cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νήσος Ναβάσσα
Ιστορία
Η εξόρυξη του γκουανό απαιτούσε μυϊκή δύναμη. Αυτό σε συνδυασμό με την τροπική ζέστη οδήγησε σε εξέγερση των εργατών το 1889. Πέντε επόπτες θανατώθηκαν κατά τις συγκρούσεις. Δεκαοκτώ εργάτες οδηγήθηκαν στη Βαλτιμόρη, όπου και δικάστηκαν κατηγορούμενοι για φόνο. Μία μυστική οργάνωση συγκέντρωσε χρήματα για να τους βοηθήσει, ενώ η υπεράσπιση ισχυρίστηκε ότι οι πελάτες της βρίσκονταν σε αυτοάμυνα ή ενήργησαν εν βρασμώ ψυχής. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η δικαιοδοσία των δικαστικών αρχών των ΗΠΑ δεν εκτεινόταν στο νησί. Τον Οκτώβριο του 1890 η υπόθεση παραπέμφθηκε στο ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ, όπου τρεις εργάτες καταδικάστηκαν σε εκτέλεση την ερχόμενη άνοιξη. Η έγγραφη διαμαρτυρία, που υπογράφηκε από εκκλησίες νέγρων και ενόρκους των προηγούμενων δικών, οδήγησε τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπέντζαμιν Χάρρισον, να μετατρέψει την ποινή σε ισόβια κάθειρξη.
Η εξόρυξη ξεκίνησε και πάλι αλλά σε περιορισμένο επίπεδο. Ο Ισπανοαμερικανικός πόλεμος του 1898 ανάγκασε την εταιρεία εξόρυξης να εγκαταλείψει το νησί. Στη συνέχεια η εταιρεία χρεοκόπησε και οι νέοι ιδιοκτήτες δε συνέχισαν τις εργασίες μετά το 1901.
thumb|right|150px|Ο φάρος του νησιού. Τα καταλύματα των φαροφυλάκων διακρίνονται στο βάθος 150px|thumb|left|Τα ερρείπια των καταλυμάτων των φαροφυλάκων
Η Ναβάσσα βρέθηκε και πάλι στο επίκεντρο με τη διάνοιξη της διώρυγας του Παναμά το 1914. Η θαλάσσια επικοινωνία της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ διαμέσου του καναλιού διέρχεται από το πέρασμα Γουίντγαρντ, το οποίο βρίσκεται μεταξύ Κούβας και Αϊτής. Το νησί, το οποίο ήταν ανέκαθεν επικίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα χρειαζόταν πλέον ένα φάρο, ο οποίος και κατασκευάστηκε το 1917. Είχε ύψος 46 μέτρων και βρισκόταν 120 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ένας φύλακας και δύο βοηθοί ανέλαβαν τη λειτουργία του φάρου μέχρι το 1929, οπότε και η λειτουργία του αυτοματοποιήθηκε. Στη συνέχεια συντηρητές επισκέπτονταν το νησί δύο φορές το χρόνο για να εξασφαλίσουν την ομαλή λειτουργία του φάρου. Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου το ναυτικό των ΗΠΑ εγκατέστησε στη Ναβάσσα παρατηρητήριο. Το νησί δεν ξανακατοικήθηκε έκτοτε.
Το 1930 μία ερευνητική αποστολή από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ εξερεύνησε το έδαφος και τη θαλάσσια ζωή του νησιού. Μέχρι το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πολλοί ραδιοερασιτέχνες επισκέπτονταν το νησί και πραγματοποιούσαν εκπομπές από αυτό, καθώς η Ναβάσσα αντιμετωπίζεται σαν χώρα από την Αμερικανική Ένωση Ραδιοερασιτεχνών (American Radio Relay League). Πολλοί ψαράδες, κυρίως προερχόμενοι από την Αϊτή, ψαρεύουν επίσης στα νερά που περικλείουν το νησί.
Από το 1903 έως το 1917, η Ναβάσσα ήταν εξαρτώμενη από τη ναυτική βάση του Γκουαντάναμο και από το 1917 έως το 1996 πέρασε υπό την εποπτεία της ακτοφυλακής των ΗΠΑ. Από τις 16 Ιανουαρίου του 1996 όμως υπάγεται στο Υπουργείο Εσωτερικών των ΗΠΑ. Η αλλαγή αυτή έγινε με βάση την οδηγία No. 3205. Στις 29 Αυγούστου του 1996, η ακτοφυλακή των ΗΠΑ έθεσε εκτός λειτουργίας το φάρο. Για στατιστικούς λόγους, η Ναβάσσα περιλαμβάνεται στα μικρά Εξωτερικά Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών.
thumb|150px|left|Αεροφωτογραφία στην οποία φαίνεται η απότομη βραχώδης ακτή που περικλείει το νησί.
Το 1998 μία νέα εξερευνητική αποστολή αυτή τη φορά από το Κέντρο για την προστασία των θαλασσών της Ουάσιγκτον, περιέγραψε το νησί σαν «ένα μοναδικό τόπο διατήρησης βιοποικιλότητας της Καραϊβικής». Τόσο το έδαφος του νησιού όσο και τα παράκτια οικοσυστήματά του κατόρθωσαν να παραμείνουν ανέγγιχτα καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα.
Για την επόμενη δεκαετία τουλάχιστον αναμένεται να πραγματοποιούνται εξερευνητικές αποστολές στο νησί κάθε χρόνο.
Με βάση την οδηγία 3210 της τρίτης Δεκεμβρίου του 1999 το Καταφύγιο Ψαριών κι Άγριας Φύσης ανέλαβε την εποπτεία του νησιού, το οποίο έγινε πλέον καταφύγιο άγριας φύσης γνωστό και ως Καταφύγιο Άγριας Φύσης της Ναβάσσα. Το Γραφείο νησιωτικής πολιτικής έχει την αρμοδιότητα για τα πολιτικά ζητήματα του νησιού, ενώ η δικαστική εξουσία ασκείται απευθείας από το πλησιέστερο επαρχιακό δικαστήριο των ΗΠΑ.
Η πρόσβαση στο νησί μπορεί να προβεί μοιραία για το οικοσύστημα, γι' αυτό και επιτρέπεται μόνο μετά από άδεια του Καταφυγίου Ψαριών και Άγριας Φύσης, που εδρεύει στο Πουέρτο Ρίκο. Η αλλαγή καθεστώτος οδήγησε σε αποκλεισμό των ραδιοερασιτεχνών με αποτέλεσμα να ασκηθούν πιέσεις στο Κογκρέσο, προκειμένου να επιτευχθεί η άρση του. Η αιτία της επιμονής αυτής είναι ότι η περιοχή είναι μοναδική για εκπομπές με βάση το διακριτικό σήμα KP1 (call sign KP1).
Γιάννης Χρήστου (συνθέτης)
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιάννης Χρήστου γεννήθηκε στη συνοικία Ηλιούπολις του Καΐρου στις 8 Ιανουαρίου 1926 και μεγάλωσε στους κοσμοπολίτικους κύκλους της ελληνικής παροικίας της Αλεξάνδρειας, όπου πήρε και τα πρώτα μαθήματα πιάνου σε ηλικία πέντε ετών. Ο πατέρας του, Ελευθέριος (Τέρης) Χρήστου, ήταν εύπορος βιομήχανος της ελληνικής παροικίας, ιδιοκτήτης εργοστασίου σοκολατοποιίας, και η μητέρα του, Καλλιόπη (Λιλίκα) Ταβερνάρη, κυπριακής καταγωγής, ήταν ποιήτρια αλλά και πνευματίστρια, γεγονός που συνέβαλε στις μετέπειτα καλλιτεχνικές, φιλοσοφικές και μεταφυσικές του ανησυχίες. Ο μουσικοκριτικός και μουσικολόγος Γιώργος Λεωτσάκος καταφέρεται με μένος εναντίον της μητέρας του συνθέτη και υποστηρίζει ότι η προσωπικότητά της ήταν «προβληματικότατη», τραυματίζοντας καθοριστικά τον ψυχισμό και των δύο παιδιών της.
Ο Χρήστου συνέχισε τις μουσικές του σπουδές με τη διάσημη πιανίστα Τζίνα Μπαχάουερ, ενώ φοιτούσε στα καλύτερα αγγλόφωνα σχολεία της Αλεξάνδρειας. Το 1939 οι γονείς του χώρισαν και ο δεκατριάχρονος Γιάννης μαζί με τον αδελφό του παρέμειναν με τον πατέρα τους, πράγμα ασυνήθιστο για την εποχή. Τελειώνοντας το σχολείο, ο πατέρας του τον έστειλε στην Αγγλία για να σπουδάσει οικονομικά, ελπίζοντας να αναλάβει στη συνέχεια τις οικογενειακές επιχειρήσεις, κάτι που δε συνέβη. Ο Χρήστου, αν και πήρε τελικά το πτυχίο του στα οικονομικά, προτίμησε να σπουδάσει φιλοσοφία με τον Λούντβιχ Βιτγκενστάιν και τον Μπέρτραντ Ράσελ στο Καίμπριτζ, καθώς και ανώτερα θεωρητικά της μουσικής με διάφορους δασκάλους, ανάμεσα στους οποίους και ο Χανς Ρέντλιχ, μαθητής και βιογράφος του Άλμπαν Μπεργκ. Τις μουσικές του σπουδές τις συνέχισε στην Ιταλία (Σιένα, Γκάβι και Ρώμη, 1949-1953) με τους Βίτο Φράτσι και Μπρούνο Λαβανίνο, ενώ την ίδια χρονική περίοδο ασχολήθηκε σε βάθος και με την αναλυτική ψυχολογία, επηρεαζόμενος και από τον αδερφό του, ο οποίος σπούδαζε εκείνη την εποχή στο Ινστιτούτο Γιουνγκ στη Ζυρίχη.
Επιστρέφοντας στην Αίγυπτο αφοσιώθηκε στη σύνθεση, δουλεύοντας αρκετές ώρες την ημέρα. Το 1956 παντρεύτηκε την παιδική του φίλη Θηρεσία (Σία) Χωρέμη, ζωγράφο, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Την ίδια χρονιά σκοτώθηκε ο πολυαγαπημένος του αδερφός σε τροχαίο δυστύχημα, γεγονός που θα τον σημάδευε αφάνταστα για όλη του τη ζωή, προοιωνιζόμενο ταυτόχρονα και ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρας για τον ίδιο. Το 1960, με τις εθνικοποιήσεις του Νάσερ, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αλεξάνδρεια, όπως και οι περισσότεροι εύποροι Έλληνες της Αιγύπτου. Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Χίο, όπου είχε επίσης αρκετή οικογενειακή περιουσία. Τα τελευταία του χρόνια διέμενε κυρίως στην Αθήνα, όπου και ασχολήθηκε, εκτός από τη σύνθεση, με την προώθηση της πρωτοποριακής ελληνικής μουσικής. Η οικονομική του άνεση του προσέφερε τη δυνατότητα να μην χρειαστεί ποτέ να αναζητήσει εργασία σε Ωδεία (τα οποία δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα ως εκπαιδευτικό θεσμό) ή σε άλλους μουσικούς φορείς, ούτε να αναλάβει ποτέ θέση ευθύνης σε οποιοδήποτε μουσικό ίδρυμα ή επιτροπή, με εξαίρεση μία και μοναδική φορά, το 1962, ως μέλος κριτικής επιτροπής διαγωνισμού σύγχρονης μουσικής, τον οποίο διοργάνωνε ο Μάνος Χατζιδάκις.
Ο Γιάννης Χρήστου συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» συνθέτοντας μουσική για παραστάσεις αρχαίου δράματος. Έγραψε επίσης ορατόρια και όπερες.
Σκοτώθηκε, σε ηλικία 44 ετών, σε τροχαίο δυστύχημα τη νύχτα της 8ης Ιανουαρίου 1970, κατά την επιστροφή του στο σπίτι από εορτασμό των γενεθλίων του όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε η σύζυγός του Θηρεσία πλαγιολίσθησε και ο Χρήστου σκοτώθηκε ακαριαία από πρόσκρουση σε στύλο. Στο ίδιο δυστύχημα τραυματίστηκε θανάσιμα και η γυναίκα του, η οποία εξέπνευσε δέκα ημέρες αργότερα, αφήνοντας τα τρία τους παιδιά ορφανά, καθώς και η σύζυγος του συνθέτη Στέφανου Βασιλειάδη.
Μουσικό έργο
Κατά τους μουσικολόγους Γ. Γ. Παπαϊωάννου και Άννα Μ. Λουτσιανό, στο έργο του Χρήστου διακρίνονται σαφώς έξι περίοδοι, περιοδολόγηση που έχει γίνει ευρύτερα αποδεκτή.
Πρώτη περίοδος (1949-1953)
thumb|200px|Εξώφυλλο από τον πρώτο δίσκο της σειράς "Γιάννης Χρήστου" της δισκογραφικής εταιρείας "Σείριος" Τα πρώτα έργα του συνθέτη είναι σε ελεύθερο ατονικό ιδίωμα, με τίτλους που παραπέμπουν σε δυτικές παραδοσιακές μορφές, όπως η ''Συμφωνία αρ. 1 (1951) για ορχήστρα και μεσόφωνο και η Λατινική Λειτουργία'' (1951) για μικτή χορωδία, χάλκινα πνευστά και κρουστά. Το σημαντικότερο όμως έργο της πρώτης περιόδου είναι η Μουσική του Φοίνικα (1949) για ορχήστρα, το οποίο ο ίδιος ο συνθέτης αναγνώριζε ως opus 1, απορρίπτοντας κάποια εφηβικά πρωτόλεια.
Η Μουσική του Φοίνικα (Phoenix Music), όχι μόνο δεν παρουσιάζει τις συνήθεις αδυναμίες που χαρακτηρίζουν τα πρώτα έργα πολλών συνθετών, αλλά φανερώνει εκπληκτική συνθετική, ενορχηστρωτική και αισθητική ωριμότητα, ενώ ταυτόχρονα περιέχει εν σπέρματι τα σημαντικότερα φιλοσοφικά και μουσικά στοιχεία που επανέρχονται στο έργο του Χρήστου, όπως:
Δεύτερη περίοδος (1953-1958)
Η περίοδος αυτή δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα σε ύφος. Εντείνονται όμως οι μεταφυσικές και μυστικιστικές ανησυχίες του συνθέτη σε σχέση με τη μουσική. Οι ανησυχίες του αυτές εκδηλώνονται σε έργα φωνητικής μουσικής, κυρίως όπερες και ορατόρια, οι παρτιτούρες των οποίων έχουν μυστηριωδώς χαθεί. Επίσης, με τη ''Συμφωνία αρ. 2 (1956-57) ανέπτυξε ακόμα περισσότερο την «Αρχή του Φοίνικα», αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας το πυραμιδικό σχήμα αργό-γρήγορο-αργό και ένα παρόμοιο μοτίβο-θεματικό κύτταρο με αυτό της Μουσικής του Φοίνικα''. Το σημαντικότερο όμως έργο της περιόδου και από τα γνωστότερα του Χρήστου που έχουν διασωθεί είναι τα ''Έξι τραγούδια σε ποίηση Τ. Σ. Έλιοτ'', τα οποία γράφτηκαν το 1955 αρχικά για μεσόφωνο και πιάνο και αργότερα, το 1957, ενορχηστρώθηκαν. Η ιδέα για τη σύνθεσή τους χρονολογείται από την Πρώτη Συμφωνία (1950), όπου υπάρχει ενσωματωμένο το "Eyes that Last I saw in Tears". Τα ''Έξι τραγούδια σε ποίηση Τ. Σ. Έλιοτ'' θεωρούνται αριστουργηματικά για την υποβλητική τους ενορχήστρωση και τον τρόπο με τον οποίο έχουν αποδοθεί μουσικά τα ποιητικά νοήματα.
Τρίτη περίοδος (1959-1964)
Σε αυτήν την περίοδο ο Χρήστου αναπτύσσει μια προσωπική τεχνική οργάνωσης της ατονικότητας, την οποία ονομάζει «μετα-σειραϊκή», προσπαθώντας να αποφύγει τις δεσμεύσεις και τα αδιέξοδα του σειραϊσμού. Με τον όρο "μετα-σειραϊκός" (“meta-serial”) ο Χρήστου εννοούσε «πέρα από τον σειραϊσμό» αισθητικά και όχι χρονολογικά, διαφορά που γίνεται σαφέστερη από τους αγγλικούς όρους “meta-serial” και “post-serial”, που μεταφράζονται το ίδιο στα ελληνικά. Στο πλαίσιο αυτό εισάγει νέες συνθετικές τεχνικές με δική του ορολογία, τις οποίες εφαρμόζει για πρώτη φορά στο έργο Patterns and Permutations για ορχήστρα (1960), γνωστό ως Μετατροπές στα ελληνικά. Τα στοιχεία που απαρτίζουν τις νέες αυτές τεχνικές είναι:
Πέμπτη περίοδος (1966-1968)
Στη συγκεκριμένη περίοδο ο Χρήστου, επεκτείνοντας τη φιλοσοφική-μουσική του σκέψη, συνέλαβε τις εξής έννοιες:
Ο συνθέτης είχε σχεδιάσει περίπου 130 «Αναπαραστάσεις», από τις οποίες πρόλαβε να ολοκληρώσει μόνο τις τέσσερις, με πιο γνωστές την Αναπαράσταση Ι και την Αναπαράσταση ΙΙΙ (ο Πιανίστας).
Στο ίδιο ψυχοδραματικό πνεύμα εντάσσεται και το γνωστότερο έργο του Χρήστου αυτής της περιόδου, και από τα πιο πολυπαιγμένα σε Ελλάδα και εξωτερικό, Η Κυρία με τη Στρυχνίνη (1967). Πηγή έμπνευσης του έργου ήταν η Ψυχολογία και Αλχημεία του Καρλ Γιουνγκ, αλλά και ένα από τα όνειρα του Χρήστου (ο συνθέτης κατέγραφε λεπτομερώς τα όνειρά του για κάποια περίοδο και οι σημειώσεις του έχουν σωθεί σε ένα αρχείο με το όνομα Dream Files). Η Κυρία με τη Στρυχνίνη αρχίζει με μια ανακοίνωση ότι η παράσταση ακυρώνεται για τεχνικούς λόγους και μια ηθοποιός μεταμφιεσμένη σε θεατή διαμαρτύρεται, προσπαθώντας να προκαλέσει αναταραχή. Στη συνέχεια τέσσερις ηθοποιοί με ένα κόκκινο πανί προχωρούν σε τελετουργικές πράξεις πάνω στη σκηνή, στις οποίες συμμετέχει και το οργανικό σύνολο, π.χ. οι τρομπετίστες περιβάλλουν με τελετουργικό τρόπο τη σολίστ της βιόλας, η οποία παραμένει απαθής στα δρώμενα.
Αποτίμηση του έργου του
Ο Γιάννης Χρήστου ήταν πρωτοποριακής συνθέτης και στοχαστής, από τις μεγαλύτερες μορφές της έντεχνης ελληνικής και παγκόσμιας μουσικής του 20ού αιώνα, διεθνώς γνωστός ως Jani Christou. Κύριο χαρακτηριστικό της ζωής και του έργου του ήταν οι έντονες φιλοσοφικές και μεταφυσικές του ανησυχίες, τις οποίες συσχέτιζε άμεσα με τη μουσική, προσπαθώντας να αναδείξει την πανανθρώπινη θρησκευτική, μεταφυσική και μυστικιστική της διάσταση, πέραν από ιστορικές περιόδους, τεχνοτροπίες, πολιτισμούς και συγκεκριμένα θρησκευτικά δόγματα. ‘Έχοντας βαθιές γνώσεις φιλοσοφίας, ψυχολογίας, θρησκειολογίας, κοινωνικής ανθρωπολογίας, Ιστορίας της Τέχνης αλλά και αποκρυφισμού, ανέπτυξε το δικό του φιλοσοφικό σύστημα και τη δική του ορολογία για μια μεταφυσική της μουσικής και προσπάθησε ιδιαίτερα με τα τελευταία του έργα να υλοποιήσει τις ιδέες του σε ένα ευρύτερο «μεταμουσικό» πλαίσιο, όπου η μουσική ήταν κάτι πέρα από μουσική, συνεργαζόμενη με πολλές τέχνες με έναν νέο, υπερβατικό και λυτρωτικό τρόπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Άρκευθος η οξύκεδρος
μικρογραφία|Αγριόκεδρο (Juniperus oxycedrus)(καρπός), Όρος [[Μαίναλο (Χιονοδρομικό Κέντρο Οστρακίνας), Αρκαδία, Πελοπόννησος, 3-10-2021]] Το είδος Άρκευθος η οξύκεδρος (Juniperus oxycedrus) με κοινή ονομασία αγριόκεδρο ανήκει στην οικογένεια Κυπαρισσίδες (CUPRESSACEAE) στην οποία ανήκουν επίσης τα κυπαρίσσια. Το γένος άρκευθος (Juniperus) περιλαμβάνει περίπου 40 είδη με κατανομή στο βόρειο ημισφαίριο, ενώ στην Ελλάδα απαντούν συνολικά 7 είδη. Η Άρκευθος η οξύκεδρος αποτελεί είδος με μεσογειακή κυρίως κατανομή που απαντά σε ορεινά, άγονα και πετρώδη εδάφη, σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα. Συνήθως είναι μεγάλος θάμνος ή μικρό δέντρο (μέχρι 7μ.). Τα φύλλα φύονται σε σπονδύλους ανά τρία και είναι είναι ακιδωτά-βελονοειδή με δυο λευκές ταινίες στην επάνω επιφάνεια. Ο καρπός των ειδών του γένους Juniperus είναι σαρκώδης, συνήθως σφαιρικός, ραγόμορφος και ονομάζεται ραγοστρόβιλος. Αναφορικά με το Juniperus oxycedrus, ο καρπός ωριμάζει από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Νοέμβριο του δεύτερου χρόνου μετά την άνθηση. Αρχικά είναι κιτρινωπός, ενώ όταν ωριμάζει γίνεται ερυθροκάστανος, διαμέτρου 8-10 mm.
Κλίμακα Μος
Εφαρμογή
Η κλίμακα Μος είναι εμπειρική και σχετική, καθώς δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένες και απόλυτες τιμές σκληρότητας των ορυκτών. Ωστόσο, είναι πολύτιμη για τη μακροσκοπική ταύτιση των ορυκτών, καθώς δύο (ή περισσότερα) ορυκτά είναι πιθανόν να ομοιάζουν σε εξωτερική εμφάνιση, αλλά να διαφέρουν σημαντικά στη σκληρότητα, όπως συμβαίνει με το χαλαζία (σκληρότητα 7 στην κλίμακα) και τον ασβεστίτη (σκληρότητα 3 στην κλίμακα).thumb|right|200px|Το [[διαμάντι θεωρείται το σκληρότερο ορυκτό στη φύση.]]
Άρκευθος η οξύκεδρος
Πηγές
Σφήκας Γ. 1983, Δένδρα και θάμνοι της Ελλάδας.
Κλίμακα Μος
Πηγές
Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης Κατηγορία:Κλίμακες Κατηγορία:Ορυκτολογία
Άρκευθος η οξύκεδρος
Πηγές
Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.
Κλίμακα Μος
Πηγές
Härte
Άρκευθος η οξύκεδρος
Πηγές
Strid A. & Tan K. 2002, Flora Hellenica (Vol. 1).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://greekflora.gr/el/flowers/0321/Juniperus-oxycedrus-subsp-deltoides http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/5303a071-35fe-46f1-b1bb-01285f8105a0
http://www.moa.gov.cy/moa/fd/fd.nsf/7DBA831578C5A6DCC22581070041826F/$file/ATTZN6UQ.pdf
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αφρικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας
Λοκ-λοκ
μικρογραφία|Προμηθευτές λοκ-λοκ στη [[Μαλάκκα]] Το Λοκ-λοκ είναι πιάτο που αποτελείται από διάφορα τηγανητά τρόφιμα όπως κρέατα και λαχανικά που σερβίρονται σε σουβλάκι. Είναι φαγητό δρόμου στο Πενάνγκ της Μαλαισίας, του Κούτσινγκ της Μαλαισίας και σε άλλα μέρη.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κινεζική κουζίνα Κατηγορία:Φαγητό δρόμου
1851 Λακρούτ
Ο Λακρούτ (Lacroute) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,529. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου Πιερ Λακρούτ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λακρούτ εκτιμάται σε 16,89 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0745.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λακρουτ
Β΄ Σταυροφορία
μικρογραφία|η μικρά Ασία κατά το 1140 διακρίνεται το βασίλειο της Ιερουσαλήμ με ροζ χρώμα και τα βασιλεία της Τρίπολης και της Αντιοχείας ενώ διακρίνετε και το βασίλειο της Κιλικίας με γαλάζιο Η Δεύτερη Σταυροφορία ήταν μία προσπάθεια της Δύσης να αντεπιτεθεί στην όλο και αυξανόμενη πίεση των Σελτζούκων Τούρκων. Ξεκίνησε το 1147 και τερματίστηκε το 1149 επιτυγχάνοντας να χειροτερέψει την κατάσταση για τα σταυροφορικά κράτη, αλλά και να μεγαλώσει το χάσμα μεταξύ της δυτικής Χριστιανοσύνης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Η κήρυξη
Ο πάπας Ευγένιος Γ΄, όταν έμαθε τα νέα για τη δυσχερή θέση στην οποία είχαν περιέλθει οι σταυροφορικές ηγεμονίες, εξέδωσε βούλα την 1η Δεκεμβρίου 1145, με την οποία κήρυσσε την έναρξη Σταυροφορίας. Μετά από διαβουλεύσεις μερικών μηνών ο βασιλιάς Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας αποφάσισε να εκστρατεύσει στους Αγίους Τόπους. Ο αντιπρόσωπος του πάπα, Βερνάρδος του Κλαιρβώ, αφού κατάφερε να σταματήσει αντισημιτικές εκδηλώσεις στη Γαλλία και στη Γερμανία, συναντήθηκε με το Γερμανό αυτοκράτορα Κορράδο Γ΄ Χοενστάουφεν. Ο Κορράδος Γ' αρχικά αρνήθηκε να συμμετάσχει ο ίδιος στη σταυροφορία που ετοιμαζόταν, αλλά έδωσε την άδεια σε όποιους ευγενείς ήθελαν να γίνουν σταυροφόροι να το κάνουν. Τελικά τα Χριστούγεννα του 1146 ο Βερνάρδος τον έπεισε να γίνει και ο ίδιος σταυροφόρος.
Η πορεία των Γερμανών
Τον Μάιο του 1147 ο Κορράδος Γ΄ με τα γερμανικά στρατεύματα ξεκίνησε για την Ανατολή. Οι Γερμανοί διέσχισαν χωρίς αναταραχές την Ουγγαρία και συνέχισαν ειρηνικά και κατά την είσοδό τους στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός ήλπιζε ότι θα κατάφερνε να τους κρατήσει μακριά από την Κωνσταντινούπολη. Στη Φιλιππούπολη έγιναν κάποιες συγκρούσεις, που συνεχίστηκαν και στην Αδριανούπολη με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Οι Γερμανοί τελικά έφτασαν στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης και ο Κορράδος Γ΄ πρότεινε ότι ο Μανουήλ θα έπρεπε να βγει από την πόλη προς συνάντησή του, πράγμα που θα εκλαμβανόταν ως νεύμα υποτέλειας. Όπως ήταν φυσικό, ο Μανουήλ Α΄ απέρριψε την πρόταση, και ο Κορράδος Γ΄ εγκαταστάθηκε στην άλλη ακτή του Χρυσού Κέρατος, έναντι του Παλατίου των Βλαχερνών. Ο Μανουήλ Α΄ προκάλεσε σύγκρουση με ένα τμήμα του γερμανικού στρατεύματος, κατά την οποία οι Γερμανοί υπέστησαν σοβαρές απώλειες. Αμέσως μετά τη σύγκρουση, ο Μανουήλ Α΄ προσπάθησε να κάνει τον Κορράδο Γ΄ να αποδεχθεί τη Βυζαντινή επικυριαρχία, με επιστολή στην οποία κατ' εξακολούθησιν του υποδείκνυε ότι η διάκριση απέναντι σε δύο εμπολέμους δεν γίνεται με βάση την αριθμητική υπεροχή, αλλά με βάση την υπεροχή και τις πολεμικές ικανότητες των στρατευμάτων. Ακολούθησαν διαπραγματεύσεις, κατά τις οποίες η γερμανική πλευρά ήταν ιδιαίτερα προσεκτική στο να μην κάνει παραχωρήσεις, που θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως αναγνώριση της Βυζαντινής Αυτοκρατορικής επικυριαρχίας. Τελικά, στα τέλη Σεπτεμβρίου, το γερμανικό στράτευμα ξεκίνησε με σκοπό να διασχίσει τη Μικρά Ασία, χωρίς να περιμένει τους Γάλλους. Όμως σε μία ενέδρα των Τούρκων στο Δορύλαιο οι περισσότεροι σταυροφόροι σκοτώθηκαν. Όσοι έζησαν επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη.
Η πορεία των Γάλλων
Οι Γάλλοι ξεκίνησαν στα τέλη Ιουνίου του 1147. Όταν έφτασαν στον Δούναβη, Βυζαντινοί απεσταλμένοι τούς ζήτησαν να συμπεριφερθούν με σεβασμό στον πληθυσμό της Αυτοκρατορίας, πράγμα που έγινε. Ταυτόχρονα οι Βυζαντινοί φρόντισαν για τον ανεφοδιασμό των Γάλλων με τρόφιμα, στήνοντας υπαίθριες αγορές στην πορεία τους. Όταν ο Λουδοβίκος Ζ΄ έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός τον δέχθηκε με τιμές. Στη συνέχεια ο Λουδοβίκος Ζ΄ ενώθηκε με τον Κορράδο Γ΄ και μαζί συνέχισαν ως την Έφεσο. Εκεί ο Κορράδος Γ΄ αρρώστησε και ο Μανουήλ Α΄ τον κάλεσε στην Κωνσταντινούπολη για να αναρρώσει. Όταν οι Γάλλοι έφτασαν στην Αττάλεια, ήταν εξαντλημένοι από την πορεία και αποφάσισαν να συνεχίσουν τον υπόλοιπο δρόμο με καράβια. Όμως στα πλοία δεν χωρούσε όλος ο στρατός και έτσι πολλοί έμειναν στην Αττάλεια. Από αυτούς μόνο ένα μικρό τμήμα κατάφερε να ενωθεί με τον υπόλοιπο στρατό στην Αντιόχεια. Στην Αντιόχεια ο Λουδοβίκος Ζ΄ συνάντησε τον ηγεμόνα της, Ραϋμόνδο του Πουατιέ, και παρά τις πιέσεις του, απέφυγε να δεσμευθεί για επίθεση εναντίον του Νουρεντίν και συνέχισε την πορεία του προς την Ιερουσαλήμ. Εκεί, όταν έφτασε το 1148, ξανασυναντήθηκε με τον Κορράδο Γ΄, που είχε φτάσει με καράβια από την Κωνσταντινούπολη.
Δαμασκός
Στην Ιερουσαλήμ οι Γάλλοι και οι Γερμανοί πέρασαν δύο μήνες χωρίς συγκρούσεις με τους μουσουλμάνους που απειλούσαν το βασίλειο, αλλά με έντονες φιλονικίες μεταξύ τους. Τελικά οι τρεις σύμμαχοι, ο Λουδοβίκος Ζ΄, ο Κορράδος Γ΄ και ο Βαλδουίνος Γ΄ της Ιερουσαλήμ, αποφάσισαν να επιτεθούν στη Δαμασκό. Παρ’ όλο που στην αρχή η επίθεσή τους είχε επιτυχία, τα πράγματα γρήγορα χειροτέρεψαν. Από τη μία οι σταυροφόροι δεν έφταναν για να αποκλείσουν ολοκληρωτικά την πόλη, και από την άλλη ο Νουρεντίν, μετά από την έκκληση του εμίρη της Δαμασκού για βοήθεια, πλησίαζε με τον στρατό του. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι σταυροφόροι διαφώνησαν για το ποιος θα διοικούσε τη Δαμασκό, όταν θα την κατελάμβαναν και αυτό αύξησε τις τριβές μεταξύ τους. Τελικά, μπροστά στον κίνδυνο να κυκλωθούν από τους Δαμασκηνούς και τον Νουρεντίν υποχώρησαν και η Β΄ Σταυροφορία έληξε με αποτυχία.
Αποτυχία και επιπτώσεις
Η συμμαχία ανάμεσα στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, στους Γάλλους και στους Γερμανούς διαλύθηκε. Ο Κορράδος Γ΄ αναχώρησε αμέσως για την πατρίδα του μέσω της Κωνσταντινούπολης, ενώ ο Λουδοβίκος Ζ΄ έμεινε στην περιοχή μέχρι το 1149 αρνούμενος να παραδεχθεί την ήττα του.
Στη Δύση, ο Κορράδος Γ΄ αποφάσισε να συμμαχήσει με τον Μανουήλ Α΄ κατά των Νορμανδών της Σικελίας, ενώ ο Λουδοβίκος Ζ΄ στον δρόμο της επιστροφής έστεψε τον ηγεμόνα τους, Ρογήρο Β΄, βασιλιά. Οι Γάλλοι κατηγορούσαν τους Γερμανούς και τους Βυζαντινούς για την αποτυχία, ενώ οι Γερμανοί κατηγορούσαν τους Γάλλους. Παντού στη Δύση υπήρχε καχυποψία κατά των Βυζαντινών, που θα εξελισσόταν σε μίσος και ανοικτό πόλεμο με την Δ΄ Σταυροφορία. Η πολιτική του Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ απέναντι στους σταυροφόρους είχε χαραχθεί με γνώμονα την αύξηση της ισχύος και του κύρους του Βυζαντινού Αυτοκράτορα και κατ' επέκταση της Αυτοκρατορίας απέναντι στους Λατίνους. Ήταν κυρίως αυτή η πολιτική που δημιούργησε στη Δύση ένα ισχυρό ρεύμα, το οποίο απέδιδε την ευθύνη για την αποτυχία της σταυροφορίας, στους χειρισμούς του Βυζαντινού Αυτοκράτορα. Όταν μετά την ανεπιτυχή κατάληξη της Β΄ Σταυροφορίας στη Δύση είχε αρχίσει η συζήτηση για μία τρίτη, με τον Ρογήρο Β΄ να βρίσκεται στο επίκεντρο, το Βυζάντιο είχε σοβαρό λόγο να ανησυχεί. Πόσο μάλλον που ο Ρογήρος Β΄ στη διάρκεια της Β΄ Σταυροφορίας, με την κατάληψη της Κέρκυρας και τη λεηλασία της Θήβας και της Κορίνθου, είχε έμπρακτα αποδείξει ότι το κράτος των Ελλήνων ήταν τρωτό. Η απώλεια της Κέρκυρας από μόνη της ήταν αρκετή για να προκαλέσει σοβαρή ανησυχία στον Αυτοκράτορα, αφού αποτελούσε πολύτιμο προγεφύρωμα για μελλοντικές προσβολές των ελληνικών επαρχιών.
Αναφορές σε πηγές
* 2
Αυτοβιογραφία
Η αυτοβιογραφία (από τις ελληνικές λέξεις: αὐτός + βίος + γράφειν ) είναι η εξιστόρηση μέρους της ζωής ενός ανθρώπου γραμμένη από τον ίδιο. Η λέξη αυτοβιογραφία χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά αποδοκιμαστικά από τον Γουίλιαμ Τέιλορ το 1797 στο αγγλικό περιοδικό The Monthly Review, όταν πρότεινε την λέξη σαν υβρίδιο, αλλά «κατηγόρησε» την λέξη ως «τυπολατρική». Ωστόσο, η επόμενη καταγεγραμμένη χρήση της λέξης ήταν με την τωρινή της σημασία, από τον Ρόμπερτ Σάουθι το 1809. Παρά το γεγονός ότι ονομάστηκε στις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα, το αυτοβιογραφικό γράψιμο πρώτου προσώπου έχει ρίζες στην  αρχαιότητα. Ο Ρόι Πασκαλ διαφοροποιεί την αυτοβιογραφία από τον περιοδικό αυτό-στοχασμό ενός ημερολογίου σημειώνοντας ότι «(η αυτοβιογραφία) είναι μια αναθεώρηση μιας ζωής από μια συγκεκριμένη στιγμή στον χρόνο, ενώ το ημερολόγιο, όσο στοχαστικό και αν είναι, κινείται μέσα σε μια σειρά στιγμών στον χρόνο». Συνεπώς, η αυτοβιογραφία παίρνει «προμήθειες» από την ζωή του αυτοβιογράφου από την στιγμή της σύνθεσης. Ενώ οι βιογραφίες στηρίζονται γενικά σε μια ευρεία ποικιλία εγγράφων και διαφορετικών οπτικών γωνιών, η βιογραφία μπορεί να βασίζεται απόλυτα στις αναμνήσεις του συγγραφέα. Η μορφή των απομνημονευμάτων συνδέεται στενά με την αυτοβιογραφία, αλλά τείνει, όπως ισχυρίζεται ο Πασκαλ, να συγκεντρώνεται λιγότερο στον εαυτό και περισσότερο στους άλλους κατά την αναθεώρηση της ζωής του συγγραφέα από τον ίδιο.
Αυτοβιογραφία
Με τον όρο αυτοβιογραφία χαρακτηρίζουμε συνήθως ένα συνεχές αφηγηματικό κείμενο, στο οποίο ένας άνθρωπος γράφει ο ίδιος την ιστορία της ζωής του (ή ενός μέρους της). Η αυτοβιογραφία πρέπει να διακρίνεται απ' τα απομνημονεύματα, όπου πάνω απ' όλα δίνεται έμφαση στη συμμετοχή του συγγραφικού υποκειμένου σε σημαντικά γεγονότα της εποχής του (π.χ. τα απομνημονεύματα των πολεμιστών του 1821 δεν αναφέρονται τόσο στη ζωή των ηρώων αυτών όσο στη συμμετοχή τους στον Αγώνα για την ανεξαρτησία). Επίσης με την αυτοβιογραφία συγγενεύει και το ημερολόγιο, με τη διαφορά ότι το τελευταίο είναι ένα κείμενο χωρίς ιδιαίτερη συνοχή, που συνήθως γράφεται με μικρή ή μηδαμινή χρονική απόσταση από τα συμβάντα που περιγράφει. Η αυτοβιογραφία, αντίθετα, στις περισσότερες περιπτώσεις γράφεται σε χρόνο αρκετά μεταγενέστερο από τα όσα εξιστορεί και σ' αυτό οφείλει τουλάχιστον ένα μέρος της λογοτεχνικότητάς της.
Ιστορική αναδρομή
Αυτοβιογραφικές απόπειρες έχουμε ήδη από την αρχαιότητα ("Εξομολογήσεις" του Ιερού Αυγουστίνου), αλλά η ιστορία της σύγχρονης αυτοβιογραφίας ουσιαστικά ξεκινά προς το τέλος του 18ου αιώνα, με της περίφημες Εξομολογήσεις του Γάλλου διαφωτιστή Ζαν Ζακ Ρουσσώ. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι ο όρος "αυτοβιογραφία" αρχίζει να εμφανίζεται συστηματικά στις ευρωπαϊκές γλώσσες μετά το 1800. Το γεγονός, όμως, ότι ο ίδιος ο όρος αρχίζει να χρησιμοποιείται δε σήμαινε και πολλά πράγματα. Για μεγάλο διάστημα, σχεδόν μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, η αυτοβιογραφία θεωρείται ένα δευτερεύον βιογραφικό είδος, κάπου μεταξύ ανεκδοτολογίας και ιστοριογραφίας: ικανοποιεί κυρίως τους φιλοπερίεργους και μπορεί ενδεχομένως να χρησιμοποιηθεί ως πηγή πληροφοριών. Πρόκειται περισσότερο για μια προσωπική μρτυρία, που σίγουρα δεν μπορεί να ειναι αντικειμενική ή αξιόπιστη.
Καθώς πλησιάζουμε προς τον 20ό αιώνα, τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν: από τη μια πλευρά, έχουμε συνεχή αύξηση των αυτοβιογραφιών που δημοσιεύονται. Από την άλλη πλευρά, η ανάπτυξη της κοινωνιολογίας και της ψυχανάλυσης προσφέρει νέους τρόπους προσέγγισης του είδους. Η αυτοβιογραφία χρησιμεύει πλέον για να κατανοήσουμε πώς ένας άνθρωπος, συνήθως επώνυμος, βλέπει τον εαυτό του και την κοινωνία στην οποία ζει.
Από λογοτεχνικής πλευράς, θα πρέπει να πούμε ότι η αυτοβιογραφία προϋποθέτει έναν ιδιαίτερο τρόπο ανάγνωσης, καθώς είναι το μοναδικό είδος όπου ο αναγνώστης γνωρίζει εκ των προτέρων ότι συγγραφέας, αφηγητής και κεντρικός ήρωας ταυτίζονται - πρόκειται δηλαδή για το ίδιο πρόσωπο, και μάλιστα υπαρκτό. Βέβαια, πολλοί αμφιβάλλουν γι' αυτή την τριπλή ταύτιση, υποστηρίζοντας ότι ο συγγραφέας μπορεί να είναι το ίδιο πρόσωπο με τον κεντρικό ήρωα αλλά σε διαφορετική ηλικία, ενώ ο αφηγητής κινείται συνεχώς ανάμεσα στα δύο αυτά επίπεδα. Το ζήτημα είναι σίγουρα πολύ πιο πολύπλοκο από όσ φαίνεται αρχικά.
Η δυσπιστία που ορισμένοι δείχνουν απέναντι στην αυτοβιογραφία εντείνεται από τις πρόσφατες εξελίξεις στο είδος αυτό. Συγκεκριμένα, τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια συνεχώς εντεινόμενη τάση για τη δημοσίευση "αυτοβιογραφιών" διαφόρων προσώπων της επικαιρότητας που πολλές φορές δεν είναι πάνω από τριάντα ετών και, πάντως, απέχουν πολύ από το τέλος της ζωής τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα κείμενα αυτά έχουν γραφτεί κατά παραγελλία όχι από τον ίδιο τον αυτοβιογραφούμενο αλλά από κάποιον επαγγελματία συγγραφέα και απευθύνονται σ' ένα κοινό όχι απλά φιλοπερίεργο αλλά αδιάκριτο, το οποίο θέλει απλώς να εισχωρήσει στο άδυτο της ιδιωτικής ζωής ενώς δημόσιου προσώπου. Μοναδικός στόχος τέτοιων επιχειρημάτων είναι, βέβαια, οι υψηλές πωλήσεις που εξασφαλίζονται από το δίασημο όνομα του αυτοβιογραφούμενου. Πρόκειται, φυσικά, για έναν πραγματικό εκφυλισμό του είδος, στο όνομα του κέρδους.
Σχεση αυτοβιογραφίας με τα υπόλοιπα λογοτεχνικά είδη
Τέλος, θα πρέπει να πούμε ότι, παρ' όλες τις μελέτες που έχουν γίνει, παραμένει προβληματική η σχέση της αυτοβιογραφίας με τα υπόλοιπα είδη πεζογραφίας και ιδίως με το μυθιστόρημα. Ειδικά στην εποχή μας, το ζήτημα παρουσιάζεται ιδιαίτερα περίπλοκο, καθώς δημοσιεύεται πλέον ένας μεγάλος αριθμός μυθιστορημάτων που δεν είναι εύκολο να διακριθούν από τις καθαυτό αυτοβιογραφίες, μια και περιέχουν έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία. Από την άλλη πλευρά η αυτοβιογραφία πάντοτε χρησιμοποιούσε πολλές από τις τεχνικές και τις δομές του μυθιστορήματος.
Αυτοβιογραφία και νεοελληνική λογοτεχνία
Αυτή η διαπλοκή μεταξύ αυτοβιογραφικού και μυθιστορήματος, η οποία φέρνει για μια ακόμη φορά στην επιφάνεια το εξαιρετικά περίπλοκο ζήτημα των σχέσεων της λογοτεχνίας με την πραγματικότητα, παρατηρείται και στη νεοελληνική λογοτεχνία. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, τα μυθιστορήματα που εμπεριέχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία είναι άφθονα, ενώ από τον περασμένο κιόλας αιώνα, πολλά μυθοπλαστικά έργα παρουσιάζονταν ως χειρόγραφα άλλων προσώπων που αφηγούνταν την ιστορία της ζωής τους, ολόκληρης ή ενός μέρους (π.χ. ο Θάνος Βλέκας του Παύλου Καλιγά, ο Λουκής Λάρας του Δημήτριου Βικέλα, η Μετανάστις και οι Έμποροι των Εθνών του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, και στον αιώνα μας η Ζωή εν Τάφω του Στρατή Μυριβήλη, ο Κίτρινος Φάκελος του Μ. Καραγάτση κτλ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απομνημονεύματα
Μπίμποπ
Ιστορία
Το Μπίμποπ θεωρείται γενικά έργο δύο σημαντικών μουσικών της τζαζ, του Τσάρλι Πάρκερ, ο οποίος καθιέρωσε τη μελωδική φρασεολογία και δημιούργησε την τεχνοτροπία και του Ντίζι Γκιλέσπι που την κωδικοποίησε και αποκάλυψε τις δυνατότητές της. Αρκετοί ακόμα μουσικοί που ανήκουν στο ρεύμα του σουίνγκ αποτέλεσαν σημαντική επιρροή για την διαμόρφωση του μπίμποπ, όπως ο Λέστερ Γιανγκ και ο Κόλμαν Χώκινς.
Το είδος του μπίμποπ εξελίχθηκε στις αρχές του 1940 και απέκτησε ένα ευρύτερο κοινό περίπου στα 1945. Σε αντίθεση με το σουίνγκ, θεωρήθηκε αρκετά τεχνικό ή πολύπλοκο και δεν είχε ποτέ την ίδια εμπορική απήχηση. Ο ίδιος ο Γκιλέσπι υποστήριξε πως η ιδιαίτερη τεχνική που απαιτούσε το μπίμποπ ήταν στην πραγματικότητα ένας εκ των στόχων του προκειμένου να ανυψώσει το μουσικό αυτό είδος σε υψηλά επίπεδα, προσβάσιμα μόνο σε πολύ ικανούς μουσικούς. Από την άλλη πλευρά, παλαιότεροι τζαζ μουσικοί, αλλά και ο Λούις Άρμστρονγκ εξέφρασαν την αντίθεσή τους στο μπίμποπ.
Ύφος
Στην ουσία, η διαφοροποίηση του μπίμποπ από άλλα είδη της τζαζ έγκειται σε έναν ακόμα καταμερισμό του ρυθμού. Μετά τα 2/2 του στυλ της Νέας Ορλεάνης και τα 4/4 του σουίνγκ, οι Πάρκερ και Γκιλέσπι παρουσίασαν τα 8/8 χρησιμοποιώντας έναν έντονο τονισμό στις αλλαγές συγχορδιών της σύνθεσης. Το γεγονός ότι έπαιζαν κι οι δυο πολύ γρήγορα ήταν λιγότερο σημαντικό από τη δυνατότητά τους να εκμεταλλεύονται απόλυτα τις ρυθμικές προεκτάσεις.
Αναπτύσσοντας ένα σύστημα υποκατάστατων συγχορδιών που υπερθέτει ο εκτελεστής πάνω στις αρχικές, και παίζοντας σε διπλό χρόνο (παίζοντας τα σολιστικά τμήματα σε διπλή ρυθμική αγωγή από την αρχική), ο Πάρκερ ουσιαστικά άλλαξε το πρόσωπο της τζαζ.
Η επιδέξια χρήση πολλών μουσικών κλιμάκων στην ίδια σύνθεση άνοιγε νέους ορίζοντες στην έμπνευση και στις ιδέες των εκτελεστών. Τα αυτοσχεδιαζόμενα σόλο ήταν πολύπλοκες παραλλαγές ή νέες συνθέσεις που βασίζονταν περισσότερο στην αρμονία παρά στη μελωδία της σύνθεσης.
Ουσιαστική αλλαγή έγινε ακόμα και στην εμφάνιση των καλλιτεχνών. Σε αντίθεση με τους καλοντυμένους κι ευπαρουσίαστους μουσικούς του ντίξιλαντ και του σουίνγκ, που έπαιζαν μουσική χορού κυρίως σε πολυτελέστατα κέντρα με άπλετο φωτισμό, οι μουσικοί του μπίμποπ ντύνονταν απλά, με καθημερινά ρούχα, άφηναν γένια και έπαιζαν συνήθως σε μπαρ με λίγο φωτισμό και με ατμόσφαιρα κατάλληλη να τους εμπνέει. Στην περίοδο αυτή βλέπουμε να εισάγεται και η ευρεία χρήση ναρκωτικών από τους μουσικούς.
Μια λύση προσπάθησε να δώσει ο σαξοφωνίστας Ορνέτ Κόουλμαν, ο οποίος δημιούργησε την «ελεύθερη μορφή» (free form) εγκαταλείποντας την διαδικασία τής «διαφωνίας προς την λύση», τις ενδείξεις του χρόνου και τις τονικότητες. Ωστόσο, το έργο συγχρόνων του Κόουλμαν όπως οι Όσκαρ Πίτερσον, Μπάντυ Ριτς, Σταν Γκετς και Γουές Μοντγκόμερυ αποδείκνυε πως η τζαζ δεν είχε προσανατολιστεί παντελώς σ' αυτές τις κατευθύνσεις ακολουθώντας πιο παραδοσιακές τζαζ φόρμες.
Μουσικά δείγματα
(Πιθανόν να χρειαστείτε ειδικό λογισμικό για να ακούσετε τα παραπάνω μουσικά αρχεία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζαζ μουσική
Τριάβνα
μικρογραφία|Η τοξωτή πέτρινη γέφυρα (1844-1845) και ο Πύργος του Ρολογιού (1814) Η Τριάβνα (βουλγαρικά: Трявна) είναι πόλη στην κεντρική Βουλγαρία, η οποία βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Τριάβνα, κοντά στο Γκάμπροβο. Ο πληθυσμός της πόλης σύμφωνα με στοιχεία της απογραφής του 2021 είναι 7.396 κάτοικοι. Είναι διάσημη για την κλωστοϋφαντουργία και την χαρακτηριστική αρχιτεκτονική της Βουλγαρικής Αναγέννησης. Η Τριάβνα είναι η γενέτειρα του Βούλγαρου συγγραφέα Πέντσο Σλαβέικοφ και του επαναστάτη Άνχελ Κάντσεφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Κορίτιανη Θεσπρωτίας
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κορίτιανη Ιωαννίνων
Η Κορίτιανη, ή Κορύτιανη, είναι ελληνικό ημιορεινό χωριό του δήμου Ηγουμενίτσας της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης) σε υψόμετρο 250 μέτρων.
Παλαιότερα ανήκε στον νομό Θεσπρωτίας, στην άλλοτε επαρχία Θυάμιδος. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στον τέως δήμο Παραποτάμου. Από την 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα τοπικής κοινότητας της δημοτικής ενότητας Παραποτάμου του Δήμου Ηγουμενίτσας.
Βρίσκεται περίπου 22 χλμ. ανατολικά της Ηγουμενίτσας, επί της δεξιάς όχθης του Θυάμιδος, σε υψόμετρο 250 m. Ο πληθυσμός του το 1928 ήταν 179 κάτοικοι και το 2001 αριθμούσε 85 κατοίκους. Έχει δημοτικό σχολείο από το 1928.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Πιρούνι (σκάκι)
Στο σκάκι, το πιρούνι (ή το πιρούνισμα) (στα αγγλικά fork) είναι μια τακτική, όπου ένας πεσσός κάνει ταυτόχρονα δύο ή περισσότερες επιθέσεις σε πεσσούς του αντιπάλου. Συμβαίνει συχνότερα να απειλούνται δύο κομμάτια, και έτσι πολλές φορές η τακτική αυτή ονομάζεται διπλή επίθεση ή διπλή απειλή ή διπλό χτύπημα. Ο επιτιθέμενος επιδιώκει συνήθως να αποκτήσει υλικό συλλαμβάνοντας κάποιο από τα κομμάτια του αντιπάλου. Ο αμυνόμενος συχνά δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει δύο ή περισσότερες απειλές από μια τέτοια κίνηση. Το κομμάτι που επιτίθεται ονομάζεται κομμάτι που πιρουνίζει, ενώ τα κομμάτια που δέχονται την επίθεση λέγονται πιρουνισμένα. Εάν ένα κομμάτι υποστηρίζεται παραμείνει πιρουνισμένο, εάν το κομμάτι που κάνει το πιρούνι είναι κατώτερης αξίας.
Συνδυασμένες επιθέσεις
Εκτός από την επίθεση σε κομμάτια, ο στόχος του πιρουνιού μπορεί να είναι η άμεση απειλή για ματ (για παράδειγμα, μια επίθεση σε απροστάτευτο ίππο από την βασίλισσα που ταυτόχρονα δημιουργεί μια μπαταρία με έναν αξιωματικό για να απειλήσει με ματ). Επίσης ο στόχος μπορεί να είναι μια σιωπηρή απειλή (για παράδειγμα, ένας ίππος μπορεί να επιτεθεί σε ένα απροστάτευτο κομμάτι, ενώ ταυτόχρονα απειλεί να κάνει πιρούνι στη βασίλισσα και κάποιον πύργο).
Τα πιρούνια χρησιμοποιούνται συχνά ως μέρος ενός συνδυασμού που μπορεί να περιλαμβάνει επίσης και άλλα είδη σκακιστικών τακτικών.
Πιρουνισμένο κομμάτι
Ο τύπος του πιρουνιού παίρνει το όνομά του από το είδος του κομματιού που το κάνει. Για παράδειγμα, ένα πιρούνι ίππου είναι μια κίνηση ίππου που επιτίθεται ταυτόχρονα σε δύο ή περισσότερα κομμάτια του αντιπάλου. Κάθε είδος κομματιού μπορεί να εκτελέσει πιρούνισμα, συμπεριλαμβανομένου και του βασιλιά. Επίσης, κάθε είδος κομματιού μπορεί να πεσει θύμα πιρουνιού. Το πιρούνι είναι πιο αποτελεσματικό όταν αναγκάζει τον αντίπαλο να κάνει μια κίνηση (για παράδειγμα, όταν δίδεται σαχ στον βασιλιά).
Οι ίπποι χρησιμοποιούνται συχνά για πιρούνια, δεδομένου ότι μπορούν να επιτεθούν ταυτόχρονα σε δύο κομμάτια χωρίς αυτά να τους αντεπιτίθενται.
Η βασίλισσα επίσης χρησιμοποιείται συχνά για πιρούνια, αλλά δεδομένου ότι η βασίλισσα είναι συνήθως πιο πολύτιμη από τα κομμάτια στα οποία επιτίθεται, κερδίζει συνήθως το υλικό μόνο όταν τα κομμάτια αυτά είναι ανυπεράσπιστα ή αν κάποιο είναι ανυπεράσπιστο και το απειλήσει ταυτόχρονα με σαχ στον αντίπαλο βασιλιά. Οι δυνατότητες για πιρούνια βασίλισσας είναι πραγματική απειλή, όταν η βασίλισσα είναι ανοιγμένη, όπως συχνά συμβαίνει στο φινάλε. Αν ένας παίκτης θέλει να αναγκάσει τον αντίπαλό του σε ανταλλαγή βασιλισσών, μπορεί να το πετύχει με πιρούνι στην αντίπαλη βασίλισσα και στον βασιλιά (ή σε απροστάτευτο κομμάτι), ενώ η δική του βασίλισσα είναι καλώς προστατευμένη.
Τα πιόνια, εκτός από αυτά που βρίσκονται στη στήλη α και τη στήλη θ, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για πιρούνια με ταυτόχρονη επίθεση σε δύο κομμάτια του εχθρού διαγωνίως (το ένα προς τα αριστερά και το άλλο προς τα δεξιά).
Δραπετεύοντας από πιρούνια
Μπορεί ενδεχομένως να δραπετεύσει κάποιος από πιρούνια όταν ο βασιλιάς του δεν είναι σε θέση σαχ. Ένα από τα πιρουνισμένα κομμάτια, για παράδειγμα η βασίλισσα, μπορεί να κάνει σαχ στον αντίπαλο βασιλιά, μια ενδιάμεση κίνηση, κερδίζοντας χρόνο ώστε στην επόμενη κίνηση να μετακινήσει σε ασφαλές μέρος και το άλλο πιρουνισμένο κομμάτι.
Άλλοι όροι
Το πιρούνι στον βασιλιά και τη βασίλισσα, που είναι το καλύτερο δυνατό πιρούνι για κέρδος υλικού, πολλές φορές ονομάζεται βασιλικό πιρούνι. Το πιρούνι στον βασιλιά του αντιπάλου, τη βασίλισσα και έναν ή δύο πύργους πολλές φορές ονομάζεται μεγάλο πιρούνι. Το πιρούνι από ίππο στον βασιλιά του αντιπάλου, τη βασίλισσα και ενδεχομένως και άλλα κομμάτια πολλές φορές ονομάζεται οικογενειακό πιρούνι ή οικογενειακό σαχ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορολογία σκακιού
Toyota Soarer
Το Toyota Soarer ήταν ένα πολυτελές σπορ αυτοκίνητο, που παρήχθη από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota, από το 1981 έως το 2005, και διατέθηκε στην Ιαπωνία. Κατασκευάστηκε σε τέσσερις διαδοχικές γενιές, όλες στην κατηγορία των personal luxury cars, δηλαδή σπορ αυτοκινήτων που έχουν ταυτόχρονη πολυτέλεια λιμουζίνας, αλλά προσφέρονται μόνο σε 2-πορτη και 4-θέσια έκδοση. Από το 2006, έλαβε το σήμα της πολυτελέστερης θυγατρικής Lexus και μετονομάστηκε σε Lexus LC.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Soarer Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Μετουσίωση (αποσαφήνιση)
Ο όρος Μετουσίωση σημαίνει γενικά μεταβολή μιας ουσίας από μια υπόσταση (φυσική) σε άλλη. Χρήση του όρου αυτού με διαφορετική έννοια επί αντικειμένου μπορεί να αφορά:
Ντέρμπισιρ
thumb|Η θέση του Ντέρμπισιρ στο χάρτη της Αγγλίας Το Ντέρμπισιρ (αγγλικά: Derbyshire) είναι κομητεία της κεντρικής Αγγλίας. Η κυριότερη πόλη της κομητείας είναι το Ντέρμπι με πληθυσμό 236.300 κατοίκους, ενώ η πρωτεύουσα είναι το Μάτλοκ (Matlock).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντέρμπι
Επαρχία του Σόντριο
Η Επαρχία του Σόντριο (ιταλικά: Provincia di Sondrio) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.212 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 181.841 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Σόντριο (Sondrio). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 78 δήμους.
Συνορεύει βόρεια και δυτικά με την Ελβετία, δυτικά με την επαρχία του Κόμο και την επαρχία του Λέκκο, νότια με την επαρχία του Μπέργκαμο και ανατολικά με την επαρχία της Μπρέσια και την περιφέρεια του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε (επαρχίες του Τρέντο και του Μπολτζάνο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σοντριο
Συμμετοχή της Νορβηγίας στη Eurovision
Η Νορβηγία συμμετείχε στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 61 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της το και έκτοτε απουσίασε μόνο δύο φορές. Το, η χώρα μποϊκοτάρει τον διαγωνισμό για διαφωνίες σχετικά με τη δομή της ψηφοφορίας και το που υποβιβάστηκε. Ο διαγωνισμός μεταδίδεται στη Νορβηγία από το NRK, το οποίο επίσης μεταδίδει τον εθνικό διαγωνισμό επιλογής της Νορβηγίας, το Melodi Grand Prix.
Πριν το 1985, η καλύτερη συμμετοχή της χώρας ήταν η τρίτη θέση της Όσε Κλέβελαντ το. Οι τρεις νίκες της Νορβηγίας ήρθαν από τις Bobbysocks το, τους Secret Garden το και τον Αλεξάντερ Ρίμπακ το. Η Νορβηγία, επίσης, τερμάτισε δεύτερη το, με την Ελίζαμπεθ Αντρέασεν που είναι και πρώην μέλος των Bobbysocks. Η χώρα τερμάτισε τελευταία έντεκα φορές, χωρίς να σκοράρει ούτε ένα βαθμό τέσσερις φορές. Το, Το 2019, η Νορβηγία έγινε η τρίτη χώρα που κέρδισε την τηλεψηφοφορία που δεν κέρδισε τον διαγωνισμό (οι προηγούμενες ήταν η Ιταλία το 2015 και η Ρωσία το 2016). Η Νορβηγία έχει συνολικά έντεκα πλασαρίσματα στην πρώτη πεντάδα, με την τελευταία συμμετοχή που πλασαρίστηκε στις top 5 να είναι η Μάργκαρετ Μπέργκερ το που τερμάτισε τέταρτη.
Ιστορικό
Η πρώτη συμμετέχων της Νορβηγίας στον διαγωνισμό το ήταν η Νόρα Μπρόκστεντ, η οποία τερμάτισε τέταρτη με το "Voi Voi", η οποία επέστεψε την  με το "Sommer i Palma", όπου τερμάτισε έβδομη. Η Όσε Κλέβελαντ τερμάτισε στη συνέχεια τρίτη το με το "Intet er nytt under solen", μετά την οποία η Νορβηγία θα αποτύγχανε να φτάσει στην πρώτη δεκάδα στις δεκατέσσερις από τις επόμενες δεκαπέντε προσπάθειές της, με εξαίρεση την έβδομη θέση των Bendik Singers το. Πριν από το, η Νορβηγία είχε λάβει μόνο μια βαθμολογία στην πρώτη δεκάδα σε έξι από τις είκοσι τέσσερις προσπάθειες και είχε τερματίσει τελευταία ίδιες φορές.
Οι Bobbysocks έδωσαν στη χώρα στην πρώτη νίκη το με το τραγούδι "La det swinge". Η χώρα πέτυχε δύο ακόμη κορυφαία πέντε αποτελέσματα για τα επόμενα δέκα χρόνια, τόσο με την Καρολίνε Κρούγκερ το όσο και με τη Σίλιε Βίγκε το, φθάνοντας στην πέμπτη θέση.
Η δεύτερη νίκη της Νορβηγίας ήρθε το με το κυρίως ενορχηστρωτικό Κελτικό εθνο-κομμάτι των Secret Garden, το ""Nocturne". Το, η Ελίζαμπεθ Αντρέασεν, που είχε κερδίσει το διαγωνισμό ως το ήμισυ των Bobbysocks, επέστρεψε ως σολίστ για να τερματίσει δεύτερη. Το , ο Γιοστάιν Χάσελγκαρντ τερμάτισε τέταρτος.
Η Νορβηγία κέρδισε για τρίτη φορά το, με το hit του Αλεξάντερ Ρίμπακ, το ""Fairytale". Η βαθμολογία του τραγουδιού των 387 βαθμών ήταν το υψηλότερο σύνολο που κέρδισε ποτέ σύμφωνα με το σύστημα ψηφοφορίας μεταξύ 1975 με 2015 και πέτυχε επίσης το μεγαλύτερο περιθώριο νίκης: 492 βαθμοί συνολικά κατανεμήθηκαν μεταξύ των διαγωνιζόμενων χωρών το 2009, που σημαίνει ότι το "Fairytale" έλαβε το 78,7% από τους βαθμούς που θα μπορούσαν να ανταμειφθούν. Ο Ρίμπακ επέστρεψε στο διαγωνισμό το με το "That's How You Write a Song", όπου έλαβε τον υψηλότερο αριθμό βαθμών στον δεύτερο ημιτελικό, τερματίζοντας, όμως, στην δέκατη πέμπτη θέση στον τελικό. Παραμένει ο μόνος Νορβηγός συμμετέχων που κέρδισε έναν ημιτελικό, καθώς και ο μόνος δύο φορές νικητής ημιτελικών στην ιστορία του διαγωνισμού.
Το, η Νορβηγία τερμάτισε τελευταία στον τελικό για ενδέκατη φορά. Η Νορβηγία έχει την αμφίβολη διάκριση ότι τερμάτισε τελευταία στον τελικό της Eurovision περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα, και μαζί με την, έχει λάβει "μηδέν βαθμούς" στο διαγωνισμό σε τέσσερις περιπτώσεις, το , το , το και το.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Ως το, το ιστορικό ψηφοφορίας της Νορβηγίας έχει ως εξής:
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Νορβηγία
Στους τελικούς:
Στους ημιτελικούς:
Διευθυντές ορχηστρών
Επίσης, υπήρχε ορχήστρα στην εθνική επιλογή της Νορβηγίας το 2015, την οποία διηύθυνε ο Άντερς Ελίγιας.
Μουσικοί επόπτες
Κατάλογος εποπτών του Melodi Grand Prix, γνωστότερος ως MGP-general ή GP-general στη Νορβηγία.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Επιπλέον σύνδεσμοι
Νορβηγια Eurovision
Κρεμμυδοφάγος
Κρεμμυδοφάγος είναι η κοινή ονομασία του ορθόπτερου εντόμου γρυλοτάλπη (σημαίνει «γρύλος τυφλοπόντικας», πρβλ. και το αγγλ. mole cricket). Ανήκει στην οικογένεια Γρυλλοταλπίδες ή Αχαιτίδες. Φθάνει σε μήκος τα 40 χιλιοστά περίπου. Ζει σε χώρες που γειτνιάζουν με τη Μεσόγειο και τρέφεται με ρίζες, φυτά και με άλλα έντομα. Γεννά αυγά και προκαλεί μεγάλες καταστροφές στις καλλιέργειες. Τα φτερά τους είναι χαρακτηριστικά και στα αρσενικά παράγουν έναν θόρυβο (τριγμό).
Μορφολογία
Το κεφάλι του ζώου είναι μικρό και οι κεραίες του κοντές. Ο προθώρακάς του έχει σχήμα οβάλ, με πυκνό χνούδι και μακριά κοιλιά, που φέρει δύο μακριά κερκίδια με τρίχες. Η κοιλιά του έχει χρώμα κίτρινο και το υπόλοιπο σώμα του είναι βαθύ γαιώδες. Τα εμπρόσθια πόδια του είναι δυνατά και οι κνήμες του είναι φαρδιές σαν φτυάρια, με δόντια προς τα έξω. Χαρακτηριστικά είναι τα φτερά του εντόμου, τα οποία διαφέρουν σε μέγεθος ανάλογα με τον τόπο που ζει και διευκολύνουν την πτήση των ζώων. Όταν αυτά βρίσκονται σε ανάπαυση, διπλώνουν σαν βεντάλια και εξέχουν από τα ψευδοέλυτρα σαν δύο ουρές που φθάνουν στην άκρη της κοιλιάς. Τα ψευδοέλυτρα είναι κοντά. Το βάδισμά τους είναι αδέξιο όταν εξέρχονται στην επιφάνεια του εδάφους.
Τροφή
Οι κρεμμυδοφάγοι είναι ζώα παμφάγα και εξαιρετικά αδηφάγα. Μάλιστα, πολλές φορές επιτίθενται στα όμοιά τους. Αναζητούν την τροφή τους σκάβοντας υπόγειες στοές. Ζουν κάτω από το χώμα και δεν εξέρχονται παρά μόνο όταν αλλάζουν τόπο ή για να ζευγαρώσουν. Τρέφονται με ρίζες, πατάτες αλλά και με μικρά ζώα, όπως προνύμφες, σκουλήκια και έντομα.
Αναπαραγωγή
Η σύζευξη των κρεμμυδοφάγων γίνεται την άνοιξη. Το θηλυκό γεννά κατά διαστήματα εντός της φωλιάς του, η οποία κατασκευάζεται στο χώμα. Τα αυγά έχουν στρογγυλό σχήμα και είναι εκατοντάδες.
Βλάβες στη γεωργία
Το έντομο είναι πολύ βλαβερό για τους γεωργούς, καθώς προσβάλλει κυρίως τα σιτηρά, τον καπνό και τα οπωροκηπευτικά. Οι μεγαλύτερες καταστροφές προξενούνται σε νεαρά φυτώρια. Προσβάλλουν επίσης φυτά σπορείων και μοσχεύματα φυτειών αμπελιού.
Άλλες ονομασίες
Το γνωστότερο είδος, που ονομάζεται επιστημονικά γρυλοτάλπη η κοινή, αναφέρεται επίσης με τα ονόματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κρεμμυ Κρεμμυ
Ρούσσα Εκκλησία Λασιθίου
Η Ρούσσα Εκκλησία  ή Ρούσα Εκκλησιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, στην ανατολική Κρήτη.