cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη
Βαλκανικοί Πόλεμοι - Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Καθώς οι Εβραίοι της πόλης δεν συμπεριφέρονταν ως μειονότητα, αφού και αριθμητικά ήταν το πολυαριθμότερο στοιχείο της πόλης και ήλεγχαν την οικονομική της ζωή, συνιστούσαν για τους Οθωμανούς έναν υπολογίσιμο παράγοντα. Οι Εβραίοι επομένως δεν επιθυμούσαν την αλλαγή του εδαφικού καθεστώτος, αφού η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε αποδειχθεί φιλόξενη ενώ η τεράστια εδαφικής επικράτεια ευνοούσε τις όποιες οικονομικές δραστηριότητές τους. Οι Βαλκανικοί πόλεμοι προκάλεσαν γεωγραφικό κατακερματισμό και ακολούθως οικονομικό, κάτι που ζημίωσε την οικονομική δραστηριότητα των Εβραίων. Επιπλέον, τα χρέη των Τούρκων προς τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα έμεναν ανεξόφλητα. Όταν απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη, η Ελληνική κυβέρνηση απέστειλε στην πόλη τον Κωνσταντίνο Ρακτιβάν για να πραγματοποιήσει απογραφή του πληθυσμού της πόλης στις 28 Απριλίου του 1913. Στην απογραφή συνεργάστηκαν και οι Εβραίοι δια του Αρχιραββίνου της πόλης, ο οποίος υπέδειξε 800 Ισραηλίτες ως μέλη των απογραφικών τμημάτων και ως απογραφείς εκ των μάλλον μεμορφωμένων. Από την απογραφή διαπιστώθηκε ότι οι Εβραίοι της πόλης ήταν το πολυπληθέστερο στοιχείο με 61.439 κατοίκους. Έτσι το εβραϊκό στοιχείο πλειοψηφούσε στις περιοχές από το Λευκό Πύργο ως τη Μητρόπολη (νοτίως της σημερινής οδού Μητροπόλεως), στο μεγάλο τετράγωνο Βενιζέλου-Αγία Σοφία-Παραλία. Επίσης στο τμήμα της πόλης Βαρδάρη-Εγνατία-Βενιζέλου-Αγ. Δημητρίου. Επίσης κυριαρχούσε στη δυτική πλευρά της σημερινής οδού Λαγκαδά.
Η στάση των Εβραίων μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης
Η εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης στάθηκε επιφυλακτική απέναντι στο νέο καθεστώς: ο φόβος απώλειας των εμπορικών προνομίων και η πιθανή απώλεια της πίστης τους μπροστά στην προοπτική ενσωμάτωσης σε ένα χριστιανικό κράτος, καλλιεργούσαν την ανησυχία τους. Τρεις ιδεολογικοί παράγοντες καθόριζαν τη στάση τους: οι ανήκοντες στην οργάνωση Αλιάνς, η οποία επεδίωκε την πολιτιστική χειραφέτησή των Εβραίων στις χώρες όπου ζούσαν, ήταν υπέρ, με επιφύλαξη όμως, της αφομοίωσης από το Ελληνικό στοιχείο, αρκεί οι Εβραίοι να κρατούσαν τη θρησκευτική ταυτότητά τους. Η δεύτερη ομάδα, οι εθνικιστές σιωνιστές, ήταν αντίθετοι στον Ελληνισμό και δεν δέχονταν τη νέα κατάσταση, ενώ τέλος, οι ανήκοντες στους σοσιαλιστές, ήθελαν την εξέλιξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε μια σοσιαλιστική δύναμη. Με την απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους, ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας αναγνώρισε τους Εβραίους ισότιμους Έλληνες πολίτες. Δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου έκαναν λόγο για άρνηση των Εβραίων να δεχθούν την ελληνική κυριαρχία, ενώ διαδιδόταν η φήμη ότι επιτροπή Εβραίων της Θεσσαλονίκης είχε φτάσει στο Παρίσι με σκοπό να διαμαρτυρηθεί στην προοπτική ενσωμάτωσης της Θεσσαλονίκης, στο ελληνικό κράτος. Όλα αυτά ψύχραιναν τη σχέση Ελλήνων και Εβραίων. Μια μερίδα Εβραίων προσέβλεπε στη διεθνοποίηση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης ως λύση στο οικονομικό αδιέξοδο που θα δημιουργούσε η προσάρτηση, αλλά η διεθνής διπλωματική συγκυρία δεν ευνοούσε κάτι τέτοιο. Μετά την προσάρτηση αρκετοί Εβραίοι, κυρίως κεφαλαιούχοι έφυγαν, ενώ γύρω στα 2.400 άτομα άλλαξαν υπηκοότητα και πήραν αυστριακή ή ισπανική.
Η στάση των Ελλήνων απέναντι στο εβραϊκό στοιχείο της πόλης
Στις παραμονές της εισόδου του Ελληνικού στρατού στην πόλη, η τοπική εφημερίδα Εμπρός κατηγορούσε τους Ισραηλίτες ότι εύχονταν να κερδίσουν οι Τούρκοι. Όταν μπήκε ο Ελληνικός στρατός στη Θεσσαλονίκη, δεν έλειψαν βιαιοπραγίες Ελλήνων στρατιωτών σε βάρος Εβραίων της πόλης, όπως κλοπές σπιτιών και βιασμοί γυναικών. Η καχυποψία των Ελληνικών αρχών έναντι του εβραϊκού στοιχείου πήγαζε από την παλιότερη συνεργασία των Εβραίων με το οθωμανικό στοιχείο. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος θέλησε να προλάβει τον όποιον αρνητικό διπλωματικό αντίκτυπο. Πολλοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι η φιλοεβραϊκή πολιτική του Βενιζέλου, ήταν αποτέλεσμα της προσπάθειας της Ελληνικής κυβέρνησης να εξασφαλίσει τη θετική στάση της Εβραϊκής κοινότητας εν όψει των Συνδιασκέψεων Ειρήνης στο Λονδίνο το 1913 ή για τη σύναψη δανείου από εβραίους τραπεζίτες, αλλά οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν φαίνεται να αποτελούν γενικότερη πολιτική του Βενιζέλου.
Έτσι ξεκίνησαν οι επαφές δημοσίων παραγόντων με εκπροσώπους της κοινότητας. Τέλη Νοεμβρίου του 1912 ο αρχιραββίνος της Θεσσαλονίκης συναντήθηκε με τον Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας, ο οποίος τους ανακοίνωσε την παραχώρηση καθεστώτος ισονομίας και ισοπολιτείας, κάτι που καταδείκνυε «τη σημασία που απέδιδε η ελληνική πλευρά αναφορικά με τη στάση των Εβραίων στο μελλοντικό εδαφικό διακανονισμό της Θεσσαλονίκης». Προς την κατεύθυνση της άρσης της αρνητικής εικόνας της Ελλάδας στο εξωτερικό, λόγω των υπερβασιών που σημειώθηκαν σε βάρος των Εβραίων τις πρώτες ώρες της απελευθέρωσης της πόλης, προσεγγίσθηκαν σημαίνοντες Εβραίοι, όπως ο Αλφρεντ Μπερλ (του συνδέσμου του Παρισιού), ενώ οι προξενικές αρχές της Ελλάδος σε μεγάλες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, άσκησαν παρεμβάσεις στον ξένο τύπο για την ανασκευή του αρνητικού κλίματος. Κυρίως προβλήθηκαν οι δηλώσεις του αρχιραββίνου της πόλης σχετικά με το νέο καθεστώς ισονομίας των Εβραίων. Στην απόπειρα δολοφονίας σε βάρος του Γεωργίου Α΄, οι σωματοφύλακές του πυροβόλησαν και σκότωσαν ορισμένους περαστικούς, μεταξύ των οποίων κι έναν Εβραίο. Προς την κατεύθυνση του καθησυχασμού των Εβραίων της πόλης σχετικά με την οικονομική ζημία που θα είχαν, βρίσκεται η δημοσίευση της εργασίας του Λέοντα Μακκά Η Ελλάδα και οι Εβραίοι (Αύγουστος 1913), αλλά και η σκέψη για τη σύσταση ελεύθερης ζώνης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης θα ευνοούσε την ανάπτυξη του διαμετακομιστικού εμπορίου.
Οι ξένες δυνάμεις απέναντι στους Εβραίους
Οι Βούλγαροι θέλησαν να προσεταιρισθούν το εβραϊκό στοιχείο της πόλης με σκοπό να αποτρέψουν την προσάρτηση της πόλης στους Έλληνες. Η βουλγαρική πλευρά επιθυμούσε να εκβιάσει μια δήλωση της εβραϊκής κοινότητας ότι καταπιεζόταν από την ελληνική διοίκηση, ενώ χρειαζόταν και βουλγαρική προστασία. Ο αρχιραββίνος της Σόφιας συμμετείχε στη βουλγαρική προπαγάνδα, τόσο με δηλώσεις του, όσο και με επίσκεψή του στην πόλη τον Απρίλιο του 1913, γεγονός που προκάλεσε τη δυσφορία της Ελληνικής κυβέρνησης. Όσο για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, αυτοί ήταν αντίθετοι σε μια προσάρτηση από τη Βουλγαρία, επειδή η Ελληνική κυβέρνηση θα απέρριπτε ένα τέτοιο εδαφικό καθεστώς. Παράλληλα Εβραίοι έμποροι και ντονμέδες,προσέγγιζαν τα προξενεία των Μεγάλων Δυνάμεων στη Θεσσαλονίκη, όπου ζητούσαν τη μεσολάβησή τους για την αλλαγή του καθεστώτος της πόλης.
Παπαθανάτικα Κέρκυρας
Τα Παπαθανάτικα είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 97 κατοίκους.
Ιστορία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη
Ενδοεβραϊκές ιδεολογικές ζυμώσεις
Σιωνιστές, Αλιάνς και κομμουνιστές ήταν οι τρεις κυρίαρχες ιδεολογικές μερίδες στην εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης στη διάρκεια του μεσοπολέμου με διαφορετικούς, η κάθε μια προσανατολισμούς, αναφορικά με τη θέση τους στην πόλη. Οι Σιωνιστές, επικεφαλής της κοινότητας και διαμορφωτές των συνειδήσεων των λαϊκών μαζών, ήταν αντίθετοι με οποιαδήποτε μορφή αφομοίωσης στο Ελληνικό κράτος και τάσσονταν υπέρ της αναγνώρισής τους ως εθνικής μειονότητας. Με περιοδείες τους στην ανατολική Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη, ήθελαν να καλλιεργήσουν ένα αίσθημα εθνικής διαφορετικότητας. Αυτό επιβεβαιώθηκε και στο 6ο συνέδριο των Σιωνιστών στη Θεσσαλονίκη, που πραγματοποιήθηκε στις αρχές του 1929. Η γιγάντωση του σιωνιστικού κινήματος στη Θεσσαλονίκη ήταν αποτέλεσμα, σύμφωνα με εκπροσώπους της ίδιας της εβραϊκής κοινότητας, της οικονομικής κρίσης που μάστιζε αρκετούς Εβραίους. Σύμμαχοι των σιωνιστών σε αυτό το σημείο ήταν οι Εβραίοι κομμουνιστές ,που κι αυτοί τάσσονταν κατά της αφομοίωσης. Τέλος, οι Αλιάνς ήταν υπέρ της αφομοίωσης με σκοπό την υπέρβαση των αντιπαραθέσεων μεταξύ της ελληνικής και εβραϊκής κοινότητας, αλλά με την παράλληλη διατήρηση της θρησκευτικής ταυτότητας. Στις κοινοτικές εκλογές του 1930, οι σιωνιστές συγκέντρωσαν 64%, οι κομμουνιστές 16% και οι οπαδοί της αφομοίωσης μόλις 14%. Παρά τη μείωση της σιωνιστικής πλειοψηφίας, το 1934 οι οπαδοί της αφομοίωσης δεν υπερέβησαν το 19%.
Παπαθανάτικα Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Ιστορία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη
Η διοίκηση της κοινότητας
Η διελκυστίνδα μεταξύ Σιωνιστών και αφομοιωτικών επέδρασε και στα της διοίκησης της κοινότητας κατά τον μεσοπόλεμο. Το δικτατορικό καθεστώς του Πάγκαλου έδωσε τη δυνατότητα εκλέγειν σε εκείνους τους Εβραίους που μπορούσαν να καταβάλλουν τη συνδρομή τους, ευνοώντας ουσιαστικά τους πιο οικονομικά εύρωστους Εβραίους. Το 1929, κρατικοί αξιωματούχοι αντιτέθηκαν στην προοπτική εκλογής αλλοδαπών Εβραίων στα όργανα εκπροσώπησης της κοινότητας, κάτι που η εβραϊκή κοινότητα ζήτησε ως κάτι ανέκαθεν ισχύον, με υπόμνημά της προς τον Βενιζέλο. Τελικά με το νόμο 4837/1930 οριζόταν ότι μέλη της εβραϊκής κοινότητας ήταν οι Εβραίοι στο θρήσκευμα, μόνιμοι κάτοικοι στην έδρα της κοινότητας. Τα μέλη της κοινοτικής συνέλευσης που είχαν συμπληρώσει το 25ο έτος της ηλικίας τους, εξέλεγαν τα μέλη του Κοινοτικού Συμβουλίου που διοικούσε την κοινότητα. Μέλη του κοινοτικού συμβουλίου, ο αρχιραββίνος και οι ραββίνοι, έπρεπε να είναι Έλληνες πολίτες. Το Κοινοτικό Συμβούλιο και ο Αρχιραββίνος λογοδοτούσαν στην Κοινοτική Συνέλευση. Μέλη της Κοινοτικής Συνέλευσης έπρεπε να είναι Έλληνες πολίτες εκλεγμένα από όσους είχαν συμπληρώσει το 21ο έτος της ηλικίας τους. Έτσι, Εβραίοι μη Έλληνες πολίτες, είχαν το δικαίωμα μόνο του εκλέγειν και όχι του εκλέγεσθαι.
Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης και οι εκλογές του 1915, του 1920, του 1923 και του 1926
Στις εκλογές του 1926, εξελέγησαν με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών και Προσφύγων, έναν εκλογικό συνασπισμό με βάση το ΚΚΕ, δύο εβραίοι βουλευτές, ο Ζακ Βεντούρα και ο Δαυίδ Σουλάμ.
Εκπαίδευση των Εβραίων
Ως προς την εκπαίδευσή των Εβραιοτέκνων υπήρχαν τα κοινοτικά σχολεία των Εβραίων, τα σχολεία της Αλιάνς, και τα ξένα ιδιωτικά σχολεία: αν από το 1912 έως το 1925 φοιτούσαν ελάχιστα παιδιά Εβραίων στα ελληνικά σχολεία, το 1929 μόνο το 10% φοιτούσε σε αυτά. Το 1931 η κυβέρνηση Βενιζέλου ίδρυσε πέντε σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης για τα Εβραιόπαιδα, ενώ προηγουμένως είχε απαγορεύσει τη φοίτησή τους σε ξένα σχολεία. Επίσης απορρίφθηκε το αίτημα των Εβραίων για ίδρυση Ελληνοεβραϊκού γυμνασίου. Οι Σιωνιστές αρνήθηκαν να συμμορφωθούν και στις δύο κρατικές εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες θεωρώντας μάλιστα την πρώτη ως πράξη αφομοίωσης. Καταδίκαζαν μάλιστα τους υποστηρικτές της αφομοίωσης που έστελναν τα παιδιά τους στα ελληνικά δημόσια σχολεία. Μια βασική παράμετρος της εκπαίδευσης των Εβραιοτέκνων ήταν η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας. Καθώς συνδεόταν με την ενσωμάτωση των Εβραίων στην Ελληνική κοινωνία, επεδίωκαν οι οπαδοί της Αλιάνς την αύξηση της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας. Αντίθετα οι Σιωνιστές ζητούσαν τη διδασκαλία της αρχαίας εβραϊκής γλώσσας και όχι της ισπανοεβραϊκής γλώσσας, η οποία ήταν και η μητρική τους γλώσσα. Μάλιστα για το σκοπό αυτό κάλεσαν παιδαγωγό από την Παλαιστίνη για να διδάξει την αρχαία εβραϊκή γλώσσα και προώθησαν τη διδασκαλία της στα νηπιαγωγεία.
Το ζήτημα των εβραϊκών νεκροταφείων
μικρογραφία|Εβραϊκή ταφόπλακα παρατημένη δίπλα στο παλιό ανατολικό τείχος. Από το 1890 είχε απαλλοτριωθεί μια πλατιά λωρίδα του νεκροταφείου με σκοπό τη διάνοιξη δρόμου. Η δημιουργία προσφυγικού συνοικισμού απαιτούσε την απαλλοτρίωση μέρους των εβραϊκών νεκροταφείων της Θεσσαλονίκης. Η εβραϊκή κοινότητα αντέδρασε με υπόμνημά της στην κυβέρνηση Βενιζέλου προβάλλοντας την ιστορική αξία των μνημείων του χώρου, αλλά και τη θρησκευτική διάσταση της μεταφοράς των λειψάνων των νεκρών κάτι που συνιστούσε ιεροσυλία. Η ελληνική κυβέρνηση απάντησε πως προηγείτο η κάλυψη των έκτακτων αναγκών ενώ όσον αφορά τα μνημεία θα μεταφέρονταν αυτούσιοι οι τάφοι ή θα τοποθετούνταν σε μουσείο. Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης έδωσαν διεθνή διάσταση στο ζήτημα της μεταφοράς του νεκροταφείου τους και ο Βενιζέλος έγινε αποδέκτης επιστολών διαμαρτυρίας από διεθνείς εβραϊκές οργανώσεις (Αγγλοεβραϊκός σύλλογος, Joint Foreign Commitee, εβραϊκοί κύκλοι του Παρισιού). Τον Ιανουάριο του 1930 πρόσφυγες διέπραξαν βανδαλισμούς στο εβραϊκό νεκροταφείο. Ο χώρος του Εβραϊκού νεκροταφείου υποδείχθηκε επίσης για τη χωροθέτηση της Πανεπιστημιούπολης, μετά την πυρκαγιά. Στις αρχές του 1919 ο Δήμος Θεσσαλονίκης είχε συγκροτήσει επιτροπή με τη συμμετοχή των επικεφαλής των τριών θρησκευτικών κοινοτήτων για να μελετήσουν τη χωροθέτηση των νεκροταφείων. Η έλευση των προσφύγων όμως και η εγκατάστασή τους στο μεγαλύτερο μέρος του αδόμητου χώρου, νοτιοανατολικά του ισραηλιτικού νεκροταφείου, καθυστερούν τις εξελίξεις. Το 1929, η κυβέρνηση επιθυμεί τη μετεγκατάσταση των προσφύγων και παραχωρεί την έκτασή τους στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Οι Θεσσαλονικείς Εβραίοι πιέζονται από κυβερνητικούς παράγοντες να παραχωρήσουν των χώρο του νεκροταφείου και επιχειρούν να κινητοποιήσουν διεθνή υποστήριξη για να καθυστερήσει η μεταφορά. Αλλά και οι ελληνικές αρχές ανέβαλλαν συνεχώς την εφαρμογή του σχεδίου, ενδεχομένως διότι δεν ήθελαν να έλθουν σε σύγκρουση με το θρησκευτικό συναίσθημα της εβραϊκής κοινότητας. Επί δικτατορίας Ιωάννη Μεταξά η εβραϊκή κοινότητα παραχώρησε μικρό μέρος της έκτασης (30.000 τ.μ.), από τα οποία απαλλοτριώθηκαν τα 12.300, ενώ με νόμο του 1937 η έκταση του νεκροταφείου θα μετατρεπόταν σε κλειστό άλσος.
Η Μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης 1917
thumb|left|350px|Χάρτης της «πυρίκαυστης ζώνης». Η πυρκαγιά του 1917 δεν άφησε απρόσβλητη την κοινότητα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Κατέστρεψε τα τρία τέταρτα των εβραϊκών συνοικιών. Από το λεύκωμα «Incendie de Salonique. 18-19 Aout 1917» της Αεροναυτικής Υπηρεσίας του γαλλικού στρατού. Η πυρκαγιά του 1917 δεν άφησε απρόσβλητη την κοινότητα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Η εκτίμηση του συνολικού κόστους των ζημιών υπολογίζεται σύμφωνα με έγγραφο της Alliance Israélite Universelle σε 6.505.000 δραχμές. Κατέστρεψε τα τρία τέταρτα των εβραϊκών συνοικιών. Συγκεκριμένα, καταστράφηκε η Αρχιραββινεία με το αρχείο της, 16 συναγωγές, το σχολείο της Alliance Israilite Universelle. Η πυρκαγιά συνέβαλε στην αφαίμαξη του πληθυσμού της από το εβραϊκό στοιχείο, που μετοίκησε ή στη Γαλλία ή στην Παλαιστίνη. Σύμφωνα με το Υπόμνημα το οποίο συνέταξε ο Αλέξανδρος Πάλλης τον Φεβρουάριο του 1919 προς τον Γενικό Διοικητή Μακεδονίας, η Ισραηλιτική κοινότης «υπήρξε η μάλλον δοκιμασθείσα τόσον από της απόψεως του αριθμού των πυριπαθών μελών της, όστις υπερέβη τας 50 χιλ., όσον και από της απόψεως των υλικών ζημιών». Η Κεντρική Επιτροπή αρωγής των πυροπλήκτων συνεργάστηκε με την Κεντρική Ισραηλιτική Επιτροπή, η οποία συγκέντρωσε με εράνους το ποσό των 626.600 δρχ., ενώ διένειμε είδη αξίας 850.000 δρχ. σε αποθήκη της Σχολής Αλλατίνι. Μέχρι το 1924, 2.500 οικογένειες είχαν στεγασθεί σε έξι εβραϊκούς συνοικισμούς, ενώ 1.000 παρέμεναν άστεγες.
Η χωροταξία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη
Μετά την πυρκαγιά μεταβλήθηκε και η χωροταξία των Εβραίων στην πόλη: τα πιο φτωχά μέλη της κοινότητας βρέθηκαν μακριά από το κέντρο της πόλης. Σε μια στατιστική του 1932-33 αναφέρονταν 25.750 Εβραίοι στην πόλη. Διέθεταν 15 συναγωγές, και άλλες 40 περίπου συνοικιακές, στεγαζόμενες οι πιο πολλές μέσα σε σπίτια. Λειτουργούσαν 7 κοινοτικά δημοτικά σχολεία και 2 κεντρικά, μαζί με 6 ιδιωτικά, 14 κοινοτικά ιδρύματα και 20 σωματεία. Οι πρωτοβουλίες εκ μέρους της Κυβέρνησης Βενιζέλου σχετικά με τον επανασχεδιασμό και την ανοικοδόμηση της Θεσσαλονίκης, είχαν θέσει το ζήτημα αν η πυρκαγιά στρεφόταν κατά των Εβραίων της πόλης. Όμως παρά τους εκπεφρασμένους φόβους εκ μέρους μερίδας των Εβραίων της πόλης, που όταν εκδηλωνόταν δημόσια τους δημιουργούσε προβλήματα με τη δικαιοσύνη, οι πολυάριθμες αγορές οικοπέδων από θεσσαλονικείς εβραίους και οι επενδύσεις που πραγματοποίησαν με την παραγγελία κτηρίων, δείχνουν πως κάθε άλλο παρά διακυβεύθηκε η παρουσία τους στην πόλη στο μεσοπόλεμο.
Αντιεβραϊκές εκδηλώσεις στο μεσοπόλεμο και το Πογκρόμ του Κάμπελ
Τον Οκτώβριο του 1929 σημειώθηκε αψιμαχία μεταξύ Εβραίων μαθητών και εκπαιδευτικού της νυχτερινής εμπορικής σχολής του Γαλλικού Λυκείου και ακολούθησε συγκέντρωση διαμαρτυρίας σε βάρος τους εκ μέρους στελεχών και φίλων της οργάνωσης Εθνική Ένωσις Ελλάς. Η οργάνωση αυτή αντέδρασε και σε αντιμιλαταριστικά δημοσιεύματα της εβραϊκής εφημερίδας Avanti τον Απρίλιο του 1930. Επόμενος σταθμός στην αντισημιτική δράση της οργάνωσής αυτής στη Θεσσαλονίκη, ήταν η πολεμική αξιοποίηση εκ μέρους της των δηλώσεων που είχε κάνει ο επικεφαλής της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αβραάμ Ρεακανάτι, με αφορμή την προβολή της κινηματογραφικής ταινίας Ο Βασιλεύς των Βασιλέων τον Απρίλιο του 1931, όταν τη χαρακτήρισε ως αντισημιτική, ζήτησε τη διακοπή της προβολής της και κατηγόρησε τους Χριστιανούς ως υποδαυλίζοντες ένα αντισημιτικό κλίμα. Η Εθνική Ένωσις Ελλάς τον κατηγόρησε για προσβολή της χριστιανικής θρησκείας. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους η εφημερίδα της Θεσσαλονίκης Μακεδονία κατηγόρησε το εβραϊκό σωματείο Μακαμπή για αντεθνική δράση καθώς, όπως ισχυριζόταν η εφημερίδα, συμμετείχε σε συνέδριο Κομιτατζήδων στη Σόφια υπέρ της αυτονόμησης της Μακεδονίας. Το θέμα συζητήθηκε και στη Βουλή, αλλά ο Ελευθέριος Βενιζέλος το απέρριψε ως αβάσιμο. Με αφορμή αυτή τη δημοσίευση, αντικομμουνιστική φοιτητική οργάνωση διένειμε φυλλάδια κατά των Εβραίων, τα οποία όμως νεαροί Εβραίοι κατέστρεφαν. Ακολούθησε διασπορά αντιεβραϊκών φυλλαδίων σε μαγαζιά Ισραηλιτών και συμπλοκές Εβραίων και των μελών της αντικομμουντσικής φοιτητικής οργάνωσης. Ο Γενικός διοικητής Μακεδονίας ζήτησε την κατάσχεση των φυλλαδίων. Η εφημερίδα Μακεδονία επανήλθε στο ζήτημα της Μακαμπή συσχετίζοντάς την με τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, τα οποία εκδόθηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1924. Στις 25 Ιουνίου, μέλη της Ε.Ε.Ε. και έφεδροι αξιωματικοί πραγματοποίησαν βανδαλισμούς στα γραφεία της Μακαμπή, ενώ στις 29 Ιουνίου Εβραίοι προπηλάκισαν ομάδα Χριστιανών σε εβραϊκό συνοικισμό και το ίδιο βράδυ έγινε απόπειρα εμπρησμού εβραϊκής συνοικίας κοντά στην Τούμπα, αλλά απετράπη από την αστυνομία. Όμως στη συνέχεια, γύρω στα 1500-2000 άτομα-μερικοί οπλισμένοι- κινήθηκαν στον συνοικισμό Κάμπελ, στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης, όπου ζούσαν κυρίως φτωχοί Εβραίοι και τον πυρπόλησαν. Το γεγονός είναι γνωστό ως το εθνικιστικό Πογκρόμ του Κάμπελ. Μέσα σε μια ώρα καταστράφηκαν 11 σπίτια, ένα σχολείο, ένα φαρμακείο, η οικία του ραβίνου και η συναγωγή. Δύο άτομα σκοτώθηκαν και δεκάδες τραυματίστηκαν.
Η οικονομική κρίση του 1929 και οι επιπτώσεις της στην Εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης
Για τον εβραϊκό τύπο της Θεσσαλονίκης, η οικονομική κρίση είχε πλήξει περισσότερο από κάθε άλλον πολίτη του ελληνικού κράτους τους Εβραίους, επειδή είχε καμφθεί η βιομηχανία και το εμπόριο. Για την κατάσταση αυτή μερίδα της κοινότητας, διά του τύπου της, κατηγορούσε τη σιωνιστική παράταξη που πλειοψηφούσε στο Κοινοτικό Συμβούλιο της πόλης, ως συμμάχους με τη βενιζελική παράταξη και τους ντόπιους κεφαλαιοκράτες. Τέλος υπήρχαν και εφημερίδες που προέβαλαν την άποψη για καλύτερη οργάνωση του μεταναστευτικού ρεύματος, με σκοπό την ανακούφιση του ολοένα αυξανόμενου αριθμού των ανέργων. Οι χώρες προς τις οποίες μετανάστευαν οι Θεσσαλονικείς Εβραίοι προς εύρεση καλύτερης τύχης, ήταν η Γαλλία, η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Ουρουγουάη και το Μεξικό. Ειδικά για τη Γαλλία, εβραϊκές εφημερίδες της πόλης, αλλά και Εβραίοι της Γαλλίας, στην οποία υπήρχαν ήδη 20.000 Θεσσαλονικείς Εβραίοι, με επιστολές τους προσπαθούσαν να αποθαρρύνουν την προς τα εκεί μετανάστευση, επικαλούμενοι τις δυσκολίες εγκατάστασης σε αυτήν τη χώρα (γνώση γαλλικής γλώσσας, κατοχή χρημάτων για την κάλυψη των πρώτων αναγκών). Η κρίση επίσης που έπληξε τη Γαλλική οικονομία και κοινωνία, με αποτέλεσμα να απωλέσουν την εργασία τους κυρίως οι ξένοι υπήκοοι, λειτούργησε αποθαρρυντικά για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης. Έτσι επιλέχθηκε ως εναλλακτικός προορισμός η Παλαιστίνη. Την ίδια περίοδο η Ισπανική κυβέρνηση προσκαλούσε τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης να επιστρέψουν στη χώρα των προγόνων τους, κάτι που σχολιάσθηκε ευμενώς από τον εβραϊκό τύπο της πόλης. Ταυτόχρονα, ο Δήμος της Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας, λάμβανε πρωτοβουλίες σχετικά με τα θύματα της κρίσης, αναθέτοντας την καταγραφή από έναν αντιπρόσωπο της Ισραηλιτικής κοινότητας των ενδεών Ισραηλιτών της πόλης, ώστε να τους παραχωρηθεί δικαίωμα απορίας.
Μεταξική δικτατορία και οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης
Ένα μηνά μετά το πραξικόπημα, ο Ιωάννης Μεταξάς επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη, κατά την οποία έκανε δηλώσεις καθησυχαστικές προς τους Εβραίους, τονίζοντας τη συμβολή τους στη γενικότερη πρόοδο της Ελληνικής κοινωνίας. Ο γενικός αντικομμουνιστικός λόγος του καθεστώτος δεν ταύτιζε τον κομμουνισμό με τον εβραϊσμό. Η εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης με τη σειρά της, καλλιέργησε ανάλογη στάση προς το καθεστώς: ο αρχιραβίνος της πόλης παρέθεσε δεξίωση στον Κώστα Κοτζιά και έγιναν εκδηλώσεις από τη Μακάμπι, ενώ στον αποκριάτικο χορό του Εβραϊκού Κεφαλαίου ανακοινώθηκε η εγγραφή του Μεταξά στη Χρυσή Βίβλο της Παλαιστίνης. Ο αρχιραβίνος Κόρετς στις δημόσιες δηλώσεις του συνέδεε το ελληνικό και ισραηλιτικό στοιχείο στα πλαίσια του Νέου Κράτους. Εν όψει της εορτής του Ιουδαϊκού Πάσχα η κυβέρνηση ενίσχυσε οικονομικά άπορες Ισραηλιτικές οικογένειες της Θεσσαλονίκης. Το Μεταξικό καθεστώς διευθέτησε εκκρεμή ζητήματα της κοινότητας: Το ένα ήταν το ζήτημα του νεκροταφείου, για το οποίο η κοινότητα δέχτηκε να παραχωρήσει 33.000 τ.μ. χωρίς αντάλλαγμα από τα οποία 12.300 τ.μ. παραχωρούνταν στο πανεπιστήμιο ενώ τα υπόλοιπα αποφασίστηκε να δεντροφυτευτούν και να μετατραπούν σε κλειστό πάρκο με κρατικά έξοδα, ενώ το δημοτικό συμβούλιο θα διέθετε νέο χώρο στην κοινότητα για την ταφή των νεκρών. Το άλλο, ήταν οι οφειλόμενοι φόροι των κοινοτικών κτηρίων στο Υπουργείο Οικονομικών ,για τα οποία η κυβέρνηση προχώρησε στις αναγκαίες αλλαγές με σκοπό κάποια από τα έσοδα να είναι αφορολόγητα. Τέλος, τα σχολεία της Αλιάνς δεν περιλήφθηκαν στον κατάλογο των ξένων σχολείων, αλλά εντάχθηκαν στην κοινότητα. Οι λόγοι που υπαγόρευσαν τη στάση αυτή του Μεταξικού καθεστώτος ήταν οι εξής: η εβραϊκή μειονότητα δεν αναφερόταν σε εθνικό κράτος και επομένως δεν ήταν απειλητική για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Τον προσεταιρισμό της κοινότητας ήθελαν οι Ισπανοί και οι Ιταλοί, το καθεστώς ωστόσο ήθελε να τον αποφύγει. Επίσης η σταθερή οικονομική σχέση σε τραπεζικό επίπεδο με τη Μ. Βρετανία, που επεδίωκε να έχει το καθεστώς, θα μπορούσε να εξασφαλισθεί εάν προσέγγιζε την ελληνική ισραηλιτική κοινότητα, η οποία είχε καλές σχέσεις με κοινότητες του εξωτερικού και ιδιαίτερα της Μ. Βρετανίας. Επίσης δεν ήταν πλέον τόσο επικίνδυνοι οι Εβραίοι, επειδή πια είχε χαλαρώσει η σχέση τους με τον Κομμουνισμό.
Ναζιστική Κατοχή - Ολοκαύτωμα
Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έπραξαν στο ακέραιο το καθήκον τους απέναντι στην Ελλάδα, καθώς 12.898 άνδρες, εκ των οποίων οι 343 ήταν αξιωματικοί, στελέχωναν τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις κατά την περίοδο των συγκρούσεων 1940-41. Οι απώλειές τους στα πεδία των μαχών ανήλθαν σε 513 νεκρούς και 3.743 τραυματίες.
Η εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης
Στις 6 Απριλίου 1941 οι γερμανικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην Ελλάδα από το Βορρά και μετά από διάστημα τριών ημερών μπήκαν στη Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη και η τριγύρω περιοχή, θεωρήθηκε ζωτικής στρατηγικής σημασίας και για αυτό τον λόγο την κράτησε υπό τον έλεγχό του ο γερμανικός στρατός. Συνελήφθη όλο το συμβούλιο της εβραϊκής κοινότητας και ο αρχιραβίνος Κόρετς στάλθηκε στη Βιέννη. Η Γκεστάπο πραγματοποιούσε εφόδους σε εβραϊκές λέσχες και η φασιστική ΕΕΕ ανασυστάθηκε. Οι εβραϊκές εφημερίδες έκλεισαν, ενώ ενθαρρύνθηκαν οι ντόπιοι αντισημίτες να κολλήσουν αντιεβραϊκές αγγελίες στα μαγαζιά και στα καφενεία. Αρκετοί Εβραίοι συνελήφθησαν και πολλοί από αυτούς τουφεκίστηκαν ως «κομμουνιστές».
Στις 29 Ιουνίου 1941 επιτάχθηκαν εβραϊκά σπίτια στις οδούς Μιαούλη και Μισραχή για τη στέγαση γερμανικών οικογενειών. Στελέχη που υπάγονταν στη δικαιοδοσία του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, ιδεολογικού καθοδηγητή των Ναζί, απογύμνωσαν εβραϊκές βιβλιοθήκες, λέσχες, συναγωγές, κατάσχεσαν δεκάδες χιλιάδες βιβλία, αρχεία, χειρόγραφα και σπάνια αντικείμενα, τα οποία έστειλαν στη Γερμανία. Σε αντίθεση με άλλα μέρη της Ευρώπης, στη Θεσσαλονίκη δεν υπήρχε γκέτο για τον εβραϊκό πληθυσμό της πόλης, γεγονός που φάνηκε παράξενο στις δυνάμεις κατοχής.
Η στάση της Ισπανίας και της Ιταλίας απέναντι στους Εβραίους της Θεσσαλονίκης
Πριν την έναρξη των εκτοπίσεων καταγράφονται στην πόλη της Θεσσαλονίκης 510 Ισπανοί, 281 Ιταλοί, 39 Τούρκοι, 6 Πορτογάλοι και 6 Αργεντινοί, καθώς και 29 Εβραίοι άλλων εθνικοτήτων. Εβραίοι με ισπανικά, ιταλικά, πορτογαλικά, σκανδιναβικά και αργεντίνικα διαβατήρια, δεν ενοχλήθηκαν από τα κατασταλτικά μέτρα αρχικά τουλάχιστον, γιατί τα κράτη έδωσαν έγκριση για τον επαναπατρισμό τους. Η Ιταλική διπλωματία (Pellegrino Ghigi, Giuseppe Castruccio και Lucillo Merci), που δραστηριοποιούνταν στην κατεχόμενη Ελλάδα, πρότεινε τη μετοίκηση των Ιταλοεβραίων από τη Θεσσαλονίκη. Την άνοιξη του 1943 οι Γερμανοί έδωσαν προτεραιότητα και ανοιχτή πρωτοβουλία, στο ισπανικό και ιταλικό προξενείο να επιληφθούν για τις υποθέσεις μεταφοράς των Εβραίων πολιτών τους από τη Θεσσαλονίκη προς τις χώρες καταγωγής τους. Στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα είχαν απαλλαγεί από τους φυλετικούς νόμους της Νυρεμβέργης οι σεφαραδίτες Εβραίοι ισπανικής υπηκοότητας. Μέσα στον Ιούνιο του 1943 κατάφεραν κάποιοι ιταλο-εβραίοι και ισπανο-εβραίοι να ξεφύγουν με τραίνο από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα και κάποιοι άλλοι μετέπειτα, στο στρατόπεδο πολιτικών κρατουμένων Μπέργκεν-Μπέλσεν.
Η στάση των Ελλήνων στον διωγμό των Εβραίων της Θεσσαλονίκης
Έχουν καταγραφεί μόνο 78 περιπτώσεις χριστιανών ιδιωτών Θεσσαλονικέων που παρείχαν βοήθεια στους υπό διωγμό εβραίους της πόλης. Επίσης τα μέλη του τοπικού συλλόγου αναπήρων πολέμων του αλβανικού μετώπου του 1940, ζήτησαν να εξαιρεθούν από τον εκτοπισμό όσοι από τους Εβραίους συντρόφους τους είχαν πολεμήσει στην Αλβανία. Οι δικηγόροι Σπηλιάκος, Δίγκας, Λεβής και ο καθηγητής Βιζουκίδης, τάχθηκαν κατά των εκτοπισμών, αλλά γενικά η ελίτ των διανοουμένων της πόλης δεν συμπαραστάθηκε. Όπως σχολιάζει ο Γιώργος Μαυρογορδάτος, «[...] στην ιδιαίτερη περίπτωση των Σεφαραδιτών Εβραίων, δικαιώθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο η πολιτική της αφομοίωσης που πρέσβευαν ο βενιζελισμός και οι οπαδοί του στο εσωτερικό της μειονότητας. Για τον μεγάλο όγκο της, την κρίσιμη ώρα, η έλλειψη αφομοίωσης εσήμανε την απουσία, όχι μόνο πρακτικών δυνατοτήτων διαφυγής, αλλά και έμπρακτης αλληλεγγύης εκ μέρους του χριστιανικού πληθυσμού». Κάτι που δεν ίσχυσε με τους ισραηλίτες της Παλαιάς Ελλάδας.
Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Θεσσαλονίκης, έδωσε οδηγίες στους Χριστιανούς της πόλης να μην προβούν σε καμία διάκριση προς τους Εβραίους συμπολίτες τους, όταν οι τελευταίοι υποχρεώθηκαν από τις κατοχικές δυνάμεις να φορούν το κίτρινο άστρο, ενώ έκανε διάβημα για να σταματήσουν οι εκτοπίσεις των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Επίσης ζήτησε την ανθρώπινη μεταχείριση των εκτοπισμένων (περίπτωση αναπήρων του αλβανικού μετώπου), υποστήριξε τη διανομή χρηματικής βοήθειας (με τη μεταφορά χρημάτων από την Αθήνα) και αξίωσε την προστασία των εκχριστιανισθέντων Ελληνοεβραίων. Για τη δράση του αυτή, ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος ανακηρύχθηκε - μετά θάνατον - το 1969 «Δικαίος των Εθνών» στο Ισραήλ, τίτλος που αποδίδεται σε όσους έσωσαν τη ζωή σε Εβραίους στον πόλεμο. Παρόλα αυτά, αρκετοί ιστορικοί θεωρούν ότι ο Μητροπολίτης Γεννάδιος δεν ανέδειξε τον διωγμό των Εβραίων σε εθνική προτεραιότητα, μην κινητοποιώντας τις αρχές και τον πληθυσμό της πόλης, ενώ είχε και αρνητική εμπλοκή στην διάθεση των κατασχεθέντων εβραϊκών περιουσιών και των υλικών από το κατεστραμμένο εβραϊκό νεκροταφείο, στάση που νομιμοποίησε το πλιάτσικο.
Ο Εβραϊκός τύπος της Θεσσαλονίκης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο
Μετά την απελευθέρωση κυκλοφόρησαν δύο βραχύβιες εφημερίδες στην Ελληνική γλώσσα: το Ισραηλιτικόν Βήμα των Ζακ Λεβύ και Βιτάλ Ντάσα και το δεκαπενθήμερο Εβραϊκόν Μέλλον του Ινό Τιάνο. Η πρώτη εκδιδόταν έως το τέλος του 1947 ενώ η δεύτερη από τον Μάρτιο του 1946 και επί δύο χρόνια.
Η σημερινή κατάσταση της κοινότητας
Σήμερα η Ισραηλιτική κοινότητα Θεσσαλονίκης αριθμεί 1.100 μέλη και αποτελεί τη δεύτερη σε μέγεθος Εβραϊκή κοινότητα της Ελλάδος μετά την Αθήνα. Διατηρεί τη Συναγωγή Μοναστηριωτών και τη Γιαντ Λεζικαρόν, Δημοτικό Σχολείο Ταλμούδ Τορά Αγκαδόλ, Γηροκομείο Σαούλ Μοδιάνο, Εβραϊκό Μουσείο, Κοινοτικό Κέντρο. Τον Ιανουάριο του 2018 θεμελιώθηκε στη Θεσσαλονίκη Μουσείο Ολοκαυτώματος Ελλάδος και Εκπαιδευτικό Κέντρο για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θεσσαλονικη
Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης
Ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ, κινεζικά: 上海合作组织, 上合组织, ρωσικά: Шанхайская организация сотрудничества, ШОС) είναι ευρασιατικός οργανισμός πολιτικής, οικονομικής και αμυντικής συνεργασίας. Από την άποψη γεωγραφικής έκτασης και πληθυσμού είναι ο μεγαλύτερος περιφερειακός οργανισμός, περιλαμβάνοντας το 60% της έκτασης της Ευρασίας, το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού και περισσότερο από το 30% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Ο ΟΣΣ είναι διάδοχος του οργανισμού «Σανγκάη Πέντε» που δημιουργήθηκε το 1996 από τα κράτη της Κίνας, του Καζακστάν, του Κιργιστάν, της Ρωσίας, και του Τατζικιστάν. . Στις 15 Ιουνίου του 2001, το Ουζμπεκιστάν, σε σύνοδο που έγινε στη Σανγκάη, προσχώρησε στο οργανισμό, ο οποίος έκτοτε μετονομάστηκε σε Οργανισμό Συνεργασία της Σανγκάης. Ο «Καταστατικός Χάρτης» του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης υπογράφηκε τον Ιούνιο του 2002 και τέθηκε σε ισχύ στις 19 Σεπτεμβρίου 2003. Η Ινδία και το Πακιστάν προσχώρησαν στον ΟΣΣ ως πλήρη μέλη στις 9 Ιουνίου 2017 σε σύνοδο κορυφής στην Αστανά του Καζακστάν.
Δομή του Οργανισμού
Ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων είναι το Συμβούλιο Αρχηγών Κρατών. Το Συμβούλιο συνέρχεται μια (1) φορά το χρόνο, εναλλάξ στις χώρες που απαρτίζουν τον οργανισμό. Πρόεδρος του Συμβουλίου ορίζεται ο εκάστοτε αρχηγός κράτους της χώρας που φιλοξενεί το Συμβούλιο. Στις συνεδριάσεις του οργάνου αυτού, συζητούνται τα σημαντικότερα ζητήματα που αφορούν τον οργανισμό και αφορούν την πολιτική του, την πορεία του, τις σχέσεις του με άλλα κράτη και άλλους οργανισμούς κα άλλα ζητήματα πρωτεύουσας σημασίας.
Το πιο πρόσφατο Συμβούλιο έλαβε χώρα στη Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν, στις 15 και 16 Σεπτεμβρίου 2022 υπό την Προεδρία του Ουζμπέκου Προέδρου, Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ.
Δεύτερο στην ιεραρχία του οργανισμού έρχεται το Συμβούλιο των Αρχηγών των Κυβερνήσεων. Οι Πρωθυπουργοί των χωρών - μελών συνέρχονται και αυτοί ετησίως, προκειμένου να συζητήσουν και εγκρίνουν τον προϋπολογισμό, να διευθετήσουν οικονομικά ζητήματα, και να συντονίσουν τις δράσεις εντός του Οργανισμού.
To Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών συνέρχεται ένα μήνα πριν την προγραμματισμένη συνάντηση των αρχηγών των κρατών, προκειμένου να οργανώσει τις συναντήσεις των αρχηγών.
Συμβούλια Υπουργών μπορούν να συνέρθουν όταν κριθεί απαραίτητο για την διευθέτηση ζητήματος που άπτεται των υπουργικών καθηκόντων.
Το Συμβούλιο Εθνικών Συντονιστών συντονίζει τις δραστηριότητες και βοηθά στην αλληλεπίδραση μεταξύ κρατικών υπηρεσιών των κρατών μελών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Σέρτζιο Κορμπούτσι
Ο Σέρτζιο Κορμπούτσι (ιταλικά: Sergio Corbucci), (6 Δεκεμβρίου 1926 - 1 Δεκεμβρίου 1990), ήταν Ιταλός σκηνοθέτης.
Είναι γνωστός τόσο για τα πολύ βίαια σπαγγέτι γουέστερν όσο και για τις κωμωδίες δράσης με το γνωστό δίδυμο Μπαντ Σπένσερ και Τέρενς Χιλλ.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Γεννημένος στη Ρώμη το 1926, ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Μπρούνο Κορμπούτσι.
Ξεκίνησε την καριέρα του σκηνοθετώντας ως επί το πλείστον χαμηλού προϋπολογισμού επικές ταινίες. Μεταξύ των πρώτων σπαγγέτι του ήταν οι ταινίες "Grand Canyon Massacre (1964)", και το "Minnesota Clay (1965)".
Η πρώτη εμπορική επιτυχία του Κορμπούτσι ήταν κλασικό σπαγγέτι γουέστερν Τζάνγκο, με πρωταγωνιστή τον Φράνκο Νέρο, με τον οποίο Θα συνεργαστεί αργότερα και σε άλλα δύο σπαγγέτι γουέστερν.
Μετά το Τζάνγκο, ο Κορμπούτσι σκηνοθέτησε πολλά άλλα σπαγγέτι γουέστερν, γεγονός που τον έκανε τον πιο επιτυχημένο Ιταλό σκηνοθέτη μετά  τον Σέρτζιο Λεόνε και έναν από τους πιο παραγωγικούς σκηνοθέτες της Ιταλίας. Το πιο διάσημο από αυτά τα γουέστερν ήταν Η Μεγάλη Σιωπή (Il Grande Silenzio), η οποία απαγορεύτηκε σε ορισμένες χώρες για την υπερβολική προβολή της βίας.
Ο Κορμπούτσι σκηνοθέτησε επίσης τον Ναβάχο Τζο (1966), με πρωταγωνιστή τον Μπαρτ Ρέινολντς, ως έναν Ινδιάνο Ναβάχο που αντιτίθεται σε μια ομάδα ληστών που σκότωσαν τη φυλή του.
Στις δεκαετίες του 1970 και 1980 ο Κορμπούτσι στράφηκε κυρίως σε κωμωδίες, με πρωταγωνιστές τους Αντριάνο Τσελεντάνο. Μπαντ Σπένσερ και Τέρενς Χιλλ, που πολλές από αυτές τις κωμωδίες ήταν τεράστιες επιτυχίες στο ιταλικό box-office και βρήκαν ευρεία διανομή σε ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Αυστρία και η Ελβετία.
Οι ταινίες του σπάνια λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από τους σύγχρονους κριτικούς, αλλά ο ίδιος κατάφερε να επιτύχει μια σημαντική φήμη.
Ο Σέρτζιο Κορμπούτσι πέθανε στη Ρώμη το 1990, πέντε ημέρες πριν από τα 64α γενέθλιά του, από καρδιακή προσβολή.
Φίλιππος της Βαυαρίας, επίσκοπος
Ο Φίλιππος, γερμ. Philipp (22 Σεπτεμβρίου 1576 - 18 Μαΐου 1598) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ και καρδινάλιος.
Βιογραφία
Ο Φίλιππος Γουλιέλμος γεννήθηκε στο Μόναχο και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου Ε΄, δούκα της Βαυαρίας και της Ρενάτας, κόρης του Φραγκίσκου Α΄, δούκα της Λωρραίνης.
Έγινε πρίγκιπας-επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ σε ηλικία 3 ετών. Ο πατέρας του ήθελε έτσι να συνδέσει πιο ισχυρά την επισκοπή με το δουκάτο της Βαυαρίας και να αμυνθεί στο Ρέγκενσμπουργκ εναντίον των Προτεσταντών. Επειδή ήταν μικρός, τον εκπροσωπούσε ο Φελίτσιαν Νινγκουάρντα. Σπούδασε θεολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολστατ μαζί με τον νεότερο αδελφό του Φερδινάνδο, μετέπειτα αρχιεπίσκοπο. Του δόθηκε η τιμητική θέση του κοσμήτορα (canon) της Κολωνίας, του Μάιντς, του Σάλτσμπουργκ και του Τριρ.
Το 1582 παραχώρησε την επισκοπή του Ρέγκενσμπουργκ στον Βοημό βαρόνο Ζμπίνκο Μπέρκα. Το 1586 ο Ζμπίνκο ήλθε σε διένεξη με τον Γουλιέλμο Ε΄ και παρέδωσε την επισκοπή στον Γιάκομπ Μίλερ το 1588. Ο πάπας Κλήμης Η΄ τον έκανε καρδινάλιο με τo Συμβούλιο (Consistory) του 1596. Δύο έτη μετά ο Φίλιππος είχε ένα δυστύχημα με το άλογό του και απεβίωσε. Τάφηκε στο Φράουενκιρχε του Μονάχου· στον καθεδρικό του Ρέγκενσμπουργκ υπάρχει ένα μπρούντζινο αναμνηστικό αφιερωμένο σε αυτόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Σταμπς (γάτα)
Ο Σταμπς (αγγλικά: Stubbs, 12 Απριλίου 1997 - 21 Ιουλίου 2017) ήταν μια γάτα που ήταν δήμαρχος της Ταλκίτνα της Αλάσκας από τον Ιούλιο του 1997 μέχρι το θάνατό της.
Ο Σταμπς περιγράφηκε ως τουριστικό αξιοθέατο, έχοντας γεμίσει με κάρτες και γράμματα και τραβώντας 30 με 40 τουρίστες καθημερινά (οι περισσότεροι από τους οποίους βρίσκονταν σε διαδρομή προς άλλους προορισμούς της Αλάσκας, όπως το Ντενάλι) που ήλπιζαν να συναντηθούν με τον «δήμαρχο». Η θέση του Σταμπς ήταν τιμητική, καθώς η πόλη είναι μόνο μια ιστορική περιοχή.
Κάθε απόγευμα, ο Σταμπς πήγαινε σε ένα κοντινό εστιατόριο και έπινε νερό αναμιγμένο με μαγιοβότανο από ένα ποτήρι κρασιού ή ποτήρι μαργαρίτας.
Τουλάχιστον ένας συγγραφέας της Alaska Dispatch News απέδειξε ότι όλη η ιστορία ήταν ψευδής και ότι η Ταλκίτνα δεν είχε στην πραγματικότητα έναν δήμαρχο γάτα. Ο Σταμπς πέθανε στις 21 Ιουλίου 2017, σε ηλικία 20 ετών και 3 μηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάτες Κατηγορία:Αλάσκα
Υπερακτινίδες
μικρογραφία|Τα Υπέρβαρα στοιχεία στον πίνακα Υπερακτινίδες ή αλλιώς και υπέρβαρα στοιχεία λέγονται τα χημικά στοιχεία που έχουν ατομικό αριθμό "Z" μεγαλύτερο του 102 "Z > 102", δηλαδή τα χημικά στοιχεία από το λωρένσιο και μετά. Αυτά τα χημικά στοιχεία έχουν στον πυρήνα τους πάνω από 102 πρωτόνια.
Κατηγορία:Ομάδες χημικών στοιχείων
Γυναίκες στις επιστήμες μηχανικών
μικρογραφία|Συνεδρία του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρείας Μηχανικών Γυναικών του 1953 Οι γυναίκες συχνά υποεκπροσωπούνται στον ακαδημαϊκό και επαγγελματικό τομέα των επιστημών της μηχανικής, ωστόσο πολλές γυναίκες έχουν συνεισφέρει στους διάφορους τομείς τους ιστορικά και σήμερα. Αρκετοί οργανισμοί και προγράμματα έχουν δημιουργηθεί για να κατανοήσουν και να ξεπεράσουν αυτήν την ανισότητα των φύλων. Υπάρχει ωστόσο και η απόψη πως η ανισότητα της εκπροσώπησης των δύο φύλων οφείλεται στην διαφορετικότητά τους σε ότι αφορά στα ταλέντα τους. Αν και το χάσμα των φύλων στο σύνολό του μειώνεται, εξακολουθεί να υπάρχει ένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ λευκών και μη γυναικών. Τα στερεότυπα του φύλου, τα χαμηλά ποσοστά των γυναικών φοιτητών μηχανικής και η κουλτούρα στον χώρο της μηχανικής είναι παράγοντες που συμβάλλουν στην τρέχουσα κατάσταση της μεγαλύτερης εκπροσώπησης των ανδρών στον τομέα της μηχανικής.
Η ιστορία των γυναικών ως σχεδιαστών και κατασκευαστών μηχανών και κατασκευών προηγείται της εξέλιξης της μηχανικής ως επαγγέλματος. Πριν από τη δημιουργία του όρου « μηχανικός » τον 11ο αιώνα, οι γυναίκες είχαν συμβάλει στην τεχνολογική πρόοδο των κοινωνιών σε όλο τον κόσμο. Μέχρι τον 19ο αιώνα, οι γυναίκες που συμμετείχαν σε μηχανικές εργασίες είχαν συχνά ακαδημαϊκή κατάρτιση στα μαθηματικά ή τις επιστήμες. Η Ada Lovelace εκπαιδεύτηκε ιδιωτικά στα μαθηματικά πριν ξεκινήσει τη συνεργασία της με τον Charles Babbage στον αναλυτικό κινητήρα που θα της κέρδισε τον χαρακτηρισμό του «πρώτου προγραμματιστή υπολογιστών». Στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, μεγαλύτερος αριθμός γυναικών άρχισαν να γίνονται δεκτοί σε προγράμματα μηχανικής, αλλά γενικά θεωρούνταν ανωμαλίες από τους άνδρες στα τμήματα τους.
Σταμάτιος Κορυζής
Ο Σταμάτιος Κορυζής (1815 - 1898) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πόρο και ήταν γιος του Γεωργίου Κορυζή. Ήταν κτηματίας και έμπορος. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Τροιζηνίας στις εκλογές του 1862 και επανεξελέγη σε αυτές του 1865, του 1868, του 1869, του 1873 και του 1874.
Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Γεώργιο Κορυζή.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Τροιζηνίας
Χονδρή Άμμος Μαγνησίας
Η Χονδρή Άμμος είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός αλλά και παραλία του Δήμου Νότιου Πηλίου και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Χονδρή Άμμος βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χερσονήσου και τα παράλια απέναντι από την Εύβοια στον ομώνυμο όρμο. Απέχει περίπου 57 χλμ. ΝΑ. από τον Βόλο, περίπου 16 χλμ. Ν. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου) και 13 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τον Λαύκο. Πιθανολογείται ότι στην περιοχή ήταν το ένα από τα δύο λιμάνια της «αμφιλίμενος» αρχαίας πόλης Ολιζών η οποία καταγράφεται στα ομηρικά έπη να συμμετέχει μαζί με τη Θαυμακία και τη Μεθώνη στον Τρωικό πόλεμο.
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1920 να προγράφεται στην τότε κοινότητα Λαύκου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Λαύκο, τους Αγίους Αποστόλους, τον Άγιο Ανδρέα, τα Κουκουλαίικα, το Μικρό και τον Μαραθιά αποτελούν την κοινότητα Λαύκου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σηπιάδος του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 15 κάτοικοι.
Γεωπάρκο
Σύμφωνα με την UNESCO (1999) ως γεωπάρκα ορίζονται περιοχές ιδιαίτερης γεωλογικής σημασίας, σπανιότητας ή κάλλους, όπου η γεωλογική κληρονομιά προστατεύεται και αναπτύσσεται ταυτοχρόνως.Τα γεωπάρκα είναι περιοχές όπου εκτός από τις διάφορες γεωλογικές εμφανίσεις,  μπορούν επίσης να περιλαμβάνουν και άλλα χαρακτηριστικά στοιχεία, όπως αρχαιολογικές, οικολογικές, ιστορικές ή/και  πολιτιστικές αξίες και μπορούν να αποτελέσουν το έναυσμα για κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη, ενεργοποιώντας τον τουρισμό με τη μορφή του οικο- ή γεωτουρισμού. Τα γεωπάρκα έχουν καθορισμένη γεωγραφική έκταση  και θεματολογία που επιτρέπει την ανάπτυξη οικονομικών/τουριστικών δραστηριοτήτων.
Σύμφωνα με τη διακήρυξη του Ευρωπαϊκού Δικτύου Γεωπάρκων, ως Γεωπάρκο ορίζεται μία περιοχή η οποία:
Τα γεωπάρκα αποτελούν το κορυφαίο εργαλείο γεωδιατήρησης που ξεκίνησε σαν δίκτυο συνεργασίας μεταξύ φορέων - διαχειριστών γεωλογικών μνημείων των διαφόρων ευρωπαϊκών περιοχών, με στόχο να συμβάλει στην τοπική ανάπτυξη των περιοχών αυτών μέσω της ανάπτυξης του γεωτουρισμού. Οι βασικές αρχές λειτουργίας και τα ποιοτικά πρότυπα που υιοθετήθηκαν, εφαρμόζονται σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο μέσω του Παγκόσμιου Δικτύου Γεωπάρκων (GGN)  υπό την αιγίδα της UNESCO.
Το Πλαίσιο για τα Παγκόσμια και τα Ευρωπαϊκά Γεωπάρκα
Η διεθνής σύμβαση για την προστασία της παγκόσμιας κληρονομιάς που ψηφίστηκε από τη Γενική Διάσκεψη της UNESCO το 1972 στο Παρίσι και υιοθετήθηκε από 144 κράτη-μέλη αποτελεί την πρώτη προσπάθεια σε διεθνές επίπεδο για την αναγνώριση και προστασία της γεωλογικής κληρονομιάς (UNESCO, 1972). Στο δεύτερο άρθρο αυτής της σύμβασης αυτής οι γεωλογικοί/γεωμορφολογικοί σχηματισμοί αντιμετωπίζονται για πρώτη φορά ως μέρος της φυσικής κληρονομιάς. Στα επόμενα άρθρα της σύμβασης αναφέρεται η υποχρέωση των κρατών-μελών να αναγνωρίσουν τις θέσεις πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς, ενώ μνημονεύεται η δημιουργία μιας Επιτροπής Παγκόσμιας Κληρονομιάς η οποία τελικά δημιουργήθηκε το 1976. Στόχος της Επιτροπής είναι η δημιουργία ενός καταλόγου Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς με παράλληλη θέσπιση ενός πλαισίου προστασίας τους. Το 1999, η UNESCO υιοθετεί το πρόγραμμα "Παγκόσμια Γεωπάρκα" με στόχο την ανάδειξη, προβολή και προστασία γεωλογικών θέσεων παγκόσμιας αξίας. Σήμερα, η UNESCO έχει υποστηρικτικό χαρακτήρα στο όλο εγχείρημα, το οποίο πλέον συντονίζεται από τo Παγκόσμιο Δίκτυο Εθνικών Γεωπάρκων (GGN - Global Geoparks Network), το οποίο προαναφέρθηκε και το οποίο παρέχει μια πλατφόρμα συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ ειδικών σε θέματα διαχείρισης γεωλογικής κληρονομιάς. Τον Σεπτέμβριο του 2011 το GGN αριθμούσε 89 Γεωπάρκα σε 27 χώρες ενώ το 2016 αριθμούσε συνολικά 120 γεωπάρκα σε 33 χώρες παγκοσμίως.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο ανάλογη προσπάθεια για θέματα γεωλογικής κληρονομιάς ήταν η ίδρυση του Ευρωπαϊκού Δικτύου Γεωπάρκων (EGN - European Geoparks Network) το 2000. Στόχοι του οργανισμού είναι η προστασία της γεωποικιλότητας, η προώθηση της γεωλογικής κληρονομιάς στο ευρύ κοινό, καθώς και η υποστήριξη της βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης στο τοπικό επίπεδο των Γεωπάρκων. Το 2016  ο οργανισμός αριθμούσε 69 Γεωπάρκα  από 23 Ευρωπαϊκές χώρες (βλ. πίνακα). Η Ελλάδα εκπροσωπείται με 5 περιοχές (Απολιθωμένο Δάσος Λέσβου,Φυσικό Πάρκο Ψηλορείτη, Γεωπάρκο Χελμού - Βουραϊκού, Γεωπάρκο Βίκου – Αώου, Γεωπάρκο Σητείας).
Πολιτικές Ευρωπαϊκών Χωρών
Στην Ευρώπη, η ιδέα των γεωπάρκων και γενικότερα της διατήρησης της γεω-κληρονομιάς  είναι αρκετά διαδεδομένη. Ήδη, από τις αρχές του περασμένου αιώνα, κυρίως στις βόρειες χώρες, ξεκίνησαν οι  προσπάθειες για γεωδιατήρηση, οι οποίες κορυφώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα οπότε έχουν πλέον συγκροτηθεί θεσμοθετημένα όργανα και υπάρχουν σχετικά νομοθετήματα, χρηματοδοτικοί μηχανισμοί και εργαλεία χωροταξικού σχεδιασμού, που προβλέπουν τη διατήρηση, τη διαχείριση και την προστασία γεωτόπων από το κράτος, την τοπική αυτοδιοίκηση και τις τοπικές κοινωνίες. Η πολιτική διατήρησης της γεω-κληρονομιάς, σε ορισμένες χώρες, έχει πλέον ενσωματωθεί στην πολιτική διατήρησης και προστασίας του περιβάλλοντος, ως διακριτή περιβαλλοντική συνιστώσα. Σήμερα ολοένα και περισσότερα κράτη, γεωλογικές υπηρεσίες, Ινστιτούτα και Οργανισμοί ασχολούνται με το θέμα της διατήρησης της γεωλογικής κληρονομιάς και τη διάδοση της ιδέας της γεωδιατήρησης.
Στη Βρετανία, όπου υπάρχει μακρόχρονη παράδοση στο θέμα έχουν καταγραφεί 20.000 θέσεις. Από αυτές, οι 2.000 είναι Θέσεις Ιδιαίτερου Επιστημονικού Ενδιαφέροντος ή Διεθνούς Σημασίας (Sites of Special Scientific Interest), για αυτό τυγχάνουν κρατικής μέριμνας για τη διατήρηση και προστασία τους. Ο Οργανισμός εποπτείας των θέσεων είναι ο οργανισμός English Nature, με υπηρεσίες του στην Αγγλία, την Ουαλία, τη Σκοτία και την Ιρλανδία. Οι υπόλοιπες 18.000 είναι Θέσεις Περιφερειακής Σημασίας (Regionally Important Sites) και βρίσκονται στη δικαιοδοσία της περιφερειακής διοίκησης και των τοπικών κοινωνιών.
Στην Ολλανδία υπάρχουν πάνω από 800 γεω-θέσεις που έχουν καταγραφεί, από τις οποίες 118 Εθνικές Θέσεις. Στη Σλοβενία η διατήρηση της γεωλογικής κληρονομιάς αναφέρεται ρητά στη νομοθεσία για την προστασία της φύσης στο σύνολό της. Στη Νορβηγία οι αναγνωρισμένες θέσεις διατήρησης της γεωλογικής κληρονομιάς είναι περισσότερες από  900. Σημαντικό, είναι το παράδειγμα του φορέα διαχείρισης του Γεωπάρκου της Νορβηγίας Gea Norvegica, που σε περίπτωση υποβάθμισης της γεωλογικής κληρονομιάς της ευρύτερης περιοχής από ναυάγιο πλοίου που δημιούργησε μια μεγάλη πετρελαιοκηλίδα, το πρόβλημα λύθηκε αποκλειστικά με την δυναμική παρέμβαση του φορέα διαχείρισης. Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, το παράδειγμα του Γεωμεταλλευτικού Πάρκου της Τοσκάνης, ένας βιώσιμος γεώτοπος, που βρίσκεται σε έναν τόπο γεωλογικής κληρονομιάς διεθνούς αξίας αλλά και με ιστορία βιομηχανικής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας μέσω της γεωθερμίας. Μέσα στο Γεωπάρκο υπάρχουν πέντε σταθμοί παραγωγής ενέργειας με γεωθερμία που καλύπτουν το 70% της απαιτούμενης ενέργειας σε όλη την επαρχία Grosseto. ​
Στη Γαλλία ο θεσμός των γεωλογικών πάρκων - αποθεμάτων (réserves géologiques) είναι αρκετά διαδεδομένος. Εχουν καταγραφεί 148 φυσικά πάρκα (réserves naturelles), 11 από τα οποία είναι γεωλογικά (réserves naturelles géologiques). Το φυσικό γεωλογικό απόθεμα - γεωπάρκο της ΄Ανω Προβηγκίας (réserve naturelle géologique de Haute Provence) είναι το παλαιότερο, μεγαλύτερο και καλύτερα οργανωμένο στην Ευρώπη. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική Γαλλία, στο εξωτερικό τμήμα των δυτικών ΄Αλπεων, με έκταση  1.900 τετρ. χλμ., υπό καθεστώς προστασίας ενώ χαρακτηρίζεται από μια εξαιρετική ποικιλία τοπίων και γεωλογικών σχηματισμών, όπου παρουσιάζεται η γεωλογική ιστορία των 300 τελευταίων εκατομμυρίων ετών της περιοχής. Στο γεωπάρκο αυτό εφαρμόζονται πολλά ερευνητικά επιστημονικά και εκπαιδευτικά προγράμματα που εκμεταλλεύονται την υφιστάμενη υποδομή, το ανθρώπινο δυναμικό, το πληροφοριακό υλικό και τις υπηρεσίες ποιότητας που παρέχονται από το συγκεκριμένο γεωπάρκο. Εντός της έκτασης του γεωπάρκου λειτουργούν επίσης τρία γεωλογικά μουσεία σε αντίστοιχες πόλεις (Sisteron, Digne les Bains, Castellane).
Σύντομο ιστορικό ελληνικών γεωπάρκων- Θεσμικό πλαίσιο
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Το σύστημα GIS ΙΓΜΕ για Γεώτοπους, Γεωδιαδρομές και Γεωπάρκα
Στην Ελλάδα, τα επίσημα αναγνωρισμένα Γεωπάρκα είναι τα εξής: