cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντικ Μπαβέτα
Το ξεκίνημά του
Ο Μπαβέτα πρωτοασχολήθηκε με τη διαιτησία σε ηλικία 27 ετών, ξεκινώντας από τις χαμηλότερες κατηγορίες των αμερικανικών πρωταθλημάτων (αρχικά το CBA και στην συνέχεια το ABA) και το καλοκαίρι του 1975, ύστερα από προσπάθειες 9 ετών, έγινε δεκτός να συμμετάσχει στην κορυφαία διοργάνωση του αμερικανικού μπάσκετ, το N.B.A. Διαιτήτευσε τον πρώτο του αγώνα στις 2 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, οκτώ μέρες πριν συμπληρώσει τα 36 του χρόνια. Ήταν η αναμέτρηση των Νιού Γιορκ Νικς με τους Μπόστον Σέλτικς, που έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη. Μέχρι και την περίοδο 1981-82, ο Μπαβέτα βρίσκονταν μεταξύ "φθοράς και αφθαρσίας", κινδυνεύοντας να υποβιβαστεί σε χαμηλότερο επίπεδο, καθώς οι αξιολογήσεις του ήταν μετριότατες.
Η μεταμόρφωσή
Το καλοκαίρι του 1982 άλλαξε δραστικά τον τρόπο διατροφής του, τις καθημερινές του συνήθειες και με διαρκή άσκηση πέτυχε να εξελιχτεί σε έναν από τους κορυφαίους διαιτητές. Η λεπτή σιλουέτα του, που αρχικά αποτέλεσε μειονέκτημα, σταδιακά τον βοήθησε, σε συνδυασμό και με τη βελτίωση της φυσικής του κατάστασης, να επιτυγχάνει επιδόσεις πολύ υψηλότερες ακόμη και από νεώτερους συναδέλφους του. Από το 1983 έχει προβιβαστεί και διατηρηθεί σε θέση πρώτου διαιτητή, κάτι που του εξασφάλισε έκτοτε το προνόμιο να έχει τον τελικό λόγο σε περιπτώσεις διαφωνίας με τους βοηθούς του μέσα στον αγώνα.
Η καθιέρωση
Οι ετήσιες απολαβές του για το 2012 βρίσκονται στο ύψος των 250.000 δολαρίων. Παρά τις φήμες που κατά καιρούς έχουν κυκλοφορήσει σχετικά με την ακεραιότητά του ως διαιτητού, αλλά και τις στενές σχέσεις του με τον κομισάριο του N.B.A. Ντέιβιντ Στερν, ο Μπαβέτα, γενικά, απολαμβάνει της αποδοχής, σαν ένας από τους πλέον αμερόληπτους και ακριβοδίκαιους παράγοντες του αθλήματος.
Πηγή
Κατηγορία:Αμερικανοί
Γκρέιτ Αρμ
Η Γκρέιτ Αρμ (Great Arm) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Ιωάννη. Από αυτήν πήρε το όνομά του το Ποτάμι Γκρέιτ Αρμ.
Γεώργιος Κουμανταράκης
Ο Γεώργιος Κουμανταράκης (αγγλ.: George Koumantarakis) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής της Νότιας Αφρικής με ελληνική καταγωγή. Έχει ύψος 1,93 και αγωνιζόταν ως επιθετικός.
Το ξεκίνημα
Ο Κουμανταράκης ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1992 στη νοτιοαφρικανική ομάδα Άμα-Ζούλου ΦΚ (AmaZulu F.C.) αλλά έξι μήνες αργότερα μεταγράφηκε στη Μάνινγκ Ρέιντζερς (Manning Rangers), με την οποία κατέκτησε τον τίτλο.
Το 1996 πήγε στην πιο πετυχημένη ομάδα της Νότιας Αφρικής, τη Σούπερσπορ Γιουνάιτεντ (Supersport United FC) αντί ποσού ρεκόρ τότε για μεταγραφή στο νοτιοαφρικανικό ποδόσφαιρο.
Στην Ευρώπη
Η πετυχημένη πορεία του στη Σούπερσπορ, είχε ως αποτέλεσμα το 1998 να έρθει στην Ευρώπη, στην ελβετική Λουκέρνη (FC Luzern). Είχε μια πολύ καλή σεζόν και προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Κρίστιαν Γκρος (Christian Gross), μάνατζερ της Βασιλείας (FC Basel). Έπαιξε εκεί για τρεις σεζόν ως το 2002 και πέτυχε 38 γκολ σε 90 αγώνες. Η περίοδος αυτή ήταν η πιο επιτυχημένη της καριέρας του, αφού κατέκτησε το πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελβετίας και αγωνίστηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ στην αρχή της σεζόν 2002-03.
Στα τελη του 2002 πήρε μεταγραφή στην αγγλική Πρέστον Νορθ Εντ, που αγωνιζόταν στην Τσάμπιονσιπ. Βοήθησε το σύλλογο να ανακάμψει και από τη 18η θέση να βρεθεί σχεδόν στις θέσεις των πλέι-οφ. Όμως ένας τραυματισμός σε έναν διεθνή αγώνα δεν του επέτρεψε να προσφέρει πολλά στη διετή θητεία του στην Πρέστον.
Ακολούθως αγωνίστηκε στη Γερμανία με την Ροτ-Βάις Έρφουρτ (Rot-Weiß Erfurt) το 2004-05, όπου έπαιξε σε ελάχιστα παιχνίδια εξ αιτίας συνεχών τραυματισμών. Την επόμενη χρονιά υπέγραψε στη Γκρόιτερ Φυρτ (SpVgg Greuther Fürth) αλλά δεν αγωνίστηκε καθόλου, λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού στο γόνατο. Έτσι στο τέλος της σεζόν 2005-06 αναγκαστικά εγκατέλειψε την ενεργό δράση.
Διεθνής
Ο Κουμανταράκης αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα της Νότιας Αφρικής από το 1997 ως το 2004, που οι τραυματισμοί δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει σε υψηλό επίπεδο.
Έκανε το ντεμπούτο του στις 6 Απριλίου 1997 εναντίον του Κονγκό (σκορ:0-2) και έπαιξε για τελευταία φορά στην εθνική στις 20 Ιουνίου 2004 εναντίον της Γκάνα (σκορ: 0-3).
Ήταν μέλος των Μπαφάνα-Μπαφάνα στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 στα γήπεδα της Κορέας-Ιαπωνίας, όπου έπαιξε σε τρία ματς ως αναπληρωματικός.
Πηγές
Κουμανταράκης Κουμανταράκης Κουμανταράκης Κουμανταράκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λουκέρνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέστον Νορθ Εντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρόιτερ Φυρτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερσπορ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροτ-Βάις Έρφουρτ Κατηγορία:Έλληνες της Νότιας Αφρικής
Μελούσεια
Η Μελούσια είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Ισαάκ Κίζε Τελέν
Ο Ισαάκ Κίζε Τελέν (γεννημένος στις 24 Ιουνίου 1992 στο Έρεμπρο της Σουηδίας) είναι Σουηδός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού για λογαριασμό της Ζιροντέν Μπορντό.
Μελούσεια
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Ισαάκ Κίζε Τελέν
Συλλογική Καριέρα
Το ιδιαιτέρως νεαρό της ηλικίας του, σε συνδυασμό με το ταλέντο του, τράβηξαν το ενδιαφέρον αρκετών συλλόγων και ο Ισαάκ Κίζε Τελέν μεταγράφηκε στη συνέχεια στη Μάλμε ΦΦ, κατόχου του τίτλου του πρωταθλήματος και προκριθείσας για το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ μετά το πέρας της προκριματικής φάσης. Τα πράγματα, τότε, εξελίχθηκαν αρκετά γρήγορα. Σε διάστημα λίγων εβδομάδων, κατάφερε να καθιερωθεί ως ένα μεγάλο ταλέντο του σουηδικού ποδοσφαίρου, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Τσάμπιονς Λιγκ και διακρίθηκε στο πρωτάθλημα, όπου σημείωσε 5 τέρματα σε 14 συμμετοχές. Αγωνιζόμενος ως βασικός στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις (6 συμμετοχές, 1 ασίστ), το ίδιο διάστημα πέτυχε να κληθεί στην εθνική ομάδα της χώρας.
Έπειτα από διάστημα παραμονή, μόλις, έξι μηνών στη Μάλμε ΦΦ, μεταγράφηκε επισήμως στη Ζιροντέν Μπορντό στις 22 Ιανουαρίου 2015. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την Μπορντό στις 31 Φεβρουαρίου 2015 στη διάρκεια μιας αναμέτρησης απέναντι στη Ρενς.
Διεθνής Καριέρα
Η πρώτη συμμετοχή του Ισαάκ Κίζε Τελέν με την πρώτη ομάδα της Σουηδίας ήρθε στις 18 Νοεμβρίου 2014, σε μια αναμέτρηση με αντίπαλο τη Γαλλία στο Σταντ Βελοντρόμ της Μασσαλίας, όπου η Γαλλία επικράτησε με σκορ 1-0.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας U21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας U17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦΚ Νόρσεπιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλμε ΦΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπέβερεν
Διονυσιακά
Τα «Διονυσιακά» ή «Διονυσιακών βιβλία μη΄» (μη΄= 48) είναι ελληνικό επικό ποίημα του Νόννου του Πανοπολίτη. Αποτελείται από 21.419 στίχους σε 48 βιβλία. Περιγράφει τη ζωή και τον θρίαμβο του θεού Διονύσου, και κυρίως την εκστρατεία του στην Εγγύς Ανατολή και στις Ινδίες. Οι σκηνές που περιγράφονται εκτυλίσσονται σε όλα τα τότε γνωστά μέρη της Γης.
Ιστορική αναδρομή
Το κείμενο έχει σωθεί ολόκληρο σε ένα μόνο αντίγραφο, το Codex Laurentianus 32.16 που κατασκευάστηκε το 1280 περίπου και αγοράστηκε το 1423 από τον Ιταλό λόγιο και βιβλιοσυλλέκτη Φραγκίσκο Φίλελφο. Η πατρότητα του αρχικού κειμένου ήταν άγνωστη μέχρι τον 15ο και 16ο αιώνα, όταν ο Άντζελο Πολιτζιάνο το 1489 και ο Γκέρχαρντ Φάλκενμπουργκ το 1569 ταξινόμησαν το έπος στα έργα του Νόννου, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έδινε ο Αγαθίας στις Ιστορίες (4.23). Η πατρότητα διαβεβαιώθηκε τελικά το 1907, όταν διασταυρώθηκε και με τον Πάπυρο του Βερολίνου 10567. Το 1569 τυπώθηκε για πρώτη φορά στην Αμβέρσα με εκδότη τον Γκέρχαρντ Φάλκενμπουργκ, σε κείμενο ενός αντίγραφου που είχε χαρίσει ο Ιωάννης Σαμπόκι (János Zsámboky) στον Μητροπολίτη Μονεμβασίας Αρσένιο. Ένα άλλο χειρόγραφο καταγράφτηκε το 1444 από τον Κυριακό Αγκωνίτη στη βιβλιοθήκη του Αγίου Όρους, και το οποίο σήμερα έχει χαθεί.
Περιεχόμενο
thumb|right|250px|Τυφών (ετρουρική τοιχογραφία) Το έργο χωρίζεται σε 48 βιβλία που περιέχουν συνολικά 25.000 εξάμετρους στίχους. Πρόκειται για το εκτενέστερο έπος της αρχαίας λογοτεχνίας. Αρχίζει με την εξιστόρηση του μύθου της αρπαγής της Ευρώπης, τη μάχη του Δία με τον Τυφώνα και τη μυθολογία της Βοιωτίας. Στο όγδοο βιβλίο εξιστορείται η γέννηση του Διονύσου, η οποία ακολουθείται από τη νεότητα του θεού, η οποία καταλαμβάνει το 13ο μέχρι και το 24ο βιβλίο. Ακολουθεί η εκστρατεία του στην Ινδία μέχρι και το 40ό βιβλίο, και τελειώνει με την επιστροφή του στην Ευρώπη.
Ραψωδία Α΄
Επίκληση της Μούσας· Απαγωγή της Ευρώπης. Ο Κάδμος αναζητεί την αδελφή του και συμμαχεί με τον Δία εναντίον του Τυφώνα.
Ραψωδία Β΄
Ο Κάδμος μεταμφιεσμένος ως βοσκός αποκοιμίζει τον Τυφώνα με τους ήχους της φλογέρας του. Ο Δίας επανακτά τους κεραυνούς του που του είχε κλέψει ο Τυφώνας. Ήτα του Τυφώνα και καταποντισμός του κάτω από την Αίτνα. Οι πρόσφυγες θεοί επιστρέφουν στον Όλυμπο.
Ραψωδία Γ΄
Ο Κάδμος περιπλανάται αναζητώντας την αδελφή του και φτάνει στη Σαμοθράκη. Εκεί η Αρμονία, θυγατέρα του Άρη και της Αφροδίτης εκπαιδεύεται από τις Πλειάδες. Γάμος του Κάδμου με την Αρμονία.
Ραψωδία Ε΄
Ο Κάδμος και πέντε Σπάρτοι ιδρύουν τη Θήβα. Στην τελετή των γάμων του Κάδμου και της Αρμονίας παρευρίσκονται όλοι οι θεοί του Ολύμπου. Γάμος της θυγατέρας του, Αυτονόης με τον Αρισταίο. Ο γιος τους, Ακραίος μεταμορφώνεται από την Άρτεμη σε ελάφι και γίνεται θήραμα των ίδιων του των σκυλιών. Η Ινώ παντρεύεται τον Αθάμα. Αρχή της εξιστόρησης της γέννησης του Βάκχου Ζαγρέα, στην οποία η Περσεφόνη παρευρίσκεται με μορφή δράκου.
Ραψωδία Ζ΄
Ο Αιώνας συμβουλεύει τον Δία να γεννήσει έναν δεύτερο Βάκχο, τον Διόνυσο. Με τη βοήθεια του βέλους του Έρωτα ο Δίας μεταμορφωμένος σε αετό πλησιάζει τη λουόμενη Σεμέλη, επίσης θυγατέρα του Κάδμου.
Ραψωδία Η΄
thumb|right|250px|Η αποθέωση της Σεμέλης (πίνακας του Αντουάν Καρόν, 1585) Ο Φθόνος σπέρνει ζιζάνια στην Ήρα και Αθηνά, που ορκίζονται εκδίκηση για τη μοιχεία του Δία. Η Ήρα μεταμορφώνεται στη γριά μαμή του Κάδμου και εμφυτεύει στη Σεμέλη τον πόθο να δει τον Δία με όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Ο Δίας εκπληρώνοντας την επιθυμία της Σεμέλης εμφανίζεται με τους κεραυνούς του, με αποτέλεσμα η Σεμέλη να καεί ζωντανή. Το αγέννητο έμβρυο όμως θα σωθεί από τον θάνατο.
Ραψωδία Θ΄
Ο Δίας κρύβει το έμβρυο του Διονύσου στις σάρκες του για να τον επωάσει. Ο Διόνυσος μετά τη γέννησή του θα οδηγηθεί από τον Ερμή στην Ιώ, αδελφή της Σεμέλης, και θα εκπαιδευτεί εκεί μαζί με τη Μύστη. Από εκεί θα σταλεί στη Λυδία για να μεγαλώσει κοντά στη Ρέα, που θα γίνει μαμή του. Η Ήρα θα τιμωρήσει την Ιώ με παραφροσύνη, η οποία έκτοτε θα περιπλανάται στα δάση του Παρνασσού μέχρι να γιατρευτεί από τον Απόλλωνα.
Ραψωδία Ι΄
Η φοβερή εκδίκηση της Ήρας συνεχίζεται. Η Ινώ και τα παιδιά της, Λέαρχος και Μελικέρτης θα πέσουν θύμα του πατέρα τους, Αθάμα, ο οποίος μέσα στην παραφροσύνη τους θα τους σκοτώσει όλους. Στο μεταξύ ο Διόνυσος μεγαλώνει σε ειδυλλιακό βουκολικό περιβάλλον. Θα ερωτευθεί τον συνομήλικο σύντροφό του, τον Άμπελο.
Ραψωδία ΙΑ΄
Ο Άμπελος θα στολίσει έναν ταύρο και στην προσπάθειά του να τον ιππεύσει θα πέσει και θα τραυματιστεί θανάσιμα. Ο Διόνυσος θρηνεί τον χαμό του αγαπημένου του φίλου. Ο Έρωτας μεταμορφώνεται σε Σάτυρο και για να διασκεδάσει τον Διόνυσο του διηγείται την ιστορία του Κάλαμου και του Κάρπου. Οι Ώρες και οι τέσσερις Εποχές κάνουν επίσκεψη στον Ήλιο.
Ραψωδία ΙΒ΄
thumb|right|250px|Ο θεός Ήλιος (αργυρό νόμισμα της Ρόδου) Στο παλάτι του Ήλιου οι Ώρες μελετάν τα άστρα για να εξακριβώσουν το πεπρωμένο του σταφυλιού, και αποφασίζουν ότι θα είναι αφιερωμένο στον Διόνυσο. Μεταμορφώνουν τον νεκρό Άμπελο σε σταφύλι και επινοούν την παραγωγή του οίνου. Ο χορός των Σατύρων πίνει και μεθάει.
Ραψωδία ΙΓ΄
Ο Δίας διατάζει τον Διόνυσο να κάνει εκστρατεία κατά των Ινδών για να συμπεριληφθεί στον Όλυμπο. Η Ρέα στέλνει τον Κορύβαντα Πυρρίχιο να επιστρατεύσει πολεμιστές. Ακολουθεί αναλυτική αναφορά των λαών, με την πατρίδα τους και τον αρχηγό τους.
Ραψωδία ΙΔ΄
Η Ρέα επιστρατεύει και θεούς για να πολεμήσουν στο πλευρό του Διονύσου. Η Ήρα όμως θα πάει με το μέρος των Ινδών. Ακολουθεί αναλυτική αναφορά των στρατευμάτων και των οπλισμών τους. Στην όχθη του ποταμού Αστακού γίνεται μάχη, κατά την οποία ο Διόνυσος μετατρέπει τα ύδατα του ποταμού σε κρασί, μεθώντας και εξουδετερώνοντας με αυτό τον τρόπο τους αντιπάλους του.
Ραψωδία ΙΕ΄
Οι μεθυσμένοι εχθροί κάνουν ένα σωρό παράλογα καμώματα και τελικά πέφτουν εξουθενωμένοι για ύπνο. Ο Διόνυσος διατάζει τότε να τους δέσουν όλους χειροπόδαρα. Στα άγρια δάση κοντά εκεί στον ποταμό Αστακό διαδραματίζεται και ένας άλλος αξιοπερίεργος μύθος. Είναι αυτός που μας μιλάει για τον Ύμνο που ερωτεύτηκε μια σκληρόκαρδη κόρη παρθένα κυνηγό, τη Νίκαια. Η Νίκαια δεν ανταπέδιδε τον έρωτα του Ύμνου, και γι' αυτό εκείνος της ζήτησε να τον σκοτώσει για να τον λυτρώσει από τον καημό που έκαιγε στην καρδιά του. Η Νίκαια τον σκότωσε με ένα βέλος. Ο Έρωτας για να την τιμωρήσει βάζει τον Διόνυσο να την υποτάξει.
Ραψωδία ΙΣΤ΄
Ο Διόνυσος δέχεται το βέλος του Έρωτα όταν παρακολουθεί τη Νίκαια που κολυμπάει. Την ακολουθεί ερωτευμένος, και πάλι με τη βοήθεια της επιρροής του κρασιού την κάνει δική του. Η Νίκαια όταν αντιλήφθηκε ότι έγινε πάει να αυτοκτονήσει.
Ραψωδία ΙΖ΄
thumb|right|250px|Μαινάς με θύρσο (ερυθρόμορφη κύλιξ, περ. 480 π.Χ.) Ο Διόνυσος δείχνει στον Βρόνγο την καλλιέργεια του σταφυλιού. Ο Ορόντης θα κάνει εκστρατεία εναντίον του Διονύσου, αλλά ο θεός θα νικήσει με τη βοήθεια του θυρσού του.
Ραψωδία ΙΗ΄
Ο βασιλιάς των Ασσυρίων Στάφυλος φιλοξενεί στο παλάτι του τον Διόνυσο. Σύζυγος του Στάφυλου είναι η Μέθη, γιος του ο Βότρυς. Ο θεός θα τους κεράσει όλους κρασί και θα τους μεθύσει. Ο Στάφυλος διηγείται τη μονομαχία του Δία κατά της Κάμπης.
Ραψωδία ΙΘ΄
Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Στάφυλου, η Μέθη και ο Βότρυς ασπάζονται τη θρησκεία του Διονύσου. Διοργανώνουν επίσημη νεκρώσιμη γιορτή με διαγωνισμό τραγουδιού, μουσικής, χορού και θεάτρου. Νικητής αναδείχνεται ο Οίαγρος, πατέρας του Ορφέα, ενώ δεύτερος έρχεται ο Αθηναίος Ερεχθέας. Ο Σιληνός χάνει τα βήματα στον χορό και μεταμορφώνεται σε ποταμό.
Ραψωδία Κ΄
thumb|right|250px|Ο Ήφαιστος δίνει στην Θέτιδα την ασπίδα που προορίζεται για τον Αχιλλέα (ερυθρόμορφη κύλιξ, 490-480 π.Χ.) Ενώ οι γιορτές συνεχίζουν, ο Διόνυσος βλέπει στον ύπνο του ότι πρέπει να συνεχίσει την εκστρατεία του. Ο Βάκχος συνοδευόμενος από τη Μέθη και τον Βότρυ φτάνει στην Αραβία, όπου βασιλεύει ο Λυκούργος, γιος του Άρη. Η Ήρα, από την αιώνια ζήλια της εναντίον του Διονύσου θα δωρίσει στον Λυκούργο ένα μαζικό τσεκούρι που θα τον κάνει ανίκητο στη μάχη, ενώ η Ίριδα μεταμορφωμένη σε Ερμή θα συμβουλέψει τον Διόνυσο να μην εμφανιστεί με την πολεμική του στολή, αλλά βάζοντας τα γιορτινά του και με τη βακχική του συνοδεία να πάει στον Λυκούργο και να τον δωρίσει κρασί. Στη μάχη που θα ακολουθήσει, οι Βάκχοι θα καταφύγουν στα γύρω βουνά, ενώ ο Διόνυσος θα ζητήσει καταφύγιο στον Νηρέα και την Τηθύα στη θάλασσα.
Ραψωδία ΚΑ΄
Ο Λυκούργος κυνηγάει τη βακχική συνοδεία του Διονύσου. Η Αμβροσία μεταμορφώνεται σε τσαμπί σταφυλιού που συσπειρώνει το κοτσάνι της γύρω από τον Λυκούργο ακινητοποιώντας τον. Ο κακόμοιρος Λυκούργος παρόλο που γίνεται έρμαιο των Βάκχων, οι οποίοι τον μαστιγώνουν, αρνείται να παραδοθεί. Για καλή του τύχη έρχεται η Ήρα και τον ελευθερώνει, επεμβαίνει όμως ο Δίας και τον τιμωρεί με την απώλεια της όρασης.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη Κατηγορία:Αρχαία ΛΟΑΤ ιστορία
Γκρέιτ Παλμίστ
Η Γκρέιτ Παλμίστ (Great Palmiste) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Ιωάννη. Πήρε το όνομά της από την Παλμίστ. Από αυτήν πήρε το όνομά του το Ποτάμι Γκρέιτ Παλμίστ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
Μεσιέ 14
Το Μεσιέ 14 (γνωστό και ως M14 και NGC 6402) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 30.000 ετών φωτός στον αστερισμό Οφιούχο.
Ιστορικό
Το Μεσιέ 14 ανακαλύφθηκε από το Σαρλ Μεσιέ στις 1 Ιουνίου 1764. Ο πρώτος που το ανέλυσε ήταν ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1783. Σύμφωνα με το TheSky το Μεσιέ 14 ήταν η φωτογραφία CCD που πάρθηκε.
Καινοφανής αστέρας
Το 1938 έλαβε μέρος ένας καινοφανής αστέρας (νόβα) στο Μεσιέ 14, ο οποίος όμως εντοπίστηκε το 1964, όταν η Amelia Wehlau από το πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο ερευνούσε κάποιες φωτογραφίες που είχε τραβήξει η Helen Sawyer Hogg μεταξύ του 1932 και του 1963. Αυτός ο καινοφανής ήταν ορατός σε οκτώ φωτογραφικές πλάκες της περιόδου 21 με 28 Ιουνίου 1938 ως άστρο μεγέθους +16 (απόλυτο μέγεθος -0,7) γεγονός που εξηγεί γιατί δεν είχε εντοπιστεί νωρίτερα. Θεωρείται ότι έφτασε σε μέγεθος +9,2 (απόλυτο μέγεθος -7,5), πέντε μεγέθη μεγαλύτερο από τα λαμπρότερα άστρα του σμήνους. Πρόκειται για το δεύτερο καινοφανή αστέρα που εντοπίζεται (ο πρώτος ήταν ο T Scorpii στο Μεσιέ 80 το 1860) και το πρώτο που φωτογραφίζεται.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|250px|Το Μεσιέ 14 από ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο Το Μεσιέ 14 έχει διάμετρο περίπου 100 έτη φωτός. Τα λαμπρότερα μέλη του σμήνους έχουν φαινόμενο μέγεθος +14. Το σμήνος έχει απόλυτο μέγεθος -9,2, δηλαδή είναι ένα από τα λαμπρά σφαιρωτά σμήνη στον Γαλαξία. Έχει σχετικά χαλαρό πυρήνα. Είναι ελλειπτικό. Ανάμεσα στα μέλη του Μ14 υπάρχουν 70 μεταβλητοί αστέρες, οι περισσότεροι από αυτούς παλλόμενοι μεταβλητοί αστέρες τύπο W Virginis.
Το 1997 ανακαλύφθηκε στο Μεσιέ 14 ένας αστέρας άνθρακα. Πιθανότατα αυτό το άστρο έχασε τα εξωτερικά στρώματά σε κάποια στενή επαφή με άλλα μέλη του σμήνους του αποκαλύπτοντας τον πλούσιο σε άνθρακα πυρήνα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 14 6402 Κατηγορία:Οφιούχος (αστερισμός)
Λα Μαμπουγιά
Η Λα Μαμπουγιά (La Mabouya) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Ιωάννη. Από αυτήν πήρε το όνομά του το Νησί Μαμπουγιά.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
Τζον Γουέλμπορν Ρουτ
Ο Τζον Γουέλμπορν Ρουτ (John Wellborn Root) (1850-1891), Αμερικανός αρχιτέκτονας του 19ου αιώνα, υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του στυλ της σχολής του Σικάγου, ενώ τα έργα του συγκαταλέγονται στα πιο λαμπρά παραδείγματα πρώιμων ουρανοξυστών.
Βιογραφία
Ο Τζον Γουέλμπορν Ρουτ γεννήθηκε το 1850 στο Λάμπκιν (Lumpkin) των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και μεγάλωσε στην Ατλάντα. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (1861-1865) ο πατέρας του, Σίντνει Ρουτ (Sidney Root), ένας επιφανής έμπορος της Ατλάντα, έστειλε τον νεαρό τότε Τζον να φοιτήσει σε σχολείο στην Αγγλία. Το 1866 επέστρεψε στις Η.Π.Α. και έλαβε πτυχίο πολιτικού μηχανικού το 1869 από το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Στα επόμενα χρόνια, εργάστηκε σε διάφορα γραφεία τόσο στη Νέα Υόρκη όσο και στο Σικάγο όπου και τελικά συνεργάστηκε με τον Ντάνιελ Χάντσον Μπέρναμ (Daniel Hudson Burnham) δημιουργώντας ένα από τα πιο γνωστά στις Η.Π.Α., αρχιτεκτονικά γραφεία της εποχής. Το γραφείο αυτό συνεισέφερε σημαντικά τόσο στη δομική όσο και στη σχεδιαστική εξέλιξη της μορφής των ουρανοξυστών του 19ου αιώνα. Ανάμεσα στα πιο αξιόλογα κτίρια τους ήταν το Montauk, το Rookery, το Equitable, και το Monadnock.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες
Συσκευή εισόδου
μικρογραφία|Συσκευες εισόδου Μία συσκευή εισόδου είναι οποιαδήποτε περιφερειακή μονάδα (μέρος του υλικού υπολογιστή) μέσω της οποίας δεδομένα εισάγονται από τον άνθρωπο στον Η/Υ.
Παραδείγματα συσκευών εισόδου: Πολλές συσκευές εισόδου μπορούν να ταξινομηθούν σύμφωνα με: Οι συσκευές κατάδειξης είναι συσκευές εισόδου που χρησιμοποιούνται για να προσδιορίσουν μία θέση στο χώρο και μπορούν να ταξινομηθούν περαιτέρω ως εξής: Οι συσκευές εισόδου και οι συσκευές εξόδου, συνθέτουν το υλικό μέρος της διεπαφής μεταξύ ανθρώπου και υπολογιστή.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηλεκτρονικός υπολογιστής Κατηγορία:Περιφερειακά υπολογιστών
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 2011–12
Το Κύπελλο Ισπανίας 2011-2012 το κατέκτησε για 26η φορά η Μπαρτσελόνα νικώντας στον τελικό την Αθλέτικ Μπιλμπάο με 3-0. Η Ρεάλ Μαδρίτης αποκλείστηκε στα προημητελικά από τη νικήτρια του θεσμού.
Γύρος των 16
Σε αυτόν το γύρο συμμετέχαν δέκα της Πριμέρα Ντιβιζιόν, δύο της Σεκούντα Ντιβιζιόν και τρεις της Σεκούντα Ντιβιζιόν 2.
Προημητελικά
Με τα από μεγάλη επιτυχία εδώ συμμετέχαν εφτά ομάδες της Πριμέρα Ντιβιζιόν και μία της Σεκούντα Ντιβιζιόν 2.
Τελικός
Κυπελλο Ανδρων 2013 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2012-2013
Κροατικές βουλευτικές εκλογές (2011)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Κροατία στις 4 Δεκεμβρίου 2011. Εξελέγησαν τα 151 μέλη του κροατικού Κοινοβουλίου.
Το 2011 δημιουργήθηκε ο συνασπισμός Κουκουρίκου, στον οποίο συμμετέχουν τέσσερα μεγάλα κεντροαριστερά κόμματα: το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Κροατίας, το Κροατικό Λαϊκό Κόμμα - Φιλελεύθεροι Δημοκράτες, η Δημοκρατική Σύγκληση της Ίστριας και το Κροατικό Κόμμα Συνταξιούχων. Ο συνασπισμός κέρδισε εύκολα τις εκλογές και ο Ζόραν Μιλάνοβιτς ψηφίστηκε πρωθυπουργός της Κροατίας, αφότου το κοινοβούλιο ενέκρινε την κυβέρνησή του.
Αποτελέσματα
! style="background-color:#E9E9E9;text-align:left;vertical-align:top;" colspan=3 | Κόμματα και συνασπισμοί ! style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι ! style="background-color:#E9E9E9"|% ! style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες ! style="background-color:#E9E9E9"|% ! style="background-color:#E9E9E9" | +/– ! style="background-color:#E9E9E9" | +/–
Παραπομπές
2011
Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν
Ο Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν (γαλλικά: Henri Cartier-Bresson, 22 Αυγούστου 1908 - 3 Αυγούστου 2004 ) ήταν Γάλλος φωτογράφος. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ού αιώνα και ειδικότερα ένας από τους «πατέρες» της φωτοδημοσιογραφίας. Το έργο του έχει κερδίσει καθολική αναγνώριση σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ο Μπρεσόν ανήκε σε μια από τις πλουσιότερες οικογένειες της Γαλλίας. Σπούδασε ζωγραφική την δεκαετία του 1920 και ασχολήθηκε με τη φωτογραφία την δεκαετία του 1930. Επισκέφθηκε την Ισπανία το 1937 κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στην χώρα και το 1940 συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίστηκε για 3 χρόνια. Δραπετεύει το 1943, φθάνει στη Γαλλία και μπαίνει στην αντίσταση, όπου συμμετέχει σε φωτογραφικά επιτελεία και καθοδηγεί την κινηματογράφηση και φωτογράφηση της κατοχής και της απελευθέρωσης του Παρισιού. Παράλληλα, κάνει τα φωτογραφικά πορτραίτα διαφόρων καλλιτεχνών. Το 1946 ο Μπρεσόν επέστρεψε στις Η.Π.Α για να πραγματοποιήσει έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (Museum of Modern Art). Το 1947 υπήρξε συνιδρυτής με τους Ρόμπερτ Κάπα και Ντέιβιντ Σέιμουρ, στο διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο Μάγκνουμ (Magnum), στο οποίο παρέμεινε μέλος του ως το 1966.
Απεβίωσε στο σπίτι του στο Παρίσι, σε ηλικία 96 ετών.
Παιδικά Χρόνια
Ο Καρτιέ Μπρεσόν γεννήθηκε στο Σαντελού-αν-Μπρι, στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη Γαλλία, και ήταν ο μεγαλύτερος από τα πέντε αδέρφια του. Ο πατέρας του ήταν ένας πλούσιος παραγωγός κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων, του οποίου τα νήματα ήταν παρόντα σε κάθε γαλλικό σετ ραπτικής. Οι οικογένεια από την μεριά της μητέρας του ήταν έμποροι βαμβακιού και γαιοκτήμονες από την Νορμανδία, όπου και πέρασε κομμάτι των παιδικών του χρόνων. Η οικογένεια Καρτιέ Μπρεσόν κατοικούσε σε μία συνοικία της αστικής τάξης στο Παρίσι, κοντά στην Πον ντε λ'Ερόπ (Pont de l' Europe) και του παρείχε οικονομική ενίσχυση για να αναπτύξει το ενδιαφέρον του για την φωτογραφία με έναν πιο ανεξάρτητο τρόπο απ' ό,τι άλλοι σύγχρονοί του. Επίσης, στον ελεύθερό του χρόνο, σκίτσαρε. Ο ίδιος περιέγραφε την οικογένεια του ως "Καθολικούς σοσιαλιστές".
Όταν ήταν μικρό παιδί, ο Καρτιέ Μπρεσόν διέθετε μια φωτογραφική μηχανή Box Brownie, που χρησιμοποιούσε για να παίρνει φωτογραφίες στις διακοπές, ενώ αργότερα πειραματιζόταν με μία view camera 3x4 ιντσών. Μεγάλωσε με τον παραδοσιακό γαλλικό αστικό τρόπο και μιλούσε στους γονείς του στον πληθυντικό. Ο πατέρας του ήταν σίγουρος ότι ο γιος του θα συνέχιζε την οικογενειακή επιχείρηση αλλά ο ίδιος ήταν ισχυρογνώμων και απωθούνταν από αυτή την προοπτική.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Καρτιέ Μπρεσόν φοίτησε στο Παρίσι στην Εκόλ Φενελόν (École Fénelon), ένα Καθολικό σχολείο. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες να μάθει μουσική, ο θείος του Λουί, ένας ταλαντούχος ζωγράφος, τον εισήγαγε στην ελαιογραφία. «Η ζωγραφική έγινε η εμμονή μου από τότε που ο "Μυθικός μου πατέρας", ο αδερφός του πατέρα μου, με οδήγησε στο στούντιό του στις διακοπές των Χριστουγέννων του 1913, όταν ήμουν 5 ετών. Εκεί έζησα στην ατμόσφαιρα της ζωγραφικής, εισέπνευσα τους καμβάδες». Τα μαθήματα ζωγραφικής του θείου Λουί, όμως, κόπηκαν σύντομα όταν αυτός πέθανε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1927, σε ηλικία 19 ετών, ο Καρτιέ Μπρεσόν μπήκε σε μία ιδιωτική σχολή καλών τεχνών και στην Lhote Academy, το Παριζιάνικο στούντιο του κυβιστή ζωγράφου και γλύπτη Αντρέ Λοτ (André Lhote). Η φιλοδοξία του Λοτ ήταν να συνενώσει την κυβιστική άποψη της πραγματικότητας με τις μορφές της κλασσικής τέχνης και να συνδέσει την κλασσική Γαλλική παράδοσης των Νικολά Πουσέν και Ζακ-Λουί Νταβίντ με τον Μοντερνισμό. Ο Καρτιέ Μπρεσόν σπούδασε επίσης ζωγραφική με τον Jacques Émile Blanche, που έκανε πορτέτα κοινωνικών και πολιτικών προσώπων. Την ίδια περίοδο διάβαζε Ντοστογιέφσκι, Σοπενάουερ, Ρεμπώ, Νίτσε, Μαλλαρμέ, Φρόιντ, Προυστ, Τζόις, Χέγκελ, Ένγκελς και Μαρξ. Ο Λοτ έπαιρνε τους μαθητές του και επισκέπτονταν το Μουσείο του Λούβρου για να μελετήσουν κλασσική τέχνη και Παριζιάνικες γκαλερί για να δουν καινοτόμα μοντέρνα τέχνη. Το ενδιαφέρον του Καρτιέ Μπρεσόν για την μοντέρνα τέχνη συνδυαζόταν με το θαυμασμό του για τα έργα της Αναγέννησης - όπως τα αριστουργήματα των Γιαν βαν Άικ, Πάολο Ουτσέλλο (Paolo Uccello), Μαζάτσο (Masaccio) και Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα (Piero della Francesca). Ο Καρτιέ Μπρεσόν θεωρούσε πολλές φορές τον Λοτ ως τον καθηγητή φωτογραφίας του χωρίς φωτογραφική μηχανή.
What a Terrible World, What a Beautiful World
Το "What a Terrible World, What a Beautiful World" είναι το έβδομο άλμπουμ των The Decemberists. Κυκλοφόρησε στις 20 Ιανουαρίου 2015. Ο τίτλος του άλμπουμ αναφέρεται στο τραγούδι "12/17/12". Την ημέρα αυτή ο Μπαράκ Ομπάμα έκανε την ομιλία του για την επίθεση στο σχολείο Σάντι Χουκ. Ο τίτλος του άλμπουμ εκφράζει τα πικρά συναισθήματα του Colin Meloy για την επίθεση που ήρθαν σε σύγκρουση με την χαρούμενη προσωπική του ζωή.
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Colin Meloy
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Μαριγκό (Γρενάδα)
Το Μαριγκό (Marigot) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Ιωάννη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ
Ο Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ (Josep Puig i Cadafalch, Ματαρό, 15 Οκτωβρίου 1867 - Βαρκελώνη, 21 Δεκεμβρίου 1956) ήταν σημαντικός Καταλανός μοντερνιστής αρχιτέκτονας του 20ού αιώνα. Το στυλ του ήταν αρκετά διαφορετικό από αυτό του Αντόνι Γκαουδί, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να δημιουργεί πρόβλημα στις σχέσεις τους. Τα περισσότερα έργα του βρίσκονται στη Βαρκελώνη και το Ματαρό. Στη Βαρκελώνη, τα έργα του Casa de les Punxes και Casa Amatller συγκαταλέγονται στα τουριστικά αξιοθέατα της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Καταλανικός μοντερνισμός
Βουλή των Αντιπροσώπων (Βολιβία)
Η Βουλή των Αντιπροσώπων (Cámara de Diputados) είναι η Κάτω Βουλή της Πολυεθνοτικής Νομοθετικής Συνέλευσης της Βολιβίας (Asamblea Legislativa Plurinacional). Η Βουλή αριθμεί 130 αιρετά μέλη, που υπηρετούν θητεία 5 ετών. Τα 63 μέλη εκλέγονται με απλό πλειοψηφικό σύστημα από ισάριθμες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, τα 60 μέλη  με αναλογική εκπροσώπηση από 9 πολυεδρικές περιφέρειες. Τέλος, οι υπόλοιπες 7 έδρες προορίζονται για τους εκπροσώπους των εθνικών μειονοτήτων που ζουν στη χώρα.
Η πιο πρόσφατη ανανέωση της Βουλής έγινε έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών, τον Οκτώβριο του 2020.
Παραπομπές
Βουλη
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1963 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1963 πραγματοποιήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου στο Στάδιο Βασίλ Λέφσκι.
Στο αγώνισμα αυτό, η Βουλγαρία κέρδισε το χρυσό και το αργυρό μετάλλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γκεόργκι Στοϊκόφσκι μπροστά από τον Λιούμπεν Γκουργκουσίνοφ. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Ρουμάνος Σερμπάν Τσιοτσίνα.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου.
Μετέχουσες χώρες
Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν στο αγώνισμα ήταν:
Πίνακας μεταλλίων (1929—1963)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1963. Οι Βαλκανικοί Αγώνες του 1946 και οι Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκοί Αγώνες του 1947 δεν συμπεριλαμβάνονται στον πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1963 1963
Βαγγέλης Γεωργίου
Ο Γεωργίου Βαγγέλης ήταν ο πρώτος Δήμαρχος Σχηματαρίου. Γεννήθηκε το 1951 στο Σχηματάρι Βοιωτίας όπου και ζει μόνιμα. Υπηρετεί το θεσμό της τοπικής Αυτοδιοίκησης επί 23 χρόνια, από τα οποία 4 ως Κοινοτικός σύμβουλος, 15 χρόνια ως Δήμαρχος Σχηματαρίου, 3,5 χρόνια ως Δήμαρχος του Νέου Καλλικρατικού Δήμου Τανάγρας. Τα ποσοστά εκλογής ήταν ιδιαίτερα υψηλά, μέχρι 72%. Αποφοίτησε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ως Πολιτικός Μηχανικός.
Διατέλεσε Προϊστάμενος της Πολεοδομίας Θήβας, Αντιπροεδρος της Διαδημοτική Επιχείρηση Περιβάλλοντος & Οργάνωσης Διαχείρισης Απορριμμάτων Θήβας Ανώνυμη εταιρεία των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Δ.Ε.Π.Ο.Δ.Α.Θ Α.Ε) και Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων (Τ.Ε.Δ.Κ.) Βοιωτίας.
Κατά τη διάρκεια της Θητείας του ως Δημάρχου Σχηματαρίου έγιναν πολλά έργα, μεταξύ των οποίων: Κατασκευάστηκε το 3ο Δημοτικό Σχολείο, το οποίο είναι το πρώτο Σχολείο στην Ελλάδα που φωτίζεται με φωτοβολταϊκά. Ο Δήμος Σχηματαρίου είναι ο πρώτος Δήμος στην Ελλάδα που εφήρμοσε το πρόγραμμα Στόχος, για τη δωρεάν Μαστογραφία των γυναικών.
Το 2009 έθεσε υποψηφιότητα με το ΠΑΣΟΚ για τη θέση του βουλευτή Βοιωτίας στις εθνικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί.
Από το 2011 μέχρι το 2014 διετέλεσε Δήμαρχος του Καλλικρατικού Δήμου Τανάγρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων
Μιλέτ (Γρενάδα)
Η Μιλέτ (Milet) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Ιωάννη. Από αυτήν πήρε το όνομά του ο Κόλπος Μιλέτ.
Ζούλιο Σέζαρ Σάντος Κορέια
Ο Ζούλιο Σέζαρ Σάντος Κορέια (Júlio César Santos Correa, γενν. 18 Νοεμβρίου 1978), ή απλά Ζούλιο Σέζαρ, είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής, με μακρά θητεία στα ευρωπαϊκά γήπεδα.
Σταδιοδρομία
Ο Ζούλιο Σέζαρ γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1978 στο Σάο Λουίς της Βραζιλίας. Ξεκίνησε την καριέρα του από τη CD Marathon στις Ονδούρες, συνεχίζοντας για τρία χρόνια στην ισπανική Ρεάλ Βαγιαδολίδ.
Τη σεζόν 1999/00 η Ρεάλ Μαδρίτης τον απέκτησε και κατέκτησε μαζί της το UEFA Champions League. Η ιταλική Μίλαν,η ισπανική Ρεάλ Σοσιεδάδ, η Μπενφίκα και η Αούστρια Βιέννης ήταν οι επόμενοι σταθμοί της φθίνουσας πορείας της καριέρας του. Τη σεζόν 2004/05 αγωνίστηκε στη Μπόλτον όπου οι επιδόσεις του στο γήπεδο ήταν απογοητευτικές.Την επόμενη σεζόν μεταπήδησε στη μεξικανική Τίγκρες όπου ξαναβρήκε καλό αγωνιστικό επίπεδο δίνοντας έτσι την αφορμή στον Ολυμπιακό να τον εντάξει στο δυναμικό του τον Ιούλιο του 2006 ύστερα από ένα μικρό μεταγραφικό σίριαλ.
Με την ομάδα του Ολυμπιακού επέδειξε τον πρώτο χρόνο σταθερότητα και χωρίς να εντυπωσιάσει αναδείχθηκε σε απαραίτητο και αναντικατάστατο αμυντικό με την ευχέρεια μάλιστα να σκοράρει κυρίως με το κεφάλι.Κατά το δεύτερο χρόνο της παρουσίας του στο λιμάνι η απόδοση του έπεσε με αποτέλεσμα να μην ανανεωθεί το συμβόλαιό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορόντο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σοσιεδάδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αούστρια Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Μαρίτιμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκαζιάντεπσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Ντεπορτίβο Μαραθόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τίγρες ντε λα ΟΑΝΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κάνσας Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβισιόν Μεξικού Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία
Ιμπν Μπατούτα
Ο Ιμπν Μπατούτα (αραβικά: ابن بطوطة), πλήρες όνομα Αμπού Αμπντάλα Μοχάμεντ ιντ Αμπντάλαχ λ-Λαβουάτι τ-Τανγκί ιμπν Μπατούτα, (أبو عبد الله محمد بن عبد الله اللواتي الطنجي بن بطوطة, ʾAbū ʿAbd al-Lāh Muḥammad ibn ʿAbd al-Lāh l-Lawātī ṭ-Ṭanǧī ibn Baṭūṭah) (24 Φεβρουαρίου 1304 - 1368 ή 1369 ή 1377) ήταν Μαροκινός και Βέρβερος περιηγητής. Είναι γνωστός για τα μεγάλα ταξίδια του, καταγραφές των οποίων δημοσιεύθηκαν στο έργο του Ρίχλα (δηλ. «Ταξίδι»), το οποίο περιέχει πολλές και ακριβείς πληροφορίες για τις χώρες που επισκέφθηκε. Για τα ταξίδια του αποκαλείται «ο περιηγητής του Ισλάμ». Σε μια περίοδο τριάντα χρόνων, ο Ιμπν Μπαττούτα επισκέφθηκε το μεγαλύτερο τμήμα του γνωστού ισλαμικού κόσμου, καθώς και μη μουσουλμανικές περιοχές. Ταξίδευσε στη Βόρεια Αφρική, το Κέρας της Αφρικής, τη Δυτική Αφρική και την Ανατολική Ευρώπη στα δυτικά και τη Μέση Ανατολή, τη Νότια, Κεντρική και Νοτιοδυτική Ασία και την Κίνα στην Ανατολή, σε μια διαδρομή περίπου 120.000 χιλιομέτρων, περίπου τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτή που διένυσε ο Μάρκο Πόλο. Ο Ιμπν Μπατούτα θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους περιηγητές όλων των εποχών.
Πρώτα χρόνια και πρώτο χατζ
thumb|210px|right|Ο Ιμπν Μπατούτα στην Αίγυπτο, ελαιογραφία του 19ου αιώνα. Όσα είναι γνωστά για τη ζωή του Ιμπν Μπατούτα προέρχονται από αυτοβιογραφικές πληροφορίες που προέρχονται από τις καταγραφές των ταξιδιών του. Ο Ιμπν Μπατούτα γεννήθηκε σε μια οικογένεια Ισλαμιστών νομομαθών στην Ταγγέρη, στο Μαρόκο, στις 25 Φεβρουαρίου 1304, κατά τη διάρκεια της βασιλείας της δυναστείας των Μαρινιδών. Ισχυριζόταν ότι καταγόταν από μια φυλή Βερβερίνων γνωστή ως Λαουάτα. Ως νέος θα είχε σπουδάσει σε κάποιο σουνιτικό σχολείο (ιεροδικείο), αφού αυτή ήταν η κυρίαρχη μορφή εκπαίδευσης στη Βόρεια Αφρική την εποχή εκείνη. Τον Ιούνιο του 1325, σε ηλικία είκοσι ενός ετών, ο Ιμπν Μπατούτα ξεκίνησε από την πατρίδα του για ένα χατζ, το ιερό προσκύνημα στη Μέκκα, το οποίο κάθε μουσουλμάνος πρέπει να κάνει μια φορά στη ζωή του, ένα ταξίδι που θα διαρκούσε δεκαέξι μήνες. Η μοίρα τού επιφύλασσε να ξαναδεί το Μαρόκο μόνο μετά από είκοσι τέσσερα χρόνια.
Ταξίδεψε στη Μέκκα διά ξηράς, ακολουθώντας τις ακτές της Βόρειας Αφρικής, διασχίζοντας τα σουλτανάτα του Αμπντ αλ-Ουαντίντ και των Χαφσίντ. Πέρασε από το Τλεμσέν, την Μπετζάγια και στη συνέχεια στην Τύνιδα, όπου έμεινε για δύο μήνες. Για ασφάλεια, ο Ιμπν Μπατούτα εντάχθηκε σε ένα καραβάνι για να μειωθεί ο κίνδυνος μιας επίθεσης από περιπλανώμενους Άραβες Βεδουίνους. Νυμφεύθηκε στην πόλη Σφαξ, κι αυτός ήταν ο πρώτος σε μια σειρά από γάμους που έγιναν στη διάρκεια των ταξιδιών του.
Στις αρχές της άνοιξης του 1326, μετά από ένα ταξίδι πάνω από 3.500 χιλιόμετρα, ο Ιμπν Μπατούτα έφτασε στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας, τότε μέρος της αυτοκρατορίας των Μπάχρι Μαμελούκων. Πέρασε αρκετές εβδομάδες επισκεπτόμενος τα αξιοθέατα της περιοχής, και στη συνέχεια κατευθύνθηκε στην ενδοχώρα για το Κάιρο, την πρωτεύουσα του Σουλτανάτου των Μαμελούκων, ακόμα και εκείνη τη εποχή μια σημαντική μεγάλη πόλη. Αφού πέρασε περίπου ένα μήνα στο Κάιρο, θα ξεκινήσει την πρώτη από τις πολλές παρακάμψεις μέσα στη σχετικά ασφαλή επικράτεια των Μαμελούκων. Από τις τρεις συνήθεις οδούς προς τη Μέκκα, ο Ιμπν Μπατούτα επέλεξε τη λιγότερο ταξιδεμένη, η οποία ήταν ταξίδι μέχρι την κοιλάδα του Νείλου, στη συνέχεια ανατολικά μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα και το λιμάνι της Άιντχαμπ. Προσεγγίζοντας την πόλη, όμως, μια τοπική εξέγερση τον ανάγκασε να γυρίσει πίσω.
Ο Ιμπν Μπατούτα επέστρεψε στο Κάιρο και έκανε ένα δεύτερο ταξίδι, αυτή τη φορά για την ελεγχόμενη από τους Μαμελούκους Δαμασκό. Κατά τη διάρκεια του πρώτου ταξιδιού του είχε συναντήσει έναν άγιο άνθρωπο, τον Σαΐχ Αμπούλ Χάσαν αλ Σαντίλι, ο οποίος προφήτευσε ότι θα φτάσει στη Μέκκα από αν ταξιδεύσει μέσω της Συρίας. Η παράκαμψη πραγματοποιήθηκε για ένα επιπλέον λόγο: λόγω των ιερών τόπων που βρισκόταν κατά μήκος του τρόπου, συμπεριλαμβανομένων των Χεβρώνα, Ιερουσαλήμ και Βηθλεέμ, οι αρχές των Μαμελούκων δεν εφείσθησαν σε προσπάθειες για να διατηρήσουν την ασφάλεια της διαδρομής για τους προσκυνητές. Χωρίς αυτή τη βοήθεια πολλοί ταξιδιώτες θα ληστεύονταν και θα δολοφονούνταν.
Αφού πέρασε το μουσουλμανικό μήνα του Ραμαζανιού στη Δαμασκό, εντάχθηκε σε ένα καραβάνι που ταξίδεψε 1500 χιλιόμετρα νότια μέχρι τη Μεδίνα, όπου βρίσκεται ο τάφος του προφήτη του Ισλάμ Μωάμεθ. Μετά από τέσσερις ημέρες στην πόλη, ταξίδεψε για τη Μέκκα, όπου ολοκλήρωσε το προσκύνημά του και πήρε την τιμητική ιδιότητα του ελ - Χατζή. Αντί να επιστρέψει στην πατρίδα του, ο Ιμπν Μπατούτα αντ 'αυτού αποφάσισε να συνεχίσει, επιλέγοντας να πάει στη Βαγδάτη και το Ιλχανάτο, στα βορειοανατολικά, απλά και μόνο για την περιπέτεια, όπως αναφέρει ένας βιογράφος του. .
Ιράκ και Περσία
Στις 17 Νοεμβρίου του 1326, αφότου πέρασε ένα μήνα στη Μέκκα, ο Ίμπν Μπαττούτα ενώθηκε με ένα μεγάλο καραβάνι προσκυνητών που επέστρεφαν στο Ιράκ διασχίζοντας την Αραβική Χερσόνησο. Το καραβάνι κατευθύνθηκε βόρεια προς Μεδίνα και, στη συνέχεια, ταξιδεύοντας τη νύχτα, έστριψε βορειοανατολικά και διέσχισε το οροπέδιο Νατζντ προς το Νατζάφ, σε ένα ταξίδι που κράτησε περίπου δύο εβδομάδες. Στο Νατζάφ επισκέφθηκε το μαυσωλείο του Αλί ιμπν Αμπί Τάλιμπ (Αλής), που ήταν ο πρώτος ιμάμης, ο τέταρτος χαλίφης και ο γαμπρός του προφήτη Μωάμεθ.
Στη συνέχεια, αντί να συνεχίσει για τη Βαγδάτη με το καραβάνι, ο Ίμπν Μπατούτα ξεκίνησε μια εξάμηνη παράκαμψη μέσω Περσίας. Από το Νατζάφ, ταξίδεψε στο Ουασίτ και στη συνέχεια ακολούθησε τον ποταμό Τίγρη νότια στη Βασόρα. Επόμενος προορισμός του ήταν η πόλη του Ισφαχάν διασχίζοντας την οροσειρά Ζάγκρος στην Περσία. Στη συνέχεια στράφηκε νότια προς τη Σιράζ, μια μεγάλη, ακμάζουσα πόλη που είχε γλιτώσει την καταστροφή που προκάλεσαν οι Μογγόλοι εισβολείς σε πολλές βορειότερες πόλεις. Τέλος, επέστρεψε στη Βαγδάτη, όπου έφθασε τον Ιούνιο του 1327. Τμήματα της πόλης εξακολουθούσαν να είναι συντρίμμια από την καταστροφή που προκλήθηκε από την εισβολή του στρατού του Χουλαγκού Χαν το 1258.
Στη Βαγδάτη, βρήκε τον Αμπού Σαΐντ Μπαχαντούρ Χαν, τελευταίο ηγεμόνα των Μογγόλων του ενοποιημένου Ιλχανάτου, αφήνοντας την πόλη με βόρεια κατεύθυνση και με μεγάλη συνοδεία. Ο Ιμπν Μπατούτα εντάχθηκε στο βασιλικό καραβάνι για λίγο και στη συνέχεια στράφηκε βόρεια στον Δρόμο του Μεταξιού στο Ταμπρίζ, η πρώτη μεγάλη πόλη στην περιοχή που υποδέχτηκε τους Μογγόλους και από τότε είναι ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο, καθώς οι περισσότερες ανταγωνίστριες πόλεις είχαν ισοπεδωθεί από τις εισβολές Μογγόλων.
Ο Ιμπν Μπατούτα αναχώρησε για τη Βαγδάτη, κατά πάσα πιθανότητα τον Ιούλιο, αλλά πρώτα διάλεξε μια βόρεια εκδρομή κατά μήκος του ποταμού Τίγρη. Επισκέφθηκε τη Μοσούλη, όπου ήταν ο προσκεκλημένος του κυβερνήτη του Ιλχανάτου, και στη συνέχεια τις πόλεις Τζίζρε ( «Ουμάν ιμπν Τζαζίρατ») και Μαρντίν στη σύγχρονη Τουρκία. Σε μια σκήτη σε ένα βουνό κοντά στο Σιντζάρ, συνάντησε έναν Κούρδο μυστικιστή που του έδωσε κάποια ασημένια νομίσματα. Μόλις γύρισε στη Μοσούλη, ενώθηκε με ένα καραβάνι προσκυνητών κατευθυνόμενο νότια της Βαγδάτης, όπου ενώθηκε με το κύριο καραβάνι που διέσχιζε την Αραβική έρημο με προορισμό τη Μέκκα. Άρρωστος με διάρροια, έφτασε στην πόλη αδύναμος και εξαντλημένος για το δεύτερο Χατζ του.
Ταξίδι στην Ανατολική Αφρική
Ο Ιμπν Μπατούτα παρέμεινε στη Μέκκα για κάποιο χρονικό διάστημα (το Ρίχλα προτείνει περίπου τρία χρόνια, από το Σεπτέμβριο του 1327 μέχρι το φθινόπωρο του 1330). Προβλήματα με τη χρονολογική σειρά, ωστόσο, έχουν οδηγήσει σχολιαστές να προτείνουν ότι μπορεί να έφυγε μετά το Χατζ του 1328. Ο Ιμπν Μπατούτα δίνει λίγες πληροφορίες για την παραμονή του στη Μέκκα. Το ταξίδι του στη Νότια Αφρική διήρκεσε 2 χρόνια και γύρισε στη Μέκκα για το Χατζ του 1332, ενώ το 1333 έφτασε στην κοιλάδα του Ινδού. Αν και δεν αναφέρει ημερομηνίες, οι διαδρομές που επέλεξε δείχνουν ότι το ταξίδι από τη Μέκκα στον Ινδό διήρκεσε τρία χρόνια, οπότε είτε ξεκίνησε από τη Μέκκα δύο χρόνια νωρίτερα ή έφτασε στην Ινδία δύο χρόνια αργότερα.
Μετά το Χατζ είτε του 1328 ή 1330, έφτασε στο λιμάνι της Τζέντα στην Ερυθρά Θάλασσα. Από εκεί ακολούθησε την ακτή μαζί με άλλα σκάφη που προχωρούσαν αργά λόγω των επικρατούντων νότιο-ανατολικών ανέμων. Μόλις έφτασε στην Υεμένη επισκέφθηκε τη Σαμπίντ και αργότερα την ορεινή πόλη Ταΐζ, όπου συναντήθηκε με τον βασιλιά της δυναστείας των Ρασουλιδών (Μάλικ) Μουτζαχίντ Νουρ αλ-Ντιν Αλί. Ο Ιμπν Μπατούτα αναφέρει, επίσης, ότι επισκέφθηκε τη Σαναά, αλλά αυτό είναι αμφίβολο. Κατά πάσα πιθανότητα, πήγε κατευθείαν από την Ταΐζ στο σημαντικό εμπορικό λιμάνι του Άντεν, όπου έφθασε γύρω στις αρχές του 1329 ή 1331.
Από το Άντεν, ο Ιμπν Μπατούτα επιβιβάστηκε σε πλοίο οδεύει προς τη Ζέιλα στις ακτές της Σομαλίας. Στη συνέχεια προχώρησε προς το ακρωτήριο Γκουαρνταφούι και μετά προς τα νότια ακολουθώντας τη Σομαλική ακτή, περνώντας μια εβδομάδα σε κάθε θέση. Αργότερα θα επισκεφθεί το Μογκαντίσου, την τότε κατ 'εξοχήν πόλη της «Γης των Βερβέρων» (بلد البربر Balad al-Barbar, η μεσαιωνική αραβική ονομασία για το Κέρας της Αφρικής). Όταν έφτασε το 1331, το Μογκαντίσου βρισκόταν στο απόγειο της ακμής του. Ο Ιμπν Μπατούτα το περιέγραψε ως «μια εξαιρετικά μεγάλη πόλη» με πολλούς πλούσιους εμπόρους, γνωστή για τα υψηλής ποιότητας υφάσματά της, που εξάγονταν σε άλλες χώρες όπως η Αίγυπτος.
Ο Ιμπν Μπατούτα συνέχισε με πλοίο νότια, σε μια περιοχή γνωστή τότε στα αραβικά ως Μπιλάντ αλ-Ζανζ («Χώρα των Ζανζ»), με στάση για διανυκτέρευση στην πόλη νησί της Μομπάσα. Παρά το γεγονός ότι ήταν σχετικά μικρή εκείνη τη χρονική περίοδο, η Μομπάσα θα καταστεί σημαντική στον επόμενο αιώνα. Μετά από ένα ταξίδι κατά μήκος της ακτής, ο Ιμπν Μπατούτα μετά έφτασε στην πόλη νησί Κίλγουα Κισιγουάνι στη σημερινή Τανζανία, η οποία είχε γίνει ένα σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο εμπορίου χρυσού. Περιέγραψε την πόλη ως «μία από τις πιο όμορφες και καλά δομημένες πόλεις στον κόσμο».
Εγγύς Ανατολή, Κεντρική Ασία και Νότια Ασία
Αφού πέρασε άλλο ένα έτος στη Μέκκα, ο Ιμπν Μπατούτα αποφάσισε να αναζητήσει εργασία στον Μουσουλμάνο Σουλτάνο του Δελχί, τον Μοχάμεντ Μπιν Τουγκχλούκ. Το 1330 (ή το 1332), ψάχνοντας για οδηγό και μεταφραστή για το ταξίδι του, ξεκινήσαμε για την περιοχή της Ανατολίας που ελεγχόταν από τους Σελτζούκους για να συμμετάσχετε σε ένα από τα καραβάνια που πήγαινε από εκεί στην Ινδία. Από το συριακό λιμάνι της Λατάκειας, ένα Γενοβέζικο πλοίο τον πήρε στην Αλάνια, στη νότια ακτή της σύγχρονης Τουρκίας. Ταξίδεψε στη συνέχεια δια ξηράς στο Ικόνιο και στη συνέχεια στη Σινώπη, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.
Από τη Σινώπη πήρε ακτοπλοϊκώς στη χερσόνησο της Κριμαίας, φθάνοντας έτσι στο βασίλειο της Χρυσής Ορδής. Πήγε στην πόλη-λιμάνι του Αζόφ, όπου συναντήθηκε με τον εμίρη του Χάνου και στη συνέχεια στη μεγάλη και πλούσια πόλη της Ματζάρ. Έφυγε από τη Ματζάρ για να συναντηθεί με περιοδεύον δικαστήριο του Ουζμπέγκ Χαν, το οποίο ήταν στο χρόνο κοντά στο βουνό Μπεστάου. Από εκεί έκανε ένα ταξίδι στην Μπολγκάρ, η οποία έγινε το βορειότερο σημείο που έφτασε και σημείωσε τις ασυνήθιστα σύντομες (για ένα κάτοικο των υποτροπικών) νύχτες το καλοκαίρι. Στη συνέχεια επέστρεψε στο δικαστήριο Χαν και με αυτό έφτασε στο Άστραχαν.
Φτάνοντας στην Κωνσταντινούπολη στα τέλη του 1332 (ή 1334), συναντήθηκε με τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο, επισκέφθηκε τη μεγάλη εκκλησία της Αγίας Σοφίας και μίλησε με έναν χριστιανικό Ορθόδοξο ιερέα για τα ταξίδια του στην πόλη της Ιερουσαλήμ. Μετά από ένα μήνα στην Πόλη, ο Ιμπν Μπατούτα επέστρεψε στο Αστραχάν και, στη συνέχεια, έφτασε στην πρωτεύουσα Σαράι και ανέφερε ότι ταξιδεύει για λογαριασμό του Σουλτάνου Μωάμεθ Ουζμπέγκ. Στη συνέχεια συνέχισε το πέρα από την Κασπία και την Αράλη και έφτασε στην Μπουχάρα και τη Σαμαρκάνδη. Από εκεί, ταξίδεψε νότια προς το Αφγανιστάν, στη συνέχεια πέρασε στην Ινδία μέσω των ορεινών περάσματων των Ινδοκούς. Στο Ρίχλα αναφέρει αυτά τα βουνά και την ιστορία της περιοχής. Από εκεί, έφτασε στο Δελχί και γνώρισε το σουλτάνο, Μοχάμεντ Μπιν Τουγκχλούκ.
Ο Μοχάμεντ Μπιν Τουγκχλούκ ήταν γνωστός ως ο πλουσιότερος άνθρωπος στον μουσουλμανικό κόσμο την εποχή εκείνη. Είχε υπό την προστασία διάφορους ερευνητές, Σούφι, καδίδες, βεζίριδων και άλλους λειτουργούς, προκειμένου να εδραιώσει την εξουσία του. Όπως και με τους Μαμελούκους της Αιγύπτου, η δυναστεία Τουγκχλάκ ήταν ένα σπάνιο υποτυπώδες παράδειγμα της μουσουλμανικής κυριαρχίας στην Ασία μετά την εισβολή των Μογγόλων. Εξαιτίας των μακροχρόνιων των σπουδών του στη Μέκκα, ο Ιμπν Μπατούτα διορίστηκε αρχιδικαστής ή δικαστής, από τον σουλτάνο. Βρήκε δύσκολη την εφαρμογή των ισλαμικών νόμων πέρα από το δικαστήριο του σουλτάνου στο Δελχί, λόγω της χαμηλής δημοφιλίας του Ισλάμ στην Ινδία.
Από το Βασίλειο των Ρατζπούτ της Σαρσάττι, επισκέφθηκε το Χάνσι στην Ινδία, χαρακτηρίζοντάς την ως «μια από τις πιο όμορφες πόλεις, η καλύτερα κατασκευασμένη και η πιο πολυπληθής. Είναι περιτριγυρισμένη με ένα ισχυρό τείχος και ο ιδρυτής της λέγεται ότι είναι ένας από τους μεγάλους άπιστους βασιλιάδες, που ονομάζεται Τάρα». Κατά την άφιξή του στο Σιντ, ο Ιμπν Μπατούτα αναφέρει τους ινδικούς ρινόκερους που ζούσαν στις όχθες του Ινδού.
Ο Σουλτάνος ήταν ασταθής, ακόμη και για τα πρότυπα εκείνης της περιόδου και για έξι χρόνια ο Ιμπν Μπατούτα βρισκόταν ανάμεσα να ζήσει τη μεγάλη ζωή ενός έμπιστου υποδεέστερου και να γίνει ύποπτος προδοσίας για μια ποικιλία των αδικημάτων. Το σχέδιό του να φύγει με το πρόσχημα να κάνει άλλο ένα Χατζ παρεμποδίστηκε από το Σουλτάνο, ο οποίος του ζήτησε αντ 'αυτού να γίνει πρεσβευτής του στη δυναστεία Γιουάν της Κίνας. Αφού του δόθηκε η ευκαιρία να ξεφύγει από τον Σουλτάνο και να επισκεφθείτε νέα εδάφη, αποδέχτηκε την πρόταση με ευκολία.