cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιδηρόδρομοι Εσθονίας
Η Eesti Raudtee ή, για συντομία, η EVR είναι η εθνική εταιρεία σιδηροδρομικών υποδομών της Εσθονίας. Διαθέτει ένα δίκτυο 691 χλμ. (429 μιλίων) ευρείας κλίμακας (1.524 χιλιοστά σιδηροτροχιών σε όλη τη χώρα, μεταξύ των οποίων και 192 χλμ. (119 μίλια), τα οποία χρησιμοποιούνται από τα τρένα μετακίνησης της κρατικής εταιρείας Elron γύρω από το Τάλιν. Ο μοναδικός μέτοχος της Eesti Raudtee είναι το Δημόσιο της Εσθονίας.
Ιστορικά στοιχεία
Μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της Εσθονίας, ιδρύθηκε η κρατική εταιρεία Eesti Raudtee, την 1η Ιανουαρίου του 1992, ως η εθνική σιδηροδρομική εταιρεία της Εσθονίας. Στις 31 Αυγούστου του 2001, το 66% της μετοχής της εταιρείας πωλήθηκε από το κράτος στην εταιρεία Baltic Rail Services, η οποία είναι μια κοινοπραξία των εταιρειών Rail World (25,5%), Jarvis (25,5%), Railroad Development Corporation (5%) και OÜ Ganiger Invest. Η κοινοπραξία έχει ως επικεφαλής τους Εσθονούς επιχειρηματίες Jüri Käo και Guido Sammelselg (44%).
Το 2002, η εταιρεία Eesti Raudtee παρουσίασε ένα νέο λογότυπο αλλάζοντας ταυτόχρονα και εταιρική ταυτότητα κατά τη 10η επέτειό της. Το νέο λογότυπο ήταν τα δύο γράμματα "E" και "R" τα οποία είναι βαμμένα κόκκινα και συγχωνεύονται μεταξύ τους, με τρόπο που να συμβολίζουν το όνομα της εταιρείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Εταιρείες με έδρα το Τάλιν Κατηγορία:Σιδηροδρομικές επιχειρήσεις στην Εσθονία
Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ
Μέγας Αρχιεπίσκοπος
Στις 23 Μαρτίου 2011, ο Σεβτσούκ εξελέγη Αρχιεπίσκοπος της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας για να αντικαταστήσει τον Λουμπόμιρ Χούσαρ, που είχε συνταξιοδοτηθεί για λόγους υγείας. Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ επικύρωσε την εκλογή του στις 25 Μαρτίου 2011.
Ενθρόνιση
Ο Σεβτσούκ ενθρονίστηκε ως Αρχιεπίσκοπος στις 27 Μαρτίου 2011 στη νέα μητρική Εκκλησία της UGCC, την Καθεδρικό Ναό της Αναστάσεως του Χριστού στο Κίεβο, ο οποίος ήταν ακόμα υπό κατασκευή εκείνη την εποχή. Ήταν ο πρώτος προκαθήμενος που ενθρονίστηκε Κίεβο σε 400 χρόνια.
Εκπρόσωποι και των τριών κύριων κλάδων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ήταν παρόντες για την ενθρόνισή του, συμπεριλαμβανομένων του Μητροπολίτη Μεθόδιου (Κουντριακόφ) (UOAC), του Μητροπολίτη Βλαδίμηρου (Σαμποτάν) (UOC-MP), και του επισκόπου Ευστράτιου (UOC-KP).
Ρωσική εισβολή 2022
Στις αρχές Φεβρουαρίου του 2022, ο Σεβτσούκ δήλωσε κατά τη διάρκεια μιας διάσκεψης του διεθνούς ρωμαιοκαθολικού οργανισμού ποιμαντικής βοήθειας "Aid to the Church in Need" ότι η αυξανόμενη ένταση δεν αφορούσε τόσο την Ουκρανία, όσο το αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης "μεταξύ της Ρωσίας και του δυτικού κόσμου, ιδιαίτερα των ΗΠΑ" και ότι "η ουκρανική κρίση δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα για τους Ουκρανούς". Αναγνωρίζοντας μια αυξανόμενη "αληθινή ειδωλολατρία της βίας", ο Σεβτσούκ προέτρεψε σε ειρηνικό διάλογο πέραν της στρατιωτικής δράσης. Κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία ο Σεβτσούκ μίλησε εναντίον της και προειδοποίησε ότι οι μάχες θα μπορούσαν να οδηγήσουν την Ουκρανία να μετατραπεί σε "ένα στρατόπεδο θανάτου". Ο Πάπας Φραγκίσκος υποσχέθηκε στον Σεβτσούκ ότι "θα κάνω ό, τι μπορεί" και επαίνεσε την απόφαση να ανοίξει το υπόγειο του Καθεδρικού Ναού της Αναστάσεως στο Κίεβο ως καταφύγιο από τους βομβαρδισμούς. Ο Σεβτσούκ έκανε έκκληση στους Ρώσους να μην στοχεύσουν εκκλησίες μετά από αναφορές των μυστικών υπηρεσιών που υποδήλωναν ότι σχεδιαζόταν στρατιωτική επίθεση εναντίον του Καθεδρικού Ναού Αγίας Σοφίας, εξαιρετικού αρχιτεκτονικού Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς των Ρως του Κιέβου.
Τον Μάρτιο, ο Σεβτσούκ μίλησε στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και τους ευχαρίστησε για την απιστολή επιστολής στο Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας. Ο Σεβτσούκ επεσήμανε ότι "ο πόλεμος είναι πάντα μια αποτυχία για την ανθρωπότητα. Ο πόλεμος είναι πάντα μια στιγμή ντροπής, μια στιγμή κατά την οποία η αξιοπρέπεια του ανθρώπου ταπεινώνεται. Όταν αγωνιζόμαστε για ειρήνη, όλα είναι δυνατά. Όταν ξεσπάσει πόλεμος, μπορούμε να χάσουμε τα πάντα", προσθέτοντας ότι "στην Ουκρανία, σήμερα, βλέπουμε μεγάλη περιφρόνηση για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Με τον πόλεμο, ο άνθρωπος χάνει την ανθρωπιά του, ειδικά αυτός που ξεκινά τον πόλεμο, όταν ξεκινά τον πόλεμο μειώνεται η ανθρωπιά του. Αυτός που σκοτώνει τον πλησίον του, πριν απ 'όλα, καταστρέφει την ανθρωπότητα μέσα του, καταστρέφει την αξιοπρέπειά του".
Στον πατριαρχικό τίτλο
Στις 29 Μαρτίου 2011, ο Σεβτσούκ δήλωσε "Φεύγω με τους επισκόπους μου και όλους τους μητροπολίτες της Εκκλησίας μας στη Ρώμη, επειδή είναι καθήκον μας να κάνουμε μια τιμητική επίσκεψη στον Άγιο Πατέρα (δηλαδή, τον Πάπα)", είπε σε συνέντευξη Τύπου στο Κίεβο. Ο προκαθήμενος της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας ανέφερε ότι η Σύνοδος των Επισκόπων της UGCC είχε ετοιμάσει μια σειρά προτάσεων για τον Πάπα. "Πρόκειται πραγματικά να πούμε για το πώς αναπτύσσεται η εκκλησία μας και ότι κάθε αναπτυσσόμενη εκκλησία [γίνεται] Πατριαρχείο, επειδή ένα Πατριαρχείο είναι μια περίοδος στην ολοκλήρωση της ανάπτυξης μιας Εκκλησίας", υποστήριξε.
Στη δεκαετία του 1960, ο Καρδινάλιος Ιωσήφ Σλίπουι είχε ήδη υποβάλει αίτηση για απόκτηση πατριαρχικού τίτλου. Αντ ' αυτού, Πάπας Παύλος ΣΤ ανταποκρίθηκε δημιουργώντας τη θέση του "Μέγα Αρχιεπισκόπου", που παρέχει σχεδόν όλες τις εξουσίες και τις ικανότητες ενός Πατριάρχη στην κεφαλή μιας αυτοδιοικούμενης Εκκλησίας σε πλήρη κοινωνία με τη Εκκλησία της Ρώμης, χωρίς όμως τον τίτλο. Στις 12 Ιουνίου 2012 ο Σεβτσούκ διορίστηκε μέλος της Ποντιφικού Συμβουλίου για την προώθηση της Χριστιανικής Ενότητας.
Στις δικές του εκλογές
Τον Απρίλιο του 2011 και ενώ επισκεπτόταν τη Ρώμη για να συναντηθεί με τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ, ο Σεβτσούκ δήλωσε πως πιστεύει ότι εκλέχθηκε "παρά την ηλικία του". Ουκρανοί επίσκοποι από όλο τον κόσμο, οι οποίοι συναντήθηκαν σε σύνοδο στα τέλη Μαρτίου για να εκλέξουν νέο Μέγα Αρχιεπίσκοπο για την εκκλησία τους, αναζητούσαν έναν προκαθήμενο που θα μπορούσε να "ενώσει την εκκλησία στην Ουκρανία και εκτός Ουκρανίας" και θα μπορούσε να ''"προωθήσει την ενότητα των Χριστιανών στην Ουκρανία και να καθιερώσει κάποιο είδος διαλόγου με τη νέα ουκρανική κυβέρνηση... Η Νο 1 προτεραιότητα για κάθε κεφαλή μιας εκκλησίας είναι ο Ευαγγελισμός, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού στον σημερινό κόσμο. Φυσικά, η εκκλησία μας μεγαλώνει, αναπτύσσει τις δομές της,... γνωρίζουμε όμως ότι η απόφαση για το Πατριαρχείο ανήκει στον Άγιο Πατέρα και δεν θα τον πιέσουμε ποτέ. Σεβόμαστε την ελευθερία του." Ο Σεβτσούκ είπε ότι η ηλικία του δεν είναι πραγματικά τόσο συγκλονιστική όταν κάποιος θεωρεί ότι ο μέσος όρος ηλικίας των ιερέων του είναι περίπου 35. "Στην παράδοσή μας, έχουμε έναν παντρεμένο κληρικό, αλλά ένας παντρεμένος κληρικός δεν είναι ο κύριος λόγος που έχουμε τόσους πολλούς νέους ιερείς", πρόσθεσε. Στις 22 Ιουνίου 2011 ο Σεβτσούκ διορίστηκε μέλος του Συμβουλίου για τις Ανατολικές Εκκλησίες με πενταετή θητεία.
Ενδεχόμενη συνάντηση με τον Ορθόδοξο Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας
Όταν ρωτήθηκε τον Απρίλιο του 2011 αν θα ήθελε να συναντήσει το Ρώσο Ορθόδοξο Πατριάρχη Κύριλλο, ο Σεβτσούκ είπε ότι "θα ήθελα πολύ να τον επισκεφτώ και να κάνω μια προσωπική συνάντηση μαζί του. Είμαι πεπεισμένος ότι στην ειρηνική και ανοιχτή επικοινωνία μεταξύ μας, μπορούμε να ανακουφίσουμε κάθε ένταση. Νομίζω ότι σήμερα, θα πρέπει να θεραπεύσουμε τις πληγές αντί να τις ερεθίσουμε και να τις εμβαθύνουμε. Κάποιος μπορεί να θεραπεύσει τις πληγές της μνήμης μας μόνο με αμοιβαία συγχώρεση. ''Επομένως, όπως για οποιονδήποτε από τους αδελφούς ή τους γείτονές μας που μας τραυμάτισε ή τραυματίστηκε από εμάς, ο καλύτερος τρόπος επικοινωνίας είναι να είμαστε ανοιχτοί σε έναν αδελφικό διάλογο, να είμαστε ανοιχτοί στον καθαρισμό της μνήμης μας, να ζητάμε συγχώρεση και να συγχωρούμε." ''
Ο άνθρωπος που ταπείνωσε τον Χίτλερ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αθλητικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Γερμανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στον Καναδά Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Βερολίνο Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Focus Features
Ποπονίδες
Οι Ποπονίδες ή Ποπονιανοί ήσαν φραγκική οικογένεια, πιθανώς προερχόμενη από τους Ροβερτιανούς, ενώ όφειλε την ονομασία της στη συχνότητα της χρήσης εντός αυτής του ονόματος Πόπο. Γενάρχης της φαίνεται να ήταν ο Ροβερτιανός Κανκόρ, υιός του Ρομπέρ Α΄ ντε Εσμπάι.
Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους κλάδους της οικογένειας των Ροβερτιανών, οι Ποπονίδες κατάγονταν από τη Γερμανία. Ως αποτέλεσμα, οι κόμητες του Χένεμπεργκ, του Χένεμπεργκ-Άσαχ, του Χένεμπεργκ-Σχλόισινγκεν και πιθανώς οι μαρκήσιοι του Σβάινφουρτ κατάγονταν από τους Ποπονίδες και, συνεπώς, τους Ροβερτιανούς, ενώ εξακολούθησαν να υφίστανται έως την Αναγέννηση.
Με τους Ποπονίδες συνδέεται, επίσης, ο Οίκος του Μπάμπενμπερκ και πιο συγκεκριμένα ο Ερρίκος του Μπάμπενμπερκ, πολεμιστής στην υπηρεσία του Καρόλου Γ΄ του Παχύ, αποβιώσας στη διάρκεια της μάχης εναντίον των Νορμανδών εμπρός στα τείχη του Παρισιού το 886.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φραγκικές οικογένειες ευγενών
Πρέσπα
thumb|right|250px|Τοπογραφικός χάρτης της περιοχής των Πρεσπών (2009) Η Πρέσπα (Prespa, Преспа) είναι μια περιοχή μεταξύ Ελλάδας, Αλβανίας και Βόρειας Μακεδονίας. μικρογραφία|Στο όριο τριών χωρών Έχει το ίδιο όνομα με τις δύο Λίμνες Πρέσπες που βρίσκονται στη μέση της περιοχής. Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Ρέσεν.
Γκαμπριέλε Σφόρτσα
O Γκαμπριέλε, ιταλ. Gabriele Sforza (1423 - 1457) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν μέλος τού Αυγουστινιανού Τάγματος και υπηρέτησε ως αρχιεπίσκοπος τού Μιλάνου (1445-57).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Τζάκομο Αττεντόλο και της τρίτης συζύγου του Μαρία Μαρτσάνι κόμισσας τού Τσελάνο. Ο πατέρας του από τρεις συζύγους και μία ερωμένη είχε αποκτήσει 16 τέκνα. Ο Αττεντόλο, που στα πεδία των μαχών τον αποκαλούσαν Μούτσιο, άλλαξε το επώνυμό του σε Σφόρτσα (δυνατός). Ο Γκαμπριέλε αρχικά είχε βαπτιστεί Κάρολος. Ο πιο γνωστός αδελφός τού Κάρλο ήταν ο Φραγκίσκος Α΄ δούκας τού Μιλάνου (1450-66).
Γεννήθηκε το 1423 και πέρασε την νεανική ζωή του υπηρετώντας στο στρατό, αλλά σύντομα κουράστηκε από την κοσμική ζωή. Προτιμούσε να μελετά χειρόγραφα από το να πολεμά στο πεδίο της μάχης. Το 1442 εισήλθε στην Αυγουστινιανή μονή τού Σαν Σαλβατόρε ντε Σέλβα ντι Λάγκο, έξω από τη Σιένα. Έλαβε τη χειροτονία των Ιερών Εντολών υπό τον Τζιρόλαμο Μπουονσινιόρι, βοηθό ηγούμενο της μονής και πήρε το όνομα Γκαμπριέλε ντι Κοτινιόλα ή Γαμπριέλε Σφόρτσα, όπως είναι πια γνωστός. Στη μονή αφιέρωσε τον εαυτό του στις σπουδές και έγραψε διάφορες θεολογικές επιστολές, ομιλίες, ηθικές πραγματείες, δοκίμια επί των ευαγγελίων και τέσσερα βιβλία επί της Σχολαστικής Θεολογίας. Οι επιτεύξεις του δεν πέρασαν απαρατήρητες και σύντομα διορίστηκε ως θεολόγος καθηγητής στη μονή.
Ο αδελφός του Φραγκίσκος Α΄ το 1545 έλαβε γι' αυτόν από τον πάπα Νικόλαο Ε΄ τον διορισμό του ως αρχιεπισκόπου τού Μιλάνου. Ο Γκαμπριέλε ήταν απρόθυμος να αποδεχθεί το αξίωμα· χειροτονήθηκε επίσκοπος στο ναό της Σάντα Μαρία Ινκορονάτα το 1454 από τον Τζοβάννι Καστιλιόνε επίσκοπο της Παβία. Το 1456 ο αρχιεπίσκοπος άρχισε να κάνει επισκέψεις στις ενορίες τού Μιλάνου. Με σκοπό να ανταποκριθεί στις ανάγκες τού λαού του, πίεσε τον αδελφό του να κτίσει το Μεγάλο Νοσοκομείο (Ospedale Maggiore), ένα από τα πρώτα κοινοτικά νοσοκομεία στην Ευρώπη.
Απεβίωσε το 1457 στο Μιλάνο και τάφηκε στο ναό της Σάντα Μαρία Ινκορονάτα της πόλης, που είχε οικοδομηθεί με παραγγελία τού Φραγκίσκου Α΄. Το επιτάφιο μνημείο του φιλοτεχνήθηκε από τον Φραντσέσκο Σολάρι. Επειδή ήταν αφοσιωμένος στην πίστη, ο Γκαμπριέλε μερικές φορές αργότερα εθεωρείτο ευλογημένος, αν και δεν είχε μνήμη των ακολουθιών.
Πηγές
Γκαμπριελε Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα Γκαμπριελε
Εξαρχία της Ραβέννας
μικρογραφία|Η Εξαρχία και το λομβαρδικό βασίλειο Η Εξαρχία της Ραβέννας ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική χερσόνησο από το 568 έως και το 751 όταν ο τελευταίος έξαρχος δολοφονήθηκε από τους Λομβαρδούς.
Διαίρεση της Εξαρχίας
Η Εξαρχία οργανώθηκε από τον αυτοκράτορα Μαυρίκιο, ο οποίος συνένωσε τις προηγούμενες επαρχίες σε μια. Διοικητικά χωριζόταν σε υποδιαιρέσεις, τα δουκάτα (δηλαδή Δουκάτο της Ρώμης, Δουκάτο της Βενετίας, Δουκάτο της Καλαβρίας, Δουκάτο της Νεαπόλεως, Δουκάτο της Περουσίας (Περούτζιας), Δουκάτο της Πενταπόλεως, Δουκάτο της Λευκανίας, Δουκάτο του Συρρέντου (Σορέντο) κλπ.), αποτελείτο δηλαδή κυρίως από τις παράκτιες περιοχές της ιταλικής χερσονήσου, δεδομένου ότι οι Λομβαρδοί είχαν κατακτήσει σχεδόν όλη την ενδοχώρα.
Ο πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης αυτών των αυτοκρατορικών κτήσεων, ήταν ο Έξαρχος, ο εκπρόσωπος στην Ραβέννα του αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.
Γεωγραφία
Η γύρω περιοχή εκτεινόταν από τον ποταμό Πάδο, ο οποίος ήταν το όριο με τη Βενετία στο βορρά, μέχρι την Πεντάπολη στο Αρίμινον (Ρίμινι) στον νότο, κατά μήκος της Αδριατικής ακτής και έφτανε μέχρι πόλεις μακριά από την ακτή, όπως το Φόρλιον (Φόρλι). Όλο αυτό το έδαφος βρίσκεται στην ανατολική πλευρά των Απεννίνων, ήταν υπό την άμεση διοίκηση του εξάρχου και αποτέλεσαν την Εξαρχία με τη στενή έννοια. Οι γύρω περιοχές κυβερνούνταν από δούκες και στρατιωτικούς διοικητές (magistri militium), λιγότερο ή περισσότερο εξαρτημένους από την εξουσία του. Για την Κωνσταντινούπολη, η Εξαρχία αποτελούσε την επαρχία της Ιταλίας.
Η Εξαρχία
Η Εξαρχία της Ραβέννας δεν ήταν η μοναδική βυζαντινή επαρχία στην Ιταλία. Η βυζαντινή Σικελία αποτέλεσε ξεχωριστή επαρχία, ενώ η Κορσική και η Σαρδηνία, ενώ παρέμεναν βυζαντινές, ανήκαν στην Εξαρχία της Αφρικής.
Οι Λομβαρδοί είχαν πρωτεύουσά τους την Παβία και ήλεγχαν τη μεγάλη κοιλάδα του Πάδου. Επεκτάθηκαν και προς νότον και ίδρυσαν λομβαρδικά δουκάτα στο Σπολέτιον (Σπολέτο) και στο Βενεβέντον (Μπενεβέντο). Οι Λομβαρδοί ήλεγχαν το εσωτερικό, ενώ οι Βυζαντινοί διοικητές ήλεγχαν περισσότερο ή λιγότερο τις ακτές.
Σιγά σιγά ο έξαρχος στην Ιταλία χάνει πολλά εδάφη από τους Λομβαρδούς, αν και τυπικά περιοχές όπως η Λιγυρία (εντελώς χαμένη το 640 από τους Λομβαρδούς ), ή Νεάπολη και η Καλαβρία (κατακτήθηκαν από το λομβαρδικό δουκάτο του Βενεβέντου ) παρέμεναν υπό τη διοίκησή του. Στη Ρώμη ο Πάπας ήταν ο πραγματικός κύριος.
Στο τέλος το 740, η Εξαρχία αποτελείται από την Ιστρία, τη Βενετία, την Φερράρα, τη Ραβέννα, την Πεντάπολη, και την Περουσία. Οι Λομβαρδοί τελικά κατέλαβαν και τη Ραβέννα το 751, ενώ ο πάπας αποτινάσσει την βυζαντινή κυριαρχία κατά την κρίση της Εικονομαχίας.
Η βυζαντινή κυριαρχία είχε απόλυτη εξάρτηση από τις σχέσεις μεταξύ του Πάπα και του Εξάρχου. Ο παπισμός θα μπορούσε να επωφεληθεί από την τοπική δυσαρέσκεια. Η παλιά ρωμαϊκή συγκλητική αριστοκρατία δυσφορούσε υπό την διοίκηση ενός εξάρχου, ο οποίος από πολλούς θεωρούνταν ένας ενοχλητικός ξένος. Έτσι, ο έξαρχος αντιμετώπιζε εξωτερικές και εσωτερικές απειλές που παρεμπόδιζαν πολύ την πραγματική πρόοδο και ανάπτυξη.
Στην εσωτερική ιστορία της, η Εξαρχία υπόκειται στις επιδράσεις του κατακερματισμού που οδηγεί στην υποδιαίρεση της κυριαρχίας και της δημιουργίας της φεουδαρχίας σε όλη την Ευρώπη. Βήμα προς βήμα, και παρά τις προσπάθειες των αυτοκρατόρων στην Κωνσταντινούπολη, οι μεγάλοι αυτοκρατορικοί αξιωματούχοι έγιναν τοπικοί γαιοκτήμονες, και νέες συμμαχίες είχαν παρεισφρήσει στη σφαίρα της αυτοκρατορικής διοίκησης. Εν τω μεταξύ, η ανάγκη υπεράσπισης των αυτοκρατορικών εδαφών ενάντια στους Λομβαρδούς οδήγησε στο σχηματισμό τοπικών πολιτοφυλακών, οι οποίες αρχικά προσκολλήθηκαν στις αυτοκρατορικές μονάδες, αλλά σταδιακά απέκτησαν την ανεξαρτησία της, καθώς είχαν συγκροτηθεί με αποκλειστικά τοπικά κριτήρια. Αυτές οι ένοπλες ομάδες αποτέλεσαν τους πρόδρομους των ελεύθερων ενόπλων δημοτών των ιταλικών πόλεων του Μεσαίωνα. Άλλες πόλεις της Εξαρχίας οργανώθηκαν με τον ίδιο τρόπο.
Τέλος της Εξαρχίας
Κατά τον 6ο και 7ο αιώνα, η αυξανόμενη απειλή από τους Λομβαρδούς και Φράγκους, και ο διαχωρισμός της χριστιανοσύνης σε ανατολική και δυτική που προκλήθηκε από την εικονομαχία και την οξεία αντιπαλότητα μεταξύ του πάπα και του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, έκανε τη θέση του εξάρχου όλο και περισσότερο αδύναμη.
Η Ραβέννα παρέμεινε η έδρα του έξαρχου μέχρι την εξέγερση του 727 κατά της εικονομαχίας. Ο Ευτύχιος, ο τελευταίος έξαρχος Ραβέννας, σκοτώθηκε από τους Λομβαρδούς το 751. Η Εξαρχία αναδιοργανώθηκε ως Κατεπανίκιο της Ιταλίας με έδρα τη Βάριδα (Μπάρι).
Όταν το 756 οι Φράγκοι επιτέθηκαν στους Λομβαρδούς, ο Πάπας Στέφανος Β΄ διεκδίκησε την Εξαρχία. Ο σύμμαχός του Πιπίνος ο Βραχύς, ο βασιλιάς των Φράγκων, δώρισε τις κατακτημένες περιοχές της Εξαρχίας στον πάπα το 756. Από την δωρεά αυτή, η οποία επιβεβαιώθηκε από το γιο του Καρλομάγνο το 774, άρχισε η κοσμική εξουσία των παπών επί της λεγομένης Κληρονομιάς του Αγίου Πέτρου Patrimonium Sancti Petri.
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία
Πολύκαρπος Δράμας
Ο Πολύκαρπος η το Πολύκαρπο είναι ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Πολύκαρπος βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του όρους Φαλακρό σε υψόμετρο 700 μέτρα και σε απόσταση 26 χλμ. βορειοανατολικά της Δράμας. Την περίοδο της τουρκοκρατίας η ονομασία του ήταν Ορμανλή και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν ενώ παράλληλα στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 37 οικογένειες προσφύγων (125 άτομα). Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1928 με την ονομασία Ορμανλή στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ραβενίων. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Πολύκαρπον και το 1991 απογράφηκε με την ονομασία Πολύκαρπος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Μακρυπλάγιο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μακρυπλαγίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 9 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Γερμανικό τελεσίγραφο στη Λιθουανία το 1939
250px|μικρογραφία|Η [[Ανατολική Πρωσία το 1939 με την Κλάιπεντα σε μπλε]] Το Γερμανικό τελεσίγραφο στη Λιθουανία το 1939 ήταν ένα προφορικό τελεσίγραφο το οποίο ο Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, Υπουργός Εξωτερικών της Ναζιστικής Γερμανίας, παρουσίασε στον Juozas Urbšys, Υπουργό Εξωτερικών της Λιθουανίας στις 20 Μαρτίου 1939. Οι Γερμανοί ζήτησαν από τη Λιθουανία να εγκαταλείψει την περιοχή Κλάιπεντα, Μέμελ, που είχε αποσπαστεί από τη Γερμανία μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ειδάλλως η Βέρμαχτ θα εισέβαλε στη Λιθουανία. Οι Λιθουανοί το περίμεναν περίμεναν μετά από χρόνια αυξανόμενης έντασης μεταξύ Λιθουανίας και Γερμανίας, της αυξανόμενης φιλοναζιστικής προπαγάνδας στην περιοχή και συνεχιζόμενου γερμανικού αλυτρωτισμού. Η Σύμβαση της Κλάιπεντα του 1924 είχε εγγυηθεί την προστασία του status quo στην περιοχή, αλλά οι τέσσερεις υπογράφοντες τη σύμβαση δεν προσέφεραν καμμία υλική βοήθεια. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία ακολούθησαν την πολιτική κατευνασμού, ενώ η Ιταλία και η Ιαπωνία υποστήριξαν ανοικτά τη Γερμανία με αποτέλεσμα η Λιθουανία να αποδεχθεί το τελεσίγραφο στις 22 Μαρτίου 1939. Ήταν η τελευταία εδαφική απόκτηση της Γερμανίας πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε προηγηθεί η κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας πέντε ημέρες πριν, προκαλώντας σημαντική οικονομική κρίση στη Λιθουανία.
Την άνοιξη του 1938 ο Αδόλφος Χίτλερ δήλωσε προσωπικά ότι η προσάρτηση της Κλαϊπέντα ήταν μία από τις υψηλότερες προτεραιότητές του, μετά την προσάρτηση της Σουδητίας. Η Γερμανία δήλωσε ανοικτά ότι σε περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας, ο στρατός της θα εισέβαλε στη Λιθουανία για να καταλάβει την Κλαϊπέντα και ένα μεγάλο μέρος της δυτικής Λιθουανίας, έπειτα από την παρουσίαση αντίστοιχου τελεσιγράφου από την Πολωνία. Μια εβδομάδα αφότου η Λιθουανία αποδέχθηκε το πολωνικό τελεσίγραφο, η Γερμανία παρουσίασε ένα υπόμνημα έντεκα σημείων που απαιτούσε ελευθερία δράσης για τους φιλογερμανούς ακτιβιστές στην περιοχή και μείωση της λιθουανικής επιρροής εκεί. Τα σημεία της διατυπώθηκαν με σκόπιμα ασαφή τρόπο, που θα επέτρεπε στη Γερμανία να κατηγορήσει τη Λιθουανία για παραβιάσεις. Η Λιθουανία επέλεξε να μην ασχοληθεί με το ζήτημα με την ελπίδα ότι οι διεθνείς συγκυρίες θα έγερναν με τον καιρό υπέρ της αλλά φρόντισε να μη δίνει δικαιώματα στη Γερμανική ηγεσία.
Αυτή η τακτική δεν αποδείχθηκε επιτυχής: η φιλοναζιστική προπαγάνδα και οι διαμαρτυρίες ήταν ανεξέλεγκτες, ακόμη και μεταξύ του λιθουανικού πληθυσμού, και η τοπική κυβέρνηση ήταν ανίκανη να τις αποτρέψει. Οι Ναζί παρενοχλούσαν σωματικά τις λιθουανικές αρχές. Την 1η Νοεμβρίου 1938 η Λιθουανία πιέστηκε να άρει τον στρατιωτικό νόμο και τη λογοκρισία. Κατά τις εκλογές του Δεκεμβρίου για το κοινοβούλιο της Κλάιπεντα, τα φιλογερμανικά κόμματα έλαβαν το 87% των ψήφων (25 έδρες από 29). Ο Δρ. Ernst Neumann, ο κύριος κατηγορούμενος στις δίκες του 1934, αποφυλακίστηκε τον Φεβρουάριο του 1938 και έγινε ηγέτης του φιλογερμανικού κινήματος της Κλάιπεντα. Τον Δεκέμβριο έγινε δεκτός από τον Αδόλφο Χίτλερ, ο οποίος τον διαβεβαίωσε ότι το ζήτημα της Κλαϊπέντα θα επιλυόταν μέχρι τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο του 1939. Ο Neumann και άλλοι ναζί ακτιβιστές διεκδίκησαν το δικαίωμα αυτοδιάθεσης για την περιοχή και απαίτησαν από τη Λιθουανία να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για το πολιτικό καθεστώς της Κλάιπεντα. Το κοινοβούλιο αναμενόταν να ψηφίσει για επιστροφή στη Γερμανία στις 25 Μαρτίου 1939.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναζιστική Γερμανία
Πλάτων (έξαρχος)
Ο Πλάτων ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και έξαρχος Ραβένας περίπου την περίοδο 646-648.
Διορίσθηκε έξαρχος περίπου το 646, συνέβαλε στην συγγνώμη προς τον πάπα Μαρτίνο του πρώην Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Πύρρου που ήταν μονοθελητιστής, στη Ρώμη, μπροστά από τον Πάπα Θεόδωρο. Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη πριν από το τέλος του 649, έγινε σύμβουλος του αυτοκράτορα Κώνστα Β΄ σε θέματα που σχετίζονται με τη Ρωμαϊκή εκκλησία. Το 653, κατά τη διάρκεια της δίκης του Πάπα Μαρτίνου Α΄, ήταν ακόμα στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα. Τίποτα δεν είναι γνωστό για το θάνατό του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Έξαρχοι Ραβένας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Σλοβάκικο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Το Σλοβάκικο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση της Σλοβακίας, που διοργανώνεται από την Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Σλοβακίας (Slovenský Stolnotenisový zväz).
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στη Σλοβακία Κατηγορία:Εθνικές διοργανώσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Βάτσλαβ Χβάταλ
Ο Βάτσλαβ Χβάταλ (τσεχικά: Václav Chvátal) είναι ομότιμος καθηγητής στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών και Τεχνολογίας Λογισμικού του Πανεπιστημίου Κονκόρντια στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ στον Καναδά και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα. Έχει δημοσιεύσει εκτενώς σε θέματα που αφορούν τη Θεωρία γραφημάτων, Συνδυαστική και συνδυαστική βελτιστοποίησης.
Βιογραφία
Ο Χβάταλ γεννήθηκε το 1946 στην Πράγα και σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα, όπου σπούδασε υπό την επίβλεψη του Ζντένεκ Χέντρλιν. Έφυγε από την Τσεχοσλοβακία το 1968, τρεις ημέρες μετά τη σοβιετική εισβολή, και ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στα Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Γουότερλου, υπό την επίβλεψη του Κρίσπιν Σεντ Τζέι Νας-Γουίλιαμς, το φθινόπωρο του 1970. Στη συνέχεια, ανέλαβε θέσεις στο Πανεπιστήμιο McGill (1971 και 1978-1986), στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ (1972 και 1974-1977), στο Πανεπιστήμιο του Μοντρεάλ (1972-1974 και 1977-1978) και στο Πανεπιστήμιο του Ράτγκερς (1986-2004), προτού επιστρέψει στο Μόντρεαλ για την έδρα Καναδικής Έρευνας στη Συνδυαστική Βελτιστοποίηση  στο Κονκόρντια (2004-2011) και την έδρα Καναδικής Έρευνας στα Διακριτά Μαθηματικά (2011-2014) μέχρι τη συνταξιοδότησή του.
Έρευνα
μικρογραφία|264x264εσ|Το γράφημα Χβάταλ Ο Χβάταλ έμαθε για πρώτη φορά για τη θεωρία γραφημάτων το 1964, όταν βρήκε ένα βιβλίο του Κλοντ Μπερζέ σε ένα βιβλιοπωλείο του Πίλσεν και μεγάλο μέρος της έρευνάς του αφορά τη θεωρία γραφημάτων:
Ορισμένες από τις εργασίες του Χβάταλ αφορούν οικογένειες συνόλων, ή ισοδύναμα υπεργραφήματα, ένα θέμα που είχε ήδη εμφανιστεί στη διδακτορική του διατριβή, όπου μελέτησε επίσης τη θεωρία Ramsey.
Ο Χβάταλ ενδιαφέρθηκε για πρώτη φορά για τον γραμμικό προγραμματισμό μέσω της επιρροής του Τζακ Έντμοντς, ενώ ο Χβάταλ ήταν φοιτητής στο Γουότερλου. Γρήγορα αναγνώρισε τη σημασία των επιπέδων κοπής για την επίθεση σε προβλήματα συνδυαστικής βελτιστοποίησης, όπως ο υπολογισμός μέγιστων ανεξάρτητων συνόλων και, συγκεκριμένα, εισήγαγε την έννοια της απόδειξης του επιπέδου κοπής   Στο Στάνφορντ τη δεκαετία του 1970, άρχισε να γράφει το δημοφιλές εγχειρίδιο του, Γραμμικός Προγραμματισμός, το οποίο εκδόθηκε το 1983.
Τα επίπεδα κοπής βρίσκονται στο επίκεντρο της μεθόδου διακλάδωσης και αποκοπής που χρησιμοποιείται από αποτελεσματικούς λύτες για το πρόβλημα του πλανόδιου πωλητή. Μεταξύ 1988 και 2005, η ομάδα των Ντέιβιντ Λ. Απλεγκέιτ, Ρόμπερτ Ε. Μπίξμπι, Βάσεκ Τσβάταλ και Γουίλιαμ Τζ. Κουκ ανέπτυξε έναν τέτοιο επιλύτη, το Κονκόρντ. Η ομάδα τιμήθηκε με το βραβείο Beale-Orchard-Hays για την αριστεία στον υπολογιστικό μαθηματικό προγραμματισμό το 2000 για τη δεκασέλιδη εργασία τους που απαριθμούσε ορισμένες από τις βελτιώσεις του Κονκόρντ στη μέθοδο διακλάδωσης και αποκοπής που οδήγησαν στην επίλυση μιας περίπτωσης 13.509 πόλεων και τιμήθηκε με το βραβείο Φρέντερικ Λάντσεστερ το 2007 για το βιβλίο τους, The Traveling Salesman Problem: A Computational Study (Το πρόβλημα του πλανόδιου πωλητή: μια υπολογιστική μελέτη).
Ο Χβάταλ είναι επίσης γνωστός για την τεκμηρίωση του θεωρήματος της γκαλερί τέχνης,   για την έρευνα μιας αυτοπεριγραφόμενης ψηφιακής ακολουθίας,  για την εργασία του με τον Ντέιβιντ Σάνκοφ σχετικά με τις σταθερές Χβάταλ -Sankoff που ελέγχουν τη συμπεριφορά του προβλήματος της μεγαλύτερης κοινής υποακολουθίας σε τυχαίες εισόδους,  και για την εργασία του με τον Έντρε Σεμερέντι σχετικά με δύσκολες περιπτώσεις για την απόδειξη θεωρημάτων επίλυσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Τσέχοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Γιώργος Κώτσηρας
Ο Γιώργος Κώτσηρας (1984) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Είναι βουλευτής και υφυπουργός Εξωτερικών, ενώ έχει διατελέσει υφυπουργός Δικαιοσύνης.
Βιογραφία
Είναι απόφοιτος και Διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ειδίκευση στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο, Ανταγωνισμό-Κρατικές Ενισχύσεις-Δίκαιο Επιχειρήσεων, Διοικητικό Δίκαιο (LL.M, Master II).
Είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων: Στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Διοικητικό Δίκαιο και την Τοπική Αυτοδιοίκηση (Droit administratif et Collectivités Territoriales) από το Πανεπιστήμιο Aix-Marseille III “Paul Cézanne” της Γαλλίας.
Εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στον Τομέα Διεθνών Σπουδών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε αντικείμενο του Ευρωπαϊκού Δικαίου («Ανάκτηση παράνομων κρατικών ενισχύσεων») και το 2014 έλαβε τον τίτλο του Διδάκτορος της Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό «Άριστα».
Παράλληλα, έχει συμμετάσχει στη συγγραφή μελετών σχετικών με το ευρωπαϊκό δίκαιο, δίκαιο επιχειρήσεων (βλ. ενδεικτικά συμμετοχή του στην συγγραφή της κατ´ άρθρον ερμηνείας της Συνθήκης της Λισσαβόνας, νόμου για τις δημόσιες συμβάσεις κ.α.).
Έχει δημοσιευθεί, επίσης, μετεξέλιξη της διδακτορικής του διατριβής με θέμα «Η ανάκτηση των κρατικών ενισχύσεων κατά το ενωσιακό δίκαιο και την ελληνική έννομη τάξη» από τις εκδόσεις Νομική Βιβλιοθήκη (2015), καθώς και μελέτες σε θέματα διοικητικού και ευρωπαϊκού δικαίου, ενώ έχει διδακτική εμπειρία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (διδασκαλία μαθητών Erasmus στη Νομική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών 2011-16).
Έχει συμμετάσχει ως ομιλητής-εισηγητής σε μεγάλο αριθμό συνεδρίων-ημερίδων-νομικών ακαδημιών, ενώ έχει συγγράψει μεγάλο αριθμό άρθρων δημοσιευμένων στον ημερήσιο και εβδομαδιαίο τύπο.
Διατηρεί δικηγορικό γραφείο στην Αθήνα με ειδίκευση στο δίκαιο ανταγωνισμού-κρατικών ενισχύσεων, διοικητικό, εμπορικό και ευρωπαϊκό δίκαιο, καθώς και στην επίλυση (δικαστική-εξωδικαστική) διαφορών από δάνεια ιδιωτών και επιχειρήσεων.
Μιλάει αγγλικά και γαλλικά.
Ενασχόληση με την πολιτική
Με την πολιτική ασχολείται ήδη από τις τάξεις της ΟΝΝΕΔ και της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Νομικής.
Έχει εκλεγεί δύο φορές στο Δ.Σ. της ΕΑΝΔΑ (Ένωση Ασκουμένων & Νέων Δικηγόρων), έχοντας διατελέσει μέλος Δ.Σ., Αντιπρόεδρος και Πρόεδρος αυτού (2000-2014).
Έχει υπάρξει πρωταθλητής Ελλάδος στην αντισφαίριση (2ος νικητής Πανελληνίου Πρωταθλήματος 2001 στα διπλά κάτω των 18).
Ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 2014 και επιλαχών βουλευτής στις εθνικές εκλογές του 2015 στην περιφέρεια Αττικής.
Διετέλεσε αναπληρωτής Γραμματέας Επιστημονικών Φορέων της Νέας Δημοκρατίας από το 2016 έως το 2019 και μέλος των Τομέων Εσωτερικών και Δικαιοσύνης.
Εξελέγη βουλευτής Δυτικής Αττικής με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές της 7ης Ιουλίου του 2019. Διετέλεσε μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκηση, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Από τις 4 Ιανουαρίου 2021 μέχρι τις 26 Μαΐου 2023 ήταν υφυπουργός Δικαιοσύνης αρμόδιος για θέματα Διεθνούς Συνεργασίας και Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ανανέωσε τη βουλευτική του θητεία. Στη δεύτερη κυβέρνηση Μητσοτάκη ορίστηκε υφυπουργός Εξωτερικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Β' Δυτικής Αττικής Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Πίτερ ντε Χρέμπερ
Ο Πίτερ Φρανς ντε Χρέμπερ (ολλανδικά: Pieter Fransz de Grebber, 1600 - 1652/53 ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική.
Βιογραφία
Ο ντε Χρέμπερ γεννήθηκε στο Χάαρλεμ περί το 1600 Σε άλλη πηγή αναφέρεται ως έτος γέννησης το 1603. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Φρανς Πίτερ ντε Χρέμπερ (1573–1643), ζωγράφου και χαράκτη από το Χάαρλεμ και της Χίλλεχαρτ φαν Λάινχοφεν (Hillegart van Lijnhoven). Αδελφοί του ήταν οι επίσης ζωγράφοι Μαρία ντε Χρέμπερ και Άλμπερτ ντε Χρέμπερ. Η θυγατέρα της Μαρίας αργότερα παντρεύτηκε τον ζωγράφο Χάμπριιλ Μέτσου. Ο άλλος αδελφός του, Μαουρίτς, έγινε χρυσοχόος. Η οικογένεια ντε Χρέμπερ ήταν Καθολική και διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς με τον κλήρο, ο Φρανς, μάλιστα, είχε παράσχει καταφύγιο στον ιερέα του Άμστερνταμ Σίμον φαν Λίντελοο (Simon van Linteloo) στην κατοικία της οικογένειας και του επέτρεψε ακόμη και να εκτελέσει θεία λειτουργία εκεί. Ο Πίτερ ήταν φίλα προσκείμενος προς τον ιερέα της θρησκευτικής κοινότητας Begijnhof, Γιαν Άλμπερτς Μπαν (Jan Albertsz Ban, 1597/98-1644). αναγνωρισμένου μουσικολόγου, με τον οποίο δεν μοιραζόταν μόνον το ενδιαφέρον του για τη μουσική, αλλά αγόρασε και ένα σπίτι στο αρχιτεκτονικό συγκρότημα (béguinage) της κοινότητας, στο οποίο έμεινε για όλη την υπόλοιπη ζωή του
Ο Φρανς ντε Χρέμπερ είχε ασχοληθεί και με το εμπόριο έργων τέχνης και το 1618 πηγαίνοντας στην Αμβέρσα πήρε τον Πίτερ μαζί του. Εκεί έκανε τη γνωριμία του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και του έργου του από "πρώτο χέρι". Ο Φρανς ήταν ο διαμεσολαβητής μιας δοσοληψίας μεταξύ του Ρούμπενς και του Άγγλου πρεσβευτή στη Χάγη Σερ Ντάντλεϊ Κάρλτον (Dudley Carleton) το ίδιο έτος, η οποία αφορούσε την πώληση του πίνακα Ο Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων του Ρούμπενς. Ο ντε Χρέμπερ είχε συναντήσει τον Ρούμπενς στην πρώτη επίσκεψη του καλλιτέχνη στη βόρεια Ολλανδία τον Ιούνιο του 1612. Η πώληση ολοκληρώθηκε και, μέσω του Κάρλτον, ο πίνακας έφθασε στον βασιλέα Κάρολο Α΄ της Αγγλίας.
Ο Πίτερ έλαβε αξιόλογες παραγγελίες τόσο στο Χάαρλεμ όσο και από τον πρίγκηπα Φρέντερικ Χέντρικ της Οράγγης, ασχολούμενος με τη διακόσμηση κτισμάτων που ανήκαν στον πρίγκηπα, όπως το περίπτερο Huis Honselaarsdijk και το Huis ten Bosch. Είχε αρχίσει να ζωγραφίζει νωρίς, ήδη από το 1622 (Η μητέρα και το βρέφος, σήμερα στο Μουσείο Φρανς Χαλς του Χάαρλεμ και Caritas, σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Χιούστον). Ωστόσο μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ έγινε μόνον το 1632. Αν και δεν τεκμηριώνεται κάτι τέτοιο, είναι πιθανόν να εργάστηκε στη Δανία και ο πίνακάς του Γιορτή του Μπελσάζαρ του 1625 έγινε στο κάστρο Γκόττορπ του Σλέσβιχ, το οποίο τότε ανήκε στη Δανία. Ο πατέρας του ήταν μέλος της Συντεχνίας Schoon-Vaerders στο Χάαρλεμ, μιας αδελφότητας που είχε ιδρυθεί από εμπόρους που είχαν δοσοληψίες με την περιοχή Σκάνε (Skane) της νότιας Σουηδίας, η οποία επίσης τότε ανήκε στη Δανία.
Ο Πίτερ ντε Χρέμπερ δεν νυμφεύτηκε ποτέ και απεβίωσε στην οικία του στο Béguinage του Χάαρλεμ κάπου μέσα στο χρονικό διάστημα μεταξύ 24 Σεπτεμβρίου 1652 και 29 Ιανουαρίου 1653, ημερομηνία κατά την οποία πωλήθηκε το σπίτι του. Μαθητές του διετέλεσαν οι Χέρμπραντ Μπαν, Νικολάες Μπέρχεμ, Έχμπερτ φαν Χέιμσκερκ και Ντιρκ Χελμμπρέικερ. Είχε καταρτίσει και διαθήκη, αλλά ούτε αυτή ούτε κάποια απογραφή της περιουσίας του έχουν διασωθεί.
Έργο
Ο Πίτερ ντε Χρέμπερ δλέχτηκε πολλές επιρροές, αρχικά από τον Ρούμπενς, αλλά και από τους "Καραβατζιστές της Ουτρέχτης", ακόμη και από τον Ρέμπραντ. Ωστόσο κατάφερε να αναπτύξει το δικό του, ιδιαίτερα προσωπικό ύφος. Ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με θέματα ιστορικού περιεχομένου, αλλά ζωγράφισε και μερικές προσωπογραφίες. Μαζί με τον Σάλομον ντε Μπράι αποτέλεσαν τους προδρόμους της "κλασικής Σχολής του Χάαρλεμ", δημιουργώντας έργα που χαρακτηρίζονται από καλά οργανωμένη σαφήνεια και ελαφρές αποχρώσεις.
Το 1649 ο ντε Χρέμπερ εξέδωσε την πραγματεία "Regulen welcke by een goet Schilder en Teyckenaar geobserveert en achtervolght moeten werden" (κανόνες που ο καλός ζωγράφος και ο Δάσκαλος του σχεδίου θα πρέπει να έχουν υπόψιν), στην οποία εξηγεί τους ένδεκα σημαντικούς κανόνες που, όπως πίστευε, θα πρέπει να λαμβάνουν σοβαρά υπόψιν οι κλασικοί καλλιτέχνες. Σχεδόν όλοι είναι παρμένοι από το Schilder-boeck του Κάρελ φαν Μάντερ, έργο στο οποίο τα έργα με ιστορικό περιεχόμενο καταλαμβάνουν την πρώτη θέση στη θεματική ιεραρχία της ζωγραφικής.
Εκτός από τους πίνακες, δημιούργησε και αρκετά σχέδια και μερικά χαρακτικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Νίκη Σερέτη
Η Νίκη Σερέτη (γεν. 18 Σεπτεμβρίου 1971) είναι Ελληνίδα ηθοποιός - η πρώτη μιγάδα ηθοποιός στην Ελλάδα - γνωστή στο ευρύ κοινό από τον ρόλο της Δεβόρρα στο σήριαλ του ΑΝΤ1, «Εκείνες κι εγώ» με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Μπέζο αλλά και από τον ρόλο της Ράντα στο σήριαλ «Μαύρος ωκεανός».
Παράλληλα με τις τηλεοπτικές εμφανίσεις της, συμμετείχε σε πρωτοποριακές θεατρικές παραστάσεις ενώ από την δεκαετία του 2000 και μετά αποφάσισε να αποχωρήσει από την τηλεόραση για να στραφεί αποκλειστικά στο καλλιτεχνικό θέατρο. Στην επαγγελματική της πορεία ξεχωρίζουν ανάμεσα στα άλλα, ο πρωταγωνιστικός ρόλος στην παράσταση «Ορλάντο», όπου ερμήνευσε τον κεντρικό χαρακτήρα του μυθιστορήματος της Βιρτζίνια Γουλφ «Ορλάντο: Μια Βιογραφία» και οι ρόλοι της σαν Ιοκάστη και Αγαύη στις τραγωδίες «Οιδίπους Τύραννος» και «Βάκχες», του σκηνοθέτη Χρήστου Σουγάρη.
Βιογραφία
Η Νίκη Σερέτη γεννήθηκε στο τότε Κογκό (σήμερα Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό) από μητέρα αυτόχθονα και πατέρα Έλληνα επιχειρηματία -χρόνια εγκατεστημένο στην σε αυτή τη χώρα- από την Μυτιλήνη. Η σχέση των δυο γονιών δεν ήταν επιτυχημένη και έτσι ο πατέρας προτίμησε να στείλει τα δυο παιδιά του (τα ενός μηνός δίδυμα) στην Ελλάδα. Εκεί, και επειδή οι παππούδες ήταν μεγάλοι σε ηλικία, τα δυο μωρά σε ηλικία 18 μηνών, δόθηκαν για αναδοχή σε ένα άτεκνο μάλλον ηλικιωμένο ζευγάρι και μεγάλωσαν και έζησαν μαζί τους. Ο βιολογικός της πατέρας -η Νίκη Σερέτη φέρει το πατρικό της επώνυμο μιας και ο πατέρας δεν προχώρησε σε υιοθεσία των παιδιών του (παρά μόνο σε αναδοχή)- είχε αναλάβει όλα τα οικονομικά βάρη των παιδιών και τα επισκεπτόταν, κυρίως τα καλοκαίρια, φροντίζοντας έστω και από μακριά για την διαβίωση και την διαπαιδαγώγησή τους. Σε αντίθεση με τον πατέρα της, με την βιολογική μητέρα της δεν ήρθε ποτέ σε επαφή. Η ίδια μάλιστα αναφέρει πως δεν έχει αναζητήσει ποτέ τις ρίζες της, γιατί εκτός των άλλων η επίσκεψη άλλωστε στην αφρικανική χώρα δεν είναι απλή υπόθεση.
Επαγγελματική πορεία
Η σποραδική της ενασχόληση με το μόντελινγκ για καθαρά βιοποριστικούς λόγους, την έφερε σε επαφή με τον κόσμο του θεάματος. Ύστερα από μια οντισιόν όπου ο σκηνοθέτης της είπε ότι έπρεπε να πάει σε δραματική σχολή προκειμένου να λάβει την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, η Σερέτη σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη και αργότερα στην Δραματική Σχολή Μαίρης Βογιατζή – Τράγκα. Κατά την διάρκεια της φοίτησης εκεί, έπαιξε σε έκτακτη εμφάνιση σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς «Της Ελλάδας τα παιδιά», όπου και γνώρισε τον Γιάννη Μπέζο. Ο ίδιος της πρότεινε μάλιστα, την συμμετοχή της στο ρόλο της Δεβόρρας, στην τηλεοπτική σειρά «Εκείνες κι εγώ», θεωρώντας ότι είχε βρει μια άξια συνεχίστρια του ρόλου που είχε πρωτοπαίξει με επίσης μεγάλη επιτυχία η Ρένα Βουτσινά. Και δεν έπεσε έξω. Ο ρόλος της είχε μεγάλη αποδοχή από το τηλεοπτικό κοινό, την έκανε γνωστή και αγαπητή ακόμα και πολλές δεκαετίας μετά το τέλος της σειράς. Τους τηλεοπτικούς ρόλους που της προσφέρθηκαν έκτοτε, θα τους απαρνηθεί ολοκληρωτικά την δεκαετία του 2000 όπου θα αποφασίσει να κάνει στροφή στην καριέρα της. Αποφάσισε να επιλέγει τις συμμετοχές της γιατί : ''«...Δεν μπορώ να κάνω στερεοτυπικούς ρόλους, δε μπορώ να είμαι σε πράγματα που είτε με προσβάλλουν, είτε περνάνε ένα πρότυπο που δεν θα μου άρεσε να το δουν τα νέα παιδιά. Θέλω να εξελίσσομαι, θέλω να δίνω ένα παράδειγμα και κυρίως να είμαι εγώ πολύ καλά μέσα σ' αυτό. Διότι, συχνά στο παρελθόν, μη γνωρίζοντας και προσπαθώντας ν' αρπάξω την ευκαιρία, ερμήνευα κείμενα που ντρεπόμουν. Όταν, π.χ., ακουγόταν ένα αστείο κακό για το χρώμα...»'''
Έκτοτε θα συμμετάσχει σε παραστάσεις δίπλα σε σημαντικούς νεοέλληνες σκηνοθέτες με αποκορύφωμα τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο «Ορλάντο». ''«....Παρακολουθώντας την το χειμώνα στον «Ορλάντο» της Βιρτζίνια Γουλφ, σε σκηνοθεσία Σάκη Παπακωνσταντίνου, εξεπλάγην από το ολόπλευρο ταλέντο της, από τον τρόπο έκφρασης που ταυτιζόταν απόλυτα με το ρόλο, από την επίγνωση του τι χρειάζεται ο χαρακτήρας, την ικανότητά της να προσαρμόζεται σε κάθε μεταβολή, που ωστόσο δεν την άφηνε να χάνει την πολύτιμη ατομικότητά της. Καθαρή στις λεπτομέρειες, μελετημένη στις ριψοκίνδυνες ισορροπίες, ερμηνεύει δίχως να αφήσει ούτε στιγμή το θεατή να αντιληφθεί τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο ηθοποιός...»''
Σημαντική καλλιτεχνική εμπειρία για την ίδια ήταν η συμμετοχή της το 2012 στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου  «Η άλλη θάλασσα» που έμεινε ανολοκλήρωτη λόγω του ξαφνικού θανάτου του σκηνοθέτη.
«Η ερμηνεία της στην παράσταση «Βάκχες» το καλοκαίρι του 2020 υμνήθηκε από τους περισσότερους κριτικούς θεάτρου.'' «...για την απίστευτη παρουσία κι ερμηνεία της Νίκης Σερέτη, η οποία είχε ντυθεί τον ρόλο της Αγαύης, της τραγικής μητέρας του Πενθέα. Πανέμορφη, μια πραγματική βακχική μαινάδα σε οίστρο, κυριολεκτικά έκοβε την ανάσα με το πάθος των συναισθημάτων της. Η τελική δε τραγική στιγμή της αποκάλυψης, έβγαλε στην επιφάνεια όλη την υποκριτική ενέργεια της ηθοποιού, καθιερώνοντάς την ως κορυφαία στον συγκεκριμένο ρόλο.»''
η επαγγελματική της πορεία χρονολογικά
"La Commune Grecque" σε σκηνοθεσία Σάκη Παπακωνσταντίνου στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, στον ρόλο της Ρόζας Λούξεμπουργκ.
Φατμά Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄)
Η Φατμά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:فاطمہ سلطان‎) (Τούρκικα: Fatma Sultan, 1 Νοεμβρίου 1840 - 29 Αυγούστου 1884) ήταν η κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Η Φατμά γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου 1840 και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη που γεννήθηκε από τον πατέρα της, και η μεγαλύτερη κόρη που γεννήθηκε από τη μητέρα της. Από την πλευρά της μητέρας της ήταν αδελφή του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄, της Ρεφιά Σουλτάν, της Χατιτζέ Σουλτάν και της Ρουκιγιέ Σουλτάν.
Όταν η Φατμά ήρθε σε ηλικία για γάμο, οι γιοι μερικών των πιο σημαντικών προσωπικοτήτων ζήτησαν το χέρι της νεαρής πριγκίπισσας. Ο Μουσταφά Ρεσίτ Πασά και ειδικότερα η σύζυγός του Αντιλέ Χανίμ, η οποία ήταν εξαιρετικά υπερήφανη, ήταν ιδιαίτερα ανήσυχοι διότι ο γιος τους, ο Αλί Γκαλίμπ Πασάς, πρέπει να γίνει γαμπρός του σουλτάνου. Οι άλλοι υπουργοί ήθελαν να ευχαριστήσουν τον Μεγάλο Βεζύρη, και προσπάθησαν να πείσουν τον Σουλτάνο να δώσει το χέρι της πριγκίπισσας στον γιο του Μεγάλου Βεζίρη. Μετά από πολλή πίεση, ο Σουλτάνος συναίνεσε στην προτεινόμενη ένωση. Ωστόσο, ο Ρεσίτ Πασάς φοβήθηκε ότι αν αυτός ο γάμος λάμβανε χώρα ενώ ο ίδιος ήταν μεγάλος βεζίρης, οι άνθρωποι θα κουτσομπόλευαν.
Στην ηλικία των δεκατριών, στις 2 Αυγούστου 1854 παντρεύτηκε τον Αλί Γκαλίμπ Πασάς. Την επόμενη χρονιά γέννησε μια κόρη, την Τζεμιλέ Χανίμσουλταν, η οποία πέθανε σε βρεφική ηλικία. Μετά το θάνατο του Αλί Γκαλίμπ Πασά από πνιγμό στον Βόσπορο το 1858 παντρεύτηκε έξι μήνες αργότερα τον Νουρί Πασά στις 17 Μαρτίου 1859. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Σουλτανζάντε Μεχμέτ Φουάντ και την Εμινέ Λουτφιγιέ Χανίμσουλταν. Και τα δύο παιδιά της πέθαναν νέα.
Μετά την αμφιλεγόμενη καταδίκη και την εξορία στην Αραβία του δεύτερου συζύγου της για συνενοχή στο θάνατο του θείου της, σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ, η Φατμά αποσύρθηκε στην έπαυλη της μέχρι το θάνατό της λίγο αργότερα στις 29 Αυγούστου 1884 σε ηλικία 44 ετών. Είναι θαμμένη στο μαυσωλείο του ετεροθαλούς αδελφού της, σουλτάνου Μουράτ Ε΄, στο Γενί Τζαμί, στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ελιζαμπέτα Γκρεκοράτσι
Η Ελιζαμπέτα Γκρεκοράτσι (ιταλικά: Elisabetta Gregoraci), (γενν. 8 Φεβρουαρίου 1980) είναι Ιταλίδα μοντέλο μόδας και τηλεοπτική προσωπικότητα.
Ζωή και Καριέρα
Η Γκρεκοράτσι γεννήθηκε στο χωριό Σοβεράτο, της επαρχίας του Καταντζάρο, στην Καλαβρία, στη νότια Ιταλία.
Ξεκίνησε την καριέρα της στην ιταλική τηλεοπτική εκπομπή "Libero" ως χορεύτρια, πριν αντικαταστήσει το μοντέλο Εύα Χερτζικόβα, όπου και ανέλαβε την παρουσίαση της εκπομπής.
Η Γκρεκοράτσι έγινε ευρύτερα διάσημη εξαιτίας ενός σκανδάλου, όπου φέρεται να είχε προσφέρει σεξουαλικές υπηρεσίες σε αντάλλαγμα για δουλειά ως παρουσιάστρια για την ιταλική δημόσια τηλεόραση.
Μετά το θορύβο που προκλήθηκε, απολύθηκε από την RAI και προσλήφθηκε από τον πρώην ιταλό πρωθυπουργό και ιδιοκτήτη της Mediaset Σίλβιο Μπερλουσκόνι, όπου ανέλαβε ως οικοδέσποινα στην εκπομπή "Buona Domenica".
Προσωπική ζωή
Στις 14 Ιουνίου 2008, η Γκρεκοράτσι παντρεύτηκε τον Φλάβιο Μπριατόρε, τότε διευθυντή της Φόρμουλα Ένα, στο Santo Spirito στη Sassia της Ρώμης. Ο οδηγός του νυφικού αυτοκινήτου ήταν ο Φερνάντο Αλόνσο, ο οποίος μετά την τελετή οδήγησε τους νεόνυμφους στο κάστρο του Torcrescenza.
Η Γκρεκοράτσι γέννησε έναν γιο το 2010, ενώ ο Μπριατόρε είχε ήδη μια κόρη από την γερμανίδα μοντέλο Χάιντι Κλουμ. Το ζευγάρι χώρισε επίσημα μετά από 9 χρόνια γάμου το 2017.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες μοντέλα Κατηγορία:Ιταλίδες τηλεπαρουσιάστριες
Wartburg 1.3
Το Wartburg 1.3 (ελληνικά: Βάρτμπουργκ 1.3) ήταν ένα μεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο που παρήχθη στο Άϊζεναχ (γερμανικά: Eisenach) της πρώην Ανατολικής Γερμανίας και από τις 3 Οκτωβρίου 1990 της ενιαίας Γερμανίας, από την αυτοκινητοβιομηχανία Wartburg, από τις 12 Οκτωβρίου 1988 έως τις 10 Απριλίου 1991. Αντικατέστησε το Wartburg 353 και υπήρξε το τελευταίο μοντέλο της εταιρείας, ενώ ήταν και το μοναδικό που έφερε τετράχρονο κινητήρα, σε αντίθεση με τους δίχρονους όλων των προηγούμενων μοντέλων της.
Συνολικά κατασκευάστηκαν μόλις 152.775 αντίτυπα από το μοντέλο αυτό, αριθμός πολύ μικρότερος από τα 1.224.662 αντίτυπα του Wartburg 353, καθώς το Wartburg 1.3 έπεσε θύμα της απελευθέρωσης της αγοράς μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών στις 3 Οκτωβρίου 1990, σηματοδοτώντας έτσι και το οριστικό τέλος της εταιρείας στις 10 Απριλίου 1991.
Δημιουργία
Το προκάτοχο μοντέλο Wartburg 353 είχε παραμείνει στην παραγωγή επί 22 έτη σχεδόν αμετάβλητο και μάλιστα με έναν 2-χρονο βενζινοκινητήρα 993 cm³ προπολεμικής τεχνολογίας, με εξαιρετικά υψηλές εκπομπές καυσαερίων, που συχνά παρομοιάζονταν με «μπλε σύννεφο» και έναν μεταλλικό ήχο / κροτάλισμα, που θύμιζε έντονα ηλεκτρικό πριόνι. Όλα αυτά όμως δεν οφειλόταν σε αδιαφορία της εταιρείας. Απεναντίας, κατά την μακρά αυτή χρονική περίοδο, οι Ανατολικογερμανοί μηχανικοί της Βάρτμπουργκ εξέλιξαν πολλά πρωτότυπα με σκοπό την αντικατάσταση του 353 και τα ανώτατα στελέχη και οι σχεδιαστές της μάρκας έκαναν πολλές προσπάθειες να εισάγουν νέα και πολύ πιο σύγχρονα μοντέλα. Επιπλέον, η εταιρεία είχε αρχίσει ήδη από τη δεκαετία του 1950 να πειραματίζεται με 4-χρονους κινητήρες και από το 1968 έως το 1982 οι μηχανικοί της φίρμας είχαν εξελίξει και κατασκευάσει μια ολόκληρη σειρά τετράχρονων κινητήρων βενζίνης, με κυβισμούς από 1.2 έως 1.6 λίτρα, με τελικό σκοπό να αντικαταστήσουν τον δίχρονο κινητήρα του 353. thumb|right|Το αρχικό πρωτότυπο του Wartburg 1.3 / φαίνεται το πώς ο νέος κινητήρας είχε τοποθετηθεί διαφορετικά από τη διάταξη του Wartburg 1.3 παραγωγής.
Ωστόσο, κάθε προσπάθεια για νέο μοντέλο ή έστω για πιο εξελιγμένο κινητήρα, παρεμποδιζόταν από την κυβέρνηση της τότε Ανατολικής Γερμανίας. Συγκεκριμένα, η ηγεσία της χώρας αρνιόταν διαρκώς να χρηματοδοτήσει το εκάστοτε πρότζεκτ, εν μέρει φοβούμενη κάθε φορά το οικονομικό κόστος των απαιτούμενων υλικών για πιο προηγμένα ντιζάιν, αλλά κυρίως για ιδεολογικούς λόγους, για τους οποίους ήταν ενάντια στην απόκτηση πιο σύγχρονων αυτοκινήτων από τις λαϊκές μάζες - μάλιστα υποστήριζε ότι οι πιο σύγχρονες τεχνολογίες θα ωθούσαν τον λαό στην αποδοχή καπιταλιστικών ανέσεων. Ως αποτέλεσμα, το 353 παρέμεινε στην παραγωγή επί 22 χρόνια και μάλιστα με τον ίδιο αναχρονιστικό δίχρονο κινητήρα. Σημειωτέον ότι το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το άλλο μοντέλο αυτοκινήτου που κατασκεύαζε τότε η ίδια χώρα, το Trabant 601 και, παρομοίως, είχε ως αποτέλεσμα να παραμείνει και αυτό στην παραγωγή επί 27 χρόνια σχεδόν αμετάβλητο. 273px|thumb|left|Wartburg 1.3 sedan.