cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αερολιμενικοί
Ως Αερολιμενικοί χαρακτηρίζονται οι επιχειρησιακοί υπάλληλοι των ελληνικών αεροδρομίων, που υπάγονται στην διοικητική αρμοδιότητα - εποπτεία της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (Υ.Π.Α.), και είναι υπεύθυνοι για την ασφαλή επιχειρησιακή λειτουργία των τριάντα, περίπου, κρατικών αεροδρομίων. Έχουν κατάρτιση πανεπιστημιακού επιπέδου και η πρόσληψή τους γίνεται μέσω ΑΣΕΠ, το οποίο κατά καιρούς εκδίδει σχετικές προκηρύξεις διαγωνισμών (πρόσφατος διαγωνισμός 20 αερολιμενικών Μαρτίου 2008). Πριν την ανάληψη των επισήμων καθηκόντων τους, μετά την πρόσληψη, απαιτείται εξάμηνη εκπαίδευση τους στην Σχολή Πολιτικής Αεροπορίας (ΣΠΟΑ), από την οποία, αποφοιτώντας, επανδρώνουν αντίστοιχες θέσεις ευθύνης στα περιφερειακά αεροδρόμια. Μετά την απόκτηση διετούς εμπειρίας/πρακτικής εκπαίδευσης (OJT), οι αερολιμενικοί υπάλληλοι υποχρεούνται να συμμετάσχουν σε γραπτές και πρακτικές εξετάσεις για την απόκτηση διεθνούς πτυχίου, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO).
Μετά την συμπλήρωση τριετούς υπηρεσίας, οι αερολιμενικοί υπάλληλοι οφείλουν να παρακολουθήσουν στην Σχολή Πολιτικής Αεροπορίας ολοκληρωμένο πρόγραμμα σπουδών (Β' Φάση εκπαίδευσης), η φοίτηση στην οποία διαρκεί τέσσερις εβδομάδες. Με την ολοκλήρωση του προγράμματος οι απόφοιτοι αποκτούν μία ή περισσότερες από τις εξής ειδικότητες:
Κατά την διάρκεια της θητείας τους και στα πλαίσια της δια βίου εκπαίδευσης, οι αερολιμενικοί οφείλουν να παρακολουθήσουν την Γ' Φάση εκπαίδευσης, η οποία πραγματοποιείται σε πιστοποιημένα κέντρα του εξωτερικού (EUROPEAN ACADEMY FOR AVIATION SAFETY, FAA, EASA, Βρετανική Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας UK/CAA) ή του εσωτερικού (Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, Σχολή Πολέμου, ΕΜΠ)
Οι προδιαγραφές του παρεχομένου έργου προβλέπονται από τους διεθνείς οργανισμούς ICAO, ECAC, EASA, (των οποίων η Ελλάδα είναι ιδρυτικό μέλος) και αναφέρονται σε θέματα ελέγχων ασφαλείας και εποπτείας του αεροπορικού χώρου, δηλαδή
Κατηγορία:Ελληνική αεροπορία
Μυκηναϊκή ελληνική
Η μυκηναϊκή διάλεκτος είναι η αρχαιότερη καταγεγραμμένη μορφή της Ελληνικής Γλώσσας, που μιλιόταν στην ηπειρωτική Ελλάδα, στην Κρήτη και στην Κύπρο τον 16ο με 13ο αιώνα π.χ., πριν από την εικαζομένη Δωρική εισβολή (βλ. Δωρική διάλεκτος), και αποτελεί την α' ιστορική περίοδο τής ελληνικής γλώσσας. Η διάλεκτος ονομάστηκε Μυκηναϊκή, επειδή δείγματά της ανακαλύφθηκαν πρώτα σε παλάτι στις Μυκήνες και συνδέθηκε με τον μυκηναϊκό πολιτισμό.
Η γραφή των πινακίδων παρέμενε επί μακρόν άγνωστη και για τη γλώσσα τους είχε διατυπωθεί κάθε πιθανή υπόθεση, η οποία την ταύτιζε με γλώσσες όπως η Ετρουσκική, η Δαλματική και πολλές άλλες. Τη λύση έδωσε ο Άγγλος Μάικλ Βέντρις (Michael Ventris), ο οποίος το 1952 αποκρυπτογράφησε τη γραφή και απέδειξε πέρα από κάθε αμφισβήτηση ότι η γλώσσα των πινακίδων ήταν πρώιμης μορφής Ελληνική.
Τα κείμενα των πινακίδων είναι ως επί το πλείστον κατάλογοι και αρχεία απογραφής. Δεν έχουν διατηρηθεί αφηγηματικά κείμενα ούτε, πολλώ μάλλον, ποιητικά ή μυθικά κείμενα. Εντούτοις, είναι δυνατόν να αποκτήσουμε κάποια γνώση για τον λαό που παρήγαγε αυτά τα κείμενα, καθώς και για τη Μυκηναϊκή περίοδο, λίγο πριν από την έναρξη των αποκαλούμενων Σκοτεινών Αιώνων τής ελληνικής ιστορίας.
Σε αντιδιαστολή προς μεταγενέστερες μορφές/ποικιλίες τής Ελληνικής, η Μυκηναϊκή διέθετε επτά διακριτές πτώσεις: ονομαστική, γενική, δοτική, αιτιατική, οργανική, τοπική και κλητική (παρ' ότι η οργανική και η τοπική εμφανίζονται μόνο υπολειμματικά, δηλ. χωρίς οργανική λειτουργία στα κείμενα, πράγμα που ερμηνεύει τη σταδιακή εξαφάνιση της μορφολογικής κατηγορίας τους).
Φωνολογία και Ορθογραφία
Η Μυκηναϊκή γλώσσα γραφόταν με την Γραμμική Β, την οποία αποτελούν περίπου 200 συλλαβικά σημάδια και λογογραφήματα. Δεδομένου ότι η Γραμμική Β προήλθε από τη Γραμμική Α, μια μη αποκρυπτογραφημένη γραφή Μινωικής πιθανώς προέλευσης ανεξάρτητης από τα ελληνικά, δεν απεικονίζει πλήρως τη Μυκηναϊκή. Φωνολογικά οι συστάδες του συμφώνου διαλύθηκαν ορθογραφικά, και  το ρ και το λ δεν είναι, ούτε  αποσαφηνισμένες για τις ελληνικές φωνολογικές κατηγορίες εκφρασμένων /άφωνων ( με εξαίρεση των οδοντικών το δ, T) και απορροφημένο / συλλαβικά-τελικό λ, μ, ν, ρ, s παραλείπεται. Το χειρόγραφο διαφοροποιεί πέντε ιδιότητες φωνηέντων, α, ε, ι, ο, u, τα ημίφωνα W και j (που μεταγράφονται επίσης και ως Y), τρία ηχηρά, μ, ν, ρ, ένα συριστικό s και έξι occlusive, π, τ, δ, Κ, q (η συνηθισμένη μεταγραφή για όλα τα χειλόφωνα) κα το ζ (που περιλαμβάνει [ Κ; ], [ γ; ] και [ δ; ] ήχοι που αργότερα εξελληνίστηκαν;). Κατά συνέπεια * τα khrusos, "χρυσός" συλλαβίστηκαν με τα συλλαβικά σημάδια κu-RU-E'TSJ;.;.;., * gwous, "βους" ="αγελάδα" με το qο-u σημαδιών;.;., και * khalkos "χαλκός" ως Κα -Κα-κο;.;.. Η Μυκηναϊκή μορφή των ελληνικών διατηρεί διάφορα αρχαΐζοντα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής κληρονομιάς της, όπως τα υπερωικά σύμφωνα που υποβλήθηκαν στις πλαίσιο-εξαρτώμενες υγιείς αλλαγές ώσπου να άρχισε το αλφαβητικό ελληνικό γράψιμο μερικές εκατοντάδες έτη αργότερα.
Γραφή
Το υλικό πού έχουμε από την Μυκηναϊκή Ελληνική είναι μεγάλος αριθμός πινακίδων (περ. 3000 τεμάχια) από την Κνωσό, πού χρονολογούνται μεταξύ 1450 και 1400 π.Χ. με βάση την καταστροφή τού Υστερομινωικού ανακτόρου ΙΙ τής Κνωσού, 1400 πινακίδες από την Πύλο χρονολογούμενες περί το 1200 π.Χ. και άλλες νεώτερες από τις Μυκήνες και την Θήβα, από τη Μινωική χρονολογία στην Ελλαδική Περίοδο. Κανένα μνημείο της Γραμμικής Β ούτε μη γραμμική μεταγραφή Β δεν έχει βρεθεί ακόμα.
Οι πινακίδες ήταν πήλινες, αποξηραμένες στον ήλιο, πάνω τους δε, χάρασσαν τα γράμματα με αιχμηρά όργανα. Διεσώθησαν λόγω τής πυρκαγιάς που έκαψε τα ανάκτορα και μαζί τις πινακίδες, οι οποίες με αυτόν τον τρόπο στερεοποιήθηκαν και διετηρήθησαν.
Οι πινακίδες περιλαμβάνουν καταλόγους ονομάτων (ανθρωπονύμια, τοπωνύμια, κλπ.) και πραγμάτων (καταλόγους ή απλές μνείες προσωπικού, ζώων-γεννημάτων, γεωργικής παραγωγής, γαιοκτησίας-γαιοχρησίας, φόρων-θρησκευτικών προσφορών, υφαντών-δοχείων-επίπλων, μετάλλων-στρατιωτικού εξοπλισμού κπλ.). Δεν έχουν διατηρηθεί αφηγηματικά ή φιλολογικά κείμενα ούτε, πολλώ μάλλον, ποιητικά ή μυθικά κείμενα. Εντούτοις, είναι δυνατόν να αποκτήσουμε κάποια γνώση για τον λαό που παρήγαγε αυτά τα κείμενα, καθώς και για τη Μυκηναϊκή περίοδο, λίγο πριν από την έναρξη των αποκαλούμενων Σκοτεινών Αιώνων τής ελληνικής ιστορίας.
Εάν είναι γνήσιo, το βότσαλο της Καυκανιάς, που χρονολογείται στο 17ο αιώνα Π.Χ., θα ήταν η παλαιότερη γνωστή Μυκηναϊκή επιγραφή, και ως εκ τούτου η πιο πρόωρη συντηρημένη κατάθεση της ελληνικής γλώσσας.
Κυπαρίσσι Ιστιαίας Εύβοιας
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Κυπαρίσσι βρίσκεται σε υψόμετρο 210 μέτρα στους πρόποδες του όρους Τελέθριο, σε περιοχή πυκνόφυτη από πεύκα. Οι κάτοικοι του ασχολούνται με την καλλιέργεια των χωραφιών, την κτηνοτροφία, αλλά και την υλοτομία στο πλούσιο δάσος της περιοχής. Απέχει 26 χλμ. Α. από την Αιδηψό, περίπου 9 χλμ. ΝΑ. από την Ιστιαία (έδρα δήμου) και 100 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα. Στα βόρεια του χωριού είναι ο Βουτάς, νότια η Σήμια ενώ βορειοανατολικά περνάει η ΕΟ Χαλκίδας - Αιδηψού. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιστιαίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Βουτά και τη Σήμια αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Βουτά υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιστιαίας του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 51 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Εύβοια και το Δήμο Διρφύων-Μεσσαπίων βρίσκεται ο συνώνυμος οικισμός Κυπαρίσσι Μεσσαπίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Τσιουάουα (πολιτεία)
Η Τσιουάουα (ισπανικά: Chihuahua, επίσημα Estado Libre y Soberano de Chihuahua) είναι μία από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Χωρίζεται σε 67 δήμους. Πρωτεύουσα είναι η πόλη Τσιουάουα και μεγαλύτερη πόλη είναι η Σιουδάδ Χουάρες. Στις 6 Φεβρουαρίου 2010, ο πρώην κυβερνήτης Χοσέ Ρέγιες Μπαέσα πρότεινε να μετακινήσει τις τρεις εξουσίες της πολιτείας από την Τσιουάουα στη Σιουδάδ Χουάρες ώστε να αντιμετωπίσει τα προβλήματα ανασφάλειας στη δεύτερη. Η πρόταση απορρίφθηκε από το νομοθετικό σώμα της πολιτείας τις 12 Φεβρουαρίου.
Η Τσιουάουα βρίσκεται στο δυτικό βόρειο Μεξικό. Συνορρεύει στα δυτικά με τη Σονόρα, στα νοτιοδυτικά με τη Σιναλόα, στα νότια με το Ντουράνγκο και στα ανατολικά με την Κοαουίλα. Στα βόρεια και βορειοανατολικά συνορεύει με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τις πολιτείες Τέξας και Νέο Μεξικό. Η Τσιουάουα είναι η μεγαλύτερη πολιτεία του Μεξικού από άποψης έκτασης. Καλύπτει 247.455 χλμ². Γι' αυτό το λόγο φέρει το προσωνύμιο El Estado Grande (η μεγάλη πολιτεία).
Αν και το όνομα Τσιουάουα συνήθως συνδέεται με αυτό της ερήμου Τσιουάουα, η πολιτεία έχει το μεγαλύτερο αριθμό δασών στο Μεξικό. Εξαιτίας του ποικίλου κλίματός της, η πολιτεία έχει μια μεγάλη ποικιλομορφία χλωρίδας και πανίδας. Η πολιτεία χαρακτηρίζεται από ορεινό ανάγλυφο και μεγάλες κοιλάδες ποταμών. Η δυτική Σιέρρα Μάδρε, μια επέκταση των Βραχωδών Ορών, διασχίζει την πολιτεία. Σε αυτήν την οροσειρά βρίσκεται το Κόπερ Κάνυον (ισπ. Μπαρράνκας δελ Κόμπρε), το οποίο είναι μεγαλύτερο και βαθύτερο από το Γκραν Κάνιον. Ο πληθυσμός της πολιτείας είναι συγκεντρωμένος στις κοιλάδες των ποταμών Ρίο Γκράντε και Ρίο Κόντσος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες του Μεξικού
Αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα
Η Αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα (Virreinato del Río de la Plata, ονομάζεται επίσης Αντιβασιλεία του Ρίβερ Πλέιτ σε ορισμένα ακαδημαϊκά γραπτά) ήταν η τελευταία οργανωμένη και η πιο βραχύβια τις αντιβασιλείες της ισπανικής Αυτοκρατορίας στην Αμερική.
Η αντιβασιλεία ιδρύθηκε το 1776 από αρκετές εξαρτήσεις της Αντιβασιλείας του Περού που βρίσκονταν στην λεκάνη του Ρίο ντε λα Πλάτα, καταλαμβάνοντας εδάφη της Αργεντινής, της Χιλής, της Βολιβίας, της Παραγουάης και της Ουρουγουάης, εκτεινόμενη από την ενδοχώρα έως τις ακτές του Ατλαντικού. Η αποικία της ισπανικής Γουινέας (σημερινή Ισημερινή Γουινέα) επίσης εξαρτώταν διοικητικά στην Αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα. Το Μπουένος Άιρες, στη δυτική όχθη του Ρίο ντε λα Πλάτα που ρέει στον Ατλαντικό Ωκεανό, απέναντι από το πορτογαλικό φυλάκιο Κολόνια ντελ Σακραμέντο, επιλέχθηκε ως η πρωτεύουσα. Συνήθως θεωρείται μία από τις Μεταρρυθμίσεις των Βουρβόνων, ενώ η οργάνωση αυτής της αντιβασιλείας ήταν κίνητρο για εμπορικούς λόγους (το Μπουένος Άιρες ήταν από τότε μια σημαντική θέση για το παράνομο εμπόριο), καθώς και λόγω των ανησυχιών για την ασφάλεια που επέφερε το αυξανόμενο ενδιαφέρον των ανταγωνιστικών ξένων δυνάμεων στην περιοχή. Το ισπανικό Στέμμα ήθελε να προστατεύσει την επικράτειά του κατά της Μεγάλης Βρετανίας και το Βασίλειο της Πορτογαλίας.
Το 1809, η ελίτ των Κριόγιο επαναστάτησαν ενάντια στις αποικιακές αρχές στη Λα Πας και Τσουκισάκα, ιδρύοντας τις επαναστατικές κυβερνήσεις, τις χούντες. Αν και βραχύβιες, παρέχουν μια θεωρητική βάση για τη νομιμότητα των τοπικών κυβερνήσεων, η οποία αποδείχθηκε καθοριστική στην Επανάσταση του Μαΐου του 1810 η οποία καθαίρεσε τον αντιβασιλέα Σισνέρος στο Μπουένος Άιρες.
Η επανάσταση εξαπλώθηκε σε όλη την Αντιβασιλεία, εκτός από την Παραγουάη (που ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο έθνος στο 1811) και το Άνω Περού (που παρέμεινε ελεγχόμενο από βασιλικά στρατεύματα από τη Λίμα, και τελικά να ενσωματώθηκε εκ νέου στην Αντιβασιλεία του Περού). Εν τω μεταξύ, ο Κυβερνήτης του Μοντεβιδέο Francisco Javier de Elío, που το 1811 διορίστηκε ως νέος Αντιβασιλέας από το Συμβούλιο του Κάδιθ (Cortes de Cádiz), κήρυξε την Χούντα του Μπουένος Άιρες ως αντιστασιακή. Ωστόσο, μετά την ήττα του στο Las Piedras, διατήρησε τον έλεγχο μόνο της Κολόνια ντελ Σακραμέντο και του Μοντεβιδέο. Αναχώρησε με πλοίο για την Ισπανία στις 18 Νοεμβρίου και τον Ιανουάριο του 1812 παραιτήθηκε από το αξίωμα του Αντιβασιλέα. Από το 1814 με την είσοδο των πατριωτών επαναστατών στο Μοντεβιδέο, μετά από πολιορκία δύο χρόνων, η Αντιβασιλεία τερματίστηκε ως κυβέρνηση της περιοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Κρατικός Αερολιμένας Σάμου «Αρίσταρχος ο Σάμιος»
Ο Κρατικός Αερολιμένας Σάμου «Αρίσταρχος ο Σάμιος» (IATA:SMI, ICAO: LGSM, ΥΠΑ: ΚΑΣΜ) είναι ο αερολιμένας που εξυπηρετεί το νησί της Σάμου.
Ο αερολιμένας πήρε το όνομά του από τον Αρίσταρχο τον Σάμιο, έναν αρχαίο Έλληνα αστρονόμο και μαθηματικό. Βρίσκεται 5 χιλιόμετρα από την πόλη του Πυθαγορείου. Στο αεροδρόμιο υπάρχει ένας μόνο μικρός διάδρομος από τον οποίο εξυπηρετούνται και οι αναχωρήσεις και οι αφίξεις. Ο περιβάλλων χώρος του αεροδρομίου δίνει ελάχιστο χώρο για λάθος ή σφάλμα από τους πιλότους, μιας και βρίσκεται δίπλα σε βουνά, ενώ στο τέλος του διαδρόμου βρίσκεται η θάλασσα. Συνήθως πνέουν ισχυρά μελτέμια από τον βορρά, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, τα οποία συχνά δυσκολεύουν το έργο της προσγείωσης. Υπάρχει μόνον ένας τερματικός σταθμός στο αεροδρόμιο. Υπάρχουν 5 πύλες επιβίβασης, όμως καμία τους δεν διαθέτει φυσούνα. Οι υποδομές για τους επιβάτες μοιράζονται σε δύο ορόφους και περιλαμβάνουν ένα κατάστημα αφορολογήτων ειδών και μια μικρή καφετέρια.
Ιστορικό
Οι πρώτες συζητήσεις για την δημιουργία του έγιναν από την κυβέρνηση Τσαλδάρη το 1935 στα πλαίσια μιας προσπάθειας εκσυγχρονισμού των συγκοινωνιών και την ίδρυση αεροδρομίων στις πρωτεύουσες κάθε νομού, κάτι το οποίο δεν έγινε εφικτό, λόγω των προβλημάτων που δημιούργησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.
Το 1948 γίνονται νέες προσπάθειες από τον τότε βουλευτή Νικόλαο Βλιάμο, ο οποίος θέτει το ζήτημα στον τότε υπουργό Αεροπορίας, με κύρια επιχειρήματα την ανταπόδοση εθνικής δικαιοσύνης, την απόδειξη ενδιαφέροντος του κράτους για το νησί της Σάμου, καθώς και το γεγονός ότι η δαπάνη δεν θα ήταν μεγάλη. Οι περιοχές οι οποίες προτάθηκαν ήταν της Βλαμαρής η οποία όμως γειτνίαζε με την Τουρκία και θα σημειώνονταν αρκετές παραβιάσεις του εναερίου χώρου, επίσης η περιοχή του Λωβοκομείου στο Καρλόβασι ήταν μακριά από την πρωτεύουσα του νησιού. Τελικά επιλέχθηκε η περιοχή Κάμπου της Χώρας η οποία είναι κοντά στην πρωτεύουσα και είχε ήδη ένα υποτυπώδες αεροδρόμιο από ην εποχή των Ιταλών στα 1942-1943. Αυτό βρισκόταν λόγο πιο δυτικά προς τα βουνά και ήταν φτιαγμένο από υλικό PSP δηλαδή διάτρητες ατσαλολαμαρίνες. Οι αρχικές εργασίες εμποδίζονται από το μέγεθος της απαιτούμενης δαπάνης, από το ότι δεν έχουν ενταχθεί στο Σχέδιο Μάρσαλ τα αεροδρόμια, πρέπει να καταστραφεί μεγάλο τμήμα της καλλιεργήσιμης γης, ενώ συνεχιζόταν και η δράση του Δημοκρατικού Στρατού. Χίλια στρέμματα μοναστηριακής περιουσίας παραχωρούνται για την κατασκευή του αεροδρομίου. Το 1950 περιφράσσεται η επιλεγμένη περιοχή αλλά οι αγρότες αφαιρούσαν τους πασσάλους από αντίδραση προς το δρομολογούμενο έργο. Οι τοπικές αρχές επισκέπτονται τα γειτονικά χωριά για να προπαγανδίσουν την σημασία κατασκευής του αεροδρομίου: ενίσχυση τουριστικής κίνησης, υψηλά μεροκάματα για όσους συμμετείχαν στις εργασίες κατασκευής και συντήρησης του αεροδρομίου, συντόμευση του ταξιδιού από και προς τη Σάμο όταν με την ακτοπολϊκή συγκοινωνία χρειάζονταν 18 με 23 ώρες. Το 1952 δημοσιεύεται νόμος περί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης. Η πρώτη πίστωση που δίδεται είναι 300.000 δρχ και μένει ανεκμετάλλευτη. Τον Σεπτέμβριο του 1951 δημοσιεύεται ο Νόμος περί του αεροδρομίου της Σάμου και το 1952 ξεκινούν οι πρώτες εργασίες με την προσδοκία ως στις αρχές του 1953 θα ξεκινούσε η λειτουργία του. Ωστόσο το 1958 εξαντλούνται οι πιστώσεις και οι εργασίες σταματούν λόγο ισχυρών βροχοπτώσεων, ενώ ό,τι έργα έχουν κατασκευαστεί καταστρέφονται το 1959. Το 1960 κατόπιν ενεργειών των βουλευτών Κοτσώνη και Σπύρου ξεκινούν εκ νέου οι εργασίες τις οποίες αναλαμβάνει η Βασιλική Αεροπορία. Το πρόβλημα τώρα εντοπίζεται στην κατασκευή φράγματος για την εκτροπή του χειμάρρου της χώρας. Με εντατικές εργασίες ντόπιων και αξιωματικών οπλιτών, καθώς δεν υπήρχε η πολυτέλεια σύγχρονων μηχανημάτων, το καλοκαίρι του 1962 ο διάδρομος και ο πύργος ελέγχου είναι έτοιμα, ενώ τον Νοέμβριο του ίδιου έτους έχει ολοκληρωθεί και η εκτροπή του χειμάρρου.
Τα εγκαίνια γίνονται δύο δεκαετίες μετά από την έναρξη του έργου, παρόντος πλήθους κόσμου στις 23 Ιουνίου του 1963. Στο λόγο που εκφωνεί ο Μιχάλης Κοτσώνης εκφράζει ευχαριστίες στον Θεμιστοκλή Σοφούλη, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Αριστοτέλη Ωνάση.
Ενώ πτήσεις εκτελούνται σε καθημερινή βάση, οι κακές καιρικές συνθήκες και οι πλάγιοι μετωπικοί άνεμοι οδηγούν στην ακύρωση των τελευταίων. Για την αντιμετώπιση του προβλήματος, η χάραξη νέου διαδρόμου κρίνεται οικονομικά ασύμφορη και προτείνεται η λύση επέκτασης και διαπλάτυνσης του είδη υπάρχοντος διαδρόμου. Οι ενέργειες ξεκινούν το 1966 και τελειώνουν το 1971 όπου και γίνονται τα εγκαίνια του νέου διαδρόμου. Το αεροδρόμιο χαρακτηρίζεται Διεθνές Β΄ και έχει την δυνατότητα υποδοχής αεροσκαφών από το εξωτερικό. Τον Μάιο του 1976 φτάνει το πρώτο τσάρτερ με Δανούς τουρίστες. Από το 1977 το αεροδρόμιο ακολουθεί πορεία αλματώδους ανάπτυξης. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν έργα σε εξέλιξη με στόχο να ανταποκρίνεται στις διεθνής προδιαγραφές. Στο μεταίχμιο του 21ου αιώνα ο τερματικός σταθμός ανακαινίστηκε. Η χωρητικότητα του αεροδρομίου αυξήθηκε έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στην αυξημένη επιβατική κίνηση.
Τον Δεκέμβριο του 2015, οριστικοποιήθηκε μέ την υπογραφή συμφωνίας η παραχώρηση του Αερολιμένα της Σάμου καθώς και άλλων 13 περιφερειακών αερολιμένων στην κοινοπραξία Fraport AG και Ομίλου Κοπελούζου από το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας Δημοσίου (Τ.Α.Ι.ΠΕ.Δ). Η έναρξη παραχώρησης έγινε στις 11 Απριλίου 2017.
Σημασία για τη Σάμο
Η δημιουργία του Αεροδρομίου υπήρξε καθοριστική για την ανάπτυξη του νησιού. Διευκολύνθηκε η επικοινωνία και οι επαγγελματικές δραστηριότητες, τόσο σε πανελλαδικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Τονώθηκε η τουριστική κίνηση στο νησί και συνέβαλλε στην ένωση του με τον εθνικό κορμό δικαιώνοντας τις προσπάθειες για την δημιουργία του. Έρχεται πρώτο σε κίνηση ανάμεσα στα αεροδρόμια ίδιας κατηγορίας και κρίνεται ως ένα από τα δυσκολότερα της Ευρώπης λόγω της πλαγιότητας των ανέμων, επομένως απαιτεί ειδικά εκπαιδευμένους πιλότους.
Έργα κατά τη διάρκεια παραχώρησης του αεροδρομίου στη Fraport-Greece
Στις 22 Μαρτίου 2017, η Fraport-Greece παρουσίασε τα σχέδια όλων των αεροδρομίων, μεταξύ αυτών και του αεροδρομίου Σάμου.
Οι εργασίες που θα πραγματοποιηθούν στο αεροδρόμιο της Σάμου στο πλαίσιο του επενδυτικού προγράμματος της Fraport Greece μέχρι το 2021 είναι οι ακόλουθες :
Στατιστικά στοιχεία αεροπορικής κίνησης
Τα στοιχεία πάρθηκαν από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) μέχρι το 2015 και από το 2016 και μετά από την επίσημη ιστοσελίδα του αεροδρομίου.
Ατυχήματα και συμβάντα
Στις 3 Αυγούστου 1989, η πτήση 545 της Ολυμπιακής Αεροπορίας συνετρίβη στο Όρος Κέρκης, ενώ προσέγγιζε το αεροδρόμιο της Σάμου. Όλοι οι 34 επιβάτες και πλήρωμα έχασαν τη ζωή τους στο ατύχημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Ελλάδα
Μάχη των Φαρσάλων
Η Μάχη των Φαρσάλων (9 Αυγούστου 48 π.Χ.) ήταν μία αποφασιστική σύγκρουση ανάμεσα στα στρατεύματα του Καίσαρα και του Πομπήιου κατά τον Ρωμαϊκό Εμφύλιο Πόλεμο. Η Μάχη των Φαρσάλων του 1897 αναφέρεται στη μάχη μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων κατά τον Πόλεμο του 1897.
Οι στρατοί
Οι δυνάμεις του Καίσαρα ανέρχονταν σε 22.000 λεγεωνάριους και περίπου 1.000 ιππείς. Ανάμεσα στους υποστηρικτές του Καίσαρα που πολέμησαν σε αυτή την μάχη ήταν ο Μάρκος Αντώνιος, ο Πούμπλιος Σύλλας, κ.ά.
Οι δυνάμεις του Πομπήιου ανέρχονταν σε 45.000 λεγεωνάριους (11 λεγεώνες) και περίπου 7.000 ιππείς. Ανάμεσα στους υποστηρικτές του Πομπήιου στην μάχη αυτή συγκαταλέγονται οι Λούκιος Δομίτιος Αενόβαρβος, Λαβηινός, κ.ά.
Η μάχη
Τον Αύγουστο του 48 π.Χ., οι δυο στρατοί βρέθηκαν στην Θεσσαλία. Ο Πομπήιος επιχείρησε πρώτος να επιτεθεί στον Καίσαρα και έτσι οι δυο στρατοί βρέθηκαν αντιμέτωποι κάπου κοντά στη σημερινή πόλη των Φαρσάλων στις 9 Αυγούστου. Και οι δυο στρατοί παρατάχθηκαν με το ένα πλευρό τους προς τον ποταμό Ενιππέα, σε σημείο με απότομες όχθες. Ο Πομπήιος βασιζόμενος στην συντριπτική υπεροχή του σε ιππείς, ήλπιζε να υπερφαλλαγγίσει τη δεξιά πτέρυγα του Καίσαρα αφού πρώτα έτρεπε σε φυγή το ιππικό του. Ο Πομπήιος παρέταξε τις λεγεώνες του σε δέκα ζυγούς, λόγω της χαμηλής μαχητικής αξίας των λεγεώνων του σε σχέση με τους εξαιρετικά εκπαιδευμένους και έμπειρους λεγεωνάριους του Καίσαρα.
Πράγματι, το ιππικό του Πομπήιου έτρεψε σε φυγή τους ιππείς του Καίσαρα όμως βρέθηκε αντιμέτωπο με μια αναπάντεχη έκπληξη. Ο Καίσαρας είχε προβλέψει την κίνηση αυτή του Πομπήιου και είχε τοποθετήσει στην δεξιά του πτέρυγα, πίσω από το ιππικό του, 2000 επίλεκτους λεγεωνάριους. Οι λεγεωνάριοι αυτοί, χρησιμοποιώντας ως δόρατα τα ακόντιά τους (λατ. pilum, πίλουμ), κατάφεραν να τρέψουν σε φυγή το ιππικό του Πομπήιου. Εν τω μεταξύ, οι δυνάμεις του Καίσαρα κινήθηκαν γρήγορα για να συγκρουστούν με τις λεγεώνες του Πομπήιου, οι οποίες είχαν παραμείνει ακίνητες. Στην άγρια μάχη που ακολούθησε έβαλε τέλος η επιτυχημένη κυκλωτική κίνηση του σώματος των επίλεκτων λεγεωνάριων. Την στιγμή εκείνη ολόκληρη η παράταξη του Πομπήιου κατέρρευσε και τράπηκε σε φυγή.
Απώλειες
Οι απώλειες στο στρατό του Πομπήιου ανήλθαν σε 15.000 λεγεωνάριους, 24.000 λεγεωνάριοι και 9 αετοί (σύμβολα λεγεώνων) αιχμαλωτίστηκαν. Οι μεγάλες απώλειες στην πλευρά του ηττημένου στις μάχες της αρχαιότητας οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην καταδίωξη που ακολουθούσε την μάχη. Οι απώλειες στον στρατό του Καίσαρα ανήλθαν σε 30 εκατόνταρχους και 200 λεγεωνάριους περίπου.
Επίλογος
Μετά την μάχη αυτή ο Πομπήιος κατέφυγε πρώτα στην Λάρισα και έπειτα στην Αίγυπτο, όπου και τελικά δολοφονήθηκε. Ο Καίσαρας, έγινε απόλυτος κυρίαρχος στην Ρώμη.
Τοποθεσία
Ο Στράβων, ιστορικός και γεωγράφος, αναφέρει δύο πόλεις, τον Παλαιφάρσαλο και τον Φάρσαλο, στα ιστορικά χρόνια. Η δήλωσή του ότι το Θετίδειον, ο ναός στα νότια της Σκοτούσσης, ήταν «κοντά στους δυο Φαρσάλους, τον παλαιό και τον νέο», ίσως να σημαίνει ότι οι δύο πόλεις δεν ήταν διπλανές. Αν και η μάχη του 48 π.Χ. ονομάζεται η «Μάχη των Φαρσάλων», τέσσερις αρχαίοι συγγραφείς – ο γραφέας του Bellum Alexandrinum (48.1), ο Frontinus (Strategemata 2.3.22), ο Eutropius (20), και ο Orosius (6.15.27) – τοποθετούν τη μάχη κατηγορηματικά κοντά στον Παλαιφάρσαλο. Το 198 π.Χ. ο Φίλιππος E' είχε λεηλατήσει τον Παλαιφάρσαλο (Λίβιου Ab urbe condita 32.13.9). Αν η νέα πόλη είχε βρεθεί διπλανή στην παλαιά, ο Φίλιππος θα είχε λεηλατήσει και τις δυο πόλεις, και ο Λίβιος θα είχε γράψει «Φάρσαλο» αντί για «Παλαιφάρσαλο». Ο Άγγλος ιστορικός F. L. Lucas έχει υποστηρίξει  (Annual of the British School at Athens, No. XXIV, 1919-21) ότι η Μάχη των Φαρσάλων έλαβε χώρα βόρεια του ποταμού Ενιπέως, κοντά στο σημερινό χωριό της Κρήνης (η πρώην Δρίσκολη), και ο Αμερικανός αρχαιολόγος ο John D. Morgan ('Palae-pharsalus – the Battle and the Town', The American Journal of Archaeology, Vol. 87, No. 1, Jan. 1983), υποστηρίζει ότι η Κρήνη είναι χτισμένη στη θέση του Παλαιφαρσάλου, όπου ο αρχαίος δρόμος από τη Λάρισα έβγαινε από τους λόφους στη βόρεια πλευρά της Πεδιάδας των Φαρσάλων.
Παραπομπές
Φάρσαλα
Δυτική Επαρχία (Ζάμπια)
Η Δυτική Επαρχία διαιρείται σε 7 συνοικίες: Καλάμπο, Καόμα, Λουκουλού, Μονγκού, Σενάνγκα, Σεσέκε και Σανγκόμπο.
Γεωγραφία
Η Δυτική Επαρχία είναι η δυτικότερη επαρχία της Ζάμπιας, εξ ου και το όνομα. Καλύπτει όλη την δυτική πλευρά της χώρας. Συνορεύει στα βόρεια με τη Βορειοδυτική Επαρχία, στα βορειοανατολικά με την Κεντρική Επαρχία, στα νοτιοανατολικά με τη Νότια Επαρχία, στα δυτικά με την Ανγκόλα και στα νοτιοδυτικά με τη Ναμίμπια.
Έχει συνολική έκταση 126.386 τ.χλμ..
Συνοικίες
thumb|left|250px|Οι συνοικίες της Δυτικής Επαρχίας
Η Δυτική Επαρχία διαιρείται σε 8 συνοικίες:
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, η Δυτική Επαρχία έχει 765.088 κατοίκους.
Πάρκα και Προστατευμένες Περιοχές
Τα κυριότερα πάρκα της Δυτικής Επαρχίας είναι τα ακόλουθα :
Παραπομπές
Δυτικη
Σαλήμ
Ο Σαλήμ είναι θεός στο πάνθεον της χαναανικής θρησκείας, ο οποίος αναφέρεται στις επιγραφές που βρέθηκαν στην Ουγκαρίτ (Ρας Σάμρα) στη Συρία. Ο Γουίλιαμ Φ. Ώλμπραϊτ αναγνώρισε τον Σαλήμ ως θεό του σούρουπου και τον Σαχάρ ως θεό της αυγής. Στο Λεξικό των Θεοτήτων και των Δαιμόνων στη Βίβλο, ο Σαλήμ προσδιορίζεται επίσης ως θεότητα που αντιπροσωπεύει την Αφροδίτη ή το «Εσπερινό Άστρο» και ο Σαχάρ ως το «Πρωινό Άστρο». Το όνομά του προέρχεται από την τρισυμφωνική σημιτική ρίζα Š-L-M. Η πόλη της Ιερουσαλήμ πήρε το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσανατολικές θεότητες
Υποθαλάσσια σήραγγα
thumb|right|280px|Η είσοδος της υποθάλασσιας σήραγγας Cross-Harbour στο λιμάνι του [[Χονγκ Κονγκ.]] thumb|right|280px|Το τεχνητό νησί [[Πέμπερχολμ μεταξύ Δανίας και Σουηδίας, στο οποίο βρίσκεται η είσοδος υποθαλάσσιας σήραγγας που ενώνει τις 2 χώρες.]] Υποθαλάσσια σήραγγα χαρακτηρίζεται αντίστοιχα με την υπόγεια σήραγγα, εκείνη που διέρχεται - κατασκευάζεται ολόκληρη ή ένα μέρος της κάτω από έναν όγκο θαλάσσιου νερού. Χρησιμοποιούνται συχνά σε μέρη όπου η σύνδεση με γέφυρα ή με οχηματαγωγά πλοία (Φέρρυ) είναι αδύνατη, για να καλύψει μεγάλη ροή οχημάτων ή για να διευκολύνουν, την κίνηση, σε υπάρχουσες γέφυρες ή σύνδεσης μέσω οχηματαγωγών πλοίων. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να κατασκευαστεί μία υποθαλάσσια σήραγγα αντί μιας γέφυρας ή της σύνδεσης μέσω Φέρρυ. Σημαντικότερος λόγος είναι η απρόσκοπτη εξυπηρέτηση μεγάλου συγκοινωνιακού φορτίου, καθώς και λόγοι στρατηγικής, όπως την διαρκή και ανεμπόδιστη λειτουργία τους σε μέρη με ακραία καιρικά φαινόμενα, αλλά εξαιρετικά σπάνια μπορεί να επιλεγεί αυτή η λύση ακόμα και από κάποια στρατιωτική αιτία.
Συγκριτικά με Σύνδεση Οχηματαγωγών
Όπως και στις γέφυρες, αλλά με μεγαλύτερες πιθανότητες, η σύνδεση με οχηματαγωγά θα διακοπεί λόγω αντίξοων καιρικών συνθηκών. Ισχυροί άνεμοι ή παλιρροϊκοί περιορισμοί μπορούν να επηρεάσουν την λειτουργία μιας τέτοιας σύνδεσης. Επιπλέον, ο χρόνος διέλευσης μέσω μιας σήραγγας είναι σημαντικά μικρότερος από ότι με την χρήση οχηματαγωγών πλοίων.
Συγκριτικά με τις γέφυρες
Οι σήραγγες έχουν αρκετά υψηλότερο κόστος ασφάλειας και κατασκευής από τις γέφυρες. Αυτό ισχύει κυρίως για μικρές αποστάσεις, που όμως, όπως έχει αναφερθεί παραπάνω, οι γέφυρες δεν επιτρέπουν την διέλευση πλοίων εκτός εάν είναι κινητές.
Συγκριτικά με Σύνδεση Οχηματαγωγών
Όπως ισχύει στις γέφυρες, η σύνδεση με οχηματαγωγά πλοία έχει πολύ μικρότερο αρχικό κόστος. Βέβαια στην συνέχεια υπάρχει το κόστος καυσίμου για τα πλοία, που δεν υπάρχει στην σήραγγα.
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα, η μοναδική υποθαλάσσια σήραγγα εντός του κυκλοφοριακού συστήματος είναι η Υποθαλάσσια σήραγγα Πρέβεζας - Ακτίου, παράλληλα βρίσκονται υπό μελέτη η Υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνας - Περάματος και η Υποθαλάσσια ζεύξη Λευκάδας - Αιτωλοακαρνανίας, ενώ στο παρελθόν υπήρχε και σχέδιο για την δημιουργία Υποθαλάσσιας Αρτηρίας στη Θεσσαλονίκη
Κατηγορία:Οδικό δίκτυο
Πετιμεζάς
Πετιμεζάς ήταν το επώνυμο την γνωστής οικογένειας Πετιμεζά από τα Καλάβρυτα.
Με τον ίδιο όρο μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα μέλη της
Ουατζέτ
Η Ουατζέτ, στα αρχαία ελληνικά αναφερόμενη ως Βουτώ, ήταν η θεά κόμπρα, της οποίας το αρχικό σπίτι και το κέντρο λατρείας ήταν στο Δέλτα του Νείλου στο Per-Uatchit. Με την πάροδο του χρόνου έγινε προφανής προστάτης όλης της Κάτω Αιγύπτου. Ως εκ τούτου ήταν συνηθισμένα συνδεδεμένη με τη θεά της Άνω Αιγύπτου, Nekhebet. Μαζί, εμφανίστηκαν σε πολλά έργα τέχνης ως σύμβολα των Δύο Οικισμών, μιας ενωμένης Αιγύπτου. Η Βουτώ δεν προστατεύει μόνο την Αίγυπτο, ήταν επίσης μία επιθετική υπερασπίστρια του βασιλιά.
Απεικονίσεις
Απεικονίζεται ως cobra uraeus. Η κουκούλα της είναι απλωμένη σε απειλητική θέση και είναι έτοιμη να φτύνει δηλητήριο σε όλους τους εχθρούς του Φαραώ ή να τους κάψει με τη φλογερή της λάμψη. Θεωρείται ίσως ότι οι δυνάμεις της θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και εναντίον του Φαραώ. Το δάγκωμα της μπορεί να ήταν η θανατηφόρα συσκευή που χρησιμοποιούσε ο Anubis κατά την καθορισμένη ώρα του θανάτου του Φαραώ.
Η Βουτώ ήταν η προσωποποίηση του καυτού ήλιου και ονομάστηκε «Κυρία του Ουρανού» και η βασίλισσα όλων των θεών. Ήταν στενά συνδεδεμένη με τον Horus the Elder, ο οποίος ήταν ο προστάτης θεός της Κάτω Αιγύπτου. Επίσης συσχετίστηκε με τον Harpokrates (Horus the Young), ο οποίος προστατεύει από τον Seth στα έλη του Δέλτα ενώ η Isis αναζητούσε το σώμα του Osiris. Η Βουτώ απεικονίστηκε στην τέχνη ως γυναίκα που φορούσε τον ουραίο ή το Κόκκινο Στέμμα της Κάτω Αιγύπτου. Παρουσιάστηκε ότι έφερε ένα στέλεχος παπύρου γύρω από το οποίο περιτυλίχθηκε μια κόμπρα. Μερικές φορές παρουσιάστηκε ως απλά μια κόμπρα τυλιγμένη σε ένα καλάθι, φορώντας το στέμμα της Κάτω Αιγύπτου.
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Ίγκμαν
μικρογραφία|Οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Ίγκμαν το καλοκαίρι Το Ίγκμαν (σερβικά κυριλλικά: Игман) είναι βουνό στην κεντρική Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του Σαράγεβο, επεκτείνεται στην κατεύθυνση ανατολικά προς δυτικά. Η ψηλότερη κορυφή του βρίσκεται σε υψόμετρο 1.502 μέτρων, ανήκει στις Δειναρικές Άλπεις.
Το Ίγκμαν είναι δημοφιλής προορισμός για πεζοπορία και σκι. Εδώ έγιναν οι 14οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του Σαράγεβο το 1984. Ήταν η κύρια περιοχή που χρησιμοποιήθηκε για τις Ολυμπιακές εκδηλώσεις, μαζί με το Τζαχορίνα και το Μπιελασνίτσα, εδώ έγιναν το σλάλομ, το γιγαντιαίο σλάλομ, το δίαθλο και το άλμα με σκι.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τη νύχτα μεταξύ 27 και 28 Ιανουαρίου του 1942. Στο Ίγκμαν έγινε η αναγκαστική πορεία της πρώτης Προλεταριακής Ταξιαρχίας, γνωστή ως Πορεία του Ίγκμαν. Στην πορεία αυτή σκοτώθηκαν από κρυοπαγήματα πολλοί άνθρωποι.
Στο Ίγκμαν η χαμηλότερη θερμοκρασία στην περιοχή που καταγράφηκε είναι των -43 ° C.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουνά της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Δειναρικές Άλπεις
Σταυροφορικά κράτη
Σταυροφορικά Κράτη (γνωστά και ως Ουτρεμέρ), ονομάζονται ηγεμονίες οι οποίες ιδρύθηκαν μεταξύ του 12ου και 13ου αιώνα από τους σταυροφόρους στη Μέση Ανατολή, τον Ελλαδικό χώρο, τη Μικρά Ασία και τη Βαλτική.
Μετά την Α΄ Σταυροφορία ιδρύθηκαν τα εξής κράτη:
Μετά την Γ΄ Σταυροφορία ιδρύθηκε το:
Ως αποτέλεσμα της Δ΄ Σταυροφορίας ιδρύθηκαν τα εξής κράτη στον Ελλαδικό χώρο:
αλλά και μικρότερες οντότητες, όπως:
Στο βορρά ιδρύθηκαν τα κράτη:
Κατηγορία:Σταυροφορίες *
Άνα Μπέρτα Εσπίν
Η Άνα Μπέρτα Εσπίν (Ana Bertha Espín Ocampo, 13 Οκτωβρίου 1958 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Γεννήθηκε στη Τεγουίξτλα το 1944. Είναι κόρη του πολιτικού Αρτούρο Εσπίν και της Αλταγράσια Οκάμπο ντε Εσπίν. Από μικρή ηλικία απέδειξε τις καλλιτεχνικές τις δεξιότητες στο σχολείο "Ιγνάσιο Σαραγόσα".
Σπούδασε στη Σχολή Φιλοσοφίας και Γραμμάτων στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, και απέκτησε πτυχίο στην δραματική λογοτεχνία και το θέατρο, επίσης σπούδασε και στην ακαδημία του Αντρές Σολέρ.
Ήταν παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Χάιμε Λοσάνο. Μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί, ένα γιο, τον ποδοσφαιριστή Χάιμε Αρτούρο Λοσάνο Εσπίν Τζ..
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Ιάχ
Ο Ιάχ είναι μια σεληνιακή θεότητα στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Το όνομά του απλά σημαίνει «Σελήνη». Με το Νέο Βασίλειο, (16ος αιώνας π.Χ. έως 11ος αιώνας π.Χ.) ήταν λιγότερο προεξέχων από άλλους θεούς με σεληνιακές συνδέσεις, Thoth και Khonsu. Ως αποτέλεσμα της λειτουργικής σχέσης μεταξύ τους θα μπορούσε να ταυτιστεί με οποιαδήποτε από αυτές τις θεότητες.
Μερικές φορές θεωρήθηκε ως ενήλικη μορφή του Khonsu και όλο και απορροφήθηκε από αυτόν. Ο Ιάχ συνέχισε να εμφανίζεται σε φυλαχτά και περιστασιακά σε άλλες παραστάσεις, όμοια με την εμφάνιση του Χονσού, με τα ίδια σύμβολα σεληνιακά στο κεφάλι του και περιστασιακά τα ίδια σφιχτά ενδύματα. Διαφορετικά, φορούσε συνήθως μια πλήρη περούκα αντί για το παιδικό κόψιμο, και μερικές φορές το Atef συμπληρώθηκε ως άλλο σύμβολο. Με το πέρασμα του χρόνου, έγινε επίσης Iah-Djhty, που σημαίνει «θεός της νέας σελήνης».
Ήταν εξομοιωμένος με τον Όσιρι, θεό των νεκρών, ίσως επειδή, στον μηνιαίο κύκλο του, το φεγγάρι φαίνεται να ανανεώνεται. Φαίνεται επίσης ότι πήρε την σεληνιακή όψη του Thoth, θεού της γνώσης, της γραφής και του υπολογισμού: τα τμήματα του φεγγαριού χρησιμοποιήθηκαν ως κλασματικά σύμβολα γραπτώς.
Ιαχ
Το κανόνι και τ' αηδόνι
Το κανόνι και τ' αηδόνι είναι ελληνική κωμική-δραματική ταινία του 1968, σε σκηνοθεσία Γιώργου και Ιάκωβου Καμπανέλλη, με τον τελευταίο να έχει γράψει και το σενάριο. Επίσης η παραγωγή, ανήκει στον πρώτο. Σπονδυλωτή ταινία, αποτελούμενη από τρεις αυτόνομες ιστορίες με κοινό θέμα: τη συμπεριφορά των Ελλήνων όταν βρίσκονται υπό ξένο ζυγό.
Πλοκή
Η πρώτη, με τίτλο "Το ρολόι", είναι μια κωμική ιστορία που διαδραματίζεται στη Σύρο το 1943. Ο Ιταλός διοικητής του νησιού (Γιώργος Δάνης) προσπαθεί μάταια να επιβληθεί στους κατοίκους που χλευάζουν τις ιταλικές δυνάμεις κατοχής και συχνά σκαρώνουν έξυπνες φάρσες σε βάρος τους.
Η δεύτερη, με τίτλο "Ο μυστικός γάμος", είναι μια μελαγχολική ιστορία αγάπης και διαδραματίζεται στην Κύπρο, το 1957, εποχή του ένοπλου αγώνα κατά των Άγγλων κατακτητών. Λίγο πριν από τον γάμο του, ο μαχητής της ΕΟΚΑ Γρηγόρης Αυξεντίου (Γιώργος Τζώρτζης) αναγκάζεται να αφήσει τη μνηστή του, τη Βασιλική (Νίκη Τριανταφυλλίδη), η οποία δεν θα τον ξαναδεί ποτέ.
Η τρίτη ιστορία, "Οι αντίπαλοι", είναι σουρρεαλιστική και διαδραματίζεται στην Πάτρα, την εποχή της γερμανικής κατοχής. Περιγράφει την παράξενη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον Τριανταφύλλου, έναν πλούσιο ντόπιο πατριώτη (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) και σε έναν Γερμανό αξιωματικό (Γιώργος Καμπανέλλης), που επιτάσσει ένα δωμάτιο στο σπίτι του. Ο Έλληνας δίνει έναν ιδιόμορφο αγώνα για να διώξει τον Γερμανό από το σπίτι του. Ο τελευταίος, όμως, βοηθάει όταν συλλαμβάνεται ο εμψωχωτής (Μάνος Κατράκης), φίλος του Έλληνα. Στο τέλος, καθώς ο Γερμανός εγκαταλείπει το σπίτι, αποχαιρετιούνται με ένα γάβγισμα όλο θλίψη.
Παραγωγή και διακρίσεις
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1968-1969 κόβοντας 24.309 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 92η θέση ανάμεσα σε 108 ταινίες. Στην τρίτη ιστορία, κάποια σκηνή κρίθηκε ως προσβλητική για τους Γερμανούς αξιωματικούς, με αποτέλεσμα να αφαιρεθεί από την ταινία από την υπηρεσία λογοκρισίας της εποχής.
Κριτικές
Κριτική της ταινίας από το CINEMANO:"Τρεις ιστορίες από τρεις διαφορετικές περιόδους κατοχής στην Ελλάδα και την Κύπρο αφηγείται αυτή εδώ η εξόχως ενδιαφέρουσα ταινία, παρά τις αδυναμίες της, όπως και κάθε άλλη ταινία του είδους. Σαφέστατα η πρώτη ιστορία είναι μακράν η καλύτερη από κάθε άποψη και αυτή που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει. Η δράση στη Σύρο και οι παρεξηγήσεις που επιφέρουν μια μπουκάλα λάδι και το ρολόι της εκκλησίας είναι τραγικά σπαρταριστές και αναδεικνύουν σκηνοθετική μαστοριά και κινηματογραφική αξία, με εξαιρετικού επιπέδου αφήγηση, ερμηνείες, φωτογραφία και μοντάζ που μόνο ελληνικό σινεμά δεν θυμίζουν. Όχι πως οι άλλες δύο ιστορίες με τον μυστικό γάμο στην Κύπρο και την επίταξη του σπιτιού ενός Έλληνα από γερμανό αξιωματικό στην Πάτρα είναι κακές, απλά είναι ο πήχυς τόσο ψηλά της πρώτης ιστορίας που οι άλλες δύο απλά δεν τη συναγωνίζονται. Παρ΄ ότι ανόμοιου ύφους και αισθητικής, στο σύνολό τους τα τρία μέρη της ταινίας εκφράζουν ξεκάθαρα το μήνυμα περί κατοχής και των μικρών αυτών πολέμων ενάντια στον κάθε μορφής και ταυτότητα κατακτητή. Ταινία ιδιαίτερη που ξεχωρίζει από το σύνολο της ελληνικής παραγωγής και που -θα το ξαναπώ- αν είχαμε περισσότερες σαν κι αυτήν τότε θα είχαμε και ένα διαφορετικό ελληνικό σινεμά σήμερα."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Σπονδυλωτές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ιάκωβου Καμπανέλλη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Νίκου Μαμαγκάκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1980-81
Το κύπελλο πρωταθλητριών της περιόδου 1980-81 ήταν το εικοστό έκτο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε η Λίβερπουλ για τρίτη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης με σκορ 1-0. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 27 Μαΐου, στο Παρίσι και τον παρακολούθησαν 48.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1980 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1981
Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας
Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας (ΑΡ.ΔΙ.Ν.) είναι συλλογικότητα που δρα πολιτικά σε ορισμένα πανεπιστήμια της Ελλάδας.
Ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 2013 από άτομα που αποσχιστηκάν πολιτικά από την Αριστερή Ενότητα (ΑΡΕΝ).
Ιδεολογία
Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας απο την δημιουργία του παλεύει για την δημιουργία ενός αριστερού μετώπου στη νεολαία.Σε γενικότερα πλαίσια, οι απόψεις εντός του ΑΡΔΙΝ κινούνται στην αριστερά και ιδιαίτερα την κομμουνιστική αριστερά, ενώ ιδιαίτερη αναφορά υπάρχει σε ζήτήματα που αφορούν το φοιτητικό κίνημα. .
Διάσπαση από ΑΡΕΝ
Σύμφωνα με ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ:"Είναι απ την άλλη παραπλανητικές οι μομφές και οι ψίθυροι που θέλουν το ΑΡ.ΔΙ.Ν να είναι απλώς μια ακόμα διάσπαση που επικαλείται την ενότητα. Αυτό που επιδιώκουμε δεν είναι η ενότητα ως αυτοσκοπός και δίχως πολιτικό πρόσημο, ούτε θέλουμε να περιοριστούμε σε χτίσιμο αντικυλικείων και δομών αλληλεγγύης αφήνοντας την πολιτική στην άκρη. Στη βάση αυτής της αντίθεσης η στοχοθεσία μας απέχει παρασάγγας από εκείνη της ΑΡΕΝ, του χώρου από τον οποίον “διασπάστηκε” το ΑΡ.ΔΙ.Ν."
Παραπομπές
Κατηγορία:Φοιτητικές παρατάξεις στην Ελλάδα
Συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision
Η Ελλάδα έχει συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 43 φορές από το ντεμπούτο της το, χάνοντας μόνο έξι διαγωνισμούς προς στιγμής (, , , , και ).Η Ελλάδα κέρδισε για πρώτη φορά το  με το "My Number One" της Έλενας Παπαρίζου. Ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Ελλάδας, Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση (ΕΡΤ) μεταδίδει τον διαγωνισμό στην Ελλάδα κάθε χρόνο και οργανώνει τη διαδικασία επιλογής της ελληνικής συμμετοχής. Η Ελλάδα δεν έχει τερματίσει ποτέ τελευταία στον διαγωνισμό.
Κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα, η Ελλάδα είχε πετύχει μόνο δύο φορές αποτέλεσμα στην πρώτη πεντάδα. Η μία φορά ήταν το όπου τερμάτισε πέμπτη με τους Πασχάλη, Μπέσσυ Αργυράκη, Ρόμπερτ Ουίλιαμς και Μαριάννα Τόλη και η άλλη το  με την Κλεοπάτρα. Στις αρχές του 21ου αιώνα, η Ελλάδα αναδείχθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες χώρες στον διαγωνισμό με δέκα θέσεις στην πρώτη δεκάδα από το 2001 έως το 2013, συμπεριλαμβανομένου τρίτες θέσεις το για τους Antique (με τη νικήτρια του 2005, Έλενα Παπαρίζου, να είναι μέλος του ντουέτου), το  για τον Σάκη Ρουβά και το  για την Καλομοίρα.
Από το 2014 έως το 2019, η Ελλάδα δεν κατάφερε να φτάσει στην πρώτη δεκάδα, ενώ απέτυχε να προκριθεί στον τελικό δύο φορές. Το, η Stefania κατάφερε να βάλει τη χώρα πίσω στην πρώτη δεκάδα για πρώτη φορά από το 2013, τερματίζοντας στη δέκατη θέση με το τραγούδι "Last Dance", ακολουθούμενη από μια όγδοη θέση από την Αμάντα Γεωργιάδη Τένφιορντ με το τραγούδι "Die Together" το. Με την είσοδο της νέας δεκαετίας, η Ελλάδα είναι μία από τις 3 χώρες (μαζί με Ιταλία και Ουκρανία) που κατάφεραν να βρεθούν στην πρώτη δεκάδα για 2 συνεχόμενες χρονιές. Μια τρίτη μη πρόκριση ήρθε το.
Νησιώτικα
Νησιώτικα ή αλλιώς Νησιώτικος Χορός, είναι το είδος της μουσικής και όνομα της κατηγορίας των τραγουδιών και των χορών των Ελληνικών Νησιών, που παίζονται από ομογενείς και είναι διαδεδομένα σήμερα, μεσω της Ελληνικής Μουσικής, σε όλη την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αυστραλία, την Αμερική και αλλού.
Συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision
Πριν τη συμμετοχή
Πριν συμμετάσχει η Ελλάδα ως χώρα στον διαγωνισμό, κάποιοι τραγουδιστές από την Ελλάδα εκπροσωπούσαν άλλες χώρες. Αυτοί οι τραγουδιστές ήταν ο Τζίμης Μακούλης για την, η Γιοβάννα  για την  και η Νάνα Μούσχουρη  και η Βίκυ Λέανδρος ( και ) για το.
Νησιώτικα
Το Αιγαίο έχει μια γνωστή παράδοση λαϊκών χορών, η οποία προέρχεται από τους χορούς της Αρχαίας Ελλάδας, όπως: ο συρτός, ο καλαματιανός, η σούστα, ο μπάλος, ο ικαριώτικος, ο πεντοζάλης και άλλοι. Τη νησιώτικη μουσική τη συναντούμε στα σημερινά τραγούδια. Η λύρα είναι το πιο γνωστό όργανο λαϊκής τέχνης στα νησιώτικα καθώς και άλλα, όπως το λαούτο, το βιολί, το μπουζούκι, η ασκομαντούρα με ελληνικά χαρακτηριστικά που ποικίλλουν.
Συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision
Δεκαετίες 1970 με 1990
thumb|Η [[Μαρινέλλα (φωτογραφία του 2022) ήταν η πρώτη συμμετέχουσα για την Ελλάδα στο ντεμπούτο της χώρας το .]] Το 1974, κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής χούντας, το ροκ συγκρότημα Νοστράδαμος κέρδισε τον πρώτο διαγωνισμό συμμετοχής στη Eurovision που διεξήχθη από τον κρατικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα ΕΙΡΤ για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Eurovision, αφού τον μετέδωσε από το. Ωστόσο, λόγω ενός σκανδάλου, το συγκρότημα δεν επετράπη να διαγωνιστεί στη Eurovision και αντ' αυτού στάλθηκε η Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια Μαρινέλλα. Μετά το ντεμπούτο της το 1974, η Ελλάδα δεν συμμετείχε το για άγνωστους λόγους, σύμφωνα με την EBU, αλλά στη συνέχεια έγινε γνωστό ότι η αποχή αποτέλεσε κίνηση διαμαρτυρίας για το ντεμπούτο της Τουρκίας στον διαγωνισμό σε συνάρτηση με την νωπή τότε Τουρκική εισβολή στην Κύπρο της 20ης Ιουλίου 1974. Τρία χρόνια μετά το ντεμπούτο της Ελλάδας στον διαγωνισμό, η χώρα πέτυχε το πρώτο της αποτέλεσμα στην πρώτη πεντάδα με το τραγούδι "Μάθημα Σολφέζ" που ερμήνευσαν οι Πασχάλης, Μαριάννα, Ρόμπερτ και Μπέσσυ το 1977. Η δεκαετία έκλεισε με την Ελλάδα να φτάνει στην όγδοη θέση δύο φορές το και το  με τα τραγούδια "Τσάρλι Τσάπλιν" της Τάνιας Τσανακλίδου και "Σωκράτη" της Ελπίδας.
Η Ελλάδα αποκλείστηκε το, αφού αποκαλύφθηκε ότι ο Θέμης Αδαμαντίδης θα τραγουδούσε το τραγούδι "Σαρανταπέντε κοπελιές", το οποίο είχε ήδη κυκλοφορήσει. Ήταν ένα γνωστό ελληνικό λαϊκό τραγούδι που είχε διασκευαστεί για τον διαγωνισμό, εντούτοις παραβίαζε τους κανόνες, δεδομένου ότι όλα τα τραγούδια πρέπει να είναι πρωτότυπα όσον αφορά την σύνθεση των τραγουδιών και των οργάνων και δεν μπορεί να είναι διασκευές. Η Ελλάδα αναγκάστηκε να πληρώσει πρόστιμο, ενώ της επιτράπηκε να επιστρέψει το επόμενο έτος. Αν είχε επιτραπεί στον Αδαμαντίδη να συμμετάσχει, θα εμφανιζόταν δεύτερος στο Χαρογκέιτ. Μετά την επιστροφή της το, η ΕΡΤ αποφάσισε ότι όλα τα τραγούδια ήταν "χαμηλής ποιότητας" και αποφάσισε να μην συμμετάσχει το.
Νησιώτικα
Τα νησιώτικα συναντούνται στην παραδοσιακή μουσική σε πολλά μουσικά είδη χορών, κυρίως στα Νησιά του Αιγαίου, όπως στους Νησιώτικους Συρτούς, τη Λαϊκή Μουσική, τις Μαντινάδες, ενώ υπάρχουν και εξέχοντα στοιχεία του χορού, μέσω της Κρητικής μουσικής.
Συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision
Δεκαετίες 1970 με 1990
Η Ελλάδα επέστρεψε και πάλι στον διαγωνισμό το 1985 και η Πωλίνα επιλέχθηκε στον εθνικό τελικό του 1986 για να την εκπροσωπήσει στον διαγωνισμό το στο Μπέργκεν της Νορβηγίας, ωστόσο η ΕΡΤ αποσύρθηκε από το διαγωνισμό απροσδόκητα. Η Πωλίνα δήλωσε ότι αυτό οφειλόταν σε πολιτικές ταραχές στην Ελλάδα εκείνη την εποχή, ενώ σημειώθηκε από μια ιστοσελίδα της Eurovision, πως ο πραγματικός λόγος ήταν ότι ο διαγωνισμός επρόκειτο να πραγματοποιηθεί το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Αν η Ελλάδα συμμετείχε το 1986, η Πωλίνα θα εμφανιζόταν δέκατη όγδοη με το τραγούδι "Βαγκόν-λι".
Η Ελλάδα επέστρεψε στο διαγωνισμό το, τερματίζοντας στη δέκατη θέση με το "Stop!" των Bang. Το, Μαριάννα Ευστρατίου κατάφερε να τερματίσει στην ένατη θέση με το τραγούδι "Το Δικό σου Αστέρι". Κατά τη δεκαετία του 1990, η Ελλάδα πέτυχε δύο αποτελέσματα στην πρώτη δεκάδα με την Κλεοπάτρα και την Καίτη Γαρμπή να φτάνουν στην πέμπτη και ένατη θέση το και το  αντίστοιχα. Το έθνος εμφανιζόταν κάθε χρόνο μέχρι τον διαγωνισμό του, όταν υποβιβάστηκε από τη συμμετοχή επειδή ο μέσος όρος των βαθμολογιών των πέντε προηγούμενων ετών είχε πέσει κάτω από το όριο συμμετοχής μετά την 20η θέση του συγκροτήματος Θάλασσα το. Την επόμενη χρονιά, η ΕΡΤ ανακοίνωσε ότι δεν θα επιστρέψει στον για οικονομικούς λόγους.
Νησιώτικα
Ηχητικό αρχείο
μικρογραφία|αριστερά|Συρτός
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Λαϊκή και Παραδοσιακή Μουσική Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα Κατηγορία:Νησιώτικο τραγούδι
Συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision
Δεκαετία 2000
thumb|left|Η [[Έλενα Παπαρίζου (φωτογραφία του 2011) εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό του (ως μέλος των Antique) και του, κερδίζοντας τον τελευταίο.]] Η Ελλάδα επέστρεψε το, εκπροσωπούμενη από το ελληνο-σουηδικό δίδυμο Antique, αποτελούμενο από την Έλενα Παπαρίζου και τον Νίκο Παναγιωτίδη. Το τραγούδι τους "Die for You" επιλέχθηκε μέσω του εθνικού τελικού Ελληνικός Τελικός 2001 και κατετάγη τρίτο στο διαγωνισμό του 2001, ένα νέο ρεκόρ για την υψηλότερη θέση για το έθνος. Τριάντα ένα χρόνια μετά το ντεμπούτο της, η Ελλάδα κέρδισε για πρώτη φορά το με την Έλενα Παπαρίζου και το τραγούδι "My Number One", το οποίο είχε ισοφαρίσει το ρεκόρ για το μεγαλύτερο αριθμό των δώδεκα βαθμών που δόθηκαν σε ένα τραγούδι (δέκα συνολικά) μαζί με με το "Love Shine a Light" των Katrina and the Waves το. Το τραγούδι έκανε την Ελλάδα την πρώτη χώρα που δεν είναι μέλος των "Μεγάλων Πέντε" που κέρδισε το διαγωνισμό, χωρίς να περάσει από ημιτελικό. Μετά την Eurovision, το τραγούδι έφτασε στην κορυφή των charts στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Σουηδία και εισήλθε στην πρώτη δεκάδα των charts στη Ρουμανία, την Ολλανδία, την Ουγγαρία, το Βέλγιο, καθώς και στο αμερικανικό Billboard Hot Club Play Chart. Το 2005 η Eurovision πραγματοποίησε ένα επετειακό πρόγραμμα, το Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, για να γιορτάσει τα 50 χρόνια του διαγωνισμού, στον οποίο το "My Number One" ήρθε τέταρτο στην ψηφοφορία για τα πιο δημοφιλή τραγούδια του διαγωνισμού, πίσω από το "Hold Me Now" (1987), το "Nel blu, dipinto di blu" (1958) και το "Waterloo" των ABBA (1974).
Πριν από τη νίκη της, η υψηλότερη βαθμολογία της Ελλάδας ήταν η τρίτη θέση, που επιτεύχθηκε από τους Antique (των οποίων η Έλενα Παπαρίζου ήταν μέλος) το με το "Die for You" και στη συνέχεια και πάλι από τον Σάκη Ρουβά το  με το "Shake It". Το 2006 ο 51ος Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα και διεξήχθη στο Ολυμπιακό Κλειστό Γήπεδο, μετά τη νίκη της Έλενας Παπαρίζου την προηγούμενη χρονιά. Οι δύο παρουσιαστές ήταν ο γνωστός τραγουδιστής και πρώην διαγωνιζόμενος Σάκης Ρουβάς και η Ελληνοαμερικανίδα παρουσιάστρια Μαρία Μενούνος. Η τραγουδίστρια που εκπροσωπούσε την Ελλάδα στη χώρα τους ήταν δημοφιλής Ελληνοκύπρια καλλιτέχνης Άννα Βίσση (η οποία είχε συμμετάσχει επίσης το ) κατακτώντας την ένατη θέση με το τραγούδι "Everything". Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, η Ελλάδα πέτυχε άλλα τρία αποτελέσματα στην πρώτη δεκάδα, συμπεριλαμβανομένης της έβδομης θέσης από τον Σαρμπέλ το και της τρίτης θέσης από την Καλομοίρα με το τραγούδι "Secret Combination" το.