cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σίμα Λόζανιτς
Καριέρα
Διετέλεσε Υπουργός Βιομηχανίας από τις 12 Ιανουαρίου 1894 έως τις 21 Μαρτίου 1894 και από τις 15 Οκτωβρίου 1894 έως τις 25 Ιουνίου 1895 και 11 Οκτωβρίου 1897 έως 30 Ιουνίου 1899, Υπουργός Εξωτερικών από τις 21 Μαρτίου 1894 έως τις 15 Οκτωβρίου 1894 και από 23 Δεκεμβρίου 1902 έως 23 Μαρτίου 1903, καθώς και διπλωμάτης και συμμετέχων σε όλους τους πολέμους της εποχής. Ο Λόζανιτς ήταν ο πρέσβης της σερβικής κυβέρνησης στο Λονδίνο από το 1900. Ήταν πρόεδρος της σερβικής επιτροπής βοήθειας για τους πρόσφυγες το 1916 και επικεφαλής της αμερικανικής αποστολής για βοήθεια και υποστήριξη της Σερβίας από το 1917.
Ήταν ο πρώτος επίτιμος διδάκτωρ επιστημών του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Πέθανε στις 7 Ιουλίου 1935 στο Βελιγράδι, σε ηλικία 89 ετών. Ο γιος του Μιλιβόγιε Σ. Λόζανιτς ήταν επίσης χημικός και κληρονόμησε την πανεπιστημιακή του θέση ως καθηγητής Χημείας. Οι δύο κόρες του Σίμα, η Άνα Λόζανιτς Μαρίνκοβιτς (1882-1973) έγινε γνωστή ζωγράφος και η Γιελένα Λόζανιτς, όπως και ο πατέρας της, ασχολήθηκε με το ανθρωπιστικό έργο και τη μάχη για τα δικαιώματα των γυναικών, συμμετείχε σε διεθνή συνέδρια στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1915 ως εκπρόσωπος του Σερβικού Ερυθρού Σταυρού, για να ζητήσει βοήθεια για την χώρα, που είχε ερημώσει από τον πόλεμο. Δεδομένου ότι ο πόλεμος συνεχίστηκε στη Σερβία, έμεινε στην Αμερική μέχρι το έτος 1920, όταν παντρεύτηκε τον Τζον Φρόθινγκχαμ, τον μεγάλο ευεργέτη του σερβικού λαού. Μαζί με τον Μιχαήλ Πούπιν, τους κ. και την κα. ζον Φρόθινγκχαμ συνέβαλαν σημαντικά στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας.
Κληρονομιά
Μια έκθεση "Σίμα Λόζανιτς στη σερβική επιστήμη και πολιτισμό" πραγματοποιήθηκε προς τιμήν του, που διοργανώθηκε από τη Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών από τον Ιανουάριο έως τον Μάρτιο του 1993, στη γκαλερί της Ακαδημίας στην οδό Κνεζ Μιχαΐλοβα στο Βελιγράδι. Η ζωή και το έργο του διερευνήθηκε ειδικά από τη χημικό Σνέζανα Μπόγιοβιτς, η οποία έγραψε ένα βιβλίο 262 σελίδων Σίμα Λόζανιτς.
Συμπεριλαμβάνεται στους 100 πιο εξέχοντες Σέρβους. Ένας δρόμος στο Ντέντινιε πήρε το όνομά του.
Ήταν βραβευμένος με το Τάγμα του Αγίου Σάββα βαθμός Ι και ΙΙΙ, την Τάξη του Σταυρού του Τακόβο, το Τάγμα του Μίλος του Μεγάλου βαθμού ΙΙΙ, το Ασημένιο μετάλλιο για γενναιότητα, Αναμνηστικό πολεμικό μετάλλιο, το Τάγμα του Σωτήρος   βαθμό I , Τάξη του Οράγγης-Νασό βαθμός I, το τάγμα του Οσμανιέ βαθμός  I, το τάγμα του Στέμματος της Ρουμανίας βαθμός I.
Γενική εκλογή του Ηνωμένου Βασιλείου 1997
Η γενική εκλογή του Ηνωμένου Βασιλείου 1997 διεξήχθη στις 1 Μαΐου 1997, περισσότερα από πέντε έτη μετά την προηγούμενη εκλογή στις 9 Απριλίου 1992, για να εκλέξει τα 659 μέλη της Βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων. Το Εργατικό Κόμμα τερμάτισε τα 18 έτη του στην αντιπολίτευση υπό την ηγεσία του Τόνι Μπλερ, και κέρδισε την γενική εκλογή με μια σαρωτική νίκη, κερδίζοντας 418 έδρες, τις περισσότερες έδρες που το κόμμα έχει ποτέ κερδίσει. Ο Μπλερ ακολούθως έγινε Prime Minister.
Υπό την ηγεσία του Τόνι Μπλερ, το Εργατικό Κόμμα είχε υιοθετήσει μια πιο κεντρώα πολιτική πλατφόρμα υπό το όνομα 'New Labour'. Αυτό ελήφθη ως απομάκρυνση από την παραδοσιακά πιο αριστερή στάση του Εργατικού Κόμματος. Οι Εργατικοί έκαναν πολλές προεκλογικές υποσχέσεις όπως η δημιουργία ενός Εθνικού Κατώτατου Ημερομισθίου, δημοψηφίσματα devolution για τη Σκωτία και την Ουαλία και υποσχέθηκαν μεγαλύτερη οικονομική ικανότητα από τους Συντηρητικούς, οι οποίοι ήταν αντιδημοφιλείς μετά τα γεγονότα της μαύρης Τετάρτης το 1992. Η εκστρατεία των Εργατικών ήταν τελικά επιτυχής και το κόμμα έλαβε τον χωρίς προηγούμενο αριθμό των 418 ΜΚ και εγκαινίασε την πρώτη από τις τρεις συνεχόμενες θητείες των Εργατικών στην κυβέρνηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1948-49
Το Κύπελλο Κύπρου 1948-49 ήταν η 12η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1948-49. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 1948-49 συμμετείχαν οι 8 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1948-49. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και ο ΑΠΟΕΛ. Ο τελικός διεξήχθη στις 3 Απριλίου 1949 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (το οποίο ήταν και έδρα του ΑΠΟΕΛ) στη Λευκωσία. Ενώ ο ΑΠΟΕΛ προηγείτο με 3-2, προκλήθηκαν συμπλοκές μεταξύ των ποδοσφαιριστών των δύο ομάδων, οι οποίες επεκτάθηκαν και στους φιλάθλους. Ο αγώνας διακόπηκε στο 87ο λεπτό. Η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου αποφάσισε την επανάληψη του αγώνα στο ίδιο γήπεδο στις 19 Ιουνίου 1949. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-0.
Διαιτητής: Αργύρης Γαβαλάς
Διαιτητής: Γιώργος Ρώσσος
Ανόρθωση: Κώστας Χατζηγεωργίου «Κώτσιος», Ξάνθος Σαρρής, Ραφαήλ Ραφαήλ, Ανδρέας Λαζαρίδης, Άριστος Ραφαήλ, Φικρέτ Αχμέτ, Τζώρτζης Αβετισιάν, Κωστάκης Αντωνιάδης, Ανδρέας Στυλιανίδης, Αλή Αχμέτ, Φρίξος Θαλασσέτης
ΑΠΟΕΛ: Λέλλος Γεωργιάδης, Τάκης Τσίγκης, Τάκης Αριστείδου, Ανδρέας Παπαπέτρου «Παπάς», Ανδρέας Παύλου «Κερεμέζος», Πάμπος Αβρααμίδης, Ηρόδοτος Γρηγοριάδης, Τάκης Σωκράτους «Ζέτας», Λυκούργος Αρχοντίδης. Ανδρέας Σταυρινίδης «Σιαντρής», Κώστας Πηθκιάς
Σκόρερ: 33΄ 1-0 Φρίξος Θαλασσέτης, 75΄ 2-0 Τζώρτζης Αβετισιάν, 84΄ 3-0 (π.) Ανδρέας Στυλιανίδης
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1948-1949
Μικτλαντεκούτλι
thumb|right|Άγαλμα που απεικονίζει τον Μικτλαντεκούτλι
Στη μυθολογία των Αζτέκων, ο Μικτλαντεκούτλι (ισπ. Mictlantecuhtli) είναι ο θεός των Νεκρών και ο Άρχοντας της Μικτλάν, του κατώτερου επιπέδου του Κάτω Κόσμου.
Απεικονίζεται σαν ένας σκελετός γεμάτος αίμα ή σαν άνθρωπος με γυμνό κρανίο. Στο κεφάλι του φοράει φτερά από κουκουβάγια ενώ στο λαιμό του έχει περασμένο ένα περιδέραιο από ανθρώπινα μάτια.
Σύζυγός του είναι η Μικτεκασίουατλ. Μαζί διαμένουν σε ένα σπίτι δίχως παράθυρα στη Μικτλάν και εξουσιάζουν τους νεκρούς.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου Κατηγορία:Μυθολογία Αζτέκων
Ίδρυμα ΔΠΧΑ
Το Ίδρυμα Διεθνών Προτύπων Χρηματοοικονομικής Αναφοράς (ΔΠΧΑ, International Financial Reporting Standards Foundation, IFRS) είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός λογιστικής. Οι κύριοι στόχοι του περιλαμβάνουν την ανάπτυξη και την προώθηση των Διεθνών Προτύπων Χρηματοοικονομικής Πληροφόρησης (ΔΠΧΠ), μέσω του Συμβουλίου Διεθνών Λογιστικών Προτύπων (ΣΔΛΠ), το οποίο επιβλέπει.
Το ίδρυμα παλαιότερα ονομαζόταν «Ίδρυμα Επιτροπής Διεθνών Λογιστικών Προτύπων» (ΕΔΛΠ) μέχρι τη μετονομασία του την 1η Ιουλίου του 2010, ενώ από το 2012 διοικείται από ένα συμβούλιο 22 μελών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Αναφοράς
Μακεδονικός Αγώνας
Ο Μακεδονικός Αγώνας ήταν μία σειρά συγκρούσεων μεταξύ κυρίως ελληνικών και βουλγαρικών ένοπλων σωμάτων που διεξήχθη από το 1904 ως το 1908 στην περιοχή της Μακεδονίας (τότε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) με σκοπό τον εθνικό προσεταιρισμό των κατοίκων της περιοχής, ιδίως των σλαβόφωνων Χριστιανών. Δευτερευόντως συμμετείχαν στις συγκρούσεις αυτές σερβικές και ρουμανικές ένοπλες ομάδες. Η ελληνική ένοπλη παρέμβαση στη Μακεδονία ξεκίνησε στην ευνοϊκή για την Ελλάδα συγκυρία που προέκυψε μετά την αποτυχία της εξέγερσης του Ίλιντεν το 1903 και εντάθηκε μετά το θάνατο του Παύλου Μελά τον Οκτώβριο του 1904. Σταδιακά τα ελληνικά σώματα κατάφεραν να επικρατήσουν, αλλά η ένοπλη τους δράση τερματίστηκε με την Επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908.
Η κατάσταση στη Μακεδονία
Όμως για δεκαετίες η Μακεδονία παρέμενε αποκομμένη από το ελληνικό βασίλειο. Το ελληνικό κράτος είχε να αντιμετωπίσει μια σειρά από εμπόδια:
α) τη γεωγραφική απόσταση
β) την αρνητική διπλωματική συγκυρία: οι επαναστατικές κινήσεις των ετών 1839-1840, 1854 και 1867 ναυάγησαν επειδή η ελληνική πλευρά πίστευε πως θα εκβίαζε την ενσωμάτωση της Μακεδονίας αν την ενέτασσε στις διεθνείς κρίσεις της περιόδου: Τουρκοαιγυπτιακός πόλεμος (1839–41), Κριμαϊκός πόλεμος, Κρητική Επανάσταση, με σύμμαχο την ομόδοξη Ρωσία.
Ένα από τα διατάγματα ίδρυσης της Βουλγαρικής Εξαρχίας ήταν, και το πλέον επίμαχο σημείο, ο τελευταίος όρος, που επέτρεπε την επέκταση της Εξαρχίας για δημιουργία επισκοπικών περιφερειών εφόσον «το όλον, ή τουλάχιστον τα δύο τρίτα των ορθοδόξων κατοίκων, θέλουν να υπόκεινται εις την βουλγαρικήν εξαρχίαν». Αυτός ο όρος ήταν τελικά η αιτία να ακολουθήσουν στη συνέχεια βουλγαρικές θηριωδίες σε βάρος ομόθρησκων λαών, Ελλήνων και Σέρβων, ειδικότερα σε χωριά της Μακεδονίας, στην προσπάθειά τους ν΄ αποσπάσουν δηλώσεις των δύο τρίτων των κατοίκων ότι είναι «Εξαρχικοί», αλλοιώνοντας με τον τρόπο αυτό το φρόνημα των κατοίκων, φθάνοντας έτσι στον Μακεδονικό Αγώνα και όχι μόνο.
Η εντεινόμενη βουλγαρική τρομοκρατία οδήγησε την περιοχή της Μακεδονίας να τεθεί υπό διεθνή Επιτροπεία μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου (1878), και Γάλλοι, Ρώσοι και Αυστριακοί στρατιωτικοί ανέλαβαν καθήκοντα παράλληλης διοίκησης με τους Οθωμανούς. Οι Γάλλοι και Αυστριακοί προωθούσαν τις ουνιτικές ιεραποστολές στην Κεντρική Μακεδονία εποφθαλμιώντας τη Θεσσαλονίκη, ο καθένας για λογαριασμό του, ενώ οι Ρώσοι υποστήριζαν φανερά τις βουλγαρικές ένοπλες ομάδες. Η Υψηλή Πύλη αδυνατούσε να παρέμβει δραστικά στις ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων. Οι Βούλγαροι την περίοδο εκείνη προσπαθούσαν αφενός να στρέφουν τις ευρωπαϊκές και οθωμανικές στρατιωτικές διοικήσεις κατά των αντιπάλων τους, και αφετέρου να συνεργάζονται με όποιες απ' αυτές ήταν δυνατό, ενώ παράλληλα το Ηνωμένο Βασίλειο υπέσκαπτε με κάθε τρόπο την ενδεχόμενη ελληνο-βουλγαρική συνεργασία, φοβούμενη την εκμετάλλευσή της από τη Ρωσία.
Στα ορεινά και στις πιο απομονωμένες περιοχές υπήρχαν ελεύθερα χωριά, φτωχά και με άγονη γη. Πλήρωναν μόνο φόρους στους Οθωμανούς και ήταν στο έλεος ληστρικών συμμοριών όταν δεν ανέθεταν την ασφάλειά τους σε τοπικούς λήσταρχους. Οι πιο δραστήριοι ήταν εποχιακοί εργάτες, καρβουνιάρηδες ή ξυλοκόποι, ενώ άλλοι αναγκάζονταν να στραφούν στη ληστεία, επάγγελμα αρκετά αποδοτικό εκείνη την εποχή. Τόπος χωρίς οδικό δίκτυο και με περιοχές τελείως απομονωμένες η μια από την άλλη, με έλλειψη ασφάλειας, σύντομα θα υποστεί τη βουλγαρική προπαγάνδα που θα κυριαρχήσει με την τρομοκρατία. Έτσι, αναδεικνύονται πρωτοκλασάτα στελέχη, αρχικά της ΕΜΕΟ ο Τσακαλάρωφ στη Κρυσταλλοπηγή, ο Μήτρε Βλάχος στο Μακροχώρι και ο Λάζαρ Ποπτράικωφ στο Δενδροχώρι.
Το 1893 ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη η οργάνωση Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΕΟ) με επίσημο σκοπό το συντονισμό των προσπαθειών των χριστιανικών πληθυσμών της Μακεδονίας για την απελευθέρωσή τους από τον οθωμανικό ζυγό. Η οργάνωση αναφερόταν γενικά στα δικαιώματα του "Μακεδονικού λαού" χωρίς εθνικές ή δογματικές διακρίσεις, δηλώνοντας "σταθερά ενωτική" και "μαχητικά αντισωβινιστική".
thumb|left|265px|Η τσέτα του [[Μπόρις Σαράφωφ|Μπoρίς Σαράφωφ πυρπολώντας και σέρνοντας Αλβανούς άμαχους αιχμαλώτους]] Στην πραγματικότητα όμως η ΕΜΕΟ ήταν μία βουλγαρική εθνικιστική οργάνωση με μυστική ατζέντα τον εκβουλγαρισμό της Μακεδονίας και την απόσχισή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ως ενδιάμεσο στάδιο πριν την τελική ένωσή της με τη Βουλγαρία. Η διαδικασία του εκβουλγαρισμού ήταν μεθοδική και είχε προσεκτικά σχεδιαστεί ώστε να κλιμακωθεί σταδιακά, με πρώτο στάδιο τον εξαναγκασμό του συνόλου του ρευστής εθνικής συνείδησης χριστιανικού πληθυσμού να εκκλησιάζεται σε εκκλησίες που θα υπάγονταν στην Βουλγαρική Εξαρχία αντί στις υπάρχουσες, οι οποίες υπάγονταν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Για το σκοπό αυτό ιδρύθηκαν σε όλη τη Μακεδονία πολυάριθμες εξαρχικές εκκλησίες. Σ' αυτές, ο εκκλησιασμός γινόταν στη βουλγαρική γλώσσα και τα ονόματα των βαπτιζομένων ήταν βουλγαρικά. Σε δεύτερη φάση το κομιτάτο άρχισε να ιδρύει πολυάριθμα σχολεία στα οποία τα παιδιά θα διδάσκονταν τη βουλγάρικη γλώσσα και θα κατηχούνταν πλέον εθνικά.
thumb|300px|Στιγμιότυπο από το συλλαλητήριο στον προαύλιο χώρο της [[Ιερά Μητρόπολις Καστορίας|Μητρόπολης Καστοριάς το Μάιο του 1904 κατά την άφιξη του εξαρχικού επισκόπου Γρηγόριου, που τελικά φυγαδεύθηκε συνοδεία Τούρκων μετά από λίγες ημέρες. Ο Γερμανός Καραβαγγέλης απευθυνόμενος στους συγκεντρωθέντες μεταξύ των άλλων είπε: «άνευ βουλγαρικής κοινότητος εις Καστορίαν».]] Η δράση του κομιτάτου αρχικά είχε κάποια επιτυχία αλλά σύντομα έγιναν αντιληπτά τα πραγματικά του κίνητρα, όταν ένοπλες ομάδες του (κομιτατζήδες) άρχισαν να εκτελούν και να βασανίζουν ιερείς, δασκάλους, τοπικές προσωπικότητες, αλλά και απλούς πολίτες που αρνούνταν το συγκεκαλυμμένο αυτό εκβουλγαρισμό, που εντάθηκε κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας (1902-1903) για την Εξέγερση του Ίλιντεν. Αυτό αφύπνισε την κοινή γνώμη στην Ελλάδα. Κατόπιν δραματικών εκκλήσεων του μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού, ο οποίος είχε αρχίσει ήδη να οργανώνει τοπικά τμήματα αυτοάμυνας σε Καστοριά και Φλώρινα, ιδρύθηκε στην Αθήνα το Μακεδονικό Κομιτάτο υπό τον δημοσιογράφο Δημήτριο Καλαποθάκη. Ενδεικτικό των συνθηκών είναι ότι ίδιος ο μητροπολίτης είχε αναγκαστεί να περιέρχεται τους ναούς των χωριών της περιφέρειάς του και να εκκλησιάζει με το όπλο του παρά πόδα (λόγω των αλλεπάλληλων απειλών κατά της ζωής του), σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να τονώσει το ηθικό των τρομοκρατημένων πιστών. Ακολούθησαν κάποιες αποστολές ελληνικών ένοπλων σωμάτων (κατά κύριο λόγο Κρητών και Μανιατών εθελοντών) στη Μακεδονία. Η επίσημη εμπλοκή του Ελληνικού κράτους στα μακεδονικά πράγματα πραγματοποιήθηκε μετά τον Ιανουάριο του 1904, όταν ο οπλαρχηγός Κώττας Χρήστου, επικεφαλής αντιπροσωπείας των Κορεστείων, συναντήθηκε με τον διάδοχο Κωνσταντίνο. Αλλά οι εθελοντές και συνεπακόλουθα τα τμήματα πολλαπλασιάστηκαν θεαματικά μετά την πανελλήνια συγκίνηση που προκάλεσε ο θάνατος του Παύλου Μελά το 1904.
Χαρακτηριστικό της εποχής είναι το ακόλουθο δημοτικό τραγούδι της επαρχίας Παιονίας στο σλαβικό τοπικό ιδίωμα:
Κομιτατζήδες
Κύριοι αντίπαλοι των ελληνικών ενόπλων σωμάτων ήταν οι Βούλγαροι κομιτατζήδες. Το «Μακεδονικό Κομιτάτο» είχε από νωρίς οργανώσει ένα δίκτυο από παραστρατιωτικές ομάδες, οι άντρες των οποίων είχαν επιδοθεί σε ένα όργιο βίας και τρομοκρατίας του ελληνικού και όχι μόνο στοιχείου της Μακεδονίας (ενδεικτικά το 1903, μόνο στη Θεσσαλονίκη είχαν προβεί σε βομβιστικές επιθέσεις κατά της Μητρόπολης και άλλων κτηρίων ελληνικών ιδιοκτησιών, αλλά και στην ανατίναξη του γαλλικού πλοίου Γκουανταλκιβίρ και της Οθωμανικής Τράπεζας).
Ο όρος κομιτατζήδες στη Μακεδονία χρησιμοποιούταν για να χαρακτηρίσει τους εξαρχικούς ελληνικής καταγωγής που μεταστράφηκαν και υπηρετούσαν τους σκοπούς της Βουλγαρίας, διαχωρίζοντάς τους έτσι από τους καθαυτό Βούλγαρους.
Σημαντικά στελέχη των Κομιτατζήδων ήταν ο ιδρυτής τους Γκότσε Ντέλτσεφ (ετιμάτο ως εθνικός ήρωας στη Βουλγαρία μέχρι το 1946 όταν με την αλλαγή της πολιτικής της Βουλγαρίας στο Μακεδονικό, το μουσείο του έκλεισε και τα περιεχόμενα του μαζί με τα οστά του μεταφέρθηκαν στα Σκόπια της νεοϊδρυθείσας ΠΓΔΜ), ο Αποστόλ Πέτκωφ, ο Νίκολα Κάρεφ, ο Γιάνε Σαντάνσκι κ.α.
Ενόψει της προετοιμασίας της Εξέγερσης του Ίλιντεν (20 Ιουλίου 1903) χρίζονται οι τοπικοί ηγέτες και τέλος του Αυγούστου 1902 πραγματοποιείται στο Σιδηροχώρι Καστοριάς συνάντηση του απεσταλμένου του Τσόντσεφ από το περιβάλλον της βουλγαρικής ανωτάτης αρχής Γιάγκωφ με τους τοπικούς ηγέτες, που δηλώνουν ότι δεν είναι έτοιμοι για μια τέτοια εξέγερση, αντιδρώντας μερικοί και στη βουλγαρική πρωτοβουλία. Ένα μήνα περίπου μετά την εξέγερση καίγονται τα περισσότερα χωριά από τους Οθωμανούς, μερικά ολοσχερώς και τον Οκτώβριο του 1904 σκοτώνεται στη Στάτιστα ο Παύλος Μελάς. Με το κίνημα των Νεότουρκων το 1908 αναστέλλεται κάθε εμπόλεμη δραστηριότητα μέχρι τους Βαλκανικούς πολέμους 1912-1913.
Ως απάντηση στο Βουλγαρικό Μακεδονικό Κομιτάτο δημιουργήθηκε στην Αθήνα το Ελληνικό Μακεδονικό Κομιτάτο. Υπό την προεδρία του Δημητρίου Καλαποθάκη, διευθυντού της εφημερίδας "Εμπρός", και με τη συμμετοχή του Στέφανου Δραγούμη, στρατολογούσε εθελοντές για την υπεράσπιση της Μακεδονίας. Έτσι στα μακεδονικά βουνά παρουσιάστηκαν Έλληνες αγωνιστές απ' όλα τα μέρη της τότε Ελλάδας για την υπεράσπιση του ελληνικού μακεδονικού πληθυσμού.
Ο Μακεδονικός Αγώνας ξεκίνησε από την περιοχή της Καστοριάς (ειδικότερα στα Κορέστεια) και περί το τέλος του είχε επεκταθεί σ΄ όλη τη σημερινή Μακεδονία, μέχρι και των περιοχών του Μοναστηρίου, Γευγελής, Δοϊράνης κ.λ.π. Σκοπός των αντιπάλων ήταν ο εκφοβισμός ή η εξόντωση των αντίθετων στοιχείων και ο προσεταιρισμός του πληθυσμού προς την Βουλγαρική και την Ελληνική Εκκλησία και εθνικό φρόνημα, δράση η οποία γρήγορα εξελίχθηκε σε αγώνα αλληλοεξόντωσης των εκατέρωθεν ενόπλων τμημάτων.
Μακεδονομάχοι
thumb|left|180px|Ο Παύλος Μελάς, ελαιογραφία του [[Γεώργιος Ιακωβίδης|Γεωργίου Ιακωβίδη]] thumb|right|150px|Σφραγίδα του Ελληνομακεδονικού Κομιτάτου thumb|right|150px|Η σημαία του τμήματος του οπλαρχηγού [[Ηλίας Δεληγιαννάκης|Δεληγιαννάκη]]
Η ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα, που αποτελεί μέρος οργανικό της εθνικής ιστορίας της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, αφορά κυρίως στον επηρεασμό και τη στήριξη του φρονήματος των σλαβοφώνων υπέρ της Ελλάδας ή της Βουλγαρίας. Οι σλαβόφωνοι, οι οποίοι εκτός από τη μητρική τους γλώσσα ομιλούσαν πολλοί και την ελληνική ή και την τουρκική, περισσότερο οι άνδρες, και ήσαν έως τότε προσηλωμένοι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, την πηγή των στοιχείων που συνιστούσαν την ταυτότητά τους, βρέθηκαν στο επίκεντρο σκληρών εθνικών συγκρούσεων που αποσκοπούσαν στην ένταξή τους στη μια ή την άλλη πλευρά.
Υπό τις συνθήκες αυτές πολυάριθμοι κυρίως νεαροί, Έλληνες αξιωματικοί προσφέρθηκαν παραιτούμενοι από τον Ελληνικό Στρατό να τεθούν επικεφαλής των ανταρτικών ομάδων και των επαναστατικών σωμάτων για την προστασία του ελληνικού πληθυσμού. Τον αγώνα τους συντόνισαν ο μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, ο μητροπολίτης Δράμας Χρυσόστομος Καλαφάτης, ο Ίων Δραγούμης από το προξενείο της Ελλάδας στο Μοναστήρι, ο Λάμπρος Κορομηλάς από το προξενείο της Θεσσαλονίκης, ο Μικρασιάτης πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης Αιμιλιανός Λαζαρίδης και ο δημοσιογράφος Δημήτριος Καλαποθάκης από την Αθήνα.
Άλλοι σημαντικοί Μακεδονομάχοι οπλαρχηγοί ήταν οι: Άρμεν Κούπτσιος, Τέλλος Άγρας, καπετάν Αμύντας (κατά κόσμον Νικόλαος Δουμπιώτης), Μιχαήλ Σιωνίδης, Λουκάς Κόκκινος, Κωνσταντίνος Ρίζος, Γεώργιος Μόδης, Γεώργιος Γιώτας, Κωνσταντίνος Χρήστου, Ευάγγελος Νάτσης, Φιλόλαος Πηχεών, Ιωάννης Ράλλης, Σταύρος Ρήγας, Δούκας Γαϊτατζής, Θεοχάρης Κούγκας, Μανώλης Ξυλούρης-Τζιτζής, Κωνσταντίνος Μαζαράκης, Κωνσταντίνος Γαρέφης, Γεώργιος Παπαστεφάνου, Λαμπρινός Βρανάς, Στέφανος Παπαγάλος, Γεώργιος Δικώνυμος, Χρήστος Βέσκος, Νικόλαος Τσοτάκος, Γεώργιος Ζουρίδης, Χρήστος Δρεμλής, Γεώργιος Σεϊμένης, Αριστείδης Μαργαρίτης, Ζαχαρίας Παπαδάς, Παύλος Κύρου, Γεώργιος Γιαγκλής, Γεώργιος Στρατινάκης, Αριστείδης Κιτράκης, Γεώργιος Κακουλίδης, Νικόλαος Ρόκας, Χρυσόστομος Χρυσομαλλίδης κ.ά.
Πολλοί ήταν και οι Μικρασιάτες που συμμετείχαν στον Μακεδονικό Αγώνα. Εκτός των Μικρασιατών ιερωμένων όπως ο Δράμας Χρυσόστομος, ο Θεμιστοκλής Χατζησταύρου Αρχιδιάκονος και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας, ο Πρωτοσύγκελλος Θεσσαλονίκης Αιμιλιανός, ο Μητροπολίτης Πρεσπών και Αχριδών Γερμανός και ο μητροπολίτης Τιβεριουπόλεως και Στρωμνίτσης Γρηγόριος Ωρολογάς έλαβαν μέρος στον Αγώνα και πολλοί ένοπλοι και πράκτορες Μικρασιάτες Μακεδονομάχοι. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν ο καπετάν Αλέξανδρος Ευρυθιώτης από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας που δημιούργησε δικό του δεκαπενταμελές αντάρτικο σώμα στις περιοχές Μπέλες, Πορροϊων, Πετριτσίου και Μελενίκου και έγινε γενικός αρχηγός των αντάρτικων σωμάτων, ο Γεώργιος Τόμπρας από τους πρωταγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα γνωστός ως «Καπετάν Ρουπακιάς» και ο καπετάν Στρατής από το Αδραμύττιο της Μικράς Ασίας ο οποίος ήταν εθελοντής, αρχηγός σώματος μακεδονομάχων στην περιοχή των Σερρών.
Όχι μόνον από την Κρήτη αλλά και από τη Μάνη είχε συγκροτηθεί σώμα από μερικές δεκάδες εθελοντές υπό τον Αντώνιο Βλαχάκη (Καπετάν Λίτσα) με οπλαρχηγούς, μεταξύ άλλων, τον Ευάγγελο Μπαϊρακταρέα (Καπετάν Ακίλλα) και τους εξαδέλφους Λεωνίδα και Παναγιώτη Πετροπουλάκη από το Γύθειο. Οι τρεις αυτοί μαζί με άλλους εννέα αγωνιστές είχαν ηρωικό θάνατο σε μάχη κατά Τούρκων και Βουλγάρων στο χωριό Οσνίτσανη (Καστανόφυτο). Σχετικά με αυτή τη μάχη υπάρχει το εξής τραγούδι σε ύφος δημώδες:
Ο Μακεδονικός Αγώνας ήταν κατά πολύ και ένας αγώνας πρακτόρων. Το Γενικό Κέντρο Αμύνης έστειλε σε διάφορα μέρη ριψοκίνδυνους αξιωματικούς που οργάνωσαν τον αγώνα κατά του Βουλγαρισμού και λειτούργησαν είτε κρυφά ως πράκτορες είτε φανερά ως υπάλληλοι του Ελληνικού Προξενείου. Στην περιοχή της Καβάλας στάλθηκαν ο Στυλιανός Μαυρομιχάλης (Μαυρομάτης), ο Κωνσταντίνος Τυπάλδος, ο υπολοχαγός Αθανάσιος Μάρκου και ο Μανιάτης ανθυπολοχαγός Λεωνίδας Μπεχράκης (καπετάν Νικήτας).
Από το Σεπτέμβριο του 1904, την αρχηγία των ελληνικών σωμάτων ανέλαβε ο Παύλος Μελάς. Ο θάνατος του Παύλου Μελά σε συμπλοκή με τουρκικό απόσπασμα στο χωριό Στάτιστα της Δυτικής Μακεδονίας, στις 13 Οκτωβρίου του 1904, συνετάραξε ολόκληρο το Έθνος και από τότε η σωτηρία της Μακεδονίας έγινε υπόθεση ολόκληρου του Ελληνισμού.
Μετά το θάνατό του, οι Έλληνες άρχισαν να επικρατούν σε όλη σχεδόν τη Μακεδονία συμπεριλαμβανομένων και των περιοχών στις οποίες η βουλγαρική επιρροή προηγουμένως ήταν τόσο έντονη ώστε να έχει εξελιχθεί σε κράτος εν κράτει (Καστοριά, Φλώρινα και Έδεσσα-Γιαννιτσά).
Στις μνήμες των περισσότερων ο Μακεδονικός Αγώνας συνδέεται με τον αγώνα του Τέλλου Άγρα στη Λίμνη των Γιαννιτσών μέσα από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις της Πηνελόπης Δέλτα στο βιβλίο της «Στα Μυστικά του Βάλτου».
Μάχες την άνοιξη του 1905
thumb|right|260px|Φωτογραφία της 26ης Μαρτίου 1905 που πρoβλήθηκε διεθνώς από τη Βουλγαρία ως αποτέλεσμα της επίθεσης της [[Βασιλειάδα Καστοριάς|Ζαγορίτσανης. Η Ζαγορίτσανη όμως ήταν ήδη κατεστραμμένη την περίοδο του Ίλιντεν. «Οι κάτοικοι της Ζαγορίτσανης συμμετείχαν μαζικά στην επανάσταση του Ίλιντεν. Προχωρώντας σε αντίποινα εναντίον του χωριού, ο Οθωμανικός Στρατός έκαψε όλα τα σπίτια του [Documents and Materials]. Η πράξη αυτή σημειώθηκε στις 15 Αυγούστου 1903. Σύμφωνα με τον Σιλιανόφ το ασκέρι έκαψε 630 σπίτια και 30 παιδιά που βρέθηκαν μέσα σε αυτά». [Силянов Α, 422].]]
Έτσι την άνοιξη του 1905 επαναμφανίζονται στην περιοχή οι βουλγαρόφρονες κομιτατζήδες, καταφθάνουν τα σώματα των Βασίλ Τσακαλάρωφ, Ιβάν Ποπώφ και Μιχαήλωφ, ενώ αναπτύσσουν εντονότερη δράση αυτά του Μήτρου Βλάχου, Ατανάς Κερσάκωφ από την Ιεροπηγή Καστοριάς (τότε Κοστενέτσι) και Κόλε Αντρέεφ (μεθερμηνευόμενον Νικόλαος Ανδρέου) από το Βαρικό Φλώρινας (τότε Μόκρενη). Στη βουλγαρική βιβλιογραφία η επίθεση στη Ζαγορίτσανη αναφέρεται ως η «Σφαγή της Ζαγορίτσανης» βουλγ. (Загоричанско клане) που αποδίδεται στην αγριότητα Ελλήνων αξιωματικών και Κρητών εθελοντών, χωρίς όμως να γίνεται οποιαδήποτε διασύνδεση με προγενέστερα συμβάντα, όπως:
Στις 18 Μαρτίου δέχεται επίθεση η Μονή Αγίου Αθανασίου Ζηκοβίστης και στις 21 Μαρτίου καταφθάνει στο Σισάνι το πολυπληθές σώμα του Στέφανου Δούκα (Καπετάν Μάλλιος) και συναντάται με τον Βάρδα. Μαζί με τα σώματα των Καούδη, Γύπαρη, Δικώνυμου Μακρή, Καραβίτη, Γκούσα και Πουλάκα, συγκεντρώνει ένα πολυπληθές σώμα περίπου 200 οπλιτών, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονται οι σλαβόφωνοι Σταύρος Τσίλης από το Μαυρόκαμπο Καστοριάς ως οπλίτης, ο Θωμάς Χρήστου (Ρώμπακας) ομαδάρχης του Τσόντου Βάρδα από τη Βυσσινιά Καστοριάς, ο Θανάσκας (Παπαδημητρίου) Φώτιος από τον Απόσκεπο Καστοριάς, ο Ζηκούλης Αχιλλέας (Κοκοφύνας) κ.α., που συναντώνται στη Μονή Αγίων Αναργύρων Μελισσοτόπου, όπου και αποφασίζεται να επιτεθούν στην κωμόπολη της Βασιλειάδας εξαιτίας του γεγονότος ότι πολλοί κάτοικοί της συμμετείχαν στην πυρπόληση της Μονής Τσιριλόβου πριν ένα μήνα.
Κατάσταση τα επόμενα χρόνια
thumb|left|210px|Ο [[Τέλλος Άγρας (μακεδονομάχος)|Καπετάν Άγρας και η ομάδα του στη λίμνη των Γιαννιτσών.]] Ο Αγώνας των Μακεδονομάχων κράτησε έως το 1908 οδηγώντας σε αποτυχία τα βουλγαρικά σχέδια για το βίαιο εκβουλγαρισμό της Μακεδονίας. Το τέλος του Αγώνα στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία συνδέθηκε με την επικράτηση των Νεότουρκων οι οποίοι αρχικά φάνηκαν να καταβάλλουν προσπάθειες εκσυχρονισμού και εκδημοκρατισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και συγχρόνως απέτρεψαν με αυστηρότητα το αντάρτικο μεταξύ Βουλγάρων και Ελλήνων.
Οι αψιμαχίες μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων αλλά και του καθενός ξεχωριστά με τους Νεότουρκους συνεχίστηκαν σε πολύ μικρότερη ένταση αλλά και πάλι με θύματα. Ενδεικτική είναι η δολοφονία του μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανού, που αποτελούσε στυλοβάτη του Ελληνισμού προασπίζοντας την ταυτότητα των κατοίκων της περιοχής των Γρεβενών. Ο Αιμιλιανός αποτέλεσε στόχο των Νεότουρκων και των Κομιτατζήδων και ο φόνος του έγινε σε δάσος και εν κρυπτώ την 1η Οκτωβρίου 1911, ενώ ο μητροπολίτης μετέβαινε στο χωριό Γκριντάδες (σήμερα Αιμιλιανός) για να λειτουργήσει.
Οι Κομιτατζήδες διατήρησαν μια υποτυπώδη δραστηριότητα μετά το 1908 αλλά επανεμφανίστηκαν δυναμικά κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους ως παραστρατιωτικές ομάδες υποστηρίζοντας το Βουλγαρικό Στρατό στις επιχειρήσεις του. Κατά τη διάρκεια της ολιγόμηνης βουλγαρικής κατοχής της ανατολικής Μακεδονίας προέβησαν σε νέες θηριωδίες κατά του ελληνικού πληθυσμού της περιοχής υπό την πλήρη ανοχή των επίσημων βουλγαρικών αρχών και του τακτικού βουλγαρικού στρατού, ο οποίος και τις εξόπλιζε, όπως η καταστροφή των Σερρών και του Δοξάτου (ήταν η πρώτη φορά). Επισήμως, ενώ ο Βουλγαρικός Στρατός γενικά χρέωσε στο κομιτάτο τις σφαγές, ως ενέργειες άτακτων σωμάτων, λίγο αργότερα, κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου, ενσωμάτωσε τις μονάδες αυτές αυτούσιες στον τακτικό βουλγαρικό στρατό. Αυτό ήταν και το ενδεικτικό τέλος της ιστορίας των ενόπλων τμημάτων της «Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης» (ΕΜΕΟ).
Το 1912, μετά την επιτυχία της Αλβανικής Εξέγερσης, οι Σέρβοι, επειγόμενοι να προλάβουν τη δημιουργία μίας Μεγάλης Αλβανίας, υποχώρησαν στις μαξιμαλιστικές βουλγαρικές απαιτήσεις επί της διανομής της Μακεδονίας και προχώρησαν από κοινού στη δημιουργία της Βαλκανικής Συμμαχίας (Λίγκας). Η επιτακτική ανάγκη παρουσίας στόλου στο Αιγαίο οδήγησε λίγο αργότερα και στην εισδοχή της Ελλάδας στη συμμαχία ολοκληρώνοντας έτσι το σκηνικό του Α' Βαλκανικού Πολέμου. Με την έκρηξή του ένα μεγάλο μέρος της Μακεδονίας μαζί με τη Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό. Το 1913 οι Βούλγαροι, αν και υποτιθέμενα σύμμαχοι, επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά και χωρίς προηγούμενη κήρυξη πολέμου κατά των Ελλήνων και των Σέρβων προσπαθώντας να καταλάβουν για λογαριασμό τους τα μόλις απελευθερωθέντα από αυτούς εδάφη της Μακεδονίας, αλλά απωθήθηκαν (Β' Βαλκανικός Πόλεμος). Μετά την συντριβή που ακολούθησε, η Βουλγαρία αναγκάστηκε να παραχωρήσει και το ανατολικό τμήμα (Σέρρες, Δράμα και Καβάλα) στην Ελλάδα, η οποία ολοκλήρωσε με αυτό το τρόπο τους εθνικούς της στόχους στη Μακεδονία.
Αποτίμηση
Η επικράτηση των ελληνικών αντάρτικων σωμάτων δεν επέφερε ως άμεσο κέρδος τη Μακεδονία επειδή μεσολάβησε το Νεοτουρκικό κίνημα του 1908, το οποίο μετά την επικράτησή του οδήγησε στην απώλεια πολλών κεκτημένων των μειονοτήτων, εμπόδισε όμως να χαθούν οι περιοχές που αποτέλεσαν αργότερα το γεωγραφικό διαμέρισμα της Μακεδονίας. Η χαμένη αυτοπεποίθηση των Ελλήνων αξιωματικών από τον πόλεμο του 1897 ανακτήθηκε.
Ο ευρωπαϊκός τύπος, όπως η Γενική Εφημερίδα της Βιέννης (Wiener Allgemeine Zeitung), εγκωμίασε τους Μακεδόνες που κατάφεραν να περιφρουρήσουν τη Μακεδονία με τις δικές τους δυνάμεις, και μέσω των Ελληνομακεδονικών ενόπλων ομάδων, απελευθέρωσαν τα χωριά από τη βουλγαρική τυραννία των κομιτατζήδων.
Βίντεο
Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ροδιάπολη
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8f/Lycia-turkey-ancient.jpg/350px-Lycia-turkey-ancient.jpg|μικρογραφία|350x350εσ| Πόλεις της αρχαίας Λυκίας σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e2/Rhodiapolis%2C_Lycia%2C_Turkey_%2816836224805%29.jpg/250px-Rhodiapolis%2C_Lycia%2C_Turkey_%2816836224805%29.jpg|μικρογραφία|250x250εσ| Τα τείχη της πόλης δίπλα στο θέατρο Η Ροδιάπολη (Ῥοδιάπολις), γνωστή και ως Ροδία (Ῥοδία) και Ροδιόπολη (Ῥοδιόπολις), ήταν πόλη της αρχαίας Λυκίας. Σήμερα βρίσκεται σε ένα λόφο βορειοδυτικά της σύγχρονης πόλης Κουμλουτζά στην επαρχία Αττάλεια της Τουρκίας.
Η Ροδιάπολη ξεχωρίζει ως μια επιτυχώς σχεδιασμένη, πολύ συμπαγής ρωμαϊκή πόλη σε περιορισμένο και τραχύ έδαφος με μια μοναδικά περίπλοκη και γεμάτη διάταξη κτηρίων χωρίς να αφήνει κενό χώρο εκτός από τους δρόμους. Στο επικλινές έδαφος, οι βεράντες που απαιτούνται για τον αστικό ιστό σχηματίζονταν κυρίως από στέρνες, μια έξυπνη λύση που ικανοποιούσε τη ζήτηση νερού, ενώ παράλληλα δημιουργούσε επίπεδες περιοχές για δόμηση.
Ιστορία
Ονομάζεται Ροδία από τον Πτολεμαίο (V, 3) και τον Στέφανο Βυζάντιο. Αναφέρεται ως Ροδιάπολη στα νομίσματα και τις επιγραφές της και ως Ροδιόπολη από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, που την εντοπίζει στα βουνά στα βόρεια της Κορυδάλας. Η πόλη θεωρήθηκε ότι ιδρύθηκε από αποίκους από τη Ρόδο. Το όνομα Ροδιάπολη σημαίνει Ροδιακή πόλη.
Η Ροδιάπολη ήταν μια σχετικά μικρή πόλη της Λυκίας με μόνο μία ψήφο, αλλά είχε το δικαίωμα να κόβει νομίσματα. Τα ελληνιστικά ευρήματα σε ανασκαφές, που ανήκουν σε μνημεία και ιδιαίτερα επιγραφές και νομίσματα είναι σαφή, αλλά συγκριτικά λίγα και υποδηλώνουν ότι ο οικισμός εκείνη την εποχή ήταν μικρός σε σύγκριση με τον μεταγενέστερο ρωμαϊκό οικισμό. Λόγω της συμπαγούς περιοχής της πόλης, τα περισσότερα παλαιότερα κτήρια καλύφθηκαν κάτω από μεταγενέστερα ρωμαϊκά και το κοίλο του θεάτρου είναι το μοναδικό εναπομείναν μνημείο, που χρονολογείται στην ύστερη ελληνιστική περίοδο.
Στη ρωμαϊκή περίοδο η πόλη έγινε διάσημη, επειδή ήταν το σπίτι του πλούσιου φιλάνθρωπου Οπραμόας. Κοντά στο θέατρο της πόλης κατασκευάστηκε μνημείο στη μνήμη του. Στους τοίχους του μνημείου υπάρχει η μεγαλύτερη επιγραφή στη Λυκία, που μνημονεύει τις ευεργεσίες του και τις πολυάριθμες τιμές, που του αποδίδονται. Σύμφωνα με αυτά, ο Οπραμόας δώρισε περίπου 500.000 δηνάρια σε 28 πόλεις της Λυκίας για την αποκατάσταση των ζημιών, που προκλήθηκαν από έναν σεισμό μεταξύ 140 και 143 μ.Χ. Χρηματοδότησε επίσης την ανέγερση δύο ναών στη Ροδιάπολη. Ο Ηράκλειτος ήταν ένας άλλος διάσημος κάτοικος,  γνωστός για τη ρητορική του και τις γνώσεις του στην ιατρική.
Σύμφωνα με επιγραφές η πόλη ήταν κέντρο λατρείας της Αθηνάς Πολιάδος κατά την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο.
Εκκλησιαστική ιστορία
Η Ροδιάπολη βρισκόταν στην ύστερη ρωμαϊκή επαρχία της Λυκίας και έτσι η επισκοπική της έδρα ήταν έδρα βοηθού επισκόπου της μητρόπολης των Μύρων. Μόνο ένας επίσκοπος Ροδιάπολης είναι γνωστός, ο Νικόλαος, που ήταν παρών το 518 σε Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης. Το Notitiae episcopatuum συνεχίζει να αναφέρει την έδρα μέχρι τον 12ο ή 13ο αιώνα.
Ιστορία ανασκαφών
Η πόλη ανακαλύφθηκε το 1842 από τον T.A.B. Spratt. Η πρώτη οπτική τεκμηρίωση και λεπτομερείς έρευνες των επιγραφών του Οπραμόας ολοκληρώθηκαν από μια ομάδα με επικεφαλής τον E. Krickl το 1894. Η τοποθεσία υπέστη ζημιές από μεγάλη δασική πυρκαγιά το 2005. Η πρώτη ανασκαφική εκστρατεία στη Ροδιάπολη διεξήχθη το 2006 για λογαριασμό του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού και του Πανεπιστημίου Ακντενίζ υπό την ηγεσία του Νεβζάτ Τσεβίκ.
Ο αρχαιολογικός χώρος
Υπάρχουν 2 ιαματικά λουτρά στην πόλη. Τα εκτεταμένα Μεγάλα Λουτρά, που χρονολογούνται από τον 2ο αιώνα καλύπτουν έκταση 1077 m 2 και έχουν ανασκαφεί. Είναι απομακρυσμένα από το κέντρο της πόλης, στους πρόποδες του λόφου καθώς όταν χτίστηκε δεν υπήρχε χώρος αλλού για λουτρά αυτού του μεγέθους και το νερό μπορούσε να παρέχεται εδώ με την υψηλότερη πίεση. Το νότιο μισό του συγκροτήματος περιλαμβάνει την παλαίστρα, που καλύπτει το 58% της συνολικής έκτασης. Οι στέρνες από κάτω αποτελούν την υποδομή/ταράτσα της παλαίστρας στην επικλινή πλαγιά. Ο ανατολικός τοίχος βρίσκεται σε όλο του το ύψος ως το επίπεδο του θόλου. Το caldarium, το tepidarium και το frigidarium είχαν παράθυρα με θέα στην παλαίστρα στο νότο, επωφελούμενοι έτσι από το φως της ημέρας και τη ζέστη του ήλιου. Τα λουτρά είχαν πολλές φάσεις κατασκευής και μετά από αναθεώρηση στη ρωμαϊκή περίοδο, ριζικές μετατροπές έλαβαν χώρα στη βυζαντινή περίοδο.
Τα μικρά λουτρά, που χρονολογούνται μετά τον 4ο αιώνα βρίσκονται βορειοανατολικά των μεγάλων λουτρών και είναι το πιο απομακρυσμένο κτήριο από το κέντρο της πόλης. Η θέση τους μπορεί να έχει καθοριστεί από το ρέμα, που ρέει ακόμα και σήμερα.
Σημαντικά μνημεία είναι επίσης η αγορά, η διώροφη στοά και η στοά Οπραμόας.
Τα ερείπια ενός μικρού θεάτρου, ενός ναού του Ασκληπιού, σαρκοφάγων και εκκλησιών είναι ακόμα ορατά στην περιοχή. Το 2011 ανακαλύφθηκε ένα συγκρότημα νεκροταφείων της Λυκίας, που χρονολογείται περίπου από το 300 π.Χ.
Κανένα υδραγωγείο δεν έδινε νερό στην πόλη και οι κάτοικοι βασίζονταν αποκλειστικά στην αποθήκευση νερού σε στέρνες. Οι λεγόμενες «προβλήτες του υδραγωγείου» που κάποτε εντοπίστηκαν ανήκουν στην πραγματικότητα σε ρωμαϊκούς θαλαμωτούς τάφους.
Η αποκατάσταση του ναού κοντά στο αμφιθέατρο το 2017 επικρίθηκε επειδή απασχολούσε εργάτες χωρίς εμπειρία στην αποκατάσταση, επειδή υπήρχε έλλειψη έμπειρου διαχειριστή έργου, γινόταν τοποθέτηση λίθων ανάποδα ή σε λάθος μέρος και επειδή γινόταν υπερβολική χρήση ιταλικού μάρμαρου στη θέση υπάρχουσας πέτρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Ρωμαϊκοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυκίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γενισέα Ξάνθης
Η Γενισέα είναι πεδινή κωμόπολη της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης και από το 2010 αποτελεί την έδρα του Δήμου Αβδήρων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Γενισέα βρίσκεται στην πεδιάδα της Ξάνθης σε υψόμετρο 20 μέτρα και σε απόσταση 12 χλμ. νοτιοανατολικά από το κέντρο της πόλης. Από βόρεια προς ανατολικά περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής και βορειότερα ο ποταμός Κόσυνθος ενώ ανατολικά είναι η λίμνη Βιστωνίδα.
Η Γενισέα αποτέλεσε την έδρα του Δήμου Βιστωνίδας πριν από το Πρόγραμμα Καλλικράτης (2011), ενώ και με τη σύσταση του νέου δήμου (Αβδήρων) η έδρα παρέμεινε στη Γενισέα, αναφέρεται δε μετά την απελευθέρωση (έως το 1940) γραμμένη ως Γενισαία. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Βαφαίικα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Γενισέας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βιστωνίδος του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως δημοτική κοινότητα έχει πληθυσμό 2.185 κατοίκους ενώ ως οικισμός 1.473.
Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κατοχής αποτέλεσε έδρα του τότε καζά Ξάνθης όταν αυτή καταστράφηκε το 1829 από σεισμό, αλλά παρέμεινε μόνο μέχρι το 1870 όταν στη Γενισέα ξέσπασε πυρκαγιά. Τον 17ο αιώνα την αναφέρει ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή (Evliya Çelebi), ο οποίος θα την περιγράψει αναλυτικά. Από τη Γενισέα πέρασαν οι πρώτες σιδηροδρομικές γραμμές για τη Θράκη και έγινε γνωστή για τα υψηλής ποιότητας καπνά της. Η φήμη των καπνών της έφτασε ως την Κωνσταντινούπολη (Διεθνές Κέντρο Εμπορίου Καπνού έως τα μέσα του 20ου αιώνα).
Πολλές καπναποθήκες ήταν χτισμένες κοντά στο κέντρο της σημερινής κωμόπολης ενώ παράλληλα υπήρχε εργοστάσιο τσιγάρων στην Αγγλία με το όνομα της κωμόπολης. Εξαιτίας των υψηλής ποιότητας καπνόφυλλων η οικονομική ανάπτυξη ήταν μεγάλη ιδίως μέχρι το 1870, δραματικό έτος για τους κατοίκους καθώς κάηκε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης καίγοντας μαζί και της καπναποθήκες με αποτέλεσμα η οθωμανική διοίκηση να διατάξει τη μεταφορά από την τότε έδρα του νομού Ξάνθης στην ομώνυμη πόλη Ξάνθη. Τη δεκαετία του 1980 κάποιοι ιδιοκτήτες οικοπέδων και κτισμάτων γκρέμισαν απομεινάρια των καπναποθηκών ή άλλων κλασικών οικοδομημάτων.
Αξιοθέατα
Σήμερα, στη γειτονιά όπισθεν του Μνημείου Ηρώων, υπάρχει ο μεγαλύτερος αριθμός κτηρίων εκείνης της εποχής αρκετά από τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως μνημεία. Το κτήριο του ΟΤΕ το οποίο ανακαινίστηκε τη δεκαετία του 1990 και το χρησιμοποιεί αποτελεί "αξιόλογο και αντιπροσωπευτικό δείγμα κτιρίου, με ενδιαφέροντα διακοσμητικά στοιχεία, που ενσωματώνει τα στοιχεία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής που αναπτύχθηκε στη Γενισέα κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και είναι σημαντικό για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής". Επίσης ενδιαφέρον είναι το διώροφο λιθόκτιστο κτίριο με κεραμοσκεπή του Γεωργίου Χιάλη, στο οποίο στεγάζεται το Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου. Ένας διόλου ευκαταφρόνητος αριθμός κλασικών κτηρίων ανήκει σε ιδιώτες οι οποίοι είτε γιατί δεν γνωρίζουν είτε γιατί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα, έχουν αφήσει τα κτήρια στην τύχη τους. Άξιο θα ήταν το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αβδήρων να πράξει τις απαραίτητες ενέργειες ώστε τα εναπομείναντα κτήρια χαρακτηριστούν "Παλαιά Πόλη¨ της Γενισέας. Το παραπάνω γεγονός θα απέδιδε λίγη από την παλιά δόξα που είχε κάποτε αυτή η πόλη και θα ήταν ένας σημαντικός τόπος επίσκεψης από τουρίστες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Βιστωνίδος Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Plagues of Babylon
Plagues of Babylon είναι ο τίτλος του ενδέκατου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Iced Earth, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2014 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Century Media".
Η κυκλοφορία του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε με τρεις μήνες καθυστέρηση, λόγω προγραμματισμένων περιοδειών του συγκροτήματος. Η ηχογράφηση του έλαβε χώρα στα "Principal Studios" του Σέντεν της Γερμανίας, από τις 15 Ιουλίου ως τις 8 Αυγούστου 2013. Η ανακοίνωση για τους τίτλους των τραγουδιών και το εξώφυλλο του δίσκου έγινε στις 25 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.
Ο δίσκος σκαρφάλωσε στο Top-50 του Billboard στην πατρίδα των Iced Earth, όντας ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος που κατάφερε κάτι τέτοιο. Επίσης, σκαρφάλωσε στην πέμπτη θέση των γερμανικών τσαρτ και το Top-30 στην Αυστρία και την Ελβετία. Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν μέτριες, με το "AllMusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε και το "Blabbermouth" με 7,5 / 10.
Θέσεις τσαρτ
Plagues of Babylon (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 6 Ιανουαρίου 2014
Μέλη των Iced Earth
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Plagues of Babylon" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Iced Earth Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Οκρούγκ Οχρίδας
μικρογραφία|Η Οκρούγκ Οχρίδας στον χάρτη της Γιουγκοσλαβίας Η Οκρούγκ Οχρίδας (σερβικά : Охридски округ) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας και του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από τις 20 Νοεμβρίου 1913 έως το 1915 και από το 1918 έως το 1929.
Η περιοχή προσαρτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Βασίλειο της Σερβίας με την Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 μετά τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο. Αρχικά η περιοχή της Οχρίδας διοικητικά εντάχτηκε στο Οκρούγκ Μπίτολας αλλά αποσπάστηκε σε νέα επαρχία με πρωτεύουσα την Οχρίδα και μεγαλύτερες πόλεις την Στρούγγα και την Ντέμπαρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας Οκρουγκ Οχριδας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
Μικτεκασίουατλ
Μαζί με τον Μικτλαντεκούτλι ζουν σε ένα σπίτι δίχως παράθυρα στη Μικτλάν. Επίσης, η Μικτεκασίουατλ συσχετίζεται με τις αράχνες, τις κουκουβάγιες και τις νυχτερίδες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου Κατηγορία:Μυθολογία Αζτέκων
Κομητεία Μέκλενμπεργκ (Βόρεια Καρολίνα)
Η Κομητεία Μέκλενμπεργκ (αγγλικά: Mecklenburg County, North Carolina), είναι κομητεία των ΗΠΑ, και μία από τις 100 κομητείες της πολιτείας της Βόρειας Καρολίνας. Με πληθυσμό 1,143,570 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021 ), αποτελεί την δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό κομητεία στην Βόρεια Καρολίνα (ύστερα από την κομητεία Γουέικ), καθώς και την 40η μεγαλύτερη σε πληθυσμό στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Έδρα και μεγαλύτερη πόλη της κομητείας Μέκλενμπεργκ, είναι το Σάρλοτ (μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Βόρειας Καρολίνας). Η κομητεία Μέκλενμπεργκ, περιλαμβάνεται επίσης, στην μητροπολιτική περιοχή του Σάρλοτ.
Η έκταση της κομητείας Μέκλενμπεργκ, ανέρχεται συνολικά σε 1,410 τετραγωνικά χιλιόμετρα (km2). Βρίσκεται στο νότιο/νοτιοδυτικό τμήμα της πολιτείας της Βόρειας Καρολίνας, και συνορεύει στα νότια με την πολιτεία της Νότιας Καρολίνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεκλενμπεργκ
Μικτλάν
Στη μυθολογία των Αζτέκων, η Μικτλάν ήταν το ένατο και τελευταίο επίπεδο του Κάτω Κόσμου, μακριά προς το Βορρά. Στη Μικτλάν πήγαιναν οι πολεμιστές που πέθαιναν στη μάχη, καθώς κι όσοι είχαν χτυπηθεί από κεραυνό κι όσες γυναίκες είχαν πεθάνει στη γέννα. Το ταξίδι ήταν δύσκολο και διαρκούσε τέσσερα χρόνια, αλλά οι νεκροί συνοδεύονταν από τον ψυχοπομπό Σόλοτλ.
Άρχοντες της Μικτλάν ήταν ο Μικτλαντεκούτλι και η Μικτεκασίουατλ.
Κατηγορία:Μυθολογία Αζτέκων
Κναγέας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κναγέας (Κναγεύς) είναι γνωστός ένας ακόλουθος των Διοσκούρων κατά τις πολιορκίες των Αφιδνών. Ο Κναγεύς αιχμαλωτίσθηκε, πουλήθηκε ως δούλος και μεταφέρθηκε στην Κρήτη, όπου υπηρέτησε στον ναό της θεάς Αρτέμιδας. Από εκεί δραπέτευσε μαζί με τη νεαρή ιέρεια του ναού και με το άγαλμα της θεάς. Το άγαλμα το πήγε στη Σπάρτη, όπου η 'Αρτεμις έλαβε την επίκληση «Κναγία» από το όνομα του Κναγέως.
Πηγή
Κναγεας
Νιλς Μπορ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και ήταν γιος του Χρίστιαν Μπορ καθηγητή φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης.
Σπουδές και έργο
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και είχε θεμελιώδεις συνεισφορές στην κατανόηση της ατομικής δομής και της κβαντικής μηχανικής. Εργάστηκε, από το 1943 και μετά, για την κατασκευή της ατομικής βόμβας, όταν και αυτομόλησε από την πατρίδα του τη Δανία, στη Μεγάλη Βρετανία. Ήταν υπέρμαχος της ειρηνικής χρήσης της πυρηνικής ενέργειας. Δημιουργός της πρώτης κβαντικής θεωρίας του ατόμου και από τους θεμελιωτές της κβαντικής φυσικής, ο Μπορ είχε καθοριστική συνεισφορά στην εξέλιξή της για περισσότερο από 50 χρόνια. Το έργο του, τεράστιο σε σπουδαιότητα, τιμήθηκε με πολλές διεθνείς διακρίσεις.
Το 1911 δούλεψε με τον Έρνεστ Ράδερφορντ και το 1913 σκέφθηκε να συνδυάσει το μοντέλο του τελευταίου για τη δομή του ατόμου (όπου τα αρνητικά φορτισμένα και ελαφρά ηλεκτρόνια περιφέρονται γύρω από τον θετικά φορτισμένο και βαρύ πυρήνα) με τη Κβαντική Θεωρία του Μαξ Πλανκ. Ο Μπορ υπέθεσε στη θεωρία του ότι (α) το ηλεκτρόνιο μπορεί να ακολουθεί μόνον ορισμένες τροχιές, και όχι οποιεσδήποτε, και (β) το ηλεκτρόνιο ακτινοβολεί όχι συνεχώς, όπως ήταν η ως τότε κρατούσα άποψη, αλλά μόνο όταν αλλάζει τροχιά.
Ερμήνευσε όλες τις φασματικές γραμμές που εκπέμπει το υδρογόνο με αυτή την θεωρία, και για τη θεωρητική του αυτή εργασία τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1922.
Διάσημες στο χώρο της φυσικής είναι οι αντιπαραθέσεις του με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν σχετικά με την τότε νέα κβαντική μηχανική. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας των φυσικών που εργάζονταν στο πρόγραμμα Μανχάτταν για την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας.
Είχε πάθος με το ποδόσφαιρο και είχε παίξει μερικά παιχνίδια με την Ακαντέμισκ Μπόλντκλουμπ.
Ο γιος του, Όε Μπορ (Aage Bohr, 1922-2009), ήταν επίσης φυσικός και τιμήθηκε με Νόμπελ το 1975 για τις έρευνές του σχετικά με τη δομή του πυρήνα των ατόμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Δανοί νομπελίστες Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης Κατηγορία:Αθεϊστές Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί
Παλάτι Κρασίνσκι
Το Παλάτι Κρασίνσκι (πολωνικά: Pałac Krasińskich), επίσης γνωστό ως Παλάτι της Κοινοπολιτείας, είναι ανακατασκευασμένο μπαρόκ παλάτι στη Βαρσοβία της Πολωνίας, στην Πλατεία Κρασίνσκι (πολωνικά: Plac Krasińskich). Αρχικά ανεγέρθηκε μεταξύ 1677 και 1683 για την ισχυρή οικογένεια των Κρασίνσκι, αλλά υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ανοικοδομήθηκε στα μέσα του 20ού αιώνα.
Ιστορία και αρχιτεκτονική
Το παλάτι χτίστηκε το 1677-83 για τον βοεβόδα του Πουότσκ, Jan Dobrogost Krasiński, σύμφωνα με σχέδιο του Τίλμαν φαν Χάμερεν. Διακοσμήθηκε με ανάγλυφα αετώματα που απεικονίζουν τον θρίαμβο του θρυλικού «προγόνου» των πολωνικών φυλών Ślepowron και Korwin, του Ρωμαίου διοικητή Manius Valerius Maximus Corvinus Messalla (263 πΧ) και γλυπτά έργα, όλα από τον Αντρέας Σλούτερ.
Η porte-fenêtre του πρώτου ορόφου (κάθετη γαλλική πόρτα και παράθυρο) στεφανώθηκε με ένα cartouche που υποστηρίζεται από δύο αγγέλους που φέρουν το μονόγραμμα του ιδρυτή JK για τον Γιαν Κρασίνσκι. Οι τοιχογραφίες φιλοτεχνήθηκαν από τον αυλικό ζωγράφο του Ιωάννη Γ' Σομπιέσκι, Michelangelo Palloni. Μεταξύ των αξιοσημείωτων έργων του στο παλάτι, τα πιο αξιοσημείωτα είναι το πλαφόν και οι τοιχογραφίες στα supraportes (ο χώρος μεταξύ της πύλης και της οροφής) του προθαλάμου του παλατιού. Τα καλούπια που παραμένουν στον προθάλαμο και εν μέρει στο κλιμακοστάσιο, επίσης οι κεφαλές των παραστάδων ή τα φεστόνια στις εξωτερικές όψεις από στόκο, καθώς και το θυρεό της πρόσοψης από την πλευρά του κήπου έγιναν από άγνωστους καλλιτέχνες υπό την επίβλεψη του Joseph Belloti. Οι χαμένοι πίνακες στον προθάλαμο που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου φιλοτεχνήθηκαν από τον Michael Palloni. Οι εσωτερικοί χώροι ολοκληρώθηκαν εν μέρει το 1699. Άλλοι πίνακες των Albrecht Dürer, Antonio da Correggio, Rembrandt και Peter Paul Rubens δεν υπάρχουν πλέον.
Το συγκρότημα παλατιού-κήπου δημιουργήθηκε σε ένα τεράστιο ακίνητο μεταξύ των οδών Długa και Świętojerska, στη θέση του παλιού αρχοντικού με μικρό κήπο που ανήκε στον Krasiński. Ο Krasiński αγόρασε κάποια γύρω οικόπεδα για να επεκτείνει τους κήπους. Σύμφωνα με τη σύλληψη του Gameren, το ανάκτορο προοριζόταν για ένα ανάκτορο γαλλικού τύπου μεταξύ της αυλής εισόδου και του κήπου με δύο συμμετρικά βοηθητικά κτίσματα, κήπο με τρία ακτινωτά δρομάκια και ένα ανάκτορο στο κέντρο του άξονα, αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ πλήρως.
Το 1765 το παλάτι αγοράστηκε από την Rzeczpospolita (Κοινοπολιτεία - το πολωνικό κράτος) και έγινε έδρα της Επιτροπής του Υπουργείου Οικονομικών. Μετά από μια πυρκαγιά το 1783 αναδιαμορφώθηκε σύμφωνα με το σχέδιο του Domenico Merlini. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, το παλάτι στέγασε το Ανώτατο Δικαστήριο της Πολωνίας.