cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αβαλόν
Ιστορία
Παρά τις οχυρώσεις του, το Αβαλόν δεν απέφυγε τις επιδρομές κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο. Το 1359, ο βασιλιάς Εδουάρδος Γ' της Αγγλίας, εγκατέστησε στρατεύματα στο Γκιγιόν, από όπου λεηλατούσαν το γειτονικό Αβαλόν, κάτι που συνεχίστηκε και αργότερα, παρά τη συνθήκη του Γκιγιόν και την αποχώρηση των στρατευμάτων, αφού μισθοφόροι συνέχισαν να λυμαίνονται την περιοχή.
Κατά την έναρξη του 15ου αιώνα οι οχυρώσεις της πόλεις ήταν ερείπια. Το 1419 και το 1421, με χρηματοδότηση των τότε δουκών Ιωάννη και Φιλίππου Γ΄, έγινε η ανακατασκευή τους. Ωστόσο, το 1433, ο Ζαν Εσπαϊγί (Jean Espailly), μισθοφόρος στην υπηρεσία του βασιλιά της Γαλλίας, κατέλαβε την πόλη για οκτώ μήνες. Θα χρειαστούν έξι εβδομάδες πολιορκίας από τον Δούκα Φίλιππο για να ανακαταληφθεί, αλλά μεγάλο τμήμα της κάηκε και καταστράφηκε ενώ χάθηκε ο μισός πληθυσμός της. Χρειάστηκαν είκοσι χρόνια για την πόλη για να ανακάμψει από αυτή τη δοκιμασία. Τα τείχη ανακατασκευάστηκαν, ενώ το 1453 υψώθηκε ένας τετράγωνος πύργος στο υψηλότερο σημείο του Αβαλόν, όπου τοποθετήθηκε ένα ρολόι και οι δρόμοι λιθοστρώθηκαν. Το 1543, ο πληθυσμός είχε σχεδόν τριπλασιαστεί, όμως οι Γαλλικοί θρησκευτικοί πόλεμοι (1562-98) προκάλεσαν μεγάλες ζημιές, ενώ ήλθε να προστεθεί και η ζοφερή περίοδος της πανούκλας (1531-1587). Το 1594 λεηλατήθηκε από τους ζηλωτές του δόγματος της παπικής Εκκλησίας.
Οικονομία
Στην πόλη και στην ευρύτερη περιοχή λειτουργούν βιομηχανίες τροφίμων (μπισκοτοποιίες, τζίντζερμπρεντ), εργοστάσια ελαστικών αυτοκινήτων και ρουλεμάν, πλεκτήρια και βυρσοδεψεία.
Διάφορα
Μια σπειροειδής πέτρινη σκάλα οδηγεί σε διαφορετικούς ορόφους, τα οποία φωτίζονται από καφασωτά παράθυρα. Οι δημοτικοί σύμβουλοι συνεδρίαζαν σε ένα δωμάτιο του πύργου, μέχρι το 1772. Στο τέλος του 18ου αιώνα, ο πύργος χρειάστηκε επείγουσα επισκευή και οι δημοτικοί σύμβουλοι πρότειναν τη κατεδάφισή του. Αλλά η βίαιη αντίδραση από τους κατοίκους, με επικεφαλής τον αρχιτέκτονα Jacques Nicolas Caristie, τους ανάγκασε να αλλάξουν απόφαση. Ο πύργος επισκευάστηκε και ανακατασκευάστηκε μεταξύ 1825 και 1835, ενώ εκεί απεικονίζεται ο θυρεός της πόλης.
Είναι το «σήμα κατατεθέν» του Αβαλόν και ένας «φρουρός» είναι παρών, μέρα και νύχτα. Χαρακτηρίστικε ως ιστορικό μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς το 1930. 240px|thumb|left|Το Ιστορικό Δημαρχείο του Αβαλόν
Επίσης, σώζονται ερείπια πύργων του 15ου αιώνα και προμαχώνων του 16ου αιώνα. Υπάρχει μουσείο με συλλογές έργων τέχνης από διάφορες εποχές.
HD 3
Το HD 3 είναι τριπλό αστρικό σύστημα το οποίο απέχει 450 έτη φωτός (139 παρσέκ) από τη Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα. Ο κύριος αστέρας του είναι φασματικού τύπου A1V και έχει φαινόμενο μέγεθος 6,71, είναι δηλαδή μετά βίας ορατός δια γυμνού οφθαλμού εφόσον επικρατούν βέλτιστες συνθήκες παρατήρησης. Οι άλλοι δύο αστέρες έχουν φαινόμενα μεγέθη 10,53 και 13,5 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου A Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) Κατηγορία:Τριπλά αστρικά συστήματα
Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο
Η Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο είναι πόλη και δήμος στο νότιο μέρος του Σάο Μιγκέλ στις Αζόρες, μια αυτόνομη περιφέρεια της Πορτογαλίας. Το 2011 ο πληθυσμός του δήμου ήταν 11.229 άτομα, σε μια έκταση 77.97 τ.χλμ. Η κυρίως πόλη που ενσωματώνει και τις αστικοποιημένες ενορίες Σάο Μιγκέλ και Σάο Πέδρο έχει 4.100 κατοίκους.
Ιστορία
Η Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο εμφανίζει το δημοτικό της σύνθημα Quis sicut deus?, στη σημαία και στο εθνόσημό της. Η λατινική αυτή φράση σημαίνει "Ποιος είναι σαν τον Θεό", αναφερόμενος στον Άγιο Μιχαήλ τον Αρχάγγελο από τον οποίο πήρε το όνομα του το νησί Σάο Μιγκέλ. Στα εβραϊκά το όνομα Μιχαήλ σημαίνει "αυτός που είναι σαν τον Θεό".
Η πόλη ιδρύθηκε στα μέσα του 15ου αιώνα από τον Γκονσάλου Βαζ Μποτέλιου. Το 1472 η πόλη έγινε βίλα (κωμόπολη). Σύντομα έγινε ο μεγαλύτερος οικισμός και η έδρα της διοίκησης του νησιού Σάο Μιγκέλ.
Η μεγαλύτερη τραγωδία για τις Αζόρες έγινε στις 20 Οκτωβρίου 1522 όταν ένας βίαιος σεισμός χτύπησε την περιοχή της Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο, την τότε πρωτεύουσα του αρχιπελάγους και τον σημαντικότερο οικισμό σε όλες τις Αζόρες. Κατά την διάρκεια του σεισμού και της επακόλουθης κατολισθήσεως, σκοτώθηκαν 5.000 άτομα. Ο τότε καπετάνιος-δονατάριος Ρούι Γκονσάλβες ντα Κάμαρα Β΄ διέφυγε της τραγωδίας. Παραθέριζε στην θερινή του οικία στην Λαγκόα την στιγμή της τραγωδίας. Πολλοί κάτοικοι θάφτηκαν κάτω από την κατολίσθηση και τα συντρίμμια. Λόγω της καταστροφής, η πρωτεύουσα του Σάο Μιγκέλ έγινε η Πόντα Ντελγκάντα, όπου ο καπετάνιος-δονατάριος εγκατέστησε την διοίκηση του σε μια κατοικία κοντά στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου. Ο βασιλιάς Ιωάννης Β΄ παραχώρησε καθεστώς πόλης στην Πόντα Ντελγκάντα στις 2 Απριλίου 1546, προσελκύοντας περισσότερους κατοίκους και αυξάνοντας το εμπόριο.
Μετά την ναυμαχία της Πόντα Ντελγκάντα το 1582 έξω από τις ακτές του Σάο Μιγκέλ, οι Ισπανοί νικητές εκτέλεσαν εκατοντάδες γάλλους και πορτογάλους αιχμαλώτους στην πόλη.
Η πόλη άρχισε να ευημερεί ξανά από τον 18ο αιώνα με τις φυτείες πορτοκαλιού και έπειτα από την παραγωγή ανανάδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΑζόρεςΚατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Πριγκίπισσα Μαρία της Ρουμανίας (1870-1874)
Η Μαρία της Ρουμανίας (Maria von Hohenzollern-Sigmaringen, 8 Σεπτεμβρίου 1870 - 9 Απριλίου 1874) ήταν το μοναδικό παιδί του Καρόλου Α΄ της Ρουμανίας και της συζύγου του, Ελισάβετ του Βιντ.
Ζωή
Η Μαρία γεννήθηκε στο Βουκουρέστι ως η πρώτη Πριγκίπισσα της Ρουμανίας, η οποία ανήκε επίσης στον Οίκο του Χόεντσολλερν-Ζιγκμαρίνγκεν, στις 8 Σεπτεμβρίου [παλαιό ημερολόγιο: 27 Αυγούστου] του 1870. Μετά από ένα μήνα, βαφτίστηκε ως Ορθόδοξη στο μοναστήρι του Κοτροτσένι (κοντά στο χώρο του σημερινού παλατιού Κοτροτσένι). Στην οικογένειά της, την αποκαλούσαν "Μαρίτσεν" (πιθανόν από τη γερμανική καταγωγή των παππούδων της) ή "Ίττυ" (που βγαίνει από τη λέξη "μικρό"). Όλοι όσοι ήξεραν τη Μαρία την περιέγραψαν ως ένα όμορφο και ανεπτυγμένο για την ηλικία του παιδί, και κοίταζε χάρτες και να προσδιορίσει διαφορετικές χώρες για διασκέδασή της όταν ήταν μόλις δυόμισι ετών. Λέγεται ότι λίγο πριν πεθάνει, η Πριγκίπισσα Μαρία είπε στη μητέρα της ότι κάποια μέρα θα ήθελε να οδηγήσει ένα αστέρι.
Η Μαρία δεν είχε καμία προοπτική να κληρονομήσει το θρόνο του πατέρα της. Το Σύνταγμα του 1866 περιόρισε τη διαδοχή μόνο στους άνδρες.
Θάνατος
Η κηδεία πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία Κοτροτσένι στο εσωτερικό του βασιλικού παλατιού Κοτροτσένι. Το φέρετρο ήταν καλυμμένο με λευκό σατέν, με ασημένια στολίδια δαντέλας και ήταν τόσο μεγάλο όσο ένα για έναν ενήλικα, επειδή το σώμα της Πριγκίπισσας περιτυλίχθηκε με διάφορα φυλλάδια μικρότερου μεγέθους τοποθετημένα το ένα μέσα στο άλλο. Μετά τη θρησκευτική υπηρεσία στην ρουμανική ορθόδοξη ιεροτελεστία, το φέρετρο οδηγήθηκε μέσα από τους κήπους του παλατιού στον τάφο δίπλα στην εκκλησία του παλατιού. Αυτοί οι κήποι ήταν οι αγαπημένοι χώροι παιχνιδιού για τη νεαρή πριγκίπισσα, όπου μόλις πριν έξι μέρες είχε παίξει εκεί με τη γκουβερνάντα της.
Κληρονομιά
Σ' ένα άλλο γράμμα στον Lascăr Catargiu έγραψε: "«Η πιο γλυκιά μνήμη που η χαμένη μας κόρη μας έχει αφήσει ως ανεκτίμητο θησαυρό είναι η απεριόριστη αγάπη της για τη χώρα στην οποία γεννήθηκε, μια αγάπη τόσο έντονη που, παρά την τρυφερή ηλικία της, την έκανε να αισθανθεί τα χτυπήματα της νοσταλγίας κατά την πρώτη της παραμονή στο εξωτερικό .»"
Ο θάνατος του μοναδικού τους παιδιού επιδείνωσε τη σχέση του Καρόλου και της Ελισάβετ και δεν έκαναν άλλα παιδιά. Το 1875, ο Karl Storck δημιούργησε μια προτομή της κοιμισμένης Πριγκίπισσας, η οποία ανεγέρθηκε από τον τάφο της. Αυτή η προτομή ενέπνευσε την Ελισάβετ να γράφει πολλά συναισθηματικά ποιήματα. Όταν η Βασίλισσα Ελισάβετ πέθανε το 1916, σύμφωνα με τις επιθυμίες της, τα απομεινάρια της κόρης της ξεθάφτηκαν και η κασετίνα τοποθετήθηκε στο φέρετρο της για τη δημόσια πομπή. Η μητέρα και η κόρη στη συνέχεια θάφτηκαν μαζί στον ίδιο τάφο στον καθεδρικό ναό Curtea de Argeş. Στο παλάτι Elisabeta, μπορεί κανείς να δει ακόμα ένα έπιπλα του 1880, το οποίο περιέχει ένα γύψινο καλούπι από την Πριγκίπισσα όταν ήταν βρέφος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ρουμανίας
Μανγκούπ
Το Μανγκούπ (Мангуп, Мангуп, Mangup), επίσης γνωστό ως Μανγκούπ Καλέ (kale σημαίνει "φρούριο" στα τούρκικα), είναι ιστορικό φρούριο στην Κριμαία, το οποίο ευρίσκεται επί ενός οροπεδίου σε απόσταση περίπου 14 χιλιομέτρων στα ανατολικά της Σεβαστούπολης (πρώην Χερσονήσου).
Θεόδωρος Ράλλης
Ο Θεόδωρος Ιακώβου Ράλλης (Κωνσταντινούπολη, 16 Φεβρουαρίου 1852 – Λονδίνο, 2 Οκτωβρίου 1909), γνωστός και ως Théodore Jacques Ralli ή Rallis, ήταν Έλληνας ζωγράφος της «γαλλικής ακαδημαϊκής σχολής» του ύστερου 19ου αιώνα. Σήμερα θεωρείται ο πιο χαρακτηριστικός Έλληνας οριενταλιστής ζωγράφος.
Μανγκούπ
Κατά τον πρότερο Μεσαίωνα ήταν γνωστό υπό την ονομασία Δόρος ή Δόρυ από τους Βυζαντινούς, ενώ αργότερα έλαβε την κιπτσακική ονομασία Μανγκούπ.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Βυζαντινό ιστορικό του 6ου αιώνα, Προκόπιο τον Καισαρέα, η περιοχή του Δόριου ή Δόρεος εποικίστηκε από Οστρογότθους, οι οποίοι αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τον Θεοδώριχο τον Μέγα στην εισβολή του στην Ιταλία στη διάρκεια της δεκαετίας του 490, σηματοδοτώντας την απαρχή των Κριμαϊκών Γότθων και της πατρίδας τους, της Γοτθίας. Αρχαιολογικές ανασκαφές απέδειξαν την ανέγερση Χριστιανικών βασιλικών, οχυρώσεων και σπηλαιωδών οικισμών (πέραν του Μανγκούπ, επίσης στο Εσκί Κερμέν κτλ.) κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα. Προς τα τέλη του 7ου ή στις αρχές του 8ου αιώνα, μια νέα επισκοπή, η Μητρόπολη Δόρεος, ιδρύθηκε στην περιοχή. Η Κριμαϊκή Γοτθία κατακτήθηκε από τους Χαζάρους στις αρχές του 8ου αιώνα, ενώ αργότερα κατά τη διάρκεια του 8ου αιώνα αποτέλεσε την εστία μιας ανεπιτυχούς εξέγερσης των Γότθων εναντίον των Χαζάρων, της οποίας ηγήθηκε ο Επίσκοπος Ιωάννης της Γοτθίας.
Ως αποτέλεσμα της κατάληψης από τους Χαζάρους, η ονομασία Δόρυ/Δόρος εξαφανίστηκε μετά τον 9ο αιώνα και αντικαταστήθηκε με το Μανγκούπ, η πρώτη αναφορά στο οποίο γίνεται προς το 960, αν και θεωρείται η πρότερη μεσαιωνική ονομασία να διασώθηκε υπό τη μορφή παραφθοράς εντός της ονομασίας του Πριγκιπάτου της Θεοδωρούς, το οποίο υφίστατο στην περιοχή κατά τη διάρκεια του Ύστερου Μεσαίωνα. Στα μέσα του 10ου αιώνα, οι Κριμαϊκοί Γότθοι ήσαν βασσάλοι των Χαζάρων, προτού τεθούν υπό την επιρροή μεταξύ τους ανταγωνιζόμενων δυνάμεων: των Ρως του Κιέβου και της φυλετικής συνομοσπονδίας των Κιπτσάκων. Η πόλη επλήγη σε σημαντικό βαθμό από έναν σεισμό στη διάρκεια του 11ου αιώνα, ωστόσο πέτυχε να διατηρήσει την αυτονομία της κατά τη διάρκεια της κατάκτησης της Κριμαίας από τους Μογγόλους, αν υποχρεώθηκε στην καταβολή φόρου υποτέλειας προς τον Μέγα Χάνο.
Θεόδωρος Ράλλης
Βιογραφία
Πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια στην Ελλάδα, την Μικρά Ασία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο, προκειμένου να συγκεντρώσει υλικό για τα έργα του. Μοίρασε τη ζωή του ανάμεσα στο Παρίσι και το Κάιρο της Αιγύπτου, όπου διατηρούσε δεύτερο εργαστήριο.
Μανγκούπ
Ιστορία
Προς το 1223, οι πόλεις της Γοτθίας θεωρείται πως υπήρξαν φόρου υποτελείς προς την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, ενώ προς τα τέλη του 13ου/αρχές του 14ου αιώνα το Μανγκούπ κατέστη πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Θεοδωρούς, του οποίου η εξουσιάζουσα τάξη διατηρούσε τις βυζαντινές παραδόσεις και τη χρήση της ελληνικής γλώσσας. Η εξουσιάζουσα δυναστεία, η οποία καταγόταν από την περιοχή της Τραπεζούντας, ονομαζόταν Οικογένεια Γαβρά (στα ελληνικά) ή Τσόουρα (στα τούρκικα). Κατά τα τέλη του 14ου αιώνα, ένας κλάδος της δυναστείας μετανάστευσε στη Μόσχα, όπου και ίδρυσε το Μοναστήρι Σιμόνοφ. Οι Χοβρίν, όπως έγιναν στη συνέχεια γνωστοί, ήσαν κληρονομικοί θησαυροφύλακες της Μοσχοβίας. Στη διάρκεια του 16ου αιώνα, μετέτρεψαν το όνομά τους σε Γκολοβίν.
Μεταξύ του 1395 και του 1404, η Θεωδορώ ευρισκόταν υπό τον έλεγχο του Τιμούρ, ωστόσο ο πρίγκιπάς της, Αλέξιος, πέτυχε να ανακτήσει την ανεξαρτησία του μετά τον θάνατο του Τιμούρ, ενώ οι διάδοχοί του τη διατήρησαν έως την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς το 1475. Το 1475, ο Στέφανος Γ΄ της Μολδαβίας απέστειλε τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Γαβρά, στο Μανγκούπ με στόχο την αντικατάσταση του τοπικού άρχοντα ο οποίος καταγόταν από την οικογένεια των Γαβράδων, ενώ ήταν αδερφός του ίδιου του Αλέξανδρου και, ταυτόχρονα, βασσάλος των Οθωμανών. Τον Μάιο του ιδίου έτους, ο Οθωμανός διοικητής Γκεντίκ Αχμέτ Πασά κατέλαβε την Κάφφα, ενώ προς τα τέλη του ιδίου έτους, έπειτα από διάρκειας πέντε μηνών πολιορκίας του Μανγκούπ, η πόλη έπεσε στα χέρια του κατακτητή. Ενώ το μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου της Κριμαίας παρέμεινε τμήμα του Κριμαϊκού Χαγανάτου, πλέον βασσάλου των Οθωμανών, τα πρώην εδάφη της Θεοδωρούς, καθώς και η Νότια Κριμαία διοικούνταν απευθείας από την Υψηλή Πύλη.
Θεόδωρος Ράλλης
Βιογραφία
Το 1881 νυμφεύθηκε την Ιουλία Μαυροκορδάτου, με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Αικατερίνη (1882–1948), μετέπειτα σύζυγο Νικολάου Πολίτη. Η σύζυγός του πέθανε το 1888, σε ηλικία μόλις 29 ετών, και το 1895 ξαναπαντρεύτηκε με τη Μαρία Μαυρομιχάλη, αλλά χώρισε λίγο καιρό αργότερα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 και μέχρι τον θάνατό του, εξέθεσε κατ' επανάληψη πίνακές του στην Αθήνα, λόγω και της στενής φιλίας του με τον Δημήτριο Βικέλα.
Μανγκούπ
Ιστορία
Η αναπόφευκτη παρακμή της πόλης συνεχίστηκε. Το 1774, το φρούριο εγκαταλείφθηκε από την οθωμανική φρουρά του. Οι τελευταίοι κάτοικοι, μια ολιγομελής κοινότητα Καραϊτών, εγκατέλειψαν τη συγκεκριμένη τοποθεσία στη διάρκεια της δεκαετίας του 1790.
Θεόδωρος Ράλλης
Σημαντικές εκθέσεις
Το 1875 πηγαίνει στο Παρίσι και την ίδια χρονιά παράλληλα με τους σπουδές του στη Σχολή Καλών Τεχνών και την ενασχόλησή του στο εργαστήριο ζωγραφικής του Ζερόμ εργάζεται ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης και την περίοδο 1875-82 τα έργα του εμφανίζονται συχνά στις εκθέσεις της Εταιρείας Γάλλων Καλλιτεχνών και λίγο αργότερα στις εκθέσεις της Βασιλικής Ακαδημίας του Λονδίνου.
Μανγκούπ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κριμαϊκοί Γότθοι Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κριμαία Κατηγορία:Κάστρα στην Ουκρανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Σεβαστούπολη
Θεόδωρος Ράλλης
Το έργο του
Επηρεασμένος από τον Ζερόμ, ο Ράλλης ασχολήθηκε και αυτός με θέματα της Ανατολής, η οποία φάνταζε εξωτική στα μάτια των Ευρωπαίων. Εντούτοις, τα έργα του αποδίδουν σκηνές της Ανατολής της εποχής του ζωγράφου (και όχι μιας άλλης μακρινής εποχής) και χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερο ρεαλισμό και αυθεντικότητα. Το πρώτο γνωστό και ενυπόγραφο έργο του είναι: Ο Αιγύπτιος στρατιώτης 1878 προσπάθεια στην οποία διαπιστώνεται τόσο η απόλυτη κατοχή των τύπων της ακαδημαϊκής ζωγραφικής, όσο και η επίδραση των κατακτήσεων του δασκάλου του Ζερόμ.
Αγαπημένο του θέμα αποτέλεσαν οι θρησκευτικές σκηνές του ορθόδοξου ελληνισμού, στις οποίες τα πρόσωπα παρουσιάζονται με μοναδική ευλάβεια και αθωότητα. Ωστόσο, μερικά από αυτά τα έργα δείχνουν μια αφέλεια που τείνει προς την ρομαντική (και ιδιαιτέρως εθνικιστική) κοινοτοπία των ακαδημαϊκών ζωγράφων του 19ου αιώνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αφελούς τάσης είναι Η λεία (Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου), ο πίνακας που παρουσιάζει το εσωτερικό μιας εκκλησίας ρημαγμένης και μία πανέμορφη Ελληνίδα δεμένη ημίγυμνη επάνω σε έναν κίονα του ναού. Ο θεατής υποθέτει προς πρόκειται για έργο αλλόθρησκων βαρβάρων επιδρομέων, που δεν ξέρουν να εκτιμούν το καλό και το ωραίο.
Αναγεννησιακός ρυθμός
Κατηγορία:Αναγέννηση Κατηγορία:Αρχιτεκτονική
Οσκάρ ντος Σάντος Εμποάμπα Ζούνιορ
Ο Οσκάρ ντος Σάντος Εμποάμπα Ζούνιορ (Oscar dos Santos Emboaba Júnior, Αμερικάνα, 9 Σεπτεμβρίου 1991-), γνωστός ως Οσκάρ ή Όσκαρ, είναι διεθνής Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην Τσέλσι. Πλέον αγωνίζεται στην Κίνα για λογαριασμό της Σανγκάη SIPG ΦΚ.
Καριέρα σε ποδοσφαιρικές ομάδες
Ο Οσκάρ ξεκίνησε από τα παιδικά τμήματα αρχικά της Ουνιάο Μπαρμπαρένσε και στη συνέχεια της Σάο Πάολο. Από το 2008 μπήκε στην ανδρική ομάδα του συλλόγου. Το 2010 λόγω έλλειψης ευκαιριών και επικαλούμενος καθυστερημένες πληρωμές ο Οσκάρ ζήτησε να λυθεί το συμβόλαιο του και πήγε στην αντίπαλη ΣΚ Ιντερνασιονάλ. Η Σάο Πάολο άσκησε εφέσεις όμως με αποτέλεσμα ο Οσκάρ να μη μπορέσει να αγωνιστεί σε κρίσιμα παιχνίδια του Κόπα Λιμπερταδόρες για τη νέα του ομάδα. Τελικά οι 2 σύλλογοι ήρθαν σε συμβιβασμό στις 30 Μαΐου 2012 και ο Οσκάρ έγινε επίσημα παίκτης της Ιντερνασιονάλ για περίπου € 6 εκατομμύρια.
Περίπου 2 μήνες αργότερα, ο Οσκάρ πήρε μεταγραφή για την αγγλική Τσέλσι. Έκανε εντυπωσιακή αρχή στην Πρέμιερ Λιγκ και καθιερώθηκε γρήγορα στη βασική ενδεκάδα, πετυχαίνοντας 4 γκολ και παρέχοντας 7 ασίστ. Στο Τσάμπιονς Λίγκ πέτυχε επίσης 5 γκολ στα 6 παιχνίδια της Τσέλσι στο θεσμό μέχρι τον αποκλεισμό της. Στα παιχνίδια της ομάδας στο Γιουρόπα Λιγκ ήταν συνήθως αναπληρωματικός αλλά στον τελικό ενάντια στη Μπενφίκα έπαιξε τα 90 λεπτά, βοηθώντας την ομάδα του να κατακτήσει τον τίτλο. Στη δεύτερη σεζόν του με τον λονδρέζικο σύλλογο συνέχισε να είναι βασικός συνεισφέροντας 8 γκολ.
Διεθνής καριέρα
Ο Οσκάρ κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο U20 με την εθνική του ομάδα το 2011, πετυχαίνοντας και τα 3 γκολ της ομάδας του στον τελικό στη νίκη με 3:2 ενάντια στην Πορτογαλία. Λόγω των καλών του εμφανίσεων πήρε πρόσκληση για την ανδρική ομάδα και έκανε το ντεμπούτο του στις 15 Σεπτεμβρίου του 2011 ενάντια στην Αργεντινή. Συμμετείχε το 2012 με την ολυμπιακή ομάδα στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Έπαιξε και στους 6 αγώνες μέχρι τον τελικό, όπου η Βραζιλία γνώρισε την ήττα από το Μεξικό με 3-1. Τον επόμενο χρόνο πήρe μέρος στην κατάκτηση του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών, όντας βασικός σε όλους τους αγώνες. Ο Φελίπε Σκολάρι τον συμπεριέλαβε στην αποστολή της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Στον πρώτο αγώνα σφράγισε τη νίκη της ομάδας του επί της Κροατίας γράφοντας το 3-1 με όμορφο τεχνικό σουτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1899
Στην Ελλάδα διεξήχθησαν Κοινοβουλευτικές εκλογές στις 7 Φεβρουαρίου 1899. Το Νεωτεριστικό Κόμμα (του από το 1896 νεκρού Χαρίλαου Τρικούπη) αναδείχτηκε ως η μεγαλύτερη δύναμη στο κοινοβούλιο, με 110 από τις 235 έδρες και έτσι μετά τις εκλογές πρωθυπουργός έγινε ο νέος αρχηγός του Γεώργιος Θεοτόκης.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Μιχάλης Παπάζογλου
Ο Μιχάλης Παπάζογλου (1892 - 1960) ήταν Έλληνας αθλητής γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη. Υπήρξε αθλητής του στίβου, ποδοσφαιριστής και παράγοντας του Παναθηναϊκού, καθώς και μέλος της Εθνικής Αντίστασης την περίοδο της Κατοχής.
Σταδιοδρομία
Αγωνίστηκε στην ομάδα Κατικιόι Χαλκηδόνας της Κωνσταντινούπολης η οποία είχε για σήμα το τριφύλλι. Επιτυχημένη ήταν η παρουσία του στον ακοντισμό και τη δισκοβολία. Από το 1912 έως το 1919, αγωνίστηκε με επιτυχία στον Παναθηναϊκό. Αναφέρεται η παρουσία του και στο πρωτάθλημα το 1911. Ήταν βασικό μέλος της ποδοσφαιρικής ομάδας στη θέση του μέσου και του επιθετικού.
Πρότεινε να είναι το τριφύλλι το σήμα της ομάδας του Παναθηναϊκού το οποίο υιοθετήθηκε ως έμβλημα του συλλόγου το 1918. Από το 1921 εντάχθηκε στη διοίκηση του Παναθηναϊκού ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, Αντιπρόεδρος, Ταμίας, Γενικός Αρχηγός ή Γενικός Γραμματέας μέχρι και το τέλος τη ζωής του τον Φεβρουάριο του 1960. Είναι ο μακροβιότερος Γενικός Γραμματέας στην ιστορία του Παναθηναϊκού.
Ο Μιχάλης Παπάζογλου ήταν ο βασικός εμπνευστής της Παναθηναϊκής Ιδέας, δηλαδή της ιδέας για ένα νέο για τα δεδομένα του ελληνικού αθλητισμού σωματείο, το οποίο θα καλλιεργεί με επιτυχία όσο το δυνατόν περισσότερα διαφορετικά αθλήματα. Κάτι που θα γινόταν πράξη με τη συνεισφορά και των άλλων τριών της ηγετικής τετράδας του συλλόγου (Καλαφάτη, Πανουργιά και Νικολαΐδη).
Στον Παπάζογλου ανήκουν τα ακόλουθα λόγια. Ειπώθηκαν στη Γενική Συνέλευση του Παναθηναϊκού Α.Ο. το 1948:
Απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1960. Υπήρξε ιδιοκτήτης τουριστικού γραφείου.
Αντιστασιακή δράση στην Κατοχή
Καταδικάστηκε σε θάνατο από γερμανικό στρατοδικείο στις 2 Δεκεμβρίου του 1942. Στις φυλακές Αβέρωφ πέρασε μαρτυρικές μέρες. Βασανίστηκε και είδε συντρόφους και φίλους του να εκτελούνται. Στις 5 Ιανουαρίου 1943 αποχαιρέτησε για τελευταία φορά τους Ιβάνωφ και Δημήτρη Γιαννάτο (ιδρυτή του τμήματος μπάσκετ του Παναθηναϊκού), οι οποίοι εκτελέστηκαν. Σύμφωνα με την έρευνα του βιβλίου Λεωφόρος Ηρώων (δημοσιεύονται μαρτυρίες του ίδιου του Παπάζογλου), έπειτα από πιέσεις ανθρώπων του αθλητισμού, του δόθηκε χάρη. Παρέμεινε, ωστόσο, σε καθεστώς ομηρίας και κινδύνευε καθημερινά να εκτελεστεί. Προσποιήθηκε τον φρενοβλαβή και μεταφέρθηκε στην ψυχιατρική πτέρυγα του Αιγινήτειου Νοσοκομείου με σκοπό να αποδράσει. Όμως τον Ιούνιο του 1944 οι Γερμανοί τον έστειλαν ξανά στις φυλακές Αβέρωφ και τον έκλεισαν στην απομόνωση των ομήρων. Τον Σεπτέμβριο του 1944, όταν ξεκίνησαν εκτελέσεις ομήρων, ο Παπάζογλου απέδρασε με τη βοήθεια τριών υπενωμοταρχών και παρέμεινε κρυμμένος τους επόμενους μήνες μέχρι το τέλος της κατοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της δισκοβολίας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του ακοντισμού Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Παράγοντες ΠΑΟ Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Barbie
μικρογραφία|Το λογότυπο της Barbie μικρογραφία|Barbie «Μαλιμπού» Η Βarbie είναι κούκλα μόδας που κατασκευάστηκε από την αμερικανική εταιρεία παιχνιδιών, Mattel και ξεκίνησε να παράγεται το Μάρτιο του 1959. Η Αμερικανίδα επιχειρηματίας Ρουθ Χάντλερ χρησιμοποίησε τη γερμανική κούκλα Bild Lilli ως πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία της Barbie.
Δημιουργία
Η Ρουθ Χάντλερ παρακολουθούσε την κόρη της, Μπάρμπαρα, να παίζει με τις χάρτινες κούκλες της και παρατήρησε ότι της άρεσε να δίνει τους δίνει ρόλους ενηλίκων. Την εποχή εκείνη, οι περισσότερες κούκλες για παιδιά ήταν αναπαραστάσεις βρεφών. Συνειδητοποιώντας ότι ίσως υπάρχει ένα κενό στην αγορά, η Χάντλερ πρότεινε στον άντρα της, Έλιοτ (συνιδρυτή της εταιρείας Mattel), την ιδέα της ενήλικης κούκλας. Αυτός δεν ενθουσιάστηκε με την ιδέα, όπως και οι διευθυντές της εταιρείας.
Η Χάντλερ, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Ευρώπη το 1956 μαζί με τα παιδιά της Μπάρμπαρα και Κένεθ, βρήκε τυχαία μια γερμανική κούκλα-παιχνίδι, που ονομαζόταν Bild Lilli. Η κούκλα αυτή είχε ακριβώς τις αναλογίες που είχε η Χάντλερ στο μυαλό της για την ιδέα της ενήλικης κούκλας. Η Bild Lilli βασιζόταν σε μια δημοφιλή χαρακτήρα που εμφανιζόταν σε ένα comic strip του Ράινχαρντ Μπόιτιν, για την εφημερίδα Bild-Zeitung. Η Lilli πουλήθηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία το 1955 και παρ'όλο που αρχικά είχε βγει στην αγορά μόνο για ενήλικες, έγινε δημοφιλής στα παιδιά, στα οποία άρεσε να την ντύνουν με σύνολα που πωλούνταν ξεχωριστά.
Πρώτες κούκλες
Μετά την επιστροφή της στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Χάντλερ, επαναδιατύπωσε το σχεδιασμό της κούκλας (με τη βοήθεια του μηχανικού Τζακ Ράιαν) και στην κούκλα δόθηκε το όνομα «Barbie» από την κόρη της Ρουθ, Μπάρμπαρα. Η κούκλα έκανε το ντεμπούτο της στο American International Toy Fair, στη Νέα Υόρκη, στις 9 Μαρτίου του 1959. Η ημερομηνία αυτή χρησιμοποιείται επίσημα ως τα γενέθλια της διάσημης κούκλας. Η εταιρεία Mattel απέκτησε τα δικαιώματα της Bild Lilli το 1964 και σταμάτησε την παραγωγή της. Η πρώτη κούκλα Barbie φορούσε ένα μαύρο και άσπρο ριγέ μαγιώ και τα μαλλιά της ήταν αλογοουρά. Ήταν διαθέσιμη είτε με ξανθά είτε με μαύρα μαλλιά. Τα ρούχα της ήταν σχεδιασμένα από τον σχεδιαστή μόδας Σάρλοτ Τζόνσον, της εταιρείας Mattel. Οι πρώτες κούκλες Barbie είχαν κατασκευαστεί στην Ιαπωνία, με τα ρούχα τους ραμμένα στο χέρι από τους Ιάπωνες.
Αλλαγές
Η εμφάνιση της Barbie έχει αλλάξει πολλές φορές, κυρίως το 1971, όποτε και τα μάτια της κούκλας προσαρμόστηκαν για να κοιτάζει μπροστά, και όχι με πλάγια ματιά όπως το αρχικό μοντέλο.
Κριτική και θαυμασμός
Μια νέα έκδοση της Barbie που σχεδιάστηκε στο Λος Άντζελες, απευθυνόταν σε ενήλικες συλλέκτες και κυκλοφόρησε στα τέλη του 2011. Η έκδοση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από τα ΜΜΕ, καθώς έφερε σε μέρη του "σώματός της" διάφορα τατουάζ, ενώ αρκετές είχαν μη φυσιολογικές αποχρώσεις μαλλιών (π.χ. ροζ). Το περιοδικό U.S. News & World Report έγραψε:«αυτή η νέα Barbie με τατουάζ είναι κατάλληλη για τα παιδιά;». Παρ' όλα αυτά, αρκετοί γονείς στάθηκαν στο γεγονός ότι, το συγκεκριμένο στυλ εκφράζει περισσότερο την ποπ κουλτούρα και τη σύγχρονη μόδα, αφού οι περισσότεροι ποπ σταρ υιοθετούν την εμφάνιση αυτή. Η Barbie αποτελεί είδος της παγκόσμιας ιστορίας παιχνιδιών.
Νυαμουέζι
Οι Νυαμουέζι είναι μια από τις φυλές Μπαντού της Ανατολικής Αφρικής. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εθνικότητα της Τανζανίας. Τα αρχέγονα εδάφη της φυλής είναι οι επαρχίες στην Ταμπόρα, Σινγκίντα, Σινυάνγκα και Κατάβι. Οι Νυαμουέζι, έχουν συγγενικούς δεσμούς με τη φυλή Σουκούμα. Ο όρος Νυαμουέζι (πληθ. Ουανυαμουέζι), προέρχεται από τη γλώσσα Σουαχίλι και σημαίνει «οι άνθρωποι της Δύσης».
Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Λιοπέσι Αττικής (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Λιοπέσι Αττικής μπορεί να αναφερόμαστε σε:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ιωάννα Κουτσουράδη
Η Ιωάννα Κουτσουράδη τούρκικα İoanna Kuçuradi, (γενν. 4 Οκτωβρίου 1936) είναι Ελληνίδα φιλόσοφος, πρόεδρος της Φιλοσοφικής Εταιρίας της Τουρκίας και τακτική καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Μαλτεπέ της Κωνσταντινούπολης.
Βιογραφικό
Υπήρξε ιδρυτής και επικεφαλής του Τμήματος Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Χασετέπε της Άγκυρας, όπου επίσης δίδαξε ως καθηγήτρια της Φιλοσοφίας. Από το 1997 ως το 2005 η Κουτσουράδη ήταν ιδρυτική διευθύντρια του Κέντρου Ερεύνης και Εφαρμογής της Φιλοσοφίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Πανεπιστημίο Χασετέπε. Επίσης κατέχει την έδρα της Φιλοσοφίας της UNESCO από το 1998. Από το 2006, διδάσκει φιλοσοφία και εκτελεί καθήκοντα διευθύντριας του Κέντρου Ερεύνης και Εφαρμογής των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Πανεπιστήμιο Μαλτεπέ.
Θέσεις
Η Κουτσουράδη κατέχει την έδρα της UNESCO της Φιλοσοφίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από το 1998 στο Πανεπιστήμιο Χασετέπε και από το 2009 στο Πανεπιστήμιο Μαλτεπέ.
Επίσης, είναι διευθύντρια του Κέντρου Ερεύνης και Εφαρμογής των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Πανεπιστήμιο Μαλτέπε. Εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολη, στο Πανεπιστήμιο Ατατούρκ, στα Πανεπιστήμια Χασετέπε και Γεντιτέπε από το 1959.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Κορωπί
Το Κορωπί είναι πόλη της Ανατολικής Αττικής, μέρος της μητροπολιτικής περιοχής της Αθήνας στα Μεσόγεια, και έδρα του Δήμου Κρωπίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 19.164 μόνιμους κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 120 μέτρων. Η οικιστική ζώνη είναι διαχωρισμένη από τη βιομηχανική, ενώ στα όρια του δήμου υπάγεται και η παράκτια συνοικία της Αγίας Μαρίνας. Επικοινωνεί με το κέντρο της Αθήνας μέσω των νοτίων προαστίων, από τη λεωφόρο Βάρης-Κορωπίου. Επίσης βρίσκεται κοντά στο σταθμό του μετρό και προαστιακού «Κορωπί», την Αττική Οδό και το αεροδρόμιο των Σπάτων.
Το Κορωπί υπήρξε από την αρχαιότητα ως δήμος Σφηττού της αρχαίας Αθήνας. Καθεδρικός Ναός είναι ο Ναός της Αναλήψεως του Κυρίου, με παλαιότερο το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που τοιχογραφήθηκε από τον Γεώργιο Μάρκου το 1732. Στην περιοχή υπάρχουν πολυάριθμοι βυζαντινοί και μεταβυζαντινοί ναοί όπως εκείνος της Ζωοδόχου Πηγής, των Αγίων Ασωμάτων, υου Αγίου Βασιλείου, της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και πολλά άλλα. Επίσης, το Κορωπί υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Το 1922 ξεκίνησε να λειτουργεί το 1ο Γυμνάσιο Κορωπίου, που ήταν τότε το μοναδικό Γυμνάσιο των Μεσογείων. Λίγο πιο έξω από την πόλη εκτείνονται απέραντες αγροτικές εκτάσεις. Το έδαφος είναι πολύ γόνιμο (κάτι το συνηθισμένο στα Μεσόγεια) και καλλιεργούνται σε αυτό πλήθος προϊόντων, με σημαντικότερα τα αμπέλια, τις ελιές, τις συκιές, το μέλι, τις φιστικιές και τα λαχανικά.
Προϊστορία και αρχαιότητα
thumb|left|Τα κατάλοιπα του προϊστορικού οικισμού που σώζονται δίπλα στο κέντρο υγείας Κορωπίου Στο βόρειο τμήμα του οικισμού, εκεί όπου βρίσκεται το Κέντρο Υγείας Κορωπίου, έχει ανασκαφεί μεγάλος οικισμός της εποχής του Χαλκού. Εντοπίστηκε το 1985, κατά την ανέγερση του κέντρου υγείας, και το 2000-03 στο δίπλα αγροτεμάχιο. Σωστικές ανασκαφές έλαβαν χώρα σε δίπλα αγροτεμάχια το 2006-08. Ο οικισμός έχει συνολική έκταση 500 τετραγωνικά μέτρα και είναι ο μεγαλύτερος γνωστός οικισμός της περιόδου στην Αττική. Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης χρονολογούνται από την πρωτοελλαδική περίοδο Ι, ενώ ο οικισμός αναπτύχθηκε κατά την πρωτοελλαδική περίοδο ΙΙ (περίπου 3η χιλιετία π.Χ.). Κύριο χαρακτηριστικό του είναι η ύπαρξη κεντρικού δρόμου, σε άξονα βορρά-νότου, πλάτους περίπου 2,3 μέτρων κατασκευασμένο από σκληρό υλικό, ο οποίος υποδηλώνει κεντρικό σχεδιασμό. Βρέθηκαν επίσης θραύσματα αγγείων, λεπίδες οψιδιανού, λίθινα εργαλεία, οστά ζώων, ελάχιστα χάλκινα αντικείμενα και κεφαλή με λαιμό μαρμάρινου ειδωλίου. Ο οικισμός της ίδιας περιόδου έχει εντοπιστεί στη θέση Λαμπρικά, στο ύψωμα Κόντρα Γκλιάτε. Ο οικισμός εκτεινόταν πέρα από την κορυφή και στην ανατολική και δυτική πλαγιά του λόφου. Η θέση άρχισε να κατοικείται την 4η χιλιετία π.Χ. αλλά εγκαταλείφθηκε στις αρχές της 3ης χιλιετίας π.Χ. και στην ίδια θέση άκμασε οικισμός κατά τους μυκηναϊκούς χρόνους. Στη θέση Βουρβάτσι, βορειοδυτικά του λόφου, έχει εντοπιστεί μεγάλο νεκροταφείο των μυκηναϊκών χρόνων.
Κατά την αρχαιότητα στην περιοχή του Κορωπίου βρίσκονταν δύο δήμοι, ο Σφηττός και οι Λαμπτρές. Ο Σφηττός βρισκόταν στην περιοχή Χριστός και Φουβάγια, περίπου τρία χιλιόμετρα δυτικά του σύγχρονου οικισμού. Από εκεί περνούσε δρόμος, γνωστός ως Σφηττεία οδός, ο οποίος ένωνε τα Μεσόγεια με την Αθήνα περνώντας από το διάσελο του Ντούκα, ανάμεσα σε Υμηττό και Μαυροβούνι. Στο ύψωμα Χριστός έχει εντοπιστεί οχύρωση η οποία άρχισε να κατασκευάζεται στην αρχαιότητα. Στη θέση Προφήτης Ηλίας, στον Υμηττό, έχει βρεθεί αρχαίος ναός ο οποίος ταυτίστηκε μέσα από τις περιγραφές του Παυσανία με το ιερό του Διός Ομβρίου και Απόλλωνος Προοψίου.
Οι Λαμπτρές αποτελούνταν από δύο οικισμούς, τις Καθύπερθεν Λαμπτραί και τις Υπένερθεν Λαμπτραί. Οι Καθύπερθεν Λαμπτραί (Άνω Λαμπτρές) βρίσκονταν στις νοτιανατολικές πλευρές του όρους Υμηττού, περίπου πέντε χιλιόμετρα από τη θάλασσα, στη σημερινή περιοχή Λαμπρικά. Στην περιοχή αυτή σώζονται τάφοι, επιγραφές κυρίως επιτύμβιες, στις οποίες αναγράφονται τα ονόματα Λαμπτρέων, καθώς και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα. Οι Υπένερθεν Λαμπτραί (Κάτω Λαμπτρές) εντοπίστηκαν στο ύψωμα Κόντρα Γκλιάτε στην περιοχή Κίτσι. Ο δήμος ήταν ο τρίτος μεγαλύτερος της κλασσικής Αθήνας από πλευράς αριθμού βουλευτών και πιθανότατα η επικράτειά του εκτεινόταν μέχρι τη θάλασσα. Στο λόφο Κόντρα Γκλιάτε έχει εντοπιστεί ιερό των Νυμφών, όπου σε ένα αποθετήρα εντοπίστηκαν ειδώλια γυναικείων μορφών των γεωμετρικών και αρχαϊκών χρόνων και ιερό πρέπει να υπήρχε και στον λόφο της Παναγίας Μεσοσπορίτισσας, στην οποία έχει ενσωματωθεί υλικό των κλασικών χρόνων.
Μεσαίωνας και οθωμανικοί χρόνοι
μικρογραφία|Ιερός Ναός Μεταμόρφωσης Σωτήρος (10ος αιώνας) Οι γραπτές αναφορές για την περιοχή κατά τους βυζαντινούς χρόνους είναι σπάνιες, όμως στην περιοχή του Κορωπίου σώζονται πολυάριθμοι ναοί των βυζαντινών χρόνων. Ο ναός της Μεταμόρφωσης, στη θέση Σκουπέρη, ανατολικά του Κορωπίου, είναι ένας από τους παλαιότερους σωζόμενους βυζαντινούς ναούς στην Αττική, καθώς χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 10ου αιώνα. Ανήκει στον λεγόμενο μεταβατικό τύπο. Στο εσωτερικό του σώζει δύο στρώματα τοιχογράφησης από τα οποία το παλαιότερο είναι του 11ου αιώνα. Στην ίδια περιοχή υπάρχουν επίσης οι ναοί Άγιος Γεώργιος, Άγιοι Ανάργυροι και Άγιος Θεόδωρος ή Μόδεστος, οι οποίοι έχουν όλοι φάσεις ανοικοδόμησης κατά τους βυζαντινούς χρόνους, που υποδηλώνει ότι στην περιοχή υπήρχε βυζαντινός οικισμός.
Στη θέση Λαμπρικά βρίσκεται ο σταυρεπίστεγος ναός του Αγίου Λουκά, στον οποίο έχει εντοιχιστεί αρχαίο οικοδομικό υλικό. Ο ναός χρονολογείται από τον 12ο αιώνα και πιθανότατα ήταν καθολικό μονής, η οποία πιθανόν ταυτίζεται με τη μονή που αναφέρεται σε πράξη του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ το 1209, όταν η περιοχή είχε περιέλθει στο Δουκάτο των Αθηνών. Κοντά στην κορυφή του λόφου Κόντρα Γκλιάτε σώζονται ερείπια παλαιοχριστιανικού ναού, του 5ου ή 6ου αιώνα μ.Χ. Στο ύψωμα Χριστός η αρχαία οχύρωση ενισχύθηκε τόσο κατά τους παλαιοχριστιανικούς χρόνους, όσο και την περίοδο της Φραγκοκρατίας, όπως μαρτυρούν οι αντίστοιχες οικοδομικές φάσεις. Στις θέσεις Φιλιάτι και Φουβάγια έχουν βρεθεί τα ερείπια δύο πύργων του 14ου-15ου αιώνα. Καθώς τα Μεσόγεια ήταν τότε αραιοκατοικημένα, στις αρχές του 15ου αιώνα οι Φράγκοι προσκάλεσαν στην περιοχή Αρβανίτες ώστε να εγκατασταθούν και να αντιμετωπιστούν οι επιδρομές των Οθωμανών.
Κατά τους οθωμανικούς χρόνους στην περιοχή υπήρχαν αρκετοί οικισμοί, όπως οι Σκουπέρη, Φιλιάτη, Λαμπρικά και Κουρσαλά. Από αυτούς ο μεγαλύτερος ήταν το Φιλιάτη, περίπου 3 χιλιόμετρα δυτικά του Κορωπίου. Ο οικισμός επλήγη από επιδημία τον 17ο αιώνα με αποτέλεσμα να ερειμώσει. Σήμερα σώζεται μόνο ο ναός του χωριού, αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο, και λίγα ερείπια σπιτιών. Όσοι επέζησαν μετακινήθηκαν και εγκαταστάθηκαν στον Κουρσαλά.
Νεότεροι χρόνοι
Κατά την επανάσταση του 1821 υπήρξε μεγάλη συμμετοχή, καθώς καταγράφονται 50 αγωνιστές από την περιοχή. Μετά την επανάσταση ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός των Μεσογείων, θέση που διατηρεί μέχρι σήμερα. Το 1840 ορίστηκε έδρα του δήμου Κεκροπίας, ο οποίος το 1842 μετονομάστηκε σε δήμο Κορωπίας. Αποτέλεσμα ήταν το όνομα Κουρσαλάς να σταματήσει να χρησιμοποιείται και να επικρατήσει η ονομασία Κορωπί. Στις αρχές του 20ού αιώνα, πέρα από την παραδοσιακή καλλιέργειας της ελιάς, ξεκίνησε και η αμπελουργία. Στις 9 Οκτωβρίου 1944, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, οι κατοχικές δυνάμεις εκτέλεσαν 47 κατοίκους του Κορωπίου ως αντίποινα και πυρπόλησαν περίπου 400 σπίτια και καταστήματα. Η κατασκευή του νέου αεροδρομίου της Αθήνας κοντά στο Κορωπί στις αρχές του 21ου αιώνα σήμανε και τη γρήγορη πληθυσμιακή ανάπτυξη της περιοχής.
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Διοικητικές μεταβολές
Με το Β.Δ. της 30ης Αυγούστου 1840 (ΦΕΚ 22) οι Δήμοι Μυρρινούντος και Αραφήνος συγκροτούν το Δήμο Κεκρωπίας με πληθυσμό 1994 κατοίκους και έδρα το χωριό Κουρσαλάς που οι κάτοικοι αποκαλούν αργότερα Κοροπή (το σημερινό Κορωπί). Η ονομασία "Κεκρωπία" προέρχεται από το μυθολογικό ήρωα και πρώτο βασιλιά των Αθηναίων, Κέκροπα (ορθή γραφή στην ονομαστική "Κέκροψ" και όχι Κέκρωψ). Το 1842 ο Δήμος μετονομάζεται σε "Δήμο Κορωπίας", με την αιτιολογία της εφορίας αρχαιοτήτων ότι "...ε­σφαλμένα απεδόθη εις τον όπισθεν του Υμητού δήμον το όνομα Κεκροπία. Όνομα δήμου τοιούτου δεν υπήρξεν ποτέ κατά τας μαρτυρίας παλαιών και νεωτέρων γεωγράφων, αλλ’ οι αρχαίοι εκάλεσαν Κεχρωπίαν, την Ακρόπολιν και εν μέρος κείμενον μεταξύ Ελευσίνος και Αχαρνών...". Με το Β.Δ. της 6ης Οκτωβρίου 1847 (ΦΕΚ 34), η έδρα του δήμου μετατίθεται από το χωριό Κορωπί στο χωριό Μαρκόπουλο καθώς κρίνεται καταλληλότερο λόγω της καλύτερης συγκοινωνιακής σύνδεσης εκείνη την εποχή. Ο Δήμος Κρωπίας περιλαμβάνει πλέον ολόκληρη τη Μεσογαία μετά από συνοδευτικές προσαρτήσεις νέων οικισμών (Πικέρμι, Άγιος Σπυρίδων κ.α.). .
Από το 1912 το Κορωπί αποτέλεσε έδρα της νεοσύστατης κοινότητας Κορωπίου. Το 1946 η κοινότητα Κορωπίου αναγνωρίστηκε σε δήμο ο οποίος ονομάστηκε δήμος Κρωπίας. Ο δήμος διατηρήθηκε αμετάβλητος με την διοικητική διαίρεση του 1997 ενώ θα διατηρηθεί αμετάβλητος και μετά την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης την 1η Ιανουαρίου του 2010.
Εκπαίδευση
thumb|200px|Το κτίριο του 1ου Δημοτικού Σχολείου Στο Κορωπί λειτουργεί από το 1957 δημοτική βιβλιοθήκη, με δωρεά του αντιναύαρχου Σταύρου Παπανικολάου. Εγκαινιάστηκε επισήμως τον Νοέμβριο του 1958 και διέθετε 1.200 τόμους. Από το 1997 στεγάζεται σε νεόδμητο κτίριο και τη διαχείριση έχει αναλάβει η υπηρεσία του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου «ΣΦΗΤΤΟΣ». Η βιβλιοθήκη διαθέτει περισσότερους από 35.000 τίτλους, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται οπτικοακουστικό υλικό, όπως CD και DVD, εκπαιδευτικά πακέτα και επιτραπέζια παιχνίδια. Λειτουργεί αυτοματοποιημένη διαδικασία δανεισμού.
Στο Κορωπί λειτουργούν πέντε δημοτικά σχολεία, τρία γυμνάσια, τρία γενικά λυκεία, ένα ημερήσιο επαγγελματικό λύκειο και ένα εσπερινό επαγγελματικό λύκειο.
Αθλητισμός
Στο Κορωπί βρίσκεται το ανοιχτό Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Στίβου και Ποδοσφαίρου «Γ.Σ. Παπασιδέρης», το κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο «Γ.Σ. Παπασιδέρη», το Δημοτικό Κτίριο Πάλης «Γ.Σ. Παπασιδέρη», το Δημοτικό Στάδιο Ποδοσφαίρου «Αντώνιος Μ. Πρίφτης», το οποίο διαθέτει αίθουσα εκγύμνασης, ένα δημοτικό γυμναστήριο και το κλειστό γυμναστήριο 1ου Γυμνασίου Κορωπίου. Επίσης στο Κορωπί βρίσκεται το Προπονητικό Κέντρο Γιώργος Καλαφάτης, ιδιοκτησίας ΠΑΕ Παναθηναϊκού. Στο Κορωπί διοργανώνονται οι ετήσιοι αγώνες Παπασιδέρια, αγώνες στίβου μαθητών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας προς τιμή του ντόπιου Ολυμπιονίκη Γιώργου Παπασιδέρη, και οι σχολικοί ποδοσφαιρικοί αγώνες Πρίφτεια, προς τιμή του ντόπιου αθλητή Αντώνη Πρίφτη.
Αθλητικοί σύλλογοι με έδρα το Κορωπί είναι οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αττικής Κατηγορία:Δήμος Κρωπίας
Αεροδρόμιο του Αμπερντήν
Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Αμπερντήν (αγγλικά: Aberdeen International Airport) (IATA: ABZ, ICAO: EGPD) είναι ένα διεθνές αεροδρόμιο που βρίσκεται στο Ντάις, προάστιο της πόλης Αμπερντήν της Σκωτίας. Το 2014 πάνω από 3,7 εκατομμύρια επιβάτες χρησιμοποίησαν το αεροδρόμιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Σκωτία
Μέθοδος διάψευσης
Ο Grosseteste σημειώνει, ότι εάν μια πρόταση σχετικά με ένα αποτέλεσμα μπορεί να παραχθεί από περισσότερα από ένα σύνολα προκείμενων, τότε η καλύτερη προσέγγιση είναι να απαλείψουμε όλες τις ερμηνείες εκτός από μια. Ο Grosseteste υποστήριξε ότι ο τρόπος για να απαλειφθούν οι εκάστοτε ερμηνείες ενός φαινομένου είναι ο εξής: εάν μια υπόθεση (Η) συνεπάγεται ορισμένες συνέπειες (C) και εάν αυτές οι συνέπειες μπορεί να αποδειχθεί ότι είναι ψευδείς, τότε και η υπόθεση οφείλει να είναι ψευδής. Οι επιστήμονες της Λογικής έδωσαν το όνομα «modus tollens»(αγγλ: mode that denies) σ’ αυτόν τον τύπο επαγωγικού επιχειρήματος: Εάν Η τότε C                                         Όχι C                                     --- ∴όχι Η Όταν δίνεται μια ομάδα υποθέσεων, που κάθε μια μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μια προκείμενη για να παραγάγουμε ένα δοσμένο αποτέλεσμα, είναι δυνατό να απαλείψουμε όλες τα υποθέσεις εκτός από μια με τη βοήθεια επιχειρημάτων της μορφής modus tollens. Για να το κάνουμε αυτό θα πρέπει να δείξουμε ότι όλες οι υποθέσεις εκτός από μια συνεπάγονται άλλα αποτελέσματα, που είναι γνωστό ότι είναι ψευδή.
Το παράδειγμα
Ο Grosseteste εφάρμοσε τη μέθοδο της διάψευσης για να υποστηρίξει μια υπόθεση για την παραγωγή της θερμότητας του ήλιου. Σύμφωνα με τον Grosseteste, υπάρχουν τρεις ακριβώς τρόποι παραγωγής θερμότητας δι’ αγωγής από ένα θερμό σώμα, «με κίνηση» και με συγκέντρωση ακτινών. Πίστευε, ότι ο ήλιος παράγει θερμότητα με τη συγκέντρωση ακτινών και επεδίωξε να αποκλείσει τις άλλες δυο δυνατότητες με επιχειρήματα του τύπου modus tollens. Διέψευσε την υπόθεση της αγωγής με το ακόλουθο επιχείρημα:
Εάν ο ήλιος παράγει θερμότητα δι’ αγωγής,
Και υφίσταται μια ποιοτική μεταβολή.
Αλλά η γειτονική ουράνια ύλη είναι αμετάβλητη
Και δεν υφίσταται καμία ποιοτική μεταβολή
Άρα ο ήλιος δεν παράγει θερμότητα δι’ αγωγής.
Αυτό το επιχείρημα έχει τη μορφή του modus tollens και άρα είναι ισχυρό – εάν οι προκείμενες του είναι αληθείς, τότε και το συμπέρασμα πρέπει επίσης να είναι αληθές. Εντούτοις, η δεύτερη προκείμενη, που δέχεται την αμεταβλητότητα της γειτονικής ουράνιας ύλης, είναι στη πραγματικότητα λανθασμένη. Έτσι ο συλλογισμός του Grosseteste δεν απέδειξε, ότι είναι ψευδής η υπόθεση της αγωγής. Το ίδιο και ο συλλογισμός του για να διαψεύσει την υπόθεση της κίνησης απέτυχε για παρόμοιους λόγους.
Ο Grosseteste δεν υπήρξε ο πρώτος λόγιος, που χρησιμοποίησε τον συλλογισμό του τύπου modus tollens για να διαψεύσει αντίπαλες υποθέσεις. Μαθηματικοί και φιλόσοφοι είχαν χρησιμοποιήσει αυτήν την τεχνική ήδη από την εποχή του Ευκλείδη. Το επίτευγμα του Grosseteste ήταν η συστηματική εφαρμογή αυτής της τεχνικής για να συμπληρώσει τη μέθοδο αξιολόγησης των επιστημονικών υποθέσεων του Αριστοτέλη.
Παρά το γεγονός ότι οι πολυπληθείς εφαρμογές από τον Grosseteste της συλλογιστικής του modus tollens δεν είναι πειστικές σύμφωνα με τη σημερινή επιστημονική γνώση, η ίδια η μέθοδος της διάψευσης είχε ευρύτατη επιρροή. Η έλλειψη εγκυρότητας της συλλογιστικής φαίνεται στην επιστημoνικό πεδίο της ψυχολογίας, οπού δεν μπορούν να αποδειχθούν ψευδείς περισσότερες από μια ερμηνείες για ένα φαινόμενο. Οι ερμηνείες δεν μπορούν αποκλειστούν ούτως ώστε να απομονωθεί μια αληθής ερμηνεία και αυτό γιατί για ένα συγκεκριμένο φαινόμενο μπορούν να είναι περισσότερες από μια οι προκείμενες ερμηνείες. Αν εφαρμόσουμε τη συλλογιστική modus tollens στη σύγχρονη ψυχολογία τότε όλες οι υποθέσεις θα πρέπει να είναι ψευδείς γιατί ποτέ σχεδόν δεν είναι μια και μοναδική η ερμηνεία ενός φαινομένου.
Παράδειγμα:
Εάν υπάρχουν βιώματα βίας στη παιδική ηλικία τότε στην ενηλικίωση θα εμφανιστεί κατάθλιψη.
Μια τέτοια υποθετική πρόταση είναι ψευδής. Αναλόγως, όλες οι υποθέσεις με διαφορετικές συνέπειες θα είναι ψευδείς. Συνεπώς η εύρεση αληθούς υπόθεσης δεν είναι εφικτή.
Πηγές
Κατηγορία:Μαθηματική λογική
Ευγενής άγριος
μικρογραφία|371x371εσ|Ένας ευγενής άγριος [[Ιθαγενείς πληθυσμοί της Αμερικής|Ινδιάνος παρατηρεί τη συμπεριφορά Βρετανών αξιωματικών που βλέπουν τον διοικητή τους να πεθαίνει στο πεδίο της μάχης.
Λεπτομέρεια από τον πίνακα του Μπένζαμεν Γουέστ Ο θάνατος του στρατηγού Γουλφ (1771).]] Ευγενής άγριος (αγγλικά: Noble savage) είναι μια εξιδανικευμένη εικόνα του «φυσικού ανθρώπου» που δεν έχει διαφθαρεί από τον πολιτισμό και συμβολίζει την ηθική υπεροχή των πρωτόγονων λαών που ζουν σε αρμονία με τη Φύση. Ο όρος προέκυψε μετά την ευρωπαϊκή ανακάλυψη και κατάκτηση της Αμερικής.
Ιδιαίτερα δημοφιλής στη λογοτεχνία του Διαφωτισμού (18ος αιώνας), παρουσιάζεται ως λογοτεχνικός χαρακτήρας που απεικονίζει την έμφυτη καλοσύνη του ανθρώπου πριν από την επαφή του με τον πολιτισμό. Ο όρος αναφέρεται επίσης σε παλαιότερες μελέτες της δυτικής ανθρωπολογίας, εθνογραφίας και φιλοσοφίας, ωστόσο από τον 20ό αιώνα θεωρείται ξεπερασμένος.
Στην αρχαιότητα
Οι κάτοικοι των αρχαίων πολιτισμών θαύμαζαν την αθωότητα και την ανιδιοτέλεια των βαρβάρων λαών. Ήδη από την σουμεριακή μυθολογία αντιπαραβάλλεται η απλότητα των ηθών των «ανθρώπων της φύσης» με την αστική παρακμή. Ο ημιάγριος Ενκίντου στο Έπος του Γκιλγκαμές μπορεί να θεωρηθεί το παλαιότερο παράδειγμα ευγενούς άγριου. Ο Όμηρος, ο Πλίνιος και ο Ξενοφών εξιδανίκευσαν τους βοσκούς της Αρκαδίας, επίσης ο Βιργίλιος, ο Οβίδιος και ο Οράτιος που επαίνεσε τη ζωή των γενναίων Σκυθών και ο Τάκιτος αναφέρθηκε εγκωμιαστικά στον πρωτόγονο τρόπο ζωής των Γερμανικών φύλων για να ασκήσει κριτική στην κοινωνία της Αρχαίας Ρώμης.
Στη σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|Εικονογράφηση ενός ευγενούς αγρίου. [[Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραντ του Ιουλίου Βερν (1865).]] Στην εποχή των μεγάλων γεωγραφικών ανακαλύψεων, το ενδιαφέρον για «πρωτόγονους» ανθρώπους, που δεν επηρεάστηκαν αρνητικά από τον πολιτισμό, έλαβε νέα ώθηση. Ο ιστορικός Βαρθολομαίος ντε λας Κάζας αντιστεκόμενος στις καταχρήσεις των αποικιοκρατών έναντι των ιθαγενών του Νέου Κόσμου, τους εξιδανίκευσε σε ηθικά αθώους ευγενείς αγρίους που ζούσαν μια απλή ζωή σε αρμονία με τη Μητέρα Φύση. Ο εξερευνητής Ζακ Καρτιέ ανέφερε ότι οι Ιθαγενείς δεν ήταν βάρβαροι, αλλά ζούσαν κοντά στη φύση, με «ψυχή αγνή σαν τα παιδιά».
Ο Μισέλ ντε Μονταίν περιγράφει τους κατοίκους του Νέου Κόσμου με βαθιά συμπάθεια στο δοκίμιό του Περί Κανιβάλων (1580) που αναφέρεται στον λαό Τουπιναμπά της Βραζιλίας, όπου χρησιμοποιεί τον όρο ευγενής άγριος ως αντίστοιχο των πολιτισμένων Ευρωπαίων του 16ου αιώνα.
Η εικόνα του ευγενούς αγρίου κατέχει σημαντική θέση ήδη στα πρώτα μυθιστορήματα της σύγχρονης εποχής. Εμφανίζεται αρχικά στο μυθιστόρημα της Άφρα Μπεν Ορουνόκο (1688), μια ιστορία για έναν Αφρικανό πρίγκιπα που σκλαβώθηκε από τους Βρετανούς στο Σουρινάμ. Με τα χαρακτηριστικά είναι επίσης προικισμένος ο Παρασκευάς στον Ροβινσώνα Κρούσο. Ωστόσο, ο υποδειγματικός ευγενής άγριος αυτής της εποχής είναι Ο αφελής του Βολταίρου.
Στην εποχή του συναισθηματισμού, η εικόνα του ευγενούς άγριου γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής. Ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ στην πραγματεία του Αιμίλιος, ή Περί αγωγής (1762) περιγράφει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα επέτρεπε στο άτομο να διατηρήσει την έμφυτη καλοσύνη του ενώ συμμετέχει σε μια αναπόφευκτα διεφθαρμένη κοινωνία. Εξιδανικευμένες εικόνες αγρίων υπάρχουν στα πρώτα μυθιστορήματα του Σατωμπριάν Αταλά (1801) και Ρενέ (1802). αριστερά|μικρογραφία|[[Η Ταφή της Άταλα (Ζιροντέ)|Η Ταφή της Αταλά πίνακας του Ζιροντέ, 1808]] Οι εικόνες των ευγενών Ινδιάνων - ο Τσίνγκατσγκουκ στο μυθιστόρημα Ο τελευταίος των Μοϊκανών του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ, ο Κουίκουεκ στο Μόμπι Ντικ, ο Οσεόλα του Τόμας Μέιν Ριντ  - είναι από τις πιο εντυπωσιακές στην αμερικανική λογοτεχνία της ρομαντικής εποχής. Στη ρωσική λογοτεχνία, ξεκινώντας από τη Φτωχή Λίζα (1792) του Νικολάι Καραμζίν, τις ιστορίες από τη ζωή του Καυκάσου του Αλεξάντρ Μπεστούζεφ, του Αλεξάντερ Πούσκιν (Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου), του Λέοντος Τολστόι (Οι Κοζάκοι) κ.ά., τα χαρακτηριστικά και η συναισθηματική εξιδανίκευση των ευγενών αγρίων μεταφέρονται στους Ρώσους αγρότες ή στους Καυκάσιους ορεσίβιους.
Στο μπλοκμπάστερ Avatar του Τζέιμς Κάμερον, η έμφυτη αρχοντιά αποδίδεται σε εξωγήινους που δεν έχουν διαφθαρεί από την επιρροή του σύγχρονου πολιτισμού.
Αντιδράσεις
Το 1860, αυτή η ρομαντική εξιδανικευμένη έννοια του απολίτιστου, προικισμένου με έμφυτη καλοσύνη ανθρώπου, δέχθηκε κριτική από γιατρούς και ανθρωπολόγους που προσδιόρισαν το φυλετικό στερεότυπο του ευγενούς αγρίου ως παράδειγμα επιστημονικού ρατσισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Κώστας Πρωτοψάλτης
Ο Κώστας Πρωτοψάλτης (Αθήνα 1916 – 28 Αυγούστου 1978) ήταν Έλληνας πρωταθλητής στίβου και αθλητικός παράγων. Υπηρέτησε, αρχικά ως αθλητής και στη συνέχεια σαν τεχνικός σύμβουλος, επί 45 χρόνια τον ελληνικό αθλητισμό.
Ο Πρωτοψάλτης ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τα σπορ από την εφηβική ηλικία και το 1933 εντάχθηκε στο δυναμικό του Πειραϊκού Συνδέσμου. Αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας στο άλμα επί κοντώ το 1947 και η ατομική του κορυφαία επίδοση ήταν 3,91 μ. Στους Βαλκανικούς Αγώνες του 1940 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Μετά το πέρας της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας ανέλαβε τεχνικός σύμβουλος και υπηρέτησε τον ΣΕΓΑΣ από διάφορες θέσεις και ως μέλος του Δ.Σ. έως και το θάνατό του. Υπήρξε προπονητής, μεταξύ άλλων, των Γιώργου Ρουμπάνη και Χρήστου Παπανικολάου. Διατέλεσε μέλος του ΟΣΦΠ.
Το καλοκαίρι του 1978 υπέστη εγκεφαλικό, μεταφέρθηκε στον Ευαγγελισμό όπου και εξέπνευσε σε ηλικία 62 ετών.