cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βουδισμός
Σιντάρτα Γκαοτάμα Boudas
Ο Βούδας γεννήθηκε ως Σιντάρτα Γκοτάμα, πρίγκιπας της φυλής Σάκυα του Νεπάλ (Σακυαμούνι) το 563 π.Χ. Στην ηλικία των 30 ετών εγκατέλειψε τις ανέσεις του βασιλικού οίκου, για να αναζητήσει το νόημα της οδύνης που αντίκριζε γύρω του. Μετά από 6 χρόνια σκληρού ασκητισμού και έχοντας φθάσει στο χείλος του θανάτου λόγω έλλειψης τροφής εγκατέλειψε την οδό του ακραίου ασκητισμού και μία νύχτα διαλογίστηκε κάτω από ένα δέντρο Μπόντι και έφτασε στη Φώτιση. Κατά το πρώτο μέρος της νύχτας μέσω του διαλογισμού Αναπανασάτι έφτασε στις Εκστάσεις και είδε τις προηγούμενες ζωές του. Κατά το δεύτερο μέρος της νύχτας είδε και κατανόησε πλήρως τον νόμο του Κάρμα και πως αυτός ο νόμος διέπει τις ζωές όλων των όντων. Τέλος στο τρίτο μέρος της νύχτας εφάρμοσε τον Διορατικό διαλογισμό (Βιπάσανα) και έχοντας κατανοήσει και πραγματώσει πλήρως τις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες έφτασε στη Φώτιση (Νιρβάνα).
Την πανσέληνο του Μαΐου, με την ανατολή του πρωινού άστρου, ο Σιντάρτα Γκοτάμα έγινε Βούδας (Μπούντχα) ο Πεφωτισμένος. Κατόπιν περιπλανήθηκε στις πεδιάδες της βορειοανατολικής Ασίας επί 45 περίπου χρόνια, διδάσκοντας την ατραπό του Ντάρμα. Γύρω του αναπτύχθηκε μια κοινότητα ή Σάγκχα μοναχών -ανεξαρτήτως φύλου από κάθε κάστα και κάθε φυλή- αφοσιωμένων στην άσκηση της ατραπού του Βούδα. Το ιστορικό πρόσωπο που έλαβε τον τίτλο Βούδας πέθανε, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις σύγχρονων ιστορικών, το 486 π.Χ, στην ηλικία των 80 ετών περίπου.
Η ιστορία του Βουδισμού
Σύντομα μετά από το θάνατο του Βούδα (που σημαίνει «αυτός που αφυπνίστηκε») ή παρινιρβάνα, πεντακόσιοι μοναχοί συναντήθηκαν στο πρώτο συμβούλιο της Ρατζάγκρ(χ)α, υπό την ηγεσία του Κασυάπα, (Kashyapa). Ο Ουπάλι (Upali) απήγγειλε τον YO μοναστικό κώδικα (Βινάγια) όπως τον θυμόταν. Ο Ανάντα (Ananda), εξάδελφος, φίλος και αγαπημένος μαθητής του Σιντάτα -άτομο με καταπληκτική μνήμη- απήγγειλε τα μαθήματα του Βούδα (Σούτρα). Οι μοναχοί συζήτησαν τις λεπτομέρειες και ψήφισαν για την τελική μορφή του κειμένου. Κατόπιν δεσμεύτηκαν να απομνημονεύσουν το κείμενο και να το μεταφέρουν σε άλλους μοναχούς, καθώς επίσης και να το μεταφράσουν σε πολυάριθμες γλώσσες και διαλέκτους των ινδικών πεδιάδων. Ο Βουδισμός παρέμεινε προφορική παράδοση σχεδόν για 200 χρόνια.
Στους επόμενους αιώνες, η αρχική ενότητα του Βουδισμού άρχισε να κομματιάζεται. Η σημαντικότερη διάσπαση εμφανίστηκε μετά από το δεύτερο συμβούλιο, που έγινε στο Βαϊσχάλι (Vaishali) 100 χρόνια μετά από το πρώτο (δηλαδή προς τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ). Μετά από αρκετές συζητήσεις μεταξύ μιας ανανεωτικής ομάδας και των παραδοσιακών μοναχών του Βουδισμού οι ανανεωτές έφυγαν διαμορφώνοντας τη Μαχασάνγκ(χ)α[...] Στο πέρασμα του χρόνου από αυτή την ανανεωτική ομάδα διαμορφώθηκε η παράδοση Μαχαγιάνα της βόρειας Ασίας. Η εγκαθίδρυση της Μαχαγιάνα ως διακριτής παράδοσης ή κλάδου τοποθετείται στον 1ο αιώνα μ.Χ.. Μία αρκετά γνωστή (στη Δύση) σχολή Μαχαγιάνα είναι ο ζεν βουδισμός.
thumb|left|245px|Ο τροχός της Ατραπού (Νταρματσάκρα) στην [[Ορίσα της Ινδίας, ο οποίος συμβολίζει την πράξη της διδασκαλίας και το οκταπλό μονοπάτι.]]
Οι παραδοσιακοί βουδιστές, που αναφέρονται πλέον ως Στ(χ)αβιραβάντα (Sthaviravada) ή «ατραπός των πρεσβύτερων» (Τ(χ)εραβάντα στη διάλεκτο Πάλι), ανέπτυξαν ένα σύνθετο σύνολο φιλοσοφικών ιδεών πέρα από εκείνες που διευκρίνισε ο ίδιος ο Βούδας. Αυτές οι ιδέες συλλέχθηκαν και καταγράφηκαν με τον γενικό τίτλο Αμπιντάρμα (Abhidharma) ή «ανώτερες διδασκαλίες». Ωστόσο και εδώ προέκυψαν αλλεπάλληλες διαφωνίες, με αποτέλεσμα τη διάσπαση της αρχικής παραδοσιακής ομάδας σε 18 διαφορετικές σχολές που ανέπτυξαν η καθεμία τη δική της ανεξάρτητη ερμηνεία επί διαφόρων θεμάτων. Αυτές οι σχολές με τη σειρά τους εξαπλώθηκαν σε όλη την Ινδία και τη νότιο Ασία. Σήμερα, μόνο η σχολή της Σρι Λάνκα Τεραβάντα επιβιώνει.
Οι δύο σχολές, Μαχαγιάνα και Τεραβάντα, περιγράφονται από τους μελετητές του Βουδισμού ως οι δύο ατραποί (οδοί ή μονοπάτια) προς την επίτευξη της Φώτισης. Επίσης, μεταξύ 3ου και 7ου αιώνα μ.Χ. αναπτύχθηκε η τρίτη ατραπός ονομαζόμενη Βατζραγιάνα και η οποία αποτελεί ουσιαστικά τον Βουδισμό Τάντρα. Σύμφωνα με κάποιες κατατάξεις η Βατζραγιάνα ανήκει και εντάσσεται στη σχολή Μαχαγιάνα, ενώ σύμφωνα με άλλες θεωρείται διακριτή σχολή. Η ατραπός του Τάντρα αφορά στην ταχεία επίτευξη της Φώτισης μέσω ειδικών μορφών διαλογισμού που κάνουν ευρεία χρήση νοητών οπτικών σχημάτων και εικόνων. Ο Βουδισμός Βατζραγιάνα απαντάται κυρίως στο Θιβέτ, το Νεπάλ και τη βόρεια Ινδία.
Χαρακτηριστικά του Βουδισμού
Όπως σε όλες τις θρησκείες, έτσι και στον Βουδισμό υπάρχουν ποικίλα «δόγματα» με διαφορές σε κάποια σημεία της πίστης. Δεδομένου μάλιστα ότι γενικά για τους βουδιστές δεν υφίσταται ένας (ή περισσότεροι) προσωποπαγής(-εις) Θεός(-οι), υπάρχουν διαφορετικά πιστεύω ακόμα και σχετικά με τη θεϊκότητα του προσώπου του Γκαουτάμα Βούδα. Κεντρικό σημείο της πίστης, ανεξαρτήτως δόγματος είναι άλλωστε το μη-Εγώ (anātman), η απόλυτη μη-ύπαρξη του ατομικού προσώπου. Για τους βουδιστές το κεντρικό ζήτημα δεν είναι η Θεότητα ή μη του Βούδα αλλά η Αλήθεια της Οδύνης (dukkha) και η Διδασκαλία για τον τερματισμό της (η οκταπλή ατραπός). Το θεμέλιο της βουδιστικής παράδοσης και πρακτικής είναι οι Τρεις Θησαυροί: ο Βούδας, το Ντάρμα (η Διδασκαλία) και η Σάνγκα (η Μοναστική Κοινότητα). Το να έχεις καταφύγιο στους τρεις θησαυρούς έχει παραδοσιακά αποτελέσει δήλωση και δέσμευση ότι ακολουθείς την ατραπό του Βούδα, και διακρίνει έναν βουδιστή από έναν μη βουδιστή.
Δημογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|Οι μοναχοί διεξαγάγουν μια τελετή στο [[Χανγκτσόου, Κίνα]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Εξέγερση του Βαρτάν
Η Εξέγερση του Βαρτάν, αναφέρεται και ανταρσία, ήταν μία εξέγερση που έγινε στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 936 στα εδάφη της Αρμενίας. Ο Βαρτάν ήταν Αρμένιος που είχε διορισθεί διοικητής της Άνω Αρμενίας με έδρα την πόλη Βαβέρθ, ο Βαρτάν εξεγέρθηκε μαζί με τους πρίγκιπες των αρμενίων της περιοχής, Ανδριανό του Σπερ και Ταδζάν, συγκρότησε στρατιωτικό σώμα με σκοπό την δημιουργία ανεξάρτητου βασιλείου.
Οι Βυζαντινοί έστειλαν τον στρατηγό Ιωάννη Κουρκούα στην Βαβέρθ όπου την κατέλαβε, ο Βαρτάν την είχε εγκαταλείψει επειδή πίστευε ότι οι δύο πρίγκιπες τον κορόιδευαν. Έπειτα πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου κρατήθηκε αιχμάλωτος και όταν προσπάθησε να δραπετεύσει τυφλώθηκε κι έγινε μοναχός.
Πηγές
Κατηγορία:Εξεγέρσεις στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Ελίζαμπεθ Τέιλορ
Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ (αγγλικά: Elizabeth Rosemond Taylor, 27 Φεβρουαρίου 1932 - 23 Μαρτίου 2011) ήταν Αγγλοαμερικανίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Χάμστεντ του Λονδίνου από Αμερικανούς γονείς και η οικογένειά της επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1939 μετά το ξέσπασμα του Β' παγκοσμίου πολέμου, ενώ η Τέιλορ ήταν τότε 7 χρονών. Ξεκίνησε την καριέρα της ως παιδί-θαύμα το 1943, με την ταινία Σιωπηλός κατήγορος. Συνέχισε να γυρίζει ταινίες και τη δεκαετία του 1950 αποτέλεσε τη μεγαλύτερη σταρ του αμερικανικού κινηματογράφου. Είχε προταθεί για βραβείο Όσκαρ 5 φορές και το έχει κερδίσει δύο, την πρώτη για την ταινία Ζήσαμε στην αμαρτία του 1960 και τη δεύτερη για το Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; του 1966. Άλλες αξιόλογες κλασικές ταινίες της είναι οι Μια θέση στον ήλιο του 1951, Ο γίγας του 1955, Όσα δε σβήνει ο χρόνος του 1957, Λυσσασμένη γάτα του 1958 και Ξαφνικά, πέρυσι το καλοκαίρι του 1959. Η ηθοποιός το 1959 ασπάστηκε τον ιουδαϊσμό (προηγουμένως ήταν χριστιανή). thumb|left|Το αστέρι της Ελίζαμπεθ Τέιλορ στη [[Λεωφόρος της Δόξας στο Χόλυγουντ|Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.]] Το Σεπτέμβριο του 1960, ερχόμενοι από τη Ρώμη, όπου είχαν πάει για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ και ο τέταρτος σύζυγός της, ο τραγουδιστής Έντι Φίσερ, επέλεξαν για διακοπές την Ελλάδα, όπου έκαναν κρουαζιέρα στο Αιγαίο Πέλαγος με το κότερο Μασκώτ, ελληνικής ιδιοκτησίας. Οι δημοσιογράφοι έφθασαν με βενζινάκατο στο κότερο και εκείνη από την κουπαστή, χαμογελώντας και ποζάροντας, δέχθηκε να απαντήσει λακωνικά και για λίγα λεπτά σε μερικές ερωτήσεις.
Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ παντρεύτηκε 8 φορές, εκ των οποίων τις δύο με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Αγαπούσε πολύ τα κοσμήματα, τα αρώματα και ήταν διάσημη για τα βιολετιά της μάτια. Είχε αποκτήσει 2 γιους και 2 κόρες. Το ειδύλλιό της με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον αποτελεί ένα απ' τα πιο αξιομνημόνευτα στην ιστορία του Χόλυγουντ. Η ηθοποιός πέθανε σε ιδιωτική κλινική του Λος Άντζελες από καρδιακή ανεπάρκεια σε ηλικία 79 ετών, το 2011. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει έβδομη στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες) Κατηγορία:Νικητές Ανθρωπιστικού Βραβείου Τζιν Χέρσολτ Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Βρετανοί αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί σαπουνόπερας Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου
Θάνατοι τον Φεβρουάριο του 2020
Παραπομπές
02
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1998 ήταν η 16η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου και έλαβε χώρα στη Γαλλία το διάστημα μεταξύ της 10ης Ιουνίου και της 12ης Ιουλίου 1998. Για πρώτη φορά στη διοργάνωση συμμετείχαν 32 εθνικές oμάδες, ενώ στις προηγούμενες διοργανώσεις συμμετείχαν 24 εθνικές. Αυτή ήταν και η δεύτερη φορά που η Γαλλία οργάνωνε Παγκόσμιο Κύπελλο μετά το 1938.
Ένα φιλικό τουρνουά, το Τουρνουά της Γαλλίας, έλαβε χώρα το 1997 ως προετοιμασία για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η έναρξη αυτού του τουρνουά αμαυρώθηκε από τον χαμό του αντιπροέδρου της οργανωτικής επιτροπής της διοργάνωσης (με τον Μισέλ Πλατινί) Φερνάν Σαστρ, ο οποίος απεβίωσε από καρκίνο.
Η Εθνική Γαλλίας, αγωνιζόμενη εντός έδρας, προκρίθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, όπου επιβλήθηκε της Βραζιλίας, κατόχου του τίτλου, με σκορ 3-0. Ο τότε αρχηγός της Εθνικής Γαλλίας, Ντιντιέ Ντεσάν, έγινε ο πρώτος Γάλλος ποδοσφαιριστής που σηκώνει Παγκόσμιο Κύπελλο.
Υποψηφιότητες και επιλογή της διοργανώτριας χώρας
Τον Ιανουάριο του 1991, οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες επτά χωρών ανακοίνωσαν κι επισήμως την υποψηφιότητά τους για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 στη Διεθνή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FIFA). Επρόκειτο για τις Ομοσπονδίες της Αγγλίας, της Βραζιλίας, της Χιλής, της Γαλλίας, της Ινδίας, του Μαρόκου, της Πορτογαλίας και της Ελβετίας Τέσσερις χώρες αποσύρθηκαν, ώστε τον Σεπτέμβριο του 1991 είχαν απομείνει μόνες υποψήφιες η Γαλλία, το Μαρόκο και η Ελβετία. Οι τρεις αυτές υποψηφιότητες εξετάστηκαν μέχρι τον Απρίλιο του 1992 από μια επιτροπή αξιολόγησης της FIFA.
Η ανακοίνωση της διοργανώτριας χώρας έλαβε χώρα στις 2 Ιουλίου 1992 στην έδρα της FIFA στη Ζυρίχη. Η εκτελεστική επιτροπή της FIFA ανέθεσε τη διοργάνωση του θεσμού στη Γαλλία, η οποία έλαβε δώδεκα ψήφους στον πρώτο γύρο, έναντι επτά του Μαρόκου.
thumb|Σήμα της γαλλικής υποψηφιότητας
Η γαλλική υποψηφιότητα ξεκίνησε ως ιδέα στις 21 Ιουλίου 1983. Ο πρόεδρος της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FFF) Φερνάν Σαστρ μετέφερε στη FIFA την πρόθεση της Γαλλίας να διοργανώσει και πάλι το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου το 1990 αφού είχε ήδη φιλοξενήσει την έκδοση του 1938. Εφόσον η Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου κατέθετε επίσης υποψηφιότητα για την ανάληψη της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990, η Γαλλική Ομοσπονδία είχε προβλέψει να μεταθέσει την υποψηφιότητά της για την έκδοση του 1998. Καθώς, τελικά, η Ιταλία κατέθεσε την υποψηφιότητά της, η Γαλλία αποσύρθηκε από τη διαδικασία ανάθεσης της διοργάνωσης για το 1990. Το Νοέμβριο του 1986, ο νέος πρόεδρος της FFF, Ζαν Φουρνέ Φαγιάρ, ανακοίνωσε «έτοιμος να ετοιμάσει φάκελο υποψηφιότητας» για την έκδοση του 1998 του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Φρανσουά Μιτεράν κατέστησε επίσημη τη γαλλική υποψηφιότητα στις 26 Ιανουαρίου 1989 μέσω τηλεγραφήματος στη FIFA. Εκείνη τη χρονιά, μια επιτροπή υποψηφιότητας δημιουργήθηκε από τη Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Το σύνθημα της γαλλικής υποψηφιότητας ήταν «All of France wants the World Cup» (« όλη η Γαλλία θέλει το Παγκόσμιο Κύπελλο »).
Η ιδέα μιας μαροκινής υποψηφιότητας για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου ανέρχεται επίσης στο 1983 και προήλθε από τον πρόεδρο της ομάδας Ουιντάν ντε Καζαμπλάνκα, Αμπντελραζάκ Μεκουάρ. Το σχέδιο φαινόταν αρχικά αδιανόητο, αλλά κέρδισε την υποστήριξη του Βασιλιά του Μαρόκου Χασάν Β΄, από τη στιγμή που ο τελευταίος ενημερώθηκε σχετικά. Η Βασιλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου του Μαρόκου (FRMF) κατέθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα για την ανάληψη του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994, όπου, όμως, έχασε από τις ΗΠΑ και έχοντας, προηγουμένως αποκλείσει τη Βραζιλία. Έπειτα από αυτή την πρώτη απόπειρα, ο υπουργός Νεολαίας και Αθλητισμού, Αμπντελατίφ Σεμλαλί συγκρότησε έναν δεύτερο φάκελο υποψηφιότητας, αυτή τη φορά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998.
Οργανωτική Επιτροπή
Η οργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 ανατέθηκε από τη FIFA στη Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Η FFF δημιούργησε στις 10 Νοεμβρίου 1992 τη Γαλλική Οργανωτική Επιτροπή (CFO) για να αναλάβει όλες τις πτυχές της διοργάνωσης. Η CFO διοικούνταν από δύο προέδρους: τον Φερνάν Σαστρ, παλιό πρόεδρο της FFF και ιθύνων νου της γαλλικής υποψηφιότητας, και τον Μισέλ Πλατινί, Πρωταθλητή Ευρώπης το 1984.
Μια επιτροπή της FIFA ανέλαβε να αποτελέσει τον σύνδεσμο μεταξύ της Γαλλικής Οργανωτικής Επιτροπής και της FIFA. Πρόεδρος αυτής της επιτροπής ήταν ο Λέναρτ Γιόχανσον, επίσης πρόεδρος της UEFA από το 1990 ως το 2007. Αντιπρόεδρός της ήταν ο Αργεντινός Χούλιο Γκρονδόνα, επίσης αντιπρόεδρος της FIFA.
Τουρνουά της Γαλλίας
Ένα φιλικό τουρνουά, το Τουρνουά της Γαλλίας, έλαβε χώρα στη Γαλλία το διάστημα μεταξύ 3 και 11 Ιουνίου 1997 στα πλαίσια της προετοιμασίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο που θα λάμβανε χώρα έναν χρόνο αργότερα. Οι τέσσερις ομάδες που συμμετείχαν σε αυτό το τουρνουά ήταν η Αγγλία, η Βραζιλία, η Γαλλία και η Ιταλία. Το τουρνουά διεξήχθη υπό τη μορφή ενός ενιαίου ομίλου, με κάθε ομάδα να δίνει από τρεις αγώνες και την ομάδα που τερματίζει επικεφαλής της κατάταξης να κατακτά το τουρνουά. Ήταν η ομάδα της Αγγλίας αυτή που κατέκτησε το τουρνουά χάρη σε δύο νίκες απέναντι σε Ιταλία και Γαλλία και παρά τη μία ήττα από τη Βραζιλία.
Στάδια
Οι επενδύσεις στα στάδια ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 ανήλθαν στα 600 εκατομμύρια ευρώ. Η ανέγερση του Σταντ ντε Φρανς κόστισε 420 εκατομμύρια ευρώ. Τα υπόλοιπα εννέα στάδια ανακαινίστηκαν έναντι του συνολικού ποσού των 180 εκατομμυρίων ευρώ.
Καθώς το Σταντ ντε Φρανς δεν διέθετε ποδοσφαιρικό "ένοικο", ο διαμοιρασμός των επενδύσεων αυτών δεν βοήθησε ιδιαιτέρως τις γαλλικές ομάδες να αποκτήσουν υπερσύγχρονα γήπεδα σε σύγκριση με το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 στη Γερμανία, βοήθησε, πράγματι, σε μεγάλο βαθμό τις γερμανικές ποδοσφαιρικές ομάδες : 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ δαπανήθηκαν σε επενδύσεις για την ανέγερση ή ανακαίνιση δώδεκα σταδίων, των οποίων τα έντεκα χρησιμοποιούνταν από ομάδα.
Στα γήπεδα δεν συμπεριλαμβανόταν το Σταντ ντε λα Μεϊνώ, στο Στρασβούργο.
Προκριθείσες ομάδες
Οι 174 ομάδες που επιθυμούσαν τη συμμετοχή τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο, πέρασαν πρώτα από προκριματική φάση, με εξαίρεση δύο εθνικές ομάδες : τη Γαλλία, η οποία προκρίθηκε αυτομάτως ως διοργανώτρια χώρα και τη Βραζιλία ως κάτοχος του τίτλου του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Κάθε ηπειρωτική συνομοσπονδία διοργάνωσε δική της προκριματική φάση. Ο αριθμός των ομάδων που θα προκρίνονταν για την τελική φάση της διοργάνωσης από κάθε συνομοσπονδία ήταν προκαθορισμένος :
Οι ημι-θέσεις που ανήκουν στην AFC και την OFC σημαίνουν ότι ένας αγώνας μπαράζ δίνεται μεταξύ δύο εκπροσώπων αυτών των ζωνών, με μόνη τη νικήτρια αυτού του μπαράζ να παίρνει την πρόκριση για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η κλήρωση της προκριματικής φάσης έλαβε χώρα στο Carrousel du Louvre στο Παρίσι στις 12 Δεκεμβρίου 1995. Η διοργάνωση έλαβε χώρα το διάστημα μεταξύ 1ης Μαρτίου 1996 και 16ης Νοεμβρίου 1997 και έδωσε τη δυνατότητα, πέραν της Γαλλίας και της Βραζιλίας, σε 3 βορειοαμερικανικές ομάδες, 4 νοτιοαμερικανικές, 14 ευρωπαϊκές, 5 αφρικανικές και 4 ασιατικές να πάρουν την πρόκριση για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998. Καμία ομάδα της Ωκεανίας δεν κατάφερε να πάρει την πρόκριση.
Τέσσερις εθνικές ομάδες έλαβαν για πρώτη φορά στην ιστορία τους δικαίωμα συμμετοχής στο Παγκόσμιο Κύπελλο : η Νότια Αφρική, η Κροατία, η Τζαμάικα και η Ιαπωνία. Επίσης, επρόκειτο για την τελευταία πρόκριση σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου για τη Γιουγκοσλαβία, η οποία μετατράπηκε σε Σερβία-Μαυροβούνιο το 2003. Μεταξύ των εκπλήξεων περιλαμβάνονταν οι αποκλεισμοί της Σουηδίας, τρίτης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, της Τσεχικής Δημοκρατίας, φιναλίστ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1996, καθώς και της Πορτογαλίας και της Ρωσίας.
upright=3|thumb|center|Κατανομή των 32 προκριθέντων εθνικών ομάδων ανά συνομοσπονδία
Παίκτες
Ο μέσος όρος ηλικίας των ποδοσφαιριστών που έλαβαν μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 ήταν 27 ετών και 8 μηνών. Στις αρχές της διοργάνωσης, νεαρότερος ποδοσφαιριστή ήταν ο Καμερουνέζος επιθετικός Σαμουέλ Ετό, σε ηλικία 17 ετών και 3 μηνών. Στον αντίποδα, γηραιότερος ποδοσφαιριστής ήταν ο Σκωτσέζος τερματοφύλακας Τζιμ Λέιτον, σε ηλικία 39 ετών και 10 μηνών.
Προπονητές
Μεταξύ των προπονητών των 32 ομάδων που έλαβαν μέρος στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, τρεις αντικαταστάθηκαν στη διάρκεια της διοργάνωσης.
Φάση Ομίλων
Οι 32 ομάδες ήταν διαμοιρασμένες σε οκτώ ομίλους (A–H) με τον παρακάτω τρόπο :
Α΄ Όμιλος
Η Βραζιλία επικράτησε στον εναρκτήριο αγώνα απέναντι στη Σκωτία με σκορ 2-1. Στη διάρκεια της πρώτης αγωνιστικής, το Μαρόκο και η Νορβηγία τελείωσαν τη μεταξύ τους αναμέτρηση με μια ισοπαλία. Στη διάρκεια της δεύτερης αγωνιστικής, η Βραζιλία επικράτησε του Μαρόκου με σκορ 3-0 και εξασφάλισε την πρόκρισή της για τον επόμενο γύρο της διοργάνωσης, από τον δεύτερο, κιόλας, αγώνα της. Η Νορβηγία και η Σκωτία ήρθαν ισόπαλες στη μεταξύ τους αναμέτρηση, με τελικό σκορ 1-1.
Στη διάρκεια της τελευταίας αγωνιστικής, το Μαρόκο επικράτησε της Σκωτίας με σκορ 3-0. Θεωρούσε ότι είχε πάρει την πρόκριση για την επόμενη φάση της διοργάνωσης, μέχρις ότου η Νορβηγία κάνει τη μεγάλη έκπληξη νικώντας τη Βραζιλία. Η νίκη αυτή προκάλεσε σάλο στα ΜΜΕ, καθώς η Νορβηγία κέρδισε ένα πέναλτι, το οποίο κρίθηκε ως ανύπαρκτο από το σύνολο των ΜΜΕ. Ο διαιτητής της συνάντησης, ο Αμερικανός Εσφαντιάρ Μπαχαρμάστ, δέχτηκε, σε πρώτο χρόνο, σκληρή κριτική και αρκετές ήταν οι φωνές που απαίτησαν την ένταξη της τεχνολογίας στη διαιτησία. Ωστόσο, λίγες μέρες αργότερα, ένα βίντεο που είχε ληφθεί από γωνία διαφορετική αυτής της απευθείας μετάδοσης, αποζημίωσε τον διαιτητή και κατέδειξε ότι το φάουλ του Βραζιλιάνου αμυντικού Τζούνιορ Μπαϊάνο ήταν, πράγματι υπαρκτό, καθώς το φάουλ είχε γίνει αμέσως πριν από την επανάληψη της απευθείας μετάδοσης της αναμέτρησης, όπου φαινόταν μονάχα η πτώση του Νορβηγού ποδοσφαιριστή Τόρε Άντρε Φλο, και όχι το τράβηγμα στη φανέλα που προηγήθηκε και είχε ως αποτέλεσμα την πτώση αυτή.
Β΄ Όμιλος
Η πρώτη αγωνιστική σημαδεύτηκε από δύο ισοπαλίες : η Ιταλία έμεινε ισόπαλη με τη Χιλή, της οποίας ηγούνταν το επιθετικό της δίδυμο των Ζαμοράνο-Σάλας. Στην άλλη αναμέτρηση, το Καμερούν και η Αυστρία ήρθαν, επίσης, ισόπαλες. Το τέρμα του Καμερούν σημειώθηκε από τον Ντζανκά, έπειτα από μια ατομική κούρσα από την άμυνα της ομάδας του.
Στη διάρκεια της δεύτερης αγωνιστικής, η Ιταλία κατέβαλε την αντίσταση του Καμερούν με σκορ 3-0, ενώ η Χιλή με την Αυστρία ήρθαν ισόπαλες στη μεταξύ τους αναμέτρηση.
Στη διάρκεια της τελευταίας αγωνιστικής, η Ιταλία εξασφάλισε την πρόκριση στην επόμενη φάση της διοργάνωσης επικρατώντας της Αυστρίας. Στην άλλη αναμέτρηση, η Χιλή και το Καμερούν ολοκλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους με μια ισοπαλία. Η Χιλή προκρίθηκε, τότε, καθώς είχε, συνολικά, πετύχει τρεις ισοπαλίες. Σε αυτό τον όμιλο υπήρξαν τέσσερις ισοπαλίες σε σύνολο έξι αγώνων.
Γ΄ Όμιλος
Με, συνολικά, 9 κερδισμένους βαθμούς, έχοντας πετύχει 9 τέρματα και έχοντας δεχτεί μόλις 1, η Γαλλία είχε την καλύτερη βαθμολογική συγκομιδή επί του συνόλου των 8 ομίλων της διοργάνωσης. Μοναδικό μελανό σημείο στον, κατά τ'άλλα, θετικό απολογισμό : η αποβολή του Ζινεντίν Ζιντάν που θα τον αφήσει εκτός για 2 αγώνες, καθώς είχε πατήσει πάνω σε Σαουδάραβα παίκτη στη διάρκεια της αναμέτρησης μεταξύ των δύο χωρών. Ο Ντυγκαρί σημείωσε το πρώτο τέρμα της Γαλλίας στη διοργάνωση και έβαλε τέλος στις όποιες κριτικές και ενστάσεις υπήρχαν για την αμφιλεγόμενη κλήση του για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η Δανία ήταν ολίγον απογοητευτική, καθώς αρκέστηκε στα απαραίτητα (1-0 απέναντι στη Σαουδική Αραβία και ισοπαλία απέναντι στη Νότια Αφρική). Η Σαουδική Αραβία μπήκε στην ιστορία απολύοντας τον προπονητή της έπειτα από δύο αγώνες για τη φάση των ομίλων. Η τελευταία αναμέτρηση του ομίλου μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Νοτίου Αφρικής σημαδεύτηκε από ον καταλογισμό, συνολικά, τριών πέναλτι.
Δ΄ Όμιλος
Με το πέρας των έξι αναμετρήσεων αυτού του ομίλου, σημειώθηκε μια έκπληξη : η Βουλγαρία, τέταρτη στο αμέσως προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, τερμάτισε τέταρτη... στον όμιλό της. Πραγματοποίησε μια λευκή ισοπαλία απέναντι στην Παραγουάη, ενώ η Ισπανία ηττήθηκε με σκορ 3-2 από τη Νιγηρία.
Στη διάρκεια της επόμενης αγωνιστικής, και πάλι μια λευκή ισοπαλία για την Παραγουάη, αυτή τη φορά απέναντι στην Ισπανία. Η Νιγηρία κέρδισε και πάλι, αυτή τη φορά με 1-0 τη Βουλγαρία.
Και τέλος, η μεγάλη έκπληξη : η Παραγουάη επικράτησε με 3-1 της Νιγηρίας, στη διάρκεια της τελευταίας αγωνιστικής της φάσης των ομίλων. Οι δύο ομάδες τελικώς θα προκριθούν, με τη Νιγηρία ως πρώτη και την Παραγουάη ως δεύτερη. Συντρίβοντας τη Βουλγαρία με σκορ 6-1, η Ισπανία τερμάτισε στην τρίτη θέση του ομίλου, αποκλειόμενη, όπως και η τελευταία της αντίπαλος.
Ε΄ Όμιλος
Οι δύο ευρωπαϊκές χώρες του ομίλου αυτού, το Βέλγιο και η Ολλανδία, αλληλοεξουδετερώθηκαν (0-0). Στον άλλο αγώνα του ομίλου, οι Μεξικανοί επιβλήθηκαν των Νοτιοκορεατών με 3-1. Οι Ολλανδοί διέλυσαν, για τη δεύτερη αγωνιστική, τους Νοτιοκορεάτες με σκορ 5-0, ενώ Βέλγοι και Μεξικανοί τελείωσαν τη μεταξύ τους αναμέτρηση στο ισόπαλο σκορ 2-2, υπό ιδιαίτερα ζεστό καιρό, στο Μπορντό. Με μια νίκη και μια ισοπαλία έκαστοι, Ολλανδοί και Μεξικανοί είχαν ένα ελαφρύ προβάδισμα απέναντι στους υπόλοιπος αντιπάλους τους, και ήρθαν ισόπαλοι, μεταξύ τους, με σκορ 2-2. Οι Βέλγοι έφεραν κι αυτοί ισοπαλία (1-1) απέναντι στη Νότια Κορέα.
ΣΤ΄ Όμιλος
Ήταν ένας από τους δύο ομίλους, όπου η τελευταία ομάδα του ομίλου ηττήθηκε σε όλους τους αγώνες της. Οι ΗΠΑ ηττήθηκαν αρχικά με 2-0 από τους Γερμανούς, οι οποίοι διέθεταν ιδιαίτερα αυξημένο ηλικιακό μέσο όρο στην ομάδα τους, έπειτα με 2-1 από το Ιράν, και, τέλος, με 1-0 από τη Γιουγκοσλαβία. Ενδιάμεσα, η Γιουγκοσλαβία είχε επικρατήσει με 1-0 του Ιράν και είχε φέρει ισοπαλία με 2-2 απέναντι στη Γερμανία. Οι Γερμανοί επικράτησαν του Ιράν με σκορ 2-0. Αποτέλεσμα : Γερμανοί και Γιουγκοσλάβοι προκρίθηκαν ως πρώτοι και δεύτεροι, αντιστοίχως, ενώ Αμερικανοί και Ιρανοί αποκλείστηκαν από την επόμενη φάση της διοργάνωσης.
Ζ΄ Όμιλος
Έπειτα από μια καλή παρουσία στο Παγκόσμιο Κύπελλο των Ηνωμένων Πολιτειών τέσσερα χρόνια νωρίτερα (έχοντας αποκλείσει τους Αργεντινούς στη Φάση των 16), οι Ρουμάνοι επιβεβαίωσαν την ποιότητά τους τερματίζοντας στην πρώτη θέση του ομίλου τους. Νικητές με σκορ 1-0 της Κολομβίας και της Αγγλίας με 2-1, ωστόσο, δεν κατάφεραν κάτι καλύτερο από μια ισοπαλία με 1-1 απέναντι στους Τυνήσιους. Οι Άγγλοι ακολούθησαν τους Ρουμάνους, με μικρή βαθμολογική διαφορά μεταξύ τους, κερδίζοντας τους υπόλοιπους δύο αγώνες τους απέναντι στους Τυνήσιους (2-0) και τους Κολομβιανούς (με το ίδιο σκορ).
Η΄ Όμιλος
Η Ιαπωνία, η Τζαμάικα και η Κροατία ήταν οι νέες αφίξεις αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αλλά μόνη η Κροατία κατόρθωσε να αποφύγει τον αποκλεισμό. Οι Κροάτες, με ηγέτη τον Νταβόρ Σούκερ, μέλλοντα πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης, επικράτησαν της Τζαμάικας με σκορ 3-1 και της Ιαπωνίας με 1-0. Ωστόσο, ηττήθηκαν με 1-0 από την Αργεντινή, η οποία ήταν η δεύτερη ομάδα, μετά τη Γαλλία, που να κερδίσει σε όλους τους αγώνες της για τη φάση των ομίλων.
Μικρός Τελικός
Η Κροατία τερμάτισε στην τρίτη θέση, στην πρώτη της συμμετοχή σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Νταβόρ Σούκερ τερμάτισε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 6 τέρματα σε 7 αγώνες.
Τελικός
Κι ενώ το πρώτο ημίχρονο έφτανε στο τέλος του, ο Γκιβάρς έχασε ακόμη έναν τετ-α-τετ απέναντι από τον Ταφαρέλ, ο οποίος αλλοίωσε την πορεία ενός σουτ του επιθετικού της Οσέρ, στέλνοντας την μπάλα σε κόρνερ. Με εκτελεστή και πάλι τον Πετί από τη δεξιά πλευρά του γηπέδου, το κόρνερ απομακρύνθηκε από τη βραζιλιάνικη άμυνα. Το νέο κόρνερ, από την αριστερή πλευρά αυτή τη φορά, εκτελέστηκε από τον Γιουρί Τζορκαέφ. Έχοντας καταφέρει να ξεμαρκαριστεί στο κέντρο της βραζιλιάνικης άμυνας, χωρίς καν να χρειαστεί να πηδήξει, ο Ζιντάν πέτυχε με κεφαλιά το δεύτερο γαλλικό τέρμα της αναμέτρησης, κάνοντας το 2-0 για τη Γαλλία.
Από το ξεκίνημα, κιόλας, του δευτέρου ημιχρόνου, ο Βραζιλιάνος ομοσπονδιακός προπονητής αποφάσισε να παρατάξει την ομάδα του με ξεκάθαρα επιθετικό προσανατολισμό. Αγωνιζόμενος στη θέση του ανασταλτικού μέσου, ο Λεονάρντο έδωσε τη θέση του στον Ντενίλσον, γνωστό για την εξαιρετική του τεχνική κατάρτιση. Πιέζοντας όλο και πιο ασφυκτικά, οι Βραζιλιάνοι κατάφεραν να δημιουργήσουν μια μοναδική ευκαιρία για την επίτευξη κάποιου τέρματος, όταν τροφοδοτούμενος από μια εξαιρετική παράλληλη εναέρια μεταβίβαση του Ρομπέρτο Κάρλος, ο Ρονάλντο θα βρεθεί σε μοναδική θέση για σουτ. Όμως, έχοντας κλείσει με τον καλύτερο τρόπο το οπτικό πεδίο του Βραζιλιάνου, ο Φαμπιάν Μπαρτέζ θα καταφέρει να μπλοκάρει το σουτ του Ρονάλντο, ο οποίος ήταν σε ιδιαίτερα κακή αγωνιστική κατάσταση από την έναρξη, κιόλας, της αναμέτρησης.
Η μοίρα του αγώνα φαινόταν έτοιμη να γυρίσει όταν στο 67ο λεπτό αποβλήθηκε ο Μαρσέλ Ντεσαϊγί, ηγέτης της γαλλικής άμυνας. Έχοντας δεχτεί τις παρατηρήσεις του διαιτητή λίγα λεπτά νωρίτερα, ο Ντεσαϊγί δέχτηκε μια δεύτερη κίτρινη κάρτα, συνώνυμη της αποβολής του, μαρκάροντας με δύναμη τον Καφού. Ο Ζακέ θα πραγματοποιήσει τότε αλλαγή, βγάζοντας από το παιχνίδι τον Τζορκαέφ για να περάσει στη θέση του τον αμυντικό μέσο Βιεϊρά, ενώ ο Εμανυέλ Πετί υποχώρησε στην, ασυνήθιστη γι'αυτόν, θέση του κεντρικού αμυντικού στη θέση του Ντεσαϊγί. Με δέκα παίκτες πλέον, οι Γάλλοι κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τα κύματα των βραζιλιάνικων επιθέσεων, οι οποίες, όμως, δεν κατάφεραν να τους ανησυχήσουν, με εξαίρεση μια ωραία προσπάθεια του Ντενίλσον του οποίου το σουτ χτύπησε το οριζόντιο δοκάρι της εστίας του Μπαρτέζ.
Σημαία της Νήσου των Χριστουγέννων
Τα χρώματα της σημαίας είναι μπλε και πράσινο, ενώ υπάρχει επίσης ο Σταυρός του Νότου με 4 επτάκτινα αστέρια χρώματος λευκού και ένα μικρότερο πεντάκτινο στο μισό μπλε μέρος και ένα χρυσαφί τροπικό πουλί με λευκή ουρά (Golden Bosun) στο μισό πράσινο τμήμα. Υπάρχει και ένας κίτρινος κύκλος στο κέντρο, ο οποίος έχει το σχήμα του νησιού (χάρτης) με πράσινο χρώμα.
Σύμβολα
Το γαλάζιο φόντο εκπροσωπεί τη θάλασσα που περιβάλλει το νησί, ενώ το πράσινο έχει να κάνει με την πλούσια βλάστηση του ίδιου του νησιού. Ο Σταυρός του Νότου στο μπλε φόντο συμβολίζει τη σχέση του νησιού με την Αυστραλία, όπως επίσης και τη θέση του στο νότιο ημισφαίριο. Το πουλί που εικονίζεται είναι ενδημικό του νησιού. Ο κίτρινος δίσκος υπενθυμίζει την εξόρυξη φωσφορικών αλάτων, που είναι μέρος της ιστορίας του νησιού. Τέλος, στο κέντρο του κύκλου αυτού βρίσκεται ένας χάρτης του νησιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χριστουγεννων Κατηγορία:Νήσος των Χριστουγέννων
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998
All star team
Η ΦΙΦΑ αποφάσισε και τίμησε τους 16 ακόλουθους παίκτες σαν τους καλύτερους παίκτες της διοργάνωσης
Πίνακας σκόρερ
6 γκολ
5 γκολ
4 γκολ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στη Γαλλία
Καφεόδεντρο
thumb|right|200px|Καρποί και φυτό της Coffea Arabica. thumb|Coffea arabica-καρποί και φύλα-Enchanting Floral Gardens στο Kula-Maui της [[Χαβάης.]] Το καφεόδεντρο (επιστημονικά Καφέα, Coffea) αποτελεί γένος φυτών υπό μορφή αειθαλούς και κορμώδους θάμνου που μοιάζει πολύ με την κερασιά. Από τους κόκκους του προέρχεται ο καφές. Ανήκει στην οικογένεια των Ερυθροδανοειδών και έχει 66 αναγνωρισμένες ποικιλίες. Τα καφεόδενδρα ζουν περίπου 25 - 30 χρόνια και ευδοκιμούν κυρίως σε τροπικά κλίματα. Τα άγρια φτάνουν σε ύψος τα 10 μέτρα, το ύψος όμως των καλλιεργούμενων περιορίζεται, για ευκολότερη συγκομιδή. Υπάρχουν δυο βασικά είδη καφεόδενδρου, η Καφέα η αραβική (Coffea arabica) που προέρχεται από την Αιθιοπία και δίνει τους καρπούς με την καλύτερη γεύση και άρωμα, και η Coffea canephora (robusta - Καφέα η εύρωστη), οι καρποί της οποίας περιέχουν περισσότερη καφεΐνη, και προέρχεται απ' την Ουγκάντα.
Οι κάλυκες του καφέ (καρπού) αναπτύσσονται κατά μήκος των κλαδιών και χρειάζονται σχεδόν ένα χρόνο μέχρι να ωριμάσουν, παίρνοντας ένα κοκκινωπό χρώμα. Ο κόκκος του καφέ είναι ο πυρήνας (κουκούτσι) του καρπού του δέντρου· βρίσκεται στο κέντρο του, κάτω από τη σάρκα και το φλοιό του καρπού, που απομακρύνονται κατά την προεπεξεργασία του καφέ. Ο κόκκος χωρίζεται συνήθως σε δύο μέρη ή μπορεί να είναι ακόμη και μονός, γνωστός και ως μαργαριταρένιος (Pearl Coffee).
Κατηγορία:Ερυθροδανοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής Κατηγορία:Αφέψημα Κατηγορία:Διεγερτικά φυτά Κατηγορία:Θάμνοι Κατηγορία:Φυτικά και μυκητιακά διεγερτικά Κατηγορία:Καφές
Λομονόσοφ (πόλη)
Το Λομονόσοφ (ρωσικά: Ломоно́сов), παλαιότερα γνωστό ως Οράνιενμπαουμ (ρωσικά: Ораниенба́ум), είναι πόλη της βορειοδυτικής Ρωσίας, στις νότιες ακτές του Φινλανδικού Κόλπου (Βαλτική Θάλασσα). Υπάγεται στην Περιφέρεια Λένινγκραντ και απέχει 35 χμ από το κέντρο της Αγίας Πετρούπολης.
Ιστορία
Η ιστορία της πόλης ξεκινά το 1707 - τέσσερα χρόνια αφότου ο Μέγας Πέτρος θεμελίωσε την Αγ. Πετρούπολη. Στα πλαίσια του σχεδιασμού του να μετατρέψει την Αγ. Πετρούπολη σε πρωτεύουσα της Ρωσίας, διορίζει κυβερνήτη της ευρύτερης περιοχής τον αδελφικό του φίλο Αλέξανδρο Μένσικοφ. Ο τίτλος συνοδεύεται από την εκχώρηση γης, ώστε ο Μένσικοφ να έχει δικά του κτήματα και να κτίσει το παλάτι του.
Το παλάτι θεμελιώθηκε το 1710 και ολοκληρώθηκε 17 χρόνια αργότερα από ιταλούς αρχιτέκτονες. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα κατοικιών, ναών και βοηθητικών κτηρίων. Το σύμπλεγμα πήρε την ονομασία Οράνιεν-μπάουμ (Oranienbaum), από τη γερμανική λέξη για την πορτοκαλιά, λόγω της συνήθειας των ευγενών να διακοσμούν τις ταράτσες των επαύλεών τους με πορτοκαλιές φυτεμένες σε μαρμάρινες γλάστρες. Ταυτόχρονα με την ανέγερση των κτηρίων δημιουργήθηκε ο Κάτω Κήπος, διακοσμημένος με συντριβάνια και γλυπτά, ο οποίος επίσης περιείχε ειδικό θερμοκήπιο για την καλλιέργεια εξωτικών φυτών.
Μετά το θάνατο της Αικατερίνης Α', χήρας και διαδόχου του Πέτρου, ο Μένσικοφ έπεσε σε δυσμένεια και πέθανε στην εξορία. Το 1743, το παλάτι γίνεται θερινή κατοικία για το Μέγα Δούκα Πέτρο Φιοντόροβιτς (μετέπειτα τσάρο Πέτρο Γ'). Ο Πέτρος προσέλαβε τον ιταλό αρχιτέκτονα Ραστρέλι που το ανακαίνισε, το εμπλούτισε με νέα αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά στοιχεία, και προσέθεσε τους Άνω Κήπους και το Φρούριο Πέτρ-στάντ στην όχθη του ποταμού Κάροστ. Την ίδια περίοδο, σε ένα μικρό χωριό κοντά στο Οράνιεν-μπάουμ αναπτύσσεται η επεξεργασία του γυαλιού από το χημικό επιστήμονα και βιομήχανο Μιχαήλ Λομονόσοφ.
Έκτοτε το Οράνιενμπάουμ αναπτύχθηκε σε πόλη - θέρετρο των αριστοκρατών της Αγίας Πετρούπολης έως την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, η οποία ανακήρυξε τα παλάτια και τους κήπους των ευγενών ως δημόσια περιουσία. Το 1948 μετονομάσθηκε σε Λομονόσοφ, προς τιμήν του πρωτοπόρου χημικού.
Το Λομονόσοφ σήμερα
Στην απογραφή του 2002, το Λομονόσοφ είχε 37.766 κατοίκους και (μαζί με το γειτονικό Πέτερχοφ) θεωρείται ως το άκρο της Αγ. Πετρούπολης προς δυσμάς. Λόγω του αρχιτεκτονικού και φυσικού του κάλλους, η UNESCO το έχει χαρακτηρίσει Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά.
Σήμερα το Λομονόσοφ αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων τουριστών, αφ' ενός λόγω της μικρής του απόστασης από την Αγ. Πετρούπολη, αφ' ετέρου γιατί το Οράνιεν-μπάουμ είναι το μόνο περιφερειακό παλάτι που γλίτωσε από τους Γερμανούς κατά την Πολιορκία του Λένινγκραντ και διατηρείται άθικτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όμπλαστ του Λένινγκραντ Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Θρησκεία στην Κροατία
Η πιο διαδεδομένη θρησκεία στην Κροατία είναι ο Χριστιανισμός, με την πλειονότητα του κροατικού πληθυσμού να αποτελεί μέλος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η Κροατία, βάση του συντάγματός της, δεν έχει επίσημη θρησκεία, καθώς η θρησκευτική ελευθερία και η ισότητα των θρησκειών και δογμάτων κατοχυρώνονται σε αυτό.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το 86,28% των Κροατών είναι Καθολικοί, ενώ το 4,4% είναι Ορθόδοξοι. Ακολουθούν οι Μουσουλμάνοι με 1,47%, οι Προτεστάντες με 0,34%, οι Άθεοι με 3,81%, οι Αγνωστικιστές και οι Σκεπτικιστές με 0,76% είναι αγνωστικιστές και σκεπτικιστές, ενώ το 2,17% του πληθυσμού δεν δήλωσε τη θρησκευτική του προτίμηση. Σύμφωνα με δημοσκόπηση της Γιούροστατ, του 2005, το 67% του πληθυσμού της Κροατίας πιστεύει ότι υπάρχει Θεός. Σε μια δημοσκόπηση του 2009, το 70% των πολιτών απάντησε ότι η θρησκεία αποτελεί σημαντικό μέρος της καθημερινής ζωής του. Ωστόσο, μόλις το 27,3% του πληθυσμού συμμετέχει τακτικά στις θρησκευτικές λειτουργίες.
Αλληλεπίδραση μεταξύ θρησκευτικής και κοσμικής ζωής
Τα δημόσια σχολεία επιτρέπουν τη θρησκευτική διδασκαλία σε συνεργασία με τις θρησκευτικές κοινότητες, ωστόσο η συμμετοχή των μαθητών δεν είναι υποχρεωτική. Τα θρησκευτικά μαθήματα διδάσκονται κυρίως στα δημόσια πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σχολεία και συνήθως σε συντονισμό με την Καθολική Εκκλησία.
Οι δημόσιες αργίες περιλαμβάνουν τις θρησκευτικές ημέρες των Θεοφανίων, της Δευτέρας του Πάσχα, του Κόρπους Κρίστι, της Κοίμησης της Θεοτόκου, των Αγίων Πάντων, των Χριστουγέννων και του Αγίου Στεφάνου. Οι σημαντικότερες αργίες έχουν βάση το Καθολικό λειτουργικό έτος, αν και άλλοι πιστοί έχουν νομικά το δικαίωμα να εορτάσουν άλλες μεγάλες θρησκευτικές γιορτές.
Η τελετή του γάμου διεξάγεται από τις θρησκευτικές κοινότητες, που έχουν συμφωνίες με το κράτος ως επίσημα αναγνωρισμένες, εξαλείφοντας την ανάγκη για καταγραφή τους σε ληξιαρχείο.
Θρησκεύματα
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στην Κροατία λαμβάνει κρατική οικονομική ενίσχυση και άλλα οφέλη, βάση κονκορδάτου μεταξύ της κυβέρνησης και του Βατικανού. Προβλέπεται, επίσης, η κατήχηση στο δημόσιο σχολείο και ο στρατιωτικός ιερέας για τις ένοπλες δυνάμεις. Τα κονκορδάτα και οι άλλες κυβερνητικές συμφωνίες με τις μη-Ρωμαιοκαθολικές θρησκευτικές κοινότητες επιτρέπουν την κρατική χρηματοδότηση για ορισμένους μισθούς και συντάξεις θρησκευτικών αξιωματούχων.
Βάση των συμφωνιών που έχει υπογράψει με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και σε μια προσπάθεια να καθορίσει τα περαιτέρω δικαιώματα και τα προνόμιά τους μέσα σε ένα νομικό πλαίσιο, η κυβέρνηση έχει πρόσθετες συμφωνίες με τις ακόλουθες 14 θρησκευτικές κοινότητες:
Μπρούνο Γ΄ της Κολωνίας
Ο Μπρούνο Γ΄, γερμ. Bruno III (π. 1155 - π. 1200) από τον Οίκο του Μπεργκ ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας & δούκας της Βεστφαλίας (1191-93).
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Αδόλφου Δ΄ κόμη του Μπεργκ και της Ίρμγκαρτ, κόρης του Ένγκελμπερτ φον Σβάρτσενμπεργκ. Ήταν ανιψιός του Μπρούνο Β΄ (1131-37) και αδελφός του Φρειδερίκου Β΄ (1156-58) αρχιεπισκόπων της Κολωνίας.
Το 1156 αναφέρεται ως κοσμήτορας του Αγ. Γεωργίου της Κολωνίας και το 1169 ως κοσμήτορας του καθεδρικού της Κολωνίας. Το 1191 εκλέχθηκε αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, διαδεχόμενος του Φίλιππο Α΄ των Χάινσμπεργκ. Παραιτήθηκε το 1193 και αποσύρθηκε στο αββαείο του Άλτενμπουργκ. Το 1192 απεβίωσε και τάφηκε εκεί. Τον διαδέχθηκαν οι ανιψιοί του Αδόλφος (1193-95) και Ένγκελμπερτ Α΄ (1220-25) ως αρχιεπίσκοποι της Κολωνίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπεργκ Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Θεσσαλία
Η Θεσσαλία είναι γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας. Προσαρτήθηκε στο ανεξάρτητο κράτος της Ελλάδας το 1881, συμπεριλαμβάνοντας τότε και τη σημερινή Φθιώτιδα. Αποτελείται από τους νομούς Λαρίσης, Μαγνησίας, Τρικάλων και Καρδίτσας.
Απόστολος Χαραλαμπίδης
Ο Απόστολος Χαραλαμπίδης είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου, γεννημένος στη Θεσσαλονίκη στις 4 Ιουλίου 1968. Αποτελεί προπονητής της Προοδευτικής στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ 2.
Θεσσαλία
Γεωγραφία
Η συνολική της έκταση είναι 14.036 χλμ² και αντιπροσωπεύει περίπου το 11% της συνολικής έκτασης της ελληνικής επικράτειας. Συνορεύει βόρεια με τη Μακεδονία, νότια με τη Στερεά Ελλάδα, δυτικά με την Ήπειρο, ενώ ανατολικά βρέχεται από το Αιγαίο Πέλαγος και το νότιο τμήμα του Θερμαϊκού Κόλπου.
Απόστολος Χαραλαμπίδης
Ως ποδοσφαιριστής
Ο Απόστολος Χαραλαμπίδης ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στους ερασιτέχνες του ΠΑΟΚ και επαγγελματικά στον Α.Γ.Σ.Κ. Καστοριά, στην Αναγέννηση Νεάπολης Θεσσαλονίκης, στον Παναργειακό Άργους Ορεστικού, στην Αναγέννηση Κολινδρού, στον Α.Ο. Χανιά, στον Α.Ο. Κέρκυρα και στον Ναυπακτιακό Αστέρα.
Θεσσαλία
Γεωγραφία
Το έδαφος, ως προς τη διαμόρφωσή του, είναι 50% ορεινό-ημιορεινό και 50% πεδινό, ενώ στα όριά του περιλαμβάνεται η πεδιάδα της Θεσσαλίας (βλέπε Θεσσαλικός Κάμπος), η δεύτερη μεγαλύτερη πεδιάδα και σιτοβολώνας της ελληνικής επικράτειας (μεγαλύτερη είναι εκείνη της Μακεδονίας, στην περιοχή Θεσσαλονίκης - Γιαννιτσών), που διαρρέεται στον άξονα ανατολή-δύση από τον ποταμό Πηνειό, το τρίτο μεγαλύτερο ποτάμι της χώρας. Στις ορεινές περιοχές περιλαμβάνονται ο Όλυμπος, το νότιο τμήμα της κυρίως οροσειράς της Πίνδου, το βόρειο τμήμα των Αγράφων, η Όσσα, το Πήλιο και η Όθρυς. Ιδιαίτερης σημασίας γεωστρατηγικό και οικονομικό έργο στην περιφέρεια της Θεσσαλίας είναι η τεχνητή λίμνη του Ταυρωπού, η οποία δημιουργήθηκε ύστερα από απόφραξη της κοίτης του Ταυρωπού, παραπόταμου του Αχελώου.
Απόστολος Χαραλαμπίδης
Ως προπονητής
Έκανε πρώτα του βήματα ως προπονητής από τον Α.Σ. Αμπελόκηποι Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Μακεδονίας το 2003. Κατόπιν εργάστηκε στον Π.Ο. Νέας Καλλικράτειας, στον Π.Ο. Τρίγλιας για 2 χρόνια και στον Ηρακλή ως γυμναστής.
Θεσσαλία
Γεωγραφία
Το υπέδαφος της περιφέρειας Θεσσαλίας διαθέτει ορυκτό πλούτο, κυρίως χρωμίτη, θειούχα μεταλλεύματα, αμίαντο, ιλμενίτη και κοιτάσματα λιγνίτη.
Διοικητική πρωτεύουσα της Θεσσαλίας είναι η πόλη της Λάρισας.
Απόστολος Χαραλαμπίδης
Ως προπονητής
Στη συνέχεια ανέλαβε τον Ο.Φ. Ιεράπετρας την περίοδο 2006-07 και συνέχισε στην Α.Ε. Πολυκάστρου και στον Φωκικό Άμφισσας, καταφέρνοντας μάλιστα τη σεζόν 2008-09 να κερδίσει την παραμονή της ομάδας της Άμφισσας στην Γ΄ Εθνική κατηγορία. Στη συνέχεια, τη σεζόν 2009-10 χρημάτισε κατά σειρά προπονητής στον Εορδαϊκό, στον Α.Ο. Τρικάλων και στον Γ.Α.Σ. Βέροια, αναλαμβάνοντας την ομάδα της Βέροιας τον Απρίλιο του 2010 και αποχωρώντας από αυτή τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Θεσσαλία
Γεωγραφία
Η Θεσσαλία έχει στην έκταση της 15 νησιά. Τα νησιά αυτά είναι τα εξής: Σκιάθος, Σκόπελος, Αλόννησος, Κυρά Παναγιά, Περιστέρα, Γιούρα, Σκάντζουρα, Πιπέρι, Τσουγκριά, Αδέλφι, Πράσσο, Ψαθούρα, Λεχούσα, Παλαιό Τρίκερι. Τα νησιά αυτά είναι νησιά των Βορείων Σποράδων, εκτός από το Παλαιό Τρίκερι, και ανήκουν όλα στο νομό Μαγνησίας.
Προϊστορία
Στο έπος του Ομήρου Οδύσσεια ο ήρωας Οδυσσέας έκανε επίσκεψη στο Βασίλειο του Αιόλου που ταυτίζεται με τη Θεσσαλία. Επίσης στον Όμηρο, στον κατάλογο των πλοίων της Ιλιάδας, αναφέρεται η συνδρομή της πόλης Τρίκκη (σημερινά Τρίκαλα) με δέκα πλοία και τους γιούς του Ασκληπιού. Ο ίδιος ο Ασκληπιός, σύμφωνα με τον μύθο καταγόταν από την Τρίκκη, όπου και λειτούργησε στην αρχαιότητα ένα από τα μεγαλύτερα Ασκληπιεία. Ο Θεσσαλικός Κάμπος βρίσκεται ανάμεσα στα βουνά Οίτη και Όλυμπο, στην περιοχή έγινε η Τιτανομαχία ανάμεσα στους Τιτάνες και τους Δώδεκα θεούς του Ολύμπου. Ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες εξέπλευσαν σύμφωνα με τον θρύλο από την πεδιάδα της Μαγνησίας για να αναζητήσουν το Χρυσόμαλλο δέρας. Η Θεσσαλία ήταν πυκνοκατοικημένη τη Νεολιθική και τη Χαλκολιθική εποχή (6.000 - 2.500 π.χ.) ενώ ήταν αναπτυγμένη έντονα η Καρυδική κεραμική. Τη Μυκηναϊκή εποχή βρέθηκαν ισχυροί οικισμοί όπως : η Ιωλκός, το Διμήνι και το Σέσκλο κοντά στον Βόλο.
Απόστολος Χαραλαμπίδης
Ως προπονητής
Τον Ιανουάριο του 2011 ανέλαβε τη Νίκη Βόλου, ομάδα της Φούτμπολ Λιγκ 2 και τον Μάρτιο του ίδιου έτους ανέλαβε τον Γ.Σ. Καλλιθέα, ομάδα της Φούτμπολ Λιγκ. Το καλοκαίρι του 2011 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Δόξας Δράμας στη Σούπερ Λιγκ και από την ομάδα της Δράμας αποχώρησε το Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Τον Ιανουάριο του 2012 ανέλαβε τη Νίκη Βόλου για 2η φορά στην καριέρα του, αποχωρώντας τον Μάρτιο του ίδιου έτους. 1 χρόνο αργότερα, τον Μάρτιο του 2013, ανέλαβε τη Νίκη Βόλου για 3η φορά στην καριέρα του, παραμένοντας μέχρι τον Ιούνιο του ίδιου έτους.
Θεσσαλία
Οι Αλευάδες
Στην Αρχαϊκή εποχή και στην Κλασική αρχαιότητα η Θεσσαλινή πεδιάδα έγινε ο τόπος καταγωγής μεγάλων οικογενειών όπως οι Αλευάδαι στη Λάρισα, οι Αντιοχίδες ή Εχεκρατίδες στα Φάρσαλα με γενάρχη τον ταγό Αντίοχο Εχεκρατίδα, και οι Σκοπάδες που ήταν κλάδος των Αλευάδων στην Κραννώνα, με πρώτο άρχοντα τον Σκόπα του Κρέοντα. Ο πρώτος σπουδαίος Θεσσαλός που ένωσε όλες τις φυλές σε ένα βασίλειο ήταν ο Αλεύας ο Πυρρός (7ος αι. π.Χ.), δημιούργησε τη "Θεσσαλική τετραρχία" που συνδέθηκε με "κλήρους γης", κάθε κλήρος απασχολούσε 40 ιππείς και 80 πεζούς. Το αξίωμα "Ταγός" σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη ήταν το ανώτερο στη Θεσσαλική αριστοκρατία και ισοδυναμούσε με αυτό του βασιλιά αλλά οι πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι στην κορυφή βρισκόταν ο "Τετράρχης".
Απόστολος Χαραλαμπίδης
Ως προπονητής
Λίγες μέρες αργότερα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου και 3 μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2013, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Α.Ο. Καβάλα, από τον οποίο αποχώρησε ύστερα από 2 μήνες, το Νοέμβριο. 1 χρόνο αργότερα, το Νοέμβριο του 2014, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Α.Ο. Τύρναβος 2005 στη Φούτμπολ Λιγκ, από τον οποίο αποχώρησε το καλοκαίρι του 2015. Ακολούθως, τον Ιούλιο, ανέλαβε τον Ολυμπιακό Βόλου, από τον οποίο αποχώρησε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Τον Φεβρουάριο του 2016 ανέλαβε το τιμόνι του Καραϊσκάκη Άρτας.
Θεσσαλία
Αρχαιότητα
Η Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία έκανε το καλοκαίρι του 480 π.χ. τη Δεύτερη περσική εισβολή στην Ελλάδα και επιτέθηκε στη Θεσσαλία. Ο ελληνικός στρατός που βρισκόταν στην Κοιλάδα των Τεμπών δραπέτευσε και ολόκληρη η πεδιάδα υποτάχθηκε εύκολα στους Πέρσες. Η μεγάλη Θεσσαλική οικογένεια των Αλευάδων έγιναν υποτελείς των Περσών. Όταν τελείωσαν οι Περσικοί Πόλεμοι τον 4ο αιώνα π.χ. ο Ιάσων ο Φεραίος έκανε τη Θεσσαλία μεγάλη στρατιωτική δύναμη. Όταν ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος οι Θεσσαλοί υποστήριξαν την Αθήνα, σπάνια επέτρεπαν στους Σπαρτιάτες να περάσουν από τα εδάφη τους, μοναδική εξαίρεση ο στρατηγός Βρασίδας. Ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας διορίστηκε "Άρχοντας της Θεσσαλίας", τους επόμενους αιώνες η περιοχή συσχετίστηκε με το Μακεδονικό Βασίλειο. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέλαβε στη συνέχεια τη Θεσσαλία που έγινε τμήμα της Ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας, χωρίστηκε σε δυο επαρχίες: τη "Θεσσαλία Πρίμα" και τη "Θεσσαλία Σεκούντα".
Εγκατάσταση Σλάβων
Η Θεσσαλία μετά την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έγινε τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και δέχτηκε πολλές επιθέσεις από Σλαβικές φυλές όπως οι Βελεγεζίται τον 7ο αιώνα. Οι Άβαροι έφτασαν στην Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του 550, οι Σλάβοι μπήκαν στην υπηρεσία τους. Οι ενωμένες δυνάμεις των Άβαρων και των Σλάβων έκαναν σκληρές επιθέσεις στα όρια του Βυζαντίου με σημαντικότερη την Πολιορκία της Θεσσαλονίκης (617), στη συνέχεια όταν ο αυτοκράτορας Ηράκλειος πολεμούσε με τους Πέρσες πολιόρκησαν την Κωνσταντινούπολη. Οι Σλάβοι είχαν καταλάβει τον 8ο αιώνα ολόκληρα τα Βαλκάνια από την Αυστρία μέχρι την Πελοπόννησο και από την Αδριατική μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα με εξαίρεση τα παράλια και απομονωμένες ορεινές περιοχές.
Απόστολος Χαραλαμπίδης
Ως προπονητής
Το καλοκαίρι του 2016 ανέλαβε καθήκοντα προπονητή της ομάδας Κ20 του Αστέρα Τρίπολης στο ηλικιακό πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ της περιόδου 2016-17, αποχωρώντας τον Μάιο του 2017. Τον Φεβρουάριο του 2017 ανέλαβε και την τεχνική ηγεσία της ανδρικής ομάδας του Αστέρα Τρίπολης στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ, μετά την απόλυση του Δημήτρη Ελευθερόπουλου, όπου εργάστηκε σε αυτό το πόστο για 1 μήνα, μέχρι και τον Μάρτιο. Το καλοκαίρι του 2017 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Γ.Α.Σ. Βέροια για 2η φορά στην καριέρα του και ύστερα από 7 χρόνια, από την οποία αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2018. Ακολούθως ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Πανσερραϊκού, στον οποίο εργάστηκε μέχρι και τον Απρίλιο.
Θεσσαλία
Εγκατάσταση Σλάβων
Οι σχέσεις ανάμεσα στους Σλάβους και τους Έλληνες μετά την επεισοδιακή τους εγκατάσταση τον 7ο αιώνα σταδιακά βελτιώθηκαν. Οι Σλάβοι ασχολήθηκαν με τη γεωργία και ξεκίνησαν το εμπόριο στις Ελληνικές πόλεις. Ο Εξελληνισμός τους μέσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία έγινε σταδιακά τους επόμενους αιώνες. Όταν ξέσπασαν οι Αραβοβυζαντινοί Πόλεμοι οι Βυζαντινοί αποφάσισαν να υποτάξουν τους Σλάβους που είχαν εγκατασταθεί στην Ελληνική χερσόνησο από τον 7ο αιώνα, ο ευνούχος Σταυράκιος υπέταξε σε εκστρατεία ολόκληρη τη Θεσσαλία (782 - 783) με πολλούς Σλάβους αιχμαλώτους. Ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Α´ προσπάθησε να τους εξελληνίσει πλήρως με τη μεταφορά πληθυσμών. Πολλοί Σλάβοι μετακινήθηκαν στην Ανατολή και μπήκαν στη στρατιωτική υπηρεσία των Βυζαντινών. Οι αυτοκράτορες κάλυψαν το πληθυσμιακό κενό που δημιουργήθηκε μεταφέροντας στην Ηπειρωτική Ελλάδα πολλούς Έλληνες από τη Μικρά Ασία και τη Σικελία.
Το Δεσποτάτο της Ηπείρου
Η Θεσσαλία δέχτηκε σκληρές επιθέσεις από την Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία. Η μεγάλη δυσαρέσκεια του Ελληνικού και του Βουλγαρικού πληθυσμού της περιοχής από την υψηλή φορολογία οδήγησε σε εξέγερση με τον τοπικό ηγεμόνα Νικουλιτζά Δελφινά, ξεκίνησε από τη Λάρισα, επεκτάθηκε στα Τρίκαλα και έφτασε μέχρι τα βόρεια Βυζαντινά σύνορα. Ο επαναστάτης γαμπρός του Αλεξίου Γ΄ Άγγελου Μανουήλ Καμύτζης δημιούργησε με την υποστήριξη του Ντόμπρομιρ Χρυσός που είχε ιδρύσει αυτόνομη ηγεμονία στη Μακεδονία του Βαρδάρη ένα μικρό πριγκιπάτο στα βόρεια της Θεσσαλίας (1199 - 1201), το διέλυσε γρήγορα ο αυτοκράτορας.