cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιοστ Γκίπερτ
Βιογραφία
Ο Γκίπερτ αποφοίτησε το 1972 από το Γυμνάσιο του Λάιμπνιτς στο Έσσεν της Γερμανίαw. Σπούδασε Συγκριτική Γλωσσολογία, Ινδολογία, Κινεζική και Ιαπωνική γλώσσα και πολιτισμό στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ και στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου από όπου αποφοίτησε το 1977 και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Διδάκτορα για τη διατριβή του σχετικά με τη σύνταξη των απαρεμφατικών δομών στις Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Από την αποφοίτηση του το 1977 μέχρι το 1990, δούλευε ως βοηθός ερευνητή και έδινε διαλέξεις στα πανεπιστήμια του Βερολίνου, της Βιέννης και του Σάλτσμπουργκ. Το 1991, η διατριβή του σχετικά με τις λέξεις – δάνειο της Αρμένικης και Γεωργιανής γλώσσας, προερχόμενες από την Ιρανική, τον οδήγησε ώστε να κριθεί ικανός για τη θέση του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Μπάμπεργκ. Από το 1994, ο Γκίπερτ διδάσκει Συγκριτική Γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φρανκφούρτης. Από το 1996, είναι μέλος της Ακαδημίας Επιστημών στο Γκελάτι της Γεωργίας, ενώ από το 1997 είναι επίσης μέλος του τμήματος Γλώσσας της Ακαδημίας Επιστημών και Κλασσικών Σπουδών του Βερολίνου – Βρανδεμβούργου. Το 1997 διορίστηκε ως Επίτιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Sulkhan Saba Orbeliani, στην Τιφλίδα της Γεωργίας. Το 2009 έγινε Επίτιμος Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Ivane Javakhishvili της Τιφλίδας, ενώ το 2013 διορίστηκε ως Επίτιμος Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Shota Rustaveli, στο Μπατούμι της Γεωργίας. Από τότε που ο Γκίπερτ έγινε καθηγητής Συγκριτικής Γλωσσολογίας, το μεγαλύτερο μέρος της έρευνάς του επικεντρώνεται στην ιστορία, την ετυμολογία και τη γενική γλωσσική τυπολογία των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και πιο συγκεκριμένα στη μελέτη των γλωσσών του Καυκάσου. Επιπλέον, πολλά διεθνή ερευνητικά προγράμματα υπό την επίβλεψη του Γκίπερτ, έχουν γίνει στην περιοχή του Καυκάσου, λόγω της αφοσίωσής του στις γλώσσες της περιοχής αυτής. Η έρευνα του εστιάζεται κυρίως στην ιστορική γλωσσολογία, στην γλωσσική τυπολογία, στις ηλεκτρονικές συλλογές κειμένων, στη γλωσσική τεκμηρίωση με τη χρήση πολυμέσων και την ηλεκτρονική ανάλυση χειρόγραφων.
TITUS, ARMAZI, GNC και LOEWE
Ο Γκίπερτ είναι ο ιδρυτής και διευθυντής του προγράμματος TITUS (Thesaurus of Indo-European Texts and Speeches). Από την ίδρυση του το 1987, στόχος του προγράμματος είναι η πλήρης ψηφιακή πρόσβαση στο λεκτικό καταγεγραμμένο υλικό διαφόρων Ινδοευρωπαϊκών και παρακείμενων γλωσσών. Το 1999, ξεκίνησε επίσης το πρόγραμμα ARMAZI (Caucasian Languages and Cultures: Electronic Documentation), στόχος του οποίου είναι μία εμπεριστατωμένη συλλογή υλικού σχετικό με τις γλώσσες του Καυκάσου. Το αποτέλεσμα του προγράμματος αυτού ήταν η δημιουργία της Εθνικής Γεωργιανής Συλλογής Κειμένων (Georgian National Corpus, GNC). Επιπλέον, από το 2010, ο Γκίπερτ είναι επικεφαλής του κέντρου Digital Humanities in the State of Hesse: Integrated Processing and Analysis of Text-based Corpora, το οποίο περιλαμβάνεται στο Federal Offensive for the Development of Scientific and Economic Excellence (LOEWE) του κρατιδίου της Έσσης. Το κέντρο αποτελεί μία συνεργασία μεταξύ του Πανεπιστημίου Γκαίτε της Φρανκφούρτης και του Τεχνολογικού Ινστιτούτου του Ντάρμστατ με επιπλέον υποστήριξη από το Μουσείο Γκαίτε της Φρανκφούρτης.
Ηλεκτρονική Ανάλυση Χειρογράφων
Τη δεκαετία του 1990, ο Γκίπερτ ασχολήθηκε με τα χειρόγραφα από τις Ανατολικές χώρες με σκοπό να είναι ψηφιακά προσβάσιμα, π.χ. τα Τοχαρικά χειρόγραφα της Συλλογής Turfan του Βερολίνου (Tocharian manuscripts of the Berlin Turfan Collection). Επιπλέον επιμελήθηκε δουλειές περιλαμβανομένων των Αλβανοκαυκασιακών παλίμψηστων χειρόγραφων που βρέθηκαν στο Όρος Σινά. Το 2009, συμμετείχε ως ακαδημαϊκός επισκέπτης στην ερευνητική ομάδα Χειρόγραφοι Πολιτισμοί (Manuscript Cultures) στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, ενώ το καλοκαίρι του 2013, επισκέφτηκε ξανά το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο, συμμετέχοντας στη συλλογή και δημιουργία της Εγκυκλοπαίδειας Χειρόγραφων Πολιτισμών (Encyclopedia of Manuscript Cultures) και του εγχειριδίου Συγκριτικής Μελέτης Χειρόγραφων των Ανατολικών Χωρών (Comparative Oriental Manuscript Studies).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς
Τζέιμς Στούαρτ (Αθηναίος)
Ο Τζέημς Στιούαρτ (James Stuart, 1713 - 2 Φεβρουαρίου 1788), ο αποκαλούμενος "Αθηναίος", ήταν Σκωτσέζος-Άγγλος αρχαιοδίφης, αρχιτέκτονας, ζωγράφος, σπουδαίος ελληνιστής και ίσως ο πρωτοπόρος του νεοκλασικισμού στην αρχιτεκτονική. Χαρακτηρίστηκε "Αθηναίος" από το γεγονός ότι όλη η σταδιοδρομία του αναπτύχθηκε υπό την επιρροή της ελληνικής τέχνης των κλασικών χρόνων σε διάφορους τομείς όπως γλυπτική, διακόσμηση, μεταλλοτεχνία, αρχιτεκτονική κ.λπ.
Αρχή σταδιοδρομίας
Το 1748 ο Στιούαρτ μαζί με τον Ρέβετ, το ζωγράφο Γκάβιν Χάμιλτον και τον αρχιτέκτονα Μάθιου Μπρέττιγχαμ δημιούργησαν μια αρχαιολογική ομάδα και μετέβησαν στη Νάπολη για να μελετήσουν τα αρχαία ερείπια της περιοχής. Από εκεί με την οικονομική συνδρομή λεσχών της Αγγλίας το 1751 έρχονται μέσω Κροατίας στην τουρκοκρατούμενη τότε Ελλάδα για την μελέτη του ιωνικού ρυθμού και των αρχαίων ναών της τότε Αθήνας. Κατά το χρόνο της παραμονής τους στην Αθήνα, μέχρι το 1754, ο Στιούαρτ και ο Ρέβετ κατέγραψαν και αποτύπωσαν σε σχέδια όλα τα αρχιτεκτονικά μνημεία της πόλης.
The Antiquities of Athens
Όταν επέστρεψαν στην Αγγλία, το 1755, αποφάσισαν να εκδώσουν το σύνολο των έργων τους που συγκεντρώθηκε σε πέντε τόμους υπό τον τίτλο "Αι Αθηναϊκαί αρχαιότητες"* (The Antiquities of Athens and Other Monuments of Greece), το οποίο περιελάμβανε και άλλες αρχαιότητες του ελλαδικού χώρου. Το έργο άρχισε να εκδίδεται σε τεύχη το 1762 και έγινε αμέσως ανάρπαστο από τους λόγιους, φιλότεχνους και ερασιτέχνες αρχαιολόγους της εποχής, ένεκα του πλούτου των πρωτοποριακών εικόνων της Αθήνας. (The antiquities of Athens: and other monuments of Greece, James Stuart, Nicholas Revett, Tilt, 1837)
Ο Στιούαρτ στη συνέχεια επιδόθηκε περισσότερο στην αρχιτεκτονική. Στην αρχή φαίνεται να είχε παντρευτεί μία Ελληνίδα οικονόμο του, αλλά αργότερα έκανε και δεύτερο γάμο με μια γυναίκα ονόματι Ελίζαμπεθ, μια υπηρέτρια 47 χρόνια νεότερή του και απέκτησε 5 παιδιά. Πριν το τέλος της ζωής του είχε αναπτύξει μεγάλη κοινωνική δράση. Πέθανε αιφνίδια το 1788 στο Λονδίνο και ενταφιάστηκε στην κρύπτη της Εκκλησίας του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών (Saint Martin in the Fields) κοντά στη κατοικία του.
Σημειώσεις
(*) Ο πλήρης τίτλος με τον οποίον εκδόθηκε στο Λονδίνο το πεντάτομο έργο των παραπάνω αρχαιολόγων, ελληνιστών ήταν:
"The antiquites of Athens Measured and Delineated by James Stuart F.R.S. and F.S.A, and Nicolas Revett, painters and architects".
Ο Α' τόμος εκδόθηκε το 1762, ο Β' τόμος το 1787, ο Γ' τόμος το 1794, ο Δ' τόμος το 1816 και ο Ε' τόμος, που είναι συμπληρωματικός των προηγουμένων, το 1830. Η έκδοση αυτού του έργου υπήρξε σταθμός στη μελέτη της ελληνικής αρχαίας αρχιτεκτονικής διότι κάλυπτε ένα μεγάλο μέρος των αρχαιοτήτων του ελλαδικού χώρου που είχαν διασωθεί μέχρι τότε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Άγγλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ελληνιστές
Ιστορικότητα του Ιησού
250 px|thumb|Ο Χριστός φέρων τον Σταυρόν, [[Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, 1580, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη.]]
Η Ιστορικότητα του Ιησού αφορά στην αναζήτηση, μελέτη και ανάλυση ιστορικών στοιχείων ώστε να εξακριβωθεί ότι ο Ιησούς Χριστός υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο και να επιβεβαιωθούν ως ιστορικά γεγονότα τα περιστατικά που αναφέρονται στα Ευαγγέλια (ευαγγελικές αφηγήσεις).
Η σχετική έρευνα επιχειρεί να συγκροτήσει τα ιστορικά στοιχεία της ζωής και της διδασκαλίας του Ιησού. Ενώ η θεωρία του «Μύθου του Ιησού» προτείνει ότι ο Ιησούς Χριστός δεν υπήρξε ποτέ, οι περισσότεροι μελετητές δέχονται ότι υπήρξε ο άνθρωπος Ιησούς. Αν και η ιστορική αξιοπιστία των ευαγγελικών αφηγήσεων είναι αντικείμενο αντιπαράθεσης, οι μελετητές συμφωνούν «σχεδόν καθολικά» σε δύο γεγονότα, ότι ο Ιησούς Χριστός βαπτίστηκε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και σταυρώθηκε με διαταγή του Ρωμαίου επάρχου Πόντιου Πιλάτου. Στα γεγονότα που αμφισβητούνται περιλαμβάνονται η χρονολόγηση και τα περιστατικά της γέννησης, ορισμένες λεπτομέρειες σχετικές με τη Σταύρωση, τα θαύματα, η Ανάσταση.
Οι περισσότεροι βιβλικοί μελετητές εκτιμούν ότι οι θεωρίες περί μη-ύπαρξης του Ιησού είναι ουσιαστικά αντικρουόμενες. Συγχρόνως, αρκετοί έχουν υιοθετήσει μια πιο μετριοπαθή, «αγνωστικιστική στάση», υποστηρίζοντας ότι χρειάζεται περισσότερη επιστημονική έρευνα και συζήτηση σχετικά με αυτό το ζήτημα.
Ερωτήματα ανακύπτουν καθώς είναι δύσκολο να επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες για τη ζωή του Ιησού από αυθεντικά και αξιόπιστα ιστορικά έγγραφα. Επίσης, οι ιστορικές διηγήσεις μεταβιβάζουν, εκτός από τις θεολογικές απόψεις, τις λογοτεχνικές και τις λαϊκές ιστορίες. Οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν ότι οι κύριες πηγές ιστορικών πληροφοριών είναι τα Συνοπτικά Ευαγγέλια.
Στο πλαίσιο των πιθανολογήσεων, ο Ιησούς της Ναζαρέτ γεννήθηκε μεταξύ των ετών 7 και 2 π.Χ., στο τέλος της βασιλείας του Ηρώδη του Μεγάλου, και πέθανε το 30 με 36 μ.Χ.,  κατά τη διακυβέρνηση του Ηρώδη Αντίπα. Έζησε στη Γαλιλαία και την Ιουδαία, δεν σπούδασε ή κήρυξε αλλού  και μιλούσε Αραμαϊκά, ίσως λίγα Εβραϊκά και Ελληνικά.
thumb|250 px|right|[[Ναζαρέτ#Το_μονοπάτι_του_Ναζωραίου|Το μονοπάτι του Ναζωραίου (Ναζαρέτ).]]
Η Ιστορικότητα του Ιησού είναι διαφορετική από τη σχετική μελέτη του ιστορικού Ιησού, η οποία αναφέρεται σε επιστημονικές ανακατασκευές της ζωής του Ιησού, βασισμένη κυρίως σε κριτική ανάλυση των ιερών κειμένων. Από τον 18ο αιώνα, οι μελετητές προσπάθησαν να αναδημιουργήσουν τη ζωή του ιστορικού Ιησού, αναπτύσσοντας ιστορικές κριτικές μεθόδους για την ανάλυση των διαθέσιμων δεδομένων.
Στοιχεία για την έρευνα της Ιστορικότητας του Ιησού αντλούνται τόσο από χριστιανικές πηγές, όπως η Καινή Διαθήκη, όσο και από εξωχριστιανικές αναφορές, όπως στα έργα του Ιουδαίου ιστορικού Ιώσηπου Φλάβιου και του Ρωμαίου ιστορικού Τακίτου. Οι Ιουδαϊκές πηγές συνήθως δεν αντλούν στοιχεία από τις Ρωμαΐκές, οπότε οι μεταξύ τους ομοιότητες και διαφορές, εφόσον δεν αμφισβητείται η αυθεντικότητά τους, χρησιμοποιούνται στη διαδικασία της πιστοποίησης και διασταύρωσης ώστε να εξαχθούν έγκυρα ιστορικά στοιχεία. Πέραν τούτων, αφηγήσεις για τον Ιησού υπάρχουν σε Απόκρυφα κείμενα που έχουν αποκλειστεί από την Αγία Γραφή.
Αναμφισβήτητα, η ανακάλυψη των Χειρογράφων της Νεκράς Θάλασσας ανατρέπει αρκετά συμπεράσματα για την ιστορία της εβραϊκής και της χριστιανικής θρησκείας. Τα ανευρεθέντα Χειρόγραφα περιλαμβάνουν κείμενα από τον 3ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 1ο μ.Χ. και δίνουν σημαντικές πληροφορίες για την ιστορική εποχή που γεννήθηκε ο Χριστιανισμός.
thumb|right|250 px|Η πρώτη περιοδεία του Ιησού εκτός [[Γαλιλαία|Γαλιλαίας, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, έγινε στην περιοχή της Δεκάπολης, στα Γάδαρα ή τα (τη) Γέρασα. Στον χάρτη απεικονίζονται με μαύρο χρώμα οι πόλεις που περιείχε, βάσει των περισσότερων ιστορικών αναφορών.]]
thumb|right|250 px|Η [[Ιουδαία είναι αρχαία γεωγραφική περιοχή του Λεβάντες. Χάρτης του νότιου Λεβάντες, περί το 830 π.Χ. {{legend|#00ff00|Νότιο βασίλειο του Ιούδα}} {{legend|#008000|Βόρειο βασίλειο του Ισραήλ}} {{legend|#777777|Πόλεις-κράτη των Φιλισταίων}} {{legend|#3000ee|Φοινικικά κράτη}} {{legend|#808040|Βασίλειο του Μωάβ}} {{legend|#7777ff|Βασίλειο του Αμμών}} {{legend|#ffff00|Βασίλειο του Εδώμ}} {{legend|#007777|Βασίλειο του Αράμ-Δαμασκού}} {{legend|#ffffff|Αραμαϊκές φυλές}} {{legend|#800080|Αραβικές φυλές}} {{legend|#804020|Φυλές των Ναβαταίων}} {{legend|#005fff|Ασσυριακή Αυτοκρατορία}} ]]
thumb|right|250 px|Η περιοχή της [[Ιουδαία (ρωμαϊκή επαρχία)|Ιουδαίας τον 1ο αιώνα.]] thumb|right|250 px|Η ευρύτερη περιοχή της [[Νεκρά θάλασσα|Νεκράς Θάλασσας, όπου ήρθαν στο φως τα Χειρόγραφα.]] thumb|right|250 px|Ο [[Χριστός Παντοκράτωρ (Σινά)|Χριστός Παντοκράτωρ, εγκαυστική εικόνα σε φυσικό μέγεθος (84 cm ύψος x 45,5 cm πλάτος), α΄ μισό του 6ου αιώνα, Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά.]] thumb|right|250 px|Ο Ιησούς με τον πλούσιο νέο ([[Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον 10:17-30), κινεζική απεικόνιση, 1879, Πεκίνο.]] thumb|right|250 px|Ο Ιησούς θεραπεύει την αιμορροούσα γυναίκα ([[Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον|Κατά Ματθαίον Ευαγέλιο 9:20-22), τοιχογραφία στην Κατακόμβη Αγίου Πέτρου και Μαρκελλίνου, Α΄ Παλαιοχριστιανική Τέχνη (περ. 4 μ.Χ.), Ρώμη.]] thumb|right|250 px|Ο Κύριος εν δόξῃ, [[Αντρέι Ρουμπλιόφ, 1408, Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα, Ρωσία.]] thumb|right|250 px|Κουμράν, το σπήλαιο 4 (Q4) όπου βρέθηκε το 90% των Χειρογράφων. thumb|right|250 px|Προθήκη με σπαράγματα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της [[Ιορδανία|Ιορδανίας, Αμμάν.]]
Χριστιανικές (Βιβλικές)
Οι χριστιανικές πηγές για την Ιστορικότητα του Ιησού είναι κυρίως τα συγγράμματα της Καινής Διαθήκης, όπως τα Ευαγγέλια, οι Επιστολές του Αποστόλου Παύλου, τα Συνοπτικά Ευαγγέλια, η Πηγή των Λογίων (Q), οι Πράξεις των Αποστόλων. Παρόλα αυτά, η αυθεντικότητα και η αξιοπιστία των χριστιανικών πηγών έχει αμφισβητηθεί από πολλούς μελετητές.
Ευαγγέλια
Στη χριστιανική Εκκλησία ο όρος Ευαγγέλιο χαρακτηρίζει τα 4 πρώτα βιβλία της Καινής Διαθήκης, που σύμφωνα με την παράδοση, έγραψαν στην ελληνική γλώσσα ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς και ο Ιωάννης. Αποτελούν τις πιο λεπτομερείς αναφορές στα γεγονότα της ζωής του Ιησού, εκθέτουν το περιεχόμενο του κηρύγματός του και τα κυριότερα δογματικά και ηθικά σημεία του χριστιανισμού. Τα Ευαγγέλια έγιναν αποδεκτά από τις πρωτοχριστιανικές εκκλησίες και αποτελούν μέρος του Βιβλικού κανόνα της Καινής Διαθήκης.
Επιστολές του Παύλου
Οι επιστολές του Παύλου ή γράμματα του Παύλου είναι 13 βιβλία της Καινής Διαθήκης που αποδίδονται στον Απόστολο Παύλο. Η Επιστολή προς Εβραίους, παρόλο που δεν φέρει το όνομά του, θεωρήθηκε παύλεια και συνήθως ακολουθεί μετά από την ομάδα των 13 επιστολών. Αν και η συγγραφή ορισμένων είναι υπό αμφισβήτηση, αυτές οι επιστολές είναι από τα πρώτα χριστιανικά χειρόγραφα.
Συνοπτικά Ευαγγέλια
Συνοπτικά Ευαγγέλια ονομάζονται τα 3 πρώτα ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, το κατά Ματθαίον, το κατά Μάρκον και το κατά Λουκάν, τα οποία, καταγραφόμενα σε παράλληλες στήλες και συγκρινόμενα μεταξύ τους, μπορούν να εξεταστούν συνοπτικά (συν-όψις) για να διαπιστωθούν οι ομοιότητες και οι διαφορές τόσο ως προς τη μορφή όσο και ως προς το περιεχόμενο. Οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν ότι αποτελούν κύριες πηγές ιστορικών πληροφοριών.
Q (η πηγή των Λογίων)
Η Πηγή των Λογίων ή Τα Λόγια του Ιησού είναι μια υποθετική γραπτή ή προφορική πηγή από όπου οι συγγραφείς των Συνοπτικών Ευαγγελίων, Ματθαίος και Λουκάς, άντλησαν πληροφορίες για τη διδασκαλία του Ιησού. Κάποιοι μελετητές θεωρούν ότι ήταν περισσότερα από ένα κείμενα, κάποιοι ότι ήταν προφορική πηγή και άλλοι αμφισβητούν την ύπαρξή της.
Έχει καθιερωθεί διεθνώς να συμβολίζεται με το γράμμα «Q», το αρχικό γράμμα δηλαδή της γερμανικής λέξης Quelle που στα ελληνικά μεταφράζεται ως Πηγή.
Τα ίχνη της «Q», πηγή του αρχέγονου χριστιανισμού, χάθηκαν στον χρόνο. Η υπόθεση για την ύπαρξή της ανάγεται στο 1900. Η μεταγενέστερη βιβλική έρευνα κατέληξε σε κοινώς αποδεκτά πορίσματα, ενώ συνεχίζεται η συστηματική έρευνα για την πραγματική έκταση, το ακριβές λεξιλόγιο και τα διάφορα στάδια εξέλιξής της.
Οι Πράξεις των Αποστόλων
Οι Πράξεις των Αποστόλων είναι το πέμπτο κατά σειρά από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης. Η συγγραφή του χρονολογείται στο 61 με 63 μ.Χ. και αποδίδεται στον Λουκά, συνεργάτη του απόστολου Παύλου. Περιγράφει τη ζωή και τη δράση της αρχαίας εκκλησίας αμέσως μετά την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, κατ' ακρίβειαν με την Ανάληψη. Σύμφωνα με τους προλόγους του Ευαγγελίου και των Πράξεων, ο Λουκάς αφιέρωσε και τα δύο βιβλία του σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, τον «κράτιστον Θεόφιλον».
Σαντζάκι των Σκοπίων
thumb|150px|Βιλαέτι Κοσσυφοπεδίου 1881-1912 Το σαντζάκι των Σκοπίων (τουρκικά: Üsküb Sancağı) ήταν σαντζάκι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με διοικητικό κέντρο την πόλη των Σκοπίων.
Γεώργιος της Σαξονίας (1893-1943)
Ο Γεώργιος, γερμ. Georg (15 Ιανουαρίου 1893 - 14 Μαΐου 1943) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν διάδοχος της Σαξονίας (1904-23). Έγινε Καθολικός ιερέας και Ιησουίτης.
Σαντζάκι των Σκοπίων
Τα Σκόπια καταλήφθηκαν από τους Οθωμανούς στις 6 Ιανουαρίου του 1392 και πρώτος διοικητής της περιοχής έγινε ο Πασάς Γιγκίτ Μπέης. Με τη δημιουργία του το Σαντζάκι Σκοπίων έγινε τμήμα στην αρχή του βραχύβιου Βιλαετίου του Πρίζρεν και οριστικά του Βιλαετίου του Κοσσυφοπεδίου, του οποίου τα Σκόπια για ένα διάστημα υπήρξαν και πρωτεύουσα του, της οθωμανικής Επαρχίας της Ρούμελης. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 και την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το Σαντζάκι των Σκοπίων καταλύθηκε.
Γεώργιος της Σαξονίας (1893-1943)
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου-Αυγούστου Γ΄ της Σαξονίας και της Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Δ΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.
Σαντζάκι των Σκοπίων
Πηγές
Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Οθωμανική Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Μακεδονίας
Γεώργιος της Σαξονίας (1893-1943)
Βιογραφία
Σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία. Το 1923 αποποιήθηκε των δικαιωμάτων του ως διαδόχου της Σαξονίας και έγινε Ιησουίτης ιερέας.
Ιστορικότητα του Ιησού
Εξωχριστιανικές αναφορές
Οι εξωχριστιανικές αναφορές για την Ιστορικότητα του Ιησού είναι περιορισμένες, αλλά γενικά αποδεκτές από την πλειοψηφία των μελετητών, και αφορούν κυρίως στους πρώτους χριστιανούς και όχι στον Ιησού. Ενδεικτικώς:
Ιώσηπος Φλάβιος
Ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος Φλάβιος (37; - 100 μ.Χ.) στο διασωζόμενο έργο του Ιουδαϊκή Αρχαιολογία (Testimonium Flavianum), στα βιβλία XX και XVIII, αναφέρεται δύο φορές στον Ιησού. Οι εν λόγω αναφορές θεωρούνται οι παλαιότερες που προέρχονται από το Ιουδαϊκό περιβάλλον και πλησιέστερες χρονικά προς τον θάνατο του Ιησού (περί το 93-94 μ.Χ).
Το πρώτο απόσπασμα, η μαρτυρία του Φλαβίου, είναι το μεγαλύτερο σε έκταση και είναι διεθνώς γνωστό ως «Φλαβιανή Μαρτυρία» («Testimonium Flavianum»). «''Γίνεται δὲ κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον Ἰησοῦς σοφὸς ἀνήρ, εἴγε ἄνδρα αὐτὸν λέγειν χρή. ἦν γὰρ παραδόξων ἔργων ποιητής, διδάσκαλος ἀνθρώπων τῶν ἡδονῇ τἀληθῆ δεχομένων, καὶ πολλοὺς μὲν Ἰουδαίους, πολλοὺς δὲ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐπηγάγετο: ὁ χριστὸς οὗτος ἦν. καὶ αὐτὸν ἐνδείξει τῶν πρώτων ἀνδρῶν παρ' ἡμῖν σταυρῷ ἐπιτετιμηκότος Πιλάτου οὐκ ἐπαύσαντο οἱ τὸ πρῶτον ἀγαπήσαντες: ἐφάνη γὰρ αὐτοῖς τρίτην ἔχων ἡμέραν πάλιν ζῶν τῶν θείων προφητῶν ταῦτά τε καὶ ἄλλα μυρία περὶ αὐτοῦ θαυμάσια εἰρηκότων. εἰς ἔτι τε νῦν τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τοῦδε ὠνομασμένον οὐκ ἐπέλιπε τὸ φῦλον.''»
«''Έτσι, εκείνη περίπου την εποχή υπήρχε ο Ιησούς, ένας σοφός άντρας, –αν είναι θεμιτό να τον αποκαλείς άνθρωπο, διότι επιτελούσε θαυμαστά έργα–, ένας δάσκαλος των ανθρώπων που λαβαίνουν την αλήθεια με ευχαρίστηση. Έλκυσε κοντά του και πολλούς από τους Ιουδαίους και πολλούς από τους Εθνικούς. Αυτός ήταν ο Χριστός· και όταν ο Πιλάτος, μετά από πρόταση που του έκαναν οι εξέχοντες άντρες μεταξύ μας, τον καταδίκασε στον σταυρό, εκείνοι που τον αγαπούσαν δεν τον εγκατέλειψαν αρχικά, διότι εμφανίστηκε σε εκείνους και πάλι την τρίτη μέρα, όπως τα είχαν προείπει οι θεϊκοί προφήτες και πολυάριθμα άλλα θαυμάσια πράγματα σχετικά με αυτόν· και η φυλή των Χριστιανών, όπως ονομάστηκε από αυτόν, δεν έχει εκλείψει μέχρι σήμερα.''» Οι γνώμες των μελετητών σχετικά με την αυθεντικότητα αυτού του αποσπάσματος ποικίλλουν. Διαμορφώθηκαν οι απόψεις ότι είναι είτε γνήσιο, είτε νόθο, είτε υπέστη μεταγενέστερη επεξεργασία πιθανόν από κάποιον χριστιανό αντιγραφέα. Πολλοί μελετητές εντοπίζουν τις επεμβάσεις από το διαφορετικό ύφος γραφής, συγκριτικά με το συντηρητικό ύφος των κειμένων του Ιώσηπου, τη συντακτική δομή, αλλά και την ασυμφωνία που προέκυπτε στη μεταγενέστερη αντιγραφή του ίδιου έργου από άλλους αρχαίους συγγραφείς. Επιπλέον, το χωρίο δεν σχετίζεται νοηματικά με το υπόλοιπο κείμενο.
Ο θεολόγος και ιστορικός Ωριγένης, σημαντική μορφή των πρωτοχριστιανικών χρόνων, αναφέρει στο διασωζόμενο έργο Κατά Κέλσου (περ. 248 μ.Χ.) ότι ο Ιώσηπος «δεν πιστεύει στον Ιησού ως Χριστό». Συνεπώς, θεωρείται απίθανο να εγκωμίαζε τον Ιησού στο κείμενό του.
Ο σύγχρονος ερευνητής Κένεθ Όλσον (Kenneth Olson) αναγνώρισε κάποιες ομοιότητες σε κείμενα της Ιουδαϊκής Αρχαιολογίας και του έργου Demonstratio Evangelica (Απόδειξη του Ευαγγελίου) του χριστιανού επισκόπου και ιστορικού Ευσέβιου της Καισάρειας (265-340 μ.Χ.). Στηριζόμενος στις ομοιότητες αυτές, υποστήριξε ότι ολόκληρο το έργο αλλοιώθηκε από τον Ευσέβιο. Σε αντιδιαστολή, τόσο ο ακαδημαϊκός Τζέιμς Κάρλετον Πάτζετ (J. Carleton Paget) όσο και η ιστορικός Άλις Γουίλι (Alice Whealey) απέρριψαν τα συμπεράσματά του. Επίσης, ο Άλμπερτ Μπελ (Albert Bell) θεωρεί ότι στο εν λόγω απόσπασμα περιέχονται μερικά λογοτεχνικά χαρακτηριστικά του Ιώσηπου.
Ο Ούγγρος μελετητής Γκέζα Βέρμες (Géza Vermes) αφαίρεσε από τη «Φλαβιανή Μαρτυρία» τα στοιχεία που θεώρησε ότι έτυχαν επεξεργασίας και τα αντικατέστησε με αποσιωπητικά (…). Η δική του εκδοχή είναι η εξής:"«Έτσι, εκείνη περίπου την εποχή υπήρχε ο Ιησούς, ένας σοφός άντρας… Διότι επιτελούσε θαυμαστά έργα – ένας δάσκαλος των ανθρώπων που λαβαίνουν την αλήθεια με ευχαρίστηση. Έλκυσε κοντά πολλούς από τους Ιουδαίους [και πολλούς από τους Εθνικούς;]. Αυτός [αποκαλούνταν] Χριστός. Και όταν ο Πιλάτος, μετά από πρόταση που του έκαναν οι εξέχοντες άντρες μεταξύ μας, τον καταδίκασε στον σταυρό, εκείνοι που τον αγαπούσαν δεν τον εγκατέλειψαν… και η φυλή των Χριστιανών, όπως ονομάστηκε από αυτόν, δεν έχει εκλείψει μέχρι σήμερα.»"
Το δεύτερο και βραχύτερο απόσπασμα για τον Ιησού από την Ιουδαϊκή Αρχαιολογία δεν αμφισβητείται από την πλειοψηφία των ιστορικών, καθώς παραδίδεται ακριβώς ίδιο και από άλλους αρχαίους ιστορικούς. «Ό Άνανος […] καθίζει συνέδριον κριτών και παραγαγών είς αυτό τον αδελφόν Ίησού του λεγομένου Χριστού, Ιάκωβος όνομα αύτω και τινας ετέρους…» «Ο Άννας […] κάλεσε το δικαστήριο και έφερε ενώπιόν του τον αδελφό τού Ιησού του λεγομένου Χριστού, του οποίου το όνομα ήταν Ιάκωβος, και μερικούς άλλους…» Ο Ιώσηπος στο δεύτερο έργο του με τίτλο Ιστορία των Ιουδαϊκών Πολέμων, κατά την περιγραφή αντίστοιχων γεγονότων, δεν αναφέρει πουθενά τον Ιησού.
Τάκιτος
Ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος (56; - 117; μ.Χ), στο διασωζόμενο έργο του Χρονικά (Annales), αναφέρει τον Χριστό, την εκτέλεσή του από τον Πόντιο Πιλάτο και τους πρώτους χριστιανούς στη Ρώμη. Ο αρχικός τίτλος του έργου, στα χειρόγραφα, ήταν Ab excessu divi Augusti (Από τον θάνατο του αποθεωμένου Αυγούστου). Δεν γνωρίζουμε πόσους τόμους αριθμούσε αρχικά το έργο, μας είναι γνωστή η ύπαρξη μόνο 16 τόμων από τους οποίους άλλοι είναι ελλιπείς και άλλοι έχουν χαθεί.
Στο διασωζόμενο απόσπασμα (Χρονικά 15,44) γράφει τα εξής: «[…] ''ergo abolendo rumori Nero subdidit reos et quaesitissimis poenis adfecit, quos per flagitia invisos vulgus Chrestianos appellabat. auctor nominis eius Christus Tibero imperitante per procuratorem Pontium Pilatum supplicio adfectus erat; repressaque in praesens exitiablilis superstitio rursum erumpebat, non modo per Iudaeam, originem eius mali, sed per urbem etiam, quo cuncta undique atrocia aut pudenda confluunt celebranturque'' […]»
Γεώργιος της Σαξονίας (1893-1943)
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Διάδοχοι της Σαξονίας
Ιστορικότητα του Ιησού
Τάκιτος
«[…] ''Ο Νέρων υπέδειξε άλλους ως ενόχους και υπέβαλε σε ιδιαίτερες τιμωρίες εκείνους τους οποίους ο λαός μισώντας τους για τις ανομίες τους ονόμαζε χριστιανούς. Εκείνος από τον οποίον προήλθε το όνομα είναι ο Χριστός, ο οποίος θανατώθηκε επί της βασιλείας του Τιβέριου, όταν Επίτροπος ήταν ο Πόντιος Πιλάτος. Η προς καιρόν κατασταλείσα ολέθρια δεισιδαιμονία εμφανίστηκε πάλι όχι μόνον στην Ιουδαία, την εστία αυτού του κακού, αλλά και στην πόλη [Ρώμη], όπου από παντού μαζεύονται και ακούγονται όλα τα κακά και τα αισχρά'' […]» Οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν ότι το απόσπασμα είναι αυθεντικό, αλλά αμφισβητούν την εγκυρότητά του γιατί ο Τάκιτος πιθανόν δεν έκανε χρήση αξιόπιστων (ρωμαϊκών) πηγών αλλά κατέγραψε χριστιανικές μαρτυρίες.
Η επικρατούσα επιστημονική άποψη υποστηρίζει ότι εάν ο Τάκιτος είχε βασιστεί στα Ρωμαϊκά Αρχεία, ο Ιησούς θα αναφερόταν με το όνομά του και όχι ως Χριστός (τίτλο που του έδωσαν οι οπαδοί του) ενώ ο Πόντιος Πιλάτος θα έφερε τον τίτλο Έπαρχος (praefectus) και όχι Επίτροπος (procurator).
Σύμφωνα με τον Γάλλο ιστορικό Σαρλ Γκουίγκνµπερτ (Charles Guignebert, 1867-1939):"«Όσο υπάρχει η πιθανότητα ο Τάκιτος να κατέγραψε τα λεγόμενα των χριστιανών στο έργο του ως ιστορική αλήθεια, το απόσπασμα παραμένει εντελώς άχρηστο»."
Πλίνιος ο Νεότερος
Ο Ρωμαίος νομικός και ρήτορας Πλίνιος ο Νεότερος (61; - 113; μ.Χ) σε διασωζόμενη Επιστολή (Epistularum Libri Decem, Liber X 96 C.7) προς τον αυτοκράτορα Τραϊανό, στο πλαίσιο της υπηρεσιακής αλληλογραφίας τους, αναφέρει μια ομάδα χριστιανών που υμνούσαν κάποιον Χριστό (Christo): «[…] ''quod essent soliti stato die ante lucem convenire, carmenque Christo quasi deo dicere secum invicem seque sacramento non in scelus aliquod obstringere, sed ne furta ne latrocinia ne adulteria committerent, ne fidem fallerent, ne depositum appellati abnegarent. Quibus peractis morem sibi discedendi fuisse rursusque coeundi ad capiendum cibum, promiscuum tamen et innoxium;'' […]» «[…] ''συνήθιζαν να συγκεντρώνονται μια ορισμένη ημέρα πριν την ανατολή του ηλίου, και ανέπεμπαν ύμνους προς τον Χριστό ως Θεό, και δεσμεύονταν με όρκο, όχι για πράξεις κακές, αλλά να μην διαπράττουν απάτη, κλοπή ή μοιχεία, να μην εξαπατούν, ούτε να αρνηθούν την πίστη τους εάν καλούνταν. Στη συνέχεια, το έθιμό τους ήταν να διαλύονται και μετά να συγκεντρώνονται ξανά για να φάνε από κοινού ένα απλό φαγητό […]» Το σχετικό κείμενο της Επιστολής'' αμφισβητείται τόσο ως προς τη χρησιμότητα όσο και ως προς την αξιοπιστία του. Δεν αναφέρεται στον Χριστό (Christo) αλλά στους πρωτοχριστιανούς και είναι πολύ μεταγενέστερο αφού χρονολογικά τοποθετείται στις αρχές 2ου αιώνα. Ο ιστορικός Σαρλ Γκουίγκνµπερτ (Charles Guignebert, 1867-1939) απορρίπτει την Επιστολή ως ιστορικό στοιχείο, υποστηρίζοντας ότι:"«Μόνο οι πιο αφελείς αποδέχονται αυτό το κείμενο ως επιχείρημα υπέρ της ιστορικότητας του Ιησού»."
Σουητώνιος
Ο Κλαύδιος, προκειμένου να εκτονωθούν οι ταραχές ανάμεσα στους Εβραίους και Χριστιανούς της Ρώμης, εξόρισε τους Ιουδαίους της Ρώμης δίχως ωστόσο να γίνεται διάκριση σε χριστιανούς και μη χριστιανούς Ιουδαίους. «Judaeos impulsore Chresto assidue tumultuants Roma expulit, Suetonii νita Claudii» (XXV, 4) «Επειδή οι Ιουδαίοι διαρκώς δημιουργούσαν ταραχές υποκινούμενοι από τον Χριστό ο Κλαύδιος τους εξόρισε από τη Ρώμη» Η απομάκρυνση των Ιουδαίων από τη Ρώμη αναφέρεται και στις Πράξεις των Αποστόλων (18:2).
Η γραφή του ονόματος ως Chrestus αντί για Christus παρατηρείται και σε μεταγενέστερες αναφορές στον Χριστό. Αν εξαιρεθεί το γεγονός ότι ήταν αρκετά κοινό όνομα, ειδικά για τους σκλάβους, αρκετοί διατυπώνουν την άποψη –ανάμεσα τους ο ποιητής και ιστορικός πεζογράφος Ρόμπερτ Γκρέιβς–, ότι πρόκειται είτε για παραλλαγή του ονόματος Christus είτε για ορθογραφικό λάθος των ιστορικών της εποχής.
Επίσης, οι μελετητές επισημαίνουν ότι ενώ στον «βίο του Κλαύδιου» ο Σουητώνιος αναφέρει ως Εβραίους τους οπαδούς τού Chrestus, στον «βίο του Νέρωνα» αναφέρεται στους Χριστιανούς με τη λέξη Christiani.
Μάρα μπαρ Σεραπίων
Όταν ήταν στη φυλακή φέρεται να έγραψε επιστολή προς τον γιο του και περιέχει αναφορά στον Ιησού. Η χειρόγραφη επιστολή, την οποία οι περισσότεροι μελετητές χρονολογούν λίγο μετά το 73 μ.Χ., περιήλθε στην Εθνική Βρετανική Βιβλιοθήκη το 1843. «Mara, son of Serapion, to Serapion, my son: peace.
[…]
Λουκιανός
Ο Σύρος σοφιστής Λουκιανός ο Σαμοσατεύς (125-195 μ.Χ) στο διασωζόμενο έργο του Περί της Περεγρίνου τελευτής προσπαθεί να αποκαλύψει την αγυρτεία και τη δοξομανία του κυνικού φιλοσόφου Περεγρίνου, ο οποίος αυτονομάζεται «Πρωτέας». Ο Περεγρίνος από την πόλη Πάριον της Μυσίας (αρχαία χώρα της Μικράς Ασίας), έπνιξε τον πατέρα του, κατέφυγε στην Παλαιστίνη, ασπάσθηκε τον χριστιανισμό, φυλακίσθηκε, επέστρεψε στην πατρίδα του, ήρθε σε αντίθεση με τους συγχωριανούς του, ξαναέφυγε και στο τέλος έφτασε στην Ηλεία της Ελλάδας όπου, το 165 μ.Χ. στην 236η Ολυμπιάδα, αυτοπυρπολήθηκε. Στο έργο, υπάρχουν πολλά αποσπάσματα για τον Χριστό και τους χριστιανούς. Μετάφραση: Ιωάννης Κονδυλάκης
«11. [ενν. ο Περεγρίνος] […] Τότε δε εμυήθη και εις την θαυμαστήν σοφίαν των Χριστιανών, των οποίων τους ιερείς και διδασκάλους εγνώρισεν εις την Παλαιστίνην. Εντός ολίγου μάλιστα τους υπερέβη γενόμενος προφήτης και αρχηγός και πρόεδρος των συναθροίσεων αυτών […]
»13. […] Έπειτα ο πρώτος αυτών νομοθέτης τους έπεισεν ότι είνε αδελφοί πάντες μεταξύ των, άμα προσέλθουν εις την θρησκείαν του και απαρνηθούν τους Ελληνικούς θεούς, τον δε σταυρωμένον εκείνον διδάσκαλόν 9 ''των προσκυνούν και ακολουθούν κατά τας εντολάς του. Και επειδή επίστευσαν τα τοιαύτα χωρίς να τα πολυεξετάσουν, καταφρονούν τα πάντα και παν ό,τι έχουν το θεωρούν κοινόν. Εάν λοιπόν παρουσιασθή κανείς μεταξύ αυτών απατεών και επιτήδειος άνθρωπος ικανός να τους εκμεταλλευθή, δύναται εντός ολίγου να γίνη πλούσιος εξαπατών τους απλοϊκούς εκείνους ανθρώπους.'' […]»
9Σημείωση Π-Δ: Το αρχαίο κείμενο δεν αναφέρει τη λέξη «διδάσκαλος», αλλά «σοφιστής»: «τὸν δὲ ἀνεσκολοπισμένον ἐκεῖνον σοφιστὴν αὐτὸν προσκυνῶσιν». Δεδομένου ότι ο Λουκιανός θεωρούσε τους σοφιστές απατεώνες, ο όρος μάλλον δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται με θετική σημασία.
Χένρυ Μουρ
Ο Χένρυ Μουρ (Henry Moore, 30 Ιουλίου 1898 – 1986), Μέλος του Τάγματος της Αξίας, Σύντροφος της Τιμής, Μέλος της Συνομοσπονδίας Βρετανών Καλλιτεχνών ήταν Άγγλος γλύπτης του εικοστού αιώνα. Ο Μουρ είναι γνωστός για τις μεγάλες αφηρημένες ανθρώπινες φιγούρες του.
Ιστορικότητα του Ιησού
Παραθέματα Κέλσου σε έργο του Ωριγένη
Ο Κέλσος φέρεται να ανατρέπει τη θεϊκή καταγωγή του Ιησού και υποστηρίζει ότι λόγω της φτώχειας του πήγε να δουλέψει στην Αίγυπτο. Όσο ήταν εκεί απέκτησε ορισμένες (φακιρικές) δυνάμεις και όταν επέστρεψε τις χρησιμοποίησε για να αυτοανακηρυχθεί θεός. Για τους χριστιανούς αναφέρει μεταξύ άλλων ότι: […] ὅτι ἀρχόμενοι μέν, φησίν, ὀλίγοι τε ἦσαν καὶ ἓν ἐφρόνουν· εἰς πλῆθος δὲ σπαρέντες αὖθις αὖ τέμνονται καὶ σχίζονται καὶ στάσεις ἰδίας ἔχειν ἕκαστοι θέλουσι· τούτου γὰρ ἀρχῆθεν ἔχρῃζον» (τόμος τρίτος, παρ.10) «[…] στην αρχή, λίγοι ήταν και το ίδιο σκέπτονταν· όταν πληθαίνουν διασκορπίζονται και εκ νέου διασπώνται και αποσχίζονται και ο καθένας θέλει να είναι αρχηγός [της ομάδας]· διότι αυτό εξαρχής ζητούσαν»     Η ανασύνθεση, σε ποσοστό άνω του 80%, του «αντιχριστιανικού» συγγράμματος Αληθής Λόγος κατέστη δυνατή διότι ο χριστιανός θεολόγος Ωριγένης, προκειμένου να τον αντικρούσει, στο απολογητικό του έργο Κατά Κέλσου (Contra Celsum) παρέθεσε αυτούσια αποσπάσματα από τον Αληθή Λόγο.
Εξιστόρηση Θαλλού σε παράθεμα του Ιουλίου Αφρικανού από έργο του Ευσέβιου Καισαρείας
Ο ιστορικός Θαλλός (Thallus) συνέγραψε περί το 50 μ.Χ., σε Ελληνιστική Κοινή, μια τρίτομη Ιστορία. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του και το μεγαλύτερο μέρος του έργου του έχει χαθεί. Εξιστορήσεις του Θαλλού περιλαμβάνονται σε έργα του Ιουλίου Αφρικανού, του επισκόπου Θεοφίλου Αντιοχείας (Προς Αυτόλυκον, Βιβλίο 3.29), του Ευσέβιου Καισαρείας (Παντοδαπή ιστορία, Ρωμαίοι [100]), του Κάστωρα του Ρόδιου, του Τερτυλλιανού (Απολογητικός, κεφ. 19) και άλλων.
Χένρυ Μουρ
Στη δεκαετία του 1930 δέχτηκε επιδράσεις από τον Πικάσο και τα γλυπτά του εκείνης της περιόδου είναι κυρίως από ξύλο, με απλές μορφές και γραμμές με τρύπες και με οδοντώσεις και με καλύμματα λεπτά σιδερένια.
Ιστορικότητα του Ιησού
Εξιστόρηση Θαλλού σε παράθεμα του Ιουλίου Αφρικανού από έργο του Ευσέβιου Καισαρείας
Ο Θαλλός φέρεται να ανέφερε το κοσμικό σκοτάδι που ακολούθησε της Σταύρωσης του Ιησού, στις αφηγήσεις της Καινής Διαθήκης, ως μια έκλειψη ηλίου. Όμως, ο ιστορικός Ιούλιος Αφρικανός φέρεται να τον αντικρούει. Στη Χρονογραφία (Chronographiae), η οποία έχει χαθεί αλλά παραθέματά της περιλαμβάνονται στο Χρονικό του Ευσέβιου Καισαρείας, γράφει σχετικά:
''“Concerning each of his deeds and his cures, both of bodies and souls, and the secrets of knowledge, and his resurrection from the dead, this has been explained with complete adequacy to his disciples and apostles before us. A most terrible darkness fell over all the world, the rocks were torn apart by an earthquake, and many places both in Judaea and the rest of the world were thrown down.''
Κατάλογος πόλεων της Αλβανίας
Υπάρχουν 74 πόλεις στην Αλβανία που κατέχουν την ιδιότητα πόλης σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Στατιστικής. Η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Αλβανίας είναι τα Τίρανα. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και το σημαντικότερο λιμάνι της είναι το Δυρράχιο. 46 από τις πόλεις που αναφέρονται στον κατάλογο είναι έδρες δήμων με το ίδιο όνομα. Οι υπόλοιπες 28 είναι διοικητικές μονάδες, επίσης γνωστές ως «μονάδες τοπικής διακυβέρνησης» (njësi të qeverisjes vendore).
Ιστορικότητα του Ιησού
Εξιστόρηση Θαλλού σε παράθεμα του Ιουλίου Αφρικανού από έργο του Ευσέβιου Καισαρείας
”In the third book of his Histories, ''Thallus calls this darkness a solar eclipse. In my opinion, this is nonsense. For the Hebrews celebrate the Passover on Luna 14, and what happened to the Savior occurred one day before the Passover. But an eclipse of the sun takes place when the moon passes under the sun. The only time when this can happen is in the interval between the first day [of the new moon] and the preceding day, when they are in conjunction. How then could one believe an eclipse took place when the moon was almost in opposition to the sun? So be it. Let what happened beguile the masses, and let this wonderful sign all over the world be considered a solar eclipse through an due to the optical illusion.” ''
Χένρυ Μουρ
Η μεγαλύτερη επίδραση στο έργο του προέρχεται όμως από την παρατήρηση των μορφών που υπάρχουν στη φύση, όπως ομολογεί και ο ίδιος. Στα ώριμα έργα του ο Μουρ αναπαριστά μορφές που καθρεφτίζονται από μορφές που υπάρχουν στην φύση, κυρίως με σχήματα που έχουν καμπύλες.
Κατάλογος πόλεων της Αλβανίας
Παραπομπές
Αλβανίας Πολεων
Ιστορικότητα του Ιησού
Εξιστόρηση Θαλλού σε παράθεμα του Ιουλίου Αφρικανού από έργο του Ευσέβιου Καισαρείας
''“Αναφορικά με καθεμία από τις πράξεις και τις θεραπείες του, των σωμάτων και των ψυχών, και τις κρυφές γνώσεις, και την ανάστασή του από τους νεκρούς, εξηγήθηκαν με πλήρη επάρκεια στους μαθητές και αποστόλους του πριν από εμάς. Ένα φοβερό σκοτάδι έπεσε παντού, από τον σεισμό σκίστηκαν οι βράχοι και γκρεμίστηκαν πολλά μέρη τόσο στην Ιουδαία όσο και αλλού.''
Κατάλογος πόλεων της Αλβανίας
Παραπομπές
Albania
Χένρυ Μουρ
Τα αγαπημένα του θέματα είναι μητέρες με μωρά στην αγκαλιά, οικογένειες, πεσμένοι στρατιώτες και κυρίως μια φιγούρα ανθρώπου πλαγιαστού, που την έφτιαξε σε ξύλο, πέτρα και μπρούντζο και στο τέλος με μάρμαρο. Τα έργα του είναι από ρεαλιστικά μέχρι αφηρημένα.
Ιστορικότητα του Ιησού
Εξιστόρηση Θαλλού σε παράθεμα του Ιουλίου Αφρικανού από έργο του Ευσέβιου Καισαρείας
”Ο Θαλλός, ''στο τρίτο βιβλίο των Ιστοριών του, ερμηνεύει αυτό το σκοτάδι ως ηλιακή έκλειψη. Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι ανυπόστατο. Γιατί οι Εβραίοι γιορτάζουν το Πάσχα την 14η ημέρα σύμφωνα με τη σελήνη και αυτό που συνέβη στον Σωτήρα'' [σσ. Σταύρωση] ''έγινε μία ημέρα πριν από το Πάσχα. Αλλά έκλειψη ηλίου πραγματοποιείται όταν η σελήνη περνάει πίσω από τον ήλιο. Η μόνη χρονική στιγμή που μπορεί αυτό να συμβεί είναι στο διάστημα μεταξύ της πρώτης ημέρας [της νέας Σελήνης] και της προηγούμενης ημέρας, όταν βρίσκονται σε σύνοδο. Πώς θα μπορούσε λοιπόν κάποιος να πιστέψει ότι συνέβη έκλειψη όταν το φεγγάρι ήταν σχεδόν σε αντίθεση με τον ήλιο; Έστω κι έτσι. Αφήστε αυτό που συνέβη να γοητεύσει τον κόσμο και αφήστε αυτό το υπέροχο σημάδι να θεωρείται ηλιακή έκλειψη λόγω <σφάλματος> που οφείλεται στην οπτική ψευδαίσθηση.”''
Χένρυ Μουρ
Εκτός από τα γλυπτά ο Μουρ έφτιαξε και σχέδια, κυρίως ανθρώπων σε καταφύγια στη διάρκεια του β' παγκοσμίου πολέμου. Στα σχέδια αυτά φαίνεται η επίδραση του πολέμου στα αθώα και ανυπεράσπιστα πρόσωπα των ηρώων του.
Μεταξύ των μεγαλύτερων συμπλεγμάτων του είναι εκείνο στο κτίριο της UNESCO στο Παρίσι, εκείνο στο Μουσείο Μοντέρνας τέχνης του κέντρου Λίνκολν στη Νέα Υόρκη και εκείνο στο δημαρχείο του Τορόντο.
Ιστορικότητα του Ιησού
Απόκρυφα κείμενα
Ο όρος Απόκρυφα, αναφέρεται σε κείμενα θρησκευτικού περιεχομένου, τα οποία δεν περιλήφθηκαν στον (βιβλικό) Κανόνα επειδή αμφισβητείται τόσο η αυθεντικότητα όσο και η θεοπνευστία τους. Συντάχθηκαν από τον 2ο π.Χ. έως τον 4ο μ.Χ. αιώνα, αν και συνέχισαν να γράφονται ανάλογα κείμενα και μεταγενέστερα, από Ιουδαίους και Χριστιανούς συγγραφείς. Φέρονται να γράφτηκαν στην εβραϊκή, αραμαϊκή και ελληνική γλώσσα.
Χένρυ Μουρ
Παρόλο που στα ύστατα χρόνια της ζωής του ήταν από τους πιο πλούσιους Βρετανούς, συνέχισε να ζει λιτά, απλά και παρέμεινε πιστός στις απλές αρχές που τον διακατείχαν σε όλη του τη ζωή.
Ιστορικότητα του Ιησού
Απόκρυφα κείμενα
Θεωρείται ότι, οι συγγραφείς των Αποκρύφων με απομιμήσεις στοιχείων, όπως τίτλου, ονόματος συγγραφέα, μορφής και περιεχομένου, επεδίωκαν να εξασφαλίσουν στα κείμενά τους βιβλικό κύρος. Εκτός αυτού, συνήθως περιέχουν αφηγήσεις που λείπουν από τα κανονικά (βιβλικά) Ευαγγέλια.
Χένρυ Μουρ
Το 2000 διοργανώθηκε στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Άνδρου η έκθεση «Χένρυ Μουρ υπό το φως της Ελλάδος».
Ιστορικότητα του Ιησού
Απόκρυφα κείμενα
Εντούτοις, μερικά Απόκρυφα κείμενα ενέπνευσαν έργα τέχνης –όπως της βυζαντινής–, χρησιμοποιούνται από την Εκκλησία για τις λατρευτικές της ανάγκες –όπως οι Ωδές του Σολομώντα–, και προκαλούν το επιστημονικό ενδιαφέρον. Διακρίνονται σε Απόκρυφα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.
Χένρυ Μουρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι γλύπτες Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Ιστορικότητα του Ιησού
Απόκρυφα Παλαιάς Διαθήκης
Ορισμένα διασωζόμενα απόκρυφα κείμενα από τον χώρο της Παλαιάς Διαθήκης, είναι:
Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας
«Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας» ή «Χειρόγραφα του Κουμράν» αποκαλούνται τα Χειρόγραφα που ανακαλύφθηκαν από το 1947 και εξής στην ευρύτερη περιοχή της Νεκράς Θάλασσας. Αν και ο όρος, υπό τη στενή έννοια, αναφέρεται στα ευρήματα εντός έντεκα σπηλαίων στην περιοχή του Κουμράν, συχνά περιλαμβάνονται και χειρόγραφα που ανευρέθησαν και σε άλλες κοντινές περιοχές της Νεκράς Θάλασσας.
Ουσιαστικά πρόκειται για μια συλλογή Χειρογράφων, σε παπύρους και περγαμηνές, γραμμένα στην εβραϊκή, αραμαϊκή και ελληνική γλώσσα. Σύμφωνα με την επικρατούσα θεωρία έχουν συντεθεί από τους Εσσαίους, λίγο πριν ή γύρω στην εποχή του Ιησού, και αποτελούν τμήμα μιας πανάρχαιης βιβλιοθήκης της κοινότητας αυτής. Κάποιοι μελετητές συνδέουν την κοινότητα των Εσσαίων με την κοινότητα των Θεραπευτών της Αιγύπτου.
Στα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας αναφέρεται ένας δίκαιος δάσκαλος και διακεκριμένος μεσσίας, ο καθαρμός μέσω του νερού και μια μάχη του φωτός ενάντια στο σκοτάδι. Αλλά οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν πως οι πάπυροι προηγούνται χρονικώς της εποχής του Ιησού και ότι πολλά από τα θέματα ή τις δοξασίες των Εσσαίων επηρέασαν αργότερα και τη διδασκαλία του Χριστιανισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
«Ο Ιησούς Χριστός ως ιστορικό πρόσωπο», Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού
[http://www.kostasbeys.gr/articles.php?s=2&mid=1096&mnu=1&id=25718 «Πιθανολογήσεις για τα άγνωστα νεανικά χρόνια του Ιησού», Κώστας Ε. Μπέης] Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Ιησούς Χριστός
Θέμα Μακεδονίας
thumb|right|250px|Χάρτης της διοικητικής διαίρεσης του Βυζαντίου (έτος 900) Το Θέμα Μακεδονίας αποτελούσε διοικητικό διαμέρισμα («θέμα») της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το οποίο δημιουργήθηκε μεταξύ του 780 και του 800 μ.Χ. από την αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία, από το παλαιότερο θέμα της Θράκης. Πρωτεύουσά του ήταν η Αδριανούπολη και τα εδάφη του θέματος της Μακεδονίας περιλάμβαναν περιοχές της σημερινής Θράκης στην Ελλάδα και στα νότια εδάφη της Βουλγαρίας και όχι περιοχές της σημερινής Μακεδονίας. Ωστόσο, κατά ορισμένη άποψη, περιλάμβανε και περιοχές της σημερινής Ανατολικής Μακεδονίας.Σύμφωνα με άλλη άποψη, περιλάμβανε και τη σημερινή Ανατολική Μακεδονία.
Παραπομπές
Μακεδονίας
Μεσοκυπριακή περίοδος
Η Μεσοκυπριακή περίοδος καλύπτει την περίοδο της προϊστορίας της Κύπρου από το 1900 - 1650/1600 π.Χ
Η χρονολογική διάταξη
Για τους ερευνητές η εποχή χωρίζεται σε
Αρχιτεκτονική
Οικισμοί με πυκνή δόμηση και μακριά από τη θάλασσα και πρόσβαση σε πηγές διαβίωσης: νερό, καλλιεργήσιμη γη και χαλκοφόρες περιοχές. Οι οικίες είναι σύνολο δωματίων τετράγωνης και ακανόνιστης κάτοψης. Διατάσσονται δρομικά, γύρω από κεντρική αυλή, ή κεντρικό δωμάτιο, ή εκατέρωθεν κεντρικού τοίχου.Οι τοίχοι θεμελιώνονται σε λίθους αργούς, ενώ η ανωδομή είναι από ωμοπλίνθους. Οι τοίχοι εφάπτονται ο ένας στη γωνία του άλλου. Γίνεται χρήση πηλοκονιάματος από χώμα με υψηλή περιεκτικότητα σε ασβεστολιθικά στοιχεία.
Ταφικές πρακτικές
Οι τάφοι της περιόδου που έχουν ανασκαφεί και ερευνηθεί βρίσκονται στις θέσεις Κατύδατα της βορειοδυτικής Κύπρου, στο χωριό Λινού, στο χωριό Καζάφανι (θέση Άγιος Ανδρόνικος),περιοχή Καλαβασού, Ψεματισμένος-Τρέλλουκας, στα χωριά Παραμάλι και Λόφος επαρχίας Λεμεσού. Γενικά τα νεκροταφεία που συνδυάζονται με οικισμούς βρίσκονται 150 μ. μακρυά τους ή στην περιφέρειά τους. Το κυρίαρχο σχήμα είναι ο θαλαμοειδής με τετράγωνο δρόμο,αλλά και παραλλαγές του με πολλαπλούς θαλάμους (Λάπηθος). Επίσης λακκοειδείς τάφοι (ορθογώνιας κάτοψης) και κυψελοειδείς (Καρπασία). Καλυμμένοι με τύμβο τάφοι έχουμε στην Παλαιοσκούτελλα. Στο χωριό Κάρμι έχει εντοπιστεί λακκοειδής τάφος με χαμηλή ανθρώπινη ανάγλυφη μορφή μιμούμενη σανιδόσχημη ειδωλοπλαστική που μαρτυρά Αιγυπτιακή επίδραση. Οι νεκροί βρίσκονται σε καθιστή θέση,ύπτια, στο πλευρό ή συνεσταλμένα. Τα χέρια τους καλύπτουν το πρόσωπο, είτε σταυρώνονται στο στήθος, είτε προσκολλώνται στα πλευρά ή είναι περασμένα μέσα από τα πόδια τους σαν να έχουν δεθεί. Ταφές χωρίς κτερίσματα δεν έχουμε αφού οι νεκροί συνοδεύονται από κοσμήματα, εργαλεία, ποσότητες κεραμεικής(αγγεία πόσης και αποθήκευσης,ειδώλια, σφονδύλια), οστά ζώων (άλογα,πτηνά, σκύλος,καμήλα).
Εργαλειοτεχνία
Τα χάλκινα εργαλεία πλεονάζουν αριθμητικά αλλά συνεχίζεται η χρήση των λίθινων τέχνεργων. Έτσι έχουμε λίθινα λειασμένα : πελέκεις,αξίνες, σφύρες, επικρουστήρες, κόπανοι, ακονόπετρες, εργαλεία τριβής και λείανσης, βαρίδια. Επιφάνειες εργασίας: λεκανίδες, ωοδεί γουδιά, τριβεία. Αλλά και λίθινα λαξευμένα. Οι πρώτες ύλες προέρχονται από κοντινά ποτάμια και όχι μόνο: ο λόφος Μούττες κοντά στην Αλάμπρα είναι ένα προϊστορικό λατομείο πυριτολιθικού υλικού. Οστέινα είναι λαβές εργαλείων, βελόνες, σουβλιά. Τα χάλκινα είναι ξίφη, λόγχες, εγχειρίδια, πελέκεις, σμίλες,σουβλιά, σπάτουλες,αγκίστρια, βελόνες, δίσκοι κόσμησης ενδυμάτων, λαβίδες, ξέστρα, περόνες. Επίσης έχουμε και από άλλα μέταλλα υλικά: μόλυβδος, χρυσός, άργυρος.
Θρησκεία-λατρεία
Ελάχιστα και αμφισβητούμενα τα δεδομένα της περιόδου. Στο λόφο Βουνάρι στο χωριό Φλαμούδι, έχουμε αγροτικό ιερό: δωμάτιο με σειρά λάκκων γεμάτων στάχτες και κατάλοιπα ζώων και πτηνών,κατάλοιπα θυσιών. Στο Μεσοκυπριακό οχυρό της Νιτοβίκλας έχουμε βωμό τετράγωνου σχήματος από αργολιθοδομή. Στον οικισμό Αλάμπρα-Μούττες έχουμε δωμάτιο όπου εντοπίστηκε εστία με κατάλοιπα τροφών. Ο εντοπισμός ταυρόσχημων αγγείων και ομοιώματος ιερού στην Καλοψίδα, αλλά και όστρακου αγγείου με ανάγλυφη παράσταση τριμερούς ιερού με βουκράνιο στην απόληξη ενός από τους στύλους. στη θέση Ψεματισμένος -Τρέλουκας, δείχνουν όλα αυτά τα ευρήματα υπαινίσνται θρησκευτικές και λατρευτικές συμπεριφορές.
Χλωρίδα,πανίδα, διατροφή
Συστηματική είναι η υλοτομία την περίοδο αυτή για την αύξηση της καλλιεργήσιμης γης και τη λειτουργία εργαστηρίων χαλκού. Έτσι έχουμε τα πρώτα δείγματα διάβρωσης τους εδάφους. Τα καλλιεργήσιμα είδη είναι σιτάρι,κριθάρι, μπιζέλια, φακές. Επίσης, αμυγδαλιές, φυστικιές, συκιές, και αμπέλια. Η πανίδα της περιόδου εκπροσωπείται από αιγοπρόβατα-που αυξάνουν, χήρους, βοοειδή, άλογα, και όνους. Τα ελάφια μειώνονται ή και εξημερώνονται. Σκύλοι, αλεπούδες και καμήλες σε μεμωνομένες περιπτώσεις.
Σχέσεις
Μεταξύ των διαφόρων μεσοκυπριακών κοινοτήτων έχει αρχίσει να παγιώνεται μια επικοινωνία που καλύπτει ένα εύρος οικονομικών δραστηριοτήτων: διάδοση διακοσμητικών σχεδίων Λευκής Γραπτής Κεραμεικής από πλανόδιους κεραμείς ή επιγαμίες, ενώ ο χαλκός προωθείται από το όρος Τρόοδος στα λιμάνια του βορρά 'η της ανατολικής Κύπρου με σκοπό την επεξεργασία του ή την εξαγωγή του. Από την Μινωική Κρήτη εισάγονται χάλκινα αντικείμενα (εγχειρίδια,ξυράφια) και κεραμεική σε τάφους της βόρειας ακτής (Λαπήθου, Βουνών). Δύο Μινωικά αγγεία είναι χαρακτηριστικά: ένα καμαραϊκό κύπελλο (Κάρμι) κι ένα πρωτομινωικό με γεφυρόστομη προχοή στη Λάπηθο. Στην Κρήτη,στις θέσεις Μάλια, Ζάκρο, και Κομμό έχουμε Κυπριακά αγγεία και λίγα όστρακα κεραμεικής. Με την Εγγύς Ανατολή, Λευκή Γραπτή και Ερυθρή επί Μελανού κεραμεική εξάγεται στη Συροπαλαιστίνη: Μεγγιδώ, Ιεριχώ, Ουγακρίτ, Γιάφφα, Ασκαλώνα, Αλαλάκ. Αλλά και στην ενδοχώρα βρίσκουμε: στην Tell Abu al Kharaz της Ιορδανίας. Όσο για την φαγεντιανή που υπάρχει σε πολλές Κυπριακές ταφές έχει την προέλευσή της τη Συροπαλαιστίνη. Με την Αίγυπτο η σχέση πιστοποιείται από τα μυροδοχεία που βρίσκουμε σε Κυπριακές ταφές (Καλοψίδα, Δάλι, Γέρι, Άρπερα, Νιτοβίκλα). Κυπριακή κεραμεική έχει βρεθεί στην Αίγυπτο (Tell el D' aba). Τέλος Κυπριακή κεραμεική Λευκή Γραπτή, Ερυθρή επί Μελανού, εντοπίζουμε στην Ανατολία (Ταρσός, Καμπάρσα, Κιουλτεπέ και Τομούζ Τεπέ). Γενικά οι σχέσεις της μεγαλονήσου με άλλα κέντρα της ανατολικής Μεσογείου φαίνεται να πυκνώνουν στο τελευταίο μέρος της Μέσης Χαλκοκρατίας ενώ η έλλειψη εξαγωγών στην Κρήτη υποδηλώνει μάλλον ευκαιριακές σχέσεις, είτε ανταλλαγές σε χαλκό από την πλευρά των Κυπρίων.
Οικονομικοκοινωνική οργάνωση
Η καλλιέργεια της γης με την κτηνοτροφία αποτελούν τη βάση της οικονομίας της περιόδου, ακόμα και σε οικισμούς κοντά σε χαλκοφόρες περιοχές. Η αύξηση της παραγωγής την περίοδο αυτή πιστώνεται από την αύξηση των υποζυγίων και των εργαλείων. Ίχνη διαφοροποίησης και εξειδίκευσης παρατηρούνται στις κοινότητες καθώς απαιτεί η παραγωγή κεραμεικής και χαλκού. Κέντρα εξόρυξης χαλκού και ημιεπεξεργασίας: Αλάμπρα και κέντρα παραγωγής χάλκινων αντικειμένων: Λάπηθος, Καλοψίδα. Η γενική ευημερία που αρχίζει να επικρατεί κυρίως στις παράκτιες περιοχές επιβεβαιώνεται από την παραγωγή Λευκής Γραπτής κεραμεικής, από το μέγεθος των νεκροταφείων και από τον αριθμό των εισηγμένων αντικειμένων. Γενικά από την ισοτιμία των αγροτοκτηνοτροφικών κοινοτήτων μεταβαίνουμε στην συνθετότερη κοινωνική οργάνωση, με εξειδικευμένες ομάδες αλλά και θέσεις. Τα αρχαιολογικά δεδομένα πιστοποιούν επίσης τη διάκριση του νησιού σε περιοχές με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά η καθεμιά:
Πολιτική οργάνωση
Η διαφοροποίηση στα ταφικά κτερίσματα και η παρουσία εξειδικευμένων τεχνιτών υποδεικνύουν κοινωνίες με κάποιον βαθμό ιεράρχησης. Στην κορυφή της πυραμίδας είναι άγνωστο ποιοι πως και γιατί βρίσκονται. Σε πανκυπριακό επίπεδο αν και υπάρχουν περιφέρειες σε ανάπτυξη δεν φαίνεται να υπερτερεί κάποια έναντι κάποιας άλλης. Στο τέλος της Μέσης Χαλκοκρατίας στην Κύπρο μετά την ανάπτυξη του εξωτερικού εμπορίου και την ίδρυση νέων θέσεων εκμετάλλευσης του χαλκού ή την ανέγερση οχυρών, υποδηλώνεται η δημιουργία δυνατότητας για κάποιους να ελέγχουν και να οργανώνουν τις επιμέρους οικονομικές και παραγωγικές δραστηρίοτητες. Πολιτισμικά το νησί ανήκει σε προβαθμίδα του Βασιλείου της Αλάσιας.
Δείτε επίσης
Πρωτοκυπριακή περίοδος
Πηγές
*
Μαξιμιλιανός της Σαξονίας
Με το όνομα Μαξιμιλιανός της Σαξονίας είναι γνωστά τα παρακάτω πρόσωπα: