cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Μ.Σ. Αλεξάνδρεια
Δεκαετίες 80 - 90
Τη δεκαετία του 90 ξεκίνησε η καθοδική πορεία του συλλόγου με υποβιβασμό από τη Γ΄ σε Δ΄ Εθνική και τελικά στο τοπικό πρωτάθλημα το 1993. Επέστρεψε την επόμενη περίοδο (1994-95) στη Δ΄ Εθνική, η οποία ήταν και η τελευταία παρουσία του συλλόγου. Ο εκ νέου υποβιβασμός και οικονομικά προβλήματα κατέστησαν τον ΑΜΣ Αλεξάνδρεια ανενεργό, συμμετέχοντας τυπικά στο πρωτάθλημα Α ΕΠΣΚΜ της περιόδου 1995-96, όπου όμως δεν αγωνίστηκε σε κανένα αγώνα.
ΑΕ Αλεξάνδρειας
Το 1995 ,με την αδρανοποίηση του ΑΜΣ Αλεξάνδρεια, ιδρύθηκε ένας νέος σύλλογος στην πόλη, η Αναγέννηση Αλεξάνδρειας. Την ίδια εποχή ο σύλλογος ενός γειτονικού χωριού ,η ΑΕ Καψόχωρας άρχισε ανοδική πορεία από τη Γ κατηγορία της ΕΠΣ Ημαθίας ως την άνοδο στην Α κατηγορία το 1997. Την περίοδο 1997-98 κι ενώ η ΑΕ Καψόχωρας βρισκόταν στις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας, μετονομάζεται σε ΑΕ Αλεξάνδρειας. Η τυπική έγκριση της μετονομασίας γίνεται το Σεπτέμβρη του 1998. , ενώ δυο χρόνια αργότερα και την περίοδο 2000-01, η ΑΕ Καψόχωρας επανέρχεται με μετονομασία της Αναγέννησης Αλεξάνδρειας.
Διαχρονική Πορεία
Στα 35 χρόνια δράσης του ο ΑΜΣ Αλεξάνδρεια κατέγραψε από 8 παρουσίες σε Γ΄ και Δ΄ Εθνική και κατέκτησε τον τίτλο 1 φορά σε όμιλο της Δ΄ (1984-85) και 6 φορές στο τοπικό πρωτάθλημα. ( 1964-65, 1972-73, 1973-74, 1974-75 , 1979-80 , 1993-94)
The Undead Syndrome
Το Undead Syndrome είναι βιντεοπαιχνίδι ψυχολογικού τρόμου ρόλων που αναπτύχθηκε από τη MukagoSoftware Development για το Xbox 360, μέσω της υπηρεσίας Xbox Live Indie Games. Το παιχνίδι ήταν διαθέσιμο για αγορά στις 30 Ιουλίου του 2012. Ένα sequel με τίτλο The Undead Syndrome 2 κυκλοφόρησε στις 28 Απριλίου του 2014.
Σενάριο
Στο Undead Syndrome ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο μίας ανώνυμης γυναίκας με αμνησία. Η γυναίκα μαχαιρώνεται και πεθαίνει μία μέρα, κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου σε έναν έρημο δρόμο. Σύντομα ξυπνά και συνειδητοποιεί ότι έχει μεταφερθεί, χωρίς να το θέλει, σε ένα στοιχειωμένο σπίτι. Ανίκανη να ξεχωρίσει τον εφιάλτη από την πραγματικότητα, η γυναίκα ορκίζεται να ανακαλύψει την αλήθεια σχετικά με το θάνατο και το δολοφόνο της.
Όμπλαστ Σαράγεβο
μικρογραφία|Οι περιφέρειες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Η περιφέρεια Σαράγεβο (κροατικά : Sarajevska oblast, σερβικά: Сарајевска област) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Σαράγεβο.
Αναφορές
Όμπλαστ Σαραγεβο Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Κροατίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Κατηγορία:Γεωγραφία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Πόλεμοι Ρωσίας - Τσετσενίας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεμοι Ρωσίας - Τσετσενίας
Ρομαίν (Ντου)
Το Ρομαίν (γαλλικά: Romain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ασσίζες της Ιερουσαλήμ
Με την επωνυμία Ασσίζες της Ιερουσαλήμ αναφέρεται συλλογή νόμων των βασιλείων της Ιερουσαλήμ και της Κύπρου. Κατά την παράδοση ο Γοδεφρείδος ντε Μπουγιόν κάλεσε σοφούς άνδρες, οι οποίοι με βάση το φεουδαλικό δίκαιο της Γαλλίας και τοπικά έθιμα της Παλαιστίνης και των χωρών προελεύσεως των σταυροφόρων. Η συλλογή αυτή νόμων αποτέλεσε το πλαίσιο λειτουργίας του σταυροφορικού βασιλείου της Ιερουσαλήμ.
Οι Ασσίζες συντάχθηκαν και στα Ελληνικά κατά τον 13ο αιώνα, για λογαριασμό του βασιλείου της Κύπρου και κάποιων φραγκοκρατούμενων περιοχών της Ελλάδας. Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Νομικοί κώδικες Κατηγορία:Βασίλειο της Ιερουσαλήμ
Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων
Το Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων (Κ.Α.Φ.) (επίσης γνωστό ως Αριστερoί Φιλελεύθεροι) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα στο χώρο της αριστεράς, που ιδρύθηκε το 1949.
Ιστορικό
Το Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων ιδρύθηκε το 1949 από δύο πρώην βενιζελικούς στρατιωτικούς, πρώην Γενικούς Διευθυντές του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού και μέλη του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, τον Νεοκόσμο Γρηγοριάδη και τον Σταμάτιο Χατζήμπεη.
Πήρε μέρος στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1950 με το συνδυασμό της Δημοκρατικής Παρατάξεως, έναν συνασπισμό αριστερών κομμάτων με το Σοσιαλιστικό Κόμμα-Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας και την Ένωση Δημοκρατικών Αριστερών. Από τους 18 βουλευτές που εξελέγησαν με τη Δημοκρατική Παράταξη, οι έξι ανήκαν στο Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων. Μετά τις εκλογές σχημάτισε κοινή κοινοβουλευτική ομάδα με τους τέσσερις βουλευτές της Ενώσεως Δημοκρατικών Αριστερών.
Τον Ιούλιο του 1951 τρεις βουλευτές του κόμματος (Καραμαούνας, Μπικάκης, Φ. Χατζήμπεης) αποχώρησαν και ίδρυσαν μαζί με άλλους τον Δημοκρατικό Συναγερμό.
Την 1 Αυγούστου του 1951 το κόμμα συγχωνεύθηκε με άλλα αριστερά κόμματα στην Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Λαοδίκη του Πόντου
Η Λαοδίκη (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν Βασίλισσα του Πόντου που έζησε κατά την ελληνιστική περίοδο. Καταγόταν από τον Οίκο των Σελευκιδών αποτελώντας κόρη του ηγεμόνα Αντίοχου Β' του Θεού. Μητέρα της ήταν η Λαοδίκη Α' της Συρίας, γνωστή για την εμπλοκή της στα γεγονότα που οδήγησαν στην έναρξη του Τρίτου Συριακού Πολέμου. Στον Πόντο βασίλεψε ως σύζυγος του Μιθριδάτη Β' με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μιθριδάτης Β' ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Δυναστείας των Μιθριδατιδών που εισήγαγε το αίμα των Σελευκιδών, ηγεμόνων της Συρίας και της Μέσης Ανατολής, στο οικογενειακό δέντρο της. Νυμφεύθηκε τη Λαοδίκη το 245 π.Χ. λαμβάνοντας ως γαμήλιο δώρο τα εδάφη της Μεγάλης Φρυγίας.
Το 246 π.Χ., απεβίωσε ο πεθερός του Μιθριδάτη, Αντίοχος Β', κληροδοτώντας το θρόνο του στο γιο του Σέλευκο Β' τον Καλλίνικο. Ο τελευταίος αντιμετώπισε τη σοβαρή πρόκληση ενός πολέμου με την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο, καταφέρνοντας να διατηρήσει το θρόνο του παρά τις εδαφικές απώλειες που υπέστη. Σχεδόν ταυτόχρονα, ο αδελφός του Αντίοχος, ο επονομαζόμενος «ο Ιέραξ», επαναστάτησε διεκδικώντας για τον εαυτό του εδάφη και στέμμα. Με τη σειρά του ο Μιθριδάτης κλήθηκε να λάβει θέση και να συνταχθεί με ένα από τα δύο αδέλφια της συζύγου του, Λαοδίκης. Επέλεξε τον Αντίοχο και σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές συγκρούστηκε με το Σέλευκο στην Καππαδοκία, στερώντας του 20.000 στρατιώτες οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στο πεδίο της μάχης.
Η Λαοδίκη χάρισε στο σύζυγό της δύο κόρες, οι οποίες επίσης μοιράστηκαν το όνομα της μητέρας τους (και της γιαγιάς τους). Το 222 π.Χ. ο Μιθριδάτης Β' ανανέωσε τη συμμαχία του με το κράτος των Σελευκιδών, δίδοντας το χέρι της κόρης του, Λαοδίκης, στο νεαρό βασιλιά της Συρίας, Αντίοχο Γ', ο οποίος αργότερα χάρις στα επιτεύγματά του χαρακτηρίστηκε «Μέγας». Ο γάμος έλαβε χώρα στη Σελεύκεια (γνωστή και ως Ζεύγμα), πόλη στον Ευφράτη ποταμό, όπου ο Διόγνητος, ναύαρχος από την Ποντική Καππαδοκία, συνόδεψε το κορίτσι. Οι τελετές ήταν μεγαλοπρεπείς και λίγο αργότερα η Λαοδίκη έλαβε στην Αντιόχεια επίσημα τον τίτλο της Βασίλισσας. Η δεύτερη κόρη του, η οποία επίσης είχε λάβει το όνομα Λαοδίκη, ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου με τον Αχαιό, επιφανή στρατηγό των Σελευκιδών, ο οποίος σε κάποια φάση της ιστορίας κυβέρνησε σημαντικό τμήμα της αυτοκρατορίας. Η κοπέλα αυτή πριν από το γάμο της διέμενε στην πόλη της Πισιδίας, Σέλγη, υπό τη φροντίδα του Λόγβαση, που την ανέθρεψε σαν δική του κόρη.
Επισκοπή της Λιέγης
Η Επισκοπή της Λιέγης ή Πριγκηπική Επισκοπή της Λιέγης ήταν κράτος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στο σημερινό Βέλγιο. Επικεφαλής της ήταν ο Πρίγκηπας-Επίσκοπος της Λιέγης. Η περιοχή της περιελάμβανε τις σημερινές Βελγικές επαρχίες της Λιέγης και της Λιμβουργίας, και μερικά άλλα μέρη στο Βέλγιο και την Ολλανδία. Πρωτεύουσά της ήταν η Λιέγη.
Λαοδίκη του Πόντου
Βιογραφικά στοιχεία
Δεν είναι γνωστό κατά πόσο η Λαοδίκη υπήρξε επίσης μητέρα του διαδόχου του συζύγου της, Μιθριδάτη Γ'. Επιπλέον δεν διασώζονται πληροφορίες αναφορικά με το τέλος της ζωής της.
Βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι)
Επισκοπή της Λιέγης
Ο επίσκοπος της Λιέγης έλαβε κοσμικές δυνάμεις πάνω σε μέρος της επισκοπικής της Λιέγης τον 10ο αιώνα. Η επισκοπή επεκτάθηκε με την κομητεία του Μπουιγιόν το 1096 (παραχωρήθηκε στη Γαλλία το 1678), την κομητεία του Λόον (στα Γαλλικά: Looz) το 1366 και την κομητεία του Ορνέ το 1568. Η επισκοπή της Λιέγης δεν ήταν μέρος των Δεκαεπτά Επαρχιών ή των Νοτίων Κάτω Χωρών, αλλά οι πολιτικές της επηρεάζονταν από τους δούκες της Βουργουνδίας και αργότερα από τους Αψβούργους.
Λαοδίκη του Πόντου
Βιβλιογραφία
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών Κατηγορία:Δυναστεία των Μιθριδατιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες του Πόντου Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Επισκοπή της Λιέγης
Η επισκοπή διαλύθηκε το 1795, όταν κατακτήθηκε από τη Γαλλία. Η περιοχή της χωρίστηκε στα διαμερίσματα Μέουζ-Ινφεριούρ και Ούρτε.
Οι σημαντικότερες πόλεις (bonnes villes) της επισκοπής ήταν οι: Liège, Beringen, Bilzen, Borgloon, Bree, Châtelet, Ciney, Couvin, Dinant, Fosses-la-Ville, Hamont, Hasselt, Herk-de-Stad, Huy, Maaseik, Peer, Sint-Truiden, Stokkem, Thuin, Tongeren, Verviers, Visé και Waremme.
Η πόλη του Μάαστριχτ υπόκειτο στη διπλή δικαιοδοσία της Πριγκηπικής-Επισκοπής της Λιέγης και του Δούκα του Μπραμπάντ.
Όμπλαστ Βελιγραδίου
μικρογραφία|Οι περιφέρειες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Η περιφέρεια Βελιγραδίου (σερβικά : Београдска област) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Βελιγράδι.
Με την διοικητική διαίρεση του 1929 καταργείται και το μεγαλύτερο μέρος της περιφέρειας του Βελιγραδίου προσαρτήθηκε στην Μπανόβινα Δούναβη εκτός της πόλης του Βελιγραδίου που πήρε το προνόμιο ξεχωριστής διοίκησης.
Ρονσώ
Το Ρονσώ (γαλλικά: Ronchaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ευφημία της Σουηδίας
Η Ευφημία Έρικσντοττερ, σουηδ. Eufemia Eriksdotter (1317 - 16 Ιουνίου 1370) από τον Οίκο του Μπγιέλμπο ήταν κόρη του δούκα του Σάντερμανλαντ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου. Ο γιος της Αλβέρτος έγινε βασιλιάς της Σουηδίας.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Έρικ δούκα του Σάντερμανλαντ και της Ίνγκεμποργκ των Σβέρρε, κόρης του Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1336 τον Αλβέρτο Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες
Antergos
Το Antergos (πρότερα γνωστό ως Cinnarch) είναι διανομή Linux με προέλευση από τη Γαλικία βασισμένη στο λειτουργικό σύστημα Arch Linux. Χρησιμοποιεί περιβάλλον GNOME 3 αλλά μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί το περιβάλλον εργασίας Cinnamon, Razor-qt και Xfce. Κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2012 ως Cinnarch και τον Μάιο του 2013 κατατάχθηκε ανάμεσα στις πρώτες 30 δημοφιλέστερες διανομές στο Distrowatch. Η Γαλικιανή λέξη Antergos (σημαίνει: πρόγονοι) επιλέχθηκε «για να συνδέσει το παρελθόν με το παρόν».
Ιστορία και ανάπτυξη
Αρχικά το εγχείρημα ξεκίνησε ως Cinnarch και το γραφικό περιβάλλον που χρησιμοποιήθηκε σε εκείνη τη διανομή ήταν το Cinnamon, διακλάδωση του GNOME Shell που αναπτύχθηκε από την ομάδα Linux Mint. Τον Απρίλιο του 2013 η ομάδα άλλαξε το προεπιλεγμένο περιβάλλον από Cinnamon σε GNOME έκδοση 3.6, δεδομένης της δυσκολίας να κρατηθεί το Cinnamon (το οποίο έπαψε να έχει ως προτεραιότητα τη συμβατότητά του με τις τελευταίες βιβλιοθήκες GTK ) στα αποθετήρια μιας κυλιόμενης έκδοσης όπως το Arch Linux. Η διανομή μετονομάστηκε σε Antergos και εκδόθηκε με το τελευταίο της όνομα τον Μάιο του 2013.
Άλλες αλλαγές στις προεπιλογές του συστήματος είναι: ο Nautilus που αντικαθιστά τον Nemo διαχειριστή αρχείων, το GDM που αντικαθιστά τον MDM (Mint Display Manager) ως διαχειριστής περιβάλλοντος εργασίας και το Empathy που αντικαθιστά το Pidgin ως διαχειριστής αλληλογραφίας.
Εγκατάσταση
Το Antergos υποστηρίζει τον εγκαταστάτη με γραφικά Cnchi μαζί με εγκαταστάτη κειμένου. Ο εγκαταστάτης κάνει εκκίνηση σε περιβάλλον GNOME, αλλά κατά τη διάρκεια της εγκατάστασης παρέχει την ευκαιρία επιλογής μεταξύ Gnome 3, Cinnamon, KDE, Xfce, Openbox και Razor-qt. Χρειάζεται κανείς σύνδεση στο διαδίκτυο, για να ξεκινήσει η εγκατάσταση.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Διανομές Linux
Α.Ο. Θησέας Ζωγράφου
Ο Αθλητικός Όμιλος Θησέας Ζωγράφου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα τον δήμο Ζωγράφου Αττικής. Με επίσημο έτος ίδρυσης το 1994, αποτελεί ένα από τα πιο δραστήρια σωματεία ποδηλασίας στην Ελλάδα, με επιτυχίες τόσο εντός συνόρων όσο και στο εξωτερικό. Εκτός από την ποδηλασία, ο όμιλος καλλιεργεί το άθλημα του τριάθλου, ενώ παλαιότερα (για 3 περίπου χρόνια) λειτούργησε και τμήμα αντιπτέρισης.
Εκτός από την ανδρική ομάδα, το σωματείο διατηρεί αξιόλογη ομάδα γυναικών, ομάδες εφήβων, παίδων και παμπαίδων και ακαδημία προετοιμασίας για νεαρούς ποδηλάτες 8-12 ετών.
Θησεας Ζωγραφου Θησεας Ζωγραφου Θησεας Ζωγραφου Θησεας Ζωγραφου Κατηγορία:Δήμος Ζωγράφου
Όμπλαστ Μπίτολα
μικρογραφία|Οι περιφέρειες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Η περιφέρεια Μπίτολα (σερβικά : Битољска област) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Μπίτολα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 η περιοχή είχε 341.095 κατοίκους κι έκταση 11.969 τετραγωνικά χλμ. Το 1929 καταργείται και προσαρτήθηκε στην Μπανόβινα του Βαρδάρη.
Αναφορές
Όμπλαστ Μπιτολα Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
Δυνατότητα προσανατολισμού (μαθηματικά)
δεξιά|μικρογραφία| Ένας [[τόρος είναι μια προσανατολιζόμενη επιφάνεια]] δεξιά|μικρογραφία| Η λωρίδα του Μέμπιους είναι μια μη προσανατολιζόμενη επιφάνεια. Παρατηρήστε ότι ο κάβουρας που κινείται πάνω σε αυτή αντιστρέφεται (η μεγάλη του δαγκάνα από αριστερά πάει δεξιά) κάθε φορά που κάνει έναν πλήρη κύκλο. Αυτό δεν θα συνέβαινε αν ο κάβουρας κινούταν πάνω σε έναν τόρο. δεξιά|μικρογραφία| Η ρωμαϊκή επιφάνεια είναι μη προσανατολιζόμενη Στα μαθηματικά, η δυνατότητα προσανατολισμού είναι μια ιδιότητα των επιφανειών στον ευκλείδειο χώρο, που μετρά το αν είναι δυνατόν να γίνει μια επιλογή του κάθετου διανύσματος επιφάνειας σε κάθε σημείο. Μια επιλογή κάθετου διανύσματος, επιτρέπει σε κάποιον να χρησιμοποιήσει τον κανόνα του δεξιού χεριού για να ορίσει μια «δεξιόστροφη» φορά βρόχων στην επιφάνεια, όπως απαιτείται για παράδειγμα από το θεώρημα του Στόουκς. Γενικότερα, η δυνατότητα προσανατολισμού μιας αφηρημένης επιφάνειας, ή πολλαπλότητας, μετρά το κατά πόσο μπορεί κανείς να επιλέξει με συνέπεια ένα «δεξιόστροφο» προσανατολισμό για όλους τους βρόχους στην πολλαπλότητα. Αντιστοίχως, μια επιφάνεια είναι προσανατολιζόμενη εάν ένα δισδιάστατο σχήμα όπως αυτό, είναι αδύνατο να μετακινηθεί (συνεχώς) στον χώρο και να επιστρέψει στο σημείο που ξεκίνησε έτσι ώστε να μοιάζει με τη κατοπτρική του εικόνα.
Κατηγορία:Επιφάνειες Κατηγορία:Διαφορική τοπολογία Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Ιωάννης Θεοφανίδης
Ο Ιωάννης Θεοφανίδης ήταν Έλληνας υποναύαρχος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού και αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς Πολέμους, κατα τη διάρκεια των οποίων διετέλεσε υπασπιστής του Παύλου Κουντουριώτη. Αποστρατεύθηκε το 1923 με τον βαθμό του υποναυάρχου. Είχε διατελέσει καθηγητής ναυτικής ιστορίας στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Την δεκαετία του 1930 εξέδωσε το αρχείο Κολοκοτρώνη και ασχολήθηκε με τον μηχανισμό των Αντικυθήρων όντας ο πρώτος που δημιούργησε μοντέλο του μηχανισμού.
Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Ιωαννίδου, δισέγγονη του Γενναίου Κολοκοτρώνη, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά μεταξύ των οποίων τον Ιάσονα Θεοφανίδη, υποναύαρχο. Εγγονός του ήταν ο επίσης υποναύαρχος ε.α. και πρώην διοικητής των Ο.Υ.Κ. Ιωάννης "Ντάνυ" Θεοφανίδης (1946-2014).
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Ιστορικοί της επιστήμης
Σημαία της Κόστα Ρίκα
right|thumb|250px|[[Αρχείο:FIAV 010010.svg|23px Κρατική σημαία και έμβλημα, λόγος: 3:5]] right|thumb|250px|[[Αρχείο:FIAV 100100.svg|20px Πολιτική σημαία και έμβλημα, λόγος: 2:3]] Η σημαία της Κόστα Ρίκα καθιερώθηκε επίσημα στις 27 Νοεμβρίου του 1906. Το οριζόντιο σχέδιό της, με τα χρώματα μπλε, άσπρο και κόκκινο ήταν ήδη σε χρήση από το 1848, όταν η χώρα αποχώρησε από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής.
Η κρατική σημαία περιέχει το Εθνόσημο της Κόστα Ρίκα, ενώ η σημαία των πολιτών το παραλείπει.
Το γαλάζιο χρώμα συμβολίζει τον ουρανό, τις ευκαιρίες, τον ιδεαλισμό και την επιμονή. Το λευκό χρώμα αντιπροσωπεύει την ειρήνη, τη σοφία και την ευτυχία, ενώ το κόκκινο σημαίνει το αίμα που χύθηκε για την ανεξαρτησία, όπως επίσης και τη θέρμη και γενναιοδωρία των κατοίκων. Οι λωρίδες είναι σε αναλογία 1:1:2:1:1.
Η σημαία της αμερικανικής χώρας είναι παρόμοια επίσης με τη Σημαία της Ταϊλάνδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοστα Ρικα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Κόστα Ρίκα
Ροντφονταίν
Το Ροντφονταίν (γαλλικά: Rondefontaine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Βούσκο
Ο Βούσκο (σερβοκροατικά κυριλλικά: Вучко) ήταν η μασκότ των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1984 που διεξήχθησαν στο Σαράγεβο της Γιουγκοσλαβίας. Δημιουργήθηκε από τον Σλοβένο ζωγράφο Τζόζε Τρόμπεκ.
Η μασκότ είναι ένας λύκος, ένα ζώο που συνήθως συναντάται στα δάση των Δειναρικών Άλπεων. Ο λύκος είναι μια εξέχουσα προσωπικότητα στους γιουγκοσλαβικούς μύθους: ενσαρκώνει το θάρρος και τη δύναμη και συμβολίζει τον χειμώνα. Ο Βούσκο φορούσε ένα κόκκινο κασκόλ γύρω από τον λαιμό και είχε ένα ζευγάρι κόκκινα σκι στους ώμους.
Η επιλογή της μασκότ προέκυψε από διαγωνισμό ανάμεσα σε 836 συμμετοχές. Μετά την αρχική επιλογή, έξι προτάσεις πέρασαν στην τελική φάση. Μαζί με τον Βούσκο ήταν επίσης μία χιονόμπαλα, μία κατσίκα, μία νυφίτσα, ένα αρνί και ένας σκαντζόχοιρος. Στη συνέχεια, αναγνώστες διαφόρων εφημερίδων και περιοδικών ψήφισαν την μασκότ της αρεσκείας τους και ο Βούσκο αναδείχθηκε νικητής.
Η μασκότ χρησιμοποιήθηκε σε πολλές διαφημίσεις, παιχνίδια και αναμνηστικά των Αγώνων, ενώ ήταν και ο κεντρικός ήρωας ενός έργου κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από τον Νεντέλικο Ντράγκιτς και δημοσιεύτηκε σε αρκετές γιουγκοσλαβικές εφημερίδες. Σύμφωνα με τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, μέσα από τις διαφορετικές εκφράσεις του προσώπου του, ο Βούσκο έδωσε στον λύκο μία περισσότερο φιλική εμφάνιση και βοήθησε μάλιστα στο να αλλάξει η συνήθως άγρια εικόνα του ζώου προς την κοινή γνώμη της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1984 Κατηγορία:Μασκότ Xειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων
Εθνικός ύμνος της Νιγηρίας
"Arise, Ο Compatriots" (Εγερθείτε, Ω Συμπατριώτες) είναι ο εθνικός ύμνος της Νιγηρίας. Καθιερώθηκε το 1978. Οι στίχοι του αποτελούν συνδυασμό λέξεων και φράσεων που προέρχονται από πέντε εκ των καλύτερων συμμετοχών που κέρδισαν τον εθνικό διαγωνισμό. Η μελοποίηση των στίχων έγινε από την Νιγηριανή Ορχήστρα της Αστυνομίας επί δικτατορίας. Διευθυντής της ορχήστρας της αστυνομίας ήταν τότε ο Μπένεντικτ Ελίζε Οντιάσε.
Ιστορία
Καθώς η Νιγηρία ήταν βρετανική αποικία την περίοδο από το 1914 ως το 1960, το πατριωτικό τραγούδι της Νιγηρίας ήταν το "God Save the Queen". Μετά την ανεξαρτησία το 1960, εθνικός ύμνος έγινε το άσμα "Nigeria We Hail Thee" που έγραψε η Λίλιαν Τζιν Γουίλιαμς σε μουσική του Φράνσις Μπίντα. Στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου (1967-1970), όταν η Μπιάφρα επεχείρησε να αποσπαστεί από τη Νιγηρία, ο ύμνος της Μπιάφρας ήταν το "Land of the Rising Sun". Μετά τον πόλεμο (τον οποίο κέρδισε η Νιγηρία και παρέμεινε ενιαία χώρα) ο ύμνος καταργήθηκε. Το 1978 οργανώθηκε διαγωνισμός για έναν νέο εθνικό ύμνο. Από τις πολυάριθμες συμμετοχές επιλέχθηκαν πέντε, οι οποίες ήταν αυτές των Τζον Ιλετσιούκου (John A. Ilechukwu), Έμε Ακπάν (Eme Etim Akpan), Μπ. Α. Ογκουνάικε (B. A. Ogunnaike), Σότου Ομοιγκούι (Sotu Omoigui) και Π.Ο. Αντεριμπίγκε (P.O. Aderibighe). Οι λέξεις αυτές ενώθηκαν μεταξύ τους και προέκυψε το τραγούδι "Arise, Ο Compatriots", ο νιγηριανός εθνικός ύμνος.
Στίχοι
"Arise, Ο Compatriots" (1978-σήμερα)
Ελληνική μετάφραση
"Arise, Ο Compatriots" (1978-σήμερα)
Έθιμα
Ο εθνικός ύμνος της Νιγηρίας συνήθως εκτελείται σε σημαντικά γεγονότα που είναι σχετικά με την εθνική υπερηφάνια της χώρας. Τέτοιες περιστάσεις είναι η ομιλία του Προέδρου προς το έθνος, σημαντικά αθλητικά γεγονότα και επίσης σε σχολεία. Συχνά ο ύμνος συνοδεύεται από τον εθνικό όρκο (Nigeria's National Pledge). Ο όρκος απαγγέλλεται αμέσως μετά τον ύμνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Νιγηρίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Μεθοδολογία έρευνας
Οι ερευνητές διεξάγουν στατιστικές έρευνες με σκοπό να εξάγουν στατιστικά συμπεράσματα σχετικά με τον υπό μελέτη πληθυσμό. Αυτά τα συμπεράσματα εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις ερωτήσεις της έρευνας. Οι δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης, οι έρευνες για την δημόσια υγεία ή για την αγορά εργασίας, οι κυβερνητικές έρευνες, οι απογραφές αποτελούν δείγματα ποσοτικής έρευνας, που χρησιμοποιεί την μεθοδολογία της έρευνας για να απαντηθούν ερωτήσεις από μια ομάδα του πληθυσμού. Παρόλο που οι απογραφές δεν αποτελούν δείγμα του πληθυσμού, περιλαμβάνουν άλλες πτυχές της μεθοδολογίας της έρευνας όπως τα ερωτηματολόγια και οι τεχνικές παρακολούθησης χωρίς απόκριση. Οι έρευνες παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για όλα τα είδη των δημόσιων πληροφοριών και των πεδίων της έρευνας όπως το μάρκετινγκ, η ψυχολογία, η κοινωνιολογία και η παροχή υγειονομικής περίθαλψης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανάλυση δεδομένων
Εθνόσημο της Κόστα Ρίκα
right|thumb|180px|Το εθνόσημο της χώρας από τις 5 Μαΐου 1998 Το εθνόσημο της Κόστα Ρίκα περιγράφει με απλό τρόπο τη χώρα. Τα δύο πλοία σε κάθε μεριά συμβολίζουν την Καραϊβική Θάλασσα και τον Ειρηνικό Ωκεανό, εκ των οποίων και τα δύο συνορεύουν με τη χώρα. Τα πλεούμενα αντιπροσωπεύουν επίσης τη ναυτική παράδοση του κράτους. Τα τρία βουνά συμβολίζουν τις τρεις κύριες κορυφές της Κόστα Ρίκας και επίσης τη σχέση τους με τη θάλασσα. Το σύγχρονο εθνόσημο έχει επάνω του επτά αστέρια, όσες είναι και οι επαρχίες της χώρας. Στις άκρες υπάρχουν μικρές χρυσές χάντρες, σύμβολα του καφέ της Κόστα Ρίκα, ο οποίος επί μακρό χρονικό διάστημα ήταν το κύριο εξαγώγιμο προϊόν. Το χρυσό χρώμα έχει σχέση με το χαρακτηρισμό «Η Χάντρα του Χρυσού», («El Grano de Oro») για τον καφέ.
Το όνομα της χώρας αναγράφεται πάνω από το θυρεό και πιο πάνω βρίσκεται σε μπλε φόντο η φράση «America Central» (Κεντρική Αμερική).
Σους (μασκότ)
Ο Σους (γερμανικά: Schuss) ήταν η ανεπίσημη μασκότ των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1968 που διεξήχθησαν στη Γκρενόμπλ της Γαλλίας. Ήταν ένας χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων που φορούσε πέδιλα του σκι, βαμμένος στα χρώματα της Γαλλίας: μπλε, κόκκινο και άσπρο.
Ο Σους εμφανιζόταν σε κονκάρδες, παιχνίδια και αναμνηστικά των Αγώνων. Μαζί με το κόκκινο τζάγκουαρ των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων της ίδιας χρονιάς, αποτελούν τις πρώτες μασκότ που έκαναν την εμφάνισή τους σε διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων. Ακολούθησε η πρώτη επίσημη μασκότ, ο Βάλντι, στους Θερινούς Αγώνες του 1972 και έκτοτε η εμφάνισή τους σε Ολυμπιάδες έγινε θεσμός. Όλες οι επόμενες διοργανώσεις (με μοναδική εξαίρεση τους Χειμερινούς Αγώνες του 1972) έως και σήμερα καθιέρωσαν τις μασκότ ως σύμβολα, που ενσωματώνουν και διαδίδουν τις αξίες και τις ιδέες που επιθυμεί η εκάστοτε διοργανώτρια χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1968 Κατηγορία:Μασκότ Xειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων
Όμπλαστ Τίμοτσκα
μικρογραφία|Οι περιφέρειες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Η περιφέρεια Τίμοτσκα (σερβικά : Тимочка област) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Ζάγετσαρ. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 η περιοχή είχε 240.506 κατοίκους κι έκταση 6.352 τετραγωνικά χλμ. Το 1929 καταργείται και προσαρτήθηκε στην Μπανόβινα του Μοράβα.
Γεωγραφικά καταλάμβανε την περιοχή της Τίμοτσκα Κράινα και την λεκάνη απορροής του ποταμού Τίμοκ όπου οφείλει και το όνομα της.
Αναφορές
Όμπλαστ Τιμοτσκα Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Κατηγορία:Τίμοκ
Ροζέ-Φλυάν
Το Ροζέ-Φλυάν (γαλλικά: Roset-Fluans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κάμπος Σίμου Αιτωλοακαρνανίας
Ο Κάμπος είναι χωριό της ορεινής Ναυπακτίας του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 360 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Κάμπος βρίσκεται βορειοδυτικά της Ναυπάκτου σε απόσταση 36 χλμ., επάνω στην επαρχιακή οδό Θέρμου - Λουτρά Στάχτης - Σίμου και απέχει 29 χλμ. από τον Σίμο. Στα νότια του χωριού είναι ο χείμαρρος Πόριαρης που ακολουθώντας δυτική κατεύθυνση καταλήγει στον Εύηνο ποταμό. Οι ντόπιοι αποκαλούν τον οικισμό Σιμόκαμπο και σημαντικότερο αξιοθέατό του είναι το πέτρινο γεφύρι στον Πόριαρη, κτισμένο περίπου το 1885, που έχει χαρακτηριστεί νεότερο μνημείο από το 2008. Το χωριό αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Σίμου. Σύμφωνα με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Σίμου, του πρώην Δήμου Πυλλήνης του Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας
Διοικητικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σίμου. Σύμφωνα με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, μαζί με τον Σίμο και το Παλαιοχώρι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Σίμου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 18 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Ίνγκεμποργκ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Η Ίνγκεμποργκ, γερμ. Ingeborg (1343/45 - 25 Ιουλίου 1395) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του δούκα του Μεκλεμβούργου και με τους γάμους της έγινε πρώτα εκλέκτορας της Βαυαρίας και μετά κόμισσα του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Ευφημίας των Μπγιέλμπο, κόρης του Έρικ δούκα του Σάντερμανλαντ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1360 τον Λουδοβίκο Β΄ των Βίττελσμπαχ μάργραβο του Βρανδεμβούργου και, ως ΣΤ΄, δούκα της Βαυαρίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1365 απεβίωσε ο Λουδοβίκος Β΄ και η Ίνγκεμποργκ έκανε δεύτερο γάμο με τον Ερρίκο Β΄ των Σάουεμπουργκ κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Βρανδεμβούργου
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών (Ε.Π.Σ.Α.) είναι αρμόδια για το άθλημα του ποδοσφαίρου στην περιοχή της πρώην νομαρχίας Αθηνών με έδρα την Αθήνα. Ιδρύθηκε το 1924 και είναι επίσημα αναγνωρισμένη από τη FIFA, ενώ αποτελεί και ένα από τα τρία ιδρυτικά μέλη της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν την Αθήνα σε εθνικό επίπεδο.
Ιστορία
Κατά τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος 1923-24 της Ε.Π.Σ. Αθηνών-Πειραιώς, οι αθηναϊκές ομάδες είχαν πολλά παράπονα από τη διαιτησία, την οποία κατηγορούσαν για μεροληψία εις βάρος τους. Αποκορύφωμα των διαμαρτυριών ήταν η αποχώρηση από το πρωτάθλημα τριών ομάδων της Αθήνας στις 30 Μαρτίου 1924, δύο αγωνιστικές πριν από τη λήξη του και ενώ ο τίτλος φαινόταν πως θα κριθεί ανάμεσα στον Ο.Φ. Πειραιώς και τον Α.Π.Σ. Πειραιώς, ο οποίος τελικά κατέκτησε τον τίτλο. Οι ομάδες που αποχώρησαν ήταν ο Παναθηναϊκός, ο Απόλλων Αθηνών και ο Αθηναϊκός
Σχεδόν αμέσως οι τρεις αυτοί σύλλογοι μαζί με τον Ατρόμητο Αθηνών, τον Πανιώνιο και τον τότε ιδρυθέντα Μίλωνα Αθηνών δημιούργησαν την «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών» (ΕΠΣΑ) και προχώρησαν στη διεξαγωγή ξεχωριστού πρωταθλήματος με τη συμμετοχή πέντε συλλόγων (δεν μετείχε ο Ατρόμητος), το οποίο ξεκίνησε στις 20 Απριλίου και έληξε στις 8 Ιουνίου 1924. Πρωτοπόροι παράγοντες για τη δημιουργία της ΕΠΣΑ ήταν οι: Καλαφάτης, Δεμερτζής, Νικολαΐδης, Καμπουρόπουλος, Μαντούδης και Παπάζογλου. Το πρώτο πρωτάθλημα της ΕΠΣΑ κατέκτησε ο Απόλλων Αθηνών, ο οποίος ισοβάθμησε με τον Παναθηναϊκό αλλά τον νίκησε στον τελικό αγώνα κατάταξης.
Τη δεκαετία του 2000 αποσπάστηκαν τα σωματεία της πρώην νομαρχίας Ανατολικής Αττικής δημιουργώντας την Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής, όπως και τα αντίστοιχα της πρώην νομαρχίας Δυτικής Αττικής ιδρύωντας την Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής.
Πρωτάθλημα
Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ.Α. απoτελείται από τρεις κατηγορίες. Η πρωταθλήτρια και δευτεραθλήτρια ομάδες της Α΄ κατηγορίας μέχρι και την περίοδο ανέβαιναν απευθείας στη Δ΄ Εθνική. Για την περίοδο 2011-12 δεν προβιβάστηκαν κατευθείαν, αλλά έδωσαν αγώνες μπαράζ σε όμιλο μαζί με τους αντίστοιχους πρωταθλητή και δευτεραθλητή της Ε.Π.Σ. Πειραιά για δυο θέσεις ανόδου, σύμφωνα με το πρόγραμμα που κατάρτισε η Επιτροπή Πρωταθλήματος.
Αρχικά η Α΄ κατηγορία διεξάγονταν σε έναν όμιλο, ενώ από το 1967-68 (κατόπιν αναδιάρθρωσης) αποτελείται από δυο ομίλους και ο (υπερ)πρωταθλητής αναδεικνύεται μετά από αγώνα μπαράζ μεταξύ των δυο πρωταθλητών ομίλων. Ο ηττημένος αυτού του αγώνα λογίζεται σαν δευτεραθλητής της Α' κατηγορίας Αθηνών. Τη σεζόν 2011-12 η δομή των πρωταθλημάτων της ένωσης ήταν η ακόλουθη:
Πριν από την καθιέρωση των εθνικών κατηγοριών
Από το 1924 ως το 1959 η Α΄ Κατηγορία Αθηνών περιελάμβανε στη σύνθεσή της τις κορυφαίες ομάδες της Αθήνας (ΠΑΟ, ΑΕΚ, Πανιώνιο, Ατρόμητο, Απόλλωνα Αθηνών, Φωστήρα, Αστέρα Αθηνών, Αθηναϊκό, Α.Ο. Αιγάλεω). Έως και την αγωνιστική περίοδο 1958-59, οι πρώτες δυο, τρεις ή τέσσερις ομάδες της τελικής βαθμολογίας της Α´ Αθηνών έπαιρναν "εισιτήριο" για την τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδας, μαζί με τις αντίστοιχες ομάδες από τις Ενώσεις Πειραιώς και Θεσσαλονίκης και μερικούς επαρχιακούς συλλόγους που προκρίνονταν μέσω ειδικού τουρνουά το οποίο ονομαζόταν "Περιφερειακό Πρωτάθλημα". Αντιλαμβάνεται ο καθένας πόσο σπουδαία ήταν η κατάκτηση κάποιας από τις πρώτες θέσεις, αφού τα σωματεία είχαν έτσι τη δυνατότητα να ξεφύγουν από πολύμηνη αγωνιστική απραξία, αλλά και να διεκδικήσουν τον Πανελλήνιο τίτλο.
Η Α' Αθηνών ήταν η δυσκολότερη από κάθε άλλη τοπική κατηγορία, καθώς οι σύλλογοι που την απάρτιζαν ήταν σαφώς ισχυρότεροι τόσο από τους αντιστοίχους του Πειραιά (αν εξαιρεθεί ο ΟΣΦΠ και ο Εθνικός), όσο και από εκείνους της Θεσσαλονίκης (πλην ΠΑΟΚ). Από πολλούς μάλιστα έχει υποστηριχθεί ότι οι Αθηναϊκές ομάδες έφθαναν σχεδόν εξουθενωμένες (λόγω μεγάλου ανταγωνισμού αλλά και έλλειψης των σημερινών προπονητικών υποδομών) στην Τελική φάση του Πρωταθλήματος Ελλάδας. Μέχρι το 1959 η Α΄κατηγορία Αθηνών ήταν ουσιαστικά το πιο ισχυρό τοπικό πρωτάθλημα της χώρας. Στη συνέχεια όμως, με τη δημιουργία των Εθνικών Πρωταθλημάτων, σταδιακά έχανε έδαφος στην ποδοσφαιρική ιεραρχία.
Σύνολα
Αναλυτικά οι πρωταθλητές του θεσμού έχουν ως εξής: ΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΠΣΑ ΑΝΑ ΧΡΟΝΙΑ:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Στο παρελθόν, πριν ακόμη την δημιουργία των Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής (2000) και Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής (2003), συμμετείχαν στο θεσμό και σωματεία των παραπάνω, που τότε ανήκαν στην Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Τελικοί
Σημειώσεις 1 Την περίοδο 2019–20 η διοργάνωση του κυπέλλου διεκόπη λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Έτσι το αποτέλεσμα του τελικού κρίθηκε μέσω κλήρωσης.
2 Την περίοδο 2020–21 η διοργάνωση του κυπέλλου, όπως και τα τοπικά πρωταθλήματα, διακόπηκαν λόγω νέας έξαρξης της πανδημίας του κορονοϊού. Κατόπιν αποφασίστηκε η οριστική τους ματαίωση, θεωρούμενα ως μη γενόμενα.
Σύνολα
Αναλυτικά οι κυπελλούχοι και οι φιναλίστ του θεσμού έχουν ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αθήνα
Μενεμένη
Ιστορία
Η Νέα Μενεμένη ιδρύθηκε το 1922, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, από 160 περίπου οικογένειες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, πρόσφυγες από τη Μαινεμένη της Μικράς Ασίας. Το 1928 ολοκληρώθηκε η ανέγερση του ναού της Αγίας Παρασκευής (αφιερωμένος στην ίδια αγία σε ανάμνηση του παλαιού ναού της Αγίας Παρασκευής στη Μαινεμένη της Μικράς Ασίας), τρίκλιτη βασιλική με τρούλο. Το 1937 κτίστηκε το δημοτικό σχολείο (σημερινό 2ο Δημοτικό Σχολείο Μενεμένης), πέτρινο κτίσμα, στην οδό που σήμερα είναι ο πεζόδρομος Νίκου Κυριακίδη.
Συγκοινωνία
Στη Μενεμένη βρίσκεται ο σταθμός υπεραστικών λεωφορείων ΚΤΕΛ Μακεδονία, η Κεντρική Αγορά Θεσσαλονίκης καθώς και το ηλεκτροαμαξοστάσιο του ΟΣΕ.
Συνοικισμοί
thumb|Η δημοτική ενότητα Μενεμένης Η Μενεμένη αποτελείται από τους συνοικισμούς:
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Μενεμένης έχει ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Πόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Τζωρτζίνα Πετράκου
Η Τζωρτζίνα Πετράκου, είναι Ελληνίδα παλαίμαχη ποδοσφαιρίστρια.
Αθλητική Καριέρα – Τίτλος – Διακρίσεις
Αγωνίστηκε επίσημα στο Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Γυναικών της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.) από το 1990 έως το 2005. Στη 15ετή καριέρα της έχει 8 πρωταθλήματα Ελλάδος , αγωνίστηκε ως αμυντική μέσος (half), κεντρική αμυντική (stopper) με τα χρώματα 5 Συλλόγων, υπήρξε Αρχηγός σε όλες τις ομάδες, έχει άπειρες συμμετοχές σε τουρνουά 5x5 , μεικτή ομάδα Πειραιά, Φιλανθρωπικούς αγώνες και σε ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών – Παγκόσμιο Τουρνουά Συλλόγων. μικρογραφία|356x356εσ Το 1995 σε παγκόσμιο τουρνουά που διεξήχθη σε σύνολο 65 Χωρών, έλαβε την 5η θέση με τον Α.Π.Ο. Ήφαιστο Περιστερίου, στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας.
Το 2004 στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών, που διεξήχθη με τις Πρωταθλήτριες Ομάδες των χωρών, προκρίθηκε, με την Α.Ο. Σαρωνικός Αίγινας, στις 16 καλύτερες ομάδες, στη Στοκχόλμη της Σουηδίας.
Oh Land of Beauty
"Ο Land of Beauty!" είναι ο εθνικός ύμνος του Σαιντ Κιτς και Νέβις. Γράφτηκε από τον Κένρικ Τζορτζ (Kenrick Georges), ο οποίος είναι και ο συνθέτης του ύμνου. Καθιερώθηκε με την ανεξαρτησία της χώρας από το Ηνωμένο Βασίλειο, το 1983.
Τζωρτζίνα Πετράκου
Αθλητική Καριέρα – Τίτλος – Διακρίσεις
Πρότυπο ποδοσφαιριστή Ελλάδος θεωρεί τον Θωμά Μαύρο, διότι ξεχωρίζει για την προπόνηση μέσα στο γήπεδο, το ήθος και την ταπεινότητα του, παρά τις τεράστιες διακρίσεις του. Κατάφερε να τον αγαπά όλος ο κόσμος ανεξαρτήτως των οπαδικών πεποιθήσεων, μα πάνω απ’ όλα είναι άνθρωπος με καθαρό βλέμμα και σκέψη.
Oh Land of Beauty
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις
Τζωρτζίνα Πετράκου
Αθλητική Καριέρα – Τίτλος – Διακρίσεις
Το 2018 λόγω της αγάπης – φιλίας με τον Θωμά Μαύρο, τον βοήθησε να προωθήσει το βιβλίο του με την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Ποιος Ποιος Ποιος ο Μαύρος ο Θεός”, ένα σύνθημα που έχει ακουστεί πολλές φορές στα ελληνικά γήπεδα.
Επαγγελματική Ικανότητα – Διακρίσεις
Έχει δώσει όρκο στην Πατρίδα και υπηρετεί στις τάξεις του ελληνικού Στρατού Ξηράς από το 1993 και έχει συμμετοχές και 3 χάλκινα μετάλλια    σε εσωτερικά πρωταθλήματα των Ενόπλων Δυνάμεων.
Αγώνες ανωμάλου δρόμου
"στη Λήμνο το 1994"
Αγώνες βόλεϊ
Στα Χανιά το 2005
Στη Ναύπακτο το 2006 - Χάλκινο Μετάλλιο
Στην Ιεράπετρα το 2007 - Χάλκινο Μετάλλιο
Στη Μυτιλήνη το 2008
Στην Κόνιτσα το 2009
Αγώνες μπάσκετ
Στο Πειραιά το 2009
Στην Αθήνα το 2014  - Χάλκινο Μετάλλιο
Έχει υπάρξει αθλήτρια μπάσκετ με τους συλλόγους
Α.Ο.Ν.Σ. Μίλων / Αθήνα 1986
Γ.Σ. Διαγόρας Ρόδου / Ρόδο 1993
Π.Α.Ο. Ατρόμητος Πειραιώς / Πειραιά 2009
Αγωνιζόμενη στη θέση πλέι μέικερ, με πρότυπο μπασκετμπολίστα τον Νίκο Γκάλη.
Αποτίμηση προσωπικότητας
Θεωρεί ύψιστη τιμή να είσαι νονός/να έχοντας στη ζωή της τέσσερα βαφτιστήρια και δύο ανιψιούς. Δηλώνει ευτυχισμένη έχοντας τη στήριξη των γονιών σε όλες τις επιλογές της ζωής της, υποστηρίζοντάς την σε κάθε της βήμα, καθώς ό,τι έχει καταφέρει/είναι ως άνθρωπος, το οφείλει στην οικογένειά της.εναλλ.=Τζωρτζίνα Πετράκου σε Παγκόσμιο Τουρνουά Συλλόγων|μικρογραφία|297x297εσ|[[:en:Gothia Cup|Gothia Cup]] μικρογραφία μικρογραφία μικρογραφία
Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους
Το πανεπιστήμιο κυριαρχεί στη ζωή της μικρής ιστορικής πόλεως του Σαιντ Άντριους: Κατά την περίοδο των μαθημάτων, πάνω από το 1/3 του πληθυσμού της είναι είτε φοιτητές, είτε εργαζόμενοι σε αυτό. Το σώμα των φοιτητών είναι αξιοσημείωτα πολυεθνικό: πάνω από το 30% αυτών προέρχεται από 100 και πλέον ξένες χώρες, με το 15% από τη Β. Αμερική. Είναι επίσης γνωστό για τη διατήρηση ποικίλων φοιτητικών εθίμων και άλλων παραδόσεων.
Η ίδρυση
Κατά μία έννοια, το Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1410, όταν μία μικρή ομάδα Αυγουστινιανών ιερομονάχων, που είχαν εκδιωχθεί από τη Σορβόνη εξαιτίας του Σχίσματος της Αβινιόν, και από τα πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ εξαιτίας των πολέμων Αγγλίας-Σκωτίας, ίδρυσαν μία εταιρεία ανώτερων σπουδών στο Σαιντ Άντριους, που προσέφερε μαθήματα-διαλέξεις στη θεολογία, τη λογική, τη φιλοσοφία και τη νομική. Μία «χάρτα» προνομίων δόθηκε στην εταιρεία αυτή από τον επίσκοπο της πόλεως, τον Ερρίκο Γουόρντλω (Henry Wardlaw), στις 28 Φεβρουαρίου 1411. Στη συνέχεια ο Γουόρντλω ζήτησε και πέτυχε να εκχωρήσει ο Αντίπαπας Βενέδικτος ΙΓ΄ στη σχολή «στάτους» πανεπιστημίου εκδίδοντας μία σειρά από παπικές βούλλες, στις 28 Αυγούστου 1413. Πολύ αργότερα, ο βασιλιάς Ιάκωβος Ε΄ της Σκωτίας εκδήλωσε τη στήριξή του με την εκχώρηση βασιλικού καταστατικού (royal charter) το 1532. Το κολέγιο θεολογίας και «τεχνών» (ανθρωπιστικών επιστημών) του πανεπιστημίου, με το όνομα «Κολέγιο του Αγίου Ιωάννου» (St John's College) ιδρύθηκε το 1418. Δύο ακόμα κολέγια, του «Αγίου Σωτήρος» (St Salvator's College) και του «Αγίου Λεονάρδου» (St Leonard's College), ιδρύθηκαν το 1450 και το 1511 αντιστοίχως. Το Κολέγιο του Αγίου Ιωάννου επανιδρύθηκε από τον καρδινάλιο Τζέιμς Μπήτον (James Beaton) με το νέο όνομα «Κολέγιο της Αγίας Μαρίας» (St Mary's College) το 1538 για τη σπουδή της θεολογίας και της νομικής επιστήμης. Με την επίσημη αποχώρηση της Σκωτίας από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία το 1560, το κολέγιο μετατράπηκε αμέσως σε ίδρυμα διδασκαλίας των προτεσταντών κληρικών. Ορισμένα από τα πανεπιστημιακά κτίσματα αυτής της περιόδου χρησιμοποιούνται ακόμα σήμερα, όπως το Παρεκκλήσιο του Αγίου Σωτήρος, το παρεκκλήσιο του Κολεγίου του Αγίου Λεονάρδου και τα κτήρια του τετραπλεύρου του Κολεγίου της Αγίας Μαρίας. Εκείνη την εποχή, η διδασκαλία ήταν κυρίως θρησκευτικής φύσεως και γινόταν από κληρικούς του καθεδρικού ναού της πόλεως.
Εξέλιξη και κρίση
Κατά τον 17ο και τον 18ο αιώνα το πανεπιστήμιο βρέθηκε συχνά στο επίκεντρο πολιτικών και θρησκευτικών αναταραχών. Σε μία ιδιαίτερα οξεία οικονομική ύφεση το 1747, έντονα οικονομικά προβλήματα κατέληξαν στη διάλυση του Κολεγίου του Αγίου Λεονάρδου, του οποίου η περιουσία και το προσωπικό συγχωνεύθηκαν με αυτά του Κολεγίου του Αγίου Σωτήρος και σχημάτισαν το «Ηνωμένο Κολέγιο του Σαιντ Άντριους». Εξάλλου, μετά την ένωση της Σκωτίας με την Αγγλία, το πανεπιστήμιο παρήκμασε, καθώς οι καλύτεροι και οι πλουσιότεροι φοιτητές στέλνονταν πλέον από τους γονείς τους στα πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ. Σε όλο τον 18ο αιώνα οι αριθμοί των φοιτητών στο Σαιντ Άντριους ήταν πολύ μικροί, π.χ. κατά την επίσκεψή του στο πανεπιστήμιο το 1773 ο Σάμιουελ Τζόνσον, βρήκε ένα ίδρυμα με λιγότερους από 100 φοιτητές, που βρισκόταν κατά τη γνώμη του, σε σταθερή παρακμή. Το περιέγραψε ως «αγωνιζόμενο για την επιβίωσή του». Η φτώχεια της Σκωτίας εκείνη την περίοδο έβλαψε επίσης το ίδρυμα, καθώς ελάχιστοι ήταν ικανοί να το στηρίξουν ως ευεργέτες, ενώ η κρατική υποστήριξη ήταν εκτός συζητήσεως.
Η νεότερη περίοδος
thumbnail|Το Παρεκκλήσιο του Αγίου Σωτήρος το 1843 Κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ο αιώνα αυξήθηκε η πίεση να ανοίξουν τα πανεπιστήμια για τις γυναίκες. Το 1876 η σύγκλητος του Πανεπιστημίου του Σαιντ Άντριους απεφάσισε να επιτρέψει σε γυναίκες να εκπαιδευθούν στο ίδρυμα μέχρι επίπεδο παρόμοιο του σημερινού μάστερ, στις ανθρωπιστικές επιστήμες, ένα πρόγραμμα που αποκλήθηκε «Lady Literate in Arts» (L.L.A.). Οι φοιτήτριες έπρεπε να περάσουν 5 μαθήματα στο κανονικό επίπεδο και ένα με «άριστα» (honours level), και αυτό τους έδινε το δικαίωμα να πάρουν τίτλο σπουδών από το Πανεπιστήμιο. Η γενική εισδοχή γυναικών στα πανεπιστήμια της Σκωτίας ισότιμα με τους άνδρες έγινε το 1889. Με αυτό το καθεστώς, η Agnes Forbes Blackadder έγινε η πρώτη γυναίκα που απεφοίτησε από το Σαιντ Άντριους τον Οκτώβριο του 1894, παίρνοντας μάστερ στις ανθρωπιστικές επιστήμες.
Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα το Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους προσέφερε μία παραδοσιακή εκπαίδευση βασισμένη στις κλασικές γλώσσες, τη θεολογία και τις φιλοσοφικές σπουδές, και καθυστέρησε να αγκαλιάσει πιο πρακτικές σπουδές, όπως στις επιστήμες και στην ιατρική, οι οποίες γίνονταν πιο δημοφιλείς σε άλλα πανεπιστήμια. Ανταποκρινόμενο στην ανάγκη για εκσυγχρονισμό, και προκειμένου να αυξήσει τον αριθμό των φοιτητών και να απαλύνει τα οικονομικά του προβλήματα, το πανεπιστήμιο συγχωνεύθηκε το 1897 με το Πανεπιστήμιο του Ντάντη, ένα ΑΕΙ που εστίαζε στις θετικές επιστήμες και στην ιατρική.
Μετά από αυτή την εξέλιξη, τα διάφορα προβλήματα του Σαιντ Άντριους γενικώς υπεχώρησαν. Μέχρι το 1967, πολλοί φοιτητές που έπαιρναν πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους είχαν στην πραγματικότητα περάσει το μεγαλύτερο μέρος των σπουδών τους στο Ντάντη.
Καθώς προχωρούσε ο 20ός αιώνας, άρχισε να γίνεται όλο και πιο δημοφιλές στις ανώτερες τάξεις της Σκωτίας να στέλνουν τα παιδιά τους στο αρχαιότερο ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα της χώρας, με αποτέλεσμα τη γρήγορη αύξηση του φοιτητικού πληθυσμού του πανεπιστημίου. Αυτή η αναζωογόνηση συνεχίσθηκε μέχρι τις ημέρες μας.
Το 1967 η ένωση με το Πανεπιστήμιο του Ντάντη έληξε. Μετά από αυτό, το Σαιντ Άντριους έχασε τη δυνατότητα να δίνει πτυχία σε πολλούς τομείς, όπως η νομική, τα λογιστικά, η οδοντιατρική και οι επιστήμες μηχανικού, αλλά και η ιατρική. Ωστόσο, το ίδρυμα ευδοκίμησε με άλλους τρόπους.
Το 1972 το Κολέγιο του Αγίου Λεονάρδου άλλαξε το καταστατικό του και έγινε μεταπτυχιακό ινστιτούτο.
Το πανεπιστήμιο είχε ισχυρούς ιστορικούς δεσμούς με τις ΗΠΑ και αρκετοί εξέχοντες Αμερικανοί σκωτσέζικης καταγωγής είχαν κάποια σχέση με αυτό, με σημαντικότερο τον Άντριου Κάρνετζι, που εκλέχθηκε από τους φοιτητές rector και θεσμοθέτησε μία ομώνυμη υποτροφία εκεί. Αλλά και τρεις από τους υπογράψαντες τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ είχαν παρακολουθήσει ή είχαν τίτλο από το Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους, οι Τζέιμς Ουίλσον, Τζων Γουίδερσπουν και Βενιαμίν Φραγκλίνος.
Οι αμερικανικοί δεσμοί του ιδρύματος συνεχίζονται μέχρι σήμερα, καθώς έχει τη μεγαλύτερη αναλογία Αμερικανών φοιτητών ανάμεσα σε όλα τα βρετανικά πανεπιστήμια (περίπου 15%). Από την άλλη πλευρά, υπάρχει σημαντική παρουσία αποφοίτων του Σαιντ Άντριους στην Αμερική.
Κολέγια και σχολές
Το Πανεπιστήμιο αποτελείται επίσης από τρία κολέγια, παρότι η ύπαρξή τους είναι πλέον κυρίως συμβολική: το Ηνωμένο Κολέγιο, υπεύθυνο για όλους τους φοιτητές των Σχολών των ανθρωπιστικών επιστημών, των θετικών επιστημών και της ιατρικής, το Κολέγιο της Αγίας Μαρίας, υπεύθυνο για όλους τους φοιτητές της θεολογικής, και το Κολέγιο του Αγίου Λεονάρδου, υπεύθυνο για τους μεταπτυχιακούς φοιτητές.
Εξάμηνα
Το πανεπιστημιακό έτος χωρίζεται σε δύο εξάμηνα. Το φθινοπωρινό εξάμηνο αποκαλείται «Martinmas», διαρκεί από τις αρχές Σεπτεμβρίου μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου και έχει 11 εβδομάδες διδασκαλίας, ενώ οι εξετάσεις του διεξάγονται αμέσως πριν τα Χριστούγεννα. Το εαρινό εξάμηνο αποκαλείται «Candlemas» και διαρκεί από τα τέλη Ιανουαρίου μέχρι τα τέλη Μαΐου. Η διδασκαλία σταματά στα τέλη Απριλίου και ακολουθούν επαναλήψεις και εξεταστική περίοδος μέχρι τις 31 Μαΐου.
Εισαγωγές
Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα δεδομένα (2014), για κάθε 10 υποψήφιους που καταθέτουν αίτηση για να εγγραφούν στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους για προπτυχιακές σπουδές γίνεται δεκτός ο 1, κάτι που το καθιστά ένα από τα πλέον ανταγωνιστικά πανεπιστήμια στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Το Πανεπιστήμιο έχει ένα από τα μικρότερα ποσοστά φοιτητών (13%) που προέρχονται από κατώτερα εισοδηματικά στρώματα σε σχέση με τα υπόλοιπα ΑΕΙ του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι φοιτήτριες είναι περισσότερες από τους φοιτητές σε αναλογία 42:58 στο προπτυχιακό επίπεδο.
Διαλέξεις προσωπικοτήτων
Η σειρά διαλέξεων «`Άντριου Λανγκ» εγκαινιάσθηκε το 1927 προς τιμή του αποφοίτου του Πανεπιστημίου, Σκωτσέζου ποιητή, συγγραφέα και λαογράφου Άντριου Λανγκ. Η πιο διάσημη διάλεξη σε αυτή τη σειρά είναι αυτή που δόθηκε από τον Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν τον Μάρτιο του 1939 με θέμα «Παραμύθια» και τυπώθηκε μετά υπό τον τίτλο On Fairy-Stories.
Προγράμματα ανταλλαγών
Το Πανεπιστήμιο έχει αρκετά διεθνή προγράμματα ανταλλαγών φοιτητών και συμμετέχει στο πανευρωπαϊκό Πρόγραμμα Erasmus. Το ίδρυμα του παίκτη του γκολφ Μπόμπυ Τζόουνς (το Σαιντ Άντριους θεωρείται η γενέτειρα του αθλήματος) χρηματοδοτεί προγράμματα ανταλλαγών με το Πανεπιστήμιο Έμορυ στην Ατλάντα και τα πανεπιστήμια Κουήνς και Δυτικού Οντάριο στο Οντάριο. Μία από τις μεγαλύτερες ανταλλαγές είναι με το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Τα τμήματα Διεθνών Σχέσεων και Νεότερων Γλωσσών εποπτεύουν πρόγραμμα ανταλλαγής με το Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών των Παρισίων. Το «Κέντρο Handa για τη Μελέτη της Τρομοκρατίας και της Πολιτικής Βίας» του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων του πανεπιστημίου προσφέρει ανταλλαγές φοιτητών με το «Κέντρο Μελετών Ασφαλείας» στο Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν.