cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρανθίσκο δε Κεβέδο
Ο Φρανθίσκο δε Κεβέδο (Francisco Gómez de Quevedo y Santibáñez Villegas, 14 Σεπτεμβρίου 1580 – 8 Σεπτεμβρίου 1645) ήταν Ισπανός ποιητής.
Μολονότι μύωπας και στραβοκάνης ήταν δεινός μονομάχος. ΄Όταν σκότωσε ένα αντίπαλό του σε μονομαχία, κατέφυγε στην προστασία του παντοδύναμου δούκα της Οσούνα. Τον συνόδευσε ως γραμματέας του στην Ιταλία και όταν ο δούκας έγινε αντιβασιλιάς της Νεάπολης το 1616, ανέθεσε στον Κεβέδο τα οικονομικά της αντιβασιλείας. Το 1618 ο ποιητής έγινε ιππότης του Τάγματος του Σαντιάγο.
Το 1621 συμπαρασύρθηκε από την πτώση του Οσούνα και αναγκάστηκε να παραμείνει υπό περιορισμόν στα κτήματά του. Αλλά το 1621 ανέβηκε στον θρόνο ο Φίλιππος Δ΄ κι ο Κεβέδο βρήκε νέο προστάτη στο πρόσωπο του επίσης παντοδύναμου κόμη-δούκα Ολιβάρες.
Ζούσε έκλυτη ζωή, ήταν τρόφιμος οίκων ανοχής και ταβερνείων κι όταν κάποτε αναγκάστηκε, μετά από πιέσεις της αυλής, να διακόψει την παράνομη συμβίωσή του με μια γυναίκα και να παντρευτεί μια χήρα, εγκατέλειψε την τελευταία ύστερα από τρεις μήνες. Παρά ταύτα το 1632 έγινε γραμματέας του βασιλιά.
Το 1639 τα βιβλία του -στα οποία είχε κατηγορήσει και σατιρίσει τον βασιλιά, τον πάπα, τον Ολιβάρες, τους μοναχούς και τις γυναίκες και τα οποία βιβλία του είχαν δημιουργήσει αναρίθμητους εχθρούς- κατασχέθηκαν. Συνελήφθη και κλείστηκε σε μοναστήρι. Αφέθηκε ελεύθερος το 1643, αλλά η υγεία του είχε καταστραφεί και μετά από δύο χρόνια πέθανε.
Το ύφος του, που ονομάστηκε conceptismo, χαρακτηριζόταν από γοργό ρυθμό, απλό λεξιλόγιο, πνευματώδεις μεταφορές και λογοπαίγνια. Οι ποιητές, κατά τον Κεβέδο, δεν έπρεπε να αναζητούν ιδιότυπες φράσεις και λέξεις προς εντυπωσιασμόν αλλά ιδέες μεγαλείου και βάθους. Η ποιητική του ήταν στον αντίποδα του Γκονγκορισμού, του ύφους δηλαδή που ανέπτυξε ο ποιητής Λουίς ντε Γκόνγκορα, με τον οποίον ο Κεβέδο ήταν σε διαρκή διαμάχη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές
Μινεσότα Θάντερ
Η Μινεσότα Θάντερ ήταν αμερικανική, επαγγελματική, ποδοσφαιρική ομάδα από τη Μινεσότα, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ιδρύθηκε το 1990 και συμμετείχε στην USL First Division (USL-1), τη δεύτερη κατηγορία του συστήματος ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Αμερικής, μέχρι το 2009. Έδρα της ομάδας ήταν το National Sports Center, χωρητικότητας 12000 θεατών. Το Νοέμβριο του 2009 η ομάδα ανακοίνωσε ότι σκόπευε να εγκαταλείψει την USL First Division ώστε να γίνει συνιδρυτής της νέας North American Soccer League. Ωστόσο, η συμμετοχή της στην κατηγορία δεν έγινε ποτέ. Η ομάδα αποδέσμευσε όλους τους ποδοσφαιριστές της λόγω σοβαρών χρεών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μινεσότα Θάντερ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1990
Φαλκονέρα
thumb|280px|Η νησίδα Φαλκονέρα (λήψη απο τα ΒορειοΑνατολικά)
Η Φαλκονέρα ή κατά τους Έλληνες ναυτικούς Γερακούλια, είναι ακατοίκητη βραχονησίδα του Μυρτώου πελάγους στο νότιο Αιγαίο.
Η λέξη προέρχεται από την ιταλική Falconeria, δηλαδή γερακότοπος, κοινής σημασίας με το ελληνικό του όνομα (Γερακούλια). Απέχει 42 ναυτικά μίλια ΒΑ από το ακρωτήριο Μαλέας και 25 μίλια Δ-ΒΔ από τη Μήλο. Θεωρείται σημαντικότατη για τη ναυσιπλοΐα, δεδομένου ότι βρίσκεται ακριβώς επί των διεθνών θαλάσσιων γραμμών Μαλέα-Σμύρνης και Πειραιά-Χανίων, αλλά και αρκετά επικίνδυνη (ιδίως για τα ιστιοφόρα "εν γαλήνη και άπνοια") εξαιτίας των ισχυρών ρευμάτων στη γύρω θαλάσσια περιοχή.
Στο ανατολικό άκρο της νησίδας, ονομαζόμενο Παναγιά των ρευμάτων, υπάρχει αυτόματος φάρος τύπου Δαλέν-Άγκα με φωτοβολία 23 μιλίων. Το 1941 οι γερμανικές δυνάμεις Κατοχής τον ανατίναξαν και συνέπεια υπήρξε ένα πλήθος ναυαγίων. Μετά την Απελευθέρωση, ο φάρος επισκευάσθηκε για την αποκατάσταση της λειτουργίας του.
Στις 8 Δεκεμβρίου 1966 σημειώθηκε στη θαλάσσια περιοχή της Φαλκονέρας το πολύνεκρο ναυάγιο του πορθμείου πλοίου «Ηράκλειον», με 273 θύματα. Είχε προηγηθεί μία 15ετία νωρίτερα, ξημερώματα της 6ης Οκτωβρίου 1951, η πρόσκρουση λόγω παρέκκλισης πορείας του ατμόπλοιου «Αδρίας» στη βραχονησίδα, με επιτυχή αποβίβαση σε απόκρημνο σημείο της, παρά τη σφοδρή κακοκαιρία, επιβατών και πληρώματος (υπήρξε πάντως αναφορά για μία απώλεια).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Βραχονησίδες του Αιγαίου Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
1554 Γιουγκοσλαβία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Γιουγκοσλαβίας είναι άγνωστα. Η Γιουγκοσλαβία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες 53 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιουγκοσλαβια
Δίκτυο για τη Φωνή των Προσφύγων
Το Δίκτυο για τη Φωνή των Προσφύγων ήταν ένα διεθνές δίκτυο προσφύγων που υποστήριζε τη συμπερίληψη της φωνής των προσφύγων στις παγκόσμιες αποφάσεις για την προσφυγική πολιτική. Έχει έκτοτε αντικατασταθεί από το Global Refugee-Led Network.
Ιδρυτικό
Το Δίκτυο για τις Φωνές των Προσφύγων ιδρύθηκε επίσημα το 2017, μετά την άτυπη οργάνωσή του το 2016.
Μέλη
Οι ιδρυτές ήταν δώδεκα νέοι, κυρίως Σύριοι πρόσφυγες συνήγοροι και ακτιβιστές, τα μέλη ήταν τόσο πρόσφυγες όσο και οργανώσεις που καθοδηγούνταν από πρόσφυγες. Η οργάνωση δεν έδωσε έμφαση σε αυστηρά κριτήρια ή δομή μελών.
Στόχοι και δραστηριότητες
Οι συγκεκριμένες δραστηριότητες που αναλήφθηκαν για την επίτευξη αυτού του στόχου ήταν να επηρεάσουν το Παγκόσμιο Σύμφωνο των Ηνωμένων Εθνών για τη Μετανάστευση και το Παγκόσμιο Σύμφωνο για τους Πρόσφυγες και να συμμετάσχουν στο επερχόμενο πλαίσιο της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες για τον δίκαιο καταμερισμό της ευθύνης. Από τις τρεις δραστηριότητες, το Παγκόσμιο Σύμφωνο για τους Πρόσφυγες ήταν η υψηλότερη προτεραιότητα.
Άλλες δραστηριότητες περιλάμβαναν ευρύτερη συνηγορία για τη βελτίωση της εκπροσώπησης των προσφύγων στα τοπικά και παγκόσμια καθεστώτα προστασίας των προσφύγων. Αυτές οι προσπάθειες συνηγορίας οδήγησαν σε αυξημένη ευαισθητοποίηση του δικτύου και μεγαλύτερη επιρροή, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής στην Παγκόσμια Σύνοδο Κορυφής για τους Πρόσφυγες τον Ιούνιο του 2018 στη Γενεύη.
Οι φιλοδοξίες του δικτύου εκφράζονται με μεγαλύτερη σαφήνεια σε ένα απόσπασμα που χρησιμοποίησε ο Haqqi Bahram στην εργασία του 2020 "Between Tokenism and Self-Representation": «Ήμασταν πολύ εκδηλωτικοί στο να μην λέμε τίποτα για εμάς χωρίς εμάς, και αυτό γιατί εμείς είμαστε οι άνθρωποι που επηρεάζονται από την πολιτική για τους πρόσφυγες και γι' αυτό πρέπει να συμμετέχουμε σε αυτήν».
Το Δίκτυο για τις Φωνές των Προσφύγων αντικαταστάθηκε από το Παγκόσμιο Δίκτυο με επικεφαλής τους πρόσφυγες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμοί αρωγής προσφύγων
Ουάζ (νομός)
Η Ουάζ (γαλλικά: Oise) είναι γαλλικός νομός, στη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς, στο βορρά της Γαλλίας. Οφείλει το όνομά του στον ποταμό Ουάζ που διασχίζει το ανατολικό τμήμα του. Οι κάτοικοι ονομάζονται Ουαζιάν ή Ιζαριάν, από το ρωμαϊκό όνομα του ποταμού Ουάζ (Isara). Πρωτεύουσα είναι η Μπωβαί, που είναι η μεγαλύτερη πόλη του νομού. Η INSEE και το ταχυδρομείο διαθέτουν τον κωδικό 60. Έχει έκταση 5.860 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Με 823.000 κατοίκους (απογραφή του 2016), είναι ο 27ος πιο πολυπληθής νομός της Γαλλίας. Παλαιότερα, με τους νομούς Σομ και Αιν, αποτελούσαν την πρώην περιοχή της Πικαρδίας. Μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 2015 αποτελεί, με τέσσερις άλλους νομούς (Νορ, Πα-ντε-Καλαί, Σομ και Αιν), τη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς.
Ιστορία
Την 1η Ιουνίου 987, μετά το θάνατο του Λουδοβίκου Ε΄ του Οκνηρού, ο Ούγος Καπέτος, κόμης του Παρισιού, εστέφθη βασιλιάς στο Σανλίς.
Στο δάσος της Κομπιένης υπογράφηκαν δύο στρατιωτικές ανακωχές. Με την πρώτη, στις 11 Νοεμβρίου 1918, επικυρώνονταν η νίκη της Γαλλίας και τελείωνε ο Α΄Παγκόσμιος πόλεμος. Με τη δεύτερη, στις 22 Ιουνίου 1940, η Γαλλία παραδόθηκε στη Γερμανία και άρχισε η περίοδος της Κατοχής και της Αντίστασης.
Την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή Πικαρδία, στην οποία ανήκε ο νομός, συγχωνεύτηκε με την περιοχή Νορ-Πα-ντε-Καλαί για να γίνει η νέα διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|270x270px|Τα διαμερίσματα του νομού Ο νομός Ουάζ χωρίζεται σε 4 διαμερίσματα, 21 καντόνια και 679 κοινότητες:
Πόλεις
μικρογραφία|320x320εσ|Η περιοχή [[Ιλ-ντε-Φρανς κατά το Παλαιό καθεστώς και οι σημερινές κοινότητες. Ο νομός Ουάζ στα βορειοανατολικά]] Οι κυριότερες πόλεις του νομού Ουάζ
Οικονομία
Η οικονομία του νομού στηρίζεται στη γεωργία, καλλιεργούνται σιτάρι, ζαχαρότευτλα και κηπευτικά, στην κτηνοτροφία (βοοειδή) στη βιομηχανία (μεταλλουργία, υαλουργία, τσιμέντο, χημικά προϊόντα) και στον τουρισμό.
Τουρισμός
αριστερά|μικρογραφία|Το κάστρο του Πιερφόν|εναλλ.=|250x250εσ μικρογραφία|250x250εσ|Το [[κάστρο του Σαντιγί]] Ο νομός Ουάζ, προσελκύει κυρίως τουρίστες για την ιστορική, πολιτιστική και θρησκευτική του κληρονομιά καθώς είναι ένας από τους νομούς με πολλά ιστορικά μνημεία της Γαλλίας. Οι περισσότερες πόλεις έχουν μια εκκλησία ή καθεδρικό ναό ή αβαείο που αξίζουν την επίσκεψη, όπως ο Καθεδρικός Ναός Σαιν-Πιερ στην Μπωβαί, ο καθεδρικός ναός της Νουαγιόν, η Νοτρ Νταμ της Σανλίς και το αβαείο Σαλίς μέσα στο δάσος της Ερμενονβίλ, που είναι από τα πιο δημοφιλή. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το [[κάστρο της Κομπιένης]] Τα πιο διάσημα διατηρητέα κτίρια είναι το κάστρο του Σαντιγί, διάσημο για τον ιππόδρομό του, αλλά και για το μουσείο Κοντέ και το μουσείο αλόγου που στεγάζονται μέσα στο κάστρο, το κάστρο της Κομπιένης, το κάστρο του Πιερφόν. Επιπλέον, οι περισσότερες μεγάλες πόλεις του νομού Ουάζ, όπως η Κομπιένη και η Σανλίς, έχουν διατηρημένες παλιές γειτονιές με μεσαιωνικά σπίτια και στενά δρομάκια που προσελκύουν το ενδιαφέρον του επισκέπτη. μικρογραφία|Θέαμα με δελφίνια στο πάρκο Αστερίξ Ο νομός Ουάζ, με τα πολυάριθμα δάση, τους ποταμούς, τους παραποτάμους και τις λίμνες του έχει πανέμορφο φυσικό περιβάλλον και επωφελείται από τον πράσινο τουρισμό και λόγω της εγγύτητάς του στην περιοχή του Παρισιού.
Υπάρχουν επίσης πάρκα αναψυχής, όπως το πάρκο Αστερίξ, το Μαρ ντε Σαμπλ ή το πάρκο Σαιν-Πωλ, που προσελκύουν πολλούς επισκέπτες, κυρίως οικογένειες.
Έχει επίσης πολλά μουσεία και ιστορικούς χώρους και η ύπαιθρος είναι διάσπαρτη από κάστρα και πύργους.
Λεμφικό σύστημα
Ο λεμφικός ιστός χαρακτηρίζεται από την περιεκτικότητά του σε δικτυωτά κύτταρα, ίνες, μακροφάγα, λεμφοκύτταρα και πλασματοκύτταρα. Βρίσκεται στα λεμφογάγγλια, στον σπλήνα, στις αμυγδαλές, στον θύμο και στον μυελό των οστών.
Ουάζ (νομός)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί των Ω-ντε-Φρανς Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Λεμφικό σύστημα
Η δομή του λεμφικού συστήματος
Τα λεμφοφόρα τριχοειδή ή λεμφικά τριχοειδή (τα μικρότερα αγγεία του δικτύου) σχηματίζουν δίκτυο που απάγει τη λέμφο από τους ιστούς. Από τα λεμφοφόρα τριχοειδή, η λέμφος φέρεται στα μικρά λεμφαγγεία, από τη συμβολή των οποίων σχηματίζονται τα μεγάλα λεμφαγγεία. Τα λεμφαγγεία έχουν κομπολογιοειδή εμφάνιση, εξαιτίας των πολυάριθμων βαλβίδων που υπάρχουν στον αυλό τους.
Τελικά, το λεμφικό σύστημα επικοινωνεί με το φλεβικό και η λέμφος χύνεται στις φλέβες, αφού προηγουμένως, υποχρεωτικά έχει περάσει από τουλάχιστον ένα  (ή λεμφαδένα). Η λέμφος διοχετεύεται στο φλεβικό σύστημα στη βάση του τραχήλου (λαιμού) με δύο μεγάλα λεμφαγγεία που ονομάζονται μείζων και ελάσσων θωρακικός πόρος. Η φλέβα στην οποία διοχετεύεται τελικά το λεμφικό υγρό ονομάζεται άνω κοίλη φλέβα.
Ιστορική αναδρομή
Ο Ιπποκράτης ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που αναφέρθηκε στο λεμφικό σύστημα τον 5ο αιώνα π.Χ. στο έργο του Στις αρθρώσεις, αναφέρθηκε εν συντομία στους λεμφαδένες σε μια πρόταση. Ο Ρούφους της Εφέσου, ένας Ρωμαίος γιατρός, προσδιόρισε τη μασχάλη, τα βουβωνικά και μεσεντέρια λεμφογάγγλια, καθώς και τον θύμο κατά τη διάρκεια του 1ου και του 2ου αι. μ.Χ. Η πρώτη αναφορά των λεμφαγγείων ήταν το 3ο αιώνα π.Χ. από τον Ηρόφιλο, ο οποίος ήταν Έλληνας ανατόμος που ζούσε στην Αλεξάνδρεια, και εσφαλμένα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι «απορροφητικές φλέβες των λεμφαγγείων», με τις οποίες εννοούσε τα λεμφαγγεία των εντέρων, αποστραγγίζονται μέσα στις ηπατικές πυλαίες φλέβες, και ως εκ τούτου στο συκώτι. Τα ευρήματα του Ρούφους και του Ηρόφιλου διαδόθηκαν περαιτέρω από τον Έλληνα γιατρό Γαληνό, ο οποίος περιέγραψε τα χυλοφόρα αγγεία και τα μεσεντέρια λεμφογάγγλια που παρατήρησε στην ανατομή του σε πιθήκους και χοίρους τον 2ο αιώνα μ.Χ.
Στα μέσα του 16ου αιώνα, ο Γκαμπριέλε Φαλόπιο (ο οποίος ανακάλυψε τις σάλπιγγες), περιέγραψε τι είναι ως τώρα γνωστό για τα χυλοφόρα αγγεία ως «κάτι που κυλάει στα έντερα γεμάτη από κίτρινη ουσία». Περίπου το 1563 ο Bartolomeo Eustachi, ένας καθηγητής της ανατομίας, περιέγραψε τον θωρακικό πόρο σε άλογα ως κοίλη λευκή ουσία θώρακος. Η επόμενη σημαντική ανακάλυψη ήρθε όταν το 1622 ένας γιατρός, ο Γκασπάρε Αζέλι, εντόπισε εντερικά λεμφαγγεία σε σκύλους και τα όρισε ως κοίλη λευκή ουσία των χυλοφόρων αγγείων, τα οποία είναι σήμερα γνωστά ως απλά χυλοφόρα αγγεία. Τα χυλοφόρα αγγεία είχαν οριστεί ως το τέταρτο είδος των αγγείων (τα άλλα τρία ήταν η αρτηρία, η φλέβα και το νεύρο, το οποίο τότε πίστευαν ότι είναι ένα είδος αγγείου), και διέψευσε τον ισχυρισμό του Γαληνού ότι ο χυλός μεταφερόταν από τις φλέβες. Όμως, ο ίδιος ακόμη πίστευε ότι τα χυλοφόρα αγγεία μετέφεραν τον χυλό στο ήπαρ (όπως έλεγε ο Γαληνός). Επισήμανε επίσης τον θωρακικό πόρο, αλλά απέτυχε να παρατηρήσει τη σύνδεσή του με τα χυλοφόρα αγγεία. Αυτή η σύνδεση ιδρύθηκε από τον Ζαν Πακέ το 1651, ο οποίος βρήκε ένα λευκό υγρό ανάμικτο με αίμα στην καρδιά ενός σκυλιού. Υποψιάστηκε ότι το υγρό για να είναι χυλός καθώς ρέει θα αυξάνεται όταν η κοιλιακή πίεση εφαρμόζεται. Εντόπισε αυτό το υγρό στο θωρακικό πόρο, το οποίο στη συνέχεια ακολούθησε σε σάκο γεμάτο με χυλό που το αποκάλεσε δοχείο χυλού, το οποίο είναι τώρα γνωστό ως δεξαμενή χυλού. Περαιτέρω έρευνες τον οδήγησαν να βρει το περιεχόμενο των χυλοφόρων αγγείων που εισάγεται στο φλεβικό σύστημα μέσω του θωρακικού πόρου. Έτσι, αποδείχθηκε πειστικά ότι τα χυλοφόρα αγγεία δεν τερματίζουν στο ήπαρ, και ανασκευάστηκε η δεύτερη ιδέα του Γαληνού: ότι ο χυλός έρεε στο ήπαρ. Ο Γιόχαν Βεσλίνγκιους ζωγράφισε τα πρώτα σκίτσα των χυλοφόρων αγγείων σε ανθρώπους το 1647.
Η ιδέα ότι το αίμα επανακυκλοφορεί διαμέσου του σώματος αντί να παράγεται εκ νέου από το ήπαρ και την καρδιά έγινε πρώτα αποδεκτό ως αποτέλεσμα των έργων του Γουίλιαμ Χάρβεϊ - μία εργασία που δημοσίευσε το 1628. Το 1652, ο Ολάους Ρούντμπεκ (1630-1702), ένας Σουηδός, ανακάλυψε ορισμένα διαυγή αγγεία στο ήπαρ που περιείχαν καθαρό υγρό (και όχι λευκό), και ως εκ τούτου τα ονόμασε ηπατικά υδατικά αγγεία. Επίσης έμαθε ότι άδειαζαν στο θωρακικό πόρο, καθώς και ότι είχαν βαλβίδες. Ανακοίνωσε τα συμπεράσματά του στην αυλή της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας, αλλά δεν δημοσίευσε τα ευρήματά του για έναν χρόνο, και στο ενδιάμεσο παρόμοια ευρήματα δημοσιεύθηκαν από τον Τόμας Μπάρτολιν, ο οποίος επιπλέον δημοσίευσε ότι τα εν λόγω αγγεία βρίσκονται παντού στο σώμα, και όχι μόνο στο ήπαρ. Είναι, επίσης, αυτός που τα ονόμασε «λεμφαγγεία». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα σε μια πικρή διαμάχη μεταξύ ενός από τους μαθητές του Μπάρτολιν, τον Μάρτιν Μπόγκνταν και τον Ρούντμπεκ, τον οποίο κατηγόρησε για λογοκλοπή.
Οι ιδέες του Γαληνού επικράτησαν στην ιατρική μέχρι τον 17ο αιώνα. Πίστευαν ότι το αίμα που παραγόταν από το ήπαρ ως χυλός μολυνόταν με ασθένειες από το έντερο και το στομάχι, στο οποίο προστίθενται διάφορα πνεύματα από άλλα όργανα, και ότι αυτό το αίμα καταναλωνόταν από όλα τα όργανα του σώματος. Η θεωρία αυτή απαιτούσε ότι το αίμα θα καταναλωνόταν και θα παραγόταν πολλές φορές. Ακόμα και τον 17ο αιώνα, οι ιδέες του υπερασπίστηκαν από μερικούς γιατρούς.
Λέμφος
Η λέμφος αποτελείται από κύτταρα (λεμφοκύτταρα) και μεσοκυττάρια ουσία (δικτυωτές ίνες, υγρή λέμφος). Η λέμφος είναι το υγρό που περιέχεται μέσα στα λεμφαγγεία και τα λεμφογάγγλια και που τελικά αποχετεύεται στο φλεβικό αίμα με τους δυο θωρακικούς πόρους. Προέρχεται από το υγρό των ιστών, ενώ όταν διέρχεται από τα λεμφογάγγλια εμπλουτίζεται με λεμφοκύτταρα και αντισώματα, που μεταφέρονται με τη λέμφο στο αίμα. Επιπλέον, με τη λέμφο μεταφέρεται στο αίμα και το λεύκωμα που εξέρχεται, σε μικρά ποσά, από τα αιμοφόρα τριχοειδή στο υγρό των ιστών, καθώς και οποιοδήποτε άλλο λεύκωμα είτε και άλλη μεγαλομοριακή ένωση, που ενδεχόμενα παράγεται είτε εισάγεται παρεντερικώς μέσα στους ιστούς (τοξίνες, φάρμακα, κ.λπ.), καθώς και μικροοργανισμοί. Ειδικότερα η λέμφος είναι ένα κιτρινωπό υγρό αλκαλικής αντιδράσεως. Η σύνθεσή της είναι ανάλογη με εκείνη του πλάσματος του αίματος. Περιέχει λευκά αιμοσφαίρια και κυρίως λεμφοκύτταρα. Το ποσό της παραγόμενης λέμφου δεν είναι σταθερό, αλλά εξαρτάται κατά κύριο λόγο, από τη λειτουργία των οργάνων και γενικότερα από τις τοπικές συνθήκες που επικρατούν στον ιστό ή το όργανο. Γίνεται αντιληπτό, ότι κατά τη λειτουργία οργάνων (π.χ. μυών, γαστρεντερικού σωλήνα κ.λπ.) παράγεται πολύ μεγαλύτερο ποσό λέμφου σε σύγκριση με την κατάσταση ηρεμίας τους. Η διαφορά πίεσης μεταξύ των λεμφοφόρων τριχοειδών και της φλεβικής πίεσης στην αριστερή και δεξιά φλεβώδη γωνία συντελούν στην κίνηση της λέμφου προς την εκβολή των θωρακικών πόρων. Η διαφορά αυτή δημιουργείται με τη συνεχή είσοδο υγρού μέσα στα λεμφοφόρα τριχοειδή και τις περισταλτικές κινήσεις του τοιχώματος των λεμφαγγείων, που αρχίζουν από διάφορα σημεία τους και προχωρούν προς το κέντρο.
Σκοπός της λέμφου
Πρώτη λειτουργία της είναι να βοηθάει στη θρέψη, μεταφέροντας τα διάφορα λίπη που απορροφούνται από το λεπτό έντερο στο ήπαρ, όπου περνούν από επεξεργασία. Μια δεύτερη λειτουργία είναι η αποχέτευση και ο καθαρισμός, μεταφέροντας κύτταρα και διάφορες ουσίες τα οποία δεν είναι απαραίτητα για την λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού. Τρίτη λειτουργία της λέμφου είναι η άμυνα του οργανισμού, η οποία ολοκληρώνεται μέσα στα λεμφογάγγλια, στα οποία κατακρατούνται μικρόβια και άλλα παθολογικά στοιχεία που μεταφέρει η λέμφος, ενώ συγχρόνως τα καταστρέφουν με φαγοκύτωση (φαγοκυττάρωση). Ουσιαστικά, τα λεμφογάγγλια δρουν όπως τα διυλιστήρια.
Λειτουργίες του λεμφικού συστήματος
Πρωταρχική λειτουργία του λεμφικού συστήματος είναι η επαναφορά στο αιμοφόρο αγγειακό σύστημα μέρους του υγρού το οποίο διηθείται από τα αιμοφόρα τριχοειδή αρτηρίδια προς τους ενδιάμεσους ιστούς, αλλά δεν επανέρχεται όλο διά των φλεβιδίων. Η λέμφος, όπως ειπώθηκε, ακολουθεί μονόδρομη πορεία από την περιφέρεια προς την καρδιά, στην οποία και χύνεται, και έτσι επέρχεται η αποκατάσταση του όγκου του αίματος. Μια ακόμη σημαντική λειτουργία του λεμφικού συστήματος είναι η μεταφορά των λιπαρών συστατικών (υπό μορφή χυλομικρών) από το πεπτικό σύστημα προς το κυκλοφορικό. Τα λιπαρά συστατικά των τροφών συλλέγονται από τα λεμφικά αγγεία που περιβάλλουν το έντερο, μεταφέρονται στη χυλοφόρο δεξαμενή, και από εκεί μέσω του θωρακικού αγωγού στην καρδιά. Άλλη λειτουργία του λεμφικού συστήματος είναι η εμπλοκή του στην άμυνα του ατόμου εναντίον παρασιτικών οργανισμών (όπως ιοί, βακτήρια, πρωτόζωα, μύκητες, κατώτερα μετάζωα) ή και παραγώγων αυτών (π.χ. τοξινών). Αυτό επιτυγχάνεται με τους μηχανισμούς στους οποίους εμπλέκονται τα λευκοκύτταρα της λέμφου (λεμφοκύτταρα) τα οποία έχουν την ικανότητα να αναγνωρίζουν κάποιο κύτταρο ή κάποιο χημικό μεγαλομόριο ως ξένο (αντιγόνο) οπότε ενεργοποιούνται και οι ειδικοί αμυντικοί μηχανισμοί.
Λεμφικά όργανα
Το σύνολο των ιστών και οργάνων που φιλοξενούν τα κύτταρα που συμμετέχουν στην ανοσιακή απόκριση απαρτίζουν το λεμφικό σύστημα, το οποίο είναι οργανωμένο είτε σε όργανα με λεπτή κάψα είτε σε διάχυτες αθροίσεις λεμφανοειδικού ιστού. Έτσι, τα κύρια λεμφικά όργανα και οι ιστοί ταξινομούνται σε κεντρικά ή πρωτογενή και σε περιφερικά ή δευτερογενή λεμφικά όργανα.
Κεντρικά ή πρωτογενή λεμφικά όργανα
Τα κεντρικά ή πρωτογενή λεμφικά όργανα αποτελούν τις κύριες θέσεις λεμφοποίησης καθώς σε αυτά, παράγονται, διαφοροποιούνται από τα στελεχιαία λεμφοειδή κύτταρα, πολλαπλασιάζονται και ωριμάζουν σε λειτουργικώς επαρκή κύτταρα. Στα κεντρικά λεμφικά όργανα, αδρανοποιούνται και καταστρέφονται τα λεμφοκύτταρα που αναγνωρίζουν τα «εαυτά» αντιγόνα. Στα θηλαστικά και στον άνθρωπο, κεντρικά λεμφικά όργανα είναι ο μυελός των οστών, από τον οποίο προέρχονται όλα τα λεμφοκύτταρα, και ο θύμος, όπου τα Τ- λεμφοκύτταρα ωριμάζουν και ουσιαστικά αποκτούν το ρεπερτόριο των ειδικών αντιγονικών υποδοχέων, το οποίο τα καθιστά ικανά να αντιμετωπίζουν το αντιγονικό φορτίο που θα συναντήσουν στη μετέπειτα ζωή τους. Αντίθετα, τα Β-λεμφοκύτταρα ωριμάζουν στο ήπαρ του εμβρύου και στον μυελό των οστών. Τα ώριμα πλέον λεμφοκύτταρα μεταναστεύουν από τα κεντρικά στα περιφερειακά λεμφικά όργανα.
Περιφερικά ή δευτερογενή λεμφικά όργανα
Τα περιφερικά ή δευτερογενή λεμφικά όργανα είναι τα όργανα, στα οποία μεταφέρονται τα λεμφοκύτταρα που έχουν ωριμάσει στα κεντρικά λεμφικά όργανα. Στα περιφερικά αυτά όργανα, τα ώριμα λεμφοκύτταρα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, με τα διάφορα συνοδά κύτταρα, αλλά και με τα ξένα αντιγόνα. Τα περιφερικά λεμφικά όργανα εντοπίζονται σε στρατηγικά σημεία του οργανισμού, που τους επιτρέπουν να εκπληρώνουν κατά τον καλύτερο τρόπο τη λειτουργική τους αποστολή, η οποία δεν είναι άλλη από την καθήλωση των αντιγόνων που εισέρχονται στον οργανισμό, τη διαμόρφωση του κατάλληλου περιβάλλοντος για την αλληλεπίδραση των λεμφοκυττάρων με τα αντιγόνα και την ευχερή διαφυγή των προϊόντων της ανοσιακής απάντησης (δραστικά Τ-κύτταρα και αντισώματα) προς τη συστηματική κυκλοφορία. Στα περιφερικά όργανα ανήκουν αφενός οι καλά οργανωμένες και περιβαλλόμενες από κάψα λεμφικές δομές, δηλαδή οι λεμφαδένες και ο σπλήνας, που γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ονομάζονται και συστηματικά περιφερικά λεμφικά όργανα, και αφετέρου οι λιγότερο οργανωμένες και άνευ κάψας συναθροίσεις λεμφικού ιστού που απαντώνται σε ολόκληρο τον οργανισμό, εκτός του κεντρικού νευρικού συστήματος. Το μεγαλύτερο μέρος του μη οργανωμένου λεμφικού ιστού απαντάται κοντά στους βλεννογόνους και γι' αυτό οι αντίστοιχες λεμφικές συναθροίσεις φέρονται ως βλεννογονικοί λεμφικοί ιστοί (MALT).
Εκτός λοιπόν των λεμφαδένων και του σπλήνα, λεμφοκύτταρα υπάρχουν και σε πολλούς άλλους ιστούς. Διάσπαρτα λεμφοκύτταρα, με διαφορετικά μάλιστα ανοσοφαινοτυπικά χαρακτηριστικά, απαντώνται στη βασική στοιβάδα (lamina propria lymphocytes, LPLs) των βλεννογόνων διάφορων οργάνων, όπως το στομάχι, το λεπτό και το παχύ έντερο, οι ανώτερες και κατώτερες αναπνευστικές οδοί κ.ά. Έτσι, συναθροίσεις λεμφοκυττάρων, είτε διάχυτες είτε οργανωμένες σε μονήρη ή συρρέοντα λεμφοζίδια με βλαστικά κέντρα, με δομή και λειτουργία ανάλογη των λεμφαδένων, υπάρχουν στη βασική μεμβράνη και στις υποβλεννογόνιες περιοχές της πεπτικής, της αναπνευστικής και της ουροποιογεννητικής οδού. Αυτός ο λεμφικός ιστός αποτελεί το λεγόμενο ανοσιακό σύστημα των βλεννογόνων, αντιπροσωπευτικά στοιχεία του οποίου είναι οι παϋέριες πλάκες του τελικού ειλεού, τα υποβλεννογόνια λεμφοζίδια της σκωληκοειδούς απόφυσης, οι αμυγδαλές και τα υποβλεννογόνια λεμφοζίδια που απαντώνται κατά μήκος των ανώτερων αναπνευστικών οδών και των βρόγχων. Αντίθετα, το ανοσιακό σύστημα του δέρματος αποτελείται από τα ενδοεπιδερμιδικά λεμφοκύτταρα, καθώς και από τα λεμφοκύτταρα και τα συνοδά κύτταρα της δερμίδας. Ιδιαίτερης σημασίας είναι τα αντιγονοπαρουσιαστικά κύτταρα Λάνγκερχανς που εντοπίζονται στην υπερβασική στοιβάδα της επιδερμίδας. Ένας αριθμός κυττάρων Λάνγκερχανς πιστεύεται ότι μεταναστεύουν στα λεμφικά όργανα, όπου αναγνωρίζονται ως διαπλεκόμενα δενδριτικά κύτταρα.
Παθοφυσιολογία του λεμφικού συστήματος
Ανάπτυξη έκτοπου λεμφικού ιστού είναι δυνατόν να παρατηρηθεί σε σημεία έντονης ανοσιακής απάντησης, όπως, π.χ., συμβαίνει στον αρθρικό θύλακο ατόμων με ρευματοειδή αρθρίτιδα, όπου μπορεί να αναπτυχθούν ακόμη και λεμφοζίδια με εμφανή βλαστικά κέντρα. Ενώ, σε περίπτωση ανεπάρκειας του λεμφικού συστήματος (π.χ. απόφραξη) παρατηρείται συγκέντρωση στην περιφέρεια υπερβολικού ποσού μεσοκυττάριου υγρού με συνέπεια το οίδημα και τη μεγάλη διόγκωση της εμπλεκόμενης περιοχής. Στην περίπτωση των κάτω άκρων μπορεί η κατάσταση αυτή να πάρει μορφή χαρακτηριζόμενη ως ελεφαντίαση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ανατομία ζώων Κατηγορία:Αγγειολογία
Διοκλητιανούπολις Θράκης
Η Διοκλητιανούπολις (λατινικά: Diocletianopolis, βουλγαρικά: Диоклецианопол, "Πόλη του Διοκλητιανού") ήταν μια αρχαία ρωμαϊκή κωμόπολη στην περιοχή της Θράκης, που ονομάσθηκε έτσι προς τιμήν του Ρωμαίου Αυτοκράτορα (245-305 μ.Χ.) Διοκλητιανού, από τον οποίο πήρε επίσημο καθεστώς πόλης το 293 μ.Χ. Η πόλη φημιζόταν για τα θειούχα ιαματικά λουτρά της. Πάνω στα ερείπιά της βρίσκεται σήμερα χτισμένο η βουλγαρική κωμόπολη Χισάρια. Σε αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν ότι ο τόπος κατοικούνταν από το 6000 π.Χ. Αργότερα αναπτύχθηκε οικισμός από Θράκες. Περίπου τον 1ο αιώνα μ.Χ. η Θράκη κατακτήθηκε από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ο οικισμός έγινε μια τυπική Ρωμαϊκή πόλη. Επίσης ανασκαφές που έγιναν στην περιοχή βρέθηκαν ελληνικές επιγραφές, καθώς και ένα νόμισμα του βασιλιά της Θράκης Μοστίου, που έζησε περί το 200 π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βουλγαρία
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1989-90
Το Κύπελλο Κύπρου 1989-90 ήταν η 48η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στους 4 επόμενους γύρους έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που εσημειώθη εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, έχει τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες είχαν επιτύχει τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες επιτύγχαναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που εσημειώθησαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν σημειώνονταν τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1990-91.
Α΄ προκριματικός γύρος
Στον Α΄ προκριματικό γύρο συμμετείχαν οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1989-90 και 28 ομάδες του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας 1989-90 (οι 9 πρώτες στη βαθμολογία κάθε ομίλου την ημέρα της κλήρωσης και η καλύτερη δέκατη των τριών ομίλων σε βαθμούς και γκολ).
Β΄ προκριματικός γύρος
Στον Β΄ προκριματικό γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ προκριματικό γύρο και οι ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1989-90.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ προκριματικό γύρο και οι ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1989-90.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1989-1990
NBA 1949-50
H αγωνιστική περίοδος 1949-50 ήταν η εναρκτήρια στην ιστορία του NBA, μετά τη συγχώνευση δύο επαγγελματικών πρωταθλημάτων μπάσκετ, του BAA και του NBL. Στο νέο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 17 ομάδες και έδωσαν 68 παιχνίδια η κάθε μία στα πλαίσια της κανονικής περιόδου. Ακολούθησαν τα πλέι-οφ, όπου οι Μινεάπολις Λέικερς επικράτησαν των Σίρακιουζ Νάσιοναλς με 4-2 νίκες στους τελικούς και κατέκτησαν τον τίτλο.
Το NBA αναγνωρίζει τις τρεις σεζόν του BAA (1946-47, 1947-48 και 1948-49) ως μέρος της ιστορίας του, επομένως η περίοδος 1949-50 θεωρείται από πολλούς ως η τέταρτη του NBA.
Κορυφαίοι στατιστικών
Σημ.: Μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1969-70, οι κορυφαίοι σε πόντους, ριμπάουντ και ασίστ καθορίζονταν με βάση το σύνολο και όχι τον μέσο όρο.
Χορδόφωνο
Στην επιστήμη της μουσικολογίας και ειδικότερα στον κλάδο της οργανολογίας ο όρος χορδόφωνο χρησιμοποιείται για να περιγράψει εκείνα τα μουσικά όργανα τα οποία φέρουν χορδές υπό τάση, μεταξύ δύο σταθερών σημείων. Η ηχοπαραγωγή αυτών των οργάνων οφείλεται στην ταλάντωση της χορδής, η οποία αποδίδει συγκεκριμένο τονικό ύψος, ο ήχος του οποίου μεγεθύνεται με τη βοήθεια ενός αντηχείου, το λεγόμενο σώμα ή σκάφος του οργάνου. Απαραίτητος συνδετικός κρίκος μεταξύ της χορδής και του σκάφους είναι η λεγόμενη γέφυρα ή καβαλάρης, διαμέσου της οποίας μεταδίδονται οι δονήσεις της χορδής στο σκάφος.
Είδη χορδόφωνων
Ανάλογα με το διάφορες παραμέτρους, όπως τρόπος ταλάντωσης της χορδής, σχήμα, υλικό κατασκευής, χρήση στη μουσική κλπ, τα όργανα της κατηγορίας αυτής διαιρούνται σε δύο κύριες κατηγορίες και ακολούθως σε υποκατηγορίες:
Απλά χορδόφωνα
Στην κατηγορία αυτή το σκάφος του οργάνου και η χορδή αποτελούν δύο ανεξάρτητα στοιχεία και συνεπώς δεν συνιστούν ενιαίο σώμα· για παράδειγμα, στο πιάνο, αν αφαιρεθεί το αντηχείο, ο μηχανισμός με τις χορδές μπορεί αυτόνομα να λειτουργήσει ηχοπαραγωγικά, χωρίς ωστόσο να μεγεθύνεται ο ήχος του. Οι δύο κύριες υποκατηγορίες ορίζονται ως ιδιόχορδα (η χορδή συνίσταται από το υλικό του σώματος αυτού καθαυτού, π.χ. μπαμπού) και ετερόχορδα (η χορδή είναι από διαφορετικό υλικό, π.χ. έντερο).
μικρογραφία|Μουσικό τόξο Η παραπάνω κατηγορία υποδιαιρείται στις εξής πέντε ομάδες:
Οι παραπάνω ομάδες υποδιαιρούνται σε πολλές άλλες μικρότερες υποομάδες, ανάλογα με τον τρόπο δόνησης της χορδής, την ύπαρξη ή μη κλειδιών ρύθμισης τάσης (χόρδισμα) κλπ.
Σύνθετα χορδόφωνα
μικρογραφία|Το αρπο-λαουτοειδές κόρα, εδώ με 21 χορδές. Στην κατηγορία αυτή τόσο η χορδή όσο και το σώμα του οργάνου αποτελούν ενιαίο μηχανισμό. Αυτό συμβαίνει, π.χ. στην κιθάρα, διότι οι χορδές συγκρατούνται στη θέση τους λόγω της τάσης, ούσες πάντα στερεωμένες στο σκάφος του οργάνου. Η κατηγορία αυτή διαιρείται σε τρεις κύριες υποκατηγορίες και ακολούθως σε ομάδες και υποομάδες:
Επίμετρο
Αν και οι όροι έγχορδο και χορδόφωνο είναι κατ' ουσίαν ταυτόσημοι, είναι προτιμητέο να αναφερόμαστε στο πρώτο μεν εντός του πλαισίου της λόγιας, δυτικής μουσικής, στο δεύτερο δε για τα υπόλοιπα έγχορδα που καταγράφονται στη μουσική παράδοση των διαφόρων λαών. Ορισμένα όργανα, λόγω του περίπλοκου της κατασκευής τους, τυγχάνει να εμπίπτουν σε παραπάνω από μία κατηγορία· π.χ. το τσέμπαλο, υπό την ως άνω ανάλυση, θεωρείται ένα απλό, ετερόχορδο, τραπεζοειδές χορδόφωνο, ωστόσο ειδικότερα εμπίπτει και στην κατηγορία των νυκτών εγχόρδων, αφού οι χορδές νύσσονται μέσω ενός μηχανισμού που περιλαμβάνει μικρές ακίδες, λειτουργικά παρόμοιες με την πένα που χρησιμοποιείται στο μπουζούκι ή το κανονάκι. Ένα άλλο ακόμη πιο πολυσύνθετο παράδειγμα αποτελεί το πληκτροφόρο κλαβιόργκανουμ, το οποίο συνδυάζει τη λειτουργία ενός τσεμπάλου και ενός εκκλησιαστικού οργάνου· αυτή η περίπτωση κατατάσσεται τόσο στα χορδόφωνα όσο και στα αερόφωνα μουσικά όργανα.
Τέλος, άξιο προσοχής είναι το γεγονός ότι τα περισσότερα -αν όχι όλα- τα τοξωτά έγχορδα δύνανται να λειτουργήσουν και ως νυκτά, μια τεχνική που συμβατικά έχει επικρατήσει να λέγεται pizzicato (τσιμπητά), ορισμένα μάλιστα σε ίση αναλογία των δύο χρήσεων, όπως το κοντραμπάσο· το αντίστροφο συνήθως δεν είναι εφικτό, λόγω της φύσης των οργάνων.
Πηγές
Κατηγορία:Οργανολογία Κατηγορία:Χορδόφωνα
Audi A4
thumb|Audi A4 2.0 TFSI quattro πέμπτης γενιάς του 2015. Το Audi A4 είναι ένα μεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παράγεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Audi από τον Νοέμβριο του 1994 και από τον Αύγουστο του 2015 βρίσκεται στην πέμπτη γενιά του. Η πρώτη γενιά του A4 αντικατέστησε το επίσης μεσαίο Audi 80 το 1994.
Έτη παραγωγής των γενεών
Συνολικά έχουν κυκλοφορήσει 5 γενιές Audi Α4, όλες με βάση μια σειρά γενεών της «πλατφόρμας Β» του Ομίλου Volkswagen, και είναι περισσότερο γνωστές με τον κωδικό τους:
Το σημερινό A4 βασίζεται στην πλατφόρμα του Ομίλου Volkswagen που ονομάζεται MLB platform και είναι κοινή με πολλά ακόμα μοντέλα στον όμιλο.
Εκδόσεις
Διαχρονικά, το Audi A4 είναι διαθέσιμο σε δύο εκδοχές αμαξώματος: Saloon, δηλαδή 4-πορτο σεντάν, και Avant, το όνομα που χρησιμοποιείται από την Audi για τα station wagon. Η δεύτερη και η τρίτη γενιά του Audi A4 (Β6 και Β7, αντίστοιχα), επίσης, προσφέρθηκαν και σε καμπριολέ έκδοση, γνωστή με το όνομα Cabriolet (τύπος 8H). Στην τελευταία γενιά του Audi A4 (Β8) η καμπριολέ έκδοση προσφέρεται στην αγορά ως A5 (τύπος 8T) Cabriolet παράλληλα με την κουπέ έκδοση Audi A5 Coupe και την 5-πορτη εναλλακτική της Audi A5 Sportback, την Audi S5 Coupe.
Η Audi διαθέτει επίσης και εκδόσεις με βελτιωμένα χαρακτηριστικά απόδοσης του Α4: το Audi S4 και την κορυφαία έκδοση με ακόμα πιο υψηλές επιδόσεις Audi RS4.
Το 2012 το Audi A4 υποβλήθηκε σε μερική ανανέωση (facelift).
A4L
thumb|right|Audi A4L 2.0T του 2009 στην [[Κίνα.]]
Από τον Ιανουάριο του 2009, κυκλοφορεί αποκλειστικά στην Κίνα και μια έκδοση σεντάν του A4 με μακρύτερο κατά 6,0 εκατοστά μεταξόνιο, γνωστή ως Audi A4L και με το συνολικό μήκος του αμαξώματος κατά 5,0 εκατοστά μακρύτερο, καθώς στην Κίνα τα σεντάν με μακρύτερο μεταξόνιο έχουν εξαιρετικά μεγάλη απήχηση.
Διαθέσιμοι κινητήρες
Η τέταρτη γενιά του A4 διατέθηκε στην ελληνική αγορά με πλήθος κινητήρων βενζίνης και πετρελαίου.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Τα μεταγενέστερα αποτελέσματα του Euro NCAP, με τις δοκιμές πρόσκρουσης του 2009 ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
A4 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Άνω Καλύβια Τρικολώνων Αρκαδίας
Τα Άνω Καλύβια Τρικολώνων ή Σύρνας είναι πολύ μικρό ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας το οποίο βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του Μαίναλου σε υψόμετρο 657 μέτρα. Απέχει 5 χλμ. (οδηγικά) από τη Σύρνα, 20 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Δημητσάνα (έδρα του δήμου) και 45 χλμ. Δ. από την Τρίπολη (μέσω Χρυσοβίτσι). Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σύρνας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Σύρνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σύρνας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τρικολώνων του Δήμου Τρίπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 2 κάτοικοι.
Σημείωση
Στον ίδιο δήμο υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Άνω Καλύβια Κλείτορος.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Τομπάιας Σμόλετ
Ο Τομπάιας Σμόλλετ (Tobias Smollett, Ρέντον, Σκωτία 1721 - Λιβόρνο, Ιταλία 1771) ήταν Σκωτσέζος ποιητής και μυθιστοριογράφος. Ήταν γνωστός για τα μυθιστορήματα σε ύφος πικαρέσκο.
Βιογραφία
Άρχισε να ασκεί το επάγγελμα του χειρουργού αλλά η κλίση του ήταν προς τη λογοτεχνία. Η κλίση αυτή και εμπειρίες του από το ναυτικό έδωσαν το 1748 το φημισμένο μυθιστόρημά του Οι περιπέτειες του Ρόντρικ Ράντομ.
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα πικαρέσκο, αρκούντως βιογραφικό, επηρεασμένο από τον Θερβάντες και τον Λεσάζ, τα έργα των οποίων ο Σμόλλετ μετέφρασε. Πόρνες, μαστροποί, εξαθλιωμένοι στρατιώτες, μικροπωλητές, τυχοδιώκτες, βίαιοι στρατολόγοι, δουλέμποροι, παρελαύνουν στις σελίδες του βιβλίου, το οποίο παρά ταύτα έχει ευτυχή κατάληξη, μέχρι του σημείου ν’ αποφασίσει και να τελέσει γάμο ο ήρωάς του παρά τα όσα είδαν τα μάτια του.
Το 1750 ο Σμόλλετ πήρε το πτυχίο της ιατρικής από το πανεπιστήμιο του Αμπερντήν, αλλά δεν ασχολήθηκε με το επάγγελμα και το 1751 δημοσίευσε τις Περιπέτειες του Πέρεγκριν Πικλ, ένα βιβλίο με πολλές περιπέτειες και πολύ χιούμορ.
Το 1763, εξ αιτίας της κλονισμένης υγείας του (κι ενδεχομένως των απότομων τρόπων του) έφυγε στην ηπειρωτική Ευρώπη, καλύπτοντας τα έξοδά του με τις εισπράξεις των Ταξιδιών στη Γαλλία και Ιταλία.
Το 1769 έγραψε στην Ιταλία, το τελευταίο και από πολλούς θεωρούμενο καλύτερο έργο του την Αποστολή του Χάμφρυ Κλίνκερ.
Λάμεχ
Ο Λάμεχ ή κάποιες φορές και Λαμέχ (εβραϊκά: לֶמֶךְ) Lemeḵ) ήταν βιβλικός πατριάρχης που αναφέρεται στη γενεαλογία του Αδάμ στο Βιβλίο της Γενέσεως.
Σύμφωνα με το Χριστιανισμό είναι μέρος της γενεαλογίας του Ιησού, στο Κατά Λουκάν, 3:36.
Οικογένεια
Ο Λάμεχ ήταν όγδοη γενιά από τον Αδάμ (Γένεσις 5:25), γιος του Μαθουσάλα και πατέρας του Νώε (Γένεσις 5:29), στη γενεαλογία του Σηθ στο κεφάλαιο 5 της Γενέσεως. Στο 5:12-25, ο Λάμεχ αναφέρεται ως ο γιος του Μαθουσάλα, που ήταν εγγονός του Ιαρέδ, που ήταν εγγονός του Καϊνάν που καταγόταν από τον Αδάμ.
Οι στίχοι Γένεσις 5:28-31 στη Μετάφραση King James αναφέρουν ότι ο Λάμεχ ήταν 182 όταν απέκτησε τον Νώε, και έζησε άλλα 595 χρόνια, φτάνοντας συνολικά τα 777 χρόνια, πέντε χρόνια πριν τον Κατακλυσμό σύμφωνα με την Μασοριτική χρονολόγηση. Με αυτά τα νούμερα σε αυτή τη γενεαλογία, ο Αδάμ θα ήταν ζωντανός περίπου τα πρώτα 56 χρόνια της ζωής του Λάμεχ.
Σύμφωνα όμως με την αρχαία Μετάφραση των Εβδομήκοντα (Λουκιανή) της Γενέσεως, 5:28-31, ο Λάμεχ ήταν 188 όταν γεννήθηκε ο Νώε, και έζησε ακόμα 565 χρόνια, φτάνοντας έτσι τα 753.
Προφητικό όνομα
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Λάμεχ ως άγιο και εορτάζει τη μνήμη του την Κυριακή προ της Χριστού γεννήσεως ή Κυριακή των Προπατόρων.
Λάμεχ, δύο γνούς, δεῖν ἔγνων, τιμᾶν ἕνα, Οὐ τὸν φονευτήν, ἀλλ' ὁμωνύμως Λάμεχ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Στράτος Αιτωλοακαρνανίας
Η Στράτος είναι κωμόπολη της Αιτωλοακαρνανίας δίπλα στον ποταμό Αχελώο, σε απόσταση περίπου 10 χλμ από την πόλη του Αγρινίου. Ήταν έδρα του ομώνυμου (Καποδιστριακού) δήμου και σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί τοπική κοινότητα και έδρα της δημοτικής ενότητας Στράτου του δήμου Αγρινίου. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 979 κατοίκους. Κατά την αρχαιότητα υπήρξε η σπουδαιότερη πόλη ολόκληρης της Ακαρνανίας.
Ονομασία
Κατά την παράδοση, σε αυτή την πόλη γινόταν η στρατολόγηση των Ακαρνάνων και η συγκρότηση τους σε στρατεύματα. Από εκεί πήρε και το όνομα της, αφού Στράτος σημαίνει συγκέντρωση στρατεύματος.
Αρχαία Στράτος
thumb|Το τείχος της αρχαίας Στράτου Η  Αρχαία Στράτος βρίσκεται Β. του σημερινού χωριού χτισμένη στη Δ. όχθη του Αχελώου, που ήταν το φυσικό σύνορο ανάμεσα στην Αιτωλία και την Ακαρνανία. Να αναφέρουμε ότι ήταν πλωτός ο Αχελώος κατά την Κλασική και Ελληνιστική εποχή (μέχρι και τις Οινιάδες), όπως μαρτυρά και η παραποτάμια ΝΔ πύλη της πόλης πάνω στην Εθνική οδό. Η Στράτος υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες και καλύτερα οχυρωμένες πόλεις της Ακαρνανίας.Ο λόφος της Στράτου είχε κατοικηθεί ήδη από την Υστεροελλαδική περίοδο (1600-1100 π.Χ). Απέκτησε σημασία λόγω της γεω-στρατηγικής της θέση κατά τον 4ο αιώνα π.Χ οπότε και υπήρξε πρωτεύουσα του Κοινού των Ακαρνάνων έως και το 2ο αι. π.Χ., όταν τη θέση αυτή ανέλαβε το Θύρρειο. Τον 5ο και 4ο αι. π.Χ. γνώρισε μεγάλη ακμή και ως εμπορικό κέντρο της περιοχής. Την πόλη μνημονεύουν και αρχαίοι συγγραφείς για την σπουδαιότητα της, αφού υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες και καλύτερα οχυρωμένες πόλεις. Χαρακτηριστικά, ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός Θουκυδίδης την χαρακτηρίζει πόλιν μεγίστη της Ακαρνανίας (Θουκυδίδη Ιστορίαι, Βιβλίο 8ο 2.68.4) ενώ ο Πολύβιος ονομάζει Στρατική την εύφορη πεδιάδα που εκτεινόταν έξω από την πόλη, οι ίπποι της οποίας ήταν ονομαστοί και αποτελούσαν πηγή πλούτου. Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου η πόλη συντάχτηκε με τους Αθηναίους και πολιορκήθηκε από τους Σπαρτιάτες χωρίς επιτυχία, πρώτα από τον Αγησίλαο το 391, από τον Κνήμο το 429, και από τον Ευρύλοχο το 426 π.Χ. Τα 379 π.Χ. έχουμε την πρώτη της αναφορά ως πρωτεύουσας του Κοινού των Ακαρνάνων. Η κυριαρχία όμως της Στράτου διακόπτεται το 338 π.Χ όταν η Ναύπακτος γίνεται το κέντρο της Αιτωλικής Συμπολιτείας με αποτέλεσμα την παρακμής της. Ο Βασιλιάς Κάσσανδρος το 314 την κατέλαβε χρησιμοποιώντας την ως οχυρό ενάντια των Αιτωλών, οι οποίοι το 263 π.Χ την προσάρτησαν στην Αιτωλία. Κατά το 169 π.Χ συμμάχησε (μαζί με άλλες Ελληνικές πόλεις) με τους Ρωμαίους ενάντια του Βασιλιά Περσέα της Μακεδονίας και τότε ξεκίνησε η Ρωμαϊκή κυριαρχία.
Υπάρχουν επαρκή και ασφαλή αρχαιολογικά δεδομένα, που μαρτυρούν ότι η Στράτος είχε επιζήσει και κατά την αυτοκρατορική εποχή, πιθανώς ως «πόλις περιοικίς» τηςΝικόπολης. Στην επιβίωσή της είχε συντελέσει, κατά κύριο λόγο, η εξαιρετικά στρατηγική της θέση. Συγκεκριμένα, η πόλη δέσποζε σ' έναν εκτεταμένο εύφορο κάμπο και έλεγχε τη διάβαση του Αχελώου ποταμού, απ' όπου περνούσε υποχρεωτικά ο σημαντικός ρωμαϊκός δρόμος Απολλωνίας -Βουθρωτού -Φωτικής -Νικόπολης -Αμβρακίας -Αθήνας. Στη θέση όπου βρίσκεται το σύγχρονο νεκροταφείο του χωριού, βρισκόταν ένα από τα νεκροταφεία της αρχαίας πόλης χωρίς να έχει όμως ανασκαφθεί πλήρως. Διάσπαρτοι τάφοι έχουν επίσης ανασκαφεί στα ΒΔ και Ν, εξωτερικά της οχύρωσης της αρχαίας πόλης. Μερικοί από αυτούς είναι μακεδονικού τύπου. Συστηματικές ανασκαφές στην αρχαία πόλη (αρχαία αγορά, θέατρο) και οργανωμένη επιφανειακή έρευνα της ευρύτερης περιοχής (Στρατική) διεξήχθησαν από το 1989-1996 σε συνεργασία της ΣΤ΄ ΕΠΚΑ Πατρών (Δρ. Λάζαρος Κολώνας) και του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου (καθηγ. Ε.-L. Schwandner).
Το αρχαίο Θέατρο
Το θέατρο της Στράτου, στο ανατολικό του διατειχίσματος τμήμα της αρχαίας πόλης, χρονολογημένο στο τέλος του 4ου αι. π.Χ., αποτελεί το μεγαλύτερο σε χωρητικότητα της Αιτωλοακαρνανίας, αφού η χωρητικότητά του ήταν περίπου 7.000 ατόμων. Είναι σκαλισμένο ολόκληρο στο φυσικό βράχο (γκριζοπράσινος ψαμμιτόλιθος). Στο ημικυκλικό κοίλο του σώζονται 28 σειρές εδωλίων, ενώ στις 11 κλίμακές του, που διαιρούν το κοίλο σε 12 κερκίδες, και στον αγωγό, που περιβάλλει την κυκλική ορχήστρα του, έχει χρησιμοποιηθεί λευκή, ασβεστολιθική πέτρα Λεπενούς. Διαιρείται σε άνω και κάτω διάζωμα. Στην ορχήστρα του σώζεται προεδρία με ερεισίνωτα και ερεισίχειρα (οι οποίες προοριζόταν για τον ιερέα του Διονύσου και τους ανώτερους κρατικούς λειτουργούς) και τρεις βωμοί, ενώ στη σκηνή του διακρίνονται τρεις κατασκευαστικές φάσεις, οι οποίες ακολουθούν την εξέλιξη του αρχαίου ελληνικού θεάτρου. Στα Ν του θεάτρου υπάρχει ισχυρός αναλημματικός τοίχος και αρχαίος δρόμος που οδηγούσε σε αυτό. Το θέατρο είχε εντοπίσει από το 1805 ο W. Leake. Πρώτες ανασκαφές σε αυτό έγιναν από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή. Κατόπιν το μνημείο επιχώθηκε έως τη δεκαετία του ΄90, οπότε και ολοκληρώθηκε ανασκαφικά η έρευνά του, την περίοδο 1989-1996, με τη συνεργασία της ΣΤ΄ ΕΠΚΑ Πατρών (Δρ. Λάζαρος Κολώνας) και του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου (καθηγ. Ε.-L. Schwandner).
Ναός Στρατίου Διός
thumb|Ο ναός του Στράτιου Διός thumb|Οι κύριες εορτές και ιερά στην [[αρχαία Ελλάδα. Στην Στράτο υπήρχε ιερό όπου τελούνταν λατρεία του Δία]] Το ιερό του Δία στην Στράτο ήταν λατρευτικό και πολιτικό κέντρο όλων των Ακαρνάνων. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο εντός της ακρόπολης. Ο ναός του Στρατίου Διός (προστάτη Θεό των Στρατίων) είναι περίφημος δωρικός διαστάσεων 34,47 μ. X 15,41 μ., με 6 κίονες στη στενή και 11 στη μακριά πλευρά του. Κτίστηκε μεταξύ 321-312 π.Χ, εξ΄ ολοκλήρου από ντόπιο σκληρό ασβεστόλιθο έμεινε όμως ημιτελές λόγω πολεμικών συγκρούσεων με τους Αιτωλούς. Διαιρούνταν σε σηκό, πρόναο και οπισθόδομο. Οι κίονες του σηκού ήταν τοποθετημένοι κοντά στον τοίχο του. Πιθανότατα ένα μέρος του σηκού ήταν υπαίθριο, ενώ η οροφή στηριζόταν από οκτώ εσωτερικούς κίονες. Όλοι του οι κίονες παρέμειναν αράβδωτοι, γεγονός που πιθανότατα υποδηλώνει πως ο ναός έμεινε ημιτελής. Οι μετόπες του θα πρέπει να ήταν ζωγραφιστές. Στα ΝΑ του ναού δεσπόζει ο βωμός και βάσεις αναθημάτων. Οι πρώτες ανασκαφές του ναού διεξήχθησαν τα χρονικά διαστήματα 1892-1913 και το 1924 από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή, οπότε και αυτός δημοσιεύτηκε, μαζί με τις επιγραφές που βρέθηκαν εκεί. Η σημαντικότερη μελέτη του μνημείου ωστόσο (και η σωστότερη αποκατάστασή του) δημοσιεύτηκε το 1925 από τον Α. Ορλάνδο.
Τα τείχη της αρχαίας πόλης
thumb|left|Το τείχος της Στράτου Η αρχαία πόλη της Στράτου περιβάλλονταν από οχυρώσεις που υπολογίζονται σε 7,4 χλμ προστατεύοντας τέσσερις λόφους και τρεις κοιλάδες. Από το Θουκυδίδη (Β, 80) χαρακτηρίζεται ως πόλη μεγίστη. Είναι κτισμένη εξ΄ ολοκλήρου κατά το ψευδοϊσόδομο σύστημα και χρονολογείται τον 5ο αι. π.Χ., ενώ δεν αποκλείεται κάποιες επισκευές της οχύρωσης να έγιναν στον 4ο αι. π.Χ. Περιελάμβανε 22 πύλες και 55 ορθογωνικούς πύργους. Η Ν-κεντρική πύλη της πόλης, διαμορφωμένη στον τύπο της ορθογωνικής εξωτερικής αυλής, οδηγούσε -μέσω μιας κύριας οδικής αρτηρίας- στο δυο πλατώματα της αρχαίας αγοράς. Σημαντική είναι και η παραποτάμια πύλη της πόλης με το οριζόντιο υπέρθυρό της. Εσωτερικό διατείχισμα, μήκους 850 μ. περίπου, χώριζε την πόλη (για λόγους επιπλέον ασφάλειας) σε δυο μέρη. Στο Δ τμήμα της βρισκόταν ο ναός του Δία και η Αγορά και στο Α το θέατρό της. Στο βορειότερο άκρο της οχύρωσης υπήρχε η ακρόπολη, στην οποία υπάρχουν και ισχνά ίχνη βυζαντινής κατοίκησης.
Η Αρχαία Αγορά
Η αγορά της αρχαίας Στράτου αποτελούσε το εμπορικό, πολιτικό και διοικητικό κέντρο της πόλης και ήταν περίκλειστη. Η πλατεία της, κτισμένη σε δυο πλατώματα στη δυτική πλευρά του διατειχίσματος, περιβάλλονταν στα βόρεια, στα δυτικά και στα ανατολικά από στοές, ενώ η είσοδός της ήταν στα Ν (πρόσβαση μέσω της Ν-κεντρικής πύλης της πόλης). Οι στοές αυτές ήταν του λεγόμενου τύπου της ΒΔ Ελλάδος, είχαν δηλαδή μόνο στο πρόσθιο μέρος τους παραστάδες και μετά από 4-6 μ. βάθος τοποθετούνταν οι κίονες. Λίγο πιο ανατολικά (και ΒΑ της ανατολικής στοάς) ήταν κτισμένο και το βουλευτήριο της πόλης, ένα ορθογώνιο οικοδόμημα, με εσωτερικούς κίονες για τη στήριξη της τετράρριχτης στέγης του και με καθίσματα στις τέσσερις πλευρές του. Στην πλατεία της Αγοράς εντοπίστηκαν επίσης ένα ημικυκλικό βάθρο ανδριάντων, μια αναθηματική εξέδρα και άλλα σημαντικά αναθήματα. Σχεδόν στο κέντρο της αγοράς δεσπόζει ένας βωμός για τις θυσίες ζώων. Ακριβώς δίπλα του σώζεται ο κρίκος που προοριζόταν για το προσωρινό δέσιμο των ζώων. Σχεδόν εφαπτόμενη στη δυτική στοά και στα ΝΔ της Αγοράς υπάρχει και ορθογώνια περίστυλη κρήνη. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών στα Ν της αγοράς βρέθηκαν επίσης και ίχνη μεταγενέστερων (βυζαντινών) οικιών. Πρώτες ανασκαφές στην αρχαία αγορά της Στράτου έγιναν από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή (στη Δυτική στοά της). Η ανατολική Στοά της Αγοράς ανασκάφηκε από το Ν. Ζαφειρόπουλο το 1958. Οι συστηματικές ανασκαφές συνεχίστηκαν την περίοδο 1989-1996 με τη συνεργασία της ΣΤ΄ ΕΠΚΑ Πατρών (Δρ. Λάζαρος Κολώνας) και του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου (καθηγ. Ε.-L. Schwandner).
Η Στράτος σήμερα
Η παλαιότερη ονομασία ήταν Σουροβίγλι ή Σωροβίγλι και το χωριό βρισκόταν στο λόφο της αρχαίας πόλης στρατηγικά τοποθετιμένο. Ο Γάλλος περιηγητής Léon Heuzey το αναφέρει ήδη από το 1856 ως αγροτοποιμενικό συνοικισμό μεγάλων αρχόντων. Από το 1871 και ύστερα παρουσιάζεται ως χωριό με λιθόκτιστες διώροφες οικοδομές για την ανάγερση των οποίων αρκετές φορές χρησιμοποιήθηκε και υλικό από τα αρχαία οικοδομήματα. Μετά την αναγκαστική απαλλοτρίωση του 1960, το 1962-1963, μεταφέρθηκε νοτιότερα, επί της Εθνικής οδού για να πραγματοποιηθούν ανασκαφές οι οποίες ανέδειξαν το χωριο με μεγάλα ευρήματα που φυλάσσονται σε μουσεία της ευρύτερης περιοχής. Η άλλοτε κραταιά πόλη σήμερα είναι ένα χωριό 1.078 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Κύρια ασχολία των ανθρώπων της περιοχής είναι η γεωργία η κτηνοτροφία κ.α. Δίπλα στο χωριό και στη θέση της γέφυρας του Αχελώου κατασκευάστηκε το Υδροηλεκτρικό φράγμα του Στράτου την τέταρτη κατά σειρά λίμνη του Αχελώου που δημιούργησε την ομώνυμη τεχνητή λίμνη.