cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας
Η μητέρα του συγκρούστηκε σκληρά με τον πατέρα του όταν ο ίδιος ο Εδουάρδος Γ΄ ήταν 15 ετών, συνωμότησε με τον εραστή της Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ο Κόμη του Μαρς, έκαναν στρατιωτική επίθεση στην Αγγλία τον ανέτρεψαν και τον φυλάκισαν, ο Εδουάρδος Β΄ πέθανε στη φυλακή πιθανώς δολοφονηθείς. Την εξουσία ανέλαβαν στη συνέχεια η Ισαβέλλα της Γαλλίας μαζί με τον εραστή της Μόρτιμερ, ο μικρός Εδουάρδος Γ΄ ήταν τυπικά βασιλιάς αλλά η θέση του ήταν επισφαλής. Όταν έφτασε 18 ετών και απέκτησε τον μεγαλύτερο γιο του Εδουάρδο, τον Μαύρο Πρίγκηπα, συνέλαβε τον Ρότζερ Μόρτιμερ, τον εκτέλεσε για εσχάτη προδοσία, έστειλε στην εξορία τη μητέρα του και ανέλαβε εξ' ολοκλήρου την εξουσία.
Στη Γαλλία με τη μητέρα του
Ο Εδουάρδος Γ΄ γεννήθηκε στο Παλάτι του Ουίνδσορ στις 13 Νοεμβρίου 1312, στα νεανικά του χρόνια λεγόταν και Εδουάρδος του Ουίνδσορ. Η περίοδος της βασιλείας του πατέρα του ήταν από τις πιο μαύρες σελίδες στην αγγλική ιστορία. Η γέννηση του διαδόχου Εδουάρδου βελτίωσε τη θέση του απέναντι στους βαρόνους, για να ενισχύσει τη θέση του νεογέννητου Πρίγκηπα, ο Εδουάρδος Β΄ δημιούργησε την κομητεία του Τσέστερ όταν ο Εδουάρδος Γ΄ ήταν μόλις 12 ημερών.
Το 1325 ο Εδουάρδος Β΄ δέχθηκε μεγάλη πίεση από τον κουνιάδο του Κάρολο Δ΄ της Γαλλίας να δώσει όρκο υποτέλειας για το δουκάτο της Ακουιτανίας. Η θέση του πατέρα του ήταν πολύ δύσκολη, δεν μπορούσε να εγκαταλείψει την Αγγλία επειδή είχε ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον ίδιο και τον ερωμένο του Χιου Ντεσπένσερ τον Νεότερο με τους βαρόνους. Μεταβίβασε το δουκάτο της Ακουιτανίας στον μικρό του γιο και διάδοχο Εδουάρδο και τον έστειλε με τη μητέρα του Ισαβέλλα να δώσει όρκο υποτέλειας στον Κάρολο. Η μητέρα του συνωμότησε με τον εξόριστο Ρότζερ Μόρτιμερ και κράτησε τον μικρό της γιο στη Γαλλία, τον πάντρεψε με την 12χρονη Φιλίππη του Αινώ, κόρη του κόμητος Γουλιέλμου Α΄ του Αινώ, ο οποίος της παρείχε μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις για να ανατρέψει από τον αγγλικό θρόνο τον σύζυγο της. Ο πατέρας του αναγκάστηκε ύστερα από πολλές πιέσεις να παραιτηθεί στις 25 Ιανουαρίου 1327 στο όνομα του 15χρονου Εδουάρδου. Ο νέος βασιλιάς Εδουάρδος Γ΄ στέφθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 1327.
Κυβέρνηση της Ισαβέλλας και του Μόρτιμερ
Η εξουσία στη νέα κυβέρνηση ασκήθηκε από την Ισαβέλλα της Γαλλίας και τον εραστή της Ρότζερ Μόρτιμερ αλλά πολύ σύντομα ξέσπασαν μεγάλα προβλήματα. Ο Μόρτιμερ χρησιμοποιούσε την εξουσία του για να αποκτήσει κτήματα και τίτλους, έγινε πιο αντιπαθής μετά την ταπεινωτική ήττα από τους Σκωτσέζους στη μάχη του Στάνοπ Παρκ και την επακόλουθη Συνθήκη του Εδιμβούργου-Νορθάμπτον που υπέγραψε (1328). Ο νεαρός βασιλιάς ήρθε σε σύγκρουση με τον κηδεμόνα του, ο Μόρτιμερ γνώριζε ότι η θέση του ήταν επισφαλής και δεν σεβάστηκε τον νεαρό βασιλιά. Η ένταση κορυφώθηκε όταν ο Εδουάρδος και η Φιλίππη που είχαν παντρευτεί στη Γιορκ στις 24 Ιανουαρίου 1328 γέννησαν στις 15 Ιουνίου 1330 τον πρώτο τους γιο Εδουάρδο, τον Μαύρο Πρίγκηπα. Ο Εδουάρδος Γ΄ αποφάσισε να ανατρέψει τον Μόρτιμερ, με τη βοήθεια του φίλου του Ουίλλιαμ Μόνταγκιου, 1ου Κόμη του Σώλσμπερυ, και άλλους έμπιστους άντρες ο Εδουάρδος συνέλαβε τον Μόρτιμερ στο Κάστρο του Νότιγχαμ στις 19 Οκτωβρίου 1330. Ο Μόρτιμερ εισήχθη σε δίκη και εκτελέστηκε με 14 κατηγορίες για εσχάτη προδοσία ανάμεσα στις οποίες και η δολοφονία του Εδουάρδου Β΄, ο Εδουάρδος Γ΄ ανέλαβε την απόλυτη εξουσία.
Σκωτία
thumb|right|250px|Ο Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας αναγνωρίζει τον Εδουάρδο Γ΄ (αριστερά) κυρίαρχο - χειρόγραφο του 1410. Ο Εδουάρδος Γ΄ δυσαρεστήθηκε έντονα με την ειρήνη που έκλεισαν με τη Σκωτία στο όνομα του. Μια ομάδα μεγαλοευγενών οι Απόκληροι οι οποίοι είχαν χάσει πολλά εδάφη τα προηγούμενα χρόνια ξεκίνησαν εκστρατείες εναντίον των Σκωτσέζων πετυχαίνοντας μεγάλη νίκη στη μάχη του Ντάππλιν Μουρ (1332). Ο ευνοούμενος των Άγγλων Έντουαρντ Μπάλλιολ εξορίστηκε από τον Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας και ζήτησε τη βοήθεια του Εδουάρδου Γ΄, ο Άγγλος βασιλιάς πολιόρκησε το Μπέρικ με μεγάλο στρατό και νίκησε τους Σκωτσέζους στη μάχη του Χάλιντον Χιλλ, ο Μπάλλιολ έγινε βασιλιάς της Σκωτίας. Οι νίκες του Εδουάρδου Γ΄ δεν μπόρεσαν να σταθεροποιήσουν τον Μπάλλιολ, ο Δαυίδ Β΄ σύντομα τον ανέτρεψε ξανά αλλά ο Εδουάρδος Γ΄ που είχε στο μυαλό του τη Γαλλία δεν επέμεινε να πολεμήσει ξανά με τη Σκωτία και έκλεισε ειρήνη. Το 1341 ο Δαυίδ Β΄ που έγινε γαμπρός του μετά τον γάμο του με την Ιωάννα του Πύργου επανήλθε στον θρόνο της Σκωτίας. Σε πέντε χρόνια (1346) ο Δαυίδ επιτέθηκε στις αγγλικές κτήσεις της Γαλλίας αλλά ηττήθηκε και έμεινε αιχμάλωτος για 11 χρόνια στον Πύργο του Λονδίνου, άφησε κενό τον θρόνο της χώρας του.
Έναρξη των εχθροπραξιών με τη Γαλλία
Οι Σκωτσέζοι συμμάχησαν με τους Γάλλους και οι Άγγλοι υποχρεώθηκαν να πολεμήσουν σε δυο μέτωπα. Οι Γάλλοι έκαναν συνεχείς επιδρομές στα αγγλικά παράλια και φήμες οργίαζαν ότι προετοίμαζαν μεγάλη επίθεση μέσω θαλάσσης. Ο νέος βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ΄, πρώτος ξάδελφος της Ισαβέλλας, της μητέρας του Εδουάρδου Γ΄, έκανε κατάσχεση της Ακουιτανίας και του Ποντιέ. Ο Εδουάρδος Γ΄ απάντησε με διεκδίκηση του γαλλικού θρόνου λόγω της μητέρας του. Οι Γάλλοι το απέρριψαν επειδή σύμφωνα με τον Σαλικό νόμο που επικρατούσε στον Οίκο των Καπετιδών ο θρόνος δεν μπορούσε να μεταβιβαστεί σε κόρες βασιλέων. Ο Εδουάρδος Γ΄ δεν μπορούσε να κατανοήσει ότι νέος Γάλλος βασιλιάς ήταν ο ξάδελφος του τελευταίου βασιλιά και όχι ο ίδιος που ήταν γιος της αδελφής του, και ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά της Γαλλίας. Η στρατηγική του Εδουάρδου τα πρώτα χρόνια ήταν η δημιουργία ισχυρών συμμαχιών, πρώτος σύμμαχος του ο Λουδοβίκος Δ΄ της Βαυαρίας (1338) που ονόμασε τον Εδουάρδο Γ΄ στρατηγό της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με Άγγλο-Πορτογαλική συνθήκη εξασφάλισε και τη συμμαχία με την Πορτογαλία (1373). Η μοναδική σημαντική νίκη τότε ήταν η ναυμαχία του Σλόυς στις 24 Ιουνίου 1340 με την οποία ο Εδουάρδος απέκτησε τον έλεγχο των στενών της Μάγχης.
Η υψηλή φορολογία έφερε αντιδράσεις στην Αγγλία, το βασιλικό συμβούλιο ήταν απογοητευμένο από τη μεγάλη άνοδο του χρέους και ο Εδουάρδος Γ΄ εξοργίστηκε από την αποτυχία της κυβέρνησης στα έσοδα, γι' αυτό επέστρεψε ο ίδιος στο Λονδίνο στις 30 Νοεμβρίου 1340. Ο βασιλιάς προσπάθησε να αντικαταστήσει τους υπουργούς και τους δικαστές αλλά τα μέτρα δεν έφεραν οικονομική σταθερότητα, δημιουργήθηκαν εντάσεις ανάμεσα στον Εδουάρδο Γ΄ και τον Τζον ντε Στράτφορντ, αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπρυ, οι συγγενείς του αρχιεπισκόπου Ρόμπερτ ντε Στράτφορντ και Χένρυ ντε Στράτφορντ καθαιρέθηκαν από τα αξιώματα και φυλακίστηκαν. Ο αρχιεπίσκοπος Στράτφορντ αντέδρασε λέγοντας ότι ο Εδουάρδος παραβιάζει τους νόμους, η συμφιλίωση επανήλθε στο Κοινοβούλιο τον Απρίλιο του 1341 με συμφωνία να χάσει ο Εδουάρδος κάποιες εξουσίες του με αντάλλαγμα να αυξήσει τη φορολογία. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ο Εδουάρδος αποκήρυξε για άλλη μια φορά το καταστατικό εξοστρακίζοντας πολιτικά τον Στράτφορντ αλλά οι έκτακτες συνθήκες λόγω του πολέμου τον ανάγκασαν ξανά να υποχωρήσει.
Δημιουργός του αγγλικού ναυτικού
Ο ιστορικός Νίκολας Ρότζερ (γεν. 1949) αποκαλεί τον Εδουάρδο Γ' "άρχοντα των θαλασσών" τονίζοντας ότι ήταν ο ιδρυτής του Αγγλικού Βασιλικού Ναυτικού πριν την εποχή του Ερρίκου Ε΄ τον επόμενο αιώνα. Ο πρώτος που ξεκίνησε τις προσπάθειες ήταν ο Ιωάννης της Αγγλίας που δημιούργησε έναν στόλο με γαλέρες προσπαθώντας να τις οργανώσει με ναυτική διοίκηση, οι προσπάθειες συνεχίστηκαν με τον γιο του Ερρίκο Γ΄ αλλά χωρίς αποτελέσματα. Ο Εδουάρδος Γ΄ έκανε πράξη ότι δεν έκαναν οι προηγούμενοι δημιουργώντας μια μεγάλη ναυτική διοίκηση υπό την ηγεσία του Ουίλλιαμ ντε Κλουρ, του Μάθιου ντε Τόρκσεϋ και του Τζον ντε Χέυτφιλντ οι οποίοι ονομάστηκαν υπάλληλοι των πλοίων του βασιλιά, ο τελευταίος επί Εδουάρδου Γ΄ ήταν ο Ρόμπερτ ντε Κραλλ που θα μείνει περισσότερο χρόνο στη θέση. Το ναυτικό του Εδουάρδου Γ΄ ήταν η βάση για τη δημιουργία του ισχυρού αγγλικού ναυτικού των μεταγενεστέρων βασιλέων Ερρίκου Η΄ και Καρόλου Α΄, μετά τη νίκη του Σλόυς (1340) οι Άγγλοι θα αποκτήσουν μόνιμα το πάνω χέρι στα στενά. Οι Γάλλοι δεν θα μπορέσουν ξανά να κάνουν οργανωμένη επίθεση στα αγγλικά παράλια, ενώ ο βασιλιάς τους, Ιωάννης Β΄ ο Αγαθός, πέθανε σε αιχμαλωσία στην Αγγλία. Το αγγλικό ναυτικό χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια και σε άλλες περιπτώσεις όπως να υποτάξει τους εξεγερμένους λόρδους της Ιρλανδίας και να καταπολεμήσει την πειρατεία.
Ο θρίαμβος του Κρεσύ
thumb|right|250px|Η μάχη του Κρεσύ (1346). Από τις αρχές της δεκαετίας του 1340 έγινε σαφές ότι η πολιτική του Εδουάρδου Γ΄ με τις συμμαχίες ήταν πολύ δαπανηρή με ελάχιστα αποτελέσματα. Μια μεγάλη αλλαγή ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1346 όταν ο Εδουάρδος επιχείρησε μια τεράστια ναυτική εκστρατεία στη Νορμανδία με 15.000 άντρες, κυρίευσαν την Καέν και στη συνέχεια βάδισαν στη βόρεια Γαλλία για να συναντήσουν και τις υπόλοιπες δυνάμεις τους στη Φλάνδρα. Ο στόχος του Εδουάρδου Γ΄ ήταν να αντιμετωπίσει τους Γάλλους στο Κρεσύ όπου το έδαφος ήταν πολύ ευνοϊκό για τον αγγλικό στρατό, στις 26 Αυγούστου στη μάχη του Κρεσύ συνέτριψε τους Γάλλους του Φιλίππου ΣΤ΄ που ήταν σημαντικά πιο υπεράριθμοι. Αμέσως μετά στις 17 Οκτωβρίου ένα άλλο αγγλικό σώμα νίκησε και φυλάκισε τον Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας στη μάχη του Σταυρού του Νεβίλλ. Με τα βόρεια σύνορα εξασφαλισμένα ο Εδουάρδος συνέχισε τις εκστρατείες του στη Γαλλία, η πολιορκία του Καλαί με έναν στρατό 35.000 ανδρών ήταν από τα κορυφαία γεγονότα της αγγλικής ιστορίας και του Εκατονταετούς πολέμου. Η πολιορκία ξεκίνησε στις 4 Σεπτεμβρίου 1346 και η πόλη παραδόθηκε στις 3 Αυγούστου 1347.
Αιχμαλωσία του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας
thumb|right|250px|Ο Εδουάρδος Γ΄ δίνει όρκο υποτέλειας στον Φίλιππο ΣΤ΄ της Γαλλίας (1329). thumb|right|250px|Η σύλληψη του βασιλιά Ιωάννη Β΄ του Αγαθού στη μάχη του Πουατιέ (1356). Μετά την πτώση του Καλαί η αντιπολίτευση πίεσε τον Εδουάρδο Γ΄ να σταματήσει τον πόλεμο, το 1348 θανατηφόρα επιδημία μαύρης πανώλης χτύπησε την Αγγλία σκοτώνοντας το 1/3 του πληθυσμού. Η απώλεια του ανθρώπινου δυναμικού της Αγγλίας έφερε αντίστοιχες απώλειες στο εργατικό δυναμικό με αποτέλεσμα τις μεγάλες αυξήσεις των μισθών. Ο Εδουάρδος Γ΄ απάντησε με το Διάταγμα των Εργατών (1349) και κατόπιν με το Καταστατικό των Εργατών (1351), οι αλλαγές αυτές απέδωσαν χάρη στον ανώτατο θησαυροφύλακα Ουίλλιαμ Έντιγκτον και στον ανώτατο δικαστή Ουίλλιαμ του Σέρσχαλ.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1350 οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γαλλία συνεχίστηκαν εκτεταμένα. Ο διάδοχος του Αγγλικού θρόνου Εδουάρδος ο Μαύρος Πρίγκηπας με σημαντικά μεγαλύτερες δυνάμεις όχι μόνο συνέτριψε τους Γάλλους στη μάχη του Πουατιέ (1356) αλλά συνέλαβε αιχμάλωτο τον ίδιο τον Ιωάννη τον Αγαθό, γιο του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας, και τον μετέφερε στην Αγγλία με τον μικρότερο γιο του Φίλιππο. Μετά από πολλούς θριάμβους των Άγγλων το Γαλλικό βασίλειο κατέρρευσε, υπάρχουν αμφιβολίες αν ο Εδουάρδος Γ΄ πραγματικά πίστεψε τη διεκδίκηση του Γαλλικού θρόνου ή αν το χρησιμοποίησε σαν πρόφαση επειδή αναζητούσε τον πόλεμο με τους Γάλλους. Ο Εδουάρδος υπέγραψε τη Συνθήκη της Βρετάνης (1360) σύμφωνα με την οποία παραιτήθηκε από τα δικαιώματα του στον Γαλλικό θρόνο αλλά θα ήταν κύριος σε όλα τα εδάφη τα οποία είχε κατακτήσει.
Θάνατοι συνεργατών
Ενώ τα πρώτα χρόνια η βασιλεία του Εδουάρδου Γ΄ ήταν πολύ ενεργητική και επιτυχής, τα τελευταία χρόνια το βασίλειο έπεσε σε παρακμή και συγκρούσεις, από τη δεκαετία του 1360 βασίστηκε στους υφισταμένους του ιδιαίτερα στον Ουίλλιαμ Ουίκαμ. Ο ανίκανος Ουίκαμ έγινε κύριος της βασιλικής σφραγίδας (1363) και Καγκελάριος (1367), το Κοινοβούλιο λόγω της καταστροφικής του πολιτικής τον ανάγκασε σε παραίτηση (1371). Οι δυσκολίες συνεχίστηκαν για τον Εδουάρδο Γ΄ με τους θανάτους των πιο στενών του ανθρώπων, οι περισσότεροι υπέκυψαν τη διετία 1361 - 1362 στην επιδημία της βουβωνικής πανώλης. Ο Ουίλλιαμ Μόνταγκιου, Κόμης του Σώλσμπερυ, σύντροφος του στο πραξικόπημα του 1330 εναντίον του Ρότζερ Μόρτιμερ πέθανε το 1344, ο Ουίλλιαμ ντε Κλίντον που ήταν επίσης στη συνοδεία του Βασιλιά στο Νότιγχαμ πέθανε το 1354. Ακολούθησε ο θάνατος του Ουίλλιαμ ντε Μπόουν, Κόμη του Νορθάμπτον (1360), την επόμενη χρονιά ακολούθησε το σκληρότερο χτύπημα για τον Εδουάρδο Γ΄ όταν πέθανε ο κυριότερος συνεργάτης του και δεύτερος ξάδελφος του Ερρίκος, Δούκας του Λάνκαστερ, πιθανότατα από τη βουβωνική πανώλη. Οι θάνατοι οδήγησαν στην εξουσία τους ευγενείς μικρότερης ηλικίας που ήταν περισσότερο συνδεδεμένοι με τους πρίγκιπες παρά με τον Βασιλιά.
Παρακμή
thumb|right|150px|Η σφραγίδα του Εδουάρδου Γ΄. Ο Εδουάρδος Γ΄ παρέδωσε τη διοίκηση στους γιους του, ο δεύτερος γιος του Λάιονελ της Αμβέρσας, Δούκας του Κλάρενς, προσπάθησε να υποτάξει με τη βία τους αυτόνομους Ιρλανδούς λόρδους, η επιχείρηση απέτυχε και το μόνο αξιοσημείωτο ήταν το Καταστατικό του Κίλκεννυ (1366). Στη Γαλλία η κατάσταση κυλούσε ήρεμα μετά τη Συνθήκη του Μπρετινύ αλλά τότε πέθανε ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας που βρισκόταν σε εξορία στην Αγγλία (8 Απριλίου 1364) πριν προλάβει να πληρώσει τα λίτρα για την απελευθέρωση του. Ο διάδοχος του, Κάρολος Ε΄, στηρίχτηκε στον ικανότατο καγκελάριο Μπερτράν ντυ Γκεσλέν. Ο πόλεμος με τη Γαλλία ξεκίνησε ξανά (1369), η διοίκηση του αγγλικού στρατού δόθηκε στον Ιωάννη της Γάνδης, Δούκα του Λάνκαστερ, τρίτο γιο του Εδουάρδου Γ΄, αλλά αυτή τη φορά οι Άγγλοι συνετρίβησαν. Με τη Συνθήκη της Μπρυζ που ακολούθησε (1375) οι Άγγλοι έχασαν τις περισσότερες Γαλλικές κτήσεις τους, διατήρησαν μονάχα τις παραλιακές πόλεις Καλαί, Μπορντώ και Μπαγιόν.
Οι τελευταίες αποτυχημένες εκστρατείες και η μεγάλη αύξηση των φόρων οδήγησαν σε πολιτική δυσαρέσκεια. Τα προβλήματα έγιναν μεγαλύτερα με την καθιέρωση του Καλού Κοινοβουλίου (1376), το Καλό Κοινοβούλιο επέβαλε νέες φορολογίες αλλά η Βουλή των Κοινωτήτων βρήκε την ευκαιρία να εκφράσει τα παράπονα του. Οι κριτικές για τους ανίκανους συμβούλους του Βασιλιά έγιναν μεγαλύτερες, ο καρδινάλιος Ουίλλιαμ Λάτιμερ και ο οικονόμος του βασιλικού οίκου Τζον Νέβιλ απολύθηκαν από τη θέση τους. Η Άλις Πέρρερς, ερωμένη του χήρου ηλικιωμένου Βασιλιά που είχε τη μεγαλύτερη δύναμη στην αυλή, εξορίστηκε. Ο τρίτος γιος του Βασιλιά, Ιωάννης της Γάνδης, με τη στήριξη ισχυρών βαρόνων όπως ο Ουίκαμ και ο Έντμουντ Μόρτιμερ, 3ος Κόμης του Μαρς, είχε την πραγματική εξουσία. Ο Εδουάρδος Γ΄ και ο μεγαλύτερος γιος του Εδουάρδος ο Μαύρος Πρίγκηπας ήταν άρρωστοι αφήνοντας τη διοίκηση στον ανίκανο Ιωάννη της Γάνδης. Ο Ιωάννης της Γάνδης αναγκάστηκε να υποχωρήσει στις απαιτήσεις του Καλού Κοινοβουλίου αλλά στην επόμενη συνεδρίαση (1377) οι όροι ακυρώθηκαν.
Θάνατος
Μετά το 1375 ο Εδουάρδος Γ' είχε ελάχιστο ρόλο στη διακυβέρνηση του βασιλείου του, στις 29 Σεπτεμβρίου 1376 αρρώστησε από απόστημα. Μετά από σύντομη περίοδο ανάρρωσης τον Φεβρουάριο του 1377 ο Βασιλιάς πέθανε από εγκεφαλικό στις 21 Ιουνίου 1377. Διάδοχος του ο εγγονός του Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας, γιος του μεγαλύτερου γιου του Εδουάρδου του Μαύρου Πρίγκηπα, που είχε πεθάνει πριν από τον πατέρα του στις 8 Ιουνίου 1376.
Νομοθεσία
thumb|right|250px|Ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας ως αρχηγός του Τάγματος της Περικνημίδας. Το πρώτο νομοθετικό σώμα που συγκροτήθηκε την εποχή του Εδουάρδου Γ΄ ήταν το Καταστατικό των Εργατών (1351) με στόχο να λύσει τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν μετά την επιδημία της μαύρης πανώλης. Το καταστατικό καθόριζε σταθερούς μισθούς και έλεγχο των αρχόντων για το εργατικό τους προσωπικό, ο στόχος του όμως να περιορίσει τον νόμο της αγοράς και της ζήτησης είχε αποτύχει. Η έλλειψη εργατικού δυναμικού δημιούργησε σχέσεις ανάμεσα στους μικρότερους γαιοκτήμονες της Βουλής των Κοινοτήτων και στους μεγαλύτερους γαιοκτήμονες της Βουλής των Λόρδων, τα αποτελέσματα δυσαρέστησαν τους χωρικούς και τους οδήγησαν αργότερα σε επανάσταση (1381).
Η βασιλεία του Εδουάρδου Γ΄ ταυτίστηκε με τη Βαβυλώνια αιχμαλωσία του παπισμού στην Αβινιόν. Οι Άγγλοι αντέδρασαν έντονα για τον έλεγχο της παπικής εκκλησίας από το Γαλλικό στέμμα. Η φορολογία του Πάπα στην αγγλική εκκλησία προκάλεσε σκληρές αντιδράσεις, οι Άγγλοι υποπτεύθηκαν ότι είχε στόχο να τους αποδυναμώσει απέναντι στους αντιπάλους τους. Τα Καταστατικά του Provisors και του Praemunire (1350, 1351) νομοθετήθηκαν με στόχο τον περιορισμό της εξουσίας του Πάπα στην Αγγλική εκκλησία, τα καταστατικά ωστόσο δεν έφεραν διακοπή στις σχέσεις του Πάπα και τον Άγγλο βασιλιά. Ο νόμος περί προδοσίας θεσπίστηκε το 1351, η αρμονική περίοδος της βασιλείας του Εδουάρδου Γ΄ επέτρεψε τη νομοθέτηση αυτού του αμφιλεγόμενου εγκλήματος. Η πιο σημαντική νομοθετική ρύθμιση του Εδουάρδου Γ΄ ήταν η εισαγωγή του θεσμού του Ειρηνοδίκη, ο θεσμός είχε εισαχθεί πριν τον Εδουάρδο Γ΄ αλλά από το 1350 οι δικαστές μπορούσαν όχι μόνο να δικάζουν τα εγκλήματα αλλά να διατάζουν και τις συλλήψεις. Με τη νομοθεσία του Εδουάρδου Γ΄ στηρίχτηκε σταθερά η τοπική αγγλική δικαιοσύνη.
Οικονομική πολιτική
Την εποχή του Εδουάρδου Γ΄ έγιναν σημαντικές αλλαγές στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς, μέλη της αγγλικής βαρονίας δημιούργησαν μια ανεξάρτητη διακριτή ομάδα, το Κοινοβούλιο χωρίστηκε έτσι σε δυο τμήματα στη βουλή των Λόρδων και στη βουλή των Κοινοτήτων. Το σώμα που απέκτησε εκτεταμένο πολιτικό ρόλο και εξουσίες ήταν η βουλή των Κοινοτήτων πολλές φορές ήταν υπεύθυνη για τη δημιουργία πολιτικής κρίσης, στη συνέχεια δημιουργήθηκε ο θεσμός της πρότασης μομφής και του προέδρου του Κοινοβουλίου.
Οι πολιτικές εξουσίες της βουλής των κοινοτήτων επικεντρώθηκαν στη συλλογή των φόρων. Οι οικονομικές ανάγκες που δημιουργήθηκαν στην Αγγλία μετά την έκρηξη του Εκατονταετούς Πολέμου ήταν τεράστιες, ο Βασιλιάς μπορούσε να χρησιμοποιήσει επιπλέον τις κλασσικές μεθόδους για να συγκεντρώσει χρήματα όπως τα έσοδα από τα βασιλικά κτήματα και τα δάνεια από τους Ιταλούς τραπεζίτες. Οι φόροι των υπηκόων ήταν κλασσική μέθοδος για τη συγκέντρωση χρημάτων σε περίοδο πολέμου, το ύψος της φορολογίας του Εδουάρδου Γ΄ ανερχόταν στο 1/10 της συνολικής περιουσίας για τους αστούς και το 1/15 της συνολικής περιουσίας για τους χωρικούς, τα ποσά που συγκεντρώθηκαν ήταν σημαντικά. Οι δασμοί στην εξαγωγή του μαλλιού ήταν μια περαιτέρω σκέψη ο Εδουάρδος Α΄ το είχε καθιερώσει αλλά ύστερα από αντιδράσεις το εγκατέλειψε, ο Εδουάρδος Γ΄ το επανέφερε (1336) και το επέβαλε μέσω της έγκρισης του Κοινοβουλίου. Ο Εδουάρδος Γ΄ πέτυχε καλύτερα τους σκοπούς του για την αύξηση της φορολογίας μέσω του Κοινοβουλίου, πριν την έγκριση του Κοινοβουλίου θα έπρεπε ο βασιλιάς να αποδείξει με επιχειρήματα την αναγκαιότητα του. Το Κοινοβούλιο είχε την εξουσία να ακυρώσει τις κακές αποφάσεις του βασιλιά και την κακή διαχείριση των αξιωματούχων του, έτσι η Βουλή των Κοινοτήτων έγινε η βάση της Συνταγματικής μοναρχίας.
Νέοι τίτλοι και θεσμοί
thumb|right|200px|Ο βασιλιάς Εδουάρδος Γ΄ - έργο 16ου αιώνα. Οι μεγάλες φιλοδοξίες του Εδουάρδου Γ΄ στους πολέμους του με τη Γαλλία τον οδήγησε σε αλλαγή τακτικής στις σχέσεις του με την αριστοκρατία, σε αντίθεση με τον πατέρα του και τον παππού του που βρέθηκαν σε συνεχείς συγκρούσεις ο ίδιος επιδίωξε αμέσως τη συμφιλίωση. Δημιούργησε έξι νέες κομητείες (1337) και τον νέο τίτλο του δούκα τον οποίο παραχώρησε στους στενούς συγγενείς του, δημιούργησε το Τάγμα της Περικνημίδας (1348) προς τιμή της εξαδέλφης του Ιωάννας του Κεντ, Κόμισσας του Σώλσμπερυ, που παντρεύτηκε τον μεγαλύτερο γιο του, Εδουάρδο τον Μαύρο Πρίγκιπα. Ο προστάτης του Τάγματος Άγιος Γεώργιος απεικονίζεται στο μετάλλιο μαζί με τον δράκο. Αρχηγός του τάγματος ήταν ο ίδιος ο Άγγλος βασιλιάς και μέλη του 25 άνδρες με τον τίτλο του "Ιππότη", ενώ απαγορευόταν στις γυναίκες η είσοδος στο Τάγμα. Ο αρχικός σκοπός του Τάγματος ήταν η αναβίωση του μύθου του Βασιλιά Αρθούρου και της Στρογγυλής Τραπέζης (1344). Τα σχέδια αυτά εγκατέλειψε ο Εδουάρδος Γ΄ μετά τη νικηφόρα μάχη του Κρεσύ (1346 - 1347). Οι στρατιωτικές τακτικές του Εδουάρδου Γ΄ ήταν αντίθετες με αυτές που ακολουθούσε ο θρυλικός βασιλιάς ο οποίος από τότε έγινε για τον Εδουάρδο Γ΄ παράδειγμα προς αποφυγή.
Δημιουργία του αγγλικού εθνικισμού
Την περίοδο του Εδουάρδου Γ΄ οι συνεχείς πόλεμοι με τους Γάλλους οδήγησαν στη δημιουργία του αγγλικού εθνικισμού. Όπως και στους πολέμους με τη Σκωτία και επί Εδουάρδου Γ΄ οι φόβοι μιας γαλλικής επίθεσης δημιούργησαν στους Άγγλους την αίσθηση της εθνικής ενότητας, η αριστοκρατία του βασιλείου από την εποχή της Νορμανδικής κατάκτησης ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία Άγγλο-Νορμανδοί. Από την εποχή του παππού του Εδουάρδου Α΄ οι Γάλλοι έβαλαν στόχο να εξαφανίσουν την αγγλική γλώσσα, ο Εδουάρδος Γ΄ την έκανε περισσότερο διαδεδομένη. Με το Καταστατικό του Πλήντινγκ η αγγλική γλώσσα χρησιμοποιήθηκε σαν επίσημη γλώσσα στα δικαστήρια (1362), την επόμενη χρονιά το Κοινοβούλιο λειτούργησε για πρώτη φορά με την αγγλική γλώσσα. Η λαϊκή γλώσσα αναβίωσε σε έργα μεγάλων συγγραφέων της εποχής όπως του Ουίλλιαμ Λάνγκλαντ (1332 - 1386), του Τζον Γκάουερ (1330 - 1408) και ειδικότερα στο σπουδαίο έργο του Τζόφρι Σώσερ "Οι θρύλοι του Κάντερμπρυ". Η επέκταση της αγγλικής γλώσσας την εποχή του Εδουάρδου Γ΄ σε καμιά περίπτωση όμως δεν έγινε με υπερβολές, το Καταστατικό του 1362 ήταν γραμμένο στα Γαλλικά και το Αγγλικό Κοινοβούλιο χρησιμοποίησε επίσημα την αγγλική γλώσσα μετά τον θάνατο του Εδουάρδου (1377). Το Τάγμα της Περικνημίδας είχε μέλη σημαντικούς Γάλλους όπως ο Ιωάννης Δ΄ της Βρετάνης και ο Ρόμπερτ του Ναμύρ. Ο Εδουάρδος Γ΄ τέλος θεωρούσε και ο ίδιος τον εαυτό του μισό Γάλλο λόγω της μητέρας του, ήταν διεκδικητής του Γαλλικού θρόνου και ήταν δίγλωσσος.
Κριτικές ιστορικών
Ο Εδουάρδος Γ΄ ήταν ο πρώτος Άγγλος βασιλιάς που είχε απεριόριστη δημοφιλία από όλους τους υπηκόους του, όσο ζούσε δεν τολμούσε κανένας να τον κατηγορήσει ούτε για για τα σφάλματα του. Ο σύγχρονος με την εποχή του ιστορικός Ζαν Φρουασσάρ (1337 - 1405) γράφει δεν υπήρξε άλλος Άγγλος βασιλιάς από την εποχή του Αρθούρου που είχε τόσο μεγάλη εκτίμηση από τον λαό. Με την πάροδο του χρόνου οι ιστορικοί άλλαξαν γνώμη και τον κατηγόρησαν για μεγάλη ανευθυνότητα απέναντι στο έθνος συγκεκριμένα ο ιερέας Ουίλλιαμ Σταμπς (1825 - 1901) γράφει:
Ο Εδουάρδος Γ΄ δεν είχε καμιά σχέση με την πολιτική, ήταν μόνο πολεμιστής αδίστακτος, εγωιστής, φιλόδοξος, αλαζόνας και επιδειξίας, είχε ελάχιστη συναίσθηση των βασιλικών του καθηκόντων και κανένα ενδιαφέρον για την πολιτική, χρησιμοποιούσε την Αγγλία όπως ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, μόνο ως πηγή των προμηθειών του.
Η άποψη του Σταμπς αμφισβητήθηκε από τη Σκωτσέζα ιστορικό Μέυ ΜακΚίσακ (1900 - 1981), στο άρθρο της με τίτλο "Ο Εδουάρδος Γ΄ και οι ιστορικοί" (1960) σημειώνει τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έκανε ο Εδουάρδος Γ΄ ιδιαίτερα στη νομοθεσία και στο Κοινοβούλιο που δημιούργησαν τη βάση για τη συνταγματική μοναρχία. Ο Εδουάρδος Γ΄ κατηγορήθηκε ότι παραχώρησε μεγάλες εξουσίες και πλούτη στους γιους του με αποτέλεσμα μετά τον θάνατο του να ξεσπάσει διαμάχη ανταγωνισμού ανάμεσα στους απογόνους του που έμεινε γνωστή στην αγγλική ιστορία ως Πόλεμος των Ρόδων. Ο ιστορικός Κ. Μπ. ΜακΦάρλαν (1903 - 1966) απέρριψε ωστόσο και αυτόν τον ισχυρισμό τονίζοντας ότι δεν ήταν απλά μια συνηθισμένη τακτική για τους βασιλιάδες εκείνη την εποχή αλλά η καλύτερη. Οι μετέπειτα ιστορικοί Μαρκ Όρμροντ (γεν. 1957) και Νόρμαν Κάντορ (σε βιβλίο του το 2001) ακολούθησαν την ίδια τακτική, δεν έλλειψαν ωστόσο οι αρνητικές γνώμες όπως ο Καναδός ιστορικός Κάντορ (1929 - 2004) που παρουσιάζει τον Εδουάρδο Γ΄ ως σαδιστή, κακοποιό, βίαιο και ανελέητο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είχε και πολλά ξεσπάσματα οργής όπως τη διετία 1340 - 1341 απέναντι στον Στράτφορντ και τους υπουργούς του. Έμεινε γνωστός όμως για τη γενναιοδωρία του σε όσους του είχαν προσφέρει υπηρεσίες και για τη φιλευσπλαχνία του στον Ρότζερ Μόρτιμερ, 2ο Κόμη του Μαρς, εγγονό του Ρότζερ Μόρτιμερ, που είχε συμμετοχή στους πολέμους με τη Γαλλία και έγινε ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας. Περιγράφεται σαν άντρας που τηρούσε όλες τις θρησκευτικές του υποχρεώσεις αλλά η μεγάλη του αγάπη ήταν ο πόλεμος, ήταν πάντοτε άριστος στο πεδίο της μάχης και αυτό το είχε συνδυάσει με την καλή βασιλεία. Οι σύγχρονοι στρατιωτικοί ιστορικοί τον περιγράφουν σαν τον κορυφαίο στρατηγό στην αγγλική ιστορία. Ήταν αφοσιωμένος πιστά στη σύζυγο του Φιλίππη και μέχρι την εμφάνιση της Άλις Πέρρερς δεν αναφέρεται καμιά άλλη ερωμένη του, απέκτησε σαν ερωμένη την Άλις μετά τη θανατηφόρο ασθένεια της συζύγου του. Η πίστη αυτή τηρήθηκε σε όλη την οικογένεια του και στους πέντε γιους του, ήταν ο μοναδικός Άγγλος βασιλιάς που δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από τα παιδιά του.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Σουμέηκερ-Λέβυ 9
thumb|Οι καφέ κηλίδες στον πλανήτη [[Δίας (πλανήτης)|Δία είναι οι περιοχές τις οποίες έπληξε ο κομήτης Σουμέηκερ-Λέβυ, φωτογραφία του 1994.]] Ο Κομήτης Σουμέηκερ-Λέβυ 9 (Shoemaker-Levy 9), ήταν κατακερματισμένος κομήτης που συγκρούστηκε με τον πλανήτη Δία τον Ιούλιο του 1994. Η σύγκρουση αυτή, εξω-ηλιακού αντικειμένου με πλανήτη του ηλιακού συστήματος θεωρείται η πρώτη που παρατηρήθηκε και μάλιστα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον σχεδόν απ΄ όλους τους αστρονόμους και όχι μόνο.
Τον Κομήτη αυτόν ανακάλυψαν το ζεύγος των Αμερικανών αστρονόμων Ευγένιος και Καρολίνα Σουμέηκερ μαζί με τον φίλο τους Αμερικανοεβραίο Δαυίδ Λέβυ -από τα επίθετα των οποίων έλαβε το όνομα- μόλις ένα χρόνο πριν στις 24 Μαρτίου του 1993 σε φωτογράφηση του πλανήτη Δία. Η φωτογράφιση εκείνη έγινε από το διαμέτρου 46 εκατοστών τηλεσκόπιο Σμιντ του Αστεροσκοπείου Πάλομαρ, που βρίσκεται στη Καλιφόρνια των ΗΠΑ.
Εξετάζοντας τη φωτογραφία εκείνη, διαπιστώθηκε ότι ο κομήτης αυτός παρουσίαζε μια περίεργη μορφή με πολλά φωτεινά στη σειρά σημεία. Τότε προτάθηκε ότι οι εν λόγω αστρονόμοι είχαν ανακαλύψει τα τεμάχια κάποιου προηγούμενου κομήτη που είχε παγιδευτεί στο βαρυτικό πεδίο του γίγαντα πλανήτη Δία πιθανώς από τη δεκαετία του 1960, που είχε κατακερματιστεί και που τα θραύσματα κινούνταν στη σειρά σε μορφή κομβόι προς τον πλανήτη με επικείμενη σύγκρουση.
Τελικά η σύγκρουση των 21 τμημάτων του κομήτη με τον Δία άρχισε στις 16 Ιουλίου του 1994 και ολοκληρώθηκε έξι ημέρες μετά στις 22 Ιουλίου. Κατά σύμπτωση, συνέβη ακριβώς τότε που ο διαστημικός επιστημονικός χώρος γιόρταζε τον Αργυρό Ιωβηλαίο (25 χρόνια) του πρώτου περιπάτου του ανθρώπου στη Σελήνη που είχε πραγματοποιήσει ο Νηλ Άρμστρονγκ, στις 20 Ιουλίου του 1969.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κομήτες Κατηγορία:Δίας (πλανήτης)
Μιόνιο
Το μιόνιο (ετυομολογείται από το ελληνικό γράμμα μι (μ) που χρησιμοποιείται για να το αντιπροσωπεύσει – αγγλική ονομασία muon) είναι στοιχειώδες σωματίδιο παρόμοιο με το ηλεκτρόνιο, με αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο και ιδιοστροφορμή (spin) 1⁄2. Μαζί με το ηλεκτρόνιο, το ταυ λεπτόνιο, και τα τρία νετρίνα, είναι ταξινομημένο ως λεπτόνιο. Είναι ένα ασταθές υποατομικό σωματίδιο και έχει τη δεύτερη πιο μακροχρόνια μέση διάρκεια ζωής (2.2 µs), μετά από το νετρόνιο (~15 λ.). Όπως όλα τα στοιχειώδη σωματίδια, το μιόνιο έχει ένα αντίστοιχο αντισωμάτιο αντίθετου φορτίου αλλά ίσης μάζας και spin: το αντιμιόνιο (επίσης αποκαλούμενο θετικό μιόνιο). Τα μιόνια συμβολίζονται με μ− και τα αντιμιόνια με μ+. Τα μιόνια αναφέρονταν μερικές φορές ως μι-μεσόνια στο παρελθόν, παρόλο που δεν κατατάσσονται ως μεσόνια από τους σύγχρονους φυσικούς που ασχολούνται με τα στοιχειώδη σωματίδια.
Διάσπαση
Τα μιόνια είναι ασταθή στοιχειώδη σωματίδια και είναι βαρύτερα από τα ηλεκτρόνια και τα νετρίνα, αλλά ελαφρύτερα από όλα τα άλλα σωματίδια ύλης. Διασπώνται μέσω μη ισχυρών αλληλεπιδράσεων σε ηλεκτρόνια, δύο νετρίνα και πιθανώς άλλα σωματίδια με συνολικό φορτίο ίσο με το αρχικό φορτίο του μιονίου που είναι ίσο με αυτό του ηλεκτρονίου. Σχεδόν πάντα, διασπώνται σε ένα ηλεκτρόνιο, ένα αντινετρίνο ηλεκτρονίου και ένα νετρίνο μιονίου. Τα αντιμιόνια διασπώνται σε ένα ποζιτρόνιο, ένα νετρίνο ηλεκτρονίου και ένα αντινετρίνο μιονίου.
Άτομα μιονίων
Το μιόνιο ήταν το πρώτο στοιχειώδες σωματίδιο που ανακαλύφθηκε, το οποίο δεν εμφανίζεται στα συνηθισμένα άτομα. Τα αρνητικά μιόνια μπορούν, παρόλα αυτά, να διαμορφώσουν μιονικά άτομα αντικαθιστώντας ένα ηλεκτρόνιο στα συνηθισμένα άτομα. Τα μιονικά άτομα είναι πάντα πολύ μικρότερα από τα συνηθισμένα άτομα.
Ένα θετικό μιόνιο [Αντιμιόνιο (μ+)] μπορεί να σχηματίσει και ένα εξωτικό άτομο [γνωστό και ως muonium (Mu)], στο οποίο το μιόνιο λειτουργεί ως πυρήνας. Το θετικό μιόνιο σε αυτό το περιβάλλον μπορεί να θεωρηθεί ως ψευδοϊσότοπο του υδρογόνου με το ένα ένατο της μάζας του πρωτονίου. Εξαιτίας της μειωμένης μάζας του μιονίου, αυτό το μικρής ζωής άτομο συμπεριφέρεται χημικά (με μια πρώτη προσέγγιση) όπως το υδρογόνο, το δευτέριο και το τρίτιο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στοιχειώδη σωμάτια Κατηγορία:Λεπτόνια
Φυσικό πάρκο της οροσειράς και των φαραγγιών της Γουάρα
Το Φυσικό πάρκο της οροσειράς και των φαραγγιών της Γουάρα (ισπανικά: Parque natural de la Sierra y los Cañones de Guara, αραγωνικά: Parque natural d'a Sierra y as Foces de Guara) είναι ένας εθνικός δρυμός της Ισπανίας που βρίσκεται στην επαρχία της Ουέσκας, στην Αραγωνία.
Ανακηρύχθηκε ως Εθνικός Δρυμός στις 27 Δεκεμβρίου του 1990 με το νόμο 14/1990 της Κυβέρνησης της Αραγωνίας με το όνομα «Πάρκο της οροσειράς και των φαραγγιών της Γουάρα». Είναι επίσης χαρακτηρισμένο ως Τόπος Κοινοτικής Σημασίας (Site of Community Importance (SCI)) από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας (Special Protection Area (SPA)) από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Γεωγραφία και γεωλογία
αριστερά|μικρογραφία|Καταρρίχηση στα φαράγγια του πάρκου Το φυσικό πάρκο εκτείνεται σε 47.453 εκτάρια γης με μια περιφερειακή ζώνη προστασίας που περιλαμβάνει και άλλα 33.286 εκτάρια, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη φυσική έκταση στην κοινότητα της Αραγωνίας. Bρίσκεται στις περιφέρειες των Άλτο Γάγιεγο, Όγια ντε Ουέσκα, Σοβράρμπε και Σομοντάνο του Μπαρμπάστρο. Καταλαμβάνει μέρη των δήμων Abiego, Adahuesca, Αΐνσα-Σοβράρμπε, Αλκέθαρ, Arguis, Bárcabo, Bierge, Βολτάνια, Caldearenas, Kasbahs de Huesca, Colungo, Ουέσκα, Loporzano, Nueno και Σαμπινιάνιγο.
Τα υψομετρικά του επίπεδα κυμαίνονται από 430 μέτρα στον ποταμό Αλκανάδρε μέχρι τα 2.077 μέτρα στο όρος Πίκο ντε Γουάρα (Pico de Guara). Η φύση του είναι καρστικού χαρακτήρα, με πολλές καταβόθρες, σπήλαια, λόφους, χαράδρες και φαράγγια, εκτός από απόκρημνα βράχια και υπόγειες στοές. Τα εδάφη αποτελούνται από ασβεστολιθικά υλικά, και ως εκ τούτου τα διαβρωμένα φαράγγια από τα ποτάμια και τα ρέματα προσθέτονται σε άλλες κραστικές διαμορφώσεις.
Χάρη στη μορφολογία και την γεωλογία του, αποτελεί ιδανική τοποθεσία για τα αθλήματα της καταρρίχησης και κατάβασης φαραγγιών και της αναρρίχησης. Ως δείγμα της εκπληκτικής φύσης του πάρκου, αξίζει να σημειωθούν τα φαράγγια του ποταμού Μπαλθές (Balcés), που εκτείνονται σε περισσότερα από 20 χιλιόμετρα και έχουν κλίσεις άνω των 800 μ., καθώς και το ρέμα της Grallera Alta de Guara, με 277 μ. κάθετη πτώση.
Κλίμα
Το κλίμα είναι ένα υβρίδιο κλίματος του ατλαντικού και μεσογειακού, εξαιτίας της τοποθεσίας του μεταξύ των Πυρηναίων και της κοιλάδας του Έβρου. Αυτό σηματοδοτεί τις διαφορές ανάμεσα στην βλάστηση του νότου και του βορρά. Υπάρχουν τέσσερα ποτάμια που διασχίζουν την οροσειρά, δημιουργώντας τα χαρακτηριστικά φαράγγια: ο Αλκανάδρε, ο Flumen, ο Guatizalema, ο Βέρο και ο Mascún.
Χλωρίδα
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Peña Falconera ή Αυγό του [[Morrano, στο βόρειο τμήμα του Σομοντάνο.]] Η απότομη κλίση και οι καμπυλώσεις του ανάγλυφου, σε συνδυασμό με τον βορειοδυτικό-νοτιοανατολικό προσανατολισμό και τη ποικιλομορφία των εδαφών, παρέχει μια μεγάλη ποικιλία σε οικολογικούς και βιολογικούς πόρους στο φυσικό πάρκο.
Υπάρχει επίσης ένα άλλο είδος ενδημικών φυτών στο φυσικό πάρκο, οι λεγόμενες «rupícolas» των βράχων.
Πανίδα
Οι απότομες βραχώδεις πλαγιές διευκολύνουν στο να φωλιάζουν πολλά είδη πουλιών των βράχων, όπως ο καστανόξανθος γύπας, ο οποίος αναγνωρίζεται εύκολα από το χαρακτηριστικό του πέταγμα σε κύκλους κατά την ανύψωσή του πάνω σε θερμικά ρεύματα, μεταξύ άλλων ακόμα ο γυπαετός και ο χρυσαετός.
Ανάμεσα στα θηλαστικά περιλαμβάνεται το αγριογούρουνο, η αλεπού, η αγριόγατα, το ποντίκι και το κοινό πετροκούναβο.
Πολιτισμός
αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Θέα στο μεσαιωνικό χωριό του [[Αλκέθαρ.]] Η ανθρώπινη παρουσία γίνεται αντιληπτή στην περιοχή της Γουάρα από τα απομεινάρια των προϊστορικών βραχογραφιών των σπηλαίων και από τα μεγαλιθικά μνημεία.
Το σπήλαιο του Τσάβες, στο Bastarás, στον δήμο Kasbahs de Huesca, στέγαζε κάποιες από τις σημαντικότερες αποθέσεις της νεολιθικής εποχής στην Ιβηρική χερσόνησο πριν αυτό καταστραφεί.
Η παραδοσιακή γεωργία και κτηνοτροφία έχουν μεταμορφώσει το τοπίο με την πάροδο του χρόνου, με χαρακτηριστικά δείγματα αυτών να παραμένουν έως σήμερα στα περίχωρα του πάρκου, σε μοναστικές βιοτεχνίες της περιόδου του μεσαίωνα, σε παραδοσιακά μονοπάτια, γέφυρες και περάσματα. Υπάρχουν πολυάριθμα τοπωνύμια της περιοχής που θυμίζουν μερικές από αυτές τις δραστηριότητες, όπως π.χ. almunia και paules.
Υπάρχουν σπηλαιογραφίες της ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου στο Fuente del Trucho.
Η παρουσία του ανθρώπου στην οροσειρά της Γουάρα δεν συντέλεσε σε υποβάθμιση του τοπίου, αλλά απεναντίας βοήθησε στην διατήρηση κάποιων πόρων που έχουν διασωθεί μέχρι τις μέρες μας, σε μια κατάσταση διατήρησης τέτοια ώστε να δικαιολογείται επάξια η πιστοποίηση του πάρκου ως Εθνικός Δρυμός.
Ελεύθερος χρόνος και ψυχαγωγία
Το φυσικό πάρκο διαθέτει πολλά μονοπάτια για την κατανόηση των φυσικών και πολιτιστικών αξιών. Έχει τρία κέντρα ενημέρωσης τα οποία ανήκουν στο Φυσικό Δίκτυο της Αραγωνίας: Τα κέντρα αυτά αποτελούν τη βασική υποδομή για την περιβαλλοντική εκπαίδευση και την κατανόηση της οικολογικής ποικιλομορφίας του πάρκου. Προσφέρουν υπηρεσίες, όπως υποδοχή επισκεπτών, παροχή βασικών πληροφοριών για το πάρκο, εκπαιδευτικές εκθέσεις, προβολές οπτικοακουστικού υλικού, τόπους συνάντησης. Ορισμένα από τα προγράμματα δραστηριοτήτων που αναπτύσσονται σε αυτά τα κέντρα είναι: το ενεργό ενδιαφέρον του επισκέπτη, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα και μόνιμη φροντίδα για το πάρκο.
Μία από τις πιο γνωστές αθλητικές δραστηριότητες του πάρκου είναι η άσκηση της καταρρίχησης φαραγγιών. Τα κανάλια των κύριων ποταμών, Βέρο, Mascún, Αλκανάδρε στα ασβεστολιθικά και ογκώδη βράχια έχουν διαμορφώσει ένα τοπίο από ρεματιές και φαράγγια που προσελκύουν κάθε χρόνο πολλούς επισκέπτες, συνθέτοντας ένα πλαίσιο ορόσημο για ολόκληρη την Ευρώπη. Μεταξύ των εκατοντάδων ρεματιών περιλαμβάνονται:
Άλλοι χαρακτηρισμοί προστασίας
Η προστατευόμενη φυσική περιοχή μετρά σε συνδυασμό με άλλους χαρακτηρισμούς προστασίας τους παρακάτω:
Πιέρ Σουλάζ
Ο Πιέρ Σουλάζ (Pierre Soulages 24 Δεκεμβρίου 1919 – 25 Οκτωβρίου 2022) ήταν Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης και γλύπτης. Το 2014, ο Φρανσουά Ολάντ τον περιέγραψε ως «τον μεγαλύτερο εν ζωή καλλιτέχνη στον κόσμο».
Βιογραφία
Γεννημένος στο Rodez, Aveyron, το 1919, ο Σουλάζ είναι επίσης γνωστός ως "ο ζωγράφος του μαύρου", λόγω του ενδιαφέροντός του για το χρώμα «τόσο ως χρώμα όσο και ως μη χρώμα. Όταν το φως αντανακλάται στο μαύρο, το μεταμορφώνει και το μεταμορφώνει. Ανοίγει ένα νοητικό πεδίο από μόνο του». Είδε το φως ως υλικό εργασίας. Οι ραβδώσεις της μαύρης επιφάνειας των πινάκων του του δίνουν τη δυνατότητα να αντανακλά το φως, επιτρέποντας στο μαύρο να βγει από το σκοτάδι και να μετατραπεί σε φωτεινότητα, μετατρέποντας έτσι σε ένα φωτεινό χρώμα.
Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Σουλάζ είχε ήδη περιοδεύσει σε μουσεία στο Παρίσι αναζητώντας το επάγγελμά του και μετά τη στρατιωτική του θητεία, άνοιξε ένα στούντιο στο Παρίσι, διοργανώνοντας την πρώτη του έκθεση στο Salon des Indépendants το 1947. Εργάστηκε επίσης ως σχεδιαστής σκηνικών. Ο Σουλάζ άρχισε να κερδίζει αναγνώριση στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1950. Τα έργα του συμπεριλήφθηκαν στις δύο μεγάλες εκθέσεις Ευρωπαίων καλλιτεχνών, Younger European Painters at Solomon R Guggenheim Museum (1953) και The New Decade: 22 European Painters and Sculptors at the Museum of Modern Art (1955) στη Νέα Υόρκη. Το 1979, ο Σουλάζ έγινε Ξένο Επίτιμο Μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων.
Από το 1987 έως το 1994, κατασκεύασε 104 βιτρό για τη ρωμανική εκκλησία του Αβαείου Sainte-Foy στο Conques ( Aveyron, Γαλλία). Ο Σουλάζ ήταν ο πρώτος εν ζωή καλλιτέχνης που προσκλήθηκε να εκθέσει στο κρατικό Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης και αργότερα στην Πινακοθήκη Tretyakov της Μόσχας (2001).
Μια σύνθεση που δημιούργησε το 1959 πουλήθηκε για 1.200.000 ευρώ στον οίκο Sotheby's το 2006.
Το 2007, το Musée Fabre του Μονπελιέ αφιέρωσε μια ολόκληρη αίθουσα στον Σουλάζ, παρουσιάζοντας μια δωρεά που έκανε στην πόλη. Περιλάμβανε είκοσι πίνακες που χρονολογούνται από το 1951 έως το 2006, μεταξύ των οποίων ήταν σημαντικά έργα της δεκαετίας του 1960, δύο μεγάλα «συν-μαύρα» έργα της δεκαετίας του 1970 και πολλά μεγάλα πολύπτυχα. Μια αναδρομική έκθεση πραγματοποιήθηκε στο Centre National d'Art et de Culture Georges Pompidou από τον Οκτώβριο του 2009 έως τον Μάρτιο του 2010. Το 2010, το Μουσείο της Πόλης του Μεξικού παρουσίασε μια αναδρομική έκθεση ζωγραφικής που περιλάμβανε και μια συνέντευξη-βίντεο με τον καλλιτέχνη (ισπανικοί υπότιτλοι).
Το 2014, το Musée Soulages άνοιξε στο Rodez της Γαλλίας, τη γενέτειρα του Σουλάζ, ως μέρος για να εκθέτει μόνιμα τα έργα του και να φιλοξενεί προσωρινές σύγχρονες εκθέσεις. Ψυχές δώρησαν πεντακόσια έργα. Οι πίνακες αντιπροσωπεύουν όλα τα στάδια της δουλειάς του, από τα μεταπολεμικά λάδια μέχρι τη φάση της δουλειάς που ονομάζει Outrenoir. Ήταν η πιο ολοκληρωμένη έκθεση δουλειάς από τα πρώτα 30 χρόνια του.
Το 2014, ο Σουλάζ παρουσίασε δεκατέσσερα πρόσφατα έργα στην πρώτη του αμερικανική έκθεση μετά από 10 χρόνια, στο Dominique Lévy and Galerie Perrotin της Νέας Υόρκης.
Τον Σεπτέμβριο του 2019, η γκαλερί Levy Gorvy στη Νέα Υόρκη πραγματοποίησε μια μεγάλη έκθεση ενόψει της αναδρομικής έκθεσης στο Μουσείο του Λούβρου τον Δεκέμβριο, γιορτάζοντας τα 100α γενέθλιά του.
Στις 17 Νοεμβρίου 2021, το «Peinture 195 x 130 cm, 4 août 1961», δημοπρατήθηκε για 20,2 εκατομμύρια δολάρια - ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ δημοπρασίας για τον καλλιτέχνη.
Καλλιτεχνική πρακτική
Ο Σουλάζ είχε πει, «Το όργανό μου δεν είναι μαύρο αλλά το φως που αντανακλάται από το μαύρο». Ονομάζοντας τη δική του πρακτική Outrenoir, (Beyond Black), οι πίνακες που παράγει είναι γνωστοί για το ατελείωτο μαύρο βάθος τους, που δημιουργούνται παίζοντας με το φως που αντανακλάται από την υφή του χρώματος. Γνωρίζοντας ότι χρειαζόταν έναν νέο όρο για να ορίσει τον τρόπο με τον οποίο εργαζόταν, ο Σουλάζ επινόησε το «Outrenoir» για να καθορίσει την πρακτική του. Χωρίς μετάφραση στα Αγγλικά, η πιο κοντινή σημασία είναι «πέρα από το μαύρο».
Σε μια συνέντευξη το 2014, εξηγεί τον ορισμό του όρου, «Το Outrenoir δεν υπάρχει στα αγγλικά· το πιο κοντινό είναι «πέρα από το μαύρο». Στα γαλλικά, λέτε "outre-Manche", "beyond the Channel", για να σημαίνει Αγγλία ή "outre-Rhin", "πέρα από τον Ρήνο", για να σημαίνει Γερμανία. Με άλλα λόγια, το «πέρα από το μαύρο» είναι μια διαφορετική χώρα από τη μαύρη»
Η αγάπη που έχει ο Σουλάζ με το μαύρο ξεκίνησε πολύ πριν από τις έρευνές του με το "Outrenoir" σε ηλικία 60 ετών Ξεκινώντας αρχικά από το ενδιαφέρον του για τα προϊστορικά  και την επιθυμία του να υποχωρήσει σε κάτι πιο αγνό, αρχέγονο και σκόπιμα απογυμνωμένο από οποιεσδήποτε άλλες συνδηλώσεις, λέει για τη γοητεία του με το χρώμα, «κατά τη διάρκεια χιλιάδων χρόνων, οι άνθρωποι πέρασαν στην υπόγεια, στο το απόλυτο μαύρο των σπηλιών, για να ζωγραφίσεις με μαύρο». «Τα έφτιαξα γιατί διαπίστωσα ότι το φως που αντανακλάται από τη μαύρη επιφάνεια προκαλεί ορισμένα συναισθήματα μέσα μου. Αυτά δεν είναι μονόχρωμα. Το γεγονός ότι το φως μπορεί να προέρχεται από το χρώμα που υποτίθεται ότι είναι η απουσία φωτός είναι ήδη αρκετά συγκινητικό, και είναι ενδιαφέρον να δούμε πώς συμβαίνει αυτό."
Εφαρμόζοντας το χρώμα σε παχιά στρώματα, η τεχνική ζωγραφικής του Σουλάζ περιλαμβάνει τη χρήση αντικειμένων όπως κουτάλια, μικροσκοπικές τσουγκράνες και κομμάτια καουτσούκ για να αφαιρέσετε τη ζωγραφική, κάνοντας συχνά κινήσεις ξύσιμο, σκάψιμο ή χάραξη ανάλογα με το αν θέλει να προκαλέσει μια λεία ή τραχιά επιφάνεια. Η υφή που παράγεται στη συνέχεια είτε απορροφά είτε απορρίπτει το φως, διασπώντας την επιφάνεια του πίνακα διαταράσσοντας την ομοιομορφία του μαύρου. Χρησιμοποιεί συχνά έντονες περικοπές σε κάθετες και οριζόντιες γραμμές, τις χαραμάδες και τις φόρμες που δημιουργούνται χρησιμοποιώντας γωνίες και περιγράμματα. Στην πρόσφατη δουλειά του από το 2013–14, ο Σουλάζ άρχισε να διαφοροποιεί ρητά τη χρωστική που χρησιμοποιείται στη βαφή, αναμειγνύοντας ματ και γυαλιστερούς τύπους μαύρου καθώς και σκληρυμένες πυκνότητες μαύρης χρωστικής. Προτιμώντας να αναρτά τους πίνακες σαν τοίχους, χρησιμοποιεί σύρματα για να τους κρεμάσει στη μέση του δωματίου, «Πάντα μου άρεσε οι πίνακες να είναι τοίχοι παρά παράθυρα. Όταν βλέπουμε έναν πίνακα σε έναν τοίχο, είναι ένα παράθυρο, έτσι συχνά βάζω τους πίνακές μου στη μέση του χώρου για να φτιάξω έναν τοίχο. Ένα παράθυρο κοιτάζει έξω, αλλά ένας πίνακας πρέπει να κάνει το αντίθετο - θα πρέπει να κοιτάζει μέσα μας»
Αντί να έχουν τίτλους, οι πίνακες του Σουλάζ ονομάζονται από το μέγεθος και την ημερομηνία παραγωγής τους. Στις 17 Δεκεμβρίου 1966 από το 1966, στη συλλογή του Μουσείου Τέχνης της Χονολουλού επιδεικνύει το τολμηρά βουρτσισμένο μαύρο σε λευκούς καμβάδες του καλλιτέχνη.
Απεβίωσε στις 25 Οκτωβρίου 2022 σε ηλικία 102 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σεληνιακή φάση
Εντός του σεληνιακού μήνα ο οποίος διαρκεί 29,53 ημέρες όπως φαίνεται από την Γη, η σεληνιακή φάση είναι το σχήμα του άμεσα φωτισμένου τμήματος της Σελήνης, όπου μπορεί να εκφραστεί με την χρήση περιοχών ή γωνιών ή να περιγραφτεί με την χρήση των τεσσάρων πιο γνωστών φάσεων (Νέα Σελήνη, Πρώτο Τέταρτο, Πανσέληνος, Τελευταίο Τέταρτο) και τις ενδιάμεσες μεταξύ τους φάσεις (Αύξων Μηνίσκος, Αύξων Αμφίκυρτος, Φθίνων Αμφίκυρτος, Φθίνων Μηνίσκος).
Όταν η Σελήνη είναι φωτισμένη κατά 0%, τότε βρίσκεται σε Νέα Σελήνη. Όταν είναι φωτισμένη 100% βρίσκεται σε Πανσέληνο.
Φάσεις της Σελήνης
Υπάρχουν τέσσερις γενικές σεληνιακές φάσεις: Νέα Σελήνη, Πρώτο Τέταρτο, Πανσέληνος, Τελευταίο Τέταρτο, όταν το εκλειπτικό γεωγραφικό μήκος της Σελήνης βρίσκεται σε γωνία προς τον Ήλιο (όπως φαίνεται από το κέντρο της Γης) 0, 90, 180, και 270 μοιρών αντίστοιχα.
Η διάρκεια από Νέα Σελήνη σε Πανσέληνο (και το αντίθετο) διαφέρει από περίπου 13 ημέρες, 22 ώρες και 30 λεπτά σε περίπου 15 ημέρες, 14 ώρες και 30 λεπτά.
Το τρίο της Μπελβίλ
Ο Chomet εκτός από το σενάριο και τη σκηνοθεσία ασχολήθηκε παράλληλα και με το σχεδιασμό των χαρακτήρων και το animation. Η ταινία είναι σχεδόν βουβή, αφού έχει ελάχιστους διαλόγους και χρησιμοποιείται η οικουμενική γλώσσα της παντομίμας για την αφήγηση της ιστορίας, δίνοντας έμφαση στις κινήσεις και τις ενέργειες των χαρακτήρων, ενώ οι διάλογοι αντικαθίστανται από ηχητικά εφέ και μουσική τζαζ.
Σαφείς είναι οι επιρροές της ταινίας από το κόμικς Τεντέν και το σινεμά του Ζακ Τατί, ενώ εμφανής είναι και η σατιρική διάθεση του σκηνοθέτη εναντίον τόσο της Αμερικής όσο και του συστήματος παγκοσμίως που παρουσιάζονται σαν μια μαφία. Αν και τα κινούμενα σχέδια στερεοτυπικά συνδέονται με τη σχολική ηλικία, το τρίο της Μπελβίλ απευθύνεται κυρίως σε ένα ενήλικο κοινό.
Υπόθεση
Γαλλία, δεκαετία του '60. Ο Champion ο αγαπημένος εγγονός της Madame Souza είναι ένα μοναχικό και μελαγχολικό παιδί. Η γιαγιά του προσπαθεί να βρει ποια είναι τα γούστα και τα ενδιαφέροντα του εγγονού της ώστε να πάψει να είναι θλιμμένος. Ξεκινάει αγοράζοντάς του ένα πιάνο, στη συνέχεια παίρνει ένα κουταβάκι, τίποτα όμως δεν καταφέρνει να του κεντρίσει το ενδιαφέρον. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες ανακαλύπτει το πραγματικό του ενδιαφέρον σε ένα τετραδιάκι που κρύβει στο κρεβάτι του...τα ποδήλατα. Διαπιστώνοντας την αγάπη του αυτή, του αγοράζει ένα ποδήλατο, καθώς πιστεύει ότι είναι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να τον κάνει ευτυχισμένο. Το νεαρό αγόρι γίνεται τελικά ποδηλάτης με προπονητή την ίδια του τη γιαγιά η οποία τον παροτρύνει συνεχώς.
Ύστερα από σκληρή προπόνηση χρόνων παίρνει μέρος στον παγκόσμιας φήμης ποδηλατικό γύρο της Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, απάγεται μαζί με άλλους δύο ποδηλάτες, μυστηριωδώς από μια ομάδα μαυροντυμένων τύπων. Οι τύποι αυτοί είναι μέλη της γαλλικής μαφίας οι οποίοι διοργανώνουν μαύρα στοιχήματα με πρωταγωνιστές ποδηλάτες.
2631 Τσετσιάνγκ
Ο Τσετσιάνγκ (Zhejiang) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,704. Ανακαλύφθηκε το 1980 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την κινεζική επαρχία Τσετσιάνγκ.
Το τρίο της Μπελβίλ
Υπόθεση
Η γιαγιά του, έχοντας στο πλευρό της τον πιστό τους σκύλο Bruno και χωρίς καθόλου χρήματα, κάνει τα πάντα για να τον βρει και να τον σώσει, φτάνοντας μέχρι την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και την πόλη Μπελβίλ. Εκεί θα γνωρίσει το διάσημο «Τρίο», τρεις εκκεντρικές γριές, πρώην δημοφιλείς καλλιτέχνιδες του μιούζικ χολ της δεκαετίας του '30, οι οποίες αποφασίζουν να πάρουν την Madame Souza και τον σκύλο της Bruno υπό την προστασία τους και προθυμοποιούνται να τη βοηθήσουν να σώσει τον εγγονό της.
2631 Τσετσιάνγκ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Τσετσιάνγκ είναι S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Το τρίο της Μπελβίλ
Σχεδιασμός ταινίας
Κύρια στοιχεία του Chomet σε αυτή τη ταινία είναι η καρικατουρίστικη υπερβολή στην απεικόνιση των χαρακτήρων, καθώς και η παλέτα με τα νατουραλιστικά παστέλ χρώματα που χρησιμοποιεί. Το σκίτσο εναρμονίζει το παραδοσιακό χειροποίητο με το ψηφιακό, δημιουργώντας έναν άψογο συνδυασμό δισδιάστατων και τρισδιάστατων γραφικών, ενώ ταυτόχρονα διαφοροποιείται από το ύφος του κλασικού αμερικανικού κινούμενου σχεδίου, παραπέμποντας στην ευρωπαϊκή κόμικ εικονογράφηση των δεκαετιών του '50 και του '60.
2631 Τσετσιάνγκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τσετσιανγκ
Το τρίο της Μπελβίλ
Σχεδιασμός ταινίας
Η ταινία σε γενικές γραμμές κατακλύζεται από σουρεαλιστικά στοιχεία και ρετρό στυλ. Όλοι οι χαρακτήρες είναι τραγικοί και παράλληλα χιουμοριστικοί και έχουν μια ιδιόμορφη αισθητική που κυμαίνεται από απόλυτα αποστεωμένες μακροσκελείς φιγούρες έως υπέρβαρα κοντά ανθρωπάκια. Ακόμα και ο λιγότερο σημαντικός χαρακτήρας διαθέτει την δική του ταυτότητα.
Η ρομαντική πλευρά της πόλης του φωτός απομυθοποιείται, παραθέτοντας σε αντάλλαγμα μια πιο καθημερινή και ρεαλιστική άποψη. Με σπίτια ετοιμόρροπα, δρόμους άναρχους και χαοτικούς, δίνεται μια πιο αληθινή εικόνα της ίδιας της κοινωνίας. Η φανταστική πόλη Μπελβίλ, όπου διαδραματίζεται η ταινία κινουμένων σχεδίων δεν είναι παρά μια σατιρική απεικόνιση του Μόντρεαλ και της Νέας Υόρκης, όπως περίπου ήταν στη δεκαετία του '60.