cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο του Σενονσώ
Ο Τομά Μπογιέ
Ο Μπογιέ ήταν ένας σημαντικός πολιτικός και ικανός οικονομολόγος. Συμβολαιογράφος και  γραμματέας του βασιλιά το 1491, αυλάρχης του Καρόλου Η', οικονομικός επόπτης στο Παρίσι, έγινε γενικός οικονομικός ελεγκτής στη Νορμανδία. Παντρεύτηκε την Κατρίν Μπρισονέ, η οποία προερχόταν επίσης από μια πλούσια επαρχιακή οικογένεια που πλούτισε ανεβαίνοντας σταδιακά τη σκάλα που οδηγούσε στις πιο σημαντικές θέσεις στο κράτος. Υπηρέτησε επίσης υπό τον Λουδοβίκο ΙΒ' και τον Φραγκίσκο Α'.
Μετά το θάνατό του το 1524 αποκαλύφθηκαν ατασθαλίες στα οικονομικά του και ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α' επέβαλε τεράστιο πρόστιμο στον γιο του και κληρονόμο του κάστρου Αντουάν Μπογιέ. Καθώς αυτός αδυνατούσε να το πληρώσει, το 1535 το κάστρο μεταβιβάστηκε στον Γαλλικό Θρόνο.
Φραγκίσκος Α΄
δεξιά|μικρογραφία| Το κάστρο Σενονσώ γύρω στα 1570, του Jacques Androuet du Cerceau. Χαρακτική σε χαλκό, Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο Το έγγραφο της μεταβίβασης του 1535 μονογραφήθηκε για λογαριασμό του βασιλιά από τον δούκα Αν του Μονμορανσύ, από τους Ομοτίμους της Γαλλίας, κοντόσταυλο και πρώτο Βαρώνο της Γαλλίας. Ο δήμαρχος της πόλης Τουρ, πήρε στην κατοχή του το κάστρο στο όνομα τού βασιλιά και έγινε ο οικονόμος. Λόγω της επισφαλούς κατάστασης και της αβεβαιότητας για το μέλλον του Σενονσώ, ο Αντουάν Μπογιέ είχε αμελήσει τη συντήρηση του κάστρου. Ο Φραγκίσκος Α΄ παρέλαβε ένα εγκαταλελειμμένο ακίνητο. Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, ο βασιλιάς δεν το ανακαίνισε. Η προθυμία του να αποκτήσει το κάστρο ακολουθήθηκε από αδιαφορία. Η προσοχή του ήταν στραμμένη στο Σαμπόρ, το Φονταινεμπλώ ή το Βιλέ-Κοτερέ μέχρι το τέλος της βασιλείας του και το Σενονσώ παρέμεινε αναξιοποίητο. Ο Φραγκίσκος Α΄ και η Αυλή του έμεινε στο κάστρο μία φορά επιστρέφοντας από το Αιγκ-Μορτ μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Νίκαιας με τον Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων, τον Αύγουστο του 1538, στο τέλος του Ιταλικού Πολέμου του 1536–1538. Και άλλη μία, την άνοιξη του 1545, όταν πήγε για κυνήγι στα κοντινά δάση. Οι μετακινήσεις, όπως συνηθίζονταν εκείνη την εποχή, πραγματοποιούνταν με μια μακρά σειρά από κάρα που μετέφεραν έπιπλα, πιάτα, κλινοσκεπάσματα και ταπισερί. Το κάστρο είχε χάσει μεγάλο μέρος των επίπλων του και η ευημερία της εποχής του Τομά Μπογιέ ήταν μακριά.
Ντιάν ντε Πουατιέ
Ο Φραγκίσκος Α' πέθανε το 1547 στο κάστρο του Ραμπουιγιέ. Τρεις μήνες μετά το θάνατό του, ο γιος του Ερρίκος Β' πρόσφερε το Σενονσώ στην ευνοούμενή του Ντιάν ντε Πουατιέ, δούκισσα του Βαλαντινουά. Στη δεξιά όχθη του Σερ, η Ντιάν ντε Πουατιέ δημιούργησε κήπους, που φέρουν το όνομά της. Για να τους προστατεύσει από τις πλημμύρες δημιούργησε αναχώματα και πέτρινους τοίχους. Στη συνέχεια επέβλεψε τη φύτευση των κήπων με λουλούδια και λαχανικά και ποικιλία οπωροφόρων δέντρων.
Το 1552 φιλοξενήθηκαν στο κάστρο ο βασιλιάς Ερρίκος Β', η σύζυγός του Αικατερίνη των Μεδίκων και η όλη η αυλή. Η Ντιάν εμπιστεύτηκε στον αρχιτέκτονα Φιλιμπέρ Ντελόρμ την επιθυμία της να δημιουργηθεί μια γέφυρα ώστε να δημιουργήσει κήπους και απέναντι, και αυτός δημιούργησε την τοξωτή γέφυρα που ενώνει το κάστρο με την απέναντι όχθη του. Ήταν έτοιμη το 1559 αλλά ο βασιλιάς δεν την είδε ποτέ, καθώς ήταν στο Παρίσι, θανάσιμα τραυματισμένος σε ένα τουρνουά.
Αικατερίνη των Μεδίκων
δεξιά|thumb|upright=0.8| Η [[Λουίζα της Λωρραίνης-Βωντεμόν|Λουίζα της Λωρραίνης, σύζυγος του Ερρίκου Γ΄. ]] Μετά το θάνατο του βασιλιά Ερρίκου Β' το 1559, η χήρα και αντιβασίλισσα Αικατερίνη των Μεδίκων ανάγκασε τη Ντιάν να ανταλλάξει το Σενονσώ με το κάστρο του Σωμόν-συρ-Λουάρ. Η βασίλισσα Αικατερίνη έκανε το Σενονσώ την αγαπημένη της κατοικία, προσθέτοντας μια νέα σειρά κήπων. Διέθεσε μια περιουσία στο κάστρο και σε θεαματικές βραδινές συγκεντρώσεις. Το 1560 πραγματοποιήθηκε η πρώτη εμφάνιση πυροτεχνημάτων στη Γαλλία κατά τη διάρκεια των εορτασμών για την ανάρτηση στο θρόνο του γιου της Φραγκίσκου Β'. Η μεγάλη γκαλερί, η οποία εκτείνεται κατά μήκος της υπάρχουσας γέφυρας και διασχίζει ολόκληρο τον ποταμό, δημιουργήθηκε το 1577. Πρόσθεσε επίσης δωμάτια μεταξύ του παρεκκλησίου και της βιβλιοθήκης στην ανατολική πλευρά του κτίσματος, καθώς και πτέρυγα υπηρεσίας στα δυτικά.
Η Αικατερίνη ονειρευόταν μια ακόμη μεγαλύτερη επέκταση του κάστρου, που παρουσιάστηκε σε μια χάραξη που δημοσίευσε το 1579 ο Jacques Androuet du Cerceau στο δεύτερο τόμο του βιβλίου του "Les plus excels bastiments de France". Εάν το έργο αυτό είχε εκτελεστεί, το σημερινό κάστρο θα ήταν μόνο ένα μικρό μέρος ενός τεράστιου αρχοντικού.
Λουίζα της Λωρραίνης
Μετά το θάνατο της Αικατερίνης το 1589 το κάστρο πέρασε στη νύφη της, Λουίζα της Λωρραίνης, σύζυγο του βασιλιά Ερρίκου Γ'. Στο Σενονσώ η Λουίζα ειδοποιήθηκε για τη δολοφονία του συζύγου της το 1589 και έπεσε σε κατάσταση κατάθλιψης. Πέρασε την υπόλοιπη ζωή της περιπλανόμενη άσκοπα στους διαδρόμους του κάστρου ντυμένη με πένθιμα ρούχα, ανάμεσα σε μαύρες ταπετσαρίες διακοσμημένες με κρανία και σκελετούς. Καθώς το χρώμα του πένθους για τις βασίλισσες ήταν το λευκό, επονομάστηκε «η λευκή βασίλισσα».
Ο δούκας του Βαντόμ
Ο επόμενος βασιλιάς Ερρίκος Δ' απέκτησε το Σενονσώ για την ευνοούμενή του Γκαμπριέλ ντ' Εστρέ πληρώνοντας τα χρέη της Αικατερίνης των Μεδίκων, τα οποία είχε κληρονομήσει η Λουίζα της Λωρραίνης και απειλούσαν να την καταστρέψουν. Σε αντάλλαγμα, η Λουίζα άφησε το κάστρο στην ανιψιά της Françoise de Lorraine, την εποχή εκείνη έξι ετών και στον τετραετή Καίσαρα των Βουρβόνων, δούκα του Βαντόμ, τον φυσικό γιο της Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ και του Ερρίκου Δ'. Το κάστρο παρέμεινε στην κατοχή του δούκα του Βαντόμ και των απογόνων του για περισσότερο από εκατό χρόνια.
Οι Βουρβώνοι έδειξαν ελάχιστο ενδιαφέρον για το κάστρο, εκτός από το κυνήγι. Το 1650, ο Λουδοβίκος ΙΔ' ήταν ο τελευταίος βασιλιάς του παλιού καθεστώτος που το επισκέφθηκε.
Το κάστρο Σενονσώ αγοράστηκε από τον Δούκα των Βουρβόνων το 1720. Λίγο-λίγο, πουλήθηκαν όλα τα περιεχόμενα του κάστρου. Πολλά από τα ωραία αγάλματα κατέληξαν στις Βερσαλλίες.
Ο κύριος και η κυρία Ντυπάν
Το 1733 το ακίνητο πωλήθηκε για 130.000 λίβρες σε έναν πλούσιο γαιοκτήμονα, τον Κλωντ Ντυπάν. Η σύζυγός του, Λουίζ Ντυπάν, ήταν η φυσική κόρη του τραπεζίτη Σαμυέλ Μπερνάρ και μιας ηθοποιού. Η Λουίζ ήταν «έξυπνη, όμορφη και πολύ καλλιεργημένη κοπέλα και είχε το θέατρο στο αίμα της». Ο Κλωντ Ντυπάν, χήρος, είχε έναν γιο, τον Λουί Κλωντ, από την πρώτη σύζυγό του και μεταξύ των απογόνων του ήταν η συγγραφέας Γεωργία Σάνδη (- γεννήθηκε Ωρόρ Ντυπάν).
Το λογοτεχνικό σαλόνι της Λουίζ Ντυπάν στο Σενονσώ προσέλκυσε τους ηγέτες του Διαφωτισμού, όπως τους συγγραφείς Βολταίρο, Μοντεσκιέ και Φοντανέλ, τον φυσιοδίφη Μπουφόν (Buffon), τον θεατρικό συγγραφέα Μαριβώ και πολλούς άλλους ανθρώπους των γραμμάτων.
Μερσέντες Ρούελ
Η Μερσέντες Ρούελ (Mercedes Ruehl, 28 Φεβρουαρίου 1948) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
Κάστρο του Σενονσώ
Ο κύριος και η κυρία Ντυπάν
Ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ ήταν γραμματέας της κυρίας Ντυπάν και δάσκαλος του γιου της. Ο Ρουσσώ, ο οποίος έγραψε το Εμίλ στο Σενονσώ, έγραψε στις Εξομολογήσεις του: «Παίζαμε μουσική και διοργανώναμε κωμωδίες. Έγραψα ένα ποίημα με τίτλο Το μονοπάτι της Συλβί (l'Allée de Sylvie), από το όνομα ενός μονοπατιού στο πάρκο κατά μήκος του Σερ».
Μερσέντες Ρούελ
Έχει κερδίσει το Όσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Ο βασιλιάς της μοναξιάς.
Επίσης, το 1992 κέρδισε το βραβείο Τόνυ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στο θεατρικό έργο Lost in Yonkers του Νιλ Σάιμον. Στη συνέχεια, προτάθηκε άλλες δύο φορές για βραβείο Tony: το 1995 για το The Shadow Box και το 2002 για το The Goat, or Who Is Sylvia?.
Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί σε διάφορες σειρές, όπως το NCIS και το Νόμος και Τάξη: Ειδική Ομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony
Κάστρο του Σενονσώ
Μαργαρίτα Πελούζ
Ο José-Emilio Terry ήταν ο επόμενος ιδιοκτήτης του κάστρου. Ήταν ένας κουβανός εκατομμυριούχος, που απέκτησε το Σενονσώ από την κυρία Πελούζ το 1891. Η οικογένεια Τερύ διατήρησε την ιδιοκτησία μέχρι το 1913. μικρογραφία|Hélène Thyra Seillière (1880-1973), σύζυγος του Ανρί Μενιέ, έργο του François Flameng, 1907 μικρογραφία|Ο Γκαστόν Μενιέ, Γάλλος βιομήχανος και πολιτικός
Η οικογένεια Μενιέ
Το 1913, η ιδιοκτησία αγοράστηκε από τον Ανρί Μενιέ, βιομήχανο, μέλος της οικογένειας Μενιέ, διάσημης στον τομέα της σοκολατοποιίας. Η οικογένεια Μενιέ είναι οι τελευταίοι ιδιοκτήτες του κάστρου Σενονσώ και το κατέχουν μέχρι σήμερα.
Κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γκαστόν Μενιέ τροποποίησε τις μεγάλες αίθουσες πάνω από τη γέφυρα ώστε να χρησιμοποιηθούν ως νοσοκομειακοί θάλαμοι. Οι δύο αίθουσες είχαν 120 κρεβάτια: 70 στον πρώτο όροφο και 50 στο ισόγειο, όπου βρισκόταν και το χειρουργείο. Το κτίριο επωφελήθηκε  από τις τελευταίες καινοτομίες τόσο από πλευράς ιατρικής όσο και από εξοπλισμό. Εξοπλίστηκε με ηλεκτρική ενέργεια και θέρμανση, καθώς και ηλεκτρική αντλία νερού. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές αμείβονταν από το κράτος, αλλά ο Γκαστόν Μενιέ φρόντιζε για όλα τα έξοδα διατροφής και εγκατάστασης. Το στρατιωτικό νοσοκομείο λειτούργησε κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1918 και 2.254 τραυματίες στρατιώτες, οι περισσότεροι σοβαρά άρρωστοι, νοσηλεύτηκαν στο κάστρο.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το κάστρο βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς τον Ιούνιο του 1940. Ήταν επίσης ένα μέσο για να δραπετεύσει κάποιος από τη ναζιστική κατεχόμενη ζώνη από τη μία πλευρά του ποταμού Σερ προς τη ελεύθερη ζώνη στην αντίθετη όχθη. Καθώς είχε καταληφθεί από τους Γερμανούς, οι Σύμμαχοι το βομβάρδισαν στις 7 Ιουνίου 1944, οπότε και καταστράφηκαν τα παράθυρα του παρεκκλησίου.
Το 1951, η οικογένεια Μενιέ ανέθεσε την αποκατάσταση του Σενονσώ στον Bernard Voisin, ο οποίος επανέφερε το ερειπωμένο κτίσμα και τους κήπους, που είχαν καταστραφεί στην πλημμύρα του ποταμού Σερ το 1940, πίσω, σε μια αντανάκλαση της παλιάς δόξας του.
Οι κήποι
Υπάρχουν δύο κύριοι κήποι: ένας της Ντιάνας ντε Πουατιέ και ένας της Αικατερίνης των Μεδίκων, που βρίσκονται στις δύο πλευρές του Πύργου Μαρκ, στα απομεινάρια των οχυρώσεων που προηγήθηκαν της κατασκευής του σημερινού κάστρου.
Οι κήποι προστατεύονται από τις πλημμύρες του ποταμού Σερ από υπερυψωμένες βεράντες από τις οποίες έχει υπέροχη θέα στα παρτέρια και το κάστρο.
Ο πύργος των Μαρκ
Ο πύργος των Μαρκ είναι το μόνο ορατό απομεινάρι του μεσαιωνικού κάστρου της οικογένειας Μαρκ (Marques), που κατεδάφισε ο Τομά Μπογιέ (Thomas Bohier) το 1515. Αντιστοιχεί στον ψηλό πύργο του παλαιού κτιρίου, που αποτελείται από ένα στρογγυλό πύργο και πυργίσκο που στεγάζει το κλιμακοστάσιο. Ο Μπογιέ για να εκσυγχρονίσει τον πύργο, του έδωσε μια πιο σύγχρονη ματιά στο στυλ της Αναγέννησης, με μεγάλα παράθυρα, πόρτα σκαλιστή από λευκή πέτρα, και την προσθήκη ενός καμπαναριού, του οποίου η καμπάνα έχει ημερομηνία 1513. Επισκεύασε την παλιά τοιχοποιία, κρύβοντας τις παλιές πολεμίστρες, αλλά υπάρχουν ακόμα ίχνη τους.
Έκανε επίσης πέτρινα σκαλιά στην είσοδο, της μόδας στο 16ο αιώνα. Τέλος, ο Bohier εγχάραξε τα γράμματα TBK στον πύργο, δηλαδή το όνομά του και το όνομα της συζύγου του, Thomas Bohier-Briçonnet Katherine.
Υπάρχει επίσης ακόμη και ένα πηγάδι, διακοσμημένο με μια χίμαιρα και ένα δικέφαλο αετό, το έμβλημα της οικογένειας Μαρκ.
Αυτός ο πύργος, για μικρό διάστημα στέγασε το κατάστημα αναμνηστικών, δεν είναι όμως πλέον προσβάσιμος στο κοινό.
Το αναγεννησιακό κτίσμα
Αποτελείται από ένα σχεδόν τετράγωνο ( 22Χ23 ) διώροφο κεντρικό κτίριο (συν ένα υπόγειο) που πλαισιώνεται από γωνιακούς πυργίσκους, χτισμένο πάνω στα ισχυρά πέτρινα θεμέλια του παλιού μύλου που υπήρχε κάποτε στη δεξιά όχθη.
Επεκτείνεται με ένα διώροφο κτίριο με στέγη που κλίνει στη νότια πρόσοψη του σπιτιού, που χτίστηκε από τον Philibert Delorme το 1560 σε σχεδόν κλασικό στιλ και στηρίζεται σε μια γέφυρα με πέντε καμάρες, που εκτείνεται πάνω από τον ποταμό Σερ. Ο κατώτερος όροφος καταλαμβάνεται από γκαλερί.
Η πρόσβαση στο ισόγειο του κεντρικού κτιρίου γίνεται από μια σκάλα ακολουθούμενη από μια μικρή γέφυρα..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα του Λίγηρα Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία) Κατηγορία:Αξιοθαύμαστος Κήπος
Αγία Τριάδα
Αγία Τριάδα ονομάζεται το σύνολο των προσώπων (υποστάσεων) Του Θεού, στον Χριστιανισμό. Ο Θεός είναι Τριαδικός, επειδή έχει μία ουσία (φύση), και τρία πρόσωπα (υποστάσεις). Τα τρία πρόσωπα ή υποστάσεις είναι Ο Πατήρ, Ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα τα οποία είναι αδιαίρετα και ομοούσια κατά τη θεότητα, έχουν την ίδια δύναμη και κοινή Θεία ουσία. Αποτελεί ένα από τα κυριότερα δόγματα που αποδέχεται η πλειοψηφία των εκκλησιών του χριστιανικού κόσμου, το οποίο είναι γνωστό και ως Τριαδικό Δόγμα.
Με την αιτιολογία ότι η Παλαιά Διαθήκη παραδέχεται αυστηρό μονοθεϊσμό, ο Ιουδαϊσμός , το Ισλάμ αλλά και χριστιανικές ομολογίες, όπως οι Ουνιταριανοί , οι Χριστάδελφοι, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και ορισμένες Ευαγγελικές και Πεντηκοστιανικές εκκλησίες , δεν αποδέχονται το δόγμα της Αγίας Τριάδας.
Πώς περιγράφεται
thumb|250px|Η Αγία Τριάδα με τη μορφή τριών αγγέλων στη "φιλοξενία του Αβραάμ" ([[Θεοφάνης ο Έλληνας)]] Ο τριαδικός Θεός περιγράφεται ως "Τρισυπόστατη Μονάδα" η οποία φανερώνεται με ενέργειες και έργα στην κτίση και την ιστορία. Έχει μεν τρία πρόσωπα, αλλά αυτά τα τρία πρόσωπα δεν αποτελούν τρεις χωριστούς Θεούς, αλλιώς ο Χριστιανισμός δεν θα ήταν μονοθεϊστική αλλά τριθεϊστική θρησκεία. Κατά το δόγμα, ο λόγος που ο τριαδικός Θεός είναι ένας, αν και με τρεις υποστάσεις, είναι η απουσία χώρου και χρόνου. Ο χώρος και ο χρόνος διαφοροποιούν τις ανθρώπινες υποστάσεις μεταξύ τους, ώστε τα διαφορετικά πρόσωπα να αποτελούν διαφορετικούς ανθρώπους. Επειδή όμως ο χώρος και ο χρόνος είναι κτιστοί (δημιουργήματα του Θεού), ο Θεός δεν υπόκειται σε αυτούς. Έτσι έχουμε το μυστήριο (ακατάληπτο για τους ανθρώπους) της Τρισυπόστατης Μονάδας. Στην εκκλησιαστική ιστορία, η ταυτότητα της ουσίας και η διάκρισή της σε Τρία Πρόσωπα οδήγησε συχνά σε "αιρετικές" ερμηνείες.
Η τάξη αυτή όπου, πρώτος αναφέρεται ο Πατήρ, δεύτερος ο Υιός και τρίτο το Άγιο Πνεύμα, δεν ανταποκρίνεται σε αληθινή και ουσιαστική διαβάθμιση των Τριών Προσώπων (π.χ. υπεροχή του Πατέρα) αλλά σχετίζεται με τη φύση του ανθρώπινου λόγου.
Κοπακαμπάνα (Ρίο ντε Τζανέιρο)
thumb|250px|Άποψη της παραλίας Η Κοπακαμπάνα (πορτογαλικά Copacabana) είναι παραθαλάσσια γειτονιά στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στη Βραζιλία, γνωστή για τη μήκους τεσσάρων χιλιομέτρων παραλία της, η οποία είναι μια από τις πιο γνωστές παραλίες στον κόσμο. Η περιοχή αρχικά ονομαζόταν Σακοπενάπα από τη γλώσσα των Τούπι, που σημαίνει ο «δρόμος των σοκός» (σοκός = είδος πουλιού), μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα. Μετονομάστηκε μετά την κατασκευή ενός εξωκκλησιού με αντίγραφο της Παρθένου της Κοπακαμπάνα, πολιούχου της Βολιβίας. Στο νότιο άκρο της βρίσκεται το οχυρό Κοπακαμπάνα, μια ναυτική βάση η οποία κατασκευάστηκε το 1914 και σήμερα λειτουργεί ως μουσείο της ιστορίας του στρατού. Στη συνέχεια είναι η παραλία Αρποαντόρ και ακόμα πιο πέρα βρίσκεται η διάσημη γειτονιά Ιπανέμα, γνωστή και αυτή για την παραλία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρίο ντε Τζανέιρο Κατηγορία:Παραλίες της Βραζιλίας Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2016
Αγία Τριάδα
Πώς περιγράφεται
thumb|left|250px|Απεικόνιση της Αγίας Τριάδας στη «Θεία Λειτουργία», [[Μιχαήλ Δαμασκηνός|Μιχαήλ Δαμασκηνού (16ος αι.). (Μουσείο Ιερών Εικόνων και Κειμηλίων Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης)]]
Η σχέση των Προσώπων
Η αιώνια σχέση των τριών προσώπων ή υποστάσεων αποσαφηνίζεται με τρεις βασικές προϋποθέσεις:
Με άλλα λόγια υπάρχει:
α) Ένα αίτιο,
β) Ταυτότητα ουσίας (τα πρόσωπα είναι ομοούσια) και
γ) Ετερότητα των υποστάσεων ή προσώπων.
Το ένα αίτιο και η μία ουσία εξηγούν το γιατί ο Θεός είναι ένας και η ετερότητα των υποστάσεων εξηγεί το γιατί ο Θεός είναι τρισυπόστατος.
Η ετερότητα των υποστάσεων
thumb|160px|Η Αγία Τριάς, Ναός Αγίου Γεωργίου, [[Πρίγκηπος, Πριγκιπονήσια.]] Την ετερότητα των υποστάσεων συνιστά το ότι:
Οι ιδιότητες αυτές λέγονται "υποστατικά προσόντα" και κάθε ιδιαίτερο προσόν ανήκει στην ιδιαίτερη υπόσταση και μόνο:
Στην επαφή τους με τον κόσμο και την ιστορία:
Ως προς την αιώνια και χωρίς αρχή σχέση των προσώπων της Αγίας Τριάδας για την Ορθόδοξη θεολογία είναι σημαντική η διαμάχη με τους δυτικούς θεολόγους για το ζήτημα του Filioque. Κατά τη διατύπωση αυτήν του Συμβόλου της Πίστεως, το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού. Για το ορθόδοξο όμως δόγμα το μοναδικό αίτιο της ύπαρξης του Υιού και του Αγίου Πνεύματος είναι το πρόσωπο του Θεού Πατέρα. Ο Υιός μπορεί να πέμπει το Πνεύμα, δεν μπορεί όμως ποτέ το Πνεύμα να εκπορεύεται από αυτόν, ο Υιός να αποτελεί δηλαδή την αιτία της ύπαρξης του Πνεύματος, τον δημιουργό του.
Το λεγόμενο Σύμβολο της Πίστεως ή σύμβολο της Νίκαιας-Κωνσταντινούπολης που τα 7 πρώτα άρθρα του θεσπίστηκαν στην A’ Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της Βιθυνίας ενώ τα υπόλοιπα 5 άρθρα ολοκληρώθηκαν στη B’ Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε το 381 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, εκφράζει την ορθόδοξη διατύπωση του τριαδικού δόγματος περί του Θεού.
thumb|right|200px|Ορθόδοξη απεικόνιση της Αγίας Τριάδας με τη μορφή τριών αγγέλων στη "φιλοξενία του Αβραάμ". Ρωσική εικόνα του Αντρέι Ρουμπλιώφ.
Ο Θεός ως Αγάπη
Η Αγία Τριάδα αποτελεί για το μεγαλύτερο μέρος του Χριστιανισμού την αρχετυπική κοινότητα μεταξύ προσώπων, στην οποία η αγάπη είναι όχι απλά στοιχείο, αλλά το ίδιο το αίτιο της ύπαρξής της (πλην του Πατέρα, ο οποίος δεν έχει αρχή και αιτία). Αναγνωρίζοντας ο Χριστιανός τον Θεό ως "Αγάπη" κατά τη ρήση της Αγίας Γραφής (Α΄ Ιωάννου 4/δ: 8), αντιμετωπίζει το εξής πρόβλημα: "Πώς ο Θεός είναι αγάπη;" Γιατί το χωρίο δεν λέει "έχει" αγάπη, αλλά "είναι" αγάπη. Αυτό προφανώς ταυτίζει την αγάπη με την ουσία του Θεού, και όχι με κάποιο συναίσθημα, καθώς ο Θεός δεν είναι κτίσμα, ώστε να έχει συναισθήματα. Πώς λοιπόν η ουσία του Θεού είναι αγάπη;
Το Τριαδικό δόγμα, δίνει μια σαφέστατη και συνεπή απάντηση στο ερώτημα αυτό, το οποίο δεν είναι δυνατόν να απαντηθεί χωρίς την αντίληψη για έναν Τριαδικό Θεό. Γιατί εφ' όσον η ουσία του Θεού ονομάζεται "αγάπη", πώς είναι δυνατόν να εξαρτάται η ουσία του Θεού από την αγάπη Του προς τα κτίσματα, που έχουν αρχή, ενώ η ουσία του Θεού είναι άναρχη;
Η απάντηση περί "αγάπης προς τον εαυτό Του", δεν είναι ικανοποιητική, δεδομένου ότι δεν λέγεται "αγάπη" κάτι τέτοιο, αλλά "φιλαυτία" και "ναρκισισμός". Η αγάπη είναι κάτι που εκδηλώνεται έξω από τον εαυτό κάποιου, προς ένα άλλο πρόσωπο.
Από τη στιγμή λοιπόν που η Αγία Τριάδα, είναι κοινωνία ομοούσιων προσώπων, και όχι μονάδα, γίνεται φανερή για τον πιστό του Τριαδικού Θεού, και η απάντηση στη λύση του ζητήματος, για το πώς ο Θεός είναι αγάπη: Είναι αγάπη, επειδή κάθε πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, αγαπά προαιωνίως και ανάρχως τα άλλα δύο πρόσωπα, ενώ αγαπάται προαιωνίως από αυτά. Η δε αγάπη του Θεού προς την κτίση, είναι απόρροια αυτής της ιδιότητάς του, και όχι κατ' ουσίαν αγάπη, η οποία είναι ενδοτριαδική. Με άλλα λόγια, η αγάπη προς τα κτίσματα, και η συναισθηματική αγάπη μεταξύ των κτισμάτων, είναι εικόνα εκείνης της αγάπης, με την οποία αγαπώνται προαιωνίως τα πρόσωπα της Θεότητας.
Η Αγία Τριάδα στην Αγία Γραφή
Αν και οι λέξεις "Αγία Τριάδα" δεν υπάρχουν στην Αγία Γραφή, υπάρχουν κάποια εδάφια που υποστηρίζεται ότι επιβεβαιώνουν την τρισυπόστατη φύση του Θεού:
Αλλά η Αγία Γραφή επίσης επιβεβαιώνει ότι:
Ο Πατέρας είναι Θεός :
Ο Υιός του Ιησούς είναι Θεός :
Το Άγιο Πνεύμα είναι Θεός :
Όμως οι ανωτέρω στίχοι αναφέρουν ότι υπάρχει μόνο ένας Θεός, άρα κατά τα δόγματα που πιστεύουν στην τρισυπόστατη μορφή του Θεού, ο Θεός είναι ένας σε 3 θεϊκές υποστάσεις:
Η Αγία Τριάδα στην τέχνη
thumb|left|250px|Ορθόδοξη απεικόνιση της Αγίας Τριάδας στην κορυφή της εικόνας «Μέγας ει Κύριε», έργο του 1770, του [[Ιωάννης Κορνάρος|Ιωάννη Κορνάρου. (Μονή Τοπλού, Σητεία, Κρήτη).]]
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία τα ομοιώματα του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος, είναι απαγορευμένες απεικονίσεις, επειδή η Αγία Γραφή απαγορεύει σε πολλά εδάφια τις εικόνες της αόρατης Θεότητας.
Η περιστερά ως σύμβολο του Αγίου Πνεύματος χρησιμοποιείται από παλιά ως σύμβολο στην εκκλησιαστική διακοσμητική, όχι όμως στην εικονογραφία όπου οι μορφές δε χρησιμοποιούνται σαν σύμβολα αλλά σαν ομοιώσεις. Η απεικόνιση του Αγίου Πνεύματος ως περιστεριού επιτρέπεται μόνο στην εικόνα των Θεοφανείων, όπου το Άγιο Πνεύμα εμφανίστηκε “εν είδει περιστεράς” ή “ωσεί περιστερά”, αλλά δεν έγινε περιστέρι. Επιτρέπεται επίσης η απεικόνιση της καθόδου του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή, όταν “διεμεριζόμενοι γλώσσαι ωσεί πυρός” ήρθαν και στάθηκαν πάνω στα κεφάλια των Αποστόλων. (Πράξεις β΄: 3). Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησία η ενσάρκωση του Λόγου δίνει τη δυνατότητα απεικόνισης μόνο του Υιού, και μόνο κατά την ανθρώπινη φύση του.
Αυτή η άποψη διαφοροποιείται από την ερμηνεία που καταγράφεται στο Πηδάλιον ότι «και ο άναρχος Πατήρ πρέπει να ζωγραφίζεται καθώς εφάνη εις τον προφήτην Δανιήλ ως παλαιός ημερών» και ότι «το άγιον Πνεύμα πρέπη να ζωγραφίζεται εν είδει περιστεράς». Ομοίως, σύμφωνα με τον Χ. Γκότση, επιτρέπεται η απεικόνιση του Πατρός ως "Παλαιού των Ημερών".
Πάντως και στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχουν δυο απεικονίσεις του συνόλου της Αγίας Τριάδας: Η «Αγία Τριάδα», που παριστάνει τον Θεό Πατέρα σαν γέρο με λευκά μαλλιά και γένια, τον Ιησού, τον Υιό του Θεού καθισμένο δίπλα του, και το Άγιο Πνεύμα, με μορφή περιστεριού να ίπταται ανάμεσά τους, και η «Φιλοξενία του Αβραάμ» που παρουσιάζει την Αγία Τριάδα με τη μορφή τριών παρόμοιων σε εμφάνιση και ηλικία αγγέλων. Από αυτές η «Αγία Τριάδα» θεωρείται από ορισμένους ότι έχει Δυτική επίδραση, και εμπίπτει στις περιπτώσεις που η 7η Οικουμενική Σύνοδος χαρακτηρίζει ως είδωλα, ενώ η δεύτερη είναι επιτρεπτή εφόσον σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη ο Θεός πράγματι προτυπώθηκε στον Αβραάμ ως Τριαδικός, με τη μορφή τριών αγγέλων.
Στη Δυτική τέχνη συναντάμε το περιστέρι σε πολλές θρησκευτικές απεικονίσεις, όπως του Ευαγγελισμού, παρότι η Αγία Γραφή δεν αναφέρει εμφανίσεις με μορφή περιστεράς στη Γέννηση ή στον Ευαγγελισμό. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, είναι η “Γέννηση” (15ος αι.) του Lorenzo Monaco, η ζωγραφιά του Φλαμανδού ζωγράφου Gerard Davis (15ος αι.), καθώς και πίνακες πάνω στο ίδιο θέμα από τους Petrus Christi (15ος αι.) και Hans Memling (16ος αι.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία
Πρωτοβουλία για τους Πράσινους της Καταλονίας
Η Πρωτοβουλία για τους Πράσινους της Καταλονίας (κατ. Iniciativa per Catalunya Verds) ήταν οικολογικό πολιτικό κόμμα της Καταλονίας. Ιδρύθηκε ύστερα από συγχώνευση της Πρωτοβουλίας για την Καταλονία και των Πρασίνων. Η Πρωτοβουλία για την Καταλονία είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με το Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα Καταλονίας, το οποίο ήταν το ομόλογο κόμμα της Ενωμένης Αριστεράς στην Καταλονία.
Στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου συνεργάστηκε με την Ενωμένη Αριστερά, εκλέγοντας έναν ευρωβουλευτή, τον Ραούλ Ρομέβα.
Την περίοδο 2004-2010, το κόμμα συνεργάστηκε στην κυβέρνηση με το Κόμμα Σοσιαλιστών της Καταλωνίας και την Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας, όπου και είχε αναλάβει το υπουργείο περιβάλλοντος.
Κατηγορία:Κόμματα της Καταλονίας Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα
Εδαφικές αλλαγές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Από την ίδρυσή της την 1η Οκτωβρίου 1949 οι εδαφικές διεκδικήσεις της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας έχουν συχνά αναθεωρηθεί.
Μέχρι το 1986, η συνολική επικράτεια (ή υπό έλεγχο) της ΛΔ Κίνας ήταν 10.450.000 τ.χλμ., συμπεριλαμβανομένων:
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και του 2000, το επίσημο μέγεθος και η τιμή της επικράτειας της Κίνας σπάνια δηλώνονται ή δημοσιεύονται επισήμως, εν μέρει λόγω των συχνών και συνεχιζόμενων αλλαγών στις εδαφικές διεκδικήσεις της.
Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας (ή Ταϊβάν) δεν αναγνωρίζει τις εδαφικές αλλαγές της ΛΔΚ σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1947 (αν και τροποποιήθηκε το 1991 για να συμπεριλάβει την ελεύθερη περιοχή της ΔτΚ).
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Σίλβιος (μυθολογία)
Σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα, προέκυψε μια διαφωνία, σχετικά με το ποιος έπρεπε να διαδεχθεί τον Ασκάνιο, είτε ο Σίλβιος (ο μικρότερος αδελφός του Ασκάνιου) είτε ο Ίουλος (γιος του Ασκάνιου). Η διαμάχη αποφασίστηκε υπέρ του Σίλβιου, από τους ανθρώπους που πίστευαν ότι ήταν δικαίωμά του ως εγγονός του Λατίνου. Στον Ίουλο απονεμήθηκε η ιεροσύνη. Όλοι οι βασιλείς της Άλβα που διαδέχθηκαν τον Σίλβιο, έφεραν το όνομά ως επίθετο (cognomen).
Ο γιος του, Αινείας Σίλβιος, ήταν επίσης βασιλιάς της Άλβα Λόνγκα. Στη βρετανική μυθολογία, ο Βρούτος θεωρείται γιος του Σίλβιου.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς της Άλβα Λόνγκα
Εκκλησία της Μπογιάνα
Η Εκκλησία της Μπογιάνα (βουλγαρικά: Боянска църква) είναι μεσαιωνική Βουλγαρική Ορθόδοξη εκκλησία, που βρίσκεται στα περίχωρα της Σόφιας, πρωτεύουσας της Βουλγαρίας, στη συνοικία Μπογιάνα. Στους πρόποδες του όρους Βίτοσα, είναι ένα από τα πιο σημαντικά μνημεία της μεσαιωνικής βουλγαρικής τέχνης και συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1979.
Η ανατολική πτέρυγα της διώροφης εκκλησία κατασκευάστηκε αρχικά στα τέλη του 10ου ή στις αρχές του 11ου αιώνα, στη συνέχεια προστέθηκε η κεντρική πτέρυγα το 13ο αιώνα επί της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, ενώ το κτίριο ολοκληρώθηκε με μια περαιτέρω επέκταση προς τα δυτικά στα μέσα του 19ου αιώνα. Στους τοίχους του ναού απεικονίζεται ένα σύνολο 89 σκηνών με 240 ανθρώπινες μορφές.
Ιστορία και αρχιτεκτονική
Η Εκκλησία της Μπογιάνα χτίστηκε σε τρία στάδια: στα τέλη του 10ου με αρχές του 11ου, στα μέσα του 13ου και στα μέσα του 19ου αιώνα. Το παλαιότερο τμήμα (η ανατολική εκκλησία) είναι ένας μικρός σταυρεπίστεγος ναός με ένα θόλο, με ενσωματωμένα σταυροειδή υποστηρίγματα. Χτίστηκε στα τέλη του 10ου ή στις αρχές του 11ου αιώνα.
Το δεύτερο τμήμα, που συνέχεται με την ανατολική εκκλησία, κατασκευάσθηκε με εντολή του Σεβαστοκράτορα Καλογιάν και της σύζύγου του Ντεσισλάβα στα μέσα του 13ου αιώνα. Το κτίσμα αυτό ανήκει στο διώροφο τύπο τάφου-εκκλησίας. Αποτελείται από ισόγειο οικογενειακό τάφο, με ένα ημικυλινδρικό θόλο και δύο αρκοσόλια στο βόρειο και νότιο τοίχο, και ένα άνω όροφο, οικογενειακό παρεκκλήσι, πανομοιότυπου σχεδιασμού με την ανατολική εκκλησία. Η εξωτερική όψη είναι διακοσμημένη με κεραμικά.
Το τελευταίο τμήμα χτίστηκε με δωρεές από την τοπική κοινωνία στα μέσα του 19ου αιώνα. Η εκκλησία έκλεισε για το κοινό το 1954, προκειμένου να συντηρηθεί και να αποκατασταθεί. Ξαναάνοιξε μόνο εν μέρει το 2006.
Ως μέτρο προστασίας εγκαταστάθηκε κλιματισμός για να διατηρείται η θερμοκρασία στους 17-18 βαθμούς Κελσίου, με φωτισμό χαμηλής θερμότητας. Οι ομάδες των επισκεπτών επιτρέπεται να παραμένουν μόνο για 15 λεπτά. Το μνημείο, υπό τη διαχείριση του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου της Βουλγαρίας, άνοιξε πλήρως πάλι για το κοινό από τον υπουργό Πολιτισμού Στέφαν Νταναίλοφ στις 2 Οκτωβρίου 2008.
Τοιχογραφίες
Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό του ναού, οι καλύτερα σωζόμενες από τις οποίες χρονολογούνται από το 1259, είναι από τα σπουδαιότερα δείγματα βουλγαρικής μεσαιωνικής ζωγραφικής, που επηρέασαν τη θρησκευτική εικονογραφία και σε εκκλησίες και μονές της Σερβίας και της Ρωσίας. Οι ανώνυμοι καλλιτέχνες, οι οποίοι δημιούργησαν τις αριστουργηματικές αυτές νωπογραφίες, ακολουθώντας το εικονογραφικό ύφος της Βυζαντινής παράδοσης, προσέδωσαν στις εικονιζόμενες μορφές μια έντονη ζωντάνια κι ένα βαθύ ρεαλισμό.
Εκτός από το πρώτο στρώμα των τοιχογραφιών του 11ου-12ου αιώνα, από τις οποίες σώζονται μόνο θραύσματα, και το περίφημο δεύτερο στρώμα τοιχογραφιών από το 1259, η εκκλησία διαθέτει επίσης ένα μικρότερο αριθμό μεταγενέστερων τοιχογραφιών του 14ου και 16ου-17ου αιώνα, καθώς και από το 1882. Οι τοιχογραφίες αποκατασταθηκαν και καθαρίστηκαν το 1912-1915 από έναν Αυστριακό και ένα Βούλγαρο ειδικό και ξανά το 1934 και το 1944.
Η εκκλησία οφείλει την παγκόσμια φήμη της κυρίως στις τοιχογραφίες της του 1259. Αποτελούν ένα δεύτερο στρώμα πάνω από τα έργα ζωγραφικής των προηγούμενων αιώνων και ένα από τα πληρέστερα και καλύτερα διατηρημένα μνημεία της μεσαιωνικής τέχνης στα Βαλκάνια. Από μια επιγραφή στο βόρειο τοίχο του νάρθηκα, γίνεται γνωστό ότι η εκκλησία εικονογραφήθηκε στη διάρκεια της ηγεμονίας του τσάρου της Βουλγαρίας Κωνσταντίνου Α΄ Τιχ το 1259.
Δεκαοκτώ σκηνές στο νάρθηκα απεικονίζουν τη ζωή του Αγίου Νικολάου. Ο ζωγράφος εδώ απεικόνισε ορισμένες πτυχές της ζωής της εποχής του. Στο Θαύμα στη Θάλασσα, το πλοίο και τα καπέλα των ναυτικών θυμίζουν τον Ενετικό στόλο. Οι πρωσοπογραφίες των προστατών της εκκλησίας - του Σεβαστοκράτορα Καλογιάν και της συζύγου του Ντεσισλάβα, που προσφέρουν ένα ομοίωμα του ναού στον προστάτη της εκκλησίας Άγιο Νικόλαο, καθώς και εκείνες του Βούλγαρου τσάρου Κωνσταντίνου Α΄ Τιχ και της Τσαρίνας Ειρήνης, κόρης του Θεοδώρου Β' Λάσκαρι, θεωρούνται από τις εντυπωσιακότερες και ζωντανότερες τοιχογραφίες της εκκλησίας και βρίσκονται στο βόρειο τοίχο της. Εδώ εικονίζεται και ο προστάτης άγιος του βουλγαρικού λαού, ο Άγιος Ιωάννης της Ρίλας, ιδρυτής του περίφημου Μοναστηριού της Ρίλα.
Πρώτο στρώμα
Το πρώτο στρώμα τοιχογραφιών, που αρχικά κάλυπτε ολόκληρη την ανατολική εκκλησία, χρονολογείται από τον 11ο-12ο αιώνα. Θραύσματα από αυτές τις τοιχογραφίες έχουν διατηρηθεί στα χαμηλότερα μέρη της αψίδας και στο βόρειο τοίχο και στο πάνω μέρος του δυτικού τοίχου και του νότιου θόλου.
Δεύτερο στρώμα
Σύμφωνα με την επιγραφή του δωρητή στο βόρειο τοίχο του δεύτερου τμήματος, το δεύτερο στρώμα τοιχογραφιών χρονολογείται από το 1259. Οι τοιχογραφίες ήταν ζωγραφισμένες πάνω στην προηγούμενη στρώση από μια ομάδα αγνώστων καλλιτεχνών, που επίσης διακόσμησαν τους δύο ορόφους του κτιρίου που κατασκευάσθηκε από το το Σεβαστοκράτορα Καλογιάν.
Η Εκκλησία της Μπογιάνα οφείλει την παγκόσμια φήμη της πάνω απ 'όλα στις τοιχογραφίες του 1259, που εποδεικνύουν τα εξαιρετικά επιτύγματα του μεσαιωνικού βουλγαρικού πολιτισμού. Η πλειοψηφία των άνω των 240 μορφών που απεικονίζονται εδώ φανερώνουν ατομικότητα, αξιοσημείωτη ψυχολογική ενόραση και ζωτικότητα. Οι τοιχογραφίες ακολουθούν τον κανόνα της αγιογραφίας που καθιερώθηκε με την Έβδομης Οικουμενικής Συνόδου, που πραγματοποιήθηκε στη Νίκαια το 787.
Οι τοιχογραφίες στο παλαιότερο τμήμα της εκκλησίας περιλαμβάνουν μια υπέροχη παράσταση του Χριστού Παντοκράτορα στον τρούλο. Απο κάτω απεικονίζεται μια σειρά από αγγέλους, με τους τέσσερις Ευαγγελιστές - Ματθαίο, Μάρκο, Λουκά και Ιωάννη - να απεικονίζονται στα σφαιρικά τρίγωνα. Τέσσερις εικόνες του Χριστού κοσμούν το πρόσωπο των τόξων: ο Χριστός Εμμανουήλ, ο Χριστός ο Παλαιός των Ημερών και οι αχειροποίητες Άγιον Μανδήλιον και Αγία Κέραμος. Ακολουθούν σκηνές από τις μεγάλες Εορτές και τα Πάθη του Χριστού. Μεταξύ των ολόσωμων απεικονίσεων των αγίων στην πρώτη βαθμίδα υπάρχουν δέκα πολεμιστής αγίους. Η Παναγία Ένθρονη, που περιβάλλεται από αρχαγγέλους, εμφανίζεται στην κόγχη του ιερού. Απο κάτω είναι τέσσερις Πατέρες της Εκκλησίας: ο Αγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Μέγας Βασίλειος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Πατριάρχης Γερμανός. Οι τοιχογραφίες στις πλευρές της αγίας τράπεζας απεικονίζουν τους διάκονους Λαυρέντιο, Eύπλιο και Στέφανο, καθώς και τον Αγιο Νικόλαο, προστάτη του ισογείου της εκκλησίας - έναν από τους δημοφιλέστερους αγίους και προστάτη των ναυτικών, των εμπόρων και των τραπεζιτών.
Η ζωή του Αγίου Νικολάου απεικονίζεται σε 18 σκηνές στο νάρθηκα (το δεύτερο τμήμα του ναού). Οι άγνωστοι καλλιτέχνες περιέλαβαν στοιχεία της καθημερινής ζωής σε αυτές τις σκηνές, και πολλά από τα στοιχεία είναι αρκετά ρεαλιστικά - κυρίως οι φυσιογνωμίες τους. Το τύμπανο πάνω από την είσοδο του νάρθηκα εμφανίζει την Παναγία Βρεφοκρατούσα, την Αγία Άννα και τον Αγιο Ιωακείμ και το Χριστό Ευλογούντα. Η Αγία Αικατερίνη, η Αγία Μαρίνα, ο Αγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης και ο Άγιος Παχώμιος απεικονίζονται στις χαμηλότερες βαθμίδες στους τοίχους. Το νότιο αρκοσόλιο περιέχει τη σκηνή του Χριστού Αμφισβητώντας τους Γιατρούς και το βόρειο τα Εισόδια της Θεοτόκου. Δύο εξαιρετικά σεβαστοί Βούλγαροι άγιοι εμφανίζονται επίσης στο νάρθηκα - ο Αγιος Ιωάννης της Ρίλας (η παλαιότερη αναπαράσταση επιζώντος αγίου) και η Αγία Παρασκευή (Πέτκα). Μεταξύ των μοναχών που απεικονίζεται εδώ είναι ο ερημίτης Αγιος Εφραίμ ο Σύρος. Οι εκφραστικές ρεαλιστικές προσωπογραφίες των δωρητών Σεβαστοκράτορα Καλογιάν και της συζύγου του Ντεσισλάβα και του Βούλγαρου τσάρου Κωνσταντίνου Α΄ Τιχ και της τσαρίνας Ειρήνης - ζωγραφισμένες με ακρίβεια, εξαιρετική ικανότητα και συναίσθημα - είναι από τις παλαιότερες προσωπογραφίες στη βουλγαρική ιστορία.
Επωνυμία καλλιτεχνών
Σήμερα η ονομασία "Μάστορας της Μπογιάνα" αναφέρεται στην ομάδα των αγνώστων καλλιτεχνών που διακόσμησαν την εκκλησία και τελειοποίησαν την τέχνη τους στα εργαστήρια της Σχολής Ζωγραφικής του Τάρνοβο. Η Μπογιάνα είναι το μοναδικό και εντυπωσιακότερο πλήρως διατηρημένο μνημείο της Σχολής Ζωγραφικής του Τάρνοβο από το 13ο αιώνα. Σύμφωνα με πολλούς κορυφαίους ειδικούς οι παγκοσμίου φήμης τοιχογραφίες στην εκκλησία της Μπογιάνα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της μεσαιωνικής Βουλγαρικής και Ευρωπαϊκής ζωγραφικής.
Ένα όνομα, πιθανώς αυτό του ζωγράφου, ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια εργασιών αποκατάστασης κατά την περίοδο 2006-2008. Ο διευθυντής του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου Μπόζινταρ Ντιμιτρόφ δήλωσε: «Η ανακαίνιση αποκάλυψε μια σπάνια επιγραφή κάτω από ένα στρώμα σοβά σε ένα από τους τοίχους της εκκλησίας: "Εγώ, ο Βασίλι έγραψα". Ο "μάστορας της Μπογιάνα" του 13ου αιώνα ήταν ο μόνος ζωγράφος μετακύ βασιλέων και ευγενών, των οποίων τα ονόματα μνημονεύονταν τακτικά κατά τα κηρύγματα στην εκκλησία. Ο συντηρητής Γκριγκόρι Γκριγκόροφ δήλωσε: "Η Χριστιανική Ορθόδοξη θρησκεία απαγορεύει στο ζωγράφο να αυτοπροβάλεται, καθώς στα μάτια των ιερέων είναι ο Θεός που καθοδηγεί το χέρι του. Αλλά αυτός η ζωγράφος έγραψε το όνομά του, γνωρίζοντας ότι οι πιστοί δεν μπορούσαν να το δουν." Άλλοι ιστορικοί και αρχαιολόγοι είναι λιγότερο πεπεισμένοι ότι η επιγραφή προσδιορίζει τον "(αρχι)μάστορα", δεδομένου ότι κάλλιστα θα μπορούσε να είχε γίνει από ένα βοηθό του.
Μεταγενέστερες τοιχογραφίες
Ορισμένα μέρη του ναού είχαν επιζωγραφισθεί και η πλειοψηφία αυτών των τοιχογραφιών σώζεται μέχρι σήμερα. Οι μεταγενέστερες τοιχογραφίες περιλαμβάνουν μια σκηνή των Εισοδίων της Θεοτόκου του 14ου αιώνα, μια προσωπογραφία του Αγίου Νικολάου από το 16ο-17ο αιώνα, καθώς και απεικονίσεις των δύο πολιούχων της Εκκλησίας της Μπογιάνα - του Αγίου Νικολάου καιτου Αγίου Παντελεήμονα - από το 1882.
Κτητορική επιγραφή
Η επιγραφή των προστατών της εκκλησίας του 1259 στα Μεσαιωνικά Βουλγαρικά αναφέρει:
+ вꙁьдвиже сѧ ѿ ꙁемѧ · и сьꙁда сѧ · прѣчисты хра мь · ст҃аго иерарха хв҃а николы · и ст҃аго и великѡ славнагѡ мѫченика хв҃а · пантелеимѡна · тече ниемь · и троудомь · и любовнꙙѫ многоꙙѫ · калѡ ѣнѣ севастократора братꙋчѧда цр҃ва · внꙋкь · ст҃аго · стефана · кралѣ србьскаго · написа же сѧ при цр҃
ьство блгарское · при благовѣрнѣмь и бг҃очь
стивѣмь · и хс҃толюбивѣмь цр҃и · костањ
динѣ асѣни ⁘ едикто ·ꙁ҃[·] в лѣто ·ѕ҃⁘ѱ҃··ѯ҃⁘ꙁ҃⁘
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Βουλγαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Βουλγαρία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βουλγαρία
Νήσος Σάσο
Η Σάσο (αραβικά : جزيرة ساسو) είναι νησί της Ερυθράς Θάλασσας στον Κόλπο της Άκαμπα και ανήκει στη Σαουδική Αραβία. Αποτελεί ένα από τα Νησιά Φαρασάν. Τον 15ο αιώνα υπήρχε μια διαδρομή πλοήγησης στα δυτικά του νησιού.
Αναφορές
Κατηγορία:Νησιά της Σαουδικής Αραβίας
Κέιπ Μπρετόν
Η νήσος Κέιπ Μπρετόν (αγγλικά:Cape Breton Island) είναι νησί στο Ατλαντικό ωκεανό, το οποίο ανήκει στην καναδική επαρχία της Νέας Σκωτίας. Με έκταση 10.311 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το 18ο μεγαλύτερο νησί του Καναδά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Καναδά Κατηγορία:Νησιά της Νέας Σκωτίας
Επιχείρηση Πήγασος
Η Επιχείρηση Πήγασος (αγγλικά:Operation Pegasus) ήταν Συμμαχική στρατιωτική επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε στον Κάτω Ρήνο και στο χωριό Ρένκουμ, κοντά στο Άρνεμ της Ολλανδίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τη νύχτα μεταξύ 22-23 Οκτωβρίου 1944, οι Συμμαχικές δυνάμεις απέσυραν με επιτυχία μια μεγάλη ομάδα ανδρών που είχαν προηγούμενος παγιδευτεί σε μια κατεχόμενη γερμανική ζώνη και οι οποίοι είχαν κρυφτεί εκεί μετά από τη Μάχη του Άρνεμ.
Οι μάχες που διεξάγονταν βόρεια του Ρήνου τον Σεπτέμβριο του 1944 ανάγκασαν το 1ο βρετανικό αερομεταφερόμενο τάγμα να αποσυρθεί, αφήνοντας πίσω του αρκετές χιλιάδες άνδρες. Αρκετές εκατοντάδες από αυτούς κατάφεραν να αποφύγουν τη σύλληψη από τις Γερμανικές δυνάμεις και να κρυφτούν, συνήθως με τη βοήθεια των μελών της ολλανδικής αντίστασης. Αρχικά οι άντρες ήλπιζαν να περιμένουν τον 2ο Βρετανικό στρατό για να ξαναρχίσει την μάχη και οι ίδιοι να καταφέρουν να απεγκλωβιστούν από την περιοχή, αλλά όταν έγινε σαφές ότι οι Συμμαχικές δυνάμεις δεν θα διέσχιζαν τον Ρήνο εκείνο το έτος, οι άνδρες αποφάσισαν να διαφύγουν προς τα πίσω και στο συμμαχικό έδαφος.
Ιστορικό
Τον Σεπτέμβριο του 1944, οι Δυτικοί Σύμμαχοι ξεκίνησαν τη Επιχείρηση Market Garden, μια προσπάθεια του 2ου Βρετανικού Στρατού να παρακάμψει τη γραμμή Ζίγκφριντ και να προχωρήσει στο Ρουρ, τη βιομηχανική καρδιά της Γερμανίας. Η επιχείρηση απαιτούσε από το πρώτο συμμαχικό αερομεταφερόμενο τάγμα να καταλάβει πολλές γέφυρες πάνω από ποτάμια και κανάλια στις Κάτω Χώρες, επιτρέποντας στις δυνάμεις του εδάφους να προχωρήσουν και να διασχίσουν τον Κάτω Ρήνο στο Άρνεμ.
Το 1ο Βρετανικό αερομεταφερόμενο τάγμα έπεσε στο Άρνεμ στις 17 Σεπτεμβρίου. Αντιμετώπισαν πολύ μεγαλύτερη αντίσταση από ό, τι αναμενόταν και μόνο μια μικρή δύναμη μπόρεσαν να φτάσουν στην γέφυρα του Άρνεμ. Η επίγεια μετακίνηση του XXX Corps καθυστέρησε και χωρίς ενίσχυση αυτή η μικρή δύναμη υπό τον Αντισυνταγματάρχη Τζον Φροστ παγιδεύτηκε σε μια μικρή περίμετρο στο Oosterbeek και αποσύρθηκε τη νύχτα της 25–26 Σεπτεμβρίου κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Βερολίνο.
Οι αριθμοί των ανδρών που εμπλέκονταν στη μάχη είναι ανακριβείς, αλλά πιστεύεται ότι πάνω από 10.400 άντρες πολεμούσαν βόρεια του Κάτω Ρήνου. Στην Επιχείρηση του Βερολίνου, μεταξύ 2.400 εως 2.500 ανδρών αποσύρθηκαν με ασφάλεια στη νότια όχθη, αφήνοντας περίπου 7.900 άνδρες πίσω. Από αυτούς σχεδόν 1.500 σκοτώθηκαν, 6.000 πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τους Γερμανούς και έως και 500 άνδρες κρύφτηκαν στο δάσος και στα χωριά κοντά στον ποταμό.
Η πρώτη επιχείρηση διαφυγής (Πήγασος Ι) που αποτέλεσε μια μεγάλη επιτυχία και πάνω από 100 άνδρες κατάφεραν να επιστρέψουν στις δικές τους γραμμές, ώθησε τους Συμμάχους να επιχειρησουν και μια δεύτερη προσπάθεια διαφυγής (Πήγασος ΙΙ). Δυστυχώς, η ασφάλεια αυτής της επιχείρησης διακυβεύτηκε νωρίς, όταν ένας δημοσιογράφος που υποδύθηκε έναν αξιωματικό πληροφοριών πήρε συνέντευξη από αρκετούς άνδρες των συμμάχων από την πρώτη επιχείρηση. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να προειδοποιήσει τους Γερμανούς οι οποίοι ενίσχυσαν τις περιπολίες τους κατά μήκος του ποταμού Ρήνου. Παρ 'όλα αυτά, η Ολλανδική Αντίσταση συνέχισε να βοηθά τους άνδρες και πολλοί περισσότεροι από αυτούς κατάφεραν να ξεφύγουν σε μικρές ομάδες κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Κωδικές ονομασίες
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1992-1993
To Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1992-1993 κατέκτησε η Γιουβέντους κερδίζοντας σε διπλό τελικό την Μπορούσια Ντόρτμουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Αρίσβη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, η Aρίσβη (Αρχαία Ελληνικά: Ἀρίσβη) ή Aρίσβα, μπορεί να αναφέρεται στις ακόλουθες γυναίκες:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Τρώες Κατηγορία:Πριγκίπισσες στην Ελληνική μυθολογία
Κέντρο Γρεβενών
Το Κεντρο είναι χωριό και κοινότητα του Δήμου Γρεβενών. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Βεντζίου, του οποίου ήταν δημοτική περιφέρεια. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 102 κατοίκους στο χωριό και 232 κατοίκους στην κοινότητα. Η κοινότητα του Κέντρου καλύπτει μια έκταση 42,42 χλμ2.
Διοικητικό τμήμα
Η κοινότητα του Κέντρου αποτελείται από τρεις ξεχωριστούς οικισμούς:
Τα προαναφερθέντα στοιχεία για τον πληθυσμό είναι από το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών
Ελληνική Κοινότητα Ιρλανδίας
μικρογραφία|213x213εσ Η Ελληνική Κοινότητα της Ιρλανδίας (ΕΚΙ) ιδρύθηκε το 1963 στο Δουβλίνο κυρίως από Έλληνες και Κύπριους, και το καταστατικό δημιουργήθηκε το 1964. Ο κύριος σκοπός της ήταν να φέρει σε επαφή τους Έλληνες και Κύπριους που έμεναν στην Ιρλανδία και να διατηρήσουν την Ελληνική τους ταυτότητα.
Η ΕΚΙ είναι από την ίδρυσή της μη κερδοσκοπικός οργανισμός χωρίς πολιτικό και θρησκευτικό προσανατολισμό. Το καταστατικό της έχει τροποποιηθεί τρεις φορές. Η τελευταία τροποποίηση έγινε τον Νοέμβριο του 2018.
Είναι ο μόνος επίσημος φορέας εκπροσώπησης των Ελλήνων και Κυπρίων, είναι αναγνωρισμένος από την Ελληνική και Κυπριακή πολιτεία και συνεργάζεται με τις πρεσβείες της Ελλάδας και Κύπρου στο Δουβλίνο.
Η ΕΚΙ ίδρυσε την πρώτη ελληνορθόδοξη κοινότητα στην Ιρλανδία το 1981 και η πρώτη ελληνορθόδοξη εκκλησία εγκαινιάστηκε το 1994.
Το πρώτο Ελληνικό Σχολείο της ΕΚΙ στο Δουβλίνο ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2003 και λειτουργεί υπ την εποπετία του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Ελληνικό Σχολείο Ιρλανδίας
Ελληνικό Σχολείο Ιρλανδίας είναι η κύρια εκπαιδευτική δραστηριότητα της Ελληνικής Κοινότητας Ιρλανδίας ΕΚΙ από το 2003.
Χρηματοδοτείται αποκλειστικά από την ΕΚΙ (συνδρομές μελών – δίδακτρα) και υποστηρίζεται από το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων (απόσπαση εκπαιδευτικού, βιβλία)
Το Τμήμα Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού αναγνωρίστηκε από το Υπουργείο Παιδείας με την απόφαση Φ816.41/903/146237/Ζ1 στις 21-11-2012
Τμήματα
·        Τμήμα Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού - Ελληνομάθεια
·        Τμήμα Αρχαίων και Νέων Ελληνικών (Modern Greek) Junior και Leaving Cert μικρογραφία ·        Τμήματα Ενηλίκων
·        Τμήματα για Οικογένειες
·        Εξ αποστάσεως εκπαίδευση
Τμήμα Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού - Ελληνομάθεια
Το Τμήμα Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού (ΤΕΓ Ιρλανδίας)  λειτουργεί σύμφωνα με το πρόγραμμα για την Ελληνόγλωσση εκπαίδευση στη διασπορά του Ε.ΔΙΑ,ΜΕ http://www.ediamme.edc.uoc.gr/diaspora2/index.php?id=23,65,0,0,1,0
Το ΤΕΓ Ιρλανδίας είναι υπό την εποπτεία του Γραφείου Εκπαίδευση της Ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο.
Τσουτόμου Κογιάμα
Ο Τσουτόμου Κογιάμα' (Tsutomu Koyama, 小山 勉, Koyama Tsutomu,  26 Ιουλίου 1936 - 2 Ιουλίου 2012) ήταν Ιάπωνας αθλητής της πετοσφαίρισης. Εντάχθηκε στην ανδρική εθνική ομάδα της Ιαπωνίας και με εκείνη κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 στο Τόκιο. Αργότερα υπηρέτησε ως ομοσπονδιακός προπονητής της εθνικής ομάδας των ανδρών.
Απεβίωσε από καρκίνο του οισοφάγου το 2012 σε ηλικία 75 ετών..
Δημήτρης Κουκουλίτσιος
Ο Δημήτρης Κουκουλίτσιος (Λάρισα, 1960 - Θήβα, 6 Σεπτεμβρίου 1979) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της δεκαετίας του 1970. Στην επαγγελματική του καριέρα αγωνίστηκε μόνο για την ομάδα της πατρίδας του την ΑΕΛ από το 1975 έως το 1979. Έγινε επαγγελματίας στην νεαρή ηλικία των 15 ετών και πήρε μέρος σε 119 αγώνες, σημειώνοντας 22 γκολ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ήταν μέλος των εθνικών ομάδων U-17, U-19 και U-21 της Ελλάδας.
Βιογραφία
Ο Δημήτρης Κουκουλίτσιος άρχισε να παίζει επαγγελματικά ποδόσφαιρο σε ηλικία μόλις 15 ετών στη Λάρισα και έγινε αρχηγός της Εθνικής ομάδας Νέων που το 1978 κέρδισε το Βαλκανικό Κύπελλο μέσα στη Τουρκία. Συνήθως αγωνιζότανε στη θέση του ακραίου ή μέσου επιθετικού.
Ο Κουκουλίτσιος πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στη Θήβα στις 6 Σεπτεμβρίου 1979 σε ηλικία 19 ετών, μαζί με τον συμπαίκτη του Δημήτρη Μουσιάρη, ο οποίος ήταν και ο οδηγός του αυτοκινήτου την μέρα που έγινε το δυστύχημα. Στο αυτοκίνητο επίσης επέβαινε και ο Γιάννης Βαλαώρας ο οποίος επέζησε και έγινε ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστέςς όλων των εποχών της ΑΕΛ.
Προς τιμήν των δύο αδικοχαμένων ποδοσφαιριστών της ΑΕΛ, ο Δήμος Λαρισαίων διοργανώνει επί αρκετά χρόνια το ποδοσφαιρικό τουρνουά, «Κουκουλίτσιος-Μουσιάρης», ενώ το γήπεδο που έχει έδρα ο Τοξότης Λάρισας ο οποίος αγωνίζεται στα τοπικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Λάρισας. πήρε την ονομασία των δύο παιδιών «Δημήτρη Κουκολίτσιου-Δημήτρη Μουσιάρη».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Χάινριχ Μίλερ
Για τον Γερμανό αξιωματικό της Γκεστάπο, δείτε το άρθρο Χάινριχ Μύλλερ.
Ο Χάινριχ “Βούντι” Μίλλερ (Heinrich “Wudi” Müller) ήταν Αυστριακός ποδοσφαιριστής και προπονητής.
Ποδοσφαιριστής
Ξεκίνησε την καριέρα του στη Βίνερ, με την οποία κέρδισε το κύπελλο Αυστρίας το 1931. Μετά από ένα πέρασμα στην ουγγρική ΜΤΚ και δύο πρωταθλήματα, έπαιξε στην Αούστρια Βιέννης.
Συμμετείχε στην Εθνική Αυστρίας.
Έπαιζε ως επιτελικός μέσος.
Προπονητής
Ως προπονητής ξεκίνησε στην Αούστρια Βιέννης (1945-1954).
Πέρασε από την Βίλεμ και το καλοκαίρι του 1964 προσλήφθηκε απο την ΑΕΚ διαδεχόμενος τον Γένε Τσάκναντι.