cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίκτορ Ζουμπκόφ (καλαθοσφαιριστής)
Βιογραφία
Το χρονικό διάστημα 1956–63 ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της ΕΣΣΔ και το 1963 έγινε αρχηγός της. Το 1957 κατέκτησε το πρώτο από τα τρία χρυσά μετάλλια σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα έχοντας μέσο όρο 13,6 πόντους, ο υψηλότερός του σε διεθνείς διοργανώσεις. Με τις εξαιρετικές εμφανίσεις του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Χιλή και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Κωνσταντινούπολης (1959) (όπου ψηφίστηκε πολυτιμότερος παίκτης έχοντας μέσο όρο 13,0 πόντους ανά παιχνίδι ), αναγνωρίστηκε ως ο καλύτερος σέντερ της ηπείρου. Στο τέλος του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Βραζιλίας (1963), έγραψε ένα άρθρο για το περιοδικό Sports Games. Μεταξύ άλλων, περιείχε αξιώσεις κατά του προπονητή της ομάδας Αλεξάντερ Γκομέλσκι, με αποτέλεσμα την απομάκρυνσή του από την Εθνική.
Θεωρία διαταραχών (κβαντική μηχανική)
Διορθώσεις 1ης τάξης
Ο υπολογισμός των διορθώσεων πρώτης τάξης έχει ως αφετηρία την εξίσωση
Το ζητούμενο είναι ο υπολογισμός των ποσοτήτων En(1) και |n(1)> συναρτήσει των αντίστοιχων ιδιοσυναρτήσεων και ιδιοτιμών του ακριβώς επιλύσιμου προβλήματος. Υπό την προϋπόθεση ότι οι διορθώσεις πρώτης τάξης στις ιδιοσυναρτήσεις, |n(1)>, μπορούν να αναπτυχθούν σε μία δυναμοσειρά ως προς τις γνωστές ιδιοσυναρτήσεις |n(0)>, είναι δυνατόν να δειχθεί ότι
Βίκτορ Ζουμπκόφ (καλαθοσφαιριστής)
Βιογραφία
Το 1957 αποφοίτησε από την Πρώτη Τεχνική Σχολή Αυτοκινήτων και Οδών του Ροστόφ ως πολιτικός μηχανικός. Από το 1966 έως το 1975 διετέλεσε λέκτορας στη Στρατιωτική Ακαδημία Μηχανικών Valerian Kuybyshev, από το 1975 έως το 1979 ήταν αναπληρωτής επικεφαλής του τμήματος.
Θεωρία διαταραχών (κβαντική μηχανική)
Διορθώσεις 1ης τάξης
Το αποτέλεσμα αυτό ισχύει μόνο υπό την προϋπόθεση ότι το ενεργειακό φάσμα της αδιατάρακτης Χαμιλτονιανής H(0) είναι μη εκφυλισμένο.
Βίκτορ Ζουμπκόφ (καλαθοσφαιριστής)
Βιογραφία
Από το 1979 έως το 1981 εργάστηκε ως προπονητής της εθνικής ομάδας της Δημοκρατίας της Μοζαμβίκης. Αφού επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1994, δίδαξε ξανά στη Στρατιωτική Ακαδημία Μηχανικών.
Θεωρία διαταραχών (κβαντική μηχανική)
Διορθώσεις 2ης τάξης
Οι διορθώσεις δεύτερης τάξης έχουν ως αφετηρία την εξίσωση
Όπως και στην περίπτωση των διορθώσεων πρώτης τάξης, οι διορθώσεις δεύτερης τάξης στις ιδιοσυναρτήσεις και τις ιδιοτιμές του αδιατάρακτου προβλήματος είναι δυνατόν να υπολογισθούν υπό την προϋπόθεση ότι οι διορθώσεις δεύτερης τάξης των ιδιοσυναρτήσεων μπορούν να αναπτυχθούν σε δυναμοσειρά ως προς τις αδιατάρακτες ιδιοσυναρτήσεις. Το τελικό αποτέλεσμα είναι το εξής:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κβαντική μηχανική
Βίκτορ Ζουμπκόφ (καλαθοσφαιριστής)
Τίτλοι και διακρίσεις
ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Εθνική ΕΣΣΔ Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζουμπκοφ Ζουμπκοφ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1957 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1959 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1961 Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1959
Μιαφυσιτισμός
Μιαφυσιτισμός ονομάζεται το Χριστολογικό δόγμα που υιοθετήθηκε από τις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες (Κοπτική, Αρμένικη, Συροιακωβίτικη κτλπ).
Αντί για την χρήση ορολογιών που χρησιμοποιήθηκαν στην Σύνοδο της Χαλκηδόνας (451 μ.Χ.) υιοθέτησαν την ορολογία του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας «Μία φύσις του Θεού Λόγου σεσαρκωμένη» εξηγώντας πως ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, με τις δύο φύσεις να είναι ενωμένες «αναλλοιώτως, ασυγχύτως». Οι εκκλησίες αυτές καταδικάζουν τόσο τον Ευτυχιανισμό (Μονοφυσιτισμό) όσο και τον Νεστοριανισμό.
Εξωτερικές συνδέσεις
https://orthodoxjointcommission.wordpress.com/
Κατηγορία:Χριστολογία
Καλλιρρόη (αποσαφήνιση)
Το αρχαίο ελληνικό γυναίκειο όνομα Καλλιρρόη μπορεί να αναφέρεται:
Τζοβάνι ντι Μπίτσι των Μεδίκων
O Τζοβάνι ντι Μπίτσι (ιταλ.: Govanni di Bicci, 18 Φεβρουαρίου 1360 - 20 Φεβρουαρίου 1429) από τον Οίκο των Μεδίκων, ξεκίνησε από βιοτέχνης μαλλιού και έγινε ο ιδρυτής της Τράπεζας των Μεδίκων και ο πρόγονος όλων των κυβερνητών της Φλωρεντίας, που ήταν μέλη της οικογένειας.
Αγριλιές Μεσσηνίας
Οι Αγριλιές είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πεύκου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Οιχαλίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεσσήνης του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Τζοβάνι ντι Μπίτσι των Μεδίκων
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αβεράρντο και της Ιακόμπα Σπίνι. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του, τα λίγα χρήματα μοιράστηκαν στη μητέρα του και τα πέντε αγόρια της. Ο ίδιος έλαβε ελάχιστα. Η βάση για την επιχειρηματική του δραστηριότητα τέθηκε με το γάμο του με την Πικάρντα Μπουέρι, από παλιά και αξιοσέβαστη οικογένεια και με προίκα 1.500 φλωρίνια. Ο ίδιος δεν ήταν ευγενικής καταγωγής, με το γάμο του όμως απέκτησε κύρος.
Αγριλιές Μεσσηνίας
Γεωγραφία
Οι Αγριλιές είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται στις δυτικές υπώρειες των Βρωμοβρυσαίικων Βουνών, κοντά στα όρια με τον νομό Αρκαδίας, μεταξύ των οικισμών Πεύκο και Σιάμο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 490. Απέχει 36 χλμ. περίπου Β.ΒΔ. της Καλαμάτας.
Τζοβάνι ντι Μπίτσι των Μεδίκων
Βιογραφία
Δεν ενδιαφερόταν για την πολιτική, εκτός αν η υπόθεση είχε σχέση με την οικογένειά του ή την Τράπεζα. Όταν κληρωνόταν για να συμμετάσχει σε κάποιο αξίωμα, προτιμούσε να πληρώσει το πρόστιμο παρά να υπηρετήσει τη θέση. Όμως ανέλαβε εκπρόσωπος των συντεχνιών (priori) τα έτη 1402, 1408, 1411 και σημαιοφόρος (gonfaloniere) το έτος 1421 στο Συμβούλιο των 9 (Signoria). To 1401 ήταν ένας από τους κριτές του καλύτερου μεταλλικού, αναγλύφου πλαισίου που έφεραν ως δείγμα καλλιτέχνες για τη θύρα του Βαπτιστηρίου και αποφάσισαν αυτό του Λορέντσο Γκιμπέρτι.
Αγριλιές Μεσσηνίας
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πεύκου του νομού Μεσσηνίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πεύκου και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιχαλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Τζοβάνι ντι Μπίτσι των Μεδίκων
Βιογραφία
Ήταν ιδιοκτήτης δύο εργαστηρίων μαλλιού στη Φλωρεντία και μέλος δύο συντεχνιών, της συντεχνίας του Μαλλιού (arte della Lana) και της συντεχνίας των Ανταλλαγών (arte del Cambio). Η επιχείρησή του απλώθηκε πέρα από τη Βόρεια Ιταλία και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Το 1414 υποστήριξε την επιστροφή του πάπα στη Ρώμη και όταν ο ποντίφικας επέστρεψε, τον αντάμειψε για τις υπηρεσίες του θέτοντάς τον γενικό διαχειριστή του Αποστολικού δωματίου (Θησαυροφυλακίου). Οι διάδοχοι πάπες χρησιμοποίησαν τις τραπεζικές του υπηρεσίες. Του δόθηκε δικαίωμα συλλογής φόρων του πάπα και εξόρυξης στυπτηρίας. Με αυτά η οικογένειά του θα γίνει από τις πλουσιότερες στην Ευρώπη και έτσι θα αποκτήσει πολιτική υπεροχή.
Το 1420 έδωσε το μεγαλύτερο μέρος του ελέγχου στους δύο γιους του, Κόζιμο και Λαυρέντιο. Απεβίωσε το 1429 και όπως φαίνεται από την φορολογική δήλωσή του, ήταν από τους πλουσιότερους στη Φλωρεντία. Τάφηκε στο παλαιό σκευοφυλάκιο της βασιλικής του Σαν Λορέντζο και έπειτα από τέσσερα έτη και η γυναίκα του δίπλα σε αυτόν.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Στεφάνη Αχαΐας
Τοποθεσία
Είναι χτισμένη στις βόρειες παρυφές του κάμπου των Φαρρών, σε υψόμετρο 135 μέτρων. Βρίσκεται επίσης, δίπλα στα όρια της Δημοτικής Ενότητας Φαρρών του Δήμου Ερυμάνθου με αυτά της Δημοτικής Ενότητας Βραχναίικων του Δήμου Πατρέων, καθώς και κοντά με αυτά της Δημοτικής Ενότητας Ωλενίας του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Απέχει οδικώς 11 χλμ. από την Χαλανδρίτσα και 21 χλμ. από την Πάτρα.
Ιστορία
Η αρχική του ονομασία ήταν "Γκερμπεσαίικα", ονομασία που προέρχεται από το ορεινό χωριό Γκέρμπεσι Καλαβρύτων (σήμερα: Προφήτης Ηλίας), από όπου ποιμένες κατέβαιναν στην περιοχή τον χειμώνα και πολλοί από αυτούς εγκαταστάθηκαν μόνιμα εκεί. Αναφέρεται ότι οι αρχικοί του κάτοικοι προέρχονται, πέρα από το Γκέρμπεσι Καλαβρύτων, και από το Βραχνί Καλαβρύτων. Πολύ κοντά στην Στεφάνη υπήρχε και άλλος οικισμός με την ονομασία "Γκερμπεσαίικα", η σημερινή Αγριλιά.
Γενικά η ευρύτερη γύρω περιοχή κατοικούταν κατά το παρελθόν τις περιόδους του χειμώνα από ποιμένες με τα κοπάδια τους που κατοικούσαν μόνιμα σε ορεινά χωριά, ώστε να προφυλάσσουν τους ίδιους αλλά πολύ περισσότερο τα ζώα τους από το δριμύ ψύχος των τόπων κατοικίας τους και το έργο τους, δηλαδή η εκτροφή των ζώων τους (κυρίως αιγοπρόβατα), να είναι πιο εύκολο, όσο περισσότερο γίνεται.
Είναι σχετικά καινούριος οικισμός. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 16/10/1940 με το όνομα "Γκερμπεσαίικα" και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Βραχναίικων. Με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 μετονομάστηκε σε "Στεφάνη". Με το ΦΕΚ 96Α της 13/08/1982 αποσπάστηκε από την Κοινότητα Βραχναίικων και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Βασιλικού σε όλες τις διοικητικές μεταβολές.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Μεγάλος Κινέζικος Λιμός
Ο Μεγάλος Κινέζικος Λιμός ( Chinese:, "τρία χρόνια πείνας") ήταν μια περίοδος στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας μεταξύ των ετών 1959 και 1961 ( Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός ) που χαρακτηρίζεται από ευρέως διαδεδομένο λιμό και ξηρασία και οπού σχεδόν τα δύο τρίτα της γεωργικής γης της Κίνας ήταν εντελώς στεγνά. Ο μεγάλος λιμός οδήγησε σε περίπου 20 εκατομμύρια θανάτους μεταξύ 1959 και 1962.
Τον Ιούλιο του 1959 πλημμύρισε ο Κίτρινος Ποταμός στην Ανατολική Κίνα. Σύμφωνα με το Κέντρο Καταστροφών η πλημμύρα σκότωσε άμεσα, είτε λόγω λιμοκτονίας από καταστροφή καλλιεργειών ή πνιγμού, περίπου δύο εκατομμύρια άτομα, ενώ άλλες περιοχές επηρεάστηκαν και με άλλους τρόπους. Το 1960, ένας κάποιος βαθμός ξηρασίας μεταξύ άλλων αντίξοων καιρικών συνθηκών, επηρέασε το 55% των καλλιεργήσιμων εκτάσεων, ενώ η έλλειψη βροχής έπληξε περίπου το 60% των γεωργικών εκτάσεων στη βόρεια Κίνα.
Ο Μάο Τσετούνγκ, πρόεδρος του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, εισήγαγε δραστικές αλλαγές στην αγροτική πολιτική που απαγόρευαν την ιδιοκτησία οποιασδήποτε αγροτικής γης. Παρά τη σημασία των καιρικών δυσκολιών, το χειρότερο πρόβλημα της Κίνας ήταν η κακή πολιτική. Οι λαϊκές κοινότητες ήταν πολύ μεγάλες για να είναι αποτελεσματικές, αγνόησαν τα παλαιά πρότυπα εμπορίου στην ύπαιθρο και απαιτούσαν διοικητικούς και μεταφορικούς πόρους που δεν υπήρχαν. Έτσι, ακόμη και όταν πολλές αγροτικές περιοχές κατακλύζονταν από μαζική πείνα, οι άνωθεν παραγγελίες συνέχισαν να απαιτούν μεγάλης κλίμακας προμήθειες τροφίμων. Μέχρι το 1961 η αγροτική καταστροφή έπληξε τις πόλεις και η αστική βιομηχανική παραγωγή έπεσε κατακόρυφα περισσότερο από 25 τοις εκατό. Ως μέτρο έκτακτης ανάγκης, σχεδόν 30 εκατομμύρια κάτοικοι των πόλεων στάλθηκαν πίσω στην ύπαιθρο επειδή δεν μπορούσαν πλέον να τραφούν στις πόλεις. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η στάση της κινεζικής κυβέρνησης, που αντικατοπτριζόταν στο όνομα "Τρία χρόνια φυσικών καταστροφών", ήταν ότι ο λιμός ήταν κυρίως αποτέλεσμα μιας σειράς φυσικών καταστροφών που επιδεινώθηκε από αρκετά λάθη στον προγραμματισμό. Ερευνητές εκτός Κίνας ισχυρίστηκαν ότι οι τεράστιες θεσμικές και πολιτικές αλλαγές που συνόδευσαν το Μεγάλο Άλμα προς τα εμπρός ήταν οι βασικοί παράγοντες του λιμού ή τουλάχιστον επιδείνωσαν τις φυσικές καταστροφές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Διδασκαλία του Ζακ Λακάν
Στη συνέχεια, επιχειρείται μια σύντομη περιγραφή ορισμένων καίριων σημείων της λακανικής ψυχαναλυτικής θεωρίας, με την υποσημείωση ότι μια πλήρης παρουσίασή της στα πλαίσια ενός εγκυκλοπαιδικού λήμματος αποκλείεται εκ προοιμίου. Ούτως ή άλλως, η εγκυκλοπαίδεια δεν αποτελεί παρά έναν θησαυρό, του οποίου την μη πληρότητα ο λακανικός αντιλαμβάνεται καλύτερα από τον καθένα.
Συμβολικό, εικονοφαντασιακό, πραγματικό
Ο Λακάν επέτρεψε μια σε βάθος κατανόηση του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η ψυχανάλυση διακρίνοντας στην ψυχική εμπειρία του ανθρώπου τρία πεδία ή τάξεις. Η συμβολική (symbolique) τάξη περιλαμβάνει την διάσταση του λόγου, του σημαίνοντος ως τέτοιου, της άρθρωσης των σημαινόντων μεταξύ τους σε σημαίνουσα αλυσίδα, και του νόμου εν γένει. Το εικονοφαντασιακό (imaginaire) πεδίο, αντιθέτως, περιλαμβάνει ό,τι είναι της τάξης της εικόνας, δηλαδή κυρίως σχέσεις κατοπτρικές, ναρκισσιστικές, αλλοτριωτικές. Το πεδίο του πραγματικού (réel), τέλος, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων ό,τι είναι αδύνατο να συμβολοποιηθεί, να ειπωθεί. Εδώ εγγράφονται ζητήματα όπως το τραύμα και η απόλαυση υπό την λακανική έννοια (jouissance).
Το ασυνείδητο δομημένο σαν γλώσσα
Ο Φρόυντ ανακάλυψε όχι μόνο το ασυνείδητο, αλλά και τους μηχανισμούς με τους οποίους αυτό εργάζεται παράγοντας μορφώματα όπως το όνειρο. Τους κυριότερους από αυτούς τους μηχανισμούς τους ονόμασε συμπύκνωση και μετάθεση. Ο Λακάν ανέδειξε κάτι που ήταν προφανές στο φροϋδικό έργο, δηλαδή τον θεμελιωδώς γλωσσικό χαρακτήρα του ασυνειδήτου και των μορφωμάτων του. Αξιοποιώντας τα νεότερα πορίσματα της γλωσσολογίας μετέφρασε τους μηχανισμούς αυτούς ως, αντίστοιχα, μεταφορά και μετωνυμία, και διακήρυξε ότι το ασυνείδητο είναι δομημένο σαν μια γλώσσα.
To υποκείμενο του ασυνειδήτου
Χάρη στην γλωσσολογική μεταγραφή της φροϋδικής ανακάλυψης του ασυνειδήτου, ο Λακάν μπόρεσε να ανατρέψει την παραδοσιακή έννοια του υποκειμένου (της ψυχολογίας, της φιλοσοφίας) κάνοντας λόγο για το υποκείμενο του ασυνειδήτου ως όχι πρωταρχικό αλλά παράγωγο, ως επιτέλεσμα του σημαίνοντος, ως διχασμένο υποκείμενο, διχασμένο και αλλοτριωμένο ενώπιον της γλωσσικής πραγματικότητας. Διαφωτιστικός ως προς αυτό είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Λακάν ορίζει το σημαίνον: «σημαίνον είναι εκείνο που εκπροσωπεί (représente) το υποκείμενο για ένα άλλο σημαίνον». Ή, με άλλα λόγια, το αθρώπινο ον «εμφανίζεται ως διχασμένο υποκείμενο στα μεσοδιαστήματα της σημαίνουσας αλυσίδας». Ως τέτοιο, το λακανικό υποκείμενο, το οποίο εγγράφεται στο συμβολικό πεδίο, διακρίνεται σαφώς από και αντιπαρατίθεται στο εγώ, το οποίο, για τον Λακάν, εμπίπτει στην εικονοφαντασιακή τάξη.
Η έννοια του Άλλου
Ενώ αρχικά ο Λακάν περιέγραψε έναν λίγο πολύ πλήρη Άλλο, ενώπιον του οποίου το υποκείμενο παραμένει διχασμένο, στις 8 Απριλίου 1959 και στα πλαίσια μιας ανάλυσης του σαιξπηρικού Άμλετ ανακοίνωσε ότι ο Άλλος δεν είναι πλήρης, ότι από τον Άλλο λείπει το σημαίνον της πληρότητάς του, ότι από τον Άλλο απουσιάζει η εγγύηση, με άλλα λόγια δεν υπάρχει Άλλος του Άλλου, προσθέτοντας μάλιστα ότι «αυτό είναι το μυστικό της ψυχανάλυσης», αλλά και ότι ακριβώς αυτό καθιστά τόσο δύσκολη την έξωθεν κατανόηση της ψυχανάλυσης.
Το Όνομα-του-Πατρός, η πατρική μεταφορά, η διάκλειση
Η πρώτη αναφορά του Λακάν στο Όνομα-του-Πατρός ως συμβολικής βαθμίδας ήταν στην «Εισήγηση της Ρώμης». Εκεί έλεγε: «Όντως, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε το όνομα του πατρός ως βάση της συμβολικής λειτουργίας, η οποία, από την απαρχή των ιστορικών χρόνων, ταυτίζει το πρόσωπό του με τη φιγούρα του νόμου». Την ακαδημαϊκή χρονιά 1955-1956 ο Λακάν πραγματοποίησε το φημισμένο σεμινάριό του με θέμα τις Ψυχώσεις. Εκεί, καθώς επίσης στα επόμενα δύο σεμινάριά του (IV και V) και στο γραπτό του για τις ψυχώσεις, μετέφρασε το φροϋδικό οιδιπόδειο με όρους μεταφοράς, την πατρική λειτουργία ως πατρική μεταφορά, και υποστήριξε ότι στην κλινική περίπτωση μιας ψύχωσης υπάρχει ένα θεμελιώδες δομικό ελάττωμα το οποίο, μεταφράζοντας τον φροϋδικό όρο Verwerfung, ονόμασε διάκλειση (forclusion). Εν προκειμένω, αυτό το οποίο συμβαίνει να έχει διακλειστεί, είναι η πατρική μεταφορά ή η πατρική λειτουργία ή το Όνομα-του-Πατρός, όροι που είναι συνώνυμοι.
Η διαλεκτική της επιθυμίας
Κοινός τόπος της λακανικής ψυχανάλυσης είναι το ότι «είχε ανέκαθεν και διατηρεί ως αντικείμενό της την αποκάλυψη μιας επιθυμίας». H έννοια της επιθυμίας κατέχει δεσπόζουσα θέση σε όλες τις λακανικές επεξεργασίες και είναι από τις πλέον θεμελιώδεις στην λακανική ψυχανάλυση. Σύμφωνα με τον Λακάν, «η επιθυμία του ανθρώπου είναι η επιθυμία του Άλλου», όπου μπορεί κανείς να διαβάσει την γενική πτώση τόσο ως αντικειμενική (επιθυμία για τον Άλλο), όσο και υποκειμενική: «δηλαδή, ότι επιθυμεί ως Άλλος». Η επιθυμία διακρίνεται από το αίτημα, και για την ακρίβεια είναι «ένα αίτημα που δεν αφορά σε καμία ανάγκη». Η επιθυμία είναι «σχέση του είναι με την έλλειψη», η οποία νοείται ως έλλειψη του Άλλου, ως αυτό που λείπει από τον Άλλο. Η επιθυμία εκδηλώνεται, αναδύεται, με την ομιλία και τον συμβολισμό: «σημαδεύετε τις έξι πλευρές του ζαριού, ρίχνετε το ζάρι - από αυτό το ρίξιμο αναδύεται η επιθυμία». H επιθυμία συνδέεται άρρηκτα με τον νόμο, σε βαθμό μάλιστα που «επιθυμία και νόμος είναι ένα και το αυτό». Η διάσταση της προσταγής βρίσκεται στην καρδιά της δομής της επιθυμίας, δηλαδή «επιθυμεί κανείς με μία προσταγή», και αυτό είναι φανερό στον μύθο του Οιδίποδα όπως αξιοποιήθηκε από την ψυχανάλυση. Στήριγμα της επιθυμίας είναι η ασυνείδητη φαντασίωση, αντικείμενο της επιθυμίας υπό την έννοια του αιτίου είναι, όπως θα δούμε παρακάτω, το αντικείμενο α, ενώ το άγχος ως φαινόμενο συνδέεται θεμελιωδώς με την επιθυμία ως επιθυμία του Άλλου. Ο Λακάν θα συνδέσει την επιθυμία με την ηθική της ψυχανάλυσης στο 7ο Σεμινάριό του. Εκεί, αφού διαπιστώσει ότι «στην θεωρητική άρθρωση του Φρόυντ, η γέννηση της ηθικής διάστασης δεν εντοπίζεται πουθενά αλλού, παρά στην ίδια την επιθυμία», θα αφιερώσει μέρος του Σεμιναρίου στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, για να καταλήξει ότι, εντός των ψυχαναλυτικών συμφραζομένων και μόνο, είναι δυνατή μια επανεξέταση της ηθικής με κριτήριο την επιθυμία.
Το αντικείμενο α αίτιο της επιθυμίας
Κατά την σεμιναριακή χρονιά 1962-1963, ο Λακάν εισήγαγε την έννοια του αντικειμένου μικρό α, έννοια που αποτέλεσε, σύμφωνα με τον ίδιο, την πιο πρωτότυπη συνεισφορά του στην ψυχανάλυση και, επίσης, μια ουσιαστική διαφοροποίηση τόσο από την στενά στρουκτουραλιστική οπτική, όσο και από την παραδοσιακή φιλοσοφική έννοια της αιτιότητας. Πράγματι, η εισαγωγή της έννοιας του αντικειμένου α υπήρξε για την λακανικη ψυχανάλυση αποφασιστικός σταθμός, καθώς της επέτρεψε να απεγκλωβιστεί στη θεωρία και στην πράξη από την καθολική κυριαρχία της συμβολικής τάξης, και να αναγνωρίσει την σπουδαιότητα της διάστασης του πραγματικού. Συνοπτικά, για το αντικείμενο α μπορεί κανείς να πει ότι αποτελεί:
Το αντικείμενο α έχει τέσσερις εκδοχές: στοματική, πρωκτική, σκοπική και επικλητική. Δηλαδή, στα δύο γνωστά φροϋδικά προγεννητικά αντικείμενα (μαστό, σκύβαλο), ο Λακάν, έχοντας ως αφετηρία κυρίως την κλινική των ψυχώσεων, εισήγαγε επιπλέον δύο: το βλέμμα και την φωνή. Η κλινική σπουδαιότητα αυτών των αντικειμένων και της ανακάλυψής τους φαίνεται κυρίως από την λειτουργία τους σε σχέση προς το φαινόμενο του άγχους: «η μόνη υποκειμενική μετάφραση αυτού του αντικειμένου είναι το άγχος». Στο περίφημο 11ο σεμινάριό του με τίτλο Οι τέσσερις θεμελιώδεις έννοιες της ψυχανάλυσης, ο Λακάν θα διευκρινίσει περαιτέρω την έννοια του αντικειμένου α, συνδέοντάς την με εκείνη της ενόρμησης και της ερωτογόνου ζώνης ως χείλους. Και 9 χρόνια μετά, στο σεμινάριο με τίτλο Ακόμη (Encore), ο Λακάν θα διευκρινίσει ότι το αντικείμενο α δεν είναι παρά ένα κενό: «Το αντικείμενο α δεν είναι κανένα ον. Το αντικείμενο α είναι το κενό που ένα αίτημα υποθέτει [...] στην επιθυμία τού κάθε αιτήματος υπάρχει μονάχα η αναζήτηση του αντικειμένου α, του αντικειμένου που θα ερχόταν να ικανοποιήσει την απόλαυση [...] Ακριβώς ως υποκατάστατα του Άλλου διεκδικούνται αυτά τα αντικείμενα, και γίνονται αίτια της επιθυμίας».
Η έννοια της απόλαυσης
Η λακανική έννοια της απόλαυσης (jouissance) αποτελεί μεταγραφή της φροϋδικής αρχής, σύμφωνα με την οποία το σύμπτωμα είναι υποκατάστατη ικανοποίηση. Για τον Λακάν, σύμπτωμα ίσον απόλαυση. Η απόλαυση περνάει από το σώμα, είναι αδιανόητη χωρίς το σώμα. Δεν αποτελεί ακριβώς συνώνυμο της ηδονής ή της ευχαρίστησης, αλλά αποτελεί μάλλον συνδυασμό ευχαρίστησης και πόνου, ή, μάλλον, ευχαρίστηση στον πόνο. Συνδέεται με το πραγματικό, στο βαθμό που το τελευταίο είναι το αδύνατο μιας συνάντησης (rencontre) και, επίσης, ο τραυματικός χαρακτήρας αυτού του αδύνατου. Η απόλαυση συνδέεται με το αδύνατο της ικανοποίησης, και συγκεκριμένα της ικανοποίησης της ενόρμησης. Συνδέεται όμως στενά με την έννοια της ενόρμησης και, ειδικότερα, με την φροϋδική ενόρμηση θανάτου.
Από το 4ο Σεμινάριο, όπου εισήγαγε την έννοια του φαλλού, και μέχρι το 7ο Σεμινάριο, ο Λακάν επεξεργάστηκε τη βαθμίδα της απόλαυσης κυρίως με βάση το σημαίνον, ανάγοντας την ενόρμηση στην επιθυμία, με αποτέλεσμα στις επεξεργασίες του η έννοια της ενόρμησης να καταστεί δευτερεύουσα. Διαπιστώνοντας βαθμιαία ότι η έννοια του φαλλού δεν μπορεί να εξαντλήσει όλα όσα άπτονται της απόλαυσης, ο Λακάν επισήμανε ότι ο Φρόιντ έκανε λόγο για ηδονή που ξεπερνάει τα όρια της ευχαρίστησης. Υπ’ αυτή την έννοια, ό,τι υπερβαίνει τα όρια αυτά συνιστά τη λακανική απόλαυση. Η απόλαυση συνδέεται στενά με την έννοια του αντικειμένου α. Καθώς υπάρχει πάντοτε ένα υπόλειμμα απόλαυσης το οποίο δεν αφομοιώνεται από τις σημαίνουσες αναπαραστάσεις, απομένουν υπολείμματα που δεν απορροφώνται, δεν συρρικνώνονται, και δεν εντάσσονται στο φαλλικό σημαίνον. Αυτό το αμετάκλητο λιβιδινικό υπόλειμμα είναι το αντικείμενο α. Σύμφωνα με τον Ζακ-Αλαίν Μιλέρ, αντικείμενο α είναι το μη αναγώγιμο στο φαλλικό σημαίνον λιβιδινικό υπόλειμμα. Με άλλα λόγια, αν το σημαίνον και η σχέση του υποκειμένου με τον Άλλο έρχεται να ακυρώσει την απόλαυση, ένα πλεόνασμα απόλαυσης παραμένει πάντοτε, το οποίο ο Λακάν ονομάζει «υπερ-απολαμβάνειν» (plus-de-jouir). Επομένως, η απόλαυση πάντα πλεονάζει, πάντα περισσεύει από την σημαίνουσα διαδικασία.
Όπως επισημαίνει ο Μιλέρ, από το 11ο και ιδίως από το 17ο Σεμινάριο και μετά, την πρωτοκαθεδρία στην λακανική διδασκαλία την έχει, όχι το σημαίνον, αλλά η ενόρμηση. Ενώ το υποκείμενο θεωρείτο ως τότε προϊόν της σημαίνουσας άρθρωσης, τελικά θεωρείται ως προϊόν της σχέσης που υπάρχει ανάμεσα σε αυτή την άρθρωση σημαινόντων (S1 - S2 ) και στο αντικείμενο α. Αυτό φαίνεται παραστατικά στον περιστρεφόμενο αλγεβρικό τύπο με τον οποίον ο Λακάν στο 17ο Σεμινάριο περιγράφει τους λόγους του Κυρίου, της υστερικής, του Πανεπιστημίου και του αναλυτή. Με αυτό τον τρόπο αναδεικνύεται ο πρωταρχικός χαρακτήρας της απόλαυσης, καθώς το σημαίνον και η άρθρωση των σημαινόντων υποβιβάζονται σε καθεστώς προσποιητών.
Η γυναικεία απόλαυση
Η γυναικεία σεξουαλικότητα αποτέλεσε ανέκαθεν ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα για την ψυχανάλυση, κάτι που πρώτος ομολογούσε ο ίδιος ο Φρόυντ. Πολύ πριν το 20ο Σεμινάριό του, ο Λακάν έδειξε πως δεν του διέφευγε η γυναικεία ιδιαιτερότητα, κάτι που του επέτρεπε ήδη στα πλαίσια της προβληματικής του 10ου σεμιναρίου να υποστηρίζει ότι «η γυναίκα είναι πολύ πιο πραγματική και πολύ πιο αληθινή από τον άνδρα». Όμως η πιο ουσιαστική και πιο πρωτότυπη συνεισφορά του στο ζήτημα ήταν καρπός της διαδρομής που άρχισε στο 18ο σεμινάριο και που ολοκληρώθηκε στο περίφημο 20ο σεμινάριο. Εκεί, ο Λακάν κατένειμε την έμφυλη πραγματικότητα του ανθρώπου σε έναν δίπτυχο πίνακα, γνωστό και ως πίνακα της έμφυλης διαφοροποίησης, όπου οι δύο πλευρές, ανδρική και γυναικεία, διακρίνονται ως προς την σχέση τους με την φαλλική λειτουργία, και όπου η σχέση αυτή τυποποιείται σύμφωνα με όρους και σύμβολα της τυπικής λογικής. Το πόρισμα το οποίο μορφοποίησε ο Λακάν μέσω αυτής της διαδικασίας είναι ότι, ενώ ο άνδρας βρίσκεται όλος εντός της φαλλικής λειτουργίας (και συνεπώς στον ευνουχισμό), η γυναίκα, αντιθέτως, βρίσκεται μη-όλη σε αυτόν, διατηρώντας παράλληλα με την φαλλική απόλαυση και μία άλλη, παραπληρωματική, η οποία είναι γνωστή και ως άλλη γυναικεία απόλαυση. Η τελευταία δεν διακρίνεται από την απόλαυση των μυστικών ανεξαρτήτως φύλου, και πρόκειται για μία εμπειρία για την οποία μία γυναίκα δεν γνωρίζει τίποτε πέρα από το ότι (ενδέχεται να) την βιώνει. Ο Λακάν θα μπορέσει να πει τότε ότι για τις γυναίκες ως φορείς απόλαυσης δεν μπορεί να γίνει καμία γενίκευση, καμία ολοποίηση. Και στο βαθμό που το κεφαλαίο οριστικό άρθρο Η θα προσδιόριζε την δυνατότητα μιας τέτοιας γενίκευσης, προκύπτει το πολυσυζητημένο λακανικό συμπέρασμα ότι Η γυναίκα δεν υπάρχει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχανάλυση
Ταπισερί της Μπαγιέ
μικρογραφία|320x320εσ|Απεικόνιση της [[Μάχη του Χέιστινγκς|μάχης του Χέιστινγκς ]] Η Ταπισερί της Μπαγιέ, γνωστή και ως ταπισερί της Βασίλισσας Ματθίλδης, είναι ένα τεράστιο μεσαιωνικό κέντημα που απεικονίζει την κατάκτηση της Αγγλίας από τους Νορμανδούς από τον δούκα της Νορμανδίας Γουλιέλμο τον Κατακτητή το 1066, αξιοσημείωτο ως έργο Ρομανικής τέχνης και σημαντικό ως πηγή για την ιστορία του 11ου αιώνα. Με τις 70 περίπου σκηνές της και τα χιλιάδες θέματα που αναπαριστάνονται, περιλαμβάνει πολλές πληροφορίες για την καθημερινότητα της εποχής.
Από το 1983 εκτίθεται στο Κέντρο Γουλιέλμου του Κατακτητή στη γαλλική κοινότητα Μπαγιέ. Από το 2007 έχει περιληφθεί στον κατάλογο Παγκόσμιας Μνήμης της UNESCO.
Περιγραφή
μικρογραφία|250x250εσ|Οι Νορμανδοί ξεκινούν την απόβαση τους στην Αγγλία Η ταπισερί της Μπαγιέ είναι λινό ύφασμα μήκους 70 μέτρων και πλάτους 50 περίπου εκατοστών, υπόλευκου χρώματος, πάνω στο οποίο απεικονίζονται κεντημένες, με μάλλινα νήματα οκτώ χρωμάτων, περισσότερες από 70 σκηνές, που απεικονίζουν τη Νορμανδική κατάκτηση καθώς και 1512 μορφές ανθρώπων και ζώων. Η ιστορία ξεκινά με ένα προοίμιο, την επίσκεψη του Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας στο δουκάτο της Νορμανδίας (ίσως το 1064), συνεχίζει με την προετοιμασία της απόβασης που οργανώθηκε από τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή, τον διάπλου της Μάγχης και τελειώνει με τη φυγή των στρατιωτικών δυνάμεων του Χάρολντ, τελευταίου Αγγλοσάξονα βασιλιά που σκοτώθηκε κατά τη μάχη του Χέιστινγκς τον Οκτώβριο του 1066. Αρχικά, μπορεί να περιλάμβανε περισσότερες σκηνές, αλλά το τέλος της χάθηκε. Κατά μήκος του έργου υπάρχουν διακοσμητικά περιγράμματα με φιγούρες ζώων, σκηνές από τους μύθους του Αισώπου και του Φαίδρου, σκηνές από την κτηνοτροφία και το κυνήγι και σκηνές που σχετίζονται με την κύρια εικονογραφική αφήγηση. Οι σκηνές επεξηγούνται με τίτλους στα λατινικά.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Έφιπποι Νορμανδοί επιτίθενται στο αγγλοσαξωνικό πεζικό. μικρογραφία|250x250εσ|Ο θάνατος του βασιλιά [[Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας|Χάρολντ]] Η πρώτη γραπτή αναφορά στο έργο είναι από το 1476, όταν παρουσιάστηκε σε δημόσια θέα για να διακοσμήσει το ναό του καθεδρικού ναού στη Μπαγιέ της Γαλλίας. Εκεί «ανακαλύφθηκε» από τον Γάλλο αρχαιοφύλακα και μελετητή Μπερνάρ ντε Μονφωκόν, ο οποίος δημοσίευσε την παλαιότερη πλήρη περιγραφή το 1730. Έχοντας δύο φορές γλιτώσει από την καταστροφή κατά τη Γαλλική Επανάσταση, εκτέθηκε στο Παρίσι κατόπιν επιθυμίας του Ναπολέοντα το 1803-04 και στη συνέχεια φυλάχθηκε στη Μπαγιέ, εκτός από το 1871 (κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού πολέμου) και από τον Σεπτέμβριο του 1939 έως τον Μάρτιο του 1945 (κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου). μικρογραφία|250x250εσ|Κάρο με κρασί και όπλα Η ταπισερί κατασκευάστηκε λίγα χρόνια μετά τη νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας, τη δεκαετία του 1070. Υπάρχει μια παράδοση σύμφωνα με την οποία το έργο δημιουργήθηκε κατόπιν παραγγελίας της Ματθίλδης της Φλάνδρας, συζύγου του Γουλιέλμου του Κατακτητή, αλλά δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να συνδέει το έργο μαζί της. Πιθανότατα ήταν παραγγελία του Όντο, επισκόπου της Μπαγιέ και ετεροθαλούς αδελφού του Γουλιέλμου, σε Άγγλους μοναχούς, καθώς έχει ομοιότητες με άλλα αγγλικά έργα του 11ου αιώνα. Ο Όντο καταλαμβάνει εξέχουσα θέση σε αρκετές σκηνές και τρία από τα ελάχιστα επώνυμα πρόσωπα στην ταπισερί φέρουν ονόματα που είναι γνωστό ότι συνδέονταν μαζί του. Αυτή η θεωρία χρονολογεί το έργο όχι αργότερα από το 1082, όπως είναι πλέον γενικά αποδεκτό. μικρογραφία|250x250εσ|Σκηνή κυνηγιού Η ταπισερί παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον ως έργο τέχνης, σπάνιο παράδειγμα κοσμικής ρομανικής τέχνης. Είναι επίσης σημαντικό τεκμήριο για την ιστορία της Νορμανδικής κατάκτησης, ειδικά για τη σχέση του Χάρολντ με τον Γουλιέλμο πριν από το 1066. Η αφήγηση των γεγονότων φαίνεται ξεκάθαρη και πειστική, παρά κάποιες ασάφειες. Τα διακοσμητικά περιγράμματα έχουν αξία για τη μελέτη των μεσαιωνικών μύθων. Σημαντική είναι η συμβολή της ταπισερί στη γνώση της καθημερινής ζωής της εποχής κυρίως για τον στρατιωτικό εξοπλισμό και τις πολεμικές τακτικές.
Γιάννης Ρέτσος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Πρόσθετα, είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος από το Πανεπιστήμιο Κορνέλ στις ΗΠΑ, με εξειδίκευση “Hospitality Real Estate Finance”.
Ασχολείται ενεργά με τα θέματα του τουρισμού από το 1999. Τα έτη 2009 - 2012 διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Αθηνών-Αττικής-Αργοσαρωνικού. Από τον Απρίλιο 2011 μέχρι και τον Ιούλιο 2017 υπηρέτησε ως πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων (ΠΟΞ).
Σήμερα είναι CEO και από τους βασικούς μετόχους της Electra Hotels & Resorts, εταιρείας που διαχειρίζεται έξι ξενοδοχεία στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στη Ρόδο και στην Κεφαλονιά. Ο Γ.Α. Ρέτσος εξελέγη, για πρώτη φορά, πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) τον Μάιο του 2017. Ολοκλήρωσε δύο τριετείς θητείες και αποχώρησε από τα κοινά του τουρισμού τον Μάιο του 2023.
Τον Μάρτιο 2020 ορίσθηκε τακτικό μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Τράπεζας της Ελλάδος. Η θητεία του στην ΤτΕ ανανεώθηκε για μία ακόμη τριετία τον Απρίλιο του 2023. Από τον Φεβρουάριο του 2020, είναι μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Οικονομικών & Βιομηχανικών Ερευνών.
Προσωπικά στοιχεία
Είναι παντρεμένος με την Ιωάννα Δρέττα από το 2019 και έχει τρεις κόρες. Ομιλεί δύο ξένες γλώσσες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Μολυμένο Φωκίδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Φωκίδας
Πάπας Αλέξανδρος Γ΄
Ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ (Papa Alessandro III, 1100 – 30 Αυγούστου 1181) ήταν Πάπας από τις 7 Σεπτεμβρίου του 1159 μέχρι το θάνατό του το 1181.
Γεννήθηκε στο Ρολάντ της Σιένα. Από τον 14ο αιώνα αναφέρεται ως μέλος της αριστοκρατικής οικογένειας του Μπαντινέλλι, αν και αυτό δεν έχει αποδειχθεί. Μέσω της παπικής βούλας Manifestis Probatum, η οποία εκδόθηκε στις 23 Μαΐου του 1179, αναγνώρισε το δικαίωμα του Αλφόνσου Α΄ να αυτοανακηρυχθεί Βασιλιάς της Πορτογαλίας, αναγνωρίζοντας με τον τρόπο αυτό την Πορτογαλία ως ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο βασίλειο. Έθεσε επίσης τον θεμέλιο λίθο για την Παναγία των Παρισίων.
Διπλωματική Δραστηριότητα.
Το 1169 ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ πήρε την πρωτοβουλία να κάνει μία δελεαστική πρόταση στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό. Ο Αλέξανδρος φαίνεται ότι προσδοκούσε να συστήσει μία συμμαχία με τον Βυζαντινό μονάρχη, εναντίον του αυτοκράτορα της Γερμανίας Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσσα, που αποτελούσε τον κύριο ανταγωνιστή του Παπισμού στον αγώνα για την κυριαρχία και τον έλεγχο της Ιταλίας. Ο Αλέξανδρος βάλθηκε να αξιοποιήσει την προσδοκία των Βυζαντινών για τη νόμιμη αναγνώριση του Βυζαντινού μονάρχη ως του μόνου αυτοκράτορα, με δικαιώματα επάνω σε όλους τους Δυτικούς βασιλείς. Ο Πάπας χρησιμοποίησε ως δόλωμα την προοπτική μιας αναγνώρισης του Μανουήλ ως αυτοκράτορα των Ρωμαίων, προκειμένου να εξασφαλίσει την προστασία του απέναντι στον Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσσα. Όσο και αν οι βυζαντινές επιδιώξεις ήταν ανεδαφικές, ο Μανουήλ τσίμπησε το δόλωμα και ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τον Πάπα για την επίτευξη μιας συνεννόησης.
Ο Μανουήλ κατέβαλε προσπάθεια να κατευνάσει το αντι-λατινικό αίσθημα που ενδημούσε την εποχή εκείνη στη Βασιλεύουσα, και βασιζόταν σε θεολογικές διαφορές. Οι διαφορές αυτές πρωτοαναδείχθηκαν από Βυζαντινό διπλωμάτη, ο οποίος θεωρούσε ότι η λατινική διδασκαλία που υποστήριζε ότι ο Χριστός είναι και κατώτερος και ίσος με τον Θεό που τον γέννησε, ήταν αιρετική. Ο αυτοκράτορας συνεκάλεσε συνάντηση στο παλάτι, καλώντας και ένα Λατίνο θεολόγο -τον Ούγο Εθεριανό- με καταγωγή από την Πίζα, προκειμένου να εκθέσει τις Ρωμαιοκαθολικές απόψεις. Το ζήτημα οδηγήθηκε σε Σύνοδο, που πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 1166. Οι πρωτοβουλίες που πήρε ο Μανουήλ επάνω στο εν λόγω θεολογικό ζήτημα διαπνέονταν από την πρόθεσή του να συμφιλιώσει την Ορθόδοξη με τη Ρωμαιοκαθολική θέση και να ανακόψει το αντι-λατινικό ρεύμα, στο πλαίσιο της αναζήτησης περιοχών σύγκλισης με τον Πάπα Αλέξανδρο.
Ο Πάπας αναζήτησε υποστήριξη και από τις λομβαρδικές πόλεις της Ιταλίας που παρακολουθούσαν με τρόμο τη γερμανική διείσδυση μετά την υποταγή του Μιλάνου στον Μπαρμπαρόσσα το 1162. Παράλληλα, ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός πήρε πρωτοβουλίες και στην Ιταλία και στη Σικελία προκειμένου να ανακόψει τη γερμανική ανάπτυξη. Το 1166 πρότεινε στον προσφάτως αναρρηθέντα στον θρόνο του Βασιλείου της Σικελίας Γουλιέλμο Β΄ να νυμφευθεί την κόρη του Μαρία, ώστε να επιτευχθεί η γαμήλια ένωση των δύο στεμμάτων. Οι κινήσεις αυτές είναι ενδεικτικές της προσπάθειας του Βυζαντινού αυτοκράτορα να στηρίξει τη θέση του Πάπα σε ολόκληρη την Ιταλία, με την ελπίδα μιας θετικής κατάληξης των συνομιλιών. Το 1167 ο Πάπας Αλέξανδρος είχε ήδη αποστείλει αντιπροσωπεία καρδιναλίων στην Βασιλεύουσα, προκειμένου να διαπραγματευθούν με τον αυτοκράτορα. Στο πλαίσιο των συνομιλιών ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός αποδέχθηκε εν μέρει το κείμενο της Ψευδο-Κωνσταντινείου Δωρεάς, ερμηνεύοντάς το όμως, με τρόπο ασφαλή για το βυζαντινό αυτοκρατορικό κύρος, επιτυγχάνοντας έτσι ένα συμβιβασμό με την Παπική πλευρά, ως προς το θέμα του εκκλησιαστικού πρωτείου της Παλαιάς Ρώμης. Όμως, οι συνομιλίες τελικά ναυάγησαν λόγω του ότι ο Αλέξανδρος Γ΄, αν και δεν είχε αντίρρηση να αναγνωρίσει τον Μανουήλ ως αυτοκράτορα των Ρωμαίων, επέμενε στο ότι η Ρώμη, και όχι η Κωνσταντινούπολη έπρεπε να θεωρείται η Αυτοκρατορική Πόλη. Ο Αλέξανδρος συνέδεσε την από μέρους του αναγνώριση του Μανουήλ ως αυτοκράτορα με την αποδοχή από μέρους του Βυζαντινού αυτοκράτορα της Παλαιάς Ρώμης ως της μόνης Αυτοκρατορικής Πόλεως.
Η επιμονή αυτή του Πάπα υπαγορεύθηκε από τις εξελίξεις επί του στρατιωτικού πεδίου. Ο στρατός του Γερμανού αυτοκράτορα, το 1167, αποδεκατίστηκε από πανώλη και ο Μπαρμπαρόσσα αναγκάσθηκε να αποσύρει το στράτευμά του από την Ιταλία. Στα τέλη του 1170 ο Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσσα απέστειλε πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη, με επικεφαλής τον Καγκελάριο Χριστιανό της Μαγεντίας, στοχεύοντας στο να απομακρύνει τον Κομνηνό από τη συνεργασία του με τον Πάπα Αλέξανδρο, χωρίς επιτυχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Πάπες 12ου αιώνα
Εθνική Βιβλιοθήκη του Λιχτενστάιν
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Λιχτενστάιν (γερμανικά: Liechtensteinische Landesbibliothek) είναι η εθνική βιβλιοθήκη και λειτουργεί ως νόμιμη καταθετική βιβλιοθήκη του Λιχτενστάιν. Η βιβλιοθήκη βρίσκεται στην πρωτεύουσα Βαντούζ. Ιδρύθηκε με νόμο το 1961 από το Ίδρυμα της Εθνικής Βιβλιοθήκης και είναι στην καθομιλουμένη γνωστή ως Landesbibliothek.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|256x256εσ|Το εσωτερικό της βιβλιοθήκης Η Κρατική Βιβλιοθήκη του Λιχτενστάιν, γνωστή ως  Landesbibliothek, ιδρύθηκε με νόμο το 1961 από το Ίδρυμα Εθνικής Βιβλιοθήκης. Η Κρατική Βιβλιοθήκη διαθέτει νόμιμο αποθετήριο. Εκτός από τη δημιουργία της ίδιας της βιβλιοθήκης, το Ίδρυμα Εθνικής Βιβλιοθήκης παρέχει επίσης προμήθειες σε βιβλιοθηκονόμους. Τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου διορίζονται από την εθνική κυβέρνηση, η οποία ενεργεί και ως εποπτικό όργανο του Ιδρύματος. Η Εθνική Βιβλιοθήκη Εκπαιδευτικών, που ιδρύθηκε το 1906, ενσωματώθηκε ως ξεχωριστό τμήμα με απόφαση που που εκλέχθηκε από την τριμελή Επιτροπή του Συνεδρίου των Δασκάλων και από το Κρατικό Εκπαιδευτικό Συμβούλιο. Το Γραφείο Βιβλιοθηκονόμου, το οποίο διοικεί το Ίδρυμα Εθνικής Βιβλιοθήκης, τροποποίησε το καταστατικό για τον διαχωρισμό.Το τροποποιημένο καταστατικό άλλαξε τους ρόλους της Κρατικής Βιβλιοθήκης. λειτουργεί πλέον ως εθνική βιβλιοθήκη καθώς και ως επιστημονική και δημόσια βιβλιοθήκη. Ως εθνική βιβλιοθήκη, η Κρατική Βιβλιοθήκη συλλέγει έντυπο υλικό, εικόνες και μουσική που δημιουργούνται από τους πολίτες, καθώς και αντικείμενα που σχετίζονται με το Λιχτενστάιν. Η Κρατική Βιβλιοθήκη λειτουργεί επίσης ως βιβλιοθήκη διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας για το Λιχτενστάιν και ως εκ τούτου παρέχει πρόσβαση σε ολοκληρωμένες πληροφορίες διεθνών πτυχίων ευρεσιτεχνίας. Οι κανόνες και οι κανονισμοί της Κρατικής Βιβλιοθήκης πρέπει να ακολουθούν την ισχύουσα νομοθεσία στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου του Λιχτενστάιν καθώς και της ελβετικής νομοθεσίας. μικρογραφία|278x278εσ|Παιδικός χώρος της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Λιχτενστάιν.
Συλλογές
Το 2012, η Βιβλιοθήκη διέθετε  περίπου 250.000 τεκμήρια, με σχεδόν 130.000 δάνεια σε 3.956 χρήστες της βιβλιοθήκης. 2.524 από αυτούς τους χρηστές ήταν από το Λιχτενστάιν και 1.432 ήταν από την γύρω περιοχή. Το 1999, το σύστημα ηλεκτρονικής βιβλιοθήκης της Κρατικής Βιβλιοθήκης εντάχθηκε στο Aleph 500 του Ex Libris. Πρόκειται για αυτοματοποιημένο σύστημα παρακολούθησης που παρέχει καταλόγους βιβλιοθηκών για κάθε δημόσια βιβλιοθήκη εντός και εκτός της περιοχής του Λιχτενστάιν. Η Βιβλιοθήκη είναι μέλος του Δικτύου Πληροφοριών της Γερμανόφωνης Ελβετίας. Επιπλέον, συμμετέχει στο σχέδιο Dandelon.com, ]στο οποίο η Βιβλιοθήκη ψηφιοποιεί τα αρχεία της για ηλεκτρονική πρόσβαση. Περιλαμβάνονται επίσης τα αρχεία που δώρισε το Πανεπιστήμιο του Λιχτενστάιν στη βιβλιοθήκη το 2003.
Τον Αύγουστο του 2012, η Βιβλιοθήκη δημιούργησε το έργο eLiechtensteinesia, το οποίο παρέχει διαδικτυακή πρόσβαση σε σαρώσεις της Επετηρίδας της Ιστορικής Εταιρείας του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν, πρώην εθνικών εφημερίδων και άλλες εκδόσεις από το Λιχτενστάιν.
Το 2021, η βιβλιοθήκη διέθετε μία συλλογή 285.000 τεκμηρίων και δάνεισε 180.000 αρχεία, ο αριθμός των επισκεπτών ανήλθε στα 50.000 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Λιχτενστάιν Λιχτε
Allen & Unwin
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκδοτικοί οίκοι Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Αυστραλία
Ματτέο Μπάρτολι
Ο Ματτέο Τζούλιο Μπάρτολι (Matteo Giulio Bartoli, 22 Νοεμβρίου 1873 – 23 Ιανουαρίου 1946) ήταν Ιταλός γλωσσολόγος.
Γεννήθηκε στην κωμόπολη Λάμπιν της Ίστρια, που τότε ανήκε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία (όπως και η βόρεια Ιταλία). Πήρε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης το 1898, με εποπτεύοντα καθηγητή τον Βίλχελμ Μέγερ-Λύμπκε. Ο Μπάρτολι επηρεάσθηκε από ορισμένες θεωρίες του Ιταλού φιλοσόφου Μπενεντέτο Κρότσε και του Γερμανού γλωσσολόγου Καρλ Φόσλερ. Αργότερα μελέτησε με τον Ζυλ Ζιγιερόν στο Παρίσι. Από αυτόν ο Μπάρτολι απέκτησε μια προτίμηση για εργασία πεδίου και από το 1900 και μετά δημοσίευσε πολλές διαλεκτολογικές μελέτες των διαλέκτων της Ίστρια.
Η μελέτη του πάνω στη δαλματική γλώσσα (Das Dalmatische, 2 τόμοι, 1906) αποτελεί μέχρι σήμερα τη μοναδική γνωστή πλήρη περιγραφή της εξαφανισμένης αυτής γλώσσας, περιέχοντας κάθε γνωστό κείμενο της. Ο Μπάρτολι χρησιμοποίησε για τη μελέτη αυτή στοιχεία που συνέλεξε το 1897 από τον τελευταίο ομιλητή της δαλματικής, τον Τουόνε Ουντάινα, ο οποίος σκοτώθηκε σε δυστύχημα με εκρηκτικά το 1898.
Ο Μπάρτολι έγραψε επίσης το Introduzione alla neolinguistica (= «Εισαγωγή στη νεογλωσσολογία», 1925) και το Saggi di linguistica spaziale (= «Δοκίμια στη χωρική γλωσσολογία», 1945). Ως πανεπιστημιακός, υπήρξε ο δάσκαλος του Αντόνιο Γκράμσι.
Ο Ματτέο Μπαρτόλι απεβίωσε στο Τορίνο σε ηλικία 72 ετών.
Η Τελευταία Εκδίκηση
To Η Τελευταία Εκδίκηση (πρωτότυπος τίτλος: 복수는 나의 것, διεθνής: Sympathy for Mr. Vengeance) είναι νοτιοκορεατική θρίλερ δραματική ταινία του 2002, σε σκηνοθεσία Παρκ Τσαν-γουκ. Το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη σε συνεργασία με τους Λι Γάε-σουν, Λι Μόο-γιανγκ και Λι Γιονγκ-γιονγκ. Πρωταγωνιστούν οι Σιν Χα-κιούν, Σονγκ Κανγκ-χο και Μπάε Ντούνα. Η ταινία επικεντρώνεται στην προσπάθεια ενός κωφάλαλου, που μαζεύει λεφτά για την εγχείρηση της αδελφής του, η οποία περιμένει μόσχευμα να βρεθεί.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 22 Μαρτίου του 2002 και η ταινία εισέπραξε παγκοσμίως λίγο λιγότερο από 2 εκατομμύρια δολάρια. Ωστόσο, στη Νότια Κορέα η ταινία βραβεύθηκε στο Korean Film Awards στην κατηγορία της Καλύτερης Φωτογραφίας, Καλύτερου Μοντάζ και Καλύτερου Φωτισμού. Ενώ στο βραβεία Busan Film Critics Awards έλαβε βραβείο στις κατηγορίες: Καλύτερη Ταινία και Καλύτερη Σκηνοθεσία. Η ταινία αποτελεί το πρώτο μέρος της Τριλογίας της Εκδίκησης, χωρίς να έχουν αυτές μεταξύ τους συνέχεια στην πλοκή, με τις άλλες δύο να είναι το Old Boy (2003) και το Η εκδίκηση μιας κυρίας (2005).
Πλοκή
Ο Park Dong-jin, το πρώην αφεντικό, συγκεντρώνει τα χρήματα και τους τα δίνει, όμως δεν παίρνει πίσω την κόρη του αμέσως. Ο Ryu επιστρέφει στο σπίτι με τα χρήματα, όπου φύλασσε το κορίτσι, για να διαπιστώσει σύντομα ότι η αδελφή του είχε αυτοκτονήσει εξ αιτίας αυτής της απαγωγής. Στην προσπάθειά του να θάψει την αδελφή του δίπλα σε έναν ποταμό, το κοριτσάκι πέφτει μέσα στο νερό, ζητώντας μάταια βοήθεια από τον κωφάλαλο Ryu, με αποτέλεσμα να πεθάνει. Αργότερα ο πατέρας της πουλάει ό,τι είχε και προσπαθεί να εκδικηθεί τον χαμό της κόρης του.
Ο Ryu συνεργάζεται ξανά με την κοπέλα του στο να βρουν την οργάνωση που τους είχε εξαπατήσει για να μην κι αυτός τη δική του εκδίκηση, και τα καταφέρνει. Ο πατέρας της μικρής στην προσπάθειά του να βρει τον Ryu βασανίζει και σκοτώνει την κοπέλα του, η οποία τον απείλησε ότι είναι σε μία οργάνωση και ότι αν της κάνει κακό θα εκδικηθούν. Τελικά ο Park Dong-jin παγιδεύει τον Ryu, ο οποίος με τη σειρά του πήγε να εκδικηθεί την κοπέλα του, και τον σκοτώνει. Την ώρα που άνοιγε τον λάκκο, έρχεται η οργάνωση της κοπέλας του Ryu και τον δολοφονεί, παίρνοντας εκδίκηση για τον χαμό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ταινίες με κορεατική γλώσσα Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές ταινίες Κατηγορία:Αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Παρκ Τσαν-γουκ
Garcinia imberti
Η Garcinia imberti, είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας Κλουσιίδων (Clusiaceae). Βρίσκεται μόνο στην Ινδία.
Παραπομπές
<div style="">
Πηγές
Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδίας Κατηγορία:Απειλούμενα φυτά imberti
Κατάλογος των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Κύπρο, 2004-2009
Η παρούσα λίστα περιλαμβάνει τα 6 μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Κύπρο''' για την περίοδο 2004-2009.
Πηγές
Κυπρος
Κατάλογος προέδρων του Πράσινου Ακρωτηρίου
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Πρασίνου Ακρωτηρίου (αμετάφραστο: Κάμπου Βέρντε) είναι αρχηγός κράτους της αφρικανικής χώρας. Εκλέγεται από το λαό με καθολική ψηφοφορία για πενταετή θητεία. Πρώτος πρόεδρος της χώρας μετά την ανεξαρτησία της από την Πορτογαλία ήταν ο Αριστίντες Περέιρα, ο οποίος κυβέρνησε από το 1975 ως το 1991. . Το 1991 η χώρα, όπως και πολλές άλλες δημοκρατίες στην Αφρική υιοθέτησε το πολυκομματικό σύστημα. Στις πρώτες πολυκομματικές προεδρικές εκλογές του 1991, πρόεδρος εκλέχθηκε ο Αντόνιο Μασκαρένιας Μοντέιρο, ο οποίος επανεξελέγη για 2η θητεία το 1996. Οι διάδοχοί του, Πέντρο Πίρες και Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα επανεξελέγησαν επίσης για δύο θητείες, το 2001 και 2006 (ο Πίρες) και το 2011 και το 2016 (ο Φονσέκα).
Τζωρτζ Έιντ
Ο Τζωρτζ Έιντ (George Ade, 9 Φεβρουαρίου 1866 – 16 Μαΐου 1944) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στο χωριό Κέντλαντ της βορειδυτικής Ιντιάνα και πέθανε στο κοντινό χωριό Μπρουκ. Απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Περντιού.
Ο Έιντ έγινε γνωστός με τις «Ιστορίες των δρόμων και της πόλης» (Stories of the Streets and of the Town), μιας μόνιμης στήλης σε εφημερίδα που με καθημερινή γλώσσα περιέγραφε την καθημερινή ζωή στο Σικάγο, καθώς και με τη συλλογή χρονογραφημάτων Ιστορίες στην αργκό (Fables in slang). Οι τελευταίες ιστορίες, που δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα Chicago Record από το 1897 έως το 1900, είναι χιουμοριστική προσαρμογή των μύθων του Αισώπου στη σημερινή εποχή με γλώσσα «του δρόμου», και του απέφεραν φήμη και πλούτο. Από τότε τον αποκαλούσαν και «Αίσωπο της Ιντιάνα» («Aesop of Indiana»).
Κατά το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα ο Έιντ, μαζί με τους Μπουθ Τάρκινγκτον, Μέρεντιθ Νίκολσον και Τζέιμς Χουίτκομ Ρίλεϋ, βοήθησε να δημιουργηθεί μια «Χρυσή Εποχή της λογοτεχνίας στην Ιντιάνα».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Χιουμορίστες
Κατάλογος νομαρχών Ηρακλείου
Ο Νομάρχης Ηρακλείου ήταν ο διορισμένος (από το 1899 μέχρι το 1994) και εκλεγμένος (από το 1995 μέχρι το 2010) άρχων του Νομού Ηρακλείου της Περιφέρειας Κρήτης, του ελληνικού κράτους.
Η νομαρχία ιδρύθηκε το 1899 επί Κρητικής Πολιτείας, με πρώτο νομάρχη τον Γεώργιο Μαρή.
Οι Νομάρχες διορίζονταν από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση μέχρι το 1994. Από το 1995 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010 οι Νομάρχες ήταν αιρετοί.
Η Νομαρχία Ηρακλείου σταμάτησε να υφίσταται την 31η Δεκεμβρίου 2010, όταν καταργήθηκαν οι νομαρχίες στην Ελλάδα και ενσωματώθηκαν στις Καλλικρατικές αυτοδιοικητικές Περιφέρειες, ως Περιφερειακές Ενότητες. Η έδρα της νομαρχίας ήταν η πόλη του Ηρακλείου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νομάρχες Ηρακλείου
Ινδικό Κοινοβούλιο
Το Κοινοβούλιο της Ινδίας (στη χίντι: :Bhāratīya sansad) είναι το ανώτατο νομοθετικό σώμα της Δημοκρατίας της Ινδίας. Πρόκειται για ένα νομοθετικό σώμα δύο κοινοβουλίων που αποτελείται από τον Πρόεδρο της Ινδίας και τα δύο κοινοβούλια: το Ράτζια Σάμπα (Συμβούλιο των Κρατιδίων) και το Λοκ Σάμπα (Οίκος του Λαού). Ο Πρόεδρος στο ρόλο του ως επικεφαλής της νομοθετικής εξουσίας έχει όλες τις εξουσίες να καλέσει και να εκπονήσει νομοσχέδιο για κάθε κοινοβούλιο ή να διαλύσει την Λοκ Σάμπα. Ο πρόεδρος μπορεί να ασκήσει αυτές τις αρμοδιότητες μόνο με τη συμβουλή του πρωθυπουργού και του Συμβουλίου Υπουργών της Ένωσης της Ινδίας.
Τα εκλεγμένα ή διορισμένα από τον πρόεδρο μέλη στα δύο κοινοβούλια αναφέρονται ως βουλευτές. Η Λοκ Σάμπα αποτελείται από 543 εκλεγμένους βουλευτές και 2 μέλη της αγγλικής κοινότητας που προτείνονται από τον πρόεδρο, σε ένα σύνολο 545 βουλευτών. Η Ράτζια Σάμπα αποτελείται από 245 μέλη, συμπεριλαμβανομένων 12 μελών από τομείς όπως αυτούς της επιστήμης, του πολιτισμού, της τέχνης και της ιστορίας. Το Κοινοβούλιο συνεδριάζει στο Σανσάντ Μπαβάν στο Νέο Δελχί.
Ιστορία
Η - πρωθύστερη του Κοινοβουλίου- Συντακτική Συνέλευση της Ινδίας εξελέγη προκειμένου να συντάξει το Σύνταγμα της Ινδίας. Μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας από τη Βρετανία το 1947, τα μέλη της λειτουργούσαν ως το πρώτο Κοινοβούλιο του έθνους. Στις 13 Δεκεμβρίου 2001 το Ινδικό Κοινοβούλιο έγινε στόχος επίθεσης από ισλαμιστές τρομοκράτες. Σκοτώθηκαν πέντε τρομοκράτες, 6 αστυνομικοί του Νέου Δελχί, δύο μέλη του προσωπικού των υπηρεσιών ασφαλείας του κοινοβουλίου και ένας κηπουρός, συνολικά 14 θύματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ινδίας Κατηγορία:Κοινοβούλια ανά χώρα