cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλγερινό πραξικόπημα του 1965
Πραξικόπημα
Στη 1:00 π.μ., ο Μπουμεντιέν διέταξε την παράταξη αρμάτων μάχης σε ολόκληρη την πρωτεύουσα σε στρατηγικές θέσεις όπως το Ταχυδρομείο του Αλγερίου, η Αλγερινή Ραδιοτηλεόραση και η Πλατεία Εμίρ Αμπντελκαντέρ (έδρα του κόμματος εκείνη την περίοδο). Η ταινία Η μάχη του Αλγερίου γυριζόταν στην πρωτεύουσα εκείνη την εποχή, και πολλοί θεωρούσαν ότι το στρατιωτικό κίνημα σχετιζόταν με τα γυρίσματα της ταινίας. Γύρω στις 1:30 π.μ., ο Ταχάρ Ζμπιρί, ο Σαΐντ Αμπίντ και ο συνταγματάρχης Αμπές πλησίασαν τη Βίλα Ζολύ και οι φρουροί αντικατάστασης τους επέτρεψαν την είσοδο. Ο Ταχάρ Ζμπιρί ξύπνησε τον Μπεν Μπελά, ο οποίος κοιμόταν στον έκτο όροφο και του ανέφερε: «Εκ μέρους του Επαναστατικού Συμβουλίου, έχω εντολές να σας συλλάβω με την κατηγορία της προδοσίας.» Οι τρεις στρατιωτικοί επέτρεψαν στον Μπεν Μπελά να ντυθεί και στη συνέχεια τον μετέφεραν με αυτοκίνητο σε μια τοποθεσία στην πόλη Μαιζόν-Καρέε, 20 χιλιόμετρα από το Αλγέρι, όπου τέθηκε υπό κατ' οίκον περιορισμό. Ο Ζμπιρί ανέφερε στον Μπουμεντιέν: «Η αποστολή ολοκληρώθηκε». Ο Μπεν Μπελά παρέμεινε υπό κατ' οίκον περιορισμό μέχρι το 1980 και δεν έκανε δημόσια εμφάνιση στην Αλγερία έως το 1990.
Συνέπειες
Στις 19 Ιουνίου, ο Μπουμεντιέν απηύθυνε μια ραδιοφωνική δήλωση που ανέφερε ότι η απομάκρυνση του Μπεν Μπελά ήταν απαραίτητη για να εξασφαλιστεί η συνέχεια της επανάστασης. Κατηγόρησε τον Μπεν Μπελά ότι προσπάθησε να σφετεριστεί το Αφροασιατικό Συνέδριο Ενότητας για προσωπικό όφελος χωρίς να λάβει υπόψη τις άλλες χώρες του οργανισμού. Ο Μπουμεντιέν ανακοίνωσε ότι η Αλγερία δεν θα μπορούσε να φιλοξενήσει το συνέδριο υπό αυτές τις συνθήκες, αλλά εξέφρασε την υποστήριξή του στα ιδανικά του οργανισμού. Ωστόσο, το Παναφρικανικό Πολιτιστικό Φεστιβάλ (PANAF) με συμμετέχοντες από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Μαύρων Πανθήρων, θα διοργανωνόταν από την κυβέρνηση του Μπουμεντιέν το 1969 στο Αλγέρι. Στην ομιλία του αποκάλεσε επίσης τον Μπεν Μπελά τσαρλατάνο και τυχοδιώκτη, πιθανότατα μια αναφορά στην υποστήριξη του Μπεν Μπελά στους αντάρτες του Νίγηρα που χρησιμοποιούσαν την Αλγερία ως ασφαλές καταφύγιο για τη δραστηριότητά τους εναντίον της κυβέρνησης του Ντιορί στον Νίγηρα, κάτι που ο Μπουμεντιέν δεν στήριξε ποτέ. Μια άλλη ραδιοφωνική δήλωση από τον Καΐντ Αχμέντ την ίδια ημέρα ανέφερε ότι «η αστάθεια, η δημαγωγία, η αναρχία, τα ψέματα και ο αυτοσχεδιασμός» της κυβέρνησης του Μπεν Μπελά τελειώσαν.
Στις 19 και 20 Ιουνίου ο λαός άρχισε να διαμαρτύρεται ενάντια στο πραξικόπημα και να φωνάζει συνθήματα υπέρ του Μπεν Μπελά. Η νέα κυβέρνηση επιχείρησε να καταστείλει τις διαμαρτυρίες, αλλά η τοπική αστυνομία δε χρησιμοποίησε στρατιωτικά στοιχεία για να διατηρήσει την τάξη στις περισσότερες περιπτώσεις. Στο Αλγέρι, δύο με τρεις χιλιάδες άνθρωποι γυρνούσαν στους δρόμους, ζητώντας τη δολοφονία του Μπουμεντιέν. Οι ραδιοφωνικές δηλώσεις επανειλημμένα απαιτούσαν ηρεμία και μερικές φορές απειλούσαν τους διαδηλωτές. Αρκετοί άνθρωποι συνελήφθησαν, συμπεριλαμβανομένων 50 Γάλλων ακροαριστερών υποστηρικτών του Μπεν Μπελά.
Στις 5 Ιουλίου, ο Μπουμεντιέν ανακοίνωσε τη σύσταση του Επαναστατικού Συμβουλίου (RC) με τον ίδιο να υπηρετεί ως πρόεδρός του, Υπουργός Άμυνας και Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου. Ο Μπουμεντιέν ανακοίνωσε ότι οι δύο κύριοι στόχοι του Επαναστατικού Συμβουλίου ήταν η οικονομική αυτονομία και ανεξαρτησία από ξένη επιρροή στον αλγερινό λαό και εσωτερικά προσπάθησε να τερματίσει τον ρεζιοναλισμό, να σταθεροποιήσει το κράτος και να μεταρρυθμίσει τις επαρχίες.
Το πρώτο ταξίδι του Μπουμεντιέν στο εξωτερικό ήταν τον Σεπτέμβριο του 1965 στην Καζαμπλάνκα σε αραβική σύνοδο κορυφής και στη συνέχεια σε σύνοδο κορυφής για τον Οργανισμό της Αφρικανικής Ενότητας (σημερινή Αφρικανική Ένωση) τον Οκτώβριο. Το Επαναστατικό Συμβούλιο πραγματοποίησε την πρώτη απογραφή της χώρας τον Δεκέμβριο την ίδια στιγμή που ο Μπουμεντιέν επισκέφθηκε τη Μόσχα για δεύτερη φορά το 1965. Κατά την επέτειο του πραξικοπήματος, μίλησε ξανά στον αλγερινό λαό και τόνισε εκ νέου τους στόχους του για τον τερματισμό του ρεζιοναλισμού, την προοδευτική πορεία προς τον σοσιαλισμό, τη διατήρηση της «αλγερινής» ταυτότητας της Αλγερίας, την επανέναρξη ξένων επιρροών, την υποστήριξη πρώην μαχητών της ελευθερίας και την απομάκρυνση των υπολοίπων γαλλικών βάσεων από τη Σαχάρα. Ένα έτος μετά το πραξικόπημα, ο Μπουμεντιέν επιδίωξε αυτούς τους στόχους επισκεπτόμενος τις επαρχίες της Ανατολής, της Δύσης, του Τιαρέτ και της Όασης και σταδιακά κρατικοποίησε βιομηχανίες όπως οι εξορύξεις για την προστασία από ξένες παρεμβολές. Αναδιοργάνωσε επίσης το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο τον Ιούνιο του 1966. Το 1965, υπήρχαν 2 εκατομμύρια άνεργοι εργάτες και ο Μπουμεντιέν ακολούθησε μια ρεαλιστική πολιτική προσέγγιση για την σταθεροποίηση της αλγερινής οικονομίας, του κράτους και της κοινωνίας, ενώ έχτιζε έναν «σοσιαλισμό που ανταποκρινόταν στις πραγματικότητες της χώρας.»
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Επαναστάσεις του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιστορία της Αλγερίας
Χαμένα όνειρα (ταινία 2006)
To Nuovomondo (ελλ. τίτλος Χαμένα όνειρα) είναι μια δραματική ταινία Ιταλικής παραγωγής του 2006. Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας που μεταναστεύει στις αρχές του 20ου αιώνα από την Ιταλία στην Αμερική. Το σενάριο και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Εμανουέλε Κριαλέζε.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Βενετίας, στις 8 Σεπτεμβρίου του 2006, και απέσπασε θετικές κριτικές και επτά (7) υποψηφιότητες (κέρδισε έξι (6) βραβεία). Αξιοσημείωτη είναι η χρήση του ήχου αλλά και η οπτική σύνθεση του σκηνοθέτη, καθως και η αποφυγή απεικόνισης στερεότυπων που εμφανίζονται σε ταινίες με παρόμοια θεματολογία (π.χ το Άγαλμα της ελευθερίας).
Πλοκή
Στις αρχές του 20ου αιώνα, η φτωχή οικογένεια Μανκούζο, από τη Σικελία, αποφασίζει να μεταναστεύσει στην Αμερική. Ονειρεύονται τη γη της επαγγελίας όπου τα λαχανικά είναι τεράστια, το γάλα κυλάει σε ποτάμια και το χρυσάφι πέφτει από τον ουρανό. Στο πλοίο μια όμορφη Βρετανίδα, η Λούσι, τραβάει τα βλέμματα των αντρών, αλλά επιλέγει να παντρευτεί το Σαλβατόρε Μανκούζο για να εξασφαλίσει την παραμονή στην Αμερική. Εκείνος συμφωνεί αν και ξέρει πως δεν υπάρχει αγάπη, αλλά βαθιά μέσα του πιστεύει ότι υπάρχει ελπίδα...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες
MONU
thumb|right|220px Τύπος: Εξαμηνιαίο περιοδικό Μορφή:  Περιοδικό Συντάκτης: [[Bernd Upmeyer Ίδρυση: Ιούνιος 2004 Έδρα: 7Β Kipstraat, Ρότερνταμ, Ολλανδία Κυκλοφορία: 3.000 αντίτυπα ανά τεύχος Ιστοσελίδα: www.monu-magazine.com]]
Το MONU είναι αγγλόφωνο, εξαμηνιαίο περιοδικό για την πολεοδομία, που εστιάζει στην πόλη, με την ευρεία έννοια του όρου, συμπεριλαμβανομένων της πολιτικής, γεωγραφικής, οικολογικής, και κοινωνικής της πλευράς, καθώς και της δομής και της αρχιτεκτονικής της. Συνεπώς η αρχιτεκτονική είναι ένα από τους πολλούς τομείς που καλύπτει το περιοδικό – τομείς που συμπεριλαμβάνονται στον ευρύτερο όρο “urbanism”. Το MONU εκδίδεται στο Ρόττερνταμ της Ολλανδίας. Η συναπτή έκδοση άρχισε τον Ιουνίου του 2004. Αυτοπροσδιορίζεται ως ανεξάρτητη, μη κονφορμιστική, ειδικευμένη έκδοση που συλλέγει κριτικά άρθρα, εικόνες, ιδέες και αστικές θεωρίες από αρχιτέκτονες, πολεοδόμους και θεωρητικούς ανά τον κόσμο, σε ένα δεδομένο θέμα.
Δήλωση αποστολής
Από την αρχή της δημιουργίας του, το MONU στοχεύει στη διερεύνηση κάθε είδους αστικής πτυχής, οτιδήποτε εμφανίζεται γύρω από την πόλη. Το περιοδικό ενδιαφερόταν πάντοτε να ξεδιαλύνει τις κρυμμένες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές αλήθειες, τις οικουμενικές αλήθειες καθώς και τις σχέσεις αλληλεξάρτησης στις πόλεις.
Απόψεις
Το MONU είναι γενικώς επικριτικό απέναντι στο γεγονός ότι συχνά οι αστικοί χώροι ικανοποιούν τις επιθυμίες και βλέψεις μιας ισχυρής μειονότητας, η οποία αγνοεί τις ανάγκες των περισσοτέρων. Το MONU κατακρίνει τις επιπτώσεις των προϊόντων μιας οικονομικά ισχυρής ελίτ που οικοδομεί ακίνητα σε πόλεις μονάχα για να ικανοποιήσει τις καταναλωτικές της βλέψεις (#12 το 2010).
Το περιοδικό επίσης κατακρίνει την έλλειψη ενδιαφέροντος από πλευράς αρχιτεκτόνων και πολεοδόμων απέναντι στην τεράστια δυναμική του υφιστάμενου πολεοδομικού υλικού και απέναντι σε άλλα θέματα όπως η αστική και η αρχιτεκτονική αποκατάσταση, συντήρηση, ανακαίνιση, ανάπλαση, ανανέωση ή η προσαρμοστική επανάχρηση των παλαιών δομών ως κοινωνικά ανεύθυνη και οικονομικά και πολιτιστικά απαράδεκτη (#14 το 2011).
Το MONU κατακρίνει τις μη ιδεολογικές – ή καλύτερα μετα-ιδεολογικές – συνθήκες της κοινωνίας μας όσων αφορά στις πόλεις, και στοχεύει σε μια νέα ειλικρίνεια, που απαιτείται σε έναν κόσμο αποτελούμενο από πληθώρα επιλογών και αστικών αποτελεσμάτων χωρίς καμία συνεκτική αστική ιδεολογία. (#15 το 2011).
Συμβαλλόμενοι
Παρελθοντικοί συμβαλλομένοι του MONU:
Center for Urban Pedagogy (CUP), Reinier de Graaf (2004, MONU #1 - Paid Urbanism)
Thomas Sieverts (2005, MONU #2 – Middle Class Urbanism)
Joost Meuwissen (2005, MONU #3 – Political Urbanism)
Yoshiharu Tsukamoto (2006, MONU #4 – Denied Urbanism)
Loïc Wacquant, Eyal Weizman (2006, MONU #5 – Brutal Urbanism)
Supersudaca (2007, MONU #6 – Beautiful Urbanism)
Floris Alkemade (2007, MONU #7 – 2nd Rate Urbanism)
Joep van Lieshout, Teddy Cruz (2008, MONU #8 – Border Urbanism)
Owen Hatherley, Shumon Basar (2008, MONU #9 – Exotic Urbanism)
NL Architects, Kees Christiaanse (2009, MONU #10 – Holy Urbanism)
Bjarke Ingels, MVRDV (2010, MONU #12 – Real Urbanism)
Hans Frei (2010, MONU #13 – Most Valuable Urbanism)
Rem Koolhaas, Adolfo Natalini, Beatriz Ramo (2011, MONU #14 – Editing Urbanism)
Wouter Vanstiphout, Thomas Ruff (2011, MONU #15 – Post-Ideological Urbanism)
Edward W. Soja, Mike Crang, Stephen Graham (2012, MONU #16 – Non-Urbanism)
Αρχαιολογικό Μουσείο Αγίου Νικολάου
Το Αρχαιολογικό Μουσείο του Αγίου Νικολάου είναι αρχαιολογικό μουσείο που βρίσκεται στον Άγιο Νικόλαο στην Κρήτη.
MONU
Συμβαλλόμενοι
Joel Garreau, Saskia Sassen, Kunlé Adeyemi (2012, MONU #17 – Next Urbanism)
Αρχαιολογικό Μουσείο Αγίου Νικολάου
Ίδρυση του Μουσείου
αριστερά|μικρογραφία|340x340εσ Ιδρύθηκε το 1970 και φιλοξενεί ευρήματα από την νεολιθική εποχή, την Μινωική εποχή και μέχρι τους ελληνορωμαϊκούς χρόνους. Αποτελείται από οκτώ εκθεσιακούς χώρους και μεταξύ των πιο γνωστών εκθεμάτων της είναι η θεά της Μύρτου, ένα δοχείο για σπονδές με μορφή γυναίκας που ανακαλύφθηκε στον οικισμό της Εποχής του Χαλκού στο Φούρνο, κοντά στη Μύρτο. Το μουσείο επίσης περιέχει σημαντικά δείγματα της Δαιδαλικής  Περιόδου   που χρονολογούνται στον 7ο αιώνα π.Χ., κυρίως το κεφάλι ενός πήλινου αγάλματος γυναίκας που βρίσκεται κοντά στη Σητεία.
MONU
Συμβαλλόμενοι
Rainer Langhans, Atelier 5, Richard Sennett (2013, MONU #18 – Communal Urbanism)
Αρχαιολογικό Μουσείο Αγίου Νικολάου
Πρώτη αίθουσα
Η μεγαλύτερη συλλογή αντικείμενων, προέρχεται από ανασκαφές  στο νεκροταφείο της Αγίας Φωτιάς κοντά στη Σητεία. Η Σητεία ήταν ένα από τα μεγαλύτερα προϊστορικά νεκροταφεία της Ελλάδας και πολλοί τάφοι είναι απλοϊκοί σαν μικρές  κοιλότητες για παιδικές ταφές μέχρι και  αίθουσες  ταφής. Στην πρώτη  αίθουσα  υπάρχουν  επίσης πολλά αξιοσημείωτα αγγεία και  εκατοντάδες χάλκινες  λεπίδες  σε  διαφορετικά σχήματα και επίπεδο ευκρίνειας που βρέθηκαν και στους τάφους της Αγίας Φωτιάς. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα αγκίστρια ψαριών που χρονολογούνται από την πρώιμη Μινωική Κρήτη. <BR><BR><BR><BR>
MONU
Συμβαλλόμενοι
Antoine Grumbach, Rogers Stirk Harbour + Partners, Office for Metropolitan Architecture (2013, MONU #19 – Greater Urbanism)
Αρχαιολογικό Μουσείο Αγίου Νικολάου
Έκθεση φωτογραφιών
<BR>
Παραπομπές
Αγιος Νικολαος Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
MONU
Συμβαλλόμενοι
Bernardo Secchi, Edward Burtynsky, Bart Lootsma (2014, MONU #20 – Geographical Urbanism)
Winy Maas, Candida Höfer, Petra Blaisse (2014, MONU #21 – Interior Urbanism)
Jean-Louis Missika, Bernd Upmeyer, Ulf Hannerz (2015, MONU #22 – Transnational Urbanism)
Jeremy Till, Damon Rich, Marina Abramović (2015, MONU #23 – Participatory Urbanism)
Andrés Jaque, Casco, Herman Hertzberger (2016, MONU #24 – Domestic Urbanism)
Kai Vöckler, Arnis Balcus, Bart Lootsma (2016, MONU #25 – Independent Urbanism)
Lars Lerup, Bureau of Architecture, Research, and Design, Roger Keil, Floris Alkemade, Keller Easterling, Michael Wolf, Mark Power (2017, MONU #26 – Decentralised Urbanism)
Stephan Petermann, Levi Bryant, Nicholas de Monchaux, Marco Casagrande (2017, MONU #27 – Small Urbanism)
STAR strategies + architecture, Alejandro Zaera-Polo, Beatriz Ramo, Stefan Paeleman (2018, MONU #28 – Client-shaped Urbanism)
Cassim Shepard, Pierre Huyghe, Cruz Garcia, Kathrin Golda-Pongratz, Carolyn Drake, Inge Goudsmit (2018, MONU #29 – Narrative Urbanism)
Deane Simpson, Peter Granser, Frits van Dongen, Chris Phillipson, Junya Ishigami, Matthias Hollwich (2019, MONU #30 – Late Life Urbanism)
Karla Rothstein, Miguel Candela, Christopher Coutts, Julie Rugg, Katrina Spade, Cameron Jamie (2019, MONU #31 – After Life Urbanism)
Jörn Walter, Richard Florida, Anne Mie Depuydt, David Schalliol, Will Hartley, DK Osseo-Asare (2020, MONU #32 – Affordable Urbanism)
Beatriz Colomina, Jessica Bridger, Peter Dench, Richard Sennett, Alexander Jachnow, Nadia Shira Cohen (2020, MONU #33 – Pandemic Urbanism)
Mark Wigley, Anya Sirota, Riccardo Dalisi, Isabelle Pateer, MONU’s Academic Research Studio (MARS), Peter Behrens School of Arts, Arno Brandlhuber, Olaf Grawert (2022, MONU #35 – Unfinished Urbanism)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά Κατηγορία:Πολεοδομία
Μόσχω Τζαβέλα
Η Μόσχω Τζαβέλλα (1760-1803) ήταν γυναίκα του Λάμπρου Τζαβέλλα και μητέρα του Φώτου. Μέλος της γνωστής φάρας των Τζαβελλαίων από το Σούλι της Θεσπρωτίας.
Η Μόσχω μετά την καταστροφή του Σουλίου ακολούθησε το δρόμο προς την Πάργα και από 'κει στα Επτάνησα.
Βιβλιογραφία
Μοσχω Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 18ου αιώνα Κατηγορία:Σουλιώτισσες Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Έκρηξη στο Φάβερσαμ (1916)
Η έκρηξη στο Φάβερσαμ σημειώθηκε στις 2 Απριλίου 1916, ήταν η χειρότερη, ως σήμερα, στη βρετανική βιομηχανία εκρηκτικών και έπληξε τη βιομηχανία εκρηκτικών του Φάβερσαμ, η οποία, λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τελούσε υπό την εποπτεία του Βρετανικού Ναυαρχείου, το οποίο είχε τοποθετήσει ένοπλη φρουρά στην περιοχή. Σημειώθηκε στις 14:20΄ στο Άπλιιζ (Uplees), πολύ κοντά στο Φάβερσαμ του Κεντ, όταν μια αποθήκη που περιείχε 15 τόνους ΤΝΤ και 150 τόνους νιτρικού αμμωνίου εξερράγη ως επακόλουθο πυρκαγιάς στην περιβάλλουσα περιοχή.
Το πλαίσιο
Η ιστορία της βιομηχανίας εκρηκτικών στην περιοχή του Φάβερσαμ χρονολογείται πριν από 3,5 αιώνες, όταν εκεί ιδρύθηκε η πρώτη βιομηχανία πυρίτιδας. Η παραγωγή αυξανόταν διαρκώς, όπως και η ζήτηση, και το 1786 στην περιοχή υπήρχαν τρία εργοστάσια πυρίτιδας. Το 1846, μετά την εφεύρεση της βαμβακοπυρίτιδας (ή νιτροκυτταρίνης) από τον Ελβετό χημικό Κρίστιαν Σένμπαϊν (Christian Schönbein) και ύστερα από τη λήψη σχετικής άδειας από τον εφευρέτη, δημιουργήθηκε η πρώτη μονάδα κατασκευής βαμβακοπυρίτιδας στον κόσμο, στη "Marsh Works", τη μία από τις τρεις βιομηχανίες πυρίτιδας στην περιοχή. Η βιομηχανία αυτή κυριολεκτικά άνθισε και, το 1915, καταλάμβανε έκταση 500 εκταρίων, παράγοντας, εκτός από βαμβακοπυρίτιδα, πυροκροτητές και προϊόντα που παράγονταν από νιτρογλυκερίνη, όπως κορδίτη, ζελινίτη και δυναμίτη. Οι εργάτες λάμβαναν 2 σελίνια προσαύξηση μισθού εβδομαδιαία, λόγω του επικίνδυνου της απασχόλησης, γεγονός που προσείλκυσε πολλούς όχι μόνον από το Φαβερσαμ αλλά και από πιο απομακρυσμένες περιοχές, όπως το Μάργκεϊτ. Ως αποτέλεσμα, υπήρχε επάρκεια εξειδικευμένου προσωπικού, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία και άλλων όμοιων βιομηχανιών στην περιοχή. Το 1912, στα δυτικά του "Marsh Works" δημιουργήθηκε η εταιρεία "Explosives Loading Company Ltd" (ELC), η οποία ανέλαβε να γομώνει με ΤΝΤ νάρκες, τορπίλες και βλήματα πυροβόλων. Φαίνεται ότι οι δύο γειτονικές εταιρείες είχαν στενή συνεργασία μεταξύ τους. Καθώς το ΤΝΤ ήταν δαπανηρό στην κατασκευή του, ξεκίνησε η παραγωγή αματόλ (amatol), που προερχόταν από ανάμιξη ΤΝΤ με νιτρικό αμμώνιο, το οποίο, εκτός του ότι ήταν πολύ πιο φθηνό, είχε το πλεονέκτημα κατά τη διάσπασή του να παράγει οξυγόνο, που συνέβαλε στην ακόμη ταχύτερη έκρηξη του ΤΝΤ. Σε αυτό το εργοστάσιο σημειώθηκε η έκρηξη.
Το συμβάν
Ο καιρός στην περιοχή κατά τον Μάρτιο του 1916 ήταν αρκετά υγρός, αλλά προς τα τέλη Μαρτίου ξεκίνησε μια περίοδος ξηρασίας, η οποία διήρκεσε ως τις αρχές Απριλίου. Εν τω μεταξύ, είχε αναφερθεί ότι την προηγούμενη νύκτα από τον παραπλήσιο καυστήρα (μπόιλερ) διέφευγαν σπινθήρες, καθώς η παγίδευσή τους δεν ήταν αποτελεσματική. Αυτό προξένησε την πρόκληση μιας μικρής πυρκαγιάς, η οποία όμως κατασβέσθηκε έγκαιρα. Η επόμενη ημέρα, Κυριακή, ξημέρωσε με καθαρό ουρανό. Γύρω στη 1:20΄ το μεσημέρι, ξέσπασε πυρκαγιά σε μερικά άδεια σακιά από λινό κοντά στην αποθήκη αρ. 883 της βιομηχανίας εκρηκτικών ELC, στα οποία περιεχόταν το ΤΝΤ που είχε αποθηκευτεί στο κτίσμα αρ. 883 και είχαν συγκεντρωθεί προκειμένου να επαναχρησιμοποιηθούν. Αρχικά έγιναν σημαντικές προσπάθειες κατάσβεσής της, αλλά οι καιρικές συνθήκες δεν βοηθούσαν σε αυτό και, ύστερα από πολλές γενναίες προσπάθειες, ο διευθύνων του εργοστασίου Τζορτζ Έβετς (George Evetts) διέταξε την εκκένωση της περιοχής. Πριν ολοκληρωθεί, όμως, η εκκένωση, οι 150 τόνοι νιτρικού αμμωνίου και οι 15 του ΤΝΤ εξερράγησαν. Η έκρηξη προξένησε μεγάλες ζημιές στη βιομηχανία αλλά και στη γύρω περιοχή, καθώς αναφέρθηκαν θραύσεις υαλοπινάκων στο Σάουθεντ και η δόνηση έγινε αισθητή στο Νόργουιτς. Ο κρατήρας που δημιουργήθηκε από την έκρηξη είχε μήκος 40 υαρδών (περίπου 38 μ.) και βάθος 30 ποδών (9 μ.). Η παρακείμενη βιομηχανία Marsh Works υπέστη μεγάλες ζημιές. Δυστυχώς, η εκκένωση της περιοχής δεν είχε προλάβει να ολοκληρωθεί κι έτσι υπήρξαν πολλές ανθρώπινες απώλειες. Ο αρχικός υπολογισμός έκανε λόγο για "περίπου 200 νεκρούς", αλλά ο ακριβής αριθμός των νεκρών δεν έγινε ποτέ δυνατόν να εξακριβωθεί κι έτσι οι πηγές δεν συμφωνούν ως προς τον ακριβή αριθμό τους: Πολλά ανθρώπινα μέλη βρέθηκαν στις γύρω περιοχές, αλλά για άλλα θύματα δεν βρέθηκε ποτέ κανένα ίχνος, οπότε υπάρχει η υπόθεση ότι αρκετοί άνθρωποι "απλά εξαερώθηκαν". . Αναφέρεται ο αριθμός 109 θυμάτων ή 116. Ανάμεσα στα θύματα ήταν ολόκληρη η μονάδα πυρόσβεσης του εργοστασίου, πυροσβέστες από την περιοχή και όσοι επάνδρωναν ασθενοφόρα. Κάποιο άλλοι ήταν απλά θεατές, οι οποίοι αγνόησαν τις έντονες προειδοποιήσεις και παρέμειναν στην περιοχή. Οι τραυματίες ήταν περίπου 100, αλλά ανάμεσά τους δεν ήταν καμία γυναίκα, καθώς η καταστροφή σημειώθηκε ημέρα Κυριακή, οπότε το γυναικείο προσωπικό δεν επιτρεπόταν να εργαστεί.
Λόγω της εμπόλεμης κατάστασης, στην οποία βρισκόταν η χώρα, υπήρχαν και απαγορεύσεις στη δημοσίευση της είδησης. Χρειάστηκε επίσημη ανακοίνωση από το Υπουργείο ώστε να γίνει εφικτή η δημοσίευση της είδησης από τις τοπικές αλλά και της ευρύτερης κυκλοφορίας εφημερίδες της εποχής. Στην ανακοίνωση τονιζόταν ότι η έκρηξη δεν ήταν αποτέλεσμα εχθρικής δολιοφθοράς, αλλά οφειλόταν σε πυρκαγιά που ξέσπασε και, λόγω της ξηρασίας, δεν έγινε εφικτή η κατάσβεσή της.
Το απόγευμα της 6ης Απριλίου, μια πομπή με 69 φέρετρα κατέληξε στο νεκροταφείο του Φάβερσαμ, όπου τα θύματα της έκρηξης ενταφιάστηκαν σε ομαδικό τάφο. Από τα 69 αυτά θύματα, μόνον 34 έγινε δυνατόν να ταυτοποιηθούν, πέντε ταυτοποιήθηκαν με επιφυλάξεις, ενώ τα υπόλοιπα τριάντα δεν ταυτοποιήθηκαν. Την επόμενη εβδομάδα ανευρέθη ένα ακόμη πτώμα, που επίσης ενταφιάστηκε στον ομαδικό τάφο. 35 ακόμη θύματα ενταφιάστηκαν σε άλλα σημεία, κατ' απαίτηση των οικογενειών τους.
Πηγές
Κατηγορία:Καταστροφές στο Ηνωμένο Βασίλειο
Μικροέθνος
Με το όνομα μικροέθνος χαρακτηρίζονται πολύ μικρές οντότητες με ελάχιστο πληθυσμό και έκταση τα οποία δεν είναι διεθνώς αναγνωρισμένα. Τέτοιες οντότητες, συνήθως είναι δημιουργήματα ενός ανθρώπου ή μιας οικογένειας όπως το Πριγκιπάτο του Σίλαντ και η Δημοκρατία της Μολοσσίας. Στο χαρακτηρισμό μικροέθνη δεν περιλαμβάνονται αποσχιστικά κινήματα αλλά οντότητες που η κύρια ύπαρξή τους υποστηρίζεται από δημοσιεύσεις των δημιουργών τους ή σε διαδικτυακή παρουσία. Ο χαρακτηρισμός «μικροέθνη» έχει εμφανιστεί μετά το 1970.
2618 Κουναμπαραμπράν
Ο Κουναμπαραμπράν (Coonabarabran) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,0. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Σάιντινγκ Σπρινγκ της Αυστραλίας, και πήρε το όνομά του από τη γειτονική στο αστεροσκοπείο κωμόπολη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κουναμπαραμπράν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουναμπαραμπραν
Αραβονορμανδικό Παλέρμο και Καθεδρικοί Ναοί της Τσεφαλού και του Μονρεάλε
Το Αραβονορμανδικό Παλέρμο και Καθεδρικοί Ναοί της Τσεφαλού και του Μονρεάλε είναι σειρά εννέα θρησκευτικών και πολιτικών κατασκευών ευρισκόμενων επί των βορείων ακτών της Σικελίας, οι οποίες χρονολογούνται από την περίοδο του Νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας (1130-1194): δύο παλάτια, τρεις εκκλησίες, ένας καθεδρικός ναός και μία γέφυρα στο Παλέρμο, καθώς και οι καθεδρικοί ναοί της Τσεφαλού και του Μονρεάλε. Έχουν καταγραφεί, ως σύνολο, ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Παλέρμο Κατηγορία:Μονρεάλε Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Νορμανδική αρχιτεκτονική στην Ιταλία Κατηγορία:Εκκλησίες νορμανδικής αρχιτεκτονικής
Ελληνική Αποικία (Ιερουσαλήμ)
Η Ελληνική Αποικία (המושבה היוונית, HaMoshava HaYevanit) είναι συνοικία στην Ιερουσαλήμ του Ισραήλ, η οποία συνορεύει με την Γερμανική Αποικία και την Καταμόν.
Ιστορία
Τα εδάφη της Ελληνικής Αποικίας αγοράστηκαν από εύπορα μέλη της Ελληνορθόδοξης κοινότητας στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Αρχιμανδρίτης Ευθύμιος του Ναού του Παναγίου Τάφου τους ενεθάρρυνε να ιδρύσουν συνοικία εκτός της πυκνοκατοικημένης Χριστιανικής Συνοικίας της Παλαιάς Πόλης. Ο Αρχιτέκτονας Σπύρος Χουρί σχεδίασε τις είκοσι πρώτες οικίες και ένα κοινοτικό κέντρο προ του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πλειοψηφία των Ελληνορθόδοξων κατοίκων έφυγαν πριν από τον Ισραηλινό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας του 1948. Μετά τον πόλεμο, συγκροτήματα κατοικιών κατασκευάστηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα για την στέγαση του μεγάλου αριθμού Εβραίων μεταναστών που προέρχονταν από την Υεμένη και το Μαρόκο.
Στην διάρκεια του 21ου αιώνα, η συνοικία υπέστη ολική αναπαλαίωση και αποτελεί σήμερα μία από τις ακριβότερες της Ιερουσαλήμ.
Το κοινοτικό κέντρο της Ελληνικής Αποικίας, το οποίο αποτελείτο από πέντε κτίρια, οργανώνει τακτικές πολιτισμικού περιεχομένου δράσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται μαθήματα ελληνικών παραδοσιακών χορών, καθώς και εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας.
Αρχαιολογία
Τον Ιούλιο του 2007, αρχαιολογικές ανασκαφές εντός της Ελληνικής Αποικίας που έλαβαν χώρα προ της ανέγερσης μεγάλης έκτασης κατοικίας και οι οποίες διεξήχθησαν από την Ισραηλινή Αρχή Αρχαιοτήτων, έφεραν στο φως ερείπια του βορειοανατολικού-νοτιοδυτικού τείχους της αρχαίας πόλης της Ιερουσαλήμ. Με βάση τα συγκεκριμένα ευρήματα, θεωρείται πιθανό να επρόκειτο για τείχος αντιστήριξης γεωργικών αναβαθμίδων. Ορισμένα ευρήματα κεραμικών χρονολογούμενα από την Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδο, επίσης, ανασκάφηκαν, καθώς και μεγάλου μεγέθους λίθινο τμήμα, το οποίο χρονολογείται από την Βυζαντινή περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Έλληνες της Ανατολής
Αντόνι Ρουβιό ι Λιουκ
Ο Αντόνι Ρουβιό ι Λιουκ (Antoni Rubió i Lluch, Βαγιαδολίδ 24 Ιουλίου 1856 - Βαρκελώνη, 9 Ιουνίου 1937) ήταν καταλανός ιστορικός, διανοούμενος, διπλωμάτης κι ελληνιστής, γιος του ποιητή Ζοακίμ Ρουβιό ι Ορς. Θεωρείτα σημαντική μορφή στην εξέλιξη της καταλανικής ιστοριογραφίας και φιλολογίας, καθώς λειτούργησε για πολλούς ως σύνδεσμος μεταξύ της ρομαντικής σχολής της Καταλανικής Αναγέννησης και της νέας σχολής του καταλανικού Νοουσεντίσμε. Είναι από τους πρώτους διανοούμενους κι ερευνητές που χρησιμοποίησαν τα καταλανικά ως επιστημονική γλώσσα.
Ζωή και έργο
Σπούδασε Φιλοσοφία και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, όπου είχε ως καθηγητές τον καταλανό διανοούμενο Μανουέλ Μιλά ι Φοντανάλς και τον ελληνιστή Αντόνι Μπέργνες δε λας Κάσας και ως συμφοιτητή τον μετέπειτα φιλόλογο Μαρθελίνο Μενέντεθ Πελάγιο. Αποτέλεσε σημαντικός παράγοντας για την ανάπτυξη του τμήματος Καταλανικών Σπουδών και πρώτος πρόεδρος του Ινστιτούτου Καταλανικών Σπουδών.
Είναι ένας από τους μεγαλύτερους καταλανούς ελληνιστές. Μετέφρασε στα καταλανικά και τα ισπανικά πλειάδα σύγχρονων συγγραφέων, όπως τους Βιζυηνό, Βικέλα (με τον οποίο τους ένωναν και δεσμοί φιλίας), Εφταλιώτη, Δροσίνη και Σολωμό. Επίσης συγκέντρωσε και δημοσίευσε πολλά έγγραφα σχετικά με την καταλανική παρουσία στην Ελλάδα, όντας ο μοναδικός που έχει εργαστεί επιστημονικά πάνω στις σχέσεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με το Στέμμα της Αραγόνας.
Στις 6 Μαρτίου 1897 παρουσίασε στον πρόξενο της Ελλάδας στη Βαρκελώνη, Πέτρο Μουζόπουλο, ένα κείμενο που είχε συντάξει ο Ενρίκ Πρατ ντε λα Ρίβα και είχε ως τελικό αποδέκτη τον Γεώργιο Α΄, όπου εξέφραζε την υποστήριξη των καταλανιστικών κύκλων στη θέση της Ελλάδας στο Κρητικό Ζήτημα. Το κείμενο το είχε μεταφράσει ο ίδιος ο Ρουβιό, ενώ κατά τη διάρκεια της παράδοσης του κειμένου έκαναν την παρουσία τους καταλανικές σημαίες, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την αντίδραση της ισπανικής αστυνομίας. Το 1903 ορίστηκε τιμητικός πρόξενος της χώρας στη Βαρκελώνη, θέση που διατήρησε μέχρι το 1930. Προηγουμένως, το 1886, η ελληνική κυβέρνηση τον είχε παρασημοφορήσει ως Ιππότη του Τάγματος του Σωτήρος. Υπήρξε μέλος και της Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός.
Όσον αφορά την ιστορία, υπήρξε καθηγητής πολλών μετέπειτα καταλανών ιστορικών, όπως του Φεράν Σολντεβίλα και του Ραμόν ντ' Αβαδάλ.
Αναφορές
Κατηγορία:Καταλανοί Ιστορικοί Κατηγορία:Ελληνιστές Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Ιωάννης Φωκυλίδης Χολβάρντα
Ο Ιωάννης Φωκυλίδης Χολβάρντα ή Γιοχάνες Φωκυλίδης Χολβάρντα ή απλούστερα Γιόχαν Χολβάρντα ή Γιόχαν Φωκυλίδης (Johannes Phocylides Holwarda, 19 Φεβρουαρίου 1618 - 22 Ιανουαρίου 1651 ) ήταν Ολλανδός αστρονόμος, ιατρός και φιλόσοφος. Διετέλεσε καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Franeker, της ολλανδικής Φρισλανδίας την περίοδο 1639 - 1651.
Έγινε ευρύτερα γνωστός από την ανακάλυψη της φωτεινής μεταβλητότητας του αστέρος Omicron του Κήτους, που εξ αυτού και ονομάστηκε ο αστέρας θαυμάσιος (Μίρα). Το 1639 παρατήρησε πρώτος ότι ο σημειούμενος παραπάνω απλανής του καταλόγου των απλανών του Μπάγιερ υφίσταται μεταβολές στις λάμψεις του. Με την παρατήρησή του αυτή τέθηκαν οι βάσεις της παρακολούθησης των μεταβλητών αστέρων. Παράλληλα στη φιλοσοφία υπήρξε υποστηρικτής του «ατομισμού». Σύμφωνα με τον Φωκυλίδη, οι οργανισμοί αποτελούνται από άτομα και κενό. Μη αποχωριζόμενος τη θρησκεία υποστήριζε ότι τα άτομα στη φύση διακρίνονται σε απλά ή σύνθετα, που είναι στερεά σωμάτια που λαμβάνουν κίνηση απευθείας από τον Θεό.
Ο σεληνιακός κρατήρας Φωκυλίδης έλαβε το όνομά του προς τιμή του.
Παραπομπές
Χολβάρντα Χολβάρντα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα
Mercedes-Benz R170
Το Mercedes-Benz R170, γνωστό και ως Mercedes-Benz SLK-Class R170, ήταν ένα κάμπριο αυτοκίνητο με μεταλλική αναδιπλούμενη οροφή, το οποίο παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τον Ιούλιο του 1996 έως τον Απρίλιο του 2004. Ήταν η πρώτη γενιά της SLK-Class και, παράλληλα, το πρώτο μοντέλο στην ιστορία της Mercedes-Benz με μεταλλική αναδιπλούμενη οροφή. Τελικώς αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 2004 από το Mercedes-Benz R171, που ήταν η δεύτερη γενιά της SLK-Class. Συνολικά κατασκευάστηκαν 311.222 αντίτυπα σειράς R170.
Ονομασία
thumb|left|Η αναδίπλωση της μεταλλικής οροφής του R170.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|Ο πίνακας οργάνων ενός R170 200K του 2004.
Από την πρώτη στιγμή, γνώρισε μεγάλη εμπορική απήχηση καθώς, όπως προαναφέρθηκε, υπήρξε το πρώτο μοντέλο στην ιστορία της εταιρείας με μεταλλική αναδιπλούμενη οροφή, αλλά και λόγω των σχετικά προσιτών κυβισμών του, ιδίως στις βασικές εκδόσεις. Ήταν διαθέσιμο με 5 κινητήρες, ισχύος από 136 έως 354 hp. Μηχανικά, το αυτοκίνητο βασιζόταν στη Mercedes C-Class W202 και μάλιστα σε μια κοντύτερη εκδοχή της πλατφόρμας της W202, ενώ κατασκευαζόταν σε τρία εργοστάσια: στη Βρέμη της Γερμανίας, στο Μεξικό και στη Νότια Αφρική.
Ανανέωση του 2000
Κατά την ανανέωση του μοντέλου, που έγινε τον Μάρτιο του 2000, προστέθηκε ένας νέος εξακύλινδρος κινητήρας βενζίνης στην έκδοση SLK 320, νέο 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο και Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP), ενώ ανέβηκε η απόδοση της SLK 230 Kompressor στους 197 ίππους. Την άνοιξη του 2001, παρουσιάστηκε η SLK 32 AMG, η οποία αποτέλεσε την ναυαρχίδα της παλέτας του R170.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
1 Διαθέσιμο αποκλειστικά στις αγορές της Ελλάδας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας.
2 Ηλεκτρονικά περιορισμένη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
R170 Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Λόγκαν Σάρτζεντ
Ο Λόγκαν Χάντερ Σάρτζεντ είναι Αμερικανός οδηγός αγώνων, ο οποίος αγωνίζεται στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 για την Williams Racing, έχοντας αποφοιτήσει από την Ακαδημία Οδηγών της το 2022. Προηγουμένως συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 2 οδηγώντας για την Carlin Motorsport, όπου έγινε ο πρωτάρης της χρονιάς τερματίζοντας τέταρτος στο πρωτάθλημα.
Καρτ
Ο Σάρτζεντ ξεκίνησε την καριέρα του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό στα καρτ το 2008. Την πρώτη του χρονιά αγωνίστηκε κυρίως σε εθνικά πρωταθλήματα, πριν μετακομίσει στην Ευρώπη το 2009. Ο Σάρτζεντ κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κάρτ το 2015, και έγινε ο πρώτος Αμερικανός που κέρδισε πρωτάθλημα καρτ της FIA από τότε που το κέρδισε η Λεικ Σπίντ το 1978.
Ύστερη Καριέρα
Τον χειμώνα του 2016-17 ο Σάρτζεντ έκανε το ντεμπούτο του σε μονοθέσιο στο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 4 στα ΗΑΕ με την Team Motopark. Αν και δεν κέρδισε κανέναν αγώνα, βρέθηκε στο βάθρο σε δεκαπέντε από τους δεκαοκτώ επίσημους αγώνες και τερμάτισε δεύτερος πίσω από τον συμπαίκτη του Τζόνοθαν Αμπερντέιν. Το 2017, ο Σάρτζεντ εντάχθηκε στην Carlin για να τρέξει το Βρετανικό Πρωτάθλημα F4. Έχοντας κερδίσει δύο αγώνες στο Rockingham Motor Speedway και στο Σίλβερστοουν, ο Αμερικανός τερμάτισε τρίτος στη βαθμολογία πίσω από τον συμπαίκτη του Όσκαρ Πιάστρι και τον κυρίαρχο πρωταθλητή Τζέιμι Κάρολαιν.
Formula Renault Eurocup
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/47/Blancpain Gt Series Endurance Cup - Autodromo Nazionale di Monza - 22-04-2018 (41650595622).jpg/220px-Blancpain Gt Series Endurance Cup - Autodromo Nazionale di Monza - 22-04-2018 (41650595622).jpg|μικρογραφία| Ο Σάρτζεντ στο Formula Eurocup Renault το 2018 Το 2018, ο Σάρτζεντ έκανε τη μετάβαση πλήρους απασχόλησης στο Formula Renault Eurocup με τη R-ace GP. Στην έναρξη της σεζόν στο Πόλ Ρικάρ κέρδισε τον πρώτο του αγώνα και αργότερα στη σεζόν ο Αμερικανός πρόσθεσε νίκες στο Nürburgring και το φινάλε της σεζόν στη Βαρκελώνη. Με 218 βαθμούς, ο Σάρτζεντ τερμάτισε τέταρτος πίσω από τους Max Fewtrell, Christian Lundgaard και Ye Yifei. Τερμάτισε επίσης δεύτερος πίσω από τον Lundgaard στο πρωτάθλημα rookie.
2019
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a5/FIA F3 Austria 2019 Nr. 31 Sargeant 1.jpg/220px-FIA F3 Austria 2019 Nr. 31 Sargeant 1.jpg|μικρογραφία| Ο Σάρτζεντ με την Carlin το 2019 Το 2019, ο Σάρτζεντ επέστρεψε στη Carlin, αυτή τη φορά για την Φόρμουλα 3. Ο Αμερικανός σημείωσε πόντους σε τέσσερις περιπτώσεις και τερμάτισε 19ος στο πρωτάθλημα, πέντε θέσεις μπροστά και τρεις θέσεις πίσω από τους συμπαίκτες του Τεππέι Νατόρι και Φελίπε Ντρούγκοβιτς αντίστοιχα.
2020
Για το 2020, ο Σάρτζεντ μεταπήδησε στην Prema Racing, συνεργαζόμενος με τον Φρεντερίκ Βέστι και τον πρώην αντίπαλο στην F4 Πιάστρι. Μετά από τρία βάθρα, ο Αμερικανός σημείωσε την πρώτη του νίκη στη F3 στον δεύτερο αγώνα feature στο Σίλβερστοουν, με αποτέλεσμα να έρθει επίσης στο προβάδισμα του πρωταθλήματος. Η επόμενη νίκη του Σάρτζεντ ήρθε στο Βέλγιο, όπου κέρδισε τον αγώνα σπριντ. Ωστόσο, κατάφερε να κερδίσει μόνο οκτώ πόντους στους δύο τελευταίους γύρους της σειράς και τερμάτισε τρίτος στη βαθμολογία, έναν βαθμό πίσω από τον δεύτερο Τεο Πουρσαίρ και μόνο τέσσερις βαθμούς πίσω από τον Πιάστρι.
2021
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7f/FIA F3 Austria 2021 Nr. 29 Sargeant (corner).jpg/220px-FIA F3 Austria 2021 Nr. 29 Sargeant (corner).jpg|μικρογραφία| Ο Σάρτζεντ που οδηγεί το Dallara F3 2019 στον γύρο του Σπίλμπεργκ το 2021 Στις 10 Φεβρουαρίου 2021, ο Σάρτζεντ ανακοίνωσε ότι δεν θα ανέβαινε στη Φόρμουλα 2, επικαλούμενος οικονομικούς λόγους. Τον Απρίλιο, έλαβε μέρος στις χειμερινές δοκιμές της F3 με τη Charouz. Μετά από αυτό, ανακοινώθηκε ως οδηγός για τον Charouz για το 2021. Το πρώτο τρίτο της σεζόν είδε τον Σάρτζεντ να σημειώνει ένα ζευγάρι τερματισμών στην τέταρτη θέση, συμπεριλαμβανομένου ενός βάθρου στο Red Bull Ring, το οποίο έχασε μετά τον αγώνα λόγω παραβιάσεων των ορίων της πίστας. Το πρώτο του βάθρο της σεζόν ήρθε στον πρώτο αγώνα στη Βουδαπέστη, και το ακολούθησε με μια άλλη τρίτη θέση στο Βέλγιο. Στον πρώτο αγώνα στο Ζάντβορτ, ο Σάρτζεντ σημείωσε τον καλύτερο τερματισμό της σεζόν μέχρι εκείνη τη στιγμή, καταλήγοντας δεύτερος αφού ξεκίνησε από την pole. Τελικά, ο Αμερικανός πέτυχε τη μοναδική του νίκη της σεζόν στον πρώτο αγώνα του τελευταίου γύρου στο Σότσι, δίνοντας έτσι στη Charouz την πρώτη της νίκη στη Φόρμουλα 3. Ο Σάρτζεντ τελείωσε την εκστρατεία στην έβδομη θέση με 102 βαθμούς.
2021: Ντεμπούτο στην Φόρμουλα 2
Ο Σάρτζεντ έκανε το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 2 στον προτελευταίο γύρο της σεζόν με την HWA Racelab. Τερμάτισε τον πρώτο αγώνα στην 16η θέση, αλλά αποσύρθηκε στο δεύτερο σπριντ λόγω μηχανικού προβλήματος. Ο Αμερικανός τερμάτισε τον ματαιωμένο αγώνα feature στην 14η θέση.
2022
Στις 13 Δεκεμβρίου 2021, ο Σάρτζεντ ανακοινώθηκε ότι θα οδηγούσε με την Carlin για το 2022 μαζί με τον Νεοζηλανδό Λίαμ Λόουσον.
Στις 3 Ιουλίου 2022, ο Σάρτζεντ έγινε ο πρώτος Αμερικανός οδηγός που κέρδισε έναν αγώνα Φόρμουλα 2 όταν κέρδισε τον αγώνα μεγάλου μήκους στο Βρετανικό Γκραν Πρι.
Στις 10 Ιουλίου 2022, ο Σάρτζεντ κέρδισε τον αγώνα feature στην Αυστρία αφού οι δύο οδηγοί μπροστά του τιμωρήθηκαν μετά την καρό σημαία.
Φόρμουλα 1
Τον Οκτώβριο του 2021, το Σαββατοκύριακο του Γκραν Πρι των ΗΠΑ, ο Σάρτζεντ ανακοινώθηκε ότι θα ενταχθεί στην Ακαδημία Οδηγών της Γουίλιαμς. Πήρε την πρώτη του γεύση από τα μηχανήματα της F1 στις δοκιμές μετά τη σεζόν στη Γιας Μαρίνα, οδηγώντας το Williams FW43B. Περιέγραψε την πρώτη του φορά σε μονοθέσιο της F1 ως «εμπειρία ζωής».
Ο Σάρτζεντ έκανε το ντεμπούτο του σε ελεύθερες δοκιμές της Φόρμουλα 1 με την Williams στο Γκραν Πρι των ΗΠΑ 2022. Ήταν ο πρώτος Αμερικανός οδηγός που συμμετείχε σε αγώνα το Σαββατοκύριακο μετά τον Αλεξάντερ Ρόσι το 2015. Ο Γιόστ Καπίτο, αρχηγός της ομάδας της Williams, δήλωσε ότι το ντεμπούτο του "ήταν ευχαρίστηση και πίεση για τον Σάρτζεντ". Ο Σάρτζεντ οδήγησε ξανά στο Γκραν Πρι της Πόλης του Μεξικού, στο Γκραν Πρι του Σάο Πάολο και στο Γκραν Πρι του Άμπου Ντάμπι.
Williams (2023–)
Το Σαββατοκύριακο του Γκραν Πρι των ΗΠΑ 2022, ο Καπίτο, επιβεβαίωσε ότι ο Σάρτζεντ θα ήταν οδηγός για τον Βρετανό κατασκευαστή το 2023, εάν αποκτούσε τους απαραίτητους πόντους FIA Super Licence, που ήταν να τερματίσει έκτος ή υψηλότερος στο πρωτάθλημα F2. Ο Σάρτζεντ κέρδισε επίσημα τους απαιτούμενους πόντους Super Licence μετά τον αγώνα feature του Άμπου Ντάμπι στη F2.
Μετά το τέλος της σεζόν 2022, ο Σάρτζεντ συμμετείχε σε δοκιμές μετά τη σεζόν με το FW44 στο Άμπου Ντάμπι. Επέλεξε το 2 ως μόνιμο αριθμό οδηγού. Ο αριθμός είχε χρησιμοποιηθεί προηγουμένως από τον Στόφελ Φαντόρν το 2017 και το 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Οδηγοί Φόρμουλα 1
Μαστίχα
thumb|250px|Μαστίχα εναλλ.=|μικρογραφία|237x237εσ|Μαστίχα ή "δάκρυ" Μαστίχα ονομάζεται η αρωματική φυσική ρητίνη που εξάγεται από το μαστιχόδεντρο (Pistacia lentiscus var. chia), το οποίο καλλιεργείται παραδοσιακά στη νήσο Χίο της Ελλάδας και παράγεται σε "σταγόνες" ή "δάκρυα".
Η Μαστίχα συλλέγεται από τη ρητίνη διαφόρων δέντρων, και ξεραίνεται, μέχρι που γίνεται ελαστική και κατάλληλη για μάσηση. Η παραγωγή της είναι αρκετά ισχυρή στα λεγόμενα Μαστιχοχώρια της Χίου.
Η ρητίνη (το μαστίχι)
thumb|220px|left|Σταγόνα μαστίχας Η συλλογή της μαστίχας γίνεται με παραδοσιακό τρόπο. Εργάτες ισοπεδώνουν το χώρο γύρω από το δέντρο και σχίζουν τον κορμό του δέντρου σε συγκεκριμένα σημεία. Η μαστίχα αρχίζει να ρέει και σε 15 περίπου μέρες σταθεροποιείται και είναι έτοιμη προς συλλογή. Αυτή γίνεται από το Δεκαπενταύγουστο μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου. Κατόπιν το προϊόν κοσκινίζεται, πλένεται και καθαρίζεται επιμελώς, κομμάτι-κομμάτι, και κατόπιν προωθείται στο εμπόριο.
Παράδοση
Η μαστίχα καλλιεργείται εδώ και τουλάχιστον 2.500 χρόνια στον ελλαδικό χώρο. Η πρώτη αναφορά πραγματικών "δακρύων" μαστίχας έγινε από τον Ιπποκράτη. Ο Ιπποκράτης χρησιμοποιούσε τη μαστίχα για την αποτροπή των πεπτικών προβλημάτων, των κρυωμάτων και ως φρεσκάρισμα για την αναπνοή. Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες χρησιμοποιούσαν μαστίχα μαζί με μέλι, πιπέρι και αυγά για την παρασκευή κόνδιτου του παράδοξου. Πεπτικά λικέρ παρόμοια με τη μαστίχα (αλλά παρασκευασμένα με σταφύλια) ήταν γνωστά ως Ελληνικά ελιξίρια πριν τη Γαλλική Επανάσταση.
Κατά την παράδοση της Χίου, οι σκίνοι άρχισαν να δακρύζουν όταν μαρτύρησε ο Άγιος Ισίδωρος από τους Ρωμαίους, περί το 250 μ.Χ.. Οι Ρωμαίοι κυνήγησαν τον Άγιο Ισίδωρο επειδή ήταν Χριστιανός. Ο Άγιος για να ξεφύγει, τράπηκε σε φυγή κοντά στα Μεστά. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ένας άσπρος ίππος με τον οποίο έφτασε ως τα Νότια χωριά της Χίου επειδή δεν άντεχε άλλο αφού είχε τραυματιστεί σοβαρά. Τότε έκατσε κάτω από ένα σκίνο. Ο σκίνος τον λυπήθηκε για τα βασανιστήρια του και δάκρυσε. Τα δάκρυα του ευωδίασαν και τότε δημιουργήθηκε το δάκρυ του Αγίου Ισιδώρου που μέχρι σήμερα το ονομάζουμε μαστίχα.
Από την περίοδο του 3ου αιώνα χρονολογείται πάντως η καλλιέργεια του φυτού στο νησί. Οι ελάχιστες βροχοπτώσεις, η μεγάλη ηλιοφάνεια και η ασβεστολιθική σύσταση του εδάφους, αποτελούν το ιδανικό περιβάλλον ευδοκίμησης του φυτού. Οι κάτοικοι των 24 χωριών την άνοιξη καλλιεργούν τα χωράφια τους κλαδεύοντας τους σκίνους από το Δεκέμβρη, μέχρι τις 20 Μαρτίου. Το κλάδεμα γίνεται για να δοθεί το κατάλληλο σχήμα στο σκίνο, ώστε να αερίζεται και να φωτίζεται σωστά. Προς τα τέλη του Μαΐου "φτιάχνουν" τους σκίνους καθαρίζοντας το μέρος γύρω από τη βάση του κορμού τους, το λεγόμενο τραπέζιο, από τα χόρτα και τα φύλλα ενώ τον Ιούνιο αρχίζει η εντατική προετοιμασία των σκίνων. Κατά τον μήνα Ιούλιο οι αγρότες αρχίζουν να ρίχνουν ασπρόχωμα στα τραπέζια των σκίνων, το οποίο ασπρόχωμα,το προμηθεύονται από την Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου (ΕΜΧ) σε αντίθεση με τα παλαιότερα χρόνια, που οι άνθρωποι το έβγαζαν από τη γη, σκαλίζοντας ανάμεσα από τις πέτρες. Μετά τις 15 Ιουλίου αρχίζουν το κέντημα δηλαδή χαράζουν το μαστιχόδεντρο για να δακρύσει. Αυτή η διαδικασία, που ολοκληρώνεται στα τέλη του Αυγούστου, γίνεται με τα χέρια, τις πρώτες πρωινές ώρες. Στα μέσα του Σεπτέμβρη αρχίζει το μάζεμα της μαστίχας. Στις αρχές του Νοέμβρη οι γεωργοί τοποθετούν τα μαστίχια μέσα σε βαρέλι με νερό για να αρχίσει ο καθαρισμός τους. Τέλος λιπαίνουν τα χωράφια και συνεχίζουν με το καθάρισμα της μαστίχας.
Για να επιτευχθεί η παραπάνω διαδικασία απαιτούνται και τα απαραίτητα εργαλεία. Συγκεκριμένα για το καθάρισμα της βάσης των σκίνων, δηλ. των τραπεζιών, χρησιμοποιούνται μυστριά, τσάπες και αξίνες. Για το κέντημα απαιτούνται τα παραδοσιακά εργαλεία κεντητήρι, τραβηχτήρι και σφυράκι. Για το μάζεμα είναι απαραίτητα τα τιμητήρια και τα πανέρια. Τέλος για το καθάρισμα της μαστίχας πρέπει να υπάρχουν ιδανικά μυτερά μαχαιράκια, σινιά (μεγάλα χάλκινα ταψιά) και ένα κόσκινο.
Χρήση
Η μαστίχα από την αρχαιότητα είχε πολλές χρήσεις. Στην αρχαία Ελλάδα ήταν γνωστό για τις ιατροφαρμακευτικές του ιδιότητες. Οι Αιγύπτιοι το χρησιμοποιούσαν για την ταρίχευση των νεκρών. Οι Ρωμαίοι και οι Τούρκοι έφτιαχναν οδοντογλυφίδες από ξύλο σκίνου για να καθαρίζουν και να λευκαίνουν τα δόντια τους αλλά και να αρωματίζεται η αναπνοή τους. Στη σημερινή εποχή η πιο ευρεία χρήση της είναι ως τσίχλα ή άρωμα για τη ζαχαροπλαστική, ενώ γνωστό είναι και το λικέρ μαστίχας. Η μαστίχα αρωματίζει τρόφιμα και γλυκίσματα αλλά απαιτείται προσοχή και φειδώ στη χρήση της καθώς αν υπερβάλλουμε στην ποσότητα το παρασκεύασμα θα αποκτήσει πικρή γεύση! Το μαστιχέλαιο χρησιμοποιείται επίσης στην επιπλοποιία και στην κατασκευή μουσικών οργάνων. Επίσης στην ιατρική, φαρμακευτική, ορθοδοντική, αρωματοποιΐα, κλπ. Στην Κύπρο, οι σπόροι (κόκκοι) του σχίνου, που μοιάζουν με αυτούς του πιπεριού, χρησιμοποιούνται ολόκληροι ως καρύκευμα στα χωριάτικα λουκάνικα.
Τόπος παραγωγής
Το μαστίχι αποτελούσε και αποτελεί ακόμα μία σημαντική πηγή εσόδων για το νησί της Χίου. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί προσπάθησαν να το φυτέψουν και στον τόπο τους αλλά οι προσπάθειές τους αποδείχτηκαν μάταιες αφού ο σχίνος δίνει τη μαστίχα μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές. Συγκεκριμένα, στη Χίο ευδοκιμεί μόνο στη νότια πλευρά της νήσου και ιδιαίτερα στα παρακάτω χωριά: Λιθί, Βέσσα, Ελάτα, Μεστά, Ολύμποι, Πυργί, Αρμόλια, Καλαμωτή, Πατρικά, Φλάτσια, Νένητα, Βουνό, Κοινή, Παγίδα, Καταρράκτης, Έξω Διδύμα, Μέσα Διδύμα, Μερμήγκι, Θολοποτάμι, Καλλιμασιά, Νεοχώρι, Θυμιανά, Βαβίλοι, Άγιος Γεώργιος Συκούσης. Τα χωριά αυτά είναι γνωστά ως Μαστιχοχώρια. Εκτός Χίου, υπάρχει περιορισμένη παραγωγή μαστίχας στη χερσόνησο του Τσεσμέ στην Τουρκία.
Το σύνολο της παραγωγής μαστίχας διαχειρίζεται από την Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου που είναι υπεύθυνη για τη διάθεση της στην Ελλάδα και διεθνώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανακαρδιοειδή Κατηγορία:Υλικά φυτικής προέλευσης Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα Κατηγορία:Ελληνικά Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης Κατηγορία:Τσίχλα
Κάτω Ελληνικά Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Κάτω Ελληνικά βρίσκονται στα ανατολικά της λιμνοθάλασσας του Αιτωλικού και είναι κτισμένα στις πλαγιές του όρους Αράκυνθος (Ζυγός). Απέχουν 18 χλμ. βορειοανατολικά του Αιτωλικού (μέσω Αγριλιάς) και 13,5 χλμ. βόρεια του Μεσολογγίου. Στα δυτικά του χωριού με κατεύθυνση προς το Κεφαλόβρυσο και σε δυσπρόσιτη πλαγιά του Αράκυνθου βρίσκεται ένα μικρό σπήλαιο ανοίγματος οκτώ και βάθους δώδεκα περίπου μέτρων. Μέσα του υπάρχει ο ναός του Αγίου Νικολάου του Κρεμαστού με σπάνιες βραχογραφίες Καππαδοκικής τεχνοτροπίας. Το χωριό ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1940 με την παλιά ονομασία του Κάτω Αμπέλια ως μέρος της τότε κοινότητας Ελληνικών. Μετονομάστηκε σε Κάτω Ελληνικά το 1984 με το ΦΕΚ 114Α-10/08/1984. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τα Ελληνικά αποτελούν την τοπική κοινότητα Ελληνικών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιτωλικού του Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 256 κατοίκους.
Απογραφές πληθυσμού
*Από το 1951 έως το 1991 απογράφονται ως Κάτω Αμπέλια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο Άγιος Νικόλαος ο Κρεμαστός και οι βραχογραφίες του 9ου αιώνα από τον ιστότοπο https://iaitoloakarnania.gr
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Αθήναιος ο επιγραμματοποιός
Ο Αθήναιος ο επιγραμματοποιός ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής, που μνημονεύεται από τον Διογένη Λαέρτιο, συγγραφέα του 3ου αιώνα μ.Χ. (VI, 14 και VII, 30) και δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον Αθήναιο τον Ναυκρατίτη, συγγραφέα των Δειπνοσοφιστών. Σώζεται ένα επίγραμμά του στην Παλατινή Ανθολογία (ΙΧ 496), το ίδιο κείμενο που βρίσκεται στον Διογένη το Λαέρτιο.
Αναφορές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Εθνική Οδός 95 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 95 (EO95) είναι εθνική οδός στο νησί της Ρόδου. Αποτελεί την κύρια οδική αρτηρία του νησιού καθώς συνδέει την πόλη της Ρόδου με την Λίνδο.
Ιστορικά
Μέχρι το 1999 ο δρόμος είχε 2 λώριδες (1 ανα κατεύθυνση) γεγονός που δυσκόλευε τους χρήστες της οδού, μιας και δημιουργούνταν κυκλοφοριακή συμφόρηση και προξενούνταν ατυχήματα. Το 1999 το πρώτο κομμάτι από τη πόλη της Ρόδου μέχρι το Φαληράκι αναβαθμίστηκε σε αυτοκινητόδρομο 4 λωρίδων (2 και 2 ανα κατεύθυνση) με διαχωριστική νησίδα. Πλεόν το κομμάτι απο το Φαληράκι μέχρι την Λίνδο είναι υπό αναβάθμιση έτσι ώστε να μετατραπεί και αύτο σε αυτοκινητόδρομο. Πιο συγκεκριμένα το τμήμα Φαληράκι - Κολύμπια έχει ολοκληρωθεί, ενώ είναι σε εξέλιξη η αναβάθμιση του τμήματος Κολύμπια - Λίνδος.
Κατάλογος κόμβων
95
Στρεπτόκοκκος
thumb|right|300px|Πυογόνος στρεπτόκοκκος ([[Streptococcus pyogenes).]] Ο Στρεπτόκοκκος (επιστημονικά: Streptococcus) είναι γένος βακτηρίων με χρώση θετική κατά Gram.
Ταξινόμηση
Οι στρεπτόκοκκοι ταξινομούνται αναλόγως της ικανότητάς τους να αιμολύουν το αίμα και αναλόγως των αντιγόνων που παρουσιάζουν στο τοίχωμά τους.
Στο εργαστήριο, κατά την καλλιέργεια στρεπτοκόκκου σε αιματούχο άγαρ, ορισμένοι στρεπτόκοκκοι δημιουργούν εικόνα αιμόλυσης γύρω απο τις αποικείες – αυτοί οι στρεπτόκοκκοι ονομάζονται β-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι. Αν η αιμόλυση δεν είναι πλήρης, ονομάζονται α-αιμολυτικοί και συχνά δημιουργείται μια πράσινη απόχρωση, που δίνουν το όνομα πρασινίζων στρεπτόκοκκοος. Οι στρεπτόκοκκοι που δεν παρουσιάζουν αιμόλυση, ονομάζονται γ-αιμολυτική. Συνήθως, οι παθογόνοι για τον άνθρωπο στρεπτόκοκκοι, είναι αιμολυτικοί.
Μια άλλη ταξινόμηση, είναι η κατά Λάνσφιλντ, αναλόγως των αντιγόνων που εμφανίζουν στο τοίχωμά τους. Υπάρχουν οι ομάδες Λάνσφιλντ A–Η και K–U. Για τον άνθρωπο, παθογόνοι ειναι οι A, B, C και G.
Ομάδα Α – Στρεπτόκοκκος ο Πυογόνος
Η ομάδα Α αποτελείται από τον «Στρεπτόκοκκο τον πυογόνο» (Streptococcus pyogenes), ο οποίος προκαλεί πυώδεις λοιμώξεις, οι οποίες, μετά το πέρας της λοίμωξης, μπορεί να προκαλέσουν ρευματικό πυρετό ή σπειραματονεφρίτιδα. Προκαλεί φαρυγγίτιδα, ιδίως σε παιδιά. Η διάγνωση τίθεται με καλλιέργεια δείγματος από τις αμυγδαλές. Επίσης, μπορεί να προκαλέσει οστρακιά, μολυσματικό κηρίο, ερυσίπελας, πνευμονία και σύνδρομο τοξικής καταπληξίας.
Ομάδα Β
Οι στρεπτόκοκκοι της ομάδας Β, συνήθως προκαλούν λοιμώξεις στα νεογνά και μεταδίδονται κατά τη διάρκεια του τοκετού.
Διάγνωση
Καλλιέργεια των ρινικών δειγμάτων, δειγμάτων από το λαιμό, πύον, σάλιου και αίματος, των υπόπτων τροφίμων και των περιβαλλοντικών δειγμάτων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βακτηριακές νόσοι *
Πραιέκτα
Η Πραιέκτα ή Πραιϊέκτα, λατιν.: Praeiecta, ήταν ανιψιά του Ιουστινιανού Α΄ (β. 527-565).
Βιογραφία
Αρχικά παντρεύτηκε τον πατρίκιο Αρεόβινδο, συγκλητικό ευγενούς καταγωγής. To 544 απεβίωσε ο Σολομών, ο στρατηγός που είχε υποτάξει στη Βόρειο Αφρική τους Βανδάλους και τους Μαυριτανούς και ήταν γενικός κυβερνήτης εκεί. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Σέργιος, που αποδείχθηκε ανίκανος και η κατάσταση στην Αφρική ξέφυγε από τον έλεγχο. Τότε εστάλη εκεί ο Αρεόβινδος, αν και χωρίς πρότερη στρατιωτική εμπειρία, με μικρή δύναμη.