cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροδρόμιο Ορλύ
Το Αεροδρόμιο (του) Ορλύ (γαλλ. Aéroport de Paris-Orly, αποκαλούμενο κοινώς και απλά Ορλύ, κωδικός IATA:ORY, ICAO: LFPO), είναι διεθνές αεροδρόμιο στο Παρίσι, 13 χιλιόμετρα νότια από το κέντρο της πόλεως.
Πριν από τη δημιουργία του Αεροδρομίου Παρισιού «Σαρλ-ντε-Γκωλ» τον Μάρτιο του 1974, το Ορλύ ήταν το βασικό αεροδρόμιο των Παρισίων. Ακόμα και με τη μεταφορά της διεθνούς αεροπορικής κινήσεως στο «Σαρλ-ντε-Γκωλ», το Ορλύ παραμένει το με μεγαλύτερη κίνηση για εσωτερικές πτήσεις αεροδρόμιο της Γαλλίας και το δεύτερο σε συνολική επιβατική κίνηση, με 33.120.685 επιβάτες το 2018. Διαθέτει τέσσερα τερματικά. Η λειτουργία του αερολιμένα γίνεται από την εταιρεία «Groupe ADP» υπό το brand name Paris Aéroport.
Σήμερα το αεροδρόμιο αποτελεί δευτερεύον κέντρο για τις πτήσεις εσωτερικού και υπερπόντιων γαλλικών κτήσεων της εταιρείας Air France και την έδρα της εταιρείας Transavia France. Πτήσεις γίνονται σε προορισμούς στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την Καραϊβική, τη Β. Αμερική, την ανατολική και νοτιοανατολική Ασία.
Θέση και έκταση
Το Αεροδρόμιο Ορλύ έχει έκταση 15.300 στρέμματα. Το έδαφος αυτό ανήκει σε δύο διαφορετικούς νομούς και επτά «κοινότητες», από τις οποίες η μία είναι η ομώνυμη του αεροδρομίου κοινότητα Ορλύ. Αναλυτικά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ορλυ
Shogun: Total War
Το Shogun: Total War: Sengoku Jidai είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς Total War και ανήκει στα είδη παιχνιδιών Warhammer και Μύθου. Η πλοκή του παιχνιδιού εκτυλίσσεται στη χώρα ανατέλλοντος ήλιου που μαστίζεται από εμφυλίους πολέμους, και τοπικές συγκρούσεις φεουδαρχών ηγεμόνων, οι οποίοι ηγεμόνες φιλοδοξούν να γίνουν κυρίαρχοι της Ιαπωνίας, ένας απ' αυτούς είναι και ο Σογκούν. Εσείς είστε ένας απ' αυτούς. Το παιχνίδι είναι εξ' ολοκλήρου τρισδιάστατο και συνδυάζει τέλεια τη στρατηγική με την πράξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Total War Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2000 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής
Πανεπιστήμιο της Πούλα
Το Πανεπιστήμιο Γιούραϊ Δόμπριλα της Πούλα (Κροατικά: Sveučilište Jurja Dobrile u Puli, λατινικά: Universitas studiorum Polensis Georgii Dobrila) είναι ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης στην Πούλα της Κροατίας. Αποτελείται από 5 σχολές και έχει περίπου 2.500 φοιτητές.
Πανιώνιος (ποδηλασία)
Πρόκειται για ιστορικό τμήμα, σήμερα ανενεργό, του Πανιωνίου Γ.Σ. Σμύρνης. Στο παρελθόν ανέδειξε πανελληνιονίκες και βαλκανιονίκες, ενώ το 1949 κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα γενικής βαθμολογίας.
Σμύρνη
Στην Ολυμπιάδα του 1896 πήρε μέρος ο ποδηλάτης Λομβάρδος του Γυμνασίου (Πανιωνίου) στο αγώνισμα 12 χλμ σε στίβο, χωρίς να διακριθεί. Στους Πανιώνιους Αγώνες αναφέρονται ποδηλατικοί αγώνες από το 1904 τουλάχιστον, καθώς και στα Α΄ Απολλώνια (1904). Σπουδαίος ποδηλάτης του Πανιωνίου στη Σμύρνη θεωρείτο ο Ιω. Πετρίτης, νικητής των Πανιωνίων Αγώνων του 1906.
Νέα Σμύρνη
Μεταπολεμικά το ποδηλατικό τμήμα στηρίχτηκε στον Αναστάση Σεφεριάδη και στον Πέτρο Λεωνίδη, οι οποίοι κατέκτησαν πανελλήνιες νίκες στους πρώτους μεταπολεμικούς πανελλήνιους αγώνες του 1947. Το 1948 ο Λεωνίδης προκρίθηκε και πήρε μέρος στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου χωρίς να διακριθεί.
Πηγές
Ποδηλασια Πανιωνιος
Κρατιδιακές εκλογές της Βαυαρίας (2013)
Στις κρατιδιακές εκλογές που διεξήχθησαν στη Βαυαρία στις 15 Σεπτεμβρίου 2013, το CSU κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία, ενώ εκτός Κοινοβουλίου έμεινε το FDP, άλλοτε κόμμα-εταίρος του κυβερνητικού συνασπισμού.
Αποτελέσματα
Landtag, 15 Σεπτεμβρίου 2013 ! colspan="2" | Κόμμα ! | Ιδεολογία ! colspan="2" | Ψήφοι (μεταβολή) ! colspan="2" | Ψήφοι % (μεταβολή) ! colspan="2" | Έδρες (μεταβολή) ! | Έδρες % ! align="right" style="background-color:#E9E9E9"| Σύνολο ! align="right" style="background-color:#E9E9E9"| ! align="right" style="background-color:#E9E9E9"| 11.812.965 ! align="right" style="background-color:#E9E9E9"| ! align="right" style="background-color:#E9E9E9"| 100,0% ! align="right" style="background-color:#E9E9E9"| ! align="right" style="background-color:#E9E9E9"| 180 ! align="right" style="background-color:#E9E9E9"| -7 ! align="right" style="background-color:#E9E9E9"|
Παραπομπές
2013
Δένδρα Μεσσηνίας
Τα Δένδρα είναι ορεινό χωριό του νομού Μεσσηνίας. Είναι χτισμένα στις βόρειες πλαγιές του Ταΰγετου σε υψόμετρο 1.160 μέτρων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκουν στον δήμο Αβίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός τους είναι 54 κάτοικοι.
Δε θα πρέπει να συγχέονται με τα κοντινά Δενδρά που ανήκουν στο Δήμο Καλαμάτας και την τοπική κοινότητα Ελαιοχωρίου.
Δενδρα Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου
thumb|250px|Η ακτινοβολία υποβάθρου όπως την απεικόνισε το πρόγραμμα WMAP (2001-2010) Ακτινοβολία Υποβάθρου ή Κοσμική Ακτινοβολία Υποβάθρου ονομάζεται η κοσμική ακτινοβολία όλου του φάσματος, από την Μικροκυματική Ακτινοβολία Υποβάθρου, τις Κοσμικές Ακτίνες Χ, τα Παντοκατευθυντικά Νετρίνα Υποβάθρου, την ακτινοβολία ζώντων και νεκρών αστέρων που διαχέεται στο Σύμπαν κτλ. και δεν έχει συγκεκριμένη κατευθυντικότητα. Η Μικροκυματική Ακτινοβολία Υποβάθρου αποτελεί τμήμα (μόνο τα παλαιοφωτόνια ή πρωτοφωτόνια ή μικροκυματική ακτινοβολία χαμηλών συχνοτήτων) και όχι το σύνολο της Ακτινοβολίας Υποβάθρου (η ακτινοβολία υποβάθρου αφορά όλο το φάσμα, και φωτόνια μεταγενέστερα του Κοσμικού Ανασυνδυασμού ηλεκτρονίων-πρωτονίων, επίσης τα νετρίνα είναι παλαιότερα από τα παλαιοφωτόνια της Μικροκυματικής Ακτινοβολίας Υποβάθρου, διότι (τα νετρίνα) μπορούν να διαπερνούν ανεμπόδιστα την ύλη) αλλά το ευρύ κοινό συχνά συγχέει τις δυο έννοιες. Μικροκυματική Ακτινοβολία Υποβάθρου ονομάζεται το ίχνος, ή υπόλειμμα της ακτινοβολίας που εξέπεμπε το σύμπαν όταν βρισκόταν σε κατάσταση εξαιρετικά μεγάλων θερμοκρασιών και πιέσεων. Αντιστοιχεί σε ακτινοβολία μέλανος σώματος, θερμοκρασίας 2,73 Κ (Kelvin) και έρχεται από όλες τις κατευθύνσεις. Παρουσιάζει μεγάλη ισοτροπία και ομοιογένεια.
Η ανακάλυψη
Η ύπαρξη μιας τέτοιας ακτινοβολίας είχε προβλεφθεί ήδη από το 1940 θεωρητικά από τον Τζορτζ Γκάμοφ και άλλους. Οι Άρνο Πενζίας (Penzias) και Ρόμπερτ Γουίλσον (Wilson) όμως ήταν αυτοί οι οποίοι επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις. Το 1965 με τη βοήθεια μιας κερατοειδούς σχήματος κεραίας, την οποία οι ίδιοι κατασκεύασαν, ανακάλυψαν μια ακτινοβολία της οποίας αγνοούσαν την πηγή, καθώς τη λάμβαναν από κάθε κατεύθυνση. Υπολόγισαν πως η ακτινοβολία αυτή αντιστοιχούσε σε ακτινοβολία μελανού σώματος 3,5 K. Την ονόμασαν Κοσμική Ακτινοβολία Μικροκυμάτων Υποβάθρου γνωστή και ως Μικροκυματική Ακτινοβολία Υποβάθρου. Αργότερα, ο δορυφόρος COBE (Cosmic Backround Explorer) έκανε πιο λεπτομερείς μετρήσεις και υπολόγισε την θερμοκρασία στα 2,7 K, όπως σήμερα είναι γνωστό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσική κοσμολογία Κατηγορία:Παρατηρησιακή αστρονομία Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία Κατηγορία:Μεγάλη Έκρηξη
Σαλαμίς Ι (θωρηκτό)
Σαλαμίς Ι (Θωρηκτό)
Παραγγελία από την Ελληνική Κυβέρνηση το 1912 στα Γερμανικά Ναυπηγεία ‘VULKAN’ συγχρόνως με την παραγγελία των 6 τορπιλοβόλων τύπου ‘ΑΙΓΛΗ’ (‘ΑΙΓΛΗ’, ‘ΑΛΚΥΟΝΗ’, ‘ΑΡΕΘΟΥΣΑ’, ‘ΔΑΦΝΗ’, ‘ΔΩΡΙΣ’ και ‘ΘΕΤΙΣ’). Το σκάφος θα είχε εκτόπισμα: 13000 τόνων. – Ταχύτητα : 21 κόμβους. – Οπλισμό : 6 πυροβόλων των 35 εκατοστών (3 δίδυμα) και 8 μονά των 15 εκατοστών. – Κόστος κατασκευής : 1.050.000 λίρες. Οι εργασίες άρχισαν αμέσως, όμως το Δεκέμβριο του 1912 διατυπώθηκαν απόψεις από το περιβάλλον του Ναυτικού ότι θα έπρεπε να αποκτήσει ο Ελληνικός Στόλος ένα πραγματικό Θωρηκτό τύπου ‘ΝΤΡΕΤΝΩΤ’ καθώς η Τουρκία είχε ήδη προχωρήσει σε ανάλογη παραγγελία δύο παρόμοιων πλοίων στην Αγγλία. Μετά απο αυτό οι εργασίες στο ‘ΣΑΛΑΜΙΣ’ ανεστάλησαν και επανεκκινήθηκαν μετά απο ριζικό επανασχεδιασμό του πλοίου. Το νέο πλοίο θα ήταν εκτοπίσματος 19500 τόνων. - Ταχύτητα : 23 κόμβους. - Οπλισμό : 8 πυροβόλων των 35 εκατοστών (4 δίδυμα) και 12 μονα των 15 εκατοστών, - Κόστος κατασκευής : 1,693,000 λίρες. Οι εργασίες κατασκευής συνεχίστηκαν μέχρι τον Δεκέμβριο του 1914, όμως τα Γερμανικά Ναυπηγεία έδωσαν προταιρεότητα στην εκτέλεση των παραγγελιών της Γερμανικής Κυβέρνησης, λόγω του Α'ΠΠ – διέκοψαν αυτεπάγγελτα την κατασκευή του ‘ΣΑΛΑΜΙΣ’. Μετά το τέλος του πολέμου και με το Τουρκικό ναυτικό αποδεκατισμένο, η Ελλάδα δεν δέχτηκε να παραλάβει το σκαρί και έτσι τα ναυπηγεία κατέθεσαν αγωγή το 1923. Μετά από διαιτησία που ολοκληρώθηκε το 1932 (!) η Ελλάδα πλήρωσε £30.000 επιπλέoν των £450.000 που είχε ως τότε πληρώσει για απλήρωτες εργασίες που είχαν γίνει και το πλοίο παρέμεινε ιδιοκτησία των ναυπηγείων(!)  Το ποσό της προκαταβολής των 11.548.690 δραχμών χάθηκε. Διαλύθηκε στη Βρέμη την ίδια χρονιά, και ενώ είχαν υπάρξει και κάποιες σκέψεις να ολοκληρωθεί για το ανασυσταθέν γερμανικό Π.Ν. με το όνομα ΤΙRPITZ. Τα πυροβόλα του ΣΑΛΑΜΙΣ που είχαν κατασκευασθεί στις ΗΠΑ, πήγαν στη Μ.Βρετανία και εγκαταστάθηκαν σε Βρετανικά monitor της κλάσης "Abercrombie".
Η τέχνη για την τέχνη
Κατά αντιθετικό τρόπο, η φράση έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα εμπορικά. Π.χ. η απόδοσή της στη λατινική γλώσσα (ως πιο «επίσημη»), ars gratia artis εμφανίζεται ως μότο της εταιρείας θεάματος Metro-Goldwyn-Mayer, στον κύκλο γύρω από την κεφαλή του λιονταριού που βρυχάται στο λόγοτυπο των κινηματογραφικών ταινιών της.
Ιστορικό
Η φράση θεωρείται ότι διατυπώθηκε για πρώτη φορά ως σύνθημα από τον Θεόφιλο Γκωτιέ (1811-1872), στον πρόλογο του έργου του Mademoiselle de Maupin το 1835.
Ωστόσο ο Γκωτιέ δεν ήταν ο πρώτος που έγραψε αυτή τη φράση, η οποία βρίσκεται σε προγενέστερα έργα του ιδρυτή του εκλεκτικισμού Γάλλου φιλοσόφου Βικτόρ Κουζέν και του Γαλλοελβετού συγγραφέα Μπενζαμέν Κονστάν (1767-1830).
Αργότερα τον 19ο αιώνα το «η τέχνη για την τέχνη» κατέστη ένα «πιστεύω» των μποέμ, ενάντια σε κριτικούς της τέχνης όπως τον Βρετανό Τζον Ράσκιν. Τον 20ό αιώνα θα υψωνόταν για την απόρριψη του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και του μαρξιστικού στόχου της πολιτικοποιήσεως της τέχνης. Πήρε τη θέση δόγματος, που βεβαίωνε ότι η τέχνη ήταν πολύτιμη ως τέχνη και ότι οι καλλιτεχνικές επιδιώξεις ήταν δικαιολογημένες αφ' εαυτών, μη χρειαζόμενες κάποια ηθική δικαιολόγηση. Επιτρεπόταν έτσι να είναι ηθικώς ουδέτερες ή και ανατρεπτικές.
Ο οπαδός του δόγματος Αμερικανός ζωγράφος Τζέιμς Μακνήλ Χουίσλερ έγραψε τα εξής σε σχέση με την απόρριψη του έως τότε συνηθισμένου ρόλου της τέχνης στην υπηρεσία του κράτους ή της επικρατούσας θρησκείας, ο οποίος είχε συνδεθεί με την τέχνη από την Αντιμεταρρύθμιση του 16ου αιώνα: ''«Η Τέχνη θα έπρεπε να είναι ανεξάρτητη όλης της κενολογίας και εκμεταλλεύσεως ξένων προς αυτή σκέψεων για να αποσπά το εύκολο χειροκρότημα — θα πρέπει να στέκει από μόνη της ... και να αποζητά την καλλιτεχνική αίσθηση του ματιού ή του αυτιού, χωρίς να την περιπλέκει με συναισθήματα τελείως ξένα προς αυτή, όπως πίστη, οίκτο, έρωτα, πατριωτισμό και τα τοιαύτα.»''
Στην ιστορία των αγγλοσαξονικών τεχνών και γραμμάτων το εκπεφρασμένο σύνθημα «η τέχνη για την τέχνη» είναι συνδεδεμένο περισσότερο με τον Γουόλτερ Πάτερ (1839-1894) και τους οπαδούς του στο λεγόμενο «Αισθητικό κίνημα» (Aesthetic Movement), που ήταν συνειδητά μια εξέγερση κατά του ηθικισμού της Βικτωριανής εποχής. Πρωτοεμφανίσθηκε στην αγγλική γλώσσα σε δύο κείμενα που δημοσιεύθηκαν ταυτοχρόνως το 1868: στην κριτική του Πάτερ για την ποίηση του Ουίλιαμ Μόρις στη Westminster Review, και στο δοκίμιο Ουίλιαμ Μπλέικ του Σουίνμπερν. Μια τροποποιημένη μορφή της κριτικής του Πάτερ εμφανίζεται στο έργο του Studies in the History of the Renaissance (1873), ένα από τα πλέον επιδραστικά κείμενα του Αισθητικού κινήματος.
Επικρίσεις
Ο Φρίντριχ Νίτσε ισχυρίσθηκε ότι δεν υπάρχει «τέχνη για την τέχνη», υποστηρίζοντας ότι ο καλλιτέχνης εκφράζει πάντοτε τις σκέψεις του μέσα από αυτή:
"Όταν ο στόχος του ηθικού κηρύγματος και της βελτιώσεως του ανθρώπου έχει αποκλεισθεί από την τέχνη, ακόμα και τότε δεν έπεται με κανένα τρόπο ότι η τέχνη είναι εντελώς άχρηστη, χωρίς σκοπό και νόημα — με λίγα λόγια, το «l'art pour l'art» είναι ένα σκουλήκι που μασουλάει την ίδια την ουρά του. «Καλύτερα κανένας σκοπός, παρά ένας ηθικός σκοπός!» — αυτά είναι λόγια καθαρού πάθους. Από την άλλη, ένας ψυχολόγος ερωτά: Τι κάνει όλη η τέχνη; Δεν εξυμνεί; Δεν δοξάζει; Δεν επιλέγει; Δεν προτιμά; Με όλα αυτά ενισχύει ή εξασθενεί ορισμένες αξίες. Είναι τούτο απλώς ένα «επιπλέον», ένα ατύχημα; Κάτι στο οποίο δεν συμμετέσχε το ένστικτο του καλλιτέχνη; Ή μήπως είναι η ίδια η προϋπόθεση της ικανότητας του καλλιτέχνη; Αποσκοπεί το βασικό του ένστικτο στην τέχνη, ή μάλλον στην έννοια της τέχνης, στη ζωή; Σε μια επιθυμία της ζωής; Η τέχνη αποτελεί το μέγα ερέθισμα προς τη ζωή: Πώς κάποιος θα μπορούσε να την κατανοήσει ως άχρηστη, ως άσκοπη, ως «τέχνη για την τέχνη»;"
Στο ίδιο πλαίσιο μπορούμε να εξετάσουμε και την άποψη, ή αφορισμό, του Ρώσου συγγραφέα Φιόντορ Ντοστογιέφσκι «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο»: ακόμα και αν ο σκοπός της τέχνης είναι καθαρά και μόνο αισθητικός (η ομορφιά), η τέχνη ενέχει σημαντικότατη, την υπέρτατη χρηστική αξία (να σώσει τον κόσμο).
Από μαρξιστές και σοσιαλίζοντες
Η Γεωργία Σάνδη, που θα μπορούσε να θεωρηθεί σοσιαλίστρια, αλλά όχι μαρξίστρια έγραψε το 1872 ότι «η τέχνη για την τέχνη» είναι μία κενή νοήματος φράση. Δήλωσε ότι οι καλλιτέχνες είχαν «ένα καθήκον να ανακαλύψουν μια κατάλληλη έκφραση της τέχνης, ώστε να τη μεταδώσουν σε όσο το δυνατό περισσότερες ψυχές», εξασφαλίζοντας έτσι ότι τα έργα τους θα είναι αρκετά προσβάσιμα, ώστε να εκτιμηθεί η αξία τους.
Ο ποιητής Λεοπόλντ Σεντάρ Σανγκόρ, που διετέλεσε και πρόεδρος της Σενεγάλης και του Σοσιαλιστικού της Κόμματος, όπως και ο αντι-αποικιοκράτης Νιγηριανός συγγραφέας Τσινούα Ατσέμπε, επέκριναν το σύνθημα ως μια περιορισμένη και ευρωκεντρική άποψη πάνω στην τέχνη και τη δημιουργία. Ο Σανγκόρ υποστήριζε ότι στη «μαύρη αφρικανική αισθητική» η τέχνη είναι «λειτουργική» και ότι «στη Μαύρη Αφρική, τέχνη για την τέχνη δεν υπάρχει». Ο Ατσέμπε είναι δριμύτερος στη συλλογή του δοκιμίων και κριτικής Morning Yet on Creation Day, όπου διακηρύσσει ότι «η τέχνη για την τέχνη είναι απλώς ένα ακόμα κομμάτι από σκατά σκύλου [sic] ψεκασμένα με αποσμητικό».
Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ένας από τους αναπτύξαντες τη μαρξιστική ερμηνευτική συζητά το σλόγκαν στο δοκίμιό του «Το έργο τέχνης στην εποχή της μηχανικής αναπαραγωγής» (1936). Το αναφέρει πρώτα σε σχέση με την αντίδραση μέσα στο βασίλειο της παραδοσιακής τέχνης έναντι των καινοτομιών της αναπαραγωγής έργων τέχνης, ειδικότερα της φωτογραφίας. Χαρακτηρίζει το «η τέχνη για την τέχνη» ως μέρος μιας «θεολογίας της τέχνης» στον αποκλεισμό κοινωνικών πλευρών της. Στον επίλογο του δοκιμίου, ο Μπένγιαμιν μελετά τη σχέση μεταξύ φασισμού και τέχνης. Το βασικό του παράδειγμα είναι εκείνο του φουτουρισμού και των απόψεων της βασικής μορφής του, του Φιλίππο Τομάζο Μαρινέττι. Μεταξύ των συνθημάτων των φουτουριστών ήταν το λατινικό «Fiat ars - pereat mundus» (= «Ας παράγεται τέχνη, έστω και όταν χάνεται ο κόσμος»). Ο Μπένγιαμιν συμπεραίνει ότι, όσο ο φασισμός αναμένει ότι ο πόλεμος θα «παρέχει την καλλιτεχνική ικανοποίηση μιας αίσθησης αντίληψης που έχει μεταβληθεί από την τεχνολογία», αυτό θα αποτελεί την "consummation", την πραγμάτωση του δόγματος η τέχνη για την τέχνη».
Ο ζωγράφος Ντιέγκο Ριβέρα, μέλος του Μεξικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ισχυρίσθηκε ότι η θεωρία της «τέχνης για την τέχνη» θα πλάταινε το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς. Ο Ριβέρα προσέθετε ότι, αφού ένα από τα χαρακτηριστικά της λεγόμενης «καθαρής τέχνης» ήταν ότι μπορούσαν να την εκτιμήσουν μόνο λιγοστοί ανώτεροι άνθρωποι, το καλλιτεχνικό αυτό δόγμα θα απογύμνωνε την τέχνη από την αξία της ως κοινωνικό εργαλείο και τελικώς θα την καθιστούσε ένα είδος «νομίσματος», που θα ήταν διαθέσιμο μόνο στους πλούσιους».
Ο Κινέζος ηγέτης Μάο Τσετούνγκ είχε πει σε λόγο του ήδη από τον Μάιο του 1942: «Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το τέχνη για την τέχνη, δηλαδή τέχνη που στέκει πάνω από τις τάξεις, τέχνη αποκομμένη ή ανεξάρτητη από κάθε είδος πολιτικής. Η προλεταριακή λογοτεχνία και τέχνη αποτελούν μέρος της όλης προλεταριακής επαναστατικής προσπάθειας. Είναι, όπως είπε ο Λένιν, άξονες και τροχοί στην όλη επαναστατική μηχανή.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αισθητική Κατηγορία:Έννοιες στην επιστημολογία Κατηγορία:Φράσεις Κατηγορία:Διαφωτισμός
Μάχη της Βιτόρια
Η μάχη της Βιτόρια ήταν η πολεμική σύρραξη που έλαβε χώρα στις 21 Ιουνίου 1813 μεταξύ ενός συμμαχικού βρεταννικού, πορτογαλικού και ισπανικού στρατού υπό τον Βρετανό στρατηγό Άρθουρ Ουέλσλι, Μαρκήσιο του Ουέλλινγκτον (Arthur Wellesley, Marquis of Wellington) και του γαλλικού στρατού υπό τον Ιωσήφ Βοναπάρτη και τον στρατάρχη Ζαν-Μπατίστ Ζουρντάν (Jean-Baptist Jourdan), κοντά στην πόλη Βιτόρια της Ισπανίας. Η μάχη αυτή στην οποία νίκησαν οι Σύμμαχοι, οδήγησε τελικώς στη νίκη τους στον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου.
Υπόβαθρο
Τον Ιούλιο 1812 μετά τη μάχη της Σαλαμάνκα, οι Γάλλοι είχαν εκκενώσει τη Μαδρίτη, στην οποία εισήλθε ο στρατός του Ουέλλινγκτον στις 12 Αυγούστου 1812. Αναπτύσσοντας τρεις μεραρχίες να φρουρούν τις νότιες προσβάσεις, ο Ουέλλινγκτον βάδισε βόρεια με το υπόλοιπο τμήμα του στρατού του για να πολιορκήσει το φρούριο του Μπούργος, 230 χλμ. μακριά, αλλά είχε υποτιμήσει τη δύναμη του εχθρού και στις 21 Οκτώβρη είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει την πολιορκία του Μπούργος και να υποχωρήσει. Στις 31 Οκτωβρίου είχε εγκαταλείψει επίσης τη Μαδρίτη, και υποχώρησε πρώτα στη Σαλαμάνκα και μετά στη μικρή πόλη-οχυρό Θιουδάδ Ροδρίγο, κοντά στα πορτογαλικά σύνορα, για ν΄ αποφύγει την περικύκλωση από τους επερχόμενους γαλλικούς στρατούς από τα βορειοανατολικά και τα νοτιοανατολικά.
Ο Ουέλλινγκτον πέρασε το χειμώνα αναδιοργανώνοντας και ισχυροποιώντας τις δυνάμεις του. Σε αντίθεση, ο Ναπολέων απέσυρε πολλούς στρατιώτες από την Ισπανία για ν΄ αναδιοργανώσει και ενισχύσει τον κύριο στρατό του μετά την καταστροφική εισβολή στη Ρωσσία. Στις 20 Μαΐου 1813 ο Ουέλλινγκτον βάδισε με 121.000 άνδρες (53.749 Βρεταννούς, 39.608 Ισπανούς και 27.569 Πορτογάλους) από τη βόρεια Πορτογαλία μέσω των βουνών της βόρειας Ισπανίας και του ποταμού Έσλα, για να υπερφαλαγγίσει το γαλλικό στρατό των 66.000 ανδρών του στρατάρχη Ζουρντάν, που βρισκόταν μεταξύ των ποταμών Δούρου και Τάγου. Οι Γάλλοι υποχώρησαν στο Μπούργος, με τις δυνάμεις του Ουέλλινγκτον να πραγματοποιούν μακρές και δύσκολες πορείες για να τους αποκόψουν την οδό υποχώρησης προς τη Γαλλία. Ο Ουέλλινγκτον διοικούσε ο ίδιος μια μικρή κεντρική δύναμη σε μια παραπλανητική επίθεση, ενώ ο σερ Τόμας Γκρέιαμ (Sir Thomas Graham) διοικούσε το κύριο σώμα του συμμαχικού στρατού γύρω από τη δεξιά γαλλική πτέρυγα, σε έδαφος που θεωρείτο αδιαπέραστο.
Ο Ουέλλινγκτον εξαπέλυσε την επίθεσή του στη Βιτόρια στις 21 Ιουνίου, από τέσσερεις κατευθύνσεις, με συνολικά 81.000 στρατιώτες (57.000 Βρετανούς, 16.000 Πορτογάλους και 8.000 Ισπανούς).
Πεδίο της μάχης
Το πεδίο μάχης βρίσκεται στον ποταμό Ζαδόρρα, έναν παραπόταμο του Έβρου στα βασκικά εδάφη, που η ροή του είναι από τ΄ ανατολικά προς τα δυτικά. Καθώς ο ποταμός Ζαδόρρα ρέει δυτικά, στριφογυρίζει σε μια καμπή του, συνεχίζοντας τελικώς τη ροή του γενικά προς τα νοτιοδυτικά. Στα νότια του πεδίου μάχης βρίσκονται τα Υψώματα της Λα Πουέμπλα (La Puebla). Στα βορειοδυτικά βρίσκεται η ορεινή μάζα του Μόντε Αρράτο (Monte Arrato). Η Βιτόρια βρίσκεται στα ανατολικά, 3 χλμ. νότια του ποταμού Ζαδόρρα. Πέντε δρόμοι ξεκινούν ακτινωτά από τη Βιτόρια, βόρεια προς το Μπιλμπάο, βορειοανατολικά προς την πόλη Σαλίνας (Salinas) και τη Μπαγιόν, ανατολικά προς τη Σαλβατιέρρα, νότια προς το Λογρόνιο, και δυτικά προς το Μπούργος στη νότια όχθη του ποταμού Ζαδόρρα.
Διάταξη και αρχικές κινήσεις των αντιπάλων
Ο Ζουρντάν ήταν άρρωστος με πυρετό όλη την ημέρα της 20ής Ιουνίου. Εξαιτίας του γεγονότος αυτού, εκδόθηκαν λίγες διαταγές και οι γαλλικές δυνάμεις στέκονταν άπραγες. Ένα τεράστιο κονβόι λαφύρων είχε φράξει τους δρόμους της Βιτόρια. Τη νύχτα έφυγε ένα κονβόι, αλλά αναγκάστηκε ν΄ αφήσει το πολιορκητικό πυροβολικό πίσω λόγω έλλειψης αρκετών κτηνών για να τραβήξουν τα κανόνια.
Οι μεραρχίες του στρατηγού Γκαζάν (Gazan) φρουρούσαν τη δυτική στενή έξοδο της κοιλάδας του Ζαδόρρα, αναπτυγμένες νότια του ποταμού. Η ταξιαρχία του Μαρανσέν (Maransin) είχε το ρόλο εμπροσθοφυλακής, τοποθετημένη στο χωριό Σουμπιχάνα (Subijana) νοτίως του ποταμού. Οι μεραρχίες είχαν τις δυνάμεις του Λεβάλ (Leval) στα δεξιά, του Νταρικώ (Daricau) στο κέντρο, του Κονρού (Conroux) στ΄ αριστερά, και του Βιλλάτ (Villate) ως εφεδρεία. Μόνο μια περίπολος φρουρούσε τη δυτική εσχατιά των Υψωμάτων της Λα Πουέμπλα. Ακόμη πιο πίσω, η δύναμη του Ντρουέ ντ΄ Ερλόν (Drouet d' Erlon) στεκόταν στη δεύτερη γραμμή, επίσης νότια που ποταμού Ζαδόρρα. Η μεραρχία του ντ΄ Αρμανιάκ (D' Armagnac) αναπτύχθηκε στα δεξιά της δεύτερης γραμμής και του Κασσάν (Cassagne) στ΄ αριστερά. Ο Ντρουέ ντ΄ Ερλόν δεν κατάφερε να καταστρέψει τρεις γέφυρες κοντά στην καμπή του ποταμού και τοποθέτησε την αδύναμη ιππική μεραρχία του Αβύ (Avy) για να τις φρουρεί. Οι άνδρες του Ρέιγ (Reille) αρχικώς σχημάτισαν μια τρίτη γραμμή, αλλά η μεραρχία του Σαρρύ (Sarrut) εστάλη βόρεια του ποταμού για να φρουρεί το δρόμο για το Μπιλμπάο, ενώ η μεραρχία του Λαμαρτινιέρ (Lamartinière) και οι μονάδες της Ισπανικής Βασιλικής Φρουράς (υπηρετούσαν μετά τη γαλλική εισβολή στην Ισπανία στο στρατό των Γάλλων) κρατούσαν την όχθη του ποταμού.
Ο Ουέλλινγκτον κατηύθυνε τους 20.000 άνδρες της Δεξιάς Φάλαγγας του αντιστράτηγου Χιλ (Hill) να εκδιώξουν τους Γάλλους από την κλεισούρα στη νότια όχθη του ποταμού Ζαδόρρα. Ενώ οι Γάλλοι ήταν απασχολημένοι με τον Χιλ, η Δεξιά Κεντρική Φάλαγγα του Ουέλλινγκτον κινήθηκε κατά μήκος της βόρειας όχθης του ποταμού και τον διέσχισε κοντά στο σημείο της καμπής του, πίσω από το γαλλικό δεξιό πλευρό. Η Αριστερή Φάλαγγα του Γκρέιαμ, δύναμης 20.000 ανδρών, εστάλη γύρω από το βόρειο τμήμα του Μόντε Αρράτο και κατόπιν κατηφόρισε προς το δρόμο για το Μπιλμπάο, αποκόπτοντας το κύριο τμήμα του γαλλικού στρατεύματος. Η Αριστερή Κεντρική Φάλαγγα του Μπρουν-Ράμσεϋ, μαρκήσιου του Νταλούζι (Broun-Ramsay, 1st Marquess of Dalhousie), κινήθηκε μέσω του Μόντε Αρράτο και προσέβαλε το μέρος ανατολικά της καμπής του ποταμού Ζαδόρρα, παρέχοντας ένα σύνδεσμο μεταξύ των δυνάμεων των Γκρέιαμ και Ουέλλινγκτον.
Η μάχη
Ο Ουέλλινγκτον χώρισε το στρατό του σε τέσσερεις φάλαγγες επίθεσης, κινούμενος εναντίον της γαλλικής αμυντικής θέσης από τα νότια, δυτικά και βόρεια, ενώ η τελευταία φάλαγγα θα επιτίθετο στα γαλλικά νώτα. Ερχόμενος από το δρόμο του Μπούργος, ο Χιλ έστειλε τη μεραρχία του Ισπανού στρατηγού Μορίγιο (Morillo) στα δεξιά σε μια ανάβαση στα Υψώματα της Λα Πουέμπλα. Η 2η Μεραρχία του Στιούαρτ (Stewart) άρχισε ν΄ αναπτύσσεται στ΄ αριστερά της μεραρχίας του Μορίγιο, στη στενή πεδιάδα μόλις νότια του ποταμού. Βλέποντας αυτές τις κινήσεις, ο στρατηγός Γκαζάν έστειλε τον Μαρανσέν μπροστά να εκδιώξει τις δυνάμεις του Μορίγιο από τα υψώματα. Ο Χιλ έστειλε την ταξιαρχία του Βρεταννού συνταγματάρχη Καντόγκαν (Cadogan) της 2ης Μεραρχίας του Στιούαρτ για να βοηθήσει τον Μορίγιο. Ο Γκαζάν απάντησε εμπλέκοντας την εφεδρική μεραρχία του Βιλλάτ στη μάχη των υψωμάτων.
Περίπου εκείνη την ώρα, ο Γκαζάν εντόπισε πρώτα την κινούμενη βόρεια του Ζαδόρρα φάλαγγα του Ουέλλινγκτον να στρίβει το δεξί της πλευρό, και ζήτησε από τον στρατάρχη Ζουρντάν, που είχε αναρρώσει πια από τον πυρετό, ενισχύσεις. Έχοντας εμμονή με την ασφάλεια του αριστερού του πλευρού, ο στρατάρχης αρνήθηκε να βοηθήσει τον Γκαζάν, διατάσσοντας αντίθετα κάποια από τα στρατεύματα του Ντρουέ ντ΄ Ερλόν να φρουρούν το δρόμο για το Λογρόνιο.
Ο Ουέλλινγκτον ώθησε την ταξιαρχία του Κεμπτ (Kempt) της Ελαφράς Μεραρχίας Πεζικού να διαβεί τον ποταμό Ζαδόρρα στο σημείο της καμπής του. Την ίδια ώρα, ο Στιούαρτ κατέλαβε το χωριό Σουμπιχάνα, οπότε και δέχθηκε αντεπίθεση από δύο μεραρχίες του Γκαζάν. Στα Υψώματα της Λα Πουέμπλα, ο συνταγματάρχης Καντόγκαν σκοτώθηκε, αλλά η βρεταννοϊσπανική δύναμη κατάφερε να κρατηθεί στη θέση της. Ο Ουέλλινγκτον ανέβαλε τις επιθέσεις του για να δώσει χρόνο στην επερχόμενη φάλαγγα του Γκρέιαμ να προσελκύσει την προσοχή με την εμφάνισή της, με αποτέλεσμα να επέλθει προσωρινώς ηρεμία στο πεδίο της μάχης.
Το απόγευμα, η φάλαγγα του Γκρέιαμ εμφανίστηκε στο δρόμο του Μπιλμπάο. Ο Ζουρντάν αμέσως αντιλήφθηκε ότι βρισκόταν σε κίνδυνο περικύκλωσης και διέταξε τον Γκαζάν να οπισθοχωρήσει προς τη Βιτόρια. Ο Γκρέιαμ απώθησε τη μεραρχία του Σαρρύ πίσω στην απέναντι όχθη του ποταμού Ζαδόρρα, αλλά δεν μπορούσε να περάσει και τις δυνάμεις του απέναντι, παρά τη σκληρή μάχη που έδιναν. Ακόμη ανατολικότερα, τα συμμαχικά ισπανικά στρατεύματα του αντιστράτηγου Φρανθίσκο δε Λόνγκα νίκησαν τους Ισπανούς Βασιλικούς Φρουρούς και απέκοψαν το δρόμο προς τη Μπαγιόν.
Με κάποια βοήθεια από την ταξιαρχία του Κεμπτ, η 3η Μεραρχία του Πίκτον (Picton) από τη φάλαγγα του μαρκήσιου Νταλούζι, διέσχισε τον ποταμό από τη μία από τις τρεις γέφυρες, περνώντας στη νότια όχθη του. Σύμφωνα με τον Πίκτον, ο εχθρός απάντησε βομβαρδίζοντας την 3η Μεραρχία με 40-50 κανόνια, και με μια αντεπίθεση στο δεξί της πλευρό, που ήταν ακόμη εκτεθειμένο (καθώς αυτή είχε καταλάβει τη γέφυρα πολύ γρήγορα), προκαλώντας της απώλειες 1.800 ανδρών, πάνω από το 1/3 των συνολικών απωλειών των Συμμάχων στη μάχη της Βιτόρια. Η 4η Μεραρχία του Κόουλ (Cole) διέσχισε και αυτή τον ποταμό δυτικότερα. Με τον Γκαζάν στ΄ αριστερά και τον Ντρουέ ντ΄ Ερλόν στα δεξιά, οι Γάλλοι επιχείρησαν να προβάλουν αντίσταση στο χωριό Αρίνεθ (Arinez). Σχηματίζοντας όμως μια φοβερή γραμμή μάχης, οι 4η, Ελαφρά, 3η και 7η Μεραρχίες σύντομα κατέλαβαν την τοποθεσία. Οι Γάλλοι οπισθοχώρησαν στην οροσειρά Θουάθο (Zuazo), υπό την κάλυψη του σωστά διευθυνόμενου και πολυάριθμου πεδινού πυροβολικού τους. Η θέση αυτή με τη σειρά της "έπεσε" από την επίθεση του Ουέλλινγκτον, όταν ο Γκαζάν αρνήθηκε να συνεργαστεί με τον συνάδελφό του, Ντρουέ ντ΄ Ερλόν.
Το ηθικό των Γάλλων κατέρρευσε και οι στρατιώτες των Γκαζάν και Ντρουέ ντ΄ Ερλόν τράπηκαν σε φυγή από το πεδίο της μάχης. Οι πυροβολητές άφησαν τα κανόνια τους πίσω καθώς έφευγαν μακριά με τα άλογα που τα έσερναν πρωτύτερα. Σύντομα ο δρόμος μπλόκαρε από μια μάζα κάρων και αμαξών. Οι προσπάθειες των δύο μεραρχιών του Ρέιγ να συγκρατήσουν τις δυνάμεις του Γκρέιαμ, επέτρεψαν σε δεκάδες χιλιάδες γαλλικών στρατευμάτων να διαφύγουν από το δρόμο της Σαλβατιέρρα.
Κατηγορία:Μάχες Ναπολεόντειων Πολέμων‎ Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι‎ Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας
Ριζανά Μεσσηνίας
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα Ριζανά Κιλκίς
Τα Ριζανά είναι ορεινό χωριό του νομού Μεσσηνίας. Είναι χτισμένα στις βόρειες πλαγιές του Ταΰγετου σε υψόμετρο 1.100 μέτρων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκουν στον Δήμο Δυτικής Μάνης, ενώ παλαιότερα ανήκαν στον δήμο Αβίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός τους ήταν 67 κάτοικοι.
Το καλοκαίρι του 2007, εκδηλώθηκε πυρκαγιά στον Ταΰγετο, η οποία εξαπλώθηκε σε μερικά χωριά του Νομού Μεσσηνίας, όπως και τα Ριζανά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Γωνιαίο λάκτισμα
<div class="imageMapHighlighter" data-showLegend="yes" data-expandLegendText="επεξήγηση" data-collapseLegendText="απόκρυψη επεξήγησης">
Το χτύπημα κόρνερ (αγγλικά: corner kick) ή γωνιακό λάκτισμα στο ποδόσφαιρο, είναι ένας τρόπος επαναφοράς της μπάλας στον αγωνιστικό χώρο ώστε να συνεχιστεί το παιχνίδι. Καθιερώθηκε το 1867 στον Κανονισμό του Σέφιλντ και έγινε αποδεκτό από την Αγγλική Ομοσπονδία το 1872, όταν καθορίστηκαν οι κανονισμοί του αθλήματος.
Κόρνερ κερδίζει η επιτιθέμενη ομάδα, όταν παίκτης της αμυνόμενης ομάδας διώξει εκούσια ή ακούσια την μπάλα πέρα από τη γραμμή του άουτ της δικής του περιοχής, δίπλα ή πάνω από τα δοκάρια του τέρματος.
Ο βοηθός διαιτητή σημειώνει ότι η μπάλα βγήκε κόρνερ αρχικά σηκώνοντας τη σημαία του και στη συνέχεια δείχνοντας το σημείο του κόρνερ. Όμως, την απόφαση για το αν η μπάλα είναι κόρνερ ή όχι παίρνει ο διαιτητής, δείχνοντας το σημείο του κόρνερ στη γωνία του γηπέδου. Στις τέσσερις γωνίες του γηπέδου (κόρνερ) υπάρχουν κοντάρια με σημαιάκια, ώστε η μπάλα να μην μπορεί να βγει από τον αγωνιστικό χώρο ακριβώς από τη γωνία αλλά χτυπώντας στο κοντάρι να φύγει είτε προς το άουτ είτε προς το πλάγιο άουτ είτε να αναπηδήσει πίσω στον αγωνιστικό χώρο.
Εκτέλεση
Το χτύπημα του κόρνερ γίνεται από εκείνη τη γωνία του αγωνιστικού χώρου, η οποία βρίσκεται προς την πλευρά του τέρματος που βγήκε η μπάλα. Η μπάλα τοποθετείται έτσι ώστε ένα τμήμα της να εφάπτεται στο μικρό τόξο κύκλου ακτίνας μίας γυάρδας που υπάρχει στο σημείο του κόρνερ. Το χτύπημα του κόρνερ εκτελείται αμέσως μόλις κερδηθεί.
Οι αμυντικοί ποδοσφαιριστές οφείλουν να βρίσκονται τουλάχιστον 9,15 μέτρα (10 γυάρδες) μακριά από την μπάλα κατά την εκτέλεση ενός κόρνερ. Την πλησιέστερη θέση των αμυντικών επισημαίνει μια μικρή γραμμή, κάθετη στη γραμμή του άουτ. Αν δεν συμμορφωθούν τιμωρούνται με κίτρινη κάρτα.
Από χτύπημα κόρνερ επιτρέπεται να μπει απευθείας γκολ χωρίς να μεσολαβήσει άλλος παίκτης. Όμως, σύμφωνα με τον κανονισμό δεν επιτρέπεται να σημειωθεί αυτογκόλ. Φυσικά, αυτό είναι μόνο θεωρητικό ενδεχόμενο, αφού είναι σχεδόν αδύνατο ο εκτελεστής του κόρνερ να πετύχει γκολ στο δικό του τέρμα που βρίσκεται στην άλλη άκρη του αγωνιστικού χώρου (100 - 110 μέτρα μακριά).
Επίσης, στην εκτέλεση του κόρνερ δεν μπορεί ένας επιθετικός να σημειωθεί οφσάιντ, αφού σε κάθε περίπτωση βρίσκεται πίσω από την μπάλα.
Τέλος, ο παίκτης που εκτελεί κόρνερ δεν μπορεί να ακουμπήσει πάλι την μπάλα πριν έρθει σε επαφή με κάποιον συμπαίκτη του ή αντίπαλο ποδοσφαιριστή. Αν συμβεί αυτό η ομάδα του τιμωρείται με έμμεσο φάουλ.
Στρατηγική
Το πιο συνηθισμένο είδος χτυπήματος είναι η απευθείας σέντρα προς το τέρμα με σκοπό το σκοράρισμα με κεφαλιά. Μια διαφορετική τακτική είναι το χτύπημα με πάσα σε παίκτη που βρίσκεται πιο μακριά από τη γραμμή του άουτ και πιο κοντά στην περιοχή ώστε η σέντρα να γίνει από καλύτερη οπτική γωνία.
Η αμυνόμενη ομάδα σπάνια δημιουργεί τείχος παικτών στα 9,15 μέτρα, διότι έτσι εξασθενεί η άμυνα στην περιοχή. Συνήθως, μόνο ένας ή δύο παίκτες στήνονται στη γραμμή των 9,15 είτε προσπαθώντας να μειώσουν το οπτικό πεδίο του εκτελεστή είτε για να είναι έτοιμοι να επέμβουν αν δώσει κοντινή πάσα σε συμπαίκτη του.
Γενικά, ο αριθμός των αμυνόμενων στις εκτελέσεις κόρνερ εξαρτάται από τη γενικότερη στρατηγική μιας ομάδας, διότι όσο περισσότεροι αμυνόμενοι παίκτες βρίσκονται στην περιοχή, τόσο περισσότεροι επιτιθέμενοι προωθούνται. Αντίθετα, αν μερικοί παίκτες της αμυνόμενης ομάδας μείνουν μακριά από την περιοχή, η επιτιθέμενη ομάδα είναι υποχρεωμένη να κρατήσει κάποιους δικούς της για να τους επιτηρούν, για να μην κινδυνέψει σε περίπτωση αντεπίθεσης.
Μια άλλη συνηθισμένη ενέργεια είναι όταν μια ομάδα προηγείται και ο αγώνας πλησιάζει στη λήξη του, αντί να προωθεί την μπάλα προς το αντίπαλο τέρμα, την προωθεί κοντά σε ένα από τα δύο σημαιάκια του κόρνερ και κάποιος παίκτης της την κρατά εκεί εμποδίζοντας τους αντιπάλους να την κερδίσουν. Συνήθως, τους εξαναγκάζουν να τη διώξουν σε πλάγιο ή σε κόρνερ.
Σκοράρισμα από κόρνερ
300px|thumb|right|Το πρώτο στην ιστορία gol olímpico, το 1924.
Το σκοράρισμα απευθείας από εκτέλεση κόρνερ μπορεί να συμβεί μόνο αν επιτευχθεί το κατάλληλο φάλτσο της μπάλας που θα της δώσει ελαφρώς καμπυλωτή πορεία ή αν πλέουν ισχυροί άνεμοι προς την κατεύθυνση του τέρματος ή και τα δύο, και είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Όμως, αρκετοί ποδοσφαιριστές το έχουν καταφέρει και κάποιοι έχουν την ικανότητα να το πετυχαίνουν κάπως πιο συχνά.
Διάσημοι παίκτες που έχουν σκοράρει από κόρνερ είναι ο Αργεντινός Χουάν Σεμπάστιαν Βερόν, ο Ιάπωνας Νακαμούρα, ο Ουρουγουανός Αλβάρο Ρεκόμπα. Από Έλληνες το έχουν καταφέρει ο Μίμης Δομάζος, ο Κώστας Δαβουρλής, ο Βασίλης Χατζηπαναγής, ο Κώστας Φραντζέσκος, ο Χρήστος Δημόπουλος και άλλοι.
Άλλες περιπτώσεις κόρνερ
Εκτός από το διώξιμο αμυντικού πίσω από τη γραμμή του άουτ, κόρνερ δίνεται σε δύο ακόμα εξαιρετικές περιπτώσεις.
Όταν σε εκτέλεση πλαγίου άουτ, ο αμυντικός στείλει την μπάλα προς το τέρμα του και αυτή περάσει τη γραμμή χωρίς να την ακουμπήσει κανείς άλλος ποδοσφαιριστής (συμπαίκτης ή αντίπαλος), τότε δεν καταλογίζεται γκολ (στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτογκόλ). Ο διαιτητής είναι υποχρεωμένος να δώσει κόρνερ. Παρομοίως, αν αυτό συμβεί στο αντίπαλο τέρμα, επίσης δεν λογίζεται γκολ. Στην περίπτωση αυτή η μπάλα θεωρείται ότι βγήκε άουτ.
Κριτήριο νίκης
Ο αριθμός των κόρνερ που κερδίζει μια ομάδα αποκαλύπτει ως ένα βαθμό και την επιθετικότητα που δείχνει σε έναν αγώνα. Με αυτό το σκεπτικό στο παρελθόν σε κάποιες διοργανώσεις ο αριθμός των κόρνερ είχε καθιερωθεί ως κριτήριο για την κατάταξη των ομάδων που ισοβαθμούσαν ή των ομάδων που έρχονταν ισόπαλοι σε αγώνες κυπέλλου αντί για τη διαδικασία των πέναλτι.
Η σημαντικότερη διοργάνωση που διατήρησε αυτό το κριτήριο για αρκετά χρόνια ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Ενόπλων (Πρωτάθλημα CISM), στο οποίο συμμετείχαν οι εθνικές ομάδες ενόπλων διαφόρων χωρών. Υψηλότερου επιπέδου αγώνας που κρίθηκε στον αριθμό κόρνερ ήταν ο αγώνας Γαλλίας – Ολλανδίας: 4-4 (νικήτρια η Γαλλία στα κόρνερ) για την 3η θέση του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος ΣΙΣΜ του 1950. Το Διεθνές Συμβούλιο Στρατιωτικού Αθλητισμού διατήρησε το κριτήριο των κόρνερ στις διοργανώσεις του ως το 1973, οπότε το αντικατέστησε με τη διαδικασία των πέναλτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Ρόμπερτ Μπάρανυ
Ο Ρόμπερτ Μπάρανυ (Róbert Bárány, 22 Απριλίου 1876 – 8 Απριλίου 1936) ήταν ουγγρικής καταγωγής ωτορινολαρυγγολόγος που τιμήθηκε το 1914 με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής για την εργασία του στη φυσιολογία και την παθολογία του λαβυρίνθου του αυτιού.
Η ζωή και οι έρευνές του
Ο Μπάρανυ γεννήθηκε στη Βιέννη, πρωτεύουσα της τότε Αυστροουγγαρίας, και ήταν το πρωτότοκο από τα 6 τέκνα της Μαρίας Χοκ-Μπάρανυ, κόρης επιστήμονα, και του τραπεζίτη Ιγκνάς Μπάρανυ (Ignáz Bárány, γενν. 1842). Αμφότεροι οι γονείς του ήταν Ούγγροι εβραϊκής καταγωγής.
Ο Ρόμπερτ Μπάρανυ σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης, από όπου απεφοίτησε το 1900. Ως ιατρός της Βιέννης, ο Μπάρανυ έριχνε με σύριγγα υγρό στον ακουστικό πόρο ενός ασθενούς για να ανακουφίσει τις ζαλάδες του. Ο ασθενής είχε ίλιγγο και νυσταγμό (αυθόρμητες οριζόντιες οφθαλμικές κινήσεις) όταν ο Μπάρανυ χρησιμοποιούσε πολύ κρύο υγρό, ενώ όταν έριξε θερμό υγρό, ο ασθενής είχε νυσταγμό προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο Μπάρανυ συμπέρανε ότι η ενδολέμφος καταβυθιζόταν όταν ήταν ψυχρή και ανερχόταν όταν ήταν θερμή, και επομένως η κατεύθυνση της ροής της έδινε το σήμα του προσανατολισμού στον λαβύρινθο. Μετά από αυτή την παρατήρηση, διερεύνησε το θέμα της «θερμικής αντιδράσεως» με σειρά πειραμάτων. Η έρευνά του κατάστησε δυνατή τη χειρουργική θεραπεία των παθήσεων του λαβυρίνθου. Ο Μπάρανυ ερεύνησε και άλλες πλευρές του ελέγχου της ισορροπίας, όπως τη λειτουργία της παρεγκεφαλίδας.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Μπάρανυ υπήρετησε στον αυστριακό στρατό ως χειρουργός και σχεδόν αμέσως συνελήφθη αιχμάλωτος από τον ρωσικό στρατό: όταν του απονεμήθηκε το Νόμπελ το 1914, βρισκόταν σε ρωσικό στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου. Παρακινούμενος από τη βράβευσή του αυτή, ο Σίγκμουντ Φρόυντ έγραψε το 1915: «Η βράβευση με το Βραβείο Νόμπελ του Μπάρανυ, τον οποίο αρνήθηκα να πάρω για μαθητεία πριν από μερικά χρόνια επειδή φαινόταν υπερβολικά εκκεντρικός, έχει γεννήσει θλιβερές σκέψεις ως προς το πόσο αβοήθητο είναι ένα άτομο στο να κερδίσει την αναγνώριση του όχλου.» Ο Μπάρανυ απελευθερώθηκε από το στρατόπεδο αιχμαλώτων το 1916 μετά από διπλωματικές διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία, στις οποίες συμμετείχαν ο Πρίγκιπας Κάρολος της Σουηδίας και ο Ερυθρός Σταυρός. Μπόρεσε έτσι να παραστεί στην τελετή απονομής των Νόμπελ του 1916, στην οποία του απονεμήθηκε το βραβείο που του είχαν φυλάξει. Σχεδόν αμέσως μόλις πήρε το Βραβείο, τον Ιανουάριο του 1917, ο Μπάρανυ, με την αυτόματη αναγνώριση του δικαιώματος να υποβάλλει τέτοιες προτάσεις ως κάτοχος πλέον του Βραβείου, πρότεινε στην Επιτροπή των Βραβείων Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής τον Φρόυντ ως υποψήφιο για το Βραβείο. Ο Μπάρανυ μετανάστευσε στη Σουηδία, όπου από το 1917 μέχρι τον θάνατό του ήταν καθηγητής της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα.
Ο Ρόμπερτ Μπάρανυ πέθανε λίγο πριν τα εξηκοστά του γενέθλια στην Ουψάλα. Υπήρξε ο πατέρας του μέλους της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών ιατρού Ερνστ Μπάρανυ (1910–1991) και παππούς του φυσικού Αντερς Μπάρανυ (γενν. 1942), πρώην γραμματέα της Επιτροπής Νόμπελ για τη Φυσική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ιατροί Κατηγορία:Σουηδοί ιατροί Κατηγορία:Νευροεπιστήμονες Κατηγορία:Ουγγροεβραίοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Κόστα δελ Σολ
right|275px|thumb|Παραλία στην Κόστα δελ Σολ με τη Λευκή Οροσειρά ([[Σιέρα Μπλάνκα (Ανδαλουσία)|Σιέρα Μπλάνκα στο βάθος]] thumb|Το Πουέρτο Βανούς στη [[Μαρβέγια]] Η Κόστα δελ Σολ (ισπαν. Costa del Sol), ονομασία που σημαίνει στα ισπανικά «Ακτή του ήλιου», είναι μια περιοχή στη νοτιότατη Ισπανία, στην Ανδαλουσία, που αποτελείται από τις παράκτιες πόλεις και χωριά κατά μήκος της ακτογραμμής της Επαρχίας Μάλαγα στη Μεσόγειο Θάλασσα.
Η Κόστα δελ Σολ απλώνεται ανάμεσα σε δύο άλλες παραλιακές περιοχές, όχι εξίσου γνωστές, την Κόστα δε λα Λουθ και την Κόστα Τροπικάλ. Κάποτε υπήρχε σε αυτή μόνο μια σειρά από μικρά ψαροχώρια, ενώ σήμερα η περιοχή είναι ένας παγκοσμίως γνωστός τουριστικός προορισμός.
Γεωγραφία
Η ακτογραμμή εκτείνεται από την απότομη ακτή του Μάρο στα ανατολικά μέχρι το ακρωτήριο Πούντα Τσουγιέρα (Punta Chullera) στα δυτικά. Η στενή παραθαλάσσια λωρίδα χωρίζεται από την ενδοχώρα με μικρού μήκους οροσειρές του Πενιβαιτικού Συστήματος, όπως τη Σιέρα δε Μίχας, Σιέρα Αλπουχάτα, Σιέρα Μπλάνκα, Σιέρα Μπερμέχα, Σιέρα Κρεσταγίνα και τα όρη της Μάλαγας. Η ακτή εμφανίζει ποικιλία τοπίων: παραλίες, γκρεμούς, εκβολές, όρμους και αμμόλοφους. Τα ποτάμια είναι μικρά και έχουν τη μορφή χειμάρρων, ενώ η γεωργία δεν είναι ανεπτυγμένη.
Το κλίμα είναι μεσογειακό, με ήπιους χειμώνες και μέση ετήσια ηλιοφάνεια περίπου 3.000 ώρες, από όπου και η ονομασία της ακτής. Στην Κόστα δελ Σολ βρίσκονται μερικά από τα ακριβότερα τουριστικά θέρετρα σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Ιστορία
Η συστηματική ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή αυτή χρονολογείται από το 800 π.Χ. περίπου. Οι πρώτοι οικιστές ήταν πιθανώς οι Βάστουλοι, ένα αρχαίο κελτιβηρικό φύλο. Οι Φοίνικες ίδρυσαν την αποικία τους που εξελίχθηκε στη σημερινή Μάλαγα το 770 π.Χ. και από τον 6ο αιώνα π.Χ. η ακτή βρισκόταν υπό την ηγεμονία της Καρχηδόνας. Από το 218 π.Χ. κυριάρχησαν οι Ρωμαίοι και η περιοχή ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ.. Το Municipium Malacitanum (Μάλαγα) είχε ήδη καταστεί κόμβος στην Αυγουστιανή οδό (Via Augusta ή Via Herculea), γεγονός που έδωσε ζωή στην πόλη, τόσο οικονομικά όσο και πολιτιστικά, συνδέοντάς τη με άλλους ανεπτυγμένους θυλάκους στην ενδοχώρα και με άλλα λιμάνια της Μεσογείου.
Η παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 5ο αιώνα οδήγησε σε εισβολές από γερμανικά φύλα στη Βαιτική. Η νότια μεσογειακή ακτή έγινε τελικώς μέρος του Βησιγοτθικού Βασιλείου από τον 5ο αιώνα μέχρι τη Μουσουλμανική κατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου (711-718). Το 1026 δημιουργήθηκε η Ταΐφα της Μάλαγας, ένα ανεξάρτητο μουσουλμανικό βασίλειο, στο οποίο ηγεμόνευε η δυναστεία των Χαμουδιδών.
Η πολιορκία της Μάλαγας από τους Καθολικούς Μονάρχες το 1487 ήταν μία από τις πλέον μακρόχρονες της Ρεκονκίστα. Τον 16ο αιώνα η περιοχή εισήλθε σε μία περίοδο αργής παρακμής, που πλαισιώθηκε από επιδημίες, αρκετές απανωτές κακές σοδειές, σεισμούς και πλημμύρες.
Το εμπόριο, κυριαρχούμενο από ξένους εμπόρους, ήταν η κυριότερη πηγή εσόδων στην Επαρχία της Μάλαγας τον 18ο αιώνα, με το κρασί και τις σταφίδες να αποτελούν τα βασικά εξαγώγιμα προϊόντα.
Οι αγρότες αποτελούσαν ακόμα τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού, αλλά η ανάδυση μιας μεσαίας τάξεως προσανατολισμένης στην επιχειρηματικότητα έθεσε τα θεμέλια για την οικονομική έκρηξη του 19ου αιώνα. Με τη βοήθεια νέων υποδομών (έργα στο λιμάνι της Μάλαγας, νέοι δρόμοι, υδραγωγεία) η ανάπτυξη της βιομηχανίας συνόδευσε την εμπορική.
Ωστόσο η Επαρχία της Μάλαγας γνώρισε μία οξεία οικονομική συρρίκνωση από το 1880 έως το 1900, με τον τερματισμό της βιομηχανίας σιδήρου το 1893 και την εξασθένηση του εμπορίου και της υφαντουργίας. Ο αγροτικός τομέας γνώρισε επίσης βαθιά ύφεση εξαιτίας της επιδημίας φυλλοξήρας, που κατέστρεψε τους αμπελώνες.
Η απώλεια θέσεων εργασίας οδήγησε πολλούς να αναζητήσουν άλλες ασχολίες. Για πρώτη φορά κάποιοι οραματίστηκαν τον τουρισμό ως εναλλακτική πηγή εισοδήματος, αλλά πέρασαν πολλά χρόνια προτού αναληφθούν πρωτοβουλίες για να αναπτυχθεί η Μάλαγα ως τουριστικό θέρετρο. Η Sociedad Propagandística del Clima y Embellecimiento de Málaga ιδρύθηκε το 1897 από μια πρωτοπόρα ομάδα επιχειρηματιών της πόλης, που διείδαν το δυναμικό του τουρισμού και πάσχισαν να οργανώσουν ορθολογικά μια ανάπτυξή του. Οι καμπάνιες τους εξυμνούσαν το ήπιο κλίμα της περιοχής, προσελκύοντας έτσι κάποιους τουρίστες ακόμα και τον χειμώνα.
Στις αρχές του 20ού αιώνα αναπτύχθηκε και άνοιξε η οργανωμένη πλαζ Baños del Carmen στο προάστιο Έστε (= «Ανατολή») της Μάλαγας. Ακολούθησε το γήπεδο γκολφ του Τορρεμολίνος το 1928. Κατά τον ιστορικό Φερνάνδο Αλκαλά, στις 15 Οκτωβρίου 1933 άνοιξε το ξενοδοχείο «Οτέλ Μιραμάρ» στη Μαρβέγια (τη Μαρμπέλα, όπως την προφέρουν πολλοί μη Ισπανοί). Οι ιδιοκτήτες του (ο Jose Laguno Canas και η Maria Zuzuarregui) το διαφήμισαν σε αγγλικά και γαλλικά έντυπα, χρησιμοποιώντας τις εκφράσεις «Sunny Coast» («Ηλιόλουστη Ακτή») και «Côte du Soleil» («Ακτή του ήλιου»). Σύμφωνα με την Estefania Rodriguez Camacho αυτοί υπήρξαν οι πραγματικοί επινοητές της φράσεως «Costa del Sol».
Ωστόσο, η ανάπτυξη του τουρισμού διακόπηκε από τον Ισπανικό Εμφύλιο πόλεμο και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι και το 1945 λοιπόν η Μαρβέγια παρέμενε ένα χωριό 900 κατοίκων. Τότε ο Ρικάρδο Σοριάνο, μαρκήσιος του Ιβανρέυ, εγκαταστάθηκε στην περιοχή και έκανε τον τόπο δημοφιλή στον κύκλο του της «υψηλής κοινωνίας». Από το 1943 είχε αγοράσει ένα κτήμα στην παραλία ανάμεσα στη Μαρβέγια και το Σαν Πέδρο, το ονόμασε «El Rodeo» και αργότερα έκτισε εκεί ένα resort που αποκλήθηκε «Venta y Albergues El Rodeo», αρχίζοντας έτσι τη μεταπολεμική ανάπτυξη του τουρισμού στην περιοχή.
Ο ανεψιός του Σοριάνο, ο πρίγκιπας Αλφόνσος του Hohenlohe-Langenburg, αγόρασε ένα άλλο κτήμα τη «Finca Santa Margarita», που το 1954 έγινε το Marbella Club Hotel και προσέλκυσε μέλη της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας και επιχειρηματίες. Η Μαρβέγια μεταμορφώθηκε έτσι σε προορισμό για το διεθνές «τζετ σετ».
Μετά το 1950 το Τορρεμολίνος άρχισε επίσης να αναδεικνύεται σε δημοφιλή παραθεριστικό προορισμό, όπου άρχισαν πλέον να διαμένουν και διασημότητες από τον καλλιτεχνικό χώρο, όπως οι Γκρέις Κέλι, Άβα Γκάρντνερ, Μάρλον Μπράντο, Όρσον Γουέλς, Μπριζίτ Μπαρντό και Φρανκ Σινάτρα. Το ξενοδοχείο «la Roca» είχε ανοίξει ήδη από το 1942, ενώ το 1959 άνοιξε το «Hotel Pez Espada»,
Με την ταχύτατη ανάπτυξη του τουρισμού από το 1960 μέχρι το 1974 η Κόστα δελ Σολ γνώρισε μια εκρηκτική δημογραφική και οικονομική επέκταση. Ιστορικά ο αγροτικός πληθυσμός ζούσε στα ψαροχώρια και στα λεγόμενα «λευκά χωριά» (pueblos blancos), σε μικρό βάθος στην ορεινή ενδοχώρα. Η περιοχή έγινε δημοφιλής τουρισμός για τους ξένους τουρίστες όχι μόνο για τις παραλίες της, αλλά και για τον τοπικό πολιτισμό. Τα προάστια των πόλεων οικοδομήθηκαν γρήγορα και κατά μεγάλο μέρος χωρίς σχεδιασμό, προκειμένου να στεγασθεί ο αυξημένος πληθυσμός. Κάποιες πόλεις διατήρησαν τα ιστορικά τους κέντρα, αλλά τα περισσότερα αλλοιώθηκαν από συχνά τυχάρπαστα εμπορικά και οικιστικά πανωσηκώματα. Η ίδια μοίρα επιφυλάχθηκε σε μεγάλα μήκη πανέμορφης ακτογραμμής.
Η δημοφιλία του Τορρεμολίνος ως τουριστικού προορισμού προκάλεσε «φαινόμενο ντόμινο» και από το 1967 μέχρι το 1975 κοντινοί δήμοι, όπως η Μπεναλμάδενα, η Φουενχιρόλα και το Μίχας είδαν μια μεγάλη αύξηση στον αριθμό των επισκεπτών τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακτές της Μεσογείου Θάλασσας Κατηγορία:Ανδαλουσία Κατηγορία:Τουρισμός στην Ισπανία
Πανιώνιος (κωπηλασία)
Για τα υπόλοιπα τμήματα δείτε το κυρίως λήμμα Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ιστορία
Στους Πανιώνιους Αγώνες διεξάγονταν αγώνες κωπηλασίας από τα τέλη του 19ου αιώνα, οι λεγόμενες «λεμβοδρομίες», με λέμβους δίκωπες και τετράκωπες. Το 1901 αγώνες λεμβοδρομίας διοργάνωσε κι ο Απόλλων. Ως αφετηρία χρησιμοποιούσαν μια πλωτή εξέδρα στην προκυμαία της Σμύρνης, μπροστά στη «Λέσχη των Κυνηγών», η οποία ήταν στολισμένη με σημαίες, τάπητες και πολυθρόνες για να κάθονται οι ελλανοδίκες. Το ίδιο σημείο ήταν και τερματισμός, εφόσον η διαδρομή ήταν κυκλική. Οι θεατές είτε στέκονταν στην προκυμαία είτε παρακολουθούσαν από ναυλωμένα καΐκια. Σημαντική ώθηση στους κωπηλατικούς αγώνες έδωσε η ίδρυση του "Ομίλου Ερετών Σμύρνης", γύρω στο 1901, που συμμετείχε με δική του λέμβο στη μεσολυμπιάδα του 1906 και τελούσε ετήσιους ναυτικούς αγώνες. Επίσης, η ίδρυση το 1906 του Πέλοπα Μελαντίας, που καθιέρωσε τους ετήσιους «Πελόπειους» ναυτικούς αγώνες.
Το 1908 ο Πανιώνιος ζήτησε πληροφορίες από τον Όμιλο Ερετών Πειραιά, ώστε να συμμετάσχει σε αγώνες στο Φάληρο και το 1909 τον κάλεσε να λάβει μέρος στους ΙΓ΄ Πανιώνιους Αγώνες. Προφανώς ο Όμιλος Πειραιά συμμετείχε, διότι το 1910 ο Πανιώνιος πληροφορεί τον Όμιλο ότι θα του αποστείλει σύντομα τα οφειλόμενα μετάλλια. Από την αλληλογραφία αυτή προκύπτει πως υπήρχε σημαντική κωπηλατική δραστηριότητα στο σύλλογο. Από σωζόμενα προγράμματα είναι γνωστό ότι η τετράκωπος με πηδαλιούχο του Πανιωνίου συμμετείχε το 1910 στους Θ΄ Αγώνες του Ομίλου Ερετών με τους Σ. Κατσιμακλή, Α. Παυλόπουλο, Αλ. Καΐρη, Φ. Τσολακίδη και Ν. Τσιντσίνη. Επίσης, το 1916 ο Πανιώνιος έλαβε μέρος στους Η΄ Πελόπειους ναυτικούς αγώνες. Μετά το 1922 το τμήμα κωπηλασίας δεν ξαναλειτούργησε.
Πηγές
Κωπηλασια
Μοχάμεντ Σαλαλί
Ο Μοχαμέντ Σαλαλί (γαλ. Mohamed Chalali) (γεν. το 1989) είναι Γάλλος επιθετικός ποδοσφαιριστής με καταγωγή από την Αλγερία, με την οποία χρίστηκε διεθνής ελπίδων. Έχει ύψος 1,77 μ. Από το 2011 παίζει στην Αμπερντίν στη Σκωτία.
Βιογραφικό
Ο Μοχάμεντ Σαλαλί γεννήθηκε στις 4 Απριλίου του 1989, στο Μοντρέιγ (Σεν-Σαιν-Ντενί) της Γαλλίας, από γονείς μετανάστες από την Αλγερία. Ως έφηβος ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στη Ρόμενβιλ και στη συνέχεια στη Β΄ ομάδα της Χάβρης. Το 2008 μεταπήδησε στην Α΄ ομάδα με την οποία έκανε το ντεμπούτο του στη Β΄ κατηγορία, τη χρονιά που η ομάδα κέρδισε την άνοδο στην Λιγκ 1. Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε και στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου, ενώ κατά την σεζόν 2009-10 μεταγράφηκε στη Σατορού. Το καλοκαίρι του 2010 υπέγραψε συμβόλαιο τεσσάρων ετών με τον Πανιώνιο.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λε Αβρ ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αλγερίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμπερντίν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΖΣ Καμπιλί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΣ Σετίφ Κατηγορία:Αλγερινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΛΜ Σατορού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλγερίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλγερίας Κ20