cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1906
Ο μαραθώνιος
Μία δεκαετία έπειτα τις παραμονές των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών και τους Α΄ Πανελλήνιους αγώνες (εξ ων και Δοκιμαστικοί), πραγματοποιήθηκε για δεύτερη φορά μαραθώνιος δρόμος στα πλαίσια του ελληνικού πρωταθλήματος στίβου. Παράλληλα, έγινε η εισαγωγή της διαδρομής Μαραθώνας-Τύμβος-Παναθηναϊκό στάδιο και επομένως της ισχύουσας μέχρι σήμερα μεγαλύτερης απόστασης της αρχικής, μία μεταβολή που δεν επηρέασε πάντως την επίδοση 3:04.29 του νικητή Α. Κουτουλάκη (Εθνικός ΓΣ), δεδομένου ότι "... του Μαραθωνίου ο χρόνος, που ήταν ο πρώτος επίσημος στη νέα απόστασι των 42.195 μέτρων, την έκτοτε καθιερωθείσαν διεθνώς, ήταν αναλογικώς καλλίτερος κατά 4' ως έγγιστα του χρόνου του Λούη στην προηγούμενη απόστασι των 40 χιλιομέτρων (2ώρ. 58' 50 '' )." Την προηγούμενη χρονιά είχε διεξαχθεί ο δρόμος 20 χιλιομέτρων επί οδού (ημιμαραθώνιος) στη διαδρομή Πικέρμι-Παναθηναϊκό στάδιο, με τον ίδιο νικητή και επίδοση 1 ώρα και περίπου 15'. Όπως ήταν αναμενόμενο "Η μεγαλυτέρα κατ' αγώνισμα συμμετοχή εσημειώθη εις τον Μαραθώνιον, ανελθούσα εις 108 δηλωθέντας και 63 μετάσχοντας (ρεκόρ). Σημειωτέον ότι εις το ηγώνισμα αυτό υπήρχε και κατώτατον όριον ηλικίας, το των 21 ετών." Ο ΓΣ Αμαρουσίου έπειτα την πρώτη του συμμετοχή στους Β΄ Πανελλήνιους προ 5ετίας, ως αποτέλεσμα του αθλητικού ενθουσιασμού από την ολυμπιακή νίκη του συμπολίτη τους Σπύρου Λούη, επανήλθε στους αγώνες διπλασιάζοντας μάλιστα την αποστολή του σε 20μελή. Ο λόγος υπήρξε φυσικά η προκήρυξη του μαραθωνίου δρόμου, με τη συντριπτική πλειονότητα -εάν όχι όλων- των αθλητών του να παίρνει αποκλειστικώς μέρος στο συγκεκριμένο αγώνισμα. Τερμάτισαν ελάχιστα περισσότεροι από τους μισούς των συνολικά 63, δηλαδή 32, εκ των οποίων οι 17 Μαρουσιώτες "μεταξύ δε αυτών ήταν και δύο συγγενείς του Σπ. Λούη οι Π. και Δ. Λούης." Οι 6 στους πρώτους 10 μαραθωνοδρόμους ανήκαν στον ΓΣ Αμαρουσίου, με υψηλότερη θέση τη γ΄ του Κ. Καρβελά που επρόκειτο και για τη μοναδική διάκριση του σωματείου.
Ζακ Αμπορντοναντό
Βιογραφία
Ο Αμπορντοναντό είναι ένας από τους λίγους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές που να προέρχονται από την κοινότητα των Ρομά. Παρόμοια περίπτωση είναι και τα ξαδέρφια του, Αντρέ-Πιέρ Ζινιάκ και Γιοάν Μολό.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1906
Αποτίμηση
Ο Παύλος Μανιτάκης, αφέτης από τα μέσα της δεκαετίας του '20 και ελλανοδίκης, σύμβουλος και εν τέλει αντιπρόεδρος (1948-1950 και 1956-1958) του ΣΕΑΓΣ, αναφέρει:
Ζακ Αμπορντοναντό
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ρομά στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοριάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλανσιέν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρενόμπλ Φουτ 38 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ετουάλ Φρεζύς Σαιν-Ραφαέλ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1906
Αποτίμηση
με εξαίρεση το χρόνο του πρώτου μαραθωνοδρόμου. Σε επίπεδο αγωνιζόμενων, μόνον ο ρίπτης, πενταθλητής και δύο χρόνια πριν γ΄ολυμπιονίκης του Σεντ Λούις στη δισκοβολία Νίκος Γεωργαντάς (ΠΓΣ) διακρίθηκε, "καίτοι και αυτός υπολειφθείς". Ο άλτης Διακίδης (ΓΕΠ), ο νικητής στον μαραθώνιο Κουτουλάκης (ΕΓΣ) και οι Μακρής (ΓΕΠ)-Μπανίκας (ΠΓΣ)-Κουντουριώτης (ΕΓΣ) της κοινής α΄ θέσης στο επί κοντώ "μπορούσαν ακόμη επιεικώς να θεωρηθούν υπολογίσιμοι" για τους Μεσοολυμπιακούς. Αντίθετα, διαπιστώθηκε η δυνατότητα να συγκροτηθεί μία ισχυρή και με αξιώσεις ολυμπιακή ομάδα διελκυστίνδας, γεγονός που επιβεβαίωσε ο ερχόμενος μήνας μέσω κατάληψης της β΄ θέσης (με την ελληνική 8άδα να στελεχώνουν τρεις παίκτες της ΓΕ Πατρών, πρώτης στους Πανελλήνιους).
Πρόκριση στους Μεσοολυμπιακούς
Για τους Β΄ Διεθνείς Ολυμπιακούς αγώνες του προσεχούς Μαρτίου, εξασφάλισαν τη συμμετοχή τους οι τρεις πρώτοι κάθε ενός από τα παραπάνω αγωνίσματα, εκτός του μαραθωνίου όπου προκρίθηκαν οι 10. Ο κάτοχος του εγχώριου ρεκόρ στο μήκος Βασίλειος Στουρνάρας συμπεριλήφθηκε στην ολυμπιακή ομάδα κατ' εξαίρεση, δεδομένου πως δεν είχε την ευκαιρία να αγωνιστεί κατά τους Πανελλήνιους εξαιτίας ασθένειας. Οι εκτός Ελλάδας αθλητές στίβου και άλλων αθλημάτων, έλαβαν μέρος σε τοπικούς προκριματικούς αγώνες υπό την εποπτεία των ειδικά απεσταλμένων της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (ΕΟΕ, τότε ΕΟΑ) Μιχαήλ Στελλάκη (Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη) και Σπυρίδωνος Λάμπρου (Κάϊρο, Αλεξάνδρεια), ώστε να κριθούν οι επιδόσεις τους και να στελεχώσουν περαιτέρω την ελληνική αποστολή. Τελικά, προκρίθηκε ο ακόλουθος αριθμός ανά σωματείο-μέλος του ΣΕΑΓΣ:
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1906 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Ισλαμική φιλοσοφία
μικρογραφία| Μια μεσαιωνική αραβική παράσταση του [[Αριστοτέλης|Αριστοτέλη που διδάσκει έναν μαθητή.]] Η ισλαμική φιλοσοφία είναι μια ανάπτυξη της φιλοσοφίας με χαρακτηριστικό την προέλευση από την ισλαμική παράδοση. Δύο όροι που χρησιμοποιούνται παραδοσιακά στον ισλαμικό κόσμο μεταφράζονται μερικές φορές ως φιλοσοφία - φαλσαφά (κυριολεκτικά: "φιλοσοφία"), που αναφέρεται στη φιλοσοφία, αλλά και στη λογική, στα μαθηματικά και στη φυσική, και καλάμ alam (κυριολεκτικά «ομιλία»), που αναφέρεται σε μια ορθολογική μορφή της ισλαμικής θεολογίας.
Η ισλαμική φιλοσοφία παρέμεινε για πολύ περισσότερο στις Ανατολικές μουσουλμανικές χώρες και συγκεκριμένα στην Περσία των Σαφαβίδων, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και στη Μογγολική Αυτοκρατορία της Ινδίας, όπου αρκετές σχολές φιλοσοφίας συνέχισαν να ακμάζουν: Αβικεννισμός, Αβερροϊσμός, Εικονογραφική φιλοσοφία, Μυστικιστική φιλοσοφία, υπερβατική θεοσοφία και σχολή του Ισφαχάν. Ο Ιμπν Χαλντούν, στο έργο του Μουκαντίμα, συνέβαλε σημαντικά στη φιλοσοφία της ιστορίας. Το ενδιαφέρον για την ισλαμική φιλοσοφία αναζωογονήθηκε κατά τη διάρκεια του κινήματος Νάχντα ("αφύπνιση") στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Η ισλαμική φιλοσοφία είχε σημαντικό αντίκτυπο στη Χριστιανική Ευρώπη, όπου η μετάφραση των αραβικών φιλοσοφικών κειμένων στα λατινικά "οδήγησε στο μετασχηματισμό σχεδόν όλων των φιλοσοφικών πεδίων στον μεσαιωνικό λατινικό κόσμο". Ιδιαίτερα στη φυσική φιλοσοφία, την ψυχολογία και μεταφυσική έγινε αισθητή ισχυρή επιρροή μουσουλμάνων φιλοσόφων.
Εισαγωγή
Η ισλαμική φιλοσοφία είναι ένας γενικός όρος που μπορεί να καθοριστεί και να χρησιμοποιηθεί με διαφορετικούς τρόπους. Με την ευρύτερη έννοια του, σημαίνει την κοσμοθεωρία του Ισλάμ, όπως προκύπτει από τα ισλαμικά κείμενα σχετικά με τη δημιουργία του σύμπαντος και τη θέληση του Δημιουργού. Με μια άλλη έννοια, αναφέρεται σε οποιαδήποτε από τις σχολές σκέψης που ήκμασαν υπό την Ισλαμική Αυτοκρατορία ή στη σκιά της αραβοϊσλαμικής κουλτούρας και του ισλαμικού πολιτισμού. Με τη στενότερη έννοια, είναι μια μετάφραση του Falsafa, που σημαίνει τις συγκεκριμένες σχολές σκέψης που αντανακλούν περισσότερο τις επιρροές των ελληνικών συστημάτων φιλοσοφίας, όπως ο Νεοπλατωνισμός και ο Αριστοτελισμός.
Η Ισλαμική φιλοσοφία δεν ασχολείται απαραίτητα με θρησκευτικά ζητήματα, ούτε παράγεται αποκλειστικά από μουσουλμάνους. Ούτε όλες οι σχολές σκέψης στο Ισλάμ παραδέχονται τη χρησιμότητα ή τη νομιμότητα της φιλοσοφικής έρευνας. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη ότι η περιορισμένη γνώση και εμπειρία των ανθρώπων μπορεί να οδηγήσει στην αλήθεια. Είναι, επίσης, σημαντικό να παρατηρήσουμε ότι, ενώ ο «λόγος» ('aql) μερικές φορές αναγνωρίζεται ως πηγή ισλαμικού νόμου, αυτό μπορεί να έχει τελείως διαφορετική σημασία από τη «λογική» στη φιλοσοφία.
Η ιστοριογραφία της ισλαμικής φιλοσοφίας χαρακτηρίζεται από διαφορές ως προς τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ερμηνεύεται σωστά ένα θέμα. Μερικά από τα βασικά ζητήματα αφορούν τη συγκριτική σημασία των ανατολικών διανοουμένων όπως ο Ibn Sina (Αβικέννας) και των δυτικών στοχαστών όπως ο Ibn Rushd, και επίσης εάν η ισλαμική φιλοσοφία μπορεί να διαβαστεί κυριολεκτικά ή πρέπει να ερμηνευτεί με έναν εσωτερικό τρόπο. Οι υποστηρικτές της τελευταίας άποψης, όπως ο Λέων Στράους, υποστηρίζουν ότι οι Ισλαμικοί φιλόσοφοι έγραφαν με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκρύψουν το πραγματικό τους νόημα για να αποφύγουν τις θρησκευτικές διώξεις, αλλά μελετητές όπως ο Όλιβερ Λεμάν διαφωνούν.
Διαμορφωτικές επιρροές
Οι κύριες πηγές της κλασικής ή πρώιμης ισλαμικής φιλοσοφίας είναι η θρησκεία του ίδιου του Ισλάμ (ειδικά ιδέες που προέρχονται και ερμηνεύονται από το Κοράνι), και η ελληνική φιλοσοφία που κληρονόμησαν οι πρώτοι μουσουλμάνοι ως αποτέλεσμα των κατακτήσεων, μαζί με την προ-ισλαμική ινδική φιλοσοφία και την περσική φιλοσοφία. Πολλές από τις πρώιμες φιλοσοφικές συζητήσεις επικεντρώθηκαν στη συμφιλίωση της θρησκείας και της λογικής, όπως η τελευταία επεξηγείται από την ελληνική φιλοσοφία.
Πρώιμη ισλαμική φιλοσοφία
μικρογραφία|237x237εσ| Ένα αραβικό χειρόγραφο του 13ου αιώνα που απεικονίζει τον [[Σωκράτης|Σωκράτη (Soqrāt) σε συζήτηση με τους μαθητές του]] Στην πρώιμη ισλαμική σκέψη, η οποία αναφέρεται στη φιλοσοφία κατά τη διάρκεια της «Χρυσής Ισλαμικής Εποχής», που παραδοσιακά χρονολογείται μεταξύ του 8ου και του 12ου αιώνα μ.Χ., μπορούν να διακριθούν δύο κύρια ρεύματα. Το πρώτο είναι το Καλάμ, το οποίο ασχολήθηκε κυρίως με ισλαμικά θεολογικά ζητήματα και το άλλο είναι το Falsafa, το οποίο βασίστηκε στις ερμηνείες του Αριστοτελισμού και του Νεοπλατωνισμού. Υπήρξαν προσπάθειες από μετέπειτα φιλόσοφους-θεολόγους να εναρμονίσουν και τις δύο τάσεις, ιδίως από τον Ibn Sina (Avicenna) που ίδρυσε τη σχολή της Avicennism, τον Ibn Rushd (Averroes) που ίδρυσε τη σχολή Averroism και άλλους όπως ο Ibn al-Haytham (Alhazen) και Abū Rayhān al-Bīrūnī.
Καλάμ
'Ilm αλ-Kalam ( علم الكلام) είναι η φιλοσοφία που αναζητά ισλαμικές θεολογικές αρχές μέσω της διαλεκτικής. Στα Αραβικά, η λέξη σημαίνει κυριολεκτικά "ομιλία".
Στον 2ο αιώνα της Εγίρας, ένα νέο κίνημα εμφανίστηκε στη θεολογική σχολή της Βασόρας του Ιράκ. Ένας μαθητής του Χασάν της Βασόρα, ο Γουασίλ ιμπν Ατά, αποχώρησε από την ομάδα όταν διαφώνησε με τον δάσκαλό του σχετικά με το εάν ένας μουσουλμάνος που έχει διαπράξει μια μεγάλη αμαρτία ακυρώνει την πίστη του. Ο Γουασίλ ιμπν Ατά συστηματοποίησε τις ριζοσπαστικές απόψεις προηγούμενων αιρέσεων, ιδιαίτερα εκείνων των Καραντίτων και των Γιαβαριτών. Αυτό το νέο σχολείο ονομάστηκε Μουτάζιλα (από το i'tazala, να διαχωριστεί).
Οι Μουταζιλίτες στράφηκαν προς έναν αυστηρό ορθολογισμό για να ερμηνεύσουν το ισλαμικό δόγμα. Η προσπάθειά τους ήταν μια από τις πρώτες που αναζήτησαν μία λογική θεολογία στο Ισλάμ. Ωστόσο, επικρίθηκαν σοβαρά από άλλους Ισλαμικούς φιλόσοφους, τόσο τους Ματουρίδες όσο και τους Ασαρίτες.
Σε μεταγενέστερους χρόνους, το Kalam χρησιμοποιήθηκε απλά με τη σημασία «θεολογία», δηλαδή τα καθήκοντα της καρδιάς σε αντίθεση με (ή σε συνδυασμό με) τη Φικχ (νομολογία), τα καθήκοντα του σώματος ''. ''
Φάλσαφα
Το Φάλσαφα είναι μια λέξη δάνειο από την ελληνική γλώσσα, που σημαίνει "φιλοσοφία". Από τον 9ο αιώνα και μετά, λόγω του Χαλίφη αλ-Μα'μουν και του διαδόχου του, η αρχαία ελληνική φιλοσοφία εισήχθη μεταξύ των Αράβων και η Περιπατητική Σχολή άρχισε να βρισκει ικανούς εκπροσώπους. Μεταξύ αυτών ήταν οι Αλ-Κίντι, Αλ-Φαράμπι, Αβικέννας και Αβερρόης. Μια άλλη τάση, που εκπροσωπείται από τους αδελφούς της αγνότητας, χρησιμοποίησε την αριστοτελική γλώσσα για να εξηγήσει μια θεμελιωδώς νεοπλατωνική και νεοπυθαγόρεια κοσμοθεωρία.
Κατά τη διάρκεια του χαλιφάτου των Αββασιδών, ένας αριθμός στοχαστών και επιστημόνων, μερικοί από αυτούς ετεροδόξοι Μουσουλμάνοι ή μη Μουσουλμάνοι, έπαιξαν ρόλο στη μετάδοση ελληνικών, ινδουιστικών και άλλων προ-ισλαμικών γνώσεων στη χριστιανική Δύση. Συνέβαλαν στο να γνωρίσει η Χριστιανική Ευρώπη τον Αριστοτέλη. Τρεις θεωρητικοί στοχαστές, οι Al-Farabi, Avicenna και Al-Kindi, συνδύασαν τον Αριστοτέλισμό και τον Νεοπλατωνισμό με άλλες ιδέες που εισήχθησαν μέσω του Ισλάμ.
Τέλος της κλασικής περιόδου
Μέχρι τον 12ο αιώνα, το Καλάμ χάθηκε λόγω έλλειψης υποστηρικτών, αφού δεχόταν επίθεση τόσο από τους φιλόσοφους όσο και από τους ορθόδοξους. Ταυτόχρονα, ωστόσο, το Falsafa υπέστη σοβαρό κριτικό έλεγχο. Η πιο καταστροφική επίθεση προήλθε από τον Al-Ghazali, του οποίου το έργο Tahafut al-Falasifa (The Incoherence of the Philosophers) επιτέθηκε στα κύρια επιχειρήματα της Περιπατητικής Σχολής.
Ο Averroes, ο σύγχρονος του Μαϊμονίδη, ήταν ένας από τους τελευταίους υποστηρικές της Ισλαμικής Περιπατητικής και ξεκίνησε να υπερασπίζεται τις απόψεις του Falsafa ενάντια στην κριτική του al-Ghazali. Όπως όλοι οι Ισλαμικοί Περιπατητές, ο Averroes παραδέχεται την υπόθεση της νοημοσύνης των σφαιρών και την υπόθεση της καθολικής εκπομπής, μέσω της οποίας η κίνηση μεταδίδεται από τόπο σε μέρος σε όλα τα μέρη του σύμπαντος ως τον ανώτατο κόσμο - υποθέσεις που, στο μυαλό των Αράβων φιλοσόφων, κατάργησε τον δυϊσμό που εμπλέκεται στο δόγμα του Αριστοτέλη για καθαρή ενέργεια και αιώνια ύλη.
Όμως, ενώ ο Αλ-Φαράμπι, ο Αβικέννα, και άλλοι Πέρσες και Μουσουλμάνοι φιλόσοφοι ασχολήθηκαν βιαστηκά με θέματα που διέτρεχαν τις παραδοσιακές πεποιθήσεις, ο Ιμπν Ρουσντ ευχαριστιόταν να ασχολείται με αυτά με πλήρη ιδιαιτερότητα και έμφαση. Έτσι, λέει, "Όχι μόνο η ύλη είναι αιώνια, αλλά η μορφή είναι εν δυνάμει εγγενής στην ύλη, διαφορετικά, ήταν μια δημιουργία ex nihilo " (Munk, "Mélanges," σελ.444). Σύμφωνα με αυτήν τη θεωρία, επομένως, η ύπαρξη αυτού του κόσμου δεν είναι μόνο μια δυνατότητα, όπως δήλωσε ο Αβικέννα, αλλά και μια αναγκαιότητα.
Φιλοσοφία της επιστήμης
Η πρωτοποριακή ανάπτυξη της επιστημονικής μεθόδου από τον Άραβα πολύμαθο Ibn al-Haytham (Alhacen) ήταν μια σημαντική συμβολή στη φιλοσοφία της επιστήμης. Στο Βιβλίο της Οπτικής (περ. 1025 μ.Χ.), η επιστημονική του μέθοδος ήταν έμοιαζε πολύ με τη σύγχρονη επιστημονική μέθοδο και συνίστατο στις ακόλουθες διαδικασίες:
Πειραματική ιατρική
O Αβικέννας (Ibn Sina) θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης ιατρικής, για την εισαγωγή της πειραματικής ιατρικής και των κλινικών δοκιμών, την πειραματική χρήση και τον έλεγχο των ναρκωτικών και για έναν ακριβή οδηγό για τον πρακτικό πειραματισμό στη διαδικασία της ανακάλυψης και απόδειξης της αποτελεσματικότητας των ιατρικών ουσιών, στην ιατρική εγκυκλοπαίδεια του, Ο Κανόνας της Ιατρικής (11ος αιώνας), το οποίο ήταν το πρώτο βιβλίο που ασχολήθηκε με την πειραματική ιατρική. Καθόρισε τους ακόλουθους κανόνες και αρχές για τον έλεγχο της αποτελεσματικότητας νέων ουσιών ή φαρμάκων, τα οποία εξακολουθούν να αποτελούν τη βάση των σύγχρονων κλινικών δοκιμών:
Ομότιμη κριτική
Η πρώτη τεκμηριωμένη περιγραφή μίας διαδικασίας αξιολόγησης από ομοτίμους βρίσκεται στην Ηθική του Ιατρού που γράφτηκε από τον Ισακ μπιν Αλί αλ-Ραχούι (854-931) της Αλ Ράχα της Συρίας, ο οποίος περιγράφει την πρώτη ιατρική διαδικασία αξιολόγησης από ομοτίμους. Η δουλειά του καθώς και μεταγενέστερα αραβικά ιατρικά εγχειρίδια, δηλώνουν ότι ένας ιατρός έπρεπε πάντα να κρατάει διπλές σημειώσεις της κατάστασης του ασθενούς σε κάθε επίσκεψη. Όταν ο ασθενής θεραπευόταν ή πέθαινε, οι σημειώσεις του γιατρού εξετάζονταν από ένα τοπικό ιατρικό συμβούλιο άλλων ιατρών, οι οποίοι επανεξέταζαν τις σημειώσεις του ιατρού για να αποφασίσουν εάν η απόδοσή του/της πληροί τα απαιτούμενα πρότυπα ιατρικής περίθαλψης. Εάν τα σχόλιά τους ήταν αρνητικά, ο γιατρός θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αγωγή από ασθενή που δεν είχε κουράρει σωστά.
Επιστημολογία
Η θεωρία του Αβικέννα με τη μεγαλύτερη επιρροή στην επιστημολογία είναι η θεωρία της γνώσης, στην οποία ανέπτυξε την έννοια του tabula rasa. Υποστήριξε ότι η «ανθρώπινη διάνοια κατά τη γέννηση είναι μάλλον σαν ένας άγραφος πίνακας (tabula rasa), μία καθαρή δυνατότητα που πραγματοποιείται μέσω της εκπαίδευσης και καταλήγει στη γνώση» και ότι η γνώση επιτυγχάνεται μέσω της «εμπειρικής εξοικείωσης με αντικείμενα σε αυτόν τον κόσμο από τα οποία κανείς αφαιρεί καθολικές έννοιες», η οποία αναπτύσσεται μέσω μιας «συλλογικής μεθόδου συλλογιστικής, οι παρατηρήσεις οδηγούν σε προθετικές δηλώσεις, οι οποίες όταν συνδυάζονται οδηγούν σε περαιτέρω αφηρημένες έννοιες».
Τον 12ο αιώνα, ο Ίμπν Τουφέιλ ανέπτυξε περαιτέρω την έννοια του tabula rasa στο αραβικό μυθιστόρημά του, Hayy ibn Yaqzan, στο οποίο απεικόνιζε την ανάπτυξη του μυαλού ενός άγριου παιδιού "από μία ταμπούλα rasa σε αυτό ενός ενήλικα, σε πλήρη απομόνωση από την κοινωνία "σε ένα έρημο νησί. Η λατινική μετάφραση του έργου του, με τίτλο Philosophus Autodidactus, που εκδόθηκε από τον Έντουαρντ Ποκόκε τον Νεότερο το 1671, είχε επιρροή στη διατύπωση του tabula rasa του Τζων Λοκ στο έργο του Ένα δοκίμιο σχετικά με την ανθρώπινη κατανόηση.
Εσχατολογία
Η ισλαμική εσχατολογία ασχολείται με το Τσιγιάμα (τέλος του κόσμου, τελευταία κρίση) και την τελική κρίση της ανθρωπότητας. Η εσχατολογία σχετίζεται με ένα από τα έξι άρθρα της πίστης (aqidah) του Ισλάμ. Όπως και οι άλλες Αβρααμικές θρησκείες, το Ισλάμ διδάσκει τη σωματική ανάσταση των νεκρών, την εκπλήρωση ενός θεϊκού σχεδίου για τη δημιουργία και την αθανασία της ανθρώπινης ψυχής (αν και οι Εβραίοι δεν θεωρούν απαραίτητα την ψυχή ως αιώνια). Οι δίκαιοι ανταμείβονται με τις απολαύσεις της Γιάννα (Παράδεισος), ενώ οι άδικοι τιμωρούνται στο Τζαχάναμ (Κόλαση). Ένα σημαντικό κλάσμα (το ένα τρίτο, στην πραγματικότητα) του Κορανίου ασχολείται με αυτές τις πεποιθήσεις, με πολλά χαντίθ να επεξεργάζονται τα θέματα και τις λεπτομέρειες. Η ισλαμική αποκαλυπτική βιβλιογραφία που περιγράφει τον Αρμαγεδδώνα είναι συχνά γνωστή ως φίτνα (μια δοκιμασία) και μαλαχίμ (ή ghayba στην παράδοση των Σιιτών).
Ο Ιμπν Αλ - Ναφίς ασχολήθηκε με την ισλαμική εσχατολογία εν μέρει στο Theologus Autodidactus, όπου εξορθολογίζει την ισλαμική άποψη της εσχατολογίας χρησιμοποιώντας λογική και επιστήμη για να εξηγήσει τα γεγονότα που θα συνέβαιναν σύμφωνα με την ισλαμική εσχατολογία. Παρουσίασε τα λογικά και επιστημονικά του επιχειρήματα με τη μορφή της αραβικής φαντασίας και ως εκ τούτου το Theologus Autodidactus μπορεί να θεωρηθεί το πρώτο έργο επιστημονικής φαντασίας.
ΦφΛ Βόλφσμπουργκ (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η ΦφΛ Βόλφσμπουργκ-Φούσμπαλ (γερμανικά: VfL Wolfsburg-Fußball) είναι το ποδοσφαιρικό τμήμα του αθλητικού συλλόγου ΦφΛ Βόλφσμπουργκ (VfL Wolfsburg), που εδρεύει στην πόλη Βόλφσμπουργκ της Γερμανίας. Η ομάδα έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Γερμανίας το 2009 καθως και ένα κύπελλο Γερμανίας το 2015. Το γήπεδό της είναι το Volkswagen Arena (30.122 θέσεων) και τα χρώματά της το πράσινο και το άσπρο.
Ιστορία του συλλόγου
Τις επόμενες περιόδους σταδιακά άρχισε να ανεβαίνει κατηγορίες. Αφού κατέκτησε κάποια ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ανέβηκε σε επαγγελματική κατηγορία για πρώτη φορά το 1954. Το 1993 αγωνίστηκε τελικά στη δεύτερη κατηγορία Γερμανίας, ενώ το 1995 κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Γερμανίας, όπου έχασε από τη Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ (0-3). Το 1997 όμως τερμάτισε δεύτερη και προβιβάστηκε στη Μπουντεσλίγκα. Το 1999 τερμάτισε 6η, ενώ διεκδικούσε μέχρι τέλους την 4η θέση που οδηγούσε στο Τσάμπιονς Λιγκ (Champions League). Τελικά κέρδισε για πρώτη φορά την έξοδο στην Ευρώπη, στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ (UEFA Cup) της επόμενης σεζόν.
Από το 2000 έως το 2005 αγωνιζόταν στο κύπελλο Ιντερτότο (Intertoto Cup), ενώ το 2008 με προπονητή τον Φέλιξ Μάγκατ τερμάτισε 5η και κέρδισε ξανά την έξοδο στο κύπελλο UEFA. Το 2009, ξανά κάτω από την καθοδήγηση του Μάγκατ, τερμάτισε στην κορυφή του Γερμανικού πρωταθλήματος, έχοντας δύο παίκτες της που πέτυχαν πάνω από 20 γκολ (Γκραφίτε, Έντιν Τζέκο), ενώ και για πρώτη φορά κέρδισε την συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1945 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945 Κατηγορία:ΦφΛ Βόλφσμπουργκ
Διεπιστημονικότητα
Η διεπιστημονικότητα (interdisciplinarity) είναι ο συνδυασμός δύο ή και περισσότερων κλάδων επιστημονικής γνώσεως σε μία δραστηριότητα (π.χ. ένα ερευνητικό πρόγραμμα). Ο όρος βρίσκει την πλήρη σημασία του όταν δημιουργείται κάτι το νέο από τη σκέψη πέρα από τα σύνορα των επιστημών. Διεπιστημονικός κλάδος ή πεδίο είναι ο κλάδος ή το πεδίο που απλώνεται πάνω από τα παραδοσιακά σύνορα μεταξύ επιστημών ή κλάδων τους ή και σχολών σκέψεως (το τελευταίο αφορά κυρίως τις επιστήμες του ανθρώπου και τα οικονομικά). Βασικός παράγοντας για την υπέρβαση αυτή είναι η εμφάνιση νέων αναγκών και ασχολιών, δηλαδή πρακτικοί λόγοι. Οι μεγάλες ομάδες έργων μηχανικού είναι συνήθως διεπιστημονικές, καθώς απαιτούνται επιστήμονες διαφορετικών ειδικοτήτων για τη σχεδίαση και την κατασκευή π.χ. ενός σταθμού παραγωγής ενέργειας ή ενός κινητού τηλεφώνου. Ωστόσο, ο όρος «διεπιστημονικός» περιορίζεται συχνά (σε αρκετές αναφορές του) στη βασική επιστήμη και στο ακαδημαϊκό περιβάλλον.
Ο όρος εφαρμόζεται στην εκπαίδευση για να περιγράψει εκπαιδευτικά προγράμματα που αντλούν έννοιες και μεθόδους αρκετών παραδοσιακών πεδίων σπουδών. Η διεπιστημονικότητα απασχολεί ερευνητές, φοιτητές και καθηγητές στον στόχο της συνθέσεως αυτών των πεδίων ή αρκετών διαφορετικών ακαδημαϊκών σχολών σκέψεως ή τεχνολογιών στην επιδίωξη ενός κοινού σκοπού. Η υπερθέρμανση του πλανήτη π.χ. απαιτεί την κατανόηση διαφορετικών κλάδων για την επίλυση πολυσύνθετων προβλημάτων.
Από την άλλη, μπορεί να υπάρχει καταφυγή στη διεπιστημονικότητα σε περιπτώσεις στις οποίες το αντικείμενο φαίνεται ότι παραμελείται ή να μην καλύπτεται από τους παραδοσιακούς κλάδους, που αντιπροσωπεύονται στην παραδοσιακή ακαδημαϊκή δομή ερευνητικών ιδρυμάτων (π.χ. μελέτες της έμφυλης ταυτότητας ή της πολυπολιτισμικότητας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γνώση Κατηγορία:Ακαδημαϊκοί κλάδοι Κατηγορία:Ακαδημαϊκός κόσμος Κατηγορία:Φιλοσοφία της εκπαίδευσης
Κοινότητα Χώρας Σφακίων
Η Κοινότητα Χώρας Σφακίων είναι κοινότητα του Δήμου Σφακίων στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 408Α - 18/12/1925 με έδρα τον οικισμό Χώρα Σφακίων. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει τους οικισμούς Βριτομάρτις και Κομιτάδες. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 265 κατοίκους και εκπροσωπείται από την πρόεδρο κ. Αργυρώ-Ευαγγελία Δουρουντάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σφακιά
Τονίνα Τοριέλι
Η Τονίνα Τοριέλι (22 Μαρτίου 1934, Αλεσσάντρια) είναι Ιταλίδα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε την Ιταλία στην Eurovision 1956 με το τραγούδι "Amami se vuoi". Ήταν άγνωστο πόσους βαθμούς συγκέντρωσε στον διαγωνισμό μέχρι να ανακοινωθεί το νικητήριο τραγούδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1956 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Πάιονηρ 4
Αποστολή
Μετά από μια επιτυχημένη εκτόξευση του Πάιονηρ 4 επιτευχθεί ο πρωταρχικός στόχος του για την προσέγγιση της Σελήνης, μας έφερε δεδομένα ακτινοβολίας και μιας πολύτιμης παρακολούθησης. Το διαστημικό σκάφος πέρασε σε απόσταση 60 χιλιάδων χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Σελήνης στις 4 Μαρτίου του 1959 σε 22:25 UTC με ταχύτητα 7.230 χιλιομέτρων ανά ώρα. Η απόσταση δεν ήταν αρκετά μικρή για τον φωτοηλεκτρικό αισθητήρα. Το διαστημικό σκάφος συνέχισε τη διαβίβαση των στοιχείων ακτινοβολίας για 82,5 ώρες, σε μια απόσταση 658.000 χιλιομέτρων, και έφτασε σε περιήλιο στις 18 Μαρτίου 1959 στις 01:00 UTC.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόγραμμα Πάιονηρ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1959
Ηλεκτρονική πληροφόρηση
Η ηλεκτρονική πληροφόρηση (αγγλικά: electronic information, e-information) αφορά στην ψηφιακή διάθεση πληροφοριών και δεδομένων. Μόνη προϋπόθεση για τη χρήση της ηλεκτρονικής πληροφόρησης είναι η σύνδεση στο διαδίκτυο. Η ηλεκτρονική πληροφόρηση ως μέρος της ηλεκτρονικής συμμετοχής αναφέρεται στην παροχή επαρκούς ενημέρωσης στους πολίτες, ώστε να είναι σε θέση να προσφέρουν εποικοδομητική συνεισφορά στις διαδικασίες στις οποίες συμμετέχουν. Επαρκής ενημέρωση νοείται η παροχή εκείνων των πληροφοριών που είναι απαραίτητες για τη διαμόρφωση γνώμης σχετικά με τη διαμόρφωση πολιτικών.
Πηγές
Κατηγορία:Ηλεκτρονική διακυβέρνηση Κατηγορία:Ηλεκτρονική δημοκρατία
Μόσχος Γικόνογλου
Ο Μόσχος Γικόνογλου (29 Φεβρουαρίου 1932 - 28 Μαΐου 2021) ήταν Έλληνας πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε βουλευτής Ημαθίας για 27 χρόνια (1977 - 2004) και υφυπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (1982 - 1984).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1932 στο Βρυσάκι Ημαθίας. Αποφοίτησε από την Ανωτέρα Σχολή Υπομηχανικών- Μηχανολόγων Αθηνών.
Εργαζόταν από τα παιδικά του χρόνια, και σε ηλικία 15 ετών έγινε μέλος του Σωματείου Μετάλλων του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Υπήρξε στέλεχος της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ) και πρόεδρος της Πανελλήνιας Οργάνωσης Νεολαίας της, αλλά αργότερα αποχώρησε για να συνεργαστεί με τους τροτσκιστές του Μιχάλη Ράπτη, γνωστού και ως Πάμπλο, ενώ πραγματοποίησε επισκέψεις στη Σοβιετική Ένωση και στην Κούβα του Φιντέλ Κάστρο.
Το 1964 συνάντησε για πρώτη φορά τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο έκτοτε ακολουθούσε. Μεταπολιτευτικά, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ στην Ημαθία και γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής, ενώ εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής για 27 χρόνια, από το 1977 μέχρι το 2004.
Τον Ιούλιο του 1982 τοποθετήθηκε υφυπουργός Γεωργίας, με υπουργό τον Κώστα Σημίτη, με τον οποίο σχεδόν αμέσως συγκρούστηκε. Παρέμεινε υφυπουργός μέχρι τον Φεβρουάριο του 1984.
Ο γιος του, Θανάσης Γικόνογλου, υπήρξε βουλευτής Ημαθίας του ΠΑΣΟΚ την περίοδο 2009 - 2012, ενώ ο ξάδερφός του Μπάμπης Γκιόνογλου ήταν για πολλά χρόνια δήμαρχος Αλεξάνδρειας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Ημαθίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας
Κάστρο της Ρόκα Ανγκίτολα
Το Κάστρο Ρόκα Ανγκίτολα (Rocca Angitola) είναι, ερειπωμένο σήμερα, Βυζαντινό κάστρο στην Ιταλία στην περιφέρεια της Καλαβρίας. Είναι κτισμένο στην κορυφή λόφου, στα όρια του δήμου Μαϊεράτο, και κοντά στην λίμνη Ανγκίτολα από όπου προέρχεται και το σημερινό του όνομα.
Κατασκευάστηκε από τους Βυζαντινούς, άγνωστο ακριβώς πότε, με την ονομασία "Κάστρο του Νικηφόρου" από το όνομα του βυζαντινού διοικητή της περιοχής. Μέχρι πριν λίγα χρόνια πιστευόταν ότι είχε κτιστεί πάνω στα ερείπια της αρχαίας ελληνιστικής πόλης Χρίσσα, τα τελευταία χρόνια αποδείχτηκε ότι αυτό δεν ισχύει. Το 1276 αναφέρεται ότι ο οικισμός του κάστρου είχε 1228 κατοίκους, και το 1474 αναφέρεται ότι στην δικαιοδοσία του κάστρου περιλαμβάνονταν 18 χωριά και οικισμοί. Από τον 18ο αιώνα σταδιακά εγκαταλείφθηκε, με τα χρόνια μειωνόταν ο πληθυσμός του αφού οι κάτοικοι μετακινούνταν στην πεδιάδα της Χρισσής σε πιο γόνιμα εδάφη, ενώ υπέστη ζημιές από σεισμούς, οι τελευταίοι κάτοικοι του το εγκατέλειψαν στον σεισμό του 1783. Το κάστρο είχε τον ναό του Εσταυρωμένου όπου οι καμπάνες του σήμερα είναι τοποθετημένες στον ναό του Αγίου Γεωργίου της Μαϊεράτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Καλαβρία
Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας (ΛΔΠ, πολωνικά: Polska Rzeczpospolita Ludowa, PRL) ήταν χώρα στην Κεντρική Ευρώπη που υπήρχε από το 1947 έως το 1989 και η προκάτοχος της σύγχρονης Δημοκρατίας της Πολωνίας. Με πληθυσμό περίπου 37,9 εκατομμυρίων κατοίκων κοντά στο τέλος της ύπαρξής της, ήταν η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη κομμουνιστική χώρα του Ανατολικού Μπλοκ στην Ευρώπη. Η επιβολή μιας ενιαίας Μαρξιστικής-Λενινιστικής κυβέρνησης μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν επίσης ένα από τα κύρια συμβαλλόμενα μέρη της συμμαχίας του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Η μεγαλύτερη πόλη και επίσημη πρωτεύουσα από το 1947 ήταν η Βαρσοβία, ακολουθούμενη από τη βιομηχανική πόλη του Λοτζ και την πολιτιστική πόλη της Κρακοβίας. Η χώρα συνόρευε με τη Βαλτική Θάλασσα στα βόρεια, τη Σοβιετική Ένωση στα ανατολικά, την Τσεχοσλοβακία στα νότια και την Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας στα δυτικά.
Μεταξύ 1952 και 1989, η Πολωνία διοικούνταν από μια κομμουνιστική διοίκηση που εγκαταστάθηκε μετά την κατάληψη του εδάφους της από τον Κόκκινο Στρατό από τη γερμανική κατοχή στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το επίσημο όνομα του κράτους ήταν «Δημοκρατία της Πολωνίας» (Rzeczpospolita Polska) μεταξύ 1947 και 1952 σύμφωνα με το προσωρινό Μικρό Σύνταγμα του 1947. Το όνομα «Λαϊκή Δημοκρατία» εισήχθη και ορίστηκε από το Σύνταγμα του 1952. Όπως και άλλες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ (Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, Τσεχοσλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας, Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας, Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας και Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας), η Πολωνία θεωρούταν ως κράτος-δορυφόρος στη σοβιετική σφαίρα επιρροής, αλλά δεν ήταν ποτέ μέρος της Σοβιετικής Ένωσης.
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας ήταν ένα μονοκομματικό κράτος που χαρακτηριζόταν από συνεχείς εσωτερικούς αγώνες για τη δημοκρατία. Το Πολωνικό Κόμμα Ενωμένων Εργατών έγινε η κυρίαρχη πολιτική παράταξη, κάνοντας επίσημα την Πολωνία ένα σοσιαλιστικό κράτος, αλλά με πιο φιλελεύθερες πολιτικές από άλλα κράτη του Ανατολικού Μπλοκ. Καθ΄ όλη την ύπαρξή της, οι οικονομικές δυσκολίες και οι κοινωνικές αναταραχές ήταν κοινές σχεδόν κάθε δεκαετία. Το έθνος χωρίστηκε μεταξύ εκείνων που υποστήριξαν το κόμμα, εκείνων που ήταν αντίθετοι σε αυτό και εκείνων που αρνήθηκαν να ασκήσουν πολιτική δραστηριότητα. Παρ΄ όλα αυτά, ορισμένα πρωτοποριακά επιτεύγματα καθιερώθηκαν κατά τη διάρκεια της Λαϊκής Δημοκρατίας, όπως βελτιωμένες συνθήκες διαβίωσης, ταχεία εκβιομηχάνιση, αστικοποίηση και πρόσβαση σε δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση. Το ποσοστό γεννήσεων ήταν υψηλό και ο πληθυσμός σχεδόν διπλασιάστηκε μεταξύ 1947 και 1989. Το πιο επιτυχημένο επίτευγμα του κόμματος, ωστόσο, ήταν η ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης Βαρσοβίας μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η πλήρης εξάλειψη του αναλφαβητισμού.
Ο Πολωνικός Λαϊκός Στρατός ήταν το κύριο παρακλάδι των Ενόπλων Δυνάμεων, αν και οι μονάδες του Σοβιετικού Στρατού ήταν επίσης τοποθετημένες στην Πολωνία όπως και σε όλες τις άλλες χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Το Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας ήταν επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών που λειτουργούσε ως μυστική αστυνομία, παρόμοια με την ανατολικογερμανική Στάζι και τη σοβιετική Κα Γκε Μπε. Η επίσημη αστυνομική οργάνωση, υπεύθυνη για την υποτιθέμενη διατήρηση της ειρήνης και τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων, μετονομάστηκε σε Πολιτοφυλακή (Milicja Obywatelska). Τα ελίτ στρατεύματα της Πολιτοφυλακής, ZOMO, διέπραξαν σοβαρά εγκλήματα για να διατηρήσουν τους κομμουνιστές στην εξουσία, συμπεριλαμβανομένης της σκληρής μεταχείρισης διαδηλωτών, της σύλληψης ηγετών της αντιπολίτευσης και σε ακραίες περιπτώσεις δολοφονίας, με τουλάχιστον 22.000 ανθρώπους να σκοτώνονται από το καθεστώς κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του. Ως αποτέλεσμα, η Πολωνία είχε υψηλό ποσοστό φυλάκισης, αλλά ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας στον κόσμο.
Κυβέρνηση και πολιτική
Η κυβέρνηση και η πολιτική της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας διέπονταν από το Πολωνικό Κόμμα Ενωμένων Εργατών (ΠΚΕΕ, Polska Zjednoczona Partia Robotnicza, PZPR). Παρά την παρουσία δύο μικρών κομμάτων, του Ενωμένου Λαϊκού Κόμματος και του Δημοκρατικού Κόμματος, η χώρα θεωρήθηκε γενικά από τα δυτικά έθνη ως ένα de facto μονοκομματικό κράτος, επειδή αυτά τα δύο κόμματα υποτίθεται ότι ήταν εντελώς υποταγμένα στους Κομμουνιστές και έπρεπε να αποδεχθούν τον «ηγετικό ρόλο» του ΠΚΕΕ ως προϋπόθεση της ύπαρξής τους. Επηρεάστηκε πολιτικά από τη Σοβιετική Ένωση στο βαθμό που ήταν κράτος-δορυφόρος της, μαζί με την Ανατολική Γερμανία, την Τσεχοσλοβακία και άλλα μέλη του Ανατολικού Μπλοκ.
Από το 1952, ο ανώτατος νόμος ήταν το Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και το Κρατικό Συμβούλιο της Πολωνίας αντικατέστησε την προεδρία της Πολωνίας. Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν με τους ενιαίους καταλόγους του Μετώπου Εθνικής Ενότητας. Παρά τις αλλαγές αυτές, η Πολωνία ήταν ένα από τα πιο φιλελεύθερα κομμουνιστικά έθνη και ήταν η μόνη κομμουνιστική χώρα στον κόσμο που δεν είχε κανένα σοσιαλιστικό σύμβολο (κόκκινο αστέρι, αστέρια, στάχυ ή σφυροδρέπανο) στη σημαία και το εθνόσημο. Ο Λευκός Αετός που καθιερώθηκε από τους Πολωνούς μονάρχες τον Μεσαίωνα παρέμεινε ως εθνικό έμβλημα της Πολωνίας και το μόνο χαρακτηριστικό που αφαιρέθηκε από τους κομμουνιστές από τον προπολεμικό σχεδιασμό ήταν το στέμμα, το οποίο θεωρήθηκε ιμπεριαλιστικό και μοναρχικό.
Διεθνείς σχέσεις
Υπό την πίεση της ΕΣΣΔ, η Πολωνία συμμετείχε στην εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968.
Οι σχέσεις της Πολωνίας με το Ισραήλ ήταν σε ανοιχτό επίπεδο μετά τα επακόλουθα του Ολοκαυτώματος. Το 1947, η ΛΔΠ ψήφισε υπέρ του Σχεδίου Διχοτόμησης της Παλαιστίνης των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο οδήγησε στην αναγνώριση του Ισραήλ από τη ΛΔΠ στις 19 Μαΐου 1948. Ωστόσο, από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, έκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ τον Ιούνιο του 1967 και υποστήριξε την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης που αναγνώρισε το Κράτος της Παλαιστίνης στις 14 Δεκεμβρίου 1988. Το 1989, η ΛΔΠ αποκατέστησε τις σχέσεις με το Ισραήλ.
Η ΛΔΠ ήταν μέλος των Ηνωμένων Εθνών, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του Συμφώνου της Βαρσοβίας, του Συμβουλίου για την Αμοιβαία Οικονομική Βοήθεια, του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας, του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, της Διεθνούς Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας και του Ιντερκόσμος.
Θρησκεία
Οι εμπειρίες κατά τη διάρκεια και μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου η μεγάλη εβραϊκή μειονότητα εξοντώθηκε από τους Ναζί, η μεγάλη γερμανική μειονότητα εκδιώχθηκε με τη βία από τη χώρα στο τέλος του πολέμου, μαζί με την απώλεια των ανατολικών εδαφών που είχαν σημαντικό πληθυσμό Ανατολικών Ορθόδοξων Λευκορώσων και Ουκρανών, οδήγησαν την Πολωνία να γίνει πιο ομοιογενώς καθολική από ότι ήταν.
Η πολωνική αντιθρησκευτική εκστρατεία ξεκίνησε από την κομμουνιστική κυβέρνηση στην Πολωνία η οποία, σύμφωνα με το δόγμα του Μαρξισμού, υποστήριξε ενεργά την αφαίρεση της θρησκείας και τον σχεδιαζόμενο αθεϊσμό. Η Καθολική Εκκλησία, ως η θρησκεία των περισσότερων Πολωνών, θεωρήθηκε ως αντίπαλος που ανταγωνιζόταν την πίστη των πολιτών από την κυβέρνηση, η οποία προσπάθησε να την καταστείλει. Για το σκοπό αυτό, το κομμουνιστικό κράτος πραγματοποίησε αντιθρησκευτική προπαγάνδα και δίωξη κληρικών και μοναστηριών. Όπως στις περισσότερες άλλες κομμουνιστικές χώρες, η θρησκεία δεν ήταν παράνομη (εξαιρουμένης της Κομμουνιστικής Αλβανίας) και επιτρεπόταν από το σύνταγμα, αλλά το κράτος προσπάθησε να επιτύχει μια αθεϊστική κοινωνία.
Η Καθολική Εκκλησία στην Πολωνία παρείχε έντονη αντίσταση στον κομμουνιστικό κανόνα και η ίδια η Πολωνία είχε μια μακρά ιστορία διαφωνίας με την ξένη κυριαρχία. Το πολωνικό έθνος συγκεντρώθηκε στην Εκκλησία, όπως συνέβη στη γειτονική Λιθουανία, γεγονός που έκανε πιο δύσκολο για την κυβέρνηση να επιβάλει τις αντιθρησκευτικές πολιτικές της, όπως είχε στην ΕΣΣΔ, όπου ο λαός δεν είχε μαζική αλληλεγγύη με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Έγινε το ισχυρότερο αντικομμουνιστικό σώμα κατά την εποχή του κομμουνισμού στην Πολωνία και παρείχε μια πιο επιτυχημένη αντίσταση από τι τα θρησκευτικά σώματα στα περισσότερα άλλα κομμουνιστικά κράτη.
Η Καθολική Εκκλησία καταδίκασε κατηγορηματικά την κομμουνιστική ιδεολογία. Αυτό οδήγησε στην αντιθρησκευτική δραστηριότητα στην Πολωνία να υποχρεωθεί να ακολουθήσει μια πιο προσεκτική και συμφιλιωτική γραμμή από ότι σε άλλες κομμουνιστικές χώρες, καθώς σε μεγάλο βαθμό απέτυχε στην προσπάθειά της να ελέγξει ή να καταστείλει την Πολωνική Εκκλησία.
Το κράτος προσπάθησε να αναλάβει τον έλεγχο των μειονοτικών εκκλησιών, συμπεριλαμβανομένης της Πολωνικής Προτεσταντικής και της Ορθόδοξης Εκκλησία της Πολωνίας, προκειμένου να τις χρησιμοποιήσει ως όπλο ενάντια στις αντικομμουνιστικές προσπάθειες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Πολωνία και προσπάθησε να ελέγξει το άτομο που ονομαζόταν ως Μητροπολίτης για την Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας. Ο Μητροπολίτης Ντιονίζι (ο επικεφαλής της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Πολωνίας μετά τον πόλεμο) συνελήφθη και αποσύρθηκε από την υπηρεσία μετά την απελευθέρωσή του.
Μετά από τη βίαιη μετατροπή των Ανατολικών Καθολικών στην ΕΣΣΔ στην Ορθοδοξία, η πολωνική κυβέρνηση κάλεσε την Ορθόδοξη Εκκλησία στην Πολωνία να αναλάβει «ποιμαντική φροντίδα» των Ανατολικών Καθολικών στην Πολωνία. Μετά την απομάκρυνση του Μητροπολίτη Ντιονίζι από την ηγεσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Πολωνίας, ο Μητροπολίτης Μακάριος τέθηκε υπεύθυνος. Ήταν από τη Δυτική Ουκρανία (παλαιότερα Ανατολική Πολωνία) και είχε συμβάλει στην υποχρεωτική μετατροπή των ανατολικών Καθολικών στην ορθοδοξία εκεί. Οι πολωνικές δυνάμεις ασφαλείας τον βοήθησαν στην καταστολή της αντίστασης κατά τον έλεγχο των Ανατολικών Καθολικών ενοριών. Πολλοί Ανατολικοί Καθολικοί που παρέμειναν στην Πολωνία μετά τις μεταπολεμικές προσαρμογές μετεγκαταστάθηκαν στη Δυτική Πολωνία στα νεοαποκτηθέντα εδάφη από τη Γερμανία. Το κράτος στην Πολωνία έδωσε στον Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας μεγαλύτερο αριθμό προνομίων από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στην Πολωνία. Το κράτος έδωσε ακόμη χρήματα σε αυτήν την Εκκλησία, αν και συχνά αθέτησε τις υποσχέσεις πληρωμών, οδηγώντας σε μια διαρκή οικονομική κρίση για την Ορθόδοξη Εκκλησία στην Πολωνία.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την εθνική απογραφή, που πραγματοποιήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1946, ο πληθυσμός της Πολωνίας ήταν 23,9 εκατομμύρια, εκ των οποίων το 32% ζούσε σε πόλεις και το 68% ζούσε στην επαρχία. Η απογραφή του 1950 (3 Δεκεμβρίου 1950) έδειξε ότι ο πληθυσμός αυξήθηκε στα 25 εκατομμύρια και η απογραφή του 1960 (6 Δεκεμβρίου 1960) ανάφερε τον πληθυσμό της Πολωνίας στα 29,7 εκατομμύρια. Το 1950, η Βαρσοβία ήταν και πάλι η μεγαλύτερη πόλη, με πληθυσμό 804.000 κατοίκους. Δεύτερο ήταν το Λοτζ (620.000), μετά η Κρακοβία (344.000), το Πόζναν (321.000) και το Βρότσουαφ (309.000).
Οι γυναίκες ήταν η πλειοψηφία της χώρας. Το 1931, υπήρχαν 105,6 γυναίκες για 100 άνδρες. Το 1946, η διαφορά αυξήθηκε σε 118,5/100, αλλά στα επόμενα χρόνια, ο αριθμός των ανδρών αυξήθηκε, και το 1960, η αναλογία ήταν 106,7/100.
Οι περισσότεροι Γερμανοί εκδιώχθηκαν από την Πολωνία και τα προσαρτημένα εδάφη της Ανατολικής Γερμανίας στο τέλος του πολέμου, ενώ πολλοί Ουκρανοί, Ρουθήνιοι και Λευκορώσοι ζούσαν σε εδάφη προσαρτημένα στην ΕΣΣΔ. Μικρές ουκρανικές, λευκορωσικές, σλοβακικές και λιθουανικές μειονότητες κατοικούσαν κατά μήκος των συνόρων και μια γερμανική μειονότητα συγκεντρώθηκε κοντά στη νοτιοδυτική πόλη Οπόλε και στη Μαζουρία. Ομάδες Ουκρανών και Πολωνών Ρουθήνιων ζούσαν επίσης στη δυτική Πολωνία, όπου επανεγκαταστάθηκαν με τη βία από τις αρχές.
Ως αποτέλεσμα των μεταναστεύσεων και των Σοβιετικών Ενώσεων που άλλαξαν ριζικά τα σύνορα υπό την κυριαρχία του Ιωσήφ Στάλιν, ο πληθυσμός της Πολωνίας έγινε ένας από τους πιο εθνικά ομοιογενείς στον κόσμο. Σχεδόν όλοι οι πολίτες στην Πολωνία αξίωναν την πολωνική υπηκοότητα, με τα πολωνικά ως μητρική τους γλώσσα.
Γεωγραφία
Γεωγραφικά, η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας συνόρευε με τη Βαλτική Θάλασσα στο βορρά, τη Σοβιετική Ένωση (μέσω της ρωσικού Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ), τις ΣΣΔ της Λιθουανίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας στα ανατολικά, την Τσεχοσλοβακία στα νότια και την Ανατολική Γερμανία στα δυτικά. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα σύνορα της Πολωνίας ανασχεδιάστηκαν, μετά την απόφαση που ελήφθη στη Διάσκεψη της Τεχεράνης του 1943 με επιμονή της Σοβιετικής Ένωσης. Η Πολωνία έχασε 77.000 χλμ2 εδάφους στις ανατολικές της περιοχές (Κρέσι), κερδίζοντας αντ΄ αυτού τις μικρότερες αλλά πολύ πιο βιομηχανοποιημένες (ωστόσο κατεστραμμένα) λεγόμενες «Ανακτημένες Περιοχές» ανατολικά της γραμμής Όντερ-Νάισσε.
Διακυβέρνηση
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας χωρίστηκε σε πολλά βοεβοδάτα (η πολωνική μονάδα διοικητικής διαίρεσης). Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι νέες διοικητικές διαιρέσεις βασίστηκαν στις προπολεμικές. Οι περιοχές της Ανατολής που δεν προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση είχαν τα σύνορά τους σχεδόν αμετάβλητα. Οι νέες περιοχές που αποκτήθηκαν στα δυτικά και τα βόρεια οργανώθηκαν στα βοεβοδάτα των Στσέτσιν, Βρότσουαφ, Όλστιν και εντάχθηκαν εν μέρει στα βοεβοδάτα των Γκντανσκ, Κατοβίτσε και Πόζναν. Σε δύο πόλεις χορηγήθηκε καθεστώς βοεβοδάτου: Βαρσοβία και Λοτζ. In 1950, δημιουργήθηκαν νέα βοεβοδάτα: το Βοεβοδάτο Κοσάλιν - προηγουμένως μέρος του Βοεβοδάτου Στσέτσιν, το Βοεβοδάτο Οπόλε - προηγουμένως μέρος του Βοεβοδάτου Κατοβίτσε και το Βοεβοδάτο Ζιελόνα Γκούρα - προηγουμένως μέρος των Βοεβοδάτων Πόζναν, Βρότσουαφ και Στσέτσιν. Επιπλέον, σε τρεις άλλες πόλεις χορηγήθηκε το καθεστώς βοεβοδάτου: Βρότσουαφ, Κρακοβία και Πόζναν.
Το 1973, τα βοεβοδάτα της Πολωνίας άλλαξαν ξανά. Αυτή η αναδιοργάνωση της διοικητικής διαίρεσης της Πολωνίας ήταν κυρίως αποτέλεσμα των μεταρρυθμιστικών πράξεων της τοπικής αυτοδιοίκησης από το 1973 έως το 1975. Στη θέση της διοικητικής διαίρεσης τριών επιπέδων (βοεβοδάτο, πόβιατ, γκμίνα), εισήχθη μια νέα διοικητική διαίρεση δύο επιπέδων (49 μικρά βοεβοδάτα και γκμίνα). Τα τρία μικρότερα βοεβοδάτα: Βαρσοβίας, Κρακοβίας και Λοτζ είχαν ένα ειδικό καθεστώς βοεβοδάτου, όπου ο πρόεδρος της πόλης (δήμαρχος) ήταν επίσης κυβερνήτης του βοεβοδάτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατολικό Μπλοκ Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες Κατηγορία:Κομμουνισμός στην Πολωνία Κατηγορία:Κράτη-δορυφόροι της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Λαϊκές Δημοκρατίες
Φώτης Μεταξόπουλος
Ο Φώτης Μεταξόπουλος (13 Μαΐου 1935) είναι Έλληνας χορευτής, χορογράφος και χοροδιδάσκαλος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Σε ηλικία πέντε ετών έχασε τη μητέρα του και την κηδεμονία του ανέλαβε εξ ολοκλήρου ο πατέρας του. Στα 19 του παρακολούθησε μαθήματα στις Σχολές Παλμέρ με σκοπό να εργαστεί ως ασυρματιστής στο Εμπορικό Ναυτικό. Επηρεάστηκε από την ταινία "Η Ζωή του Ροδόλφο Βαλεντίνο" και αποφάσισε να ασχοληθεί με τον χορό. Την ίδια χρονιά (1954), ο Άγγελος Γριμάνης, χορογράφος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, αναζητούσε χορευτές για να συνθέσει ένα μπαλέτο που θα περιόδευε στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Ο Γριμάνης δεν προσέλαβε τον άπειρο τότε Μεταξόπουλο, αλλά τον σύστησε στην Ελβετίδα χορεύτρια Μύριαμ Σουαζί (Myriam Choisy), που με τη σειρά της τον παρότρυνε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον χορό.
Η πρώτη του επαγγελματική επαφή με το χορό έγινε στη θεατρική παράσταση "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" του Σαίξπηρ στο Θέατρο του Εθνικού Κήπου σε χορογραφίες του Γιάννη Φλερύ. Συνέχισε τις θεατρικές του εμφανίσεις και παράλληλα προετοιμαζόταν επί τρία χρόνια στη Σχολή της Σουαζί για να αποκτήσει τελικά το 1957 άδεια ασκήσεως επαγγέλματος του χορευτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες χορευτές Κατηγορία:Έλληνες χορογράφοι
The Politics of Ecstasy
Το The Politics of Ecstasy είναι το δεύτερο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Nevermore, το οποίο κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Century Media Records". Το άλμπουμ επανεκδόθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2006 από την ίδια εταιρεία με επιπλέον κομμάτι την δωδεκάλεπτη διασκευή στο "Love Bites" των Judas Priest.
Ο τίτλος του δίσκου προέρχεται από το ομώνυμο βιβλίο του Τίμοθι Λίρι, με το τραγούδι "The Seven Tongues of God" να φέρει το όνομα του πρώτου κεφαλαίου του βιβλίου.
Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές με το "Allmusic" να του δίνει 4,5 αστέρια με άριστα τα 5, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,9, το "Metal Archives" 72% και το "Metal Storm" 8,3 / 10.
Τραγούδια
1. The Seven Tongues of God (Dane, Loomis) - 5:59
2. This Sacrament (Dane, Loomis) - 5:10
Βασίλι Γκορμπούνοφ
Παιδική ηλικία
Γεννήθηκε την 31η Ιουλίου (Ιουλιανό ημερολόγιο) ή 13η Αυγούστου (Γρηγοριανό ημερολόγιο) του 1914 στον οικισμό Λομπάσκι, σε μια αγροτική οικογένεια Μορδοβικής καταγωγής που μιλούσαν τη γλώσσα Έρζυα. Ο πατέρας του, ο Βλαντιμίρ Γιακόβλεβιτς Γκορμπούνοφ, που ήταν κομμουνιστής και διοικητής των κόκκινων, πέθανε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Ιβάν, ο Βασίλι δούλευε σκληρά στις χειρωνακτικές εργασίες του χωριού. Το 1928 αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο και το σχολείο της αγροτικής νεολαίας της επαρχίας Νιζνι Νοβγκόροντ. Το 1930 εισήλθε στην Παιδαγωγική Σχολή Μορδοβίας Λουκιάνοφσκ, αλλά ένα χρόνο αργότερα την εγκατέλειψε και επέστρεψε στο χωριό του για να διδάξει ρωσικά στα μαθήματα για τους χειριστές τρακτέρ ενός συλλογικού αγροκτήματος.
The Politics of Ecstasy
Τραγούδια
3. Next in Line (Dane, Loomis) - 5:34
Βασίλι Γκορμπούνοφ
Κόμμα και εκπαιδευτικές δραστηριότητες
Το 1943 ο Γκορμπούνοφ εκλέχτηκε γραμματέας του ΚΚΣΣ και αφιέρωσε πολύ χρόνο στα θέματα του κόμματος.
The Politics of Ecstasy
Τραγούδια
4. Passenger (Dane, Loomis) - 5:26
5. The Politics of Ecstasy (Dane, Loomis) - 7:57
Βασίλι Γκορμπούνοφ
Κόμμα και εκπαιδευτικές δραστηριότητες
Το 1945 - 1950 σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή του Κόμματος, στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα της Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών, θεωρία και ιστορία της λογοτεχνίας.
The Politics of Ecstasy
Τραγούδια
6. Lost (Dane, Loomis) - 4:15
Βασίλι Γκορμπούνοφ
Κόμμα και εκπαιδευτικές δραστηριότητες
Το 1949 παρουσίασε τη διατριβή του με θέμα: «Ο αγώνας του Νικολάι Τσερνισέβσκι για έναν ρεαλιστικό τρόπο ανάπτυξης της ρωσικής λογοτεχνίας», και ασχολήθηκε με την κριτική έργων της Μορδοβικής λογοτεχνίας.
Το 1950-59 εργάστηκε ως διευθυντής του Ερευνητικού Ινστιτούτου Γλωσσών, Ιστορίας, Λογοτεχνίας και Οικονομικών του Υπουργικού Συμβουλίου της Αρμοστείας της Μορδοβίας, όπου ήταν επικεφαλής του τμήματος λογοτεχνίας και συντάκτης του λογοτεχνικού και καλλιτεχνικού αλμανάκ με τίτλο «Изнямо» (Νίκη). Είχε σημαντική συνεισφορά στην κατάρτιση των σπουδαστών, στην ανάπτυξη της οικονομίας, του πολιτισμού και της δημόσιας εκπαίδευσης της ΑΣΣΔ της Μορδοβίας. Το ερευνητικό ινστιτούτο δημοσίευσε βιβλία για τη γλώσσα και τη λογοτεχνία, την ιστορία και την οικονομία, την εθνογραφία και την αρχαιολογία, ενισχύοντας τους δεσμούς με επιστήμονες από τη Μόσχα και τις αυτόνομες δημοκρατίες του Βόλγα.
Το 1958-1972 εργάστηκε ως λέκτορας και αναπληρωτής καθηγητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μορδοβίας, όπου δίδαξε ιστορία της μορδοβικής λογοτεχνίας, μεθόδους διδασκαλίας, σοσιαλιστικό ρεαλισμό και ιστορία της κριτικής της ρωσικής λογοτεχνικής. Στους αξιόλογους συναδέλφους του περιλαμβάνονταν οι Μ. Μ. Μπάκτιν, Ι. Ντ. Μπόρονιν, Α. Ι. Μασκαεβ, Ν. Φ. Τσιγκανόφ, Ν. Ι. Τσεράπκιν. Επίσης, δημοσίευσε κριτικά άρθρα στον Τύπο, συμμετείχε στα συνέδρια συγγραφέων, ασχολήθηκε με τη σύνταξη του περιοδικού «Сятко» (Ίσκρα) και με θέματα του θεάτρου.
Την περίοδο 1972-1983 ο Βασίλι ήταν επικεφαλής του τομέα μεθοδολογίας και λογοτεχνίας του Ινστιτούτου Εθνικών Σχολών του Υπουργείου Παιδείας στη Μόσχα.
Επιστημονικό έργο
Ο Βασίλι Γκορμπούνοφ έχει δημοσιεύσει πάνω από 100 έργα με θέμα την κριτική λογοτεχνίας (από το '40) και ~30 έργα για τη διδασκαλία φιλολογικών μαθημάτων στα εθνικά σχολεία ('70-'80).