cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρομπόλα Κεφαλονιάς
Γευσιγνωστική περιγραφή
Τα χαρακτηριστικά της Ρομπόλας είναι λευκοπράσινο χρώμα με χρυσοκίτρινες ανταύγειες, ανάλογα με την μέθοδο εμφιάλωσης. Το πρωτογενές άρωμα της Ρομπόλας το χαρακτηρίζουν άνθη εσπεριδοειδών και φρούτα ροδάκινου, κίτρου και μήλου, έντονα αλλά όχι επιθετικά, με ικανοποιητική ένταση και διάρκεια αρώματος. Το κρασί έχει ελαφρύ έως μεσαίο σώμα, με χαρακτηριστική οξύτητα. Καταναλώνεται σε διάστημα δύο ετών από την παραγωγή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κεφαλονιά Κατηγορία:Επτανησιακή κουζίνα Κατηγορία:Ελληνικό κρασί Κατηγορία:Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης Κατηγορία:Ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών Κατηγορία:Ελληνικά Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης
Φρανκ Μπάρτλεμαν
Ο Φρανκ Μπάρτλεμαν (Frank Bartleman, 14 Δεκεμβρίου 1871 - 23 Αυγούστου 1936), ήταν ο χρονικογράφος και ιστορικός της έκχυσης του Αγίου Πνεύματος στην οδό Αζούζα 312, στο Λος Άντζελες, το 1906 (γεγονός ορόσημο για τους Πεντηκοστιανούς).
Βιογραφία
Ο Φρανκ Μπάρτλεμαν γεννήθηκε σε μια φτωχή αγροτική οικογένεια κοντά στο Κάρβεσβιλ της Πενσυλβάνια από πατέρα Ρωμαιοκαθολικό, και μητέρα Κουάκερη.
Στις 15 Οκτωβρίου 1893, βρισκόμενος στην Φιλαδέλφεια, αναγεννήθηκε και πίστεψε στο Θεό, από τη μαρτυρία Βαπτιστών. Αν και ο Βαπτιστής ποιμένας, του πρότεινε να πληρώσει τα έξοδα για να σπουδάσει σε Βιβλικό κολέγιο με την προοπτική μιας επαγγελματικής καριέρας ιεροκήρυκα, ο 22χρονος Μπάρτλεμαν του δήλωσε ότι «προτιμά την φτώχεια και την υπηρεσία στους δρόμους παρά την άνεση των μισθωτών». Από το 1897 και μετά ακολούθησε ομάδες της Γουεσλεηανής Αγιαστικής Κίνησης, και έκανε παρέα με μαύρους σοκάροντας τους λευκούς «αναγεννημένους». Επιπλέον δίδασκε με έμφαση την «θεία θεραπεία».
Αυτή την εποχή (1906-1909) έγινε η έκχυση στην οδό Αζούζα, την οποία εξιστορεί στο γνωστό «Χρονικό» του. Το «Χρονικό» το συνέταξε στα 1909. Παράλληλα έγραψε πέντε ακόμη βιβλία, ενώ τύπωσε 100 φυλλάδια που τα μοίραζε κατά χιλιάδες και έγραψε 550 άρθρα-ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκαν σε Αγιαστικά και αργότερα Πεντηκοστιανά περιοδικά.
Μετά το 1910 ο Μπάρτλεμαν ταξίδευε αδιάκοπα, κηρύττοντας σε όλες σχεδόν τις ΗΠΑ, και δύο φορές (1911 και 1913) κατά τη διάρκεια μεγάλων περιοδειών, επισκέφθηκε Αποστολικές κοινότητες, σε πολλές άλλες χώρες.
Αργότερα, ήλθε σε οξεία σύγκρουση με την Ευαγγελική πτέρυγα του Πεντηκοστιανισμού, κριτικάροντας τον εθνικισμό τους και την ύπαρξη της Αμερικανικής σημαίας πάνω στους άμβωνες, ενώ κατέκρινε εξίσου τον Μαρξισμό και τον Καπιταλισμό (που πολλοί θεωρούσαν σαν το σύστημα του Θεού). Έμεινε ανένδοτος στην άρνηση του για συμμετοχή στον «πυρετό» του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, δηλώνοντας ότι «Οι αληθινοί Χριστιανοί δεν μπορεί να είναι "μέρος του κόσμου". Τους πολέμους τους κάνει ο κόσμος και αυτός ας βρει υποστηρικτές να σκοτώσουν άλλους ανθρώπους.».
Τέλος ζήτησε την ανοχή των άλλων Πεντηκοστιανών σ’ όσους βάπτιζαν μόνο στο όνομα του Ιησού (Jesus Only).
Πέθανε στις 23 Αυγούστου 1936 και θάφτηκε στο Μπούρμπανκ της Καλιφόρνια.
Θεοδώρα Κομνηνή της Σουηβίας
Η Θεοδώρα Κομνηνή (1134 - 2 Ιανουαρίου 1184) ήταν κόρη του σεβαστοκράτορα Ανδρόνικου και της Ειρήνης (Αινειάδισσας;). Πρέπει να ήταν η δεύτερη κόρη του, σύμφωνα με τον Νικήτα Χωνιάτη. Ο Ανδρόνικος ήταν υιός του Ιωάννη Β' Κομνηνού και αδελφός του Μανουήλ Α'.
Βιογραφία
Ο πατέρας της απεβίωσε το 1142. Το 1147 ο Κορράδος Γ' Χοενστάουφεν πέρασε με το στρατό του από την Κωνσταντινούπολη για τη Β' Σταυροφορία. Εκεί ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έδωσε την ανιψιά του Θεοδώρα ως σύζυγο στον ετεροθαλή αδελφό τού Κορράδου Γ', τον Ερρίκο Β' Μπάμπενμπερκ. Η μητέρα τους Αγνή Σαλίων είχε παντρευτεί πρώτα τον Φρειδερίκο Α' δούκα της Σουαβίας και έπειτα το Λεοπόλδο Γ' μάργραβο της Αυστρίας. Ο γάμος της Θεοδώρας και του Ερρίκου Β' έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ερρίκος Β' ήταν δούκας της Βαυαρίας, παλατινός κόμης του Ρήνου και μάργραβος (αργότερα δούκας) της Αυστρίας. Η πρώτη σύζυγος του Ερρίκου Β' είχε αποβιώσει το 1143 χωρίς παιδιά. Με τη δεύτερη σύζυγό του Θεοδώρα έκαναν τρία παιδιά. Η Θεοδώρα απεβίωσε το 1184. Ο τάφος της βρίσκεται στην Κρύπτη του Schottenstift, μοναστήρι στην καρδιά της Βιέννης,του οποίου υπήρξε κτήτορας του, μαζί με τον σύζυγο της.
Οικογένεια
ττο 1147 τον Ερρίκο Β' Μπάμπενμπερκ δούκα της Αυστρίας και είχε παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Οίκο των Χοενστάουφεν
Κατάλογος αμφιβίων της Ελλάδας
Στην Ελλάδα απαντώνται συνολικά 25 είδη αμφιβίων, δύο από τα οποία αποτελούν ενδημικά είδη της χώρας, ενώ ένα είναι ξενικό εισαχθέν είδος. Τα αμφίβια αντιπροσωπεύονται από μία οικογένεια ουρόδηλων και πέντε οικογένειες άνουρων αμφιβίων, οι οποίες ανήκουν σε δύο τάξεις:
Ranidae
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τις Επιστήμες
Βορειοατλαντικό Συμβούλιο
Το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο είναι το κύριο όργανο λήψης πολιτικών αποφάσεων στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Επιτηρεί την πολιτική και στρατιωτική διαδικασία που σχετίζεται με ζητήματα ασφαλείας που επηρεάζουν ολόκληρη τη Συμμαχία. Συγκεντρώνει εκπροσώπους κάθε χώρας-μέλους για να συζητήσει θέματα πολιτικής ή λειτουργίας που απαιτούν συλλογικές αποφάσεις, παρέχοντας ένα φόρουμ για ευρείες διαβουλεύσεις μεταξύ των μελών για όλα τα θέματα που αφορούν την ειρήνη και την ασφάλειά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΝΑΤΟ
Φίλιππος Ηλιού
Ο Φίλιππος Ηλιού (24 Ιανουαρίου 1931 - 5 Μαρτίου 2004) ήταν Έλληνας ιστορικός, ιδρυτής του Κέντρου Μαρξιστικών Μελετών και Ερευνών, επιστημονικός συνεργάτης ή μέλος συντακτικής επιτροπής / ιδρυτής σε αρκετές εκδόσεις και περιοδικά.
Βίος
Ο Φίλιππος Ηλιού γεννήθηκε στη Μυτιλήνη στις 24 Ιανουαρίου του 1931. Ήταν γιος του βουλευτή της ΕΔΑ Ηλία Ηλιού και της Ελευθερίας Καλδή. Ως το 1935 έζησε στη Μύρινα της Λήμνου. Στην διάρκεια της Γερμανικής κατοχής εντάχθηκε στην Ε.Π.Ο.Ν.. Στα Δεκεμβριανά συνελήφθη μαζί με τον πατέρα του και τον παππού του, Γεώργιο Καλδή. Αρχικά φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών αλλά το καλοκαίρι του 1949 αποβλήθηκε. Το 1950 αποφοίτησε από το Πειραματικό Σχολείο Αθηνών, χωρίς να του δοθεί η δυνατότητα συμμετοχής στις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο. Από το 1953 μέχρι το 1957, ενώ υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία κρατήθηκε είκοσι μήνες στην απομόνωση. Το 1957 παντρεύεται την Μαρία Παπαγιάννη και μετά από συνεχή προσκόμματα αναχωρεί για το Παρίσι, μέχρι το 1964. Παρακολούθησε μαθήματα στη Σορβόνη, απ' όπου έλαβε τρία Certificats: αρχαίας ιστορίας - νεώτερης και σύγχρονης ιστορίας - νεοελληνικής φιλολογίας. Το 1965 έλαβε Δίπλωμα από την École Pratique des Hautes Études (VIe sections), μετά την υποβολή μελέτης με τίτλο: ''La lecture en Grèce à l' époque des lumières et de la révolution (1749-1832). Études des souscriptions aux éditions en langue grecque''. Μετά το Απριλιανό πραξικόπημα, διέφυγε για το Παρίσι όπου ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση. Διετέλεσε γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Ε.Δ.Α. Παρισιού, που μετεξελίχθηκε σε Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού. Το 1968 γεννήθηκε ο γιος του Ηλίας.
Επιστημονική δράση
Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, από το Παρίσι, το 1964, ιδρύει το Κέντρο Μαρξιστικών Μελετών και Ερευνών του οποίου διετέλεσε μέλος το Δ,Σ. και επιστημονικός υπεύθυνος. Από το 1967 μέχρι το 1974 διετέλεσε βοηθός ερευνητή στην École Pratique des Hautes Études και από το 1976 μέχρι το 1979 επιστημονικός συνεργάτης στο τμήμα εκδόσεων της Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος.
Από το 1980 διετέλεσε φιλοξενούμενος ερευνητής στο Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών στο Ιστορικό Αρχείο της Εμπορικής Τράπεζας. Διετέλεσε μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Ερανιστής από το 1976-1986. Το 1977 μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ομίλου Μελέτης του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Διευθυντής της σειράς Νεοελληνικά Μελετήματα των εκδόσεων Ερμής (1976-1987), μέλος της Επιτροπής Ιστορίας της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος από την ίδρυσή της, το 1977 μέχρι το 1993, μέλος του Δ.Σ. του του Συλλόγου Οι φίλοι της Γενναδείου Βιβλιοθήκης (1983-1986). Ιδρυτής και μέλος της Εταιρείας για τη Μελέτη της ιστορίας του Ελληνικού Εργατικού κινήματος (1982), μέλος της επιτροπής του Ιστορικού Αρχείου Ελληνικής Νεολαίας του Υφυπουργείου Νέας Γενιάς (1983-1989).
Επίσης συνιδρυτής του περιοδικού Τα Ιστορικά (1983 κ.εξ), επιστημονικός υπεύθυνος του Βιβλιολογικού Εργαστηρίου του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (1986 κ.εξ). Ιδρυτικό μέλος της Κίνησης πολιτών κατά του ρατσισμού, ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (1992 κ.εξ), μέλος του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού (1992-1995), επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Κρήτης (1994), ιδρυτικό μέλος και γ.γ. του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού (1996-2001), ιδρυτής και μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας πολιτικού προβληματισμού Νίκος Πουλαντζάς (1991-2003), πρόεδρος του Δ.Σ. της εφημερίδας Η Αυγή (2000-2002).
Τέλος υπήρξε υποψήφιος βουλευτής με τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς τον Μάρτιο του 2004. Επίσης μετέφρασε λίγες μέρες πριν πεθάνει την επιστολή του Πωλ Ελυάρ προς τη Φούλα Χατζιδάκη, γραμμένη το 1946. Πέθανε στις 5 Μαρτίου του 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι
15
Το έτος 15 ήταν ένα κοινό έτος που αρχίζει την Τρίτη στο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Καίσαρα και Φλάκκου (ή, λιγότερο συχνά, το 768 Ab urbe condita). Ο χαρακτηρισμός 15 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών. Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 15 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Παραπομπές
15
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ταεκβοντό εφήβων και νεανίδων 2021
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ταεκβοντό εφήβων και νεανίδων 2021, διοργανώθηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία Ταεκβοντό το διήμερο 27-28 Οκτωβρίου 2021 και φιλοξενήθηκε στο κλειστό γυμναστήριο της «Κανήθου» στην Χαλκίδα. Πρώτος σύλλογος αναδείχθηκε ο ΑΓΣ Βύρωνα, ενώ ακολούθησαν ο ΑΣ Αττική Δύναμη και ο ΑΓΣ Κοζάνης Μακεδονική Δύναμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τάε κβον ντο στην Ελλάδα
Δοξάτο
Το Δοξάτο είναι κωμόπολη του νομού Δράμας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη Δημοτική Κοινότητα Δοξάτου που ανήκει στο Δήμο Δοξάτου και έχει, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, πληθυσμό 2.884 κατοίκους. Με το σχέδιο Καποδίστριας αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Δοξάτου. Βρίσκεται σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από την πόλη της Δράμας.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικήθηκε από την προϊστορική εποχή, όπως φαίνεται από τον νεολιθικό οικισμό στην περιοχή Δοξάτ-τεπέ (4000 - 2000 π.Χ. περίπου). Σύμφωνα με την άποψη του Σταύρου Μερτζίδη κατά τη βυζαντινή εποχή ονομαζόταν «Δόκαλον». Με την ονομασία «Δοξάτο» είναι γνωστό από το 1600. Μάλλον οφείλεται στη θέση του στον ευρύ κάμπο (δοξάτο είναι το ευρύχωρο δωμάτιο του πρώτου ορόφου στα παραδοσιακά μακεδονικά σπίτια, που έχει ωραία θέα).
Γραπτή αναφορά στο Δοξάτο έχουμε μετά το 1600. Ο Τούρκος περιηγητής Εβλιά Τσελεμπή αναφέρει «Κατά την εκ Καβάλας προς Βορράν πορεία μου, διήλθον εκ του χωρίου Μπόργιανι (Άγιος Αθανάσιος). Και μετά ολίγην ώραν εφτασα εις κωμόπολιν που λέγεται Δοξάτον. Η κωμόπολις αυτή κειμένη εις ωραίαν τοποθεσίαν περιβάλλεται από κήπους και αμπελώνες και περιλαμβάνει τριακοσίας οικίας….». (Εμμανουηλίδης Χ., 1981).
Το έτος 1874 ιδρύθηκε η Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα Δοξάτου «ΟΙ ΦΙΛΙΠΠΟΙ» η οποία διατηρούσε τριώροφο κτίριο δίπλα στο σημερινό παλιό Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου με Λέσχη Νεότητας, Φιλαρμονικής και συγκρότημα Μαντολινάτας. Η Αδελφότητα αυτή διατηρούσε ένα καλά οργανωμένο αναγνωστήριο στο οποίο σύχναζαν όλοι σχεδόν οι νέοι της κωμόπολης αυτής. Εκεί μελετούσαν διάφορα βιβλία εθνικού περιεχομένου και συζητούσαν για τα προβλήματα του Ελληνισμού. Στον πρώτο όροφο του αναγνωστηρίου λειτουργούσε μια λέσχη (καφενείο), που αργότερα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τον Μακεδονικό Αγώνα.
Γύρω στα 1885 στην κωμόπολη του Δοξάτου ζούσαν 900 ελληνικές οικογένειες έναντι 400 οθωμανικών, (Καρσανίδης Ε., 1998) ενώ η Δράμα αριθμούσε, το 1886, 1.000 Έλληνες, έναντι 4.000 Τούρκων.
Στους ντόπιους κάτοικους του Δοξάτου προστέθηκαν Ηπειρώτες που κατά το 1850 ήρθαν να κατοικήσουν μόνιμα. Το 1896 ήρθαν κάτοικοι από την Καστοριά και τα Μαδεμοχώρια της Χαλκιδικής. Από το 1912 και το 1922 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Θράκη και τη Μικρά Ασία. Οι Θρακιώτες πρόσφυγες από το χωριό Μαγούλα (Καβατζίκι) της Ανατολικής Θράκης μετέφεραν στο Δοξάτο την εικόνα της Παναγίας Παχνιώτισσας. Η εικόνα προέρχεται από τον Ναό της Παναγίας Παχνιώτισσας του Καβατζικίου και σήμερα φυλλάσσεται στον Ναό Αγίου Αθανασίου Δοξάτου.
Οι κάτοικοι του Δοξάτου, όταν ξέσπασε η επανάσταση του 1821, συμμετέχουν ως εθελοντές στον αγώνα της απελευθέρωσης με τον Σερραίο Εμμανουήλ Παπά.
Ο τέως Δήμος Δοξάτου συστάθηκε το 1919 ως κοινότητα και αποτελούνταν από τους οικισμούς Δοξάτο, Μπόριανη (Άγιος Αθανάσιος), Μπουνάρμπασι (Άνω και Κάτω Κεφαλάρι) και Εφτελιά (σημερινή Φτελιά) με έδρα το Δοξάτο. Το 1922 ο οικισμός Μπόριανη αποσπάστηκε από την Κοινότητα Δοξάτου και αποτέλεσε την Κοινότητα Μπόριανης (μετέπειτα Αγίου Αθανασίου). Το 1927 ο οικισμός Εφτελιά αποσπάστηκε από την Κοινότητα Δοξάτου και αποτέλεσε την Κοινότητα Εφτελιάς. Το 1927 ο οικισμός Μπουνάρμπασι μετονομάστηκε σε Κεφαλάρι. Μεταξύ 1928 και 1930 το Κεφαλάρι αποσπάστηκε από την Κοινότητα Δοξάτου και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Αγ. Αθανασίου.
Μαρτυρική πόλη
Δύο φορές οι Βούλγαροι προέβησαν σε σφαγές κατοίκων του Δοξάτου.
Η πρώτη, με θύματα 500 αθώους Δοξατινούς (άνδρες, γυναίκες και παιδιά), έγινε την 30η Ιουνίου 1913. Την Παρασκευή προς Σάββατο (28 προς 29 Ιουνίου) Βούλγαροι στρατιώτες, υπολείμματα πιθανόν υποχωρούντων βουλγαρικών τμημάτων ή ανιχνευτές, προσπάθησαν πυροβολώντας να πλησιάσουν το Δοξάτο, για να το λεηλατήσουν. Όπως διατείνεται η βουλγαρική πλευρά, τους απέκρουσαν Έλληνες αντάρτες. Την Κυριακή 30 Ιουνίου, 120 Βούλγαροι ιππείς περικύκλωσαν το Δοξάτο. Αφού άρπαξαν ότι πολύτιμο βρήκαν, το κατέκαψαν και έσφαξαν 650 από τους 1500 κατοίκους. Η πλούσια κοινότητα, με τα λαμπρά οικοδομήματα, καταστράφηκε.
Η δεύτερη σφαγή έγινε την 29η Σεπτεμβρίου του 1941, όταν το Δοξάτο βρισκόταν, όπως και όλη η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, στην κατοχή των Βουλγάρων, συμμάχων των Γερμανών και Ιταλών. Οι δύο σφαγές μείωσαν κατά πολύ τον πληθυσμό και κατέστρεψαν τον οικισμό με αποτέλεσμα μια σημαντική κωμόπολη του Νομού Δράμας να χάσει τη δυναμικότητά της.
Λόγω των δύο σφαγών το Δοξάτο ονομάστηκε Ηρωϊκή και Μαρτυρική Πόλη. Η ελληνική πολιτεία τίμησε το Δοξάτο και τους κατοίκους του και σύμφωνα με το Β.Δ. 24-2-1949 (ΦΕΚ 68/1949 τ.Α.) η κοινότητα Δοξάτου αναγνωρίστηκε «τιμής ένεκεν» σε Δήμο Δοξάτου.
Το 1998 με τον Νόμο Καποδίστρια (Ν.2539/97) το Δοξάτο συνενώθηκε στον σημερινό νέο Δήμο Δοξάτου, με έδρα τον οικισμό Βαθύσπυλο του Διαμερίσματος Κυργίων.
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Δοξάτου σύμφωνα με τις απογραφές είναι : Τη δεκαετία 1961-1971 υπήρξε μεγάλη μείωση του πληθυσμού λόγω της εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες φαίνεται να ανακτά μέρος του πληθυσμού.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|Το κτίριο του Πνευματικού κέντρου Δοξάτου Ο οικισμός του Δοξάτου αποτελεί ένα παράδειγα εφαρμογής των ανανεωτικών ιδεών στο τομέα της αρχιτεκτονικής που αναπτύχθηκαν κατά το Μεσοπόλεμο και έχουν την απαρχή τους στην αρχιτεκτονική των πλησιέστερων αστικών κέντρων. Άμεσα συνδεδεμένα με τον παραδοσιακό τρόπο ζωής και την αγροτική παραγωγή δημιουργείται ένα νέο στυλ, αυτό του λαϊκού κλασικισμού, όπου κατοικίες ευρύτερων στρωμάτων "επενδύονται" με κλασικίζοντα χαρακτηριστικά ή φέρουν στοιχεία που προέρχονται από διάφορους ρυθμούς, όπως αναγεννησιακά, γοτθικά, μπαρόκ κ.α.
Οι νέες κατασκευές άρχισαν να ανεγείρονται στη δεκαετία του '20, μετά τη συνολική σχεδόν ισοπέδωση του οικισμού από την πυρπόληση του 1913, και είναι διώροφες κατοικίες που περιβάλλονται από ελεύθερο χώρο. Το ισόγειο χρησίμευε ως χώρος εργασίας για την αρχική ταξινόμηση του καπνού ενώ παράλληλα εξυπηρετούσε και βοηθητικές λειτουργίες. Στον όροφο τοποθετούνται οι χώροι υποδοχής και τα υπνοδωμάτια, ακολουθώντας την τυπική διάταξη με την κεντρική σάλα και τα δωμάτια εκατέρωθεν. Ένα τρίτο επίπεδο με μικρό ύψος, στο οποίο περιλαμβάνονταν και η στέγη, χρησίμευε για το στέγνωμα του καπνού. Στις κύριες όψεις τους που παρουσιάζουν έντονο διακοσμητικό ενδιαφέρον αναγνωρίζονται στοιχεία κλασικισμού συνδυασμένα με αυτά της αρτ νουβώ, της αναγέννησης και του μπαρόκ που οι ντόπιοι κατασκευαστές αφομοίωσαν και προσάρμοσαν σ' αυτές. Άξιος προσοχής είναι επίσης και ο ζωγραφικός διάκοσμος στις οροφές, είτε στο εσωτερικό είτε στους στεγασμένους εξώστες. Οι συνθέσεις είναι επηρεασμένες από ευρωπαϊκά πρότυπα της αρτ νουβώ και η τεχνική τους βασίζεται στη χρήση φυσικών χρωμάτων όπου κυριαρχούν απαλοί και γλυκείς τόνοι.
μικρογραφία|αριστερά|Το καμπαναριό Αξιόλογα κτίρια που έχει να επιδείξει είναι το Δημοτικό σχολείο στην είσοδο του Δοξάτου, ο παλαιός και νέος Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου. Επίσης πολλές κατοικίες (Ζιγγίλη, Βογιατζή, Χατζησπάσου κ.α), τα δύο καπνομάγαζα που θυμίζουν την οικονομική ανάπτυξη του Δοξάτου στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.
Ξεχωρίζει η παλαιά εκκλησία του Αγίου Αθανασίου που βρίσκεται στο κέντρο του Δοξάτου και κτίσθηκε το 1867. Το μαρμαρόκτιστο καμπαναριό χτίστηκε το 1896. Στον τέταρτο όροφό του βρίσκονται οι δύο καμπάνες του. Τα ξυλόγλυπτα του ναού είναι της ίδιας εποχής με την ανέγερσή του. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο του (έργο Ηπειρωτών μαστόρων) κοσμείται με εικόνες του 1870. Είναι εφάμιλλο του παλαιού ναού της Μητροπόλεως, της Εικοσιφοινίσσης και της Χωριστής, έργα της ίδιας περίπου εποχής. Οι εικόνες είναι έργο του ζωγράφου Στέργιου από το Νευροκόπι. Στο πίσω μέρος του ναού, θα στεγάσει κατά την περίοδο εκείνη ένα Αρρεναγωγείο και ένα Παρθεναγωγείο. Ο παλαιός ναός, με την 1170/14-6-1966 υπουργική απόφαση (ΦΕΚ 429/8-7-1966 τ.Β), χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο.
Με την πρωτοβουλία του τότε Μητροπολίτη Δράμας και μετέπειτα Σμύρνης Εθνομάρτυρα Χρυσόστομου χτίζεται το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου, που δεσπόζει στην είσοδο του Δοξάτου (1908-1910). Σχηματίζει ένα τεράστιο Ε. Είναι το αρχικό γράμμα των λέξεων Ελλάδα και Ελευθερία, που τόσο ποθούσαν οι Δοξατινοί την εποχή εκείνη. Για την ανέγερση προσέφεραν χρήματα πλούσιοι και φτωχοί.
Πολιτισμός
Οι κάτοικοι του Δοξάτου ανέπτυξαν πλούσια πνευματική, καλλιτεχνική και οικονομική δράση. Από το 1870 ιδρύεται η Φιλοεκπαιδευτική Αδελφότητα, «Φίλιπποι» που συμβάλει στην καλλιέργεια των ελληνικών γραμμάτων, με τη δημιουργία Αναγνωστηρίου και ενός βιβλιοπωλείου ελληνικών εκδόσεων. Στο κτίριο του αναγνωστηρίου στεγάζεται και Φιλαρμονική και το περίφημο στην εποχή του συγκρότημα της «Μαντολινάτας». Το 1879 ιδρύεται από τις τοπικές αρχές Αρχαιολογική Εταιρία με στόχο τη συλλογή και διάσωση αρχαιολογικών ευρημάτων καθώς και τη συγκέντρωση λαογραφικού υλικού, προσπάθεια που θα αποσπάσει την επιδοκιμασία της Αρχαιολογικής Εταιρίας Αθηνών.
Το Δοξάτο φημίζεται για τις ιπποδρομίες του. Είναι ένα πανάρχαιο έθιμο που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο τη 2α Μάιου, ημέρα της εορτής του Αγίου Αθανασίου και πανήγυρης του Δοξάτου και έχουν δυνδεθεί με τους απελευθερωτικούς αγώνες της περιοχής. Η μέρα αυτή της πανήγυρης ήταν μέρα γιορτής και γλεντιού όχι μόνο για τους Δοξατιανούς αλλά και για τους κατοίκους της γύρω περιοχής. Μετά τη θεία λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου ο κόσμος με τη συνοδεία ζουρνάδων πήγαινε στο χώρο όπου γίνονταν οι ιπποδρομίες και τις παρακολουθούσε με ενθουσιασμό αλλά και το σχετικό φανατισμό. Ο Ιππικός σύλλογος Δοξάτου «Οι Φίλιπποι» με τις τοπικές αρχές και άλλους συλλόγους διοργανώνουν τις ιπποδρομίες. Αξιόλογη είναι και η δράση των συλλόγων εκτός Δοξάτου, όπως του συλλόγου «ΤΟ ΗΡΩΙΚΟ ΔΟΞΑΤΟ» Αθηνών και Γερμανίας
Διάφορες πληροφορίες
Αν και η περιοχή βρίσκεται σε μικρή σχετικά απόσταση από τη θάλασσα, το κλίμα χαρακτηρίζεται μεσογειακό – ηπειρωτικό, εξαιτίας της παρεμβολής των ορεινών όγκων του Παγγαίου και της Λεκάνης. Η ψυχρή περίοδος διαρκεί πολύ και παρουσιάζει βροχοπτώσεις που κατανέμονται ομοιόμορφα. Το θέρος είναι ξηρό έως υπέρξηρο.
Οι άνεμοι που επικρατούν είναι βόρειοι και ψυχροί με μικρές εντάσεις κατά την περίοδο Μαΐου - Αυγούστου. Το κλίμα δεν παρουσιάζει ακρότητες. Για την ανάπτυξη δραστηριοτήτων αναψυχής η προσφορότερη περίοδος είναι από τα μέσα Μαΐου έως τα τέλη Σεπτεμβρίου.
Υποδομές
Υδρεύεται εξ ολοκλήρου από τις πηγές Κεφαλαρίου, και διαθέτει βιολογικό καθαρισμό δυναμικότητας 22000 περίπου ατόμων που μπορεί να εξυπηρετήσει ολόκληρο το νέο Δήμο Δοξάτου αλλά και όμορους Δήμους. Διαθέτει Δημοτικό στάδιο με στίβο 400 μ και κλειστό γυμναστήριο. Λειτουργούν δύο λύκεια (ενιαίο και ΤΕΕ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Δοξάτου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Δράμας Κατηγορία:Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας
Σεμπαστιάν Φρε
Ο Σεμπαστιάν Φρε (γεννημένος στις 18 Μαρτίου 1980 στο Τονόν-λε-Μπαιν) είναι ένας Γάλλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στην ομάδα της ιταλικής Σέριε Α Τζένοα.
Συλλογική Καριέρα
Ο Φρέι ξεκίνησε την καριέρα του με την γαλλική ΑΣ Κάννες το 1997, στην ηλικία των 17 ετών. Μετά από δύο πολλά υποσχόμενες σεζόν, μετακινήθηκε στην ιταλική Ίντερ, και μετά από δύο χρόνια πήρε μεταγγραφή για την Πάρμα το καλοκαίρι του 2001, ενάντι 10 δισεκατομμυρίων ιταλικών λιρών μαζί με τον Σέρτζιο Κονσεϊσάο με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Ιταλίας της σεζόν 2001-02.
Ο Φρέι πήγε στην Φιορεντίνα ως δανεικός για την σεζόν 2005–06, και υπέγραψε μόνιμο συμβόλαιο με την ομάδα στο τέλος της χρονιάς μετά από μια εξαιρετική σεζόν όπου υπήρξε η ραχοκοκαλιά της ομάδας μαζί με τους Κριστιάν Μπρόκι, Στεφάνο Φιόρε, και Λούκα Τόνι.
Στις 13 Δεκεμβρίου 2007, ο Φρέι υπέστη τραυματισμό στον μηνίσκο στη διάρκεια προπόνησης, και την επόμενημέρα υποβλήθηκε σε επέμβαση στο γόνατο. Έκανε την επιστροφή του με την Φιορεντίνα σε μια νίκη με 2–1 με αντίπαλο την Πάρμα στις 13 Ιανουαρίου 2008, έχοντας μείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για έναν μήνα, και εκπληκτική του απόδοση βραβεύτηκε με μονοετή επέκταση συμβολαίου.
Στις 2 Νοεμβρίου 2010, ο Φρέι τραυματίστηκε στο γόνατο στη διάρκεια προπόνησης, υποφέροντας από τραυματισμό του προσθίου χιαστού συνδέσμου, χάνοντας έτσι το υπόλοιπο της σεζόν.
Διεθνής Καριέρα
Ο Φρέι έλαβε την πρώτη του κλήση για την Εθνική Γαλλίας για έναν αγώνα απέναντι στην Πολωνία τον Νοέμβριο του 2004, αλλά δεν πήρε το "βάπτισμα του πυρός". Σημείωσε την πρώτη του συμμετοχή στον τελευταίο προκριματικό αγώνα της Γαλλίας απέναντι στην Ουκρανία στις 21 Νοεμβρίου 2007. Ο αγώνας τελείωσε με μια ισοπαλία 2–2 αφούδέχτηκε το τέρμα ισοφάρισης του Αντρέι Σεβτσένκο. Υπήρξε μέλος της γαλλικής αποστολής που έλαβε μέρος στην τελική φάση του Euro 2008. Στις 20 Αυγούστου 2008, μετά την συνεχόμενη αδιαφορία που έδειχνε προς το πρόσωπό του ο Ρεϊμόν Ντομενέκ, παρά τις εξαιρετικές του εμφανίσεις με την Φιορεντίνα, και τις ασταμάτητες εκλίσεις για την κλίση του από τον γαλλικό τύπο, ο Φρέι ανακοίνωσε την απόσυρσή του από το διεθνές ποδόσφαιρο σε ηλικία μόλις 28 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Κάννες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Χλωροπλάστης
thumb|350px|Χλωροπλάστες στο εσωτερικό φυτικών κυττάρων [[Αρχείο:Chloroplast.svg|350px|thumb|Δομή χλωροπλάστη:
1: Εξωτερική μεμβράνη
2: Διαμεμβρανικός χώρος
4: Στρώμα
5: Εσωτερικό θυλακοειδούς (lumen)
6: Θυλακοειδής μεμβράνη
7: Granum
8: Θυλακοειδές
9: Συσσωμάτωμα αμύλου
10: Ριβόσωμα
11: DNA
12: Λιπιδοσφαιρίδιο]]
Οι χλωροπλάστες είναι είδος πλαστιδίων που χαρακτηρίζονται από συγκεντρώσεις χλωροφύλλης και περιέχουν όλα τα ένζυμα που απαιτούνται για τις διεργασίες της φωτοσύνθεσης. Οι χλωροπλάστες βρίσκονται μέσα στα κύτταρα των φυτών και των φυκών.
Οι χλωροπλάστες έχουν σχήμα φακοειδές και οι διαστάσεις τους κυμαίνονται από 4 έως 6 μm. Περιβάλλονται από διπλή μεμβράνη που τους απομονώνει από το υπόλοιπο κύτταρο. Το εσωτερικό των χλωροπλαστών διακρίνεται στην υδατώδη μήτρα που ονομάζεται στρώμα και σε ένα εκτεταμένο δίκτυο πεπλατυσμένων μεμβρανικών σάκων που ονομάζονται θυλακοειδή. Τα θυλακοειδή στιβάζονται προκειμένου να σχηματίσουν φωτοσυνθετικά συσσωματώματα (grana). Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των χλωροπλαστών είναι ότι περιέχουν το δικό τους DNA και τα δικά τους ριβοσώματα, όπως συμβαίνει και με τα μιτοχόνδρια.
Οι λεγόμενες «φωτεινές» ή φωτοεξαρτώμενες αντιδράσεις της φωτοσύνθεσης (π.χ. οξείδωση του νερού και παραγωγή μοριακού οξυγόνου) γίνονται από ένζυμα τα οποία βρίσκονται δεσμευμένα εντός της μεμβράνης των θυλακοειδών. Οι λεγόμενες «σκοτεινές» ή φωτοανεξάρτητες αντιδράσεις της φωτοσύνθεσης (δέσμευση του διοξειδίου του άνθρακα και σύνθεση γλυκόζης) γίνονται από ένζυμα τα οποία κινούνται ελεύθερα στο υδατώδες στρώμα που περιβάλλει τα θυλακοειδή των χλωροπλαστών.
Παρ'ότι οι χλωροπλάστες βρίσκονται μόνο στα φωτοσυνθετικά κύτταρα, τα οργανικά μόρια και το οξυγόνο που παράγουν είναι απαραίτητα για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών και τη διατήρηση της ζωής όλων των οργανισμών της Γης.
Πηγές
Κατηγορία:Κυτταρικά οργανίδια
Λίμνη Γαλά
thumb|220px|[[Φλαμίνγκο|Φοινικόπτεροι στη λίμνη Γαλά (Οκτώβριος του 2019)]] Η λίμνη Γαλά (τουρκικά: Gala Gölü ή Yala Gölü) είναι λίμνη γλυκού νερού στην περιοχή του Δέλτα του Έβρου, στην επαρχία Αδριανούπολης, περίπου 7 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κέντρου του Αίνου, δίπλα από τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Η παλαιότερα μεγαλύτερη επιφάνειά της έχει συρρικνωθεί λόγω των εργασιών αποξήρανσης. Τα οικοσυστήματα των υγροτόπων, της λίμνης και του δάσους, περιλαμβάνουν διάφορα είδη άγριας ζωής και ειδικότερα 111 κρισίμως κινδυνεύοντα ή σπάνια είδη πτηνών, κυρίως ο Δαλματικός Πελεκάνος (Pelecanus crispus), η Ευρασιατική Χαλκόκοτα (Plegadis falcinellus) και η Λαγγόνα (Mycrocarbo pygmeus). Η λίμνη βρίσκεται εντός των ορίων του Εθνικού Πάρκου της λίμνης Γαλάς.
Οι Δύο Βαβυλώνες
Το βιβλίο Οι Δύο Βαβυλώνες, με πλήρες όνομα Οι Δύο Βαβυλώνες ή Η Παπική Λατρεία Αποδεικνύεται ότι Είναι η Λατρεία του Νεβρώδ και της Σεμίραμης, αποτελεί έργο χριστιανικής απολογητικής που συνέγραψε ο Προτεστάντης ιερέας Αλεξάντερ Χίσλοπ. Η πρώτη έκδοση έγινε στο Εδιμβούργο το 1853.
Λίμνη Γαλά
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Τουρκίας Κατηγορία:Αίνος
Οι Δύο Βαβυλώνες
Στο ογκώδες αυτό βιβλίο (η ελληνική έκδοση αριθμεί 694 σελίδες) η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία ταυτίζεται με «» της Αποκάλυψης (κεφ. 17-19), ενώ παρουσιάζεται πλήθος στοιχείων αναφορικά με κοινές θρησκευτικές απόψεις και πρακτικές τα οποία επιτρέπουν να «διαφανεί καθαρά πόσα πολλά δανείστηκε η Καθολική Εκκλησία από την αρχαία Βαβυλώνα». Αυτά αφορούν μεταξύ άλλων τα εξής:
Οι Δύο Βαβυλώνες ήταν καρπός πολυετών ερευνών και μελετών του συγγραφέα. Η υποδοχή του κοινού στο βιβλίο, ξεπέρασε τα αναμενόμενα και έκτοτε κυκλοφόρησε σε δεκάδες εκδόσεων στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1983 από τις εκδόσεις Β. Γιαννίκος και πλέον έχει εξαντληθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προτεσταντική θεολογία Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα
Σαρλ Φιλίπ Εντουάρ ντε Λινιέ
Ο Σαρλ Φιλίπ Εντουάρ, μαρκήσιος ντε Λινιέ (γαλλικά: Charles Philippe Édouard de Liniers), γεννηθείς στο Μαρζερί-Ανκούρ (Μαρν) στις 2 Μεσιντόρ του Έτους 13 (1805) και αποβιώσας στο Μπωκάν, πλησίον του Βιτρί (Μαρν), το 1881, ήταν Γάλλος υποστράτηγος.
Ήταν διοικητής της μεραρχίας του Σαλόν κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου, ενώ, το 1870, συμμετείχε στην υπεράσπιση του Παρισιού κατά την διάρκεια της πολιορκίας του.
Ήταν διοικητής του Τάγματος του Αγίου Γρηγορίου του Μέγα και μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φραγκίσκου Ιωσήφ, ενώ ο τάφος του ευρίσκεται εντός του Κοιμητηρίου του Κλαμάρ του Βιτρί-λε-Φρανσουά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι στρατηγοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ειδικής Στρατιωτικής Σχολής του Σαιν-Σιρ Κατηγορία:Μεγάλοι Αξιωματικοί της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος του Αγίου Γρηγορίου του Μέγα
Προς τον Λαό
Το φυλλάδιο Προς το Λαό είναι μια περιοδική έκδοση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, που διανέμεται δωρεάν με την φροντίδα των Ιερών Μητροπόλεων. Εκδίδεται από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος και πραγματεύεται σύγχρονα θρησκευτικά ζητήματα.
Κατηγορία:Θρησκευτικά περιοδικά
Αύγουστος Χάιζενμπεργκ
Ο Αύγουστος Χάιζενμπεργκ (γερμανικά: August Heisenberg, Όσναμπρικ, 13 Νοεμβρίου 1869 - 22 Νοεμβρίου 1930) ήταν Γερμανός βυζαντινολόγος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Όσναμπρικ (Osnabrück). Είναι ο πατέρας του φυσικού Βέρνερ Χάιζενμπεργκ και του χημικού Έρβιν Χάιζενμπεργκ. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Μάρμπουργκ, στη Λειψία και στο Μόναχο, κι έπειτα ονομάστηκε διδάκτωρ. Η προαγωγή ακολούθησε το 1894 στο Μόναχο. Κατά τα χρόνια 1898 και 1899 ταξίδεψε στην Ιταλία και την Ελλάδα. Τη χρονιά 1901 ακολούθησε η περιβολή του με αξίωμα Μεσαιωνικής και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Βίρτσμπουργκ, όπου δίδασκε από το 1908 ως επίτιμος καθηγητής. Το 1910 και μετά το θάνατο του Καρλ Κρουμπάχερ, έγινε καθηγητής βυζαντινολογίας στο Μόναχο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί βυζαντινολόγοι
Ταδαλαφίλη
Η ταδαλαφίλη, που πωλείται με την επωνυμία Cialis μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας, της καλοήθους υπερπλασίας προστάτη (ΚΥΠ) και της πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης. Λαμβάνεται από το στόμα. Αρχίζει να δρα συνήθως μέσα σε μισή ώρα και η διάρκεια δράσης είναι έως και 36 ώρες.
Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν πονοκέφαλο, μυϊκό πόνο, κοκκίνισμα του δέρματος και ναυτία. Συνιστάται προσοχή σε άτομα με καρδιαγγειακά νοσήματα. Οι σπάνιες αλλά σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν παρατεταμένη στύση που μπορεί να οδηγήσει σε βλάβη στο πέος, προβλήματα όρασης και απώλεια ακοής. Η ταδαλαφίλη δεν συνιστάται σε άτομα που λαμβάνουν νιτροαγγειοδιασταλτικά όπως η νιτρογλυκερίνη, καθώς αυτό μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή πτώση της αρτηριακής πίεσης. Η ταδαλαφίλη είναι ένας αναστολέας του PDE5 και δρα αυξάνοντας τη ροή του αίματος στο πέος. Επίσης, διαστέλλει τα αιμοφόρα αγγεία στους πνεύμονες, γεγονός που μειώνει την πίεση της πνευμονικής αρτηρίας.
Η ταδαλαφίλη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2003. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2020, ήταν το 261ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 1εκατομμύριο συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
μικρογραφία| Δισκίο Cialis 20 mg Η ταδαλαφίλη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας (ΣΔ), της καλοήθους υπερπλασίας προστάτη (ΚΥΠ) και της πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης.
Στυτική δυσλειτουργία
Η ταδαλαφίλη μία φορά την ημέρα είναι εγκεκριμένη από τον FDA για ΣΔ, και πωλείται με περιεκτικότητες 2,5, 5, 10 και 20 mg. Η τιμή των σκευασμάτων των 5 mg και 2,5 mg είναι συχνά παρόμοια, έτσι μερικοί άνθρωποι χωρίζουν το χάπι.
Πνευμονική αρτηριακή υπέρταση
Ταδαλαφίλη των 40 mg έχει εγκριθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και την Ιαπωνία ως θεραπεία μία φορά την ημέρα για τη βελτίωση της ικανότητας άσκησης σε ασθενείς με πνευμονική αρτηριακή υπέρταση (ΠΑΥ).
Παρενέργειες
Οι πιο συχνές πιθανές παρενέργειες κατά τη χρήση της ταδαλαφίλης είναι πονοκέφαλος, δυσφορία ή πόνος στο στομάχι, δυσπεψία, ρέψιμο, παλινδρόμηση, πόνος στην πλάτη, μυϊκοί πόνοι, έξαψη και βουλωμένη μύτη και καταρροή. Αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες αντικατοπτρίζουν την αναστολή του PDE5 που προκαλεί αγγειοδιαστολή (διεύρυνση των αιμοφόρων αγγείων) και συνήθως υποχωρούν μετά από λίγες ώρες.
Ακοή
Τον Οκτώβριο του 2007, ο FDA ανακοίνωσε ότι η επισήμανση για όλους τους αναστολείς PDE5, συμπεριλαμβανομένης της ταδαλαφίλης, απαιτεί μια πιο εμφανή προειδοποίηση για τον πιθανό κίνδυνο ξαφνικής απώλειας ακοής ως αποτέλεσμα αναφορών προσωρινής κώφωσης μετά την κυκλοφορία που σχετίζεται με τη χρήση αναστολέων PDE5.
Μεταβολισμός
Η ταδαλαφίλη μεταβολίζεται κυρίως από το ηπατικό ενζυμικό σύστημα CYP3A4. Η παρουσία άλλων φαρμάκων που επάγουν αυτό το σύστημα μπορεί να συντομεύσει τον χρόνο ημιζωής της ταδαλαφίλης και να μειώσει τα επίπεδα στον ορό, και ως εκ τούτου, την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου.
Μηχανισμός δράσης
Η στύση του πέους κατά τη σεξουαλική διέγερση προκαλείται από την αυξημένη ροή αίματος στο πέος που προκύπτει από τη χαλάρωση των αρτηριών του πέους και του λείου μυός του σηραγγώδους σώματος. Αυτή η απόκριση μεσολαβείται από την απελευθέρωση μονοξειδίου του αζώτου (ΝΟ) από τις νευρικές απολήξεις και τα ενδοθηλιακά κύτταρα, η οποία διεγείρει τη σύνθεση της κυκλικής μονοφωσφορικής γουανοσίνης (περισσότερο γνωστή ως κυκλική GMP ή cGMP) στα λεία μυϊκά κύτταρα. Η cGMP χαλαρώνει τους λείους μυς και αυξάνει τη ροή του αίματος στο σηραγγώδες σώμα.
Η αναστολή της φωσφοδιεστεράσης τύπου 5 (PDE5) ενισχύει τη στυτική λειτουργία αυξάνοντας την ποσότητα της cGMP. Η ταδαλαφίλη (και η σιλδεναφίλη η βαρδεναφίληl) αναστέλλει την PDE5. Ωστόσο, επειδή απαιτείται σεξουαλική διέγερση για την έναρξη της τοπικής απελευθέρωσης νιτρικού οξειδίου του πέους, η αναστολή της PDE5 από την ταδαλαφίλη δεν θα έχει αποτέλεσμα χωρίς σεξουαλική διέγερση.
Διάρκεια δράσης
Αν και η σιλδεναφίλη, η βαρδεναφίλη και η ταδαλαφίληl λειτουργούν αναστέλλοντας την PDE5, η ταδαλαφίλη διαφέρει επειδή έχει μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής (17,5 ώρες) σε σύγκριση με τη σιλδεναφίλη και τη βαρδεναφίλη, που έχουν αμφότερες χρόνο ημιζωής 4-5 ώρες. Αυτό μεταφράζεται σε μεγαλύτερη διάρκεια δράσης, η οποία είναι εν μέρει υπεύθυνη για το ψευδώνυμο «το χάπι του σαββατοκύριακου». Επιπλέον, ο μεγαλύτερος χρόνος ημιζωής είναι η βάση για την καθημερινή θεραπευτική χρήση της ταδαλαφίλης στη θεραπεία της πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης.
Σύγκριση με δράσεις άλλων αναστολέων PDE5
Η σιλδεναφίλη και η βαρδεναφίλη αναστέλλουν την PDE6, ένα ένζυμο που βρίσκεται στο μάτι, περισσότερο από την ταδαλαφίλη. Ορισμένοι χρήστες σιλδεναφίλης βλέπουν μια μπλε απόχρωση και έχουν αυξημένη ευαισθησία στο φως λόγω της αναστολής της PDE6.
Η ταδαλαφίλη αναστέλλει την PDE11 περισσότερο από τη σιλδεναφίλη ή τη βαρδεναφίλη. Η PDE11 εκφράζεται στους σκελετικούς μύες, στον προστάτη, στο ήπαρ, στους νεφρούς, στην υπόφυση και στους όρχεις. Οι επιδράσεις στο σώμα της αναστολής της PDE11 δεν είναι γνωστές.
Ιστορία
Η έγκριση της σιλδεναφίλης από τον FDA το 1998 ήταν ένα πρωτοποριακό εμπορικό γεγονός για τη θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας, με πωλήσεις που ξεπέρασαν το 1 δισεκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ. Στη συνέχεια, ο FDA ενέκρινε και τη βαρδεναφίλη και την ταδαναφίλη το 2003.
Αρχικά αναπτύχθηκε από την εταιρεία βιοτεχνολογίας ICOS και στη συνέχεια αναπτύχθηκε και διατέθηκε ξανά παγκοσμίως από τη Lilly ICOS, LLC, την κοινοπραξία της ICOS Corporation και την Eli Lilly and Company. Η ταδαλαφίλη εγκρίθηκε το 2009 στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη θεραπεία της πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης και βρίσκεται υπό κανονιστική εξέταση σε άλλες περιοχές για αυτήν την πάθηση. Στα τέλη Νοεμβρίου 2008, η Eli Lilly πούλησε τα αποκλειστικά δικαιώματα για την εμπορευματοποίηση της ταδαλαφίλης για την πνευμονική αρτηριακή υπέρταση στις Ηνωμένες Πολιτείες στην United Therapeutics έναντι προκαταβολής 150 εκατομμυρίων δολαρίων.
Η ταδαλαφίλη ανακαλύφθηκε από την Glaxo Wellcome (τώρα GlaxoSmithKline) στα πλαίσια συνεργασίας μεταξύ της Glaxo και της ICOS για την ανάπτυξη νέων φαρμάκων που ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1991. Το 1993, η αμερικανική εταιρεία βιοτεχνολογίας ICOS Corporation άρχισε να μελετά την ένωση IC351, έναν αναστολέα του ενζύμου φωσφοδιεστεράση τύπου 5 (PDE5). Το 1994, επιστήμονες της Pfizer ανακάλυψαν ότι η σιλδεναφίλη, η οποία επίσης αναστέλλει το ένζυμο PDE5, προκάλεσε στύση του πέους σε άνδρες που συμμετείχαν σε κλινική μελέτη του φαρμάκου για την καρδιά. Αν και οι επιστήμονες του ICOS δεν δοκίμαζαν την ένωση IC351 για τη θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας, αναγνώρισαν την πιθανή χρησιμότητα της για τη θεραπεία αυτής της διαταραχής. Σύντομα, το 1994, το ICOS έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την ένωση IC351 (δομικά διαφορετική από τη σιλδεναφίλη και τη βαρδεναφίληl) και οι κλινικές δοκιμές Φάσης 1 ξεκίνησαν το 1995. Το 1997, ξεκίνησαν οι κλινικές μελέτες Φάσης 2 για άνδρες που εμφάνιζαν ΣΔ και στη συνέχεια προχώρησαν στις δοκιμές Φάσης 3 που υποστήριζαν την έγκριση του φαρμάκου από τον FDA. Παρόλο που η Glaxo είχε μια συμφωνία με την ICOS να μοιράζεται τα κέρδη 50/50 για φάρμακα που προκύπτουν από τη συνεργασία, η Glaxo άφησε τη συμφωνία να λήξει το 1996, καθώς τα φάρμακα που αναπτύχθηκαν δεν βρίσκονταν στις βασικές αγορές της εταιρείας. Το 1998, η ICOS Corporation και η Eli Lilly and Company ίδρυσαν την Lilly ICOS, LLC, εταιρεία κοινής επιχείρησης για την περαιτέρω ανάπτυξη και εμπορευματοποίηση της ταδαλαφίλης ως θεραπεία για τη ΣΔ. Δύο χρόνια αργότερα, η Lilly ICOS, LLC, υπέβαλε νέα αίτηση φαρμάκου στον FDA για την ένωση IC351 (με τη γενική ονομασία ταδαλαφίλη και την επωνυμία Cialis). Τον Μάιο του 2002, η Lilly ICOS ανέφερε στην Αμερικανική Ουρολογική Εταιρεία ότι οι δοκιμές κλινικών δοκιμών απέδειξαν ότι η ταδαλαφίλη ήταν αποτελεσματική για έως και 36 ώρες και ένα χρόνο αργότερα, η FDA ενέκρινε την ταδαλαφίλη. Ένα πλεονέκτημα που έχει το Cialis έναντι του Viagra και του Levitra είναι ο χρόνος ημιζωής του 17,5 ωρών (επομένως το Cialis διαφημίζεται ότι λειτουργεί για έως και 36 ώρες, μετά τον οποίο χρόνο παραμένει περίπου το 25% της απορροφούμενης δόσης στον οργανισμό) σε σύγκριση στον χρόνο ημιζωής τεσσάρων ωρών της σιλδεναφίλης (Viagra).
Εμπορία
εναλλ.=pharmacyonline.co.uk|μικρογραφία| Συσκευασία των 28 δισκίων με Cialis 5mg Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η FDA χαλάρωσε τους κανόνες σχετικά με την εμπορία συνταγογραφούμενων φαρμάκων το 1997, επιτρέποντας στους διαφημιστές να στοχεύουν απευθείας στους καταναλωτές. Η Lilly-ICOS προσέλαβε τη Gray Worldwide Agency στη Νέα Υόρκη, μέρος της Grey Global Group, για τη διαφημιστική καμπάνια του Cialis. Οι διαφημιστές του Cialis επωφελήθηκαν από τη μεγαλύτερη διάρκειά του σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές του στις διαφημίσεις για το φάρμακο. Ο Στιούαρτ Έλιοτ των New York Times δήλωσε: «Η συνεχής παρουσία των γυναικών στις διαφημίσεις του Cialis είναι ένα διακριτικό σημάδι ότι το φάρμακο τις διευκολύνει να ρυθμίσουν το ρυθμό με τους άνδρες τους, σε αντίθεση με τις εικόνες που βασίζονται κυρίως στους άνδρες για το Levitra και το Βιάγκρα.» Εμβληματικά θέματα στις διαφημίσεις του Cialis περιλαμβάνουν ζευγάρια δίπλα δίπλα σε ασορτί μπανιέρες και το σλόγκαν «Όταν είναι η κατάλληλη στιγμή, θα είσαι έτοιμος;» Οι διαφημίσεις του Cialis ήταν μοναδικές μεταξύ των φαρμάκων ΕΔ κάνοντας αναφορά στις ιδιαιτεροτήτες του φαρμάκου. Ως αποτέλεσμα, οι διαφημίσεις του Cialis ήταν επίσης οι πρώτες που περιέγραψαν τις παρενέργειες σε μια διαφήμιση, καθώς ο FDA απαιτεί διαφημίσεις με συγκεκριμένα στοιχεία να αναφέρουν τις παρενέργειες. Μία από τις πρώτες διαφημίσεις του Cialis προβλήθηκε στο Super Bowl του 2004. Τον Ιανουάριο του 2006, οι διαφημίσεις Cialis τροποποιήθηκαν, προσθέτοντας έναν γιατρό στην οθόνη για να περιγράψει τις παρενέργειες και προβάλλοντας μόνο διαφημίσεις όπου περισσότερες από 90 το ποσοστό του κοινού είναι ενήλικες, τερματίζοντας ουσιαστικά τις διαφημίσεις στο Super Bowl.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λακτάμες Κατηγορία:Φάρμακα Κατηγορία:Πιπεραζίνες Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις
Ντάνιελ Κουίλεν
Ο Ντανιέλ Γκρέι "Νταν" Κουίλεν (Daniel Gray "Dan" Quillen, 22 Ιουνίου 1940 - 30 Απριλίου 2011) ήταν Αμερικανός μαθηματικός. Είναι γνωστός ως ο "κύριος αρχιτέκτονας" της ανώτερης αλγεβρικής Κ-θεωρίας, για την οποία του απονεμήθηκε το Βραβείο Cole το 1975 και το Μετάλλιο Φιλντς το 1978.
Από το 1984 έως το 2006, ήταν Καθηγητής Waynflete των Καθαρών Μαθηματικών στο Κολλέγιο Μώντλιν (Οξφόρδη).
Βιογραφία
Ο Κουίλεν γεννήθηκε στο Όραντζ του Νιου Τζέρσεϊ και φοίτησε στην Ακαδημία του Νιούαρκ. Εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, όπου έλαβε το πτυχίο του το 1961 και το διδακτορικό του το 1964, υπό την επίβλεψη του Raoul Bott, με διατριβή στις μερικές διαφορικές εξισώσεις. Ήταν υπότροφος του Πούτναμ το 1959.
Ο Κουίλεν εξασφάλισε μια θέση στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης μετά την ολοκλήρωση του διδακτορικού του. Πέρασε επίσης αρκετά χρόνια σε διάφορα άλλα πανεπιστήμια. Επισκέφθηκε τη Γαλλία δύο φορές: πρώτα ως υπότροφος του Σλόαν στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους 1968-69, όπου επηρεάστηκε έντονα από τον Γκρόθεντιεκ, και στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια του 1973-74, ως υπότροφος του Γκούγκενχαϊμ. Το 1969-70 ήταν επισκέπτης υπότροφος στο Ινστιτούτο Προχωρημένων Σπουδών του Πρίνστον, όπου επηρεάστηκε από τον Michael Atiyah.
Το 1978, ο Κουίλεν έλαβε το μετάλλιο Φιλντς στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών που πραγματοποιήθηκε στο Ελσίνκι.
Από το 1984 έως το 2006, ήταν Καθηγητής Καθαρών Μαθηματικών στο Κολλέγιο Μώντλιν (Οξφόρδη).
Ο Κουίλεν συνταξιοδοτήθηκε στα τέλη του 2006. Πέθανε από επιπλοκές της νόσου Αλτσχάιμερ στις 30 Απριλίου 2011, σε ηλικία 70 ετών, στη Φλόριντα.
Μαθηματικές συνεισφορές
Πριν από το έργο του στον ορισμό της ανώτερης αλγεβρικής Κ-θεωρίας, ο Κουίλεν εργάστηκε πάνω στην εικασία Άνταμς, που διατυπώθηκε από τον Φρανκ Άνταμς, στη θεωρία ομοτοπίας. η απόδειξη της εικασίας του χρησιμοποίησε τεχνικές από τη σπονδυλωτή θεωρία απεικόνισης ομάδων, τις οποίες εφάρμοσε αργότερα σε εργασίες πάνω στη συνομολογία ομάδων και την αλγεβρική Κ-θεωρία. Εργάστηκε επίσης πάνω στον πολύπλοκο κομπορντισμό, δείχνοντας ότι ο τυπικός νόμος των ομάδων του είναι ουσιαστικά ο καθολικός νόμος..
Σε συναφές έργο, παρείχε επίσης μια απόδειξη της εικασίας του Σερ σχετικά με την τετριμμένη μορφή των αλγεβρικών διανυσματικών δεσμών του Αφινικού Χώρου, η οποία οδήγησε στην εικασία Bass-Quillen. Υπήρξε επίσης αρχιτέκτονας (μαζί με τον Ντένις Σάλιβαν) της θεωρίας της ορθολογικής ομοτοπίας.
Εισήγαγε την καθοριστική δέσμη γραμμών Κουίλεν και τον φορμαλισμό Ματάι-Κουίλεν.
Κώστας Στεργιόπουλος
Ο Κώστας Στεργιόπουλος (1926- Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 2016) ήταν βραβευμένος Έλληνας συγγραφέας, πεζογράφος, κριτικός και ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, πανεπιστημιακός καθηγητής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1926 στην Αθήνα, πήγε στο σχολείο στην Άνδρο, τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα όπου και σπούδασε στο τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκπόνησε διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ως καθηγητής στη μέση εκπαίδευση (δημόσια και ιδιωτική), καθώς και στη Σχολή Κινηματογράφου και Θεάτρου του Λ.Σταυράκου. Από το 1966 είχε τη θέση του λέκτορα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (έδρα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας) μέχρι το 1969, όταν το δικτατορικό καθεστώς των συνταγματαρχών κατάργησε το θεσμό των λεκτόρων, οπότε πήρε τη θέση Βοηθού στο Σπουδαστήριο Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας μέχρι το 1972 όταν παύθηκε από τη χούντα. Το 1974 πήρε τη θέση του καθηγητή Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, θέση από την οποία παραιτήθηκε το 1984, με εθελουσία έξοδο. Λίγο αργότερα, το 1986, έγινε ομότιμος καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο.
Συγγραφή
Ο Κώστας Στεργιόπουλος άρχισε να δημοσιεύει άρθρα σε περιοδικά το 1943 στη Νέα Εστία, όπου πρωτοδημοσίευσε πολλά από τα ποιήματα της συλλογής του «Χινοπωρινά». Ως κριτικός έγραψε στο περιοδικό Ξεκίνημα μεταξύ 1946 και 1947 και στο Εποχές μεταξύ 1963 και 1967, καθώς και στην εφημερίδα Νίκη μεταξύ 1962 και 1963. Υπήρξε μελετητής μεταξύ άλλων του Καρυωτάκη, του Άγρα και εκδότης των κριτικών κειμένων του τελευταίου. (Ο Τέλλος Άγρας και το πνεύμα της παρακμής). Ήταν άριστος γνώστης της μετρικής της νεότερης ποίησης μας.
Εργογραφία
Κάποια από τα έργα του είναι :
Έργα του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες, ανάμεσα στις οποίες είναι: αγγλικά, γαλλικά, πολωνικά, ιταλικά και σουηδικά.
Αναγνώριση / βραβεύσεις
Έχει λάβει τις εξής βραβεύσεις από τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία: καθώς και τα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Δεύτερη Μεταπολεμική Γενιά
Ρεβιθιά
Η ρεβιθιά είναι μονοετές, ποώδες, αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό το οποίο ανήκει στην υποοικογένεια των ψυχανθών. Είναι θάμνος που δύσκολα ξεπερνά τα 60 εκατοστά και καλλιεργείται για τα σπόρια του, τα ρεβίθια, και ως κτηνοτροφή. Έχει την επιστημονική ονομασία Cicer arietinum - Ερέβινθος ο κοινός ή Ερέβινθος ο κριόμορφος, πιστή μετάφραση της λατινικής  ονομασίας  του είδους, η οποία  οφείλεται  στο σχήμα του σπόρου του φυτού, που θυμίζει κεφάλι κριαριού.
Καταγωγή
Η καταγωγή της ρεβιθιάς είναι από την Ασία και σήμερα καλλιεργείται σε πολλές χώρες της νότιας Ευρώπης, της Ασίας και της νότιας και κεντρικής Αμερικής.
Κατανάλωση
Τα ρεβίθια καταναλώνονται βραστά ή μαγειρευτά ως όσπρια, καβουρντισμένα ως ξηροί καρποί (τα γνωστά στραγάλια). Γίνονται, επίσης, θρεπτικά άλευρα και μετά από επεξεργασία μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως υποκατάστατο του καφέ. Είναι πλούσια σε φώσφορο, μαγνήσιο, ασβέστιο και σίδηρο, καθώς και βιταμίνες Β, Κ, Ε, και C.
Καλλιέργεια και παραγωγή
Στην Ελλάδα καλλιεργούνται 150.000 στρέμματα, κυρίως στη Στερεά Ελλάδα, τη Θράκη και τη Μακεδονία.
Η Ινδία είναι πρώτη στον κόσμο σε παραγωγή ρεβιθιών. Ακολουθούν η Ισπανία, η Αλγερία, η Ιταλία, η Αίγυπτος, η Αργεντινή και η Ελλάδα.
Ποικιλίες
'''Cicer arietinum var. vulgare σημαίνει Ερέβινθος ο κριόμορφος ποικ. ο κοινός'''.
Πηγές
Κατηγορία:Όσπρια Κατηγορία:Ψυχανθή Κατηγορία:Χεδρωπά Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Κραβ Μαγκά
thumb|250px|δεξιά
Το Κραβ Μαγκά είναι η νεότερη πολεμική τέχνη που δημιουργήθηκε από τον Ίμι Λίχτενφελντ πριν από σαράντα περίπου χρόνια. Επικεντρώνεται αποκλειστικά στην απενεργοποίηση άοπλων και ένοπλων απειλών και κινδύνων με τη χρήση άοπλων ή ένοπλων τεχνικών μάχης. Σκοπός του είναι η ατομική προστασία αλλά και η προστασία τρίτων. Διδάσκει τρόπους αντιμετώπισης για πολλά διαφορετικά είδη απειλών και καταστάσεων βίας, καθώς και τακτικές ενάντια σε επιθέσεις από έναν ή πολλούς άοπλους ή ένοπλους επιτιθέμενους.
Σαν σύστημα έχει δανειστεί από όλες τις γνωστές παραδοσιακές πολεμικές τέχνες χτυπήματα και τεχνικές, έχοντας δημιουργήσει την πιο ολοκληρωμένη άοπλη και ένοπλη ύλη. Περιλαμβάνει ό,τι χτύπημα γίνεται με τα χέρια και με τα πόδια, τις πιο αποτελεσματικές λαβές πάλης - ζίου ζίτσου - τζούντο, και επιλεγμένες λαβές από το αϊκίντο, το νιντζούτσου και άλλα. Περιλαμβάνει επίσης στην ύλη του ότι αφορά στην άρτια και ολοκληρωμένη εκπαίδευση στη χρήση όπλων (χρήση γκλοπ, χρήση μαχαιριού και χρήση πυροβόλων όπλων). Το Κραβ Μαγκά είναι ένα πρακτικό σύστημα αυτοάμυνας δοκιμασμένο σε αληθινές συνθήκες με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα την ευκολία στην εκμάθηση, αφού στηρίζεται στις φυσικές κινήσεις και αντιδράσεις του ανθρώπου.
Το Κραβ Μαγκά είναι ένα από τα πιο γρήγορα αναπτυσσόμενα συστήματα αυτοάμυνας στον κόσμο σήμερα. Ήδη χρησιμοποιείται στα FBI, NYPD, στις Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και στις περισσότερες υπηρεσίες επιβολής τάξης ανά την υφήλιο. Όσοι εκπαιδευτές άλλων πολεμικών τεχνών έχουν ασχοληθεί με το Κραβ Μαγκά το θεωρούν ένα από τα πιο αποτελεσματικά συστήματα αυτοάμυνας.