cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαγωνισμός Χορού Eurovision
2008
Μερικές αλλαγές έχουν γίνει για τον Διαγωνισμό Χορού της Eurovision του 2008 που διεξήχθη στη Γλασκώβη του Ηνωμένου Βασίλειου στις 6 Σεπτεμβρίου του 2008. Συμμετείχαν 14 ζευγάρια από 14 χώρες αντίστοιχα. Παρουσιαστές ήταν ο Γκράχαμ Νόρτον και η Κλόντια Γουίνκλεμαν και την παραγωγή ανέλαβε το BBC. Τα ζευγάρια επαγγελματιών χορευτών δεν επιτρέπονται πλέον. Όλα τα ζευγάρια πρέπει να περιλαμβάνουν έναν επαγγελματία χορευτή και μία προσωπικότητα της κάθε χώρας. Μόνο ένας χορός διάρκειας δύο λεπτών θα παρουσιάζεται από κάθε ζευγάρι. Η κριτική επιτροπή αποτελούμενη από επαγγελματίες, θα καθορίζει το νικητή του διαγωνισμού με τις ψήφους της κατά 20%, ενώ το υπόλοιπο 80% από τηλεψηφοφορία. Η Αλβανία, η Αρμενία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Κύπρος, η Λευκορωσία, η Ισλανδία, η Ισραήλ, η Βόρεια Μακεδονία, η Ισπανία, και η Μάλτα αν και δεν συμμετείχαν, μετέδωσαν τον διαγωνισμό.
Ζευγάρια
Οι χώρες που συμμετείχαν και τα ζευγάρια που τις εκπροσώπησαν, με σειρά βαθμολογίας είναι:
01.🇵🇱 Εντίτα Χερμπούζ - Μαρκίν Μροκζέζ με 154 βαθμούς
02.🇷🇺 Τατιάνα Νάβκα - Αλεξάντερ Λιτβινένκο με 121 βαθμούς
03.🇺🇦 Λίλια Ποντκοπάγιεβα - Σεργκέι Κοστέτσκι με 119 βαθμούς
04.🇱🇹 Καρίνα Κρίσκο - Σόλιους Σκαμπίνας με 110 βαθμούς
Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ
Ο Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ (6 Ιουλίου 1678 - 31 Ιουλίου 1729) ήταν Ιταλός λιμπρετίστας, συνθέτης, βιολοντσελίστας, καλλιτεχνικός διευθυντής, συγγραφέας λογοτεχνικών έργων και νομισματολόγος. Είναι φημισμένος για την προσαρμογή κειμένων σε λιμπρέτα για τις όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ και του Τζιοβάννι Μπονοντσίνι.
Διαγωνισμός Χορού Eurovision
Ζευγάρια
05.🇦🇿 Ελντάρ Τζαφάροβ - Άννα Σάζινα με 106 βαθμούς
Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ
Πρώιμα χρόνια
Ο Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ γεννήθηκε στη Ρώμη και προήλθε από μια φημισμένη γερμανική οικογένεια μουσικών. Ο πατέρας του, Σεμπάστιαν Χάιμ, ήταν κατασκευαστής μουσικών οργάνων, μετανάστευσε στην Ιταλία στα μέσα του 17ου αιώνα, εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και παντρεύτηκε την Ιταλίδα Μπάρμπαρα Τουρπίνι. Ο πρώτος γιος του, ο Τζιοβάνι Αντόνιο Χάιμ, γεννήθηκε στη Ρώμη και αργότερα εργάστηκε ως ανεξάρτητος βιολοντσελίστας. Ο Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ ήταν μαθητής του αδελφού του, καθώς και του Αρκάντζελο Κορέλλι.
Διαγωνισμός Χορού Eurovision
Ζευγάρια
06. Πάτρικ Σπιέγκελμπεργκ - Κάτια Ζβένσον με 102 βαθμούς
Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ
Πρώιμα χρόνια
Γρήγορα, έφτασε στο Λονδίνο το 1701: Διεύθυνε την ορχήστρα μουσικής δωματίου του 2ου Δούκα του Μπέντφορντ. Έπειτα, έγραψε το λιμπρέτο της όπερας Καμίλλα, ένα αρκετά επιτυχημένο έργο, ώστε να δημιουργήσει αρέσκεια στους κατοίκους του Λονδίνου για την ιταλική όπερα.
Διαγωνισμός Χορού Eurovision
Ζευγάρια
07. Τζέισον Ροδίτης - Τόνια Κόσοβιτς με 72 βαθμούς
Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ
Τελευταία χρόνια
Έπειτα, εργάστηκε ως γραμματέας στην Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου μετά τον Πάολο Αντόνιο Ρόλι, και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Χάιμ έγραψε λιμπρέτα για τον Ατίλιο Αριόστι και τον Τζιοβάννι Μπονοντσίνι. Λίγο πριν το θάνατό του στο Λονδίνο το 1729, σχεδίαζε να βοηθήσει τον Χαίντελ και τον Χάιντεγκερ να κατασκευάσουν μια νέα Ακαδημία Μουσικής μετά την διάλυση της πρώτης.
Συγγραφικές δραστηριότητες
Παρά το ότι έγραφε λιμπρέτα, ο Χάιμ ασχολήθηκε και με την νομισματολογία. Το 1719 δημοσίευσε ένα κατάλογο με αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά νομίσματα, τα οποία εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο.
Διαγωνισμός Χορού Eurovision
Ζευγάρια
08. Ράκουελ Ταβάρες - Γιοάο Τιάγκο με 61 βαθμούς
Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ
Συγγραφικές δραστηριότητες
Ήταν επίσης ο συγγραφέας μιας βιβλιογραφίας ιταλικών βιβλίων που τυπώθηκε το 1715, εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1726 και ανατυπώθηκε στη Βενετία το 1728. Η βιβλιογραφία ονομαζόταν Ιταλική Βιβλιοθήκη, ή Νέα σπάνια βιβλία στην ιταλική γλώσσα. Το 1728 και το 1741, η βιβλιογραφία, είχε αρχικά ως στόχο να απαριθμεί μόνο σπάνια βιβλία. Ωστόσο, οι επόμενοι συντάκτες, διεύρυναν το έργο που θεωρήθηκε γενική βιβλιογραφία της ιταλικής λογοτεχνίας. Τακτοποιείται σε τμήματα, ξεκινώντας από την ιστορία και τη γεωγραφία, μετά την ποίηση, ακολουθούμενη από πεζογραφικά γραπτά, και μια τελευταία εκτενή ενότητα για τις τέχνες και τις επιστήμες, όπως γραμματική, γλωσσολογία, ιστορία της τέχνης, φιλοσοφία, πολιτική και πολιτική ιστορία, μαθηματικά και αστρονομία. Δίνεται η μορφή των αναφερόμενων βιβλίων, εκτός από κάποια ένδειξη σπανιότητας και συμβουλών για την καλύτερη έκδοση. Μια πολύ διευρυμένη έκδοση δημοσιεύτηκε στο Μιλάνο το 1771-72 από τον Φεντερίκο Τζιαντονάτι, και το έργο ήταν η τυπική βιβλιογραφία της ιταλικής λογοτεχνίας μέχρι τον 19ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Διαγωνισμός Χορού Eurovision
Ζευγάρια
09.Λουίζα Λίτον - Βίνσεντ Σίμον με 47 βαθμούς
10.🇫🇮 Μαρία Λούντ - Νίκο Άχτι με 44 βαθμούς
11.🇮🇪 Γκαβίν ο Φεαράιχ - Ντέρμπχλα Λένον με 40 βαθμούς
12.🇸🇪 Ντάνυ Σαουσέντο - Ζανέτ Κάρλσον με 38 βαθμούς
13.🇦🇹 Ντόριαν Στέιντλ - Νικόλ Κάντνερ με 29 βαθμούς
14. Τόμας Μπέργκε - Ροεμζάνα ντε Χάν με 1 βαθμό
Αζερμπαϊτζάν
Το Αζερμπαϊτζάν πήρε μέρος για πρώτη φορά στο διαγωνισμό του 2008 ο οποίος διεξίχθει στη Γλασκώβη. Κατέλαβε την 5η θέση με τον Έλνταρ Τζαφάροφ και την Άννα Σάζινα 	που χόρεψαν πάσοντόμπλε, ρούμπα, ταγκό και αζέρικο παραδοσιακό χορό.
Ελβετία
Η Ελβετία πήρε μέρος για πρώτη φορά στο διαγωνισμό του 2007. Η Ντενίς Μπίλεμαν και ο Σβέν Νινεμμάν επειλέχτηκαν για να εκπροσωπήσουν τη χώρα τους. Χόρεψαν Πάσο ντόμπλε και Σουίνκ. Ήταν το μόνο ζευγάρι που δεν πήρε κανέναν βαθμό και έτσι για αυτό το λόγο αποχώρισε από το διαγωνισμό του 2008. Κανείς δεν ξέρει αν η Ελβετία θα επιστρέψει στο διαγωνισμό του 2009, κάτι που μάλλον δε θα γίνει.
Ελλάδα
Η Ελλάδα πήρε για πρώτη φορά μέρος στον διαγωνισμό το 2007. Το ζευγάρι που την εκπροσώπησε ήταν η Ουρανία Κολιού και ο Σπύρος Παυλίδης, που επιλέχτηκαν από επιτροπή. Χόρεψαν Jive και Showdance. Λόγω τον πυρκαγιών του 2007 το πρόγραμμα δε μεταδόθηκε στην τηλεόραση και οι βαθμοί επιλέχτηκαν από την επιτροπή. Η τελική θέση ήταν 13η με 31 βαθμούς ανάμεσα σε 11 χώρες. Το 2008 τη χώρα εκπροσώπησαν ο Τζέισον Ροδίτης και η Τόνια Κόσοβιτς, που κατέλαβαν την 7η θέση με 72 βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Eurovision Χορου Χορου *
Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών
Η Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών (ΟΟΕ, Організація українських націоналістів) ήταν ουκρανική υπερεθνικιστική πολιτική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1929 στη Βιέννη. Ήταν σημαντική και η μεγαλύτερη ακροδεξιά ουκρανική οργάνωση που δρούσε στην περιοχή Κρέσι (Ανατολική Γαλικία) της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Η ΟΟΕ εμφανίστηκε ως ένωση μεταξύ της Ουκρανικής Στρατιωτικής Οργάνωσης, μικρότερων ριζοσπαστικών δεξιών ομάδων και δεξιών Ουκρανών εθνικιστών και διανοουμένων που εκπροσωπούνταν από τους Ντμιτρό Ντοντσόφ, Γεβχέν Κονοβάλετς, Μικόλα Στσίμπορσκι και άλλες προσωπικότητες.
Η ιδεολογία της ΟΟΕ έχει χαρακτηριστεί παρόμοια με τον ιταλικό φασισμό. Η ΟΟΕ προσπάθησε να διεισδύσει σε νόμιμα πολιτικά κόμματα, πανεπιστήμια και άλλες πολιτικές δομές και θεσμούς. Οι στρατηγικές της για την επίτευξη της ουκρανικής ανεξαρτησίας περιελάμβαναν τη βία και την τρομοκρατία εναντίον εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών, ιδιαίτερα της Πολωνίας, της Τσεχοσλοβακίας, του Βασιλείου της Ρουμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης.
Το 1940, η ΟΟΕ χωρίστηκε σε δύο μέρη. Τα γηραιότερα, πιο μετριοπαθή μέλη υποστήριξαν τον Αντρίι Ατανάσοβιτς Μέλνικ και το ΟΟΕ-Μ, ενώ τα νεότερα και πιο ριζοσπαστικά μέλη υποστήριξαν το ΟΟΕ-Μπ του Στεπάν Μπαντέρα. Μετά την έναρξη της εισβολής του Άξονα στη Σοβιετική Ένωση στις 22 Ιουνίου 1941 (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα), η ΟΟΕ-Μπ στο πρόσωπο του Γιαροσλάβ Στετσκό κήρυξε ανεξάρτητο ουκρανικό κράτος στις 30 Ιουνίου 1941 στο κατεχόμενο Λβιβ, ενώ η περιοχή ήταν υπό τον έλεγχο. της Ναζιστικής Γερμανίας, δεσμευόμενος να συνεργαστεί στενά με τη Γερμανία, η οποία παρουσιάστηκε ως η απελευθερώτρια των Ουκρανών από τη ρωσική καταπίεση. Σε απάντηση, οι ναζιστικές αρχές κατέστειλαν την ηγεσία της ΟΟΕ. Τον Οκτώβριο του 1942, η ΟΟΕ-Μπ ίδρυσε τον Ουκρανικό Επαναστατικό Στρατό (ΟΕΣ). Το 1943–1944, σε μια προσπάθεια να προλάβουν τις πολωνικές προσπάθειες για την αποκατάσταση των προπολεμικών συνόρων της Πολωνίας, μαχητικές μονάδες του ΟΕΣ πραγματοποίησαν μεγάλης κλίμακας εθνοκάθαρση εναντίον του πολωνικού λαού. Οι ιστορικοί υπολογίζουν ότι 50-100.000 Πολωνοί πολίτες σφαγιάστηκαν στη Βολυνία και την Ανατολική Γαλικία.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ΟΕΣ πολέμησε ενάντια στις σοβιετικές και πολωνικές κυβερνητικές δυνάμεις. Κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Βιστούλα το 1947, η πολωνική κυβέρνηση απέλασε 140.000 Ουκρανούς πολίτες στην Πολωνία για να αφαιρέσει τη βάση υποστήριξης του ΟΕΣ. Στη φυγή τους, οι σοβιετικές δυνάμεις σκότωσαν, συνέλαβαν ή απέλασαν πάνω από 500.000 Ουκρανούς πολίτες. Πολλοί από αυτούς που στοχοποιήθηκαν από τους Σοβιετικούς περιλάμβαναν μέλη του ΟΕΣ, τις οικογένειές τους και υποστηρικτές τους. Κατά τη διάρκεια και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένης της CIA, υποστήριξαν κρυφά την ΟΟΕ.
Ορισμένες σύγχρονες ακροδεξιές ουκρανικές πολιτικές οργανώσεις ισχυρίζονται ότι είναι κληρονόμοι των πολιτικών παραδόσεων της ΟΟΕ, συμπεριλαμβανομένου του Σβομπόντα, του Δεξιού Τομέα, της Ουκρανικής Εθνοσυνέλευσης - Ουκρανικής Εθνικής Αυτοάμυνας και του Συνεδρίου Ουκρανών Εθνικιστών. Ο ρόλος της ΟΟΕ παραμένει αμφισβητούμενος στην ιστοριογραφία, καθώς αυτοί οι μεταγενέστεροι πολιτικοί κληρονόμοι ανέπτυξαν λογοτεχνία αρνούμενη τη φασιστική πολιτική κληρονομιά της οργάνωσης και τη συνεργασία με τη Ναζιστική Γερμανία, ενώ εορτάζουν επίσης τη Μεραρχία SS Γαλικίας.
Ιδεολογία
Η ΟΟΕ σχηματίστηκε από μια σειρά ριζοσπαστικών εθνικιστικών και ακροδεξιών οργανώσεων, συμπεριλαμβανομένης της Ένωσης Ουκρανών Φασιστών. Αρχικά, ηγήθηκε από βετεράνους πολέμου που απέτυχαν να ιδρύσουν ένα ουκρανικό κράτος το 1917-1920. Η ιδεολογία της οργάνωσης επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τη φιλοσοφία του Φρίντριχ Νίτσε, τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό και τον ιταλικό φασισμό, συνδυάζοντας τον ακραίο εθνικισμό με την τρομοκρατία, τον κορπορατισμό και τον αντισημιτισμό, καθώς και την αντιδημοκρατία.
Σύμφωνα με την αρχική του δήλωση, ο πρωταρχικός στόχος της ΟΟΕ ήταν η ίδρυση ενός ανεξάρτητου και εθνικά καθαρού ουκρανικού κράτους. Αυτός ο στόχος επρόκειτο να επιτευχθεί με μια εθνική επανάσταση, που θα έδιωχνε κάθε ξένο στοιχείο και θα δημιουργούσε ένα αυταρχικό κράτος με επικεφαλής έναν ισχυρό άνδρα. Η ηγεσία της ΟΟΕ θεώρησε ότι οι προηγούμενες προσπάθειες για τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας απέτυχαν λόγω των δημοκρατικών αξιών στην κοινωνία, της κακής κομματικής πειθαρχίας και μιας συμφιλιωτικής στάσης απέναντι στους παραδοσιακούς εχθρούς της Ουκρανίας. Η ιδεολογία της απέρριψε τις σοσιαλιστικές ιδέες που υποστήριζε ο Σιμόν Πετλιούρα και τους συμβιβασμούς της παραδοσιακής ελίτ της Γαλικίας. Αντίθετα, η ΟΟΕ, ιδιαίτερα τα νεότερα μέλη του, υιοθέτησαν την ιδεολογία του Ντμιτρό Ντοντσόφ, ενός μετανάστη από την Ανατολική Ουκρανία.
Επίσημο καθεστώς βετεράνου 2019
Στα τέλη Μαρτίου 2019, πρώην μαχητές της ΟΟΕ (και άλλα εν ζωή πρώην μέλη παράτυπων ουκρανικών εθνικιστικών ενόπλων ομάδων που δραστηριοποιήθηκαν κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την πρώτη δεκαετία μετά τον πόλεμο) έλαβαν επίσημα το καθεστώς των βετεράνων. Αυτό σήμαινε ότι για πρώτη φορά θα μπορούσαν να λάβουν προνόμια βετεράνων, όπως δωρεάν δημόσια μέσα μεταφοράς, επιδοτούμενες ιατρικές υπηρεσίες, ετήσια χρηματική βοήθεια και εκπτώσεις σε υπηρεσίες κοινής ωφέλειας (και θα απολαμβάνουν τα ίδια κοινωνικά οφέλη με τους πρώην Ουκρανούς στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού της Σοβιετικής Ένωσης).
Είχαν γίνει αρκετές προηγούμενες προσπάθειες να δοθεί σε πρώην Ουκρανούς εθνικιστές μαχητές επίσημο καθεστώς βετεράνων, ειδικά κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του Προέδρου Βίκτορ Γιούστσενκο το 2005-2009, αλλά όλες απέτυχαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα στην Ουκρανία Κατηγορία:Αντικομμουνισμός στην Ουκρανία Κατηγορία:Ακροδεξιά στην Ουκρανία Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Αντιπολωνικό αίσθημα στην Ευρώπη Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας (1918-1991) Κατηγορία:Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αντικομμουνιστικές οργανώσεις Κατηγορία:Φασιστικές οργανώσεις Κατηγορία:Ακροδεξιά τρομοκρατία Κατηγορία:Αντισημιτισμός στην Ουκρανία
Κάθριν Κόουλμαν
Η Κάθριν Γκρέις "Κάντι" Κόουλμαν (Catherine Grace "Cady" Coleman) (γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1960) είναι Αμερικανίδα χημικός, πρώην συνταγματάρχης της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών και συνταξιούχος αστροναύτης της NASA. Είναι βετεράνος δύο αποστολών του διαστημικού λεωφορείου και αναχώρησε από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 23 Μαΐου 2011, ως μέλος του πληρώματος της Αποστολής 27 μετά από καταγραφή 159 ημερών στο διάστημα.
Εκπαίδευση
Η Κόουλμαν αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Wilbert Tucker Woodson, Φέρφαξ, Βιρτζίνια, το 1978. Το 1978–1979, ήταν μαθήτρια ανταλλαγής στο Ανώτερο Γυμνάσιο Røyken της Νορβηγίας με τα Διαπολιτισμικά Προγράμματα AFS. Έλαβε πτυχίο στη χημεία από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT) το 1983 και ανατέθηκε ως απόφοιτη του Εκπαιδευτικού σώματος αξιωματικού της εφεδρικής αεροπορίας (Air Force ROTC). Στη συνέχεια, έλαβε διδακτορικό πτυχίο επιστήμης και μηχανικής πολυμερών από το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης Άμερστ το 1991. Ενημερώθηκε από τον καθηγητή Τόμας Τζ. ΜακΚάρθι για το διδακτορικό της. Ως προπτυχιακή φοιτήτρια, ήταν μέλος του διαπανεπιστημιακού πληρώματος κωπηλασίας και ήταν κάτοικος του Baker House.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Η Κόουλμαν συνέχισε να παρακολουθεί το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης Άμερστ ως Ανθυπολοχαγός. Το 1988, ανέλαβε ενεργό καθήκον στη Βάση Πολεμικής Αεροπορίας Wright-Patterson ως ερευνήτρια χημικός. Κατά τη διάρκεια της εργασίας της, συμμετείχε ως σύμβουλος ανάλυσης επιφανειών στο πείραμα της NASA Long Duration Exposure Facility. Το 1991, έλαβε το διδακτορικό της στην επιστήμη και τη μηχανική πολυμερών. Αποσύρθηκε από την Πολεμική Αεροπορία τον Νοέμβριο του 2009 ως συνταγματάρχης.
Καριέρα στην NASA
αριστερά|μικρογραφία|333x333εσ| Κάθριν Κόουλμαν, μηχανικός πτήσης Αποστολής 26[[Διεθνής Διαστημικός Σταθμός|, στο ISS το 2011.]] δεξιά|μικρογραφία| Η Κάθριν Κόουλμαν και η [[Βαλεντίνα Τερεσκόβα στο Κέντρο Εκπαίδευσης Κοσμοναυτών Γιούρι Γκαγκάριν τον Δεκέμβριο του 2010.]] Η Κόουλμαν επιλέχθηκε από τη NASA το 1992 για να ενταχθεί στο σώμα αστροναυτών της NASA. Το 1995, ήταν μέλος του πληρώματος STS-73 στην επιστημονική αποστολή USML-2 με πειράματα όπως η βιοτεχνολογία, η επιστήμη καύσης και η φυσική των υγρών. Κατά τη διάρκεια της πτήσης, ανέφερε στο Χιούστον Mission Control ότι είχε εντοπίσει ένα μη αναγνωρισμένο ιπτάμενο αντικείμενο (UFO). Εκπαιδεύτηκε επίσης για την αποστολή STS-83 να είναι το αντίγραφο ασφαλείας για τον Ντόναλντ Α. Τόμας. Ωστόσο, καθώς ανέκαμψε εγκαίρως, δεν πέταξε αυτή την αποστολή. Το STS-93 ήταν η δεύτερη διαστημική πτήση της Κόουλμαν το 1999. Ήταν ειδικός αποστολής και υπεύθυνη για την ανάπτυξη του Παρατηρητηρίου Ακτίνων Χ Τσάντρα και του Αδρανούς Ανώτερου Στάδιο του από τον κόλπο φορτίου του λεωφορείου.
Η Κόουλμαν υπηρέτησε ως αρχηγός ρομποτικής για το γραφείο αστροναυτών, για να συμπεριλάβει ρομποτικές λειτουργίες βραχίονα και εκπαίδευση για όλες τις αποστολές του Διαστημικού Λεωφορείου και του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Τον Οκτώβριο του 2004, η Κόουλμαν υπηρέτησε ως δύτης κατά τη διάρκεια της αποστολής NEEMO 7 στο υποβρύχιο εργαστήριο Υδροχόος, ζώντας και εργάζοντας υποβρύχια για έντεκα ημέρες.
Η Κόουλμαν ανατέθηκε ως εφεδρικό μέλος του πληρώματος των ΗΠΑ για τις Αποστολές 19, 20 και 21 και υπηρέτησε ως εφεδρικό μέλος του πληρώματος για τις Αποστολές 24 και 25 ως μέρος της εκπαίδευσής της για την Αποστολή 26.
Η Κόουλμαν ξεκίνησε στις 15 Δεκεμβρίου 2010 (ώρα Μπαϊκονούρ 16 Δεκεμβρίου 2010), στο Soyuz TMA-20 για να συμμετάσχει στην Αποστολή 26 στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Αποσύρθηκε από τη NASA την 1η Δεκεμβρίου 2016.
Εμπειρία Spaceflight
δεξιά|μικρογραφία| Η Κάντι Κόουλμαν παίζει [[φλάουτο στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό το 2011.]] Το STS-73 στο Διαστημικό Λεωφορείο Κολούμπια (20 Οκτωβρίου έως 5 Νοεμβρίου 1995) ήταν η δεύτερη αποστολή Εργαστηρίου Μικροβαρύτητας των Ηνωμένων Πολιτειών (USML-2). Η αποστολή επικεντρώθηκε στην επιστήμη των υλικών, στη βιοτεχνολογία, στην επιστήμη της καύσης, στη φυσική των υγρών και σε πολλά επιστημονικά πειράματα που φιλοξενούνται στην ενότητα Spacelab υπό πίεση. Ολοκληρώνοντας την πρώτη της διαστημική πτήση, η Κόουλμαν σε τροχιά γύρω από τη Γη 256 φορές, ταξίδεψε πάνω από 6 εκατομμύρια μίλια και κατέγραψε συνολικά 15 ημέρες, 21 ώρες, 52 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα στο διάστημα.
Το STS-93 στην Κολούμπια (22 έως 27 Ιουλίου 1999) ήταν μια πενταήμερη αποστολή κατά την οποία η Κόουλμαν ήταν η επικεφαλής ειδικής αποστολής για την ανάπτυξη του Παρατηρητηρίου Ακτίνων Χ Τσάντρα. Σχεδιασμένο για τη διεξαγωγή ολοκληρωμένων μελετών του σύμπαντος, το τηλεσκόπιο θα επιτρέψει στους επιστήμονες να μελετήσουν εξωτικά φαινόμενα όπως εκρηκτικά αστέρια, κβάζαρ και μαύρες τρύπες. Η διάρκεια της αποστολής ήταν 118 ώρες και 50 λεπτά.
Soyuz TMA-20 / Expedition 26/ 27 (15η Δεκεμβρίου 2010 έως τις 23 Μαΐου 2011) ήταν μια εκτεταμένη αποστολή διάρκειας στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
Προσωπική ζωή
Η Κόουλμαν είναι παντρεμένη με τον καλλιτέχνη γυαλιού Τζος Σίμπσον που ζει στη Μασαχουσέτη. Έχουν έναν γιο. Είναι μέρος του συγκροτήματος Bandella, το οποίο περιλαμβάνει επίσης τον συνάδελφο αστροναύτη της NASA Στίβεν Ρόμπινσον, τον Καναδό αστροναύτη Κρις Χάντφιλντ και την Μίκι Πέτιτ (σύζυγο του αστροναύτη Ντόναντ Πέτιτ). Η Κόουλμαν είναι παίκτρια φλαούτου και έχει πάρει αρκετά φλάουτα μαζί της στο ISS, συμπεριλαμβανομένου ενός πεννιγουίστλ από τον Πάντυ Μόλονι των The Chiefains (Οι αρχηγοί), ένα παλιό ιρλανδικό φλάουτο από τον Ματ Μόλοϊ των The Chiefains και ένα φλάουτο από τον Ιαν Άντερσον του Jethro Tull (συγκρότημα). Στις 15 Φεβρουαρίου 2011, έπαιξε ένα από τα όργανα ζωντανά από την τροχιά του Εθνικού Δημοσίου Ραδιοφώνου. Στις 12 Απριλίου 2011, έπαιξε ζωντανά μέσω συνδέσμου βίντεο για το κοινό της εκπομπής Jethro Tull (μπάντα) στη Ρωσία προς τιμήν της 50ης επετείου της πτήσης του Γιούρι Γκαγκάριν, παίζοντας σε τροχιά ενώ ο Άντερσον έπαιζε στο έδαφος. Στις 13 Μαΐου του ίδιου έτους, η Κόουλμαν έδωσε μια μαγνητοφωνημένη διεύθυνση έναρξης στην τάξη του 2011 στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης Άμερστ.
Όπως και πολλοί άλλοι αστροναύτες, η Κόουλμαν κατέχει μια ερασιτεχνική άδεια ραδιοφώνου (διακριτικό: KC5ZTH).
Από το 2015, είναι επίσης γνωστό ότι εργάζεται ως προσκεκλημένη ομιλήτρια στο Ιατρικό Κολλέγιο Baylor, για το παιδικό πρόγραμμα «Saturday Morning Science».
Το 2018, έδωσε μια αποφοίτηση στον Κάρτερ Λιντς, τον μοναδικό απόφοιτο του Δημοτικού Σχολείου Cuttyhunk, στο νησί Cuttyhunk της Μασαχουσέτης.
Το 2019 η ιρλανδική ταχυδρομική υπηρεσία Αν Ποστ εξέδωσε μια σειρά από αναμνηστικά γραμματόσημα για την 50ή επέτειο των προσγειώσεων του Apollo Moon, στην οποία η Κάθριν Κόουλμαν εμφανίζεται μαζί με τους συναδέλφους αστροναύτες Νηλ Άρμστρονγκ, Μάικλ Κόλινς και Έιλεν Κόλινς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες αστροναύτες Κατηγορία:Αμερικανοί αστροναύτες Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί
Καναρέτζιο
Το Καναρέτζιο είναι το βορινότερο από τα έξι "Σεστιέρι" ή "ιστορικές επαρχίες" στις οποίες έχει διαιρεθεί η Βενετία. Αποτελεί την δεύτερη Σεστιέρι σε έκταση και την μεγαλύτερη σε πληθυσμό με 13.169 κατοίκους (2007). Το νησάκι Ιζόλα ντι Σαν Μικέλε στο οποίο βρίσκεται το ιστορικό κοιμητήριο της Βενετίας ανήκει στο Καναρέτζιο. Το "Κανάλι του Καναρέτζιο" ήταν η κύρια διαδρομή επικοινωνίας στην πόλη μέχρι την εποχή που κατασκευάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει την Βενετία με την ηπειρωτική ενδοχώρα. Το ίδιο το όνομα "Καναρέτζιο" μεταφράζεται στην Ιταλική γλώσσα ως "Μεγάλο Κανάλι".
Ιστορία
Η ανάπτυξη της περιοχής ξεκίνησε τον 11ο αιώνα καθώς έγινε αποστράγγιση της περιοχής και κατασκευάστηκε μια βαθιά διώρυγα. Κατά μήκος του Καναλιού οικοδομήθηκαν πολυτελή Ανάκτορα αν και οι περισσότεροι κάτοικοι του Σεστιέρι ανήκαν στην Εργατική τάξη και την Παραγωγή. Οι Εβραίοι μεταφέρθηκαν στο Γκέτο της Βενετίας μια εντοιχισμένη συνοικία με πύλες από τις οποίες τους απαγορευόταν να εξέλθουν τις βραδυνές ώρες. Πολλοί Εβραίοι ωστόσο είχαν αποκτήσει σημαντικές θέσεις στην εμπορική, κοινωνική και την πολιτική ζωή της πόλης. Η κατάσταση διατηρήθηκε 270 χρόνια μέχρι την εποχή που ο Ναπολέων Α΄ διέλυσε την Δημοκρατία της Βενετίας (1797), έσπασε τις πύλες του Γκέτο επιτρέποντας στους Εβραίους να ζήσουν ελεύθερα με τους υπόλοιπους.
Τον 19ο αιώνα μηχανικοί κατασκεύασαν τον περίφημο δρόμο "Στράντα Νουόβα" που διέσχιζε το Καναρέτζιο και μια γέφυρα που έκανε την σύνδεση ανάμεσα στην Βενετία και την ηπειρωτική ενδοχώρα στην περιοχή του Μέστρε. Η περιοχή γύρω από το Μεγάλο Κανάλι είναι σήμερα γεμάτη τουρίστες, το υπόλοιπο Καναρέτζιο είναι μία ήσυχη συνοικία με πολλά μικρά μαγαζιά και καφετέριες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεστιέρι της Βενετίας
Φράνσις Άρνολντ
Η Φράνσις Χάμιλτον Άρνολντ (Frances Hamilton Arnold) (γεννημένη στις 25 Ιουλίου 1956) είναι Αμερικανίδα χημικός μηχανικός και βραβευμένη με Νόμπελ. Είναι η Linus Pauling Καθηγήτρια Χημικών Μηχανικών, Βιομηχανικής και Βιοχημείας στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech). Το 2018, της απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Χημείας για την πρωτοποριακή χρήση της κατευθυνόμενης εξέλιξης σε μηχανικά ένζυμα. Η Frances Arnold είναι διευθύντρια της Alphabet Inc. από τον Δεκέμβριο του 2019.
Από τον Ιανουάριο του 2021, υπηρετεί ως εξωτερικός συμπρόεδρος του Συμβουλίου Συμβούλων Επιστήμης και Τεχνολογίας (Council of Advisors on Science and Technology) του Προέδρου Joe Biden (PCAST). Η Άρνολντ συνεργάζεται με την ομάδα μετάβασης του Μπάιντεν για να βοηθήσει στον εντοπισμό επιστημόνων για ρόλους στη διοίκηση. Λέει ότι η κύρια δουλειά της τώρα είναι να βοηθήσει να επιλέξει τα πρόσθετα μέλη του PCAST και να αρχίσει να δουλεύει θέτοντας ένα επιστημονικό πρόγραμμα για την ομάδα. Έχει δηλώσει: «Πρέπει να αποκαταστήσουμε τη σημασία της επιστήμης στη χάραξη πολιτικής, στη λήψη αποφάσεων σε ολόκληρη την κυβέρνηση. Πρέπει να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη του αμερικανικού λαού στην επιστήμη. . . Νομίζω ότι το PCAST μπορεί να παίξει ευεργετικό ρόλο σε αυτό. "
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Άρνολντ είναι κόρη της Τζόζεφιν Ίνμαν (née Routheau) και του πυρηνικού φυσικού Γουίλιαμ Χάουαρντ Άρνολντ και της εγγονής του υπολοχαγού Γουίλιαμ Χάουαρντ Άρνολντ. Μεγάλωσε σε προάστιο του Πίτσμπουργκ, το Edgewood, και σε γειτονιές του Πίτσμπουργκ, όπως αυτές της Shadyside και Squirrel Hill, αποφοιτώντας από το Taylor ALLDERDICE Γυμνάσιο το 1974. Ως γυμνασιόπαιδο, πήγε στην Ουάσιγκτον, DC για να διαμαρτυρηθεί για τον πόλεμο του Βιετνάμ και έζησε μόνη της, εργαζόμενη ως σερβιτόρα κοκτέιλ σε ένα τοπικό τζαζ κλαμπ και ως οδηγός ταξί.
Η ίδια ανεξαρτησία που οδήγησε την Άρνολντ να εγκαταλείψει την παιδική της ηλικία ως έφηβος οδήγησε επίσης σε μεγάλο αριθμό απουσιών από το σχολείο και χαμηλούς βαθμούς. Παρ 'όλα αυτά, η Άρνολντ σκόραρε σχεδόν τέλεια σε τυποποιημένες δοκιμές και ήταν αποφασισμένη να παρακολουθήσει το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, το alma mater του πατέρα της. Αιτήθηκε μια θέση ως κυρίως μηχανικός και έγινε δεκτή. Το κίνητρο της Άρνολντ πίσω από τη μελέτη της μηχανικής, όπως αναφέρεται στη συνέντευξή της στο βραβείο Νόμπελ, ήταν ότι "[η μηχανολογία] ήταν η ευκολότερη επιλογή και ο ευκολότερος τρόπος για να μπεί κανείς στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον εκείνη την εποχή και δεν την εγκατέλειψα ποτέ".
Μετά την αποφοίτησή της από το Princeton το 1979, η Άρνολντ εργάστηκε ως μηχανικός στη Νότια Κορέα και τη Βραζιλία και στο Ινστιτούτο Έρευνας Ηλιακής Ενέργειας του Κολοράντο. Στο Ινστιτούτο Έρευνας Ηλιακής Ενέργειας (τώρα το Εθνικό Εργαστήριο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας), εργάστηκε στο σχεδιασμό εγκαταστάσεων ηλιακής ενέργειας για απομακρυσμένες τοποθεσίες και βοήθησε να γράψει έγγραφα θέσης των Ηνωμένων Εθνών (ΗΕ)
Στη συνέχεια εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ, όπου κέρδισε διδακτορικό. πτυχίο χημικής μηχανικής το 1985 και εκδήλωσε βαθύ ενδιαφέρον για τη βιοχημεία. Η διατριβή της, που πραγματοποιήθηκε στο εργαστήριο του Harvey Warren Blanch, διερεύνησε τεχνικές χρωματογραφίας συγγένειας. Η Άρνολντ δεν είχε ιστορικό χημείας προτού σπουδάσει διδακτορικό στη χημική μηχανική. Για το πρώτο έτος της διδακτορικής της ενασχόλησης, η επιτροπή μεταπτυχιακών στο UC Berkeley απαιτούσε να παρακολουθήσει προπτυχιακά μαθήματα χημείας.
Καριέρα
Αφού απέκτησε το διδακτορικό της, η Άρνολντ ολοκλήρωσε τη μεταδιδακτορική έρευνα στη βιοφυσική χημεία στο Μπέρκλεϊ. Το 1986, έγινε μέλος του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Καλιφόρνιας ως συνεργάτιδα. Προήχθη σε επίκουρη καθηγήτρια το 1986, αναπληρώτρια καθηγήτρια το 1992 και πλήρης καθηγήτρια το 1996. Ονομάστηκε καθηγήτρια Χημικών Μηχανικών, Βιομηχανικής και Βιοχημείας του Dick and Barbara Dickinson το 2000 και, στην τρέχουσα θέση της, ως Καθηγήτρια Χημικών Μηχανικών, Βιομηχανικής και Βιοχημείας Linus Pauling το 2017. Το 2013 διορίστηκε διευθύντρια του Caltech's Donna και του Benjamin M. Rosen Bioengineering Center.
Η Άρνολντ υπηρέτησε στο Επιστημονικό Συμβούλιο για το Ινστιτούτο της Σάντα Φε από το 1995-2000. Ήταν μέλος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου του Κοινού Ινστιτούτου BioEnergy. Η Άρνολντ προεδρεύει της Συμβουλευτικής Επιτροπής των Υποτροφιών Packard στην Επιστήμη και τη Μηχανική. Υπηρέτησε στο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο του Προέδρου του Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας του King Abdullah (King Abdullah University of Science and Technology) ( KAUST ). Υπηρέτησε ως κριτής για το The Queen Elizabeth Prize for Engineering και συνεργάστηκε με την Εθνική Ακαδημία Επιστημών Science & Entertainment Exchange για να βοηθήσει τους σεναριογράφους του Χόλιγουντ να απεικονίσουν με ακρίβεια επιστημονικά θέματα.
Το 2019, διορίστηκε στο διοικητικό συμβούλιο της Alphabet Inc., πράγμα που κατέστησε την Άρνολντ την τρίτη γυναίκα διευθυντή της μητρικής εταιρείας Google.
Λεύκη Μεσσηνίας
Η Λεύκη ή Μουζούστα (παλαιότερη ονομασία), είναι μικρό χωριό κοντά στους Γαργαλιάνους και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Φράνσις Άρνολντ
Έρευνα
Η Άρνολντ πιστώνεται με την πρωτοποριακή χρήση της κατευθυνόμενης εξέλιξης για την δημιουργία ενζύμων (βιοχημικά μόρια—συχνά πρωτεΐνες—που καταλύουν ή επιταχύνουν τις χημικές αντιδράσεις) με τη βελτίωση και/ή σε νέες λειτουργίες. Η κατευθυνόμενη εξέλιξη της στρατηγικής περιλαμβάνει την επαναληπτική γύρους μεταλλαξιγένεσης και διαλογής πρωτεϊνών με βελτιωμένες λειτουργίες και έχει χρησιμοποιηθεί την δημιουργία χρήσιμων βιολογικών συστημάτων, συμπεριλαμβανομένων των ενζύμων, μεταβολικών οδών, γενετικών ρυθμιστικών κυκλωμάτων και οργανισμών. Στη φύση, η εξέλιξη μέσω της φυσικής επιλογής μπορεί να οδηγήσει σε πρωτεΐνες (συμπεριλαμβανομένων των ενζύμων) κατάλληλες για να πραγματοποιήσουν βιολογικές εργασίες, αλλά η φυσική επιλογή μπορεί μόνο να ενεργήσει σε υπάρχουσα αλληλουχία παραλλαγές (μεταλλάξεις) και παρουσιάζεται συνήθως για μεγάλες χρονικές περιόδους. Η Άρνολντ επιταχύνει τη διαδικασία με την εισαγωγή μεταλλάξεων στο υποκείμενο αλληλουχίας των πρωτεϊνών: αυτή, στη συνέχεια, δοκιμάζει τα αποτελέσματα αυτών των μεταλλάξεων. Εάν μια μετάλλαξη βελτιώνει τη χρήση των πρωτεϊνών, η Άρνολντ μπορεί να συνεχίζει την επανάληψη της διαδικασίας για να την βελτιώσει περαιτέρω. Η στρατηγική αυτή έχει ευρείες επιπτώσεις, επειδή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το σχεδιασμό πρωτεϊνών για μια ευρεία ποικιλία των εφαρμογών. Για παράδειγμα, η Άρνολντ έχει χρησιμοποιήσει κατευθυνόμενη εξέλιξη για το σχεδιασμό ενζύμων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή ανανεώσιμων καυσίμων και φαρμακευτικών ενώσεων με τη λιγότερη ζημιά στο περιβάλλον.
Λεύκη Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται, σε υψόμετρο 239 -250 μέτρα και απέχει περίπου 6,5 χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Η Λεύκη έχει οδική πρόσβαση, από τους Γαργαλιάνους, από τους οποίους απέχει μόλις 3,5 χιλιόμετρα.
Φράνσις Άρνολντ
Έρευνα
Ένα πλεονέκτημα της κατευθυνόμενης εξέλιξης είναι ότι οι μεταλλάξεις δεν πρέπει να είναι εντελώς τυχαίες, αλλά μπορεί να είναι τυχαίες αρκετά ώστε να ανακαλύψουν ανεξερεύνητες δυνατότητες, αλλά όχι τόσο τυχαίες ώστε να είναι αναποτελεσματικές. Ο αριθμός των πιθανών συνδυασμών μετάλλαξης είναι αστρονομικός, αλλά, αντί να προσπαθεί απλώς τυχαία να τεστάρει όσο το δυνατόν περισσότερους συνδυασμούς, η Άρνολντ τις ενσωματώνει γνώσεις της από τη βιοχημεία για να περιορίσει τις επιλογές, με έμφαση στην εισαγωγή μεταλλάξεων σε περιοχές της πρωτεΐνης που είναι πιθανό να έχουν την πιο θετική επίδραση στην δραστηριότητα και την αποφυγή περιοχών στις οποίες οι μεταλλάξεις πιθανότατα θα ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, ουδέτερες και, στη χειρότερη περίπτωση, επιζήμιες (όπως διακοπή της λειτουργίας σωστής αναδίπλωσης πρωτεϊνών).
Λεύκη Μεσσηνίας
Ιστορία
Το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Μουζούστα, ονομασία, η οποία σύμφωνα με την τοπική παράδοση, προερχόταν από το όνομα μπέη της περιοχής, κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Η μετονομασία του χωριού σε Λεύκη, έγινε μόλις το 1930 και το όνομα προέρχεται ίσως από την λεύκα, η οποία βρίσκεται στην πλατεία του χωριού.
Φράνσις Άρνολντ
Έρευνα
Η Άρνολντ εφάρμοσε κατευθυνόμενη εξέλιξη στη βελτιστοποίηση των ενζύμων (αν και δεν είναι το πρώτο πρόσωπο που το έκανε, δείτε π. χ. Barry Hall ). Στη σπερματική της εργασία, που δημοσιεύθηκε το 1993, χρησιμοποίησε τη μέθοδο για να κατασκευάσει μια έκδοση της σουμπτιλισίνη Ε που ήταν ενεργή σε ένα άκρως αφύσικο περιβάλλον, δηλαδή στο οργανικό διαλύτη DMF. Έχει εργαστεί χρησιμοποιώντας τέσσερις διαδοχικούς γύρους μεταλλαξιγένεσης του γονιδίου του ενζύμου, που εκφράζεται από βακτήρια, μέσω επιρρεπή σε λάθη PCR. Μετά από κάθε γύρο αυτή έλεγχε τα ένζυμα για την ικανότητά τους να υδρολύουν την πρωτεΐνη του γάλακτος καζεΐνη με την παρουσία του DMF από την καλλιέργεια των βακτηρίων σε πλάκες άγαρ που περιέχουν καζεΐνη και DMF. Τα βακτήρια εξέκριναν το ένζυμο και, αν ήταν λειτουργικό, θα υδρόλυε την καζεΐνη και θα παρήγαγε ένα ορατό φωτοστέφανο. Η Άρνολντ επέλεξε τα βακτήρια που είχαν τα μεγαλύτερα φωτοστέφανα και απομόνωσε τα DNA τους για περαιτέρω γύρους μεταλλαξιγένεσης. Χρησιμοποιώντας αυτή τη μέθοδο, σχεδίασε ένα ένζυμο που είχε 256 φορές μεγαλύτερη δραστηριότητα σε DMF από το πρωτότυπο.
Λεύκη Μεσσηνίας
Β΄ Ενετοκρατία
Το χωριό αναφέρεται, με την παλαιότερη ονομασία του, σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688-1715). Η Μουζούστα (Muzusta), ανήκε, το 1689, στην επαρχία του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, τα χωριό είχε 58 κατοίκους.
Φράνσις Άρνολντ
Έρευνα
Μετά την σπερματική της εργασία, η Άρνολντ έχει περαιτέρω αναπτύξει και εφαρμόσει τις μεθόδους υπό διαφορετικά κριτήρια επιλογής, προκειμένου να βελτιστοποιήσει τα ένζυμα για διαφορετικές λειτουργίες. Έδειξε ότι, ενώ φυσικά εξελισσόμενα ένζυμα τείνουν να λειτουργούν καλά σε ένα στενό εύρος τιμών θερμοκρασίας, ένζυμα θα μπορούσαν να παράγονται με τη χρήση κατευθυνόμενης εξέλιξης που θα μπορούσε να λειτουργήσει στις υψηλές και χαμηλές θερμοκρασίες. Εκτός από τη βελτίωση των υφιστάμενων λειτουργιών των φυσικών ενζύμων, η Άρνολντ έχει επιπλέον σχεδιάσει ένζυμα που εκτελούν λειτουργίες για τις οποίες δεν υπήρχε προηγούμενο συγκεκριμένο ένζυμο, όπως για παράδειγμα όταν αυτή εξέλιξε το κυτόχρωμα P450 ώστε να πραγματοποιήσει κυκλοπροπανίωση και ανθρακικές και νιτρικές αντιδράσεις μεταφοράς.
Λεύκη Μεσσηνίας
Β’ Τουρκοκρατία
Μετά το 1715, όταν οι Τούρκοι έδιωξαν τους Ενετούς από τον Μωριά και ξαναγύρισαν, μετονόμασαν τη Βαρωνία της Μεθώνης σε Βιλαέτι της Αρκαδιάς. Κατά την περίοδο που η ευρύτερη περιοχή της Πυλίας τελούσε υπό τη β’ οθωμανική κατοχή (1715-1821), η Μουζούστα υπάγονταν στον Καζά Ναβαρίνου σύμφωνα και με την έκδοση της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα με τίτλο A Historical and Economic Geography of Ottoman Greece: The Southwestern Morea in the 18th Century, αφού μετά την ανακατάληψη των περιοχών του Μωριά από τους Τούρκους, η περιοχή του Ναβαρίνου, δηλαδή της Πυλίας, αποτέλεσε ένα ακόμα τμήμα της οθωμανικής (defter) κτηματογράφησης. Η περιοχή της Μουζούστας αναφερόταν στα οθωμανικά τουρκικά ως Muzuste.
Φράνσις Άρνολντ
Έρευνα
Εκτός από την εξέλιξη μεμονωμένων μορίων, η Άρνολντ έχει επίσης χρησιμοποιήσει κατευθυνόμενη εξέλιξη για να συν-εξελίξει ένζυμα σε βιοσυνθετικές οδούς, όπως εκείνα που εμπλέκονται στην παραγωγή καροτενοειδών και L-μεθειονίνη στο Escherichia coli βακτήριο (το οποίο έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιείται ως βιοκαταλύτης ολόκληρων κυττάρων).
Λεύκη Μεσσηνίας
Διοικητική ιστορία
Ο οικισμός της Μουζούστης προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Πλαταμώδους το 1835, ενώ το 1840 αποσπάται από τον Δήμο Πλαταμώδους και προσαρτάται στον Δήμο Φλεσσιάδος. Το χωριό αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Φλεσιάδος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 185 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1855 το χωριό αποσπάται από τον Δήμο Φλεσσιάδος και επαναπροσαρτάται στον Δήμο Πλαταμώδους. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας. Το 1912 το χωριό αποσπάται από τον Δήμο Πλαταμώδους και ορίζεται έδρα της κοινότητας Μουζούστης, στην οποία εντάσσεται τότε και ο οικισμός της Τραγάνας. Η Μουζούστα παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1930, που μετονομάστηκαν το χωριό σε Λεύκη και η κοινότητα σε κοινότητα Λεύκης και από το 1930 ως και το 1997 με την νέα ονομασία, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Γαργαλιάνων, ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Στην Τοπική Κοινότητα Λεύκης, ανήκει επίσης ως σήμερα και ο οικισμός της Τραγάνας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 130 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται περισσότερο σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς στους γύρω από το χωριό λόφους, υπήρχαν παλαιότερα πολλοί αμπελώνες, κυρίως για παραγωγή σταφίδας, αν και τα τελευταία χρόνια αρκετοί έχουν αντικατασταθεί με ελαιώνες.
Φράνσις Άρνολντ
Έρευνα
Η Άρνολντ εφάρμοσε αυτές τις μεθόδους στην παραγωγή βιοκαυσίμων. Για παράδειγμα, ανέπτυξε βακτήρια για να παράγει την ισοβουτανόλη βιοκαυσίμων. Αυτή μπορεί να παραχθεί σε βακτήρια E.coli, αλλά η πορεία παραγωγής απαιτεί τον συμπαράγοντα NADPH, ενώ το E.coli παράγει τον συμπαράγοντα NADH. Για να παρακάμψει αυτό το πρόβλημα, η Άρνολντ ανέπτυξε τα ένζυμα στη διαδικασία χρήσης NADH αντί για NADPH, επιτρέποντας την παραγωγή ισοβουτανόλης.
Λεύκη Μεσσηνίας
Κτίρια του χωριού
Στο χωριό λειτουργούσε παλαιότερα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο. Στην πλατεία βρίσκονται τα δυο καφενεία του χωριού. Η κεντρική εκκλησία του οικισμού είναι ο Ιερός Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο οποίος ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Τις δεκαετίες του '50 και '60 του προηγούμενου αιώνα, έξω από την εκκλησία, γινόταν μεγάλη γιορτή με κλαρίνα και βιολιά, η οποία κρατούσε μέχρι το πρωί, τόσο την παραμονή, όσο και ανήμερα του εορτασμού των Αγίων (21 Μαΐου). Λίγο έξω από το χωριό, κάθε χρόνο, γίνεται εορτασμός στο εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, ενώ στις 25 Ιουλίου, παραμονή της εορτής της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου), γίνεται εορτασμός στο μικρό εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής. Επίσης η Εορτή της Παναγίας, γιορτάζεται ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο στο εκκλησάκι της "Παναγούλας" (Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου), όπου γίνεται και το ετήσιο αντάμωμα-πανηγύρι των κατοίκων και των ξενιτεμένων του χωριού, με παραδοσιακό γλέντι στο οποίο προσφέρονται μεζέδες γουρνοπούλας. Στο χωριό έχει την έδρα της και ασκεί τις διάφορες δραστηριότητές της και η «Ένωση Γυναικών της Λεύκης».
Φράνσις Άρνολντ
Έρευνα
Η Άρνολντ έχει επίσης χρησιμοποιήσει κατευθυνόμενη εξέλιξη για το σχεδιασμό πολύ συγκεκριμένων και αποτελεσματικών ενζύμων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως φιλικές προς το περιβάλλον εναλλακτικές σε κάποιες βιομηχανικές χημικές διαδικασίες σύνθεσης. Αυτή, και άλλοι που χρησιμοποιούν τις μεθόδους της, έχουν κατασκευάσει ένζυμα που μπορούν να πραγματοποιήσουν αντιδράσεις σύνθεσης πιο γρήγορα, με λιγότερα υπο-προϊόντα, και, σε ορισμένες περιπτώσεις εξαλείφοντας την ανάγκη για επικίνδυνα βαρέα μέταλλα. Η μέθοδος αυτή έχει υιοθετηθεί από ορισμένες ομάδες στη φαρμακολογία. Για παράδειγμα, ένας από τους πρώην μαθητές της Άρνολντ, Τζέφρι Μουρ, και συνάδελφοί του χρησιμοποίησαν κατευθυνόμενη εξέλιξη για να εξελίξουν ένα ένζυμο ώστε να παράγει το φάρμακο του διαβήτη σιταγλιπτίνη (Januvia).
Η Άρνολντ, επίσης, χρησιμοποιεί τη δομή-καθοδηγούμενη πρωτεΐνη ανασυνδυασμού με σκοπό να συνδυάζει μέρη διαφορετικών πρωτεϊνών για να σχηματίσουν πρωτεΐνες χίμαιρες με μοναδικές λειτουργίες. Έχει αναπτύξει υπολογιστικές μεθόδους, όπως το ΣΧΗΜΑ, για να προβλέψει πώς τα μέρη μπορούν να συνδυαστούν χωρίς να διαταράξει τη γονική δομή, έτσι ώστε οι χίμαιρες να διπλώσουν σωστά, και στη συνέχεια εφαρμόζει κατευθυνόμενη εξέλιξη για να μεταλλάξει περαιτέρω τις χίμαιρες ώστε να βελτιστοποιήσει τις λειτουργίες τους.
Λεύκη Μεσσηνίας
Αϊ-Γιάννης Ριγανάς
Η Ένωση Γυναικών Λεύκης τα τελευταία χρόνια έχει αναβιώσει και το έθιμο για τη γιορτή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, αναφερομένου και ως «ο Κλήδονας ή Ριγανάς ή Ριζικάρης ή Λαμπαδιάρης», παρεμφερές με το παλαιότερο έθιμο του χωριού Βρύσες Κυπαρισσίας. Κύριο χαρακτηριστικό της εορτής αυτής είναι το άναμα φωτιών, στις οποίες καίονται τα πρωτομαγιάτικα στεφάνια, ενώ κατά τη διάρκεια του εθμίμου προσφέρονται επίσης ριγανάδες.
Φράνσις Άρνολντ
Έρευνα
Στο Caltech, η Άρνολντ λειτουργεί ένα εργαστήριο που συνεχίζει να μελετά την κατευθυνόμενη εξέλιξη και τις εφαρμογές της σε μια φιλική προς το περιβάλλον χημική σύνθεση και πράσινη / εναλλακτική ενέργεια, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης πολύ δραστικών ενζύμων (κυτταρολυτικών και βιοσυνθετικών ενζύμων) και μικροοργανισμών για τη μετατροπή της ανανεώσιμης βιομάζας σε καύσιμα και χημικά. Ένα έγγραφο που δημοσιεύθηκε στο Science το 2019, με τους Inha Cho και Zhi-Jun Jia, έχει αποσυρθεί στις 2 Ιανουαρίου 2020, καθώς τα αποτελέσματα διαπιστώθηκε ότι δεν ήταν αναπαραγώγιμα.
Προσωπική ζωή
Η Άρνολντ ζει στο La Cañada Flintridge, Καλιφόρνια. Ήταν παντρεμένη με τον James E. Μπέιλι, που πέθανε από καρκίνο το 2001. Είχαν ένα γιο ονόματι Τζέιμς Μπέιλι. Η Άρνολντ αυτοδιαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού το 2005 και υποβλήθηκε σε θεραπεία για 18 μήνες.
Λεύκη Μεσσηνίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Φράνσις Άρνολντ
Προσωπική ζωή
Η Άρνολντ ήταν σε γάμο κοινού δικαίου με έναν αστροφυσικό του Caltech, τον Andrew E. Lange, ξεκινώντας το 1994, και είχαν δύο γιους, τον William και τον Ιωσήφ. Ο Lange αυτοκτόνησε το 2010 και ένας από τους γιους τους, ο Γουίλιαμ Lange-Arnold, πέθανε σε ένα ατύχημα το 2016.
Τα χόμπι της περιλαμβάνουν ταξίδια, καταδύσεις, σκι, dirt-bike, ιππασία και πεζοπορία.
Τιμητικές διακρίσεις και βραβεία
Το έργο της Άρνολντ έχει αναγνωριστεί με πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του 2018 Βραβείο Νόμπελ Χημείας, το Βραβείο Draper του 2011 της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικής (National Academy of Engineering)(NAE)(η πρώτη γυναίκα που το παρέλαβε), και το 2011 το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνολογίας και Καινοτομίας. Εξελέγη στην Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών το 2011 και εγκαταστάθηκε στο National Inventors Hall of Fame το 2014. Ήταν η πρώτη γυναίκα εκλεγμένη και στις τρεις Εθνικές Ακαδημίες των ΗΠΑ – στην Εθνική Ακαδημία Μηχανικής (2000), την Εθνική Ακαδημία Ιατρικής, που παλαιότερα ονομαζόταν το Ινστιτούτο Ιατρικής (2004), και την Εθνική Ακαδημία Επιστημών (2008).
Η Άρνολντ είναι Μέλος της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης, της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών, της Αμερικανικής Ακαδημίας Μικροβιολογίας, του Αμερικανικού Ινστιτούτου Ιατρικής και Βιολογικής Μηχανικής και Διεθνής Συνεργάτης της Βασιλικής Ακαδημίας Μηχανικής του Ηνωμένου Βασιλείου το 2018.
Το 2016 έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε το Millennium Technology Prize, το οποίο κέρδισε για την πρωτοποριακή κατευθυνόμενη εξέλιξη. Το 2017, η Άρνολντ απονεμήθηκε το βραβείο Raymond και Beverly Sackler στην έρευνα σύγκλισης από την Εθνική Ακαδημία Επιστημών, η οποία αναγνωρίζει εξαιρετικές συνεισφορές στην έρευνα σύγκλισης.
Το 2018 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας για την εργασία της στην κατευθυνόμενη εξέλιξη, καθιστώντας την πέμπτη γυναίκα που παρέλαβε το βραβείο στην 117 χρόνια της ύπαρξής του, και η πρώτη Αμερικανίδα. Έλαβε το μισό μερίδιο του βραβείου, με το άλλο μισό απονεμήθηκε από κοινού στους George Smith και Gregory WInter  "για το phage display των πεπτιδίων και αντισωμάτων." Είναι η πρώτη γυναίκα απόφοιτος του Πρίνστον που της απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ και ο πρώτος άνθρωπος που πήρε το πτυχίο του από το Πρίνστον (αρσενικό ή θηλυκό) που έλαβε το Βραβείο Νόμπελ σε μία από τις κατηγορίες φυσικών επιστημών (τη χημεία, τη φυσική και τη φυσιολογία ή την ιατρική). Τον Νοέμβριο του 2018, αναφέρθηκε ως ένα από BBC 100 Γυναίκες. Στις 24 Οκτωβρίου, το 2019, ο Πάπας Φραγκίσκος την ανακήρυξε μέλος της Ποντιφικής Ακαδημίας των Επιστημών.
Εμφανίσεις σε δημοφιλή μέσα
Εμφανίστηκε στο επεισόδιο 18x12 της τηλεοπτικής σειράς The Big Bang Theory που απεικονίζει τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί
Σαν Πόλο
Το δυτικό τμήμα της συνοικίας είναι διάσημο για τις Εκκλησίες ενώ το ανατολικό που πολλές φορές ονομάζεται "Ριάλτο (Βενετία)|Ριάλτο" για τα Ανάκτορα και τα μικρότερα σπίτια. Τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της συνοικίας είναι η "Γέφυρα του Ριάλτο (Βενετία)|Ριάλτο", η εκκλησία του Σαν Τζάκομο ντι Ριάλτο (Βενετία)|Ριάλτο που σύμφωνα με τον θρύλο είναι η παλιότερη στην πόλη, το Γήπεδο του Σαν Πόλο με την εκκλησία του Σαν Πόλο και η οικία του Κάρλο Γκολντόνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεστιέρι της Βενετίας
Γιουκί νο Κάτα
μικρογραφία| Η Γιουκί νο Κάτα και ο σύζυγός της υπερασπίζονται το κάστρο Ανότσου.. Η Γιουκί νο Κάτα (ゆきの方) ή Ογιούκι (おゆき), ήταν Γιαπωνέζα πολεμίστρια ( Onna-musha) από την περίοδο Σενγκόκου. Ήταν παντρεμένη με τον Τομίτα Νομπουτάκα, έναν αξιωματικό του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Η γέννηση και ο θάνατός της δεν καταγράφονται. Παρουσιαζόμενη στα τρέχοντα αρχεία ως όμορφη και εξαιρετικά ικανή πολεμίστρια, υπερασπίστηκε το κάστρο Ανότσου στη μάχη της Σεκιγκαχάρα.
Μάχη του κάστρου Ανότσου
αριστερά|μικρογραφία| Πύργος του κάστρου Ανότσου. Η Γιουκί νο Κάτα και ο Νομπουτάκα τάχθηκαν στο πλευρό του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου από τον Ανατολικό Στρατό, όταν η Ιαπωνία ήταν προετοιμασμένη για την εκστρατεία Σεκιγκαχάρα. Ο Νομπουτάκα και οι δυνάμεις του κλήθηκαν για να βοηθήσουν τον Ιεγιάσου να τιμωρήσει τον Ουεσούγκι Καγκεκάτσου καθώς ο Ισίντα Μιτσουνάρι ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους δυτικούς δρόμους προς το Έντο, το οχυρό του Ιεγιάσου. Το κάστρο Ανότσου ήταν ακριβώς κατά μήκος του μονοπατιού του Δυτικού Στρατού προς τον Ιεγιάσου, έτσι η Γιουκί νο Κάτα πήρε το προβάδισμα στην υπεράσπιση του κάστρου. Δεδομένου ότι το κάστρο της υποτίθεται ότι ήταν ένα από τα πρώτα, που δέχθηκαν επίθεση κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, η Γιουκί νο Κάτα οπλίστηκε, πήγε στα τείχη του κάστρου και κάλεσε τους υπόλοιπους στρατιώτες στον πόλεμο.
Όταν έμαθε τις κινήσεις του Μιτσουνάρι, ο Νομπουτάκα έσπευσε πίσω, για να προστατεύσει το κάστρο του Ανότσου αλλά τον καθυστέρησε ο Κούκι Γιοσιτάκα. Έφτασε εγκαίρως πριν οι δυτικές δυνάμεις με επικεφαλής τους Μόρι Τερουμότο, Τσοσοκάμπε Μοριτσίκα και Ναμπεσίμα Κατσουσίγκε φτάσουν στο Ανότσου. Οπλισμένοι με μόνο 1.700 στρατιώτες, η Γιουκί νο Κάτα και οι σύμμαχοί τους αμύνθηκαν ενάντια στη δύναμη της δυτικής συμμαχίας των 30.000. Η μάχη ξεκίνησε επίσημα την 1η Οκτωβρίου 1600.
Παρόλο που οι 1300 υπερασπιστές προέβαλαν μια σκληρή άμυνα, οι 30.000 επιτιθέμενοι έκαψαν σε μεγάλο βαθμό το κάστρο γύρω τους. Στον πυρετό της μάχης, ο Νομπουτάκα αποκόπηκε από τους συμμάχους του στην καταδίωξη ενός τραυματισμένου αξιωματικού του εχθρού. Για να σώσει τον σύζυγό της, η Γιουκί νο Κάτα έδιωξε μερικούς από τους αντίπαλους στρατιώτες χρησιμοποιώντας μια ναγκινάτα. Τόσο μεγάλη ήταν η επίθεσή της που ο εχθρός την μπέρδεψε με έναν επίσημο πολεμιστή σαμουράι, μόνο έναν με πολύ ανοιχτόχρωμο πρόσωπο. Έχοντας σώσει τον Νομπουτάκα, οι δυνάμεις τους αποσύρθηκαν πίσω στο κάστρο για τη νύχτα, που ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις. Ο Τερουμότο επέτρεψε στους αμυνόμενους να φύγουν τη νύχτα από σεβασμό για τη γενναιότητά τους ενάντια σε τέτοιες συντριπτικές πιθανότητες.
Η φυλή Τομίτα ανταμείφθηκε για την πίστη της από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα και τους δόθηκε αύξηση των εσόδων και ανοικοδόμησαν τμήματα του κάστρου μέχρι τη στιγμή που μεταφέρθηκαν στον τομέα Ουβατζίμα στην επαρχία Ιγιό το 1608. Η Γιουκί νο Κάτα δεν αναφέρεται πλέον στα ιστορικά αρχεία, αφού ο Ιεγιάσου νίκησε τον Μιτσουνάρι στη Σεκιγκαχάρα.
Τιβέριος Καίσαρας Αύγουστος
Ο Τιβέριος (Tiberius Iulius Caesar Augustus, 16 Νοεμβρίου 42 π.Χ. - 16 Μαρτίου 37) από την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας από το 14 έως το 37, ο οποίος διαδέχθηκε τον πρώτο Αυτοκράτορα, Αύγουστο.
Γεννημένος ως Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων, ανήκε στο γένος των Κλαυδίων και ήταν γιος του Τιβέριου Κλαύδιου Νέρωνα και της Λιβίας Δρουσίλλας. Η μητέρα του χώρισε τον Τιβέριο Κλαύδιο Νέρωνα και παντρεύτηκε τον Οκταβιανό, γνωστό αργότερα ως Αύγουστο, το 39 π.Χ.· η Λιβία και ο Οκταβιανός δεν απέκτησαν τέκνα και ο Τιβέριος υιοθετήθηκε από τον Οκταβιανό.
Ο Τιβέριος νυμφεύτηκε αργότερα την κόρη του Αυγούστου (από προηγούμενο γάμο εκείνου με την Σκριβωνία), την Ιουλία την Πρεσβύτερη και όταν υιοθετήθηκε από τον Αύγουστο, πήρε επίσημα το όνομα Τιβέριος Ιούλιος Καίσαρας. Οι επόμενοι Αυτοκράτορες μετά τον Τιβέριο συνέχισαν αυτή τις επιγαμίες και υιοθεσίες των απογόνων τού Οκταβιανού με το γένος των Κλαυδίων για τα επόμενα τριάντα χρόνια, με τους ιστορικούς να την ονομάζουν Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία. Σε σχέση με τους άλλους Αυτοκράτορες αυτής της δυναστείας, ο Τιβέριος ήταν θετός γιος του Αυγούστου, θείος του Κλαύδιου, μεγάλος θείος του Καλιγούλα και της Αγριππίνας της Νεότερης, μητέρας του Νέρωνα.