλαμάς. Έγραψε ακόμη έργα πεζογραφίας, θεάτρου, χρονογραφημάτων, λογοτεχνικές μελέτες, ταξιδιωτική λογοτεχνία και δοκίμια, ενώ μετέφρασε και έργα ξένων αλλά και αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Στο έργο του υπάρχει πληθώρα κοσμοπολίτικων και ρομαντικών στοιχείων. Πέθανε στην Αθήνα στις 15 Νοεμβρίου 1985.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες ψυχαναλυτές
Αχελώος (Βουλγαρία)
Ο Αχελώος (Βουλγαρικά: Ахелой) είναι ποταμός στην ανατολική Βουλγαρία. Πηγάζει από το βουνό του Αετού-Καρνομπάτ, 1,5 χιλιόμετρα από το Δρυάνκοβετς και ρέει κατευθείαν στη Μαύρη Θάλασσα νότια του χωριού Αχελόι. Ο Αχελώος έχει μήκος 39,9 χιλιόμετρα και διαθέτει δεξαμενή άρδευσης, τη δεξαμενή Αχελώου, χτισμένη κατά μήκος της ροής του. Η λεκάνη απορροής του ποταμού καλύπτει 141 τετραγωνικά χιλιόμετρα και η μέση απέκκρισή του είναι 0,7 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Ο ποταμός είναι γνωστός ως ο τόπος της Μάχης του Αχελώου στις 20 Αυγούστου 917 μεταξύ του βουλγαρικού κυβερνήτη Συμεών Α΄ και των Βυζαντινών υπό τον Λέοντα Φωκά, μια από τις μεγαλύτερες μάχες του Μεσαίωνα και μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές επιτυχίες της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Βουλγαρίας
Αγαμεμνόνεια φρέατα
Παροιμιώδης φράση στην αρχαία Ελλάδα, που βασίζεται στην ελληνική μυθολογία. Συγκεκριμένα, κατά τον σχετικό μύθο, ο αρχιστράτηγος των Αχαιών στην εκστρατεία κατά της Τροίας, ο Αγαμέμνων, περιμένοντας στην Αυλίδα τον ευνοϊκό άνεμο που θα επέτρεπε στον στρατό να αναχωρήσει για την Τροία, αντιμετώπιζε για την αργοπορία αυτή τη δυσαρέσκεια του στρατεύματος. Για να στρέψει λοιπόν κάπου την προσοχή των στρατιωτών και να τους κρατήσει απασχολημένους, τους έβαλε να σκάψουν πολλά πηγάδια (φρέατα) ολόγυρα στο στρατόπεδο με τη δικαιολογία ότι ήθελε άφθονο νερό.
Το τέχνασμα του Αγαμέμνονα πέτυχε μερικώς τον σκοπό του, αλλά είχε και ένα παράπλευρο όφελος: όταν τελικά έφυγε ο στρατός, οι κάτοικοι της περιοχής είχαν άφθονο νερό χάρη στα πηγάδια εκείνα. Από τότε έμεινε η φράση «αγαμεμνόνεια φρέατα» να σημαίνει κάθε μεγάλο κοινωφελές έργο.
Πηγές
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Εκφράσεις
Αγγελόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας
Το Αγγελόκαστρο είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας, του δήμου Αγρινίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Μεσολογγίου του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Το Αγγελόκαστρο είναι μεγάλο χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή μεταξύ της ανατολικής όχθης του Αχελώου και της λίμνης Λυσιμαχίας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Από το χωριό περνούσε η παλαιά σιδηροδρομική γραμμή που ένωνε το Αγρίνιο με το Κρυονέρι, ενώ δίπλα στο Αγγελόκαστρο βρίσκεται το Κανάλι ή Διώρυγα Διμηκού που χρησιμεύει στη αποστράγγιση της Λυσιμαχίας προς τον Αχελώο. Απέχει περίπου 30 χλμ. Β. ΒΔ. του Μεσολογγίου.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αγγελοκάστρου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός με έκταση 30,184 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Σταθμός Αγγελοκάστρου.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Αρχαιότητα
Αργότερα, η συγκεκριμένη πόλη ταυτίστηκε με την Αρσινόη, σύμφωνα με στοιχεία από ανασκαφές στη θέση «Κακαβαριά», με βάση τις αναφορές από τους Πολύβιο και Στράβωνα. Η ονομασία δόθηκε από τους Αιτωλούς, προς τιμήν της κόρης του Πτολεμαίου Α΄ του Σωτήρα, πιθανότατα κατά την περίοδο του πρώτου της γάμου (299-281 π.Χ.). Ωστόσο, άλλοι μελετητές υποστηρίζουν πως πρόκειται για δυο διαφορετικές πόλεις ή ότι η Αρσινόη ιδρύθηκε εξ αρχής στη θέση της Κωνώπης από τον Πτολεμαίο Β΄ τον Φιλάδελφο, προς τιμήν της αδερφής και συζύγου του Αρσινόης.
Επιπλέον, μέσω ανασκαφών από το 1967 έως σήμερα,, εντοπίστηκαν επίσης τα νεκροταφεία της αρχαίας πόλης και ερευνήθηκαν περισσότεροι από είκοσι τάφοι (κεραμοσκεπείς, κιβωτιόσχημοι και θαλαμωτοί), οι περισσότεροι από τους οποίους εντάσσονται σε δυο νεκροταφεία των οποίων, η θέση ορίζεται αναγκαστικά με βάση την οχυρωμένη ακρόπολη της αρχαίας πόλης (δηλαδή το λόφο του Αγ. Γεωργίου), αφού μέχρι σήμερα η έκταση και τα ακριβή όριά της παραμένουν άγνωστα. Μεμονωμένοι τάφοι έχουν βρεθεί, κατά καιρούς, και στη βόρεια έξοδο του χωριού, στις θέσεις «Μύλος» και «Γούβες».
Βυζαντινή & Οθωμανική περίοδος
(βλ. και Ιστορία της Ακαρνανίας) Την ελληνιστική πόλη Αρσινόη διαδέχτηκε η Βυζαντινή. Την εποχή του Λέοντος ΣΤ΄ του Σοφού τοποθετείται στο Αγγελόκαστρο η Επισκοπή του Αχελώου, καθώς και η ομώνυμη μεσοβυζαντινή πόλη. Το Αγγελόκαστρο, είχε χρησιμοποιηθεί ως έδρα των ηγεμόνων του Δεσποτάτου της Ηπείρου, μετά την ίδρυσή του, το 1204. Μαζί με άλλες πόλεις της περιοχής (Ναύπακτο, Αγρίνιο κ.α.), δόθηκε το 1294, από τον Νικηφόρο Α΄ (1271-96), στον Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα ως «προίκα» για τον γάμο του με την θυγατέρα του. Κατά την εποχή εκείνη και, σύμφωνα με το Livre de la Conqueste, το Αγγελόκαστρο ονομαζόταν Gello Castro. Γύρω στο 1335, όμως, πέρασε ξανά στα χέρια των Βυζαντινών για να προστατευθεί από τις επιθέσεις των Αλβανών, αν και αυτή η κυριαρχία κράτησε λίγο διότι, μετά από μερικά χρόνια, κατακτήθηκε από τους Σέρβους (1341). Ο αρχηγός τους, Στέφανος Δουσάν, ώρισε ως διοικητή τον ετεροθαλή αδελφό του, Συμεών Ούρεση, ο οποίος πήρε τον τίτλο του δεσπότη της περιοχής.
Ο Νικηφόρος Β’, διοικητής τότε της Θρακικής επαρχίας του Αίνου, ανακατέλαβε την Αιτωλία με την Ακαρνανία και τις κράτησε μέχρι το 1358, οπότε σκοτώθηκε στην μάχη του Αχελώου, κατά των Αλβανών. Στη συνέχεια, το Δεσποτάτο της Ηπείρου καταλύθηκε και, όλη η περιοχή περιήλθε στα, υπό τους Γκίνο Μπούα και Πέτρο Λεώσα, νεοσυσταθέντα αλβανικά κρατίδια, από το 1362 έως το 1405. Στη συνέχεια, την περιοχή κατέλαβε ο Δούκας της Κεφαλληνίας και οι Αλβανοί εκδιώχθηκαν προς την Πελοπόννησο.
Το 1450, όλη η Αιτωλία και Ακαρνανία περιήλθε στην Οθωμανική αυτοκρατορία και, η περιοχή αποτέλεσε το σαντζάκιο του Αγγελοκάστρου, ή σαντζάκιο του Κάρλελι. Το Αγγελόκαστρο καταστράφηκε, το 1640, μετά την επιδρομή των Βενετών στην περιοχή, ενώ το 1770, κατά τη διάρκεια των Ορλωφικών, χρησιμοποιήθηκε ως χώρος στρατοπέδευσης των υπό τους Χρίστο και Τσέγιο Γρίβα, Ελλήνων, για την αντιμετώπιση των Τουρκαλβανών που κατέβαιναν από την Ήπειρο για να καταλάβουν την Αιτωλία. Στις φονικές συμπλοκές που ακολούθησαν, οι θέσεις των αμυνομένων Ελλήνων (γεφύρι Αγγελοκάστρου, Ραγκαβέικα) δεν κράτησαν και διατάχθηκε υποχώρηση προς τη θέση Προφήτης Ηλίας. Η περιοχή της μάχης ονομάστηκε από τότε, «των Γριβαίων τα κόκκαλα». Το Αγγελόκαστρο πέρασε στη δικαιοδοσία του Αλή Πασά των Ιωαννίνων (1790-1820) και αποτέλεσε έδρα ομώνυμης επισκοπής. Μετά την επανάσταση του 1821 το Αγγελόκαστρο περιελήφθηκε εξ αρχής στα σύνορα του αυτόνομου και μετέπεια ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους.
Αθλήματα
Το Αγγελόκαστρο έχει ποδοσφαιρική ομάδα, τον Αχελώο Αγγελοκάστρου.
Αντικειμενισμός
Ο αντικειμενισμός (αγγλικά: objectivism) είναι φιλοσοφικό σύστημα που αναπτύχθηκε από τη Ρωσο-αμερικανή συγγραφέα Άυν Ραντ (1905–1982). Η Ραντ εξέφρασε για πρώτη φορά τον αντικειμενισμό στη μυθοπλασία της, κυρίως στο Κοντά στον Ουρανό (The Fountainhead, 1943) και το Ο Άτλας Επαναστάτησε (Atlas Shrugged, 1957), αλλά και αργότερα, σε μη-φανταστικά τεύχη και βιβλία. Ο Λέοναρντ Πεϊκόφ, επαγγελματίας φιλόσοφος και επιλεγμένος διανοητικός διάδοχός της, έδωσε στο σύστημα του αντικειμενισμού πιο επίσημη μορφή. Ο ίδιος χαρακτηρίζει τον αντικειμενισμό ως ένα "κλειστό κύκλωμα" που δεν είναι θέμα για να αλλάξει.
Μίκο Οϊβάνεν
Ο Μίκο Οϊβάνεν (φιν.: Mikko Oivanen, 26 Μαΐου 1986, Χουΐτινεν) είναι Φινλανδός διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του διαγώνιου.
Οικογενειακά στοιχεία
Ο Μίκο Οιβάνεν έχει έναν δίδυμο αδελφό, τον Μάτι Οιβάνεν που είναι επίσης διθνής πετοσφαιριστής με την Εθνική Φινλανδίας. Ο Μίκο είναι παντρεμένος με την Πολωνή Μόνικα Λουκόμσκα.
Καριέρα
Ο Μίκο Οϊβάνεν ξεκίνησε την αθλητική του δραστηριότητα μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Μάτι. Τα δύο αδέλφια αρχικά ασχολήθηκαν με τον κλασικό αθλητισμό, αλλά γρήγορα τους κέρδισε η πετοσφαίριση με πρώτο τους σύλλογο την Κικόιστεν Κίρμα, ομάδα της δεύτερης κατηγορίας (τρίτο επίπεδο) της Φινλανδίας. Στη γυμνασιακή τους ηλικία μετακόμισαν στην πόλη Κουόρτανε, για να φοιτήσουν στο εκεί αθλητικό σχολείο και να εξασκηθούν στην πετοσφαίριση. Έτσι αγωνίστηκαν με την τοπική ομάδα στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας (δεύτερο επίπεδο), αλλά στο τελευταίο έτος των σπουδών τους, το 2004 έπαιξαν και μερικά παιχνίδια με την Βάμαλαν Σασταμάλα (ΒαΛεΠα) στην φινλανδική λίγκα, και κατέκτησαν μαζί της το Κύπελλο Φινλανδίας.
Μετά την αποφοίτηση τους οι Μίκο και Μάτι Οϊβάνεν υπέγραψαν συμβόλαιο με την Ράισιον Λόιμου και έτσι ξεκίνησε η επαγγελματική τους καριέρα. Την πρώτη του χρονιά ο Μίκο δεν αγωνίστηκε σε πολλά παιχνίδια, καθώς η Ράισιον είχε ως βασικό διαγώνιο τον αργεντίνο Ντιέγκο Μπονίνι. Την επόμενη χρονιά όμως (2004-05), απέκτησε θέση βασικού και έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Φινλανδίας, όπου η Ράισιον ηττήθηκε από την Νάπαπιριν Παλοκέτουτ του Ροβανιέμι. Το 2006 είναι η πρώτη χρονιά που τα αδέλφια χωρίζουν. Ο Μίκο μετακινείται στην Σάντασπορτ Ροβανιέμι, και ο Μάτι στην Πιελαβέντεν Σάμπο. Οι δύο ομάδες φτάνουν στον τελικό του Κυπέλλου Φινλανδίας το 2007 και είναι η πρώτη φορά που τα αδέλφια βρίσκονται αντιμέτωπα, με νικήτρια την Σάντασπορτ του Μίκο.
Από την επόμενη περίοδο 2007-08, ο Μίκο Οϊβάνεν ξενιτεύεται και από τότε αγωνίζεται συνήθως σε ομάδες εκτός Φινλανδίας, χωρίς ωστόσο μέχρι στιγμής να κερδίσει κάποιον τίτλο με τις ομάδες που αγωνίστηκε. Πρώτος σταθμός η Μπουγιούκσεχιρ της Κωνσταντινούπολης και κατόπιν για δύο περιόδους η πολωνική Ρεσόβια Ζέσουφ με την οποία κατέκτησε τη δεύτερη και τρίτη θέση θέση του Πολωνικού πρωταθλήματος στις αντίστοιχες περιόδους. Το 2010 επιστρέφει στη Μπουγιούκσεχιρ για μία περίοδο και κατόπιν αναχωρεί πάλι για την Πολωνία εντασσόμενος στην Τρεφλ Γκντανσκ. Το Καλοκαίρι του 2012 δεν βρίσκει κάποιο ικανοποιητικό συμβόλαιο και έτσι αποφασίζει να αγωνιστεί στο φινλανδικό πρωτάθλημα με τη Χουρικάνι Λοϊμόα για να μη μείνει εκτός ρυθμού. Τον Νοέμβριο του 2012 συνάπτει συμβόλαιο με τη γαλλική Παρί Βόλεϊ, και μετά κάνει ένα μακρινό ταξιδι στην κινέζικη Φούτζιαν Βόλεϊ. Μετά το τέλος του πρωταθλήματος Κίνας τον Ιανουάριο του 2014, βρισκει την ευκαιρία να ξαναπαίξει στη Φινλανδία, στην γνωστή του ΒαΛεΠα Βάμαλαν. Την επόμενη χρονιά αγωνίζεται με την πολωνική Τσάρνι Ράντομ, μετά πάλι εκτός Ευρώπης στην ιρανική Παϊκάν της Τεχεράνης, ξανά στην Πολωνία με την Α.Ζ.Σ. Όλστιν και το 2016-17, στην πατρίδα του με τα χρώματα της Χουρικάνι Λοϊμόα.
Τον Ιούλιο του 2017 ο Μίκο Οϊβάνεν αποδέχεται την πρόσκληση του Ολυμπιακού σε μία από τις μεγαλύτερες μεταγραφές της ανδρικής ομάδας βόλεϊ του Πειραιά. Με τον Ολυμπιακό ο Οϊβάνεν κατέκτησε τους πρώτους του τίτλους εκτός Φινλανδίας, όπως το [Λιγκ Καπ Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2017-2018|Λιγκ Καπ Ελλάδας 2018]] και το Πρωτάθλημα Ελλάδας 2017-18. Επίσης κατέκτησε το Αργυρό Μετάλλιο του Ευρωπαϊκού Κυπελλου Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ), συμβάλλοντας αποφασιστικά στην πορεία των ερυθρόλευκων μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης. Μετά τη λήξη του συμβολαίου του με τον Ολυμπιακό, ο Μίκο Οϊβάνεν γιά ακόμα μία φορά ακολούθησε την προσφιλή του συνήθεια να αλλάζει ομάδα μετά από ένα χρόνο παραμονής και μετακόμισε στη Ντόχα, πρωτεύουσα του Κατάρ, για να αγωνιστεί με τα χρώματα της πρωταθλήτριας της χώρας, Σ.Κ. Πόλιτσε.
Διεθνής Καριέρα
Ο Μίκο Οϊβάνεν πρωτοεμφανίστηκε στην εθνική Φινλανδίας σε ηλικία 19 ετών, στους αγώνες της Ευρωπαϊκής Λίγκας το 2005, στους οποίους ήταν πρώτος σκόρερ και επίσης ανακηρύχθηκε καλύτερος επιθετικός. Από τότε είναι βασικό στέλεχος της Εθνικής Φινλανδίας. Στους αγώνες της Παγκόσμιας Λίγκας του 2007, πήρε τη θέση του τραυματισμένου βασικού διαγώνιου της ομάδας Μάτι Χιετάνεν, αναδείχθηκε τέταρτος σκόρερ της διοργάνωσης και βρήκε την ευκαιρία να αναδείξει το πλούσιο ταλέντο του. Εκτός από την Ευρωπαϊκή και Παγκόσμια Λίγκα έχει συμμετάσχει επίσης σε όλες τις διοργανώσεις που παίρνει μέρος η Φινλανδία, όπως Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια πρωταθλήματα και Προκριματικούς Ολυπιακών Αγώνων.
Διεθνείς τίτλοι - Διακρίσεις
'''Ευρωπαϊκή Λίγκα
Διεθνείς διοργανώσεις
'''Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ)
Εθνικά Πρωταθλήματα
1 Πρωτάθλήματα Φινλανδίας 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας
Εθνικά Κύπελλα
2 Κύπελλα Φινλανδίας 1 Λιγκ Καπ Ελλάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Φινλανδοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Αλεγήνορας
Στην ελληνική μυθολογία ο Αλεγήνορας (Αλεγήνωρ) ήταν γιος του Ιτώνου και εγγονός ή αδελφός του Βοιωτού. Ο γιος του Αλεγήνορα, ο Πρόμαχος, έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο υπό τις διαταγές του Πηνέλεω και σκοτώθηκε εκεί.
Πηγές
Αλεγηνορας Αλεγηνορας
SR
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων SR ή Sr ή sr μπορεί να αναφέρεται:
Αλκιδάμεια
Στην ελληνική μυθολογία η Αλκιδάμεια ήταν μία αγαπημένη του θεού Ερμή με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον Βούνο. Στον Βούνο άφησε ως παρακαταθήκη ο Αιήτης την Εφυραία γη, όταν ανεχώρησε για την Κολχίδα.
F-Zero
Το F-Zero (ιαπωνικά: エフゼロ, EFU Zero) είναι σειρά φουτουριστικών βιντεοπαιχνιδιών αγώνων που αρχικά δημιουργήθηκε από την Nintendo EAD, με πολλά παιχνίδια να έχουν αναπτυχθεί από ξένες εταιρείες. Το πρώτο παιχνίδι κυκλοφόρησε για το SNES το 1990 και ενέπνευσε τη Nintendo να δημιουργήσει πολλές συνέχειες στις επόμενες κονσόλες παιχνιδιών.
Η σειρά έχει γίνει γνωστή για την υψηλή ταχύτητα των αγωνιστικών, τους μοναδικούς χαρακτήρες και των ρυθμίσεων τους, το δύσκολο τρόπο παιχνιδιού, την πρωτότυπη μουσική, και ωθώντας την τεχνολογία στα όριά της, με αποτέλεσμα να είναι ένα από τα ταχύτερα αγωνιστικά παιχνίδια που φτιάχτηκαν ποτέ. Το πρώτο παιχνίδι ενέπνευσε τη δημιουργία παιχνιδιών όπως το Daytona USA και τη σειρά Wipeout. Η σειρά έχει αδρανοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό από το 2004, ενώ ο τελευταίος τίτλος της είναι το F-Zero Climax. Ωστόσο, χει κάνει αρκετές εμφανίσεις σε άλλα franchises, επεκτείνοντας τη δημοτικότητα της σειράς.
Εξωτερική σύνδεσμοι
Κατηγορία:F-Zero Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια αγώνων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Franchises της Nintendo
Β΄ Αγγλοαφγανικός Πόλεμος
Ο Β΄ Αγγλοαφγανικός Πόλεμος ήταν η πολεμική σύρραξη μεταξύ Βρετανικών Ινδιών και του Εμιράτου του Αφγανιστάν από το 1878 ώς το 1880, όταν εμίρης ήταν ο Σερ Αλί Χαν, ο γιος του ιδρυτή της δυναστείας Μπαρακζάι, Ντοστ Μοχάμμαντ Χαν.
Επρόκειτο για τη δεύτερη φορά που οι Βρετανικές Ινδίες εισέβαλαν στο Αφγανιστάν. Ο πόλεμος τελείωσε μετά από μια σειρά στρατιωτικές νίκες των Βρετανών εις βάρος διαφόρων Αφγανικών δυνάμεων και στις 26 Μαΐου 1879 υπογράφτηκε η Συνθήκη της Γκανταμάκ. Μετά την υπογραφή της εν λόγω συνθήκης οι περισσότεροι από τους Βρετανούς και Ινδούς στρατιώτες αποσύρθηκαν από το Αφγανιστάν και οι Αφγανοί επιτράπηκε να διατηρήσουν την εσωτερική τους κυριαρχία αλλά αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν τον έλεγχο της εξωτερικής τους πολιτικής στους Βρετανούς.
Νέο μέτωπο στην Ασία
Μετά τη λήξη της περιόδου έντασης μεταξύ Ρωσίας και Βρετανίας στην Ευρώπη, που οριστικοποιήθηκε με το Συνέδριο του Βερολίνου τον Ιούνιο του 1878, η Ρωσία έστρεψε την προσοχή της στην κεντρική Ασία. Το καλοκαίρι εκείνο, η Ρωσία έστειλε απρόσκλητα μια διπλωματική αποστολή στην Καμπούλ. Ο εμίρης του Αφγανιστάν, Σερ Αλί Χαν, προσπάθησε ανεπιτυχώς να κρατήσει τους Ρώσους έξω από τη χώρα του. Ρωσικές αποστολές έφτασαν στην Καμπούλ στις 22 Ιουλίου 1878, με αποτέλεσμα στις 14 Αυγούστου, οι Βρετανοί να απαιτήσουν ο Σερ Αλί Χαν να δεχθεί και μια βρετανική αποστολή.
Ο εμίρης όχι μόνο αρνήθηκε να δεχθεί τη βρετανική αποστολή υπό τον Νέβιλ Τσάμπερλαιν, αλλά απείλησε μάλιστα να τη σταματήσει εάν τελικώς εστέλλετο. Ο λόρδος Λύττον, αντιβασιλέας της Βρετανικής Ινδίας, διέταξε την αποστολή μιας βρετανικής διπλωματικής αποστολής στην Καμπούλ το Σεπτέμβριο του 1878, αλλά η αποστολή αντικρούστηκε τελικώς καθώς πλησίαζε την ανατολική είσοδο του Περάσματος Κιμπέρ (παλαιά Βορειοδυτική Μεθόριος, σήμερα Κιμπέρ-Πανκτούνκβα, η είσοδος στο Αφγανιστάν από την υπό αγγλική κατοχή τότε Βορειοδυτική Ινδία-σημερινό Πακιστάν), πυροδοτώντας έτσι το φυτίλι του πολέμου.
Πρώτη φάση της σύγκρουσης
Μια βρετανική στρατιωτική δύναμη περίπου 40.000 αντρών, κυρίως Βρετανών και Ινδών, εισέβαλε σε διάταξη 3 φαλάγγων στο Αφγανιστάν από τρία διαφορετικά σημεία. Ο Σερ Αλί Χαν, τρομοκρατημένος, προσπάθησε ν' απευθυνθεί αυτοπροσώπως στο Ρώσο τσάρο Αλέξανδρο Β΄ για βοήθεια, αλλά μη μπορώντας να τα καταφέρει, επέστρεψε στην πόλη Μαζάρ-ι-Σαρίφ, όπου και απεβίωσε στις 21 Φεβρουαρίου 1879. Οι Βρετανοί, χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση εισήλθαν στην Καμπούλ.
Συνθήκη της Γκανταμάκ
Με τις βρετανικές δυνάμεις να καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας, ο γιος τού Σερ Αλί Χαν και διάδοχός του, Μοχάμμαντ Γιακούμπ Χαν, υπέγραψε τη Συνθήκη της Γκανταμάκ το Μάιο του 1879 για να αποτρέψει μια βρετανική εισβολή και στο υπόλοιπο έδαφος της χώρας. Σύμφωνα με τη συμφωνία αυτή και σε αντάλλαγμα για μια ετήσια επιχορήγηση και διαβεβαιώσεις για βρετανική συνδρομή σε περίπτωση επίθεσης άλλων ξένων δυνάμεων, ο Γιακούμπ Χαν παραχώρησε τον έλεγχο των εξωτερικών υποθέσεων των Αφγανών στους Βρετανούς. Οι Βρετανοί απεσταλμένοι εγκαταστάθηκαν στην Καμπούλ και άλλες περιοχές, ο βρετανικός έλεγχος επεκτάθηκε στις περιοχές των περασμάτων Κιμπέρ και Μίτσνι και το Αφγανιστάν παραχώρησε διάφορες περιοχές της επαρχίας της Βορειοδυτικής Μεθορίου και την πόλη Κέττα στους Βρετανούς. Κατόπιν όλων αυτών, ο κύριος όγκος του Βρετανικού Στρατού αποσύρθηκε.
Παρόλα αυτά, στις 3 Σεπτεμβρίου 1879, μια εξέγερση στην Καμπούλ οδήγησε στη σφαγή του στρατιωτικού διοικητή της πόλης, σερ Πιερ Καβανιάρι (Βρετανός ιταλικής ευγενικής καταγωγής), της φρουράς του και του προσωπικού του, προκαλώντας την επόμενη φάση του Β΄ Αγγλοαφγανικού Πολέμου.
Δεύτερη φάση
right|270px|thumb|Ο Μοχάμμαντ Γιακούμπ Χαν (κέντρο) με το Βρετανό στρατιωτικό διοικητή της Καμπούλ, σερ Πιερ Καβανιάρι (δεύτερος από αριστερά) Ο αντιστράτηγος σερ Φρέντερικ Ρόμπερτς οδήγησε μια βρετανική στρατιωτική δύναμη μέσω του περάσματος Σουταργκαρντάν, στο κεντρικό Αφγανιστάν, νίκησε τον αφγανικό στρατό στο Τσαρ Ασιάμπ στις 6 Οκτωβρίου 1879, και ανακατέλαβε την Καμπούλ. Τότε, ο Γκαζί (γαζής) Μοχάμμαντ Τζαν Χαν Βαρντάκ, ηγέτης της φυλής Βαρντάκ των Παστούν, αποκήρυξε ως "μαριονέτα" των Βρετανών τον εμίρη Γιακούμπ Χαν και αναζωπύρωσε την εξέγερση, επιτιθέμενος στις βρετανικές δυνάμεις στο στρατόπεδο Σερπούρ κοντά στην Καμπούλ το Δεκέμβριο του 1879. Πολιόρκησε τους Βρετανούς αλλά καθώς απέτυχε να διατηρήσει την πολιορκία για μεγάλο διάστημα, η εξέγερση τελικώς κατέρρευσε. Ο Γιακούμπ Χαν, ύποπτος για συνέργεια στη σφαγή του Καβανιάρι και του προσωπικού του, αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Οι Βρετανοί μελέτησαν τότε έναν αριθμό πιθανών πολιτικών διευθετήσεων, που περιελάμβαναν το διαμελισμό του Αφγανιστάν μεταξύ πολλών ηγεμόνων ή την τοποθέτηση του Αγιούμπ Χαν, αδελφού του Γιακούμπ Χαν, στο θρόνο, αποφασίζοντας όμως να τοποθετήσουν τελικώς στη θέση του εμίρη τον ξάδελφό του, Αμπντούρ Ραχμάν Χαν.
Ο Αγιούμπ Χαν, που υπηρετούσε ως κυβερνήτης της Χεράτ, εξεγέρθηκε, νίκησε ένα βρετανικό απόσπασμα στη μάχη της Μαϊβάντ τον Ιούλιο του 1880 και πολιόρκησε την Κανταχάρ. Ο σερ Φρέντερικ Ρόμπερτς οδήγησε τότε την κύρια βρετανική δύναμη από την Καμπούλ και νίκησε αποφασιστικά τον Αγιούμπ Χαν την 1η Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς στη μάχη της Κανταχάρ, τερματίζοντας την εξέγερση. left|thumb|250px|To 45o Σύνταγμα Πεζικού της [[Βεγγάλης (45ο Σιχ) της Βρετανικής Ινδίας, ασκώντας καθήκοντα φύλαξης αιχμάλωτων Αφγανών]] Ο Αμπντούρ Ραχμάν επιβεβαίωσε τη Συνθήκη της Γκανταμάκ, αφήνοντας στους Βρετανούς τον έλεγχο των περιοχών που είχαν παραχωρηθεί από το Γιακούμπ Χαν, διασφαλίζοντας έτσι το βρετανικό έλεγχο στην εξωτερική πολιτική του Αφγανιστάν με αντάλλαγμα την προστασία και την καταβολή ετήσιας βρετανικής επιχορήγησης.
Μετά από όλα αυτά, οι Βρετανοί, εγκαταλείποντας την προκλητική πολιτική της διατήρησης αρμοστή στην Καμπούλ, αλλά έχοντας πετύχει όλους τους άλλους στόχους τους, αποσύρθηκαν στρατιωτικώς από τη χώρα. Οι δε Αφγανοί, καίτοι ηττημένοι στρατιωτικά, κατάφεραν έστω και μέσω της ήττας τους, να καταδείξουν με τη διάθεσή τους για αντίσταση στους Βρετανούς τη δυσκολία τού να διατηρήσεις μια χώρα με τόσες εσωτερικές αντιφάσεις, πολυφυλετική ποικιλομορφία, περίπλοκους αρχέγονους πολιτισμικούς κώδικες και υψηλό αίσθημα ελευθερίας και υπερηφάνειας, υπό πλήρη και άμεσο στρατιωτικό έλεγχο μακροπρόθεσμα.
Αιχμάλωτοι Βρετανοί στρατιώτες
thumb|250px|right|Το ονομαστό Πέρασμα Κιμπέρ στα σύνορα Πακιστάν-Αφγανιστάν (παλαιότερα γνωστό ως Βορειοδυτική Μεθόριος, για αιώνες έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην ανεξαρτησία του Αφγανιστάν και παίζει ακόμα, με τις δυνάμεις του [[ΝΑΤΟ να αδυνατούν να ελέγξουν τη μετακίνηση των Ταλιμπάν μεταξύ των φυλών των Παστούν που βρίσκονται εκατέρωθεν των συνόρων. Το Πέρασμα αυτό αποτέλεσε την πύλη για την είσοδο πολλών στρατιών που ήρθαν εξ ανατολών για να κατακτήσουν το Αφγανιστάν και παράλληλα τον τάφο τους όταν αυτές υποχωρούσαν)]] Ο Βρετανός αξιωματικός Τζον Μάστερς κατέγραψε στην αυτοβιογραφία του ότι Αφγανές γυναίκες από την επαρχία της Βορειοδυτικής Μεθορίου της Βρετανικής Ινδίας, κατά τη διάρκεια του πολέμου ευνούχιζαν τους μη μουσουλμάνους στρατιώτες που αιχμαλωτίζονταν, όπως τους Βρετανούς και τους Σιχ. Επίσης συνήθιζαν να ασκούν μια μέθοδο εκτέλεσης που περιελάμβανε τη χρήση ούρων. Συγκεκριμένα, οι Αφγανές γυναίκες ουρούσαν στο στόμα των αιχμαλώτων. Οι αιχμάλωτοι Βρετανοί στρατιώτες ξαπλώνονταν με τη βία και δένονταν σφιχτά στο έδαφος, και κατόπιν ένα ραβδί ή κομμάτι από ξύλο χρησιμοποιείτο για να κρατούν το στόμα τους ανοιχτό, καθιστώντας τους ανήμπορους να καταπιούν. Τότε οι Αφγανές ουρούσαν με τη σειρά κατευθείαν στο στόμα του αιχμαλώτου, μέχρι που αυτός πνιγόταν από τις εκκρίσεις τους.
Βρετανικές δυνάμεις (με τις ονομασίες των μονάδων στα έτη 1878-80)
thumb|280px|Μια ηρωική σκηνή από τη μάχη της Κανταχάρ. Ο τυμπανιστής Τζέιμς Ρόντικ των Γκόρντον Χαϊλάντερς υπερασπίζεται τον τραυματισμένο νεαρό ανθυπολοχαγό του, Μένζις, στη βρετανική επίθεση στο χωριό Γκουντί Μουλλάχ Σαχιμπντάντ κατά τη μάχη της Κανταχάρ, ενάντια σε μια ομάδα Αφγανών (ο Ρόντικ τιμήθηκε με το Μετάλλιο Διακεκριμένων Πράξεων της Αυτοκρατορίας), τιμώντας την ένδοξη πολεμική παράδοση των ονομαστών Χαϊλάντερς.
Κατηγορία:Ιστορία του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ιστορία της Βρετανίας
Ηλεκτροσυστολή
Η ηλεκτροσυστολή (electrostriction) είναι το ηλεκτρομηχανικό φαινόμενο της αλλαγής των διαστάσεων και του σχήματος ενός κρυσταλλικού υλικού (διηλεκτρικού), ως αποτέλεσμα του επαναπροσανατολισμού των πολικών του μορίων, όταν αυτό τοποθετηθεί μέσα σε κάποιο ηλεκτρικό πεδίο. Αποτελεί φαινόμενο δεύτερης τάξης. Παραδείγματα υλικών με έντονο φαινόμενο ηλεκτροσυστολής είναι τα μονοκρυσταλλικά κεραμικά υψηλής διηλεκτρικής σταθερής PMN (lead magnesium niobate), PZN (lead zinc niobate), PMT (lead magnesium titanate), κτλ.
Η ηλεκτροσυστολή δεν θα πρέπει να συγχέεται με το πιεζοηλεκτρικό φαινόμενο, που είναι διαφορετικό (δεν αποτελεί το ένα αντίστροφο του άλλου, όπως λανθασμένα γράφεται σε κάποιες αναφορές). Και τα δύο φαινόμενα είναι δυνατό να συνυπάρχουν στο ίδιο κρυσταλλικό υλικό, με κάποιο από τα δύο να είναι επικρατέστερο του άλλου.
Το φαινόμενο τυγχάνει ευρείας εκμετάλλευσης σε διάφορες εφαρμογές της ακουστικής (ηλεκτροακουστική, ηλεκτροακουστικοί μορφοτροπείς, βιοϊατρική, κτλ).
Κατηγορία:Επιστήμη υλικών Κατηγορία:Φυσική συμπυκνωμένης ύλης Κατηγορία:Ακουστική Κατηγορία:Φαινόμενα
Deep blue
thumb|right|Deep Blue. Ο «Deep Blue» ήταν ένας υπολογιστής ο οποίος μπορούσε να παίζει σκάκι και κατασκευάστηκε από την IBM. Στις 11 Μαΐου 1997 νίκησε τον παγκόσμιο πρωταθλητή στο σκάκι Γκάρι Κασπάροφ στον εικοστό έκτο αγώνα, με δύο νίκες και τρεις ισοπαλίες (ο Κασπάροφ είχε νικήσει στον πρώτο αγώνα το 1996). Ο Κασπάροφ κατηγόρησε, ωστόσο, την IBM ότι ο υπολογιστής έκλεβε και έτσι απαίτησε επανάληψη του αγώνα. Όμως η ΙΒΜ αρνήθηκε και απέσυρε τον Deep Blue.
Προέλευση
Οι απαρχές του Deep Blue βρίσκονται στο πρόγραμμα ChipTest (Δοκιμή τσιπ) που ξεκίνησε το 1985, ενώ στη συνέχεια ονομάστηκε Deep Thought (Βαθιά σκέψη) και ολοκληρώθηκε το 1988. Στη συνέχεια, οι ερευνητές αυτού του προγράμματος προσλήφθηκαν από την IBM, για να δημιουργήσουν μία σκακιστική μηχανή η οποία θα μπορούσε να νικήσει τον παγκόσμιο πρωταθλητή στο σκάκι.
Deep Blue εναντίον Κασπάροφ
Στις 10 Φεβρουαρίου 1996, ο Deep Blue έγινε η πρώτη σκακιστική μηχανή που κατάφερε να νικήσει τον παγκόσμιο πρωταθλητή σκακιού Κασπάροφ υπό κανονικές συνθήκες χρονικού ορίου. Ωστόσο ο Κασπάροφ νίκησε σε 3 από τα πέντε επόμενα παιχνίδια, ενώ τα άλλα δύο παιχνίδια ήρθαν ισόπαλα. Έτσι ο Κασπάροφ νίκησε τον Deep Blue με σκορ 4-2 (1 πόντος για κάθε νίκη και 1/2 πόντος για κάθε ισοπαλία).
Στις 11 Μαΐου 1997, ο Deep Blue νίκησε στον έκτο και γύρο μπαράζ τον Κασπάροφ, καθώς στους πέντε αγώνες ήταν ισόπαλοι με 2½-2½. Έτσι το τελικό σκορ ήταν 3½–2½, με αποτέλεσμα ο Deep Blue να γίνει η πρώτη σκακιστική μηχανή που νίκησε τον παγκόσμιο πρωταθλητή σκακιού σε ένα τουρνουά υπό κανονικές συνθήκες διεξαγωγής αγώνων και κανονικά χρονικά όρια για κάθε παίχτη.
Μετά το τουρνουά
Μετά την ήττα του, ο Κασπάροφ είπε ότι διέκρινε βαθιά νοημοσύνη και δημιουργικότητα στις κινήσεις της μηχανής, και μάλιστα ισχυρίστηκε ότι στον δεύτερο αγώνα, πίσω από τις κινήσεις του υπολογιστή κρύβονταν άνθρωποι σκακιστές, κάτι που ήταν ενάντια στους κανόνες του αγώνα. Η IBM ωστόσο αρνήθηκε ότι ο Deep Blue έκλεβε, λέγοντας ότι η μόνη ανθρώπινη παρέμβαση στη μηχανή γινόταν στο μεσοδιάστημα των αγώνων. Οι κανονισμοί επέτρεπαν στους προγραμματιστές να κάνουν τροποποιήσεις στον υπολογιστή στα μεσοδιαστήματα, έτσι ώστε να βελτιώνονται τα αδύνατα σημεία που ενδεχομένως θα εμφάνιζε κατά τη διάρκεια των αγώνων. Ο Κασπάροφ απαίτησε αντίτυπα των αρχείων καταγραφής του Deep Blue, όμως η IBM τότε αρνήθηκε, αν και αργότερα δημοσίευσε στο ίντερνετ αυτά τα αρχεία. Επίσης, ο Κασπάροφ ζήτησε να γίνει και τρίτη σειρά αγώνων, αλλά η IBM αρνήθηκε και πάλι, αποσυναρμολογώντας τον Deep Blue.
Το 2003 γυρίστηκε μια ταινία στην οποία παρουσιάζονται όλα αυτά τα γεγονότα με τίτλο Game Over: Kasparov and the Machine.
Ένα από τα εξαρτήματα του εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Αμερικανικής Ιστορίας, ενώ το άλλο στο Μουσείο Ιστορίας των Υπολογιστών, στην έκθεση τεχνητής νοημοσύνης και ρομποτικής.
Ο Deep Blue, με την ικανότητα να ελέγχει 200 εκατομμύρια θέσεις το δευτερόλεπτο, ήταν ο πιο γρήγορος υπολογιστής ο οποίος αντιμετώπισε παγκόσμιο πρωταθλητή στο σκάκι. Σήμερα η έρευνα στο σκάκι με υπολογιστές και στους αγώνες των παγκόσμιων καλύτερων σκακιστών εναντίον των υπολογιστών, έχει επικεντρωθεί στην ανάπτυξη σκακιστικών προγραμμάτων, παρά στην ανάπτυξη ειδικού υλικού. Τα σύγχρονα προγράμματα, όπως τα Houdini, Rybka, Deep Fritz, Deep Junior, είναι πιο αποτελεσματικά από τα προγράμματα που υπήρχαν κατά την περίοδο του Deep Blue. Σε ένα πρόσφατο αγώνα του Deep Fritz εναντίον του παγκόσμιου πρωταθλητή Βλαντιμίρ Κράμνικ που έλαβε χώρα τον Νοέμβριο του 2006, το πρόγραμμα εκτελείτο σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή Intel Core 2 Duo CPUs, ικανό να εξετάζει 8 εκατομμύρια θέσεις το δευτερόλεπτο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σκάκι Κατηγορία:Ηλεκτρονικός υπολογιστής
Λουδοβίκος ΙΖ΄ της Γαλλίας
Ο Λουδοβίκος ΙΖ΄ (γαλλικά: Louis XVII, 27 Μαρτίου 1785 - 8 Ιουνίου 1795) ήταν ο νεότερος γιος του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Αντουανέττας της Αυστρίας. Με το θάνατο του αδελφού του Λουδοβίκου Ιωσήφ, έγινε ο νέος Δελφίνος (τίτλος που έδειχνε ότι ήταν ο επόμενος κληρονόμος του θρόνο). Αυτός ο τίτλος έχασε την ισχύ του το 1791 και το νέο σύνταγμα τον αποκαλούσε απλώς «Πρώην βασιλικό Πρίγκιπα».
Όταν ο πατέρας του εκτελέστηκε στις 21 Ιανουαρίου 1793, κατά τη διάρκεια της μέσης περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης, τον διαδέχθηκε αυτόματα ως βασιλιάς της Γαλλίας ως Λουδοβίκος ΙΖ΄, επειδή οι βασιλικοί οπαδοί και οι ξένες δυνάμεις σκόπευαν να αποκαταστήσουν τη μοναρχία. Ωστόσο, η Γαλλία είχε τότε δημοκρατία και ο Λουδοβίκος δεν ανέλαβε πότε την εξουσία. Μερικά χρόνια όμως αργότερα, έγινε η αποκατάσταση του Οίκου των Βουρβόνων, και το έτος 1814, ο θείος του ανέβηκε στο θρόνο και ανακηρύχθηκε ως Λουδοβίκος ΙΗ΄.
Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Κάρολος γεννήθηκε στο Παλάτι των Βερσαλλιών, ως ο δεύτερος γιος και το τρίτο παιδί της βασιλικής οικογένειας. Το όνομα Κάρολος προερχόταν από το όνομα της αγαπημένης αδερφής της μητέρας του, της Μαρίας Καρολίνας, Βασίλισσα της Νάπολης και τη Σικελίας, η οποία ήταν γνωστή ως Καρλόττα στην οικογένεια. Η μικρότερη αδερφή του, η Σοφία, γεννήθηκε λίγο περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα. Έγινε Δελφίνος μετά το θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, Λουδοβίκου Ιωσήφ, στις 4 Ιουνίου 1789.
Όπως συνηθίζεται στις βασιλικές οικογένειες, η Μαρία Αντουανέττα διόρισε γκουβερνάντες για τη φροντίδα των τριών παιδιών της. Η πρώτη που ανέλαβε αυτό το ρόλο για τον Λουδοβίκο Κάρολο ήταν η Γιολάντ Μαρτίν Γκαμπριέλ ντε Πολαστρόν, που έφυγε από τη Γαλλία με την παρότρυνση του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, το βράδυ της 16-17 Ιουλίου 1789, κατά το ξέσπασμα της Επανάστασης. Αντικαταστάθηκε από την Μαρκησία Λουίζ Ελιζαμπέτ ντε Τουρζέλ. Επιπλέον, η Βασίλισσα επέλεξε την Αγκάτ ντε Ραμπού να είναι η επίσημη νοσοκόμα του Κάρολου. Ο Γάλλος ιστορικός Αλαίν Ντεκώ σχολίασε:
«''Η κυρία Ντε Ραμπού ήταν επίσημα υπεύθυνη για τη φροντίδα του Δελφίνου από την ημέρα της γέννησης του έως τις 10 Αυγούστου 1792. Με άλλα λόγια, για επτά χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, δεν τον άφησε ποτέ, τον αγκάλιαζε, τον φρόντιζε, τον έντυνε, τον παρηγορούσε και τον διαπαιδαγωγούσε. Πολλές φορές μάλιστα, πολύ περισσότερο από τη Μαρία Αντουανέττα. Πράγματι, ήταν σαν μια αληθινή μητέρα γι' αυτόν''».