cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλεξ Νορθ
Ο Άλεξ Νορθ (Alex North, 4 Δεκεμβρίου 1910 - 8 Σεπτεμβρίου 1991) ήταν Αμερικανός συνθέτης ιδιαίτερα γνωστός για τις μουσικές του συνθέσεις ταινιών, συμπεριλαμβανομένου το Λεωφορείον ο Πόθος (στο οποίο έγινε ένα από τα πρώτα θέματα ταινιών, βασισμένο στη τζαζ), το Βίβα Ζαπάτα!, το Σπάρτακος, το Κλεοπάτρα αλλά και το Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;. Επίσης, ήταν ο πρώτος συνθέτης που έλαβε Τιμητικό Όσκαρ, στην Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών.
Νεανικά χρόνια
Ο Alex North, με το πραγματικό του όνομα να είναι Isadore Soifer, γεννήθηκε στο Chester της Πενσυλβανίας, από εβραϊκής καταγωγής γονείς, τον Jesse και την Baila (Bessie), οι οποίοι είχαν αποχωρήσει από τη Ρωσική Αυτοκρατορία για τις Ηνωμένες Πολιτείες γύρω στο 1906. Ο Jesse προερχόταν από την Bila Tserkva και η Besie καταγόταν από την Οδησσό (και οι δύο πόλεις βρίσκονται τώρα στην Ουκρανία). Στις ΗΠΑ, ο Jesse δούλευε ως σιδηρουργός και η Bessie είχε ένα παντοπωλείο. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο North υπηρέτησε ως αρχηγός στην ειδική υπηρεσία του Αμερικανικού Στρατού από το 1942 έως το 1946. Εκεί ήταν υπεύθυνος για προγράμματα "αυτοψίας" σε ψυχιατρικά νοσοκομεία. Επίσης, συνέθεσε μουσική για περισσότερα από είκοσι έξι ντοκιμαντέρ του Υπουργείου Πολέμου της Αμερικής, όσο υπηρετούσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες) Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Σίλβια Σέιντ
Η Σίλβια Σέιντ (Silvia Saint), γεννημένη ως Σιλβίε Τομτσαλόβα (Silvie Tomčalová) (γενν. στις 12 Φεβρουαρίου 1976) είναι Τσέχα πρώην ηθοποιός πορνογραφικών ταινιών. Το 1996 ήταν η Penthouse Pet της Χρονιάς στην τσεχική έκδοση του περιοδικού. Έχει εμφανιστεί σε πάνω από 300 πορνογραφικές ταινίες.
Σταδιοδρομία
Η Σέιντ ξεκίνησε ως ερωτικό μοντέλο, πρώτα εσωρούχων, στη συνέχεια γυμνή σε περιοδικά και τελικά σε πορνογραφικές ταινίες. Ήταν το Penthouse Pet της Χρονιάς το 1996 (τσεχική έκδοση). Μετά την εισαγωγή της στην αμερικανική βιομηχανία πορνογραφίας, έγινε η Penthouse Pet του Μήνα για τον Οκτώβριο του 1998 (έκδοση ΗΠΑ).
Οι πρώτες ταινίες της Σέιντ γυρίστηκαν στην Ευρώπη, πολλές για την Private Media Group. Συμμετείχε σε μία πορνογραφική ταινία της Private Media Group με θέμα το διάστημα, την The Uranus Experiment: Part Two, η οποία περιείχε μία σύντομη σκηνή που γυρίστηκε σε ένα ρωσικό αεροσκάφος που πετούσε σε παραβολική τροχιά (παρόμοια με το Vomit Comet της NASA). Η ταινία περιείχε περίπου 20 δευτερόλεπτα με τους Σέιντ και Νικ Λανγκ (που και οι δύο έπαιξαν αστροναύτες που ζουν σε ένα διαστημικό σταθμό) να κάνουν διεισδυτικό σεξ σε ελεύθερη πτώση. Η σκηνή ήταν υποψήφια για το βραβείο Nebula, αλλά δεν κέρδισε.
Η Σέιντ τιμήθηκε με το Βραβείο Επιτεύγματος Ζωής στο Torino Sex 2005, το δεύτερο ετήσιο Delta of Venus Fair του Τορίνο.
Το 2006 κέρδισε τα δικαιώματα στο διαδικτυακό όνομα τομέα silviasaint.com από έναν κυβερνοκαταληψία σε μία πράξη Ενιαίας Πολιτικής Επίλυσης Διαφορών Ονομάτων Τομέων. Από το 2007 ασχολείται έχει πρωταγωνιστήσει μόνο σε λεσβιακές ερωτικές ταινίες, φροντίζοντας παράλληλα τις ακροάσεις ως σκηνοθέτης και παραγωγός στον επίσημο ιστότοπό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών Κατηγορία:Penthouse Pets
Ζηνόβιος Πωπ
Ο Ζηνόβιος Πωπ ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και λόγιος, ο οποίος γεννήθηκε το 1778 στη Βενετία. Έγραψε πολλά συγγράμματα, αλλά ιδιαίτερα αξιομνημόνευτο είναι το δίτομο και πολυσέλιδο Περί μετρικής και αρχαίας ελληνικής ποιήσεως (Βιέννη 1803). Το 1814 γράφτηκε συνδρομητής στη Φιλόμουσο Εταιρεία Βιέννης, όπως προέκυψε από πρόσφατη έρευνα του ιστορικού Πολυχρόνη Ενεπεκίδη σε αρχεία του Αυστριακού κράτους.
Πέθανε το 1854 στη Βενετία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Σλαβομακεδόνες
Οι Σλαβομακεδόνες (σλαβομακεδονικά: Македонци, προφ. Μακέντοντσι), γνωστοί διεθνώς και ως Μακεδόνες, είναι ένα σλαβικό έθνος που κατοικεί ως επί το πλείστον στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Μιλούν τη σλαβομακεδονική, μία νότια Σλαβική γλώσσα (άλλοτε αποκαλούμενη και ως σλαβονική), η οποία αποκαλείται από τους ομιλητές της και σχεδόν όλους τους γλωσσολόγους μακεδονική (σλαβομακεδονικά: македонски, προφ. μακέντονσκι.). Αν και υφίσταται η άποψη πως πρόκειται για διάλεκτο της βουλγαρικής, η πλειοψηφία των γλωσσολόγων θεωρεί πως είναι διακριτή γλώσσα.
Καταγωγή
Η παραδοσιακή ιστοριογραφία έδειξε ότι αυτές οι πληθυσμιακές ομάδες εμφανίζονται με την έναρξη επιδρομών και εισβολών των Σλάβων και Αβάρων από τη Βλαχία και τη Δυτική Ουκρανία κατά τον 6ο και 7ο αιώνα. Ωστόσο, οι πρόσφατες ανθρωπολογικές και αρχαιολογικές προοπτικές έβλεπαν την εμφάνιση των Σλάβων στη Μακεδονία και γενικά στα Βαλκάνια ως μέρος μιας ευρείας και πολύπλοκης διαδικασίας μετασχηματισμού του πολιτιστικού, πολιτικού και εθνογλωσσικού βαλκανικού τοπίου μετά την κατάρρευση της ρωμαϊκής εξουσίας. Οι ακριβείς λεπτομέρειες και η χρονολόγηση των μετατοπίσεων του πληθυσμού πρέπει να καθοριστούν. Εκτός από τη Βουλγαρία, η περιοχή της Βόρειας Μακεδονίας παρέμεινε «Ρωμαϊκή» στις πολιτιστικές της προοπτικές μέχρι τον 7ο αιώνα. Ωστόσο, ταυτόχρονα, πηγές επιβεβαιώνουν πολλές σλαβικές φυλές στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης και πιο έξω, συμπεριλαμβανομένου των Βερζητών στην Πελαγονία. Μεταγενέστερες μεταναστεύσεις περιλάμβαναν τους Μαγυάρους τον 9ο αιώνα, τους Αρμένιους τον 10ο και τον 12ο αιώνα, τους Κουμάνους τον 11ο και τον 13ο αιώνα. Οι σκλαβηνίες της Μακεδονίας πιθανότατα υπήχθησαν στη Βουλγαρική επιρροή κατά τη διάρκεια της βασιλείας της αυτοκράτειρας Ειρήνης της Αθηναίας στα μέσα του 9ου αιώνα. Στη συνέχεια, τα λογοτεχνικά και εκκλησιαστικά κέντρα στην Οχρίδα έγιναν μια δεύτερη πολιτιστική πρωτεύουσα της μεσαιωνικής Βουλγαρίας.
Η Στρατιωτική Εγκυκλοπαίδεια της πρώην Γιουγκοσλαβίας κατατάσσει τους προγόνους των σημερινών κατοίκων της Βόρειας Μακεδονίας ως Σλάβους, ανθρώπους των πρώτων σλαβικών φυλών όπως οι Βερεζίτοι, οι Δραγουβίτοι, οι Σμόλιανοι, οι Ρίνχινοι, οι Βελεγιζίτοι και άλλοι, οι οποίοι εισήλθαν στη Βυζαντινή αυτοκρατορία τον 6ο και τον 7ο αιώνα μ.Χ.. Σύμφωνα με μία πηγή, τον 6ο με 7ο αιώνα κατοίκησαν Σλάβοι στην περιοχή της αρχαίας Μακεδονίας. Στη συνέχεια θεωρούντο ως επί το πλείστον Βούλγαροι και πολλοί από αυτούς σχεδόν μέχρι τον εικοστό αιώνα έβλεπαν τους εαυτούς τους ως Βουλγάρους.
Μεσαιωνικό και οθωμανικό παρελθόν
Η έννοια της «σλαβομακεδονικής» εθνότητας, ξεχωριστή από τους ορθόδοξους βαλκανικούς γείτονές της, φαίνεται να είναι μια νέα συγκριτικά έννοια. Οι πρώτες εκδηλώσεις της αρχικής σλαβομακεδονικής ταυτότητας εμφανίστηκαν κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ανάμεσα σε περιορισμένους κύκλους σλάβων διανοουμένων, κυρίως έξω από την περιοχή της Μακεδονίας. Εμφανίστηκαν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 και εδραιώθηκαν από την κυβερνητική πολιτική της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι αναφορές σε «Μακεδόνες» ήταν ποικίλες, από γεωγραφική ως διοικητική. Οι βυζαντινοί ιστορικοί χαρακτήρισαν τα πολυάριθμα σλαβικά φυλετικά συνδικάτα στα πρώιμα μεσαιωνικά Βαλκάνια ως «Σκλαβηνικά» και συχνά τα συσχέτιζαν με συγκεκριμένες φυλές. Στον 9ο αιώνα, ο Θεοφάνης ο Ομολογητής ανέφερε ότι ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Β κατέλαβε την Μακεδονική Σλαβηνία (μικρές φυλετικές τάξεις των Σλάβων που εγκατέστησαν τα Βαλκάνια μετά την κατάρρευση των Αβάρων) το 758-759. Οι σύγχρονοι Σλαβομακεδόνες ιστορικοί το χαρακτήρισαν ως ένα είδος πρωταρχικής εθνοπολιτικής οντότητας, όμως αυτές οι απόψεις είναι αμφίβολες. Αυτοί οι Σλάβοι δεν είχαν επαρκείς ικανότητες οικοδόμησης του κράτους, δεν κατάφεραν να τις ενώσουν και τον 8ο αιώνα επανακτήθηκαν από τους Βυζαντινούς. Από την άλλη πλευρά, οι πρόσφατες δημοσιεύσεις του Φλόριντ Κούρτα περιγράφουν τη μεγάλη σλαβική εισβολή του 6ου και 7ου αιώνα στα Βαλκάνια και ιδιαίτερα στη Μακεδονία. Έτσι, οι Κροάτες, οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι οργάνωσαν την δημιουργία των πρώτων νότιων σλαβικών κρατών και ο τοπικός (σλαβικός) πληθυσμός στη σημερινή Βόρεια Μακεδονία κατακτήθηκε από τους Βουλγάρους στα μέσα του 9ου αιώνα. Ωστόσο, καθ΄ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα και μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, η πλειοψηφία των Σλαβικών πληθυσμών στην περιοχή της Μακεδονίας παρέπεμπε πιο συχνά στους Βούλγαρους. Ωστόσο, στην προ-εθνικιστική εποχή, οι όροι "Βούλγαρος" δεν είχαν αυστηρό εθνο-εθνικιστικό νόημα, μάλλον ήταν χαλαροί, συχνά εναλλάξιμοι όροι που θα μπορούσαν ταυτόχρονα να υποδηλώνουν θρησκευτικό προσανατολισμό, σε ορισμένες κοινωνικές ομάδες.
Μετά την οθωμανική κατάκτηση των Βαλκανίων από τους Οθωμανούς τον 15ο αιώνα, όλοι οι Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί συμπεριλήφθηκαν σε μια συγκεκριμένη εθνοθρησκευτική κοινότητα κάτω από τη γραικορωμαίικη δικαιοδοσία που ονομάζεται Ρουμ Μιλλέτ. Η συμμετοχή σε αυτήν τη θρησκευτική κοινότητα ήταν τόσο σημαντική που οι περισσότεροι απλοί άνθρωποι άρχισαν να αυτοπροσδιορίζονται ως Χριστιανοί ή ως Ρωμιοί. Ωστόσο, οι εθνικές ταυτότητες δεν εξαφανίστηκαν ποτέ. Αυτό επιβεβαιώνεται από το Φιρμάνι του Σουλτάνου από το 1680 που περιγράφει τις εθνοτικές ομάδες στα βαλκανικά εδάφη της αυτοκρατορίας ως εξής: Έλληνες, Αλβανοί, Σέρβοι, Βλάχοι και Βούλγαροι.
Εθνικοί ανταγωνισμοί και ανάδυση του μακεδονισμού
Η άνοδος του εθνικισμού στην οθωμανική αυτοκρατορία στις αρχές του 19ου αιώνα κατέστησε αντίθετη αυτήν τη συνεχιζόμενη κατάσταση. Οι συντονισμένες ενέργειες, που πραγματοποιήθηκαν από τους Βούλγαρους εθνικούς ηγέτες που υποστηρίχθηκαν από την πλειοψηφία του σλαβικού πληθυσμού στη σημερινή Βόρεια Μακεδονία προκειμένου να αναγνωριστούν ως ξεχωριστή εθνοτική οντότητα, αποτελούσαν το λεγόμενο «βουλγαρικό μιλλέτ», το οποίο αναγνωρίστηκε το 1870. Τη στιγμή της δημιουργίας της, οι άνθρωποι που ζούσαν στην σημερινή Βόρεια Μακεδονία δεν υπαγόντουσαν στην Βουλγαρική Εξαρχεία. Όμως, μέσω ψηφοφοριών από το 1872 έως το 1875, οι σλαβικοί οικισμοί στην περιοχή ψήφισαν (πάνω από τα 2/3) να μεταβούν στην Εξαρχεία. Αναφερόμενοι στα αποτελέσματα των ερευνών και βάσει στατιστικών και εθνολογικών ενδείξεων, το συνέδριο της Κωνσταντινούπολης το 1876 συμπεριέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας υπό βουλγαρική εθνική επιρροή. Ιδιαίτερα στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Χένρι Νόελ Μπράιλσφορντ, δημοσιογράφος σύγχρονος της εποχής, περιέγραψε τους Σλάβους ομιλητές της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας ως σχετιζόμενους, τόσο με τους Σέρβους όσο και με τους Βουλγάρους, χωρίς να τους αποδίδει ξεκάθαρη εθνική συνείδηση, αποδεχόμενος ωστόσο ότι τμήμα του πληθυσμού είναι «οριστικά σερβικό», ενώ ένα άλλο τμήμα «καθαρά βουλγαρικό».
Με τη δημιουργία του Βουλγαρικού Πριγκιπάτου, το ανώτατο στρώμα της Μακεδονίας έπρεπε να αποφασίσει εάν η Μακεδονία θα έπρεπε να γίνει ανεξάρτητο κράτος ή μέρος μιας «Μεγάλης Βουλγαρίας». Για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, ένα μεγάλο τμήμα αυτών των σλαβικών εθνοτικών ομάδων, κυρίως εκείνες που κατοικούν εντός των ορίων υφίσταται μια μείζονα αλλαγή ταυτότητας στο πλαίσιο του κινήματος του Μακεδονισμού, αποτέλεσμα της πολιτικής τάσης της Ελλάδας, της Σερβίας και της Βουλγαρίας για διεκδίκηση της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας από τα τέλη 19ου αι. και αρχές του 20ού αι. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι πρώτες εκφράσεις μακεδονισμού από ορισμένους σλαβομακεδόνες διανοούμενους έγιναν στο Βελιγράδι, τη Σόφια, την Κωνσταντινούπολη, τη Θεσσαλονίκη και την Αγία Πετρούπολη. Οι δραστηριότητες αυτών των ανθρώπων καταγράφηκαν από τους Petko Slaveykov και Stojan Novaković. Η επόμενη σπουδαία μορφή της σλαβομακεδονικής αφύπνισης ήταν από τον Δημήτριγια Τσουπόβσκι, ένας από τους ιδρυτές της Μακεδονικής Λογοτεχνικής Εταιρείας, που ιδρύθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1902. Την περίοδο 1913-1918, ο Τσούποβσκι δημοσίευσε την εφημερίδα Μακεδόνσκι Γκόλοσον (Μακεδονική Φωνή) στην οποία συνάδελφοι του της Μακεδονικής Παροικίας της Πετρούπολης διέδωσαν την ύπαρξη μακεδονικού λαού χωριστού από τους Έλληνες, τους Βούλγαρους και τους Σέρβους και προσπάθησαν να διαδώσουν την ιδέα ενός ανεξάρτητου Μακεδονικού κράτους. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους, και μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ιδέα της ύπαρξης ενός χωριστού μακεδονικού έθνους εξαπλώθηκε περαιτέρω μεταξύ των Σλαβόφωνων πληθυσμών. Περιγράφοντας στο αυτοβιογραφικό του αντιπολεμικό μυθιστόρημα Η ζωή εν τάφω την ανάρρωσή του κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στο Μακεδονικό Μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο σπίτι μιας αγροτικής οικογένειας στη Βελούσινα, ένα σλαβόφωνο πατριαρχικό χωριό κοντά στο Μοναστήρι, ο Έλληνας λογοτέχνης Στράτης Μυριβήλης έγραψε για τους κατοίκους του χωριού ότι «''δὲ θέλουν νἆναι μήτε «Μπουλγκάρ», μήτε «Σρμπ» μήτε «Γκρρτς». Μοναχὰ «Μακεντὸν ὀρτοντόξ.»''». Σύμφωνα με μαρτυρίες επισκεπτών της περιοχής, ως αποτέλεσμα αντίδρασης στις εκστρατείες εθνικού προσηλυτισμού των προηγούμενων δεκαετιών, τη δεκαετία του 1920 η πλειονότητα των Χριστιανών Σλάβων που κατοικούσαν την ελληνική Μακεδονία και τη Μακεδονία του Βαρδάρη χρησιμοποιούσαν πλέον την ονομασία «Μακεδόνες» για να αυτοπροσδιοριστούν συλλογικά ως έθνος ή απλώς ξεχωριστή εθνότητα.
Κομμουνισμός και σλαβομακεδονισμός
Η Κομιντέρν στη δεκαετία του 1920 προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το μακεδονικό ζήτημα ως πολιτικό όπλο. Το 1924 η Κομιντέρν διοργάνωσε την κατατεθείσα υπογραφή του λεγόμενου Μαϊνιφέστου του Μάη, το οποίο φιλοδοξούσε την ανεξαρτησία της Μακεδονίας. Το 1925, με τη βοήθεια της Κομιντέρν, δημιουργήθηκε η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση, αποτελούμενη από μέλη της πρώην Αριστερής Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΕΟ). Αυτή η οργάνωση προώθησε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 την ύπαρξη ενός χωριστού Μακεδονικού έθνους. Αυτή η ιδέα διεθνοποιήθηκε και υποστηρίχθηκε από την Κομιντέρν, η οποία εξέδωσε το 1934 ψήφισμα που υποστήριζε την ανάπτυξη της οντότητας. Τα κομμουνιστικά κόμματα των Βαλκανίων υποστήριξαν την εθνική εδραίωση του λαού της Μακεδονίας και δημιούργησαν μακεδονικά τμήματα μέσα στα κόμματα, με επικεφαλής τα κυριότερα μέλη του ΕΜΕΟ. Το 1943 ιδρύθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Μακεδονίας και το κίνημα αντίστασης μεγάλωσε. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργήθηκαν εθνικά μακεδονικά θεσμικά όργανα στις τρεις περιοχές της Μακεδονίας και στη συνέχεια υπό κομμουνιστικό έλεγχο συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας, το ζήτημα της ταυτότητας προέκυψε και πάλι. Οι εθνικιστές και οι κυβερνήσεις από γειτονικές χώρες (ιδιαίτερα από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία) υποστηρίζουν την άποψη ότι η δημιουργία ενός μακεδονικού έθνους έγινε από τον Τίτο.
Διαβάστε επίσης
Κατηγορία:Έθνη της πρώην Γιουγκοσλαβίας
Chevrolet Tahoe
Το Chevrolet Tahoe (Σεβρολέτ Τάχο), και το ισοδύναμό του, GMC Yukon, είναι αυτοκίνητα SUV μεγάλων διαστάσεων, που παράγονται από τις αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες Chevrolet και GMC, από το φθινόπωρο του 1994 και από το 1991 αντίστοιχα. Μέχρι σήμερα έχουν κατασκευαστεί 5 γενιές των μοντέλων, με την πέμπτη γενιά του Tahoe να παρουσιάζεται επίσημα στις 10 Δεκεμβρίου 2019 και έφτασε στην αγορά των ΗΠΑ τον Ιούνιο του 2020, για τη σεζόν (model year) του 2021. Ο κυριότερος εμπορικός αντίπαλος του Tahoe είναι το Ford Expedition, αλλά όμως πρακτικά ανταγωνιστές του είναι και τα Toyota Sequoia και Nissan Armada.
Μάλιστα το Tahoe είναι το δημοφιλέστερο στις Ηνωμένες Πολιτείες SUV μεγάλου μεγέθους. Διατίθεται στη Βόρεια Αμερική, διάφορες περιοχές της Ασίας όπως η Μέση Ανατολή, καθώς και σε κάποιες άλλες χώρες, όπως Βολιβία, Χιλή, Περού, Κολομβία, Ισημερινός, Ανγκόλα. Αντιθέτως, το GMC Yukon διατίθεται μόνο στη Βόρεια Αμερική και τη Μέση Ανατολή.
Ονομασίες
Ειδικότερα η πρώτη γενιά του Chevrolet Tahoe είχε κυκλοφορήσει ως Chevrolet Grand Blazer στην Αργεντινή, στη Χιλή, στη Βραζιλία, στην Κολομβία, στη Βενεζουέλα και στο Εκουαδόρ, ενώ στο Μεξικό είχε διατεθεί ως Chevrolet Silverado. Η δεύτερη γενιά του Tahoe πωλήθηκε ως Chevrolet Sonora στο Μεξικό.
Συγγενικά μοντέλα
Τεχνικά, όλες οι γενιές του Tahoe συγγενεύουν με το κάπως ακριβότερο GMC Yukon / GMC Yukon Denali (ενώ το ακόμα μεγαλύτερου μήκους Chevrolet Suburban συγγενεύει με το GMC Yukon XL) και με την ακόμα πιο ακριβή Cadillac Escalade (και την εκδοχή μεγαλύτερου μήκους Escalade ESV), ενώ η παρουσίαση και τα έτη παραγωγής της εκάστοτε γενιάς αυτών των μοντέλων, διαχρονικά, συμπίπτουν (με εντυπωσιακές εξαιρέσεις την πρώτη γενιά του GMC Yukon που εισήχθη το 1991, για τη σεζόν του 1992, και την πρώτη γενιά της Escalade που μπήκε στην παραγωγή τον Αύγουστο του 1998, για τη σεζόν του 1999). thumb|right|Chevrolet Tahoe LT τέταρτης γενιάς του 2016 στη [[Χιλή.]]
Ειδικότερα η δεύτερη γενιά του Tahoe είχε αποτελέσει τη βάση και για το Hummer H2, που κατασκευάστηκε μεταξύ του 2002 και του 2009 σε μία μόνο γενιά, λόγω της οριστικής διακοπής της εταιρείας Hummer τον Μάιο του 2010, όταν αποσύρθηκε από την παραγωγή και το τελευταίο μοντέλο της που είχε μείνει, το μικρότερο Hummer H3.
Η πέμπτη γενιά του Tahoe παρουσιάστηκε επίσημα στις 10 Δεκεμβρίου 2019, την ίδια μέρα με την αντίστοιχη 12η γενιά της μεγαλύτερης εκδοχής Chevrolet Suburban, ενώ η αντίστοιχη γενιά των συγγενικών GMC Yukon και Yukon XL παρουσιάστηκε στις 14 Ιανουαρίου 2020 και η αντίστοιχη Cadillac Escalade 5ης γενιάς στις 4 Φεβρουαρίου 2020. Αρχικά επρόκειτο όλα αυτά τα μοντέλα να μπουν στην παραγωγή στα τέλη Απριλίου του 2020 και για τη σεζόν του 2021, αλλά λόγω της πανδημίας του κορονοϊού καθυστέρησαν για λίγο ακόμα. Τελικώς, η παραγωγή όλων αυτών των SUV ξεκίνησε στις 18 Μαΐου 2020, ενώ έφτασαν στις αντιπροσωπείες τον Ιούνιο του 2020, ως μοντέλα 2021.
Διαχρονική απήχηση
thumb|right|Αστυνομικό Chevrolet Tahoe τρίτης γενιάς στις ΗΠΑ.
Τα πρώτα χρόνια κυκλοφορίας του, από το 1994 έως και το 2000, το Chevrolet Tahoe ήταν σταθερά δεύτερο στις πωλήσεις των μεγάλων SUV στις Ηνωμένες Πολιτείες, πίσω μόνο από το Ford Expedition, αλλά από το έτος 2001 και μετά διατηρεί σταθερά την πρώτη θέση. Μάλιστα από το έτος 2006 (όταν και παρουσιάστηκε η τρίτη γενιά του Tahoe, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2007, ενώ η τέταρτη γενιά του παρουσιάστηκε στην αγορά τον Φεβρουάριο του 2014) και μετά, διατηρεί σχεδόν κάθε χρόνο μια αναλογία πωλήσεων γύρω στο 2 προς 1 σε σύγκριση με τις ετήσιες πωλήσεις του ανταγωνιστικού μοντέλου της Ford.
Επίσης, σε όλες τις γενιές του Tahoe έχει κατασκευαστεί και συνεχίζει διαχρονικά να παράγεται μια ειδική εκδοχή του με το αστυνομικό πακέτο Z56 (Z56 police package), που διατίθεται μόνο στην αμερικανική Αστυνομία, στην αμερικανική Πυροσβεστική Υπηρεσία και, ως ασθενοφόρο, σε Υπηρεσίες έκτακτης ιατρικής ανάγκης. Η εκδοχή αυτή, προσφέρεται επίσημα μόνο στη Βόρεια Αμερική, όπου και διατηρεί σταθερά μεγάλη απήχηση, αν και κάποια αντίτυπά της έχουν εισαχθεί και σε λίγες χώρες της Μέσης Ανατολής (όπως στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) μέσω παράλληλων εισαγωγών από τις τοπικές Αστυνομίες.
Ετήσιες πωλήσεις στις ΗΠΑ
Παρακάτω παρουσιάζονται οι ετήσιες πωλήσεις στις ΗΠΑ των δίδυμων μοντέλων Chevrolet Tahoe και GMC Yukon. Από το 2018, οι πωλήσεις της εκδοχής με μακρύτερο μεταξόνιο GMC Yukon XL (που είναι το ισοδύναμο μοντέλο του Chevrolet Suburban) αναφέρονται επίσημα μαζί με αυτές του στάνταρ GMC Yukon. Οι χρονολογίες αναφέρονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Οι Κυρίες του Δάσους της Βουλώνης
Οι Κυρίες του Δάσους της Βουλώνης (Les Dames du Bois de Boulogne) είναι μια ερωτική δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής του 1945 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ρομπέρ Μπρεσόν, βασισμένη στο μυθιστόρημα "Ζακ ο μοιρολάτρης και ο αφέντης του" (1796) του φιλοσόφου Ντενί Ντιντερό, που αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που έχει παρασυρθεί ώστε να παντρευτεί μια πόρνη. Πρωταγωνιστούν οι Μαρία Καζαρές, Ελίνα Λαμπουρντέτ και Πολ Μπερνάρ.
Η ταινία αυτή ήταν η δεύτερη χαρακτηριστική του Μπρεσόν. Είναι επίσης η τελευταία του με πρωταγωνιστές που αποτελούνται αποκλειστικά από επαγγελματίες ηθοποιούς.
Πλοκή
Η Ελέν και ο Ζαν νιώθουν αγάπη ο ένας για τον άλλο, αλλά δεν έχουν δεσμευτεί να παντρευτούν. Η ερωτική τους σχέση τους επιτρέπει να κάνουν εφήμερες σχέσεις με άλλους, αλλά έχουν υποσχεθεί να βάλουν σε προτεραιότητα ο ένας τον άλλον πρωτίστως και πάνω από τους άλλους. Ωστόσο η Έλεν δέχεται μια προειδοποίηση από έναν φίλο της ότι η αγάπη του Ζαν για αυτήν έχει τελειώσει και φοβάται ότι αυτό είναι σωστό. Η Ελέν ξεγελάει τον Ζαν για να το εξομολογηθεί, προσποιούμενη ότι τα συναισθήματά της για αυτόν έχουν τελειώσει και είναι μόνο φιλικά. Κρύβει την απογοήτευσή της όταν ο Ζαν το αποδέχεται με ενθουσιασμό και τώρα την βλέπει μόνο φιλικά αντί για ερωμένη. Αφού ο Ζαν φεύγει από το διαμέρισμά της, είναι σαφές ότι έχει τελειώσει η ερωτική τους σχέση. Αντί όμως να πενθεί την αγάπη της, η Ελέν αποφασίζει να πάρει μια σκληρή εκδίκηση.
Η νεαρή Ανιές είναι χορεύτρια σε καμπαρέ. Φιλοδοξία της ήταν να γίνει μπαλαρίνα στην Όπερα, αλλά υπήρξαν δύσκολες στιγμές στη ζωή της και αναγκάστηκε για να στηρίξει τον εαυτό της και τη μητέρα της, να βρει δουλειά σε νυχτερινά κέντρα και κερδίζει χρήματα ως πόρνη. Η Ελέν, προσποιούμενη την συμπόνια προς αυτήν, προσφέρεται να εξοφλήσει τα χρέη της μητέρας της Ανιές και να την μεταφέρει σε ένα διαμέρισμα, επιτρέποντας στην Ανιές να εγκαταλείψει τη νυχτερινή ζωή.
Η Ελέν βάζει μια παγίδα χρησιμοποιώντας την Ανιές για να δελεάσει τον Ζαν να ερωτευτεί τη νεαρή γυναίκα. Διαβεβαιώνει τον Ζαν ότι η Ανιές και η μητέρα της έχουν «άψογο» κοινωνικό υπόβαθρο. Ο Ζαν είναι ήδη ερωτευμένος μόλις δει την Ανιές στο δάσος της Βουλώνης και δεν προσπαθεί να μάθει τίποτα γι 'αυτήν, αντ' αυτού βασίζεται στις ψευδείς πληροφορίες της Ελέν. Η Ανιές υποψιάζεται ότι χειραγωγείται από την Ελέν αλλά αισθάνεται ανίσχυρη να ξεφύγει από την παγίδα. Ο Ζαν δεν παραιτείται από τις φιλοδοξίες του και τελικά η Ανιές συμφωνεί να τον παντρευτεί. Η Ελέν την συμβουλεύει να μην πει τίποτα στον Ζαν για το παρελθόν της μέχρι να παντρευτεί και αναγγέλει στον Ζαν ότι θα αναλάβει η ίδια να προγραμματίσει έναν πλούσιο γάμο για τους δύο.
Αμέσως μετά την τελετή του γάμου, η Ελέν υπαινίσσεται πρώτα στον Ζαν ότι κάτι δεν πάει καλά. Η Ανιές είχε υποθέσει ότι η Ελέν είχε ήδη πει στον Ζαν την αλήθεια, και μαθαίνοντας ότι εξαπατήθηκε, πέφτει λιπόθυμη. Ο Ζαν αντιμετωπίζει την Ελέν, η οποία του αποκαλύπτει θριαμβευτικά ότι του έστησε μια παγίδα και ότι όλοι οι καλεσμένοι γνωρίζουν την αλήθεια. Ο Ζαν, γεμάτος ντροπή, σύγχυση και οργή, απομακρύνεται αφήνοντας τη νέα του σύζυγο, ακόμα σε λιπόθυμη κατάσταση.
Αργότερα εκείνο το βράδυ, ο Ζαν επιστρέφει στο σπίτι. Η μητέρα της Ανιές τον προειδοποιεί ότι η καρδιά της κόρης της είναι αδύναμη και ότι θα μπορούσε να πεθάνει. Ο Ζαν μπαίνει στο δωμάτιο και η Ανιές, μόλις συνέρχεται απο το σοκ, ψιθυρίζει ότι ελπίζει να την συγχωρήσει, αλλά του καθιστά σαφές ότι θα τον ελευθερώσει, φεύγοντας από τη ζωή του. Η Ανιές αναστενάζει και φαίνεται να σταματά να αναπνέει. Ο Ζαν δείχνοντας να είναι γεμάτος αγάπη για αυτήν, την παρακαλεί να μείνει δυνατή και να παραμείνει στη ζωή. Αν και αδύναμη, τον ακούει και το αμυδρά χαμόγελό της τον διαβεβαιώνει ότι θα ζήσει.
Υποδοχή
Οι Κυρίες του Δάσους της Βουλώνης, ενώ δεν είναι μία από τις πιο γνωστές ταινίες του Μπρεσόν, παρ 'όλα αυτά εξακολουθεί να λαμβάνει θετικά σχόλια. Αυτή τη στιγμή κατέχει το απόλυτο 100% στο Rotten Tomatoes, με μέση βαθμολογία 8,3 / 10 με βάση 15 κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1945 Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρομπέρ Μπρεσόν Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ποδοσφαιρικά αθλήματα
Διάφορες μορφές του ποδοσφαίρου μπορούν να εντοπιστούν στην ιστορία, συχνά δημοφιλή παιχνίδια των αγροτών. Οι σύγχρονοι κανόνες των ποδοσφαιρικών αθλημάτων, ανάγονται στην κωδικοποίηση αυτών των παιχνιδιών στα αγγλικά δημόσια σχολεία, κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου αιώνα. Η έκταση της βρετανικής αυτοκρατορίας επέτρεψε αυτούς τους κανόνες να εξαπλωθούν σε περιοχές βρετανικής επιρροής, έξω από τα άμεσα ελεγχόμενα εδάφη της αυτοκρατορίας, αν και μέχρι το τέλος του δέκατου ένατου αιώνα, είχαν αναπτυχθεί ξεχωριστοί κανόνες σε περιφερειακό επίπεδο, όπως το γαελικό ποδόσφαιρο, για παράδειγμα, στο οποίο ενσωματώθηκαν σκοπίμως κανόνες των τοπικών παραδοσιακών ποδοσφαιρικών παιχνιδιών, προκειμένου να διατηρηθεί η κληρονομιά τους. Το 1888 ιδρύθηκε στην Αγγλία η Φούτμπολ Λιγκ, η πρώτη από τις πολλές επαγγελματικές ποδοσφαιρικές ενώσεις. Κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, πολλά από τα διάφορα είδη ποδοσφαίρου αναπτύχθηκαν, ορισμένα εκ των οποίων αποτελούν τα πλέον δημοφιλή ομαδικά αθλήματα στον κόσμο.
Κοινά στοιχεία
Ορισμένοι κοινοί κανόνες μεταξύ των αθλημάτων περιλαμβάνουν:
Σε όλα τα ποδοσφαιρικά αθλήματα, κοινές δεξιότητες αποτελούν η πάσα, το τάκλιν, το μαρκάρισμα και το λάκτισμα. Στα περισσότερα από τα συγκεκριμένα αθλήματα, υπάρχουν κανόνες που περιορίζουν την κίνηση των παικτών μέσα στο γήπεδο (οφσάιντ), ενώ οι παίκτες για να πετύχουν τέρμα (γκολ) πρέπει να περάσουν τη μπάλα κάτω ή πάνω από μία διαγράμμιση μεταξύ δύο κάθετων δοκών.
Δημοφιλή αθλήματα
Αρκετά από τα ποδοσφαιρικά αθλήματα είναι τα πιο δημοφιλή ομαδικά αθλήματα στον κόσμο. Σε παγκόσμιο επίπεδο, το ποδόσφαιρο παίζεται από πάνω από 250 εκατομμύρια παίκτες σε πάνω από 200 κράτη, και έχει το μεγαλύτερο τηλεοπτικό κοινό στον αθλητισμό, καθιστώντας το ως το πιο δημοφιλές στον κόσμο, το αμερικανικό ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με το ετήσιο παιχνίδι Σούπερ Μπόουλ να βρίσκεται στην έβδομη από τις οκτώ κορυφαίες σε τηλεθέαση εκπομπές στην τηλεόραση στην ιστορία των ΗΠΑ. Το αυστραλιανό ποδόσφαιρο κατέχει την υψηλότερη τηλεθέαση όλων των αθλημάτων στην Αυστραλία. Ομοίως, το γαελικό ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα στην Ιρλανδία από άποψη τηλεθέασης, ενώ ο πανιρλανδικός τελικός του γαελικού ποδοσφαίρου αποτελεί το υψιλότερο σε τηλεθέαση αθλητικό γεγονός του έτους στην περιοχή.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Παιχνίδια με μπάλα Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα
Σταυροφορίες
Οι σταυροφορίες ήταν μία σειρά θρησκευτικών πολέμων που εγκρίθηκαν από τη Λατινική Εκκλησία κατά τη μεσαιωνική περίοδο. Οι πιο γνωστές είναι οι εκστρατείες στην ανατολική Μεσόγειο που αποσκοπούσαν στην ανάκτηση των Αγίων Τόπων από την ισλαμική κυριαρχία αλλά ο όρος «σταυροφορίες» εφαρμόζεται επίσης και σε άλλες εκστρατείες που εγκρίθηκαν από την εκκλησία.
Το 1095 ο Πάπας Ουρβανός Β΄ κήρυξε την Α΄ Σταυροφορία με δηλωμένο στόχο την αποκατάσταση της πρόσβασης των Χριστιανών στους Άγιους Τόπους, μέσα και γύρω από την Ιερουσαλήμ. Πολλοί ιστορικοί και μερικοί από όσους την εποχή εκείνη συμμετείχαν, όπως ο Άγιος Βερνάρδος του Κλερβό, αποδίδουν την ίδια σημασία σε επικυρωμένες από τον πάπα στρατιωτικές επιχειρήσεις, που πραγματοποιήθηκαν για διάφορους θρησκευτικούς, οικονομικούς και πολιτικούς λόγους, όπως η Σταυροφορία των Αλβιγηνών, η Σταυροφορία της Αραγωνίας, η Reconquista (Ανακατάκτηση της Ιβηρικής Χερσονήσου) και οι Βόρειες Σταυροφορίες. Μετά την Α΄ Σταυροφορία ακολούθησε διαλείπων αγώνας 200 ετών για τον έλεγχο των Αγίων Τόπων με έξι μεγάλες σταυροφορίες και πολλές μικρότερες. Το 1291 η σύγκρουση κατέληξε σε αποτυχία, με την πτώση του τελευταίου χριστιανικού προπύργιου στους Αγίους Τόπους, στην Άκρα, μετά την οποία η Ρωμαιοκαθολική Ευρώπη δεν εκδήλωσε καμία περαιτέρω συνεκτική αντίδραση προς ανατολάς.
Μερικοί ιστορικοί βλέπουν τις Σταυροφορίες ως τμήμα ενός αμυντικού πολέμου εναντίον της επέκτασης του Ισλάμ στην Εγγύς Ανατολή, άλλοι ως τμήμα μιας μακροχρόνιας σύγκρουσης στα σύνορα της Ευρώπης και άλλοι ως επιθετικές απόπειρες, υπό την ηγεσία του πάπα, επέκτασης της Δυτικής Χριστιανοσύνης. Οι σταυροφορίες προσείλκυσαν άνδρες και γυναίκες όλων των τάξεων. Οι μεγάλες ανθρώπινες απώλειες που τις συνόδευσαν αποδόθηκε κυρίως στην αταξία, μια επιδημία ερυσιβώδους όλυρας και στην οικονομική δυσπραγία. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν ανίκανη να ανακαταλάβει τα εδάφη που έχασε κατά τις αρχικές Μουσουλμανικές κατακτήσεις, υπό τους επεκτατικούς χαλίφες των Ρασιντούν και των Ομεϋαδών κατά τους Αραβοβυζαντινούς και τους Βυζαντινοσελτζουκικούς Πολέμους. Οι κατακτήσεις αυτές κατέληξαν στην απώλεια εύφορων γεωργικών εκτάσεων και τεράστιων βοσκοτοπιών στη Μικρά Ασία. Το 1071, μετά από συντριπτική νίκη των επιτιθέμενων στρατιών των Σελτζούκων Τούρκων στη Μάχη του Μαντζικέρτ, ο Ουρβανός Β΄ επεδίωξε να επανενώσει τη Χριστιανική εκκλησία υπό την ηγεσία του, παρέχοντας στον Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ στρατιωτική υποστήριξη.
Πολλοί Ρωμαιοκαθολικοί Χριστιανοί έγιναν σταυροφόροι δίνοντας δημόσιο όρκο και παίρνοντας συνοδικά συγχωροχάρτια από το Βατικανό. Οι Σταυροφόροι προέρχονταν από διάφορα φεουδαλικά βασίλεια της Δυτικής Ευρώπης, των οποίων τα ιδιαίτερα έθιμα υπονόμευαν κάθε προσπάθεια δημιουργίας ενιαίας κεντρικής διοίκησης που θα μπορούσε να ηγηθεί των σταυροφόρων. Με εκατοντάδες αριστοκράτες και ευγενείς μεταξύ των σταυροφόρων, με τον καθένα τους να αγωνίζεται για προσωπική φήμη, πλούτο και δόξα, ήταν αδιανόητη και προσβλητική ακόμη και η σκέψη ότι ένας φεουδάρχης θα παραιτείτο των προσωπικών του διαταγών επί των πιστών του ενόπλων σε έναν μόνο διοικητή, ευγενή και ανταγωνιστή του για τη θέση στην αυλή. Αυτή η έλλειψη κεντρικής διοίκησης είχε ως αποτέλεσμα συχνές διενέξεις μεταξύ των φεουδαρχών ευγενών, των εκκλησιαστικών ηγετών και των αυλικών, καταλήγοντας σε πολιτικές φατρίες και μεταβαλλόμενες συμμαχίες, καθώς εκατοντάδες ιδιότροποι φεουδάρχες συνωθούνταν για πολιτικά οφέλη και επιρροή εντός της Σταυροφορίας, πράγμα που πολλές φορές οδηγούσε σε μάλλον περίεργες καταστάσεις, όπως για παράδειγμα τότε που οι σταυροφόροι ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον στρατό του Ισλαμικού Σουλτανάτου του Ρουμ, στη διάρκεια της Ε΄ Σταυροφορίας.
Έντονες ήταν οι επιπτώσεις των Σταυροφοριών: οι απολογισμοί ποικίλλουν ευρέως από εγκωμιαστικοί μέχρι εξαιρετικά επικριτικοί. Ο Τζόναθαν Ρίλεϊ Σμιθ (Άγγλος ιστορικός) αναγνωρίζει τα ανεξάρτητα κράτη που ιδρύθηκαν, όπως το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ και τα Σταυροφορικά Κράτη ως τα πρώτα πειράματα της «Υπερπόντιας Ευρώπης». Αυτές οι εκστρατείες ξανάνοιξαν τη Μεσόγειο στο εμπόριο και τα ταξίδια, επιτρέποντας στη Γένοβα και στη Βενετία να ακμάσουν. Οι στρατιές των σταυροφόρων συμμετείχαν στο εμπόριο με τους τοπικούς πληθυσμούς, με τους Ορθόδοξους Βυζαντινούς αυτοκράτορες να οργανώνουν συχνά αγορές για δυνάμεις των Σταυροφόρων που κινούνταν μέσα στα εδάφη τους. Το κίνημα των σταυροφοριών εδραίωσε τη συλλογική ταυτότητα της Λατινικής Εκκλησίας υπό την ηγεσία του Πάπα και υπήρξε η πηγή της ιδέας του ηρωισμού, του ιπποτισμού και της μεσαιωνικής ευλάβειας. Αυτό με τη σειρά του γέννησε τον μεσαιωνικό ρομαντισμό, τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία. Εντούτοις οι σταυροφορίες ενίσχυσαν τη σχέση μεταξύ Δυτικής Χριστιανοσύνης, φεουδαρχίας και μιλιταρισμού, πράγμα αντίθετο στην Ειρήνη και στην Εκεχειρία του Θεού, που είχε προωθήσει ο Ουρβανός.
Οι σταυροφόροι συχνά λεηλατούσαν τις χώρες, μέσω των οποίων ταξίδευαν με τον χαρακτηριστικό μεσαιωνικό τρόπο της τροφοδοσίας ενός μετακινούμενου στρατού. Οι ευγενείς κρατούσαν για λογαριασμό τους το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που καταλάμβαναν αντί να το επιστρέψουν στους Βυζαντινούς όπως είχαν ορκισθεί. Στη Ρηνανία η Σταυροφορία του Λαού οδήγησε σε σφαγή και δολοφονία χιλιάδων Εβραίων. Στα τέλη του 19ου αιώνα το επεισόδιο αυτό χρησιμοποιήθηκε από Εβραίους ιστορικούς για να υποστηρίξουν τον Σιωνισμό. Η Δ΄ Σταυροφορία κατέληξε σε λεηλασία της Κωνσταντινούπολης από τους Ρωμαιοκαθολικούς, τερματίζοντας ουσιαστικά την ευκαιρία επανένωσης της Χριστιανικής Εκκλησίας και οδηγώντας στην εξασθένηση και τελική πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στους Οθωμανούς. Ωστόσο, πολλοί σταυροφόροι ήταν απλώς φτωχοί, που προσπαθούσαν να γλιτώσουν από τις δυσκολίες της μεσαιωνικής ζωής με ένα ένοπλο προσκύνημα που οδηγούσε στην Αποθέωση στην Ιερουσαλήμ. Οι Σταυροφορίες ξεκίνησαν ως η ιδέα μίας ιερής εκστρατείας από μέρους των Δυτικών (Καθολικών) Χριστιανών, με σκοπό την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων (Παλαιστίνη, Ιερουσαλήμ) από τους μουσουλμάνους. Θεωρείται ότι ήταν η απάντηση της Δύσης στον ιερό πόλεμο, ή τζιχάντ, που κατά καιρούς κήρυττε το Ισλάμ. Ο σκοπός των Σταυροφοριών ήταν η κατάκτηση των Αγίων Τόπων και η συντριβή του Ισλάμ. Αφορμές για τις Σταυροφορίες αποτέλεσαν η κακομεταχείριση των προσκυνητών που επισκέπτονταν την Ιερουσαλήμ και η έκκληση του Βυζαντινού αυτοκράτορα ο οποίος δεχόταν ισχυρή πίεση από τους Τούρκους.
Τα στρατεύματα των σταυροφόρων αποκαλούνταν με τίτλους όπως ο στρατός «του σταυρού», «του Χριστού», «του Κυρίου» και «της πίστης». Το σύμβολο του σταυρού ήταν το αναγνωριστικό σημείο των Σταυροφόρων, από το οποίο λάμβαναν και το προσφιλές τους όνομα. Οι Σταυροφόροι ονομάζονταν «οι στρατιώτες του Χριστού», προσκυνητές, λατ. περεγκρίνι, και «οι έχοντες το σημείο του σταυρού», λατ. κρουσισιγκνάτι ή σιγκνατόρες. Η συμμετοχή σε σταυροφορία σήμαινε ότι σταυροφόρος «έπαιρνε τον σταυρό» ή «έπαιρνε το σημείο του σταυρού». Από τους συγχρόνους τους δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι οι Σταυροφορίες ήταν θεϊκή αποστολή και μάλιστα περιγράφονταν ως «τα Έργα του Θεού που επιτελούνταν μέσω των Φράγκων». Όσοι θανατώνονταν κατά τις σταυροφορικές εκστρατείες είχαν το προνόμιο ειδικού συγχωροχαρτιού για τις αμαρτίες που είχαν διαπράξει και θεωρούνταν στη συνείδηση του λαού μάρτυρες. Οι κληρικοί της εποχής προωθούσαν απόψεις όπως ότι οι δίκαιοι δεν έπρεπε να φοβούνται ότι θα τους καταλογιζόταν ως αμαρτία το να σκοτώσουν τον εχθρό του Ιησού Χριστού, ότι ο στρατιώτης του Χριστού μπορεί εκ του ασφαλούς να σκοτώσει και ακόμη περισσότερο να σκοτωθεί και ότι όταν ο στρατιώτης πεθάνει, ωφελεί τον εαυτό του ενώ όταν σφαγιάζει, ωφελεί τον Χριστό. Για τους κληρικούς ήταν αποδεκτό να συμμετέχουν στον πόλεμο εφόσον, όπως αναφέρει ο Θωμάς Ακινάτης, το τρόπαιο δεν θα ήταν εγκόσμια οφέλη αλλά η άμυνα της Εκκλησίας ή των φτωχών και των καταπιεσμένων.
Οι σταυροφορίες ξεκινούσαν με απόφαση του εκάστοτε πάπα της Ρώμης και —τουλάχιστον στην αρχή— ήταν πολύ σημαντικά γεγονότα. Συνήθως η κήρυξη μιας Σταυροφορίας συνοδευόταν και από εγκλήματα και διώξεις από απλούς πολίτες εναντίον των Εβραίων, αρκετές κοινότητες των οποίων βρίσκονταν στη Δυτική Ευρώπη. Ήταν η εύκολη λύση για όσους ήθελαν να εκτονώσουν το θρησκευτικό τους μένος, και για πολλούς άλλους που έβρισκαν ευκαιρία για κλοπές και καταστροφές. Έγιναν αρκετές σταυροφορίες από τον 11ο αιώνα μέχρι και τον 15ο, οπότε έγιναν οι τελευταίες σταυροφορίες κατά των Οθωμανών Τούρκων. Η τελευταία αναλαμπή των σταυροφοριών ήταν η Ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571.
Η βυζαντινή αυτοκρατορία αποδυναμώθηκε περισσότερο, αναγκαζόμενη να έχει τον νου της στη Δύση αντί να συγκρατεί τους Τούρκους στην Ανατολία. Το αποκορύφωμα ήταν η προσωρινή διάλυσή της από την Δ΄ Σταυροφορία. Τελικά οι Βυζαντινοί υποχρεώθηκαν να πολεμούν στα Βαλκάνια, στην Αδριατική και στο Αιγαίο, έχασαν τη Μικρά Ασία και κατακτήθηκαν από τους Τούρκους. Η Δ΄ Σταυροφορία δεν έπληξε μόνο τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αλλά και την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η βίαια υποταγή της στη Ρώμη και οι διωγμοί των ορθόδοξων ιερέων στην κυρίως Ελλάδα και την Κύπρο από τους σταυροφόρους έμειναν χαραγμένα στη μνήμη της. Από την άλλη, διωγμοί και σφαγές Λατίνων, απλών ανθρώπων ή ιερέων, από τους Βυζαντινούς, που είχαν συμβεί κάποιες φορές και πριν το 1204 που κυριεύθηκε η Κωνσταντινούπολη από τους Σταυροφόρους αλλά και αρκετές φορές μετά, συνέτειναν στο να μη βλέπουν με καλό μάτι οι Δυτικοί τους Βυζαντινούς. Μάλιστα, η ιδέα μίας σταυροφορίας εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας υπήρξαν εποχές που συζητιόταν αρκετά έντονα στη Δύση.
Για 200 χρόνια οι Άγιοι Τόποι έγιναν πεδίο μαχών αλλά και εμπορίου και πολιτισμικής επαφής.
Οι Άραβες και οι Τούρκοι βελτίωσαν τις τακτικές τους, έμαθαν καινούρια γι' αυτούς όπλα από τους σταυροφόρους, εφηύραν νέα δικά τους και κατάφεραν το 1187 να ανακαταλάβουν την Ιερουσαλήμ, το 1260 να νικήσουν τους Μογγόλους στο Αν Τζαϊλούτ και να καταλάβουν τον Άγιο Ιωάννη της Άκρας από τους Σταυροφόρους το 1291 τερματίζοντας την κυριαρχία των σταυροφόρων στην Ανατολή. Ήδη όμως, το ενδιαφέρον στη Δύση για τις σταυροφορίες είχε εξαντληθεί, και η εποχή των σταυροφοριών τελείωσε και τυπικά.
Ένα πολύ σημαντικό μάθημα ήταν αυτό που πήραν οι βασιλείς. Πριν από τις σταυροφορίες, σε όλη σχεδόν τη Δυτική Ευρώπη, οι κόμητες και οι δούκες ήταν αυτοί που είχαν την ουσιαστική εξουσία, και η επιρροή της Καθολικής Εκκλησίας ήταν αδιαμφισβήτητη. Ο βασιλιάς στις περισσότερες χώρες ήταν ένα συμβολικό πρόσωπο με μικρή εξουσία και πολύ λίγα εδάφη. Ζητούσε από τους φεουδάρχες να τον βοηθήσουν σε περίπτωση πολέμου και δεν τους διέταζε. Οι φεουδάρχες ήταν ελεύθεροι να διεξάγουν τους δικούς τους πολέμους, και στην περίπτωση που πολεμούσαν με ένα φεουδάρχη από το ίδιο βασίλειο, ο βασιλιάς έπαιζε απλώς τον ρόλο του διαιτητή. Όμως, στην Ανατολή παρατήρησαν τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες και τους μουσουλμάνους ηγεμόνες που είχαν απόλυτη και ουσιαστική δύναμη σε ότι αφορούσε τις επικράτειές τους, ακόμη και πάνω στον κλήρο, και θέλησαν να τους μιμηθούν. Αυτό το τελευταίο, οδήγησε στην αποδυνάμωση της επιρροής της Καθολικής Εκκλησίας, που με τον καιρό και με τους λανθασμένους χειρισμούς ορισμένων παπών έχανε όλο και πιο πολύ τη δύναμή της, αλλά και στη δημιουργία των σύγχρονων εθνών. Στην Α΄ Σταυροφορία όλοι ανεξαιρέτως, από όπου και αν κατάγονταν, έφεραν στο μπράτσο τους τον κόκκινο σταυρό. Στην Γ΄ Σταυροφορία, οι Γάλλοι έφεραν κόκκινο σταυρό, όσοι ήταν από τη Φλάνδρα και τη Λορραίνη έφεραν πράσινο σταυρό, και οι Άγγλοι άσπρο σταυρό σε κόκκινο φόντο, σημάδι ότι δε συμμετείχαν απλά ως στρατιώτες της Πίστης, αλλά και ότι ο κάθε λαός συμμετείχε υπό τη δική του σημαία.
Σταυροφορία
«Σταυροφορία» είναι νεότερος όρος, μετάφραση του Γαλλικού croisade και του Ισπανικού cruzada. Η Γαλλική μορφή της λέξης εμφανίζεται για πρώτη φορά στο L'Histoire des Croisades, γραμμένο από τον Α. ντε Κλερμόν και δημοσιευμένο το 1638. Το 1750 οι διάφορες μορφές της λέξης είχαν καθιερωθεί στα Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά. Οι Σταυροφορίες ποτέ δεν ονομάστηκαν έτσι από όσους συμμετείχαν σε αυτές. Οι πρώτοι σταυροφόροι ήταν γνωστοί με διάφορους όρους, όπως fideles Sancti Petri (πιστοί του Αγίου Πέτρου ή milites Christi (ιππότες του Χριστού).
Όπως οι προσκυνητές, όλοι οι σταυροφόροι έδιναν έναν όρκο (votus), που θα εκπληρωνόταν με την επιτυχή άφιξη στην Ιερουσαλήμ, και τους δινόταν ένας πάνινος σταυρός (crux) για να ραφτεί στα ρούχα τους. Αυτή η «παραλαβή του σταυρού», του crux, συνδεόταν τελικά με το όλο εγχείρημα. Θεωρούσαν για τους εαυτούς τους ότι αναλάμβαναν ένα iter, ένα ταξίδι, ή ένα peregrinatio, ένα ένοπλο προσκύνημα. Η έμπνευση για αυτό το «μεσσιανισμό των φτωχών» ήταν η προσδοκώμενη μαζική αποθέωση στην Ιερουσαλήμ.
Αρίθμηση
Οι ιστορικοί θεωρούν ότι μεταξύ 1096 και 1291 έγιναν πέντε μεγάλες Σταυροφορίες και πολλές μικρότερες. Εντούτοις μερικοί θεωρούν την Ε΄ Σταυροφορία του Φρειδερίκου Β΄ ως δύο ξεχωριστές σταυροφορίες. Αυτό θα καθιστούσε τη σταυροφορία που επιχειρήθηκε από το Λουδοβίκος Θ΄ το 1274 Η΄ Σταυροφορία. Εξ άλλου μερικές φορές ακόμη και αυτή η σταυροφορία θεωρείται ως δύο, καταλήγοντας σε μια Θ΄ Σταυροφορία.
Οι Σταυροφορίες
Τον 20ό αιώνα αναπτύχθηκε μια διευρυμένη άποψη για τις Σταυροφορίες, που περιλαμβάνει όλες τις σχετικές απόπειρες υπό την παπική ηγεσία, τόσο στη Μέση Ανατολή, όσο και στην Ευρώπη. Αυτή λαμβάνει υπόψη την άποψη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και σύγχρονων μεσαιωνικών, όπως ο Άγιος Βερνάρδος του Κλερβό, που έδινε την ίδια προτεραιότητα σε συγκρίσιμες πολεμικές εκστρατείες κατά ειδωλολατρών, αιρετικών και σε άλλες που έγιναν για πολιτικούς λόγους. Αυτός ο ευρύτερος ορισμός περιλαμβάνει το διωγμό των αιρετικών στη Νότια Γαλλία, την πολιτική σύγκρουση μεταξύ των Χριστιανών στη Σικελία, τη Χριστιανική ανακατάκτηση της Ισπανίας και την κατάκτηση των ειδωλολατρών στη Βαλτική. Η αντίθετη άποψη είναι ότι οι σταυροφορίες ήταν αμυντικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή κατά των Μουσουλμάνων για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τη Μουσουλμανική κυριαρχία.
Πολιτικές Σταυροφορίες
Οι πάπες συχνά καλούσαν σε σταυροφορίες για πολιτικούς λόγους και σταυροφορίες εξαγγέλονταν επίσης ως μέσο επίλυσης εσωτερικών διενέξεων μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών Χριστιανών. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ κήρυξε μια σταυροφορία κατά του πολιτικού του αντιπάλου Μάρκβαρντ φον Ανβάιλερ στη Σικελία. Λίγοι μόνο συμμετείχαν και η ανάγκη για σταυροφορία εξέλιπε το 1202, όταν ο Μάρκβαρντ πέθανε. Αυτή θεωρείται γενικά η πρώτη «πολιτική σταυροφορία». Μεταξύ 1232 και 1234 έγινε μια σταυροφορία κατά των χωρικών του Στέντιγκεν, στη βορειοδυτική Γερμανία, που αρνήθηκαν να πληρώσουν τη δεκάτη στον Αρχιεπίσκοπο της Βρέμης. Ο αρχιεπίσκοπος τους αφόρισε και ο Πάπας Γρηγόριος Θ΄ κήρυξε μια σταυροφορία το 1232. Οι χωρικοί έχασαν τη Μάχη του Αλτενες στις 27 Μαΐου 1234 και θανατώθηκαν.
Ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ έγινε αντικείμενο πολλών πολιτικών σταυροφοριών από μερικούς πάπες. To 1240 ο Πάπας Γρηγόριος Θ΄ τον καθαίρεσε και κήρυξε μια σταυροφορία εναντίον του, για την αντίθεσή του στην Ιταλία. Η από το 1248 σταυροφορία του Πάπα Ιννοκέντιου Δ΄ εναντίον του μεταφέρθηκε το 1250 κατά του γιου του, Κόνραντ Δ΄, όταν πέθανε, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Σταυροφορίες κηρύχθηκαν πάλι κατά του νόθου γιου του Φρειδερίκου, Μάνφρεντ βασιλιά της Σικελίας, από το 1255 ως το 1266, και του γιου του Κόνραντ, Κονραντίν, το 1268 με την παρότρυνση του Καρόλου των Ανζού.
Δύο σταυροφορίες εμφανίζονται να έχουν κηρυχθεί εναντίον αντιπάλων του Βασιλιά Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας - η μία από το 1215 ως το 1217 και η άλλη από το 1263 ως το 1265, με την πρώτη να τυγχάνει των προνομίων που είχαν δοθεί στην Ε΄ Σταυροφορία. Η δεύτερη έφτασε μέχρι το σημείο να αποσταλούν παπικοί αντιπρόσωποι στην Αγγλία με την εξουσία να κηρύξουν σταυροφορία κατά του Σιμόν ντε Μοντφόρ (επαναστάτη κατά του Βασιλιά Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας), αλλά έληξε το 1265 λόγω του θανάτου του Μοντφόρ. Η Σταυροφορία του Νόργουιτς του 1383, που ήταν μια στρατιωτική επιχείρηση με σκοπό να βοηθήσει την πόλη της Γάνδης στον αγώνα της κατά των υποστηρικτών του Αντιπάπα Κλήμη Ζ΄, στην πραγματικότητα ήταν μάλλον μια επέκταση του Εκατονταετούς Πολέμου, παρά μια καθαρά θρησκευτική εκστρατεία.
Μια βασική διαφορά μεταξύ των Σταυροφοριών και άλλων ιερών πολέμων ήταν ότι η έγκριση για τη διεξαγωγή αυτών των πολέμων προερχόταν άμεσα από τον πάπα, που ισχυριζόταν ότι ενεργούσε για λογαριασμό του Χριστού.
Σαρακηνοί
Πριν το 16ο αιώνα οι λέξεις «Μουσουλμάνος» και «Ισλάμ» χρησιμοποιούντο πολύ σπάνια από τους Ευρωπαίους. Κατά τις Σταυροφορίες ο όρος που χρησιμοποιείτο ευρέως για τους Μουσουλμάνους ήταν Σαρακηνοί. Στα Ελληνικά και Λατινικά αυτός ο όρος είχε παλιότερη προέλευση από τις αρχές της πρώτης χιλιετίας, οπότε αναφερόταν σε ένα λαό που ζούσε στις ερημικές περιοχές γύρω από τη Ρωμαϊκή επαρχία της Αραβίας, που διέφερε από τους Άραβες. Ο όρος μετεξελίχθηκε περιλαμβάνοντας Αραβικές φυλές και το 12ο αιώνα είχε γίνει εθνικός και θρησκευτικός χαρακτηρισμός, συνώνυμος με τους «Μουσουλμάνους» στη Μεσαιωνική Λατινική λογοτεχνία. Στη μυθιστορία «Ο Βασιλιάς των Ταρ» οι Σαρακηνοί είναι μαύροι, ενώ οι Χριστιανοί είναι πιο ανοιχτόχρωμοι. Το Παλαιογαλλικό ηρωικό ποίημα του 12ου αιώνα Ασμα του Ρολάνδου προχωράει τη σχέση του μαύρου δέρματος με τους Σαρακηνούς ακόμη περισσότερο, καθιστώντας το το μόνο τους εξωτικό χαρακτηριστικό.
Φράγκοι
Ο όρος Φράγκος έχει χρησιμοποιηθεί από πολλούς Ορθόδοξους και Μουσουλμάνους γείτονες των μεσαιωνικών Λατίνων Χριστιανών (και πιο πέρα, όπως στην Ασία) ως γενικό συνώνυμο των Ευρωπαίων από τη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη, περιοχές που ακολουθούσαν τις Λατινικές Χριστιανικές τελετές, υπό την εξουσία του Πάπα της Ρώμης. Άλλος όρος με παρόμοια χρήση ήταν «Λατίνοι».
Επί της Μογγολικής Αυτοκρατορίας το 13ο και το 14ο αιώνα οι Μογγόλοι χρησιμοποιούσαν τον όρο «Φράγκοι» για να προσδιορίζουν τους Ευρωπαίους. Ο όρος Φραγκιστάν («Χώρα των Φράγκων») χρησιμοποιείτο από τους Μουσουλμάνους για να αναφέρονται στη Ρωμαιοκαθολική Χριστιανική Ευρώπη και χρησιμοποιείτο για αρκετούς αιώνες στο Ιράν και την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η Μεσογειακή Lingua franca (ή «Φραγκική γλώσσα») ήταν ένα πίτζιν (μια απλουστευμένη εκδοχή μιας γλώσσας που αναπτύσσεται ως μέσο επικοινωνίας ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες ομάδες που δεν έχουν κοινή γλώσσα), που μιλιόταν αρχικά από τους Ευρωπαίους Χριστιανούς και τους Μουσουλμάνους του 11ου αιώνα στα λιμάνια της Μεσογείου και έμεινε σε χρήση μέχρι το 19ο αιώνα.
Παραδείγματα παράγωγων λέξεων:
Ιστοριογραφία
... Η ζωή και η εργασία εκατομμυρίων που θάφτηκαν στην Ανατολή θα είχαν αξιοποιηθεί περισσότερο στη βελτίωση της δικιάς τους πατρίδας.
Έντουαρντ Γκίμπον στην Ιστορία της Παρακμής και της Πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κατά τη Θρησκευτική Μεταρρύθμιση και την Αντιμεταρρύθμιση του 16ου αιώνα, οι ιστορικοί είδαν τις Σταυροφορίες από το πρίσμα των δικών τους θρησκευτικών πεποιθήσεων. Οι Προτεστάντες τις είδαν ως εκδήλωση των δεινών του Παπισμού, ενώ οι Καθολικοί θεώρησαν το κίνημα σαν δύναμη του καλού. Στη διάρκεια του Διαφωτισμού οι ιστορικοί είχαν την τάση να θεωρούν τόσο τις Σταυροφορίες όσο και όλο το Μεσαίωνα ως ενέργειες βάρβαρων πολιτισμών καθοδηγούμενων από φανατισμό. Το 19ο αιώνα με την εμφάνιση του Ρομαντισμού αυτή η κακή άποψη για τις σταυροφορίες και την εποχή τους μετριάστηκε κάπως, με τη μελέτη των σταυροφοριών του ύστερου 19ου αιώνα να εστιάζει στην αυξανόμενη εξειδίκευση της μελέτης και σε πιο λεπτομερείς εργασίες σε επί μέρους θέματα.
Λόγιοι του διαφωτισμού το 18ο αιώνα και νεότεροι ιστορικοί στη Δύση έχουν εκφράσει ηθική κατακραυγή για τη συμπεριφορά των σταυροφόρων. Τη δεκαετία του 1950 ο Σερ Στήβεν Ράνσιμαν έγραψε ότι «Υψηλά ιδανικά σπιλώθηκαν από τη βαναυσότητα και την απληστία... ο Ιερός Πόλεμος δεν ήταν παρά μια μια μακροχρόνια πράξη μισαλλοδοξίας εν ονόματι του Θεού».
Τον 20ό αιώνα δημοσιεύθηκαν τρία σημαντικά έργα, που καλύπτουν τη συνολική ιστορία των σταυροφοριών, των Ρενέ Γκρουσέ, Στήβεν Ράνσιμαν και το συλλογικό έργο πολλών συγγραφέων από τον Μ. Στέτον. Τον 20ό αιώνα αναπτύχθηκε μια πλουραλιστική άποψη των σταυροφοριών που περιλαμβάνει όλες τις υπό τους πάπες επιχειρήσεις, τόσο στη Μέση Ανατολή, όσο και στην Ευρώπη. Ο ιστορικός Τόμας Μέιντεν έχει εκφράσει την αντίθετη άποψη ότι «οι σταυροφορίες, πρώτα και κύρια, ήταν ένας πόλεμος κατά των Μουσουλμάνων για την υπεράσπιση της Χριστιανικής πίστης... Άρχισαν ως συνέπεια της Μουσουλμανικής κατάκτησης Χριστιανικών εδαφών». Ο Μέιντεν λέει ότι σκοπός του Πάπα Ουρβανού ήταν «οι Χριστιανοί της Ανατολής να ελευθερωθούν από τις βάναυσες και ταπεινωτικές συνθήκες της Μουσουλμανικής κυριαρχίας».
Βυζάντιο και Εγγύς Ανατολή
Μετά το 636, όταν οι Μουσουλμανικές δυνάμεις νίκησαν τους Βυζαντινούς στη Μάχη του Γιαρμούκ, ο έλεγχος της Παλαιστίνης πέρασε στη Δυναστεία των Ομεϋαδών, στη Δυναστεία των Αββασιδών και στους Φατιμίδες. Η ανεκτικότητα, το εμπόριο και οι πολιτικές σχέσεις μεταξύ των Αράβων και των Χριστιανικών κρατών της Ευρώπης αυξομειώνονταν μέχρι το 1072, οπότε οι Φατιμίδες απώλεσαν τον έλεγχο της Παλαιστίνης, που πέρασε στην ταχέως επεκτεινόμενη Μεγάλη Αυτοκρατορία των Σελτζούκων. Για παράδειγμα, ο Φατιμίδης Χαλίφης Αλ-Χακίμ μπι-Αμρ Αλάχ διέταξε την καταστροφή του Ναού του Παναγίου Τάφου, αλλά ο διάδοχός του επέτρεψε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία να τον ξαναχτίσει. Οι Μουσουλμάνοι ηγέτες επέτρεπαν προσκυνήματα των Χριστιανών στους Αγίους Τόπους. Οι Χριστιανοί κάτοικοι θεωρούντο λαοί της Γραφής και οι γάμοι αλλοθρήσκων δεν ήταν ασυνήθιστοι. Πολιτισμοί και θρησκείες συνυπήρχαν ανταγωνιστικά, αλλά οι συνθήκες στα σύνορα δεν ήταν ευνοϊκές για τους Λατίνους Χριστιανούς προσκυνητές και εμπόρους. Η κατάργηση των προσκυνηματικών ταξιδιών από τους κατακτητές Σελτζούκους Τούρκους οδήγησε στην υποστήριξη των Σταυροφοριών στη Δυτική Ευρώπη.