Οστρογότθοι
Οι Γκρεουτούνγκοι και οι Οστρογότθοι πριν από τους Ούννους
Με βάση τον συγγραφέα του 6ου αιώνα Ιορδάνη, του οποίου η Getica είναι μια ιστορία της Οστρογοτθικής δυναστείας των Αμάλ, υπάρχει μια παράδοση που απλώς ταυτίζει τους Γκρεουτούνγκους με τους Οστρογότθους. Ο Ιορδάνης δεν αναφέρει καθόλου τους Γκρεουτούνγκους με αυτό το όνομα, αλλά προσδιόρισε τους Οστρογότθους βασιλείς της Ιταλίας, τη δυναστεία των Αμάλ, ως διαδόχους και απογόνους του βασιλιά Ερμανάριχου. Ο Ερμανάριχος περιγράφεται από τον πιο αξιόπιστο συγγραφέα της εποχής Αμμιανό Μαρκελλίνο ως βασιλιάς των Γκρεουτούνγκων, ωστόσο η οικογενειακή διαδοχή που περιγράφεται από τους δύο κλασικούς συγγραφείς είναι εντελώς διαφορετική και ο Αμμιανός θεωρείται πιο αξιόπιστη πηγή. Ο Ιορδάνης διευκρίνισε επίσης ότι γύρω στο 250 (την εποχή του αυτοκράτορα Φιλίππου του Άραβα που βασίλεψε 244–249) οι Οστρογότθοι διοικούντο από ένα βασιλιά που ονομαζόταν Οστρογότθα και είτε πήραν το όνομά τους από αυτόν τον «πατέρα των Οστρογότθων», είτε οι Οστρογότθοι και οι Βησιγότθοι πήραν αυτά τα ονόματα που σήμαιναν Ανατολικοί και Δυτικοί Γότθοι.. Οι σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο Ιορδάνης είναι αναξιόπιστος, ειδικά για γεγονότα πολύ πριν από την εποχή του, αλλά ορισμένοι, όπως ο Χέρβιγκ Βόλφραμ, υποστηρίζουν την ταύτιση των Γκρεουτούνγκων και των Οστρογότθων. Ο Βόλφραμ ακολουθεί τη θέση του Φραντς Αλτχάιμ ότι οι όροι Θερβίνγκοι και Γκρεουτούνγκοι ήταν παλαιότερα γεωγραφικά αναγνωριστικά που χρησιμοποιούσαν οι ξένοι για να περιγράψουν αυτούς τους Βησιγότθους και τους Οστρογότθους πριν περάσουν τον Δούναβη και ότι αυτή η ορολογία έπαψε να χρησιμοποιείται μετά το 400 περίπου, όταν πολλοί Γότθοι είχαν μετακομίσει στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Αντίθετα, σύμφωνα με τον ίδιο, οι όροι «Βησιγότθοι» και «Οστρογότθοι» χρησιμοποιήθηκαν από τους ίδιους τους λαούς για να αυτοχαρακτηριστούν και έτσι παρέμειναν σε χρήση. Προς υποστήριξη αυτού ο Βόλφραμ υποστηρίζει ότι είναι σημαντικό το γεγονός ότι οι Ρωμαίοι συγγραφείς είτε χρησιμοποίησαν ορολογία που αντιπαραβάλλει τους Θερβίνγκους και τους Γκρεουτούνγκους, είτε τους Βήσους/Βησιγότθους και τους Οστρογότθους, και δεν αναμείξαν ποτέ αυτά τα ζεύγη - για παράδειγμα, ποτέ δεν αντιπαράβαλαν Θερβίνγκους με Οστρογότθους. Όπως περιγράφηκε παραπάνω, υπάρχουν δύο παραδείγματα ρωμαϊκών κειμένων που συνδυάζουν τις γεωγραφικές και καυχησιολογικές ορολογίες του Βόλφραμ σαν να ήταν χωριστοί λαοί και αυτές είναι οι μόνες δύο πρώιμες αναφορές των Οστρογότθων πριν από τους Αμάλ. Για τον Βόλφραμ αυτές οι ορολογίες είναι λάθος να βλέπουν αυτούς τους λαούς ως ξεχωριστούς, αλλά σημειώνει ότι κανένας από τους δύο δεν έρχεται σε αντίθεση με αυτούς που θεωρεί ότι είναι οι γεωγραφικοί και καυχησιολογικοί όροι. Πρώτον, όπως προαναφέρθηκε, Οστρογότθοι και Γκρεουτούνγκοι αναφέρονται μαζί από τον ποιητή Κλαυδιανό και δεύτερον και τα τέσσερα ονόματα χρησιμοποιούνται μαζί στην αναξιόπιστη Historia Augusta για τον Αυτοκράτορα Κλαύδιο Γοτθικό ως "Gruthungi, Ostrogothi, Tervingi, Vesi". Ως δεύτερο επιχείρημα για αυτή τη γεωγραφική και καυχησιολογική αντίθεση ο Βόλφραμ αναφέρει τον Ζώσιμο να αναφέρεται στην ομάδα των «Σκύθων» βόρεια του Δούναβη μετά το 376 που ονομάζονταν «Γκρεουτούνγκοι» από τους βάρβαρους, υποστηρίζοντας ότι αυτοί «μπορούν μόνο» να είναι Θερβίνγκοι, και ότι αυτό δείχνει πώς το όνομα «Γκρεουτούνγκοι» χρησιμοποιείτο μόνο από ξένους. Ωστόσο, όπως προαναφέρθηκε, αυτοί οι Γκρεουτούνγκοι που αναφέρει ο Ζώσιμος είναι εκείνοι που ο Χήθερ και άλλοι ιστορικοί εξισώνουν με τους επαναστάτες Γκρεουτούνγκους που αναφέρθηκαν αργότερα από τον Κλαυδιανό στη Φρυγία το 399–400 και που, σύμφωνα με τον Κλαυδιανό, αναμείχθηκαν με τους Οστρογότθους.