cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χλωριούχο ασβέστιο
Ιδιότητες
Το χλωριούχο ασβέστιο διαλύεται στο νερό και δίνει χλώριο και το υδατικό σύμπλοκο (aquo complex) [Ca(H2O)6]2+. Κατ' αυτόν τον τρόπο, αυτά τα διαλύματα είναι πηγές "ελεύθερου" ασβεστίου και ελεύθερων χλωριούχων ιόντων. Αυτή η περιγραφή εμφανίζεται στην αντίδραση αυτών των διαλυμάτων με φωσφορικές πηγές για να δώσουν στερεό ίζημα φωσφορικού ασβεστίου: Το χλωριούχο ασβέστιο έχει μια πολύ υψηλή μεταβολή ενθαλπίας του διαλύματος, που αποδεικνύεται από τη σημαντική αύξηση της θερμοκρασίας που συνοδεύει τη διάλυση του άνυδρου άλατος στο νερό. Αυτή η ιδιότητα είναι η βάση για την εφαρμογή του σε εκτεταμένη κλίμακα.
Το λιωμένο χλωριούχο ασβέστιο μπορεί να ηλεκτρολυθεί για να δώσει μεταλλικό ασβέστιο και αέριο χλώριο.
Παρασκευή
Το χλωριούχο ασβέστιο παράγεται από ασβεστόλιθο ως παραπροϊόν της μεθόδου Σολβέ, κατά το μεγαλύτερο μέρος του: Η κατανάλωσή του στη Βόρεια Αμερική ήταν 1.687.000 τόνοι, το 2002.
Στις ΗΠΑ, το μεγαλύτερο ποσοστό του χλωριούχου ασβεστίου λαμβάνεται με καθαρισμό από αλατόνερο. Μια εγκατάσταση της Dow Chemical Company στο Μίτσιγκαν καλύπτει το 35% της συνολικής κατανάλωσης των ΗΠΑ για χλωριούχο ασβέστιο.
Προέλευση
Το χλωριούχο ασβέστιο εμφανίζεται ως οι ορυκτοί εβαπορίτες σιντζαρίτης (sinjarite) (διένυδρος) και ανταρκτισίτης (antarcticite) (εξαένυδρος). Τα σχετικά ορυκτά χλωρασβεστίτης (chlorocalcite) (χλωριούχο καλιοασβέστιο (potassium calcium chloride), KCaCl3) και ταχυδρίτης (tachyhydrite) (χλωριούχο ασβεστομαγνήσιο (calcium magnesium chloride) CaMg2Cl6·12H2O) είναι επίσης πολύ σπάνια.
Αποπαγοποίηση και ταπείνωση σημείου πήξης
Το χλωριούχο ασβέστιο, επειδή ταπεινώνει το σημείο πήξης του νερού, χρησιμοποιείται για την αποτροπή του σχηματισμού πάγου και την αποπαγοποίηση. Αυτή η εφαρμογή καταναλώνει τη μεγαλύτερη ποσότητα του χλωριούχου ασβεστίου. Το χλωριούχο ασβέστιο είναι σχετικά αβλαβές σε φυτά και έδαφος. Ως μέσο αποπαγοποίησης, είναι πιο αποτελεσματικό σε πιο χαμηλές θερμοκρασίες από το χλωριούχο νάτριο. Όταν διατίθεται για αυτήν τη χρήση, παίρνει συνήθως τη μορφή μικρών λευκών σφαιρών, διαμέτρου λίγων χιλιοστομέτρων. Τα διαλύματα του χλωριούχου ασβεστίου μπορούν να αποτρέψουν την πήξη μέχρι τη θερμοκρασία των −52 °C (−62 °F), καθιστώντας τα ιδανικά για γέμισμα των αγροτικών ελαστικών ως υγρά έρματα, προσθέτοντας πρόσφυση σε κρύα κλίματα.
Επεξεργασία του νερού
Το χλωριούχο ασβέστιο χρησιμοποιείται για την αύξηση της σκληρότητας του νερού στις πισίνες. Αυτή η διεργασία μειώνει τη διάβρωση του τσιμέντου στην πισίνα. Σύμφωνα με την αρχή του Λε Σατελιέ (Le Chatelier's principle) και την επίδραση κοινού ιόντος (common ion effect), η αύξηση της συγκέντρωσης του ασβεστίου στο νερό θα μειώσει τη διάλυση των ενώσεων του ασβεστίου, που είναι βασικό για τη δομή του τσιμέντου.
Τροφή
Είναι καταχωρημένο ως ένα επιτρεπόμενο πρόσθετο τροφίμων στην Ευρωπαϊκή Ένωση για χρήση ως συμπλοκοποιητής (sequestrant) και σκληρυντής (firming agent) με αριθμό προσθέτου τροφίμων E509. Θεωρείται ως γενικά αναγνωρισμένο ως ασφαλές (generally recognized as safe (GRAS)) από την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ. Η χρήση του στη βιολογική καλλιέργεια απαγορεύεται γενικά από τον Κατάλογο Επιτρεπόμενων και Απαγορευόμενων Ουσιών των ΗΠΑ του Εθνικού Προγράμματος Βιολογικής Γεωργίας των ΗΠΑ. Η μέση πρόσληψη του χλωριούχου ασβεστίου ως προσθέτου τροφίμων έχει εκτιμηθεί στα 160–345 mg/ημέρα για τα άτομα. Στα θαλάσσια ενυδρεία, το χλωριούχο ασβέστιο προστίθεται για να εισάγει βιοδιαθέσιμο ασβέστιο για οργανισμούς με κελύφη από ανθρακικό ασβέστιο όπως τα μαλάκια και κάποια κνιδόζωα. Το υδροξείδιο του ασβεστίου ή ένα αντιδραστήριο ασβεστίου μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την εισαγωγή ασβεστίου· όμως, η προσθήκη χλωριούχου ασβεστίου είναι η πιο γρήγορη μέθοδος και έχει την ελάχιστη επίπτωση στο pH.
Ως σκληρυντής, το χλωριούχο ασβέστιο χρησιμοποιείται σε κονσερβαρισμένα λαχανικά, στη σταθεροποίηση πηγμάτων σόγιας στο τόφου και στην παραγωγή σφαιροποιημένου χαβιαριού. Χρησιμοποιείται συνήθως ως ηλεκτρολύτης σε αθλητικά ποτά και άλλα αναψυκτικά, συμπεριλαμβανομένου του εμφιαλωμένου νερού. Η πολύ αλμυρή γεύση του χλωριούχου ασβεστίου χρησιμοποιείται για να αρωματίσει το αγγουράκι τουρσί, ενώ δεν αυξάνει την περιεκτικότητα της τροφής σε νάτριο. Οι ιδιότητες ταπείνωσης του σημείου πήξης του χλωριούχου ασβεστίου χρησιμοποιούνται για να επιβραδύνουν την πήξη της καραμέλας σε σοκολάτες με γέμιση καραμέλας.
Στη ζύμωση της μπύρας, το χλωριούχο ασβέστιο χρησιμοποιείται μερικές φορές για να διορθώσει ελαττώματα στο νερό ζύμωσης. Επηρεάζει τη γεύση και χημικές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια της διεργασίας της ζύμωσης και μπορεί, επίσης, να επητεάσει τη λειτουργία της μαγιάς κατά τη διάρκεια της ζύμωσης.
Στη τυροκομία, το χλωριούχο ασβέστιο προστίθεται, μερικές φορές, σε επεξεργασμένο γάλα (παστεριωποιημένο/ομογενοποιημένο) για να ανακτήσει τη φυσική ισορροπία μεταξύ ασβεστίου και πρωτεΐνης στη καζεΐνη για τους σκοπούς της τυροκομίας, όπως στο μπρι, στο πελαρντόν (Pélardon) και στο στίλτον (stilton). Προσθέτοντας χλωριούχο ασβέστιο στο γάλα πριν την προσθήκη πηκτικού, αποκαθίστανται τα επίπεδα του ασβεστίου. Επίσης, προστίθεται συχνά σε φέτες μήλου για να διατηρήσει την υφή.
Ξήρανση
Οι σωλήνες ξήρανσης συσκευάζονται, συχνά, με χλωριούχο ασβέστιο. Οι Κέλπιες ξηραίνονται με χλωριούχο ασβέστιο για την παραγωγή ανθρακικού νατρίου. Το άνυδρο χλωριούχο ασβέστιο έχει εγκριθεί από την FDA ως βοήθημα συσκευασίας για να διασφαλίσει την ξηρότητα (CPG 7117.02).
Ιατρική
Εγχέεται για να αντιμετωπίσει εσωτερικά εγκαύματα από υδροφθορικό οξύ. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αντιμετωπίσει τη δηλητηρίαση από μαγνήσιο. Η έγχυση χλωριούχου ασβεστίου μπορεί να ανταγωνιστεί την καρδιακή τοξικότητα όπως μετράται από το ηλεκτροκαρδιογράφημα. Μπορεί να βοηθήσει στην προστασία του μυοκαρδίου από επικίνδυνα υψηλά επίπεδα ορού καλίου στην υπερκαλιαιμία. Το χλωριούχο ασβέστιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αντιμετωπίσει την τοξικότητα αποκλεισμού διαύλων του ασβεστίου, από τις παρενέργειες φαρμάκων όπως η διλτιαζέμη (diltiazem ή Cardizem) — βοηθώντας στην αποφυγή δυνητικών καρδιακών προσβολών.
Το υδατικό χλωριούχο νάτριο χρησιμοποιείται στη μετατροπή των κυττάρων αυξάνοντας τη διαπερατότητα της κυτταρικής μεμβράνης, προκαλώντας ανταγωνισμό για την πρόσληψη του DNA (επιτρέποντας σε κλάσματα DNA να μπουν στο κύτταρο πιο άμεσα).
Διάφορες εφαρμογές
Το χλωριούχο ασβέστιο χρησιμοποιείται σε μίγματα σκυροδέματος για να επιταχύνει την αρχική ρύθμιση, αλλά τα ιόντα χλωρίου οδηγούν σε διάβρωση των χαλύβδινων ράβδων οπλισμού και συνεπώς δεν πρέπει να χρησιμοποιείται στο οπλισμένο σκυρόδεμα. Η άνυδρη μορφή του χλωριούχου ασβεστίου μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για αυτόν τον σκοπό και μπορεί να δώσει ένα μέτρο της υγρασίας στο σκυρόδεμα.
Η εξώθερμη διάλυση του χλωριούχου ασβεστίου χρησιμοποιείται σε αυτοθερμαινόμενες κονσέρβες (self-heating cans) και θερμαντικές κομπρέσες (heating pads).
Στην πετρελαιοβιομηχανία, το χλωριούχο ασβέστιο χρησιμοποιείται για να αυξήσει την πυκνότητα στις άλμες που είναι ελεύθερες από στερεά. Επίσης, χρησιμοποιείται για να παρεμποδίσει τις διογκούμενες αργίλους στην υδατική φάση να αντιστρέψουν το γαλάκτωμα των διατρητικών υγρών.
Το CaCl2 μειώνει το σημείο τήξης στη μέθοδο Ντέιβι (Davy) για τη βιομηχανική παραγωγή του μεταλλικού νατρίου, μέσω της ηλεκτρόλυσης του τετηγμένου NaCl.
Το χλωριούχο ασβέστιο είναι επίσης συστατικό που χρησιμοποιείται στην κεραμική. Κρεμιούνται πήλινα σωματίδια έτσι ώστε να επιπλέουν μέσα στο διάλυμα διευκολύνοντας τη χρήση σε πολλές τεχνικές.
Στείρωση ζώων
Διένυδρο χλωριούχο ασβέστιο (20% κατά βάρος) διαλυμένο σε αιθανόλη (95% ABV) έχει χρησιμοποιηθεί ως στειρωτικό αρσενικών ζώων. Η μη χειρουργική διεργασία συνίσταται στην έγχυση του διαλύματος στους όρχεις του ζώου. Μέσα σε ένα μήνα, η νέκρωση του ορχικού ιστού καταλήγει σε στείρωση.
Κίνδυνοι
Το χλωριούχο ασβέστιο μπορεί να δράσει ως ερεθιστικό αφυδατώνοντας το δέρμα. Το στερεό χλωριούχο ασβέστιο διαλύει εξώθερμα και μπορεί να προκαλέσει εγκαύματα στο στόμα και τον οισοφάγο αν καταποθεί. Η κατάποση πυκνών διαλυμάτων ή στερεών προϊόντων μπορεί να προκαλέσει γαστρεντερικό ερεθισμό ή πληγή.
Η κατανάλωση χλωριούχου ασβεστίου μπορεί να οδηγήσει σε υπερασβεστιαιμία (hypercalcemia).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενώσεις ασβεστίου Κατηγορία:Χλωρίδια Κατηγορία:Βρώσιμο αλάτι
Δολοφονίες στο Ρέντινγκ το 2020
Στις 20 Ιουνίου 2020 ένας άντρας επιτέθηκε με μαχαίρι σε παρέα ατόμων στο Forbury Gardens, Ρέντινγκ, Ηνωμένο Βασίλειο. Τρεις άντρες πέθαναν από τα πλήγματα και τρεις άλλοι τραυματίστηκαν σοβαρά. Ένας 25χρονος άντρας από τη Λιβύη συνελήφθη σύντομα ως ύποπτος της δολοφονίας και στη συνέχεια στο πλαίσιο του αντιτρομοκρατικού νόμου 2000. Στις 29 Ιουνίου 2020, ο ύποπτος εμφανίστηκε μέσω διαδικτυακής σύνδεσης σε δικαστήριο του Westminster κατηγορούμενος για τρεις ανθρωποκτονίες και τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας. Κρατήθηκε για να εμφανιστεί στο κεντρικό κακουργοδικείο Old Bailey την 1η Ιουλίου 2020.
Η επίθεση
Λίγο πριν από τις 19:00 ώρα Βρετανίας στις 20 Ιουνίου 2020 ένας μοναχικός άντρας φωνάζοντας κάτι που ένας μάρτυρας περιέγραψε ως «ακατανόητα λόγια» επιτέθηκε σε δύο ομάδες ανθρώπων που βρίσκονταν σε κοινωνική συναναστροφή. Αυτό συνέβη στο Forbury Gardens, ένα δημόσιο πάρκο στο κέντρο του Ρέντινγκ, στο Berkshire, Αγγλία, περίπου 60 χλμ δυτικά του Λονδίνου. Η επίθεση έγινε με ένα μαχαίρι κουζίνας που ένας μάρτυρας εκτιμά ότι είχε μήκος τουλάχιστον 5 ίντσες (13 cm). Τα θύματα υπέστησαν τραυματισμούς στο μάτι, το λαιμό, το κεφάλι και την πλάτη. Ένας μάρτυρας είπε ότι το μαχαίρωμα έγινε «εντελώς στην τύχη». Στις 18:56 αστυνομικοί πήγαν στο πάρκο, απαντώντας σε αναφορές για μαχαιρώματα με πολλαπλά θύματα.
Μια διαδήλωση με θέμα το Black Lives Matter είχε γίνει στο πάρκο νωρίτερα την ιδια ημέρα, αλλά η αστυνομία είπε ότι η επίθεση δεν σχετίζεται με τη διαδήλωση.
Θύματα
Η επίθεση είχε ως αποτέλεσμα τρεις θανάτους επί τόπου, και τρεις σοβαρούς τραυματισμούς με μαχαίρι στο κεφάλι, το πρόσωπο, το χέρι και την πλάτη. Ένας τραυματίας μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο στην Οξφόρδη, αλλά έφυγε χωρίς να εισαχθεί. Ένας από τους τραυματίες ήταν φίλος των τριών νεκρών.
Οι τρεις άντρες που σκοτώθηκαν ήταν φίλοι και οι εξετάσεις έδειξαν ότι ο καθένας πέθανε από ένα τραύμα. Οι δύο μαχαιρώθηκαν στο λαιμό και ο ένας στην πλάτη. Ήταν ένας 36χρονος δάσκαλος, ένας 39χρονος Αμερικανός πολίτης που εργαζόταν και ζούσε στη Βρετανία για 15 χρόνια · και ένας 49χρονος επιστήμονας εργαζόμενος σε εταιρεία χημικών.
Έρευνα
Οι αρχικές δηλώσεις της αστυνομίας το απόγευμα του περιστατικού ανέφεραν ότι το περιστατικό «δεν αντιμετωπίζεται επί του παρόντος ως τρομοκρατικό» και ότι «διατηρούν ανοιχτό μυαλό ως προς το κίνητρο», αν και αναπτύχθηκαν αξιωματικοί κατά της τρομοκρατίας. Το επόμενο πρωί, η Αντιτρομοκρατική Αστυνομία δήλωσε ότι οι επιθέσεις ήταν «τρομοκρατικό περιστατικό». και ανέλαβε την εξέταση του συμβάντος με την υποστήριξη του MI5. Η αστυνομία έλαβε στις 22 Ιουνίου ένταλμα περαιτέρω κράτησης του υπόπτου έως τις 27 Ιουνίου.
Κατηγορίες
Στις 27 Ιουνίου 2020, ο ύποπτος κατηγορήθηκε για τρεις δολοφονίες και τρεις απόπειρες δολοφονίας.
Δίκες
Στις 29 Ιουνίου 2020 ο ύποπτος εμφανίστηκε μέσω σύνδεσης βίντεο στο δικαστήριο του Westminster Magistrates κατηγορούμενος για τρεις δολοφονίες και τρεις απόπειρες δολοφονίας. Ο εισαγγελέας είπε ότι ακούστηκε ο κατηγορούμενος να φωνάζει λόγια σαν "Αλλάχ Ακμπάρ" Φυλακίστηκε και προγραμματίστηκε να εμφανιστεί στο κακουργοδικείο Old Bailey την 1η Ιουλίου 2020.
Ο πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον εξέφρασε τα συλλυπητήριά του και ευχαρίστησε τις υπηρεσίες που έδρασαν επί τόπου. Το επόμενο πρωί, 21 Ιουνίου, ο Τζόνσον συναντήθηκε με ανώτερους υπουργούς και την αστυνομία για να ενημερωθεί. Ο υπουργός Εσωτερικών Πρίτι Πάτελ και ο αρχηγός του Εργατικού Κόμματος Κίρ Στάρμερ εξέφρασαν ανησυχίες για το συμβάν.
Καρνεάδης ο Κυρηναίος
Ο Καρνεάδης ο Κυρηναίος ήταν αρχαίος Έλληνας σκεπτικιστής φιλόσοφος του δευτέρου αιώνα π.Χ.. Γεννήθηκε το έτος 214 ή 213 π.Χ. στην ελληνική πόλη Κυρήνη της βόρειας Αφρικής. Νέος ακόμη ήρθε στην Αθήνα και σπούδασε στην Ακαδημία του Πλάτωνα, όπου διακρίθηκε και ανακηρύχθηκε διάδοχος.
Δολοφονίες στο Ρέντινγκ το 2020
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατία Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία
Καρνεάδης ο Κυρηναίος
Βιογραφία
Κύρια πηγή βιογραφικών πληροφοριών για τον Καρνεάδη είναι το έργο του Διογένη Λαέρτιου, Βίοι φιλοσόφων. .
Ο Καρνεάδης γεννήθηκε στην Κυρήνη της Λιβύης το 214 ή 213 π.Χ. και σύντομα ήρθε στην Αθήνα, όπου εντάχθηκε στην ακαδημία. Στην Αθήνα, σπούδασε με τον Ηγησίνο της Περγάμου ο οποίος, στη συνέχεια, έγινε επικεφαλής την Ακαδημία ως Σχολάρχης. Καταπιάστηκε εντατικά με τις διδασκαλίες του Στωικών, ειδικά με το έργο του εκλιπόντος σημαντικού στωικού φιλόσοφου Χρύσιππου. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα σχετικά με τη διαλεκτική από τον Διογένη τον Σελεύκιο (γνωστός και ως Διογένης ο Βαβυλώνιος) ο οποίος ήταν τότε ο επικεφαλής της στωικής σχολής στην Αθήνα. Σε κάποιο σημείο πριν από 155 διορίστηκε, ως διάδοχος του Ηγησίνου, σχολάρχης της Ακαδημίας του Πλάτωνα.
Αποστολή στη Ρώμη
Το 155 π.Χ. επισκέφτηκαν τη Ρώμη ως πρεσβευτές της Αθήνας ο ίδιος, ο Κριτόλαος ο Περιπατητικός και ο στωικός σχολάρχης Διογένης ο Σελεύκιος. Αιτία ήταν η διαπραγμάτευση ενός προστίμου 500 ταλάντων, το οποίο είχε επιβληθεί στην πόλη των Αθηνών για την καταστροφή και λεηλασία της πόλης του Ωρωπού. Έργο των αγγελιοφόρων ήταν να επιτύχουν την κατάργηση ή τουλάχιστον τη μείωση της ποινής. Εκεί εισήγαγαν με διαλέξεις τις φιλοσοφικές τους ιδέες στην καρδιά της Ιταλίας. Ο Καρνεάδης στη Ρώμη έδωσε δύο διαλέξεις με θέμα τη δικαιοσύνη. Στην πρώτη την εγκωμίαζε, ενώ στη δεύτερη την κατέκρινε. Έτσι απέσπασε τον θαυμασμό της ρωμαϊκής νεολαίας με την άστατη διαλεκτική συλλογιστική του. Αποτέλεσμα ήταν η μείωση της ποινής σε 100 τάλαντα.
Αλλά ο φιλόσοφος έδινε επίσης διαλέξεις στην πόλη και η δημόσια εμφάνιση του Καρνεάδη ​​προσέλκυσε μεγάλη προσοχή. Η ρωμαϊκή Σύγκλητος με τον εκπρόσωπό της Κάτωνα τον Πρεσβύτερο πίεσε για την απομάκρυνσή του από τη Ρώμη, για να μη διαφθείρει τη νεολαία.
Φιλοσοφία
Ο Καρνεάδης στις διαλέξεις του διακηρύττει την αποτυχία της μεταφυσικής εν γένει, καυτηριάζει όλα ανεξαιρέτως τα φιλοσοφικά δόγματα και σχολές, αρνείται την ύπαρξη φυσικού νόμου, θεωρεί εγγενώς ασαφή και απροσδιόριστη την έννοια της δικαιοσύνης και, επομένως, τη συσχέτιση οποιουδήποτε νομικού συστήματος με αυτήν, ενώ πιστεύει στη γνωσιολογική ακαταλληλότητα τόσο των αισθήσεων, όσο και της λογικής. Σύμφωνα με τον Καρνεάδη, ο οποίος συστηματοποιεί περαιτέρω τις διδασκαλίες του Αρκεσίλαου του Πιτιναίου, η απόλυτη γνώση είναι μία ψευδαίσθηση, ενώ οι άνθρωποι δεν κατέχουν, ούτε μπορούν να κατέχουν, κανένα κριτήριο αλήθειας και άρα δε γίνεται ποτέ να είναι πραγματικά βέβαιοι για οτιδήποτε, παρά μόνον δέσμιοι πιθανοκρατικών γνωσιολογικών ενδεχομένων. Η εύρεση των πιο ευλογοφανών από αυτά τα ενδεχόμενα είναι ένα ακανθώδες μονοπάτι, το οποίο ελίσσεται ανάμεσα στην απόλυτη αμφισβήτηση και τον παρακινδυνευμένο δογματισμό. Με τον Καρνεάδη η Ακαδημία του Πλάτωνα πέρασε σε μία νέα φάση σύντονου σκεπτικισμού, που απορρίπτει κάθε δόγμα και μέσο προσέγγισης της απόλυτης αλήθειας.
Δεν άφησε γραπτά και πολλές από τις απόψεις του είναι γνωστές μόνο μέσω του διαδόχου του στην Ακαδημία (127/126 π.Χ.) Κλειτόμαχου. Ο Καρνεάδης ​​πέθανε σε βαθιά γεράματα στην Αθήνα, το έτος 129 ή 128 π.Χ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σκεπτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι
Διοτίμα (Πλατωνικός μύθος)
Ο μύθος της Διοτίμας είναι ένας από τους δύο ερωτικούς μύθους του Πλάτωνος (o μύθος του Αριστοφάνη) που αναφέρεται στο πλατωνικό έργο Συμπόσιο.
Ο φιλοσοφικός μύθος ομόζυγος, αλλά και αντίζυγος του λόγου
Ο λόγος έπειτα από τη μακρινή του πορεία είναι σαν να έχει ανάγκη από το μύθο για να δώσει μορφή σε κάτι, που αυτός μάταια μοχθούσε να τυποδέσει. Ο μύθος έρχεται να πάρει επάνω του έργο ακατόρθωτο από το λόγο που δεν μπορεί να περιαδράξει και να να το σφίξει μέσα στα όρια του: να αποπερατώσει δηλαδή με το δικό του τρόπο το διάλογο, αφού ο λόγος δεν έχει ποτέ τέλος. Η ακολουθία του λόγου προχωρεί από το ένα αίτιο στο άλλο, από τη μια υπόθεση στην άλλη ως που φθάνει στην πρώτη αρχή, στο ανυπόθετο. Το ανυπόθετο όμως τούτο η λογική ερμηνεία δεν μπορεί ποτέ να το φανερώσει, γιατἰ στην ουσία του είναι άφατο». Γι΄αυτό τον πλατωνικό μύθο τον συναντάμε ή στη μέση ή στο τέλος του διαλόγου, ποτέ όμως εκεί που η διαλεκτική δεν έχει ακόμα ανοίξει. Ο φιλοσοφικός μύθος έρχεται να ερμηνεύσει το ανερμήνευτο, να ιστορήσει το ανιστόρητο και να χρονώσει το άχρονο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πλάτων
Οξεία Εχινάδων
Η Οξεία ή Οξειά , αλλά και Οξυά, είναι νησίδα του Ιόνιου Πελάγους, η οποία βρίσκεται στις εκβολές του Αχελώου ποταμού, δυτικά του νομού Αιτωλοακαρνανίας και ανατολικά της Ιθάκης. Ανήκει στο σύμπλεγμα των Εχινάδων νήσων που είναι τμήμα Ειδικής Ζώνης Διατήρησης στο Δίκτυο Natura 2000. Αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Εχινάδων μετά τον Πεταλά. Έχει έκταση 4,223 τ. χλμ. και από το 1991 δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ιθάκης. Το νησί είναι ιδιόκτητο και έχει πωληθεί στη βασιλική οικογένεια του Κατάρ. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Πηγές
Σύνδεσμοι:
Νευρολογία
Νευρολογία ονομάζεται ο κλάδος της Ιατρικής που ασχολείται με τις λεγόμενες "σωματικές" παθήσεις, ασθένειες και σύνδρομα του νευρικού συστήματος,του μυϊκού συστήματος και των νευρομυϊκών συνάψεων. Ετυμολογικά η λέξη σημαίνει την επιστήμη που ασχολείται με τα νεύρα, ενώ παράλληλα προϋποθέτει την ύπαρξη θεμελιωδών διαφορών μεταξύ νευρολογικών με σωματικό υπόβαθρο δημιουργίας και ψυχιατρικών διαταραχών με ψυχικό υπόβαθρο δημιουργίας, ενώ και οι δύο είναι διαταραχές του νευρικού συστήματος. Πολλές νευρολογικές διαταραχές συνοδεύονται από ψυχιατρικά συμπτώματα και αντιστρόφως.
Η ανακρίβεια του ορισμού αντικατοπτρίζεται και από το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι συγχέουν την νευρολογία με την ψυχιατρική.
Ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε τον 17ος αιώνα από τον Άγγλο γιατρό Τόμας Ουίλλις (Thomas Willis).
Σε πολλές χώρες ο νευρολόγος είναι ταυτόχρονα ψυχίατρος. Συνήθως όμως, το φάσμα των διαταραχών που αντιμετωπίζει ο πρώτος (π.χ. επιληψία, σκλήρυνση κατά πλάκας, νόσος του Πάρκινσον) διαφέρει αισθητά από το φάσμα των διαταραχών που αντιμετωπίζει ο δεύτερος (π.χ. σχιζοφρένεια, κατάθλιψη, διαταραχές προσωπικότητας).
Γιάννης Αηδονόπουλος
Ο Γιάννης Αηδονόπουλος (1916 - Νοέμβριος 1944) ήταν Έλληνας ποιητής, μεταφραστής έργων συγγραφέων (Πούσκιν, Λέρμοντοφ) και συγγραφέας. Έγραψε διηγήματα και επηρεάστηκε από τον Τέλλο Άγρα, με τον οποίο ήταν φίλοι.
Έγραψε συλλογή διηγημάτων με τίτλο "Ο Έβδομος ουρανός" και άλλα ρομαντικά έργα. Στο έργο του διακρίνουμε επίσης πεσιμιστική διάθεση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αρχασόν της Ρωσίας. Εγκαταστάθηκε αργότερα στην Αθήνα και επιδόθηκε στην ποίηση. Ήταν διευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού "Αργώ". Κατά τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά υπέστη διώξεις.
Υπηρέτησε ως ημιονηγός στον Πόλεμο του 1940 και πέθανε από τις κακουχίες της Κατοχής το 1944 μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς κατακτητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Φλοριάνα
Γεωγραφία
Η πόλη είναι χτισμένη στο δυτικό τμήμα της Χερσονήσου του Ξιμπέρας την οποία μοιράζεται με την Βαλέτα που καταλαμβάνει το ανατολικό τμήμα. Αυτή η χερσόνησος περιστοιχίζεται από δύο φυσικούς όρμους : το Marsamxett Harbour στα βόρεια, και το Grand Harbour στα νότια.
Μεταφορές
200px|μικρογραφία|Ο Σταθμός Λεωφορείων της Φλοριάνα Είναι στους πρόποδες των τειχών της Βαλέτας, δηλαδή στην Φλοριάνα, όπου καταλήγει το οδικό δίκτυο του νησιού, με τα λεωφορεία κίτρινης και πορτοκαλί απόχρωσης που χρονολογούνται στην δεκαετία του 1950.
Αθλητισμός στην Φλοριάνα
Η Φλοριάνα διαθέτει δική της ποδοσφαιρική ομάδα, την Φλοριάνα ΦΚ.
Κουμάνοι
Οι Κουμάνοι ή Κομάνοι ή Πολόβτσυ (Τουρκικά: kuman / πληθ. kumanlar, Ουγγρικά: kun / πληθ. kunok ) ήταν τουρκικός νομαδικός λαός, ο δυτικός κλάδος της συνομοσπονδίας Κουμάνων - Κιπτσάκων. Μετά την εισβολή των Μογγόλων στο Κράτος των Ρως (1237), πολλοί αναζήτησαν άσυλο στην Ουγγαρία και στη Βουλγαρία. Άλλοι ερευνητές αναφέρουν ότι οι Κουμάνοι ήταν ευπρόσδεκτοι στην Ουγγαρία πριν τη μογγολική εισβολή.
Λαός που σχετιζόταν με τους Πετσενέγους,, και αναφέρεται ως Πολόβτσυ (ορθή προφορά στα ρωσικά: Παλόφτσυ) στις ρωσικές πηγές, κατοίκησαν μια περιοχή βόρεια της Μαύρης Θάλασσας (Εύξεινος Πόντος) και κατά μήκος του ποταμού Βόλγα, γνωστή ως Κουμανία, όπου έπαιξαν μαζί με τους Κιπτσάκους ρόλο στην πολιτική του Καυκάσου και της Χωρεσμίας. Εντέλει, αρκετοί εγκαταστάθηκαν δυτικά της Μαύρης Θάλασσας, επηρεάζοντας την πολιτική των Ρως του Κιέβου, της Χρυσής Ορδής, της Βουλγαρίας, της Σερβίας, της Ουγγαρίας, της Μολδαβίας, και της Βλαχίας. Οι φυλές των Κουμάνων και των Κιπτσάκων ενώθηκαν πολιτικά σε μια συνομοσπονδία. Η Κουμανική γλώσσα μαρτυρείται σε ορισμένα μεσαιωνικά χειρόγραφα και είναι η περισσότερο γνωστή από τις πρώιμες Τουρκικές γλώσσες. Ο Codex Cumanicus (Κουμανικός Κώδικας) ήταν γλωσσολογικό εγχειρίδιο που γράφτηκε προς βοήθεια των Καθολικών ιεραποστόλων της περιοχής.
Ως νομάδες πολεμιστές από τη στέπα της Ευρασίας, οι Κουμάνοι άσκησαν επίμονη πίεση στα μεσαιωνικά Βαλκάνια. Το βασικό όργανο της επιτυχημένης άσκησης πολιτικής των Κουμάνων ήταν η στρατιωτική δύναμη και η πίεση στα εξασθενημένα από τις εμφύλιες διαμάχες βαλκανικά κράτη. Οι πιέσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα να εγκατασταθούν ομάδες Κουμάνων και αναμειχθούν με τους γηγενείς πληθυσμούς. Υφίσταται μάλιστα διαμάχη για το αν τρεις διαδοχικές βουλγαρικές δυναστείες, των Ασενιδών, των Τερτεριδών και η δυναστεία Σισμάν, όπως και η ιδρυτική βλάχικη δυναστεία των Βασαραβιδών είναι κουμανικής προέλευσης. Ωστόσο, σε ό,τι αφορά στις περιπτώσεις των Ασενιδών και των Βασαραβιδών, μεσαιωνικά χειρόγραφα τις αναφέρουν ως βλάχικες, ρωμανικές δυναστείες. Οι Κουμάνοι έπαιξαν ενεργό ρόλο στο Βυζάντιο, την Ουγγαρία και τη Σερβία, καθώς ενσωματώθηκαν στις αριστοκρατικές τάξεις των κοινωνιών αυτών των κρατών.
Μάχες με τους Ρως του Κιέβου
Οι Κουμάνοι αντιμετώπισαν για πρώτη φορά τους Ρως το 1055, όταν προέλασαν ενάντια στο Πριγκηπάτο του Περεγιάσλαβλ, αλλά ο Πρίγκηπας Βσέβολοντ ήρθε σε συμφωνία μαζί τους (πιθανόν χρηματικής φύσεως) αποφεύγοντας έτσι τη στρατιωτική αντιπαράθεση. Το 1061, παρόλα αυτά, οι Κουμάνοι, υπό τον φύλαρχο Σοκάλ, εισέβαλαν και κατέστρεψαν το Πριγκηπάτο του Περεγιάσλαβλ, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ένας πόλεμος που θα κρατούσε 175 έτη. To 1068, στη μάχη του ποταμού Αλτά, οι Κουμάνοι νίκησαν τους στρατούς των τριών υιών του Γιαροσλάβ του Σοφού, Μεγάλου Πρίγκηπα Ιζιασλάβ Α΄ του Κιέβου, Πρίγκηπα Σβιατοσλάβ του Τσερνίγκοφ, και Πρίγκηπα Βσέβολοντ του Περεγιάσλαβλ. Μετά τη νίκη τους, οι Κουμάνοι επανειλημμένα εισέβαλαν στα εδάφη των Ρως του Κιέβου, κατέστρεψαν τη γη και πήραν ομήρους, που έγιναν σκλάβοι τους ή πουλήθηκαν ως τέτοιοι σε αγορές στα νότια. Οι πιο ευπρόσβλητες περιοχές των Ρως υπήρξαν τα εδάφη του Πριγκηπάτου του Περεγιάσλαβλ, του Πριγκηπάτου του Νόβγκοροντ-Σέβερσκ και του Πριγκηπάτου του Τσερνίγκοφ.
Το 1093 οι Κουμάνοι νίκησαν αρχικώς τον Μεγάλο Πρίγκηπα Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχο του Κιέβου στη μάχη του ποταμού Στούγκνα, αλλά αργότερα ηττήθηκαν από τις συνδυασμένες δυνάμεις των πριγκηπάτων των Ρως υπό την ηγεσία του Μονομάχου και εκδιώχθηκαν έξω από τα σύνορα των Ρως έως τον Καύκασο. Στις μάχες αυτές κάποιοι Πετσενέγοι και Ογούζοι Τούρκοι απελευθερώθηκαν από τους Κουμάνους και ενσωματώθηκαν στο συνοριακό σώμα φύλαξης των συνόρων των Ρως. Λίγο αργότερα, το 1096, 1097, ο χαγάνος των Κουμάνων Μπονιάκ εξαπέλυσε εισβολές στο Κίεβο. Το 1096 μάλιστα, πυρπόλησε τα πριγκηπικά ανάκτορα του Μεγάλου Πρίγκηπα του Κιέβου στην περιοχή Μπερεστόβε και λεηλάτησε τη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου.
Στα 1097/1099, ο Μεγάλος Πρίγκηπας Σβιατοπόλκ Β΄ του Κιέβου αιτήθηκε τη βοήθεια των Κουμάνων ενάντια στον βασιλιά Κολομάν της Ουγγαρίας, που βρισκόταν σε διένεξη με τον Πρίγκηπα Βολοντάρ του Περεμίσλ. Ο Ούγγρος βασιλιάς διέσχισε με το στρατό του τα Καρπάθια Όρη και πολιόρκησε το Περεμίσλ (σημερινό Πρζέμισλ στην Πολωνία), γεγονός που προκάλεσε τον Πρίγκηπα Νταβίντ Ιγκόρεβιτς της Βολυνίας, σύμμαχο του Βολοντάρ, να πείσει τους Κουμάνους να επιτεθούν στους Ούγγρους, υπό την ηγεσία των χαγάνων Μπονιάκ και Αλτουνοπά. Οι Κουμάνοι ανέλαβαν δράση και συνέτριψαν τον ουγγρικό στρατό. Το Φωτισμένο Χρονικό, ένα ουγγρικό χρονικό του Μεσαίωνα, αναφέρει ότι "σπάνια οι Ούγγροι είχαν υποστεί τέτοια σφαγή όπως σε εκείνη τη μάχη". Το 1104, οι Κουμάνοι συμμάχησαν με τον Πρίγκηπα Βολοντάρ του Περεμίσλ. Το 1106, εισέβαλαν στο Πριγκηπάτο της Βολυνίας, αλλά απωθήθηκαν από τον Μεγάλο Πρίγκηπα Σβιατοπόλκ Β΄ του Κιέβου. Το 1105 και το 1107, ο χαγάνος των Κουμάνων Μπονιάκ πραγματοποίησε πάλι επιδρομές στο Κίεβο. Το 1107 όμως, ηττήθηκε κοντά στο Λούμπνυ από τις δυνάμεις των Ρως πριγκήπων. Το 1109 ο Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχος εξαπέλυσε επιδρομή ενάντια στους Κουμάνους και κατέλαβε "1.000 σκηνές". Στα 1111, 1113 και 1116, σημειώθηκαν επιδρομές των Ρως κατά των Κουμάνων που είχαν ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση και ενσωμάτωση περισσότερων Πετσενέγων και Ογούζων στην επικράτεια των Ρως. Μετά το θάνατο του πολεμοχαρούς Σβιατοπόλκ Β΄ του Κιέβου το 1125, οι Κουμάνοι επέστρεψαν στη στέπα κατά μήκος των συνόρων των Ρως. Το 1128 σημειώθηκαν νέες εχθροπραξίες. Οι πηγές των Ρως αναφέρουν ότι ο Σεβίντς, υιός του χαγάνου Μπονιάκ, εξέφρασε την επιθυμία να "φυτέψει" το σπαθί του "στη Χρυσή Πύλη του Κιέβου", καθώς είχε πράξει παλαιότερα ο πατέρας του.
Στις 20 Μαρτίου 1155, ο Πρίγκηπας του Περεγιάσλαβλ, Γκλεμπ Γιούριεβιτς, κατέλαβε το Κίεβο με τη βοήθεια ενός στρατού των Κουμάνων υπό τον Κουμάνο πρίγκηπα Τσεμγκούρα. Το 1160, οι κουμανικές επιδρομές στα εδάφη των Ρως αποτελούσαν πλέον ετήσια παράδοση. Οι επιθέσεις αυτές πίεζαν τους Ρως και παρενοχλούσαν τις εμπορικές οδούς προς τη Μαύρη Θάλασσα και την Κωνσταντινούπολη, αναγκάζοντας τους Ρως να αποφασίσουν να αντισταθούν. Την περίοδο 1166-1169 οι προσβολές σταμάτησαν, όταν ο Δούκας του Βλαντίμιρ, Αντρέι Μπογκολιούμπσκι, εγγονός του χαγάνου Αγιέπα των Κουμάνων (υιός της κόρης του), πήρε τον έλεγχο του Μεγάλου Πριγκηπάτου του Κιέβου και εγκατέστησε τον Μεγάλο Πρίγκηπα Γιούριεβιτς ως μαριονέτα του. Αργότερα, οι διάφοροι πρίγκηπες του Πριγκηπάτου του Τσερνίγκοφ επιχείρησαν να χρησιμοποιήσουν το στρατό του Κουμάνου χαγάνου Κοντσέκ εναντίον του Μεγάλου Πριγκηπάτου του Κιέβου και του Μεγάλου Δουκάτου του Βλαντίμιρ (μετά το 1169 και την κατάληψη του Κιέβου, το Δουκάτο του Βλαντίμιρ μετονομάστηκε σε Μεγάλο Δουκάτο του Βλαντίμιρ). Το 1177, ένας στρατός Κουμάνων λεηλάτησε έξι πόλεις που ανήκαν στους Μπερεντέι (τουρκική φυλή, μέλος της συνομοσπονδίας φυλών Καρακαλπάκ) και τους Τόρκους. Η συμμαχία μεταξύ Κουμάνων και Πριγκηπάτου του Τσερνίγκοφ υπέστη μια καταστροφική ήττα το 1180, οπότε και ο αδελφός του χαγάνου Κοντσέκ, Ελρούτ, σκοτώθηκε στη μάχη. Το 1183, οι Ρως νίκησαν ένα μεγάλο στρατό Κουμάνων και συνέλαβαν τον χαγάνο τους Κομπιάκ, καθώς και τους υιούς του και άλλους αξιωματούχους του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουμάνοι Κατηγορία:Εξαφανισμένες εθνοτικές ομάδες Κατηγορία:Μεσαιωνικό Βασίλειο της Ουγγαρίας Κατηγορία:Μεσαιωνική Ουκρανία Κατηγορία:Ιστορία της Μολδαβίας κατά την διάρκεια του Πρώιμου Μεσαίωνα Κατηγορία:Νομαδικές ομάδες στην Ευρασία Κατηγορία:Τουρκικοί λαοί της Ευρώπης Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρωσία
Μνήμη (δορυφόρος)
Η Μνήμη (αγγλικά: Mneme) ή Δίας XL είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μία ερευνητική ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου της Χαβάης με επικεφαλής τον Σκοτ Σέπαρντ, το 2003. Πήρε το όνομά του τον Μάρτιο του 2005 από την Μνήμη, η οποία ήταν μία από τις τρεις αρχαιότερες Μούσες μαζί με την Αοιδή και την Μελέτη σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2003 J 21.
Έχει διάμετρο περίπου 2 χλμ. και περιφέρεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 21.427.000 χλμ. σε 640,769 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 149° με την εκλειπτική (148° προς τον Ισημερινό του Δία), σε ανάδρομη φορά και με εκκεντρότητα τροχιάς 0,2214.
Η Μνήμη ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Ανάγκης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 19,3 και 22,7 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς από 145,7° έως 154,8°.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Αλεξάνδρεια η Εσχάτη
Η Αλεξάνδρεια Εσχάτη (αρχαία ελληνικά: Ἀλεξάνδρεια Ἐσχάτη, λατινικά: Alexandria Ultima ή Alexandria Eskhata), ήταν ελληνιστική πόλη που ίδρυσε ο Μέγας Αλέξανδρος, τον Αύγουστο του 329 π.Χ. ως έδρα για το βορειότερο μακεδονικό στρατόπεδό του στην Κεντρική Ασία.
Τοποθεσία
Η Αλεξάνδρεια Εσχάτη κατασκευάστηκε στο νοτιοδυτικό τμήμα της κοιλάδας Φεργκάνα, (αγγλικά: Fergana Valley) στη νότια όχθη του ποταμού Ιαξάρτη (αγγλικά: river Jaxartes, σύγχρονη ονομασία: Syr Darya), στη θέση της σημερινής πόλης Χουτζάντ (αγγλικά: Khujand, γράφεται επίσης: Хуҷанд, خجند, Khujand, Khodzhent, Khudchand, Chodjend), που βρίσκεται στο Τατζικιστάν.
Η Αλεξάνδρεια Εσχάτη έχει επίσης κληθεί κατά καιρούς (μετά την αλεξανδρινή εποχή) ως: Ισπισάρ, (αγγλικά: Ispisar), Λένιν-αμπάντ (αγγλικά: Leninabad), Λένιν-ομπόντ (αγγλικά: Leninobod, ρωσικά: Ленинобод, τατζικιστανικά: لنینآباد).
Ίδρυση και ιστορία της πόλης
Ο Μέγας Αλέξανδρος, έχτισε ένα τείχος μήκους έξι χιλιομέτρων (6 χλμ.), γύρω από την πόλη, που σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς, ολοκληρώθηκε μόνο σε περίπου είκοσι (20) ημέρες.
Όπως και στις άλλες πόλεις, με παρόμοια χαρακτηριστικά (δηλαδή: ελληνιστικό φυλάκιο στην Κεντρική Ασία), που ίδρυσε ο Μέγας Αλέξανδρος, εγκαταστάθηκαν βετεράνοι (συνταξιούχοι ή τραυματίες) του Μακεδονικού Στρατού.
Μετά το 250 π.Χ., η πόλη πιθανότατα παραμένει σε επαφή με το Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής, ειδικότερα όταν ο βασιλιάς Ευθύδημος Α΄ της Βακτρίας επεκτείνει τον έλεγχο του στη Σογδιανή.
Επαφές με την Κίνα
Η πόλη της Αλεξάνδρειας της Εσχάτης βρίσκεται επίσης περίπου τετρακόσια χιλιόμετρα (400 χλμ. ~ 249 μίλια) δυτικά του Λεκανοπέδιου Ταρίμ, σήμερα περιοχή της Σιντσιάνγκ (Xinjiang) στην Κίνα, όπου εδράζεται η περιοχή καταγωγής της ινδοευρωπαϊκής φυλής Γιουέζχι (αγγλικά: Yuezhi ή Rouzhi κατά μία ερμηνεία: Ιωνία, Γιουνάν – Yuenan ή Yunan).
Υπάρχουν ενδείξεις ότι ελληνικές αποστολές από την Αλεξάνδρεια Εσχάτη, οδηγήθηκαν ως το Κασγκάρ (αγγλικά: Kashgar), στην περιοχή της Σιντσιάνγκ (Xinjiang). Σύμφωνα με τον Έλληνα ιστορικό Στράβωνα, οι Έλληνες «είχαν επεκτείνει την αυτοκρατορία τους, ακόμη και πιο πέρα από τους Σήρες (λαός της περιοχής αυτής, αρχαία ελληνικά: Σῆρες, λατινικά: Sērēs, αγγλικά: Seres) και τους Φρύνες (αγγλικά: Phryni)», γεγονός που πιθανολογείται ότι θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για τις πρώτες γνωστές - ιστορικά καταγεγραμμένες - εμπορικές ή άλλες επαφές μεταξύ της Κίνας και της Δύσης, τουλάχιστον από την περίοδο γύρω στο 200 π.Χ.
Οι απόγονοι των Ελλήνων στην Φεργκάνα μπορεί να είναι οι αναφερόμενοι ως Μεγάλοι Ίωνες (Dayuan ή Ta-Yuan, αγγλικά: "Great Ionians"), που προσδιορίζεται στην κινεζική ιστορική καταγραφή για τη Δυναστεία Χαν, αρχής γενομένης με τις πρεσβείες του Τζανγκ Τσιάν (αγγλικά: Zhang Qian), περίπου το 130 π.Χ. Αν αυτό είναι γεγονός, τότε πρόκειται για τους πρωταγωνιστές της πρώτης μεγάλης αλληλεπίδρασης μεταξύ της αστικοποίησης του ευρωπαϊκού και του κινέζικου πολιτισμού, η οποία οδήγησε στο άνοιγμα του εμπορικού δρόμου, που είναι γνωστός ως Δρόμος του Μεταξιού, από τον 1ο αιώνα π.Χ.
Σύμφωνα με την «Ιστορία Μεγάλου Αλεξάνδρου», που έγραψε ο Ρωμαίος συγγραφέας Κουίντος Κούρτιος Ρούφος, οι απόγονοι των Μακεδόνων βετεράνων στρατιωτών διατηρούσαν ακόμα στοιχεία του ελληνιστικού πολιτισμού τους κατά τη στιγμή της γραφής του, γύρω στο 30 π.Χ.
Στη μυθιστοριογραφία
Η υπόθεση του έργου του Gillian Bradshaw «Horses of Heaven», («Άλογα του Ουρανού»), εκτυλίσσεται περί το 140 π.Χ.. στην Αλεξάνδρεια την Εσχάτη.
Πηγές – αναφορές
Από το αντίστοιχο λήμμα της αγγλικής έκδοσης της Βικιπαίδειας με την ενσωμάτωση στοιχείων από τα λήμματα: Seres (Σήρες), Yuezhi ή Rouzhi, Phryni , Dayuan ή Ta-Yuan , Silk Road
Δείτε τις σημειώσεις για τη Βόρεια Βούϊ = Αλεξάνδρεια Εσχάτη, (αγγλικά: "Northern Wuyi" = Alexandria Eschate), στο σχέδιο της αγγλικής μετάφρασης, από τον Τζον Χιλλ, (αγγλικά: John Hill), μετά σχολίων, της «Κινεζικής Ιστορίας του 3ου αιώνα», («Weilüe», by John Hill) και  at: [1] and [2]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Λοιμώδης περιτονίτιδα της γάτας
μικρογραφία|Τμήμα ενός μολυσμένου απο FIP νεφρού που δείχνει την χαρακτηριστική φλεγμονώδη απόκριση. Η λοιμώδης περιτονίτιδα της γάτας (Feline Infectious Peritonitis, FIP) είναι μια συνήθως θανατηφόρα, ανίατη ασθένεια που επηρεάζει τις γάτες. Πιθανολογείται ότι προκαλείται από τον μολυσματικό ιό περιτονίτιδας των αιλουροειδών (FIPV), ο οποίος είναι μια μετάλλαξη του εντερικού κορωναϊού των αιλουροειδών (FECV) - (Feline Coronavirus FCoV). Παρά το γεγονός ότι φαίνεται να υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ της FIP και του κορωναϊού των αιλουροειδών, αυτό δεν έχει ακόμη αποδειχθεί. Οι ειδικοί δεν συμφωνούν πάντοτε για τις λεπτομέρειες της εν λόγω ασθένειας. Ωστόσο, η πιο κοινή θεωρία είναι ότι ο φυσιολογικά καλοήθης ιός FECV έχει μεταλλαχθεί στον FIPV. Ο μεταλλαγμένος ιός έχει την ικανότητα να εισβάλλει και να αναπτύσεται σε ορισμένα λευκά αιμοσφαίρια, τα ονομαζόμενα μακροφάγα. Η απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος στην εισβολή του ιού έχει ως αποτέλεσμα μια έντονη φλεγμονώδη αντίδραση στους ιστούς.
Μετάδοση και μόλυνση
Ο FECV είναι πολύ κοινός ιός, ειδικά σε χώρους όπου μεγάλες ομάδες από γάτες παραμένουν μαζί (καταφύγια ζώων, κ.λπ.). Οι γάτες μολύνονται με την εισπνοή ή την κατάποση του ιού. Η πιο συχνά αναφερόμενη πηγή μετάδοσης είναι τα περιττώματα, αν και μολυσμένες επιφάνειες, όπως τα πιάτα φαγητού μπορούν επίσης να μεταδώσουν τον ιό.
Συμπτώματα
μικρογραφία|Το κίτρινο χρώμα και η αφρώδης εμφάνιση του δείγματος οφείλεται στην υψηλή περιεκτικότητα πρωτεϊνών στο υγρό. Αυτό είναι χαρακτηριστικό της υγρής μορφής της FIP. Υπάρχουν δύο κύριες μορφές της FIP: η υγρη και η ξηρή καθώς υπάρχει και μια δευτερεύουσας σημασίας: η μικτή. Ενώ και οι δύο μορφές είναι θανατηφόρες, η υγρή μορφή της νόσου συναντάται συχνότερα (60-70% όλων των περιπτώσεων είναι υγρής μορφής) και εξελίσσεται ταχύτερα από ότι το η ξηρή μορφή, με το θάνατο να επέρχεται σε χρονικό διάστημα δύο μηνών από την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων.
Το χαρακτηριστικό κλινικό σύμπτωμα της υγρής μορφής της FIP είναι η συσσώρευση υγρού στο εσωτερικό της κοιλίας ή στο θώρακα του ζώου, το οποίο μπορεί να προκαλέσει δύσπνοια. Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν την έλλειψη ευδιαθεσίας, αυξημένη κόπωση, έλλειψη όρεξης, πυρετό, απώλεια βάρους, ίκτερο, και διάρροια.
Η ξηρή μορφή της FIP παρουσιάζει επίσης έλλειψη ευδιαθεσίας, αυξημένη κόπωση, έλλειψη όρεξης, πυρετό, ίκτερο, διάρροια και απώλεια βάρους, αλλά δεν υπάρχει συσσώρευση υγρού. Συνήθως, μια γάτα με ξηρή μορφή της FIP θα δείξει οφθαλμικά ή νευρολογικά συμπτώματα. Για παράδειγμα, η γάτα μπορεί να αναπτύξει δυσκολία στην όρθια στάση ή το περπάτημα και να παραλύσει με την πάροδο του χρόνου. Η απώλεια της όρασης είναι μια ακόμα πιθανή έκβαση της νόσου.
Διάγνωση
μικρογραφία|Η κυτταρολογική εξέταση απο δείγμα μολυσμένο με FIP συνήθως περιέχει ουδετερόφιλα, μακροφάγα και λεμφοκύτταρα. Τα συμπτώματα που συνδέονται με την FIP δεν είναι πάντα συγκεκριμένα, γεγονός που προκαλεί δυσκολίες στη διάγνωση της νόσου. Δεν υπάρχει ακόμη κανένας οριστικός διαγνωστικός έλεγχος για την FIP. Η διάγνωση συνήθως προκύπτει απο τον συνδυασμό ισχυρής υποψίας λόγω κλινικής εικόνας, φυσικής εξέτασης, παρουσίας του κοιλιακού υγρού και εξέτασης των προσβεβλημένων ιστών για τον ιό της FIP (μέσω βιοψίας ιστού). Η εξέταση δειγμάτων ιστού είναι συνήθως το φθηνότερο διαθέσιμο διαγνωστικό τεστ, αλλά η αποτελεσματικότητά της για την διάγνωση της FIP είναι αμφισβητήσιμη.
Συνηθέστερα, μια συμπερασματική διάγνωση γίνεται με βάση τα κλινικά συμπτώματα και την αξιολόγηση του κοιλιακού ή θωρακικού υγρού, αν αυτό υπάρχει (στην υγρή μορφή). Το υγρό που προκαλείται από την FIP τείνει να είναι κίτρινου χρώματος και να έχει αυξημένα επίπεδα πρωτεΐνης. Οι εξετάσεις αίματος, μπορούν επίσης να ενισχύσουν τις υποψίες για μια πιθανή διάγνωση, με τον έλεγχο για αντισώματα του κορωναϊού και ύπαρξη αυξημένων επιπέδων πρωτεΐνης. Ο τίτλος συγκέντρωσης του κορωναϊού ΔΕΝ θεωρείται διαγνωστικό μέσό από μόνος του λόγω της πανταχού παρουσίας του FCoV, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με κλινικά συμπτώματα έτσι ώστε να γίνει μια διάγνωση για την FIP. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι γάτες με υψηλότερες τίτλους FCoV δεν έχουν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν FIP από εκείνες με χαμηλότερους τίτλους.
Πηγές
Κατηγορία:Ασθένειες ζώων
Α.Ο. Προφήτη Ηλία Πειραιά
Αρχικά ιδρύθηκε σαν ποδοσφαιρικό και εκδρομικό σωματείο. Πρώτα χρώματα του συλλόγου ήταν το πράσινο-άσπρο και αργότερα αντικαταστάθηκαν από το κόκκινο και το μπλε. Το 1956 προστέθηκε το τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης, ενώ το τμήμα μπάσκετ ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1958. Για μικρό χρονικό διάστημα λειτούργησε και τμήμα σκακιού.
Το κέντρο δράσης του συλλόγου βρίσκεται στο ανοικτό γήπεδο μπάσκετ Προφήτη Ηλία, όπου στεγάζονται τα γραφεία και η λέσχη του Ομίλου. Το ανδρικό και το γυναικείο τμήμα μπάσκετ χρησιμοποιούν σαν έδρα το σχολικό κλειστό των Καμινίων, οι ομάδες ποδοσφαίρου εδρεύουν στο γήπεδο Σ.Ε.Φ. και το τμήμα πινγκ-πονγκ στεγάζεται στην αίθουσα της οδού Ασκληπιού.
Το πνεύμα που διέπει τις αρχές του Α.Ο. Προφήτη Ηλία είναι καθαρά ερασιτεχνικό, με έμφαση στις αρχές του κοινωνικού αθλητισμού.
Αξίζει να σημειωθεί πως από την ίδρυσή του μέχρι και σήμερα, και παρότι πρόκειται για σχετικά παλαιό σύλλογο, ουδέποτε έχει μετονομαστεί ή έχει αναμιχθεί σε συγχώνευση-απορρόφηση με άλλο σωματείο, διατηρώντας έτσι αναλλοίωτη την ονομασία, την ύπαρξη και την ιστορική διαδρομή του.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Ο Αθλητικός Όμιλος Προφήτη Ηλία ιδρύθηκε ως ποδοσφαιρικό σωματείο το 1954. Ως εκ τούτου, το ποδοσφαιρικό τμήμα του ομίλου ήταν το πρώτο του συλλόγου. Η ομάδα αγωνίζεται στις ερασιτεχνικές κατηγορίες της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιώς (Ε.Π.Σ.Π.).
Εξ αρχής, μετείχε σε δόκιμο κατηγορία, ενώ την αμέσως επόμενη αγωνιστική περίοδο αγωνίστηκε στη Γ΄ Κατηγορία Πειραιά. Στις επιτυχίες του τμήματος συγκαταλέγονται δύο προβιβασμοί στην Α΄ Κατηγορία του Πειραιά, σε νομαρχιακό επίπεδο ποδοσφαίρου.
Το 1977 κέρδισε για πρώτη φορά την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία, για να ακολουθήσει στο τέλος της περιόδου ο υποβιβασμός. Το 2007, τριάντα χρόνια αργότερα, επανέλαβε την επιτυχία της ανόδου στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ.Π..
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο 2021-22, ο σύλλογος αγωνίζεται στον πρωτάθλημα Γ' κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Προπονητής της ομάδας είναι ο Μάκης Ιωακειμίδης και ως έδρα χρησιμοποιείται το γήπεδο στον περιβάλλοντα χώρο του Σ.Ε.Φ..
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Αθλητικού Ομίλου Προφήτη Ηλία μετέχει στις ερασιτεχνικές κατηγορίες της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αττικής (Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α.).
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο 2021-22, ο Α.Ο. Προφήτη Ηλία αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας ΕΣΚΑΝΑ, με προπονητή τον Σάκη Γαζή. Έδρα της ομάδας είναι το κλειστό γυμναστήριο Καμινίων.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε την δράση του στα μέσα της δεκαετίας του '80. Την αγωνιστική περίοδο, 1995-96, τερμάτισε αήττητο στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α., ανεβαίνοντας παράλληλα στην Α' Κατηγορία. , στην οποία σταθεροποιήθηκε τα επόμενα χρόνια.
Την άνοιξη του 2000 η ομάδα συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Γυναικών της Ένωσης. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η ομάδα ανέστειλε τη λειτουργία της για οικονομικούς λόγους.
Μετά από δέκα χρόνια αδράνειας το τμήμα επέστρεψε στην αγωνιστική δράση λαμβάνοντας μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. για την περίοδο 2011-12. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα κατέλαβε την 5η θέση. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, πάντα στο ίδιο Πρωτάθλημα, ο Προφήτης Ηλίας ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις μία θέση χαμηλότερα.
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο 2021-22 ο Α.Ο. Προφήτη Ηλία αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Προπονητής είναι ο Θανάσης Μπούτας και έδρα το κλειστό γυμναστήριο Καμινίων.
Ο σύλλογος διαθέτει επίσης τμήματα ακαδημιών, καθώς και ομάδα κορασίδων, η οποία συμμετέχει στο οικείο πρωτάθλημα.
Τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Ο Α.Ο. Προφήτη Ηλία θεωρείται από τα πρωτοπόρα σωματεία στο άθλημα της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Ξεκίνησε τη δράση του το 1956 και υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της Ε.Φ.Ο.ΕΠ.Α.. Έχει κατακτήσει συνολικά πέντε πανελλήνια πρωταθλήματα γυναικών (1963, 1969, 1970, 1985, 1986), επτά νεανίδων (1960, 1963, 1967, 1968, 1969, 1970, 1993), δύο κορασίδων (1967, 1990), ένα παγκορασίδων (1988), ένα εφήβων (1993), ένα παίδων (1990) και ένα παμπαίδων (1988). Έχει αναδείξει πολλούς κορυφαίους αθλητές και αθλήτριες: Ενδεικτικά αναφέρονται η Μαρία και η Ματίνα Λουκά, η Μαρία Μοίρου, ο Γιώργος Χαντζής και η Χρυσούλα Ντουλάκη, όλοι τους πανελληνιονίκες σε ατομικά αγωνίσματα ως αθλητές του Προφήτη Ηλία. Το τμήμα παρέμεινε ανενεργό για μεγάλο χρονικό διάστημα, έως το 2020 που επανασυστάθηκε μέσω συνεργασίας με τον Α.Ο. Φοίνικα Αγ. Σοφίας.
Αυτή τη στιγμή το τμήμα ανδρών αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Γ' Τοπικό Αττικής και το τμήμα γυναικών στο Α' Τοπικό Αττικής. Προπονητής είναι ο Παναγιώτης Πετρής και έδρα της ομάδας είναι η αίθουσα επί της οδού Ασκληπιού 44.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σκακιστικοί σύλλογοι Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1954
Μνημείο των Γερμανών αλεξιπτωτιστών
Το μνημείο των Φαλσιρμιέγκερ (Fallschirmjäger-Denkmal) είναι γερμανικό μνημείο πολέμου το οποίο ανεγέρθηκε για να μνημονεύσει τους γερμανούς αλεξιπτωτιστές που έχασαν την ζωή τους κατά τη διάρκεια της δεκαήμερης Μάχη της Κρήτης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το μνημείο, γνωστό στους Κρητικούς ως Γερμανικό πουλί ή Κακό πουλί, χτίστηκε το 1941 από τις δυνάμεις της κατοχής. Βρίσκεται περίπου τρία χιλιόμετρα δυτικά των Χανίων, στο δρόμο προς τους Άγιους Αποστόλους. Σήμερα, λόγω μιας καταιγίδας που εκδηλώθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2000, ο αετός έχει αποκοπεί από το μνημείο.
Το αρχικό μνημείο
μικρογραφία|220x220εσ|Φωτογραφία του μνημείου το 1973 Η εισβολή και η κατάληψη της Κρήτης το Μάιο του 1941 ήταν η πρώτη μεγάλη εναέρια επίθεση στην ιστορία. Παρά τη νίκη τους, η επίλεκτη ομάδα των γερμανών αλεξιπτωτιστών υπέστη τόσο βαριές απώλειες που ο Αδόλφος Χίτλερ απαγόρευσε την διεξαγωγή αεραποβατικών επιθέσεων τέτοιας κλίμακας για το υπόλοιπο μέρος του πολέμου. Το μνημείο ανεγέρθηκε στο τέλος μιας πέτρινης σκάλας που οδηγεί στην κορυφή ενός μικρού λόφου. Αποτελούνταν από ένα ψηλό βάθρο κτισμένο από ογκόλιθους, στην κορυφή του οποίου βρισκόταν ένας καταδυόμενος αετός από μπετόν ο οποίος πιάνει μια σβάστικα στα νύχια του.
Τον Αύγουστο του 1942 ο κατοχικός πρωθυπουργός Γεώργιος Τσολάκογλου, σε επίσκεψη του στην Κρήτη, επισκέφθηκε το μνημείο. Εκεί κατέθεσε στεφάνι στη μνήμη των εισβολέων.
Παρούσα κατάσταση
Αρχικά ευρισκόμενο στην ύπαιθρο, το γερμανικό πουλί σήμερα καλύπτεται από μια πυκνοδομημένη περιοχή λόγω της αστυφιλίας των επόμενων δεκαετιών μετά την ανέγερσή του. Επίσης το μνημείο δάνεισε το όνομά του στην γύρω περιοχή. Εκτός από τη σβάστικα, η οποία καλύφθηκε με τσιμέντο λίγο μετά την απελευθέρωση της Κρήτης, το μνημείο στάθηκε περισσότερο ή λιγότερο άθικτο μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Στις 28 Νοεμβρίου 2000, μια καταιγίδα κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του σώματος του αετού. Σήμερα, το βάθρο και η επιγραφή βρίσκονται σε εγκαταλελειμμένη κατάσταση και το μεγαλύτερο μέρος του έχει καλυφθεί από γκράφιτι. Υπήρξαν κάποιες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις για το αν το μνημείο πρέπει να αποκατασταθεί ή να αντικατασταθεί στην προηγούμενη του κατάσταση. Στις 5 Δεκεμβρίου 2000 το δημοτικό συμβούλιο της Νέας Κυδωνίας αποφάσισε με ψήφισμα την ανακαίνιση και μεταφορά του μνημείου, αλλά δεν το έπραξε ποτέ. Οι προσπάθειες ανακαίνισης έχουν πέσει στο κενό, καθώς το μνημείο βρίσκεται σε ιδιωτική περιουσία.
Ένας γερμανικός σύνδεσμος, ο "Mahnmal Kreta (Maleme) - für Frieden u. Völkerverständigung" (Μνημείο της [Μάχης] της Κρήτης - για την Ειρήνη και την Κατανόηση των λαών) ασχολείται εδώ και πάνω από 15 χρόνια με τον στόχο της αποκατάστασης και ανακαίνισης του μνημείου, και την μεταφορά του στο στρατιωτικό κοιμητήριο του Μάλεμε.
Το 2017 έγιναν νέες προσπάθειες για την ανακαίνιση και μεταφορά του μνημείου, με μέλη του συνδέσμου να έχουν επαφές με τους δήμους Χανίων και Πλατανιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ποσειδεών
Ο Ποσειδεών είναι ο έκτος μήνας στο αττικό ημερολόγιο, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στο θεό Ποσειδώνα και αντιστοιχούσε στο χρονικό διάστημα Νοεμβρίου- Δεκεμβρίου. Σε άλλες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας εκτός από την Αθήνα, θεωρούνταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου.
Κάθε 2-3 χρόνια, προστίθετο ένας εμβόλιμος μήνας, ο Ποσειδεών Β', ώστε η πρώτη ημέρα κάθε μήνα να συμπίπτει κατά το δυνατόν με τη Νέα Σελήνη.
Κυριότερες γιορτές κατά το μήνα αυτό ήταν τα Φαλληφόρια προς τιμήν του Διονύσου τα Αλώα, τα Πύραια, τα Ποσείδεα, και τα Γαλάξια προς τιμήν του θεού Απόλλωνα κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο στις 22 του μήνα, σε αντίθεση με τα Γαλάξια προς τιμήν της Ρέας-Κυβέλης κατά τον Ελαφηβολιώνα.
Η τελευταία νύχτα του μήνα, η μεγαλύτερη επίσης νύχτα όλου του έτους, ήταν αφιερωμένη στις θεές Νύχτα και Δίκη.
Πηγές
Κατηγορία:Αττικό ημερολόγιο
Επαρχία Γκιουζέλγιουρτ
Η Επαρχία Γκιουζέλγιουρτ (τουρκικά: Güzelyurt İlçesi) είναι η γεωγραφική ζώνη της Μόρφου όπως την ονομάζει η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) δηλαδή το ψευδοκράτος που δημιούργησε η Τουρκία στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά την Τουρκική Εισβολή. Πρακτικά, οι Επαρχίες της Κύπρου είναι διαφορετικά διαχωρισμένες.
Η επαρχία αυτή έχει αποσπασθεί από την Επαρχία Λεφκόσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου