cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνθήκη του Καμπραί
Αποτελέσματα
Μετά τη συνθήκη του Καμπραί επήλθε η διάλυση της συμμαχίας του Συνδέσμου του Κονιάκ. Η Βενετία έκανε ειρήνη με τον αυτοκράτορα, και μόνο η Φλωρεντία συνέχισε να πολεμά ενάντια στον Κάρολο Ε', οδηγώντας στην πολιορκία και την παράδοση της πόλης το 1530.
Ωστόσο, οι όροι της ειρήνης δεν ικανοποίησαν τον Φραγκίσκο Α'. Το 1536, ξεκίνησε μια νέα σύγκρουση μεταξύ της Γαλλίας και της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, ο όγδοος ιταλικός πόλεμος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης Κατηγορία:Ιταλικοί Πόλεμοι
Κόμμα Δημοκρατικών Φιλελεύθερων
Το Κόμμα Δημοκρατικών Φιλελεύθερων ήταν πολιτικό κόμμα της Ελλάδας, το οποίο έδρασε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1920.
Ιστορία
Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εθνικές εκλογές του 1926,, όπου κέρδισε τρεις έδρες στις βουλευτικές εκλογές και έλαβε το 0.8% της εθνικής ψήφου. Ωστόσο, το κόμμα δεν συμμετείχε σε άλλη εκλογική αναμέτρηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Βενιζελισμός
Παλάτι του Γιούλιους Χάινσλ (Λοτζ)
Το Παλάτι του Γιούλιους Χάινσλ (πολωνικά: Pałac Juliusza Heinzla), το οποίο στεγάζει το Δημαρχείο του Λοτζ, είναι παλάτι, που βρίσκεται στην Οδό Πιοτρκόφσκα 104, στο Λοτζ της Πολωνίας.
Γιούλιους Χάινσλ
Η οικογένεια Χάινσλ πιθανότατα ήρθε στο Λοτζ από την Τσεχία ή την Κάτω Σιλεσία τη δεκαετία του 1830. Το 1864, ο Χάινσλ ίδρυσε το δικό του μηχανικό υφαντήριο για μάλλινα είδη. Μέσα σε λίγα χρόνια (γύρω στο 1874) έγινε ο βασιλιάς του μαλλιού, έχοντας το μεγαλύτερο συγκρότημα παραγωγής στο Βασίλειο της Πολωνίας που παρ'ηγαγε μάλλινα και ημιμάλλινα προϊόντα.
Σύγχρονη χρήση
Τον 21ο αιώνα, το παλάτι, ενσωματωμένο με κτίρια εργοστασίων, μετατράπηκε σε γραφεία και χρησιμεύει ως έδρα του Επαρχιακού Γραφείου και της πόλης του Λοτζ.
Το 1999, ένα Μνημείο του Γιούλιαν Τούβιμ από τον Βόιτσεχ Γκρινιέβιτς αποκαλύφθηκε μπροστά από το παλάτι. Το κτίριο είναι εγγεγραμμένο στο μητρώο μνημείων με τον αριθμό Α/41 (20 Ιανουαρίου 1971).
Σάλπισμα του Λοτζ
μικρογραφία| Τρομπετίστας που παίζει Hejnał, 13 Μαΐου 2009 Από τις 29 Ιουλίου 1998 (σύμφωνα με την απόφαση αριθ. LXXXVI/835/98 του Δημοτικού Συμβουλίου), η Prząśniczka έγινε το επίσημο σάλπισμα (hejnał) του Λοτζ και ένα από τα σύμβολα της πόλης. Το Prząśniczka είναι ένα τραγούδι που συνέθεσε ο Στανίσουαφ Μονιούσκο και το έγραψε ο Γιαν Τσέτσοτ. Επί του παρόντος, εκτελείται συχνά ως ορχηστρικό κομμάτι σε πνευστά.
Το σάλπισμα παίζεται καθημερινά από τρομπέτα, στις 12:00, από το παράθυρο του Δημοτικού Συμβουλίου στην οδό Πιοτρκόφσκα 106 (μέχρι τις 8 Σεπτεμβρίου 2011 από το μπαλκόνι του παλατιού του Χάινσλ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλάτια στο Λοτζ Κατηγορία:Εκλεκτική αρχιτεκτονική
Χάτι Τσίρπαν
Βιογραφία
Η Χάτι Τσίρπαν ήταν κόρη του Καρά Μεχμέτ Μπέη και της Εμινέ Χανίμ. Παντρεύτηκε τον Ιμπραήμ Τσιρπάνογλου, έναν από τους βετεράνους του Βαλκανικού Πολέμου με τον οποίο απέκτησε έξι παιδιά.
Λίγο πριν από το Δεύτερο Συνέδριο Γλωσσών (İkinci Türk Dil Kurultayı, 18–23 Αυγούστου 1934), στις 16 Ιουλίου 1934, ο Πρόεδρος Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ έφυγε από την Άγκυρα για μια εκδρομή στο χωριό Καζάν (τότε τμήμα της περιοχής Κιζιλτζαχαμάμ της επαρχίας της Άγκυρας),  50 χιλιόμετρα (31 μίλια)  μακριά από την πρωτεύουσα της Άγκυρας. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκδρομής, ο Ατατούρκ συστήθηκε στην Σατί Καντίν, η οποία ήταν αρχηγός του χωριού Καζάν. Ήταν αγρότισσα από την Κεντρική Ανατολία, που αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια κατά τη διάρκεια του Τουρκικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Οι δύο έκαναν μία συζήτηση, μετά την οποία αναφέρθηκε ότι του άρεσαν του Ατατούρκ τα επιτεύγματα και η ευφυΐα της Σατί Καντίν.
Σύμφωνα με την Αφέτ Ινάν, ο Ατατούρκ είπε μετά τη συνάντησή της, "Αυτή είναι μια εξαιρετική γυναίκα, που μπορεί να ευδοκιμήσει ως μέλος του κοινοβουλίου". Η Σατί Καντίν χρηματοδοτήθηκε και υποστηρίχθηκε στην επιτυχημένη εκστρατεία της για το αξίωμα από τον ίδιο τον Ατατούρκ. Αργότερα, άλλαξε το όνομά της σε Χάτι μετά από τη συμβουλή του Ατατούρκ, ο οποίος ενδιαφερόταν για τον πολιτισμό των Χάττι εκείνη την εποχή, και επειδή το παλιό της όνομα Σατί σήμαινε «πώληση» ή «αγορά» στα Τουρκικά. Υιοθέτησε το επώνυμο Τσίρπαν μετά το νόμο Επιθέτου του 1934, που απαιτούσε από όλους τους Τούρκους πολίτες να έχουν επώνυμο. Στις εκλογές του 1935 στην Τουρκία, 17 από τους 399 βουλευτές ήταν γυναίκες. Στις ενδιάμεσες εκλογές, που διεξήχθησαν στις αρχές του 1936 για τις βουλευτικές έδρες, που έμειναν κενές, ο αριθμός των γυναικών βουλευτών στο κοινοβούλιο αυξήθηκε σε 18. Ανάμεσα σ' αυτές τις γυναίκες ήταν και η Χάτι Τσίρπαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί
Σφαγή του Βασί
Η σφαγή του Βασί είναι ένα γεγονός που συνέβη την 1η Μαρτίου 1562 στο Βασί, χωριό του παλαιού πριγκιπάτου της Ζουανβίλ, του οποίου άρχοντας ήταν ο Φραγκίσκος, δούκας του Γκιζ, ηγέτης των Καθολικών. κατά τη διάρκεια του οποίου τα στρατεύματα του δούκα του Γκιζ συνεπλάκησαν σε Ουγενότους που ασκούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και τους κατέσφαξαν. Αυτή η σύγκρουση πυροδότησε τον πρώτο από τους οκτώ Θρησκευτικούς πολέμους (1562-1598) στη Γαλλία.
Η σφαγή του Βασί συνέβη έξι εβδομάδες μετά την υπογραφή του διατάγματος της 15ης Ιανουαρίου 1562, με το οποίο ο βασιλιάς επέτρεψε στους Ουγενότους, να συγκεντρώνονται δημόσια έξω από τις πόλεις για την τέλεση των θρησκευτικών τους εκδηλώσεων.
Ιστορικό
Μετά την άνοδο του Ερρίκου Β' το 1547 στο γαλλικό θρόνο, οι οπαδοί της θρησκευτικής διδασκαλίας του Καλβίνου, γνωστοί ως Ουγενότοι στη Γαλλία, υπέστησαν διωγμούς στη Γαλλία. Στο Παρίσι ο καθολικός όχλος έβαζε φωτιά σε σπίτια των διαμαρτυρομένων. Στη νότια Γαλλία, η μανία των Ουγενότων ξεθύμαινε πάνω στις καθολικές εκκλησίες. Η Αικατερίνη των Μεδίκων, που ασκούσε την αντιβασιλεία επί Καρόλου Θ΄, πρότεινε το διάταγμα της 15ης Ιανουαρίου 1562, προσπαθώντας να εξισορροπήσει την κατάσταση με την παραχώρηση ορισμένων ελευθεριών στους Ουγενότους, χωρίς να ερεθίζει πολύ τους Καθολικούς, με την ελπίδα ότι ο καλβινισμός και ο καθολικισμός θα μπορούσαν να συνυπάρξουν στη Γαλλία.
Τα γεγονότα
μικρογραφία|[[Φραγκίσκος του Γκιζ|Φρανσουά ντε Γκιζ]] Την Κυριακή 1 Μαρτίου, ο Φραγκίσκος του Γκιζ, δημοφιλής ηγέτης των Καθολικών και εκπρόσωπος του φανατικού και αδιάλλακτου Καθολικισμού, πηγαίνοντας στο Παρίσι, πέρασε με την ένοπλη συνοδεία του από το Βασί, ένα χωριό στα ανατολικά του Παρισιού, ​​στην Καμπανία. Συνοδεύονταν από τη σύζυγό του Αν, τον γιο τους Ερρίκο Α΄ του Γκιζ και τον αδερφό του Κάρολο, καρδινάλιο της Λωρραίνης.
Πληροφορήθηκε ότι οι Ουγενότοι είχαν συναθροιστεί σε έναν αχυρώνα μέσα στην πόλη, γεγονός που συνιστούσε παραβίαση του διατάγματος του Ιανουαρίου. Έστειλε ανθρώπους του στο χώρο για να διακόψουν τη θρησκευτική εκδήλωση, στους οποίους οι Ουγενότοι επιφύλαξαν κακή υποδοχή εκτοξεύοντας προσβολές και πέτρες. Έφτασε εν τω μεταξύ στη σκηνή ο ίδιος ο δούκας και δέχθηκε και ο ίδιος επιθέσεις. Στη σύγχυση που ακολούθησε, η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο και εξελίχθηκε σε σφαγή. Οι απώλειες ήταν περίπου πενήντα νεκροί Ουγενότοι συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, και περίπου εκατόν πενήντα τραυματίες. Ο πάστορας Μορέλ συνελήφθη, σύρθηκε σε μια σκάλα και φυλακίσθηκε.
Τις επόμενες ημέρες, οι αξιωματούχοι της πόλης και οι επιζώντες Ουγενότοι αρχηγοί, συνολικά σαράντα άτομα, κατηγορήθηκαν για ανταρσία, καταστροφή παρεκκλησιών και θραύση του σταυρού και επίσης για εκδίωξη κληρικών και άλλων παραβιάσεων των βασιλικών διαταγμάτων. Το Κοινοβούλιο τους καταδίκασε στις 31 Δεκεμβρίου σε φυλακή ή, εναλλακτικά, σε απέλαση και κατάσχεση ολόκληρης της περιουσίας τους. Κανένας από τους εκπροσώπους του δούκα ντε Γκιζ δεν διώχθηκε.
Ο δούκας του Γκιζ στις επιστολές του χαρακτήρισε το γεγονός ως ατύχημα, αλλά κάθε στρατόπεδο ερμήνευσε τα γεγονότα διαφορετικά και οι Ουγενότοι πεπεισμένοι ότι ήταν μια προμελετημένη ενέργεια εκ μέρους των Καθολικών αποφάσισαν να ξεκινήσουν τον ανοιχτό αγώνα.
Επακόλουθα
Τα νέα της σφαγής διαδόθηκαν άμεσα και προκάλεσαν ανοιχτές εχθροπραξίες μεταξύ των οπαδών των Ουγενότων και των Καθολικών, πυροδοτώντας τον πρώτο από τους οκτώ Θρησκευτικούς πολέμους (1562-1598) που ερήμωσαν τη Γαλλία, και που συνεχίστηκαν και μετά το επίσημο τέλος τους σε μεγάλο βαθμό χωρίς διακοπή για περισσότερο από έναν αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτικοί Πόλεμοι
Ανθρωποκτονία του Ζακ Κωστόπουλου
Ο Ζακ Κωστόπουλος σκοτώθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018, από θανάσιμο τραυματισμό σε επεισόδιο που έλαβε χώρα στην περιοχή της πλατείας Ομονοίας στην Αθήνα. Ειδικότερα, ο Κωστόπουλος βρέθηκε παγιδευμένος μέσα σε κοσμηματοπωλείο επί της οδού Γλάδστωνος υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ξυλοκοπήθηκε από τον ιδιοκτήτη του καταστήματος και έναν παριστάμενο μεσίτη, θεωρούμενος ως ληστής. Κατόπιν του ξυλοδαρμού, ο αιμόφυρτος Κωστόπουλος συνελήφθη από τουλάχιστον 8 αστυνομικούς που έσπευσαν στον τόπο του βίαιου συμβάντος. Ο Κωστόπουλος εξέπνευσε κατά την μεταφορά του με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο.
Για το θάνατό του ασκήθηκαν ποινικές διώξεις για θανατηφόρα σωματική βλάβη σε δύο πολίτες -τον ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου και τον μεσίτη- και σε τέσσερις, από τους συνολικά οχτώ, αστυνομικούς που έσπευσαν να τον συλλάβουν. Στην εκδίκαση της υπόθεσης οι τέσσερις αστυνομικοί κρίθηκαν αθώοι, ενώ ένοχοι κρίθηκαν ο κοσμηματοπώλης Σπυρίδων Δημόπουλος και ο μεσίτης Αθανάσιος Χορταριάς για πρόκληση θανατηφόρας σωματικής βλάβης κατά παραυτουργία.
Η σταδιοδρομία του Ζακ Κωστόπουλου
Ο Ζαχαρίας «Ζακ» Κωστόπουλος ήταν Έλληνας ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και των οροθετικών ανθρώπων.
Γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 22 Αυγούστου 1985 από Έλληνες μετανάστες, ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία επτά ετών, έφυγε ξανά στο εξωτερικό και επέστρεψε ξανά. Σπούδασε υποκριτική και μάρκετινγκ. Εργάστηκε στο «Athens Check Point» (κέντρο πρόληψης για τον ιό ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας) πρόσφερε εθελοντικά στη Θετική Φωνή (Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος), ενώ αρθρογραφούσε στο διαδίκτυο, στο περιοδικό Antivirus και στην εφημερίδα Documento για θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σεξουαλικότητας και για τον HIV. Επιπλέον, είχε διατελέσει πρόεδρος της ΟΛΚΕ. Στις δημοτικές εκλογές του 2014, ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με το συνδυασμό «Π.Ν.ΟΙΚ.Α.». Τα τελευταία χρόνια, συμμετείχε σε παραστάσεις ντραγκ κουίν στην Αθήνα με την περσόνα «Zackie Oh».
Σκοτώθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2018 σε περιστατικό επί της οδού Γλάδστωνος στην κεντρική Πλατεία Ομονοίας της Αθήνας. Για το θάνατό του, απαγγέλθηκαν κατηγορίες για θανατηφόρα σωματική βλάβη σε δύο πολίτες —τον ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου και τον μεσίτη— και σε τέσσερις από τους οκτώ αστυνομικούς που διενήργησαν τη σύλληψή του. Οι τέσσερις αστυνομικοί κρίθηκαν αθώοι, ενώ οι Σπυρίδων Δημόπουλος (κοσμηματοπώλης) και Αθανάσιος Χορταριάς (μεσίτης) ένοχοι για πρόκληση θανατηφόρας σωματικής βλάβης κατά παραυτουργία. Οι ποινές που τους επιβλήθηκαν ήταν κάθειρξη 10 ετών έκαστος, με τον κοσμηματοπώλη να εκτίει την ποινή κατ’ οίκον, λόγω ηλικίας
Μετά τον θάνατό του, η 6η Μπιενάλε της Αθήνας αφιερώθηκε στη μνήμη του. Τον Μάιο του 2019 εκδόθηκε στα ελληνικά και τα αγγλικά το βιβλίο «Ζακ/Zackie Oh» που αποτυπώνει την καθημερινότητα του μέσα από συζητήσεις και συνεντεύξεις. Περαιτέρω, καθιερώθηκαν πορείες και εκδηλώσεις μνήμης ανήμερα της 21ης Σεπτεμβρίου στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις, σε ετήσια βάση. Το 2021 οι επιστήμονες Γκέλης και Πάνου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης έδωσαν τα ονόματα του Ζακ Κωστόπουλου και του Παύλου Φύσσα αντίστοιχα σε δύο κυανοβακτήρια που ανακάλυψαν, τα Iphianassa zackieohae και Speos fyssasii.
Γεγονότα
Την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2018 ο Κωστόπουλος εισήλθε απόντος του κοσμηματοπώλη σε κοσμηματοπωλείο επί της οδού Γλάδστωνος στην Ομόνοια. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις των αυτοπτών μαρτύρων, είχε σκοπό να ληστέψει το κατάστημα, εκδοχή που, αργότερα, αμφισβητήθηκε.
Ο Κωστόπουλος εγκλωβίστηκε μέσα στο κατάστημα, λόγω του μηχανισμού ασφαλείας της κεντρικής πόρτας, και προσπαθώντας να δραπετεύσει χρησιμοποίησε πρώτα έναν πυροσβεστήρα για να σπάσει την πόρτα και έπειτα έσπασε τα τζάμια της βιτρίνας και σύρθηκε έξω από το κατάστημα. Ο ιδιοκτήτης μαζί με έναν περαστικό κατάφεραν να αποτρέψουν την διαφυγή του Κωστόπουλου με τη χρήση βίας.
Η δικαστική έρευνα
Μετά τη γνωστοποίηση του περιστατικού η Εισαγγελία άσκησε ποινική δίωξη εναντίον του κοσμηματοπώλη κι ενός ακόμη ατόμου για τον θάνατο του Κωστόπουλου. Σύμφωνα με την Πολιτική Αγωγή, στην αρχική δικογραφία κατά των δυο ανδρών που κλωτσούσαν στο κεφάλι τον Κωστόπουλο έγιναν σοβαρές παραλείψεις, αφού δεν γινόταν λόγος για τη βιαιότητα του περιστατικού. Επιπλέον, αν και υπήρχε βίντεο όπου εμφανίζονται να χτυπούν τον πεσμένο Κωστόπουλο οι δύο άντρες, αυτό δεν συμπεριλήφθηκε στην αρχική δικογραφία και σύμφωνα με τη δικηγόρο της οικογένειας του Κωστόπουλου, αν δεν είχε δημοσιοποιηθεί το εν λόγω βίντεο κανείς δεν θα γνώριζε ότι ο Κωστόπουλος δέχθηκε σφοδρή επίθεση.
Μεταγενέστερο βίντεο ανέτρεψε εκ νέου τα γεγονότα, δείχνοντας ότι ο Κωστόπουλος δέχτηκε τραμπουκισμό την ώρα που προσπαθούσε να μπει σε διπλανό ταχυφαγείο για να πάρει ένα μπουκάλι νερό, ενώ υπάρχει μαρτυρία νεαρής κοπέλας ότι φώναζε για βοήθεια πριν εισέλθει στο κοσμηματοπωλείο, απομακρύνοντας το σενάριο ληστείας ή κλοπής αφού ο Κωστόπουλος παρέμεινε για αρκετά λεπτά έξω από το ταχυφαγείο κρατώντας μόνο ένα μπουκάλι νερό.
Οι τοξικολογικές εξετάσεις στη σορό του Κωστόπουλου βγήκαν αρνητικές και για τις πέντε κατηγορίες (οπιούχα, κοκαΐνη/μεταβολίτες, αμφεταμίνες/μεθαμφεταμίνες, βενζοδιαπεζίνες, μεθαδόνη/μεταβολίτες), καθώς και για αλκοόλ, απομακρύνοντας και το σενάριο του θανάτου από ναρκωτικές ουσίες. Ο ανακριτής της υπόθεσης, αν και έχει ζητήσει επανειλημμένως την αποστολή κρίσιμων στοιχείων για την πορεία της έρευνας, όπως είναι οι καταγραφές των διαβιβάσεων από τα κέντρα επιχειρήσεων της Ελληνικής Αστυνομίας και του Εθνικού Κέντρου Άμεσης Βοήθειας, δύο χρόνια μετά το συμβάν εξακολουθούσε να μην τις διαθέτει.
Κατάθεση αστυνομικών
Σύμφωνα με την κατάθεση των αστυνομικών που ήταν παρόντες στο συμβάν, ο Κωστόπουλος μπήκε στο κοσμηματοπωλείο με σκοπό τη ληστεία κρατώντας μαχαίρι, ενώ επιτέθηκε με σπασμένο γυαλί στον διασώστη του ΕΚΑΒ που νωρίτερα είχε φροντίσει τα τραύματα του.
Ένας από τους αστυνομικούς, κατά τη διάρκεια της επίθεσης, κρατούσε το εικαζόμενο ως πειστήριο εγκλήματος μαχαίρι με γυμνά χέρια. Ο Πάκος δικαιολόγησε τον αστυνομικό, λέγοντας ότι έπρεπε να δράσει γρήγορα για την προστασία των περαστικών και του ατόμου σε παροξυσμό.
Αν και οι πρώτες τοξικολογικές εξετάσεις ήταν καθαρές, η υπεράσπιση των οκτώ αστυνομικών ζήτησε επανέλεγχο των αποτελεσμάτων, τα οποία βρέθηκαν εις διπλούν αρνητικά.
Αντίδραση οικογένειας Κωστόπουλου
Στις 12 Φεβρουαρίου 2019, η οικογένεια του θύματος κατέθεσε εναντίον των κατηγορούμενων μήνυση για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως και όχι θανατηφόρες σωματικές βλάβες, όπως ήταν μέχρι πρότινος η κατηγορία. Επίσης, από την οικογένεια του θύματος κατατέθηκε μήνυση για ανθρωποκτονία κατά των αστυνομικών μετά από Ένορκη Διοικητική Εξέταση που συνέστησε την επιβολή των ανώτατων πειθαρχικών ποινών στους ελεγχόμενους αστυνομικούς.
Εκτός δικαστικής έρευνας, με τη βοήθεια της διεπιστημονικής ερευνητικής ομάδας Forensic Architecture έχει εντοπιστεί άλλος ένας άνδρας που ήταν παρών στα περιστατικά, αλλά δεν έχει αναγνωριστεί από την αστυνομία. Στην ερώτηση της ΕΡΤ για την αδυναμία ταυτοποίησης τριών ανδρών στο βίντεο που εξετάστηκε από την ομάδα, η οποία ανακοινώθηκε μια μόλις ημέρα μετά το σχετικό αίτημα του ανακριτή, η απάντηση της ΕΛ.ΑΣ. ήταν ότι η προανάκριση είναι μυστική.
Κατηγορίες και δίκη
Στην απολογία του στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας, στις 22 Μαρτίου 2022, ο κατηγορούμενος ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου υποστήριξε ότι φοβήθηκε όταν είδε το θύμα να κρατάει μαχαίρι, σημειώνοντας ότι λειτούργησε ως νομοταγής πολίτης και ότι οι κλωτσιές που του έριξε ήταν ξώφαλτσες. Ο δεύτερος κατηγορούμενος, μεσίτης, ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε χτύπησε τον Κωστόπουλο, αλλά καθώς κλωτσούσε τα τζάμια «το κεφάλι του ήρθε σε επαφή με το πόδι μου». Ακολούθησαν οι απολογίες των δύο από τους τέσσερις αστυνομικούς που ανέφεραν ότι μέλημα τους ήταν να τον συλλάβουν και να τον παραδώσουν.
Δικαστική ετυμηγορία
Η ετυμηγορία του ποινικού δικαστηρίου, που εκδόθηκε στις 3 Μαΐου 2022, ήταν ενοχή και των δύο κατηγορουμένων με ποινές κάθειρξης 10 χρόνια για κάθε έναν. Νωρίτερα, ο εισαγγελέας ζήτησε να μην χορηγηθεί στους κατηγορούμενους αναστολή, αλλά να ξεκινήσουν την έκτιση της ποινής τους. Ωστόσο, για τον Δημόπουλο (τον κοσμηματοπώλη) πρότεινε να εκτίσει κατ’ οίκον την ποινή του λόγω της ηλικίας του, καθώς διανύει το 77ο έτος. Το ίδιο ακριβώς αποφάσισε και το δικαστήριο, γεγονός που οδήγησε τον Χορταριά (τον μεσίτη) στη φυλακή. Επίσης, αποφάσισε ομόφωνα ότι δεν θα πρέπει να τους χορηγηθεί κανένα ελαφρυντικό, όπως είχε εισηγηθεί ο εισαγγελέας, καθώς και οι δύο δεν επέδειξαν καμία μεταμέλεια, αντιθέτως φάνηκαν ότι δεν έχουν αντιληφθεί την ποινική απαξία της πράξης τους. «Η συμπεριφορά και η δράση τους ενέχουν στοιχεία τιμωρητικής διάθεσης» υπογράμμισε ο εισαγγελέας, προσθέτοντας ότι «ο Ζαχαρίας Κωστόπουλος ουδέποτε επιτέθηκε κατά των κατηγορούμενων αφού ήταν εγκλωβισμένος και εκείνοι ασφαλείς. Αποδείχθηκε ότι εκείνοι του επιτέθηκαν. Από τον τρόπο δράση τους και τη συμπεριφορά τους προκύπτει ότι κανένα ελαφρυντικό δεν θα πρέπει να τους αναγνωριστεί». Οι τέσσερις αστυνομικοί απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες με πλειοψηφία 4 προς 3, ενώ μειοψήφησαν δύο ένορκοι και η πρόεδρος της έδρας, που ήταν της άποψης ότι πρέπει να καταδικαστούν για επικίνδυνη σωματική βλάβη. Το δικαστήριο δεν υιοθέτησε το αίτημα της υπεράσπισης για μετατροπή της κατηγορίας σε ανθρωποκτονία από πρόθεση.
Οι συγγενείς του Κωστόπουλου αντέδρασαν αρνητικά στην απόφαση, όπως και αλληλέγγυοι και μέλη της ΛΟΑΤ+ κοινότητας που βρίσκονταν στη δικαστική αίθουσα. Η μητέρα του Παύλου Φύσσα, Μάγδα, που ήταν παρούσα στο δικαστήριο αποχώρησε, επίσης αντιδρώντας στην απόφαση.
Ο Χορταριάς αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους αφότου το αίτημά του για αναστολή της ποινής έγινε δεκτό δύο μήνες μετά την ανακοίνωσή της.
Καουθουλέι
μικρογραφία|Σημαία της Καουθουλέι δεξιά Το Καουθουλέι (ကီၢ်သူလ့ၤ) είναι το όνομα για την χώρα των Καρέν της Μιανμάρ την οποία προσπαθούν να δημιουργήσουν από τα τέλη της δεκαετίας του 1940. Το Καουθουλέι προσεγγίζει σε έδαφος την σημερινή πολιτεία Καγίν, παρόλο που μέρη του δέλτα του ποταμού Αγιεγιαρουάντι έχουν διεκδικηθεί μερικές φορές. Ως όνομα, εφευρέθηκε από τον πρώην ηγέτη των Καρέν Μπα Ου Γκι, ο οποίος δολοφονήθηκε λίγο πριν την ανεξαρτησία της Βιρμανίας από τη Βρετανία. Το Καουθουλέι επίσης γράφεται ως "Κάου-θου-λάι" ή "Καουθουλί"' Το όνομα "Κάου-θου-λάι" χρησιμοποιήθηκε από την Κυβέρνηση της Ένωσης της Βιρμανίας κατά την κατάρτιση του συντάγματος το οποίο περιείχε διατάξεις για την γη των Καρέν.
Η ακριβής έννοια του Καουθουλέι αμφισβητείται ακόμη και στους Καρέν. Το Καουθουλέι σημαίνει κυριολεκτικά γη χωρίς κακό στα Σγκάου Καρέν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινήματα ανεξαρτησίας Κατηγορία:Πολιτική της Μιανμάρ Κατηγορία:Ιστορία της Μιανμάρ
Ρωσικές προεδρικές εκλογές του 1996
Οι προεδρικές εκλογές του 1996 στη Ρωσία ήταν οι πρώτες προεδρικές εκλογές του νεοσύστατου κράτους, που σημαδεύτηκαν από εκτεταμένη νοθεία των εκλογικών αποτελεσμάτων και μεγάλης έκτασης εμπλοκή των ΗΠΑ και δυτικών κυβερνήσεων (Γαλλίας, Γερμανίας) υπέρ της υποψηφιότητας του Μπόρις Γιέλτσιν. Ήταν επίσης οι μόνες μέχρι σήμερα προεδρικές εκλογές που χρειάστηκε και β΄ γύρος ψηφοφορίας προκειμένου να εκλεγεί ο Πρόεδρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προεδρικές εκλογές στη Ρωσία
Σενιχά Σουλτάνα
Η Σενιχά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:كنت هكتار سلطان) (Τούρκικα: Seniha Sultan, 22 Νοεμβρίου 1852 - 15 Σεπτεμβρίου 1931) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και ετεροθαλής αδελφή των σουλτάνων Μουράτ Ε΄, Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, Μωάμεθ Ε΄ και Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Η Σενιχά γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1852 στο Τοπ Καπί και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Ναλανιντίλ Χανιμεφέντι. Είχε επίσης έναν αδελφό, τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Αμπντουσάμεντ Εφέντη, ο οποίος πέθανε σε βρεφική ηλικία. Η Σενιχά συνήθιζε να φοράει φορέματα από τα πιο θαυμάσια υφάσματα, με τιάρα στο κεφάλι της σε επίσημες περιστάσεις, και φορούσε φορέματα με μακριά ουρά όπως στην Ευρώπη. Είχε μια βασιλική εμφάνιση. Το πρόσωπό της ήταν όμορφο. Συχνά, όπως έκανε η ετεροθαλής αδερφή της, Μεντιχά Σουλτάνα, έσκαγε στα γέλια και μιλούσε με ταχείς ρυθμούς και σε βαθιά φωνή. Όταν αυτές οι δύο αδελφές ήταν μαζί κουβεντιάζοντας με τον ετεροθαλή αδελφό τους, Μωάμεθ Ε΄, γελούσαν και προσπαθούσαν να τον διασκεδάσουν και να τον κάνουν να γελάσει.
Στις 5 Δεκεμβρίου 1876 σε ηλικία 24 ετών παντρεύτηκε τον Ασάφ Μαχμούτ Τζελαλεντίν Πασά, τον γιο του Μεγάλου Βεζίρη Νταμάτ Γκιουρτσιού Χαλίλ Ριφάτ Πασά. Μαζί με τον Μαχμούτ Τζελαλεντίν Πασά είχαν δύο γιους, τον Σουλτανζάντε Σαμπαχατίν Μπέη και τον Σουλτανζάντε Αχμέτ Λουτφουλάχ Μπέη. Ο πρίγκιπας Σαμπαχατίν Μπέη ήταν Οθωμανός κοινωνιολόγος και φιλόσοφος.
Η Σενιχά πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 1931 σε ηλικία 79 ετών στη Νίκαια της Γαλλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας-Έστε (1817-1886)
Βιογραφία
Η Μαρία Θηρεσία Βεατρίκη Γαϊτανή ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Δ΄ της Μόντενα και της ανιψιάς του Μαρίας Βεατρίκης, κόρης του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας.
Τον σύζυγό της Ερρίκο, Κόμη του Σαμπόρ, επέλεξε η σύζυγος τού εκ πατρός θείου του Μαρία Θηρεσία της Γαλλίας. Αυτή έψαχνε σύμμαχο για την εξόριστη βασιλική Οικογένεια της Γαλλίας και επέλεξε τον κλάδο της Αυστρίας-Έστε για τους εξής λόγους: τα μέλη του ήταν καθολικοί στο θρήσκευμα και ήταν ο μόνος βασιλικός Οίκος, που δεν είχε αναγνωρίσει την Ιουλιανή Μοναρχία του Λουδοβίκου Φιλίππου. Ο Ερρίκος προτιμούσε τη νεότερη αδελφή της Μαρίας Θηρεσίας, τη Μαρία Βεατρίκη της Αυστρίας-Έστε.
Η Μαρία Θηρεσία παντρεύτηκε στη Μόντενα δι' αντιπροσώπου και 9 ημέρες μετά προσωπικά στο Μπρουκ αν ντερ Μουρ. Το 1883 ο Ερρίκος απεβίωσε και οι λίγοι υποστηρικτές του θεωρούσαν ως διάδοχό του τον μεγαλύτερο άρρενα απόγονο τού Λουδοβίκου ΙΔ΄, τον Χουάν, κόμη τού Μοντιθόν, σύζυγο της Μαρίας Βεατρίκης της Αυστρίας-Έστε.
Ήταν επιτήδεια στην κατασκευή μίας κρύπτης για την εξόριστη βασιλική οικογένεια της Γαλλίας στον Ναό της Αναλήψεως της Κυρίας Υμών, στην Καστανιεβίτσα τού Γκορτς (νυν Νέα Γκόριτσα, στη Σλοβενία). Ήταν επιθυμία της οι τελευταίοι Βουρβόνοι της Γαλλίας να ταφούν μαζί σε ένα μέρος, στη μονή της Καστανιεβίτσα. Η Μαρία Θηρεσία απεβίωσε τρία έτη μετά τον σύζυγό της στο Γκερτς, στην τότε Αυστρία, και τάφηκε με τον Ερρίκο στην κρύπτη της Φραγκισκανικής Μονής της Καστανιεβίτσας.
Έλαβε τη διάκριση της κυρίας τού Τάγματος τού Αστερόεντος Σταυρού της Αυστρο-Ουγγαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1846 τον Ερρίκο, Κόμη του Σαμπόρ και διεκδικητή, ως Ερρίκος Ε΄, βασιλιά της Γαλλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα
Δολοφονία της Μπρουκ Γουίλμπεργκερ
Η Μπρουκ Κάρολ Γουίλμπεργκερ (Αγγλικά: Brooke Carol Wilberger, 20 Φεβρουαρίου 1985 – 25 Μαΐου 2004) ήταν μια Αμερικανίδα φοιτήτρια από την πολιτεία του Όρεγκον που έπεσε θύμα απαγωγής, βιασμού και ανθρωποκτονίας. Η εξαφάνιση της καλύφθηκε από τα εθνικά μέσα ενημέρωσης και ήταν μια από τις πιο δημοσιευμένες υποθέσεις στην ιστορία του Όρεγκον.
Τα πρώτα χρόνια
Η Μπρουκ Γουίλμπεργκερ γεννήθηκε στο Φρέσνο της Καλιφόρνια, στις 20 Φεβρουαρίου του 1985, από τον Γκρεγκ και την Κάμι Γουίλμπεργκερ, και είχε τρεις αδερφές και δύο αδελφούς. Ήταν μια μικροκαμωμένη και όμορφη κοπέλα που λάτρευε την πίτσα. Εντούτοις, ήταν μια δυναμική αθλήτρια που αγαπούσε το ποδόσφαιρο και το σνόουμπορντ. Επίσης ήταν πιστό μέλος της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών, ήταν γλυκομίλητη, πολύ αγαπητή, εξωστρεφείς, σχολαστική στα προσωπικά και στα οικονομικά της ζητήματα, καθώς και μια εξαιρετική μαθήτρια. Αποφοίτησε από το Λύκειο Elmira κοντά στο Γιουτζίν του Όρεγκον. Όταν ήταν μικρή είχε θέματα στην ομιλία και στην έκφραση. Παρόλο που ξεπέρασε αυτή την μαθησιακή δυσκολία, μόλις τελείωσε το Λύκειο, αποφάσισε να σπουδάσει λογοθεραπεία στο Πανεπιστήμιο Brigham Young στο Πρόβο της Γιούτα, για να βοηθήσει άλλους ανθρώπους που αντιμετώπιζαν αυτό το πρόβλημα. Είχε μόλις ολοκληρώσει το πρώτο έτος σπουδών της, τη στιγμή της απαγωγής της. Εκείνο το διάστημα, ο σύντροφος της, Τζάστιν Μπλέικ, υπηρετούσε ως ιεραπόστολος Μορμόνος στη Βενεζουέλα.
Εξαφάνιση
Την εποχή της εξαφάνισης της, η Μπρουκ βρισκόταν σε καλοκαιρινές διακοπές, και εργαζόταν εθελοντικά για μια από τις αδερφές της στην πόλη Κορβάλλης του Όρεγκον. Το πρωί της 24ης Μαΐου του 2004, η Γουίλμπεργκερ εθεάθη για τελευταία φορά να καθαρίζει φωτιστικά στο πάρκινγκ των διαμερισμάτων Oak Park, τα οποία διαχειρίζονταν η αδερφή και ο κουνιάδος της, στην άκρη της πανεπιστημιούπολης του Όρεγκον.
Αρχικές προσπάθειες
Όταν η Μπρουκ εξαφανίστηκε, η αστυνομία άρχισε αμέσως τις έρευνες – ενάντια στην κανονική διαδικασία. Ο υπολοχαγός Ρον Νόμπλ του Αστυνομικού Τμήματος του Κορβάλλης σχολίασε τα εξής: «Κανονικά, δεν θα ξεκινούσαμε αμέσως τις έρευνες. ''Πολλές φορές οι ενήλικες φεύγουν και επιστρέφουν σύντομα. Συνεπώς, το συνηθισμένο θα ήταν να δώσουμε χρόνο για να δούμε αν η κοπέλα θα εμφανιζόταν την επόμενη μέρα''». Ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση, οι αστυνομικοί συμφώνησαν με την οικογένεια της, ότι η Μπρουκ δεν ήταν ο τύπος του κοριτσιού που θα εξαφανιζόταν μόνη της. Η Εκκλησίας στην οποία η κοπέλα ήταν μέλος δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια και οργάνωσε ξεχωριστή έρευνα με πολίτες της Κορβάλλης.
Η έρευνα επικεντρώθηκε αρχικά σε ένα άντρα ονόματι Σουνγκ Κου Κιμ. Καθώς όμως η αστυνομία προσπαθούσε να διαπιστώσει αν είχε ανάμειξη στην εξαφάνιση της Μπρουκ, ανακάλυψε ότι ο Κιμ είχε κάνει πολλές διαρρήξεις και είχε ληστέψει την περιουσία πολλών γυναικών στην Κομητεία Γιάμχιλ. Παραπέμφθηκε σε δίκη και έλαβε ποινή φυλάκισης 11 ετών για τα εγκλήματα του. Αποφυλακίστηκε τον Δεκέμβριο του 2012 μετά από περίπου επτά χρόνια. Ωστόσο δεν βρέθηκαν στοιχεία που να τον συνδέουν με την υπόθεση της Μπρουκ Κάρολ Γουίλμπεργκερ.
Τζόελ Πάτρικ Κόρτνεϊ
Στις 30 Νοεμβρίου του 2004, μια φοιτήτρια από το Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού, που βρισκόταν στην περιοχή λόγο ενός προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών, έπεσε θύμα απαγωγής από έναν άγνωστο σε εκείνη άντρα, ο οποίος την ξυλοκόπησε και την βίασε. Εκείνη κατάφερε να δραπετεύσει και αργότερα αναγνώρισε τον απαγωγέα και βιαστή της στο πρόσωπο του Τζόελ Πάτρικ Κόρτνεϊ. Επιπρόσθετα, ένα πράσινο βαν που άνηκε στον δράστη, εντοπίστηκε από πολλά άτομα, συμπεριλαμβανομένου ενός υπαλλήλου της OSU, στην περιοχή και οι ερευνητές όταν το εξέτασαν, βρήκαν το DNA και μαλλιά της Μπρουκ. Τον Αύγουστο του 2005, ο Τζόελ Κόρτνεϊ κατηγορήθηκε για 19 περιπτώσεις δολοφονίας, απαγωγής, σεξουαλικής κακοποίησης, βιασμού και σοδομισμού. Ενώ ανέμενε να δικαστεί για τα εγκλήματα του, οι αρχές τον ανέκριναν για την εξαφάνιση της Μπρουκ Γουίλμπεργκερ, της οποία τρίχες από τα μαλλιά και το DNA βρέθηκε στο όχημα του. Εκείνος αρνήθηκε ότι γνώριζε την κοπέλα και επέμενε ότι δεν είχε σχέση με την υπόθεση της. Εντούτοις, στις 12 Σεπτεμβρίου του 2007, ομολόγησε την απαγωγή και την δολοφονία της Μπρουκ και πείστηκε να δώσει πληροφορίες για την δράση του και για το που είχε θάψει την σωρό της κοπέλας, με κάποιες προϋποθέσεις. Ο Τζόελ Κόρτνεϊ απαίτησε από τις αρχές ότι: οι εισαγγελείς δεν θα ζητούσαν τη θανατική του ποινή, ότι δεν θα κατηγορούνταν για τα άλλα του εγκλήματα και μετά την καταδίκη του, οι δικαστικές αρχές δεν θα είχαν δικαίωμα ένστασης όσον αφορά την ποινή του και ότι θα φυλακιζόταν στο Νέο Μεξικό. Το αίτημα του έγινε δεκτό.
Τα δικαστικά έγγραφα που κυκλοφόρησαν το 2008, αποκάλυψαν λεπτομέρειες που έδειχναν ότι ο Κόρτνεϊ ήταν στην πόλη Κορβάλλης όταν εξαφανίστηκε η Γουίλμπεργκερ. Προηγουμένως είχε προσπαθήσει να απαγάγει άλλες δύο φοιτήτριες, αλλά αυτές του ξέφυγαν. Μετά είδε την Μπρουκ να καθαρίζει και πάρκαρε το φορτηγό του κοντά της, κλείνοντας της όλες τις πιθανές εξόδους διαφυγής. Την πλησίασε υποδυόμενος τον ντελιβερά. Κατόπιν την απήγαγε υπό την απειλή μαχαιριού και την ανάγκασε να μπει στο όχημα του. Οι ένοικοι στο συγκρότημα άκουσαν τις κραυγές της Μπρουκ άλλα όταν βγήκαν έξω ήταν πλέον αργά, καθώς βρήκαν μόνο τα παπούτσια της κοπέλας. Σύμφωνα με τους εισαγγελείς, ο Τζόελ Κόρτνεϊ έδεσε με μονωτική ταινία την Μπρουκ και την οδήγησε βαθιά στο δάσος. Επέστρεψε όμως αργότερα στην πόλη για να αγοράσει φαγητό ενώ είχε ακόμα την Μπρουκ δεμένη στο βαν του. Σύμφωνα με τον Τζόελ Κόρτνεϊ, την κράτησε στη ζωή όλη τη νύχτα πριν τη βιάσει το επόμενο πρωί. Στη συνέχεια την σκότωσε χτυπώντας την στο κεφάλι, όταν προσπάθησε να αντισταθεί στον βιασμό της.
Καταδίκη
Η δίκη του Τζόελ Πάτρικ Κόρτνεϊ ορίστηκε για την 1η Φεβρουαρίου του 2010. Αναμενόταν να κατηγορηθεί σε σχέση με την παραλίγο απαγωγή, απόπειρα σεξουαλικής επίθεσης και απόπειρα δολοφονίας δύο φοιτητριών του κρατικού πανεπιστημίου του Όρεγκον που συνέβη την ίδια ημέρα που εξαφανίστηκε η Μπρουκ. Κανονικά ο βιασμος και η δολοφονία της Μπρουκ Κάρολ Γουίλμπεργκερ είναι ένα έγκλημα που υπόκειτο σε θανατική ποινή στο Όρεγκον. Ωστόσο, λόγω των όρων που είχε κάνει με τις αρχές, ο Κόρτνεϊ γλίτωσε την πιθανότητα της θανατικής ποινής λαμβάνοντας ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αναστολής. Επίσης, οι εισαγγελείς απέσυραν τις υπόλοιπες κατηγορίες εναντίον του και φυλακίστηκε στο Νέο Μεξικό (όπως είχε ζητήσει), την πολιτεία καταγωγής του για να εκτίσει την ποινή του.
Ο εισαγγελέας της Κομητείας Μπέντον ανακοίνωσε την ανάκτηση του σώματος του Γουίλμπεργκερ (χωρίς να αποκαλύψει λεπτομέρειες για την τοποθεσία) σε συνέντευξη Τύπου την ημέρα της ομολογίας του δράστη. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι το πτώμα το είχε θάψει στο δάσος, κοντά σε έναν εγκαταλελειμμένο δρόμο υλοτομίας μεταξύ Μπλότζετ και Ρεν, που βρίσκεται στην περιοχή της ακτής του Όρεγκον.
Κάλυψη από τα ΜΜΕ
Η υπόθεση της Μπρουκ Κάρολ Γουίλμπεργκερ καλύφθηκε αρκετές φορές στο τηλεοπτικό πρόγραμμα America's Most Wanted του τηλεοπτικού σταθμού Fox μεταξύ 2004 και 2006 Επιπλέον, η εκπομπή Montel Williams Show πήρε συνέντευξη από τρία αδέρφια της Μπρουκ, δηλαδή την Σάνον, τον Σπένσερ και την Τζέσικα, στις 29 Νοεμβρίου του 2004. Επίσης, το πρόγραμμα 20/20 του καναλιού ABC News εξέτασε την εξαφάνιση του Γουίλμπεργκερ μαζί με αυτήν της Μάουρα Μάρεϊ στις 17 Μαρτίου του 2006
Επιπρόσθετα, το Investigation Discovery Channel απεικόνισε την ιστορία της Μπρουκ σε τρεις διαφορετικές σειρές: (α) On the Case with Paula Zahn, (β) FBI: Criminal Pursuit, (γ) Motives & Murders: Cracking The Case.
Τέλος, ο τηλεοπτικός σταθμός Dateline NBC μετέδωσε μια δίωρη ειδική εκπομπή για την υπόθεση στις 4 Φεβρουαρίου του 2011. Επίσης, η σειρά ντοκιμαντέρ It Takes A Killer του διαδικτυακού καναλιού Oxygen κάλυψε επίσης την υπόθεση στις 6 Ιανουαρίου του 2017.
Αναφορές
Κατηγορία:Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών Κατηγορία:Δολοφονίες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Νατάλια Ζαμπολότναγια
Η Νατάλια Αλεξάντροβνα Ζαμπολότναγια (Наталья Александровна Заболотная; γεννήθηκε 15 Αυγούστου 1985) είναι Ρωσίδα αρσιβαρίστρια.
Καριέρα
Η Ζαμπολότναγια αγωνίστηκε στην κατηγορία γυναικών 75 κιλών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα και κέρδισε ασημένιο μετάλλιο, ανυψώνοντας 272,5 κιλά συνολικά. Το αποτέλεσμα προκρίθηκε ως παγκόσμιο ρεκόρ, αλλά επιτεύχθηκε και από την Παβίνα Θόνγκσουκ, η οποία κέρδισε τον διαγωνισμό. Η Ζαμπολότναγια κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία βάρους 75 κιλών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2010.
Αρχικά απονεμήθηκε το ασημένιο μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στην κατηγορία γυναικών 75 κιλών με συνολικά 291  κιλά. Αυτό το αποτέλεσμα ήταν ένα ρεκόρ, το οποίο επιτεύχθηκε επίσης από τη Σβετλάνα Ποντομπέντοβα, η οποία απονεμήθηκε μετάλλιο στον διαγωνισμό λόγω λιγότερου σωματικού βάρους, αν και το μετάλλιο της Ποντομπέντοβα αφαιρέθηκε λόγω ντόπινγκ. Τα 131 κιλά της Ζαμπολότναγια ήταν ολυμπιακό ρεκόρ (αργότερα ακυρώθηκε λόγω απάτης που σχετίζεται με το ντόπινγκ).
Τον Νοέμβριο του 2016, η Ζαμπολότναγια αφαιρέθηκε από το Ολυμπιακό μετάλλιό της το 2012, αφού το δείγμα ελέγχου απογοητευμένων ουσιών ήταν θετικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας
H Μαρία Αδελαΐδα (γαλλ. Marie Adelaide, 6 Δεκεμβρίου 1685 - 12 Φεβρουαρίου 1712) από τον Οίκο της Σαβοΐας γεννήθηκε πριγκίπισσα της Σαβοΐας και με τον γάμο της με τον Δελφίνο της Γαλλίας έγινε δούκισσα της Βουργουνδίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας και της Άννας Μαρίας των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου Α΄ της Ορλεάνης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1697 τον Λουδοβίκο, Δελφίνο της Γαλλίας, Δούκα της Βουργουνδίας, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Στανίσουαφ Μονιούσκο
Ο Στανίσουαφ Μονιούσκο (πολωνικά: Stanisław Moniuszko) (5 Μαΐου 1819 – 4 Ιουνίου 1872) ήταν Πολωνός συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και δάσκαλος. Έγραψε πολλά δημοφιλή τραγούδια τέχνης και όπερες και η μουσική του είναι γεμάτη με πατριωτικά λαϊκά θέματα των λαών της πρώην Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας (κυρίως Πολωνοί, Λιθουανοί και Λευκορώσοι). Γενικά αναφέρεται ως «ο πατέρας της πολωνικής εθνικής όπερας». Από τη δεκαετία του 1990, ο Στανίσουαφ Μονιούσκο αναγνωρίζεται στη Λευκορωσία ως σημαντική προσωπικότητα του λευκορωσικού πολιτισμού. μικρογραφία| Χάλκινη προτομή του Στανίσουαφ Μονιούσκο από τον [[Γκιενάντι Γέρσουφ, στη Μουσική Ακαδημία του Γκντανσκ.]]
Έργα
Ο Μονιούσκο συνέθεσε περισσότερα από 300 σόλο τραγούδια, κυρίως σε κείμενα Πολωνών ποιητών και περίπου δύο δωδεκάδες όπερες. Η σειρά του με δώδεκα τραγούδια είναι αξιοσημείωτη και περιέχει τραγούδια στα λόγια των Άνταμ Μιτσκιέβιτς, Αντόνι Έντβαρντ Οντίνιετς, Γιούζεφ Ιγκνάτσι Κρασέφσκι, Στέφαν Βιτφίτσκι, Αντόνι Μαλτσέφσκι και Βιντσέντι Πολ.
Ο Μονιούσκο σημείωσε ότι τα τραγούδια του, τα οποία δημοσιεύτηκαν με τον συλλογικό τίτλο Śpiewnik Domowy (Εγχώρια τραγούδια), είχαν εθνικό χαρακτήρα. Η «Πολωνικότητά» τους βρισκόταν στη χρήση παραδοσιακών πολωνικών χορευτικών ρυθμών όπως οι πολωνέζα, μαζούρκα, κουγιάβιακ και κρακόβιακ, και η διάδοση κειμένων που γράφτηκαν από Πολωνούς εθνικούς ποιητές. Τα τραγούδια αποτέλεσαν τη βάση του ρεπερτορίου των πολωνικών χορωδιών στα αυστριακά, γερμανικά και ρωσικά εδάφη, και έγιναν σημείο αναφοράς για μεταγενέστερους Πολωνούς συνθέτες. Το στυλ όπερας του Μονιούσκο έχει ομοιότητες με αυτό του Τζοακίνο Ροσσίνι και του Ντανιέλ Φρανσουά Εσπρί Ωμπέρ, αλλά με μεγαλύτερη έμφαση στο ρεφρέν και τις μελωδίες που βασίζονται στους πολωνικούς χορούς.
Η Χάλκα είναι μια όπερα σε λιμπρέτο που γράφτηκε από τον Βουοντζίμιες Βόλσκι, έναν νεαρό ποιητή της Βαρσοβίας με ριζοσπαστικές κοινωνικές απόψεις. Μετά την παραγωγή της στη Βαρσοβία το 1858, έγινε η πιο δημοφιλής πολωνική όπερα και αποτελεί μέρος του κανόνα των πολωνικών εθνικών οπερών.
Σύγχρονες παραστάσεις
Μια αγγλική έκδοση του Straszny dwór (Η Στοιχειωμένη Έπαυλη, ή Το Στοιχειωμένο Κάστρο ) δημιουργήθηκε και πρωτοπαρουσιάστηκε από τη φοιτητική όπερα στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ το 1970. Αυτή η έκδοση παρουσιάζεται από τότε, συγκεκριμένα το 2001 από την Opera South, η οποία εταιρεία παρουσίασε επίσης την παγκόσμια πρεμιέρα μιας ειδικά δημιουργημένης νέας αγγλικής έκδοσης του Verbum Nobile το 2002.
Η όπερα του Μονιούσκο, Flis, πραγματοποιήθηκε και ηχογραφήθηκε στο Μεγάλο Θέατρο της Πολωνικής Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ «Σοπέν και η Ευρώπη του» το 2019, που σηματοδότησε την 200η επέτειο από τη γέννηση του Μονιούσκο.
Η Paria παρουσιάστηκε στην Όπερα του Πόζναν τον Ιούνιο του 2019, σε σκηνοθεσία Γκρέιχαμ Βικ και διεύθυνση του Γκάμπριελ Χμούρα.
Οι όπερες του Μονιούσκο παίζονται τακτικά στην Εθνική Όπερα της Λευκορωσίας.
.мкд
Το .мкд (μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: .mkd) είναι ο διεθνοποιημένος κωδικός τομέα ανωτάτου επιπέδου για τη Βόρεια Μακεδονία στο διαδίκτυο. Ο υπεύθυνος φορέας για τη λειτουργία του διεθνοποιημένου τομέα είναι το Μακεδονικό Ακαδημαϊκό Ερευνητικό Δίκτυο (MARnet). Τον Νοέμβριο του 2012, το Δίκτυο ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε να ξεκινήσει μια διαδικασία με στόχο την εισαγωγή ενός εθνικού τομέα ανωτάτου επιπέδου στο κυριλλικό αλφάβητο. Επιπλέον, από τις 19 Νοεμβρίου 2012 έως τις 3 Δεκεμβρίου 2012 το Δίκτυο απεύθυνε κάλεσμα προς τους χρήστες του διαδικτύου να στείλουν τις προτάσεις τους για την ονομασία του νέου εθνικού τομέα στο κυριλλικό αλφάβητο. Απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε πρόταση ήταν να περιέχει το όνομα της χώρας στο κυριλλικό αλφάβητο. Στις 3 Δεκεμβρίου, το Δίκτυο επέλεξε έξι προτάσεις (.мкд, .мак, .македонија, .рмкд, .рм και .рмак) για τη δεύτερη φάση της διαδικασίας. Στη δεύτερη φάση της διαδικασίας οι πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας ψήφισαν την πρόταση της επιλογής τους. Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας ανακοινώθηκαν επίσημα τον Ιανουάριο του 2013.
Τον Μάιο του 2017, υπήρχαν 510 ιστοσελίδες σε αυτόν τον τομέα. Η χρήση του διεθνοποιημένου τομέα προορίζεται για οντότητες οι οποίες σχετίζονται με τη Βόρεια Μακεδονία.
Τελικά αποτελέσματα
Στην τελική φάση της διαδικασίας επιλογής του εθνικού τομέα της χώρας στο κυριλλικό αλφάβητο υπήρχαν έξι προτάσεις (οι οποίες αναγράφονται παρακάτω). Κατά τη διάρκεια της περιόδου ψηφοφορίας κατεγράφησαν 2.288 ψήφοι και τα τελικά αποτελέσματα της ψηφοφορίας ανακοινώθηκαν στην επίσημη ιστοσελίδα του Δικτύου. Ο διεθνοποιημένος τομέας της Β. Μακεδονίας στο κυριλλικό αλφάβητο, .мкд, εγκρίθηκε και επίσημα για χρήση στις 20 Μαρτίου 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επικοινωνίες στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Top-level domains
Μαγεμένες της Θεσσαλονίκης
Οι Μαγεμένες της Θεσσαλονίκης είναι ομάδα γλυπτών του 2ου αιώνα μ.Χ. τα οποία κοσμούσαν μνημειακό κτήριο κοντά στη ρωμαϊκή αγορά της Θεσσαλονίκης, και θεωρούνταν ως ένα από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία της πόλης. Βάσει των διαθέσιμων αναπαραστάσεων του μνημείου από Ευρωπαίους περιηγητές, αποτελούνταν από πέντε στήλες κορινθιακού ρυθμού με τις τέσσερις από αυτές να διαθέτουν αμφίπλευρα γλυπτά. Τα αγάλματα αποσπάστηκαν το 1864 από τον Γάλλο παλαιογράφο Εμμανουέλ Μιλλέρ (Emmanuel Miller) και τοποθετήθηκαν στο Λούβρο, ενώ το μνημείο καταστράφηκε και τα ίχνη του χάθηκαν.
Ονομασίες
Κατά την οθωμανική περίοδο της πόλης το μνημείο ήταν γνωστό με διάφορες ονομασίες ανάλογα με τη γλώσσα, οι Μαγεμένες είναι μετάφραση από τα σεφαρδίτικα εβραϊκά Incantadas, ενώ οι Τούρκοι το ονόμαζαν Σουρέ Μαλέ (μορφές των αγγέλων), και οι Έλληνες κάτοικοι της εποχής αναφέρονταν σε αυτό ως η στοά των ειδώλων, καθώς και ως Γοήτρεια (καταγράφεται ως Goetria the Incantada από τους Στιούαρτ και Ρέβετ το 1754). Στη σύγχρονη εποχή αναφέρονται και ως Καρυάτιδες της Θεσσαλονίκης  καθώς και Ελγίνεια της Θεσσαλονίκης  βάσει της απόσπασης τους το 1864.
Τοποθεσία
Θεωρείται πως βρισκόταν στην εβραϊκή συνοικία Ρογκός (περιοχή γύρω από τη σημερινή οδό Χαλκέων δίπλα από την ομώνυμη εκκλησία) πίσω από τα λουτρά Παράδεισος (Μπέη Χαμάμ), κοντά στην αρχαία ρωμαϊκή αγορά. Το γεγονός ότι είχε αγάλματα και στις 2 όψεις, σημαίνει πως η χρήση του κτηρίου προορίζονταν και για τις δυο πλευρές. Έχουν γίνει διάφορες υποθέσεις για το ποια χρήση είχε, είναι αρκετά πιθανό πως αποτελούσε την είσοδο στη ρωμαϊκή αγορά, ή ήταν διαχωριστικό σύνορο μεταξύ της παλαίστρας και της εξέδρας, ή ακόμα και προπύλαια του ιπποδρόμου.
Σε τοπογραφικό σχέδιο του Ερνέστ Εμπράρ (Ernest Hébrard) ο οποίος ασχολήθηκε με την ανοικοδόμηση της Θεσσαλονίκης μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1917, η τοποθεσία τους σημειώθηκε στην ευρύτερη περιοχή πίσω από τα λουτρά του Μπέη Χαμάμ.
Πρώτες περιγραφές
μικρογραφία|150x150εσ|Συνοδευτικό σχέδιο των περιγραφών του Πόκοκ Η παλαιότερη αναφορά είναι αυτή από τον Ιταλό περιηγητή Κυριάκο τον Αγκωνίτη, το 1431, σύντομα μετά την οθωμανική άλωση της Θεσσαλονίκης. Σε αυτή περιγράφεται συνοπτικά ως κατεστραμμένος ναός της Αρτέμιδος στα επιστύλια του οποία υπήρχαν μορφές θεών. Η πρώτη αναπαράσταση του μνημείου έγινε μεταξύ του 1685 και 1687 από τον Γάλλο Ετιέν Γκραβιέ ντ'Ωρτιέρ (Étienne Gravier d'Ortières), όπου παρουσιάζεται η βασική διάταξη του μνημείου χωρίς υψηλό επίπεδο λεπτομέρειας, και περιγράφεται ως ερείπια ενός παλατιού (Ruines d'un Palais). Ακολούθησε ο Βρετανός ανθρωπολόγος Ρίτσαρντ Πόκοκ (Richard Pococke) το 1740 ο οποίος παρότι περιέγραψε τα γλυπτά των στηλών, ο σχεδιαστής που ζωγράφισε τις εικόνες βάσει των περιγραφών του απεικόνισε το μνημείο χωρίς τα γλυπτά καθώς και το τοποθέτησε σε έναν φανταστικό χώρο που δεν αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα.
Το μνημείο φέρεται επίσης να απεικονίζεται σε αταυτοποίητο, ενδεχομένως ενετικό, παλαιό χάρτη της Θεσσαλονίκης στον οποίο σημειώνονται όλα τα μνημεία της πόλης με ιταλικές περιγραφές. Εκεί υπό τον τίτλο colonne (κολώνες) εμφανίζεται να έχει συνολικά 8 στήλες σε δύο τμήματα των 3 και 5 αντίστοιχα τα οποία ενώνονται μεταξύ τους σχηματίζοντας γωνία, το μνημείο όπως ήταν αρχικά εάν δεν είχε καταστραφεί κάποιο άλλο τμήμα τους ακόμα παλαιότερα.
Στιούαρτ και Ρέβετ
Η λεπτομερέστερη περιγραφή του μνημείου με αναπαραστάσεις έγινε το 1754 από τους Βρετανούς αρχαιοδίφες Τζέιμς Στιούαρτ (James Stuart) και Νίκολας Ρέβετ (Nicholas Revett) ως απεσταλμένους της εταιρείας των Ντιλετάντι, με πλήθος εικόνων και σχεδίων οι οποίες δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στον 3ο τόμο του έργου The Antiquities of Athens το 1762. Το μνημείο περιγράφεται ως κιονοστοιχία κορινθιακού ρυθμού η οποία συνοδεύεται από αγάλματα στην κορυφή. Σε μια από τις παραστάσεις αυτές, όπου απεικονίζεται το μνημείο στο σύνολο του, διακρίνεται και η επιγραφή στο επιστύλιο Ν[-]ΓΕΓΕΝΗΜΕΝΟΝ[-]ΥΠΟ ('έγινε υπό') όπου ενδεχομένως αναφερόταν το όνομα του χορηγού του έργου ή του τοπικού άρχοντα της πόλης, το τμήμα με το όνομα όμως δεν διασωζόταν πλέον κατά την περίοδο της αναπαράστασης, σημαίνει όμως ότι το μνημείο ήταν αρκετά μεγαλύτερο και στις 2 πλευρές του. Σημαντικό μέρος του κτηρίου βρισκόταν κάτω από το έδαφος, και το πραγματικό ύψος του ήταν αρκετά μεγαλύτερο. Πραγματοποιώντας επί μέρους ανασκαφή, προσδιόρισαν το συνολικό ύψος του κτηρίου στα 12,70 μέτρα.
Στα γραπτά τους μετέφεραν επίσης τη λαϊκή παράδοση των Ελλήνων κατοίκων, σύμφωνα με την οποία το μνημείο ήταν τμήμα στοάς που συνέδεε με το παλάτι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όταν κάποτε επισκέφτηκε την πόλη ο βασιλιάς της Θράκης, η σύζυγος του ερωτεύτηκε τον Αλέξανδρο και συναντιόντουσαν κρυφά μέσω της στοάς αυτής. Ο βασιλιάς μόλις έμαθε για αυτό, έβαλε να κάνουν στο κτίσμα μάγια ώστε όποιος περνά από εκεί να μαρμαρώνει. Έτσι η σύζυγος του βασιλιά μαρμάρωσε μαζί με τη συνοδό της και έγιναν αγάλματα, και το ίδιο και ο βασιλιάς μαζί με τον μάγο του ο οποίος είχε πάει να δει αν είχαν πιάσει τα μάγια, ενώ ο Αλέξανδρος δεν εμφανίστηκε τη νύχτα εκείνη καθώς κατά το διήγημα είχε προειδοποιηθεί από τον Αριστοτέλη.
Απόσπαση
Ο Εμμανουέλ Μιλλέρ ήταν Γάλλος παλαιογράφος ο οποίος βρισκόταν σε απευθείας αποστολή από τον Ναπολέοντα Γ´ για απόκτηση αρχαιοτήτων από άλλες χώρες. Συνοδευόταν από τον ζωγράφο και φωτογράφο Πιέρ Ντεζιρέ Γκιγεμέ (Pierre-Désiré Guillemet), και το ταξίδι τους το περιγράφει ο ίδιος ο Μιλλέρ λεπτομερώς στο οδοιπορικό που έγραψε, όπου αναφέρει πως αρχικά είχε ταξιδέψει στο Άγιο Όρος για την εύρεση και απόκτηση σπανίων χειρογράφων. Εκεί αφότου αντιμετώπισε την καχυποψία των μοναχών δεν κατάφερε να συλλέξει κάτι αξιόλογο, και κατόπιν πέρασε στη Θάσο από την οποία απέσπασε μεγάλο αριθμό αρχαιοτήτων. Κατά τη συνάντηση του με τον Γάλλο πρόξενο, ο πρόξενος του είπε πως δεν θα έπρεπε να αφήσει τίποτα πίσω του διαφορετικά θα το έπαιρναν οι Βρετανοί. Μαθαίνοντας για τα αξιοθέατα της Θεσσαλονίκης έμαθε για το μνημείο που βρισκόταν, ζήτησε άδεια από τον κυβερνήτη ώστε να αποσπάσει τα γλυπτά, όμως ο πασάς του είπε πως θα έπρεπε να λάβει άδεια από την Κωνσταντινούπολη, κάτι που έγινε σύντομα έπειτα καθώς μεσολάβησε η γαλλική πρεσβεία και η άδεια δόθηκε από τον Μεγάλο Βεζύρη.
εναλλ.=|μικρογραφία|Η μοναδική γνωστή φωτογραφία των Μαγεμένων στη θέση τους στη Θεσσαλονίκη, Πιέρ Ντεζιρέ Γκιγεμέ, 1864
Στη Θεσσαλονίκη βρέθηκε στις 30 Οκτωβρίου του 1864 ερχόμενος με γαλλικό πολεμικό πλοίο, και προσάραξε όχι στο λιμάνι της πόλης αλλά σε άλλη τοποθεσία κατά τη συμβουλή του Γάλλου προξένου, έτσι ώστε η μεταφορά των αρχαιοτήτων να παραμείνει όσο το δυνατόν μη αντιληπτή από το ευρύτερο πλήθος. Κατόπιν, ο Μιλλέρ έμαθε από τον Γάλλο πρέσβη πως είχε έρθει μήνυμα από τη Γαλλία στο οποίο του ζητούνταν να απαλλοτριώσει όχι μόνο τα αγάλματα αλλά ολόκληρο το μνημείο, αγάλματα, στήλες, μετόπες κ.α.. Αυτό στάθηκε αδύνατο καθώς το βάρος θα ήταν τεράστιο και δεν είχε τον απαραίτητο εξοπλισμό αλλά ούτε και το πλοίο μπορούσε να αντέξει τόσο βάρος. Το νέο της αφαίρεσης του μνημείου είχε μαθευτεί και είχε προκαλέσει αναταραχή στον πληθυσμό. Ο Μιλλέρ περιέγραψε πως δεν καταλάβαινε γιατί αντιδρούσαν έτσι από τη στιγμή όπου οι γενίτσαροι πυροβολούσαν τα αγάλματα για τη διασκέδαση τους, ενώ και ο Εβραίος ιδιοκτήτης του σπιτιού δίπλα στο μνημείο περιστασιακά έσπαγε κομμάτια και τα πουλούσε στους τουρίστες.