cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Μπίνας
Διδασκαλία
Δίδαξε επίσης για πολλά έτη υποκριτική και θεωρητικά στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Μαίρης Βογιατζή - Τράγκα και στο Θεατρικό Εργαστήρι. Το 1992 ίδρυσε μαζί με συνεργάτες του την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «ΡΑΜΠΑ» στην οποία δίδαξε, όπως δίδαξε και στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Ίασμος - Βασίλης Διαμαντόπουλος», αλλά και Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης της «ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ».
Είχε πλούσιο λογοτεχνικό και συγγραφικό έργο ενώ δημοσίευε τακτικά άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά. Πέθανε στις 13 Αυγούστου 2021.
Škoda Felicia
Το Škoda Felicia (επίσημος κωδικός εργοστασίου Typ 791) ήταν ένα μικρομεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας C, που παρήχθη από την τσεχική αυτοκινητοβιομηχανία Škoda Auto, από τις 5 Σεπτεμβρίου 1994 έως τις 20 Ιουνίου 2001, και αποκλειστικά σε εργοστάσια της Τσεχίας. Με το ίδιο όνομα, μεταξύ του 1959 και του 1964, υπήρξε και ένα άλλο μοντέλο της Škoda και συγκεκριμένα ένα 2-πορτο καμπριολέ.
Το πιο πρόσφατο Felicia ήταν το πρώτο μοντέλο που αναπτύχθηκε μετά την ένταξη της Škoda στον Όμιλο Volkswagen το 1991 και ήταν μεν βασισμένο στο δάπεδο του προκατόχου Škoda Favorit, αλλά με ριζικά πιο σύγχρονη αισθητική, πολύ καλύτερη ποιότητα κατασκευής και πλήρη κατάλογο εξοπλισμού άνεσης, καθώς και ενεργητικής και παθητικής ασφάλειας. Όλα αυτά, σε συνδυασμό και με το ότι διατήρησε το σχετικά χαμηλό κόστος απόκτησης και συντήρησης του Favorit και την άριστη σχέση αξίας / τιμής (value for money), έκαναν το Felicia εξαιρετικά δημοφιλές στην Τσεχία και στα περισσότερα άλλα κράτη της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα.
Συνολικά παρήχθησαν 1.420.441 αντίτυπα σειράς Felicia, ξεπερνώντας κατά πολύ ακόμα και τα 1.002.421 αντίτυπα των Favorit και Forman (η station wagon εκδοχή του Favorit) συνολικά. Μαζί με το μεγαλύτερο Škoda Octavia πρώτης γενιάς, που παρουσιάστηκε το 1996, το Felicia έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ραγδαία βελτίωση του κύρους της Škoda Auto και στην καταξίωσή της στην εξαιρετικά απαιτητική ευρωπαϊκή αγορά. Σημαντικός παράγοντας ήταν και ότι το Felicia υπήρξε το πρώτο μοντέλο στην ιστορία της Škoda που προσέφερε ABS, αερόσακους και κινητήρα ντίζελ.
Εξέλιξη
Αμέσως μετά την ένταξη της Škoda στον Όμιλο Volkswagen στις 16 Απριλίου 1991, η διοίκηση του ομίλου έβαλε ως πρώτη προτεραιότητα τον άμεσο εκσυγχρονισμό των μοντέλων της εταιρείας και την επέκτασή της προς νέες κατηγορίες. Ο πρώτος στόχος επετεύχθη με μια σειρά βελτιωτικών επεμβάσεων στο Škoda Favorit και την έναρξη της δημιουργίας μιας βελτιωμένης μετεξέλιξης του μοντέλου, που εξελίχθηκε τελικώς στο Felicia. Ο δεύτερος στόχος οδήγησε στη δημιουργία του μεγαλύτερου Škoda Octavia, που τελικώς κυκλοφόρησε στα τέλη του 1996.
Ήδη από το 1991, ξεκίνησε το σχετικό πρότζεκτ που κατέληξε στο Felicia. Το μοντέλο σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε εν μέρει στο χαρτί και εν μέρει με χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών. Μόλις 1 χρόνο μετά, το 1992, έλαβε χώρα η πρώτη σειρά δοκιμών και το 1993 κατασκευάστηκαν τα πρώτα αντίτυπα προ-παραγωγής και οι φωτογραφίες τους διέρρευσαν στον Τύπο αυτοκινήτου. Ταυτόχρονα, επίσης, με τα δοκιμαστικά αντίτυπα, η εταιρεία άρχισε την εξέλιξη και των αγωνιστικών εκδοχών ράλλυ.
Παρουσίαση και απήχηση
thumb|left|Škoda Felicia Combi (station wagon).
Τελικώς, το Škoda Felicia παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 1994 στην Πράγα, αν και η μαζική παραγωγή του είχε ξεκινήσει ήδη από τις 5 Σεπτεμβρίου 1994, και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά στις 30 Οκτωβρίου 1994, ως 5-πορτο hatchback. Τον Ιούνιο του 1995, στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Μπρνο, προστέθηκε το 5-πορτο station wagon και μπήκε στην παραγωγή μέσα στον ίδιο μήνα, ενώ τον Αύγουστο του 1995 ξεκίνησαν να κατασκευάζονται οι επαγγελματικές εκδόσεις, με γνωστότερη όλων το 2-πορτο pick-up, και κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά τον Οκτώβριο. Σε αντίθεση με την station wagon εκδοχή του Favorit, η οποία ονομαζόταν Škoda Forman, η station wagon εκδοχή του Felicia διατήρησε κοινή εμπορική ονομασία και κυκλοφόρησε ως Škoda Felicia Combi. Κατά την έναρξη του συνολικού πρότζεκτ, το 1991, είχε σχεδιαστεί πλήρως και μια 4-πορτη εκδοχή σεντάν 3 όγκων, υπό την ονομασία Škoda 792 Felicia Sedan, με σκοπό να μπει στη μαζική παραγωγή επίσης μέσα στο 1994, αλλά παραδόξως δεν έφτασε ποτέ στην παραγωγή. thumb|right|Škoda Pick-up με τα φώτα [[ομίχλης, στη Βαρσοβία.]]
Αισθητική
Μολονότι το Felicia είχε βασιστεί στο σασί του Favorit, έχοντας μάλιστα αμετάβλητο μεταξόνιο, ωστόσο έφερε μια εντελώς διαφορετική εξωτερική εμφάνιση, που είχε πλέον εναρμονιστεί πλήρως με τα δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα. Σε αντίθεση με τις μεγάλες ευθείες και τις έντονες ακμές του Favorit, το Felicia είχε ένα πολύ καμπυλωτό αμάξωμα, επιτυγχάνοντας έτσι και σημαντική βελτίωση της αεροδυναμικής και φτάνοντας τον αεροδυναμικό συντελεστή Cd στο 0,34 και μόνο τα πλαίσια γύρω από τα παράθυρα θύμιζαν ακόμα το προηγούμενο μοντέλο.
Στα πλαίσια αυτής της εναρμόνισης με τα δυτικά πρότυπα, το σαλόνι είχε αλλάξει ριζικά, με επίσης πιο καμπυλωτή αισθητική, ιδίως στο ταμπλό, τοποθέτηση πολύ πιο σύγχρονων υλικών και σημαντική βελτίωση στην ποιότητα κατασκευής. Αρχικά, πριν την προσθήκη και νέων μηχανικών συνόλων, το μοναδικό κοινό στοιχείο με το παρελθόν ήταν ο κινητήρας του μοντέλου, που είχε προέλθει από το Favorit, με τις ρίζες του να φτάνουν στην έκδοση Škoda 130 του Škoda 742, και ήταν ο γνώριμος τετρακύλινδρος σε σειρά, βενζίνης, κυβισμού 1.289 cm³. Ωστόσο, είχε υποστεί σημαντικές τεχνολογικές βελτιώσεις, ενώ και η βελτιωμένη ηχομόνωση της καμπίνας είχε ως αποτέλεσμα την περαιτέρω μείωση του θορύβου στο σαλόνι. Σύντομα, προστέθηκαν και ο 1.6 λίτρων βενζίνης και ο 1.9 λίτρων ντίζελ.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|right|Το σαλόνι ενός Škoda Felicia του 1999.
Επιπρόσθετα, το Felicia ήταν και το πρώτο, χρονολογικά, μοντέλο της Škoda Auto που εισήγαγε Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) και αερόσακους. Ήδη από την εισαγωγή του, προσέφερε έξτρα ABS και από τις αρχές του 1995 αερόσακο οδηγού, ενώ και τα δύο έγιναν στάνταρ στα αμέσως επόμενα χρόνια. Το καλοκαίρι του 1995 άρχισε να προσφέρει, επιπλέον, προαιρετικό αερόσακο συνοδηγού και με την ανανέωση τον Ιανουάριο του 1998 εισήγαγε και έξτρα πλευρικούς αερόσακους.
Ανανέωση του 1998
thumb|left|Η έκδοση Škoda Felicia Friend του 1999.
Τον Ιανουάριο του 1998, το Felicia υπέστη ένα έντονο λίφτινγκ και η νέα εκδοχή μπήκε στην παραγωγή στις 12 Φεβρουαρίου 1998. Η πιο εμφανής διαφορά ήταν το νέο μπροστινό μέρος, που υιοθέτησε την νέα σχεδιαστική ταυτότητα της Škoda και συγκεκριμένα την χαρακτηριστική μεγάλη γρίλια, που είχε εισαχθεί τον Σεπτέμβριο του 1996 με το Škoda Octavia πρώτης γενιάς. Επίσης, τοποθετήθηκαν νέοι και μεγαλύτεροι προφυλακτήρες, στάνταρ πλέον στο χρώμα του αμαξώματος, καθώς και νέας γραμματοσειράς επιγραφή «Felicia» στο πίσω μέρος, συν φώτα ομίχλης διαφορετικής σχεδίασης. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα και μια μικρή αύξηση του συνολικού μήκους του αμαξώματος, τόσο στο hatchback όσο και στο station wagon. Η αισθητική αναβάθμιση, ωστόσο, δεν επηρέασε τις επαγγελματικές εκδόσεις.
Ταυτόχρονα, καθιερώθηκαν και νέες επιλογές εξοπλισμού, νέα χρώματα και περαιτέρω ενισχύσεις στο αμάξωμα, ενώ άρχισαν να προσφέρονται και έξτρα πλευρικοί αερόσακοι, όπως προαναφέρθηκε.
Αγωνιστικές επιτυχίες
Όπως συνέβη και με τους προκατόχους Škoda 742 και Škoda Favorit, το Felicia γνώρισε, παράλληλα, μεγάλη απήχηση και ως αγωνιστικό αυτοκίνητο και κατάφερε πολλές σημαντικές διακρίσεις σε αρκετά ράλλυ, ενίοτε ακόμα και πρώτες θέσεις. Φυσικά, όσα Felicia έλαβαν μέρος σε αυτά, είχαν υποστεί ενισχύσεις στον κινητήρα και ποικίλες προσαρμογές για τους διάφορους τύπους των αγώνων στην πίστα και στα ράλλυ.
Επισήμως κατασκευάστηκαν τρεις διαφορετικές εκδόσεις ράλλυ, υπό τις ονομασίες Kit Car 1300, Kit Car 1500 και Kit Car 1600, με κινητήρες 1.289 cm³, 1.491 cm³ και 1.589 cm³ αντίστοιχα.
Αντικατάσταση του Felicia
Η παραγωγή του Felicia διήρκησε για 1,5 ακόμα έτος μετά την αρχική εισαγωγή του Fabia στην εγχώρια αγορά και τελικώς έληξε στις 20 Ιουνίου 2001, αφού είχαν κατασκευαστεί 1.420.441 αντίτυπα, από τα οποία τα 915.853 ήταν hatchback, τα 351.895 station wagon και τα άλλα ήταν επαγγελματικές εκδόσεις. Ωστόσο, λόγω της γενικότερης τάσης αύξησης των διαστάσεων των ευρωπαϊκών αυτοκινήτων, το Fabia τοποθετήθηκε επίσημα και διαχρονικά, σε όλες τις γενιές του, στην κατηγορία B, δηλαδή των supermini αυτοκινήτων πόλης. Το αποτέλεσμα ήταν ότι, μολονότι τα δύο μοντέλα συνυπήρξαν για 1,5 χρόνο και αρκετά αντίτυπα του Felicia μπορούσαν να βρεθούν ως καινούρια στις αντιπροσωπείες έως και το 2002, η τελική διακοπή του Felicia άφησε ένα μικρό κενό στην παλέτα της Škoda, που διατηρήθηκε για 1 δεκαετία. thumb|right|Škoda Felicia του 1998 - 2001 (αριστερά), [[Škoda Fabia πρώτης γενιάς (το κόκκινο στο κέντρο) και Škoda Octavia πρώτης γενιάς (το μπλε δεξιά).]]
Από την άλλη, ορισμένοι είχαν νομίσει τότε ότι ο νέος εκπρόσωπος στην κατηγορία C ήταν το Škoda Octavia, που είχε κυκλοφορήσει ήδη από τα τέλη του 1996. Στην πραγματικότητα όμως, τόσο η πρώτη όσο και η δεύτερη γενιά του Octavia βασίστηκαν μηχανικά στο μικρομεσαίο Volkswagen Golf, αλλά σε μια επιμηκυμένη εκδοχή της πλατφόρμας του, με το μήκος ήδη από την πρώτη γενιά να ξεπερνάει τα 4,5 μέτρα, μπαίνοντας στα όρια της μεσαίας κατηγορίας D. Επίσης, αντίθετα με τους περισσότερους ανταγωνιστές του, δεν υπήρξε ποτέ εκδοχή hatchback 2 όγκων, σε καμία γενιά, παρά μόνο liftback sedan 3 όγκων και μάλιστα 5-πορτο, όπως και 5-πορτο station wagon. Ως αποτέλεσμα των δύο αυτών παραγόντων, θεωρήθηκε εξ αρχής επίσημα ότι εμπίπτει στην μεσαία κατηγορία D, αντί της μικρομεσαίας C όπου ανήκει το Golf, ιδίως αν ληφθούν υπόψη το μέγεθος και τα επίπεδα εξοπλισμού του Octavia. Ιδιαίτερα στις μετέπειτα γενιές του, το Octavia κέρδισε σημαντικά σε διαστάσεις, εσωτερικούς χώρους και πληρότητα εξοπλισμού.
Πρακτικώς μόλις το 2012, με την άφιξη του μικρομεσαίου Škoda Rapid, εμφανίστηκε ένας πραγματικός διάδοχος του Felicia.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Felicia Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Τσεχικά αυτοκίνητα
Μέμφις (Αίγυπτος)
Η Μέμφις (αρχαία αιγυπτιακά: mn nfr, κοπτικά: ⲙⲉⲙϥⲓ, αραβικά: مَنْف‎) ήταν η αρχαία πρωτεύουσα της Κάτω Αιγύπτου, και του Παλαιού Βασιλείου της Αιγύπτου από τη θεμελίωσή της έως το 1300 Π.Κ.Ε./π.Χ.. Το αρχαίο αιγυπτιακό της όνομα ήταν Ίνεμπ Χετζ («Τα Λευκά Τείχη»). Το όνομα Μέμφις είναι ελληνική μεταγραφή του αιγυπτιακού ονόματος της πυραμίδας του Πέπι Α', Μεν-νεφέρ, που έγινε Μένφε στην Κοπτική. Το επίσημο όνομα της Μέμφιδος στο Μέσο Βασίλειο ήταν "Μεν-νεφέρ Πέπι Μερ", που σημαίνει "πυραμίδα στέρεη και εκπληκτική του Πέπι Α΄". Σύμφωνα βέβαια με την ελληνική μυθολογία και τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, η πόλη ιδρύθηκε από τον βασιλιά της Αιγύπτου Έπαφο, τον γιο του Δία και της αργίτισσας πριγκίπισσας Ιούς, ο οποίος έδωσε στην πόλη το όνομα της γυναίκας του, της Μέμφιδος, κόρης του Νείλου. Οι σύγχρονες πόλεις Μιτ Ραχίνα, Νταχσούρ, Σακκάρα, Αμουζίρ, Αμπού Γκοράμπ και Ζογυέτ ελ Αρύαν, νότια του Καΐρου, βρίσκονται όλες στη διαχειριστική επικράτεια της ιστορικής Μέμφιδος. Η πόλη ήταν επίσης γνωστή στην Άνω Αίγυπτο ως Ανκχ-Ταουί («Η ζωή των δύο Χωρών»), γεγονός που υποδεικνύει τη σημασία της πόλης στην Άνω και την Κάτω Αίγυπτο. Τα ερείπιά της βρίσκονται 19 χλμ. νότια του Καΐρου, στη δυτική όχθη του Νείλου.
Ιστορία
Η Στήλη του Παλέρμο μας δίνει τα πρώτα στοιχεία για την ίδρυση της Μέμφιδος. Η πόλη ιδρύθηκε περί το 3100 ΠΚΕ από τον Μήνη, που ένωσε τα δύο βασίλεια της Αιγύπτου την Άνω και την Κάτω Αίγυπτο. Την τείχισε με ισχυρά και εκτενή τείχη, ενώ αφιέρωσε και ένα ναό στον θεό Πτα. Ενώ ίδρυσε και ένα λιμάνι στην πόλη με το όνομα Περουνεφέρ, που σημαίνει "Καλή αναχώρηση". Με πληθυσμό που εκτιμάται στους 30.000 περίπου κατοίκους είναι η μεγαλύτερη ανθρώπινη εγκατάσταση από εποχής της ίδρυσής της έως το 2250 ΠΚΕ και από το 1557 ΠΚΕ έως το 1400 ΠΚΕ.
Η παράδοση αναφέρει ότι ο Μήνης ίδρυσε την πόλη χτίζοντας αναχώματα για να προστατέψει την περιοχή από τις πλημμύρες του Νείλου. Ήταν τόσο κυρίαρχη η παρουσία της πόλης στην ακμή της, ώστε οι σύγχρονοι ιστοριογράφοι έδωσαν το όνομά της σε μια ολόκληρη περίοδο. Έγινε κοσμοπολίτικο κέντρο και όταν την επισκέφθηκε ο Ηρόδοτος τον 5ο αιώνα ΠΚΕ, στην περίοδο της περσικής διακυβέρνησης, βρήκε εκεί πολλούς Έλληνες, Ιουδαίους, Φοίνικες και Λίβυους ανάμεσα στον γηγενή πληθυσμό. Οι φαραώ μετά τον Μήνη κατασκεύασαν στη Μέμφιδα ένα Περ-άα ή "Μεγάλο Σπίτι", όπου στέφονταν οι ίδιοι φαραώ. Από την παραφθορά του ονόματος Περ-άα οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν τους άρχοντες της αρχαίας Αιγύπτου "φαραώ".
Ο Ντζόζερ ή Ζοσέρ, βασιλίας της 3ης δυναστείας, ήταν αυτός που επέλεξε τη Μέμφιδα ως πρωτεύουσα και έκτοτε οι βασιλείς του Αρχαίου Βασιλείου (2700 π.Χ.-2195 π.Χ.) τη στόλισαν με μνημεία και την επέκτειναν. Η Μέμφις έφθασε στον κολοφώνα της κατά την περίοδο της 6ης δυναστείας ως λατρευτικό κέντρο του Πτα. Οι φαραώ του Μέσου Βασιλείου (2064 π.Χ.-1797 π.Χ.) έκτισαν προς τα νότια μια διοικητική συνοικία με το όνομα Αμενεμχέτ-ιτ-Ταουί, που σημαίνει "ο Αμενεμχέτ κατέκτησε τις Δύο χώρες". Το 1760 π.Χ. οι επιδρομείς Υξώς κατέλαβαν την πόλη, την οποία απελευθέρωσε ο Άμωσις, πρώτος βασιλέας του Νέου Βασιλείου (1543 π.Χ.-1078 π.Χ.). Παρήκμασε σύντομα μετά τη 18η δυναστεία με την ταυτόχρονη άνοδο των Θηβών. Η Μέμφιδα όμως παρέμενε μια μεγάλη πόλη με έντονο θρησκευτικό και στρατιωτικό ρόλο, ενώ στα παλάτια της κατοικούσαν οι διάδοχοι των βασιλέων, ο βεζίρης του βορρά και οι ανώτεροι αξιωματούχοι των βασιλικών κτημάτων. Ο Κάμωσις, γιος του Ραμσή Β' και αρχιερέας του Πτα, ίδρυσε τη νεκρόπολη των ιερών ταύρων Άπις και ανακαίνισε όλη την πόλη. Το 739 π.Χ. ο Αιθίοπας βασιλίας Πιάνχτ πολιόρκησε τη Μέμφιδα και την κατέλαβε ενώ οι διάδοχοι του την επέλεξαν ως επίσημη δεύτερη κατοικία τους. Το 671 π.Χ. οι Ασσύριοι υπό την ηγεσία του Ασσαρχαδών την πολιόρκησαν και την κατέλαβαν, αλλά ο Ψαμμήτιχος Α' (664 π.Χ.-610 π.Χ.) την απελευθέρωσε λίγα χρόνια μετά. Η λάμψη της αναζωογονήθηκε για ένα διάστημα υπό τους Πέρσες σατράπες, την εποχή δηλαδή που την επισκέφτηκε και ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος και διδάχθηκε την ιστορία της. Ο Μέγας Αλέξανδρος στέφθηκε φαραώ το 332 π.Χ. στη Μέμφιδα και αναστήλωσε τους ναούς της, αλλά την ανάγκασε να περάσει οριστικά σε δεύτερη μοίρα μετά την ίδρυση της Αλεξάνδρειας. Ο Πτολεμαίος Α', επίγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και βασιλέας της Αιγύπτου, επινόησε στη Μέμφιδα μια νέα θρησκεία, τη λατρεία του Σεράπιδος, που ήταν ο συνδυασμός των ελληνικών θεών Δία και Διονύσου με τον Αιγύπτιο Όσιρι-Άπι. Στη ρωμαϊκή περίοδο η Αλεξάνδρεια παρέμεινε σημαντικότερη, υπερσκελίζοντας την αρχαία πόλη. Ως δεύτερη πόλη της Αιγύπτου παρέμεινε μέχρι την ίδρυση της Φουστάτ (ή Φοστάτ) το 641 μ.Χ.. Κατόπιν εγκαταλείφθηκε και έγινε πηγή πέτρας για τις περιβάλλουσες εγκαταστάσεις. Ακόμα και κατά τον 12ο αιώνα ήταν ένα εντυπωσιακό σύνολο ερειπίων, από τα οποία όμως σύντομα έμειναν σκορπισμένοι λίθοι.
Σε αυτόν τον τόπο αποκαλύφθηκαν τα ερείπια του ναού του Πτα και του Άπι καθώς και λίγα αγάλματα, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται και δύο αλαβάστρινα αγάλματα του Ραμσή Β'. Η νεκρόπολις της Σακκάρα βρίσκεται κοντά στη Μέμφιδα και εκτείνεται από το Αμπού-Ραουάς έως τα νότια στο Νταχσούρ για περίπου τριάντα χιλιόμετρα.
Ο αιγύπτιος ιστορικός Μανέθων αναφέρθηκε στη Μέμφιδα με τον προσδιορισμό Χι-Κου-Π'τα («Ο τόπος στον οποίο κατοικεί η Ψυχή ή Κα του Πτα»), τον οποίο μετέγραψε στα Ελληνικά ως Aί-γυ-πτoς, παραδίδοντας έτσι το ελληνικό Αίγυπτος και το λατινικό AEGYPTVS. Πιστεύεται ότι και το όνομα Κόπτης προέρχεται πιθανώς ετυμολογικά από το ίδιο όνομα. Στη Βίβλο η Μέμφις ονομάζεται Μωφ ή Νωφ.
Μεμφιτικές θεότητες
thumb|right|Καλλιτεχνική αναπαράσταση του ναού του Πτα Σε όλες τις πόλεις του αρχαίου αιγυπτιακού βασιλείου είχαν προστάτες μια τριάδα θεοτήτων, οι οποίες ήταν συνήθως πατέρας, μητέρα και γιος, έτσι και στη Μέμφιδα αντίστοιχα ήταν ο Πτα, η Σεκχμέτ και ο Νεφερτούμ. Ο Πτα ή Φθα ήταν ο θεός των τεχνιτών και τον αναπαριστούσαν με ανθρώπινη μορφή με στενό ένδυμα και γαλάζιο σκούφο, σύμβολο των τεχνιτών, ενώ επίσης είχε γενειάδα και κράταγε ένα σκήπτρο και ένα εγκόλπιο. Το όνομα του σημαίνει "δημιουργός μορφών" ενώ η διδασκαλία του αποτύπωνε τη νίκη της τάξης έναντι της αταξίας. Το όνομα Σεκχμέτ σημαίνει "η δυνατή", ήταν πολεμική λεοντόμορφη θεά, προστάτιδα των στρατηγών και ικανή να προκαλεί και να θεραπεύει ασθένειες. Ο Νεφερτούμ αναπαριστάται είτε ως άνθρωπος είτε ως λιοντάρι κρατώντας ένα άνθος γαλάζιου λωτού και ήταν προστάτης των αρωματοποιών της βασιλικής κατοικίας. Ακόμα στη Μέμφιδα λατρεύανε τον ταύρο Άπι που ήταν το εκλεκτό μοσχάρι που γέννησε μια αγελάδα που είχε γονιμοποιήσει ο Φθα. Ο Άπις συμβόλιζε την ισχύ και τη δύναμη της δημιουργίας.
Η νεκρόπολις
Αν η Μέμφις παραδόθηκε στην άμμο της ερήμου η νεκρόπολις σε μεγάλο βαθμό προστατεύθηκε από τις θίνες και τις φερτές ύλες. Οι πυραμίδες του Παλαιού και του Μέσου Βασιλείου σχηματίζουν μια αλυσίδα στις παρυφές της κοιλάδας, από την Γκίζα έως την Ντασούρ. Στη Σακκάρα, απέναντι από τη Μέμφιδα κείται η κλιμακωτή πυραμίδα του Ντζόζερ της 3ης δυναστείας, αρκετές πυραμίδες της 5ης και 6ης δυναστείας και αναρίθμητοι μαστάμπα (τάφοι) του Παλαιού Βασιλείου. Οι μασταμπάδες φαίνεται πως κτίστηκαν για τους ευγενείς της αρχαίας Αιγύπτου και φημίζονται για τις θαυμάσιες επιγραφές και ανάγλυφα τους με σκηνές καθημερινής ζωής.
Ένα από τα κύρια μνημεία είναι το Σεραπείον που ανακαλύφθηκε από τον Ογκύστ Μαριέτ το 1851. Το Σεραπείον είναι ο κοινός τάφος με 24 σαρκοφάγους των ιερών ταύρων, οι οποίοι λίγο-πολύ θεωρούνταν ενσαρκώσεις του θεού Πτα, του δημιουργού του κόσμου. Το 1905 ο Τζ. Ε. Κουϊμπελ ανέλαβε από την Υπηρεσία Αρχαιοτήτων (Service des Antiquites) αποκλειστικά τις ανασκαφές αυτής της αχανούς νεκρόπολης. Η πρώτη του ανακάλυψη ήταν τα εκτεταμμένα ερείπια της Κοπτικής μονής του Αγ. Ιερεμία, με σημαντικά γλυπτά και τοιχογραφίες. Ο Φλίντερς Πέτρι με τη σειρά του ξεκίνησε συστηματική ανασκαφή στα ερείπια της Μπεντρεσέν και σε τρεις ανασκαφικές περιόδους είχε ξεκαθαρίσει ένα μεγάλο μέρος της τοπογραφίας της αρχαίας πόλης, ταυτοποιώντας τον λόφο της ακρόπολης και το ανάκτορο, καθώς και μια ξένη συνοικία. Ανάμεσα στα σημαντικά ευρήματά του περιλαμβάνονται κεφαλές οπτής γής (τερρακόττες) που απεικονίζουν χαρακτηριστικές μορφές των ξένων που συνωστίζονταν στην αγορά της Μέμφιδος. Χρονολογούνται από την περίοδο της περσικής διακυβέρνησης έως την πτολεμαϊκή περίοδο και φαίνεται πως είναι εργα ελλήνων καλλιτεχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αίγυπτο Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αιγύπτου
Κωνσταντίνος Κηρουλάριος
O Κωνσταντίνος Κηρουλάριος (άκμασε από το 1057 - απεβ. πριν το 1081) ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος στη Ρωμανία κατά το 3ο τέταρτο του 11ου αιώνα.
Βιογραφία
Ήταν ανιψιός του Μιχαήλ Κηρουλάριου Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης (1043-59). Το όνομα του πατέρα του είναι άγνωστο. Ήταν φίλος και αλληλογραφούσε με τον Μιχαήλ Ψελλό. Ο Κωνσταντίνος με τον αδελφό του Νικηφόρο ήταν υποστηρικτές του Ισαακίου Α΄ Κομνηνού, όταν εξεγέρθηκε το 1057 και κατέλαβε τον θρόνο. Ακολούθως ο Κωνσταντίνος ανήλθε σε υψηλά αξιώματα και στην αλληλογραφία του με τον Ψελλό αναφέρεται ως σεβαστός, πρόεδρος, πρωτοπρόεδρος και μάγιστρος. Επίσης έλαβε το αξίωμα του σακελλάριου (θησαυροφύλακα), του λογοθέτη του γενικού (πρωθυπουργού), του επί των κρίσεων (δικαστού) και δρουγγάριος της Βίγλας (της προσωπικής Φρουράς του Αυτοκράτορα). Φαίνεται πως ήταν ο πρώτος σεβαστός και μάλλον όταν ήταν δρουγγάριος της Βίγλας, μετονομάστηκε μέγας δρουγγάριος της Βίγλας. Επιβεβαιώθηκε ως η ανώτερη δικαστική αρχή της Αυτοκρατορίας. Μία σφραγίδα, που μπορεί να αποδοθεί σε αυτόν, καταγράφει τους περαιτέρω τίτλους του "βεστάρχη, κριτή του βήλου και μεγάλου κουράτορα (επιμελητή) των Μαγγάνων".
Ο Κωνσταντίνος θα ήταν εξάδελφος της Ευδοκίας Μακρεμβολίτισσας, που παντρεύτηκε τον υπολοχαγό και διάδοχο του Ισαακίου Α΄, τον Κωνσταντίνο Ι΄ Δούκα (1059-67), καθώς η Ευδοκία αναφέρεται ως ανιψιά του Πατριάρχη. Το 1067 απεβίωνε ο Κωνσταντίνος Ι΄· οι τρεις γιοί του ήταν ανήλικοι και η Ευδοκία θα αναλάμβανε ως αντιβασίλισσα. Ο Αυτοκράτορας, που δεν ήθελε οι συγγενείς της να επωφεληθούν και να στερήσουν τη βασιλεία από τους γιους του, έβαλε την Ευδοκία να ορκιστεί δημόσια, ότι δεν θα ξαναπαντρευόταν, ούτε θα διόριζε αντιβασιλιά άλλον εκτός τού αδελφού του Ιωάννη Δούκα. Μετά που απεβίωσε ο Κωνσταντίνος Ι΄, η Ευδοκία έσπασε τον όρκο, καθώς ξαναπαντρεύτηκε τον Ρωμανό Δ΄ (1068-1071). Ακολούθησε η βασιλεία του γιου της Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα (1071-78).
Φαίνεται πώς ο Κωνσταντίνος απεβίωσε κατά τη βασιλεία του Νικηφόρου Γ΄ (1078-81), αφού η διαθήκη του έγινε αντικείμενο μίας έρευνας, στην περίοδο αυτή.
Οικογένεια
Σύμφωνα με τον Ιωάννη Τζέτζη ο Κωνσταντίνος νυμφεύτηκε μία από τη Γεωργία, συγγενή της Μαρίας των Βαγρατιδών (συζύγου του Μιχαήλ Ζ΄ και του Νικηφόρου Γ΄). Απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Μάγιστροι Κατηγορία:Δρουγγάριοι της βίγλης Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόεδροι
Κριστίνα Άσμους
Η Κριστίνα Ίγκορεβνα Άσμους (Ρωσικά: Кристи́на И́горевна А́смус), είναι Ρωσίδα ηθοποιός γεννημένη 14 Απριλίου του 1988 στη Μόσχα.
Προσωπική Ζωή
Η Κριστίνα Άσμους το 2013 παντρεύτηκε τον Ρώσο ηθοποιό Γκάρικ Χαρλάμοφ. Στις 5 Ιανουαρίου του 2014 απέκτησαν μαζί ένα κοριτσάκι, την Αναστασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
1455 Μιτσέλλα
Η Μιτσέλλα (Mitchella) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,74. Ανακαλύφθηκε το 1937 από τον Γερμανό αστρονόμο Άλφρεντ Μπόρμαν, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Αμερικανίδας αστρονόμου Μαρία Μίτσελ (1818-1889). Η Μιτσέλλα είναι ο δεύτερος από τους εννέα συνολικά αστεροειδείς που ανακάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Μιτσέλλας είναι άγνωστα. Η Μιτσέλλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 90 ως 150 ώρες περίπου, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιτσελλα
Νησιά Αιγαίου (διαμέρισμα)
Τα Νησιά του Αιγαίου αποτελούν ένα από τα γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδας.
Νησιά Αιγαίου (διαμέρισμα)
Περιλαμβάνονται ανά περιφέρεια:
Δαναΐς
Η Δαναΐς ήταν ένα, χαμένο πλέον, έπος που αποτελούνταν από 6.500 στίχους και διηγιόταν την ιστορία των Δαναΐδων. Ο συγγραφέας του και η εποχή στην οποία γράφτηκε μας είναι άγνωστοι.
Διασώθηκαν δύο μόνο στίχοι από τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα και ένα απόσπασμα σε πεζό λόγο από τον Αρποκρατίονα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Ενρίκε Γιένα
Βιογραφία
Τον Μάρτιο του 2009, ο Γιένα ανέλαβε καθήκοντα βοηθού προπονητή του ομοσπονδιακού τεχνικού της Εθνικής Νικαράγουας, Ραμόν Οτονιέλ Ολίβας, προτού προσληφθεί ο ίδιος ως ομοσπονδιακός τεχνικός της εθνικής ομάδας, στις 16 Δεκεμβρίου 2009. Παρέμεινε στην τεχνική ηγεσία της για χρονικό διάστημα σχεδόν πέντε ετών, έως την απομάκρυνσή του, η οποία έλαβε χώρα στις 8 Νοεμβρίου 2014.
Υπό την τεχνική καθοδήγησή του, η Εθνική Νικαράγουας πραγματοποίησε τρεις συμμετοχές στο Κόπα Σεντροαμερικάνα, το 2011, το 2013 και το 2014, χωρίς, ωστόσο, να καταφέρει να ξεπεράσει τον πρώτο γύρο της διοργάνωσης. Από την άλλη, σημείωσε τις πρώτες της επιτυχίες σε προκριματική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, επικρατώντας δύο φορές της Δομινίκας, στο πλαίσιο του δεύτερου προκριματικού γύρου του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 (1-0 εντός έδρας και 0-2 εκτός έδρας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΝ Ουέσκα
Sheer Heart Attack
Σύνθεση και ηχογράφηση
Μετά από έξι εμφανίσεις στο "Uris Theatre" του Μπρόντγουεϊ τον Μάιο του 1974, ο Μπράιαν Μέι διαγνώστηκε με ηπατίτιδα, αναβάλλοντας την προγραμματισμένη αμερικάνικη περιοδεία τους με τους Mott the Hoople και αναγκάζοντας τους Queen να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Με σκοπό να διατηρήσουν σε υψηλό επίπεδο τη δημοτικότητα τους, αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν το τρίτο τους άλμπουμ, ξεκινώντας τις ηχογραφήσεις στα "Trident Studios" του Λονδίνου, τον Ιούλιο του 1974. Όσο ο Μέι βρισκόταν σε κατάσταση ανάρρωσης, ο Τζον Ντίκον ανέλαβε χρέη κιθαρίστα, εκτός από το μπάσο. Ως αποτέλεσμα, το τραγούδι "Misfire" υπήρξε το πρώτο κομμάτι του μπασίστα που συμπεριλήφθηκε σε δίσκο του συγκροτήματος. Συνολικά, ηχογράφησαν δεκατρία κομμάτια, τα έξι εκ των οποίων συνέθεσε ο Μέρκιουρι και τα τέσσερα ο Μέι, αφού ένωσε και πάλι τις δυνάμεις του με τα υπόλοιπα μέλη των Queen.
Στο μεγάλο διάστημα της απουσίας του Μέι, ο οποίος μετά την ηπατίτιδα υπέφερε από δωδεκαδακτυλικό έλκος, υπήρξε ένα μεγάλο κενό κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, το οποίο κάλυψαν οι προσπάθειες του παραγωγού Ρόι Τόμας Μπέικερ και του μηχανικού ήχου Μάικ Στόουν.
Ύφος
Το συγκρότημα πειραματίστηκε εκ νέου σε αυτό το άλμπουμ, αφήνοντας πίσω του το κοινό στιχουργικό περιεχόμενο του "Queen II". Σε συνδυασμό με το hard rock, οι Queen καταπιάστηκαν με το glam rock του "Tenement Funster", το heavy metal του "Stone Cold Crazy", το arena rock του "In the Lap of the Gods... Revisited" και το ποπ των "Killer Queen" και "Misfire". Επίσης, στον δίσκο συμπεριλήφθηκαν δύο μπαλάντες, οι "Lily Of The Valley" και "Dear Friends".
Τα μέλη του συγκροτήματος πειραματίστηκαν με όργανα που δεν είχαν ασχοληθεί στο παρελθόν, με τον Μέι να παίζει μπάντζο στο "Bring Back That Leroy Brown" και πιάνο στα "Now I'm Here" και "Dear Friends", ο Μέρκιουρι έπαιξε πλήκτρα στο "Now I'm Here" και πιάνο στα "Killer Queen" και "Bring Back That Leroy Brown", ενώ ο Ντίκον έπαιξε κιθάρα στο "Misfire" και ακουστική κιθάρα σε άλλα κομμάτια του άλμπουμ, όπως και διπλό μπάσο στο "Bring Back That Leroy Brown".
Κυκλοφορία και επιτυχία
Ο δίσκος ολοκληρώθηκε με το εξώφυλλο του Μικ Ροκ και κυκλοφόρησε μόλις δύο μήνες μετά το πέρας των ηχογραφήσεων του, το Νοέμβριο του 1974. Πρώτη μεγάλη επιτυχία υπήρξε αυτή του σινγκλ "Killer Queen", το οποίο σκαρφάλωσε στη δεύτερη θέση και παρέμεινε για δώδεκα εβδομάδες στον βρετανικό κατάλογο επιτυχιών, ενώ αποτέλεσε το πρώτο Top-20 του συγκροτήματος στα αμερικάνικα τσαρτ.
Βιολογία
Η βιολογία είναι η φυσική επιστήμη που μελετά τη ζωή και τους ζωντανούς οργανισμούς, δηλαδή τις φυσικές δομές, χημικές διεργασίες, μοριακές αλληλεπιδράσεις, φυσιολογικούς μηχανισμούς, την ανάπτυξη και την εξέλιξη. Η Βιολογία αναγνωρίζει το κύτταρο ως δομική μονάδα της ζωής, τα γονίδια ως βασικούς φορείς της κληρονομικότητας και την εξέλιξη ως μηχανισμό που επηρεάζει την δημιουργία και εξαφάνιση των ειδών. Οι ζωντανοί οργανισμοί είναι ανοικτά συστήματα που καταναλώνουν ενέργεια για να ζήσουν και περιορίζουν την εντροπία του περιβάλλοντος για να εξασφαλίσουν ομοιόσταση σε ένα σταθερό περιβάλλον. Η διεθνής σήμερα ονομασία της, ως όρος, είναι ελληνογενής και προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις  βίος  (= ζωή) +  λογία  (= διήγηση, έρευνα, ερμηνεία). Πρώτος που χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο ήταν ο Γερμανός φυσιοδίφης Γκότφριντ Ράινχολντ στο ομώνυμο έργο του Biologie το 1802. Στη σύγχρονη ελληνική γραμματεία πρωτοαναφέρθηκε από τον Δημήτριο Μαυροκορδάτο το 1836.
Sheer Heart Attack
Κυκλοφορία και επιτυχία
Ο δίσκος έφθασε μέχρι το # 2 στην πατρίδα του συγκροτήματος και το Top-10 στα περισσότερα ευρωπαϊκά τσαρτ, ενώ έφθασε μέχρι το # 12 στο αμερικάνικο Billboard και το # 6 στον Καναδά. Έχει βραβευθεί ως πλατινένιος στη Μεγάλη Βρετανία και την Πολωνία και ως χρυσός δίσκος στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Βιολογία
Οι κλάδοι της βιολογίας ορίζονται από τις ερευνητικές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν και το είδος του συστήματος που μελετήθηκε: η θεωρητική βιολογία χρησιμοποιεί μαθηματικές μεθόδους για να διατυπώσει ποσοτικά πρότυπα, ενώ η πειραματική βιολογία διεξάγει πειραματικές δοκιμασίες για να εξετάσει την εγκυρότητα των προτεινόμενων θεωριών και να διερευνήσει τους υποκείμενους μηχανισμούς της ζωής όπως εμφανίστηκε και εξελίχθηκε από άβια ύλη προ 4 δισεκατομμυρίων χρόνων μέσω σταδιακής αύξησης στην πολυπλοκότητα του συστήματος.
Sheer Heart Attack
Κυκλοφορία και επιτυχία
Στις αρχές του 1975, κυκλοφόρησε το σινγκλ "Now I'm Here", το οποίο ανέβηκε στην ενδέκατη θέση των βρετανικών τσαρτ και στο Top-30 στη Γερμανία και την Ολλανδία.
Βιολογία
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Διάφορες μορφές [[Ζωή|ζωής. Ξεκινώντας από πάνω αριστερά και πηγαίνοντας δεξιόστροφα: το μανιτάρι Amanita muscaria, το κολοβακτηρίδιο Escherichia coli, η ξινήθρα Oxalis pes-caprae και ο κροκόδειλος του Νείλου Crocodylus niloticus]] Ο όρος βιολογία προέρχεται από την ελληνική λέξη βίος που σημαίνει "ζωή" και την κατάληξη -λογία που σημαίνει "μελέτη". Ο όρος πρωτοεμφανίστηκε στα λατινικά το 1736μ.Χ. όταν ο Σουηδός επιστήμονας Κάρολος Λινναίος (Carl von Linné) έγραψε biologi στο Bibliotheca botanica (Βοτανική Βιβλιοθήκη). Το 1766 μ.Χ. επανεμφανίστηκε στη δημοσίευση με τίτλο Philosophiae naturalis sive physicae: tomus III, continens geologian, biologian, phytologian generalis (Φυσική και Φυσική φιλοσοφία: 3ος τόμος, περιέχει γεωλογία, βιολογία, γενική φυτολογία) από τον Μάικλ Κρίστοφ Χάνοβ, έναν μαθητή του Christian Wolff. Η πρώτη γερμανική χρήση της λέξης Biologie ήταν σε το 1771 σε μια μετάφραση έργου του Λινναίου. Το 1797, ο Θεοντορ Γκέοργκ Αουγκαστ Ρους χρησιμοποίησε τον όρο στον πρόλογο του βιβλίου, Grundzüge der στρατηγική " lehre van der Lebenskraft. Ο Καρλ Φρίντριχ Μπούρνταχ χρησιμοποίησε τον όρο το 1800 εννοώντας τη μελέτη των ανθρώπων από μορφολογική, φυσιολογική και ψυχολογική άποψη (Propädeutik Studien zum der gesammten Heilkunst). Ο όρος εκσυγχρονίστηκε στην εξάτομη έκδοση Biologie, oder Philosophie der lebenden Natur (Βιολογία, ή φιλοσοφία της ζωντανής φύσης)(1802-22) από τον Γκότφριντ Ρέινχολντ Τρεβιράνους, ο οποίος δήλωσε:
Sheer Heart Attack
Κριτικές και κατατάξεις
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 4,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 4,2 / 5, το "Ultimate Guitar" με 8,9 / 10, το "Discogs" με 4,3 / 5, το "Rolling Stone" με 3 / 5, το γερμανικό "Rolling Stone" με 4 / 5, ο Άντριαν Ντένινγκ με 7,5 / 10 και το "BBC" του έδωσε θετική κριτική.
Βιολογία
Ιστορία
Παρόλο που η σύγχρονη βιολογία είναι ένα σχετικά νέο πεδίο, οι επιστήμες με τις οποίες σχετίζεται και περιλαμβάνει έχουν μελετηθεί από την αρχαιότητα. Η Φυσική φιλοσοφία συνυπάρχει με τους αρχαίους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας, της Αιγύπτου, της Ινδίας και της Κίνας. Ωστόσο, η προέλευση της σύγχρονης βιολογίας και η προσέγγιση στη μελέτη της φύσης συχνά αναζητείται στην αρχαία Ελλάδα. Ενώ η συστηματική μελέτη της ιατρικής χρονολογείται από τον Ιπποκράτη (ca. 460-370 π. Χ.), η μέγιστη συνεισφορά στην ανάπτυξη της βιολογίας αποδίδεται στον Αριστοτέλη (384-322 π.Χ.). Ιδιαίτερης σημασίας είναι η Ιστορία των Ζώων και άλλα έργα στα οποία έδειξε νατουραλιστικές τάσεις, και μεταγενέστερα πιο εμπειρικά έργα που εστιάστηκαν σε βιολογικές αιτιολογήσεις και την ποικιλομορφία της ζωής. Ο διάδοχος του Αριστοτέλη στο Λύκειο, ο Θεόφραστος, έγραψε μια σειρά από βιβλία για τη βοτανική που διατηρήθηκαν ως κειμήλια της αρχαιότητας, ακόμη και στο Μεσαίωνα.
Sheer Heart Attack
Κριτικές και κατατάξεις
Το "Sheer Heart Attack" συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο "1001 Albums You Must Hear Before You Die" το 2005, ενώ το "Classic Rock" το κατέταξε 28ο στη λίστα με τα εκατό καλύτερα άλμπουμ βρετανικού ροκ όλων των εποχών. Σε δημοψήφισμα του "Kerrang!" κατατάχθηκε όγδοο στα εκατό καλύτερα άλμπουμ βρετανικού ροκ, όπως και 45ο στα εκατό καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία της ροκ μουσικής. Το "Mojo" το τοποθέτησε 72ο στα εκατό καλύτερα κιθαριστικά άλμπουμ το 2002, αλλά και 88ο στους εκατό δίσκους που άλλαξαν τον κόσμο το 2007. Τέλος, το γερμανικό "Rock Hard" το κατέταξε στο # 308 των 500 καλύτερων άλμπουμ της ροκ και μέταλ μουσικής.
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Queen Κατηγορία:Άλμπουμ του 1974
Βιολογία
Ιστορία
Τα επιτεύγματα της μικροσκοπίας επηρέασαν σημαντικά τη βιολογική σκέψη. Στις αρχές του 19ου αιώνα πολλοί βιολόγοι επεσήμαναν την σημαντικότητα του κυττάρου. Το 1838 οι Schleiden και Schwann προώθησαν τις καθολικές αλήθειες ότι (1) η δομική μονάδα των οργανισμών είναι το κύτταρο και (2) κάθε μεμονωμένο κύτταρο έχει όλα τα χαρακτηριστικά της ζωής, αλλά εσφαλμένα αντέκρουσαν την άποψη ότι (3) όλα τα κύτταρα προέρχονται από τη διαίρεση άλλων κυττάρων. Περί το 1860, με τη συνεισφορά των Ρομπερτ Ρεμακ και Ρούντολφ Βίρχοβ, οι περισσότεροι βιολόγοι αποδέχτηκαν τα τρία θεμελιώδη δόγματα της κυτταρικής θεωρία ς.
Εν τω μεταξύ, οι φυσικοί ιστορικοί ασχολήθηκαν με την ταξινομία και την ταξινόμηση. Ο Κάρολος Λινναίος δημοσίευσε μία βασική ταξινόμηση για το φυσικό κόσμο το 1735 (που επανεκδόθηκε πολλάκις), και περί το 1750 εισήγαγε επιστημονικές ονομασίες για όλα τα είδη. Οι Τζεόρτζες-Λουις Λεκλερκ και Κομτε ντε Μπουφον, θεώρησαν τα είδη ως τεχνητές κατηγορίες και τις μορφές ζωής ως εύπλαστες—και πιθανολόγησαν κοινή καταγωγή. Ο Μπουφόν δεν αποδέχτηκε την εξελικτική θεωρία αλλά αποτέλεσε σημαντική μορφή στην ιστορία της εξελικτικής σκέψης, και το έργο του επηρέασε τις εξελικτικές θεωρίες των δύο Λαμάρκ και του Δαρβίνου.
Ο Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ ήταν ο πρώτος που παρουσιάσε μια εμπεριστατωμένη θεωρία της εξέλιξης. Υποστήριξε ότι η εξέλιξη ήταν αποτέλεσμα της περιβαλλοντικής επίδρασης στα χαρακτηριστικά των ζώων, που σημαίνει ότι με συχνότερη και καλύτερη χρήση ενός οργάνου αυτό αναβαθμίζεται σε πολυπλοκότητα και αποτελεσματικότητα, και έτσι το ζώο προσαρμόζεται στο περιβάλλον του. Ο Λαμάρκ πίστευε ότι αυτά τα επίκτητα χαρακτηριστικά θα κληρονομηθούν από τους απογόνους του ζώου, όπου θα συνεχίσουν να βελτιώνονται. Ο Βρετανός νατουραλιστής Κάρολος Δαρβίνος συνδύασε τη βιογεωγραφική προσέγγιση του Χούμπολτ, την ενιαία γεωλογία του Λάιελ, τις μελέτες του Μάλθους για την αύξηση του πληθυσμού, με τις δική του μορφολογική τεχνογνωσία και εκτεταμένες φυσικές παρατηρήσεις, και διαμόρφωσε μια πιο επιτυχημένη εξελικτική θεωρία που βασίζεται στην φυσική επιλογή. Με παρόμοια λογική και τεκμήρια ο Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας κατέληξε ανεξάρτητα στα ίδια συμπεράσματα. Μολονότι συχνά αμφισβητήθηκε, η θεωρία του Δαρβίνου διαδόθηκε γρήγορα στην επιστημονική κοινότητα και αποτέλεσε ένα κεντρικό αξίωμα για τη ραγδαία ανάπτυξη της βιολογικής επιστήμης.
Η εξάρτηση της φυσικής μορφής από την κληρονομικότητα διερευνήθηκαν με εξελικτικες αρχές και πληθυσμιακή γενετική. Τις δεκαετίες 1940-1950 από έρευνες διαπιστώθηκε ότι το DNA που είναι συστατικό των χρωμοσωμάτων όπου βρίσκονται οι κληρονομικές μονάδες που ονομάστηκαν γονίδια. Με τη μελέτη νέων πρότυπων μικροοργανισμών όπως ιοί και βακτήρια και την ανακάλυψη της διπλής ελικοειδούς δομής του DNA το 1953, σηματοδοτήθηκε η μετάβαση στην εποχή της μοριακής γενετικής. Από το 1950 έως σήμερα η βιολογία έχει αναπτυχθεί εκτεταμένα στο μοριακό τομέα. Ο γενετικός κώδικας μελετήθηκε από τους Χαρ Γκομπίντ Χοράνα, Ρομπερτ Ηολλευ και Μάρσαλ Γουόρεν Νίρενμπεργκ κατόπιν ανάλυσης του DNA  στα κωδόνια. Το 1990 εκκινήθηκε το Πρόγραμμα Ανθρώπινου Γονιδιώματος με αντικείμενο την χαρτογράφηση του γονιδιώμα τος, που ουσιαστικά ολοκληρώθηκε το 2003 και αναμένονται περαιτέρω δημοσιεύσεις αναλύσεων. Επρόκειτο για το πρώτο βήμα μιας παγκοσμιοποιημένης προσπάθειας για ενσωμάτωση συσσωρευμένων γνώσεων βιολογίας σε ένα λειτουργικό, μοριακό ορισμό για το ανθρώπινο σώμα και τα σώματα των άλλων οργανισμών.
Αρχές της Βιολογίας
Η Βιολογία είναι η μελέτη όλων των ζωντανών οργανισμών. Δεν είναι σαν τη Φυσική γι' αυτό και δεν περιγράφει συνήθως βιολογικά συστήματα σε σχέση με αντικείμενα τα οποία υπακούουν σε αμετάβλητους φυσικούς νόμους που περιγράφουν τα μαθηματικά, παρ' όλα αυτά χαρακτηρίζονται από διάφορες σημαντικές αρχές και σκέψεις όπως: η παγκοσμιότητα, η εξέλιξη, η ποικιλία, η κοινή καταγωγή, η ομοιοστασία και οι αλληλεπιδράσεις. Δεν επικαλείται αιτιοκρατικές εξηγήσεις όπως η Φυσική, παρά αναζητά ολιστική και ρεαλιστική ερμηνεία των παρατηρούμενων βιολογικών φαινομένων.
Παγκοσμιότητα: Βιοχημεία, κύτταρα και γενετικός κώδικας
thumb|Διάγραμμα που απεικονίζει το [[DNA το πρωταρχικό γενετικό υλικό |296x296px]]
Όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί αποτελούνται από κύτταρα, τα οποία διαδοχικά, έχουν ένα μοντέλο που βασίζεται στον άνθρακα. Όλοι οι οργανισμοί μεταφέρουν την κληρονομικότητα τους μέσω του γενετικού υλικού το οποίο είναι βασισμένο πάνω στα νουκλεϊκά οξέα όπως είναι το DNA χρησιμοποιώντας έναν παγκόσμιο γενετικό κώδικα. Στην εξελικτική βιολογία το στοιχείο της παγκοσμιότητας των διαδικασιών είναι επίσης παρών, για παράδειγμα στους περισσότερους μεταζωικούς οργανισμούς η βασική πορεία της ανάπτυξης του πρώιμου εμβρύου μοιράζεται πανομοιότυπα μορφολογικά χαρακτηριστικά και περιλαμβάνει αντίστοιχα γονίδια (σε αυτό συμπεριλαμβάνεται και η τρισωμία).
Εξέλιξη: Η βασική αρχή της βιολογίας
Μία από τις κεντρικές, θεμέλιες αρχές της βιολογίας είναι ότι όλοι οι οργανισμοί έχουν προέλθει ξεκινώντας από κοινή προέλευση μέσω μιας διαδικασίας της εξέλιξης. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που οι οργανισμοί εμφανίζουν εντυπωσιακές ομοιότητες σε μονάδες και διαδικασίες που είδαμε στην προηγούμενη ενότητα. Ο Κάρολος Δαρβίνος καθιέρωσε την εξέλιξη σαν μια βιώσιμη θεωρία διευκρινίζοντας το βασικό της θεμέλιο, την φυσική επιλογή. Ο Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας (Alfred Russell Wallace) αναγνωρίζεται γενικώς ως συνεπίκουρος στην ανακάλυψη τούτης της ιδέας. Η Γενετική μετατόπιση με τη σειρά της αντιμετωπίστηκε ως επιπρόσθετος μηχανισμός στην αποκαλούμενη σύγχρονη σύνθεση. Η εξελικτική ιστορία των ειδών- η οποία αναφέρει τα χαρακτηριστικά από τα οποία προήλθαν τα διάφορα είδη με τη γενεαλογική τους σχέση με άλλα είδη φυλογονία.
Ποικιλία: Η ποικιλομορφία των ζωντανών οργανισμών
Παραδοσιακά οι ζωντανοί οργανισμοί χωρίζονται σε πέντε βασίλεια:
Το σύστημα των πέντε βασιλείων θεωρείται πλέον ξεπερασμένο από τους περισσότερους επιστήμονες.
Σύμφωνα με τις σύγχρονες ταξινομικές μεθόδους οι οποίες βασίζονται στην ακολουθία διαφόρων γονιδίων (παραδοσιακά ριβοσωματικών RNA), οι οργανισμοί διακρίνονται σε τρεις επικράτειες:
Υπάρχει επίσης μια σειρά από υποχρεωτικώς ενδοκυτταρικά παράσιτα που στην σειρά που παρατίθενται μπορούν να θεωρηθούν λιγότερο "ζωντανά".
Κοινή καταγωγή: The common descent of life
thumb|Το [[φυλογενετικό δένδρο όλων των ζώντων οργανισμών, βασισμένο στα δεδομένα των rRNA γονιδίων, που δείχνει τον διαχωρισμό των τριών επικρατειών των βακτηρίων, των αρχαίων και των ευκαρυωτικών, όπως περιγράφηκαν αρχικά από τον Καρλ Βέζε (Carl Woese). Δενδρογράμματα διαμορφωμένα από τις αλληλουχίες άλλων γονιδίων είναι γενικώς παρόμοια, αν και είναι δυνατόν να τοποθετούν πρώιμες ομάδες με διαφορετικό τρόπο, εξαιτίας της αιφνίδιας πιθανώς εξέλιξης του rRNA. Οι ακριβείς σχέσεις των τριών επικρατειών είναι ακόμα υπό συζήτηση.]]Μια ομάδα οργανισμών θεωρείται ότι έχει κοινή καταγωγή αν έχει έναν κοινό πρόγονο. Όλοι οι οργανισμοί που υπάρχουν στη Γη κατάγονται από έναν κοινό πρόγονο ή από μια κοινή δεξαμενή γονιδίων. Αυτός ο "τελευταίος παγκόσμιος κοινός πρόγονος", δηλαδή, ο πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος όλων των οργανισμών, πιστεύεται ότι εμφανίστηκε περίπου πριν από 3.5 δισεκατομμύρια χρόνια (δείτε: Αβιογένεση).
Η έκφραση «όλη η ζωή από ένα αυγό» (από την λατινική έκφραση "Omne vivum ex ovo") η οποία αποτελεί θεμελιώδη ιδέα της σύγχρονης βιολογίας, φανερώνει την ύπαρξη μίας αδιάκοπης συνέχειας της ζωής από την εμφάνιση της μέχρι και σήμερα.
Μέχρι τον 19ο αιώνα ήταν διαδεδομένη αντίληψη ότι μορφές ζωής μπορούσαν να εμφανιστούν ακαριαία υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Η καθολικότητα του γενετικού κώδικα θεωρείται εν γένει από τους βιολόγους ως η οριστική απόδειξη υπέρ της θεωρίας της καθολικής κοινής καταγωγής όλων των βακτηρίων, των αρχαίων και των ευκάρυων.
Αλληλεπίδραση: Συμπλέγματα και περιβάλλοντα
thumb|272x272px|right|Αμοιβαία [[συμβίωση μεταξύ του ψαριού κλόουν του γένους Amphiprion που κατοικεί ανάμεσα στα πλοκάμια της τροπικής θαλάσσιας ανεμώνης. Το ψάρι προστατεύει την ανεμώνη από τα ψάρια-καταναλωτές της, και σε αντάλλαγμα τα πλοκάμια της ανεμώνης που τσιμπούν προστατεύουν τα ψάρια κλόουν από τους εχθρούς τους]]
Κάθε ζωντανός οργανισμός αλληλεπιδρά με άλλους οργανισμούς και με το φυσικό περιβάλλον του. Ένας από τους λόγους που τα βιολογικά συστήματα είναι δύσκολο να μελετηθούν είναι γιατί υπάρχουν πάρα πολλές διαφορετικές πιθανές αλληλεπιδράσεις με τους άλλους οργανισμούς και το περιβάλλον.
Οι καταστάσεις μπορεί να γίνουν περισσότερο πολύπλοκες όταν δύο ή περισσότερα διαφορετικά είδη επιδρούν σε ένα οικοσύστημα, και επηρεάζουν την οικολογία.
Σκοπός της Βιολογίας
Η βιολογία έχει γίνει ένα τόσο εκτενές ερευνητικό πεδίο, που δεν μελετάται γενικά ως ενιαία επιστήμη αλλά ως διάφορα συγκεντρωμένα επιστημονικά υπο-πεδία. Εδώ εξετάζονται τέσσερις ευρείες ομαδοποιήσεις. Η πρώτη μεγάλη ομάδα αποτελείται από τα βιολογικά πεδία που μελετούν τις βασικές δομές των συστημάτων διαβίωσης: κύτταρα, γονίδια κ.λ.π. Μια δεύτερη ομαδοποίηση εξετάζει τη λειτουργία αυτών των δομών στο επίπεδο ιστών, οργάνων και οργανισμών. Μια τρίτη ομαδοποίηση εξετάζει τους οργανισμούς και την προϊστορία τους. Τέλος μια πλειάδα βιολογικών πεδίων εστιάζει στις αλληλεπιδράσεις. Αυτά τα όρια, οι ομαδοποιήσεις και οι περιγραφές, είναι μια απλουστευμένη περιγραφή της βιολογικής έρευνας. Στην πραγματικότητα, τα όρια μεταξύ των βιολογικών πεδίων είναι πολύ ρευστά και οι περισσότεροι κλάδοι δανείζονται συχνά τεχνικές μεταξύ τους. Παραδείγματος χάριν, η εξελικτική βιολογία βασίζεται πολύ στις τεχνικές της μοριακής βιολογίας για να καθορίσει τις αλληλουχίες του DNA που βοηθούν στην κατανόηση της γενετικής παραλλαγής ενός πληθυσμού. Επίσης, η φυσιολογία δανείζεται πολλά στοιχεία από τη βιολογία κυττάρου για την περιγραφή της λειτουργίας των οργάνων.
=== Ταξινόμηση των σύγχρονων βιολογικών επιστημών-βιοεπιστημών-επιστημών ζωής ===
Η δομή της ζωής
thumb|296x296px|Διάγραμμα ενός τυπικού ζωικού [[κύτταρο (βιολογία)|κυττάρου που απεικονίζει κυτταρικά οργανίδια και δομές του κυττάρου.]]
Η κυτταρική βιολογία μελετά τις ιδιότητες της φυσιολογίας των κυττάρων, όπως και τη συμπεριφορά, την αλληλεπίδραση, και το περιβάλλον, όλα αυτά σε μικροσκοπικό και μοριακό επίπεδο. Η κυτταρική βιολογία ερευνά τόσο τους μονοκυτταρικούς οργανισμούς όπως είναι τα βακτήρια όσο και προσαρμοσμένα κύτταρα σε πολυκύτταρους οργανισμούς όπως είναι οι άνθρωποι.
Η κατανόηση της σύνθεσης και της λειτουργίας των κυττάρων είναι θεμελιώδης σε όλες τις βιολογικές επιστήμες. Η εκτίμηση των ομοιοτήτων και των διαφορών μεταξύ των διαφορετικών τύπων κυττάρων είναι ιδιαίτερα σημαντική στα πεδία του κυττάρου και της μοριακής βιολογίας.
Η Γενετική είναι η επιστήμη των γονιδίων, της κληρονομικότητας, και των μεταλλάξεων των οργανισμών. Στις σύγχρονες έρευνες, η γενετική παρέχει σημαντικά εργαλεία στην εξέταση των λειτουργιών ιδιαίτερων γονιδίων, π.χ. ανάλυση της γενετικής αλληλεπίδρασης. Στους οργανισμούς οι γενετικές πληροφορίες μεταφέρονται μέσω των χρωματοσωμάτων, τα οποία απεικονίζονται στη χημική δομή συγκεκριμένων μορίων DNA.
Στα γονίδια βρίσκονται κωδικοποιημένες οι πληροφορίες που είναι απαραίτητες για τη σύνθεση πρωτεϊνών, οι οποίες με τη σειρά τους παίζουν μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση του τελικού φαινότυπου του οργανισμού, αν και σε πολλές περιπτώσεις δεν τον καθορίζουν ολοκληρωτικά.
Η αναπτυξιακή βιολογία μελετά τη διαδικασία με την οποία αναπτύσσονται οι οργανισμοί. Έχοντας ξεκινήσει από την εμβρυολογία, σήμερα η αναπτυξιακή βιολογία μελετά το γενετικό έλεγχο της κυτταρικής ανάπτυξης, της κυτταρικής διαφοροποίησης και της "μορφογέννησης", δηλαδή της διαδικασίας που συντελεί στη δημιουργία ιστών, οργάνων και ανατομίας. Οργανισμοί που αποτελούν πρότυπα συστήματα για την μελέτη της αναπτυξιακής βιολογίας περιλαμβάνουν τον νηματώδη Caenorhabditis elegans, τη μύγα των φρούτων Drosophila melanogaster, τον ιχθύ Brachydanio rerio (zebrafish), το ποντίκι Mus musculus, και το φυτό Arabidopsis thaliana.
Φυσιολογία των οργανισμών
Η Φυσιολογία μελετά τις μηχανικές, φυσικές και βιοχημικές διαδικασίες των ζωντανών οργανισμών, προσπαθώντας να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο όλες οι δομές λειτουργούν σαν σύνολο. Η μελέτη της φυσιολογίας συνήθως χωρίζεται στη φυσιολογία των φυτών και στη φυσιολογία των ζώων, αλλά οι αρχές της φυσιολογίας είναι καθολικές, όποιος και αν είναι ο συγκεκριμένος οργανισμός υπό μελέτη. Για παράδειγμα, όποιες γνώσεις αποκτούμε για την φυσιολογία των κυττάρων της μαγιάς μπορούν να εφαρμοστούν επίσης και στα ανθρώπινα κύτταρα. Ο τομέας της φυσιολογίας των ζώων επεκτείνει τα εργαλεία και τις μεθόδους της ανθρώπινης φυσιολογίας σε είδη ζώων. Η φυσιολογία των φυτών επίσης δανείζεται τεχνικές και από τους δύο αυτούς τομείς.
Η Ανατομία είναι ένα βασικό κομμάτι της φυσιολογίας και μελετά πώς λειτουργούν και αλληλεπιδρούν τα οργανικά συστήματα των ζώων, όπως το νευρικό, το ανοσοποιητικό, το ενδοκρινικό, το αναπνευστικό και το κυκλοφορικό. Η μελέτη αυτών των συστημάτων γίνεται από κοινού με τους επιστημονικούς κλάδους της νευρολογίας, της ενδοκρινολογίας και των λοιπών.
Ποικιλία και εξέλιξη των οργανισμών
thumb|254x254px|Στην [[πληθυσμιακή γενετική η εξέλιξη ενός πληθυσμού μερικές φορές απεικονίζεται σαν ένα διάγραμμα αναπαραγωγικής επιτυχίας των οργανισμών στη φύση. Τα βέλη δείχνουν την κατεύθυνση που επιλέγει ένας πληθυσμός στη φύση, και τα σημεία Α, Β, και C είναι τοπικά βέλτιστα. Η κόκκινη σφαίρα δείχνει έναν πληθυσμό που κινείται από μια πολύ χαμηλή τιμή αναπαραγωγικής επιτυχίας προς την υψηλότερη τιμή]]
Η εξελικτική βιολογία ασχολείται με την προέλευση και την καταγωγή των ειδών, όπως και με τις αλλαγές τους στο πέρασμα του χρόνου, δηλαδή με την εξέλιξη τους.
Η εξελικτική βιολογία είναι ένα περιεκτικό πεδίο γιατί περιλαμβάνει επιστήμονες από πολλούς παραδοσιακούς επιστημονικούς κλάδους που ασχολούνται με την ταξινομία. Για παράδειγμα, συνήθως περιλαμβάνει επιστήμονες που μπορεί να έχουν μια ειδίκευση σε συγκεκριμένους οργανισμούς όπως ζωολογία, ορνιθολογία, ή ερπετολογία όμως χρησιμοποιούν τις γνώσεις τους για αυτούς τους οργανισμούς για να απαντήσουν σε γενικές ερωτήσεις που αφορούν την εξέλιξη. Επίσης περιλαμβάνει συνήθως παλαιοντολόγους που χρησιμοποιούν απολιθώματα για να απαντήσουν σε ερωτήσεις για τον τρόπο και το ρυθμό της εξέλιξης, καθώς και ειδικοί σε τομείς όπως γενετική των πληθυσμών και θεωρία της εξέλιξης. Στην δεκαετία του 1990 η αναπτυξιακή βιολογία συμπεριελήφθη ξανά στην εξελικτική βιολογία μετά τον αρχικό αποκλεισμό της από τη μοντέρνα σύνθεση, μέσω της μελέτης της εξελικτικής αναπτυξιακής βιολογίας. Σχετικά πεδία που συχνά θεωρούνται κομμάτια της εξελικτικής βιολογίας είναι η φυλογενετική, η συστηματική και η ταξινομία.
Τα δύο κύρια παραδοσιακά συστήματα ταξινόμησης είναι η βοτανική και η ζωολογία.
Η βοτανική είναι η επιστημονική μελέτη των φυτών. Η Βοτανική καλύπτει μεγάλη κλίμακα των επιστημονικών κλάδων που μελετούν την ανάπτυξη, την αναπαραγωγή, το μεταβολισμό, τις ασθένειες και την εξέλιξη των φυτών.
Η ζωολογία είναι η επιστημονική μελέτη των ζώων, και περιλαμβάνει την φυσιολογία των ζώων που μελετά ποικίλα πεδία όπως η ανατομία και η εμβρυολογία. Η κοινή γενετική και οι μηχανισμοί ανάπτυξης των ζώων και των φυτών μελετώνται στη μοριακή βιολογία, στη μοριακή γενετική και στην αναπτυξιακή βιολογία. Η οικολογία των ζώων καλύπτεται από την οικολογία της συμπεριφοράς και άλλους κλάδους.