cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελεύθεροι σπόροι
Η πλειονότητα των αγροτών στην Ελλάδα δεν κρατά σπόρο για την επόμενη χρονιά αλλά τον αγοράζει κάθε χρόνο από εταιρείες. Η διατροφή των ζώων στην Ελλάδα βασίζεται και αυτή σε εμπορικούς σπόρους αλλά και σε εισαγόμενους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς. Ο καταναλωτής που αγοράζει παράγωγα ζώων (κρέας, αυγά, γάλα, τυριά, γιαούρτι) δεν γνωρίζει αν αυτά τα ζώα τρέφονται με γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ) εκτός αν είναι προϊόντα βιολογικής γεωργίας όπου η χρήση ΓΤΟ απαγορεύεται.
Προστασία ελεύθερων σπόρων
Στην Ευρώπη διευρύνεται η τάση για διατροφή με τοπικά είδη φυτικής και ζωικής παραγωγής, όχι μόνο όσον αφορά τις μικρές αποστάσεις και το μικρότερο οικολογικό αποτύπωμα, αλλά και το ντόπιο γενετικό υλικό. Μεγάλο μέρος των ευρωπαίων καταναλωτών έχουν αρχίσει να ενδιαφέρονται για είδη που προέρχονται από ντόπιες ποικιλίες φυτών και ράτσες ζώων, γιατί έτσι εξασφαλίζουν καλύτερη ποιότητα και αντοχή.
Και σε μια έκθεση που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο από την Παγκόσμια Συμμαχία για το μέλλον των τροφίμων (Global Alliance for the Future of Food ) αναφέρει ότι για να εξασφαλιστεί ένας ικανοποιητικός εφοδιασμός τροφίμων, οι αγρότες θα πρέπει να έχουν πρόσβαση στους σπόρους, στην ανταλλαγή και στη βελτίωση των σπόρων, και να έχουν μια φωνή στη διαμόρφωση της πολιτικής για τους σπόρους.
Εδώ και πολλά χρόνια η δρ. Βαντάνα Σίβα αγωνίζεται για την ελευθερία των αγροτών και των σπόρων, ώστε να μην καταστρέψει ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός την ελευθερία της ζωής. "Δεν θέλω να ζω σε έναν κόσμο που πέντε γιγαντιαίες εταιρίες ελέγχουν την υγεία και την τροφή μας".
Συμμετοχικά προγράμματα
Η συμμετοχική φυτική βελτίωση αφορά σε συνεργασία αγροτών με πανεπιστήμια. Τέτοια προγράμματα ήδη διεξάγονται στη Γαλλία και Ιταλία και στοχεύουν στην περαιτέρω βελτίωση των τοπικών ποικιλιών κυρίως για τη βιολογική γεωργία. Τα συμμετοχικά προγράμματα επαναφέρουν τη δημιουργικότητα του αγρότη και σε συνεργασία με το δημόσιο πανεπιστήμιο παράγουν προσαρμοσμένα αποτελέσματα κατάλληλα για εμπορική αξιοποίηση. Τα δικαιώματα μπορούν να παραμένουν στον δημόσιο τομέα.
Αγιαβαζί
Η Αγιαβαζί (Ayyavazhi) (Ταμίλ: அய்யாவழி, Μαγιαλάμ: അയ്യാവഴി Αγιαβαλί, «Μονοπάτι του Κυρίου") είναι ενοθεϊστική πίστη της Νότιας Ινδίας . Αναφέρεται ως ανεξάρτητη μονιστική  θρησκεία  σε πολλές εφημερίδες   , κυβερνητικές εκθέσεις  και από ακαδημαϊκούς ερευνητές  . Στις απογραφές της Ινδίας, ωστόσο, η πλειοψηφία των οπαδών της δηλώνει ως θρήσκευμα τον ινδουισμό. Ως εκ τούτου, η Αγιαβαζί θεωρείται επίσης κλάδος του ινδουισμού.
Η αγιαβαζί επικεντρώνεται στη ζωή και κηρύγματα του Αγιά Βαϊκουντάρ. Οι ιδέες και η φιλοσοφία της βασίζονται στα ιερά κείμενα Ακιλαθιράτου Αμανάι (Akilathirattu Ammanai) και Αρούλ Νουλ (Arul Nool). Συνεπώς, ο Βαϊκουντάρ είναι Purna avatar της θεότητας Ναραγιάνα. Ως θρησκεία μοιράζεται πολλές ιδέες με τον ινδουισμό σε ό,τι αφορά στην μυθολογία και την πρακτική του, αλλά διαφέρει σημαντικά όσον αφορά τις έννοιες του καλού και του κακού και του ντάρμα, ταξινομείται δε ως νταρμική πίστη, εξαιτίας του γεγονότος ότι εστιάζεται στο ντάρμα.
Η αγιαβαζί τράβηξε για πρώτη φορά την προσοχή του κοινού στο 19ο αιώνα ως ινδουιστική αίρεση. Οι δραστηριότητες του Βαϊκουντάρ και ο αυξανόμενος αριθμός πιστών προκάλεσαν πιέσεις για αναμόρφωση και επανάσταση κατά τον 19ο αιώνα στο βασίλειο του Τραβανκόρ και την κοινωνία των Ταμίλ, αιφνιδιάζοντας το φεουδαρχικό κοινωνικό σύστημα της νότιας Ινδίας. Επίσης, έδωσε ώθηση για μια σειρά μεταρρυθμιστικών κινημάτων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των γκουρού Ναραγιάνα και Ραμαλίνγκα Σουαμιγκάλ.
Ελεύθερος Κόσμος
Ο Ελεύθερος Κόσμος είναι η πιο παλιά εν λειτουργία εθνικιστική εφημερίδα της Ελλάδας.
Αγιαβαζί
Αν και οι πιστοί της θρησκείας έχουν εξαπλωθεί σε όλη την Ινδία, μεγάλη δημογραφική συγκέντρωση παρατηρείται στη Νότια Ινδία , ειδικότερα στο Ταμίλ Ναντού και την Κεράλα. Ο αριθμός των πιστών εκτιμάται ότι κυμαίνεται μεταξύ 8.000.000 και 10.000.000, αν και ο ακριβής αριθμός είναι άγνωστος, αφού οι πιστοί αναφέρονται και ως Ινδουιστές σε διαφορετικές απογραφές.
Ελεύθερος Κόσμος
== Αρχική περίοδος (1966-1982) == Ο «Ελεύθερος Κόσμος» ιδρύθηκε στις 27 Ιουλίου 1966 από τον Σάββα Κωνσταντόπουλο (1910-9 Ιουλίου 1981), πρώην διευθυντή της «Απογευματινής» και πιο πριν αρθρογράφο στις εφημερίδες «Νέος Κόσμος», «Εθνική Φλόγα», «Εθνική», «Ελληνικόν Αίμα», «Ακρόπολις» και αρχισυντάκτη της εφημερίδας «Ασύρματος». Κυκλοφόρησε καθημερινά μέχρι το 1982 οπότε και σταμάτησε να εκδίδεται προσωρινά. Ο τίτλος του προέρχεται από τον ελεύθερο κόσμο των κρατών που μάχονταν ενάντια στον κομμουνισμό. Ο Σάββας Κωνσταντόπουλος αποκλήθηκε ως «ο θεωρητικός της χούντας» η δε εφημερίδα αποτελούσε το ημιεπίσημο όργανο του καθεστώτος της 21ης Απριλίου.
Αγιαβαζί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκεία στην Ινδία Κατηγορία:Ινδουισμός
Ελεύθερος Κόσμος
Η εφημερίδα έπαυσε να εκδίδεται το 1982 λόγω οικονομικών προβλημάτων μετά από συνεχείς δικαστικές διαμάχες.
== 1984-1999 == Αρχικά ως «Ελεύθερος Κόσμος» και λίγο αργότερα ως «Ελληνικός Κόσμος» η εφημερίδα αποτέλεσε την φωνή του εθνικιστικού κόμματος ΕΠΕΝ στα ΜΜΕ σε εβδομαδιαία πλέον βάση. Κύριο χαρακτηριστικό των πρωτοσέλιδων και της αρθρογραφίας της περιόδου αυτής ήταν το αίτημα για αποφυλάκιση των έγκλειστων στη φυλακή πρωτεργατών στρατιωτικών του καθεστώτος της 21ης Απριλίου, κάτι που ήταν και ο βασικός στόχος του κόμματος. Πιο γνωστοί αρθρογράφοι της εφημερίδας τη περίοδο αυτή αποτέλεσαν οι Σπύρος Ζουρνατζής, Γεώργιος Ζερβός και Σπύρος Σταθόπουλος, γνωστός και ως ο «θεωρητικός της ελληνικής δεξιάς».
== 2003-2013 == Η επανέκδοση της εφημερίδας σε εβδομαδιαία και πάλι βάση έγινε με εκδότη τον Δημήτρη Ζαφειρόπουλο και συντακτική ομάδα να προέρχεται κυρίως από το κόμμα της Χρυσής Αυγής. Από το 2004 μέχρι το 2007 η εφημερίδα υποστήριζε τον πολιτικό σχηματισμό «Πατριωτική Συμμαχία» που ήταν μια προσπάθεια ένωσης παλαιών στελεχών της ΕΠΕΝ, της Χρυσής Αυγής και ανεξάρτητων εθνικιστών. Το 2007 επήλθε ρήξη με τη Χρυσή Αυγή. Την ίδια περίοδο η εφημερίδα και ο γνωστός δικηγόρος/συγγραφέας Κωνσταντίνος Πλεύρης είχαν δεχθεί μήνυση από το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο για την οποία αθωώθηκαν από το δικαστήριο, αλλά και άλλες μηνύσεις από διάφορες οργανώσεις κλπ. με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο.
Η εφημερίδα θα πάψει προσωρινά να εκδίδεται το 2011. Το 2012 θα εκδοθεί και πάλι εβδομαδιαία, θα πάψει και πάλι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους για να επανεκδοθεί τον Νοέμβριο και για ένα ακόμα έτος ως μηνιαία εφημερίδα.
2014-σήμερα
Ο «Ελεύθερος Κόσμος» επανεκδόθηκε ως μηνιαία εφημερίδα το 2014 και συνέχισε στο ίδιο μοτίβο εκδόσεων (εβδομαδιαία ή μηνιαία) και παύσεων μέχρι το 2020 όπου και πάλι έπαυσε να εκδίδεται λόγω οικονομικών προβλημάτων. Εξακολουθεί όμως να διατηρεί ενημερωτική ιστοσελίδα το κανάλι της «Ελεύθερης Τηλεόρασης» στο YouTube ενώ συνεργάζεται σε εκδόσεις βιβλίων με τον εκδοτικό οίκο «Λόγχη».
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Ελληνικός εθνικισμός
Επαρχιακό Κόμμα
Το Επαρχιακό Κόμμα ήταν ένα πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα που συμμετείχε για πρώτη και τελευταία φορά στις εθνικές εκλογές το 1926,, όπου έλαβε το 1% των ψήφων και κέρδισε 2 έδρες. Οι εκλογές του 1926 ήταν οι μοναδικές εκλογές στις οποίες συμμετείχε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Ρομαντικό δράμα
Ανάπτυξη
Στην Ιταλία, συγγραφείς όπως ο Αλεσάντρο Μαντσόνι έγραψαν τραγωδίες όπως Ο κόμης της Καρμανιόλα (1820) και Αντέλκι (1822) και ο Σίλβιο Πέλικο με την τραγωδία Φραντσέσκα ντα Ρίμινι.
Το αγγλικό ρομαντικό θέατρο ήταν επίσης σημαντικό: μεταξύ των σημαντικότερων εκπροσώπων είναι ο Πέρσι Σέλλεϋ, ο Τζον Κητς και ο Λόρδος Βύρων.
Στην Ισπανία ρομαντικά δράματα έγραψαν ο Άνχελ δε Σααβέδρα δούκας του Ρίβας με το Δον Αλβάρο ή η δύναμη του πεπρωμένου (1835), στο οποίο βασίστηκε ο Βέρντι στην όπερα Η δύναμη του πεπρωμένου (1861), ο Αντόνιο Γκαρσία Γκουτιέρεθ: Ο Τροβαδούρος. Ο Χουάν Εουχένιο Χάρτσενμπους: Οι εραστές της Τερουέλ (1837), ο Χοσέ Θορρίγια: Δον Χουάν Τενόριο (1844). Ορισμένοι θεατρικοί συγγραφείς των αρχών του 20ου αιώνα, όπως ο Εντουάρντο Μαρκίνα: Ο ήλιος έδυσε στη Φλάνδρα (1911) ή ο Φρανσίσκο Βιγιασπέσα: Το παλάτι των μαργαριταριών, (1911), θεωρούνται «επίγονοι» του ισπανικού ρομαντικού δράματος.
Στη Γαλλία, το δοκίμιο του Σταντάλ Ρακίνας και Σαίξπηρ (1825) και ιδιαίτερα ο πρόλογος στο έργο Κρόμγουελ (1827) του Βικτόρ Ουγκώ, που υπήρξε ο θεωρητικός αυτού του νέου είδους, είναι τα ιδρυτικά κείμενα. Σημαντικοί συγγραφείς που έγραψαν ρομαντικά δράματα είναι ο Βικτόρ Ουγκώ με το Ερνάνης το 1830, Λουκρητία Βοργία το 1833 και το Ρουί Μπλας το 1838, ο Αλφρέ ντε Μυσσέ : Λορεντζάτσιο (1834), ο Αλφρέ ντε Βινί με το Τσάτερτον (1835) και ο Βικτόρ Ουγκώ. Το ρομαντικό δράμα άφησε μια δυνατή ανάμνηση στο γαλλικό θέατρο. Έτσι, μεταγενέστεροι συγγραφείς συνέθεσαν μετα-ρομαντικά δράματα, όπως ο Εντμόν Ροστάν με το Συρανό ντε Μπερζεράκ το 1897 και αργότερα ο Πωλ Κλωντέλ με Το ατλαζένιο γοβάκι το 1929. Επίσης, τα δράματα των Ωγκύστ ντε Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ και Μωρίς Μαίτερλινκ στο ρεύμα του Συμβολισμού θεωρούνται νοσταλγικοί απόγονοι του ρομαντικού δράματος.
Το ρομαντικό δράμα είχε τη φιλοδοξία να ανανεώσει τον τρόπο θεατρικής δημιουργίας, απελευθερώνοντας το θεατρικό έργο από τις τυπικές συμβάσεις των προηγούμενων αιώνων, ιδίως τις αριστοτελικές ενότητες. Ωστόσο, είχε μια μάλλον σύντομη διάρκεια: στη Γαλλία δεν διήρκεσε περισσότερο από 15 χρόνια, περίπου από το 1827 έως το 1840, και στην Ιταλία οι τραγωδίες του Μαντσόνι, που αντιπροσωπεύουν τα σημαντικότερα έργα του ιταλικού ρομαντικού δράματος, θεωρούνταν πάντα λογοτεχνικά έργα, παρά κείμενα για ανέβασμα στη σκηνή.
Με την εμφάνιση του νατουραλισμού και του ρεαλισμού (αναζήτηση της πραγματικότητας με αντικειμενικό τρόπο), γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα, τα ρομαντικά δράματα έδωσαν τη θέση τους σε έργα με θέματα που συγκινούσαν τη νέα αστική τάξη, με καλά κατασκευασμένες πλοκές και επιδέξια χρήση δραματικών μηχανισμών.
Χαρακτηριστικά
Τα κύρια χαρακτηριστικά του ρομαντικού δράματος είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά είδη
Σκρλάτιτσα
Η Σκρλάτιτσα (Škrlatica), γνωστή και από παλαιά ως Suhi plaz (= «Ξηρή χιονοστιβάδα»), είναι βουνό και κορυφή των Ιουλιανών Άλπεων, στη Σλοβενία. Με υψηλότερο σημείο σε υψόμετρο 2.740 μέτρα, είναι η δεύτερη υψηλότερη κορυφή της Σλοβενίας (μετά το Όρος Τρίγκλαβ) και η τρίτη υψηλότερη όλων των Ιουλιανών Άλπεων (μόλις 14 μέτρα χαμηλότερη από το Τζοφ ντι Μοντάζιο). Βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 46°26′ Βόρειο και μήκος 13°49′ Α.
Το όνομα του βουνού είναι το θηλυκό του σλοβενικού επιθέτου škrlat, που σημαίνει «πορφυρός», μια αναφορά στην εντυπωσιακή απόχρωση της απότομης βορειοδυτικής πλευράς του στο κοκκινωπό φως του ηλιοβασιλέματος. Το εναλλακτικό όνομα Suhi plaz αναφέρεται σε μια συλλογή συντριμμάτων κάτω από την απότομη πλαγιά του Spodnji Rokav.
Η πρώτη καταγεγραμμένη ανάβαση στην κορυφή Σκρλάτιτσα έγινε στις 24 Αυγούστου 1880 από τη νότια πλευρά, από τρεις ορειβάτες: τον Γιούλιους Κούγκυ, τον ορειβατικό οδηγό Αντρέι Κόματς και τον κυνηγό Ματίγια Κραβάνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκρλατιτσα
Εκπαίδευση στην Ουγγαρία
Η εκπαίδευση στην Ουγγαρία είναι κυρίως δημόσια, η οποία βρίσκεται στον έλεγχο του Υπουργείου Ανθρωπίνων Πόρων. Η προσχολική εκπαίδευση των παιδικών σταθμών είναι υποχρεωτική και προβλέπεται για όλα τα παιδιά ηλικίας μεταξύ τριών και έξι ετών, μετά την οποία η σχολική φοίτηση είναι επίσης υποχρεωτική μέχρι την ηλικία των δεκαέξι ετών. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση διαρκεί συνήθως οκτώ χρόνια. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση περιλαμβάνει τρία παραδοσιακά είδη σχολείων που επικεντρώνονται σε διαφορετικά ακαδημαϊκά επίπεδα. Στο γυμνάσιο εγγράφονται τα πιο χαρισματικά παιδιά που προετοιμάζονται για τις πανεπιστημιακές τους σπουδές. Οι δευτεροβάθμιες επαγγελματικές σχολές για ενδιάμεσους μαθητές διαρκούν τέσσερα χρόνια και οι τεχνικές σχολές προετοιμάζουν τους μαθητές για επαγγελματική εκπαίδευση και τον κόσμο της εργασίας. Το σύστημα είναι εν μέρει ευέλικτο και υπάρχουν μεταβατικές γέφυρες, καθώς απόφοιτοι μιας επαγγελματικής σχολής μπορούν να ενταχθούν σε ένα πρόγραμμα διάρκειας δύο ετών για να έχουν πρόσβαση στην επαγγελματική τριτοβάθμια εκπαίδευση, για παράδειγμα. Οι λεγόμενες Τάσεις στη Διεθνή Μελέτη Μαθηματικών και Φυσικής (TIMSS) αξιολογούν μαθητές ηλικίας 13-14 ετών στην Ουγγαρία, μεταξύ των καλύτερων στον κόσμο για τα μαθηματικά και τη φυσική.
Τα περισσότερα από τα ουγγρικά πανεπιστήμια είναι δημόσια ιδρύματα και οι σπουδαστές φοιτούν σε αυτά χωρίς την πληρωμή διδάκτρων. Για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια είναι απαίτηση η συμμετοχή σε εξετάσεις που ονομάζονται Ματούρα. Το ουγγρικό δημόσιο σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης περιλαμβάνει πανεπιστήμια και άλλα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τα οποία παρέχουν τόσο προγράμματα σπουδών όσο και πτυχία που φθάνουν μέχρι το διδακτορικό δίπλωμα και συμβάλλουν επίσης σε ερευνητικές δραστηριότητες. Η ασφάλιση υγείας των φοιτητών είναι δωρεάν μέχρι το τέλος των σπουδών τους. Η αγγλική και η γερμανική γλώσσα είναι σημαντική στην ουγγρική τριτοβάθμια εκπαίδευση, καθώς υπάρχουν πολλά προγράμματα σπουδών που διδάσκονται σε αυτές τις γλώσσες, τα οποία προσελκύουν χιλιάδες φοιτητές προγραμμάτων ανταλλαγής κάθε χρόνο. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση και κατάρτιση στην Ουγγαρία κατατάχθηκε σε έκθεση για την παγκόσμια ανταγωνιστικότητα το 2014 στη θέση 44, ανάμεσα σε 148 χώρες.
Σήμερα υπάρχουν 67 ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ουγγαρία, από μικρά κολέγια μέχρι κορυφαία ερευνητικά πανεπιστήμια. Αυτά τα πανεπιστήμια και κολέγια χρηματοδοτούνται είτε από το κράτος, είτε από ιδιωτικούς οργανισμούς είτε από την εκκλησία. Σύμφωνα με τους στόχους της διακήρυξης της Μπολόνια, η δομή του πτυχίου της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης βασίζεται σε τρεις κύκλους. Σχεδόν όλα τα πεδία σπουδών οδηγούν πρώτα σε πτυχίο (συνήθως διάρκειας φοίτησης 3 ετών) και μετά από μια περαιτέρω περίοδο σπουδών σε μεταπτυχιακό (2 ετών φοίτησης).
Κατάλογος βασιλέων του Ιράκ
Ο Βασιλιάς του Ιράκ (αραβικά: ملك العراق) ήταν ο ανώτατος άρχοντας του Βασιλείου του Ιράκ από την ίδρυσή του το 1921 ως την κατάλυσή του το 1958.
Ιστορικά στοιχεία
Μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι τρεις πρώην επαρχίες (βιλαέτια) του Ιράκ πέρασαν στον έλεγχο του Ηνωμένου Βασιλείου. Βρισκόμενος υπό το βρετανικό έλεγχο, ο λαός του Ιράκ επαναστάτησε απαιτώντας δικαιώματα αυτοδιάθεσης. Έτσι, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα φιλοβρετανικό καθεστώς στην περιοχή, ιδρύθηκε η δυναστεία των Χασεμιτών, με πρώτο βασιλιά τον Φαϊζάλ Α΄, ο οποίος ήταν γιος του Χουσεΐν μπιν Αλί, βασιλιά του Χιτζάζ. Σαν οικογένεια που προερχόταν από το Χιτζάζ, οι Χασεμίτες ήταν ξένοι στους Ιρακινούς. Ωστόσο, έπειτα από ένα δημοψήφισμα οι Βρετανοί επέβαλαν τη δυναστεία ως βασιλική οικογένεια του Ιράκ. Οι Σιΐτες και οι Κούρδοι της χώρας αντιτάχθηκαν στο καθεστώς των Χασεμιτών, κατά ένα μεγάλο μέρος τους. Το Βασίλειο του Ιράκ επιβίωσε μέχρι την κατάλυσή του από ένα εθνικιστικό πραξικόπημα, το 1958, γνωστό και ως Επανάσταση της 14ης Ιουλίου.
Παραπομπές
Ιρακ
Φρουσιούνα Αργολίδας
Πληθυσμός
Η Φρουσιούνα γνώρισε σε γενικές γραμμές μικρή πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1940, με μικρή μείωση το 1889 και μεγάλη το 1920. Μεταπολεμικά κτυπήθηκε απο το κύμα της αστυφιλίας και ο πληθυσμός της μειώθηκε σημαντικά. Το 2021 κατέγραψε τεράστια μείωση του πληθυσμού σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Ανάκτορο Όντενσε
μικρογραφία|300εσ|Το ανάκτορο Όντενσε. Το ανάκτορο Όντενσε, δανικά: Odense Palace στην πόλη Όντενσε στο νησί Φούνεν της Δανίας έχει τις ρίζες του σε ένα μοναστήρι του 15ου αι., το οποίο πέρασε στο Στέμμα μετά τη Μεταρρύθμιση και έκτοτε έχει λειτουργήσει ως διοικητικό κτίριο: με τη σειρά του ως γηροκομείο κατοικία, ως κατοικία τού διοικητή, κατοικία κυβερνήτη και δημοτικό κυβερνητικό κτίριο. Το λευκό μπαρόκ κτίριο με 13 εσοχές σχεδιάστηκε από τον Γ. Κ. Κρήγκερ και ολοκληρώθηκε το 1723.
Το ανάκτορο
αριστερά|μικρογραφία| Η παλαιότερη απεικόνιση του παλατιού Όντενσε, από τον χάρτη του Μπράουνιους του 1593. Οι πύργοι περιέχουν τις σκάλες. Το 1536, μετά τη Μεταρρύθμιση, το μοναστήρι έγινε ιδιοκτησία του βασιλιά και έλαβε το όνομα Όντενσεγκαρντ. Η ιδιοκτησία του μοναστηριού συγχωνεύτηκε με αυτή του κάστρου Ναίσμυχοφεντ, με την ονομασία κυριότητα Όντενσεγκαρντ. Ο πρώτος κάτοχος της περιουσίας ήταν ο Κλάους Ντάα. Στους υπόλοιπους μοναχούς επετράπη να μείνουν, αλλά έπρεπε να μοιραστούν τις εγκαταστάσεις μαζί του. Οι κύριοι ζούσαν σε δικά τους ακίνητα το καλοκαίρι και περνούσαν το χειμώνα στο Όντενσγκαρντ. Στη δεκαετία του 1570, ο Φρειδερίκος Β΄ ανοικοδόμησε το μοναστήρι για να στεγάσει καλύτερα τη βασιλική οικογένεια, όταν έμειναν εκεί. Αυτή η ανοικοδόμηση ολοκληρώθηκε το 1575, με τα βασιλικά υπνοδωμάτια και τους χώρους υποδοχής να βρίσκονται στη δυτική πτέρυγα, την αρχιερατική κατοικία στην ανατολική πτέρυγα και την κουζίνα στη νότια. Ένας επιπλέον όροφος προστέθηκε σε όλες τις πτέρυγες, φέρνοντάς τες στο σημερινό τους ύψος. Το κτίριο παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητο μέχρι το 1720.
Κατά τη διάρκεια των Δανο-Σουηδικών πολέμων στα μέσα του 17ου αι., το Όντενσε καταλήφθηκε από τους Σουηδούς, μερικά από τα στρατεύματα των οποίων είχαν καταγραφεί στο παλάτι. Τα έπιπλα καταστράφηκαν όλα, χρησιμοποιήθηκαν για φωτιά στα τζάκια και το κτίριο ήταν άδειο, όταν οι Σουηδοί αποχώρησαν.
Με την εισαγωγή της απόλυτης μοναρχίας το 1660, η Δανία αντικατέστησε τη φεουδαρχία με τη διακυβέρνηση με διοικητή (amt), και το παλάτι έγινε η κατοικία του διαχειριστή του Φούνεν.
Όταν έφτασε ο βασιλιάς με τους συνοδούς και την Αυλή του (πάνω από 100 άτομα), ο διαχειριστής (amt) ήταν υπεύθυνος για τη φιλοξενία τους. Ο Φρειδερίκος Δ΄ έκανε πολλές περιοδείες στο βασίλειό του και ήταν δυσαρεστημένος με το Όντενσεγκαρντ. Έτσι ανέθεσε στον Γιόχαν-Κορνέλιους Κρήγκερ να ξανακτίσει το παλάτι. Μεταξύ 1721 και 1723, ανεγέρθηκε ένα εντελώς νέο κεντρικό κτίριο στη βόρεια πλευρά, που περιείχε μία μεγάλη αίθουσα, που χρησιμοποιήθηκε για συμπόσιο, η αίθουσα των ρόδων (rosensal), καθώς και νέους ιδιωτικούς θαλάμους για τον βασιλιά και τη βασίλισσα και πολλά δωμάτια. Ο βασιλιάς ήταν ευχαριστημένος, ειδικά με τους νέους κήπους, και το επισκέφτηκε πολλές φορές. Στις 12 Οκτωβρίου 1730 απεβίωσε εκεί. Μετά το τέλος του, οι βασιλείς έμειναν στο παλάτι μόνο εν παρόδω, αλλά το μεγάλο συγκρότημα χρησιμοποιήθηκε επίσης από ξένους ηγεμόνες στο δρόμο τους προς και από την Κοπεγχάγη.
Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, το ανάκτορο χρησιμοποιήθηκε ως κέντρο διοίκησης από μία διαδοχή στρατηγών, συμπεριλαμβανομένου του Γάλλου Στρατάρχη Ζαν-Μπατίστ Μπερναντότ, ο οποίος αργότερα έγινε βασιλιάς Κάρολος ΙΔ΄ Ιωάννης της Σουηδίας.
Κατοικία του Κυβερνήτη
Αφού η Δανία έχασε τη Νορβηγία το 1814, ο διάδοχος του θρόνου, αργότερα Χριστιανός (Η΄), ο οποίος θα εκλεγεί βασιλιάς εκεί, διορίστηκε κυβερνήτης του Φούνεν και της Λάνγκελαντ. Η σύζυγός του, Καρολίνα-Αμαλία, ήταν πολύ δημοφιλής στο Όντενσε, όπου συμμετείχε ενεργά στη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων. Από το 1816 έως το 1847, το παλάτι Όντενσε ήταν η έδρα της κυβέρνησης στο Φούνεν από διαδοχικούς διάδοχους πρίγκιπες, και το Όντενσε έγινε μία μικρή Κοπεγχάγη.
Η μητέρα του Χανς-Κρίστιαν Άντερσεν εργαζόταν στο παλάτι και το αγόρι προσκλήθηκε εκεί, όπου σύμφωνα με τη δική του αφήγηση στην αυτοβιογραφία του, έπαιξε μερικές σκηνές του Λούντβιχ Χόλμπεργκ και αυτοσχεδίασε ένα τραγούδι. Ως νεαρό αγόρι, ο Άντερσεν έπαιζε επίσης με τον νεαρό πρίγκιπα Φριτς, αργότερα Φρειδερίκο Ζ΄, ο οποίος με τη σειρά του ήταν κυβερνήτης του Φούνεν από το 1839 έως το 1848.
Στις 20 Ιανουαρίου 1848 ο Φρειδερίκος Ζ΄ έγινε βασιλιάς. Όταν αμέσως μετά έφυγε από το Όντενσε για να ζήσει στην Κοπεγχάγη, το κυβερνείο τερματίστηκε.
Μουσείο και διοικητικό κτίριο
Πολλά από τα μεγάλα δωμάτια στο παλάτι ήταν πλέον αχρησιμοποίητα και το 1860 αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί μέρος του υπογείου ως μουσείο. Τα εκθέματα έπρεπε να απομακρυνθούν γρήγορα στον Β΄ Πόλεμο του Σλέσβιχ, όταν ο χαμηλότερος όροφος τού παλατιού χρησιμοποιήθηκε ως αναρρωτήριο, αλλά ήταν πίσω το 1865 και μετά αυξανόντο συνεχώς. Το 1885 η συλλογή μεταφέρθηκε σε ένα νέο κτίριο, τώρα το Μουσείο Τέχνης Φούνεν. Στα χρόνια που ακολούθησαν διάφορα κυβερνητικά γραφεία μεταφέρθηκαν στο παλάτι. Υπήρχαν επίσης πολλά διαμερίσματα κατοικιών και ισχυρή στρατιωτική επιρροή μετά την ίδρυση της Βιβλιοθήκης Αξιωματικών Μεραρχίας Φούνεν το 1914.
Το κράτος πώλησε το παλάτι στον δήμο του Όντενσε το 1907, μετά από το οποίο ο βασιλικός κήπος (Κήπος του βασιλιά) άνοιξε επίσης στο κοινό. Τα επόμενα χρόνια στεγάστηκαν εκεί διάφορες επίσημες υπηρεσίες, όπως ο πυροσβεστικός σταθμός και το συμβούλιο τού διοικητή (amt). Ο τερματισμός του συστήματος του διοικητή το 2007 έκλεισε σχεδόν 500 χρόνια κρατικής διοίκησης στο Όντενσε. Το ανάκτορο χρησιμοποιείται πλέον από την πολεοδομική και πολιτιστική διοίκηση του δήμου και έχει ανακαινιστεί πρόσφατα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Δανία
Κατερίνα Σακελλαροπούλου
Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου (Θεσσαλονίκη, 30 Μαΐου 1956) είναι Ελληνίδα δικαστικός και νομικός, εν ενεργεία Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας από το 2020. Διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας από το 2018 έως το 2020.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 30 Μαΐου 1956. Η καταγωγή της οικογένειάς της είναι από τη Σταυρούπολη Ξάνθης. Ο πατέρας της, Νικόλαος Σακελλαρόπουλος, υπήρξε αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου.
Δικαστική σταδιοδρομία
Τον Νοέμβριο του 1982 διορίστηκε εισηγήτρια στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Το 1988 προήχθη στον βαθμό του παρέδρου και εργάστηκε στο Γ΄ Τμήμα. Το 2000 προήχθη στον βαθμό του Συμβούλου, μεταβαίνοντας στο Ε’ Τμήμα.
Διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Δικαστικών Λειτουργών του ΣτΕ κατά τα διαστήματα 1993-1995 και 2000-2001, ενώ το 1985-1986 ήταν γενική γραμματέας και το 2006-2008 αντιπρόεδρος της ένωσης. Περαιτέρω, υπήρξε μέλος της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής (1993-1995).
Δίδαξε Δίκαιο Περιβάλλοντος στην Εθνική Σχολή Δικαστών κατά το διάστημα 2005-2014. Ορίστηκε μέλος της Επιτροπής Εισαγωγικού και Εξαγωγικού Διαγωνισμού της σχολής αυτής και διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου Σπουδών (2010-2013). Ακόμα, διετέλεσε πρόεδρος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών (2013-2015).
Νομικές θέσεις
Κατείχε τον ρόλο εισηγήτριας στη διαδικασία έκδοσης της απόφασης για τη διατήρηση των προσφυγικών πολυκατοικιών της λεωφόρου Αλεξάνδρας και των διατηρητέων κτηρίων της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Ακόμα, ήταν εισηγήτρια στη διαδικασία έκδοσης της απόφασης εναντίον της εκτροπής του ποταμού Αχελώου. Συν αυτοίς, ήταν μεταξύ των δικαστών που μειοψήφισαν εναντιώμενοι στην κατάργηση του νόμου Ραγκούση (ν. 3838/2010) για την ιθαγένεια. Είχε, ακόμα, υπερψηφίσει την αλλαγή των αστυνομικών ταυτοτήτων με την αφαίρεση της αναγραφής του θρησκεύματος. Το 2018, τελώντας υπό την προεδρία της, το ΣτΕ έκρινε νόμιμη και αναγκαία την ένταξη των παιδιών των προσφύγων στα ελληνικά σχολεία.
Τον Φεβρουάριο του 2015 για την υπόθεση Παπακωνσταντίνου πρότεινε μαζί με άλλους τέσσερις δικαστές την κήρυξη της αθωότητάς του. Στις 23 Οκτωβρίου 2015, προήχθη στον βαθμό του αντιπροέδρου και τοποθετήθηκε στο Γ´ Τμήμα, ως αναπληρώτρια πρόεδρος. Από τον Μάρτιο του 2015 έως το 2019 ήταν πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του επιστημονικού σωματείου «Ελληνική Εταιρεία Δικαίου του Περιβάλλοντος».
Τον Οκτώβριο του 2016 παραιτήθηκε από κοινού με το μετέπειτα πρόεδρο της ΑΔΑΕ Χρήστο Ράμμο από την Ένωση Δικαστών, το συνδικαλιστικό όργανο των δικαστών του ΣτΕ, διαμαρτυρόμενη για την υποστήριξη της Ένωσης στην απόφαση του προέδρου του ΣτΕ να ματαιώσει τη σύγκληση της Ολομέλειας του δικαστηρίου για την εκδίκαση προσφυγών των τηλεοπτικών σταθμών περί αντισυνταγματικότητας του νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες.
Στις 17 Οκτωβρίου 2018, με πρόταση του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Μιχάλη Καλογήρου, προήχθη στον βαθμό του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, ούσα η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε αυτό το αξίωμα. Παραιτήθηκε από τη θέση αμέσως πριν από την εκλογή της ως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Πρόεδρος της Δημοκρατίας
Στις 15 Ιανουαρίου 2020, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης την πρότεινε για τη θέση της Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Στην ψηφοφορία, στις 22 Ιανουαρίου, ήταν η μοναδική υποψηφιότητα και εκλέχτηκε νέα Πρόεδρος της Δημοκρατίας με 261 ψήφους.
Ορκίστηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων, την Παρασκευή 13 Μαρτίου 2020, και ανέλαβε την επόμενη ημέρα διαδεχόμενη στον προεδρικό θώκο τον Προκόπη Παυλόπουλο. Είναι η 13η Πρόεδρος από το 1924, η 8η Πρόεδρος της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας που διαδέχθηκε τη μεταπολίτευση του 1974 και η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην ιστορία της Ελλάδας.
Προσωπική ζωή
Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου έχει μία κόρη από προηγούμενο γάμο. Σύντροφός της είναι ο νομικός Παύλος Κοτσώνης. Διαμένει σε πρότυπο συγκρότημα κατοικιών με βιοκλιματικούς πράσινους χώρους, στην περιοχή του Μεταξουργείου. Είναι υποστηρίκτρια του Άρη Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι του Συμβουλίου της Επικρατείας Κατηγορία:Πρόεδροι της Ελληνικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Αρχηγοί ευρωπαϊκών κρατών Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Κατάλογος πλησιέστερων γαλαξιών
Ο κατάλογος δεν αντανακλά απαραίτητα το πραγματικό σύνολο των πλησιέστερων γαλαξιών, καθώς θεωρείται πως δεν έχουν ανακαλυφθεί όλοι οι γαλαξίες που βρίσκονται σε απόσταση 3,59 Mpc. Υπάρχουν γαλαξίες νάνοι που εξακολουθούν να ανακαλύπτονται, ενώ οι γαλαξίες που βρίσκονται πίσω από κεντρικό πεδίο του Γαλαξία είναι εξαιρετικά δύσκολο να διακριθούν. Επιπλέον οι διαγαλαξιακές μετρήσεις αποστάσεων υπόκεινται σε σημαντικού βαθμού αβεβαιότητες.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γαλαξίες Κατηγορία:Αστρονομικοί κατάλογοι
Κάστρο της Κοπεγχάγης
Το Κάστρο της Κοπεγχάγης (δανικά: Københavns Slot) ήταν κάστρο στο Σλότσχολμεν, στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Κτίστηκε στα τέλη του 14ου αι., στη θέση του σημερινού Ανακτόρου Κρίστιανσμποργκ. μικρογραφία|250x250εσ| Το κάστρο της Κοπεγχάγης φαίνεται σε εικονογράφηση από τον Δανικό Άτλα του [[Πέντερ Χάνσεν Ρέζεν.]]
Ιστορία
Το κάστρο είχε εξωτερικό τείχο (κορτίνα) και περιβαλλόταν από μία τάφρο, που είχε εσωτερική διάμετρο περίπου 50 μέτρα και με έναν μεγάλο, συμπαγή πύργο ως πύλη εισόδου. Το κάστρο ήταν ακόμα ιδιοκτησία του επισκόπου τού Ρόσκιλντε, μέχρι που ο βασιλιάς Έρικ της Πομερανίας σφετερίστηκε τα δικαιώματα του κάστρου το 1417. Η Χανσεατική Ένωση επιτέθηκε στο κάστρο στον βομβαρδισμό της Κοπεγχάγης κατά τη διάρκεια του Δανο-Χανσεατικού Πολέμου (1426–1435). Η επίθεση καταπολεμήθηκε το 1428 από τη βασίλισσα Φιλίππη, η οποία ηγήθηκε της άμυνας από το κάστρο της Κοπεγχάγης.
Από τα μέσα του 15ου αι. το κάστρο χρησίμευε ως κύρια κατοικία και κέντρο διακυβέρνησης του Δανού μονάρχη. Το κάστρο επεκτάθηκε και ξανακτίστηκε αρκετές φορές. Ο βασιλιάς Χριστιανός Δ΄, πρόσθεσε ένα κωδωνοστάσιο στον μεγάλο πύργο εισόδου, ο οποίος με το όνομα Μπλε Πύργος απέκτησε τη φήμη ως φυλακή. Στη δεκαετία του 1720 ο βασιλιάς Φρειδερίκος Δ΄ ανοικοδόμησε πλήρως το κάστρο, αλλά έγινε τόσο βαρύ, που τα τείχη άρχισαν να υποχωρούν και να ραγίζουν. Έγινε λοιπόν φανερό στον βασιλιά Χριστιανό ΣΤ΄, τον διάδοχο του Φρειδερίκου Δ΄, αμέσως μετά την άνοδό του στο θρόνο το 1730, ότι έπρεπε να κτιστεί ένα εντελώς νέο κάστρο. Η κατεδάφιση του υπερεκτεταμένου και απαρχαιωμένου κάστρου της Κοπεγχάγης ξεκίνησε το 1731, για να δημιουργηθεί χώρος για το πρώτο ανάκτορο Κρίστιανσμποργκ.
Πηγές
Κατηγορία:Κάστρα στη Δανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές αποπερατωμένα τον 14ο αιώνα Κατηγορία:Ιστορία της Κοπεγχάγης
Σάντα (Γεωργία)
Η Σάντα είναι ένα από τα 27 ελληνικά χωριά της Τσάλκας. Ιδρύθηκε από Ποντίους μετανάστες το 1823 και το 2023 γιόρτασε τα 200 χρόνια από την ίδρυση του. Η Σάντα απέχει 2 ώρες από την πρωτεύουσα Τιφλίδα.
Τα παλαιότερα χρόνια η Σάντα είχε πληθυσμό που ανερχόταν άνω τον 200 κατοίκων αλλά τις δεκαετίες 1960-1990 πολλοί κάτοικοι μετανάστευσαν στην Σοβιετική Ένωση και στην Ελλάδα.
Κατηγορία:Χωριά της Γεωργίας
Ευγένιος ντ'Ειστάλ
Ο Eugene d ' Eichthal, (Παρίσι, 3 Νοεμβρίου 1844 - Παρίσι, 28 Φεβρουαρίου 1936) ήταν Γάλλος οικονομολόγος, κοινωνιολόγος και ποιητής.
Βιογραφία
Ήταν γιος του βαρόνου Gustave d ' Eichthal και της Σεσίλ Rodrigues-Henriques (κόρης του Εδουάρδου Ροντρίγκες). Ο Eugene ήταν διευθυντής εταιρειών και αντιπρόεδρος της Compagnie des chemins de fer du Midi.
Έγινε μέλος της Ακαδημίας ηθικών και πολιτικών επιστημών (Académie des sciences morales et politiques) το 1905, έγινε πρόεδρος της Κοινωνίας του Φρανκλίνου (Société Franklin) και αντιπρόεδρος της Εταιρείας οικονομικών μελετών (Société des études économiques).
Έγινε πρόεδρος και διευθυντής της Ελεύθερης Σχολής πολιτικών επιστημών μετά το 1912. Συνεργάστηκε με το Revue des deux Mondes, L'Économiste français και με το Revue politique et parlementaire.
Ένα αμφιθέατρο στο École libre des sciences politiques (Sciences Po) έχει ονομαστεί προς τιμήν του.
Είχε νυμφευθεί την δεσποινίδα Bohomolec, κόρη της Adèle Bohomolec. Η εγγονή του παντρεύτηκε τον γιο του προέδρου Alexandre Millerand.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας
Η Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας γνώστη και ως Νικολοπούλειο σύμφωνα με το όνομα του πρώτου δωρητή της  βρίσκεται στο Νομό Ηλείας και είναι μία από τις σημαντικότερες και σπουδαιότερες βιβλιοθήκες της χώρας.
Ιστορία
Ο Κωνσταντίνος Νικολόπουλος είχε πάθος με τα βιβλία και απέκτησε παρά τις οικονομικές δυσκολίες  μία σπουδαία βιβλιοθήκη η οποία συγκαταλεγόταν στις καλύτερες ιδιωτικές βιβλιοθήκες της εποχής του. Ο ίδιος ήταν πολύγλωσσος και πολυμαθής και ασχολήθηκε με την ποίηση, τη μουσική, τη λογοτεχνία και υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρίας στο Παρίσι. Το 1838 αποφάσισε να δωρίσει τη βιβλιοθήκη του στη γενέτειρα του πατέρα του. Το 1840 η συλλογή του μεταφέρθηκε από το Παρίσι (σε 47 κιβώτια) στο Ναύπλιο με πλοίο και έπειτα με ζώα μέχρι την Ανδρίτσαινα.
Το 1941 πέθανε αιφνιδίως από τέτανο στο Παρίσι και δεν πρόλαβε να επισκεφτεί την Ανδρίτσαινα.
Για 39 χρόνια τα βιβλία έμειναν αποθηκευμένα στη µικρή εκκλησία της Aγίας Βαρβάρας.
Το 1930 η Νικολοπούλειος Βιβλιοθήκη έγινε δημόσια και πέρασε στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Εθνικής παιδείας και Θρησκευμάτων, ενώ η συλλογή της εμπλουτίστηκε με τη δωρεά του Ευάγγελου Καλλιανιώτη  και µε άλλες δωρεές.
Συλλογές
Ἡ βιβλιοθήκη κατέχει σπουδαία έργα Κλασικών Ελλήνων και Λατίνων συγγραφέων που προέρχονται από τις πρώτες τοπογραφικές εκδόσεις σε πλήρεις σειρές και εμπλουτίζεται συνεχώς µε νέες εκδόσεις. Ἡ συλλογή της σήμερα αριθμεί περισσότερους από 40 000 τόμους από τους οποίους 8000  είναι ιδιαίτερα σπάνιοι, ενώ λειτουργούν Ιστορικό αρχείο, εργαστήριο συντήρησης, αναγνωστήριο και δανειστικό τμήμα.
Στη συλλογή της βιβλιοθήκης περιλαμβάνονται αντίγραφα (δωρεά του Βρετανικού Μουσείου 1963) της αμαζονομαχίας και της κενταυρομαχίας από το Ναό του Επικούριου Απόλλωνος.
Παραπομπές
Δημητσανας Κατηγορία: Ανδρίτσαινα
Μαρία Τέλκες
Η Μαρία Τέλκες (ουγγρικά: Mária Telkes, 12 Δεκεμβρίου 1900 - 2 Δεκεμβρίου 1995) ήταν Αμερικανίδα-Ουγγαρέζα επιστήμονας και εφευρέτης, που εργάστηκε στις τεχνολογίες της ηλιακής ενέργειας. Η Τέλκες, το 1952, έλαβε το βραβείο της Ένωσης Μηχανικών Γυναικών, ενώ το 1977, έλαβε το βραβείο Αμερικανικής Ένωσης Ηλιακής Ενέργειας, βραβείο Charles Greeley Abbot Award. Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη, ενώ, αφού ολοκλήρωσε το διδακτορικό στη φυσικοχημεία, μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Στις ΗΠΑ, εργάστηκε ως βιοφυσικός, ενώ από το 1939 έως και το 1953, ασχολήθηκε με την έρευνα των τεχνολογιών της ηλικιακής ενέργειας, στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης.
Η Τέλκες είναι γνωστή για τη δημιουργία της πρώτης θερμοηλεκτρικής γεννήτριας το 1947, σχεδιάζοντας έτσι το πρώτο ηλιακό σύστημα θέρμανσης για το Dover Sun House, στη Μασαχουσέτη. Στην κατασκευή του συστήματος αυτού, εργάστηκε μαζί της η Ελέανορ Ρέιμοντ, με την οποία φτιάξανε και το πρώτο θερμοηλεκτρικό ψυγείο το 1953, χρησιμοποιώντας τις αρχές των ημιαγωγών της θερμοηλεκτρικότητας. Σημαντική ήταν και η προσφορά της στις εφευρέσεις θερμικών συσκευών, όπως για παράδειγμα τη μικροσκοπική μονάδα αφαλάτωσης για χρήση σε σωσίβιες λέμβους, η οποία χρησιμοποιούσε ηλιακή ενέργεια. Μία από τις ειδικότητές της ήταν η αλλαγή φάσης των υλικών, όπως για παράδειγμα τα τετηγμένα άλατα, που χρησιμοποιούνταν για την αποθήκευση της θερμικής ενέργειας. Ένα από τα υλικά που επέλεγε ήταν το θειικό νάτριο.
Η Τέλκες θεωρείται μία από τις σημαντικότερες φιγούρες στην αποθήκευση της θερμικής ενέργειας, γεγονός που της προσέδωσε το παρατσούκλι "η Βασίλισσα του Ήλιου". Κατά τη δεκαετία του 1970, μετακόμισε στο Τέξας. Εκεί συνεργάστηκε με πολλές νέες εταιρείες που ασχολούνταν με την ηλιακή ενέργεια, όπως για παράδειγμα η Northrup Solar, η οποία αργότερα έγινε ARCO Solar, δηλαδή η σημερινή BP Solar. Πολλά σχολεία αργότερα πήραν το όνομά της, όπως το Maria Telkes, στην Νότια Καρολίνα, το Telkes Middle School στο Σαν Φρανσίσκο και το Telkes Maria's high school στο Οχάιο. Η Τέλκες πέθανε σε ηλικία 95 ετών, στις 2 Δεκεμβρίου του 1995, ενώ κι αν η προσφορά της ήταν μεγάλη, από τα 19 έως και τα 90 που εργαζόταν, δεν κατάφερε να βγάλει αρκετά χρήματα. Το 2012, εισήλθε στο National Inventors Hall of Fame.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Ούγγροι επιστήμονες Κατηγορία:Βιοφυσικοί Κατηγορία:Εφευρέτριες
Κόμμα Δημοκρατικής Ενώσεως
Η Δημοκρατική Ένωση ή Κόμμα Δημοκρατικής Ενώσεως ήταν Ελληνικό πολιτικό κόμμα. Το κόμμα ιδρύθηκε από τον φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολιτικό Αλέξανδρο Παπαναστασίου.
Ιστορία
Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εκλογές το 1926,, όπου κέρδισε 17 έδρες και έγινε το τέταρτο μεγαλύτερο κόμμα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Παρά την επιτυχία του κόμματος το 1926, το κόμμα δεν συμμετείχε στις εκλογές 1928 και στη συνέχεια συγχωνεύτηκε στον Δημοκρατικό Συνασπισμό
Το έμβλημα του κόμματος σχεδιάστηκε από τον Κωνσταντίνο Παρθένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Bombardier Transportation
μικρογραφία Η Bombardier Transportation είναι η γερμανική θυγατρική και τμήμα σιδηροδρομικού εξοπλισμού της Bombardier Inc. Είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο στον κλάδο κατασκευής και συντήρησης σιδηροδρομικών οχημάτων και εξοπλισμού. Με έδρα το Βερολίνο της Γερμανίας, η Bombardier Transportation έχει πολλά περιφερειακά γραφεία, εγκαταστάσεις παραγωγής και ανάπτυξης παγκοσμίως.
Η Bombardier Transportation παράγει ένα ευρύ φάσμα προϊόντων, συμπεριλαμβανομένων επιβατικών σιδηροδρομικών οχημάτων, ατμομηχανών, φορείων, πρόωσης και χειριστηρίων.
Τον Φεβρουάριο του 2020, η Alstom συμφώνησε να αγοράσει το τμήμα Bombardier Transportation και υπέγραψε Μνημόνιο Συνεννόησης για να το κάνει μεταξύ 5,8 και 6,2 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Τον Φεβρουάριο του 2020, η εταιρεία είχε 36.000 υπαλλήλους και 63 τοποθεσίες κατασκευής και μηχανικής σε όλο τον κόσμο.
Δεκαετία 1970: Σχηματισμός και πρώτες παραγγελίες
Η πρώτη παραγγελία της Bombardier Transportation για τροχαίο υλικό μαζικών μεταφορών ήταν το 1974 για την Société de transport de Montréal (STM) (Αρχή μεταφορών του Μόντρεαλ) για την κατασκευή τρένων μετρό για το μετρό του Μόντρεαλ.
Ο πυρήνας του ομίλου Transportation σχηματίστηκε με την αγορά της Montreal Locomotive Works (MLW) το 1975.
Δεκαετία 1980: Επέκταση στις ΗΠΑ, τη Γαλλία και το Βέλγιο
To 1975, η Bombardier απέκτησε το σχέδιο ανακλινόμενου τρένου LRC (Ελαφρύ, Γρήγορο, Άνετο) της MLW που παρήγαγε τη δεκαετία του 1980. Το 1987, η Bombardier αγόρασε τα περιουσιακά στοιχεία των αμερικανικών κατασκευαστών σιδηροδρομικών αυτοκινήτων Budd και Pullman-Standard.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η Bombardier Transportation απέκτησε κατασκευαστική παρουσία στην Ευρώπητο 1986, με την απόκτηση μεριδίου 45% της BN Constructions Ferroviaires et Métalliques (η κύρια βάση της οποίας ήταν στη Μπριζ, Βέλγιο) και την εξαγορά της ANF-Industries  το 1989, της οποίας η κύρια βάση ήταν στο Crespin της Γαλλίας, κοντά στα βελγικά σύνορα).
Δεκαετία 1990: Επέκταση στο Μεξικό, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο
Το 1990, η Procor Engineering του Horbury κοντά στο Wakefield της Αγγλίας, όποόυ ένας κατασκευαστής αμαξωμάτων, αποκτήθηκε και μετονομάστηκε σε Bombardier Prorail.
Το 1991 ιδρύθηκε ο όμιλος Bombardier Eurorail αποτελούμενος από τις ευρωπαϊκές θυγατρικές της εταιρείας. BN, ANF-Industrie, Prorail και BWS. Το 1992, η εταιρεία εξαγόρασε τον μεγαλύτερο κατασκευαστή τροχαίου υλικού σιδηροδρόμων του Μεξικού, την Concarril, από τη μεξικανική κυβέρνηση.
Το 1995 η Waggonfabrik Talbot στο Άαχεν της Γερμανίας και το 1998 αποκτήθηκε η Deutsche Waggonbau (DW) και το Ateliers de Constructions Mécaniques de Vevey στο Vevey της Ελβετίας. Η DW περιλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της βιομηχανίας σιδηροδρομικού εξοπλισμού της πρώην Ανατολικής Γερμανίας ("Kombinat Schienenfahrzeugbau") και είχε τις κύριες εγκαταστάσεις της στο Bautzen και στο Görlitz.
Δεκαετία 2000: Ο μεγαλύτερος κατασκευαστής σιδηροδρομικού εξοπλισμού στον δυτικό κόσμο
Μετά την εξαγορά της Adtranz το 2001, η Bombardier Transportation μετακίνησε τη βασική της στρατηγική παραγωγής για την Ευρώπη με μερικά παραδοσιακά εργοστάσια στη Βόρεια Αμερική για τη μικρότερη αγορά της Βόρειας Αμερικής:
Επιπλέον, ορισμένα εργοστάσια θα είχαν εξειδικευμένους κατασκευαστικούς ρόλους, συμπεριλαμβανομένης της Česká Lípa (Τσεχία) και της Pafawag στην Πολωνία που θα προμήθευε εξαρτήματα και συγκολλημένες κατασκευές και εγκαταστάσεις στη Βιέννη (Αυστρία) και στο Bautzen (Γερμανία) που θα ειδικεύονται στον ελαφρό σιδηρόδρομο κατασκευή οχημάτων (LRV), ενώ τα διώροφα τρένα για τη γερμανική αγορά θα κατασκευάζονται στο Görlitz. Σε άλλα εργοστάσια μειώθηκε η εμβέλεια εργασίας τους ή έκλεισαν.
Το 2004 λόγω της πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας στην ευρωπαϊκή βιομηχανία επιβατικών τρένων, η Bombardier ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης που είχε ως αποτέλεσμα το κλείσιμο πολλών εργοστασίων. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, έκλεισαν οι εγκαταστάσεις παραγωγής φορείων στο Pride Park, Derby, Bombardier Prorail (Wakefield) και μια εγκατάσταση συντήρησης στο Doncaster. Στην ηπειρωτική Ευρώπη, τα εργοστάσια στο Pratteln, το Kalmar και το Amadora επρόκειτο να κλείσουν καθώς και τα εργοστάσια στο Ammendorf και το Vetschau στην ανατολική Γερμανία που είχαν προγραμματιστεί να κλείσουν το 2001
Δεκαετία 2010: Παγκόσμιες λειτουργίες και ενοποιήσεις
Η εταιρεία έλαβε δύο μεγάλες παραγγελίες το 2014: Η Περιοχή Ταχείας Διαμετακόμισης του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο (BART) παρήγγειλε επιπλέον 365 σιδηροδρομικά βαγόνια από τη Bombardier στις αρχές του 2014, που θα συναρμολογηθούν στο εργοστάσιο της Bombardier στο Plattsburgh της Νέας Υόρκης. Transport for London (Ηνωμένο Βασίλειο) απονεμήθηκε £1,3 σύμβαση δισεκατομμυρίων για την παροχή 70 τρένων Aventra για το Crossrail και περιελάμβανε την κατασκευή μιας αποθήκης συντήρησης στο Old Oak Common.
Τον Μάιο του 2014 η Bombardier επέκτεινε την παρουσία της στην Αυστραλία αγοράζοντας το 100% της Rail Signaling Service (RSS), μιας αυστραλιανής εταιρείας που επικεντρώνεται στο σχεδιασμό και την κατασκευή λύσεων σιδηροδρομικής σηματοδότησης. Τον Σεπτέμβριο του 2014 ανακοινώθηκε η συρρίκνωση και τελικά το κλείσιμο του εργοστασίου του Maryborough, το εργοστάσιο έκλεισε τον Δεκέμβριο του 2015.
Τον Ιανουάριο του 2015 η κυβέρνηση της Ουγγαρίας εθνικοποίησε τα ζημιογόνα και υποχρησιμοποιημένα έργα μεταφοράς Bombardier στο Dunakeszi ( Bombardier MÁV Kft., Ουγγρική), αποκτώντας μερίδιο 64,9% για 7,8 $ εκατομμύριο. μικρογραφία|Πρώην έδρα το 2016 Τον Μάιο του 2015, η μητρική εταιρεία Bombardier Inc. ανακοίνωσε ότι σκόπευε να διασπάσει ή να διασπάσει την Bombardier Transportation ως ξεχωριστή δημόσια εισηγμένη εταιρεία, διατηρώντας παράλληλα τον έλεγχο ως κύριος ιδιοκτήτης. Ο Lutz Bertling, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Bombardier Transportation δήλωσε ότι ένα πρωταρχικό κίνητρο για το sell off ήταν να αυξηθεί η οικονομική ευελιξία της εταιρείας, για πιθανές εξαγορές ή ενοποιήσεις, επιτρέποντας στην εταιρεία να ανταγωνιστεί καλύτερα την αναμενόμενη κινεζική παρουσία στην ευρωπαϊκή αγορά. Η δημόσια εγγραφή είχε προγραμματιστεί για τα τέλη του 2015. Στα τέλη του 2015 ο δημόσιος επενδυτής Caisse de dépôt et placement du Québec (CDPQ) απέκτησε 1,5 δολάρια ΗΠΑ μερίδιο δισεκατομμυρίων στη Bombardier Transportation με τη μορφή υβριδικού ομολόγου / μετοχικού κεφαλαίου, με τις μετοχές να επιστρέφονται στο CDPQ να εξαρτώνται από τις οικονομικές επιδόσεις της εταιρείας. Η επένδυση αρχικά αντιπροσωπεύει μερίδιο 30% - αποτίμηση 5 $ δισεκατομμύριο. Η πώληση όφειλε εν μέρει να συνεχίσει τη χρηματοδότηση της μητρικής εταιρείας CSeries τζετ, μια σημαντική αιτία της απώλειας $ 4.6billion για τη μητρική εταιρία το 2015.
Στα τέλη του 2015, η Εθνική Εταιρεία Σιδηροδρόμων του Βελγίου απένειμε στην κοινοπραξία Bombardier/Alstom ένα μεγάλο ποσό 3,3 € δισεκατομμυρίων για 1.362 επιβατικά σιδηροδρομικά οχήματα διπλού ορόφου M7, αξίας για την Bombardier περίπου 2,1 € δισεκατομμύριο.
Τον Αύγουστο του 2016 η Bombardier άνοιξε μία μονάδα παραγωγής στο Isando, Γιοχάνεσμπουργκ, Νότια Αφρική. Η τοποθεσία ήταν εξειδικευμένη για την παραγωγή ηλεκτρικού εξοπλισμού έλξης (Mitrac ).
Τον Δεκέμβριο του 2016, επικαλούμενη ένα «προκλητικό περιβάλλον αγοράς», η Bombardier είπε ότι μια «στρατηγική αναπροσαρμογή» θα έδινε «μεγάλη εστίαση στην τυποποίηση των προϊόντων και την εξειδίκευση του ιστότοπου προκειμένου να γίνει πιο αποτελεσματική και αποτελεσματική». Έως και 2.200 θέσεις εργασίας αναμένεται να καταργηθούν, με τα γερμανικά εργοστάσια στο Hennigsdorf, στο Görlitz και στο Bautzen να φέρονται να επηρεάζονται περισσότερο.
Μέχρι το 2018, η Bombardier ήταν ο 3ος μεγαλύτερος κατασκευαστής σιδηροδρομικού εξοπλισμού στον Δυτικό Κόσμο και τέταρτος παγκοσμίως, επισκιασμένος από τις CRRC, Siemens και Alstom.
Πώληση στην Alstom
Τον Φεβρουάριο του 2020, η Alstom συμφώνησε να αγοράσει το τμήμα Bombardier Transportation και υπέγραψε Μνημόνιο Συνεννόησης για να το κάνει για 5,8 € δισεκατομμύρια και 6,2 € δισεκατομμύριο. Η συμφωνία απαιτεί έγκριση από τους μετόχους της Alstom σε συνεδρίαση που θα πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο του 2020 και έγκριση από τις ευρωπαϊκές ρυθμιστικές αρχές. Ο βασικός μέτοχος της Bombardier, Caisse de dépôt et placement du Québec, είχε ήδη συμφωνήσει στην πώληση. Τον Ιούλιο του 2020, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε την πώληση και αναμένεται να κλείσει το πρώτο εξάμηνο του 2021.
Τροχαίο υλικό μετρό
δεξιά|μικρογραφία| Τρένο MBTA Red Line (Μετρό της Βοστώνης) μικρογραφία|220x220εσ| CTA 5000 στο [[Σικάγο]] δεξιά|μικρογραφία| Αυτοκίνητο R142 του [[Μετρό Νέας Υόρκης|μετρό της Νέας Υόρκης]] μικρογραφία|Μετρό Λονδίνου 2009 δεξιά|μικρογραφία| [[Μετρό Δελχί|Τρένο μεγάλου εύρους του μετρό του Δελχί, που κατασκευάζεται από την Bombardier]] δεξιά|μικρογραφία| Βαγόνι του μετρό Rocket του Τορόντο δεξιά|μικρογραφία| Αυτοκίνητο Bombardier Innovia Metro 300 στο Vancouver Skytrain Τα τυπικά οχήματα μετρό της Bombardier είναι τα μεσαίου μεγέθους πλήρως αυτοματοποιημένα και χωρίς οδηγό Bombardier Innovia Metro με επιλογή για γραμμική επαγωγική πρόωση με κινητήρα ή συμβατικό περιστροφικό κινητήρα και το προσαρμόσιμο Bombardier Movia Metro υψηλής χωρητικότητας, το οποίο τροφοδοτείται από συμβατικούς κινητήρες και μπορεί επίσης να πλήρως αυτοματοποιημένο. Επιπλέον, η Bombardier έχει δημιουργήσει πολλά προσαρμοσμένα μοντέλα μετρό που δεν βασίζονται σε κανένα μοντέλο.
Κινητήριες μηχανές
μικρογραφία|ατμομηχανή LRC Οι Κινητήριες μηχανές της Bombardier συνδέονται κυρίως με την εξαγορά των Adtranz και Montreal Locomotive Works, καθώς και με την κοινοπραξία με την Alstom. Μέσω της εξαγοράς της Adtranz, η Bombardier μπόρεσε να αποκτήσει ορισμένες τεχνολογίες ακρογωνιαίο λίθο, όπως η τεχνολογία κίνησης τριών φάσεων που αναπτύχθηκε από το εργοστάσιο στο Mannheim, το οποίο είναι το παγκόσμιο κέντρο ικανότητας για την ανάπτυξη μηχανών έλξης. δεξιά|μικρογραφία| Ηλεκτρική ατμομηχανή Traxx
Εκτός από το LRC, όλες οι άλλες ατμομηχανές βασίστηκαν σε ευρωπαϊκά σχέδια.
Επιβατηγά βαγόνια
δεξιά|μικρογραφία| Via Rail LRC αριστερά|μικρογραφία| Bag;oni πολλαπλών επιπέδων Η Bombardier Transportation διαθέτει εγκαταστάσεις παραγωγής ή ανάπτυξη προϊόντων σε: δεξιά|μικρογραφία| όχημα Comet III
Τρένα πολλαπλών μονάδων κανονικής ταχύτητας
αριστερά|μικρογραφία| Ταλέντο DMU μικρογραφία|Gautrain Bombardier Electrostar
Μετακινήσεις ανθρώπων
Η Bombardier προμηθεύει επίσης μονάδες πρόωσης, συστήματα ελέγχου αμαξοστοιχίας, φορεία και άλλα εξαρτήματα και συντηρεί στόλους τρένων.
Εγκαταστάσεις
Η Bombardier Transportation διαθέτει εγκαταστάσεις παραγωγής ή ανάπτυξη προϊόντων σε:
Deutsche Bahn
Στις αρχές του 2013, η Deutsche Bahn ανακοίνωσε ότι μήνυσε την Bombardier για 350 εκατομμύρια ευρώ λόγω ορισμένων σοβαρών ελαττωμάτων στα τρένα που χρησιμοποιούνται στο προαστιακό σιδηροδρομικό δίκτυο του S-Bahn στο Βερολίνο. Αυτό ήταν επιπλέον των 160 εκατομμύρια που ζητούσε από τη Bombardier λόγω προβλημάτων με περισσότερα από 200 περιφερειακά τρένα που λειτουργούν στη νότια Γερμανία και προβλήματα με τα φρένα σε περιφερειακά και τοπικά τρένα στο Μόναχο. Το θέμα διευθετήθηκε εξωδικαστικά τον Μάρτιο του 2015. Ο Λουτς Μπέρτλινγκ, επικεφαλής του τμήματος μεταφορών της Bombardier εκείνη την εποχή, επιβεβαίωσε ότι οι δύο εταιρείες κατέληξαν σε συμφωνία, λέγοντας: «Η διευθέτηση είναι ένα θετικό μήνυμα για τη μελλοντική μας συνεργασία».