cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οι Δαιμονισμένοι
Δεύτερο Μέρος
Η αναστάτωση στην κοινωνία γίνεται εντονότερη όσο πλησιάζει η ημέρα του λογοτεχνικού γκαλά. Ένας ανώτερος υπάλληλος του Κυβερνήτη, έχοντας τη λανθασμένη εντύπωση ότι ο Στεπάν Τροφίμοβιτς είναι η αιτία του προβλήματος, διατάζει να γίνει έρευνα στην κατοικία του. Η επιδρομή στο σπίτι του προξενεί μεγάλη ταραχή στον Στεπάν Τροφίμοβιτς, ο οποίος πηγαίνει στον Κυβερνήτη για να διαμαρτυρηθεί. Φτάνει εκεί την ώρα που μια μεγάλη ομάδα εργατών διαδηλώνει για τις συνθήκες εργασίας και τα μεροκάματα στο εργοστάσιο Σπιγκούλιν. Ο ανασφαλής εδώ και καιρό Αντρέι Αντόνοβιτς αντιδρά και στα δύο προβλήματα με τρόπο που περιέχει στοιχεία αυταρχισμού αλλά και κάποιας νοητικής διαταραχής. Εκείνη την ώρα επιστρέφουν από μια επίσκεψη στο Σκβορέσνικι η Γιούλια Μιχαήλοβνα με την παρέα της, στην οποία συμπεριλαμβάνεται η Βαρβάρα Πετρόβνα και η Λίζα. Η δημόσια επίπληξη που δέχεται από τη σύζυγό του εξευτελίζουν ακόμη περισσότερο τον Κυβερνήτη. Λίγο αργότερα, και ενώ η Γιούλια Μιχαήλοβνα χαριεντίζεται με τον Στεπάν Τροφίμοβιτς και τον «σπουδαίο συγγραφέα» Καρμάζινοφ, οι οποίοι πρόκειται να αναγνώσουν αποσπάσματα από το έργο τους την επόμενη μέρα στο γκαλά, εισέρχεται στο ίδιο δωμάτιο και ο Πιοτρ Στεπάνοβιτς. Αντικρίζοντάς τον, ο Αντρέι Αντόνοβιτς αρχίζει να παρουσιάζει συμπτώματα παράκρουσης. Η προσοχή μας όμως αμέσως στρέφεται σε ένα νέο δράμα: καταφτάνει και ο Σταβρόγκιν, τον οποίο πλησιάζει αμέσως η Λίζα. Εις επήκοον όλων διαμαρτύρεται ότι την παρενοχλεί συνεχώς κάποιος Λοχαγός Λεμπιάτκιν, ο οποίος παρουσιάζεται ως συγγενής του Σταβρόγκιν και συγκεκριμένα ως αδελφός της συζύγου του. Ο Σταβρόγκιν απαντά ήρεμα ότι η Μαρία (στο γένος Λεμπιάτκινα) είναι πράγματι η σύζυγός του και διαβεβαιώνει τη Λίζα ότι θα φροντίσει ώστε ο Λοχαγός να μη την ενοχλήσει ξανά. Μολονότι οι δηλώσεις αυτές προξενούν τρόμο στη Βαρβάρα Πετρόβνα, ο γιος της απλώς χαμογελά και αναχωρεί. Η Λίζα τον ακολουθεί.
Τρίτο Μέρος
Το πολυαναμενόμενο λογοτεχνικό matinée λαμβάνει χώρα την επόμενη μέρα. Οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης έχουν αγοράσει εισιτήρια και όλα τα σημαντικά πρόσωπα, με εξαίρεση τους Σταβρόγκιν, δίνουν το παρών στη γιορτή. Η Γιούλια Μιχαήλοβνα, που έχει καταφέρει με κάποιον τρόπο να ηρεμήσει τον Αντρέι Αντόνοβιτς, βλέπει τις φιλοδοξίες της να πλησιάζουν στην ολοκλήρωσή τους. Τα πράγματα όμως πάνε στραβά από την πρώτη στιγμή. Εκμεταλλευόμενοι το ότι έχουν αναλάβει ρόλο επόπτη στη γιορτή, οι σύντροφοι του Πιοτρ Στεπάνοβιτς, Λιάμσιν και Λιπούτιν, τροποποιούν τη σειρά των εκδηλώσεων προκαλώντας αντιδράσεις, και επιτρέπουν σε διάφορους «άξεστους» να εισέλθουν χωρίς εισιτήριο. Η λογοτεχνική βραδιά ξεκινά με την απρογραμμάτιστη εμφάνιση στη σκηνή ενός απελπιστικά μεθυσμένου Λοχαγού Λεμπιάτκιν, που φαίνεται πως έχει σκοπό να διαβάσει κάποιο από τα ποιήματά του. Συνειδητοποιώντας ότι ο Λοχαγός είναι τύφλα, ο Λιπούτιν αναλαμβάνει να διαβάσει εκείνος το ποίημα, το οποίο αποτελείται από ανόητους και προσβλητικούς στίχους για τη σκληρότητα που χαρακτηρίζει τις νηπιαγωγούς. Σύντομα παίρνει σειρά ο γίγας της λογοτεχνίας Καρμάζινοφ, ο οποίος έχει σκοπό να απευθύνει έναν αποχαιρετισμό στο κοινό του με τίτλο «Merci». Για πάνω από μια ώρα, ο μεγάλος συγγραφέας αποχαυνώνει τους ακροατές του με μια ατελείωτη αυτοαναφορική αφήγηση χωρίς ειρμό. Το βασανιστήριο τελειώνει μόνο όταν ένας από το κοινό δεν αντέχει άλλο και κραυγάζει «Θεέ μου, τι σκουπίδια!». Ο Καρμάζινοφ, αφού πρώτα ανταλλάξει με το κοινό διάφορες προσβολές, ολοκληρώνει επιτέλους με ένα ειρωνικό «Merci, merci, merci». Η εμπάθεια φαίνεται πως έχει κυριαρχήσει στην ατμόσφαιρα και τότε ανεβαίνει στη σκηνή ο Στεπάν Τροφίμοβιτς, ο οποίος από την πρώτη στιγμή καταπιάνεται με μια παθιασμένη υπεράσπιση των αισθητικών του ιδεωδών. Όσο πληθαίνουν οι χλευασμοί του κοινού, τόσο μεγαλώνει η ένταση στη φωνή του ομιλητή, ο οποίος καταριέται τελικά τους ακροατές και αποχωρεί έξαλλος. Στην αίθουσα επικρατεί πανδαιμόνιο και τότε ανεβαίνει στη σκηνή ένας τρίτος ομιλητής εκτός προγράμματος, ένας «καθηγητής» από την Πετρούπολη. Εμφανώς ικανοποιημένος από την αναστάτωση, ο ρήτορας αυτός εξαπολύει μια ξέφρενη επίθεση εναντίον της Ρωσίας, σείοντας τη γροθιά του και φωνάζοντας με όλη του τη δύναμη. Έξι αξιωματούχοι τον κατεβάζουν κάτω, αλλά εκείνος καταφέρνει να τους ξεφύγει και να συνεχίσει για λίγο την αγόρευσή του πριν να τον αρπάξουν και πάλι. Τον λόγο παίρνει μια φοιτήτρια, που θέλει να απευθυνθεί στους καταπιεσμένους συναδέλφους της σε όλη την επικράτεια και να τους ξεσηκώσει σε διαμαρτυρία.
Μετά το πέρας όλων αυτών των γεγονότων, ο Πιοτρ Στεπάνοβιτς (ο οποίος μυστηριωδώς απουσίαζε από το λογοτεχνικό απόγευμα) προσπαθεί να πείσει την πληγωμένη Γιούλια Μιχαήλοβνα ότι η κατάσταση δεν είναι τόσο τραγική όσο νομίζει, και ότι είναι απαραίτητο να παρευρεθεί στο χορό. Την ενημερώνει επίσης ότι στην πόλη κυκλοφορούν τα νέα για ένα νέο σκάνδαλο: Η Λιζαβέτα Νικολάγεβνα έχει αφήσει το σπίτι της και τον αρραβωνιαστικό της και έχει πάει στο Σκβορέσνικι με τον Σταβρόγκιν.
Παρά την καταστροφική αποτυχία του λογοτεχνικού πρωινού, ο χορός λαμβάνει χώρα κανονικά το ίδιο βράδυ, με τη Γιούλια Μιχαήλοβνα και τον Αντρέι Αντόνοβιτς να είναι παρόντες. Πολλές από τις ευυπόληπτες οικογένειες της πόλης επιλέγουν να μην παρευρεθούν, ενώ, αντιθέτως, δίνουν το παρών διάφοροι παράξενοι τύποι, που κατευθύνονται αμέσως προς τον χώρο με τα ποτά. Σχεδόν κανείς δεν χορεύει, οι περισσότεροι στέκονται εδώ κι εκεί, περιμένοντας να συμβεί κάτι και ρίχνοντας περίεργες ματιές στους φον Λέμπκε. Μια «λογοτεχνική καντρίλια» έχει χορογραφηθεί ειδικά για την περίσταση, αλλά είναι χυδαία και ανόητη και απλώς εκνευρίζει τους θεατές. Σοκαρισμένος από τις γελοιότητες της καντρίλιας και την παρακμιακή ατμόσφαιρα που επικρατεί στην αίθουσα, ο Αντρέι Αντόνοβιτς επαναφέρει στην επιφάνεια την αυταρχική του περσόνα, ενώ μια τρομαγμένη Γιούλια Μιχαήλοβνα αναγκάζεται να ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους του. Τότε κάποιος φωνάζει «Φωτιά!» και γρήγορα διαδίδεται η είδηση ότι μια μεγάλη πυρκαγιά έχει ξεσπάσει σε ένα τμήμα της πόλης. Όλοι ορμούν προς τις εξόδους, αλλά ο Αντρέι Αντόνοβιτς ουρλιάζει πως πρέπει να γίνει σωματική έρευνα σε όλους, ενώ, όταν η αναστατωμένη σύζυγός του φωνάζει το όνομά του, εκείνος διατάζει τη σύλληψή της. Η Γιούλια Μιχαήλοβνα λιποθυμά. Την μεταφέρουν σε ασφαλές μέρος, αλλά ο Αντρέι Αντόνοβιτς αδιαφορεί και επιμένει να μεταβεί στην περιοχή της φωτιάς. Εκεί ένα δοκάρι που πέφτει, τον χτυπά και τον ρίχνει αναίσθητο. Αν και αργότερα ανακτά τις αισθήσεις του, δεν ανακτά τα λογικά του και η καριέρα του ως κυβερνήτη φτάνει στο τέλος της. Η φωτιά μαίνεται όλη τη νύχτα, αλλά το πρωί πέφτει βροχή και σιγά σιγά σβήνει. Τότε αρχίζουν να διαδίδονται τα νέα για έναν απίστευτο και φριχτό τριπλό φόνο: ένας Λοχαγός, η αδερφή του και η υπηρέτριά τους έχουν βρεθεί μαχαιρωμένοι στο σχεδόν καμένο σπίτι τους στην άκρη της πόλης.
Ο Σταβρόγκιν και η Λίζα έχουν περάσει τη νύχτα μαζί και ξυπνούν αντικρίζοντας τις τελευταίες λάμψεις της πυρκαγιάς. Η Λίζα είναι έτοιμη να εγκαταλείψει τον Σταβρόγκιν, πεπεισμένη ότι η ζωή της πλέον δεν έχει κανένα νόημα. Στο σπίτι τότε καταφθάνει ο Πιοτρ Στεπάνοβιτς για να μεταφέρει τα νέα της δολοφονίας των Λεμπιάτκιν. Ισχυρίζεται ότι δολοφόνος είναι ο Φέντκα, ενώ αρνείται πως ο ίδιος έχει την οποιαδήποτε ανάμειξη και διαβεβαιώνει τον Σταβρόγκιν ότι νομικά (και φυσικά ηθικά) ούτε εκείνος μπορεί να κατηγορηθεί για το παραμικρό. Όταν η Λίζα απαιτεί να μάθει την αλήθεια από τον Σταβρόγκιν, εκείνος απαντά ότι μολονότι ήταν κατά της δολοφονίας, ήξερε ότι επρόκειτο να συμβεί και δεν εμπόδισε τους δολοφόνους. Η Λίζα φεύγει έξαλλη από το σπίτι για να μεταβεί στον τόπο των δολοφονιών και να αντικρίσει η ίδια τα πτώματα. Ο Σταβρόγκιν ζητάει από τον Πιοτρ Στεπάνοβιτς να τη σταματήσει, αλλά εκείνος απαιτεί να μάθει τις προθέσεις του. Ο Σταβρόγκιν του απαντά ότι θα μπορούσε να δεχθεί να συνεργαστεί μαζί του, αν δεν ήταν τόσο γελοίος, και του ζητάει να έρθει να τον συναντήσει την επομένη. Κάπως πιο ήρεμος, ο Πιοτρ Στεπάνοβιτς τρέχει πίσω από τη Λίζα, αλλά εγκαταλείπει την προσπάθεια να τη σταματήσει, όταν εμφανίζεται και σπεύδει να τη βοηθήσει ο Μαβρίκι Νικολάγιεβιτς, που την περίμενε έξω από το αρχοντικό όλη τη νύχτα. Η Λίζα κατευθύνεται μαζί του προς την πόλη κάτω από καταρρακτώδη βροχή. Στο σημείο των δολοφονιών έχει συγκεντρωθεί ένα εξαγριωμένο πλήθος. Τώρα πια έχει γίνει γνωστό ότι η μία από τους δολοφονημένους είναι η σύζυγος του Σταβρόγκιν, ενώ η Λίζα αναγνωρίζεται ως «η γυναίκα του Σταβρόγκιν». Αυτή και ο Μαβρίκι Νικολάγιεβιτς δέχονται επίθεση από τους μεθυσμένους που βρίσκονται ανάμεσα στο πλήθος. Η Λίζα δέχεται πολλαπλά χτυπήματα στο κεφάλι και πεθαίνει.
Στο μεταξύ, ο Στεπάν Τροφίμοβιτς, ο οποίος αγνοεί τα όσα φρικτά έχουν συμβεί, έχει αποφασίσει να φύγει πεζός από την πόλη χωρίς συγκεκριμένο προορισμό ή σκοπό και να αναζητήσει ένα αβέβαιο μέλλον. Στο δρόμο τον συναντούν κάποιοι χωρικοί, που τον καλούν να ανέβει στο κάρο τους. Τον οδηγούν στο χωριό τους κι εκεί γνωρίζει μια πλανόδια πωλήτρια ευαγγελίων, τη Σοφία Ματβέγιεβνα, από την οποία νιώθει αμέσως μια έντονη εξάρτηση. Οι δυο τους παίρνουν και πάλι τους δρόμους, αλλά ο Στεπάν Τροφίμοβιτς αρρωσταίνει και αναγκάζονται να παραμείνουν σ’ ένα πανδοχείο. Ο Στεπάν Τροφίμοβιτς διηγείται στη Σοφία Ματβέγιεβνα μια κάπως εξωραϊσμένη εκδοχή της ιστορίας της ζωής του και την εκλιπαρεί να μην τον εγκαταλείψει. Στο πανδοχείο εμφανίζεται ξαφνικά η Βαρβάρα Πετρόβνα, που αναζητεί τον Στεπάν Τροφίμοβιτς από τη στιγμή που εξαφανίστηκε από την πόλη. Η οργή της αρχικά τρομοκρατεί τους δύο περιπλανώμενους, αλλά όταν η Βαρβάρα Πετρόβνα συνειδητοποιεί ότι η Σοφία Ματβέγιεβνα φρόντιζε όλο αυτό τον καιρό τον σοβαρά ασθενή Στεπάν Τροφίμοβιτς, η στάση της μαλακώνει και στέλνει να φέρουν τον γιατρό της. Οι δύο παλαιοί γνώριμοι συμφιλιώνονται ύστερα από αρκετή προσπάθεια, ενθυμούμενοι και κάποια οδυνηρά γεγονότα του παρελθόντος. Είναι φανερό ότι ο Στεπάν Τροφίμοβιτς πεθαίνει. Τις τελευταίες του ώρες αναγνωρίζει ότι η ζωή του υπήρξε ένα ψέμα, συγχωρεί τους άλλους και διακηρύσσει μέσα σε έκσταση ότι στην ψυχή του έχει αναζωπυρωθεί η αγάπη του για τον Θεό.
Η Μαρί, ανήσυχη που ο Σάτοφ δεν έχει επιστρέψει, και εξαντλημένη ακόμη από τον τοκετό, αναζητά τον Κιρίλοφ. Ανακαλύπτοντας με φρίκη ότι ο Κιρίλοφ έχει αυτοκτονήσει, αρπάζει το νεογέννητο μωρό της και βγαίνει στους παγωμένους δρόμους της πόλης, αναζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια. Κάποιοι καλούν τελικά την αστυνομία στο δωμάτιο του Κιρίλοφ. Οι αστυνομικοί διαβάζουν το σημείωμά του και λίγο αργότερα ανακαλύπτουν το σώμα του Σάτοφ στο Σκβορέσνικι. Η Μαρί και το μωρό αρρωσταίνουν και πεθαίνουν λίγες μέρες αργότερα. Καθώς από τα στοιχεία στον τόπο του εγκλήματος συνάγεται ότι ο Κιρίλοφ θα πρέπει να είχε συνενόχους, προκύπτει το συμπέρασμα ότι υπάρχει μια οργανωμένη ομάδα συνωμοτών πίσω από τα εγκλήματα και τις ταραχές. Η παράνοια κυριεύει τους κατοίκους της πόλης, αλλά όλα έρχονται στο φως όταν ο Λιάμσιν, αδυνατώντας να αντέξει τις τύψεις του, ομολογεί τα πάντα στους αστυνομικούς, εκλιπαρώντας για την τύχη του. Αφηγείται την ιστορία της συνωμοσίας με μεγάλη λεπτομέρεια και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας συλλαμβάνονται. Εξαίρεση αποτελεί ο Πιοτρ Στεπάνοβιτς που έχει διαφύγει στην Πετρούπολη μετά την αυτοκτονία του Κιρίλοφ.
Η Βαρβάρα Πετρόβνα, επιστρέφοντας στο αρχοντικό της μετά τον θάνατο του Στεπάν Τροφίμοβιτς, συγκλονίζεται από τα τρομερά νέα. Η Ντάρια Πάβλοβνα λαμβάνει ένα ανησυχητικό γράμμα από τον Νικολάι Βσεβολόντοβιτς, το οποίο και δείχνει στη Βαρβάρα Πετρόβνα. Μαθαίνουν ότι ο Νικολάι Βσεβολόντοβιτς έχει κλειδωθεί σ’ ένα δωμάτιο στο Σκβορέσνικι χωρίς να πει λέξη σε κανέναν. Όταν φτάνουν στο δωμάτιο, βρίσκουν τον Νικολάι Βσεβολόντοβιτς κρεμασμένο.
Το λογοκριμένο κεφάλαιο
Ο εκδότης του Ρώσου Αγγελιοφόρου, Μιχαήλ Κάτκοφ, αρνήθηκε να δημοσιεύσει το κεφάλαιο "Στου Τύχωνα". Το κεφάλαιο αφορά την επίσκεψη του Σταβρόγκιν στον μοναχό Τύχωνα στο τοπικό μοναστήρι. Σε αυτή την επίσκεψη ο Σταβρόγκιν ομολογεί, με τη μορφή ενός μακροσκελούς και λεπτομερούς κειμένου που διαβάζει στον Τύχωνα, ότι στο παρελθόν είχε διαφθείρει ένα κακοποιημένο και ευάλωτο 11χρονο κορίτσι - τη Ματριόσα - και στη συνέχεια δεν την εμπόδισε από το να αυτοκτονήσει, ενώ θα μπορούσε να το είχε κάνει. Στο κείμενο περιγράφει τον γάμο του με τη Μαρία Λεμπιάτκινα ως μια εκούσια απόφασή του να καταστρέψει τον εαυτό του, κυρίως λόγω των τύψεών του για την υπόθεση της Ματριόσα, που τον κατάτρυχε. Ο Ντοστογιέφσκι θεωρούσε το κεφάλαιο ουσιώδες για την κατανόηση της ψυχολογίας του Σταβρόγκιν και προσπάθησε απεγνωσμένα αλλά ανεπιτυχώς να το διατηρήσει στο μυθιστόρημα, προβαίνοντας σε αναθεωρήσεις και παραχωρήσεις προς τον Κάτκοφ. Τελικά αναγκάστηκε να το αφαιρέσει και να αναθεωρήσει άλλα σχετικά κεφάλαια. Αν και δεν συμπεριέλαβε ποτέ το κεφάλαιο στις επόμενες εκδόσεις του μυθιστορήματος, στις σύγχρονες εκδόσεις συνήθως παρατίθεται ως παράρτημα.
Αθεϊσμός και πίστη
Σε μια επιστολή του προς τον Μάικοβ, έναν Ρώσο ποιητή, ο Ντοστογιέφσκι είχε δηλώσει ότι το κύριο θέμα του μυθιστορήματός του ήταν «αυτό ακριβώς που, συνειδητά και ασυνείδητα, με βασανίζει σε όλη μου τη ζωή: η ύπαρξη του Θεού». Σε σημαντικό βαθμό, η πλοκή αναπτύσσεται γύρω από την σύγκρουση μεταξύ πίστης και αθεΐας, ενώ οι λόγοι και οι πράξεις των περισσότερων χαρακτήρων φαίνεται να είναι στενά συνδεδεμένα με τη θέση που λαμβάνουν σε αυτή τη σύγκρουση.
Ο Ντοστογιέφσκι θεωρούσε τον αθεϊσμό ως τη κύρια αιτία των προβλημάτων που ταλάνιζαν όλο και περισσότερο τη Ρωσική κοινωνία. Έγραφε στον Μάικοβ σχετικά: «ένας άνθρωπος που απομακρύνεται από τον λαό του και τις εθνικές του ρίζες χάνει επίσης την πίστη των προγόνων του και του Θεού του». Σε αυτή την επιστολή είναι που μιλάει, αναφερόμενος πρωτίστως στον Σταβρόγκιν και δευτερευόντως στον Στέπαν Βερχοβένσκι, για τον «Ρώσο Άνθρωπο», συγκρίνοντάς τον με τον άνθρωπο που κυριεύεται από δαίμονες και τον θεραπεύει ο Ιησούς στην παραβολή των χοίρων. Στους Δαιμονισμένους ο Ρώσος έχει χάσει την πραγματική του εθνική ταυτότητα (η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη, κατά τον Ντοστογιέφσκι, με την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη) και προσπαθεί να καλύψει το κενό με ιδέες που προέρχονται από τον Δυτικό τρόπο σκέψης όπως ο Καθολικισμός, ο αθεϊσμός, ο επιστημονισμός, ο σοσιαλισμός, ο ιδεαλισμός κ.λπ. Ο Σταβρόγκιν και ο Στεπάν Τροφίμοβιτς, ως ισχυρές προσωπικότητες, καθοδηγούν και επηρεάζουν τους γύρω τους και με αυτό τον τρόπο οι δαίμονες εισχωρούν στους χοίρους. Η δυνατότητα λύτρωσης παρέχεται σε αυτούς τους δύο μόνο προς το τέλος: στον Σταβρόγκιν όταν ο Τύχων τού προτείνει να απαρνηθεί την προηγούμενη ζωή του και να ζήσει μια νέα χριστιανική (πρόταση που ο Σταβρόγκιν απορρίπτει)· και στον Στεπάν Τροφίμοβιτς καθώς πλησιάζει στον θάνατο.
Ο Σταβρόγκιν έχει αντικαταστήσει την πίστη προς τον Θεό με τον ορθολογισμό, την ευφυΐα, την αυτάρκεια και τον εγωισμό. Ωστόσο, η πνευματική λαχτάρα και ο αισθησιασμός της παιδικής του ηλικίας, πλευρές του χαρακτήρα του που αναπτύχθηκαν υπερβολικά από τον δάσκαλό του Στεπάν Τροφίμοβιτς, δεν θα τον εγκαταλείψουν ποτέ. Η ζωή του, ανεπηρέαστη από τον φόβο ή την ηθική, έχει μετατραπεί σε ένα εγωκεντρικό πείραμα, μια ψυχρή αναζήτηση μέσων για να γλιτώσει από το μαρτύριο της ανίας του. Η πιο χαρακτηριστική απεικόνιση της εσωτερικής του πάλης δίνεται στον διάλογό του με τον Τύχωνα. Εκεί φαίνεται, για μοναδική ίσως φορά, να εκθέτει με ειλικρίνεια την εσωτερική του κατάσταση. Στον διάλογο με τον μοναχό εναλλάσσονται η αυστηρή, κοσμική φωνή μιας έλλογης αυτοπεποίθησης και η ευάλωτη, εξομολογητική φωνή μιας χαμένης ψυχής που υποφέρει.
Πολλοί από τους υπόλοιπους χαρακτήρες του μυθιστορήματος φαίνεται να επηρεάζονται βαθύτατα από κάποια από αυτές τις δύο πτυχές της ψυχής του Σταβρόγκιν. Ο μηδενιστής Πιοτρ Βερχοβένσκι είναι ερωτευμένος με την κυνική, ανήθικη, εξουσιομανή πλευρά του Σταβρόγκιν, ενώ ο Σάτοφ επηρεάζεται από τη θέρμη της πνευματικά στερημένης πλευράς. Ο Σάτοφ «ανασταίνεται από τους νεκρούς» όταν ακούει τον Σταβρόγκιν να παρουσιάζει τον Χριστό ως το υπέρτατο ιδανικό (μια παραδοχή στην οποία προβαίνει σε μια μάταιη προσπάθεια να πείσει τον εαυτό του: καταφέρνει να πείσει τον Σάτοφ, αλλά όχι τον εαυτό του). Αντίθετα, ο Κιρίλοφ πείθεται από τον Σταβρόγκιν όταν εκείνος υπερασπίζεται τον αθεϊσμό -την υπεροχή της θέλησης του Ανθρώπου, όχι του Θεού- και καταστρώνει ένα σχέδιο να θυσιαστεί για να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τη δουλεία του μυστικιστικού φόβου. Αλλά ο ίδιος ο Σταβρόγκιν δεν πιστεύει καν στον δικό του αθεϊσμό και, όπως κατανοούν ο Σάτοφ και ο Τύχων, βυθίζεται περαιτέρω μέσα στο κακό λόγω της επιθυμίας του να βασανίσει τον εαυτό του και να αποφύγει την αλήθεια. Ο Κιρίλοφ συνοψίζει το δίλημμα του Σταβρόγκιν ως εξής: «Αν ο Σταυρόγκιν πιστεύει, τότε δεν πιστεύει ότι πιστεύει. Αν αντιθέτως δεν πιστεύει, τότε δεν πιστεύει ότι δεν πιστεύει».
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι Δ Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα
Γιούλιαν Ούρσιν Νιεμτσέβιτς
Ο Γιούλιαν Ούρσιν Νιεμτσέβιτς (πολωνικά: Julian Ursyn Niemcewicz) (6 Φεβρουαρίου 1758 – 21 Μαΐου 1841) ήταν Πολωνός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και πολιτικός. Ήταν κορυφαίος υποστηρικτής του Συντάγματος της 3ης Μαΐου 1791 της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Ο Γιούλιαν Ούρσιν Νιεμτσέβιτς γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1758 στο Σκόκι, κοντά στη Μπρεστ της Λευκορωσίας, στην τότε Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Μεγάλωσε σε μετρίως ευκατάστατη πολωνική οικογένεια ευγενών και αποφοίτησε από το Σώμα Δοκίμων της Βαρσοβίας.
Καριέρα
μικρογραφία| Νιεμτσέβιτς, ένα πορτρέτο Μετά την αποφοίτησή του από το Σώμα Δοκίμων, υπηρέτησε στη συνέχεια ως βοηθός του Άνταμ Καζίμιες Τσαρτορίσκι και επισκέφθηκε τη Γαλλία, την Αγγλία και την Ιταλία. Ο Νιεμτσέβιτς υπηρέτησε ως αναπληρωτής του Μείζονος Σέιμ του 1788-1792 και ήταν ενεργό μέλος του Πατριωτικού Κόμματος που ώθησε την υιοθέτηση του ιστορικού Συντάγματος της 3ης Μαΐου 1791. Στη συνέχεια ήταν ιδρυτής των Φίλων του Συντάγματος, που δημιουργήθηκε για να υποστηρίξει την εφαρμογή αυτού του προοδευτικού εγγράφου. Μετά τη νίκη της Συνομοσπονδίας της Ταργκοβίτσα το 1792 και την επακόλουθη ανατροπή του Συντάγματος της 3ης Μαΐου, ο Νιεμτσέβιτς, μαζί με άλλα μέλη του Πατριωτικού Κόμματος, μετανάστευσαν στη Γερμανία.
Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο το 1794, ο Νιεμτσέβιτς υπηρέτησε ως βοηθός του Ταντέους Κοστσιούσκο. Και οι δύο αιχμαλωτίστηκαν από τους Ρώσους στη Μάχη του Ματσιεγιοβίτσε το 1794 και φυλακίστηκαν στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη, μαζί με τον βοηθό του Νιεμτσέβιτς με το όνομα Κουζνιέφσκι. Το 1796, με το θάνατο της Τσαρίνας Αικατερίνης της Μεγάλης, απελευθερώθηκαν από τον Τσάρο Παύλο Α΄ και έφτασαν μαζί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ταξίδεψαν με το πλοίο Adriana από το Μπρίστολ της Αγγλίας, με τη συντροφιά του Πορτογάλου ηγούμενου και βοτανολόγου, Ζοζέ Κορέια ντα Σέρα, ο οποίος υπηρέτησε ως ιερέας στο πλοίο για τον Νιεμτσέβιτς και τον Κοστσιούσκο. Έφτασαν στη Φιλαδέλφεια στις 18 Αυγούστου 1797. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του, επισκέφτηκε τους Καταρράκτες του Νιαγάρα. Το 1798 εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.
Ο Νιεμτσέβιτς ήταν αναστατωμένος όταν ο Κοστσιούσκο έφυγε για την Ευρώπη χωρίς να τον ενημερώσει. Μετά την εισβολή του Ναπολέοντα στην Πολωνία το 1807, ο Νιεμτσέβιτς επέστρεψε στη Βαρσοβία και έγινε γραμματέας της Γερουσίας. Μετά το Συνέδριο της Βιέννης, διετέλεσε υφυπουργός και πρόεδρος της συνταγματικής επιτροπής στην Πολωνία. Στα χρόνια του Βασιλείου της Πολωνίας, ο Νιεμτσέβιτς ήταν το κεντρικό πρόσωπο της πολωνικής πολιτιστικής ζωής και η ηθική του επιρροή μερικές φορές συγκρίθηκε με την πολιτική και στρατιωτική δύναμη του Μεγάλου Δούκα Κωνσταντίνου.
Στις 11 Μαΐου 1830, αποκάλυψε ένα νέο ορόσημο μπροστά από το Παλάτι του Στάσιτς, την έδρα της Εταιρείας Φίλων της Επιστήμης στη Βαρσοβία - ένα Μνημείο του Νικόλαου Κοπέρνικου από τον Μπέρτελ Θόρβαλντσεν. Κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης Νοεμβριανής Εξέγερσης του 1830–31, ο Νιεμτσέβιτς ήταν μέλος της εξεγερμένης πολωνικής κυβέρνησης. Τους τελευταίους μήνες της Εξέγερσης ο ποιητής πήγε σε διπλωματική αποστολή στο Λονδίνο (ως ο τελευταίος απεσταλμένος της Πολωνίας στη Βρετανία) και παρέμεινε εξόριστος, πρώτα στη Βρετανία, μετά στη Γαλλία, μέχρι το θάνατό του το 1841.
Έργα
Ως συγγραφέας, ο Νιεμτσέβιτς δοκίμασε πολλά στυλ σύνθεσης. Η πολιτική του κωμωδία, Η επιστροφή του βουλευτή (1790), γνώρισε μεγάλη αναγνώριση. Το μυθιστόρημά του, Ιωάννης του Τέντσιν (1825), γραμμένο με το στυλ του Γουόλτερ Σκοτ, δίνει μια ζωηρή εικόνα της παλιάς Πολωνίας. Έγραψε επίσης μια ιστορία της βασιλείας του Σιγισμούνδου Γ΄ (3 τόμοι, 1819) και μια συλλογή απομνημονευμάτων για την αρχαία πολωνική ιστορία (6 τόμοι, 1822–23).
Προσωπική ζωή
μικρογραφία| Το Παλάτι Κρασίνσκι στην περιοχή [[Ουρσίνουφ της Βαρσοβίας, κατοικία του Νιεμτσέβιτς από το 1782]] Ενώ βρισκόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Νιεμτσέβιτς γνώρισε και παντρεύτηκε την πλούσια χήρα, Σούζαν Λίβινγκστον Κιν το 1800, η οποία τον είχε προσλάβει ως δάσκαλο για τον γιο της, Πίτερ Κιν. Η Σούζαν, μέλος της οικογένειας Λίβινγκστον, ήταν κόρη του Πίτερ Βαν Μπρου Λίβινγκστον και χήρα του Τζον Κιν, εκπροσώπου από τη Νότια Καρολίνα στο Ηπειρωτικό Κογκρέσο.
Ο Νιεμτσέβιτς πέθανε στις 21 Μαΐου 1841 στο Παρίσι της Γαλλίας, σε ηλικία 83 ετών, και ετάφη στο Κοιμητήριο Σαμπό στο Μονμορανσί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Πολωνοί διπλωμάτες Κατηγορία:Πολωνοί δραματουργοί και θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Ακτιβιστές της Μεγάλης Μετανάστευσης Κατηγορία:Μέλη του Μείζονος Σέιμ Κατηγορία:Πολωνικός Διαφωτισμός
Κάτω Χόβολη Αχαΐας
Η Κάτω Χόβολη είναι ένας μικρός ορεινός οικισμός της Αχαΐας και ανήκει στον "καλλικρατικό" Δήμο Καλαβρύτων. Αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας, τμήμα της οποίας αποτελεί και ο οικισμός Άνω Χόβολη.
Τοποθεσία
Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 708 μέτρων, στις πλαγιές του Τάρταρη, μέσα σε μια χαράδρα που σχηματίζεται από τις πλαγιές των μικρών βουνών "Μωρέϊκα" (στα δυτικά) και "Παλαιόμυλος" (στα ανατολικά) την οποία διαρρέει το "Χοβολίτικο ρέμα" , λίγα χιλιόμετρα βορειότερα από την Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως. Eγγύς του βρίσκονται η Άνω Χόβολη, η Αλέσταινα, το Σοπωτό, το κεφαλοχώρι της Δάφνης (Στρέζοβα), οι οικισμοί της Πάου, το Πεύκο, η Σκοτάνη και τα Καλύβια Σκοτάνης.
Διοικητική εξέλιξη
Την 16/10/1940, με τη διάσπαση του ενιαίου μέχρι τότε χωριού σε δύο ξεχωριστούς οικισμούς, ορίστηκε ως έδρα της τότε Κοινότητας Χόβολης. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Παΐων μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στον "καλλικρατικό" Δήμο Καλαβρύτων (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού της Κάτω Χόβολης, ως ξεχωριστού οικισμού, σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Τα σπίτια του χωριού είναι απλωμένα κατά μήκος του επαρχιακού οδικού δικτύου σε σύγκριση με την Άνω Χόβολη που ο οικισμός είναι πιο συσπειρωμένος. Ενοριακός και κοιμητηριακός ναός τόσο της Κάτω Χόβολης όσο και της Άνω Χόβολης είναι η Αγία Τριάδα, ενώ στην περιφέρειά του βρίσκονται οι ναοί της Κοίμησης της Θεοτόκου, του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Κυριακής. Το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία βρίσκεται στα όρια μεταξύ των δύο οικισμών της Χόβολης.
Όρος Χερτσλ
Το Όρος Χερτζλ,, επίσης Har HaZikaron (.) είναι το εθνικό νεκροταφείο του Ισραήλ και ένα βουνό ύψους 834 μέτρων. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Ιερουσαλήμ και φέρει το όνομα του Τέοντορ Χερτσλ, του ιδρυτή της σύγχρονης πολιτικής του Σιωνισμού. Ο Τάφος του Χερτσλ βρίσκεται στην κορυφή του λόφου, ενώ δυτικά βρίσκεται το Γιαντ Βασσέμ (Yad Vashem), το εθνικό μνημείο του ολοκαυτώματος. Το όρος της μνήμης είναι η προέκταση που είναι αφιερωμένη στα θύματα του ολοκαυτώματος
Ιστορία
Αμέσως μετά την ίδρυση του Ισραήλ το 1948, αποφασίστηκε να θάψουν τους στρατιώτες του ισραηλινού στρατού στο βόρειο τμήμα του βουνού Herzl. Στη συνέχεια, το 1951, αποφασίστηκε να θάψει την ηγεσία της χώρας στη Νότια Όρος Herzl και να ρυθμίσετε την θέση Isral εθνικό νεκροταφείο. Λίγα χρόνια αργότερα αποφασίστηκε επίσης να θάψουν την αστυνομία και τις άλλες δυνάμεις ασφαλείας στον εθνικό στρατιωτικό νεκροταφείο.
Επιθυμία του Χερτζλ ήταν η ταφή του στο Ισραήλ ωστόσο μετά τον θάνατο του θάφτηκε στη Βιέννη. Το 1949 τα οστά του μεταφέρθηκαν τελικά στο Ισραήλ, αλλά η ταφή έγινε όχι στον από τον ίδιο επιθυμητό χώρο, αλλά σε νέο νεκροταφείο με το όνομα του, και χρειάστηκε για τους νεκρούς των ενόπλων δυνάμεων του απελευθερωτικού αγώνα.
Στο νεκροταφείο βρίσκονται και τρεις τάφοι πρωθυπουργών του Ισραήλ: Του Levi Eshkol, της Γκόλντα Μέιρ και του Γιτζάκ Ράμπιν (που είναι θαμμένος δίπλα στη σύζυγο του Leah Ράμπιν). Επίσης βρίσκονται οι τάφοι των προέδρων στο νεκροταφείο, και οι τάφοι διαφόρων προσωπικοτήτων της Εβραϊκής διασποράς.
Τμήματα
Διάφορα τμήματα είναι αφιερωμένα σε διάφορα θέματα. Υπάρχει το Εθνικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο, το αστυνομικό νεκροταφείο, το μνημείο του αγνώστου στρατιώτη, αλλά και ένα μεγάλο τμήμα για θύματα της τρομοκρατίας.
Η πλατιά του Όρους Χερτζλ
Η μεγάλη πλατιά του νεκροταφείου είναι η αρχή παρελάσεων στην ημέρα της ανεξαρτησίας του Ισραήλ.
Η ταφή του Χερτζλ
Το 1903, ο Χερτζλ έγραψε στη διαθήκη του:
Νεκροταφείο για τους ηγέτες του Έθνους (Helkat Gedolei Ha'Uma)
Ο χώρος Helkat Gedolei Ha'Uma (νεκροταφείο για τους ηγέτες του Έθνους) είναι αφιερωμένος στους πολιτικούς ηγέτες της χώρας. Η τελετή Γιομ Hazikaron (Ημέρα Μνήμης Πεσόντων Στρατιωτών του Ισραήλ) πραγματοποιήθηκε εκεί. Στα βόρεια του τάφου του Χερτζλ, είναι ένα οικόπεδο που προορίζεται για τους αρχηγούς της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Οργάνωσης, μεταξύ των οποίων ο David Wolffsohn, Ναούμ Sokolow, Simcha Dinitz και Aryeh Dolchin. Τα παιδιά του Herzl, η κόρη του Παύλου και του γιου του Hans - είναι θαμμένοι κοντά. Στη δυτική πλευρά του Helkat Gedolei Ha'Uma, βρίσκεται ο τάφος του Ze'ev Ζαμποτίνσκι και την οικογένειά του. Κάτω από την πλαγιά του βουνού, προς την κατεύθυνση του στρατιωτικού νεκροταφείου, μπορεί κανείς να δει τα νεκροταφεία ορισμένων Προέδρων και Υπουργών και πρωθυπουργών του Ισραήλ όπως και των συζύγων τους. Μεταξύ άλλων, σε αυτό το οικόπεδο, μπορεί να βρει κανείς τους τάφους των Προέδρων του Ισραήλ, Zalman Shazar και Chaim Herzog, των πρωθυπουργών Levi Eshkol (παρά την επιθυμία του να ταφεί στο Kibbutz, της Γκόλντα Μέιρ, του Γιτζάκ Ράμπιν και της συζύγου του Leah Ράμπιν, του πρώτου ομιλητή της Κνεσέτ, Yosef Sprinzak και της γυναίκας του Χάνα. Επίσης εκεί βρίσκονται ο Υπουργός Οικονομικών, Eliezer Kaplan, και η γνωστή Δήμαρχος της Ιερουσαλήμ για 28 χρόνια, Teddy Kollek. Παρά την εθνική σημασία του νεκροταφείου, κάποιοι ισραηλινοί πρωθυπουργοί και πρόεδροι προτίμησαν να ταφούν αλλού. Ο Menachem Begin  επέλεξε να ταφεί κοντά στην περιοχή του Olei Hagardom μαζί με τους μαχητές στο Όρος των Ελαιών. Επίσης ο Chaim Weizmann, ο πρώτος Πρόεδρος του Ισραήλ, επέλεξε να ταφεί στο κτήμα του στο Ινστιτούτο Weizmann στη Rehovot, και η έβδομη Πρόεδρος του Ισραήλ, Ezer Weizman, η οποία ήταν ανιψιά του Haim και εξέχουσα διοικητής στην Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία κατά τη διάρκεια της συντριπτικής νίκης του Ισραήλ επί των αραβικών δυνάμεων στον πόλεμο των έξι ημερών, εξέφρασε την επιθυμία της να ταφεί μαζί. Ο Γιτζάκ Μπεν-Zvi, ο δεύτερος πρόεδρος του Ισραήλ, ζήτησε να ταφεί στη Χαρ HaMenuchot, και ο Moshe Sharett, ο δεύτερος πρωθυπουργός του Ισραήλ, θάφτηκε σύμφωνα με το αίτημά του στην Trumpeldor, νεκροταφείο στο Τελ Αβίβ. Ο Εφραίμ Κατζίρ, ο τέταρτος πρόεδρος του Ισραήλ, επέλεξε να ταφεί μαζί με τη σύζυγό του Νίνα στο Rehovot, νεκροταφείο της πόλης. Στρατιώτες που έχουν βραβευθεί με το Μετάλλιο Αξίας μπορεί επίσης να τους χορηγηθεί το δικαίωμα να ταφούν στο Helkat Gedolei Ha'Uma. Προηγούμενες προσπάθειες για την οικοδόμηση μιας θέσης Πανθέου για τους μεγάλους του έθνους του Ισραήλ απέτυχε. Η αξιοσημείωτη σιωνιστής ηγέτης, Μεναχέμ Ussishkin, επανατάφηκε στο Leon Pinsker στο Όρος Scopus στην Ιερουσαλήμ. Μεταξύ άλλων λόγων, αυτή η προσπάθεια απέτυχε επειδή το Όρος Scopus ήταν ένα περίκλειστο έδαφος μέσα στην Ιορδανία στο διάστημα μεταξύ του 1948 έως το 1967 (πριν από το Ισραήλ ελέγξει την περιοχή μετά τον πόλεμο του 1967).
Εθνικό Νεκροταφείο αστυνομικοί και στρατιώτες
Το κύριο νεκροταφείο του Ισραήλ είναι πεσμένος υπεράσπιση της χώρας.
Τάφος της Αρχαίας Τάφοι
Εβραϊκή σπηλιά-ταφή, από τον 2ο ναό, ανακαλύφθηκε το 1954 σε ένα στρατιωτικό νεκροταφείο.
Μουσείο Χερτζλ
Ένα μουσείο είναι αφιερωμένο στη ζωή του Χερτζλ.
Εθνική Memorial Hall
Ωστόσο, η κύρια μνήμη με τα ονόματα όλων των νεκρών υπερασπιστών του Ισραήλ από το 1860 έως σήμερα. Η αίθουσα άνοιξε το 2015 με ένα νέο μνημείο για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιερουσαλήμ Χερτζλ Κατηγορία:Νεκροταφεία
NGC 4343
Ο NGC 4343 είναι σπειροειδής γαλαξίας χωρίς κεντρική «ράβδο» στον αστερισμό Παρθένο τον οποίο ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 13 Απριλίου 1784. Απέχει περίπου 80 εκατομμύρια έτη φωτός και ανήκει στο Υπερσμήνος της Παρθένου. Επίσης έχει Ενεργό Γαλαξιακό Πυρήνα (αγγλ. Active Galactic Nuclei, AGN).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες 4343 40251 07465
Νέμουρο
Το Νέμουρο (ιαπωνικά: 根室市, Νέμουρο-σι) είναι πόλη και λιμένας που βρίσκεται στην Υπονομαρχία Νέμουρο, στο Χοκκάιντο της Ιαπωνίας. Αποτελεί πρωτεύουσα της ομώνυμης υπονομαρχίας. Μεγάλο μέρος της πόλης βρίσκεται στη χερσόνησο Νέμουρο. Στις 29 Φεβρουαρίου 2012, η ​​πόλη είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 29.087 κατοίκους, με 12.966 νοικοκυριά και πυκνότητα πληθυσμού 56,74 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η συνολική έκταση είναι 512,63 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ιστορία
Το Νέμουρο αναπτύχθηκε από την αλιεία. Στην πρώιμη περίοδο Μεϊτζί, ήταν η μεγαλύτερη πόλη στο ανατολικό Χοκκάιντο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Βομβιστική επίθεση στη γέφυρα της Κριμαίας (2022)
Στις 8 Οκτωβρίου 2022, σημειώθηκε έκρηξη στο οδικό τμήμα της γέφυρας της Κριμαίας από την πλευρά της χερσονήσου Ταμάν της Κριμαίας. Η φωτιά που προέκυψε επεκτάθηκε στο σιδηροδρομικό τμήμα της γέφυρας και προκάλεσε τη μερική κατάρρευση του δρόμου στα ύδατα. Την έρευνα για το συμβάν ανέλαβε η Ερευνητική Επιτροπή της Ρωσίας.
Η μερική ζημιά στη γέφυρα μείωσε τη μεταφορική της ικανότητα. Η γέφυρα χρησιμοποιείται επίσης για τον ανεφοδιασμό των ρωσικών στρατευμάτων στην κατεχόμενη Κριμαία. Η έκρηξη σημειώθηκε την επομένη των 70ών γενεθλίων του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν και δύο ημέρες μετά την ανακοίνωση της προσάρτησης τεσσάρων ουκρανικών περιοχών από τη Ρωσία. Ουκρανοί αξιωματούχοι και ο στρατός είχαν επανειλημμένα δηλώσει την πρόθεσή τους να καταστρέψουν τη γέφυρα της Κριμαίας, θεωρώντας την ως νόμιμο στρατιωτικό στόχο.
Η Ουκρανία τελικά παραδέχτηκε ότι ήταν πίσω από το χτύπημα στις 9 Ιουλίου 2023, όπως δήλωσε η Ουκρανίδα αναπληρώτρια υπουργός Άμυνας.
Ιστορικό
Η γέφυρα που συνδέει την Κριμαία και το Κουμπάν ξεκίνησε να κατασκευάζεται τον Φεβρουάριο του 2016, μετά τη ρωσική κατοχή και την προσάρτηση της χερσονήσου. Οι ρωσικές αρχές χαρακτήρισαν την κατασκευή της γέφυρας "ιστορική αποστολή", ένα από τα βασικά καθήκοντα για την "τελική ένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία". Τον Μάιο του 2018 δόθηκε στην κυκλοφορία η οδική γέφυρα και τον Δεκέμβριο του 2019 τέθηκε σε λειτουργία η σιδηροδρομική γέφυρα.
Το 2022, με την έναρξη της ρωσικής εισβολής, η γέφυρα χρησιμοποιήθηκε για την τροφοδοσία των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων στο νότιο θέατρο επιχειρήσεων του Ρωσο-Ουκρανικού Πολέμου. Ενώ υπάρχουν άλλες μέθοδοι παροχής πόρων στην Κριμαία, συμπεριλαμβανομένων των λιμανιών, η γέφυρα εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό μέρος της υποδομής.
Ουκρανοί αξιωματούχοι και ο στρατός έχουν επανειλημμένα δηλώσει την πρόθεσή τους να καταστρέψουν τη γέφυρα της Κριμαίας, θεωρώντας την ως νόμιμο στρατιωτικό στόχο. Έτσι, τον Αύγουστο του 2022, ένας σύμβουλος του προεδρικού γραφείου, ο Μιχάιλο Ποντολιάκ, δήλωσε σε συνέντευξή του στον The Guardian: "Είναι μια παράνομη κατασκευή και η κύρια πύλη για τον εφοδιασμό του ρωσικού στρατού στην Κριμαία. Τέτοιες υποδομές πρέπει να καταστραφούν" Ένας ανώτατος Ουκρανός αξιωματούχος είχε δηλώσει τον Ιούνιο ότι η γέφυρα ήταν «νούμερο ένα στόχος» για την Ουκρανία. Αργότερα οι ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών υποστήριξαν ότι είχαν γνώση των σχεδίων της γέφυρας, προετοιμάζοντας την επίθεση.
Συμβάν
Αρχικά, ανακοινώθηκαν δύο πιθανά αίτια της πυρκαγιάς: η έκρηξη βαγονιού με εμπορευματοκιβώτια καυσίμων στο σιδηροδρομικό τμήμα της γέφυρας και η έκρηξη αυτοκινήτου, πιθανότατα φορτηγού, στο τμήμα του δρόμου. Σύμφωνα με την Εθνική Αντιτρομοκρατική Επιτροπή της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ανατινάχθηκε ένα φορτηγό, το οποίο προκάλεσε την πυρκαγιά σε επτά σιδηροδρομικά βαγόνια καυσίμων.
Αρχικά κανείς δεν ανέλαβε την ευθύνη για την έκρηξη, ενώ τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης Ukrainska Pravda και UNIAN, επικαλούμενα δικές τους πηγές, ανέφεραν ότι επρόκειτο για επιχείρηση της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ουκρανίας.
Αργότερα μέσα στη μέρα η γέφυρα άνοιξε ξανά για την ήπια οδική κυκλοφορία σε μονή κυκλοφοριακή κατεύθυνση και για κάποια σιδηροδρομική κυκλοφορία.
Στις 9 Ιουλίου 2023, η αναπληρώτρια υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας Χάννα Μαλιάρ παραδέχτηκε επίσημα ότι η Ουκρανία οργάνωσε την επίθεση.
Θύματα
Σύμφωνα με την Ερευνητική Επιτροπή της Ρωσίας, τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ως αποτέλεσμα της βομβιστικής επίθεσης, ανάμεσά τους ένας άνδρας και μια γυναίκα σε ένα αυτοκίνητο που οδηγούσαν δίπλα στο εκρηγνυόμενο φορτηγό.
Απώλειες αγαθών
Επτά βυτιοφόρα καυσίμων ενός τρένου 59 βαγονιών με προορισμό τη χερσόνησο της Κριμαίας κάηκαν λόγω της έκρηξης.
Ουκρανική
Ο επίσημος λογαριασμός της ουκρανικής κυβέρνησης στο Twitter έγραψε «άρρωστο έγκαυμα» ως απάντηση στη φωτιά, ενώ ο Μιχάιλο Ποντολιάκ, σύμβουλος του Ουκρανού προέδρου, χαρακτήρισε τη ζημιά ως "αρχή": υποστηρίζοντας ότι κάθε τι που χτίστηκε παράνομα πρέπει να κατεδαφιστεί και να εκδιωχθεί
Το Υπουργείο Άμυνας της Ουκρανίας συνέκρινε την καταστροφή της γέφυρας της Κριμαίας με την καταστροφή του καταδρομικού Μόσκβα γράφοντας.
Ο διευθυντής της Ukrposhta Ιγκόρ Σμιλιάνσκι ανακοίνωσε την κυκλοφορία μιας νέας συλλογής γραμματοσήμων αφιερωμένο στο συμβάν.
Η έκρηξη σημειώθηκε μια μέρα μετά τα γενέθλια του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο Ολέκσιγι Ντανίλοβ, επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας, αντέδρασε με ειρωνικό τόνο, συνοδεύοντας την ανάρτηση του με ένα τραγούδι της Μέριλιν Μονρόε.
Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι ανέφερε κατά τη νυχτερινή του ομιλία: «Σήμερα δεν ήταν μια κακή μέρα και κυρίως ηλιόλουστη στην επικράτεια του κράτους μας. Δυστυχώς, είχε συννεφιά στην Κριμαία. Αν και ήταν και ζεστή»
Γενικά, στην Ουκρανία υπάρχει ένα κλίμα ενθουσιασμού αλλά και φόβου για την έκρηξη στη γέφυρα της Κριμαίας.
Ρωσική
Οι ρωσικές αρχές κατοχής της Κριμαίας κατηγόρησαν την ουκρανική πλευρά. Η εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Μαρία Ζαχάροβα, κατηγόρησε το "καθεστώς του Κιέβου" για τρομοκρατία και ο βουλευτής της Κρατικής Δούμας, Αντρέι Γκουρουλιόφ, κάλεσε τον γενικό διοικητή να "ανταποκριθεί σθεναρά". Τον Απρίλιο του 2022, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, πρώην Πρόεδρος και Αναπληρωτής του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, δήλωσε: "Ένας από τους Ουκρανούς στρατηγούς μίλησε για την ανάγκη να χτυπήσει τη Γέφυρα της Κριμαίας. Ελπίζω να καταλάβει ποιος θα είναι ο στόχος αντιποίνων".
Διεθνές
Ο υπουργός Εξωτερικών της Εσθονίας, Urmas Reinsalu, χαιρέτισε την έκρηξη και πρότεινε ότι οι ουκρανικές ειδικές δυνάμεις βρίσκονται πίσω από αυτήν, υπενθυμίζοντας ότι οι ουκρανικές αρχές είχαν από καιρό χαρακτηρίσει τη Γέφυρα της Κριμαίας πιθανό στόχο για πλήγμα.
Το Βρετανικό Υπουργείο Άμυνας υποστήριξε ότι ο βομβαρδισμός της γέφυρας θα έχει «σημαντικό στρατιωτικό αντίκτυπο » για τη Ρωσία, υποστηρίζοντας ότι «οποιαδήποτε σοβαρή διαταραχή στη χωρητικότητά της θα έχει πολύ πιθανόν σημαντικό αντίκτυπο στην ήδη δύσκολη ικανότητα της Ρωσίας να διατηρήσει τις δυνάμεις της στη νότια Ουκρανία» μιας και είναι άγνωστη η έκταση της ζημιάς στη σιδηροδρομική γέφυρα.
Συνέπεια
Το Υπουργείο Μεταφορών της Ρωσίας ανακοίνωσε ότι η υπηρεσία πορθμείων μέσω του στενού του Κερτς, η οποία λειτουργούσε πριν από την κατασκευή της γέφυρας της Κριμαίας, ξεκίνησε και επαναλειτουργεί. Η Κριμαία επέβαλε αρχικά περιορισμούς στην πώληση ειδών παντοπωλείου και καυσίμων. Δύο ώρες αργότερα, ανακοινώθηκε ότι άρθηκαν οι περιορισμοί στη Σεβαστούπολη.
Ο συμβολικός χαρακτήρας της καταστροφής δεν είναι λιγότερο σημαντικός για το Κρεμλίνο. Το άνοιγμα της γέφυρας το 2018 θεωρήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Πούτιν. Μετά τη ρωσική εισβολή του 2022, η κατασκευή ήταν ένα από τα πιο προστατευμένα έργα.
Στις 8 Οκτωβρίου, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών δημοσίευσε ένα βίντεο που δείχνει ότι η γέφυρα άνοιξε ξανά εν μέρει για ελαφρά οχήματα. Τα φορτηγά πρέπει να πάρουν το πλοίο όσο τα τρένα έχουν ξεκινήσει ξανά σύμφωνα με τα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης. Ο Πρόεδρος Πούτιν έδωσε εντολή να τεθεί η ασφάλεια της γέφυρας υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ρωσίας. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Ρωσίας είπε ότι τα κατεστραμμένα τμήματα της γέφυρας θα κατεδαφιστούν και οι επισκευές θα ξεκινήσουν αμέσως. Στις 9 Οκτωβρίου, προγραμματίζεται ότι οι δύτες θα ελέγξουν τη γέφυρα για τυχόν υποβρύχιες ζημιές.
Έρευνα της Ρωσίας
Με εντολή του Πούτιν, δημιουργήθηκε μια ειδική επιτροπή για τη διερεύνηση των συνθηκών της έκρηξης, συμπεριλαμβανομένων εκπροσώπων του Υπουργείου Καταστάσεων Έκτακτης Ανάγκης, του Υπουργείου Μεταφορών, του FSB, του Υπουργείου Εσωτερικών και της Εθνικής Φρουράς. Η Ερευνητική Επιτροπή ξεκίνησε ποινική έρευνα για την έκρηξη. Εκπρόσωποι των ειδικών υπηρεσιών επέστησαν την προσοχή στη βάρδια που απέτυχε να εντοπίσει το φορτηγό με εκρηκτικά, παρά τα μπλόκα που εγκαταστάθηκαν στην είσοδο της γέφυρας για την παρακολούθηση ύποπτων φορτίων.
Χριστιανικό μέταλ
Το Χριστιανικό μέταλ είναι υποείδος της heavy metal μουσικής. Το μόνο που το κάνει ξεχωριστό από τα υπόλοιπα είναι πώς όλα τα μέλη ενός κλασσικού συγκροτήματος της χριστιανικής metal έχουν σαν κοινή πίστη τον Χριστιανισμό.
Βομβιστική επίθεση στη γέφυρα της Κριμαίας (2022)
Έρευνα της Ρωσίας
Η Εθνική Αντιτρομοκρατική Επιτροπή της Ρωσίας ανέφερε:
Στις 10 Οκτωβρίου, ο Ρώσος επικεφαλής ερευνητής, Αλεξάντερ Μπαστρούκιν, δήλωσε: «Έχουμε ήδη καθορίσει τη διαδρομή του φορτηγού».
Στις 11 Οκτωβρίου, η FSB ανέφερε ότι πέντε Ρώσοι και τρία άτομα από την Ουκρανία ή/και την Αρμενία συνελήφθησαν. Ανέφερε επίσης ότι συνέλαβε έναν Ουκρανό πολίτη που συμμετείχε στον σχεδιασμό άλλης βομβιστικής επίθεσης στο Μπριάνσκ, ο οποίος, σύμφωνα με την FSB, τώρα "συνεργάζεται με την έρευνα". Τα εκρηκτικά (22.770 κιλά [50.200 λίβρες]) μεταφέρθηκαν σε 22 παλέτες στο φορτηγό. Τα εκρηκτικά φορτώθηκαν στην Οδησσό στις αρχές Αυγούστου και μεταφέρθηκαν μέσω Βουλγαρίας, Αρμενίας και Γεωργίας στη Ρωσία. Στις 7 Οκτωβρίου, φορτώθηκε σε ένα ρωσικό φορτηγό με προορισμό τη Συμφερούπολη. Η FSB δημοσίευσε ένα βίντεο με ακτίνες Χ που δείχνει ότι ήταν ένα φορτηγό φορτωμένο με εκρηκτικά. Ωστόσο, σε αντίθεση με τις φωτογραφίες από το σημείο ελέγχου της γέφυρας που κυκλοφόρησαν νωρίτερα, στο φορτηγό με ακτίνες Χ έλειπε ένας εφεδρικός τροχός και ένας από τους άξονες.
Χριστιανικό μέταλ
Πηγές
Κατηγορία:Είδη heavy metal
Βομβιστική επίθεση στη γέφυρα της Κριμαίας (2022)
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυρκαγιές στη Ρωσία Κατηγορία:Ρωσο-Ουκρανικός Πόλεμος Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Αμαγκασάκι
Το Αμαγκασάκι (尼崎市, Amagasaki-shi) είναι μεγάλη βιομηχανική πόλη της Ιαπωνίας, στον Νομό Χυόγκο. Ιδρύθηκε ως δήμος τον Απρίλιο του 1916. Ο πληθυσμός της τον Απρίλιο του 2017 ήταν 450.765 κάτοικοι, μετά από ένα μέγιστο 554.000 το 1971. Η πυκνότητα πληθυσμού ήταν 9100 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, καθώς η συνολική έκταση είναι 49,77 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Συνορεύοντες δήμοι είναι οι Ιτάμι και Νισινομίγια στον ίδιο νομό, ενώ στον διπλανό Νομό Οσάκα, κοντά είναι η Οσάκα και η Τογιονάκα.
Πληθυσμιακή μεταβολή
Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Αμαγκασάκι κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα:
Κλίμα
Το κλίμα στο Αμαγκασάκι είναι ζεστό και εύκρατο. Ο ετήσιος μέσος όρος θερμοκρασίας είναι 15.0 °C. Ο ετήσιος μέσος όρος βροχοπτώσεων ανέρχεται σε 1475 χιλιοστά βροχής. Ο πιο ξηρός μήνας είναι ο Ιανουάριος με 62 χιλιοστά βροχής. Το μεγαλύτερο ύψος βροχοπτώσεων σημειώνεται τον μήνα Ιούνιο. Ο Αύγουστος είναι ο πιο θερμός μήνας του έτους με μέσο όρο θερμοκρασίας 26.9 °C ενώ ο Ιανουάριος είναι ο πιο ψυχρός μήνας του έτους με μέσο όρο θερμοκρασίας 3.7 °C.
Παραπομπές
Αμαγκασακι
Νικηφόρος Κομνηνός (αδελφός Αλεξίου Α΄)
Ο Νικηφόρος (π. 1062 – μετά το 1136) από τη Δυναστεία των Κομνηνών ήταν αριστοκράτης και ανώτερος αξιωματούχος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήταν ο νεότερος αδελφός του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού και διορίστηκε μέγας δρουγγάριος του στόλου.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Ιωάννη και της Άννας Δαλασσηνής. Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Μανουήλ, ο Ισαάκιος, ο Αλέξιος Α΄ και ο Αδριανός.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Νικηφόρο Βρυέννιο τον νεότερο, όταν ο Αλέξιος Α΄ και οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του εισήλθαν στο στρατό, οι δύο μικρότεροι έλαβαν ενδελεχή, εγκύκλια παιδεία, μένοντας με τη μητέρα τους.
Η πληροφορίες για τη ζωή του είναι ασαφείς και ο ιστορικός Βασίλειος Σκουλάτος τον αναφέρει ως "το λιγότερο γνωστό μέλος του Οίκου των Κομνηνών". Αναφέρεται μόνο μία φορά στην Αλεξιάδα και δεν πρέπει να έπαιξε κάποιο ρόλο κατά τη βασιλεία του Αλεξίου ή του διαδόχου του Ιωάννη Β΄. Ο "μέγας δρουγγάριος Νικηφόρος" αναφέρεται μόνο ως ένας από τους μάρτυρες στο Τυπικόν της Μονής Παντοκράτορος, που συντάχθηκε το 1136. Δεν γνωρίζουμε γιατί σιωπούν οι πηγές· ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βαρζός προτείνει το να έπεσε ο Νικηφόρος σε δυσμένεια ως μία πιθανή εξήγηση. Αλλά και στο Τυπικόν δεν αναφέρεται το επώνυμό του· ίσως να μην είναι ο Κομνηνός, αλλά κάποιος συνονόματος μέγας δρουγγάριος της βίγλας.
Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τουλάχιστον δύο τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Δρουγγάριοι του πλωίμου Κατηγορία:Σεβαστοί
Παρκ Ολεμπίκ Λιοναί
Το Παρκ Ολεμπίκ Λιοναί (γαλλικά: Parc Olympique Lyonnais), γνωστό και ως Στάδιο Groupama για λόγους χορηγία, καθώς και ως Στάδιο της Λυών (Grand Stade de Lyon) και Στάδιο των Φώτων (Stade des Lumières) σε ορισμένες διοργανώσεις, είναι στάδιο ποδοσφαίρου στο Ντεσίν-Σαρπιέ, στη Μητρόπολη της Λυών στη Γαλλία. Έχει χωρητικότητα 59.186 θεατών και είναι η έδρα της Ολιμπίκ Λυών. Το στάδιο αντικατέστησε το προηγούμενο γήπεδό της ομάδας, το Στάδιο ντε Ζερλάν, τον Ιανουάριο του 2016.
Κατασκευή
Στις 13 Οκτωβρίου 2008, το έργο είχε συμφωνηθεί από τη γαλλική κυβέρνηση, το Γενικό Συμβούλιο της Ρον, τη Μητρόπολη της Λυών, το Μετρό της Λυών και την κοινότητα των Ντεσίν-Σαρπιέ για την κατασκευή, με περίπου 180 εκατομμύρια ευρώ από το δημόσιο ταμείο και μεταξύ 60-80 εκατομμύρια ευρώ από την Αστική Κοινότητα της Λυών. Το έργο παρεμποδίστηκε από αργές διοικητικές διαδικασίες, πολιτικά συμφέροντα και διάφορες ομάδες της αντιπολίτευσης, που θεώρησαν το στάδιο ως οικονομικά, οικολογικά και κοινωνικά λάθος για τους φορολογούμενους και την κοινότητα του Ντεσίν. Μετά τον εξωραϊσμό το 2012, η κατασκευή του σταδίου ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2013.
Παρθενόπολη (Χαλκιδική)
Η Παρθενόπολη (Παρθενόπολις) ήταν οικισμός της Σιθωνίας στην Χαλκιδική της αρχαίας Μακεδονίας. Η τοποθεσία της Παρθενόπολης είναι περίπου 4.8 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Παρθενών στην χερσόνησο Σιθωνίας.
Παρκ Ολεμπίκ Λιοναί
Ποδόσφαιρο
Η Ολιμπίκ Λυών έπαιξε τον πρώτο της αγώνα στο νέο στάδιο στις 9 Ιανουαρίου 2016, κερδίζοντας με 4–1 την ΕΣ Τρουά ΑΚ για τη Λιγκ 1. Ο Αλεξάντρ Λακαζέτ σημείωσε το πρώτο γκολ στο νέο στάδιο.
Παρθενόπολη (Χαλκιδική)
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Χαλκιδικής Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Παρκ Ολεμπίκ Λιοναί
Ποδόσφαιρο
Το Παρκ Ολιμπίκ Λιοναί ήταν ένα από τα 9 γήπεδα που φιλοξένησαν αγώνες στο Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών του 2019, διοργανώνοντας τους ημιτελικούς και τον τελικό. Θα είναι επίσης στάδιο ποδοσφαίρου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024.
Άλλες χρήσεις
Το στάδιο φιλοξένησε έναν υπαίθριο αγώνα χόκεϊ επί πάγου του Πρωταθλήματος Χόκεϊ επί πάγου Γαλλίας μεταξύ της ΛΧΛ Λε Λιόν και της Μπρουλόρ ντε Λουπ ντε Γκρενόμπλ στις 30 Δεκεμβρίου 2016. Σε εκείνο το παιχνίδι, η Γκρενόμπλ νίκησε τη Λυών με 5–2. Οι θεατές σε εκείνο το παιχνίδι ήταν 25.142, που αποδείχθηκε ότι ήταν το ρεκόρ προσέλευσης όλων των εποχών για έναν αγώνα χόκεϊ επί πάγου στη Γαλλία.
Το στάδιο έχει φιλοξενήσει πολλές μουσικές συναυλίες, η πρώτη από τον Αμερικανό τραγουδιστή will.i.am, μετά τον εναρκτήριο αγώνα στις 9 Ιανουαρίου 2016. Άλλοι μουσικοί που έχουν παίξει εκεί περιλαμβάνουν τους Κριστόφ Μαέ, Ριάννα, Coldplay, Εντ Σίραν, Φιλ Κόλινς και Σελίν Ντιόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γαλλία Κατηγορία:Στάδια ράγκμπι γιούνιον στη Γαλλία Κατηγορία:Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016 Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου Γυναικών 2019 Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2024 Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λυών Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Μουσείο Μεταλλωρυχίας Γκουίντο
Το ορυχείο Γκουίντο (πολωνικά: Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego) είναι ιστορικό ανθρακωρυχείο και ταυτόχρονα μουσείο το οποίο βρίσκεται στο Ζάμπζε της Σιλεσίας στην Πολωνία. Το μουσείο είναι ένας από τους κόμβους στην Ευρωπαϊκή Διαδρομή Βιομηχανικής Κληρονομιάς. Πρόκειται για ένα μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς που έχει καταγραφεί στο μητρώο του Βοεβοδάτου Σιλεσίας (A / 1342-1387 z 2.26.1987) και αποτελεί πολιτισμικό μνημείο στην Πολωνία (ID 641754).
Ιστορία
Το ορυχείο Γκουίντο ιδρύθηκε το 1855 από τον Γκίντο Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ (1830-1916), με στόχο να εφοδιάζει τους μύλους του Ντόνερσμαρκ με άνθρακα. Η μέγιστη παραγωγή του ορυχείου σημειώθηκε το 1885, όταν εξορύχθηκαν 312.976 τόνοι άνθρακα. Κατά την επεξεργασία του άνθρακα, το ορυχείο συνέχιζε να αντλεί νερό από γειτονικά ορυχεία. Αυτή η λειτουργία μειώθηκε τη δεκαετία του 1930 και το ορυχείο έκλεισε το 1960. Το 1967, η εγκατάσταση άνοιξε εκ νέου ως δοκιμαστικό ανθρακωρυχείο. Το 1987, οι εγκαταστάσεις του κηρύχθηκαν διατηρητέες. Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1982, είχε δημιουργηθεί ένα υπαίθριο μουσείο πάνω από το ορυχείο Γκουίντο, το οποίο και έκλεισε το 1996. Το σημερινό μουσείο μεταλλωρυχίας άνοιξε στα 170 μέτρα το 2007 και στα 320 μέτρα το 2008.