cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Μπεχράκης
Απεβίωσε στις 2 Μαρτίου 2019, σε ηλικία 59 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Μίντλσεξ
Ουμβέρτος Α΄ της Σαβοΐας
Αρχικά κατείχε εδάφη γύρω από το Μπελέ και την Κομητεία του Σερμορέν. Η υπηρεσία του στους Γερμανούς Αυτοκράτορες Ερρίκο Β΄ και Κορράδο Β΄ τον αντάμειψε με την απόκτηση των κομητειών Μοριέν και Αόστης και μέρους του Βαλέ. Αυτές οι περιοχές έγιναν γνωστές ως Κομητεία της Σαβοΐας.
Οικογένεια
Ο Ουμβέρτος θεωρείται ότι απέκτησε από τη σύζυγό του, που μάλλον λεγόταν Ανκίλλα, τουλάχιστον τέσσερις γιους. Αυτοί ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Πυραλίδες
Οι πυραλίδες (Pyralidae) είναι οικογένεια εντόμων της τάξεως λεπιδόπτερα. Σε πολλές (ιδίως παλαιότερες) ταξινομήσεις, η οικογένεια Crambidae ενσωματώνεται στις πυραλίδες ως υποοικογένειά τους, καθιστώντας τις πυραλίδες μία από τις μεγαλύτερες οικογένειες των λεπιδόπτερων. Μεταγενέστερα, οι Eugene G. Munroe και Maria Alma Solis διατηρούν τις Crambidae ως ξεχωριστή οικογένεια και την εντάσσουν μαζί με τις πυραλίδες στην υπεροικογένεια πυραλοειδή. Η οικογένεια εισάχθηκε το 1809 από τον Latreille.
Οι πυραλίδες έχουν περίπου 6.150 γνωστά είδη, που συναντώνται σε όλη τη Γη, πολλά από αυτά και στην Ελλάδα. Υποδιαιρούνται στις εξής 5 υποοικογένειες:
Σχέση με τον άνθρωπο
Τα περισσότερα είδη είναι οικονομικώς αδιάφορα για τον άνθρωπο, αλλά πολλά αποτελούν οικονομικώς σημαντικά επιβλαβή έντομα, όπως οι κάμπιες των ειδών Galleria mellonella και Achroia grisella (υποοικογένεια γαλεριίνες). Αυτές οι κάμπιες είναι και στη φύση «λεηλάτες» των κυψελών των μελισσών. Ωστόσο από την άλλη εκτρέφονται και από τον άνθρωπο σε μεγάλους αριθμούς ως ζωντανή τροφή για κατοικίδια ωδικά πτηνά και άλλα μικρά κατοικίδια ζώα, αλλά και ως δόλωμα στο ψάρεμα, ιδίως των ψαριών των ποταμών και λιμνών.
Αξιοσημείωτα για τις τροφικές προτιμήσεις των προνυμφών τους είναι μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα είδη :
Χουάν Πάμπλο Μοντόγια
Ο Χουάν Πάμπλο Μοντόγια(πλήρες ονοματεπώνυμο Χουάν Πάμπλο Μοντόγια Ρολντάν)(γεν. στην Μπογκοτά στις 20 Σεπτεμβρίου του 1975) είναι Κολομβιανός οδηγός αγώνων.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στην πρωτεύουσα της Κολομβίας Μπογκοτά. Ξεκίνησε την καριέρα του απ' τα καρτ. Στη Φόρμουλα 1 βρέθηκε απ' το 2001 μέχρι το 2006 και έτρεξε με τις ακόλουθες 2 ομάδες:
Μία εβδομάδα μετά τη λήξη του Γκραν Πρι των ΗΠΑ του 2006 δηλαδή την Κυριακή 9 Ιουλίου 2006, ο Μοντόγια αποφάσισε πως στο σημείο εκείνο έπρεπε να λήξει οριστικά η καριέρα του στη Φόρμουλα 1 επειδή ήθελε να δοκιμάσει την τύχη του στο Ράλι Nascar. Δύο μέρες αργότερα(Τρίτη 11 Ιουλίου 2006) ο αγωνιστικός διευθυντής της Μακλάρεν Ρον Ντένις είπε στο δικηγόρο του να ενημερώσει το Μοντόγια πως κατά τα μεσάνυχτα της ημέρας εκείνης θ' αποδεσμευόταν οριστικά απ' το συμβόλαιο το οποίο είχε με την ομάδα και θα ήταν πλέον ελεύθερος να κάνει ότι ήθελε. Απ' το Γκραν Πρι Γαλλίας το οποίο έλαβε χώρα στις 16 Ιουλίου 2006 τη θέση του Μοντόγια στο μονοθέσιο της Μακλάρεν πήρε ο Ισπανός δοκιμαστής της ομάδας Πέντρο Ντε Λα Ρόσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολομβιανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Χρυσόστομος Θέμελης
Ο μητροπολίτης Χρυσόστομος Θέμελης (κατά κόσμον Αδάμ Θέμελης του Ζαφειρίου) ήταν Έλληνας ιεράρχης και Μητροπολίτης Μεσσηνίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1918 στην Ιστιαία Εύβοιας. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου αποφοίτησε με βαθμό πτυχίου «άριστα» το 1944. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1944, ιερέας - αρχιμανδρίτης το 1945 και επίσκοπος το 1957. Διετέλεσε Γραμματέας (1950-1952) και Αρχιγραμματέας (1952-1957) της Ιεράς Συνόδου, οπότε και επελέγη βοηθός επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Θεοκλήτου το 1957. Διετέλεσε επίσης το 1945 Πρωτοσύγγελος και Ιεροκήρυκας της Μητρόπολης Γυθείου και Οιτύλου και από το 1945 μέχρι 1950 πρωτοσύγγελος, ιεροκήρυκας, κατηχητής και εξομολόγος της Μητρόπολης Μεσσηνίας. Από το 1950 μέχρι το 1957 ήταν γραμματέας και αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου, και ιερατικός προϊστάμενος της εκκλησίας του Προφήτη Ηλία Καστέλας (Πειραιά) αρχικά και του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών αργότερα. Παράλληλα μέχρι την εκλογή του υπηρέτησε ως Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών με τον τίτλο του Επισκόπου της Πάλαι Ποτέ Διαλαμψάσης Επισκοπής Θαυμακού
Εν συνέχεια ήταν Αρχιερατικός επίτροπος του Πειραιά και το 1965 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας.
Ήταν επίτιμος διδάκτωρ Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ανθρωπιστικών Επιστημών και Πολιτισμικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Ως Μητροπολίτης Μεσσηνίας φρόντισε για την λειτουργία και αναδιοργάνωση των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων, ανοικοδόμησε το Άσυλο Ανιάτων, ανακαίνισε όλες τις Μονές, θεμελίωσε και εγκαινίασε πολλούς Ναούς. Συνέγραψε πολλά βιβλία ιστορικού, λαογραφικού και εκκλησιαστικού περιεχομένου πολλά των οποίων έχουν ανατυπωθεί όπως:
Πέθανε στις 28 Φεβρουαρίου 2007 σε ηλικία 89 ετών. Κατά την ημερομηνία της κοιμησεώς του ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος και ο αρχαιότερος κατά τα πρεσβεία χειροτονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς Χρυσόστομος Κατηγορία:Επίσκοποι Θαυμακού
Καρνάκ
Ο όρος Καρνάκ μπορεί να αναφέρεται σε:
Ρούντολφ Κοχ
Ο Ρούντολφ Κοχ (Rudolf Koch, 20 Νοεμβρίου 1876 - 9 Απριλίου 1934) ήταν κορυφαίος Γερμανός γραφίστας, καλλιγράφος, και καθηγητής. Δημιούργησε διάφορες γραμματοσειρές για την εταιρία Κλίνγσπορ. Ο τρόπος σχεδίασης του ήταν ιδιαιτερα παραδοσιακός, με πρωτότυπο την ιταλική και γερμανική αναγέννηση. Γνωστός έγινε όμως με τα βιβλία του πάνω στην καλλιγραφία και τα αρχαία σύμβολα. Μερικές απο της εργασίες του βρίσκονται σήμερα στο μουσείο Κλίνγσπορ του Όφενμπαχ.
Οι πιο γνωστες γραμματοσειρές του Κοχ
thumb|right|200px|ή Neuland
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί γραφίστες Κατηγορία:Καλλιγράφοι
Καρλ Βάτζινγκερ
Ο Καρλ Βάτζινγκερ (γερμ. Carl Watzinger, 1877-1948) υπήρξε Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1877 στο Ντάρμστατ. Πήρε απολυτήριο γυμνασίου το 1895 και σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, του Βερολίνου και της Βόννης, όπου και στράφηκε στην κλασική αρχαιολογία. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ στις 28 Ιανουαρίου 1899 στην Βόννη με μια εργασία περί της αγγειογραφίας της Κάτω Ιταλίας. Διορίστηκε καθηγητής της λατινικής και ελληνικής γλώσσας και ιστορίας το 1899. Πήρε υποτροφία και περιηγήθηκε την Ιταλία, Ελλάδα, Μικρά Ασία και Αίγυπτο. Διορίστηκε το 1900 βοηθός στο Γερμανικό Ινστιτούτο στην Αθήνα και πήρε μέρος στις ανασκαφές στην Αθήνα, Μαγνησία και στην Πέργαμο. Το 1902 διορίστηκε στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου, από το 1904 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, και το 1905 τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ρόστοκ. Ξανά περιηγήθηκε την Γαλιλαία, όπου μελέτησε τις Εβραϊκές συναγωγές. Πήρε μέρος σε ανασκαφές στην Ιεριχώ το 1908 και 1909.
Απεβίωσε στις 8 Δεκεμβρίου 1948 στο Τύμπιγκεν.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Μαυροβουνιακές βουλευτικές εκλογές 2012
Κόμματα και συνασπισμοί
Πολλοί συνασπισμοί συστάθηκαν ή συνέχισαν να μετέχουν στις εκλογές: Το νεοσύστατο κόμμα Θετικό Μαυροβούνιο με επικεφαλής τον Ντάρκο Πάγιοβιτς κατήλθε στις εκλογές ως ανεξάρητο.
Παραπομπές
2012 βουλευτικες
Αρήτη (φιλόσοφος)
Η  Αρήτη έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ. και υπήρξε φιλόσοφος της Κυρηναϊκής σχολής, κόρη και μαθήτρια του ιδρυτή της σχολής Αρίστιππου του Κυρηναίου του πρεσβύτερου, μητέρα και δασκάλα του Αρίστιππου του Κυρηναίου του νεότερου, του γνωστού και ως «Μητροδίδακτου», επειδή διδάχτηκε τη φιλοσοφία από τη μητέρα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Κυρηναϊκοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) στην Ελλάδα
Γιώργος Αυτιάς
Ο Γιώργος Αυτιάς (Σάμος, 25 Ιουλίου 1956) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, τηλεπαρουσιαστής και οικονομικός συντάκτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σάμο, αργότερα όμως η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου τέλειωσε το σχολείο. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών στο τμήμα Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών. Έχει εργαστεί σε ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς στην Ελλάδα και έχει συνεργαστεί με αρκετές εφημερίδες και περιοδικά. Το 2000 τιμήθηκε ως "Δημοσιογράφος της χρονιάς" από το Ίδρυμα Μπότση και εν συνεχεία από την Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, 5 χρόνια μετά την πρώτη βράβευση.
Έχει εργαστεί στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, κάνοντας οικονομικό ρεπορτάζ και συμμετέχοντας στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη "Καλημέρα Ελλάδα". Το 2003, υπέγραψε με τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, για την παρουσίαση της πρωινής εκπομπής Καλημέρα Σας. Συνεχίστηκε για 6 χρονιές μέχρι το 2009, όπου το καλοκαίρι του ίδιου έτους υπέγραψε με το ALTER για την παρουσίαση του "Καλημέρα". Η εκπομπή διέκοψε την προβολή της, το 2011, λόγω του κλεισίματος του σταθμού. Το 2012, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, δούλεψε στον κυπριακό εθνικής εμβέλειας τηλεοπτικό σταθμό Extra TV Cyprus.
Το ίδιο έτος, υπέγραψε με τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ όπου παρουσιάζει το "Καλημέρα με τον Γιώργο Αυτιά" κάθε Σαββατοκύριακο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές
Μπουλαουάγιο
Το Μπουλαουάγιο (Bulawayo) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη (σε πληθυσμό) πόλη της Ζιμπάμπουε, με πληθυσμό 665.940 κατοίκους σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του 2022, αν και το δημοτικό της συμβούλιο ισχυρίσθηκε ότι αυτός ανέρχεται σε 1,2 εκατομμύριο περίπου. Ο δήμος καλύπτει 545,8 τετραγωνικά χιλιόμετρα στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας, στις όχθες του ποταμού Ματσεουμχλόπε. Το Μπουλαουάγιο και η πρωτεύουσα Χαράρε είναι οι μόνες πόλεις της Ζιμπάμπουε που αποτελούν από μόνες τους ξεχωριστές επαρχίες.
Κατά τον 20ό αιώνα το Μπουλαουάγιο αναδείχθηκε στο βασικό βιομηχανικό κέντρο της χώρας (τότε Ροδεσίας), με τα εργοστάσιά του να παράγουν αυτοκίνητα, υλικά οικοδομών, ηλεκτρονικά, υφάσματα, έπιπλα και συσκευασμένα τρόφιμα. Παραμένει ο κεντρικός κόμβος του σιδηροδρομικού δικτύου της Ζιμπάμπουε και η έδρα της εταιρείας των εθνικών σιδηροδρόμων.
Η πλειονότητα του πληθυσμού της πόλεως ανήκει στη φυλή των βόρειων Εντεμπέλε, με μειονότητες των Σόνα και άλλων φυλών. Σήμερα το Μπουλαουάγιο έχει πάνω από δέκα κολέγια και πανεπιστήμια, με σημαντικότερο το Εθνικό Πανεπιστήμιο Θετικών Επιστημών και Τεχνολογίας. Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Ζιμπάμπουε βρίσκεται επίσης στην πόλη αυτή.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε από τον βασιλιά των Εντεμπέλε Λομπενγκούλα, γιο του βασιλιά Μζιλικάζι, που εγκαταστάθηκε στην περιοχή πιθανότητα τη δεκαετία του 1840. Σύμφωνα πάντως με άλλη εκδοχή, ιδρύθηκε από τον εκ μητρός θείο του Μζιλικάζι, τον Γκουντγουάνε Νντιγουένι (Gundwane Ndiweni), με την ονομασία Gibixhegu. Σε κάθε περίπτωση, η ίδρυση ήταν επακόλουθο της μεγάλης μεταναστεύσεως των Εντεμπέλε από τα βόρεια εδάφη της σημερινής Επαρχίας Κουαζούλου-Νατάλ της Νότιας Αφρικής. Η ονομασία Bulawayo προέρχεται από τη λέξη bulala της γλώσσας των βόρειων Εντεμπέλε, που μεταφράζεται ως «εκείνος που είναι να σκοτωθεί». Ο θρύλος έχει την εξής ερμηνεία για αυτό: Πιστεύεται ότι την εποχή της ιδρύσεως της πόλεως διεξαγόταν μια εμφύλια σύγκρουση. Ο Μπίκο Μασούκου, έμπιστος του βασιλια Μζιλικάζι και αρχηγός μέρους του στρατού του, πολέμησε τον πρίγκιπα Λομπενγκούλα επειδή πίστευε ότι δεν ήταν νόμιμος διάδοχος του βασιλιά. Ο λόγος ήταν ότι η μητέρα του Λομπενγκούλα ήταν από άλλη φυλή, τους Σουάζι, οπότε ο Μασούκου είχε τη γνώμη ότι ήταν κατώτερης τάξεως. Ονόμασε έτσι την πόλη «τόπο εκείνου που πρέπει να σκοτωθεί».
Τη δεκαετία του 1860 άρχισε η επίδραση των ευρωπαϊκών κρατών στην περιοχή. Οι αποικιακές δυνάμεις της Ευρώπης εποφθαλμιούσαν το Μπουλαουάγιο και τη γύρω περιοχή εξαιτίας της στρατηγικής θέσεώς τους. Η Μεγάλη Βρετανία χρησιμοποίησε επιδέξια την ιδιωτική πρωτοβουλία, με όργανα τον Σέσιλ Ρόουντς και την Chartered Company, ώστε να μειώσει την καχυποψία των ανταγωνιστριών δυνάμεων. Ο Λομπενγκούλα παρομοίασε κάποτε τη Βρετανία ως χαμαιλέοντα και τον εαυτό του ως τη μύγα-λεία του.
Κατά τον Α΄ Πόλεμο του Ματαμπέλε το 1893, στράτευμα από τη Βρετανική Εταιρεία Νότιας Αφρικής (BSAC) εισέβαλαν και υπεχρέωσαν τον βασιλιά Λομπενγκούλα να εκκενώσει την πόλη, αφού πρώτα την πυρπόλησαν. Το στράτευμα της BSAC κατέλαβε τα ερείπια μαζί με λευκούς εποικιστές. Στις 4 Νοεμβρίου 1893 ο Λήαντερ Σταρ Τζέιμσον ανεκήρυξε το Μπουλαουάγιο «οικισμό υπό τη διοίκηση της BSAC». Ο Σέσιλ Ρόουντς διέταξε την ίδρυση νέου οικισμού πάνω στα ερείπια του βασιλικού περιφραγμένου συγκροτήματος του Λομπενγκούλα, μια χαρακτηριστική πράξη ενός κατακτητή. Στην ίδια θέση βρίσκεται σήμερα η κατοικία που χρησιμοποιεί ο εκάστοτε Πρόεδρος της Ζιμπάμπουε όταν επισκέπτεται το Μπουλαουάγιο.
Το 1897 η νέα πόλη του Μπουλαουάγιο απέκτησε το status του δήμου στο βρετανικό αποικιακό σύστημα, με τον αντισυνταγματάρχη Χάρυ Χουάιτ να διορίζεται ως ένας από τους πρώτους δημάρχους.
Η Πολιορκία του Μπουλαουάγιο
Με την έναρξη του Β΄ Πολέμου του Ματαμπέλε τον Μάρτιο του 1896, το Μπουλαουάγιο πολιορκήθηκε από δυνάμεις των Εντεμπέλε. Οι Εντεμπέλε είχαν την εμπειρία της θανατηφόρου αποτελεσματικότητας των πολυβόλων τύπου Maxim που είχαν χρησιμοποιηθεί από τους άνδρες της BSAC κατά τον Α΄ Πόλεμο του Ματαμπέλε, οπότε δεν επιτέθηκαν απευθείας κατά του οικισμού, παρά το ότι είχαν συγκεντρωθεί γύρω του ίσως και δέκα χιλιάδες πολεμιστές τους. Οι πολιορκούμενοι λευκοί δεν περιορίσθηκαν στην παθητική άμυνα, αλλά συγκρότησαν περιπόλους με την ονομασία «Bulawayo Field Force», υπό τους Φρέντερικ Σελού και Φρέντερικ Ράσελ Μπέρναμ. Αυτές οι περίπολοι εξέρχονταν στο ύπαιθρο προκειμένου να διασώσουν τυχόν επιζήσαντες εποικιστές και να επιτίθενται στους Εντεμπέλε. Την πρώτη εβδομάδα 20 άνδρες της «Field Force» σκοτώθηκαν και 50 τραυματίσθηκαν, ενώ οι απώλειες των Εντεμπέλε είναι άγνωστες.
Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, οι συνθήκες στο Μπουλαουάγιο χειροτέρευσαν γρήγορα, με περίπου χίλια λευκά γυναικόπαιδα μέσα στην πόλη. Ωστόσο οι Εντεμπέλε αμέλησαν να κόψουν την τηλεγραφική γραμμή που συνέδεε το Μπουλαουάγιο με το Μάφικενγκ. Οι έποικοι και οι στρατιωτικοί τηλεγράφησαν ζητώντας βοήθεια, οπότε η BSAC έστειλε ενισχύσεις από το Σώλσμπερυ (τη σημερινή Χαράρε) και το Φορτ Βικτόρια (το σημερινό Μασβίνγκο), αλλά και από τα πιο μακρινά Κίμπερλεϊ και Μάφικενγκ (απόσταση περίπου χιλίων χιλιομέτρων). Μόλις οι ενισχύσεις αυτές έφθασαν στα τέλη Μαΐου του 1896, η πολιορκία σταμάτησε. Εκτιμάται ότι 50 χιλιάδες Εντεμπέλε υπεχώρησαν στο προπύργιό τους των κοντινών Λόφων Ματόμπο.
Η νεότερη εποχή
thumb|left|Μια άποψη του Μπουλαουάγιο το 1976 Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 το Μπουλαουάγιο είχε χάσει την κομβική σημασία της περιοχής του, καθώς η δραστηριότητα στη νέα χώρα της Ροδεσίας μετατοπίσθηκε προς τα ανατολικά, προς άλλες πόλεις, ιδίως προς την πρωτεύουσα Σώλσμπερυ. Ωστόσο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο η πόλη αναζωογονήθηκε καθώς αναπτύχθηκε πολύ η βιομηχανία, ιδίως μετά το άνοιγμα των νέων αγορών του Μαλάουι και της Ζάμπιας. Οπωσδήποτε πάντως το Μπουλαουάγιο δεν μπορούσε να συναγωνισθεί την ταυτόχρονη ανάπτυξη άλλων πόλεων στην πολύ ευρύτερη περιοχή του νότιου τμήματος της Αφρικής, όπως του Γιοχάνεσμπουργκ, της Χαράρε και του Κέιπ Τάουν.
Από το 1992 η οικονομική ανάπτυξη της πόλεως σταμάτησε και ο πληθυσμός σταθεροποιήθηκε, εξαιτίας δομικών νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων και της ελλείψεως επενδύσεων, αλλαγές που επηρέασαν δυσανάλογα πολύ τη βαριά βιομηχανία. Με τη γενικότερη οικονομική κρίση και τον υπερπληθωρισμό στη χώρα στις αρχές της νέας χιλιετίας, το Μπουλαουάγιο γνώρισε απότομη πτώση της ποιότητας ζωής. Πολλοί από τους εξειδικευμένους εργάτες μετανάστευσαν στη Νότια Αφρική. Η κατάσταση των υποδομών χειροτέρευσε, γεγονός που σε συνδυασμό με την έλλειψη έμπειρων ιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού είχε ως αποτέλεσμα η πόλη να βιώσει μια επιδημία χολέρας το 2008 που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
thumb|Το δημαρχείο του Μπουλαουάγιο Μετά το 2017 το Μπουλαουάγιο επεχείρησε να «ανασυστηθεί» ως «πόλη κληρονομιάς» και να προσελκύσει τουρίστες, με τις φαρδιές λεωφόρους του να ανακαινίζονται και τα πολλά δείγματα βικτωριανής αρχιτεκτονικής και βιομηχανικής κληρονομιάς να αναπαλαιώνονται. Το Μουσείο Σιδηροδρόμου και το νεογοτθικού ρυθμού Κάστρο Νέσμπιτ αποκαταστάθηκαν. Η πόλη αναγνωρίσθηκε επίσης ως κέντρο της τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως και της επιστημονικής έρευνας στη χώρα.
Το Μπουλαουάγιο φέρει τα προσωνύμια «Πόλη των βασιλέων» και kontuthu ziyathunqa. Το δεύτερο σημαίνει στη γλώσσα των Εντεμπέλε «ανωθρώσκων καπνός» και οφείλεται στη μεγάλη βιομηχανική ακμή της πόλεως τον 20ό αιώνα: οι μεγάλοι ψυκτικοί πύργοι του θερμοηλεκτρικού σταθμού στο κέντρο της έβγαζαν κάποτε άφθονο ατμό (και ο σταθμός καπνό), που κάλυπτε την πόλη.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται σε ένα υψίπεδο που κατηφορίζει απαλά προς τα βόρεια-βορειοδυτικά, κοντά στον υδροκρίτη μεταξύ των λεκανών απορροής των ποταμών Ζαμβέζη και Λιμπόπο. Η νότια πλευρά είναι περισσότερο λοφώδης και το τοπίο τραχύτερο προς τους Λόφους Ματόμπο.
Προάστια και συνοικίες
thumb|Εικόνα από το κέντρο του Μπουλαουάγιο thumb|Άνθος του φυτού [[Petrea σε κήπο του Μπουλαουάγιο]] Το Μπουλαουάγιο υποδιαιρείται σε 4 δημοτικά διαμερίσματα με 29 δημοτικούς τομείς και συνολικά αριθμεί 156 συνοικίες και προάστια, πέρα από το κέντρο (το Central Business District) με τις πολύ πλατιές λεωφόρους του. Οι ονομασίες τους παρουσιάζουν ενδιαφέρον, καθώς οι παλαιότερες είναι κυρίως ευρωπαϊκές, ενώ οι νεότερες κυρίως αφρικανικές. Μερικές από τις ευρωπαϊκές (όλες σχεδόν αγγλοσαξονικές) είναι οι:
Μπήκον Χιλ, Άσκοτ, Μπελβύ, Μπελμόντ, Μπράντφηλντ, Μπέρνσαϊντ, Σέμεντ (από το εργοστάσιο τσιμέντων), Ντάγκλασντέιλ, Φορ Γουίντς, Γκλένγκαρυ, Γκλένβιλ, Γκρήνχιλ, Χίλκρεστ, Χίλσαϊντ, Χιούμ Παρκ, Χάυντ Παρκ, Κέλβιν, Κίνγκσντεϊλ, Λέικσαϊντ, Λόχβιου, Μοντγκόμερυ (από τον γνωστό στρατάρχη του Β΄ Παγκ. Πολέμου), Μόρνινγκσαϊντ, Νιούτον, Νορθ Εντ, Όραντζ Γκρόουβ, Πάρκλαντς, Πάρκβιου, Κουήνς Παρκ, Ρίτσμοντ, Ρίβερσαϊντ, Σάμπερμπ (αυτό ήταν το πρώτο προάστιο του Μπουλαουάγιο και διετήρησε την ονομασία σάμπερμπ = «προάστιο»), Σάνυσαϊντ, Δε Τζανγκλ (η Ζούγκλα), Γουότερφορντ, Γουέστγκεϊτ, Γουίντσορ Παρκ, Γούντβιλ.
Ενώ μερικές από τις αφρικανικές ονομασίες είναι οι:
Εμαχαντένι, Εμγκανουίνι (από την τοπική ονομασία των δέντρων Sclerocarya birrea, που αφθονούν εκεί κοντά), Ενκαμένι, Εντουμπάνε, Φαμόνα (από το όνομα μιας από τις κόρες του βασιλιά Λομπενγκούλα), Λομπενγκούλα, Γκουαμπαλάντα (από το όνομα ενός φυλάρχου των Εντεμπέλε, του Gwabalanda Mathe), Ιλάντα (ο ερωδιός στη γλώσσα των Εντεμπέλε), Ιντίνι, Χουμάλο, Κιλάλο, Λουβέβε (άλλος φύλαρχος των Εντεμπέλε, ονομασία ήδη από το 1935, σήμερα υπάρχει και το Νιου Λουβέβε), Μαγκουέγκουε, Μακοκόμπα, Μαλιντέλα (η γιαγιά του Λομπενγκούλα), Μούντα, Μζιλικάζι (ο βασιλιάς των ιθαγενών), Νγκουμπογιέντζα (Nguboyenja, ο γιος του Λομπενγκούλα που θα τον διαδεχόταν αν οι Άγγλοι δεν κατέλυαν το βασίλειο), Νκέτα, Ντάμπα Μόγιο, Σιζίντα, Τεγκέλα, Τσαμπαλάλα, Ουμγκούζα (από το ομώνυμο ποτάμι που τη διαρρέει).
Κλίμα
Εξαιτίας του σχετικώς μεγάλου υψομέτρου της, η πόλη έχει υγρό υποτροπικό προς εύκρατο κλίμα, ενώ κατά Köppen το κλίμα της είναι ημίξηρο (BSh). Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι περίπου 590 χιλιοστόμετρα, με τις περισσότερες βροχές να πέφτουν τον Δεκέμβριο, τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο. Δυστυχώς η βροχόπτωση τείνει να εμφανίζει πολύ μεγάλες διακυμάνσεις από το ένα έτος στο άλλο, με αποτέλεσμα η περιοχή να είναι ευεπίφορη σε ξηρασίες. Αυτό αποδίδεται στη γειτνίαση της Ερήμου Καλαχάρι.
Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 19,16 °C, συγκρίσιμη με εκείνη της Πρετόρια, η οποία έχει παρόμοιο υψόμετρο, αλλά βρίσκεται σχεδόν 600 χιλιόμετρα νοτιότερα. Πράγματι, καθώς συμβαίνει με μεγάλο μέρος της νότιας και της ανατολικής Ζιμπάμπουε, το Μπουλαουάγιο δροσίζεται από ένα νοτιοανατολικό ρεύμα ανέμου που επικρατεί το μεγαλύτερο μέρος του έτους.
Ο θερμότερος μήνας είναι ο Οκτώβριος, στο κέντρο της ξηρής εποχής. Γενικώς οι μέσες μέγιστες θερμοκρασίες κυμαίνονται από 21 °C τον Ιούλιο μέχρι 30 °C τον Οκτώβριο. Υπάρχει μεγάλο ημερήσιο εύρος θερμοκρασιών εξαιτίας του υψομέτρου, οπότε οι νύκτες είναι πάντοτε δροσερές και τον χειμώνα ψυχρές.
Δημογραφικά
Ο πληθυσμός του Μπουλαουάγιο σύμφωνα με τις τελευταίες απογραφές ήταν:
Εθνοτικές ομάδες
Κατά την απογραφή του 2012 το 97,96% του πληθυσμού της πόλεως ήταν μαύροι Αφρικανοί, το 0,9% μιγάδες, το 0,75% λευκοί και το 0,22% Ασιάτες. Μεταξύ των 4.926 λευκών συγκαταλέγονται και μερικοί ελληνικής καταγωγής.
Πολιτισμός
Τα σημαντικότερα πάρκα στην πόλη είναι τα εξής:
Αθλητισμός
Η Λέσχη Γκολφ του Μπουλαουάγιο υπήρξε η πρώτη λέσχη γκολφ σε όλη τη χώρα, καθώς ιδρύθηκε το 1895. Το ποτάμι Ματσεουμχλόπε διατρέχει το μεγάλο γήπεδο γκολφ της λέσχης στα προάστια της πόλεως, το οποίο έχει 18 τρύπες.
Η πόλη έχει επίσης το ιστορικό γήπεδο ράγκμπι του Χάρτσφηλντ, έργο του Ρεγκ Χαρτ (το όνομα του οποίου φέρει), στο οποίο έχουν παίξει κορυφαίοι παίκτες του αθλήματος. Στο ποδόσφαιρο η πόλη έχει δύο μεγάλους συλλόγους, τους Χαϊλάντερς και τους Ζιμπάμπουε Σαιντς.
thumb|Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Ζιμπάμπουε στο Μπουλαουάγιο Υπάρχουν και άλλες σημαντικές εγκαταστάσεις αθλητισμού και ψυχαγωγίας, όπως:
Μεταφορές
thumb|Ατμομηχανή της κλάσεως 14A στον σταθμό του Μπουλαουάγιο Η πόλη έχει συνολικό οδικό δίκτυο 2.100 χιλιομέτρων περίπου. Η εθνική οδός R2 συνδέει το Μπουλαουάγιο με την πρωτεύουσα Χαράρε και, μέσα από σύνδεση με τη διεθνή οδό Ακρωτηρίου Καλής Ελπίδας - Καΐρου, με το Γκαμπορόνε και τη Λουσάκα.
Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Μπουλαουάγιο είναι ο κεντρικός της γραμμής που συνδέει τη Λουσάκα και το Γκαμπορόνε, αλλά και ο τερματικός σταθμός της γραμμής Μπέιρα-Μπουλαουάγιο, που διέρχεται από τις πόλεις Γκουέρου, Χαράρε, Μουτάρε και καταλήγει στο λιμάνι Μπέιρα της Μοζαμβίκης.
Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο από τα μέσα του 20ού αιώνα, που μετονομάσθηκε σε Διεθνές Αεροδρόμιο Τζόσουα Μκαμπούκο Νκόμο το 2001. Απέχει 25 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλεως και το 2013 εγκαινιάαθηκε νέο τερματικό σε αυτό. Ωστόσο λειτουργεί μόνο 16 ώρες το 24ωρο.
«Αδελφές» πόλεις
Το Μπουλαουάγιο είναι «αδελφοποιημένο» με τις παρακάτω 6 πόλεις:
Παραπομπές
Μπουλαουαγιο
Λαδά Μεσσηνίας
Το χωριό Κουτσαβά Λαδά, όπως ήταν γνωστό παλιότερα, ή του Λαδά, όπως αποκαλείται σήμερα, είναι ένα από τα χωριά του βορειοδυτικού Ταϋγέτου, σε υψόμετρο 656 -680 μέτρων, που από 1-1-2011, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, έχει χαρακτηριστεί Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας στον Νομό Μεσσηνίας, η οποία περιλαμβάνει και το συνοικισμό του Αγίου Βασιλείου (Σιλίμποβες, Τουριστικό Ταϋγέτου και κατασκηνώσεις Αγίας Μαρίνας).
Θέση του χωριού
Βρίσκεται στη νότια υδρολογική λεκάνη του ποταμού Νέδοντα και είναι χτισμένο στους νότιους πρόποδες του Λυκούριου όρους ή Αγίου Γεωργίου που είναι ένα από τα πολλά πρόβουνα (υψώματα) του Ταϋγέτου.
Ανατολικά φθάνει μέχρι τον Άγιο Βασίλειο (Σιλίμποβες, Αγία Μαρίνα), και δυτικά ακολουθώντας την κοίτη του Λαδοκαρβελιώτικου ρέματος (Μύτικα ή Δαφναίου), φθάνει μέχρι τα Διπόταμα. Από εκεί κάνει αναστροφή ακολουθόντας κατ΄αντίστοφη διεύθυνση την κορυφογραμμή του πρόβουνου του Ταϋγέτου Άγιος Γεώργιος, που το χωρίζει από την Αρτεμισία.
Η αρχική θέση του οικισμού ήταν διαφορετική από αυτή που βρίσκεται σήμερα. Συγκεκριμένα βρισκόταν στη θέση Παλιά Αυλή (Παλαιάν Αυλήν) κοντά στο Εξωκκλήσι των Αγίων Θεοδώρων, το οποίο είναι και ο πρώτος ναός που χτίστηκε στο Λαδά. Αυτό προκύπτει από τα αρχαία ερειπωμένα κτίσματα, αλλά και τα οστά καθώς και άλλα αντικείμενα που βρέθηκαν κατά την διάνοιξη αγροτικού δρόμου.
Έκταση και πληθυσμός
Η Κοινότητα Λαδά έχει έκταση 12.597 στρέμματα. Στην Απογραφή του 2011 εμφανίζεται με 85 κατοίκους, εκ των οποίων 19 στον οικισμό Άγιο Βασίλειο (10 στις Σιλίμποβες και 9 στο Τουριστικό Ταϋγέτου - Κατασκηνώσεις Αγίας Μαρίνας).
Η εξέλιξη του πληθυσμού από το 1928 μέχρι το 2011 είναι η ακόλουθη:
Ονοματολογία - Ιστορία
Από τον 8ο αιώνα μέχρι τον 13ο αιώνα αποτελούσε συνοικισμό των Κουτσαβών και ανήκε διοικητικά στη Μεσσηνία.
Από το 13ο αιώνα (περίοδο της Φραγκοκρατίας) μέχρι 27-12-1836 αποτελούσε συνοικισμό των Πισινών Χωριών της Επαρχίας Μυστρά (Λακεδαίμονος) με το όνομα Κουτσαβά Λαδά.
Από 28-12-1836 έως 30-8-1912 αποτελούσε συνοικισμό του Δήμου Αλαγωνίας, της Επαρχίας Καλαμών του Νομού Μεσσηνίας.
Κοινότητα Λαδά
Η Κοινότητα του Λαδά συστάθηκε το 1912 με την απόσπαση του οικισμού Λαδά από το Δήμο Αλαγωνίας και τον ορισμό του ως έδρα της Κοινότητας. Το 1971 έγινε αναγνώριση του οικισμού Αγία Μαρίνα και προσάρτησή του στην Κοινότητα Λαδά και το 1981 αναγνωρίστηκε και ο οικισμός Άγιος Βασίλειος, που προσαρτήθηκε επίσης στην Κοινότητα Λαδά. Τελικά το 1997 η Αγία Μαρίνα, ο Άγιος Βασίλειος και ο Λαδάς αποσπώνται από την Κοινότητα και προσαρτώνται στο Δήμο Καλαμάτας, με το Πρόγραμμα Καποδίστριας. Το 1999 η Κοινότητα του Λαδά καταργείται και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας.
Σύγχρονη διοικητική εξέλιξη
Από 1-1-1999 έως 31-12-2010 με την εφαρμογή του Προγράμματος Καποδίστρια αποτελούσε Τοπικό Διαμέρισμα του Δήμου Καλαμάτας το οποίο περιελάμβανε και τον συνοικισμό του Αγίου Βασιλείου (Σιλίμποβες – Αγία Μαρίνα).
Από την 1-1-2011 με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτη αποτελεί Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας με έδρα του Δήμου την Καλαμάτα. Η Κοινότητα Λαδά περιλαμβάνει και το συνοικισμό του Αγίου Βασιλείου (Σιλίμποβες, Αγία Μαρίνα). Η διοικητική πορεία του χωριού ακολουθεί την παράλληλη εξέλιξη, του Δήμου Καλαμάτας, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης.
Ναοί
Στο χωριό του Λαδά, ξεχωρίζει ο μεγαλοπρεπής ναός των Ταξιαρχών. Στη νοτιοανατολική γωνία του ναού, υψώνεται εντυπωσιακός πύργος κωδωνοστασίου, ενώ στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες και ενδιαφέρον ξυλόγλυπτο τέμπλο του 18ου αι.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι εκκλησίες του Αγίου Βασιλείου (στην κεντρική πλατεία του χωριού, 1783), του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Αθανασίου (στο νοτιοδυτικό άκρο του χωριού, 18ος αι.).
Μονή Κούρτζενης
Στην περιοχή σώζεται και το καθολικό της παλαιάς μονής της Παναγίας (Κοίμησης της Θεοτόκου ή Ζωοδόχου Πηγής ή Κούρτζενης), στο οποίο αναγνωρίζονται δύο κύριες οικοδομικές φάσεις. Σύμφωνα με τον Κτητορικό Κώδικα του Μοναστηρίου σαν έτος ιδρύσεως θεωρείται το έτος 1762. Στον περιβάλλοντα χώρο της Μονής σώζονται ίχνη κελιών.
Πέτρινα γεφύρια
Δίτοξη Γέφυρα στη θέση Μάτια: Βρίσκεται στη θέση Μάτια και συνδέει τα χωριά Καρβέλι και Λαδά, επί του παραπόταμου του Νέδοντα, Μύτικα ή Δαφναίου ή Λαδοκαρβελιώτικου ρέματος, ο οποίος αποτελεί το φυσικό όριο ανάμεσα στα δύο χωριά.
Αποτελείται από δύο τόξα ένα μεγάλο και ένα μικρό. Το γεφύρι αυτό εξυπηρετούσε κατά κύριο λόγο τους κατοίκους του Λαδά και του Καρβελίου, αλλά και κατοίκους από τα χωριά Αρτεμισία, Πηγαίς, Αλαγονία και Νέδουσα, οι οποίοι κατευθύνονταν με τα εμπορεύματα τους, προς την Καλαμάτα και αντίστροφα. Τα προεπαναστατικά χρόνια κατευθύνονταν και προς την Σέλιτσα (Βέργα) και άλλες περιοχές, για να προμηθευτούν το πολυτιμότατο αγαθό της εποχής εκείνης, που ήταν το αλάτι. Από το γεφύρι αυτό περνούσαν και οι ταξιδιώτες από Μυστρά (Σπάρτη) προς Καλάμαις (Καλαμάτα) και τανάπαλιν. Από αυτό πέρασαν το 1862 οι βασιλείς Όθωνας και Αμαλία που επισκέφθηκαν τις Καλάμαις (Καλαμάτα), προερχόμενοι από τη Σπάρτη. Σύμφωνα, με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, αλλά και από παραδόσεις των γεροντότερων το γεφύρι αυτό κτίστηκε πριν το 1800.
Διαδρομή
Η διαδρομή από την Καλαμάτα σήμερα γίνεται με ασφαλτοστρωμένο δρόμο, ο οποίος αποτελεί παράκαμψη της διαδρομής Καλαμάτας - Σπάρτης. Στην θέση Διπόταμα, στο 13ο χιλιόμετρο γίνεται στροφή προς τα δεξιά και στα 5 χιλιόμετρα γίνεται προσέγγιση στο χωριό Καρβέλι. Περνώντας απέναντι από τον παραπόταμο του Νέδοντα που χωρίζει τα δύο χωριά, ο ταξιδιώτης 4 χιλιόμετρα αργότερα φθάνει στο χωριό. Συνεχίζοντας την πορεία συναντά τον δρόμο προς την Σπάρτη πάνω από την Αρτεμισία στο 29ο χιλιόμετρο κοντά στην Αγία Παρασκευή.
Εξωραϊστικός & εκπολιτιστικός σύλλογος των απανταχού Λαδαίων
Το 1981 με ενέργειες του δασκάλου Παναγιώτη Χρισταθάκη, ιδρύθηκε ο Εξωραϊστικός και Εκπολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Λαδαίων με την Επωνυμία "Ο Ολυμπιονίκης Λάδας" προς τιμή του αρχαίου Ολυμπιονίκη. Ανάμεσα στους σκοπούς του συλλόγου αυτού είναι, η επιδίωξη εκτέλεσης πάσης φύσεως κοινωφελών έργων και η οργάνωση εκδηλώσεων με θέματα οικιστικά, πολιτιστικά και κοινωνικά, της Τοπικής Κοινότητας Λαδά.
Εκδηλώσεις
Στο χωριό, το οποίο εντυπωσιάζει με μια άγρια ομορφιά γίνεται πανηγύρι με οβελίες και παραδοσιακό γλέντι, στις 8 Μαΐου, στη γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Το τελευταίο Σάββατο του Αυγούστου γίνεται κάθε χρόνο η «Γιορτή του κρασιού στου Λαδά», με πολιτιστικές εκδηλώσεις και κρασί δωρεάν.
Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι το μοναδικό από τα χωριά του ορεινού όγκου του Ταϋγέτου, που έχει διατηρήσει τα αμπέλια του με την παλιά ποικιλία το όνομα της οποίας είναι “πλατάνα” ή “Κουτσαβίτικο”.
Παραπομπές
<references group="7. Όπισθεν του Μυστρά τ. Β΄ σελ. 160" />
Παναγιώτης Δημούδης
Ο Παναγιώτης Δημούδης ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1930 και τρία πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης από το 1928 ως το 1930.
Καριέρα
Ο Δημούδης κατέκτησε με τον Άρη το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης την σεζόν 1927-28 με οκτώ νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Στην συνέχεια, κέρδισε τον Εθνικό άνευ αγώνα και κατέλαβε την τρίτη θέση στην τελική φάση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, αφού είχε πιο πριν ηττηθεί στην ημιτελική φάση από τον Ηρακλή με 30-23, στις 22 Απριλίου 1928.
Το 1928-29, ο Άρης κατέκτησε εκ νέου αήττητος το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, αλλά ηττήθηκε από τον Πανελλήνιο με 29-27 κατέκτησε την δεύτερη θέση του πανελλήνιου πρωταθλήματος.
Το 1929-30, ο Άρης κατέκτησε για τρίτη συνεχή χρονιά αήττητος το τοπικό πρωτάθλημα, φθάνοντας τους πέντε τοπικούς τίτλους, πετυχαίνοντας μάλιστα την μεγαλύτερη νίκη του στην προπολεμική εποχή, όταν κέρδισε τον Ηρακλή με 93-7. Οι "κίτρινοι" αγωνίστηκαν και πάλι στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου κατέκτησαν τον πρώτο τους τίτλο, κερδίζοντας την ΧΑΝΘ με 32-22.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη
Ο κακός βεζύρης
Ο Κακός Βεζύρης είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής σατιρικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τη σεζόν 1997-1998. Το σενάριο υπέγραψαν ο Χάρης Ρώμας και η Άννα Χατζησοφιά, οι οποίοι ανέλαβαν και τη σκηνοθεσία μαζί με τον Κώστα Κιμούλη. Αν και η σειρά σημείωσε καλή πορεία, ολοκληρώθηκε σύντομα ύστερα από επανειλημμένες λογοκρισίες του ΕΣΡ. Γι' αυτό και αρκετά επεισόδια έχουν μικρότερη διάρκεια (~35 λεπτά) και τα μετέπειτα χρόνια η σειρά αυτή προβλήθηκε ελάχιστες φορές σε επανάληψη από τον σταθμό. Επίσης, αποτελεί τη μοναδική σειρά που δημιούργησαν ποτέ για το Mega.
Πυροσβεστικό Σώμα
Ο όρος Πυροσβεστικό σώμα (επίσης γνωστό ως πυροσβεστική υπηρεσία) μπορεί να αναφέρεται σε:
Ο κακός βεζύρης
Υπόθεση
Ο Κλέων Βεζύρης είναι πολιτικό στέλεχος του ΝΑΚΑ (Νέο Αγωνιστικό Κίνημα Αναμόρφωσης) και Γενικός Γραμματέας του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. Ο Κλέων είναι εγωιστής, διεφθαρμένος και εμμονικά φιλόδοξος και έχει βλέψεις για τη θέση του υπουργού. Όταν ο ενεργεία υπουργός πεθαίνει σε δυστύχημα σε υπό κατασκευή σταθμό του Μετρό, ο Κλέων είναι σίγουρος ότι θα είναι εκείνος που θα τον διαδεχτεί. Τρεις πιθανοί υποψήφιοι προβάλλονται από το κόμμα. Ο Κλέων θεωρεί ανάμεσά τους ως πιο χειραγωγήσιμο τον Ευάγγελο Μόσχο, βουλευτή της Λάρισας. Ο Μόσχος είναι καλοκάγαθος, αφελής, υπέρβαρος και ασχολείται μόνο με το σεξ και το φαγητό. Η σύζυγός του, Ρόζα, είναι κόρη του πλούσιου γαιοκτήμονα Μπαμπαγιούρη ο οποίος έχει ισχυρές διασυνδέσεις μέσα στο κόμμα. Όταν ο Κλέων εξοβελίζει τους άλλους δύο υποψηφίους, ο Μόσχος γίνεται υπουργός και ο Κλέων συνωμοτεί σε κάθε επεισόδιο για να τον καταστρέψει.
Επεισόδια
Προβαλλόταν κάθε Δευτέρα στις 19:15.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κακός βεζίρης Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Αλβέρτος της Σαξονίας (1828-1902)
Ο Αλβέρτος (γερμ. Albrecht, 23 Απριλίου 1828 - 19 Ιουνίου 1902) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν βασιλιάς της Σαξονίας (1873-1902).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1853 την Καρόλα των Βάσα, κόρη του Γουσταύου, Διαδόχου της Σουηδίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Διάδοχοι της Σαξονίας
PANCAR
Η PANCAR λειτούργησε με έδρα την Αθήνα από το 1968 ως το 1992, ιδρυμένη από τον Παναγιώτη (Παν) Καραβισόπουλο (Καρ). Εκτός από τρίκυκλα φορτηγά, παρήγαγε και ένα τύπο τετράτροχου buggy, με πλαίσιο και μηχανικά μέρη Volkswagen. Το 1992 παρουσίασε ένα όχημα εκτός δρόμου με το όνομα ΕΡΜΗΣ, το οποίο όμως δεν έλαβε έγκριση τύπου. Ύστερα από δύο χρόνια η εταιρία αναγκάστηκε να διακόψει τις δραστηριότητές της.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ της Σαξονίας
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ (γερμ. Friedrich August II, 18 Μαΐου 1797 - 9 Αυγούστου 1854) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν βασιλιάς της Σαξονίας (1836-1854).
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Αλβέρτος Μαρία Κλήμης Ιωσήφ Βικέντιος Αλοϋσιος Νέπομουκ Ιωάννης Βαπτιστής Νικόλαος Ραφαήλ Πέτρος Ιαβέρης Φραγκισκος ντε Πάουλα Βενάντιος Φήλιξ ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μαξιμιλιανού της Σαξονίας και της Καρολίνας των Βουρβόνων, κόρης του Φερδινάνδου της Πάρμας.
Από τη στιγμή της γέννησής του ήταν σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα ανερχόταν στο θρόνο. Ο πατέρας του ήταν ο μοναδικός γιος του Φρειδερίκου Χριστιανού της Σαξονίας με επιζώντες απογόνους. Όταν ο βασιλιάς Φρειδερίκος Αύγουστος Α΄ πέθανε, ο αδελφός του Αντώνιος τον διαδέχθηκε. Ο Φρειδερίκος Αύγουστος βρέθηκε δεύτερος στη σειρά διαδοχής μετά τον πατέρα του. Δεν έλαβε μέρος στη διακυβέρνηση του βασιλείου, ούτε σε στρατιωτικά θέματα παρότι ήταν αξιωματικός κατά τον Πόλεμο του Έκτου Συνασπισμού.
Συμβασιλεία
Η Ιουλιανή Επανάσταση της Γαλλίας έφερε αναταράξεις στη Σαξονία το φθινόπωρο του 1830. Ο λαός ζητούσε αλλαγή στο σύνταγμα και ένα νέο συμβασιλέα για τον γηραιό βασιλιά Αντώνιο. Την 1η Σεπτεμβρίου ο Μαξιμιλιανός της Σαξονίας παραιτήθηκε του δικαιώματός του στη διαοδχή υπέρ του Φρειδερίκου Αυγούστου ο οποίος ανακηρύχθηκε Πρίγκηπας-Συμβασιλέας. Στις 2 Φεβρουαρίου 1832 έφερε την Αυτονομία στις πόλεις και στις 17 Μαρτίου εξέδωσε απόφαση σύμφωνα με την οποία οι αγρότες απαλλάσσονταν από την οικονομική αποζημίωση του γαιοκτήμονα για τις ημέρες που δεν εργάζονταν και από την κληρονομική υποτέλεια στο γαιοκτήμονα. Η λαοφιλία του και οι φιλελεύθερες πολιτικές του έφεραν τέλος στο διχασμό.
Βασιλεία
Στις 6 Ιουνίου 1836 ο Αντώνιος της Σαξονίας πέθανε σε ηλικία 80 ετών. Ο Φρειδερίκος Αύγουστος τον διαδέχθηκε και διατήρησε τη δημοφιλία του στους υπηκόους του. Επέλυε πολιτικά ζητήματα μονάχα λόγω καθήκοντος καθώς προτιμούσε να τα αφήνει στους υπουργούς του. Το 1836 εκδόθηκε ποινικός κώδικας.
Κατά τη διάρκεια των Γερμανικών Επαναστάσεων του 1848 (Επανάσταση του Μαρτίου), διόρισε φιλελεύθερους πολιτικούς σε υπουργικές θέσεις, ήρε τη λογοκρισία, και ανακάλεσε έναν φιλελεύθερο εκλογικό νόμο. Αργότερα όμως η στάση του άλλαξε. Στις 28 Απριλίου 1848 διέλυσε τη Βουλή και το 1849 εξαναγκάσθηκε σε φυγή στο Οχυρό Καίνιγκσταϊν κοντά στη Δρέσδη. Η Εξέγερση του Μαίου ανεστάλη από σαξονικά και πρωσικά στρατεύματα και ο Φρειδερίκος Αύγουστος κατάφερε να επιστρέψει για μερικές ημέρες. Από τότε και έπειτα η βασιλεία του ήταν μια ήρεμη περίοδος ευμάρειας. Αργότερα, ο κόμης Φρήντριχ Φέρντιναντ φον Μπόιστ, ηγέτης του αυστριακού και φεουδαρχικού κόμματος της Σαξονίας, ανέλαβε τη θέση του πρωθυπουργού και καθοδηγούσε την πολιτική του Βασιλιά στις περισσότερες περιπτώσεις.
Ταξίδι σε Αγγλία, Σκωτία, Ουαλία
Το 1844 ο Φρειδερίκος Αύγουστος έκανε ανεπίσημο ταξίδι συνοδεία του προσωπικού του γιατρού, Καρλ Γκούσταφ Κάρους, στην Αγγλία και τη Σκωτία. Ήταν μεγάλος λάτρης της φυσικής ιστορίας και στην επίσκεψή του στο Λάυμ Ρήτζις στο Ντόρσετ όπου αγόρασε από τη Μαίρυ Άννινγκ, κάτοικο της περιοχής και συλλέκτρια και έμπορο απολιθωμάτων, ένα σκελετό ιχθυόσαυρου για την εκτενή συλλογή του. Παρότι δεν έκανε επίσημη επίσκεψη ξένου ηγέτη, ήταν καλεσμένος της Βασίλισσας Βικτωρίας και του Πρίγκηπα Αλβέρτου στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Επισκέφθηκε πολλά αξιοθέατα του Λονδίνου και τις πανεπιστημιουπόλεις του Καίμπριτζ και της Οξφόρδης και έκανε μεγάλη περιοδεία στην Αγγλία, τη Σκωτία και την Ουαλία.
Αγαπούσε ακόμη τη βοτανική και ασχολούνταν με αυτή στον ελεύθερο χρόνο του. Έκανε εκδρομές σε πολλές χώρες για να μελετήσει την τοπική χλωρίδα και εξέδωσε το βιβλίο "Χλωρίδα του Μαρίενμπαντ, ή Φυτά και Ορεινά είδη, συλλεγμένα και περιγραφόμενα" (Flora Marienbadensis, oder Pflanzen und Gebirgsarten, gesammelt und beschrieben) στην Πράγα το 1837.
Θάνατος
Κατά τη διάρκεια ταξιδιού στο Τυρόλο, είχε ατύχημα στο Μπρενμπύχελ όταν έπεσε μπροστά από ένα άλογο το οποίο μετά πάτησε στο κεφάλι του. Πέθανε στις 8 Αυγούστου 1854 στο ξενοδοχείο Gasthof Neuner και τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό της Δρέσδης στις 16 Αυγούστου. Η σύζυγός του, Βασίλισσα Μαρία, ανήγειρε το Βασιλικό Παρεκκλήσι στο σημείο που έπαθε το ατύχημα.
Καθώς δεν είχε αποκτήσει νόμιμους απογόνους, τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ιωάννης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1819 τη Μαρία Καρολίνα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Το 1832 απεβίωσε η Μαρία Καρολίνα και το επόμενο έτος ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία Άννα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Από μία μη νόμιμη σχέση του είχε ένα φυσικό τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Διάδοχοι της Σαξονίας
Πέργαμος
Η Πέργαμος ήταν αρχαία ελληνική πόλη της επαρχίας Τευθρανίας της Μυσίας, στη Μικρά Ασία, και πρωτεύουσα του ομώνυμου Βασιλείου. Βρισκόταν χτισμένη πάνω σε ένα μικρό λόφο 300 μ. υψόμετρο, (από τον οποίο πήρε το όνομά της, που σημαίνει φρούριο ή ακρόπολη), μέσα σε μια εύφορη κοιλάδα που εκτεινόταν προς Δ. μέχρι τις ακτές του κόλπου Ελαίας (σημ. Τσανταρλή) και του Αδραμμυτίου, έναντι της Λέσβου. Η πόλη βρισκόταν ανάμεσα των δύο παραποτάμων του Καΐκου, του Σελινούντα και του Κητείου, που χάριζαν στη πόλη μια πλούσια κοιλάδα!!!
Η Πέργαμος συγκαταλέχθηκε στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 2014. Ήταν η βορειότερη από τις επτά εκκλησίες της Ασίας, που αναφέρονται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη.
Τοποθεσία
Η Πέργαμος βρίσκεται στο βόρειο άκρο της πεδιάδας του Καΐκου στην ιστορική περιοχή της Μυσίας στα βορειοδυτικά της Τουρκίας. Ο ποταμός Κάικος διασχίζει τα γύρω βουνά και λόφους σε αυτό το σημείο και ρέει σε ένα ευρύ τόξο προς τα νοτιοδυτικά. Στους πρόποδες της οροσειράς στα βόρεια, μεταξύ των ποταμών Σελινούντα και Κήτειου, υπάρχει ο ορεινός όγκος της Περγάμου, που υψώνεται 335 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η τοποθεσία απέχει μόλις 26 χλμ. από τη θάλασσα, αλλά η πεδιάδα του Καΐκου δεν είναι ανοιχτή στη θάλασσα, καθώς ο δρόμος είναι φραγμένος από τον ορεινό όγκο Karadağ. Ως αποτέλεσμα, η περιοχή έχει έντονο χαρακτήρα στην ενδοχώρα. Στους ελληνιστικούς χρόνους, η πόλη Ελαία στις εκβολές του Καΐκου χρησίμευε ως λιμάνι της Περγάμου. Το κλίμα είναι μεσογειακό με ξηρή περίοδο από τον Μάιο έως τον Αύγουστο, όπως συνηθίζεται κατά μήκος των δυτικών ακτών της Μικράς Ασίας.
Η κοιλάδα του Καΐκου αποτελείται κυρίως από ηφαιστειακά πετρώματα, ιδιαίτερα ανδεσίτη και ο ορεινός όγκος της Περγάμου αποτελείται επίσης από ένα διεισδυτικό απόθεμα ανδεσίτη. Ο ορεινός όγκος είναι περίπου ένα χιλιόμετρο πλάτος και περίπου 5,5 χιλιόμετρα μήκος από βορρά προς νότο. Αποτελείται από μια πλατιά, επιμήκη βάση και μια σχετικά μικρή κορυφή - την άνω πόλη. Η πλευρά, που βλέπει στον ποταμό Κήτειο είναι ένας απότομος βράχος, ενώ η πλευρά, που βλέπει στον Σελινούντα είναι λίγο τραχιά. Στη βόρεια πλευρά, ο βράχος σχηματίζει ένα βράχο πλάτους 70 μέτρων. Στα νοτιοανατολικά αυτού του τμήματος της οροσειράς, που είναι γνωστό ως «Κήπος της Βασίλισσας», ο ορεινός όγκος φτάνει στο μεγαλύτερο ύψος του και σπάει ξαφνικά αμέσως προς τα ανατολικά. Η πάνω πόλη εκτείνεται για άλλα 250 μ. προς τα νότια, αλλά παραμένει πολύ στενή, με πλάτος μόλις 150 μ. Στο νότιο άκρο του ο ορεινός όγκος πέφτει σταδιακά προς τα ανατολικά και νότια, διευρύνεται στα 350 μ. περίπου και στη συνέχεια κατεβαίνει προς την πεδιάδα προς τα νοτιοδυτικά.
Προελληνιστική περίοδος
Ο οικισμός της Περγάμου μπορεί να ανιχνευθεί ήδη από την αρχαϊκή περίοδο, χάρη στα μέτρια αρχαιολογικά ευρήματα, ιδιαίτερα θραύσματα αγγείων, που εισάγονται από τη Δύση, ιδιαίτερα την Ανατολική Ελλάδα και την Κόρινθο, που χρονολογούνται στα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. Προγενέστερη κατοίκηση στην Εποχή του Χαλκού δεν μπορεί να αποδειχθεί, αν και στη γύρω περιοχή βρίσκονται λίθινα εργαλεία της Εποχής του Χαλκού.
Η παλαιότερη αναφορά της Περγάμου στις φιλολογικές πηγές προέρχεται από την Ανάβασις του Ξενοφώντα, αφού η πορεία των Δέκα Χιλιάδων υπό τις διαταγές του Ξενοφώντα τελείωσε στην Πέργαμο το 400/399 π.Χ. Ο Ξενοφών, που αποκαλεί την πόλη Πέργαμο, παρέδωσε τα υπόλοιπα ελληνικά στρατεύματά του (περίπου 5.000 άνδρες σύμφωνα με τον Διόδωρο) στον Θίβρωνα, ο οποίος σχεδίαζε εκστρατεία εναντίον των Περσών σατραπών Τισσαφέρνη και Φαρνάβαζου, σε αυτήν την τοποθεσία τον Μάρτιο του 399 π.Χ. Εκείνη την εποχή η Πέργαμος βρισκόταν στην κατοχή της οικογένειας Γόγγυλου από την Ερέτρια, ενός Έλληνα, που ευνοούσε την Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία, που είχε καταφύγει στη Μικρά Ασία και απέκτησε το έδαφος της Περγάμου από τον Ξέρξη Α' και ο Ξενοφών φιλοξενήθηκε από τη χήρα του Ελλάς.
Το 362 π.Χ., ο Ορόντης, σατράπης της Μυσίας, στήριξε την εξέγερσή του κατά της Περσικής Αυτοκρατορίας στην Πέργαμο, αλλά συντρίφτηκε. Μόνο με τον Μέγα Αλέξανδρο απομακρύνθηκε η Πέργαμος και η γύρω περιοχή από τον περσικό έλεγχο. Τα ίχνη της προελληνιστικής πόλης είναι ελάχιστα, αφού την επόμενη περίοδο το έδαφος άλλαξε ριζικά και η κατασκευή μεγάλων αναβαθμίδων περιελάμβανε την απομάκρυνση σχεδόν όλων των προγενέστερων κατασκευών. Τμήματα του ναού της Αθηνάς, καθώς και οι τοίχοι και τα θεμέλια του βωμού στο ιερό της Δήμητρας ανάγονται στον τέταρτο αιώνα.
Ελληνιστική περίοδος
αριστερά|μικρογραφία|Βασίλειο της Περγάμου 188 π.Χ. Ο Λυσίμαχος, ο βασιλιάς της Θράκης, κατέκτησε το 301 π.Χ., αλλά λίγο μετά ο υπολοχαγός του Φιλέταιρος μεγάλωσε την πόλη, το βασίλειο της Θράκης κατέρρευσε το 281 π.Χ. και ο Φιλέταιρος έγινε ανεξάρτητος ηγεμόνας, ιδρύοντας τη δυναστεία των Ατταλιδών. Η οικογένειά του κυβέρνησε την Πέργαμο από το 281 έως το 133 π.Χ.: Φιλέταιρος 281–263; Ευμένης Α' 263–241; Άτταλος Α' 241–197; Ευμένης Β' 197–159; Άτταλος Β' 159–138; και Άτταλος Γ' 138–133. Η επικράτεια του Φιλέταιρου περιοριζόταν στην περιοχή γύρω από την ίδια την πόλη, αλλά ο Ευμένης Α' μπόρεσε να τις επεκτείνει πολύ. Συγκεκριμένα, μετά τη μάχη των Σάρδεων το 261 π.Χ. εναντίον του Αντιόχου Α', ο Ευμένης μπόρεσε να οικειοποιηθεί την περιοχή μέχρι την ακτή και με κάποιο τρόπο στην ενδοχώρα. Η πόλη έγινε έτσι το κέντρο ενός βασιλείου, αλλά ο Ευμένης δεν πήρε τον βασιλικό τίτλο. Το 238 ο διάδοχός του Άτταλος Α' νίκησε τους Γαλάτες, στους οποίους η Πέργαμος είχε καταβάλει φόρο τιμής υπό τον Ευμένη Α'. Ο Άτταλος στη συνέχεια κήρυξε τον εαυτό του αρχηγό ενός εντελώς ανεξάρτητου βασιλείου της Περγαμηνής, το οποίο έφτασε στη μεγαλύτερη ισχύ και εδαφική του έκταση το 188 π.Χ.
Οι Ατταλίδες έγιναν μερικοί από τους πιο πιστούς υποστηρικτές της Ρώμης στον ελληνιστικό κόσμο. Επί Αττάλου Α' (241–197 π.Χ.), συμμάχησαν με τη Ρώμη εναντίον του Φιλίππου Ε' της Μακεδονίας, κατά τον πρώτο και τον δεύτερο Μακεδονικό πόλεμο. Στον Ρωμαιο-σελευκιδικό πόλεμο κατά του βασιλιά των Σελευκιδών Αντίοχου Γ', η Πέργαμος εντάχθηκε στον συνασπισμό των Ρωμαίων και ανταμείφθηκε σχεδόν με όλες τις πρώην επικράτειες των Σελευκιδών στη Μικρά Ασία με την Ειρήνη της Απάμειας το 188 π.Χ. Ο Ευμένης Β' υποστήριξε ξανά τους Ρωμαίους, εναντίον του Περσέα της Μακεδονίας, στον Γ' Μακεδονικό Πόλεμο, αλλά οι Ρωμαίοι δεν αντάμειψαν την Πέργαμο γι' αυτό. Με βάση μια φήμη ότι ο Ευμένης είχε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τον Περσέα κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Ρωμαίοι προσπάθησαν να αντικαταστήσουν τον Ευμένη Β' με τον μελλοντικό Άτταλο Β', αλλά ο τελευταίος αρνήθηκε. Μετά από αυτό, η Πέργαμος έχασε την προνομιακή της θέση με τους Ρωμαίους και δεν της απονεμήθηκε άλλη επικράτεια από αυτούς. Ωστόσο, υπό τους αδελφούς Ευμένη Β΄ και Άτταλο Β΄, η Πέργαμος έφτασε στην ακμή της και ξαναχτίστηκε σε μνημειακή κλίμακα. Μέχρι το 188 π.Χ., δεν είχε αναπτυχθεί σημαντικά από την ίδρυσή της από τον Φιλέταιρο, και κάλυπτε περίπου 21 εκτάρια (52 στρέμματα). Μετά από αυτό το έτος, κατασκευάστηκε ένα τεράστιο νέο τείχος της πόλης, μήκους 4 χιλιομέτρων, που περικλείει μια έκταση περίπου 90 εκταρίων (220 στρέμματα). Στόχος των Ατταλιδών ήταν να δημιουργήσουν μια δεύτερη Αθήνα, έναν πολιτιστικό και καλλιτεχνικό κόμβο του ελληνικού κόσμου. Αναμόρφωσαν την Ακρόπολη της Περγάμου σύμφωνα με την Ακρόπολη της Αθήνας. Σώζονται επιγραφικά έγγραφα, που δείχνουν πώς οι Ατταλίδες υποστήριξαν την ανάπτυξη των πόλεων στέλνοντας ειδικευμένους τεχνίτες και μειώνοντας φόρους. Επέτρεψαν στις ελληνικές πόλεις στην επικράτειά τους να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους. Έστειλαν δώρα σε ελληνικούς πολιτιστικούς τόπους όπως οι Δελφοί, η Δήλος και η Αθήνα. Η Βιβλιοθήκη της Περγάμου ήταν γνωστή ως η δεύτερη μετά τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Η Πέργαμος ήταν επίσης ακμάζον κέντρο παραγωγής περγαμηνής (η ίδια η λέξη, παραφθορά του περγαμηνού, που σημαίνει «από την Πέργαμο»), που χρησιμοποιούνταν στη Μικρά Ασία πολύ πριν την άνοδο της πόλης. Η ιστορία ότι η περγαμηνή εφευρέθηκε από τους κατοίκους της Περγάμου, επειδή οι Πτολεμαίοι στην Αλεξάνδρεια είχαν το μονοπώλιο στην παραγωγή παπύρων δεν είναι αλήθεια. Τα δύο αδέρφια Ευμένης Β' και Άτταλος Β' παρουσίασαν το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα των Ατταλιδών: μια έντονη αίσθηση οικογένειας χωρίς ανταγωνισμό ή ίντριγκα - σπάνια μεταξύ των ελληνιστικών δυναστειών. Ο Ευμένης Β' και ο Άτταλος Β' (του οποίου το επίθετο ήταν «Φιλάδελφος» - «αυτός που αγαπά τον αδερφό του») συγκρίθηκαν ακόμη και με το μυθικό ζεύγος των αδελφών, τον Κλέοβη και τον Βίτων.
Όταν ο Άτταλος Γ' πέθανε χωρίς κληρονόμο το 133 π.Χ., κληροδότησε ολόκληρη την Πέργαμο στη Ρώμη. Αυτό αμφισβητήθηκε από τον Αριστόνικο, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ήταν αδελφός του Άτταλου Γ' και ηγήθηκε μιας ένοπλης εξέγερσης κατά των Ρωμαίων με τη βοήθεια του Γάιου Βλόσιου, ενός διάσημου στωικού φιλοσόφου. Για μια περίοδο γνώρισε επιτυχία, νικώντας και σκοτώνοντας τον Ρωμαίο πρόξενο Λικίνιο Κράσσο και τον στρατό του, αλλά ηττήθηκε το 129 π.Χ. από τον πρόξενο Μάρκους Περπέρνα. Το βασίλειο της Περγάμου χωρίστηκε μεταξύ της Ρώμης, του Πόντου και της Καππαδοκίας, με το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειάς του να γίνεται η νέα ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας. Η ίδια η πόλη κηρύχθηκε ελεύθερη και ήταν για λίγο η πρωτεύουσα της επαρχίας, πριν μεταφερθεί στην Έφεσο.