cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ξενοφάνης
Η φύση της θεότητας και η επιστημονική έρευνα
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τα φαινόμενα του κόσμου, ίδια με εκείνα που διερεύνησαν πριν από αυτόν οι Μιλήσιοι φιλόσοφοι. Σε διασωζόμενα αποσπάσματα (B 28) παρουσιάζει μια άποψη της φύσης και της έκτασης των γήινων βαθών. Στο B 30 προσδιορίζει τη θάλασσα ως πηγή σύννεφων, αέρα, και βροχής (μια πρώιμη παρατήρηση πάνω στον κύκλο του νερού). Στο B 32 υπάρχουν σχόλια για τη φύση της Ίριδας (ουράνιο τόξο). Στο B 37 σημειώνει την παρουσία ύδατος στις σπηλιές, ενώ στα B39 και 40 αναφέρει τις «κερασιές» και τους «βατράχους». Στα A 38-45 συζητά τα διάφορα αστρονομικά φαινόμενα, ενώ στο A 48 δείχνει ενδιαφέρον για τις περιοδικές ηφαιστειακές εκρήξεις στη Σικελία. Ο Ιππόλυτος αποδίδει στον Ξενοφάνη (A 33) τη θεωρία των εναλλασσόμενων περιόδων παγκόσμιας πλημμύρας και ξηρασίας, που εμπνεύστηκε, τουλάχιστον εν μέρει, από την ανακάλυψη απολιθωμάτων θαλάσσιων οργανισμών στην ηπειρωτική γη. Άσχετα αν ταξίδεψε ή όχι ο ίδιος στις Συρακούσες, την Πάρο και τη Μάλτα, όπου βρέθηκαν αυτά τα απολιθώματα, η χρήση των πληροφοριών του ως βάση για την ερμηνεία των φαινομένων εισάγει τον σημαντικό παράγοντα της επιτόπιας έρευνας.
Πολλές μαρτυρίες (testimonia) δείχνουν το ενδιαφέρον του φιλόσοφου για τα μετεωρολογικά και αστρονομικά φαινόμενα. Σημαντικός θεωρείται ο ισχυρισμός του ότι τα σύννεφα ή οι νεφελοειδείς ουσίες διαδραματίζουν βασικό ρόλο σε πολλά φυσικά φαινόμενα. Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο, ο Ξενοφάνης «λέει ότι... τα σύννεφα διαμορφώνονται από τον ατμό του ήλιου -δηλαδή είναι ατμός που προκαλείται από τη θερμότητα των ακτίνων του ήλιου- που αυξάνονται και ανυψώνονται στον περιβάλλοντα αέρα» (Α1.24-5). Ο Αέτιος με τη σειρά του παραθέτει μια παρόμοια περιγραφή:
(Ο Ξενοφάνης λέει ότι) τα πράγματα στους ουρανούς εμφανίζονται μέσω της θερμότητας του ήλιου ως αρχικής αιτίας. Όταν η υγρασία αποχωρίζεται από τη θάλασσα, το γλυκό τμήμα της μετατρέπεται σε υδρονεφώσεις, δημιουργεί τα σύννεφα και ξανακυλά προς τα κάτω με τη βροχόπτωση, εξαιτίας της συμπίεσης, και υγροποιεί τους ανέμους (ο κύκλος του νερού).
Το B 30 μας δίνει περίπου την ίδια άποψη, αλλά με τα λόγια του ίδιου του Ξενοφάνη:
Για το ακροατήριο του Ξενοφάνη η αναφορά του Ομήρου (Ιλιάδα Β 786) ή του Ησίοδου (Θεογονία 780) στην Ίριδα, τη θεά αγγελιαφόρο και ένα σύνολο ατμοσφαιρικών φαινομένων, είναι οιωνοί ή σημάδια της πρόθεσης των θείων όντων. Για τον ποιητή όμως είναι απλώς ένα πορφυρό, πράσινο, κίτρινο σύννεφο. Ίσως δεν είναι δυνατόν να βρούμε στην προσωκρατική φιλοσοφία σαφέστερη έκφραση του χαρακτήρα της διανοητικής επανάστασης των Ιώνων φιλοσόφων. Ο Ξενοφάνης στερεί από τους θεούς την ανθρώπινη μορφή και την ανθρώπινη ένδυση. Τους τοποθετεί σε μια απόμακρη θέση στον ουρανό και αφαιρεί από τα φυσικά φαινόμενα όλα τα απομεινάρια της θρησκευτικής ή πνευματικής σημασίας. Η απομυθοποίηση απολογισμός των φυσικών φαινομένων είναι το λογικό συμπλήρωμα στον λεπτομερή απολογισμό του για τη θεία φύση.
Η κληρονομιά του Ξενοφάνη
Πολλοί μεταγενέστεροι συγγραφείς προσδιόρισαν τον Ξενοφάνη ως δάσκαλο του Παρμενίδη και ιδρυτή της ελεατικής σχολής των φιλοσόφων εξαιτίας της άποψής του ότι, παρά την πολλαπλότητα των μορφών, υπάρχει ένα ακίνητο, αμετάβλητο και αιώνιο «ένα». Τούτη η άποψη για τον Ξενοφάνη είναι στηριγμένη κατά ένα μεγάλο μέρος στην αναφορά του Πλάτωνα για την «ελεατική φυλή μας, που ξεκινά από τον Ξενοφάνη και ακόμα νωρίτερα» (Σοφ. 242d) και την παρατήρηση του Αριστοτέλη ότι «... όσον αφορά ολόκληρο τον κόσμο, λέει ότι αυτός είναι ο θεός" (Μετα. A5, 986b18).
Όμως, ο Ξενοφάνης που μας μιλά στα επιζήσαντα αποσπάσματά του είναι ένας συνδυασμός ραψωδού, κοινωνικού κριτικού, θρησκευτικού δασκάλου και οξυδερκούς σπουδαστή της φύσης. Ο Ευριπίδης στον Ηρακλή (1341 ff) αποδίδει την επίθεσή του στις ιστορίες που λέγονται για τους Θεούς από τον Όμηρο και τον Ησίοδο. Στην "Πολιτεία", ο Πλάτων αυτοπαρουσιάζεται ως πνευματικός κληρονόμος του Ξενοφάνη, επικρίνοντας τις ιστορίες των ποιητών για τους θεούς, και απαιτώντας μετριοπάθεια. Η σύλληψη του Ξενοφάνη για τον «ένα μέγιστο Θεό» ενθάρρυνε τον Ηράκλειτο να διατυπώσει την πίστη του σε μια διάνοια που καθοδηγεί όλα τα πράγματα. Οδήγησε επίσης τον Αναξαγόρα στη διατύπωση της θεωρίας του νου και τον Αριστοτέλη στον απολογισμό του για το θείο νου που εμπνέει προς την κατεύθυνση της τελειότητας.
Αν και δεν υπάρχει κάποια άμεση διασύνδεση, μπορούμε να πούμε πως οι μεγάλοι εκπρόσωποι της ψυχολογικής θεώρησης του κόσμου όπως ο Κ. Γκ. Γιουνγκ ή ο Φρόιντ είναι οι σύγχρονοι διάδοχοι των παρατηρήσεων του Ξενοφάνη για τη γενική τάση των ανθρώπινων όντων να συλλαμβάνουν τη θεότητα από την άποψη των δικών τους ιδιοτήτων και ικανοτήτων. Πολύ περισσότερο πολύτιμη, όμως, είναι η προσφορά του στην πρωτοποριακή εξερεύνηση των όρων κάτω από τους οποίους τα ανθρώπινα όντα μπορούν να επιτύχουν τη γνώση της αλήθειας. Οι Ίωνες προκάτοχοί του άρχισαν τη μελέτη των φαινομένων «επάνω από τους ουρανούς και κάτω από τη γη». Αλλά, από όσα γνωρίζουμε μέχρι τώρα, δεν έστρεψαν τα πυρά τους προς την κατεύθυνση των μεγάλων ποιητών της αρχαίας Ελλάδας, ούτε επιδίωξαν μέσω των διδασκαλιών τους να διορθώσουν ή να βελτιώσουν τη συμπεριφορά των συμπολιτών τους. Αν και πολλές πτυχές της σκέψης του παραμένουν ακόμα θέμα προς συζήτηση και ανάλυση, ο Ξενοφάνης ήταν σαφώς ένας πολυδιάστατος φιλόσοφος αμφισβητίας, που άφησε το σημάδι του σε πολλές πτυχές της μεταγενέστερης ελληνικής σκέψης.
Η νατουραλιστική αφόρμηση του Ξενοφάνη στη σύλληψη της ιδέας του θεού είναι ιδιαίτερα σημαντική από την ψυχολογική έποψη στο γενικότερο πρόβλημα της θρησκείας, γιατί προβληματίζεται για την αντίληψη του ανθρώπου για το θείο σύμφωνα με τη διαφορετική κάθε φορά πνευματική του στάση και εξέλιξη. Και εδώ ανιχνεύει το ψυχολογικό στοιχείο και τον ρόλο που παίζει στη μόρφωση της παράστασης του θείου χωριστά σε κάθε άνθρωπο. Αρκέστηκε όμως μόνο ψυχολογικά να ερμηνεύσει το γιατί οι άνθρωποι δημιουργούν τη συγκεκριμένη εικόνα για τον θεό και δεν μας είπε το γιατί, την αιτία που σπρώχνει τον άνθρωπο στην περιοχή της αναζήτησης του θείου. Όμως με την ενοποίηση εκ μέρους του των φαινομενικών συνιστωσών της θείας φύσης υψώθηκε στην πρωτόγνωρη σύλληψη για τον ελληνικό χώρο, στη σύλληψη του μονοθεϊσμού. Σε αυτή τη σύλληψη ρόλο έπαιξε το φυσιοκρατικό και ανθρωπολογικό πνεύμα του ελληνικού στοχασμού. Μια πολύτιμη πρόταση στα αποσπάσματά του, μια πρόταση άρτια αισθητικά, τον κατατάσσει στους μεγάλους χρησμωδούς της φιλοσοφίας: "δόκος επί πάσι τέτυκται"(VS 21 B, 34). Για όλα έχουμε μόνο εικασίες. Η θέση του κολοφώνιου στοχαστή είναι μια προαγγελία της αριστοτελικής σύλληψης του θείου ως του "κινούντος ακινήτου".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Προσωκρατικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες διδακτικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Κολοφώνιοι Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Φιλόσοφοι της αρχαίας Ιωνίας Κατηγορία:Επιστημολόγοι
Ιερό του Πολιάδη Δία
Το Ιερό του Πολιάδη Δία ήταν υπαίθριο ιερό με τοιχώματα, αφιερωμένο στον Πολιάδη Δία (προστάτη της πόλης). Βρισκόταν στην Ακρόπολη Αθηνών, ανατολικά του Ερεχθείου, και χρονολογείται γύρω στο 500 π.Χ.. Δεν έχουν βρεθεί τα θεμέλιά του και το τραπεζοειδές σχήμα του με τις πολλές εισόδους έχει εκπονηθεί με κοπές βράχων από την Ακρόπολη. Στην ανατολική πλευρά του ιερού πιστεύεται πως στεγάζονταν τα βόδια για την ετήσια γιορτή των Βουφονίων. Η κύρια είσοδος διέθετε αέτωμα.
Παραπομπές
Ιερο Πολιαδη Δια
Οικογένεια Λανίτη
Η οικογένεια Λανίτη είναι μία από τις σημαντικότερες οικογένειες του εφοπλιστικού κόσμου της Κύπρου. Στην οικογένεια ανήκει ο Όμιλος Εταιρειών Λανίτη και η εταιρεία Αδελφοί Λανίτη.
Ο Όμιλος Εταιρειών Λανίτη ιδρύθηκε από τον έμπορο Παναγή (Λανίτη) Σύκα, ο οποίος εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό από την κοινότητα της Λάνιας, στα τέλη της οθωμανικής κατοχής της Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Λεμεσός Λανιτη Κατηγορία:Ελληνικές οικογένειες
Κώστας Παπανικολάου
Ο Κωστας Παπανικολάου (γενν. Τρίκαλα, 31 Ιουλίου 1990) είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ / πάουερ φόργουορντ για τον Ολυμπιακό. Έχει ύψος 2.05 μ. Συμπεριλαμβάνεται στους καλύτερους αμυντικούς στην ευρώπη ενω αναγνωρίστηκε ως ο Καλύτερος Αμυντικός της Ευρωλίγκας το 2018 από το Eurohoops.net
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Παπανικολάου ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ σε μικρή ηλικία στις εφηβικές ομάδες του Πρωτέα Γρεβενών και του Άρη και έκανε το ντεμπούτο του στο Ελληνικό Πρωτάθλημα Α1 με τον Άρη τη σεζόν 2008-09. Το 2009, πήρε τον τίτλο του Πολυτιμότερου Παίκτη κάτω των 22 του Ελληνικού Πρωταθλήματος και επίσης πήρε μετεγγραφή στον Ολυμπιακό.
Τη σεζόν 2011-12, κατέκτησε με τον Ολυμπιακό την Ευρωλίγκα στην Κωνσταντινούπολη, όπου αναδείχθηκε Πολυτιμότερος Παίκτης του τελικού, καθώς και το Πρωτάθλημα Ελλάδας, νικώντας στους τελικούς τον Παναθηναϊκό με συνολικό σκορ νικών 3-2. Την επόμενη χρονιά κατέκτησε με τον Ολυμπιακό την Ευρωλίγκα, για 2η συνεχόμενη φορά.
Ο Παπανικολάου επιλέχθηκε στο νούμερο 48 του NBA Ντραφτ 2012 από τους Νιου Γιορκ Νικς. Ωστόσο, λίγο καιρό αργότερα τα δικαιώματά του παραχωρήθηκαν στους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς. Την 1η Ιουλίου 2013, τα δικαιώματα του Παπανικολάου απέκτησαν οι Χιούστον Ρόκετς, μαζί με 2 μελλοντικά ντραφτ πικ, σε μια ανταλλαγή που έστειλε τον Τόμας Ρόμπινσον στους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς.
Τον Ιούλιο του 2013, πήρε μεταγραφή στην ισπανική Μπαρτσελόνα, ενώ το 2014 μετακινήθηκε στους Χιούστον Ρόκετς. Το 2015, μετακόμισε στους Ντένβερ Νάγκετς όπου αγωνίστηκε μέχρι τις αρχές του 2016.
Το καλοκαίρι του 2016, επέστρεψε στον Ολυμπιακό όπου αγωνίζεται μέχρι σήμερα.
Εθνική Ομάδα
Ως μέλος της Εθνικής ομάδας Εφήβων, ο Παπανικολάου κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2007 και το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2009, στη Ρόδο, όπου πήρε και τον τίτλο του Πολυτιμότερου Παίκτη του τουρνουά. Επίσης, κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 2009 με την Εθνική Ομάδα Νέων.
Τον Αύγουστο του 2009, έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών σε ένα φιλικό αγώνα. Το 2010 κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με την Εθνική Νέων, όπου κατατάχθηκε στην καλύτερη ομάδα του τουρνουά.
Το 2011, πήρε θέση στην Εθνική Ανδρών, με την οποία συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 2011 της Λιθουανίας, στο οποίο η Ελλάδα κατέκτησε την 6η θέση.
Προφίλ Παίχτη
Ένας παίκτης ο οποίος με την ενέργεια και την αθλητική του ικανότητα γεμίζει κάθε γωνία του παρκέ. Πρόκειται για έναν μοντέρνο γκαρντ-φόργουορντ, με ευχέρεια να αγωνιστεί τουλάχιστον σε τρεις θέσεις (2-3-4) με μεγάλη επιτυχία. Είναι καλός σουτέρ τρίων πόντων ενώ λατρεύει να τρέχει στον αιφνιδιασμό και να τελειώνει πολλές φορές τις φάσεις με εντυπωσιακά καρφώματα. Διαθέτει παροιμιώδη νοοτροπία νικητή και χάρη σε αυτήν έχει ήδη πανηγυρίσει πολλούς τίτλους σε εθνικό αλλά και συλλογικό επίπεδο. Εξαιρετικός αμυντικός, χάρη στα μακριά του άκρα και τις αλτικές του ικανότητες, ενώ τον βοηθάει στο παιχνίδι του το γεγονός ότι είναι αριστερόχειρας.
Ατομικοί
Με Συλλόγους
Ρεκόρ με τον Ολυμπιακό
Με Εθνική Ομάδα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χιούστον Ρόκετς Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντένβερ Νάγκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Ανδρόνικος ο Ρόδιος
Ο Ανδρόνικος ο Ρόδιος συγκαταλέγεται ανάμεσα στους περιπατητικούς και αριστοτελικούς φιλοσόφους. Έδρασε τον 1ο αι. π.Χ. κυρίως στην Αθήνα. Εκεί, περίπου από το 65 έως το 50 π.Χ., ήταν διευθυντής της Περιπατητικής Σχολής.
Συσχετισμός με το έργο του Αριστοτέλη
Ως αριστοτελικός, ο Ανδρόνικος ενδιαφέρθηκε για το έργο του Σταγειρίτη, εκδίδοντας μάλιστα και σχολιάζοντας όσα συνέγραψε. Αξιοσημείωτο είναι ότι από αυτόν έγινε η πρώτη και βασική κατάταξη των αριστοτελικών έργων. Η συναγωγή των συγγραμμάτων που ακολουθούσαν τα «Φυσικά» οδήγησε στην τοποθέτησή τους στο συνολικό έργο «Μετά τα Φυσικά», που δεν παρέπεμπε στον καθαυτό όρο μεταφυσική, απλώς συνόψιζε όσα συγγράμματα αναφέρονταν στο «ὂν» (πρώτη φιλοσοφία, όπως έγραφε ο Αριστοτέλης). Οι κατοπινοί μελετητές υιοθέτησαν κατά βάση το διαχωρισμό του Ανδρονίκου, αλλά προέκυψε ο όρος μεταφυσική (που δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ από τον Αριστοτέλη), ενώ αποτελούσε διευκρινιστικό τίτλο του Ανδρονίκου για το εναπομένον έργο μετά από την κατηγορία των «Φυσικών».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Περιπατητικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Ρόδιοι
Βατάτσα Λάσκαρις
H Βατάτσα Λάσκαρις, πορτ. Vataça Lascaris di Ventimiglia (1268 ή π. 1272 - 1335 ή π. 1336) από τον Οίκο της Βεντιμίλια ήταν κόρη του κόμη της Βεντιμίλια και με τον 2ο γάμο της έγινε κυρία του Λοάρες στην Πορτογαλία.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γουλιέλμου-Πέτρου Α΄ κόμη της Βεντιμίλια & κυρίου του Τέντε (π.1230-1283) και της Ευδοξίας Βατάτζη (1248-1311), κόρης του Θεοδώρου Β΄ Λάσκαρη Βατάτζη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια.
Αδελφός της Ευδοξίας ήταν ο ανήλικος Ιωάννης Δ΄ Βατάτζης, τον οποίο ο επίτροπός του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, έπειτα από την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1261, τύφλωσε και εκτόπισε, ενώ πάντρεψε τις αδελφές του Ιωάννη Δ΄ με ξένους: η Ευδοξία παντρεύτηκε τον Πέτρο και ταξίδευσε στο Τέντε της Λιγουρίας.
Την ίδια εποχή πρέπει να έφυγε από την Αυλή της Νίκαιας και η Άννα των Χοενστάουφεν (1230-1307), χήρα του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη (π.1193-1254), πάππου της Ευδοξίας, η οποία επέστρεφε στην πατρίδα της Σικελία, όπου εξουσίαζε ο αδελφός της Μανφρέδος της Σικελίας. Το 1266, έπειτα από τον θάνατο του Μανφρέδου και την κατάκτηση της Σικελίας από τον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού, η Κωνσταντία διέφυγε στην Αραγωνία, όπου η ανιψιά της Κωνσταντία των Χοενστάουφεν είχε παντρευτεί τον Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας και είχε κόρη την Ελισάβετ. Η Ευδοξία είχε και εκείνη μεταβεί στην Αραγωνία από τότε που απεβίωσε ο σύζυγός της, ζητώντας να ξεφύγει από την κυριαρχία των Καπετιδών-Ανζού στη Γένουα. Και οι δύο Ρωμαίες ευγενείς δέσποινες βρήκαν προστασία και σεβασμό στην Αυλή. Εκεί οι δύο τους μάλλον θα ασχολήθηκαν με τη διπλωματία μεταξύ Αραγωνίας, Σικελίας και Κωνσταντινούπολης. Η Ευδοξία με την Ελισάβετ απέκτησαν -λόγω των κοινών ενδιαφερόντων τους με την πολιτική- εγγύτητα και φιλία. Το 1288 η Βατάτσα συνόδευσε την πριγκίπισσα Ελισάβετ στην Πορτογαλία, για τον γάμο εκείνης με τον Ντένις της Πορτογαλίας. Ως κυρία της Αυλής, φίλη και συγγενής της Ελισάβετ (ήταν και οι δύο απόγονοι του Ανδρέα Β΄ τη Ουγγαρίας) ανέλαβε την εκπαίδευση των παιδιών της βασίλισσας. Έμεινε στην υπηρεσία της Ελισάβετ και έγινε κυρία του Σαντιάγo δο Κασέμ και του Σίνες, κ.ά.
Το 1317 η Βατάτσα δημιούργησε μία μικρή Αυλή στο κάστρο Σαντιάγο δο Κασέμ, που της είχε δώσει ο βασιλιάς Ντένις το 1310/15. Εκεί αφιερώθηκε στη διοίκηση των μεγάλων ιδιοκτησιών της ως το 1325/32, όταν ακολούθησε την Ελισάβετ βασίλισσα της Πορτογαλίας στην Κοΐμπρα. Απεβίωσε εκεί το 1336 και ο εντυπωσιακός της τάφος στον παλαιό καθεδρικό της Κοΐμπρα, που αποδίδεται στον γλύπτη Μέστρε Πέρο, έχει γύρω του ανάγλυφους δικέφαλους αετούς, σύμβολο των Λασκάρεων και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1285/88 τον Μαρτίμ Άνες δε Σοβερόζα, που απεβίωσε το 1296 άτεκνος.
Το 1296 η Βατάτσα έκανε δεύτερο γάμο με τον Πέδρο Ζόρνταν δε Ούριες, κύριο του Λοάρε, που απεβίωσε το 1350. Αυτός είχε διακριθεί στην υπηρεσία του Αραγωνικού στέμματος στη Σικελία και είχε βοηθήσει αποτελεσματικά τον Αλφόνσο Γ΄ της Αραγωνίας ενώπιον των ευγενών της Ένωσης. Είχαν γιο:
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ιταλίας
Πυρηνική οικογένεια
μικρογραφία|Μια αμερικανική πυρηνική οικογένεια που αποτελείται από τη μητέρα, τον πατέρα και τα παιδιά τους, περίπου το 1955 Πυρηνική οικογένεια ή συζυγική οικογένεια είναι οικογένεια που αποτελείται από γονείς και τα παιδιά τους (ένα ή περισσότερα), που συνήθως ζουν σε μια κατοικία. Οι πυρηνικές οικογένειες συνήθως αναφέρονται σε ένα ετεροφυλόφιλο παντρεμένο ζευγάρι που μπορεί να έχει οποιοδήποτε αριθμό παιδιών. Υπάρχουν διαφορές στον ορισμό μεταξύ των παρατηρητών. Κάποιοι ορισμοί εντάσσουν στην πυρηνική οικογένεια μόνο τα βιολογικά παιδιά, και θεωρούν τα υιοθετημένα ή ετεροθαλή και θετά αδέλφια ως μέλη της άμεσης οικογένειας, ενώ άλλοι εντάσσουν και το θετό γονέα και οποιοδήποτε συνδυασμό εξαρτώμενων παιδιών, συμπεριλαμβανομένων ετεροθαλών και υιοθετημένων θετών παιδιών. Ορισμένοι κοινωνιολόγοι και ανθρωπολόγοι θεωρούν την πυρηνική οικογένεια ως την πιο βασική μορφή κοινωνικής οργάνωσης, ενώ άλλοι θεωρούν ότι η δομή της διευρυμένης οικογένειας είναι η πιο κοινή οικογενειακή δομή στους περισσότερους πολιτισμούς.
Ο όρος πυρηνική οικογένεια διαδόθηκε τον 20ο αιώνα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, έγινε η πιο κοινή μορφή οικογενειακής δομής στις δεκαετίες του 1950, του 1960 και του 1970. Από τότε, ο αριθμός των πυρηνικών οικογενειών της Βόρειας Αμερικής μειώνεται σταδιακά, ενώ ο αριθμός των υπολοίπων οικογενειακών σχηματισμών, ομάδων, έχει αυξηθεί. Αυτό το φαινόμενο αντιτίθεται γενικά από μέλη φιλοσοφιών όπως ο κοινωνικός συντηρητισμός ή η οικογενειοκρατία, που θεωρούν σημαντική την πυρηνική οικογενειακή δομή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Κατηγορία:Κοινωνικός συντηρητισμός
Πέτρος Μιχαλόπουλος
Ο Πέτρος Μιχαλόπουλος είναι Έλληνας πρώην αθλητής της σκοποβολής.
Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκοποβολής πήλινου στόχου υπήρξε πρωταθλητής στο ατομικό τραπ, το 1976 , 1979 και το 1982 , δευτεραθλητής το 1989 , και τριταθλητής το 1980. Επιπλέον, ήταν πρώτος στη Β΄ κατηγορία Ελλάδας το 1975 και στο πρωτάθλημα Αθηνών το 1978. Το 1979 στο Μεγάλο έπαθλο φθινοπώρου ήταν πρώτος στο ομαδικό τραπ και τρίτος στο ατομικό.
Το 1975 στο Βαλκανικό πρωτάθλημα πήλινου στόχου κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο ατομικό τραπ και το 1978 στους Διεθνείς αγώνες του Καΐρου την τρίτη θέση στο ίδιο αγώνισμα. Με την εθνική ομάδα σκοποβολής της Ελλάδας συμμετείχε επίσης στο Βαλκανικό πρωτάθλημα της Βάρνας το 1977, στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Αντίμπ το 1977, στο Βαλκανικό πρωτάθλημα της Αθήνας το 1980 και στους 13ους Αγώνες σκοποβολής Λατινικών Χωρών της Αθήνας το 1983 (10η θέση). Άρχισε να ασχολείται με τη σκοποβολή από το 1975 και ήταν αθλητής του Ο.Φ.Κ.Ο..
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Σκοπευτές ΟΦΚΟ Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου
Μεθυσμένος άγγελος
Το Μεθυσμένος άγγελος (ιαπωνικά: 醉いどれ天使, προφέρεται: Γοϊντόρε Τένσι) είναι ιαπωνική ταινία παραγωγής 1948, σε σκηνοθεσία του Ακίρα Κουροσάβα. Η ταινία είναι γνωστή ως η πρώτη από τις δεκαέξι συνεργασίες ανάμεσα στον σκηνοθέτη Κουροσάβα και τον ηθοποιό Τοσίρο Μιφούνε.
Πλοκή
Ο Σανάντα (Τακάσι Σιμούρα) είναι ένας αλκοολικός ιατρός (του τίτλου "μεθυσμένος άγγελος") στη μεταπολεμική Ιαπωνία που θεραπεύει έναν μικρογκάνγκστερ γιακούζα ονόματι Ματσουνάγκα (Τοσίρο Μιφούνε) μετά από καβγά με μια αντίπαλη οργάνωση. Ο γιατρός, παρατηρώντας ότι ο Ματσουνάγκα βήχει, διαγιγνώσκει ότι ο νεαρός έχει φυματίωση. Αφού ενοχλεί συχνά τον Ματσουνάγκα, ο οποίος αρνείται να αντιμετωπίσει την ασθένειά του, λέγοντάς του ότι πρέπει να αρχίσει να φροντίζει τον εαυτό του, ο γκάνγκστερ συμφωνεί τελικά να κόψει το ποτό και τις γυναίκες και να αφήσει στον Σανάντα να τον φροντίσει. Οι δυο τους απολαμβάνουν μια ταραγμένη φιλία έως ότου ο ορκισμένος αδερφός του Ματσουνάγκα, ο Οκάντα, ο οποίος είναι και ο βίαιος πρώην σύντροφος της Μίγιο, της βοηθού του γιατρού, αποφυλακίζεται. Στο μεταξύ, ο Σανάντα συνεχίζει να κουράρει τους άλλους ασθενείς του, μια από τους οποίους, μια νεαρή φοιτήτρια, φαίνεται να σημειώνει πρόοδο κατά της φυματίωσής της.
Ο Σανάντα πηγαίνει να καταγγείλει την παρενόχληση του Οκάντα στην αστυνομία, ενώ ο Ματσουνάγκα φεύγει κρυφά από την κλινική και πηγαίνει στο διαμέρισμα του γιακούζα. Εκεί, βρίσκει τον ορκισμένο αδερφό του με τη Νανάε, την πρώην αγαπημένη του Ματσουνάγκα που τον εγκατέλειψε λόγω της κακής υγείας του, και θυμωμένος προσπαθεί να τον μαχαιρώσει, αλλά αρχίζει να βήχει αίμα. Στη συνέχεια, ο Οκάντα τον μαχαιρώνει στο στήθος και ο Ματσουνάγκα υποκύπτει στα τραύματά του. Ο Οκάντα συλλαμβάνεται για τον φόνο, αλλά το αφεντικό του Ματσουνάγκα αρνείται να πληρώσει για την κηδεία του. Μια ντόπια μπαργούμαν, που ήταν ερωτευμένη με τον Ματσουνάγκα, πληρώνει τα έξοδα της κηδείας και λέει στον Σανάντα ότι σκοπεύει να πάρει την τέφρα του Ματσουνάγκα στο αγρόκτημα του πατέρα της, όπου του είχε ζητήσει να ζήσουν μαζί. Ο γιατρός απαντά ότι καταλαβαίνει πώς νιώθει, αλλά δεν μπορεί να συγχωρήσει τον Ματσουνάγκα που χαράμισε τη ζωή του. Τότε ακριβώς έρχεται η ασθενής του, η φοιτήτρια, και αποκαλύπτει ότι η φυματίωσή της έχει θεραπευτεί. Ο γιατρός την οδηγεί χαρούμενος στην αγορά για να το γιορτάσουν τρώγοντας ένα γλυκό.
Παραγωγή
Ενώ έψαχνε για έναν ηθοποιό για να παίξει τον Ματσουνάγκα, ένας από τους υπεύθυνους του κάστινγκ μίλησε στον Κουροσάβα για τον Μιφούνε, ο οποίος περνούσε ακρόαση για μια άλλη ταινία όπου έπρεπε να παίξει έναν άγριο ήρωα. Ο Κουροσάβα παρακολούθησε τον Μιφούνε να κάνει αυτή την ακρόαση και θαύμασε τόσο τον Μιφούνε που τον πήρε για τον ρόλο του Ματσουνάγκα. Στο ντιβιντί της ταινίας, ο Ιάπωνας μελετητής κινηματογράφου Ντόναλντ Ρίτσι σχολιάζει ότι ο Κουροσάβα εντυπωσιάστηκε από την αθλητική ευκινησία και τις «γατίσιες» κινήσεις του Μιφούνε.
Τα θέματα λογοκρισίας στον Μεθυσμένο άγγελο αναλύονται εκτενώς σε ένα συμπληρωματικό ντοκιμαντέρ από τον Δανό μελετητή κινηματογράφου Λαρς-Μάρτιν Σόρενσεν, που γυρίστηκεγια την κυκλοφορία του ντιβιντί της ταινίας, με τίτλο Ο Κουροσάβα και οι λογοκριτές. Το σενάριο του Μεθυσμένο αγγέλου, το οποίο γράφτηκε και κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια της αμερικανικής κατοχής της Ιαπωνίας, έπρεπε να συμμορφώνεται με τα κριτήρια λογοκρισίας που είχαν εκδοθεί από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Το συμβούλιο δεν επέτρεπε την κριτική της κατοχής στις ιαπωνικές ταινίες εκείνης της εποχής.
Σχολιασμός
Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τον αλκοολισμό Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Φουμίο Χαγιασάκα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Toho Κατηγορία:Ιαπωνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1948
Αντρέ Σολιούζο
Ο Αντρέ Σολιούζο (αγγ. André José Sogliuzzo) γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου 1966, στη Νέα Υόρκη, και είναι Αμερικανό-Ιταλός ηθοποιός.
Σκλάρσκα Πορέμπα
Η Σκλάρσκα Πορέμπα (πολωνικά: Szklarska Poręba, γερμανικά: Schreiberhau) είναι πόλη του Πόβιατ Καρκονόσε στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας στη νοτιοδυτική Πολωνία. Ο πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 6.500 κάτοικοι. Η πόλη είναι δημοφιλές θέρετρο για σκι.
Ένα σημαντικό περιφερειακό και εθνικό κέντρο για ορεινή πεζοπορία, ποδηλασία και σκι, η Σκλάρσκα Πορέμπα βρίσκεται στα Σουδητικά Όρη, στην κοιλάδα του ποταμού Καμιένα, ανάμεσα στα Όρη Κρκόνοσε στα νότια και στα Όρη Γιζέρα στα δυτικά, στα 440-886 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, 26 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Γελένια Γκούρα. Τα χιονοδρομικά κέντρα σε αυτήν την περιοχή αυξάνονται σε δημοτικότητα ως εναλλακτική λύση για τις Άλπεις, χάρη στο ευρύ φάσμα των εγκαταστάσεων τόσο βορινού σκι όσο και αλπικού σκι.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Η εκκλησία της Παναγίας του Ροζαρίου, η παλαιότερη διατηρημένη εκκλησία στη Σκλάρσκα Πορέμπα Η γη στην οποία ιδρύθηκε το χωριό αγοράστηκε τον 13ο αιώνα από τον Δούκα Βερνάρδο τον Ευκίνητο από τους Οσπιτάλιους Ιππότες που κατέβαιναν από τον Calidus Fons (τώρα Cieplice Śląskie-Zdrój στην Γελένια Γκούρα), οι οποίοι ενδιαφέρονται να βρουν χρυσό και πολύτιμους λίθους στην περιοχή. Ήταν μέρος των δουκάτων των Λβούβεκ και Γιάβορ, τα οποία ήταν τα νοτιοδυτικά δουκάτα της κατακερματισμένης Πολωνίας των Πιαστ. Το χωριό ιδρύθηκε, ως μέρος του Δουκάτου του Γιάβορ, από Γερμανούς αποίκους. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1366 και το 1372 σε συνδυασμό με ένα εργοστάσιο γυαλιού, πρόδρομο του μετέπειτα διάσημου Josephinenhütte, ως Schribirshau και Schreibershow.
Το 1578, αρκετοί Τσέχοι Προτεστάντες μετακόμισαν στο χωριό και συνέβαλαν σημαντικά στην ανάπτυξή του. Μεταξύ των προσφύγων ήταν η Μάρι Πλουχ (Marie Pluch), η οποία έδωσε το όνομα της περιοχής Μαρίσιν (Marysin). Εμπειρογνώμονες για τα φυτικά φάρμακα, οι οποίοι συνέλεξαν φαρμακευτικά φυτά και παρήγαγαν διάσημα φυτικά φάρμακα, έχουν σημειώσει την ιστορία τους στην περιοχή. Με την πάροδο του χρόνου το εργοστάσιο γυαλιού μεταφέρθηκε βαθύτερα στα βουνά. Το 1617, η οικογένεια Πρόισλερ (Preußler) μετανάστευσε από τη νότια πλευρά της Βοημίας της κορυφογραμμής Καρκονόσε στη Σιλεσία και έλαβε παραχώρηση για τη διαχείριση ενός κινητού εργοστασίου γυαλιού από τους κόμηδες των Σάφγκοτς, ιδιοκτήτες του Σχράιμπερχαου. Η υαλουργία του χωριού κυριάρχησε από την οικογένεια Πρόισλερ για τα επόμενα 200 χρόνια. Το 1842, ο Φραντς Πολ, γαμπρός του τελευταίου Πρόισλερ, έπεισε τον Κόμη Σάφγκοτς να ιδρύσει ένα νέο εργοστάσιο γυαλιού στο Σχράιμπερχαου. Αυτό το Josephinenhütte έγινε το μεγαλύτερο και καλύτερο εργοστάσιο γυαλιού στη Σιλεσία, ενώ το Σχράιμπερχαου επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό για να γίνει το μεγαλύτερο χωριό στην Πρωσία, που προσάρτησε την περιοχή το 1742, με 15 περιοχές που κάλυπταν 42 τετραγωνικά χιλιόμετρα. αριστερά|μικρογραφία| Σχράιμπερχαου, περ. 1940 Γύρω στο 1900 αρκετοί καλλιτέχνες ανακάλυψαν την ομορφιά της υπαίθρου και σχημάτισαν την αποικία των καλλιτεχνών του Σχράιμπερχαου, μεταξύ των οποίων ο Γκέρχαρτ Χάουπτμαν και ο αδελφός του, Καρλ, ο Ότο Μούλερ και ο Βίλχελμ Μπύλσε. Το 1911, Η Βάντα Μπιμπρόβιτς ίδρυσε το Εργαστήριο Σιλεσικής Καλλιτεχνικής Ύφανσης με μια γκαλερί έκθεσης, η οποία υπήρξε μέχρι το 1919. Αργότερα, νεότεροι καλλιτέχνες δημιούργησαν την ένωση καλλιτεχνών του Αγίου Λουκά. Το 1925 πραγματοποιήθηκαν στην πόλη οι πρώτοι χειμερινοί αγώνες της Εργατικής Ολυμπιάδας (που διοργανώθηκε από τη Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνής). Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές αντιπροσωπείες.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Υπηρεσία Εργασίας του Ράιχ (RAD) διοίκησε δύο ναζιστικά στρατόπεδα εργασίας, το RAD-Abteilung 6/103 και το RAD-Abteilung 6/107, στον οικισμό.
Μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Σχράιμπερχαου έγινε μέρος της Πολωνίας υπό τις εδαφικές αλλαγές της Πολωνίας μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και του δόθηκε το όνομα Σκλάρσκα Πορέμπα, που κυριολεκτικά σημαίνει «καθαρισμός γυαλιού». Σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ, οι Γερμανοί κάτοικοι εκδιώχθηκαν και το χωριό επανεγκαταστάθηκε με Πολωνούς, πολλοί από τους οποίους εκδιώχθηκαν από την πρώην ανατολική Πολωνία που προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Το Josephinenhütte μεταφέρθηκε στο Σβέμπις Γκμυντ. Το εργοστάσιο γυαλιού στη Σκλάρσκα Πορέμπα μετονομάστηκε και συνέχισε να λειτουργεί. Στις 22-27 Σεπτεμβρίου 1947 πραγματοποιήθηκε στο χωριό το συνέδριο για την ίδρυση του κομμουνιστικού γραφείου πληροφοριών (Cominform). Το χωριό απέκτησε το καθεστώς πόλης το 1959.
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
μικρογραφία| Πρώην σπίτι του ζωγράφου Βλαστίμιλ Χόφμαν
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Σκλάρσκα Πορέμπα είναι αδελφοποιημένη με:
Ραπταίοι Εύβοιας
Οι Ραπταίοι είναι ημιορεινό χωριό της νότιας Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, το οποίο βρίσκεται στα βόρεια της περιοχής των Στύρων, σε υψόμετρο 220 μέτρα. Απέχουν 76 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Χαλκίδα και 50 χλμ. ΒΔ. από την Κάρυστο (έδρα του δήμου). Αναφέρονται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Στυρέων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Μεσοχώρια και τους Τσακαίους αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεσοχωρίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυρέων του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 78 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Άκρανες
Το Άκρανες (ισλανδικά: Akranes, ) είναι η όγδοη μεγαλύτερη πόλη της Ισλανδίας με συνολικό πληθυσμό 6.592 κατοίκων (2012). Είναι πρωτεύουσα της Δυτικής Ισλανδίας. Ιδρύθηκε το 1604. Η Βιομηχανία Ψαρέματος είναι το σημαντικότερο κέντρο δουλειάς. Αναμένεται να αναπτυχθεί περισσότερο τα επόμενα χρόνια, χάρη στις βιομηχανίες και τους τρόπους μεταφορών προς το Ρέικιαβικ.
Ιστορία
Το Άκρανες εγκαταστάθηκε τον 9ο αιώνα από τους αδερφούς Þormóður και Ketill, γιους του Bresi. Άρχισε να αναπτύσσεται κατά τον 7ο αιώνα ως ψαροχώρι.
Γεωγραφία
Το Άκρανες βρίσκεται κεντρο-δυτικά της Ισλανδίας. Βρίσκεται νότια της πόλης Ιννριχόλμουρ. Η επιφάνειά του είναι 9 τ.χλμ.. Στα ανατολικά του βρίσκεται το βουνό Άκραφιαλ.
Σημαντικά πρόσωπα
Το Άκρανες ήταν η γενέτειρα του ποιητή Jón Óskar (1921–1998).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισλανδίας
Ο ηλίθιος (ταινία, 1951)
Ο ηλίθιος (ιαπωνικά: 白痴, Hakuchi) είναι ιαπωνική ταινία του 1951, σε σκηνοθεσία του Ακίρα Κουροσάβα, βασισμένη στο μυθιστόρημα του 1869 Ο ηλίθιος του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Η αρχική εκδοχή της ταινίας, διάρκειας 265 λεπτών, που ήταν πιστή στο μυθιστόρημα, είναι εδώ και πολλά χρόνια χαμένη. Έχει διασωθεί μια ταινία διάρκειας σχεδόν τριών ωρών, η οποία είναι και η πληρέστερη σωζόμενη εκδοχή της ταινίας.
Πλοκή
Στην ταινία Ο ηλίθιος πρωταγωνιστεί η Σετσκούκο Χάρα, η οποία παίζει τον ρόλο της Ταέκο Νάρου, της όμορφης ερωμένης του Τοχάτα. Οι χαρακτήρες εμπλέκονται σε μια περίπλοκη πλοκή διασταυρούμενων σχέσεων.
Μέρος πρώτο: Έρωτας και αγωνία
Η δράση ξεκινά πάνω σε ένα πλοίο που ταξιδεύει από την Οκινάουα. Ο Καμέντα, ο οποίος πάσχει από «επιληπτική άνοια» (την οποία αναφέρει ως «ηλιθιότητα»), πηγαίνει στο Χοκάιντο.
Η ταινία εξηγεί ότι «ο Ντοστογιέφσκι ήθελε να απεικονίσει έναν πραγματικά καλό άνθρωπο. Μπορεί να φαίνεται ειρωνεία η επιλογή ενός νεαρού ηλίθιου για ήρωά του, αλλά σε αυτόν τον κόσμο, η καλοσύνη και η ηλιθιότητα συχνά ταυτίζονται. Η ιστορία μιλάει για την καταστροφή μιας καθαρής ψυχής από έναν άπιστο κόσμο».
Ο Καμέντα έχει κλειστεί σε ψυχιατρείο μετά από ψυχική κατάρρευση που υπέστη όταν τον μπέρδεψαν με έναν εγκληματία πολέμου και παραλίγο να τον εκτελέσουν από μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, γνωρίζει και γίνεται φίλος με τον Ντενκίτσι Ακάμα, ο οποίος «είχε χρόνια να γελάσει. Είναι γιος μιας παλιάς οικογένειας του Σαπόρο και η σκληρή πειθαρχία του πατέρα του τον έχει κάνει να αισθάνεται σαν θηρίο στο κλουβί. Παραδόξως, του αρέσει η Καμέντα, η οποία τον κάνει να γελάει. Ο Ακάμα λέει στον Καμέντα για την Ταέκο Νάσου, την οποία είχε γνωρίσει έξι μήνες νωρίτερα. Μια ματιά της ήταν αρκετή για να ξυπνήσει τα παγωμένα πάθη του». Ο Ακάμα επιστρέφει στο σπίτι του στο Χοκάιντο για πρώτη φορά από τότε που έκλεψε χρήματα από τον πατέρα του για να αγοράσει διαμαντένιο δαχτυλίδι για την Ταέκο. Η Ταέκο είναι από τα παιδικά της χρόνια η όμορφη ερωμένη ενός πλούσιου άνδρα που ονομαζόταν Τοχάτα, αλλά έχει φύγει τρέχοντας έξι μήνες νωρίτερα, την ίδια στιγμή που ο Ακάμα της έχει αγοράσει το δαχτυλίδι. Ο πατέρας του Ακάμα πεθαίνει και ο ίδιος πρόκειται να διεκδικήσει μια μεγάλη κληρονομιά. Ο Ακάμα και ο Καμέντα βρίσκονται και οι δύο στο ίδιο τρένο για το Σαπόρο. Ο Καμέντα πηγαίνει να δει τον κύριο Όνο, «τον μοναδικό συγγενή του στον κόσμο».
Η σύζυγος του κυρίου Όνο ρωτά τον σύζυγό της τι θα κάνει για τον Καμέντα. Εκείνος της λέει ότι θα προσπαθήσει να βρει δουλειά στον Καμέντα και ότι ο Καμέντα μπορεί να νοικιάσει ένα δωμάτιο από τον Καγιάμα, ο οοποίος πρόκειται να παντρευτεί την Ταέκο με 600.000 γιεν προίκα. Ο πατέρας του Καμέντα είχε αφήσει στον Καμέντα ένα μεγάλο αγρόκτημα, το οποίο ο Όνο είχε πουλήσει μέσω του Καγιάμα.
Ο Καμέντα αγνοεί την κληρονομιά του, για την οποία αργότερα τον πειράζει η κόρη του Όνο, η Άγιακο.
Ο Τοχάτα, σε μια προσπάθεια να διακόψει τους δεσμούς του με την Ταέκο και να αποφύγει την ατίμωση για τη μακροχρόνια καταπιεστική του μεταχείριση, η οποία έχει διαστρεβλώσει την ψυχή της και την έχει κάνει παρία, προσφέρει προίκα 600.000 γιεν στον Καγιάμα, για να παντρευτεί την Ταέκο, μια συμφωνία για την οποία μεσολάβησε ο κ. Όνο. Ο Καγιάμα αγαπά κρυφά την κόρη του Ono, την Άγιακο. Όταν ο Ακάμα μαθαίνει για την προσφορά της προίκας, προσφέρει στον Καγιάμα 1.000.000 γιεν να μην την παντρευτεί. Ο Καμέντα και η Ταέκο συναντιούνται, και εκείνος ελκύεται αμέσως και θέλει να τη βοηθήσει στη θλίψη της, ενώ εκείνη έλκεται από την καλοσύνη που βλέπει σε αυτόν, η οποία της δίνει τη δύναμη να ξεφύγει από όλους τους άλλους άντρες. Ο Καμέντα και ο Ακάμα ακολουθούν και οι δύο την Ταέκο, ενώ ο Καγιάμα, που πραγματικά ελκύεται από την κόρη του Όνο, Άγιακο, όχι.
Ο Καμέντα λέει στον Ακάμα ότι δεν πρέπει να παντρευτεί τον Ταέκο καθώς αυτό θα σήμαινε την καταστροφή τόσο για τον Ταέκο όσο και για τον Ακάμα. Ο Ακάμα λέει στον Καμέντα ότι εκείνη αγαπά τον Καμέντα.
Μέρος δεύτερο: Αγάπη και απέχθεια
Η Ταέκο φαίνεται να αγαπά τον Καμέντα, αλλά πιστεύει ότι θα του καταστρέψει τη ζωή αν παντρευτεί κάποια με τη φήμη της, γι' αυτό σκέφτεται να παντρευτεί τον Ακάμα και γράφει στην Άγιακο ενθαρρύνοντάς την να παντρευτεί την Καμέντα. Ο Καμέντα κάνει πρόταση γάμου στην Άγιακο. Ο Αγιάκο αμφιταλαντεύεται και δεν μπορεί να καταλάβει ποια είναι τα αληθινά κίνητρα της Ταέκο, αφού δεν έχουν συναντηθεί ποτέ. Η Άγιακο κανονίζει να μιλήσουν στο σπίτι του Ακάμα και η Ταέκο συνειδητοποιεί ότι έχει βάλει υπερεκτιμήσει την Αγιάκο σε ένα βάθρο και πως η ίδια δεν είναι λιγότερο άξια της αγάπης του Καμέντα από την Άγιακο. Η Άγιακο φεύγει, η Καμέντα την ακολουθεί για να βεβαιωθεί ότι θα επιστρέψει στο σπίτι με ασφάλεια, και η Ταέκο λιποθυμά, νομίζοντας ότι Καμέντα έχει επιλέξει την Άγιακο αντί για την ίδια.
Όταν ο Καμέντα επιστρέφει στο σπίτι του Ακάμα, ανακαλύπτει ότι ο Ακάμα έχει σκοτώσει την Τάεκο. Για να μην αρχίσει να μυρίζει το πτώμα της, οι δύο άντρες δεν ανάβουν φωτιά και περνούν τη νύχτα με κεριά και κουκουλωμένοι κάτω από κουβέρτες πριν (φαινομενικά) να πεθάνουν και οι δυο τους το επόμενο πρωί. Στο άκουσμα της είδησης του θανάτου τους, η Άγιακο σχολιάζει ότι είναι ανόητη που δεν κατάφερε να αγαπήσει χωρίς μίσος, όπως έκανε ο Καμέντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Φουμίο Χαγιασάκα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ιαπωνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1951 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ρωσικά μυθιστορήματα
Μπαρούχ Σάμιουελ Μπλούμπεργκ
Ο Μπαρούχ Σάμιουελ Μπλούμπεργκ (Baruch Samuel Blumberg, 28 Ιουλίου 1925 – 5 Απριλίου 2011) ήταν Αμερικανός ιατρός, ο οποίος τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1976 μαζί με τον Ντάνιελ Κάρλτον Γκάτζντουσεκ. Υπήρξε πρόεδρος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα σε εβραϊκό σχολείο. Κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.
Αρχικά ασχολήθηκε με τα Μαθηματικά, εν συνεχεία όμως μεταπήδησε στην Ιατρική και σπούδασε στο κολέγιο ιατρών και χειρουργών του πανεπιστημίου της Κολούμπια, από όπου απέκτησε πτυχίο το 1951. Το 1957 έλαβε ντοκτορά από το κολέγιο Μπάλιολ στην Οξφόρδη στην Βιοχημεία. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ δίδαξε ιατρική και ανθρωπολογία ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια από το 1977. Την περίοδο από το 1999 ως το 2002, ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Αστροβιολογίας της NASA στο Ερευνητικό Κέντρο του Έιμς, στο Μόφετ Φιλντ της Καλιφόρνια.
Από το 2005 ως το θάνατό του ήταν πρόεδρος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας (είχε εκλεγεί μέλος της το 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Αμερικανοί ιατροί Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες Κατηγορία:Αμερικανοί ανθρωπολόγοι
Χουρρίτες
thumb|300px|Η πρώτη εγκατάσταση των Χουρριτών (2300 π.Χ.) thumb|300px|Η αυτοκρατορία των Μιτάννι ([[1400 π.Χ.) ]] thumb|300px|Αρμένιος υποτελής στους Πέρσες. Τοιχογραφία της Περσέπολης – 5ος αιώνας π.Χ.
Ιστορία των Χουρριτών
Το πρώτο γνωστό χουρριτικό βασίλειο στην ιστορία βρέθηκε την 3η χιλιετία π.Χ. στην πόλη Ουρκές (σημερινή Τελλ Μοζάν). Με ισχυρούς γείτονες, συμμάχησαν με τους Ακκάδιους την εποχή του βασιλιά Ναράμ Σιν (2254 π.Χ. – 2218 π.Χ.). Στις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ., το κράτος του Ουρκές υποτάχθηκε στους Αμορραίους της Μαρί, την εποχή εκείνη δε οι Χουρρίτες μετανάστευσαν.
Οι Χουρρίτες σύντομα αναδιοργανώθηκαν δημιουργώντας το ισχυρό βασίλειο της Γιαμχάντ (1725 π.Χ.) στη βόρεια Συρία, γύρω από το Χαλέπι. Γνωστότερος βασιλιάς υπήρξε ο Γιαρίμ Λιμ Α’. Ο Χετταίος βασιλιάς Χατουσίλις Α΄ κατέλαβε το Αλαλακί από τους Γιαμχάντ στα παράλια στη θέση του σημερινού Χατάυ (1600 π.Χ.), ενώ ο εγγονός του, Μουρσίλις Α΄, στο δρόμο του για την κατάληψη της Βαβυλώνας, διέλυσε οριστικά το χουρριτικό βασίλειο του Γιαμχάντ.
Μετά την κατάληψη της Βαβυλώνας από τον Μουρσίλις Α΄ και τη διάλυση της αμορίτικης δυναστείας του Χαμουραμπί, νέα χουρριτική δυναστεία ανέβηκε στην εξουσία με ιδρυτή τον Κίρκα (1500 π.Χ.), τον ιδρυτή του πανίσχυρου βασιλείου των Μιτάννι με πρωτεύουσα την Αράφα. Το κράτος των Μιτάννι διαλύθηκε τον 14ο αιώνα π.χ. από τον Χετταίο βασιλιά Σουπιλουλιούμας Α΄, τον νέο μεγάλο κυρίαρχο της Ασίας. Οι δε Ασσύριοι είχαν υποταγεί στους Μιτάννι από την εποχή του βασιλιά Ενλίλ Νασίρ Α΄, αλλά μετά την υποταγή των Μιτάννι στον Σουπιλουλιούμας των Χετταίων, οι Ασσύριοι ανεξαρτητοποιήθηκαν υπό την ηγεσία του βασιλιά Ασούρ Ουμπαλίτ Α΄. Ο εγγονός του, Ασσύριος βασιλιάς Αντάντ Νιραρί Α΄, τον 13ο αιώνα π.Χ. θα διαλύσει οριστικά τους Μιτάννι.
Σύμφωνα με τα περισσότερα συμπεράσματα των ειδικών επιστημόνων, οι Ουραρτού υποτάχθηκαν στον βασιλιά των Μήδων, Κυαξάρη τον Μέγα, ο οποίος είχε συμμαχήσει με τον Βαβυλώνιο βασιλιά, Ναβοπολάσσαρ, την ίδια εποχή που έγινε η διάλυση του κράτους της Ασσυρίας (612 π.Χ.), με τα αρχαιολογικά ευρήματα να δείχνουν καταστροφή από φωτιά. Οι Μήδοι ανέτρεψαν την προηγούμενη δυναστεία της Ουραρτού, βοηθώντας στην αντικατάστασή της με τη δυναστεία των Οροντιδών. Η τελική υποταγή στους Μήδους έγινε υπό τον βασιλιά Αστυάγη των Μήδων (585 π.Χ.). Από τότε οι Οροντίδες παρέμειναν υποτελείς στους Μήδους και στους Πέρσες. Την εποχή των Αχαιμενιδών της Περσίας αναμείχθηκαν με τους απογόνους των Φρυγών, τους λεγόμενους Μουσκί των ασσυριακών επιγραφών, δημιουργώντας το έθνος της Αρμενίας. Οι Χουρρίτες ανεξαρτητοποιήθηκαν ξανά τον 2ο αιώνα π.Χ. από τους Σελευκίδες ως βασίλειο της Αρμενίας, με πρώτο βασιλιά τον Αρταξία, γόνο της δυναστείας των Οροντιδών και ιδρυτή της δυναστείας των Αρταξιδών.
Τέχνη των Χουρριτών
Οι Χουρρίτες είχαν μια ιδιαίτερη μορφή κεραμικής που τους είχε κάνει διάσημους σε όλη την περιοχή από τη Μεσοποταμία ως την Αίγυπτο, χαρακτηρίζεται δε από γεωμετρικά τρίγωνα και τελείες σε κόκκινο ή μαύρο χρώμα. Ο πολιτισμός των Μιτάννι ήταν συσχετισμένος με τα άλογα, καθώς σύμφωνα με κείμενα που βρέθηκαν στη Χαττούσα ήταν οι καλύτεροι εκπαιδευτές αλόγων στον κόσμο. Στα ευρήματά τους βρέθηκαν τέλος κείμενα με γραπτή μουσική από το 1400 π.Χ.. Ο χουρριτικός αστικός πολιτισμός την 3η χιλιετία π.χ. είναι γνωστός από μια μόνο πόλη, την Ουρκές, καθώς δεν βρέθηκε καμιά άλλη πόλη στις αρχαιολογικές έρευνες.
Τη 2η χιλιετία π.χ., την εποχή κυριαρχίας των Μιτάννι, βρέθηκαν αντίθετα πλήθος πόλεων, ανάμεσα τους η Αράφα, η Καχάτ, η Ταϊντού και η πρωτεύουσα των Βασουκάνι στο σημερινό Τελλ Φακαρίγια. Ο χουρριτικός πολιτισμός παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από τους μεγαλοπρεπείς γειτονικούς πολιτισμούς των Ασσυρίων και των Αιγυπτίων στην αστική δομή του, ενώ δεν υπάρχουν πουθενά πολυτελείς ναοί και ανάκτορα. Τα αστικά αρχαιολογικά ευρήματα των Μιτάννι μοιράζονται ανάμεσα στη σημερινή Τουρκία, το Ιράκ και τη Συρία, ιδιαίτερα στα σύνορα μεταξύ Τουρκίας και Συρίας. Οι ανασκαφές στο χώρο ξεκίνησαν το 1920 με επικεφαλής τους Άγγλους αρχαιολόγους Μαξ Μάλλοβαν και Χαγκάρ Μπαζάρ.
Θρησκεία των Χουρριτών
Στην Παλαιά Διαθήκη γίνεται αναφορά στους «Χορραίους» (Ο) ή «Χορίτες»' (ΜΝΚ). (Γένεση 36:20, 21, 29, 30• Δευτερονόμιο 2:12, 22). Ορισμένοι γλωσσολόγοι ταυτίζουν τους Χουρρίτες με τους Χορραίους, αλλά κάτι τέτοιο δεν αποτελεί οριστικό συμπέρασμα. Η χουρριτική θρησκεία και οι τρόποι λατρείας τους έχουν εκπληκτικές ομοιότητες με τους Χετταίους, όπως έχουν επίσης τα ίδια ονόματα θεών, τα οποία μεταφέρθηκαν αργότερα στους απογόνους των Χουρριτών, Ουραρτού. Οι κυριότεροι θεοί των Χουρριτών ήταν : Οι επιγραφές των Χουρριτών με τα ιπτάμενα ζώα και δράκους παριστάνουν συνήθως θεότητες ή δαιμονικά πνεύματα. Οι Χουρρίτες δεν είχαν ναούς αφιερωμένους στους θεούς τους όπως οι υπόλοιποι λαοί. Ο χουρριτικός μύθος «Τα τραγούδια του Ουλικουμμί», είναι αντίστοιχος με την Ελληνική Θεογονία του Ησιόδου, περιγράφοντας τον ευνουχισμό του Ουρανού από τον Κρόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Λαοί της Βίβλου Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας Κατηγορία:Ιστορία του Ιράκ Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας
Σεραβέτσα
Το Σεραβέτσα (ιταλικά: Seravezza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Κατάλογος των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Ελλάδα, 2004-2009
Αυτός είναι ένας κατάλογος με τα 24 μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από την Ελλάδα την περίοδο 2004 - 2009.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα  Κατηγορία:Κατάλογος των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου 2004–2009
Κυδωνοχώρι Ημαθίας
Το Κυδωνοχώρι είναι πολύ μικρός οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Κυδωνοχώρι βρίσκεται σε υψόμετρο 50 μέτρα. Απέχει μόλις 3 χλμ. Α. από το κέντρο της Βέροιας (έδρα του δήμου) και 88 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Θεσσαλονίκη ενώ στα νότιά του περνάει η Εγνατία Οδός. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 14 οικογένειες (47 άτομα) προσφύγων και είχε χαρακτηριστεί αμιγώς προσφυγικό. Aναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός το 1920 με την παλιά ονομασία από την περίοδο της τουρκοκρατίας ως Μουσταλή να προσαρτάται στον δήμο Βεροίας. Το 1953 με το ΦΕΚ 195Α - 31/07/1953 μετονομάστηκε σε Κυδωνοχώριον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Βέροια, το Λαζοχώρι, τη Μέση και το Ταγαροχώρι αποτελούν την κοινότητα Βέροιας η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βέροιας του Δήμου Βέροιας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 3 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Ζακελίνε Καρβάλιο
Η Ζακελίνε Μαρία Περέιρα ντε Καρβάλιο Έντρες (Jaqueline Maria Pereira de Carvalho Endres, γενν. στις 31 Δεκεμβρίου 1983, Ρεσίφε) είναι Βραζιλιάνα πετοσφαιρίστρια. Ήταν μέλος της Εθνικής Βραζιλίας που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο και του 2012 στο Λονδίνο.
Με συλλόγους
Η Καρβάλιο ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στην Οζάσκο Βολεϊμπόλ Κλούμπε το 2002, πριν μετακομίσει στην Ρίο ντε Ζανέριο Βόλεϊ Κλούμπε το 2004. Το 2006, μετακόμισε στην Ευρώπη για την ιταλική Τζιανίνο Πιεραλίζι Βόλεϊ και αργότερα έγινε μέλος της ΚΑΒ Μούρθια 2005 και στη συνέχεια της Σκαβολίνι Πέζαρο.
Παίζοντας με τη Σόλις Νεστλέ, η Καρβάλιο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και το βραβείο της Καλύτερης Υποδοχέα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων Πετοσφαίρισης Γυναικών του 2012, που πραγματοποιήθηκε στη Ντόχα του Κατάρ.
Εντάχθηκε στην Καμπονέσα-Μίνας για τη σεζόν 2014-15, πριν μετακομίσει στην Σερβίσο Σοσιάλ ντα Ιντούστρια-ΣΠ. Επέστρεψε στη Μίνας το Νοέμβριο του 2016.
Τη σεζόν 2017-18, αγωνίστηκε με τη Γκρέμιο Ρεκρεατίβο Μπαρουερί.
Εθνική Βραζιλίας
Η Καρβάλιο ήταν μέλος της Εθνικής Βραζιλίας που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2011 που πραγματοποιήθηκαν στη Γουαδαλαχάρα του Μεξικού. Επίσης, κέρδισε με τη Βραζιλία το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο και του 2012 στο Λονδίνο. Στις 24 Αυγούστου 2013, κέρδισε ένα τέταρτο χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Grand Prix, μετά τη νίκη της Βραζιλίας στον τελευταίο αγώνα επί της Ιαπωνίας.
Προσωπική ζωή
Η Καρβάλιο είναι παντρεμένη με τον Μουρίλο Έντρες, ο οποίος είναι επίσης Βραζιλιάνος πετοσφαιριστής. Έχουν ένα γιο που ονομάζεται Αρτούρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Λίμπερο Κατηγορία:Πετοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Πετοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Πετοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης
Σιλλάνο Τζουνκουνιάνο
Το Σιλλάνο Τζουνκουνιάνο (ιταλικά: Sillano Giuncugnano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Άνω Μερά Μυκόνου
Η Άνω Μερά είναι χωριό της Μυκόνου. Είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, του δήμου Μυκόνου. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σύρου.
Η Άνω Μερά είναι πεδινό, μεσόγειο χωριό στην ενδοχώρα της Μυκόνου. Βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και στις ανατολικές απολήξεις του υψώματος του Αγίου Παταπίου (239 μ.), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 8 χλμ. περίπου Α. της Χώρας Μυκόνου.
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1879 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυκόνου. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Μεράς και προσαρτήθηκε στο δήμο Μυκονίων.
Δημοτική κοινότητα
Η δημοτική κοινότητα Άνω Μεράς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 41,625 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καλαφάτη, Κταπόδια (νησίδα) και Τραγονήσι (νησίδα).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας)
Γενικά στοιχεία
Η Άνω Μερά είναι χωριό με παραδοσιακό χρώμα, κτισμένο σε κομβικό σημείο, με γραφικά σοκάκια και εκκλησίες κυκλαδικής αισθητικής, αλλά και αξιόλογη τουριστική υποδομή. Εδώ βρίσκεται και το κεντρικό εργαστήριο κοπανιστής του νησιού. Στον οικισμό εδρεύει ο Α.Σ. Άνω Μερά Μυκόνου, με συμμετοχές τόσο στη Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών, όσο και στη Γ΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών. Η Άνω Μερά είναι η αφετηρία για τις πεζοπορίες και εξορμήσεις στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού, με πολλές παραλίες και αξιοθέατα (λίμνη Φωκού, παραλίες Μερχιά, Καλό Λιβάδι, Αγία Άννα, Τηγάνι, Τραγονήσι κ.α.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Μυκόνου