cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
743 Ευγέννησις
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ευγεννήσεως εκτιμάται σε 53,17 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0625. Η Ευγέννησις περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 14 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ευγεννησις
Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία
Η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία (ΗΑΔ, αραβικά: الجمهورية العربية المتحدة al-Ǧumhūriyyah al-ʿArabiyyah al-Muttaḥidah), ήταν βραχύβια πολιτική ένωση μεταξύ της Αιγύπτου και της Συρίας. Η ένωση αυτή ξεκίνησε το 1958 και διήρκεσε έως το 1961, όταν η Συρία αποσχίστηκε της ενώσεως αυτής. Η Αίγυπτος εξακολούθησε να είναι γνωστή με την ονομασία «Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία» έως το 1971. Πρόεδρός της ήταν ο Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ. Κατά τα πρώτα χρόνια ύπαρξής της (1958–1961), ήταν μέλος των Ηνωμένων Αραβικών Κρατών, μιας συνομοσπονδίας με τη Βόρεια Υεμένη.
Καταβολές
thumb|thumbtime=2:29|start=105|left|Η [[Universal Newsreel σχετικά με την ίδρυση της δημοκρατίας.]] Στις αρχές του 1957 η Συρία βρισκόταν κοντά στο να δει την άνοδο των Κομμουνιστών στην πολιτική ηγεσία της χώρας. Συγκεκριμένα, διέθετε ένα εξαιρετικά οργανωμένο Κομμουνιστικό Κόμμα, ενώ ο αρχηγός του επιτελείου του στρατού, Αφίφ αλ-Μπιζρί, ήταν φίλα προσκείμενος προς τους Κομμουνιστές. Ο Αιγύπτιος πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ ανέφερε στη συριακή αντιπροσωπεία, της οποίας ήταν μέλη και ο Πρόεδρος Σουκρί αλ-Κουατλί και ο Πρωθυπουργός Καλέντ αλ-Αζέμ, ότι έπρεπε να ξεφορτωθούν από την κυβέρνησή τους τους Κομμουνιστές, ωστόσο η αντιπροσωπεία ήταν αντίθετη, προειδοποιώντας τον, ταυτόχρονα, ότι μονάχα μία πλήρης ένωση με την Αίγυπτο θα έθετε ένα τέλος στην «κομμουνιστική απειλή». Σύμφωνα με τον Αμπντέλ Λατίφ Μπογκνταντί, ο Νασέρ αρνήθηκε μια πλήρη ένωση με τη Συρία, προτιμώντας, στη θέση της, μια ένωση ομοσπονδιακού χαρακτήρα. Ωστόσο, ο Νασέρ «φοβόταν περισσότερο την κομμουνιστική απειλή» και συμφώνησε, τελικά, στην πλήρη ένωση των δύο κρατών. Η ολοένα και αυξανόμενη δύναμη του Συριακού Κομμουνιστικού Κόμματος, υπό την ηγεσία του Καλίντ Μπακντάς, ανησυχούσε το κυβερνών Κόμμα Μπάαθ, το οποίο, ταυτόχρονα, υπέφερε από κρίση στο εσωτερικό του, της οποίας τα σημαντικότερα μέλη του κόμματος έψαχναν τόπο διαφυγής. Η Συρία είχε δημοκρατική κυβέρνηση από την εποχή της απομάκρυνσης από την εξουσία του δικτάτορα στρατιωτικού Αντίμπ αλ-Σισακλί το 1954, ενώ η λαϊκή απαίτηση για μια αραβική ενοποίηση καθρεπτιζόταν στη σύνθεση του εθνικού κοινοβουλίου.
Όταν ο Μπιζρί ηγήθηκε μιας δεύτερης συριακής αντιπροσωπείας η οποία αποτελείτο από αξιωματικούς του στρατού στις 11 Ιανουαρίου 1958, και έκανε καθετί δυνατό από μέρους του προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο ένωσης μεταξύ της Συρίας και της Αιγύπτου, ο Νασέρ επέλεξε να προχωρήσει στην πλήρη ένωση των δύο κρατών. Μονάχα οι υποστηρικτές της συριακής ενότητας, συμπεριλαμβανομένων των Σαλάχ αλ-Ντιν Μπιτάρ και Ακράμ Ελ-Χουρανί είχαν πρότερη γνώση της αποστολής της αντιπροσωπείας αυτής. Οι Κουατλί και Αζέμ ενημερώθηκαν γι'αυτήν μόλις μία ημέρα αργότερα, κρίνοντάς την ως παρεμφερή σε "απόπειρα πραξικοπήματος". Ιδρυθείσα την 1η Φεβρουαρίου 1958, ως ένα πρώτο βήμα προς τη δημιουργία ενός μείζονος παναραβικού κράτος, η ΗΑΔ ιδρύθηκε όταν μία ομάδα πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών της Συρίας πρότεινε την ένωση των δύο κρατών στον Αιγύπτιο πρόεδρο Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ. Το παναραβικό αίσθημα ήταν ιδιαιτέρως ισχυρό στη Συρία, ενώ ο Νάσερ αποτελούσε μία μορφή λαϊκού ηγέτη και ήρωα για τον αραβικό κόσμο έπειτα από τον Πόλεμο του Σουέζ το 1956. Έτσι, υπήρχε σημαντική λαϊκή υποστήριξη στη Συρία για μία ένωση της χώρας με την Αίγυπτο του Νασέρ. Τα σχετικά πρωτόκολλα υπεγράφησαν από εξέχοντες Αιγύπτιους και Σύρους κυβερνητικούς αξιωματούχους, αν και ο Αζέμ ήταν ιδιαιτέρως επιφυλακτικός για την όλη αυτή διαδικασία. Ο Νασέρ ανέλαβε χρέη προέδρου της νεοσύστατης δημοκρατίας και πολύ σύντομα προχώρησε στη λήψη μέτρων σε βάρος των Σύρων Κομμουνιστών και λοιπών αντίθετων προς την ένωση των δύο αυτών χωρών, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα και την απομάκρυνση των Μπιζρί και Αζέμ από τις θέσεις τους εντός της κυβέρνησης. Οι τελικοί όροι που έθεσε ο Νασέρ ήταν καθοριστικοί και αδιαπραγμάτευτοι: “διεξαγωγή δημοψηφίσματος, διάλυση όλων των πολιτικών κομμάτων, καθώς και απομάκρυνση του στρατού από οποιαδήποτε μορφή ενασχόλησης σχετική με τον χώρο της πολιτικής”. Ενώ το αίτημα για δημοψήφισμα φάνηκε λογικό στην πλειοψηφία των Σύρων αξιωματούχων, ωστόσο, αυτό δεν ίσχυε με τους δύο τελευταίους όρους που αποτέλεσαν αιτία προβληματισμού. Συγκεκριμένα, θεωρούσαν ότι θα έθεταν τέλος σε κάθε μορφής πολιτική δραστηριότητα στη Συρία. Παρά τον προβληματισμό, όμως, οι Σύροι αξιωματούχοι γνώριζαν ότι, πλέον, ήταν αργά για οποιαδήποτε οπισθοχώρηση στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών. Η ολοένα και αυξανόμενη λαϊκή απαίτηση για ένωση με την Αίγυπτο είχε γίνει πλέον πολύ ισχυρή για να αγνοηθεί.
Πρότερη ιστορία
Τα μέλη της συριακής πολιτικής ηγεσίας θεωρούσαν την ένωση με την Αίγυπτο ως το μικρότερο των δύο κακών. Θεωρούσαν, ακόμη, ότι οι όροι του Νασέρ δεν ήταν δίκαιοι, αλλά δεδομένης της έντονης πίεσης που δεχόταν η κυβέρνησή τους, αντελήφθησαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή.
Παρά τις ανησυχίες αυτές, θεώρησαν ότι ο Νασέρ θα χρησιμοποιούσε το Μπάαθ ως τον κύριο τρόπο ελέγχου της Συρίας. Δυστυχώς, όμως, για το Μπάαθ, δεν ήταν ποτέ μέσα στις σκέψεις του Νάσερ το να μοιράσει ισοδύναμα με κάποιον άλλο την πολιτική εξουσία. Ο Νασέρ συνέγραψε νέο προσωρινό Σύνταγμα το οποίο προέβλεπε 600μελές Εθνικό Κοινοβούλιο με 400 μέλη προερχόμενα από την Αίγυπτο και 200 από τη Συρία, καθώς και τη διάλυση όλων των πολιτικών κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου του Μπάαθ. Ο Νασέρ όρισε σε καθεμία των επαρχιών από δύο αντιπροέδρους, ορίζοντας τον Μπογκνταντί και τον Αμπντέλ Χακίμ Αμέρ στην Αίγυπτο και τον Σαμπρί αλ-Ασαλί και τον Ακράμ Ελ-Χουρανί — ένα ηγετικό στέλεχος του Μπάαθ — στη Συρία. Το νέο σύνταγμα του 1958 υιοθετήθηκε.
Αν και ο Νασέρ έδωσε το δικαίωμα σε πρώην μέλη του Μπάαθ να κατέχουν εξέχουσες πολιτικές θέσεις, ωστόσο, ποτέ δεν έφτασαν να κατέχουν θέσεις τόσο υψηλές όσο των Αιγυπτίων αξιωματούχων. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα και άνοιξης της περιόδου 1959-60, ο Νασέρ σταδιακά απομάκρυνε τους Σύριους πολιτικούς από οποιεσδήποτε θέσεις πρόσφεραν οποιαδήποτε μορφή επιρροής. Στο Συριακό Υπουργείο Βιομηχανίας, για παράδειγμα, επτά από τα κορυφαία δεκατρία αξιώματα κατέχονταν από Αιγυπτίους. Στη Γενική Αρχή Πετρελαιοειδών, τέσσερις από τις έξι κορυφαίες θέσεις στη σχετική βαθμίδα κατέχονταν από Αιγύπτιους. Το φθινόπωρο του 1958, ο Νασέρ σχημάτισε μια τριμερή επιτροπή, η οποία αποτελείτο από τους Ζακαριά Μοχιεντίν, αλ-Χαουρανί, και Μπιτάρ με στόχο την καλύτερη εποπτεία των συριακών υποθέσεων. Υποχρεώνοντας τους δύο τελευταίους, εξέχοντα μέλη του Μπάαθ, σε μετακόμιση στο Κάιρο, κατάφερε να εξουδετερώσει σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες οι οποίες είχαν δική τους ιδεολογία σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η Συρία θα έπρεπε να διοικείται εντός της ΗΑΔ.
Στη Συρία, η αντίθεση στην ιδέα της ενώσεως με την Αίγυπτο αυξήθηκε σημαντικά. Αξιωματικοί του Συριακού Στρατού δυσφορούσαν με το γεγονός ότι ήσαν υπόλογοι στους Αιγύπτιους αξιωματικούς, ενώ φυλές Σύρων Βεδουίνων λάμβαναν χρηματική επιχορήγηση από τη Σαουδική Αραβία, ώστε να μην καταστούν υποτελείς στον Νασέρ. Επίσης, η αιγυπτιακού τύπου μεταρρύθμιση που εισήχθη για τις αγροτικές γαίες αντιμετωπίστηκε με έντονη δυσφορία καθώς προκάλεσε ζημιά στη συριακή γεωργία, ενώ οι Κομμουνιστές άρχισαν να αποκτούν ερείσματα, και οι διανοούμενοι του Μπάαθ που είχαν υποστηρίξει την Ένωση απέρριψαν την ιδέα ενός μονοκομματικού πολιτικού συστήματος. Ο Νασέρ δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που υφίσταντο στη Συρία, καθώς ήταν νέα για τον ίδιο, ενώ αντί να θέσει Σύριους ως επικεφαλής της διακυβέρνησης της Συρίας, προτίμησε γι'αυτή τη θέση τον Αμέρ.
Στην Αίγυπτο, η κατάσταση ήταν καλύτερη, με αύξηση του ΑΕΠ κατά 4,5% και μια ταχεία ανάπτυξη της βιομηχανίας. Το 1960, ο Νασέρ εθνικοποίησε τον Αιγυπτιακό Τύπο, μετατρέποντας τον σε μια μορφή εκπροσώπου του.
Ξένες σχέσεις
Η ένωση αυτή ερμηνεύτηκε ως μια σημαντική απειλή για την Ιορδανία. Η Συρία θεωρούταν ότι υποκινούσε και προστάτευε Ιορδανούς συνωμότες που δρούσαν κατά του Βασιλιά Χουσεΐν. Η δική του καθεστώτος της Αιγύπτου ως ένα κράτος εχθρικό προς τη Δυτική εμπλοκή στην περιοχή (και, συνεπώς, τη στενή σχέση μεταξύ των μοναρχιών της Βρετανίας, της Ιορδανίας και του Ιράκ) προστίθεται στην πίεση. Η απάντηση του Σαντάμ Χουσεΐν ήταν να προτείνει τον Faisal ΙΙ του Ιράκ για μία Ιορδανό-ιρακινή Ένωση για την αντιμετώπιση της ΗΑΔ, που ιδρύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1958. Η συμφωνία ήταν να σχηματίσουν μία ενιαία στρατιωτική διοίκηση μεταξύ των δύο κρατών, με ένα ενιαίο στρατιωτικό προϋπολογισμό 80% των οποίων να παρέχεται από το Ιράκ και το υπόλοιπο 20% από την Ιορδανία. Τα στρατεύματα από τις δύο χώρες αντάλλαξαν στη ρύθμιση.
Στο γειτονικό Λίβανο, ο πρόεδρος Camille Chamoun, ένας αντίπαλος του Νάσερ, είδαν τη δημιουργία της ΗΑΔ με ανησυχία. Οι Προ-Νάσερ παρατάξεις στη χώρα, ως επί το πλείστον αποτελείται από τους μουσουλμάνους και Δρούζων, άρχισαν να συγκρούονται με τον Μαρωνιτικό πληθυσμό που υποστηρίζει γενικά τον Chamoun, καταλήγοντας σε ένα εμφύλιο πόλεμο μέχρι τον Μάιο του 1958. Ο πρώτος ευνόησε τη συγχώνευσή της με την ΗΑΔ, ενώ ο τελευταίος φοβόταν τη νέα χώρα ως δορυφόρος του κομμουνισμού. Αν ο Νάσερ δεν είχε την πρόθεση να επιθυμήσει το Λίβανο, τη βλέπουν σαν μια ειδική περίπτωση, [12], ένιωσε υποχρεωμένος να στηρίξει τους υποστηρικτές του μέσω δίνοντας στον Abdel Hamid Sarraj το έργο της αποστολής τους χρήματα, ελαφρά όπλα και αξιωματικούς της κατάρτισης. [13] Τον Ιούλιο 14 Ιρακινοί αξιωματικοί του στρατού οργάνωσαν στρατιωτικό πραξικόπημα εναντίον του βασιλείου του Ιράκ - το οποίο είχε μόλις προηγουμένως ενωθεί με την Ιορδανία για να σχηματίσουν την αντίπαλη Αραβική Ομοσπονδία. Ο Νάσερ κήρυξε την αναγνώριση του προς τη νέα κυβέρνηση και δήλωσε ότι "οποιαδήποτε επίθεση στο Ιράκ ισοδυναμεί με μια επίθεση εναντίον του UAR". Την επόμενη μέρα πεζοναύτες των ΗΠΑ και Βρετανικές ειδικές δυνάμεις προσγειώθηκαν στο Λίβανο και την Ιορδανία, αντίστοιχα, για την προστασία των δύο χωρών από την πτώση στο προ-Νάσερ δυνάμεις. Για τον Νάσερ, η επανάσταση στο Ιράκ άφησε το δρόμο για την αραβική εθνικιστική απεμπλοκή. [14] Παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα μέλη του ιρακινού Επαναστατικού Διοικητικού Συμβουλίου (RCC) ευνόησε την ένταξη του Ιράκ με την ΗΑΔ, ο νέος πρόεδρος Abdel Karim Qasim διαφώνησε. Ο Said Κ. Aburish διαφώνησε με τους λόγους για αυτό θα μπορούσε να συμπεριληφθεί η άρνηση του Νάσερ να συνεργαστεί και να ενθαρρύνει τους ιρακινούς Ελεύθερους Αξιωματικούς ένα χρόνο πριν από το πραξικόπημα ή ο Κασίμ είδε τον Νάσερ ως απειλή για την κυριαρχία του ως ηγέτη του Ιράκ. [15]
Αργότερα, τον Ιούλιο, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έπεισε τον Chamoun να μην επιδιώξει δεύτερη θητεία και αυτό επέτρεψε στον Φουάντ Chehab να εκλεγεί νέος πρόεδρος του Λιβάνου. Οι Νάσερ και Chehab συναντήθηκαν στα σύνορα Λιβάνου-Συρίας και ο πρώτος εξήγησε στον δεύτερο ότι ποτέ δεν ήθελε την ενότητα με το Λίβανο, αλλά μόνον ότι η χώρα δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως βάση κατά την ΗΑΔ που προκύπτουν από αυτή τη συνάντηση ήταν το τέλος της κρίσης στο Λίβανο, με τον Νάσερ να παύει να προμηθεύει τους οπαδούς του και οι ΗΠΑ ορίζει προθεσμία για την απόσυρση από την περιοχή.
Το πιο υποστηρικτικό αραβικό κράτος της ΗΑΔ ήταν αρχικά το Ιράκ. Το Ιράκ προσπάθησε να ενταχθεί στην Ένωση μεταξύ 1960-1961, και στη συνέχεια να επανενώσει την Ένωση μετά το 1963 με την πρόταση της Αιγύπτου, το Ιράκ, τη Συρία και τη μεταρρύθμιση της ΗΑΔ. Μια νέα σημαία προτάθηκε, με τρία αστέρια που συμβολίζουν τις τρεις χώρες που αποτελούν την ένωση. Ωστόσο, η ένωση δεν επέστρεψε. Ωστόσο, το Ιράκ συνέχισε να χρησιμοποιεί τη σημαία τριών αστέρων και αργότερα υιοθετήθηκε ως την εθνική σημαία του Ιράκ. Η σημαία τριών αστέρων παρέμεινε εθνική σημαία του Ιράκ (με κάποιες τροποποιήσεις) μέχρι το 2007.
Σημαία
Η ΗΑΔ υιοθέτησε μία σημαία βασισμένη στη Σημαία της Αραβικής Απελευθέρωσης από την Αιγυπτιακή Επανάσταση του 1952, αλλά με την προσθήκη σε αυτήν δύο αστεριών που συμβόλιζαν τις δύο πολιτικές οντότητες που την αποτελούσαν. Η συγκεκριμένη, εξακολουθεί, έως σήμερα, να αποτελεί Σημαία της Συρίας. Το 1963, το Ιράκ υιοθέτησε μια σημαία, η οποία ήταν παρόμοια με διαφορά, μονάχα, την παρουσία τριών αντί για δύο αστεριών, ενώ αναπαριστούσε την ελπίδα ότι το Ιράκ, σε βάθος χρόνου, θα πετύχαινε την ένταξή στην ΗΑΔ. Η σημερινές σημαίες της Αιγύπτου, του Σουδάν, καθώς και της Υεμένης είναι επίσης βασισμένες στη Σημαία της Αραβικής Απελευθέρωσης με την παρουσία οριζόντιων κόκκινων, λευκών, και μαύρων λωρίδων.
Εθνικοποίηση
Τον Ιούνιο του 1960, ο Νασέρ επιχείρησε να εφαρμόσει οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα πετύχαιναν την εξισορρόπηση της συριακής οικονομίας με τον εξαιρετικά ισχυρό αιγυπτιακό δημόσιο τομέα. Ωστόσο, οι μεταρρυθμίσεις αυτές δεν βοήθησαν ουσιαστικά, σε τελική ανάλυση, ουδεμία των δύο οικονομιών. Αντί να στραφεί σε μέτρα ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα, ο Νασέρ προχώρησε σε μία άνευ προηγουμένου διαδικασία μαζικών εθνικοποιήσεων εταιρειών τόσο στη Συρία όσο και την Αίγυπτο. Αυτές ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1961, χωρίς να υπάρξει η παραμικρή ενημέρωση των Σύρων οικονομικών αξιωματούχων. Το σύνολο του εμπορίου βάμβακα πέρασε στην κυριότητα της κυβέρνησης, καθώς και όλες οι επιχειρήσεις εισαγωγών-εξαγωγών. Στις 23 Ιουλίου 1961, ο Νασέρ ανακοίνωσε την εθνικοποίηση των τραπεζών, των ασφαλιστικών εταιριών, και όλων των βαρέων βιομηχανιών. Ο Νασέρ επέκτεινε, επίσης, τις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης του κράτους. Ο περιορισμός της έκτασης των γαιών μειώθηκε από τα 200 στα 100 φεντάν. Τα επιτόκια για τους αγρότες μειώθηκαν σε δραματικό βαθμό, σε σημείο, μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις να είναι ανύπαρκτα. Ένας φόρος της τάξεως του 90% υιοθετήθηκε για όλα τα εισοδήματα ανώτερα των £10.000. Οι εργάτες και υπάλληλοι πέτυχαν να λάβουν το δικαίωμα εκπροσώπησής τους στα διοικητικά συμβούλια. Έλαβαν, επίσης, το δικαίωμα να λαμβάνουν το 25% των εσόδων της εταιρείας τους. Ακόμη, η μέση εργάσιμη ημέρα περιορίστηκε από τις οκτώ ώρες στις επτά χωρίς να υπάρξει παράλληλη μείωση στις απολαβές των εργαζομένων.
Κατάρρευση
Παρά τις οικονομικές δυσκολίες, αυτό που πραγματικά οδήγησε στην κατάρρευση της ΗΑΔ ήταν η αδυναμία του Νάσερ να βρει ένα κατάλληλο πολιτικό σύστημα για το νέο καθεστώς. Δεδομένης της σοσιαλιστικής ατζέντας που εφάρμοσε στην Αίγυπτο, το Μπάαθικο Κίνημα θα έπρεπε να ήταν φυσικός του σύμμαχος. Ο Νάσερ όμως ήταν διστακτικός να μοιραστεί την εξουσία. Παρότι ο Άμερ, στην προσπάθεια του να κατευνάσει τους Σύριους επιχειρηματίες, επέτρεψε μερικώς την απελευθέρωση της οικονομίας, η απόφασή του να νοθεύσει τις εκλογές της Εθνικής Ένωσης (το κόμμα το οποίο αντικατέστησε το Μπάαθ), με τη βοήθεια του συνταγματάρχη Abdul Hamid Sarraj (αξιωματικού του Συριακού στρατού και υποστηρικτή του Νάσερ), έφερε αντιμετωπούς του τους ηγέτες του Κινήματος. Το Μπάαθ κέρδισε μόνο 5% των εδρών στις υψηλότερες επιτροπές, ενώ τα πιο παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα κέρδισαν σημαντική πλειοψηφία. [19] Ο Sarraj διορίστηκε επικεφαλής της Εθνικής Ένωσης στη Συρία, και μέχρι την άνοιξη του 1960 είχε αντικαταστήσει τον Amer ως πρόεδρος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Συρίας. Υπό το καθεστώς του Sarraj, η Συρία κυβερνήθηκε από έναν βίαιο μηχανισμό ασφαλείας σχεδιασμένο για να καταστείλει κάθε αντιπολιτευτική δύναμη.
Οι τεράστιες αυξήσεις στον έλεγχο του δημόσιου τομέα συνοδεύτηκαν από μια ώθηση για συγκεντρωτισμό. Ο Νάσερ κατάργησε τις περιφερειακές κυβερνήσεις υπέρ της μίας κεντρικής αρχής, η οποία λειτούργησε από τη Δαμασκό το Φεβρουάριο μέχρι το Μάιο και το Κάιρο το υπόλοιπο του έτους. Ως μέρος αυτού του συγκεντρωτισμού, ο Sarraj μεταφέρθηκε στο Κάιρο, όπου βρήκε τον εαυτό του με λίγη πραγματική εξουσία. Την 15η Σεπτεμβρίου 1961 ο Sarraj επέστρεψε στη Συρία και παραιτήθηκε από τη θέση του στις 26 Σεπτεμβρίου. [20] Χωρίς καμία στενή συμμαχία για να παρακολουθήσουν πάνω από τη Συρία, ο Νάσερ ήταν τυφλός για την αυξανόμενη βία του στρατού. Στις 28 Σεπτεμβρίου μια ομάδα αξιωματικών, οργάνωσε πραξικόπημα και ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Συρίας από την ΗΑΔ. Αν και οι ηγέτες του πραξικοπήματος ήταν πρόθυμοι να επαναδιαπραγματευθούν μια ένωση σύμφωνα με τους όρους που αισθάνθηκε θα μπορούσε να θέσει τη Συρία επί ίσους όρους με την Αίγυπτο, ο Νάσερ αρνήθηκε έναν τέτοιο συμβιβασμό. Αρχικά θεωρείται αποστολή στρατευμάτων για την ανατροπή του νέου καθεστώτος, αλλά επέλεξε να μην το κάνει τη στιγμή που πληροφορήθηκε ότι ο τελευταίος από τους συμμάχους του στη Συρία είχε ηττηθεί.[1] Στις ομιλίες που ακολούθησαν από το πραξικόπημα, ο Νάσερ δηλώσει ότι δεν θα εγκαταλείψει ποτέ το στόχο του μιας τελικής Αραβικής Ένωσης, αν και ποτέ δεν θα επιτευχθεί και πάλι μια τέτοια απλή νίκη προς αυτό το στόχο.
Γεωγραφία
Εάν εξακολουθούσε να υφίσταται σήμερα, η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία θα ήταν η 25η μεγαλύτερη, ως προς το γεωγραφικό της μέγεθος, χώρα παγκοσμίως (η Αίγυπτος είναι 30ή και η Συρία 88η). Μπορούσε να συγκριθεί σε μέγεθος με τη Νότια Αφρική (τότε γνωστή ως Ένωση Νότιας Αφρικής), ενώ είχε διπλάσιο μέγεθος από αυτό της Γαλλίας. Μετά τη διάλυση της Πανπαλαιστινιακής Κυβέρνησης, η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία αύξησε περαιτέρω την επιρροή της επί της ζώνης της Λωρίδας της Γάζας, κι αυτό μέχρι το ξέσπασμα του Πολέμου των Έξι Ημερών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Αιγύπτου Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Συρίας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
Επαρχία Καταμάρκα
Η Καταμάρκα (Catamarca, ) είναι επαρχία της Αργεντινής, που βρίσκεται στα βορειοδυτικά της χώρας. Η επαρχία είχε πληθυσμό 367.828 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και καλύπτει έκταση 102.602 km². Το ποσοστό αλφαβητισμού της είναι 95,5%. Γειτονικές επαρχίες είναι (δεξιόστροφα, από τα βόρεια): Σάλτα, Τουκουμάν, Σαντιάγο δελ Εστέρο, Κόρδοβα και Λα Ριόχα. Στα δυτικά συνορεύει με τη Χιλή.
Η πρωτεύουσα είναι το Σαν Φερνάνδο δελ Βάγιε δε Καταμάρκα, που συνήθως αποκαλείται Καταμάρκα. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Ανδαλγαλά, η Τινογάστα και η Μπελέν.
Γεωγραφία
Το 80% της επικράτειας της Καταμάρκα, 102.602 τετραγωνικά χιλιόμετρα (2,7% του συνόλου της χώρας), καλύπτεται από βουνά, τα οποία μπορούν να ομαδοποιηθούν σε τέσσερα σαφώς διαφοροποιημένα συστήματα: τις οροσειρές της Πάμπας, στα ανατολικά και στο κέντρο- το σύστημα Ναρβάες-Σέρο Νέγρο-Φαματίνα, στα δυτικά- τη μεταβατική περιοχή τηςΚαταμάρκα, στο δυτικό άκρο- την Πούνα, ένα υπερυψωμένο τμήμα, στα βορειοδυτικά.
Οι λιγοστοί υδάτινοι πόροι στην ξηρή και ημίξηρη κλιματική ζώνη της Καταμάρκα καθορίζουν το πρότυπο του οικιστικού ιστού. Οι γεωργικές δραστηριότητες συγκεντρώνονται σε θύλακες και κοιλάδες μεταξύ των βουνών. Στα ανατολικά, ο πληθυσμός συγκεντρώνεται γύρω από μια σειρά υδάτινων πόρων, από τους οποίους το νερό διανέμεται με κανάλια και αρδευτικές τάφρους.
Κλίμα
Τα βορειοανατολικά τμήματα της επαρχίας έχουν υποτροπικό ορεινό κλίμα που χαρακτηρίζεται από άφθονες βροχοπτώσεις και υψηλές θερμοκρασίες. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά, ενώ οι χειμώνες είναι ήπιοι με άφθονη υγρασία. Στις υψηλότερες κορυφές της Σιέρα δελ Ακονκίγια, η χιονοκάλυψη είναι μόνιμη.
Το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας και οι ενδιάμεσες κοιλάδες της έχουν ξηρό κλίμα. Μέσα σε αυτές τις κοιλάδες, στις οποίες περιλαμβάνεται και η πρωτεύουσα της επαρχίας, το κλίμα χαρακτηρίζεται από την ακραία ξηρότητα, τα μεγάλα θερμικά εύρη (διαφορά μεταξύ θερμοκρασιών ημέρας και νύχτας) και τους ισχυρούς βορειοανατολικούς ανέμους. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από άφθονη ηλιοφάνεια με ανέμους που προέρχονται κυρίως από τα βορειοανατολικά και νοτιοανατολικά. Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των διαφόρων τοποθεσιών λόγω των υψομετρικών διαφορών και των διαφορών στο ανάγλυφο και το υψόμετρο των γύρω βουνών που περικλείουν τις κοιλάδες. Η μέση ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται από 500 έως 700 mm στα ανατολικά τμήματα της περιοχής (ορισμένες περιοχές λαμβάνουν πάνω από 1.000 mm) έως λιγότερο από 150 mm στα δυτικά. Στις άγονες κοιλάδες, η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι περίπου 160 mm (6 in). Οι περισσότερες βροχοπτώσεις σημειώνονται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και πέφτουν σε σύντομες αλλά έντονες καταιγίδες, ενώ ο υπόλοιπος χρόνος είναι ξηρός. Οι μέσες ετήσιες θερμοκρασίες κυμαίνονται μεταξύ 16 και 18 °C, ενώ στα ανατολικά και κεντρικά τμήματα οι μέσες ετήσιες θερμοκρασίες ανέρχονται σε 20 °C. Το καλοκαίρι, η μέση θερμοκρασία είναι 25 °C αν και μπορεί να φτάσει έως και 45 °C. Οι χειμώνες, με μέση θερμοκρασία 10 °C (50 °F), χαρακτηρίζονται από συχνούς παγετούς. Οι τοποθεσίες στα δυτικά υφίστανται ψυχρότερους χειμώνες λόγω του μεγαλύτερου υψομέτρου τους με θερμοκρασίες που μπορεί να υποχωρήσουν στους -30 °C. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ο άνεμος Ζόνδα εμφανίζεται περιστασιακά, οδηγώντας σε πολύ ξηρές συνθήκες που μπορεί να οδηγήσουν σε καταιγίδες σκόνης.
Στο δυτικότερο άκρο της επαρχίας βρίσκεται η περιοχή Πούνα, η οποία βρίσκεται κυρίως στον νομό Αντοφαγάστα δε λα Σιέρα. Η περιοχή έχει ερημικό κλίμα με πολύ λίγες βροχοπτώσεις- οι περισσότερες συγκεντρώνονται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Αυτό οφείλεται στα βουνά που εμποδίζουν τον υγρό αέρα από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Η μέση ετήσια βροχόπτωση μειώνεται από βορρά προς νότο και από ανατολή προς δύση- ορισμένες περιοχές λαμβάνουν ετήσια βροχόπτωση 50 mm. Λόγω του μεγάλου υψομέτρου, το κλίμα χαρακτηρίζεται από χαμηλές θερμοκρασίες. Το θερμικό εύρος είναι μεγάλο, φτάνοντας έως και τους 40 °C λόγω του συνδυασμού χαμηλής υγρασίας και υψηλής ηλιακής ακτινοβολίας.
Πολιτική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε δεκαέξι νομούς (departamentos).
Νομός (Πρωτεύουσα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Αργεντινής
Αρίστη Παγιατάκη
Η Αρίστη Παγιατάκη (1902-1975), ήταν Ελληνίδα γιατρός και πολιτικός. Εξελέγη πρώτη σε ψήφους στις δημοτικές εκλογές του 1951 και διορίστηκε δήμαρχος Θεσσαλονίκης για σύντομο χρονικό διάστημα. Έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα δήμαρχος της Θεσσαλονίκης και η πρώτη γυναίκα δήμαρχος (διορισμένη) στην Ελλάδα μεταπολεμικά.
Βιογραφία
Ήταν ιατρός φυματιολόγος.
Εξελέγη πρώτη σε σταυρούς δημοτική σύμβουλος στις δημοτικές εκλογές του 1951 με τη στήριξη του Ελληνικού Συναγερμού. Ο συνυποψήφιός της με τον ίδιο συνδυασμό και δεύτερος σε ψήφους, Παντελής Πετρακάκης, προσέφυγε στο εκλογοδικείο κατά της εκλογής (διορισμού ως δημάρχου) της Παγιατάκη, καθώς ο τότε εκλογικός νόμος επέτρεπε στις γυναίκες να εκλέγονται δημοτικοί σύμβουλοι, όχι όμως και δήμαρχοι. Ο ποτοποιός από την Κρήτη κέρδισε στο εκλογοδικείο και στις 8 Ιουνίου 1951 ορκίστηκε δήμαρχος.
Κατά συνέπεια, η Παγιατάκη ήταν δήμαρχος Θεσσαλονίκης για μερικές ώρες. Η φυματιολόγος ήταν υποψήφια βουλευτής στις εκλογές του 1956, με τη νεοσύστατη ΕΡΕ στη Θεσσαλονίκη.
Απεβίωσε στις 12 Μαρτίου 1975 στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Γρηγορίου Παλαμά.
Από τον γάμο της απέκτησε μία κόρη και έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Θεσσαλονίκης
Κονσταντίν Πατς
Το 1917, ήταν επικεφαλής της κυβέρνησης της Αυτόνομης Εσθονίας. Στις 19 Φεβρουαρίου 1918, ο Παιτς έγινε ένα από τα τρία μέλη της Εσθονικής Επιτροπής Σωτηρίας που εξέδωσε την εσθονική διακήρυξη ανεξαρτησίας στις 24 Φεβρουαρίου. Ο Κωνσταντίν Παιτς ήταν επικεφαλής της Προσωρινής Κυβέρνησης της Εσθονίας (1918-1919), αν και φυλακίστηκε κατά το δεύτερο μισό της Γερμανικής Κατοχής. Στην προσωρινή κυβέρνηση, επίσης υπηρέτησε ως Υπουργός Εσωτερικών (1918) και Υπουργός Πολέμου (1918-1919).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτική της Εσθονίας
Αγριλιάς Κεφαλονιάς
Ο Αγριλιάς είναι χωριό της Κεφαλονιάς. Διοικητικά είναι οικισμός, της τοπικής κοινότητας Τουλιάτων, της δημοτικής ενότητας Ερίσου, του δήμου Σάμης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αλλά και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα.
Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σάμης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Επτανήσων.
Γεωγραφία
Ο Αγριλιάς βρίσκεται στη Β. Κεφαλονιά, στο ΒΔ τμήμα της χερσονήσου Έρισος, 1,5 χλμ. από τον επαρχιακό δρόμο που συνδέει την Αγία Ευφημία με το Φισκάρδο, σε υψόμετρο 120. Απέχει περίπου 45 χλμ. Β.ΒΑ. του Αργοστολίου.
Διοικητικές μεταβολές
Μέχρι το 2019 ο Αγριλιάς υπαγόταν στον Δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α στις 09/03/2019, ο οικισμός πέρασε στον νεοσυσταθέντα δήμο Σάμης.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Αγριλιάς θεωρείται από τα παλαιότερα χωριά της Ερίσου, κάτι που φαίνεται στα παλαιά, πέτρινα σπίτια του χωριού, όσα μπόρεσαν να μείνουν όρθια από τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953. Τα σπίτια αυτά ήταν χτισμένα σε στρατηγικά σημεία για να επιτρέπεται στους κατοίκους ο έλεγχος του Ιονίου Πελάγους από Ενετούς και Σαρακηνούς πειρατές. Το χωριό ανέκαθεν είχε καλλιεργήσιμες εκτάσεις με ελαιόδεντρα και αμπελώνες, που ανήκαν σε τσιφλικάδες, κυρίως από την περιοχή της ΆσσουΛέγεται ότι στην ευρύτερη περιοχή της Ερίσου υπήρχαν περισσότερα από 25 χιλιάδες ελαιόδεντρα. Έτσι, η ασχολία των κατοίκων ήταν κυρίως η παραγωγή λαδιού, κρασιού αλλά και σταφίδας. Το χωριό διατηρούσε 3 ελαιοτριβεία (από μαρτυρίες κατοίκων) λίγο πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτός ο τρόπος ζωής συνεχίστηκε μέχρι και την αυγή του περασμένου αιώνα, όταν άρχισε η μετανάστευση των κατοίκων στη Νότιο Αφρική και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
744 Αγουντίνα
Η Αγουντίνα (Aguntina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,21. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόζεφ Ρέντεν, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από τη ρωμαϊκή πόλη Aguntum στο Ανατολικό Τιρόλο (ο Ρέντεν καταγόταν από το Αν. Τιρόλο), όπου το 1912 είχαν διεξαχθεί ανασκαφές.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αγουντίνας εκτιμάται σε 58,7 ± 7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της δεν είναι γνωστός με ακρίβεια, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0423. Η Αγουντίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 28 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγουντινα
F.B.I. Φάκελος 17, άκρως εμπιστευτικόν
Το F.B.I. Φάκελος 17, άκρως εμπιστευτικόν (πρωτότυπος τίτλος: Harper) είναι αμερικανική ταινία θρίλερ του 1966 σε σκηνοθεσία του Τζακ Σμάιτ και σενάριο Γουίλιαμ Γκόλντμαν, το οποίο βασίζεται στο μυθιστόρημα "Ο Κινούμενος Στόχος" (The Moving Target) του Ρος ΜακΝτόναλντ. Η ταινία απέσπασε το βραβείο Έντγκαρ Άλαν Πόε Καλύτερου Σεναρίου το 1967 (Γκόλντμαν).
Πλοκή
Ο ιδιωτικός ερευνητής Λου Χάρπερ προσλαμβάνεται από την πλούσια κυρία Σάμπσον για να λύσει τη μυστηριώδη εξαφάνιση του συζύγου της Ραλφ. Κανείς δεν τον έχει δει από τότε που επέστρεψε από το Λας Βέγκας για επαγγελματικό ταξίδι. Ο Χάρπερ ξεκινά την έρευνα με τον Άλαν Τάγκερτ, τον ιδιωτικό πιλότο του Σάμπσον. Σύντομα συνειδητοποιεί ότι ο εξαφανισμένος εκατομμυριούχος δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στους γνωστούς του και τη γυναίκα του.
Ο Χάρπερ μαθαίνει ότι ο Τρόι, μαζί με τον ηγέτη της θρησκευτικής σέκτας, Κλοντ, ηγούνται μιας συμμορίας λαθρεμπόρων που διακινούν Μεξικανούς ξένους εργάτες προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η εθισμένη στα ναρκωτικά τραγουδίστρια του μπαρ Μπέτυ Φράλει αποδεικνύεται ότι είναι η κρυφή ερωμένη του Τάργκετ, αλλά ασχολείται επίσης με την παράνομη επιχείρηση του Τρόι.
Κατά την διάρκεια της παράδοσης των λύτρων ακολουθεί ανταλλαγή πυροβολισμών. Τα χρήματα εξαφανίζονται μαζί με τον Σάμπσον Σαμψών. Ο Χάρπερ μαθαίνει ότι η Φέι, η Μπέτι, ο Τάγκερτ και ο οδηγός Έντι ήταν πίσω από την απαγωγή. Ο Τρόι το ανακαλύπτει και βασανίζει την Μπέτυ μέχρι να αποκαλύψει το κρησφύγετο. Ο Χάρπερ φτάνει και πυροβολεί τον Τρόι.
Τότε η Μπέτυ αποκαλύπτει πού κρύβεται ο Ραλφ Σάμπσον και ο Χάρπερ ενημερώνει τον φίλο του, τον δικηγόρο που τον βοήθησε να πάρει αυτή τη δουλειά. Όταν φτάνει στο κρησφύγετο, εντοπίζει τον Σάμπσον δολοφονημένο. Αργότερα συναντά τον φίλο του, ο οποίος παραδέχεται ότι σκότωσε τον Ραλφ. Ωστόσο ο Χάρπερ δεν μπορεί να το καλύψει. Ο φίλος του του δείχνει το όπλο, αλλά εκείνος το πετά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
26 Μάρτυρες της Ιαπωνίας
Οι 26 Μάρτυρες της Ιαπωνίας (ιαπωνικά: 日本二十六聖人) ήταν μία ομάδα Καθολικών Χριστιανών, που σταυρώθηκαν στις 5 Φεβρουαρίου 1597 στο Ναγκασάκι κατ' εντολή του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Ήταν η πρώτη φορά, που εκτελέστηκαν Χριστιανοί στην Ιαπωνία λόγω της πίστης τους ύστερα από εντολή ανώτατου αξιωματούχου.
Αγιοποίηση
μικρογραφία|26 Μάρτυρες της Ιαπωνίας (πίνακας ζωγραφικής) Μετά τον θάνατο των 26 Μαρτύρων τα λείψανά τους μεταφέρθηκαν σε διάφορα σημεία του κόσμου. Ο πάπας Ουρβανός Η' οσιοποίησε τους 26 Μάρτυρες της Ιαπωνίας το 1627. Ο πάπας Πίος Θ' τους αγιοποίησε στις 8 Ιουνίου 1862 παρουσία ενός μεγάλου αριθμού επισκόπων κατά την ημέρα της εορτής της Πεντηκοστής. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τιμά την μνήμη τους στις 6 Φεβρουαρίου, γιατί στις 5 Φεβρουαρίου γιορτάζει η αγία Αγάθη της Σικελίας. Η Εκκλησία της Αγγλίας τιμά την μνήμη των μαρτύρων της Ιαπωνίας στις 6 Φεβρουαρίου.
Ταινίες
Η ταινία «οι 26 Μάρτυρες της Ιαπωνίας» του βωβού κινηματογράφου είχε γίνει το 1931 από το Ιαπωνικό στούντιο Νικκάτσου με την οικονομική χρηματοδότηση του Ιάπωνα Μασάτζου Χιραγιάμα. Σκηνοθέτης της ταινίας ήταν ο Τομιγιάσου Ικέντα, ο οποίος παρουσίασε με δραματικό τρόπο τα δεινά των 26 Μαρτύρων και τον σταυρικό τους θάνατο.
Οι Ντομινίκ Χίγκινς και Ίαν Χίγκινς έχουν σκηνοθετήσει την ταινία μικρού μήκους «26 Μάρτυρες» το 2015 με θέμα το μαρτυρικό θάνατο των 26 Μαρτύρων της Ιαπωνίας.
Εκκλησίες και μνημείο των 26 Μαρτύρων της Ιαπωνίας
Στο Ναγκασάκι έχει δημιουργηθεί ένα μνημείο αφιερωμένο στους 26 Μάρτυρες Χριστιανούς. Το μνημείο βρίσκεται σε ένα μικρό πάρκο σε ένα λόφο κοντά στο σταθμό Ναγκασάκι. Το μνημείο, που έχει σχήμα σταυρού, δημιουργήθηκε από τον Φουνακόσι Γιασουτάκε το 1962 στην εκατοστή επέτειο από την αγιοποίηση των 26 Μαρτύρων από την Καθολική Εκκλησία. Στο μνημείο απεικονίζονται σε ανάγλυφη μορφή οι 26 Μάρτυρες της Ιαπωνίας. Στο δάπεδο μπροστά από το μνημείο απεικονίζονται λόχμες και σχοινιά, που υποδηλώνουν το σταυρικό θάνατο των μαρτύρων. Ο Ιάπωνας αρχιτέκτονας Ιμάι Κέντζι σχεδίασε την εκκλησία των 26 Μαρτύρων. Έχει επηρεαστεί από τον Ισπανό αρχιτέκτονα Άντονι Γκαουντί. Το μουσείο, που βρίσκεται πίσω από το μνημείο είναι αφιερωμένο όχι μόνο στους 26 Μάρτυρες Χριστιανούς αλλά και σε όλο τον Χριστιανισμό στην Ιαπωνία. Ανάμεσα στα εκθέματα είναι παλιά έγγραφα, παλιοί χάρτες, αγάλματα και κοσμήματα. Ανάμεσα στα αγάλματα υπάρχουν κάποια αγάλματα της Παρθένου Μαρίας, που χρησιμοποιούσαν οι διωκόμενοι Χριστιανοί ως Μαρία-Κάννον.
Στο Ναγκασάκι επίσης υπάρχει μία εκκλησία αφιερωμένη στους 26 Μάρτυρες της Ιαπωνίας. Ονομάζεται και εκκλησία Όουρα. Στην ιταλική πόλη Σιβιταβέκια (Civitavecchia) υπάρχει μία εκκλησία αφιερωμένη στους 26 Μάρτυρες της Ιαπωνίας. Μπροστά από την εκκλησία αυτή υπάρχει μία μικρή πλατεία με ένα άγαλμα του αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Το εσωτερικό της εκκλησίας είναι ζωγραφισμένο με τοιχογραφίες από τον Ιάπωνα ζωγράφο Λούκα Χασεγκάβα. Ο ναός καθαγιάστηκε στις 13 Ιουνίου 1872. Στις 30 Αυγούστου 1943 η εκκλησία έπαθε σημαντικές ζημιές λόγω βομβαρδισμών. Στις 4 Οκτωβρίου 1950 έγιναν τα εγκαίνια της εκκλησίας μετά την ολοκλήρωση της ανακατασκευής της.
μικρογραφία|Άγαλμα του Τζέιμς Κισάι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
μικρογραφία|Εκκλησία των 26 Μαρτύρων, Ναγκασάκι
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Άγιοι της Αγγλικανικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 16ου αιώνα
Ηγεμόνας Μουράτ
Ο Ηγεμόνας Μουράτ (τούρκικα:Şehsade Murat) ήταν γιος του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς και της Γκιουλφέμ Χατούν.
Γεννήθηκε το 1519 στη Μανίσα και πέθανε στις 12 Οκτωβρίου 1521 από ευλογιά. Την ίδια χρονιά πέθανε ο Ηγεμόνας Μαχμούτ, γιος του Σουλεϊμάν Α' και της Φιουλανέ Χατούν και γεννήθηκε ο Ηγεμόνας Μεχμέτ, ο πρώτος γιος του Σουλεϊμάν Α' και της Χασεκί Χουρέμ Σουλτάν.
Ήταν αδελφός του Ηγεμόνα Μαχμούτ, της Φατμά Σουλτάν, του Ηγεμόνα Μουσταφά, της Ραζιγιέ Σουλτάν, του Ηγεμόνα Μεχμέτ, της Μιχριμάχ Σουλτάν, του Σελίμ Β', του Ηγεμόνα Μπεγιαζίτ, του Ηγεμόνα Αμπντουλάχ και του Ηγεμόνα Τζιχανγκίρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί
WNBA
Το Women's National Basketball Association (WNBA) είναι η διοργανώτρια αρχή του ομώνυμου επαγγελματικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης γυναικών στις ΗΠΑ. Απαρτίζεται σήμερα από 13 συνολικά ομάδες. Συστάθηκε στις 24 Απριλίου 1996 ως η αντίστοιχη γυναικεία οργάνωση του NBA. Η κανονική περίοδος διεξάγεται από το Μάιο ως τον Αύγουστο και τα πλέι οφ από τέλη Αυγούστου ως και Σεπτέμβριο.
Τον Μάρτιο του 2014, η WNBA και οι παίκτριες υπέγραψαν μια νέα συμφωνία οκταετούς διάρκειας, με βάση την οποία ο αριθμός των παικτριών ανά ομάδα αυξήθηκε στις 12.
Τελικοί του WNBA
Διεξάγονται κάθε χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:WNBA
Σαντιγί (αποσαφήνιση)
Όταν αναφερόμαστε στη λέξη Σαντιγί ή σαντιγύ μπορεί να εννοούμε:
Lionheart (άλμπουμ των Saxon)
Lionheart είναι ο τίτλος του 16ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2004 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Steamhammer".
Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές και σηματοδότησε την εμπορική επάνοδο του συγκροτήματος στα ευρωπαϊκά τσαρτ, αφού κατάφερε να μπει στις χαμηλές θέσεις των καταλόγων επιτυχιών αρκετών χωρών, γεγονός που συνεχίστηκε ακόμη περισσότερο με τα επόμενα άλμπουμ του συγκροτήματος.
Το "Lionheart" είναι ο μοναδικός δίσκος των Saxon με τον πρώην ντράμερ των Stratovarious, Γιοργκ Μίκαελ, στα τύμπανα.
Η ονομασία του δίσκου είναι εμπνευσμένη από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, βασιλιά της Αγγλίας κατά την τελευταία δεκαετία του δωδέκατου αιώνα μ.Χ..
Θέσεις τσαρτ
Lionheart (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 28 Σεπτεμβρίου 2004
Τα μέλη των Saxon
Το Lionheart ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Saxon Κατηγορία:Άλμπουμ του 2004
Τοπική Επιτροπή Ε.Ο.Κ. Λέσβου
Η '''Τοπική Επιτροπή Ε.Ο.Κ. Λέσβου''' αποτελεί μια από τις τοπικές επιτροπές καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Η Τοπική Επιτροπή ιδρύθηκε επίσημα το 1973 με έδρα τη Μυτιλήνη. Στη δικαιοδοσία της ανήκουν τα καλαθοσφαιρικά σωματεία των νήσων Λέσβου και Λήμνου.
Διοργανώσεις
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες ανδρών προβιβάζονται στο δεύτερο όμιλο νότου της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών επιτροπών των νησιών του Αιγαίου (πλην Κρήτης). Με τη σειρά τους οι πρωταθλήτριες ομάδες γυναικών προβιβάζονται στην Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών, εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων Νοτίου Ελλάδος.
Χρονολόγιο
{| cellspacing=0 cellpadding=0 style="font-size: 85%; border-collapse: collapse; text-align:center; padding:15px; border:1px solid #7A8392;" width=70%
745 Μαυρικία
Η Μαυρικία (Mauritia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,379. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γερμανό αστρονόμο Φραντς Κάιζερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τον Άγιο Μαυρίκιο, πολιούχο του Βισμπάντεν, γενέτειρας του ανακαλύψαντος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μαυρικίας εκτιμάται σε 29 χιλιόμετρα. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαυρικία
Ανάκτορο του Καποντιμόντε
Στην εποχή μας στεγάζει το Εθνικό Μουσείο του Καποντιμόντε και την Πινακοθήκη Τέχνης της πόλης. Το όνομα Capo di monte σημαίνει κορυφή του λόφου. Η περιοχή εκεί είναι πιο ψυχρή· ήταν έξω από την πόλη, βόρειά της, αλλά τώρα η Νάπολη έχει επεκταθεί και περικυκλώσει το ανάκτορο.
Αλεξανδρινό
Αλεξανδρινό, Αστέρι της Βηθλεέμ ή Ποϊνσέτια, επιστ. όνομα Euphorbia pulcherrima (Ευφορβία η κομψοτάτη) είναι φυτό, από το οποίο φτιάχνεται το στεφάνι με φύλλα κόκκινα και πράσινα και με λίγα κίτρινα ή άλλα και που αποτελεί βασικό μέρος του στολισμού κατά τις εορτές των Χριστουγέννων με διάφορες χρήσεις, είτε να κρέμεται έξω από την εξώπορτα ή πάνω από το τζάκι, είτε να φέρεται οριζόντια με κεριά και να στολίζει το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Σχεδόν σε όλη την Ευρώπη σήμερα η επίδειξή του θεωρείται ως έναρξη των εορτών αυτών.
Ανάκτορο του Καποντιμόντε
Ιστορία
Το 1738 ο Κάρολος Ζ΄ της Νάπολης και της Σικελίας, μετέπειτα Γ΄ της Ισπανίας, αποφάσισε να κτίσει ένα κυνηγετικό ενδιαίτημα στον λόφο του Καποντιμόντε· αργότερα αποφάσισε να κτίσει ένα μεγάλο ανάκτορο (Reggia = βασιλικό παλάτι), εν μέρει διότι το Ανάκτορο του Πόρτιτσι ήταν πολύ μικρό για να διαμένουν οι αυλικοί του και εν μέρει διότι ήθελε να στεγάσει τη μυθώδη συλλογή του Οίκου Φαρνέζε από έργα τέχνης, την οποία κληρονόμησε από τη μητέρα του Ελισάβετ Φαρνέζε, τελευταία απόγονο των δουκών της Πάρμας.
Αλεξανδρινό
Ιστορία εθίμου
Το έθιμο αυτό προέρχεται από τις ΗΠΑ όταν, πριν 200 περίπου χρόνια ο πρώτος πρέσβης της Αμερικής στο Μεξικό Joel Poinsett έφερε το φυτό αυτό μαζί του από τη νότια Αμερική κατά την περίοδο των Χριστουγέννων. Έτσι σιγά σιγά το Αλεξανδρινό θεωρήθηκε ως το "κλασσικό" φυτό των Χριστουγέννων.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ευφορβιοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Θρησκευτικά έθιμα Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Άνθη
Ανάκτορο του Καποντιμόντε
Ιστορία
Ανάθεσε στους Άντζελο Καραζάλε, Τζοβάννι Αντόνιο Μεντράνο και Αντόνιο Κανεβάρι να το οικοδομήσουν. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1738, αλλά πέρασε περισσότερο από ένας αιώνας για να ολοκληρωθεί το ανάκτορο. Αυτό έγινε κατά ένα μέρος λόγω της δυσκολίας της μεταφοράς της piperno, της ηφαιστειώδους πέτρας που χρησιμοποιούσαν, από το λατομείο της Πιανούρα στα δυτικά της Νάπολης. Το 1758 το πρώτο τμήμα του ανακτόρου άνοιξε και η συλλογή έργων μεταφέρθηκε εδώ. Όταν το 1759 ο Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών διαδέχθηκε τον πατέρα του Κάρολο, διόρισε το επόμενο έτος τον αρχιτέκτονα Φερντινάντο Φούγκα να επιβλέπει τις εργασίες στο ανάκτορο και τη γύρω έκταση. Το 1787 με τη συμβουλή του Τζάκομπ Φίλιππ Χάκερτ, δημιουργήθηκε εργαστήριο αποκατάστασης πινάκων.
Το 1799 ο Ναπολέων Α΄ της Γαλλίας κήρυξε Δημοκρατία τη Νάπολη με το όνομα Παρθενοπαία (από το πρότερο όνομα της πόλης) και ο Φερδινάνδος Α΄, αφού επέβη στο πλοίο Βάνγκαρντ του Νέλσωνα με τα πιο πολύτιμα αντικείμενα από το ανάκτορο, κατέφυγε στο Παλέρμο. Ό,τι έμεινε λαφυραγωγήθηκε από το Γαλλικό στρατό του στρατηγού Σαμπιονέ, που είχε καταυλιστεί εκεί. Κατά τα δέκα έτη της Γαλλικής κατοχής (1806-15) που ακολούθησε, το ανάκτορο έγινε κατοικία του Ιωσήφ Βοναπάρτη βασιλιά της Νάπολης (1806-08) και του Ιωακείμ Μυρά βασιλιά της Νάπολης (1808-15). Η συλλογή τέχνης μεταφέρθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης. Όταν ο Φερδινάνδος Α΄ επέστρεψε από τη Σικελία το 1815, απασχόλησε πολλούς ζωγράφους και γλύπτες για να εργαστούν στη διακόσμηση του ανακτόρου.
Τον Φερδινάνδο Α΄ διαδέχθηκε ο Φραγκίσκος Α΄ των Δύο Σικελιών το 1825 και όρισε στον αρχιτέκτονα Αντόνιο Νικολίνι την επίβλεψη των εργασιών του ανακτόρου. Ο Νικολίνι πρόσθεσε μνημειακές κλίμακες και νέα διαμερίσματα με δωμάτια για τη βασιλική οικογένεια. Συνέχισε την εργασία του και μετά το 1830, όταν τον Φραγκίσκο Α΄ διαδέχθηκε ο Φερδινάνδος Β΄ των Δύο Σικελιών. Το ανάκτορο ολοκληρώθηκε το 1840 και προστέθηκε μία Πινακοθήκη με έργα καλλιτεχνών της εποχής.
Με την Ιταλική Ενοποίηση το βασιλικό ανάκτορο πέρασε το 1861 στον Οίκο της Σαβοΐας, που το χρησιμοποίησε ως κατοικία του. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ της Ιταλίας προσέλαβε τον Ντομένικο Μορέλλι ως σύμβουλο για νέα αποκτήματα. Οι βασιλείς του Οίκου της Σαβοΐας πρόσθεσαν μία εκτεταμένη συλλογή από ιστορικά πυροβόλα και άλλα όπλα. Το 1866 το ιδιαίτερο δωμάτιο (μπουντουάρ) της Μαρίας-Αμαλίας της Σαξονίας (συζύγου του Καρόλου Γ΄) από πορσελάνη μεταφέρθηκε από το ανάκτορο του Πόρτιτσι στο Καποντιμόντε· επίσης το 1877 ένα αρχαίο μαρμάρινο δάπεδο από μία Ρωμαϊκή βίλα στο Κάπρι μεταφέρθηκε εδώ.
Στις αρχές του 20 αι. το ανάκτορο έγινε κατοικία των δουκών της Αόστης (κλάδου της Σαβοΐας). Το 1920 έγινε ιδιοκτησία του Ιταλικού κράτους. Το 1950 μετατράπηκε σε μουσείο, οπότε επεστράφησαν πολλά εκθέματα από το Εθνικό Μουσείο.
Το εσωτερικό και η γύρω έκταση
Ο πρώτος και ο δεύτερος όροφος στεγάζουν την Εθνική Πινακοθήκη (Galleria Nazionale). Τα υπόλοιπα βασιλικά διαμερίσματα του ανακτόρου είναι επιπλωμένα με παλαιά έπιπλα του 18ου αι. και με μία συλλογή από πορσελάνινα και μαγιόλικα αντικείμενα από τις διάφορες βασιλικές κατοικίες. Το περίφημο Εργοστάσιο Πορσελάνης Καποντιμόντε ήταν γειτονικό στο ανάκτορο· το είχε ιδρύσει ο Κάρολος Γ΄.
Το ανάκτορο βρίσκεται στο δάσος (bosco) του Καποντιμόντε, το οποίο διατηρείται ως χώρος κυνηγιού. Υπάρχει ένα ευχάριστο πάρκο γύρω από το κτίριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Παλάτια στη Νάπολη
Βαρύκεντρο τριγώνου
Στην γεωμετρία, το βαρύκεντρο (ή κέντρο βάρους) ενός τριγώνου είναι το σημείο του τριγώνου όπου διέρχονται οι τρεις διάμεσοί του. Πιο συγκεκριμένα:
Σε ένα τρίγωνο, οι τρεις διάμεσοι διέρχονται από το ίδιο σημείο \mathrm{G}. Επιπλέον ισχύει ότι
Με θεώρημα τομής του Θαλή
Έστω και  οι διάμεσοι του τριγώνου και \mathrm{G}' το σημείο της τομής τους. Επίσης, θεωρούμε το σημείο \mathrm{A}' το συμμετρικό του \mathrm{A} ως προς το \mathrm{G}', και \mathrm{M'} το σημείο τομής του με το.
Τα ευθύγραμμα τμήματα και  χωρίζουν τo  και  σε ίσα μέρη. Από το θεώρημα τομής του Θαλή, προκύπτει ότι και αντίστοιχα για τα ευθύγραμμα τμήματα και Επομένως, το τετράπλευρο έχει τις απέναντι πλευρές του ανά δύο παράλληλες, άρα είναι παραλληλόγραμμο. Οι διαγώνιοι ενός παραλληλογράμμου διχοτομούνται, άρα \mathrm{M'} είναι το μέσο του και άρα  η διάμεσος της κορυφής \mathrm{A}. Επίσης, \mathrm{M'} το μέσο του και άρα. \square
Με διανύσματα
Θεωρούμε ένα σημείο αναφοράς \mathrm{O} και το σημείο Θα δείξουμε ότι η προέκταση της \mathrm{AG} κατά είναι διάμεσος. που είναι το μέσο του. \square
Με το αντίστροφο του θεωρήματος του Ceva
Από το αντίστροφο του θεωρήματος του Ceva προκύπτει ότι οι τρεις διάμεσοι, και  συντρέχουν, καθώς
Ιδιότητες
Κάποιες από τις κυριότερες ιδιότητες του βαρύκεντρου είναι οι εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρίγωνα Κατηγορία:Στοιχειώδης γεωμετρία
Κοπρόλιθος
Η λέξη κοπρόλιθος έχει δύο έννοιες:
Μουσείο Ακρόπολης
Το Μουσείο Ακρόπολης είναι αρχαιολογικό μουσείο επικεντρωμένο στα ευρήματα του αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης των Αθηνών. Πρόκειται για το δεύτερο σε σπουδαιότητα αρχαιολογικό μουσείο εντός της Ελληνικής επικράτειας, μετά το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο επί της οδού Πατησίων. Το μουσείο κτίστηκε για να στεγάσει κάθε αντικείμενο που έχει βρεθεί πάνω στον ιερό βράχο της Ακρόπολης και στους πρόποδες του καλύπτοντας μία ευρεία χρονική περίοδο από την Μυκηναϊκή περίοδο έως την Ρωμαϊκή και Παλαιοχριστιανική Αθήνα ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται πάνω στον αρχαιολογικό χώρο Μακρυγιάννη, κατάλοιπο των Ρωμαϊκών και πρώιμων βυζαντινών Αθηνών.
Παλαιό κτήριο
Το πρώτο μουσείο για τα ευρήματα της Ακρόπολης θεμελιώθηκε στα νοτιοανατολικά του Παρθενώνα στις 30 Δεκεμβρίου 1865 και ολοκληρώθηκε το 1874 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Παναγή Κάλκου. Λίγα χρόνια αργότερα, στις ανασκαφές του 1885–1890, ανακαλύφθηκαν τα γλυπτά που είχαν καταστρέψει οι Πέρσες κατά την Δεύτερη περσική εισβολή στην Ελλάδα και το μικρό μουσείο παρουσίασε ανάγκη για περισσότερο χώρο. Γι' αυτόν τον λόγο κατασκευάστηκε στα 1888 ένα μικρότερο κτήριο στα ανατολικά του υπάρχοντος κτηρίου, στο οποίο τοποθετήθηκαν οι λιγότερο σημαντικές αρχαιότητες.
Κατά την διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου πολλά από τα εκθέματα αποθηκεύτηκαν στα υπόγεια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και στις σπηλιές των γειτονικών λόφων. Επανήλθαν στο μουσείο μετά το τέλος του πολέμου και τοποθετήθηκαν προσωρινά στα 1946 και 1947.
Στα 1953 άρχισαν οι εργασίες για την επέκταση του μουσείου σε σχέδια του αρχιτέκτονα Πάτροκλου Καραντινού: Κατεδαφίστηκε το μικρότερο κτίριο, κτίστηκαν νέες αίθουσες και άλλαξε η διαρρύθμιση των παλιών. Οι πρώτες αίθουσες άνοιξαν το 1956 και η επανέκθεση ολοκληρώθηκε το 1964 με την επιμέλεια του αρχαιολόγου Γιάννη Μηλιάδη.
Παρά τις διαδοχικές επεκτάσεις το κτίριο δεν είχε τις δυνατότητες έκθεσης των ευρημάτων που σταδιακά ανακαλύφθηκαν στον βράχο, ώστε ήδη από το 1974 εγέρθηκε το θέμα της οικοδόμηση ενός νέου κτιρίου. Η ανέγερση νέου μουσείου κρίθηκε επιτακτική καθώς η Ελλάδα άρχισε να προβάλει έντονα το ζήτημα της επιστροφής των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο.
Για αυτό το σκοπό προκηρύχθηκαν δύο εθνικοί διαγωνισμοί (1976 και 1979), οι οποίοι απέτυχαν καθώς τα επιλεχθέντα οικόπεδα κρίθηκαν ακατάλληλα, ενώ ένας τρίτος διεθνής διαγωνισμός (1989) ακυρώθηκε τελικά το 1999 όταν ανακαλύφθηκε εκτενής αρχαιολογικός χώρος στο οικόπεδο του στρατοπέδου Μακρυγιάννη που είχε επιλεγεί. Στον αρχαιολογικό χώρο αποκαλύφθηκαν ιδιωτικές κατοικίες και εργαστήρια από την Κλασική εποχή ως και τα βυζαντινά χρόνια. Μετά την ολοκλήρωση των ανασκαφών και την διευκρίνηση της στρωματογραφίας επιλέχθηκαν τα σημεία στα οποία επιτρέπονταν η θεμελίωση του κτιρίου.
Νέο κτήριο
Το νέο κτήριο του μουσείου θεμελιώθηκε το 2003 και άνοιξε για το κοινό στις 21 Ιουλίου 2009. Στις 20 Ιουλίου του 2009, πραγματοποιήθηκαν, μεγαλοπρεπώς, τα εγκαίνια του Μουσείου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, παρουσία του Προέδρου της ΕΕ και πλήθους ξένων ηγετών. Ο τότε υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς, σε μια συμβολική κίνηση, που μεταδόθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο, τοποθέτησε κομμάτι μαρμάρου που επεστράφη από το Μουσείο του Βατικανού, σε μετόπη του Παρθενώνα. Η κίνηση αυτή συμβόλισε το ελληνικό αίτημα για επανένωση των μαρμάρων στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης είναι στο σύνολό του 25.000 τ.μ. διαθέτει εκθεσιακούς χώρους με εμβαδόν 14.000 τ.μ. και βρίσκεται στην οδό Μακρυγιάννη.
Πρόεδρος του οργανισμού του μουσείου είναι ο επίτιμος καθηγητής Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, Δημήτριος Παντερμαλής.
thumb|right|423x423px|Καρυάτιδες σε περίοπτη θέση στο μουσείο της Ακρόπολης.