cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξης Αγραφιώτης
Βιογραφικό σημείωμα
Ανήκει στη νεότερη γενιά των Ελλήνων συνθετών με γερμανική παιδεία, αφού έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και σπούδασε στο γερμανόφωνο χώρο. Γράφει σε προχωρημένο «ατονικό» ιδίωμα, χωρίς όμως να μην είναι ανοιχτός για οποιαδήποτε αναφορά στο παρελθόν εφόσον εξυπηρετεί της αισθητικές του αναζητήσεις.
Συχνά είναι ο ίδιος ερμηνευτής των έργων του, αρχικά σαν πιανίστας (στα έργα μουσικής δωματίου, επίσης στα δύο πιάνο κοντσέρτα), και έπειτα σαν διευθυντής ορχήστρας.
Υιός του διευθυντή ορχήστρας Δημήτρη Αγρφιώτη, μεγάλωσε στη Νότια Γερμανία και ήρθε σε ηλικία 17 ετών στην Ελλάδα όπου σπούδασε και πήρε το δίπλωμα πιάνου με την Ντόρα Μπακοπούλου και πτυχία θεωρητικών με τον Δημήτρη Μηνακάκη στο Ωδείο Ατενέουμ στην Αθήνα. Συνέχισε στην Ανώτατη Ακαδημία Μουσικής της Βιέννης με διπλώματα (Magister Artium) στη διεύθυνση ορχήστρας (Uros Lajovic) και σύνθεση (Erich Urbanner). Επισκέφθηκε τα θερινά σεμινάρια Σύγχρονης Μουσικής στο Ντάρμστατ το 2004, και το 2006 ήταν προσκεκλημένος να εργαστεί στο σπίτι του Γιοχάνες Μπραμς στο Μπάντεν-Μπάντεν.
Εχει γράψει έργα μουσικής δωματίου, ορχηστρική μουσική, κύκλους τραγουδιών, χορωδιακά έργα και θεατρική μουσική. Το «Κοντσέρτο δωματίου για πιάνο και 12 εκτελεστές» ήταν παραγγελία του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Βραβεύτηκε με το Γ΄ βραβείο στο Διαγωνισμό εις μνήμη Δημήτρη Δραγατάκη. για το κουαρτέτο εγχόρδων του. Διηύθυνε τις πρώτες εκτελέσεις της «Συμφωνίας σε ένα μέρος» και των «5 Ελληνικών Χορών» με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλικής. Έργα του έχουν παιχτεί στη Γερμανία, Αυστρία, Ουκρανία και Ελλάδα. Από το 1996 είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών.
Εργάστηκε ως εκγυμναστής σολίστ (Solorepetitor) και αρχιμουσικός στις όπερες του Γκέρλιτς (Görlitz) και Λύμπεκ (Lübeck) (1996-2002), και έπειτα ως διευθυντής σπουδών και αρχιμουσικός στη Σύγχρονη Όπερα του Βερολίνου (2002-2006). Ως διευθυντής ορχήστρας συνεργάστηκε επανειλημμένα με την Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης, τις Κρατικές Ορχήστρες Αθηνών και Θεσσαλονίκης, την Εθνική Λυρική Σκηνή, τη Συμφωνική Ορχήστρα του Karlovy Vary (Τσεχία), τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Györ (Ουγγαρία), την Όπερα του Ulm και την Πρωσική Ορχήστρα Δωματίου. Υπήρξε επίσης λέκτορας στις Ανώτατες Ακαδημίες Μουσικής στη Βρέμη και τη Βαϊμάρη (2004 - 2006). Το 2006 και 2007 ήταν μόνιμος αρχιμουσικός της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Βόλου. Εργάστηκε το 2008 στην Όπερα της Βέρνης όπου ήταν υπεύθυνος για την μουσική προετοιμασία της όπερας Wozzeck του Άλμπαν Μπεργκ. Το 2007 συνεχίζει ως λέκτορας στην Ακαδημία της Βρέμης. Από το 2008 μέχρι το 2011 ήταν μόνιμος εκγυμναστής σολίστ και διευθυντής ορχήστρας στην Όπερα του Μπίλεφελντ (Bielefeld).
Από το 2011 είναι μόνιμος διευθυντής σπουδών (Studienleiter) και διευθυντής ορχήστρας (Kapellmeister) στην όπερα του Βύρτσμπουργκ. Επίσης από το Οκτώβριο του 2012 διδάσκει ως λέκτορας στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής του Βύρτσμπουργκ (Hochschule für Musik Würzburg).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας
Γεδεών
Ο Γεδεών είναι Βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, Νεβι'ίμ. Ήταν Εβραίος Κριτής, γιος του Ιωάς, από την πόλη Εφραθά (Οφρά). Διακρίθηκε σε αγώνες κατά "ειδωλολατρών" γκρεμίζοντας τους βωμούς του Τύριου θεού Βάαλ. Αργότερα κλήθηκε από τον Θεό να βοηθήσει τον Ιουδαϊκό λαό που καταπιεζόταν από τους Μαδιανίτες τους οποίους πολέμησε και νίκησε, επιτυγχάνοντας μια τεσσαρακονταετή ειρήνη. Δεν δέχθηκε όμως το βασιλικό στέμμα που του πρόσφεραν οι Εβραίοι και πέθανε σε βαθύ γήρας.
Μετά τον θάνατό του ο Ιουδαϊκός λαός επανήλθε και πάλι στη λατρεία του Βάαλ η δε οικογένεια του Γεδεών που απαρτιζόταν από 70 γιους εξολοθρεύτηκε από τον Αβιμέλεχ, γιο που απέκτησε με μία δευτέρας σειράς σύζυγο και παλλακή του που καταγόταν απο την Συχέμ.
Παραπομπές
Γεδεων Γεδεων
Σαρακήνα Τρικάλων
Η Σαρακήνα ή Σαρακίνα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γεωγραφικά στοιχεία - αξιοθέατα
Η Σαρακήνα βρίσκεται στή βορειοδυτική άκρη του κάμπου των Τρικάλων και τις ανατολικές όχθες του Πηνειού, σε υψόμετρο 180 μέτρα. Απέχει περίπου 7 χλμ. Ν. από την Καλαμπάκα (έδρα του δήμου) και 19 χλμ. ΒΔ. από τα Τρίκαλα. Ανατολικά περνάει η ΕΟ Τρικάλων - Ιωαννίνων, που την διαχωρίζει από τον οικισμό Θεόπετρα, νότια είναι η Περιστερά ενώ στην απέναντι πλευρά του ποταμού, δυτικά και νοτιοδυτικά η Αγία Παρασκευή και ο Βιτουμάς αντίστοιχα. Στα βορειοδυτικά και σε απόσταση 1 χιλιομέτρου περίπου βρίσκεται η ομώνυμη γέφυρα η οποία θεμελιώθηκε τον 15ο αιώνα από τον μητροπολίτη Λαρίσης Βησσαρίων Β’ και εξυπηρετούσε τη συγκοινωνία μεταξύ των χωριών της Πίνδου και του Ασπροποτάμου. Ενδιαφέρον αξιοθέατο είναι και το πηγάδι οθωμανικής περιόδου για την κατασκευή του οποίου χρησιμοποιήθηκαν σκαλιστοί ογκόλιθοι, πιθανόν κομμάτια αρχαιότερου οικοδομήματος.
Η Γέφυρα της Σαρακίνας
Η Γέφυρα της Σαρακίνας έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. "Γεφυρώνει τον ποταμό Πηνειό και είναι γνωστή ως γέφυρα της Σαλαμπριάς. Σώζονται τέσσερα πλήρως ημικυκλικά τόξα. Το πλάτος του φορέα και του καταστρώματος της γέφυρας είναι 3,20 μ., ενώ με την διαπλάτυνση φθάνει τα 5,20 μ. Σε κάθε μεσοβάθρο υπάρχει μια μικρή κόγχη πλάτους 2,50 μ., που πλαισιώνεται από δύο μικρότερα ανοίγματα. Το παλιό τμήμα της γέφυρας είναι κατασκευασμένο από μαργαϊκό ψαμμίτη λαξευτό, ενώ στις προσθήκες έχει χρησιμοποιηθεί κυρίως ασβεστόλιθος λαξευτός".
Θρησκευτικά μνημεία
Μέσα στο χωριό θρησκευτικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ναός του Αγίου Αθανασίου που οικοδομήθηκε στα 1872 και "αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής και ζωγραφικής των μέσων του 18ου αιώνος αλλά και της Ιστορικής συνέχειας και παραδόσεως στην περιοχή". Στα βόρεια, δίπλα στον βράχο "Πέτρα", βρίσκεται το εξωκλήσι των Αγίων Αποστόλων. "Πρόκειται για μονόχωρο δρομικό ναό με στοά προσηρτημένη στην νότια πλευρά, άλλοτε κεραμοσκεπής, σήμερα καλυμένος με λαμαρίνα. Εσωτερικά ο ναός είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες, που ιστόρησε το 1615 ο ζωγράφος Γεώργιος εκ χώρας Σταγών, σύμφωνα με επιγραφή στον Α τοίχο. Τοιχογραφίες υφίσταται και η στοά, που χρονολογούνται κατά τον 18ο αιώνα".
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, αναφέρεται γραμμένη ως Σαρακίνα το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αιγινίου. Το 1913 με το ΦΕΚ 260Α - 20/12/1913 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1924 το όνομά της διορθώθηκε σε Σαρακήνα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμπάκας του Δήμου Μετεώρων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 373 κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Καλαμπάκας Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Γεδαλίας
Ο Γεδαλίας είναι Βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη. Υπήρξε Κυβερνήτης της Ιουδαίας και είχε διορισθεί από τον ίδιο τον Ναβουχοδονόσορα. Μετά όμως από λίγους μήνες δολοφονήθηκε.
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Σουηδικές γενικές εκλογές 2014
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σουηδία στις 14 Σεπτεμβρίου 2014 για την εκλογή του Κοινοβουλίου (Riksdag), 21 νομαρχιακών συμβουλίων και 290 δημοτικών συμβουλίων.
Ο Συνασπισμός για τη Σουηδία  (αποτελούμενος από το Κόμμα Μετριοπαθών, το Φιλελεύθερο Κόμμα του Λαού, το Κόμμα του Κέντρου και τους Χριστιανοδημοκράτες) διεκδίκησαν την παραμονή τους για τρίτη θητεία στην κυβέρνηση. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκλογές, τα τρία μεγάλα κόμματα της αριστεράς (το Σουηδικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, το Κόμμα των Πρασίνων και το Κόμμα της Αριστεράς πήραν μέρος αυτόνομα στην προεκλογική εκστρατεία, όπως έκαναν και οι Δημοκράτες της Σουηδίας, ένα εθνικιστικό κόμμα. Ένα τέταρτο αριστερό κόμμα, η Φεμινιστική Πρωτοβουλία δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή, καθώς συγκέντρωσε ποσοστό κάτω του 4%.
Συνολικά 7,3 εκατ. ψηφοφόροι προσήλθαν στις κάλπες. Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν η νίκη για τα 3 αριστερά κόμματα με 158 έδρες επί του Συνασπισμού για τη Σουηδία, που πήρε 142 έδρες. Οι Δημοκράτες της Σουηδίας διπλασίασαν το ποσοστό τους και έλαβαν τις υπόλοιπες 49 έδρες. Ο πρωθυπουργός Φρέντρικ Ράινφελτ, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί. Η Ακροδεξιά κατάφερε να συγκεντρώσει υψηλό ποσοστό που αποτελεί ρεκόρ, καθώς έγιναν το τρίτο κόμμα στη χώρα με ποσοστό 10,5%.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Οι Σοσιαλδημοκράτες δήλωσαν ότι θα επιδιώξουν το σχηματισμό κυβέρνησης, όμως δεν πρόκειται να συνεργαστούν με τους Δημοκράτες της Σουηδίας. Στο μεταξύ ο Ράινφελτ ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί από την ηγεσία του Κόμματος των Μετριοπαθών. Μία ημέρα μετά τις εκλογές ο Στέφαν Λέβεν απέκλεισε την πιθανότητα να σχηματιστεί κυβέρνηση με το Κόμμα της Αριστεράς. Αυτό έφερε την πιθανότητα να σχηματιστεί κυβέρνηση μειοψηφίας ανάμεσα στους Σοσιαλδημοκράτες και στους Πράσινους. Στις 2 Οκτωβρίου 2014 εξελέγη από το Riksdag πρωθυπουργός ο Λέβεν και σχημάτισαν κυβέρνηση οι Σοσιαλδημοκράτες με τους Πράσινους.
Η κυβέρνηση κατέρρευσε στις 3 Δεκεμβρίου 2014, καθώς απέτυχε να ψηφιστεί ο προϋπολογισμός, τον οποίο καταψήφισαν οι Σουηδοί Δημοκράτες, συντασσόμενοι με την κεντροδεξιά αντιπολίτευση. Στις 27 Δεκεμβρίου αποσοβήθηκε το ενδεχόμενο να διεξαχθούν πρόωρες εκλογές καθώς οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι συμφώνησαν για αρκετές παραχωρήσεις στα κόμματα του Συνασπισμού αναφορικά με τη μεταναστευτική πολιτική, την άμυνα και τις συντάξεις. Σε αντάλλαγμα, τα κόμματα αυτά συμφώνησαν να υπερψηφίσουν τον προϋπολογισμό.
Παραπομπές
2014
Θεόδωρος (έξαρχος)
Ο Θεόδωρος ήταν βυζαντινός στρατηγός και πατρίκιος, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας, και Έξαρχος Ραβέννας στο πρώτο μισό του 8ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Έξαρχοι Ραβένας
Εχθρός του Λαού
Η έκφραση ″Εχθρός του Λαού″, είναι ένας ασαφής προσδορισμός των αντιπάλων αυτού που τον χρησιμοποιεί, στιγμαντίζοντάς τους ως εχθρούς ολόκληρης της κοινωνίας.
Η έκφραση ανάγεται στους ρωμαϊκούς χρόνους, όταν η Σύγκλητος στιγμάτισε τον αυτοκράτορα Νέρωνα ως ‘’Εχθρό του Λαού″ (λατινικά: Hostis Publicus) το 68 π.Χ. Στη γαλλική του μορφή (Ennemi du Peuple), χρησιμοποιήθηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Στις 25 Δεκεμβρίου 1793 ο Ροβεσπιέρος είπε:
Έχει χρησιμοποιηθεί επίσης και στη λογοτεχνία. Με τον ίδιο ακριβώς τίτλο ο Ερρίκος Ίψεν έγραψε ένα θεατρικό έργο το 1882.
Σήμερα όμως η χρήση του γίνεται με αναφορά στη σοβιετική φρασεολογία. Στη Σοβιετική Ένωση γινόταν εκτεταμένη χρήση του όρου ‘’Εχθρός του Λαού’’ (ρωσικά: Враг Народа), καθώς ταιριάζει τέλεια με την ιδέα ότι στην εξουσία είναι ο Λαός. Ο Λένιν στο Διάταγμα της 28ης Νοεμβρίου 1917 έλεγε:
Οι Σοβιετικοί χρησιμοποιούσαν επίσης και τους όρους ‘’Εχθρός των Εργατών’’ (Враг Трудящихся, Βραγκ Τρουντιάστσιχσια), ‘’Εχθρός του Προλεταριάτου’’, (Враг Пролетариата, Βραγκ Προλεταριάτα), ’’Ταξικός Εχθρός’’ (Классовый Враг, Κλάσοβι Βραγκ) κ.ά. Ειδικότερα, ο όρος ″Εχθρός των Εργατών″ περιελήφθη στο άρθρο 58 του Ποινικού Κώδικα της Ρωσικής Ομοσπονδίας και παρόμοια άρθρα στους κώδικες των άλλων Σοβιετικών Δημοκρατιών.
Ένας ″Εχθρός του Λαού″μπορούσε να εξοριστεί, να φυλακιστεί ή να εκτελεστεί, και επιπλέον να χάσει την περιουσία του. Οι στενοί συγγενείς των ‘’Εχθρών του Λαού’’ αποκαλούνταν ‘’μέλη της οικογένειας των προδοτών της Πατρίδας’’, και μπορούσαν να σταλούν στα Γκουλάγκ, ενώ στερούνταν τα πολιτικά τους δικαιώματα. Με το να είναι κάποιος φίλος ενός ″Εχθρού του Λαού″, σήμαινε αυτομάτως ότι ετίθετο υπό παρακολούθηση ως ύποπτος.
Σημαντικός αριθμός πολιτών αποκτούσε την ετικέτα του ″Εχθρού του Λαού″, όχι για τις εχθρικές τους πράξεις εναντίον του ″κράτους των εργατών και των αγροτών″, αλλά για την κοινωνική τους καταγωγή ή το προ της Επανάστασης επάγγελμα, όπως, όσοι μίσθωναν εργασία, οι υψηλόβαθμοι κληρικοί, οι πρώην αστυνομικοί, οι έμποροι κλπ. Κάποιοι από αυτούς τους ονόμαζαν κοινώς ″λισέντσι″, δηλαδή ″αποστερημένους″, (από τη ρωσική λέξη лишение, αποστέρηση), καθότι το Σοβιετικό Σύνταγμα τους στερούσε το δικαίωμα της ψήφου. Αυτό σήμαινε ότι αποκλείονταν και από διάφορα άλλα προνόμια, όπως την εργασία, τα δελτία διανομής αγαθών κ.ά.
Παραπομπές
.
Αρμίντα (Ροσίνι)
μικρογραφία|Το λιμπρέτο της όπερας Ως Αρμίντα είναι γνωστή μια τρίπρακτη όπερα του Τζοακίνο Ροσσίνι σε λιμπρέτο του Τζοβάνι Σμιτ βασισμένο στην Απελευθερωμένη Ιερουσαλήμ. Το έργο έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο του Σαν Κάρλο, στις 11 Νοεμβρίου 1817 για τα εγκαίνια του ανοικοδομημένου θεάτρου, έπειτα από την πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει τον προηγούμενο χρόνο.
Πρωταγωνίστρια ήταν η σύζυγος του Ροσσίνι, Ιζαμπέλλα Κολμπράν.
Υπόθεση
Τόπος: Ιερουσαλήμ
Πράξη 1
Ο διοικητής Γοδεφρείδος συγκεντρώνει τους Φράγκους στρατιώτες και τους παρηγορεί, επειδή θρηνούν τον πρόσφατο θάνατο του ηγέτη τους. Εμφανίζεται μια ευγενής γυναίκα και δικαιώνεται ως ο νόμιμος κυβερνήτης της Δαμασκού. Όμως αυτή ισχυρίζεται ότι ο θρόνος της έχει σφετεριστεί από τον κακό θείο της, Υδραότη, και ζητά βοήθεια και προστασία. Στην πραγματικότητα είναι η μάγισσα Αρμίντα και μαζί με τον Υδραότη, ήρθε μεταμφιεσμένη. Το σχέδιό τους είναι να αποδυναμώσουν τους Σταυροφόρους υποδουλώνοντας τους από τους καλύτερους στρατιώτες τους. Οι άντρες είναι τόσο εκθαμβωμένοι από την ομορφιά της Aρμίντα που πείθουν τον Γοδεφρείδο να την βοηθήσει. Ο Γοδεφρείδος αποφασίζει ότι οι Φράγκοι πρέπει να επιλέξουν έναν νέο ηγέτη, ο οποίος στη συνέχεια θα επιλέξει δέκα στρατιώτες για την Αρμίντα. Αποφασίζουν πως ο κατάλληλος άνθρωπος για να την προστατεύσει, είναι ο ιππότης Ρινάλντο. Όμως αυτή η πράξη έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα αίσθημα ζηλοφθονίας από τον Γκερνάντο προς τον Ρινάλντο. Εν τω μεταξύ η Αρμίντα και ο Ρινάλντο, αφού συναντήθηκαν οι δυο τους, ερωτεύονται ο ένας τον άλλον. Η Αρμίντα, όταν του λέει ότι του χρωστάει ευγνωμοσύνη, παραδέχεται ότι είναι ερωτευμένη μαζί του. Ο Γκερνάντο τους βλέπει μαζί και προσβάλλει τον Ρινάλντο ως δειλό μπροστά στους άλλους άντρες. Μονομαχούν και ο Ρινάλντο σκοτώνει τον Γκερνάντο. Φοβισμένος από όσα έχει κάνει, δραπετεύει με την Αρμίντα προτού ο Γοδεφρείδος καταλάβει τι έγινε και τον τιμωρήσει.
Πράξη 2
Ο Aσταγόρρας, ένας από τους αρχηγούς της Κόλασης, στέλνει μια ομάδα δαιμόνων σε ένα δάσος για να βοηθήσει την Αρμίντα. Φτάνει εκεί με τον Ρινάλντο, που είναι εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της. Ακόμα και όταν του λέει για το σχέδιο της με τον Υδραότη, δεν στρέφεται εναντίον της. Προς έκπληξη του Ρινάλντο, η Αρμίντα μετατρέπει στη συνέχεια το δάσος σε ένα τεράστιο λαμπρό παλάτι. Η Aρμίντα σκέφτεται τη δύναμη της αγάπης και κάνει ότι μπορεί για να διασκεδάσει τον Ρινάλντο, ο οποίος έχοντας χάσει όλες τις σκέψεις της στρατιωτικής τιμής, παραδίδεται στη γοητεία της Αρμίντα.
Πράξη 3
Δύο από τους ιππότες του Ρινάλντο, ο Ουβάλδος και ο Κάρολος, στάλθηκαν σε αποστολή για να τον σώσουν. Όταν φτάνουν στο μαγεμένο δάσος, συγκλονίζονται από την ομορφιά της Αρμίντα, παρόλο που γνωρίζουν ότι είναι όλα μια ψευδαίσθηση. Με τη βοήθεια μιας μαγικής ράβδου, διώχνουν τις όμορφες νύμφες που προσπαθούν να τους αποπλανήσουν και μετά κρύβονται όταν εμφανιστούν οι Ρινάλντο και Αρμίντα. Ο Ρινάλντο εξακολουθεί να είναι γοητευμένος από τη μάγισσα, αλλά μόλις είναι μόνος του, ο Ουβάλδος και ο Κάρολος τον αντιμετωπίζουν. Όταν του δείχνουν την αντανάκλαση του σε μια ασπίδα, τρομοκρατείται όταν συνειδητοποιεί ότι δεν αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό του ως τον αξιότιμο πολεμιστή που κάποτε ήταν. Ακόμα γοητευμένος από την Αρμίντα, ο Ρινάλντο προσεύχεται για δύναμη και μετά φεύγει με τους συντρόφους του. Η Αρμίντα καλεί τις δυνάμεις της κόλασης για να φέρει τον εραστή της πίσω, αλλά βρίσκεται αβοήθητη. Βιάζεται να κυνηγήσει τους άντρες.
Όταν αυτή φτάνει τους τρεις στρατιώτες πριν μπορέσουν να φύγουν, ζητά από τον Ρινάλντο να μην την εγκαταλείψει και μάλιστα προσφέρεται η ίδια να πάει σε μάχη μαζί του. Ο Ουβάλδος και ο Κάρολος συγκρατούν τον Ρινάλντο, προσπαθώντας να ενισχύσουν τη δύναμή του, και τελικά να τον απομακρύνουν. Η Αρμίντα αγωνίζεται μεταξύ της αγάπης και της επιθυμίας της για εκδίκηση. Επιλέγει την εκδίκηση, καταστρέφοντας το λαμπρό παλάτι που είχε χτίσει η ίδια, και φεύγει μακριά με οργή.
Κατηγορία:Όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι
Γώγος Πετρίδης
Ο Γώγος Πετρίδης (1917 ή 1918 -1984) ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς Πόντιους λυράρηδες. Αποκαλείται «ο Πατριάρχης της Ποντιακής λύρας».
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1917 ή το 1918 στο Φαντάκ’, ένα χωριό κοντά στην Όλασσα, της Τραπεζούντας. Ήρθε στην Ελλάδα το 1922 και εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στη Καλαμαριά. Ο πατέρας του, Σταύρης Πετρίδης, ήταν γνωστός λυράρης από τον Πόντο και άνθρωπος γλεντζές, που ξόδευε τα χρήματά του σε γλέντια με αποτέλεσμα ο γιός και η γυναίκα του να ζουν πολύ δύσκολα. Για το λόγο αυτό η μητέρα του Γώγου Πετρίδη ήταν πολύ αρνητική στη προοπτική και ο γιός της να ασχοληθεί με τη λύρα.
Ο Γώγος Πετρίδης πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο και στη συνέχεια, το 1941, πήγε στη Νέα Σάντα, στο Κιλκίς, όπου ζούσαν μακρινοί συγγενείς του πατέρα του και εργάστηκε ως κουρέας για να ζήσει. Στη διάρκεια της Κατοχής ασχολήθηκε και με το τρίχορδο μπουζούκι και φέρεται να είχε γνωριστεί με το Τσιτσάνη, ο οποίος λέγεται ότι τον παρότρυνε να αφήσει το μπουζούκι, καθώς δε θα μπορούσε να κερδίσει αρκετά χρήματα, και να ασχοληθεί με τη λύρα.
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του σαράντα άρχισε η συνεργασία του με την Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης, που διήρκησε περίπου τριάντα πέντε χρόνια. Ο Πετρίδης λάμβανε ένα ποσό για να συνοδεύει το χορευτικό συγκρότημα της  Λέσχης και να συμμετέχει στη ραδιοφωνική της εκπομπή καθώς και ένα ποσό για να συνοδεύει παραστάσεις του θεατρικού τμήματος της Λέσχης. Παράλληλα έπαιζε σε γάμους και γιορτές στη Καλαμαριά και σε διάφορα ποντιακά χωριά ενώ είχε πάρει και άδεια μικροπωλητή στην Αγορά Μοδιάνο.
Ο Γώγος Πετρίδης εμφανίστηκε στη δισκογραφία με δύο δίσκους γραμμοφώνου των 78 στροφών σε συνεργασία με το Νίκο Σπανίδη, το 1950. Λίγα χρόνια αργότερα άρχισε η συνεργασία του με το Χρύσανθο Θεοδωρίδη, με τον οποίο εμφανιζόταν σε ποντιακά κέντρα της Θεσσαλονίκης, και μαζί του φωνογράφησε δύο δίσκους γραμμοφώνου των 78 στροφών.
Στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα ηχογράφησε για λογαριασμό της εταιρίας VERAN τρεις δίσκους των 45 στροφών και το 1982 για λογαριασμό της εταιρίας VASIPAP ένα δίσκο με το Κώστα Καραπαναγιωτίδη. Παράλληλα υπάρχουν πολλές ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις από τις ραδιοφωνικές εκπομπές της Ευξείνου Λέσχης και τις εμφανίσεις του Πετρίδη σε κέντρα διασκέδασης.
Ο Γώγος Πετρίδης ήταν νυμφευμένος και είχε τρεις γιούς.
Πέτρος Α΄ της Βρετάνης
Ο Πέτρος Α΄ της Βρετάνης ή Πέτρος του Ντρε (γαλλικά: Pierre Ier de Bretagne, 1187 - 26 Μαΐου 1250) από τον Οίκο του Ντρε-Βρετάνης ήταν δούκας της Βρετάνης (1213 - 1221) και αντιβασιλιάς του δουκάτου για τον ανήλικο γιο του, Ιωάννη Α' της Βρετάνης (1221 - 1237). Ο Πέτρος Α΄ ήταν δεύτερος γιος του Ροβέρτου Β΄ του Ντρε και της δεύτερης συζύγου του Γιολάντας του Κουσί. Ο πατέρας του ήταν γιος του Ροβέρτου Α΄ του Ντρε που ήταν τέταρτος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του παχύ, ο Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας ήταν συνεπώς ξάδελφος του και ανήκε στον Οίκο των Καπετιδών. Παρά το γεγονός ότι είχε βασιλική καταγωγή πήρε λίγα δώρα με διάσπαρτα εδάφη στο Ιλ-ντε-Φρανς και την Καμπανία, προοριζόταν αρχικά για εκκλησιαστική σταδιοδρομία αλλά αργότερα την απαρνήθηκε και πήρε το προσωνύμιο "Μακλέρ" δηλαδή "κακός κληρικός".
Γώγος Πετρίδης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λυράρηδες ποντιακής λύρας
Πέτρος Α΄ της Βρετάνης
Δούκας της Βρετάνης
thumb|left|150px|Ο θυρεός του δούκα της Βρετάνης είναι παραλλαγή του θυρεού του Ντρε Ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας αναζητούσε έναν αδύναμο και πιστό ηγεμόνα για να κυβερνήσει το Δουκάτο της Βρετάνης, βρισκόταν ανάμεσα στην Αγγλία και τις Αγγλικές περιοχές στη Γασκώνη, επιπλέον συνόρευε με το Ανζού και τη Νορμανδία που είχαν χάσει οι Άγγλοι πριν από 12 χρόνια. Η Κωνσταντία της Βρετάνης παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τον Γκυ του Τουάρ, διετέλεσε αντιβασιλιάς της Βρετάνης για λογαριασμό της ανήλικης κόρης του Αλίκης αφού η μεγαλύτερη ετεροθαλής αδελφή της Ελεονώρα της Βρετάνης ήταν φυλακισμένη των Άγγλων. Ο Γάλλος βασιλιάς έσπασε τον δεσμό της μικρής Αλίκης με τον πρίγκιπα των Βρετόνων Ερρίκο του Πεντιέβρ, την πάντρεψε με τον ξάδελφο του Πέτρο του Ντρε (27 Ιανουαρίου 1213) που του έδωσε όρκο υποτέλειας. Υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με το άν ήταν δούκας ή κόμης αφού κυβερνούσε χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του, ο βασιλιάς της Γαλλίας και ο πάπας απευθύνονται στον ίδιο σαν κόμη αλλά ο ίδιος στα διατάγματα του καταγράφεται ως δούκας. Ο βασιλιάς Ιωάννης της Αγγλίας δημιούργησε έναν συνασπισμό εναντίον της Γαλλίας, στρατοπέδευσε στο Πουατού ενώ ο Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επιτέθηκε από τα βόρεια, συνέτριψε τις Γαλλικές δυνάμεις βόρεια του Πουατού και μετακινήθηκε απέναντι από τη Νάντη. Ο Πέτρος τον έδιωξε μετά από σύντομη αψιμαχία αλλά δεν μπόρεσε να εμποδίσει την επόμενη κίνηση του Ιωάννη, μετακινήθηκε στην Κοιλάδα του Λίγηρα και κατέλαβε φρούρια Βρετόνων. Οι υποτελείς του Ιωάννη στο Πουατού αρνήθηκαν ωστόσο να πολεμήσουν έναν Γαλλικό στρατό υπό την ηγεσία του δελφίνου Λουδοβίκου και ο στρατός του Όθων συνετρίβη στο Μπουβίν. Δεν είναι σαφές αν ο Ιωάννης κατέλαβε τη Νάντη επειδή υπήρχε η πολύ ισχυρή γέφυρα στον Λίγρα, δεν είναι επίσης σαφές αν ο Πέτρος εμπόδισε τις δυνάμεις του Ιωάννη που βάδισε ανατολικά, πιθανό συμφώνησε να μην ενοχλήσει το Δουκάτο της Βρετάνης με αντάλλαγμα να του επιτρέψει να συνεχίσει την πορεία του. Ο Ιωάννης είχε το πλεονέκτημα σχετικά με την κομητεία του Ρίτσμοντ, ο τίτλος βρισκόταν υπό την κατοχή των δουκών της Βρετάνης και ο Πέτρος ήθελε να διατηρήσει τα έσοδα από το Ρίτσμοντ.
Ισχυροποίηση της εξουσίας του
Ο Πέτρος αρνήθηκε τις προτάσεις του Ιωάννη να πάρει την κομητεία και να τον υποστηρίξει στις εμφύλιες συγκρούσεις του με τους βαρόνους επειδή θεωρούσε τις υποσχέσεις αβέβαιες. Ο δελφίνος Λουδοβίκος βρέθηκε ξανά σε πόλεμο με τους Άγγλους αλλά όταν έκλεισαν ειρήνη ο Πέτρος απεστάλη σαν διαπραγματευτής που ολοκληρώθηκαν το 1218. Ο Γουλιέλμος Μαρσάλ αντιβασιλιάς για λογαριασμό του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας τον αναγνώρισε σαν κόμη του Ρίτσμοντ αντί για την Ελεονώρα της Βρετάνης που αποτελούσε απειλή για τον Αγγλικό θρόνο και παρέμεινε φυλακισμένη μέχρι τον θάνατο της. Το κέντρο της κομητείας του Γιόρκσιρ κατείχε ο κόμης του Τσέστερ, ο Πέτρος έλαβε τις περιοχές έξω από το Γιόρκσιρ που ήταν ο πηρύνας της κομητείας του. Συμμετείχε στην κατάληψη του Μαρμάντ, στην πολιορκία της Τουλούζης και στη Σταυροφορία των Αλβιγηνών. Ο επόμενος στόχος του Πέτρου ήταν να εδραιώσει τη θέση του, οι δούκες της Βρετάνης είχαν εκείνη την εποχή περιορισμένες εξουσίες σε σχέση με τους υπόλοιπους στη βόρεια Γαλλία, δεν μπορούσαν να επιβλέπουν την επέκταση των κάστρων ούτε να αναλάβουν την κηδεμονία στα ανήλικα των υποτελών τους. Ο Πέτρος ήθελε να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τους υποτελείς του στα πρότυπα της Γαλλικής βασιλικής αυλής των Καπετιδών, αντιμετώπισε όμως προβλήματα από τους βαρόνους του. Ακολούθησε μια σειρά από εμφύλιους με σημαντικούς πολιτικούς ελιγμούς, κατέστειλε μια εξέγερση βαρόνων στη μάχη του Σατωμπριάν (1222), την επόμενη χρονιά (1223) οι βαρόνοι υποχρεώθηκαν να συναινέσουν. Οι έξι Βρετόνοι επίσκοποι ήταν επίσης απειλή για την εξουσία του Πέτρου, είχαν σημαντικές περιουσίες και δεν ήταν πρόθυμοι να φορολογηθούν, για μια τριετία (1219 - 1221) έχασαν τις θέσεις τους. Ο Πέτρος Α΄ επιβλήθηκε απέναντι στους βαρόνους αλλά οι συγκρούσεις μαζί τους δεν σταμάτησαν εκεί.
Αντιβασιλεία
thumb|250px|right|Ο Πέτρος του Ντρε Η σύζυγος του πέθανε πρόωρα σε ηλικία 21 έτους (21 Οκτωβρίου 1221), του άφησε 4 ανήλικα παιδιά αν και δεν υπάρχουν πολλές πηγές. Με τον θάνατο της συζύγου του έχασε ο Πέτρος το δικαίωμα να παραμείνει δούκας, ανέλαβε την αντιβασιλεία και την κηδεμονία για λογαριασμό του γιου του Ιωάννη. Ο θάνατος της Αλίκης άλλαξε τους στόχους του Πέτρου, πρώτον θα έπρεπε να αποκτήσει περισσότερες περιοχές έξω από το δουκάτο για τη συνταξιοδότηση του όταν ο γιος του ενηληκιωθεί και δεύτερον υπήρχε παράδοση στη Γαλλία όταν ο ενήλικος διάδοχος γινόταν ενήλικος θα έπρεπε να επιστρέψει την περιουσία που κληρονόμησε στο κράτος. Ο Πέτρος βοήθησε τον διάδοχο του Φιλίππου Αυγούστου Λουδοβίκο τον Λέοντα στη σύγκρουση του με τον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας, συμμετείχε μαζί του και στη Σταυροφορία των Αλβιγηνών. Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου συμμάχησε ωστόσο με τους κόμητες Θεοβάλδο Β΄ της Καμπανίας και Ούγο Ι΄ του Λουζινιάν απέναντι στην αντιβασίλισσα Λευκή της Καστίλης (1227 - 1234). Την ίδια εποχή διέλυσε τη συμμαχία που είχε με τον βασιλιά της Αγγλίας με αποτέλεσμα να χάσει το Αγγλικό δουκάτο του. Μετά την ενηλικίωση του γιου του Ιωάννη (1237) ο Πέτρος συμμετείχε στη Σταυροφορία των βαρόνων στους Αγίους Τόπους (1239). Τα στρατεύματα του δέχτηκαν σκληρή επίθεση από έναν ισχυρό στρατό των Μαμελούκων, τους νίκησε και μετέφερε πολλούς αιχμαλώτους στη Γιάφα. Στις αρχές Νοεμβρίου, την εποχή που ο στρατός των Σταυροφόρων βάδιζε από την Άκρα στην Ασκελόν ο Πέτρος και ο υπολοχαγός του Ραούλ του Σουασόν δραπέτευσαν από τον Σταυροφορικό στρατό με στόχο να πραγματοποιήσουν επιδρομή. Μοίρασαν τις δυνάμεις τους στα δύο και περίμεναν ένα Μουσουλμανικό καραβάνι που πήγαινε στη Δαμασκό, οι δυνάμεις του Πέτρου τους νίκησαν έξω από ένα κάστρο και κάλεσαν τον Ραούλ. Οι Μουσουλμάνοι συνετρίβησαν μέσα στο κάστρο, ο στρατός του Πέτρου τους ακολούθησε σκότωσε πολλούς άντρες, πήρε πολλούς αιχμαλώτους και λεηλάτησε τα ζώα από το καραβάνι τους. Η νίκη αυτή δεν έφερε ωστόσο τα επιθυμητά αποτελέσματα επειδή ακολούθησε η ήττα στη Γάζα. Με την επιστροφή του στη Γαλλία ο Πέτρος Α΄ είχε μερικές επιτυχίες απέναντι στους Άγγλους σε ναυμαχίες (1242, 1243), συμμετείχε στην Ζ΄ Σταυροφορία στο πλευρό του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου του Αγίου. Ο Πέτρος Α΄ πέθανε στην επιστροφή χωρίς να προλάβει να επιστρέψει στη Γαλλία, τάφηκε στο Μπραιν.
Οικογένεια
Με τη πρώτη σύζυγό του Αλίκη της Βρετάνης απέκτησε:
Με τη δεύτερη σύζυγο του Νικόλ (πέθανε τον Φεβρουάριο του 1222) απέκτησε :
Με την τρίτη σύζυγο του Μαργαρίτα του Μονταιγκύ, κυρία του Μονταιγκύ (1236), χήρα του Ούγου Α΄ του Τουάρ (πέθανε το 1230) του αδελφού του Γκυ του Τουάρ δεν απέκτησε παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης Κατηγορία:Οίκος του Ντρε Κατηγορία:Κόμητες του Ρίτσμοντ
Κρανιώνας Καστοριάς
thumb|right|245px|Η εκκλησία του χωριού Ο Κρανιώνας ή η Κρανιώνα είναι ορεινός οικισμός, σε υψόμετρο 810 μέτρων, της Π.Ε. Καστοριάς με πληθυσμό 5 κατοίκων το 2011, 8 κατοίκων το 2001 και 1.200 χριστιανών ορθοδόξων το 1878. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο της περιφερειακής ενότητας, 24 χλμ. βορείως της πόλης της Καστοριάς μέσω της επαρχιακής οδού Βυσσινιάς- Γάβρου. Η μετάβαση γίνεται και μέσω του καθέτου άξονα της Εγνατίας οδού, μπάρα Σιάτιστας - Κρυσταλλοπηγής (20px) στον κόμβο του Γάβρου. Το χωριό διαρρέει παραπόταμος του Λαδοπόταμου, ενώ ο Κάτω Κρανιώνας είναι κτισμένος στην Ανατολική όχθη του Λαδοπόταμου.
Σταθμός Νέα Ιωνία (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Νέα Ιωνία είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1, στη χιλιομετρική θέση 17,923 από τον σταθμό Πειραιά. Πήρε το όνομά του από τον δήμο Νέας Ιωνίας, τον οποίο εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 14 Μαρτίου 1956 και η σημερινή του μορφή ανάγεται στο 2003, όταν και ανακαινίστηκαν (σταδιακά, το 2003 - 2004) όλοι οι σταθμοί της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες και γραμμή εναπόθεσης αμαξοστοιχιών. Ο σταθμός υπήρξε από τα εγκαίνιά του μέχρι την επέκταση του δικτύου προς το Ηράκλειο, στις 4 Μαρτίου 1957, ο προς βορράν τερματικός σταθμός της γραμμής. Βρίσκεται στη συμβολή της λεωφόρου Διονυσίου Σολωμού με την λεωφόρο Αγίου Γεωργίου.
Κρανιώνας Καστοριάς
Πληθυσμιακά στοιχεία
Τον 15ο αιώνα κατοικούσαν 42 οικογένειες. Μετά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870, οι κάτοικοι παρέμειναν πιστοί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και μόλις το 1903 μετά από πιέσεις των Βουλγάρων κομιτατζήδων, μεταστράφηκαν στην εξαρχία. Στα τέλη του 19ου αιώνα λειτουργούσαν στο χωριό Ελληνικό και Εξαρχικό σχολείο. Αποτελούνταν από δύο συνοικισμούς που ονομάζονταν Άνω Δρανοβαίνη ή Όσσον και την Κάτω Δρανοβαίνη ή Κάμπος. Μετά τη Συνθήκη του Νεϊγύ το 1919 και την εθελούσια ανταλλαγή πληθυσμών με τη Βουλγαρία, μόνο 2 οικογένειες ρευστοποίησαν την περιουσία τους και προσέφυγαν στη Βουλγαρία. Η Δρανοβαίνη Φλωρίνης, αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα (1918). «Η κοινότης Δρανοβαίνης, μετονομάζεται εις κοινότητα Κρανιώνα και ο ομώνυμος αυτής συνοικισμός Δρανοβαίνη εις Κρανιώνας». Ακολουθεί πίνακας εξέλιξης του πληθυσμού Άνω και Κάτω Κρανιώνα, συνολικά:
Σταθμός Νέα Ιωνία (Μετρό Αθήνας)
Ο σταθμός Νέας Ιωνίας κατασκευάστηκε στη θέση παλαιότερου σταθμού των Σιδηροδρόμων Αττικής με το ίδιο όνομα. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Νέας Ιωνίας των Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου, ο οποίος βρισκόταν προς βορράν του σταθμού του μετρό της Αθήνας.
Κρανιώνας Καστοριάς
Πληθυσμιακά στοιχεία
Μετά τη λήξη του Εμφύλιου Πολέμου (1946-1949) 28 οικογένειες (152 άτομα) μετανάστευσαν στη Γιουγκοσλαβία, τη Βουλγαρία και άλλες σοσιαλιστικές χώρες και 27 οικογένειες εγκαταστάθηκαν στο γειτονικό χωριό Μικρολίμνη Πρεσπών, ενώ τη δεκαετία του 1970 σχεδόν όλοι οι κάτοικοι μετεγκαταστάθηκαν στον Nέο Οικισμό της Δ.Ε. Κορεστίων.
Σταθμός Νέα Ιωνία (Μετρό Αθήνας)
Παλαιός σταθμός
Στο σημείο αυτό βρισκόταν επίσης σιδηροδρομικός σταθμός που εξυπηρετούσε τη γραμμή Πλατείας Λαυρίου - Στροφυλίου των Σιδηροδρόμων Αττικής. Βρισκόταν στη χιλιομετρική θέση 7,340 από το σταθμό Πλατείας Λαυρίου. Η πρώτη ονομασία του σταθμού ήταν Ποδαράδες, η οποία ήταν η προηγούμενη ονομασία του οικισμού, που αργότερα μετετράπη στη πόλη της Νέας Ιωνίας, από πρόσφυγες της Ιωνίας της Μικράς Ασίας το 1922. Ο αρχικός σταθμός έκλεισε το 1938, εν αναμονή της ηλεκτροδότησης.
Κρανιώνας Καστοριάς
Ιδιαίτερα γνωρίσματα
Το χωριό έγινε γνωστό για τα πλίθινα σπίτια του από την κινηματογραφική ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Ψυχή Βαθιά» που γυρίστηκε το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Σταθμός Νέα Ιωνία (Μετρό Αθήνας)
Συμβάντα
Νεα Ιωνια Νεα Ιωνια Νεα Ιωνια Κατηγορία:Νέα Ιωνία Αττικής
Ιωάς
Το όνομα Ιωάς μπορεί να αναφέρεται σε ένα απο τα οκτώ Βιβλικά πρόσωπα:
Τζόρτζε Μιλοβάνοβιτς (ζωγράφος)
Ο Τζόρτζε Μιλοβάνοβιτς (σερβικά: Ђорђе Миловановић) (Βελιγράδι 1850 - Γκρίνμπαλτ 1919 ) ήταν Σέρβος ζωγράφος, από τους καλύτερους εκπροσώπους του ρεαλισμού στη Σερβία.
Σπούδασε στο Μόναχο, κι επιστρέφοντας στη Σερβία δίδαξε σχέδιο σε σχολεία κι ήταν επικεφαλής της χαρτογραφικής υπηρεσίας του υπουργείου στρατιωτικών. Ήταν μέλος της ακαδημίας επιστημών και τεχνών της Σερβίας.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών
Σαλώμη (όπερα)
Η Σαλώμη, op. 54, είναι όπερα σε πράξη από τον Ρίχαρντ Στράους σε γερμανικό λιμπρέτο του συνθέτη, που βασίζεται στη γερμανική μετάφραση του θεατρικού έργου Σαλώμη (Salomé στην πρώτη μορφή του 1891, στα γαλλικά) του Όσκαρ Ουάιλντ από τη Χέντβιγκ Λάχμαν. Ο Στράους αφιέρωσε την όπερα στο φίλο του Σερ Έντγκαρ Σπέγιερ
Η όπερα είναι διάσημη (διαβόητη, κατά τη στιγμή της πρεμιέρας της) για τον «Χορό των Επτά Πέπλων». Η τελική σκηνή συχνά ακούγεται ως κομμάτι συναυλίας για δραματική σοπράνο.
Σύνθεση ιστορίας
Ο όσκαρ Ουάιλντ αρχικά έγραψε τη Σαλώμη στα γαλλικά. Ο Στράους είδε το θεατρικό στην έκδοση της Λάχμαν και αμέσως να δουλεύει σε μια όπερα. Η το έκανε κατάλληλο για μουσική προσαρμογή.
Ο Στράους συνέθεσε την όπερα σε γερμανικό λιμπρέτο και αυτή είναι η έκδοση που έχει γίνει ευρέως γνωστή. Το 1907 ο Στράους δημοσίευσε μια εναλλακτική έκδοση στη γαλλική γλώσσα (η γλώσσα του πρωτοτύπου του Όσκαρ Ουάιλντ), το οποίο χρησιμοποιήθηκε από τη Μαίρη Γκάρντεν, την πιο διάσημη ερμηνεύτρια του ρόλου, όταν τραγούδησε την όπερα στη Νέα Υόρκη, το Σικάγο, το Μιλγουόκι, το Παρίσι και άλλες πόλεις. Η Μάρτζορι Λόρενς τραγούδησε το ρόλο τόσο στα γαλλικά (Παρίσι), όσο και στα γερμανικά (για την Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης) στη δεκαετία του 1930. Η γαλλική εκδοχή είναι πολύ λιγότερο γνωστή σήμερα, παρόλο που αναβίωσε στη Λυών το 1990, και καταγράφτηκε από τον Κεντ Ναγκάνο με την Κάρεν Huffstodt στο ρόλο τίτλου και τον Χοσέ φαν Νταμ ως Γιοχανάαν. Το 2011, η γαλλική εκδοχή σκηνοθετήθηκε από την όπερα της Λιέγης, με πρωταγωνιστή τον Τζουν Άντερσον.
Ιστορικό παραστάσεων
Ο συνδυασμός του Χριστιανικού βιβλικού θέματος, τα ερωτικά και δολοφονικά στοιχεία, τα οποία προσέλκυσαν τον Γουάιλντ να δημιουργήσει την ιστορία, σόκαρε το κοινό μετά την πρώτη εμφάνιση. Μερικοί αρχικοί ερμηνευτές ήταν πολύ απρόθυμοι να παίξουν όπως γράφει η Μαρί Βίττιχ, που έπαιξε την Σαλώμη, ενώ επίσης αρνήθηκε να εκτελέσει τον «Χορό των Επτά Πέπλων»,. Αυτό το προηγούμενο έχει σε μεγάλο βαθμό ακολουθηθεί, με αξιοσημείωτη εξαίρεση την Άινο Ακτέ, η οποία ονομάστηκε από τον Στράους «η μία και μόνη Σαλώμη».
Έκανε πρεμιέρα στην όπερα της Δρέσδης στις 9 Δεκεμβρίου 1905 και μέσα σε δύο χρόνια έπαιξε σε 50 άλλες όπερες.
Ο Γκούσταβ Μάλερ δεν μπορούσε να λάβει τη συγκατάθεση του λογοκριτή της Βιέννης και ως εκ τούτου δεν παρουσιάστηκε στη Κρατική Όπερα της Βιέννης μέχρι το 1918. Η Αυστριακή πρεμιέρα δόθηκε στο Γκρατς το 1906 υπό τον συνθέτη, με τους Άρνολντ Σένμπεργκ, Τζάκομο Πουτσίνι, Άλμπαν Μπεργκ, και Γκούσταβ Μάλερ στο κοινό.
Η Σαλώμη είχε απαγορευτεί στο Λονδίνο από το Λόρδο Τσάμπερλεν μέχρι το 1907. Η αγγλική πρεμιέρα δόθηκε στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου υπό τον Τόμας Μπίτσαμ στις 8 Δεκεμβρίου 1910 και τροποποιήθηκε λόγω της.
Η πρεμιέρα στις ΗΠΑ έλαβε χώρα στις 22 Ιανουαρίου 1907, στην μητροπολιτική όπερα της Νέας Υόρκης. Συνοπτικά, οι μικτές κριτικές έγραφαν ότι "οι μουσικοί ήταν εντυπωσιασμένοι από τη δύναμη που εμφανιζόταν από το συνθέτη", αλλά "η ιστορία είναι αποκρουστική για αγγλοσαξονικά μυαλά." Στη συνέχεια, υπό την πίεση από πλούσιους προστάτες, "περαιτέρω παραστάσεις ακυρώθηκαν" και δεν εκτελέστηκε πάλι μέχρι το 1934. Οι προστάτες ζήτησαν από τον Έντουαρντ Έλγκαρ να δηλώσει αντιρρήσεις για το έργο, αλλά αρνήθηκε δηλώνοντας ότι Στράους ήταν "η μεγαλύτερη ιδιοφυΐα της εποχής".
Το 1930 ο Στράους πήρε μέρος στο φεστιβάλ μουσικής του στο Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων στις 5 Νοεμβρίου, σε μια έκδοση με ελαφρώς μειωμένη ενορχήστρωση.
Σήμερα, η Σαλώμη, σημαντικό μέρος του οπερατικού ρεπερτορίου, έχει πολλές ηχογραφήσεις. Έχει τυπική διάρκεια 100 λεπτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε φίλους ή συγγενείς Κατηγορία:Όπερες Κατηγορία:Όπερες στη γερμανική γλώσσα
Τουρκία
Η Τουρκία επίσημα γνωστή ως Δημοκρατία της Τουρκίας ή Τουρκική Δημοκρατία (Τουρκικά: Türkiye Cumhuriyeti, μτγ: Τούρκιε Τζουμχούριετι, ), είναι μια διηπειρωτική χώρα που βρίσκεται στη Μέση Ανατολή, στη χερσόνησο της Ανατολίας που βρίσκεται ανάμεσα στον Εύξεινο Πόντο και τη Μεσόγειο Θάλασσα και συγκροτεί το βασικό τμήμα (97%) της χώρας με ένα μικρό τμήμα (Ανατολική Θράκη) να βρίσκεται στην Ευρώπη. Συνορεύει δυτικά με την Ελλάδα, βορειοδυτικά με τη Βουλγαρία, ανατολικά με τη Γεωργία, την Αρμενία, το Ιράν και το θύλακα Ναχιτσεβάν του Αζερμπαϊτζάν και νοτιοανατολικά με το Ιράκ και τη Συρία. Νότια είναι η Μεσόγειος Θάλασσα, δυτικά το Αιγαίο Πέλαγος και βόρεια ο Εύξεινος Πόντος. Η Θάλασσα του Μαρμαρά, ο Βόσπορος και ο Ελλήσποντος (που συναποτελούν τα τούρκικα στενά) οριοθετούν το σύνορο μεταξύ Ευρώπης και Ασίας καθιστώντας τη χώρα, σταυροδρόμι των δύο ηπείρων και σημαντικής γεωστρατηγικής σημασίας. Πρωτεύουσα και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη είναι η Άγκυρα ενώ μεγαλύτερη πόλη είναι η Κωνσταντινούπολη.
Η Τουρκία είναι κοσμική, ενιαία, συνταγματική δημοκρατία με ποικιλόμορφη πολιτιστική κληρονομιά. Όντας πρώην κοινοβουλευτική δημοκρατία, υιοθέτησε προεδρικό σύστημα με ένα δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε το 2017. Το νέο προεδρικό σύστημα τέθηκε σε ισχύ με τις τουρκικές προεδρικές εκλογές το 2018. Επίσημη γλώσσα της χώρας είναι η τουρκική, γλώσσα της τουρκικής γλωσσικής οικογένειας, που μιλιέται ως μητρική γλώσσα από το 85% περίπου του πληθυσμού. Οι Τούρκοι αποτελούν το 70 - 75% του πληθυσμού. Οι μειονότητες περιλαμβάνουν Κούρδους (18%) και άλλους (7 - 12%). Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Μουσουλμανική. Η Τουρκία είναι μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης, του ΝΑΤΟ, του ΟΟΣΑ, του ΟΑΣΕ και του G-20 των μεγαλύτερων οικονομιών. Η Τουρκία ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για πλήρη ένταξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2005, όντας συνδεδεμένο μέλος με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα από το 1963 και έχοντας προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Τελωνειακή Ένωση το 1995. Ενώ οι ενταξιακές της διαπραγματεύσεις έχουν σταματήσει από το 2018, παραμένουν ενεργές ως το 2020 με την χώρα να εξακολουθεί να διατηρεί το καθεστώς της ως υποψήφια για ένταξη στην ΕΕ. Η Τουρκία είναι επίσης μέλος του Συμβουλίου Συνεργασίας Τουρκόφωνων Κρατών (ιδρύθηκε το 2009), της Διεθνούς Οργάνωσης Τουρκικού Πολιτισμού (ιδρύθηκε το 1993), του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας (ιδρύθηκε το 1995). Οι αυξανόμενες διπλωματικές και οικονομικές πρωτοβουλίες της Τουρκίας έχουν οδηγήσει στην αναγνώρισή της ως περιφερειακής δύναμης. Η σημερινή κυβέρνηση της χώρας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) έχει προβεί σε ενέργειες που αυξάνουν την επιρροή του Ισλάμ με ταυτόχρονη υπονόμευση της κεμαλικής πολιτικής και της ελευθερίας του Τύπου.
Ετυμολογία
Το όνομα της Τουρκίας μπορεί να διαιρεθεί σε δύο συστατικά: το εθνώνυμο Τουρκ και την κατάληξη -ία, που σημαίνει «κάτοχος», «χώρα του» ή «σχετικό με». Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση του όρου Τουρκ ως ενδωνύμου περιλαμβάνεται στις Παλαιοτουρκικές επιγραφές των Γκέκτουρκ (Γαλάζιοι Τούρκοι) της Κεντρικής Ασίας (περ. 8ος αιώνας). Το όνομα Τουρκία χρησιμοποιήθηκε από το Βυζαντινό αυτοκράτορα και λόγιο Κωνσταντίνο Ζ΄ Πορφυρογέννητο στο βιβλίο του Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν, αν και εκεί το Τούρκοι αναφερόταν επίσης στους Μαγυάρους (Ούγγρους). Παρομοίως η μεσαιωνική Αυτοκρατορία των Χαζάρων, Τουρκόφωνο κράτος στις βόρειες ακτές του Εύξεινου Πόντου και της Κασπίας θάλασσας, αναφερόταν ως Τουρκία (Χώρα των Τούρκων) σε Βυζαντινές πηγές. Ομως οι Βυζαντινοί άρχισαν αργότερα να χρησιμοποιούν το όνομα αυτό για να ορίσουν τα ελεγχόμενα από τους Σελτζούκους τμήματα της Μικράς Ασίας στους αιώνες που ακολούθησαν τη Μάχη του Μαντζικέρτ το 1071.
Το Αγγλικό όνομα Turkey πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη του 14ου αιώνα και προέρχεται από το Μεσαιωνικό Λατινικό Turchia. Το Αραβικό συγγενές Τουρκίια ( تركيا ), με τη μορφή Ντάουλα΄αλ Τουρκίια (Κράτος των Τούρκων) χρησιμοποιείτο ιστορικά ως επίσημη ονομασία του μεσαιωνικού Σουλτανάτου των Μαμελούκων (1250 - 1517), που απλωνόταν στην Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, τη Συρία, τη Χετζάζ και την Κυρηναϊκή. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναφερόταν συχνά μεταξύ των συγχρόνων της ως Τουρκία ή Τουρκική Αυτοκρατορία.
Τον Δεκέμβριο του 2021, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέδωσε εγκύκλιο ζητώντας οι εξαγωγές να φέρουν την ένδειξη «Made in Türkiye». Η εγκύκλιος ανέφερε επίσης ότι σε σχέση με άλλες κυβερνητικές ανακοινώσεις «θα επιδειχθεί απαραίτητη ευαισθησία στη χρήση της φράσης «Türkiye» αντί για φράσεις όπως «Turkey», «Türkei», «Turquie» κ.λπ.». Ο λόγος που δόθηκε στην εγκύκλιο για την προτίμηση της Τουρκίας ήταν ότι «αντιπροσωπεύει και εκφράζει την κουλτούρα, τον πολιτισμό και τις αξίες του τουρκικού έθνους με τον καλύτερο τρόπο». Σύμφωνα με το τουρκικό κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο TRT World, ένας ακόμη λόγος ήταν για να αποφευχθεί μια υποτιμητική συσχέτιση με τη γαλοπούλα (turkey), το πτηνό. Τον Ιανουάριο του 2022 αναφέρθηκε ότι η κυβέρνηση σχεδίαζε να εγγράψει την Τουρκία στα Ηνωμένα Έθνη με την ονομασία Türkiye. Ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου έστειλε επιστολές στον ΟΗΕ και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς στις 31 Μαΐου 2022, ζητώντας να χρησιμοποιηθεί η ονομασία Türkiye. Ο ΟΗΕ συμφώνησε και υλοποίησε το αίτημα αμέσως.
Οροσειρές
Στα βόρεια εκτείνονται παράλληλα με την παραλία οι Ποντιακές Άλπεις ή οροσειρά του Πόντου, που αρχίζει από τα σύνορα της Ρωσίας και καταλήγει στα στενά του Βοσπόρου. Δυτικά τα βουνά είναι απόκρημνα και σχηματίζουν απότομες ακτές και ακρωτήρια. Ίδη και Τμώλος.
Πεδιάδες
μικρογραφία|αριστερά|310px|Το [[Αραράτ|Ορος Αραράτ (Αγρί Νταγ), το ψηλότερο της Τουρκίας (5.137 μ.)]] Στο κεντρικό οροπέδιο το κλίμα είναι πολύ ξηρό και υπάρχουν στέπες. Οι χειμώνες αντιθέτως είναι δριμείς και μακροί, από τις αρχές Δεκεμβρίου μέχρι και τον Μάρτιο, με πολύ χιόνι και θερμοκρασίες που κυμαίνονται μεταξύ -10 °C (Άγκυρα, Δορύλαιο, Ικόνιο) και -35 °C (Καρς, Θεοδοσιούπολη, Αρνταχάν). Η πιο βροχερή εποχή του χρόνου είναι η άνοιξη. Στις στέπες οι κάτοικοι τρέφουν κοπάδια από πρόβατα και καλλιεργούν κυρίως δημητριακά.
Τα βουνά δέχονται πολλές βροχές και είναι σκεπασμένα με δάση, ιδίως η οροσειρά του Πόντου. Οι ακτές, κυρίως προς τον Αιγαίο Πέλαγος και τη Μεσόγειο θάλασσα, έχουν ήπιο κλίμα, μεσογειακό με πολλές βροχές. Εδώ υπάρχουν εύφορες πεδιάδες, που τις διαρρέουν μικροί ποταμοί. Καλλιεργούνται οπωροφόρα δέντρα, αμπέλια, βαμβάκι, καπνός, ακόμα και ζαχαροκάλαμο.
Εδώ, στα παράλια, ζει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Τουρκίας και βρίσκονται οι μεγαλύτερες πόλεις.
Το κλίμα της τον Εύξεινο Πόντο είναι εύκρατο, ωκεάνιο και αρκετά δροσερό και είναι πολύ υγρό όλο το χρόνο. Η μέση ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται από 1000 mm ως 2500 mm στην περιοχή. Πρόκειται για κάποια από τις υγρότερες περιοχές στο βόρειο ημισφαίριο. Θερμοκρασίες που σπάνια πέφτουν κάτω από –5 °C ή ξεπερνούν τους 30 °C. μικρογραφία|350px|[[Παμούκαλε, φυσικό αξιοθέατο στην Επαρχία Ντενιζλί. Η πόλη διαθέτει θερμές πηγές και τραβερτίνες]]
Ποταμοί
Στο Αιγαίο Πέλαγος χύνονται ο Έρμος στον κόλπο της Σμύρνης, ο Γκοκσού Νεχρί χύνεται νοτιοδυτικά της Μερσίνας, ο Κύδνος και ο Σεϋμόν Νεχρί, που χύνεται ανατολικά της Ταρσού.
Τουρκικά ποτάμια που χύνονται σε μη ευρωπαϊκές θάλασσες είναι ο Ευφράτης και ο Τίγρης. Ο Ευφράτης αποχετεύει τα νερά του μεγαλύτερου μέρους του υψιπέδου της Αρμενίας και εκβάλλει στον Περσικό Κόλπο ενώ ο Τίγρης αποχετεύει τα νερά του Τουρκικού Κουρδιστάν, πηγάζει από τον Αντίταυρο και χύνεται στον Περσικό κόλπο, αφού προηγουμένως ενωθεί με τον Ευφράτη. Ο Άραξος καθορίζει για αρκετό μήκος τα σύνορα της Τουρκίας και της Αρμενίας και εκβάλλει στην Κασπία θάλασσα. μικρογραφία|δεξιά|350px|[[Λίμνη Βαν, η μεγαλύτερη της Τουρκίας (έκταση 3.755 τ.χ.)]]
Λίμνες
Νότια της Προποντίδας σε προσχωσιγενείς λεκάνες βρίσκονται οι λίμνες: Μανυάς, Ουλούμπατ (Απολλωνιάδα) και Ιζνίκ (Ασκανία). Στην Πισιδία: η Εγκριντίρ, η Βεϋσεχίρ και οι αλμυρές: Μπουρντούρ, Ατσί και Ασκεχίρ. Στο κέντρο του υψιπέδου, κοντά στο Ικόνιο και σε υψόμετρο 900 μέτρων, βρίσκεται η Τουζ-γκιολού (Αλμυρά Λίμνη) με έκταση 2.500 τετρ. χλμ. Το καλοκαίρι, το μεγαλύτερο μέρος της αποξηραίνεται και αφήνει μεγάλες ποσότητες αλατιού. Στην Ανατολική περιοχή αλμυρή και γεμάτη ψάρια βρίσκεται η λίμνη Βαν, η μεγαλύτερη λίμνη της χώρας με έκταση 3.755 τετρ. χλμ. και σε ύψος 1.720 μέτρα.
Προϊστορία της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης
μικρογραφία|αριστερά|300px|Τμήμα των μυθικών τειχών της [[Τροίας (VII), ταυτοποιημένης ως τόπου του Τρωικού Πολέμου (περίπου 1200 π.Χ.)]] Η χερσόνησος της Ανατολίας ή διαφορετικά η Μικρά Ασία, το μεγαλύτερο τμήμα της οποίας καταλαμβάνει σήμερα η Τουρκία, αποτελεί μία από τις αρχαιότερες κατοικημένες περιοχές στον κόσμο. Πολλοί Αρχαίοι Μικρασιατικοί πληθυσμοί έχουν ζήσει στη Μικρά Ασία, αρχίζοντας με τη Νεολιθική περίοδο μέχρι την κατάκτησή της από τον Αλέξανδρο το Μέγα. Πολλοί από αυτούς μιλούσαν τις γλώσσες της Ανατολίας, κλάδο της μεγαλύτερης Ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας. Στην πραγματικότητα, δεδομένης της αρχαιότητας των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών χεττιτικής και λουβιανικής, μερικοί μελετητές προτείνουν τη Μικρά Ασία ως το υποθετικό κέντρο, από το οποίο εξαπλώθηκαν οι ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Το ευρωπαϊκό τμήμα της Τουρκίας, η Ανατολική Θράκη, έχει επίσης κατοικηθεί πριν από σαράντα χιλιάδες χρόνια και μπήκε στη Νεολιθική εποχή περί το 6.000 π.Χ., με τους κατοίκους της να αρχίζουν να ασχολούνται με τη γεωργία. Το Γκιομπεκλί Τεπέ είναι η θέση της αρχαιότερης γνωστής ανθρωπογενούς θρησκευτικής κατασκευής, ενός ναού χρονολογούμενου από το 10.000 π.Χ., ενώ το Τσαταλογιούκ είναι ένας πολύ μεγάλος Νεολιθικός και Χαλκολιθικός οικισμός στη νότια Μικρά Ασία, που υπήρχε από περίπου το 7.500 π.Χ. μέχρι το 5.700 π Χ. Είναι η μεγαλύτερη και καλύτερα διατηρημένη Νεολιθική θέση, που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα και τον Ιούλιο του 2012 ενεγράφη ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ο εποικισμός της περιοχής στην Τροία ξεκίνησε από τη Νεολιθική Εποχή και συνεχίστηκε στην Εποχή του Σιδήρου.
μικρογραφία|δεξιά|350px|Η Πύλη της Σφίγγα στην [[Χαττούσα, πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας των Χετταίων, η ιστορία της πόλης χρονολογείται πριν το 2.000 π.Χ.]] Οι αρχαιότεροι καταγεγραμμένοι κάτοικοι της Μικράς Ασίας ήταν οι Χάττι και οι Χουρρίτες, μη ινδοευρωπαϊκοί λαοί που κατοικούσαν την κεντρική και την ανατολική Μικρά Ασία αντίστοιχα από το 2.000 π.Χ. περίπου. Οι Ινδοευρωπαίοι Χετταίοι ήρθαν στη Μικρά Ασία και σταδιακά αφομοίωσαν τους Χάττι και τους Χουρρίτες γύρω στα 2000 με 1700 π.Χ. Η πρώτη μεγάλη αυτοκρατορία στην περιοχή ιδρύθηκε από τους Χετταίους, από τον 18ο ως και τον 13ο αιώνα π.Χ. Οι Ασσύριοι κατέλαβαν και αποίκησαν τμήματα της νοτιοανατολικής Τουρκίας από το 1950 π.Χ. μέχρι το 612 π.Χ.
Μετά την κατάρρευση της αυτοκρατορίας των Χετταίων περί το 1180 π.Χ. οι Φρύγες, ινδοευρωπαϊκός λαός, κυριάρχησαν στη Μικρά Ασία μέχρι την καταστροφή του βασιλείου τους από τους Κιμμέριους τον 7ο αιώνα π.Χ. Τα ισχυρότερα διάδοχα κράτη της Φρυγίας ήταν η Λυδία, η Καρία και η Λυκία.
Αρχαιότητα και Βυζαντινή Περίοδος
μικρογραφία|αριστερά|300px|Η [[Βιβλιοθήκη του Κέλσου στην Έφεσο, 135 μ.Χ.]] Αρχίζοντας γύρω στα 1200 π.Χ. οι ακτές της Μικράς Ασίας κατοικήθηκαν πυκνά από τους Έλληνες Αιολείς και τους Ίωνες. Από τους αποίκους αυτούς ιδρύθηκαν πολλές σημαντικές πόλεις, όπως η Μίλητος, η Έφεσος, η Σμύρνη και το Βυζάντιο (αργότερα Κωνσταντινούπολη), η τελευταία ιδρυμένη από Έλληνες αποίκους από τα Μέγαρα το 657 π.Χ. Το πρώτο κράτος που ονομάστηκε Αρμενία από τους γειτονικούς λαούς ήταν το Κράτος της Αρμενικής δυναστείας των Οροντιδών, που περιελάμβανε τμήματα της ανατολικής Τουρκίας και ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα π.Χ. Στη Βορειοδυτική Τουρκία, η σημαντικότερη φυλετική ομάδα στη Θράκη ήταν οι Οδρύσες, που το βασίλειό τους ιδρύθηκε από τον Τήρη Α΄.
Η Μικρά Ασία κατακτήθηκε από την Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών τον 6ο και 5ο αιώνα π.Χ. και αργότερα από τον Αλέξανδρο το Μέγα το 334 π.Χ., γεγονός που οδήγησε σε αυξανόμενη πολιτιστική ομογενοποίηση και εξελληνισμό της περιοχής. Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου το 323 π.Χ. η Μικρά Ασία διαιρέθηκε αργότερα σε μικρά Ελληνιστικά βασίλεια (μεταξύ αυτών η Βιθυνία, η Καππαδοκία, η Πέργαμος και ο Πόντος), που όλα έγιναν τμήμα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. Η διαδικασία του εξελληνισμού που είχε αρχίσει με την κατάκτηση του Αλέξανδρου επιταχύνθηκε υπό τη Ρωμαϊκή κυριαρχία, έτσι ώστε τους πρώτους αιώνες μ.Χ. οι τοπικές γλώσσες και πολιτισμοί της Ανατολίας είχαν εκλείψει και αντικατασταθεί από τα Ελληνικά.