cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπούλες
Τέλεση του εθίμου
Η συγκρότηση του μπουλουκιού που θα βγει στο έθιμο αρχίζει βέβαια πολύ πριν από την Αποκριά. Τα άτομα που θα αποτελέσουν το μπουλούκι ορίζουν τον αρχηγό τους, εξασφαλίζουν τα όργανα, ψάχνουν για τις φορεσιές και τα ασημικά. Οι Παλιές Μπούλες δανείζουν πάντα στους νεότερους τις φορεσιές τους και τους βοηθούν στο ντύσιμο. Το Σάββατο βράδυ, παραμονή της Αποκριάς, άρχιζε το ντύσιμο των τελεστών του εθίμου που διαρκούσε όλη τη νύχτα και ήταν πολύ κουραστικό. Τα ασήμια ράβονταν πάνω στη στολή ένα-ένα από μοδίστρες ή τις γυναίκες του σπιτιού και όταν τελείωνε το ντύσιμο, ερχόταν ειδικός τεχνίτης που έδενε στο κεφάλι του νέου το ταράμπουλο με την προσωπίδα. Ο νέος τώρα είναι έτοιμος και περιμένει να ακουστούν τα όργανα και να τον καλέσουν στο μπουλούκι.
Τα όργανα
Τα όργανα που χρησιμοποιούνται από παλιά στο έθιμο είναι μόνο οι ζουρνάδες και συνοδευτικά, νταούλι. Στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα οι οργανοπαίχτες του εθίμου ήταν όλοι ξένοι, έρχονταν από τη Βέροια και τα περίχωρά της και μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας έφυγαν όλοι με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Το μπουλούκι αναλάμβανε την πληρωμή των οργανοπαιχτών, καθώς και τα έξοδα για τη διατροφή και διαμονή τους στη Νάουσα. Ο μόνος ναουσαίος ζουρνατζής στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν ο Δημήτρης Βογιατζής ή Μήτρος Χαϊβάνος. Ειδικά για τις αποκριές έρχονταν ζουρνατζήδες από την Καρατζιόβα, τη Γουμένισσα, τη Τζουμαγιά κ.ά. Από τη δεκαετία του 1950 εμφανίζονται στη μουσική ζωή της Νάουσας και οι δύο οικογένειες ζουρνατζήδων του Β. Ψαθά και του Στ. Παζαρέντση που οι απόγονοί τους συνεχίζουν μέχρι και σήμερα την παράδοση των προγόνων τους.
Κυριακή της Αποκριάς
Κατά το μάζεμα του μπουλουκιού, ο νέος, ντυμένος από το βράδυ παλιότερα και από νωρίς το πρωί σήμερα, είναι έτοιμος. Από μακριά ακούγονται το νταούλι με το ζουρνά που καλούν στο μάζεμα του μπουλουκιού. Τα όργανα παίζοντας μια μελωδία ελεύθερου ρυθμικού τύπου το Ζαλιστό, θα περάσουν από όλα τα σπίτια των νέων που συμμετέχουν και έναν-έναν θα τους μαζέψουν. Τα όργανα δε θα μαζέψουν τα μικρά αγόρια. Αυτά πηγαίνουν με τους πατεράδες τους στα σπίτια των μεγαλύτερων. Όταν ακουστεί ο Ζαλιστός, η Μπούλα θα βγει στο παράθυρο ή στο μπαλκόνι του σπιτιού να χαιρετίσει το μπουλούκι που έρχεται να την πάρει. Ανοίγει ψηλά τα χέρια και χαιρετά κουνώντας το στήθος δεξιά-αριστερά, ώστε να κουδουνίζουν τα νομίσματα που έχει κρεμασμένα στο στήθος. Στη συνέχεια ο νέος παίρνοντας χέρι και πηδώντας στα δύο του πόδια, χαιρετά όλους τους ανθρώπους του σπιτιού καθώς και όσους τον βοήθησαν στο ντύσιμο.
Φτάνοντας στην εξώπορτα του σπιτιού, κάνει τρεις φορές το σταυρό του και στη συνέχεια χαιρετά όλους όσοι ήρθαν να τον πάρουν. Ύστερα, πιασμένοι δυο-δυο με τα όργανα να παίζουν το Ζαλιστό, ξεκινούν να πάρουν την επόμενη Μπούλα. Η νύφη-Μπούλα ετοιμάζεται κι αυτή τελετουργικά από την οικογένεια του άνδρα που θα την υποδυθεί. Είναι ένας ρόλος που πρέπει να παιχθεί με τρόπο σοβαρό και υπερήφανο. Η νύφη-Μπούλα θα φιλήσει τα χέρια όλων των ανθρώπων του σπιτιού της και στη συνέχεια όλου του μπουλουκιού, των οργανοπαικτών και όλων όσοι παρευρίσκονται εκεί την ώρα που θα την πάρουν. Αφού βάλουν δυο Μπούλες μια νύφη-Μπούλα στη μέση, συνεχίζουν να μαζεύουν από τα σπίτια και τα υπόλοιπα μέλη του μπουλουκιού. Πρώτα μαζεύουν τους νέους, μετά τους παλιούς και τελευταίο όλων τον αρχηγό.
Σιγά σιγά σχηματίζεται μια πομπή που έχει την εξής διάταξη. Προηγούνται τα πιο μικρά αγόρια που δεν φορούν πρόσωπο και ακολουθούν τα μεγαλύτερα. Μετά τοποθετούνται οι νεότερες Μπούλες, στη μέση περίπου αυτές που κρατούν τη νύφη-Μπούλα και τελευταίες οι παλαιότερες και ο αρχηγός του μπουλουκιού. Ακριβώς πίσω από τον αρχηγό ακολουθούν οι οργανοπαίκτες, για να παίρνουν εντολές ως προς το ρεπερτόριο. Για τους πρωταγωνιστές του εθίμου το χορευτικό ρεπερτόριο είναι ο Συγκαθιστός, η Παπαδιά, η Παλιά Παπαδιά, ο Νταβέλης, ο Σωτήρης, ο Νιζάμικος, ο Μελικές, ο Μουσταμπέϊκος, το Σαρανταπέντε, η Σούδα, η Μακρινίτσα και φυσικά η 2 Πατινάδες. Σε όλους αυτούς τους κατεξοχήν ανδρικούς χορούς, η νύφη-Μπούλα συμμετέχει ελάχιστα. Κινείται συμβολικά μαζί με τις άλλες Μπούλες, αλλά το δικό της χορευτικό ρεπερτόριο αποτελούν οι χοροί Μακρινίτσα και Σούδα. Αν από τα μικρά αγόρια που συνοδεύουν το μπουλούκι, κάποιο μπορεί να τα καταφέρει καλά στο χορό, μετά από επιθυμία των γονιών του (που ακολουθούν το μπουλούκι), ο αρχηγός θα ορίσει πότε και σε ποιο σημείο θα μπει πρώτος στον κύκλο και θα χορέψει ως πρωτοσυρτής, ενώ όλοι θα τον σεβαστούν σαν μεγάλο.
Η χορευτική δράση του μπουλουκιού ξεκινούσε μετά την επίσκεψη στο κονάκι του άρχοντα της πόλης, από τον οποίο έπρεπε να δοθεί στον αρχηγό του μπουλουκιού άδεια για την τέλεση του εθίμου. Σήμερα όλα τα μπουλούκια θα επισκεφθούν το Δημαρχείο και μετά θα αρχίσουν τη χορευτική τους πορεία μέσα στους δρόμους της Νάουσας. Αμέσως μόλις η ομάδα φθάσει στην πλατεία και ο αρχηγός πάει να δώσει τα "διαπιστευτήρια" του μπουλουκιού του στο Δήμαρχο, αρχίζει και η χορευτική δράση του μπουλουκιού. Ο ζουρνάς παίζει το Ζαλιστό, οι Μπούλες, που είναι ζευγάρια, γέρνουν το κορμί τους πίσω και τινάζονται αγέρωχα. Ένας από κάθε ζεύγος βοηθούμενος από το σύντροφό του που τον κρατά πίσω στην πλάτη, κάνει μια υπερέκταση προς τα πίσω χτυπώντας υπερήφανα με νευρικές κινήσεις τα νομίσματα του στήθους του, σε αντίθεση με τη νύφη-Μπούλα που κάνει τεμενάδες, προσκυνώντας ως το χώμα.
Την περίοδο της τουρκοκρατίας, την ίδια ώρα ανέβαιναν στο Κονάκι ένας - δύο φιλήσυχοι Ναουσαίοι ντυμένοι Μπούλες, οι οποίοι έβγαζαν τον πρόσωπο για να τους δει ο Τούρκος Μουντίρης και να’ ναι ήσυχος ότι δεν είναι αντάρτες. Αυτοί, θα βεβαίωναν τον Τούρκο άρχοντα ότι όλοι οι άντρες του μπουλουκιού είναι φιλήσυχοι Ναουσαίοι πολίτες και ότι είναι δύσκολο να βγάλουν τις προσωπίδες, γιατί χαλά το περίπλοκο δέσιμό τους. Πολλές φορές όμως, κάτω από τις προσωπίδες κρύβονταν επαναστάτες που κατέβαιναν από το Βέρμιο, για να γιορτάσουν και αυτοί λίγο πιο ξένοιαστα τις μέρες της Αποκριάς ή να συγκεντρώσουν τρόφιμα και χρήματα για τον αγώνα της λευτεριάς.
Αμέσως μετά τους χορούς στο Δημαρχείο, οι Μπούλες κινούνται με την πατινάδα, «Ως πότε παλικάρια», για τον πρώτο μαχαλά, όπου θα γίνει η στάση για τους χορούς, για το τριόδι του Λάμνια. Οι Μπούλες χαιρετούν κάθε γνωστό που συναντάνε, παίρνοντας χειραψία και πηδώντας τρεις φορές στα δυό τους πόδια. Φτάνοντας στο τριόδι, οι ζουρνατζήδες θα παίξουν την πατινάδα του Σανιδά.
Μετά το τριόδι περνώντας από το στενό τού Χρηστίδη, στη σημερινή λαϊκή αγορά, βγαίνουν στα Καμμένα με την πατινάδα της Χοντροσούγκλας. Στα Καμμένα γίνεται άλλη στάση για χορό. Σ' αυτή τη γειτονιά ήταν παλιά όλα τα πλουσιόσπιτα της Νάουσας. Οι Μπούλες θα χορέψουν πάλι αρκετούς από τους χορούς του ρεπερτορίου τους και ο αρχηγός του μπουλουκιού θα ορίσει ποιοι και με ποια σειρά θα σύρουν τους χορούς. Στη συνέχεια το μπουλούκι θα προχωρήσει για τη συνοικία της Πουλιάνας. Αφού χορέψουν και εκεί, η επόμενη στάση είναι στη συνοικία Μπατάνια, όπου πηγαίνουν χορεύοντας την πατινάδα «Του Υψηλάντη».
Βγαίνοντας και πάλι στα Καμμένα και από τη Βασιλέως Κωνσταντίνου χορεύοντας την πατινάδα, «Ο Μίλης ο περήφανος», θα πάνε στο Κιόσκι. Εδώ περιμένουν πολλοί Ναουσαίοι για να θαυμάσουν και να κρίνουν τους καλύτερους χορευτές.
Φεύγοντας από το κιόσκι με την πατινάδα «Καμπάνα», κατευθύνονται στον Αϊ Γιώργη όπου θα στηθεί και πάλι χορός από τα μέλη του μπουλουκιού που είναι από αυτή τη συνοικία. Μετά, θα πάρουν το δρόμο για τον Άγιο Μηνά και από κει στο τριόδι του Μαγγαβέλα, δίπλα στην Παναγιά. Από του Μαγγαβέλα και πέρα, οι οργανοπαίκτες παίζοντας την πατινάδα «Κατέβα Λένκω» πηγαίνουν για τη συνοικία Αλώνια όπου θα γίνει μεγάλο γλέντι. Φτάνοντας στα Αλώνια με την πατινάδα «της Μαρίας» αρχίζει πια να νυχτώνει. Σ' αυτή τη γειτονιά θα βγάλουν τις προσωπίδες όλοι όσοι κάθονται εδώ κοντά, ή έχουν κάποιο συγγενικό τους σπίτι. Εδώ, χωρίς προσωπίδες πλέον, θα μπορέσουν να φάνε κάτι και να πιούν, απ’ αυτά που τους έχουν ετοιμάσει όλα τα γειτονικά σπίτια. Τα παλιότερα χρόνια έπιναν νερό με ένα ειδικό καλαμάκι και το κάπνισμα γινόταν επίσης με ειδικό τσιμπούκι, που χωρά μέσα από το μικρό στόμα του προσωπείου αφού δεν ήταν δυνατό να το βγάλει ο χορευτής όλη μέρα. Όσο το μπουλούκι βρίσκεται σε πορεία και φορά τις προσωπίδες, κανείς από τους θεατές δεν επιτρέπεται να χορέψει μαζί τους, ούτε φυσικά να σύρει το χορό. Από τη στιγμή όμως που οι Μπούλες βγάλουν τον πρόσωπο στ’ Αλώνια, μπορούν να πάρουν μέρος στο χορό και πολίτες ή παλιές Μπούλες που μένουν σ’ αυτή τη γειτονιά.
Μετά το μεγάλο γλέντι στα Αλώνια παίρνοντας το δρόμο για τα Γαλάκεια, οι ζουρνάδες παίζουν την πατινάδα «Δε σ’ άριζαν τα’ Αλώνια Νταηλιάνα». Οι Μπούλες με την πατινάδα της Χοντροσούγκλας, αφού περάσουν το Στραβό Πλάτανο και το τριόδι του Λάτση και του Λάμνια, θα βγουν στα Καμμένα, όπου θα στήσουν και τον τελευταίο τους χορό. Τώρα θα βγάλουν τις προσωπίδες όσοι μένουν σ’ αυτή τη μεριά της πόλης. Εδώ χορεύουν οι παλιές Μπούλες καθώς και όσοι από τον κόσμο θέλουν να χορέψουν. Στα Καμμένα πια αρχίζει να διαλύεται το μπουλούκι, όσες Μπούλες έχουν κουραστεί φεύγουν για τα σπίτια τους, ενώ άλλες συνεχίζουν το γλέντι στα σπίτια που τους καλούν μερακλήδες Ναουσαίοι. Ο χορός δεν είναι πια τελετουργικός, έχει πλέον μετατραπεί σε λαϊκό πανηγύρι. Το πρωί όλα τα μέλη του μπουλουκιού και ο κόσμος, κουρασμένοι από τον πολύ χορό θα χωρίσουν πηγαίνοντας για τα σπίτια τους. Παλαιότερα, όταν επέστρεφαν αργά στο σπίτι τους, κοιμόνταν ντυμένοι σε μια καρέκλα ή στο στρώμα, τυλιγμένοι σ' ένα καθαρό σεντόνι, έτσι ώστε την επόμενη μέρα να είναι έτοιμοι και να μη χρειάζεται να ξαναντυθούν.
Κυριακή της Τυρινής, Καθαρά Δευτέρα και Κυριακή της Ορθοδοξίας
Την επόμενη Κυριακή, της Τυρινής, επαναλαμβάνεται το έθιμο ακριβώς όπως και την Κυριακή της Απόκρεω. Την Καθαρά Δευτέρα το πρωί ξαναμαζεύονται στου αρχηγού. Το δρομολόγιο, όμως, αυτή τη φορά, είναι το καθιερωμένο. Το βράδυ, το τελευταίο γλέντι θα γίνει και πάλι στα Καμμένα και κάποια στιγμή θα φθάσει η ώρα του χωρισμού. Αφού όλες οι Μπούλες κάνουν ένα κύκλο, θα βάλουν τον οργανοπαίκτη στη μέση, θα τον χτυπήσουν συμβολικά με την πλατιά πλευρά της πάλας στο κεφάλι και, σηκώνοντάς τον, θα φωνάξουν «Πάντα άξιος, και του χρόνου».
μικρογραφία
Εικόνες
thumb
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγγραφές στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας Κατηγορία:Απόκριες
Περσηΐς
Η Περσηΐς ήταν μια ελληνιστική πόλη της Μακεδονίας.
Αναφέρεται από τον Ρωμαίο ιστορικό Λίβιο. Η πόλη ιδρύθηκε από τον Αντιγονίδη βασιλιά Φίλιππο Ε΄ προς τιμήν του υιού του Περσέως, του διαδόχου του. Η ίδρυσή της ανάγεται το 183 π.Χ. όταν ο Φίλιππος εξεστράτευσε εναντίον των Δαρδάνων (καλοκαίρι προς φθινόπωρο). Πολύ πιθανόν η πόλη να ήταν ένα οχυρό. Η μοναδική πληροφορία που προσθέτει ο Λίβιος ήταν ότι βρισκόταν στην Παιονία, κοντά στην πόλη Στόβοι.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
Θάντερ Μπέι
Το Θάντερ Μπέι (αγγλικά: Thunder Bay) είναι πόλη και έδρα της Περιοχής Θάντερ Μπέι στο Οντάριο του Καναδά. Είναι ο πιο πυκνοκατοικημένος δήμος στο βορειοδυτικό Οντάριο και ο δεύτερος πολυπληθέστερος δήμος (μετά το Γκρέιτερ Σάντμπερι) στο Βόρειο Οντάριο. Βρίσκεται στη λίμνη Σουπίριορ και σύμφωνα με την Καναδική Απογραφή του 2006 είχε πληθυσμό 107.909 κατοίκων. Η μητροπολιτική περιοχή της απογραφής του Θάντερ Μπέι είχε πληθυσμό 121.621 κατοίκων και αποτελείται από την πόλη Θάντερ Μπέι, τους δήμους Όλιβερ Πέιπουντζ και Νήμπινγκ, τους δήμους Σούνια, Κόνμι, Ο'Κόννορ, και Γκίλλις, όπως και το Πρώτο Έθνος Φορτ Γουίλιαμ.
Ο ευρωπαϊκός οικισμός στην περιοχή ξεκίνησε στα τέλη του 17ου αιώνα με ένα γαλλικό φυλάκιο γουνεμπορίου στις όχθες του ποταμού Καμινίστικουα. Αναπτύχθηκε σε έναν σημαντικό συγκοινωνιακό κόμβο με το λιμάνι του να αποτελεί σημαντικό σύνδεσμο για τη μεταφορά σιτηρών και άλλων προϊόντων από τον δυτικό Καναδά, μέσω των Μεγάλων Λιμνών και της πλωτής οδούς του Αγίου Λαυρεντίου, στην ανατολική ακτή. Η δασοκομία και η παραγωγή προϊόντων έπαιξαν σημαντικούς ρόλους στην οικονομία της πόλης. Έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά έχει αντικατασταθεί από μια «οικονομία της γνώσης» που βασίζεται στην ιατρική έρευνα και την εκπαίδευση. Το Θάντερ Μπέι είναι ο τόπος του Τοπικού Ινστιτούτου Υγείας του Θάντερ Μπέι.
Η πόλη πήρε το όνομά της από τον τεράστιο κόλπο Θάντερ στην κεφαλή της λίμνης Σουπίριορ, γνωστή στους γαλλικούς χάρτες του 18ου αιώνα ως Baie du Tonnerre (προφ. Μπαι ντου Τονέρ, σημ. Κόλπος του Κεραυνoύ). Η πόλη αναφέρεται συχνά ως «Lakehead» ή «Canadian Lakehead», λόγω της θέσης της στο τέλος της ναυσιπλοΐας στις Μεγάλες Λίμνες στην καναδική πλευρά των συνόρων.
Στο Θάντερ Μπέι υπάρχει ο Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος, μιας Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που ιδρύθηκε το 1918, η οποία μετακόμισε στο σημερινό της κτίριο το 1991. Η εκκλησία δραστηριοποιείται στην παροχή μη κερδοσκοπικής στέγασης για άπορες οικογένειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Κόιντος Αιμίλιος Λέπιδος
Ο Κόιντος Αιμίλιος Λέπιδος, λατιν.: Quintus Aemilius Lepidus, (πιθανώς Q. Ae. L. Barbula) (π. 1ος αι. π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατιωτικός, που διορίστηκε ύπατος το 21 π.Χ. ως συνάδελφος του Μάρκου Λόλλιου.
Βιογραφία
Ήταν μέλος τού πατρίκιου γένους των Αιμιλίων, και γιος τού Mάνιου Αιμίλιου Λέπιδου, ο οποίος ήταν ύπατος το 66 π.Χ. Ήταν υποστηρικτής τού Μάρκου Αντώνιου.
Υποθέτουμε ότι ο Κόιντος Αιμίλιος Λέπιδος ήταν ο «Βαρβούλας», που αναφέρεται στους Εμφύλιους Πολέμους τού Αππιανού. Σε αυτό, ο Αππιανός αφηγείται, ότι κάποιος Μάρκος (υποθέτουμε ότι ήταν ο Μάρκος Λόλλιος) ήταν κληρονόμος τού Μάρκου Ιούνιου Βρούτου τού Νεότερου, ο οποίος, μετά τη μάχη των Φιλίππων, είχε προγραφτεί. Κρυμμένος ως σκλάβος, αγοράστηκε από τον Κ. Αι. Λέπιδο, αλλά η ταυτότητά του αποκαλύφθηκε στη συνέχεια από έναν φίλο στη Ρώμη. Ο Λέπιδος πήγε στον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα, ο οποίος μεσολάβησε για λογαριασμό του στον Οκταβιανό, ο οποίος στη συνέχεια φρόντισε να αφαιρεθεί το όνομα τού Λόλλιου από τους καταλόγους προγραφών.
Το έτος 21 π.Χ. μία δεύτερη υπατική θέση έγινε διαθέσιμη, αφού ο Αύγουστος αποφάσισε να μην προτείνει κανέναν για το αξίωμα. Μετά από μία πικρή και σκληρή εκλογή και μακροχρόνιες διαμάχες με τον μοναδικό του ανταγωνιστή, τον Λεύκιο Ιούνιο Σιλανό. Η αντιπαράθεση έφτασε στο σημείο, όπου πολλοί ζητούσαν ο Αύγουστος για να βάλει ένα τέλος σε αυτή: τελικά εξελέγη ο Λέπιδος ως ύπατος, υπηρετώντας μαζί με τον παλαιό του φίλο Mάρκο Λόλλιο. Μαζί επέβλεψαν την αποκατάσταση της γέφυρας τού Φαβρίκιου (pons Fabricius), μίας από τις γέφυρες που εκτείνονταν στον ποταμό Τίβερη, που είχε καταστραφεί στις πλημμύρες τού προηγούμενου έτους.
Ο Λέπιδος καταγράφεται ως ένας από τους δεκαπέντε άνδρες των ιερών πράξεων (quindecimviri sacris faciundis), που ήταν μέρος τού ομίλου, ο οποίος συμμετείχε στους αγώνες τού αιώνα τού 17 π.Χ. Πιθανότατα ήταν μέλος αυτής της ομάδας κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων. Τελικά περί το 15 π.Χ. έγινε, ως ανθύπατος, κυβερνήτης της επαρχίας της Ασίας.
Πηγές
Κατηγορία:Γένος Αιμιλίων Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Μάνιος Αιμίλιος Λέπιδος (ύπατος το 66 π.Χ.)
Ο Μάνιος Αιμίλιος Λέπιδος, λατιν.: Manius Aemilius Lepidus, ήταν Ρωμαίος πολιτικός, που έγινε ύπατος το 66 π.Χ. μαζί με τον Λεύκιο Βολκάτιο Τούλλο.
Βιογραφία
Ο Λέπιδος αναφέρεται πολλές φορές από τον Κικέρωνα, αλλά ποτέ δεν απέκτησε μεγάλη πολιτική σημασία. Το 65 αναφέρεται ως ένας από τους μάρτυρες κατά του Γάιου Κορνήλιου, τον οποίο ο Κικέρων υπερασπίστηκε. Το 63, ο Λ. Σ. Κατιλίνας προσφέρθηκε να τεθεί υπό την κράτηση τού Λέπιδου, αφού ο Κατιλίνας ενημερώθηκε για μία επικείμενη δίωξη.
Ο Λέπιδος ανήκε στο αριστοκρατικό κόμμα, αλλά με την έναρξη τού εμφυλίου πολέμου το 49, αποσύρθηκε στην έπαυλή του στη Φόρμια, για να παρακολουθήσει την εξέλιξη των γεγονότων. Εδώ βρισκόταν σχεδόν σε καθημερινή επαφή με τον Κικέρωνα, από τις επιστολές τού οποίου μαθαίνουμε, ότι ο Λέπιδος είχε αποφασίσει να μην διασχίσει τη θάλασσα με τον Γναίο Πομπηία, αλλά να υποκύψει στον Ιούλιο Καίσαρα, εάν ο τελευταίος ήταν πιθανό να νικήσει. Τελικά επέστρεψε στη Ρώμη τον Μάρτιο.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Γένος Αιμιλίων
Νουβέλ Βαγκ
Η Νουβέλ Βαγκ (γαλλικά: Nouvelle Vague), το Νέο Κύμα του γαλλικού κινηματογράφου, ήταν καλλιτεχνική κίνηση που εκδηλώθηκε την δεκαετία του 1960 στη Γαλλία και θεωρείται ευρέως το πιο διάσημο και σημαντικό κίνημα στην ιστορία του κινηματογράφου.
Το Νέο Κύμα άρχισε το 1959 και συνέχισε στην δεκαετία του 1960, με πολλούς να διαφωνούν για το πότε ακριβώς τελείωσε. Κύρια χαρακτηριστικά του Κύματος ήταν η εναντίωση στην εμπορευματοποίηση του κινηματογράφου και η απελευθέρωση της κινηματογράφησης, από τα καθιερωμένα της πλαίσια. Για να προσδώσουν μία μεγαλύτερη φυσικότητα στις ταινίες τους, οι σκηνοθέτες τις γύριζαν σε εξωτερικό χώρο και με πραγματικό φωτισμό. Οι ταινίες του Νέου Κύματος επαναστατοποίησαν την Έβδομη Τέχνη, εδραιώνοντας διάφορες ριζοσπαστικές τεχνικές, και η επιρροή του κινήματος στον παγκόσμιο κινηματογράφο είναι ασυναγώνιστη. Σημαντικό κομμάτι του κινήματος ήταν και η Θεωρία του Auteur, η οποία υποστήριζε ότι ένας σκηνοθέτης πρέπει να έχει πλήρη έλεγχο σε μια ταινία, όπως ο συγγραφέας σε ένα βιβλίο. Το Νέο Κύμα γέννησε μερικούς απο τους πιο αναγνωρισμένους σκηνοθέτες όλων των εποχών, καθώς και ταινίες που συχνά αναγνωρίζονται ως ανάμεσα στις καλύτερες όλων των εποχών.
Το Νέο Κύμα γεννήθηκε όταν πέντε κριτικοί ταινιών οι οποίοι δούλευαν για το περιοδικό Cahiers du Cinema εκδήλωσαν αγανάκτηση σχετικά με την κατάσταση του Γαλλικού Κινηματογράφου, και συγκεκριμένα με την πεζότητα και έλλειψη καινοτομίας που επιδείκνυε. Έτσι, αυτοί οι κριτικοί αποφάσισαν να σκηνοθετήσουν ταινίες οι ίδιοι, ώστε να ανατρέψουν το κινηματογραφικό κατεστημένο της εποχής. Οι πέντε αυτοί σινεφίλ οι οποίοι μετατράπηκαν σε σκηνοθέτες και οι οποίοι έδρασαν ως οι πυλώνες του κύματος ήταν οι Φρανσουά Τρυφώ, Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Ερίκ Ρομέρ, Ζακ Ριβέτ και Κλοντ Σαμπρόλ.
Πέρα από τους κριτικούς του Cahiers du Cinema, πολλοί άλλοι Γάλλοι σκηνοθέτες επίσης έφτιαξαν ριζοσπαστικές ταινίες την ίδια χρονική περίοδο και άρα συχνά θεωρούνται μέλη του κινήματος. Μια σημαντική ομάδα απο τέτοιους σκηνοθέτες ήταν το λεγόμενο Left Bank (Αριστερή Όχθη, όπου Δεξιά Όχθη είναι η ομάδα του Cahiers du Cinema). Σε σχέση με την Δεξιά Όχθη, οι σκηνοθέτες της Αριστερής Όχθης ήταν λιγότερο τρελαμένοι με τον κινηματογράφο και τον έβλεπαν σαν όμοιο με άλλες τέχνες, όπως η λογοτεχνία. Παρ' όλ' αυτά, δεν υπήρχε πραγματικά έχθρα ανάμεσα στις δύο ομάδες, καθώς υποστήριζαν η μία την άλλη. Η Αριστερή Όχθη απαρτιζόταν απο τους Αλέν Ρενέ, Ανιές Βαρντά, Ζακ Ντεμί, Κρις Μαρκέρ και Ενρί Κολπί.
Άλλοι σκηνοθέτες που συχνά συσχτίζονται με το Νέο Κύμα είναι οι Ζαν-Πιέρ Μελβίλ, Λουί Μαλ κ.λ.π. Υπάρχει διαφωνία για το ποιοι σκηνοθέτες πρέπει να θεωρούνται μέλη του κινήματος: ενώ ο Φρανσουά Τρυφώ κυκλοφόρησε μια λίστα με 162 σκηνοθέτες που είχαν κάνει το ντεμπούτο τους μετά το 1959 και εξ'ου μπορούσαν να θεωρηθούν μέλη, ο συνάδελφος του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ διαφώνησε, ισχυριζόμενος ότι τα μόνα μέλη του Νέου Κύματος ήταν η ομάδα του Cahiers du Cinema.
Επιρροές του κινήματος ήταν ο ιταλικός νεοραλισμός, το κλασικό χόλιγουντ, ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, το φιλμ νουάρ και άλλα. Μεταξύ των ταινιών που το όρισαν ή που θεωρούνται σταθμός του είδους είναι το Τα 400 χτυπήματα (1959) του Φρανσουά Τρυφώ, το Χιροσίμα Αγάπη μου (1959) του Αλέν Ρενέ, το Με κομμένη την ανάσα (1960) του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος στη Γαλλία Κατηγορία:Κινηματογραφικά κινήματα
Βουλευτικές εκλογές του Κοσσυφοπεδίου (2019)
Ιστορικό
Στις 19 Ιουλίου 2019 ο πρωθυπουργός Ράμους Χαραντινάι παραιτήθηκε αφού κλήθηκε για ανάκριση από την Εισαγγελία στη Χάγη της Ολλανδίας. Το σύνταγμα απαιτεί από τον Πρόεδρο να ορίσει έναν νέο υποψήφιο για να σχηματίσει κυβέρνηση ή να διεξαγάγει νέες εκλογές μεταξύ 30 και 45 ημερών έπειτα από διαβουλεύσεις με πολιτικά κόμματα ή συνασπισμούς που κατέχουν την πλειοψηφία στη Συνέλευση,
Στις 2 Αυγούστου 2019 ο πρόεδρος Χασίμ Θάτσι ζήτησε από τον Συνασπισμό PANA να προτείνει έναν νέο υποψήφιο για να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού. Ωστόσο, τα άλλα πολιτικά κόμματα αντιτάχθηκαν στην κίνηση.
Στις 5 Αυγούστου 2019 η Συνέλευση του Κοσσυφοπεδίου συμφώνησε να πραγματοποιήσει έκτακτη συνεδρίαση στις 22 Αυγούστου, σχεδιάζοντας την αυτοδιάλυσή της, έτσι ώστε να μπορέσουν να προγραμματιστούν οι εκλογές. Στη συνέχεια, στις 22 Αυγούστου 2019, οι βουλευτές αποφάσισαν τη διάλυση του κοινοβουλίου, με 89 από τους 120 ψήφους υπέρ, απαιτώντας τη διεξαγωγή εκλογών εντός 30-45 ημερών.
Εκλογικό σύστημα
Τα 120 μέλη της Συνέλευσης εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση ανοικτής λίστας, με 20 έδρες να προορίζονται για τις εθνικές μειονότητες. Το κατώτατο εκλογικό όριο για τα κόμματα που δεν ανήκουν στη μειοψηφία προκειμένου να εισέλθουν στη βουλή είναι το 5%.
Αποτελέσματα
Τα αρχικά αποτελέσματα έδειξαν ότι η φιλοκυβερνητική συμμαχία NISMA - AKR - PD έχασε μόνο μερικές εκατοντάδες ψήφους, χωρίς να εκπληρώσει το εκλογικό όριο του 5% και έχασε και τις 10 έδρες. Ωστόσο, η επιτροπή καταγγελιών και προσφυγών κατά των εκλογών του Κοσσυφοπεδίου διέταξε στη συνέχεια να αφαιρεθούν γύρω στα 3.782 ψηφοδέλτια που προέρχονταν από τη Σερβία, καθώς είχαν διανεμηθεί από Σέρβους αξιωματούχους και όχι ταχυδρομικά. Οι ψήφοι που αφαιρέθηκαν επέτρεψαν στη συμμαχία τη NISMA να ξεπεράσει το όριο και να κερδίσει έξι έδρες, μια μείωση των τεσσάρων από τις προηγούμενες εκλογές. Το Vetëvendosje και το Ανεξάρτητο Φιλελεύθερο Κόμμα (το οποίο έχασε την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση) ήταν τα μόνα άλλα κόμματα που είδαν μείωση στα σύνολα των εδρών τους. Η Δημοκρατική Ένωση του Κοσσυφοπεδίου, το Δημοκρατικό Κόμμα του Κοσσυφοπεδίου, η συμμαχία AAK - PSD και η Σερβική Λίστα κέρδισαν όλα έδρες. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν γύρω στο 45%.
Επακόλουθα
Μετά τις εκλογές, ο αρχηγός του Vetëvendosje Άλμπιν Κούρτι σχημάτισε μια κυβέρνηση συνασπισμού με το LDK, η οποία κατέρρευσε στις 25 Μαρτίου 2020 έπειτα από πρόταση μομφής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Κοσσυφοπέδιο Κοσσυφοπεδιο
Γουλιέλμος του Όκαμ
Κατά το σύστημα της εποχής ο μοναχός αυτός έμεινε γνωστός με το όνομά του Γουίλλιαμ και τον τόπο της καταγωγής του. Το έργο του κατά την περίοδο αυτή αποτέλεσε αντικείμενο  διαμάχης και ο Γουλιέλμος κλήθηκε  σε απολογία και παραπέμφθηκε στο Παπικό δικαστήριο της Αβινιόν το 1324 με την κατηγορία του αιρετικού και καταδικάστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Λογικολόγοι Κατηγορία:Σχολαστικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της γλώσσας Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 14ου αιώνα
Λυσιμάχεια (Θράκης)
Η Λυσιμάχεια, επίσης γνωστή ως Λυσιμαχία, ήταν ελληνική αποικία στην Θράκη.
Βρισκόταν στο βορειοδυτικό άκρο της θρακικής χερσονήσου (ή της Καλλιπόλεως) και κοντά στον Μέλανα κόλπο. Η πόλη κτίστηκε από τον βασιλιά Λυσίμαχο (παλαιός στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου) κατά το 309 π.Χ. όταν προετοιμαζόταν για μάχη εναντίον των αντιπάλων του. Ήλεγχε την εμπορική οδό από την Σηστό προς την θρακική ενδοχώρα. Προκειμένου να επιτύχει την εγκατάσταση πληθυσμού στην νέα του πόλη, ο Λυσίμαχος κατέστρεψε την γειτονική πόλη Καρδία (πατρίδα του Ιερωνύμου) και άλλοι κάτοικοι των άλλων πόλεων της χερσονήσου εγκαταστάθηκαν εκεί. Η νέα πόλη οδηγήθηκε γρήγορα σε ακμή και έγινε πρωτεύουσα του βασιλείου του.
Μετά τον θάνατο του Λυσιμάχου στο Κύρου πεδίον το 281 π.Χ., ο νικητής του Σέλευκος Α' Νικάτωρ κατέλαβε την Λυσιμάχεια. Το 287 π.Χ. ένας φοβερός σεισμός κατέστρεψε την πόλη, κατά τον ιστορικό Ιουστίνο. Κοντά στην Λυσιμάχεια συνέτριψε τους Κέλτες ο Μακεδόνας βασιλιάς Αντίγονος Β' Γονατάς το 277 π.Χ. Κατά την διάρκεια του Λαοδικείου πολέμου (246-241 π.Χ.) ο Πτολεμαίος Γ' Ευεργέτης απέσπασε την πόλη από τον Σέλευκο Β΄. Το αν οι Πτολεμαίοι άφησαν την Λυσιμάχεια ελεύθερη πόλη ή χειραφετημένη είναι άγνωστο, αλλά από τότε ξεκίνησαν και οι σχέσεις τις με την Αιτωλική Συμπολιτεία. Εν πάση περιπτώσει οι Αιτωλοί δεν μπορούσαν να παράσχουν την οικονομική βοήθεια στην πόλη και οι Θράκες την κατέστρεψαν το 197 π.Χ., κατά την διάρκεια του πολέμου των Ρωμαίων εναντίον του Φιλίππου Ε΄. Ένα χρόνο αργότερα ο Αντίοχος Γ' ο Μέγας ανοικοδόμησε την Λυσιμάχεια και επανέφερε εκεί τους παλαιούς της κατοίκους. Είλκυσε μάλιστα και άλλους αποίκους από άλλα μέρη υποσχόμενος σε αυτούς γενναιόδωρες υποσχέσεις. Τελικά μετά την ήττα του Σελευκίδη από τους Ρωμαίους, το έργο του ματαιώθηκε. Για τελευταία φορά η πόλη αναφέρεται με την ελληνιστική της ονομασία από τον Αμμιανό. Αργότερα ο Ιουστινιανός ανοικοδόμησε την Λυσιμάχεια με ισχυρές οχυρώσεις και έκτοτε καθιερώθηκε η νέα της ονομασία Εξαμίλιον.
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Επαρχία του Τσανάκκαλε
Α.Ο. Δάφνης
Ο '''Α.Ο. Δάφνης''' είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα τη Δάφνη Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1939, χρώματα το κίτρινο και το μαύρο και σύμβολο το κλαδί δάφνης. Παρόλο που τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του σωματείου η ποδοσφαιρική ομάδα της Δάφνης είχε τις μεγαλύτερες διακρίσεις σταδιακά τα σκήπτρα πήρε η ομάδα μπάσκετ του Συλλόγου η οποία ανέδειξε μεγάλους παίκτες με πρώτο και καλύτερο τον φοβερό "Μπέμπη του Ελληνικού Μπάσκετ", Φάνη Χριστοδούλου ενώ από την ομάδα πέρασαν μεγάλοι Έλληνες και άλλοι Ευρωπαίοι παίκτες, όπως ένας από τους κορυφαίους πλέι-μέικερ όλων των εποχών στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, ο Θοδωρής Παπαλουκάς αλλά και σπουδαίοι Αμερικανοί όπως οι Μπλου Έντουαρντς, Μπακ Τζόνσον κλπ. Έδρα του σωματείου είναι το Κλειστό της Δάφνης Μιχάλης Μουρούτσος, το οποίο έχει πάρει το όνομα του από τον κορυφαίο Έλληνα άθλητη και Χρυσό Ολυμπιονίκη του Taekwondo στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϋ που γεννήθηκε, μεγάλωσε και κατοικεί στη Δάφνη.
Από τον Αύγουστο του 2010 έως τον Ιούνιο του 2015, με αφορμή τη συνένωση των Δήμων Δάφνης και Υμηττού σύμφωνα με το "σχέδιο Καλλικράτης" και με την σύμφωνη γνώμη του Δημάρχου Υμηττού-Δάφνης, το τμήμα μπάσκετ του σωματείου, το οποίο είναι το μόνο ενεργό τα τελευταία χρόνια, συγχωνεύτηκε με το αντίστοιχο του Α.Ο. Αμύντα Υμηττού, με σκοπό τη δημιουργία ανταγωνιστικότερης ομάδας. Η συγχώνευση ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε τυπικά ποτέ και έτσι τον Ιούνιο του 2015, η παλιά διοίκηση της ομάδας μαζί με νέα μέλη επαναδραστηριοποίησαν το τμήμα καλαθοσφαίρισης.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Η ποδοσφαιρική ομάδα του Α.Ο. Δάφνης υπήρξε το πρώτο αθλητικό τμήμα του σωματείου. Επισημοποιήθηκε το 1939 και μετείχε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Ως ανεπίσημο σωματείο πρωτοαναφέρεται τον Οκτώβριο του 1938 σε αγώνα με τον Άρη Ψυρρή με την παρακάτω σύνθεση: Στεφάτος, Μπεκιάρης, Παπαντωνίου, Δεστούνης Ι και ΙΙ, Γκούφας, Σωτηρόπουλος, Μπαλιτσάρης, Δριμάκης, Σιγανός.
Από το 1945-46 ως το 1949-50 αγωνίστηκε στη Β΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ. Ακολούθως βρέθηκε να αγωνίζεται στη νέα Β΄ κατηγορία, η οποία έγινε η τρίτη κατά σειρά τοπική κατηγορία λόγω της δημιουργία της ενδιάμεσης κατηγορίας Α2΄. Παρέμεινε στην Β΄ (που αργότερα μετονομάστηκε σε Β1΄) ως τη σεζόν 1958-59 που ανέβηκε στην Α2΄. Το 1961 ανέβηκε στην Α1΄, που ήταν η δεύτερη κατηγορία μετά την Α΄ και το 1962 ανέβηκε στην Α΄ για πρώτη φορά στην ιστορία της. Τη σεζόν 1962-63 τερμάτισε στην 4η θέση μόλις δύο βαθμούς πίσω από τους δύο πρώτους που προήχθησαν στη Β΄ Εθνική. Αυτή υπήρξε η καλύτερη σεζόν στην ποδοσφαιρική ιστορία της.
Ανέδειξε αρκετούς ποδοσφαιριστές που διακρίθηκαν σε μεγαλύτερους συλλόγους. Ο κορυφαίος όλων υπήρξε ο διεθνής επιθετικός και μεγάλος σκόρερ Νίκος Αναστόπουλος, που ξεκίνησε από εδώ την καριέρα του.
Ιστορικό
Το 1967 ιδρύθηκε το τμήμα καλαθοσφαίρισης από το Μάριο Ηλιόπουλο το οποίο συστεγάστηκε διοικητικά με το τμήμα ποδοσφαίρου. Πρώτη έδρα της ομάδας ήταν το γήπεδο μπάσκετ της γυμναστικής ακαδημίας της Δάφνης.
Κρίστιαν Χέρμαν Βάισε
Ο Κρίστιαν Χέρμαν Βάισε (Christian Hermann Weisse ή Weiße, 10 Αυγούστου 1801 – 19 Σεπτεμβρίου 1866) ήταν Γερμανός Προτεστάντης θρησκευτικός φιλόσοφος.
Α.Ο. Δάφνης
Ιστορικό
Το 1968 κατακτά το δικαίωμα ανόδου στη Β' Εθνική και την επόμενη χρονιά προβιβάζεται στην Α1 όπου αγωνίστηκε έως το 1975. Τις δεκαετίες 1980 και 1990 γνώρισε την καταξίωση αφού υπήρξε ανταγωνιστική στο πρωτάθλημα της Α1.
Κρίστιαν Χέρμαν Βάισε
Βίος και ιδέες
Ο Βάισε γεννήθηκε στη Λειψία και σπούδασε στο εκεί πανεπιστήμιο, προσκολλώμενος αρχικώς στην εγελιανή σχολή φιλοσοφίας. Με την πάροδο των ετών οι ιδέες του μεταβλήθηκαν και πλησίασαν εκείνες του Σέλινγκ στα ύστερα χρόνια του. Ανέπτυξε (μαζί με τον Ιμάνουελ Χέρμαν Φίχτε) ένα νέο θεϊσμό και έγινε αντίπαλος του εγελιανού πανθεϊστικού ιδεαλισμού. Στις εισηγήσεις του για το μέλλον της προτεσταντικής εκκλησίας (Reden über die Zukunft der evangelischen Kirche, 1849), ο Βάισε βρίσκει ότι η ουσία του Χριστιανισμού στις εξής τρεις έννοιες που ανέφερε ο Ιησούς: του ουρανίου Πατρός, του Υιού του Ανθρώπου και της Βασιλείας των Ουρανών. Στο έργο του επί της φιλοσοφικής δογματικής (Philosophische Dogmatik oder Philosophie des Christentums, 3 τόμοι, 1855-1862) αποζητά να αναγάγει όλα τα χριστιανικά δόγματα σε φυσικά αιτήματα της λογικής ή της συνειδήσεως.
Α.Ο. Δάφνης
Παραπομπές
https://web.archive.org/web/20141023001354/http://basketblog.gr/index.php?option=com_content
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1939 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1967
Κρίστιαν Χέρμαν Βάισε
Βίος και ιδέες
Ο Κρίστιαν Χέρμαν Βάισε απεβίωσε στη Λειψία σε ηλικία 65 ετών.
Βιβλία
Εκτός από τα αναφερθέντα, ο Βάισε συνέγραψε, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα έργα:
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα
Γουότερλου (Οντάριο)
Το Γουότερλου (αγγλικά: Waterloo) είναι πόλη στην καναδική επαρχία του Οντάριο. Είναι μία από τις τρεις πόλεις του Περιφερειακού Δήμου του Γουότερλου (πρώην Κομητείας Γουότερλου). Το Γουότερλου βρίσκεται περίπου 94 χλμ. νοτιοδυτικά του Τορόντο, και λόγω της εγγύτητας με την πόλη Κίτσενερ, οι δύο πόλεις μαζί συχνά αναφέρονται ως «Κίτσενερ–Γουότερλου» ή «Δίδυμες Πόλεις».
Ενώ υπήρξαν αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες συνένωσης των δήμων του Κίτσενερ και του Γουότερλου, μετά την ίδρυση της Περιφέρειας του Γουότερλου το 1973, υπήρχαν λιγότερα κίνητρα για να επιτευχθεί αυτό και ως αποτέλεσμα, το Γουότερλου παραμένει ανεξάρτητη πόλη. Κατά την απογραφή του 2016, ο πληθυσμός του Γουότερλου ήταν 104.986 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Λάρα Φαμπιάν
Η Λάρα Σόφι Κέιτι Κρόκαερτ (Lara Sophie Katy Crokaert· γενν. 9 Ιανουαρίου 1970, Έτερμπεεκ), γνωστή καλλιτεχνικά ως Λάρα Φαμπιάν (Lara Fabian), είναι Βελγίδα και Καναδή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Έχει πουλήσει πάνω από 20 εκατομμύρια αντίτυπα δίσκων της σε όλο τον κόσμο και θεωρείται η πιο επιτυχημένη τραγουδίστρια του Βελγίου και μια από τις πιο επιτυχημένες ερμηνεύτριες του σύγχρονου γαλλικού τραγουδιού. Από το 2015, ζει στην Βαλλωνική Βραβάντη που βρίσκεται κοντά στις Βρυξέλλες.
To 1988 εκπροσώπησε το Λουξεμβούργο με το τραγούδι «Croire» στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση με 90 βαθμούς.
Μερικές από τις σημαντικότερες επιτυχίες της είναι το «Je t'aime», το «Je suis malade», το «Adagio» και το «I will love again». Έχει ερμηνεύσει τραγούδια στα γαλλικά, αγγλικά, ισπανικά, ιταλικά, φλαμανδικά, γερμανικά, ελληνικά, πορτογαλικά, ρώσικα, τουρκικά, αζερικά και εβραϊκά. Είναι λυρική υψίφωνος και η φωνή της εκτείνεται σε τρεις οκτάβες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Παραμαρίμπο
Το Παραμαρίμπο (Paramaribo), γνωστό και με το συντομευτικό προσωνύμιο Παρ'μπο είναι η πρωτεύουσα και ο σημαντικότερος λιμένας του Σουρινάμ στις βόρειες ακτές της Νοτίου Αμερικής. Βρίσκεται στο ομώνυμο διαμέρισμα, στις όχθες του ποταμού Σουρινάμ. Το 1947 ο πληθυσμός της ήταν περίπου 73.000, ενώ σήμερα φθάνει περί τους 250.000 κατοίκους. Η πόλη απέχει περί τα 15 χιλιόμετρα από τις εκβολές του ομώνυμου ποταμού στον Ατλαντικό Ωκεανό. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Παραμαρίμπο είναι 5°52’ βόρειο πλάτος και 55°10’ δυτικό μήκος.
Ιστορία
300px|thumb|right|Τζαμί στο Παραμαρίμπο.
Αρχικά στην περιοχή εγκαταστάθηκε ένας εμπορικός σταθμός των Ολλανδών, που καταλήφθηκε από τους Βρετανούς το 1630. Το 1650 η πόλη έγινε η πρωτεύουσα της νέας, βρετανικής, αποικίας. Η περιοχή πέρασε αρκετές φορές διαδοχικά από τους Βρετανούς στους Ολλανδούς και αντιστρόφως, και κατέληξε στους τελευταίους το 1815, που την κράτησαν μέχρι την ανεξαρτησία του Σουρινάμ το 1975. Οι κάτοικοι του Παραμαρίμπο είναι κυρίως ινδικής, αφρικανικής, και ολλανδικής καταγωγής, καθώς και ιθαγενείς.
Τον Ιανουάριο του 1821 μια πυρκαγιά στο κέντρο της πόλης κατέστρεψε πάνω από 400 σπίτια και άλλα κτήρια. Μία δεύτερη φωτιά τον Σεπτέμβριο του 1832 κατέστρεψε άλλα 46 σπίτια στο δυτικό τμήμα του Γουάτερκαντ.
Πολιτισμός
Το Παραμαρίμπο φημίζεται για την πολυεθνική πληθυσμιακή του σύσταση. Τις Κυριακές και αργίες διεξάγεται ένας δημοφιλής διαγωνισμός ωδικών πτηνών. Τα μαύρα τουατουά (είδος σπίνου με μεγάλο ράμφος, το Oryzoborus crassirostris) είναι τα συνηθέστερα χρησιμοποιούμενα πτηνά.
Αξιοθέατα
Το Παραμαρίμπο είναι κτισμένο γύρω από τη μεγάλη Οναφχανκελαϊκαιντσπλάιν (Πλατεία Ανεξαρτησίας), στην έκταση της οποίας είναι κτισμένο το Προεδρικό Ανάκτορο (πρώην Κυβερνείο) και η Εθνοσυνέλευση. Η πλατεία γειτονεύει με το Πάρκο των Φοινίκων. Υπάρχει το μουσείο Σουρινάαμς, το Νομισματικό Μουσείο (Numismatisch Museum), το φρούριο Φορτ Ζεελάντια του 17ου αιώνα, αγορά και κανάλια που θυμίζουν την Ολλανδία. Τα ποικίλα ολλανδικά αποικιακά οικοδομήματα στην πόλη περιλαμβάνουν και το Κιυπτσίικ κολίζεουμ.
Στην πολυεθνική πληθυσμιακή σύσταση του Παραμαρίμπο αντιστοιχεί μία εξίσου μεγάλη ποικιλία λατρευτικών χώρων. Υπάρχουν δύο συναγωγές, αρκετά τζαμιά, δύο μαντίρ, ένας ναός της Εκκλησίας της Ολλανδίας και ο Ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, κτισμένος από ξύλο το 1885, ο οποίος θεωρείται το μεγαλύτερο ξύλινο οικοδόμημα ολόκληρης της Αμερικής.
Το ιστορικό κέντρο του Παραμαρίμπο ανακηρύχθηκε το έτος 2002 ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία στην πόλη (Ambassador, Combi Inn, De Luifel, Eco-Resort, Fanna Guesthouse, Guesthouse Amice, Hotel Savoie, Krasnapolsky, Lisa's Guesthouse, Solana Guesthouse, ξενώνας της YMCA), με το κυριότερο και μεγαλύτερο να είναι το Torarica Hotel, που περιλαμβάνει και καζίνο.
Στο Παραμαρίμπο βρίσκεται και ο μοναδικός κινηματογράφος της χώρας.
Ταξίδι
Το Παραμαρίμπο εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο Γιόχαντ Άντολφ Πένγκελ και το Ζοργκ-εν-Χόοπ για τις τοπικές πτήσεις.
Ποδόσφαιρο
Το Παραμαρίμπο είναι η γενέτειρα αρκετών ποδοσφαιριστών, ορισμένοι από τους οποίους κατέληξαν στην εθνική ομάδα της Ολλανδίας:
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Παραμαρίμπο είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Σουρινάμ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Νότιας Αμερικής
Άνω Μανδριά Δράμας
Τα Άνω Μανδριά, που μέχρι το 1927 ονομάζονταν Άνω Αλή Κιοΐ, είναι ένα ακατοίκητο χωριό του νομού Δράμας στο δήμο Παρανεστίου στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Ντένις Ρίτσι
μικρογραφία|δεξιά|250px|Ο Ντένις Ρίτσι (δεξιά), μαζί με τον Κεν Τόμσον Ο Ντένις Ρίτσι (αγγλικά:Dennis MacAlistair Ritchie, 9 Σεπτεμβρίου 1941 - 12 Οκτωβρίου 2011) ήταν Αμερικανός επιστήμονας υπολογιστών, αξιοσημείωτος για την επιρροή του σε διάφορες γλώσσες προγραμματισμού, με κυριότερη την C, αλλά και σε λειτουργικά συστήματα, όπως το Multics και το Unix. Έχει λάβει το βραβείο Τούρινγκ το 1983 και το αμερικανικό Εθνικό Μετάλλιο Τεχνολογίας το 1998. Όταν συνταξιοδοτήθηκε το 2007, ήταν επικεφαλής του τμήματος έρευνας λογισμικού συστημάτων της εταιρείας Lucent Technologies.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Μπρόνξβιλ της Νέας Υόρκης και αποφοίτησε από το Χάρβαρντ με πτυχίο στη φυσική και τα εφαρμοσμένα μαθηματικά. Το 1967 άρχισε να εργάζεται στο Κέντρο Έρευνας Υπολογιστικών Επιστημών των Εργαστηρίων Μπελ (Bell Labs).
C και Unix
Ο Ρίτσι είναι γνωστός κυρίως ως ο δημιουργός της γλώσσας προγραμματισμού C και ως βασικός συντελεστής στην ανάπτυξη του λειτουργικού συστήματος UNIX. Είναι επίσης συγγραφέας του πλέον καθοριστικού βιβλίου για τη C, του Η Γλώσσα Προγραμματισμού C, που συχνά αναφέρεται και ως Κέρνιχαν-Ρίτσι (αναφορά στους συγγραφείς Μπράιαν Κέρνιχαν και Ρίτσι).
Η δημιουργία της C από τον Ρίτσι και ο ρόλος του στην ανάπτυξη του UNIX μαζί με τον Κεν Τόμσον, τον έχουν καθιερώσει ως σημαντικό πρωτοπόρο της σύγχρονης πληροφορικής. Η C χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα στην ανάπτυξη λειτουργικών συστημάτων, γεγονός που οφείλεται στο ότι πολλά εκπαιδευτικά ιδρύματα χρησιμοποιούν το λειτουργικό σύστημα Linux, το οποίο βασίζεται στο UNIX. Εντούτοις η ανάπτυξη του μεταγλωττιστή της C βασίστηκε και αυτή με τη σειρά της σε ιδέες και αρχές άλλων γλωσσών, όπως η Pascal. Το δημοφιλές Linux και τα εργαλεία του αποτελούν απογόνους της δουλειάς του Ρίτσι, ενώ και η Microsoft συμπεριλαμβάνει εργαλεία συμβατότητας με UNIX στα Windows και παρέχει εκδόσεις μεταγλωττιστή της C.
Ο Ρίτσι έχει πει ότι η δημιουργία της C του «φάνηκε καλή ιδέα» και ότι οποιοσδήποτε άλλος στον ίδιο χώρο και χρόνο θα έκανε το ίδιο, αν και ο συνεργάτης του στα Εργαστήρια Μπελ και δημιουργός της C++, Μπιάρνε Στρούστρουπ είπε ότι «αν ο Ντένις είχε αποφασίσει να περάσει την δεκαετία εκείνη με εσωτεριστικά μαθηματικά, το Unix θα ήταν θνησιγενές».
Μετά την επιτυχία του Unix, ο Ρίτσι συνέχισε την έρευνα σε λειτουργικά συστήματα και γλώσσες προγραμματισμού, με συνεισφορές στα λειτουργικά συστήματα Plan 9 και Inferno και στην γλώσσα προγραμματισμού Limbo.
Βραβείο Τούρινγκ
Το 1983 οι Ρίτσι και Κεν Τόμσον έλαβαν από κοινού το βραβείο Τούρινγκ «για την ανάπτυξη γενικής θεωρίας λειτουργικών συστημάτων και ειδικότερα για την υλοποίηση του λειτουργικού συστήματος UNIX». Η ομιλία του Ρίτσι για την εκδήλωση είχε τίτλο «Reflections on Software Research».
Εθνικό Μετάλλιο Τεχνολογίας
Στις 27 Απριλίου 1999, οι Τόμσον και Ρίτσι έλαβαν το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνολογίας από τον πρόεδρο Μπιλ Κλίντον «για την από κοινού ανάπτυξη του λειτουργικού συστήματος UNIX και της γλώσσας προγραμματισμού C που οδήγησαν σε σημαντικές εξελίξεις στο υλικό και λογισμικό υπολογιστών, σε δικτυακά συστήματα, και ώθησαν την ανάπτυξη μιας ολόκληρης βιομηχανίας, ενισχύοντας την αμερικανική πρωτοκαθεδρία στην Εποχή της Πληροφορίας».
Παρωνύμια
Ο Ντένις Ρίτσι αναφέρεται συχνά σε διαδικτυακές ομάδες τεχνικών συζητήσεων ως «dmr» (η διεύθυνσή του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του στα Bell Labs).
Θάνατος
Ο Ντένις Ρίτσι βρέθηκε νεκρός στο σπίτι όπου κατοικούσε μόνος του στο Berkeley Heights στο Νιού Τζέρσεϊ, στις 12 Οκτωβρίου 2011. Ο Ρίτσι ήταν ηλικίας 70 ετών και το προηγούμενο διάστημα είχε αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας, με καρκίνο του προστάτη και την καρδιά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί προγραμματιστές Κατηγορία:Σχεδιαστές γλωσσών προγραμματισμού Κατηγορία:Παραλήπτες βραβείου Τούρινγκ
Λίμνη της εκκλησίας Γοβάσκο
Η Λίμνη της εκκλησίας Γοβάσκο (σερβικά : Доње Јовачко) είναι φυσική λίμνη της νότιας Σερβίας. Βρίσκεται στο χωριό Γοβάκ του δήμου Βλαντίτσιν Χαν στην περιφέρεια Πσνίσκι. Δημιουργήθηκε το 1978 από διάβρωση του εδάφους. Είναι πλούσια σε ψάρια και βρίσκεται στην κοίτη του ποταμού Γόβακ.
Αναφορές
Κατηγορία:Λίμνες της Σερβίας
Θεοφίλα Ινδίας
Η Θεοφίλα ήταν ελληνιστική πόλη στη δυτική Ινδία.
Η πόλη αναφέρεται από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο στη Γεωγραφικήν υφήγησίν του. Βρισκόταν στην επαρχία της Πατταληνής (κοντά στις εκβολές του Ινδού ποταμού) προς τα ανατολικά της μέρη. Υπήρξε ελληνιστική αποικία και πολύ πιθανόν και πρωτεύουσα κάποιας εκεί επαρχίας. Την ονομασία της οφείλει στην Ελληνίδα βασίλισσα Θεοφίλα του ελληνοϊνδικού βασιλείου. Πολύ πιθανόν να ιδρύθηκε είτε από τον γιό της Δημήτριο Β΄, είτε από τον άλλο της γιό Απολλόδοτο Σωτήρα. Δεν αποκλείεται η περίπτωση να ιδρύθηκε από τον βασιλέα των Παροπαμισαδών Θεόφιλο (130-90 π.Χ.).
Άγνωστη η σημερινή τοποθεσία της πόλης αλλά θα πρέπει να αναζητηθεί στην επαρχία Kachchh (કચ્છ જિલ્લો) της δυτικής Ινδίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ινδίας
Κέραμος Χίου
Ο Κέραμος είναι ένα μικρό χωριό της βόρειας Χίου, σε οδική απόσταση 55 περίπου χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Σήμερα υπάγεται στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Χίου. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 220 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο Κέραμος είναι κτισμένος στις ανατολικές πλαγιές του βουνού Αμανή, ενώ απέναντί του υψώνεται το ψηλότερο βουνό του νησιού, το Πεληναίο. Κοντινότεροι οικισμοί είναι τα χωριά Αφροδίσια (υψηλότερα, προς τα δυτικά) και Χάλανδρα (προς τα νοτιοδυτικά), ενώ από τον Κέραμο περνά ο μοναδικός δρόμος προς τα βορειότερά του χωριά Λεπτόποδα και Αγιάσματα.
Η ονομασία του χωριού ετυμολογείται από και υποδηλώνει την «κεραμίτιδα γην», δηλαδή το χώμα από το οποίο παράγονται τα κεραμίδια.
Στην περιοχή του Κεράμου υπάρχει και ο, ερημωμένος σήμερα, οικισμός Λαρδάτος, κατά τον Κ. Χωρεάνθη «ξακουστός άλλοτε στην περιοχή για τις ωραίες του γυναίκες».
Πληθυσμός και οικονομία
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Κεράμου στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα.
Ο Κέραμος είναι ένα από τα λίγα χωριά η οικονομία των οποίων δεν εξαρτιόταν παραδοσιακά από τη γεωργία, αφού ήταν από παλιά γνωστός για τα θερμά μεταλλικά λουτρά της ιαματικής πηγής του, καθώς και για το μεταλλείο αντιμονίου. Το μεταλλείο δεν λειτουργεί τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά σώζονται οι εγκαταστάσεις της εκμεταλλεύτριας εταιρείας. Σήμερα οι περισσότεροι Κεραμιώτες ασχολούνται με τη γεωργία
Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») του Κεράμου τιμάται στο όνομα του Αγίου Παντελεήμονα. Υπάρχουν επίσης παλαιοί ναοί και ξωκκλήσια. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Κουρουνίων της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Ο ταχυδρομικός κωδικός του Κεράμου είναι 82103.
Πηγές
Κεραμος Κατηγορία:Δήμος Χίου
Αγόρω Αγραφιώτισσα
Η Αγόρω ή Αγραφιώτισσα, γνωστή σαν Καπετάνισσα της Ρούμελης, ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Η Αγόρω είχε δικό της κλέφτικο σώμα από άντρες και γυναίκες, δρούσε στην περιοχή των Αγράφων περίπου από 1810 και μετά. Η γενναιότητα της έχει υμνηθεί σε δημοτικά τραγούδια αλλά και η αυστηρότητα της όταν κάποιος από την ομάδα της δεν τηρούσε τον κλέφτικο νόμο.
Σε κάποια μάχη με τους Οθωμανούς, γύρω στα 1820, την βρήκε βόλι πισώπλατα και σκοτώθηκε, σήμερα υπάρχει το τοπωνύμιο ανάμεσσα στα χωριά Φτελιά και Αγαλιανός, "της Αγόρως το μνήμα" στο σημείο που πιστεύεται ότι σκοτώθηκε
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821 Κατηγορία:Κλέφτες και αρματολοί
Queen of the Highway
Το "Queen of the Highway" είναι τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors, το οποίο κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1970 στον πέμπτο δίσκο Morrison Hotel.
Ηχογράφηση
Το κομμάτι αρχικά γράφτηκε από τον Τζιμ Μόρισον. Ηχογραφήθηκε για το τέταρτο άλμπουμ της μπάντας, The Soft Parade, με μια πιο τζαζ εκτέλεση. Η συγκεκριμένη εκτέλεση αργότερα προστέθηκε στην CD έκδοση του Morrison Hotel.
Το κομμάτι έχει συμπεριληφθεί επίσης στη συλλογή The Best Of The Doors (αν και μόνο στην έκδοση του διπλού δίσκου), επίσης στο Legacy: The Absolute Best και The Very Best of the Doors το 2007.
Συντελεστές
Το Queen of the Highway ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Οι Doors
Γκεστ συμμετοχές
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια των The Doors Κατηγορία:Τραγούδια του 1970
Βουνοπλαγιά Δράμας
Η Βουνοπλαγιά, που μέχρι το 1927 ονομαζόταν Γκόρνοβα ή Κόρνοβον, είναι ένα ακατοίκητο χωριό του νομού Δράμας στο δήμο Παρανεστίου στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη
Η Κωνσταντινούπολη (λατινικά: Constantinopolis) υπήρξε η ανατολική πρωτεύουσα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ., και μετά την κατάρρευση των δυτικών περιοχών στα τέλη του 5ου αιώνα η πρωτεύουσα της Ανατολικής ρωμαϊκής/Βυζαντινής έως τα μέσα του 15ου αιώνα, μια συνολική περίοδο άνω των χιλίων ετών. Για λίγες δεκαετίες υπήρξε επίσης η έδρα της λατινικής αυτοκρατορίας (1204–1261) μετά από την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, ενώ μετά την άλωση του 1453 και έπειτα αποτέλεσε την πρωτεύουσα του οθωμανικού κράτους (1453–1924), και κατόπιν τη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας.
Ιδρύθηκε επί της αρχαίας πόλης του Βυζαντίου το 324 μ.Χ. ως νέα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α´. Από αυτόν εγκαινιάστηκε επίσημα της στις 11 Μαΐου του 330 ως Νέα Ρώμη. Από τον 5ο έως και τις αρχές του 13ου αιώνα, η Κωνσταντινούπολη ήταν η μεγαλύτερη και πλουσιότερη πόλη στην Ευρώπη και αποτέλεσε μια από τις κύριες έδρες του Χριστιανισμού ως η βάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης και ως το σημείο όπου κατά την παράδοση φυλάσσονταν πολλά σημαντικά ιερά κειμήλια του χριστιανισμού όπως το Ακάνθινο Στεφάνι και ο Τίμιος Σταυρός.
Η πόλη φημίζονταν επίσης για τις πελώριες και περίπλοκες αμυντικές κατασκευές της, καθώς αν και δέχτηκε πολλές πολιορκίες κατά τη διάρκεια της ιστορίας της από διάφορους λαούς, τα τείχη της παρέμεναν απαραβίαστα για 9 αιώνες. Διάσημη ήταν επίσης η αρχιτεκτονική των κτηρίων της, όπως ο καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας ο οποίος ήταν και η έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το Μεγάλο Παλάτι όπου έμεναν οι αυτοκράτορες, ο Πύργος του Γαλατά, ο Ιππόδρομος της πόλης, η Χρυσεία Πύλη, καθώς και τα πολυτελή αριστοκρατικά παλάτια τα οποία υπήρχαν διάσπαρτα επί των κεντρικών οδών και οικοδομικών τετραγώνων της πόλης. Η πόλη επίσης διέθετε πλήθος καλλιτεχνικών και λογοτεχνικών θησαυρών οι οποίοι καταστράφηκαν ή λεηλατήθηκαν με τις διάφορες συγκρούσεις κατά το πέρασμα των αιώνων, μαζί με την αυτοκρατορική βιβλιοθήκη στην οποία περιέχονταν ό,τι είχε διασωθεί από τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και όπου υπήρχαν πάνω από 100,000 τόμους αρχαίων κειμένων.
Η ιστορική αυτή περίοδος της πόλης συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο σημαντικής διεθνούς ιστορικής και πολιτιστικής μελέτης, καθώς και κατέχει περίοπτη θέση στην ελληνική ιστοριογραφία, παραδόσεις, και έθιμα ως πόλη ορόσημο του νεότερου ελληνισμού ιδιαίτερα μετά την πρώτη άλωση.
Απαρχές
μικρογραφία|Νόμισμα του 2ου αιώνα μ.Χ. όπου απεικόνιζεται ο [[Βύζας, ιδρυτής της πόλης του Βυζαντίου τον 7ο αιώνα π.Χ.]]
Λύγος
Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο στο έργο του Φυσική Ιστορία, ο πρώτος γνωστός καταυλισμός στην περιοχή ονομαζόταν Λύγος και ήταν πιθανώς Θρακικής προέλευσης, έχοντας ιδρυθεί στο χρονικό διάστημα μεταξύ του 13ου με 11ου αιώνα π.Χ. . Η τοποθεσία, σύμφωνα με τον μύθο της ίδρυσης της πόλης, είχε πλέον εγκαταλειφθεί από τους προηγούμενους κατοίκους της, όταν το 657 π.Χ. Έλληνες άποικοι από τα Μέγαρα ίδρυσαν την αποικία του Βυζαντίου, απέναντι από την πόλη της Χαλκηδόνας στην Ασιατική πλευρά του Βοσπόρου.