cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Internet Explorer 8
Activities
Τα Activities είναι εντολές που επιτρέπουν στον χρήστη να προβάλει μια υπηρεσία διαδικτύου από οποιαδήποτε άλλη ιστοσελίδα. Ενέργειες, όπως η επιλογή κειμένου ή άλλων αντικειμένων, επιτρέπει την πρόσβαση σε μια υπηρεσία Activity (όπως την προσθήκη του επιλεγμένου στοιχείου σε ιστολόγιο ή την προβολή της επιλεγμένης γεωγραφικής θέσης σε χάρτη), που αλληλεπιδρά με το συγκεκριμένο στοιχείο. Σύμφωνα με τη Microsoft, τα Activities διευκολύνουν την αντιγραφή και την επικόλληση μεταξύ των ιστοσελίδων. Ο IE8 περιέχει ένα σύστημα κωδικοποίησης που βασίζεται στο XML και επιτρέπει σε μια διαδικτυακή εφαρμογή ή μια διαδικτυακή υπηρεσία να εκτελεστεί ως υπηρεσία Activity. Το πώς θα εμφανίζεται αυτή η υπηρεσία και για ποιες κατηγορίες περιεχομένου, αυτό καθορίζεται από το αρχείο XML. Ακολουθεί ένα παράδειγμα αρχείου XML για την εμφάνιση μίας γεωγραφικής θέσης σε χάρτη ως Activity με τη χρήση της Μορφής OpenService:
WebSlices
Τα WebSlices είναι αποσπάσματα μιας ιστοσελίδας, στα οποία ο χρήστης μπορεί να εγγραφεί. Έτσι, ο χρήστης μπορεί να μείνει ενημερωμένος για το συγκεκριμένο απόσπασμα. Τα WebSlices εμφανίζονται τη γραμμή Αγαπημένων με πλήρη γραφικά και κείμενο. Οι προγραμματιστές ιστοσελίδων μπορούν να μαρκάρουν τμήματα των ιστοσελίδων τους ως WebSlices, με τη χρήση των στοιχείων κώδικα  και. Τα WebSlices παρομοιάστηκαν με το Active Desktop, που παρουσιάστηκε στον Internet Explorer 4 το 1997.
Βελτιώσεις γραμμής διευθύνσεων
Η γραμμή διευθύνσεων του Internet Explorer 8 παρουσιάζει ένα νέο χαρακτηριστικό: ο κύριος διακομιστής του ιστοτόπου εμφανίζεται με μαύρα γράμματα και τα επιμέρους τμήματα με γκρι γράμματα. Αυτό διευκολύνει την αναγνώριση του τρέχοντα ιστοτόπου, στον οποίο βρίσκεται ο χρήστης.
Άλλα χαρακτηριστικά και βελτιώσεις
Άλλα νέα χαρακτηριστικά στον IE8 είναι η επανασχεδιασμένη Γραμμή Αγαπημένων, που μπορεί να προβάλει περιεχόμενο όπως τα WebSlices, τροφοδοσίες RSS καθώς επίσης και έγγραφα. Το φίλτρο ψαρέματος έχει μετονομαστεί σε Φίλτρο Ασφαλείας και αποτρέπει τη μετάδοση κακόβουλου κώδικα. Η προβολή τέτοιου περιεχομένου είναι σχεδόν αδύνατη, αλλά το φίλτρο μπορεί να απενεργοποιηθεί μέσω της πολιτικής ασφαλείας. Επίσης, ένας νέος μηχανισμός επαναφοράς από αναπάντεχο κλείσιμο έχει συμπεριληφθεί. Έτσι, εάν το πρόγραμμα περιήγησης κλείσει απροσδόκητα, όλες οι σελίδες που ήταν ανοιχτές προηγουμένως θα επαναφερθούν Full-page zoom now reflows the text to remove the appearance of horizontal scrollbars on zooming. Για τους προγραμματιστές, ο IE8 περιλαμβάνει εργαλεία που επιτρέπουν τη δημιουργία κώδικα HTML, CSS και JavaScript απευθείας από το πρόγραμμα περιήγησης.
Υποστήριξη προτύπων
Ο IE8 βελτιώνει την εμφάνιση περιεχομένου ιστοσελίδων, καθώς υποστηρίζει περισσότερα προτύπων web (όπως το HTML, το CSS και το JavaScript) μέσω της λειτουργίας προτύπων. Τέτοιες αλλαγές μπορούν να προκαλέσουν ρήξη συμβατότητας, καθώς το πρόγραμμα συμπεριφέρεται πολύ διαφορετικά σε σχέση με τον IE7. Για να διατηρηθεί η συμβατότητα, οι προγραμματιστές μπορούν να χρησιμοποιήσουν ένα μεταστοιχείο στις ιστοσελίδες τους, που είναι συμβατό με τη "λειτουργία προτύπων του IE7 " στο πρόγραμμα περιήγησης, χρησιμοποιώντας τον εξής κώδικα:
Η συμβατότητα με πρότυπα CSS 2.1 είναι ένας από τους κύριους στόχους του Internet Explorer 8. Επιπλέον, υποστηρίζει μερικά χαρακτηριστικά του προτύπου CSS3. Ο IE8 υποστηρίζει μερικώς το πρότυπο CSS 2.1 σελιδοποιημένων μέσων μαζικής ενημέρωσης (μαζί με τον κώδικα  CSS και τους κώδικες επιλογής σελίδων ,   και  ). Υποστηρίζει τον κώδικα DOM: Αποθήκευση, Cross Document Messaging  (XDM) και τα Selectors APIs.Ο IE8 επίσης, υποστηρίζει επικοινωνία cross-domain μέσω του κώδικα αντικειμένου  , που σχετίζεται με το μοντέλο προγραμματισμού XMLHTTPRequest. Ο IE8 περιλαμβάνει ένα βελτιωμένο και σταθερότερο στοιχείο DOM, μοιάζοντας με τα πρότυπα άλλων πεογραμμάτων περιήγησης στο διαδίκτυο. Χαρακτηριστικά και ιδιότητες αντικειμένων DOM διαχειρίζονται διαφορετικά, ενώ η συμπεριφορά των κωδίκων,   και   έχουν αλλάξει, έτσι ώστε να παρομοιάζονται με τα πρότυπα άλλων προγραμμάτων περιήγησης στο διαδίκτυο. Ο Internet Explorer 8 υποστηρίζει Accessible Rich Internet Applications, για βελτιωμένη προσβασιμότητα σε εφαρμογές AJAX.
Στοχοθέτηση Έκδοσης
Ο Internet Explorer 8 τηρεί αυστηρότερα τα πρότυπα web, που σε μερικές περιπτώσεις είναι ασύμβατα με προηγούμενες εκδόσεις του προγράμματος. Έτσι, ιστοσελίδες, που είχαν σχεδιαστεί για τα πρότυπα προηγούμενων εκδόσεων του προγράμματος, δεν θα εμφανίζονται σωστά στον IE8. Αυτό θα σήμαινε επιστροφή στον IE7, που διόρθωνε πολλά σφάλματα του IE6.
Για να αποφευχθεί αυτό, η Microsoft πρότεινε τη Στοχοθέτηση Έκδοσης, κατά την οποία, μια ιστοσελίδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί άριστα σε μία συγκεκριμένη έκδοση του Internet Explorer χρησιμοποιώντας τον κώδικα  είτε ως μεταστοιχείο είτε ως στοιχείο HTTP. Σε μια νεότερη έκδοση του Internet Explorer, η εκάστοτε ιστοσελίδα θα συμπεριφέρεται όπως και σε παλαιότερες εκδόσεις του προγράμματος.
Η Microsoft ανέφερε ότι μια ιστοσελίδα με στοιχεία doctype στη λειτουργία προτύπων του IE7 θα συμπεριφέρεται ακριβώς όπως και στον IE7 στον IE8 και σε μελλοντικές εκδόσεις του IE. Τα νέα χαρακτηριστικά του IE8, μαζί με άλλες αλλαγές, μπορούν να ενεργοποιηθούν με τη χρήση του κώδικα, για την υποστήριξη της "λειτουργίας προτύπων του IE8". Το σκεπτικό της Microsoft είναι ότι με αυτή τη μέθοδο, τα πρότυπα του IE8 θα είναι συμβατά με προηγούμενα πρότυπα και ότι οι ιστοσελίδες δεν θα έχουν προβλήματα στην εμφάνιση και τη χρήση τους. Η λειτουργία προτύπων του IE8 μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί μέσω της HTML5. Αυτή πρόταση έγινε δύσκολα δεκτή από τους εμπειρογνώμονες. Οι κειτικοί θεωρούν ότι αφού οι περισσότερες ιστοσελίδες δεν χρησιμοποιούν τα νέα πρότυπα, θα αυξηθεί η κυκλοφορία του IE7. Κάποιοι άλλοι θεώρησαν αυτή την ενέργεια ως μονοπωλιακή πράξη της Microsoft. Για να αντικρούσει αυτές τις κριτικές, η Microsoft, στις 3 Μαρτίου του 2008 αρνήθηκε να αναπτύξει τη λειτουργία προτύπων του IE8 (τώρα ονομάζεται "λειτουργία προτύπων") στον IE8 (π.χ.: σελίδες με doctypes που χρησιμοποιούν πρότυπα λειτουργίας του IE7 και νεότερα doctypes). Η στοχοθέτηση έκδοσης θα συνεχίσει να υπάρχει, αλλά η προβολή των ιστοσελίδων θα στηρίζεται προσωρινά στη λειτουργία προτύπων του IE7.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία των Windows Κατηγορία:Φυλλομετρητές Κατηγορία:Windows 7
Internet Explorer อินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์
Μάρκο Ρόις
Ο Μάρκο Ρόις (Marco Reus, 31 Μαΐου 1989) είναι [Έλληνας|Γερμανός]] ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός ή ακραίος για τη γερμανική Μπορούσια Ντόρτμουντ και την Εθνική Γερμανίας.
Ο Ρόις πέρασε την καριέρα του ως νέος στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, προτού αποχωρήσει με προορισμό την Ροτ Βάις Άλεν. Είναι γνωστός για την ευχέρειά του στο παιχνίδι, την ταχύτητα, αλλά και την τεχνική του κατάρτιση. Έχει αγωνιστεί με τρεις διαφορετικές ομάδες στη διάρκεια της καριέρας του, με πιο σημαντική, και πιο αναγνωρίσιμη ως παρουσία, στη Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ της γερμανικής Μπουντεσλίγκα.
Πρωταρχική θέση του Ρόις είναι αυτή του δεξιού ακραίου, αν και, είναι ικανός να αγωνιστεί και στις δύο πλευρές του γηπέδου αλλά και στον χώρο της μεσαίας γραμμής, λόγω της ικανότητάς του να παίζει την μπάλα και με τα δυο του πόδια. Το 2012 ήταν η πλέον επιτυχημένη σεζόν του, πετυχαίνοντας 18 τέρματα και δίνοντας 8 ασίστ, καθώς βοήθησε την Γκλάντμπαχ να εξασφαλίσει μια θέση στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης περιόδου. Συμφώνησε να μεταγραφεί στην ομάδα της γενέτειράς του Μπορούσια Ντόρτμουντ, στο τέλος εκείνης της σεζόν. Αγωνίζεται με τον αριθμό 11, τον οποίο παλιότερα έφερε ο Μάριο Γκέτσε.
Πάβλε Πόποβιτς (πολιτικός)
Ήταν γιος του Τοντόρ και της Μίλιτσα Πόποβιτς, αδέλφια του ήταν οι Ντιμίτριγιε ο Αθανάσιγιε που ήταν ιερείς, και ο Γιόβαν.
Ήταν Κνεζ της περιοχής του Βράνιτς, με την έναρξη της πρώτης σερβικής εξέγερσης οδήγησε στρατιωτικό σώμα εναντίον των Τούρκων. Ήταν ένας από τους Κνεζ που ξέφυγε από την σφαγή των Κνέζων το 1804, χάρη στη φιλία που είχε με Οθωμανούς αξιωματούχους και με την ευκαιρία αυτή έσωσε και τους φίλους του Γιάνκο Κάτιτς, Σίμα Μάρκοβιτς και άλλους.
Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων πρώτης Σερβικής κυβέρνησης. Προς το τέλος της εξέγερσης ήρθε σε σύγκρουση με τον Καραγιώργη και ο ίδιος και η οικογένειά του μετακόμισε στην Σρεμ το 1813. Όταν ξεκίνησε η δεύτερη σερβική εξέγερση το 1815 επέστρεψε στην Βράνιτς και συνέχισε να μάχεται εναντίον των Τούρκων. Ήταν ένας από τους μεσολαβητές μεταξύ των Τούρκων και του πρίγκιπα Μίλος. Λόγω μίας πληγής που είχε κάτω από τον ώμο και δεν μπορούσε να θεραπεύσει τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Βράνιτς. Πριν από το θάνατό του, έσωσε τον κουμπάρο του Σίμα Μάρκοβιτς, με τη βοήθεια του Πάβλε Μαρίνκοβιτς από την εκδίκηση του πρίγκιπα Μίλος.
Πέθανε στην Βράνιτς στις 8 Δεκεμβρίου 1816 και θάφτηκε στο νεκροταφείο της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Μέλη του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Κλυσί
Το Κλυσί (γαλλικά: Clucy, γαλλοπροβηγκιανά: Kieussy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Nicoloso da Recco (αντιτορπιλικό)
Το Nicoloso da Recco ήταν ένα από τα δώδεκα αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν το μόνο πλοίο της κλάσης του που επιβίωσε του πολέμου.
Περιγραφή
Τα αντιτορπιλικά της κλάσης Navigatori ναυπηγήθηκαν ως αντιστάθμισμα στα μεγάλα γαλλικά αντιτορπιλικά των κλάσεων Jaguar και Guépard. Είχαν ολικό μήκος 107,3 m, πλάτος 10,2 m και μέσο βύθισμα 3,5 m. Είχαν εκτόπισμα 1930 t (1900 LT) με κανονικό φορτίο και 2621 t (2580 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 222–225 αξιωματικούς και ναύτες.
Το σύστημα πρόωσης παρείχε ισχύ έως και 55000 shp και η ταχύτητα πλεύσης σε πραγματικές συνθήκες έφθανε στους 32 kn παρόλο που με περιορισμένο φορτίο τα Navigatori είχαν φθάσει στους 38–41 kn κατά την διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών. Η ακτίνα δράσης ανερχόταν σε 3800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από έξι πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε τρεις πύργους. Επίσης υπήρχαν δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα των 40 mm καθώς και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm καθώς και δυο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Εκτός αυτών τα Navigatori μπορούσαν να μεταφέρουν 86-104 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Ναυπηγήθηκε στις εγκαταστάσεις της Cantieri Navali Riuniti στην Ανκόνα. Οι εργασίες άρχισαν στις 14 Δεκεμβρίου 1927, η καθέλκυσή του έλαβε χώρα στις 5 Ιανουαρίου 1930 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 20 Μαΐου του ίδιου έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε
thumb|250px|Προσωπογραφία του Francesco Maria della Rovere λίγο πριν το θάνατό του σε ηλικία 48 ετών, από τον [[Τιτσιάνο, στην Πινακοθήκη Ουφίτσι]] Ο Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντέλλα Ρόβερε (ιταλ.: Francesco Maria I della Rovere, Σενιγκάλια, 25 Μαρτίου 1490 – Πέζαρο, 20 Οκτωβρίου 1538) ήταν Ιταλός διοικητής μισθοφορικού στρατού και δούκας του Ουρμπίνο.
Τεύκρος της Τρωάδος
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο βασιλιάς Τεύκρος ήταν γιος του ποτάμιου θεού Σκάμανδρου και της Νύμφης Ιδαίας της Τρωάδος. Πριν έρθει ο Δάρδανος, η γη που ονομάστηκε Δαρδανία και κατόπιν Τρωάδα, ονομαζόταν Τευκρία και οι κάτοικοί της Τεύκριοι προς τιμή του ιδρυτή τους Τεύκρου.
Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ο Τεύκρος καταγόταν από την Κρήτη και φεύγοντας από εκεί εγκαταστάθηκε στην Τροία, όπου και έγινε ο πρώτος βασιλιάς της.
Ο Βιργίλιος έγραψε ότι η καταγωγή του Τεύκρου ήταν από την Κρήτη· όταν θέριζε η πείνα το νησί και θανατώθηκαν τα 2/3 του πληθυσμού, ο Τεύκρος και η ομάδα που ήταν μαζί του, εγκαταστάθηκαν στις όχθες του ποταμού Σκαμάνδρου, ο οποίος πήρε το όνομά του από τον πατέρα τού Τεύκρου. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς αντίστοιχα σημειώνει ότι ο Τεύκρος και οι άποικοι ήρθαν από την Αττική· και στις δύο περιπτώσεις θεωρείται ο ιδρυτής και πρώτος βασιλιάς της Τρωάδος. Η ομάδα του δέχτηκε μια μεγάλη επίθεση από μύες (ποντίκια), το πρώτο βράδυ που διανυκτέρευσε στην περιοχή. Ο Τεύκρος είχε πάρει χρησμό από μαντείο στην Κρήτη, ότι στο σημείο που θα ιδρυθεί η αποικία, θα δεχτεί μια μεγάλη επίθεση "υπόγειων εχθρών" από την γη· αυτό το θεώρησε σαν οιωνό, ότι βρέθηκε στο κατάλληλο μέρος. Η πρώτη πόλη που ιδρύθηκε, ήταν η Αμαξιτός, πρωτεύουσα του βασιλείου του. Ο Τεύκρος βασίλευσε με ειρήνη και μεγάλη ευημερία, έκτισε ναό αφιερωμένο στον Απόλλωνα Σμινθέα ή "Απόλλωνα, καταστροφέα των μυών" για να τιμήσει τον Απόλλωνα, που εξαφάνισε τα ποντίκια στη διάρκεια της βασιλείας του. Το μοναδικό του παιδί, η κόρη του Βάτεια της Τρωάδος παντρεύτηκε τον Δάρδανο. Ο Λυκόφρων ο Χαλκιδεύς, στο έργο του "Αλεξάνδρα", αναφέρει ότι η Βάτεια καταγόταν από τη "βασιλική οικογένεια της Κρήτης". Ο Δάρδανος δέχτηκε από τον πεθερό του, όταν εκείνος πέθανε, το βασίλειο του όρους Ίδα, αφού ο Τεύκρος δεν είχε γιους, και ίδρυσε την Δαρδανία. Ο Δάρδανος ίδρυσε την πόλη της Δαρδανίας, στην οποία μετέφερε την πρωτεύουσά του και ολόκληρο το βασίλειο, που ονομάστηκε προς τιμή του Δαρδανία. Σε μετέπειτα χρόνους το βασίλειο της Τροίας ονομαζόταν και Τευκρία, έτσι ο Αινείας καταγράφεται σαν "μεγάλος αρχηγός των Τευκρών". Στους μύθους ο Τεύκρος αποκαλείται σαν "γενάρχης και προπάτορας των Τρώων". Ο Διόδωρος Σικελιώτης καταγράφει τον Τεύκρο σαν "τον πρώτο βασιλιά, που κυβέρνησε όλη τη γη της Τροίας"· στην Αινειάδα ο Αγχίσης τον αποκαλεί σαν "πρώτο προπάτορα".
Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε
Βιογραφία
Ο θείος του Γκουιντομπάλντο Α΄ ντα Μοντεφέλτρο που δεν είχε παιδιά, τον είχε μαζί του στην Αυλή του Ουρμπίνο και το 1504 τον έχρισε διάδοχό του, αφού τον είχε πρώτα υιοθετήσει. Το 1502 ο Οικογένεια ντελλα Ρόβερε έχασε την κυριαρχία της Σενιγκάλλια, η οποία καταλήφθηκε από τον Καίσαρα Βοργία, που εκείνη την εποχή επικρατούσε στο Μάρκε.
Τεύκρος της Τρωάδος
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Τροίας Κατηγορία:Αρχαίοι Κρήτες
Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε
Βιογραφία
Το 1512, μετά το τέλος του Κονστάντσο Β΄ Σφόρτσα, το Πέζαρο έγινε επίσης μέρος του δουκάτου του Φραντσέσκο. Όταν όμως απεβίωσε ο θείος του Ιούλιος Β΄ και ανέβηκε στον παπικό θρόνο ο Πάπας Λέων Ι΄, ο Φραντσέσκο-Μαρία δεν βρισκόταν πια σε πλεονεκτική θέση. Το 1516 θα χάσει το δουκάτο και ο νέος πάπας, μέλος της οικογένειας των Μεδίκων, θα χρίσει δούκα του Ουρμπίνο τον ανιψιό του Λορέντσο των Μεδίκων, ο οποίος ήταν ήδη ηγεμόνας της Φλωρεντίας, ενώ ο Φραντσέσκο θα καταφέρει να επιστρέψει ως δούκας μόνο το 1521, μετά το τέλος του Λέοντα Ι΄.
Ο ντελλα Ρόβερε ήταν επικεφαλής του στρατού της Δημοκρατίας της Βενετίας στους πολέμους στη Λομβαρδία μεταξύ 1523 και 1525, μα με τον νέο πάπα από την οικογένεια των Μεδίκων, Κλήμη Η΄, ο οίκος των ντελλα Ρόβερε ξαναμπήκε στο περιθώριο. Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, ήταν η στάση του Φραντσέσκο-Μαρία μία από τις αιτίες, που προκάλεσαν την επιδρομή των στρατευμάτων του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας, τα οποία προσπάθησε να εμποδίσει, χωρίς όμως επιτυχία, ο Τζοβάννι ντέλλε Μπάντε Νέρε. Η εισβολή των στρατευμάτων αυτών στην Ιταλία θα έχει αποτέλεσμα τη λεηλασία της Ρώμης το 1527.
Απεβίωσε στο Πέζαρο στις 20 Οκτωβρίου 1538 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γκουιντομπάλντο Β΄.
Προσωπογραφίες
Στην Πινακοθήκη Ουφίτσι φυλάσσονται δύο προσωπογραφίες του Φραντσέσκο-Μαρία ντελλα Ρόβερε. Η πρώτη, φιλοτεχνημένη από τον Ραφαήλ, τον αναπαριστά σε ηλικία 14 ετών (π. 1504). Η δεύτερη είναι έργο του επίσης σημαντικού ζωγράφου Τιτσιάνο και προβάλλει τις στρατιωτικές αρετές του δούκα, αφού απεικονίζεται φορώντας πανοπλία. Ο πίνακας αυτός παραγγέλθηκε στον Τιτσιάνο το 1532, αλλά ολοκληρώθηκε μόνο το 1538.
Μία ακόμη διάσημη προσωπογραφία του ως ιππότη φιλοτεχνήθηκε το 1510 από το Βενετό ζωγράφο Βιττόρε Καρπάτσο.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια ντελλα Ρόβερε Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Κοντοτιέροι Κατηγορία:Δούκες του Ουρμπίνο
Δείκτης υπεριώδους ακτινοβολίας
Ο δείκτης UV (Υπεριώδους Ακτινοβολίας) είναι μια μέτρηση της υπεριώδους ακτινοβολίας του ήλιου που μπορεί όταν ο δείκτης φτάσει ή ξεπεράσει το 3 να προκαλέσει βλάβες στα μάτια και στο δέρμα.Ο δείκτης αυτός δημιουργήθηκε το 1992 στον Καναδά.
Πως χρησιμοποιούμε τον δείκτη
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα
Χρίστος Δέδες
Ο Χρίστος Δέδες (1926 – 2010) ήταν Έλληνας ποινικολόγος και Ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν δισέγγονος του Ευαγγέλου Κοφινιώτη. Μαθήτευσε στην Βαρβάκειο ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ. Συμπλήρωσε τις σπουδές του ως υπότροφος στα Πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης και της Βόννης, ειδικευόμενος στο ποινικό δίκαιο κοντά στον μεγάλο καθηγητή Βέλτσελ (Welzel). Το 1963 εξελέγη υφηγητής του ποινικού δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, το 1975 έκτακτος καθηγητής, το 1983 αναπληρωτής καθηγητής και το 1986 τακτικός καθηγητής. Το 1993 αποχώρησε από το πανεπιστήμιο με τον τίτλο του Ομότιμου Καθηγητή. Το 1977 διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης προωθώντας με τις γνώσεις του φιλελεύθερες ρυθμίσεις όπως την εκδίκαση των κακουργημάτων σε δεύτερο βαθμό (έφεση), που δεν υπήρχε στην Ελλάδα, ή την καθιέρωση εναλλακτικών προς την προφυλάκιση «περιοριστικών όρων». Επίσης εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
Εξέδωσε περίπου εικοσιπέντε βιβλία και δημοσίευσε παραπάνω από 150 άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά. Το σύγγραμμά του για την Ποινική Δικονομία διανέμονταν για αρκετά χρόνια στους φοιτητές. Οι εργασίες του για την Ποινική δίκη, την Αναίρεση, το Έθιμο στο Ποινικό Δίκαιο εξακολουθούν να αποτελούν αναφορές στη νομική βιβλιογραφία, που συμπληρώνονται και από άλλα επίκαιρα συγγράμματα στον τομέα του ειδικού ποινικού δικαίου π.χ. για τα εγκλήματα κατά του νομίσματος ή περί την υπηρεσία. Η επιστημονική του συμβολή αναγνωρίζεται διεθνώς, αφού σε πολλούς τιμητικούς τόμους των μεγάλων Γερμανών ποινικολόγων του ζητείται η συμβολή του και γίνονται παραπομπές στα έργα του. Τα ζητήματα της αμέλειας και των αποδείξεων στην ποινική δίκη τον απασχολούν μέχρι το τέλος.
Το τελευταίο του γερμανικό βιβλίο για το δίκαιο της αποδείξεως (1993) προτρέχει μάλιστα της νέας ευρωπαϊκής Συνθήκης της Λισσαβώνας, επιχειρώντας τη συναγωγή κοινών αρχών για τη σύγκλιση των δικαίων των διαφόρων ευρωπαϊκών κρατών, δυνατότητα που προβλέπει για πρώτη φορά η Συνθήκη αυτή.
Στις 10 Ιουνίου 2013 παρουσιάστηκαν δύο τιμητικοί τόμοι εις μνήμην του Καθ. Χρίστου Δέδε κατά την διάρκεια ειδικής τελετής στο κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών ενώπιον ακαδημαϊκών, καθηγητών Πανεπιστημίου, ανωτάτων δικαστικών κ.α.. Ο πρώτος τόμος είναι ελληνόγλωσσος με 29 μελέτες σε 668 σελίδες και ο δεύτερος ξενόγλωσσος με 16 μελέτες σε 288 σελίδες.
Επιστημονικές παραπομπές στο έργο του
Ακολουθεί ενδεικτικά ένα ελάχιστο δείγμα παραπομπών στoν καθ. Χρ. Δέδε και στο έργο του σε βιβλία Γερμανών, Άγγλων, Αυστριακών και Ισπανών επιστημόνων του τομέα του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Κονιά (Ζυρά)
Το Κονιά (γαλλικά: Cogna) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ζαν Ταμπαρί
Ο Ζαν Ταμπαρί (Jean Tabary, 5 Μαρτίου 1930 – 18 Αυγούστου 2011) ήταν διάσημος Γάλλος σχεδιαστής και συνδημιουργός του Ιζνογκούντ, μαζί με τον σεναριογράφο Ρενέ Γκοσινί, δημιουργό του Αστερίξ και άλλων πολυδιαβασμένων ηρώων.
Προσωπικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη. Ξεκίνησε να δουλεύει ως σκιτσογράφος το 1956 στο περιοδικό Vaillant. Πέθανε την Πέμπτη 18 Αυγούστου 2011 σε ηλικία 81 ετών.
Σκίτσογραφία
Το 1958 δημιούργησε τον ήρωα Totoche και τους φίλους του ενώ δύο χρόνια αργότερα συνεργάστηκε με τον Γκοσινί στο κόμικ Valentin. Ο Ταμπαρί μαζί με τον Γκοσινί σχεδίαζε από το 1962 το ραδιούργο βεζίρη Ιζνογκούντ που «ήθελε να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη» ανατρέποντας τον καλό χαλίφη της Βαγδάτης, και συνέχισε μόνος του μετά το θάνατο του Γκοσινί το 1977.
Ιζνογκούντ
Το 1962 ο Ταμπαρί, γνωστός ήδη στον χώρο του από τις σειρές Richar et Charline, Totoche, Corine et Jeanneot κ.ά., γνώρισε τον σεναριογράφο Ρενέ Γκοσινί (του Αστερίξ) και μαζί έφτιαξαν τον φιλόδοξο ήρωα που είχε κάνει στόχο της ζωής του να ανατρέψει τον χαλίφη της Βαγδάτης Χαρούν Ελ Πουσάχ (παράφραση του Χαρούν Αλ Ρασίντ) και να γίνει ο ίδιος χαλίφης. Ο Ιζνογκούντ γνώρισε τεράστια επιτυχία σ' όλο τον κόσμο και ο Ζαν Ταμπαρί συνέχισε να γράφει τις περιπέτειές του και μετά τον θάνατο του Γκοσινί το 1977.
Η συνεργασία τους διήρκεσε 15 χρόνια και ήταν αρμονικότατη. «Αγαπούσα και γέλαγα με τα σενάριά του και εκείνου του άρεσαν τα σχέδιά μου. Ήταν επαγγελματίας και αστείος στην προσωπική του ζωή».
Κάθε καλλιτεχνικό δημιούργημα εκφράζει - και πρέπει να εκφράζει - την εποχή του κι έτσι συνέβη και με τον Ιζνογκούντ. Το 1962, έλεγε ο Ταμπαρί, δεν υπήρχε κόμικς για τις Χίλιες και Μία Νύχτες, γι' αυτό και αποφάσισαν να κάνουν τον ήρωά τους Ανατολίτη και να τον τοποθετήσουν στο Ιράκ (Βαγδάτη). Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αναφέρονταν μόνο στην συγκεκριμένη περιοχή, γιατί «ο Ιζνογκούντ θα μπορούσε να σταθεί σε οποιαδήποτε κοινωνία, σε οποιαδήποτε χώρα και εποχή. Και βέβαια δεν είναι κατακριτέα η φιλοδοξία του, αλλά τα μέσα που χρησιμοποιεί για να φτάσει εκεί που θέλει».
Τα λογοπαίγνια και το χιούμορ που είχε ο Αστερίξ είναι εμφανή - λόγω Γκοσινί - και στον Ιζνογκούντ (άλλωστε is no good σημαίνει «δεν είναι καλός» στα αγγλικά) αν και η μετάφραση των λογοπαιγνίων από τα γαλλικά σε άλλη γλώσσα δεν ήταν εύκολη υπόθεση για να βγει το νόημα και κυρίως το χιούμορ του Γκοσινί. Παρ' όλα αυτά ο Ιζνο είχε τεράστια απήχηση σε όλο τον κόσμο και όταν πέθανε ο Γκοσινί, ο Ταμπαρί αποφάσισε να συνεχίσει μόνος του (όπως έκανε ο Αλμπέρ Ουντερζό με τον Αστερίξ). Κι ενώ η περίοδος Γκοσινί - Ταμπαρί χαρακτηριζόταν από την κυκλοφορία άλμπουμ που περιείχαν πολλές μικρές ιστορίες, ο Ταμπαρί έδωσε νέα κατεύθυνση στη σειρά, με το να αφιερώνει κάθε άλμπουμ σε μια ιστορία με συγκεκριμένο κόνσεπτ.
To 2004 ο Γάλλος σκηνοθέτης Πατρίκ Μπραουντέ γύρισε την ταινία Ιζνογκούντ, στην οποία ο Μικαέλ Γιουν έπαιζε το σατανικό βεζίρη Ιζνογκούντ και ο Ζακ Βιγιερέ τον καλό χαλίφη Χαρούν ελ Πουσάχ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταμπαρι
Μεσαιωνική Θερμή Περίοδος
thumb|300px|Διακύμανση της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας ως συνάρτηση του χρόνου, για την περίοδο των τελευταίων 2.000 ετών. Με μαύρο χρώμα παρουσιάζονται μετρήσεις που καταγράφηκαν σε μετεωρολογικούς σταθμούς. Στη κλιματολογία και ειδικότερα στην ιστορία του κλίματος, με τον όρο Μεσαιωνική Θερμή Περίοδος, (ΜΘΠ, διεθνώς MWP), αλλιώς και Μεσαιωνικό Κλιματικό Βέλτιστο ή Μικρό Κλιματικό Βέλτιστο, χαρακτηρίζεται η χρονική περίοδος που εκτείνεται από το 750 μέχρι το 1250 μ.Χ. κατά την οποία το κλίμα παρουσίαζε ιδιαίτερα υψηλή θερμοκρασία σε πολλές περιοχές της Γης, συγκριτικά με προηγούμενες και νεότερες εποχές. Η κλιματολογική εκείνη αλλαγή σημειώθηκε την περίοδο του Μεσαίωνα, για αυτό και της έχει αποδοθεί επίσημα ο χαρακτηρισμός «μεσαιωνική».
Έχουν εκφραστεί διαφωνίες ως προς την παγκοσμιότητα της μεσαιωνικής θερμής περιόδου, λαμβάνοντας υπόψη πως ο χρόνος των παρατηρούμενων αλλαγών διαφέρει σημαντικά ανά γεωγραφική περιοχή. Υποστηρίζεται πως σε μεγάλο βαθμό περιορίστηκε στην ευρύτερη περιοχή του Βόρειου Ατλαντικού. Άλλες εκτιμήσεις υποστηρίζουν πως υπήρξε παγκόσμιο φαινόμενο, χωρίς ωστόσο να αποφαίνονται οριστικά.
Συμπεράσματα για το κλίμα της μεσαιωνικής εποχής λαμβάνονται με διάφορους τρόπους μετρήσεων, ραδιοχρονολογήσεις, παρατηρήσεις πυρήνων πάγου και ιζημάτων σε ορισμένα σημεία της Γης, με κυρίαρχο σημείο τη θάλασσα των Σαργασσών. Διαφορετικές εκτιμήσεις της μέσης θερμοκρασίας του βόρειου ημισφαιρίου συγκλίνουν στο συμπέρασμα πως οι θερμοκρασίες από τον 11ο αιώνα έως τον 14ο αιώνα ήταν υψηλότερες κατά 0,2 °C, συγκριτικά με τις θερμοκρασίες του 15ου - 19ου αιώνα, αλλά μάλλον χαμηλότερες από αυτές στα μέσα του 20ού αιώνα. Από δενδροχρονολογήσεις σε 14 τοποθεσίες, στη Βόρεια Αμερική και την Ευρασία, η θέρμανση κατά την μεσαιωνική περίοδο βρέθηκε ότι ήταν μεγαλύτερη κατά την περίοδο 950 - 1045. Όπως προκύπτει από άλλους υπολογισμούς που συνδυάζουν δεδομένα διαφορετικών μετρήσεων ποικίλων μεθόδων, η περίοδος μέγιστης θέρμανσης τοποθετείται χρονικά στο διάστημα 1000 - 1100, με θερμοκρασίες που πλησιάζουν εκείνες του 20ού αιώνα πριν το 1990.
Η ύπαρξη μεσαιωνικής θερμής περιόδου έχει χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα κατά της ερμηνείας της παγκόσμιας υπερθέρμανσης του 20ού αιώνα ως αποτέλεσμα της βιομηχανικής ανάπτυξης, με δεδομένο ότι εκείνη προηγήθηκε της βιομηχανικής επανάστασης.
Μετά την Μεσαιωνική Θερμή Περίοδο ακολούθησε η λεγόμενη Μικρή Εποχή των Παγετώνων (ΜΕΠ), και ειδικότερα από τον 13ο μέχρι τον 18ο αιώνα, αν και φαίνεται ότι έληξε οριστικά μόλις τον 19ο αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Κλιματική ιστορία Κατηγορία:Μεσαίωνας Κατηγορία:Ολόκαινος εποχή
Έρικ Γιανγκ
Ο Τζέρεμι Φριτζ (Jeremy Fritz, 15 Δεκεμβρίου 1979) είναι Καναδός παλαιστής, γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί στα ρινγκ Έρικ Γιάνγκ. Είναι περισσότερο γνωστός για την θητεία του με την εταιρεία Total Nonstop Action Wrestling. Αυτή την στιγμή έχει συμβόλαιο με το WWE NXT.
Καριέρα
Ξεκίνησε να ασχολείται με την επαγγελματική πάλη, από τότε που τελείωσε το λύκειο, και το 1998 έκανε το ντεμπούτο σε αγώνες. Μόλις έμαθε τα μυστικά του αθλήματος, συνέχισε σε ανεξάρτητο επίπεδο να αγωνίζεται σε διάφορα τουρνουά για μικρές εταιρείες. Πέρασε από δοκιμαστικά στο WWE, αλλά δεν προσλήφθηκε ποτέ.
TNA
Το 2004, υπέγραψε με το Total Nonstop Action Wrestling. Εκεί συμμετείχε στην "Ομάδα Καναδά" που αποτελούσαν παλαιστές που είχαν καναδέζικη υπηκοότητα. Πέρασε από πολλά στάδια και άλλαξε αρκετούς ρόλους. Είχε αντιπαλότητες με τους Μπόμπι Ρουντ, Τζέιμς Στορμ και άλλους. Στην καριέρα του, στην εταιρεία, έχει κατακτήσει μια φορά το Πρωτάθλημα Κατηγορίας Χ, δύο φορές το Τηλεοπτικό Πρωτάθλημα και τέσσερις φορές το Ομαδικό Πρωτάθλημα, δύο με τον Μπόμπι Ρουντ, μια με τον Φράνκι Καζάριαν και μια ως μέλος ομάδας με τους Κέβιν Νας και Σκοτ Χαλ. Έγινε ο πρώτος άνδρας που κατακτά το Ομαδικό Πρωτάθλημα Γυναικών στο πλευρό της (κοπέλας του στο σενάριο) Ο Ντι Μπι. Το 2014 άρχισε μια κόντρα με τον Αμπύς, απο τον οποίο και έχασε. Έπειτα άρχισε να διεκδικεί το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών και τα κατάφερε κόντρα στον Μάγκνους τον Απρίλιο. Ο Γιανγκ έμεινε πρωταθλητής μέχρι τον Ιούνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του TNA
Κουαζρέτ
Το Κουαζρέτ (γαλλικά: Coiserette) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουαζράν (γαλλικά: Coiserands).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Λίμνη Μπούδι
Η Λίμνη Μπούδι (ισπανικά: Lago Budi, προφορά ΔΦΑ : [ˈbuði]) προέρχεται από την Μαπουντούνγκουν λέξη Füzi που σημαίνει αλάτι, είναι μια παλιρροιακή λίμνη του υφάλμυρου νερού που βρίσκεται κοντά στην ακτή της περιοχής Αραουκανία, στη νότια Χιλή. Η λίμνη είναι μέρος των ορίων μεταξύ των κοινοτήτων της Σααβέδρα και του Τεοδόρο Σμιτ
Η λίμνη Μπούδι είναι μεταξύ των λίγων λιμνών της δυτικής ακτής της Αμερικής που έχουν τις εποχιακές εισροές του θαλάσσιου νερού. Μια άλλη διαφορά με πολλές χιλιανές λίμνες είναι ότι η λίμνη Μπούδι δεν είναι παγετώδους προέλευσης και δεν βρίσκεται στην οροσειρά των Άνδεων.
Η λίμνη σχηματίστηκε από τεκτονικές κινήσεις και ευστατικές μεταβολές στάθµης θάλασσας.
Μάχη Κιλκίς-Λαχανά
Η Μάχη Κιλκίς-Λαχανά (19-21 Ιουνίου 1913) διεξήχθη μεταξύ ελληνικών και βουλγαρικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου.
Ιστορικό
Στις 17 Ιουνίου, οι βουλγαρικές δυνάμεις κατείχαν την γραμμή Βερτίσκος-Πολύκαστρο, ενώ παράλληλα σχεδίαζαν και σχέδιο κατάληψης της Θεσσαλονίκης στις 19 του ίδιου μήνα. Ο ελληνικός στρατός αντέδρασε έγκαιρα και με επιθετικές ενέργειες ανάγκασε τη βουλγαρική πλευρά σε άμυνα στην τοποθεσία Κιλκίς-Λαχανά. Η μορφολογία της τοποθεσίας προσφερόταν για αποτελεσματικό αμυντικό αγώνα, ενώ ταυτόχρονα παρουσίαζε μεγάλες δυσκολίες στις κινήσεις τμημάτων πεζικού προς βορρά και ανατολή.
Το σχέδιο επίθεσης των ελληνικών δυνάμεων προέβλεπε την προέλαση βόρεια και ανατολικά: οι 2η, 3η, 4η, 5η και 10η Μεραρχίες, καθώς και η Ταξιαρχία ιππικού θα κατευθύνονταν προς τον τομέα του Κιλκίς, ενώ οι 6η και 7η Μεραρχίες προς τον Λαχανά. Η 2η βουλγαρική στρατιά εγκατέστησε αμυντικά μια μεραρχία και τρεις ταξιαρχίες πεζικού, ενώ διέθετε και ένα σύνταγμα ιππικού για την εκτέλεση αντεπιθέσεων.
Μάχη Λαχανά
Τα ελληνικά τμήματα απώθησαν τις βουλγαρικές προφυλακές από το πρωί της 19ης Ιουνίου. Το βράδυ της ίδιας μέρας οι ελληνικές μεραρχίες είχαν καταλάβει το ύψωμα Γερμανικό, το χωριό Όσσα Θεσσαλονίκης και την περιοχή Σκεπαστού. Το πρωί της επομένης εξαπολύθηκε η κύρια ελληνική επίθεση. Καθόλη τη διάρκεια της μάχης οι 1η και 6η Μεραρχίες προσπάθησαν με σκληρότατους αγώνες να πλησιάσουν σε απόσταση εφόδου την κύρια βουλγαρική τοποθεσία. Τα πυρά όμως της βουλγαρικής πλευράς υπήρξαν φονικότατα, καθώς η περιοχή ήταν εντελώς ακάλυπτη και ευνοούσε την άριστη παρατήρηση για τον αμυνόμενο με εκτεταμένα πεδία βολής. Παρ' όλα αυτά η 7η Μεραρχία συνέχισε επιτυχώς την προέλαση και εισήλθε στη Νιγρίτα.
Στις 21 Ιουνίου το μεσημέρι το ελληνικό πεζικό έφτασε σε απόσταση εφόδου και εξαπέλυσε γενική εφόρμηση δια της λόγχης. Στις 16.00 ο ελληνικός στρατός εισήλθε στον Λαχανά καταδιώκοντας τα υποχωρούντα βουλγαρικά τμήματα μέχρι τα τελευταία υψώματα προς την πλευρά της κοιλάδας του Στρυμώνα.
Η συντριβή των βουλγαρικών τμημάτων θα ήταν ολοκληρωτική αν η 7η Μεραρχία καταλάμβανε εγκαίρως την γέφυρα του Στρυμώνα και απέκοπτε έτσι την βουλγαρική υποχώρηση προς τις Σέρρες.
Ηγετικό ρόλο στη μάχη αυτή είχε και ο Φωκίων Διαλέτης ως διοικητής του 1ου συντάγματος πεζικού.
Μάχη Κιλκίς
thumb|260px|[[Σωτήρης Χρηστίδης - Μάχη του Κιλκίς]] Στον τομέα Κιλκίς ο ελληνικός στρατός ύστερα από επίμονες μάχες υποχρέωσε την βουλγαρική πλευρά σε σύμπτυξη με αποτέλεσμα την κατάληψη των βουλγαρικών προφυλακών από την πρώτη μέρα. Το πρωί της 20ης Ιουνίου παρόλη τη γενική επίθεση που εξαπολύθηκε η διάσπαση της αμυντικής γραμμής δεν επετεύχθη. Όμως μέχρι το απόγευμα οι ελληνικές Μεραρχίες πλησίασαν σε απόσταση εφόδου έχοντας προωθηθεί στη γραμμή: Κάστρο - Μεγάλη Βρύση - Κρηστώνη - Κάτω Ποταμιά - Ακροποταμιά. Το ελληνικό Γενικό Επιτελείο στοχεύοντας στην ταχεία κατάληψη του Κιλκίς διέταξε την πραγματοποίηση νυχτερινής επίθεσης.
Η νυχτερινή επίθεση όμως λόγω προβλημάτων συντονισμού εξαπολύθηκε μόνο από την 2η Μεραρχία στις 3.30 π.μ. ενώ τις πρώτες πρωινές ώρες είχαν καταληφθεί στρατηγικές θέσεις στα ανατολικά της πόλης. Με την αυγή, στις 21 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε σφοδρή επίθεση από το σύνολο των διατιθέμενων Μεραρχιών με συνεχείς εφόδους.
Στις 9.30 π.μ. διασπάστηκε η βουλγαρική αμυντική γραμμή και ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε το Κιλκίς.
Απολογισμός
thumb|Το πεδίο της μάχης του Κιλκίς, πριν την ταφή των νεκρών. Φωτογραφία Jean Leune. Διακρίνεται η [[Ελέν Βιτιβίλια-Λεν, ανταποκρίτρια του L'Illustration (Περιοδικό L'Illustration, 2 Αυγούστου 1913).]] Η Μάχη Κιλκίς-Λαχανά υπήρξε από τις φονικότερες της νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Οι απώλειες του ελληνικού στρατού ήταν 8.828 νεκροί και τραυματίες. Παράλληλα η Μάχη αποτελεί από τις πιο ένδοξες σελίδες της, που επιτεύχθηκε ως απόρροια του υψηλού ηθικού, ηρωισμού και ανδρείας των ελληνικών τμημάτων.
Τις επόμενες ημέρες ο ελληνικός στρατός συνέχισε την προέλασή του βόρεια προς τη Δοϊράνη.
Διάφορα
Στη Μάχη Κιλκίς-Λαχανά συμμετείχε ο μετέπειτα γνωστός συγγραφέας Στράτης Μυριβήλης, όπου και τρυματίστηκε σοβαρά στο πόδι.
Παραπομπές
Κιλκίς-Λαχανά Μάχη Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης Κιλκίς-Λαχανά Μάχη
Επιστήμες μηχανικών
Επιστήμες μηχανικών (αγγλ.: engineering) ονομάζονται οι εφαρμοσμένες επιστήμες που ασχολούνται με τη μελέτη, σχεδίαση, έρευνα, ανάπτυξη, υλοποίηση/εφαρμογή, κατασκευή, παραγωγή, συντήρηση και βελτίωση δομών, υποδομών, εγκαταστάσεων, συστημάτων, μηχανών, συσκευών, υλικών και διαδικασιών, η κάθε μία στο δικό της γνωστικό αντικείμενο. Ο ευρύς τομέας αναφέρεται στην πρακτική εφαρμογή επιστημονικών γνώσεων και μεθόδων, κυρίως από τις θετικές επιστήμες, με στόχο την επίλυση τεχνολογικών, οικονομικών, κοινωνικών και άλλων προβλημάτων στις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι μηχανικοί υπ' αυτή την έννοια εκμεταλλεύονται την κρίση και τη φαντασία για να αξιοποιήσουν αποτελέσματα από την επιστήμη, την τεχνολογία, τα μαθηματικά και την πρακτική εμπειρία. Στόχος είναι ο σχεδιασμός, η παραγωγή και η λειτουργία χρήσιμων και αξιόπιστων αντικειμένων, κατασκευών και διαδικασιών. Μεταξύ των διαφόρων επιστημονικών κλάδων που περιλαμβάνονται στις επιστήμες μηχανικών εμφανίζεται σημαντική επικάλυψη.
Μηχανοτεχνία ορίζεται η δραστηριότητα που πραγματεύεται την εφαρμογή της τεχνικής, επιστημονικής και μαθηματικής γνώσης με σκοπό την αξιοποίηση των νόμων της φύσης και των φυσικών πόρων για το σχεδιασμό και την επεξεργασία υλικών, δομών, μηχανισμών, διατάξεων, εγκαταστάσεων, συστημάτων και διεργασιών και την ασφαλή πραγμάτωση ενός επιθυμητού αντικειμενικού στόχου.
Επισκόπηση
Ο κρίσιμος στόχος του μηχανικού είναι να προσδιορίζει, να κατανοεί και να επιλύει τα προβλήματα μίας μελέτης προκειμένου να παραχθεί ένα επιτυχές αποτέλεσμα. Δεν είναι συνήθως αρκετό να κατασκευαστεί ένα τεχνικά επιτυχές προϊόν, πρέπει επίσης να καλύψει περαιτέρω απαιτήσεις. Οι περιορισμοί μπορεί να συμπεριλαμβάνουν διαθέσιμους πόρους, φυσικούς ή τεχνικούς περιορισμούς, ευελιξία για μελλοντικές τροποποιήσεις και προσθήκες, και άλλους παράγοντες, όπως απαιτήσεις κόστους, εμπορευσιμότητα, παραγωγικότητα και χρησιμότητα. Με την κατανόηση των περιορισμών που θέτει ο τελικός στόχος, οι μηχανικοί παράγουν προδιαγραφές για τα όρια μέσα στα οποία ένα εκτελέσιμο σχέδιο ή σύστημα μπορεί να παραχθεί και χρησιμοποιηθεί.
Ακαδημαϊκοί κλάδοι
Οι παραδοσιακές ακαδημαϊκές και επαγγελματικές ειδικότητες των μηχανικών είναι:
Στον τομέα ανιχνεύονται επίσης οι στενότερες και πιο πρόσφατες ειδικότητες:
Η ειδικότητα του αρχιτέκτονα μηχανικού συνθέτει στοιχεία της επιστήμης πολιτικού μηχανικού με στοιχεία των εικαστικών τεχνών, απομακρυνόμενη έτσι από το σύνηθες υπόβαθρο των θετικών επιστημών. Ορισμένοι έχουν εισηγηθεί τη συμπερίληψη της μηχανικής λογισμικού και της μηχανικής υπολογιστών ως ανεξάρτητων τομέων στις επιστήμες μηχανικών, αλλά προς το παρόν αυτοί αντιμετωπίζονται συνήθως ως κλάδοι της πληροφορικής. Η μηχανική υπολογιστών, ωστόσο, αποτελεί αντικείμενο μελέτης και των ηλεκτρονικών μηχανικών, στον βαθμό που το υλικό των υπολογιστών είναι ηλεκτρονικής φύσης. Τέλος, μηχανολόγοι, ηλεκτρολόγοι και ηλεκτρονικοί μηχανικοί με κατάλληλη ειδίκευση (π.χ. σε επίπεδο μεταπτυχιακών σπουδών) μπορούν να απασχοληθούν ερευνητικά και επαγγελματικά στον χώρο της βιοϊατρικής τεχνολογίας, χωρίς να υφίσταται ως ανεξάρτητος γνωστικός κλάδος. Στις αγγλοσαξονικές και τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η ειδικότητα του πολεοδόμου θεωρείται διακριτή από αυτή του μηχανικού. Για παράδειγμα η Αμερικανική Ένωση (Πολεοδομικού) Σχεδιασμού κάνει ρητή αναφορά στην "τέχνη και επιστήμη του σχεδιασμού". Αντιθέτως στην Ελλάδα, την Ινδία και πολλές χώρες της Ασίας η συγκεκριμένη ειδικότητα αντιμετωπίζεται ως τμήμα του ευρύτερου πεδίου της μηχανικής.
Ελλάδα
Η ακαδημαϊκή εκπαίδευση και κατάρτιση επιστημόνων μηχανικών παρέχεται από τις Σχολές Μηχανικών των Πολυτεχνείων και από τα Τμήματα Μηχανικών των Πανεπιστημίων, όπου ακολουθείται το ευρωπαϊκό / ηπειρωτικό σύστημα σπουδών ενιαίας και αδιάσπαστης πενταετούς φοίτησης. Ο απονεμόμενος τίτλος σπουδών ονομάζεται δίπλωμα μηχανικού και παρέχει επιστημονική εκπαίδευση πάνω στο αντικείμενο με δυνατότητα επιστημονικής έρευνας. Το δίπλωμα μηχανικού αναγνωρίζεται ως ενιαίος και αδιάσπαστος τίτλος σπουδών μεταπτυχιακού επιπέδου (Integrated Master in Engineering) του Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης.
Η ακαδημαϊκή εκπαίδευση και κατάρτιση μηχανικών εφαρμογών παρέχεται από τα Τμήματα Μηχανικών ΤΕ των ΤΕΙ, όπου ακολουθείται το ευρωπαϊκό / αγγλοσαξονικό σύστημα σπουδών τετραετούς φοίτησης. Ο απονεμόμενος τίτλος σπουδών ονομάζεται πτυχίο μηχανικού τεχνολογικής εκπαίδευσης, το οποίο εστιάζει στην κατάρτιση μηχανικών που θα εργαστούν όχι ως ερευνητές αλλά ως εξειδικευμένοι εργαζόμενοι. Το πτυχίο μηχανικού τεχνολογικής εκπαίδευσης αναγνωρίζεται ως βασικός τίτλος σπουδών του Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης (Bachelor in Engineering). Λειτουργούν ακόμα προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών, τα οποία οδηγούν στη λήψη Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης ή/και απευθείας Διδακτορικού Διπλώματος.
Σε ορισμένα ΑΕΙ είναι ενταγμένα και κάποια τμήματα που δεν εμπίπτουν τυπικά στην επιστήμη μηχανικών, αλλά είναι προσανατολισμένα στην εφαρμοσμένη επιστήμη και τεχνολογία ή διαθέτουν χαρακτηριστικά του ευρύτερου τομέα. Π.χ. τμήματα πληροφορικής με τίτλο «Μηχανικών Πληροφορικής» ή «Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής» (στη δεύτερη περίπτωση το τμήμα εστιάζει στην τομή της πληροφορικής και της ηλεκτρονικής μηχανικής), τμήματα επιστήμης υλικών με τίτλο «Μηχανικών Επιστήμης Υλικών» κλπ.
Σύμφωνα με τη νομοθεσία, η επαγγελματική δραστηριότητα των διπλωματούχων μηχανικών υπάγεται στις ρυθμίσεις του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΤΕΕ). Για τους πτυχιούχους μηχανικούς τεχνολογικής εκπαίδευσης, ορισμένες από τις ανάλογες αρμοδιότητες υπάγονται στην Επιστημονική Ένωση Τεχνολογικής Εκπαίδευσης Μηχανικών (ΕΕΤΕΜ), η οποία όμως δεν συνιστά επαγγελματικό επιμελητήριο.
Πηγές
Επιστήμες Μηχανικών
Τρως
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Τροίας
Δυναστεία των Δουκών
Η Δυναστεία των Δουκών ήταν αυτοκρατορική δυναστεία που κυβέρνησε τη Βυζαντινή αυτοκρατορία 28 χρόνια (1059 - 1087), το όνομα της προέρχεται από τον Λατινικό τίτλο «dux» που μεταφράζεται "ηγέτης" ή "στρατηγός". Ένας κλάδος της οικογένειας, οι Κομνηνοδούκες, κυβέρνησε από τον 13ο αιώνα το Δεσποτάτο της Ηπείρου και τη Θεσσαλία. Το επώνυμο Δούκας εμφανίζεται με πολλές παραλλαγές στο Βυζάντιο μετά τον 12ο αιώνα.
Η καταγωγή της οικογένειας είναι ασαφής, οι ιστορικοί αναγνωρίζουν πολλές οικογένειες με το επώνυμο Δούκας που δεν είναι απαραίτητο να έχουν μεταξύ τους συγγένεια. Ο ιστορικός Δημήτριος Ι. Πολέμης γράφει "Θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ε ότι όλες αυτές οι ομάδες ανθρώπων που χαρακτηρίζονται με το επίθετο Δούκας αποτελούν μία μεγάλη οικογένεια".
Προέλευση
Κάποιες μετέπειτα πηγές όπως ο ιστορικός Νικηφόρος Βρυέννιος ο Νεότερος αναφέρουν ότι γενάρχης της οικογένειας ήταν κάποιος ξάδελφος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου που μετανάστευσε στην Κωνσταντινούπολη και κυβέρνησε την πόλη με τον τίτλο του Δούκα. Η πληροφορία αυτή πιθανότατα είναι μετέπειτα εφεύρεση του 11ου αιώνα, την εποχή που ανέβηκε η οικογένεια στον θρόνο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το επώνυμο της οικογένειας έχει σχέση με τον στρατιωτικό τίτλο του Δούκα. Πολλοί συγγραφείς γράφουν ότι η οικογένεια καταγόταν από την Αρμενία, το βέβαιο είναι ότι η ιδιαίτερη πατρίδα της την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ήταν η Παφλαγονία όπου ήταν τα πατρικά της κτήματα.
Πρώτος κλάδος
Η οικογένεια εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 9ο αιώνα την εποχή της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, ένα μέλος της οικογένειας απεστάλη για να προσηλυτίσει τους Παυλικιανιστές στην Ορθοδοξία. Το μέλος αυτό έμεινε γνωστό σαν "Ο γιος του Δούκα", ο Ιωάννης Σκυλίτζης καταγράφει το όνομα του σαν Ανδρόνικος, πιθανότατα όμως τον συγχέει με τον Ανδρόνικο Δούκα, το πρώτο γνωστό μέλος της οικογένειας. Το ίδιο όνομα εμφανίζεται σε σύγχρονες πηγές όπως την Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit. Ο πρώτος κλάδος της οικογένειας εμφανίζεται τον 10ο αιώνα, εκπρόσωποι του ήταν ο Ανδρόνικος Δούκας και ο γιος του Κωνσταντίνος Δούκας την εποχή του αυτοκράτορα Λέων ΣΤ΄. Ο Ανδρόνικος μετά από απειθαρχία σε αυτοκρατορική διαταγή δραπέτευσε με τους Άραβες στη Βαγδάτη όπου και πέθανε γύρω στο 910.
Ο γιος του Κωνσταντίνος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, ο Λέων ΣΤ΄ τον διόρισε σε ψηλά αξιώματα όπως Δομέστικος των σχολών. Ο Κωνσταντίνος σκοτώθηκε με τον γιο του Γρηγόριο και τον ανεψιό του Μιχαήλ στην αποτυχημένη προσπάθεια που έκανε να σφετεριστεί τον θρόνο τον Ιούνιο του 913 όταν ανέβηκε στον θρόνο ο ανήλικος Κωνσταντίνος Ζ΄ γιος του Λέων ΣΤ΄. Ο μικρότερος γιος του Κωνσταντίνου ευνουχίστηκε ενώ ένα άλλο μέλος της οικογένειας ο Νικόλαος Δούκας έπεσε στη "μάχη των Κατασυρτών" (917), το όνομα εξαφανίζεται κατόπιν από τις Βυζαντινές πηγές. Είναι αβέβαιη η σχέση των μετέπειτα Δουκών που ανέβηκαν στον Βυζαντινό θρόνο με τους παλιότερους, ο ιστορικός Ιωάννης Ζωναράς γράφει ότι η καταγωγή τους ήταν από κάποιον μητρικό κλάδο.
Δεύτερος κλάδος
Ο δεύτερος κλάδος της οικογένειας εμφανίζεται στα τέλη του 10ου αιώνα, έμειναν γνωστοί σαν "Δούκες Λυδοί" υποδηλώνοντας την καταγωγή τους από τη Λυδία. Τα μέλη της οικογένειας ήταν ο Ανδρόνικος Δούκας Λυδός και οι γιοι του Χριστόφορος και Βάρδας που έμειναν γνωστοί με το προσωνύμιο "Βραχνοί". Είναι ασαφές αν πρόκειται για το επώνυμο τους ή για στρατιωτικό τίτλο όπως είναι επίσης ασαφής η σχέση τους με τον τρίτο κλάδο που ανέδειξε τους αυτοκράτορες. Η οικογένεια ενεπλάκη στις επαναστάσεις που έκανε ο Βάρδας Σκληρός απέναντι στον αυτοκράτορα Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο (976 - 979) αλλά οι γιοι του αργότερα συγχωρέθηκαν και αποκαταστάθηκαν στα αξιώματα τους. Ο Βάρδας Βραχνός συνελήφθη στα τέλη του 1017 ενώ ήταν αρχηγός εκστρατείας εναντίον των Χάζαρων.
Αυτοκράτορες
Ο τρίτος κλάδος της οικογένειας ήταν και ο σπουδαιότερος, ανέδειξε διακεκριμένους στρατηγούς, αυτοκράτορες και Συναυτοκράτορες που κυβέρνησαν τη Βυζαντινή αυτοκρατορία την περίοδο 1059 - 1081, η καταγωγή του τρίτου κλάδου ήταν από την Παφλαγονία. Είναι ασαφής η σχέση του με τους δύο προηγούμενους, ο Μιχαήλ Ψελλός και ο Νικόλαος Καλλικλής γράφει ότι ήταν απόγονοι τους αλλά ο Ζωναράς το αμφισβητεί. Τα σημαντικότερα μέλη του τρίτου κλάδου της οικογένειας ήταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας, ο αδελφός του Καίσαρας Ιωάννης Δούκας, οι γιοι του αυτοκράτορας Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας, Κωνστάντιος Δούκας και Ανδρόνικος Δούκας, ο γιος του Μιχαήλ Ζ΄ Κωνσταντίνος Δούκας και ο γιος του Καίσαρα Ανδρόνικος Δούκας.
Η οικογένεια πραγματοποίησε γάμους με μεγάλες Βυζαντινές οικογένειες, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο μία Δαλασσηνή και σε δεύτερο την Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα ανιψιά του πατριάρχη Μιχαήλ Α΄ Κηρουλάριου. Η οικογένεια προχώρησε σε γαμήλιες συμμαχίες και με άλλες ισχυρές οικογένειες όπως η Δυναστεία των Παλαιολόγων. Η σημαντικότερη γαμήλια συμμαχία ήταν με τη Δυναστεία των Κομνηνών, ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός παντρεύτηκε την Ειρήνη Δούκαινα εγγονή του Καίσαρα Ιωάννη Δούκα, η οικογένεια χρησιμοποιούσε από τότε το όνομα "Κομνηνοδούκες". Ο γάμος αυτός στάθηκε αιτία να ανέβει ο Αλέξιος Α΄ στον Βυζαντινό θρόνο με τη στήριξη των Δουκών παρά το γεγονός ότι ήταν μικρότερος γιος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ισαάκιος Κομνηνός ζούσε.
Νεώτερα χρόνια
Στη συνέχεια πολλές ακόμα Βυζαντινές οικογένειες ευτελούς καταγωγής ενώθηκαν με επιγαμίες με την οικογένεια Δούκας και ασπάστηκαν το επώνυμο που ήταν διαδεδομένο ευρύτατα τα τελευταία χρόνια του Βυζαντίου. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ήταν οι "Κομνηνοδούκες" που κυβέρνησαν το Δεσποτάτο της Ηπείρου, ιδρυτής ήταν ο Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας και οι άλλοι απόγονοι του Σεβαστοκράτορα Ιωάννη Δούκα εγγονού του Αλεξίου Α΄ και της Ειρήνης Δούκαινας μέσω της κόρης τους Θεοδώρας Κομνηνής. Το επώνυμο Δούκας χρησιμοποιούσαν Έλληνες, Σέρβοι και οι κυβερνήτες της Ηπείρου και της Θεσσαλίας μέχρι τον 15ο αιώνα. Άλλα παραδείγματα ήταν ο Αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης Γ´ Δούκας Βατάτζης, ο λόγιος Δούκας τον 15ο αιώνα και ο Παππίας Δημήτριος Δούκας Καβάσιλας τον 14ο αιώνα.
Το επώνυμο είναι ευρύτατα διαδεδομένο τις μέρες μας στην Ελλάδα και την Αλβανία με πολλές παραλλαγές. Τα γνωστότερα μέλη ήταν ο Κρητικός λόγιος Δημήτριος Δούκας τον 17ο αιώνα, οι κυβερνήτες της Μολδαβίας Γεώργιος Δούκας και Κωνσταντίνος Δούκας, ο ιερέας και λόγιος του 19ου αιώνα Νεόφυτος Δούκας. Το όνομα εμφανίζεται στις μέρες μας σε πολλές μορφές όπως ο πρώην κυβερνήτης της Μασαχουσέτης Μάικλ Δουκάκης, "Δουκόπουλος", "Μακροδούκας", "Δουκαΐτης" και "Δουκίδης".
Τα σημαντικότερα μέλη
Ο Ανδρόνικος που έζησε γύρω στα 1020. Νυμφεύτηκε την Ευδοκία κόρη του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ' των Μακεδόνων. Απέκτησε δύο γιους:
Δείτε επίσης
Δουκων
Μποκέ (νομαρχία)
Το Μποκέ (γαλλ: Boké) είναι μία από τις πέντε νομαρχίες της περιφέρειας Μποκέ στη Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι το Μποκέ.
Γεωγραφία
Το Μποκέ βρίσκεται δυτικά της Γουινέας και του Μποκέ. Συνορεύει στα ανατολικά με το Τελιμελέ, στα βορειοανατολικά με το Γκαουάλ, στα νότια με τη Μποφφά, στα βόρεια με τη Γουινέα Μπισσάου και στα δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό.
Δείτε επίσης
Μ
Κολόν (Ζυρά)
Το Κολόν (γαλλικά: Colonne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουλοναί (γαλλικά: Coulonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας
Ο τελευταίος Αυτοκράτορας (αγγλ. τίτλος: The Last Emperor) είναι βιογραφική επική κινηματογραφική ταινία παραγωγής 1987 σχετικά με τη ζωή του Πουγί, του τελευταίου αυτοκράτορα της Κίνας. Η αυτοβιογραφία του ήταν η βάση για το σενάριο του Μαρκ Πέπλοου και του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Η ταινία ξεκινάει από την άνοδο του Πουγί στον θρόνο, όταν ήταν μικρό αγόρι, και καταλήγει στη φυλάκισή του από τους Κινέζους κουμμουνιστές.
Η ταινία αυτή είναι η πρώτη για την οποία η κινεζική κυβέρνηση επέτρεψε στους παραγωγούς να πραγματοποιήσουν γυρίσματα στην Απαγορευμένη Πόλη της Κίνας.
Η ταινία κέρδισε 9 Βραβεία Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένων αυτών της Καλύτερης Ταινίας και της Σκηνοθεσίας.
Παραγωγή
Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι πρότεινε αυτήν την ταινία στην Κινέζικη κυβέρνηση ως ένα από τα δύο πιθανά πρότζεκτ - το άλλο ήταν μια προσαρμογή του βιβλίου του Αντρέ Μαλρώ με τίτλο Η ανθρώπινη μοίρα. Τελικά, η κινέζικη κυβέρνηση επέλεξε τον Τελευταίο Αυτοκράτορα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στην imdb