cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σεναριογράφος
Κινηματογραφική βιομηχανία
Κάθε σενάριο ξεκινά με μια σκέψη ή ιδέα, και οι σεναριογράφοι χρησιμοποιούν τις ιδέες τους για να γράψουν σενάρια, με σκοπό να τα πουλήσουν και να παραχθούν. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το σενάριο βασίζεται σε ένα βιβλίο ή μια ιστορία ζωής ενός ατόμου, η οποία έχει προσαρμοστεί από τον σεναριογράφο. Τις περισσότερες φορές, ένα κινηματογραφικό έργο ξεκινά από έναν σεναριογράφο. Ο εμπνευστής του έργου αναλαμβάνει την αποκλειστική γραπτή εργασία.
Οι σεναριογράφοι που παρουσιάζουν συχνά νέα έργα, πρωτότυπα ή προσαρμοσμένα, συχνά δεν χρειάζεται να ανησυχούν για τον ανταγωνισμό για εργασίες και συχνά είναι πιο επιτυχημένοι. Όταν γίνεται λόγος για ένα έργο που θέλει να γίνει ένα κινηματογραφικό στούντιο, μια εταιρεία παραγωγής ή ένας παραγωγός, αναφέρονται ως «ανοιχτές» αναθέσεις. Οι ανοιχτές εργασίες είναι πιο ανταγωνιστικές. Εάν οι σεναριογράφοι ανταγωνίζονται για μια ανοιχτή εργασία, οι πιο καθιερωμένοι σεναριογράφοι συνήθως κερδίζουν τις αναθέσεις. Ένας σεναριογράφος μπορεί επίσης να προσεγγιστεί και να του προσφερθεί προσωπικά μια γραπτή εργασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συντελεστές του κινηματογράφου
Δημήτρης Βράσκος
Ο Δημήτρης Βράσκος (7 Ιουνίου 1931 - 26 Νοεμβρίου 2009) ήταν Έλληνας μουσικός. Μεγάλωσε στα Ιωάννινα, όπου και έκανε τα πρώτα του μαθήματα βιολιού με την Όλγα Μέτζου. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών με τους Τόνυ Σούλτσε και Αλέκο Καζατζή, με τον οποίο πήρε δίπλωμα με πρώτο βραβείο και χρηματικό έπαθλο.
Έχει παίξει στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών. Ήταν εξάρχων στην Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ από το 1984 έως το 1992, καθώς και στην Ορχήστρα των Χρωμάτων.
Ως σολίστ, έχει συνεργαστεί με τις Ορχήστρες της ΕΡΤ, ΚΟΑ, ΚΟΘ, Πειραματική Ορχήστρα (της οποίας ήταν και εξάρχων). Με την τελευταία έπαιξε το 1965 στο Φεστιβάλ Αθηνών το κοντσέρτο για βιολί του Θεόδωρου Αντωνίου, σε πρώτη εκτέλεση, γραμμένο κατά παραγγελία της ορχήστρας.
Το 1986 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στην Παγκόσμια Ορχήστρα στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Έχει συνεργαστεί με μεγάλους Έλληνες δημιουργούς και έχει εμφανιστεί σε ρεσιτάλ και συναυλίες Μουσικής Δωματίου. Ήταν βασικός συνεργάτης του Μάνου Χατζιδάκι, όπου σε πολλές από τις ηχογραφήσεις του, εκτός από βιολί έχει παίξει και μαντολίνο. Συμμετείχε σε πολλές ηχογραφήσεις, με σημαντικότερες αυτές των έργων δωματίου του Νίκου Σκαλκώτα.
Εκτός από τον Χατζιδάκι, συνεργάστηκε και με τους συνθέτες που συνδέονταν μ' αυτόν: ήταν παρών στην ηχογράφηση της «Λιλιπούπολης» της Λένας Πλάτωνος, σε δίσκους του Κυπουργού κ.λπ. Είχε επίσης συνεργαστεί με τους Ελένη Καραΐνδρου, Δήμο Μούτση, Θάνο Μικρούτσικο, Διονύση Σαββόπουλο κ.ά.
Δίδαξε στο Δημοτικό Ωδείο Καλαμάτας και στο Κεντρικό Ωδείο Αθηνών.
Πέθανε στην Αθήνα, στις 26 Νοεμβρίου 2009, έπειτα από αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Συμφωνία Βελιγραδίου (1904)
Η Συμφωνία Βελιγραδίου (1904), ή Σύμφωνο Βελιγραδίου (1904), ήταν μια διμερής "μυστική" συμφωνία πολιτικού χαρακτήρα που συνομολογήθηκε μεταξύ Σερβίας και Βουλγαρίας τον Μάρτιο του 1904 στο Βελιγράδι.
Μυκήνες
Οι Μυκήνες (Μυκήναι, Μυκήνη) είναι αρχαία πόλη της Αργολίδας κοντά στο βουνό Τρητός κι απέναντι απ' τον Αργολικό κόλπο. Ο αρχαιολογικός χώρος των Μυκηνών βρίσκεται περίπου 90 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Αθήνας, στη βορειοανατολική Πελοπόννησο.
Κατά τη 2η χιλιετία π.Χ., οι Μυκήνες ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα του ελληνικού πολιτισμού, αποτελώντας ένα ισχυρό στρατιωτικό φρούριο που δέσποζε στο μεγαλύτερο μέρος της νότιας Ελλάδας. Η περίοδος της ελληνικής ιστορίας μεταξύ 1600 π.Χ. έως περίπου το 1100 π.Χ. ονομάζεται «μυκηναϊκή», αναφερόμενη στις Μυκήνες. Στο απόγειο της δόξας τους, το 1350 π.Χ., το κάστρο και η κάτω πόλη είχαν 30.000 κατοίκους και ήταν έκτασης 32 εκταρίων. Πρώτος ο Όμηρος αναφέρει την πόλη περιγράφοντάς την με τα λόγια «ευρυάγυιαν, πολύχρυσον».
Νεολιθική και μέση εποχή χαλκού
Η ακρόπολη των Μυκηνών κατοικούταν από την πρώιμη νεολιθική έως και την πρώιμη και μέση ελλαδική περίοδο. Το1877-1878 ανακαλύφθηκαν από τον Σταματάκη στον Ταφικό Κύκλο Α, αποτελούμενος από έξι φρεατοειδείς τάφους, σε ρηχό βάθος πήλινα αντικείμενα, η χρονολογία των οποίων εκτείνεται κατά την ελλαδική περίοδο. Επιπλέον ελλαδικά και μεσοελλαδικά ευρήματα βρέθηκαν κάτω από τείχη και το δάπεδο του ανακτόρου, στην κορυφή της ακροπόλεως και έξω από την Πύλη των Λεόντων, στο αρχαίο νεκροταφείο. Στην κορυφή του λόφου Καλκάνη, νοτιοδυτικά της ακρόπολης και κοντά σε ένα πηγάδι, ανακαλύφθηκε επίσης ένας πρώιμος και μεσοελλαδικός οικισμός. Οι πρώτες ταφές σε λάκκους ή λακκοειδείς τάφους στη δυτική παρειά του λόφου, που περικλείεται εν μέρει από το κυκλικό οχυρωματικό τείχος, παραπέμπουν στη μεσοελλαδική εποχή (περίπου 1800-1700 π.Χ.).
Ύστερη εποχή του χαλκού
Κατά τη διάρκεια της εποχής του χαλκού, το οικιστικό σχέδιο των Μυκηνών περιλάμβανε έναν οχυρωμένο λόφο που περιβάλλεται από μικρά χωριά και κτήματα, σε αντίθεση με την πυκνοκατοικημένη παραθαλάσσια περιοχή (Άργος). Οι ηγεμόνες του κράτους των Μυκηνών που δέσποζε σε μεγάλο μέρος του μεσογειακού κόσμου θα πρέπει να επέλεξαν αυτή τη λιγότερο κατοικημένη και πιο απομακρυσμένη τοποθεσία χάρη στην αμυντική της αξία.
Δωρική Κάθοδος
Απ' τον 12ο αιώνα π.Χ. άρχισε η παρακμή των Μυκηνών. Η καταστροφή του κράτους των Χετταίων που ήταν και οι μοναδικοί φορείς ήδη από τον 17ο αιώνα της τεχνικής επεξεργασίας του σιδήρου, η απώλεια των αιγυπτιακών αγορών άρχισαν να κλονίζουν τις Μυκήνες. Η καταστροφή αυτή συμπληρώθηκε απ' τους Ηρακλειδείς. Μετά το φόνο του Αγαμέμνονα απ' τον Αίγισθο, το κράτος των Ατρειδών έπαψε να υπάρχει και οι νέοι κατακτητές της Πελοποννήσου, οι Δωριείς, δε δυσκολεύτηκαν καθόλου να πατήσουν το 1100 π.Χ. τη χώρα, που έφτασε σε μεγάλο βαθμό πολιτισμού.
Από τότε έπεσαν σε αφάνεια μέχρι τους περσικούς πολέμους. Λίγοι μόνο πολεμιστές της πήραν μέρος στις μάχες Θερμοπυλών και Πλαταιών. Καταστράφηκαν ξανά το 468 π.Χ. από τους Αργείους που έγιναν κύριοι της περιοχής και τη μοίρασαν στους φτωχούς πολίτες του Άργους.
Οι παλιοί κάτοικοι των Μυκηνών σκορπίστηκαν σε όλη σχεδόν την Ελλάδα φτάνοντας μέχρι τη Μακεδονία.
Βέβαια υπήρχαν ακόμα στην παλιά πόλη μερικοί κάτοικοι μέχρι το 150 μ.Χ., οπότε πιθανώς ερημώθηκε τελείως.
Περσείδες
Η παράδοση αναφέρει ότι τις Μυκήνες ίδρυσε ο Περσέας, εγγονός του βασιλέα του Άργους Ακρισίου. Ο Ακρίσιος χώρισε τη χώρα του σε διάφορα βασίλεια και έδωσε το Ηραίο στον αδελφό του Προίτο, τη Μιδέα και την Τίρυνθα και ο Περσέας, που ήταν γιος του Δία και της Δανάης, έφυγε για τη χώρα της Λυκίας. Επιστρέφοντας από εκει, σκότωσε, χωρίς να θέλει, τον παππού του και έδωσε στον Μεγαπένθη το βασίλειό του, το Άργος, ενώ πήρε από εκείνον το βασίλειο της Τίρυνθας.
right|thumb|314x314px|Χρυσό προσωπείο του Α΄ ταφικού περιβόλου, 16ος αιώνας, γνωστό ως [[Προσωπείο του Αγαμέμνονα, εύρημα της ανασκαφής από τον Σλήμαν το 1876.]]
Άλλοι λένε ότι η κόρη ή η γυναίκα του Ινάχου είχε το όνομα Μυκήνη. Από τον Περσέα ιδρύθηκε η δυναστεία των Περσειδών, στην οποία ανήκουν μικροί τετράγωνοι τάφοι. Απόγονοι αυτού ήταν ο Ηλεκτρύονας, ο Σθένελος και ο Ευρυσθέας, ο τελευταίος γόνος της δυναστείας, που φονεύθηκε από τους Ηρακλείδες.
Ατρείδες
Η δυναστεία αυτή ανατράπηκε από τη δυναστεία των Πελοπιδών από τους οποίους προήλθαν οι Ατρείδες. Οι Πελοπίδες κατασκεύασαν την Πύλη των Λεόντων και δραστήριοι, όπως ήταν, κυριάρχησαν σε όλη την Πελοπόννησο και τα γύρω νησιά, απέκτησαν δύναμη και κύρος, ώστε όλοι οι βασιλείς εκείνων των χρόνων θεώρησαν ως αρχηγό τους στην εκστρατεία κατά της Τροίας τον Αγαμέμνονα. Σ' αυτούς ανήκουν τα οχυρά της Ακρόπολης, οι θολωτοί τάφοι, όπως ο περίφημος τάφος του Ατρέα, ένα θαυμάσιο έργο των αρχαίων Ελλήνων κι ακόμα πολλοί άλλοι μικρότεροι, που βρέθηκαν ανοιχτοί και λεηλατημένοι για πολλά χρόνια, όπως αναφέρει ο Παυσανίας κι ο Σοφοκλής.
Τα διάφορα κοσμήματα, όπλα, δαχτυλίδια, ειδώλια (αγάλματα) μικρά και άλλα αντικείμενα αλλά και τα εκτεταμένα οικιστικά κατάλοιπα εντός και εκτός της ακρόπολης των Μυκηνών μας γνωρίζουν τον τρόπο ζωής των Μυκηναίων.μικρογραφία|Ταφικός Περίβολος Α΄.|302x302px
Σημερινή κατάσταση
Σήμερα στη θέση αυτή υπάρχει το μικρό χωριό Μυκήνες (Χαρβάτι επί τουρκοκρατίας) και τα ερείπια της Ακρόπολης, που θυμίζουν πάντα τις μακρινές και ένδοξες εποχές. Από τα σωζόμενα σήμερα ερείπια σπουδαιότερα είναι οι δυο ταφικοί βασιλικοί περίβολοι Α και Β που αποτελούσαν τμήμα του εκτεταμένου προϊστορικού νεκροταφείου στα δυτικά του λόφου του ανακτόρου, από των οποίων την ανασκαφή (λακκοειδείς τάφοι) προέρχεται ο μεγαλύτερος όγκος των εκπληκτικών ευρημάτων (τα περισσότερα είναι χρυσά και χαρακτηρίζονται για τη θαυμάσια τέχνη τους), ο θησαυρός του Ατρέα (θολωτός τάφος), ο θολωτός τάφος της Κλυταιμνήστρας, η Πύλη των Λεόντων, το Βασιλικό ανάκτορο, ο ναός, η Βόρεια Πύλη καθώς και η Υπόγεια δεξαμενή κ.ά. Πάρα πολλά από τα ευρήματα που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη στις Μυκήνες εκτίθενται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας καθώς και στο νέο, σύγχρονο, Μουσείο Μυκηνών στη βόρεια κλιτύ της ακρόπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αργολίδας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αργολίδα Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Ζαϊσάν (πόλη)
Το Ζαϊσάν (καζακική και ρωσική: Зайсан) είναι μια πόλη στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν στο Καζακστάν, το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ζαϊσάν. Βρίσκεται κοντά στη νοτιοανατολική γωνία της ομώνυμης λίμνης σε υψόμετρο 660 μέτρα (2170 πόδια) πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Πληθυσμός: 14,389 (απογραφή 2009) 16,021 (απογραφή 1999).
Ιστορία
Το Ζαϊσάν ιδρύθηκε το 1868 ως μια ρωσική στρατιωτική θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Η Νύχτα με τις Μάσκες 5: Η Εκδίκηση του Μάικλ Μάγιερς
Η Νύχτα με τις Μάσκες 5: Η Εκδίκηση του Μάικλ Μάγιερς (πρωτότυπος τίτλος Halloween 5: The Revenge of Michael Myers) είναι μια ταινία σλάσερ του 1989 και το πέμπτο μέρος της σειράς ταινιών Η Νύχτα με τις Μάσκες. Σκηνοθέτης είναι ο Ντομινίκ Οτενέν-Ζεράρ και πρωταγωνιστές ο Ντόναλντ Πλέζανς και η Ντανιέλ Χάρις στους ρόλους των Δρ. Σαμ Λούμις και Τζέιμι Λόιντ αντίστοιχα. Η ταινία επικεντρώνεται στην επιστροφή του Μάικλ Μάγιερς στο Χάντονφιλντ για να δολοφονήσει τη Τζέιμι, η οποία εισάχθηκε σε ίδρυμα μετά τη προσπάθεια της να δολοφονήσει τη θετή μητέρα της.
Κατά τη προβολή της, οι τίτλοι της ταινίας δεν εμφανίζουν τον υπότιτλο "Η Εκδίκηση του Μάικλ Μάγιερς" ο οποίος εμφανίστηκε σε όλα τα τρέιλερ, διαφημίσεις και προωθητικό υλικό. Αναφέρει απλώς "Η Νύχτα με τις Μάσκες 5". Η ταινία απέφερε έσοδα 11.6 εκατομμυρίων δολαρίων στις Ηνωμένες Πολιτείες, με προϋπολογισμό 6 εκατομμυρίων, κάνοντας τη Νύχτα με τις Μάσκες 5 τη λιγότερη επικερδή στη σειρά ταινιών. Απέσπασε αρνητικές κριτικές στη κυκλοφορία της και ένα σίκουελ της ταινίας με τίτλο Η Νύχτα με τις Μάσκες: Η Κατάρα του Μάικλ Μάγιερς κυκλοφόρησε το 1995.
Πλοκή
Στις 31 Οκτωβρίου 1988, ο Μάικλ Μάγιερς πυροβολείται και πέφτει κάτω από έναν άξονα ορυχείου. Ξεφεύγοντας από ένα κοντινό ρυάκι, σκοντάφτει σε ένα τοπικό ερημίτη και πέφτει σε κώμα, τοποθετώντας τον στην φροντίδα του ερημίτη και νοσηλεύεται μέχρι να ανακτήσει τις αισθήσεις του. Ένα χρόνο αργότερα, στις 30 Οκτωβρίου 1989, ο Μάικλ ξυπνάει, σκοτώνει τον ερημίτη και επιστρέφει στο Χάντονφιλντ για να βρει πάλι την ανιψιά του, Τζέιμι Λόιντ, η οποία παραλίγο να σκοτωθεί από εκείνον πριν από ένα χρόνο.
Η Τζέιμι έχει γίνει δεκτή σε ένα παιδικό νοσοκομείο, έχει χάσει την ομιλία της λόγω ψυχολογικού τραύματος ενώ υποφέρει από εφιάλτες και επιληπτικές κρίσεις και θεραπεύεται μετά από την απόπειρα δολοφονίας της θετής μητέρα της υπό την επιρροή του Μάικλ. Η Τζέιμι παρουσιάζει σημάδια τηλεπαθητικής σχέσης με τον θείο της. Ο Δρ. Σαμ Λούμις αντιλαμβάνεται τη ψυχική σχέση της Τζέιμι με το Μάικλ και προσπαθεί να πείσει τον Σερίφη Μπεν Μέικερ ότι ο Μάικλ είναι ακόμη ζωντανός. Εν τω μεταξύ, ο Μάικλ σκοτώνει τη Ρέιτσελ, την αδερφή της Τζέιμι, μαχαιρώνοντας την στο στήθος με ένα ψαλίδι και αρχίζει να καταδιώκει τη φίλη τους Τίνα, σκοτώνοντας επίσης τον φίλο της Τίνα, Μάικ με μια τσουγκράνα. Έπειτα, ο Μάικλ φόρεσε την αποκριάτικη μάσκα του Μάικ και προσποιήθηκε πως ήταν εκείνος.
Αργότερα εκείνη τη νύχτα, η Τίνα και οι φίλοι της Σαμ και Σπιτζ πηγαίνουν σε ένα πάρτι Χάλοουιν σε ένα αγρόκτημα. Αφού αισθάνθηκε ότι η Τίνα βρίσκεται σε κίνδυνο, η Τζέιμι, αφού έχει ανακτήσει την ικανότητά της να μιλά, πηγαίνει να την προειδοποιήσει. Ενώ η Σαμ και ο Σπιτς κάνουν έρωτα στον αχυρώνα, ο Μάικλ τους σκοτώνει. Η Τίνα ανακαλύπτει τα πτώματα και πηγαίνει να ειδοποιήσει τους αστυνόμους, Νικ Ρος και Τομ Φεράια, άλλα βλέπει πως ο Μάικλ τους έχει σκοτώσει. Η Τίνα φεύγει όμως η Τζέιμι καταφτάνει με το φίλο της, Μπίλι Χιλ, από τη κλινική. Ο Μάικλ αρχίζει να κυνηγά τη Τζέιμι αλλά πέφτει σε ένα δέντρο. Μετά από λίγο, ο Μάικλ βγαίνει από το αυτοκίνητο και η Τίνα αυτοθυσιάζεται για να μπορέσει η Τζέιμι και ο Μπίλι να φύγουν. Ο Λούμις εμφανίζεται και η Τζέιμι συμφωνεί να τον βοηθήσει να σταματήσει το Μάικλ μια για πάντα.
Με τη βοήθεια της Τζέιμι, ο Λούμις και ο Σερίφης Μίκερ στήνουν μια παγίδα στο παλιό σπίτι των Μάγιερς για να παρασύρουν το Μάικλ πίσω στο εγκαταλελειμμένο σπίτι που μεγάλωσε. Ξαφνικά η αστυνομία λαμβάνει ένα τηλεφώνημα που λέει ότι ο Μάικλ μπήκε μέσα στη κλινική, προτρέποντας το Μίκερ και τους περισσότερους αστυνόμους να φύγουν. Ωστόσο το τηλεφώνημα είναι απλώς ένας αντιπερισπασμός. Ο Μάικλ εμφανίζεται και σκοτώνει το στρατιώτη που κάθεται έξω από το σπίτι, προτού μπει μέσα στο σπίτι όπου ο Λούμις προσπαθεί να τον λογικεύσει. Ωστόσο ο Μάικλ τον μαχαιρώνει και τον πετάει από τις σκάλες. Έπειτα ο Μάικλ σκοτώνει το στρατιώτη Μπλοκ, ο οποίος προστάτευε τη Τζέιμι και κυνήγησε τη τελευταία σε όλο το σπίτι. Τότε πηγαίνει στο πάνω όροφο και βλέπει τα πτώματα της Ρέιτσελ και του Μάικ στη σοφίτα. Ο Μάικλ βρίσκει τη Τζέιμι και εκείνη τον αποκαλεί «θείο», με αποτέλεσμα ο Μάικλ να βγάλει τη μάσκα του. Όταν η Τζέιμι αγγίζει το πρόσωπο του, εκείνος παθαίνει μια έκρηξη θυμού. Η Τζέιμι κατευθύνεται κάτω, όπου ο Λούμις εμφανίζεται ξανά και χρησιμοποιώντας την ως δόλωμα αποδυναμώνει το Μάικλ με ένα αναισθητικό βέλος. Αφού χτυπά το Μάικλ με μια ξύλινη σανίδα μέχρι ο δολοφόνος να χάσει τις αισθήσεις του, ο Λούμις παθαίνει ένα εγκεφαλικό και λιποθυμά πάνω στο Μάικλ. Ο Μίκερ και η υπόλοιπες αστυνομικές δυνάμεις επιστρέφουν σύντομα αφού συνειδητοποίησαν την απάτη.
Ο Μάικλ συλλαμβάνεται, με το Μίκερ να δείχνει στη Τζέιμι ότι είναι δεμένος σε ένα κελί, περιμένοντας να μεταφερθεί στη φυλακή από την Εθνική Φρουρά όπου θα μείνει για το υπόλοιπο της ζωής του μέχρι να πεθάνει και να μην βλάψει κάποιον ποτέ ξανά. Η Τζέιμι δεν είναι ευχαριστημένη με αυτή την απόφαση και λέει ότι «ποτέ δεν θα πεθάνει». Έπειτα η Τζέιμι, αφού νομίζει πως τα δεινά της τελείωσαν μεταφέρεται στο σπίτι της από έναν αστυνόμο, όταν ένας μυστηριώδης άνδρας με μαύρα ρούχα εμφανίζεται, προκαλεί μια έκρηξη στο αστυνομικό τμήμα και συνεχίζει την επίθεση με ένα πολυβόλο. Όταν η Τζέιμι μπαίνει μέσα στο τμήμα βλέπει το Μίκερ και τους άνδρες του νεκρούς από το πολυβόλο και παρατηρεί ότι το κελί του Μάικλ είναι άδειο, κάτι που την έκανε να ξεσπάσει σε κλάματα αφού συνειδητοποίησε πως είναι πλέον ελεύθερος να τη κυνηγήσει ξανά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1989 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες τρόμου σλάσερ Κατηγορία:Ταινίες του Η Νύχτα με τις Μάσκες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ορφανά Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Χαλοουίν μυθοπλασία
Κομφουκιανισμός
Ο Κομφουκιανισμός αποτελεί ένα ηθικό και φιλοσοφικό σύστημα, το οποίο αναπτύχθηκε αρχικά βάσει των διδασκαλιών του Κινέζου διανοητή και κοινωνικού φιλοσόφου Κομφούκιου, ο οποίος έζησε τον 6ο αιώνα π.Χ.
Ιστορία
Ο Κομφουκιανισμός είναι η πιο διαδεδομένη θρησκεία στην Κίνα. Βασίζεται στην ηθική διδασκαλία του Κομφούκιου (551-479), καθώς και σε παραδοσιακό υλικό θρησκευτικό και ηθικού χαρακτήρα, που μελέτησαν αυτός και οι μαθητές του. Η θρησκεία αυτή έχει διαδοθεί κυρίως στην Κίνα, στην Ιαπωνία, στην Κορέα και στο Βιετνάμ.
Στην εποχή του ο κινεζικός λαός σπαρασσόταν από εμφύλιους πολέμους, στους οποίους η κεντρική εξουσία της δυναστείας Τσε αδυνατούσε να επιβληθεί. Ο Κομφούκιος αφιέρωσε τη ζωή του στη διαμόρφωση ηθικό-θρησκευτικού συστήματος, που θα έθετε τις βάσεις για μια αρμονική κοινωνία.
Η βάση των αξιών του
Η βάση αυτή ήταν περισσότερο ηθική παρά θρησκευτική. Ήταν αντίθετος με τις δεισιδαιμονίες, με τις οποίες το πλήθος είχε ταυτιστεί. Πίστευε ότι η κοσμική τάξη ταυτίζεται με την ηθική τάξη, δίδαξε την αρετή ως προϋπόθεση για τη συντήρηση της κοινωνίας. Σύμφωνα με τη διδασκαλία του, η «αυτάρκης πραγματικότητα» (τάο η ντάο), από την οποία έχουν δημιουργηθεί τα πάντα, αποτελεί δημιούργημα του Ουρανού. Ο Ουρανός θεωρείται ο θεμελιωτής της αρετής, η οποία, στην πλέον απόλυτη μορφή της, είναι η καλοσύνη, «μητέρα» όλων των αρετών. Αυτή ονομάζεται Ζεν. Η σημασία της λέξης αυτής είναι της αυτοεπιβολής, που προϋποθέτει τον πλήρη αυτοέλεγχο για την εξάλειψη όλων των επιθετικών ενστίκτων και αρνητικών συναισθημάτων, που βρίσκονται μέσα στον άνθρωπο. Η ενάρετη συμπεριφορά επιβάλλει την αγάπη στον πλησίον, με συγκεκριμένο τρόπο. Έτσι ό άνθρωπος πρέπει να μάθει να αγαπά πρώτα την οικογένειά του, ακολούθως να επεκτείνει την αγάπη αυτή στα μέλη της κοινωνίας και τέλος να συμπεριλάβει και την πολιτεία, της οποίας ο ηγεμόνας είναι ο γιος του Ουρανού και πατέρας όλων των υπηκόων του.
Η Κομφουκιανική αρετή επιβάλει την ευσέβεια (σιάο xiao), μέσω της οποίας επιτυγχάνεται η σύνδεση από τη μία των ζωντανών με τους νεκρούς προγόνους τους και από την άλλη των ατόμων με το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.
Η ευσέβεια
Η Κομφουκιανική ευσέβεια εκφράζεται στις εξής αμοιβαίες σχέσεις δικαιωμάτων και καθηκόντων (Βου Λου):
Σκύλος των θαμνώνων
thumb|Σκύλος των θαμνώνων στον ζωολογικό κήπο της Πράγας Ο σκύλος των θαμνώνων (Speothos venaticus) είναι κυνίδης που βρίσκεται στην Κεντρική και αλλά και στην Νότια Αμερική. Παρά το εκτεταμένο εύρος της περιοχής του, είναι πολύ σπάνιος στις περισσότερες περιοχές, εκτός από το Σουρινάμ, τη Γουιάνα και το Περού· αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από τον Πήτερ Βίλχελμ Λουντ από απολιθώματα σε βραζιλιάνικες σπηλιές και θεωρούταν εξαφανισμένος. Ο σκύλος των θαμνώνων είναι το μόνο ζωντανό είδος του γένους Σπέοθος και γενετικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι ο πλησιέστερος ζωντανός του συγγενής είναι ο χαιτοφόρος λύκος της κεντρικής Νότιας Αμερικής ή το αφρικανικό αγριόσκυλο. Το είδος είναι καταχωρημένο ως σχεδόν απειλούμενο από την IUCN.
Κομφουκιανισμός
Η διάδοση και η βασική αρχή
Αιώνες αργότερα, ο Κομφουκιανισμός εισχώρησε στην Ιαπωνία, την Κορέα, το Βιετνάμ και άλλες περιοχές όπου υπήρχαν κινεζικοί πληθυσμοί, ασκώντας βαθιά επίδραση σε όλους τους κοινωνικούς θεσμούς. Ο Κομφουκιανισμός τονίζει την αρχή που προσομοιάζει στον Χρυσό Κανόνα: «Ό,τι δεν επιθυμείς για τον εαυτό σου, μην το επιβάλεις στους άλλους».
Σκύλος των θαμνώνων
Στη Βραζιλία ονομάζεται cachorro-vinagre («σκύλος του ξυδιού») ή cachorro-do-mato («σκύλος των θαμνώνων»). Στις ισπανόφωνες χώρες ονομάζεται perro vinagre («σκύλος του ξυδιού»), zorro vinagre («αλεπού του ξυδιού»), perro de agua («σκύλος του νερού»), ή perro de monte («σκύλος του βουνού»).
Κομφουκιανισμός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ιαπωνική θρησκεία Κατηγορία:Εθνικές Θρησκείες Κατηγορία:Θρησκεία στην Κίνα Κατηγορία:Ανατολική φιλοσοφία Κατηγορία:Ηθικές θεωρίες Κατηγορία:Κινεζικός πολιτισμός
Σκύλος των θαμνώνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη προ απειλής (NT) Κατηγορία:Κυνίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Κεντρικής Αμερικής Κατηγορία:Θηλαστικά της Νότιας Αμερικής
1392 Πιερ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Πιέρ εκτιμάται σε 26,44 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι DX (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0519. Ο Πιέρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 18 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πιερ
Ιρανικό ριάλ
Το ιρανικό κοινοβούλιο έχει εγκρίνει την αφαίρεση τεσσάρων μηδενικών από το νόμισμα, αντικαθιστώντας το ριάλ με ένα νέο νόμισμα, το τομάν, το όνομα του προηγούμενου νομίσματος του Ιράν, με ισοτιμία 1 προς 10.000. Αυτή η αλλαγή αναμένεται να λάβει χώρα μεταξύ του 2020 και του 2022. Σήμερα το ριάλ είναι ένα από τα νομίσματα με τη χαμηλότερη αξία.
Εκδίδεται από τον Οργανισμό Ασφαλών Εκτυπώσεων και Νομισματοκοπών, θυγατρική της Κεντρικής Τράπεζας του Ιράν, από το 1982. Σήμερα (Νοέμβριος 2020) η επίσημη αξία του ριάλ είναι περίπου 42.000 ριάλ προς 1 δολάριο, ενώ στην ελεύθερη αγορά έχει πολύ μικρότερη αξία, στα 260.000 ριάλ προς 1 δολάριο.
Ιστορία
Η ισοτιμία εισήχθη για πρώτη φορά ως νόμισμα το 1798 έχοντας αξία 1.250 δηναρίων, η αλλιώς ένα όγδοο ενός τομάν. Το 1825, το ριάλ σταμάτησε να είναι το νόμισμα της χώρας με το κιράν να υποδιαιρείται σε 20 σαχί ή 1.000 δηνάρια και άξιζε το ένα δέκατο ενός τομάν, εκδιδόμενο ως μέρος ενός δεκαδικού συστήματος. Το ριάλ αντικατέστησε το κιράν σε αναλογία το 1932, διαιρούμενο σε 100 νέα δηνάρια.
Πριν από την καθιέρωση του δεκαδικού συστήματος το 1932, αυτά τα κέρματα και νομίσματα χρησιμοποιούταν. Μερικά από αυτά τα ονόματα έχουν επιβιώσει στην ιρανική καθημερινή γλώσσα και παροιμίες (όπως και η δραχμή στην ελληνική γλώσσα).
Κέρματα
Σήμερα βρίσκονται στην κυκλοφορία τα κέρματα των 250, 500, 1.000, 2.000 και 5.000 ριάλ. Λόγω της χαμηλής αξίας τους, τα κέρματα των 250 και 500 ριάλ χρησιμοποιούνται σπάνια.
Χαρτονομίσματα
Σήμερα βρίσκονται στην κυκλοφορία τα χαρτονομίσματα των 100, 200, 500, 1.000, 2.000, 5.000, 10.000, 20.000, 50.000, 100.000, 500.000 και 1.000.000 ριάλ. Τα χαρτονομίσματα των 100, 200, 500, 1.000, 2.000 και 1.000.000 ριάλ χρησιμοποιούνται σπάνια.
Παραπομπές
قیمت میلگرد بستر
https://milgerdbastarmph.com/ Κατηγορία:Σύμβολα νομισμάτων Κατηγορία:Νομίσματα του Ιράν
Συμμετοχή του Ισραήλ στη Eurovision
Το Ισραήλ συμμετείχε στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 45 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο του το. Το Ισραήλ είναι σε θέση να συμμετάσχει στο διαγωνισμό αφού η Ισραηλιτική Αρχή Τηλεόρασης (IBA) είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU), η οποία είναι υπεύθυνη για την εκδήλωση. Το IBA διαδέχθηκε ως ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας υπεύθυνος για την ισραηλινή συμμετοχή η Ισραηλινή Εταιρία Μεταδόσεων (IPBC/Kan) το 2018. Το Ισραήλ κέρδισε τον διαγωνισμό τέσσερις φορές και έχει φιλοξενήσει τον διαγωνισμό στην Ιερουσαλήμ δύο φορές το και το. Το Ισραήλ φιλοξένησε τον διαγωνισμό για τρίτη φορά στο Τελ Αβίβ στο.
Από την εισαγωγή των ημιτελικών το 2004, το Ισραήλ απέτυχε να φτάσει στο τελικό έξι φορές. Στο, η Σίρι Μαϊμόν έδωσε στη χώρα το δέκατο αποτέλεσμα της πρώτης πεντάδας, τερματίζοντας τέταρτη. Έχοντας αποτύχει να προκριθεί στον τελικό για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια (2011–14), το Ισραήλ έφτασε στον τελικό για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια, με τον Ναντάβ Γκουέτζ να τερματίζει ένατος στο και τη χώρα είχε συμμετάσχει στον τελικό κάθε χρόνο έκτοτε, συμπεριλαμβανομένης μιας τέταρτης νίκης χάρη στην Νέτα με το "Toy" το. Το σερί των προκρίσεων ολοκληρώθηκε το, όταν ο Μάικλ Μπεν Ντέιβιντ δεν κατάφερε να περάσει στον τελικό.
Νίκες
Μέχρι σήμερα έχουν υπάρξει τέσσερις ισραηλινές νίκες στο διαγωνισμό. Οι Ιζχάρ Κοέν και Alphabeta κέρδισαν στο Παρίσι το με το uptempo "A-Ba-Ni-Bi". Στην πατρίδα του την Ιερουσαλήμ, το Ισραήλ κέρδισε και πάλι, αυτή τη φορά με το ανθεμικό "Hallelujah" που ερμήνευσαν οι Γκάλι Ατάρι και Milk and Honey. Ασυνήθιστα, το Ισραήλ δεν υπερασπίστηκε τον τίτλο το (βλ. παρακάτω). Η τρίτη νίκη ήρθε περίπου 20 χρόνια αργότερα στο Μπέρμιγχαμ το, όταν η τραγουδίστρια Ντάνα Ιντερνάσιοναλ κέρδισε κορυφαίες διακρίσεις με το τραγούδι Diva, ξεκινώντας διαδεδομένες εορταστικές εκδηλώσεις στο Ισραήλ. Χρειάστηκαν άλλα 20 χρόνια αναμονής για να καταγράψει το Ισραήλ την τέταρτη νίκη του στον στη Λισαβόνα, με το τραγούδι "Toy" από τη Νέτα, κερδίζοντας για το Ισραήλ την υψηλότερη βαθμολογία που έχει λάβει ποτέ με 529 βαθμούς.
Άλλες παρουσιάσεις
Οι πρώτες επιλογές του Ισραήλ επελέγησαν από την Ισραηλιτική Αρχή Τηλεόρασης. Η πρώτη τραγουδίστρια που εκπροσωπεί τη χώρα το 1973 ήταν η Ιλανίτ, η οποία τερμάτισε 4η το. Το 1972, ενώ η Ιλανίτ βρισκόταν στη Γερμανία και ηχογραφούσε ως μέρος του ντουέτου Ilan και Ilanit με τον περτενέρτ της Σλόμο Τζαχ, το ντουέτο έλαβε μια πρόταση να εκπροσωπήσει τη στον. Κατά την εξέταση της πρότασης, το δίδυμο παρατήρησε ότι το Ισραήλ είχε δικαίωμα συμμετοχής και προσέγγισε την IBA με μια πρόταση ότι η Ιλανίτ θα εκπροσωπούσε το Ισραήλ. Ωστόσο, όταν η IBA ήρθε σε επαφή με την EBU, η περίοδος εγγραφής είχε τελειώσει και αντ' αυτού υποσχέθηκε στην Ιλανίτ να εκπροσωπήσει το Ισραήλ το 1973. Η κριτική αυξήθηκε μετά την αποστολή της πάλι τέσσερα χρόνια αργότερα, οδηγώντας σε έναν κανόνα ότι ο νικητής του ήδη καθιερωμένου Φεστιβάλ Εβραϊκού Τραγουδιού και Χορωδίας θα εκπροσωπήσει επίσης το Ισραήλ στο διαγωνισμό. Οι νικητές του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision του 1978 και του 1979 επελέγησαν με αυτή τη μέθοδο. Από το 1981, η διαδικασία επιλογής γινόταν μέσω της Kdam Eurovision με τις εξαιρέσεις των ετών 1990, 1998, 1999, 2000, 2002–2004, 2006–2007 και 2010, όπου η IBA επέλεξε τους εκπροσώπους τους εσωτερικά.
Μετά τη νίκη του διαγωνισμού το 1978 και το 1979, η IBA ήταν οικονομικά και υλικοτεχνικά ανίκανη να διοργανώσει το γεγονός για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, με αποτέλεσμα η Ολλανδία να αναλάβει να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό του 1980 στη θέση της. Η ημερομηνία που επιλέχθηκε για τον διαγωνισμό εκείνης της χρονιάς συνέπεσε με το Yom HaZikaron, την Ημέρα Μνήμης του Ισραήλ, και έτσι η χώρα αναγκάστηκε να αποσυρθεί. Αυτό έκανε το Ισραήλ τη μοναδική χώρα μέχρι σήμερα που δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον τίτλο του. Το Εβραϊκό Φεστιβάλ Τραγουδιού και Χορωδίας του 1980 επομένως δεν διπλασιάστηκε ως εθνικός τελικός εκείνη τη χρονιά, σε αντίθεση με τα δύο τελευταία χρόνια, και στο νικητήριο τραγούδι "Pizmon Chozer" από το συγκρότημα The Brothers & the Sisters δεν δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να συμμετάσχει στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Το 1984, το Ισραήλ για άλλη μια φορά απέφυγε να συμμετάσχει λόγω της σύγκρουσης της ίδιας ημερομηνίας.
Εκτός από τις νίκες του, οι συμμετοχές του Ισραήλ είχαν μια μικτή υποδοχή στο διαγωνισμό. Οι Άβι Τολεντάνο και Όφρα Χάζα  πήγαν καλά με μεγάλους αριθμούς αναγέννησης, αλλά το στυλ όλων των τραγουδιών έγινε όλο και λιγότερο δημοφιλές αργότερα τη δεκαετία και η είσοδος του Ισραήλ το, "Yavo Yom" από τους Μότι Γκιλάντι & Σαράι Τζουριέλ τερμάτησε 19η, η χειρότερη εμφάνιση της χώρας.
Το, το Ισραήλ τερμάτισε 8ο με το "Shir Habatlanim" από το σατιρικό ντουέτο Lazy Bums. Λόγω της σατιρικής του φύσης, προτρέπεται τότε ο Ισραηλινός Υπουργός Πολιτισμού, Γιτζάκ Ναβόν, να απειλήσει να παραιτηθεί, αν το τραγούδι συνέχισε να αντιπροσωπεύει το Ισραήλ τη νύχτα του διαγωνισμού. Ωστόσο, δεν το έκανε.
Το, η αισθησιακή μπαλάντα της Ρίτα, "Shara Barkhovot", δεν τα πήγε καλά, αλλά το οι Όρνα και Μότσε Ντατς έφτασαν στην τρίτη θέση, το καλύτερο αποτέλεσμα του Ισραήλ από το 1983. Η τρίτη νίκη του Ισραήλ έγινε το, όταν η Dana International κέρδισε το στέμμα με το τραγούδι της "Diva". Το Ισραήλ κατέλαβε, επίσης, μια 5η θέση από τους Eden όταν φιλοξένησε τον. Ωστόσο, η "ντίσκο" προσπάθεια των PingPong το απέτυχε άσχημα, αν και η ομάδα σημειώθηκε για τους αισιόδοξους στίχους τους και το μήνυμα της συμφιλίωσης και της ειρήνης στη Δυτική Ασία. Έφτασαν στο σημείο να κυματίζουν Συριακές σημαίες στο τέλος της παράστασής τους, εξοργίζοντας ορισμένους Ισραηλινούς.
Το, ο Ντέιβιντ Ντ' Ορ ήρθε στην 11η θέση στον ημιτελικό με το τραγούδι "Leha'amin" (להאמין), αφήνοντας το Ισραήλ έξω από τους τελικούς για πρώτη φορά από το 1997. Η Σίρι Μαϊμόν με το "HaSheket SheNish'ar" το έφερε το Ισραήλ πίσω στην πρώτη πεντάδα και εξασφάλισε στο Ισραήλ μια θέση στον τελικό του, όπου εκπροσωπήθηκε από τον τραγουδιστή Έντι Μπάτλερ, ο οποίος είχε τερματίσει 5ος ως μέρος των Eden το 1999, ωστόσο, η ερμηνεία του στο τραγούδι "Together We Are One" τερμάτισε 23η, με μόλις τέσσερις βαθμούς.
Η επιτροπή της Eurovision της IBA επέλεξε το συγκρότημα Teapacks να εκπροσωπήσει το Ισραήλ στο ημιτελικό του. Η χιουμοριστική συμμετοχή τους, "Push the Button", δεν πήγε καλά, τερματίζοντας στην 24η θέση από έναν ημιτελικό αγώνα των 28 και δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό. Το Ισραήλ έπρεπε να αγωνιστεί στον ημιτελικό του, από τον οποίο πέρασε στον τελικό, με τον Μπόαζ Μαούντα με το "The Fire in Your Eyes" να τερματίζει ένατος. Το, ένας άραβας πολίτης του Ισραήλ εκπροσώπησε τη χώρα για πρώτη φορά, αφού η Μίρα Αγουάντ ερμήνευσε το "There Must Be Another Way" μαζί με την εβραϊα-ισραηλινή τραγουδίστρια Νόα στη Μόσχα. Το Ισραήλ εκπροσωπήθηκε το 2010 από τον Χαρέλ Σκάατ, ο οποίος ήρθε στην 14η θέση στον τελικό.
Οι συμμετοχές του Ισραήλ στους τελευταίους τέσσερις διαγωνισμούς από το 2011 έως το 2014 ήταν λιγότερο επιτυχημένες, καθώς η πρώην νικήτρια της Eurovision Dana International στο Ντίσελντορφ, το συγκρότημα Izabo στο Μπακού, η Μοράν Μαζόρ στο Μάλμε και η Μέι Φάινγκολντ στην Κοπεγχάγη, όλοι δεν κατάφεραν να προκριθούν στον τελικό. Το 2015, ο Ναντάβ Γκουέτζ έφερε το Ισραήλ στον τελικό με το "Golden Boy", η πρώτη ισραηλινή συμμετοχή χωρίς στίχο στα Εβραϊκά. Πριν από την τέταρτη νίκη τους, κατάφεραν επίσης να προκριθούν το 2016 με τον Χόβι Σταρ και το "Made of Stars" (που τερμάτισε 14ος) και το 2017 με Ίμρι Ζιβ και το "I Feel Alive" (όπου τερμάτισε στην 23η θέση, η χαμηλότερη θέση του Ισραήλ σε τελικό της Eurovision από το 2006). Το 2019 ως διοργανώτρια χώρα με τον Κόμπι Μαρίμι και το τραγούδι του "Home, το Ισραήλ προκρίθηκε για τον τελικό, ωστόσο, τελικά τερμάτισε στην 23η θέση, κάνοντας το την τέταρτη φορά από το 2015 που η διοργανώτρια χώρα κατατάχθηκε στην τελευταία πεντάδα.
Για τον διαγωνισμό του 2022, η τέταρτη σεζόν του The X Factor Israel χρησιμοποιήθηκε για τον προσδιορισμό της συμμετοχής του 2022, που αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν ο Μάικλ Μπεν Ντέιβιντ με το "I.M". Το τραγούδι δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που το Ισραήλ έχασε έναν τελικό από το 2014.
Για τον διαγωνισμό του 2023, χρησιμοποιήθηκε μια εσωτερική επιλογή για τον προσδιορισμό του καλλιτέχνη, ο οποίος αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν η Νόα Κιρέλ.
Αραβική αντίδραση στη συμμετοχή του Ισραήλ
Το 1978, κατά τη διάρκεια της ισραηλινής συμμετοχής, ο ιορδανικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός JRTV ανέστειλε την εκπομπή και έδειξε φωτογραφίες από λουλούδια. Όταν έγινε φανερό κατά τα τελευταία στάδια της σειράς ψηφοφορίας ότι το Ισραήλ επρόκειτο να κερδίσει τον διαγωνισμό, η JRTV τερμάτισε απότομα τη μετάδοση. Στη συνέχεια, τα μέσα ενημέρωσης της Ιορδανίας αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν το γεγονός ότι το Ισραήλ είχε κερδίσει και ανακοίνωσε ότι ο νικητής ήταν το Βέλγιο (το οποίο είχε έρθει στη δεύτερη θέση). Με σύμπτωση, το Ισραήλ δεν μεταδίδει ούτε τη νίκη, καθώς ο IBA δεν αγόρασε αρκετό χρόνο εκπομπής. Η νίκη μεταδόθηκε την επόμενη μέρα.
Την εποχή εκείνη, η ισραηλινή τηλεόραση ήταν στα σπάργανα και εκπέμπει ασπρόμαυρα. Πολλοί/περισσότεροι Ισραηλινοί παρακολουθούσαν επομένως τα διεθνή γεγονότα στο χρώμα, χρησιμοποιώντας το σήμα από τη γειτονική Ιορδανία. Καθώς η Ιορδανία δεν μεταδίδει την ισραηλινή είσοδο και η IBA δεν μεταδίδει τα αποτελέσματα της εκδήλωσης, η νίκη έγινε γνωστή μόνο ως αποτέλεσμα ραδιοφωνικών εκπομπών.
Λόγω της συμμετοχής του Ισραήλ στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, πολλά αραβικά κράτη που είναι επιλέξιμα για συμμετοχή δεν το κάνουν. Η Τυνησία, το Μαρόκο και ο Λίβανος είναι υποθέσεις. Η Τυνησίας ήταν έτοιμη να συμμετάσχει το 1977, αλλά αποφάσισε να μην το κάνει τελικά. Ο Λίβανος επρόκειτο να συμμετάσχει το 2005, όταν αποσύρθηκε (επιβάλλοντας πρόστιμο από την EBU) επειδή ο νόμος του Λιβάνου δεν επιτρέπει την αναγνώριση του Ισραήλ και, κατά συνέπεια, η λιβανέζικη τηλεόραση δεν θα διαβιβάσει κανένα ισραηλινό υλικό - κάτι που θα αποτελούσε παραβίαση των νόμων της EBU.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Ως το, το ιστορικό ψηφοφορίας του Ισραήλ έχει ως εξής:
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε το Ισραήλ
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Παραπομπές
Ισραηλ Eurovision
Σπέοθος
thumb Ο Σπέοθος (Speothos) είναι γένος κυνίδη που βρίσκεται στην Κεντρική και Νότια Αμερική. Το γένος περιλαμβάνει τον ζωντανό σκύλο των θαμνώνων, Speothos venaticus, και ένα εξαφανισμένο είδος επί Πλειστόκαινου, Speothos pacivorus. Περιέργως, το απολιθωμένο είδος ταυτοποιήθηκε και ονομάστηκε πριν ανακαλυφθεί το υπάρχον είδος, με το αποτέλεσμα ότι το είδος τύπου Σπέοθος είναι ο S. pacivorus.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυνίδες
Υπερικό
Το Υπερικό (Hypericum) είναι γένος φυτών της οικογενείας των Υπερικίδων (Hypericaceae), στο οποίο περιλαμβάνονται περίπου 150 είδη, ποώδη, θαμνώδη ή φρύγανα. Κυριότερα είδη είναι το Hypericum perforatum (Υπερικόν το διάτρητον, κοινώς βάλσαμο, βαλσαμόχορτο ή σπαθίδα) και το Hypericum perfoliatum (Υπερικόν το διαμπερές, κοινώς λειχηνόχορτο ή σταρίδα).
Χρήσεις
Σήμερα στις ΗΠΑ και σε πολλές άλλες χώρες χρησιμοποιείται υπό μορφή χαπιών για την αντιμετώπιση της ήπιας και μέτριας κατάθλιψης (γι' αυτό αποκαλείται και "εναλλακτικό Prozac"). Χρησιμοποιείται, επίσης, ως αντισπασμωδικό και για την καταπολέμηση της αϋπνίας.
Εξωτερική χρήση
Χρησιμοποιείται υπό μορφή βάμματος, αφού εκχυλισθεί το φρέσκο φυτό σε ελαιόλαδο μέσα σε γυάλινα βάζα καλά κλεισμένα, που μένουν στον ήλιο επί 40 ημέρες περίπου, ως επουλωτικό σε πληγές, ερεθισμούς και εγκαύματα πρώτου βαθμού.
Γενικές οδηγίες - προφυλάξεις
Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές το υπερικό μπορεί να επηρεάσει το μεταβολισμό ορισμένων ενζύμων. Κατά συνέπεια, χρειάζεται προσοχή όταν χορηγείται ταυτόχρονα με άλλα φάρμακα ή και με ορισμένα τρόφιμα.
Σε κάθε περίπτωση, όταν χρησιμοποιούνται φυτά για θεραπεία, πρέπει πάντοτε να ενημερώνεται ο ιατρός ή ο φαρμακοποιός και η χρήση τους να γίνεται κάτω από την καθοδήγηση ειδικού.
Είδη
Στην Ελλάδα υπάρχουν αυτοφυή τριάντα τρία είδη Υπερικού (Hypericum), από τα οποία τα 8 ενδημικά:
Πηγές
Κατηγορία:Κλουσιοειδή
Λισσέτ
Η Λισσέτ (Lisset, γεννημένη ως Λισσέτ Γκουτιέρρες Σαλασάρ Lisset Gutiérrez Salazar, 3 Νοεμβρίου 1973 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Φιλμογραφία
Θέατρο
Δισκογραφία
Συνεργασίες
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές
Λιβυρνοί
Αρχαιότητα
Τις πρώτες ιστορικές πηγές για τους Λιβυρνούς μας παρέχουν ο Εκαταίος ο Μιλήσιος τον 6ο αιώνα π.Χ. και ο Στράβων με αντιγραφές από τον 8ο αιώνα π.Χ. Οι Κορίνθιοι τους έδιωξαν από την Κέρκυρα την εποχή που ίδρυσαν τις Συρακούσες στην Σικελία, οι ίδιοι οι Λιβυρνοί όταν πήγαν στην Κέρκυρα είχαν εκδιώξει έναν άλλον Ιλλυρικό λαό τους Ταυλάντιους. Ο Αππιανός γράφει ότι κατείχαν επιπλέον την περιοχή της Επιδάμνου στην Αλβανία από την οποία τους έδιωξαν επίσης οι Κορίνθιοι. Οι πηγές δεν είναι επιβεβαιωμένες αλλά πολύ πιθανές αφού υπήρχε μεγάλη μετανάστευση των Ιλλυριών προς τα νότια στην πρώιμη Εποχή του σιδήρου (περί το 1000 π.Χ.). Οι Λιβυρνοί κυριαρχούσαν κατόπιν σε όλη την βόρεια Αδριατική, την πτώση τους ανέλαβε ο περίφημος τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος με μια πανίσχυρη ναυτική δύναμη από 300 τετρέρες και πεντέρες. Αφού εκδίωξε τους Καρχηδόνιους από την Σικελία στράφηκε κατά των Ετρούσκων, εκμεταλλεύτηκε την εισβολή της βίαιης φυλής των Κελτών, με διπλωματία συμμάχησε με τους Κέλτες στις επιχειρήσεις του στην Ιταλική χερσόνησο (386 π.Χ. - 385 π.Χ.). Η συμμαχία αυτή είχε στόχο να κάμψει την εξουσία των Λιβυρνών στην βόρεια Ιταλία και Αδριατική, το αρχικό σχέδιο ήταν η ίδρυση αποικιών. Οι πρώτες ήταν η Άντρια στο στόμιο του Πάδου, η Ανκόνα στην δυτική Αδριατική και η Βις σε νησί του Αδριατικού Αρχιπελάγους. Την διετία 385 π.Χ. - 384 π.Χ. κάλεσε κατοίκους από το Ελληνικό νησί Πάρος στις Κυκλάδες για να ιδρύσουν την αποικία Φάρος στο νησί Χβαρ του Αδριατικού αρχιπελάγους. Με την ίδρυση των αποικιών είχε τον έλεγχο σε όλους τους ναυτικούς δρόμους της Αδριατικής περιορίζοντας τις δραστηριότητες των Λιβυρνών.
Το όνομα της πόλης των Ουινδολικών Καμποντόμουν σημερινό Κέμπτεν στην Βαυαρία φαίνεται να ορίζεται από την φράση "εξοπλισμένη τοποθεσία στην όχθη του ποταμού". Ο Μαύρος Σέρβιος Ονοράτος στα σχόλια του στην Αινειάδα έγραψε ότι οι Ουινδολικοί καταγόντουσαν από τους Λιβυρνούς, δεν ήταν Κελτική φυλή και μετακινήθηκαν στην κεντρική Ευρώπη από τις βορειοανατολικές ακτές της Αδριατικής. Η επίθεση προκάλεσε συναγερμό στους Λιβυρνούς που προετοιμάστηκαν να αντιμετωπίσουν στρατιωτικά τους Έλληνες κατακτητές. Έναν χρόνο μετά την εγκατάσταση των κατοίκων της Πάρου στην Χβαρ ο Διόδωρος Σικελιώτης περιγράφει μια μεγάλη ναυμαχία ανάμεσα στους εποίκους και τους προηγούμενους κατοίκους, αυτό φαίνεται σε επιγραφή της Χβαρ (384 π.Χ. - 383 π.Χ.). Οι παλιοί κάτοικοι της Χβαρ ζήτησαν βοήθεια από τους Λιβυρνούς, έφτασαν αμέσως 10.000 Ιαδισινοί από την Ζαντάρ για να αντιμετωπίσουν τους Πάριους εισβολείς. Ο στρατός των Συρακουσών που βρισκόταν στην Ίσσα πληροφορήθηκε το γεγονός και έσπευσε να τους αντιμετωπίσει, ακολούθησε η συντριβή των Λιβυρνών. Ο Διόδωρος Σικελιώτης καταγράφει 5.000 νεκρούς και 2.000 αιχμαλώτους, οι Έλληνες κυρίευσαν τα πλοία τους, έκαψαν τα όπλα τους και τα αφιέρωσαν στους θεούς τους. Η μάχη αυτή έφερε το τέλος της κυριαρχίας των Λιβυρνών στην Αδριατική ακτή και τους ανάγκασε να οπισθοχωρήσουν στο εσωτερικό της ενδοχώρας. Οι επιτυχίες των Συρακούσιων δέν συνεχίστηκαν επειδή ο στόλος τους εξασθένησε σημαντικά μετά τον θάνατο του Διονύσιου του Πρεσβύτερου. Οι Λιβυρνοί ανέκαμψαν, με σκληρή πειρατεία όπως περιγράφει ο Τίτος Λίβιος ανέκτησαν τους θαλάσσιους δρόμους της Αδριατικής (302 π.Χ.).
Ελληνιστική περίοδος
Στα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ. αναδείχτηκαν σημαντικά οι Ιλλυριοί Αρδιαίοι υπό τον βασιλιά Άγρων, οι πειρατικές του δραστηριότητες προκάλεσαν την επέμβαση των Ρωμαίων (229 π.Χ.). Ο Ιούλιος Φλώρος στο έργο του "Επιτομή της Ρωμαικής ιστορίας" έγραψε ότι οι Λιβυρνοί πολέμησαν τους Ρωμαίους στο πλευρό των Αρδιαίων. Ο Αππιανός με την σειρά του έγραψε ότι οι Λιβυρνοί ήταν οι πρώτοι που επιτέθηκαν στους Ρωμαίους όταν έφτασαν στην Αδριατική. Οι Λιβυρνοί δεν αναφέρονται στους επόμενους πολέμους των Ρωμαίων, πιθανότατα αποχώρησαν μετά την ήττα των Αρδιαίων. Αργότερα όταν ξέσπασαν οι Καρχηδονιακοί Πόλεμοι και ο Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος πιθανότατα να ήταν σύμμαχοι των Ρωμαίων επειδή χρησιμοποιούσαν το πολεμικό τους πλοίο την Λιβύρνις για τις επιχειρήσεις τους. Οι Ρωμαίοι ίδρυσαν την αποικεία τους Ακυληία και ανέλαβαν τον έλεγχο στην Βενετία που βρισκόταν στα βόρεια των Λιβυρνών, κατόπιν κατάκτησαν την Ιστρία στην βορειοανατολική Αδριατική που κατοικούσε το Ιστρών έθνος ενώ οι βόρειοι γείτονες τους Ιάποδες επιτέθηκαν στην Ακυληία (171 π.Χ.). Στα γεγονότα αυτά δεν μπλέχτηκαν οι Λιβυρνοί, προσπαθούσαν να αποφύγουν την σύγκρουση με τους Ρωμαίους ώστε να μπορούν να συνεχίσουν τις πειρατικές τους δραστηριότητες. Στα νότια σύνορα τους οι Ρωμαίοι υπέταξαν οριστικά τους Ιλλυριούς όταν ηττήθηκε ο τελευταίος βασιλιάς Γένθιος (167 π.Χ.), ακολούθησαν οι πόλεμοι εναντίον των Δαλματών (156 π.Χ. - 155 π.Χ.). Οι Ρωμαίοι εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στις ακτές των Λιβυρνών την εποχή που έκαναν εκστρατεία εναντίον των Ιάποδων (129 π.Χ.), τους συνέτριψαν μαζί με όλους τους γειτονικούς λαούς, ανάμεσα τους και τους Λιβυρνούς.
Ρωμαϊκή κατάκτηση
Οι Ρωμαίοι εχθροί του Ύπατου Σύλλα προσπάθησαν να οργανώσουν στην Λιβυρνία ή σε κάποιο νησί που βρισκόταν στις ακτές της κίνημα με στόχο την ανατροπή του. Το κίνημα αυτό απέτυχε, τόσο λόγω του άσχημου καιρού όσο και λόγω του χαμηλού ηθικού των στρατιωτών. Οι Ρωμαϊκές λεγεώνες πέρασαν ξανά από τις ακτές των Λιβυρνών στην εκστρατεία τους εναντίον των Δαλματών από την Ακυληία προς την Ίστρια (78 π.Χ.), ο στόχος τους ήταν να σταθεροποιήσουν τον Ρωμαϊκό έλεγχο στην Σαλώνα. Το Ιλλυρικό έγινε Ρωμαική επαρχία την οποία ανέλαβε ο Ιούλιος Καίσαρ (59 π.Χ.), η πρωτεύουσα των Λιβυρνών Ζαντάρ έγινε Ρωμαικός Δήμος αλλά ο εποικισμός από τους Ρωμαίους έγινε αργότερα (33 π.Χ.). Οι Δαλματοί που διεκδικούσαν τους βοσκότοπους γύρω από τον ποταμό Κρκ βρέθηκαν σε πόλεμο με τους Λιβυρνούς, κατέλαβαν την πόλη τους Πρόνομα. Οι Λιβυρνοί ζήτησαν την βοήθεια του Ιούλιου Καίσαρα που ήταν Ρωμαίος διοικητής του Ιλλυρικού, παρά την Ρωμαική υποστήριξη οι Δαλματοί τους συνέτριψαν. Ο μεγάλος Ρωμαικός εμφύλιος που ξέσπασε ανάμεσα στον Ιούλιο Καίσαρα και τον Πομπήιο (49 π.Χ.) απασχόλησε όλες τις επαρχίες, ανάμεσα τους και την Λιβυρνία. Στο νησί Κρκ που βρισκόταν στις Λιβυρνικές ακτές ακολούθησε μεγάλη ναυμαχία ανάμεσα στον Καίσαρα και τον Πομπήιο, οι Λιβυρνοί διχάστηκαν ανάμεσα στις δυο πλευρές. Οι μεγάλες πόλεις όπως η Ζαντάρ και η Κρκ υποστήριξαν τον Καίσαρα, οι υπόλοιποι Λιβυρνοί υποστήριξαν τον Πομπήιο, ανάμεσα τους και η Βις που οι κάτοικοι της αντιτάχθηκαν στην υποστήριξη του Καίσαρα στην Σαλώνα.
Το "ναυτικό της Ζαντάρ"με Λιβρυρνικά και Ρωμαϊκά πλοία αντιμετώπισαν το "Λιβυρνικό ναυτικό" που εξυπηρετούσε τον Πομπήιο, είχε εξοπλιστεί αποκλειστικά με Λιβυρνούς ναύτες και πλοία. Η Ρωμαϊκή κυριαρχία στην Αδριατική επικεντρώθηκε μόνο σε λίγες πόλεις όπως η Ζαντάρ, η Σαλώνα και η Ναρώνα. Οι Ιλλυριοί και οι Λιβυρνοί πειρατές ζήτησαν από τον Οκταβιανό Αύγουστο να οργανώσει μια μεγάλη ναυτική εκστρατεία στην Επαρχία του Ιλλυρικού για να σταθεροποιήσει τον Ρωμαϊκό έλεγχο (35 π.Χ.). Η εκστρατεία είχε στόχο να υποτάξει όλες τις Ιλλυρικές φυλές στα ανατολικά της Ναρώνα και κατόπιν να υποτάξει όλες τις Ιλλυρικές φυλές που αντιστέκονταν. Ο Οκταβιανός Αύγουστος αφού κατέστρεψε τους πειρατικούς στόλους των νησιών Μλιετ και Κόρτσουλα συνέχισε για την Λιβυρνία με στόχο να υποτάξει τις πειρατικές δραστηριότητες στον κόλπο του Κβάρνερ που είχαν στόχο την ανεξαρτητοποίηση από την Ρώμη. Οι γαλέρες των Λιβυρνών θα έχουν αποφασιστικό ρόλο στην μεγάλη ναυμαχία που θα ακολουθήσει αργότερα στο Άκτιο. Δεν είναι βέβαιο αν οι Λιβυρνοί συμμετείχαν στην τελευταία επανάσταση των Ιλλυριών εναντίον των Ρωμαίων, η μοναδική ένδειξη ήταν μια πινακίδα που βρέθηκε στην Βερόνα στην οποία καταγράφονται οι Ιάποδες και οι Λιβυρνοί με έναν άγνωστο αρχηγό. Η ναυτική δύναμη των Λιβυρνών ήταν πάντοτε η ισχύς τους, μετά την ήττα τους από τους Ρωμαίους εισήλθαν στην Ρωμαική επαρχεία της Δαλματίας χωρίς στρατιωτική ισχύ. Το εμπόριο ωστόσο εξακολουθούσε να βρίσκεται σε μεγάλη ευημερία από τα λιμάνια τους, τα αρχαιολογικά ευρήματα έδειξαν ότι οι Λιβυρνοί διατήρησαν τα έθιμα και τις παραδόσεις τους.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Δαλματίας
Λασά (βιβλική τοποθεσία)
Η τοποθεσία Λασά ή αναφερόμενη και Δασά, είναι βιβλική τοποθεσία η οποία αναφέρεται μόνο μια φορά, στην Παλαιά Διαθήκη, στο βιβλίο της Γενέσεως, 10.19, ως όριο της επικράτειας των Χαναναίων.
Το κείμενο στο οποίο αναφέρεται φαίνεται η γενεαλογία του Χαναάν, τέταρτου γιου του Χαμ (γιου του Νώε), από τον οποίο προήλθαν οι Χαναναίοι. Εκεί αναφέρεται:
«και έγιναν τα όρια των Χαναναίων από την Σιδώνα μέχρι τα Γέραρα και τη Γάζα και έως τα Σόδομα και τα Γόμορα, την Αδαμά και Σεβωείμ έως τη Λασα»:
«Χαναὰν δὲ ἐγέννησε τὸν Σιδῶνα πρωτότοκον αὐτοῦ καὶ τὸν Χετταῖον καὶ τὸν Ἰεβουσαῖον καὶ τὸν Ἀμορραῖον καὶ τὸν Γεργεσαῖον καὶ τὸν Εὐαῖον καὶ τὸν Ἀρουκαῖον καὶ τὸν Ἀσενναῖον καὶ τὸν Ἀράδιον καὶ τὸν Σαμαραῖον καὶ τὸν Ἀμαθί. καὶ μετὰ τοῦτο διεσπάρησαν αἱ φυλαὶ τῶν Χαναναίων, καὶ ἐγένοντο τὰ ὅρια τῶν Χαναναίων ἀπὸ Σιδῶνος ἕως ἐλθεῖν εἰς Γεραρα καὶ Γάζαν ἕως ἐλθεῖν Σοδομων καὶ Γομορρας Αδαμα καὶ Σεβωιμ ἕως Λασα»
(η τελευταία πρόταση αποτελεί το εδάφιο 10.19)
Ονομασία
Η εβραϊκή λέξη לָשַׁע αποδίδεται στα ελληνική Λασά ή Δασά , ενώ με λατινικούς χαρακτήρες αποδίδεται ως Lasha ή Lesa
Με το όνομα «Δασά» καταγράφεται στον Αλεξανδρινό και στον Βατικανό κώδικα της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα, ενώ με το όνομα «Λασά» σε άλλες εκδόσεις (στην Αλεξανδρινή έκδοση όπως τυπώθηκε από τον John Ernest Grabe, την οποία συνέχισαν ο Breitinger και στη συνέχεια ο Reineccius, στο κείμενο της Κομπλουτενσιανής Πολύγλωσσης έκδοσης του 1517 και σε διάφορα χειρόγραφα).
Εκτιμήσεις για την τοποθεσία
Από τη σειρά με την οποία αναφέρονται τα ονόματα, θεωρείται ότι η γενική θέση της Λασάς είναι στη νότια-ανατολική Παλαιστίνη. Αν και δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία, η άποψη του Ιερώνυμου και άλλων συγγραφέων είναι ότι η Λασά είναι η Καλλιρρόη, μια γνωστή περιοχή για τα θερμά νερά της στην ανατολική όχθη της Νεκράς Θάλασσας. Στην άποψη αυτή συνηγορεί και η πληροφορία του Γκεσένιου (Justus Gesenius) (Thes. σελ. 764) ότι το όνομα Λασά σημαίνει «ρωγμή», κάτι που ταιριάζει ιδιαίτερα στο φαράγγι κοντά στο Ουαντί Ζερκά-Μαΐν από το οποίο τα ύδατα της Καλλιρόης οδηγούνται στην Νεκρά Θάλασσα Την ίδια άποψη με τον Ιερώνυμο έχουν και εβραϊκές πηγές εξήγησης των γραφών, όπως η Γένεσις Ραμπάχ (Genesis Rabba) (μέρος της Μιδράς), η Σιφρέ στο Δευτερονόμιο και η Μεγκιλλάχ του Ιερεμία (Jeremiah Megillah) , όπως αναφέρεται και στα σχόλια του C.T.R. Hayward σε βιβλίο με το κείμενο του Ιερωνύμου «Ερωτήσεις στη Γένεση» (Quaestiones hebraicae in Genesim) και η Τάργκουμ της Ιερουσαλήμ (Targum Yerushalmi).
Αναφορές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Πόδος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Πόδος είναι χωριό της ορεινής Ναυπακτίας  του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 882 μέτρων στις βόρειες παρυφές της Παπαδιάς, κλεισμένο μέσα σε πολύ περιορισμένο χώρο οριοθετείται από λοφοσειρές και υψώματα. Νότια βρίσκονται οι γυμνές βουνοκορφές Κοτρόνι και Τσακαλάκι. Βόρεια φαντάζουν οι κορφές Τσεκούρι και Αρδίνι, που ανήκουν στο γειτονικό χωριό Αμπελακιώτισσα, ανατολικά η Σκαλούλα και δυτικά οι δασωμένες βουνοκορφές Λιθαρόστρουγκα, Ψηλή Κορυφή, Αϊλιάς, Αγριοκερασιά και Πέτακας.
Το Ποδιώτικο ρέμα (Ποδιωτόρεμα – Ποδόρεμα) σχηματίζεται από το Σκαλτσόρεμα και το Ξερόρεμα και άλλα μικρορέματα που πηγάζουν από τις πλαγιές της βουνοκορφής Τσακαλάκι και συμβάλλει στον Κότσαλο (Κάκαβο) στη θέση Σύνοδος. Λόγω των πολλών νερών στον Πόδο λειτουργούσαν τουλάχιστον 7 νερόμυλοι. Η πλατανοΐσκιωτη πλατεία στη θέση “Πλατάνια” λίγα μέτρα πιο πάνω από τη γραφική Μεγάλη Βρύση με τις δύο πέτρινες κούπες της, ο ενοριακός ναός του Αγίου Αθανασίου που κτίστηκε αρχικά από τον αρχιπροεστό της επαρχίας Κραβάρων Θανασούλα Σισμάνη (+ 1789) και ξανακτίσθηκε (1957 – 1960) με το ωραίο πετρόκτιστο κωδωνοστάσιο (1928), ο Άι-Γιώργης που η αρχική του ανέγερση ανάγεται στην Τουρκοκρατία, επανακτίσθηκε το 1952–55 σε περίοπτη θέση και τα άλλα ξωκλήσια, στέρεα ή ερειπωμένα, σε όμορφους και γραφικούς τόπους είναι κάποια από τα αξιοπαρατήρητα στοιχεία του πνιγμένου στη βλάστηση αυτού χωριού.
Ο Πόδος απέχει 48,9 χιλιόμετρα από την Ναύπακτο κάνοντας την διαδρομή Ναύπακτο, Ελευθέριανη, Πόδο και 69,1 χιλιόμετρα κάνοντας την διαδρομή Ναύπακτο, Άνω Χώρα, Πόδο.