cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή
Τα πρώτα επιστημονικά βήματα
Στο Βερολίνο ο Καραθεοδωρή είχε την τύχη να παρακολουθήσει μαθήματα από μεγάλους μαθηματικούς όπως ο Χέρμαν Σβαρτς (Herman Schwarz), ο Γκέοργκ Φρομπένιους (Georg Frobenius), ο Έρχαρντ Σμιτ (Erhard Schmidt) και ο Λάζαρος Φουκς (Lazarus Fuchs). Ο Σμιτ το φθινόπωρο του 1901 έφυγε για το πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και παρακίνησε τον Καραθεοδωρή να αποφασίσει να εγκατασταθεί κι εκείνος εκεί. Έτσι το 1902, ο Καραθεοδωρή μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν για να κάνει διδακτορική διατριβή υπό την επίβλεψη του Χέρμαν Μινκόβσκι (Hermann Minkowski).
Το Γκέτινγκεν εκείνη την εποχή είχε θεωρηθεί σαν το μεγαλύτερο κέντρο των Μαθηματικών και δύο διάσημοι καθηγητές, ο Νταβίντ Χίλμπερτ (David Hilbert) και ο Φέλιξ Κλάιν (Felix Klein), δίδασκαν εκεί. Αυτοί οι δύο σπουδαίοι μαθηματικοί επέδρασαν πολύ στη ζωή και στη σταδιοδρομία του ως μαθηματικού. Ο Καραθεοδωρή αναγορεύτηκε διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν το 1904 και αμέσως μετά ζήτησε να εργαστεί στην Ελλάδα. Οι αρμόδιοι όμως του απάντησαν ότι είχε ελπίδες να διοριστεί μόνο σαν δάσκαλος σε σχολεία της επαρχίας. Τότε γύρισε στη Γερμανία, όπου τον επόμενο χρόνο (Μάρτιος 1905) αναγορεύτηκε υφηγητής των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Στο ίδιο πανεπιστήμιο δίδαξε μέχρι το 1908. Την ίδια χρονιά νυμφεύθηκε την τότε 24χρονη Ευφροσύνη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Στέφανο και τη Δέσποινα.
Η επιστημονική αναγνώριση
Από το 1909 έως το 1920 δίδαξε Μαθηματικά σε διάφορα γερμανικά ακαδημαϊκά ιδρύματα: Αννόβερο, Μπρέσλαου (Βρότσλαβ στη σημερινή Πολωνία), Γκέτινγκεν και Βερολίνο. Η φήμη του ως μαθηματικού τον έφερε σε φιλική και επαγγελματική επαφή με άλλους μεγάλους ομολόγους της εποχής του όπως ο Μαξ Πλανκ (Max Planck), ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Σβαρτς, ο Φρομπένιους, ο Σμιτ, ο Ντάβιντ Χίλμπερτ, ο Κλάιν, κ.ά.
Ιδιαίτερη ήταν η σχέση που συνέδεε τον Καραθεοδωρή με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν. Οι δύο άνδρες γνωρίσθηκαν το 1915 διατήρησαν μια επιστημονική σχέση, στηριγμένη στην αλληλοεκτίμηση και σεβασμό.
Το 1911, μετά από πρόσκληση του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο Καραθεοδωρή συμμετείχε στην επιτροπή επιλογής καθηγητών για το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1913 έγινε καθηγητής της Α΄ έδρας της μαθηματικής επιστήμης του Πανεπιστημίου του Γκεντινγκεν, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1918. Το 1920, πάλι με πρόσκληση του Βενιζέλου, ανέλαβε να οργανώσει το Ιωνικό Πανεπιστήμιο στη Σμύρνη.
Στη Σμύρνη ο Καραθεοδωρή έμεινε μέχρι την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου τον Αύγουστο του 1922. Όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν στην πόλη, ο 49χρονος Καραθεοδωρή κατόρθωσε να διασώσει τη βιβλιοθήκη και πολλά από τα εργαστηριακά όργανα του Ιωνικού Πανεπιστημίου και να τα μεταφέρει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η δωρεά Καραθεοδωρή βρίσκεται μέχρι τις μέρες μας στο Μουσείο Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1922 διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1923 διορίσθηκε καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Μάλλον απογοητευμένος από τη μίζερη κατάσταση των ελληνικών πανεπιστημίων, εγκατέλειψε την Ελλάδα το 1924, για να αναλάβει καθηγητική θέση στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, που εκείνο τον καιρό ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Γερμανίας και δίδασκαν σ' αυτό κορυφαία ονόματα. Το Νοέμβριο του 1926, έγινε μέλος στη νεοϊδρυθείσα Ακαδημία Αθηνών για την τάξη των Θετικών Επιστημών. Το 1928, ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και την Αμερικανική Μαθηματική Εταιρεία, επισκέφθηκε τις ΗΠΑ μαζί με τη γυναίκα του για έναν σχεδόν χρόνο, για να δώσει διαλέξεις σε διάφορα αμερικανικά πανεπιστήμια, ανάμεσά στα οποία το Πανεπιστήμιο Πρίνστον, το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν και άλλα.
Το 1930, πάλι μετά από πρόσκληση του Ελευθέριου Βενιζέλου, ανέλαβε καθήκοντα κυβερνητικού επιτρόπου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για να βοηθήσει στην αναδιοργάνωση του πρώτου και στην οργάνωση του (νεοσύστατου) δεύτερου.
Τα τελευταία χρόνια
Το 1932, επέστρεψε στην έδρα του στο Μόναχο και παρέμεινε στην πόλη αυτή, ακόμα και μέσα στα δύσκολα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αμφιλεγόμενος είναι ο ρόλος του κατά τη διάρκεια του Γ' Ράιχ και η στάση του απέναντι στο ναζιστικό καθεστώς, ενώ άλλοι επιστήμονες στάθηκαν κριτικά απέναντι στον Χίτλερ. Διετέλεσε επίτροπος της Εκκλησίας του Σωτήρος στο Μόναχο, διορισμένος από το ναζιστικό καθεστώς. Το 1945, διάφορα αμερικανικά πανεπιστήμια τον προσκάλεσαν για να εγκατασταθεί και να διδάξει στις ΗΠΑ, αλλά προτίμησε να μείνει στη Γερμανία, αφού ήταν ηλικιωμένος και είχε ήδη χάσει τη σύντροφό του.
Τον Δεκέμβριο του 1949 έδωσε την τελευταία του διάλεξη στο Μόναχο. Πέθανε δύο μήνες αργότερα. Η σορός του ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Waldfriedhof του Μονάχου.
Το επιστημονικό του έργο
240px|right|thumb|Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή σε ώριμη ηλικία Ο Καραθεοδωρή άρχισε να συγγράφει επιστημονικές μελέτες ήδη από τον καιρό που εργάζονταν ως μηχανικός στην Αίγυπτο. Οι έρευνες του, τις οποίες δημοσίευσε κυρίως στα γερμανικά, συνθέτουν ένα τεράστιο και πολύπλευρο έργο, το οποίο τον κατατάσσει μεταξύ των μεγαλύτερων μαθηματικών.
Αρχικά ασχολήθηκε με τον Λογισμό των Μεταβολών και η διδακτορική διατριβή του (Γκέτινγκεν, 1904) φέρει τον τίτλο «Περί των ασυνεχών λύσεων στον Λογισμό των Μεταβολών». Στη συνέχεια, καταπιάστηκε με όλους σχεδόν του κλάδους των Μαθηματικών: θεωρία πραγματικών συναρτήσεων, θεωρία μιγαδικών συναρτήσεων, διαφορικές εξισώσεις, θεωρία συνόλων και διαφορική γεωμετρία, σύμμορφες απεικονίσεις κ.ά.
Οι μαθηματικές του αποδείξεις χαρακτηρίζονται από «κομψότητα και απλότητα», αλλά και αυστηρότητα που δίνει απόλυτη ασφάλεια στα συμπεράσματα που προκύπτουν. Με τη συμβολή του στον Λογισμό των Μεταβολών βοήθησε στην ανάπτυξη της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας προκαλώντας τον θαυμασμό του ίδιου του Αϊνστάιν: «Αν θέλετε να μπείτε στον κόπο να μου εξηγήσετε ακόμα και τους κανονικούς μετασχηματισμούς θα βρείτε έναν ευγνώμονα και ευσυνείδητο ακροατή. Αν όμως λύσετε και το πρόβλημα των κλειστών γραμμών του χρόνου, θα σταθώ μπροστά σας με σταυρωμένα χέρια. Πίσω από αυτό υπάρχει κρυμμένο κάτι που είναι αντάξιο του ιδρώτα των καλυτέρων.» — Επιστολή του Αϊνστάιν προς τον Καραθεοδωρή, 1916
Η συμβολή του στη Θεωρητική Φυσική ήταν ουσιαστική στη μαθηματική θεμελίωση τομέων της Φυσικής όπως η Θερμοδυναμική, η γεωμετρική οπτική, η μηχανική και η σχετικότητα.
Το 1909 δημοσίευσε μία εργασία με τίτλο «Έρευνα επί των βάσεων της Θερμοδυναμικής» στο περιοδικό Mathematische Annalen. Η εργασία αυτή έγινε ευρέως γνωστή στους κύκλους των φυσικών μόνο το 1921 από ένα σχετικό άρθρο του Μαξ Μπορν (Max Born) στο περιοδικό  Physikalische Zeitschrift. Στην εργασία του 1909 περιέχεται και η περίφημη Αρχή Καραθεοδωρή «σε κάθε κατάσταση θερμοδυναμικής ισορροπίας ενός συστήματος υπάρχουν μερικές απείρως γειτονικές καταστάσεις ισορροπίας στις οποίες δεν μπορούμε να φτάσουμε με αδιαβατικές μεταβολές». Με απλά αξιώματα και υποθέσεις, ο Καραθεοδωρή κατόρθωσε να φτάσει στον ορισμό θεμελιωδών θερμοδυναμικών μεγεθών όπως της εντροπίας, χωρίς καμία αναφορά σε θερμοδυναμικούς κύκλους κ.λπ.
Υπήρξε μέλος των ακαδημιών Βερολίνου (1919), Γκέτινγκεν (1920), Μονάχου (1925), Κολωνίας (1926, Αθηνών (1927) και Ρώμης (1929).
Τέκνα
Το μαθηματικό έργο του (βιβλία, άρθρα, κλπ.) συλλέχθηκε επιμελώς από τον γιο του, Στέφανο, και εκδόθηκε στα γερμανικά το 1957. Η κόρη του, Δέσποινα Καραθεοδωρή-Ροδοπούλου, επιμελήθηκε την πρόσφατη έκδοση της βιογραφίας του στα ελληνικά. Γεννήθηκε, το 1909, και μεγάλωσε στη Γερμανία. Παντρεύτηκε τον πολιτικό, πρόεδρο της βουλής και υπουργό, Κωνσταντίνο Ροδόπουλο με τον οποίο απέκτησε ένα παιδί, το Στέφανο. Το 1950 με την επιστροφή της από τη Γερμανία έζησε σε ένα κτήμα στη Παραλία Σκοτίνας στην Πιερία συγγράφοντας βιβλία με θέμα τον διάσημο πατέρα της, όπως Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής ο σοφός Έλλην του Μονάχου (μαζί με τη Δέσποινα Βλαχοστεργίου-Βασβατέκη). Πέθανε τον Νοέμβριο του 2009. Με τον θάνατό της εξέλιπε και το όνομα της οικογένειας.
Συνέδρια και τιμές στη μνήμη του
Το 1973, η Ελληνική Μαθηματική Εταιρία διοργάνωσε διεθνές συμπόσιο για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Καραθεοδωρή, ενώ το 2000 το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης διοργάνωσε παγκόσμιο συνέδριο Μαθηματικών για τα 50 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου επιστήμονα.
Ανδριάντες του έχουν στηθεί στην Κομοτηνή - με πρωτοβουλία του εκεί παραρτήματος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρίας - καθώς και στο Περιστέρι Αττικής. Η προτομή του ανεγέρθηκε στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ενώ σε πολλές οδούς ελληνικών πόλεων έχει δοθεί το όνομα του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή.
Ο Σύλλογος Ελλήνων Επιστημόνων Βερολίνου, το κτίριο Διοίκησης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το Γυμνάσιο Παλαιού Ψυχικού, το 4ο Λύκειο Γαλατσίου, το 30ό Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης και το Ελληνικό Λύκειο Μονάχου φέρουν το όνομα "Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή".
Το Μουσείο Καραθεοδωρή ιδρύθηκε και λειτουργεί στην Κομοτηνή και εκεί εκτίθενται βιβλία, χειρόγραφες επιστολές από και προς τους Einstein, Rosenthal, Kneser, αυθεντικά έγγραφα, φωτογραφίες της οικογένειας Καραθεοδωρή κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Γερμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Οικογένεια Καραθεοδωρή Κατηγορία:Κατοχή της Σμύρνης
Αυτοϊοντισμός νερού
Αυτοïοντισμός του νερού είναι η αντίδραση του νερού ή κάποιου υδατικού διαλύματος, κατά την οποία το μόριο του νερού Η2Ο χάνει ένα πρωτόνιο (ένα άτομο H+) αφήνοντας πίσω του ένα ιόν ΟΗ− και σχηματίζοντας ένα κατιόν υδρονίου H3O+ (πρωτονίωση). Από την αντίδραση αυτή οφείλεται και η μικρή αγωγιμότητα (0.055 µS∙cm−1) που εμφανίζεται στο νερό, αν και συνήθως θεωρείται μη ηλεκτρολύτης
Ο αυτοϊοντισμός του νερού περιγράφεται από την αμφίδρομη αντίδραση:
Η2Ο + Η2Ο Η3Ο+ + ΟΗ-
Στην πρωτολυτική αυτή αντίδραση το ένα μόριο νερού δρα ως οξύ (δότης πρωτονίου) και το άλλο δρα ως βάση (δέκτης πρωτονίου) σύμφωνα με τη θεωρία των Bronsted-Lowry. Συνήθως στους χημικούς τύπους εμφανίζεται το σύμβολο H+, δηλαδή εμφανίζεται στην αντίδραση ένα πρωτόνιο, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει συνενωμένο σε ένα μόριο νερού ως Η3Ο+. Η περιεκτικότητα ενός διαλύματος σε Η3Ο+ και ΟΗ- καθορίζει το pH του.
Σταθερά ισορροπίας
Η σταθερά ισορροπίας του αυτοϊοντισμού του νερού είναι
Γενικό Συμβούλιο του Αράν
Το Γενικό Συμβούλιο του Αράν (Αρανικά: Conselh Generau d'Aran) είναι το αυτόνομο κυβερνών σώμα της περιφέρειας (ανεπίσημα θεωρείται κομάρκα) της Κοιλάδας του Αράν στην Καταλονία.
Αυτοϊοντισμός νερού
Σταθερά ισορροπίας
από όπου προκύπτει η σταθερά γινομένου ιόντων του νερού ή σταθερά ιοντισμού του νερού Κw.
Γενικό Συμβούλιο του Αράν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλωνία-επέκταση Κατηγορία:Κοιλάδα του Αράν
Αυτοϊοντισμός νερού
Σταθερά ισορροπίας
Η οποία για 25 °C είναι ίση με.
Από αυτήν ορίζουμε και την
Εξάρτηση από θερμοκρασία, πίεση, ιοντική ισχύ
Σε υλεκτρολυτικά διαλύματα, η τιμή της pKw εξαρτάται από την ιοντική ισχύ του ηλεκτρολύτη. Οι τιμές για διαλύματα NaCl είναι τυπικές για αναλογία 1:1 με ηλεκτρολύτες. Για αναλογία 1:2 η pKw μειώνεται όσο αυξάνεται η ιοντική ισχύς.
Η τιμή της Kw συνήθως μας ενδιαφέρει στην υγρή φάση. Ενδεικτικές τιμές για υπέρθερμο ατμό και υπερκρίσιμο νερό εμφανίζονται στον ακόλουθο πίνακα:
! scope="row" |T/°C ! scope="row" |0.1 MPa ! scope="row" |25 MPa ! scope="row" |100 MPa ! scope="row" |1000 MPa ''Οι τιμές αναφέρονται σε υπερκρίσιμο ρευστό εκτός από αυτές που σημειώνονται με: a για την πίεση κορεσμού στους 350°C. b υπέρθερμος ατμός. c υποψυχθέν υγρό.''
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσικοχημεία
Κοάλεμος
Ο Κοάλεμος είναι το πνεύμα της ηλιθιότητας, ο θεός της βλακείας. Στην αρχαία ελληνική μυθολογία με το όνομα Κοάλεμος ήταν γνωστός ένας δαίμονας, ο οποίος χαρακτηριζόταν ως «αιματοπότης», «απαιτητικός» και «ηλίθιος». Είναι πολύ πιθανό ο δαίμονας αυτός να έχει κάποια σχέση με τους Κοβάλους, δαίμονες της ακολουθίας του θεού Διονύσου αναφερόμενους από τον Αριστοφάνη "Ελάτε, κάντε παράκληση και προσφέρετε μια σπονδή στον Κοάλεμο τον θεό της βλακείας και φροντίστε να πολεμήσετε δυναμικά. (Αριστοφάνης)".
Πηγή
Κοαλεμος
Keeper of the Seven Keys, Part I
Το Keeper of the Seven Keys, Part I είναι ο δεύτερος στούντιο δίσκος του γερμανικού power metal συγκροτήματος Helloween, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 23 Μαΐου 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Noise Records".
Το άλμπουμ σηματοδότησε την πρώτη δισκογραφική δουλεία του τραγουδιστή Μίκαελ Κίσκε και θεωρείται πως είναι ο δίσκος ο οποίος εφηύρε τον ήχο του Ευρωπαϊκού power metal. Το τραγούδι "Future World" κυκλοφόρησε σαν σινγκλ ενώ για την κομμένη έκδοση του τραγουδιού "Halloween" γυρίστηκε το πρώτο μουσικό βίντεο του συγκροτήματος.
Το 2006, το άλμπουμ επανεκδόθηκε (με τον τίτλο Keeper of the Seven Keys, Part I - Expanded edition) και περιείχε τα επιπλέον κομμάτια "Victim of Fate (Michael Kiske version)", "Starlight (Michael Kiske version remix)", "A Little Time (alternative version)" και "Halloween (video edit)".
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Keeper of the Seven Keys, Part I" είναι οι εξής:
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Keeper of the Seven Keys, Part I (άλμπουμ)
Πηγές
{|width="100%" align="center"|
Κατηγορία:Δισκογραφία των Helloween Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Βοσνιακές γενικές εκλογές 2010
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στις 3 Οκτωβρίου 2010. Στις εκλογές αυτές οι Βόσνιοι πολίτες κλήθηκαν να ψηφίσουν για 4 εκλογικές αναμετρήσεις:
Προεδρικές εκλογές 2010
Ο Κροάτης Καθολικός Ζέλικο Κόμσιτς, ο Βόσνιος Μουσουλμάνος Μπάκιρ Ιζετμπέγκοβιτς και ο Σερβοβοσνιος Ορθόδοξος Νεμπόισα Ραντμάνοβιτς εξελέγησαν στην τριμελή εναλλασσόμενη προεδρεία της κεντρικής κυβέρνησης. Επίσης, ο απερχόμενος πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας, Μίλοραντ Ντόντικ, εξελέγη Πρόεδρος της ίδιας οντότητας με ποσοστό 53,3%. Γενικές εκλογές- Προεδρείο, 3 Οκτωβρίου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=center rowspan=2 valign=top|Υποψήφιοι !style="background-color:#E9E9E9" align=center rowspan=2 valign=top|Κόμματα στα οποία πρόσκεινται !style="background-color:#E9E9E9" colspan=3 align=center|Ομοσπονδία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης !style="background-color:#E9E9E9" colspan=2 align=center|Σερβική Δημοκρατία !style="background-color:#E9E9E9" align=right width="100" |Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right width="50" |Βόσνιοι Μουσουλμάνοι % !style="background-color:#E9E9E9" align=right width="50" |Κροάτες % !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Σέρβοι %
Βουλευτικές εκλογές 2010
Επίσης, εξελέγησαν οι 42 βουλευτές της κρατικής Βουλής των Αντιπροσώπων. Στην Ομοσπονδία εξελέγησαν τα 98 μέλη της Βουλή των Αντιπροσώπων της οντότητας και οι σύμβουλοι στις συνελεύσεις των 10 καντονιών, ενώ στη Σερβική Δημοκρατία εξελέγησαν τα 83 μέλη της Εθνικής Συνέλευσης. Στις εκλογές έλαβαν μέρος 39 πολιτικά κόμματα, 11 συνασπισμοί και 13 ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Βουλή των Αντιπροσώπων, 3 Οκτωβρίου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=center rowspan=2 valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" colspan=3 align=center|Ομοσπονδία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης !style="background-color:#E9E9E9" colspan=3 align=center|Σερβική Δημοκρατία !style="background-color:#E9E9E9" align=center rowspan=2|Σύνολο ψήφων !style="background-color:#E9E9E9" align=center rowspan=2|Σύνολο !style="background-color:#E9E9E9" align=center rowspan=2|+/- !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
Συνελεύσεις Καντονιών
Πηγή - Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Παραπομπές
2010
Τερριτόριο Τριπολιτσάς
μικρογραφία|Η Τριπολιτσά κατά την Β΄ Τουρκοκρατία Το Τερριτόριο της Τριπολιτσάς (ιταλικά: Territorio di Tripolitsa) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο με την ονομασία Βασίλειο του Μορέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν η Τριπολιτσά, διοικητικά ανήκε στην επαρχία της Ρωμανίας.
Το διοικητικό "έδαφος" ήταν κυρίως ορεινό, αναφέρεται την εποχή αυτή με πολλές δασικές εκτάσεις, δάση με Βελανιδιές και πεύκα. Το τερριτόριο, όπως και τα υπόλοιπα, δημιουργήθηκε με βάση τον Οθωμανικό Καζά της Τριπολιτσάς που προϋπήρχε και καταλάμβανε εδάφη των επαρχιών Μαντινείας και Γόρτυνας.
Στην πρωτεύουσα, Τριπολιτσά, το 1700 σύμφωνα με την Απογραφή Γκριμάνι είχε 469 σπίτια ιδιοκτησίας Οθωμανών έναντι 196 χριστιανών.
Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, το τερριτόριο είχε έκταση 601.008 στρέμματα, 62 χωριά τα 7 κατεστραμμένα, 8 μοναστήρια, 6.979 κατοίκους, 1598 οικογένειες. Επίσης αναφέρει ότι η περιοχή παράγει κρασί κι έχει πολλά έλατα και βοοειδή.
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως Κατηγορία:Ιστορία της Αρκαδίας
Λουίζα Καρολίνα του Χόχμπεργκ
H Λουίζα Καρολίνα (γερμ. Louise Caroline, 26 Μαΐου 1768 - 23 Ιουνίου 1820) από τον Οίκο Γκάγιερ φον Γκάγιερσμπεργκ ήταν κόρη του βαρόνου Γκάγιερ φον Γκάγιερσμπεργκ και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα του Μπάντεν.
Βιολογία
Ήταν κόρη του αντισυνταγματάρχη Λουδοβίκου Ερρίκου Γκάγιερ φον Γκάγιερσμπεργκ και της Μαξιμιλιανής Χριστιανής, κόρης του Κόμη φον Σπόνεκ.
Γεννήθηκε στην Καρλσρούη. O γάμος της με τον Μεγάλο Δούκα του Μπάντεν ήταν μοργανατικός και της δόθηκε ο τίτλος της Κόμισσας του Χόχμπεργκ. Απεβίωσε στην Καρλσρούη σε ηλικία 52 ετών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1787 τον Κάρολο Φρειδερίκο του Μπάντεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοργανατικοί γάμοι Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών Κατηγορία:Γερμανίδες βαρώνισσες Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Υπαίθρια Γλυπτοθήκη Ψυχικού
Η Υπαίθρια Γλυπτοθήκη Ψυχικού βρίσκεται στην Πλατεία «Γιώργου Ζογγολόπουλου» στο Ψυχικό, επί της Λεωφόρου Δημοκρατίας δίπλα στον ναό του Αγ. Δημητρίου. Είναι η μοναδική δημοτική υπαίθρια γλυπτοθήκη στην Ελλάδα που είναι αφιερωμένη στο έργο ενός καλλιτέχνη.
Ιστορικό
Δημιουργήθηκε και εγκαινιάστηκε το 2010 όταν ο Δήμος Φιλοθέης - Ψυχικού και το Ίδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου που εδρεύει στο Ψυχικό, θέλησαν να τιμήσουν τον διεθνούς φήμης ‘Έλληνα γλύπτη Γιώργο Ζογγολόπουλο δίνοντας το όνομά του σε μια από τις κεντρικές πλατείες του δήμου και δημιουργώντας μια υπαίθρια γλυπτοθήκη ελεύθερα προσβάσιμη σε όλους, συμβαδίζοντας με την πεποίθηση του ίδιου του τιμώμενου καλλιτέχνη για το έργο του και την Τέχνη γενικότερα.
Στο χώρο της γλυπτοθήκης πραγματοποιούνται δωρεάν ξεναγήσεις και ειδικά προγράμματα για σχολεία σε συνεργασία του Ιδρύματος Ζογγολόπουλου και δημοτικών φορέων.
Τα έργα της Γλυπτοθήκης
Στο χώρο βρίσκονται έξι μεγάλης κλίμακας γλυπτά του Ζογγολόπουλου (τα «Αλέξανδρος», «Ποσειδώνας», «Γλυπτό ΔΕΘ», «Ολυμπιακοί Κύκλοι», «Στήλη» και «Ειράνα») που καλύπτουν διαφορετικές χρονικές περιόδους της δημιουργίας του καλλιτέχνη και τοποθετήθηκαν μετά από παραχωρήσεις του Ιδρύματος Ζογγολόπουλου (παραχώρησε πέντε από τα γλυπτά) και του συλλέκτη Ζαχαρία Πορταλάκη (παραχώρησε τον «Αλέξανδρο»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυπτική στην Ελλάδα Κατηγορία:Υπαίθρια μουσεία Κατηγορία:Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα
Πορθάονας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πορθέας (Πορθεύς) ή Πορθάονας (Πορθάων, κατά τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Α 7.7) είναι γνωστός ένας γιος του Αγήνορα και της Επικάστης, και εγγονός του Πλεύρωνα και της Ξανθίππης. Ο Πορθάονας ήταν βασιλιάς της Καλυδώνας και είχε τουλάχιστον δύο αδέλφια: τη Δημονίκη και τον μετέπειτα βασιλιά της Αιτωλίας Θέστιο. Ο Πορθάονας πήρε ως σύζυγό του την Ευρύτη και απέκτησαν μαζί αρκετά παιδιά, μεταξύ των οποίων ήταν οι Οινέας, Άγριος, Αλκάθοος, Λευκοπέας, Μέλας και Στερόπη. Ως Πορθεύς, αναφέρεται και στην Ιλιάδα (Ξ 115).
Πηγές
Πορθαονας
The Longest EP
To The Longest EP είναι μια συλλογή τραγουδιών απο τους NOFX, η οποία κυκλοφόρησε στις 17 Αυγούστου 2010. Παρά τον τίτλο, δεν είναι EP, αλλά συλλογή τραγουδιών από το 1987 μέχρι το 2009. Περιέχει σπάνια τραγούδια και ακυκλοφόρητο υλικό. Το The Longest EP αναφέρεται ως το "σίκουελ" του 45 or 46 Songs That Weren't Good Enough to Go on Our Other Records(2002). Το εξώφυλλο και το σχεδιασμό του άλμπουμ ανέλαβε "ο ίδιος τύπος που σχεδίασε το εξώφυλλο του The Longest Line".
Τραγούδια
1.	"The Death of John Smith" 	The Longest Line (1992)	3:51
2.	"The Longest Line" 	The Longest Line (1992)	2:04
3.	"Stranded" 	The Longest Line (1992)	2:09
4.	"Remnants" 	The Longest Line (1992)	2:58
5.	"Kill All the White Man" 	The Longest Line (1992)	2:48
6.	"I Wanna Be an Alcoholic" 	Ακυκλοφόρητο	0:31
8.	"My Name is Bud" 	Bottles to the Ground (2000)	0:51
9.	"Hardcore 84" 	Regaining Unconsciousness (2003)	1:56
10.	"War on Errorism Commercial" 	Regaining Unconsciousness (2003)	2:04
11.	"13 Stitches" (Acoustic)	13 Stitches (2003)	1:54
12.	"Glass War" 	13 Stitches (2003)	1:58
13.	"Jaw Knee Music" 	Rock Against Bush, Vol. 1 (2004)	2:31
14.	"Concerns of a GOP Neophyte" 	Take Action, Vol. 4 (2004)	2:23
15.	"Golden Boys" (Vagina Dentata cover)	Never Trust a Hippy (2006)	2:47
16.	"You're Wrong" 	Never Trust a Hippy (2006)	2:06
17.	"Everything in Moderation (Especially Moderation)" 	Never Trust a Hippy (2006) 1:23 18.	"I'm Going to Hell for This One" 	Never Trust a Hippy (2006)	1:53
19.	"I've Become a Cliché" 	Μπόνους τραγούδι από το Coaster  (2009)	3:13
20.	"Cokie the Clown" 	Cokie the Clown (2009)	2:26
21.	"Straight Outta Massachusetts" 	Cokie the Clown (2009)	1:16
22.	"Fermented and Flailing" 	Cokie the Clown (2009)	2:40
23.	"Codependence Day" 	Cokie the Clown (2009)	1:28
24.	"My Orphan Year" (Acoustic)	Cokie the Clown (2009)	2:58
25.	"S&M Airlines" (7" version)	NOFX/Drowning Roses split (1988)	4:30
26.	"Dueling Retards" 	The P.M.R.C. Can Suck on This (1987)	0:47
27.	"On the Rag" 	The P.M.R.C. Can Suck on This (1987)	1:53
29.	"Shut Up Already" 	The P.M.R.C. Can Suck on This (1987)	2:29
30.	"The Punk Song (περιέχει το Johnny B. Goode σαν κρυφό τραγούδι)" The P.M.R.C. Can Suck on This (1987)	2:47
Συντελεστές
Fat Mike – φωνή, μπάσο
Eric Melvin – κιθάρα, φωνητικά
El Hefe – κιθάρα, φωνητικά (τραγούδια 1-24)
Erik Sandin – ντραμς
Dave Casillas - κιθάρα (τραγούδια 25-30)
Εξωτερικές Συνδέσεις
Κριτική στο AllMusic
Κατηγορία:Δισκογραφία των NOFX Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010
Ορισμός του πλανήτη
thumb|400px|Φωτογραφία του πλανήτη Ποσειδώνα (επάνω) και του δορυφόρου του, [[Τρίτωνας (δορυφόρος)|Τρίτωνα, από το Βόγιατζερ 2, το 1989.]]
Ο ορισμός της λέξης πλανήτης, από τη στιγμή που η λέξη αυτή επινοήθηκε από τους Αρχαίους Έλληνες, περιλαμβάνει ένα μεγάλο εύρος ουρανίων σωμάτων. Οι Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι χρησιμοποίησαν τον όρο ἀστέρες πλανῆται (περιπλανώμενοι αστέρες), για αντικείμενα τα οποία εμφανώς μετακινούνται στον ουρανό. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, ο όρος συμπεριέλαβε μια ποικιλία διαφορετικών αντικειμένων, από τον Ήλιο και τη Σελήνη, έως τους φυσικούς δορυφόρους και τους αστεροειδείς.
Το ζήτημα αυτό έφτασε σε κρίσιμο σημείο το 2005, με την ανακάλυψη ενός μεταποσειδώνιου αντικειμένου, ενός πλανήτη νάνου με το όνομα Έρις (Έριδα). Η Έρις είναι ένα σώμα, μεγαλύτερο σε μέγεθος από τον μικρότερο αποδεκτό έως τότε πλανήτη, τον Πλούτωνα. Σε απάντησή της, το 2006, η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (ΔΕΑ), που αναγνωρίζεται από τους αστρονόμους ως ο υπεύθυνος παγκόσμιος φορέας για την επίλυση ζητημάτων ονοματολογίας, εξέδωσε τον, σύμφωνα με τη γνώμη της, ορισμό του τι είναι πλανήτης. Ο ορισμός αυτός, ο οποίος εφαρμόζεται μόνο στο Ηλιακό σύστημα, λέει ότι ένας πλανήτης είναι ένα σώμα, το οποίο περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο, έχει επαρκή μάζα ώστε να είναι σφαιρικό και κυριαρχεί στην τροχιακή ζώνη στην οποία κινείται. Το τελευταίο κριτήριο εννοεί ότι το σώμα έχει γίνει βαρυτικά κυρίαρχο, δηλαδή δεν υπάρχουν κοντά του άλλα σώματα, συγκρίσιμου μεγέθους, με εξαίρεση τους δικούς του δορυφόρους ή άλλα σώματα που υπόκεινται στη βαρυτική του επιρροή. Με τον νέο αυτό ορισμό, ο Πλούτωνας και τα υπόλοιπα μεταποσειδώνια αντικείμενα δεν πληρούν τα άνωθεν κριτήρια, οπότε δεν θεωρούνται πλανήτες. Η απόφαση της ΔΕΑ δεν έχει επιλύσει όλες τις αμφισβητήσεις και ενώ πολλοί επιστήμονες έχουν αποδεχτεί τον ορισμό αυτό, κάποιοι τον έχουν απορρίψει εντελώς.
Οι πλανήτες στην αρχαιότητα
thumb|upright|Ο φιλόσοφος [[Πλάτων.]] Ενώ η γνώση των πλανητών προηγείται της καταγεγραμμένης Ιστορίας και είναι κοινή στους περισσότερους πολιτισμούς, η λέξη πλανήτης έχει τις ρίζες της στην Αρχαία Ελλάδα. Οι περισσότεροι Έλληνες πίστευαν ότι η Γη ήταν ακίνητη στο κέντρο του σύμπαντος - σύμφωνα με το Γεωκεντρικό μοντέλο - και ότι τα ουράνια αντικείμενα και ο ίδιος ο ουρανός περιστρέφονταν γύρω της (εξαίρεση αποτελούσε ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, που διατύπωσε μια πρώιμη εκδοχή του ηλιοκεντρικού μοντέλου). Οι Έλληνες αστρονόμοι χρησιμοποιούσαν τον όρο ἀστέρες πλανῆται, για να περιγράψουν αυτά τα κινούμενα φώτα στο ουράνιο στερέωμα, κατά τη διάρκεια του έτους, σε αντίθεση με τους ἀστέρες ἀπλανεῖς, αστέρες δηλαδή που δεν κινούνταν, το ένα σε σχέση με το άλλο. Τα πέντε σώματα που ονομάστηκαν πλανήτες και ήταν γνωστά στους Έλληνες, ήταν οι ορατοί με γυμνό μάτι: Ερμής, Αφροδίτη, Άρης, Δίας και Κρόνος.
Η Ελληνορωμαϊκή κοσμολογία, συνήθως λάμβανε υπόψη της επτά πλανήτες, προσθέτοντας τον Ήλιο και τη Σελήνη (όπως συμβαίνει στη σύγχρονη αστρολογία). Ωστόσο υπάρχει κάποια αμφιβολία στο σημείο αυτό, καθώς πολλοί αστρονόμοι ξεχώριζαν τους πέντε πλανήτες από τον Ήλιο και τη Σελήνη, παρόλες τις ομοιότητες μεταξύ τους. Όπως έγραψε στο έργο του, Κόσμος (Cosmos), ο Γερμανός φυσιοδίφης του 19ου αιώνα, Αλεξάντερ φον Χούμπολτ,
"Από τα επτά κοσμικά σώματα, τα οποία λόγω των συνεχώς μεταβαλλόμενων σχετικών μεταξύ τους θέσεων και αποστάσεων, έχουν από την απώτατη αρχαιότητα ξεχωρίσει από τις μη κινούμενες ουράνιες σφαίρες και τα ακίνητα άστρα, τα οποία μας φαίνονται μέσω των αισθήσεων, να διατηρούν αναλλοίωτες τις σχετικές μεταξύ τους θέσεις και αποστάσεις, πέντε μόνο - ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης, ο Δίας και ο Κρόνος - εμφανίζονται σαν άστρα - 'cinque stellas errantes' (πέντε περιπλανόμενα άστρα) - ενώ ο Ήλιος και η Σελήνη, εξαιτίας του μεγέθους τους, της σημαντικότητάς τους για τους ανθρώπους και της θέσης τους στην κάθε μυθολογία, ταξινομήθηκαν ξέχωρα." thumb|left|Θεώρηση των πλανητών, πριν την αποδοχή του ηλιοκεντρικού μοντέλου.
Στο έργο του, Τίμαιος, που γράφτηκε το 360 π.Χ., ο Πλάτων αναφέρει, "ο Ήλιος και η Σελήνη και πέντε άλλοι αστέρες, που ονομάζονται πλανήτες". Ο μαθητής του, Αριστοτέλης, κάνει μια παρόμοια διάκριση στο έργο του, Περὶ οὐρανοῦ: "Οι κινήσεις του ήλιου και τις σελήνης είναι μικρότερες σε σχέση με εκείνες, κάποιων από τους πλανήτες". Στα Φαινόμενα, μια αστρονομική πραγματεία σε έμμετρο λόγο, που συνέγραψε ο Εύδοξος ο Κνίδιος, το 350 π.Χ. περίπου, ο ποιητής Άρατος περιγράφει "αυτές οι άλλες πέντε σφαίρες, που ανακατεύονται με [τους αστερισμούς] και γυρίζουν περιπλανόμενες σε κάθε σημείο των δώδεκα μορφών του Ζωδιακού Κύκλου."
Η εικόνα των επτά πλανητών εντοπίζεται στο Somnium Scipionis (Το όνειρο του Σκιπίωνα), του Κικέρωνα, που γράφτηκε κοντά στο 53 μ.Χ., όπου το πνεύμα του Σκιπίωνα του Αφρικανού διακηρύσσει, "Επτά από αυτές τις σφαίρες περιέχουν τους πλανήτες, έναν πλανήτη μέσα σε κάθε σφαίρα, οι οποίες κινούνται αντίθετα από την κίνηση του ουρανού." Στη Φυσική Ιστορία του, που γράφτηκε το 77 μ.Χ., ο Πλίνιος λέει ότι, "τα επτά άστρα, τα οποία λόγω της κίνησής τους τα αποκαλούμε πλανήτες, αν και κανένα άστρο δεν περιπλανιέται λιγότερο από αυτά." Ο Νόννος, Έλληνας ποιητής του 5ου αιώνα, λέει στα Διονυσιακά, "Έχω ιστορικούς χρησμούς σε επτά πλακίδια και τα πλακίδια φέρουν τα ονόματα των επτά πλανητών"."
Οι πλανήτες τον Μεσαίωνα
thumb|upright|John Gower. Συγγραφείς του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης αποδέχτηκαν γενικά την ιδέα των επτά πλανητών. Το καθιερωμένο βιβλίο για την εκμάθηση των βασικών γνώσεων στην αστρονομία, τοDe Sphaera του Johannes de Sacrobosco, περιλαμβάνει τον Ήλιο και τη Σελήνη μεταξύ των πλανητών, το πιο προχωρημένο Theorica planetarum παρουσιάζει τη "θεωρία των επτά πλανητών," ενώ οι οδηγίες των Αλφόνσειων Πινάκων δείχνουν πώς "να εντοπιστούν με τη χρήση πινάκων, η μέση κίνηση του ήλιου, της σελήνης και των υπόλοιπων πλανητών." Στο έργο του Confessio Amantis, ο ποιητής του 14ου αιώνα John Gower, αναφέρεται στη σύνδεση των πλανητών με την τέχνη της Αλχημείας, υποδηλώνοντας ότι η Σελήνη και ο Ήλιος είναι πλανήτες. Ακόμα και ο Νικόλαος Κοπέρνικος, που απέρριψε το γεωκεντρικό μοντέλο, ήταν αναποφάσιστος για το εάν ο Ήλιος και η Σελήνη ήταν πλανήτες. Στο Περί των Περιστροφών των Ουρανίων Σφαιρών του, ξεκάθαρα διαχωρίζει "ο ήλιος, η σελήνη, οι πλανήτες και τα αστέρια". Επίσης στην Αφιέρωσή του στην εργασία του Πάπα Παύλου του 3ου, ο Κοπέρνικος αναφέρει ότι "η κίνηση του ήλιου και της σελήνης...και των άλλων πέντε πλανητών."
Γη
thumb|upright|Ο Νικόλαος Κοπέρνικος. Κύριο λήμμα: Γη
Τελικά, όταν το ηλιοκεντρικό μοντέλο του Κοπέρνικου έγινε αποδεκτό, η Γη τοποθετήθηκε μεταξύ των πλανητών και ο Ήλιος και η Σελήνη ταξινομήθηκαν εκ νέου, προκαλώντας επανάσταση ως προς την κατανόησή τους. Ο ιστορικός των Επιστημών, Τόμας Κουν παρατηρεί στο βιβλίο του, The Structure of Scientific Revolutions:
"Οι οπαδοί του Κοπέρνικου, που αρνήθηκαν τον παραδοσιακό τίτλο 'πλανήτης' για τον ήλιο... άλλαξαν τη σημασία του 'πλανήτη', έτσι ώστε [ο όρος αυτός] να συνεχίζει να κάνει χρήσιμες διακρίσεις, σε έναν κόσμο όπου όλα τα ουράνια σώματα... αντιμετωπίζονται διαφορετικά σε σχέση με παλιότερα...Κοιτώντας τη Σελήνη, ο ασπασμός στον Κοπερνικισμό...λέει, 'κάποτε θεώρησα ότι η σελήνη είναι πλανήτης αλλά έκανα λάθος.'"
Ο Κοπέρνικος έμμεσα αναφέρεται στη Γη ως πλανήτη, στο Περί των Περιστροφών των Ουρανίων Σφαιρών όταν λέει, "Έχοντας έτσι υποθέσει τις κινήσεις που αποδίδω στη Γη, τις οποίες περιέγραψα νωρίτερα στον τόμο αυτό, ύστερα από χρονοβόρα και εντατική μελέτη τελικά βρήκα, ότι εάν οι κινήσεις των άλλων πλανητών συσχετίζονται με την τροχιά της Γης..." ο Γαλιλαίος επίσης ισχυρίστηκε ότι η Γη είναι πλανήτης, στο έργο του Dialogo sopra i due massimi sistemi del mondo: "Η Γη, όχι λιγότερο από τη Σελήνη και οποιονδήποτε άλλο πλανήτη, πρέπει να συμπεριληφθεί μαζί με τα φυσικά σώματα που κινούνται κυκλικά.
Σύγχρονοι πλανήτες
thumb|upright|Ουίλιαμ Χέρσελ, ανακάλυψε τον Ουρανό. Το 1781, ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ, καθώς αναζητούσε παραλλάξεις αστέρων, παρατήρησε ένα αντικείμενο - που το ονόμασε "κομήτη" - στον Αστερισμό του Ταύρου. Σε αντίθεση με τα άστρα, τα οποία παραμένουν μικρά σημεία φωτός ακόμα και υπό μεγάλη μεγέθυνση, το μέγεθος αυτού του αντικειμένου αυξανόταν ή μειωνόταν, ανάλογα με το ποσό της μεγέθυνσης του τηλεσκοπίου. Το ότι το παράξενο αντικείμενο που είδε, θα μπορούσε να είναι πλανήτης, δεν πέρασε από το μυαλό του Χέρσελ. Η ύπαρξη των πέντε πλανητών πέρα από τη Γη, αποτελούσε ισχυρή πεποίθηση των ανθρώπων, από την αρχαιότητα. Καθώς οι αστεροειδείς δεν είχαν ακόμα ανακαλυφθεί, οι κομήτες ήταν τα μόνα κινούμενα αντικείμενα, που θα περίμενε κάποιος να δει σε ένα τηλεσκόπιο. Εντούτοις, σε αντίθεση με τους κομήτες, η τροχιά του αντικειμένου που είδε ο Χέρσελ, ήταν σχεδόν κυκλική και στο επίπεδο της εκλειπτικής. Προτού ο Χέρσελ ανακοινώσει την ανακάλυψη του αντικειμένου, ο συνάδελφός του, Βρετανός αστρονόμος Νέβιλ Μάσκελυν, του έγραψε το εξής: "Δεν γνωρίζω πώς να το αποκαλέσω. Μοιάζει με κανονικό πλανήτη, ο οποίος κινείται σε μια σχεδόν κυκλική τροχιά γύρω από τον ήλιο, όπως ένας Κομήτης κινείται σε μεγάλη εκκεντρική έλλειψη. Δεν έχω δει ακόμα την κόμη του (ατμόσφαιρα που περιβάλλει τον κομήτη) ή την ουρά του". Ο "κομήτης" ήταν επίσης πάρα πολύ μακριά, για να ξεκαθαριστεί τι ακριβώς είναι. Τελικά θεωρήθηκε ως ο έβδομος πλανήτης και ονομάστηκε Ουρανός, από το όνομα του πατέρα του Κρόνου.
Οι ανωμαλίες που προκαλούσε η βαρύτητα, στην παρατηρούμενη τροχιά του Ουρανού, οδήγησε τελικά στην ανακάλυψη του Ποσειδώνα, το 1846. Επακολούθως οι ανωμαλίες στην τροχιά του Ποσειδώνα, ναι μεν βοήθησαν στην ανακάλυψη του Πλούτωνα το 1930 αλλά δεν βοήθησαν στον εντοπισμό του αντικειμένου που τις προκαλούσε (η εξήγηση δόθηκε αργότερα μέσω μιας καθαρά μαθηματικής κατασκευής, που οφείλεται στην ανακρίβεια του υπολογισμού της μάζας του Ουρανού). Αρχικά πιστευόταν, ότι ο Πλούτωνας είχε περίπου ίδια μάζα με εκείνη της Γης. Με τη συνεχή παρατήρησή του ωστόσο, μειωνόταν σταδιακά, μέχρι που κατέληξε στο ένα πεντακοσιοστό της μάζας της, που είναι πολύ μικρή για να επηρεάζει την τροχιά του Ποσειδώνα. Το 1989, το Βόγιατζερ 2 έδειξε ότι οι ανωμαλίες στην τροχιά του, οφείλονται στην υπερεκτίμηση της μάζας του.
Δορυφόροι
thumb|upright|Ο Γαλιλαίος. Όταν ο Κοπέρνικος τοποθέτησε τη Γη, ανάμεσα στους πλανήτες, τοποθέτησε επίσης τη Σελήνη σε τροχιά γύρω της. Έτσι έκανε τη Σελήνη τον πρώτο αναγνωρισμένο φυσικό δορυφόρο. Η ανακάλυψη των τεσσάρων δορυφόρων του Δία από τον Γαλιλαίο, το 1610, ενίσχυσαν την άποψη του Κοπέρνικου, διότι από τη στιγμή που άλλοι πλανήτες είχαν δορυφόρους, τότε μπορούσε και η Γη. Εντούτοις, εξακολουθούσε να υπάρχει κάποια σύγχυση για το εάν τα αντικείμενα αυτά ήταν "πλανήτες". Ο Γαλιλαίος αναφερόταν σε αυτά ως "τέσσερεις πλανήτες που πετούν γύρω από το άστρο του Δία, σε άνισες αποστάσεις και περιόδους με θαυμαστή ταχύτητα". Ομοίως ο Κρίστιαν Χόυχενς, κατά την ανακάλυψη του μεγαλύτερου φεγγαριού του Κρόνου, του Τιτάνα, το 1655, χρησιμοποίησε πολλούς όρους για να τον περιγράψει, όπως "planeta" (πλανήτης), "stella" (αστέρι), "Luna" (Σελήνη) και τον σύγχρονο όρο "satellite" (δορυφόρος). Ο Τζιοβάνι Κασίνι, στην ανακοίνωση της ανακάλυψής του των φεγγαριών του Κρόνου, Ιαπετού και Ρέας, το 1671 και 1672 αντίστοιχα, τους περιέγραψε ως Nouvelles Planetes autour de Saturne ("Νέοι πλανήτες γύρω από τον Κρόνο"). Ωστόσο, όταν το επιστημονικό περιοδικό "Journal de Scavans" ανέφερε την ανακάλυψη των δύο νέων αυτών δορυφόρων του Κρόνου από τον Κασίνι, χρησιμοποίησε τον όρο δορυφόροι". Όταν ο Ουίλιαμ Χέρσελ ανακοίνωσε την ανακάλυψη δύο αντικειμένων, σε τροχιά γύρω από τον Ουρανό, το 1787, τους ανέφερε ως "δορυφόρους" και "δευτερεύοντες πλανήτες." Όλες οι μεταγενέστερες ανακοινώσεις των ανακαλύψεων φυσικών δορυφόρων, χρησιμοποίησαν αποκλειστικά τον όρο "δορυφόροι", παρόλο που το βιβλίο "Smith's Illustrated Astronomy", του 1868, αναφέρεται στους δορυφόρους ως "δευτερεύοντες πλανήτες".
Μικροί πλανήτες
Τότε, το 1802 ο Χάινριχ Όλμπερς, ανακάλυψε την Παλλάδα, έναν δεύτερο "πλανήτη", περίπου στην ίδια απόσταση από τον Ήλιο, όσο και η Δήμητρα. Το ότι οι δύο πλανήτες κατείχαν την ίδια τροχιά, ήταν ένα γεγονός που αποτέλεσε ύβρη για την επιστημονική σκέψη. Ακόμα και ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ γελοιοποίησε την ιδέα αυτή. Έστω και έτσι, το 1804, ανακαλύφθηκε σε παρόμοια τροχιά η Ήρα. Το 1807, ο Όλμπερς εντόπισε ένα τέταρτο αντικείμενο, την Εστία, και αυτήν σε παρόμοια τροχιά.
Ο Χέρσελ πρότεινε αυτοί οι τέσσερις "πλανήτες", να αποτελέσουν μια ξεχωριστή κατηγορία ουρανίων σωμάτων, τους αστεροειδείς (που σημαίνει όμοιοι με αστέρι, καθώς ήταν πολύ μικροί για να είναι αστέρια), αν και οι περισσότεροι αστρονόμοι αναφέρονταν σε αυτούς ως πλανήτες. Η ιδέα αυτή ενισχύθηκε από το γεγονός ότι, ήταν δύσκολο να ξεχωρίσουν οι αστεροειδείς από τα αχαρτογράφητα άστρα και από το ότι, αυτοί οι τέσσερις παρέμεναν οι μόνοι γνωστοί αστεροειδείς έως το 1845. Τα επιστημονικά βιβλία το 1828, μετά τον θάνατο του Χέρσελ, συνέχιζαν να συμπεριλαμβάνουν τους αστεροειδείς μεταξύ των πλανητών. Με τη βελτίωση της χαρτογράφησης, η αναζήτηση των αστεροειδών συνεχίστηκε και ο Καρλ Λούντβιχ Χένκε ανακάλυψε έναν πέμπτο και έναν έκτο, τα έτη 1845 και 1847 αντίστοιχα. Μέχρι το 1851, ο αριθμός των αστεροειδών αυξήθηκε σε 15. Έτσι η μέθοδος ταξινόμησής τους άλλαξε, με την πρόσθεση ενός αριθμού πριν την ονομασία τους, με βάση τη σειρά της ανακάλυψής τους. Η Δήμητρα τότε μετονομάστηκε σε (1) Δήμητρα, η Παλλάδα σε (2) Παλλάδα και πάει λέγοντας. Μέχρι τη δεκαετία του 1860, ο αριθμός των γνωστών αστεροειδών αυξήθηκε σε πάνω από εκατό και αστεροσκοπεία στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α. ξεκίνησαν να αναφέρονται σε αυτούς ως μικροί πλανήτες. Έως σήμερα, ο όρος μικροί πλανήτες παραμένει η επίσημη ονομασία για όλα τα μικρά σώματα σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο και κάθε νέα ανακάλυψη ταξινομείται σύμφωνα με τον Κατάλογο Μικρών Πλανητών της ΔΕΑ.
Πλούτωνας
Το 1930, ο Κλάιντ Τόμπω ανακάλυψε τον Πλούτωνα. Ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας ονομάστηκαν πλανήτες, λόγω της μεγάλης μάζας, της κυκλικής τροχιάς τους και της εγγύτητάς της στην εκλειπτική. Δεν έγινε το ίδιο με τον Πλούτωνα. Ο Πλούτωνας είναι ένας πολύ μικρός και παγωμένος "πλανήτης", που βρέθηκε στην περιοχή των αέριων γιγάντων, με τροχιά αρκετά μακριά από το επίπεδο της εκλειπτικής, η οποία τροχιά μπαίνει μέσα σε εκείνη του Ποσειδώνα. Το 1978, ανακαλύφθηκε το μεγαλύτερο φεγγάρι του Πλούτωνα, ο Χάρων, που επέτρεψε να υπολογιστεί η μάζα του. Ο Πλούτωνας είναι κατά πολύ μικρότερος από ό,τι αναμενόταν. Έχει το ένα έκτο της μάζας της Σελήνης. Στις αρχές του 1992, οι αστρονόμοι άρχισαν να ανακαλύπτουν μεγάλους αριθμούς σωμάτων πάγου, πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα, που ήταν παρόμοια με τον Πλούτωνα ως προς τη σύσταση, το μέγεθος και τα χαρακτηριστικά της τροχιάς τους. Κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι ανακάλυψαν την επί μακρόν υποτιθέμενη Ζώνη του Κάιπερ, μια ζώνη από παγωμένα συντρίμμια, που είναι η πηγή περιοδικών κομητών, δηλαδή εκείνων με τροχιακές περιόδους έως 200 ετών. thumb|upright|Clyde Tombaugh, ανακάλυψε τον Πλούτωνα.
Η τροχιά του Πλούτωνα βρίσκεται μέσα στη ζώνη αυτή και έτσι τέθηκε ζήτημα, για τι ακριβώς ουράνιο σώμα ήταν. Πολλοί επιστήμονες συμπέραναν, ότι ο Πλούτωνας θα πρέπει να ταξινομηθεί ξανά, ως μικρός πλανήτης, όπως έγινε με τη Δήμητρα έναν αιώνα νωρίτερα. Ο Μάικλ Μπράουν του Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια πρότεινε, ότι ο όρος "πλανήτης" θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί ως "οποιοδήποτε σώμα στο Ηλιακό σύστημα, που κατέχει περισσότερη μάζα από την ολική μάζα των άλλων σωμάτων, που βρίσκονται στην ίδια τροχιά με αυτό". Τα αντικείμενα των οποίων η μάζα είναι μικρότερη από την ολική, θα ορίζονται ως μικροί πλανήτες. Το 1999, ο Brian Masden του Κέντρου Μικρών Πλανητών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, πρότεινε να δοθεί στον Πλούτωνα ο αριθμός μικρού πλανήτη 1000, για όσο χρόνο διατηρεί την επίσημη θέση του ως πλανήτης. Η προοπτική του "υποβιβασμού" δημιούργησε δημόσια κατακραυγή, και σε απάντηση η ΔΕΑ διευκρίνισε ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή, για να αφαιρεθεί ο Πλούτωνας από την κατηγορία των πλανητών.
thumb|upright|Michael E Brown, ανακάλυψε την Έριδα.
Η ανακάλυψη αρκετών άλλων μεταποσειδώνιων αντικειμένων, που έχουν παρόμοιο μέγεθος με εκείνο του Πλούτωνα, όπως ο Κουάοαρ και η Σέντνα, συνέχισαν να προκαλούν διαφωνίες για την εξαίρεση του Πλούτωνα από την κατηγορία αυτή. Στις 29 Ιουλίου 2005, ο Μάικλ Μπράουν και η ομάδα του, ανακοίνωσαν την ανακάλυψη ενός μεταποσειδωνίου αντικειμένου, που επιβεβαιωμένα έχει μεγαλύτερη μάζα από τον Πλούτωνα, με ονομασία Έρις.
Άμεσο επακόλουθο της ανακάλυψης της Έριδος, ήταν ένα πλήθος συζητήσεων, για το αν θα αποτελούσε τον δέκατο "πλανήτη". Η NASA εξέδωσε δελτίου τύπου και ήταν καταφατική στην παραπάνω υπόθεση. Εντούτοις, η αποδοχή της Έριδος ως δέκατου πλανήτη, εμμέσως αξίωσε επανακαθορισμό της έννοιας του "πλανήτη", που θα έθετε τον Πλούτωνα ως τον πλανήτη με το ελάχιστο μέγεθος. Πολλοί αστρονόμοι, ισχυριζόμενοι ότι ο ορισμός του "πλανήτη" ήταν μικρής επιστημονικής σημασίας, προτίμησαν να διατηρήσουν την ιστορική ιδιότητα του Πλούτωνα ως πλανήτη, αναγνωρίζοντάς του "ρήτρα κεκτημένων δικαιωμάτων".
Ορισμός της ΔΕΑ
Η ανακάλυψη της Έριδος ανάγκασε τη ΔΕΑ να ορίσει τη λέξη "πλανήτης". Τον Οκτώβριο του 2005, μια ομάδα δεκαεννέα μελών της ΔΕΑ, η οποία είχε ήδη εργαστεί πάνω στο θέμα, από την ανακάλυψη της Σέντνα το 2003 και έπειτα, έθεσε προς ψηφοφορία τρεις πιθανούς ορισμούς:
Αφού δεν υπήρχε ομοφωνία, η επιτροπή αποφάσισε να θέσει τους τρεις ορισμούς προς ψήφιση στη Γενική Συνέλευση της ΔΕΑ, που έγινε στην Πράγα τον Αύγουστο του 2006. Στις 24 Αυγούστου, η ΔΕΑ έθεσε ξανά προς ψήφιση τον ορισμό, ο οποίος αποτελούσε πλέον συνδυασμό των δύο εκ των τριών προτεινόμενων ορισμών. Ουσιαστικά, δημιούργησε μία κατηγορία μεταξύ πλανήτη και βράχου, με την ονομασία πλανήτης νάνος και τοποθέτησε τον Πλούτωνα σε αυτήν, μαζί με τη Δήμητρα και την Έριδα. Στην ψηφοφορία συμμετείχαν 424 αστρονόμοι.
Ως εκ τούτου, η ΔΕΑ ξεκαθαρίζει ότι οι πλανήτες και τα άλλα σώματα στο Ηλιακό σύστημα, με εξαίρεση τους φυσικούς δορυφόρους, κατηγοριοποιούνται σε τρεις διακριτές ομάδες με τον ακόλουθο τρόπο:
(2) Ένας "πλανήτης νάνος" είναι ένα ουράνιο σώμα, το οποίο: (α) βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, (β) έχει μάζα ικανή για να το καταστήσει σφαιρικό 2, (γ) δεν έχει εξαλείψει άλλα αντικείμενα από τον χώρο της τροχιάς του, και (δ) δεν είναι δορυφόρος.
(3) Όλα τα άλλα σώματα3, με εξαίρεση τους δορυφόρους, που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο αναφέρονται συνολικά ως «Μικρά Σώματα του Ηλιακού συστήματος».
2 Η ΔΕΑ θα καθιερώσει μια διαδικασία, για να κατηγοριοποιήσει τα αντικείμενα που βρίσκονται στα όρια του ηλιακού συστήματος, είτε ως πλανήτες νάνους είτε αλλιώς.
3 Αυτά τα αντικείμενα περιλαμβάνουν, μέχρι στιγμής τους περισσότερους αστεροειδείς του Ηλιακού συστήματος, τα περισσότερα μεταποσειδώνια αντικείμενα, τους κομήτες και άλλα μικρά σώματα.
Η ΔΕΑ επίσης καθιστά ξεκάθαρο:
Ο Πλούτωνας είναι ένας "πλανήτης νάνος" σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό και αναγνωρίζεται ως το πρωτότυπο της νέας κατηγορίας των μεταποσειδώνιων αντικειμένων.
Η ΔΕΑ επίσης ξεκαθάρισε ότι "οι πλανήτες και οι πλανήτες νάνοι είναι δύο ξεχωριστές κατηγορίες αντικειμένων", εννοώντας ότι οι πλανήτες νάνοι, ανεξαρτήτως του ονόματός τους, δεν θα πρέπει να θεωρούνται πλανήτες. 360px|thumb|right|Σύγκριση μεγέθους των μεγαλύτερων γνωστών αντικειμένων της Ζώνης του Κάιπερ, ως προς τη [[Γη και τη Σελήνη.]]
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2006, η ΔΕΑ τοποθέτησε την Έριδα, τον δορυφόρο της, Δυσνομία και τον Πλούτωνα, στον Κατάλογο Μικρών Πλανητών, δίνοντάς τους επίσημη ονομασία μικρών πλανητών (134340) Πλούτωνας, (136199) Έρις και (136199) Έρις Ι Δυσνομία. Άλλοι πιθανοί πλανήτες νάνοι, όπως ο 2003 EL61, ο 2005 FY9, η Σέντνα και ο Κουάοαρ, βρίσκονται σε αναμονή μέχρι την επίσημη απόφαση για το σε ποια κατηγορία ανήκουν.
Στις 11 Ιουνίου 2008, η εκτελεστική επιτροπή της ΔΕΑ ανακοίνωσε την καθιέρωση της υποκατηγορίας των πλανητών νάνων, περιλαμβάνοντας την προαναφερθείσα "νέα κατηγορία των μεταποσειδωνίων αντικειμένων", στην οποία ο Πλούτωνας αποτελεί πρωτότυπο. Αυτή η νέα κατηγορία αντικειμένων, με τον όρο 'Πλουτωνοειδής, θα περιλαμβάνουν τον Πλούτωνα, την Έριδα και οποιονδήποτε άλλο μελλοντικό μεταποσειδώνιο πλανήτη νάνο αλλά αποκλείει τη Δήμητρα. Η ΔΕΑ επίσης καθόρισε ότι, για λόγους ονοματοδοσίας, μόνο τα μεταποσειδώνια αντικείμενα με απόλυτο μέγεθος λαμπερότερο από Η = +1, μπορούν να μπουν στην κατηγορία αυτή. Μέχρι τώρα, μόνο δύο μεταποσειδώνια αντικείμενα, τα 2003 EL61 2005 και 2005 FY9,ικανοποιούν τις προϋποθέσεις αυτές, ενώ άλλοι εν δυνάμει πλανήτες νάνοι όπως η Σέντνα, ο Όρκος και ο Κουάοαρ, όχι. Στις 11 Ιουλίου 2008, το Working Group on Planetary Nomenclature, συμπεριέλαβε τον FY9 στην κατηγορία των Πλουτωνοειδών, ονομάζοντάς το Μακεμάκε. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2008, ο 2003 EL61,συμπεριελήφθη στην κατηγορία αυτή, με την ονομασία Χαουμέια.
Αποδοχή του ορισμού
thumb|Γράφημα των τωρινών θέσεων, όλων των γνωστών αντικειμένων της Ζώνης του Κάιπερ, σε σχέση με τους εξωτερικούς πλανήτες. Μεταξύ των πιο ενθέρμων υποστηρικτών του ορισμού της ΔΕΑ είναι ο Μάικλ Μπράουν, ο οποίος ανακάλυψε την Έριδα, ο Steven Soter, καθηγητής της αστροφυσικής του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας και ο Νιλ Ντεγκράς Τάισον, διευθυντής στο Πλανητάριο Χέιντεν.
Στις αρχές του 21ου αιώνα, όταν το Πλανητάριο Χέιντεν υποβλήθηκε σε μια ανακαίνιση εκατό εκατομμυρίων δολαρίων, ο Τάισον αρνήθηκε να αναφέρει τον Πλούτωνα, ως τον ένατο πλανήτη στο πλανητάριο. Εξήγησε ότι θα προτιμούσε να ομαδοποιήσει τους πλανήτες σύμφωνα με τα κοινά τους στοιχεία, παρά απλά μετρώντας τους. Αυτή η απόφαση είχε ως αποτέλεσμα, να δεχτεί πολλά ηλεκτρονικά μηνύματα δυσαρέσκειας, κυρίως από παιδιά. Το 2009 ο Νιλ Τάισον έγραψε το βιβλίο The Pluto Files: The Rise and Fall of America's Favorite Planet, αναλύοντας λεπτομερώς, γιατί έχασε τη θέση του ως πλανήτης ο Πλούτωνας.
Σε ένα άρθρο του, τον Ιανουάριο του 2007, στο περιοδικό Scientific American, ο Soter αναφέρθηκε στην ενσωμάτωση του ορισμού στις ισχύουσες θεωρίες της δημιουργίας και εξέλιξης του Ηλιακού συστήματος. Έτσι, καθώς οι πρώιμοι πρωτοπλανήτες αναδύθηκαν από τη στροβιλιζόμενη σκόνη του πρωτοπλανητικού δίσκου, κάποια σώματα "κέρδισαν" στον αγώνα, για την απόκτηση μέρους από την ήδη περιορισμένη ποσότητα ύλης, και καθώς μεγάλωναν, η αυξανόμενη βαρύτητά τους σήμαινε ότι τα σώματα αυτά συσσώρευαν όλο και περισσότερη ύλη, έτσι ώστε στο τέλος να ξεπεράσουν σε μάζα, τα υπόλοιπα σώματα του Ηλιακού συστήματος. Η ζώνη των αστεροειδών, διαταραγμένη από τη βαρυτική έλξη του Δία, και η Ζώνη του Κάιπερ, απλωμένη σε τόσο μεγάλο εύρος ώστε τα σώματα που την αποτελούν, να μην μπορέσουν να συνενωθούν σε ένα, απέτυχαν να κερδίσουν στον προαναφερθέντα αγώνα.