cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θυλακίνος
Διατροφικές συνήθειες
Αν και ο γκρίζος λύκος θεωρείται συχνά ως ζώο αντίστοιχο με τον θυλακίνο, πρόσφατη έρευνα προτείνει πως ήταν περισσότερο θηρευτής ενέδρας παρά καταδίωξης, και πως η αρπακτική συμπεριφορά του ήταν πιο κοντά σε αυτή των αιλουροειδών, παρά σε αυτήν των μεγάλων κυνιδών. Επομένως, τουλάχιστον υπό το πρίσμα των δομικών και φυσιολογικών στοιχείων του σώματος πλην του κρανίου, το παρατσούκλι Τίγρη της Τασμανίας ίσως είναι πιο ακριβές από το αντίστοιχο Λύκος της Τασμανίας.
Εξαφάνιση από την ηπειρωτική Αυστραλία
Είναι πιθανό πως ο θυλακίνος έφτασε κοντά στην εξαφάνιση στην Αυστραλία πριν από 2.000 χρόνια, και πιθανώς νωρίτερα όσον αφορά στην Νέα Γουινέα. Η ολοκληρωτική εξαφάνιση αποδίδεται στον ανταγωνισμό με τους ιθαγενείς και την εξάπλωση των ντίνγκο.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν αμφιβολίες για το κατά πόσο τα ντίνγκο επηρέασαν τον θυλακίνο, μια και τα ντίνγκο κυνηγούν κυρίως την ημέρα σε αντίθεση με τον θυλακίνο που κυνηγούσε κατά τη νύκτα. Επιπρόσθετα, ο θυλακίνος ήταν πιο δυνατός σωματικά, κάτι που θα τού έδινε πλεονέκτημα σε αναμετρήσεις έναντι των ντίνγκο. Πρόσφατες μορφολογικές εξετάσεις του ντίνγκο και του θυλακίνου δείχνουν πως αν και το δάγκωμα του ντίνγκο ήταν πιο αδύναμο, το κρανίο του μπορούσε να αντέξει μεγαλύτερες πιέσεις, επιτρέποντας του να δαγκώσει και να σύρει μεγαλύτερη λεία από ότι θα μπορούσε ο θυλακίνος. Ο τελευταίος ήταν, επίσης, πολύ λιγότερο ευέλικτος ως προς τις διατροφικές συνήθειές του, σε σχέση με το παμφάγο ντίνγκο. Το περιβάλλον δράσης τους ήταν σίγουρα κοινό, μια και απολιθώματα θυλακίνου έχουν ανακαλυφθεί κοντά σε αντίστοιχα των ντίνγκο. Η υιοθέτηση του ντίνγκο από τους ανθρώπους ως συντρόφου κατά το κυνήγι, ενδέχεται να αύξησε την δυσκολία επιβίωσης του θυλακίνου.
Μια μελέτη του 2010, σχετικά με τις περιβαλλοντικές συνθήκες της ύστερης Τεταρτογενούς περιόδου, αναφέρει πως στην Αυστραλία εξαφανίστηκε το 90% ή περισσότερο των σπονδυλωτών ζώων της εποχής εκείνης, με χαρακτηριστικές εξαιρέσεις τα καγκουρό και τους θυλακίνους. Τα αποτελέσματα της μελέτης, επίσης, δείχνουν πως η μετέπειτα παρουσία των ανθρώπων ήταν ένας από τους κύριους λόγους της εξαφάνισης πολλών ειδών στην Αυστραλία, και πως δεν ήταν παρά μόνο με την άφιξη των ανθρώπων όταν και δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για την οριστική εξαφάνισή τους.
Μια επιπλέον εργασία (paper) του 2003, παρατήρησε την σχέση ανάμεσα στο ντίνγκο και την εξαφάνιση του διαβόλου της Τασμανίας, του θυλακίνου και της ιθαγενούς όρνιθας της Τασμανίας από τη μία και, την άφιξη των ανθρώπων από την άλλη. Η μελέτη έδειξε την προφανή ανταγωνιστική σχέση ανάμεσα σε ντίνγκο, θυλακίνο, και διάβολο της Τασμανίας, και αναφέρει πως το ντίνγκο πιθανότατα τρεφόταν με την όρνιθα της Τασμανίας. Συνεχίζει, υποστηρίζοντας πως ενώ το ντίνγκο υπήρξε σημαντικός (ενν. παράγοντας), ήταν ο ανθρώπινος παράγοντας αυτός ο οποίος χειροτέρευσε την κατάσταση για τον θυλακίνο.
Έχει επίσης προταθεί από άλλη μελέτη πως, κάποια/κάποιες νόσοι ενδέχεται να διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην εξαφάνιση του θυλακίνου. Η ίδια μελέτη συμπληρώνει πως αν δεν υπήρχε η επιδημιολογική επιρροή, η εξαφάνιση του θυλακίνου θα είχε αποφευχθεί στη καλύτερη περίπτωση, ή αναβληθεί στη χειρότερη, αναφέροντας πως η ασθένεια των μαρσιποφόρων-σαρκοφάγων ήλθε υπερβολικά απότομα και διαδόθηκε υπερβολικά γρήγορα, έχοντας καταστρεπτική επίδραση στο προσδόκιμο ζωής των θυλακίνων, όπως και στο ποσοστό θνητότητας των κουταβιών τους."
Οι τοιχογραφίες σπηλαίου στο Εθνικό Πάρκο Κακαντού, αναπαριστούν ξεκάθαρα πως ο θυλακίνος κυνηγιόταν από τους πρώτους ανθρώπους.
Εξαφάνιση στην Τασμανία
Αν και ο θυλακίνος είχε εξαφανιστεί στην ηπειρωτική Αυστραλία, επέζησε μέχρι και τη δεκαετία του 1930 στην Τασμανία. Κατά τον καιρό του πρώτου εποικισμού, οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί του βρίσκονταν στη βόρεια περιοχή του νησιού. Η εμφάνιση τους κατά την ημέρα ήταν σπάνια, όμως όλο και συχνότερα άρχισαν να τους αποδίδονται πολυάριθμες επιθέσεις σε πρόβατα. Αυτό οδήγησε στην καθιέρωση επικηρύξεων για τη θανάτωση του ζώου ώστε να ελεγχθεί ο πληθυσμός τους. thumb|left|Η φωτογραφία αυτή του 1921 που απεικονίζει έναν θυλακίνο με ένα κοτόπουλο στο στόμα, διαδόθηκε ευρέως και επιβάρυνε τη φήμη του ζώου ως κλέφτη πουλερικών. Στην πραγματικότητα όμως η φωτογραφία είναι επεξεργασμένη ώστε να μη δείχνει την ξύλινη κατασκευή του κοτετσιού και τον φράχτη γύρω του, και περαιτέρω ανάλυση έχει δείξει πως ο απεικονιζόμενος θυλακίνος είναι ένα ταριχευμένο ζώο το οποίο στήθηκε για τους σκοπούς της φωτογράφησης. thumb|Κυνηγός με το βαλσαμωμένο σώμα του τελευταίου θυλακίνου που σκοτώθηκε στη φύση, Μάιος 1930.Οι πρώτες επικηρύξεις ξεκίνησαν από το 1830, και μεταξύ του 1888 και 1909 η τοπική κυβέρνηση της Τασμανίας πλήρωνε 1 λίρα για κάθε νεκρό ενήλικο θυλακίνο και 10 σελίνια για τα κουτάβια τους. Τα αρχεία δείχνουν, πως εξαργυρώθηκαν συνολικά 2.184 επικηρύξεις, αλλά πιστεύεται πως σκοτώθηκαν πολλοί περισσότεροι θυλακίνοι πέρα από τις επικηρύξεις που πληρώθηκαν. Η εξαφάνιση τους αποδίδεται συχνά σε αυτές τις αμείωτης έντασης προσπάθειες των γεωργών, κτηνοτρόφων και κυνηγών επικηρύξεων.
Παρόλα αυτά, είναι πιθανό πως πολλαπλοί παράγοντες οδήγησαν στην παρακμή του ζώου μέχρι την τελική εξαφάνιση του, όπως η εμφάνιση των σκύλων που εισήγαγαν οι Ευρωπαίοι άποικοι, η παρακμή του περιβάλλοντος του, η παράλληλη εξαφάνιση των ζώων με τα οποία τρεφόταν, και ο αφθώδης πυρετός -ή, η νόσος του Καρέ- που πιθανώς να μεταδόθηκε σε πολλά είδη σε αιχμαλωσία την εποχή εκείνη.
Όποιος και να ήταν ο λόγος, το ζώο πλέον είχε γίνει εξαιρετικά δυσεύρετο στη φύση τη δεκαετία του 1920. Παρά την γενική πεποίθηση πως ο θυλακίνος ευθυνόταν για τις επιθέσεις στα πρόβατα, το 1928 η Τασμανική επιτροπή για το περιβάλλον πρότεινε τη δημιουργία ενός καταφυγίου για την προστασία του είδους, με πιθανές κατάλληλες τοποθεσίες αυτές του ποταμού Άρθουρ, και ποταμού Πάιμαν (Pieman) στη δυτική Τασμανία. Το 1930 σκοτώθηκε ο τελευταίος γνωστός άγριος θυλακίνος, στα βορειονατολικά του νησιού, όπου το ζώο, το οποίο αναφέρεται πως ήταν αρσενικό, είχε θεαθεί να κυκλοφορεί κοντά στο σπίτι του ανθρώπου που το σκότωσε για αρκετές εβδομάδες. thumb|Ο τελευταίος γνωστός θυλακίνος -ο Μπέντζαμιν- φωτογραφημένος το 1933.
Ο τελευταίος αιχμαλωτισμένος θυλακίνος, αργότερα γνωστός με το όνομα Μπέντζαμιν, είχε αιχμαλωτιστεί το 1930 και στάλθηκε στον ζωολογικό κήπο του Χόμπαρτ όπου και έζησε εκεί για έξι έτη. Το φύλο του ζώου υπήρξε σημείο συζήτησης από τον καιρό που πέθανε στον ζωολογικό κήπο. Πρόσφατες λεπτομερείς εξετάσεις ενός στιγμιότυπου από την ασπρόμαυρη ταινία που κινηματογραφήθηκε το 1933, επιβεβαιώνουν πως το ζώο ήταν αρσενικό, όπου μεγεθύνοντας την εικόνα και αυξομειώνοντας την αντίθεση και φωτεινότητα στο στιγμιότυπο όπου κάθεται στα δύο πίσω του πόδια, φαίνονται ευκρινώς τα αρσενικά γενετικά όργανα.
Ο τελευταίος θυλακίνος πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1936. Πιστεύεται πως πέθανε ως αποτέλεσμα παραμέλησης, καθώς είχε κλειδωθεί εκτός του περιφραγμένου και σκεσπαστού οικήματός του, σε περίοδο όπου επικρατούσαν άσχημες καιρικές συνθήκες, με πολύ υψηλές θερμοκρασίες κατά την ημέρα, και πολύ χαμηλές κατά τη νύκτα.
Αν και είχε ήδη οργανωθεί ένα κίνημα προστασίας του θυλακίνου από το 1901, εν μέρει από την ανάγκη προμήθειας δειγμάτων του προς συλλέκτες του εξωτερικού, οι πολιτικές δυσκολίες εμπόδισαν την κάθε μορφή προστασίας μέχρι και το 1936, στις 10 Ιουλίου του 1936, μόλις 59 ημέρες πριν τον θάνατο του τελευταίου ζώου.
Έκτοτε αναζητήσεις
Τα αποτελέσματα των μεταγενέστερων αναζητήσεων, έδειξαν πως υπήρχε μια ισχυρή πιθανότητα πως το είδος επιζούσε στη Τασμανία κατά τη δεκαετία του 1960, μια και ανακαλύφθηκαν αποτυπώματα στο έδαφος τα οποία έμοιαζαν να ανήκουν στο ζώο, μακρινοί ήχοι που ήταν παρόμοιοι με το κάλεσμα του θυλακίνου, και πολλές ανέκδοτες μαρτυρίες από ανθρώπους που ισχυρίζονταν πως είχαν δει το ζώο.
Παρά τα δεδομένα αυτά όμως, δε βρέθηκαν ποτέ αδιαμφισβήτητα στοιχεία που να υποστηρίζουν πως συνέχιζε να επιβιώνει στη φύση. Μεταξύ του 1967 και 1973 διενεργήθηκε και η πιο έντονη και λεπτομερής αναζήτηση που έχει γίνει ποτέ, με τη συμμετοχή ζωολόγων και κατοίκων της περιοχής, σε όλη την δυτική ακτή της Τασμανίας. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης αυτόματες κάμερες καταγραφής, άμεσοι έλεγχοι σε περίπτωση ισχυρισμού πως θεάθηκε το ζώο, και το 1972 δημιουργήθηκε μια επιπλέον εξερευνητική ομάδα η οποία ολοκλήρωσε το έργο της χωρίς να βρει κανένα στοιχείο για την ύπαρξή του.
Οι αρχές της Αυστραλίας διαθέτουν 3.800 αναφορές θέασης του ζώου από το 1936, έτος τελικής εξαφάνισης του θυλακίνου στην Τασμανία, ενώ διάφοροι άλλοι οργανισμοί αναφέρουν τα δικά τους χαμηλότερα σύνολα.
Οι θεάσεις επικεντρώνονται πιο συχνά στην περιοχή της νότιας Βικτώριας, με μερικές από αυτές να έχουν δημιουργήσει αρκετή δημοσιότητα με την ύπαρξη μεγάλου πλήθους βιντεοσκοπήσεων, φωτογραφιών, αποτυπωμάτων και ηχητικών ντοκουμέντων    τα οποία όμως δεν έχουν επαληθευθεί αδιαμφισβήτητα ή έχουν αποδειχθεί ως μη γνήσια.
Λόγω της έντονης ενασχόλησης σχετικά με την επανανακάλυψη του θυλακίνου, το είδος θεωρείται συχνά ως κρυπτοειδές.
Προσφορά αμοιβών
Το 1983, ο Αμερικάνος μεγιστάνας των ΜΜΕ, Τεντ Τέρνερ (Ted Turner), πρόσφερε αμοιβή 100.000 δολαρίων Αμερικής για την απόδειξη της συνέχισης της ύπαρξης του θυλακίνου, όμως το 2000 η προσφορά αυτή φαίνεται πως είχε αποσυρθεί.
Τον Μάρτιο του 2005, το αυστραλιανό περιοδικό Δε Μπούλετιν (The Bulletin), ως μέρος της 125ης επετείου του, πρόσφερε 1,25 εκατομμύρια σε δολάρια Αυστραλίας για την ασφαλή αιχμαλώτιση ενός ζωντανού θυλακίνου. Η προσφορά διήρκησε μέχρι και τον Ιούνιο του ίδιου έτους και κατόπιν αποσύρθηκε, χωρίς αποτελέσματα.
Ακολούθησαν και άλλες προσφορές αμοιβών, κυρίως από τουριστικούς πράκτορες, και ο αριθμός και ύψος των ανταμοιβών προκάλεσε την μεγάλη αύξηση του αριθμού των εξερευνητών, επιστημόνων, και απλών ερασιτεχνών, οι οποίοι εξακολουθούν να αναζητούν τον θυλακίνο ως σήμερα.
Σύγχρονη έρευνα και κλωνοποίηση
thumb|Ταριχευμένο δείγμα στη Μαδρίτη Τα στοιχεία καταγραφής από όλα τα δείγματα, πολλά από τα οποία σήμερα βρίσκονται σε συλλογές στην Ευρώπη, διατηρούνται στη Διεθνή Βάση Δεδομένων Δειγμάτων Θυλακίνου (International Thylacine Specimen Database). Η βάση αυτή είναι το αποτέλεσμα μια τετραετούς έρευνας για την καταγραφή και ψηφιοποίηση όλων των διαθέσιμων πληροφοριών σχετικά με τον θυλακίνο, όπου και αν βρίσκονται, όπως μουσεία, πανεπιστήμια, ή και ιδιωτικές συλλογές. Τα στοιχεία αυτά, φυλάσσονται στον Ζωολογικό Σύλλογο του Λονδίνου (Zoological Society of London).
Το Μουσείο Αυστραλίας στο Σίδνεϊ, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα κλωνοποίησης το 1999. Ο στόχος ήταν να γίνει χρήση γενετικού υλικού από τα δείγματα που είχαν διατηρηθεί μετά το θάνατο τους στις αρχές του 20ου αιώνα, και έτσι να αντιστραφεί η εξαφάνιση του είδους. Αρκετοί μικροβιολόγοι κατέκριναν το πρόγραμμα αυτό ως μη επιστημονικά έγκυρο, και το θεώρησαν ως ένα τέχνασμα δημοσίων σχέσεων. thumb|left|Σκελετός θυλακίνου, στο [[Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Παρισιού]] Στα τέλη του 2002 οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα, σημείωσαν μια αρχική επιτυχία καθώς κατάφεραν να εξάγουν τις γενετικές πληροφορίες (DNA) από τα δείγματα.
Στις 15 Φεβρουαρίου του 2005, το μουσείο ανακοίνωσε πως σταματάει το πρόγραμμα αυτό, καθώς η περαιτέρω ανάλυση του γενετικού υλικού που συλλέχθηκε, έδειξε πως βρισκόταν σε κακή κατάσταση και δε μπορούσε να χρησιμοποιηθεί.
Τον Μάιο του 2005, το Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας, μέσω του κοσμήτωρα του -πρώην διευθυντή του Μουσείου Αυστραλίας και έχοντα ειδικότητα εξελικτικού βιολόγου-, ανακοίνωσε πως το πρόγραμμα θα συνεχιστεί με την κοινοπραξία μια ομάδας ενδιαφερόμενων πανεπιστημίων και ερευνητικών ινστιτούτων.
To 2008 ερευνητές του πανεπιστημίου της Μελβούρνης και του πανεπιστημίου του Τέξας στο Ώστιν, ανέφεραν πως κατάφερουν να επανασυστήσουν τη λειτουργία του γονιδίου Col2A1 το απέκτησαν από ένα δείγμα 100 ετών το οποίο ήταν διατηρημένο σε αιθανόλη και βρισκόταν σε συλλογή μουσείου. Το γενετικό αυτό υλικό φέρεται να είχε αποτελέσματα σε δοκιμές σε ποντίκια, και η έρευνα ελπίζει πως με την πάροδο του χρόνου θα καταφέρει να αναστρέψει την εξαφάνιση του θυλακίνου. Το ίδιο έτος, μια άλλη ομάδα ερευνητών κατάφεραν να διαβάσουν με επιτυχία την αλληλουχία του μιτοχονδριακού γονιδιώματος από δύο δείγματα θυλακίνου σε μουσεία, κάτι που τους κάνει να θεωρούν πως είναι εφικτή η πλήρης ανάγνωση του γονιδιώματος, και τα αποτελέσματα τους δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Τζίνομ Ρισέρτς (Genome Research) το 2009.
Η συζήτηση σχετικά με τα ηθικά ερωτήματα και δυνατότητες της αποεξαφάνισης, συνεχίζεται έως σήμερα, με τη θυλακίνη να αποτελεί ένα από τα σημεία αναφοράς.
Αφιερώσεις και αναφορές
thumb|Απεικονίσεις θυλακίνων σε λιθογραφική πλάκα|150x150px thumb|left|Ο θυρεός της Τασμανίας διακοσμείται από θυλακίνους ως υποστηρικτές.|150x150px Οι περισσότερο γνωστές αναπαραστάσεις του θυλακίνου είναι αυτές του έργου Τα θηλαστικά της Αυστραλίας (The Mammals of Australia) του Τζον Γκούλντ (John Gould, 1845–63), οι οποίες συχνά αναπαράγονται στις πιο σύγχρονες δημοσιεύσεις και γενικότερες χρήσεις του υλικού.
Ο θυλακίνος έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως ως σύμβολο της Τασμανίας, με το ζώο να αναπαριστάται στον επίσημο θυρεό του νησιού, καθώς και στα λογότυπα των δημοτικών, τουριστικών και άλλων αρχών της, καθώς και σε αθλητικές ομάδες, ταινίες, παιδικά παραμύθια, και γραμματόσημα. Από το 1998 μάλιστα, ο θυλακίνος απεικονίζεται και σε όλες τις πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Τασμανίας.
Σημειώσεις
i. Ο όρος σύγχρονη εποχή χρησιμοποιείται υπό την ευρεία έννοια για να δηλώσει την Ολόκαινο γεωλογική εποχή, που ξεκίνησε πριν 12.000 έτη, περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαρσιποφόρα Κατηγορία:Δασυουρομόρφια Κατηγορία:Τασμανία Κατηγορία:Πανίδα της Αυστραλίας
Γέρανος
Ο Γέρανος είναι αρχαίος χορός που εφηύρε, σύμφωνα με μια παράδοση, ο Θησέας.
Ο χορός λεγόταν έτσι γιατί απομιμούνταν το πέταγμα των γερανών σε σειρά. Ο Θησέας τον χόρεψε για πρώτη φορά στη Δήλο μαζί με τους επτά νέους και τις επτά νέες που έσωσε από τον Μινώταυρο στην Κρήτη. Οι κινήσεις του χορού επιζητούσαν να εκφράσουν τους πολύπλοκους ελιγμούς που οδηγούσαν μέσα από το λαβύρινθο προς τα έξω. Ο Πολυδεύκης (IV, 101) γράφει: "συνήθιζαν να χορεύουν το γερανό πολλοί μαζί, με τον ένα χορευτή πίσω από τον άλλο σε μια σειρά, ενώ τα άκρα της σειράς σε κάθε πλευρά τα κρατούσαν οι κορυφαίοι γύρω από τον Θησέα και [χόρευαν το γέρανο] πρώτα γύρω από τον Δήλιο βωμό, μιμούμενοι την έξοδο από το λαβύρινθο". Ο αρχηγός (κορυφαίος) του γέρανου λεγόταν γερανουλκός· Ησ: "ο του χορού του εν Δήλωι γερανουλκός".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί χοροί
Σαντομέρι Αχαΐας
thumb|right|180x180px|Το Σαντομέρι. Το Σαντομέρι, γνωστό και ως Σανταμέρι, είναι ημιορεινός οικισμός ο οποίος είναι χτισμένος στους πρόποδες του όρους Σκόλλις. Είναι πρώην Κοινότητα και νυν Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ωλενίας του Δήμου Δυτικής Αχαΐας.
Βρίσκεται δε στο νοτιοδυτικό άκρο του Νομού, ΝΔ της Πάτρας και σε απόσταση από αυτή περί τα 40 χιλιόμετρα. Συνορεύει με τα χωριά Πόρτες και Χαραυγή. Στην κοινότητα ανήκουν και οι οικισμοί Πολύλοφο (Μπράτι) και Αμπελάκια ενώ στην περιφέρειά του βρίσκεται και η γυναικεία Μονή της Αγίας Μαρίνας ή Μαρίτσας.
Κατά το σεισμό του Ιουνίου του 2008 στη Βορειοδυτική Πελοπόννησο, ανάμεσα σε άλλα χωριά, εκκενώθηκε και το Σαντομέρι εξαιτίας των κατολισθήσεων των βράχων από το όρος Σκόλλις.
Όνομα
μικρογραφία|Άποψη του χωριού από το βουνό Σκόλλις. Το όνομα του προέρχεται από τον Γάλλο Νικόλαο Σαιντ Ομέρ, βαρόνο της Θήβας, που είχε χτίσει το ομώνυμο κάστρο το οποίο βρίσκεται στα όρια του χωριού. Ο Φρατζής το αναφέρει με το όνομα Στάμηρον ενώ οθωμανικό χρονικό του 15ου αιώνα με τό όνομα Αγία Μαύρα.
Ιστορία
Άγνωστο πότε πρωτοκατοικήθηκε. Στα όρια του χωριού έχουν βρεθεί ερείπια αρχαίου οικισμού, που σύμφωνα με κάποιες απόψεις πρόκειται για τις αρχαίες Θαλάμαι. Το 1311 δίπλα στο σημερινό χωριό κτίστηκε το κάστρο Σαιντ Ομέρ και γύρω του αναπτύχθηκε πόλη που στην ακμή της είχε 1.500 κατοίκους. Μετά την κατάκτηση και καταστροφή του κάστρου από τους Οθωμανούς, αναφέρεται πάλι οικισμός στην περιοχή σε απογραφή του 1697. Τον 19ο αιώνα δέχτηκε εγκατάσταση ποιμένων από το χωριό Βλασία των Καλαβρύτων που πήγαιναν στην περιοχή για ξεχειμώνιασμα.
Διοικητική εξέλιξη
Υπήρξε έδρα του τότε Δήμου Τριταίας από το 1835 έως το 1841. Είχε ονομαστεί μάλιστα τότε Τριταία, όπως επέβαλε το σχετικό βασιλικό διάταγμα οι έδρες των δήμων να έχουν και το όνομά του. Το 1841 προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Δύμης μέχρι το 1912, με τη διάλυση των δήμων, όταν και αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Μεταξύ 1997-2010, με το Σχέδιο Καποδίστριας, αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ωλενίας.
Στην τότε Κοινότητα Σαντομερίου ανήκε και ο βραχύβιος οικισμός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος αναγνωρίστηκε επίσημα στις 17/03/1991 και καταργήθηκε στις 18/03/2001.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού από το 1920 και μετά είναι η εξής: μικρογραφία|Πίστα Ανεμοπτεριστών
Αθλητισμός
Διαθέτει πίστα πλαγιάς  χρησιμοποιούν ανεμοπτεριστές του παρά πέντε για τις πτήσεις τους· Κάθε χρόνο τον Αύγουστο διοργανώνεται αγώνας του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Αλεξίπτωτου Πλαγιάς.
Ι.Ν. Παμμέγιστων Ταξιαρχών
μικρογραφία|220x220εσ|Ο Ιερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών
Είναι η Κεντρική εκκλησία του Χωριού, μεγαλοπρεπής Ναός, ο οποίος έχει ανακαινισθεί μετά τον σεισμό του έτους 2008, βρίσκεται δε στο επάνω μέρος του χωριού. Εορτάζει στις 8 Νοεμβρίου. Το δε πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 6 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους εις Ανάμνηση του εν Χώναις θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ
μικρογραφία|Το εξωκκλήσι της Παναγιάς
Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγιά)
Βρίσκεται εκτός του χωριού, σε απόσταση περίπου 1.000 μέτρων δίπλα από τον δρόμο με κατεύθυνση προς Πόρτες Αχαΐας. Εορτάζει την 15η Αυγούστου. Η εκκλησία είναι χτισμένη επάνω σε ερείπια παλιού Μοναστηριού το οποίο είχε καταστραφεί από Οθωμανούς.
Εξωκλήσι Αγίου Γεωργίου
μικρογραφία|214x214εσ|Το εξωκκλήσι του Αγίου Γεωργίου
ρίσκεται εκτός χωριού Βορειοανατολικά πάνω από αυτό, στους πρόποδες του όρους Σκόλλις και σε απόσταση περίπου 400 μ. από το κέντρο του χωριού.
Εξωκλήσι Παναγίας (Σπηλιά)
μικρογραφία|122x122εσ|Το Σπήλαιο της Παναγιάς
Βρίσκεται επί του όρους Σκόλλις εντός Σπηλαίου, και εορτάζεται κάθε χρόνο την Δεύτερη Ημέρα του Πάσχα. Η προσέλευση γίνεται οδικώς έως την πίστα των ανεμοπτεεριστών και εν συνεχεία με ορειβασία,
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Κόνγκσμπεργκ ΦΚ
Η Κόνγκσμπεργκ ΦΚ είναι ένας νορβηγικός αθλητικός σύλλογος από το Κόνγκσμπεργκ. Ιδρύθηκε το 1899. Έχει τμήματα στίβου, γυμναστικής, αλπικού σκι, άλμα με σκι, σκι αντοχής, τέλεμαρκ σκι, χιονοσανίδας, παγοδρομίας ταχύτητας, χόκεϊ επί πάγου, ποδοσφαίρου και ποδηλασίας.
Η αντρική ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίζεται στην 3η κατηγορία Νορβηγίας, το τέταρτο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Νορβηγίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Νορβηγίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1899
Zero Escape: Virtue's Last Reward
Το Zero Escape: Virtue's Last Reward (ιαπωνικά: 極限脱出ADV 善人シボウデス, Kyokugen Dasshutsu Adobenchā: Zennin Shibō Desu) είναι ιαπωνικό βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας που αναπτύχθηκε από την Chunsoft σε σκηνοθεσία του Kotaro Uchikoshi. Έχει κυκλοφορήσει ως Virtue's Last Reward στην Ευρώπη και την Αυστραλία. Είναι το δεύτερο παιχνίδι στη σειρά Zero Escape, είναι μια έμμεση συνέχεια του πρώτου βιντεοπαιχνιδιού, 999: Nine hours, nine persons, nine doors, που δημιουργήθηκε από το ίδιο προσωπικό, συμπεριλαμβανομένου του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Uchikoshi και του σχεδιαστή χαρακτήρων Kinu Nishimura.
Το παιχνίδι περιέχει πλήρη μεταγλώττιση (αγγλικά και ιαπωνικά στην έκδοση της Βόρειας Αμερικής και μόνο ιαπωνικά στην ιαπωνική και ευρωπαϊκή έκδοση) και περιέχει 3D εικόνες και όχι 2D, όπως το προηγούμενο παιχνίδι. Αν και η ιστορία είναι αυτοτελής, περιέχει πολλές αναφορές στο παιχνίδι 999.
Ο τίτλος επιβεβαιώθηκε επίσημα στα τέλη του 2012 και εκδόθηκε από την Aksys Games (που διέθεσε προς πώληση επίσης και τη βορειοαμερικανική εκδοχή του 999) στη Βόρεια Αμερική μέσω του περιοδικού Nintendo Power, στο τεύχος Μαρτίου του 2012. Το παιχνίδι που διατέθηκε στην Ευρώπη το Νοέμβριο του 2012 από την Rising Star Games ήταν στην ιαπωνική γλώσσα, με αγγλικούς υπότιτλους.
Τρόπος παιχνιδιού
Υπάρχουν δύο κύριοι τύποι τρόπου παιχνιδιού στο Zero Escape:Virtue's Last Reward. Στη διήγηση, το παιχνίδι περιλαμβάνει κυρίως την αλληλεπίδραση με μη-διαθέσιμους προς χρήση χαρακτήρες και να κάνουν επιλογές που μεταβάλλουν την έκβαση της ιστορίας. Ο παίκτης έχει την επιλογή είτε να προδώσει έναν χαρακτήρα, ή να συνεργαστεί μαζί του. Αν και οι δύο χαρακτήρες να επιλέξουν να συνεργαστούν, και οι δύο κερδίζουν ΒΡ. Ωστόσο, εάν ο ένας χαρακτήρας προδώσει τον άλλο, ο χαρακτήρας που πρόδωσε χάνει πόντους, ενώ ο προδότης αποκτά μεγαλύτερο αριθμό πόντων. Αν και οι δύο χαρακτήρες επιλέξουν να προδώσουν, δεν κερδίζουν ή χάνουν τίποτα. (Αυτό είναι μια ελαφρά παραλλαγή του διλήμματος του φυλακισμένου. Η πλοκή και το τέλος του παιχνιδιού θα διαφέρει ανάλογα με το αν ο παίκτης επιλέξει να προδώσει ή να συνεργαστεί με άλλους χαρακτήρες. Το παιχνίδι προσφέρει ένα χρονοδιάγραμμα πλοκής που επιτρέπει στον παίκτη να ταξιδέψει και να επιλέξει τα σημεία στα οποία αυτός ή αυτή μπορεί να κάνει διαφορετικές επιλογές και να ξαναλύσει παζλ. Το χρονοδιάγραμμα είναι επίσης αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας συνολικά.
Το παιχνίδι περιλαμβάνει επίσης διάφορα παζλ, στο οποίο ο παίκτης αλληλεπιδρά με το περιβάλλον, προκειμένου να ξεφύγει από ένα δωμάτιο. Η επίλυση ενός παζλ μπορεί να αλλάξει δραστικά το περιβάλλον του δωματίου. Εάν ο παίκτης προσπαθήσει πολλές φορές και δεν καταφέρει ένα παζλ, οι άλλοι χαρακτήρες στο δωμάτιο θα προσφέρουν συμβουλές για το πώς να το ολοκληρώσει, αποκαλύπτοντας τελικά τη λύση στο γρίφο. Ωστόσο, το παιχνίδι έχει επίσης ένα διακόπτη δυσκολίας, ο οποίος κατά τη διάρκεια του παζλ, όσο θα είναι ρυθμισμένος στο δύσκολο, οι άλλοι χαρακτήρες δεν θα δώσουν συμβουλές.
Πλοκή
μικρογραφία|δεξιά|Το λογότυπο του παιχνιδιού. Το παιχνίδι βασίζεται σε εννέα χαρακτήρες που παρουσιάζονται κατά την έναρξη του παιχνιδιού. Κάθε ένας από τους χαρακτήρες φοράει συσκευή που μοιάζει με ρολόι και επιτρέπει την αναγνώρισή τους, καθώς παρακολουθεί το σκορ τους στο παιχνίδι.
Χαρακτήρες
Ο Sigma, ο κύριος χαρακτήρας, έχει απαχθεί και ξυπνά σε ένα ασανσέρ με ένα κορίτσι που ονομάζεται Phi, η οποία φαίνεται να τον γνωρίζει. Ο Zero III, ένα κουνέλι που μιλάει, εμφανίζεται σε μία οθόνη μπροστά τους και τους λέει ότι πρέπει να αποδράσουν από το ασανσέρ. Τελικά αποδείχτηκε πως δεν βρίσκονταν σε ασανσέρ, αλλά σε μια φαινομενικά εγκαταλελειμμένη αποθήκη μαζί με άλλα επτά άτομα. Ο στόχος τους είναι να ξεφύγουν από το κτίριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στα 2020s Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στα 2070s Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2012 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Vita Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo 3DS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Διαστατική ανάλυση
Με τη βοήθεια της διαστατικής ανάλυσης συσχετίζονται μεταξύ τους διαφορετικές φυσικές ποσότητες, ταυτοποιώντας τα θεμελιώδη μεγέθη τους (όπως η μάζα, ο χρόνος, το μήκος κ.τ.λ.) και τις μονάδες μέτρησης (όπως τα μέτρα, τα χιλιόγραμμα ή τις λίβρες κ.τ.λ.), και παρακολουθώντας αυτές τις διαστάσεις στους υπολογισμούς ή τις συγκρίσεις, που εκτελούνται. Η διαστατική ανάλυση εφαρμόζεται ευρέως στις φυσικές επιστήμες και τη μηχανική ως τεχνική μετατροπής μονάδων μέτρησης με κανόνες της άλγεβρας.
Η ιδέα των φυσικών διαστάσεων εισήχθη το 1822 από τον Ζοζέφ Φουριέ. Ομοειδείς φυσικές ποσότητες έχουν τις ίδιες διαστάσεις και μπορούν να συγκριθούν άμεσα μεταξύ τους, σε ίδιες μονάδες, ακόμη και αν αρχικά εκφράζονται σε διαφορετικές μονάδες μέτρησης (π.χ. μέτρα ή πόδια). Αντίθετα, φυσικές ποσότητες διαφορετικών διαστάσεων δε μπορούν να εκφραστούν με ίδιες μονάδες και επομένως να συγκριθούν. Λόγου χάρη, το να συγκριθεί ένα χιλιόγραμμο με ένα λεπτό της ώρας δεν έχει απολύτως κανένα φυσικό νόημα.
Οποιαδήποτε ισότητα (και ανισότητα) με φυσικό νόημα οφείλει να έχει ίδιες διαστάσεις στο δεξί και αριστερό μέλος, μια ιδιότητα γνωστή ως διαστατική ομοιογένεια. Ο έλεγχος της διαστατικής ομοιογένειας είναι μια κοινή εφαρμογή της διαστατικής ανάλυσης, που εξυπηρετεί στον έλεγχο ορθότητας των παραγόμενων υπολογισμών και εξισώσεων. Επίσης, χρησιμεύει ως οδηγός και περιοριστής των παραγόμενων εξισώσεων, που περιγράφουν ένα φυσικό σύστημα, ελλείψει πιο αυστηρής παραγωγής.
Εγκρατίτες
Πηγές
Κατηγορία:Γνωστικισμός
Εσωτερικός βαθμός απόδοσης
Ορισμός
Η μέθοδος του εσωτερικού βαθμού ε απόδοσης (EBA) (αγγλικά: internal rate of return- IRR)δείχνει την απόδοση ενός επενδυτικού προγράμματος. Ο εσωτερικός βαθμός απόδοσης είναι το προεξοφλητικό επιτόκιο το οποίο εξισώνει την παρούσα αξία των πρόσθετων ετήσιων ταμειακών ροών μετά από φόρους οι οποίες προέρχονται από το πρόγραμμα, με το  αρχικό κόστος  του προγράμματος. Με άλλα λόγια,ο εσωτερικός βαθμός απόδοσης είναι το προεξοφλητικό επιτόκιο το οποίο μηδενίζει την καθαρή παρούσα αξία του προγράμματος. Ο εσωτερικός βαθμός απόδοσης μιας επένδυσης υπολογίζεται ως εξής: εξισώνοντας την παρούσα αξία  της αναμενόμενης καθαρής εισροής μετρητών με την παρούσα αξία της εκροής μετρητών. Η,ΦΘΤΛ,Φ
Όπου :
Κριτήριο Αποδοχής-Απόρριψης
Εάν ο εσωτερικός βαθμός απόδοσης είναι μεγαλύτερος ή ίσος με την απαιτούμενη απόδοση,η επένδυση γίνεται αποδεκτή.Στην αντίθετη περίπτωση,η πρόταση απορρίπτεται. Το κριτήριο αποδοχής βασίζεται στην ακόλουθη άποψη:Εάν η επιχείρηση αποδεχτεί ένα πρόγραμμα με εσωτερικό βαθμό απόδοσης ο οποίος υπερβαίνει το κόστος των κεφαλαίων τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την χρηματοδότηση του συγκεκριμένου προγράμματος, το πλεόνασμα το οποίο απομένει μετά την αποπληρωμή των κεφαλαίων το καρπώνονται οι μέτοχοι της επιχείρησης.Κατά συνέπεια η παραπάνω αποδοχή αυξάνει την χρηματιστηριακή τιμή της μετοχής της επιχείρησης και επομένως και τον πλούτο των μετοχών της.Στην περίπτωση αυτή,η απαιτούμενη απόδοση ονομάζεται και συντελεστής απόρριψης (hurdle rate or cutoff rate).
Πλεονεκτήματα μεθόδου Εσωτερικού Βαθμού Απόδοσης (ΕΒΑ)
''Ο εσωτερικός βαθμός απόδοσης έχει τα παρακάτω τέσσερα πλεονεκτήματα: Για παράδειγμα εάν μία επένδυση έχει εσωτερικό βαθμό απόδοσης ίσο με 25% και απαιτούμενη απόδοση ίση με 10%,η διαφορά των δύο επενδύσεων (15%) απότελεί ένα μεγάλο περιθώριο ασφάλειας που επιτρέπει την "πολυτέλεια" της ύπαρξης κάποιου πιθανού λάθους. Αντιθέτως η μέθοδος της καθαρής παρούσας αξίας δεν παρέχει αυτού του είδους την πληροφόρηση.
Μειονεκτήματα μεθόδου Εσωτερικού Βαθμού Απόδοσης (ΕΒΑ)
Ο εσωτερικός βαθμός απόδοσης έχει τα παρακάτω τέσσερα μειονεκτήματα:
Σύγκρουση μεθόδων ΚΠΑ και ΕΒΑ
Στις παραπάνω περιπτώσεις αντιλαμβανόμαστε ό,τι οι ταμειακές ροές των προγραμμάτων αυτών διαφέρουν ως προς το μέγεθος ή/και ως προς τον χρόνο πραγματοποίησής τους. Σημαντικό ωστόσο ρόλο διαδραματίζει και το επιτόκιο με το οποίο επανεπενδύονται οι ταμειακές ροές.Το επιτόκιο αυτό επανεπένδυσης των ταμειακών ροών, διαφέρει στις δύο αυτές περιπτώσεις και οδηγούν σε διαφορετική σε διαφορετική κατάταξη προγραμμάτων και επομένως σε αντίθετες αποφάσεις σχετικά με την αποδοχή ή την απόρριψή τους, όταν τα έργα είναι αμοιβαία αποκλειόμενα. Γενικότερα, όταν έχουμε να κάνουμε με αξιολόγηση αμοιβαία αποκλειόμενων καφαλαίων, θα πρέπει να προτιμάμε την μέθοδο της καθαρής παρούσας αξίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά
Πρωτόκολλο της Πετρούπολης (1826)
Αποτελεί το πρώτο επίσημο διπλωματικό έγγραφο με το οποίο αναγνωρίζεται πολιτική ύπαρξη στην Ελλάδα. Υπογράφηκε στις 23 Μαρτίου/4 Απριλίου του 1826 από τη Μεγάλη Βρετανία και τη Ρωσία στην Αγία Πετρούπολη.
Γενικά
Μετά τον θάνατο του τσάρου Αλέξανδρου Α΄ το 1825, η άνοδος στον θρόνο του αδελφού του Νικολάου Α΄ επιτάχυνε τη διευθέτηση του ελληνικού ζητήματος. Ο νέος τσάρος, αποφασισμένος να αναλάβει πρωτοβουλία για την εξεύρεση λύσης, ανακοίνωσε την πρόθεσή του στον άγγλο στρατηγό και διπλωμάτη Ουέλινγκτον (Wellington), που πήγε στην Πετρούπολη προκειμένου να τον συγχαρεί για την άνοδό του στον θρόνο. Οι συζητήσεις ανάμεσα στον Ουέλιγκτον (Wellington) και τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Νέσελροντ Nesselrode κατέληξαν στο «Πρωτόκολλο της Πετρούπολης», όπως ονομάστηκε, που υπογράφηκε στις 23 Μαρτίου/4 Απριλίου του 1826 στην Αγία Πετρούπολη. .Η συμφωνία προέβλεπε την ανάληψη διαμεσολάβησης των δύο χωρών στον πόλεμο μεταξύ Οθωμανικής αυτοκρατορίας και Επαναστατημένων Ελλήνων. Σκοπός της μεσολάβησης ήταν η δημιουργία Ελληνικού κράτους. Η συνθήκη προέβλεπε ότι οι δύο χώρες μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν στρατό για να αναγκάσουν τις δύο πλευρές σε διαπραγματεύσεις.
Ρυθμίσεις
Η συμφωνία προέβλεπε την ανάληψη διαμεσολάβησης των δύο Δυνάμεων στον πόλεμο μεταξύ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και επαναστατημένων Ελλήνων. Σκοπός της μεσολάβησης ήταν η δημιουργία αυτόνομου, υποτελούς φορολογικά στον σουλτάνο,  ελληνικού κράτους: «… Η Ελλάς θέλει είσθαι εξάρτημα εκείνου του βασιλείου (της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) και οι Έλληνες θέλουν πληρώνει εις την Πόρταν φόρον ετήσιον…». Οι Έλληνες θα είχαν την υποχρέωση να καταβάλλουν φόρο υποτέλειας, θα είχαν δικούς τους αιρετούς άρχοντες και πλήρεις ελευθερίες. Θα απολάμβαναν απόλυτη ελευθερία συνειδήσεως και εμπορίου και θα είχαν το δικαίωμα να ασκούν αποκλειστικά την εσωτερική τους διοίκηση. Μάλιστα, προκειμένου να αποφευχθεί η σύγκρουση, οι Έλληνες θα εξαγόραζαν τις περιουσίες των Τούρκων της κυρίως Ελλάδος και των νησιών, οι οποίοι θα όφειλαν να αποχωρήσουν. Τα σύνορα του κράτους θα καθορίζονταν από τις δύο Δυνάμεις, που σε συνεργασία με τη Γαλλία, την Αυστρία και την Πρωσία θα ρύθμιζαν τις λεπτομέρειες των ενεργειών τους για την αποδοχή της λύσης από την Τουρκία και τους Έλληνες. Σε περίπτωση που η Τουρκία δεν θα αποδεχόταν τη ρωσογαλλική μεσολάβηση, οι δύο Δυνάμεις θα θεωρούσαν τις ρυθμίσεις του Πρωτοκόλλου ως βάση κάθε διακανονισμού, που θα ήταν αποτέλεσμα επέμβασής τους από κοινού ή χωριστά. Η συνθήκη προέβλεπε ότι οι δύο χώρες μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν στρατό για να αναγκάσουν τις δύο πλευρές σε διαπραγματεύσεις. Συμφωνήθηκε επίσης ότι το υπό ίδρυση αυτόνομο κράτος θα ονομαζόταν Ελλάδα (Grèce).
Το πρωτόκολλο θα εκοινοποιείτο μυστικά στη Βιέννη, στο Παρίσι και στο Βερολίνο και αργότερα οι τρεις Αυλές θα καλούνταν να εγγυηθούν από κοινού με τη Ρωσία, αλλά όχι με την Αγγλία, την εκτέλεση της.
Αποτίμηση
Το πρωτόκολλο ήταν αόριστο, καθώς τα συμβαλλόμενα μέρη ναι μεν δήλωναν απερίφραστα την πρόθεσή τους να δράσουν, αλλά δεν καθόριζαν τον τρόπο της ενδεχόμενης δράσης τους. Σχετικά με τα σύνορα της Ελλάδας, υπαινίσσονταν ότι θα περιλάμβαναν μόνον τις περιοχές όπου οι Έλληνες ήταν στα όπλα ή όπου είχαν εγκαταστήσει αρχές de facto. Εντούτοις, το πρωτόκολλο αυτό ουσιαστικά κατέλυε την ιερή Συμμαχία, καθώς σήμαινε απομάκρυνση από τις αρχές της. Αποτέλεσε το πρώτο επίσημο διπλωματικό έγγραφο (διμερή συμφωνία) που αναγνώριζε το δικαίωμα για πολιτική ανεξαρτησία στην Ελλάδα και μία θέση μεταξύ των άλλων κρατών. Αποτέλεσε, όμως, ρωσική επιτυχία, γιατί επέτρεπε στη Ρωσία να κηρύξει τον πόλεμο στην Τουρκία μονομερώς, χωρίς να αδρανήσει η ισχύς του Πρωτοκόλλου και οι από αυτό προερχόμενες αγγλικές υποχρεώσεις. Έστω και αν η Ρωσία δεν επεδίωκε απαραίτητα να επιτεθεί, η απειλή του ρωσοτουρκικού πολέμου σήμαινε ότι στις μετέπειτα διαπραγματεύσεις σχετικά με τα ενδεχόμενα εξαναγκαστικά μέτρα, τα σύνορα κλπ., η Ρωσία θα είχε τη δυνατότητα να ασκήσει αποφασιστική πίεση και επιρροή.
To Πρωτόκολλο της Πετρούπολης απορρίφθηκε από τον Σουλτάνο μετά την πτώση του Μεσολογγίου (Απρίλιος 1826) με τον ισχυρισμό ότι δεν υπήρχε Ελληνική Επανάσταση. Ωστόσο, κοινοποιήθηκε έπειτα από ορισμένους μήνες στη Γαλλία, την Aυστρία και την Πρωσία, οι οποίες καλούνταν να συμμετάσχουν σε συνδιάσκεψη για τη λήψη οριστικών αποφάσεων. Tη διαδικασία αυτή που δοκίμαζε τη συνοχή της Iερής Συμμαχίας αποδέχτηκε μόνο η Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθήκες της Μεγάλης Βρετανίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσίας Κατηγορία:Συνθήκες που αφορούν την Ελλάδα Κατηγορία:Συνθήκες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ανάγλυφο Ελευσινιακού Νεκρόδειπνου
Το Ελευσινιακό νεκρόδειπνο είναι ανάγλυφο και αξιόλογο μνημείο ελληνικής τέχνης που βρέθηκε τον Οκτώβριο του 1885 στις ανασκαφές που έγιναν στο ιερό του αρχαιολογικού χώρου της Ελευσίνας.
Περιγραφή
Το σχήμα του ανάγλυφου συχνά συνηθίζεται, ιδίως στα περισσότερα αναθηματικά ανάγλυφα του Ασκληπιείου των Αθηνών. Δεξιά και αριστερά παρατηρούμε δύο παραστάδες που υποβαστάζουν επιστύλιο με στέγη που είναι διακοσμημένη με ακροκέραμα. Το ανάγλυφο εικονίζει πέντε χαρακτήρες, από τους οποίους τρεις, ο άνδρας δεξιά και οι δύο γυναίκες στην μέση είναι οι κυριότεροι. Δεξιά αναπαύεται μισοξαπλωμένος και ακουμπισμένος με τον αριστερό του αγκώνα πάνω σε μαξιλάρι ηλικιωμένος γενειοφόρος άνδρας με πυκνή κόμη. Στο αριστερό του χέρι κρατάει κίστη, ενώ στο υψωμένο δεξί του χέρι κρατάει ρυτό. Φοράει ιμάτιο που καλύπτει το σώμα του από τη μέση και κάτω. Στα αριστερά του, στην άκρη της κλίνης του ανδρός, κάθεται μια γυναίκα, ντυμένη με χιτώνα και ιμάτιο, τα μαλλιά δεμένα πίσω, κρατάει ένα δυσδιάκριτο αντικείμενο στα χέρια. Μπροστά τους είναι ένα τραπέζι, πλούσια στρωμένο με στρογγυλά ή πυραμιδοειδή αντικείμενα που παριστάνουν ψωμί, καρπούς και άλλα φαγητά. Στο υπόλοιπο τμήμα του ανάγλυφου ανακαλύπτουμε από αριστερά προς τα δεξιά έναν κρατήρα, έναν γυμνό οινοχόο που κρατάει στο δεξί χέρι υψωμένη μια πρόχου, και υπηρετεί τα δύο τραπέζια. Στο δεύτερο τραπέζι κάθονται δύο γυναίκες. Η μία κάθεται επί σπονδυλοειδούς δίφρου που μοιάζει με σπόνδυλο κίονος. Είναι ντυμένη με πλούσιο και μακρύ χιτώνα και ιμάτιο, ενώ στο δεξί χέρι κρατάει μακρύ σκήπτρο. Τέλος η άλλη γυναίκα που φοράει επίσης χιτώνα αφήνοντας τον δεξί μαστό και μέρος του θώρακα ακάλυπτο. Στο τραπέζι βρίσκονται επίσης διάφορα τρόφιμα αντικείμενα.
Το ανάγλυφο φέρει την επιγραφή «ΘΕΩΙ ΘΕΑΙ ΛΥΣΙΜΑΧΙΔΗΣ ΑΝΕΘΗΚΕ».
Ερμηνεία
Το παρόν ανάγλυφο είναι αξιόλογο ως προς τον τόπο της εύρεσης και για την εικονιζομένη παράσταση του λεγόμενου «Νεκρόδειπνου». Είναι το πρώτο λίθινο παράδειγμα του δείπνου του Πλούτωνα και της Περσεφόνης, οι οποίοι εδώ ονομάζονται «Θεός» και «Θεά». Ίσως παρόμοια να γιορτάζονταν τα «θεοξένια», γιορτή κατά την οποία οι αρχαίοι Έλληνες έστρωναν το κρεβάτι και το τραπέζι προς τιμήν και λατρεία διάφορων θεών. Ο Πλούτωνας εδώ παρουσιάζεται όχι με την έννοια του στυγνού άρπαγα της Περσεφόνης, αλλά ως πλουτοδότης θεός που συντελεί στην καρποφορία της γης. Μία από τις δύο γυναίκες, η αριστερά καθούμενη και πιο νεανική είναι η Περσεφόνη, εικονίζεται ως σύζυγος του Πλούτωνα και δέσποινα του Άδη, ενώ η στα δεξιά της καθήμενη και πιο ηλικιωμένη είναι η Δήμητρα, που χαίρεται την επάνοδο της πολυπόθητης θυγατέρας της, την επάνοδο της άνοιξης και την αναβίωση της φύσης.
Πηγές
Κατηγορία:Ανάγλυφα Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Κωνσταντίνος Μαλέας
right|250px|thumb|Κ. Μαλέας, Καμμένη Σαντορίνης (π. 1918). Λάδι σε μουσαμά, 50 εκ. x 56 εκ. Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. Ο Κωνσταντίνος Μαλέας (Κωνσταντινούπολη, 1879 - Αθήνα, 4 Απριλίου 1928) ήταν ένας από τους πλέον σημαντικούς μεταϊμπρεσιονιστές Έλληνες ζωγράφους των αρχών του 20ού αιώνα. Μαζί με τον Κωνσταντίνο Παρθένη, θεωρείται ως ο «πατέρας της μοντέρνας τέχνης στην Ελλάδα» και θεωρείται ένας από τους πρώτους «υπαιθριστές».
Βιογραφία
Ο Μαλέας γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη ενώ υπήρξε απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής, στην οποία ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη ζωγραφική. Το 1901 έφυγε για το Παρίσι για να σπουδάσει αρχιτεκτονική. Στη γαλλική πρωτεύουσα έμεινε μέχρι το 1908 και σπούδασε ζωγραφική στην École des Arts Décoratifs και στο εργαστήριο του νεοϊμπρεσιονιστή Ανρί Μαρτέν (Henri Martin).
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και έπειτα περιηγήθηκε για δύο χρόνια στην Εγγύς Ανατολή (Αίγυπτος, Λίβανος, Συρία) όπου ασχολήθηκε εντατικά με τη ζωγραφική. Καρπός αυτών των ταξιδιών είναι ζωγραφικά έργα, σχέδια και κείμενα με φιλολογικές περιγραφές των τόπων, τα οποία δημοσιεύει ως ανταποκρίσεις σε εφημερίδες και περιοδικά της Κωνσταντινούπολης. Το 1910 επιστρέφει και πάλι στη γενέτειρά του. Το 1913 παντρεύεται την Ελένη Τζορμπατζή από τη Σμύρνη και μετά από μια σύντομη παραμονή στο Παρίσι, βρίσκεται, το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, με τη γυναίκα του στην Αθήνα. Το Νοέμβριο του 1913 εγκαθίσταται στη Θεσσαλονίκη, ως αρχιμηχανικός του Δήμου Θεσσαλονίκης. Ωστόσο, σε μεγάλη πυρκαγιά που αποτέφρωσε ένα μεγάλο τμήμα του κέντρου της πόλης κάηκε άγνωστος αριθμός έργων του, γεγονός που ίσως τον οδήγησε να εγκαταλείψει τη Θεσσαλονίκη και να εγκατασταθεί στην Αθήνα, το Σεπτέμβριο του 1917.
Το 1918 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του νεοσύστατου Μουσείου Λαϊκών Χειροτεχνημάτων, το οποίο είχε ιδρυθεί με απόφαση του Ελευθερίου Βενιζέλου. Παράλληλα συνεργάστηκε με την ομάδα των Μ. Τριανταφυλλίδη, Α. Δελμούζου, Δ. Γληνού, η οποία εργαζόταν στο Υπουργείο Παιδείας για την περίφημη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1917 και ένα πλήθος άλλων θεσμικών αλλαγών. Το ίδιο έτος κυκλοφόρησε το Αναγνωστικό της Α΄ Δημοτικού, το Αλφαβητάρι με τον Ήλιο (το πρώτο αλφαβητάριο γραμμένο στη δημοτική γλώσσα), με δική του εικονογράφηση. Την ίδια περίοδο διορίστηκε μέλος του Καλλιτεχνικού Συμβουλίου της Εθνικής Πινακοθήκης. και αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της καλλιτεχνικής «Ομάδας Τέχνη», συμβάλλοντας καθοριστικά στη δημιουργία της. Έλαβε μέρος σε όλες τις εκθέσεις της στην Αθήνα και το Παρίσι (1917-1921). Το 1920 ταξίδεψε στην Πελοπόννησο και στις Κυκλάδες και τον επόμενο χρόνο, συνοδεύοντας τον αρχαιολόγο Κωνσταντίνο Ρωμαίο, στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας.
Από το 1921 ως το 1923 έζησε και εργάστηκε στη Χίο και τη Λέσβο και πραγματοποίησε νέο ταξίδι στην Εγγύς Ανατολή (κατά κύριο λόγο στην Αίγυπτο όπου ζωγράφισε τα τελευταία ανατολικά έργα του). Μέχρι το 1927 ταξίδεψε συχνά στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Έλαβε μέρος σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις ενώ παρουσίασε και 13 συνολικά ατομικές. Πέρα από τη ζωγραφική, ο Μαλέας υπήρξε ενεργός και στις κοινωνικοπολιτικές συζητήσεις του καιρού του λαμβάνοντας θέση υπέρ των μεταρρυθμίσεων που υπόσχονταν η βενιζελική παράταξη, της οποίας υπήρξε και ο ίδιος υποστηρικτής. Αρθρογράφησε στον Νουμά, στο Ελεύθερο Βήμα και σε περιοδικά τέχνης. Πέθανε στις 4 Απριλίου 1928 «εἰς μίαν ἀθλίαν "κλινικὴν" εἰς τὸ Μαροῦσι […] ἐγκαταλελειμμένος σχεδὸν ἀπὸ ὅλους».
Τεχνοτροπία & έργο
Ο Μαλέας θεωρείται ως ανανεωτής της ελληνικής ζωγραφικής και ως ο καλλιτέχνης που από κοινού με τον Κωνσταντίνο Παρθένη, αμφισβητώντας τον ακαδημαϊσμό της προηγούμενης καλλιτεχνικής γενιάς που είχε ως πρότυπο τη λεγόμενη σχολή του Μονάχου, προετοίμασε το έδαφος για την εμφάνιση των ζωγράφων της γενιάς του '30, πολλοί από τους οποίους επηρεάστηκαν σημαντικά από αυτόν. Στη διαμόρφωση της τεχνοτροπίας του Μαλέα έπαιξε σημαντικό ρόλο η μαθητεία του στο Παρίσι όπου ήρθε σε επαφή με τα ιμπρεσιονιστικά και μεταϊμπρεσιονιστικά ρεύματα, στα οποία έμεινε πιστός σε όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας. Κατά κύριο λόγο ασχολήθηκε με την τοπιογραφία και συγκαταλέγεται στους πρώτους Έλληνες υπαιθριστές. Στα έργα του κυρίαρχο ρόλο έχουν η σχηματοποίηση, το φως και τα δυνατά και καθαρά χρώματα ενώ κατά τη δεκαετία του 1910 καθιέρωσε στην Ελλάδα την επίπεδη απεικόνιση, η οποία αποτελεί μια βασική αρχή της μοντέρνας τέχνης. Η αξία του έργου του Μαλέα αναγνωρίστηκε νωρίς και τιμήθηκε αναλόγως καθώς το 1923 έλαβε το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών.
Εκθέσεις
Παρουσίασε το έργο του σε ατομικές εκθέσεις
Οι μεταθανάτιες εκθέσεις του έλαβαν χώρα
Επίσης, πήρε μέρος σε ομαδικές εκθέσεις
Οι μεταθανάτιες ομαδικές εκθέσεις του έλαβαν χώρα
Τα έργα του σήμερα
Έργα του βρίσκονται στην ΕΠΜΑΣ, στην Π.Δ. Ρόδου, στην Πινακοθήκη Αβέρωφ, στην Πινακοθήκη του Παρνασσού, στις Συλλογές Κουτλίδη, Λεβέντη, Κατσίγρα, στην Τράπεζα της Ελλάδος, στην Εθνική Τράπεζα κ.α. Δημοσίευσε επίσης άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του εκδόθηκε το βιβλίο του Εικόνες λαϊκής αρχιτεκτονικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Λα Βάλλε
Το Λα Βάλλε (ιταλικά: La Valle, ) ή Βένγκεν (γερμανικά: Wengen, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Αισύμη Έβρου
Η Αισύμη είναι ένας οικισμός του νομού Έβρου.
Γεωγραφικά στοιχεία
Ανήκει στο Δήμο Αλεξανδρούπολης και βρίσκεται 22,5 χιλιόμετρα βόρεια από την πόλη, στην Ελληνική Εθνική Οδό 53. Συνορεύει με τον οικισμό Λεπτοκαρυά.
Ιστορία
Η Αισύμη δημιουργήθηκε τον XI αιώνα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βούλγαρο τσάρου Σαμουήλ. Το όνομά του ήταν Σοκόλ (Sokol).
Από τον 14ο αιώνα, η Αισύμη και όλη η Δυτική Θράκη, βρισκόταν υπό την οθωμανική κατοχή. Μετά την κατάκτηση από τους Τούρκους, το χωριό ονομάζεται με το ίδιο όνομα, αλλά στα τουρκικά Doğanhisar ( Aisimi; Bulgarca: Дуган Хисар, Dugan Hisar). Τον 17ο αιώνα από την Αισύμη θα περάσει ο Οθωμανός περιηγητής Evliya celebi, όπου και θα κάνει μια εκτενή περιγραφή του οικισμού.
Παρέμεινε υπό τουρκική κυριαρχία μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1913. Μετά το τέλος της οθωμανικής κατοχής, το 1913 – 1919 η Αισύμη περιήλθε στους Βούλγαρους ενώ αργότερα η Αισύμη προσαρτήθηκε στην Ελλάδα με ανταλλαγή πληθυσμών.
Άνθρωποι από την Αισύμη
Γεννήθηκαν και μείνανε στην Αισύμη κάποιοι από τους πιο γνωστούς Βούλγαρους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης
Alle Jahre wieder
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα τραγούδια Κατηγορία:Γερμανικά τραγούδια
Λαγκούντο
Το Λαγκούντο (ιταλικά: Lagundo, ) ή Αλγκούντ (γερμανικά: Algund, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Νέλσον Ριντλ
Ο Νέλσον Ριντλ (Nelson Smock Riddle Jr., 1 Ιουνίου 1921 – 6 Οκτωβρίου 1985) ήταν Αμερικανός ενορχηστρωτής, συνθέτης, αρχηγός συγκροτήματος και ενορχηστρωτής του οποίου η καριέρα εκτεινόταν από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Συνεργάστηκε με πολλούς παγκοσμίου φήμης τραγουδιστές στην Capitol Records, συμπεριλαμβανομένων των Φρανκ Σινάτρα, Έλλα Φιτζέραλντ, Νατ Κινγκ Κόουλ, Τζούντι Γκάρλαντ, Ντιν Μάρτιν, Πέγκι Λι, Τζόνι Μάθις, Ρόουζμαρι Κλούνεϊ και Κίλι Σμιθ. Έγραψε και διασκεύασε μουσική για πολλές ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές, κερδίζοντας ένα Όσκαρ και τρία βραβεία Grammy. Είχε εμπορική και κριτική επιτυχία με μια νέα γενιά τη δεκαετία του 1980, με τρία πλατινένια άλμπουμ με τη Λίντα Ρόνστατ.
Πρώτα χρόνια
Μια διαμορφωτική εμπειρία ήταν το άκουσμα του Serge Koussevitsky και της Συμφωνικής Ορχήστρας της Βοστώνης να παίζουν το Μπολερό του Μωρίς Ραβέλ. Ο Ριντλ είπε αργότερα: ". . . Δεν το ξέχασα ποτέ. Είναι σχεδόν σαν να πήδηξε η ορχήστρα από τη σκηνή και να σε χτύπησε στο πρόσωπο ..."
Στα εφηβικά του χρόνια, ο Ριντλ είχε αποφασίσει να γίνει επαγγελματίας μουσικός. ". . . Ήθελα να γίνω τζαζ τρομπονίστας, αλλά δεν είχα τον συντονισμό." Έτσι άρχισε να στρέφεται στη σύνθεση και τη διασκευή.
Η οικογένεια Ριντλ είχε ένα εξοχικό στο Ράμσον του New Jersey. Ο Ρίντλ απολάμβανε το Ράμσον τόσο πολύ που έπεισε τους γονείς του να του επιτρέψουν να παρακολουθήσει το τελευταίο έτος στο γυμνάσιο εκεί (1938).
Στο Ράμσον ενώ έπαιζε για το συγκρότημα του τρομπετίστα Τσάρλι Μπριγκς, The Briggadiers, γνώρισε μια από τις πιο σημαντικές επιρροές στο μεταγενέστερο στυλ του ενορχηστρωτή: τον Μπιλ Φίνεγκαν, με τον οποίο άρχισε να οργανώνει μαθήματα. Παρά το γεγονός ότι ήταν μόλις τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος από τον Ριντλ, ο Φίνεγκαν ήταν πολύ πιο εκλεπτυσμένος μουσικά, μέσα σε λίγα χρόνια δημιουργώντας όχι μόνο μερικές από τις πιο δημοφιλείς διασκευές από την εποχή του swing, όπως το " Little Brown Jug " του Glenn Miller, αλλά και εξαιρετικές τζαζ διασκευές όπως το " Chloe " του Tommy Dorsey και το " At Sundown " από τα μέσα της δεκαετίας του 1940.
Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο Rumson, ο Riddle πέρασε τα τέλη της εφηβείας του και τις αρχές της δεκαετίας του '20 παίζοντας τρομπόνι και περιστασιακά οργανώνοντας διάφορα τοπικά χορευτικά συγκροτήματα, με αποκορύφωμα τη συνεργασία του με την Ορχήστρα του Τσάρλι Σπίβακ. Το 1943, ο Ριντλ κατατάχθηκε στο Εμπορικό Ναυτικό, υπηρετώντας στο Sheepshead Bay, στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης για περίπου δύο χρόνια, ενώ συνέχισε να εργάζεται για την Ορχήστρα του Τσάρλι Σπίβακ.
Ο Ριντλ σπούδασε ενορχήστρωση υπό τον συνάδελφό του έμπορο, συνθέτη Άλαν Σούλμαν. Μετά τη λήξη της θητείας του, ο Ριντλ ταξίδεψε στο Σικάγο για να ενταχθεί στην ορχήστρα του Τόμι Ντόρσεϊ το 1944, όπου παρέμεινε το τρίτο τρομπόνι της ορχήστρας για έντεκα μήνες έως ότου συντάχθηκε από τον στρατό τον Απρίλιο του 1945, λίγο πριν από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Απολύθηκε τον Ιούνιο του 1946, έπειτα από δεκαπέντε μήνες ενεργού υπηρεσίας. Μετακόμισε λίγο αργότερα στο Χόλιγουντ για να ακολουθήσει μια καριέρα ως ενορχηστρωτή και πέρασε τα επόμενα αρκετά χρόνια γράφοντας διασκευές για πολλά ραδιοφωνικά και δισκογραφικά έργα. Τον Μάιο του 1949 η Ντόρις Ντέι είχε μια επιτυχία στο #2, το " Again ", με την υποστήριξη του Ριντλ.
Χρόνια στην Capitol
Το 1950, ο Riddle προσλήφθηκε από τον συνθέτη Λες Μπάξτερ για να γράψει ρυθμίσεις για μια ηχογράφηση με τον Nat King Cole. Αυτή ήταν μια από τις πρώτες συσχετίσεις του Ριντλ με την Capitol Records. Αν και ένα από τα τραγούδια που είχε διασκευάσει ο Riddle, το " Mona Lisa ", έγινε σύντομα το σινγκλ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην καριέρα του Κόουλ, το έργο πιστώθηκε στον Μπάξτερ. Ωστόσο, μόλις ο Κόουλ έμαθε την ταυτότητα του δημιουργού της ρύθμισης, αναζήτησε τη δουλειά του Ριντλ για άλλες συνεδρίες και έτσι ξεκίνησε μια γόνιμη συνεργασία που προώθησε την καριέρα και των δύο ανδρών στην Capitol.
Την ίδια χρονιά, ο Ριντλ έκανε επίσης φιλία με τον Βερν Γιόκουμ (γεννημένος ως Τζορτζ Βέρνον Γιόκουμ), έναν μουσικό της τζαζ μεγάλης μπάντας (και αδερφό του Pied Piper Clark Yocum) που θα μεταβεί στη μουσική προετοιμασία για τον Frank Sinatra και άλλους διασκεδαστές της Capitol Records. Ακολούθησε μια συνεργασία, με τον Βερν να γίνεται το «δεξί χέρι» του Ριντλ ως αντιγραφέας και βιβλιοθηκάριος για τα επόμενα τριάντα χρόνια.