cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τουτρακάν
Ιστορία
Το Τουτρακάν ιδρύθηκε προς το έτος 30, υπό την ονομασία Τρανσμαρίσκα: επρόκειτο από εκείνη, κιόλας, την περίοδο για σημαντικό φρούριο της ρωμαϊκής επαρχίας της Μοισίας. Διοικείτο από τον Διοκλητιανό (284-305). Με τον εκρωμαϊσμό των Θρακών, η ονομασία της πόλης εξελίχθηκε σε Τρανσμάρ (ονομασία της οποίας η ύπαρξη αναφέρεται σε έγγραφα χρονολογούμενα κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιουστινιανού τον 6ο αιώνα ενώ, με την άφιξη των Σλάβων και των Πρωτοβούλγαρων και την εγκαθίδρυση της Α΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, σε Τμουταρακάν (Тмутаракан στα βουλγαρικά), ωστόσο η πόλη αναφέρεται και υπό τις ονομασίες Τατκρακάμ (Таткракам), Τορκάν (Торкан), Ντουρακάμ (Дуракам), Ντιρακά (Дирака), Ντιρκανά (Диркана) και Τουκβάντ (Туквант).
Με την κυριαρχία του να αμφισβητείται από τον 10ο έως τον 14ο αιώνα μεταξύ του Βούλγαρου Τσάρου Συμεών Α΄, των Βυζαντινών (προ του 679 και από το 917 έως το 1186), των Πετσενέγων, των Κουμάνων, των Τάταρων (το 1224), των Αλανών, του Δεσποτάτου της Δοβρουτσάς, της Βλαχίας και των Γενουατών, προτού καταλήξει υπό την κατοχή των Οθωμανών το 1388, το Τουτρακάν, το οποίο οι Οθωμανοί αποκαλούσαν Τουρτουκάι ή Τουρτουκαγιά, κατέστη ως οχυρή θέση του Τον Ιλί: οθωμανική επαρχία του Δούναβη η οποία ήλεγχε το σύνολο της συνορεύουσας νότιας όχθης (δεξιάς) του ποταμού μεταξύ του Βελιγραδίου και του Τουτρακάν συμπεριλαμβανομένων. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1787-1792, το Τουτρακάν κατελήφθη από τα ρωσικά στρατεύματα του Στρατηγού Σουβόροφ τα οποία οι Χριστιανοί της πόλης (Βούλγαροι, Γκαγκαούζοι, Βλάχοι και Αρμένιοι) υποδέχθηκαν ως απελευθερωτές, ενώ οι Μουσουλμάνοι, Τούρκοι της Βουλγαρίας και Τάταροι, παρέμειναν πιστοί στην « Υψηλή Πύλη » και πολέμησαν εναντίον των Ρώσων. Με το πέρας του Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1877-1878, το Τουτρακάν παραχωρήθηκε από τους Τούρκους στη Βουλγαρία στα πλαίσια της Συνθήκης του Βερολίνου (1878).
Η πόλη πέρασε, στη συνέχεια, υπό ρουμανικό έλεγχο το 1913, κατόπιν της Συνθήκης του Βουκουρεστίου η οποία έθεσε τέλος στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο (στη διάρκεια του οποίου η Βουλγαρία ηττήθηκε). Η φιλία μεταξύ Βούλγαρων και Ρουμάνων (οι οποίοι είχαν πολεμήσει στο πλευρό των Ρώσων στη διάρκεια του πολέμου της ανεξαρτησίας της Βουλγαρίας) έπαυσε, τότε, να υφίσταται. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1916, η μάχη του Τουτρακάν έφερε αντιμέτωπους, εντός της πόλης, περιμετρικά του φρουρίου, τα βουλγάρικα στρατεύματα του στρατηγού Παντελέι Κισελόφ και ρουμάνικα του κυβερνήτη Κονσταντίν Τεοντορέσκου: τα πρώτα, υποστηριζόμενα και οργανωμένα υπό τον γερμανικό υλικοτεχνική υποστήριξη του Άουγκουστ φον Μάκενσεν, αναδείχθηκαν εύκολα νικητές επί των δεύτερων, διοικούμενων μέσω τηλεφώνου από το Στρατιωτική Λέσχη του Βουκουρεστίου από τον Στρατηγό Μιχάι Ασλάν, ο οποίος δεν έδινε βάση στις συμβουλές του Γάλλου Στρατηγού Ανρί Μπερτελό. Η σφαγή των Ρουμάνων τραυματιών με ξιφολόγχη είχε ως συνέπεια μια εκατέρωθεν καχυποψία για μεγάλο χρονικό διάστημα μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών. Με το πέρας του πολέμου, το Τουτρακάν επέστρεψε υπό τον έλεγχο της Ρουμανίας.
Το Τουτρακάν ενσωματώθηκε εκ νέου, με ειρηνικό τρόπο, από τη Βουλγαρία το 1940 μέσω της Συνθήκης της Κραϊόβα. Τα σοβιετικά στρατεύματα των Στρατηγών Ροντιόν Μαλινόφσκι και Φιοντόρ Τολμπούχιν εισέβαλαν τον Σεπτέμβριο του 1944 και η Βουλγαρία, όπως και η Ρουμανία, εγκατέλειψαν τον Άξονα προκειμένου να ενταχθούν στους Συμμάχους (απέναντι στους οποίους, ωστόσο, δεν είχε βρεθεί σε εμπόλεμη κατάσταση, αν και είχε επεκταθεί εδαφικά σε βάρος των Γιουγκοσλάβων και Ελλήνων γειτόνων της).
Δημογραφία
Κατά τη ρουμάνικη απογραφή του 1930, η πόλη αριθμούσε 11.175 κατοίκων, εκ των οποίων οι 6.871 ήσαν Ρουμάνοι, οι 2.591 Τούρκοι και Τάταροι, ενώ 1.358 ήσαν Βούλγαροι, με το υπόλοιπο του πληθυσμού να αποτελείται από Γκαγκαούζους, Έλληνες, Εβραίους, Αρμένιους και Ρομά.
Κατά τη βουλγάρικη απογραφή του 2011, το Τουτρακάν αριθμούσε 8.641 κατοίκους, εκ των οποίων ποσοστό της τάξεως του 74,1% ήσαν Βούλγαροι, 19,1% Τούρκοι, 2,7% Ρομά και 4,2% λοιπές εθνότητες.
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Νίκος Καρούζος
Ο Νίκος Καρούζος (17 Ιουλίου 1926 - 28 Σεπτεμβρίου 1990) ήταν ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.
Βίος
Ο Νίκος Καρούζος γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου του 1926 στο Ναύπλιο. Οι γονείς του, Κωνσταντίνα Πιτσάκη και Δημήτρης Καρούζος, δάσκαλος, συνέβαλαν στα πρώτα παιδικά χρόνια στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, όπως και ο ιερέας και δάσκαλος παππούς του από την πλευρά της μητέρας του που διέθετε πλούσια βιβλιοθήκη.
Το 1944 ολοκληρώνει τις γυμνασιακές σπουδές στη γενέτειρά του και εντάσσεται στην ΕΠΟΝ Ναυπλίου στο Τμήμα διαφώτισης. To 1945 εισάγεται στη Νομική Σχολή και στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Ιούνιο του 1946 γλιτώνει τη σύλληψη και εκτέλεσή του από την Οργάνωση Χ. Την επόμενη χρονιά εξορίζεται στην Ικαρία για πέντε μήνες. Το 1951 υπηρετεί τη θητεία του στη Μακρόνησο και το 1953 εξορίζεται πάλι στη Μακρόνησο. Νοσηλεύτηκε στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο όπου απαλλάχθηκε από τη στρατιωτική θητεία χωρίς να υπογράψει δήλωση μετανοίας, για λόγους υγείας.
Το 1955 παντρεύεται τη Μαρία Δαράκη με την οποία χωρίζει μετά από μερικούς μήνες. Εγκαταλείπει τις σπουδές στη Νομική και την προοπτική να γίνει δικηγόρος. Αρχίζει να δημοσιεύει ποιήματα και άλλα πεζά κείμενα σε διάφορα περιοδικά, όπως τα Αθηναϊκά Γράμματα, Επιθεώρηση Τέχνης, Νέα Εστία, Ευθύνη, Σύνορο και [[Διαγώνιος]]. Το 1961 βραβεύεται με το Β΄ Κρατικό Βραβείο ποίησης και το 1962 με Α΄ Βραβείο Ποίησης της Ομάδας των Δώδεκα. Το 1962 παντρεύεται, για δεύτερη φορά, με τη Μαίρη Μεϊμαράκη, με την οποία χωρίζει το 1980. Τον Μάιο του 1967 συλλαμβάνεται για δηλώσεις που έκανε σε βάρος του Παττακού.
Το διάστημα 1983-1984 και το 1986 εργάζεται στο Γ΄ Πρόγραμμα της ΕΡΑ κάνοντας εκπομπές για τη λογοτεχνία. Το 1988 βραβεύεται με το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο Ποίησης. Αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα υγείας (καρδιολογικά, διάγνωση καρκίνου). Νοσηλεύεται σε διάφορες κλινικές της Ελλάδας και του εξωτερικού (Φεβρουάριος-Μάρτιος του 1986 στο Σωτηρία, Μάρτιος του 1989 διάγνωση καρκίνου, Φεβρουάριος-Μάρτιος του 1990 στο Λονδίνο). Πεθαίνει στις 28 Σεπτεμβρίου του 1990 στο Νοσοκομείο Υγεία.
Ποιητικό έργο
Παιδιόθεν ασχολείται με το διάβασμα ποίησης και τη συγγραφή. Το 1944-1945 πραγματοποιεί την πρώτη δημοσίευση ποιήματός του στο περιοδικό  της ΕΠΟΝ Νέα Γενιά. Το 1949 δημοσιεύει το πρώτο του ποίημα με τίτλο Σίμων ο Κυρηναίος στο περιοδικό Ο Αιώνας μας, ενώ το 1953 την πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο Η επιστροφή του Χριστού.
Η ποίηση του Καρούζου έχει χαρακτηρισθεί ως φιλοσοφική, θρησκευτική, μυστική, μα δεν είναι τόσο η μεταφυσική διάσταση που τη διακρίνει, αλλά «μια υπαρξιακή πλησμονή, που τον ωθεί πέρα από τα όρια του εγώ, προς τη συγχώνευση με το αισθητό σύμπαν».
Πεζά-δοκίμια
Επιτομή Έργου
Στις ποιητικές συλλογές από το 1956 και μετά ο Καρούζος εγκατέλειψε τiς λακωνικές ποιητικές εκφράσεις και άνοιξε τον δρόμο στην αναλυτική έκφραση του πνεύματος με κύριους άξονες αναζητήσεων τον έρωτα, τον θάνατο και τον θεό. Ο Νίκος Καρούζος συγκαταλέγεται στους πιο αξιόλογους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά Κατηγορία:Βραβευμένοι με Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας
Σαραζίν
Σαραζίν (γαλλικός τίτλος: Sarrasine) είναι διήγημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, το οποίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην Επιθεώρηση του Παρισιού το 1830 και εκδόθηκε το 1831. Περιλαμβάνεται στις Σκηνές της Παρισινής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Το διήγημα αποτελείται από δύο ιστορίες, μια ιστορία πλαίσιο και μια ενσωματωμένη ιστορία, η οποία αναφέρεται στον τραγικό έρωτα ενός νεαρού γλύπτη για μια πριμαντόνα εξαιρετικής ομορφιάς, που αποδείχθηκε ότι ήταν καστράτος.
Σύνοψη
Παρίσι, χειμώνας του 1830. Γύρω στα μεσάνυχτα κατά τη διάρκεια μιας κοσμικής συγκέντρωσης, ο αφηγητής κάθεται σε ένα παράθυρο θαυμάζοντας τον κήπο. Ακούει τις συζητήσεις γύρω του σχετικά με την προέλευση του πλούτου του ιδιοκτήτη της έπαυλης, κυρίου ντε Λαντί. Υπάρχει επίσης η αινιγματική παρουσία ενός άγνωστου παράξενου ηλικιωμένου άνδρα στο σπίτι, στον οποίο η οικογένεια ήταν ιδιαίτερα αφοσιωμένη και για τον οποίο οι παρευρισκόμενοι έκαναν τις πιο τρελές εικασίες. Εμφανιζόμενος ξαφνικά στη μέση της γιορτής, ο ηλικιωμένος τρόμαξε τη νεαρή κόμισσα Μπεατρίς ντε Ροσφίντ. Ο αφηγητής την απομάκρυνε από το δωμάτιο και της είπε ότι ξέρει ποιος είναι ο άντρας και, με την επιθυμία να την ξαναδεί, κανόνισαν μια συνάντηση για το επόμενο βράδυ για να της πει την ιστορία του ηλικιωμένου, που διαδραματίζεται πολλά χρόνια νωρίτερα.
Το επόμενο βράδυ, η νεαρή κόμισσα μαθαίνει την ιστορία του Ερνέστ-Ζαν Σαραζίν και του τραγικού του έρωτα: το 1758, ο νεαρός Σαραζίν ήταν ένας παθιασμένος καλλιτέχνης, που αντί να ακολουθήσει τη νομική καριέρα του πατέρα του ασχολήθηκε με τη γλυπτική. Αφοσιώθηκε με πάθος στην τέχνη του και, έχοντας κερδίσει το βραβείο της Ρώμης, έφυγε για να σπουδάσει «στην πατρίδα των τεχνών», προς μεγάλη απογοήτευση του πατέρα του. Ένα βράδυ στη Ρώμη, μπαίνοντας σε ένα γεμάτο θέατρο, ερωτεύθηκε κεραυνοβόλα την πριμαντόνα, τη Ζαμπινέλα, μια γυναίκα με αγγελική φωνή. Η ιδανική ομορφιά της κατέπληξε τον νεαρό γλύπτη, άρχισε να παρακολουθεί όλες τις παραστάσεις της και δημιούργησε μια προτομή της. Έχοντας παρατηρήσει το πάθος του νεαρού, οι τραγουδιστές του θιάσου ενθάρρυναν τη Ζαμπινέλλα να τον παγιδεύσει. Αφού γνωρίστηκαν σε μια γιορτή, ο Σαραζίν της δήλωσε τον φλογερό του έρωτα, αλλά αυτή ήταν συγκρατημένη, υποδηλώνοντας κάποιο κρυμμένο μυστικό ή κίνδυνο. Ο Σαραζίν αισθάνονταν όλο και περισσότερο ότι η Ζαμπινέλα είναι η ιδανική γυναίκα.
Προσκεκλημένος ένα βράδυ από τον Γάλλο πρέσβη για να παρακολουθήσουν μια συναυλία της, ο Σαραζίν μαθαίνει το τρομερό μυστικό: η Ζαμπινέλλα είναι καστράτος, τραγουδιστής που έχει υποστεί ευνουχισμό και προστάτης της είναι ένας καρδινάλιος. Αποφασισμένος να μάθει την αλήθεια από το στόμα αυτής που αγαπά, ο Σαραζίν οργάνωσε την απαγωγή της. Μαθαίνοντας ότι τον εξαπάτησε για να ευχαριστήσει τους θεατρικούς συντρόφους του που ήθελαν να διασκεδάσουν με τον νεαρό Γάλλο, σε μια κρίση απόγνωσης και οργής, όρμησε να τη σκοτώσει. Μια ομάδα ανδρών του καρδινάλιου έφτασε εκείνη τη στιγμή και ο Σαραζίν πέθανε από τα χτυπήματα των στιλέτων τους.
Στη συνέχεια, ο αφηγητής αποκαλύπτει ότι ο ηλικιωμένος στο σπίτι των Λαντί είναι η Ζαμπινέλλα, θείος της κυρίας ντε Λαντί, και ότι η τεράστια περιουσία τους προέρχεται από αυτόν τον καστράτο που την κέρδισε με την εξαιρετική φωνή του στην όπερα και την εύνοια ενός καρδινάλιου της Ρωμαϊκής Εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Ισίδωρος Κούβελος
Ο Ισίδωρος Κούβελος (γεννημένος στην Αθήνα το 1953) είναι Έλληνας αθλητικός παράγοντας και επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται στο χώρο της ναυτιλίας. Από πολύ νωρίς στράφηκε στις αθλοπαιδιές ως μέλος του Εθνικού Γ.Σ., όπου ασχολήθηκε με τον στίβο και το μπάσκετ. Το 1972 ξεκίνησε και εν συνεχεία ολοκλήρωσε τις σπουδές του πάνω στο ναυτιλιακό αντικείμενο στο Λονδίνο στην τοπική Σχολή Εξωτερικού Εμπορίου (από όπου απέκτησε δίπλωμα «Shipping») και στο εκεί Πολυτεχνείο, λαμβάνοντας εξειδίκευση στους τομείς της ναυλομεσιτείας και της διαχείρισης. Την ίδια χρονική περίοδο (1974 – 1976) εργάστηκε σε ελληνική εφοπλιστική εταιρεία του Λονδίνου μέσω της οποίας εντάχθηκε στο Διεθνές Κέντρο Ναυλώσεων του Λονδίνου (“Baltic Exchange”). Ακολούθως γύρισε στην Ελλάδα προκειμένου να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία και αργότερα ίδρυσε συνεταιρική ναυτιλιακή εταιρεία στην οποία παρέμεινε έως το 1998, για να αποχωρήσει δημιουργώντας τη δική του εταιρεία, που διατηρεί έως σήμερα.
Δημόσια αξιώματα
Έχει διατελέσει αρχηγός της ελληνικής αποστολής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2008 και του Λονδίνου το 2012, πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας και της Εθνικής Ολυμπιακής Ακαδημίας, πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ιππασίας και Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Ένωσης Μεσογειακών Αγώνων.
Αθλητικός παράγοντας
Ήταν αρχικά αντιπρόεδρος και μετά πρόεδρος της ερασιτεχνικής ποδοσφαιρικής ομάδας Αργοναύτης του Πειραιά από το 1981 έως το 1984. Το 1985 με τη σύμπραξη φίλων του ίδρυσε την ομάδα μπάσκετ Γ.Σ. Θησέας Θησείου, η οποία έως το έτος 1989 πέτυχε να ανέλθει πέντε αγωνιστικές κατηγορίες. Τα έτη 1989 – 1995 υπηρέτησε ως γενικός αρχηγός και αντιπρόεδρος Τ.Α.Κ. στο Τμήμα Καλαθοσφαίρισης του Πανιωνίου, με την ομάδα να κατακτά πολλές διεθνείς διακρίσεις (Κυπελλούχος Ελλάδας 1991, συμμετοχή στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κόρατς και στην Ευρωλίγκα).
Προσωπική ζωή
Ο Ισίδωρος Κούβελος έχει πραγματοποιήσει δυο γάμους, από τον πρώτο εκ των οποίων έχει αποκτήσει τρία παιδιά. Δεύτερη σύζυγός του από το 1998 είναι η πρώην Υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών Ομοσπονδιών
Ρικάρντο Μούτι
Ο Ρικάρντο Μούτι (Riccardo Muti) είναι Ιταλός διευθυντής ορχήστρας. Αφού πέρασε από κορυφαίες ορχήστρες του κόσμου, σήμερα είναι μουσικός διευθυντής της Συμφωνικής του Σικάγου.
Παιδική ηλικία και σπουδές
Ο Μούτι γεννήθηκε στη Νάπολη στις 28 Ιουλίου 1941, αλλά πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στη Μολφέττα, κοντά στο Μπάρι. Ο πατέρας του ήταν γιατρός στη Μολφέττα, αλλά και ερασιτέχνης τραγουδιστής. Και η μητέρα του, μία Ναπολιτάνα, ήταν επαγγελματίας τραγουδίστρια. Καθώς εξηγείται στην αυτοβιογραφία του Ρικάρντο (2010), ήταν «οικογενειακό σχέδιο» τα παιδιά να γεννηθούν στη Νάπολη.
Ο Ρικάρντο απεφοίτησε από το κλασικό λύκειο (Liceo classico) «Βιττόριο Εμανουέλε II» στη Νάπολη και στη συνέχεια μελέτησε πιάνο στο Ωδείο του San Pietro a Majella με τον Vincenzo Vitale. Μετά από το δίπλωμα αυτό, που του δόθηκε με «άριστα», ο Μούτι πήρε πτυχίο στη σύνθεση και στη διεύθυνση ορχήστρας από το Ωδείο «Τζουζέπε Βέρντι» του Μιλάνου, όπου μελέτησε με τον συνθέτη Μπρούνο Μπεττινέλλι και τον μαέστρο Αντονίνο Βόττο. Σύνθεση σπούδασε και με τον Νίνο Ρότα, τον οποίο θεωρεί μέντορά του. Κέρδισε την πρώτη θέση με ομοφωνία των κριτικών στον διαγωνισμό «Γκουίντο Καντέλλι» για διευθυντές ορχήστρας στο Μιλάνο το 1967 και το επόμενο έτος τοποθετήθηκε ως κύριος διευθυντής ορχήστρας και μουσικός διευθυντής στο Maggio Musicale Fiorentino, μία θέση που κράτησε επί ένδεκα χρόνια.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Από το 1971 ο Μούτι διεύθυνε πολλές όπερες και συναυλίες στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, όπου είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη διεύθυνσή του σε όπερες του Μότσαρτ. Από το 1972 διεύθυνε τακτικά τη Φιλαρμονική του Λονδίνου και το 1974 διορίσθηκε ως ο κύριος διευθυντής της διαδεχόμενος στη θέση αυτή τον Ότο Κλέμπερερ.
Το 1987 ο Μούτι έγινε ο κύριος διευθυντής στη Ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου ("Filarmonica della Scala"), με την οποία το 1988 πήρε το χρυσό μετάλλιο στον Διεθνή Μουσικό Διαγωνισμό Βιόττι και περιόδευσε την Ευρώπη. Το 1991, μετά από 12 χρόνια ως μουσικός διευθυντής της, ανακοινώνει την παραίτησή του από την Ορχήστρα της Φιλαδέλφειας, από το τέλος της περιόδου 1991–1992.
Βερολίνο και Βιέννη
Ο Μούτι έχει κληθεί επανειλημμένα από τη Φιλαρμονική του Βερολίνου και τη Φιλαρμονική της Βιέννης. Το 1996 διεύθυνε τη δεύτερη εξ αυτών κατά την Εβδομάδα Φεστιβάλ Βιέννης και σε περιοδείες σε Ιαπωνία, Κορέα, Χονγκ Κονγκ και Γερμανία, ενώ έδωσε συναυλίες με τη Φιλαρμονική της Βιέννης στην Ιαπωνία και το 2008. Ο Μούτι έχει επίσης διευθύνει την ορχήστρα στην -παγκοσμίως τηλεοπτικά μεταδιδόμενη- Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία της Βιέννης το 1993, το 1997, το 2000, το 2004, το 2018 και το 2021.
Διευθύνοντας όπερες
Εκτός από τη δουλειά του στη Σκάλα του Μιλάνου, όπου υπήρξε μουσικός διευθυντής επί 19 χρόνια, ο Μούτι υπήρξε μαέστρος σε παραστάσεις όπερας με την Ορχήστρα της Φιλαδέλφειας και σε παραγωγές στα λυρικά θέατρα πολλών πόλεων: Ρώμη (από το 1969), Ραβέννα, Βιέννη, Λονδίνο (από το 1977), Μόναχο (από το 1979) και Νέα Υόρκη (2010). Η δουλειά του με την Κρατική όπερα της Βιέννης έχει συμπεριλάβει την Αΐντα το 1973, τη Δύναμη του πεπρωμένου το 1974, τη Νόρμα το 1977, τον Ριγκολέττο το 1983, και τον Ντον Τζοβάννι το 1999.
Στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ
Μία ιδιαίτερη σχέση συνδέει τον Μούτι με το Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, όπου ο μαέστρος εμφανίσθηκε για πρώτη φορά το 1971 με τον Ντον Πασκουάλε του Ντονιτσέττι (σε σκηνοθεσία Λάντισλαβ Στρος). Στα επόμενα χρόνια ο Μούτι συμμετέχει συνεχώς στο φεστιβάλ, διευθύνοντας τόσο πολυάριθμες συναυλίες με τη Φιλαρμονική της Βιέννης, όσο και ανεβάσματα όπερας όπως: Ντον Τζοβάννι (σκηνοθ. Μίκαελ Χάμπε) το 1990 και 1991, Τραβιάτα (σκηνοθ. Lluis Pasqual) το 1995, Ο μαγεμένος αυλός το 2005 (σκηνοθ. Graham Vick) και 2006 (σκηνοθ. Pierre Audi), Οθέλλος το 2008 και Ορφέας και Ευριδίκη (σκηνοθ. Ντίτερ Ντορν) το 2010. Το 2011 τέλος ο Μούτι διεύθυνε μία νέα παραγωγή της όπερας του Βέρντι Μάκβεθ σε σκηνοθεσία του Πέτερ Στάιν. . Ο Μούτι είναι επίσης ιδιοκτήτης μιας κατοικίας κοντά στο Σάλτσμπουργκ.
Το Φεστιβάλ Whitsun του Σάλτσμπουργκ
Από το 2007 ως το 2011 ο Μούτι ήταν ο κύριος μαέστρος στο Φεστιβάλ Whitsun του Σάλτσμπουργκ. Διεύθυνε παραγωγές σπάνιων ιταλικών μελοδραμάτων από τον 18ο αιώνα και συναυλίες με τη δική του «Ορχήστρα Νέων Luigi Cherubini».
Ο Μούτι στην Αμερική
Στις ΗΠΑ ο Μούτι ήταν από το 1980 ως το 1992 μουσικός διευθυντής της Ορχήστρας της Φιλαδέλφειας, την οποία διεύθυνε σε πολυάριθμες περιοδείες ανά τον κόσμο. Το 1979 διορίσθηκε στη θέση αυτή, ενώ το 1992, ανακηρύχθηκε επίτιμος μαέστρος (conductor laureate). Ο Μούτι έχει δηλώσει ότι η προσέγγισή του είναι να παραμένει πιστός στην πρόθεση του συνθέτη. Αυτό σήμανε μία μεταβολή από τον πλούσιο «ήχο της Φιλαδέλφειας» που καλλιέργησαν οι προκάτοχοί του Eugene Ormandy και Λέοπολντ Στοκόφσκι. Οι μεταβολές του στον ήχο της ορχήστρας παραμένουν αμφιλεγόμενες. Ορισμένοι αισθάνονται ότι την μετέτρεψε σε ένα θεσμό που ανεξαρτήτως ρεπερτορίου παράγει τον ίδιο «λιγνό» ήχο, ο οποίος προτιμάται πολύ από τους σύγχρονους μηχανικούς ηχογραφήσεων, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι ο Μούτι ξεσκέπασε τον πραγματικό σκοπό των έργων. Το βέβαιο είναι ότι μετά την αποχώρησή του από τη Φιλαδέλφεια έχει πραγματοποιήσει ελάχιστες εμφανίσεις ως προσκεκλημένος με την Ορχήστρα της Φιλαδέλφειας (η τελευταία φορά ήταν το 2005.
Από την άλλη πλευρά ο Μούτι έχει πραγματοποιήσει τακτικές εμφανίσεις ως προσκεκλημένος μαέστρος με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης. Αναφέρεται ότι οι μουσικοί της ορχήστρας αυτής είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον (πριν ο Μούτι εγκατασταθεί στο Σικάγο) για να τον έχουν ως μουσικό διευθυντή, αλλά ο Μούτι δήλωσε ότι δεν επιθυμούσε να πάρει τη θέση αυτή.
Στις 5 Μαΐου 2008 ο Μούτι ορίσθηκε ως ο επόμενος μουσικός διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας του Σικάγου (CSO), με αρχή την περίοδο 2010–2011 και αρχικό συμβόλαιο πενταετές. Είχε ήδη πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του με την CSO στο Ravinia Festival το 1973.
Το τέλος της εποχής του Μιλάνου
Το 2003 υπήρξαν φήμες για διαμάχες (τόσο καλλιτεχνικές όσο και προγραμματισμού) στη Σκάλα, μεταξύ του Μούτι και του γενικού διευθυντή Κάρλο Φοντάνα. Ο Μούτι δεν ήταν παρών στη συνέντευξη τύπου με την οποία ανακοινώθηκε το πρόγραμμα της περιόδου 2003-2004. Ο διορισμός το 2003 του Μάουρο Μέλι ως καλλιτεχνικού διευθυντή της Σκάλας υποστηρίχθηκε ότι αποσκοπούσε στον κατευνασμό της διαμάχης του Φοντάνα με τον Μούτι.
Στις 24/2/2005 ο Φοντάνα απολύθηκε από τη θέση του γενικού μάνατζερ και αντικαταστάθηκε από τον Μέλι. Ωστόσο, οι μουσικοί τάχθηκαν στο πλευρό του Φοντάνα και κατά του Μούτι και, στις 13 Μαρτίου, ο Μούτι δήλωσε πως θα αρνείτο να διευθύνει την ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου από αυτό το σημείο και πέρα. Τρεις ημέρες αργότερα, η ορχήστρα και το υπόλοιπο προσωπικό της Σκάλας ψήφισαν με συντριπτική πλειοψηφία κατά του Μούτι σε μια κίνηση μη-εμπιστοσύνης. Ο Μούτι υποχρεώθηκε να ακυρώσει μία συναυλία πριν από την ψηφοφορία αυτή και κάποιες άλλες παραγωγές διακόπηκαν εξαιτίας των συνεχών συγκρούσεων με τους υποστηρικτές του Φοντάνα. Στις 2 Απριλίου ο Μούτι παραιτήθηκε, αιτιολογώντας την παραίτηση με «εχθρότητα» από μέλη του προσωπικού. Στη θέση του μουσικού διευθυντή τον διαδέχθηκε ο Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ.
Μια πολιτική στάση
Τη νύχτα της 12ης Μαρτίου 2011, το Teatro dell'Opera της Ρώμης είχε πρεμιέρα της όπερας Ναμπούκο, με μαέστρο τον Μούτι. Μετά το τέλος του χορωδιακού "Va, pensiero", το οποίο περιέχει τους στίχους "Oh mia patria, sì bella e perduta" («Ω, χώρα μου, τόσο όμορφη και τόσο χαμένη»), το κοινό χειροκρότησε «με ιδιαίτερη εγκαρδιότητα». Ο Μούτι, παραβαίνοντας το πρωτόκολο της όπερας και τις αυστηρές συμβάσεις του ίδιου του συνθέτη, στράφηκε προς το ακροατήριο και εκφώνησε έναν μικρό λόγο, αναφερόμενος στις δραστικές περικοπές του προϋπολογισμού που είχε ανακοινώσει η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι και που θα επηρέαζαν ιδιαίτερα τη χρηματοδότηση των τεχνών. Ο Μούτι μίλησε για την ανάγκη να κρατηθεί ο πολιτισμός ζωντανός στην Ιταλία, παρακινούμενος, όπως δήλωσε αργότερα, από την πίστη ότι «...η θανάτωση του πολιτισμού σε μια χώρα όπως η Ιταλία είναι ένα έγκλημα κατά της κοινωνίας. Ο πολιτισμός είναι η πνευματική κόλα που κρατά τον λαό ενωμένο». Στη συνέχεια, ο Μούτι κάλεσε το ακροατήριο να συμμετάσχει στην επανάληψη του χορωδιακού "Va, pensiero". Το κοινό της όπερας πράγματι σηκώθηκε και τραγούδησε μαζί με την επί σκηνής χορωδία. Ο Μούτι θυμάται ότι το «80% του κοινού γνώριζε τους στίχους» και τραγούδησε, ενώ «κάποια από τα μέλη της χορωδίας είχαν δακρύσει».
Στις 18 Μαρτίου η παράσταση του Ναμπούκο επαναλήφθηκε, αλλά αυτή τη φορά με παρόντες τον πρόεδρο της Ιταλίας Τζιόρτζιο Ναπολιτάνο και τον πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο Μούτι, που είχε ήδη δηλώσει πως ήταν η πρώτη φορά στη ζωή του που είχε διευθύνει χορωδία και κοινό μαζί και επίσης η τελευταία, σε αυτή την παράσταση διεύθυνε κανονικά την όπερα του Βέρντι.
Οικογένεια
Ο Μούτι είναι νυμφευμένος με τη Μαρία Κριστίνα Ματσαβιλλάνι (Mazzavillani), ιδρύτρια και διευθύνουσα του Φεστιβάλ της Ραβέννας. Απέκτησαν δύο γιους και μία κόρη.
Ρεπερτόριο και ηχογραφήσεις
Με την Ορχήστρα της Φιλαδέλφειας, οι ηχογραφήσεις του Μούτι περιλαμβάνουν τον πρώτο «κύκλο» των συμφωνιών του Μπετόβεν που ηχογραφήθηκε ποτέ για CD, τις συμφωνίες των Γιοχάνες Μπραμς και Αλεξάντερ Σκριάμπιν, επιλεγμένα έργα του Τσαϊκόφσκυ και του Προκόφιεφ, καθώς και λιγότερο γνωστά έργα συνθετών όπως ο Τζιάκομο Πουτσίνι και ο Φερρούτσιο Μπουζόνι.
Ο Μούτι θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους μαέστρους στον κόσμο για τις όπερες του Τζουζέπε Βέρντι. Επίσης, έχει διευθύνει μια σειρά ετήσιων παραστάσεων όπερας σε συναυλίες, με έργα των Βέρντι, Πουτσίνι, Μότσαρτ και Βάγκνερ. Το 1992 διεύθυνε παραστάσεις των Παλιάτσων του Ρουτζέρο Λεονκαβάλλο με τον Λουτσιάνο Παβαρόττι, που επίσης ηχογραφήθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Ιταλοί μουσικοί
Γόνατο
thumb|250px|Σχεδιάγραμμα της άρθρωσης του γονάτου Το γόνατο είναι η άρθρωση ανάμεσα στον μηρό και στο πόδι και αποτελείται από δύο επιμέρους αρθρώσεις: μία ανάμεσα στο μηριαίο οστό και την κνήμη και μία ανάμεσα στο μηριαίο οστό και την επιγονατίδα. Είναι η μεγαλύτερη άρθρωση στο ανθρώπινο σώμα. Αν και οι κινήσεις της είναι σύνθετες, επιτρέπει κυρίως την κάμψη και την έκταση του ποδιού.
Δομή
Το γόνατο είναι τροποποιημένη γωνιώδης διάρθρωση, η οποία αποτελείται από τρία λειτουργικά τμήματα: την άρθρωση μηριαίου-επιγονατίδας, η οποία αποτελείται από την επιγονατίδα και την επιγονατιδική αύλακα στο πρόσθιο τμήμα του μηριαίου, και την έσω και έξω άρθρωση ανάμεσα σε μηριαίο και κνήμη. Η άρθρωση περιβάλλεται από αρθρικό υγρό, το οποίο βρίσκεται εντός του αρθρικού θύλακου. Ανάμεσα στο αρθρικό θύλακο και την ινώδη κάψα βρίσκεται λίπος. Στην οπίσθια επιφάνεια του γόνατος βρίσκεται ο ιγνυακός βόθρος. Οι αρθρικές επιφάνειες του μηριαίου οστού είναι ο έσω και έξω μηριαίος κόνδυλος και οι αρθρικές επιφάνειες της κνήμης είναι η έσω και έξω κνημιαία γλήνη. Η ακτίνα της καμπύλης των κονδύλων στο οβελιαίο επίπεδο γίνεται μικρότερη προς τα πίσω.
Μηνίσκοι
Το γόνατο διαθέτει δύο ημισεληνοειδείς ινοχόνδρινους δίσκους, τον έσω και τον έξω μηνίσκο, που παρεμβάλλονται μεταξύ των αρθρικών επιφανειών των μηριαίων και των κνημιαίων κονδύλων. Ο έσω μηνίσκος καλύπτει το 50% περίπου της επιφάνειας του έσω κνημιαίου κονδύλου ενώ ο έξω καλύπτει περίπου τα 2/3 της αρθρικής επιφανείας του έξω κνημιαίου κονδύλου. Ο ρόλος τους είναι να βελτιώνουν την προσαρμογή ανάμεσα στο μηριαίο οστό και στην κνήμη. Επειδή αγκαλιάζουν το μοιραίο οστό από πάνω αυξάνουν την σταθερότητα στο γόνατο παρέχοντας ιδιαίτερα στην μπρος πίσω κίνηση μεταξύ των οστών. Η κυρία τους λειτουργία είναι να απορροφάνε τους κραδασμούς στο γόνατο μειώνοντας έτσι την πίεση και τρίβη στον αρθρικό χόνδρο. Βοηθά επίσης την λίπανση και διατροφή του αρθρικού χόνδρου. Για αυτούς τους λόγους παρατηρείται μετά από ρήξη μηνίσκου κι αν μετέπειτα αφαιρεθει (μηνισκεκτομή), ραγδαία αύξηση στην φθορά του αρθρικού χόνδρου προκαλώντας αρθρίτιδα.
Σύνδεσμοι
Οι σύνδεσμοι περιβάλλουν την άρθρωση του γονάτου και προσφέρουν σταθερότητα, περιορίζοντας τις κινήσεις, και μαζί με τους μηνίσκους και τις περιτονίες προστατεύουν τον αρθρικό θύλακα. Εντός της άρθρωσης του γονάτου βρίσκονται οι δύο χιαστοί σύνδεσμοι και ο εγκάρσιος σύνδεσμος, ο οποίος συνδέει τους δύο μηνίσκους. Ο πρόσθιος χιαστός εκφύεται από την πρόσθια επιφάνεια της μεσοκονδύλιας περιοχής και καταφύεται στο πίσω τμήμα του έξω τοιχώματος του μεσοκονδύλιου βόθρου και ο οπίσθιος χιαστός εκφύεται από την οπίσθια επιφάνεια της μεσοκονδύλιας περιοχής και καταφύεται στο έσω τοίχωμα του μεσοκονδύλιου βόθρου. Ο πρόσθιος και ο οπίσθιος χιαστός σύνδεσμος παρεμποδίζουν την πρόσθια και οπίσθια μετατόπιση αντίστοιχα της κνήμης σε σχέση με το μηρό οστό. Ακόμα πιο σημαντικά όμως οι χιαστοί σύνδεσμοι παρέχουν στροφική σταθερότητα στο γόνατο.
Εξωαρθρικοί σύνδεσμοι είναι ο επιγονατιδικός σύνδεσμος, ο οποίος συνδέει την επιγονατίδα με το φύμα της κνήμης και αποτελεί συνέχεια του τένοντα του τετρακέφαλου μηριαίου μυ, ο έσω (κνημιαίος) και ο έξω (περονιαίος) πλάγιος σύνδεσμος. Ο έσω πλάγιος σύνδεσμος αποτρέπει την βλαισότητα στο γόνατο ενώ ο έξω πλάγιος σύνδεσμος αποτρέπει την ραιβότητα στο γόνατο. Ο έξω πλάγιος σύνδεσμος είναι σημαντικό μέρος της οπίσθιας έξω γωνιάς του γόνατος και παρέχει σημαντική στροφική σταθερότητα στο γόνατο. Άλλοι δύο σύνδεσμοι, ο λοξός ιγνυακός και ο ημιυμενώδης σύνδεσμος, βρίσκονται στην οπίσθια επιφάνεια του γόνατος.
Πηγές
Κατηγορία:Αρθρώσεις
Μεγάλη Συμμαχία (Μπανγκλαντές)
Η Μεγάλη Συμμαχία (মহাজোট, Μαχατζότ) είναι κυβερνητικός συνασπισμός στο Μπαγκλαντές που σχηματίστηκε το 2008 και αποτελείται από το Σύνδεσμο Αουάμι του Μπαγκλαντές, το Κόμμα Τζατίγια, το Τζατίγια Σαματζταντρίκ Νταλ, το Εργατικό Κόμμα, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα και εννέα άλλα κόμματα. Η μεγάλη Συμμαχία κέρδισε τις εκλογές του 2008 και σχημάτισε κυβέρνηση το 2009.
Το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα αποχώρησε από τη μεγάλη Συμμαχία πριν τις εκλογές και συμμετείχε ανεξάρτητα. Το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα εντάχθηκε στη συμμαχία των 18 κομμάτων το 2012. δεξιά|μικρογραφία|Η [[Σεΐχ Χασίνα|Σέιχ Χασίνα, σημερινός Πρωθυπουργός του Μπανγκλαντές και Ηγέτης του Συνδέσμου Αουάμι του Μπανγκλαντές και της Μεγάλης Συμμαχίας]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Μπανγκλαντές
23 Ιουνίου
22 Ιουνίου | 23 Ιουνίου | 24 Ιουνίου
Η 23η Ιουνίου είναι η 174η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (175η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 191 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ισχιαλγία
Παθοφυσιολογία
thumb|Εντόπιση και Κατανομή Οσφυαλγίας και Ισχιαλγίας|250px Η Ισχιαλγία, λέγεται και "Σύνδρομο Οσφυοϊερής Ριζοπάθειας" (Lumbosacral Radicular syndrome, LRS) ακολουθεί μιά μεγάλη διαδρομή, από τη μέση, στο γλουτό, στο μηρό, στο γόνατο, στη γάμπα και μερικές φορές μέχρι τον αστράγαλο και τα δάκτυλα του ποδιού, σπάνια δέ στο περίνεο και στα γεννητικά όργανα. Ανάλογα με το ποια ρίζα του ισχιακού πλέγματος είναι ερεθισμένη, είναι διαφορετικά και τα συμπτώματα (ρίζες Ο4, Ο5, Ι1). Η Ισχιαλγία συνυπάρχει κατά κανόνα με την Οσφυαλγία, αλλά όχι πάντα και έχει χαρακτήρες ενός πόνου που αλλάζει θέση, με ή χωρίς αίσθημα σαν «κάψιμο», ή αίσθημα «ψυχρού» στο πόδι, με «μουδιάσματα» ή «βελονιάσματα» στο δέρμα του μηρού, της γάμπας και του ποδιού Σπανιότερα υπάρχει και «τοπική» ισχιαλγία, δηλαδή πόνος σε μία μόνο περιοχή κατανομής της ρίζας του ισχιακού πλέγματος, δηλαδή ο ασθενής μπορεί να πονάει μόνο στον αστράγαλο, στην Περόνη, ή μόνο στο γλουτό, ή μόνο στη γάμπα κ.λπ. .
Ταξινόμηση Βλαβών
Οι βλάβες του Ισχιακού νεύρου ταξινομούνται γενικώς στις εξής ομάδες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις
Ζόρντι Αρέσε
Ο Ζόρντι Αρέσε (λατινικό αλφάβητο : Jordi Arrese i Castañé), γεννημένος στην Βαρκελώνη στις 29 Αυγούστου 1964, είναι Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης και Ολυμπιονίκης. Στο απλό ήταν No. 23 στον κόσμο στις 4 Νοεμβρίου 1991 και στα διπλά No. 62 στις 14 Αυγούστου 1995.
Στο κύπελλο Ντέιβις έπαιξε για την Ισπανία το 1989 και το 1992 με ρεκόρ 2 νίκες και μία ήττα.
Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1992 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο απλό. Στον τελικό έχασε από τον Μαρκ Ροσέ με 7–6, 6–4, 3–6, 4–6, 8–6.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ισπανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές της αντισφαίρισης
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1977-78
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1977-78 αποτέλεσε το 23ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η Ομόνοια Αραδίππου για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1978-79 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1978–79. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία 1978-79.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1976-77
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1977-78
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1977-78:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1976-77
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1976-77:
Επίσης, η ΠΑΕΚ/ΑΕΚ μετονομάστηκε σε ΠΑΕΕΚ αφού ολοκληρώθηκε η ενοποίηση των δύο σωματείων.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Πηγή:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1977-1978 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Χόρχε Μπαρντού
Ο Χόρχε Μπαρντού (λατινικό αλφάβητο : Jorge Bardou), γεννημένος στην Βαρκελώνη στις 5 Μαρτίου 1965, είναι Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Στο απλό ήταν No. 173 στον κόσμος στις 9 Μαΐου 1988 και στα διπλά No. 104 στις 14 Απριλίου 1986.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Βοημούνδος Ε΄ της Αντιόχειας
Ο Βοημούνδος Ε΄ (περί το 1199 - Ιανουάριος 1252) από τον Οίκο του Πουατιέ-Αντιόχειας ήταν πρίγκιπας της Αντιόχειας και κόμης της Τρίπολης (1233 - 1252).
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος και διάδοχος του Βοημούνδου Δ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και της Πλεζάνς Εμπριάκο του Τζαμπλέ. Ο Βοημούνδος Ε΄ ήταν, όπως ο πατέρας του, μόνιμα εχθρός με τους Ιωαννίτες Ιππότες και το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας. Αντίθετα προτιμούσε συμμαχία με τους Ναΐτες Ιππότες. Η συμφιλίωση ανάμεσα στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας και την Αρμενία ακολούθησε μόνο μετά το τέλος του, με την παρέμβαση του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας.
Ο Βοημούνδος Ε΄ της Αντιόχειας απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1252. Ο γιος και διάδοχός του Βοημούνδος ΣΤ΄ ήταν μόνο 15 ετών και κυβέρνησε υπό την κηδεμονία της μητέρας του Λουτσιάνας ντι Σεγκνί. Η Λουτσιάνα δεν εγκατέλειψε ποτέ την Τρίπολη και παρέδωσε την εξουσία σε συγγενείς της από την Ρώμη· αυτό την έκανε μισητή. Ο Βοημούνδος ενηλικιώθηκε σε λίγους μήνες. Ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας, που βρισκόταν τότε σε Σταυροφορία, πήρε την άδεια από τον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ να διαδεχτεί το δουκάτο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο την Αλίκη των Μπλουά, κόρη του Ερρίκου Β΄ κόμη της Καμπανίας και χήρα του Ούγου Α΄ της Κύπρου (1225). Ο γάμος τους ήταν άτεκνος και στη συνέχεια ακυρώθηκε.
Έκανε δεύτερο γάμο με τη Λουτσιάνα ντι Σεγκνί, μικρανεψιά του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄, με την οποία απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αντιόχειας Κατηγορία:Κόμητες της Τρίπολης Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
NGC 4095
Ο NGC 4095 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει 330 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 26 Απριλίου 1785 και ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 4095. Πρόκειται επίσης για γαλαξία LINER.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Γαλαξίες LINER 4095 38324 Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης
Κουλιάς Μπαϊσεΐτοβα
δεξιά|μικρογραφία|277x277εσ|Γραμματόσημο του Καζακστάν του 2012 που απεικονίζει την Μπαϊσεΐτοβα Η Κουλιάς Μπαϊσεΐτοβα (καζακικά: Күләш Жасынқызы Бәйсейітова, ρωσικά: Куляш Жасымовна Байсеитова, 1912, Αλμάτι – 6 Ιουνίου 1957, Μόσχα) ήταν Σοβιετική Καζακική τραγουδίστρια της όπερας.
Ήταν ένας από τους 13 αρχικούς παραλήπτες του βραβείου του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ το 1936 και επίσης το νεότερο άτομο που έλαβε αυτόν τον τίτλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καζάκοι τραγουδιστές
Ιωάννης Παπαδάκης (φυσικομαθηματικός)
Ο Ιωάννης Παπαδάκης (1825 - 1876) ήταν Έλληνας φυσικομαθηματικός καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Τζιτζιφέ Αποκορώνου της Κρήτης το 1825. Πατέρας του ήταν ο Γιώργης Παπαδάκης ή Ξέπαπας, οπλαρχηγός της επανάστασης του 1821 και «φροντιστής» Οικονομίας της επαναστατημένης Κρήτης το 1822, ο οποίος εκπροσώπησε το νησί ως πληρεξούσιος στη Β΄ Εθνοσυνέλευση που έγινε στο Άστρος Κυνουρίας (29 Μαρτίου-18 Απριλίου 1823).
Ο Ιωάννης έγινε έκτακτος καθηγητής των Μαθηματικών και της Αστρονομίας στις 3 Μαΐου 1850, επίτιμος καθηγητής στις 5 Σεπτεμβρίου 1852, και τακτικός καθηγητής στις 17 Αυγούστου 1854. Διετέλεσε δύο φορές (1859-1860 και 1873-1874) κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής και πριν τον θάνατό του το 1876 εξελέγη πρύτανης για το ακαδημαϊκό έτος 1876-1877.
Εργάστηκε επίσης ως βοηθός αστρονόμος στο Αστεροσκοπείο Αθηνών από το 1850, και διετέλεσε προσωρινός Διευθυντής του Αστεροσκοπείου όταν αποχώρησε λόγω ασθένειας ο πρώτος διευθυντής Γεώργιος Βούρης, το 1855 μέχρι το 1858 οπότε και ανέλαβε ως τρίτος Διευθυντής ο Ιούλιος Σμιτ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Φυσικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση
Ping
Το ping είναι μέθοδος για τον εντοπισμό της διαθεσιμότητας και της απόδοσης ενός απομακρυσμένου πόρου του δικτύου. Θεωρείται ότι αποτελεί το ακρωνύμιο των λέξεων "Packet Internet Groper". Αποτελεί διαδικασία με την οποία επιβεβαιώνεται η σύνδεση με έναν απομακρυσμένο υπολογιστή π.χ. μέσω Internet ή τοπικού δικτύου. Με το ping αποστέλλεται στον απομακρυσμένο υπολογιστή ένα πακέτο δεδομένων και στη συνέχεια ο υπολογιστής που έστειλε το πακέτο, περιμένει για μία echo reply, δηλαδή την απάντηση στο πακέτο δεδομένων του ping (πολλοί το αποκαλούν και pong). Το πακέτο που αποστέλλεται με το ping ονομάζεται ICMP (Internet Control Message Protocοl) echo packet. Το διάστημα μεταξύ του ping και του echo reply επιβεβαιώνει την ποιότητα της σύνδεσης και αποκαλείται lag (καθυστέρηση). Μια συνηθισμένη τιμή του lag πρέπει να είναι 0.02 – 0.08 δευτερόλεπτα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Λογισμικό Unix Κατηγορία:Λογισμικό δικτύωσης
Χάρσα
Ο Χάρσα (हर्षवर्धन, 590 - 647), γνωστός και ως Χαρσαβαρντάνα, ήταν Ινδός αυτοκράτορας που κυβέρνησε τη Βόρεια Ινδία από το 606 έως το 647. Ήταν μέλος της δυναστείας Πουσιαμπούτι, και ήταν ο γιος του Πραμπακαρβαρντάνα που νίκησε τους εισβολείς Αλτσόν Χούνα, και ο μικρότερος αδερφός του Ρατζιαβαρντάνα, βασιλιάς του Θανεσάρ, της σημερινής Χαριάνα. Στην ακμή του Χάρσα, η Αυτοκρατορία του κάλυπτε μεγάλο μέρος της Βόρειας και Βορειοδυτικής Ινδίας, και εκτεινόταν ανατολικά μέχρι την Καμαρούπα, και Νότια μέχρι την Ναρμάντα, και τελικά έκανε το Καναούτζ (στην σημερινή πολιτεία Ουτάρ Πραντές) πρωτεύουσά του και κυβέρνησε μέχρι το 647. Ο Χάρσα ηττήθηκε από το νότιο Ινδό Αυτοκράτορα Πουλακεσίν Β΄ της δυναστείας Τσαλούκγια όταν ο Χάρσα προσπάθησε να επεκτείνει την Αυτοκρατορία νοτιότερα στην Ινδική χερσόνησο.
Η ειρήνη και η ευημερία που επικρατούσε έκανε την αυτοκρατορία του κέντρο κοσμοπολιτισμού, προσελκύοντας επιστήμονες, καλλιτέχνες και θρησκευτικούς επισκέπτες από μακριά και ευρέως. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Χάρσα ασπάστηκε τη λατρεία Σούργια του Βουδισμού. Ο Κινέζος ταξιδιώτης Σουανζάνγκ επισκέφθηκε το ανάκτορό του και έγραψε ένα πολύ ευνοϊκό σύγγραμμα γι'αυτόν, επαινώντας τον για την δικαιοσύνη και τη γενναιοδωρία. Η βιογραφία του Χαρσατσαρίτα ("Πράξεις του Αρσά") που γράφτηκε από τον ποιητή Μπαναμπάτα, περιγράφει τη σχέση του με τον Θανεσάρ, το αμυντικό τείχος, την τάφρο και το παλάτι με ένα διώροφο Νταβαλαγκρίχα (λευκό αρχοντικό).
Προέλευση
αριστερά|μικρογραφία|Ερείπια του παλατιού στο "Χαρς κα τίλα", περιοχή αναχωμάτων που εξαπλώνεται σε πάνω από 1 χιλιόμετρο Μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας Γκούπτα στα μέσα του 6ου αιώνα, η Βόρεια Ινδία χωρίστηκε σε διάφορα ανεξάρτητα βασίλεια. Οι βόρειες και δυτικές περιοχές της Ινδίας, πέρασε στα χέρια μιας ντουζίνας ή περισσότερων φεουδαρχικών κρατών. Ο Πραμπακάρα Βαρντάνα, ο κυβερνήτης του Σθανβισβάρα, που ανήκε στην οικογένεια Πουσγιαμπούτι, επέκτεινε τον έλεγχό του πάνω από τα γειτονικά κράτη. Ο Πραμπακάρ Βαρντάν ήταν ο πρώτος βασιλιάς της δυναστείας Βαρντάνα με πρωτεύουσα το Θανεσουάρ. Μετά το θάνατο του Πραμπακάρ Βαρντάν το 605, ο μεγαλύτερος γιος του Ράτζια Βαρντάνα ανέβηκε στο θρόνο. Ο Χάρσα Βαρντάνα ήταν ο μικρότερος αδερφός του Ράτζια Βαρντάνα. Αυτή η περίοδος βασιλέων από την ίδια γραμμή αναφέρεται ως δυναστεία Βαρντάνα σε πολλές εκδόσεις.
Σύμφωνα με σημαντικές ενδείξεις, ο Χάρσα, όπως οι Γκούπτα, ήταν του Βάισγια Βάρνα. Οι Κινέζος ταξιδιώτος Σουανζάνγκ αναφέρει ένα αυτοκράτορας με το όνομα Σιλαντίτγια, ο οποίος είχε υποστηριχθεί ότι είναι ο Χάρσα. Ο Σουανζάνγκ αναφέρει ότι ο βασιλιάς ανήκε στο «Φέι-σε». Αυτή η λέξη είναι γενικά αποκαταστείται ως «Βαϊσγιά» (βάρνα ή κοινωνική τάξη).
Ανάβαση στον θρόνο
μικρογραφία|Το έδαφος της αυτοκρατορίας του Χάρσα. Η αδελφή Ρατζιάσρι των Χάρσα και Ράτζια Βαρντάνα είχαν παντρευτεί με τον βασιλιά τον Μαουκχάρι, τον Γκραχαβαρνάμ. Αυτός ο βασιλιάς, μερικά χρόνια αργότερα, νικήθηκε και σκοτώθηκε από τον βασιλιά Ντεβαγκούπτα των Μάλουα και μετά τον θάνατό του η Ρατζιάσρι φυλακίστηκε από τον νικητή. Ο αδελφός του Χάρσα, ο Ράτζια Βαρντάνα, τότε βασιλιάς του Θανεσάρ, δεν μπόρεσε να αντέξει αυτή την προσβολή στην οικογένειά του, επιτέθηκε εναντίον του Ντεβαγκούπτα και τον νίκησε. Αλλά συνέβη τη στιγμή που ο Σασάνκα, βασιλιάς του Γκάουντα στην Ανατολική Βεγγάλη, εισήλθε στη Μαγκάντα ως φίλος του Ρατζιαβαρντάνα, αλλά σε μυστική συμμαχία με τον βασιλιά των Μαλούα. Ως εκ τούτου, ο Σασάνκα δολοφόνησε προδοτικά τον Ρατζιαβαρντάνα. Μόλις άκουσε για το φόνο του αδελφού του, ο Χάρσα αμέσως έκανε επίθεση στον προδοτικό βασιλιά των Γκάουντα και σκότωσε τον Σασάνκα σε μια μάχη. Ο Χάρσα ανέβηκε στο θρόνο σε ηλικία 16 ετών.
Βασιλεία
Ο Πουλακεσίν Β΄ νίκησε τον Χάρσα στις όχθες του Ναρμάντα, τον χειμώνα του 618-619 μ.Χ.
Το 648, ο αυτοκράτορας Τανγκ Ταϊζόνγκ της Δυναστείας Τανγκ έστειλα τον Ουάνγκ Σουαντσέ στην Ινδία σε απάντηση για την αποστολή πρεσβευτή από τον Χάρσα στην Κίνα. Ωστόσο, τη στιγμή που στην Ινδία ανακάλυψε ότι ο Χάρσα είχε πεθάνει ο νέος βασιλιάς επιτέθηκε στον Ουάνγκ και τους 30 τοποθετημένους υφισταμένους του. Αυτό οδήγησε τον Ουάνγκ Σουαντσέ να διαφύγει στο Θιβέτ και στη συνέχεια τοποθετώντας μια κοινή δύναμη, με πάνω από 7.000 Νεπαλέζους πεζικό και 1.200 Θιβετιανούς πεζικό επιτέθηκε στο Ινδικό κρατίδιο στις 16 Ιουνίου. Η επιτυχία της επίθεσης είχε ως αποτέλεσμα ο Σουαντσέ να λάβει τον τιμητικό τίτλο "Μεγάλος Δάσκαλος του Κλειστού Ανακτόρου." Εξασφάλισε ένα αναφερόμενο Βουδιστικό λείψανο για την Κίνα.
Συγγραφέας
Πιστεύεται ευρέως ότι είναι ο συγγραφέας των τριών Σανσκριτικών θεατρικών έργων Ρατναβάλι, Ναγκανάντα και Πριγιανταρσίκα. Ενώ κάποιοι πιστεύουν (π.χ. Μαμμάτα στο Καβιαπρακάσα) ότι ήταν ο Μπάνα, ο ποιητής του ανακτόρου του Χάρσα που το έγραφε σε πληρωμένη επιτροπή, η Γουέντι Ντόνιγκερ είναι «πεπεισμένη, ωστόσο, ότι ο βασιλιάς Χάρσα έγραψε πραγματικά τα θεατρικά έργα ... μόνος του».
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Δυναστεία Πουσιαμπούτι
Αδαμάντιος Πεπελάσης
Ο Αδαμάντιος Πεπελάσης (Γαστούνη 1922 - 2017) ήταν Έλληνας οικονομολόγος, πανεπιστημιακός και διοικητής τράπεζας.
Βιογραφία
Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών, στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου και στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια, του οποίου αναγορεύτηκε και διδάκτορας. Ήταν υπότροφος του Ιδρύματος Φούλμπραιτ (Fulbright).
Υπήρξε καθηγητής της Οικονομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ντέιβις της Καλιφόρνια (1957-63), του Πολυτεχνείου και του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια (1971-73), τακτικός καθηγητής Οικονομικής του Πανεπιστημίου του Κεντάκι και επισκέπτης καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ).
Διατέλεσε αναπληρωτής γενικός επιστημονικός διευθυντής του Κέντρου Οικονομικών Ερευνών (1962-64), υποδιοικητής της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος (1963), διοικητής της ίδιας τράπεζας αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση (1974) και διοικητής της Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος.
Επίσης, υπήρξε πρόεδρος στο Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού (1995-1998), γενικός διευθυντής στο Ίδρυμα Μελετών Λαμπράκη, πρόεδρος του Δ.Σ. Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος (1988), διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος (1974-1981). Ακόμα, ήταν ιδρυτικό μέλος του Διεθνούς Κέντρου Μ. Θεοδωράκης. Υπήρξε διαχρονικός συνεργάτης του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη.
Απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών.
Συγγραφικό έργο
Έγραψε 18 βιβλία, από τα οποία ξεχωρίζουν :
Άρθρα του, κυρίως οικονομικού περιεχομένου, έχουν δημοσιευθεί σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες
Σφακιά
Τα Σφακιά είναι ιστορική περιοχή της νότιας Κρήτης που βρίσκεται σήμερα εντός του νομού Χανίων. Υπήρξε μία από τις πιο ανυπότακτες περιοχές της Ελλάδας και συχνά παρομοιάζεται με τη Μάνη και το Σούλι. Είναι ιδιαίτερα δυσπρόσιτη και τραχιά περιοχή που περιβάλλεται από τις απόκρημνες πλαγιές των Λευκών Ορέων και τα πολυάριθμα φαράγγια που σχηματίζονται σ´αυτές ενώ νότια βρέχεται από το Νότιο Κρητικό πέλαγος.
Μεσαιωνική περίοδος
Η περιοχή των Σφακίων αναφέρεται για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια των αραβικών επιδρομών στην Κρήτη. Μετά την κατάκτηση της Κρήτης από τους Σαρακηνούς Άραβες, το 824 μ.Χ., οι Σφακιανοί αρνήθηκαν να δηλώσουν υποταγή και οργανώθηκαν σε δική τους αυτόνομη κοινότητα με δική τους εξουσία που την ονόμαζαν γερουσία.
Κατά την εκστρατεία του Νικηφόρου Φωκά για την ανακατάληψη της Κρήτης οι Σφακιανοί του προσέφεραν σημαντικές υπηρεσίες και τον ενίσχυσαν στην πολιορκία του Χάνδακα (σημ. Ηράκλειο), ο οποίος έπεσε στις 7 Μαρτίου 961 μ.Χ. Μετά την επικράτηση των Βυζαντινών, ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς επέτρεψε στους Σφακιανούς να διατηρήσουν την τοπική τους διακυβέρνηση και τους παραχώρησε προνόμια.
Στα Σφακιά διοικητής ορίστηκε ο ανιψιός του αυτοκράτορα Μαρίνος Σκορδύλης, ο οποίος ήρθε στην Κρήτη μαζί με εννιά από τους αδερφούς του και τις οικογένειές τους. Η επικράτεια της οικογένειας Σκορδύλη ξεκινούσε από την Ασκύφου ανατολικά του Κουστογέρακου, μέχρι και την περιοχή του Φραγκοκάστελλου. Η μεγαλύτερη πόλη της επικράτειας της οικογένειας Σκορδύλη ήταν η Ανώπολη.
Ο Ιωάννης Φωκάς, απευθείας απόγονος του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, θεωρούταν ο ανώτερος μεταξύ των δώδεκα διοικητών των επαρχιών της Κρήτης. Η επικράτειά του ήταν η μεγαλύτερη από τις δώδεκα επαρχίες της Κρήτης. Καταλάμβανε τμήμα του σημερινού νομού Ρεθύμνου ενώ νότια και δυτικά έφτανε μέχρι την επικράτεια της οικογένειας Σκορδύλη.
Επαναστάσεις (1212 - 1283)
Το 1204, μετά την πρώτη κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η Κρήτη πέρασε σε Βενετικό έλεγχο υπό τον οποίο παρέμεινε μέχρι το 1669. Στο διάστημα αυτό σημειώθηκαν τουλάχιστον 27 επαναστάσεις στην Κρήτη. Πολλές από αυτές ξεπήδησαν από την περιοχή των Λευκών Ορέων, την περιοχή όπου δρούσαν οι Σφακιανοί. Στην περιοχή σημειώθηκαν πάνω από 13 εξεγέρσεις μεταξύ του 1207 και 1365. Η πρώτη εξέγερση ξέσπασε το 1212 αλλά γρήγορα κατεστάλη από τους Βενετούς. Το 1217 ξέσπασε μία νέα διαμάχη μεταξύ της οικογένειας Σκορδύλη και των Βενετών. Η εξέγερση εξαπλώθηκε γρήγορα αλλά τερματίστηκε με την υπογραφή συνθήκης μεταξύ του νέου δούκα των Βενετών και των εξεγερμένων. Νέα εξέγερση ξέσπασε στο Ρέθυμνο το 1230 μετά από συνεργασία των αρχοντικών οικογενειών του νησιού, Σκορδύλη, Μελισσηνών και Δρακοντόπουλων. Οι Βενετοί κατάφεραν να ελέγξουν ξανά την κατάσταση μετά από 6 χρόνια.
Τις επόμενες δεκαετίες μετά το 1212 οι Βενετοί άρχισαν να παραχωρούν τον έλεγχο περιοχών του νησιού σε οικογένειες ευγενών της Βενετίας. Το Ηράκλειο (Κάντια για τους Βενετούς) έγινε έδρα του Δούκα της Κάντιας. Το 1252 οι Βενετοί έχτισαν στη θέση της αρχαίας πόλης Κυδωνίας την πόλη των Χανίων. Η Κρήτη την περίοδο αυτή διαιρέθηκε σε έξι επαρχίες οι οποίες εξελίχθηκαν στη συνέχεια σε τέσσερις κομητείες. Η περιοχή των Σφακίων εξακολουθούσε να παραμένει έξω από τον άμεσο έλεγχο των Βενετών.
Το 1273 η οικογένεια Χορτάτζη ηγήθηκε μίας νέας επανάστασης που τερματίστηκε έξι χρόνια μετά αφού πρώτα οι Βενετοί πήραν με το μέρος τους τον Αλέξιο Καλλέργη, απόγονο παλιών αρχόντων του νησιού. Οι Βενετοί δεν τήρησαν τις υποσχέσεις που είχαν δώσει στον Καλλέργη με αποτέλεσμα να ξεσπάσει νέα επανάσταση στο νησί το 1283 με υποκινητή αυτή τη φορά τον ίδιο τον Καλλέργη. Η στάση αυτή τερματίστηκε μετά από 16 χρόνια αφού οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές προχώρησαν σε διαπραγματεύσεις που κατέληξαν σε συμφωνία που ικανοποίησε τον Καλλέργη που δήλωσε υποταγή στους Βενετούς.