cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Πάρου
Λεηλασίες και Οθωμανική κατάκτηση
thumb|right|200px|Ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα Στις αρχές του 15ου αιώνα ο μοναχός Κριστόφορο Μπουοντελμόντι αναφέρει πως η Νάουσα Πάρου ήταν ορμητήριο πειρατών, στις αρχές του 16ου αιώνα ήταν ορμητήριο του Γάλλου πειρατή Ντορνεξάν. Οι πειρατικές επιθέσεις στο νησί την περίοδο αυτή είναι τόσο συχνές ώστε μεταξύ των θυμάτων των επιθέσεών τους είναι και ο Αφέντης του νησιού του οποίου στα 1511 αρπάζουν το μπριγκαντίνι του. Θύματα πειρατικών επιθέσεων έπεσαν οι Παριανοί και από τον Οθωμανικό στόλο του Μωάμεθ Α΄ με απαγωγές πολλών κατοίκων. Το νησί είχε ερημώσει σε τέτοιο βαθμό ώστε ο Ριτζάρντο αναφέρει πως είχε μόνο 3000 κατοίκους (1470).
Η Πάρος πολιορκήθηκε από τον Ελληνικής καταγωγής Μυτιληνιό τυχοδιώκτη Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα που υπηρετούσε αρχιναύαρχος στον στόλο του Οθωμανού Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς (1537). Η Τσετσίλια και ο σύζυγος της εγκατέλειψαν το οχυρό της Αγκούστα και κλείστηκαν στο κάστρο του Κέφαλου, ο σύζυγος της με τη βοήθεια ενός εξόριστου από τη Φλωρεντία αντιστάθηκαν πολλές μέρες στην πολιορκία του Μπαρμπαρόσα αλλά τελικά παραδόθηκαν από έλλειψη όπλων. Με τη συνθήκη που ακολούθησε η Τσετσίλια δραπέτευσε με ασφάλεια στη Βενετία, ο σύζυγος της παρέμεινε φυλακισμένος αλλά ελευθερώθηκε αργότερα. Ο πληθυσμός του νησιού ερημώθηκε, οι ηλικιωμένοι θανατώθηκαν, οι νέοι άντρες πουλήθηκαν σκλάβοι και οι γυναίκες μεταφέρθηκαν στο χαρέμι. Η Τσετσίλια Βενιέρ πέθανε έξι χρόνια μετά την εκθρόνιση της (1443).
Τουρκοκρατία
Στα 1517 λόγω σιτοδείας οι κάτοικοι του νησιού προμηθεύονται σιτάρι από πειρατές Γύρω στα 1532 ο Τούρκος πειρατής Κούρτουγλους απείλησε το νησί και ο Βενετός διοικητής Πάρου πλήρωσε λύτρα για να μην το διαγουμίσει. Ακόμα ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα στις συχνές επιθέσεις του το 1537 απήγαγε αιχμαλώτους από το νησί. Συνολικά 6000 απήγαγε από το νησί πολλούς από τους οποίους χρησιμοποίησε για κωπηλάτες στα πλοία του. Στην επίθεση που πραγματοποίησε τον Δεκέμβρη της χρονιάς αυτής, ο Μπερνάρντο Σαγκρέντο εγκατέλειψε το νησί μετά από μυστική συνεννόηση στην οποία ήλθε με τον Μπαρμπαρόσσα. Ο Μπερνάρντο Σαγκρέντο, ο βαρώνος του νησιού, θέλησε να το ανακτήσει με προσφορά φόρου, αλλά το νησί παρέμεινε στο σουλτάνο με τη συνθήκη του 1540. Από τα 1566 έως το θάνατό του, το1579, συμπεριλήφθηκε στο ιουδαϊκό δουκάτο του Αιγαίου πελάγους υπό τη διοίκηση του Εβραίου Ιωσήφ Νάζη, η Πάρος, μετά από παραχώρηση του Σελίμ του Β’. Στέλνεται από το νησί αντιπρόσωπος στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει, μαζί με εκπροσώπους και από άλλα νησιά των Κυκλάδων, τη βελτίωση του διοικητικού και οικονομικού καθεστώτος του νησιού. Ο ακτιναμές που εκδόθηκε τότε ανανεώθηκε το 1646 από τον Ιμπραήμ Α’. Τον Μάιο του 1668 το νησί θα λεηλατηθεί από τον Καπουδάν πασά Καπλάν Μουσταφά Την κατάσταση του νησιού στα μέσα του 18ου αι. διεκτραγωδεί μια επιστολή κληρικών του νησιού προς τον δραγομάνο του Τουρκικού στόλου Νικόλαο Μαυρογένη, με την οποία του ζητούν να τους ελαφρύνει τη θέση τους από τους υπέρογκους φόρους που κατέβαλαν Κάθε φορά που η Τουρκική μοίρα Στόλου περιόδευε ανά το Αιγαίο με σκοπό τη συλλογή φόρων από τα κατεχόμενα νησιά, στάθμευε και στην παραθαλάσσια περιοχή του όρμου του Δριού της Πάρου: εκεί τροφοδοτείτο ο Τουρκικός στόλος, ενώ εκεί οι Πρόκριτοι των Κυκλάδων συγκεντρώνονταν εκεί με σκοπό την καταβολή των φόρων αλλά και τη διευθέτηση διαφόρων δικαστικών υποθέσεων.
Η εκκλησία της Πάρου στην Τουρκοκρατία και τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας
Αναφέρεται πως υπάρχουν δύο λατινικά παρεκκλήσια στην Εκατονταπυλιανή και οι δύο κοινότητες του νησιού, καθολικοί και ορθόδοξοι, τελούν υπό την εποπτεία αντίστοιχα του Καθολικού και του Ορθόδοξου επισκόπου Παροναξίας. Συνολικά, στα 1659, αναφέρονται τριάντα άτομα που ανήκουν στη Λατινική Εκκλησία. Υπάρχουν 20 μονές και περισσότεροι από 40 εκκλησίες. Η οικονομική κατάσταση του ντόπιου κλήρου είναι πολύ άσχημη. Τους 17ο και 18ο αιώνες έχει 17 ορθόδοξα μοναστήρια και 2 καθολικά, ένα εκ των οποίων των Καπουκινών. Μετεπαναστατικά υπάρχουν 20μονές και περισσότεροι από 40 εκκλησίες, ενώ η οικονομική κατάσταση του ντόπιου κλήρου είναι πολύ άσχημη. Έκθεση του γάλλου προξένου Ερνέστου Ledhuy, στα 1835,αναφέρει πως καθολικοί δεν υπάρχουν στο νησί.
Το αυτοδιοικητικό καθεστώς
Η παλαιότερη μνεία για τις κοινοτικές αρχές της Πάρου βρίσκεται σε νοταριακό έγγραφο του 1594 όπου έχουμε κατάθεση μαρτυρίας από τη ‘’γερουσία του νησιού’’ σε υπόθεση διεκδίκησης κυριότητας της μονής του αγίου Μηνά. Σε έγγραφο των Γενικών Αρχείων του Κράτους του 1730 διαβάζουμε πως ‘’οι ευλαβέστατοι ιερείς και τιμιότατοι προεστοί’’ ψήφιαζαν ‘’με θέλησιν και των λοιπών’’, που δεν ήταν όμως παρόντες ή και αν ήταν δεν υπέγραφαν. Καθήκοντα καδή και βοεβόδα ασκούσε ο πιο πλούσιος άνθρωπος του νησιού, γύρω στα 1730, ο Κωσταντίνος Κονδύλης, κάτι που δείχνει απουσία τουρκικών αρχών από το νησί. . Αρχειακές μαρτυρίες μέχρι και τα τέλη του 18ου αιώνα επιβεβαιώνουν τη διατήρηση της συνέχειας της κοινοτικής παράδοσης του νησιού τους με χαρακτηριστική την άριστα οργανωμένη κοινότητα της Παροικιάς: υπάρχουν υπαινιγμοί σε έγγραφα για εκλογή επιτρόπων και πριν το 1685. Η διοίκηση δεν είναι πάντα χρηστή αν κρίνουμε από το κείμενο του αφορισμού που απηύθηνε ο Πατριάρχης Τιμόθεος Β’ στα 1613 προς τους Παρίους άρχοντες οι οποίοι καταχράσθηκαν μέρος των ‘’δοσιμάτων’’ των κατοίκων του νησιού προς τον Χασάμπεη με αποτέλεσμα να ζημιωθούν –άγνωστο πως-οι κάτοικοι του νησιού.
Ορλωφικά
Οι Ρώσοι κατέλαβαν το λιμάνι της Νάουσας το καλοκαίρι του 1770 και το χρησιμοποίησαν ως ορμητήριό τους. Μετά τη νίκη τους στον Τσεσμέ πήγαν να τους συναντήσουν απεσταλμένοι και από την Πάρο για να τους συγχαρούν. Η συντήρηση ενός τόσο μεγάλου πλήθους πληρωμάτων δεν ήταν εύκολη.
Η Επανάσταση του 1821
Η 24 Απριλίου 1821 είναι η ημέρα έναρξης της Επανάστασης στην Πάρο, όταν ο Πάριος Φιλικός Παναγιώτης Δημητρακόπουλος με προκήρυξή του κηρύσσει την Επανάσταση. Καλύπτει με δικά του έξοδα την αποστολή Πάριων αγωνιστών στην Ύδρα κι από εκεί στην Πελοπόννησο Μετά την έναρξη της Επανάστασης οι Οθωμανοί προέβησαν σε σφαγές Ελλήνων στα Μικρασιατικά Παράλια. Σφαγές έλαβαν χώρα στη Σμύρνη στις Κυδωνιές. Μικρασιάτες που διασώθηκαν, έφτασαν σε νησιά του Αιγαίου ανάμεσα στα οποία και η Πάρος. Το Παριανό επώνυμο «Κυδωνιεύς» μαρτυρεί την παρουσία των Μικρασιατών στο νησί μετά τις σφαγές και τους διωγμούς που υπέστησαν στο Αϊβαλί (Κυδωνίες) το 1821..
Η εκπαίδευση 1825-1840
Την άνοιξη του 1825 φτάνει στο νησί ο Γρηγόριος Κωνσταντάς ως Έφορος της Παιδείας, στα πλαίσια περιοδείας του στις Κυκλάδες. Πέτυχε τη σύσταση αλληλοδιδακτικού σχολείου στο νησί βρίσκοντας συμπαραστάτες την τοπική δημογεροντία και τους πρόκριτους του νησιού. Για τη συντήρησή του δίνονταν τα πλεονάσματα των εισοδημάτων των τοπικών μονών και Εκκλησιών του νησιού. Έφοροι του Σχολείου ορίσθηκαν οι Μάτζας, Μαυρογένης, Τζώρτζης και δάσκαλος ο Ιωσήφ Διστομίτης. Παράλληλα με επιστολή τους προς τον Κυβερνήτη οι έφοροι της Αλληλοδιδακτικής Σχολής αιτούνται σύστασης ‘’Σχολείου Ελληνικού’’ που να χρηματοδοτείται από τους ‘’υγειονολιμαναρχικούς’’ πόρους του νησιού. Ο Γεώργιος Κλεόβουλος εκ των εισηγητών της αλληλοδιαδακτικής μεθόδου διδάσκει στην Πάρο. Το 1840 ιδρύεται τετραθέσιο δημοτικό σχολείο στη Νάουσα. .
Καποδιστριακά χρόνια
Τον Απρίλιο του 1828 ο Καποδίστριας διαίρεσε την επικράτεια σε τμήματα και τις Κυκλάδες σε τρία: στις κεντρικές Κυκλάδες συμπεριλήφθηκε και η Πάρος. Στα πλαίσια της σύγκλησης της Δ’ Εθνοσυνέλευσης η Πάρος θα είναι ένα από τα νησιά που αντί να εκλέξουν δικό τους αντιπρόσωπο ανέθεσαν στον ίδιο τον Κυβερνήτη την αντιπροσώπευσή τους. Οι αντιπολιτευόμενοι όμως τον Κυβερνήτη θέλησαν να προσεταιριστούν άτομα και από τις Κυκλάδες και προσέγγισαν και ανθρώπους από την Πάρο: φτάνουν οι Ιωάννης Κιοσσές και Δημήτριος Μπουντούρης και ορίζουν, στα τέλη του καλοκαιριού του 1831, πληρεξούσιους για την Ύδρα, τους Φραγκίσκο Κρίσπη Μαύρο και Δημήτριο Δελαγραμμάτικα. Δημιουρργήθηκαν έτσι δύο παρατάξεις; Οι φιλοκαποδιστριακοί (Βιτσαράς, Χαμάρτος) και οι αντικαποδιστριακοί(Κ.Κονδύλης, Λεον.Κονδύλης, Μιχ.Κρίσπης, Ν.Μαλατέστας). Έγγραφο στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, του 1829, συνταγμένο από τον έκτακτο Επίτροπο Ιάκωβο Ρίζο, διορισμένο στον τμήμα των κεντρικών Κυκλάδων με έδρα τη Νάξο, και με αποδέκτη τη Γενική Γραμματεία της Επικράτειας, μας πληροφορεί σχετικά με τον πληθυσμό του νησιού: 4531 κάτοικοι, εκ των οποίων οι 516 πάροικοι. Διαδοχικά με φθίνουσα σειρά κατά αριθμό κατοίκων οι οικισμοί του νησιού είναι η Παροικιά, οι Λεύκες, η Νάουσα, η Τζηπιδού, τα Μάρμαρα, το Κωστού, η Δραγουλά. Το 1837 πληροφορούμαστε από την Εφημερίδα της Κυβερνησης πως στη Διοίκηση της Νάξου υπάγονται οι δήμοι της Πάρου: Παριά (σημ.Παροικιά, Νάουσα, Μάρμαρα, Υρία (Λέυκες) και Ωλιαρός (Αντίπαρος)με πληθυσμό κάτω από 2000 κατοίκους ο καθένας από αυτούς. Τον Δεκέμβριο του 1833 βυθίζεται μετά από ναυάγιο ανοικτά της Παροικιάς το Γαλλικό πλοίο Συπέρμπ, το οποίο συμμετείχε τον Ιούνιο του 1830 σε στρατιωτική επέμβαση στο Αλγέρι, με την οποία η Γαλλία απέσπασε την Αλγερία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1854 επιδημία χολέρας που ενέσκηψε στη Σύρο πλήττει και την Πάρο.
Εγκατάσταση Μικρασιατών
Το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή στο νησί εγκαταστάθηκαν οικογένειες Μικρασιατών προσφύγων. Οι Μικρασιάτες ενσωματώθηκαν και εμπλούτισαν την τοπική κοινωνία πολιτιστικά και οικονομικά. Οι Μικρασιάτες πρόσφυγες της Πάρου ανανέωσαν τη γεωργία που δεν ήταν συστηματικά ανεπτυγμένη στο νησί. Σήμερα στο Άσπρο Χωριό Πάρου τιμάται ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης και οι Μικρασιάτες Νεομάρτυρες καθώς επίσης οργανώνεται Μικρασιατική Συνάντηση κάθε Σεπτέμβριο. Στην Παροικία εγκαταστάθηκαν οικογένειες Μικρασιατών δημιουργώντας τη συνοικία Προσφυγικά.
Εμφύλιος Πόλεμος
Ο ΕΛΑΝ Εύβοιας, μετά από διαταγή του Ε.Α.Μ., στέλνεται στο νησί με σκοπό τον αφοπλισμό των Ιερολοχιτών οι οποίοι δρούσαν στο νησί αλλά τελικά ηττήθηκαν
Μεταπολεμική περίοδος
Τη δεκαετία του 1950 αρχίζει η μετανάστευση των κατοίκων του νησιού τόσο προς την Αθήνα όσο και προς την Ευρώπη και την Αμερική.
Φραγκίσκος Φερδινάνδος της Αυστρίας
Ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος (Franz Ferdinand von Österreich-Este, 18 Δεκεμβρίου 1863 - 28 Ιουνίου 1914) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας και διάδοχος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Θεωρείται πως η δολοφονία του το 1914 έγινε η αφορμή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος Κάρολος Λουδοβίκος Ιωσήφ Μαρία γεννήθηκε στο Γκρατς της Αυστρίας και ήταν υιός του Καρόλου Λουδοβίκου της Αυστρίας, αδελφού του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ, και της Μαρίας Αννουντσιάτας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών. Το 1883 κατατάχθηκε στο Στρατό ως 3ος Ανθυπολοχαγός. Η ζωή του άλλαξε δραματικά το 1889 όταν αυτοκτόνησε ο διάδοχος του θρόνου και πρώτος εξάδελφός του Ροδόλφος, μοναχογιός του Αυτοκράτορα. Παρότι ο Ροδόλφος είχε μια κόρη, βάσει νόμου ο θρόνος θα περνούσε αυτόματα στον επόμενο άνδρα της οικογένειας. Έτσι, ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος αναδείχθηκε σε μοναδικό κληρονόμο του Αυτοκράτορα μετά την παραίτηση του πατέρα του, που ήταν ο αμέσως επόμενος αδελφός στη σειρά διαδοχής. Το 1895 γνώρισε την κόμισσα Σοφία φον Τσότεκ, η οποία ήταν τσέχικης καταγωγής και δεν ανήκε στην ελίτ των ευγενικών οικογενειών. Η σχέση τους κρατήθηκε κρυφή μέχρι το 1898, όταν και αποκαλύφθηκε εξαιτίας ενός τυχαίου περιστατικού. Ο Αυτοκράτορας αμέσως αντιτάχθηκε σε έναν επικείμενο γάμο μεταξύ τους, αλλά ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος ήταν ανένδοτος. Τελικά, ύστερα από διαπραγματεύσεις, το 1899 νυμφεύθηκε τη Σοφία φον Τσότεκ σε μοργανατικό γάμο, που σήμαινε ότι η γυναίκα του και οι απόγονοι αυτών δεν είχαν κανένα δικαίωμα στο θρόνο. Μαζί της απέκτησε τρία παιδιά, τη Σοφία, τον Μαξιμιλιανό και τον Ερνέστο.
thumb|left|200px|Ο διάδοχος του θρόνου Φραγκίσκος Φερδινάνδος.
Οι απόψεις του
Οι απόψεις του Φραγκίσκου Φερδινάνδου για την εποχή ήταν αρκετά προοδευτικές. Δεν συμφωνούσε με το δυαδικό σύστημα διακυβέρνησης της Αυτοκρατορίας και υποστήριζε την ιδέα για μια ομοσπονδία όλων των εθνοτήτων που ζούσαν στην Αυστρία ("Ηνωμένες Πολιτείες της Αυστρίας"). Αυτές οι θέσεις, όμως, σε μια εποχή που ο εθνικισμός στα Βαλκάνια ήταν σε ανοδική πορεία ήταν λογικό να προκαλέσουν. Ιδιαίτερα αντέδρασαν οι Σέρβοι και οι Κροάτες.
Ανάληψη αξιωμάτων
Το 1913 ανέλαβε την γενική επιθεώρηση του Αυτοκρατορικού Στρατού, θέση ιδιαίτερα σημαντική. Τον Ιούνιο του 1914 μαζί με την γυναίκα του πραγματοποίησε επίσκεψη στο Σαράγεβο. Στις 28 Ιουνίου ο Γκαβρίλο Πρίντσιπ παραμόνευε κατά μήκος της διαδρομής από όπου θα περνούσε η αυτοκινητοπομπή του διαδόχου του θρόνου. Αρχικά πέταξε μια βόμβα προς το αμάξι χωρίς όμως να κατορθώσει να χτυπήσει το ζεύγος. Τελικά ύστερα από λίγα λεπτά ακινησίας η αυτοκινητοπομπή σταμάτησε μπροστά από το δημαρχείο του Σαράγεβο. Ο Γκαβρίλο Πρίντσιπ πήγε σε μια καφετέρια για να ανασυνταχθεί και όταν είδε το ζευγάρι να αποχωρεί τους πυροβόλησε εξ επαφής. Τελικά λίγο αργότερα ξεψύχησαν. Η συγκεκριμένη δολοφονία ήταν η σπίθα που προκάλεσε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οικογένεια
Έκανε μοργανατικό γάμο με τη Σοφία φον Τσότεκ, που έλαβε τον τίτλο της Δούκισσας του Χόενμπεργκ, και απέκτησε τρία παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αυστρίας Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πρόσωπα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μοργανατικοί γάμοι
Αυρίδες
Οι Αυρίδες (Αὐρίδαι), (ο δήμος: Αυριδών) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Ιπποθοωντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Αυρίδες) ονομάζονταν οι δημότες του δήμου αυτού.
Ονομασία
Ο δήμος πήρε πιθανώς το όνομά του, από την ομώνυμη οικογένεια των Αυριδών, ευγενών, οι οποίοι είχαν ως έδρα τον δήμο και ήταν τμήμα της οικογένειας των Βακχιδών, συγγενών των Ευνειδών, μιας συντεχνίας μουσικών (κιθαρωδών) λημνιακής καταγωγής οι οποίοι επικαλούνταν τον Εύνηο, εγγονό του Διονύσου, ως πρόγονό τους.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Αυριδών, ήταν πιθανώς δήμος της Παραλίας. Οι ερευνητές πιστεύουν, ότι βρισκόταν μάλλον στο Θριάσιο Πεδίο, κοντά στην Ελευσίνα, αλλά η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού παραμένει άγνωστη και αβέβαιη, δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Ιπποθοωντίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ως και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Αντιγονίδα φυλή με επίσης 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) ο δήμος επανήλθε στην Ιπποθοωντίδα φυλή, κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι των Αυριδών
Ο δημότης των αρχαίων Αυριδών ονομαζόταν Αυρίδης.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Ασία (μυθολογία)
Με το όνομα Ασία στην ελληνική μυθολογία αναφέρονται δύο διαφορετικά πρόσωπα, τα εξής:
Δείτε επίσης
Ασια
Αγαύη (πριγκίπισσα των Θηβών)
Στην ελληνική μυθολογία η Αγαύη ήταν η όμορφη κόρη του βασιλιά των Θηβών Κάδμου και της Αρμονίας, κατά τη Θεογονία του Ησιόδου. Η Αγαύη είχε αδελφές την Ινώ, τη Σεμέλη και την Αυτονόη, όπως γράφει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (Δ 2, 1).
Η Αγαύη παντρεύτηκε τον Εχίονα και γέννησε τον Πενθέα (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ 4, 2). Η Αγαύη, ζηλεύοντας τη δόξα της αδελφής της, της Σεμέλης, που την είχε ερωτευθεί ο ίδιος ο πατέρας των θεών Δίας και από αυτόν είχε μείνει έγκυος στον θεό Διόνυσο, διέδωσε ότι η Σεμέλη έλεγε ψέματα και ότι πραγματικός πατέρας του παιδιού που θα έφερνε στον κόσμο ήταν κάποιος θνητός. Ο Δίας τότε χτύπησε με ένα κεραυνό του την Σεμέλη.
Πολύ αργότερα, όταν ο Διόνυσος μεγάλωσε και έμαθε τις συκοφαντίες της θείας του, απεφάσισε να εκδικηθεί για την προσβολή της μητέρας του: Πήγε στη Θήβα και προκάλεσε θεϊκή μανία στις γυναίκες, που παρακινήθηκαν από αυτόν να εορτάσουν μία βακχική γιορτή πάνω στο βουνό Κιθαιρώνας. Ο γιος της Αγαύης, Πενθέας, που στο μεταξύ είχε γίνει βασιλιάς των Θηβών, θέλησε να εμποδίσει την εισαγωγή της διονυσιακής λατρείας στο βασίλειό του, οπότε ανέβηκε απαρατήρητος στον Κιθαιρώνα για να κατασκοπεύσει τις Μαινάδες, τις γυναίκες δηλαδή που είχαν καταληφθεί από θεϊκή μανία. Διαμελίσθηκε όμως και κατασπαράχθηκε από την ίδια τη μητέρα του, την Αγαύη, που βρισκόταν επίσης σε έξαλλη κατάσταση. Με αυτό τον τρόπο, ο Διόνυσος εκδικήθηκε. Σε παραλλαγή του μύθου αυτού βασίζεται και η σωζόμενη τραγωδία Βάκχαι του Ευριπίδη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Χρίστο Τσβετάνοφ
Καριέρα
Ο Τσβετάνοφ έκανε τα πρώτα του βήματα στις ακαδημίες της Λοκομοτίβ Σόφιας, η οποία έμελλε να είναι και η ομάδα με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Το 1998 μεταπήδησε στην επίσης Βουλγαρική Λέφσκι Σόφιας, στην οποία παρέμεινε για πέντε χρόνια κατακτώντας αρκετούς τίτλους. Συγκεκριμένα κατέκτησε πέντε συνεχόμενα εγχώρια πρωταθλήματα αλλά και τρία Κύπελλα.
Το 2003 μεταπήδησε στην Ιταλία για λογαριασμό της Τρεντίνο, στην οποία ωστόσο παρέμεινε μόνο για μία σεζόν καθώς το 2004 μετεγγράφη στην γαλλική Σταντ Πουατεβίν. Στην ομάδα της Γαλλίας παρέμεινε για δύο χρόνια.
Το 2006 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για μία αγωνιστική περίοδο χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίλτο. Το 2007 μετεγγράφη στην Μπουντβάνσκα Ριβιέρα, ομάδα του Μαυροβουνίου και ένα χρόνο αργότερα ταξίδεψε στη Ρωσία για λογαριασμό της Λοκομοτίβ Ιζούμρουντ.
Μέσα στο 2012 αγωνίστηκε στη γαλλική Λυών, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στη Λέφσκι Σόφιας, στην οποία αγωνιζόταν μέχρι το 2013.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Τσβετάνοφ ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Βουλγαρίας για πολλά χρόνια πραγματοποιώντας περισσότερες από 100 διεθνείς συμμετοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Βούλγαροι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης
Το Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (Τ.Ε.Ι. Α.Μ.Θ.) ήταν δημόσιο Ανώτατο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα το οποίο λειτουργούσε στην Περιφέρεια της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, στο βορειοανατολικό τμήμα της Ελλάδος. Το ΤΕΙ είχε έδρα την Καβάλα και παραρτήματα στη Δράμα και το Διδυμότειχο.
Το ΤΕΙ ενσωματώθηκε στο Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος. Σύμφωνα με το σχέδιο νόμου, τα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και Κεντρικής Μακεδονίας εντάχθηκαν στο Διεθνές Πανεπιστήμιο. Η ακαδημαϊκή λειτουργία σχολών και τμημάτων και η εισαγωγή των πρώτων φοιτητών άρχισαν από το ακαδημαϊκό έτος 2019-2020.
Από το ακαδημαϊκό έτος 2019-2020 και έπειτα, για τους εναπομείναντες φοιτητές του ΤΕΙ, οι διαλέξεις και οι εξεταστικές συνεχίστηκαν από τη διάδοχη οντότητα.
Αρχικά τμήματα
Αρχικά (1976-1983) το ΚΑΤΕ/ΚΑΤΕΕ είχε 6 Τμήματα, γνωστότερα έπειτα ως τα αρχαία Τμήματα του ΤΕΙ Καβάλας:
Τα τέσσερα πρώτα Τμήματα συνέθεταν τότε την Ανωτέρα Σχολή Τεχνολόγων Μηχανικών (ΑΣΤΕΜ) και τα υπόλοιπα δύο την Ανωτέρα Σχολή Στελεχών Επιχειρήσεων (ΑΣΣΕ). Για την ακρίβεια το ΚΞΓΦΑ προστέθηκε με το Τμήμα της Λογιστικής προκειμένου να διευκολυνθεί η ίδρυση της ΑΣΣΕ δεδομένου ότι ο νόμος απαιτούσε η κάθε Σχολή να έχει τουλάχιστον δύο Τμήματα. Το ΓΤΘΕ υποστήριζε μεν και υποστηρίζει ακόμη τα τμήματα ειδικοτήτων χωρίς όμως να έχει το ίδιο εγγεγραμμένους φοιτητές. Το ίδιο ισχύει και για το ΚΞΓΦΑ. Το 1983 τα 6 αρχαία Τμήματα κατανεμήθηκαν στο ΤΕΙ, τα 4 πρώτα στη Σχολή Τεχνολογικών Εφαρμογών (ΣΤΕΦ) και τα υπόλοιπα 2 στη Σχολή Διοίκησης Οικονομίας (ΣΔΟ). Το 1985 ιδρύθηκε το 1ο Παράρτημα του ΤΕΙ στη Δράμα όπου εγκαταστάθηκε το Τμήμα Δασοπονίας το οποίο όμως ξεκίνησε να λειτουργεί το 1986. Την ίδια χρονιά ιδρύθηκε και το Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων το οποίο εντάχθηκε στη ΣΔΟ.
Τμήματα διεύρυνσης
Την περίοδο 1999-2007 προστεθήκαν 4 ακόμη Τμήματα, στο ΤΕΙ Καβάλας, γνωστότερα ως Τμήματα Διεύρυνσης, τα οποία στην αρχή της λειτουργίας τους χρηματοδοτήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω του Επιχειρησιακού Προγράμματος Εκπαίδευσης Απασχόλησης και Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΕΠΕΑΕΚ). Κατά χρονολογική σειρά ίδρυσης τα Τμήματα αυτά είναι τα εξής:
Με την λειτουργία του δευτέρου Τμήματος στη Δράμα, δηλαδή της Αρχιτεκτονικής Τοπίου (2003), θεσμοθετήθηκε και 3η Σχολή στο ΤΕΙ Καβάλας με την επωνυμία Σχολή Τεχνολογιών Γεωπονίας (ΣΤΕΓ).
Το 2009 ιδρύθηκε, αλλά δεν πρόλαβε να χρηματοδοτηθεί από το πρόγραμμα διεύρυνσης, και τρίτο Τμήμα στη Δράμα: το Οινολογίας. Το Τμήμα Οινολογίας δεν ανήκε στη ΣΤΕΓ και λειτουργούσε ως ανεξάρτητο Τμήμα έως ότου θεσμοθετηθεί η Σχολή Τεχνολογίας Τροφίμων και Διατροφής όπου επιστημονικά ανήκε.
Εγκαταστάσεις
right|thumb|Το Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Καβάλας (πανοραμική λήψη) Ως ΚΑΤΕΕ το ΤΕΙ Καβάλας φιλοξενήθηκε στις εγκαταστάσεις που ενοικίαζε η Μέση Δημόσια Τεχνική Σχολή (γνωστή και ως Σχολή Εργοδηγών) στο Καρά Ορμάν. Προσωρινά η Σχολή Εργοδηγών εγκαταστάθηκε στη Σχολή Πυθαγόρα, επί της οδού 7ης Μεραρχίας στο κέντρο της πόλεως, η οποία ήταν κληροδότημα της Παμμηχανικής. Αργότερα, η Σχολή Εργοδηγών ενσωματώθηκε στο Τεχνικό Λύκειο και έτσι απελευθέρωσε τον χώρο της Σχολής Πυθαγόρα στον οποίο εγκαταστάθηκαν τα εργαστήρια του Τμήματος Ηλεκτρολογίας: Ηλεκτρικών Μηχανών, Ηλεκτρικών Εγκαταστάσεων, Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, και Αυτοματισμού.
Εν τω μεταξύ το ΚΑΤΕΕ αρχικώς και ακολούθως το ΤΕΙ για τις ανάγκες του είχε επεκταθεί και σε άλλες ενοικιαζόμενες εγκαταστάσεις. Συγκεκριμένα: Στο κτίριο ιδιοκτησίας της Ιεράς Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου, στον Άγιο Σίλα, στεγάστηκε η κεντρική διοίκηση, η ΣΔΟ, και τα εργαστήρια Μηχανών Εσωτερικής Καύσεως (ΜΕΚ), Ατμοστροβίλων και Φυσικής της ΣΤΕΦ. Στα κτίρια ιδιοκτησίας αδερφών Κατσόμαλου, Κοσσίδη, και Λιόγκα στο Καρά Ορμάν στεγάστηκαν αντίστοιχα τα εργαστήρια: Αντοχής Υλικών και Χημείας και Τεχνολογίας Πετρελαίου, τα εργαστήρια Φυσικής και το Ελασματουργείο, και τα εργαστήρια Μηχανικής Ρευστών και Θέρμανσης-Ψύξης-Κλιματισμού. Το κτίριο των αδερφών Κατσόμαλου λειτούργησε και ως διδακτήριο ενώ από το 1986 λειτούργησε στη περιοχή Καρνάγιο και η Φοιτητική Λέσχη. Το ΤΕΙ Καβάλας παρέμεινε κτιριακά διάσπαρτο μέχρι το 1992 οπότε και εγκαταστάθηκε σε ιδιόκτητο κτιριακό συγκρότημα στον Άγιο Λουκά.
Πανεπιστημιούπολη
μικρογραφία|Μέρος των φοιτητικών εστιών και σχολών του ιδρύματος Το ΤΕΙ Καβάλας στεγαζόταν σε κτίριο αμφιθεατρικής δόμησης, έργο της Αθηναϊκής Μηχανικής Α.Ε., με απαράμιλλου θέας οπτικό πεδίο προς τον κόλπο της Καβάλας. Η κατασκευή του κτιρίου ξεκίνησε το 1983 και παραδόθηκε οριστικά το 1995. Ένα χρόνο μετά εγκαταστάθηκε και η Κεντρική Διοίκηση του Ιδρύματος η οποία μέχρι τότε λειτουργούσε σε ενοικιαζόμενα γραφεία στην Παραλιακή Λεωφόρο της Καβάλας πάνω από τα γραφεία της Ολυμπιακής. Διέθετε συγκρότημα (campus) συνολικής έκτασης 132.000 m2 με κάλυψη 36.000 m2 από τα οποία 11.000 m2 σε αίθουσες διδασκαλίας 11.000 m2 σε εργαστήρια (ΤΟΛ και Συνεργεία), 11.000 m2 σε 3 φοιτητικές εστίες δυναμικότητας 450 κλινών, και 3.000 m2 στο κτίριο Βιβλιοθήκης.
Παραρτήματα
thumb|220px|Οι εγκαταστάσεις του Παρατήματος στη Δράμα (είσοδος). Το Παράρτημα του ΤΕΙ στη Δράμα βρισκόταν στην τοποθεσία Μικροχώρι που είναι γνωστό για την πολεοδομική του αρτιότητα, το δε Παράρτημα στο Διδυμότειχο φιλοξενούνταν στο ιστορικό Δημοτικό Σχολείο στο κέντρο της πόλης, εν αναμονή της οριστικοποίησης των νέων εγκαταστάσεών του. Στη Δράμα διέθεται κτιριακό συγκρότημα συνολικής έκτασης 100.000 m2 με κάλυψη 6.000 m2. Στον χώρο λειτουργούσαν τα Τμήματα Δασοπονίας και Οινολογίας, η Διοίκηση του Παρατήματος, Μουσείο Εντόμων, και Βοτανικός κήπος. Στο Τμήμα Οινολογίας είχε παραχωρηθεί και το Δημοτικό Σχολείο της Πετρούσας καθώς και αμπελώνας στο οποίο θα λειτουργούσαν τα εργαστήρια ειδικότητας και το οινοποιείο. Το Τμήμα της Αρχιτεκτονικής Τοπίου λειτουργούσε στην πόλη της Δράμας σε εγκαταστάσεις που παραχώρησε η Νομαρχία Δράμας.
Επαγγελματικά δικαιώματα
Με εξαίρεση τα νεότερα Τμήματα του ΤΕΙ Καβάλας, Οινολογίας και Αρχιτεκτονικής Τοπίου, για τα οποία αναμενόταν η έκδοση Προεδρικών Διαταγμάτων (ΠΔ) όλα τα άλλα Τμήματα είχαν θεσμοθετημένα επαγγελματικά δικαιώματα. Σημειώνεται ότι οι αντιδικίες που υπάρχουν μεταξύ των διαφόρων επαγγελματικών φορέων (π.χ. ΕΕΤΕΜ, ΤΕΕ, ΓΕΩΤΕΕ, κτλ) δεν πρέπει να οδηγεί στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι οι απόφοιτοι του ΤΕΙ Καβάλας στερούνται επαγγελματικών δικαιωμάτων. Οι απόφοιτοι του Ιδρύματος, ιδιαίτερα οι Μηχανικοί, κάνουν ήδη χρήση των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Υψηλή είναι και η ανταπόκριση των ειδικοτήτων του ΤΕΙ Καβάλας στην αγορά εργασίας.
Επαγγελματικά δικαιώματα ειδικοτήτων ΤΕΙ Καβάλας:
Βιβλιοθήκη
Η Βιβλιοθήκη του ΤΕΙ Καβάλας ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1988 και είχε μία συλλογή από 32.000 τόμους (βιβλία, πολλαπλά συγγράμματα, συγγράμματα σπουδών, και τίτλους περιοδικών) εκ των οποίων οι 30.000 προσφέρονταν για δανεισμό, ήταν συνδρομητής σε 17 ηλεκτρονικές πηγές πληροφόρησης (on-line βάσεις δεδομένων, ψηφιακές βιβλιοθήκες, βάσεις στατιστικών δεδομένων, κτλ) και παρείχε πρόσβαση σε 550 τίτλους επιστημονικών περιοδικών.
Το αναγνωστήριο με εμβαδόν 800 m2 διέθετε 200 θέσεις μελέτης και 22 θέσεις Η/Υ. Στο Παράρτημα της Δράμας λειτουργούσε επίσης βιβλιοθήκη με εξειδικευμένους τίτλους και το ίδιο ίσχυε για το Παράρτημα στο Διδυμότειχο. Συγκριτικά με τα άλλα ΤΕΙ η βιβλιοθήκη του ΤΕΙ Καβάλας ήταν 6η σε αριθμό βιβλίων.
Κατάταξη
Το ΤΕΙ Καβάλας ήταν το πρώτο ανάμεσα στα 16 ΤΕΙ και το δέκατο έκτο ανάμεσα στα 40 ΑΕΙ της χώρας. Στην παγκόσμια κατάταξη είναι στο πρώτο τρίτο (2.079) των 12.000 καλύτερων Πανεπιστημίων στον κόσμο. Η μέτρηση (μεθοδολογία) είναι σύμφωνα με τους δείκτες της Cybermetrics Lab και ειδικότερα αυτών που σχετίζονται με την παραγωγή και ακαδημαϊκή δημοσίευση της επιστημονικής γνώσης. Αναλυτικά η μέτρηση έγινε με βάση τους ακόλουθους 4 δείκτες:
Οι δείκτες κανονικοποιούνταν με άριστα το 1. Άλλες μετρήσεις έδιναν ανάλογα αποτελέσματα.
Ακαδημαϊκό προσωπικό
Η εκπαιδευτική διαδικασία στο ΤΕΙ Καβάλας διενεργούνταν από τα μέλη του ΕΠ (μόνιμοι) τα οποία ιεραρχικά κατανέμονταν σε 4 τάξεις: α) Καθηγητής, β) Αναπληρωτής Καθηγητής, γ) Επίκουρος Καθηγητής, και δ) Καθηγητής Εφαρμογών. Τα μέλη του ΕΠ συνεπικουρούνταν στο έργο τους από Επιστημονικούς και Εργαστηριακούς Συνεργάτες (έκτακτοι), από Τεχνικούς Εργαστηρίων, και από Διοικητικούς Υπαλλήλους. Το μικτό σύστημα (δηλ. μόνιμο/έκτακτο ακαδημαϊκό προσωπικό) ήταν σύνηθες στα ΤΕΙ και συνιστούσε στοιχείο επιρροής από το γαλλικό μοντέλο των grandes écoles.
Διοίκηση
Το Ίδρυμα διοικούταν από την Συνέλευση του ΤΕΙ, το Συμβούλιο του ΤΕΙ, από τον Πρόεδρο και τους Αντιπροέδρους. Το Συμβούλιο του ΤΕΙ ήταν 9μελές και αποτελούταν από τον Πρόεδρο, τους 3 Αντιπροέδρους, τους 3 Διευθυντές των Σχολών, τον Γενικό Γραμματέα, και τον εκπρόσωπο των Φοιτητών. Οι Αντιπρόεδροι διακρίνονταν σε Ακαδημαϊκών Υποθέσεων, Οικονομικών Υποθέσεων, και Διεθνών Σχέσεων.
Οι Σχολές διοικούνταν από τα Συμβούλια των Σχολών και τους Διευθυντές. Στο Συμβούλιο της Σχολής συμμετείχαν ως μέλη οι Προϊστάμενοι των Τμημάτων που ανήκαν στη Σχολή και οι εκπρόσωποι των Φοιτητών. Διευθυντή είχε και το ΚΞΓΦΑ ο οποίος όμως δεν μετείχε στο Συμβούλιο ΤΕΙ.
Τα Τμήματα διοικούνταν από την Γενική Συνέλευση, το Συμβούλιο, την Γενική Συνέλευση του Τομέα, τον Προϊστάμενο και τους Υπευθύνους Τομέων. Κάθε Τμήμα που λειτουργούσε αυτόνομα είχε δύο ή περισσότερους Τομείς στους οποίους κατανέμονταν τα μέλη του Εκπαιδευτικού Προσωπικού (ΕΠ) του Τμήματος.
Το Συμβούλιο του Τμήματος αποτελούταν από τον Προϊστάμενο, τους Υπευθύνους Τομέων, και τον εκπρόσωπο των Φοιτητών.
Πρόσωπα
Χρέη αναπληρωτή Γενικού Διευθυντή στο ΚΑΤΕ εκτέλεσε ο Μ. Τσάμης (1976-1977). Ένα χρόνο μετά, στο ΚΑΤΕΕ Γενικός Διευθυντής διορίστηκε ο Ι. Πετράς (1977-1981). Ακολούθησε ο Α. Στεφιάδης (1981-1983) με Διευθυντές ΑΣΤΕΜ και ΑΣΣΕ τους Εμμ. Σωτηρόπουλο και Κ. Αρβανιτίδη. Η διοίκηση των ΚΑΤΕ/ΚΑΤΕΕ διενεργείτο από Επιτροπή επικεφαλής της οποίας ήταν ο εκάστοτε Γενικός Διευθυντής, οι Διευθυντές των Σχολών, και άλλα διακεκριμένα μέλη της Τεχνολογικής Κοινότητας. Το 1983 ο Α. Στεφιάδης συνέχισε ως Πρόεδρος του ΤΕΙ Καβάλας με τον Γ. Βαλαβάνη ως Αντιπρόεδρο και Διευθυντές ΣΤΕΦ/ΣΔΟ τους Εμμ. Σωτηρόπουλο και Α. Θεοδωρίδη, αντίστοιχα.
Εκλογές διοίκησης στο ΤΕΙ Καβάλας έγιναν για πρώτη φορά το 1986 οπότε και εξελέγη ο Κ. Μερτζανίδης με Αντιπρόεδρο τον Φ. Σωτηρόπουλο. Εντούτοις παρέμεινε Πρόεδρος ο Α. Στεφιάδης μέχρι και το 1988 όποτε δικαιώθηκε δικαστικά ο Κ. Μερτζανίδης (1988-1989, Πρόεδρος), κατά της εκλογής του οποίου είχε προσφύγει ο ανθυποψήφιός του Μ. Τριανταφυλλίδης. Την ίδια περίοδο Διευθυντής ΣΤΕΦ εξελέγη ο Δ. Παπαδόπουλος ενώ στη ΣΔΟ συνέχισε ο Α. Θεοδωρίδης.
Μέχρι το 2001 το ΤΕΙ Καβάλας είχε έναν αντιπρόεδρο, από το 2001 έως το 2008 δύο, και από το 2008 και μετά τρεις. Το 2001 με την ανωτατοποίηση των ΤΕΙ παρατάθηκε η θητεία των διοικήσεων για ένα ακόμη έτος, ενώ από το 2008 και μετά οι θητείες Προέδρων Αντιπροέδρων και Διευθυντών από 3ετείς έγιναν 4ετείς. Από το 1988 μέχρι σήμερα εξελέγησαν και υπηρέτησαν την Κοινότητα του ΤΕΙ καβάλας τα εξής μέλη του ακαδημαϊκού προσωπικού.
Πρόεδροι: Φ. Σωτηρόπουλος (1989, 1992, 1998), Δ. Παπαδόπουλος (1995), Α. Μπόγλου (2002, 2005) και Α. Μητρόπουλος (2008).
Αντιπρόεδροι: Α. Χριστοφορίδης (1989-92), Α. Πυραλεμίδου (1992-95), Φ. Σωτηρόπουλος (1995-98), Δ. Παπαδόπουλος (1998-2002), Α. Μπόγλου (2001-2002), Α. Μητρόπουλος (2002-2005, 2005-2008), Σ. Μητκίδου (2002-2005), Ε. Αποστολίδου (2005-2008), Δ. Μπαντέκας (2008-2012), Ν. Θερίου (2008-2012) και Δ. Εμμανουλούδης (2008-2012).
Διευθυντές Σχολών: Θ. Τριβέλλας (1988-91, ΣΤΕΦ), Δ. Παπαδόπουλος (1991-94, ΣΤΕΦ), Κ. Αρβανιτίδης (1988-91, 1991-94, 1997-00, ΣΔΟ), Δ. Πογαρίδης (1994-97, ΣΤΕΦ), Α. Πυραλεμίδου (1994-97, 2000-03), Α. Μπόγλου (1997-00, 2000-01, ΣΤΕΦ), Β. Τουρασής (2001-2002), Φ. Σωτηρόπουλος (2002-2003), Κ. Ταρχανίδης (2003-2006, 2006-2010, ΣΤΕΦ), Κ. Τερζίδης (2003-2006, 2006-2010, ΣΔΟ), Ν. Αβτζής (2003-2006, 2006-2010, ΣΤΕΓ), Ε. Καργιώτης (2010-2014, ΣΤΕΦ), Γ. Φλώρου (2010-2014, ΣΔΟ), και Ι. Τάκος (2010-2014, ΣΤΕΓ).
Σύνδεσμοι
thumb|180px|Στιγμιότυπο από τη διάλεξη του Δημήτρη Νανόπουλου με θέμα ‘LHC-οlogy’. Το ΤΕΙ Καβάλας ήταν μέλος:
Οι απόφοιτοι του ΤΕΙ καβάλας είναι μέλη της Επιστημονικής Ένωσης Τεχνολόγων Μηχανικών (ΕΕΤΕΜ) και άλλων συναφών επιστημονικών οργανώσεων.
Έρευνα-καινοτομία
thumb|180px|Ποσοστά έρευνας ανά επιστημονικό πεδίο στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Το ΤΕΙ έδινε ιδιαίτερα μεγάλη σημασία στην έρευνα και την καινοτομία. Στόχος του Ιδρύματος ήταν να εγκαταστήσει αυστηρές διαδικασίες ερευνητικής αριστείας σε όλα τα επίπεδα της ακαδημαϊκής του λειτουργίας. Προς αυτή την κατεύθυνση το ΤΕΙ Καβάλας εξέδιδε δύο επιστημονικά περιοδικά στην αγγλική και συγκεκριμένα:
Και τα δύο περιοδικά είχαν σύστημα κριτών, εκδίδονταν ηλεκτρονικά και έντυπα, και η χρήση και διανομή τους ήταν δωρεάν. Η έρευνα στο ΤΕΙ Καβάλας επικεντρωνόταν σε 10 θεματικά πεδία, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρείχε η βάση δεδομένων SCOPUS. Μεταξύ αυτών, στις πρώτες σειρές, ήταν η επιστήμη των υπολογιστών (22%), η χημεία και η χημική μηχανική (23%), και οι επιστήμες του μηχανικού και των υλικών (24%).
Εργαστήρια
Το εργαστήριο υδάτων ήταν επίσης διάσημο για τις αναλύσεις που διενεργούσε σε πολλούς Δήμους της Ανατολικής Μακεδονίας, ο δε εργαστηριακός εξοπλισμός που διέθετε ήταν τεχνολογικά σύγχρονος και ακριβής. Πειραματική ατμοηλεκτρική μονάδα 9 kW στο εργαστήριο ατμοστροβίλων, καθώς και εργαστήριο εργαλειομηχανών και ήπιων μορφών ενέργειας. Εργαστήριο συστημάτων μετρήσεων υψηλής ακρίβειας και ηλεκτρομαγνητικής συμβατότητας, ηλεκτρικών εγκαταστάσεων και ηλεκτρικών μηχανών.
Άλλα εργαστήρια ήταν το χημείας πετρελαίου που ειδικευόταν στον έλεγχο της ποιότητας των καυσίμων κατά τη μεταφορά από το πλοίο στις δεξαμενές εναποθήκευσης, τα εργαστήρια αντοχής υλικών, φωτοβολταϊκών, μικροϋπολογιστών, κ.ά.
Κέντρο Τεχνολογικής Έρευνας
thumb|220px|Ο Πρωθυπουργός [[Γιώργος Παπανδρέου επιθεωρεί την R.OX.AN.E. (ρομποτικό όχημα ανεύρεσης επιζώντων). Στιγμιότυπο από το εκθετήριο του ΤΕΙ Καβάλας στη Διεθνή Έκθεση Θράκης (2010).]] Ένα σημαντικό θεσμικό εργαλείο που συνέδεε το ακαδημαϊκό προσωπικό του ΤΕΙ Καβάλας με την έρευνα και την καινοτομία ήταν το Κέντρο Τεχνολογικής Έρευνας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (ΚΤΕ-ΑΜΘ). Το Κέντρο ιδρύθηκε το 2004, ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου (νπιδ), με δραστηριότητα σε 7 τομείς: α) Ακτινοβολιών, β) Καυσίμων, γ) Μαρμάρου, δ) Σχεδιασμού Νέων Προϊόντων, ε) Μάρκετινγκ, στ) Πληροφορικής, και ζ) Περιβάλλοντος. Η καινοτομία στο ΤΕΙ Καβάλας περιλάμβανε πρωτότυπες κατασκευές και εκθέματα των φοιτητών και του ερευνητικού προσωπικού μερικά των οποίων, ως το Ρομποτικό Όχημα Ανεύρεσης Επιζώντων (R.OX.AN.E.), βραβεύτηκαν σε πανελλαδικό επίπεδο (Athens Digital Week 2009). Από το 2010 οργανώνεται Φεστιβάλ Καινοτομίας  με επικεφαλής τον Καθηγητή του Τμήματος Βιομηχανικής Πληροφορικής Δ. Πογαρίδη καθώς και συμμετοχή στις εκθέσεις Θεσσαλονίκης και Θράκης. Στην τελευταία, τα εκθέματα του ΤΕΙ Καβάλας επιθεώρησε ο Πρωθυπουργός (Γ.Α. Παπανδρέου).
Φοιτητική ζωή
Το ΤΕΙ Καβάλας παρείχε πλούσια φοιτητική ζωή σε πολλά επίπεδα και δραστηριότητες. Στο Ίδρυμα λειτουργούσαν το θεατρικό εργαστήρι «Θεατοί εν δράσει...», μουσικές ομάδες, και ατελιέ ζωγραφικής και αγιογραφίας. Στον αθλητικό τομέα υπήρχαν 3 ομάδες με διακεκριμένες συμμετοχές στην Πανεπιστημιάδα και συγκεκριμένα: ποδοσφαίρου, μπάσκετ, και βόλεϊ. Ενδιαφέρον υπήρχε επίσης για τις ομάδες πολεμικών τεχνών, αεροβικής και παραδοσιακών χορών. Στους παραδοσιακούς χορούς δραστηριοποιούνταν επίσης οι Σύλλογοι των αποφοίτων του Τμήματος Δασοπονίας, των Θεσσαλών Φοιτητών, Ποντίων, Κυπρίων και Κρητών Φοιτητών.
Φοιτητικές παρατάξεις
Θεσμικά σε κάθε Σχολή λειτουργούσε ένας Φοιτητικός Σύλλογος που προέκυπτε κάθε χρόνο μετά από εκλογές προκηρυγμένες από την ΕΦΕΕ. Στους φοιτητικούς συλλόγους του ΤΕΙ Καβάλας δραστηριοποιούνταν όλες οι γνωστές φοιτητικές παρατάξεις σκοπός των οποίων ήταν να συνεισφέρουν στη δημόσια συζήτηση για την οργάνωση και δομή της ανώτατης εκπαίδευσης. Από τους Φοιτητικούς Συλλόγους ορίζονταν και οι εκπρόσωποι των φοιτητών στα συλλογικά όργανα διοίκησης του ΤΕΙ. Οι Φοιτητικοί Σύλλογοι στο ΤΕΙ της Καβάλας αποτελούσαν νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (ΝΠΙΔ) και διοικούνταν από Διοικητικά Συμβούλια (ΔΣ) σύμφωνα με το καταστατικό τους. Ανώτατο όργανο ήταν η Γενική Συνέλευση.
Προγράμματα ανταλλαγής φοιτητών
Το ΤΕΙ Καβάλας ήταν μέλος σε ένα αριθμό δικτύων για τη διευκόλυσνη της κινητικότητας των φοιτητών και του ακαδημαϊκού προσωπικού και της ενίσχυσης της διεθνοποίησης του Ιδρύματος. Ενδεικτικά αναφέρονται το SOCRATES, το ERASMUS MUNDUS, το LΕΟΝΑRDΟ DA VINCI, το Associations des Formations Europeennes a la Comptabilite et l’ Audit (AFECA), το Euroweek-Primenetworking, το European Taxation and Accounting in Practice (ETAP), η Διεθνής Φοιτητική Ολυμπιάδα Διοίκησης Επιχειρήσεων, κ.ά. Ειδικά στο Euroweek το ΤΕΙ Καβάλας είχε συστηματική συμμετοχή, με ισχυρές ομάδες φοιτητών και είχε διακριθεί με πλήθος βραβείων για τις εργασίες τους οι οποίες επικεντρώνονταν σε θέματα όπως: διοίκηση και οικονομία, πράσινη ανάπτυξη, εξοικονόμηση ενέργειας, κ.ά.
Πιστοποιητικό Αγγλικής γλώσσας για Ειδικούς Επαγγελματικούς Σκοπούς (ΠΑΓΕΕΣ)
Σκοπός των εξετάσεων ΠΑΓΕΕΣ ήταν η πιστοποίηση της ικανότητας του φοιτητή και αποφοίτου του ΤΕΙΚ να κατανοεί και να παράγει γραπτό λόγο στην Αγγλική Γλώσσα ώστε να μπορεί να επικοινωνεί στον μελλοντικό χώρο εργασίας του στα αντίστοιχα θεματικά πεδία των σπουδών τους σε «Επίπεδο Β2+ Καλή γνώση της ξένης γλώσσας» σύμφωνα με την κλίμακα επιπέδων γλωσσομάθειας του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Ένας γενικός βαθμός προέκυπτε από την επίδοση των εξεταζόμενων και στους επιτυχόντες/ούσες γινόταν απονομή πιστοποιητικού από το ΚΞΓΦΑ και την Διοίκηση του ΤΕΙΚ με τη γενική ένδειξη “PASS”.
Αποκλειστικό κίνητρο των εξετάσεων ΠΑΓΕΕΣ ήταν η στήριξη των αποφοίτων του ΤΕΙΚ στην προσπάθειά τους για εύρεση εργασίας στο νέο εργασιακό γίγνεσθαι που διαμόρφωνε το διεθνές εργασιακό περιβάλλον.
Εκδηλώσεις
Στο ΤΕΙ είχαν δώσει διαλέξεις διακεκριμένοι επιστήμονες καθώς και παγκοσμίου κύρους προσωπικότητες. Ενδεικτικά την 2ετία 2009-2010 προσήλθαν ανάμεσα σε άλλους ο ακαδημαϊκός Δ. Νανόπουλος με θέμα ‘Large Hardon Collider’ (20-5-09), ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος Γ΄ με θέμα ‘Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και η σημασία των Ιερών Προσκυνημάτων’ (2-7-09), ο ζωγράφος Γ. Κόρδης με θέμα ‘Η τέχνη της εικόνας ως εικαστική δημιουργία’ (10-11-09) κ.ά. Επίσης κάθε χρόνο οργανώνονταν στο Ίδρυμα πλήθος εκδηλώσεων από φορείς της Καβάλας αλλά και διεθνή συνέδρια από τα οικεία Τμήματα.
Σφραγίδες και εμβλήματα
Το έμβλημα του ΤΕΙ Καβάλας ήταν ο Τρίποδας των Φιλίππων με πόδια λέοντος και τρεις λαβές οι δύο πλευρικές των οποίων διακοσμούνται με πλοκάμους (σιρίτι) από τρεις δέσμες. Πάνω από τον τρίποδα υπάρχει κλάδος από δάφνη και στο πεδίο δεξιά αυτού πέλεκυς με μακριά λαβή. Το έμβλημα απεικονίζεται στο τετράδραχμο, περιόδου 356-345 π.Χ., η άλλη όψη του οποίου έχει το κεφάλι του νεαρού Ηρακλή φέροντος λεοντή που αποτελούσε το έμβλημα του ιδρύματος ως ΤΕΙ Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Όταν ο Φίλιππος Β΄ κατέστη το 358 π.Χ. κυρίαρχος των χρυσορυχείων του Παγγαίου  μετονόμασε τις αρχαίες Κρηνίδες σε Φιλίππους που διατήρησαν όμως το προνόμιο να κόβουν νομίσματα ‘σήμα-κατατεθέν’ των οποίων ήταν ο ως άνω Τρίποδας με διάφορες εκδοχές στο πεδίο δεξιά αυτού όπως ο πυρσός λαμπαδηδρομίας (δραχμή), το δελφίνι (ημίδραχμο), το τόξο (αργυρός στατήρ), και ο σκούφος Φρυγίας (χρυσός στατήρ).
Η γραμμική απεικόνιση του Εμβλήματος ήταν και η Σφραγίδα του ΤΕΙ, αν και στις περισσότερες περιπτώσεις συνέχισε να χρησιμοποιείται το Εθνόσημο. Το Εθνόσημο είναι το σύμβολο των δημοσίων υπηρεσιών και δεδομένου ότι το ΤΕΙ Καβάλας ήταν νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου (νπδδ) είχε δικαίωμα να το χρησιμοποιεί. Είχε όμως δικαίωμα, ως πλήρως αυτοδιοικούμενο, να χρησιμοποιεί και δική του Σφραγίδα. Άλλα εμβλήματα του ΤΕΙ Καβάλας ήταν το Κάστρο και η Σφραγίδα επί κοίλου όνυχα. Το Κάστρο ήταν το πρώτο λογότυπο του ΤΕΙ. Φιλοτεχνήθηκε το 1996 από τους Φ. Σωτηρόπουλο και Ε. Ψωμιάδου συγκεντρώνει δε τα τρία βασικά αξιοθέατα της Καβάλας: Το Κάστρο της Καβάλας, τη Βασιλική Β΄ των Φιλίππων (ναοδιδασκαλείο), και τη θάλασσα. Η Σφραγίδα επί κοίλου όνυχα φιλοτεχνήθηκε κατόπιν παραγγελίας της Βιβλιοθήκης του ΤΕΙ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα Κατηγορία:Καβάλα Κατηγορία:Δράμα (πόλη) Κατηγορία:Διδυμότειχο
Μπολέσουαφ Ρόγια
Βιογραφία
Ο Ρόγια γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1876 στο χωριό Μπρίντσε Ζαγκούρνς, κοντά στο Ζιντάτσιβ της Αυστριακής Γαλικίας. Οι γονείς του ήταν ο Γιούζεφ Ρόγια και η Μάρια (το γένος Ττσίνσκα). Αποφοίτησε από τη Σχολή Δοκίμων του Αυστροουγγρικού Στρατού στη Βιέννη. Το 1899 προήχθη σε Ανθυπολοχαγό και υπηρέτησε στο 36ο Σύνταγμα Ξηράς Άμυνας (kk Landwehr Infanterie Regiment Nr. 36) στην Κοουομίγια. Το 1905, λόγω κακής υγείας, μετατέθηκε στην εφεδρεία του στρατού. Ο Ρόγια συνεργάστηκε με την αυστροουγγρική υπηρεσία πληροφοριών. Για ένα διάστημα, σπούδασε νομική και ιατρική στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο και εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος στην Κρακοβία.
Μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ρόγια εντάχθηκε στις Πολωνικές Λεγεώνες. Ήταν στενός συνεργάτης του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, αλλά μετά την κρίση του όρκου, εγκατέλειψε τις Λεγεώνες και εντάχθηκε ξανά στον Αυστροουγγρικό Στρατό. Στις αρχές του 1918, υπηρέτησε στο Γκρατς, επιστρέφοντας στην Κρακοβία μετά από αρκετούς μήνες. Ο Ρόγια αναμείχθηκε αμέσως σε πολωνικές πατριωτικές δραστηριότητες. Στα τέλη Οκτωβρίου 1918 ανέλαβε την πρώην Αυστριακή Στρατιωτική Διοίκηση στην Κρακοβία και, την 1η Νοεμβρίου, το Συμβούλιο Αντιβασιλείας, σε αναγνώριση των εξαιρετικών υπηρεσιών του, τον προήγαγε στο βαθμό του Ταξίαρχου και τον ονόμασε διοικητή της φρουράς της Κρακοβίας. Η προαγωγή του Ρόγια επιβεβαιώθηκε σύντομα από τον Πολωνό Αρχιστράτηγο, Γιούζεφ Πιουσούτσκι.
Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία
Μεταξύ Φεβρουαρίου και Αυγούστου 1919, ο Ρόγια διοικούσε την Πολωνική 2η Μεραρχία Πεζικού Λεγεώνων, πολεμώντας για την επιστροφή της κυριαρχίας της Πολωνίας ενάντια στον Κόκκινο Στρατό στη σημερινή Λευκορωσία (βλ. Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος). Στις 8 Αυγούστου 1919, η μονάδα του κατέλαβε το Μινσκ, μετά το οποίο ο Ρόγια μετατέθηκε στη διοίκηση της φρουράς του Κιέλτσε. Τον Μάρτιο του 1920 διοικούσε τον Πολωνικό Στρατό στην Πομερέλια ( Okręg Generalny VIII Toruń) και τον Αύγουστο του 1920, ήταν διοικητής της Επιχειρησιακής Ομάδας Νάρεφ του Πολωνικού Βόρειου Μετώπου. Ο Ρόγια ήταν δύσπιστος για τη νίκη της Πολωνίας στον πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ρωσίας. Τον Ιούλιο του 1920, όταν ο Κόκκινος Στρατός έφτασε στα προάστια της Βαρσοβίας, σχεδίαζε να κηρύξει την ανεξαρτησία της Πομερελίας και να υπογράψει μια αυτονομιστική ειρήνη με τους Σοβιετικούς. Λόγω της ηττοπαθούς του προσέγγισης και της ενασχόλησής του με την πολιτική, στα τέλη Αυγούστου 1920 υποβιβάστηκε από τη θέση του. Στις 20 Σεπτεμβρίου, ο Ρόγια μεταφέρθηκε ως έφεδρος μέχρι το 1922.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο Ρόγια επέκρινε συχνά τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι και την κυβέρνησή του. Το 1928 εξελέγη στο Σέιμ ως μέλος του αγροτικού κόμματος Stronnictwo Chłopskie. Διετέλεσε επικεφαλής βουλευτής της Στρατιωτικής Επιτροπής της Βουλής και τον Δεκέμβριο του 1929 παραιτήθηκε από το Σέιμ. Τον Αύγουστο του 1930, ο Ρόγια έγραψε μια ανοιχτή επιστολή στον Πιουσούτσκι, αλλά το έγγραφο κατασχέθηκε από τη λογοκρισία πριν από την επίσημη κυκλοφορία του. Το 1937, κατόπιν διαταγής του Στρατηγού Ταντέους Κασπζίτσκι, ο Ρόγια φυλακίστηκε σε ψυχιατρική πτέρυγα του στρατιωτικού νοσοκομείου της Κρακοβίας. Ο Ρόγια δεν πολέμησε στην Εισβολή στην Πολωνία. Στα τέλη του 1939, συμμετείχε σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες του Πολωνικού Ερυθρού Σταυρού. Τον Μάρτιο του 1940, ο Ρόγια συνελήφθη από τους Γερμανούς και τοποθετήθηκε στη διαβόητη Φυλακή Πάβιακ στη Βαρσοβία. Τον Μάιο του 1940 μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν, όπου δολοφονήθηκε στις 27 Μαΐου 1940.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί Κατηγορία:Πολωνοί λεγεωνάριοι (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Πολωνοί του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1928-1930) Κατηγορία:Πρόσωπα που πέθαναν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ζάξενχαουζεν Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανεξαρτησίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Σίμα Λόζανιτς
Ο Σιμεών Μιλίβογε Λόζανιτς ή Σιμεών "Σίμα" Λόζανιτς (Сима Лозанић)   (1847 - 1935) ήταν Σέρβος χημικός, πρόεδρος της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας, ο πρώτος πρύτανης του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, Υπουργός Εξωτερικών, Υπουργός Βιομηχανίας και Διπλωμάτης. Στο Grandes écoles και αργότερα όταν μετατράπηκε στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου δίδαξε χημεία και ηλεκτροσύνθεση.
Νεανικά χρόνια και η εκπαίδευση
Ο Σιμεών Λόζανιτς γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1847 στο Βελιγράδι της Σερβίας. Ολοκλήρωσε νομικές σπουδές στο Βελιγράδι, σπούδασε χημεία υπό τον καθηγητή Γιοχάνες Βισλίτσεν στη Ζυρίχη και αργότερα με τον καθηγητή Όγκαστ Βίλχελμ φον Χόφμαν στο Βερολίνο. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του πτυχίο στις 19 Μαρτίου 1870 στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Ήταν καθηγητής στη " Μεγάλη Σχολή " από το 1872 και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου έως το 1924.
Καριέρα
Όταν το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου ιδρύθηκε το 1905, ήταν μεταξύ των πρώτων οκτώ καθηγητών πλήρους απασχόλησης, που επέλεξαν ολόκληρο το υπόλοιπο ακαδημαϊκό προσωπικό. Στη συνέχεια, ο Σίμα Λόζανιτς επιλέχθηκε ως ο πρώτος πρύτανης του πανεπιστημίου. Τα λόγια της τελετής έναρξης του 1905 παρέμειναν καταγεγραμμένα ως εξής: αριστερά|μικρογραφία| Πορτρέτο του Σίμα Λόζανιτς από τον [[Ούρος Πρέντιτς|Ούρος Πρέντις]]
Έκανε επίσης επιστημονική και επαγγελματική εργασία, που σχετίζεται με όλους τους τομείς της Χημείας. Μερικά από τα πιο πολύτιμα έργα του αφορούσαν την ηλεκτροσύνθεση στην οποία ερεύνησε τις αντιδράσεις του CO και του CO 2 με άλλες ουσίες υπό την επίδραση της ηλεκτρικής εκφόρτισης. Δημοσίευσε πάνω από 200 επιστημονικές εργασίες στην εφαρμοσμένη και πειραματική χημεία.
Ο Λόζανιτς πραγματοποίησε την πρώτη ανάλυση του ιαματικού νερού του Γκάμζιγκραντ σπα το 1889. Έγινε μέλος της Σερβικής Εκπαιδευμένης Εταιρείας (Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών) στις 30 Ιανουαρίου 1873, συνεργάτης μέλους της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας στις 23 Ιανουαρίου 1888 και έγινε πλήρες μέλος στις 6 Ιανουαρίου 1890. Διετέλεσε πρόεδρος της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας δύο φορές - 1899 έως 1900 και 1903 έως 1906. Από το 1907 έως το 1912 διετέλεσε πρόεδρος της Σερβικής Εταιρείας Χημείας.