cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίνια δελ Μαρ
Οικονομία
Η Βίνια δελ Μαρ, όπως και οι άλλοι παραθαλάσσιοι δήμοι του Μείζονος Βαλπαραΐσο, είναι τουριστική περιοχή, με πολλά έσοδα για τις τουριστικές επιχειρήσεις και πόρους για τον δήμο μέσω των τελών και δημοτικών φόρων. Υπάρχουν ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών και το καζίνο, για πολλά χρόνια ένα από τα λίγα σε ολόκληρη τη Χιλή. Σήμερα κατέχει και το παρακείμενο ξενοδοχείο Hotel del Mar, ωστόσο ο ανταγωνισμός με τα πολλά νέα καζίνο της χώρας έχει μειώσει σημαντικά τα έσοδά του.
Η βιομηχανική περιοχή του δήμου ονομάζεται El Salto και βρίσκεται κοντά στις εκβολές του χειμάρρου Μάργκα Μάργκα, με σύνδεση με το μετρό. Ο δήμος αποτελεί την έδρα πολλών επιχειρήσεων. Σήμερα υπάρχουν επτά εμπορικά κέντρα (malls) στην πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Περιφέρεια Βαλπαραΐσο
Μεγαπένθης
Με το όνομα Μεγαπένθης είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:
Πηγές
Μεγαπενθης Μεγαπενθης Κατηγορία:Αβαντιάδες
157
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 157 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Η Αγία Γραφή, Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα
thumb|200px|right|Το εξώφυλλο της μετάφρασης Η Αγία Γραφή, Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα Η Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα ή Νέα Μετάφραση Βίβλου αποτελεί σύγχρονη μετάφραση της Αγίας Γραφής στα Ελληνικά, και την εκδίδει η Ελληνική Βιβλική Εταιρία από το 1997. Συντομογραφείται ως ΜΠΚ και ΝΜΒ.
Για τη μετάφραση αυτή εργάστηκαν οι εξής καθηγητές του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και Θεσσαλονίκης:
thumb|180px|left|Απόσπασμα από την μετάφραση (Εκκλησιαστής κεφ. 9) Για την απόδοση των λεγόμενων πρωτοκανονικών βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης χρησιμοποιήθηκε ως βάση η Μπίμπλια Χεμπράικα Στουτγκαρτένσια και για το κείμενο των λεγόμενων δευτεροκανονικών βιβλίων η Μετάφραση των Εβδομήκοντα από το κείμενο του Ραλφς (A. Rahlfs). Η απόδοση της Καινής Διαθήκης βασίστηκε στο Εκκλησιαστικό Κείμενο κατά την Πατριαρχική έκδοση του 1904.
Η μετάφραση αυτή έγινε με την έγκριση (15/5/1997) της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδας. Επίσης, χρησιμοποιείται σε βιβλία για το μάθημα των θρησκευτικών του υπουργείου Παιδείας. Σήμερα, πολλές Ευαγγελικές και Πεντηκοστιανές εκκλησίες της Ελλάδας, χρησιμοποιούν την μετάφραση παράλληλα με την παραδοσιακή Νεοελληνική Μετάφραση, σε εκδόσεις οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνουν τα Δευτεροκανονικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Μεταφράσεις και αποδόσεις της Αγίας Γραφής
Mercedes-Benz R129
Το Mercedes-Benz R129, γνωστό και ως Mercedes-Benz SL-Class R129, ήταν ένα πολυτελές roadster αυτοκίνητο, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τον Μάρτιο του 1989 έως τις 2 Ιουλίου 2001. Αντικατέστησε την SL-Class R107 το 1989 και τελικώς αντικαταστάθηκε το 2001 από την SL-Class R230. Στα 12 συνολικά χρόνια που διήρκεσε η παραγωγή του, κατασκευάστηκε σε 213.089 αντίτυπα, ενώ διατέθηκε σε συνολικά 12 εκδόσεις κινητήρων, όλοι βενζίνης, και ισχύος από 193 ίππους (SL280) έως 525 ίππους (SL73 AMG). Η κορυφαία έκδοση SL73 AMG, κυβισμού 7.3 λίτρων και με κινητήρα διάταξης V12, αποτέλεσε μάλιστα το ισχυρότερο καμπριολέ αυτοκίνητο της εποχής του.
Αμάξωμα
Αν και είχε δημιουργηθεί τότε (λόγω της έντονης αισθητικής ομοιότητας στο μπροστινό μέρος των δύο μοντέλων) μια εσφαλμένη εντύπωση στην κοινή γνώμη ότι βασίστηκε στην τότε επερχόμενη ναυαρχίδα της Mercedes-Benz, δηλαδή το Mercedes-Benz W140 S-Class που παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε το 1991, στην πραγματικότητα το R129 βασίστηκε σε μια κοντύτερη εκδοχή του μεσαίου Mercedes-Benz W124 Ε-Class.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|left|Mercedes-Benz R129 αμερικανικών προδιαγραφών. thumb|left|Mercedes-Benz SL600 του 1997.
Το μοντέλο παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1989 και μπήκε στη μαζική παραγωγή μέσα στον ίδιο μήνα. Από την πρώτη στιγμή, το R129 καμπριολέ έφερε το πρώτο παγκοσμίως σύστημα εκτίναξης προσκεφάλων καθισμάτων προς τα πάνω σε τυχόν ανατροπή, ώστε οι επιβάτες να μην συνθλιβούν. Επίσης, όλα τα R129 έφεραν στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (Anti-lock Braking System / ABS) και Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system). Ταυτόχρονα, ο αερόσακος οδηγού ήταν στάνταρ διεθνώς, ενώ στις ΗΠΑ είχε και στάνταρ αερόσακο συνοδηγού. Στα άλλα κράτη, ο αερόσακος συνοδηγού τα πρώτα χρόνια ήταν έξτρα ή και μη διαθέσιμος, αναλόγως με τη χώρα.
Κατά την ελαφρά ανανέωση του μοντέλου, τον Σεπτέμβριο του 1995, προστέθηκαν στάνταρ πλευρικοί αερόσακοι στις πόρτες και τρίτο πίσω φως φρένων (ειδικότερα στις ΗΠΑ και στην Αυστραλία, το τρίτο πίσω φως φρένων ήταν εξ αρχής στάνταρ στην SL-Class R129, καθώς είχε επιβληθεί από την νομοθεσία των δύο αυτών χωρών σε όλα τα καινούρια αυτοκίνητα από τις σεζόν του 1986 και του 1990 αντίστοιχα). Επίσης, τότε εμφανίστηκαν και προβολείς με φώτα Xenon, ως στάνταρ στην κορυφαία έκδοση SL600 και έξτρα στις άλλες εκδόσεις, καθώς και Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP), το οποίο ήταν στάνταρ στην SL600 και προαιρετικό στην SL500, ενώ τελικώς από τον Δεκέμβριο του 1996 προσφέρθηκε ως έξτρα και στις 6-κύλινδρες εκδόσεις.
Στις 25 Νοεμβρίου 1996, η Mercedes-Benz παρουσίασε μία ακόμα πατέντα, το Σύστημα Υποβοήθησης Φρεναρίσματος (Brake Assist). Το σύστημα αυτό άρχισε να προσφέρεται τον Δεκέμβριο του 1996 στην Mercedes-Benz SL-Class, καθώς και την ναυαρχίδα της, το Mercedes-Benz W140 (S-Class). Μάλιστα το 1998 η Mercedes-Benz έγινε η πρώτη αυτοκινητοβιομηχανία που έκανε το σύστημα Brake Assist στάνταρ σε όλα τα μοντέλα της, ενώ σύντομα ακολούθησαν και αρκετές άλλες (μεταξύ των πρώτων, ήταν η Volvo και η BMW).
Παραγωγή
thumb|right|Η Mercedes-Benz SL-Class R129 500 SL που είχε στην κατοχή της η [[Νταϊάνα, πριγκίπισσα της Ουαλίας|πριγκίπισσα Νταϊάνα το διάστημα 1991 - 1992 και στη συνέχεια κατέληξε στο επίσημο μουσείο της εταιρείας στη Στουτγκάρδη, Γερμανία.]]
Κινητήρες - Τεχνικά χαρακτηριστικά
Αρχικά προσφερόταν με 6-κύλινδρους και 8-κύλινδρους κινητήρες, ενώ η πρώτη έκδοση που έφερε κινητήρα V12, κυβισμού 5.987 cm³, προστέθηκε στην παλέτα το 1992, αρχικά ως 600 SL και από το καλοκαίρι του 1993 ως SL 600. Στα τελευταία χρόνια παραγωγής προστέθηκαν και οι εξαιρετικά περιορισμένων αντιτύπων εκδόσεις με V12 κινητήρα SL 70 AMG και SL 73 AMG, με κυβισμούς 7.055 cm³ και 7.291 cm³ αντίστοιχα.
Ειδικές εκδόσεις
thumb|right|Η κορυφαία και εξαιρετικά σπάνια έκδοση Mercedes SL73 AMG.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
R129 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
159
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 159 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μαρτουνί (Αρτσάχ)
Το Μαρτουνί (αρμενικά: Մարտունի) ή Χοτζαβέντ (αζερικά: Xocavənd) είναι πόλη και de jure κέντρο της περιοχής Χοτζαβέντ του Αζερμπαϊτζάν, de facto υπό τον έλεγχο της αυτοανακηρυχθείσας Δημοκρατίας του Αρτσάχ ως το κέντρο της Επαρχίας Μαρτουνί. Βρίσκεται περίπου 41 χιλιόμετρα ανατολικά της περιφερειακής πρωτεύουσας, Στεπανακέρτ. Έχει πληθυσμό 5.700 κατοίκων από το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοκρατία του Αρτσάχ
Πρίμο Κολόν
Ο Έντγουιν "Έντι" Κάρλος Κολόν (γεννημένος στις 21 Δεκεμβρίου 1982) είναι ένας Πορτορικανός επαγγελματίας παλαιστής. Αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE, όπου εμφανίζεται με το ψευδώνυμο "Πρίμο".
Τα πρώτα βήματα
Ο Κολόν ξεκίνησε την καριέρα του, το 1999, από την εταιρεία που ανήκει στον πατέρα του, Κάρλος Κολόν, World Wrestling Counsil. Εκεί έμεινε για οκτώ περίπου χρόνια, έως το 2007 δηλαδή και κατέκτησε συνολικά 16 τίτλους. Ο ένας ήταν ομαδικός, με τον αδερφό του Καρλίτο Κολόν και οι υπόλοιποι ατομικοί.
WWE
Το 2007, ο Κολόν, υπέγραψε συμβόλαιο με τη διάσημη εταιρεία πάλης WWE, η οποίο τον έστειλε στο θυγατρικό FCW για εκπαίδευση. Εκεί έγινε μια φορά ομαδικός πρωταθλητής με τον Έρικ Πέρεζ. Το 2008, μεταφέρθηκε στο κύριο ρόστερ του WWE ως Πρίμο. Εκεί βρήκε τον αδερφό του, Καρλίτο, με τον οποίο σχημάτισαν ομάδα και κατέκτησαν το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE, αλλά και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων. Το 2011, αφού είχε αποχωριστεί τον αδερφό του, που απολύθηκε, σχημάτισε ομάδα με τον ξάδερφό του, Έπικο και κατέκτησαν για μια φορά το Ομαδικό Πρωτάθλημα. Το 2013, η ομάδα άλλαξε ρόλο και παρουσιάστηκαν στο σόου ως οι ταυρομάχοι "Ντιέγκο" και "Φερνάντο".
2857 NOT
Ο NOT είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,501. Ανακαλύφθηκε το 1942 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του από τα αρχικά του Nordic Optical Telescope, ενός τηλεσκοπίου που λειτουργούν οι χώρες της Σκανδιναβίας στη Λα Πάλμα των Καναρίων Νήσων.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του NOT είναι T. Ο NOT περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες 38 λεπτά και 7 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
NOT
Ιεραρχία
thumb|250px|Άκυκλος γράφος (δέντρο) έξι κόμβων Η ιεραρχία είναι πολύ βασική έννοια, καθώς είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να προσδίδεται διάταξη ή δομή σε ένα σύνολο από στοιχεία. Κατά την ιεραρχική δομή, κάθε στοιχείο έχει ένα καλά καθορισμένο «επίπεδο» στο οποίο ανήκει. Επίσης, κάθε επίπεδο της ιεραρχίας έχει ένα ακριβώς «από πάνω» επίπεδο και ένα ακριβώς «από κάτω» επίπεδο. Η έννοια της ιεραρχίας έχει πληθώρα πρακτικών εφαρμογών. Για παράδειγμα, το ιεραρχικό δέντρο είναι μία από τις σημαντικότερες δομές δεδομένων της επιστήμης υπολογιστών. Σε όρους αφηρημένης άλγεβρας ορίζεται απλά ως ένα διατεταγμένο σύνολο ή ένας άκυκλος γράφος.
Ειδικά, ιεραρχία ονομάζεται αφενός μεν το αξίωμα του ιεράρχη (επισκόπου), που ταυτίζεται με την έννοια «αρχιεροσύνη», αφετέρου το σύνολο των επισκόπων της Εκκλησίας, π.χ. Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Ιεράρχηση
Η πράξη της ιεραρχίας είναι η ιεράρχηση, που μπορεί ν΄ αφορά διαβάθμιση αντικειμένου, ή συστήματος, ή διάστασης, κ.λπ. με κατάληξη μία ταξινόμηση, ή συλλογή, κ.λπ. Η ιεράρχηση εκδηλώνεται είτε κάθετα, κατ΄ ανιούσα ή κατιούσα σειρά, είτε οριζόντια κατά επίπεδο. Συνηθέστερα απεικονίζεται κατά σχήμα πυραμίδας ή ως οργανόγραμμα και σπανιότερα ως γράφημα
Εφαρμογές
ςδΓενικά η ιεραρχία λαμβάνει πλείστες επιμέρους ορολογίες κατ΄ αντικείμενο εξέτασης - ιεράρχησης και τάξεις αυτού. Ειδικότερα στην αλληλογραφία η ιεράρχηση εγγράφων είναι συνώνυμη με την «διαβάθμιση αλληλογραφίας» που μπορεί ν΄ αφορά τόσο την ταχύτητα διεκπεραίωσης (αποστολής και λήψης) αυτών, που φέρεται κατά βαθμό προτεραιότητας, όσο και τον βαθμό ασφαλείας των διακινουμένων εγγράφων και σημάτων, εκ των οποίων βαθμών χαρακτηρίζονται και οι χειριστές αυτών.
Τέλος ο όρος ιεραρχία εξετάζεται ειδικότερα κατ΄ αντικείμενο Δικαίου ως
Ήλιος (μυθολογία)
Ήλιος (Ἥλιος, Ἠέλιος στην Ομηρική διάλεκτο) είναι το όνομα του θεού και προσωποποίησης του ήλιου στην αρχαία Ελληνική θρησκεία και μυθολογία. Στην αρχαία τέχνη συχνά εμφανίζεται ως ένας νεαρός άνδρας με ηλιακό στέμμα που οδηγεί ένα τέθριππο στον ουρανό. Λόγω της ιδιότητάς του ως Ήλιος που βλέπει τα πάντα, ήταν και θεός των όρκων.
Ο Ήλιος εμφανίζεται σε πολλά έργα της Ελληνικής μυθολογίας, ποίησης και λογοτεχνίας, όπου παρουσιάζεται ως ο γιος του Υπερίονα και της Θείας, αδελφός της Σελήνης (θεά του φεγγαριού) και της Ηούς (θεά της αυγής).
Μια σχετικά ασήμαντη μορφή και θεότητα στην αρχαία θρησκεία, ο Ήλιος ωστόσο ταυτίστηκε με κάποιους σημαντικότερους θεούς όπως για παράδειγμα ο Απόλλων και ο ηλιακός θεός των Ρωμαίων Σολ.
Ετυμολογία
Η ελληνική λέξη ἥλιος (πρότερη μορφή ἡϝελιος) προέρχεται από την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή λέξη για τον ήλιο seh₂u-el, και συγγενεύει με τη Λατινική sol, Σανσκριτική surya, και Παλαιοαγγλική swegl, Ουαλική haul. Η λέξη "Ελένη" κατά κάποιος έχει παρόμοια ετυμολογία   και ίσως υποδεικνύει μια ηλιακή πλευρά της Ελένης.
Περιγραφή
Ο Ήλιος είναι ο γιος του Υπερίονα και της Θείας  ή Ευρυφάεσσας ή Αίθρας. Ο Όμηρος τον αποκαλεί Υπερίων Ήλιος, δηλαδή "ο ήλιος ψηλά". Τόσο στον Όμηρο όσο και τον Ησιοδο και τον Ομηρικό Ύμνο εις Δήμητραν ο Ήλιος αποκαλείται Υπεριονίδης ("ο γιος του Υπερίονα"), και το παράδειγμα αυτό μιμούνται αργότερα άλλοι ποιητές, οι οποίοι πιο καθαρά παρουσιάζουν τον Υπερίονα ως ξεχωριστό θεό από τον Ήλιο.
Ο Ήλιος παρουσιάζεται ως ένας όμορφος νεαρός άνδρας με λάμπερό ακτινωτό στέμμα ή φωτοστέφανο που οδηγά το τέθριππο του στον ουρανό κάθε μέρα, και μέσω του Ωκεανού, του μεγάλου ποταμού που κυκλώνει τη γη, επιστρέφει στην ανατολή το βράδυ. Στον Ομηρικό Ύμνο εις Ήλιον, ο Ήλιος οδηγεί ένα χρυσό άρμα που το σέρνουν αρσενικοί ίπποι, και ο Πίνδαρος κάνει λόγω για τα "φλογερά" άλογά του. Αργότερες παραδόσεις δίνουν και ονόματα σχετικά με το φως και τη φωτιά σε αυτά τα άλογα: Πυρόεις, Ηώος, Αίθων και Φλέγων.
Ο Ήλιος είναι η προσωποποίηση του ήλιου και η θεμελιακή δημιουργική δύναμη πίσω του, και ως αποτέλεσμα συχνά λατρευόταν ως θεός ζωής και δημιουργίας. Ο Όμηρος τον περιγράφει ως '"τερψίμβροτο", δηλαδή αυτός που δίνει χαρά στους θνητούς, και άλλα αρχαία κείμενα του δίνουν επίθετα όπως ἱλαρός και φασίμβροτος (αυτός που δίνει φως στους θνητούς), καθώς είναι η πηγή ζωής και αναγέννησης που δημιούργησε τον κόσμο. Ένα χωρίο στους Ελληνικούς Μαγικούς Παπύρους γράφει για αυτόν, "η γη άνθησε όταν έλαμψες, και καρποφόρησαν τα δέντρα όταν γέλασες, και έδωσες ζωή στα ζωντανά όντα όταν το επέτρεψες."
Αρχαϊκή και Κλασσική Ελλάδα
Ο LR Farnell υπέθεσε ότι «η λατρεία του Ήλιου υπήρξε κάποτε κυρίαρχη και ισχυρή μεταξύ των λαών του προελληνικού πολιτισμού, αλλά ότι πολύ λίγες από τις κοινότητες της μεταγενέστερης ιστορικής περιόδου τη διατήρησαν ως ισχυρό παράγοντα της κρατικής θρησκείας». Οι σε μεγάλο βαθμό αττικές λογοτεχνικές πηγές που χρησιμοποιούν οι μελετητές παρουσιάζουν την αρχαία ελληνική θρησκεία με αθηναϊκή προκατάληψη και, σύμφωνα με τον J. Burnet, "κανένας Αθηναίος δεν θα μπορούσε να λατρεύει τον Ήλιο ή τη Σελήνη, αλλά μπορεί να τους θεωρήσει θεούς, καθώς ο Ήλιος ήταν ο μεγάλος θεός της Ρόδου και η Σελήνη λατρευόταν στην Ήλιδα και αλλού". Ο Τζέιμς Α. Νοτόπουλος θεώρησε ότι η διάκριση του Burnet ήταν τεχνητή: «Το να πιστεύεις στην ύπαρξη των θεών περιλαμβάνει αναγνώριση μέσω λατρείας, όπως δείχνουν οι Νόμοι 87 D, E» (σημείωση, σελ. 264). Η Ειρήνη του Αριστοφάνη (406–413) αντιπαραθέτει τη λατρεία του Ήλιου και της Σελήνης, ως αντιπροσωπευτικοί θεοί των Αχαιμενιδικών Περσών, με εκείνη των περισσότερο ελληνικών Δώδεκα Ολύμπιων (Δείτε επίσης: Hvare-khshaeta, Mah). Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Ήλιος και η Σελήνη ήταν ελάσσονες θεοί για τους Έλληνες.
Το νησί της Ρόδου ήταν ένα σημαντικό λατρευτικό κέντρο για τον Ήλιο, ένα από τα μόνα μέρη όπου λατρευόταν ως μεγάλη θεότητα στην αρχαία Ελλάδα. Η λατρεία του Ήλιου στη Ρόδο περιελάμβανε ένα τελετουργικό στο οποίο ένα τετράγωνο, ή άρμα που σχεδιάστηκε από τέσσερα άλογα, οδηγούσε πάνω από ένα γκρεμό στη θάλασσα, σε αναπαράσταση του μύθου του Φαέθοντα. Τα ετήσια τουρνουά γυμναστικής πραγματοποιήθηκαν προς τιμήν του Ηλίου. Ο Κολοσσός της Ρόδου ήταν αφιερωμένος σε αυτόν. Ο Ήλιος είχε επίσης μια σημαντική λατρεία στην ακρόπολη της Κορίνθου στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Οι Δωριείς φαίνεται επίσης να σέβονται τον Ήλιο και να φιλοξένησαν την κύρια λατρεία του στην ηπειρωτική χώρα. Η διασπορά λατρειών ηλιακού θεού στη Σικυώνα, το Άργος, την Ερμιόνη, την Επίδαυρο και τη Λακωνία, και τα ιερά κοπάδια του στο Ταίναρο, φαίνεται να υποδηλώνουν ότι η θεότητα ήταν σημαντικά σημαντική στη δωρική θρησκεία, σε σύγκριση με άλλα μέρη της αρχαίας Ελλάδας. Επιπλέον, είναι πιθανό οι Δωριείς να έφεραν τη λατρεία του στη Ρόδο.
Η ένταση μεταξύ της κυρίαρχης παραδοσιακής θρησκευτικής λατρείας του Ήλιου, η οποία είχε εμπλουτιστεί με ηθικές αξίες και ποιητικούς συμβολισμούς στον Πίνδαρο, τον Αισχύλο και τον Σοφοκλή, και της Ιωνικής πρωτοεπιστημονικής εξέτασης του Ήλιου, ένα φαινόμενο της μελέτης που οι Έλληνες ονόμασαν μετέωρα, συγκρούστηκε στη δίκη του Αναξαγόρα περ. 450 π.Χ., στην οποία ο Αναξαγόρας ισχυρίστηκε ότι ο Ήλιος ήταν στην πραγματικότητα μια γιγαντιαία πύρινη μπάλα από μέταλλο. Η δίκη του ήταν πρόδρομος της πολιτισμικά τραυματικής δίκης του Σωκράτη για αθρησκεία, το 399 π.Χ.
Στην Πολιτεία του Πλάτωνα (516 Β), ο Ήλιος είναι ο συμβολικός απόγονος της ιδέας του Καλού.
Ενώ η σημασία του Ήλιου στη Σπάρτη είναι προς το παρόν ασαφής, φαίνεται ότι η Ελένη ήταν η τοπική ηλιακή θεότητα.
Ταύτιση με τον Απόλλωνα
Ο Απόλλων όπως παρουσιάζεται στον Όμηρο, ήταν ξεκάθαρα ένας διαφορετικός θεός, που στέλνει επιδημίες με ασημένιο (και όχι χρυσό) τόξο και δεν έχει ηλιακά χαρακτηριστικά. Η παλαιότερη αναφορά όπου ο Απόλλων και ο Ήλιος συγχέονται έρχεται από ένα απόσπασμα της χαμένης τραγωδίας Φαέθων του Ευριπίδη, όπου, μετά τον θάνατο του άτυχου αγοριού, η μητέρα του Κλυμένη, κλαίει που ο Ήλιος κατέστρεψε το παιδί της.
"Ήλιε γλυκόφωτε, πως σε εμένα και σε τούτον τον όλεθρο έφερες! Σωστά Απόλλωνα [καταστροφέας] σε λένε οι θνητοί που ξέρουν τα μυστικά των θεών ονόματα."
Στην Ελληνιστική περίοδο ο Απόλλων είχε συνδεθεί στενά με τον Ήλιο σε λατρεία, και το πιο γνωστό από τα επίθετά του, Φοίβος, που σημαίνει λαμπερός, δόθηκε από Ρωμαίους συγγραφείς στον ηλιακό θεό τους, τον Σολ.
Η ταύτιση έγινε κοινός τόπος σε φιλοσοφικά κείμενα και εμφανίζεται στα γραπτά του Παρμενίδη, Εμπεδοκλή, Πλουτάρχου και του Κράτη Θηβών μεταξύ άλλων ενώ εμφανίζονται και σε μερικά Ορφικά κείμενα. Ο ψευδο-Ερατοσθένης γράφει για τον Ορφέα:
Ο Διόνυσος και ο Ασκληπιός επίσης ταυτίστηκαν με αυτόν τον Απόλλωνα-Ήλιο.
Λατίνοι ποιητές της Κλασσικής περιόδου χρησιμοποίησαν το "Φοίβος" ως ονομασία του ηλιακού θεού, και έτσι έχουμε συχνές αναφορές σε αργότερη Ευρωπαϊκή ποίηση τον Φοίβο και το άρμα του ως μεταφορά για τον Ήλιο, αλλά στις συγκεκριμένες περιστάσεις στη μυθολογία, ο Ήλιος και ο Απόλλων είναι χωριστοί. Ο ηλιακός θεός, ο γιος του Υπερίονα, με το άρμα του, αν και συχνά αποκαλείται Φοίβος, δεν αποκαλείται Απόλλων εκτός από μερικές σκόπιμες μη παραδοσιακές ταυτίσεις.
Όψιμη Αρχαιότητα
Ο τελευταίος ειδωλολάτρης αυτοκράτορας της Ρώμης, ο Ιουλιανός, έκανε τον Ήλιο την πρωταρχική θεότητα της αναγεννημένης ειδωλολατρικής θρησκείας του, η οποία συνδύαζε στοιχεία του Μιθραϊσμού με τον Νεοπλατωνισμό. Για τον Ιουλιανό, ο Ήλιος ήταν μια τριάδα: Ο Ένας, ο οποίος κυβερνά το υψηλότερο βασίλειο το οποίο περιέχει τις τρεις Μορφές του Πλάτωνα ή "κατανοητοί θεοί"· ο Ήλιος-Μίθρας, ο ανώτατος θεός του πνευματικού κόσμου· και ο Ήλιος, η φυσική εκδήλωση του Ήλιου στον Εγκοσμικό, ή ορατό κόσμο. Επειδή η πρωταρχική θέση του Ήλιου σε αυτό το σχήμα ήταν η «μεσαία» σφαίρα, ο Ιουλιανός τον θεώρησε ως διαμεσολαβητή και ενοποιητή όχι μόνο των τριών βασιλείων της ύπαρξης, αλλά όλων των πραγμάτων (που ήταν μια ιδέα που πιθανότατα εισήχθη από τον Μιθραϊσμό και επίσης μπορεί να έχει επηρεαστεί από τη χριστιανική ιδέα του Λόγου). Η θεολογική αντίληψη του Ιουλιανού για τον Ήλιο έχει περιγραφεί ως «πρακτικά μονοθεϊστική», σε αντίθεση με προηγούμενους Νεοπλατωνικούς όπως ο Ιάμβλιχος, αν και συμπεριέλαβε και τους άλλους παραδοσιακούς θεούς που λατρεύονταν γύρω από την αρχαία Μεσόγειο ως τόσο ξεχωριστές οντότητες όσο και ορισμένες αρχές ή εκδηλώσεις που προέρχονται από τον Ήλιο.
Ένα μωσαϊκό που βρέθηκε στη Νεκρόπολη του Βατικανού (Μαυσωλείο Μ) απεικονίζει μια μορφή που μοιάζει πολύ με το στυλ του Σολ / Ήλιου, εστεμμένη με ηλιακές ακτίνες και που οδηγεί ένα ηλιακό άρμα. Μερικοί μελετητές το έχουν ερμηνεύσει ως απεικόνιση του Χριστού, σημειώνοντας ότι ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς έγραψε ότι ο Χριστός οδηγούσε το άρμα του πάνω στον ουρανό. Μερικοί μελετητές αμφισβητούν τις χριστιανικές συσχετίσεις ή προτείνουν ότι η μορφή είναι απλώς μια μη θρησκευτική παράσταση του ήλιου.
Μαγικοί Πάπυροι
thumb|250px|left|Ηλιακός Απόλλων με φωτοστέφανο Ηλίου σε Ρωμαϊκό μωσαϊκό, Τυνησία, 2ος αιώνας
Ο Ήλιος εμφανίζεται στους Ελληνικούς Μαγικούς Παπύρους, μια συλλογή από ύμνους, τελετές και μαγικά ξόρκια που χρησιμοποιήθηκαν από τον 2ο αιώνα π.Χ. Σε αυτά τα ως επί το πλείστον αποσπασματικά κείμενα, στον Ήλιο αποδίδονται πολλοί τομείς· θεωρείται ο δημιουργός της ζωής, ο άρχοντας των ουρανών και του κόσμου, και ο θεός της θάλασσας. Λέγεται ότι παίρνει τη μορφή δώδεκα ζώων που αντιπροσωπεύουν κάθε ώρα της ημέρας, ένα μοτίβο που συνδέεται επίσης με τα δώδεκα ζώδια.
Οι Πάπυροι συχνά συσχετίζουν τον Ήλιο με μια ποικιλία σχετικών θεοτήτων. Περιγράφεται ως «καθισμένος σε λωτό, διακοσμημένος με ακτίνες», όπως ο Αρποκράτης, ο οποίος συχνά απεικονίζεται καθισμένος σε λωτό, που αντιπροσωπεύει τον ανατέλλοντα ήλιο. Σύμφωνα με τον Νεοπλατωνικό φιλόσοφο Ιάμβλιχο, «το να κάθεται σε έναν λωτό συνεπάγεται υπεροχή πάνω από τη λάσπη, χωρίς να αγγίζει ποτέ τη λάσπη, και επίσης εμφανίζει πνευματική και έμπυρη ηγεσία».
Σε πολλούς από τους Παπύρους, ο Ήλιος ταυτίζεται επίσης έντονα με τον Iao, ένα όνομα που προέρχεται από αυτό του εβραϊκού θεού Yahweh, και μοιράζεται αρκετούς από τους τίτλους του, συμπεριλαμβανομένων των Sabaoth και Adonai. Είναι επίσης εξομοιώνεται με τον Αγαθό Δαίμονα (που ονομάζεται «ο Αγαθοδαίμων, ο θεός των θεών»), ο οποίος επίσης αναγνωρίζεται αλλού στα κείμενα ως «ο μεγαλύτερος θεός, άρχοντας Ώρος Αρποκράτης».
Οι Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι Πρόκλος και Ιάμβλιχος προσπάθησαν να ερμηνεύσουν πολλές από τις συνθέσεις που βρέθηκαν στο Ελληνικού Μαγικούς Παπύρους και άλλα γραπτά που θεωρούσαν τον Ήλιο ως συνολικό, με τις ιδιότητες πολλών άλλων θεϊκών οντοτήτων. Ο Πρόκλος χαρακτήρισε τον Ήλιο ως κοσμικό θεό που αποτελείται από πολλές μορφές και χαρακτηριστικά. Αυτά είναι «κουλουριασμένα» μέσα στην ύπαρξή του, και διανέμονται ποικίλα σε όσους «συμμετέχουν στη φύση του», συμπεριλαμβανομένων των άγγελος, δαίμονας, ψυχές, ζώα, βότανα και πέτρες. Όλα αυτά ήταν σημαντικά για τη νεοπλατωνική πρακτική της θεουργίας, μαγικές τελετές με σκοπό να επικαλεσθούν τους θεούς για να επιτύχουν τελικά την ένωση μαζί τους. Ο Ιάμβλιχος σημείωσε ότι η θεουργία περιελάμβανε συχνά τη χρήση «λίθων, φυτών, ζώων, αρωματικών ουσιών και άλλων τέτοιων πραγμάτων ιερών και τέλειων και θεϊκών». Για τους λειτουργούς, η στοιχειακή δύναμη αυτών των αντικειμένων ιερή για συγκεκριμένους θεούς χρησιμοποιεί ένα είδος συμπαθητικής μαγείας.
Ταύτιση με Άλλους Θεούς
Ο ηλιακός θεός των Ετρούσκων, ο αντίστοιχος του Ήλιου, ήταν ο Ούσιλ. Το όνομα αυτό εμφανίζεται στο χάλκινο "συκώτι της Πιακέντσα", δίπλα στον Τιουρ, που ήταν ο θεός της Σελήνης. Εμφανίζεται αναδυόμενος από τη θάλασσα, με μία πύρινη σφαίρα σε κάθε εκτεταμένο χέρι, πάνω σε ένα Ετρουσκανό χάλκινο καθρέφτη ύστερου Αρχαϊκού στιλ. Σε Κλασσικού στιλ Ετρουσκικούς καθρέφτες, ο Ούσιλ έχει ένα φωτοστέφανο, όπως και ο Ήλιος. Σε αρχαία τέχνη των Ετρούσκων ο Ούσιλ συχνά εμφανίζεται κοντά με τη Θεσάν, την Ετρουσκική θεά της αυγής, κάτι που δεν παρατηρείται σχεδόν ποτέ με τον Ήλιο και την Ηώ.
Ο Ήλιος μερικές φορές συνδέθηκε στην αρχαία λογοτεχνία με τον ύψιστο των Ολυμπίων θεών, τον Δία. Ο Ήλιος περιγράφεται ρητά ως το μάτι του Δία, ή εξυπονοείται. Για παράδειγμα, ο Ησίοδος κάνει μια τέτοια αναφορά για τον Ήλιο ως μάτι του Δία. Αυτή η πεποίθηση μπορεί να προέρχεται από νωρίτερη Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή θρησκεία, όπου ο θεός ήλιος θεωρείτο το μάτι του Dyḗus Pḥatḗr, η πρωταρχική θεότητα από την οποία κατάγονται θεοί του ουρανού όπως ο Δίας και ο Γιούπιτερ (βλέπε και Hvare-khshaeta). Μια Ορφική ρήση, δοσμένη υποτίθεται από το μαντείο του Απόλλωνα, λέει: "Δία, Άδη, Ήλιε-Διόνυσε, τρεις θεοί σε έναν!" Όταν το παρέθεσε αυτό το χωρίο στον Ύμνο εις Ήλιον, ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός αντικατέστησε το όνομα Διόνυσος με Σέραπις, του οποίου ο Αιγυπτιακός αντίστοιχος θεός Όσιρις είχε ταυτιστεί με τον Διόνυσο. Βάσει αυτού του μαντείου, ο Ιουλιανός έγραψε ότι "ανάμεσα στους θεούς του πνεύματος, ο Ήλιος και ο Δίας έχουν κοινή ή μάλλον μονή εξουσία."
Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει πως οι Χαλδαίοι αποκαλούσαν τον Κρόνο με το όνομα του Ήλιου, και το εξήγησε αυτό λέγοντας ότι ήταν επειδή ο Κρόνος είναι ο πιο φανερός πλανήτης.
Νήσος Ρόδος
Σύμφωνα με τον Πίνδαρο, όταν οι θεοί μοίρασαν τη γη μεταξύ τους, ο Ήλιος έλειπε, και άρα δεν έλαβε κλήρο γης. Παραπονέθηκε στον Δία για αυτό, που προσφέρθηκε να ξανακάνει τη μοιρασιά από την αρχή. Ο Ήλιος αρνήθηκε την προσφορά, καθώς είχε δει καινούριο νησί να αναδύεται από τη θάλασσα. Ο Ήλιος ζήτησε αυτή η νέα γη να του δοθεί, και ο Δίας δέχτηκε. Την ονόμασε Ρόδο, από την αγαπημένη του τη Ρόδο (την κόρη του Ποσειδώνα και της Αφροδίτης ). Με τη Ρόδο ο Ήλιος απέκτησε επτά γιους, τους Ηλιάδες, που έγιναν οι πρώτοι άρχοντες του νησιού, και μία κόρη, την Ηλεκτρυώνη.
Μόλις γεννήθηκε η Αθηνά από το κεφάλι του Δία (ένα θέαμα τόσο εντυπωσιακό που έκανε τον Ήλιο να σταματήσει πολλή ώρα στον ουρανό ), ο Ήλιος αμέσως πρόσταξε τους Ρόδιους να χτίσουν βωμό για τη θεά, ώστε να πάρουν την εύνοιά της.
Φαέθων
Η πιο γνωστή ιστορία του Ήλιου είναι αυτή που αφορά τον γιο του τον Φαέθοντα. Ο Φαέθων ήταν ο γιος του Ήλιου από την Κλυμένη,   ή εναλλακτικά τη Ρόδη, ή την Πρότη. Στην εκδοχή του Οβιδίου, ο γιος του Δία Έπαφος αμφισβήτησε τον ισχυρισμό του Φαέθοντα ότι ήταν γιος του Ήλιου· η Κλυμένη είπε στον γιο της να πάει να βρει τον πατέρα του για επιβεβαίωση της πατρότητάς του, όπως και έκανε. Ο Ήλιος δέχτηκε θερμά τον γιο του, και του υποσχέθηκε με όρκο στη Στύγα να του πραγματοποιήσει μια, οποιαδήποτε, ευχή. Ο Φαέθων αμέσως ζήτησε να οδηγήσει το άρμα του Ήλιου για μία ημέρα. Αν και ο Ήλιος προειδοποίησε τον Φαέθοντα για το πόσο επικίνδυνο θα ήταν κάτι τέτοιο, δεν μπορούσε να αλλάξει γνώμη στον γιο του, ούτε να πάρει πίσω την υπόσχεσή του. Έτσι αναγκαστικά τον άφησε να πάρει το άρμα του. Ο Φαέθων το οδήγησε με καταστροφικές συνέπειες· η γη πάγωσε όταν ο Φαέθων οδήγησε το άρμα πολύ ψηλά στον ουρανό, και κάηκε όταν ακούμπησε χαμηλά στη γη. Για να σώσει τον κόσμο, ο Δίας έριξε ένα αστροπελέκι στον Φάεθοντα, σκοτώνοντάς τον. Ο Ήλιος στο πένθος του αρνήθηκε να συνεχίσει το καθήκον του, αλλά τελικά ανέλαβε πάλι τα καθήκοντά του, μετά από παρακλήσεις των άλλων θεών και τις απειλές του Δία. Σε μία εκδοχή, ο Ήλιος μετέφερε τον νεκρό γιο του στον ουρανό, ως αστερισμό.
Η Αρπαγή της Περσεφόνης
Όταν ο Άδης άρπαξε την Περσεφόνη, ο Ήλιος, που τον αποκαλούσαν Πανόπτη Ήλιο, ήταν ο μοναδικός μάρτυρας της σκηνής αυτής. Η μητέρα της Περσεφόνης Δήμητρα, μετά από υπόδειξη της Εκάτης, βρήκε τον Ήλιο και τον ρώτησε αν είχε δει τίποτα. Ο Ήλιος, που τη συμπόνεσε, της αποκάλυψε πως ήταν ο Άδης που με άδεια από τον Δία είχε αρπάξει την Περσεφόνη για να την κάνει γυναίκα του στον Κάτω Κόσμο.
Άρης και Αφροδίτη
Η Αφροδίτη ήταν παντρεμένη με τον Ήφαιστο, ωστόσο τον απατούσε με τον Άρη, θεό του πολέμου. Ο Ήλιος τους έπιασε στην πράξη, και ενημέρωσε τον σύζυγο της Αφροδίτης τον Ήφαιστο. Μόλις το έμαθε, ο Ήφαιστος έφτιαξε ένα δίχτυ τόσο φίνο που μετά βίας φαινόταν, για να τους πιάσει, και ανακοίνωσε ότι έφευγε για Λήμνο. Ακούγοντάς το, ο Άρης πήγε στην Αφροδίτη και οι δύο τους ενώθηκαν στο κρεβάτι. Ο Ήλιος πάλι ενημέρωσε τον Ήφαιστο, που μπήκε μέσα στην κρεβατοκάμαρα και τους παγίδευσε με το δίχτυ. Τότε κάλεσε και τους άλλους θεούς να δουν το γελοίο αυτό θέαμα που παρουσίαζαν. Νεώτερες εκδοχές πρόσθεσαν και έναν νεαρό, τον Αλεκτρυώνα, φίλο του Άρη, τον οποίο ο θεός είχε βάλει να φρουρεί σε περίπτωση που ερχόταν κάποιος. Αλλά ο Αλεκτρυών αποκοιμήθηκε, αφήνοντας τον Ήλιο ανενόχλητο να δει τους δύο εραστές. Στον θυμό του, ο Άρης μεταμόρφωσε τον Αλεκτρυώνα σε πετεινό (ἀλεκτρυών), που ακόμα και σήμερα λαλεί την ανατολή, ειδοποιώντας τον κόσμο για την άφιξη του Ήλιου.
Για την πράξη του Ήλιου αυτή, η Αφροδίτη τον μισούσε καθώς και όλη τη γενιά του.
Λευκοθόη και Κλυτία
Για τη μαρτυρία του Ήλιου, η Αφροδίτη πήρε την εκδίκησή της. Τον έκανε να ερωτευτεί μια θνητή πριγκίπισσα ονόματι Λευκοθόη, ξεχνώντας την προηγούμενη αγαπημένη του, την Κλυτία. Παίρνοντας τη μορφή της μητέρας της, ο Ήλιος ήρθε στην κάμαρά της, έδιωξε όλους τους υπηρέτες ώστε να μείνει μόνος μαζί της, και πήρε την αληθινή του μορφή, αποκαλύπτοντας τον εαυτό του. Ωστόσο η Κλυτία ήταν ακόμα ερωτευμένη μαζί του, και αποκάλυψε τη σχέση στον Όρχαμο, τον πατέρα της Λευκοθόης. Εξοργισμένος, ο Όρχαμος έθαψε τη Λευκοθόη ζωντανή στη γη. Ο Ήλιος έφθασε πολύ αργά για να σώσει το κορίτσι, οπότε έριξε νέκταρ στο άψυχο σώμα της, και τη μετέτρεψε σε δέντρο λιβάνι. Η Κλυτία ήλπιζε πως έτσι θα γυρνούσε σε αυτήν ο αγαπημένος της, αλλά πλέον δεν ήθελε να τη βλέπει καθόλου, χολωμένος καθώς ήταν με τον θάνατο της Λευκοθόης. Η Κλυτία κάθισε γυμνή σε έναν βράχο χωρίς φαγητό για εννέα μέρες, μαραζώνοντας για χάρη του. Στο τέλος μεταμορφώθηκε σε ηλιοτρόπιο, το λουλούδι που ακολουθεί διαρκώς την κίνηση του Ήλιου στον ουρανό, με μεταβλημένη τη μορφή της αλλά αμετάβλητη την αγάπη της.
Ηρακλής
Όταν ο Δίας επιθύμησε να κοιμηθεί με την Αλκμήνη, έκανε τη νύχτα να διαρκέσει όσο τρεις, κρύβοντας το φως του Ήλιου, προστάζοντάς τον να μην ανατείλει για αυτές τις τρεις ημέρες. Από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Ηρακλής. Όταν ο Ηρακλής ταξίδευε προς Ερύθεια για να πάρει τα βόδια του Γηρυόνη για τον δέκατο άθλο του, πέρασε από τη Λιβυκή έρημο. Τόσο καιγόταν από τη ζέστη, που τόξευσε ένα βέλος στον Ήλιο. Ο Ήλιος ωστόσο δεν θύμωσε, απεναντίας θαύμασε το θάρρος και τη γενναιότητα του ήρωα, και για αυτό του δάνεισε το κύπελλό του με το οποίο διέσχιζε τον ωκεανό κάθε νύχτα από δύση σε ανατολή. Με αυτό το κύπελλο ο Ηρακλής έφτασε στην Ερύθεια, και έπειτα το επέστρεψε στον Ήλιο.
Διαγωνισμός με τον Ποσειδωνα
Όπως οι Αθηναίοι είχαν την ιστορία για το πως η Αθηνά και ο Ποσειδώνας αναμετρήθηκαν για την Αθήνα, έτσι και οι Κορίνθιοι είχαν μια παρόμοια ιστορία για την Κόρινθο. Ο Ήλιος και ο Ποσειδώνας φιλονίκησαν για το ποιος θα ήταν ο προστάτης της πόλης, και ανέλαβε ο Εκατόγχειρ Βριάρεως να λύσει την έριδά τους. Ο Βριάρεως έδωσε την Ακροκόρινθο στον Ήλιο, και τον ισθμό της πόλης στον Ποσειδώνα.
Διαγωνισμός με τον Βορέα
Σε έναν μύθο του Αισώπου, ο Ήλιος και ο Βορέας, ο θεός του βόρειου ανέμου, φιλονίκησαν για το ποιος ήταν ο δυνατότερος. Συμφώνησαν ότι όποιος κατάφερνε να κάνει έναν περαστικό να βγάλει τον μανδύα του θα ανακηρυσσόταν νικητής. Ο Βορέας προσπάθησε πρώτος, αλλά όσο κι αν φυσούσε, δεν μπορούσε να αρπάξει τον μανδύα του άνδρα, ο οποίος μάλιστα άρχισε να τον κρατά σθεναρά. Τότε ο Ήλιος έλαμψε και ζέστανε τον περαστικό, ο οποίος, καμένος από τη ζέστη, μόνος του έβγαλε τον μανδύα του. Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι η πειθώ είναι πιο αποτελεσματική από την ωμή βία.
Μήδεια
Ο Ήλιος με την Ωκεανίδα Πέρση απέκτησε τον Αιήτη, την Κίρκη, τον Πέρση και την Πασιφάη. Ο Αιήτης με τη σειρά του απέκτησε τη Μήδεια, και έτσι ο Ήλιος, ως παππούς της, έπαιξε ένα ρόλο στη διασκευή του Ευριπίδη του μύθου της Μήδειας και του Ιάσονα. Όταν χαρίζει η Μήδεια κοσμήματα στη Γλαύκη, λέει πως ήταν ο παππούς της που της τα έδωσε. Αφού η Μήδεια σκότωσε τον Κρέοντα, τη Γλαύκη και τα παιδιά της, ο Ήλιος χάρισε στην εγγονή του ένα άρμα που το σέρνουν δράκοι ώστε να ξεφύγει από την Κόρινθο και τον Ιάσονα. Τον Ευριπίδη φαίνεται να ακολουθεί και ο Απολλόδωρος.
Η Όραση του Ωρίωνα
Αφού ο Ωρίων τυφλώθηκε από τον Βασιλιά Οινοπίωνα της Χίου επειδή επιτέθηκε στην κόρη του, τη Μερόπη, πήρε για οδηγό τον Κηδαλίωνα από τον θεό Ήφαιστο να τον καθοδηγεί. Με τη βοήθειά του ο Ωρίων πήγε στην ανατολή, όπου συνάντησε τον Ήλιο. Ο Ήλιος τότε γιάτρεψε τα μάτια του Ωρίωνα, αποκαθιστώντας την όραση του τυφλού κυνηγού.
Νηρίτης
Ο Αιλιανός έγραψε ότι ο Νηρίτης ήταν γιος του θαλασσινού θεού Νηρέα και της Ωκεανίδας Δωρίδας. Στην εκδοχή του μύθου όπου ο Νηρίτης έγινε ερωμένος του θεού της θάλασσας Ποσειδώνα, λέγεται ότι ο Ήλιος μετέτρεψε τον νεαρό σε οστρακόδερμο, για λόγους άγνωστους στον Αιλιανό, που υποθέτει ότι ο Ήλιος πρέπει να προσβλήθηκε με κάποιον τρόπο.
Ανάποδη Διαδρομή
Όταν οι αδελφοί Θυέστης και Ατρέας τσακώθηκαν για το ποιος θα γινόταν βασιλιάς στις Μυκήνες, μετά τον θάνατο του προηγούμενου βασιλιά, Ευρυσθέα, ο Ατρέας πρότεινε ότι όποιος είχε στην κατοχή του ένα υπέροχο χρυσό κριάρι θα ανακηρυχθεί βασιλιάς. Χωρίς να το ξέρει ο Ατρέας, η άπιστη σύζυγός του Αερόπη είχε δώσει πρωτύτερα στον Θυέστη το εν λόγω κριάρι, και έτσι ο Θυέστης έγινε βασιλιάς. Ο Δίας έστειλε τον Ερμή στον Ατρέα, να του πει να κάνει τον Θυέστη να συμφωνήσει ότι εάν ο Ήλιος ανατείλει στη δύση και δύσει στην ανατολή, η βασιλεία θα δοθεί στον Ατρέα. Ο Θυέστης συμφώνησε, και ο Ήλιος όντως ανέτειλε εκεί που συνήθως έδυε, και έδυσε εκεί όπου συνήθως ανέτειλε, καθώς δεν άντεχε την αδικία των πράξεων του Θυέστη. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ο Ήλιος αρχικά ανέτειλε στα δυτικά και έδυε στα ανατολικά, και το άλλαξε αυτό μόνο μετά το συμβάν του χρυσού κριαριού.
Το Πλήρωμα του Οδυσσέα
thumb|left|Οι σύντροφοι του Οδυσσέα κλέβουν τα βόδια του Ήλιου, fresco από τον Palazzo Poggi, 1556.
Κατά τη διάρκεια της επιστροφής του Οδυσσέα στην Ιθάκη, έφτασε στο νησί της Κίρκης, που τον προειδοποίησε να μην αγγίξει τα ιερά βόδια του Ήλιου μόλις έβρισκε τη Θρινακία, την ιερή νήσο του θεού, όπου έβοσκαν τα βόδια του.
"Στης Θρινακίας το νησί θα φθάσεις, όπου βόσκουν βόδια του Ηλίου πάμπολλα και σαρκωμέν' αρνία· βοδιών επτά κοπές, αρνιών επτά, κι έχει πενήντα κάθε κοπή· και δεν γεννούν, αλλ' ούτε ολιγοστεύουν· δυο νύμφες καλοπλέξουδες επιστατούν εκείνα, Φαέθουσα και Λαμπετιά, και θυγατέρες είναι του Ηλίου του Υπερίονα και της καλής Νεαίρας. Τες γέννησε και ανάστησεν η σεβαστή μητέρα, και εις το νησί τες έβαλε να ζουν της Θρινακίας, τα πατρικά τους πρόβατα και βόδια να φυλάγουν. Και αν δεν τα εγγίζεις κι εννοιασθείς για την επιστροφή σου, τότε, και αν πάθετε πολλά, θα φθάστε εις την Ιθάκη· αλλ' αν τα βλάψεις, όλεθρο προβλέπω εις το καράβι και εις τους συντρόφους· και αν σωθείς μόνος εσύ, θα φθάσεις αργά και κακώς έχοντας, και από συντρόφους έρμος."
Αν και ο Οδυσσέας προειδοποιεί τους άνδρες του να μην αγγίξουν τα βόδια του Ήλιου, μόλις ξεμένουν από προμήθειες και ο Οδυσσέας πέφτει σε βαθύ ύπνο, οι σύντροφοι αρπάζουν μερικά από τα ζώα και α καταβροχθίζουν. Η Λαμπετίη ενημερώνει τον πατέρα της για την ασέβεια, ο οποίος εξοργισμένος απειλεί τον Δία ότι θα πάει στον Άδη να φωτίζει τους νεκρούς αν δεν τιμωρηθούν οι σύντροφοι του Οδυσσέα. Ο Δίας υπόσχεται στον Ήλιο ότι θα το φροντίσει, και καταστρέφει με κεραυνό το πλοίο όταν σαλπάρει, σκοτώνοντας όλους τους άνδρες πλην του Οδυσσέα.
Άλογα του Ήλιου
Πολλοί έχουν δώσει λίστα ονομάτων των αλόγων που σέρνουν το τέθριππο του Ήλιου. Αν και τα ονόματα των αλόγων διαφέρουν από εκδοχή σε εκδοχή, πάντοτε ένα κοινό σημείο είναι ότι παραπέμπουν σε φως και λάμψη
Όμηρος
ΟΜΗΡΟΣ -Προοίμιο της Οδύσσειας
Ύμνοι
Ορφέας
Μεσομήδης
'''Ταῦτα λέγω, ὡς τὸ παράπαν οὐ νομίζεις θεούς. '''Ὦ θαυμάσιε Μέλητε, ἵνα τί ταῦτα λέγεις; οὐδὲ ἥλιον οὐδὲ σελήνην ἄρα νομίζω θεοὺς εἶναι, ὥσπερ οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι; '''Μὰ Δί᾽, ὦ ἄνδρες δικασταί, ἐπεὶ τὸν μὲν ἥλιον λίθον φησὶν εἶναι, τὴν δὲ σελήνην γῆν.
''– Ακριβώς, λέω ότι δεν πιστεύεις καθόλου στους θεούς. ''– Καλέ μου Μέλητε, πώς τα λες αυτά; Δεν πιστεύω λοιπόν ούτε για τον ήλιο ούτε ''για τη σελήνη ότι είναι θεοί, όπως οι άλλοι άνθρωποι; ''– Μα τον Δία, άνδρες δικαστές, για τον ήλιο λέει ότι είναι πέτρα και για τη σελήνη ''ότι είναι γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τιτάνες Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ρόδου
160
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 160 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νέα Μποργκ Ελ Αράμπ
μικρογραφία Η Νέα Μποργκ Ελ Αράμπ (αραβικά: برج العرب الجديدة‎‎ borg el-arab el-Gedīda) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Αλεξάνδρειας. Η πόλη βρίσκεται 43 χλμ. νοτιοδυτικά της Αλεξάνδρειας, απέχει 7 χλμ. από τη Μεσόγειο Θάλασσα και μόλις 3 χλμ. από την Μποργκ Ελ Αράμπ. Καταλαμβάνει έκταση 191 τ. χλμ., ή 47.403 στρέμματα από αυτά τα 30.000 είναι αστική περιοχή, κι έχει 150.230 κατοίκους.
Η πόλη δημιουργήθηκε το 1979 με το προεδρικό διάταγμα 506 σαν οικιστική και βιομηχανική πόλη, από τις νέες πόλεις πρώτης γενιάς στην Αίγυπτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Grand Theft Auto: The Trilogy – The Definitive Edition
Το Grand Theft Auto: The Trilogy – The Definitive Edition είναι βιντεοπαιχνίδι open world δράσης περιπέτειας που αναπτύχθηκε από τη Grove Street Games και κυκλοφόρησε από τη Rockstar Games. Αποτελεί συλλογή τριών παιχνιδιών δράσης-περιπέτειας στη σειρά Grand Theft Auto: Grand Theft Auto III (2001), Grand Theft Auto: Vice City (2002) και Grand Theft Auto: San Andreas (2004). Και τα τρία παιχνίδια είναι ανακατασκευασμένα, με βελτιώσεις και αναβαθμίσεις. Κυκλοφόρησε για Microsoft Windows, Nintendo Switch, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One και Xbox Series X/S στις 11 Νοεμβρίου 2021 και θα κυκλοφορήσει σε συσκευές Android και iOS το πρώτο εξάμηνο του 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Grand Theft Auto Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2021 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows‎ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 5 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Rockstar Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς
Περοίδας
Ο Περοίδας ή Περόιδας (γιος του Μενεσθέα, 4ος αιώνας π.Χ.) ήταν Μακεδόνας ίππαρχος της ίλης των Εταίρων με καταγωγή από την Ανθεμούσα. Συμμετείχε από την αρχή στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία, και κατά τη μάχη της Ισσού η μοίρα του μαζί με αυτή του Παντόρδανου μεταφέρθηκε στη δεξιά πτέρυγα του στρατεύματος πριν την έναρξη της μάχης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Μπονγκολάβα
Η Μπονγκολάβα (μαλαγασικά: Bongolava) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Ανταναναρίβο, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Τσιροανομαντίντι. Έχει έκταση 16.821 τ.χλμ. και πληθυσμό 235.000 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 14 κατοίκων ανά τ.χλμ.
Γεωγραφία
Η Ιτάσι βρίσκεται κεντρικά της Μαδαγασκάρης και δυτικά της Ανταναναρίβο. Συνορεύει στα νότια με τη Βακινανκαράτρα, στα νοτιοανατολικά με την Ιτάσι, στα βόρεια με τη Μπετσιμπόκα, στα δυτικά με τη Μενάμπε και στα βορειοδυτικά με τη Μελάκι. Έχει έκταση 16.821 τ.χλμ.
Δήμοι
thumb|right|250px|Οι 19 δήμοι της Ανταναναρίβο
Η Μπονγκολάβα διαιρείται σε 2 δήμους:
15. Φενοαριβόμπε
19. Τσιροανομαντίντι
Μεταφορές
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιβάτο, που βρίσκεται στην Ανταναναρίβο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Ανταναναρίβο
Κωστήτσι Ιωαννίνων
Το Κωστήτσι είναι ορεινό χωριό στη περιοχή των Βορείων Τζουμέρκων (Αθαμανικά Όρη) του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 870 μέτρα.
Γενικά στοιχεία
Το Κωστήτσι απέχει περίπου 25 χλμ. ΝΑ. από τα Ιωάννινα και 31 χλμ. Δ. από τα Πράμαντα (έδρα του δήμου). Το χωριό παραμένει παραδοσιακό, με τα καλντερίμια του, τα αλώνια και φυσικά τα απαράμιλλης αρχιτεκτονικής και ομορφιάς πέτρινα σπίτια, τα οποία κατασκευάστηκαν από περίφημους Τζουμερκιώτες μαστόρους της πέτρας. Ανήκει στο Δήμο Βόρειων Τζουμέρκων ενώ μέχρι το 2010 ανήκε διοικητικά στο Δήμο Κατσανοχωρίων, με έδρα το Καλέντζι ενώ παλαιότερα, αποτελούσε οικισμό της κοινότητας Φορτοσίου, η οποία αποτελούνταν από τους οικισμούς Κωστήτσι, Νίστορα, Πάτερο και Φορτόσι.
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Ιστορικά στοιχεία
Το Κωστήτσι, πρωτοκατοικήθηκε κάπου τον 17ο αιώνα. Ο θρύλος λέει, πως λίγο πιο έξω από το χωριό, στην τοποθεσία Λάτη, υπήρχε ένας μεγάλος οικισμός, το Λάτιο, ο οποίος μαστίζονταν από λοιμό. Από αυτόν τον λοιμό, επέζησαν μόνο τέσσερα αδέλφια που ονομάζονταν Κώστας, Νέστορας, Πέτρος και Φώτης. Τα τέσσερα αυτά αδέλφια έχτισαν τα χωριά που φέρουν ακόμα και σήμερα το όνομά τους, με διάφορες παραφθορές βέβαια, δηλαδή «Κωστήτσι» (Κώστας), «Νίστορα» (Νέστορας), «Πάτερο» (Πέτρος) και «Φορτόσι» (Φώτης). Το χωριό, κράτησε μέχρι και σήμερα το όνομα του ιδρυτή του, με μια μικρή παρένθεση κατά την οποία ονομάστηκε και Καλλιθέα. Το όνομα αυτό δεν του δόθηκε τυχαία, μιας και σε μικρή απόσταση από τον οικισμό, βρίσκεται το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, με όμορφη θέα προς την χαράδρα του Αράχθου, τα Τζουμέρκα και την σε σχήμα πυραμίδα κορυφή της Στρογκούλας (2.100 μ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Ορλάντο Κολόν
Ο Ορλάντο Κολόν (γεννημένος στις 24 Μαρτίου 1982), είναι ένας Πορτορικανός επαγγελματίας παλαιστής. Αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο με την εταιρεία WWE, όπου εμφανίζεται με το ψευδώνυμο "Φερνάντο".
Τα πρώτα χρόνια
Ξεκίνησε την καριέρα του το 2005, σε μια μικρή ανεξάρτητη εταιρεία επαγγελματικής πάλης στο Μίσιγκαν. Το 2006, έκανε το ντεμπούτο του στο World Wrestling Counsil, εταιρεία που ανήκει στον θείο του, Κάρλος Κολόν, ενώ ξαδέρφια του είναι οι Πρίμο Κολόν και Καρλίτο Κολόν. Επίσης, έχει αγωνιστεί για λίγο, στην εταιρεία Pro Wrestling Zero.
WWE
Τον Ιανουάριο του 2010, έφυγε από το WWC, και υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE, το οποίο τον έστειλε στις θυγατρικές του εταιρείες. Από τα τέλη του 2011, ξεκίνησε τις εμφανίσεις του, ως "Έπικο", στο πλευρό του ξαδέρφου του, Πρίμο, με τον οποίο κατέκτησαν μια φορά το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE. Το 2013, η ομάδα άλλαξε ρόλο και παρουσιάστηκαν στο σόου ως οι ταυρομάχοι "Ντιέγκο" και "Φερνάντο".
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1986)
Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 του 1986 ήταν το 37ο που διοργάνωσε η FIA και περιελάμβανε 16 Γκραν Πρι. Ξεκίνησε στις 23 Μαρτίου, στη Βραζιλία, και ολοκληρώθηκε στις 26 Οκτωβρίου στην Αυστραλία. Παγκόσμιος πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αλαίν Προστ για δεύτερη συνεχόμενη φορά και παγκόσμια πρωταθλήτρια κατασκευαστών αναδείχθηκε η ομάδα της Γουίλιαμς.
Επίσης το 1986 σκοτώθηκε ένας Ιταλός οδηγός. Ο Έλιο ντε Άντζελις στις 15 Μαΐου.
1986 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1986
Ilyushin Il-62
Το Ilyushin Il-62 είναι ένα Σοβιετικό αεροσκάφος μεγάλων αποστάσεων. Η πρώτη πτήση έγινε το 1963 και μπήκε σε υπηρεσία με την Aeroflot το 1967. Η πρώτη εμπορική πτήση, ήταν (της Αεροφλότ πάντοτε) από τη Μόσχα για Μόντρεαλ στις 15 Σεπτεμβρίου του 1967. Η ΝΑΤΟϊκή κωδική του ονομασία είναι "Classic".
Σχεδίαση
Σχεδιάστηκε την ίδια περίοδο με το Βρετανικό Vickers VC-10, με το οποίο έχει φοβερή ομοιότητα. Η Βρετανική Κυβέρνηση κατηγόρησε την ΕΣΣΔ για κατασκοπεία και αντιγραφή των Βρετανικών σχεδίων, αλλά ουδέποτε αποδείχτηκε τίποτα.
Διαρρύθμιση
Το Ilyushin 62 έχει τέσσερεις κινητήρες τύπου NK-8-4 τοποθετημένους σε δύο ζεύγη στο πίσω μέρος της ατράκτου. Το ουραίο πτερύγιο, έχει σχήμα "Τ". Η διαρρύθμιση αυτή (κινητήρες & ουραίο πτερύγιο) είναι μοναδική στο VC-10 και το Il-62.
Στο ουραίο τμήμα της ατράκτου, υπάρχει ένας μικρός τροχός, ώστε το αεροσκάφος να μην χάσει την ισορροπία του κατά την εκφόρτωση/φόρτωση στο έδαφος.
Η άτρακτος είναι ενισχυμένη στο κάτω μέρος, και έχει ειδική σχεδίαση, ώστε να αντέξει αναγκαστική προσγείωση χωρίς τροχούς.
Τσαρτάρ
Το Τσαρτάρ (αρμενικά: Ճարտար, Chartar· αζερικά: Çartar) είναι πόλη de jure στην περιοχή Χοτζαβέντ του Αζερμπαϊτζάν, de facto υπό τον έλεγχο της αυτοανακηρυχθείσας Δημοκρατίας του Αρτσάχ ως τμήμα της Επαρχίας Μαρτουνί.
Ilyushin Il-62
Εκδόσεις
Η έκδοση Il-62Μ (πρώτη πτήση μέσα στο 1971, πρώτη εμπορική πτήση το 1973), έχει τελειότερους κινητήρες, τύπου D-30KU και μία επιπλέον δεξαμενή καυσίμου στο πίσω μέρος της ατράκτου. Όλα τα Il-62 που πετάνε σήμερα, είναι της έκδοσης Μ. Το 1978, παρουσιάστηκε η επόμενη έκδοση, το Il-62ΜΚ με 195 θέσεις, και ωφέλιμο φορτίο αυξημένο κατά 2.000 κιλά από το Il-62Μ.
Τσαρτάρ
Κατά το 2015, η πόλη είχε πληθυσμό 4.000 κατοίκους.
Ilyushin Il-62
Εκδόσεις
Ορισμένα Il-62 πετάνε ακόμη, κυρίως σε χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, την Κούβα, τη Λιβύη και τη Βόρεια Κορέα. Ορισμένες κυβερνήσεις κρατών (π.χ. Ρωσσία και κυβερνητικές υπηρεσίες, χρησιμοποιούν Il-62 ως business jet.
Τσαρτάρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοκρατία του Αρτσάχ
Ilyushin Il-62
Δείτε επίσης
Boeing 707 - Douglas DC-8 - Vickers VC-10
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Ilyushin Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη
Ξενοφοβία
Ξενοφοβία (από τις λέξεις ξένος + φόβος) είναι η έντονη αντιπάθεια ή επιφυλακτικότητα απέναντι σε κάποιον που έχει διαφορετική εθνική ταυτότητα
Κοινωνική
Αυτή η μορφή ξενοφοβίας εκδηλώνεται προς:
Η κοινωνική ξενοφοβία μπορεί να οδηγήσει σε εχθρικές και βίαιες αντιδράσεις, όπως η μαζική απέλαση ξένων, το πογκρόμ ή η γενοκτονία.
Πολιτιστική
Η ξενοφοβία έχει και πολιτιστική έννοια, αφού όλοι οι πολιτισμοί δέχθηκαν ξένες επιρροές στην κουλτούρα τους. Ένα παράδειγμα είναι οι ξένες λέξεις που χρησιμοποιούνται σε μια εθνική γλώσσα (π.χ. οι αγγλικές λέξεις που έχουν ενσωματωθεί στην ελληνική γλώσσα). Αυτό συνήθως δεν οδηγεί σε επιθετικότητα κατά των μεταναστών, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε πολιτικές εκστρατείες για "γλωσσικό καθαρισμό", δηλ. για διαγραφή των ξένων λέξεων από τη γλώσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προκαταλήψεις Κατηγορία:Ρατσισμός
Γκέρχαρντ Ρόντενβαλντ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1886 στο Γκρούνεβαλντ του Βερολίνου. Γυμνάσιο πήγε στο Βερολίνο και μετά σπούδασε κλασική αρχαιολογία, φιλολογία και ιστορία της τέχνης από το 1904 στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Συνέχισε τις σπουδές του στη Χαϊδελβέργη και Χάλε, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1908. Περιηγήθηκε τη Μεσόγειο με υποτροφία του Γερμανικού αρχαιολογικού ινστιτούτου και μελέτησε το παλάτι της Τιρύνθου. Επέστρεψε στην πατρίδα του και αναγορεύτηκε καθηγητής (Habilitation) στο Πανεπιστήμιο του Γκίσεν. Διορίστηκε γενικός διευθυντής του Γερμανικού ινστιτούτου στο Βερολίνου και οργάνωσε την ανάπτυξη των αρχαιολογικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό. Διετέλεσε καθηγητής πανεπιστημίου στο Βερολίνου. Αναγορεύτηκε τιμητικός διδάκτωρ των πανεπιστημίων της Αθήνας και της Σόφιας.
Έδωσε τέλος στη ζωή του στις 27 Απριλίου 1945 στο Λίχτενφέλντε του Βερολίνου.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Αυτόχειρες
156
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 156 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γέρμα (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Γέρμα μπορεί να αναφερόμαστε σε:
Κάθισμα της Παναγίας
Κάθισμα της Παναγίας ή Κάθισμα της Παναγιάς.
Αρχαίο χριστιανικό προσκύνημα καθοδόν από Ιερουσαλήμ προς Βηθλεέμ όπου κατά τη τοπική θρησκευτική παράδοση η Παρθένος Μαρία στάθμευσε για να αναπαυθεί. Αν και κανείς των Ευαγγελιστών δεν αναφέρει το γεγονός εν τούτοις το θρησκευτικό συναίσθημα πέριξ της παράδοσης αυτής, που όμως περιγράφεται στο απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιακώβου (Γ’ 17), ήταν τόσο ανεπτυγμένο που κάποια Πριγκίπισσα γνωστή με το όνομα «Ικελία», κατόπιν αδείας του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιουβενάλιου, ανήγειρε  το 451, κατ΄ άλλους πολύ νωρίτερα το 130, μέγα οκταγωνικό Ναό προς τιμή της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο οποίος έφερε στο κέντρο αυτού την πέτρα «το κάθισμα» της κατά παράδοση ανάπαυσης της Παναγίας.
Περί του Ναού αυτού υπάρχουν άφθονες μαρτυρίες μεταξύ των οποίων οι:
Στο Ναό αυτό φέρεται να τελούταν στην αρχή η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου και αργότερα δύο ακόμη επίσημες εορτές στις 13 Αυγούστου και την 2α ή 3η Δεκεμβρίου (πιθανώς εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου που συμπίπτει σήμερα με το παλαιό ημερολόγιο). Μάλιστα η Ικελία φέρεται να είχε καθιερώσει και τελετή λαμπαδηφορίας.