cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντον Τζοβάννι
Πράξη Β'
Προτού προλάβει να ολοκληρώσει την αποπλάνησή του, φτάνουν ο Μασέτο και οι φίλοι του, που ψάχνουν να βρουν τον Ντον Τζοβάννι για να τον σκοτώσουν. Ο Ντον Τζοβάννι παριστάνει τον Λεπορέλο (του οποίου τα ρούχα εξακολουθεί να φοράει) και πάει με το απόσπασμα, προσποιούμενος ότι και αυτός μισεί τον Ντον Τζοβάννι. Αφού με πονηριά και επιδεξιότητα καταφέρνει να διαλύσει την παρέα του Μασέτο (Άρια του Ντον Τζοβάννι: "Metà di voi qua vadano" – "Οι μισοί πηγαίνετε από δω, και οι υπόλοιποι από εκεί), ο Ντον Τζοβάννι αφοπλίζει τον Μασέτο, καταφέρνει να τον χτυπήσει, και τρέχει να ξεφύγει χαρούμενος. Η Ζερλίνα φτάνει και παρηγορεί τον μελανιασμένο και δαρμένο Μασέτο ("Vedrai carino" – "Θα δεις, καλέ μου").
Σκηνή 2 - Μια σκοτεινή αυλή
Ο Ντον Οτάβιο πιέζει την Ντόνα Άννα να τον παντρευτεί, αλλά εκείνη πιστεύει ότι δεν είναι καλή ώρα, τόσο σύντομα μετά το θάνατο του πατέρα της. Αυτός την κατηγορεί ότι είναι αναίσθητη, και αυτή τον διαβεβαιώνει ότι τον αγαπάει και ότι του είναι πιστή ("Non mi dir" –"Μη μου πεις"). μικρογραφία|Ο Ντον Τζιοβάνι αντιμετωπίζει το άγαλμα. Πίνακας του [[Αλεξάντρ Εβαρίστ Φραγκονάρ|Φραγκονάρ, ~1830-35]] Σκηνή 5 - Το Δωμάτιο του Ντον ΤζιοβάνιΟ Ντον Τζοβάννι απολαμβάνει την πολυτέλεια ενός μεγάλου γεύματος, που σερβίρει ο Λεπορέλο, υπό τη μουσική συνοδεία μιας ορχήστρας που παίζει κομμάτια από δημοφιλείς όπερες (στα τέλη του 18ου αιώνα): "O quanto un sì bel giubilo" από την όπερα Una cosa rara (1786, Ένα Σπάνιο Πράγμα) του Βισέντε Μαρτίν ι Σολέρ, "Come un agnello" από την όπερα Fra i due litiganti il terzo gode (1782, Οι δύο τσακώνονται και ο τρίτος διασκεδάζει) του Τζιουζέπε Σάρτι και, τέλος, "Non più andrai" (Εδώ σταματάς) από την όπερα Οι Γάμοι του Φίγκαρο (1786) του Μότσαρτ. Ο Λεπορέλο παραπονιέται ότι έχει βαρεθεί να ακούει την ίδια άρια του Μότσαρτ παντού και συνέχεια. (Φινάλε "Già la mensa preparata" – "Το τραπέζι είναι έτοιμο"). Η Ντόνα Ελβίρα μπαίνει, λέγοντας ότι δεν αισθάνεται πια απέχθεια για τον Ντον Τζοβάννι, μόνο λύπη. ("L'ultima prova dell'amor mio" – "Η ύστατη απόδειξη της αγάπης μου"). Ο Ντον Τζοβάννι, έκπληκτος, την ρωτά τι θέλει και αυτή τον ικετεύει να αλλάξει τη ζωή του. Ο Ντον Τζοβάννι την πειράζει και στρέφει το βλέμμα του αλλού, εγκωμιάζοντας το κρασί και τις γυναίκες ως "στήριγμα και δόξα της ανθρωπότητας" ("sostegno e gloria d'humanità").
Πληγωμένη και θυμωμένη, η Ντόνα Ελβίρα παραιτείται και φεύγει. Στα παρασκήνια, αυτή ουρλιάζει με απόλυτο τρόμο. Ο Ντον Τζοβάννι διατάζει τον Λεπορέλο να δει τι την έχει αναστατώσει έτσι. Αυτός το κάνει, και αρχίζει να φωνάζει και αυτός. Τρέχει πίσω στο δωμάτιο, τραυλίζοντας ότι το άγαλμα ήρθε όπως είχε υποσχεθεί. Ένα δυσοίωνο χτύπημα ακούγεται στην πόρτα. Ο Λεπορέλο, παράλυτος από φόβο, δεν μπορεί να απαντήσει, οπότε ο Ντον Τζοβάννι ανοίγει την πόρτα μόνος του και αποκαλύπτει το άγαλμα του Κομεντατόρε. Με τις ρυθμικές συγχορδίες της ουβερτούρας, που εναρμονίζονται εκ νέου με τις διαβολικά μειωμένες έβδομες που συνοδεύουν τον Κομεντατόρε ("Don Giovanni! A cenar teco m'invitasti" – "Ντον Τζοβάννι! Με προσκάλεσες να δειπνήσω μαζί σου"), το άγαλμα του προσφέρει μια τελευταία ευκαιρία να μετανοήσει, αλλά ο Ντον Τζοβάννι αρνείται κατηγορηματικά. Το άγαλμα εξαφανίζεται και ο Ντον Τζοβάννι σπαράζει με πόνο και τρόμο, καθώς περικυκλώνεται από μία χορωδία δαιμόνων, που τον κατεβάζουν στην Κόλαση. Ο Λεπορέλο, κρυμμένος κάτω από το τραπέζι, βλέπει τι γίνεται και κλαίει με λυγμούς.
Η Ντόνα Άννα, ο Ντον Οτάβιο, η Ντόνα Ελβίρα, η Ζερλίνα και ο Μασέτο έρχονται, αναζητώντας τον κακοποιό. Αντ 'αυτού βρίσκουν τον Λεπορέλο να κρύβεται κάτω από το τραπέζι, κατατρογμαγμένο από την υπερφυσική φρίκη που μαρτύρησε. Αυτός τους διαβεβαιώνει ότι κανείς δεν θα ξαναδεί ποτέ τον Ντον Τζοβάννι. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες ανακοινώνουν τα σχέδιά τους για το μέλλον: η Ντόνα Άννα και ο Ντον Οτάβιο θα παντρευτούν όταν η Ντόνα Άννα θα έχει ολοκληρώσει ένα έτος πένθους. Η Ντόνα Ελβίρα θα απέχει από τις κοινωνικές δραστηριότητες για το υπόλοιπο της ζωής της. Η Ζερλίνα και ο Μασέτο τελικά θα πάνε σπίτι για δείπνο, και ο Λεπορέλο θα πάει στην ταβέρνα για να βρει έναν καλύτερο αφέντη.
Η όπερα ολοκληρώνεται με το ηθικό δίδαγμα – «Αυτό είναι το τέλος του κακοποιού: ο θάνατος ενός αμαρτωλού πάντα αντικατοπτρίζει τη ζωή του» ("Questo è il fin di chi fa mal, e de 'perfidi la morte alla vita è semper ugual "). Το τελευταίο κομμάτι συνήθως παραλείπεται.
Πηγές
Κατηγορία:Όπερες Κατηγορία:Όπερες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα Κατηγορία:Articles with German-language external links
Λυγκρέν
Το Λυγκρέν (γαλλικά: Lugrin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λυγκρινουά (γαλλικά: Lugrinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κανόνας (μουσική)
Στη μουσική ορολογία, ο κανόνας αποτελεί σύνθεση, στην οποία μια κύρια μελωδία ακολουθείται με χρονική διαφορά (διαφορά φάσης ενός ογδόου, τετάρτου, ενός μέτρου κλπ) από μίμηση αυτής στις άλλες φωνές. Η αρχική φωνή που έχει και την κύρια μελωδία ονομάζεται οδηγός - στα λατινικά dux ή proposta, ενώ οι υπόλοιπες φωνές που ακολουθούν ονομάζονται ακόλουθοι - λατ. comes ή riposta. Η μίμηση αυτή καθαυτή πρέπει να είναι είτε πανομοιότυπη της κύριας μελωδίας, είτε παραλλαγή αυτής (βλ. παρακάτω Είδη Κανόνα). Γνωστό παράδειγμα κανόνα αποτελεί το γαλλικό παιδικό τραγούδι "Frère Jacques", ενώ από το ρεπερτόριο της κλασικής μουσικής ξεχωρίζει ο Κανόνας του Γερμανού συνθέτη Γιόχαν Πάχελμπελ. Ο κανόνας με συνοδεία είναι είδος κανόνα, στον οποίο η συνοδεία εκτελείται από μουσικά όργανα ή φωνές και δεν μιμείται την αρχική μελωδία. 600px|right|Κανόνας από το [[μοτέτο De profundis του Ζοσκέν ντε Πρε]]
Ιστορικά στοιχεία
Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από τον ελληνικό όρο «κανών», που ορίζεται ως «νόμος», όπως άλλωστε χρησιμοποιείται και στα νέα ελληνικά. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να περιγράψει την ιεραρχική σχέση της μιας φωνής ως προς τις άλλες και εδραιώθηκε ως μουσική φόρμα περί τον 16ο αιώνα.
Οι παλαιότεροι σωζόμενοι κανόνες προέρχονται από την Αγγλία του 14ου αιώνα, με γνωστότερο παράδειγμα το κομμάτι Sumer Is Icumen In (περ. 1250). Ο κανόνας εκείνης της εποχής ονομάζεται rondellus ή rota (τροχός), κάτι που δείχνει την κυκλική φόρμα του είδους αυτού. Στην Ιταλία της εποχής απαντάται ως caccia, ενώ στη Γαλλία τα χαρακτηριστικά του κανόνα απαντώνται σε αρκετές σανσόν.
Την εποχή της Γαλλο-Φλαμανδικής Σχολής (1430-1550) ο κανόνας διανύει τη χρυσή εποχή του, ενώ τελειοποιείται στην Ιταλία με τη Ρωμαϊκή Σχολή (βλ. Παλεστρίνα. Ο κανόνας, ως κύρια έκφανση της αντίστιξης, ποτέ δεν παύει να χρησιμοποιείται έκτοτε· παραδείγματα υπάρχουν στο έργο μεγάλων συνθετών, όπως στην Μουσική Προσφορά του Μπαχ, τις δωδεκαφωνικές συνθέσεις του Άρνολντ Σένμπεργκ και τις σπουδές του Αμερικανού συνθέτη Κόνλον Νανκάροου.
Αριθμός φωνών
Το είδος του κανόνα προκύπτει από τον αριθμό των φωνών για τις οποίες έχει γραφτεί: ένας κανόνας γραμμένος για δύο φωνές ονομάζεται Δίφωνος, ή Κανόνας για δύο (λατ. Canon a 2). Ομοιοτρόπως μπορούμε να έχουμε κανόνες για τρεις, τέσσερις κλπ φωνές, συχνά σε συνδυασμό με τον χαρακτηρισμό του διαστήματος ανάμεσα στις φωνές: π.χ. δίφωνος κανόνας σε διάστημα τόνου (λατ. Canon a 2 per tonos —κανόνας για δύο φωνές, η δεύτερη εκ των οποίων απέχει διάστημα μιας δεύτερης από την αρχική μελωδία).
Ένας άλλος τρόπος ονοματοδοσίας είναι Κανόνας: δύο σε έναν, το οποίο σημαίνει δύο φωνές σε έναν κανόνα. Αντιστοίχως, Κανόνας: τέσσερα σε δύο σημαίνει τέσσερις φωνές σε δύο ταυτόχρονους κανόνες, Κανόνας: έξι σε τρεις σημαίνει έξι φωνές σε τρεις ταυτόχρονους κανόνες, και ούτω καθεξής. Η νομενκλατούρα αυτή αναφέρεται κυρίως σε μεγαλύτερης κλίμακας συνθέσεις, των οποίων η μορφή είναι αρκετά πολύπλοκη, όπως στη Λειτουργία του Αρματωμένου του Ζοσκέν ντε Πρε.
Ο απλός κανόνας
Ο απλός κανόνας (αγγλ. round - γύρος) προϋποθέτει την ακριβή μίμηση του οδηγού, είτε σε ταυτοφωνία, είτε σε διάστημα οκτάβας. Η χρονική απόσταση μεταξύ των φωνών μπορεί να είναι οποιαδήποτε, συνήθως όμως δεν ξεπερνά το ένα (μουσικό) μέτρο. Το παιδικό τραγούδι "Frère Jacques" αποτελεί τυπικότατο παράδειγμα του είδους.
thumb|300px|Η παρτιτούρα του Frère Jacques, όπου οι είσοδοι των φωνών γίνονται ανά δύο μέτρα, σε διάστημα ταυτοφωνίας
Διαστηματικός κανόνας
Στον διαστηματικό κανόνα η μίμηση γίνεται σε οποιοδήποτε διάστημα εκτός της ταυτοφωνίας και της οκτάβας (π.χ. κανόνας τέταρτης, πέμπτης κλπ). Εάν η μίμηση είναι απλή μεταφορά του οδηγού, μιλάμε για αληθή κανόνα, ενώ η παραλλαγή του ονομάζεται τονικός κανόνας. Αντίστοιχη είναι και η περίπτωση της φούγκας, στην οποία οι απαντήσεις του κυρίου θέματος ονομάζονται αληθείς ή τονικές.
Αντιστικτικά παράγωγα
Ο ακόλουθος αποτελεί αντιστικτικό παράγωγο του οδηγού στις παρακάτω περιπτώσεις:
Αναστροφή
Στον ανεστραμένο κανόνα (ή κανόνας αντίθετης κίνησης ή κατοπτρικός κανόνας) ο ακόλουθος κινείται αντίθετα του οδηγού: π.χ. ο οδηγός κινείται σε διάστημα ανιούσας τρίτης, ενώ ο ακόλουθος σε κατιούσα τρίτη.
Καρκινικός
Στον καρκινικό κανόνα (λατ. cancrizans, αγγλ. retrograde) ο ακόλουθος, κινείται ανάποδα, από το τέλος της κύριας μελωδίας προς την αρχή.
Μετρικοί κανόνες
Στον μετρικό κανόνα (ή αναλογικός, λατ. canon prolationis ή mensuralis) η μίμηση του οδηγού γίνεται βάσει κάποιας ρυθμικής αναλογίας. Ο οδηγός μπορεί να μιμείται την κύρια μελωδία με διπλασιασμό των χρονικών αξιών, οπότε μιλάμε για έναν επαυξημένο κανόνα (λατ. Canon per augmentationem), ή με υποδιπλασιασμό των αξιών, που μας δίνει τον ελαττωμένο κανόνα (canon per diminutionem). Η αναλογία μπορεί να είναι οποιαδήποτε (π.χ. στο ένα τέταρτο της μελωδίας, υπερδιπλασιασμός κλπ), ενώ λόγω της πολυπλοκότητας, πολλές φορές ο ακόλουθος έχει την ελευθερία να αρχίσει πριν τον οδηγό.
Από τεχνικής άποψης, οι μετρικοί κανόνες είναι οι πιο δύσκολοι στη γραφή τους. Αρκετοί τέτοιοι κανόνες γράφτηκαν την εποχή της Αναγέννησης, κυρίως στα τέλη του 15ου και τις αρχές του 16ου αιώνων. Ο Γιοχάνες Όκεγχεμ έγραψε μια ολόκληρη λειτουργία, την Missa prolationum, της οποίας κάθε μέρος αποτελεί έναν μετρικό κανόνα, έκαστος σε διαφορετική ταχύτητα και διαστήματα εισόδων των φωνών. Στον 20ό αιώνα, οι «Σπουδές» του Νανκάροου (πρόκειται για μετρικούς κανόνες) έχουν τόσο υπερπολύπλοκη μορφή, που -αν και γραμμένες για πιάνο- παίζονται μόνο σε πιανόλα.
Άλλοι τύποι κανόνα
Ο κανόνας εσαεί (ή ατέρμονος κανόνας, λατ. canon perpetuus ή canon ad infinitum) έχει το χαρακτηριστικό ότι η κάθε φωνή μπορεί να επαναλαμβάνει τη μελωδία της εσαεί. Αντίστοιχος τύπος είναι και ο σπειροειδής κανόνας, όπου η κάθε επανάληψη της μίμησης τελείται σε μετατροπία ενός ημιτονίου, δίνοντας την αίσθηση ότι η τονικότητα συνεχώς ανεβαίνει, μέχρι να φτάσει την αρχική.
Επιπλέον, υπάρχει ο συνοδευόμενος κανόνας, καθώς και οι διπλοί ή τριπλοί κανόνες (λατ. Canon duplex και triplex).
Ο Κανόνας - Γρίφος
Ένας τέτοιος κανόνας μπορεί να αναφέρεται σε οποιονδήποτε τύπο από τους παραπάνω, με τη διαφορά ότι μόνο η κύρια φωνή είναι γραμμένη, και ο εκτελεστής χρειάζεται να βρει ποια από τις παραπάνω μεθόδους πρέπει να εφαρμοστεί. Ενίοτε, κάποιος γρίφος δίδεται ως βοήθημα, όπως στο ροντώ του Γκιγιώμ ντε Μασώ, όπου αναγράφεται το εξής: Ma fin est mon commencement et mon commencement est ma fin ( Το τέλος μου είναι η αρχή μου και η αρχή μου το τέλος μου). Προφανώς ο συνθέτης υπονοεί έναν καρκινικό κανόνα, όπου η μίμηση του οδηγού γίνεται ανάποδα, από το τέλος προς την αρχή, ταυτόχρονα με την κύρια μελωδία - ένα μουσικό παλλίνδρομο. Στο Agnus Dei της Λειτουργίας του Αρματωμένου του Γκιγιώμ Ντυφαί σημειώνεται η εξής φράση: Cancer eat plenis et redeat medius (ο κάβουρας πάει ολόκληρος και επιστρέφει μισός). Η "αποκρυπτογράφηση" μας λέει ότι το cantus firmus (η κύρια μελωδία) πρέπει να εκτελεστεί πρώτα σε ολόκληρες αξίες, ύστερα σε μισές και ανάποδα (αφού πρόκειται για καρκινικό κανόνα).
Κατοπτρικός κανόνας
Το χαρακτηριστικό αυτού του κανόνα (που ονομάζεται και κανόνας σε αντίθετη κίνηση) είναι ότι η μίμηση αποτελεί αντιστροφή της πρότυπης μελωδίας - τα διαστήματα είναι τα ανάποδα του οδηγού και διαβάζεται από το τέλος προς την αρχή. Αν και ασυνήθιστοι, απαντώνται σε έργα του Μπαχ, του Μότσαρτ και Άντον Βέμπερν και σε πολλές περιπτώσεις βρίσκουμε ανάποδα κλειδιά στο τέλος του πενταγράμμου, ώστε ο δεύτερος εκτελεστής να διαβάζει την ίδια παρτιτούρα απέναντι από τον εκτελεστή της κύριας μελωδίας (βλ. παρακάτω: κανόνας τραπέζης).
Κανόνας τραπέζης
Αυτός ο κανόνας παίρνει το όνομά του (αγγλ. table canon, γερμ. Taffelkanon) καθώς τοποθετείται πάνω σ´ένα τραπέζι ανάμεσα σε δύο μουσικούς. Μορφολογικά, αποτελεί κατοπτρικό κανόνα, τον οποίο διαβάζουν οι δύο μουσικοί από αντίθετες κατευθύνσεις (ο ένας από την αρχή, ο άλλος από το τέλος). Το είδος αυτό αναπτύχθηκε όχι για λόγους οικονομίας, αλλά αποτελεί κατά κάποιον τρόπο χιουμοριστικό ευφυολόγημα και απευθύνεται σε μουσικούς υψηλής καλλιέργειας —πρβλ. Musica reservata).
Ρυθμικός κανόνας
Στα έργα του Ολιβιέ Μεσιάν απαντάται μια τεχνική που ο συνθέτης ονομάζει ρυθμικό κανόνα: πρόκειται για ένα είδος πολυφωνίας, όπου ο ακόλουθος μιμείται τη βασική μελωδία σε μια διαφορετική αναλογία. Για παράδειγμα, στις "Τρεις μικρές λειτουργίες", το μέρος του πιάνου παίζει μια μίμηση της ρυθμικής ακολουθίας σε αναλογία 3:2, όπου στο δεξί χέρι αντιστοιχούν 13 συγχορδίες στον έκτο τρόπο επί 18 χρονικών αξιών, ενώ στο αριστερό εννέα συγχορδίες (εις διπλούν) στον τρίτο τρόπο. Άρα, σε διάστημα 18 αξιών, το ένα χέρι παίζει δύο φορές ένα σετ εννέα συγχορδιών, και το άλλο χέρι 13 συγχορδίες· τα δύο σετ απέχουν τέσσερις τρόπους (εν είδη τονικότητας).
Σύγχρονοι κανόνες
Εκτός από τις Σπουδές του Νανκάροου, χαρακτηριστικά του κανόνα βρίσκουμε σε αρκετά έργα του Αμερικανού μινιμαλιστή συνθέτη Στηβ Ράιχ. Πρώιμες συνθέσεις, όπως Piano Phase (1967) και Clapping Music (1972), μαρτυρούν την τεχνοτροπία της μίμησης, όπου ο ακόλουθος μιμείται τον οδηγό σε ανεπαίσθητη χρονική απόσταση, δημιουργώντας έναν μονίμως μεταβλητό κανόνα. Εδώ, η μελωδία και η αρμονία δεν είναι άμεσα εφαρμόσιμες, ενώ η όλη διαδικασία ονομάζεται από τον συνθέτη phasing.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Τεράσα
Η Τεράσα (καταλανικά κι επίσημα: Terrassa, σπάνια στα ισπανικά: Tarrasa) είναι μια πόλη και δήμος της επαρχίας της Βαρκελώνης στην Καταλονία, συμπρωτεύουσα μαζί με το Σαβαδέλ της φυσικής επαρχίας (κομάρκας) του δυτικού Μπαλιές στα δυτικά της Βαρκελώνης.
Στην Τεράσα βρέθηκαν το 2005 εργαλεία και απολιθώματα ηλικίας μεταξύ 800.000 και 1.000.000 χρόνων, από τα παλαιότερα της Ευρώπης. Στη ρωμαϊκή περίοδο η πόλη της Egara ιδρύθηκε την εποχή του αυτοκράτορα Βεσπασιανού δίπλα στην ιβηρική Egosa. Ο καθεδρικός ναός της διατηρεί στοιχεία από το βησιτοτθικό ναό αν και στην πλειοψηφία του είναι ρομανικού ρυθμού. Έργο του μεσαίωνα είναι και το φρούριο του Μπαλπαραδίς, αρχικά μοναστήρι και μετέπειτα οίκος των βασιλέων της Αραγόνας.
Από τον 19ο αιώνα η Ταράσα συμμετείχε στη βιομηχανική ανάπτυξη της Καταλονίας που επικεντρώθηκε κυρίως στην επεξεργασία υφασμάτων. Ως αποτέλεσμα εντοπίζονται πολλά κτίρια του καταλανικού μοδερνισμού όπως η Masia Freixa.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Βαρκελώνης Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Καθεδρικός ναός Αλεξάντερ Νιέφσκι, Νοβοσιμπίρσκ
Ο Καθεδρικός ναός του Αλεξάντερ Νιέφσκι (Ρωσικά: Собор во имя Александра Невского) είναι ο καθεδρικός ναός της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Νοβοσιμπίρσκ της Ρωσίας, που ονομάστηκε προς τιμή του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι. Είναι μια από τις πρώτες πέτρινες κατασκευές στο Νοβονικολάγεφσκ (πρώην όνομα του Νοβοσιμπίρσκ). Η εκκλησία χτίστηκε σε Νεοβυζαντινή αρχιτεκτονική το 1896-1899. Ο σχεδιασμός του κτιρίου επηρεάστηκε από το σχεδιασμό της Εκκλησίας της Παναγίας της Ελεούσας στην Αγία Πετρούπολη που χτίστηκε πριν από λίγα χρόνια. Άνοιξε στις 29 Δεκεμβρίου 1899 και το 1915 έγινε καθεδρικός ναός.
Το 1937, ο καθεδρικός ναός έκλεισε από τις σοβιετικές αρχές.
Το 1988, της 1000ης επετείου της ένταξης της Ρωσίας στον  Χριστιανισμό, άρχισε ένα κίνημα για την επιστροφή του καθεδρικού ναού. Το 1989, άνοιξε εκ νέου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία
Ζαν-Αντουάν Αλαβουάν
Ο Ζαν-Αντουάν Αλαβουάν (Jean-Antoine Alavoine, 4 Ιανουαρίου 1778 – 15 Νοεμβρίου 1834) ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας γεννημένος στο Παρίσι, μαθητής του Φαιβρ και του Τιμπώ, γνωστότερος για τη στήλη που δημιούργησε (1831-1840) στην Πλατεία της Βαστίλης, στο Παρίσι, τη «Στήλη του Ιουλίου», η οποία τιμά τη μνήμη όσων σκοτώθηκαν στην Επανάσταση του 1830.
Η στήλη αυτή, που είναι ηθελημένα μεγαλύτερη από τη στήλη στην Πλατεία Βαντόμ, έχει κιονόκρανο ελευθέρως βασισμένο στον Κορινθιακό ρυθμό, αλλά με υπερμεγέθεις γωνιακές σπείρες, που πλαισιώνουν αγγελούδια τα οποία κρατούν στεφάνια: ένα πολυσύνθετο σχέδιο με κάπως παράταιρα μεταξύ τους στοιχεία, που δεν βρήκε μιμητές.
Αρκετά ενωρίτερα ωστόσο, μετά από παραγγελία του Μεγάλου Ναπολέοντα, ο Αλαβουάν είχε σχεδιάσει μαζί με τον αρχιτέκτονα-γλύπτη Πιερ-Σαρλ Μπριντάν, ένα άγαλμα ελέφαντα σε υπερφυσικό μέγεθος, ύψους 24 μέτρων, τον «Ελέφαντα της Βαστίλης», με συντριβάνι-κρήνη («Κρήνη του Ελέφαντα») για την ίδια πλατεία, την Πλατεία της Βαστίλης. Προγραμματίσθηκε να κατασκευασθεί από τον μπρούντζο των κανονιών που είχαν αρπαγεί από τους Ισπανούς. Ωστόσο, μόνο ένα προδρομικό άγαλμα από γύψο κατορθώθηκε να στηθεί, το οποίο αναφέρεται από τον Βίκτωρα Ουγκώ στο μυθιστόρημα Οι Άθλιοι και κατεδαφίσθηκε το 1846 προς ανακούφιση των περιοίκων.
Ο Ζαν-Αντουάν Αλαβουάν πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 56 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες του 19ου αιώνα
Λυλέν
Το Λυλέν (γαλλικά: Lullin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λυλινουά (γαλλικά: Lullinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κάλας της Φρυγίας
Ο Κάλας (ή Κάλλας) ήταν αρχαίος Έλληνας καταγόμενος από την Μακεδονία, ο οποίος έζησε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από την Ελίμεια της γεωγραφικής-ιστορικής περιοχής της Άνω Μακεδονίας του αρχαίου βασιλείου της Μακεδονίας. Ήταν γιος του αριστοκράτη Άρπαλου, εγγονός του Μαχάτα του ξακουστού γλύπτη, καθώς και πρώτος ξάδερφος του Αντίγονου Α΄ στρατηγού του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μετέπειτα βασιλιά της Μακεδονίας (306 π.Χ. - 301 π.Χ) και ιδρυτή της Δυναστείας των Αντιγονιδών.
Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, ο Κάλας φαίνεται να απεβίωσε πριν το έτος 325 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Σατράπες της Αλεξανδρινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Σαντόμιες
Το Σαντόμιες (πολωνικά: Sandomierz, Sandomiria, Sandomir, γίντις: צויזמיר) είναι ιστορική πόλη και η έδρα του Πόβιατ Σαντόμιες, στο Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού της νοτιοανατολικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 22.803 κάτοικοι (2020). Το Σαντόμιες είναι γνωστό για τη διατηρημένη Παλιά Πόλη του, ένα σημαντικό πολιτιστικό και τουριστικό αξιοθέατο που ανακηρύχθηκε Εθνικό Μνημείο της Πολωνίας το 2017. Στο παρελθόν, ήταν ένα από τα σημαντικότερα αστικά κέντρα όχι μόνο της Ελάσσονος Πολωνίας, αλλά και ολόκληρης της χώρας. Ήταν βασιλική πόλη του Πολωνικού Στέμματος και περιφερειακό διοικητικό κέντρο από τον Υψηλό Μεσαίωνα έως τον 19ο αιώνα.
Πρώιμη ιστορία
Μετά την επανένωση των πολωνικών εδαφών τον 14ο αιώνα, το πρώην πριγκιπάτο έγινε το Βοεβοδάτο Σαντόμιες, ενσωματώνοντας μεγάλες περιοχές της νοτιοανατολικής Πολωνίας. Μέχρι το 1474, ήταν ένα από τα δύο βοεβοδάτα (διοικητική περιοχή/επαρχία) της Ελάσσονος Πολωνίας, μαζί με το Βοεβοδάτο Κρακοβίας (Krakowskie). Το 1474 δημιουργήθηκε το Βοεβοδάτο Λούμπλιν (Lubuskie) από το ανατολικό τμήμα του Βοεβοδάτου Σαντόμιες (Sandomierskie). Εκείνη την εποχή, το Σαντόμιες είχε περίπου 3.000 κατοίκους και ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Πολωνίας. Στα μέσα του 14ου αιώνα, η πόλη κάηκε ξανά κατά τη διάρκεια επιδρομής των Λιθουανών. Ξαναχτίστηκε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα, ο οποίος επέκτεινε τα προνόμιά του. Η διάταξη της πόλης έχει επιβιώσει πρακτικά αμετάβλητη από τότε μέχρι σήμερα. Το 1389, στο Σαντόμιες, ο νεοδιορισμένος πρίγκιπας της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, ο Λιθουανός Πρίγκιπας Λενγκβένις, απέτισε φόρο τιμής στον Πολωνό Βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο, καθιστώντας έτσι το Νόβγκοροντ φέουδο του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας.
Μοντέρνα εποχή
Η πρώιμη μοντέρνα περίοδος, που διήρκεσε μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα, ήταν αρκετά ευημερούσα για την πόλη. Τα σημαντικότερα ιστορικά κτίρια χτίστηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αυτή η χρυσή εποχή έφτασε στο τέλος της το 1655, όταν οι σουηδικές δυνάμεις κατέλαβαν την πόλη κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού. Αφού άντεξαν για λίγο στην πόλη, οι αποσυρόμενοι Σουηδοί ανατίναξαν το κάστρο και προκάλεσαν μεγάλες ζημιές σε άλλα κτίρια. Στα επόμενα 100 χρόνια η οικονομία της Πολωνίας υπέστη παρακμή, η οποία επηρέασε και την πόλη. Μια μεγάλη πυρκαγιά το 1757 και ο πρώτος διαμελισμός της Πολωνίας το 1772, που τοποθέτησε το Σαντόμιες στη Μοναρχία των Αψβούργων, μείωσαν περαιτέρω το καθεστώς του. Ως αποτέλεσμα, το Σαντόμιες έχασε τον ρόλο του ως διοικητική πρωτεύουσα.
Το 1809, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, οι μάχες μεταξύ των δυνάμεων της Μοναρχίας των Αψβούργων και του Δουκάτου της Βαρσοβίας προκάλεσαν ζημιές στην πόλη. Έγινε μέρος του βραχύβιου πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας και μετά το 1815 βρέθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία (Πολωνία του Συνεδρίου). Στο σημείο αυτό είχε μόλις 2.640 κατοίκους.
Παγκόσμιοι πόλεμοι
δεξιά|μικρογραφία| 1914. Τραυματισμένοι Αυστροούγγροι στρατιώτες στο Σαντόμιες κατά τη διάρκεια του [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου]] Η πόλη υπέστη και πάλι ζημιές κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1918, έγινε και πάλι μέρος της ανεξάρτητης Πολωνίας. Στη δεκαετία του 1930, λόγω του τεράστιου έργου δημοσίων έργων που είναι γνωστό ως Κεντρική Βιομηχανική Περιοχή, το Σαντόμιες άρχισε να αναπτύσσεται γρήγορα. Είχε προβλεφθεί να γίνει πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Σαντόμιες και οι τοπικές αρχές σχεδίαζαν τη γρήγορη ανάπτυξη της πόλης. Το Μείζων Σαντόμιες επρόκειτο να μετατραπεί τη δεκαετία του 1940 σε μια πόλη 120.000 κατοίκων.
Καμία σημαντική βιομηχανική ανάπτυξη δεν σημειώθηκε στο Σαντόμιες κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής εποχής, διατηρώντας έτσι την όψη μιας γοητευτικής, μικρής πόλης, γεμάτη ιστορικά μνημεία ανάμεσα στο παρθένο τοπίο.
Κλίμα
Η πόλη έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα με ιδιαίτερα ζεστά καλοκαίρια (Κέππεν: Dfb), πολύ πιο έντονο από την ανατολική Πολωνία. Οι βροχοπτώσεις συγκεντρώνονται το καλοκαίρι και μειώνονται μέχρι το τέλος του χειμώνα. Το Σαντόμιες έχει τέσσερις καλά καθορισμένες εποχές του χρόνου, ζεστά καλοκαίρια (μερικές φορές), συνήθως ανεκτούς και κρύους χειμώνες αλλά με ελαφρώς μέτρια ακραία επίπεδα.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Σαντόμιες είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Τιμίου Σταυρού Κατηγορία:Πόβιατ Σαντόμιες Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σαντόμιες Κατηγορία:Κυβερνείο Ράντομ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κιέλτσε (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Δημοσθένης Μιχαλεντζάκης
Ο Δημοσθένης Μιχαλεντζάκης γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη στις 19 Οκτωβρίου 1998. Είναι χρυσός Παραολυμπιονίκης της κολύμβησης στα 100 μέτρα πεταλούδα της κατηγορίας S9 (Ρίο Ντε Τζανέιρο, 2016) και χάλκινος Παραολυμπιονίκης στα 100 μέτρα ελεύθερο της κατηγορίας S8 (Τόκιο, 2020).
Επίσης, είναι παγκόσμιος πρωταθλητής στα 100 μ. πεταλούδα S9, στα 50 μ. ελεύθερο S8, στα 100 μ. ελεύθερο S8 και στα 100 μ. πεταλούδα S8 και τρεις φορές πρωταθλητής Ευρώπης.
To Δημοτικό Κολυμβητήριο Αλεξανδρούπολης μετονομάστηκε σε "Δημοσθένης Μιχαλεντζάκης" στις 23 Σεπτεμβρίου 2018 προς τιμήν του σπουδαίου αθλητή.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη και κατάγεται από τις Φέρες Έβρου.
Ξεκίνησε την κολύμβηση στην ηλικία των 4 ετών λόγω της πάθησής του που είναι μαιευτική παράλυση στο δεξί άνω άκρο και κατάφερε να περάσει με μεγάλη επιτυχία όλα τα κολυμβητικά σκαλοπάτια. Αξιοσημείωτο το γεγονός πως ο Δημοσθένης αποτελεί τον μοναδικό Έλληνα κολυμβητή ο οποίος κολυμπά παράλληλα και με τους αρτιμελείς κολυμβητές και καταφέρνει να κατοχυρώνει όρια πρόκρισης για τα πανελλήνια πρωταθλήματα.
Σταδιοδρομία
Το 2014 εντάχτηκε στην εθνική ομάδα κολύμβησης ανδρών ΑμεΑ. Στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα κολύμβησης 2014 στο Αϊντχόβεν κατέκτησε την 4η θέση στα 200 μ. μεικτή ατομική S9 και την 5η θέση στα 100 μ. πεταλούδα S9, όντας μόλις 16 ετών.
Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κολύμβησης ΑμεΑ που διοργανώθηκε στην Γλασκόβη το 2015 κατέκτησε την 4η θέση στα 100 μ. πεταλούδα S9. Η μεγαλύτερη του επιτυχία ωστόσο, επετεύχθη στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στη Βραζιλία, καθώς κατέκτησε το χρυσό παραολυμπιακό μετάλλιο και σημείωσε νέο παραολυμπιακό ρεκόρ (59:27) στα 100 μ. πεταλούδα S9.
Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κολύμβησης ΑμεΑ του Λονδίνου το 2019 αναδείχθηκε ξανά παγκόσμιος πρωταθλητής, καθώς κατέκτησε τρία χρυσά μετάλλια στην κατηγορία S8 (50 μ. ελεύθερο, 100 μ. ελεύθερο, 100 μ. πεταλούδα).
Στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα κολύμβησης AμεA 2020, που διοργανώθηκε όμως το 2021, στη Μαδέιρα της Πορτογαλίας (Φουνσάλ), αγωνίστηκε σε τρία αγωνίσματα της κατηγορίας S8 (50 μ. ελεύθερο, 100 μ. ελεύθερο, 100 μ. πεταλούδα) και αναδείχθηκε τρεις φορές πρωταθλητής Ευρώπης στην κατηγορία του.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παρα-κολύμβησης 2023, στο Μάντσεστερ, αναδείχτηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στα 50 μ. ελεύθερο S8.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραολυμπιονίκες
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Αλεξανδρούπολη Κατηγορία:Κολύμβηση Κατηγορία:Νομός Έβρου
Μεντόσα
Η Μεντόσα (ισπ. Mendoza) είναι μια πόλη της δυτικής Αργεντινής και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Η πόλη βρίσκεται στις πλαγιές του Πιεμόντε των Άνδεων και καταλαμβάνει 57 χλμ² ενώ ολόκληρη η μητροπολιτική περιοχή, γνωστή ως Μεγάλη Μεντόσα (Gran Mendoza), εκτείνεται σε 168 χλμ².
Η απογραφή του INDEC (Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Απογραφής) το 2010 ανέγραψε 114.822 κατοίκους όσον αφορά τον δήμο της Μεντόσα οι οποίοι αθροιζόμενοι στους 848.660 κατοίκους της Μεγάλη Μεντόσα,  σύμφωνα με παλαιότερη απογραφή του 2001,  την καθιστούν τον τέταρτο μεγαλύτερο οικισμό της χώρας. Ο δήμος, αποτελείται εξ ολοκλήρου από την  εδαφική έκταση που ήταν παλαιότερα γνωστή ως Πρωτεύουσα-Διαμέρισμα (Μεντόσα) - Departamento Capital (Mendoza).
Στον δήμο της Μεντόσα η τάση εξέλιξης του πληθυσμού είναι σχεδόν ουδέτερη  γιατί δεν υπάρχει διαθέσιμος χώρος για την κατασκευή νέων κατοικιών. Η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται από το γεγονός ότι πολλές πλούσιες οικογένειες επιλέγουν να ζουν εκτός κέντρου της πόλης, αυξάνοντας τον πληθυσμό του  πολεοδομικού συγκροτήματος της Μεγάλης Μεντόσα.
Το σχέδιο της σημερινής πόλης προέκυψε από μια νέα ρύθμιση που έγινε το 1863, μετά τον σεισμό του 1861, από τον Γάλλο μηχανικό Χούλιο Χερόνιμο Μπαλοφέ (Julio Gerónimo Balloffet) και συνίσταται στη στρατηγική επιλογή κατασκευής ενός κεντρικού πολεοδομικού τετραγώνου που περιβάλλεται από αλλα τέσσερα μικρότερα.
Η οικονομική δραστηριότητα συνδέεται με τη βιομηχανία (παραγωγή κρασιού, τροφίμων και ποτών) και την εξόρυξη και διύλιση πετρελαίου. Είναι επίσης σημαντικό τουριστικό και πανεπιστημιακό κέντρο.
Κλίμα
Η Μεντόσα έχει κλίμα ξηρό με ηπειρωτικά χαρακτηριστικά και ελάχιστες βροχοπτώσεις. Το καλοκαίρι είναι ζεστό και υγρό, και η μέση θερμοκρασία είναι μεγαλύτερη των 25 °C. Ο χειμώνας είναι ψυχρός και ξηρός, με μέσες θερμοκρασίες κάτω από 8 °C, περιστασιακούς παγετούς κατά τη νύχτα και μικρές βροχοπτώσεις. Το χιόνι και το χιονόνερο είναι σπάνια, συνήθως συμβαίνουν μία φορά το χρόνο, αλλά με μικρή ένταση στις υψηλότερες περιοχές της πόλης. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 2007, χιόνισε 6 φορές στην καρδιά της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Cido Arena
Η Cido Arena είναι το μεγαλύτερο κλειστό στάδιο στο Πανεβεζίς της Λιθουνίας. Συνήθως φιλοξενεί αγώνες ποδηλασίας αφού διαθέτει μία πίστα 250 μέτρων, καθώς επίσης αγώνες μπάσκετ και συναυλίες. Άνοιξε στις 24 Οκτωβρίου 2008 και έχει χωρητικότητα 5.656 ατόμων. Σ'αυτό το στάδιο έγιναν οι αγώνες του 1ου Ομίλου του Ευρωμπάσκετ 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στη Λιθουανία Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 2011
Λυλί (Άνω Σαβοΐα)
Το Λυλί (γαλλικά: Lully) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λυλουά (γαλλικά: Lullois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Λούκας Αλαμάν
Ο Λούκας Ιγνάθιο Αλαμάν υ Εσκαλάδα (Lucas Ignacio Alamán y Escalada, 18 Οκτωβρίου 1792 – 2 Ιουνίου 1853) ήταν Μεξικανός συντηρητικός πολιτικός, υπουργός και ιστορικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Γκουαναχουάτο του κεντρικού Μεξικού. Προερχόμενος από εξέχουσα οικογένεια της πόλεως αυτής (ευημερούσας λόγω των ορυχείων της), ήταν πολυταξιδεμένος και ιδιαιτέρως μορφωμένος. Υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας των πρώτων συγκρούσεων στον Μεξικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, όταν είδε τα στρατεύματα του ηγέτη των επαναστατών Μιγκέλ Ιδάλγο ι Κοστίγια να ρημάζουν τη γενέτειρά του πόλη, κάτι που διεμόρφωσε την ήδη συντηρητική πολιτική σκέψη του.
Ο Αλαμάν διετέλεσε Υπουργός Εσωτερικών και Εξωτερικών του Μεξικού σε 5 διαφορετικές θητείες, με την πρώτη να αρχίζει στις 16 Απριλίου 1823 και την τελευταία να λήγει με τον θάνατό του τριάντα χρόνια αργότερα. `Εχει αποκληθεί ο «αρχι-αντιδραστικός της εποχής του ... που επεδίωκε να δημιουργήσει μια ισχυρή κεντρική κυβέρνηση, βασισμένη σε μια στενή συμμαχία μεταξύ του Στρατού, της διοικήσεως της Εκκλησίας και της τάξεως των γαιοκτημόνων». Επίσης έχει συγκριθεί με τον Μέττερνιχ. Υπήρξε μία από τις ισχυρότερες φωνές υπέρ της ιδρύσεως ενός μοναρχικού πολιτεύματος στο Μεξικό.
Γράφηκε ότι ο Αλαμάν ήταν «αναμφίβολα η μείζων πολιτική και διανοητική μορφή του ανεξάρτητου πλέον Μεξικού μέχρι τον θάνατό του ... η καθοδηγός δύναμη αρκετών κυβερνήσεων και ένας δραστήριος προαγωγός της οικονομικής αναπτύξεως» της χώρας.
Ο Λούκας Ιγνάθιο Αλαμάν απεβίωσε στην Πόλη του Μεξικού από πνευμονία σε ηλικία 60 ετών.
Στη βιολογία
Σε τρία είδη και ένα γένος φυτών έχει δοθεί το όνομα του Λούκας Ιγνάθιο Αλαμάν. Συγκεκριμένα, στο γένος ορχιδέας αλαμανία (Alamania, που έχει το μοναδικό είδος Alamania punicea), ενδημικό του Μεξικού, από τους La Llave & Lex. και στα εξής είδη:
Πηγές
Κατηγορία:Μεξικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιστορικοί του 19ου αιώνα
Λιώ
Το Λιώ (γαλλικά: Lyaud) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λιωντέν (γαλλικά: Lyaudins).
Οξείδιο του αζώτου
Γενικά με τον όρο οξείδιο του αζώτου ονομάζεται οποιαδήποτε χημική ένωση στο μόριο της οποίας συνυπάρχουν άτομα δύο μόνο στοιχείων: αζώτου (Ν), και οξυγόνου (Ο).
Σημειώνεται ότι η άμεση σύνδεση των στοιχείων αυτών στη δημιουργία οξειδίου γίνεται μόνο με την επίδραση ηλεκτρικής ενέργειας.
Περισσότερο γνωστά οξείδια του αζώτου είναι οι ακόλουθες χημικές ενώσεις:
Ειδικότερα το μείγμα ΝΟ και ΝΟ2 που απαντάται στην ατμόσφαιρα αναφέρεται ως οξείδια του αζώτου (NOx).
Παναγιώτης Αυγουστίδης
Ο Παναγιώτης Αυγουστίδης (1873 ή 1896 - 1948) του Η., ήταν Έλληνας πολιτικός και έμπορος. Υπηρέτησε ως βουλευτής Θεσσαλονίκης από το 1927 ως το 1928 και ως γερουσιαστής από το 1929 ως το 1935.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1873 (σύμφωνα με το Μητρώο της Βουλής), ενώ ήταν 52 ετών (γεννηθείς το 1896) όταν πέθανε, σύμφωνα με το αγγελτήριο κηδείας του.
Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης σε αναπληρωματικές εκλογές το 1927 ενώ το 1929 εξελέγη γερουσιαστής για τριετή θητεία, η οποία ανανεώθηκε παραμένοντας έτσι μέχρι το 1935.
Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη στις 11 Φεβρουαρίου 1948 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό της Αγίας Σοφίας. Ήταν παντρεμένος με την Κλειώ Π. Αυγουστίδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Αντίδοτο
Το αντίδοτο είναι χημική ουσία η οποία εξουδετερώνει ή περιορίζει την βλαπτική ενέργεια ενός δηλητηρίου σε ένα ζωντανό οργανισμό. Το αντίδοτο μετά τη χορήγησή του δρα άμεσα πάνω στην τοξίνη ή πάνω στον υποδοχέα στον οποίο προσδένεται, είτε αδρανοποιώντας την είτε μειώνοντας τις ανεπιθύμητες επιδράσεις της.
Αν και στις περισσότερες περιπτώσεις δηλητηρίασης η αντιμετώπιση είναι συντηρητική, σε κάποιες περιπτώσεις η χορήγηση αντιδότου εγκαίρως μπορεί να μειώσει δραματικά ή τουλάχιστον να εμποδίσει την εξέλιξη της δηλητηρίασης, αυξάνοντας την επιβίωση. Λιγότερο από το 2% των τοξινών έχουν αναγνωρισμένο αντίδοτο.
Τρόπος δράσης
Ο ενεργός άνθρακας είναι παράδειγμα μη ειδικού αντιδότου το ποίο δρα προσδένοντας πάνω στη τοξίνη και αποτελεί το πιο κοινό αντίδοτο αυτού του είδους. Επίσης υπάρχουν και χηλικές ενώσεις οι οποίες προσδένονται εξειδικευμένα πάνω σε τοξίνες, καθώς και ανοσοθεραπείες με αντισώματα. Άλλα αντίδοτα δρουν ανταγωνιστικά στα ένζυμα ή τους υποδοχείς τα οποία επηρεάζουν τις τοξίνες (όπως η αιθανόλη σε περίπτωση δηλητηρίασης από μεθανόλη), ενισχύουν τη δράση των ενζύμων. Κάποια άλλα αντίδοτα μειώνουν το σχηματισμό τοξικών μεταβολιτών, όπως στην περίπτωση της Ν-ακετυλοκυστεΐνης στην τοξικότητα από παρακεταμόλη.
Δημοψήφισμα στην Ταϊβάν 2021
Ένα δημοψήφισμα τεσσάρων ερωτήσεων διεξήχθη στην Ταϊβάν στις 18 Δεκεμβρίου 2021. Η ψηφοφορία είχε αρχικά προγραμματιστεί να διεξαχθεί στις 28 Αυγούστου 2021, αλλά αναβλήθηκε για τον Δεκέμβριο λόγω της πανδημίας COVID-19. Και οι τέσσερις ερωτήσεις ήταν λαϊκές πρωτοβουλίες. Σύμφωνα με τον νόμο περί δημοψηφισμάτων, τα δημοψηφίσματα μπορούν να διεξάγονται μία φορά κάθε δύο χρόνια το τέταρτο Σάββατο του Αυγούστου και οι ερωτήσεις πρέπει να συγκεντρώσουν αριθμό υπογραφών που ισοδυναμεί με το 1,5% των ψηφοφόρων που έχουν δικαίωμα ψήφου (280.000) προκειμένου να πληρούν τις προϋποθέσεις.
Και οι τέσσερις προτάσεις απορρίφθηκαν.
Εγκρίθηκε τοπικό δημοψήφισμα στη Σιντσού για το θέμα της μολυσμένης πηγής νερού.
Προγραμματισμός
Μετά τις τροποποιήσεις στον νόμο περί δημοψηφισμάτων που ψηφίστηκε τον Ιούνιο του 2019, ορισμένες από τις οποίες ορίζουν μια καθορισμένη ημέρα για δημοψηφίσματα, διευκρινίζοντας ότι τα δημοψηφίσματα μπορούν να διεξάγονται μία φορά κάθε δύο χρόνια το τέταρτο Σάββατο του Αυγούστου, τα δημοψηφίσματα προγραμματίστηκαν για τις 28 Αυγούστου 2021. Το όριο για την έναρξη ερωτήσεων δημοψηφίσματος είχε προηγουμένως μειωθεί σε έγκυρες υπογραφές του 1,5 τοις εκατό των πολιτών με δικαίωμα ψήφου σε μια σειρά τροπολογιών που εγκρίθηκαν τον Ιούνιο του 2017. Λόγω της πανδημίας COVID-19 στην Ταϊβάν, η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή ανακοίνωσε στις 2 Ιουλίου 2021 ότι το δημοψήφισμα θα αναβληθεί μέχρι τις 18 Δεκεμβρίου 2021.
Στο δημοψήφισμα της Ταϊβάν του 2021, υπήρξαν τέσσερα ερωτήματα, αριθμημένα από το 17 έως το 20 για να ληφθούν υπόψη αριθμημένες ερωτήσεις σε προηγούμενα δημοψηφίσματα. Η πρώτη ερώτηση που είχε περάσει το όριο πιστοποίησης, τον Ιανουάριο του 2021, αφορούσε την ενεργοποίηση του πυρηνικού σταθμού στη Λούνγκμεν. Οι άλλες τρεις ερωτήσεις σχετικές με το δημοψήφισμα επικυρώθηκαν από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή τον Μάιο του 2021. Το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Κουομιντάνγκ, έδωσε τη στήριξή του σε δύο από τα ερωτήματα του δημοψηφίσματος, συγκεντρώνοντας ενεργά υπογραφές σχετικά με τη ρακτοπαμίνη στο εισαγόμενο χοιρινό κρέας και τον προγραμματισμό των μελλοντικών δημοψηφισμάτων.
Ερωτήματα
Τα ερωτήματα κυμαίνονται από το Νο. 17 έως το 20, συμπεριλαμβανομένων των θεμάτων ενεργοποίησης πυρηνικών σταθμών, απαγόρευσης εισαγωγών χοιρινού κρέατος που περιέχει ρακτοπαμίνη, σταθμού λήψης υφάλων φυκιών και LNG και δημοψηφισμάτων που διεξάγονται ταυτόχρονα με τις εθνικές εκλογές.
Σύμφωνα με το άρθρο 29 του νόμου περί δημοψηφισμάτων, το δημοψήφισμα αποφασίζεται εάν τα έγκυρα ψηφοδέλτια του "ναι" υπερβαίνουν τα ψηφοδέλτια του "όχι" και τα έγκυρα ψηφοδέλτια του "ναι" υπερβαίνουν το 25% των επιλέξιμων εκλογέων. Για το δημοψήφισμα του 2021, το όριο του 25% ισοδυναμεί με 4.956.367 ψήφους.
Πυρηνικό εργοστάσιο
Η ερώτηση Νο. 17, και η πρώτη που πέρασε το απαιτούμενο όριο, εξέτασε την ενεργοποίηση του πυρηνικού σταθμού Λουνγκμέν, του τέταρτου πυρηνικού σταθμού στην Ταϊβάν, που βρίσκεται στη Νέα Ταϊπέι. Το εργοστάσιο βρισκόταν υπό κατασκευή μέχρι το 2014, όταν ανεστάλη η λειτουργία του από το κυβερνών Κουομιντάνγκ λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια της πυρηνικής ενέργειας στη χώρα. Η πολιτική διατηρήθηκε από το κυβερνών Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα, καθώς σχεδίαζε να αποκλείσει όλη την πυρηνική ενέργεια έως το 2025. Η πολιτική αμφισβητείται έντονα από τους υποστηρικτές της πυρηνικής ενέργειας, γεγονός που οδήγησε στη συμπερίληψη ερώτησης σχετικά με την εγκατάλειψη του σχεδίου τερματισμού της πυρηνικής ενέργειας στο δημοψήφισμα του 2018, στο οποίο τα αποτελέσματα ευνόησαν τη συνέχιση των πυρηνικών σταθμών στη χώρα.
Το ψηφοδέλτιο έγραφε: "Συμφωνείτε με την ενεργοποίηση του τέταρτου πυρηνικού σταθμού της Ταϊβάν;".
Απαγόρευση εισαγωγών χοιρινού κρέατος που περιέχει ρακτοπαμίνη
Η ερώτηση Νο. 18 για το δημοψήφισμα εξέτασε τις προσπάθειες για την επιβολή περιορισμών στην εισαγωγή χοιρινού κρέατος που περιέχει ρακτοπαμίνη. Οι επικριτές υποστήριξαν ότι η ρακτοπαμίνη είναι ένα πρόσθετο παράνομο σε 160 χώρες λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια των τροφίμων και ότι η εισαγωγή της θα μπορούσε να βλάψει τους τοπικούς παραγωγούς. Η αντίθεση του ζητήματος ανησυχεί ότι η απαγόρευση των εισαγωγών χοιρινού κρέατος ρακτοπαμίνης θα μπορούσε ενδεχομένως να βλάψει τις διεθνείς σχέσεις και τις εμπορικές συμφωνίες της Ταϊβάν, συγκεκριμένα την εφαρμογή της ένωσης CPTPP καθώς και τη σχέση Ταϊβάν-Ηνωμένων Πολιτειών.
Το ψηφοδέλτιο έγραφε: «Συμφωνείτε ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να απαγορεύσει την εισαγωγή χοιρινού κρέατος, εσωτερικών οργάνων και προϊόντων χοιρινού που περιέχουν ρακτοπαμίνη;
Ημερομηνίες δημοψηφισμάτων
Η ερώτηση Νο. 19 αφορούσε το εάν τα δημοψηφίσματα θα πρέπει να διεξαχθούν παράλληλα με τις γενικές εκλογές εάν μια πρόταση δημοψηφίσματος επιβεβαιωθεί λιγότερο από έξι μήνες πριν από τις γενικές εκλογές. Το ερώτημα προτάθηκε από το Κουομιντάνγκ, υποστηρίζοντας ότι η διεξαγωγή δημοψηφισμάτων παράλληλα με τις γενικές εκλογές θα προσέλκυε υψηλότερη προσέλευση ψήφων.
Το ψηφοδέλτιο έχει ως εξής: «Συμφωνείτε εντός έξι μηνών από την ημερομηνία ίδρυσης του δημοψηφίσματος, εάν διεξαχθούν εθνικές εκλογές κατά τη διάρκεια της περιόδου και σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου περί δημοψηφίσματος, το δημοψήφισμα να διεξαχθεί σε συνδυασμό με τις εθνικές εκλογές;».
Προστασία υφάλων από φύκια
Η ερώτηση Νο. 20 αναφερόταν στην κατασκευή του τερματικού σταθμού LNG Guantang στον ύφαλο φυκών Ντατάν της Taoyuan. Υποστηρίζεται ως απαραίτητο από την κυβέρνηση ως μέρος του σχεδίου της για τη σταδιακή κατάργηση των ορυκτών καυσίμων, αλλά επικρίνεται έντονα από περιβαλλοντικούς ακτιβιστές λόγω πιθανής βλάβης στον ύφαλο και στο οικοσύστημά του.
Το ψηφοδέλτιο έγραφε: «Συμφωνείτε να μεταφερθεί το εργοτάξιο του Τρίτου Τερματικού Παραλαβής CPC μακριά από τις παράκτιες και θαλάσσιες περιοχές του υφάλου φυκιών Ντατάν της Ταογιουάν ; (Η παράκτια περιοχή από τις εκβολές του ποταμού Γκουανγίν στα βόρεια έως τις εκβολές του ποταμού Σινγού στα νότια και η θαλάσσια περιοχή που εκτείνεται πέντε χιλιόμετρα παράλληλα με τη χαμηλότερη γραμμή παλίρροιας της προαναφερθείσας ακτής. )"
Αποτελέσματα
Και οι τέσσερις προτάσεις απορρίφθηκαν. Η συμμετοχή ήταν λίγο πάνω από το 41%, με τα έγκυρα ψηφοδέλτια υπέρ σε κάθε ερώτηση να αριθμούν μεταξύ 19% και 20% του συνόλου των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, λιγότερο από το απαιτούμενο 25% για ένα έγκυρο αποτέλεσμα.
Παραπομπές
Ταιβαν
Ελσίνκι-86
Η CTAG (Cilvēktiesību aizstāvības grupa, Ομάδα Άμυνας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) Ελσίνκι-86 ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1986 στην λετονική πόλη-λιμάνι Λιεπάγια από τρεις εργάτες: τον Λίναρντς Γκράντινς, τον Ράιμοντς Μπιτένιεκς και τον Μάρτινς Μπάρις. Το όνομά του αναφέρεται στις Συμφωνίες του Ελσίνκι και το έτος ίδρυσής της.
Ρόλος στη "Τραγουδιστή Επανάσταση"
Η Ελσίνκι-86 ήταν ένας σημαντικός πρώιμος παράγοντας κατά τη διάρκεια της "Τραγουδιστής Επανάστασης" στη Λετονία, στη διάρκεια της οποίας η χώρα ανέκτησε την ανεξαρτησία της από την ΕΣΣΔ.
Στις αρχές του 1988, η οργάνωση Ελσίνκι-86 είχε περίπου είκοσι μέλη. Οι πιο εξέχοντες μεταξύ τους, εκτός από τα ιδρυτικά μέλη ήταν ο Ρόλαντς Σιλαράουπς, ο Κονσταντίνς Πουπούρς, ο Γιούρις Βίντινς, ο Γιούρις Ζιεμέλις, ο Άλφρεντ Ζάρινς, ο Χέινο Λάμα και ο Έντμουντς Τσιρβέλις. Έως τα μέσα του 1988, μερικά από τα πιο ενεργά μέλη είχαν απελαθεί από την ΕΣΣΔ από τις σοβιετικές αρχές.
Στις 14 Ιουνίου 1987, η ομάδα οργάνωσε την πρώτη ειρηνική αντικομμουνιστική διαδήλωση με τη συνήθη εναπόθεση λουλουδιών στη βάση του Μνημείου της Ελευθερίας (Brīvības piemineklis) στην πρωτεύουσα της Λετονίας, τη Ρίγα. Το γεγονός αυτό ήταν σημείο καμπής για την αναγέννηση του εθνικού θάρρους και αυτοπεποίθησης στη Λετονία.
Στις 23 Αυγούστου 1987, η ομάδα οργάνωσε διαδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στο Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ, η οποία ανάμεσα σε πολλά άλλα ιστορικά γεγονότα είχε ως αποτέλεσμα και την σοβιετική κατοχή της Λετονίας, το 1940, κατά τη διάρκεια της διοίκησης του λετονού Προέδρου και τον Πρωθυπουργού Κάρλις Ουλμάνις. Στις 18 Νοεμβρίου 1987, η Ημέρα Ανεξαρτησίας της Λετονίας εορτάστηκε για πρώτη φορά από το 1940.
Στις 25 Μαρτίου του 1988, η ομάδα κάλεσε τους Λετονούς να συγκεντρωθούν γύρω από το Μνημείο της Ελευθερίας στη Ρίγα, για να τιμήσουν τα θύματα της σοβιετικής τρομοκρατίας. Εκείνη την ημέρα, έγινε προφανές ότι η ηγεσία υπέρ της ανεξαρτησίας ξεκίνησε μια σταδιακή μετάβαση της επιρροής από το Ελσίνκι-86 σε μετριοπαθείς λετονούς κομμουνιστές και προσωπικότητες εξέχουσες σε εθνικό επίπεδο, οι οποίες κάλεσαν ανοιχτά τους πολίτες της Λετονίας, για πρώτη φορά, να έρθουν μαζικά σε ένα άλλο σημείο της Ρίγας: το Νεκροταφείο των Πεσόντων Στρατιωτών.
Στις 14 Ιουνίου 1988, για πρώτη φορά από τη σοβιετική κατοχή, η ομάδα μετέφερα ανοιχτά τη λετονική εθνική καστανή-άσπρη-καστανή σημαία στους δρόμους της Ρίγας.
Μετά την ανεξαρτησία
Ένα πολιτικό κόμμα με βάση την οργάνωση Ελσίνκι-86 εγγράφηκε επίσημα το 1998. Δεν κέρδισε έδρες στις εκλογές για την Σαεϊμά (κοινοβούλιο) της Λετονίας αργότερα εκείνο το έτος, καθώς και στις δημοτικές εκλογές του 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λετονικά πολιτικά κόμματα
Θεόδωρος Αρζόγλου
Ο Θεόδωρος Αρζόγλου (1862 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός κα έμπορος.
Βιογραφικά στοιχεία
Είχε εκλεγεί βουλευτής Σαμψούντας στην οθωμανική βουλή του 1913 και το 1931 εξελέγη γερουσιαστής Θεσσαλονίκης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1932.
Διετέλεσε πρώτος πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνοτουρκικής ΦΙλίας.
Έλεν Χαλ Γιάκομπς
Η Έλεν Χαλ Γιάκομπς (αγγλικά : Helen Hull Jacobs) (Γκλόμπε, Αριζόνα 6 Αυγούστου 1908 - Ίστ Χάμπτον, Νέα Υόρκη 2 Ιουνίου 1997) ήταν από τις κορυφαίες αμερικανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης με 9 κατακτήσεις τουρνουά Γκράν Σλαμ και νούμερο ένα στον κόσμο.
Βιογραφία
Μεγάλωσε στο Μπέρκλεϊ, στην Καλιφόρνια, εκεί έμαθε και την αντισφαίριση στον τοπικό σύλλογο "Berkeley Tennis Club", στην ίδια πόλη πήρε και το πτυχίο της από το τοπικό "Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια".
Κατά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε στο Ναυτικό των ΗΠΑ σαν διοικητής του γραφείου της, μία από τις μόλις πέντε γυναίκες που είχαν αποκτήσει βαθμό στο Πολεμικό Ναυτικό.
Στην προσωπική της ζωή ήταν σε μια σχέση για εννέα χρόνια με την Ενριέτα Μπίγχαμ. Σύντροφός στη μετέπειτα ζωή της ήταν η Βιρτζίνια Gurnee. Πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στο Ίστ Χάμπτον της Νέας Υόρκης στις 2 Ιουνίου, 1997
Καριέρα
Κατετάγη στην πρώτη δεκάδα του κόσμου από το 1928 έως το 1939 (δεν υπάρχουν βαθμολογίες από το 1940 έως το 1945), φθάνοντας στην πρώτη θέση το 1936. Με εξαίρεση το 1930 και το 1938, είχε συμπεριληφθεί στο τέλος του έτους στην πρώτη δεκάδα κατάταξης από την Ένωση Τένις Ηνωμένων Πολιτειών από το 1927 έως το 1941. Ήταν η κορυφαία παίκτρια των ΗΠΑ από το 1932 έως το 1935.
Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ στο κύπελλο Γουίγκχαμ από το 1927 συνεχώς έως το 1937 και το 1939 με ρεκόρ 19 νίκες και 11 ήττες. Νικήτρια σε ομαδικό επίπεδο του κυπέλλου τις χρονιές 1927, 1929, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1936, 1937, και 1939.
Στο Αμερικάνικο Όπεν και στο μονό ήταν πρώτη το 1932, 1933, 1934 και το 1935 και δεύτερη το 1928 1936, 1939 και το 1940. Στο διπλό γυναικών ήταν πρώτη το 1932, 1934 και το 1935, και δεύτερη το 1931 και το 1936. Στο διπλό μεικτό ήταν 1934 και δεύτερη το 1932. Στο Ρολάν Γκαρός ήταν δεύτερη στο μονό το 1930 και το 1934, και στο διπλό δεύτερη το 1934. Στο Γουίμπλεντον και στο μονό ήταν πρώτη το 1936 και δεύτερη το 1929 το 1932, 1934, 1935 και το 1938, στο διπλό ήταν δεύτερη το 1932, 1936 και το 1939.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου και το 1937 ήταν δεύτερη στο μονό γυναικών, δεύτερη και στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Μαρί Λουίζ Χορν. Έχει επίσης κατακτήσει το διεθνές πρωτάθλημα της Ρώμης, το τουρνουά του Μπέρκλεϊ κι άλλα.
Διακρίσεις και βραβεία
Το 1933 αναδείχτηκε γυναίκα αθλητής της χρονιάς από το Ασοσιέιτεντ Πρες. Έγινε μέλος του Διεθνούς τένις χαλ οφ φέιμ (Tennis Hall of Fame) το 1962. Το 2015 έγινε μέλος του Εθνικού "σπορ χαλ οφ φέιμ" γκέι και λεσβιών.
Συγγραφικό έργο
Ήταν συγγραφέας βιβλίων σχετικά με την αντισφαίριση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Τάρεγα
Η Τάρεγα (Tàrrega) είναι πόλη της Καταλονίας, πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας του Ουρζέλ στην επαρχία της Λιέιδα.
Ιστορικά η πόλη εξελίχθηκε γύρω από το φρούριο που προστάτευε, πιθανότατα ήδη από την εποχή των Αράβων, το σταυροδρόμι μεταξύ της Λιέιδα, του Μπαλαγέ και της Ταραγόνα. Φιλοξενούσε μια σημαντική κοινότητα Εβραίων. Από το τέλος του μεσαίωνα μέχρι το τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα η πόλη υπέφερε από ένα περιορισμένο στην επαρχία της Λιέιδα εμπόριο, συνεχείς πολέμους και ληστοκρατία. Η σύνδεσή της με τη σιδηροδρομική γραμμή Λιέιδα-Σερβέρα και το άνοιγμα του καναλιού του Ουρζέλ βελτίωσαν την οικονομική διασύνδεσή της με την υπόλοιπη Καταλονία. Πλέον είναι το κέντρο αναφορά για περίπου 35.000 κατοίκους της τριγύρω πεδιάδας, με κύριες εμπορικές ασχολίες το εμπόριο και τη μεταλλουργία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας