cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προυσιάνος
Ζωή
Περίπου μια δεκαετία αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1020, ο Πρεσιανός ενεπλάκη στη συνωμοσία του άντρα της αδερφής του, Ρωμανού Κουρκούα εναντίον του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Η΄. Επιστρέφοντας από την εξορία μετά την ένταξη της Ρωμανού Γ΄ Αργυρού το 1029, ο Πρεσιανός έμπλεξε και πάλι σε μία συνωμοσία, μαζί με τη Μαρία. Αυτή τη φορά ο Πρεσιανός σχεδίαζε να παντρευτεί τη Θεοδώρα, κόρη του Κωνσταντίνου Η΄, και για να σφετεριστεί το θρόνο. Το σχέδιο αποκαλύφθηκε, και ο Πρεσιανός τυφλώθηκε και κουρεύτηκε ως μοναχός το 1030. Η μετέπειτα τύχη του είναι άγνωστη, αλλά η ταφόπλακα ενός "Πρίγκιπα Πρεσιάν" βρέθηκε στο Μιχάλοβτσε στη Σλοβακία (τότε μέρος της Ουγγαρίας), μπορεί να υποδεικνύει ότι θα μπορούσε να έχει μεταναστεύσει στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, όπου και πέθανε το 1060/1061.
Ψυχρός Πόλεμος
Συγκρότηση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και εξέγερση στην Ουγγαρία
Ο Χρουστσόφ διετύπωνε την ίδια περίοδο επιθετική ρητορική ισχυριζόμενος ότι οι εφοδιασμένοι με πυρηνικές κεφαλές βαλλιστικοί πύραυλοι που διέθετε πλέον η ΕΣΣΔ μπορούσαν να πλήξουν οποιοδήποτε στόχο στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Παράλληλα με τη ρητορική, υιοθέτησε το εκ διαμέτρου αντίθετο δόγμα της «ειρηνικής συνύπαρξης» των δύο συστημάτων, απορρίπτοντας το προγενέστερο σταλινικό δόγμα σύμφωνα με το οποίο ο πόλεμος ήταν αναπόφευκτος. Πλέον το σοβιετικό δόγμα μετακινήθηκε από τη θέση ότι η διεθνής ταξική πάλη αναπόφευκτα σήμαινε ότι τα δύο συστήματα βρίσκονταν σε τροχιά σύγκρουσης, στη θέση ότι η παρατεταμένη ειρήνη θα επέτρεπε την κατάρρευση του καπιταλισμού εσωτερικά, ενώ η ΕΣΣΔ θα κέρδιζε πολύτιμο χρόνο για να ενισχύσει τις στρατιωτικές της δυνατότητες., Το δόγμα αυτό παρέμεινε σε ισχύ μέχρι την άνοδο του Γκορμπατσόφ στην εξουσία στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ο Γκορμπατσόφ μετέτρεψε την ειρηνική συνύπαρξη σε αυτοσκοπό, ενώ μέχρι τότε θεωρούνταν μορφή ταξικής πάλης. thumb|left|250px|Σοβιετικά στρατεύματα στη Βουδαπέστη (1956) Η βίαιη καταστολή της εξέγερσης στην Ουγγαρία προκάλεσε τριβές ανάμεσα στα κομμουνιστικά κόμματα παγκοσμίως, ιδιαίτερα δε στη δυτική Ευρώπη. Η συμμετοχή σε αυτά μειώθηκε καθώς πολλοί απογοητεύτηκαν από τη βιαιότητα της καταστολής στην Ουγγαρία. Τα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης έχασαν μεγάλο μέρος της επιρροής του, κάτι που αναγνώρισε -μεταξύ των άλλων- και ο Γιουγκοσλάβος πολιτικός Μίλοβαν Τζίλας δηλώνοντας ότι «η πληγή που προκάλεσε η Ουγγρική Επανάσταση στον κομμουνισμό δεν πρόκειται ποτέ να επουλωθεί πλήρως».
Οι ΗΠΑ επικεντρώθηκαν εκείνη την περίοδο στην ενίσχυση της δύναμης τους στο εξωτερικό και στην επιτυχία του φιλελεύθερου καπιταλισμού. Παρόλα αυτά από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο ιδεολογικοπολιτικός πόλεμος είχε επί της ουσίας τελειώσει, ενώ η αντιπαράθεση επικεντρώθηκε στην επίτευξη γεωπολιτικών στόχων και επιδιώξεων.
Απαρχές της ευρωπαϊκής ενοποίησης
Τη δεκαετία του 1950 τέθηκαν οι βάσεις για την ευρωπαϊκή ενοποίηση, την οποία υποστήριξαν οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά οι κυβερνήσεις Τρούμαν και Αϊζενχάουερ. Η ενοποίηση της δυτικής Ευρώπης, υποπροϊόν της παγκόσμιας γεωπολιτικής αντιπαράθεσης των δύο μπλοκ, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «ανάχωμα» απέναντι στο σοβιετικό μπλοκ. Κατοπινές αμερικανικές κυβερνήσεις θεώρησαν ότι ελλόχευε ο κίνδυνος μια ανεξαρτητοποιημένη Ευρώπη να έρθει σε ξεχωριστή συνεννόηση με την ΕΣΣΔ, κάτι που η τελευταία θα αξιοποιούσε για να οξύνει τις διαφωνίες και τη διχόνοια στη Δύση.
Σινο-σοβιετικό σχίσμα
Το σχίσμα στις σχέσεις ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τη ΛΔ Κίνας είχε σοβαρές επιπτώσεις για το σοσιαλιστικό μπλοκ. Ο Μάο προασπίστηκε τον Στάλιν όταν ο Χρουστσόφ τον αποκήρυξε μετά τον θάνατό του. Ο κινέζος ηγέτης αντιμετώπιζε τον σοβιετικό ομόλογό του ως ένα επιφανειακό τυχάρπαστο, κατηγορώντας τον ότι έχει χάσει την επαναστατική πρωτοκαθεδρία. Από την άλλη πλευρά ο Χρουστσόφ, ενοχλημένος από τη στάση του Μάο σχετικά με το ζήτημα του πυρηνικού πολέμου αναφέρονταν στον Μάο αποκαλώντας τον «φρενοβλαβή σε θρόνο».
Ο Χρουστσόφ επιχείρησε επανειλημμένα να αποκαταστήσει τις σινοσοβιετικές σχέσεις αλλά ο Μάο απέρριψε κατηγορηματικά τις προσπάθειες αυτές. Η εχθρότητα ανάμεσα στις δύο κύριες δυνάμεις του σοσιαλιστικού μπλοκ εκδηλώθηκε και μέσω του πολέμου προπαγάνδας ανάμεσα τους, ενώ υπήρχε ανταγωνισμός για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα.
Αυγή της αστροναυτικής
Τα πυρηνικά όπλα, με την ασύγκριτα μεγάλη καταστρεπτική τους ισχύ, διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιπαράθεση των δύο πόλων. Πέρα από την αύξηση της καταστρεπτικής τους ισχύος, ήταν απαραίτητη η ανάπτυξη ικανών μέσων μεγάλης ακτίνας δράσης που θα επέτρεπε πλήγματα βαθιά στην ενδοχώρα του αντιπάλου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 οι Σοβιετικοί, που είχαν δώσει έμφαση στον τομέα της πυραυλικής, ανέπτυξαν επιχειρησιακά τους πρώτους διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους, που ήταν ικανοί να επιφέρουν πυρηνικά πλήγματα σε οποιοδήποτε σημείο της υφηλίου. Τον Αύγουστο του 1957 εκτοξεύτηκε ο πρώτος τέτοιος πύραυλος, τύπου R7, ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους τέθηκε σε τροχιά με πύραυλο του ίδιου τύπου ο πρώτος στην ιστορία τεχνητός δορυφόρος, ο Σπούτνικ 1.
Ο Σπούτνικ σηματοδότησε ταυτόχρονα την αυγή της αστροναυτικής και τη δημιουργία ενός εντελώς νέου πεδίου τεχνολογικού ανταγωνισμού ανάμεσα στις υπερδυνάμεις. Τις επόμενες δύο δεκαετίες η αστροναυτική γνώρισε αλματώδη υλικοτεχνική και επιστημονική πρόοδο: το 1961 ταξίδεψε στο διάστημα ο πρώτος άνθρωπος (ο Σοβιετικός Γιούρι Γκαγκάριν), πραγματοποιήθηκε ο πρώτος διαστημικός περίπατος (από τον Σοβιετικό Αλεξέι Λεόνοφ), έφτασαν οι πρώτοι άνθρωποι στην επιφάνεια της Σελήνης (με το αμερικανικό πρόγραμμα Απόλλων), κατασκευάστηκαν οι πρώτοι διαστημικοί σταθμοί και τέθηκαν οι βάσεις για την εξερεύνηση του ηλιακού συστήματος με μη επανδρωμένα διαπλανητικά διαστημόπλοια. Την ίδια περίοδο θεμελιώθηκαν νέοι κλάδοι και δραστηριότητες, όπως η πρόγνωση του καιρού με τη χρήση δορυφόρων, τα συστήματα δορυφορικής πλοήγησης, οι δορυφορικές τηλεπικοινωνίες και οι κατασκοπευτικές δραστηριότητες μέσω εξειδικευμένων τροχιακών συστημάτων.
Η Κουβανική Επανάσταση
Τον Ιανουάριο του 1961, λίγο πριν την αποχώρηση του από τον προεδρικό θώκο, ο Αϊζενχάουερ επισήμως διέκοψε τις σχέσεις με την κουβανική κυβέρνηση. Τον Απρίλιο του 1961 η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του Τζων Κένεντι οργάνωσε, μέσω της CIA, επιχείρηση ανατροπής της κυβέρνησης Κάστρο. Οργανώθηκε απόβαση δυνάμεων στον κόλπο των χοίρων, τις οποίες όμως κατατρόπωσαν οι κυβερνητικοί, κάτι που γελοιοποίησε παγκοσμίως τις ΗΠΑ. Ο Κάστρο υιοθέτησε και επίσημα τον Μαρξισμό-Λενινισμό ενώ η ΕΣΣΔ υποσχέθηκε την αρωγή της στο καθεστώς του.
Κρίση στο Βερολίνο (1961)
thumb|right|250px|Το Τείχος, μπροστά από την [[Πύλη του Βραδεμβούργου (1961)]] Το 1961 έλαβε χώρα στο Βερολίνο το τελευταίο μεγάλο επεισόδιο που σχετίζονταν με το γερμανικό ζήτημα: ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 οι Σοβιετικοί είχαν επιβάλει περιορισμούς στη μετανάστευση στο εξωτερικό. Παρόμοιους περιορισμούς είχαν επιβάλει και οι άλλες ανατολικές χώρες. Παρόλα αυτά μεγάλος αριθμός Ανατολικογερμανών έφθανε στη Δύση μέσω του δυτικού Βερολίνου, όπου ο έλεγχος των μετακινήσεων γίνονταν από τις τέσσερις νικήτριες δυνάμεις. Η κατάσταση είχε σοβαρές επιπτώσεις για την Ανατολική Γερμανία, διότι μετανάστευαν στη Δυτική Γερμανία πολλοί νέοι και καταρτισμένοι πολίτες. Τον Ιούνιο του 1961 η Σοβιετική Ένωση απαίτησε την αποχώρηση των δυτικών δυνάμεων από το δυτικό Βερολίνο. Το αίτημά τους απορρίφθηκε με συνέπεια στις 13 Αυγούστου η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας να ξεκινήσει τη σταδιακή οικοδόμηση του περίφημου τείχους του Βερολίνου.
Η κρίση των Πυραύλων της Κούβας και η πτώση του Χρουστσόφ
thumb|right|250px|Αεροφωτογραφία που ελήφθη από αμερικανικό [[κατασκοπευτικό αεροσκάφος U-2 στην Κούβα την περίοδο της κρίσης. Διακρίνονται σοβιετικοί βαλλιστικοί πύραυλοι και εξοπλισμός υποστηρίξεως τους]] Το ζήτημα της Κούβας συνέχισε να απασχολεί την ηγεσία των ΗΠΑ μετά την καταστροφή στον κόλπο των χοίρων. Η κυβέρνηση Κένεντι επεξεργάστηκε διάφορα σχέδια ανατροπής του καθεστώτος Κάστρο. Τον Φεβρουάριο του 1962 η σοβιετική ηγεσία πληροφορήθηκε για τα σχέδια δολοφονίας του Κάστρο και ανατροπής του καθεστώτος του, με αποτέλεσμα να ξεκινήσουν άμεσα οι προετοιμασίες για την εγκατάσταση πυραύλων ικανών να μεταφέρουν πυρηνικές κεφαλές στο κουβανικό έδαφος. Η κυβέρνηση Κένεντι επέβαλλε τελικά ναυτικό αποκλεισμό στο νησί, φέρνοντας τις δύο πλευρές πολύ κοντά στο ενδεχόμενο γενικευμένου πολέμου. Τελικά ο Χρουστσόφ υποχώρησε και η ΕΣΣΔ απέσυρε τους πυραύλους από την Κούβα, αφού πρώτα εξασφάλισε τη δέσμευση των Αμερικανών ότι δεν θα επιχειρούσαν να εισβάλουν ξανά στο νησί.
Το επεισόδιο αυτό, που διήρκησε από τον Οκτώβριο μέχρι τον Νοέμβριο του 1962 και έμεινε γνωστό ως η Κρίση των πυραύλων της Κούβας, έφερε την ανθρωπότητα πολύ κοντά στο πυρηνικό ολοκαύτωμα. Ήταν ισχυρότατη απόδειξη του δόγματος της Αμοιβαία Επιβεβαιωμένης Καταστροφής (MAD). Καμία από τις δύο υπερδυνἀμεις δεν ήταν πρόθυμη να ρισκάρει τη χρήση πυρηνικών όπλων φοβούμενη τη μαζική ανταπόδοση της άλλης πλευράς με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή σε παγκόσμια κλίμακα. Μετά την κρίση ξεκίνησαν για πρώτη φορά συνομιλίες για τον περιορισμό των πυρηνικών οπλοστασίων καθώς και για τη βελτίωση των διμερών σχέσεων.
Δέκα μήνες μετά την «κρίση των πυραύλων», που έφερε τις δύο υπερδυνάμεις στο χείλος της πυρηνικής αναμέτρησης, υπογράφτηκε στη Μόσχα η πρώτη συνθήκη περιορισμού των πυρηνικών δοκιμών στις 5 Αυγούστου του 1963. Τη συνθήκη, που απαγόρευε τις δοκιμές στη θάλασσα, την ατμόσφαιρα και το Διάστημα, υπέγραψαν οι υπουργοί Εξωτερικών των Η.Π.Α. Ντιν Ρασκ, της Ε.Σ.Σ.Δ. Αντρέι Γκρομίκο και της Βρετανίας Λόρδος Χιουμ. Το 1963, με νωπές ακόμη τις μνήμες από τις κρίσεις της Κούβας και του Βερολίνου, Ουάσινγκτον και Μόσχα αποφάσισαν να εγκαταστήσουν μία γραμμή άμεσης επικοινωνίας Λευκού Οίκου-Κρεμλίνου για τη διαχείριση καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης. Το 1964 ο Χρουστσόφ εκδιώχθηκε από την ηγεσία της ΕΣΣΔ αλλά του επετράπη να αποσυρθεί χωρίς να υποστεί άλλες συνέπειες. Κατηγορήθηκε για αγένεια και ανικανότητα, καθώς και για την καταστροφή της αγροτικής οικονομίας και το γεγονός ότι διακινδύνευσε την πρόκληση πυρηνικού πολέμου.
Detente: Η αντιπαράθεση σε ύφεση (1962-79)
Τη δεκαετία του 1960 και του 1970 οι εμπλεκόμενες στον Ψυχρό Πόλεμο δυνάμεις αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν σε ένα νέο, πιο περίπλοκο σκηνικό, όπου ο κόσμος δεν ήταν πλέον καθαρά διαιρεμένος σε δύο αντιμαχόμενα μπλοκ. Αμέσως μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι χώρες της δυτικής Ευρώπης και η Ιαπωνία γνώρισαν αλματώδη οικονομική ανάκαμψη και στη συνέχεια ανάπτυξη για δύο δεκαετίες, με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ να πλησιάζει αυτό των ΗΠΑ ενώ οι οικονομίες των χωρών του Ανατολικού Μπλοκ έμεναν στάσιμες συγκριτικά.
Μετά την πετρελαϊκή κρίση του 1973 και σε συνδυασμό με την αυξανόμενη επιρροή σχημάτων όπως ο ΟΠΕΚ και το Κίνημα των Αδεσμεύτων, χώρες με κατά πολύ μικρότερη ισχύ απέκτησαν τη δυνατότητα χάραξης περισσότερο ανεξάρτητης πολιτικής όντας πλέον ικανές να προβάλουν την αντίθεσή τους στις πιέσεις της μίας ή της άλλης υπερδύναμης. Εν τω μεταξύ η Μόσχα μπήκε σε φάση εσωστρέφειας προκειμένου να αντιμετωπισθούν τα σοβαρά εσωτερικά προβλήματα που αντιμετώπιζε το καθεστώς. Σοβιετικοί ηγέτες όπως ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ και ο Αλεξέι Κοσίγκιν επεδίωξαν ενεργά την πολιτική της ύφεσης της αντιπαράθεσης ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις.
Απόσυρση της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ
Ήδη από το 1958 η Γαλλία, επί προεδρίας ντε Γκωλ, διέσπασε την ενότητα του ΝΑΤΟ διαμαρτυρόμενη για τον ισχυρότατο ρόλο που είχαν οι ΗΠΑ στη συμμαχία καθώς και για την «ειδική σχέση» τους με τη Μεγάλη Βρετανία. Σε υπόμνημά του της 17ης Σεπτεμβρίου 1958, ο ντε Γκωλ ζητούσε τη συγκρότηση ενός τριμερούς διευθυντηρίου που θα επέτρεπε στη Γαλλία να συμμετέχει επί ίσοις όροις με τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία στα ζητήματα της συμμαχίας. Επίσης ζήτησε την επέκταση της κάλυψης του ΝΑΤΟ ώστε να καλύπτει γεωγραφικές περιοχές που αφορούσαν τα γαλλικά συμφέροντα, ιδιαιτέρως τη Γαλλική Βόρεια Αφρική, όπου ο Γαλλικός Στρατός μάχονταν τους αυτονομιστές αντάρτες.
Θεωρώντας ότι η απάντηση που έλαβε δεν ήταν ικανοποιητική, ο ντε Γκωλ ξεκίνησε την ανάπτυξη ανεξάρτητου πυρηνικού προγράμματος ενώ μερικά χρόνια αργότερα, το 1966, η Γαλλία αποσύρθηκε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και όλα τα νατοϊκά στρατεύματα αποσύρθηκαν από το γαλλικό έδαφος.
Η «Άνοιξη της Πράγας»
thumb|left|250px|Σοβιετικά άρματα μάχης περικυκλωμένα από διαδηλωτές (Πράγα, 1968) Το 1968 κλιμακώθηκαν στην Τσεχοσλοβακία εξελίξεις που αφορούσαν προσπάθειες εκδημοκρατισμού και γενικότερης αλλαγή κατεύθυνσης του καθεστώτος, υπό την καθοδήγηση του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας με Γενικό Γραμματέα τον Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ. Τα τεκταινόμενα έμειναν γνωστά ως η «Άνοιξη της Πράγας» και προκάλεσαν τελικά την επέμβαση των δυνάμεων του Συμφώνου της Βαρσοβίας και τη διακοπή των μεταρρυθμίσεων. Το πρόγραμμα αλλαγών προέβλεπε μεταξύ των άλλων τη μεγαλύτερη ελευθερία του τύπου, την ελευθερία του λόγου και των μετακινήσεων, τη στροφή της οικονομίας στην παραγωγή των καταναλωτικών αγαθών, καθώς και το ενδεχόμενο εγκαθίδρυσης πολυκομματικού πολιτικού συστήματος. Επίσης εξετάστηκε το ενδεχόμενο απόσυρσης της χώρας από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας.
Προκειμένου να αποτραπεί η υλοποίηση του προαναφερθέντος προγράμματος, οι δυνάμεις του Συμφώνου της Βαρσοβίας εισέβαλαν στη χώρα και ανέτρεψαν τον Ντούμπτσεκ. Μεγάλος αριθμός Τσέχων και Σλοβάκων κατέφυγε τότε στη Δύση, ενώ Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία, Κίνα, καθώς και κομμουνιστικά κόμματα δυτικών χωρών διετύπωσαν έντονες αντιδράσεις στη στρατιωτική επέμβαση στην Τσεχοσλοβακία.
Το δόγμα Μπρέζνιεφ
thumb|right|200px|Ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ Τον Σεπτέμβριο του 1968, ένα μόλις μήνα μετά τη στρατιωτική επέμβαση στην Τσεχοσλοβακία, ο ηγέτης της ΕΣΣΔ Λεονίντ Μπρέζνιεφ διατύπωσε σε ομιλία του στην Πολωνία το αποκαλούμενο «δόγμα Μπρέζνιεφ». Η πεμπτουσία αυτού ήταν ότι σε περίπτωση απόπειρας ανατροπής του σοσιαλισμού σε κάποια χώρα, διατηρούνταν το δικαίωμα παραβίασης της ανεξαρτησίας της προς αντιμετώπιση των αντεπαναστατών. Δήλωσε τότε:
Βελτίωση των σινο-αμερικανικών σχέσεων
Ο πρόεδρος Νίξον αποφάσισε να εκμεταλλευτεί το σινοσοβιετικό σχίσμα και γενικότερα την επιδείνωση των σχέσεων ανάμεσα στις δύο κύριες κομμουνιστικές δυνάμεις προκειμένου να γύρει η πλάστιγγα υπέρ της Δύσης στον παγκόσμιο γεωπολιτικό ανταγωνισμό. Οι Κινέζοι επίσης επεδίωκαν την ίδια περίοδο τη βελτίωση των σχέσεών τους με τις ΗΠΑ προκειμένου να αποκτήσουν το πλεονέκτημα στην αντιπαράθεση με τους Σοβιετικούς. Τον Φεβρουάριο του 1972 ο Νίξον ανακοίνωσε, προκαλώντας αίσθηση διεθνώς, την αποκατάσταση των σχέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη ΛΔ Κίνας, ανακοινώνοντας παράλληλα το ταξίδι που θα πραγματοποιούσε για να συναντήσει τον Μάο και τον Ζου Ενλάι. Πρέπει να σημειωθεί ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1970 η ΕΣΣΔ είχε καταφέρει να συγκροτήσει για πρώτη φορά πυρηνικό οπλοστάσιο ισοδύναμο με των Αμερικανών, ενώ παράλληλα εξελίσσονταν ο Πόλεμος του Βιετνάμ που είχε σαν συνέπειες –μεταξύ πολλών άλλων- την εξασθένιση της επιρροής των ΗΠΑ στις χώρες του Τρίτου Κόσμου και την ψύχρανση των σχέσεων τους με τις δυνάμεις της δυτικής Ευρώπης.
Παρόλο που η έμμεση σύγκρουση των δύο μπλοκ συνεχίζονταν, στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ξεκίνησε περίοδος γενικότερης άμβλυνσης των εντάσεων.
Επιδείνωση των διμερών σχέσεων στα τέλη της δεκαετίας του 1970
Κατά τη διάρκεια της περιόδου της détente συνεχίστηκε η έμμεση αντιπαράθεση των δύο μπλοκ, ιδίως στη Μέση Ανατολή και σε περιοχές του Τρίτου Κόσμου (Χιλή, Αιθιοπία, Ανγκόλα και αλλού). Παρόλο που ο Κάρτερ προσπάθησε να περιορίσει τη χρήση όπλων με τη σύναψη δεύτερης συμφωνίας περιορισμού των πυρηνικών όπλων (SALT II), οι προσπάθειές του απέτυχαν. Η αποτυχία οφείλεται σε σειρά γεγονότων που έλαβαν χώρα το έτος αυτό, όπως η Ιρανική Επανάσταση και η Νικαραγουανή Επανάσταση (που είχε την υποστήριξη της Μόσχας). Και οι δύο επαναστάσεις ανέτρεψαν φιλοαμερικανικά καθεστώτα. Τον Δεκέμβριο του 1979 η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά εξ αιτίας της στρατιωτικής επέμβασης των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν.
Ο «δεύτερος Ψυχρός Πόλεμος» (1979-1985)
500px|thumb|right|Η διεθνής γεωπολιτική κατάσταση το 1980: {{legend|#000099|Κράτη μέλη του NATO}}{{legend|#6666FF|Άλλοι σύμμαχοι των ΗΠΑ}}{{legend|#FF0000|Κράτη μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας}}{{legend|#FF6666|Σοσιαλιστικό κράτος σύμμαχος της ΕΣΣΔ}}{{legend|#FFCCCC|Άλλοι σύμμαχοι της ΕΣΣΔ}}{{legend|#FFCC33|Κίνα και οι σύμμαχοι της}}{{legend|#CCCCFF|Αδέσμευτα έθνη}} × Αντικομμουνιστές αντάρτες × κομμουνιστές αντάρτες × Άλλες συρράξεις Με τον όρο «δεύτερος Ψυχρός Πόλεμος» είναι γνωστή η ραγδαία επιδείνωση των σχέσεων ανάμεσα στα δύο μπλοκ στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1980.
Η στρατιωτική επέμβαση των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν
Στις 27 Απριλίου 1978, το κομμουνιστικό Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν (PDP) κατέλαβε την εξουσία από τον προοδευτικό σοσιαλιστή Mohammed Daoud, με πραξικόπημα. Το νέο καθεστώς, υπό τους Νur Mohammad Taraki (πρόεδρο) και Hafizullah Amin (πρωθυπουργό), επέβαλε ακραίες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που αποξένωσαν τα συντηρητικά ισλαμικά στοιχεία αλλά και τη Μόσχα. Οι σχέσεις των δύο γρήγορα κατέστησαν ανταγωνιστικές και ο Taraki εξοντώθηκε από τον Amin, με δεύτερο πραξικόπημα, ο οποίος, στη συνέχεια εξοντώθηκε με τη σειρά του από την KGB. Η σοβιετική επέμβαση τοποθέτησε επικεφαλής τον τρίτο ηγέτη του DPD που είχε καταφύγει εξόριστος στη Μόσχα, Babrak Karmal. Οι παραδοσιακοί οπλαρχηγοί γρήγορα οργάνωσαν εξέγερση στις ανατολικές περιοχές της χώρας, που σύντομα εξελίχθηκε σε εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις καθεστωτικές δυνάμεις και τους αντάρτες Μουτζαχεντίν. Οι αντάρτες του Πεσαβάρ εκπαιδεύτηκαν στο γειτονικό Πακιστάν και την Κίνα, ενώ, αργότερα, έλαβαν οπλισμό και χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Σαουδική Αραβία, ενώ οι Σοβιετικοί έστειλαν χιλιάδες στρατιωτικούς συμβούλους για να υποστηρίξουν τη φιλοσοβιετική κυβέρνηση του Karmal.
Οι μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσόφ
Οι δυτικές ηγεσίες αντιμετώπισαν αρχικά τον Γκορμπατσόφ με σκεπτικισμό, όμως γρήγορα απέδειξε ότι ήταν αφοσιωμένος στην αναμόρφωση της επιδεινούμενης σοβιετικής οικονομίας αντί της συνέχισης του στρατιωτικού ανταγωνισμού με τη Δύση. Παράλληλα με το νέο οικονομικό πρόγραμμα, ο Γκορμπατσόφ εισήγαγε την πολιτική της γκλασνόστ, δηλαδή της αύξησης των ελευθεριών του τύπου καθώς και της μεγαλύτερης διαφάνειας στον τρόπο λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού. Η Γκλασνόστ αποσκοπούσε στον περιορισμό της διαφθοράς στα ανώτατα κλιμάκια του ΚΚΣΕ ενώ παράλληλα οδήγησε στην αύξηση της επικοινωνίας ανάμεσα στους Σοβιετικούς πολίτες και τον δυτικό κόσμο, επιταχύνοντας τη βελτίωση των σχέσεων ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις.
Βελτίωση των διμερών σχέσεων
thumb|[[Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και Ρόναλντ Ρήγκαν υπογράφουν τη Συνθήκη INF (Λευκός Οίκος, 1987)]] Ανταποκρινόμενος στις παραχωρήσεις που ήταν πλέον πρόθυμη να κάνει η Μόσχα, ο Ρήγκαν συμφώνησε στην επανεκκίνηση των συνομιλιών σχετικά με οικονομικά ζητήματα καθώς και τον περιορισμό της κούρσας των εξοπλισμών. Η πρώτη επίσημη συνάντηση έλαβε χώρα στη Γενεύη το 1985. Οι ηγέτες των δύο υπερδυνάμεων συμφώνησαν επί της αρχής για τη μείωση των πυρηνικών οπλοστασίων τους κατά 50%. Ακολούθησε δεύτερη συνάντηση στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας. Οι συνομιλίες διεξάγονταν ομαλά μέχρι το σημείο που επικεντρώθηκαν στην Πρωτοβουλία Στρατηγικής Άμυνας (αγγλ. Strategic Defence Initiative, SDI) της ολοκληρωτική διακοπή της οποίας επεδίωκε ο Γκορμπατσόφ, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να γίνει δεκτό από τους Αμερικανούς. Οι συνομιλίες στο Ρέικιαβικ δεν απέδωσαν καρπούς, όμως στην τρίτη κατά σειρά σύνοδο (1987) υπεγράφη η Συμφωνία για τις Πυρηνικές Δυνάμεις (όπλα) Ενδιάμεσου Βεληνεκούς (αγγλ. Intermediate-Range Nuclear Forces Treaty, INF) βάσει της οποίας θα καταστρέφονταν όλοι οι οπλισμένοι με πυρηνικές κεφαλές βαλλιστικοί πύραυλοι με βεληνεκές από 500 έως 5.500 χλμ. καθώς και όλες οι σχετικές υποδομές υποστηρίξεως τους.
thumb|[[Τζορτζ Μπους (πρεσβύτερος)|Τζορτζ Μπους και Μιχαήλ Γκορμπατσόφ σε συνέντευξη τύπου στο Ελσίνκι (9 Σεπτεμβρίου 1990)]] Οι αντιπαράθεση ανάμεσα στα δύο μπλοκ μειώθηκε ραγδαία από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και μετά. Αποκορύφωμα της τάσης αυτής ήταν υπογραφή της συνθήκης για τον έλεγχο των οπλοστασίων (START I) που υπέγραψαν Μπους και Γκορμπατσόφ το 1989 στη Μόσχα. Την επόμενη χρονιά είχε πια καταστεί σαφές στη σοβιετική ηγεσία ότι το κόστος της διατήρησης των κολοσσιαίων ενόπλων δυνάμεων της χώρας καθώς και η επιδοτούμενη παροχή πετρελαίου και φυσικού αερίου αποτελούσε τροχοπέδη για την οικονομία. Επίσης αναγνωρίστηκε το γεγονός ότι η διατήρηση μιας ζώνης προστασίας στην ανατολική Ευρώπη δεν προσέφερε πλέον στρατηγικά πλεονεκτήματα και ανακοινώθηκε ότι οι Σοβιετικοί δεν είχαν πλέον την πρόθεση να επέμβουν στα εσωτερικά ζητήματα των συμμαχικών χωρών της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης.
Στα 1989 οι σοβιετικές δυνάμεις αποσύρθηκαν από το Αφγανιστάν και στα 1990 ο Γκορμπατσόφ συναίνεσε στην επανένωση των δύο γερμανικών κρατών. Στις 3 Δεκεμβρίου 1989 Γκορμπατσόφ και Μπους ανακοίνωσαν στη Μάλτα το οριστικό τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Κατάρρευση των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη
thumb|right|250px|Η πτώση του Τείχους (Νοέμβριος 1989). Το 1989 ανετράπη με ειρηνικά μέσα ο σοσιαλισμός σε όλες τις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης Στα 1989 το σύστημα συμμαχιών που είχαν εγκαθιδρύσει οι Σοβιετικοί ήδη από τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου κατέρρεε. Τα σοσιαλιστικά καθεστώτα έχαναν τη δύναμη και την επιρροή τους, ενώ ήταν πλέον απίθανη η άμεση επέμβαση της ΕΣΣΔ προς υποστήριξή τους. Οργανώσεις όπως η «Αλληλεγγύη» στην Πολωνία σύντομα κέρδισαν σημαντική λαϊκή υποστήριξη. Το 1989 οι κομμουνιστικές κυβερνήσεις της Ουγγαρίας και της Πολωνίας συζήτησαν για πρώτη φορά το ενδεχόμενο διεξαγωγής ελεύθερων εκλογών. Στην Τσεχοσλοβακία και την Ανατολική Γερμανία πραγματοποιήθηκαν την ίδια περίοδο μεγάλες διαδηλώσεις ενώ σε Ρουμανία και Βουλγαρία κατέρρεαν ήδη τα σοσιαλιστικά καθεστώτα, στη Ρουμανία εν μέσω βίαιων συγκρούσεων. Κολοφώνας των σαρωτικών αλλαγών που έλαβαν χώρα σε ολόκληρη την ανατολική Ευρώπη στα 1989 ήταν η πτώση του Τείχους του Βερολίνου, που χώριζε επί μισό αιώνα περίπου το Βερολίνο σε δυτικό και ανατολικό μέρος. Εξαιρουμένης της Ρουμανίας, ο σοσιαλισμός ανετράπη με ειρηνικά μέσα το 1989 σε ολόκληρη την ανατολική Ευρώπη.
Διάλυση της ΕΣΣΔ
Στην ίδια την ΕΣΣΔ η γκλασνόστ αποδυνάμωσε τους δεσμούς που κρατούσαν τη Σοβιετική Ένωση. Τον Φεβρουάριο του 1990, με τον διαφαινόμενο κίνδυνο διάλυσης της, το ΚΚΣΕ αναγκάστηκε να απολέσει το μονοπώλιο της εξουσίας που κατείχε από τον καιρό της Οκτωβριανής Επανάστασης. Την ίδια περίοδο η μεγαλύτερη ελευθερία στον τύπο επέτρεψε την εκδήλωση της υποβόσκουσας δυσαρέσκειας καθώς και των εθνικισμών, οδηγώντας αυτονόμηση κάποιων Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών από τη Μόσχα καθώς και την απόσχιση των τριών Δημοκρατιών της Βαλτικής (Εσθονία, Λιθουανία, Λετονία) από την Ένωση. Η αυξανόμενη δυσαρέσκεια, η αποδυνάμωση του ΚΚΣΕ και οι φωνές για απόσχιση Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Ρωσίας, οδήγησαν στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Αποτυχημένο πραξικόπημα, που αποσκοπούσε την επιστροφή στην πρότερη κατάσταση, σηματοδότησε την αρχή του τέλους. Η Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών, που διαδέχθηκε επισήμως την ΕΣΣΔ την 21η Δεκεμβρίου 1991, ενώ η επίσημη διακήρυξη της διάλυσης της ΕΣΣΔ έγινε στις 25 Δεκεμβρίου.
Επίλογος
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Ρωσία προχώρησε σε δραματικές περικοπές των αμυντικών δαπανών ενώ παράλληλα έλαβαν χώρα ριζικές αλλαγές στη δομή της οικονομίας που είχαν ως συνέπεια να μείνουν άνεργοι εκατομμύρια άνθρωποι. Η αλλαγή της οικονομίας από κεντρικά σχεδιασμένη σοσιαλιστικού τύπου σε καπιταλιστική επέφερε ύφεση η οποία ήταν σοβαρότερη, συγκριτικά, με την περίφημη Μεγάλη Ύφεση του 1929. Ο κόσμος θεωρείται πλέον μονοπολικός, με τις ΗΠΑ να αποτελούν τη μοναδική παγκόσμια υπερδύναμη. Η αντιπαράθεση με την ΕΣΣΔ διαμόρφωσε τον ρόλο που διαδραμάτισαν οι ΗΠΑ μεταπολεμικά: το 1989 είχαν συνάψει συμμαχίες με 50 χώρες και διατηρούσαν μισό εκατομμύριο στρατιώτες στο εξωτερικό (περ. 300.000 στην Ευρώπη και άλλες 130.000 στην Ασία ). Ο Ψυχρός Πόλεμος σήμανε επίσης το ζενίθ της ανάπτυξης του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος, ιδίως στις ΗΠΑ, καθώς και τη συστηματική χρηματοδότηση μεγάλης κλίμακας επιστημονικών και τεχνολογικών προγραμμάτων από τις ένοπλες δυνάμεις..
Οι ολικές αμυντικές δαπάνες των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της περιόδου εκτιμώνται στα οκτώ τρισεκατομμύρια δολάρια. Υπολογίζεται ότι σκοτώθηκαν 100.000 Αμερικανοί στους πολέμους της Κορέας και του Βιετνάμ. Παρόλο που είναι δύσκολο να εκτιμηθεί, το κόστος της κούρσας των εξοπλισμών ήταν πολύ υψηλότερο (ως ποσοστό του ΑΕΠ) για τη σοβιετική οικονομία συγκριτικά με τις ΗΠΑ.
Πολλές από τις εντάσεις και τις συγκρούσεις στις χώρες του Τρίτου Κόσμου παρέμειναν μετά το οριστικό τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η κατάσταση στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και της ανατολικής Ευρώπης ήταν ανομοιόμορφη: ενώ οι περισσότερες χώρες της ανατολικής Ευρώπης μπήκαν σταδιακά σε φάση σχετικής ομαλότητας, η Γιουγκοσλαβία διαμελίστηκε και στη συνέχεια ακολούθησε πολυετής πόλεμος. Ένοπλες συρράξεις συνέβησαν σε διάφορες περιοχές της πρώην ΕΣΣΔ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Νεότερη ιστορία Κατηγορία:Συγκρούσεις παγκόσμιας κλίμακας Ψυχρος Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Άκης Καλλινικίδης
Ο Αβραάμ (Άκης) Καλλινικίδης, γεν. Αθήνα, 8 Σεπτεμβρίου 1977), είναι Έλληνας εν ενεργεία καλαθοσφαιριστής, που αγωνίζεται στη θέση του φόργουορντ έχοντας ύψος 1,97 μ.
Καριέρα
Ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία από το εφηβικό τμήμα της ομάδας μπάσκετ του Πανελληνίου και σε ηλικία 18 ετών παραχωρήθηκε δανεικός στον Τυφώνα, εντυπωσιάζοντας στο πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Σ.Κ.Α., την περίοδο 1995-96.
Οδήγησε την ομάδα του Αιγάλεω -σαν αρχηγός της- και στην Α1, για μια τριετία, κερδίζοντας την ένατη θέση στην κατάταξη, το 2008. Μετά τον υποβιβασμό του Αιγάλεω, υπέγραψε στην ΑΕΚ, όπου έπαιξε με επιτυχία, τη διετία 2010-2011. Από το 2011-2012 έως και το 2013-14 ήταν παίκτης του Α.Γ.Ο. Ρεθύμνου, ενώ το καλοκαίρι του 2014 υπέγραψε στον Αρκαδικό Τρίπολης. Το 2016 υπέγραψε στον Χολαργό. Τον Αύγουστο του 2017 ο Καλλινικίδης επέστρεψε στην ομάδα που τον ανέδειξε. Με το Αιγάλεω κατέκτησε δυο πρωταθλήματα (Α΄ ΕΣΚΑ και Γ΄ Εθνική) και ένα κύπελλο ΕΣΚΑ.
Για ένα σύντομο διάστημα (1999), ο Καλλινικίδης αγωνίστηκε στη Φινλανδία, με τα χρώματα της Aura Basket.
Εκτός παρκέ
Ο Καλλινικίδης έχει έντονη κοινωνική προσφορά και δράση, ενώ έχει πάρει θέση αρκετές φορές για εθνικά και κοινωνικά ζητήματα, ενώ έχει αναφερθεί κατά του νεοναζισμού.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αιγάλεω Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α.Ε. Χολαργού Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ανθολογία
Η παλαιότερη σωζόμενη Ανθολογία είναι το Κινέζικο βιβλίο Σι Τζιν ή Βιβλίο των Τραγουδιών ή Βιβλίο των Ωδών, που περιέχει 305 ποιήματα, τραγούδια και ύμνους από τον 10ο μέχρι τον 2ο αιώνα π.Χ.
Περιόστεο
Το περιόστεο είναι μια μεμβράνη, ένας ινώδης υμένας που αποτελεί το κάλυμμα των οστών, εκτός από τις αρθρικές επιφάνειες (δηλαδή τα μέρη μέσα σε ένα κοινό χώρο) των μακρών οστών. Το ενδόστεο σχηματίζει την εσωτερική επιφάνεια της μυελικής κοιλότητας όλων των μακρών οστών.
Ανθολογία
Στις ημέρες μας ο όρος ανθολογία χρησιμοποιείται ευρύτατα για συλλογές έργων και στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως. Λίγα τυπικά παραδείγματα από έναν τεράστιο όγκο έργων που αποκαλούνται ανθολογίες είναι: η συλλογή The Beatles Anthology (περιλαμβάνει τηλεοπτική σειρά ντοκυμαντέρ, μουσικά άλμπουμ και βιβλίο), βιβλία με τίτλους όπως «Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης», «Ρεμπέτικη Ανθολογία», μουσικά άλμπουμ όπως «Ανθολογία παιδικού τραγουδιού». Η χρήση της λέξης ανθολογίας είναι τόσο εκτεταμένη για συλλογές έργων που να υπάρχουν εκδόσεις - οδηγοί ανθολογιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πεζογραφία Κατηγορία:Ποίηση Κατηγορία:Ανθολογίες
Περιόστεο
Γενικά, είναι ο υποστηρικτικός ιστός των αιμοφόρων αγγείων. Τρέφει τα οστά και συμβάλλει στην πρόσφυση δύο συστημάτων: των τενόντων αλλά και των συνδέσμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκελετικό σύστημα
Παγκύπριο Πρωτάθλημα Στίβου 2014
Το Παγκύπριο Πρωτάθλημα Στίβου 2014 η Κυπριακό Πρωτάθλημα Στίβου 2014 ήταν η 96η διοργάνωση ανδρών και η 58η γυναικών, του Παγκύπριου Πρωταθλήματος Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ερασιτεχνικού Αθλητισμού Στίβου. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Στάδιο Στίβου Γ.Σ.Π., στη Λευκωσία μεταξύ 7–8 Ιουνίου του 2014. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν δεκαεννέα αγωνίσματα ανδρών και γυναικών και σημειώθηκε ένα Εθνικό ρεκόρ και πέντε Ρεκόρ πρωταθλήματος. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Γ.Σ. «Τα Ολύμπια» Λεμεσού, με 148 βαθμούς και στις γυναίκες ο Γ. Σ. «Τα Παγκύπρια» Λευκωσίας, με 200 βαθμούς.
Ανδρών
thumb|right|Ο Πρωταθλητής στο Άλμα εις ύψος, Κυριάκος Ιωάννου. thumb|right|Ο Πρωταθλητής στη Δισκοβολία, [[Απόστολος Παρέλλης.]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκύπρια Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 2014 Κατηγορία:Λευκωσία
Ίρμα Γκρέζε
Η Ίρμα Ίντα Ίλζε Γκρέζε (γερμανικά: Irma Ida Ilse Grese, 7 Οκτωβρίου 1923 - 13 Δεκέμβριο του 1945) ήταν φρουρός των SS στα ναζιστικά στρατόπεδα του Ράβενσμπρικ, του Άουσβιτς και του Μπέργκεν-Μπέλζεν. Οι κρατούμενοι του Άουσβιτς την αποκαλούσαν «η ύαινα του Άουσβιτς».
H Γκρέζε καταδικάστηκε για εγκλήματα που αφορούσαν κακομεταχείριση και δολοφονία κρατουμένων που διαπράχθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Άουσβιτς και Μπέργκεν-Μπέλζεν και καταδικάστηκε σε θάνατο στη δίκη του Μπέλζεν. Η Γκρέζε ήταν η νεότερη γυναίκα που εκτελέστηκε σύμφωνα με τη βρετανική νομοθεσία του 20ού αιώνα.
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας της Ίρμα Γκρέζε ήταν ο Άλφρεντ Γκρέζε, ένας εργάτης σε αγρόκτημα και μέλος του NSDAP από το 1937. Επιπλέον είχε τέσσερα αδέλφια (2 αδερφές και 2 αδερφούς). Το 1936 η μητέρα της ,Μπέρτα ,αυτοκτόνησε, αφού ανακάλυψε ότι ο Άλφρεντ είχε σχέση με την κόρη ενός τοπικού ιδιοκτήτη παμπ. Μετά το θάνατο της ο πατέρας της Ίρμα ξαναπαντρεύτηκε.
Συμμετοχή της Ελβετίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Η Ελβετία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου είναι η ομάδα που αντιπροσωπεύει το κράτος της Ελβετίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου και οργανώνεται από την Ελβετική Ομοσπονδία Στίβου.
Ίρμα Γκρέζε
Πρώτα χρόνια
Η ίδια εγκατέλειψε το σχολείο το 1938, σε ηλικία 15 ετών, και εργάστηκε ως βοηθός νοσοκόμας στο σανατόριο των SS.
Συμμετοχή της Ελβετίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Η Ελβετία έχει συμμετάσχει σε κάθε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου από το 1934. Έως το 2014 οι Ελβετοί αθλητές έχουν κατακτήσει 24 μετάλλια, εκ των οποίων τα 5 είναι χρυσά, τα 10 ασημένια και τα 9 χάλκινα, σε 18 διαφορετικά αγωνίσματα, με τα περισσότερα από αυτά να είναι στα 10,000 μέτρα βάδην track;, στο μαραθώνιο, στα 200 μέτρα, στα 400 μέτρα με εμπόδια και στα 800 μέτρα των ανδρών. Η Ελβετία έχει φιλοξενήσει δύο φορές το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου, το 1954 στη Βέρνη και το 2014 στη Ζυρίχη.
Ίρμα Γκρέζε
Φρουρός στρατοπέδων συγκέντρωσης
Μέχρι τα εφηβικά της χρόνια είχε δραστηριοποιηθεί ενεργά στη νεολαία του Χίτλερ και στην ένωση κοριτσιών της Γερμανίας. Πριν από τα 18α γενέθλιά της, μετακόμισε στην εκπαιδευτική βάση των Γυναικών Βοηθών των Ες-Ες, η οποία βρισκόταν κοντά στο Ράβενσμπρικ, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης για γυναίκες.
1383 Λιμβουργία
Η Λιμβουργία (Limburgia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,012. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, και πήρε το όνομά της από την ιστορική επαρχία των Κάτω Χωρών Λιμβούργο.
Συμμετοχή της Ελβετίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Η χώρα κατατάσσεται σήμερα στην 26η θέση στον πίνακα μεταλλίων. Το πρώτο μετάλλιό της ήταν το 1934, και το πρώτο χρυσό μετάλλιό της το 1950. Η μεγαλύτερη συμμετοχή αθλητών της είναι 53 το 2014 και η καλύτερή της θέση 8η το 1969.
Ίρμα Γκρέζε
Φρουρός στρατοπέδων συγκέντρωσης
Το 1942 άρχισε να εργάζεται εθελοντικά ως φύλακας στο Ράβενσμπρικ. Το 1942 έγινε Aufseherin και το Μάρτιο του 1943 στάλθηκε για εργασία στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Μετά από ένα χρόνο προήχθη σε Rapportführerin, τη δεύτερη υψηλότερη δυνατή θέση για γυναίκες φύλακες στρατοπέδων συγκέντρωσης. Είναι γνωστό ότι συμμετείχε σε διαλογές κρατουμένων για τους θαλάμους αερίου όσο καιρό βρισκόταν στο Άουσβιτς. Στις αρχές του 1945 συνόδευσε κρατουμένους από το Άουσβιτς στο Ραβένσμπρικ κατά τη διάρκεια εκκένωσης του στρατοπέδου. Τον Μάρτιο του 1945 μεταφέρθηκε στο Μπέργκεν-Μπέλσεν μαζί με έναν μεγάλο αριθμό κρατουμένων από το Ράβενσμπρικ.
Συμμετοχή της Ελβετίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Πρωταθλήματα που φιλοξένησε
Η Ελβετία έχει φιλοξενήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου δύο φορές.
1383 Λιμβουργία
Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μικρή κλίση της τροχιάς της Λιμβουργίας ως προς την εκλειπτική (μόλις 3,1 λεπτά της μοίρας), γεγονός που διευκολύνει πολύ μία διαστημική αποστολή προς αυτό τον αστεροειδή.
Συμμετοχή της Ελβετίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελβετία Κατηγορία:Στίβος στην Ελβετία
Ίρμα Γκρέζε
Φρουρός στρατοπέδων συγκέντρωσης
Συνελήφθη μαζί με τον διοικητή του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Μπέργκεν - Μπέλζεν, Γιόζεφ Κράμερ, από τους Βρετανούς στις 17 Απριλίου 1945.
Εγκλήματα πολέμου και καταδίκη
μικρογραφία|Η Γκρέζε (στη μέση) κατά τη διάρκεια της δίκης του Μπέλζεν Η Γκρέζε ήταν μεταξύ των 44 ατόμων που κατηγορήθηκαν για εγκλήματα πολέμου στη δίκη του Μπέλζεν. Η δίκη ξεκίνησε στις 17 Σεπτεμβρίου 1945 στο Λύνεμπουργκ και ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 1945. Η ίδια είχε ως κύριο συνήγορό της τον ταγματάρχη L. Cranfield.
1383 Λιμβουργία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λιμβουργίας εκτιμάται σε 22,32 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0891.
Ίρμα Γκρέζε
Εγκλήματα πολέμου και καταδίκη
Οι κατηγορίες εναντίον της αφορούσαν την κακομεταχείριση και τη δολοφονία κρατουμένων στα στρατόπεδα, συμπεριλαμβανομένων πυροβολισμών και σαδιστικών ξυλοδαρμών με μαστίγια.
Στο δικαστήριο η Γκρέζε κατέθεσε το ιστορικό της:
1383 Λιμβουργία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιμβουργια
Ίρμα Γκρέζε
Εγκλήματα πολέμου και καταδίκη
Οι επιζώντες μπόρεσαν να δώσουν λεπτομερείς μαρτυρίες σχετικά με δολοφονίες, βασανιστήρια, φρικαλεότητες και σεξουαλικές επιθέσεις στις οποίες η Ίρμα συμμετείχε κατά τη διάρκεια των ετών της στο Άουσβιτς και στο Μπέργκεν-Μπέλζεν. Υπήρξαν μαρτυρίες για σαδιστικές επιθέσεις, ξυλοδαρμούς και αυθαίρετους πυροβολισμούς των κρατουμένων, καθώς και διαλογή κρατουμένων για να θανατωθούν στους θαλάμους αερίων.
Η Γκρέζε φέρεται να φορούσε βαριές μπότες συνήθως και είχε μαστίγιο και πιστόλι. Οι μάρτυρες δήλωσαν ότι χρησιμοποιούσε τόσο σωματικές όσο και συναισθηματικές μεθόδους για να παρενοχλεί τους κρατουμένους. Ισχυρίστηκαν επίσης ότι χτύπησε μερικές γυναίκες μέχρι θανάτου. Κατηγορήθηκε επίσης ότι έφτιαχνε λάμπες από το δέρμα νεκρών Εβραίων.
Μετά από δίκη πενήντα τριών ημερών, η Γκρέζε καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού,μαζί με δύο άλλες φύλακες στρατοπέδων συγκέντρωσης, τη Γιοχάννα Μπόρμαν και τη Ελίζαμπεθ Φόλκενρατ και οκτώ άνδρες για εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο Άουσβιτς και το Μπέλζεν.
Καθώς διαβάζονταν οι ετυμηγορίες, η Γκρέζε ήταν ο μόνη καταδικασμένη που παρέμενε εριστική. Η επακόλουθη έφεσή της απορρίφθηκε.
Σύμφωνα με τη Wendy Adele-Marie Sarti, το βράδυ πριν από την εκτέλεση, η Γκρέζε τραγουδούσε ναζιστικά τραγούδια μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες μαζί με τη Γιοχάννα Μπόρμαν.
Εκτέλεση
Την Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 1945 στη φυλακή του Χάμελιν ,η Γκρέζε οδηγήθηκε στην αγχόνη. Οι γυναίκες εκτελέστηκαν μεμονωμένα με απαγχονισμό και στη συνέχεια οι άνδρες ανά δυάδες. Ο αρχιλοχίας του συντάγματος Ρίτσαρντ Άντονι Ο'Νιλ, ο οποίος βοήθησε τον Βρετανό εκτελεστή, Άλμπερτ Πιέρποιντ δήλωσε αργότερα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου
Ρωσική Εκκλησία του Μπιαρίτς
Ιστορία
Η απόφαση για την ανέγερση ορθόδοξης εκκλησίας για την κοινότητα των Ρώσων που είχαν ως συνήθειο να χρησιμοποιούν ως θέρετρο το Μπιαρίτς ελήφθη το 1879. Οι λειτουργικές τελετές λάμβαναν χώρα μέχρι τότε σε ένα σαλόνι της Villa Eugénie, πρώην θερινού ανακτόρου της αυτοκράτειρας Ευγενίας. Τα μέλη της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας λάμβαναν μέρος, ανάμεσά τους και η αυτοκράτειρα Μαρία Φεντόροβνα, σύζυγος του Αλέξανδρου Γ΄ η οποία αρεσκόταν στο να περνά τις διακοπές της στη Βασκική Ακτή. Μία επιτροπή συστάθηκε τελικώς το 1889, όταν η Villa Eugénie μετατράπηκε σε ξενοδοχείο και ο, καταγόμενος από την Αγία Πετρούπολη, αρχιτέκτονας Νικολάι Νικόνοφ (1849-1918) πρότεινε συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό σχέδιο. Ο θεμέλιος λίθος ευλογήθηκε την 1η (13) Οκτωβρίου 1890 και η εκκλησία άρχισε να χτίζεται με γοργούς ρυθμούς: αφιερώθηκε στις 13 (25) Σεπτεμβρίου 1892, παρουσία του Ρώσου πρέσβη στη Γαλλία, του Βαρώνου του Μόρενχαϊμ και του Δούκα του Λέχτενμπεργκ, ξαδέρφου του Αυτοκράτορα. Αρχικά εξυπηρετούνταν από τον κλήρο της ρωσικής εκκλησίας του Πω.
thumb|left|Άποψη του εσωτερικού της εκκλησίας. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η εκκλησία υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή Ρωσικών Ορθόδοξων Εκκλησιών Δυτικής Ευρώπης (Ρωσική Εξαρχία), η οποία βρίσκεται υπό το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως από το 1931. Όταν ο ιερέας που λειτουργούσε στην εκκλησία θέλησε να τη μεταθέσει υπό το Πατριαρχείο Μόσχας τον Δεκέμβριο του 2004, η κοινότητα, έχοντας τη στήριξη της διακονίας, κατέθεσε έφεση κατά της απόφασης αυτής στα δικαστήρια, τα οποία επικύρωσαν την υπαγωγή της στην Αρχιεπισκοπή Ρωσικών Ορθόδοξων Εκκλησιών Δυτικής Ευρώπης (απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2005 του πολυμελούς πρωτοδικείου της Μπαγιόν, η οποία επικυρώθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2006 από το Εφετείο του Πω).
Δείτε επίσης
Μπιαριτζ, Ρωσικη Εκκλησια Κατηγορία:Εκκλησίες στη Γαλλία
Γκουαγιάβ
Η Γκουαγιάβ (γαλλικά: Goyave, γουαδελουπιανό κρεόλ: Gwayav) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γουαδελούπης.
Οι κάτοικοί της είναι γνωστοί ως Γκουαγιαβιέν (γαλλικά: Goyaviens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γουαδελούπης
Μπιλούντ
thumb|250px|Η εκκλησία του Μπίλουντ Το Μπιλούντ (Billund) είναι πόλη στην Γιουτλάνδη, Δανία όπου εκεί στεγάζεται η Lego μια εταιρία παιχνιδιών. Ο πληθυσμός ανέρχεται στους 6.313 κατοίκους (2017). Στην πόλη λειτουργεί αεροδρόμιο, το δεύτερο μεγαλύτερο της Δανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Δανίας
Μαντζουρία
{{legend|#E83A30|Έσω Μαντζουρία}} {{legend|#E5574F|Βόρειο τμήμα Έσω Μογγολίας}} {{legend|#E78884|Έξω Μαντζουρία}}
Μαντζουρία ή Μαντσουρία είναι το ιστορικό όνομα που έχει αποδοθεί σε μια ευρεία γεωγραφική περιοχή στη Βορειοανατολική Ασία. Ανάλογα με την εκδοχή που αποδέχεται κανείς σχετικά με την έκτασή της, η Μαντζουρία είτε πέφτει ολόκληρη στην επικράτεια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, είτε μοιράζεται ανάμεσα στην Κίνα και τη Ρωσία. Η περιοχή αποκαλείται συχνά Βορειοανατολική Κίνα, ενώ ιστορικά είναι γνωστή και ως Γκουάν-ντονγκ.
Ο ορισμός της Μαντζουρίας ποικίλλει ανάλογα με τον ορισμό:
Η Μαντζουρία συνορεύει με τη Μογγολία στα δυτικά, τη Σιβηρία στο βορρά, την υπόλοιπη Κίνα στον νότο και τη Βόρεια Κορέα στα νοτιοανατολικά. Η έσω Μαντζουρία έχει πρόσβαση στην Κίτρινη Θάλασσα και τη Θάλασσα Μποχάι στο νότο, ενώ η εξωτερική Μαντζουρία έχει πρόσβαση στην Ιαπωνική θάλασσα και την Οχοτσκική θάλασσα.
Η Μαντζουρία αναφέρεται συχνά ως η «κινεζική ζώνη της σκουριάς», λόγω των πόλεων που συρρικνώνονται πληθυσμιακά, οι οποίες αποτελούσαν το κέντρο της βαριάς βιομηχανίας και της εξόρυξης φυσικών πόρων της Κίνας, αλλά σήμερα αντιμετωπίζουν αυξανόμενη οικονομική παρακμή.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Κλιματικός χάρτης της Μαντζουρίας ή της βορειοανατολικής Κίνας. Η Μαντζουρία αποτελείται κυρίως από τη βόρεια πλευρά του κρατήρα της Βόρειας Κίνας, μια μεγάλη περιοχή από καλλιεργημένα και επικαλυμμένα προκάμβρια βράχια που εκτείνονται σε μια έκταση 100 εκατομμυρίων εκταρίων. Ο κρατήρας της Βόρειας Κίνας ήταν μια ανεξάρτητη ήπειρος πριν από την Τριασική περίοδο και είναι γνωστό ότι αποτελούσε το βορειότερο κομμάτι γης στον κόσμο κατά τη διάρκεια της Λιθανθρακοφόρου περιόδου. Τα όρη Χινγκάν στα δυτικά είναι μια οροσειρά που σχηματίστηκε από τη σύγκρουση του κρατήρα της Βόρειας Κίνας με τον κρατήρα της Σιβηρίας, γεγονός που σηματοδότησε το τελικό στάδιο του σχηματισμού της υπερηπείρου Παγγαίας.
Κανένα μέρος της Μαντζουρίας δεν ήταν καλυμμένο με πάγο κατά τη διάρκεια του Τεταρτογενούς, αλλά η επιφανειακή γεωλογία των περισσότερων χαμηλότερων και πιο εύφορων τμημάτων της Μαντζουρίας αποτελείται από πολύ βαθιά στρώματα κίτρινης ασβεστώδους λάσπης.
Το κλίμα της Μαντζουρίας διαφέρει δραματικά από εποχή σε εποχή, και κυμαίνεται από το υγρό, σχεδόν τροπικό καλοκαίρι έως τον ξηρό, αρκτικό χειμώνα. Οι θερμοκρασίες κυμαίνονται από την υγρή, σχεδόν τροπική ζέστη το καλοκαίρι έως τον θυελλώδη, ξηρό, αρκτικό κρύο το χειμώνα, με θερμοκρασίες που πέφτουν πολλούς βαθμούς κάτω από το μηδέν για εβδομάδες. Η συμπεριφορά αυτή του κλίματος οφείλεται στη γεωγραφική θέση της περιοχής στα σύνορα ανάμεσα στην Ευρασιατική Ενδοχώρα και τον τεράστιο Ειρηνικό Ωκεανό, προκαλώντας μια πλήρη αντιστροφή των μουσωνικών ανέμων.
Το καλοκαίρι, όταν η γη θερμαίνεται γρηγορότερα από τον ωκεανό, σχηματίζεται χαμηλή πίεση πάνω από την Ασία και θερμοί, υγροί νότιοι προς νοτιοανατολικοί άνεμοι φέρνουν έντονες βροχοπτώσεις, αποδίδοντας ετήσιες βροχοπτώσεις που κυμαίνονται από 400 χιλιοστόμετρα ή λιγότερο στα δυτικά, σε πάνω από 1.150 χιλιοστόμετρα στα όρη Τσανγκπάι. Οι θερμοκρασίες το καλοκαίρι είναι πολύ ζεστές έως καυτές, με τις μέσες μέγιστες μέγιστες του Ιουλίου να κυμαίνονται από 31 βαθμούς Κελσίου στα νότια έως 24 βαθμούς Κελσίου στον ακραίο βορρά. Εκτός από το βορρά κοντά στον ποταμό Αμούρ, η υψηλή υγρασία προκαλεί μεγάλη ενόχληση αυτή την εποχή του χρόνου.
Το χειμώνα, όμως, η συντριπτική κυριαρχία του Σιβηρικού αντικυκλώνα προκαλεί πολύ κρύο, βόρειοι έως βορειοδυτικοί άνεμοι φέρνουν χαμηλές θερμοκρασίες −5 C στο νότιο άκρο και −30 C στα βόρεια ενώ η ζώνη του ασυνεχούς μονίμως παγωμένου εδάφους φτάνει στο βόρειο Χεϊλονγκτσιάνγκ. Ωστόσο, επειδή οι άνεμοι από τη Σιβηρία είναι εξαιρετικά ξηροί, χιόνι πέφτει μόνο λίγες μέρες κάθε χειμώνα και δεν είναι ποτέ βαρύ. Αυτό εξηγεί γιατί αντίστοιχα γεωγραφικά πλάτη της Βόρειας Αμερικής ήταν πλήρως καλυμμένα από πάγο κατά τις περιόδους παγετώνων του Τεταρτογενούς, ενώ η Μαντζουρία, αν και ακόμη πιο κρύα, παρέμενε πάντα πολύ ξηρή για να σχηματίσει παγετώνες, μια κατάσταση πραγμάτων που ενισχύεται από ισχυρότερους δυτικούς ανέμους από την επιφάνεια του στρώματος πάγου στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Αντώνης Μπριλλάκης
Ο Αντώνης Μπριλλάκης (1924 - 1 Οκτωβρίου 1994) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ηγετικό στέλεχος της μεταπολεμικής ελληνικής Αριστεράς. Διατέλεσε βουλευτής της ΕΔΑ (1951-52 και 1956-67), του ΚΚΕ Εσωτερικού - ΕΑΡ (1987-89) και του ΠΑΣΟΚ (1989-90).
Προδικτατορικά αποτελούσε τον σύνδεσμο μεταξύ της ηγεσίας της ΕΔΑ και του εξόριστου Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, διαδραματίζοντας κρίσιμο ρόλο σε όλα τα σημαντικά πολιτικά γεγονότα της εποχής. Μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, τον Φεβρουάριο του 1968, πήρε το μέρος των λεγόμενων ανανεωτικών δυνάμεων και υπήρξε από τους πρωταγωνιστές της συγκρότησης του ΚΚΕ Εσωτερικού. Κατά την περίοδο του λεγόμενου «βρώμικου '89» συντάχθηκε με τον Ανδρέα Παπανδρέου (με τον οποίο συνδεόταν από τα Ιουλιανά) εκλεγόμενος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, αποκηρύσσοντας την κυβερνητική συνεργασία του τότε ενιαίου Συνασπισμού με τη Νέα Δημοκρατία.
Βιογραφία
Ο Αντώνης Μπριλλάκης γεννήθηκε το 1924 στα Χανιά, γόνος εύπορης και σημαντικής οικογένειας της πόλης. Ο πατέρας του, Γεώργιος Μπριλλάκης, ήταν δικηγόρος, πολιτικό στέλεχος του δεξιού Λαϊκού Κόμματος και εκδότης επί 20 χρόνια της χανιώτικης αντιβενιζελικής ημερήσιας εφημερίδας «Αλήθεια».
Το 1941, σε ηλικία δεκαεπτά ετών, μαθητής ακόμα στα Χανιά, ο Αντώνης Μπριλλάκης έγινε μέλος της αντιναζιστικής οργάνωσης «Παγκρήτια Οργάνωση Ελεύθερων Νέων» (ΠΟΕΝ) και στη συνέχεια οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ. Στις αρχές του 1944 συνελήφθη από την Γκεστάπο και καταδικάστηκε από έκτακτο γερμανικό στρατοδικείο σε δεκαετή καταναγκαστικά έργα. Για να εκτελέσει την ποινή του, μεταφέρθηκε στις γερμανικές φυλακές Λάντσμπεργκ, κοντά στο Μόναχο.
Από τη Μακρόνησο απελευθερώθηκε για λόγους υγείας, χωρίς να υπογράψει δήλωση, στο τέλος του 1949. Μετά συνέχισε την πολιτική δράση του, μέσα από τις γραμμές της παράνομης ΕΠΟΝ. Στη συνέχεια, με απόφαση της ΕΠΟΝ, πέρασε στην ΕΔΑ, όπου σύντομα αναδείχθηκε ηγετικό της στέλεχος. Το χρονικό διάστημα 1950-67 έχει έντονη κοινοβουλευτική και γενικότερη πολιτική παρουσία: ήταν βουλευτής Α΄ Πειραιώς της ΕΔΑ, καθώς και ο σύνδεσμος της ηγεσίας της ΕΔΑ με την ηγεσία του παράνομου ΚΚΕ και τον εξόριστο γραμματέα Κώστα Κολιγιάννη. Από το 1961 έως τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, είχε εκλεγεί μέλος της Κεντρικής του Επιτροπής καθώς και του καθοδηγητικού Γραφείου Εσωτερικού.
Με την επιβολή της δικτατορίας, κατόρθωσε να αποφύγει τη σύλληψη. Δραστηριοποιήθηκε στην παρανομία, για την οργάνωση της αντίστασης και την ανάπτυξη του ΠΑΜ (Πανελλήνιο Αντιδικτατορικό Μέτωπο) έως το καλοκαίρι του 1968. Τότε, δραπέτευσε στο εξωτερικό όπου ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση. Τον Σεπτέμβριο του 1968 στην Ιταλία, με την ιδιότητα του εκπροσώπου του Εθνικού Συμβουλίου του Πανελληνίου Αντιδικτατορικού Μετώπου (ΠΑΜ), υπέγραψε με το Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα (ΠΑΚ), το οποίο εκπροσωπούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, συμφωνία για τον συντονισμό της αντιστασιακής δράσης.
Το 1976 στο συνέδριο του ΚΚΕ Εσωτερικού, εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Στις εκλογές του 1977 τάχθηκε υπέρ του εκλογικού σχήματος της Συμμαχίας Προοδευτικών Αριστερών Δυνάμεων, μαζί με τη συντριπτική πλειοψηφία του κόμματος. Διετέλεσε διευθυντής της πρωινής εφημερίδας της Αριστεράς Η Αυγή το 1977-78.
Από το 1983 άρχισε να θέτει σε όργανα του κόμματος το ζήτημα της μετεξέλιξης του ΚΚΕ Εσωτερικού και την υπέρβαση της μονοσήμαντα κομμουνιστικής του φυσιογνωμίας. Συμμετείχε ενεργά σε όλες τις διαδικασίες που οδήγησαν στην απόφαση του 4ου Συνεδρίου του κόμματος το 1986, για ένα νέο φορέα της Αριστεράς.
Στο ιδρυτικό συνέδριο της Ελληνικής Αριστεράς (ΕΑΡ), την άνοιξη του 1987, εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, στη συνέχεια ανέλαβε τη θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κόμματος, όταν παραιτήθηκε ο Λεωνίδας Κύρκος (τον οποίο αντικατέστησε στη Βουλή) προκειμένου να αναλάβει πρόεδρος της ΕΑΡ.
Το καλοκαίρι του 1989 διαφώνησε ανοιχτά και έντονα με την πολιτική της ηγεσίας του ενιαίου Συνασπισμού (συγκυβέρνηση ΚΚΕ-ΕΑΡ με τη ΝΔ, παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο κ.τ.λ) και οι διαφωνίες του αυτές τελικά τον οδήγησαν σε αποχώρηση από το κόμμα της ΕΑΡ, τον Οκτώβριο του 1989. Πίστευε τότε, ότι το μόνο σχήμα που μπορεί να προωθήσει αποτελεσματικά μια προοδευτική κυβερνητική λύση, ήταν ένα ευρύ πολιτικό σχήμα «Ευρωαριστεράς», με κορμό το ΠΑΣΟΚ και εγγυητή τις δυνάμεις της ανανεωτικής αριστεράς.
Μετά την αυτοδιάλυση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης το 1992 πήρε μέρος στο 3ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, και εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής του Επιτροπής, υποστηριζόμενος από τους «Προεδρικούς» (τον προσωπικό μηχανισμό του Ανδρέα Παπανδρέου).