cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάουα Αμπντί
Dr. Hawa Abdi Foundation
thumb|Στο Κέντρο C του Ιδρύματος Dr. Hawa Abdi Η μη κυβερνητική οργάνωση Dr. Hawa Abdi Foundation (DHAF) είχε ως εκτελεστικά μέλη την ίδια την Χάουα Αμπντί και τις δύο κόρες της, οι οποίες ακολούθησαν και αυτές τον κλάδο της μαιευτικής και της γυναικολογίας στα χνάρια της μητέρας τους. Το 2012 η οργάνωση είχε ένα πολυεθνικό προσωπικό με δυναμικό άνω των 100 εργαζομένων, που εμπλουτιζόταν από μια ομάδα 150 μελών, που περιλαμβάνει τους εθελοντές της οργάνωσης. Οι εθελοντές της οργάνωσης στη Σομαλία προέρχονται από την τοπική κοινωνία, που είναι κατ' επάγγελμα αλιείς και αγρότες. Στις εγκαταστάσεις της οργάνωσης περιλαμβάνονται νοσοκομείο, σχολείο και επισιτιστικό κέντρο. Προσφέρει καταφύγιο, περίθαλψη, τροφή και πόσιμο νερό, κυρίως σε γυναίκες και παιδιά. Από την ίδρυσή της, η οργάνωση έχει εξυπηρετήσει στις εγκαταστάσεις της πάνω από 2 εκατομμύρια πολίτες.
Παρόλο που οι κοινωφελείς υπηρεσίες της οργάνωσης παρέχονται δωρεάν, η ίδια η οργάνωση διαχειρίζεται αλιευτικές εγκαταστάσεις και γεωργικές εκτάσεις, ώστε να μπορέσει να καλύψει τις διατροφικές ανάγκες, μέρος των εξόδων συντήρησης και μισθοδοσίας των υπαλλήλων της. Η χρηματοδότηση για τον εξοπλισμό και τις ιατρικές προμήθειες της οργάνωσης διασφαλίζεται κυρίως μέσω εμβασμάτων από Σομαλούς ομογενείς, καθώς και τη γενική συνεισφορά προς την οργάνωση από ιδιώτες, από άλλους κοινωφελείς οργανώσεις σε διάφορες περιοχές του πλανήτη και από διεθνείς οργανισμούς. Από το 2011, η οργάνωση υποστηρίζεται από την αμερικανική οργάνωση "Women in the World Foundation".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σομαλοί ακτιβιστές Κατηγορία:Σομαλοί ιατροί Κατηγορία:Γυναικολόγοι
Κλασική Βιβλιοθήκη Λεμπ
Η Κλασική Βιβλιοθήκη Λεμπ (αγγλ. Loeb Classical Library) είναι σειρά βιβλίων Ελλήνων και Λατίνων συγγραφέων με αγγλική μετάφραση.
Ιστορική αναδρομή
Η σειρά πρωτοκυκλοφόρησε το 1912 από τον τραπεζίτη και φιλάνθρωπο Τζέημς Λεμπ. Μετά θάνατο ο Λεμπ κληροδότησε ένα σημαντικό ποσό για την χρηματοδότηση και διατήρηση της εκδόσεως της σειράς. Μέχρι το 1912 διοχετεύτηκαν στο εμπόριο είκοσι τόμοι, μεταξύ των οποίων ήταν οι Απολλώνιος ο Ρόδιος, Αππιανός, Γάιος Βαλέριος Κάτουλος, Άλβιος Τίβουλος, Κικέρων, Ευριπίδης και άλλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σειρές βιβλίων
Δημήτρης Κουντούρης (ιατρός)
Ο Δημήτρης Κουντούρης (1950) είναι Έλληνας ιατρός (Νευρολόγος - Ψυχίατρος), συγγραφέας και πανεπιστημιακός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1950, στην Έδεσσα. Το 1975, αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μετέβη στο Ρουρ της Δυτικής Γερμανίας, για να ειδικευθεί στη νευρολογία και την ψυχιατρική. Αφού πήρε και τις δύο ειδικότητες, εργάστηκε για πέντε χρόνια στη νευρολογική κλινική του Ρουρ, ως υπεύθυνος της κλινικής. Από το 1980 έως το 1985, διηύθυνε το νευροφυσιολογικό τμήμα της νευρολογικής πανεπιστημιακής κλινικής του Ρουρ, ασχολούμενος, κυρίως, με παθήσεις, όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας και η επιληψία. Από το 1985 έως το 1990, εργάστηκε ως επισκέπτης καθηγητής στις νευρολογικές κλινικές των πανεπιστημίων του Ουλμ, της Φερράρας, της Βερόνας και της Βοστώνης. Το 1986, εκλέχθηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο των Πατρών. Σε αυτό το διάστημα συνέγραψε και δημοσιίευσε περισσότερες από 400 μελέτες, εργασιακές έρευνες και κεφάλαια βιβλίων, ενώ διετέλεσε μέλος 20 νευροφυσιολογικών, νευρολογικών και ψυχιατρικών εταιρειών και επιτροπών. Από το 1990, ξεκίνησε την τακτική ενασχόλησή του με τη σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια, τη σκλήρυνση κατά πλάκας, τις διαταραχές του ύπνου, ενώ έκανε έρευνες για τις ψυχώσεις και τα κληρονομικά νευροψυχιατρικά νοσήματα. Επίσης, συμμετείχε σε ειδικό ερευνητικό πρόγραμμα, το οποίο έλαβε χώρα στην Κύπρο, και σχετιζόταν με τη γονιδιακή κληρονομική προδιάθεση επιληπτικών παθήσεων. Έχει περιθάλψει περισσότερους από 8.000 ασθενείς της σκλήρυνσης κατά πλάκας, μελετώντας, παράλληλα, την πρόοδό τους, κάτι που οδήγησε στην ανακάλυψη μιας νέας και πρωτοποριακής μεθόδου αποκατάστασης ή και θεραπείας ατόμων με κινητικά προβλήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες νευρολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ψυχίατροι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Μαρκίων
Ο Μαρκίων ήταν περιώνυμος δάσκαλος του 2ου μ.Χ. αιώνα και ιδρυτής της φερώνυμής του αίρεσης (Μαρκιωνιτισμός), η οποία αποτελούσε παρακλάδι του Γνωστικισμού. Καταγόταν από τη Σινώπη του Πόντου, γιος του επισκόπου της Σινώπης.
Βιογραφία
Απέκτησε αξιόλογη μόρφωση καθώς και μεγάλη οικονομική άνεση που προερχόταν από την ιδιοκτησία πλοίου και την εμπορική του δραστηριότητα.
Τελικά, ο Μαρκίωνας μετέβη και εγκαταστάθηκε στη Ρώμη περίπου το 140 μ.Χ., όπου έγινε δεκτός στη ζωή της τοπικής χριστιανικής κοινότητας στην οποία και δώρισε το ποσό των διακοσίων χιλιάδων σηστερτίων (ρωμαϊκό νόμισμα).
Επιζητώντας γενικότερη αναγνώριση (και ίσως τον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης), ανακοινώνει ευρύτερα τις αντιλήψεις του ενώπιον των πρεσβυτέρων της ρωμαϊκής Εκκλησίας με αποτέλεσμα να καταδικασθεί γι' αυτές και να αφορισθεί. Από τη στιγμή αυτή χρονολογείται η προσπάθεια του Μαρκίωνα να οργανώσει σε ένα ενιαίο σύστημα τις αντιλήψεις του και να ιδρύσει τη γνωστική του εκκλησία, που κάνει την παρουσία της σε όλα σχεδόν τα μεγάλα χριστιανικά κέντρα της Αιγύπτου, της Συρίας, της Μεσοποταμίας και της Μικράς Ασίας.
Η εκκλησιαστική του οργάνωση ήταν θαυμαστή. Ενώ απέρριπτε τις θεολογικές προϋποθέσεις και τον θείο χαρακτήρα των μυστηρίων και ιδιαίτερα της ιερωσύνης, διατήρησε σ' αυτά εκκλησιαστικές μορφές. Έτσι, είχε επισκόπους, πρεσβυτέρους και διακόνους, οι οποίοι όμως δε διέθεταν κάποιο ειδικό θείο χάρισμα. Ήταν απλώς διοικητικά όργανα με απόλυτη εξάρτηση από τον ίδιο τον Μαρκίωνα όσο εκείνος ζούσε. Μετά τον θάνατό του, το εκκλησιαστικό σύστημα γνώρισε ποικίλες διακυμάνσεις και στην οργάνωση και στη θεωρία, επειδή κάθε ισχυρός επίγονος του πρόσθετε και δικά του στοιχεία ή άλλαζε κάτι στην αρχική διδασκαλία του ιδρυτή. Ίχνη του Μαρκιωνιτισμού διατηρήθηκαν μέχρι τον 6ο αιώνα.
Αρχαίοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς, όπως ο Ιουστίνος, ο Ειρηναίος, ο Τερτυλλιανός, έγραψαν αυτοτελή έργα κατά Μαρκίωνος για να πολεμήσουν τις αντιλήψεις του, και μέσω των συγγραμμάτων αυτών γνωρίζουμε τον Μαρκίωνα και περιλήψεις των έργων του.
Έργα και Θεολογία
Οι αντιλήψεις του Μαρκίωνα γίνονται γνωστές κυρίως μέσα από το έργο του "Αντιθέσεις". Εκεί αναλύεται η αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα σε Π.Δ. και Κ.Δ., όπου η πρώτη παραμερίζεται καθώς είναι έργο του κατώτερου δημιουργού θεού. Αντίθετα, η Κ.Δ. φανερώνει τον ανώτερο Θεό της αγάπης. Ο Χριστός εμφανίσθηκε στον κόσμο ενήλικος, ενώ το σώμα του ήταν φαινομενικό και άρα δεν σταυρώθηκε πραγματικά, όπως γράφουν οι ευαγγελιστές, οι οποίοι κατά τον Μαρκίωνα, εκπροσωπούν τον εξιουδαϊσμό των γεγονότων που αφορούν τον Χριστό. Η αγάπη του αγαθού θεού για τον άνθρωπο εκφράστηκε με την αποστολή του Ιησού Χριστού, ο οποίος ήταν υιός και ακριβής εικόνα του αγαθού θεού και φανερώθηκε στον κόσμο για τη λύτρωση του ανθρώπου από τον ζυγό του δημιουργού θεού:
Ο Μαρκίωνας δε χωρίζεται από τον γνωστικισμό, παρά το ότι απουσιάζουν από το σύστημα του χαρακτηριστικά γνωστικές θεωρίες, όπως των αιώνων (όντα μεταξύ Θεού και ανθρώπων), της λυτρώσεως δια της γνώσεως και της αλληγορικής ερμηνείας των Γραφών. Γενικά, τα θεμελιώδη γνωστικά στοιχεία που προσδιορίζουν το σύστημα του Μαρκίωνα είναι η διαρχία, ο αντιιουδαϊσμός, οι ακραίες εγκρατιτικές τάσεις, η περιφρόνηση της ύλης, ο δοκητισμός κ.ά. Οι σημαντικότεροι από τους μαθητές του ήταν Πρέπων, Απελλής και η Φιλουμένη.
Ο Κανόνας της Καινής Διαθήκης του Μαρκίωνα
Η συλλογή των βιβλίων της Καινής Διαθήκης που έκανε ο Μαρκίωνας στη Ρώμη το 140 μ.Χ. είναι και ο πρώτος Κανόνας που μαρτυρείται.
Καθώς ήταν επηρεασμένος από τον Γνωστικισμό και δίδασκε ότι ο σκληρός Θεός της Παλαιάς Διαθήκης είναι διαφορετικός και μάλιστα κατώτερος από τον Θεό της αγάπης που αποκάλυψε ο Χριστός, απέρριπτε την Π.Δ. ενώ επίσης υποστήριζε ότι οι δώδεκα απόστολοι διέστρεψαν τη διδασκαλία του Ιησού οπότε δεχόταν ως μοναδικό γνήσιο απόστολο τον Παύλο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γνωστικισμός
Τζακ Μπρους
Ο Τζακ Μπρους (John Symon Asher "Jack" Bruce, 14 Μαΐου 1943 - 25 Οκτωβρίου 2014) ήταν Σκωτσέζος μπασίστας και συνθέτης, γνωστός ως ιδρυτικό μέλος του ροκ συγκροτήματος Cream, το 1966.
Τα πρώτα του χρόνια
Ο Τζακ Μπρους γεννήθηκε στο Ανατολικό Νταμπάρτονσαϊρ της Σκωτίας, στις 14 Μαΐου 1943. Λόγω του γεγονότος ότι οι γονείς του ήταν μουσικοί και έπρεπε να αλλάζουν συνεχώς τοποθεσία, ο Μπρους άλλαξε πάνω από δέκα σχολεία κατά την παιδική του ηλικία, καταλήγοντας στη Γλασκώβη και κερδίζοντας μία υποτροφία για να φοιτήσει στη "Βασιλική Μουσική και Δραματική Ακαδημία της Σκωτίας". Παρ' όλα αυτά, η Ακαδημία εναντιωνόταν σε σπουδαστές οι οποίοι μελετούσαν την τζαζ μουσική με αποτέλεσμα ο Μπρους να αναγκαστεί να φύγει από τη σχολή.
Graham Bond Organization
Το 1962, εντάχθηκε στο μπλουζ συγκρότημα Blues Incorporated, όπου γνώρισε τον μετέπειτα ντράμερ των Cream, Τζίντζερ Μπέηκερ. Την επόμενη χρονιά, δημιούργησε τους Graham Bond Quartet με τον Γκράχαμ Μποντ, τον Μπέηκερ και τον κιθαρίστα Τζον ΜακΛάφλιν. Λίγο μετά, αποχώρησε ο ΜακΛάφλιν και στη θέση του προσέλαβαν σαξοφωνίστα, αλλάζοντας ταυτόχρονα το όνομα τους σε Graham Bond Organization.
Με αυτή τη σύνθεση, κυκλοφόρησαν το "The Sound of 65" τον Μάρτιο του 1965 και το "There's a Bond Between Us" λίγους μήνες αργότερα, χωρίς να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία.
Ο Μπρους με τον Μπέηκερ είχαν συνεχείς διαφωνίες κατά τη διάρκεια της συνεργασίας τους, με αποτέλεσμα ο Μπρους να αποχωρήσει τον Αύγουστο του 1965.
Μετά την αποχώρηση του, έπαιξε για ένα μικρό διάστημα με τους Bluesbreakers του Τζον Μάγιαλ, όπου γνώρισε τον κιθαρίστα Έρικ Κλάπτον. Αμέσως μετά, συμμετείχε στο τραγούδι "Pretty Flamingo" των Manfred Mann's Earth Band το οποίο ανέβηκε στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ.
Cream
Τον Ιούλιο του 1966, ο Μπρους μαζί με τον Έρικ Κλάπτον και τον Τζίντζερ Μπέηκερ δημιούργησαν το ροκ συγκρότημα Cream. Μαζί κυκλοφόρησαν τέσσερις επιτυχημένους δίσκους, εκ των οποίων οι τρεις έγιναν χρυσοί και ο τέταρτος πλατινένιος. Τα τρία πρώτα άλμπουμ τους βρίσκονται στη λίστα με τα "500 καλύτερα άλμπουμ του περιοδικού Rolling Stone". Στο διάστημα των 2,5 χρόνων της ύπαρξης τους, ανέβηκαν στην κορυφή των βρετανικών και των αμερικανικών τσαρτ, ενώ κυκλοφόρησαν και τις μεγάλες επιτυχίες "Sunshine of Your Love" και "White Room".
Ο Μπρους έγινε ένας από τους γνωστότερους μπασίστες της ροκ μουσικής, ενώ ήταν ο βασικός συνθέτης του συγκροτήματος. Οι Cream διαλύθηκαν το 1968 και τα μέλη τους ακολούθησαν σόλο καριέρες.
Σόλο καριέρα
Τον Σεπτέμβριο του 1969, κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο "Songs for a Tailor" ανεβαίνοντας στο βρετανικό Top-10 και το # 55 στο Billboard των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ στα τέλη του 1970 κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του, "Things We Like", με ηχογραφήσεις από το 1968. Ακολούθησε το "Harmony Raw" του 1971, ενώ την επόμενη χρονιά δημιούργησε τους West, Bruce & Laing με τον κιθαρίστα Λέσλι Γουέστ και τον ντράμερ Κόρκι Λενγκ. Μαζί κυκλοφόρησαν τo άλμπουμ "Why Dontcha" το οποίο έφθασε στο # 26 στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Νοέμβριο του 1972. Το καλοκαίρι του 1973, ακολούθησε το "Whatever Turns You On" ανεβαίνοντας μόλις στο # 87, ενώ μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, κυκλοφόρησε το ζωντανά ηχογραφημένο "Live 'n' Kickin".
left|thumb|250px|Ο Τζακ Μπρους το 1972 Ο Μπρους επανήλθε στην προσωπική του καριέρα με τον δίσκο "Out of the Storm" και συμμετείχε σε τραγούδια των Φρανκ Ζάπα και Λου Ριντ. Το 1977, σχημάτισε ένα νέο συγκρότημα με τον κιμπορντίστα Τόνι Χάιμας και τον ντράμερ Σάιμον Φίλιπς. Ακολούθησαν οι δίσκοι "How's Tricks" (1977), "Jet Set Jewel" (1978) και "I’ve Always Wanted to Do This" (1980).
Στις αρχές της δεκαετίας του '80, συμμετείχε σε δίσκους των Κόζι Πάουελ και Γκάρι Μουρ, για να αντιμετωπίσει τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε.
Το 1980, σχημάτισε τους Jack Bruce & Friends, με τον κιθαρίστα Κλεμ Κλέμπσον, τον ντράμερ Μπίλι Κόμπαμ και τον κιμπορντίστα Ντέιβιντ Σάνσιους, κυκλοφορώντας το δίσκο "I've Always Wanted to Do This", αλλά διαλύθηκαν λόγω της εμπορικής αποτυχίας του άλμπουμ.
Το 1981 συνεργάστηκε με τον Ρόμπιν Τράουερ για τους δίσκους "BLT" και "Truce", με το πρώτο να ανεβαίνει στο # 37 των αμερικανικών τσαρτ. Το 1982, ξεκίνησε τη συνεργασία του με τον Κιπ Χανράχαν, η οποία διήρκησε μέχρι το 1995 και είχε ως αποτέλεσμα τη συμμετοχή του Μπρους σε πέντε άλμπουμ. Το 1985 έπαιξε στο τραγούδι "Silver Bullet" των Anton Fier's Golden Palominos, ενώ στα τέλη της δεκαετίας ηχογράφησε με τον Τζίντζερ Μπέηκερ τον προσωπικό του δίσκο "A Question of Time". Το 1993, επανενώθηκε με τα υπόλοιπα μέλη των Cream για μία εμφάνιση στην ένταξη των Cream στο Rock and Roll Hall of Fame. Το 1995, κυκλοφόρησε το "Monkjack", στο οποίο τραγουδούσε και έπαιζε πιάνο.
To 1997, έγραψε τη μουσική για το σάουντρακ της ταινίας "The Slab Boys" και εντάχθηκε στους Ringo Starr's All-Starr Band του Ρίνγκο Σταρ, στους οποίους παρέμεινε για τρία χρόνια. Το 2001, επανήλθε με το σόλο συγκρότημα του και σε παραγωγή του Κιπ Χανράχαν κυκλοφόρησε τους δίσκους "Shadows in the Air" (2001) και "More Jack than God" (2003).
Εκείνη τη χρονιά, ο Μπρους διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο στο ήπαρ, ο οποίος θεραπεύτηκε μετά από μία επιτυχημένη μεταμόσχευση. Το 2005 επανενώθηκε με τους Cream για μία σειρά συναυλιών στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, οι οποίες κυκλοφόρησαν στο δίσκο "Royal Albert Hall London May 2-3-5-6, 2005", αλλά και μερικές εμφανίσεις στο "Madison Square Garden" της Νέας Υόρκης μερικούς μήνες αργότερα. Το 2008, συμμετείχε στο δίσκο "Seven Moons" του Ρόμπιν Τράουερ και περιόδευσε μαζί του στην Ευρώπη.
Προσωπική ζωή
Το 1960, ο Μπρους παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, με την οποία έκανε ένα γιο και χώρισε μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα. Το 1964, παντρεύτηκε την Τζάνετ Γκόντφρεϊ, η οποία συνέγραψε και τα τραγούδια "Sleepy Time Time" και "Sweet Wine" των Cream. Μαζί της έκανε δύο παιδιά και τελικά, πήραν διαζύγιο το 1973. Το 1978, παντρεύτηκε την πρώην σύζυγο του κιθαρίστα των Rolling Stones Μικ Τέηλορ, Ρόουζ Μίλερ Τέηλορ, με την οποία χώρισε ένα χρόνο αργότερα. Το 1979, παντρεύτηκε για τέταρτη και τελευταία φορά με την Μάργκιτ Σέηφερ, με την οποία παρέμεινε ως τον θάνατο του από ηπατική νόσο, στις 25 Οκτωβρίου 2014.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι μουσικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι τραγουδιστές Κατηγορία:Μπασίστες
Νίκος Οικονομόπουλος
Ο Νίκος Οικονομόπουλος (1953) είναι Έλληνας φωτογράφος.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1953. Σπούδασε νομικά στην Πάρμα της Ιταλίας και εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορα περιοδικά για πολλά χρόνια. Με την φωτογραφία ξεκίνησε να ασχολείται ερασιτεχνικά από το 1979 έως το 1988. Τη χρονιά εκείνη παραιτήθηκε από την εφημερίδα όπου εργαζόταν για να μπορέσει να αφιερώσει όλο του το χρόνο στη φωτογραφία. Ταξιδεύει και φωτογραφίζει στην Ελλάδα και στην Τουρκία. Το 1990 ψηφίζεται δόκιμο μέλος του Μάγκνουμ (Magnum) και οι φωτογραφίες του δημοσιεύονται σε εφημερίδες και περιοδικά σε ολόκληρο τον κόσμο. Την ίδια χρονιά αρχίζει να φωτογραφίζει στις υπόλοιπες Βαλκανικές χώρες. To 1992 βραβεύεται με το «Mother Jones Award» (Σαν Φρανσίσκο). Το 1994 ψηφίζεται μόνιμο μέλος του Μάγκνουμ (Magnum) και ολοκληρώνει τη δουλειά του στα Βαλκάνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Μόλυνση
Η μόλυνση μπορεί να αποφευχθεί γενικά τηρώντας τους κανόνες υγιεινής. Η προσωπική υγιεινή του καθενός είναι προσωπική του υπόθεση, ενώ για τα παιδιά είναι υπεύθυνοι οι γονείς και οι κηδεμόνες του. Υπάρχουν και γενικοί κανόνες υγιεινής και σχετικοί έλεγχοι, για να διασφαλιστεί η δημόσια υγιεινή, από ειδικούς ελεγκτές τους αστίατρους.
Η μόλυνση πρέπει να διακρίνεται από τον όρο λοίμωξη που συνδέεται αποκλειστικά με φλεγμονή.
Βιβλιογραφία
κατηγορία:Λοιμώδεις ασθένειες Κατηγορία:Επιδημιολογία
Ιωακείμ Φρειδερίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν
Ο Ιωακείμ Φρειδερίκος, γερμ. Joachim Friedrich (9 Μαΐου 1668 - 25 Ιανουαρίου 1722) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν (1706-1722).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αυγούστου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Νόρμπουργκ και της Ελισάβετ-Καρλόττας, κόρης του Φρειδερίκου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Χαρτσγκερόντε.
Γεννήθηκε στο Μαγδεβούργο. Τον πατέρα του Αυγούστου διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος Ιωάννης Αδόλφος, που παραχώρησε στον Αύγουστο το Νόρμπουργκ επί της νήσου Αλς. Το 1704 απεβίωσε ο Ιωάννης Αδόλφος και το 1706 τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ιωακείμ Φρειδερίκος.
Απεβίωσε το 1722 στο Πλεν σε ηλικία 54 ετών χωρίς άρρενες απογόνους και βυθισμένος στα χρέη. Για τα επόμενα επτά έτη το κάστρο του Πλεν παρέμενε κενό και μέρος της οικοσκευής εκποιήθηκε, ενώ τη διαχείριση της ιδιοκτησίας ανέλαβε ο βασιλικός οίκος της Δανίας. Το 1729 το ανέλαβε ο Φρειδερίκος Αύγουστος, γιος του Χριστιανού Καρόλου, αδελφού του Ιωακείμ Φρειδερίκου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1704 τη Μαγδαληνή Ιουλιανή, κόρη του Ιωάννη Καρόλου του Βίττελσμπαχ, κόμη του Παλατινάτου-Γκέλνχαουζεν και είχε τέκνα:
Το 1720 απεβίωσε η Μαγδαληνή Ιουλιάνα και το 1721 ο Ιωακείμ Φρειδερίκος έκανε δεύτερο γάμο με την Ιουλιανή Λουίζα του Οίκου των Τσίρκσενα (Cirksena), κόρη του Χριστιανού Έμπερχαρντ, πρίγκιπα της Ανατολικής Φρισίας· δεν απέκτησαν τέκνα, καθώς η μοναδική της κύηση κατέληξε σε αποβολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Τσαρλς Τόμσον Ρις Γουίλσον
Ο Τσαρλς Τόμσον Ρις Γουίλσον (Charles Thomson Rees Wilson, 14 Φεβρουαρίου 1869 – 15 Νοεμβρίου 1959) ήταν Σκωτσέζος φυσικός και μετεωρολόγος ο οποίος βραβεύθηκε με το Νόμπελ Φυσικής για τη μέθοδο που κάνει ορατές τις τροχιές φορτισμένων σωματιδίων, μέσω υγροποίησης σταγονιδίων.
Βιογραφία
Ο Γουίλσον γεννήθηκε στο Midlothian της Σκωτίας. Πατέρας του ήταν ο αγρότης Τζον Γουίλσον και μητέρα του η Άννι Κλερκ Χάρπερ. Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1873, η οικογένειά του μετακόμισε στο Μάντσεστερ. Σπούδασε βιολογία στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ με σκοπό να γίνει ιατρός. Ύστερα φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ όπου ενδιαφέρθηκε για τη χημεία και τη φυσική.
Ο Γουίλσον, στη συνέχεια, άρχισε να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη μετεωρολογία και το 1893 ξεκίνησε να μελετά τα σύννεφα και τις ιδιότητές τους. Εργάστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στο παρατηρητήριο του Μπεν Νέβις, όπου έκανε παρατηρήσεις σχηματισμού νεφών. Προσπάθησε να αναπαραγάγει το φαινόμενο αυτό σε μικρότερη κλίμακα στο εργαστήριο του Κέιμπριτζ. Για την ανακάλυψη του, πήρε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1927.
Ο Γουίλσον νυμφεύθηκε το 1908 την Τζέσι Φρέιζερ, κόρη ιερέως από τη Γλασκώβη, με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Πέθανε στο Εδιμβούργο.
Κληρονομιά
Ο κρατήρας Γουίλσον στη Σελήνη ονομάστηκε προς τιμήν του και του Αλεξάντερ Γουίλσον και Ραλφ Γουίλσον. Ο σχηματισμός νεφών, που εμφανίζεται μετά από μια πολύ μεγάλη έκρηξη (όπως μια πυρηνική έκρηξη), πήρε το όνομά του. Το Wilson Society, στις φυσικές επιστήμες της κοινωνίας του Sidney Sussex College, φέρει επίσης το όνομα του. Τα αρχεία του Τσαρλς Γουίλσον συντηρούνται από τα Αρχεία του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης (GUAS).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι φυσικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι χημικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι μετεωρολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Φυσικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Πρινιάτικος Πύργος
Ο Πρινιάτικος Πύργος είναι αρχαιολογικός χώρος στο δήμο Αγίου Νικολάου στη βόρεια ακτή του ελληνικού νησιού της Κρήτης. Βρίσκεται στη μικρή χερσόνησο με το ίδιο όνομα στον κόλπο του Μιραμπέλλου, κοντά στον οικισμό Ίστρο στην τοπική κοινότητα Καλού Χωριού. Τα ευρήματα μαρτυρούν τη κατοίκηση του οικισμού από την πρώιμη Μινωική έως τη δεύτερη βυζαντινή περίοδο.
Τοποθεσία και ιστορία
μικρογραφία|αριστερά| Ο ανασκαφικός χώρος, ο οποίος εκτείνεται σε διάφορες τοποθεσίες στη χερσόνησο Πρινιάτικος Πύργος, είναι περίπου 6,5 χιλιόμετρα νότια του Αγίου Νικολάου, πρωτεύουσα της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου της Ανατολικής Κρήτης. Ο οικισμός Ίστρο απέχει περίπου 500 μέτρα προς τα νοτιοανατολικά, και το Καλό Χωριό 1,4 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά. Η ασβεστολιθική χερσόνησος χωρίζει τις δύο παραλίες του Αγίου Παντελεήμονα στα ανατολικά και Καραβοστάσι στα δυτικά. Περίπου 250 μέτρα ανατολικά της χερσονήσου, ο Καλός Ποταμός εκβάλλει στη Μεσόγειο Θάλασσα, που ονομάζεται επίσης Ίστρος, από την αρχαία πόλη του Ίστρου στην παραλία του Αγίου Παντελεήμονα. αριστερά|μικρογραφία| Μετά τις ανασκαφές στο Βρόκαστρο, περίπου 1,5 χιλιόμετρο νοτιοανατολικά από την Έντιθ Χέιγουορντ Χολ το 1910 και το 1912, η Χολ επισκέφτηκε την ακτή γύρω από τον Πρινιάτικο Πύργο, όπου επιθεώρησε ένα Μινωικό λιμάνι. Κατά τη διάρκεια των σύντομων ανασκαφών στις αρχές του 20ου αιώνα, ήρθαν στο φως κεραμικά από την πρώιμη και ύστερη Μινωική περίοδο (3η και 2η χιλιετία π.Χ.) και τα ερείπια ενός μεγαλύτερου ρωμαϊκού οικισμού που είχε χτιστεί σε μέρος της πόλης της Εποχής του Χαλκού. Από το 1986 η Μπάρμπαρα Χέιντεν και η Τζένιφερ Μούντι πραγματοποίησαν έρευνες για την περιοχή γύρω από το Βρόκαστρο. Η επίγεια επιθεώρηση και χαρτογράφηση του Έργου Έρευνας Βρόκαστρου κάλυψε μια περιοχή από την πεδιάδα Γουρνιά στα ανατολικά μέχρι την κοιλάδα του Καλού Ποταμού στα δυτικά και την κοιλάδα των Μεσελέρων στα νότια. Ως αποτέλεσμα, ο πρώην λιμενικός οικισμός πάνω και γύρω από τη χερσόνησο Πρινιάτικου Πύργου επιλέχθηκε για πιο προσεκτική έρευνα. μικρογραφία| Το 2002, με τη συμμετοχή των Αποστόλη Σαρρή και Γιάννη Μπασιάκου, το Γεωαρχαιολογικό Έργο Ίστρο / Πριναϊκός Πύργος ξεκίνησε με γεωφυσική αναζήτηση (τηλεπισκόπηση) και νέα επιτόπια μελέτη γεωλογίας, εδαφών, τοπογραφιών και πόρων της παράκτιας ζώνης. Οι ανασκαφές στη χερσόνησο ξεκίνησαν το 2005, με στόχο να δώσουν μια εικόνα για την πολιτιστική ανάπτυξη της περιοχής μέσω στρωματοποιημένων πλαισίων και να συγκεντρώσουν τα αποτελέσματα της επίγειας επιθεώρησης. Το Γεωαρχαιολογικό Πρόγραμμα, το οποίο συνεχίστηκε μέχρι το 2006, εντόπισε στη δυτική πλαγιά του Πρινιάτικού Πύργου ένας σωρός σκωρίας σιδήρου, που δείχνει την παρουσία φούρνων τήξης μετάλλων. Η τηλεπισκόπηση και επιλεκτικές διερευνητικές ανασκαφές στην περιοχή του Κάμπου στο τοπικό γήπεδο ποδοσφαίρου έδειξε ότι Πρινιάτικος Πύργος ήταν μέρος ενός εκτεταμένου οικισμού λιμανιού κατά τους προϊστορικούς και ιστορικούς χρόνους, που εκτεινόταν γύρω από την παραλία του Αγίου Παντελεήμονα.
Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών στον Πρινιάτικο Πύργο, αρχικά υπό την ηγεσία της Μεταξίας Τσιποπούλου και της Μπάρμπαρα Χέιντεν από το 2005, ανακαλύφθηκαν αρκετοί κλίβανοι για μέταλλα και κεραμικά. Τα κεραμικά ευρήματα χρονολογούνται από την ύστερη Νεολιθική έως τη Ρωμαιοβυζαντινή περίοδο. Έχουν βρεθεί αγγεία του Βασιλικής, καθώς και εισηγμένα από την Αττική μαύρα ερυθρόμορφα αγγεία και γυάλινα θραύσματα από την ύστερη Ρωμαϊκή περίοδο. Βρέθηκαν οψιανός, γυαλί, γύψος, άνθρακας, τα οστά, λίθινα εργαλεία, κομμάτια χειροποίητων αντικειμένων σιδήρου και χαλκού, ένα κάλυμμα από πράσινη πέτρα, ένα μικρό βαμμένο μοντέλο βάρκας, μυλόπετρες, βάρη αργαλειού από πέτρα, πλακάκια, πλακόστρωτα και ένα ελαιοτριβείο. Ο γρανοδιορίτης που βρέθηκε στην περιοχή χρησιμοποιήθηκε για την εξόρυξη σιδήρου, για την παραγωγή εργαλείων και ως μείγμα στην κατασκευή κεραμικών. Από το 2007, το Ιρλανδικό Ινστιτούτο Ελληνικών Σπουδών στην Αθήνα, υπό την κοινή διεύθυνση της Μπάρμπαρα Χέιντεν και του Μπάρι Μολόι, συμμετείχε στις ανασκαφές. Εκτός από τις χειροτεχνικές δραστηριότητες στον Πρινιάτικο Πύργο σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, έχουν βρεθεί λείψανα εκκλησίας της βυζαντινής περιόδου, η οποία πιθανότατα χτίστηκε πάνω από ένα μινωικό ιερό.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη Κατηγορία:Μινωικοί αρχαιολογικοί τόποι Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Γενικές εκλογές στη Ζιμπάμπουε 2008
Οι γενικές εκλογές στη Ζιμπάμπουε διεξήχθησαν το 2009.
Γενικές πληροφορίες
Ο πρόεδρος της Ζιμπάμπουε είχε αρχικά ανακοινώσει την πρόθεσή του να μεταθέσει τις εκλογές για το 2010, κάτι που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Υποψήφιοι για τις προεδρικές εκλογές είναι οι:
Ο Μουγκάμπε πριν τη διεξαγωγή των εκλογών είχε δώσει το στίγμα του λέγοντας: «Ποτέ. Ποτέ δεν πρόκειται να κερδίσει η αντιπολίτευση τις εκλογές». Μάλιστα η επίσημη εφημερίδα της κυβέρνησης The Herald προέβλεψε ότι το τελικό αποτέλεσμα θα είναι 57% υπέρ του Μουγκάμπε γεγονός που δημιούργησε πολλές εντυπώσεις σχετικά με την αξιοπιστία των εκλογών. Τα θέματα που απασχόλησαν την προεκλογική περίοδο ήταν η οικονομική κατάσταση της χώρας, και συγκεκριμένα ο προϋπολογισμός, αφού άγγιξε 100.000%, γεγονός που αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ, αλλά και οι κατηγορίες που βαραίνουν το Μουγκάμπε για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Εκλογική διαδικασία
Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 29 Μαρτίου 2008. Οι δυτικοί παρατηρητές ήταν αποκλεισμένοι από την εκλογική διαδικασία. Η αντιπολίτευση πριν ακόμα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα υποστήριξε ότι κέρδισε τις εκλογές και ότι πρόεδρος της χώρας είναι πια ο Μόργκαν Τσβανγκιράι. Η κυβέρνηση ζήτησε από την αντιπολίτευση να μη σπείρει τον πανικό ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος χαρακτήρισε ως «πραξικόπημα» την διακήρυξη νίκης από την αντιπολίτευση προσθέτοντας: «Αυτό αποκαλείται πραξικόπημα και όλοι γνωρίζουμε πως αντιμετωπίζονται τα πραξικοπήματα».
Τα πρώτα αποτελέσματα έδιναν ελαφρό προβάδισμα της αντιπολίτευσης ενώ σχολιάστηκε και η αποτυχία του υπουργού Δικαιοσύνης Πάτρικ Σιναμάσα να επανεκλεγεί. Η συνεχής καθυστέρηση των αποτελεσμάτων ενίσχυσε τους φόβους για νοθεία ενώ παράλληλα η διεθνής κοινότητα με πιέσεις της ζήτησε να δημοσιοποιηθούν το συντομότερο δυνατό τα αποτελέσματα. Η εκλογική επιτροπή από την πλευρά της δικαιολόγησε την καθυστέρηση λόγω του πλήθους των εκλογικών διαδικασιών (ανάδειξη γερουσίας, κοινοβουλίου, προέδρου καθώς και τοπικές εκλογές). Στις 4 Απριλίου η αστυνομία της Ζιμπάμπουε συνέλαβε δύο ξένους δημοσιογράφους, ο ένας εκ των οποίων ο Μπάρι Μπίρακ της New York Times, βραβευμένος με Πούλιτζερ, ενώ πραγματοποίησε και έφοδο σε γραφεία της αντιπολίτευσης.
Σύμφωνα με τα τελευταία αποτελέσματα τις βουλευτικές εκλογές φαίνεται να κέρδισε η αντιπολίτευση πλην όμως ο αρχηγός της δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την απαραίτητη πλειοψηφία που απαιτείται για να γίνει πρόεδρος με αποτέλεσμα να η χώρα να οδηγηθεί σε δεύτερο γύρο εκλογών. Η θέση του προέδρου είναι σημαντική γιατί αυτός διορίζει μεγάλο μέρος των μελών της γερουσίας και της βουλής. Και η αντιπολίτευση αλλά και το κυβερνών κόμμα αμφισβητούν τα αποτέλεσμα κατηγορώντας η μια την άλλη για χρηματισμό μελών της εκλογικής επιτροπής και για νοθεία. Η αντιπολίτευση προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο προκειμένου να υποχρεωθεί η εκλογική επιτροπή να δώσει στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών.
Το κόμμα της αντιπολίτευσης πρότεινε επίσης τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας, πρόταση που το ZANU - PF απέρριψε. Μάλιστα παρά τις πιέσεις που ασκεί η αντιπολίτευση ο πρόεδρος Ρόμπερτ Μουγκάμπε ζήτησε την επανακαταμέτρηση των ψήφων, γεγονός που θα καθυστερήσει την ήδη αργοπορημένη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών.
Λίγες ημέρες μετά η εκλογική επιτροπή ανακοίνωσε μερική επανακαταμέτρηση των ψήφων. Την ίδια στιγμή, σε περιφερειακή διάσκεψη στη Ζάμπια, οι αφρικανικές χώρες κάλεσαν την κυβέρνηση σε άμεση δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων από τις προεδρικές εκλογές. Έπειτα από την εκ νέου καταμέτρηση των ψήφων στις προεδρικές εκλογές και την επισημοποίηση των αποτελεσμάτων, η Εκλογική Επιτροπή της Ζιμπάμπουε (ZEC) ανακοίνωσε στις 2 Μαΐου του 2008 ότι ο Τσβανγκιράι είχε κερδίσει 47,9% και ο Μουγκάμπε 43,2% στον πρώτο γύρο. Έτσι, χρειάστηκε να διεξαχθεί και δεύτερος γύρος.
Λίγες ημέρες μετά, οι αρχές παρεμπόδισαν τη συγκέντρωση του Τσβανγκιράι, με συνέπεια ο τελευταίος να αποσυρθεί από τις εκλογές, στις 22 Ιουνίου του 2008. Παράλληλα, η Διεθνής κοινότητα στηλίτευσε το κλίμα βίας και τρομοκρατίας λίγο πριν διεξαχθεί ο δεύτερος γύρος των εκλογών. Ο ΟΗΕ ζήτησε την αναβολή διεξαγωγής του δευτέρου γύρου, όμως ο πρεσβευτής της Ζιμπάμπουε στα Ηνωμένα Έθνη δήλωσε ότι οι εκλογές θα διεξάγονταν κανονικά, στις 27 Ιουνίου.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας εξέφρασε τη λύπη του για την απόφαση της Ζιμπάμπουε να προχωρήσει στη διαδικασία ενώ δεν ίσχυαν οι προϋποθέσεις για ελεύθερες και δίκαιες εκλογές. Στις εκλογές μοναδικός υποψήφιος ήταν ο Μουγκάμπε, ο οποίος και οδεύει προς τη νίκη. Τα κρατικά ΜΜΕ έκαναν λόγο για "μαζική συμμετοχή" στις εκλογές, κάτι που διαψεύστηκε από αυτόπτες μάρτυρες και παρατηρητές.
Ο Μουγκάμπε ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών στις 29 Ιουνίου με ποσοστό 85,51% και την ίδια ημέρα ορκίστηκε Πρόεδρος στη Χαράρε για μία ακόμα πενταετή θητεία.
Η Μόσχα και το Πεκίνο άσκησαν βέτο στο σχέδιο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που προώθησαν οι ΗΠΑ και η Βρετανία για επιβολή κυρώσεων στο καθεστώς του Μουγκάμπε. Την απόφαση έλαβαν σε σύνοδο κορυφής στην Ιαπωνία, η ομάδα των G8. Στο κλίμα αυτό, η Νότια Αφρική ανέλαβε διαμεσολαβητικό ρόλο και πέτυχε στις 21 Ιουλίου του 2008 την υπογραφή πρωτοκόλλου συμφωνίας για το πολιτικό μέλλον της χώρας, ανάμεσα στους Μουγκάμπε και Τσβανγκιράι. Μία ημέρα μετά, η ΕΕ αποφάσισε την επιβολή επιπλέον κυρώσεων.
Πολιτικές συνομιλίες
Έπειτα από μεσολάβηση του προέδρου της Νότιας Αφρικής, Τάμπο Μπέκι, ο Τσβανγκιράι συναντήθηκε για πρώτη φορά και αντάλλαξε χειραψία με τον Μουγκάμπε στη Χαράρε, στις 22 Ιουλίου του 2008. Παράλληλα, ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας ανάμεσα στο MDC και στο ZANU-PF.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2008 υπογράφηκε η συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με μοίρασμα της εξουσίας ενώπιον των ηγετών από τα 14 κράτη-μέλη της Αναπτυξιακής Κοινότητας της Νότιας Αφρικής. Η συμφωνία υπογράφηκε με μια συμβολική χειραψία και με χαμόγελα από τους Μουγκάμπε και Τσβανγκιράι στη Χαράρε και με βάση αυτήν θα τερματιζόταν και η πολιτική κρίση. Ο Μουγκάμπε θα παρέμενε πρόεδρος και πρωθυπουργός θα γινόταν ο Τσβανγκιράι. Το MDC θα αποκτούσε τον έλεγχο της αστυνομίας, το Zanu (PF) τη διοίκηση του στρατού και ο Άρθουρ Μουταμπάρα θα γινόταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Στις 27 Ιανουαρίου 2009 επιτεύχθηκε συμφωνία έπειτα από διαπραγματεύσεις στην Πρετόρια για ορκωμοσία νέας κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Τσβανγκιράι. Στις 11 Φεβρουαρίου του 2009 ο Τσβανγκιράι ορκίστηκε στην πρωθυπουργία του κράτους. Δυο μέρες μετά, στις 13 Φεβρουαρίου, ορκίστηκε και η νέα κυβέρνηση.
Προεδρικές εκλογές
'' Πρόεδρος, 29 Μαρτίου και 27 Ιουνίου του 2008 ! colspan="2" rowspan="2"|Κόμμα ! rowspan="2"|Υποψήφιος ! colspan="2"|1ος γύρος ! colspan="2"|2oς γύρος !Ψήφοι !% !Ψήφοι !%
Βουλευτικές εκλογές
Στις εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Γερουσίας, η Αντιπολίτευση και το κυβερνών κόμμα κέρδισαν από 30 έδρες το καθένα
Γερουσία 2008: επίσημα αποτελέσματα
c - Κυβερνήτες επαρχιών απευθείας διορισμένοι από τον Πρόεδρο.
Παραπομπές
2008 γενικες
Απόστολος Αλεξανδρής
Ο Απόστολος Αλεξανδρής (1879 - 12 Απριλίου 1961) ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Καρδίτσας, υπουργός και πρεσβευτής στη Βέρνη αλλά και συνεργάτης των Ναζί επί Κατοχής.
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στη Λαμία και οι γονείς του ήταν πρόσφυγες που είχαν εγκατασταθεί εκεί από τη Θεσσαλία. Ο Αλεξανδρής ασχολήθηκε με τα κοινά από νεότατη ηλικία και εξελέγη ανεξάρτητος βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές του 1905. Εντάχθηκε στη λεγόμενη «Ομάδα των Ιαπώνων». Αργότερα προσχώρησε στο Κόμμα των Φιλελευθέρων. Στην κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου ανέλαβε υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης, από τις 19 Οκτωβρίου 1910 ως τις 13 Ιουνίου 1912 Έπειτα ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών, από τις 28 Νοεμβρίου 1922 ως τις 5 Νοεμβρίου 1923. και υπουργός Γεωργίας από τις 22 Δεκεμβρίου 1930 ως τις 26 Μαΐου 1932.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής αποτέλεσε συνεργάτη των Ναζί και συνέβαλε καθοριστικά στην δημιουργία και στη στελέχωση των ναζιστικών ταγμάτων ασφαλείας στη Θεσσαλία. Χρημάτισε επίσης για βραχύβια θητεία υπουργός Εσωτερικών (και προσωρινός υπουργός ΤΤΤ και Εμπορικής Ναυτιλίας την ίδια περίοδο) από τις 24 ως τις 27 Ιανουαρίου 1947, Δικαιοσύνης από τις 27 Ιανουαρίου ως τις 27 Αυγούστου 1947 και Οικονομικών από τις 4 Απριλίου ως τις 4 Νοεμβρίου 1946. Τέλος, από τις 4 Νοεμβρίου 1946 ως τις 24 Ιανουαρίου 1947 υπηρέτησε ως υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος (1910) του δημοτικιστικού σωματείου Εκπαιδευτικός Όμιλος. Ως το θάνατό του, τον Απρίλιο του 1961, ήταν ο τελευταίος εν ζωή πολιτικός που ήταν μέλος της κυβέρνησης Βενιζέλου του 1910.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Α
Έδικτο της Θεσσαλονίκης
Το Διάταγμα της Θεσσαλονίκης (γνωστό και ως Cunctos populos) ήταν ένα διάταγμα που εκδόθηκε στις 27 Φεβρουαρίου του 380 μ.Χ. από τρεις Ρωμαίους αυτοκράτορες και καθιέρωσε το Νικαιώτικο Χριστιανισμό ως την επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ιστορικό
Το 313 ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄, μαζί με τον ομόλογό του στην ανατολή Λικίνιο, εξέδωσε το Διάταγμα των Μεδιολάνων, το οποίο χορήγησε θρησκευτική ανοχή και ελευθερία στους διωκόμενους χριστιανούς. Ως το 325 ο Αρειανισμός, ένα είδος Χριστολογίας που υποστήριζε ότι ο Χριστός δημιουργήθηκε και ήταν έτσι οντότητα υποδεέστερη του Θεού Πατέρα, είχε γίνει τόσο δημοφιλής και αμφιλεγόμενος στις Αρχές του Χριστιανισμού, που ο Κωνσταντίνος συνεκάλεσε τη Σύνοδο της Νίκαιας, σε μια προσπάθεια να τερματιστεί η διαμάχη εγκαθιδρύοντας μια «ορθοδοξία» σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Η Σύνοδος συνέθεσε το αρχικό Σύμβολο της Πίστεως, το οποίο απέρριπτε τον Αρειανισμό και δέχθηκε ότι ο Χριστός είναι «αληθινός Θεός» και «ομοούσιος με τον Πατέρα».
Ωστόσο, η διαμάχη στους κόλπους της Εκκλησίας δεν τελείωσε με τη Νίκαια. Ο Κωνσταντίνος, ενώ προέτρεπε σε ανοχή, άρχισε να πιστεύει ότι είχε προσχωρήσει στην λάθος πλευρά, και μήπως οι της Νικαίας με τις φλογερές διώξεις κατά των Αρειανών στην πραγματικότητα διαιώνιζαν τις διαμάχες στους κόλπους της Εκκλησίας. Ο Κωνσταντίνος δεν βαφτίστηκε μέχρι που ήταν κοντά στο θάνατο (337), επιλέγοντας έναν Αρειανό επίσκοπο, τον Ευσέβιο Νικομηδείας, να τελέσει τη βάπτιση.
Ο γιος του Κωνσταντίνου και διάδοχός του στην Ανατολή, ο Κωνστάντιος, ήταν φιλοαρειανός, και μάλιστα έφτασε ακόμη και να εξορίσει επισκόπους της Νίκαιας. Ο διάδοχος του Κωνστάντιου, Ιουλιανός, ήταν ο μόνος αυτοκράτορας μετά την μεταστροφή του Κωνσταντίνου που απέρριψε τον Χριστιανισμό και επιχείρησε μια αναβίωση της θρησκευτικής ποικιλομορφίας, αποκαλώντας τον εαυτό του «Έλληνα» και υποστηρίζοντας μορφές της ελληνιστικής θρησκείας, την παραδοσιακή θρησκευτική παράδοσης της Ρώμης, και τον Ιουδαϊσμό, δηλώνοντας παράλληλα ανοχή για όλες τις διάφορες χριστιανικές αιρέσεις. Ο διάδοχος του Ιουλιανού, ο Ιοβιανός, ο οποίος ήταν Χριστιανός, βασίλεψε για μόλις 8 μήνες και ποτέ δεν εισήλθε στην Κωνσταντινούπολη. Τον διαδέχθηκε στην Ανατολή ο Ουάλης, ένας Αρειανός.
Ως το 379, οπότε τον Ουάλη διαδέχτηκε ο Θεοδόσιος Α΄, ο Αρειανισμός είχε διαδοθεί στο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας, ενώ η δυτική παρέμεινε σθεναρά προσηλωμένη στις αποφάσεις της Νίκαιας. Ο Θεοδόσιος, ο οποίος είχε γεννηθεί στην Ισπανία, ήταν ο ίδιος πολύ ευσεβής Χριστιανός (εκ των της Νίκαιας). Τον Αύγουστο, ο ομόλογός του στη Δύση, Γρατιανός, ξεκίνησε δίωξη των αιρετικών.
Διάταγμα
Το Διάταγμα της Θεσσαλονίκης εκδόθηκε από κοινού από τον Θεοδόσιο Α΄, τον Γρατιανό και τον Ουαλεντινιανό Β΄ στις 27 Φεβρουαρίου 380.
Αντίθετα με μια διαδεδομένη παράδοση, το Διάταγμα εκδόθηκε πριν τη βάφτιση του Θεοδόσιου από τον επίσκοπο Θεσσαλονίκης Αχόλιο, αφού υπέφερε από σοβαρή ασθένεια στη Θεσσαλονίκη.
"IMPPP. GR(ATI)IANUS, VAL(ENTINI)ANUS ET THE(O)D(OSIUS) AAA. EDICTUM AD POPULUM VRB(IS) CONSTANTINOP(OLITANAE).
Cunctos populos, quos clementiae nostrae regit temperamentum, in tali volumus religione versari, quam divinum Petrum apostolum tradidisse Romanis religio usque ad nunc ab ipso insinuata declarat quamque pontificem Damasum sequi claret et Petrum Aleksandriae episcopum virum apostolicae sanctitatis, hoc est, ut secundum apostolicam disciplinam evangelicamque doctrinam patris et filii et spiritus sancti unam deitatem sub pari maiestate et sub pia trinitate credamus. Hanc legem sequentes Christianorum catholicorum nomen iubemus amplecti, reliquos vero dementes vesanosque iudicantes haeretici dogmatis infamiam sustinere ‘nec conciliabula eorum ecclesiarum nomen accipere’, divina primum vindicta, post etiam motus nostri, quem ex caelesti arbitro sumpserimus, ultione plectendos.
DAT. III Kal. Mar. THESSAL(ONICAE) GR(ATI)ANO A. V ET THEOD(OSIO) A. I CONSS."
"ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ ΓΡΑΤΙΑΝΟΣ, ΟΥΑΛΕΝΤΙΝΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΙ. ΕΔΙΚΤΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ. Είναι επιθυμία μας ότι όλα τα διάφορα έθνη, τα οποία υπόκεινται στην επιείκεια και μετριοπάθεια μας, θα πρέπει να συνεχίσουν να πρεσβεύουν ότι η θρησκεία που παραδόθηκε στους Ρωμαίους από τον θείο Απόστολο Πέτρο, όπως έχει διατηρηθεί από την θεία παράδοση, και η οποία τώρα ομολογείται από τον Ποντίφικα Δάμασο και τον Πέτρο, Επίσκοπο της Αλεξάνδρειας, ενός ανθρώπου αποστολικής αγιότητας. Σύμφωνα με την αποστολική διδασκαλία και τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, ας πιστεύουμε στην μία θεότητα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, ίσου μεγαλείου και σε ιερή τριάδα. Θα επιτρέψουμε στους τηρητές αυτού του νόμου να φέρουν τον τίτλο του Καθολικού Χριστιανού. Αλλά και για τους άλλους, δεδομένου ότι, κατά τη γνώμη μας είναι ανόητοι τρελοί, διατάσσουμε ότι πρέπει να στιγματίζονται με το ατιμωτικό όνομα των αιρετικών, και δεν θα τολμούν να δίνουν στις παρασυναγωγές τους το όνομα των εκκλησιών. Θα υποφέρουν καταρχήν την τιμωρία της θείας καταδίκης και κατόπιν την τιμωρία της εξουσίας μας, την οποία θα επιβάλουμε σύμφωνα με τη θέληση του Ουρανού. ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΕΝΔΕΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΓΡΑΤΙΑΝΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ"
- Codex Theodosianus, xvi.1.2
Σπουδαιότητα
Το Διάταγμα εκδόθηκε υπό την επήρεια του Αχόλιου, και ως εκ τούτου του Πάπα Δάμασου Α΄, ο οποίος τον όρισε. Επιβεβαίωσε εκ νέου μια ενιαία έκφραση της Αποστολικής Πίστης ως νόμιμη στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, «καθολική» (δηλαδή παγκόσμια) και «ορθόδοξη» (δηλαδή ορθή πίστη). Μετά το διάταγμα, ο Θεοδόσιος κατανάλωσε μεγάλο μέρος της ενέργειάς του για την καταστολή όλων των μη σύμφωνων με τη Νίκαια μορφών του Χριστιανισμού, ιδιαίτερα του Αρειανισμού, και για την εγκαθίδρυση της Ορθοδοξίας σε όλη την επικράτειά του.
Το διάταγμα ακολούθησε το 381 από την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία επιβεβαίωσε το Σύμβολο της Νίκαιας και έδωσε την τελική μορφή στο Σύμβολο της Πίστεως (Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως). Το 383, ο Αυτοκράτορας διέταξε τις διάφορες αιρέσεις (Αρειανούς, Ανομοιανούς, Πνευματομάχους και Νοβατιανούς), να υποβάλουν γραπτώς τις δοξασίες τους στον ίδιο, τις οποίες ο ίδιος αξιολόγησε προσεκτικά και στη συνέχεια έκαψε, εκτός από εκείνες των Νοβατιανών. Οι άλλες αιρέσεις έχασαν το δικαίωμα να συνέρχονται, να χειροτονούν ιερείς, ή να προπαγανδίζουν τα πιστεύω τους. Ο Θεοδόσιος απαγόρευσε στους αιρετικούς να κατοικούν μέσα στην Κωνσταντινούπολη, και το 392 και το 394 κατέσχεσε τους χώρους λατρείας τους.
Ναβάρρα
Η Ναβάρρα (ισπανικά: Navarra, βασκικά: Nafarroa) είναι μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (περιοχές) της Ισπανίας. Πρωτεύουσά της είναι η Παμπλόνα. Οι κάτοικοι ομιλούν ισπανικά και βασκικά.
Ιστορία
Την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το έδαφος της επαρχίας κατοικήθηκε από τους Βάσκονες, μια προ-Ρωμαϊκή φυλή που κατοικούσε τις νότιες πλαγιές των Πυρηναίων, απόγονοι των οποίων είναι οι σύγχρονοι Βάσκοι. Οι Βάσκονες κατάφεραν να διατηρήσουν την ιδιαίτερη Βασκική γλώσσα τους και τις παραδόσεις του ακόμη υπό τον Ρωμαϊκό ζυγό.
Όταν πέθανε ο Σάντσο Γ', το Βασίλειο της Ναβάρρας διαιρέθηκε μεταξύ των γιων του και έπειτα ποτέ δεν ανέκτησε ξανά πλήρως την αίγλη του. Ο στρατός της Ναβάρρας πολέμησε στο πλάι άλλων Χριστιανών Ισπανικών βασιλείων στην αποφασιστική Μάχη του Λας Νάβας ντε Τολόσα το 1212, μετά από την οποία οι Μουσουλμανικές κατακτήσεις στην Ιβηρική Χερσόνησο μειώθηκαν σταδιακά σε ένα μικρό έδαφος στο νότο.
Το 1515 μ. Χ., ο όγκος της Ναβάρρας νότια των Πυρηναίων —Άνω Ναβάρρα— απορροφήθηκε σε ένα επανενωμένο Βασίλειο των Ισπανιών αλλά διατήρησε κάποια ειδικά δικαιώματα του. Το μικρό τμήμα της Ναβάρρας στα βόρεια των Πυρηναίων —Κάτω Ναβάρρα— αργότερα τέθηκε υπό Γαλλικό έλεγχο, όταν Ουγενότος μονάρχης του έγινε ο Βασιλιάς Ερρίκος Δ' της Γαλλίας· με τη διακήρυξη της Γαλλικής Δημοκρατίας και την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ', ο τελευταίος Βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας, το βασίλειο συγχωνεύθηκε σε ένα ενωμένο Γαλλικό κράτος.
Κοινότητα, γεωγραφία, και κλίμα
right|thumb|160px|Ένα παρεκκλήσι στο [[Ρονθεσβάγιες.]]
Η κοινότητα διοικείται ως αυτόνομη περιοχή με το δικό της κοινοβούλιο (Parlamento de Navarra) και τη δική της κυβέρνηση (Gobierno de Navarra). Όπως σε άλλες αυτόνομες περιοχές στην Ισπανία, οι πολιτικές της υγείας, της εργασίας, της εκπαίδευσης, και οι κοινωνικές υπηρεσίες, μαζί με τη στέγαση, της αστικής ανάπτυξης, και της περιβαλλοντική προστασίας είναι υπό την ευθύνη των δικών της ινστιτούτων. Αντίθετα από άλλες περιοχές (και όπως στη Χώρα των Βάσκων), έχει σχεδόν πλήρη ευθύνη για τη συλλογή και τη διανομή των φόρων η οποία πρέπει να ακολουθεί τις γενικές οδηγίες που έχει εγκαθιδρυθεί από την Ισπανική κυβέρνηση αλλά μπορεί να έχει κάποιες μικρές διαφορές.
Συνίσταται από 272 δήμους και έχει συνολικό πληθυσμό 601.874 (2006), από τον οποίο περίπου το ένα τρίτο ζει στην πρωτεύουσα, την Παμπλόνα, (πληθυσμός 195.769), και το μισό της μητροπολιτικής περιοχής της πρωτεύουσας (315,988 pop.). Δεν υπάρχουν άλλοι μεγάλοι δήμοι στην περιοχή. Ο επόμενος μεγαλύτερος είναι η Τουδέλα (32.802), Μπαρανιάιν (22.401), Μπουρλάδα (18.388), Εστέγια - Λιθάρρα (13.892), Θιθούρ Μαγιόρ (13.197), Ταφάγια (11.040), Βιγιάβα/Αταρράμπια (10.295), και Ανσοάιν (9.952).
Παρά το σχετικά μικρό της μέγεθος, η Ναβάρρα παρουσιάζει μεγάλες ποικιλίες στη γεωγραφία, από την οροσειρά των Πυρηναίων που κυριαρχεί στο έδαφος έως τις πεδιάδες της κοιλάδας του ποταμού Έβρου στα νότια.
Κλίμα
Το κλίμα της Ναβάρρας αναμειγνύει επιρροές από τα Πυρηναία όρη και την κοιλάδα του ποταμού Έβρου, δημιουργώντας μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των κλιμάτων στα βόρεια (πολύ πιο υγρός και με συχνή βροχόπτωση) και στα νότια (πιο Μεσογειακό με υψηλότερες θερμοκρασίες και πιο σποραδική πτώση χιονιού ή βροχής). Κάποιος μπορεί να περάσει από τις υγρές Κανταβριανές πεδιάδες στα βόρεια προς τις άνυδρες, -σαν στέπες- Μπαρντένας Ρεάλες στις όχθες του ποταμού Έβρου σε μόλις μερικά χιλιόμετρα πιο μακρυά.
Πολιτική ενέργειας
Η Ναβάρρα ηγείται της Ευρώπης στη χρήση τεχνολογίας ανανεώσιμης ενέργειας και σχεδιάζει να φθάσει το 100% της γενιάς ανανεώσιμου ηλεκτρισμού το 2010. Το 2004, το 61% του ηλεκτρισμού της περιοχής δημιουργείτο από ανανεώσιμες πηγές και σύσταση 43,6% από 28 αιολικά πάρκα, 12% από περισσότερες από 100 μικρής ισχύος τουρμπίνες νερού, 5,3% από 2 εγκαταστάσεις βιομάζας και 2 βιοαερίου. Επιπροσθέτως, η περιοχή είχε αυτό που ήταν τότε η μεγαλύτερη εγκατάσταση φωτοβολταϊκής ενέργειας της Ισπανίας στο Μόντες ντε Θιέρθο ντε Τουδέλα (ισχύος 1,2 MWp) συν πολλές εκατοντάδες μικρότερες φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις.
Γλώσσες
thumb|right|Χάρτης που δείχνει την πυκνότητα των ομιλητών της [[Βασκική γλώσσα|Βασκικής]] Τα Ισπανικά είναι η επίσημη γλώσσα στη Ναβάρρα, μαζί με τα Βασκικά τα οποία είναι επίσης μια επίσημη γλώσσα αλλά μόνο στη Βασκόφωνη περιοχή. Το βορειοδυτικό μέρος της κοινότητας είναι ευρέως Βασκόφωνο, ενώ το νότιο μέρος είναι σχεδόν τελείως Ισπανόφωνο. Η πρωτεύουσα Παμπλόνα είναι στη μικτή περιοχή. Η Ναβάρρα διαιρείται σε τρία μέρη γλωσσικά: τις περιοχές που τα Βασκικά είναι ευρέως διαδεδομένα (τη Βασκόφωνη περιοχή), τις περιοχές όπου είναι παρόντα τα Βασκικά (τη μικτή περιοχή), και τις περιοχές όπου τα Βασκικά απουσιάζουν (την Ισπανόφωνη περιοχή).
Διοίκηση
Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι η Μαρία Τσιβίτε από τις 6 Αυγούστου 2019. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 2019.
Άντι Ράουτινς
Ο Άντριου «Άντι» Τζέι Ράουτινς (Andrew "Andy" Jay Rautins, 2 Νοεμβρίου 1986) είναι Καναδός, γεννημένος στις ΗΠΑ, επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ράουτινς ήταν η 38η επιλογή στο NBA Ντραφτ 2010 από τους Νιου Γιορκ Νικς. Υπέγραψε διετές μη εγγυημένο συμβόλαιο στις 12 Αυγούστου 2010.
Στις 10 Δεκεμβρίου 2011, ο Ράουτινς μετακινήθηκε στους Ντάλας Μάβερικς ως μέρος μίας τριμερούς ανταλλαγής. Αποδεσμεύτηκε από τους Μάβερικς στις 15 Δεκεμβρίου 2011.
Στις 21 Δεκεμβρίου 2011, ο Ράουτινς υπέγραψε συμβόλαιο με την ισπανική Λουκέντουμ Αλικάντε. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2012, εντάχθηκε στους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ. Αποδεσμεύτηκε από τους Θάντερ στις 27 Οκτωβρίου 2012. Ακολούθως, αποκτήθηκε από τους Τούλσα 66ερς της G-League.
Ο Ράουτινς εντάχθηκε στους Σικάγο Μπουλς για το Σάμερ Λιγκ 2013.
Το Σεπτέμβριο του 2013, υπέγραψε με την Σκάιλαϊνερς Φρανκφούρτης στο Πρωτάθλημα Γερμανίας για τη σεζόν 2013-14.
Στις 23 Αυγούστου 2014, ο Ράουτινς υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την Παλακανέστρο Βαρέζε στο Πρωτάθλημα Ιταλίας.
Στις 10 Αυγούστου 2015, υπέγραψε με την Γκαζιαντέπ στο Πρωτάθλημα Τουρκίας για τη σεζόν 2015-16.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2017, ο Ράουτινς υπέγραψε συμβόλαιο για την περίοδο προετοιμασίας με τους Τορόντο Ράπτορς. Αποδεσμεύτηκε από τους Ράπτορς στις 7 Οκτωβρίου.
Ο Ράουτινς επέστρεψε στην Τουρκία και υπέγραψε με την Μπάνβιτ στις 24 Οκτωβρίου 2017, με την οποία είχε κατά μέσο όρο 9,9 πόντους, 4,2 ριμπάουντ και 3,2 ασίστ ανά αγώνα στο πρωτάθλημα. Εντάχθηκε στην Μπαχτσεσεχίρ στις 4 Ιουλίου 2018.