cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ψάρι Μεσσηνίας
Γιαννάκης Γκρίτζαλης
Η συμμετοχή και συνεισφορά του Γιαννάκη Γκρίτζαλη, κατά τα πρώτα χρόνια του αγώνα της παλιγγενεσίας, είναι γνωστές και ιστορικά τεκμηριωμένες. Αρκεί να σημειωθεί ο πρωταγωνιστικός του ρόλος στο Βαλτέτσι, την Άλωση της Τριπολιτσάς και τα Δερβενάκια που τον καθιέρωσαν ως οπλαρχηγό πρώτης γραμμής. Μετά την Άλωση της Τριπολιτσάς ονομάστηκε το 1823 χιλίαρχος σε ηλικία 32 ετών και ήταν ο νεότερος σε ηλικία χιλίαρχος μεταξύ των οπλαρχηγών του Αγώνα. Τον βαθμό αυτό τον πήρε στο πεδίο της μάχης και όχι με άλλα κριτήρια όπως δινόταν στη συνέχεια οι βαθμοί και κυρίως κατά τον εμφύλιο του 1825.
Ο Γιαννάκης όπως και ο Μητροπέτροβας υπήρξαν άξιοι και πιστοί φίλοι του Κολοκοτρώνη και για τον λόγο αυτό φυλακίστηκαν μαζί του, κατά τον εμφύλιο πόλεμο του 1825, στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στην Ύδρα, από την Κυβέρνηση Κουντουριώτη, Κωλέττη και λοιπών. Η φυλάκιση τους, όπως είναι πλέον ιστορικά αποδεδειγμένο και απ’ όλους αποδεκτό, αποτέλεσε την ευκαιρία και αφορμή της απόβασης του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, με όλα τα γνωστά και οδυνηρά επακόλουθα.
Αποφυλακισθέντες, στα τέλη Μαΐου, επειδή ο λαός ζητούσε τους φυσικούς ηγέτες και χωρίς καμία πικρία ή μνησικακία ανέλαβαν πάλι τη γνωστή αγωνιστική τους δράση, συγκινώντας το φιλελληνικό κίνημα και τα ανακτοβούλια της Ευρώπης, επειδή έδειξαν ότι οι Έλληνες πράγματι επιθυμούν και αξίζουν την ελευθερία τους.
Η αγνή και άδολη αυτή συμπεριφορά του Γιαννάκη Γκρίτζαλη και του Μητροπέτροβα, όπως και ο πρωταγωνιστικός τους ρόλους στους αγώνες κατά του Ιμπραήμ, αποτέλεσαν παραδείγματα ηρωισμού και πατριωτισμού μεταξύ των μαχόμενων Ελλήνων και κυρίως μεταξύ των συμπατριωτών τους. Γι’ αυτό και η Μεσσηνία είναι από τις λίγες περιοχές που δεν εμφανίστηκε το θλιβερό φαινόμενο των «προσκυνημένων».
Μετά το Ναυαρίνο, ένα άλλο οδυνηρό και καθοριστικό, για την μετέπειτα ιστορία του τόπου, γεγονός υπήρξε, η δολοφονία του Καποδίστρια.
Η έλευση του Όθωνα, σε ηλικία μόλις 18 ετών και η επιτροπεία του από τους αντιβασιλείς δρομολόγησαν για τη χώρα καινούρια δεδομένα και αποτελούν θλιβερές σελίδες της νεότερης ιστορίας. Και μόνο το γεγονός της καταδίκης σε θάνατο παρ’ ολίγον εκτέλεσης των Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα αρκεί να αποδείξει τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας αυτή την εποχή. Εάν εκτελείτο ο Κολοκοτρώνης η Πατρίδα μας θα κουβαλούσε στους αιώνες το στίγμα της ντροπής και της αχαριστίας.
Ας σημειωθεί ότι μεταξύ των αιτημάτων, πέραν της αποφυλάκισης των Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα, περιλαμβάνεται για πρώτη φορά και εκχώρηση Συντάγματος. Η συμμετοχή δε σ’ αυτήν και η φυλάκιση του Δημητρίου Καλλέργη, θεωρείται από πολλούς ιστορικούς, μεταξύ των οποίων και ο Γεώργιος Ρούσσος ως προπομπός της επανάστασης του 1843. Για πολλούς όμως είναι άγνωστο το πότε και από ποιους ζητήθηκε για πρώτη φορά εκχώρηση Συντάγματος.
Ο Γιαννάκης Γκρίτζαλης, ο σημαντικότερος αρχηγός της Μεσσηνιακής επανάστασης, φέρεται να αρνείται την ανάμειξη των φυλακισμένων στρατηγών Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα στην εξέγερση και επικαλείται ως λόγο για τον ξεσηκωμό των χωρικών την αβάσταχτη φορολογία.
Στις 29 Ιουλίου 1834 τέσσερα οργανωμένα κινήματα σε τέσσερα διαφορετικά σημεία της Μεσσηνίας και της Αρκαδίας έλαβαν χώρα, ταυτόχρονα.
Ο Γκρίτζαλης διακήρυξε ότι το κίνημα απέβλεπε στην κατάργηση της Αντιβασιλείας και την άμεση ανάληψη της βασιλικής εξουσίας από τον Όθωνα. Δήλωσε ακόμη ότι η επανάσταση είχε σκοπό να εμποδίσει την υπονόμευση της Ορθοδόξου Εκκλησίας από τους αλλόθρησκους αντιβασιλείς και διέδωσε συνάμα ότι το κίνημα είχε προεξοφλήσει τη συγκατάθεση και τη βοήθεια της Ρωσίας. Τέλος για να επιτύχει και τη σύμπραξη του αγροτικού κόσμου, υποστήριξε ότι ένα άλλο κίνητρο της εξέγερσης ήταν η καταθλιπτική φορολογία που είχε επιβληθεί στους γεωργούς και οι ληστρικές μέθοδοι με τις οποίες εισπράττονταν οι φόροι από τους ενοικιαστές των, όλους ευνοουμένους του καθεστώτος.
Τα ποικίλα αυτά συνθήματα, παρότρυναν τον λαό της Κυπαρισσίας, ο οποίος εκδηλώθηκε υπέρ των επαναστατών και ο Γκρίτζαλης συγκέντρωσε 300-400 οπλοφόρους, κινήθηκε προς τις γύρω περιοχές για να ξεσηκώσει κι άλλες κωμοπόλεις και χωριά. Τον ακολουθούσαν και πολλοί χωρικού οπλισμένοι μόνο με μαχαίρια, δρεπάνια, τσουγκράνες και ραβδιά. Το κίνημα έπαιρνε έκταση και αποκτούσε λαϊκή υποστήριξη.
Την ίδια μέρα, στη Γαράτζα, ο περίφημος οπλαρχηγός και πεθερός του Γιαννάκη Γκρίτζαλη Μητροπέτροβας, κήρυξε επανάσταση με τα ίδια συνθήματα. Το τρίτο κίνημα εκδηλώθηκε, πάντα την ίδια ημέρα, στην Παλούμπα Μεσσηνίας (Αρκαδίας), από τους Κόλια και Μήτρο Πλαπούτα, ανηψιούς του εγκάθειρκτου στρατηγού Πλαπούτα. Μια στάση εκδηλώθηκε από τον οπαρχηγό Αναστάση Τζαμαλή, στα Ασλάναγα Μεσσηνίας (σημερινό Άρι), ο οποίος ενώθηκε με τον Μητροπέτροβα και από κοινού χτύπησαν τις κυβερνητικές δυνάμεις που υπεράσπιζαν το Νησί της Καλαμάτας. Μια Πέμπτη εξέγερση σημειώθηκε στο Δερμπούνι Αρκαδίας. Εκεί οι επαναστάτες συνάντησαν ισχυρές κυβερνητικές δυνάμεις που ήσαν υπό τις διαταγές του μοιράρχου Φλέσσα, αδελφού του Παπαφλέσσα. Στην αψιμαχία που δόθηκε επικράτησαν οι κυβερνητικοί, στο μεταξύ όμως έφτασε ο Γκρίτζαλης με το ισχυρό του σώμα, και τότε οι οπλοφόροι του Φλέσσα προσχώρησαν όλοι στους επαναστάτες, εκτός του αδελφού του Παπαφλέσσα που ξέφυγε και κατέφυγε καταδιωκόμενος στην Μεγαλόπολη. Ο Γκρίτζαλης βάδισε κατά της Μεγαλόπολης, αποφασισμένος να δώσει αποφασιστική μάχη. Αλλά οι Βαυαροί, που υπεράσπιζαν την πόλη με δύο λόχους και απόσπασμα ιππικού, εγκατέλειψαν αμαχητί και η πόλη καταλήφθηκε από τον Γιαννάκη Γκρίτζαλη στις 4 Αυγούστου.
Η επανάσταση απλωνόταν, επικρατούσε. Μέσα σε μια εβδομάδα οι στασιαστές είχαν υπό τον έλεγχό τους ολόκληρη σχεδόν την Μεσσηνία και την Αρκαδία. Τα κυβερνητικά στρατεύματα και οι αρχές έφευγαν από παντού και στην έδρα της αντιβασιλείας επικρατούσε ήδη ταραχή μεγάλη και αμηχανία.
Για την καταστολή της ανταρσίας διατέθηκαν ισχυρότατες δυνάμεις, με επικεφαλής τον Αρχιστράτηγο Σμαλτς. Ο Κωλέττης επιστράτευσε και τον ονομαστό οπλαρχηγό Γαρδικιώτη Γρίβα, καθώς και τον Πελοποννήσιο αρχιπρόκριτο Κανέλλο Δεληγιάννη, ο οποίος, για την περίσταση ονομάστηκε συνταγματάρχης. Επίσης εστάλησαν κατά των επαναστατών οι Μανιάτες οπλαρχηγοί Κατσάκος Μαυρομιχάλης, Τζουσιάκος, Γιατράκος και άλλοι, βαυαρικά και ελληνικά στρατεύματα - από Ρουμελιώτες και Μανιάτες ιδίως - έλαβαν μέρος στην εκστρατεία. Χωρίστηκαν σε δύο φάλαγγες. Η μία υπό τον Κατσάκο, με δύο χιλιάδες πολεμιστές πολεμιστές, εβάδισε κατά των επαναστατών της Μεσσηνίας, επικεφαλής των οποίων ήταν ο Μητροπέτροβας και ο Τζαμαλής. Κατά τη μάχη που δόθηκε επικράτησαν πλήρως τα κυβερνητικά στρατεύματα. Οι επαναστάτες διαλύθηκαν και ασύντακτοι διεσκορπίστηκαν στα γύρω χωριά και ο Τζαμαλής συνελήφθηκε και ο Μητροπέτροβας παραδόθηκε.
Το δεύτερο κυβερνητικό σώμα υπό τον Χατζηχρήστο και τον Γαρδικιώτη Γρίβα κινήθηκε κατά των επαναστατών της Αρκαδίας, επικεφαλής των οποίων ήταν ο Γιαννάκης Γκρίτζαλης, οι αδελφοί Πλαπούτα και ο Ζερμπίνης. Στο χωριό Σούλου, κοντά στην Μεγαλόπολη, συγκρούστηκαν τα δύο στρατεύματα, όπου κι εδώ επικράτησαν οι κυβερνητικοί. Σκοτώθηκαν 50 επαναστάτες και ισάριθμοι κυβερνητικοί. Τελικά οι επαναστάτες υποχώρησαν και διαλύθηκαν. Ο Γκρίτζαλης, με 300, εξακολουθούσε τον αγώνα, καταδιωκόμενος όμως από τόπο σε τόπο. Τελικά παραδόθηκε στον Γρίβα κι αργότερα παραδόθηκε και ο ανιψιός του Κολοκοτρώνη Ζερμπίνης, συνελήφθηκαν και οι αδελφοί Πλαπούτα. Η επανάσταση είχε κατασταλεί και ύστερα ακολούθησαν οι δίκες των αρχηγών της στάσης.
Έκτακτο στρατοδικείο με πρόεδρο τον Άγγλο Θωμά Γκόρντον και μέλη τον συνταγματάρχη Π. Γιατράκο, τον αντισυνταγματάρχη Σπυρομήλιο και τους δικαστές Φ. Φραγκούλη και Αν. Λόντο συγκροτήθηκε, με έδρα την Κυπαρισσία, όπου είχε εκραγεί η ανταρσία. Εισαγγελέας ορίστηκε ο Δ. Σούτσος, ο γαμπρός δηλαδή του περιλάλητου υπουργού Σχινά, και ένας από τους δικαστές που είχαν καταδικάσει σε θάνατο τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι ο Σπυρομήλιος που ήταν τώρα «στρατοδίκης» είχε συλληφθεί πριν ένα χρόνο μαζί με τον Κολοκοτρώνη, ως συνένοχός του στην υποτιθέμενη συνωμοσία. Είχε μείνει στην φυλακή εννέα μήνες, αλλά τελικά τον αποφυλάκισε ο Κωλέττης για να τον ορίσει τώρα δικαστή των άλλοτε ομοφρόνων του.
Πρώτος δικάστηκε ο Γκρίτζαλης «ο γενναιότερος και δραστηριότερος των κορυφαίων της Πελοποννησιακής ανταρσίας». Ο Γκρίτζαλης, ο οποίος ανέλαβε θαρραλέα όλες τις ευθύνες της ανταρσίας, καταδικάστηκε σε θάνατο. Δύο ώρες μετά την καταδίκη του, εκτελέστηκε με τουφεκισμό στις 19-9-1834. Αρνήθηκε να του δέσουν τα μάτια και φώναξε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα: «Αδέλφια, άδικα πεθαίνω. Γύρεψα τα δίκια των Ελλήνων».Το στρατοδικείο καταδίκασε επίσης σε θάνατο τον Μητροπέτροβα και τον Τζαμαλή. Μόνον η ποινή του Μητροπέτροβα δεν εκτελέστηκε «ως υπέργηρου και αγωνισθέντος υπέρ πατρίδος» και μετατράπηκε σε ισόβια φυλάκιση.
Στη γυναίκα του Γιαννάκη Γκρίτζαλη δεν επέτρεψαν να πάρει το σώμα του νεκρού ήρωα, από φόβο μήπως κατά την ταφή προκληθούν μεγαλύτερες ταραχές. Η τραγική γυναίκα μάζεψε τα μυαλά του νεκρού άντρα της, που είχε πυροβοληθεί στο κεφάλι και στη συνέχεια κέρασε, σύμφωνα με το έθιμο, το εκτελεστικό απόσπασμα.
Προτομές του Γιαννάκη Γκρίτζαλη υπάρχουν στο Ψάρι, στην Κυπαρισσία όπου και εκτελέστηκε και στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών.
Η συμβολή του Γιαννάκη Γκρίτζαλη στον αγώνα της απελευθέρωσης είναι μεγάλη, ωστόσο το όνομά του δεν έχει πάρει στην ιστορία τη θέση που του αξίζει (όσον αφορά τη διδασκόμενη στα σχολεία ιστορία), γιατί: α) η Μεσσηνιακή Επανάσταση, που επιστέγασε και σηματοδότησε τη δράση και τους αγώνες του Γκρίτζαλη, συνοδεύτηκε από ανθρωποθυσίες, τόσο του ιδίου όσο και του Αναστάση Τζαμαλή. Θα έπρεπε επομένως κάποιοι να απολογηθούν ή και να λογοδοτήσουν γι’ αυτές τις ανθρωποθυσίες και για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο, «θάφτηκε» ιστορικά το γεγονός και, κατ’ επέκταση, η γενικότερη προσφορά του Γκρίτζαλη.
β) τα κοινωνικά αιτήματα, έχουν διάρκεια στο χρόνο και παρουσιάζουν επανάληψη και ωφέλιμο είναι - από κάθε μορφής κρατούντες σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης - να παραβλέπεται ή και να αποσιωπάται πλήρως η διεκδίκησή τους και κατ’ επέκταση, να υποβαθμίζονται οι πρωτοστατούντες διεκδικητές.
δ) ως γνωστό η ιστορία γράφεται από τους νικητές κι ο Γκρίτζαλης, με βάση «το τελευταίο εκβάν» καταχωρήθηκε στην κατηγορία των ηττημένων.
ε) όπως γράφει ο Εμμανουήλ Ροΐδης: «εις τούτον τον τόπον ουδεμία πράξις φιλοπατρίας δεν έμεινεν ατιμώρητος». Ο αγώνας του Γιαννάκη Γκρίτζαλη και των παλικαριών του δίνει το δίδαγμα σε όλους μας και ειδικά στη νέα γενιά ότι η θυσία αποτελεί επιταγή των γενναίων και πως η ήττα ορισμένες φορές αποτελεί ηθική νίκη και ορισμένοι άνθρωποι πεθαίνουν για να ξαναγεννηθούν. Επίσης η ελευθερία δεν έρχεται μόνη της αλλά κατακτιέται με αγώνες, αίμα, με αρετή και τόλμη. Ο Γκρίτζαλης υπήρξε γέννημα μιας αλυσίδας ιστορικών και κοινωνικών γεγονότων και θύμα μιας αλυσίδας προσωπικών και πολιτικών σκοπιμοτήτων. Τέλος ο Γιαννάκης Γκρίτζαλης και ο Μητροπέτροβας δεν ήταν επαναστάτες χωρίς αιτία, γιατί σύμφωνα με την παρακαταθήκη που μας άφησε η αρχαιοελληνική γραμματεία: «Αισχρόν εστί σιγάν της Ελλάδος πάσης αδικουμένης».
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Ιρίνα Ρατουσίνσκαγια
Η Ιρίνα Μπορίσοβνα Ρατουσίνσκαγια (Ири́на Бори́совна Ратуши́нская, 4 Μαρτίου 1954, Οδησσός – 5 Ιουλίου 2017, Μόσχα) ήταν Σοβιετική και μετέπειτα Ρωσίδα αντικαθεστωτική, ποιήτρια και συγγραφέας.
Εκπαίδευση
Η Ιρίνα Ρατουσίνσκαγια γεννήθηκε στην Οδησσό της Ουκρανίας στις 4 Μαρτίου 1954. Πατέρας της ήταν ο Μπορίς Λεονίντοβιτς, μηχανικός, και μητέρα της ήταν η Ιρίνα Βαλεντίνοβνα Ρατουσίνσκι, καθηγήτρια ρωσικής λογοτεχνίας. Η μητρική οικογένειά της καταγόταν από την Πολωνία, ενώ ο προπάππος της είχε εκτοπιστεί στη Σιβηρία, ολίγον καιρό μετά το ξέσπασμα της Εξεγέρσεως του Ιανουαρίου κατά της υποχρεωτικής στρατολογίας στο Ρωσικό Στρατό το 1863. Η Ρατουτσίνσκαγια πραγματοποίησε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Οδησσού, από το οποίο και αποφοίτησε με μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στη φυσική το 1976. Προ της ολοκλήρωσης των σπουδών της, εργάστηκε ως καθηγήτρια σε δημοτικό σχολείο της Οδησσού μεταξύ του 1975 και του 1978.
Πολιτική δίωξη
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1982, η Ρατουσίνσκαγια συνελήφθη με την κατηγορία της προκλήσεως αντισοβιετικών ταραχών. Τον Απρίλιο του 1983, κρίθηκε ως ένοχη για «πρόκληση ταραχών με απώτερο σκοπό την αποτροπή ή την αποδυνάμωση του σοβιετικού καθεστώτος», και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης χρονικής διάρκειας επτά ετών στο στρατόπεδο εργασίας του Ντούμπραβλαγκ, καθώς και, επιπλέον, ποινή εντός συνόρων εξορίας χρονικής διάρκειας πέντε ετών. Έπειτα από χρονική περίοδο φυλάκισής της διάρκειας τρεισήμισι ετών, εκ των οποίων το ένα υπό καθεστώς απομόνωσης σε μη θερμαινόμενο κελί, κι ενώ στην περιοχή όπου βρισκόταν ο χώρος κράτησής της η θερμοκρασία ήταν δυνατό να φτάσει έως τους -40°C, αποφυλακίστηκε στις 9 Οκτωβρίου 1986 , κατά τις παραμονές της Συνόδου του Ρέικιαβικ στην Ισλανδία μεταξύ του προέδρου Ρόναλντ Ρίγκαν και του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου φυλάκισής της, η Ρατουσίνσκαγια συνέχισε την ενασχόλησή της με την συγγραφή ποιημάτων. Σε αντίθεση με όσα υποστήριζαν οι κατήγοροί της, τα προηγούμενα λογοτεχνικά έργα της είχαν ως κύρια θεματολογία τον έρωτα, την χριστιανική θεολογία, καθώς και την καλλιτεχνική δημιουργία, και όχι την πολιτική. Τα ποιήματά της τα οποία γράφτηκαν εντός της φυλακής, αρχικώς γράφονταν με σπίρτο επάνω σε σαπούνι, στη συνέχεια αποστηθίζονταν, και, τέλος, καθαρογράφονταν έπειτα από διόρθωσή τους. Τα συγκεκριμένα ποιήματα υπολογίζονται, συνολικά, σε, περίπου, 250. Ως κύρια θεματολογία τους είχαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία, την πολιτική ελευθερία, καθώς και την ομορφιά της ζωής. Τα απομνημονεύματά της, εκδοθέντα υπό τον τίτλο Grey is the Colour of Hope (Серый — цвет надежды), διηγούνται την εμπειρία της κατά την περίοδο φυλάκισής της. Τα ποιήματά της αναφέρονται στις δυσκολίες και τις κακουχίες της ζωής εντός μιας φυλακής. Η Ρατουσίνσκαγια ήταν μέλος του PEN International, το οποίο και την παρακολουθούσε καθ'όλη τη διάρκεια της περιόδου φυλάκισής της.
Εξορία
Το 1987, η Ρατουσίνσκαγια μετεγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και έλαβε το βραβείο της Θρησκευτικής Ελευθερίας εκ μέρους του Ινστιτούτου των Θρησκειών και της Δημοκρατίας. Κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, η Ιρίνα και ο σύζυγός της απώλεσαν την σοβιετική υπηκοότητά τους, κατόπιν σχετικής απόφασης του Πολίτμπουρο. Μεταξύ του 1987 και του 1989, υπήρξε προσκεκλημένη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Νορθουέστερν. Στη συνέχεια, μετεγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου και παρέμεινε έως τον Δεκέμβριο του 1998, έτος κατά το οποίο η ίδια και η οικογένειά της επέστρεψαν στη Ρωσία, για πρώτη φορά μετά την εξορία τους.
Η Ρατουσίνσκαγια απεβίωσε στη Μόσχα στις 5 Ιουλίου 2017 από καρκίνο, αφήνοντας πίσω της τον σύζυγό της και ακτιβιστή υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ιγκόρ Γκερατσένκο, καθώς και τους δύο υιούς τους.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ρώσοι απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γυναίκες συγγραφείς Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές
Τορνάκο
Το Τορνάκο (ιταλικά: Tornaco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Σεισμός στη Θήβα (1853)
Σεισμός
Ο σεισμός είχε μέγεθος 6,8 Ρίχτερ και είχε επίκεντρο δυτικά της Θήβας κοντά στα χωριά Βάγια και Θεσπιές και ήταν επιφανειακός ενώ μετά από 40 χρόνια το 1893 σημειώθηκε ένας σεισμός 6,5 Ρίχτερ που πιθανόν προήλθε από το ίδιο ρήγμα.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1853 σημειώθηκε μετασεισμός 6,4 Ρίχερ.
Καταστροφές
Στην Θήβα κατέρρευσαν πολλά σπίτια και εκκλησίες μεταξύ αυτών και ο Ιερός Ναός μεγάλης Παναγιάς και Αγίου Δημητρίου, ο οποίος ξαναχτίστηκε το 1867 στην ίδια θέση, ενώ προκλήθηκαν μεγάλες κατολισθήσεις.
Στην Εύβοια το υδραγωγείο της Χαλκίδας υπέστη μεγάλες ζημιές ενώ το Ποντικονησο που είχε βυθιστεί το μισό από τον σεισμό του 1758 με επίκεντρο τον Ωρωπό με αυτόν βυθίστηκε σχεδων ολόκληρο.
Από τον σεισμό προκλήθηκαν μεγάλες κατολισθήσεις με αποτέλεσμα να προκληθεί τσουνάμι στον Ευβοϊκό κόλπο
Αποτέλεσμα του σεισμού ήταν πολλά κτίρια στην Βοιωτία και την Εύβοια να καταρευσουν ή να υποστούν σοβαρές ζημιές ενώ από τους 30 ανθρώπους που εγκλωβίστηκαν οι 11 ανασύρθηκαν νεκροί.
Οι εντάσεις έφτασαν το IX και το X στην Θήβα, VIII στις Θεσπιές, VII στην Αθήνα και στην Χαλκίδα, ο σεισμός έγινε αισθητός από την Πάτρα μέχρι την Προύσα.
Ο μετασεισμός της 29ης Σεπτεμβρίου με μέγεθος 6,4 Ρίχτερ είχε μέγιστη αντιληπτή ένταση VIII-IX και κατέστρεψε ολοκληρωτικά κτίρια που είχαν υποστεί ζημιές από τον κύριο σεισμό και προκάλεσε νέες ζημιές σε άλλα.
Παραπομπές
Θηβα Κατηγορία:Θήβα
Please Please Me (τραγούδι)
Το Please Please Me είναι ένα τραγούδι των Beatles, σύνθεση του Τζων Λέννον (αν και αναγράφεται επισήμως ως Λέννον/ΜακΚάρτνεϋ). Κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1963 ως σινγκλ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε από τη δισκογραφική Parlophone, ενώ στις Η.Π.Α., από την Vee-Jay. Είναι το πρώτο σινγκλ των Beatles που ανέβηκε στην πρώτη θέση των βρετανικών τσαρτ. Συμπεριλαμβάνεται επίσης στο πρώτο άλμπουμ των Beatles, που κυκλοφόρησε το Μάρτιο της ίδιας χρονιάς και φέρει τον τίτλο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια των The Beatles Κατηγορία:Τραγούδια του 1963 Κατηγορία:Singles του 1963 Κατηγορία:Singles της Parlophone
Τρεκάτε
Το Τρεκάτε (ιταλικά: Trecate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Δίβρη (Αλβανία)
Η Δίβρη (αλβανικά: Dhivër) είναι χωριό στο νομό των Αγίων Σαράντα,Βόρειο Ήπειρο, κατοικείται από μέλη της ελληνικής  εθνικής  μειονότητας. Το 1991 είχε περίπου 500 σπίτια και πληθυσμό 2.000 μόνιμους κάτοικους. Αποτελείται από 6 συνοικίες: το Καβαλαράτι, τους Δεκατρείς, τον Μακρυκώστα, το Άνω Μεσιανό, το Κάτω Μεσιανό και τις Πλασιές. Στη Δίβρη βρίσκονται εκκλησίες, ξωκκλήσια και μοναστήρια αξιοσημείωτες για τις αγιογραφίες, εικόνες και την αρχιτεκτονική τους. Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Στύλου και Δίβρεως, ευρισκόμενη στο Διβροβούνι, έχει ακμάσει από τον 5ο μ. Χ. αιώνα. Ν. Α της Δίβρης βρίσκεται η μονή του Αγίου Νικολάου η οποία ιδρύθηκε επί Βυζαντινών,  το 11ο - 12ο μ.χ. Στην εκκλησιά σπηλιά του Αι Γιώργη σώζονται πολλές σκηνές και εικόνες που χρονολογούνται τον 9ο μ. Χ. αιώνα. Έχει 4 νεκροταφεία: του Αγίου Σπυρίδωνα, του Αγίου Νικόλα, της Αγίας Τριάδας και του Άγιου Μάρτυρα.
Η Επαρχία Δίβρης είναι μία από τις επαρχίες με ελληνικής καταγωγής πληθυσμό που υπάγεται στο νομό των Αγ. Σαράντα. Συμπεριλαμβάνει συγκεκριμένα τα ελληνικής καταγωγής χωριά: Άνω Λεσινίτσα,  Κάτω Λεσινίτσα,  Τσερκοβίτσα,  Καισαράτι,  Γιαννιτσάτι,  Λουψάτι, Άγιος Ανδρέας, Δίβρη ,Μεμόραχη, Ρουμαντζά, Ντερμίσι και τη Ναβαρίτσα με αλβανικό πληθυσμό. Η επαρχία είναι ορεινή και οι περισσότερες από τις κοινότητές της απλώνονται στους πρόποδες των βουνών του Διβροβουνίου, της Στουγάρας, του Σεντενίκου, του Αηλιά κι αυτό λόγω της ασφάλειάς τους από τις επιδρομές των ληστών και των εχθρικών ορδών στο διάβα των αιώνων.
Από το 2015 είναι τμήμα του δήμου Φοινικαίων.
Γεωγραφία - τοπολογία
μικρογραφία|Άποψη της Δίβρης Το χωριό της Δίβρης, επεκτείνεται στη ράχη του Διβροβουνίου, σε μια γραμμική έκταση 2,5χλμ, πάνω σε ένα έδαφος μεγάλης κλίσης και αρκετά επικίνδυνο και  διακόπτεται από μικρά ρυάκια. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 360-550μ από το επίπεδο της θάλασσας με κατεύθυνση νοτιοδυτικά και με ένα οπτικό πεδίο που περιλαμβάνει σχεδόν όλο τον νομό Αγίων Σαράντα, ξεκινώντας από τα βουνά Σεντενίκου –Κονίσπολη, το βουνό της Μηλιάς, τον κάμπο του Βούρκου, τη λιμνοθάλασσα του Βουθρωτού  και τελειώνοντας με το βουνό του Σοπότι, ενώ στο βάθος καταλήγει στα νερά του Ιονίου.
Το έδαφος του χωριού είναι αρκετά ανώμαλο και με μεγάλες κλίσεις και κόβεται σχεδόν στη μέση από τον κεντρικό οδικό άξονα Ντερμίσι-Τσερκοβίτσας, που φτιάχτηκε το 1950 και χωρίζει τις συνοικίες σε άνω και κάτω. Στην κάτω πλευρά υπάρχει έντονη βλάστηση με πλειάδα λοφίσκων  και καρποφόρων δέντρων τα οποία καταλήγουν στο φαράγγι του Τυμπάνι – Ποταμιά, στο οποίο συγκεντρώνονται όλα τα βρόχινα νερά  σε δυο λίμνες που έχουν φτιαχτεί  επάνω σε δυο εποχιακά ποτάμια και χρησιμεύουν για άρδευση. Το βουνό επεκτείνεται κατά μήκος του χωριού από την Αβαρίτσα έως την Τσερκοβίτσα και αποτελείται από υψόμετρα και φαράγγια με βραχώδη μορφή τα οποία στους αιώνες ονομάστηκαν διαφορετικά.
Δημογραφία
Μια μελέτη του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη που δημοσιεύτηκε το 1993 διαπίστωσε ότι ο πληθυσμός της κοινότητας αποτελούταν κατά 91% από Χριστιανούς Έλληνες και 9% από Αλβανούς Μουσουλμάνους, από τους οποίους οι τελευταίοι ζουν στο χωριό Ναβάριτσα. Ο Καλλιβρετάκης καταγράφει ότι εκείνη την εποχή στην διοικητική μονάδα της Δίβρης ζούσαν μόνο Έλληνες. Στην απογραφή του 2011, όπου οι Έλληνες και οι υπόλοιπες εθνικές μειονότητες υποεκπροσωπούνται ως αποτέλεσμα παρατυπιών και μποϊκοταρισμάτων: καταμετρήθηκαν 1.065 Έλληνες και 330 Αλβανοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Φοινίκη (Βόρεια Ήπειρος) Κατηγορία:Νομός Αυλώνα
Γενικές εκλογές του Παναμά (2019)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στον Παναμά στις 5 Μαΐου 2019. Λόγω των συνταγματικών ορίων, ο απερχόμενος πρόεδρος Χουάν Κάρλος Βαρέλα δεν μπορούσε να είναι υποψήφιος για δεύτερη συνεχή θητεία. Ο επιχειρηματίας και πολιτικός Λαουρεντίνο Κορτίσο κέρδισε τις εκλογές, λαμβάνοντας ποσοστό γύρω στο 33% των ψήφων. Ο υποψήφιος Ρόμουλο Ρους ηττήθηκε με οριακό αποτέλεσμα, συγκεντρώνοντας ποσοστό γύρω στο 31% των ψήφων.
Εκλογικό σύστημα
Από τα 71 μέλη της Εθνοσυνέλευσης, 26 εξελέγησαν σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες και 45 με αναλογική εκπροσώπηση σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Κάθε περιφέρεια με περισσότερους από 40.000 κατοίκους αποτελούσε εκλογική περιφέρεια. Οι εκλογικές περιφέρειες εξέλεξαν έναν βουλευτή για κάθε 30.000 κατοίκους και έναν πρόσθετο αντιπρόσωπο για κάθε τμήμα άνω των 10.000.
Ο Πρόεδρος εκλέγεται με απλή πλειοψηφία σε έναν γύρο.
Παραπομπές
2019 Παναμ
Ρόουαν Oυίλιαμς
Ο Ρόουαν Oυίλιαμς (αγγλ.: Rowan Douglas Williams, Baron Williams of Oystermouth, γενν. 14 Ιουνίου 1950) είναι Άγγλος επίσκοπος, θεολόγος και ποιητής. Ήταν ο 104ος αρχιεπίσκοπος του Κάντερμπερι, ηγέτης της Εκκλησίας της Αγγλίας και της Αγγλικανικής Κοινωνίας από 2002 μέχρι το 2012, οπότε παραιτήθηκε. Τον διαδέχθηκε ο Τζάστιν Ουέλμπι
Η αρχιεπισκοπική θητεία του Oυίλιαμς, σημαδεύτηκε από διαφωνίες εντός της Αγγλικανικής Κοινωνίας σχετικά με την χειροτονία των γυναικών και τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Ο Oυίλiαμς κατέβαλε προσπάθειες ώστε να γεφυρώσει τις διαφωνίες και να διατηρήσει την συνοχή των Αγγλικανών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι του Κάντερμπερι Κατηγορία: Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Μπατόνις Τσίχε
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ Το Μπατόνις Τσίχε ( ბატონის ციხე), που κυριολεκτικά μεταφράζεται ως το «κάστρο του μπατόνι», δηλαδή του άρχοντα, είναι ένα αρχιτεκτονικό μνημείο του 17ου-18ου αιώνα στο Τελάβι, την κύρια πόλη της περιοχής Καχέτι στα ανατολικά της Γεωργίας. Το κτιριακό συγκρότημα του Μπατόνις Τσίχε περιλαμβάνει διασωσμένα τμήματα του Περσιανικού ανακτόρου των βασιλέων του Καχετί και ένα μουσείο με αρχαιολογικά και εθνογραφικά εκθέματα, χειρόγραφα, σπάνιες δημοσιεύσεις και στρατιωτικό εξοπλισμό, καθώς και μια ωραία γκαλερί έργων τέχνης. Το 2007, αρκετές από τις δομές του συγκροτήματος - το παλάτι, η έπαλξη και το βασιλικό παρεκκλήσι - συμπεριλήφθηκαν στον κατάλογο των Ακίνητων Πολιτιστικών Μνημείων Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας. Το σύνολο του συγκροτήματος υποβλήθηκε σε εκτεταμένη ανακαίνιση το 2018. αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ
Κατασκευή και αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά
μικρογραφία| Η αίθουσα θρόνου στο παλάτι Μπατόνις Τσίχε μικρογραφία| Τα βασιλικά παρεκκλήσια Το αρχικό ανάκτορο κτίστηκε κατόπιν εντολής του Βασιλιά Άρτσιλ των Καχετί κατά την περίοδο 1664 -1675. Στις πολιτικές αναταραχές των 17ου και 18ου αιώνων, το παλάτι υπέστη ζημιές και ανακατασκευάστηκε αρκετές φορές. Ορισμένα τμήματα του κτιρίου και του αρχικού σχεδίου του ανακτόρου του Άρτσιλ - που θυμίζουν τα ανάκτορα των Σαφαβίδων τότε - διατηρήθηκαν άθικτα. Ένα μεγάλο μέρος του υπάρχοντος οικοδομήματος προέρχεται από έργα ανακατασκευής που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της σχετικά σταθερής βασιλείας του Ηρακλείου Β', που κυβέρνησε τους Καχετί την περίοδο 1750 - 1762. Πρόκειται για ένα απλό σχέδιο Περσικής τεχνοτροπίας, το οποίο βασίστηκε σαφώς στο Κάστρο του Καρίμ Χαν στο Σιράζ του Ιράν.
Το σύνολο του ανακτορικού συγκροτήματος, που περιλαμβάνει επίσης δύο βασιλικά παρεκκλήσια τύπου βασιλικής και λουτρά, περιβάλλεται από ένα μνημειακό τείχος και μεγάλους κυκλικούς πύργους. Το παλάτι είναι ένα ορθογώνιο κτίριο με μία κεντρική ψηλοτάβανη αίθουσα με αιχμηρές καμάρες. Έχει τέσσερα μπαλκόνια (ιβάν) εκ των οποίων έκαστο βλέπει προς ένα κεντρικό σημείο και πλαισιώνεται από διαδρόμους και μικρότερα δωμάτια στις γωνίες. Η κύρια είσοδος για το παλάτι είναι από το νότο με την κεντρική διώροφη αίθουσα (ταλάρ) με τις κολόνες. Οι χαρακτηριστικές εσωτερικές διακοσμήσεις των Περσικών ανακτόρων εκείνης της περιόδου, όπως γυψομάρμαρα, μωσαϊκά από καθρέφτες και ελαιογραφίες, πιθανότατα υπήρχαν αρχικά αλλά δεν διασώθηκαν. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Η Περσικής τεχνοτροπίας είσοδος για το παλάτι
Μεταγενέστερη ιστορία
Μετά τη Ρωσική προσάρτηση της Γεωργίας το 1801, ο Στρατηγός Βασίλι Γκιουλάκοφ επέλεξε το κάστρο του Τελάβι ως αρχηγείο για το Σύνταγμα Καμπάρντα το 1802. Το 1805 το κάστρο μεταβιβάστηκε στο Ρωσικό αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε από το Ρωσικό στρατό ως στρατώνας, και ήταν ως επί το πλείστον σε κατάσταση ερειπίων μέχρι το 1845 που ο Μιχαήλ Βόροντσοφ, αντιβασιλέας του Καυκάσου, διέταξε την ανακατασκευή του παλατιού. Το 1865 το παλάτι του Τελαβί, που βρισκόταν πλέον στην κατοχή της Γυναικείας Φιλανθρωπικής Κοινότητας της Αγίας Νίνας, ανακατασκευάστηκε από τον γεννημένο στη Γεωργία Γερμανό αρχιτέκτονα Άλμπερτ Σάλσμαν (1833-1897) για να στεγάσει το Γυναικείο Κολλέγιο της Αγίας Νίνας. Το 1935, το κτίριο προσαρμόστηκε στην τρέχουσα λειτουργία του ως έδρα του Ιστορικού Μουσείου του Τελαβί.
Το συγκρότημα Μπατόνις Τσίχε υποβλήθηκε σε εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης και άνοιξε ξανά για το κοινό το Μάιο του 2018. Επίσης, κατασκευάστηκε ένα νέο μουσείο για να στεγάσει ανακαινισμένες συλλογές. Την 16η Δεκεμβρίου 2018 το κάστρο φιλοξένησε την τελετή ορκωμοσίας της Σαλομέ Ζουραμπισβίλι, της 5ης Προέδρου της Γεωργίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Παλάτια στην Ευρώπη Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Κάστρα στη Γεωργία
Βουρβουριά Νάξου
Η Βουρβουριά είναι μικρός οικισμός της κεντρικής Νάξου σε υψόμετρο 260 μέτρων, με 11 κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται πολύ κοντά στα χωριά Δαμαριώνα και Χαλκί. Διοικητικά υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Δαμαριώνος, η οποία υπάγεται στο Δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγιασσό ( 83 κ.), Δαμαλάς ( 32 κ.), Δαμαριώνα ( 333 κ.) και Πυργάκι ( 48 κ.) την Τοπική Κοινότητα Δαμαριώνος ( 507 κ.). Η τ.κ. Δαμαριώνος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Ναός της Μινέρβα (Ασίζη)
Ο Ναός της Μινέρβας στην Ασίζη (στα ιταλικά: Tempio di Minerva (Assisi)) βρίσκεται στην Πιάτσα ντελ Κομούνε, στην Ασσίζη, στην περιφέρεια της Ούμπριας, στην κεντρική Ιταλία.
Χτίστηκε γύρω στο 30 π.Χ. με εντολή και χρήματα των Gneo Cestio και Tito Cesio Prisco, που ήταν δύο από τους τέσσερις quattuorviri (ανώτεροι άρχοντες της πόλης). Λόγω μιας αναθηματικής πλάκας που βρέθηκε και αναφέρεται στον Ηρακλή, πιθανολογείται ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος σ’ αυτόν επειδή όμως παλαιότερα είχε βρεθεί στο ναό ένα γυναικείο άγαλμα τελικά έμεινε η ονομασία Ναός της Αθηνάς. Κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα ο σηκός του ναού μετατράπηκε σε εκκλησία, που ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Δονάτο. Αργότερα το κτίριο πέρασε στους Βενεδεκτίνους μοναχούς, οι οποίοι έφτιαξαν εκεί κατοικίες και εργαστήρια. Το 13ο αιώνα χρησιμοποιούνταν ως έδρα του Συμβουλίου της Πόλης ενώ το υπόγειό του ως φυλακές. Το 1539 ο Πάπας Παύλος Γ' αποφάσισε την μετατροπή του ναού σε εκκλησία και το κυρίως μέρος του κατεδαφίστηκε και χτίστηκε εκ νέου σε ρυθμό μπαρόκ. Δίπλα στην εκκλησία χτίστηκε το καμπαναριό που έχει την ονομασία Torre del Popolo (Πύργος του Λαού). Η εκκλησία αφιερώθηκε στη Παναγία (Santa Maria sopra Minerva). Από το ρωμαϊκό ναό διατηρήθηκε η πρόσοψη με τους έξι κίονες με ραβδώσεις και κορινθιακά κιονόκρανα, στη σκάλα που οδηγεί στην είσοδο. Διατηρείται επίσης το θριγκό και η ζωφόρος όπου κατά τη ρωμαϊκή εποχή υπήρχε επιγραφή με χάλκινα γράμματα, οι οπές στερέωσης της οποίας είναι εμφανείς μέχρι και σήμερα. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή μπροστά στο ναό βρισκόταν η ρωμαϊκή αγορά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία Κατηγορία:Ρωμαϊκά κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία Κατηγορία:Ούμπρια
Βάπριο ντ'Αγκόνια
Το Βάπριο ντ'Αγκόνια (ιταλικά: Vaprio d'Agogna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Ο νόμος του πόθου
Ο νόμος του πόθου (πρωτότυπος τίτλος: La ley del deseo) είναι ισπανική ταινία του 1987 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Κέρδισε το Βραβείο Teddy στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Πλοκή
Ο σκηνοθέτης Πάμπλο έχει σχέση με τον Χουάν, ο οποίος όμως τον δεν έχει αισθήματα για εκείνον. Γνωρίζει τον νεαρό Αντόνιο και έχει και με αυτόν σχέσεις. Όμως, ο Αντόνιο είναι κτητικός, καταπιεστικός και τον ζηλεύει παθολογικά.
Παράλληλα, η αδερφή του Πάμπλο, η Τίνα, είναι μία τρανς γυναίκα, που στο παρελθόν είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά και έκανε εγχείριση επαναπροσδιορισμού φύλου για να κερδίσει ερωτικά τον πατέρα της. Στη συνέχεια, ο Αντόνιο έχει σχέση και με την Τίνα.
Ο Αντόνιο, ωστόσο, είναι ακόμα ερωτευμένος με τον Πάμπλο και θα προσπαθήσει να κάνει κακό στον Χουάν, με αποτέλεσμα να του προκαλέσει αμνησία. Στη συνέχεια, η Τίνα θα αποκαλύψει στον Πάμπλο την αιτία που είναι τρανς. Στο τέλος, ο Αντόνιο θα επανασυνδεθεί με τον Πάμπλο και μετά θα αυτοκτονήσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1987 Κατηγορία:Ισπανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία Κατηγορία:Αμνησία σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη
Ίστβαν Πάστορ (πολιτικός)
Ο Ίστβαν Πάστορ (ουγγρικά: István Pásztor,, σερβικά: Ištvan Pastor / Иштван Пастор, γεννηθείς στις 20 Αυγούστου 1956 στο Νόβι Κνέζεβατς) είναι Σέρβος πολιτικός ουγγρικής καταγωγής που δραστηριοποιείται στη Βοϊβοντίνα. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Νόβι Σαντ. Επί του παρόντος, ο Πάστορ είναι πρόεδρος του Κόμματος της Συμμαχίας των Ούγγρων της Βοϊβοδίνας και Πρόεδρος της Συνέλευσης της Βοϊβοντίνας. Ήταν πρώην ηγέτης του Ουγγρικού Συνασπισμού, ο οποίος συμπεριλάμβανε επίσης δύο άλλα εθνικά ουγγρικά πολιτικά κόμματα στη Σερβία.
Ο Πάστορ ήταν υποψήφιος του Ουγγρικού Συνασπισμού στις προεδρικές εκλογές του 2008 στη Σερβία. Κέρδισε το 2,26% των ψήφων στον πρώτο γύρο και υποστήριξε τον Μπόρις Τάντιτς στο δεύτερο γύρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι πολιτικοί
Βαράλλο Πόμπια
Το Βαράλλο Πόμπια (ιταλικά: Varallo Pombia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Μάθιου Λίλαρντ
Ο Μάθιου Λίλαρντ (Αγγλικά: Matthew Lillard, 24 Ιανουαρίου 1970) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης ταινιών, παραγωγός και σεναριογράφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Βεσπολάτε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Λαμπερό Καρδίτσας
Το Λαμπερό είναι χωριό του νομού Καρδίτσας του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα, όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ανήκε διοικητικά στο Δ.δ. Λαμπερού του παλαιότερου Δήμου Πλαστήρα. Βρίσκεται σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από την Καρδίτσα και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 745 μέτρων. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 235 κατοίκους σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. . Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, τη μελισσοκομία και τον τουρισμό.
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Τιτάι. Κατά την άλωση των Φράγκων γίνεται αναφορά στο Μέγα Τιτάι, ως το μεγαλύτερο χωριό των Αγράφων εκείνη την εποχή.Είναι πατρίδα του καπετάν-Αγραφιώτη, που πρωτοστάτησε στην επανάσταση του 1821.Το χωριό γιορτάζει το Δεκαπενταύγουστο.
Δημήτρης Παπαδόπουλος (ποδοσφαιριστής, 1950)
Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1950 από γονείς Μικρασιάτες πρόσφυγες. Το 1960, στην ηλικία των 10 ετών, εντάχθηκε στα τμήματα υποδομών του Εργοτέλη και το 1964, στην ηλικία των 14 ετών, εντάχθηκε στην ανδρική ομάδα και έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής που αγωνίστηκε η ομάδα τη σεζόν 1964-65. Συνέχισε για ακόμη 2 χρονιές στην ομάδα του Εργοτέλη, αγωνιζόμενος στην Γ΄ Εθνική τη σεζόν 1965-66 και στη Β΄ Εθνική τη σεζόν 1966-67.
Λαμπερό Καρδίτσας
Τοπική Κοινότητα Λαμπερού
Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Λίμνης Πλαστήρα, με 559 κατοίκους συνολικά. Σε αυτήν περιλαμβάνεται, εκτός του Λαμπερού που αποτελεί έδρα της, και ο Άγιος Αθανάσιος με 324 κατοίκους κατά την Απογραφή του 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Δημήτρης Παπαδόπουλος (ποδοσφαιριστής, 1950)
Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Το 1967 μετακινήθηκε μαζί με άλλους 4 συμπαίκτες του στον ΟΦΗ, με αναγκαστικό νόμο που επέβαλε το δικτατορικό καθεστώς ώστε να υπάρχει μια ισχυρή ομάδα στο νομό Ηρακλείου. Συνέδεσε το όνομά του με αυτό του ΟΦΗ, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 13 χρόνια συνολικά, 12 εκ των οποίων ως αρχηγός, κατακτώντας 2 ανόδους στην Α΄ Εθνική, αρχικά τη σεζόν 1967-68 και την επάνοδο τη σεζόν 1975-76, ενώ τη σεζόν 1975-76 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του Νοτίου ομίλου της Β΄ Εθνικής και τη σεζόν 1976-77 πρώτος σκόρερ στην Α΄ Εθνική με σύνολο 22 τερμάτων, αποτελώντας τον πρώτο ποδοσφαιριστή επαρχιακής ομάδας που αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος της Α΄ Εθνικής.
Το καλοκαίρι του 1980 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ, έπειτα από εισήγηση του προέδρου της, Λουκά Μπάρλου. Με τη φανέλα της αθηναϊκής ομάδας αγωνίστηκε για 1 χρόνο και το καλοκαίρι του 1981 επέστρεψε στην πατρίδα του και μεταπήδησε στον Ηρόδοτο Νέας Αλικαρνασσού, με τον οποίο αγωνίστηκε για 2 χρονιές στην Β΄ Εθνική και το 1983 έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Στην Εθνική Ελλάδας σημείωσε 1 συμμετοχή σαν παίκτης του ΟΦΗ, όποτε και το 1977 κλήθηκε από τον προπονητή Αλκέτα Παναγούλια και αγωνίστηκε με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία στη Θεσσαλονίκη για το Βαλκανικό κύπελλο.
Μετά το ποδόσφαιρο
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική. Αρχικά ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Εργοτέλη, τον οποίο τη σεζόν 1984-85 οδήγησε στην Γ΄ Εθνική, έπειτα από αγώνα μπαράζ με τον Ολυμπιακό Χαλκίδας. Το 1985 συνεργάστηκε με τον Ευγένιο Γκέραρντ, αναλαμβάνοντας την ακαδημία του ΟΦΗ μέχρι και το 1997. Από το 2002 μέχρι το 2006 εργάστηκε στις ακαδημίες του Εργοτέλη και από το 2006 ασχολείται με τις δικές του ακαδημίες ποδοσφαίρου στο αθλητικό κέντρο που δημιούργησε στο Ηράκλειο.
Απεβίωσε στις 31 Ιανουαρίου του 2020 στην ηλικία των 70 ετών, από καρκίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ.Α. Ηρόδοτος Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εργοτέλη
Μνημείο της Μητέρας Πατρίδας
Το Μνημείο της Μητέρας Πατρίδας (ουκρανικά: Батьківщина-Мати) είναι ένα μεγαλειώδες άγαλμα στο Κίεβο, την πρωτεύουσα της Ουκρανίας. Το γλυπτό αποτελεί μέρος του Εθνικού Μουσείου Ιστορίας της Ουκρανίας κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το άγαλμα είναι κατασκευασμένο από ανοξείδωτο χάλυβα, και το ύψος του είναι 62 μ., ενώ συνολικά μαζί με το βάθρο έχει ύψος 102 μ. Το βάρος του γλυπτού είναι 560 τόνοι. Το ξίφος στο δεξί χέρι του γλυπτού έχει μήκος 16 μέτρα και βάρος 9 τόνους, ενώ στα αριστερά κρατά μια ασπίδα διαστάσεων 13x8 μέτρων με το Κρατικό Έμβλημα της Σοβιετικής Ένωσης.
Μέσα στο βάθρο υπάρχει μια αίθουσα μνήμης, επενδυμένη με μαρμάρινες πλάκες με τα ονόματα περισσότερων από 11.000 στρατιωτών και 200 ​​εργατών που έλαβαν τους τίτλους του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης και του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας. Στους λοφίσκους γύρω από το μουσείο, παραδοσιακά κατατίθενται λουλούδια και στεφάνια. Το μνημείο είναι καταχωρημένο στη λίστα του Κρατικού Μητρώου Μνημείων Ακίνητης Περιουσίας της Ουκρανίας με τον αριθμό 80-382-0200.
Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα
Στην εξωτερική μορφή του έργου, ο Ο' Νηλ ακολουθεί πιστά το πρότυπο της αρχαίας τραγωδίας. Υιοθετεί την τριμερή κατανομή της πλοκής και στην ουσία και τα πρόσωπα της Ορέστειας. Τα τρία δράματα δεν παρατίθενται ξεχωριστά ως συνήθως, αλλά παρουσιάζονται σε συντομευμένη μορφή εντός μίας νύχτας.
Κινηματογραφική προσαρμογή
Το 1947 κυκλοφόρησε η κινηματογραφική εκδοχή του έργου με πρωταγωνιστές τους Ρόζαλιντ Ράσελ, Μάικλ Ρεντγκρέιβ, Κατίνα Παξινού, Ρέιμοντ Μάσεϊ, Κερκ Ντάγκλας και Λίο Γκεν.
Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα"
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Ευγένιου Ο' Νηλ Κατηγορία:Θεατρικά έργα που έγιναν ταινίες
Βικολούνγκο
Το Βικολούνγκο (ιταλικά: Vicolungo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Sheriff (εταιρεία)
μικρογραφία|Σουπερμάρκετ της Sheriff στη [[Τιράσπολ, φωτογραφημένο το 2011]] Η Sheriff (ρωσικά: Шериф) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία που εδρεύει στην Υπερδνειστερία, στην πόλη Τιράσπολ. Σχηματίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 από τους Βίκτορ Γκουσάν και Ίλγια Καζμάλι, πρώην μέλη των ειδικών υπηρεσιών. Η εταιρεία έχει μεγαλώσει και περιλαμβάνει σχεδόν όλες τις μορφές των κερδοφόρων ιδιωτικών επιχειρήσεων σε αυτήν τη μικρή μη αναγνωρισμένη χώρα, και έχει εμπλακεί σημαντικά ακόμη και στην πολιτική και το ποδόσφαιρο της Υπερδνειστερίας.
Το 2012, η εταιρεία απασχολούσε 13.157 υπαλλήλους.
Δραστηριότητα
δεξιά|μικρογραφία|Σούπερ μάρκετ της Sheriff υπό κατασκευή στην πόλη του Μπεντέρι δεξιά|μικρογραφία|Πρατήριο καυσίμων της Sheriff κοντά στη [[Τιράσπολ]] Η εταιρεία διαθέτει μια αλυσίδα πρατηρίων καυσίμων, μια αλυσίδα σούπερ μάρκετ, ένα τηλεοπτικό κανάλι, ένα εκδοτικό οίκο, μια κατασκευαστική εταιρεία, έναν έμπορο Mercedes-Benz, μια διαφημιστική εταιρεία, ένα εργοστάσιο απόσταξης, δύο εργοστάσια ψωμιού, ένα δίκτυο κινητής τηλεφωνίας, την ποδοσφαιρική ομάδα ΦΚ Σερίφ Τιράσπολ και το νεόκτιστο Στάδιο Σερίφ με εκτιμώμενο κόστος 200 εκατομμυρίων δολαρίων συμπεριλαμβανομένων ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων το οποίο βρίσκεται ακόμα υπό κατασκευή.
Πολιτικές σχέσεις
μικρογραφία|Τα κεντρικά γραφεία της Sheriff Οι κυβερνητικές πολιτικές της Υπερδνειστερίας έχουν απομονώσει την περιοχή από την υπόλοιπη Μολδαβία, επιτρέποντας στην εταιρεία να κατέχει μονοπώλιο. Αυτό οδήγησε σε μία χρόνια συνεργασίας μεταξύ της κυβέρνησης του Ιγκόρ Σμίρνοφ και της εταιρείας. Η εταιρεία υποστήριξε την κυβερνητική πολιτική και σε αντάλλαγμα η τελωνειακή υπηρεσία, με επικεφαλής τον γιο του προέδρου, τον Βλαντιμίρ, έδωσε στην Sheriff μείωση φόρων και δασμών εισαγωγής. Επίσης ήταν σημαντικός αφανής εταίρος μεταξύ της ηγεσίας της εταιρείας.
Ωστόσο, με το πέρασμα των χρόνων, η απροσδιόριστη κατάσταση της Υπερδνειστερίας επιβράδυνε την ανάπτυξη της Sheriff. Όταν το 2000 ιδρύθηκε ένα νέο κόμμα, η Ανανέωση, με στόχο την ανεξαρτησία της περιοχής από τη Μολδαβία, η Sheriff το υποστήριξε. Η Ανανέωση είναι επίσης γνωστό για την υποστήριξη των συμφερόντων της μεγάλης εταιρείας. Ο συνιδρυτής της εταιρείας Καζμάλι και η Διευθύντρια Ανθρωπίνων Πόρων της εταιρείας, Ιλόνα Τιουργιάεβα εξελέγησαν στο κοινοβούλιο ως μέλη της Ανανέωσης. Κάποιες πηγές των μέσων ενημέρωσης ισχυρίζονταν ότι ο Όλεγκ Σμιρνόφ, μικρότερος γιος του προέδρου Ιγκόρ Σμιρνόφ, ήταν μεταξύ των κορυφαίων προσώπων στην ηγεσία της εταιρείας, αν και οι ισχυρισμοί αυτοί δεν έχουν αποδειχθεί. Επιπλέον μετά το 2006 η ηγεσία της εταιρείας αντιτίθεται ανοιχτά στην πολιτική του Σμιρνόφ. Μετά τις προεδρικές εκλογές του 2011 οι κατηγορίες για τη συμμετοχή της φράξιας Σμιρνόφ στην εταιρεία εξαφανίστηκαν από τα άρθρα σχετικά με την Υπερδνειστερία.
Η εταιρεία έχει χρησιμοποιήσει την οικονομική της ισχύ για να επηρεάσει τις εκλογές, λόγω της κυριότητας του δικτύου κινητής τηλεφωνίας και του TSV, έναν τοπικό τηλεοπτικό σταθμό. Κατά τις Κοινοβουλευτικές εκλογές του 2005, η Ανανέωση κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, λαμβάνοντας τις 23 από τις 43 έδρες. Αυτή η νίκη ανέτρεψε τον μακροχρόνιο ομιλητή της βουλής Γκριγκόρι Μαρακούτσα, αντικαθιστώντας τον με την ηγέτη της Ανανέωσης Εβγκένι Σέβτσουκ, που επίσης είχε ισχυρούς δεσμούς με την Sheriff.
Φοβούμενος την απώλεια της εξουσίας, η κυβέρνηση του Σμιρνόφ κατηγόρησε τον Σέβτσουκ και την Sheriff ότι σχεδιάζει ένα πραξικόπημα στην Υπερδνειστερία. Η κατηγορία δήλωνε ότι η εταιρεία σχεδίαζε για την επανένταξη της Υπερδνειστερίας στη Μολδαβία, σε αντάλλαγμα για κερδοφόρες επιχειρηματικές συνθήκες για την εταιρεία. Η εταιρεία έχει απορρίψει αυτές της κατηγορίες και υποστήριξε επίσης ότι επιθυμούν την ανεξαρτησία της Υπερδνειστερίας από τη Μολδαβία. Μετά από πολλαπλές επιθέσεις μεταξύ των δύο μερών, ο Σμιρνόφ έλαβε την υποστήριξη της ρωσικής κυβέρνησης. Από τότε, ο Σέβτσουκ έχει εξαφανιστεί σχεδόν εξ ολοκλήρου από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και δεν συμμετείχε ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2006. Ωστόσο, το 2011 ο Σέβτσουκ κέρδισε τον Ιγκόρ Σμιρνόφ και τον νέο ηγέτη της Ανανέωσης Ανατόλι Καμίνσκι στις εκλογές για την Προεδρία της δημοκρατίας. Στις 29 Δεκεμβρίου 2012 ο Πρόεδρος Γιεβγκένι Σέβτσουκ εξέδωσε διάταγμα για την κατάργηση όλων των προτιμήσεων που είχαν χορηγηθεί προηγουμένως για τη Sheriff από τον Ιγκόρ Σμίρνοφ, τερματίζοντας έτσι την περίοδο την προνομιακή θέση της εταιρείας στην οικονομία της Υπερδνειστερίας.
Διοικητικό συμβούλιο
Η έδρα της εταιρείας βρίσκεται στη Τιράσπολ, οδός Σεβτσένκο 81/11, στις γεωγραφικές συντεταγμένες 46.84654°N, 29.61285°W.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερδνειστερία
Νάσος Τσαγκανέλης
Ο Νάσος Τσαγκανέλης είναι Έλληνας δημοσιογράφος, ο οποίος γεννήθηκε στα Λεχαινά της Ηλείας το 1943.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και εντάχθηκε στην ΕΣΗΕΑ στην ηλικία των 24. Ξεκίνησε να ασχολείται με τη δημοσιογραφία από μαθητής της τελευταίας τάξης του Λυκείου στο παλιό «Έθνος» υπό την αρχισυνταξία του κορυφαίου δημοσιογράφου Στέφανου Κρανιώτη. Εργάστηκε σε αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά. Από το 1970 μέχρι το 1994 ήταν διευθυντής της καθημερινής οικονομικής εφημερίδας «Ημερησία». Στη δεκαετία του ’80 έγραφε το κύριο άρθρο της εφημερίδας «Ακρόπολις». Ήταν καθημερινός πολιτικός αρθρογράφος στην εφημερίδα «Αθηναϊκή» τη διετία 1998-2000 και ήταν μακροχρόνιος αρθρογράφος στην κυριακάτικη εφημερίδα «Το Παρόν».
Πλέον αρθρογραφεί στην προσωπική του ιστοσελίδα (www.nasostsaganelis.gr).
Το 1987 εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο του με τον τίτλο «Πρωθυπουργός Εθνικής Βλάβης». Το 1999 εξέδωσε το δεύτερο βιβλίο του με τον τίτλο «Σε λίγο θα κρύβονται».
Το 1989 τιμήθηκε με το βραβείο άρθρου από το Ίδρυμα Μπότση και την ΕΣΗΕΑ.
Στην πολιτική του δράση, υπήρξε από τους πρωτοστάτες στην ίδρυση της «Πολιτικής Άνοιξης» το 1993, υπό την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά.
Πηγές
[www.nasostsaganelis.gr Προσωπική ιστοσελίδα]
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Βιντσάλιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Ρουμπάδο Ρεθύμνου
Το Ρουμπάδο (επίσημο: το Ρουμπάδον) είναι χωριό της Κοινότητας Βιλανδρέδου του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης σε υψόμετρο 500 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του όρους Κρυονερίτης, σε απόσταση 36 χλμ. ΝΔ. του Ρεθύμνου (μέσω Πύργου - Επισκοπής). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρολιθίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Βιλανδρέδο, τις Αλώνες και το Αρολίθι αποτελούν την Κοινότητα Βιλανδρέδου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαππαίων του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 17 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Επαρχία Γκριγκοριοπόλ
Η Επαρχία Γκριγκοριοπόλ ή Γρηγοριόπολης είναι διοικητική επαρχία της Υπερδνειστερίας στη Μολδαβία. Βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Δνείστερου, στο κέντρο της Υπερδνειστερίας. Η έδρα της είναι το Γκριγκοριοπόλη, στον ποταμό Δνείστερο. Η περιοχή αποτελείται από 2 πόλεις/χωριά και 14 κοινότητες. Σύμφωνα με την Υπερδνειστεριακή Απογραφή του 2004, ο πληθυσμός της επαρχίας ανερχόταν στους 48.000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερδνειστερία
Shaman King
Το Shaman King είναι το όνομα μιας σειράς anime που βασίζεται στο manga του Χιρογιούκι Τακέι (Hiroyuki Takei). Το 2001 γίνεται σειρά anime. Τη δημιουργία της σειράς επιμελήθηκε το στούντιο Xebec.Ωστόσο, το 2021 η σειρά κυκλοφόρησε ξανά με τη διαφορά ότι η ιστορία θα ακολουθούσε πιστά το manga του Χιρογούκι Τακέι.Τη δημιουργία της σειράς επιμελήθηκε το στούντιο Bridge.Η νέα σειρά χωρίστηκε σε 3 σεζόν οι οποίες έκαναν πρεμιέρα στο Netflix. Έχει ανακοινωθεί επίσημα ότι το 2024 το σίκουελ Shaman King Flowers θα κάνει τη πρεμιέρα του.Η πρώτη σειρά αποτελείται από 64 επεισόδια και η δεύτερη σειρά αποτελείται από 52 επεισόδια.Στην Ελλάδα έγιναν αρκετές αλλαγές στο θέμα της σειράς. Παραδείγματος χάριν, ο τίτλος της σειράς άλλαξε σε Σαμάνος Πρίγκιπας.
Υπόθεση
Ο νεαρός Μάντα γνωρίζει τυχαία ένα νεαρό αγόρι στο νεκροταφείο που έκανε παρέα με μερικά φαντάσματα.Την επόμενη μέρα ανακαλύπτει ότι αυτό το αγόρι είναι ο νέος του συμμαθητής ο οποίος ονομάζεται Γιο Ασακούα.Ο Μάντα αργότερα γίνεται φίλος μαζί με τον Γιο κι ανακαλύπτει ότι ο Γιο είναι σαμάνος.Σκοπός του Γιο είναι να γίνει ο Βασιλιάς Σαμάνος.Για να το πετύχει αυτό πρέπει να κερδίσει στη μάχη των σαμάνων.