cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος δημάρχων Πατρέων
Τον Οκτώβριο του 1828 η Πάτρα είχε απαλλαγεί οριστικά από την κυριαρχία των Τούρκων με την βοήθεια του Μαιζώνος, ο οποίος εκδίωξε τους τελευταίους Τούρκους που είχαν μείνει στο κάστρο της πόλης και του Ρίου. Έτσι το 1836 διεξήχθησαν οι πρώτες εκλογές για ανάδειξη Δημάρχου. Η Πάτρα είχε ανακηρυχθεί σε Δήμο με Βασιλικό διάταγμα του 1835, το οποίο δεν δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.
Αρχικά ο δήμαρχος είχε αρκετές δικαιοδοσίες με καθήκοντα αστυνομικά, εκλογικά, εκπαιδευτικά και διάφορα άλλα, τα οποία όμως σταδιακά του αφαιρέθηκαν.
Δημογέροντες
1829 - 1831
1831 - 1836
Βιβλιογραφία
πατρεων
Ηγεμονία της Χίου
Η Ηγεμονία της Χίου ήταν μια βραχύβια Λατινική αυτόνομη ηγεμονία στο Αιγαίο Πέλαγος στο κέντρο των Ανατολικών ακτών του, κυβερνήθηκε από την Οικογένεια Ζαχαρία από τη Γένοβα. Το κέντρο της ηγεμονίας ήταν η Χίος αλλά την εποχή που έφτασε στο μέγιστο της ακμής της περιείχε πολλά ανατολικά νησιά απέναντι από τη Μικρά Ασία. H ηγεμονία δημιουργήθηκε από τον Βενέδικτο Ζαχαρία, κατέκτησε το νησί (1304) με πρόφαση την προστασία των ακτών από τις επιθέσεις των Τούρκων. Ο Βενέδικτος Ζαχαρίας και οι απόγονοι του ήταν επίσημα υποτελείς στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία αλλά ασκούσαν την εξουσία ανεξάρτητα χωρίς να δίνουν λόγο στον αυτοκράτορα, η κατάσταση διατηρήθηκε μέχρι την εκδίωξη τους από τους Βυζαντινούς με τη στήριξη του τοπικού Ελληνικού πληθυσμού (1329)
Δημιουργία της ηγεμονίας
thumb|right|250px|Η θέση της Χίου Ο Βενέδικτος την εποχή που κατέκτησε το νησί ήταν Κύριος Παλαιάς και Νέας Φώκαιας στις Μικρασιατικές ακτές, στη Βυζαντινή αυλή δικαιολογήθηκε ότι η κατάκτηση έγινε με στόχο την προστασία από τους Τούρκους πειρατές. Ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος αδύναμος για οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση τον αναγνώρισε "Κύριο της Χίου" για διάστημα 10 ετών, η θητεία του θα ανανεωνόταν στη συνέχεια ανά 5 χρόνια. Ο Βενέδικτος πέθανε (1307), τον διαδέχτηκε ο γιος του Παλαιολόγος Ζαχαρίας και όταν πέθανε και ο ίδιος (1314) η ηγεμονία πέρασε στους δυο γιους του : Μαρτίνο Ζαχαρία και Βενέδικτο Β΄ Ζαχαρία. Η Χίος ήταν ένα μικρό αλλά πλούσιο νησί με ετήσιο εισόδημα 200.000 χρυσά Υπέρπυρα. Τα επόμενα χρόνια ο Μαρτίνος κυβερνούσε ένα βασίλειο στο οποίο ανήκαν πολλά μικρά νησιά δίπλα από τη Μικρά Ασία όπως η Σάμος και η Κως. Ο Μαρτίνος και ο αδελφός του διακρίθηκαν σε πολλές μάχες εναντίον των Τουρκικών αρμάδων στο Αιγαίο Πέλαγος, ο Μαρτίνος δέχτηκε τον τίτλο του "βασιλιά και δεσπότη της Μικράς Ασίας" από τον τιτλούχο Λατίνο Αυτοκράτορα Φίλιππο Α΄ του Τάραντα (1325).
Ένταση με τους Βυζαντινούς
Οι καλές σχέσεις που είχε ο Μαρτίνος Ζαχαρίας με τον τιτλούχο Λατίνο Αυτοκράτορα προκάλεσαν ανησυχία στη Βυζαντινή αυλή αλλά χωρίς επιπτώσεις, ο Ανδρόνικος Β΄ ανανέωσε άλλες δυο φορές την ηγεμονία του στη Χίο (1324, 1327). Την ίδια εποχή η συμπεριφορά του Μαρτίνου άρχισε να γίνει όλο και πιο προκλητική, έδιωξε τον αδελφό του και συγκυβερνήτη Βενέδικτο από το νησί και έκοψε τα νέα νομίσματα μόνο με το δικό του όνομα. Στον Βυζαντινό θρόνο ανέβηκε ο νέος και δυναμικός εγγονός του Ανδρόνικου Β΄ Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος, (1328) αυτό έφερε μια σημαντική αλλαγή στις σχέσεις του Μαρτίνου με τους Βυζαντινούς. Ο ευγενής από τη Χίο Λέων Καλόθετος συνάντησε τον αυτοκράτορα και τον Μεγάλο Λογοθέτη του Ιωάννη Καντακουζηνό, τους πρότεινε να ανακτήσουν το νησί. Ο Ανδρόνικος Γ΄ συμφώνησε, με το πρόσχημα της κατασκευής ενός νέου κάστρου στη Χίο χωρίς την άδεια του αυτοκράτορα διέταξε τον Μαρτίνο να διακόψει την ανέγερση του κάστρου και να έρθει να τον βρει στην Κωνσταντινούπολη να συζητήσουν την ανανέωση της ηγεμονίας του. Ο Μαρτίνος αρνήθηκε και διέταξε ταχύτερη κατασκευή, την ίδια εποχή εμφανίστηκε στον αυτοκράτορα ο αδελφός του Βενέδικτος και του διαμαρτυρήθηκε ότι ο Μαρτίνος του αφαίρεσε τις εξουσίες και τον έδιωξε από το νησί άνευ λόγου. Ο Ανδρόνικος Γ΄ το βρήκε σαν καθοριστικό λόγο να επιτεθεί στον Μαρτίνο, συγκέντρωσε στόλο 105 πλοίων ανάμεσα στα οποία βρισκόταν στόλος του Λατίνου Δούκα της Νάξου Νικολάου Α΄ Σανούδου και εξέπλευσε για τη Χίο.
Διάλυση της ηγεμονίας
thumb|right|200px|Το οικόσημο της Οικογένειας Ζαχαρία Όταν έφτασε ο Ανδρόνικος Γ΄ στη Χίο ζήτησε από τον Μαρτίνο να διατηρήσει το νησί αφού δεχτεί εγκατάσταση Βυζαντινής φρουράς και του δώσει όρκο υποτέλειας αλλά ο Μαρτίνος το αρνήθηκε. Ο Μαρτίνος βύθισε τρεις αυτοκρατορικές γαλέρες στο λιμάνι, απαγόρευσε τον πληθυσμό του νησιού να κρατάει όπλα και κλείστηκε με 800 άντρες στην Ακρόπολη της πόλης όπου κατέβασε τα αυτοκρατορικά σύμβολα και ανέβασε τα δικά του. Ο αδελφός του Βενέδικτος παρέδωσε το κάστρο του στον Ανδρόνικο και ο πληθυσμός του νησιού τον κήρυξε ανεπιθύμητο, τότε ο Μαρτίνος Ζαχαρίας παραδόθηκε. Ο Ανδρόνικος Γ΄ του χάρισε τη ζωή παρά τα έντονα αιτήματα των κατοίκων να τον εκτελέσει και μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στην Κωνσταντινούπολη, η σύζυγος και οι συγγενείς του πήραν την άδεια να φύγουν με την τεράστια περιουσία τους ενώ οι αξιωματούχοι του Μαρτίνου παρέμειναν στο νησί σαν Βυζαντινοί αξιωματούχοι. Ο αυτοκράτορας πρόσφερε τη Χίο στον αδελφό του Μαρτίνου Βενέδικτο, ο Βενέδικτος του ζήτησε να έχει πλήρη εξουσία στο νησί χωρίς υποταγή όπως ο αδελφός του αλλά ο Ανδρόνικος Γ΄ το αρνήθηκε. Ο Βενέδικτος αποσύρθηκε στη Γενοβέζικη επαρχία του Γαλατά, σε λίγα χρόνια έκανε αποτυχημένη προσπάθεια να ανακαταλάβει τη Χίο και πέθανε αμέσως μετά. Ο Ανδρόνικος Γ΄ τοποθέτησε νέο κυβερνήτη της Χίου τον έμπιστο του Λέων Καλόθετο, στη συνέχεια πήγε στη Φώκαια για να πιέσει τους κατοίκους να δεχτούν την κυριαρχία του.
Πηγές
Κατηγορία:Βαρωνίες των σταυροφορικών κρατών Κατηγορία:Διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κοίλη Γη
Η κοίλη Γη είναι θεωρία, σύμφωνα με την οποία η Γη είναι κούφια-κοίλη και περιέχει στο κέντρο της ένα κενό, το οποίο είναι διαμπερές και συγκοινωνεί με την επιφάνεια από τους δύο πόλους και φιλοξενεί υπόγεια ατμόσφαιρα και θάλασσες, ενώ διαμορφώνει υπόγεια βουνά και ηπείρους που κατοικούνται από μη ανθρώπινα όντα, ο πυρήνας της Γης δεν υπάρχει και ο μανδύας περιορίζεται αναμεσα στην πάνω και κάτω επιφάνεια.
Η λέξη κοίλη προέρχεται απο την λέξη κοίλωμα.
Αρχαιότητα
Πολλοί λαοί στο παρελθόν πίστευαν σε μια κοίλη Γη. Οι αρχαίοι Έλληνες τοποθετούσαν εκεί τον Άδη, το βασίλειο των νεκρών, οι σκανδιναβικοί λαοί τον Σβαρταλφχάιμ, έναν από τους εννέα κόσμους όπου ζούσαν οι Σκοτεινοί Νάνοι, οι αρχαίοι Εβραίοι την Σεχόλ, έμπνευση για τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους για τη μετά θάνατον ζωή, στην οποία οι ψυχές τιμωρούνται ή ανταμείβονται. Οι λεπτομέρειες της «εσωτερικής Γης» αναπτύσσονται κυρίως στη λογοτεχνία της Καμπάλα.
17ος αιώνας
Το 1692 ο Έντμουντ Χάλεϊ έγραψε μια εργασία που δημοσιεύθηκε στο Philosophical Translation of the Royal Society of London. Στην εργασία αυτή ανέπτυσσε την ιδέα της κοίλης Γης, χρησιμοποιώντας επιστημονικές γνώσεις. Υποστήριξε ότι η Γη ήταν μια κούφια σφαίρα που την αποτελούσε ένα κέλυφος πάχους 800 χιλιομέτρων και μέσα της περιείχε άλλα δύο ομόκεντρα κελύφη, καθώς και ένα κεντρικό σφαιρικό πυρήνα. Τα κελύφη αυτά είχαν τις διαμέτρους των πλανητών Αφροδίτη και Άρη ενώ η κεντρική σφαίρα ήταν όση ο Ερμής. Με αυτό τον τρόπο προσπάθησε να δικαιολογήσει τις εσφαλμένες τιμές για τη σχετική πυκνότητα της Γης που είχε υπολογίσει ο Ισαάκ Νεύτωνας στο Principia (1687).
Ο Χάλεϊ υποστήριξε ότι τα κελύφη αυτά χώριζαν ατμόσφαιρες και καθένα από αυτά είχε τους δικούς του μαγνητικούς πόλους. Τα κελύφη αυτά περιστρέφονταν με διαφορετικές γωνιακές ταχύτητες. Με τον τρόπο αυτό προσπαθούσε να εξηγήσει τις ανωμαλίες του γήινου μαγνητικού πεδίου όπως τις κατέγραφαν οι πυξίδες της εποχής. Επιπλέον, υποστήριξε ότι οι εσωτερικές κοίλες σφαίρες τους ήταν κατοικημένες ή κατοικήσιμες και ότι φωτίζονταν από την ίδια ατμόσφαιρά τους, που λόγω της πίεσης ήταν φωτεινή. Επιπρόσθετα, ισχυρίστηκε ότι το βόρειο σέλας προερχόταν από διαρροή μιας τέτοιας φωτεινής ατμόσφαιρας.
19ος αιώνας
Η θεωρία της Τρύπας του Συμς (Hollow Earth Theory) ήταν μια προσπάθεια εξήγησης του φαινομένου της πολικότητας της γης που επινόησε ο πρώην λοχαγός του πεζικού των ΗΠΑ Τζον Κλιβς Συμς (John Cleves Symmes, Jr., 1780-1829) στα 1818. Ο ερευνητής αυτός, επί 11 συνεχόμενα έτη προπαγάνδιζε μέσω διαλέξεων και ομιλιών το θεώρημά του, συναντώντας αρκετή απήχηση. Μετά από μελέτη διαφόρων πηγών όπως αναφορές σε ημερολόγια ναυτικών, παρατήρηση του μεταναστευτικού ρεύματος των πουλιών κλπ ο Συμς κατέληξε στο συμπέρασμα πως η γήινη σφαίρα αποτελούνταν από πέντε κατοικήσιμες ομόκεντρες επιμέρους σφαίρες, οι οποίες επικοινωνούσαν μεταξύ τους μέσω εκτεταμένων οπών (4.000 μιλίων η κάθε μία) που βρίσκονταν στις περιοχές των δυο πόλων της Γης. Ο Συμς με τον τρόπο αυτό, έδινε εξήγηση στο φαινόμενο του «Ρεύματος του Κόλπου» ενώ, παράλληλα, ερμήνευε το βόρειο και νότιο σέλας, τα οποία απέδιδε σε αντανάκλαση των οπών στον ουρανό. Η θεωρία του Συμς απέκτησε ιδιαίτερη βαρύτητα μετά από την επίσημη τεκμηρίωσή της στα 1826 μέσω της έκδοσης μιας έκθεσης που τιτλοφορούνταν «Η Θεωρία του Συμς των Ομόκεντρων Σφαιρών». Τη θεωρία ενίσχυσε ο θαλασσόλυκος Jeremiah N. Reynolds (1799-1858), που ζητούσε επίμονα με αιτήσεις και εκθέσεις του προς την «Επιτροπή Ναυτικών Υποθέσεων» του Κογκρέσου των ΗΠΑ τη χρηματοδότηση μιας αποστολής στο Νότιο Πόλο, έτσι ώστε να επιβεβαιωθεί αφενός η -πιθανολογούμενη τότε- ύπαρξη της Ανταρκτικής ηπείρου, αλλά κυρίως να χαρτογραφηθεί η όλη περιοχή. Τελικά, η εξερευνητική επιχείρηση υλοποιήθηκε από τον Charles Wilkes (1798 – 1877) ξεκινώντας απ’ το Νόρφολκ της Βιρτζίνια τον Αύγουστο του 1838 και αποτελούμενη από 6 πλοία. Μέσα σε διάστημα τεσσάρων ετών (1842) η αποστολή είχε ολοκληρώσει με απόλυτη επιτυχία το έργο της, καταρρίπτοντας οριστικά τη θεωρία του Συμς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επιστημονική φαντασία Κατηγορία:Περιθωριακές θεωρίες
Γκίγκα
Το Γκίγκα (αγγλικά: Gigha) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων. Έχει έκταση 14 τ.χλμ. και 163 κατοίκους (2011). Πρωτεύουσα του νησιού είναι ο οικισμός Ardminish και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια του Άργκαϊλ και Μπιουτ. Ο πληθυσμός του Γκίγκα κορυφώθηκε με πάνω από 700 κατοίκους το 18ο αιώνα, αλλά κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα το νησί είχε πολλούς ιδιοκτήτες, οι οποίοι προκάλεσαν διάφορα προβλήματα στην ανάπτυξη του νησιού. Μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα ο αριθμός των κατοίκων μειώθηκε σε μόλις 98. Ωστόσο η εξαγορά του νησιού από την κοινότητα το 2002 έχει μετατρέψει το νησί, το οποίο έχει τώρα έναν αυξανόμενο πληθυσμό και μια ποικιλία νέων εμπορικών δραστηριοτήτων που συμπληρώνουν τη γεωργία και τον τουρισμό. Τα αξιοθέατα του νησιού περιλαμβάνουν τους κήπους Achamore και την άφθονη άγρια ​​φύση, ιδιαίτερα τα θαλασσοπούλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκιγκα
Κλωντ Σιμόν
Ο Κλωντ Σιμόν (Claude Simon, 10 Οκτωβρίου 1913 – 6 Ιουλίου 2005) ήταν Γάλλος συγγραφέας που το 1985 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στην πρωτεύουσα της Μαδαγασκάρης, Ταναναρίβη.
Οι γονείς του είχαν τη γαλλική υπηκοότητα και ο πατέρας του ήταν αξιωματικός καριέρας που σκοτώθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο λίγους μήνες μετά τη γέννηση του γιου του. Ο Κλωντ μεγάλωσε με τη μητέρα του και την οικογένειά της στο Περπινιάν. Ανάμεσα στους προγόνους του συγκαταλεγόταν και ένας στρατηγός από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης.
Μετά τις γυμνασιακές σπουδές του στο Κολέγιο Στανισλάς στο Παρίσι και σύντομες παραμονές στην Οξφόρδη και το Κέμπριτζ, ο Σιμόν πήρε μαθήματα ζωγραφικής στην Ακαδημία Αντρέ Λοτ. Κατόπιν ταξίδεψε πολύ στην Ισπανία, στη Γερμανία, στη Σοβιετική Ένωση, στην Ιταλία και στην Ελλάδα. Οι εμπειρίες του τόσο από αυτά τα ταξίδια, όσο και από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διαφαίνονται στο λογοτεχνικό έργο του. Στις αρχές του πολέμου ο Κλωντ Σιμόν συμμετέσχε στη μάχη του Μεύση (1940), όπου αιχμαλωτίσθηκε. Κατάφερε να αποδράσει και να ενταχθεί στο αντιστασιακό κίνημα. Εκείνη την εποχή ολοκλήρωσε και το πρώτο του μυθιστόρημα, το Le Tricheur (= «Το ξεγέλασμα», εκδόθηκε το 1946), το οποίο είχε ξεκινήσει να γράφει προπολεμικά.
Μετά τον πόλεμο, ο Σιμόν ζούσε στο Παρίσι και για λίγους μήνες τον χρόνο στο Σαλς των Πυρηναίων.
Το 1961 βραβεύθηκε με το βραβείο του L'Express για το έργο του La Route des Flandres, ενώ το 1967 απέσπασε το Βραβείο Médicis για το Histoire.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες
Πάτνεϊ
Το Πάτνεϊ (αγγλικά: Putney) είναι προάστιο του Λονδίνου, πάνω στον Τάμεση. Συνορεύει με το Φούλαμ (βορράς), το Γουίμπλεντον (νότος), το Γουόντσγορθ (ανατολή) και το Μπαρνς (δύση).
Συνδέεται με το κεντρικό Λονδίνο με τον υπόγειο σιδηρόδρομο (από τον σταθμό του Ηστ Πάτνεϊ) και με τρένο. Το Πάτνεϊ είναι το σημείο εκκίνησης του κωπηλατικού αγώνα μεταξύ Κέμπριτζ και Οξφόρδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προάστια Λονδίνου
Άνω Μελάς Καστοριάς
Ο Άνω Μελάς είναι οικισμός του Δήμου Καστοριάς της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στη Δυτική Μακεδονία. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.030 μέτρων στις πλαγιές του Βέρνου. Το χωριό είναι πλινθόκτιστο, όπως και τα περισσότερα χωριά των Κορεστίων. Ο Πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 47 κάτοικοι. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και εντάχθηκε στην κοινότητα Μελά.
Είναι ένα από τα χωριά της περιοχής των Κορεστείων. Αρχιτεκτονικά, στα σπίτια κυριαρχούσε η ωμή πλίνθος, φτιαγμένη από το βαθυκόκκινο χώμα της περιοχής. Εξήντα με εβδομήντα σπίτια αποτελούσαν μια οικιστική ενότητα, ενώ σε μικρή απόσταση υπήρχε συχνά μια δεύτερη (Άνω Κρανιώνας, Άνω Μελάς κα). Εκκλησία, σχολείο (που κατά περίπτωση μόνο διασώζονται) και χάνια για τους ταξιδιώτες, ήταν τα μόνα μη ιδιωτικά κτίσματα.
Το 2006, σύμφωνα με το υπ'αριθμόν 127 ΦΕΚ έγινε επανακαθορισμός των ορίων του Άνω και Κάτω Μελά Δήμου Κορεστείων (Π.Ε. Καστοριάς).
Γεωγραφικά Στοιχεία
Γ. Μήκος 21o 15' 53.84" E
Γ. Πλάτος 40o 42' 54.57" N
Γενικές Πληροφορίες
Ταχ. Κωδικός: 52055
Κωδικός Τηλεφώνου: +30 24670
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Δουκάτο του Ουρμπίνο
Το Δουκάτο του Ουρμπίνο (ιταλικά: Ducato di Urbino) ήταν φέουδο της Αγίας Έδρας στην κεντρική-βόρεια Ιταλία. Τα εδάφη του Δουκάτου καταλάμβαναν περίπου το βόρειο τμήμα της σύγχρονης περιοχής του Μάρκε: συνόρευε με την Αδριατική Θάλασσα στα ανατολικά, τη Δημοκρατία της Φλωρεντίας στα δυτικά και τα Παπικά Κράτη στα νότια.
Το 1523 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Πέζαρο. Μετά τον σύντομο κανόνα του Καίσαρα Βοργία το 1502–08, το δουκάτο πήγε στην παπική οικογένεια ντελλα Ρόβερε, η οποία κράτησε μέχρι το 1625, όταν ο Πάπας Ουρβανός Η΄ προσάρτησε στα παπικά κράτη ως Legazione del Ducato di Urbino και αργότερα ως Legazione di Urbino.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:2η χιλιετία στην Ιταλία Κατηγορία:Ιταλικές πόλεις-κράτη
Ευριπίδης Μπακιρτζής
Ο Ευριπίδης Μπακιρτζής (Σέρρες, 16 Ιανουαρίου 1895 – Φούρνοι Ικαρίας, 9 Μαΐου 1947) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και ηγετικό στέλεχος της Εθνικής Αντίστασης. Ανέλαβε πρόεδρος (πρωθυπουργός) της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ, γνωστής και ως «Κυβέρνηση του Βουνού»), κατά το διάστημα 10 Μαρτίου έως 18 Απριλίου 1944.
Νεανικά χρόνια
Ήταν γιος του γραμματέα του ελληνικού προξενείου Σερρών (το 1895 οι Σέρρες ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία) Χρίστου Μπακιρτζή και της δασκάλας, Ευθαλίας Ζάκα, της γνωστής οικογένειας των Γρεβενών, με πολεμική παράδοση στην Επανάσταση του 1821. Εκτός από την αδελφή του, Μαρίκα, είχε δύο ετεροθαλείς αδελφούς, εκ των οποίων ο ένας ήταν διακριθείς Μακεδονομάχος, με το ψευδώνυμο "Νίκος ο Σερραίος", και ο άλλος εκτελέσθηκε από τους Βούλγαρους, στις Σέρρες το 1916.
Το 1911, ο Μπακιρτζής εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και συμμετείχε στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, το 1912, ως δευτεροετής της σχολής. Μαζί του και οι άλλοι Ευέλπιδες (μεταξύ των οποίων και ο δευτερότοκος γιος του Ελευθερίου Βενιζέλου, Σοφοκλής, με τον οποίο υπήρξαν προσωπικοί φίλοι). Συγκεκριμένα, υπηρέτησε στη Στρατιά της Ηπείρου με το Ανεξάρτητο Σύνταγμα Κρητών, ως λοχίας. Η κήρυξη του Β' Βαλκανικού Πολέμου βρίσκει τον Μακεδόνα στρατιωτικό, τριτοετή εύελπη, με τον βαθμό του ανθυπασπιστή, διακριθέντα στο μέτωπο των επιχειρήσεων με το 19ο Σύνταγμα Πεζικού. Ο Αύγουστος του 1914, το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η ακόλουθη εκδήλωση του Εθνικού Διχασμού, που επήλθε λόγω της διαφωνίας μεταξύ Ελευθερίου Βενιζέλου και Βασιλιά Κωνσταντίνου επί της ασκηθείσας εξωτερικής πολιτικής, βρίσκουν τον Μπακιρτζή να υπηρετεί στην Καβάλα με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού του Πυροβολικού.
Από τις αρχές του 1916 έως την κατάληψη των περισσότερων οχυρών της ανατολικής Μακεδονίας το ίδιο έτος από τους Γερμανοβουλγάρους, με την ταυτόχρονη εκκένωση των περιοχών της υπαίθρου από τους ελληνικούς πληθυσμούς, ο Μπακιρτζής, μη ανεχόμενος την επερχόμενη παράδοση του Δ' Σώματος Στρατού, αποφασίζει ν' αγωνιστεί για τη διατήρηση της Μακεδονίας στον ελληνικό εθνικό κορμό. Συντάσσεται με τους βενιζελικούς αξιωματικούς της Εθνικής Άμυνας, αναλαμβάνοντας διοικητής πυροβολαρχίας και κατόπιν διοικητής μοίρας πυροβολικού. Ήταν από τους πρώτους Αμυνίτες και διακρίθηκε στη μάχη του Σκρα κερδίζοντας το βρετανικό στρατιωτικό παράσημο "Μετάλλιο Διακεκριμένης Υπηρεσίας" (Distinguished Service Order). Αργότερα, το 1919, μεταβαίνει με υποτροφία για τρία χρόνια στη Γαλλία, όπου και σπούδασε στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου, πρωτεύοντας ανάμεσα σε 380 διακεκριμένους αξιωματικούς απ΄ όλα τα συμμαχικά κράτη.
Αργότερα, επέστρεψε στην Ελλάδα, με την κήρυξη του πολέμου με τους Τούρκους, και πολέμησε στη Μικρά Ασία. Στη μάχη του Σαγγάριου παρασημοφορήθηκε, ενώ μετά την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου, το 1922, όντας πλέον στον βαθμό του ταγματάρχη, συμμετείχε στην Επαναστατική Επιτροπή του Πλαστήρα που ανέτρεψε τον βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄ μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Με την είσοδο των επαναστατικών δυνάμεων στην Αθήνα, πήγε στον Έβρο, συνέπραξε στην αμυντική γραμμή του Μετώπου και υπήρξε ο εκπαιδευτής της περίφημης Στρατιάς Έβρου. Αργότερα, με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη, ως Αρχηγός του Πυροβολικού στο Ασβεστοχώρι της Θεσσαλονίκης ασχολήθηκε με την επανασύσταση και αναδιοργάνωση του Ελληνικού Στρατού.
Κινήματα στρατιωτικών
Τον Οκτώβριο του 1923, όταν και ξέσπασε το Κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη, ο Μπακιρτζής, μαζί με άλλους πιστούς στην κυβέρνηση αξιωματικούς, όπως οι Γεώργιος Κονδύλης, Στέφανος Σαράφης, Δημήτριος Ψαρρός κ.ά., πληροφορήθηκαν έγκαιρα τις κινήσεις των συνωμοτών και πρόλαβαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, πριν την εκδήλωση του κινήματος στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια, αντιμετώπισαν τις στρατιωτικές δυνάμεις που οδηγούσε εναντίον της πόλης ο συνταγματάρχης Γεώργιος Ζήρας και τις ανάγκασαν να παραδοθούν.
Το 1926, όντας αντισυνταγματάρχης, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο, ως εκ των πρωτεργατών του στρατιωτικού πραξικοπήματος Τζαβέλα–Μπακιρτζή, αλλά δεν εκτελέσθηκε. Το 1928 επανήλθε στο στράτευμα και το 1930-31, με τον βαθμό του συνταγματάρχη, υπηρέτησε ως στρατιωτικός ακόλουθος στη Σόφια και το Βουκουρέστι. Εκεί τιμήθηκε με τους ανώτερους Ταξιάρχες της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε τη διεύθυνση του 2ου Επιτελικού Γραφείου (Πληροφοριών) του ΓΕΣ. Επίσης, υπηρέτησε ως επιτελάρχης του Γ΄ Σώματος Στρατού.
Το 1935, συνταγματάρχης πλέον, έλαβε μέρος στο Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935. Συνελήφθη και καταδικάστηκε, για δεύτερη φορά, σε θάνατο, αλλά η ποινή του μετατράπηκε, τελικώς, σε απόταξη από το στράτευμα και εξορία στον Άγιο Ευστράτιο (25 Ιουνίου 1935). Εκεί παρέμεινε για ένα χρόνο. Στη συνέχεια, υποβιβάστηκε στον βαθμό του απλού στρατιώτη και εξορίστηκε στα Αντικύθηρα, όπου οι συνθήκες κράτησής του ήταν πολύ άσχημες και επικίνδυνες για την υγεία του.
Το 1937, μετάγεται στην Αθήνα και η κυβέρνηση Μεταξά τού ζητά να συνεργαστεί με τη δικτατορία και του προσφέρει υψηλή θέση στο ΓΕΣ. Αρνείται και του επιτρέπουν να φύγει αμέσως στο Βουκουρέστι, δίχως να έχει το δικαίωμα να μετακινηθεί από εκεί. Μάλιστα, του στερούν τον μισθό και τα χρήματα του Μετοχικού Ταμείου και ευτυχώς είχε συμπαραστάτη τον γαμπρό του, ιατρό Αλέξανδρο Δημητριάδη. Στο Βουκουρέστι έγραψε τρεις εξαιρετικές μελέτες που δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στο βιβλίο Ευριπίδης Μπακιρτζής, από τις εκδόσεις Επικαιρότητα, με επιμέλεια του συγκρατούμενού του στην εξορία, Νίκου Μάργαρη. Αυτές ήταν Η στρατιωτική αξία της Ελλάδος, Οι χώρες του κάτω Δούναβη και Η νέα Τουρκία. Ειδικότερα για την τελευταία, ο πρεσβευτής της Τουρκίας στο Βουκουρέστι τού διαβίβασε τα συγχαρητήρια της κυβέρνησής του.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και Αντίσταση
Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, το 1940, ο Μπακιρτζής επέστρεψε στην Ελλάδα και παρουσιάστηκε στο Στρατολογικό Γραφείο Θεσσαλονίκης για να ενταχθεί στον στρατό με τον βαθμό του απλού στρατιώτη, κάτι που όμως δεν έγινε δεκτό από την κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά.
Έκτοτε, εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση. Ανακατεύθηκε σε όλες τις αντιστασιακές ζυμώσεις, συμμετείχε ή ήρθε σ’ επαφή με όλες σχεδόν τις αντιστασιακές οργανώσεις και τα κλιμάκια κατασκοπείας. Αποτέλεσε επίσης τον πρώτο στρατιωτικό σύνδεσμο μεταξύ Άγγλων και Ελλήνων, την περίοδο της Κατοχής, με την κωδική ονομασία Προμηθέας Ι. Υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη της αντιστασιακής πολιτικής οργάνωσης, ΕΚΚΑ, μαζί με τον φίλο και συμμαθητή του, επίσης απότακτο, συνταγματάρχη Δημήτριο Ψαρρό. Λίγο καιρό αργότερα, εγκατέλειψε την ΕΚΚΑ και προσχώρησε στην οργάνωση ΑΑΑ (Αγών – Ανόρθωσις – Ανεξαρτησία) του στρατηγού Στέφανου Σαράφη, και από εκεί στις τάξεις του ΕΑΜ–ΕΛΑΣ και του ΚΚΕ. Υπήρξε διοικητής της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ. Όταν ιδρύθηκε η ΠΕΕΑ, στις 10 Μαρτίου του 1944, ανέλαβε προσωρινός της πρόεδρος (πρωθυπουργός). Στις 18 Απριλίου του ίδιου έτους, παραχώρησε τη θέση του στον Αλέξανδρο Σβώλο και ο ίδιος ανέλαβε αντιπρόεδρος και γραμματέας Επισιτισμού μέχρι τη διάλυση της ΠΕΕΑ, στις 2 Σεπτεμβρίου 1944.
Στις 30 Οκτωβρίου 1944, τμήματα του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τους Μάρκο Βαφειάδη και Ευριπίδη Μπακιρτζή, απελευθέρωσαν τη Θεσσαλονίκη από τους Γερμανούς. Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Γερμανούς κατακτητές αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση, διότι, παρά τη Συμφωνία της Καζέρτας, που όριζε να παραδοθεί η εξουσία στους Άγγλους και τον Βρετανό αρχιστράτηγο Ρόναλντ Σκόμπι (όπως πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις), εδώ η παράδοση έγινε στον ΕΛΑΣ. Έτσι, παρά την εντολή του Σκόμπι, αλλά και του διοικητή του ΕΛΑΣ, Στέφανου Σαράφη, να παραμείνουν οι αντάρτικες δυνάμεις στις παρυφές της πόλης και να περιμένουν την απόβαση των Βρετανών, οι ηγέτες της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας, Μάρκος Βαφειάδης και Ευριπίδης Μπακιρτζής, δεν τήρησαν τη συμφωνία. Το πρωί της 30ης Οκτωβρίου, επέτρεψαν την είσοδο στην πόλη στρατιωτικών τμημάτων του ΕΛΑΣ, που είχαν καταλάβει, ήδη από τις 26 Οκτωβρίου, περιφερειακές συνοικίες της περισφίγγοντας τον κλοιό των Γερμανών. Το πρωί, η διοίκηση των ανταρτικών ομάδων εγκαταστάθηκε στη βίλα Μοσκώφ, στην Άνω Πόλη (ή Παλαιά Πόλη) της Θεσσαλονίκης. Η αποχώρηση και των τελευταίων Γερμανών στρατιωτών ολοκληρώθηκε το απόγευμα χωρίς να κινδυνεύσει η πόλη, πέρα από την ανατίναξη μιας προβλήτας του λιμανιού. Από το μεσημέρι, μόλις εξαφανίστηκε ο κίνδυνος από τους υποχωρούντες Γερμανούς, ο κόσμος ξεχύθηκε στην πόλη και υποδεχόταν με ενθουσιασμό τους παρελαύνοντες της 11ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ.
Ο Ευριπίδης Μπακιρτζής παρέμεινε στη Βόρεια Ελλάδα μέχρι την παράδοση των όπλων και για ένα χρονικό διάστημα στη Θεσσαλονίκη.
Εξορία και θάνατος
Οι μόνιμοι αξιωματικοί που είχαν υπηρετήσει στον ΕΛΑΣ κρατήθηκαν μακριά από τον νέο μεταπολεμικό στρατό. Το καλοκαίρι του 1946, κατά το δεύτερο δεκαήμερο του Αυγούστου, σχεδόν όλοι αυτοί εκτοπίστηκαν στα νησιά του Αιγαίου. Τον Σεπτέμβριο του 1946, ο Μπακιρτζής συνελήφθη ως αριστερός μαζί με άλλα ηγετικά στελέχη του ΕΛΑΣ (Στέφανος Σαράφης, Γιάννης Μουστεράκης) και εξορίστηκε στον Άγιο Κήρυκο, την πρωτεύουσα της Ικαρίας. Ενώ ήταν εξόριστος, ο νομάρχης Αττικής τον έκρινε επικίνδυνο για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια και διατάχθηκε η μεταφορά του στους Φούρνους Ικαρίας. Τον Φεβρουάριο του 1947, η ελληνική κυβέρνηση τού επέτρεψε να καταθέσει σε επιτροπή του ΟΗΕ, κλιμάκιο του οποίου ερευνούσε στην Ελλάδα την κατάσταση της εμφυλιοπολεμικής περιόδου. Λίγο μετά την επίσκεψη που δέχθηκε, βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιό του στους Φούρνους Ικαρίας, στις 9 Μαΐου 1947, με μία σφαίρα στην καρδιά και ετάφη εκεί. Τα διαβήματα που έγιναν από την οικογένειά του και τους συνεξορίστους για να μεταφερθεί η σορός του στην Αθήνα για να διερευνηθούν οι συνθήκες θανάτου και να ταφεί κοντά στους δικούς του δεν καρποφόρησαν. Τα αίτια του θανάτου του παραμένουν ανεξιχνίαστα. Επισήμως, ο θάνατός του καταγράφηκε ως αυτοκτονία.
Διάφορα
Ο Μπακιρτζής ήταν γνωστός και ως «Κόκκινος Συνταγματάρχης», επειδή αρθρογραφούσε στο Ριζοσπάστη μ' αυτό το ψευδώνυμο. Μελέτες, λόγοι και σημειώσεις του Μπακιρτζή δημοσιεύθηκαν στο βιβλίο Ευριπίδης Μπακιρτζής, που κυκλοφόρησε το 1981 με επιμέλεια του συγκρατούμενού του στην εξορία, Νίκου Μάργαρη.
Τιμήθηκε με πολλά ελληνικά και διεθνή παράσημα, όπως το ελληνικό του Σωτήρος, το αγγλικό "Μετάλλιο Διακεκριμένης Υπηρεσίας", το γαλλικό μετάλλιο της "Λεγεώνας της Τιμής" (Legion d’Honneur), καθώς και το αντίστοιχο σερβικό.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Πρόεδροι της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μέλη της ΕΚΚΑ Κατηγορία:Βενιζελισμός Κατηγορία:Μακεδόνες
Καζαμπλάνκα
Η Καζαμπλάνκα (από ισπ.:casa blanca = λευκός οίκος, αραβ.:الدار البيضاء ad-Dār al-Bayḍā) είναι πόλη στο δυτικό Μαρόκο, στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού. Κατοικείται από περίπου 3,5 εκατομμύρια ανθρώπους. Η Καζαμπλάνκα είναι η μεγαλύτερη πόλη του Μαρόκου, καθώς και το μεγαλύτερο λιμάνι του. Δικαίως αναφέρεται συχνά ως η οικονομική πρωτεύουσα της χώρας, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του οικονομικού τομέα βασίζεται στην ευρύτερη περιοχή της Καζαμπλάνκα.
Είναι η κύρια βάση του Βασιλικού Μαροκινού Ναυτικού και αφετηρία των δύο κύριων σιδηροδρομικών γραμμών της χώρας. Η Καζαμπλάνκα φιλοξενεί τα γραφεία των μεγαλύτερων βιομηχανιών του Μαρόκου αλλά και πολυεθνικών εταιριών. Η πόλη ιστορικά βρίσκεται στην βιομηχανική ζώνη της χώρας, σύμφωνα με τις στατιστικές της βιομηχανίας. Ο λιμένας της Καζαμπλάνκα θεωρείται ο μεγαλύτερος τεχνητός λιμένας στον κόσμο. Είναι επίσης ο μεγαλύτερος σε όλη τη Βόρεια Αφρική.
Η Καζαμπλάνκα ιδρύθηκε το 1515 από τους Πορτογάλους στη θέση της άλλοτε ακμάζουσας πόλης Αΰφα. Λόγω όμως της μεγάλης εχθρότητας και των συνεχών εξεγέρσεων των ιθαγενών κατοίκων, η κατοχή της πόλης δεν ήταν συνεχής.
Το 1907 οι Γάλλοι, επωφελούμενοι ενός ασήμαντου επεισοδίου, πήραν την πόλη υπό την κατοχή τους και άρχισαν αμέσως έργα εκσυγχρονισμού, με συνέπεια ο πληθυσμός από το 1920 μέχρι το 1950 να υπερπενταπλασιαστεί.
Τα τελευταία χρόνια στην Καζαμπλάνκα ανεγέρθηκε το μεγαλύτερο σε ύψος μουσουλμανικό τέμενος του κόσμου, έργο που ολοκληρώθηκε επί βασιλείας του Χασάν Β΄ και που σήμερα αποτελεί το καύχημα όλου του αραβικού κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιμένες Μαρόκου Κατηγορία:Πόλεις του Μαρόκου
Ρόμπερτ Αμπέλα
Ο Ρόμπερτ Αμπέλα (Robert Abela, γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1977) είναι Μαλτέζος δικηγόρος και πολιτικός, ο 14ος Πρωθυπουργός της Μάλτας από τις 13 Ιανουαρίου 2020. Μέλος του Κοινοβουλίου από το 2017, αντικατέστησε τον Τζόζεφ Μούσκατ στην ηγεσία του Εργατικού Κόμματος (Partit Laburista) έπειτα από την εσωκομματική εκλογή αρχηγού που έλαβε χώρα στις 11 Ιανουαρίου 2020.
Είναι γιος του πρώην προέδρου Τζορτζ Αμπέλα.
Πρώτιστα
Στη Βιολογία τα Πρώτιστα (Protista) αναφέρονται στο βασίλειο των ευκαρυωτικών οργανισμών, δηλαδή όλων εκείνων που τα κύτταρά τους φέρουν διακριτό πυρήνα, τα οποία δεν ανήκουν ούτε στα Φυτά, ούτε στα Μετάζωα αλλά ούτε και στους Ευμύκητες.
Τα περισσότερα Πρώτιστα είναι οργανισμοί με ένα κύτταρο (μονοκύτταροι) π.χ. αμοιβάδα, αλλά υπάρχουν και πολυκύτταροι οργανισμοί, όπως τα πολυκύτταρα φαιοφύκη (π.χ. κέλπιες) και τα πολυκύτταρα ροδοφύκη. Το κύτταρο ενός Πρωτίστου περιλαμβάνει τα ίδια οργανίδια ενός κυττάρου πολυκύτταρου ζώου ή φυτού, πλην όμως είναι περισσότερο περίπλοκο του κυττάρου των προκαρυωτικών οργανισμών, όπως π.χ. των Βακτηρίων. Ορισμένα Πρώτιστα διαθέτουν χλωροπλάστες με συνέπεια να είναι ικανά να φωτοσυνθέτουν, όπως για παράδειγμα τα Χρωμιστά Cavalier-Smith, 1998 (πλην των Ψευδομυκήτων και των Οπαλλιοζώων) σε αντίθεση με τα Πρωτόζωα που δεν διαθέτουν και μοιάζουν περισσότερο με ζώα.
Γενικά το κύτταρο ενός πρώτιστου χαρακτηρίζεται «πολύδύναμο» κύτταρο αφού μπορεί να εξασφαλίζει σχεδόν το σύνολο των κύριων λειτουργιών π.χ. θρέψη, αναπαραγωγή, συμπεριφορά κ.λπ.
Ταξινόμηση
Σε παλαιότερες ταξινομήσεις τα Πρώτιστα ή και λεγόμενα «Πρωτόκτιστα» (Protoctista) αποτελούσαν ίδιο βασίλειο που περιλάμβανε κυρίως τους ευκαρυωτικούς μονοκύτταρους οργανισμούς που συμπεριλαμβάνονταν τα φύκη και τα πρωτόζωα.
Χρωμιστά και Πρωτόζωα (1998-2004)
Ο Thomas Cavalier-Smith (1998) χώρισε τα Πρώτιστα σε δύο βασίλεια: στα Χρωμιστά που μοιάζουν με φυτά και στα Πρωτόζωα που μοιάζουν με ζώα. Αργότερα (2004) χώρισε τα δύο αυτά βασίλεια στα υποβασίλεια, ανθυποβασίλεια και συνομοταξίες που αναγράφονται στα δύο ταξινομοπλαίσια στα δεξιά. Οι συνομοταξίες αυτές ακολουθούν τους γενικους κανόνες ονοματολογίας ταξινομικών βαθμιδών και έχουν καταλήξεις σε «-φυτά», «-μύκητες» και «-ζώα» ανάλογα με τα είδη που περιέχουν. Εξαίρεση στον κανόνα ονομασίας αποτελούν τα Βλεφαριδοφόρα, τα Τρηματοφόρα και οι Μεταμονάδες. Ανάμεσα στα Μυζόζωα (π.χ. η Δινοφύσις (Dinophysis)), στα Ευγληνόζωα (π.χ. η Ευγλήνη (Euglena)) και στα Κερκόζωα (π.χ. το Χλωραράχνιον (Chlorarachnion)) υπάρχουν και μερικοί οργανισμοί οι οποίοι φωτοσυνθέτουν (δηλαδή θεωρούνται εξ ορισμού φύκη) και έχουν προκύψει από την ενδοσυμβίωση ενός μονοκύτταρου χλωροφύκους ή ροδοφύκους μέσα σε ένα πρώην ετερότροφο οργανισμό.
Πιο πρόσφατες ταξινομήσεις
Πρόσφατα αναθεώρησε την ταξινόμηση του αφού συνένωσε το βασίλειο των Χρωμιστών με το ανθυποβασίλειο των Κυψελιδωτών για να δημιουργήσει την υπερομάδα Χρωμοκυψελιδωτά (Chromalveolata). Τo επιχείρημα γι' αυτή τη συνένωση έγγειται στο ότι ακόμη και τα Κυψελιδωτά (συνομοταξία  Μυζόζωα) περιέχουν, είτε είδη που φωτοσυνθέτουν (υποσυνομοταξία Δινομαστιγωτά), είτε είδη που έχουν χάσει τη δυνατότηττα να φωτοσυνθέτουν (υποσυνομοταξία Σπορόζωα) αλλά έχουν κατάλοιπα χλωροπλαστών, τους λεγόμενους κορυφοπλάστες (apicoplasts).
Φυσιολογία, οικολογία και παλαιοντολογία
* Κατηγορία:Παραφυλετικές ταξινομικές ομάδες
Ναχαγιέ Κραγκουγιεβάτσκα
Το Ναχαγιέ Κραγκουγιεβάτσκα (σερβικά : Крагујевачка нахија) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. και του Πριγκιπάτου της Σερβίας που δημιουργήθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1819 και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Έδρα του ήταν η πόλη Κραγκούγιεβατς όπου πήρε και το όνομα του.
Το 1819 με την αυτονόμηση του Πριγκιπάτου της Σερβίας παρέμεινε διοικητική διαίρεση έως το 1834.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας Κραγκουγιεβατσκα Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας
Σέιλ
Το Σέιλ (αγγλικά: Seil) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων. Έχει έκταση 13,3 τ.χλμ. και 551 κατοίκους (2011). Πρωτεύουσα του νησιού είναι ο οικισμός Ellenabeich στην δυτική ακτή του νησιού και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια του Άργκαϊλ και Μπιουτ. Το Σέιλ είναι επίσης το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των νησιών Σλέιτ και συνδέεται με την Σκωτία με μία γέφυρα που κατασκευάστηκε το 1792 μ.Χ. Στο νησί υπάρχουν άλλοι δύο οικισμοί το Balvicar, στην ανατολική ακτή του νηιού και το Clachan-Seil, στα βόρεια κοντά στην γέφυρα.
Βλάχικος Φθιώτιδας
Ο Βλάχικος Φθιώτιδας είναι ορεινός συνοικισμός ο οποίος υπάγεται στο χωριό Πουγκάκια του Δήμου Μακρακώμης, στον Νομό Φθιώτιδας. Βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο 1.040 μέτρων, στις βόρειες πλαγιές των Βαρδουσίων, και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού. Ο πληθυσμός του, κατά την απογραφή του 2011, ανερχόταν σε 27 μόνιμους κατοίκους.
Σέιλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σειλ
Βλάχικος Φθιώτιδας
κατηγορία:χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης
Όμιλος Εταιριών Ελληνικά Καλώδια
Ο Όμιλος Εταιριών ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΛΩΔΙΑ είναι μια ελληνική βιομηχανία καλωδίων διεθνώς γνωστή ως CABLEL. Η εταιρία έχει δραστηριότητα από το 1950 και σήμερα διαθέτει 6 εργοστάσια παραγωγής στην Ελλάδα, στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία, έχοντας αναπτύξει παγκόσμια εμπορική δραστηριότητα. Η ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΛΩΔΙΑ συγκαταλέγεται στις δέκα μεγαλύτερες βιομηχανίες της Ελλάδας.
Οι σημαντικότερες κατηγορίες καλωδίων της ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΛΩΔΙΑ είναι: Υποβρύχια καλώδια,  καλώδια Υψηλής και Υπερυψηλής τάσης, καλώδια ισχύος Μέσης και Χαμηλής τάσης καθώς και καλώδια Τηλεπικοινωνιών, Οπτικών Ινών και Μεταφοράς Δεδομένων.
Ιστορία
1950: Έναρξη παραγωγής καλωδίων από τη ΒΙΟΧΑΛΚΟ
1973: Ίδρυση της εταιρίας ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΛΩΔΙΑ Α.Ε.
1991: Έναρξη παραγωγής καλωδίων οπτικών ινών
1994: Εισαγωγή στο Χρηματιστήριο Αθηνών
1999: Απόκτηση πλειοψηφίας μετοχών της Ρουμανικής εταιρίας ICME ECAB S.A.
2003: Ολοκλήρωση του νέου εργοστασίου παραγωγής στη Θήβα και έναρξη λειτουργίας γραμμής Υψηλής Τάσης
2008: Λειτουργία νέας γραμμής παραγωγής καλωδίων Υψηλής και Υπερυψηλής τάσης 400kV
2011: Εξαγορά της εταιρίας FULGOR Α.Ε. που δραστηριοποιείται στην παραγωγή καλωδίων ισχύος έως και 150 kV, υποβρύχιων καλωδίων μέσης τάσης και οπτικών ινών, γυμνών αγωγών καθώς και βεργών χαλκού (Cu) – αλουμινίου (Al)/
2012: Επενδυτικό Σχέδιο ύψους 55 εκ. Ευρώ για παραγωγή υποβρύχιων καλωδίων Υψηλής Τάσης στην παραγωγική μονάδα της θυγατρικής FULGOR
2014: Έναρξη λειτουργίας της νέας παραγωγικής μονάδας της FULGOR στο Σουσάκι Κορινθίας
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ελληνικά Καλώδια Ελληνικά Καλώδια
Ερμούπολις η μεγάλη
μικρογραφία|Η Ερμούπολις Η Ερμούπολις η μεγάλη ή απλώς Ερμούπολις (αρχαία ελληνικά :  Ἑρμοῦ πόλις ἡ Μεγάλη)   η αρχαία αιγυπτιακή Κμούν, ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου, και βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη αιγυπτιακή πόλη του Ελ Ασμουνάιν στο Κυβερνείο Μίνια.
Ιστορία
Η πόλη ήταν η πρωτεύουσα της 15ης νομής ή νομή της Λαγός ή Ερμουπολίτικης νομής στην Επτανομή στην Άνω Αίγυπτο. Η Ερμούπολη βρισκόταν στα σύνορα της Άνω και Κάτω Αιγύπτου και στη δυτική όχθη του Νείλου. Λίγο νότια της πόλης βρισκόταν το κάστρο της Ερμούπολης, σημείο στο οποίο τα σκάφη του ποταμού πλήρωναν διόδια για τη διέλευση τους, Ἑρμοπολιτάνη φυλακή κατά τον Στράβωνα. Τα σπήλαια του Μπένι Χασάν κοντά στην Αντινοόπολη από την απέναντι όχθη του Νείλου ήταν το κοινό νεκροταφείο των Ερμοπουλιτών, αν και ο ποταμός χώριζε την πόλη από τη νεκρόπολη της, όμως η μεγάλη καμπύλη του ποταμού σε αυτό το σημείο καθιστούσε πιο εύκολη για ένα πλοίο με νεκρούς τη διέλευση από το νερό παρά από τους λόφους. Οι κύριες θεότητες που λατρεύονταν στην Ερμούπολη ήταν ο Ερμής και ο Θωθ. Ο Τυφώνας είχε τη μορφή ιπποπόταμου στο οποίο καθόταν ένα γεράκι που αγωνίζεται με ένα φίδι. Και ο Θωθ τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες ταύτισαν με τον Ερμή.
Παρόλο που γλίτωσε τις καταστροφές κατά τη διάρκεια των πολέμων της Φαραωνικής και Ρωμαϊκής εποχής, η Ερμούπολη υπέστη σοβαρές αλλαγές από τους μουσουλμάνους κυβερνώντες, οι οποίοι χρησιμοποίησαν αρχιτεκτονικά μέλη για ασβέστη ή για δομικά υλικά. Ένας πάπυρος του 3ου αιώνα μ.Χ. δείχνει ότι η αρχαία πόλη είχε πολυώροφα κτίρια με επτά ορόφους.
Η πόλη εξακολουθεί να είναι τιμητική επισκοπή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών WWE
Το Πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών του WWE είναι ένας επαγγελματικός τίτλος της πάλης. Ανήκει στο ρόστερ του WWE Raw, αλλά είναι τυπικό, αφού μπορεί να διεκδικηθεί και από το άλλο ρόστερ, δηλαδή του WWE SmackDown. Κάτοχος του τίτλου αυτή την περίοδο είναι ο Bobby Lashley
Ιστορία
Ο συγκεκριμένος τίτλος υπάρχει από το 1975 στην τότε εταιρεία NWA, που το 1988 εξαγοράστηκε από το WCW. Αυτό με την σειρά του, πουλήθηκε στο WWE το 2001, το οποίο έχει μέχρι σήμερα τα δικαιώματα του τίτλου. Από το Νοέμβριο του 2001, ο τίτλος είχε τεθεί σε αχρησία, αλλά επέστρεψε και πάλι στα σόου της εταιρείας τον Ιούλιο του 2003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Κοίμηση Αχαΐας
Η Κοίμηση (επίσημα: Κοίμησις) είναι μικρός οικισμός της Αχαΐας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 235 μέτρων περίπου και απέχει οδικώς από την Πάτρα περί τα 19,5 χλμ.
Διοικητική εξέλιξη
Ο οικισμός ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Πλατανόβρυσης του νεοπαγούς Δήμου Ερυμάνθου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος «Καλλικράτης» που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 19/03/1961 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Πλατανόβρυσης σε όλες τις διοικητικές μεταβολές. Μέχρι το 1965 ο οικισμός ονομαζόταν Κυδωνίαι.
Ο παλιός οικισμός Λυσσαριά
Η Κοίμηση καταλαμβάνει την περιοχή όπου βρισκόταν μέχρι τον 19ο αιώνα ο παλιός οικισμός Λυσσαριά. Η Λυσσαριά, που ίσως αρχικά να ονομαζόταν «Λυσσαρέα», καταγράφηκε το 1700 στην βενετική απογραφή «Grimani» ως «Lisaria» και είχε 19 οικογένειες (77 κάτοικοι). Ως «Lisaria, το 1830, είχε πληθυσμό 9 οικογένειες, ενώ το 1835 αναφέρεται να κατοικείται από 5 οικογένειες (22 κάτοικοι). Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 20/04/1835, όταν και υπήχθη στον τότε Δήμο Φαρών, ενώ καταργήθηκε από οικισμός το 1845 (ΦΕΚ 32Α της 08/12/1845).
Στην περιφέρεια της Τοπικής Κοινότητας Πλατανόβρυσης απαντώνται τα τοπωνύμια «Λυσσαριά» και «Λυσσαρόβρυση».
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Οικογένεια Βισβίζη
Η οικογένεια Βισβίζη, με καταγωγή από την Αίνο της Ανατολικής Θράκης, διακρίθηκε στους ναυτικούς αγώνες κατά την επανάσταση του 1821. Η συμβολή των Αινιτών στις ναυτικές επιχειρήσεις του 1821 χαρακτηρίζεται πολύτιμη. Ήδη στα 1813 η ναυτική δύναμη της Αίνου ανερχόταν σε 4 μεγάλα καράβια και 60 σακολέβες. Το 1821 τα καράβια της πόλης έφταναν τα 300. Πολλά απ' αυτά ταξίδευαν μέχρι τη Συρία και την Αίγυπτο.
Χατζή Αντώνης Βισβίζης
Ο καπετάν Χατζή Αντώνης Βισβίζης, ήταν πλούσιος καραβοκύρης. Είχε στην κατοχή του το μπρίκι «Καλομοίρα», οπλισμένο με κανόνια και πλήρωμα 140 ναύτες.
Με την έναρξη της Επανάστασης του 1821 ζωηρές επαναστατικές ενέργειες παρατηρήθηκαν και στην Αίνο, στα τέλη Απριλίου - αρχές Μαΐου του 1821, όταν οι Αινίτες κατέλαβαν το κάστρο, αιχμαλώτισαν τις τουρκικές δυνάμεις, οι οποίες, επωφελούμενες από την απουσία των Αινίτικων καραβιών, κυριάρχησαν και πάλι. Όμως, στις 2 Μαΐου, Ψαριανή μοίρα με επικεφαλής τον Ανδρέα Γιαννίτση βομβάρδισε το οχυρό Ιμπριτζέ στον κόλπο του Σάρου, απώθησε τους Τούρκους και ανακατέλαβε το φρούριο. Μαζί με τα πλοία της Ψαριανής μοίρας συμμετείχε στις επιχειρήσεις και ο πλοίαρχος Χατζή Αντώνης Βισβίζης, ο οποίος διοικούσε το μπρίκι του «Καλομοίρα» μαζί με τη γυναίκα του, Δόμνα Βισβίζη. Η Αίνος φαίνεται ότι έμεινε για αρκετές μέρες στα χέρια των Ελλήνων, ειδικά των Ψαριανών, και αργότερα, μετά την ανακατάληψή της από τους Τούρκους, πολλοί κάτοικοι της έσπευσαν να καταφύγουν στην επαναστατημένη Ελλάδα.
Μετά από τα γεγονότα της Αίνου, ο Χατζή Αντώνης Βισβίζης επιβίβασε στο καράβι τη γυναίκα του Δόμνα και τα 5 παιδιά του και ενώθηκε με τον ελληνικό στόλο. Υποστήριξε με το καράβι του την επανάσταση του Εμμανουήλ Παππά στη Χαλκιδική. Αυτός τον είχε φέρει το Φεβρουάριο του 1821 από την Κωνσταντινούπολη στο Άγιον Όρος μαζί με πολλά εφόδια, ο ίδιος πάλι τον μετέφερε νεκρό στην Ύδρα. Πήρε μέρος στις ναυμαχίες του Άθω, της Λέσβου και της Σάμου. Το 1822 υποστήριξε με τα κανόνια του τις επιχειρήσεις των Δημητρίου Υψηλάντη, Οδυσσέα Ανδρούτσου και Νικηταρά στην Αγία Μαρίνα της Λαμίας για να σταματήσουν την κάθοδο του Δράμαλη νοτιότερα. Έτσι κατάφερε να σωθούν τα κυκλωμένα ελληνικά τμήματα από τους Τούρκους του Δράμαλη• ο Ανδρούτσος με τον Νικηταρά του απεύθυναν γράμματα ευγνωμοσύνης : ''«Διά του παρόντος φανερώνομεν και αποδεικνύομεν ότι ο Χ'Άντώνιος Βισβίζης, Αινίτης, ευρισκόμενος με το καράβι του εις νησίον Λιβάδα, όστις από Όλυμπον είχεν έλθει προς τον Άρειον Πάγον για υπόθεσιν του Γένους, και όντες ημείς πολιορκισμένοι εις Αγίαν Μαρίναν από τους εχθρούς με κανόνια επτά χτυπώντας μας με μπάλλα επτά γρανάτας και ζητώντας απ' αυτόν διά μέσου του Αρείου Πάγου δύο κανόνια... αμέσως εσηκώθη με μεγάλον πατριωτισμόν εις τα πανιά, και ήλθε με το καράβι του προς βοήθειάν μας και δίδωντάς μας τα δύο κανόνια... εκράτησεν τρεις ημέρας πόλεμον ακαταπαύσεως με κανόνια και ούτως ημπόρεσε ίνα εμβαρκαρισθή η κολώνα μας από τρεις χιλιάδες και να σωθή. Και τα προσδιορισθέντα Λιμνά και Τρικκεριώτικα από Άρειον Πάγον δι' αυτήν την περίστασιν, εστάθησαν τα μόνα δειλιόντα και αδιαφορήσαντα εις την αυτήν ανάγκην. Διό και του δίδεται το παρόν διά να έχη να παρρησιασθή ένα καιρόν εις το Γένος διά ταύτην του την δούλευσιν»'' ''Εκ του Μόλου Παλαιοχωρίου τη 15η Απριλίου 1822 Οδυσσεύς Αντρήτσου'' "Νικήτας Σταματελόπουλος "	Στο υπ΄ αριθμ. 17293/15.8.1922 έγγραφο του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Άνθιμου Γαζή, μεταξύ των άλλων αναφέρεται: "«…ο φιλογενέστατος Καπετάνιος Χατζή Αντώνιος Βισβίζης με το καράβι του από αρχάς Απριλίου του 1822, δεύτερον έτος της ελευθερίας, μέχρι τέλους Ιουλίου εδούλευεν εις τον Άρειον Πάγον και μετά πάσης προθυμίας και πίστεως, ως ουδείς άλλος, περιπλέων αδιαλείπτως το Βόρειον στενόν της Ευβοίας και καταπολεμών τον εχθρόν εις τε την Στυλίδα, Θερμοπύλας και Εύριπον και εις τα Βρυσάκια, ρίπτων ακαταπαύστως κανόνια με τα ίδια του εφόδια πολεμικά και φανείς ευδόκιμος εν πάσι, γίνεται δήλον…» . "	Ο Χατζή Αντώνιος Βισβίζης έχασε  τη ζωή του στο θαλάσσιο στενό ανάμεσα στην Εύβοια και τη Στερεά Ελλάδα την 21η Ιουλίου 1822, πάνω στο κατάστρωμα του πλοίου του “Καλομοίρα”. Τη διακυβέρνηση του πλοίου ανέλαβε αμέσως η σύζυγός του Δόμνα.
Η Δόμνα Βισβίζη σημείωσε στο ημερολόγιο του πλοίου:"«17 Ιουνίου 1822– Νηνεμία. Ημέρα Τρίτη, οκτώ ώρα νυκτός, έχασε την ζωήν του από βόλι ο Καπετάν Αντώνης Βισβίζης. Το κουμάντο του μπρικιού “Καλομοίρα” παίρνει η χήρα Δόμνα Βισβίζη» ." Ο  Χατζή Αντώνιος Βισβίζης ετάφη στη Λιθάδα της Εύβοιας πίσω από ιερό του ναού των Αγίων Αναργύρων.
Δόμνα Βισβίζη
Μετά το θάνατο του Χατζή Αντώνη Βισβίζη (21 Ιουλίου 1822), τη διοίκηση του καραβιού την παίρνει στα χέρια της η γυναίκα του Δόμνα. Ήταν κόρη γαιοκτήμονα της Θράκης γεννημένη το 1783 και παντρεμένη από το 1808. Μετέχοντας μαζί με το σύζυγο της σε όλες τις επιχειρήσεις του αγώνα είχε αποχτήσει την ανάλογη εμπειρία. Βοηθούμενη από τον υπαρχηγό του πλοίου τον καπετάν Σταυρή, κυβέρνησε το πλοίο και συνέχισε την πολιορκία του Ευρίπου.
Τέλος του 1823, σε μια αναφορά της προς το Υπουργείο Ναυτικών, η Δόμνα Βισβίζη γράφει: "«Κατά το 1822 έτος, εσυμφώνησεν ο μακαρίτης άνδρας μου μετά των αρεοπαγιτών και εφόρων της Εύβοιας δια να σταθή με το πλοίο του εις την πολιορκίαν της Εύβοιας, μέλλων να πληρώνεται παρά των αρεοπαγιτών. Μ΄ όλον δ΄ ότι ο ρηθείς άνδρας μου ετελεύτησε, μόλον τούτο, μηδόλως παραβάσα από μέρους μου τας άνωθι συμφωνίας, ένα ήμιση ολόκληρον χρόνον, μ΄ όλον τον πατριωτικόν ζήλον τας εκτέλεσα. Αγκαλά δε δις, τρις και πολλάκις να εζήτησα το να πληρωθώ εν καιρώ, ως η συμφωνία μας, με το σήμερον και αύριον όμως αναβαλλομένου του καιρού, και μηδ΄ οβολού μη δοθέντος μοι, στενοχωρηθείσα δ΄ από τους ναύτας, και φοβούμενη μήπως ήθελον αναχωρήση, ενώ άνευ τούτων, ήτο αδύνατον το να κρατηθή η πολιορκία, ελπίζουσα δε και ότι επομένως ήθελα πληρωθή, επλήρωσα εξ ιδίων τα μηνιαία των, εξοδεύσασα δε προς τούτοις εις αυτό το διάστημα, τόσον εις τας των ναυτών τροφάς, όσον και εις πολεμοφόδια, ποσότητα όχι ευκαταφρόνητον, καθώς καλώτατα γινώσκει το έξοχον υπουργείον, με πόσην ποσότητα χρημάτων δύναται να εξοικονομηθή εν πολεμικόν πλοίον, από εβδομήκοντα πέντε ναύτας κυβερνούμενον, με την πρόβλέψιν των τροφών, πολεμοφοδίων και μηνιαίων» ." Ο ιστορικός του αγώνα Ιωάννης Φιλήμων, γράφοντας για τη Μπουμπουλίνα βρίσκει την ευκαιρία να την συγκρίνει με τη Δόμνα λέγοντας: ''	«...Τοιαύτη ανεδείχθη και η Δόμνη, σύζυγος του Βασιλείου Χατζή Βιζβίζη, πλοιάρχου. Θανατωθέντος αυτού κατά την πολιορκίαν της Ευβοίας, ανέλαβεν η ιδία την διοίκησιν του πλοίου ως άλλος ανήρ, επί πολύν χρόνον, ίνα μη στερηθή η πολιορκία της από θαλάσσης βοηθείας .'' Τον Σεπτέμβριο του 1824 η“Καλομοίρα” περνά στα χέρια του κράτους, καθώς η Δόμνα Βισβίζη αναγκάζεται να την παραχωρήσει. Συγκεκριμένα στα τέλη του 1823 οι Υδραίοι της ζητούν το πλοίο της για τις ανάγκες του υδραίικου στόλου και αυτή παραχωρεί την «Καλομοίρα» για να χρησιμοποιηθεί σαν πυρπολικό «μ΄ όλα τ΄ αναγκαία εξοπλισμένον», ενώ τα άλλα πλοία που προσέφεραν για τον ίδιο σκοπό ήταν «γυμνά τε και πάντων υστερημένα πλοία». Με το πλοίο αυτό το 1824 ο Πιπίνος έκαψε την τουρκική φρεγάτα του Χαζνέ Γκεμνισί. Το 1824 την βρίσκει χωρίς το καράβι της, πάμπτωχη, με τα πέντε ορφανά της ''«…υστερούμενα και αυτού του επιούσιου…. Μη έχουσα ούτε οίκον, ούτε μίαν πατρίδα, ούτε τα λοιπά αναγκαία»'' στην αρχή για λίγο στην Ύδρα και τη Σύρο και στη συνέχεια στο Ναύπλιο. Εκεί αναγκάζεται, για να επιβιώσει, να ζητήσει βοήθεια από τη Διοίκηση με την ελπίδα ότι «δεν θέλει αφήσει εγκαταλελειμμένα και απροστάτευτα τα υπέρ της πατρίδος αποθανόντος πατρός τέκνα, και εξοδεύσασα και όλη του την περιουσία, αλλά θέλει χορηγήσει εις αυτά τα προς το ζην αναγκαία από την πικράν ορφανίαν των και σκληράν δυστυχίαν, δια να παρακινώνται και οι λοιποί ομογενείς εις τον Ιερόν τούτον αγώναν αλύπως, βλέποντες την Διοίκησιν προστάτην των ορφανών και χηρών». Αλλά η Διοίκηση κωφεύει.
«Πουλάκι πόθεν έρχεσαι, πουλάκι για αποκρίσου
μην είδες και μην άκουσες για την κυρά Δομνίτσα,
την όμορφη τη δυνατή, την αρχικαπετάνα,
πούχει καράβι ατίμητο και πρώτο μες στα πρώτα,
καράβι γοργοτάξιδο, καράβι τιμημένο
καράβι που πολέμησε στης Ίμπρος το μπουγάζι;
Και το πουλάκι στάθηκε και το πουλάκι λέει:
- Την είδα, την απάντησα, σιμά στο Αγιονόρος
''τρεις μέρες επολέμαγε με δυο χιλιάδες Μούρτους. ''
Καράβια εδώ, καράβια εκεί, καράβια παραπέρα
και τούτη σαν τον αητό ώρμαγε και κτυπούσε•
''δεξά, ζερβά κι ανάστροφα κι όπου βολούσε ακόμα. ''
κι οι θάλασσες κοκκίνησαν σαν φέσια των αγάδων » .