cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φειδίας Σαρίκας
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Πάφου την περίοδο 1997-2006. Την ίδια περίοδο ήταν πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής Κομμάτων και Οργανώσεων Πάφου. Επιπλέον, διετέλεσε επαρχιακός γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος ΕΔΕΚ Πάφου. Επιπρόσθετα, ήταν μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων και της Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού της Επιτροπής Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και αναπληρωματικό μέλος στη Μικτή Επιτροπή της Επιτροπής Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Τουρκία. Ακόμη, υπήρξε παρατηρητής του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ. στη Σοσιαλιστική Ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ..
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2006 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ. για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2016.
Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών, της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τον Κανονισμό της Βουλής και της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τις Κυπριακές Αερογραμμές. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης και της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διάσκεψη των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των Κοινοβουλίων των Χωρών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Καταδίκη
Τον Απρίλιο του 2017 καταδικάστηκε σε φυλάκιση για αδικήματα σχετικά με το Συμβούλιο Αποχετεύσεως Πάφου. Αποφυλακίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2018 μετά από αποδοχή του αιτήματος αποφυλάκισης του από το Συμβούλιο Αποφυλάκισης.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Δήμαρχοι Πάφου Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Μάσκα του Τουταγχαμών
μικρογραφία|Η νεκρική μάσκα του φαραώ Τουταγχαμών Η Μάσκα του Τουταγχαμών είναι το νεκρικό προσωπείο του αρχαίου Αιγύπτιου Φαραώ Τουταγχαμών της 18ης δυναστείας που βασίλεψε μεταξύ 1332-1323 π.Χ. Ανακαλύφθηκε από τον Xάουαρντ Κάρτερ, το 1925, στον τάφο KV62 στην Κοιλάδα των Βασιλέων, και φιλοξενείται σήμερα στο Αιγυπτιακό Μουσείο Καΐρου. Η μάσκα αυτή είναι ένα από τα πιο φημισμένα έργα τέχνης στον κόσμο.
Θυμίζοντας τον Όσιρι, τον Αιγύπτιο θεό της μεταθανάτιας ζωής, έχει ύψος 54 εκ., ζυγίζει πάνω από 10 κιλά και είναι διακοσμημένο με ημιπολύτιμους λίθους. Στον ώμο του προσωπείου υπάρχει επιγραφή στα ιερογλυφικά ενός αρχαίου αιγυπτιακού ξορκιού από το Βιβλίο των Νεκρών. Η μάσκα χρειάστηκε να συντηρηθεί το 2015, όταν η 2,5 κιλών γενειάδα τυλιγμένη σε πλεξούδα αποκολλήθηκε και οι εργάτες του μουσείου την κόλλησαν και πάλι στην θέση της.
Σύμφωνα με τον Αιγυπτιολόγο Νicholas Reeves, η μάσκα αυτή "δεν αποτελεί μόνο το αξιολογότερο ανάμεσα σε όλα τα αντικείμενα που βρέθηκαν στο εσωτερικό του τάφου του Τουταγχαμών, αλλά είναι ίσως και το γνωστότερο αντικείμενο της αρχαίας Αιγύπτου". Από το 2001, η έρευνα έχει προτείνει ότι είναι πιθανόν αρχικά να προοριζόταν για την βασίλισσα Νεφερνεφερουατέν. Ο βασιλικός τίτλος της (Ankhkheperure) βρέθηκε μερικώς σβησμένος σε μία βασιλική δέλτο στο εσωτερικό της μάσκας.
Ανακάλυψη
Ο ταφικός θάλαμος του Τουταγχαμών βρέθηκε στη Νεκρόπολη των Θηβών στην Κοιλάδα των Βασιλέων το 1922, και ανοίχθηκε το 1923. Θα περνούσαν ακόμη δύο χρόνια μέχρι η ανασκαφική ομάδα, καθοδηγούμενη από τον Άγγλο αρχαιολόγο Χάουαρντ Κάρτερ, να μπορέσει να ανοίξει την βαριά σαρκοφάγο η οποία περιείχε την μούμια του Τουταγχαμών. Στις 28 Οκτωβρίου του 1925, άνοιξαν την εσωτερικότερη από τις τρεις λάρνακες και έτσι αποκαλύφθηκε η χρυσή μάσκα, την οποία αντίκρυζαν για πρώτη φορά εδώ και 3,250 χρόνια περίπου. Ο Κάρτερ έγραψε στο ημερολόγιό του:
''Τα καρφιά αφαιρέθηκαν, το κάλυμμα σηκώθηκε. Αποκαλύφθηκε η πιο μεγαλειώδης σκηνή: η μούμια του νεαρού βασιλιά, τυλιγμένη με μεγάλη φροντίδα, με χρυσή μάσκα στο πρόσωπο, θλιμμένης, αλλά και γαλήνιας έκφρασης, μοιάζοντας στον Όσιρι … Η μάσκα κουβαλά τις ιδιότητες του θεού, αλλά έχει την όψη του Τουτ ανκ αμεν – ήρεμη και όμορφη, με τα ίδια χαρακτηριστικά τα οποία συναντάμε στα αγάλματα και τις σαρκοφάγους του. Η μάσκα είχε μετακινηθεί ελαφρώς προς τα πίσω, με το βλέμμα να ατενίζει ευθεία στα ουράνια.''
Τον Δεκέμβρη του 1925, η μάσκα αφαιρέθηκε από τον τάφο, τοποθετήθηκε σε ένα κιβώτιο και μεταφέρθηκε 635 χλμ μακριά, στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Καΐρου, όπου παραμένει σε δημόσια έκθεση. μικρογραφία|Η μάσκα του Τουταγχαμών. Αριστερά: Η πίσω πλευρά της.
Η μάσκα
Η μάσκα έχει ύψος 54 εκ., πλάτος 39,3 εκ. και βάθος 49 εκ. Είναι διαμορφωμένη από δύο στρώσεις υψηλής ποιότητας χρυσού που ποικίλουν σε πάχος μεταξύ 1,5 – 3 χιλιοστών και ζυγίζουν 10,23 κιλά. Με κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ έχει αποκαλυφθεί ότι η μάσκα περιέχει δύο κράματα χρυσού: ένα ανοιχτής απόχρωσης 18,4 καρατίων για το πρόσωπο και το λαιμό και ένα βάρους 22,5 καρατίων για την υπόλοιπη μάσκα.
Το πρόσωπο αναπαριστά την φυσική εικόνα του βασιλιά, και η ίδια εικόνα βρέθηκε από τους ανασκαφείς και αλλού, εσωτερικά του τάφου, συγκεκριμένα στα αγάλματα-φύλακες. Φορά το χαρακτηριστικό φαραωνικό κάλυμμα κεφαλής (Νέμες) που επιστέφεται με το βασιλικό έμβλημα της κόμπρας (ουατζέτ) και του όρνεου (Νεκχεμπέτ), τα οποία συμβολίζουν την κυριαρχία του Τουταγχαμών τόσο στην Κάτω Αίγυπτο όσο και στην Άνω Αίγυπτο. Τα αυτιά είναι τρυπημένα ώστε να συγκρατούν ενώτια, ένα χαρακτηριστικό στοιχείο που φαίνεται να διατηρήθηκε για τις βασίλισσες και τα παιδιά σε όλα σχεδόν τα σωζόμενα αρχαία αιγυπτιακά έργα τέχνης. Περιέχει ενθέματα από χρωματιστό υάλωμα και ημιπολύτιμα πετράδια, μεταξύ των οποίων λάπις λάζουλι (στο περίγραμμα των ματιών και στα φρύδια), χαλαζία (στα μάτια), οψιανό (στις κόρες των ματιών), καρνεόλη, άστριους, τιρκουάζ, αμαζονίτη, φαγεντιανή και άλλους λίθους (ένθετους στο πλατύ περιδέραιο).
Γενειάδα
Όταν ανακαλύφθηκε το 1925, η 2,5 κιλών επιμήκης χρυσή γενειάδα, με ένθετο μπλε λάπις λάζουλι, δίνοντάς του την όψη πλεξούδας, έπρεπε να διαχωριστεί από την μάσκα, αλλά το 1944 επανακολλήθηκε στο πηγούνι με την χρήση ενός ξύλινου πίρου.
Toν Αύγουστο 2014, η γενειάδα αποκολλήθηκε όταν η μάσκα αφαιρέθηκε από την προθήκη έκθεσής της προκειμένου να συντηρηθεί. Οι αρμόδιοι υπάλληλοι του μουσείου χρησιμοποίησαν μία ειδική συγκολλητική ουσία σε μία προσπάθεια να αποκαταστήσουν το γένι, αλλά το αποσταθεροποίησαν. Η ζημιά έγινε αντιληπτή τον Ιανούαριο 2015 και διορθώθηκε από μία ομάδα Γερμανο-Αιγυπτίων που το προσκόλλησαν και πάλι χρησιμοποιώντας κερήθρα, ένα φυσικό υλικό που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι.
Επιγραφή
Ένα αποτροπαϊκό ξόρκι υπάρχει σε επιγραφή στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά στην πίσω πλευρά και τους ώμους της μάσκας, διευθετημένο σε δέκα κάθετες και δυο οριζόντιες σειρές. Το ξόρκι αυτό πρωτοεμφανίστηκε σε μάσκες του Μέσου Βασιλείου, 500 χρονια πριν από την εποχή που έζησε ο Τουταγχαμών, και χρησιμοποιήθηκε  στο Κεφάλαιο 151 του Βιβλίου των Νεκρών. ""
Περιδέραιο από χάντρες
Παρόλο που συνήθως αφαιρείται όταν εκτίθεται, η μάσκα έχει ένα περιδέραιο με τρεις σειρές από δισκοειδείς χάνδρες, φτιαγμένες από χρυσό και μπλε φαγεντιανή με άνθη λωτού στις απολήξεις και τον ουραίο στα κουμπώματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη Κατηγορία:Ταφικά έθιμα
Ρομπέρ ντε Σατιγιόν
Ο Ρομπέρ ντε Σατιγιόν ήταν Δούκας κι Επίσκοπος του Λανγκρ από το 1205 έως τον θάνατό του το 1210 και Ομότιμος της Γαλλίας. Υπήρξε, επίσης, Επίσκοπος του Λον από το 1210 έως το 1215.
Ήταν υιός του Γκι Β΄ ντε Σατιγιόν και της Αλίξ ντε Ντρε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι του Λανγκρ Κατηγορία:Επίσκοποι του Λον
ΕΡΤ Ζακύνθου
Ιστορικό
Ο σταθμός αρχικά εξέπεμψε τον Οκτώβριο του 1969 με δοκιμαστικές εκπομπές, ενώ στα μέσα του 1970 ξεκίνησε να εκπέμπει σε πλήρη καθημερινή λειτουργία (ως ΕΡΑ Ζακύνθου), αναμεταδίδοντας αρχικά το Πρώτο Πρόγραμμα του ΕΙΡ και στη συνέχεια το πρόγραμμα του ραδιοφωνικού σταθμού της Πάτρας καθώς επίσης και ώρες του Πρώτου και του Δεύτερου Προγράμματος.
Από το Μάιο του 1982 άρχισε να μεταδίδει ημίωρο πρόγραμμα τρεις φορές την εβδομάδα με τοπικές ειδήσεις και μουσική και κάθε Κυριακή μια πολιτιστική εκπομπή, συνεχίζοντας παράλληλα να αναμεταδίδει προγράμματα του ΕΙΡ και του ραδιοφωνικού σταθμού των Πατρών. Μετά τη συγχώνευση της ΕΡΤ1 και της ΕΡΤ2, ο ραδιοφωνικός σταθμός της Ζακύνθου αποτελεί τμήμα της Γενικής Διεύθυνσης Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ, με δικό του πολύωρο τοπικό πρόγραμμα.
Η ΕΡΤ Ζακύνθου από το 1992 εκπέμπει στα FM στους 95.2 MHz με πομπό ισχύος 1.5KW από το κέντρο εκπομπής "Σκοπός" της Ζακύνθου και στους 93.2 MHz με πομπό ισχύος 10KW από το κέντρο εκπομπής "Αίνος" της Κεφαλονιάς. Από την 1η Ιουλίου του 1998, η ΕΡΤ Ζακύνθου συνεργάζεται μαζί με την ΕΡΤ Κέρκυρας και μαζί δημιούργησαν και αποτελούν το δίκτυο Ιονίων Νήσων της ΕΡΑ.
Στις 11 Ιουνίου 2013 μετά την ανακοίνωση για το κλείσιμο της ΕΡΤ οι απολυμένοι εργαζόμενοι συνέχισαν κανονικά την μετάδοση του προγράμματος του σταθμού.
Ωστόσο, στις 28 Απριλίου 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου του 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Ζακύνθου αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Ζακύνθου.
Εγκαταστάσεις
Οι εγκαταστάσεις της ΕΡΤ Ζακύνθου βρίσκονται μέχρι σήμερα στην περιοχή των Αμπελοκήπων.
Συχνότητες ΕΡΤ Ζακύνθου
Η ΕΡΤ Ζακύνθου καλύπτει τη Ζάκυνθο, την Κεφαλονιά, μέρος της Λευκάδας, τη Δυτική Αιτωλοακαρνανία, τη Βορειοδυτική Αχαΐα και τη Δυτική Ηλεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία
Νικόλαος Α. Παπαγεωργίου
Ο Νικόλαος Παπαγεωργίου (21 Ιουλίου 1901 - Οκτώβριος 1983) του Αποστόλου, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής στη Θεσσαλία. Τιμήθηκε με ιδιαίτερες διακρίσεις από την Ελλάδα.
Σταδιοδρομία
Σπούδασε ιατρική. Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λαρίσης με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1950. Επανεξελέγη βουλευτής Λαρίσης-Μαγνησίας με την ΕΡΕ το 1956 και Μαγνησίας το 1958 και το 1961. Απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών, τον Οκτώβριο του 1983. Ο γιος του, Ιωάννης (1939-2020), εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία το 1990.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Λαρίσης-Μαγνησίας Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας
Η Ερρικειάδα
Η Ερρικειάδα (γαλλικός τίτλος: La Henriade) είναι επικό ποίημα σε 10 άσματα του φιλόσοφου του Διαφωτισμού Βολταίρου, γράφτηκε προς τιμήν του βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου Δ' και κάνει έκκληση για ανεκτικότητα και την ανεξιθρησκία. Εκτυπώθηκε για πρώτη φορά με τον τίτλο Η Λίγκα το 1723 και ανατυπώθηκε δεκάδες φορές στη διάρκεια της ζωής του συγγραφέα.
Παρουσίαση
Το έργο παρουσιάζει μια εντυπωσιακή εικόνα των Θρησκευτικών Πολέμων της Γαλλίας και αφηγείται τα γεγονότα με ιστορική ακρίβεια. Περιγράφει τα κατορθώματα του Ερρίκου Δ' που αναφέρει ως πρότυπο του πεφωτισμένου μονάρχη.
Η Ερρικειάδα αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο αναμειγνύει πραγματικά γεγονότα και μυθοπλασία με πολλά στοιχεία του φανταστικού. Για παράδειγμα, η πρόβλεψη της μεταστροφής στον Καθολικισμό του Ερρίκου Δ', η προστασία που παρείχε ο βασιλιάς Άγιος Λουδοβίκος Θ' της Γαλλίας, πρόγονος όχι μόνο του κλάδου των Βαλουά στον οποίο ανήκε ο Ερρίκος Γ' αλλά και του οίκου των Βουρβόνων από τους οποίους κατάγονταν ο Ερρίκος Δ', ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ και ο αντιβασιλέας Φίλιππος της Ορλεάνης, ο Φανατισμός που βγήκε από την κόλαση με τη μορφή του Ερρίκου του Γκιζ, μετά τη δολοφονία του στο κάστρο του Μπλουά, και ήρθε στο κελί του μοναχού Κλεμάν για να του ζητήσει εκδίκηση και να του δώσει ένα σπαθί για να χτυπήσει τον Ερρίκο Γ'. Το δεύτερο μέρος, που απεικονίζει το ταξίδι της Έριδος στη Ρώμη, την Πολιτική, τον Φανατισμό προσωποποιημένο, τον ναό της αγάπης, τέλος τα πάθη και τις κακίες, είναι καθαρά αλληγορικό.
Η Ερρικειάδα είναι ένα από τα δύο επικά ποιήματα του Βολταίρου, το άλλο είναι το σατιρικό Η παρθένος της Ορλεάνης, στο οποίο αναφέρεται στην Ιωάννα της Λωρραίνης. Ο Βολταίρος έγραψε κι άλλα ποιήματα κατά τη διάρκεια της ζωής του, αλλά κανένα δεν ήταν τόσο μεγάλο ή λεπτομερές όσο αυτά τα δύο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Βολταίρου
Κατσουλιέρης
Ο Κατσουλιέρης είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Κορυδαλιδών, ένας από τους κορυδαλούς που απαντούν και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Galerida cristata και περιλαμβάνει 35 υποείδη.
MARPOL 73/78
Η Διεθνής Σύμβαση για την Πρόληψη της Ρύπανσης από Πλοία, 1973 όπως τροποποιήθηκε από το Πρωτόκολλο του 1978 (MARPOL 73/78) είναι μια από τις σημαντικότερες διεθνείς συμβάσεις για το θαλάσσιο περιβάλλον. Αναπτύχθηκε από τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (IMO) με στόχο την ελαχιστοποίηση της ρύπανσης των ωκεανών και των θαλασσών, συμπεριλαμβανομένης της ρύπανσης, του πετρελαίου και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.
Κατσουλιέρης
Ο κατσουλιέρης είναι από τα πλέον διαδεδομένα χερσόβια στρουθιόμορφα, με ευρύ φάσμα κατανομής στον Παλαιό Κόσμο, αποκλειστικά ως καθιστικό πτηνό. Χαρακτηρίζεται από τα «γήινα» χρώματα στο πτέρωμά του, κάτι που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη τη -μακροσκοπική- διάκριση υποειδών, το χαρακτηριστικό ανορθωμένο λοφίο και, τέλος, το μελωδικό τραγούδι του.
MARPOL 73/78
Η αρχική MARPOL υπογράφηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1973, αλλά δεν τέθηκε σε ισχύ κατά την ημερομηνία υπογραφής. Η τρέχουσα σύμβαση είναι ένας συνδυασμός της Σύμβασης του 1973 και του Πρωτοκόλλου του 1978, που τέθηκε σε ισχύ στις 2 Οκτωβρίου 1983. Από τον Ιανουάριο του 2018, 156 κράτη είναι συμβαλλόμενα μέρη στη σύμβαση, που αποτελούν κράτη σημαίας του 99,42% της παγκόσμιας χωρητικότητας ναυτιλίας.
Όλα τα πλοία που φέρουν σημαία υπό χώρες που έχουν υπογράψει τη MARPOL υπόκεινται στις απαιτήσεις της, ανεξάρτητα από την χώρα στην οποία πλέουν.
Κατσουλιέρης
Ονοματολογία
Η λατινική επιστημονική ονομασία του γένους, Galerida, προέρχεται από τα galleritus-a-um < galerus < galea-ae «κόρυς (βλ. παρακάτω), κράνος», με σαφή αναφορά στο χαρακτηριστικό λοφίο του πτηνού. Ο λατινικός όρος cristatus στην επιστημονική ονομασία του είδους προέρχεται από το crista «κορυστή, τούφα, λοφίο». με σαφή αναφορά στο λοφίο του πτηνού –που επιτείνει την ονομασία του γένους. Παρομοίως, η αγγλική λαϊκή ονομασία του πτηνού, crested lark «λοφιοφόρος κορυδαλός», παραπέμπει στο συγκεκριμένο μορφολογικό στοιχείο του πτηνού.
Η ελληνική λαϊκή ονομασία προέρχεται από τη λέξη κατσούλα «κάλυμμα (κωνικό) του κεφαλιού που αποτελεί μέρος πανωφοριού, κουκούλα», με σαφή αναφορά στο λοφίο του πτηνού που, μεταγενέστερα, έδωσε στον όρο αυτόνομη σημασία (βλ. Άλλες ονομασίες).
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο, υπό την ονομασία Alauda cristata (Αυστρία, 1758). Το 1828, ο Γερμανός φυσιοδίφης Φ. Μπουά (Friedrich Boie 1789-1870) το μετέφερε στο σημερινό του γένος, αλλά δεν καθόρισε τους χαρακτήρες που θα το διέκριναν από τα μέλη του γένους Alauda. Ο Άγγλος ορνιθολόγος Κ. Χάρισον (Colin Harrison, 1926-2003) πρότεινε συγχώνευση των μελών Galerida και Lullula ξανά στο Alauda το 1865, λόγω έλλειψης αυτών των χαρακτήρων.
Η συστηματική ταξινομική του είδους είναι εξαιρετικά περίπλοκη, με πάνω από 60 taxa να έχουν περιγραφεί διαχρονικά ως υποείδη, φαινομενικά ως αποτέλεσμα των -επί το πλείστον- καθιστικών συνηθειών του πτηνού, και της ισχυρής συσχέτισης του  «γήινου» χρώματος του πτερώματος'' και της «έντασης» των ραβδώσεων με περιβαλλοντικούς παράγοντες (όπως χρωματισμός εδάφους, ίσως και γενικές συνθήκες ξηρασίας και ποσοστό ηλιοφάνειας σε μια περιοχή). Αυτό ισχύει ακόμη και εντός του φάσματος κατανομής ενός συγκεκριμένου υποείδους όπου κάποιοι, ιδιαίτερα εντοπισμένοι πληθυσμοί, εμφανίζουν αρκετά διαφορετικό χρώμα στο πτέρωμα, που σχετίζεται με τον αποκλίνοντα τρόπο χρωματιστών στο τοπικό χώμα (soil) (sic) (λ.χ. στο Μαρόκο).''
Επίσης, εκτός του μοτίβου στο πτέρωμα, υπάρχουν άλλες, καλά οριοθετημένες διαφορές οι οποίες τείνουν να είναι προοδευτικές (clinal) όπως, το μέγεθος του σώματος, το μήκος της πτέρυγας και, ιδιαίτερα, το μήκος του ράμφους. Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, οι διαφορές μεταξύ των υποειδών είναι μικρές και, συχνά, μη-ορατές στον κοινό παρατηρητή. Μόνον εάν τοποθετηθεί σειρά δειγμάτων και γίνει ταυτόχρονη σύγκριση στο πτέρωμα, μπορούν να παρατηρηθούν τέτοιες διαφορές. Άλλο ταξινομικό πρόβλημα αποτελούν, επίσης, οι συχνές διασταυρώσεις μεταξύ των υποειδών, ιδιαίτερα στην Παλαιαρκτική και την Αφροτροπική οικοζώνη.
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|300px|Γεωγραφική εξάπλωση του είδους Galerida cristata Το είδος εμφανίζει ευρύ και συμπαγές φάσμα κατανομής σε μεγάλες επικράτειες του Παλαιού Κόσμου (οικοζώνες: Παλαιαρκτική, Αφροτροπική και Ινδομαλαισιανή). Σε όλες τις περιοχές εξάπλωσης απαντά ως επιδημητικό πτηνό.
Στην Ευρώπη, απαντά σε μεγάλο τμήμα της ηπείρου, εκτός από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισλανδία, τη Σκανδιναβία και το μεγαλύτερο τμήμα της Ρωσίας. Επίσης, απουσιάζει -λόγω της φύσεως των ενδιαιτημάτων του- από τις περισσότερες υψηλές ορεινές περιοχές της Κ. Ευρώπης.
Στην Αφρική, απαντά κυρίως στο βόρειο τμήμα της ηπείρου -στις μεσογειακές χώρες-, στις εκτάσεις παράλληλα του Νείλου, φθάνοντας νότια μέχρι το Νότιο Σουδάν και την Αιθιοπία. Επίσης, απαντά σε όλη την υποσαχάρια ζώνη βορείως του ισημερινού, από τις ακτές του Ατλαντικού στα δυτικά μέχρι τις ακτές της Ερυθρά Θάλασσας στα ανατολικά. Τέλος, βρίσκεται σε διάσπαρτους ηπειρωτικούς θύλακες στη Μαυριτανία, την Αλγερία και την Κένυα, μεταξύ άλλων.
Στην Ασία, τέλος, η κατανομή είναι πολύ συμπαγής από τη Μικρά Ασία, και τον Εύξεινο Πόντο στα ανατολικά και, διαμέσου της Μέσης Ανατολής, του Ιράν, του Αφγανιστάν, του Πακιστάν και μεγάλου τμήματος της Ινδίας και της Κίνας, μέχρι τις ακτές της Κορέας στα ανατολικά. Βόρεια το είδος δεν φαίνεται να εξαπλώνεται πάνω από το «ύψος» του Καζακστάν και της Μογγολίας, ενώ νότια φθάνει μέχρι το κάτω τμήμα της Αραβικής Χερσονήσου, στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας.
Έχει προταθεί, επίσης, το υποείδος Galerida cristata tardinata, από την περιοχή της Ν., πιθανόν και Δ. Αραβίας.
Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα τα υποείδη που απαντούν στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο κατσουλιέρης είναι αυστηρά καθιστικό είδος, με ελάχιστους βόρειους πληθυσμούς να κατεβαίνουν νοτιότερα τον χειμώνα. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, απαρτίζεται από επιδημητικούς πληθυσμούς οι οποίοι μετακινούνται ελάχιστα, ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, ή καθόλου. Μάλιστα, η έντονη καθιστική φύση του πτηνού αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στο γεγονός ότι, ενώ απαντά στη Β. Γαλλία ως κοινό είδος, θεωρείται τυχαίος επισκέπτης στο Ηνωμένο Βασίλειο, παρόλο που η χώρα βρίσκεται στην απέναντι ακτή της Μάγχης.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί, μεταξύ άλλων, από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Φινλανδία, τη Μάλτα και τη Σιέρα Λεόνε.
Στην Ελλάδα, όπως στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή ήπειρο, ο κατσουλιέρης απαντά ως κοινό επιδημητικό πτηνό σε όλη τη χώρα. Το ίδιο ισχύει για την Κρήτη και την Κύπρο.
Βιότοπος
Ο κατσουλιέρης διαβιοί σε ποικιλία οικοτόπων, ωστόσο το κύριο στοιχείο των ενδιαιτημάτων του είναι οι ανοικτές, χέρσες, συνήθως επίπεδες εκτάσεις με αραιή βλάστηση. Επίσης, οι καλλιέργειες και άλλες τεχνητές ξηρές ή/και ημιερημικές επιφάνειες όπως κατά μήκος σιδηροδρομικών γραμμών, αεροδρόμια, ναυπηγεία, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, πλαϊνά δρόμων και εγκαταλελειμμένες τοποθεσίες. Στις περιοχές όπου συνυπάρχει με το είδος Galerida theclae, ο κατσουλιέρης καταλαμβάνει τις πεδινές θέσεις, ενώ το συγκεκριμένο συγγενικό είδος κατοικεί στις βραχώδεις και θαμνώδεις πλαγιές.
Στην Ελλάδα, ο κατσουλιέρης απαντά σε χέρσα εδάφη, πετρώδεις και αμμώδεις θέσεις, αμμοθίνες, ημιέρημες περιοχές αλλά και σε πεδινές ή θαμνώδεις τοποθεσίες, άλση, χωριά και πόλεις Επίσης, σε αμπελώνες, αλατούχα έλη και λασπώδεις θέσεις σε υγροτόπους, ακόμη και σε παραλίες. Απαντά από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1200 μ. ή και ψηλότερα.
Μορφολογία
thumb|right|350px|Όταν το λοφίο του κατσουλιέρη βρίσκεται σε επίπεδη θέση, δεν είναι πάντοτε ορατό από απόσταση (εδώ το υποείδος G. c. meridionalis) Όπως οι περισσότεροι κορυδαλοί, ο κατσουλιέρης είναι μικρού μεγέθους στρουθιόμορφο, χωρίς κάποια έντονα χαρακτηριστικά στοιχεία ή φωτεινά χρώματα και, τις περισσότερες φορές, περνάει απαρατήρητος. Μάλιστα, ο γενικότερος καφέ χρωματισμός του πτερώματός του με τις διάσπαρτες λευκές λωρίδες και στίξεις, σε συνδυασμό με τα ξηρά, με λίγη βλάστηση ενδιαιτήματά του, προσφέρουν καμουφλάζ στο πτηνό και δύσκολα διακρίνεται. Άλλωστε, ένα από τα σημαντικότερα ταξινομικά προβλήματα του είδους είναι οι χρωματικές παραλλαγές «χώματος» που εμφανίζουν τα επί μέρους υποείδη, ανάλογα με το περιβάλλον όπου συχνάζουν. Το ράμφος είναι σχετικά μακρύ και ελαφρά καμπυλωτό, ενώ η κοντή ουρά στο μέσο της είναι καστανή και, στο πλευρικό τμήμα της, ανοικτοκαστανή. Τα πόδια είναι σαρκόχρωμα και η ίριδα σκουροκάστανη.
Ωστόσο, το κύριο διαγνωστικό στοιχείο του κατσουλιέρη είναι το λεπτό και μυτερό του λοφίο, μεγαλύτερο από των άλλων κορυδαλών που, όταν είναι ανορθωμένο, διακρίνεται από απόσταση. Όμως, πολλές φορές το διατηρεί σε επίπεδη θέση (από κοντινή απόσταση διακρίνεται έστω και κατεβασμένο) και, τότε, πρέπει να αναζητηθούν επί πλέον στοιχεία για να αναγνωριστεί, όπως η κοκκινωπή απόχρωση της κάτω επιφάνειας των πτερύγων, καθώς και η έλλειψη λευκής λωρίδας στο άκρο τους, κατά την πτήση. Η κάτω επιφάνεια του σώματος είναι λευκωπή, όπως σε άλλους κορυδαλούς. Πολλές φορές αναγνωρίζεται από το μελωδικό του τραγούδι και τον τρόπο που το αρθρώνει (βλ Φωνή).
Τα θηλυκά είναι παρόμοια με τα αρσενικά, ενώ τα νεαρά άτομα έχουν μικρότερο λοφίο και περισσότερες κηλίδες και στίξεις στη ράχη από τους ενήλικες.
Φωνή
Ο κατσουλιέρης έχει δυνατό, υψίσυχνο, «υγρό» μελωδικό τραγούδι. Συνήθως είναι τρισύλλαβο με τονισμό στην 1η και 2η συλλαβή, αλλά είναι δύσκολο να αναγνωριστεί μόνο από αυτό. Ωστόσο, το αρθρώνει είτε στο έδαφος, είτε ψηλά στον αέρα, πολλές φορές σε ύψος 30-60 μ. από την επιφάνεια του εδάφους, μετά από χαρακτηριστική κατακόρυφη (κάθετη προς το έδαφος πτήση). Αυτή η κίνηση αποτελεί μια μορφή της λεγόμενης κυματοειδούς μετακίνησης» (undulating locomotion''), που παρατηρείται σε πολλούς ζωικούς οργανισμούς.
Σπανιότερα, μπορεί να κελαηδάει από σταθερό σημείο «επόπτευσης» (perching spot). Σε αντίθεση με τον κατσουλιέρη, η συγγενική σταρήθρα αρθρώνει το τραγούδι της και κατά τη διάρκεια της ανόδου, μέχρι το άνω σημείο της κατακόρυφης πτήσης.
Αναπαραγωγή
Στις περιοχές φωλιάσματος προτιμάει τις χέρσες, καλλιεργημένες περιοχές και είναι περισσότερο «ανεκτικό» είδος στην παρουσία δένδρων από τη σταρήθρα. Μπορεί, ωστόσο, να φωλιάσει και σε βραχώδεις ή αμμώδεις θέσεις, ενώ η φωλιά βρίσκεται στο έδαφος, αλλά είναι ανασηκωμένη στις άκρες της. Είναι μια κυπελοειδής κατασκευή μέσα σε μια κοιλότητα του εδάφους, η οποία σκάβεται, εάν δεν υπάρχει κάποια ήδη διαθέσιμη. Η φωλιά είναι πολύ απλή στη δομή της, κατασκευάζεται και από τα δύο φύλα από γρασίδι και πόες και επιστρώνεται με χορτάρι και τρίχες.
Η περίοδος φωλιάσματος, συνήθως, ξεκινάει στα μέσα Απριλίου, αλλά μπορεί να ξεκινήσει από τον Μάρτιο στα νότια και να επεκταθεί μέχρι τον Ιούλιο στις βόρειες ευρωπαϊκές επικράτειες. Η ωοτοκία πραγματοποιείται δύο ή και τρεις φορές, σε μερικές περιπτώσεις. Η γέννα αποτελείται από 3 έως 5 (-6) υποελλειπτικά, γυαλιστερά αβγά, διαστάσεων 22,7 Χ 16,8 χιλιοστών. Η επώαση πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί 12 έως 13 ημέρες, περίπου. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι (altricial) και χρήζουν της άμεσης προστασίας των γονέων. Εγκαταλείπουν τη φωλιά στις 9-11 ημέρες, ενώ η πτέρωση πραγματοποιείται στις 17-18 ημέρες, περίπου.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος, λόγω του ευρέος φάσματος κατανομής του και των λίγων κινδύνων που αντιμετωπίζει. δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο, ως εκ τούτου, χαρακτηρίζεται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN. Ωστόσο, παρά το ευρύ φάσμα κατανομής του, η τάση των πληθυσμών του είναι καθοδική, πιθανόν λόγω αλλαγής χρήσης των ενδιαιτημάτων του.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Ο κατσουλιέρης είναι από τα κοινά στρουθιόμορφα της χώρας, ευρισκόμενος σε όλη την ηπειρωτική επικράτεια και, σχεδόν, σε όλα τα νησιά. Ωστόσο, η προτίμησή του σε συγκεκριμένα ενδιαιτήματα (βλ. Βιότοπος) έχει ως αποτέλεσμα να απουσιάζει από σημαντικά μεσογειακά οικοσυστήματα (μακία γη, δάση, ελαιώνες κ.λπ.) και να καθιστά τους πληθυσμούς του μικρότερους από εκείνους που θα μπορούσαν να είναι.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο ο Κατσουλιέρης απαντά και με τις ονομασίες: Ασκορδηλός, Κατσαβός, Κατσιλαϊνός, Κατσουλιανός, Κατσουλιέρος (Αχαΐα), Κατσουλογιάννης, Κορδιαλός, Κόρυδος και Κορυδός, Κουρκουλιάνος (Μακεδονία), Κουρτσολιός, Σκορδιαλός, Τσολοβίτης (Καρδίτσα), Τσουρτσουλιάνος (Έβρος), Τσουτσουλίγκα και Τσουτσουλίγκας, Χλούφτης (Ρέθυμνο), Σκαρτσουλιέρα, Λοφιοκορυδαλός, Σκορταλλός (Κύπρος), Τσιουτσιουλιάνος (Νικήτη Χαλκιδικής, Σιθωνία).
Σημειώσεις
i. Για την ορθότητα της γραφής με ένα (1) -λ- βλ. Ονοματολογία
ii. Στην ελληνική βιβλιογραφία υπάρχει καταγεγραμμένος ο όρος Γαλερίδη η λοφιοφόρος που, προφανώς, είναι προσπάθεια άμεσου εξελληνισμού της λατινικής επιστημονικής ονομασίας. Ωστόσο, κρίνεται αρκετά εξεζητημένος ως απόδοση, δεδομένου και του γεγονότος ότι, ο όρος Κορυδαλός είναι πλησιέστερος ετυμολογικά στο Galerida (βλ. Ονοματολογία)
iii. Στο παρόν λήμμα ακολουθείται η κατά Howard & Moore (4th ed.)  ταξινομική. Ωστόσο, αυτό κατ’ ουδένα τρόπο αποτελεί στατική κατάσταση, αλλά ως εκ της δυναμικής φύσεως του αντικειμένου, μπορεί να υπόκειται σε τυχόν αλλαγές (βλ. Συστηματική ταξινομική)
Πηγές
Κατηγορία:Κορυδαλλίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Άγκνες Μόλναρ
Η Δρ. Άγκνες Μόλναρ (γεννημένη στις 12 Μαΐου 1956) είναι Ουγγαρέζα πολιτικός, μέλος της Εθνοσυνέλευσης (Βουλευτής) από την Περιφερειακή Λίστα της κομητείας Φίντες-Ουγγρική Συμμαχία Πολιτών (Fidesz) Γκίορ-Μοσόν-Σόπρον από το 2006 έως το 2014 και στην εθνική λίστα του κόμματός της από το 2014. Υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Ανάπτυξης μεταξύ 2 Ιουνίου 2010 και 29 Ιουνίου 2012.
Καριέρα
Φοίτησε στο γυμνάσιο Ραντνότι Μίκλος στο Σέγκεντ και πέρασε τις τελικές εξετάσεις της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης το 1974. Αποφοίτησε ως γιατρός από το Πανεπιστήμιο Ιατρικών Επιστημών του Σέγκεντ με έπαινο το 1980. Ξεκίνησε τη δουλειά της στην παιδική πτέρυγα του Κρατικού Σανατόριου στο Σόπρον το 1980. Εργάστηκε στην παιδική πτέρυγα του νοσοκομείου Ερζίμπετ στο Σόπρον από το 1982. Ολοκλήρωσε τις ειδικές σπουδές της στην παιδιατρική και τη βρεφική ιατρική με εξαιρετικά αποτελέσματα το 1985. Παράλληλα με τα καθήκοντά της στην παιδική πτέρυγα εργάστηκε και για χρόνια ως παιδίατρος σε γειτονικούς οικισμούς αλλά και για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη παιδιών, που πάσχουν από νεφρική νόσο. Βοήθησε στη δημιουργία του παιδικού οίκου υγείας της κομητείας. Ήταν επίσης υπεύθυνη για χρόνια ως ιατρός για παιδιά, που βρίσκονται υπό κρατική επίβλεψη, στο σπίτι δύο παιδιών του Σόπρον. Ξεκίνησε ένα ιδιωτικό ιατρείο με τον σύζυγό της το 1992. Είναι διευθύντρια της Arcus ker. Ltd. από το 1998 και διευθύνων σύμβουλος της Régióturizmus Ltd. από το 2001.
Υπήρξε υποστηρικτής από το 1997 και μέλος της Fidesz από το 2003. Υπήρξε μέλος της τοπικής Γενικής Συνέλευσης του Σόπρον, πρόεδρος της Επιτροπής Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης από το 2002 έως το 2006. Από το 2003 βοήθησε το κόμμα ως συντονίστρια του προέδρου του κόμματος και στη συνέχεια ως πολιτική διευθύντρια στην Υπερδουναβία. Εξασφάλισε μια θέση στο Κοινοβούλιο κατά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2006 από τον Περιφερειακό Κατάλογο της κομητείας Γκίορ-Μοσόν-Σόπρον. Εξελέγη μέλος της Επιτροπής Υγείας στις 30 Μαΐου 2006. Είναι μέλος της Επιτροπής Πρόνοιας από τον Μάιο του 2014
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουγγαρέζες πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αμπντελματζίντ Τεμπούν
Ο Αμπντελματζίντ Τεμπούν (Abdelmadjid Tebboune, 1945-) είναι Αλγερινός πολιτικός, Πρόεδρος της χώρας από τον Δεκέμβριο του 2019. Προηγουμένως ήταν πρωθυπουργός από τον Μάιο του 2017 ως τον Αύγουστο του 2017 και υπουργός Οικιστικής Ανάπτυξης από το 2001 έως το 2002 και ξανά από το 2012 έως το 2017. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2019 από τον πρώτο γύρο.
Πολιτική καριέρα
Ο Τεμπούν ήταν υπουργός-αντιπρόσωπος για την Τοπική Αυτοδιοίκηση από το 1991 έως το 1992. Αργότερα, επί προεδρίας Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα, υπηρέτησε στην κυβέρνηση ως υπουργός Πολιτισμού και Επικοινωνίας, από το 1999 έως το 2000 και μετά ως υπουργός-αντιπρόσωπος για την Τοπική Αυτοδιοίκηση από το 2000 έως το 2001. Διετέλεσε Υπουργός Στέγασης και Αστικής Ανάπτυξης από το 2001 έως το 2002. Δέκα χρόνια αργότερα, το 2012, επέστρεψε στη θέση του υπουργού Οικιστικής Ανάπτυξης στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Αμπντελμαλέκ Σελάλ.
Μετά τις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Μάιο του 2017 ο Τεμπούν διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Μπουτεφλίκα, προκειμένου να διαδεχθεί τον Σελάλ, στις 24 Μαΐου 2017. Ο διορισμός του Τεμπούν θεωρήθηκε έκπληξη. Η νέα κυβέρνηση με επικεφαλής τον Τεμπούν διορίστηκε στις 25 Μαΐου.
Ο Τεμπούν υπηρέτησε ως πρωθυπουργός για λιγότερο από τρεις μήνες. Ο Μπουτεφλίκα τον απέλυσε και στη θέση του διόρισε τον Αχμέτ Ουγιαχία να τον διαδεχθεί στις 15 Αυγούστου 2017. O Ουγιαχία ανέλαβε τα καθήκοντά του την επόμενη μέρα.
Προεδρία
Ο Τεμπούν κατήλθε ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2019. Στον πρώτο γύρο έλαβε ποσοστό 58% των ψήφων και εξελέγη πρόεδρος. Η ορκωμοσία του έλαβε χώρα στις 19 Δεκεμβρίου 2019. Τον Φεβρουάριο του 2019 ανακοίνωσε αμνηστία για περισσότερους από 3.000 κρατουμένους που εξέτιαν ποινές φυλάκισης κάτω των 6 μηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αλγερίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλγερίας
Χρήστος Μαρίνος
Ο Χρήστος Μαρίνος ( γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1989) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,86 μέτρων και παίζει στη θέση του πόιντ γκαρντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκρατίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αιγάλεω Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Λευκή της Σαβοΐας
Η Λευκή της Σαβοΐας ήταν λαίδη του Μιλάνου, σύζυγος του Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι. Ήταν η μόνη επιζήσασα κόρη του Αίμονα της Σαβοΐας και της Γιολάντας Παλαιολογίνας, κόρης του Θεοδώρου Β΄ μαρκησίου του Μομφερράτου.
Πρώτα χρόνια
Η Λευκή ήταν η δεύτερη από τα πέντε παιδιά του Αίμονα της Σαβοΐας και της Γιολάντας, κόρης του Θεόδωρου Α΄, Μαρκησίου του Μομφερράτου. Όταν η Λευκή ήταν έξι ετών, στις 24 Δεκεμβρίου του 1342 η μητέρα της Γιολάντα πέθανε στη γέννα του γιου της Λουδοβίκου, ο οποίος πέθανε σε παιδική ηλικία. Έξι μήνες αργότερα, στις 22 Ιουνίου του 1343, πέθανε και ο πατέρας της Αίμων.
Το 1345 άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για να παντρευτεί έναν γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας, για να ανανεωθούν οι σχέσεις Σαβοΐας και Αγγλίας.
Η Λευκή μεγάλωσε στο Κάστρο της Σαβοΐας, στις όχθες της Γκρίζας Λίμνης. Το 1345 πέθανε ο αδερφός της Ιωάννης, έτσι ο μόνος αρσενικός κληρονόμος που απέμεινε ήταν ο Αμεδαίος, ο μεγαλύτερος αδερφός της Λευκής. Αυτή η περίοδος χαρακτηρίστηκε από την καταστροφική επιδημία Μαύρος Θάνατος, που σκότωσε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ευρώπης.
Λαίδη του Μιλάνου
Η Λευκή παντρεύτηκε τον Γκαλεάζο στις 28 Σεπτεμβρίου 1350. Ο Γκαλεάζο τότε ήταν ως δεκαέξι ετών. Ο θείος του Τζοβάνι Βισκοντί τον κάλεσε να καταλάβει την Μπολόνια, αλλά η εύθραυστη υγεία του τον εμπόδισε. Μετά τη μετακόμιση στη Μπολόνια γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί, ο Γιαν Γκαλεάζο Βισκοντί, και έναν χρόνο μετά μια άλλη κόρη, η Μαρία (η οποία πέθανε τον Απρίλιο του 1362, όταν ήταν δέκα χρονών ) και το 1354 μια άλλη κόρη, η Γιολάντα. Όταν ξέσπασε πόλεμος μεταξύ του Μιλάνου και του θείου της Ιωάννη Β΄, (τον τελευταίο υποστήριξε ο αδερφός της Λευκής Αμεδαίος), η Λευκή έκανε τα πάντα για να εμποδίσει τις διαμάχες μεταξύ του Αμεδαίου και του συζύγου της. Τελικά, η σύγκρουση έληξε.
Μετέπειτα ζωή
Όταν η κατάσταση της υγείας του συζύγου της χειροτέρεψε, το ζευγάρι μετακόμισε στην Κορτενόβα. Ο Γκαλεάζο πέθανε το 1378. Η Λευκή ίδρυσε μια μονή αφιερωμένη στην Κλάρα της Ασίζης. Στα τελευταία χρόνια της ζωής της, ασχολήθηκε με την ανατροφή της εγγονής της Βαλεντίνας. Το 1385, μαζί με τον γιο της, συμετείχε σε μια συνωμοωσία εναντίον του Βερνάβου, η οποία πέτυχε. Ο Γιαν Γκαλεάζο ήταν πια ο μόνος αυτοκράτορας. Το 1386 πέθανε η Γιολάντα. Η Λευκή πήρε πολύ βαριά τον θάνατο της κόρης της.
Η Λευκή πέθανε στις 31 Δεκεμβρίου του 1387. Θάφτηκε στη μονή της Αγίας Κλάρας, στην Παβία.
Οικογένεια
Η Λευκή με τον Γκαλεάζο είχαν τρία παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Οίκος των Βισκόντι
Αγκυλωτός σταυρός (ναζιστική σβάστικα)
Ο Αγκυλωτός σταυρός (γερμ.: hakenkreuz), γνωστός και ως ναζιστική σβάστικα, είναι σύμβολο της ιδεολογίας του ναζισμού. Αποτέλεσε το κύριο σύμβολο της Γερμανίας κατά την περίοδο 1931-1945, καθώς και άλλων μεταγενέστερων νεοναζιστικών πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων ανά τον κόσμο. thumb|150px|Ο αγκυλωτός σταυρός, σύμβολο του [[Ναζισμός|ναζισμού|εναλλ.=]]
Η πρώτη φορά που έγινε χρήση του συμβόλου στην σύγχρονη πολιτική, ήταν από τον Ρουμάνο πολιτικό Κούζα και συμβόλιζε τον αντισημιτισμό, Τότε ήταν και που υιοθετήθηκε από το Ναζιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ, ως σύμβολο της "Άριας φυλής". Από τότε, και ιδιαίτερα μετά τα αποτελέσματα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, του Ολοκαυτώματος, αλλα και της αντίστασης εναντίον της Γερμανίας και της ναζιστικής ιδεολογίας, το συγκεκριμένο σύμβολο θεωρείται προσβλητικό και μάλιστα απαγορεύεται σε πολλές χώρες (συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας). Η χρήση του συμβόλου περιορίζεται σε οργανώσεις που υιοθετούν τις ιδεολογίες του ναζισμού, του αντισημιτισμού, της υπεροχής της λευκής φυλής , ή απλώς ως σύμβολο του κακού.
Η πανομοιότυπη σανσκριτική σβάστικα, χρησιμοποιείται ακόμη για θρησκευτικούς λόγους και η σημασία της δεν έχει καμία σχέση με τον ναζισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναζισμός
Φεΰ (Μοζέλ)
Το Φεΰ (Μπουχ ιν Λότρινγκεν) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βρίσκεται στα νότια του Μετς.
Ιστορία
Ιστορικά, το χωριό διέθετε μια εκκλησία ( Εκκλησία του Αγίου Πέτρου ) που χτίστηκε το 1859 και καταστράφηκε το 1944 κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Έχει αντικατασταθεί με νεότερη εκκλησία χτισμένη σε πιο σύγχρονο ύφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Πρώτος Πόλεμος του Οπίου
Ο Πρώτος Πόλεμος του Οπίου (1839-1842), γνωστός επίσης ως Πόλεμος του Οπίου ή Άγγλο-Κινέζικός Πόλεμος, διεξήχθη ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία και την Αυτοκρατορία των Τσινγκ λόγω των αντιμαχόμενων απόψεών τους πάνω σε διπλωματικές σχέσεις, το εμπόριο, καθώς και την απονομή της δικαιοσύνης για ξένους υπηκόους.
Στον 17ο και στον 18ο αιώνα, η ζήτηση για τα κινέζικα αγαθά (συγκεκριμένα μετάξι, πορσελάνη και τσάι) στην ευρωπαϊκή αγορά δημιούργησε μια εμπορική ανισορροπία, επειδή η αγορά για τα δυτικά αγαθά στην Κίνα ήταν πρακτικά, ανύπαρκτη. Η Κίνα ήταν αυτάρκης σε ικανοποιητικό βαθμό και στους Ευρωπαίους δεν επιτρέπονταν πρόσβαση στα εσωτερικά θέματα της Κίνας. Το ευρωπαϊκό ασήμι εισάγονταν στην Κίνα όταν το σύστημα της Καντόνας, που δημιουργήθηκε στα μέσα του 17ου αιώνα, περιόρισε το θαλάσσιο εμπόριο στην Καντόνα και στους Κινέζους εμπόρους. Η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών (ΕΑΙ) είχε το μονοπώλιο του βρετανικού εμπορίου. Η ΕΑΙ ξεκίνησε να βγάζει σε πλειστηριασμό όπιο που καλλιεργούσε σε φυτείες της στην Ινδία με σκοπό σε ανεξάρτητους ξένους εμπόρους με αντάλλαγμα ασήμι. Το όπιο τότε μεταφέρονταν στις κινεζικές ακτές και πωλούνταν σε Κινέζους μεσάζοντες οι οποίοι το μεταπωλούσαν μέσα στην Κίνα. Αυτή η αντιστροφή στη ροή του ασημιού καθώς και ο αυξανόμενος αριθμός εθισμών στο όπιο ανησύχησε τις κινεζικές αρχές.
Το 1839, ο αυτοκράτορας Νταουγκάνγκ, απορρίπτοντας προτάσεις για νομιμοποίηση και φορολόγηση του οπίου, διόρισε τον Λιν Ζεξού για να λύσει το πρόβλημα εξαφανίζοντας το εμπόριο. Ο Λιν κατάσχεσε 20.000 σεντούκια με όπιο (περίπου 1210 τόνους) χωρίς να προσφέρει αποζημίωση, απέκλεισε το εμπόριο και περιόρισε τους εμπόρους στα καταλύματα τους. Η Βρετανική κυβέρνηση, παρόλο που δεν αρνήθηκε το δικαίωμα της Κίνας να ελέγχει τις εισαγωγές του ναρκωτικού, εναντιώθηκε σε αυτό το απροσδόκητο μέτρο και χρησιμοποίησε το ναυτικό της και το πυροβολικό της για να προκαλέσει μια γρήγορη και αποφασιστική ήττα.
Το 1842, η συνθήκη του Ναντσίνγκ, η πρώτη από τις συνθήκες που οι Κινέζοι αποκάλεσαν "άνισες", χορήγησε μια αποζημίωση και ετεροδικία στη Βρετανία, το άνοιγμα πέντε λιμανιών της συνθήκης και την εκχώρηση του νησιού του Χονγκ Κονγκ. Η αποτυχία της συνθήκης να ικανοποιήσει τους βρετανικούς στόχους, που αφορούσαν τη βελτίωση του εμπορίου και τις διπλωματικές σχέσεις οδήγησαν στον Δεύτερο Πόλεμο του Οπίου (1856-1860). Ο πόλεμος αυτός θεωρείται στην Κίνα ως η αρχή της σύγχρονης κινέζικης ιστορίας.
Προϊστορία-Το Ευρωπαϊκό εμπόριο με την Ασία
Το άμεσο θαλάσσιο εμπόριο ανάμεσα στην Ευρώπη και την Κίνα ξεκίνησε το 1557, όταν οι Πορτογάλοι μίσθωσαν ένα στράτευμα στο Μακάου. Άλλα ευρωπαϊκά έθνη σύντομα ακολούθησαν την τακτική των Πορτογάλων, εισερχόμενοι στο υπάρχον θαλάσσιο εμπορικό δίκτυο για να ανταγωνιστούν με Άραβες, Κινέζους, Ινδούς και Ιάπωνες εμπόρους στο ενδοπεριφερειακό εμπόριο. Μερκαντιλιστικές κυβερνήσεις στην Ευρώπη εναντιώθηκαν στη διαρκή εκροή ασημιού για να πληρώνουν για ασιατικά αγαθά, και έτσι οι Ευρωπαίοι έμποροι συχνά επιζητούσαν να βγάλουν κέρδος από το ενδοπεριφερειακό ασιατικό εμπόριο ώστε να μπορέσουν να αγοράσουν τα προϊόντα που θα έστελναν στις πατρίδες τους.
Μετά την ισπανική κατάκτηση των Φιλιππίνων, η ανταλλαγή αγαθών μεταξύ Ευρώπης και Κίνας αυξήθηκε δραματικά. Από το 1565, η ετήσια Γαλέρα της Μανίλας εφοδίαζε με τεράστιες ποσότητες ασημιού το ασιατικό εμπορικό δίκτυο, και συγκεκριμένα την Κίνα, από τα Ισπανικά ορυχεία στη Νότια Αμερική. Όσο η ζήτηση αυξανόταν στην Ευρώπη, τα κέρδη που αποκόμιζαν οι Ευρωπαίοι έμποροι από το ασιατικό εμπορικό δίκτυο και χρησιμοποιούνταν για τις αγορές ασιατικών αγαθών σταδιακά αντικαταστάθηκαν από την άμεση εξαγωγή πολύτιμων μετάλλων από την Ευρώπη με αντάλλαγμα τα ασιατικά προϊόντα.
Τα βρετανικά πλοία άρχισαν σταδιακά να πλησιάζουν τις ακτές της Κίνας το 1635. Χωρίς να θεμελιώσουν επίσημες σχέσεις μέσω του συστήματος των παραποτάμων, οι Βρετανοί έμποροι είχαν την άδεια να κάνουν συναλλαγές στα λιμάνια της Ζιουσάν και της Ξιαμέν πέρα από της Καντόνας.
Το εμπόριο ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο μετά την ελάφρυνση των περιορισμών στο θαλάσσιο εμπόριο το 1680 από την δυναστεία των Τσινγκ, αμέσως μετά που η Ταϊβάν έπεσε στον έλεγχο των Τσινγκ. Ακόμα και ρητορική που αφορούσε την "κατάσταση των παραποτάμων" από τους Ευρωπαίους αποσιωπήθηκε. Η Καντόνα (σήμερα Γκουανγκτζού) ήταν το λιμάνι που προτιμούσαν οι περισσότεροι ξένοι έμποροι. Τα πλοία προσπάθησαν να προσεγγίσουν και άλλα λιμάνια, ωστόσο τα οφέλη ήταν ασύγκριτα λιγότερα διότι η γεωγραφική θέση του λιμανιού της Καντόνας πάνω στις εκβολές του ποταμού Περλ ήταν συγκριτικά με άλλα λιμάνια πολύ καλύτερη, καθώς και το εμπορικό της δίκτυο. Επίσης η Καντόνα είχε τεράστια εμπειρία στο να εξισορροπεί τις ζητήσεις του Πεκίνου με αυτές των Κινέζων και των ξένων εμπόρων. Από το 1700 έως το 1842, η Καντόνα κυριαρχούσε στο θαλάσσιο εμπόριο με την Κίνα και αυτή η περίοδος έμεινε γνωστή ως "Το σύστημα της Καντόνας".
Το επίσημο Βρετανικό εμπόριο διεξάγονταν υπό την αιγίδα της Βρετανικής εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών, η οποία διατηρούσε βασιλικά πλοία για το εμπόριο με την Άπω Ανατολή. Η Βρετανική Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών σταδιακά κυριάρχησε στο σινο-ευρωπαϊκό εμπόριο από τη θέση της στην Ινδία.
Από την απαρχή του συστήματος της Καντόνας το 1757, το εμπόριο αγαθών από την Κίνα ήταν εξαιρετικά επικερδές για τους Ευρωπαίους αλλά και για τους Κινέζους εμπόρους εξίσου. Ωστόσο, αλλοεθνείς έμποροι είχαν την άδεια να κάνουν συναλλαγές μόνο με μια ομάδα Κινέζων εμπόρων, γνωστών και ως Κοχόνγκ. Επιπλέον ήταν περιορισμένοι στην Καντόνα. Οι ξένοι μπορούσαν να ζουν μόνο σε ένα από τα Δεκατρία Εργοστάσια κοντά στο Νησί Σαμέεν, και δεν είχαν την άδεια να εισέλθουν ή ακόμα περισσότερο να ζήσουν και να κάνουν εμπόριο σε κανένα άλλο μέρος της Κίνας.
Ενώ το εμπόριο μεταξιού και πορσελάνης αυξήθηκε λόγω της ζήτησης τους στη Δύση,μια ασταμάτητη απαίτηση για τσάι υπήρχε στη Βρετανία. Ωστόσο, μόνο το ασήμι ήταν αποδεκτό ως μέσο πληρωμής από την Κίνα, κάτι που οδήγησε σε ένα χρόνιο εμπορικό έλλειμμα. Από τα μέσα του 17ου αιώνα περίπου 28 εκατομμύρια κιλά ασημιού ελήφθησαν από την Κίνα, κυρίως από ευρωπαϊκές δυνάμεις, με αντάλλαγμα τα κινέζικα αγαθά.
Η Βρετανία ήταν στο σύστημα χρυσού από τον 18ο αιώνα, επομένως είχε να αγοράσει ασήμι από την ηπειρωτική Ευρώπη και το Μεξικό για να ικανοποιήσει τις κινεζικές απαιτήσεις για αυτό. Προσπάθειες από μια αγγλική πρεσβεία (υπό την ηγεσία του Μακ Κάρντνεϊ το 1793), μια δανική αποστολή (υπό τον Βαν Μπράαμ το 1794. Η αποστολή της Ρωσίας υπό τον Γκολόβκιν το 1805 και μια ακόμη αγγλική το 1816 να διαπραγματευτούν την πρόσβαση στην Κινεζική αγορά απέτυχαν λόγω των συνεχόμενων αυτοκρατορικών διαδοχών.
Το 1817, οι Βρετανοί συνειδητοποίησαν ότι μπορούν να μειώσουν τα εμπορικά ελλείμματα μετατρέποντας την ινδική αποικία σε επικερδή κάνοντας αντί-εμπόριο οπίου με αυτήν. Η αυτοκρατορία των Τσινγκ αρχικά ανέχτηκε την εισαγωγή οπίου, επειδή δημιούργησε έναν έμμεσο φόρο για τους Κινέζους υπηκόους, ενώ έπετρεπαν στους Βρετανούς να διπλασιάσουν την εξαγωγές τσαγιού από την Κίνα στην Αγγλία ,και δια τούτου να κερδοσκοπούν από το μονοπώλιο στις εξαγωγές του τσαγιού η αυτοκρατορία των Τσινγκ και οι υπηρέτες της.
Το όπιο παραγόταν σε παραδοσιακές περιοχές βαμβακοκαλλιέργειας της Ινδίας κάτω από την επίβλεψη της Βρετανικής εταιρείας Ανατολικών Ινδιών και στις πριγκιπικές περιοχές, έξω από τον έλεγχο της εταιρείας. Και οι δύο περιοχές είχαν πληγεί σκληρά από την εισαγωγή των εργοστασιακά παραγόμενων βαμβακερών υφασμάτων, με βαμβάκι καλλιεργημένο στην Αίγυπτο. Το όπιο δημοπρατούνταν στην Καλκούτα με τον όρο να σταλθεί από Βρετανούς εμπόρους στην Κίνα. Το όπιο ως ιατρικό φάρμακο είχε καταγραφεί σε κείμενα από την απαρχή της δυναστείας των Τανγκ, αλλά η ψυχαγωγική του χρήση είχε περιοριστεί δια νόμου.
Οι βρετανικές πωλήσεις οπίου ξεκίνησαν το 1781 και πενταπλασιάστηκαν στο διάστημα 1821-1837.Τα πλοία της Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών μετέφεραν τα φορτία τους σε νησιά μακριά από τις ακτές, ειδικά στο Νησί Λίντιν, όπου οι Κινέζοι έμποροι με γρήγορα και καλά εξοπλισμένα πλοιάρια έπαιρναν τα αγαθά για εγχώρια διανομή, πληρώνοντας γι' αυτά με ασήμι και προκαλώντας μια μετατόπιση στη ροή τους. Το 1820, τον καιρό που η αυτοκρατορία των Τσινγκ χρειαζόταν χρηματοδότηση για να καταστείλει τις εξεγέρσεις, η ροή του ασημιού είχε αντιστραφεί: οι Κινέζοι έμποροι το εξήγαγαν για να πληρώσουν το όπιο. Το αυτοκρατορικό δικαστήριο συζητούσε πότε ή πως να τερματίσει το εμπόριο οπίου, αλλά οι προσπάθειές του έπεφταν στο κενό εξαιτίας των τοπικών αξιωματικών που είχαν τεράστιο κέρδος, συμπεριλαμβανομένων κερδών από φόρους και δωροδοκίες.
Μια κρίσιμη καμπή έγινε το 1834: μεταρρυθμιστές στην Αγγλία, που υποστήριζαν το ελεύθερο εμπόριο, πέτυχαν να τερματίσουν το μονοπώλιο της Βρετανικής Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών μέσω της Συνταγματικής Πράξης της Αγίας Ελένης του 1833, ανοίγοντας τελικά το βρετανικό εμπόριο σε ιδιώτες επιχειρηματίες, πολλοί από τους οποίους μπήκαν στο προσοδοφόρο εμπόριο οπίου στην Κίνα. Αμερικάνοι έμποροι αναμείχθηκαν με τη σειρά τους και ξεκίνησαν να εισάγουν όπιο από την Τουρκία στην κινέζικη αγορά: ήταν χειρότερης ποιότητας, αλλά φτηνότερης παραγωγής, σηματοδοτώντας έτσι την αρχή του ανταγωνισμού μεταξύ Αμερικανών και Βρετανών εμπόρων, που είχε ως αποτέλεσμα να πέσει χαμηλά η τιμή του οπίου, αυξάνοντας όμως τις πωλήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας Κατηγορία:Λαθρεμπόριο
Οι Μανδαρίνοι
Ο τίτλος αναφέρεται στους αξιωματούχους Μανδαρίνους της αυτοκρατορικής Κίνας. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Νέλσον Άλγκρεν, τον Αμερικανό συγγραφέα με τον οποίο η Μποβουάρ είχε σχέσεις από το 1947.
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στο μεταπολεμικό Παρίσι, από το 1944 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Αναφέρεται σε μια ομάδα Παριζιάνων διανοουμένων και τους προβληματισμούς τους για τη γαλλική κοινωνία, μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και λίγο πριν την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και τον πόλεμο της Αλγερίας. Η ιστορία εξιστορείται εναλλάξ σε πρώτο πρόσωπο από δύο αφηγητές.
Η Αν Ντυμπρέιγ είναι ψυχίατρος και σύζυγος γνωστού στρατευμένου συγγραφέα, του Ρομπέρ Ντυμπρέιγ, μέντορα στη λογοτεχνία και την πολιτική του άλλου κύριου χαρακτήρα του μυθιστορήματος, του Ανρί Περόν. Ο Ανρί είναι επιτυχημένος συγγραφέας, γύρω στα τριάντα, στην κατοχή ήταν μέλος της Γαλλικής αντίστασης. Διευθύνει μια αριστερή εφημερίδα, με τίτλο L'Espoir, η οποία άρχισε να εκδίδεται παράνομα το 1943. Ζει με την Πωλ, την επί δέκα χρόνια σύντροφό του, η σχέση τους έχει σχεδόν λήξει αλλά η Πωλ προσπαθεί απεγνωσμένα να τη σώσει αρνούμενη να δεχθεί την πραγματικότητα, ο Ανρί έχει πολλές σχέσεις, εγκαταλείπει συχνά το σπίτι και αφιερώνει τον περισσότερο χρόνο του στη δουλειά. Η εφημερίδα του Ανρί μάχεται οικονομικά για την επιβίωσή της και πολιτικά για την ανεξαρτησία της, οι συνεργάτες της επιδιώκουν να αποστασιοποιηθούν από τους κομμουνιστές και να προτείνουν μια εναλλακτική γραμμή χωρίς να αρνούνται ότι ανήκουν στην αριστερά. Ο Ντυμπρέιγ πείθει τον Ανρί να συνταχθεί η εφημερίδα του με το αριστερό κόμμα S.R.L. που ίδρυσε, προκειμένου να το βοηθήσει να διαδώσει τις ιδέες του στις εργαζόμενες μάζες για τις εκλογές του 1946, αφήνοντας τον απόλυτο έλεγχο και την ανεξαρτησία της εκδοτικής γραμμής στον διευθυντή του. Στον κύκλο των αριστερών διανοουμένων στο μεταπολεμικό Παρίσι, οι συζητήσεις για τις ιδέες και τα ήθη ήταν έντονες μεταξύ αυτών των νέων ανθρώπων που ήταν αφοσιωμένοι σε έναν κοινό σκοπό κατά τη διάρκεια του πολέμου και που βρέθηκαν τώρα στη θέση να πρέπει να επιλέξουν στρατόπεδο μεταξύ του κομμουνιστικού ιδεώδους που ενσαρκώνει η ΕΣΣΔ νικήτρια επί της ναζιστικής βαρβαρότητας, αλλά υπό την ηγεσία του Στάλιν και του αμερικανικού φιλελεύθερου καπιταλισμού του οποίου τις οικονομικές ιδέες δεν εγκρίνουν.