cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρδάμυλα Χίου
Τα Άνω Καρδάμυλα ή Πάνω Χωριό ή και απλώς το Χωριό των Καρδαμύλων είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα χωριά της νήσου Χίου. Το μεσοσταθμικό τους υψόμετρο είναι 80 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Τα Καρδάμυλα είναι χτισμένα στη θέση της αρχαίας Καρδαμύλης, στις ανατολικές πλαγιές του βουνού Κρανός και ειδικότερα του λόφου-φυσικής ακρόπολής τους, της Γρηάς. Κοντινότεροι οικισμοί (πλην του Μαρμάρου) είναι ο Ναγός, προς τα βορειοδυτικά, και λίγο μακρύτερα η Λαγκάδα, προς τα νότια-νοτιοανατολικά.
Το χωριό χαρακτηρίζεται από την παραδοσιακή του αρχιτεκτονική, τους στενούς του δρόμους, τα σκυρόστρωτα σοκάκια του και τα πετρόχτιστα σπίτια του.
Ιστορικά στοιχεία - η Καρδαμύλη
Η ονομασία των Καρδαμύλων προέρχεται από την ονομασία της αρχαίας πόλης Καρδαμύλης που βρισκόταν χτισμένη στο ίδιο σχεδόν σημείο, και αυτή από τη λέξη καρδαμύλη = είδος άρτου ή ζυμαρικού από κριθάρι (βλ. και Αθήναιο, Γ 114). Η Καρδαμύλη αναφέρεται από τον Θουκυδίδη (VIII 24) σε σχέση με την απόβαση των Αθηναίων στη Χίο το 411 π.Χ., και από τον Στέφανο Βυζάντιο μαζί με την Καρδαμύλη της Μεσσηνίας: «έοικε δ' ετέρα είναι πλησίον Χίου». Η φράση «πλησίον Χίου», δηλαδή κοντά στην πρωτεύουσα του νησιού, δεν ξενίζει, γιατί το ίδιο γράφει και για τη Βολισσό, που απέχει ακόμα περισσότερο από την πόλη της Χίου.
Από προφορική παράδοση που παραθέτει ο Γεώργιος Ζολώτας φαίνεται ότι, αφού οι αρχαίες πόλεις είχαν πια εγκαταλειφθεί, κατά τον Μεσαίωνα, όπως συνέβη και σε άλλα χωριά της Χίου (π.χ. Ελάτα, Μεστά), υπήρχαν πολλοί διαφορετικοί οικισμοί στην περιοχή, που συνενώθηκαν υπό την απειλή των πειρατών: στην αρχή ήταν 24, μετά 20, μετά 16 ώσπου μετά από μία μεγάλη πειρατική επιδρομή ''«τα χωριά όλα ερήμαξαν και ήρταν όλοι και εμαζεύτησαν μέσα στο κάστρον, κατόπιν επιάσαν κι εχτίζαν απ' όξω έως το 1775, πατείς με πατώ σε εχτίζαν έως τα 1800. Απ' εκεί απεμείναν πειά 4 (δημο)γέροντες κι ένα χωριό μ' ένα όνομα».''
Πραγματικά, οι γεροντότεροι κάτοικοι στις αρχές του 20ού αιώνα θυμούνταν ότι το χωριό είχε 16 χωριστές γειτονιές ή ενορίες, που αντιστοιχούσαν στα «χωρίδια» (μικρούς οικισμούς) ή γένη που το συνοίκισαν και μετά απέμειναν τα εξής οκτώ: των Φαραγγιάδων, των Χαρκιάδων, των Μακρηνάδων, των Βαγιάνων, των Μέληδων, των Ασπιωτών, των Μόσχων και των Λυγνών. Αυτά μέχρι την Καταστροφή της Χίου το 1822, καθώς μετά αναφέρονται 4 γειτονιές: τα Γλύφτικα, τα Κυμινάδικα, τα Νικολούδικα και τα Πονηρούδικα, οι οποίες εξέλεγαν και τους 4 «γέροντες» που αναφέρει η παραπάνω αφήγηση.
Για τη γύρω περιοχή, την «καρδαμυλία χώρα», υπάρχουν επίσης αρκετές αναφορές στην παλαιά τοπογραφία. Στο χρυσόβουλλο Νέας Μονής του Μιχαήλ Παλαιολόγου αναφέρεται το μετόχιο «Καρδαμύλιον», του οποίου σώζονται ερείπια στην τοποθεσία Νεραύλακα, «το παρά την Πηγήν και νυν λεγόμενον Μετόχι».
Τοπωνυμικά
Το «(Πάνω) Χωριό» έχει και σήμερα αρκετές συνοικίες. Ενορίες που συνιστούσαν και συνοικίες ήταν η Αγία Κυριακή (η παλιά μητρόπολη), η Αγία Παρασκευή και η Χωριοπαναγιά (= η Υπαπαντή του Κυρίου παλαιός μητροπολιτικός ναός), ενώ άλλες θέσεις μέσα στο χωριό είναι ο Καλιμάς, τα Καντήλια, το Πυργάρι, ο Άγρελας, οι Φλέγες, η Φονόπετρα (= βράχος ή γκρεμός του φονιά), των Αλάτσουδων, ο Καμπανάρης, η Βουκολιά, ο Πευκιάς, τα Πριναράκια, ο Πούλος, η Τρυπητή, ο Παπαλάς, ο Τρόχαλος, η Επάνω Γειτονιά, τα Σπήλια, το Κρουκέλι και ο Άσπρος Πάτος.
Πληθυσμός
Ο κάτοικος του χωριού ονομάζεται Καρδαμυλίτης ή Καρδαμυλούσης ή Σκαρδαμυλίτης (και Καρδαμύλιος στην καθαρεύουσα). Η εξέλιξη του πληθυσμού των Καρδαμύλων στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα.
Σύμφωνα με τον Ζολώτα, «οι Καρδαμύλιοι λέγουσιν εαυτούς οτέ μεν Κρήτας, οτέ δε Μανιάτας, το μεν δια την ομοιότητα οπωσδήποτε της προφοράς, το δε διά την πόλιν Καρδαμύλην, είναι δ' όντως πολλοί οι έλκοντες κατά παράδοσιν την καταγωγήν των εκ Σπάρτης ή Μυστρά».
Οικονομία και πολιτισμός
Τα Καρδάμυλα έχουν έναν εύφορο αλλά μικρό κάμπο μεταξύ των δύο οικισμών. Πάντως, οι κάτοικοί τους στράφηκαν από την αρχαιότητα στη θάλασσα και την εμπορική ναυτιλία. Ρόλο σε αυτό φαίνεται ότι έπαιξε η ύπαρξη δύο διαφορετικών βαθιών όρμων - φυσικών λιμένων, του Μαρμάρου και των Παρπάντων. Με την πάροδο των γενεών, τα Καρδάμυλα ανέδειξαν αρκετές και σημαντικές οικογένειες εφοπλιστών.
Λιγοστοί κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και τα προϊόντα τους είναι εσπεριδοειδή, ελιές, λάδι, αμύγδαλα, σύκα, σταφύλια, ρόδια, κυδώνια, λαχανικά, όσπρια και λίγα δημητριακά. Παλαιότερες παραγωγές ήταν κατά τον Ζολώτα τα ξυλοκέρατα (25.000 οκάδες το έτος τη δεκαετία του 1920) και «οίνος μέλας εκλεκτός», καθώς και 7.000 ως 8.000 αιγοπρόβατα.
Οι Καρδαμυλίτες δεν υστέρησαν και στα γράμματα ή στις επιστήμες. Καρδαμυλίτες ήταν ο ιστορικός της Χίου Γεώργιος Ζολώτας, ο πανεπιστημιακός Εμμανουήλ Ζολώτας, ο μητροπολίτης Κωνσταντίνος Δεληγιάννης, οι λόγιοι Χρίστος Σαρικάκης και Γεώργιος Μαδιάς, που διετέλεσαν και γυμνασιάρχες, ο διαπρεπής φιλόλογος Ιωάννης Συκουτρής, o Αδαμάντιος Λεμός και άλλοι. Επίσης, ο όσιος Νικηφόρος ο Χίος (+1821), ο όσιος Άνθιμος ο Βαγιανός (+1960) και ο ιερομάρτυρας παπα-Σταμάτης Χαρτουλάρης (+1822) ενώ τα Καρδάμυλα είναι η γενέτειρα των μαχητών της ανεξαρτησίας Χαρτουλάρη (την περίοδο του Μεσαίωνα) και Κονταναγνώστη (το 1821).
Ο ταχυδρομικός κωδικός των Καρδαμύλων είναι 82300.
Πηγές
Καρδαμυ Κατηγορία:Δήμος Χίου
Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Αγίου Δημητρίου είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον Άγιο Δημήτριο Αττικής. Ο σύλλογος προήλθε το 1959 από τη συνένωση δύο παλιών ποδοσφαιρικών αθλητικών σωματείων του προαστίου, του «Άρη Μπραχαμίου» με έτος ιδρύσεως το 1928 και του «Ηρακλή Μπραχαμίου» με έτος ιδρύσεως το 1947. Χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο και το μπλε και για αυτό το λόγω φέρει το προσωνύμιο Μπάρτσα.
Άρης Μπραχαμίου
Στην περιοχή του Μπραχαμίου ο πρώτος ποδοσφαιρικός σύλλογος που δημιουργήθηκε ήταν ο Άρης το 1928 με χρώματα πράσινο και λευκό και έμβλημα το στάχυ, συμβολισμοί που αφορούσαν στην αγροτική φυσιογνωμία της περιοχής εκείνα τα χρόνια. Όμως δεν έγινε επίσημο σωματείο και δεν ήταν μέλος της ΕΠΣΑ. Έδινε μόνο φιλικά ματς και μετείχε σε τουρνουά ανεξαρτήτων σωματείων. Βασικά στελέχη της πρώτης αυτής ομάδας υπήρξαν ο τερματοφύλακας Δημήτρης Τριανταφύλλου, ο επονομαζόμενος "Ζαμόρα", ο Αλέκος Στριγγάρης, ο Νότης Τζανέτος, ο Σωτήρης Μούρτος και ο κουρέας Βασίλης Βερέκος, το κουρείο του οποίου στη στοά της κεντρικής πλατείας ήταν το στρατηγείο της ομάδας σε όλα τα χρόνια της ύπαρξής της. Μεταπολεμικά στον Άρη έπαιξαν οι: Μπόγρης (τερμ.), Νίκος Γκαμώτος (πήγε στον Απόλλωνα Αθηνών), Ζαβιτσάνος, Χρυσικός, Τρακάδας, Δουζίνας, Μάντζαρης, Πούλης, Δεσύπρης, ενώ προπονητής διετέλεσε ο Καραμολέγκος. Ο Άρης χρησιμοποίησε ως γήπεδα διάφορους χώρους, όπως: πίσω από το Α΄ Δημοτικό, στη διασταύρωση Ακρίτα και Μύρωνος (σήμερα παιδική χαρά), στην οδό Παπάγου (Σινέ Αρίων) και στην οδό Θουκυδίδου.
Ηρακλής Αγ. Δημητρίου
Το Σεπτέμβριο του 1938 αναφέρεται και δεύτερος σύλλογος, ο '''Α.Π.Ο. Ηρακλής''', που ουσιαστικά έδρασε μεταπολεμικά. Ιδρυτές του ήταν φίλαθλοι προερχόμενοι από κατοίκους που είχαν εγκατασταθεί μεταπολεμικά στη συνοικία, τους οποίους οι παλαιοί κάτοικοι και φίλαθλοι του Άρη σνόμπαραν. Ως ιδρυτικά στελέχη αναφέρονται οι Π. Μαρλαγκούτσος και Ι. Χαραλάμπους και πρώτος του αγώνας στις 23 Σεπτεμβρίου με την ΑΕ Κομνηνών Χασανίου (Ελληνικού): 1-1. Η ενδεκάδα του συλλόγου στο πρώτο αυτό ματς ήταν: Βάλβης, Λέκκας, Τομαής, Κοκονδύλης (Τουλούμης), Χαραλάμπους, Βλάχος, Γιανούλης, Κατσαμανής, Κυρίκος, Ρήγας Ι και ΙΙ (εφ. "Αθλητικόν Βήμα", 30/9/1938).
Επίσημα ιδρύθηκε το 1951. Ο Ηρακλής είχε κιτρινόμαυρα χρώματα και έμβλημα το ροπαλοφόρο ήρωα Ηρακλή. Στρατηγείο του Ηρακλή υπήρξε ένα άλλο κουρείο, του Φώτη Νικόλη, που βρισκόταν απέναντι από το ναό του Αγ. Δημητρίου και βασικά στελέχη του διάφοροι επαγγελματίες της ίδιας γειτονιάς, ο κρεοπώλης Χανιώτης, ο έμπορος Ντίντας, ο δικαστικός Σπαλιάρας και ο Παντελής Μπιρλής. Λόγω της γραφειοκρατικής δυσκολίας, της ααπαιτούμενης αστυνομικής άδειας και της δαπάνης που απαιτείτο για να επισημοποιηθεί, το νέο σωματείο χρησιμοποίησε το καταστατικό ενός παλιότερου, διαλυμένου σωματείου, που παραχώρησε στη νέα διοίκηση ο ποδοσφαιρικός παράγοντας Μπινιχάκης. Στην πρώτη διοίκηση μετείχαν πρόσωπα που είχαν σχέσεις με την αριστερά, όπως ο Μίμης Πλουμπίδης, ο Βανάκος κ.ά. Το γήπεδο του Ηρακλή βρισκόταν ανάμεσα στις οδούς Θαλείας και Νοταρά. Βασικοί ποδοσφαιριστές του οι: Μπαγιάτης, Γεωργίου, Σάλτας, Τζαβάρας, Κάτσικας, Νίκος Τριανταφύλλου, Παπανίκος και Μωραΐτης.
Η γειτονική ΑΕ Αγ. Δημητρίου
Η ΑΕ Αγίου Δημητρίου που υπήρχε από το 1939 στο γειτονικό Κατσιπόδι (Άνω Δάφνη) δεν πρέπει να συγχέεται με τις ομάδες του Μπραχαμίου. Μετείχε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών και είχε αυτή την ονομασία, λόγω του ότι το Μπραχάμι και το Κατσιπόδι ανήκαν αμφότερα στον στον τότε ενιαίο Δήμο Αγ. Δημητρίου. Το 1954, έπειτα από το διαχωρισμό των δύο συνοικιών σε δύο ξεχωριστούς δήμους και τη μετονομασία του Κατσιποδίου σε Δάφνη, η ΑΕ Αγ. Δημητρίου μετονομάστηκε σε ΑΕ Δάφνης και αργότερα σε Α.Ο. Δάφνης.
Η ίδρυση του Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου
Ο νέος σύλλογος πήρε αμέσως τον τίτλο στη Γ΄ ΕΠΣΑ και ανέβηκε στη Β2΄ και από το 1962 στην ενιαία Β΄ κατηγορία μετά τη συγχώνευση Β1 και Β2. Το 1967, με την χουντική αναδιάρθρωση των κατηγοριών σε Α', Β', Γ', βρέθηκε στην τρίτη τοπική κατηγορία από όπου ανέβηκε το 1968 στη Β΄ και το 1969 στην Α΄. Το 1975 κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣΑ και στη συνέχεια ανέβηκε στη Β΄ Εθνική από όπου υποβιβάστηκε αμέσως. Το 1977 ξαναπήρε τον τίτλο της ΕΠΣΑ, ανέβηκε πάλι στη Β΄ αλλά τερμάτισε τελευταίος και υποβιβάστηκε στην Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, όπου έπαιξε ως το 1982 που έγινε μείωση των ομάδων και υποβιάστηκε ξανά στην Α΄ ΕΠΣΑ.
Τις επόμενες δεκαετίες αγωνίστηκε πολλές φορές στις εθνικές κατηγορίες Δ΄ (1999 ως 2002 και 2009-10), Γ΄ (2002-03 ως 2006-07 και 2008-09) και Β΄ (2007-08), χωρίς να καταφέρει να πλησιάσει στην άνοδο στην ανώτερη εθνική κατηγορία. Από το 2010 έχει επιστρέψει στο τοπικό πρωτάθλημα της Αθήνας.
Ο ΠΑΟ Αγ. Δημητρίου έχει κατακτήσει δύο φορές το Κύπελλο ΕΠΣΑ, το 1977 και το 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928
Άαρντενμπουργκ
Οι κατοικίες του Άαρντεμπουργκ θεωρούνται πλήρες δείγμα της Scheldegotiek, της χαρακτηριστικής γοτθικής αρχιτεκτονικής του Σελντ. Σήμερα διασώζονται τμήματα των τειχών που περιέκλειαν την πόλη.
Αρχαιολογία
Ο αρχαιολογικός τόπος που φέρει το ίδιο όνομα είναι μία ρύμη της οποίας το αρχαίο όνομα δεν έχει διασωθεί. Η τοποθεσία κατά τον πρώιμο μεσαίωνα ήταν Ρόντανμπορχ (Rodanborch). Οι ανασκαφές στην περιοχή αποκάλυψαν μεγάλα λιθόκτιστα κτήρια, πιθανώς φόρα (και τα θεμέλια κελτικού-ρωμαϊκού ναού (5.5 x 5.5 μ.). Η ρύμη, (έκτασης περίπου 10 εκταρίων) φαίνεται πως άνθισε ιδιαίτερα κατά τον 2ο και 3ο αι., καθώς δε βρέθηκαν νομίσματα με ημερομηνία μεταγενέστερη του 273 (terminus post quem) . Το Άαρντενμπουργκ πιθανώς χρησιμοποιείτο στρατιωτικά στην περίοδο 170-270. Ανάμεσα στα ευρήματα καταγράφηκαν αρκετά ορειχάλκινα ειδώλια ρωμαιοφλαμανδικής τεχνοτροπίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ολλανδία Κατηγορία:Ζηλανδία (επαρχία)
Γιλβέρτος του Μονπανσιέ
Ο Γιλβέρτος, γαλλ. Gilbert (Gilbert de Montpensier, 1443 - 15 Οκτωβρίου 1496) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόμης του Μονπανσιέ και δελφίνος της Ωβέρνης.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Μονπανσιέ και της Γαβριέλας ντε Λα Τουρ, κόρης του Μπερτράν Ε΄ ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν. . Διορίστηκε στο Συμβούλιο του Αγίου Μιχαήλ από τον Κάρολο Η΄ της Γαλλίας τον Οκτώβριο του 1483.
Ο Γιλβέρτος ήταν ο πρώτος κόμης, μετά από πολλές διαιρέσεις της Ωβέρνης τα τελευταία χρόνια, που ένωσε στο πρόσωπό του την κομητεία, το δουκάτο και τον τίτλο του δελφίνου.
Κόμης του Μονπανσιέ
Η προγιαγιά του Γιλβέρτου, η Άννα της Ωβέρνης, ήταν κόρη του Μπερώ Β΄ δελφίνου της Ωβέρνης και μετά τον θάνατο των -χωρίς απογόνους- αδελφών της πήρε η ίδια τον τίτλο. Η γιαγιά του Μαρία του Μπερρύ δούκισσα του Μπουρμπόν έγινε διάδοχος στο δουκάτο της Ωβέρνης. Λόγω των κληρονομικών δικαιωμάτων του έλαβε με αυτόν τον τρόπο την κομητεία του Μονπανσιέ και τον τίτλο του δελφίνου.
Μετά την κατάληψη της Νάπολης από τον Γάλλο βασιλιά Κάρολο Η' το 1495, ο ίδιος διορίστηκε αντιβασιλιάς της Νάπολης. Στην ανακατάληψη της πόλης μεταφέρθηκε αιχμάλωτος τον Ιούλιο 1496 στο Ατελλά σε ανθυγιεινές συνθήκες, όπου πέθανε από επιδημία ελονοσίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων
Θανάσης Δημόπουλος
Ο Θανάσης Δημόπουλος (Ξυλοκέρα Ηλείας, 21 Απριλίου 1963) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.
Σε συλλογικό επίπεδο
Τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα τα έκανε στον Ήφαιστο Βουνάργου και την Α' κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος Ε.Π.Σ. Ηλείας για να συνεχίσει στον Αίαντα Γαστούνης και την Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία.
Το 1982, σε ηλικία 19 ετών, μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, όπου και εντυπωσίασε κατά την πρώτη του χρονιά (1982–83), οπότε και πέτυχε 15 γκολ, ενώ κράτησε τη θέση του βασικού στην ομάδα συνολικά για τρία χρόνια. Στη συνέχεια έγινε αναπληρωματικός κι έτσι στο μέσο της περιόδου 1987–88 και μετά από 5½ χρόνια παραμονής στους «πράσινους», έλυσε το συμβόλαιό του.
Με τις τέσσερις ομάδες της Α' εθνικής αγωνίστηκε συνολικά σε 257 αγώνες και σημείωσε 83 γκολ. Ο Θανάσης Δημόπουλος κατέκτησε συνολικά τέσσερις τίτλους με τον Παναθηναϊκό (συγκεκριμένα δύο νταμπλ): Το πρωτάθλημα και το κύπελλο του 1984 (ο ίδιος σκόραρε στον τελικό με αντίπαλο τη Λάρισα), καθώς και το πρωτάθλημα και το κύπελλο του 1986. Την περίοδο 1984-85 αγωνίστηκε με τον Παναθηναϊκό στον ημιτελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών. Αναδείχθηκε τρίτος σκόρερ του πρωταθλήματος την περίοδο 1988–89 με τον Ηρακλή (13 γκολ), πίσω από τους Ούγγρους Ίμρε Μπόντα του Ολυμπιακού Βόλου και Λάγιος Ντέταρι του Ολυμπιακού.
Είναι αξιοσημείωτο ότι τα δύο αδέλφια του Χρήστος και Σπύρος, υπήρξαν επίσης επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, αγωνιζόμενοι κι αυτοί στη θέση του επιθετικού. Θανάσης και Χρήστος υπήρξαν και συμπαίκτες για 2½ χρόνια στον Παναθηναϊκό.
Στην εθνική Ελλάδας
Στην εθνική Ελλάδας ο Θανάσης Δημόπουλος αγωνίστηκε τρεις συνολικά φορές. Το 1985 με αντίπαλο το Βέλγιο για την προκριματική φάση του Μουντιάλ 1986 και το 1989 σε δύο φιλικές αναμετρήσεις με αντιπάλους τις Νορβηγία και Πολωνία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Σενάν (Ωτ-Σον)
Το Σενάν (γαλλικά: Cenans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Φαρκαδόνα
Η Φαρκαδόνα είναι κωμόπολη και έδρα του Δήμου Φαρκαδόνας στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά
Η Φαρκαδόνα βρίσκεται στα ανατολικά του νομού, ανάμεσα στα Τρίκαλα και τη Λάρισα. Ο οικισμός στο παρελθόν ονομαζόταν Τσιότι, από την τούρκικη λέξη «τσι οτ» που σημαίνει χλωρό πράσινο χορτάρι. Μετονομάστηκε σε Φαρκαδόνα το 1955 από το όνομα της αρχαίας Θεσσαλικής πόλης που ήταν χτισμένη περίπου στην ίδια θέση. Η Φαρκαδόνα έχει πληθυσμό 2.052 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 καθιστώντας τη, το 4ο μεγαλύτερο οικιστικό κέντρο - Δήμο του Νομού, μετά τα Τρίκαλα, την Καλαμπάκα και την Πύλη.
Ιστορία
Η αρχαία Φαρκαδόνα (Φαρκαδών) βρισκόταν περίπου στην ίδια θέση που βρίσκεται το σημερινό χωριό, χτισμένη στις βόρειες όχθες του Πηνειού. Ήταν πόλη του αρχαίου θεσσαλικού κράτους της Εστιαιώτιδας και μετά την Τρίκκη ήταν η δεύτερη ισχυρότερη πόλη της. Η πόλη παρήκμασε μετά την κατάκτηση της Θεσσαλίας από τους Μακεδόνες το 357 π.Χ.
Η αρχαία Φαρκαδόνα ήταν κτισμένη κοντά στη σημερινή κοινότητα Κλοκοτός. Η πόλη απλωνόταν στις μεσημβρινές υπώρειες του υπάρχοντος ακόμα πετρώδους λόφου και μαζί με τις πόλεις Πέλλινα, Γόμφοι, Φαυτό, Μητρόπολη και Τρίκκη αποτελούσαν την πεδινή Εστιαιώτιδα, ένα από τα 4 φυλετικά κράτη που ήταν διαιρημένη τότε η Θεσσαλία. Τα άλλα τρία κράτη ήταν η Πελασγιώτιδα, η Φθιώτιδα και η Θεσσαλιώτιδα.
Για τη θέση της Φαρκαδόνας κάνει λόγο αρχικά ο αρχαίος συγγραφέας και γεωγράφος Στράβωνας που αναφέρει ότι οι τρεις πόλεις της Εστιαιώτιδας Τρίκκη, Πέλλινα και Φαρκαδόνα βρίσκονταν παρατεταγμένες κατά μήκος της αριστερής όχθης του Πηνειού ποταμού. Με βάση την πληροφορία αυτή και τις μαρτυρίες των αρχαίων συγγραφέων Αριανού, Σκύλακα, Λίβιου και Πλίνιου, ο Leake (1835) ταύτισε τα ερείπια στο ύψωμα Βίγλα της κοινότητας Κλοκοτού με την αρχαία Φαρκαδόνα. Είχε τόσο μεγάλη φήμη κατά την εποχή της ακμής της ώστε την είχε επισκεφθεί και ο γνωστός Πίνδαρος.
Η ακριβής χρονική περίοδος της ίδρυσης της Φαρκαδόνας είναι άγνωστη. Ορισμένοι ιστορικοί την τοποθετούν στους χάρτες τους μεταξύ των αρχαιοτέρων Εστιαιωτικών πόλεων, μαζί με την Οιχαλί και τη Φαιστό, χωρίς όμως τούτο να μπορεί να εξακριβωθεί. Σημαντικά στοιχεία υπάρχουν μόνο από την περίοδο της καταστροφής της (4ο αιώνα π. χ.).
Κατά το έτος 357 π.Χ. ο Φίλιππος Β', πατέρας του Μεγάλου Αλέξανδρου, προσπάθησε να αναμιχθεί στις εσωτερικές υποθέσεις των Θεσσαλών με απώτερο στόχο την κατάκτησή τους. Κατήλθε με το σύνθημα "ελευθερωτής" αλλά το σχέδιο του απέτυχε γιατί βρήκε σθεναρή αντίσταση από τη Φαρκαδόνα και τη Φαυτό, όσες φορές προσπάθησε να εισβάλλει στη Θεσσαλία από τη περιοχή της Φαρκαδόνας. Έτσι αναγκάστηκε να αλλάξει τακτική. Σύμφωνα με την αφήγηση του Πολύαινου, ο Φίλιππος αφού κατέλαβε πρώτα τη Λάρισα αμέσως με το στρατό του προχώρησε για να υποτάξει τη Φαρκαδόνα. Στην αρχή της πολιορκίας συνάντησε ισχυρή αντίσταση από τους υπερασπιστές της πόλης, έτσι χρησιμοποίησε ξύλινες σκάλες στην ατείχιστη πλευρά του δίδυμου λόφου οι οποίες διευκόλυναν τους μισθοφόρους του να ανέβουν στην ακρόπολη και στη συνέχεια να καταλάβουν ολόκληρη την πόλη. Οι Φαρκαδόνιοι ποτέ δεν συμμάχησαν με τη θέλησή τους με τους Μακεδόνες. Το μυαλό τους ήταν πάντα στην επανάσταση. Πολλές φορές επιχειρήθηκε μα όλες πνίγηκαν στο αίμα.
Οι άνδρες του στρατού της Φαρκαδόνας οι οποίοι πήραν μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν οι μόνοι μαζί με τους Αμφισσείς Τρικκαίοι και Ηρακλειώτες που δεν τους επιτράπηκε το έτος 323 π.Χ. μαζί με τους άλλους βετεράνους να γυρίσουν στις πατρίδες τους. Μεγάλο ρόλο στην απόφαση αυτή του Αλέξανδρου έπαιξε η ενημέρωσή του από τον Τετράρχη της Εστιαιώτιδας περί των επαναστατικών διαθέσεων των Φαρκαδονίων οι οποίοι θα ενθαρρύνονταν περισσότερο με τους παλαίμαχους γιατί η δύναμή τους θα αυξανόταν σημαντικά και θα τονώνονταν το φρόνημα τους για πιθανή επαναστατική ενέργεια.
Η Φαρκαδόνα είχε μεγάλη συμμετοχή στους απελευθερωτικούς αγώνες και ειδικά τελευταία, το 1943 – όπως αναγράφεται στο μνημείο πεσόντων στην είσοδο της πόλης, στη θέση Βρυκολάκια – έγινε σφαγή ντόπιων Φαρκαδονίων σε αντίποινα από τους Γερμανούς.
Μεταφορές
Στη Φαρκαδόνα φτάνει κανείς με αυτοκίνητο ή λεωφορείο. Επιπλέον, το Υπεραστικό ΚΤΕΛ Τρικάλων λειτουργεί λεωφορειακές γραμμές τόσο εντός της Φαρκαδόνας όσο και μεταξύ των Τρικάλων και γειτονικών χωριών και οικισμών
Αξιοθέατα και σημεία αναφοράς
Η κύρια πλατεία βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και διαδραματίζει κύριο ρόλο σε πολλές από τις τοπικές δραστηριότητες. Στο μέσον της βρίσκεται ο ναός των Αγίων Αποστόλων. Χτίστηκε το 1909 σε θέση όπου υπήρχε παλιά ομώνυμος ναός. Στον ναό αυτό βρίσκεται και "Ο Εσταυρωμένος", το πρώτο έργο που φιλοτέχνησε το 1959 ο ζωγράφος Άγγελου, με καταγωγή από την Φαρκαδόνα. Στην πλατεία, επίσης, υπάρχει το μνημείο του αγνώστου στρατιώτη. Δίπλα στην κεντρική πλατεία βρίσκεται από το 1971 και η Τρίγωνη Πλατεία, γνωστή και ως “Πλατεία Δημοκρατίας”. Οι δύο αυτές πλατείες αποτελούν το κέντρο της αγοράς καθώς τις πλατείες αυτές περιβάλουν διάφορα εμπορικά καταστήματα, καταστήματα εστίασης και καφετέριες. Στην ευρύτερη περιοχή των πλατειών γίνεται κάθε Σάββατο η εβδομαδιαία Λαϊκή Αγορά.
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα της Φαρκαδόνας αγωνίζεται και προπονείται στο τοπικό στάδιο. Το στάδιο αυτό χτίστηκε το 1970 και βρίσκεται στη νοτιοδυτική είσοδο της πόλης. Σημαντικές αθλητικές συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν στο στάδιο αυτό, όπως μεταξύ Τρικάλων - ΠΑΟΚ και Τρικάλων - Άρη, οι οποίες επέλεξαν το στάδιο της Φαρκαδόνας στους ουδέτερους αγώνες τους.
Νότια του χωριού και σε απόσταση περίπου 2 χλμ ρέει ο ποταμός Πηνειός. Στις όχθες του βρίσκεται το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Χτισμένο το 1612, είναι στολισμένο με αγιογραφίες και επιγραφές μέσα κι έξω, αρκετές από τις οποίες είναι μερικώς κατεστραμμένες από την εποχή του ελληνο-ιταλικού πολέμου.
Πανηγύρι – λαογραφικές εκδηλώσεις
Από το 1881 που ελευθερώθηκε η περιοχή από τους Τούρκους, με απόφαση του τότε δημάρχου άρχισε να λειτουργεί η μεγάλη ζωοπανήγυρη, το "παζαράκι" όπως είναι γνωστό στους ντόπιους, τον μήνα Αύγουστο, το οποίο φαίνεται να υπάρχει από την αρχαιότητα. Γίνονταν στη θέση "Βρυσούλες", κάτω από το κάστρο της αρχαίας Φαρκαδόνας, στον Κλοκωτο. Το «παζαράκι» λειτουργούσε μέχρι την δεκαετία του 70. Ο δήμος διοργανώνει ακόμα και σήμερα στην Φαρκαδόνα το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου εμποροπανήγυρη με παράλληλες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Το πανηγύρι του Αγίου Νικολάου, από το ομώνυμο ξωκλήσι, γίνεται στις 20 Μαΐου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Φαρκαδόνας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Τρικάλων
Αντώνιος Τρυφίτσος
Ο Αντώνιος Τρυφίτσος ή Τριφόπουλος, όπως ήθελε ο ίδιος το επώνυμο του, ήταν Έλληνας αγωνιστής και οπλαρχηγός της Κρήτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Πιθανολογείται ότι γεννήθηκε στην Πλάτη Λασιθίου. Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για τον τόπο και το χρόνο γέννησης του. Σε μικρή ηλικία ήταν βοσκός, αλλά έγινε μόνιμος κάτοικος στο χωριό Μπιτζαριανό Ηρακλείου και έμαθε την τέχνη του σιδηρουργού στο Καστέλλι Πεδιάδας, όπου και εργαζόταν όταν δεν ασχολιόταν με την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Σε μικρή ηλικία έζησε την Επανάσταση του 1841 των Χαιρέτη και Βασιλογεώργη, ο οποίος ήταν θείος του. Τον ακολούθησε στην Θεσσαλία στην εκεί επανάσταση του 1845, μετά την ατυχή εκείνη επιχείρηση στην Καλαμπάκα, μόλις και κατάφερε να διασωθεί και επέστρεψε στην Κρήτη για να λάβει μέρος στην εξέγερση του 1858.
Κατά την τελευταία φάση του Κρητικού ζητήματος, δηλαδή κατά την Κρητική Επανάσταση του 1897-1898, ο Τρυφίτσος είναι ο φυσικός ηγέτης της επαρχίας Πεδιάδος. Με κέντρο την Ιερά Μονή Αγκαράθου, οργανώνει και διευθύνει τον αγώνα, βοηθά την επαναστατική επιτροπή Αρχανών, δίνει κραταιά μάχη κατά των Τούρκων στην Ελιά Ηρακλείου στις 26 Απρίλιου 1897, και τέλος στις 25 Ιουνίου 1897 τραυματίζεται στην Επισκοπή Ηρακλείου και πεθαίνει στον δρόμο για την μονή Αγκάραθου. Η κηδεία του έγινε στο Καστέλλι, όπου βρίσκεται ο τάφος του στον περίβολο της εκκλησίας του Αγίου Αντωνίου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί Κατηγορία:Αξιωματικοί της κρητικής χωροφυλακής
Ελιέζερ
Με το όνομα Ελιέζερ, που στην εβραϊκή γλώσσα σημαίνει «ο Θεός βοηθός», αναφέρονται πέντε διαφορετικά πρόσωπα στη Βίβλο, και συγκεκριμένα στην Παλαιά Διαθήκη, τα παρακάτω:
1. Αφοσιωμένος υπηρέτης του Αβραάμ από τη Δαμασκό, που ανέλαβε να ταξιδέψει στη Μεσοποταμία για να βρει σύζυγο στον Ισαάκ. Σύμφωνα με τη σχετική διήγηση (Γένεσις, κεφ. κδ΄), ο Ελιέζερ, φθάνοντας σε ένα πηγάδι κοντά στην πόλη Ναχώρ, παρεκάλεσε τον Θεό να του υποδείξει για γυναίκα του Ισαάκ εκείνη που θα του έδινε να πιεί νερό και θα πότιζε τις καμήλες του. Τότε εμφανίσθηκε η Ρεβέκκα που έπραξε τα παραπάνω και επιπλέον ήταν «καλή τη όψει σφόδρα», οπότε ο Ελιέζερ την επέλεξε για σύζυγο του Ισαάκ. Η συνάντηση Ελιέζερ και Ρεβέκκας υπήρξε το θέμα πολλών εικαστικών καλλιτεχνών, όπως των Ζελόττι, Γκιντ, Μουρίλο και Πουσέν.
2. Προφήτης του Βασιλείου του Ιούδα κατά τον 9ο αιώνα π.Χ., γιος του Δωδία. Αυτός ο Ελιέζερ κατηγόρησε δριμύτατα τη συμφωνία του βασιλιά του Ιούδα Ιωσαφάτ με τον βασιλιά του Ισραήλ Οχοζία για τη συγκρότηση εμπορικού στόλου και προφήτευσε την αποτυχία του εγχειρήματος (Β΄ Παραλειπομένων, κ΄ 35-37).
3. Ο δεύτερος γιος του Μωυσή από τη Σεπφώρα.
4. Ο αρχηγός της φυλής Ρουβήν κατά την εποχή του Δαυίδ, γιος του Ζεχρί (Α΄ Παραλειπομένων, ιε΄ 24).
5. Γιος του Ηράμ ή Ιωρείμ. Αναφέρεται μεταξύ των προγόνων του Ιησού Χριστού (Β΄ Έσδρα ι΄ 31).
Πηγές
Ελιεζερ
Μάνγκο (τραγουδιστής)
Ο Τζουζέπε Μάνγκο (Giuseppe Mango), περισσότερο γνωστός ως Μάνγκο (6 Νοεμβρίου 1954 - 7 Δεκεμβρίου 2014) ήταν Ιταλός τραγουδιστής-στιχουργός και μουσικός.
Ήταν γνωστός για το ύφος του που συνδύαζε ποπ, ροκ, folk, world music και για την εκτεταμένη φωνητική του εμβέλεια. Είναι γνωστός για το τραγούδι "Oro", από την κυκλοφορία του άλμπουμ Odissea το 1986. Άλλες επιτυχίες περιλαμβάνουν το "Lei verrà", "Mediterraneo", "Bella d'estate", "Amore per te", "Come Monnalisa", "Nella mia città" και "La rondine".
Το όνομα Mango έχει οριστεί από τον ιταλικό μουσικό συγγραφέα Mario Luzzatto Fegiz ως "αυθεντικό καινοτόμο της ιταλικής ποπ μουσικής " και ο Allmusic τον θεωρεί ως "ιταλό ρομπότ σύντηξης ".
Έγραψε τραγούδια για ιταλούς καλλιτέχνες όπως οι Patty Pravo, Loredana Bertè, Andrea Bocelli, Mietta. Μέρος του ρεπερτορίου του ερμήνευαν Ιταλοί και ξένοι μουσικοί όπως οι Mina, Mia Martini, Leo Sayer, Hélène Ségara και η Ελευθερία Αρβανιτάκη.
Σταδιοδρομία
Ο Mango γεννήθηκε στο Lagonegro της επαρχίας Ποντέτσα. Μεγαλώνοντας ακούγοντας κυρίως σόουλ και χαρντ ροκ μουσική, οι αγαπημένοι του μουσικοί ήταν η Aretha Franklin, η Led Zeppelin, η Deep Purple και ο Peter Gabriel. Ξεκίνησε τη μουσική του δραστηριότητα ως έφηβος, παίζοντας σε μια μπάντα διασκευής με τον μεγαλύτερο αδελφό του Michele. Ο Mango δεν ήταν τότε στην ιταλική μουσική βιομηχανία, δηλώνοντας ότι ερμήνευσε μόνο μερικά τραγούδια του Lucio Battisti. Άρχισε να σπουδάζει κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο του Salerno αλλά έφυγε αφού αποφάσισε να μετακομίσει στη Ρώμη προσπαθώντας να εισέλθει στην μουσική βιομηχανία.
Το 1976 ο Mango κατέγραψε το πρώτο του άλμπουμ, La mia ragazza è un gran caldo. Δύο τραγούδια από το άλμπουμ "Per te che mi apri l'universo" και "Tu pioggia io mattino", προσέλκυσαν την προσοχή της Patty Pravo, η οποία τα έβαλε στο άλμπουμ της Tanto (1976), όμως ο τίτλος του δεύτερου τραγουδιού άλλαξε στο "Per amarti d'amore". Στη Mia Martini άρεσε επίσης η μουσική του Mango και διασκεύασε το τραγούδι "Se mi sfiori" στο άλμπουμ Che vuoi che sia ... se t'ho aspettato tanto (1976).
Άνοιξε άλλα αρχεία, όπως το Arlecchino (1979) και το È pericoloso sporgersi (1982). Τα πρώτα τρία έργα του δεν έλαβαν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης, πιέζοντας το Mango να εγκαταλείψει τη μουσική του καριέρα, αλλά η συνάντηση με τον στιχουργό Mogol του άλλαξε γνώμη.
Επιτεύγματα
Η επανάστασή του ήρθε το 1985 με το άλμπουμ Australia, από το οποίο το σίνγκλ "Il viaggio" εκτελέστηκε από το Mango στο Φεστιβάλ Μουσικής Sanremo της ίδιας χρονιάς. Το 1986 κυκλοφόρησε το Odissea, το οποίο ήταν μια καμπή στην καριέρα του και περιέχει μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια του, "Lei verrà" και "Oro". Το άλμπουμ είδε τη συνεργασία του με τον Brian Auger. Το Adesso του 1987 περιλαμβάνει το επιτυχημένο σίνγκλ "Bella d'estate", συν-γράφοντας το με τον Lucio Dalla.
Το Credo (1997) περιέχει το σινγκλ "Luce" το οποίο εκτελούσε ο Mango μαζί με το Zenîma στο Φεστιβάλ Μουσικής του Sanremo του 1998: μια αγγλική έκδοση του τραγουδιού "Light" συμπεριλήφθηκε στην επανέκδοση του 1998. Ο κιθαρίστας του Peter Gabriel, David Rhodes και ο ντράμερ του Simple Minds, Mel Gaynor έπαιξαν στο δίσκο. Το κομμάτι "Amore per te", από το άλμπουμ Visto così (1999), χρησιμοποιήθηκε ως το ιταλικό θέμα της τηλενουβέλα El Privilegio de Amar. Το 2004 κυκλοφόρησε το Ti Porto in Africa, το οποίο πήγε double platinum. Το τελευταίο του έργο είναι το La terra degli aquiloni, που κυκλοφόρησε το 2011. Το άλμπουμ χαρακτήρισε την διασκευή του Carlos Gardel του τραγουδιού "Volver".
Θάνατος
Το βράδυ της 7ης Δεκεμβρίου 2014, ο Mango υπέστη καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στο Policoro της επαρχίας Matera. Κατά την εκτέλεση του τραγουδιού "Oro", σήκωσε το ένα χέρι και είπε "με συγχωρείτε" στο πλήθος πριν καταρρεύσει. Πέθανε πριν φτάσει στο νοσοκομείο τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης ημέρας. Ήταν 60 ετών.
Στις 9 Δεκεμβρίου, ο μεγαλύτερος αδελφός του Giovanni αισθάνθηκε άρρωστος κατά τη διάρκεια του ύπνου και πέθανε στο νοσοκομείο, ηλικίας 75 ετών. Πιστεύεται ότι έχει επίσης πεθάνει από καρδιακή προσβολή.
Προσωπική ζωή
Ένα πολύ επιφυλακτικό πρόσωπο που σπάνια εμφανίστηκε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ο Mango παντρεύτηκε τη Laura Valente, γνωστή για τη θητεία της ως τραγουδιστρια στην ποπ μπάντα Matia Bazar. Από το γάμο τους γεννήθηκαν δύο παιδιά: ο Filippo (b. 1995) και η Angelina (b. 1999). Και οι δύο συνεργάστηκαν με τον πατέρα τους, ο Filippo ως ντράμερ και η Angelina ως τραγουδίστρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές
Κάρλο Τσιπόλλα
Ο Κάρλο Τσιπόλλα(Παβία, 1922-2000) ήταν διαπρεπής Ιταλός καθηγητής, ειδικευμένος στην ιστορία της οικονομίας. Δίδαξε στην Ιταλία και στις ΗΠΑ. Στη μακρά καριέρα του συνεργάστηκε με κορυφαίους ιταλικές εφημερίδες όπως Il Sole, 24 Ore, Corriere della Sera, La Stampa και στην The Nation. Υπήρξε μέλος της Ιταλικής Ακαδημίας.
Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας
Στο τελευταίο βιβλίο του διατυπώνει πέντε θεμελιώδεις νόμους της βλακείας: Συμπέρασμα: Ένα ηλίθιο άτομο είναι πιο επικίνδυνο από έναν ληστή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ιταλοί ιστορικοί Κατηγορία:Ιταλοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Ιστορικοί των οικονομικών
Ηλιακή μάζα
Η ηλιακή μάζα είναι μία πρακτική μονάδα μάζας στην αστρονομία, που χρησιμοποιείται κυρίως για να εκφράσει τις μάζες άλλων αστέρων, αλλά και αστρικών σμηνών, νεφελωμάτων και γαλαξιών. Είναι ίση με τη μάζα του Ήλιου, περίπου 2 εννεάκις εκατομμύρια χιλιόγραμμα:
ή 1988,55 επτάκις εκατομμύρια τόνους.
Η μάζα αυτή είναι περίπου ίση με 333 χιλιάδες φορές τη μάζα της Γης ή περίπου χίλιες φορές τη μάζα του πλανήτη Δία (βλ. και «Σχέση με άλλες μονάδες» παρακάτω).
Επειδή η Γη ακολουθεί μία ελλειπτική τροχιά γύρω από τον Ήλιο, η ηλιακή μάζα μπορεί να υπολογισθεί από την εξίσωση για την περίοδο περιφοράς της. Επειδή η μέση απόσταση από τη Γη ως τον Ήλιο είναι εξ ορισμού ίση με 1 αστρονομική μονάδα (1 AU), αν G είναι η Σταθερά της Παγκόσμιας έλξης, και 1 yr είναι 1 αστρικό έτος, τότε η μάζα του Ηλίου δίνεται από τη σχέση:
Πειραματική επιβεβαίωση
Χρειάζεται όμως πρώτα να προσδιορισθεί πειραματικά η G, κάτι που έγινε για πρώτη φορά με το πείραμα του Κάβεντις το 1798. Η ημερήσια παράλλαξη του Ηλίου μετρήθηκε με ακρίβεια κατά τις διαβάσεις της Αφροδίτης το 1761 και το 1769, δίνοντας μία τιμή για την αστρονομική μονάδα σε χιλιόμετρα.
Ο πρώτος άνθρωπος που επεχείρησε να εκτιμήσει την ηλιακή μάζα φαίνεται ότι ήταν ο Ισαάκ Νεύτων, στο έργο του Philosophiae Naturalis Principia Mathematica, όπου δίνει τον λόγο της μάζας της Γης προς την ηλιακή μάζα ως 1 προς 28.700. Αργότερα ο ίδιος κατάλαβε ότι ο λόγος αυτός βασιζόταν σε μία εσφαλμένη τιμή για την ηλιακη ημερήσια παράλλαξη, επομένως και για την αστρονομική μονάδα, και διόρθωσε την εκτίμησή του σε 1 προς 169.282 στην τρίτη έκδοση των Principia. Η σημερινή τιμή για την παράλλαξη είναι ακόμα μικρότερη, δίνοντας τον λόγο 1 προς 332.946.
Ως μονάδα μέτρησης και διακύμανση
Η ηλιακή μάζα άρχισε να χρησιμοποιείται ως μονάδα μετρήσεως πριν τον ακριβή προσδιορισμό της AU και της παγκόσμιας σταθεράς της βαρύτητας. Αυτό συνέβη επειδή η σχετική μάζα ενός άλλου πλανήτη στο Ηλιακό Σύστημα ή η συνολική μάζα ενός διπλού αστέρα μπορεί να υπολογισθεί σε ηλιακές μάζες απευθείας από την ακτίνα της τροχιάς και την περίοδο περιφοράς (τροχιακή περίοδο) του πλανήτη ή των αστέρων με χρήση του τρίτου νόμου του Κέπλερ, όταν η ακτίνα της τροχιάς δίνεται σε AU και η περίοδος σε έτη.
Η μάζα του Ήλιου έχει μειωθεί από την εποχή του σχηματισμού του, εξαιτίας δύο διαφορετικών φαινομένων: Το πρώτο είναι η μετατροπή των πυρήνων υδρογόνου σε πυρήνες του στοιχείου ήλιο με πυρηνική σύντηξη, οπότε συμβαίνει μετατροπή μάζας σε ενέργεια, η οποία τελικώς ακτινοβολείται στο Σύμπαν. Το δεύτερο είναι η εκτόξευση πρωτονίων και ηλεκτρονίων υψηλής ενέργειας από την ηλιακή ατμόσφαιρα στο διάστημα με τη μορφή του ηλιακού ανέμου.
Το ποια ήταν η αρχική μάζα του Ήλιου όταν έφθασε στην Κύρια ακολουθία παραμένει αβέβαιο. Ο νεαρός Ήλιος είχε πολύ ταχύτερους ρυθμούς απώλειας μάζας από ό,τι έχει σήμερα, και μπορεί να έχασε από το 1 ως το 7% της μάζας σχηματισμού του κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κύρια ακολουθία. Μία πολύ μικρή ποσότητα μάζας προστίθεται στον Ήλιο από κομήτες και αστεροειδείς που πέφτουν πάνω του. Ωστόσο, ο Ήλιος περιέχει ήδη το 99,86% της συνολικής μάζας του Ηλιακού Συστήματος, και επομένως αυτές οι πτώσεις δεν μπορούν να αντισταθμίσουν την απώλεια μάζας από την ακτινοβολία και τον ηλιακό άνεμο.
Σχέση με άλλες μονάδες
Επίσης, είναι συχνά χρήσιμη στη Γενική θεωρία της σχετικότητας για να εκφράζει μάζα σε μονάδες μήκους ή χρόνου:
Παραπομπές
Ηλιακη Μαζα Μαζα
Σαντρεκούρ
Το Σαντρεκούρ (γαλλικά: Cendrecourt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Μελίτα το Φλογερό Κορίτσι
Το 2004 μεταδόθηκε στην Ελλάδα από το Star Channel μεταγλωττισμένη και παράλληλα στην Κύπρο από το Ρικ Δυο με υπότιτλους.
Υπόθεση
Η Μελίτα είναι ένα απλό κορίτσι της επαρχίας που μια μέρα κατά λάθος μπλέκεται σε ένα έγκλημα. Υπεύθυνοι του εγκλήματος είναι στην πραγματικότητα το αγόρι της και μία φίλη του, με την οποία διατηρεί σχέση. Η σχέση αυτή ξεκίνησε, όσο η Μελίτα βρισκόταν στην έπαυλη της οικογενείας Μοράβια, η οποία αποτελείται από πλούσιους επιχειρηματίες. Άθελά της θα καταλάβει πως ο πραγματικός έρωτάς της είναι εκεί. Είναι το αφεντικό, ο μεγάλος αδερφός της οικογένειας, ο Βruno ο οποίος διατηρούσε σχέση με μια κοπέλα, τη Νάδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλενουβέλες Κατηγορία:Αργεντίνικες τηλεοπτικές σειρές
Κοτσιάτης
Ο Κοτσιάτης είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Τζον Χελντ Τζούνιορ
Ο Τζον Χελντ Τζούνιορ (John Held Jr., Σολτ Λέικ Σίτι, Γιούτα, 10 Ιανουαρίου 1889 – Belmar, Νέα Υερσέη, 2 Μαρτίου 1958) ήταν Αμερικανός δημιουργός κόμικς, ο οποίος ταυτίστηκε με το λεγόμενο «Πνεύμα της εποχής της Τζαζ». Γόνος οικογένειας καλλιτεχνών όπως και τα αδέλφια του, ο Χελντ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την εφημερίδα της γενέτειράς του, Salt Lake Tribune, ενώ ακολούθως οι δημιουργίες του δημοσιεύθηκαν από πολλά έντυπα, όπως New York Worker, Vanity Fair, Harper’s Bazaar, Life κ.α. Με το έργο του, εστιασμένο κυρίως στην απεικόνιση ανθρώπινων στιγμών της καθημερινότητας, επηρέασε την παγκόσμια κουλτούρα. Απεβίωσε από καρκίνο σε ηλικία 69 ετών.
Ζητείται ψεύτης (ταινία, 2010)
Ζητείται ψεύτης είναι Ελληνική ταινία, παραγωγής του 2010, διάρκειας 90', σε σενάριο και σκηνοθεσία Ιεροκλή Μιχαηλίδη. Η ταινία είναι διασκευή (η δεύτερη), του ομώνυμου θεατρικού έργου του Δημήτρη Ψαθά. Η πρεμιέρα του έργου έγινε στις 23 Δεκεμβρίου 2010. Η ταινία ήταν συμπαραγωγή των: ODEON, Village Roadshow Productions Hellas, Multichoice Hellas/NOVA, CL Productions, Φίνος Φιλμ, FilmInMind.
Στην ταινία παίζουν οι: Ιεροκλής Μιχαηλίδης (Θεόφιλος Φερέκης), Ζέτα Μακρυπούλια (Τζένη Φερέκη), Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Θεόδωρος Πάρλας), Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Κλέλια Ρένεση, Άκης Σακελλαρίου, Δημήτρης Μαυρόπουλος, Τάσος Κωστής, Μαρία Φιλίππου, Νίκος Κάπιος, Κρατερός Κατσούλης, Παύλος Ορκόπουλος, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Μπέσυ Μάλφα, Γιολάντα Μπαλαούρα.
Πλοκή
Ο Θεόφιλος Φερέκης αναλαμβάνει το Υπουργείο Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης, αλλά έρχεται αντιμέτωπος με όλες τις προεκλογικές χάρες που είχε υποσχεθεί στους ψηφοφόρους του. Καταλάβει ότι δεν πρόκειται να τα καταφέρει, και προσλαμβάνει έναν επαγγελματία ψεύτη. Ο Θεόδωρος Πάρλας, ή Ψευτοθόδωρος με ταλέντο στις ψεύτικες υποσχέσεις, ξεκινάει μια λαμπρή καριέρα, ως το δεξί χέρι του Φερέκη. Το ένα ψέμα φέρνει το άλλο και σύντομα χρειάζονται πολλά περισσότερα ψέματα για να τους ξεμπλέξουν από ξεκαρδιστικές καταστάσεις...
Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Μεχμέτ Αλί Αγκτσά
Ο Μεχμέτ Αλί Αγκτσά (Mehmet Ali Ağca, 9 Ιανουαρίου 1958) είναι Τούρκος, μέλος της οργάνωσης "Γκρίζοι Λύκοι" που δολοφόνησε τον δημοσιογράφο Αμπντί Ιπεκτσί, και αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ στις 13 Μαΐου 1981.
Βιογραφία
Από μικρός έκανε ληστείες. Πιστεύεται ότι εκπαιδεύτηκε στα όπλα στη Συρία. Το 1979, ο Αγκτσά δολοφόνησε τον εκδότη της εφημερίδας "Milliyet" Αμπντί Ιπεκτσί και φυλακίστηκε (καταδικάστηκε σε ισόβια). Γρήγορα κατάφερε να δραπετεύσει και κατέφυγε στη Βουλγαρία όπου, όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος, δωροδοκήθηκε για να δολοφονήσει τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄. Υπάρχει η εικασία ότι οι Βούλγαροι είχαν διατάξει τη δολοφονία του Πάπα υπακούοντας σε εντολή της σοβιετικής KGB, επειδή ο Πάπας υποστήριξε την πολωνική οργάνωση "Αλληλεγγύη". Στις 10 Μαΐου 1981 έφτασε στη Ρώμη και λίγες ημέρες μετά, προέβη στην απόπειρα. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη στην Ιταλία αλλά του δόθηκε χάρη από τον Πρόεδρο Τσιάμπι το 2000. Το 1983 τον επισκέφθηκε στη φυλακή ο Πάπας. Παραμένει μυστικό τι ειπώθηκε μεταξύ τους σε αυτήν τη συνάντηση, ελέχθη ωστόσο ότι τον συγχώρησε για την πράξη του.
Επέστρεψε στην Τουρκία, όπου φυλακίστηκε για τη δολοφονία του Ιπεκτσί. Το Νοέμβριο του 2004, οι τουρκικές αρχές ανακοίνωσαν ότι ο Αγκτσά αναμένεται να αποφυλακιστεί εντός του 2005. Τελικά αποφυλακίστηκε με αναστολή στις 12 Ιανουαρίου 2006 αλλά το Τουρκικό Ανώτατο Δικαστήριο αναίρεσε την απόφαση και οδηγήθηκε ξανά στην φυλακή στις 20 Ιανουαρίου 2006.
Η οριστική του αποφυλάκιση έγινε στις 18 Ιανουαρίου 2010 και αμέσως μετά οδηγήθηκε σε νοσοκομείο για ιατρικό έλεγχο, ώστε να μην κηρυχθεί ανυπότακτος, καθώς δεν έχει υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία. .
Παραπομπές
Αγκτσα Αγκτσα Κατηγορία:Ιστορία του παπισμού Κατηγορία:Τούρκοι εγκληματίες
Ραλφ του Γκασέ
Ο Ραλφ ή Ραούλ, αγγλ. Ralph/Raoul (απεβ. 1051) από τον Οίκο της Νορμανδίας ήταν κύριος τού Γκασέ και άλλων ιδιοκτησιών στη Νορμανδία. Έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά την ανηλικιότητα τού Γουλιέλμου Α΄ της Αγγλίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ροβέρτου αρχιεπισκόπου τού Ρουέν & κόμη τού Εβρέ και της Χερλέβα. Εξάδελφός του ήταν ο Ροβέρτος Α΄ δούκας της Νορμανδίας.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ριχάρδος έλαβε την κομητεία τού Εβρέ και ο Ραλφ την κυριότητα τού Γκασέ στην Κάτω Νορμανδία· επίσης το Μπαβέν, Νογιόν-συρ-Ανντέλ, Γκραβενσόν & Εκουσέ. Έπειτα από το τέλος τού Ροβέρτου Α΄, ο αρχιεπίσκοπος Ροβέρτος ανέλαβε την επιτροπεία τού γιού εκείνου Γουλιέλμου Α΄. Ο αρχιεπίσκοπος ήταν ικανός να κρατήσει τάξη στο δουκάτο της Νορμανδίας, αλλά όταν το 1037 απεβίωσε, άρχισαν εξεγέρσεις και ιδιωτικές διαμάχες.
Ένας από τους εξεγερθέντες ήταν ο Ραλφ. Το 1040 δολοφόνοι, υπό τις διαταγές τού Ραλφ, σκότωσαν τον κύριο παιδαγωγό τού νεαρού δούκα, τον Γιλβέρτο κόμη τού Μπριόν, όταν αυτός ίππευε κοντά στο Εσαφούρ. Το 1043 ο Γουλιέλμος Α΄ και οι σύμβουλοι και θείοι του Γουλιέλμος κόμης τού Ταλού και ο Μωζέρ αρχιεπίσκοπος τού Ρουέν αποφάσισαν να πείσουν τον Ραλφ να υποστηρίξει τον δούκα και το κατάφεραν. Ο Ραλφ, τώρα διοικητής τού οτρατού τού δούκα, εκστράτευσε εναντίον τού Τουρστάν λε Γκοζ, που μαζί με τον βασιλιά της Γαλλίας κατείχαν το Φαλαίζ. Ο Ραλφ, αφού κατέλαβε το Φαλαίζ, ανάγκασε τον Τουστάν σε εξορία και τον Ερρίκο Α΄ της Γαλλίας να αποσυρθεί από τη Νορμανδία. Ενόσο ήταν ένα σημαντικό μέλος τού κύκλου τού δούκα Γουλιέλμου Α΄, έκανε μεγάλες δωρεές στο αββαείο τού Ζουμιέρ. Ο Ραλφ απεβίωσε το 1051.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μπαζίλα, κόρη τού Ζεράρ Φλαιτέλ κι είχε τέκνο:
Έπειτα από το τέλος τού Ραλφ, η Μπαζίλα παντρεύτηκε τον Ούγο τού Γκουρναί.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας
Πύργος του Δροσίνη
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Ονήσιλος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ονήσιλος μπορεί να αναφέρεται:
Παραισθησιογόνο
Τα παραισθησιογόνα (βλ. επίσης ενθεογόνο) είναι μια γενική κατηγορία φαρμακολογικών παραγόντων που μπορεί να διακριθεί σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: ψυχοδηλωτικά, αποσυνδετικά και δηλητήρια. Κοινό γνώρισμα των τριών αυτών τάξεων ψυχοδραστικών ουσιών είναι ότι μπορούν να προκαλέσουν αντικειμενικές νοητικές, συναισθηματικές και συνειδησιακές αλλαγές.
Σε αντίθεση με άλλες ψυχοδραστικές ουσίες όπως τα στεροειδή και τα οπιοειδή, αυτά δεν διευρύνουν απλά τις οικείες γνωστικές ικανότητες, αλλά μάλλον παράγουν εμπειρίες ποιοτικά διάφορες αυτών της κανονικής συνείδησης. Αυτές οι εμπειρίες συχνά παραλληλίζονται με ασυνήθεις μορφές συνειδητότητας, όπως η ύπνωση, ο διαλογισμός και το ονείρεμα.
Τα κριτήρια του Χόλιστερ, βάσει των οποίων μπορεί μια ουσία να θεωρηθεί παραισθησιογόνος είναι: -σε σύγκριση με την όποια άλλη επίδραση, κυριαρχούν οι αλλαγές στη σκέψη, την αντίληψη και τη διάθεση, μηδαμινή διανοητική και μνημονική εξασθένηση, αποχαύνωση, νάρκωση ή υπερδιέγερση, μόνο μερική, μηδαμινές παρενέργειες στο αυτόνομο νευρικό σύστημα, απουσία εθιστικής λαχτάρας.
Σημειωτέον ότι δεν προκαλούν όλα τα ναρκωτικά την ίδια επίδραση και ακόμη και το ίδιο ναρκωτικό μπορεί να επενεργήσει διαφορετικά στο ίδιο άτομο ανάλογα την περίσταση.
Η φύση των ουσιών
Ο όρος παραισθησιογόνα είναι εσφαλμένος επειδή οι ουσίες αυτές δεν προκαλούν παραισθήσεις κατά τη συνήθη δοσολογία. Με τον όρο παραισθήσεις στην κυριολεξία εννοούμε αντιλήψεις ανυπόστατες, που όμως εμφανίζονται ως απολύτως ρεαλιστικές. Οι τυπικές «παραισθήσεις» που προξενούνται από τις ψυχεδελικές ουσίες μπορούν με μεγαλύτερη ακρίβεια να περιγραφούν ως μεταλλαγές της κανονικής αντιλήψεως, καθώς το υποκείμενο έχει συνήθως επίγνωση της απατηλής και προσωπικής φύσης των αντιλήψεών του. Δηλητήρια όπως η διφενυδραμίνη και η ατροπίνη μπορεί να προκαλέσουν παραισθήσεις με την κυριολεκτική έννοια. Τα ψυχοδηλωτικά, αποσυνδετικά και δηλητήρια έχουν μακρά ιστορία χρήσης στο πλαίσιο των θεραπευτικών και θρησκευτικών παραδόσεων όλου του κόσμου. Χρησιμοποιούνται σε σαμανικές τελετουργικές μορφές ίασης και μαντικής, σε ιεροτελεστίες μυήσεως και σε θρησκευτικές τελετές συγκριτιστικών κινημάτων, όπως η União do Vegetal (Ενότητα των Φυτών), η Santo Daime και η Ιθαγενής Αμερικανική Εκκλησία (Πεγιοτισμός). Όταν οι ψυχεδελικές –ή και άλλες– ουσίες χρησιμοποιούνται για θρησκευτικούς σκοπούς αναφέρονται ως ενθεογόνες. Επίσης, σε κάποιες πολιτείες ή σε κάποιες ειδικές ζώνες κάποιες ουσίες όπως το πεγιότ, κρίνονται ως αναπόσπαστο μέρος της θρησκευτικής εθιμοτυπίας, και γι' αυτό θεωρούνται νόμιμες.
Οι παραισθησιογόνες ουσίες εξακολουθούν μέχρι και σήμερα -και παρά τις τόσες απαγορεύσεις- να εξετάζονται ως θεραπευτικοί παράγοντες για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης, της διαταραχής μετατραυματικού στρες, της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής, του αλκοολισμού, της οπιομανίας, της αθροιστικής κεφαλαλγίας («αυτοκτονικοί πονοκέφαλοι») και άλλων ασθενειών.
Παλιότερες στρατιωτικές έρευνες εστίασαν στη χρησιμοποίηση αυτών των ουσιών ως παραγόντων ανικανότητας, χωρίς αποτέλεσμα, ενώ μυστικές υπηρεσίες δοκίμασαν τα παραισθησιογόνα με την ελπίδα ότι παρέχουν ένα αποτελεσματικό ανακριτικό μέσο, και πάλι όμως χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
Όμως η πιο δημοφιλής και η πιο στιγματισμένη χρήση των ψυχεδελικών στον Δυτικό Κόσμο συνδέθηκε με την αναζήτηση άμεσων θρησκευτικών εμπειριών, αυξημένης δημιουργικότητας, προσωπικής ανάπτυξης και «διεύρυνσης του πνεύματος».
Η χρήση ψυχεδελικών ναρκωτικών ήταν από τα βασικά εργαλεία της αντικουλτούρας της δεκαετίας του 1960, καθώς συνδέθηκε με διάφορα κοινωνικά κινήματα και με τη γενικευμένη ατμόσφαιρα εξέγερσης και του χάσματος των γενεών.
Σύγχρονη εποχή
Παρά την απαγόρευση, η αναζωογονητική, πνευματική και θεραπευτική χρήση των ψυχεδελικών συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Οργανώσεις όπως η Διεπιστημονική Ένωση Ψυχεδελικών Ερευνών (MAPS) και το Ίδρυμα Ερευνών του Χέφτερ (Heffter Research Institute), προσανατολίζονται στο να ενθαρρύνουν την έρευνα παρέχοντας προστασία και αποδοτικότητα, ενώ ομάδες νομικής βοήθειας, όπως το Κέντρο Γνωστικής Ελευθερίας και Δεοντολογίας (Center for Cognitive Liberty and Ethics) πιέζουν για τη νομιμοποίησή τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχοτρόπες ουσίες
2211 Χανουμάν
Ο Χανουμάν (Hanuman) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1951 από τον Αμερικανό αστρονόμο Λήλαντ Έρσκιν Κάννινγκαμ (Leland Erskin Cunningham, 1904-1989), που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον, και πήρε το όνομά του από τον πιθηκόμορφο θεό Χανουμάν του Ινδουισμού.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χανουμάν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χανουμαν
Σερ-λε-Νορουά
Το Σερ-λε-Νορουά (γαλλικά: Cerre-lès-Noroy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Τόμας Ντόργκαν
Ο Τόμας Ντόργκαν (Thomas Aloysious ‘Tad’ Dorgan, Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια, 29 Απριλίου 1877 – Great Neck, Νέα Υόρκη, 2 Μαΐου 1929 ) ήταν Αμερικανός δημοσιογράφος, δημιουργός κόμικς και αθλητικός παράγοντας. Υπέγραφε τις γελοιογραφίες του χρησιμοποιώντας το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο ‘Tad’, έχει δε γίνει ευρέως γνωστός χάρις στις δημιουργίες του Indoor Sports (καρτούν) και Judge Rummy (κόμικς, 1910 - 1922). Επίσης, συνεισέφερε στην παγκόσμια εκπαιδευτική κοινότητα ως γλωσσοπλάστης, εισάγοντας στο λεξιλόγιο πολλές νέες λέξεις. Εργασθείς σε αρκετές εφημερίδες, όπως η New York Jurnal, διακρίθηκε ιδιαίτερα ως αθλητικός συντάκτης. Απεβίωσε σε ηλικία μόλις 52 ετών από επιπλοκές πνευμονίας. Το όνομά του, από το 2007, περιλαμβάνεται στη Διεθνή Λίστα της Πυγμαχίας (International Boxing Hall of Fame).
Παραπομπές
Ντοργκαν Τομας
Σαζέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Μετάλλαξη BRCA
200px|thumb|Μοντέλο κληρονόμησης
Ως μετάλλαξη BRCA ορίζεται η μετάλλαξη που προκαλείται σε κάποιο από τα γονίδια BRCA1 και BRCA2. Οι παθολογικές μεταλλάξεις σε αυτά τα γονίδια προκαλούν το σύνδρομο του κληρονομικού καρκίνου του μαστού και των ωοθηκών. Αν και ο καρκίνος του μαστού είναι σχετικά κοινός, οι μεταλλάξεις στα BRCA1 και BRCA2 είναι σπάνιες, επομένως οι μεταλλάξεις αυτές είναι υπεύθυνες για το μόλις 5 έως 10% των περιπτώσεων καρκίνου του μαστού στις γυναίκες.