cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρύα Βρύση Τρικάλων
Ιστορία
Το χωριό, με το όνομα Βανακούλια, αναφέρεται για πρώτη φορά σε χειρόγραφο του 16ου αιώνα της Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μετεώρων. Επακριβώς χρονολογημένη μνεία του χωριού γίνεται σε άλλο χειρόγραφο της ίδιας μονής των ετών 1592-1593.
Ο οικισμός ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος το 1881 με τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης.
Διοικητικά
Το 1883, μετά την ενσωμάτωση στο ελληνικό κράτος, το χωριό Βανακούλια εντάχθηκε στο νεοσύστατο Δήμο Αιγινίου της Επαρχίας Καλαμπάκας του Νομού Τρικάλων.
Κοινότητα Βανακουλίων/Κρύας Βρύσης (1912-1998)
Το 1912 τα Βανακούλια αναγνωρίστηκαν ως ξεχωριστή κοινότητα. Στην Κοινότητα Βανακουλίων, εκτός από τον ομώνυμο οικισμό, περιλαμβανόταν και ο οικισμός Χάνι Κουτσουλιά ο οποίος εν συνεχεία καταργήθηκε το 1920. Το 1955 τα Βανακούλια μετονομάστηκαν σε Κρύα Βρύση και η κοινότητα μετονομάστηκε αντίστοιχα σε Κοινότητα Κρύας Βρύσης. Το 1961 στην Κοινότητα προστέθηκε ο οικισμός Καλύβια που το 1963 μετονομάστηκε σε Τριφύλλια.
Αιρετοί πρόεδροι της Κοινότητας Κρύας Βρύσης διετέλεσαν οι εξής:
Δημοτικό/Τοπικό Διαμέρισμα Κρύας Βρύσης (1999-2010)
Το 1999, με βάση το σχέδιο Καποδίστριας, η Κοινότητα Κρύας Βρύσης καταργήθηκε και ο οικισμός ενσωματώθηκε στον Δήμο Καλαμπάκας αποτελώντας έως το 2010 την έδρα του Δημοτικού/Τοπικού Διαμερίσματος Κρύας Βρύσης. Στο Δημοτικό/Τοπικό Διαμέρισμα Κρύας Βρύσης περιλαμβανόταν επίσης ο οικισμός Τριφύλλια.
Τοπική Κοινότητα/Κοινότητα Κρύας Βρύσης (2011 έως σήμερα)
Από το 2011, με βάση το Πρόγραμμα Καλλικράτης, η Κρύα Βρύση αποτελεί έδρα της Τοπικής Κοινότητας Κρύας Βρύσης (από το 2018 ονομάζεται απλώς Κοινότητα Κρύας Βρύσης) της Δημοτικής Ενότητας Καλαμπάκας του Δήμου Μετεώρων που έχει έδρα την Καλαμπάκα. Στην Κοινότητα Κρύας Βρύσης περιλαμβάνεται επίσης ο οικισμός Τριφύλλια.
Πληθυσμός
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, το χωριό φαίνεται ότι είχε 28 οικογένειες το 1758 ενώ είχε 22 σπίτια το 1820.
Ο πληθυσμός του οικισμού στις απογραφές του ελληνικού κράτους συνοψίζεται στον παρακάτω πίνακα:
Εκκλησιαστικά
Η ενορία της Κρύας Βρύσης υπάγεται στην Α' Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητρόπολης Σταγών και Μετεώρων με έδρα την Καλαμπάκα. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία του Αγίου Μηνά που μνημονεύεται για πρώτη φορά στις πηγές το 1828.
Αναφορές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1982–83
Για την περίοδο 1982-83, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Α.Π.Σ. Ζάκυνθος ο οποίος κέρδισε την άνοδο στο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου.
Πρωτάθλημα
Η περίοδος 1982-83 ήταν η 14η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Ηλείας. Το πρωτάθλημα της Α κατηγορίας διεξήχθη για πρώτη φορά σε δύο ομίλους, από τους οποίους πρωταθλητές αναδείχθηκαν ο Ξενοφών Κρεστένων και ο Α.Π.Σ. Ζάκυνθος. Ο πρωταθλητής της Α κατηγορίας κρίθηκε σε αγώνα μπαράζ μεταξύ των πρωταθλητών των δύο ομίλων.
Η δομή του πρωταθλήματος είναι η εξής:
1ος όμιλος
Στην Β κατηγορία μετείχαν 28 ομάδες χωρισμένες σε 2 ομίλους.
Γ κατηγορία
Στην Γ κατηγορία μετείχαν 16 ομάδες χωρισμένες σε 3 ομίλους.
Τελικός
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηλείας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1982-1983 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1982-1983
Πενέλοπη Σφήρις
Η Πενέλοπη Σφήρις (αγγλ. Penelope Spheeris, γενν. 2 Δεκεμβρίου 1945 ή 1946) είναι Αμερικανίδα σκηνοθέτιδα και παραγωγός του κινηματογράφου, καθώς και σεναριογράφος. Σκηνοθέτησε τόσο ντοκιμαντέρ όσο και ταινίες με υπόθεση. Τα γνωστότερα έργα της είναι η τριλογία ντοκιμαντέρ The Decline of Western Civilization, που καλύπτει πλευρές της αντεργκράουντ κουλτούρας του Λος Άντζελες, και η εμπορικότερη ταινία της, Ο απίθανος κόσμος του Γουέην. Ο πατέρας της Σφήρις ήταν ελληνικής καταγωγής και πρώτος εξάδελφός της είναι ο Ελληνογάλλος σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς.
Οικογένεια και σπουδές
Η Π. Σφήρις γεννήθηκε στη Νέα Ορλεάνη. Ο πατέρας της, που είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ από την Ελλάδα, είχε στην ιδιοκτησία του το τσίρκο-μπουλούκι «Magic Empire Shows», με το οποίο έκανε και ο ίδιος εντυπωσιακές επιδείξης της σωματικής του δύναμης. Η μητέρα της είχε ιρλανδική καταγωγή και μεγάλωσε στο Κάνσας. Απέκτησαν μαζί τέσσερα τέκνα, ενώ η Πενέλοπη είχε και ετεροθαλή αδέλφια από τον πρώτο γάμο του πατέρα της. Είναι αδελφή του τραγουδιστή Τζίμι Σφήρις (Jimmie Spheeris, 1949-1984), καθώς και πρώτη εξαδέλφη του μουσικοσυνθέτη Χρήστου Σφυρή και του γνωστού Ελληνογάλλου σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά. , πράγμα που κατά την ίδια τής εμφύσησε την πίστη ότι υπάρχει κάποια γενετική συνιστώσα στο ότι ασχολήθηκε με την τέχνη.
Η Σφήρις είχε πει στον συγγραφέα Πωλ Στένινγκ ότι οι σημαντικότερες τάσεις που έμαθε από τους γονείς της ήταν «μια ισχυρή αίσθηση για επιβίωση και ένα αδιάπτωτο πείσμα».
Η Πενέλοπη πέρασε τα πρώτα επτά έτη της ζωής της ταξιδεύοντας στις νότιες και μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ με την περιοδεύουσα επιχείρηση του πατέρα της. Ο πατέρας της δολοφονήθηκε στην πόλη Τρόυ της Αλαμπάμα, όταν αναμίχθηκε σε μια φυλετική διένεξη: σε μια συνέντευξή της το 2015 η σκηνοθέτιδα δήλωσε ότι ο πατέρας της υπερασπίσθηκε έναν Αφροαμερικανό τον οποίο είχε κτυπήσει με μπαστούνι ένας λευκός άνδρας επειδή είχε μπει μπροστά του σε μια ουρά. Ο λευκός έφυγε, αλλά επέστρεψε λίγο αργότερα και μαχαίρωσε το πατέρα της. Ο δολοφόνος δεν τιμωρήθηκε με φυλάκιση, καθώς ο δικηγόρος του δήλωσε απλώς ότι δικαιολογείται επειδή ο Σφήρις «υπερασπιζόταν έναν μαύρο».
Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η Πενέλοπη και τα αδέλφια της πήγαν με τη μητέρα τους στην Καλιφόρνια, όπου τα παιδιά έζησαν γενικώς σε καταυλισμούς τροχόσπιτων με μια «διαδοχή από πατριούς». Η μελλοντική σκηνοθέτιδα πέρασε την εφηβεία της στην Κομητεία Όραντζ, τελειώνοντας το σχολείο στην πόλη Γουεστμίνστερ, με τον εμπνέοντα βαριές προσδοκίες τίτλο του «πιθανότερο να επιτύχει» απόφοιτου.
Μετά το σχολείο, σπούδασε καλές τέχνες στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Λονγκ Μπιτς Εκεί εκτίμησε τα μαθήματα του καθηγητή Τζωρτζ Φάλκον στην επιστήμη της συμπεριφοράς και επηρεασμένη από αυτά συνέχισε με σπουδές στην ψυχοβιολογία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ίρβαϊν Τέλος, εργαζόμενη ως σερβιτόρα στου Denny's και στο IHOP, σπούδασε μεταπτυχιακά, παίρνοντας «μάστερ» από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA). Στην πτυχιακή της ταινία, που είχε τίτλο Uncle Tom's Fairy Tales, πρωταγωνίστησε ο γνωστός κωμικός ηθοποιός Ρίτσαρντ Πράιορ.
Σταδιοδρομία
right|thumb|Η Σφήρις [[Μοντάζ|μοντάρει την ταινία της Dudes το 1986.]] Η Σφήρις άρχισε τη σταδιοδρομία της κινηματογραφώντας σκετς για λογαριασμό του κωμικού Άλμπερτ Μπρουκς, πολλά από τα οποία προβλήθηκαν στην πρώτη περίοδο της περίφημης τηλεοπτικής εκπομπής Saturday Night Live. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της ήταν το ντοκιμαντέρ The Decline of Western Civilization (= «Η παρακμή του Δυτικού Πολιτισμού», 1981), το οποίο παρήγαγε και σκηνοθέτησε, και είχε ως θέμα την πανκ μουσική του Λος Άντζελες. Ακολούθησε η ταινία με υπόθεση Suburbia (1983-1984) με παραγωγό τον Ρότζερ Κόρμαν και μετά το The Decline of Western Civilization Part II: The Metal Years (1988), με θέμα τη μουσική heavy metal και σκηνές από συναυλίες και συνεντεύξεις θρυλικών πρωταγωνιστών του χώρου, όπως των Kiss, του Όζι Όσμπορν, των Aerosmith, των Megadeth και των Motörhead. Επέστρεψε στην πανκ ροκ του Λος Άντζελες το 1998 για το τρίτο μέρος της τριλογίας The Decline of Western Civilization (Part III). Της προτάθηκε να σκηνοθετήσει το This is Spinal Tap, αλλά αρνήθηκε.
Τα ίδια χρόνια έγραφε και σενάρια για την τηλεοπτική σειρά Roseanne (1988-1997). Τη δεκαετία του 1990 η Σφήρις σκηνοθέτησε την εμπορικότερη ταινία της, το Wayne's World, μια κωμωδία βασισμένη σε σκετς του Μάικ Μάγιερς από το Saturday Night Live. Το έργο είχε εισπράξεις πάνω από 183 εκατομμύρια δολάρια. Σκηνοθέτησε επίσης το μουσικό κλιπ του Wayne's World για το τραγούδι «Bohemian Rhapsody» των Queen, το οποίο προτάθηκε για Βραβείο Grammy. Η Σφήρις είχε δισκολίες στη συνεργασία της με τον Μάγιερς, αν και τον χαρακτήρισε «βαθιά ταλαντούχο», και σε άρθρο του περιοδικού Entertainment Weekly δήλωσε ότι πιστεύει πως ο Μάγιερς απέτρεψε την Paramount Pictures από το να την προσλάβει να σκηνοθετήσει τη συνέχεια της ταινίας.
Το 1996 η Σφήρις σκηνοθέτησε το We Sold Our Souls for Rock 'n Roll, ένα ντοκιμαντέρ για το Ozzfest που κέρδισε το βραβείο «δημοφιλέστερου ντοκιμαντέρ» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μελβούρνης.
Ταινίες που σκηνοθέτησε επίσης η Σφήρις είναι οι κωμωδίες Οι βλάχοι του Μπέβερλι Χιλς, Τα διαβολάκια (συνεργάσθηκε και στο σενάριο), Black Sheep, Senseless και The Kid & I. Το 2006 επιλέχθηκε να σκηνοθετήσει μια ταινία για τη ζωή της Τζάνις Τζόπλιν (τίτλος: Gospel According to Janis), ωστόσο αυτό το έργο δεν γυρίσθηκε.
Το Γυναικείο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Πόρτλαντ όρισε τη Σφήρις ως επίτιμη προσκεκλημένη του για το 2013.
Η συλλογή έργων της Σφήρις διατηρείται στο Αρχείο Ταινιών της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών. , μαζί και ταινίες της που διαφορετικά θα είχαν χαθεί, όπως οι Bath, Hats Off To Hollywood και Shit.
Προσωπική ζωή
Η Πενέλοπη Σφήρις έχει μία κόρη, την επίσης σκηνοθέτιδα Άννα Σφήρις-Φοξ (Anna Spheeris Fox), η οποία γεννήθηκε το 1969.
Βραβεύσεις
Επιπλέον, ξεχωρίζουν τρεις υποψηφιότητες έργων της για βραβεία υψηλού προφίλ, οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Πέτερ Χάντκε
Ο Πέτερ Χάντκε (Peter Handke) είναι Αυστριακός συγγραφέας και μεταφραστής. Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1942 στο Γκρίφεν της Αυστρίας και έχει ασχοληθεί με κάθε είδος γραπτού και λυρικού λόγου, όπως ποίηση, σενάριο, δοκίμιο, μυθιστόρημα, ενώ έχει καταγράψει και τις ταξιδιωτικές του εμπειρίες. Βραβευμένος με πολλές διακρίσεις, το έργο του χαρακτηρίζεται στην παρατήρηση, την αποτύπωση και τη λεπτομερειακή αναφορά. Ήταν ένας από τους ελάχιστους λόγιους ανά τον κόσμο που πήρε θέση ενάντια στους βομβαρδισμούς της Σερβίας από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, το 1999. Του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί συγγραφείς Κατηγορία:Αυστριακοί μεταφραστές Κατηγορία:Αυστριακοί νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Συνθετόκερας
Ο Συνθετόκερας είναι ένα μεγάλο εξαφανισμένο πρωτοκερατοειδές αρτιοδάκτυλο, ενδημικό της Βόρειας Αμερικής. Έζησε κατά το ύστερο Μειόκαινο πριν από 13,6-5,33 εκατομμύρια χρόνια, συμπληρώνοντας 8,27 εκατομμύρια χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοοειδή Κατηγορία:Θηλαστικά της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Εξαφανισμένα είδη
Polisse (ταινία)
Η Polisse είναι γαλλική δραματική ταινία του 2011, σε σκηνοθεσία Μαϊγουέν. Πρωταγωνιστεί η Μαϊγουέν και επίσης οι Τζόι Σταρ, Καρίν Βιάρ, Μαρίνα Φουά, Νικολά Ντυβωσέλ, Εμμανουέλ Μπερκό, Ρικάρντο Σκαμάρτσιο και Άντονι Ντελόν.
Η ταινία επικεντρώνεται στη Μονάδα Προστασίας Ανηλίκων στο Παρίσι και παρουσιάζει το ανθρώπινο πρόσωπο της αστυνομίας και τη βιαιότητα των υποθέσεων που συχνά καλείται να επιλύσει. Ο τίτλος προέρχεται από τη λανθασμένη ορθογραφία της λέξης Police-αστυνομία από τον μικρό γιο της Μαϊγουέν.
Το 2011 η ταινία κέρδισε το βραβείο κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών και το 2012 είχε υποψηφιότητα για δεκατρία βραβεία Σεζάρ.
Υπόθεση
Τα μέλη της αστυνομικής ομάδας της Μονάδας Προστασίας Ανηλίκων της Αστυνομίας του Παρισιού ανταποκρίνονται καθημερινά στην αγχωτική και απαιτητική εργασία τους και έρχονται αντιμέτωποι με τις αμέτρητες κακοποιήσεις που υπέστησαν ανήλικοι: εντοπισμός και παρακολούθηση παιδεραστών, ανάκριση γονέων που είναι ύποπτοι για κακοποίηση των παιδιών τους, παρακολούθηση εφήβων πορτοφολάδων, σεξουαλική εκμετάλλευση εφήβων, προστασία των άστεγων παιδιών και των θυμάτων βιασμού.
Μέσα σ'αυτό το ζοφερό περιβάλλον, τα μέλη της αστυνομικής ομάδας προσπαθούν να προστατεύσουν την ψυχική τους υγεία και να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ιδιωτική και την επαγγελματική τους ζωή.
Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται ένας σκληροπυρηνικός αλλά τρυφερός αστυνομικός (Τζόι Σταρ) και μία νεαρή φωτογράφος (Μαϊγουέν), στην οποία έχει ανατεθεί από το Υπουργείο Εσωτερικών να εικονογραφήσει τη δράση της ομάδας στην εργασία τους. Έτσι, με τον φωτογραφικό φακό της εισδύει στην καθημερινότητα της ομάδας και γίνεται μάρτυρας μιας σειράς περιστατικών, που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα. Η Μαϊγουέν σκηνοθετεί με ντοκουμενταρίστικη αισθητική παρουσιάζοντας το ανθρώπινο πρόσωπο των μελών της ομάδας και τη βιαιότητα των υποθέσεων που συχνά καλούνται να επιλύσουν, καθώς αντιμετωπίζουν μια από τις πιο απεχθείς πλευρές της κοινωνίας, την κακοποίηση ανηλίκων. Τα τραγικά γεγονότα εναλλάσσονται συχνά με αστείες σκηνές, αποφορτίζοντας την ένταση ανάμεσα στις διαφορετικές ιστορίες. Η υπόθεση επικεντρώνεται επίσης στην ζωή των αστυνομικών, το αίσθημα της συντροφικότητας μεταξύ τους, τις εντάσεις και συγκρούσεις τους.
Παραγωγή
Η Μαϊγουέν είχε την ιδέα για την ταινία όταν είδε ένα ντοκιμαντέρ για τη Μονάδα Προστασίας Ανηλίκων της Αστυνομίας του Παρισιού στην τηλεόραση. Της επιτράπηκε να μείνει με τους αστυνομικούς της μονάδας για να ερευνήσει το θέμα και να γνωρίσει την καθημερινότητά τους. Όλες οι ιστορίες στο σενάριο βασίστηκαν είτε σε γεγονότα που η σκηνοθέτης παρακολούθησε κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη μονάδα είτε σε παλαιότερες περιπτώσεις που της διηγήθηκαν οι αστυνομικοί. Το να μην γνωστοποιεί την τύχη των κατηγορουμένων στις τραγικές ιστορίες ήταν συνειδητή επιλογή, γιατί και οι ίδιοι οι αστυνομικοί σπάνια πληροφορούνται σχετικά. Η Μαϊγουέν έγραψε ένα πρώτο προσχέδιο για το σενάριο μόνη της, και στη συνέχεια σε συνεργασία με την Εμμανουέλ Μπερκό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Live At Wacken: The Reunion
Το Live At Wacken: The Reunion είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Twisted Sister, το οποίο κυκλοφόρησε στις 28 Ιουνίου του 2005 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Detonator".
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε σε τρεις διαφορετικές περιόδους. Τα τέσσερα πρώτα τραγούδια ηχογραφήθηκαν στο Ντιτρόιτ τον Μάιο του 1980, το "You Can't Stop Rock 'n' Roll" στο κλαμπ "Marquee" του Λονδίνου τον Δεκέμβριο του 1982 και τα υπόλοιπα τραγούδια στο φεστιβάλ "Wacken Open Air", τον Αύγουστο του 2003.
Το "Live At Wacken: The Reunion" κυκλοφόρησε και σε μορφή διπλού DVD, με επιπλέον συνεντεύξεις από τα μέλη του συγκροτήματος και σκηνές από τα παρασκήνια του φεστιβάλ.
Μέλη των Twisted Sister
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live At Wacken: The Reunion" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2005 Κατηγορία:Άλμπουμ των Twisted Sister
Εθνική Εφημερίς
Εθνική Εφημερίς ονομαζόταν η εφημερίδα, επίσημο όργανο της κυβέρνησης της Ελληνικής Πολιτείας που εκδιδόταν από τις 17 Απριλίου 1832 μέχρι το 1833. Ήταν συνέχεια της Γενικής Εφημερίδος της Ελλάδος η οποία εκδιδόταν μέχρι το 1832.
Εκδιδόταν από τον Γεώργιο Χρυσίδη, Εφημεριδογράφο της κυβερνήσεως και Έφορο της Εθνικής Τυπογραφίας στο Ναύπλιο που τότε ήταν έδρα της κυβέρνησης. Στο πρώτο φύλλο αναφέρεται ότι θα εκδιδόταν δυο φορές την εβδομάδα. Συνολικά εκδόθηκαν 70 φύλλα (354 σελίδες).
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνική Πολιτεία 1828-1832 Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Ασφαλτόπανο
Ασφαλτόπανο ονομάζεται τάπητας ασφαλτικών υλών που χρησιμοποιείται στις κατασκευές για τη στεγανοποίησή τους.
Στην ουσία είναι ένα σύνολο ασφαλτικού μίγματος, πλαστικών ή καουτσούκ σε συνδυασμό με πολυεστέρα ή γυαλί για οπλισμό. Για την προστασία του από τις υπεριώδεις ακτινοβολίες, τη μηχανική και τη στατική καταπόνηση η άνω επιφάνειά του καλύπτεται με ειδικές ορυκτές ψηφίδες διαφόρων χρωματισμών, φιλμ αλουμινίου, χαλαζιακή άμμο και άλλα υλικά ανάλογα με τις απαιτήσεις της κατασκευής και της χρήσης του. Η εφαρμογή του γίνεται με θερμοκόλληση (φλόγιστρο).
Το ασφαλτόπανο είναι από τις αξιόπιστες λύσεις στον τομέα της υγρομόνωσης, αρκεί η εφαρμογή του να γίνει με επιμέλεια από εξειδικευμένα συνεργεία στο χώρο της μόνωσης.
Κατηγορία:Στεγανωτικά υλικά
Ελεττάρια
Η Ελεττάρια (Elettaria) είναι ένα γένος φυτών στην οικογένεια των Ζιγγιβεροειδών (Zingiberaceae). Είναι εγγενές στην Ινδία, τη Σρι Λάνκα, το Βόρνεο, τη Σουμάτρα και τη Μαλαισία, αν και ορισμένα είδη είναι εγκλιματισμένα αλλού.
Ένα μέλος του γένους, η Ελεττάρια το καρδάμωμον (Elettaria cardamomum), είναι ένα σημαντικό εμπορικό μπαχαρικό, το οποίο χρησιμοποιείται ως αρτυματικός παράγοντας σε πολλές χώρες.
Τα ακόλουθα είδη αναγνωρίζονται από τον Ιούλιο του 2014:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζιγγιβεροειδή Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Όθων του Οστερόντε
Ο Όθων ο νεότερος (1396 - 1452) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόμης του Οστερόντε (1420-52), περιοχής του πριγκιπάτου του Γκρουμπενχάγκεν που ανήκε στο δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Φρειδερίκου κόμη του Οστερόντε και της Αδελαΐδας, κόρης του Βερνάρδου Ε΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Το 1421 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Οστερόντε. Την ίδια περίοδο πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν ήταν ο εξάδελφός του Έρικ και έπειτα από το 1427 οι δύο γιοί του Ερρίκος Γ΄ και Αλβέρτος Β΄.
Το 1452 απεβίωσε άτεκνος και η κομητεία του Οστερόντε επανενώθηκε με το πριγκιπάτο του Γκρουμπενχάγκεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σονέτα, κόρη του Ιωάννη Α΄ κόμη του Νασσάου-Βάιλμπουργκ, αλλά δεν απέκτησε τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Οίκος Τόπια
Ο Οίκος των Τόπια (Thopia) ήταν μία από τις ισχυρότερες αλβανικές φεουδαρχικές οικογένειες στον Ύστερο Μεσαίωνα. Αρχικά ήταν μέρος των ευγενών των Καπετιδών-Ανζού στο βασίλειο της Αλβανίας.
Πρώιμη ιστορία
Η πρώτη αναφορά των Tόπια είναι από το 1329, όταν ο Tανούσιο Α΄ Τόπια αναφέρθηκε ως ένας από τους κόμητες της Αλβανίας. Το 1338, ο Tανούσιο αναφέρθηκε ως κόμης της Mατία (conte di Matia). Σύμφωνα με τους Aναμάλι & Πρίφτι, ο Tανούσιo Α΄ είχε έναν αδελφό, τον Ντόμινικ, ο οποίος ήταν υψηλόβαθμος κληρικός και υπηρέτησε ως σύμβουλος του Ροβέρτου της νάπολης.
Σύμφωνα με τον Kαρλ Χοπφ, ο γιος (ή αδελφός) τού Tανούσιo Α΄, ο Aνδρέας Α΄, όπως περιέγραψε ο Γκιον Μουζάκα (άκμασε το 1510), είχε ερωτευτεί την Ελένη, νόθη κόρη τού Ροβέρτου της Νάπολης, όταν το πλοίο της, καθοδόν προς το πριγκιπάτο του Μορέα για να παντρευτεί τον εκεί βάιλο, είχε σταματήσει στο Δυρράχιο, όπου συναντήθηκαν. Ο Ανδρέας Α΄ την απήγαγε και τη νυμφεύτηκε και απέκτησαν δύο γιους, τον Kάρολοl και τον Γεώργιο. Ο βασιλιάς Ροβέρτος, έξαλλος, με το πρόσχημα της συμφιλίωσης προσκάλεσε το ζευγάρι στη Νάπολη, όπου τους εκτέλεσε.
Η οικογένεια μεταστράφηκε από την Ορθοδοξία στον Καθολικισμό.
Μέχρι το 1340 οι Τόπια έλεγχαν μεγάλο μέρος της επικράτειας μεταξύ των ποταμών Mάτι και Σκούμπιν. Μαζί με την οικογένεια Mουζάκα, συμφώνησαν να αναγνωρίσουν την επικυριαρχία του Καπετιδών-Ανζού μετά την εξέγερση κατά των Σέρβων. Ωστόσο, εκτός από τον Αντρέα Μουζάκα που νίκησε τους Σέρβους σε μάχη στα βουνά Περιστέρι, δεν έγινε καμία ενέργεια για την υλοποίηση της συνθήκης με τους Ανζού.
Κάρολος Τόπια
μικρογραφία|Πριγκιπάτο της Αλβανίας πριν από την κατάκτηση του Δυρραχίου από τον Καρλ Θοπία Υπό τον Kάρολο Τόπια η οικογένεια έφτασε στο ζενίθ της. Μετά το τέλος τού αυτοκράτορα Στέφαν-Ούρου Δ΄ Ντούσαν (1355), ο Kάρολοςl κατάφερε να καταλάβει μεγάλο μέρος της κεντρικής Αλβανίας, που ήταν μέχρι τότε μέρος της Σερβικής αυτοκρατορίας. Το 1362 οι δυνάμεις του επιτέθηκαν στην πόλη του Δυρραχίου, τότε στα χέρια των Ανζού. Αν και δεν μπόρεσε να καταλάβει την πόλη, τους ανάγκασε να πληρώνουν ετήσιο φόρο τυποτέλειας στην οικογένειά του. Το 1368 ο Κάρολος κατάφερε να καταλάβει την πόλη του Δυρραχίου. Γύρω στο 1370 ο Κάρολος επιτέθηκε στις κτήσεις της οικογένειας Μουζάκα και κατάφερε να λάβει από αυτούς την περιοχή μεταξύ Σκούμπιν και Σεμάν. Τώρα η επικράτεια των Τόπια εκτεινόταν από τον ποταμό Ματ μέχρι το Σεμάν, φτάνοντας στη μέγιστη επέκτασή της. Αυτή η επιθετική συμπεριφορά έφερε μία περίπλοκη κατάσταση και πολλούς εχθρούς. Το 1376 ο Λουδοβίκος των Εβρέ, δούκας του Δυρραχίου, ο οποίος είχε αποκτήσει τα δικαιώματα στο Αλβανικό βασίλειο από τη σύζυγό του Ιωάννα των Καπετιδών-Ανζού του Δυρραχίου, επιτέθηκε και κατέκτησε την πόλη. Ωστόσο, το 1383, ο Κάρολος Τόπια ανέλαβε ξανά τον έλεγχο της πόλης.
Η οικογένεια Mουζάκα συμμάχησε με τον Μπάλσα Β΄ εναντίον των Τόπια. Στις αρχές του 1385, η πόλη του Δυρραχίου καταλήφθηκε από τον Μπάλσα Β΄ σε μία αιφνιδιαστική επίθεση. Ο Κάρολος κάλεσε σε Οθωμανική βοήθεια και οι δυνάμεις του Μπάλσα Β΄ ηττήθηκαν στη μάχη του Σάβρα. Ο Τόπια ανακατέλαβε την πόλη του Δυρραχίου την ίδια χρονιά και την κράτησε μέχρι το τέλος του το 1388. Στη συνέχεια, την πόλη του Δυρραχίου κληρονόμησε ο γιος του Γεώργιος Β΄ κύριος του Δυρραχίου. Το 1392 ο Γεώργιος Β΄ παρέδωσε την πόλη του Δυρραχίου και τις περιοχές του στη Βενετία.
Μετά τον Κάρολο
μικρογραφία|293x293εσ| Ο [[Κάρολος Τόπια|Kάρολος Tόπια, μονή Αρδενίτσας.]] Μετά το τέλος τού Καρόλου, η κυριαρχία του μοιράστηκε μεταξύ της κόρης του Ελένα Τόπια και του γιου του Γιέργι/Γεωργίου Β΄ Τόπια. Ο Γεώργιος Β΄ κράτησε την πόλη του Δυρραχίου και τα περίχωρά της, τα οποία αργότερα παρέδωσε στη Δημοκρατία της Βενετίας, ενώ η Ελένη Τόπια κράτησε την πόλη Kρούγιε και τα περίχωρά της. Ήταν παντρεμένη με τον Βενετό ευγενή Μάρκο Μπαρμπαρίγκο. Ο κόμης Nικήτα Τόπια, εξάδελφος του Γεωργίου Β΄, βασίλευε στην περιοχή νότια του Δυρραχίου. Το 1403, ο Nικήτα Τόπια κατάφερε να καταλάβει την πόλη Kρούγιε από την εξαδέλφη του Ελένη, κερδίζοντας έτσι ένα άλλο μέρος τής επικράτειας, που κατείχε προηγουμένως η Tόπια. Είχε καλές σχέσεις με τη Βενετία, η οποία ενδιαφερόταν να υπάρχει κάποια ουδέτερη ζώνη μεταξύ αυτής και τού διαρκώς προωθημένου Οθωμανικού στρατού. Ωστόσο το 1411 ο Nικήτα Τόπια υπέστη βαριά ήττα από τις δυνάμεις του Τέοντορ Γ΄ Μουζάκα. Ο ίδιος έπεσε αιχμάλωτος και με την παρέμβαση της Δημοκρατίας της Ραγκούσας αφέθηκε ελεύθερος, αλλά μόνο αφού έδωσε κάποια εδάφη γύρω από τον ποταμό Σκούμπιν στην οικογένεια Mουζάκα. Μετά το τέλος του το 1415, το κάστρο της Kρούγια έπεσε στα χέρια των Οθωμανών.
Μεταγενέστεροι εκπρόσωποι
Αργότερα γνωστοί εκπρόσωποι περιλαμβάνουν τον Tανούσιο/Αθανάσιο Β΄ Tόπια, έναν διάσημο διοικητή του στρατού του Σκεντέρμπεη και τον διοικητή της φρουράς Kρούγιε κατά τη διάρκεια της Β΄ πολιορκίας τού Κρούγιε.
Αδρύμητο
Το Αδρύμητο, γνωστό και με τις παραλλαγές Αδρούμητος, Αδρύμης και Αδραμητός (αρχ. ελλ. Ἀδρύμητον) ήταν αρχαία παραλιακή πόλη των Φοινίκων-Καρχηδονίων, στη σημερινή Τυνησία της βόρειας Αφρικής, στη θέση της σημερινής πόλεως και λιμανιού Σους (ή Σούσσα ή Σουσε).
Η αρχαία πόλη ιδρύθηκε από τους Φοίνικες τον 11ο αιώνα π.Χ., προτού ιδρυθεί η Καρχηδόνα. Συγκεκριμένα, οι Φοίνικες, εμποδιζόμενοι από τους Έλληνες, τους Αιγυπτίους και τους Ασσυρίους να επεκταθούν εγκαθιστάμενοι στην Ανατολική Μεσόγειο, έστρεψαν το ενδιαφέρον τους στο δυτικό τμήμα της Μεσογείου και έκτισαν στις αφρικανικές ακτές τις πόλεις Υτίκη και Κάδιξ, και στη συνέχεια το Αδρύμητο και λίγες άλλες. Αργότερα, επί βασίλισσας Ελίσσας (Διδούς) σύμφωνα με την παράδοση, ίδρυσαν την Qart-ḥadašt (φράση που σήμαινε ακριβώς «Νέα πόλη»), πόλη που εξελληνισμένα είναι η γνωστή Καρχηδόνα.
Το 434 μ.Χ., η πόλη πέρασε στην κατοχή των Βανδάλων, οι οποίοι την κατέστρεψαν, και το 534 την κατέλαβε ο Ιουστινιανός, και την ονόμασε Ιουστιανόπολη. .
Τα σημερινά αρχαιολογικά ευρήματα από το Αδρύμητο ανάγονται στη ρωμαϊκή και την παλαιοχριστιανική εποχή, καθώς σχεδόν τίποτα δεν έχει απομείνει από την αρχική, φοινικική περίοδο μετά τη διέλευση τόσων κατακτητών.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις των Φοινίκων Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αφρική
Λάμπες Μεσσηνίας
Ιστορία περιοχής
Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Η ιστορία της περιοχής του οικισμού πιθανώς ανάγεται, πίσω, στην περίοδο του Μεσαίωνα και της Ενετοκρατίας, καθώς ο Ιταλός ερευνητής Ανδρέας Νανέττι (Andrea Nanetti) παραθέτει έγγραφο του έτους 1374, με το οποίο γίνεται αναφορά στην ονομασία «Λάμπες», στην ευρύτερη περιοχή της Μεθώνης, αλλά χωρίς να προσδιορίζεται η ακριβής τοποθεσία: «iti pignore tres meas vineas postas in teretorio de Lampi». Μεταγενέστερα η τοποθεσία ήταν γνωστή με την ονομασία Λίμνα του Μίντζηρα, η οποία είχε ένα παραθαλάσσιο πλακόστρωτο αλώνι που χρησιμοποιήθηκε ως αλυκή. Επίσης σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, βάση της τοπικής προφορικής παράδοσης, η ονομασία της περιοχής προήλθε από τους Κρητικούς, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Φοινίκης και των Λαμπών, μετά την σύσταση του Ελληνικού Κράτους και πιθανώς, κάποιων από αυτούς, οι οποίοι προέρχονταν από την Επαρχία Λάμπης του Νομού Ρεθύμνης.
Ιστορικό οικισμού
Ο οικισμός Λάμπες, ο οποίος ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεθώνης, είναι νεοσύστατος, καθώς αναγνωρίστηκε μόλις το 2011 και μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» οι Λάμπες ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Οι Λάμπες σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Φοινίκης του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα τη Φοινίκη.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει μόλις 6 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς και με τον τουρισμό.
Παραλία «Λάμπες»
Κοντά στον οικισμό, βρίσκεται και η παραλία του, η Παραλία Λάμπες, η οποία διαθέτει ακτή με χρυσή άμμο, καθάρια νερά και είναι επίσης οργανωμένη με άμεση πρόσβαση, από την επαρχιακή οδό Μεθώνης-Κορώνης. Η παραλία αυτή διαμοιράζεται ουσιαστικά, λόγω της φύσης του εδάφους, σε δυο επιμέρους μικρότερες παραλίες, γνωστές και ως οι «Εμπρός Λάμπες» και οι «Πίσω Λάμπες».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Τζων Γιανγκ (αστροναύτης)
Ο Τζων Γουότς Γιανγκ (John Watts Young, 24 Σεπτεμβρίου 1930 – 5 Ιανουαρίου 2018) ήταν Αμερικανός αστροναύτης, αξιωματικός-αεροπόρος του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και πιλότος δοκιμών. Τον Απρίλιο του 1972, ως αρχηγός της αποστολής Απόλλων 16, ο Γιανγκ έγινε ο ένατος άνθρωπος που πάτησε ποτέ στη Σελήνη. Υπήρξε ένας από τους τρεις μόνο ανθρώπους που ταξίδεψαν δύο φορές ως εκεί (η πρώτη του ήταν με το Απόλλων 10 και δεν περιελάμβανε προσσελήνωση). Είχε την τύχη να καταγράψει τη μεγαλύτερη σε διάρκεια σταδιοδρομία αστροναύτη από οποιονδήποτε άλλον (42 έτη ενεργού υπηρεσίας στη NASA) και να γίνει ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που πήγε έξι φορές στο διάστημα (σε 6 αποστολές, με επτά εκτοξεύσεις αν λάβουμε υπόψη και την εκτόξευσή του από την επιφάνεια της Σελήνης). Επιπλέον, υπήρξε ο μοναδικός μέχρι στιγμής άνθρωπος που κυβέρνησε 4 διαφορετικούς τύπους διαστημοπλοίου: το Τζέμινι, το όχημα διακυβερνήσεως των αποστολών «Απόλλων» (Apollo Command/Service Module, CSM), τη σεληνάκατο του «Απόλλων» (Lunar Module) και το Διαστημικό Λεωφορείο.
Το 1965 ο Γιανγκ πέταξε στην πρώτη επανδρωμένη αποστολή του Προγράμματος Gemini, ενώ υπήρξε αρχηγός δύο αποστολών Διαστημικού Λεωφορείου, μεταξύ των οποίων και πρώτη, το 1981.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Τζων Γιανγκ γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο και ήταν γιος του πολιτικού μηχανικού Γουίλιαμ Χιου Γιανγκ και της Γουάντα Χάουλαντ-Γιανγκ (Wanda Howland Young). Σε ηλικία 18 μηνών, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, μετακόμισε με την οικογένειά του στην πόλη Κάρτερσβιλ της Τζόρτζια και μετά στο Ορλάντο της Φλόριντα, όπου πήγε στο δημοτικό σχολείο και έβγαλε το δημόσιο γυμνάσιο, ενώ υπήρξε και πρόσκοπος.
Ο Γιανγκ πήρε με άριστα πτυχίο μηχανικού αεροσκαφών από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Τζόρτζια το 1952.
Θητεία στο ναυτικό
Αμέσως μετά την αποφοίτησή του ο Γιανγκ πήγε στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ δια της Σχολής Εφέδρων Αξιωματικών, μπαίνοντας σε υπηρεσία στις 6 Ιουνίου 1952 ως σημαιοφόρος στο αντιτορπιλικό «Laws». Εκεί παρέμεινε ως τον Ιούνιο του 1953, χρόνος αρκετός ώστε να ολοκληρώσει μία αποστολή στη Θάλασσα της Ιαπωνίας κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας. Στη συνέχεια μετεκπαιδεύθηκε ως πιλότος της αεροπορίας του Ναυτικού. Ολοκληρώνοντας την εκπαίδευσή του, στις 20 Δεκεμβρίου 1954, τοποθετήθηκε στην 103η Μοίρα μαχητικών (VFA-103), πετώντας Grumman F-9 Cougar και Vought F-8 Crusader από αεροπλανοφόρα.
Ακολούθησε επίλεκτη εκπαίδευση στη Σχολή Πιλότων Δοκιμών (United States Naval Test Pilot School) στο Μέριλαντ το 1959, μετά την οποία υπηρέτησε στο εκεί Κέντρο Αεροπορικών Δοκιμών Ναυτικού για τρία χρόνια. Το 1962 σημείωσε δύο παγκόσμια ρεκόρ ανόδου, με αεροσκάφος Phantom II: 34,52 δευτερόλεπτα από 0 και ακινησία ως 3.000 μέτρα ύψος, και 227,6 δευτερόλεπτα από 0 ως 25 χιλιόμετρα ύψος.
Πρόγραμμα «Τζέμινι»
Η μετάθεση του εφεδρικού κυβερνήτη της αποστολής Τζέμινι 7 Εντ Χουάιτ στο πρόγραμμα «Απόλλων» δημιούργησε θέση για τον Γιανγκ ως κυβερνήτη του Τζέμινι 10 το 1966. Η αποστολή αυτή ήταν η πρώτη με συνάντηση στο διάστημα με δύο σκάφη-στόχους Agena, ενώ ο Γιανγκ και ο συνοδός πιλότος Μάικλ Κόλινς διεξήγαγαν δύο «διαστημικούς περιπάτους» και 15 διαφορετικά πειράματα.
Πρόγραμμα «Απόλλων»
left|thumb|upright|Ο Γιανγκ σε φωτογράφηση για την αποστολή Απόλλων 10 right|thumb|Ο Γιανγκ χαιρετά αναπηδώντας την αμερικανική σημαία στη Σελήνη κατά την αποστολή Απόλλων 16. Το 1966 ο Γιανγκ ορίσθηκε μέλος πληρώματος του προγράμματος «Απόλλων» ως πιλότος του οχήματος διακυβερνήσεως (Command/Service Module, CSM), με τον κυβερνήτη Τόμας Στάφορντ και τον πιλότο της σεληνακάτου Γιουτζήν Σέρναν. Τον Μάιο του 1969 αυτό το πλήρωμα πέταξε μέχρι τη Σελήνη με την αποστολή Απόλλων 10. Ενώ οι Στάφορντ και Σέρναν πέταξαν στη σεληνάκατο σε σεληνιακή τροχιά για πρώτη φορά, ο Γιανγκ πέταξε το όχημα διακυβερνήσεως μόνος του. Κατά την επιστροφή στη Γη, στις 26 Μαΐου 1969, πέτυχαν την υψηλότερη ταχύτητα ως προς τη Γη που είχε ποτέ επανδρωμένο σκάφος με 39.897 χιλιόμετρα την ώρα, ένα ρεκόρ που ακατάρριπτο μέχρι σήμερα.
Ο Γιανγκ είχε συμπεριληφθεί ως κυβερνήτης στο εφεδρικό πλήρωμα για την άτυχη αποστολή Απόλλων 13, που δεν μπόρεσε να προσεδαφισθεί στη Σελήνη εξαιτίας εκρήξεως σε δεξαμενή οξυγόνου στο όχημα διακυβερνήσεως.
Ο Γιανγκ έγινε κυβερνήτης της αποστολής Απόλλων 16, για την οποία μελέτησε με το πλήρωμά του γεωλογία. Η προσσελήνωση του Απόλλων 16 λίγο έλειψε να ακυρωθεί και αυτή όταν ανιχνεύθηκε δυσλειτουργία στο σύστημα ελέγχου του κινητήρα SPS στο όχημα διακυβερνήσεως. Αποφασίσθηκε όμως ότι το πρόβλημα μπορούσε να παρακαμφθεί και έτσι η αποστολή συνεχίσθηκε κανονικά. Πάνω στη σεληνιακή επιφάνεια ο Γιανγκ έκανε τρεις περιπάτους στην ορεινή περιοχή Descartes με τον Τσαρλς Ντιουκ στις 21, 22 και 23 Απριλίου 1972, ενώ ο Κεν Μάτινγκλυ πετούσε με το όχημα διακυβερνήσεως σε σεληνιακή τροχιά.
Διαστημικό Λεωφορείο
thumb|Ως κυβερνήτης, ο Γιανγκ πραγματοποίησε την πρώτη προσγείωση διαστημικού λεωφορείου. right|thumb|upright|Ο Γιανγκ στην 25η επέτειο της πρώτης αποστολής διαστημικού λεωφορείου, στο [[Διαστημικό Κέντρο Κένεντι]] Τον Ιανουάριο του 1973 ο Γιανγκ τέθηκε επικεφαλής του «Τομέα Διαστημικού Λεωφορείου» του Γραφείου Αστροναυτών και τον Ιανουάριο του 1974 έγινε επικεφαλής του γραφείου αστροναυτών, διαδεχόμενος τον Άλαν Σέπαρντ.
Ο Γιανγκ πέταξε σε δύο αποστολές διαστημικού λεωφορείου, αμφότερες με το Κολούμπια. Κυβέρνησε την παρθενική πτήση του προγράμματος, την STS-1, το 1981, και την STS-9 το 1983. Το 1986 ήταν προγραμματισμένο να εκτελέσει μία έβδομη διαστημική αποστολή, την STS-61-J, που επρόκειτο να θέσει σε τροχιά το Διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ, αλλά η τραγωδία του Τσάλεντζερ τον Ιανουάριο εκείνου του έτους ανέτρεψε τον προγραμματισμό της NASA.
Κατά τη μακρά σταδιοδρομία του στη NASA, ο Γιανγκ συμπλήρωσε περισσότερες από 15.000 ώρες προπονήσεως, κυρίως σε προσομοιωτές, για να προετοιμασθεί για 11 συνολικά διαστημικές αποστολές, είτε ως κύριο μέλος τους, είτε ως εφεδρικό.
Μετέπειτα χρόνια
Μετά από 42 χρόνια στη NASA, ο Γιανγκ ανακοίνωσε την αποχώρησή του στις 7 Δεκεμβρίου 2004 σε ηλικία 74 ετών. Συνέχισε ωστόσο να παρευρίσκεται στις συναντήσεις των πρωινών της Δευτέρας στο Γραφείο Αστροναυτών στο JSC για αρκετά χρόνια μετά. Είχε στο ενεργητικό του πάνω από 15.275 ώρες πτήσεως σε αεροσκάφη όλων των ειδών και ελικόπτερα, και 835 ώρες σε διαστημόπλοια κατά τη διάρκεια 6 διαστημικών αποστολών. Ο συνολικός χρόνος του στο διάστημα ήταν 34 ημέρες, 19 ώρες και 39 λεπτά.
Προσωπική ζωή
Η πρώτη σύζυγος του Γιανγκ, από το 1956, υπήρξε η Μπάρμπαρα Χουάιτ (Barbara White) από τη Σαβάνα, με την οποία απέκτησαν δύο τέκνα: τη Σάντρα και τον Τζων. Πήραν διαζύγιο το 1972, μετά από 16 χρόνια γάμου. Αργότερα ο αστροναύτης νυμφεύθηκε τη Σούζυ Φέλντμαν (Susy Feldman), με την οποία ζούσαν στο προάστιο Ελ Λάγκο του Χιούστον.
Ο Γιανγκ πέθανε σε ηλικία 87 ετών στο σπίτι του στο Χιούστον από επιπλοκές πνευμονίας.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Γιανγκ είχε τιμηθεί μεταξύ άλλων με το Μετάλλιο Διακεκριμένης Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού (δύο φορές, το 1969 και το 1972), το παράσημο «Διακεκριμένος Ιπτάμενος Σταυρός» με δύο αστέρες της Πολεμικής Αεροπορίας, το Διαστημικό Μετάλλιο Τιμής του Κογκρέσου (1981) , το Μετάλλιο Διακεκριμένης Υπηρεσίας της NASA (1969) μετά τριών φύλλων δρυός (1981, 2004) , το Μετάλλιο Εξαιρετικών Επιτευγμάτων (1994) κ.ά. μετάλλια της NASA, καθώς και με το Βραβείο Διαστημικής Πτήσεως της Αμερικανικής Αστροναυτικής Εταιρείας (1993). Είχε ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας από 6 Α.Ε.Ι. και ως ο τρίτος δημοφιλέστερος «διαστημικός ήρωας» σε δημοσκόπηση του Space Foundation το 2010.
Ιδιαιτέρως τον έχει τιμήσει η πόλη όπου έζησε όλη σχεδόν την παιδική του ηλικία, το Ορλάντο: Η πολιτειακή οδός 423 της Φλόριντα ονομάσθηκε στο μεγαλύτερο μήκος της John Young Parkway πριν ακόμη τον θάνατό του (όταν το άκουσε ο αστροναύτης είπε: «Τα παιδιά εκεί δεν θα έπρεπε να το κάνουν αυτό. Δεν έχω πεθάνει ακόμα.» ) Επίσης, ένα δημοτικό σχολείο της Κομητείας Όραντζ πάνω στην οδό αυτή πήρε το όνομά του, όπως και το πλανητάριο και το Κέντρο Επιστήμης του Ορλάντο (από το 1973 ως το 1984).
Απεικονίσεις στον λαϊκό πολιτισμό
Στην κινηματογραφική ταινία του 1995 Απόλλων 13 ο μικρός ρόλος του Γιανγκ παίζεται από τον ηθοποιό Μπεν Μάρλεϋ. , ενώ στην τηλεοπτική μίνι σειρά του 1998 Από τη Γη στη Σελήνη ο ρόλος του παίζεται από τον Τζων Πόουσυ (John Posey).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστροναύτες Κατηγορία:Άνθρωποι που περπάτησαν στη Σελήνη Κατηγορία:NASA (πρόσωπα)
Αστέρι της Ιταλίας
Το Αστέρι της Ιταλίας ή Μεγάλο Αστέρι της Ιταλίας (ιταλικά: Stella d’Italia ή Stellone d'Italia) είναι το αρχαιότερο σύμβολο ταυτότητας της ιταλικής γης. Σήμερα έχει συσχετιστεί με την Δεσπόζουσα Ιταλία (ιταλικά: Italia turrita), την αρχαία αλληγορική αναπαράσταση της Ιταλίας.
Καταγωγή
Η μυθολογία για το «Αστέρι της Ιταλίας» πηγαίνει πίσω στον 6ο αιώνα π.Χ. όταν ο Σικέλιος ποιητής Στησίχορος, στο ποίημά του Η πτώση της Τροίας δημιουργεί τον μύθο του Αινεία: δραπετεύοντας από την Τροία, συνελήφθη και πυροβολήθηκε από τους Έλληνες και τελικά επέστρεψε στην Ιταλία, την γη των προγόνων του. Το διήγημα με τα ταξίδια του Αινεία στην θάλασσα, καθοδηγούμενος προς τις ιταλικές ακτές από το αστέρι της μητέρας του, ξαναχρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον Βιργίλιο, ο οποίος έδωσε ζωή στην πολιτική παράδοση του «Αστεριού του Καίσαρα» (ιταλικά: Caesaris Astrum) και στην γεωγραφική παράδοση της Ιταλίας ως Εσπερίδα, από το αρχαίο όνομα που της έδωσαν οι Έλληνες. Και οι δυο παραδόσεις σχετίζονται με το βραδυνό αστέρι το οποίο ταυτίζει την Ιταλία ως την «χώρα του ηλιοβασιλέματος» αλλά και με το αστέρι της Αφροδίτης, της θεάς της αγάπης σαν καθολικής δύναμης, το οποίο ταυτίζει την Ιταλία σαν την χώρα του Έρωτα, τραγουδισμένη ως τέτοια από ποιητές.
Το αστέρι και η εθνική προσωποποίηση
Το 1603, στην δεύτερη έκδοση της πραγματείας Εικονολογεία, ο Τσεζάρε Ρίπα σύνδεσε το σύμβολο με την «Δεσπόζουσα Ιταλία» και δημιούργησε μια νεότερη εκδοχή της αλληγορικής προσωποποίησης της Ιταλίας: μια γυναίκα με ένα αστέρι που δεσπόζει στην κορυφή του στέμματος. Η πραγματεία του Ρίπα ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες μέχρι την δεκαετία του 1920, όπως τους Κανόβα, Μπισσόν, Μακκάρι, Μπάλλα και Σιρόνι. Η αλληγορική εικόνα της δεσπόζουσας και με το άστρο στην κορυφή Ιταλίας έγινε διάσημη κατά την Ιταλική Ενοποίηση καθώς εξαπλώθηκε μέσα από μια μεγάλη εικονογραφία από αγάλματα, διαζώματα και διακοσμητικά αντικείμενα, εξώφυλλα τουριστικών οδηγών, καρτ ποστάλ, εκτυπώσεις και εικονογραφήσεις περιοδικών. Κατά την περίοδο της Ιταλικής Ενοποίησης, επικαλούμενος το ταξίδι του Αινεία προς τις ιταλικές ακτές, ο φιλόπατρης Τζουζέπε Ματζίνι ανέφερε ξανά τον μύθο του εθνικού αστεριού ο οποίος αργότερα ανακτήθηκε από τον Καμίλο Μπένσο και τους νέους βασιλιάδες του Οίκου της Σαβοΐας. Το βασιλεύον σπίτι στην Ιταλία προσπάθησε ακόμα και να το πάρει υπό την κατοχή του, υποστηρίζοντας ότι ήταν το «Αστέρι της Σαβοΐας» (ιταλικά: Stella Sabauda), ένα οικογενειακό εραλδικό μοτίβο το οποίο όμως δεν αναφέρεται σε καμιά ιστορική μαρτυρία που προηγείται της ενοποίησης της Ιταλίας.
Το 1947 το «Αστέρι της Ιταλίας» συμπεριλήφθηκε στο κέντρο του επίσημου εμβλήματος της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ιταλίας
Wiener Stadthalle
Το Wiener Stadthalle είναι μια αρένα που βρίσκεται στην 15η περιφέρεια της Βιέννης. Ο Αυστριακός αρχιτέκτονας Ρόλαντ Ράινερ σχεδίασε το hall, που κατασκευάστηκε μεταξύ του 1953 και του 1958. Η αρένα έχει χωρητικότητα περίπου 16.152 ατόμων.
Το συγκρότημα περιλαμβάνει έξι χώρους διεξαγωγών εκδηλώσεων (ο κάθε χώρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ξεχωριστά από τους άλλους, είτε να χρησιμοποιηθούν όλοι μαζί), μια πισίνα, δυο γυμναστήρια, έναν μεγάλο και έναν μικρό χώρο πολλών χρήσεων, και ένα αμφιθέατρο με σκηνή. Το complex αποτελεί τόπο διεξαγωγής για μια ποικιλία εκδηλώσεων, όπως συναυλίες, εκθέσεις, συνέδρια, διαλέξεις, θέατρο, τηλεόραση και αθλήματα.
Η Αυστριακή ραδιοτηλεόραση ORF ανακοίνωσε στις 6 Αυγούστου 2014 ότι η αρένα θα είναι ο χώρος διεξαγωγής του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2015, μετά τη νίκη της Κοντσίτα Βουρστ στον Διαγωνισμό της Κοπεγχάγης το 2014. Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στο main hall την Τρίτη 19 και Πέμπτη 21, και ο τελικός το Σάββατο 23 Μαΐου 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αίθουσες συναυλιών στην Αυστρία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη
Στράτος Παγιουμτζής
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας το 1904. Ήρθε στην Ελλάδα πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή και εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Εργάστηκε από παιδική ηλικία, όμως η ενασχόληση με την μουσική και το τραγούδι ήταν το μεγάλο του πάθος. Σύντομα ήρθε σε επαφή με τους ρεμπέτες του Πειραιά. Μαζί με τους Μάρκο Βαμβακάρη, Ανέστη Δελιά και Γιώργο Μπάτη έφτιαξαν την πρώτη αμιγώς ρεμπέτικη ορχήστρα. Ήταν γνωστή ως «Τετράς του Πειραιώς», στην καθαρευουσιάνικη εκδοχή του Μπάτη.
Το 1934 η κομπανία πρωτοεμφανίζεται στη μάντρα του Σαραντόπουλου, στην Ανάσταση του Πειραιά και γνωρίζει πολύ μεγάλη επιτυχία. Στην κομπανία τραγουδούν όλοι, όμως ο Παγιουμτζής είναι ο κύριος τραγουδιστής. Την ίδια χρονιά, ο Βαμβακάρης ετοιμάζεται να ηχογραφήσει τον πρώτο του δίσκο. Πηγαίνει στην εταιρία για να παίξει τα τραγούδια του, αλλά όχι και να τα τραγουδήσει, καθώς η κομπανία είχε ως κύριο τραγουδιστή τον Παγιουμτζή, ενώ και ο ίδιος ο Βαμβακάρης δεν πίστευε στις φωνητικές του ικανότητες. Όμως, ο Σπύρος Περιστέρης, ο μαέστρος της εταιρίας, επιμένει να είναι ο Μάρκος ο ερμηνευτής των τραγουδιών του. Έτσι, λοιπόν, ενώ στο λαϊκό πάλκο τα τραγούδια του Βαμβακάρη ερμηνεύονταν από τον Παγιουμτζή, στη δισκογραφία τα τραγουδούσε ο ίδιος ο Βαμβακάρης.
Την ίδια περίοδο εμφανίζεται στη δισκογραφία και ο Γιώργος Μπάτης. Αρχικά ηχογραφεί το τραγούδι «Μπάτης ο δερβίσης», ενώ ετοιμάζεται να ηχογραφήσει και το «Ζεϊμπεκάνο σπανιόλο». Η κομπανία προβάρει το τραγούδι, ο Μπάτης όμως δεν μπορεί να τραγουδήσει κι έτσι ηχογραφείται με τη φωνή του Παγιουμτζή. Ακολουθούν τα τραγούδια «Οι σφουγγαράδες» και «Μάγκες καραβοτσακισμένοι» και το 1936 ο Στράτος ερμηνεύει τραγούδια και του τέταρτου της κομπανίας, του Ανέστη Δελιά («Μάγκες πιάστε τα βουνά», «Τον άντρα σου και μένα» κ.ά.).
Στα πρώτα χρόνια της δισκογραφικής παρουσίας των Πειραιωτών ο Παγιουμτζής συμμετέχει στις περισσότερες ηχογραφήσεις, ακόμα κι όταν δεν τραγουδάει. Σε πολλά απ' τα πρώτα τραγούδια του Βαμβακάρη παίζει μπαγλαμά ή ποτηράκια, ενώ δεκάδες είναι οι δίσκοι όπου η φωνή του χαιρετίζει τους συμμετέχοντες στην ηχογράφηση («Γεια σου Μάρκο με τις ζωντανές σου τις πενιές σου», «Γεια σου Σπύρο μου με το μπουζουκάκι σου» κ.ά.). Μάλιστα, κάποιες φορές χαιρετίζει και τον εαυτό του («Γεια σου και σένα ρε Στράτο με τον τζουρά σου!»).
Στα μέσα της δεκαετίας του '30 η φωνή του Στράτου Παγιουμτζή είναι πλέον εμβληματική. Από τότε αναφέρεται μόνο με το μικρό του όνομα, ακόμα και σε ετικέτες δίσκων. Το 1935 τον χρησιμοποιεί ως ερμηνευτή ο Βαγγέλης Παπάζογλου («Σαν εγύριζα απ' την Πύλο») και από το 1937 και άλλοι μεγάλοι Μικρασιάτες δημιουργοί: Ο Παναγιώτης Τούντας («Περσεφόνη μου γλυκιά», «Είν' ευτυχής ο άνθρωπος» κ.ά.), ο Κώστας Σκαρβέλης («Σε γελάσανε», «Ο κόσμος πλούτη λαχταρά» κ.ά.) και ο Σπύρος Περιστέρης («Θαλασσινό μεράκι», «Για σένα μαυρομάτα μου» κ.ά.).
Το 1938 ο Παγιουμτζής θα τραγουδήσει Μανώλη Χιώτη («Δε λες το ναι και συ») και μερικά απ' τα πιο γνωστά τραγούδια του Μπαγιαντέρα («Γυρνώ σαν Νυχτερίδα», «Χατζηκυριάκειο»). Με τον Τσιτσάνη είχε γνωριστεί μερικούς μήνες νωρίτερα και μαζί του θα ξεκινήσει μια πολύχρονη συνεργασία. Δεκάδες γνωστά τραγούδια του Τσιτσάνη πρωτοηχογραφήθηκαν με τη φωνή του Στράτου Παγιουμτζή, κάτι που θεωρείται πως σχετίζεται και με την επιτυχία τους.
Μετά την Γερμανική Κατοχή, ο Παγιουμτζής συνεχίζει τη συνεργασία του με τους παλιότερους λαϊκούς δημιουργούς (Βαμβακάρη, Τσιτσάνη, Χιώτη κλπ.) και με νέους, όπως ο Απόστολος Καλδάρας («Πάνω σ' ένα βράχο») και ο Γιώργος Μητσάκης («Μάγκας βγήκε για σεργιάνι»). Θα συνεχίσει στη δισκογραφία έως τα μέσα της δεκαετίας του '50, οπότε με την άνθηση του αρχοντορεμπέτικου η καριέρα του θα πάρει την κατιούσα.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 ο Γιώργος Ζαμπέτας τον ξαναφέρνει στο προσκήνιο, εκμεταλλευόμενος τη σημαντική του επιρροή στις εταιρίες. Ο Παγιουμτζής ηχογραφεί προπολεμικά ρεμπέτικα του Απόστολου Χατζηχρήστου, του Τσιτσάνη και άλλων δημιουργών, τον περίφημο αμανέ «Μινόρε του Στράτου» καθώς και τον ύμνο του Ολυμπιακού «Ολυμπιακέ μεγάλε, Ολυμπιακέ τρανέ». Εκτός απ' τη δισκογραφία, ο Παγιουμτζής επανέρχεται στα λαϊκά πάλκα, όπου δούλευε ασταμάτητα απ' το 1934 έως το 1955.
Τον Οκτώβρη του 1971 καταφέρνει να βγάλει διαβατήριο (το 1937 είχε συλληφθεί για χρήση χασίς και πήγε εξορία με αποτέλεσμα να μην του εκδόσουν ποτέ διαβατήριο) και να πάει στη Νέα Υόρκη. Δούλεψε στη «Σπηλιά», όπου αποθεωνόταν απ' τους ομογενείς. Στις 16 Νοεμβρίου 1971 «έσβησε» πάνω στο πάλκο, σε ηλικία 67 ετών. Για να τον γυρίσουν στην πατρίδα και να τον κηδέψουν, χρειάστηκε να γίνει έρανος από παλιούς φίλους και συνεργάτες του, ενώ τα έξοδα της κηδείας κάλυψε ο Γιώργος Ζαμπέτας.
Πηγές
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Εθνική Ιαπωνίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Ιαπωνίας είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ιαπωνίας στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών και τελεί υπό τον έλεγχο της Ιαπωνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (JBA).
Η Ιαπωνία έχει μια από τις πιο επιτυχημένες ομάδες καλαθοσφαίρισης στην Ασία. Έχει κερδίσει δύο φορές το Ασιατικό Πρωτάθλημα, ενώ έχει προκριθεί έξι φορές στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Τις τελευταίες δεκαετίες, αρκετοί Ιάπωνες καλαθοσφαιριστές αγωνίζονται στο πρωτάθλημα του NBA και στην Ευρώπη. Ωστόσο, σπάνια αγωνίζονται με τη φανέλα της εθνικής ομάδας, με αποτέλεσμα η Ιαπωνία να βρίσκεται πίσω από το Ιράν, τη Νότια Κορέα, τις Φιλιππίνες και την Κίνα.
Ιστορία
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Ιαπωνίας αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε διεθνή διοργάνωση, όταν μετείχε στους 3ους Αγώνες Άπω Ανατολής που πραγματοποιήθηκαν στο Τόκιο το 1917. Η εκπρόσωπος της Ιαπωνίας τότε ήταν η ομάδα της ΧΑΝ του Κιότο.
Στατιστικά
Για το 2021, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Ιαπωνίας βρισκόταν στη 35η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιαπωνίας
Κυβερνείο της Λιβονίας
Το Κυβερνείο της Λιβονίας ή Λιφλάνδης (ρωσικά: Лифляндская губерния, Liflyandskaya guberniya, γερμανικά: Gouvernement Livland, Livländisches Gouvernement, λετονικά: Vidzemes guberņa) ήταν ένα από τα Βαλτικά κυβερνεία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Σήμερα, η επικράτεια του πρώην κυβερνείου αποτελεί μέρος της επικράτειας της Δημοκρατίας της Λετονίας και της Δημοκρατίας της Εσθονίας.
Ιστορία
Μετά τη συνθηκολόγηση της Εσθονίας και της Λιβονίας το 1710, στις 28 Ιουλίου του 1713 ο Πέτρος Α΄ ο Μέγας δημιούργησε το Κυβερνείο της Ρίγας (Рижская губерния), το οποίο περιελάμβανε επίσης το Ουγιέζντ του Σμολένσκ, το Ουγιέζντ του Ντορογκομπούζ, το Ουγιέζντ του Ροσλάβλ και το Ουγιέζντ της Βιάζμα, του κυβερνείου Σμολένσκ.
Η Σουηδία παραχώρησε επίσημα τη Σουηδική Λιβονία στη Ρωσία, το 1721 με τη συνθήκη του Νύσταντ. Το 1722, η Επαρχία Τάρτου προστέθηκε στο κυβερνείο της Ρίγας. Το 1726 το Κυβερνείο Σμολένσκ χωρίστηκε από το Κυβερνείο, που τώρα είχε πέντε επαρχίες, τη Ρίγα, το Σέσις, το Τάρτου, το Πάρνου και τη Σάαρεμαα. Το 1783, προστέθηκε η Επαρχία Σλόκα. Στις 3 Ιουλίου 1783, η Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας αναδιοργάνωσε το Κυβερνείο, μετατρέποντάς το στην Υπολοχανία της Ρίγας. Το 1796, μετά τον Τρίτο Διαμελισμό της Πολωνίας η επικράτεια του κυβερνείου, μετονομάστηκε σε Κυβερνείο της Λιβονίας.
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, το κυβερνείο δεν κυβερνιόταν από τη Ρωσική νομοθεσία, αλλά διοικόταν αυτόνομα από την τοπική Γερμανική Βαλτική αρχοντιά μέσω της φεουδαρχικής Λάνταγκ (Liefländischer Landtag). Οι γερμανοί ευγενείς επέμειναν στη διατήρηση των προνομίων τους και τη χρήση της γερμανικής γλώσσας.
Μετά τη Ρωσική Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917, το βόρειο τμήμα του Κυβερνείου της Λιβονίας σε συνδυασμό με το Κυβερνείο της Εσθονίας, σχημάτισαν το νέο Αυτόνομο Κυβερνείο της Εσθονίας. Η Αυτόνομη Διοίκηση της Εσθονίας εξέδωσε την Εσθονική Διακήρυξη της Εσθονίας στις 24 Φεβρουαρίου 1918, μία ημέρα πριν την κατάληψη της από Γερμανικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.