cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μόντο
Ιστορικό
Το αστέρι της ταινίας, ο Ovidiu Balan, ήταν 11 ετών όταν γυρίστηκε η ταινία. Είναι ένας Ρουμάνος τσιγγάνος που τέθηκε υπό την προστασία του σκηνοθέτη με τη βοήθεια της γαλλικής κυβέρνησης. Ο Γκάτλιφ δημιούργησε την ταινία με βάση το θέμα του «ανήσυχου και ελεύθερου» τσιγγάνου, σε αντίθεση με την έννοια των οικισμών που έχουν προταθεί στους τους πληθυσμούς των Σίντι και των Ρομά στην ΕΕ. Σε αντίθεση με παρόμοιες ταινίες με θέμα παιδιά του δρόμου, όπως οι Salaam Bombay ή Πισότε,το χαμίνι του Σάο Πάολο, αυτή η ταινία προοριζόταν για να γίνει ένα παραμύθι που αγγίζει τη ζωή περιθωριακών ανθρώπων σε μια κοινωνία γεμάτη προκαταλήψεις εναντίον των τσιγγάνων.
Περίληψη
Η ταινία ακολουθεί ένα ορφανό αγόρι που επιβιώνει στη Νίκαια ως αποτέλεσμα της καλοσύνης των ξένων και της ευφυΐας του. Μια μέρα, ο Μόντο (Ovidiu Balan) εμφανίζεται στους δρόμους της Νίκαιας. Δεν έχει οικογένεια, δεν έχει περιουσία, δεν έχει σχολική εκπαίδευση, αλλά μοιράζεται ένα λαμπερό χαμόγελο και την καλή του διάθεση. Νιώθει καλύτερα στα πάρκα, στα χωράφια και στις ακτές, ενώ η φασαρία της πόλης φαίνεται να τον κατακλύζει. Έχει καλό ένστικτο επιβίωσης, αποφεύγει την αστυνομία και απειλεί διάφορους ενήλικες σε αναζήτηση οικογένειας.
Ανταπόκριση
Η προηγούμενη ταινία του Γκάτλιφ Latcho Drom παρουσίαζε ένα ρομαντικό πορτρέτο της μουσικής και της κουλτούρας των τσιγγάνων. Ο σκηνοθέτης μοιράζεται την ίδια ευαισθησία στο λυρικό Mondo, προβάλλοντας μια θλιβερή εικόνα του παγκόσμιου απόκληρου, των ανεπιθύμητων στοιχείων της Γαλλίας. Το Mondo λέγεται ότι θυμίζει οπτικά μια από αυτές τις σπάνιες ημέρες, όταν ο κόσμος έλαμπε σαν να ήταν ολοκαίνουργιος, στους δρόμους και τις αποβάθρες της γαλλικής παράκτιας πόλης της Νίκαιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1995 Κατηγορία:Ταινίες του 1996
Δοξαρό Ρεθύμνης
Το Δοξαρό (επίσημο: το Δοξαρόν) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.
Γεωγραφικά και ιστορικά στοιχεία
Το Δοξαρό βρίσκεται 42 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 260 μ., στους νότιους πρόποδες του όρους Κουλούκωνας. Επί της παλιάς εθνικής οδού Ηρακλείου-Ρεθύμνου έχει δημιουργηθεί ο οικισμός Κάμπος Δοξαρού, ο οποίος σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 91 κατοίκους.
Η προέλευση του σημερινού ονόματος του χωριού είναι ανδρονυμική, από το επίθετο Δοξαράς, το οποίο μαρτυρείται σε έγγραφα του 14ου αιώνα. Μέχρι το 1933 ήταν γνωστό με το όνομα Κλεψίμια. Αν και το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές, υπήρχε εκείνη την περίοδο, καθώς αναφέρεται στην οθωμανική απογραφή του 1671 ως Klepsimno με 11 χαράτσια. Αναφέρεται επίσης στο έργο Κρητικά του Μιχαήλ Χουρμούζη το 1842 ως Κλεψίμια. Σύμφωνα με την απογραφή του 1881 είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 112 κατοίκους, και ανήκε στο δήμο Γαράζου. Στην απογραφή του 1900 είχε 168 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 ανήκε είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Κλεψιμιών (μετέπειτα Δοξαρού), η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κουλούκωνα. Ο Κάμπος Δοξαρού αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητος οικισμός το 1961.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Ο κεντρικός ναός της ενορίας είναι ο δίκλιτος ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου και του Αγίου Χαραλάμπου. Το τέμπλο του ναού χρονολογείται από το 1869. Στο χωριό βρίσκεται επίσης ο ναός του Αγίου Νεκταρίου. Στο βούνο πάνω από το χωριό βρίσκεται η Μονή Βωσάκου, η οποία χρονολογείται από τους βενετσιάνικους χρόνους.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925, με την παλιά του ονομασία Κλεψίμια, στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1933 με το ΦΕΚ 179Α - 05/07/1933 μετονομάστηκε σε Δοξαρόν. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Κάμπος Δοξαρού, Μακρυγιάννης, Μακρυγιλαννι και Χελιανά αποτελούν την κοινότητα Δοξαρού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουκουλώνα του δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 77 κατοίκους.
Παραπομπές
Δοξαρο Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Σάντα Σαμπίνα
H βασιλική της Σάντα Σαμπίνα, ιταλ. basilica Sanctae Sainae all'Aventino, εξελληνισμένα της Αγίας Σαβίνας, είναι μία ιστορική εκκλησία στον Αβεντίνο λόφο της Ρώμης. Είναι επίτιμη (titular), δηλ. έχει καρδινάλιο-ιερέα, έναν από τους 28 της Ρώμης, και είναι η μητρική εκκλησία του Ρωμαιο-Καθολικού Τάγματος των Ιεροκηρύκων, πιο γνωστών ως Δομινικανών. Ο ναός βρίσκεται νότια του Τίβερη, αρκετά υψηλότερά του, και δυτικά του Μεγάλου Ιπποδρόμου. Είναι απέναντι του μικρού, δημόσιου πάρκου Κήπος των Πορτοκαλιών (Giardino degli Aranci), που διαθέτει μία γραφική βεράντα με θέα τη Ρώμη. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τους Ιππότες της Μάλτας.
Η Σάντα Σαμπίνα είναι η παλαιότερη σωζόμενη βασιλική της Ρώμης, που διατηρεί τις αρχικές της κιονοστοιχίες και τον αρχιτεκτονικό της ρυθμό. Οι διακοσμήσεις της αποκαταστάθηκαν στο αρχικό, λιτό τους σχέδιο. Άλλες βασιλικές, όπως η Σάντα Μαρία Ματζόρε, έχουν συχνά βαριά και πολύ διακοσμηθεί. Λόγω της απλότητάς της η Σάντα Σαμπίνα αναπαριστά το πέρασμα, από μία με δίριχτη στέγη αγορά, στις εκκλησίες της Χριστιανοσύνης. Είναι ιδιαίτερα διάσημη για τις σκαλιστές, ξύλινες θύρες (του 5ου αι.) με μία σειρά Χριστιανικών σκηνών, από τις οποίες σώζονται 18 σκηνές· είναι οι πιο παλιές θύρες που επέζησαν.
Κάθε πρώτη Τετάρτη της Τεσσαρακοστής (Τετάρτη της Στάχτης) μία πομπή με τον πάπα αρχίζει από την εκκλησία του Αγ. Ανσέλμου και καταλήγει εδώ στη Σάντα Σαμπίνα, όπου ο πάπας βάζει στάχτη στο κεφάλι του και στα κεφάλια των άλλων σε ένδειξη μετάνοιας.
Ιστορία
Κτίστηκε από τον Πέτρο από την Ιλλυρία, έναν Δαλματό ιερέα, μεταξύ των ετών 422 και 432, κοντά στον ναό της Ήρας (Juno), στον Αβεντίνο λόφο της Ρώμης. Ο ναός οικοδομήθηκε στη θέση προηγουμένων αυτοκρατορικών οικιών, μία από τις οποίες ήταν, όπως λέγεται, της Σαβίνας, Ρωμαίας δέσποινας από το Αμπρούτσο. Η Σαβίνα μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό από την υπηρέτριά της Σεραφία. Η πρώτη αποκεφαλίστηκε και η δεύτερη λιθοβολήθηκε από τον Αυτοκράτορα Βεσπασιανό ή ίσως τον Αδριανό· έπειτα έγιναν Χριστιανές Αγίες.
Τον 9ο αι. η εκκλησία περιτοιχίστηκε σε οχυρή περιοχή. Το εσωτερικό ανακαινίστηκε εκτεταμένα από τον Ντομένικο Φοντάνα το 1587 και από τον Φραντσέσκο Μπορομίνι το 1643. Ο Ιταλός αρχιτέκτονας και ιστορικός τέχνης Αντόνιο Μούνιοθ αποκατέστησε την αρχική μεσαιωνική εμφάνιση του ναού, που από το 1870 λειτούργησε ως λοιμοκαθαρτήριο. Το κωδωνοστάσιο κατασκευάστηκε τον 10ο αι. και ξαναφτιάχτηκε την εποχή του Μπαρόκ. Η εκκλησία ήταν η έδρα μίας σύσκεψης (conclavium) καρδιναλίων το 1287, αλλά όταν έξι από αυτούς απεβίωσαν από επιδημία, οι συμμετέχοντες έφυγαν. Επέστρεψαν το 1288 και εξέλεξαν ως νέο πάπα τον Νικόλαο Δ΄.
Το εξωτερικό
Το εξωτερικό του ναού έχει μεγάλα παράθυρα από σεληνίτη και όχι γυαλί, έτσι όπως ήταν όταν κτίστηκε τον 5ο αι. Για την ξύλινη θύρα υπάρχει γενικά η συμφωνία ότι είναι η αρχική του 430-432, αν και δεν ήταν -όπως φαίνεται- κατασκευασμένη γι' αυτό το άνοιγμα θύρας. Σώζονται 18 πλαίσιά της και όλα (πλην ενός) αναπαριστούν σκηνές από τη Βίβλο. Το πιο διάσημο είναι αυτό με τη Σταύρωση, που είναι η πιο παλιά απεικόνιση της σκηνής. Και οι άλλες σκηνές έχουν επίσης μελετηθεί εκτεταμένα, λόγω της σημασίας τους στη μελέτη της Χριστιανικής εικονογραφίας.
Επάνω από τη θύρα, στο εσωτερικό διατηρείται η αρχική αφιέρωση σε Λατινικά εξάμετρα. Το κωδωνοστάσιο (campanille) χρονολογείται από τον 10ο αι.
Η θύρα
Η εξωτερική, δίφυλλη θύρα είναι από κυπαρισσόξυλο και αρχικά είχε 28 πλαίσια, από τα οποία 10 χάθηκαν. Μικρά, σχεδόν τετράγωνα πλαίσια εναλλάσσονται με μεγαλύτερα, ορθογώνια. Ενδιαφέρον έχουν δύο πλαίσια: Το πρώτο είναι το μόνο πλαίσιο που δεν έχει βιβλική σκηνή, βρίσκεται χαμηλά και παρουσιάζει 6 άτομα να χαιρετούν σκύβοντας έναν άνδρα με χλαμύδα, που κάθεται σε υπερυψωμένο θρόνο. Θεωρείται ότι αναπαριστά ένα ιστορικό συμβάν και σχετίζεται με έναν ισχυρό κυβερνήτη, αλλά δεν γνωρίζουμε την ακριβή ιστορία. Το δεύτερο είναι ένα από τα επάνω, μικρά πλαίσια και αναπαριστά τη Σταύρωση: ο Χριστός στο μέσο με ανοιχτά χέρια και δύο άλλες μορφές εκατέρωθέν του σε όμοια θέση. Πίσω υπάρχει ρωμαϊκό κτήριο με τρία αετώματα, ίσως μαυσωλείο. Αυτό το πλαίσιο είναι το πρώτο που δείχνει δημόσια το θέμα της Σταύρωσης. Υπάρχουν δύο τεχνοτροπίες στο σκάλισμα: η πρώτη έχει περισσότερες λεπτομέρειες και ακολουθεί την κλασική τέχνη, ενώ η άλλη είναι πιο απλή. Αυτό δηλώνει πως μάλλον αρκετοί καλλιτέχνες εργάστηκαν για τις θύρες. Τα αφηρημένα φυτικά σχέδια στα πλαίσια ακολουθούν την τέχνη της Μεσοποταμίας, πράγμα που δηλώνει την προέλευση τουλάχιστον ενός των σκαλιστών από την περιοχή αυτή.
Λόγω της πυκνής σύνθεσης των πλαισίων και της λεπτής γύρω κορνίζας τους, είναι πιθανό πως οι θύρες ήταν αρχικά μεγαλύτερες και μετά κόπηκαν για να ταιριάσουν στο άνοιγμα της θύρας της Σάντα Σαμπίνα. Έτσι δεν είναι σαφές αν η θύρα φτιάχτηκε γι' αυτήν εδώ την κατασκευή· ίσως έγινε για άλλο ρωμαϊκό κτήριο, με μεγαλύτερη θύρα, αλλά μεταφέρθηκε εδώ για άγνωστο λόγο. Πάντως η θύρα κατασκευάστηκε την ίδια εποχή με την ανοικοδόμηση της Σάντα Σαμπίνα το 432 και ο ένθρονος άνδρας με τη χλαμύδα που είναι σκαλισμένος, έχει στυλιστικές ομοιότητες με απεικονίσεις του Θεοδοσίου Β΄, Αυτοκράτορα την εποχή του καθαγιασμού της Σάντα Σαμπίνα. Εξετάσεις δενδρο-χρονολόγησης και ραδιο-άνθρακα επιβεβαιώνουν, ότι το ξύλο στα πλαίσια της θύρας είναι των αρχών του 5ου αι., όταν αρχιερέας ήταν ο Πάπας Κελεστίνος (421-431) ή ο Πάπας Σίξτος Γ΄ 431-440.
Το εσωτερικό
Το αρχικό ψηφιδωτό του ημιθολίου του ιερού αντικαταστάθηκε το 1559 από μία νωπογραφία του Ταντέο Τσούκαρι. Η σύνθεση είναι μάλλον όμοια με του ψηφιδωτού: ο Χριστός περιβάλλεται από έναν καλό και έναν κακό κλέφτη· κάθεται στην κορυφή λόφου, ενώ αμνοί πίνουν από ένα ρυάκι στη βάση του υψώματος. Η εικονογραφία του ψηφιδωτού ήταν πολύ όμοια με άλλο του 5ου αι. στον Σαντ' Αντρέα ιν Καταμπάρμπαρα. Στο δάπεδο υπάρχει άνοιγμα, όπου φαίνεται ένας κίονας από ρωμαϊκό ναό, προϋπάρχοντα της Σάντα Σαμπίνα. Φαίνεται πως ήταν ο ναός της Ήρας, που βρισκόταν στην κορυφή του Αβεντίνου και λαφυραγωγήθηκε για να οικοδομηθεί η βασιλική. Ο υψηλός, ευρύχωρος σηκός έχει δύο κιονοστοιχίες με 12 κίονες η καθεμία από μάρμαρο της Προκοννήσου με κορινθιακά κιονόκρανα και βάσεις, ακριβώς ταιριασμένα, επαναχρησιμοποιημένα από τον ναό της Ήρας.
Τα εσωτερικά κελιά της δομινικανής μονής λίγο έχουν αλλάξει από τις πρώτες ημέρες του Τάγματος των Ιεροκηρύκων. Το κελί του Αγ. Δομινίκου υπάρχει ακόμη, αν και έχει διευρυνθεί και μετατραπεί σε παρεκκλήσιο. Επίσης ο αρχικός χώρος της Τράπεζας υπάρχει, στην οποία θα έτρωγε ο Άγ. Θωμάς ο Ακινάτης, όσο ζούσε στη Ρώμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Λίθωψ
Τα λίθωψ ή λίθοπες ή λίθοψις είναι ένα γένος παχύφυτων της οικογένειας Αειζωοειδών που επίσς ονομάζονται «ζωντανοί λίθοι» και περιλαμβάνει πάνω από 30 είδη. Κατάγεται από την ευρεία περιοχή της νότιας Αφρικής: Ναμίμπια, Μποτσουάνα, Νότια Αφρική. Το όνομα του γένους αποτελείται από δυο ελληνικές λέξεις «λίθος» και «όψη».
Περιγραφή
Υπέργειο τμήμα του φυτού ουσιαστικά αποτελείται από δυο ή περισσότερα ζεύγη παχιών φύλλων χωρίς βλαστό. Από το μερίστωμα που βρίσκεται στην σχισμή μεταξύ των δυο φύλλων σε κάθε ζεύγος παράγονται καινούργια φύλλα και άνθη. Έχει μέγεθος έως 5 εκ. στο μήκος και πλάτος. Άνθη συνήθως έχουν άσπρο και κίτρινο χρώμα, σπανιότερα πορτοκαλί, και διάμετρο έως 3 εκ.
Είδη
Πολλά από τα είδη που αναφέρονται έχουν ονομάσει υποείδη ή ποικιλίες και μερικά έχουν πολλές τοπικές μορφές που προσδιορίζονται από παλιά ονόματα ή τοποθεσίες. Η αναγνώριση των ειδών γίνεται κυρίως από το χρώμα των λουλουδιών και τα σχέδια των φύλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία: Αειζωοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά
Γκιέργκι Λίγκετι
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ντιτσουσεντμάρτον της Ουγγαρίας (ρουμ. Târnava-Sânmărtin), τη σημερινή Τιρναβενί (Târnăveni), στην περιοχή της Τρανσυλβανίας, που ανήκει στη Ρουμανία. Γόνος μιας Ουγγροεβραϊκής οικογένειας, έζησε την παιδική του ηλικία στο σημερινό Κλουζ (ουγγρ. Kolozsvár) και δεν επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του παρά τη δεκαετία του 1990. Στο ωδείο της πόλης αυτής έλαβε τα πρώτα του μαθήματα μουσικής και αργότερα ιδιωτικά με τον Παλ Κάντοσα στη Βουδαπέστη. Με την εδαφική διευθέτηση της Βιέννης (1940) και την ανάληψη της εξουσίας από τον Χόρτυ, το 1944 διέκοψε τις σπουδές του και εστάλη σε καταναγκαστική εργασία· ο 16χρονος αδελφός του βρέθηκε στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Μαουτχάουζεν, ενώ οι γονείς του στο αντίπαλο δέος, αυτό του Άουσβιτς. Η μητέρα του υπήρξε η μόνη επιζήσασα από τους κοντινούς του συγγενείς.
Μετά τον πόλεμο ο Λίγκετι επέστρεψε στη Βουδαπέστη, όπου και συνέχισε τις σπουδές του, αποφοιτώντας το 1949 από την Ακαδημία Μουσικής Φραντς Λιστ. Σπούδασε με τους Παλ Κάντοσα (Pál Kadosa), Φέρεντς Φάρκας (Ferenc Farkas), Ζόλταν Κόνταλυ και Σάντορ Βέρες (Sándor Veress) και στη συνέχεια αφιέρωσε έναν χρόνο στην εθνομουσικολογική μελέτη της ρουμανικής παραδοσιακής μουσικής. Έναν χρόνο μετά επιστρέφει στη Βουδαπέστη, όπου και διδάσκει αρμονία, αντίστιξη και μουσική ανάλυση στο παλιό του σχολείο. Κάτω από την ομπρέλα του κομμουνισμού και ξεκομμένος από τις εξελίξεις στη Δύση, ο Λίγκετι δεν είχε επαφή με τη σύγχρονη μουσική. Τον Δεκέμβριο του 1956, η Ουγγρική Επανάσταση καταστέλλεται από τον Σοβιετικό Στρατό και βρίσκει την ευκαιρία να «δραπετεύσει» στη Βιέννη, όπου και εν τέλει λαμβάνει την αυστριακή υπηκοότητα.
Ταξιδεύοντας στην Κολωνία γνωρίζεται με αρκετούς αβάν-γκαρντ συνθέτες, όπως τον Καρλχάιντς Στοκχάουζεν και τον Γκότφριντ Μίχαελ Κένιχ, οι οποίοι εργαζόντουσαν στη νεοσύστατη ηλεκτρονική μουσική. Ο Λίγκετι ανακαλύπτει τα νέα μουσικά ύφη και τεχνικές εκτέλεσης των οργάνων, ενώ εργάστηκε και ο ίδιος στο Στούντιο της Κολωνίας· εντούτοις το ηλεκτρονικό του έργο ήταν πτωχό, καθώς ο ίδιος στράφηκε στα ακουστικά όργανα και τον συνδυασμό τους με ηλεκτρονικά μέσα (π.χ. μαγνητοταινία, ηχητικά φίλτρα κλπ). Έργα της περιόδου περιλαμβάνουν τα Apparitions (1958–59), Atmosphères (1961), Aventures (1962), Nouvelles Aventures (1962-65) και Lontano (1967). Στα έργα αυτά βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η μικροπολυφωνία, τεχνική ιδιαίτερα απτή στα έργα Requiem (1963) και Lux Aeterna (1966), με τα οποία ο Λίγκετι έγινε παγκοσμίως γνωστός. Μια επέκταση της τεχνικής προς το μικροδιαστηματικό κούρδισμα παρατηρείται στο έργο Ramifications (1968-69), ενώ στο Poème symphonique (1962) επιχειρείται μια καθολική χρήση των πειραματισμών της εποχής του.
Το 1973 αναλαμβάνει καθηγητής στην Ανώτατη Μουσική και Θεατρική Σχολή του Αμβούργου (Hochschule für Musik und Theater). Λίγα χρόνια μετά, το 1978 γράφει την όπερα Le Grand Macabre (Ο Μεγάλος Θανατικός), ενώ λίγα χρόνια αργότερα, σε μια αναζήτηση ενός νέου ύφους, κινείται προς το έδαφος της τονικότητας. Στη μουσική σκηνή επιστρέφει το 1982 με το Τρίο για βιολί, κόρνο και πιάνο και για τις επόμενες δύο δεκαετίες παράγει έναν μεγάλο αριθμό έργων. Απ' αυτά, οι Σπουδές για πιάνο, επηρεασμένες από τις σπουδές του Φρεντερίκ Σοπέν, είναι οι πιο γνωστές.
Μετά από χρόνια προβλήματα υγείας, ο Λίγκετι πεθαίνει στα 83 του στη Βιέννη. Αν και ήταν γνωστό πως ήταν άρρωστος για αρκετά χρόνια και πως τα τρία τελευταία του χρόνια χρησιμοποιούσε αναπηρική καρέκλα, η οικογένειά του εντούτοις αρνήθηκε να αποκαλύψει τα λεπτομερή αίτια. Ο γιος του, Λούκας Λίγκετι, είναι επίσης συνθέτης και εκτελεστής κρουστών οργάνων, εγκατεστημένος στη Νέα Υόρκη.
Η μουσική του
thumb|αριστερά|800px|Ο Λίγκετι με τον γιό του Λούκας, τη σύζυγό του, τον [[Κόνλον Νανκάροου και τον Μάικλ Ντόχερτυ (από αριστερά προς δεξιά).]]
Τα χρόνια της Ουγγαρίας
Τα πρώιμα έργα του Λίγκετι αποτελούν ένα είδος προέκτασης της μουσικής γλώσσας του Μπέλα Μπάρτοκ. Ακόμη και ο πιανιστικός του κύκλος, Musica ricercata, ο οποίος σύμφωνα με τον συνθέτη γράφτηκε με μια «καρτεσιανή προσέγγιση» -ένα είδος επιτομής όλης της μουσικής ιστορίας-, έχει χαρακτηριστεί από έναν βιογράφο του ως «αδελφό έργο» του Μικρόκοσμου του Μπάρτοκ. Ο πιανιστικός κύκλος αποτελείται από 11 κομμάτια: στο πρώτο χρησιμοποιείται ένας μόνο τόνος, το Λα, το οποίο ακούγεται σε πολλαπλές οκτάβες. Μόνο προς το τέλος του κομματιού εισάγεται ένας νέος τόνος, το Ρε. Στο επόμενο κομμάτι του κύκλου χρησιμοποιούνται τρεις τόνοι (Μι♯, Φα♯ και Σολ), στο τρίτο κομμάτι τέσσερις τόνοι και ούτω καθ' εξής. Φτάνοντας στο ενδέκατο και τελευταίο κομμάτι του κύκλου, όλοι οι τόνοι μιας χρωματικής κλίμακας έχουν λάβει χώρα.
Από το 1956 έως τον Μεγάλο Θανατικό
Με την άφιξή του στην Κολωνία αρχίζει να συνθέτει ηλεκτρονική μουσική, βρισκόμενος στο πλάι του Στόκχάουζεν και του Κένιχ, στο ηλεκτρονικό στούντιο της Ραδιοφωνίας της Δυτικής Γερμανίας (WDR). Μόνο δύο του έργα, τα Glissandi (1957) και Artikulation (1958) κάνουν χρήση του μέσου αυτού, πριν επιστρέψει στα φυσικά ακουστικά όργανα. Ένα τρίτο έργο με αρχικό τίτλο Atmosphères και κατόπιν γνωστό ως ''Pièce électronique Nr. 3'' ήταν στα σκαριά· ωστόσο, λόγω των τεχνικών περιορισμών της εποχής του, ο Λίγκετι δεν κατάφερε να το ολοκληρώσει. Εν τέλει, ολοκληρώνεται το 1996 από τους Ολλανδούς συνθέτες Kees Tazelaar και Johan van Kreij, που εργάζονταν στο Ινστιτούτο Ηχολογίας.
Η μετέπειτα μουσική του Λίγκετι φαίνεται επηρεασμένη από τα μέχρι πρότινος πειράματά του με τα ηλεκτρονικά μέσα, καθώς η υφή τους μοιράζεται κοινό έδαφος. Το έργο Apparitions (1958–59) ήταν αυτό που τον έφερε στο διεθνές προσκήνιο, ωστόσο σήμερα είναι περισσότερο γνωστός για το έργο Atmosphères. Γραμμένο το 1961 για μεγάλη ορχήστρα, δεν σχετίζεται μουσικά με το ομώνυμο ηλεκτρονικό κομμάτι του, αν και οι αισθητικές προθέσεις είναι παρόμοιες. Από τα τέσσερα βασικά στοιχεία της μουσικής -μελωδία, αρμονία, ρυθμός και χροιά- εδώ χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά μόνο το τελευταίο, και επικεντρώνεται έτσι στην υφή του ήχου αυτού καθεαυτού -μια τεχνική γνωστή ως ηχητικές μάζες. Το έργο αρχίζει με το μεγαλύτερο ίσως κλάστερ που έχει γραφτεί ποτέ -μια συγχορδία αποτελούμενη από όλες τις νότες μιας χρωματικής κλίμακας, σε έκταση πέντε οκτάβων. Κάθε ένας από τους 56 εκτελεστές εγχόρδων παίζει και μια διαφορετική νότα, δίνοντας ένα αποτέλεσμα μιας τεράστιας, αλλά ήσυχης, ηχητικής μάζας που συνεχώς μεταβάλλεται -ένα σύνολο από συγχορδίες, που η καθεμία «λιώνει» μέσα στην επόμενη.
Το Ρέκβιεμ για σοπράνο, μέτζο-σοπράνο, πεντάφωνη χορωδία και ορχήστρα αποτελείται από τέσσερις κινήσεις και μοιράζεται το ίδιο χρωματικό στυλ του Atmosphères. Μετά το αρχικό Introitus, ακολουθεί το Κύριε, μια τεραστίων διαστάσεων χορωδιακή φούγκα για 20 φωνές, όπου ο ρόλος της αντίστιξης τελείται ως προς το ηχητικό υλικό -μελισματικές μάζες που η μία διαπερνά την άλλη και εναλλάσσονται με στιγμιότυπα περίπλοκων διαστηματικών πήδων. Απόσπασμα του μέρους αυτού χρησιμοποιήθηκε και στην ταινία "2001:Οδύσσεια του Διαστήματος", το οποίο στην ταινία ακολουθείται και από την έναρξη του Atmosphères. Η προτελευταία κίνηση του Ρέκβιεμ, de Die Judicii Sequentia, αποτελεί ένα παλίμψηστο αντιθέσεων: δυναμικές fff (πολύ δυνατά) αντιπαραβάλλονται με ppp (πολύ σιγανά), ηχητικές μάζες «εναντίον» σολίστ κλπ., ενώ στο τελικό Lacrimosa η χορωδία είναι βουβή και μόνο το βουερό τραγούδι των σολίστ συνοδεύεται από την ορχήστρα.
Ακόμη ένα κομμάτι με λατινικό κείμενο είναι και το Lux Aeterna (Αιώνιο Φως): γραμένο για 16 a cappella φωνές, προσιδιάζει στους μετρικούς κανόνες του αναγεννησιακού συνθέτη Γιοχάνες Όκεγχεμ, με αποτέλεσμα μια παρόμοια αισθητική. Η αρμονία που χρησιμοποιεί βασίζεται στο διάστημα μιας δεύτερης (=τόνος) παρά της κλασικής τρίτης, δημιουργώντας μια παράδοξα πυκνή και συνάμα διάφανη υφή.
Τα έργα Aventures (Περιπέτειες) και Nouvelles Aventures (Νέες περιπέτειες) αποτελούν μιμοδράματα, όπου επτά όργανα συνοδεύουν τρεις τραγουδιστές, που αντί κειμένου ερμηνεύουν αποκλειστικά φωνήεντα. Το αποτέλεσμα είναι μια αόριστη και ακαθόριστη αισθητική, που -όπως δηλώνει και ο συνθέτης- «κάτι συμβαίνει, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς, κι εσείς επίσης δεν ξέρετε». Στον μανιερισμό των συνθέσεων αυτών αντιπαρατίθενται μεταξύ τους οι ακραίες εκφάνσεις των συναισθημάτων -από την πλήρη υστερία μέχρι τον τετριμμένο διάλογο- και επιτυγχάνεται μια αλληλεπίδραση μεταξύ των εκτελεστών και του κοινού. Κατά τα πρότυπα του πειραματισμού, το έργο συμπεριλαμβάνει την παρωδία ενός χορικού, καθώς και ηχητικά εφέ όπως ένα χαρτί που σκίζεται και βόλους που κινούνται εντός δοχείου -ένα χιουμοριστικό «κλείσιμο του ματιού» στους πειραματιστές Μαουρίτσιο Κάγκελ, Ντίτερ Σνέμπελ και βέβαια τον Στόκχάουζεν.
Από τη δεκαετία του 1970 ο Λίγκετι απομακρύνεται από το ηχητικό στοιχείο του χρωματισμού και επικεντρώνεται στον ρυθμό. Η τάση αυτή βρίσκει την απόλυτη έκφρασή της στα κομμάτια Continuum (1968) και Clocks and Clouds (1972–73), χωρίς να έχει έρθει σε επαφή με τη μινιμαλιστική μουσική του Στηβ Ράιχ και του Τέρρυ Ράιλι. Αργότερα θα γράψει την Αυτοπροσωπογραφία με τον Ράιχ και τον Ράιλι (και τον Σοπέν στο υπόβαθρο), επιβεβαιώνοντας τη συμπόρευσή του με το μινιμαλιστικό ρεύμα. Στις επιρροές του συγκαταλέγεται και το ρυθμικό στοιχείο της Αφρικανικής Μουσικής, ιδιαιτέρως αυτή των Πυγμαίων, όπως άλλωστε είχε συμβεί και με τον Ράιχ και τον Ολιβιέ Μεσιάν στο παρελθόν.
Η δεκαετία του 1980 και το τέλος
Η μουσική του μετά τον Μεγάλο Θανατικό εστιάζει στο ρυθμικό στοιχείο, με έντονη την μηχανιστική αισθητική. Ο ιδιωματισμός του χρωματισμού αντικαθίσταται από την εναλλαγή μείζονων και ελάσσονων συγχορδιών, αλλά και τη χρήση τροπικής αρμονίας. Αξιοσημείωτο παραμένει το Κοντέρτο για Πιάνο (1985-1988), που ο συνθέτης παρομοιάζει ως το Αισθητικό Πιστεύω του. Σημαντικές επίσης είναι οι Σπουδές για πιάνο (Τόμος I, 1985· Τόμος II, 1988–94· Τόμος III, 1995–2001), οι οποίες αντλούν υλικό από πολύ διαφορετικές πηγές, όπως τη μουσική Γκαμελάν του Μπαλί, τον τζαζ πιανίστα Τελόνιους Μονκ, την πολυρυθμία της Αφρικανικής Μουσικής, τον Μπάρτοκ, τον Κόνλον Νανκάροου και τον Μπιλ Έβανς. Στο ίδιο μήκος κύματος συγκαταλέγονται το Τρίο για κόρνο (1982), το Κοντσέρτο για βιολί (1992) και η συλλογή μαδριγαλίων Nonsense Madrigals («Παράλογα Μαδριγάλια»), ένα εκ των οποίων αποτελεί μελοποίηση του αλφαβήτου.
Τα τελευταία έργα του Λίγκετι είναι το Hamburg Concerto για κόρνο και ορχήστρα δωματίου (1998–99, αναθεωρ. 2003) -το οποίο και αφιέρωσε στη Γερμανίδα κορνίστα Μαρί Λουίζ Νοϊνέκερ-, ο κύκλος τραγουδιών Síppal, dobbal, nádihegedüve (Με πίπιζες, τύμπανα και βιολιά - 2000), και τέλος η 18η σπουδή για πιάνο Canon (2001).
Πιάνο
(I. A kapuban a szeker, II. Hopp ide tisztan, III. Csango forgos) (I. Monument, II. Selbstportrait mit Reich und Riley (und Chopin ist auch dabei), III. In zart fliessender Bewegung)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι συνθέτες Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Εθνική Βιβλιοθήκη και Αρχείο του Ιράκ
Η Εθνική Βιβλιοθήκη και Αρχείο του Ιράκ (αραβικά: دار الكتب والوثائق العراقـيـة) βρίσκεται στην πόλη της Βαγδάτης, την πρωτεύουσα του Ιράκ. Ιδρύθηκε το 1920 και επηρεάστηκε πολύ από τον πόλεμο που ξεκίνησε το 2003.
Ιστορία
Πολλά από τα αρχεία που διατηρούσε καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ. Ακόμη και αν ο ακριβής αριθμός τους παραμένει αβέβαιος μέχρι σήμερα, το ποσοστό των κατεστραμμένων αρχείων υπολογίζεται στο 60% και στο 20% των δημοσιεύσεών της, συμπεριλαμβανομένων σπάνιων βιβλίων και μεμονωμένων τίτλων εφημερίδων. Μεταξύ των αρχείων υπήρχαν χειρόγραφα που χρονολογούνται από την οθωμανική περίοδο, παλιά αρχεία της ρωμαϊκής εποχής, χειρόγραφες επιστολές από την αυλή του Σαρίφ Χουσεΐν, που απευθύνονταν στον Λόρενς της Αραβίας, δίνοντας το σύνθημα για την αραβική επανάσταση κατά των Τούρκων και μεγάλος αριθμός εντύπων που ανήκουν στην πολιτιστική κληρονομιά του κόσμου. Μερικά αρχεία διασώθηκαν επειδή κρύφτηκαν μέσα σε ένα κοντινό τζαμί, άλλα φυλάσσονταν σε εγκαταστάσεις που ανήκαν στο Υπουργείο Τουρισμού. Παρ' όλες αυτές τις προσπάθειες, ο Συνασπισμός των Συμμάχων χωρών δεν έκανε καμία ενέργεια για να σώσει αυτά τα βιβλία που είχαν κρυφτεί και οι υποσχέσεις για βοήθεια της Εθνικής Βιβλιοθήκης δεν τηρήθηκαν.
Αυτή η καταστροφή θύμισε τη Μάχη της Βαγδάτης του 1258 όταν οι Μογγόλοι εισέβαλαν στην πόλη και κατέστρεψαν τις βιβλιοθήκες, πετώντας τα βιβλία στον Τίγρη. Ένας θρύλος λέει ότι μια εκπληκτική ποσότητα μελανιού ξέφυγε από τα βιβλία και έκανε το νερό του ποταμού Τίγρη μαύρο.
Αναγέννηση
Ως σύμβολο του «νέου Ιράκ», η εθνική βιβλιοθήκη ξαναγεννιέται από τις στάχτες της. Ο Σαάντ Εσκαντέρ και η ομάδα του εργάζονται για την ανοικοδόμηση. Το κτίριο ανακαινίστηκε και ξεκίνησε ένα τεράστιο έργο ψηφιοποίησης αρχείων. Ομάδα ειδικών από την Τσεχική Δημοκρατία και την Ιταλία συνεργάστηκε επίσης για την αποκατάσταση κατεστραμμένων αρχείων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Ιράκ Ιρ Κατηγορία:Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης
Κουμπεμπένιο
Το α- ισομερές της ένωσης έχει βρεθεί και στα είδη Cinnamomum aromaticum και Cinnamomum verum.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τερπένια και τερπενοειδή
NGC 5189
Το NGC 5189 ή Gum 47 ή IC 4274 είναι πλανητικό νεφέλωμα στον νότιο αστερισμό Μυία. Το ανακάλυψε ο James Dunlop την 1η Ιουλίου 1826 και το καταλογογράφησε ως Δ252. Μέχρι την δεκαετία του 1960 θεωρούνταν πως επρόκειτο για νεφέλωμα εκπομπής, όμως το 1967 ο Karl Gordon Henize το περιέγραψε ως οιονεί πλανητικό βάσει των φασματικών εκπομπών του.
Ιδωμένο από τηλεσκόπιο μοιάζει με τον λατινικό χαρακτήρα "S". Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την συμμετρία που παρουσιάζει ως προς το νοητό κέντρο του οδήγησαν τους αστρονόμους στο συμπέρασμα πως ο κεντρικός αστέρας του NGC 5189 ήταν διπλό άστρο. Παρατηρήσεις με το Μεγάλο Τηλεσκόπιο Νότιας Αφρικής (Southern African Large Telescope) έδειξαν τελικά πως ένας λευκός νάνος βρίσκεται σε τροχιά με περίοδο 4,04 ημερών γύρω από το κεντρικό άστρο του νεφελώματος. Εκτιμάται πως το NGC 5189 απέχει 1.780 έτη φωτός από την Γη Άλλες μετρήσεις δείχνουν αποστάσεις μέχρι και 3.000 ετών φωτός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
5189 Κατηγορία:Μυία (αστερισμός) Κατηγορία:Πλανητικά νεφελώματα 4274
Θεοδώρα Ρεθύμνης
Η Θεοδώρα ή Θοδώρα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 44 χλμ. από το Ρέθυμνο και 33,5 από το Ηράκλειο και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 350 μ., στους νότιους πρόποδες του όρους Κουλούκωνας.
Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται στην απογραφή του 1881, όταν είχε 43 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και ανήκε στον δήμο Δαμάστας. Στην απογραφή του 1900 είχε 76 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αλόιδων, αλλά το 1931 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Θεοδώρας, η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κουλούκωνα.
Δείτε Κοινότητα Θεοδώρας
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Το 2013 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του ναού της Αγίας Θεοδώρας, η οποία είχε αρχίσει το 2003. Ο κεντρικός ναός της ενορίας είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Στην ενορία του χωριού ανήκει επίσης το εξωκλήσι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.
Παραπομπές
Θεοδωρα Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Οικογένεια Καρατζά
H πριγκιπική Οικογένεια Καρατζά είναι Βυζαντινής καταγωγής και στα τέλη του 16ου αι. ζούσε στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης. Μέλη της ήταν αξιωματούχοι του Οθωμανικού κράτους, κυρίως διερμηνείς (dragoman) και έγιναν ευγενείς (boyar) στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες. Ο Νικόλαος και ο Ιωάννης έγιναν πρίγκιπες (hospodar) της Βλαχίας. Απόγονοι της Οικογένειας υπάρχουν στην Ελλάδα, στη Ρουμανία, κ.α.
Καταγωγή
Ο πριγκιπικός Οίκος των Καρατζά έχει καταβολές από το Βυζάντιο, μάλλον από την Κωνσταντινούπολη. Η Άννα Κομνηνή στην Αλεξιάδα αναφέρει ότι ο πατέρας της Αλέξιος Α΄ Κομνηνός έστειλε τον Αργυρό Καρατζά στη Δαλματία (1091) και τον όρισε δούκα του Δυρραχίου και της Φιλιππουπόλεως (1094). Μετά την Άλωση του 1453 ο Ευστράτιος Καρατζάς μεσολάβησε μεταξύ του Πατριάρχη Γεννάδιου και του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄.
Το 1591 ο Κωνσταντίνος Καρατζάς έγινε μέγας ποστέλνικος της Μολδαβίας, το πρώτο μέλος που εμφανίζεται στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Ο εγγονός του Ιωάννης Καρατζάς μ. ποστέλνικος, ίδρυσε μονή στη Σλομπόζια της Βλαχίας και ανακαίνισε το ναό του Αγ. Σάββα στο Ιάσιο (1625).
Οι τρεις κλάδοι
Άλλος εγγονός του Κωνσταντίνου ήταν ο Κωνσταντίνος Καρατζάς μ. ποστέλνικος Μολδαβίας (1653). Αυτός είχε τρεις γιους. Πρώτος ήταν ο Σκαρλάτος, που είχε εγγονό τον Μανουήλ μ. διερμηνέα της Πύλης.
Ο δεύτερος γιος Γεώργιος είχε γιους: τον Σκαρλάτο Καρατζά 1695-1780, μ. διερμηνέα, που ο Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ τον τοποθέτησε τιμητικά στη Μολδο-Βλαχία (1774) και τον Ιωαννίκιο Γ΄ π. 1700-1793, που εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης (1761-63). Ο γιος του Σκαρλάτου Γεώργιος Καρατζάς έγινε διερμηνέας της Πύλης. Ο γιος αυτού Ιωάννης έγινε πρίγκιπας της Βλαχίας (1812-18)· το διάστημα 1813-14 ενέσκηψε επιδημία πανώλους στο Βουκουρέστι, που ονομάστηκε "επιδημία (της εποχής) του Καρατζά". Οι γιοί του, οι ηγεμονόπαιδες (beyzades) Γεώργιος και Κωνσταντίνος, έχουν απογόνους ως τις ημέρες μας στη Ρουμανία και αλλού. Ο πρώτος από αυτούς Γεώργιος νυμφεύτηκε τη Σμαράγδα Ροσέττι-Μπιμπίκου και είχαν εγγονό τον Αριστείδη, νομικό και εντομολόγο. Ο γιος του τελευταίου, ο Κωνσταντίνος νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Κρετουλέσκου φιλάνθρωπο και ευεργέτρια. Ο δεύτερος ηγεμονόπαις Κωνσταντίνος νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα Κόντο-Ντάντολο και είχαν γιο τον Ιωάννη πασά, πιανίστα και συνθέτη. Ο Ιωάννης είχε έναν γιο τον Κωνσταντίνο (1889-1950), διπλωμάτης της Ρουμανίας όπου κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου διέσωσε 51.000 Εβραίους (άνδρες, γυναίκες και παιδιά) από απέλαση και εξόντωση στα ναζιστικά στρατόπεδα και το 2005 έλαβε τον τίτλο του «Δικαίου των Εθνών» από το Γιαντ Βασσέμ. Η δεύτερη σύζυγος του Κωνσταντίνου ονομαζόταν Αικατερίνη Ν. Ταμπακοπούλου και είχαν δύο παιδιά τον Γεώργιο (1850-1871) και τη Μαρία (1854-1910). Η Μαρία Καρατζά παντρεύτηκε τον Γάλλο βουλευτή και ξακουστό οινοπαραγωγό του Μπορντό, Ναθάνιελ Δ' Τζόνστον.
Ο τρίτος γιος Δημήτριος είχε εγγονό τον Νικόλαο Καρατζά 1737-1784, πρίγκιπα της Βλαχίας (1782-83). Γιος αυτού ήταν ο Ιωάννης Ν. διερμηνέας της Πύλης. Ο δισεγγονός του Γεώργιος Καρατζάς, που απεβίωσε το 1918 στην Αθήνα, ήταν ο τελευταίος απόγονος του κλάδου αυτού.
Πιλίτσα (ποταμός)
Ο Πιλίτσα (πολωνικά: Pilica) είναι ποταμός στην κεντρική Πολωνία, ο μεγαλύτερος αριστερός παραπόταμος του ποταμού Βιστούλα, με μήκος 333 χιλιόμετρα (8ος μεγαλύτερος της Πολωνίας) και έκταση λεκάνης απορροής 9.258 χλμ2 (όλα στην Πολωνία).
Ρέει μέσα από το Υψίπεδο Κρακοβίας-Τσενστοχόβα, μετά το οποίο εισέρχεται στις πεδιάδες της Κεντρικής Πολωνίας. Ο Πιλίτσα ρέει στο Βιστούλα κοντά στο χωριό Οστρόβεκ, σε μια γεωγραφική περιοχή της κεντρικής κοιλάδας του Βιστούλα. Το 1974, ένα φράγμα κατασκευάστηκε κοντά στο Σουλέγιουφ, με αποτέλεσμα τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης Σουλέγιουφ, η οποία έχει έκταση 2.700 εκταρίων. Η περιοχή στη λεκάνη του Πιλίτσα ονομάζεται μερικές φορές Ναντπιλίτσε (Nadpilicze), και ο ίδιος ο ποταμός σηματοδοτεί το όριο μεταξύ της Ελάσσονος Πολωνίας και δύο άλλων ιστορικών περιοχών της χώρας, της Μείζονος Πολωνίας και της Μασοβίας.
Διαδρομή καγιάκ
Το «Υδάτινο Μονοπάτι Πιλίτσα», μήκους 228 χλμ., είναι μια διαδρομή καγιάκ στον ποταμό Πιλίτσα. Ξεκινά στο Ζαζέτσε, κοντά στο Στσεκοτσίνι και τελειώνει στις εκβολές του ποταμού Πιλίτσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Βιστούλα
Βάντα Βασιλέφσκα
Η Βάντα Βασιλέφσκα (πολωνικά: Wanda Wasilewska), επίσης γνωστή με το ρωσικό όνομα Βάντα Λβόβνα Βασιλέφσκαγια (Ва́нда Льво́вна Василе́вская) (21 Ιανουαρίου 1905 – 29 Ιουλίου 1964), ήταν Πολωνή και Σοβιετική μυθιστοριογράφος και δημοσιογράφος και αριστερή πολιτική ακτιβίστρια. Ήταν σοσιαλίστρια που έγινε επίσης αφοσιωμένη κομμουνίστρια. Ξέφυγε από τη γερμανική επίθεση στη Βαρσοβία το Σεπτέμβριο του 1939 και εγκαταστάθηκε στο σοβιετικά κατεχόμενο Λβιβ και τελικά στη Σοβιετική Ένωση. Ήταν η ιδρύτρια της Ένωσης Πολωνών Πατριωτών εκεί και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία της 1ης Μεραρχίας Πεζικού Ταντέους Κοστσιούσκο. Η μεραρχία εξελίχθηκε στον Πολωνικό Λαϊκό Στρατό και πολέμησε στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Βασιλέφσκα ήταν έμπιστη σύμβουλος του Ιωσήφ Στάλιν και η επιρροή της ήταν ουσιαστική για την ίδρυση της Πολωνικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης τον Ιούλιο του 1944 και για το σχηματισμό της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας. Η Βασιλέφσκα διαπραγματεύτηκε με τον Στάλιν τα μεταπολεμικά σύνορα της Πολωνίας. Τα σύνορα που επιτεύχθηκαν ήταν σύμφωνα με τις απόψεις της Βασιλέφσκα για το πού έπρεπε να βρίσκονται και αντιπροσώπευαν την πιο απομακρυσμένη επέκταση του εδάφους της χώρας που θα μπορούσε να εξεταστεί εκείνη την εποχή, από τη σκοπιά των Σοβιετικών και των Δυτικών Συμμάχων.
Η Βασιλέφσκα πέθανε στις 29 Ιουλίου 1964 στο Κίεβο και θάφτηκε στο Κοιμητήριο Μπαϊκοβέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί σοσιαλιστές Κατηγορία:Πολωνοί κομμουνιστές Κατηγορία:Πολωνές δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνές πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί Αυστροούγγροι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Νικητές του Κρατικού Βραβείου Ε.Σ.Σ.Δ. Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 1η τάξη Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας
...Iru!
Το βιντεοπαιχνίδι ...Iru! (ιαπωνικά:…いる!) κυκλοφόρησε στις 26 Μαρτίου 1998 από την εταιρία βιντεοπαιχνιδιών Takara για το PlayStation. Είναι Βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας και επιβίωσης τρόμου. Στις 5 Αυγούστου 1999 κυκλοφόρησε μια έκδοση σε χαμηλότερη τιμή με το όνομα THE BEST Takaramono
Ο ίδιος ο τίτλος του παιχνιδιού δεν έχει εύκολη έκφραση στα αγγλικά. Το «iru (いる)» υποδηλώνει την παρουσία ενός ζωντανού όντος, επομένως η πιο κοντινή μετάφραση είναι πιθανώς «…Είναι εδώ!» Αν και ακούσιο, είναι πολύ κατάλληλο για ένα έργο τόσο στενά συνδεδεμένο με τον Λάβκραφτ να καυχιέται για έναν τίτλο που αψηφά ενεργά τη μετάφραση.
Είναι ένα από τα παιχνίδια τρόμου επιβίωσης με τρισδιάστατα γραφικά χρησιμοποιώντας πολύγωνα το οποίο ήταν ένα δημοφιλές είδος εκείνη την εποχή. Μετά την κυκλοφορία του " Resident Evil " της Capcom (1996). Όλα τα κτίρια και οι άνθρωποι στο σχολείο χαρακτηρίζονται από πολύγωνα. Η Ιστορία ξεκινά στο γυμνάσιο σε ένα απομονωμένο νησί στην ξηρά. Πριν από το σχολικό φεστιβάλ, η ιστορία αναπτύσσετε μετά τον φόνο ενός κοριτσιού. Το κάλεσμα του Κθούλου χρησιμοποιείται ως βάση της ιστορίας μαζί με αντικείμενα και χαρακτήρες που σχετίζονται με μύθους που αποκαλυπτόταν μέσα στο παιχνίδι.
Ιστορία
Σε ένα μικρό νησί στα ανοικτά των ακτών της Ιαπωνίας, ο κύριος πρωταγωνιστής, ο Τατσούγια Ινάμπα, φοιτά στο γυμνάσιο Κιριγκαόκα σε ένα απομονωμένο νησί στην ξηρά, έχει δει ένα απόκοσμο όνειρο. Ήταν μια προειδοποίηση από την Καόρι Αικάουα, μια φοιτήτρια στο παρεκκλήσι, και του είπε ότι θα έπρεπε να φύγει πριν από τη σεληνιακή έκλειψη. Το βράδυ πριν από το πολιτιστικό φεστιβάλ του γυμνασίου Κιριγκαόκα, όπου ο πρωταγωνιστής Ινάμπα, η αγάπη του Γιούμα και μερικοί συμμαθητές του μένουν αργά το βράδυ για να ολοκληρώσουν τις προετοιμασίες. Σε λίγο, τα φώτα σβήνουν, η Γιούμα εξαφανίζεται και τα νεκρά πτώματα των φίλων του Ινάμπα αρχίζουν να συσσωρεύονται. Οι λίγοι δάσκαλοι που βρίσκονται στο χώρο δεν βοηθούν, είτε κρύβονται από φόβο είτε συμπεριφέρονται σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Κριτικές
Στην Famitsu η συνολική βαθμολογία είναι 20 βαθμοί (40 βαθμοί συνολικά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1998 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τρόμου
Βουλευτής
Βουλευτής (θηλυκό: βουλευτής, βουλευτίς, βουλευτίνα, βουλεύτρια) ονομάζεται ο εκπρόσωπος των ψηφοφόρων μιας χώρας που έχει εκλεχθεί για να την εκπροσωπήσει στο Κοινοβούλιο για ένα χρονικό διάστημα. Σε πολλές χώρες που έχουν άνω και κάτω βουλή, η λέξη βουλευτής περιγράφει τα μέλη της κάτω βουλής επειδή τα μέλη της άνω βουλής έχουν άλλο τίτλο (π.χ. γερουσιαστής για την άνω βουλή και βουλευτής για την κάτω βουλή).
Τα μέλη των κοινοβουλίων συνήθως σχηματίζουν ομάδες. Κάθε μία από αυτές τις ομάδες απαρτίζεται από βουλευτές προερχόμενους από το ίδιο πολιτικό κόμμα. Σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία ο βουλευτής έχει ζωτικό ρόλο στην ψήφιση νόμων, ειδικά για κρατικούς νόμους και πολιτικά δικαιώματα.
Βουλευτής εκλέγεται το άτομο ή τα άτομα με τις περισσότερες ψήφους σε μια εκλογική περιφέρεια, εφόσον μια εκλογική περιφέρεια δίνει πάνω από μια έδρα. Εάν δεν έχει αντίπαλο υποψήφιο εκλέγεται κανονικά. Οι περισσότεροι βουλευτές ανήκουν σε κόμμα, ωστόσο εάν κάποιος βουλευτής δεν κερδίσει το χρίσμα κάποιου κόμματος, παραιτηθεί από το κόμμα ή δεν ανήκει σε κάποιο κόμμα, τότε είναι ανεξάρτητος. Σε ορισμένες χώρες (π.χ. Κουβέιτ), οι περισσότεροι βουλευτές είναι ανεξάρτητοι.
Η λέξη βουλευτής προέρχεται από το ρήμα βουλεύομαι της αρχαίας ελληνικής, που σημαίνει αποφασίζω.
Γενικά
Οι βουλευτές μπορούν να εκπροσωπούν τη περιοχή τους σε ένα εθνικό κοινοβούλιο, ή (συνήθως σε ομοσπονδιακά κράτη), την περιοχή τους σε ένα κρατιδιακό κοινοβούλιο. Τα μέλη του κοινοβουλίου εκλέγονται με δημοκρατικό τρόπο, αλλά σε αυταρχικά κράτη έχουν υπάρξει και περιπτώσεις όπου εκλέγονται από στημένες εκλογές. Ωστόσο, το επίπεδο ανεξαρτησίας και δημοκρατίας στα κοινοβούλια, και επομένως των βουλευτών, δεν είναι πάντα το ίδιο. Σε κάποιες χώρες, όπως στο Εθνικό Λαϊκό Συνέδριο της Κίνας αλλά και κοινοβούλια κομμουνιστικών χωρών στο παρελθόν (και άλλα αυταρχικά κράτη), οι βουλευτές κατά κύριο λόγο επικυρώνουν αποφάσεις της κυβέρνησης. Σε κομμουνιστικά κράτη τα κόμματα έχουν κάποιο είδος σχέσης με το κυβερνών κόμμα (π.χ. στην Κίνα αναγνωρίζουν τον ηγετικό ρόλο του ΚΚΚ) και οι βουλευτές απλά διορίζονται.
Σε ειδικές περιπτώσεις μπορεί να αναλάβουν έδρα χωρίς εκλογή αν είναι επιλαχόντες και ο εκλεγμένος υποψήφιος χάνει την έδρα του για σοβαρό λόγο πριν την εκλογή (π.χ. θάνατος βουλευτή, παραίτηση βουλευτή, ακύρωση της εκλογής του από ειδικό δικαστήριο). Στην Ελλάδα τότε αναλαμβάνει βουλευτής ο επιλαχών υποψήφιος από το ίδιο κόμμα.
Στις περισσότερες πολιτείες, οι βουλευτές απολαμβάνουν βουλευτική ασυλία. Με άλλα λόγια, δεν υπόκεινται σε ποινική δίωξη, εκτός εάν το Κοινοβούλιο κινήσει διαδικασία άρσης της ασυλίας. Λόγω της αρχής της αποζημίωσης, δεν μπορούν, καταρχήν, να θεωρηθούν υπεύθυνοι εκτός κοινοβουλίου για δηλώσεις που έγιναν στο κοινοβούλιο. Συνήθως λαμβάνουν κοινοβουλευτικό επίδομα.
Στην Ελλάδα οι βουλευτές ορκίζονται πριν αναλάβουν την κοινοβουλευτική θητεία, εμπρός από τον πρόεδρο της βουλής. Οι βουλευτές βάζουν το χέρι τους στο Ευαγγέλιο, αν και οι βουλευτές άλλων θρησκειών βάζουν το χέρι τους στο ιερό βιβλίο της θρησκείας τους, π.χ. οι μουσουλμάνοι βουλευτές βάζουν το χέρι τους στο Κοράνι για την ίδια διαδικασία. Η ορκωμοσία λαμβάνει χώρα λίγες μέρες μετά τις εκλογές.
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα οι βουλευτές εκλέγονται από τους πολίτες που έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν. Ο λαός καλείται κάθε τέσσερα χρόνια να εκλέξει 300 βουλευτές, που θα τον εκπροσωπήσουν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Ένας βουλευτής μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να παραιτηθεί από τη θέση του, η οποία αναπληρώνεται από κάποιον άλλο βουλευτή του ιδίου κόμματος.
Προϋποθέσεις για να εκλεγεί κάποιος βουλευτής
Για να εκλεγεί ένα άτομο βουλευτής, θα πρέπει να πληρεί κάποιο όριο ηλικίας για να εκλεγεί. Συνήθως αυτό το όριο είναι μεταξύ των 18 και των 30 ετών, ενώ στην Ελλάδα αυτό το όριο είναι τα 25 έτη. Για σύγκριση αυτό το ηλικιακό όριο εκλογής στη Γερμανία είναι τα 18 έτη. Ένα άτομο δεν μπορεί να εκλεγεί βουλευτής εάν εμπίπτει σε κάποιο από τα λεγόμενα κωλύματα εκλογιμότητας.
Στην Ελλάδα, αυτά τα κωλύματα περιλαμβάνουν άτομα που ανήκουν σε συγκεκριμένα επαγγέλματα (π.χ. πολιτικοί υπάλληλοι, εκλεγμένα πρόσωπα σε άλλα αξιώματα όπως οι περιφερειάρχες, στρατιωτικοί μέχρι να λήξει η θητεία τους και το υποχρεώνει ο νόμος). Τα άτομα που ανήκουν σε συγκεκριμένα επαγγέλματα, π.χ. δημόσιοι υπάλληλοι, άτομα σε διευθυντικά πόστα, πρέπει να παραιτηθούν για να θέσουν υποψηφιότητα.
Τα άτομα που εργάστηκαν ως γενικοί ή ειδικοί γραμματείς υπουργείων, γενικών γραμματειών ή περιφερειών, άτομα που είναι μέλη ανεξαρτήτων αρχών, οι ανώτεροι και ανώτατοι αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, τα διευθυντικά στελέχη νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, δημοσίων επιχειρήσεων και άλλα επαγγέλματα, εφόσον άσκησαν το επάγγελμα τους το ενάμισι έτος πριν τη λήξη της βουλευτικής περιόδου, δεν μπορούν να εκλεγούν βουλευτές στην περιοχή κατοικίας τους (τοπικό κώλυμα). Επίσης τα άτομα για τα οποία ισχύει σχετική δικαστική απόφαση δεν μπορούν να εκλεγούν βουλευτές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοκρατία Κατηγορία:Διακυβέρνηση Κατηγορία:Βουλή των Ελλήνων
Αδιανόητη Επιχείρηση
μικρογραφία|368x368εσ|Η τοποθεσία των στρατευμάτων στο τέλος του Β' ΠΠ. Αδιανόητη Επιχείρηση ονομάστηκαν τα δυο σχέδια πολεμικής σύγκρουσης με τη Σοβιετική Ένωση που εκπονήθηκαν για λογαριασμό του Βρετανού Πρωθυπουργού, Ουίνστον Τσώρτσιλ, από τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας του, ακριβώς μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το πρώτο σχέδιο είχε ως αντικειμενικό σκοπό μια αιφνίδια επίθεση στα Σοβιετικά στρατεύματα που στάθμευαν στη Γερμανία προκειμένου «να επιβληθεί η απόφαση των Συμμάχων στους Ρώσους» όπου απόφαση νοούνταν η επιβολή της Συνθήκης της Γιάλτας για την Πολωνία. Αφού οι πιθανότητες να γίνει σωστά η επιχείρηση κρίθηκαν μηδαμινές, το σχέδια εγκαταλείφθηκαν.
Αυτή η επιχείρηση θεωρήθηκε από τα πρώτα σχέδια εκτάκτου χαρακτήρα του Ψυχρού Πολέμου. Και τα δύο σχέδια θεωρούνταν άκρως απόρρητα μέχρι που τελικά δημοσιεύτηκαν από τις ΗΠΑ, το 1998.
Επιθετικές κινήσεις
Ο πρωταρχικός στόχος της επίθεσης ήταν «...για να επιβάλλει στη Ρωσία τη βούληση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Ακόμα και αν η βούληση των δύο αυτών χωρών μπορεί να οριστεί απλώς ως η επίτευξη μια δίκαιης συμφωνίας για την Πολωνία, δεν περιορίζει αναγκαστικά τη στρατιωτική δέσμευση.».
Ημερομηνία έναρξης της επιχείρησης ορίστηκε η 1η Ιουλίου 1945, ακριβώς τέσσερις ημέρες πριν τις γενικές εκλογές της Βρετανίας. Θεωρήθηκε εφικτή μια αιφνίδια επίθεση αμερικανικο-βρετανικών δυνάμεων (47 μεραρχίες) στην περιοχή της Δρέσδης. Αυτό δέσμευε σχεδόν τις μισές διαθέσιμες μεραρχίες (2.5 εκατ. στρατιώτες περίπου) των συμμαχικών δυνάμεων στην περιοχή.
Όταν το σχέδιο πήρε τελική μορφή και εξετάστηκε από την ηγεσία του στρατού, θεωρήθηκε ανέφικτο λόγω της υπεροχής που είχε ο Κόκκινος Στρατός στην περιοχή της Ευρώπης. Η πλειονότητα των επιχειρήσεων θα διεξαγόταν από δυνάμεις της Βρετανίας, Αμερικής, Ναζιστικής Γερμανίας και Πολωνίας. Οποιεσδήποτε γρήγορες νίκες θα οφείλονταν αυστηρά και μόνο στο στοιχείο του αιφνιδιασμού. Αν δεν υπήρχαν νίκες μέχρι τον χειμώνα, θα αναγκάζονταν οι χώρες να αρχίσουν και πάλι ολοκληρωτικό πόλεμο, κάτι πρακτικά ανέφικτο ύστερα από τις καταστροφές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Δευτερευόντως, οι συμμαχικές δυνάμεις φοβήθηκαν το ενδεχόμενο στρατιωτικής συμμαχίας μεταξύ Ιαπωνίας και Σοβιετικής Ένωσης, αφού δεν υπήρχαν ακόμα ενδείξεις του επικείμενου Σοβιετο-ιαπωνικού πολέμου.
Παρόλο που οι στρατιωτικοί του σύμβουλοι επέμεναν στη μη βιωσιμότητα της επιχείρησης, ο Τσώρτσιλ το υποστήριζε μέχρι και την ήττα του στις εκλογές του 1945, που είχε ως αποτέλεσμα είχε ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική εγκατάλειψη του σχεδίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ιβάν Κριλόφ
Ο Ιβάν Αντρέγιεβιτς Κριλόφ (Иван Андреевич Крылов· 2 Φεβρουαρίου [στο Γ. Η. 13 Φεβρουαρίου] 1769 στη Μόσχα – 9 Νοεμβρίου  [στο Γ. Η. 21 Νοεμβρίου] 1844 στην Αγία Πετρούπολη) ήταν Ρώσος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και μυθογράφος.
Αρχικά έγραψε θεατρικά έργα και σατιρικές κωμωδίες, αλλά το 1809 εξέδωσε μια πρώτη συλλογή με 23 μύθους που γνώρισαν τεράστια επιτυχία. Ακολούθησαν πολλές άλλες συλλογές, οι οποίες του χάρισαν τεράστια δημοτικότητα στη Ρωσία και σήμερα θεωρείται ο κατεξοχήν μυθογράφος της ρωσικής λογοτεχνίας.
Οι πρώτοι μύθοι του βασίζονταν στους μύθους του Αισώπου και του Λα Φονταίν, ωστόσο οι μεταγενέστεροι ήταν πρωτότυπα έργα, συχνά με σατιρικό ύφος. Επιτίθεται σε όλες τις ανθρώπινες κακίες, αλλά κυρίως στην ανικανότητα, την αλαζονεία και την ανοησία με ιδιαίτερη αναφορά στη σύγχρονή του κοινωνία.
Βιογραφικά στοιχεία
Όταν ο Κριλόφ ήταν 14 ετών, μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη και έπιασε δουλειά στο Υπουργείο Οικονομικών, εκείνη την περίοδο άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία, έγραψε όπερες, κωμωδίες και τραγωδίες. Παρά την έλλειψη επιτυχίας, η σάτιρα και το χιούμορ των κωμωδιών του βοήθησαν τον συγγραφέα να κερδίσει την αναγνώριση στους λογοτεχνικούς κύκλους.
Μετά το 1789 γνώρισε κάποια επιτυχία ως σατιρικός δημοσιογράφος μέχρι που παρενέβη η κυβερνητική λογοκρισία. Το 1805 άρχισε να μεταφράζει μύθους του Ζαν ντε Λα Φονταίν αλλά, πλέον σε ηλικία 40 ετών, διαπίστωσε ότι η πραγματική του κλίση ήταν να γράφει δικούς του μύθους, έτσι, άρχισε η πιο γόνιμη περίοδος της συγγραφικής του καριέρας. Οι μύθοι του τον έκαναν διάσημο σε όλη τη Ρωσία. Ο Γκόγκολ αποκάλεσε τις συλλογές μύθων του Κριλόφ ως «τα βιβλία της σοφίας των ανθρώπων». μικρογραφία|Το μνημείο του Ιβάν Κριλόφ σε βάθρο που παρουσιάζει τα ζώα των μύθων του, στον [[Θερινός Κήπος (Αγία Πετρούπολη)|Θερινό Κήπο  της Αγίας Πετρούπολης.]] Η δημοσίευση της πρώτης του συλλογής με μύθους το 1809 γνώρισε ενθουσιώδη υποδοχή, έτσι απέκτησε την προστασία της αυτοκρατορικής οικογένειας και ουσιαστικά μια επίσημη θητεία —μια θέση στην Εθνική βιβλιοθήκη της Αγίας Πετρούπολης, αρχικά ως βοηθός και στη συνέχεια ως επικεφαλής του Τμήματος Ρωσικών Βιβλίων, μια θέση όχι πολύ απαιτητική που του άφησε αρκετό χρόνο για να γράψει — την οποία ο Κριλόφ διατήρησε για 30 χρόνια. Δημιούργησε οκτώ επιπλέον συλλογές μύθων, με περίπου 200 μύθους, όλους γραμμένους σε στίχους, και έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις.
Το 1811 έγινε τακτικό μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών στην Αγία Πετρούπολη και το 1823 του απονεμήθηκε το χρυσό μετάλλιο.
Μετά το 1830 έγραψε ελάχιστα και έκανε μια ολοένα και πιο καθιστική ζωή. Πολλές μισοθρυλικές ιστορίες αφηγούνται την τεμπελιά του, τη λαιμαργία του και τις πνευματώδεις συγκεντρώσεις του. Προς το τέλος της ζωής του, ο Κριλόφ υπέστη δύο εγκεφαλικά επεισόδια και οδηγήθηκε από την αυτοκράτειρα για να αναρρώσει στο παλάτι του Παβλόφσκ.
Πέθανε το 1844. Ο τάφος του βρίσκεται στο νεκροταφείο του μοναστηριού Αλεξάντερ Νιέφσκι στην Αγία Πετρούπολη.