cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντιέγκο Μαραντόνα
Μετά την αποχώρηση
Το 2008 ο πολυβραβευμένος Σέρβος σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα γύρισε ντοκιμαντέρ με τίτλο «Μαραντόνα», διάρκειας μιάμισης ώρας, φιλμ που παρουσιάστηκε και στο κορυφαίο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών. Όπως είπε στον σκηνοθέτη το 2008, θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο για όλα όσα είχε κάνει, καλά και κακά. Ο Μαραντόνα δεν έβρισκε ποτέ δικαιολογίες για τα λάθη του, αν και αυτό δεν είναι το ίδιο με την εξιλέωση για αυτά. Αλλά ήξερε, επίσης, ότι σε κάποιο σημείο έπρεπε να χαράξει μια γραμμή μεταξύ του ατόμου και του παίκτη. Η απήχηση και η γοητεία που προκάλεσε ο Μαραντόνα έχει επίσης απαθανατιστεί και σε άλλες ταινίες, όπως οι  Maradona, La Mano de Dios (2007), El Camino de San Diego (2006) και ''Amando a Maradona (2005).
thumb|right|Από συνέντευξη τύπου το 2010.
Στην προσωπική του ζωή είχε παντρευτεί το 1989 την Κλαούδια Βιγιαφάνε μετά από μακροχρόνια σχέση, από την οποία χώρισε στη συνέχεια, έχοντας αποκτήσει δύο κόρες. Το 2016 αναγνώρισε εξώγαμο γιο του που απέκτησε στη Ιταλία και αργότερα και άλλα παιδιά εκτός έγγαμου βίου.
Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού. Το σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε έχει αγοραστεί από τον Αλμπέρτο Πέρες, προπονητή του στην εποχή που αγωνιζόταν στην Αρχεντίνος Τζούνιορς και έχει μετατραπεί σε μουσείο από το 2016. Περιέχει περίπου 2.000 προσωπικά αντικείμενα του ποδοσφαιριστή, πολλά από τα οποία παραχώρησε ο Μαραντόνα για τον εμπλουτισμό του συνόλου. Μία διαφορετική απεικόνιση του  Μυστικού δείπνου, όπου στο κέντρο είναι ο ίδιος είναι από τα πιο αξιοπρόσεκτα εκθέματα. Τον Μάιο του 2018 ανέλαβε πρόεδρος για τρία χρόνια της ομάδας της Λευκορωσίας Ντιναμό Μπρεστ.
Το 2019 παρουσιάστηκε ταινία - ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Αργεντινού από τον κορυφαίο σύγχρονο βιογράφο του κινηματογράφου Ασίφ Καπάντια. Μετά τα μέσα της δεκαετίας του 2010 ο Μαραντόνα αποκατέστησε τις σχέσεις του με τη FIFA υπό τη νέα της ηγεσία και συμμετείχε σε εκδηλώσεις της με αρχή την βράβευση του καλύτερου Παίκτη της Χρονιάς το 2017.
Στις 2 Νοεμβρίου 2020, ο Μαραντόνα εισήχθη σε νοσοκομείο στη Λα Πλάτα όπου την επόμενη μέρα υποβλήθηκε σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο για την αντιμετώπιση υποσκληρίδιου αιματώματος. Στις 25 Νοεμβρίου 2020, σε ηλικία 60 ετών, πέθανε από οξύ καρδιακό επεισόδιο με επακόλουθο πνευμονικό οίδημα στο σπίτι του στο Τίγρε του Μπουένος Άιρες. Στην Αργεντινή κηρύχθηκε τριήμερο πένθος. Η γαλλική L'Équipe τιτλοφόρησε την είδηση στις 26 Νοεμβρίου ως “Dieu est mort” («Ο Θεός είναι νεκρός»). Η κυβέρνηση της Αργεντινής κήρυξε τριήμερο εθνικό πένθος, ενώ το Μαραντόνα «αποχαιρέτησε» με τον προσήκοντα σεβασμό ο Πελέ διαδικτυακά, δηλώνοντας: «Κάποια μέρα θα παίξουμε μαζί μπάλα στον ουρανό». Ο πρόεδρος της FIFA Τζάνι Ινφαντίνο τον αποχαιρέτησε επίσημα, τονίζοντας ότι «αυτό που έδωσε ο Ντιέγκο στο ποδόσφαιρο, σε όλους εμάς που αγαπάμε το ποδόσφαιρο, είναι μοναδικό. Ο Ντιέγκο αξίζει την αιώνια ευγνωμοσύνη μας για αυτό», «Ο Ντιέγκο είναι αιώνιος τώρα, και θα είναι για πάντα». Υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας ετάφη στη Μπέλα Βίστα, παρουσία μίας μικρής ομάδας μελών της οικογένειας και φίλων.
Προς τιμή του, η Νάπολι μετονόμασε το στάδιο της σε «Στάδιο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα» με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου της πόλης στις 4 Δεκεμβρίου του 2020 και εναρκτήριο αγώνα στις 10 Δεκεμβρίου.
Στις 4 Μαΐου του 2022 η φανέλα του από τον προημιτελικό της Εθνικής Αργεντινής με την αντίστοιχη της Αγγλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 πωλήθηκε σε δημοπρασία στο Λονδίνο έναντι 7.142.500 λιρών (αντιστοιχεί σε 8,5 εκατομμύρια ευρώ) και έγινε η ακριβότερη της ιστορίας που έχει φορεθεί σε αθλητικό αγώνα. Τη φανέλα είχε κρατήσει ο Στιβ Χοτζ μετά την καθιερωμένη αλλαγή φανέλων μετά το τέλος του αγώνα και φυλάσσονταν στο Εθνικό Μουσείο Ποδοσφαίρου της Αγγλίας και εκθέτονταν από το 2002.
Ο Μαραντόνα ως είδωλο
Τόσο στην Αργεντινή όσο και στη Νάπολη, ο Μαραντόνα έγινε σύμβολο, αθλητικός ήρωας, «θεός». Μεγάλωσε στις παραγκουπόλεις του Μπουένος Άιρες, όπου ο όρος viveza criolla- «εγγενής πονηριά» και η ικανότητα να ξεγελάσει αυτούς που είχαν την εξουσία θεωρείται ως θετικό ποιοτικό στοιχείο. Σε χώρες όπως η Αργεντινή το ποδόσφαιρο δεν είναι «άθλημα», ξεριζωμένο από την πολιτική, τον πολιτισμό και τη θρησκεία. Ο Ángel Cappa, πολύ γνωστός προπονητής της Αργεντινής, λέει ότι το ποδόσφαιρο είναι μια δικαιολογία για να είμαστε χαρούμενοι, να ξεχνάμε όλα τα προβλήματά μας, ακόμα και για 90 λεπτά. Ο Μαραντόνα έδωσε ευτυχία στους συμπατριώτες του για μια ζωή. 20.000 άτομα έγραψαν το  Viva Maradona στις ψήφους τους στα τέλη της δεκαετίας του 1980, μια τρίχα από το κεφάλι του φυλάσσεται με ασφάλεια σε τοπικό ιερό. Η παρουσία του στο σύνολό της (με όλα τα πλεονεκτήματα και τις ιδιαιτερότητες- ακόμα και τις οφθαλμοφανώς αρνητικές) και όχι μόνο τα αθλητικά επιτεύγματα ήταν τέτοια που οδήγησε σε εκδηλώσεις λατρείας. Ο Μαραντόνα φαίνεται να άγγιξε τις ψυχές των ανθρώπων απλά γι' αυτό που είναι και πρέπει επίσης να προστεθεί ο μύθος της αντιπαράθεσης του με τους «ισχυρούς», ηγέτες των ομοσπονδιών και ομάδων της βόρειας Ιταλίας, ως εκπρόσωπος των «καταπιεσμένων», των φτωχών της νότιας χώρας. Ήταν η φιγούρα του ήρωα που οδηγεί με αμίμητες δράσεις τους αδύναμους σε εντυπωσιακές νίκες απέναντι στους ισχυρούς.
Όπως έγραψε ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο «Ο Ντιέγο Μαραντόνα δεν λατρεύτηκε μόνο για τα μοναδικά ζογκλερικά του, αλλά επειδή ήταν ένας θεός βρώμικος, αμαρτωλός. Ο πιο ανθρώπινος από τους θεούς». Τραγούδια γράφτηκαν προς τιμή του, θεατρικές παραστάσεις βασίστηκαν στα αθλητικά επιτεύγματά του, τοιχογραφίες προς τιμήν του εμφανίζονται σε όλο τον κόσμο, ακόμα περισσότερα μετά το θάνατό του. Αγάλματά του υπάρχουν σε πόλεις όπου δεν είχε καμία αθλητική παρουσία, όπως αυτό στην Καλκούτα της Ινδίας, που εγκαινίασε ο ίδιος το 2017.
thumb|left|Θεός των οπαδών της Νάπολι Από την ειδωλολατρία που υπάρχει στην Αργεντινή, ο πρώην συμπαίκτης του Χόρχε Βαλντάνο δήλωσε τον Ιούνιο του 2006, στη γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung: «Ο Μαραντόνα ήταν κάτι περισσότερο από ένα μεγάλο ποδοσφαιριστή. Ήταν ένας εξαιρετικός παράγοντας αποζημίωσης για μία χώρα που σε λίγα χρόνια γνώρισε αρκετές στρατιωτικές δικτατορίες και κοινωνικές απογοητεύσεις κάθε είδους. Ο Μαραντόνα προσέφερε στους Αργεντινούς μια διέξοδο από τη συλλογική απογοήτευσή του και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι τον λατρεύουν εκεί ως θεϊκή φιγούρα». Η άποψη αυτή διατυπώνεται καθώς ποτέ ένας αθλητής δεν ενσάρκωσε την ιδέα της χώρας του περισσότερο από τον Μαραντόνα με την Αργεντινή.
Για όλη τη φλογερή πολιτική του στάση που περιλάμβανε φιλίες με αριστερούς πολιτικούς ηγέτες της αμερικανικής ηπείρου, καταδικαστικές θέσεις σε βάρος της πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Μαραντόνα φαίνεται να είναι η μόνη «φωτιά» γύρω από την οποία οι διαρκώς συγκρουόμενοι προοδευτικοί και συντηρητικοί της Αργεντινής μπορούν να συμφωνήσουν να ζεστάνουν τα χέρια τους. «Η μόνη αριστερά που μας έφερε την ευτυχία» όπως κυκλοφορεί στους συντηρητικούς κύκλους της χώρας. «Τι με νοιάζει τι έκανε ο Μαραντόνα με τη ζωή του», γράφει το απόσπασμα που αποδίδεται στον Αργεντινό γελοιογράφο και συγγραφέα Roberto Fontanarrosa, και το οποίο δείχνει πως οι άνθρωποι στην Αργεντινή αισθάνονται για το Μαραντόνα. «Με νοιάζει τι έκανε για τη δική μου».
Ένα παράδειγμα αυτής της ειδωλολατρίας, είναι η Μαραδονική Εκκλησία, ιδρυθείσα το 1998 στο Ροζάριο. Στην Αργεντινή και σε διάφορα μέρη του κόσμου υπάρχει αυτή η παρωδία της θρησκείας που σχετίζεται με τη λατρεία του Μαραντόνα ως θεού. Τα ιδρυτικά μέλη υπολογίστηκαν σε 200. Σύμφωνα με τους πιστούς, το 1961 είναι το έτος 1 DD, «μετά τον Ντιέγκο» και σηματοδοτεί την αρχή της «μαραδονικής εποχής». Επίσης, κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του το 2004, πολλοί οπαδοί του παίκτη πλησίασαν τις πόρτες της κλινικής της Αργεντινής και κρεμούσαν αφίσες με μηνύματα υποστήριξης στους τοίχους. Μεταξύ αυτών είναι μηνύματα όπως Θα ζεις πάντα, «ο Θεός δεν θέλει ανταγωνισμό» ή «ο Ιησούς αναστήθηκε μία φορά. Εσύ χιλιάδες».
Γενικά στατιστικά στοιχεία επίσημων αγώνων σε συλλόγους
Πηγές: RSSSF, Soccerway, BDFA
Εθνική ομάδα
Επίσημοι διεθνείς αγώνες και τέρματα ανά έτος
Πηγή : RSSSF
Ειδικά στατιστικά στοιχεία επίσημων αγώνων
Πηγές: RSSSF, Soccerway, Transfermarkt
Σε συλλόγους
Μπόκα Τζούνιορς Μπαρτσελόνα Νάπολι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αρχεντίνος Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούελς Ολντ Μπόις Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ράσινγκ Κλουμπ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Γουάσλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1979 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1987 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1989 Κατηγορία:Ντόπινγκ στον αθλητισμό Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αργεντινοί ιταλικής καταγωγής
Φάρμακο
Ορισμός
Εκ του παραπάνω ορισμού, όπως π.χ. τα βότανα. Επίσης ο ορισμός αφορά ουσίες για χρήση σε ανθρώπους και ζώα και όχι για φυτά που αφορούν τελείως άλλη ειδική κατηγορία της Βοτανικής, τα φυτοφάρμακα.
Σχετικές επιστήμες
Η Επιστήμη που έχει κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης τη σύνθεση, τη χρήση, τις ιδιότητες και τις επιδράσεις των φαρμάκων ονομάζεται Φαρμακευτική, που αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο της Ιατρικής, ο δε πτυχιούχος της επιστήμης αυτής καλείται Φαρμακοποιός. Κλάδος της Φαρμακευτικής είναι η Φαρμακοτεχνία που έχει κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης τη σύνθεση και μορφοποίηση των φαρμάκων, όπου εξ αυτών και η διάκρισή της σε "χημική" και "γαληνική φαρμακοτεχνία". Η δε επιστήμη που εξετάζει τις επιδράσεις των φαρμάκων στις λειτουργίες των οργανισμών ονομάζεται Φαρμακολογία, και είναι αυτή που τελικά καθορίζει τους τρόπους χρήσης, τη δοσολογία, αλλά και τους τρόπους συσκευασίας και διατήρησης των φαρμάκων, λαμβάνοντας υπόψη κυρίως τη φαρμακοδυναμική και τη φαρμακοκινητική. Η Φαρμακολογία διακρίνεται σε πολλούς επιμέρους κλάδους ανάλογα του μηχανισμού της δράσης των φαρμάκων.
Οι βιομηχανίες παραγωγής φαρμάκων ονομάζονται γενικά φαρμακοβιομηχανίες, σε αντιδιαστολή με τον όρο φαρμακοποιία που καλείται συγκεκριμένη επίσημη δέσμη οδηγιών παρασκευής, καθαρότητας και διάθεσης των φαρμάκων, π.χ. ελληνική φαρμακοποιία, ευρωπαϊκή φαρμακοποιία, αμερικανική κ.λπ. Εκ της ισχύουσας φαρμακοποιίας, σε κάθε χώρα, προσδιορίζεται και η σχετική περί φαρμάκων γενική και ειδική νομοθεσία (τόσο η διοικητική, όσο και η ποινική).
Στην Ελλάδα αρμόδιος φορέας που επιμελείται της ελληνικής φαρμακοποιίας και της προστασίας της Δημόσιας Υγείας κατά την παραγωγή, διακίνηση, διάθεση, εμπορία και διαφήμιση των φαρμάκων είναι ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων (ΕΟΦ) που ιδρύθηκε το 1983 ως ΝΠΔΔ που αποτελεί εξειδικευμένη Δημόσια Αρχή υπαγόμενη στο "Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας" ή όπως αυτό έχει μετονομαστεί. Θυγατρικές εταιρείες που επικουρούν το έργο του ΕΟΦ είναι το Ινστιτούτο Φαρμακευτικής Έρευνας και Τεχνολογίας (ΙΦΕΤ) και το Ερευνητικό Κέντρο Βιολογικών Υλικών (ΕΚΕΒΥΛ). Σημαντικότερη έκδοση, περιοδική, του ΕΟΦ είναι το Εθνικό Συνταγολόγιο.
Ενημερωτικά, στην Ελλάδα λειτουργούν, (Ιανουάριος 2012), 21 εργοστάσια παραγωγής φαρμάκων επί των οποίων οι παραγωγικές θέσεις εργασίας ανέρχονται σε 8.500. Ελληνικής παραγωγής φάρμακα εξάγονται σε 60 χώρες (Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία κ.λπ.)
Ταξινόμηση φαρμάκων
Η ταξινόμηση γενικά των διαφόρων φαρμακευτικών προϊόντων ακολουθεί τέσσερις συνήθως κύριες μεθόδους, Σημειώνεται ότι η φαρμακολογική ταξινόμηση και η θεραπευτική ταξινόμηση των φαρμάκων διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους, με δεδομένο ότι κάποια φάρμακα με διαφορετικό μηχανισμό δράσης μπορεί να παρουσιάσουν ίδιο θεραπευτικό αποτέλεσμα.
Στην Ελλάδα η ταξινόμηση των φαρμακευτικών προϊόντων όπως προσδιορίζεται από τον ΕΟΦ γίνεται με βάση τις παθήσεις των συστημάτων και οργάνων δια των οποίων χορηγούνται αλλά και της δράσης αυτών. Ο σύνθετος αυτός τρόπος ταξινόμησης είναι προσαρμοσμένος με εκείνον της ευρωπαϊκής φαρμακοποιίας και της Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.) (W.H.O.).
Διάθεση φαρμάκων
Σήμερα τα φάρμακα διαθέτονται γενικά στην αγορά ως φαρμακευτικά προϊόντα, όπου ανάλογα με το φαρμακευτικό ιδιοσκεύασμα που κυριαρχεί σε έκαστο ορίζεται από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας ως απλό ή σύνθετο φάρμακο, έτοιμο προς κυκλοφορία με ειδική ονομασία ή χαρακτηριστική μορφή.
Επειδή τα φάρμακα είναι ιδιαίτερα δραστικά, η αλόγιστη χρήση τους μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία των χρηστών.
Κατηγορία:Φαρμακευτική  Κατηγορία:Θεραπευτικές αγωγές Κατηγορία:Φαρμακευτική βιομηχανία
Λουίζα Χριστίνα της Σαβοΐας-Καρινιάν
Βιογραφία
Η Λουίζα Χριστίνα ήταν η μόνη κόρη του Θωμά Φραγκίσκου του Καρινιάνο και της Μαρίας των Βουρβόνων, κόρης του Καρόλου, Κόμη του Σουασσόν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1653 τον Φερδινάνδο Μαξιμιλιανό του Μπάντεν-Μπάντεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Γάλλοι πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Κατάλογος Πορτογαλικών βασιλικών συζύγων
Στη διάρκεια της ιστορίας της, η μοναρχία της Πορτογαλίας είχε μόνο δύο βασίλισσες οι οποίες κυβέρνησαν ως μονάρχες της: η Μαρία Α΄ και η Μαρία Β΄ (όπως συμβαίνει σήμερα με τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου ή τη Βεατρίκη της Ολλανδίας). Όλες οι άλλες απολάμβαναν τον τίτλο της βασίλισσας της Πορτογαλίας ως σύζυγοι των βασιλέων, και όχι επειδή ασκούσαν κάποια εξουσία ή λειτουργία (όπως, για παράδειγμα, η βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας). Θα μπορούσαν, ωστόσο, να επηρεάσουν τις αποφάσεις των συζύγων τους, και η πορτογαλική ιστορία σημειώνει αρκετές περιπτώσεις. Επιπλέον, διάφορες βασίλισσες έπαιξαν το ρόλο του παιδαγωγού, ειδικά κατά τη διάρκεια των παιδικών χρόνων των γιων τους και κληρονόμων του θρόνου.
Βασίλισσες της Τρίτης Δυναστείας – FILIPINA (Φιλιπίνα)
Επίσης βασίλισσες της Ισπανίας, κατά τη διάρκεια της Ένωσης Πορτογαλίας και Ισπανίας.
Απαιτήσεις μετά το τέλος της Μοναρχίας
Μετά το θάνατο του τελευταίου βασιλιά της Πορτογαλίας, μια υποτιθέμενη φυσική κόρη του βασιλιά Κάρλους Α΄, και, συνεπώς, ετεροθαλή αδελφή του βασιλιά Μανουέλ Β΄, γνωστή ως Maria Pia de Saxe-Coburg-Braganza Laredo, στηρίχθηκε στα πρακτικά του Cortes Lamego που όριζαν πως εάν ο βασιλιάς πεθάνει άτεκνος σε περίπτωση που έχει αδελφή, θα πάρει αυτή το βασίλειο στη θέση του κατήγγειλε ο επικεφαλής της Οίκου των Bragança και ισχυρίστηκε ότι είναι η νόμιμη βασίλισσα της Πορτογαλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονάρχες της Πορτογαλίας
Εταιρεία Συγγραφέων του Ηνωμένου Βασιλείου
Η Εταιρεία Συγγραφέων του Ηνωμένου Βασιλείου (Society of Authors) ιδρύθηκε το 1884 με έδρα το Λονδίνο και εκπροσωπεί επαγγελματίες συγγραφείς, αριθμώντας περισσότερα από 9.000 μέλη και συνεργάτες. Η Εταιρεία Συγγραφέων διευθύνεται από τη δωδεκαμελή Επιτροπή Διαχείρισης (Management Committee), η οποία είναι υπεύθυνη για τη σωστή διαχείριση των υποθέσεων της και τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας της.
Σκοπός
Η Εταιρεία Συγγραφέων ιδρύθηκε με σκοπό να ενισχύσει το έργο επαγγελματιών συγγραφέων, καθώς και να εκπροσωπήσει και να υπερασπιστεί τα επαγγελματικά τους συμφέροντα, όπως αναφέρεται και στην επίσημη ιστοσελίδα της. Πρωταρχικός της στόχος είναι η προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων των συγγραφέων καθώς και η προάσπιση της ελευθερίας και της πολυφωνίας στο λόγο και την έκφραση.
Μέλη
Η Εταιρεία Συγγραφέων δίνει τη δυνατότητα σε όσους επιθυμούν να συμμετάσχουν στις δράσεις της και να ενισχύσουν το έργο της, να συνεισφέρουν είτε με την ένταξη τους στο δυναμικό των μελών της (Members) είτε με τη συμμετοχή τους ως Συνεργαζόμενα Μέλη (Associates). Σε κάθε περίπτωση συμμετοχής περιλαμβάνονται συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων και προαπαιτούνται συγκεκριμένα κριτήρια.
Αναλυτικότερα στο έργο της Εταιρείας Συγγραφέων μπορούν να συμμετάσχουν
Δράση
Η Εταιρεία Συγγραφέων διοργανώνει σεμινάρια, προγραμματίζει συναντήσεις και διατηρεί μια βάση δεδομένων, η οποία παρέχει τη δυνατότητα αναζήτησης των μελών της και βάση της ειδικότητας τους. Παράλληλα, διαθέτει επιχορηγήσεις, υποτροφίες και βραβεία για τους συγγραφείς- μέλη της, προκειμένου να ενισχύσει το έργο τους. Συγκεκριμένα οι επιχορηγήσεις διακρίνονται σε Επιχορηγήσεις για έργα σε εξέλιξη που καλύπτουν το κόστος της έρευνας και σε Επιχορηγήσεις για τους συγγραφείς που έχουν ανάγκη από οικονομική υποστήριξη. Από το 1980 εκδίδει το τριμηνιαίο περιοδικό με τίτλο «The Author», το οποίο αποτελεί πηγή πληροφόρησης για όσους δραστηριοποιούνται στον χώρο των βιβλίων, καθώς το περιεχόμενο της καλύπτει την περίοδο των τελευταίων 125 χρόνων. Το περιοδικό αριθμεί περισσότερα από 9.000 αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν στα μέλη και τους συνεργάτες της Εταιρείας Συγγραφέων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνδικαλιστικές οργανώσεις Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς
Πεντάκωμο
Το Πεντάκωμο είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το Πεντάκωμο βρίσκεται 20 χιλιόμετρα ανατολικά της Λεμεσού. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 120 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με το Μοναγρούλλι, στα βόρεια με την Ασγάτα και ανατολικά με το Μαρί. Η νότια πλευρά της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσια, με το μήκος των ακτών του να φτάνει τα 15 χιλιόμετρα. Η ακτή του Πεντακώμου ονομάζεται Ακτή του Κυβερνήτη (Governors’ Beach) η οποία βρίσκεται εν μέρει και στην επαρχία Λάρνακας.
Ονομασία
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασία τους χωριού:
Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του υιοθέτησαν την εναλλακτική ονομασία Beşevler, που σημαίνει πέντε σπίτια.
Ιστορία
Το Πεντάκωμο υπάρχει καταγεγραμμένο σε χάρτη της εποχής της Φραγκοκρατίας με την ονομασία Pendacomo. Ο Λουί ντε Μας Λατρί το περιλαμβάνει στα χωριά που άνηκαν στην ιδιοκτησία του βασιλιά.
Όταν ξεκίνησε η τουρκοκρατία στην Κύπρου (1571), στο Πεντάκωμο εγκαταστάθηκαν Τούρκοι, οι οποίοι ζούσαν αρμονικά με τον ελληνικό πληθυσμό έως το 1974.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, έως το 1974, το Πεντάκωμο ήταν μεικτό χωριό, δηλαδή ζούσαν σε αυτό Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Η πλειοψηφία ήταν Τουρκοκύπριοι. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του χωριού θέλησαν να παραμείνουν στο χωριό τους. Ωστόσο, λόγω προβλημάτων ανασφάλειας, τους ζητήθηκε αργότερα να μεταφερθούν στο βόρειο τμήμα του νησιού, κάτι που έγινε τον Αύγουστο του 1975. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην Αγκαστίνα. Στο Πεντάκωμο παραμένουν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του αλλά και Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο τμήμα του νησιού.
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, ο πληθυσμός του χωριού παρουσιάζει μεγάλη αύξηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Πεντακώμου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Πρόεδρος της Αϊτής
Το Εθνικό Παλάτι στην πρωτεύουσα Πορτ-ο-Πρενς αποτελούσε την επίσημη κατοικία του Προέδρου της Αϊτής, αλλά υπέστη σοβαρές ζημιές στο σεισμό του 2010, και κατεδαφίστηκε το 2012.
Σημειώσεις
^[___] Οι αναφορές προέρχονται από το Σύνταγμα του 1987 της Δημοκρατίας της Αϊτής. Κυβερνητική, αλλά ανεπίσημη (και επιρρεπής σε λάθη) αγγλική μετάφραση είναι διαθέσιμη στο http://www.unhcr.org/refworld/docid/3ae6b542c.html και http://pdba.georgetown.edu/Constitutions/Haiti/haiti1987.html και το γαλλικό πρωτότυπο είναι διαθέσιμο σε http://pdba.georgetown.edu/Constitutions/Haiti/haiti1987fr.html
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική της Αϊτής Κατηγορία:Πρόεδροι της Αϊτής
Asociación de Clubs de Baloncesto
Η Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB), είναι ένα εθνική αθλητική ένωση υπεύθυνη για τη διαχείριση του κύριου επαγγελματικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης (Liga Endesa) στην Ισπανία. Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1982 και αποτελεί ιδρυτικό μέλος της ULEB.
Γενική Συνέλευση
Η Γενική Συνέλευση είναι το κύριο όργανο της ACB. Αποτελείται από τα 18 σωματεία καλαθοσφαίρισης και αθλητικές ανώνυμες εταιρείες (Sociedad Anónima Deportiva, S.A.D.) που συνθέτουν τη Liga Endesa. Κάθε σωματείο ή S.A.D. (αναλόγως τη νομική του υπόσταση) εκπροσωπείται από τον αντίστοιχο πρόεδρό του. Ο πρόεδρος της ACB, μαζί με τα άλλα μέλη της εκτελεστικής επιτροπής, είναι υπεύθυνος για τη λειτουργία της οργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ισπανία
Αλφρέ Ζαρρύ
Ο Αλφρέ Ζαρρύ (Alfred Jarry, 8 Σεπτεμβρίου 1873 - 1 Νοεμβρίου 1907) ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος, που επινόησε την Παταφυσική, μια παρωδία της σύγχρονης επιστήμης. Θεωρείται πρόδρομος των Σουρεαλισμού και του Φουτουρισμού καθώς και του Μεταμοντερνισμού.Επηρέασε σημαντικούς συγγραφείς όπως τον Ιονέσκο [Υμπύ βασιλιάς - Ο βασιλιάς πεθαίνει].
Γεννημένος στο Λαβάλ (Laval) της Γαλλίας, είχε Βρετονική καταγωγή από την πλευρά της μητέρας του. Σε όλη τη διάρκεια του βίου του, αν και είχε συσχετιστεί με το κίνημα του Συμβολισμού, ο Ζαρρύ ήταν ευρύτερα γνωστός για το έργο του Ο Υμπύ βασιλιάς (1896), το οποίο συχνά αναφέρεται ως προδρομικό των κινημάτων του Σουρεαλισμού και του Φουτουρισμού, που εκδηλώθηκαν κατά τις δεκαετίες του 1920 και 1930. Συνέγραψε χρησιμοποιώντας μια ποικιλία υφών, προαναγγέλλοντας έτσι το μεταμοντέρνο. Έγραψε θεατρικά, νουβέλες, ποιήματα, δοκίμια και θεωρητικά άρθρα. Τα έργα του θεωρούνται πρωτοποριακά στα πεδία της λογοτεχνίας του παραλόγου και της μεταμοντέρνας φιλοσοφίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1959
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision του 1959 ήταν ο 4ος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision.
Διεξήχθη στις 11 Μαρτίου 1959 στις Κάννες της Γαλλίας, καθώς η Γαλλία ήταν η νικήτρια του προηγούμενου διαγωνισμού, το 1958. . Το διαγωνισμό κέρδισε η Ολλανδία με το τραγούδι "Een beetje", το οποίο εκτελείται από την Τέντι Σόλτεν. Αυτή ήταν η δεύτερη νίκη για την Ολλανδία. Ο Ουίλι βαν Χέμερτ (Willy van Hemert) ήταν ο στιχουργός και του τραγουδιού "Net als toen", το οποίο κέρδισε τον διαγωνισμό του 1957. Ο βαν Χέμερτ ήταν το πρώτο πρόσωπο που κέρδισε τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision δύο φορές.
Τοποθεσία
μικρογραφία|αριστερά|220px|Παλάτι Φεστιβάλ και Συνεδρίων, Κάννες – χώρος φιλοξενίας του διαγωνισμού. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις Κάννες της Γαλλίας με το χώρο φιλοξενίας να είναι το αρχικό κτίριο του Παλατιού των Φεστιβάλ και των Συνεδριών, αφού η Γαλλία κέρδισε το δικαίωμα να φιλοξενήσει αυτή την έκδοση του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision λόγω του ότι είχε κερδίσει την προηγούμενη χρονιά με το τραγούδι "Dors, mon amour" του Αντρέ Κλαβώ. Οι Κάννες, μια πόλη που βρίσκεται στη Γαλλική Ριβιέρα, είναι ένας πολυάσχολος τουριστικός προορισμός και είναι γνωστός παγκοσμίως για τη διοργάνωση του ετήσιου Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, με το Παλάτι Φεστιβάλ και Συνεδρίων που φιλοξενεί επίσης το Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Το αρχικό κτίριο χτίστηκε το 1949 και βρίσκεται στη λεωφόρο Promenade de la Croisette, στον σημερινό χώρο της JW Marriott Cannes.
Μορφή
Ένας νέος κανόνας δημιουργήθηκε για αυτή τη Eurovision, διασφαλίζοντας ότι δεν επιτρέπονται επαγγελματίες εκδότες ή συνθέτες στις εθνικές επιτροπές. Η Ιταλία έδωσε ένα βαθμό στη Γαλλία, μηδέν βαθμούς στο Ηνωμένο Βασίλειο και επτά βαθμούς στην Ολλανδία, τοποθετώντας τους μόλις τρεις βαθμούς μπροστά από το Ηνωμένο Βασίλειο. Αργότερα, η Γαλλία έδωσε μόνο τρεις πόντους στην Ιταλία και τέσσερις πόντους στην Ολλανδία, δίνοντάς τους ένα προβάδισμα πέντε βαθμών έναντι του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οποίοι ήταν μόνο ένας βαθμός μπροστά από τη Γαλλία, αφήνοντας την Ιταλία πίσω στην έκτη θέση, πίσω από τη Δανία, για εννέα βαθμούς. Κάτι που συνέβη φέτος, αλλά ποτέ ξανά, ήταν ότι πέρα από τη νικήτρια συμμετοχή έγινε και πάλι. Το δεύτερο και το τρίτο τραγούδι, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία, είχαν τη δυνατότητα να τραγουδήσουν και πάλι στο τέλος της παράστασης, μαζί με τον τελικό νικητή, την Ολλανδία.
Συμμετέχουσες χώρες
Το Λουξεμβούργο αρνήθηκε την συμμετοχή του και αποχώρησε για πρώτη φορά, το Ηνωμένο Βασίλειο επέστρεψε χάνοντας τον προηγούμενο διαγωνισμό (εμφανίστηκε στον πίνακα σκορ ώς "Grande Bretagne"-"Μεγάλη Βρετανία") και τερμάτισε στη δεύτερη θέση για πρώτη φορά. Το Ηνωμένο Βασίλειο θα έχει άλλες 15 δεύτερες θέσεις στην ιστορία του στη Eurovision. Για πρώτη φορά συμμετείχε το Μονακό, παρότι τερμάτισε στην τελευταία θέση.
Επιστροφές καλλιτεχνών
Στον διαγωνισμό του 1959 έλαβαν ξανά μέρος η Μπίρτε Βίλκε από τη Δανία (έλαβε μέρος και στον διαγωνισμό του 1957) και ο Ιταλός Ντομένικο Μοντούνιο, ο οποίος είχε λάβει μέρος και στη Eurovision του 1958.
Παρουσίαση
Τον διαγωνισμό του 1959 παρουσίασε η Ζακλίν Ζουμπέρ (29 Μαρτίου 1921 – 8 Ιανουαρίου 2005), γεννημένη ως Ζακλίν Ανέτ Εντίτ Πιέρ (Jacqueline Annette Édith Pierre). Η Ζουμπέρ ήταν, μαζί με την Αρλέτ Ακάρ, μια από τις πρώτες δύο παρουσιάστριες συνεχείας της τηλεόρασης, όταν η γαλλική τηλεόραση έκανε τα πρώτα της βήματα. Ήταν επίσης παραγωγός και σκηνοθέτρια.
Εκφωνητές και εκπρόσωποι χωρών
Η κάθε χώρα μέσω του ραδιοτηλεοπτικού της φορέα έστειλε έναν σχολιαστή του διαγωνισμού στην γλώσσα της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1959
Πακ (παλαιστής)
Ο Μπέντζαμιν Σάτερλαϊ (Benjamin Satterley, 22 Αυγούστου 1986) είναι Άγγλος επαγγελματίας παλαιστής, γνωστότερος με το ψευδώνυμο "Πακ". Αυτή τη στιγμή έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE, όπου παλεύει ως Άντριαν Νεβάιλ. Στη πορεία του στο χώρο, είναι γνωστός για την εναέριες κινήσεις του μέσα στο ρινγκ.
Καριέρα
Ο Σάτερλαϊ ξεκίνησε την ενασχόληση του με το άθλημα το 2004 στην Αγγλία. Με το πέρασμα του χρόνου πέρασε απο αρκετές εταιρείες πάλης και έφθασε στις ΗΠΑ. Εκεί μεγάλωσε η φήμη του στην ανεξάρτητη σκηνή της πάλης, όπου και έγινε ένας απο τους αγαπημένους του κοινού. Κύριο λόγο σε αυτό είχε η μεγάλη του ευκολία στο να εκτελεί αεροπλανικές κινήσεις μέσα στο ρινγκ.
Το 2012 υπέγραψε με τη κορυφαία εταιρεία πάλης το WWE και μεταφέρθηκε στο εκπαιδευτήριο NXT Wrestling, για να προσαρμοστεί στο στυλ του WWE. Τον Φεβρουάριο του 2014, ο Neville κατάφερε να νικήσει τον Bo Dallas και να γίνει ο νέος Πρωταθλητής NXT. Η θητεία του ήταν μεγάλη καθώς κατάφερε να παραμείνει πρωταθλητής μέχρι τον Δεκέμβριο του 2014, όταν έχασε τον τίτλο από τον Sami Zayn. Τον Μάρτιο του 2015, την νύχτα μετά την Wrestlemania 31 έκανε το ντεμπούτο του στην βασική ρόστερ. Ήταν αγαπητός από σχεδόν όλους τους φανς χάρη στις ικανότητες του να ¨πετάει¨ αλλά και στον ρόλο του ¨καλού¨ που υποδύονταν. Λίγο αργότερα ο Neville ανταποκρίθηκε στην ανοικτή πρόκληση του John Cena και μπορεί να είχε κερδίσει και την United States Championship αν δεν παρέμβαινε ο Rusev, ο πρών πρωταθλητής και τότε εχθρός του John Cena. Μετά από κάποιες διαμάχες με αρκετούς παλαιστές, αντιμετώπισε τον τότε πρωταθλητή WWE, Seth Rollins για τον τίτλο σε ένα επεισόδιο του Monday Night Raw. Το μεγαλύτερο σοκ της βραδιάς ήταν ότι ήρθε πολύ κοντά στο να κερδίσει τον τίτλο. Ωστόσο, δεν κατάφερε να βγει νικητής. Τον Μάρτιο του 2016 τραυμάτισε τον αστράγαλο του σε ένα ματς με τον Chris Jericho. Ο Neville, έμεινε εκτός δράσης έως τον Οκτώβριο του 2016 όταν έκανε την επιστροφή του στην οποία οι περισσότεροι φανς δεν αντέδρασαν. Ο Neville εξαιτίας αυτής της συμπεριφοράς, επιτέθηκε τον καλό του φίλο και τότε Cruiserweight Champion, Rich Swann στην Raw Exclusive "Roadblock: End of the Line" Pay Per View. Η κόντρα τους αυτή κατάληξε σε ένα ματς για τον τίτλο στο Royal Rumble. Εκεί ο Neville, νίκησε τον Swann και έγινε ο νέος Cruiserweight Champion. Οι φανς έδειξαν ενδιαφέρον στον νέο του ρόλο. 1,5 μήνα αργότερα υπερασπίστηκε επιτυχώς τον τίτλο του στην Raw Exclusive "Fastlane" Pay Per View νικώντας τον Gentleman Jack Gallagher. Σύντομα ήρθε σε σύγκρουση με τον Austin Aries, τον οποίο αντιμετώπισε για τον τίτλο στην Wrestlemania 33. Ο Neville κατάφερε να βγει νικητής για ακόμα μια φορά. Ωστόσο επειδή ο τρόπος με τον οποίο νίκησε τον Aries δεν ήταν και ο πιο ¨τίμιος¨ αποφασίστηκε ένα επαναληπτικό ματς 27 μέρες αργότερα στην Raw Exclusive "Payback" Pay Per View. Επειδή όμως το ματς αυτό έληξε με ασάφεια ¨συναντήθηκαν¨ ξανά στην Raw Exclusive "Extreme Rules" Pay Per View σε ένα ματς όπου για να βγει καθαρός νικητής επρέπε να αναγκάσει τον αντίπαλο του να ¨παραδοθεί¨. Ο Neville κατάφερε να νικήσει για δεύτερη φορά τον Aries
Τελειωτικές κινήσεις
(Adrian) Neville
Pac/Jungle Pac
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος και είναι 28 χρονών
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Σποκάν
Το Σποκάν (αγγλικά: Spokane, στα αγγλικά προφέρεται «Σπο(ου)κάν» (ΔΦΑ: /spoʊˈkæn/, spoh-kan)) είναι πόλη που βρίσκεται στις βορειοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες στην πολιτεία της Ουάσινγκτον. Έλκει το όνομά της από την αυτόχθονη φυλή των Σποκάν. Είναι η μεγαλύτερη πόλη και έδρα της ομώνυμης κομητείας, και το μητροπολιτικό κέντρο της περιοχής στα βορειοδυτικά. Η πόλη βρίσκεται στον ποταμό Σποκάν στην Ανατολική Ουάσιγκτον, 92 μίλια (148 χλμ) νότια από τα καναδικά σύνορα, περίπου 15 μίλια (24 χλμ) από τα σύνορα Ουάσιγκτον-Άινταχο, και 230 μίλια (370 χλμ) ανατολικά του Σιάτλ. Ιδρύθηκε το 1871 και έχει πληθυσμό 208.916 κατοίκων. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της πολιτείας Ουάσινγκτον
Αλφρέ ντε Βινύ
Ο Αλφρέ ντε Βινύ (Alfred Victor, comte de Vigny, Λος (Loches), 1797 - Παρίσι, 1863) ήταν Γάλλος ρομαντικός ποιητής, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από υψηλόφρονα στωικισμό, πλούσιο σε συμβολισμούς και προαναγγέλλει την γραφή των Μπωντλαίρ, Βερλαίν και Μαλλαρμέ.
Επιλογή έργων
Δύο από τα ωραιότερα ποιήματα του ντε Βινύ, La mort du loup (Ο θάνατος του λύκου) και Le Mont des Oliviers (Το όρος των Ελαιών) μετέφρασαν ο Άρης Δικταίος και ο Μαρίνος Σιγούρος αντίστοιχα. Ο πρώτος στην "Ανθολογία Παγκοσμίου Ποιήσεως" και ο δεύτερος στην "Παγκόσμιο Ποιητική Ανθολογία" (τ. Β΄)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας
Πατ Ράιλι
Ο Πατ Ράιλι (Patrick James Riley, γεν. στις 20 Μαρτίου 1945 στη Ρώμη της Νέας Υόρκης, ύψος 1,93 μ.) είναι Αμερικανός επαγγελματίας παράγοντας της καλαθόσφαιρας, πρώην προπονητής και αθλητής του N.B.A. και συγγραφέας. Είναι πρόεδρος της ομάδας των Miami Heat από το 1995, ενώ ήταν προπονητής της ίδιας ομάδας σε δύο διαφορετικές μεταξύ τους χρονικές περιόδους, από το 1995 έως το 2003 και από το 2005 έως το 2008.
Διακρίσεις
Ως αθλητής ξεχώρισε ιδιαίτερα όταν αγωνίστηκε σαν περιφερειακός (shooting guard) με την ομάδα των Λος Άντζελες Λέικερς, το 1972. Θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους προπονητές του Αμερικανικού Επαγγελματικού Πρωταθλήματος καλαθόσφαιρας, καθώς έχει κερδίσει 5 φορές τον τίτλο του πρωταθλητή, τέσσερις με τους Λέικερς κατά τη δεκαετία του ’80, όταν η ομάδα αυτή βρίσκονταν στην κορυφαία της περίοδο και μία με το Μαϊάμι (2006). Αναδείχθηκε προπονητής της χρονιάς 3 φορές (1990, 1993, 1997) ως τεχνικός των Λέικερς, Νέας Υόρκης (New York Knicks) και Μαϊάμι, αντίστοιχα. Επίσης, ήταν εννέα φορές προπονητής ομάδας σε αγώνες All Star, τις οκτώ με την ομάδα της Δύσης (1982, 1983, 1985 – 1990) και μία με εκείνη της Ανατολής (1993, όταν προπονούσε τους Νικς). Είναι ο πρώτος στα χρονικά Βορειοαμερικανός που κατάφερε ως να κατακτήσει τίτλο πρωταθλητή ως παίκτης, βοηθός προπονητή (assistant coach), πρώτος προπονητής (head coach) και τώρα, ως παράγοντας. Το 1996 το όνομά του περιλήφθηκε μεταξύ των 10 μεγαλύτερων προπονητών στην ιστορία του N.B.A. Το 2012 και το 2023 κέρδισε το πρωτάθλημα ως πρόεδρος των Μαϊάμι Χιτ. Τιμήθηκε από την Ένωση των προπονητών του N.B.A., με το βραβείο Chuck Daily Lifetime Achievement, στις 20 Ιουνίου του 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Έλικας (αστρονομία)
Ως έλικες, στην αστρονομία, αναφέρονται πολύ μικρά αντικείμενα που εντοπίζονται σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο και βρίσκονται μέσα στου δακτύλιούς του, αλλά και έξω από αυτούς. Πολλοί από αυτούς ανακοινώνονται ως δορυφόροι του πλανήτη και παίρνουν, αργότερα, ονομασία. Άλλοι, παρόλο που βρίσκονται σε τροχιά γύρω του δεν αναφέρονται ως δορυφόροι και δεν ονομάζονται. Αξίζει να αναφερθεί πως δεν παίρνουν πότε μια προσωρινή ονομασία ή ένα παρωνύμιο.
Το 2006 το Κασσίνι ανακάλυψε πολλούς έλικες και διαπιστώθηκε πως μέσα σε ένα μόνο δακτύλιο το Κρόνου μπορεί να υπάρχουν δέκα εκατομμύρια έλικες. Επίσης διαπιστώθηκε πως μπορεί να αποτελούν μεγάλα κομμάτια του αρχικού αρχικού αντικειμένου που δημιούργησε τους δακτύλιους του Κρόνου. Παρότι πολλοί από αυτούς θεωρούνται πιθανοί δορυφόροι του Κρόνου, ελάχιστοι θα καταχωρηθούν επίσημα ως δορυφόροι του πλανήτη στο τέλος, καθώς υπάρχουν χιλιάδες έλικες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Τόμι Τούμπερβιλ
Πριν ενασχοληθεί με την πολιτική, ο Τούμπερβιλ, ήταν επικεφαλής προπονητής στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι (2013-2016), στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Τέξας (2010-2012), στο Πανεπιστήμιο Όμπερν (1999-2008), καθώς και στο Πανεπιστήμιο του Μισισίπι (1995-1998).
Στις εκλογές του 2020 για την Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αλαμπάμα, ο Τούμπερβιλ, κατάφερε να κερδίσει τον εν ενεργεία Δημοκρατικό Γερουσιαστή Νταγκ Τζόουνς, με διαφορά 20 ποσοστιαίων μονάδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Αλαμπάμα Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές
Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης
Το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης είναι υπουργείο της Ελληνικής Δημοκρατίας, το οποίο συστάθηκε από τη κυβέρνηση Μητσοτάκη στις 27 Ιουνίου 2023. Το υπουργείο αυτό διαδέχθηκε το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων. Υπουργός ανέλαβε ο Άδωνις Γεωργιάδης, με Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης τον Βασίλης Σπανάκης και Παναγιώτης Τσακλόγλου
Στις αρμοδιότητες του Υπουργείου περιλαμβάνονται οι ατομικές και συλλογικές συμβάσεις εργασίας, τα χρονικά όρια εργασίας, η κοινωνική προστασία και αποκατάσταση των ατόμων ειδικών κατηγοριών, η διευκόλυνση των ατόμων με αναπηρίες, εποπτεία των ασφαλιστικών ταμείων, η πρόληψη των εργατικών ατυχημάτων και των επαγγελματικών ασθενειών, η διαχείριση κοινοτικών και άλλων πόρων σχετικών με την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού. Επίσης, είναι υπεύθυνο για την εκπροσώπηση της χώρας στον ΔΟΕ.
Στο Υπουργείο Εργασίας υπάγεται και το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ), που ως στόχο έχει την έρευνα και δίωξη των παραβάσεων της εργατικής νομοθεσίας, της παράνομης απασχόλησης και της ανασφάλιστης εργασίας τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στο δημόσιο τομέα, η ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ) και το Εθνικό Κέντρο Επαγγελματικού Προσανατολισμού.
Ιστορία
Στις 14 Οκτωβρίου 1935 η κυβέρνηση Κονδύλη ιδρύει το Υπουργείο Εργασίας (ΦΕΚ 465/1935). Στις 18 Ιανουαρίου του επομένου, η κυβέρνηση Δεμερτζή καταργεί το υπουργείο, για να επανέλθει από την κυβέρνηση Μεταξά ως διάδοχος του Υφυπουργού Εθνικής Οικονομίας, στις 31 Αυγούστου. Τον Απρίλιο του 1944 καταργείται και επανασυνίσταται στις 14 Οκτωβρίου 1944 ως Υπουργείο από τον Γεώργιο Παπανδρέου. Στις 25 Αυγούστου 1971 καταργείται από την Κυβέρνηση Παπαδόπουλου το επανιδρύει στις 24 Σεπτεμβρίου 1973 ως Υπουργείο Απασχολήσεως. Στις 3 Αυγούστου 1976 με το Ν. 400/1976 το Υπουργείο Απασχολήσεως μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εργασίας. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1995 με το Π.Δ. 372/1995, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου και των συναρμόδιων υπουργών, το Υπουργείο Εργασίας μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων με τη μεταφορά σε αυτό της Γενικής Γραμματείας Κοινωνικών Ασφαλίσεων από το Υπουργείο Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Στις 10 Μαρτίου 2004 με την απόφαση Υ 1/10.3.2004 του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων μετονομάστηκε σε Υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 με την απόφαση 2876/7.10.2009 του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου το Υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης. Στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας με τη μεταφορά σε αυτό της Γενικής Διεύθυνσης Πρόνοιας από το πρώην Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Στις 27 Ιανουαρίου 2015 μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής ΑλληλεγγύηςΣτις 8 Ιουλίου 2019 με το Π.Δ. 81/2019 μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων.
Παραπομπές
Εργασιας και Κοινωνικων Υποθεσεων
Α.Σ. Ρήγας Φεραίος Βελεστίνου
Ποδόσφαιρο
150px|μικρογραφία|Παλαιότερο λογότυπο Ο Α.Σ. «Ρήγας Φεραίος» ιδρύθηκε το 1926 ως ένας ερασιτεχνικός σύλλογος και ανήκει στην κοινωνία του Βελεστίνου. Η πρωτοβουλία για την ίδρυση του συλλόγου έγινε δεκτή με καλές προοπτικές από τη νεολαία και το σύνολο των κατοίκων του Βελεστίνου και απόδειξη, από φωτογραφίες που υπάρχουν, η καθολική συμμετοχή των κατοίκων στη διαμόρφωση χώρου για τη δημιουργία γηπέδου, στα «αλώνια», όπου και σήμερα το κατασκευασθέν αργότερα στάδιο, με τη σημερινή του μορφή. Με την ίδρυση ήρθε και η πλούσια, για την εποχή αθλητική δραστηριότητα του συλλόγου, με σειρά ποδοσφαιρικών αγώνων, που συγκέντρωναν πλήθος κόσμου. Το όνομα που φέρει ο σύλλογος είναι του εθνεγέρτη και μάρτυρα Ρήγα Φεραίου.
Από τον αθλητικό σύλλογο έχουν περάσει εκατοντάδες νέοι του Βελεστίνου προσφέροντας τις ικανότητές τους και γράφοντας έτσι την ιστορία του συλλόγου. Ο σύλλογος ιδρύεται το 1926 ενώ το 1928 συγκροτείται η ποδοσφαιρική ομάδα του «Ρήγα Φεραίου». Την περίοδο 1951-52 ο «Ρήγας Φεραίος» παίρνει την «επίσημη» μορφή του, με την αναγνώριση του συλλόγου λαμβάνοντας Αριθμό Μητρώου από την ΕΠΟ το 341 και τη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΘ. Κατά τα έτη 1955-1958 ο «Ρήγας Φεραίος» αγωνίζεται σε επίσημο πρωτάθλημα στη Γ΄ τοπική κατηγορία, όπου και πρωταγωνιστεί, ενώ το 1959 ο «Ρήγας» ανακηρύσσεται πρωταθλητής στη Γ΄ τοπική κατηγορία. Το 1961 ο «Ρήγας» όντας πρωταθλητής στη Β΄ τοπική κατηγορία, ανέρχεται στην Α΄ τοπική κατηγορία.
Τη δεκαετία του 70 κατακτά πολλούς τίτλους στην Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας διεκδικώντας την άνοδο στη Β' Εθνική μεσω των Ειδικών Πρωταθλημάτων. Το 1971 έχασε την άνοδο σε αγώνα κατάταξης με τον Λεωνίδα Σπάρτης. Το 1975 υπήρξε η πλέον εποικοδομητική χρονιά για το σύλλογο, καθώς μέσω του Ειδικού Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος (και αγώνα μπαράζ με τον ΠΑΟ Κουφαλίων που κρίθηκε στα πέναλτι) πέτυχε τη συμμετοχή στη Β΄ εθνική Κατηγορία 1975-76, γεγονός το οποίο αποτελεί το ορόσημο στην ιστορία του. Το 1977 και το 1981 πετυχαίνει την άνοδο στη Γ' Εθνική και με τις αναδιαρθρώσεις συμμετέχει στην πρώτη διοργάνωση του περιφερειακού πρωταθλήματος της Δ' Εθνικής το 1982-83. 12 χρόνια μετά, την περίοδο 1995-96 όντας πρωταθλητής στην Α΄ τοπική κατηγορία αγωνίζεται για δεύτερη φορά στην Δ΄ Εθνική κατηγορία όπου θα παραμείνει για 3 περιόδους. Θα επιστρέψει ως δευτεραθλητής το 2002-03. Με 2 εξαιρέσεις που θα αγωνιστεί στην Α' ΕΠΣΘ κατακτώντας το πρωτάθλημα και την επάνοδο, θα παραμείνει στην κατηγορία μέχρι την κατάργησή της το 2013 εξασφαλίζοντας και τη συμμετοχή στη Γ' Εθνική, όπου αγωνιζόταν μέχρι το 2018. Το 2018 η ομάδα υποβιβάστηκε στην Α' κατηγορία και από τότε προσπαθεί να κερδίσει την επάνοδο στην Γ' Εθνική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μαγνησίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926
Paradise Lost
Οι Paradise Lost είναι metal συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1988 στο Χάλιφαξ, στην Αγγλία. Ενώ τα πρώτα άλμπουμ του συγκροτήματος θεωρούνται ως death/doom metal, αργότερα άρχισαν να συμπεριλαμβάνουν πολλές διαφορετικές επιρροές του ροκ σε ηχογραφήσεις τους και πλέον θεωρούνται κατά κύριο λόγο ως ένα gothic συγκρότημα.
Μαζί και με άλλα συγκροτήματα από την Αγγλία όπως Anathema και My dying Bride, οι Paradise Lost βοήθησαν στην εξέλιξη του υποείδους γνωστό ως Death/Doom. Τα τρία πρώτα τους πλήρους διάρκειας άλμπουμ (αν και στα δύο τελευταία έχουν ενσωματωθεί και ορισμένα melodic και gothic στοιχεία) θεωρούνται από τα πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα αυτού του είδους. Ωστόσο, με τη δημιουργία των άλμπουμ Icon (1993) και Draconian Times (1995), οι Paradise Lost έγιναν γνωστοί ως πρωτοπόροι του υποείδους gothic metal. Σύμφωνα με την αλλαγή στη μουσική προσέγγιση, ο τραγουδιστής Nick Holmes άλλαξε το ύφος με το οποίο τραγουδούσε. Στα τρία πρώτα άλμπουμ του συγκροτήματος χρησιμοποίησε death grunt, αλλά στο Icon η φωνή του έχει πιο καθαρό ήχο. Αργότερα (περίπου 1997), η μπάντα άρχισε να πειραματίζεται με το ηλεκτρονικό στυλ αλλά μετά από τέσσερα άλμπουμ επανήλθε και πάλι στο Gothic Metal.
Αργότερα
Οι Paradise Lost επέστρεψαν το 1997 με νέα εμφάνιση και στυλ εκπλήσσοντας θαυμαστές και κριτικούς. Στο άλμπουμ One Second (1997) η μπάντα άρχισε να πειραματίζεται με synth pop και electronica που θυμίζει Depeche Mode. Το άλμπουμ κατέληξε να είναι μία από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες του συγκροτήματος, σαρώνοντας τα Γερμανικά και τα Σουηδικά top-10 charts και δίνοντας μια ώθηση στη δημοτικότητα του συγκροτήματος παντού, εκτός από το Ηνωμένο Βασίλειο. Αν και μερικοί από τους οπαδούς της μπάντας ήταν απογοητευμένοι, οι Paradise Lost απέκτησαν πολλούς νέους θαυμαστές. Η μπάντα αργότερα έκανε συμβόλαιο με την EMI Electrola στη Γερμανία για το επόμενο άλμπουμ της, Host, που κυκλοφόρησε το 1999, στο οποίο συνέχισαν να πειραματίζονται με νέους ήχους, που φαίνεται να έχει αποβάλλει τις metal ρίζες τους. Για τον επόμενο άλμπουμ, Believe in Nothing (2001) οι Paradise Lost συνέχισαν την κατεύθυνση με synth, αλλά προσθέτοντας ροκ στοιχεία στη μουσική τους. Τον Μάιο του 2002, το συγκρότημα υπέγραψε με την G.U.N. records, καθώς και για το άλμπουμ που ακολούθησε, Symbol of life, οι metal ρίζες της μπάντας άρχισαν να επανέρχονται.
Σήμερα
Το Paradise Lost κυκλοφόρησε ως το δέκατο άλμπουμ τους το 2005 από την G.U.N. records, ένα άλμπουμ που συνδυάζει ηλεκτρονική μουσική και κιθάρα με βάση το στυλ αυτό. Σε αυτό το άλμπουμ άρχισε η επιστροφή των Paradise Lost στις metal ρίζες τους. Το ενδέκατο άλμπουμ, In Requiem, κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2007 από την Century Media. Ήταν γενικώς καλοδεχούμενο με υψηλή βαθμολογία από τους κριτικούς και άφησε τους θαυμαστές της μπάντας ικανοποιημένους, βλέποντας τους να επιστρέφουν με πιο βαρύ gothic metal ήχο παρόμοιο με αυτό των προηγούμενων άλμπουμ όπως το Draconian Times. Επίσης κέρδισε το βραβείο ως “Το Καλύτερο gothic metal άλμπουμ” στα "Metal Storm Awards 2007".Πριν το full-length προηγήθηκε το single The Enemy. Τον Νοέμβριο του 2007, η Century Media κυκλοφορήσει το DVD Over The Madness το οποίο τεκμηριώνει το αντίκτυπο που είχαν οι Paradise Lost στο gothic metal και παρέχει ενδείξεις για τη νοοτροπία και τον τρόπο λειτουργίας των Paradise Lost. Το disc 2 περιλαμβάνει επίσης συνεντεύξεις, πρόβες, παρασκήνια καθώς και αξιομνημόνευτα γεγονότα. Στις 13 Αυγούστου 2008, ο drummer Jeff Singer ανακοίνωσε την αποχώρησή του στην επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος. Ήθελε να είναι με την οικογένειά του, είχε μια επερχόμενη δουλειά, και η τότε επερχόμενη περιοδεία της Νότιας Αμερικής θα παρέμβαινε με αυτό. Ως αποτέλεσμα, οι Paradise Lost αναγκάστηκαν να ακυρώσουν την περιοδεία στη Νότια Αμερική που είχαν προγραμματίσει. Λίγο αργότερα, στις 28 Αυγούστου 2008, στην επίσημη ιστοσελίδα της μπάντας ανακοινώνεται η ακύρωση της περιοδείας στη Νότια Αμερική και ότι ο Mark Heron από τους Oceansize θα αναλάβει τα ντραμς. Στις αρχές του 2009,οι Paradise Lost ηχογραφούν το νέο τους album με παραγωγό τον Jens Bogren στο Fascination Street Studios στο Örebro, Σουηδία. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχε καμία πλήρης αντικατάσταση για τον Jeff Singer και τα drums παίζει ο Σουηδός Peter Damin. Στις 16 Μαρτίου 2009, όταν είχε τελειώσει το άλμπουμ την ηχογράφηση το συγκρότημα προσλαμβάνει τον Adrian Erlandsson (πρώην at the Gates, πρώην Cradle of Filth)ως full-time drummer. Στις 18 Ιουνίου του 2009, οι Paradise Lost ανακοίνωσαν επίσημα ότι το Faith Divides Us - Death Unites Us είναι ο τίτλος του επερχόμενου νεόυ τους άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει από την Century Media Records στις 25 Σεπτεμβρίου 2009 στη Γερμανία, στις 28 Σεπτεμβρίου του 2009 στην υπόλοιπη Ευρώπη και στις 6 Οκτωβρίου 2009 στις ΗΠΑ.
Μέλη
Nick Holmes - φωνητικά (1988-σήμερα) Greg Mackintosh - κιθάρα (1988-σήμερα) Aaron Aedy - ρυθμική κιθάρα (1988-σήμερα) Steve Edmondson - μπάσο (1988-σήμερα) Adrian Erlandsson - τύμπανα (2009-σήμερα)
Πρώην μέλη
Matthew Archer - τύμπανα (1988-1994) Lee Morris - drums (1994-2004) Jeff Singer - τύμπανα (2004-2008) [Επεξεργασία] μέλη της συνόδου Mark Heron - τύμπανα (2008) Peter Damin - τύμπανα (2009)
Δισκογραφία
Studio albums Lost Paradise (1990) Gothic (1991) Shades of God (1992) Icon (1993) Draconian Times (1995) One Second (1997) Host (1999) Believe in Nothing (2001) Symbol of Life (2002) Paradise Lost (2005) In Requiem (2007) Faith Divides Us - Death Unites Us (2009) Tragic Idol (2012) The Plague Within (2015)Medusa(2017)
Ζωντανές ηχογραφήσεις The Anatomy Of Melancholy (2008) (Live double-DVD set, and Live double-CD set) At the BBC (2003)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά death metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά doom metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά gothic metal συγκροτήματα
Πρωτοβουλία μιας ζώνης και ενός δρόμου
Η πρωτοβουλία μιας ζώνης και ενός δρόμου (Belt and Road Initiative), παλαιότερα γνωστή ως One Belt One Road (OBOR), (一带一路), είναι μια παγκόσμια στρατηγική ανάπτυξης υποδομών που υιοθέτησε η κινεζική κυβέρνηση το 2013 επενδύοντας σε σχεδόν 70 χώρες και διεθνείς οργανισμούς. Θεωρείται κεντρικό κομμάτι της εξωτερικής πολιτικής του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας Xi Jinping, ο οποίος αρχικά ανακοίνωσε τη στρατηγική κατά τη διάρκεια επίσημων επισκέψεων στην Ινδονησία και το Καζακστάν το 2013.