cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουλατσάλι
Το Ουλατσάλι (επίσης, Ουλαντζάλι, Ουλαντζρλί, και Ουλουντζάλι) αποτελεί χωριό και δήμο στην επαρχία Σαμπιραμπάντ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 3.552 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαμπιραμπάντ
Ωβέ-ε-λα-Σαπελότ
Το Ωβέ-ε-λα-Σαπελότ (γαλλικά: Auvet-et-la-Chapelotte) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Led Zeppelin II
Ιστορία του δίσκου
Το δεύτερο άλμπουμ των Led Zeppelin ηχογραφήθηκε ανάμεσα σε διάφορες περιοδείες από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Αύγουστο του 1969.
Από τα Χριστούγεννα του 1968 μέχρι και τα μέσα Φεβρουαρίου του 1969, οι Led Zeppelin πραγματοποίησαν την πρώτη αμερικανική περιοδεία τους, συνεχίζοντας από την 1 Μαρτίου μέχρι και τις 17 Απριλίου, με συναυλίες στην Αγγλία, την Ουαλία τη Δανία και τη Σουηδία. Στη συνέχεια, μετέβησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι τις 31 Μαΐου, ενώ τον Ιούνιο του 1969, περιόδευσαν για άλλη μια φορά στη Μεγάλη Βρετανία, παίζοντας ενδιάμεσα και μία συναυλία στο Παρίσι. Η τρίτη αμερικανική περιοδεία του συγκροτήματος, ξεκίνησε από την Ατλάντα στις 5 Ιουλίου 1969 και ολοκληρώθηκε στο Λούισβιλ του Τέξας, στις 31 Αυγούστου.
Η περιοδεία για την προώθηση του δεύτερου δίσκου τους, ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες στις 17 Οκτωβρίου 1969, συνεχίζοντας στη Μεγάλη Βρετανία και την Ευρώπη από τον Ιανουάριο μέχρι και το Μάρτιο του 1970.
Ο δίσκος βραβεύθηκε ως 12 φορές πλατινένιος, το Νοέμβριο του 1999, έχοντας πουλήσει 400.000 αντίτυπα μέσω παραγγελιών, πριν καν κυκλοφορήσει. Στη Μεγάλη Βρετανία ανέβηκε στην πρώτη θέση των καταλόγων επιτυχιών, λίστα στην οποία παρέμεινε για 125 εβδομάδες.
Το "Led Zeppelin II", θεωρείται ένας από τους προπομπούς του μουσικού ιδιώματος χέβι μέταλ. Το 1994, το βρετανικό περιοδικό "Guitarist" ανέδειξε το συγκεκριμένο δίσκο ως τον τρίτο επιδραστικότερο όλων των εποχών, ενώ το 1999, το αμερικανικό περιοδικό "The Guitar" το ανέδειξε ως το έκτο καλύτερο άλμπουμ της προηγούμενης χιλιετίας. Το περιοδικό "Rolling Stone", του έδωσε την 79η θέση στη λίστα με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, ενώ στην αντίστοιχη λίστα με τα 100 καλύτερα άλμπουμ, το βρετανικό περιοδικό "Q" το κατέταξε στην 37η θέση. Το 2006, το "Classic Rock" το χαρακτήρισε ως το όγδοο καλύτερο άλμπουμ βρετανικού ροκ, όλων των εποχών.
Ανάλυση τραγουδιών
Το ηχογραφημένο κατά τη δεύτερη αμερικανική περιοδεία των Led Zeppelin, "The Lemon Song", είναι βασισμένο στο τραγούδι "Killing Floor" του Howlin' Wolf, τον οποίο η πρώτη έκδοση του δίσκου ανέφερε ως συνθέτη, ενώ κάποιοι από τους στίχους του προέρχονται από το "Travelling Riverside Blues" του Ρόμπερτ Τζόνσον. Γενικότερα, οι συγκεκριμένοι στίχοι έχουν αρκετά σεξουαλικά υπονοούμενα, κάτι που γινόταν ακόμη πιο έντονο στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος. Το "Thank You", είναι αφιερωμένο από τον Ρόμπερτ Πλαντ για τη σύζυγο του και χαρακτηριστικό είναι το σόλο ακουστικής κιθάρας του Τζίμι Πέιτζ, κάτι που σπάνια έπαιζε.
Το πρώτο κομμάτι της δεύτερης πλευράς του δίσκου, είναι το "Heartbreaker", τραγούδι με το οποίο ξεκινούσαν τις συναυλίες τους, σε διάφορες περιοδείες. Το σόλο του Τζίμι Πέιτζ αποτέλεσε έμπνευση για την τεχνική "tapping" την οποία ανέπτυξε μερικά χρόνια αργότερα ο Έντι Βαν Χέηλεν. Το "Livin' Lovin' Maid" ξεκινούσε κατευθείαν μετά το τέλος του "Heartbreaker" και ήταν ένα από τα ελάχιστα τραγούδια τους, τα οποία δεν έπαιξαν ποτέ ζωντανά, λόγω της αντιπάθειας του Πέιτζ γι' αυτό.
Τραγούδια
1. Whole Lotta Love (Page, Plant, Jones, Bonham, Dixon) - 5:34
2. What Is And What Should Never Be (Page, Plant) - 4:47
3. The Lemon Song (Page, Plant, Jones, Bonham, Burnett) - 6:20
4. Thank You (Page, Plant) - 4:47
5. Heartbreaker (Page, Plant, Jones, Bonham) - 4:15
6. Living Loving Maid (She's Just a Woman) (Page, Plant) - 2:40
7. Ramble On (Page, Plant) - 4:35
8. Moby Dick (Page, Plant, Bonham) - 4:25
9. Bring It On Home (Page, Plant, Dixon) - 4:19
Βραβεία
Led Zeppelin ΙΙ (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 12 φορές πλατινένιος
Καναδάς (CRIA Certification): 9 φορές πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): 4 φορές πλατινένιος
Γαλλία (SNEP Certification): 2 φορές Χρυσός
Αργεντινή (CAPIF Certification): Χρυσός
Αυστραλία (ARIA Certification): 4 φορές πλατινένιος
Γερμανία (NVPI Certification): Πλατινένιος
Whole Lotta Love (σινγκλ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Μέλη των Led Zeppelin
Η σύνθεση του συγκροτήματος είχε την εξής μορφή:
Ρόμπερτ Πλαντ - φωνητικά, φυσαρμόνικα
Τζίμι Πέιτζ - ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα
Τζον Πωλ Τζόουνς - μπάσο, πλήκτρα
Τζον Μπόναμ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Led Zeppelin Κατηγορία:Άλμπουμ του 1969
Ψυκτικό
Ως ψυκτικό χαρακτηρίζεται μία χημική ουσία ή μίγμα, συνήθως ένα ρευστό, δηλαδή αέριο ή υγρό, που χρησιμοποιείται σε μια αντλία θερμότητας συνδεμένη με έναν κύκλο ψύξης. Στους περισσότερους κύκλους ψύξης συμβαίνουν μεταβολές από την υγρή στην αέρια φάση και αντιστρόφως. Πολλά ρευστά έχουν χρησιμοποιηθεί για αυτούς τους σκοπούς. Οι φθοράνθρακες και ειδικότερα οι φθοροχλωράνθρακες έγιναν τα πιο συνηθισμένα ψυκτικά ρευστά κατά τον 20ό αιώνα, αλλά σταδιακά αντικαθίστανται, εξαιτίας της καταστροφής του στρατοσφαιρικού όζοντος που προκαλούν. Άλλα συνηθισμένα ψυκτικά που χρησιμοποιήθηκαν σε διάφορες εφαρμογές είναι η αμμωνία, το διοξείδιο του θείου και υδρογονάνθρακες όπως το προπάνιο.
Το ιδανικό ψυκτικό θα πρέπει να έχει επιθυμητές θερμοδυναμικές ιδιότητες, να μη διαβρώνει τα μηχανικά εξαρτήματα του ψυκτικού μηχανισμού, να είναι ασφαλές, με έμφαση στην τοξικότητα και στην ευφλεκτότητα, να μην προκαλεί καταστροφή του στρατοσφαιρικού όζοντος ή και παγκόσμια θέρμανση. Αφού διαφορετικά ρευστά ικανοποιούν σε διαφορετικό βαθμό τα παραπάνω κριτήρια καταλληλότητας ψυκτικού, η επιλογή είναι θέμα συμβιβασμού.
Οι επιθυμητές θερμοδυναμικές ιδιότητες είναι θερμοκρασία βρασμού λίγο μικρότερη από την επιθυμητή θερμοκρασία, μεγάλη θερμότητα εξαέρωσης, μέτρια πυκνότητα στην υγρή φάση, σχετικά υψηλή πυκνότητα στην αέρια φάση, και υψηλή κρίσιμη θερμοκρασία. Αφού η θερμοκρασία βρασμού και η πυκνότητα στην αέρια φάση επηρεάζονται από την πίεση, τα διάφορα ψυκτικά μπορούν να γίνουν περισσότερο (ή λιγότερο) κατάλληλα ως τέτοια, σε μια συγκεκριμένη εφαρμογή, με την επιλογή της πίεσης λειτουργίας της εφαρμογής.
Σημειώσεις και αναφορές
*
Ωξόν (Ωτ-Σον)
Το Ωξόν (γαλλικά: Auxon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Σιγκιρλί
Το Σιγκιρλί (επίσης, Σαγκίρι, Σαγκιρί, Σαγκιρλή, και Σιγκιρλή) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Κουρνταμίρ του Αζερμπαϊτζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κουρνταμίρ
Αζορουμπίνη
μικρογραφία|σύνθεση αζορουβίνης από 4-αμινοφθαλινο-1-σουλφονικό οξύ και 4-υδροξυναφθαλινο-1-σουλφονικό οξύ Η αζορουμπίνη, ή αλλοιώς καρμοϊζίνη, είναι συνθετική χρωστική της ομάδας των αζωχρωμάτων. Έχει κόκκινο χρώμα, ανθεκτικό στο φως, τη θέρμανση και τα οξέα. Στο σύστημα κωδικοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει τον κωδικό Ε122. Χρησιμοποιείται για την χρώση γλυκών, καραμελών, σαλτσών κλπ καθώς και την βαφή κόκκινων αυγών του Πάσχα.
Παλαιότερα πιστευόταν, όπως και για άλλες συνθετικές χρωστικές, ότι μπορεί να προκαλέσει το σύνδρομο της υπερκινητικότητας των παιδιών. Αυτό όμως δεν επιβεβαιώνεται από νεώτερες έρευνες. Απορροφάται από τον οργανισμό σε περιορισμένο βαθμό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χημικές ουσίες Κατηγορία:Χρωστικές ουσίες τροφίμων
EN 1999
Ο EN 1999, γνωστός ως Ευρωκώδικας 9: Σχεδιασμός Κατασκευών από Αλουμίνιο, είναι μία σειρά Ευρωπαϊκών Προτύπων, γνωστοί ως Ευρωκώδικες, και εφαρμόζεται στη μελέτη και κατασκευή κτιρίων και άλλων έργων Πολιτικού Μηχανικού από αλουμίνιο. Ο EN 1999 χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τον EN 1990 όσον αφορά τις αρχές σχεδιασμού και τους EN 1991 και EN 1998 για τον υπολογισμό των φορτίων και των δράσεων σε περίπτωση σεισμού.
Ο Ευρωκώδικας 9 αποτελείται από 6 μέρη τα EN 1999-1-1 ως EN 1999-1-5.
Μέρος 1-1: Γενικοί Κανόνες, και κανόνες για κτίρια
Ο EN 1999-1-1 παρουσιάζει τους κανόνες και τη φιλοσοφία σχεδιασμού στην ανάλυση και τον σχεδιασμό κτιριακών έργων από αλουμίνιο. Τα περιεχόμενα του EN 1999-1-1 δίδονται ως:
Επιπλέον στον EN 1999-1-1 περιέχονται και 13 παραρτήματα που αφορούν:
Μέρος 1-2: Σχεδιασμός σε κατάσταση πυρκαγιάς
Ο EN 1999-1-2 καλύπτει το σχεδιασμό κατασκευών από αλουμίνιο σε κατάσταση πυρκαγιάς και χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τους EN 1999-1-1 και EN 1991-1-2. Το τμήμα αυτό καλύπτει μόνον το σχεδιασμό των μελών με παθητικά μέσα και δεν έχει εφαρμογή σε ενεργές μεθόδους προστασίας έναντι πυρκαγιάς.
Μέρος 1-3: Κατασκευές ευπαθείς σε κόπωση
Ο EN 1999-1-3 καλύπτει το σχεδιασμό κατασκευών από αλουμίνιο έναντι θραύσης λόγω κόπωσης.
Μέρος 1-4: Εν ψυχρώ κατεργασμένα δομικά φύλλα
Ο EN 1999-1-4 παρουσιάζει τις αρχές, τις απαιτήσεις και τους κανόνες για το σχεδιασμό προϊόντων από εν ψυχρώ κατεργασμένα δομικά φύλλα αλουμινίου. Εφαρμόζεται στην σχεδίαση προϊόντων και υλικών από εν θερμώ ή εν ψυχρώ κυλινδρούμενα δομικά φύλλα αλουμινίου τα οποία έχουν μορφοποιηθεί στο τελικό τους σχήμα εν ψυχρώ.
Μέρος 1-5: Κελύφη
Ο EN 1999-1-5 παρουσιάζει τις αρχές, τις απαιτήσεις και τους κανόνες για το σχεδιασμό κελυφωτών φορέων με ή χωρίς νευρώσεις ενίσχυσης. Το μέρος αυτό του EN 1999 βρίσκει εφαρμογή σε κελύφη εκ περιστροφής ή κυκλικά πανέλα, τα οποία μορφώνονται ως μονοκυψελωτές κατασκευές.
Γενεαλογικό δέντρο
right|frame|Παράδειγμα δενδρικής διάταξης «γενεαλογικού δένδρου προγόνων»
Το γενεαλογικό ή οικογενειακό δέντρο αποτελεί περιγραφική ή σχηματική αναφορά επί του συνόλου των γνωστών προγόνων ή απογόνων κάποιου ανθρώπου, καθώς και το διάγραμμα που τους εμφανίζει σε δενδρική δομή μέχρι κάποιο όριο, είτε στο παρόν, είτε σε ιστορικό παρελθόν.
Γενικά το γενεαλογικό δένδρο είναι ένας πίνακας που χρησιμοποιείται κυρίως στη γενεαλογία. Ο σκοπός του γενεαλογικού δέντρου είναι να αναδείξει συσχετισμούς και βαθμούς οικογενειακούς ή συγγένειας ανθρώπων. Σε αυτό καταγράφονται τα ονόματα των απογόνων καθώς και πολλές άλλες πληροφορίες όπως ημερομηνίες γέννησης, θανάτου, βαπτίσεων, γάμων, τοποθεσίες και επαγγέλματα.
Μορφές γενεαλογικού δένδρου
Η δενδρική δομή των γενεαλογικών δένδρων παρουσιάζεται κατά δύο μορφές: ως «Γενεαλογικό δένδρο απογόνων» και ως «Γενεαλογικό δένδρο προγόνων».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γενεαλογία
Οραμπάν
Το Οραμπάν (επίσης, Οραβάν) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Σάκι του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1,033 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σάκι
Εθνικό πένθος
thumb|right|Η [[Σημαία της Φινλανδίας κυματίζει μεσίστια σε ένδειξη πένθους.]] Το Εθνικό πένθος είναι όρος που περιγράφει την ένδειξη πένθους που προέρχεται από την θλίψη και λύπη για κάποιο δυστυχές γεγονός και κηρύσσεται επισήμως από τις κυβερνήσεις κρατών. Μπορεί να προέλθει από τον θάνατο πολλών ανθρώπων έπειτα από μια φυσική καταστροφή, ένα τρομοκρατικό χτύπημα ή κάποιο άλλο πολύνεκρο δυστυχές γεγονός, όπως επίσης και από το γεγονός θανάτου ενός ιδιαίτερα σημαντικού ανθρώπου για ένα έθνος ή λαό. Χαρακτηρίζεται από πένθος που επιφέρει και μνημονικές δραστηριότητες που παρατηρούνται στην πλειοψηφία του πληθυσμού μιας χώρας.
Κατά την διάρκεια του σε ορισμένες περιπτώσεις αποφασίζεται το κλείσιμο δημοσίων υπηρεσιών και σχολείων, η ανάρτηση των σημαιών μεσίστια και άλλες συμβολικές κινήσεις. Παρόμοια εκδήλωση πένθους μικρότερης διάρκειας είναι η τήρηση ενός λεπτού σιγής σε διάφορες συναθροίσεις και συγκεντρώσεις κόσμου.
Ελλάδα
Στην Ελλάδα έχει κηρυχθεί επισήμως από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία της χώρας ανά τα χρόνια εθνικό πένθος για κάποιο χρονικό διάστημα.
Βασίλειο της Ελλάδας
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γεωργίου Α΄:
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου Α΄:
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γεωργίου Β΄:
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Παύλου Α΄:
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου Β΄:
Ελληνική Δημοκρατία
Η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία έχει κηρύξει επισήμως εθνικό (ή δημόσιο) πένθος στις εξής ημερομηνίες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταφικά έθιμα
Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν
Η Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν (Ingeborg Bachmann, 25 Ιουνίου 1926 – 17 Οκτωβρίου 1973) ήταν Αυστριακή ποιήτρια και συγγραφέας.
Βιογραφία
Η Ίγκεμποργκ Μπάχμαν γεννήθηκε στο Κλάγκενφουρτ, στο αυστριακό κρατίδιο της Καρινθίας. Μελέτησε φιλοσοφία, ψυχολογία, Γερμανική φιλολογία και νομική στα πανεπιστήμια του Ίνσμπουργκ, Γκρατς και Βιέννης. Το 1949 ανακηρύχθηκε διδάκτορας της Φιλοσοφίας από το πανεπιστήμιο της Βιέννης για τη διατριβή της με τίτλο Η κριτική κατανόηση της υπαρξιακής φιλοσοφίας του Μάρτιν Χάιντεγκερ. Σύμβουλος διατριβής ήταν ο Βίκτορ Κραφτ. Μετά την αποφοίτησή της, η Μπάχμαν εργάστηκε ως σεναριογράφος και συντάκτρια στον συμμαχικό ραδιοσταθμό Rot-Weiss-Rot, ένα επάγγελμα το οποίο την βοήθησε να αποκτήσει συνολική γνώμη για τη σύγχρονη λογοτεχνία, ενώ της παρείχε αρκετό εισόδημα ώστε να μπορεί να εργαστεί ως συγγραφέας. Επιπλέον, τα πρώτα ραδιοφωνικά δράματα δημοσιεύθηκαν από τον σταθμό. Σε αυτήν την περίοδο ήρθε σε επαφή με τον Χανς Βάιγκελ και τον συγγραφικό κύκλο γνωστό ως Ομάδα 47, της οποίας μέλη ήταν οι Ίλσε Έσινγκερ, Πάουλ Σέλαν, Χάινριχ Μπελ, Μαρσέλ Ράιχ-Ρανίτσκι και Γκύντερ Γκρας.
Το 1953 μετακόμισε στη Ρώμη, όπου πέρασε τον περισσότερο χρόνο γράφοντας ποιήματα, δοκίμια και σύντομες ιστορίες, καθώς και λιμπρέτα σε συνεργασία με τον Χανς Βέρνερ Χέντζε, τα οποία γρήγορα τους απέφεραν διεθνή φήμη και πολυάριθμα βραβεία. Η σχέση της με τον Ελβετό συγγραφέα Μαξ Φρις (1911-1991) επηρέασε την απεικόνιση του δεύτερου πρωταγωνιστή στο μυθιστόρημα του Φρις Gantenbein. Η απιστία του Φρις είχε ως αποτέλεσμα το χωρισμό τους το 1962, ο οποίος είχε σημαντικό αντίκτυπο στην Μπάχμαν.
Τη νύχτα τις 25/26 Σεπτεμβρίου 1973 εκδηλώθηκε πυρκαγιά στη κρεβατοκάμαρά της και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Σαν' Ετζένιο, Ρώμη, για θεραπεία. Οι τοπικές αρχές απέδωσαν την πυρκαγιά σε αναμμένο τσιγάρο. Κατά τη διάρκεια της παραμονής παρουσίασε στερητικό σύνδρομο από κατάχρηση βαρβιτουρικών. Οι θεράποντες ιατροί δεν γνώριζαν αυτή τη συνήθειά της και μπορεί να οδήγησε στο θάνατό της στις 17 Οκτωβρίου 1973. Ετάφη στο κοιμητήριο Άνναμπιχλ, στο Κλάγκενφουρτ.
Προς τιμήν της θεσπίστηκε το 1977 το βραβείο Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν, το οποίο απονέμεται κάθε χρόνο στο Κλάγκενφουρτ, στο φεστιβάλ γερμανόφωνης λογοτεχνίας.
Έργο
Κατά τη διάρκεια της ζωής της, η Μπάχμαν ήταν κυρίως γνωστή για τις δύο ποιητικές συλλογές, Die gestundete Zeit και Anrufung des Grossen Bären. Μετά το θάνατό της έγινε δημοφιλής στους φεμινιστές αναγνώστες, ενώ η ενασχόληση φεμινιστών ακαδημαϊκών με το έργο της οδήγησε σε ένα κύμα μελέτης της τράβηξε την προσοχή και προς το υπόλοιπο έργο της.
Η λογοτεχνική δουλειά της Μπάχμαν εστιάζει σε θέματα όπως τα προσωπικά όρια, η στοιχειοθέτηση της αλήθειας και η φιλοσοφία της γλώσσας, το τελευταίο στην παράδοση του Αυστριακού φιλόσοφου Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν. Πολλά από τα έργα της αφορούν την πάλη των γυναικών για επιβίωση και για να έχουν φωνή στην μεταπολεμική αυστριακή κοινωνία. Στις ιστορίες της αντιμετωπίζει επίσης την ιστορικότητα του ιμπεριαλισμού και του φασισμού, και συγκεκριμένα, την επιμονή των ιμπεριαλιστικών ιδεών στο παρόν. Στη διδακτορική διατριβή της εκφράζει την αυξανόμενη απογοήτευσή της στον Χαϊντεγκεριανό υπαρξισμό, κάτι που επιλύθηκε μερικώς από το αυξανόμενο ενδιαφέρον για τον Βιτγκενστάιν, του οποίου το Tractatus Logico-Philosophicus επηρέασε σημαντικά τη σχέση της με τη γλώσσα.
Παραπομπές
κατηγορία:Αυστριακοί ποιητές Κατηγορία:Αυστριακοί συγγραφείς Κατηγορία:Αυστριακοί δοκιμιογράφοι
Μαρτινισμός
right|frame|Louis-Claude de Saint-Martin (1743 - 1803) Ο Μαρτινισμός (γαλλ. martinisme, αγγλ. martinism) είναι μυστικο-θεοσοφικό σύστημα που θεμελίωσε ο Λουί-Κλωντ ντε Σαιν Μαρτέν, ο επονομαζόμενος "Άγνωστος Φιλόσοφος" (Αμπουάζ, 18 Ιαν.1743 - Aulnay, 13 Οκτ. 1803) στη Γαλλία κατά τα τέλη του δεκάτου ογδόου αιώνα, βασιζόμενος σε δύο προγενέστερες μυητικές παραδόσεις: αφ' ενός των Τεκτόνων Ιπποτών Εκλεκτών Κοέν του Σύμπαντος του Μαρτίνες ντε Πασκουάλλυ και αφ' ετέρου της θεοσοφικῆς διδασκαλίας του Jacob Boehme.
Διευκρινίζεται ότι ο όρος "θεοσοφικό" εδώ έχει την γενική έννοια του "αναφερομένου στην Θεία Σοφία" και δεν περιορίζεται στην Θεοσοφική Εταιρεία την οποίαν ίδρυσε το 1875 η Ελένα Μπλαβάτσκυ. Ο Μαρτινισμός εντάσσεται στο γενικότερο ευρωπαϊκό θεοσοφικό ρεύμα, του οποίου εκφραστές ήσαν, εκτός από τον Σαιν Μαρτέν ή "Θεόσοφο της Αμπουάζ", ο Jacob Boehme ή "Θεόσοφος του Goerlitz" (1575 - 1624), ο Emmanuel Swedenborg ή "Σουηδός Θεόσοφος" (1688 - 1772), ο Georg Gichtel ή "Θεόσοφος του Άμστερνταμ" (1638 - 1710) κ.α.
Εξάλλου, ο Μαρτινισμός αποτελεί έκφραση του ευρωπαϊκού ιλλουμινισμού και αντιτάχθηκε στον υλισμό των Εγκυκλοπαιδιστών (Encyclopédie ou Dictionnaire raisonné des sciences) του 18ου αιώνα. Επίσης, ο Μαρτινισμός θεωρείται ως ένας από τους προδρόμους του Ευρωπαϊκού ρομαντισμού (Auguste Viatte, Les Sources Occultes du Romantisme. Illuminisme, Theosophie 1770 - 1820, Bibliotheque L'evolution de l'Humanité, 2001), επηρέασε δε συγγραφείς όπως ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ (βλ. Balzac et le Martinisme).
Η φιλοσοφική δοξασία του Μαρτινισμού
Κατά την φιλοσοφική δοξασία του Μαρτινισμού, ο άνθρωπος, εκπορευθείς από τον Θεό, αλλά ευρισκόμενος εν πτώσει, οφείλει να πραγματοποιήσει την συμφιλίωσή του με τον Θεό, με σκοπό την τελική του αποκατάσταση στα πρωταρχικά του δικαιώματα, τα οποία κατείχε προ της πτώσεως. Οι φιλοσοφικές βάσεις του εν λόγω συστήματος αναπτύσσονται στα έργα του Σαιν Μαρτέν, όπως ο "Φυσικός Πίνακας των Σχέσεων Μεταξύ Θεού, Ανθρώπου και Σύμπαντος", ο "Άνθρωπος της Επιθυμίας", ο "Νέος Άνθρωπος", το "Λειτούργημα του Ανθρώπου - Πνεύματος" κ.α., αλλά και στην "Πραγματεία περί Αποκαταστάσεως των Όντων" του Martinez de Pasqually. Αν και αρχικώς η Μαρτινιστική μύηση περιελάμβανε έναν και μόνον βαθμό (εκείνον του S*I*), κατά το 1884 - 1890 (R. Ambelain, Le Martinisme) ο δόκτωρ Gerard Encausse ή Papus την αναδιοργάνωσε στο πλαίσιο του Μαρτινιστικού Τάγματος το οποίον ίδρυσε, προσθέτοντας δύο ακόμη προπαρασκευαστικούς βαθμούς.
Από πλευράς πνευματικής εξελίξεως, ο Σαιν Μαρτέν κατατάσσει τους ανθρώπους ως εξής:
Πώς φθάνει κάποιος σε αυτή την κατάσταση της οντολογικής του εκπληρώσεως; Ιδού η οδηγία, την οποία δίνει ο Σαιν Μαρτέν: "Εξαγνίσου, ζήτα, λάβε και δράσε - ολόκληρο το έργο συνοψίζεται σ' αυτές τις τέσσερις φάσεις" ("Ο Άνθρωπος της Επιθυμίας", κεφ. 8). Στο έργο τούτο σημαντικό ρόλο παίζει η προσευχή: "Το μυστικό της πορεύσεως του ανθρώπου έγκειται στην προσευχή του" ("Ο Άνθρωπος της Επιθυμίας", κεφ. 101). Δια της προσευχής, δια του λόγου του, ο άνθρωπος συνάπτει διαπροσωπική σχέση και συντάσσεται με τον "Μεγάλο Αποκαταστάτη", τον "Αναμορφωτή", που δεν είναι άλλος από τον σαρκωθέντα Θείο Λόγο.
Η εσωτερική αυτή εργασία συνιστά πραγματική μύηση, για την οποίαν λέγει ο Σαιν Μαρτέν: "Η μοναδική μύηση που κηρύσσω και την οποίαν επιζητώ με όλη τη θέρμη της καρδιάς μου, είναι εκείνη που μας επιτρέπει να εισέλθουμε στην Καρδιά του Θεού και να κάνουμε να εισέλθει η καρδιά του Θεού εντός μας, σε έναν ακατάλυτο γάμο [...] Δεν υπάρχει άλλο μυστήριο. Για να φθάσουμε σε αυτή την ιερή μύηση, οφείλουμε να διεισδύουμε ολοένα και περισσότερο στα βάθη του όντος μας... (αναφ. εν Δ. Πολυχρόνη, "Στον Ναό της Καρδιάς", σελ. 299).
Σήμερα ο Μαρτινισμός έχει αξιοσημείωτη διάδοση παγκοσμίως, έχει δε παρουσία και στην Ελλάδα. Κατά το Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη (εκδ. 1927-1931, λήμμα: "Μαρτινολογία") ο Μαρτινισμός είχε διαδοθεί στην Ελλάδα ήδη από τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα.
Το Μαρτινιστικό Τάγμα
Το 1884-1890 (R.Ambelain, Le Martinisme, σελ. 150 και 170) ο Gerard Encausse ή Papus, σε συνεννόηση με τον Augustin Chaboseau, συνέλαβε την ιδέα να ιδρύσει ένα Τάγμα, το οποίο θα είχε ως στόχο να στεγάσει, να διαφυλάξει και να προάγει την Μαρτινιστική παράδοση. Έτσι, ιδρύει το πρώτο Ύπατο Συμβούλιο, το οποίον συγκροτείτο από τους εξής δώδεκα: Gerard Encausse, Augustin Chaboseau, Stanislas de Guaita, Chamuel, Sédir (Yvon Leloup), Paul Adam, Maurice Barrès, Jules Lejay, Montiere, Charles Barlet, Jacques Burget, Joséphin Péladan. Το πρώτο τούτο Ύπατο Συμβούλιο είχε τις εξής δύο γραμμές μυητικής διαδοχής:
Πάντως, η διαδοχή του Μαρτινισμού δεν περιορίζεται στις δύο αυτές γραμμές.
Αβρινιέ-Βιρέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Μαρτινισμός
Το Μαρτινιστικό Τάγμα
Σήμερα υπάρχει μία πλειάδα ανεξάρτητων μεταξύ τους Μαρτινιστικών Ταγμάτων, τα οποία εν πολλοίς αλληλοαναγνωρίζονται, κάθε ένα εκ των οποίων ακολουθεί την δική του ιδιαίτερη παράδοση εντός του γενικοτέρου πλαισίου της Μαρτινιστικής Μυήσεως.
Σχέση "Μαρτινισμού" και "Μαρτινεσισμού"
Το γεγονός ότι ο Σαιν Μαρτέν κάποια στιγμή εγκατέλειψε την οδό των εξωτερικών τελετουργιών των "Εκλεκτών Κοέν" για να στραφεί προς την οδό της εσωτερικής πραγματώσεως, ώθησε πολλούς μελετητές του Μαρτινισμού (π.χ. τον υπό το ψευδώνυμο "Un Chevalier de la Rose Croissante" συγγραφέα της "Nouvelle Notice Historique sur le Martinezisme et le Martinisme", Paris 1899) να αντιδιαστείλουν τον "Μαρτινισμό" του Saint-Martin από τον "Μαρτινεσισμό" του Martinez de Pasqually, θεωρώντας ότι πρόκειται για δύο διαφορετικούς, εν πολλοίς ασύμβατους πνευματικούς δρόμους.
Τις τελευταίες δεκαετίες όμως υπερισχύει η άποψη ότι ουσιαστικώς πρόκειται για δύο συμπληρωματικούς κλάδους της ιδίας παραδόσεως (Δ. Πολυχρόνη, Στον ναό της Καρδιάς, σελ. 29-30), όπου η εσωτερικότητα του Μαρτινισμού λειτουργεί ως θεμέλιο για την ανάληψη έργου στο πλαίσιο του Μαρτινεσισμού - άποψη την οποίαν επαληθεύει η πρακτική αρκετών Μαρτινιστικών Ταγμάτων.
Σχέση Μαρτινισμού και Τεκτονισμού
Ο Μαρτινισμός συγχέεται πολλές φορές με τον Τεκτονισμό. Απέκτησε επίσημη δομή από τον Gerard Encausse ή Papus ο οποίος ήταν παράλληλα και Τέκτων. Η παράλληλη συμμετοχή αποδεικνύει ότι άλλη είναι η γραμμή του Μαρτινισμού και άλλη του Τεκτονισμού, παρόλο ότι και στα δύο υπάρχει η προϋπόθεση της πίστης σε έναν Θεό. Έχει πολλά κοινά στοιχεία λειτουργίας με τον Τεκτονισμό, όπως επίσης και πολλοί Μαρτινιστές είναι και Τέκτονες αλλά αυτό δεν τον καθιστά άλλο ένα είδος Τεκτονισμού, ούτε έχει κάποιου είδους ιεραρχική ή άλλου είδους συγγένεια με τον Τεκτονισμό. Έχει διαφορετική ιεραρχική, λειτουργική και μυητική δομή.
Η παράλληλη συμμετοχή στον Τεκτονισμό και τον Μαρτινισμό όχι μόνον είναι εφικτή αλλά και για πολλούς μελετητές συμπληρωματική. Τούτο δε, καταδεικνύει ότι το μέλος έχει επιλέξει ως κατάλληλους για τον εαυτόν του και τους δύο αυτούς μη ταυτόσημους διαφορετικούς δρόμους. Κανένα Τεκτονκό Τάγμα δεν θέτει ως προϋπόθεση την Μαρτινιστική ιδιότητα, ούτε δε και το αντίθετο.
Πηγή: Καταστατικό πρώτου Υπάτου Συμβουλίου υπό Gerard Encausse ή Papus. Συγκεκριμένα:
Το πρώτο καταστατικό του πρώτου Υπάτου Συμβουλίου του Μαρτινιστικού Τάγματος [υπό Papus] αναφέρει μεταξύ άλλων ότι ο Ελευθεροτεκτονισμός αγνοεί μεγάλο μέρος της Παράδοσης που ο Μαρτινισμός προσπαθεί να διατηρήσει…
«Saint-Martin always defended the purity of Tradition against the trespassings of the profanators. He always sustained by his efforts the works which tended to save from total loss the portion of Tradition still preserved by Freemasonry and whose importance that Order ignores».
Σε ένα άλλο σημείο του ίδιου κειμένου ο Μαρτινισμός και ο Ελευθεροτεκτονισμός αναφέρονται ως δύο διαφορετικές «σχολές» λέγοντας: «The sacred language of the Kabbalists, upon whose philosophy rest the teachings of Freemasonry in general and Martinism in particular, was Hebrew».
Η Μαρτινιστική Γραμματεία
Η φιλοσοφία και η πρακτική του Μαρτινισμού αναπτύσσεται κατά βάσιν αφ' ενός μεν στα πρωτογενή κείμενα των "Εκλεκτών Κοέν", (πολλά εκ των οποίων έχουν πλέον εκδοθεί από τον Robert Amadou), αφ' ετέρου δε στα έργα του Louis-Claude de Saint-Martin:
Έργα μεταγενεστέρων Μαρτινιστών
Τέλος, στην Μαρτινιστική γραμματεία θα πρέπει να συμπεριληφθούν έργα μεταγενεστέρων Μαρτινιστών, όπως π.χ. ο Papus, ο Robert Ambélain, ο Robert Amadou και πολλοί άλλοι, κάθε ένας από τους οποίους προβάλλει τις ιδέες και τις πρακτικές του Μαρτινισμού μέσα από το δικό του πρίσμα και βάσει του προσωπικού του βιώματος.
Τζόρτζιο Κινάλια
Ο Τζόρτζιο Κινάλια (Giorgio Chinaglia, 24 Ιανουαρίου 1947 – 1 Απριλίου 2012) ήταν Ιταλός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Αναδείχθηκε σε έναν από τους καλύτερους Ιταλούς σκόρερ όλων των εποχών έχοντας σημειώσει 512 γκολ σε επίσημους αγώνες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ιταλία αλλά η φτωχή οικογένειά του μετακόμισε στο Κάρντιφ της Ουαλίας για αναζήτηση καλύτερης τύχης. Ξεκίνησε την καριέρα του με τη Σουόνσι Σίτι το 1964. Με το σύλλογο κέρδισε το 1965 West Wales Senior Cup, σκοράροντας στη νίκη με 3–0 στον τελικό με αντίπαλο τη ΑΦΚ Λανέλι.
Το 1966, λόγω της έλλειψης ενδιαφέροντος από τους βρετανικούς συλλόγους και την υποχρεωτική ιταλική στρατιωτική του θητεία, η οικογένεια επέστρεψε Καρράρα. Είχε αποκλειστεί από το να παίξει στη Σέριε Α, για τρία χρόνια επειδή είχε παίξει επαγγελματικά εκτός Ιταλίας εντάχθηκε σε ένα μικρό σύλλογο της τρίτης κατηγορίας, την ΟΣ Μασέσε 1919.
Ο Κινάλια έγινε γνωστός ως παραγωγικός σκόρερ στην Ιταλία, παίζοντας για την Λάτσιο, σημειώνοντας 12 γκολ στην πρώτη του σεζόν στην πρώτη κατηγορία το 1969-70, συμπεριλαμβανομένου ενός αξιοσημείωτου γκολ εναντίον της πρωταθλήτριας Ευρώπης του 1969 Μίλαν. Σκόραρε 9 γκολ στη δεύτερη σεζόν του, κάτι που ήταν ανεπαρκές για να αποτρέψει τον υποβιβασμό της Λάτσιο στη δεύτερη κατηγορία την επόμενη σεζόν. Παρά την κακή φόρμα της Λάτσιο στη δεύτερη κατηγορία εκείνη τη χρονιά, η ομάδα κέρδισε το Coppa delle Alpi το 1971. Βοήθησε τη Λάτσιο να κερδίσει την άνοδο στην πρώτη κατηγορία την επόμενη σεζόν, οδήγησε τον σύλλογο στη δεύτερη θέση εκείνη τη χρονιά, και ολοκλήρωσε τη σεζόν ως ο πρώτος σκόρερ με 21 γκολ. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1973–74, ήταν πρώτος σκόρερ του κορυφαίου ιταλικού πρωταθλήματος με 24 γκολ και βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει τον τίτλο της πρωταθλήτριας, σημειώνοντας το καθοριστικό γκολ από πέναλτι στη νίκη με 1–0 επί της Φότζια. Με αυτόν ως επιθετικό άρχισε να δημιουργείται μια από τις πιο θρυλικές ομάδες της ιταλικής ιστορίας που αν και κέρδισε μόνο ένα πρωτάθλημα, έμεινε στη μνήμη μας περισσότερο ως ένοπλη συμμορία παρά ως αθλητική ομάδα. Σημείωσε 122 γκολ σε 246 εμφανίσεις σε όλες τις επίσημες διοργανώσεις για τη Λάτσιο.
Άρχισε να επενδύει σε αμερικανικά ακίνητα ενώ βρισκόταν σε μια περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες με τη Λάτσιο το 1975 και η οικογένειά του αγόρασε ένα σπίτι στο Νιου Τζέρσεϊ με την απόφαση να αγωνιστεί στην Αμερική. Πράγματι, το 1976 εντάχθηκε στο Νιου Γιορκ Κόσμος και έχοντας συμπαίκτες όπως ο Πελέ, ο Φραντς Μπεκενμπάουερ και ο Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες, γνώρισε ατομική και συλλογική καταξίωση. Κέρδισε το βραβείο πολυτιμότερου παίκτη του NASL το 1981. Σημείωσε 49 γκολ σε 41 παιχνίδια πλέι οφ για τον Κόσμο κατακτώντας τέσσερις τίτλους πρωταθλήματος (1977, 1978, 1980 και 1982), ενώ ήταν πέντε φορές πρώτος σκόρερ. Το 1980 σημείωσε 76 γκολ σε 66 συνολικά αγώνες, συμπεριλαμβανομένων 32 γκολ σε 32 αγώνες της κανονικής περιόδου και 18 γκολ σε 7 αγώνες πλέι οφ. Η επίδοση παραμένει ρεκόρ για το αμερικάνικο πρωτάθλημα. Το ρεκόρ της κανονικής περιόδου της NASL για τα περισσότερα γκολ κατέχει επίσης ο Κινάλια με 34 γκολ το 1978. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στην ομάδα της Νέας Υόρκης με 397 γκολ σε 392 επίσημους και φιλικούς αγώνες, ενώ με 262 γκολ ήταν ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος όταν αποχώρησε το 1983.
Ήταν ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου που κλήθηκε στην Εθνική Ιταλίας από τη δεύτερη κατηγορία. Με την εθνική ομάδα αγωνίστηκε σε 14 αγώνες σημειώνοντας τέσσερα γκολ, συμμετέχοντας στο (αποτυχημένο για την Ιταλία) Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974. Το 1973 ήταν αυτός που έδωσε την ασίστ στο Φάμπιο Καπέλο στην πρώτη νίκη της Ιταλίας στο Στάδιο Γουέμπλεϊ επί της Αγγλίας. Το 2000 εισήχθη στο Hall of Fame του NASL. Ο Κόσμος απέσυρε τη φανέλα με το νούμερο 9 που φορούσε το 2014.
Τίτλοι και διακρίσεις
Λάτσιο
Νιου Γιορκ Κόσμος
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουόνσι Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Κόσμος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Έγγραφα του Παναμά
μικρογραφία|351x351εσ|Χώρες με πολιτικούς, δημόσιους υπαλλήλους ή στενούς συνεργάτες που εμπλέκονται στη διαρροή τις 3η Απριλίου του 2016 Τα έγγραφα του Παναμά   (αγγλικά: Panama Papers) είναι ένα σύνολο διαρροών περίπου 11.5 εκατομμυρίων εμπιστευτικών εγγράφων που παρέχουν λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με περισσότερες από 214.000 υπεράκτιες εταιρείες που αναφέρονται από τον πάροχο εταιρικών υπηρεσιών του Παναμά Mossack Fonseca, συμπεριλαμβανομένων των ταυτοτήτων των μετόχων και των διευθυντών των εταιρειών. Τα έγγραφα δείχνουν πόσοι πλούσιοι ιδιώτες, συμπεριλαμβανομένων των δημοσίων λειτουργών, ποδοσφαιριστών κλπ, κρύβουν τα χρήματά τους από τον δημόσιο έλεγχο. Κατά τη στιγμή της δημοσίευσης τα έγγραφα εντοπίζουν πέντε αρχηγούς κρατών ή ηγέτες κυβερνήσεων από την Αργεντινή, την Ισλανδία, τη Σαουδική Αραβία, την Ουκρανία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα καθώς και κυβερνητικούς αξιωματούχους, στενούς συγγενείς και στενούς συνεργάτες των διαφόρων αρχηγών των κυβερνήσεων περισσότερων από σαράντα άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Βραζιλίας, της Κίνας, της Γαλλίας, Ινδίας, Μαλαισίας, Μεξικού, Πακιστάν, Περού, Ρουμανίας, Ρωσίας, Νότιας Αφρικής, Ισπανίας, της Συρίας και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαρροή πληροφοριών Κατηγορία:Διαφθορά Κατηγορία:Οικονομικά σκάνδαλα Παναμα
Αθανάσιος Μηλιόρδος
Ο Αθανάσιος "Θανάσης" Μηλιόρδος (Πάτρα, 1982 - Πάτρα, 15 Σεπτεμβρίου 2000) ήταν Έλληνας διεθνής αθλητής της πυγμαχίας. Ο Μηλιόρδος πέθανε μετά από κτυπήματα κατά τη διάρκεια αγώνα πυγμαχίας σε ηλικία 18 ετών. Ήταν μέλος της προολυμπιακής εθνικής ομάδας και της αντίστοιχης παίδων.
Σταδιοδρομία
Το 1997 ήταν πρωταθλητής Ελλάδος παίδων στα 54 κιλά νικώντας στον τελικό τον Ν. Τραπεζοντίδη της Κοζάνης. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας το 1999 ήταν πρωταθλητής στα 60 κιλά νικώντας στον τελικό τον Ουζλιάν της ΑΕΚ.
Τον Σεπτεμβρίου του 2000 ο Μηλιόρδος σε αγώνα προετοιμασίας με τον Τάσο Μπερδέση του Π.Α.Ο. Πατρών έπεσε κάτω αναίσθητος μετά από τρία κτυπήματα, δύο στον αυχένα και ένα στη γνάθο. Ο αγώνας ήταν φιλικός και οι δύο αθλητές είχαν προκριθεί στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Εφήβων της ίδιας χρονιάς στη Βουδαπέστη. Ο Μηλιόρδος μεταφέρθηκε στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Ρίου όπου μπήκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Μετά έξι ημέρες ο Μηλιόρδος πέθανε και τάφηκε στο χωριό της οικογένειάς του το Καστράκι Αιτωλοακαρνανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι
Συνθήκη του Μπρέσλαου
Η συνθήκη του Μπρέσλαου αναφέρεται στην προκαταρκτική σύναψη ειρήνης ανάμεσα στην Αυστρία των Αψβούργων και το βασίλειο της Πρωσίας, η οποία τερμάτισε τον Α΄ Σιλεσιανό Πόλεμο. Οι όροι της συνθήκης υπογράφηκαν στις 11 Ιουνίου 1742 στην πρωτεύουσα της Σιλεσίας το Μπρέσλαου (Βρότσλαβ). Την Αυστρία εκπροσώπησαν απεσταλμένοι της αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας, ενώ την Πρωσία ο βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄.
Περιεχόμενο
Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, τα σιλεσιανά δουκάτα παραχωρήθηκαν στην Πρωσία, εκτός από το δουκάτο του Τέσεν (Teschen) τις περιοχές του Τρόπαου (Troppau) και του Κρνοφ (Krnov) νότια του ποταμού Οπάβα και του νότιου τμήματος του δουκάτου του Νάισσε (Neisse). Όλες αυτές οι περιοχές οργανώθηκαν στην επαρχία της Αυστριακής Σιλεσίας. Επιπλέον ο Φρειδερίκος Β΄ προσάρτησε και την κομητεία του Κλάντσκο στη Βοημία. Η συνθήκη επικυρώθηκε από την Συνθήκη του Βερολίνου, με την οποία τερματίστηκε και επίσημα ο Α΄ Σιλεσιανός πόλεμος.
Ντεπώ
Το Ντεπώ (Dépôt) αποτελεί πυκνοδομημένη συνοικία του Δήμου Θεσσαλονίκης και ανήκει στην Ε' Δημοτική Κοινότητα.
Οι Εβραίοι
Στην περιοχή κατοικούσαν πολλοί Εβραίοι της Θεσσαλονίκης. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκτοπίζονται βίαια από τους Ναζί οι Εβραίοι κάτοικοι και οδηγούνται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Άουσβιτς και Μπίρκενάου. Η τελευταία αποστολή έφυγε στις 7 Αυγούστου του 1943. Η εξόντωση του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης είχε σαν αποτέλεσμα πολλά σπίτια να εγκαταλειφθούν και μετά να λεηλατηθούν ή να καταληφθούν.
Το παλιό τραμ, τα κτίρια και οι κάτοικοι
Στην περιοχή, επί της κεντρικής Λεωφόρου Γεωργίου Παπανδρέου βρίσκεται ο οικισμός Ουζιέλ και οι Μύλοι Αλλατίνη. Συνορεύει με τη συνοικία Καραμπουρνάκι του δήμου Καλαμαριάς, το Βυζάντιο, το Βότση, τη Χαριλάου και την Ανάληψη. Εντός των ορίων του βρίσκεται η Βίλλα Αλλατίνι, όπου έμεινε για ένα διαστημα ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ διωκόμενος από το κίνημα των Νεοτούρκων. Στην περιοχή κατοικούσαν πολλοί Εβραίοι οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στο ναζιστικό Ολοκαύτωμα. Επίσης στην περιοχή υπάρχει η παλιά αποθήκη (δηλ. το αμαξοστάσιο) των τραμ της Θεσσαλονίκης και από εκεί πήρε το όνομά της η περιοχή (Ντεπώ είναι γαλλική λέξη (dépôt) και μεταφράζεται ως αποθήκη). Τα τραμ της πόλης ήταν κάποτε ιππήλατα οπότε στην αποθήκη αυτή υπάρχουν και οι στάβλοι των αλόγων. Ο χώρος ήταν λειτουργικός έως το 1954, οπότε ο ίδιος ο Κ. Καραμανλής, ως υπουργός Δημοσίων Εργων, ξήλωσε τις γραμμές του Τραμ Θεσσαλονίκης και κατήργησε τη γραμμή τραμ Ντεπώ-Τσιμισκή. Το 1957 ο Κ. Καραμανλής, ως Πρωθυπουργός πλέον, κατήργησε και το υπόλοιπο δίκτυο τραμ και στη θέση του ίδρυσε τον ΟΑΣΘ, μονοπωλιακό ιδιωτικό οργανισμό. μικρογραφία|Οικισμός «Ουζιέλ» (1927, [[Ζακ Μωσσέ), Γεώργιου Παπανδρέου 58, Ντεπώ, Θεσσαλονίκη ]] Στη συνέχεια ένα μέρος της έκτασης παραχωρήθηκε για την οικοδόμηση διδακτηρίου (το 1968 μεταφέρθηκε το 2ο Γυμνάσιο Θηλέων και σήμερα λειτουργεί το 14ο Γυμνάσιο/Λύκειο), ενώ το υπόλοιπο αποτελούσε, μέχρι το 2015, γραφεία και σταθμό οχημάτων της Ελληνικής Αστυνομίας. Το 1994 το Υπουργείο Πολιτισμού χαρακτήρισε διατηρητέο ένα σημαντικό μέρος του συγκροτήματος. Στις 17/10/2013 αποδόθηκαν τυπικά στον Δήμο Θεσσαλονίκης περίπου 10000 τ.μ. και οι παλιές εγκαταστάσεις των τραμ σήμερα χρησιμοποιούνται ως αποθήκες αλατιού σε περίπτωση χιονιά. Επίσης, στην περιοχή βρίσκεται ο οικισμός Ουζιέλ της Εταιρείας των Τροχιοδρόμων, που κατασκευάστηκε το 1927 σε σχέδια του μηχανικού αρχιτέκτονα Ζακ Μωσσέ, από τον Δαυίδ Ουζιέλ, εργολάβο και μέτοχο της εταιρείας που διαχειριζόταν τη λειτουργία του τραμ, για την εγκατάσταση των εργατών που δούλευαν στο τραμ, ωστόσο αυτό δεν πραγματοποιήθηκε.
Στην περιοχή έζησε ο Μικρασιάτης δημοδιδάσκαλος και αντιστασιακός Κωνσταντίνος Καζάνας (1910-1982). Την δεκαετία του '80 ανεγέρθηκε το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο που δημιουργήθηκε από δωρεά του ζεύγους Βαφόπουλου. Από το 2013 η Βίλα Μπιάνκα λειτουργεί ως πινακοθήκη του Δήμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης
Μάχη του Χότουζιτς
Η μάχη του Χότουζιτς (Schlacht bei Chotusitz) αναφέρεται στην πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στον πρωσικό στρατό και αψβουργικό στρατό, με διοικητές τον Φρειδερίκο Β΄ και τον Κάρολο Αλέξανδρο αντίστοιχα, με νικητές τους Πρώσους. Ήταν η πρώτη μάχη που ξεκίνησαν οι Αυστριακοί κατά την διάρκεια του πολέμου.
Γεγονότα πριν την μάχη
Ο νέος διοικητής των Αυστριακών, Κάρολος Αλέξανδρος, εισήλθε στη Βοημία σκοπεύοντας να ελευθερώσει την Πράγα. Οι πληροφορίες που είχε για τον αριθμό των Πρώσων ήταν λανθασμένες και δεν έκαναν αναφορά για την παρουσία του Φρειδερίκου με την κύρια πρωσική δύναμη. Ο πρωσικός στρατός είχε διαιρεθεί σε 2 τμήματα, με τον Πρώσο βασιλιά να οδηγεί την εμπροσθοφυλακή με 10.000 στρατιώτες, βαδίζοντας για να αποτρέψει τους Αυστριακούς να πλησιάσουν την πόλη. Το κύριο σώμα στρατού με διοικητή τον Λεοπόλδο Β΄ του Άνχαλτ-Ντεσάου, που αριθμούσε 20.000 στρατιώτες, ακολουθούσε με καθυστέρηση μιας μέρας. Με τις πρωσικές δυνάμεις να απέχουν μεταξύ τους, μιας ημέρας πορεία, οι Αυστριακοί είχαν τις πιθανότητες με το μέρος τους.
Όμως ο επιφυλακτικός Αυστριακός διοικητής καθυστέρησε και οι Πρώσοι καταλαβαίνοντας τον κίνδυνο πλησίασαν μεταξύ τους. Η πρωσική δύναμη με τον Λεοπόλδο, έφτασε στο Χότουζιτς στις 2:00 π.μ., χωρίς να έχει καλή επικοινωνία με τον Φρειδερίκο και στρατοπέδευσε λίγο πιο βόρεια από το χωριό. Ο Κάρολος Αλέξανδρος βάδισε βόρεια με τον στρατό του χωρισμένο σε 4 φάλαγγες, ελπίζοντας να νικήσει τον Λεοπόλδο, όσο ήταν αποκομμένος από τον Φρειδερίκο. Αποφάσισε να κάνει νυχτερινή επίθεση, όμως η βραδινή πορεία διήρκεσε παραπάνω από το αναμενόμενο και ο στρατός του έφτασε στο πεδίο της μάχης με την ανατολή του ήλιου. Συνειδητοποιώντας τον κίνδυνο, ο Πρώσος βασιλιάς έδωσε οδηγίες στον Λεοπόλδο να παρατάξει τον στρατό του στο Χότουζιτς και να κρατήσει την θέση του μέχρι να έρθει και ο ίδιος με τον υπόλοιπο στρατό. Επίσης έπρεπε να αφήσει χώρο στα δεξιά του ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί το απόσπασμα του Φρειδερίκου. Ο Φρειδερίκος ξεκίνησε την πορεία για το πεδίο της μάχης στις 4:00 π.μ.
Λεζ Αινάν
Το Λεζ Αινάν (γαλλικά: Les Aynans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Μάχη του Χότουζιτς
Γεγονότα πριν την μάχη
Ο Λεοπόλδος παρέταξε τον στρατό του νοτιοανατολικά του χωριού. Στα δεξιά και στα αριστερά του, τοποθέτησε δυνάμεις ιππικού. Στα πλευρά του πρωσικού στρατού το έδαφος ήταν ανώμαλο, στο αριστερό άκρο υπήρχαν νερόλακκοι και ρεματιές, έδαφος ακατάλληλο για ιππικό. Το ιππικό με διοικητή τον έμπειρο στρατηγό Βίλχεμ Ντίτριχ φον Μπούντενμπροκ επωφελήθηκε από ένα μικρό ύψωμα και έκρυψε το μήκος της παράταξης του, σκοπεύοντας να πλαγιοκοπήσει το αυστριακό ιππικό.
Λεζ Αινάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Μάχη του Χότουζιτς
Γεγονότα πριν την μάχη
Ο αυστριακός στρατός κατευθύνθηκε βόρεια, από την πόλη Σάσλαου με το έδαφος να δυσκολεύει την προέλαση και ο στρατός έστριψε ελαφρώς προς τα δεξιά, ρισκάροντας μια ενδεχόμενη επίθεση στο αριστερό πλευρό τους, από το ιππικό του Μπούντενμπροκ.
Μάχη
Στις 7:00 π.μ ο αυστριακός στρατός είχε παραταχθεί και την ίδια ώρα έφτασε και ο Φρειδερίκος με τον υπόλοιπο πρωσικό στρατό. Μια ώρα μετά ο Κάρολος Αλέξανδρος διέταξε γενική επίθεση. Ο Πρώσος βασιλιάς ανέβηκε στο ύψωμα που κάλυπτε μερικώς το ιππικό του Μπούντενμπροκ, παρατήρησε τις θέσεις των Αυστριακών και αμέσως διέταξε μερικά κανόνια να ανοίξουν πυρ εναντίον του αυστριακού ιππικού. Καλυπτόμενο από τα πυρά το πρωσικό ιππικό επιτέθηκε. Το πρωσικό πεζικό σε μια άγρια επίθεση εναντίον του αυστριακού πεζικού υπερφαλάγγισε την πρώτη γραμμή του και το οδήγησε πίσω στην δεύτερη γραμμή. Το αυστριακό ιππικό ανάγκασε τον Μπούντενμπροκ να υποχωρήσει, έχοντας υποστεί περίπου 2.000 απώλειες. Ήταν η σειρά των Αυστριακών να υποχωρήσουν μετά από συνδυασμένη επίθεση πρωσικού ιππικού και πεζικού. Η μάχη σε αυτήν την πλευρά περιορίστηκε σε μερικές αψιμαχίες.
Στο κέντρο, οι αποφασιστικές επιθέσεις των Αυστριακών σταμάτησαν από τα πειθαρχημένα και πυκνά πυρά του πρωσικού πεζικού, με πολλές απώλειες για τους επιτιθέμενους. Ο Κάρολος Αλέξανδρος δεν μπόρεσε να συντονίσει το κέντρο με την δεξιά πλευρά του, εξ αιτίας των πυρκαγιών στο Χότουζιτς και σύντομα το πεζικό των Πρώσων εκδίωξε τους Αυστριακούς από το χωριό.
Στο δεξί πρωσικό πλευρό, το αυστριακό ιππικό είχε κερδίσει μία ακόμη σύγκρουση μεταξύ των ιππικών, αλλά κατεδίωξε το ηττημένο πρωσικό ιππικό αφήνοντας ακάλυπτο το αριστερό άκρο του πεζικού. Έχοντας τελειώσει όλες τις προετοιμασίες, ο Φρειδερίκος εξαπέλυσε μια συντονισμένη επίθεση 23 ταγμάτων πεζικού, στο εκτεθειμένο άκρο των Αυστριακών. Η επίθεση συνοδευόταν από 15 κανόνια και κάτω από συνδυασμένα πυρά πυροβολικού και πεζικού οι Αυστριακοί υποχώρησαν προς το κέντρο και την δεξιά πλευρά. Βλέποντας το αυτό και φοβούμενος τυχόν αποκοπή από την γραμμή υποχώρησης του, ο Κάρολος διέταξε γενική υποχώρηση. Το αυστριακό ιππικό κράτησε το πρωσικό ιππικό και οι Αυστριακοί κατάφεραν να υποχωρήσουν με τάξη.
Αποτέλεσμα
Οι 2 πλευρές είχαν σημαντικές απώλειες και απέφυγαν την διεξαγωγή και άλλης μεγάλης σύγκρουσης. Η μάχη του Χότουζιτς οδήγησε στην συνθήκη του Μπρέσλαου. Ο πρίγκιπας Λεοπόλδος Β΄ του Άνχαλτ-Ντεσάου μετά την μάχη έλαβε τον βαθμό του στρατάρχη.
Βιβλιογραφία
Μ Κατηγορία:Πόλεμοι της Πρωσίας Κατηγορία:Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής
Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα
Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (Σ.Ε.Κ.) είναι ακροαριστερό, τροτσκιστικό κόμμα, που αυτοπροσδιορίζεται ως κόμμα της επαναστατικής αριστεράς. Αποτελεί συνέχεια της Οργάνωσης Σοσιαλιστική Επανάσταση (Ο.Σ.Ε.) που ιδρύθηκε στην περίοδο της δικτατορίας και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Το 1997 στην τελευταία συνδιάσκεψή της, η Ο.Σ.Ε. μετονομάστηκε σε Σ.Ε.Κ. Εκδίδει την εβδομαδιαία εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη και το διμηνιαίο περιοδικό Σοσιαλισμός από τα Κάτω. Συμμετέχει στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Χωριστή παρουσία έχουν οι φοιτητές του ΣΕΚ που υπογράφουν ως "ΣΕΚ στις σχολές".
Το 2001, έπειτα από διάσπαση του ΣΕΚ, τα μέλη τα οποία αποχώρησαν ίδρυσαν, στις 3 Μαρτίου, την οργάνωση Διεθνιστική Εργατική Αριστερά (ΔΕΑ).
Έντυπα
Στη διάρκεια της χούντας, η ΟΣΕ εκδίδει την παράνομη εφημερίδα Η μαμή. Στη μεταπολίτευση εκδίδει την εφημερίδα Εργατική Πρωτοπορία. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε στις 20 Απριλίου 1977 και 50ο και τελευταίο το καλοκαίρι του 1983. Αμέσως μετά επανεκδίδει έντυπο με το όνομα Η μαμή, μόνο που αυτή τη φορά πρόκειται για θεωρητικό περιοδικό. Η Εργατική Αλληλεγγύη έκανε την εμφάνισή της από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, αρχικά ως δελτίο πληροφόρησης για εργατικούς αγώνες, στη συνέχεια ως μηνιαία εφημερίδα, έπειτα ως δεκαπενθήμερη και ως σήμερα εβδομαδιαία. Από το 1992 εκδίδει παράλληλα με την εφημερίδα το περιοδικό Σοσιαλισμός Από τα Κάτω. Ο εκδοτικός οίκος Εργατική Δημοκρατία που τα τελευταία χρόνια μετονομάστηκε σε Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο έχει εκδώσει δεκάδες βιβλία ιστορίας και πολιτικής στην παράδοση του ΣΕΚ.
Θέσεις
Το ΣΕΚ είναι οργάνωση που παλεύει για την ανατροπή του καπιταλισμού και για τον σοσιαλισμό. Ως σοσιαλισμό εννοεί μια κοινωνία όπου οι εργάτες θα έχουν πάρει συλλογικά την εξουσία, η παραγωγή και η διανομή του πλούτου θα οργανώνεται συλλογικά και δημοκρατικά με βάση τις ανθρώπινες ανάγκες και δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση.
Το ΣΕΚ είναι οργάνωση που στηρίζεται στην παράδοση των: Καρλ Μαρξ, Φρίντριχ Ένγκελς, Βλαντιμίρ Λένιν, Λέον Τρότσκι, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Αντόνιο Γκράμσι, Παντελή Πουλιόπουλου, Τόνι Κλιφ.
Σύμφωνα με το ΣΕΚ, τα καθεστώτα της Ρωσίας μετά από την άνοδο του Στάλιν, του Ανατολικού Μπλοκ και της Κίνας δεν είχαν καμιά σχέση με τον σοσιαλισμό, αλλά ήταν γραφειοκρατικοί κρατικοί καπιταλισμοί, "όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση". Το ΣΕΚ υποστηρίζει τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στις άρχουσες τάξεις αυτών των καθεστώτων.
Οξούντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σάκι
Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα
Θέσεις
Το ΣΕΚ είναι διεθνιστική οργάνωση. Υποστηρίζει τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που συγκρούονται με τον ιμπεριαλισμό και αντιτίθεται στον ελληνικό εθνικισμό και την πολεμοκαπηλεία. Υποστηρίζει τα δικαιώματα των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Μακεδονία και αγωνίζεται για τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών. Είναι αντίθετο στην καταπίεση των ομοφυλόφιλων.
Το ΣΕΚ συνεργάζεται με ένα παγκόσμιο δίκτυο κομμάτων και οργανώσεων, τη Διεθνή Σοσιαλιστική Τάση.
Συμμετοχή σε εκλογές
Για πρώτη φορά το ΣΕΚ συμμετείχε στις Ευρωεκλογές του 1999, παίρνοντας 8.050 ψήφους (0,13%). Το 2004 συμμετείχε στις εθνικές εκλογές, μέσα από την Αντικαπιταλιστική Συμμαχία, λαμβάνοντας 8313 ψήφους (0,11%). Η Αντικαπιταλιστική Συμμαχία στις Ευρωεκλογές του 2004 πήρε 11.938 ψήφους (0,19%). Στις εκλογές για την Υπερνομαρχία Αθήνας-Πειραιά το 2006, το ΣΕΚ συμμετείχε στη "Συμμαχία για την Υπερνομαρχία" η οποία πήρε 1,32%. Στις εθνικές εκλογές του 2007 συμμετέχει στην Ενωτική Αντικαπιταλιστική Αριστερά (ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α). Στο β' γύρο των δημοτικών εκλογών το ΣΕΚ κράτησε αντιδεξιά ψήφο.
Το 2009 και στα γεγονότα του Δεκέμβρη συμμετέχει στη συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Αντικαπιταλιστική Αριστερή συνεργασία για την ανατροπή) και συμμετέχει με αυτό το σχήμα στις εκλογές. Αποτέλεσμα 22.000 ψήφοι και 0,43%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικαπιταλιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Τροτσκιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Κατηγορία:Ακροαριστερά
Ρεϊνόσα
Η Ρεϊνόσα είναι πόλη και δήμος στο βόρειο τμήμα της πολιτείας Ταμαουλίπας του Μεξικού.
Η πόλη βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Ρίο Γκράντε, ακριβώς απέναντι από τα σύνορα του Μεξικού με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Με απογραφή του 2013, η πόλη είχε 672.183 κατοίκους.
Ιστορία
Η Ρεϊνόσα ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου του 1749 από Ισπανούς κατακτητές. Η πόλη έλαβε το καθεστώς της πόλης το 1926 από την κρατική κυβέρνηση. Η πόλη ιδρύθηκε με το όνομα "Villa de Nuestra Señora de Guadalupe de Reinosa". Μετονομάστηκε σε Ρεϊνόσα ως φόρο τιμής στην ομώνυμη πόλη στην Ισπανία, τη γενέτειρα του Ισπανού Αντιβασιλέα Viceroy de Güemes y Horcasitas.
Μεταξύ 1846 και 1848, η πόλη καταλήφθηκε από τις στρατιωτικές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών.
Σύγχρονη ιστορία
Η Ρεϊνόσα εκτείνεται σε 3.156,34 τετραγωνικά χιλιόμετρα, που αντιπροσωπεύει το 3,7% της πολιτείας Ταμαουλίπας. Σήμερα είναι η θέση πολλών δορυφορικών εταιρειών των ΗΠΑ που δραστηριοποιούνται για να επωφεληθούν από τα χαμηλά ποσοστά εργασίας και για βιομηχανικούς σκοπούς.
Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2012, μια έκρηξη σε βενζινάδικο σκότωσε 30 άτομα ενώ 46 άτομα τραυματίστηκαν. Ο διευθυντής της εταιρίας που αντιπροσώπευε το βενζινάδικο είπε: «δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι πρόκειται για εσκεμμένο συμβάν ή για κάποιο είδος επίθεσης».
Το 2017, περιγράφτηκε ως ένα σημαντικό κέντρο για τον Μεξικανικό Πόλεμο κατά των ναρκωτικών, με αποτέλεσμα να συμβούν αρκετά τρομοκρατικά συμβάντα χωρίς όμως απώλειες η τραυματισμένους.
Κλίμα
Η Ρεϊνόσα έχει ένα περίπου άνυδρο κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) με μικρούς, ήπιους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Οι χειμώνες είναι ήπιοι και υγροί, με υψηλότερο 22 ° C και χαμηλότερο 11 ° C, αν και οι θερμοκρασίες μπορούν να πέσουν κάτω από τους 10 ° C. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά με μέση θερμοκρασία 30 ° C τον Ιούλιο και οι θερμοκρασίες μπορούν να ξεπεράσουν τους 40 ° C οποιαδήποτε στιγμή από τον Μάιο μέχρι τον Αύγουστο. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 452 χιλιοστά, ενώ το μεγαλύτερο μέρος συγκεντρώνεται τους καλοκαιρινούς μήνες.