cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιος Τύχωνας Πατριάρχης Μόσχας
Βιογραφία
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πρωτοστάτησε σε όλους τους οργανισμούς συμπαραστάσεως θυμάτων πολέμου και φρόντισε για την πνευματική ενίσχυση των στρατιωτών. Για αυτό, δύο χρόνια αργότερα, εκλέγεται Μητροπολίτης Μόσχας και στις 28 Οκτωβρίου 1917, μπροστά στην εικόνα της Παναγίας του Βλαντιμίρ, με κλήρο αναδεικνύεται Πατριάρχης Μόσχας μεταξύ τριών υποψηφίων. Στη σύντομη θητεία του διώχτηκε από το νέο καθεστώς με 13μηνη φυλάκιση, απόπειρα δολοφονίας και παρενοχλούμενος διαρκώς από μηχανορραφίες και εξωτερικές πιέσεις, κατέληξε σε σωματική και νευρική εξάντληση. Εν μέσω θηριωδιών των κυβερνώντων υπερασπιζόταν δυναμικά την ορθόδοξη παράδοση και παρότρυνε το λαό σε μετάνοια. Σε ηλικία 60 ετών, η κατάσταση της υγείας του γρήγορα χειροτέρευσε και στις 25 Μαρτίου 1925 απεβίωσε.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Ρώσοι άγιοι Κατηγορία:Πατριάρχες Μόσχας Κατηγορία:Νεομάρτυρες Κατηγορία:Ρώσοι νεομάρτυρες
Ιωάννης Β΄ του Χόλσταϊν-Κιέλου
Ο Ιωάννης Β΄ ο μονόφθαλμος, γερμ. Johannes II. der Einäugige (1253 - 1321) από τον Οίκο των Σάουμμπουργκ ήταν κόμης του Χόλσταϊν-Κιέλου (1263-1316).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄, κόμη τού Χόλσταϊν-Κιέλου και της Ελισάβετ των Ασκάνια, κόρης του Αλβέρτου Α΄, δούκα της Σαξονίας.
Αργότερα μοίρασαν το Κίελο μεταξύ τους: ο Αδόλφος Ε΄ έλαβε το Ζέγκεμπεργκ και ο Ιωάννης Β΄ το κυρίως Κίελο, δηλ. την περιοχή μεταξύ του φιορδ του Κιέλου και τις πηγές των ποταμών Άλστερ και Πίνναου. Διέμενε στο κάστρο του Κιέλου.
Ήταν ένας άτυχος ηγεμόνας: το 1308 ο δευτερότοκος γιος του Αδόλφος Ζ΄ διαδέχθηκε τον Αδόλφο Ε΄ στην κομητεία του Ζέγκεμπεργκ, αλλά απεβίωσε βίαια το 1315, όπως και ο αδελφός του δύο έτη πριν. Τελικά το Ζέγκεμπεργκ μοιράστηκε στους γιους του εξαδέλφου του Ιωάννη Β΄, Γεράρδο Δ΄ και Ιωάννη Γ΄, κόμητες τού Χόλσταϊν-Πλεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Έστριντσεν, κόρη του Χριστόφορου Α΄ της Δανίας και είχε τέκνα:
Ο βιαστικός (μυθιστόρημα)
Ο βιαστικός (γαλλικά: L'Homme pressé ) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Πωλ Μοράν που εκδόθηκε το 1941. Αφηγείται την ιστορία ενός πολυάσχολου παλαιοπώλη από το Παρίσι που δεν φαίνεται να μπορεί να χαλαρώσει και να ηρεμήσει, καταστρέφοντας τα πάντα, τη φιλία, την αγάπη, την πατρότητα, με την πυρετώδη βιασύνη του να βιώσει τον χρόνο, έως ότου τελικά αντιλαμβάνεται ότι αυτή η βιασύνη τον οδηγεί πιο γρήγορα στο ραντεβού με τον θάνατο.
Το αυτοσαρκαστικό - και προφητικό για τη σημερινή εποχή - κείμενο, σύμφωνα με τον συγγραφέα, στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτοβιογραφικά στοιχεία.
Υπόθεση
Ο Πιερ Νιόξ, ένας 35χρονος Παριζιάνος έμπορος αντικών, έχει εμμονή με το πέρασμα του χρόνου. Εξουθενωτικός με το περιβάλλον του, δεν μένει ακίνητος, αγοράζει, πουλάει, τρέχει μάλλον παρά περπατά, ταξιδεύει σ' όλο τον κόσμο για τη δουλειά του, κάνει χίλια πράγματα κάθε μέρα, στην προσωπική του ζωή σαγηνεύει χωρίς να αγαπά. Ανίκανος να μείνει στη θέση του, οδηγεί τη ζωή του ολοταχώς στην προσπάθειά του να δαμάσει τον χρόνο, μη μπορώντας να αντέξει την ιδέα να χάσει ούτε μια στιγμή.
Στη ξέφρενη κούρσα του, συναντά την Εντβίζ και βλέπει για πρώτη φορά τον χρόνο να επιβραδύνεται. Ερωτευμένος παράφορα μαζί της, την παντρεύεται, νομίζοντας ότι επιτέλους βρήκε την ηρεμία. Όμως ο ανυπόμονος χαρακτήρας του αναβιώνει σύντομα. Με τον ιλιγγιώδη ρυθμό που ζει, δεν απολαμβάνει πια την αξία της ζωής, ούτε τις στιγμές οικειότητας με τη γυναίκα του, ούτε την ποίηση των πραγμάτων. Καταναλώνει τον εαυτό του και τους γύρω του ορμώντας προς έναν στόχο τον οποίο ανανεώνει κάθε φορά που τον φτάνει. «Πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι φτάσαμε κάπου αν δεν σταματήσουμε ποτέ;» ρωτά η σοφή Εντβίζ. Όταν φτάνει στο σημείο να ζητήσει από την έγκυο γυναίκα του να προκαλέσει τοκετό δύο μήνες νωρίτερα, η σχέση τους αναπόφευκτα καταρρέει και η Εντβίζ τον εγκαταλείπει.
Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Πιέρ σε μια ολοένα πιο ιλιγγιώδη ταχύτητα που έρχεται σε αντίθεση ακόμη και με τα δικά του φυσικά όρια αντοχής, παθαίνει έμφραγμα και μαθαίνει ότι οι μέρες του είναι πλέον μετρημένες. Είναι η ώρα για να αντιμετωπίσει τον εαυτό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Κατά συρροήν δολοφόνος
Κατά συρροήν δολοφόνος - ή Κατ' εξακολούθηση ανθρωποκτόνος (serial killer) ονομάζεται στην επιστήμη της Εγκληματολογίας, ο εγκληματίας που έχει τελέσει τρεις ή περισσότερες ανθρωποκτονίες με πρόθεση, σε ξεχωριστούς τόπους τέλεσης, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. .
Ο όρος serial murderer ήταν ο πρώτος που χρησιμοποιήθηκε σε κάποια εγκληματολογικά εγχειρίδια ήδη από την δεκαετία του 1960. Μάλιστα στο βιβλίο του Άγγλου εγκληματολόγου Τζον Μπρόφι, που κυκλοφόρησε το 1966 «The meaning of murder», στο κεφάλαιο που είναι αφιερωμένο στον «Τζακ τον αντεροβγάλτη», γίνεται για πρώτη φορά ευρεία χρήση του όρου. Στην καθομιλουμένη ωστόσο και στην λαϊκή κουλτούρα, εντάχτηκε με την ονομασία serial killer από τον Ρόμπερτ Ρέσλερ, τον πράκτορα του FBI που ασχολήθηκε πρώτος και επισταμένα με το φαινόμενο των κατά συρροήν δολοφόνων. Η πρώτη εμφάνιση του όρου στο ευρύ κοινό, έγινε το 1981, και συγκεκριμένα στις 3 Μαΐου, όταν η αμερικανική εφημερίδα The New York Times τον χρησιμοποίησε για να περιγράψει τον δολοφόνο δυο νεαρών αγοριών, Γουέιν Γουίλιαμς.
Ως πρώτος σύγχρονος κατά συρροήν δολοφόνος μπορεί να θεωρηθεί ο γνωστός ως «Τζακ ο Αντεροβγάλτης». Άλλοι διαβόητοι κατά συρροήν δολοφόνοι που έχουν σημαδέψει τα εγκληματολογικά χρονικά του 20ου αιώνα είναι ενδεικτικά ο Λουίς Γκαραβίτο (138 θύματα), ο Ανατόλι Ονοπριένκο (52 θύματα), ο Τζον Γουέιν Γκέισι (33 θύματα), ο Τζέφρυ Ντάμερ (17 θύματα), ο Τζόζεφ Τζέιμς ΝτεΆντζελο (5 επιβεβαιωμένα θύματα) ο Τεντ Μπάντι (30 θύματα), ο Πίτερ Κούρτεν (9 θύματα), ο Ρίτσαρντ Κουκλίνσκι (5 επιβεβαιωμένα θύματα), ο Κλίφορντ Όλσον (11 θύματα), ο Ρίτσαρντ Ραμίρεζ (14 θύματα), ο Ντέιβιντ Μπέρκοβιτς (6 θύματα), η Αϊλίν Γουόρνος (7 θύματα), οι Φρεντ και Ρόζμαρι Γουέστ (12 θύματα), ο Γκάρι Ρίντγουεϊ (48 θύματα) και Εντ Κέμπερ.
Ιστορική αναδρομή
Ο κατά συρροή δολοφόνος- έτσι όπως έχει περάσει στην σημερινή κουλτούρα- είναι δημιούργημα του 20ου αιώνα, και κυρίως μετά την δεκαετία του 1970, που άρχισε να μελετάται επισταμένα. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την ύπαρξη serial killer στο παρελθόν της ανθρωπότητας, ωστόσο τα ίχνη που έχουν αφήσει στο πέρασμα των αιώνων είναι ελάχιστα, εξαιτίας κυρίως της έλλειψης συστηματικής και καταγεγραμμένης αστυνόμευσης αφού και η ίδια η Αστυνομία είναι και αυτή δημιούργημα του 20ου αιώνα. Ωστόσο η φήμη κάποιων ανθρώπων για κατ' εξακολούθηση δολοφονίες έχει φτάσει μέχρι τις μέρες μας.
Από τον 15ο αιώνα, όσον αφορά την ιστορία της Δύσης, έχουμε την πρώτη μνεία για ένα κατά συρροή δολοφόνο. Πρόκειται για τον Γάλλο βαρόνο Ζιλ ντε Ρε (1405-1440), συμπολεμιστή της Ζαν ντ' Αρκ και στρατάρχη της Γαλλίας, ο οποίος δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο από το εκκλησιαστικό δικαστήριο της Νάντης για την δολοφονία 100 περίπου παιδιών το 1440.
O Ινδός Θαγκ Μπέχραμ, αρχηγός της αίρεσης Thuggee στην βορειοκεντρική Ινδία, κατηγορήθηκε πως μεταξύ των ετών 1790 και 1830 σκότωσε 930 άτομα με στραγγαλισμό, στα πλαίσια τελετουργιών της αίρεσής του. Συνελήφθη από τις βρετανικές αρχές και εκτελέστηκε με απαγχονισμό.
Ορισμοί
Ο πρώτος ορισμός του ποιος είναι ο κατά συρροήν δολοφόνος προήλθε από το FBI το 1992: «Κατ' εξακολούθηση ανθρωποκτόνος θεωρείται όποιος τελεί τρεις ή περισσότερες ανθρωποκτονίες σε ξεχωριστούς τόπους τέλεσης με μια περίοδο συναισθηματικής αποφόρτισης (cooling - off period) του δράστη μεταξύ των ανθρωποκτονιών». Στον ορισμό αυτό δίνονται στοιχεία, ποσοτικά (τουλάχιστον τρεις ανθρωποκτονίες), τοπικά (σε διαφορετικά μέρη) και χρονικά (πρέπει να μεσολαβεί ένα χρονικό διάστημα απραξίας (συναισθηματικής αποφόρτισης) που μπορεί να εκτείνεται από μερικές ώρες έως μερικά χρόνια). Τα δύο τελευταία κριτήρια είναι αυτά που ξεχωρίζουν τον κατ' εξακολούθηση ανθρωποκτόνο από τον ανθρωποκτόνο πολλαπλών δολοφονιών, αφού ο τελευταίος μπορεί να σκοτώσει πολλά άτομα στο ίδιο μέρος και την ίδια χρονική στιγμή.
Αυτός ο ορισμός, ο οποίος με την πάροδο του χρόνου φάνηκε ελλιπής, αναθεωρήθηκε από το Εθνικό Ινστιτούτο Δικαιοσύνης των Η.Π.Α ως εξής: «Μια σειρά από δύο ή περισσότερες ανθρωποκτονίες, τετελεσμένς σε ξεχωριστά εγκληματικά συμβάντα συνήθως, αλλά όχι πάντοτε, από πρόσωπο που δρα μόνο του. Οι ανθρωποκτονίες αυτές είναι δυνατόν να λάβουν χώρα σε μια χρονική περίοδο που εκτείνεται από μερικές ώρες έως μερικά χρόνια. Πολύ συχνά το κίνητρο του δράστη έχει μια ιδιάζουσα ψυχολογικής υφής προέλευση και η συμπεριφορά του, καθώς και τα ευρήματα στους τόπους τέλεσης των ανθρωποκτονιών, φανερώνουν στοιχεία σαδιστικής συμπεριφοράς και σεξουαλική απόχρωση».
Αρκετοί επιστήμονες προχώρησαν ακόμα περισσότερο τον ορισμό, για να περιγράψουν και να διαχωρίσουν με ακρίβεια τους κατά συρροήν δολοφόνους από τους ανθρωποκτόνους μαζικών ανθρωποκτονιών (mass murderers) και τους ανθρωποκτόνους οργιαστικού τύπου (spree murder). Έτσι, σύμφωνα με τους Ρόναλντ και Στίβεν Χολμς στο βιβλίο τους «A Critical Analysis of Research Related to the Criminal Mind of Serial killers», ο κατά συρροήν δολοφόνος έχει τα παρακάτω χαρακτηριστικά:
Τυπολογία
Οι εγκληματολόγοι Ρόναλντ Χολμς και Τζ. ντε Μπέργκερ το 1988, κατέληξαν ότι υπάρχουν τέσσερις διαφορετικοί ως προς τα κίνητρα, τύποι κατ' εξακολούθηση ανθρωποκτόνων. Αυτοί οι τύποι είναι: Αυτός ο τύπος δολοφόνου συνήθως σκοτώνει υπακούοντας σε οράματα ή φωνές που τον καλούν να το κάνει. Συχνά, αυτές οι φωνές ή τα οράματα έχουν σχέση με την θρησκεία, καθώς εμφανίζονται με την μορφή του Θεού, των αγγέλων ή των δαιμόνων. Στην πλειοψηφία τους πρόκειται για δράστες με σοβαρή ψυχωσική διαταραχή (σχιζοφρένεια, οξεία παράνοια) που αποκομμένοι από την πραγματικότητα γίνονται τυφλά όργανα των οπτικών ή ακουστικών τους ψευδαισθήσεων. Χαρακτηριστική περίπτωση οραματιστή serial killer είναι ο Ντέιβιντ Μπέρκοβιτς. Αυτός ο τύπος δολοφόνου θεωρεί ότι είναι προορισμένος να φέρει εις πέρας κάποια αποστολή, όπως το να σκοτώσει τις πόρνες, τους ομοφυλόφιλους ή όποια άλλη κατηγορία ανθρώπων θεωρεί ανεπιθύμητη. Η αποστολή του δεν είναι αποτέλεσμα ψυχωσικών διαταραχών αλλά ανατροφής και περιβάλλοντος. Επηρεασμένος από την υποκειμενική κρίση ή ίσως και από βιώματα που προσπαθεί να εκλογικεύσει, θεωρεί ότι θα κάνει μεγάλο καλό στην ανθρωπότητα αν εξαφανίσει μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων. Χαρακτηριστική περίπτωση ιεραπόστολου είναι ο Καναδός Ρόμπερτ Πίκτον. Ο ηδονιστής απλώς παίρνει ηδονή, ευχαρίστηση από την τέλεση ανθρωποκτονιών. Δεν έχει κανένα άλλο κίνητρο, πέρα από την ηδονή που του προκαλεί η πράξη του φόνου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο επονομαζόμενος ως «χασάπης του Ροστόφ», Αντρέι Τσικατίλο. Οι ηδονιστές χωρίζονται σε τρεις υπο-κατηγορίες: Ο επικυρίαρχος σκοτώνει γιατί αντλεί ευχαρίστηση από την εξουσία ζωής και θανάτου που έχει απέναντι στο θύμα του. «...Πιο συγκεκριμένα, ο συγκεκριμένος τύπος πολυανθρωποκτόνου δεν εισπράττει τόσο ικανοποίηση υλοποιώντας τις σεξουαλικές φαντασιώσεις του πάνω στο θύμα του, όσο κατά τα διάφορα στάδια του σχεδίου του (από την «αλίευση» του θύματος έως και τις ενέργειες του μετά τη θανάτωση του θύματός του) να αποκτά, να διατηρεί και να επιβάλλει τον πλήρη έλεγχο επί της «τύχης» του θύματος, επί της ανθρώπινης ζωής.» Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο άνθρωπος που θεωρείται ο αρχτετυπικός sεrial killer, o Τεντ Μπάντι.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των κατ' εξακολούθηση δολοφόνων
Αν και όπως είναι αναμενόμενο οι προσωπικότητες των δραστών διαφέρουν η μία από την άλλη, ωστόσο όλοι μοιράζονται κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Από την μελέτη των προσωπικοτήτων τους οι επιστήμονες έχουν καταλήξει στα ακόλουθα συμπεράσματα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκληματολογία Κατηγορία:Κατά συρροή δολοφόνοι
Teach-In
Οι Teach-In υπήρξαν ένα ολλανδικό συγκρότημα, περισσότερο γνωστό από τη νίκη τους στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1975 με το τραγούδι "Ding-a-dong". Η μπάντα συστάθηκε το 1969 και διαλύθηκε το 1980. Κατά την περίοδο εκείνη, έγιναν πολλές αλλαγές στη σύνθεσή τους.
Ιστορία
Το γκρουπ συστάθηκε το 1969 στο Ένσεντε. Η πρώτη τους σύνθεση ήταν η Χίλντα Φέλιξ στα φωνητικά, ο Χενκ Βέστεντορπ. επίσης στα φωνητικά (στη συνέχεια εντάχθηκε στους Superfly), ο Τζον Σνούβερινκ (φωνητικά, κιθάρα), ο Φρανς Σαντέλεε (Frans Schaddelee) στο μπάσο, ο επικεφαλής Κους Φέρστεγκ (Koos Versteeg, τραγούδι & πλήκτρα) και ο Ρούντι Νουάιουϊς (ντραμς). Ένα από τα πρώτα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από το συγκρότημα ήταν το "Spoke the Lord Creator" (αρχικά από το συγκρότημα Focus) και κυκλοφόρησε από την CBS records. Το 1972 μόνο οι Koos και Rudi παρέμειναν στο συγκρότημα ενώ τα υπόλοιπα μέλη ήταν οι: Γκέτι Κάσπερς (φωνητικά, το 1976 έκανε σόλο καριέρα ως Getty), Τζον Γκάσμπικ (μπάσο, ήδη από το 1964 στους Stora Combo (μετέπειτα Orkest Freddie Golden), έφυγε επίσης το 1976), Κρις ντε Γουόλντε (κιθάρα) και Αρτ Γουίνκ (Ard Weeink, ως το 1976). Το 1976 προστέθηκαν τα εξής νέα μέλη: Χανς Νάιλαντ (μπάσο, αντικαταστάθηκε το 1977 από τον Νικ ντε Φος), Μπέτι Φερμόιλεν (φωνητικά), Μαριάνε Ουόλσινκ (φωνητικά, πρώην επικεφαλής). Το 1975 οι Teach-In έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και αναδείχθηκαν νικητές.
Η μπάντα ενώθηκαν ξανά και τραγούδησαν το "Ding-a-Dong" για ένα σόου στο Μάαστριχτ στις 31 Αυγούστου 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Frisbee
μικρογραφία| Ένας δίσκος που φέρει το καταχωρημένο εμπορικό σήμα της [[Wham-O, «Frisbee». ]] Ένα frisbee (η προέλευση του όρου χρονολογείται από το 1957), ή σε ελληνική απόδοση φρίσμπι, καθώς επίσης ιπτάμενος δίσκος ή απλά δίσκος, είναι παιχνίδι αέρος ή αθλητικό αντικείμενο, που γενικά είναι κατασκευασμένο από χυτευμένο πλαστικό, με διάμετρο περίπου 20-25 εκατοστών, με έντονο χείλος. Χρησιμοποιείται ψυχαγωγικά και ανταγωνιστικά για το ρίξιμο και το πιάσιμο, όπως στα αθλήματα ιπτάμενου δίσκου. Το σχήμα του δίσκου είναι μία αεροτομή σε διατομή που του επιτρέπει να πετάει δημιουργώντας ανύψωση καθώς κινείται στον αέρα. Η περιστροφή του δίσκου προσδίδει μία σταθεροποιητική γυροσκοπική δύναμη, επιτρέποντάς του να κατευθύνεται με ακρίβεια και να ρίχνεται για απόσταση.
Ο όρος frisbee χρησιμοποιείται συχνά γενικά για να περιγράψει όλους τους ιπτάμενους δίσκους, αλλά το Frisbee είναι καταχωρημένο εμπορικό σήμα της εταιρείας παιχνιδιών Wham-O. Αυτή η προστασία έχει ως αποτέλεσμα οργανωμένα αθλήματα, όπως το Ultimate ή το γκολφ δίσκου να μην χρησιμοποιούν τη λέξη «Frisbee».
Ιστορία
Ο Γουόλτερ Φρέντερικ Μόρισον και η μελλοντική σύζυγός του, Λουσίλ, διασκέδαζαν πετώντας ένα καπάκι κονσέρβας ποπ κορν μετά από ένα δείπνο για την Ημέρα των Ευχαριστιών το 1937. Σύντομα ανακάλυψαν μία αγορά για έναν ελαφρύ ιπτάμενο δίσκο όταν τους προσφέρθηκαν 25 σεντς για ένα ταψί που πετούσαν μπρος-πίσω σε μία παραλία κοντά στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. «Αυτό έκανε το μυαλό μας να λειτουργήσει, επειδή θα μπορούσες να αγοράσεις ένα ταψί για πέντε σεντς και αν οι άνθρωποι στην παραλία ήταν πρόθυμοι να πληρώσουν το πληρώσουν 15 σεντς, τότε λοιπόν - υπήρχε μία επιχείρηση», δήλωσε ο Μόρισον στην εφημερίδα The Virginian-Pilot το 2007.
Οι Μόρισον συνέχισαν την επιχείρησή τους μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο Γουόλτερ υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία, όπου πετούσε P-47 και στη συνέχεια υπήρξε αιχμάλωτος πολέμου. Μετά τον πόλεμο, ο Μόρισον ζωγράφισε ένα σχέδιο για έναν αεροδυναμικά βελτιωμένο ιπτάμενο δίσκο που ονόμασε Whirlo-Way, από το διάσημο άλογο κούρσας. Αυτός και ο συνεργάτης του, Γουόρεν Φραντσιόνι, ξεκίνησαν να παράγουν τους πρώτους πλαστικούς δίσκους το 1948, μετά από τροποποιήσεις του σχεδιασμού και πειραματισμό με πολλά πρωτότυπα. Τους μετονόμασαν σε Flyin-Saucer, μετά από αναφορές για θεάσεις ΑΤΙΑ.
«Δουλέψαμε σε εκθέσεις, παρουσιάζοντάς το», δήλωσε ο Μόρισον στο Virginian-Pilot. Οι δυο τους κάποτε άκουσαν κάποιον να λέει ότι χρησιμοποιούσαν καλώδια για να κάνουν τους δίσκους να αιωρούνται, οπότε ανέπτυξαν μία προώθηση πωλήσεων: «Το Flyin-Saucer είναι δωρεάν, αλλά το αόρατο καλώδιο είναι 1 $». «Εκεί μάθαμε ότι θα μπορούσαμε να πουλήσουμε αυτά τα πράγματα», είπε, επειδή οι άνθρωποι ήταν ενθουσιασμένοι για αυτά.
Ο Μόρισον και ο Φραντσιόνι ολοκλήρωσαν τη συνεργασία τους στις αρχές του 1950 και ο Μόρισον δημιούργησε τη δική του εταιρεία το 1954, με την ονομασία American Trends, για να αγοράζει και να πουλάει Flyin-Saucers, τα οποία κατασκευάζονταν από ένα εύκαμπτο πλαστικό πολυπροπυλενίου από την Southern California Plastics, τον αρχικό διαμορφωτή. Ανακάλυψε ότι θα μπορούσε να παράγει τον δικό του δίσκο φθηνότερα και σχεδίασε ένα νέο μοντέλο το 1955, που ονόμασε Pluto Platter, το αρχέτυπο όλων των σύγχρονων δίσκων. Πούλησε τα δικαιώματα στην Wham-O στις 23 Ιανουαρίου 1957. Το 1958, ο Μόρισον έλαβε την Αμερικανική Πατέντα Σχεδιασμού D183,626 για το προϊόν του.
Τον Ιούνιο του 1957, οι συνιδρυτές της Wham-O, Ρίτσαρντ Κνερ και Άρθουρ «Σπαντ» Μέλιν, έδωσαν στο δίσκο το εμπορικό σήμα «Frisbee», αφού έμαθαν ότι φοιτητές πανεπιστημίου έλεγαν το Pluto Platter με αυτόν τον όρο, που προήλθε από το εργοστάσιο παρασκευής πιτών στο Κοννέκτικατ, Frisbie Pie Company, προμηθεύτρια πιτών στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, όπου οι φοιτητές είχαν ξεκινήσει μία τρελή «μόδα» ρίψης άδειων ταψιών με τη στάμπα του λογότυπου της εταιρείας - τον ίδιο τρόπο που είχε κάνει ο Μόρισον και η σύζυγός του το 1937. δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Το πρώτο Frisbee (επαγγελματικό μοντέλο) που παράχθηκε ως αθλητικός δίσκος με την πρώτη αναγνώριση αθλητικών τουρνουά δίσκου, το Πρωτάθλημα Canadian Open Frisbee του 1972 στο [[Τορόντο. ]] Ο άνθρωπος πίσω από την επιτυχία του Frisbee, ωστόσο, ήταν ο Εντ Χέντρικ από τη Νότια Καλιφόρνια, που προσλήφθηκε το 1964 ως γενικός διευθυντής και αντιπρόεδρος μάρκετινγκ της Wham-O. Ο Χέντρικ επανασχεδίασε το Pluto Platter ξανασχεδιάζοντας το καλούπι, κυρίως για να αφαιρέσει τα ονόματα των πλανητών, αλλά αυξάνοντας τυχαία το πάχος και τη μάζα του χείλους στη διαδικασία, δημιουργώντας έναν πιο ελεγχόμενο δίσκο που θα μπορούσε να ριχθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια.
Η Wham-O άλλαξε τη στρατηγική μάρκετινγκ για να προωθήσει τη χρήση του Frisbee ως ένα νέο άθλημα και οι πωλήσεις αυξήθηκαν. Το 1964, κυκλοφόρησε το πρώτο επαγγελματικό μοντέλο. Ο Χέντρικ κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το σχέδιό του. Περιλάμβανε ανυψωμένες αυλακώσεις (τα «Δαχτυλίδια του Χέντρικ») που ισχυρίστηκε ότι σταθεροποιούν την πτήση. μικρογραφία| Ένας δίσκος μνήμης που περιέχει μερικές από τις στάχτες του Εντ Χέντρικ, που εκτίθεται στο [[Ripley's Believe it or Not! στο Λονδίνο. ]] Ο Χέντρικ έγινε γνωστός ως ο πατέρας των αθλημάτων Frisbee. ίδρυσε τη Διεθνή Ένωση Frisbee και διόρισε τον Νταν Ρόντικ ως επικεφαλή της. Ο Ρόντικ ξεκίνησε να καθιερώνει πρότυπα τουρνουά North American Series (NAS) για διάφορα αθλήματα Frisbee, όπως το Freestyle, το Guts, Double Disc Court και γενικές εκδηλώσεις. Ο Χέντρικ βοήθησε αργότερα να αναπτυχθεί το άθλημα του γκολφ δίσκου, το οποίο παίχτηκε για πρώτη φορά με τα Frisbee και αργότερα με περισσότερο λοξοκομμένους αεροδυναμικούς δίσκους, επινοώντας τυποποιημένους στόχους που τους ονόμασε «τρύπα ιστού» (pole hole). Όταν πέθανε ο Χέντρικ, αποτεφρώθηκε και η στάχτη του διαμορφώθηκε σε δίσκους μνήμης και δόθηκαν σε οικογένεια και στενούς φίλους, καθώς και πωλήθηκαν προς όφελος του Μουσείου Μνημείων του Εντ Χέντρικ.
Το Frisbee εντάχθηκε στο National Toy Hall of Fame το 1998.
Αθλήματα δίσκου
Οι διοργανώσεις guts στο Βόρειο Μίσιγκαν, το Πρωτάθλημα Canadian Open Frisbee (1972) στο Τορόντο, το Πρωτάθλημα Vancouver Open Frisbee (1974) στο Βανκούβερ, το Octad (1974) στο Νιου Τζέρσεϊ, το American Flying Disc Open (1974) στο Ρότσεστερ και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Frisbee (1974) στην Πασαντίνα είναι οι πρώτες διοργανώσεις Frisbee που παρουσίασαν το Frisbee ως ένα νέο άθλημα δίσκου. Πριν από αυτά τα τουρνουά, το Frisbee θεωρούταν παιχνίδι και χρησιμοποιήθηκε για αναψυχή.
Τα σκυλιά και οι άνθρωποι που ρίχνουν τους ιπτάμενους δίσκους αγωνίζονται σε εκδηλώσεις όπως το εξ αποστάσεως πιάσιμο και το χορογραφημένο freestyle πιάσιμο.
Πρόκειται για ένα άθλημα ακρίβειας στο οποίο μεμονωμένοι παίκτες ρίχνουν έναν ιπτάμενο δίσκο σε μία «τρύπα ιστού». Το 1926, στο Μπλάντγουορθ του Καναδά, ο Ρόναλντ Γκίμπσον και μία ομάδα από φίλους του από το δημοτικό σχολείο του Μπλάντγουορθ έπαιξαν ένα παιχνίδι με μεταλλικά ταψιά, που ονόμασαν «Γκολφ Μεταλικού Ταψιού». Το 1976, το γκολφ δίσκου τυποποιήθηκε με στόχους που ονομάζονται "τρύπα ιστού", που εφευρέθηκαν και αναπτύχθηκαν από τον Εντ Χέντρικ της Wham-O.
Ένα παιχνίδι δίσκoυ μισού γηπέδου που προέρχεται από το Ultimate, παρόμοιο με το hot box. Ο σκοπός είναι να προωθήσετε το δίσκο στο γήπεδο με πάσες και να κερδίσετε πόντους ρίχνοντας τον ιπτάμενο δίσκο σε έναν συμπαίκτη του σε μία μικρή περιοχή σκοραρίσματος. μικρογραφία|248x248εσ| Ένας άντρας παίζει KanJam.
Το παιχνίδι guts εφευρέθηκε από τους αδερφούς Χίλι τη δεκαετία του 1950 και αναπτύχθηκε στο Διεθνές Τουρνουά Frisbee (IFT) στο Ιγκλ Χάρμπορ του Μίσιγκαν. Δύο ομάδες από ένα έως πέντε μέλη στέκονται σε παράλληλες γραμμές απέναντι μεταξύ τους σε ένα γήπεδο και ρίχνουν ιπτάμενους δίσκους στα μέλη της αντίπαλης ομάδας.
Ένα πατενταρισμένο παιχνίδι όπου σημειώνεις πόντους ρίχνοντας και εξοστρακίζοντας τον ιπτάμενο δίσκο και χτυπώντας ή βάζοντας γκολ στο στόχο. Το παιχνίδι τελειώνει όταν μία ομάδα σκοράρει ακριβώς 21 πόντους ή βάλει απευθείας το δίσκο στο στόχο («chog») για την άμεση νίκη.
Το πιο δημοφιλές άθλημα δίσκου ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 από τους Τζόελ Σίλβερ και Τζάρεντ Κας. Στη δεκαετία του 1970 αναπτύχθηκε ως οργανωμένο άθλημα με τη δημιουργία του Ultimate Players Association από τους Νταν Ρόντικ, Τομ Κένεντι και Ίρβ Καλμπ. Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να προωθήσεις το δίσκο και να κερδίσεις πόντους, περνώντας τελικά τον δίσκο σε ένα μέλος της ομάδας στην τελική ζώνη της αντίπαλης ομάδας. Οι παίκτες δεν μπορούν να τρέξουν κρατώντας το δίσκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικός εξοπλισμός Κατηγορία:Ιπτάμενος δίσκος Κατηγορία:Σωματική δραστηριότητα και παιχνίδια επιδεξιότητας Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις Κατηγορία:Αθλήματα με προέλευση τις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αθλήματα με προέλευση τον Καναδά
Θιάτσι (δορυφόρος)
Ο Θιάτσι (αγγλικά: Thiazzi) ή Κρόνος LXIII (Saturn LXIII) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna στις 8 Οκτωβρίου του 2019 από παρατηρήσεις που έγιναν μεταξύ 12 Δεκεμβρίου του 2004 και 22 Μαρτίου του 2007 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2004 S 33. Του δόθηκε ο μόνιμος χαρακτηρισμός του Κρόνος LXIII τον Ιούνιο του 2021.
Ο Θιάτσι έχει διάμετρο περίπου 4 χιλιόμετρα και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 23.764.800 χλμ. σε διάστημα 1.361,5 ημερών, με κλίση 161,5° προς την εκλειπτική, σε ανάδρομη κατεύθυνση και με εκκεντρότητα 0,417.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Αδόλφος ΣΤ΄ του Χόλσταϊν-Σάουμμπουργκ
Ο Αδόλφος ΣΤ΄, γερμ. Adolf VI. (1256 - 1315) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ ήταν κόμης του Χόλσταϊν-Σάουενμπουργκ & Πίνεμπεργκ (1290-1315).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος (επιζήσας) γιος του Γεράρδου Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ιτσεχό και της Ελισάβετ, κόρης του Ιωάννη Α΄, κυρίου του Μεκλεμβούργου.
Το 1290 διαδέχθηκε τον πατέρα του με τον αδελφό του: μοίρασαν το Ιτσεχό και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γεράρδος Β΄ έλαβε το Πλεν, ο Αδόλφος ΣΤ΄ το Σάουενμπουργκ των προγόνων του και ο μικρότερος Ερρίκος Δ΄ το Ρέντσμπουργκ. Από αυτούς μόνο ο τρίτος συνέχισε τον Οίκο με απογόνους.
Το 1298 χορήγησε καταστατικό χάρτη προνομίων στην πόλη του Γκέρντεν. Το 1302 ξεκίνησε την κατασκευή του κάστρου Μπύκεμπουργκ με τάφρο νερού γύρω του για την άμυνα της κύριας εμπορικής οδού. Το κάστρο πήρε το όνομα από ένα άλλο της περιοχής του Ομπερνκίρχεν και αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1304.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελένη των Ασκάνια, κόρη του Ιωάννη Α΄, δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σάουμμπουργκ
Σωληνωτό σκουλήκι
thumb|250px|Γιγάντιο σωληνωτό σκουλήκι Σωληνωτό σκουλήκι είναι άμισχο ασπόνδυλο που μοιάζει με σκουλήκι, το οποίο αγκυρώνει την ουρά του σε μια υποβρύχια επιφάνεια και εκκρίνει γύρω από το σώμα του έναν σωλήνα ανόργανου υλικού, μέσα στον οποίο μπορεί να αποσύρει ολόκληρο το σώμα του.
Τα σωληνωτά σκουλήκια απαντώνται στα ακόλουθα είδη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασπόνδυλα
Λοκ Σάμπα
Η Λοκ Σάμπα ή Οίκος του Λαού είναι η κάτω βουλή του ινδικού κοινοβουλίου (άνω κοινοβούλιο είναι η Ράτζια Σάμπα). Τα μέλη της Λοκ Σάμπα εκλέγονται από τον λαό και αποτελείται από 543 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Οι θητείες των μελών διαρκούν 5 έτη ή μέχρις ότου το σώμα διαλυθεί από τον Πρόεδρο κατόπιν συμβουλής του συμβουλίου των υπουργών. Στεγάζεται στο τμήμα της Λοκ Σάμπα του Σανσάντ Μπαβάν (= Αίθουσα του Κοινοβουλίου) στο Νέο Δελχί.
Ο μέγιστος αριθμός εδρών καθορίζεται από το Σύνταγμα της Ινδίας και σήμερα είναι 552. Σήμερα, το κοινοβούλιο έχει 545 έδρες, το οποίο αποτελείται από την εκλογή μέχρι 543 εκλεγμένων μελών και το πολύ 2 μελών της αγγλικής κοινότητας, τα οποία προτείνει ο Πρόεδρος της Ινδίας. Συνολικά 131 έδρες (24,03%) προορίζονται για εκπροσώπους καστών (84) και φυλών (47) που απολαμβάνουν ειδικό νομικό καθεστώς. Το ποσοστό απαρτίας είναι το 10% του συνόλου των μελών. Η Λοκ Σάμπα, εκτός εάν διαλυθεί νωρίτερα, εξακολουθεί να λειτουργεί για πέντε έτη από την ημερομηνία που είχε οριστεί για την πρώτη συνεδρίαση του νέου κοινοβουλίου. Ωστόσο, εάν υπάρχει λόγος έκτακτης ανάγκης, η θητεία μιας Λοκ Σάμπα μπορεί να παραταθεί.
Η Λοκ Σάμπα διαθέτει δικό της τηλεοπτικό κανάλι, το «Lok Sabha TV», το οποίο εδρεύει στο κτίριο του κοινοβουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ινδίας Κατηγορία:Κοινοβούλια
Κροατική Νομική Κύρωση
μικρογραφία|236x236εσ|Το κείμενο της Νομικής Κύρωσης του 1712.
Ως Κροατική Νομική Κύρωση (Hrvatska pragmatička sankcija), έχει καταγραφεί στην ιστορία, η απόφαση του Κροατικού Κοινοβουλίου της 11ης Μαρτίου 1712, να υπερψηφίσει το λεγόμενο Άρθρο 7, με το οποίο αναγνωριζόταν το δικαίωμα των Πριγκιπισσών του Οίκου των Αψβούργων να γίνουν Βασίλισσες της Κροατίας, σπάζοντας έτσι το καθεστώς της Προσωπικής Ένωσης που ίσχυε μέχρι τότε. Η προκύπτουσα διαμάχη με τους Ούγγρους αξιωματούχους έληξε με τη νομική αναγνώριση της αποκλειστικής δικαιοδοσίας του Κροατικού Κοινοβουλίου στις εσωτερικές υποθέσεις της Κροατίας.
Η ψήφιση του Άρθρου 7 αποτέλεσε μια από τις πιο σημαντικές αποφάσεις της πολιτικής ιστορίας της Κροατίας - αναφορά της οποίας γίνεται και στο σύγχρονο Σύνταγμα της χώρας.
Της Κροατικής Νομικής Κύρωσης επακολούθησε ένα χρόνο αργότερα, το 1713 και η Νομική Κύρωση από τον ίδιο τον Αυτοκράτορα.
Ζητήματα διαδοχής εμφανίστηκαν κατά την άνοδο του άτεκνου Καρόλου Γ΄ βασιλιά της Κροατίας (επίσης αυτοκράτορα της Γερμανίας ως Καρόλου ΣΤ΄), του τελευταίου άρρενος Αψβούργου, το 1711. Ο Κάρολος ΣΤ΄ είχε συμφωνήσει ιδιωτικά με τον μεγαλύτερο αδελφό και προκάτοχό του, βασιλιά Ιωσήφ Α΄ στο Αμοιβαίο Σύμφωνο Διαδοχής το 1703. Το Αμοιβαίο Σύμφωνο προέβλεπε τη γυναικεία διαδοχή σε περίπτωση εξαφάνισης της ανδρικής γραμμής, αλλά έδωσε προτεραιότητα στις κόρες του μεγαλύτερου και όχι στον επιζώντα αδελφού. Ο Κάρολος ΣΤ΄ ήθελε να εξασφαλίσει τα κληρονομικά του βασίλεια για τη δική του κόρη, αν είχε.
Το πρώτο βήμα προς την εκπλήρωση της επιθυμίας του Καρόλου ΣΤ΄, έγινε στο Βασίλειο της Κροατίας. Ο Ίμρε Εστερχάζυ, Επίσκοπος του Ζάγκρεμπ, προεδρεύων της κοινοβουλευτικής συνόδου της 9ης Μαρτίου 1712, πρότεινε να εγκριθεί εκ των προτέρων η επιθυμία του βασιλιά. Έτσι οι τάξεις του βασιλείου συμφώνησαν στις 11 Μαρτίου, ότι το Βασίλειο της Κροατίας θα διοικείται στο μέλλον από όποιο μέλος της δυναστείας των Αψβούργων, άνδρα ή γυναίκα, εξουσίαζε το αρχιδουκάτο της Αυστρίας, το δουκάτο της Στυρίας και το δουκάτο της Καρινθίας.
Το Ιστορικό της Κύρωσης
Στις 15 Μαρτίου, οι τάξεις προσφέρθηκαν να αποδεχτούν τον προτεινόμενο διαδοχικό διακανονισμό του Βασιλιά, ανεξάρτητα από τις διαδικασίες της Δίαιτας της Ουγγαρίας. Αυτό ήταν αμφιλεγόμενο. Η Κροατία είχε ενωθεί με το Βασίλειο της Ουγγαρίας από το 1102, αλλά οι Ούγγροι δεν ήταν τόσο πιστοί στους Αψβούργους -όσο οι Κροάτες- και τώρα ήθελαν να διεκδικήσουν εκ νέου το δικαίωμά τους να εκλέγουν βασιλείς. Η Κροατία και η Ουγγαρία μοιράζονταν μερικά βασιλικά αξιώματα και Κροάτες βουλευτές παρακολούθησαν τις συνεδριάσεις της Δίαιτας της Ουγγαρίας. Για τον λόγο αυτό, οι ουγγρικές τάξεις ισχυρίστηκαν, ότι το Κροατικό Κοινοβούλιο δεν ήταν αρμόδιο να συζητήσει ανεξάρτητα για τα ζητήματα της διαδοχής και ότι η Νομική του Κύρωση δεν ήταν πραγματικά δεσμευτική. Το Κροατικό Κοινοβούλιο, ωστόσο, διέθετε «αυτόνομη νομοθετική εξουσία», λαμβάνοντας βασιλική συναίνεση χωρίς αναφορά στη Δίαιτα της Ουγγαρίας. Οι Κροάτες υποστήριξαν, ότι η Κροατία υπόκειται στο Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας, που προσωποποιείται από τον βασιλιά της Ουγγαρίας, παρά στο βασίλειο της Ουγγαρίας. μικρογραφία|230x230εσ| Κροατικά εδάφη το 1720 σύμφωνα με τον χάρτη του Γερμανού χαρτογράφου [[Matthäus Seutter|Mατέους Ζέουτερ.]] Έχοντας επίγνωση της διαμάχης, ο Κάρολος ΣΤ΄ δεν ήταν υπερβολικά ενθουσιασμένος με την υποστήριξη, που του έδειξαν οι κροατικές τάξεις. Αποφάσισε να επικεντρωθεί στην εξασφάλιση της ουγγρικής έγκρισης, και προσπάθησε να ευχαριστήσει και τις δύο πλευρές στη διαμάχη για την ικανότητα. Το Κροατικό Κοινοβούλιο ενέκρινε την πρόθεση του βασιλιά έναν ολόκληρο χρόνο πριν την επισημοποιήσει, εκδίδοντας την Πραγματική Κύρωση του 1713. Το διάταγμα αυτό του Καρόλου ΣΤ΄ όριζε, ότι οι κόρες του, εάν υπήρχαν, θα έπρεπε να προηγούνται αυτών του αδελφού του στη σειρά διαδοχής και ότι ολόκληρη η μοναρχία των Αψβούργων θα έπρεπε να περάσει ανέπαφη στον κληρονόμο του.
Η Ουγγαρία συνέχισε να αντιτίθεται στην Πραγματική Κύρωση του Καρόλου. Έπρεπε πρώτα να επιβεβαιώσει το 1715 το δικαίωμα των Ούγγρων ευγενών να εκλέγουν βασιλιά, αν δεν αποκτήσει γιο. Ο Κάρολος ΣΤ΄, ωστόσο, προσωπικά εξασφάλισε την ίδια στιγμή, ότι η Δίαιτα της Ουγγαρίας, παρά τη συμβολή των Κροατών βουλευτών, δεν θα είχε δικαιοδοσία για τις εσωτερικές υποθέσεις της Κροατίας. Το βασίλειο της Κροατίας και το πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας, και τα δύο «διαχειριζόμενα χωριστά» εδάφη του Ουγγρικού Στέμματος, δήλωσαν υποστήριξη στο διάταγμα του βασιλιά το 1721 και το 1722 αντίστοιχα. Οι Ούγγροι έδωσαν τελικά την έγκρισή τους με τη μορφή της Πραγματικής Κύρωσης του 1723, η οποία υπογράμμισε και πάλι τη σύνδεση της Κροατίας με την Ουγγαρία.
Η νομική αναγνώριση της αρμοδιότητας του Κροατικού Κοινοβουλίου μετά τη διακήρυξη της Πραγματικής Κύρωσης του 1712, βελτίωσε τη θέση της Κροατίας σε σχέση με την Ουγγαρία και την υπόλοιπη μοναρχία των Αψβούργων. Επιπλέον, οι συνέπειες των Πραγματικών Κυρώσεων θεωρούνται ιστορικό θεμέλιο της σύγχρονης Δημοκρατίας της Κροατίας. Η "αυτόνομη και κυρίαρχη απόφαση του Κροατικού Κοινοβουλίου (Sabor) να υπογράψει την Πραγματική Κύρωση του 1712" αναφέρεται έτσι στο προοίμιο του Συντάγματος της Κροατίας ως εκδήλωση της "χιλιετούς εθνικής ταυτότητας του Κροατικού έθνους και της συνέχειας της κρατικής του υπόστασης".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:18ος αιώνας στη Μοναρχία των Αψβούργων Κατηγορία:Νομική Κύρωση (Pragmatica sanctio)
Άγιος Ότμαρ
Ο Άγιος Ότμαρ (ή αλλιώς Οντομάρ, 689 - 759) ήταν ιερομόναχος, ο οποίος υπηρέτησε ως ο πρώτος ηγούμενος του Αβαείου του Αγίου Γάλλου ,ένα μοναστήρι των Βενεδικτίνων κοντά στο οποίο αναπτύχθηκε η πόλη Σεντ Γκάλλεν, τώρα στην Ελβετία.
Βίος
Το 720 ο Βάλτραμ του Θουργκάου διόρισε τον Ότμαρ υπεύθυνο για την ασφάλεια του κελιού του Αγίου Γάλλου και φύλακα των λειψάνων του Γάλλου. Ένωσε σε μοναστήρι τους μοναχούς που ζούσαν γύρω από το κελί του Αγίου Γάλλου, σύμφωνα με τον Κανόνα του Αγίου Κολουμβάνου, και έγινε ο πρώτος τους ηγούμενος. Έκτισε ένα νοσοκομείο και ένα σχολείο, τα οποία αποτέλεσαν το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκε η περίφημη Stiftsbibliothek (Βιβλιοθήκη της Μονής). Το 747, ως μέρος του μεταρρυθμιστικού κινήματος των εκκλησιαστικών θεσμών στην Αλαμαννία, εισήγαγε τον κανόνα των Βενεδικτίνων, ο οποίος θα παρέμενε σε ισχύ μέχρι την εκκοσμίκευση και το κλείσιμο του μοναστηριού το 1805. Ο Ότμαρ προμήθευσε επίσης τις ανάγκες της γύρω κοινότητας, χτίζοντας ένα αλιευτήριο καθώς και το πρώτο λεπροκομείο στην Ελβετία.
Όταν ο Καρλομάν αποκήρυξε τον θρόνο του το 747, επισκέφτηκε τον Ότμαρ στο Σεντ Γκαλλεν και του έδωσε μια επιστολή στον αδελφό του Πεπίνο, συνιστώντας τον Ότμαρ και το μοναστήρι του στην ελευθερία του βασιλιά. Ο Ότμαρ έφερε προσωπικά το γράμμα στον Πεπίνο και έγινε δεκτός με ευγένεια.
Το 759, οι κόμητες Warin και Ruodhart προσπάθησαν να αποκτήσουν στην κατοχή τους κάποια περιουσία που ανήκε στο μοναστήρι, ο Ότμαρ αντιστάθηκε άφοβα στις απαιτήσεις τους. Στη συνέχεια τον συνέλαβαν ενώ ήταν σε ένα ταξίδι στην Κωνσταντία και τον κράτησαν αιχμάλωτο, πρώτα στο κάστρο του Bodmann και μετά στο νησί Werd του Ρήνου. Στο τελευταίο μέρος πέθανε, μετά από φυλάκιση έξι μηνών, και ετάφη.
Τίμηση
Η λατρεία του Ότμαρ άρχισε να διαδίδεται αμέσως μετά το θάνατό του και δίπλα στον Μαυρίκιο και τον Γάλλο είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς αγίους στην Ελβετία. Το 769 η σορός του μεταφέρθηκε στο μοναστήρι του St. Gall. Καθώς ο καιρός ήταν πολύ ζεστός, όταν οι άντρες μετέφεραν το σώμα του πάνω από τη λίμνη, ήταν έτοιμοι να πεθάνουν από αφυδάτωση. Οι θρύλοι λένε ότι το μόνο βαρέλι κρασί που τους είχε απομείνει δεν άδειαζε, ανεξάρτητα από το πόσο έπιναν. Επομένως, το βαρέλι του κρασιού έγινε ένα από τα χαρακτηριστικά του.
Η λατρεία του αναγνωρίστηκε επίσημα το 864 από τον Σολομώντα Α' (επίσκοπο Κωνσταντίας). Το 867 ενταφιάστηκε πανηγυρικά στη νέα εκκλησία Αγίου Ότμαρ στο St. Gall. Η εορτή του εορτάζεται στις 16 Νοεμβρίου. Στην τέχνη παριστάνεται ως ηγούμενος των Βενεδικτίνων, κρατώντας γενικά ένα μικρό βαρέλι στο χέρι, μια νύξη στο υποτιθέμενο θαύμα, ότι ένα βαρέλι Ότμαρ δεν ήταν άδειο ποτέ, όσα κι αν έπαιρνε από αυτό για να δώσει στους φτωχούς.
Κληρονομιά
Ο καθεδρικός ναός St. Gallen είναι αφιερωμένος στον Γάλλο και τον Ότμαρ. Το παρεκκλήσι του St. Othmar στο νησί Werd ανεγέρθηκε στη μνήμη του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Ελέονορ Ντενουέλ ντε Λα Πλεν
Η Ελέονορ Ντενουέλ (13 Σεπτεμβρίου 1787 - 30 Ιανουαρίου 1868) ήταν μία ερωμένη του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας και η μητέρα του γιου του Καρόλου-Λέοντα. Ο γιος της ήταν απόδειξη ότι ο Ναπολέων ήταν σε θέση να αποκτήσει παιδιά και ότι η σύζυγός του, Ιωσηφίνα Τασέρ ντε Λα Παζρί, υπέφερε από υπογονιμότητα. Εξαιτίας αυτού του προβλήματός της ο Ναπολέων τη χώρισε και νυμφεύτηκε τη Μαρία-Λουίζα των Αψβούργων-Λωρραίνης.
Η Ελέονορ γεννήθηκε ως Λουίζ Κατρίν Ελέονορ Ντενουέλ ντε Λα Πλεν από μια οικογένεια της μεσαίας τάξης. Παντρεύτηκε σε ηλικία 18 ετών τον πρώην στρατιωτικό Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ-Ονορέ. Τρεις μήνες μετά τον γάμο τους ο σύζυγός της συνελήφθη για απάτη και καταδικάστηκε σε δύο έτη φυλάκισης. Στις 29 Απριλίου 1806 το ζευγάρι απέκτησε διαζύγιο. Ήταν ο 1ος της γάμος.
Λίγο αργότερα έγινε ερωμένη του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄, έπειτα από μεσολάβηση της αδελφής του Καρολίνας Βοναπάρτη. Σε λιγότερο από έτος αργότερα γεννήθηκε ο νόθος γιος τους, που ήταν το πρώτο νόθο παιδί του Ναπολέοντα Α΄.
Το 1808, ο Ναπολέων Α΄ οργάνωσε τον 2ο γάμο της Ελέονορ με τον υπολοχαγό Πιερ-Φιλίπ Οζί του Σοζέ, προκειμένου να τερματισθεί η παράνομη σχέση τους. Ο αυτοκράτορας τους χορήγησε μία σημαντική προίκα και το παντρεμένο ζευγάρι μετακόμισε στην Ισπανία. Ο Οζί κηρύχθηκε αγνοούμενος στις 28 Νοεμβρίου 1812, κατά τη διάρκεια της ρωσικής εκστρατείας του Ναπολέοντα Α΄. Το 1814, η Ελέονορ θα κάνει 3ο γάμο και θα παντρευτεί τον κόμη Σαρλ-Εμίλ-Ογκούστ-Λουί ντε Λουξμπούργκ, με τον οποίο παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του 35 έτη αργότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Χερσόνησος του Ταμάν
Η χερσόνησος του Ταμάν (ρωσικά: Таманский полуостров), είναι χερσόνησος στην επαρχία Κράι Κρασνοντάρ στην νοτιοδυτική Ρωσία. Στα βόρεια συνορεύει με την θάλασσα του Αζόφ, στα δυτικά με τον πορθμό Κερτς, και στα νότια με την Μαύρη Θάλασσα. Η περιοχή κατά την αρχαιότητα αποτελούνταν από μια αλυσίδα νησιών, τα οποία με την πάροδο του χρόνου συνενώθηκαν και δημιούργησαν την χερσόνησο. Κατά τους αρχαίους χρόνους ήταν γνωστή για τις ελληνικές αποικίες της Ερμώνασσας και της Φαναγόρειας, και αργότερα της μεσαιωνικής Τμουταρακάν.
Αρχαιότητα
Οι σκυθικοί λαοί των Μαιώτων και των Σινδών κατοικούσαν στην περιοχή από την αρχαϊκή εποχή, ενώ οι ελληνικές αποικίες της Μιλήτου ιδρύθηκαν κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. με την Ερμώνασσα και την Φαναγόρεια, και την Γοργιππία στα νότια. Κατά την κλασική αρχαιότητα, έγινε μέρος του ελληνοσκυθικού βασιλείου του Βοσπόρου, το οποίο αποτελούνταν από Σαρμάτες, Έλληνες, διάφορους πληθυσμούς από την Μικρά Ασία, και Εβραίους, ενώ κατά την ελληνιστική περίοδο από τις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. ήταν μέρος του βασιλείου του Πόντου, πριν καταλήξει μετέπειτα στους Ρωμαίους στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ..
Μεσαίωνας και Αναγέννηση
Τον 4ο αιώνα μ.Χ. η περιοχή κατακτήθηκε από τους Ούννους, κατόπιν έγινε η πρωτεύουσα της Παλαιάς Μεγάλης Βουλγαρίας, και αργότερα κατακτήθηκε από το τουρκικό φύλο των Χάζαρων στα μέσα του 7ου αιώνα. Με την διάλυση του χανάτου των Χαζάρων το 969, στην περιοχή ιδρύθηκε διάδοχο κράτος χαζαροεβραϊκό κράτος υπό τον Δαυίδ του Ταμάν. Στα τέλη της δεκαετίας του 980 η περιοχή είχε σε μεγάλο μέρος της προσαρτηθεί από το κράτος των Ρως, και το 1100 κατακτήθηκε από το τουρκικό νομαδικό φύλο των Κιπτσάκων. Το 1239 η περιοχή πέρασε στην κυριαρχία των Μογγόλων, ενώ το 1419 η περιοχή αποτέλεσε κτήση της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Γένοβας μαζί με περιοχές της Κριμαίας.
Για το μεγαλύτερο μέρος του 15ου αιώνα οι Γενοβέζοι είχαν την κυριαρχία της περιοχής, με το εβραϊκό στοιχείο να είναι έντονο. Η περιοχή κατακτήθηκε ξανά, αυτή την φορά από το χανάτο της Κριμαίας το 1483.
Νεότερη εποχή
Η περιοχή διεκδικήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία και την Ρωσική αυτοκρατορία κατά τους Ρωσοτουρκικούς πολέμους την περίοδο 1787-1792, και πέρασε στην κυριαρχία της Ρωσίας, η οποία ωστόσο παραχώρησε την περιοχή στους Οθωμανούς το 1792. Το 1828, η Ρωσία επανέκτησε την περιοχή.
Για το υπόλοιπο του 19ου αιώνα, η περιοχή ήταν αραιοκατοικημένη, και ο μεγαλύτερος οικισμός ήταν η κοζακική πόλη του Ταμάν, η οποία μετέπειτα έγινε η πόλη του Τεμρυούκ.
Κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο η ναζιστική Γερμανία κατέλαβε την χερσόνησο το 1942, και η Σοβιετική Ένωση την επανέκτησε το 1943.
Γεωλογία
Η περιοχή είναι γνωστή για τα ηφαίστεια λάσπης που διαθέτει καθώς και τα πιθανά αποθέματα αερίου και πετρελαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ρωσίας
Ελιούντ Κιπτσόγκε
Ο Ελιούντ Κιπτσόγκε (Eliud Kipchoge, γεννήθηκε 5 Νοεμβρίου 1984) είναι Κενυάτης δρομέας μεγάλων αποστάσεων, που αγωνίζεται στο Μαραθώνιο και παλαιότερα στα 5.000 μέτρα. Κέρδισε δύο φορές τον Ολυμπιακό Μαραθώνιο το 2016 και το 2021 και είναι ο σημερινός κάτοχος παγκόσμιου ρεκόρ του μαραθωνίου με χρόνο 2 ώρες 1 λεπτό και 9 δευτερόλεπτα.
Γεράρδος Β΄ του Χόλσταϊν-Πλεν
Ο Γεράρδος Β΄ ο τυφλός, γερμ. Gerhard II. der Blinde (1254 - 28 Οκτωβρίου 1312) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ ήταν κόμης του Χόλσταϊν-Πλεν (1290-1312).
Ελιούντ Κιπτσόγκε
Βιογραφία
Γεννημένος στην ηπειρωτική Κένυα, πάνω στον Ισημερινό, ο Κιπτσόγκε χρειαζόταν τρία χιλιόμετρα τρεξίματος για να πηγαίνει κάθε μέρα στο σχολείο του, τελειώνοντας το γυμνάσιο το 1999 και χωρίς ενδιαφέρον για τον αθλητισμό. Το 2001 συνάντησε τον μετέπειτα προπονητή του και την επόμενη χρονιά, κέρδισε στα προκριματικά της Κένυας για τον αγώνα εφήβων του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ανωμάλου Δρόμου της IAAF του 2002. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, που διεξήχθη στο Δουβλίνο, τερμάτισε πέμπτος στον ατομικό αγώνα και ήταν μέλος της ομάδας της Κένυας που κέρδισε το χρυσό. Κέρδισε επίσης τον αγώνα των 5000 μέτρων στο προκριματικά της Κένυας για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων του 2002 στον Στίβο, αλλά αρρώστησε και έχασε το πρωταθλήμα.
Γεράρδος Β΄ του Χόλσταϊν-Πλεν
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος (επιζήσας) γιος του Γεράρδου Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ιτσεχό και της Ελισάβετ, κόρης του Ιωάννη Α΄, κυρίου του Μεκλεμβούργου.
Το 1290 διαδέχθηκε τον πατέρα του με τους αδελφούς του: μοίρασαν το Ιτσεχό και ο Γεράρδος Β΄ έλαβε το Πλεν, ο δευτερότοκος Αδόλφος ΣΤ΄ έλαβε το Σάουμμπουργκ-Πίνεμπουργκ και ο τρίτος Ερρίκος Α΄ το Ρέντσμπουργκ.
Ελιούντ Κιπτσόγκε
Τα πρώτα χρόνια στα 5.000 μέτρα
Ο Κιπτσόγκε αναδείχθηκε το 2003 από τη νίκη του στους αγώνες νέων στο Πρωτάθλημα IAAF Ανώμαλου Δρόμου, όπου έκανε παγκόσμιο ρεκόρ νέων στα 5.000 μέτρα. Σε ηλικία 18 ετών έγινε ο νεότερος σε ηλικία παγκόσμιος πρωταθλητής 5.000 μέτρων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2003 με ρεκόρ διοργάνωσης νικώντας στην τελική ευθεία και με μικρή διαφορά (χρόνος 12.52,61) τα φαβορί Κενενίσα Μπεκέλε και Χισάμ Ελ Γκερούζ. Κατόπιν ήρθε το Ολυμπιακό χάλκινο για τον Κενυάτη το 2004, που αυτή τη φορά δεν μπόρεσε να υπερνικησει τους κορυφαίους αντιπάλους του με νικητή αυτή τη φορά τον Μαροκινό. Ακολούθησε το χάλκινο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στα 3.000 μέτρα το 2006, με νικητή αυτή τη φορά το Μπεκέλε. Πέντε φορές φιναλίστ παγκόσμιου πρωταθλήματος στα 5. 000 μέτρα, ο Κιπτσόγκε πήρε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2007 με χρόνο 13.46,00, στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 με χρόνο 13:02,80 πίσω από τον Μπεκέλε και στους Αγώνες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας του 2010.
Γεράρδος Β΄ του Χόλσταϊν-Πλεν
Βιογραφία
Η βούλα του φέρει την επιγραφή: S[IGILLUM] GERΑRDI COMITIS HOLTSACIE IN SCHOWENBURCH.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1275 την Ίνγκεμποργκ των Μπγιέλμπο, κόρη του Βάλντεμαρ της Σουηδίας και είχε τέκνα:
Ελιούντ Κιπτσόγκε
Μαραθώνιος
Ξεκίνησε να αγωνίζεται σε διεθνείς Μαραθώνιους σε δημόσιο δρόμο το 2012 και έκανε το δεύτερη καλύτερη επίδοση σε ντεμπούτο ημιμαραθώνιου με χρόνο 59.25. Στο ντεμπούτο του σε μαραθώνιο κέρδισε τον Μαραθώνιο του Αμβούργου το 2013 με χρόνο ρεκόρ 2ω 05.30. Η πρώτη του νίκη σε μεγάλο παγκόσμιο μαραθώνιο ήρθε στον Μαραθώνιο του Σικάγου το 2014. Κέρδιζε συνεχώς τους Μαραθώνιους του Λονδίνου και του Βερολίνου από το 2015 μέχρι το 2018.
Γεράρδος Β΄ του Χόλσταϊν-Πλεν
Οικογένεια
Περί το 1293 απεβίωσε η Ίνγκεμποργκ και ο Γεράρδος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή των Ασκάνια, κόρη του Ιωάννη Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σάουμμπουργκ
Ελιούντ Κιπτσόγκε
Μαραθώνιος
Στις 12 Οκτωβρίου 2019, έτρεξε μαραθώνιο στην Βιέννη, σε χρόνο 1.59.40 στο INEOS 1:59 Challenge και έγινε ο πρώτος αθλητής στον κόσμο που έτρεξε μαραθώνιο δρόμο σε λιγότερο από 2 ώρες. Η επίδοση αυτή δεν θεωρείται παγκόσμιο ρεκόρ, γιατί ο αγώνας δεν ήταν ανοικτός σε όλους, ενώ ο αθλητής είχε την υποστήριξη αυτοκινήτου για διατήρηση του ρυθμού τρεξίματος καθώς και ομάδας δρομέων που έτρεχαν μαζί του.
Υπερασπίστηκε με επιτυχία το χρυσό του μετάλλιο από τους αγώνες του Ρίο κερδίζοντας το χρυσό στον μαραθώνιο ανδρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο σε χρόνο 2ω 08.38, και έγινε μόλις ο τρίτος αθλητής που υπερασπίστηκε με επιτυχία το χρυσό του μετάλλιο στον μαραθώνιο ανδρών, μετά τον Αμπέμπε Μπικίλα το 1960 και το 1964, και τον Βάλντεμαρ Τσιερπίνσκι το 1976 και το 1980. Ήταν το φαβορί για τη νίκη και επιτέθηκε γύρω στα 30 χιλιόμετρα, κοιτάζοντας πίσω μόνο μία φορά μετά. Ο Kιπτσόγε είναι ο μεγαλύτερος σε ηλικία ολυμπιονίκης μαραθωνίου. Ο αγώνας πραγματοποιήθηκε 500 μίλια βόρεια του Τόκιο στο Σαππόρο της Ιαπωνίας με 106 δρομείς να συμμετέχουν στον αγώνα.
Στις 6 Μαρτίου 2022 στο μαραθώνιο του Τόκιο σημείωσε την τέταρτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών με 2.02.40. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2022 βελτίωσε εκ νέου το ρεκόρ του στο μαραθώνιο του Βερολίνου με χρόνο 2.01.09. Το πρώτο μισό της διαδρομής το πέρασε σε λιγότερο από μία ώρα (59 λεπτά και 51 δευτερόλεπτα). Ήταν ο 19ος αγώνας μαραθωνίου στην καριέρα του έχοντας 17 νίκες. Δεν ήταν νικητής για πρώτη φορά το 2013 στην πρώτη του σεζόν ως μαραθωνοδρόμος, όπου τερμάτισε στην δεύτερη θέση στο Βερολίνο. Η δεύτερη φορά που δεν έκοψε το νήμα ήταν το 2020 στο Λονδίνο όπου τερμάτισε 8ος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Κενυάτες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Κενυάτες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Άλβαλντι (δορυφόρος)
Ο Άλβαλντι (αγγλικά: Alvaldi) ή Κρόνος LXV (Saturn LXV) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna στις 8 Οκτωβρίου του 2019 από παρατηρήσεις που έγιναν μεταξύ 12 Δεκεμβρίου του 2004 και 22 Μαρτίου του 2007 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2004 S 35. Του δόθηκε ο μόνιμος χαρακτηρισμός του Κρόνος LXV τον Ιούνιο του 2021.
Ο Άλβαλντι έχει διάμετρο περίπου 5 χιλιόμετρα και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 21.953.200 χλμ. σε διάστημα 1.208,1 ημερών, με κλίση 176,4° προς την εκλειπτική, σε ανάδρομη κατεύθυνση και με εκκεντρότητα 0,182.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Επίπεδη σπείρα
μικρογραφία|Άποψη της πλευράς του σπειρώματος του επίπεδης σπείρας κελύφους του σαλιγκαριού του γλυκού νερού Anisus septemgyratus . Αυτό το κέλυφος έχει επτάμιση σπείρες Η Επίπεδη σπείρα (Planispiral) είναι μια δομή, στην οποία ένα σωληνωτό κέλυφος είναι σπειροειδές στο οριζόντιο επίπεδο και η διάμετρός του αυξάνεται απομακρυνόμενη από τον άξονα περιελίξεως. Αυτός ο όρος συνήθως χρησιμοποιείται για την περιγραφή κοχυλιών γαστερόποδων. Πολλά κεφαλόποδα και σωληνωτά σκουλήκια μπορούν επίσης να έχουν κέλυφος επίπεδης σπείρας (Allaby and Allaby, 1999).
Ου Σιν
Το Ου Σιν (κινέζικα: 五 行, πινγίν: Wǔ Xíng), γνωστό επίσης ως Πέντε Στοιχεία, Πέντε Φάσεις, Πέντε Πράκτορες, Πέντε Κινήσεις, Πέντε Διαδικασίες, Πέντε Βήματα/Στάδια και Πέντε Πλανήτες είναι η σύντομη μορφή των «πέντε ειδών των τσι που κυριαρχούν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους». Είναι ένα πενταπλό εννοιολογικό σχήμα που χρησιμοποιούν πολλά παραδιασκά κινέζικα πεδία για να εξηγήσουν ένα μεγάλο εύρος φαινομένων, από τους κοσμικούς κύκλους μέχρι τις αλληλεπιδράσεις των εσωτερικών οργάνων και από τα θέματα διαδοχής πολιτικών καθεστώτων μέχρι τα θέματα της παραδοσιακής ιατρικής. Οι «πέντε φάσεις» είναι το Φωτιά (火, huǒ), η Νερό (水, shuǐ), η Ξύλο (木, mù), το Μέταλλο (金, jīn) και το Γη (土, tǔ). Σύμφωνα με την κατάσταση αλληλοκατανόησης, η σειρά είναι η εξής: Ξύλο, Γη, Νερό, Φωτιά και Μέταλλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Κινεζική φιλοσοφία
Αφρίν
Η πόλη και ο νομός έχουν πάρει το όνομά τους από τον ποταμό Αφρίν (Εύφρενος Ποταμός). Η πόλη χωρίζεται σε δύο μέρη από το ποτάμι που την διασχίζει.