cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρομανικός αρχιτεκτονικός ρυθμός
Θόλοι
Οι θόλοι στη ρομανική αρχιτεκτονική δεν είναι τρούλοι (ορατοί από έξω), όπως στη βυζαντινή παράδοση, αλλά βρίσκονται γενικά μέσα σε πύργους στη διασταύρωση του κυρίως ναού (κεντρικού κλίτους) και του εγκάρσιου κλίτους ενός ναού, και οι πύργοι αυτοί κρύβουν τους θόλους εξωτερικά. Η δομή αυτή ονομάζεται tiburio στη λατινική και έχει συχνά μια τυφλή τοξοστοιχία κοντά στην οροφή. Οι ρομανικοί θόλοι είναι τυπικά οκταγωνικοί στην κάτοψη και χρησιμοποιούν γωνιακά «σφαιρικά τρίγωνα» για να «περάσουν» από μια τετράγωνη κοιλότητα σε μια κατάλληλη οκταγωνική βάση. Οι οκταγωνικοί θόλοι σε μοναστήρια εμφανίζονται «σε σχέση με βασιλικές σχεδόν σε όλη την Ευρώπη» μεταξύ 1050 και 1100. Η ακριβής μορφή διαφέρει από περιοχή σε περιοχή.
Κατόψεις
Πολλές ενοριακοί ναοί, ναοί αββαείων και καθεδρικοί ναοί είναι σε ρομανικό ρυθμό ή κτίστηκαν αρχικά σε ρομανικό ρυθμό και στη συνέχεια υπέστησαν αλλαγές. Οι απλούστεροι από αυτούς είναι αίθουσες χωρίς διαδρόμους με προεξέχουσα αψίδα στο άκρο του ιερού, ή μερικές φορές, ιδιαίτερα στην Αγγλία, προεξέχον ορθογώνιο τέμπλο με καμάρα που μπορεί να διακοσμηθεί με καλούπια. Οι πιο φιλόδοξες εκκλησίες έχουν διαδρόμους που χωρίζονται από το σηκό με στοές.
Οι εκκλησίες του αβαείου και των καθεδρικών ναών ακολουθούν γενικά το σχέδιο του Λατινικού Σταυρού. Στην Αγγλία, η προέκταση προς τα ανατολικά μπορεί να είναι μεγάλη, ενώ στην Ιταλία είναι συχνά μικρή ή ανύπαρκτη, καθώς ο ναός είναι κάτοψης Τ, μερικές φορές με αψίδες στα εγκάρσια άκρα καθώς και στα ανατολικά. Στη Γαλλία, η εκκλησία του St Front, Périgueux, φαίνεται να έχει διαμορφωθεί σύμφωνα με τη Βασιλική του Αγίου Μάρκου, στη Βενετία, ή τη βυζαντινή εκκλησία των Αγίων Αποστόλων και είναι ελληνικής κάτοψης σταυρού με πέντε τρούλους. Στην ίδια περιοχή, ο καθεδρικός ναός της Ανγκουλέμ είναι μια άκλιτη εκκλησία λατινικού σταυρού, πιο συνηθισμένη στη Γαλλία, αλλά είναι επίσης στεγασμένη με τρούλους. Στη Γερμανία, οι ρωμανικές εκκλησίες είναι συχνά χαρακτηριστικής μορφής, με αψίδες τόσο στο ανατολικό όσο και στο δυτικό άκρο, με την κύρια είσοδο να είναι κεντρική στη μία πλευρά. Πιθανολογείται ότι αυτή η μορφή ήρθε για να φιλοξενήσει ένα βαπτιστήριο στο δυτικό άκρο.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα παρακάτω σχέδια δεν δείχνουν τα κτίρια στην τρέχουσα κατάστασή τους.
Η εκκλησία Abbey του St. Gall, στην Ελβετία, δείχνει το σχέδιο που επρόκειτο να γίνει κοινό σε όλη τη γερμανική Ευρώπη. Είναι ένας λατινικός σταυρός με σχετικά μακρύ κλίτος και κοντά εγκάρσια και ανατολικό άκρο, το οποίο είναι αψιδωτό. Ο σηκός είναι κλίτος, αλλά το πρόναο και τα εγκάρσια όχι. Έχει ένα αψιδωτό δυτικό άκρο, το οποίο επρόκειτο να γίνει χαρακτηριστικό των Εκκλησιών της Γερμανίας, όπως ο Καθεδρικός Ναός Worms. Ο καθεδρικός ναός του Speyer, στη Γερμανία, έχει επίσης αδιάβατο διάδρομο και πρόθυρο. Έχει μια εμφανώς αρθρωτή εμφάνιση. Χαρακτηριστικό γερμανικό χαρακτηριστικό είναι η παρουσία πύργων που πλαισιώνουν το ιερό και το δυτικό άκρο. Δίνεται έντονη έμφαση στη δυτική είσοδο, που ονομάζεται Westwerk, η οποία φαίνεται σε πολλές άλλες εκκλησίες. Κάθε θόλος καλύπτει δύο στενούς κόλπους του ναού.
At Autun Cathedral, France, the pattern of the nave bays and aisles extends beyond the crossing and into the chancel, each aisle terminating in an apse. Each nave bay is separated at the vault by a transverse rib. Each transept projects to the width of two nave bays. The entrance has a narthex which screens the main portal. This type of entrance was to be elaborated in the Gothic period on the transepts at Chartres. Angoulême Cathedral, France, is one of several instances in which the Byzantine churches of Constantinople seem to have been influential in the design in which the main spaces are roofed by domes. This structure has necessitated the use of very thick walls, and massive piers from which the domes spring. There are radiating chapels around the apse, which is a typically French feature and was to evolve into the chevet.
Όπως συνέβαινε συνήθως στην Αγγλία, ο Καθεδρικός Ναός του Ely ήταν ένα μοναστήρι των Βενεδικτίνων, που εξυπηρετούσε τόσο μοναστική όσο και κοσμική λειτουργία. Για να διευκολυνθεί αυτό, το ιερό ή «πρεσβυτέριο» είναι μεγαλύτερο από ό,τι συνήθως βρίσκεται στην Ευρώπη, όπως και τα εγκάρσια κλίτη που περιείχαν παρεκκλήσια. Στην Αγγλία δόθηκε έμφαση στον προσανατολισμό των παρεκκλησιών προς τα ανατολικά. Οι πολύ μεγάλες προβλήτες στη διάβαση υποδηλώνουν ότι κάποτε υπήρχε πύργος. Το δυτικό άκρο με δύο στρογγυλούς πύργους που πλαισιώνουν έναν ψηλό κεντρικό πύργο ήταν μοναδικό στη Βρετανία. Ο καθεδρικός ναός Ely δεν ήταν ποτέ θολωτός και διατηρεί μια ξύλινη οροφή πάνω από τον σηκό.
Η βασιλική Saint-Sernin της Τουλούζης είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα προσκυνηματικής εκκλησίας. Είναι πολύ μεγάλο και η εσωτερική του κάτοψη επέτρεπε την άμεση κίνηση. Με διπλούς πλευρικούς διαδρόμους και με κλίτος κλίτος και περιπατητικό που περιέβαλλε την αψίδα, οι προσκυνητές μπορούσαν να κάνουν το κύκλωμα γύρω από την εκκλησία και μπορούσαν να σταματήσουν για διαλογισμό και προσευχή στα αψιδοειδή παρεκκλήσια του εγκάρσιου και στα ακτινοβόλο παρεκκλήσια της χορωδίας.
Ο καθεδρικός ναός της Μόντενα δείχνει ένα τυπικά ιταλικό ρωμανικό σχέδιο, που συχνά ονομάζεται αρχιτεκτονικά «βασιλική», λόγω της ομοιότητάς του σε κάτοψη με μια ρωμαϊκή βασιλική.
Διατομές
Σε τομή, ο τυπικός κλίτος ναός ή ο καθεδρικός ναός έχει σηκό με μονόκλιτο εκατέρωθεν. Ο σηκός και τα κλίτη χωρίζονται από μια στοά που φέρεται σε προβλήτες ή σε κολώνες. Η οροφή του κλίτους και οι εξωτερικοί τοίχοι βοηθούν στη στήριξη των άνω τοίχων και του θόλου του ναού, εάν υπάρχουν. Πάνω από την οροφή του διαδρόμου υπάρχει μια σειρά από παράθυρα γνωστά ως κληρωτός, τα οποία δίνουν φως στο σηκό. Κατά τη ρωμανική περίοδο υπήρξε μια εξέλιξη από αυτό το υψόμετρο δύο σταδίων σε ένα ύψωμα τριών σταδίων στο οποίο υπάρχει μια στοά, γνωστή ως τριφόριο, μεταξύ της στοάς και του κλήρου. Αυτό ποικίλλει από μια απλή τυφλή στοά που διακοσμεί τους τοίχους, σε ένα στενό τοξωτό πέρασμα, σε μια πλήρως ανεπτυγμένη δεύτερη ιστορία με μια σειρά από παράθυρα που φωτίζουν τη γκαλερί.
Οι ανατολικές πλευρές
Το ανατολικό άκρο μιας ρωμανικής εκκλησίας είναι σχεδόν πάντα ημικυκλικό, είτε με ένα ψηλό τέμπλο που περιβάλλεται από ένα περιπατητικό όπως στη Γαλλία, είτε με ένα τετράγωνο άκρο από το οποίο προεξέχει μια αψίδα όπως στη Γερμανία και την Ιταλία. Όπου υπάρχουν τετράγωνα άκρα στις αγγλικές εκκλησίες, πιθανότατα επηρεάζονται από αγγλοσαξονικές εκκλησίες. Οι καθεδρικοί ναοί Peterborough και Norwich έχουν διατηρήσει τις ανατολικές άκρες σε γαλλικό στιλ. Ωστόσο, στη Γαλλία, απλές εκκλησίες χωρίς αψίδες και χωρίς διακοσμητικά στοιχεία χτίστηκαν από τους Κιστερκιανούς που ίδρυσαν επίσης πολλά σπίτια στην Αγγλία, συχνά σε απομακρυσμένες περιοχές.
Πύργοι ναών
Οι πύργοι ήταν ένα σημαντικό χαρακτηριστικό των ρωμανικών εκκλησιών και ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς σώζονται ακόμη. Λαμβάνουν ποικίλες μορφές: τετράγωνο, κυκλικό και οκταγωνικό και τοποθετούνται διαφορετικά σε σχέση με το κτήριο της εκκλησίας σε διάφορες χώρες. Στη βόρεια Γαλλία, δύο μεγάλοι πύργοι, όπως αυτοί της Καέν, επρόκειτο να γίνουν αναπόσπαστο μέρος της πρόσοψης οποιουδήποτε μεγάλου αβαείου ή καθεδρικού ναού. Στην κεντρική και νότια Γαλλία αυτό είναι πιο μεταβλητό και οι μεγάλες εκκλησίες μπορεί να έχουν έναν πύργο ή έναν κεντρικό πύργο. Οι μεγάλες εκκλησίες της Ισπανίας και της Πορτογαλίας έχουν συνήθως δύο πύργους.
Πολλά αβαεία της Γαλλίας, όπως αυτό στο Cluny, είχαν πολλούς πύργους ποικίλων μορφών. Αυτό είναι επίσης σύνηθες στη Γερμανία, όπου οι αψίδες μερικές φορές πλαισιώθηκαν με κυκλικούς πύργους και η διάβαση ξεπερνιόταν από έναν οκταγωνικό πύργο όπως στον καθεδρικό ναό Worms. Μεγάλοι ζευγαρωμένοι πύργοι τετράγωνης κάτοψης θα μπορούσαν επίσης να εμφανιστούν στα εγκάρσια άκρα, όπως αυτοί στον καθεδρικό ναό Tournai στο Βέλγιο. Στη Γερμανία, όπου εμφανίζονται συχνά τέσσερις πύργοι, έχουν συχνά κώνους που μπορεί να είναι τεσσάρων ή οκτώ πλευρών, ή το χαρακτηριστικό σχήμα του πηδαλίου του Ρηνανού που φαίνεται στους καθεδρικούς ναούς του Limburg ή του Speyer.
Στην Αγγλία, για μεγάλα αβαεία και κτίρια καθεδρικών ναών, ευνοήθηκαν τρεις πύργοι, με τον κεντρικό πύργο να είναι ο ψηλότερος. Αυτό συχνά δεν επιτεύχθηκε, μέσω της αργής διαδικασίας των σταδίων κατασκευής, και σε πολλές περιπτώσεις τα ανώτερα μέρη του πύργου δεν ολοκληρώθηκαν παρά μόνο αιώνες αργότερα, όπως στο Durham και στο Lincoln. Μεγάλοι νορμανδικοί πύργοι υπάρχουν στους καθεδρικούς ναούς του Durham, του Exeter, του Southwell, του Norwich και του Tewkesbury Abbey. Τέτοιοι πύργοι ολοκληρώνονταν συχνά κατά την ύστερη μεσαιωνική περίοδο με ένα γοτθικό κωδωνοστάσιο ξύλινης κατασκευής καλυμμένο με μόλυβδο, χαλκό ή έρπητα ζωστήρα. Στην περίπτωση του καθεδρικού ναού του Νόργουιτς, ο τεράστιος, περίτεχνος πύργος διέλευσης του 12ου αιώνα έλαβε μια τοιχοποιία του 15ου αιώνα που υψωνόταν σε ύψος 320 ποδιών και παραμένει μέχρι σήμερα.
Στην Ιταλία, οι πύργοι είναι σχεδόν πάντα ελεύθεροι και η θέση συχνά υπαγορεύεται από τη μορφή της τοποθεσίας και όχι από την αισθητική. Αυτό συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις ιταλικές εκκλησίες, τόσο τις μεγάλες όσο και τις μικρές, εκτός από τη Σικελία όπου ένας αριθμός εκκλησιών ιδρύθηκαν από τους Νορμανδούς ηγεμόνες και είναι πιο γαλλικές στην εμφάνιση.
Κατά γενικό κανόνα, οι μεγάλοι ρωμανικοί πύργοι είναι τετράγωνοι με γωνιακά στηρίγματα χαμηλού προφίλ, που υψώνονται χωρίς να μειώνονται στα διάφορα στάδια. Οι πύργοι συνήθως επισημαίνονται σε σαφώς καθορισμένα στάδια με οριζόντιες διαδρομές. Καθώς οι πύργοι υψώνονται, ο αριθμός και το μέγεθος των ανοιγμάτων αυξάνονται, όπως φαίνεται στον δεξιό πύργο του εγκάρσιου διαδρόμου του καθεδρικού ναού Tournai όπου δύο στενές σχισμές στο τέταρτο επίπεδο από την κορυφή γίνονται ένα ενιαίο παράθυρο, μετά δύο παράθυρα και μετά τρία παράθυρα στο το ανώτατο επίπεδο. Αυτού του είδους η διάταξη είναι ιδιαίτερα αισθητή στους πύργους των ιταλικών εκκλησιών, οι οποίοι είναι συνήθως χτισμένοι από τούβλα και μπορεί να μην έχουν άλλο στολίδι. Δύο ωραία παραδείγματα συμβαίνουν στη Lucca, στην εκκλησία του San Frediano και στο Duomo. Βλέπεται επίσης στην Ισπανία.
Στην Ιταλία υπάρχει ένας αριθμός μεγάλων ανεξάρτητων πύργων που είναι κυκλικοί, ο πιο διάσημος από αυτούς είναι ο Πύργος της Πίζας. Σε άλλες χώρες όπου εμφανίζονται κυκλικοί πύργοι, όπως η Γερμανία, είναι συνήθως ζευγαρωμένοι και συχνά πλαισιώνουν μια αψίδα. Οι κυκλικοί πύργοι είναι ασυνήθιστοι στην Αγγλία, αλλά εμφανίζονται σε όλη την Πρώιμη Μεσαιωνική περίοδο στην Ιρλανδία.
Οι πολυγωνικοί πύργοι χρησιμοποιούνταν συχνά σε διασταυρώσεις και εμφανίζονται στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ισπανία, όπως αυτός του Παλαιού Καθεδρικού Ναού της Σαλαμάνκα, ο οποίος καλύπτεται από έναν τρούλο που στηρίζεται σε ραβδωτό θόλο.
Οι μικρότερες εκκλησίες είχαν μερικές φορές αετώματα καμπαναριών αντί για πύργους, χαρακτηριστικό που, σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, είναι χαρακτηριστικό της απλότητας πολλής αρχιτεκτονικής σε ρομανικό στυλ.
Πύλες
Οι ρωμανικές εκκλησίες έχουν γενικά μια ενιαία πύλη κεντρικά τοποθετημένη στο δυτικό μέτωπο, το επίκεντρο της διακόσμησης για την πρόσοψη του κτιρίου. Ορισμένες εκκλησίες όπως το Saint-Étienne, η Caen, (11ος αιώνας) και ο Καθεδρικός Ναός της Πίζας (τέλη 12ου αιώνα) είχαν τρεις δυτικές πύλες, με τον τρόπο των παλαιοχριστιανικών βασιλικών. Πολλές εκκλησίες, μεγάλες και μικρές, είχαν πλευρικές εισόδους που χρησιμοποιούνταν συνήθως από τους πιστούς.
Οι ρομανικές πόρτες έχουν μια μορφή χαρακτήρα, με τις θυρίδες να έχουν μια σειρά επιπέδων που υποχωρούν, σε καθένα από τα οποία είναι τοποθετημένος ένας κυκλικός άξονας, ο οποίος υπερκαλύπτεται από έναν συνεχή άβακα. Το ημικυκλικό τόξο που αναδύεται από τον άβακα έχει τα ίδια επίπεδα σειράς και κυκλικά καλούπια με τα δοκάρια. Υπάρχουν τυπικά τέσσερα επίπεδα που περιέχουν τρεις άξονες, αλλά μπορεί να υπάρχουν έως και δώδεκα άξονες, που συμβολίζουν τους αποστόλους.
Εσωτερικά
Η δομή των μεγάλων εκκλησιών διέφερε σε περιφερειακό επίπεδο και αναπτύχθηκε ανά τους αιώνες. Η χρήση αποβάθρων ορθογώνιας κάτοψης για τη στήριξη στοών ήταν κοινή, όπως στον καθεδρικό ναό του Mainz και την St Gertrude Nivelle, και παρέμεινε συνηθισμένη σε μικρότερες εκκλησίες σε όλη την Ευρώπη, με τις στοές να παίρνουν συχνά τη μορφή ανοιγμάτων στην επιφάνεια ενός τοίχου. Στην Ιταλία, όπου υπήρχε μια ισχυρή παράδοση στη χρήση μαρμάρινων στηλών, πλήρεις με κιονόκρανο, βάση και άβακα, αυτό παρέμεινε διαδεδομένο, συχνά επαναχρησιμοποιώντας υπάρχουσες αρχαίες στήλες, όπως στο San Miniato al Monte. Ορισμένες εκκλησίες του 11ου αιώνα έχουν ναούς που διακρίνονται από τεράστιες κυκλικές στήλες χωρίς κληρονομιά ή μια πολύ μικρή, όπως στο St Philibert, Tournus. Στην Αγγλία, εύσωμοι κίονες μεγάλης διαμέτρου στήριζαν διακοσμημένες καμάρες, γκαλερί και ιεροθήκη, όπως στο σηκό του αβαείου Malmesbury (βλ. «Πρόβλες και στήλες», παραπάνω). Στις αρχές του 12ου αιώνα είχαν εξελιχθεί σύνθετοι προβλήτες, στους οποίους οι προσαρτημένοι άξονες έσερναν προς τα πάνω σε ένα ραβδωτό θησαυροφυλάκιο ή συνεχίζονταν στα καλούπια της στοάς, όπως στο Αβαείο Vézelay, το Saint-Étienne, την Caen και τον καθεδρικό ναό Peterborough.
Η φύση της εσωτερικής στέγης διέφερε πολύ, από ανοιχτές ξύλινες στέγες και ξύλινες οροφές διαφορετικών τύπων, που παρέμεναν κοινές σε μικρότερες εκκλησίες, έως απλούς θόλους και θόλους στη βουβωνική χώρα και όλο και περισσότερο στη χρήση ραβδωτών θόλων στα τέλη του 11ου και 12ου αιώνα., που επρόκειτο να γίνουν κοινό χαρακτηριστικό των μεγαλύτερων εκκλησιών και καθεδρικών ναών της μονής. Ορισμένες ρωμανικές εκκλησίες στεγάζονται με μια σειρά από θόλους. Στο αβαείο Fontevrault ο ναός καλύπτεται από τέσσερις τρούλους, ενώ στην εκκλησία του Saint Front, Périgueux, ο ναός είναι ελληνικής σταυροειδής κάτοψης, με κεντρικό τρούλο που περιβάλλεται από τέσσερις μικρότερους τρούλους πάνω από τον σηκό, το τέμπλο και τα εγκάρσια κλίτη.
Το αψιδωτό ανατολικό άκρο ήταν συχνά επίκεντρο της διακόσμησης, με αρχιτεκτονικές μορφές, όπως τοξοστοιχίες και εικονογραφικά χαρακτηριστικά, όπως σκαλιστές μορφές, τοιχογραφίες και ενίοτε ψηφιδωτά. Το βιτρό άρχισε να χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο από τον 11ο αιώνα. Σε πολλές εκκλησίες το ανατολικό άκρο έχει ξαναχτιστεί σε μεταγενέστερο ρυθμό. Από τους νορμανδικούς καθεδρικούς ναούς της Αγγλίας, κανένα ανατολικό άκρο δεν παραμένει αμετάβλητο. Στη Γαλλία, οι ανατολικοί τερματικοί σταθμοί των σημαντικών αβαείων του Caen, του Vézelay και, κυρίως, της Βασιλικής του St Denis ανακατασκευάστηκαν πλήρως σε γοτθικό ρυθμό. Στη Γερμανία, μεγάλες ανακατασκευές του 19ου αιώνα προσπάθησαν να επαναφέρουν πολλά ρωμανικά κτίρια στην αρχική τους μορφή. Παραδείγματα απλών ρωμανικών αψίδων μπορούν να φανούν στις εικόνες της Αγίας Γερτρούδης, Nivelles. St Philibert, Tournus και San Miniato al Monte.
Περαιτέρω δομές
Μεταξύ των κατασκευών που σχετίζονται με τα εκκλησιαστικά κτίρια είναι κρύπτες, προστώες, σπίτια, μοναστήρια και βαπτιστήρια.
Οι κρύπτες υπάρχουν συχνά ως υποκείμενη δομή σε μια ουσιαστική εκκλησία και είναι γενικά ένας εντελώς διακριτός χώρος, αλλά περιστασιακά, όπως σε ορισμένες ιταλικές εκκλησίες, μπορεί να είναι ένας βυθισμένος χώρος κάτω από ένα υπερυψωμένο τέμπλο και να ανοίγει, μέσω σκαλοπατιών, στο σώμα του κύριος ναός. Οι ρωμανικές κρύπτες έχουν επιβιώσει σε πολλές περιπτώσεις, όπως ο καθεδρικός ναός του Καντέρμπουρυ, όταν η ίδια η εκκλησία έχει ξαναχτιστεί. Η συνήθης κατασκευή μιας ρωμανικής κρύπτης είναι με πολλές κοντές εύσωμες στήλες που φέρουν θόλους στη βουβωνική χώρα, όπως στον καθεδρικό ναό του Worcester.
Οι βεράντες εμφανίζονται μερικές φορές ως μέρος του αρχικού σχεδιασμού μιας πρόσοψης. Αυτό συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό στην Ιταλία, όπου συνήθως έχουν βάθος μόνο ενός κόλπου και στηρίζονται σε δύο κολώνες, που συχνά στηρίζονται σε λιοντάρια, όπως στο St Zeno, στη Βερόνα. Βλέπε παραπάνω. Αλλού, πρόσθια διαφόρων χρονολογήσεων έχουν προστεθεί στην πρόσοψη ή στην πλαϊνή είσοδο των υφιστάμενων εκκλησιών και μπορεί να είναι μια αρκετά ουσιαστική κατασκευή, με αρκετούς όρμους θόλους να στηρίζονται σε ανοιχτή ή μερικώς ανοιχτή στοά και να σχηματίζουν ένα είδος νάρθηκα όπως στην Εκκλησία. της Αγίας Μαρίας, Λάαχ. Δείτε παραπάνω Στην Ισπανία, οι ρωμανικές εκκλησίες έχουν συχνά μεγάλες πλευρικές βεράντες, όπως λότζες.
Οι κατοικίες συχνά βρίσκονται δίπλα σε μοναστικές ή καθεδρικές εκκλησίες. Ελάχιστα έχουν διασωθεί άθικτα από τη ρωμανική περίοδο. Τα σπίτια των πρώιμων κεφαλαίων είχαν ορθογώνιο σχήμα, με τα μεγαλύτερα να έχουν μερικές φορές θόλους στη βουβωνική χώρα ή με ραβδώσεις που στηρίζονται σε κίονες. Οι μεταγενέστερες ρωμανικές κατοικίες είχαν μερικές φορές αψιδωτό ανατολικό άκρο. Το αρχαίο σπίτι στον καθεδρικό ναό του Durham είναι ένας ευρύς χώρος με ραβδωτό θόλο, που ανακαινίστηκε όπως αρχικά κατασκευάστηκε το 1130. Το κυκλικό σπίτι του κεφαλαίου στον καθεδρικό ναό του Worcester, που χτίστηκε από τον επίσκοπο Wulfstan (1062–95), ήταν το πρώτο κυκλικό αρχοντικό στην Ευρώπη και το μιμήθηκαν πολύ στην Αγγλία.
Τα μοναστήρια είναι γενικά μέρος οποιουδήποτε μοναστηριακού συγκροτήματος και εμφανίζονται επίσης σε καθεδρικούς ναούς και συλλογικές εκκλησίες. Ήταν απαραίτητα για τον κοινό τρόπο ζωής, ένα μέρος για εργασία κατά τη διάρκεια της ημέρας και χαλάρωση σε κακές καιρικές συνθήκες. Συνήθως εφάπτονται στο κτίριο της εκκλησίας και περικλείονται με τοίχους χωρίς παράθυρα εξωτερικά και ανοιχτή στοά εσωτερικά, που βλέπουν σε μια αυλή ή «γύρωμα μοναστηριού». Μπορεί να είναι θολωτές ή να έχουν ξύλινες στέγες. Οι στοές είναι συχνά πλούσια διακοσμημένες και φιλοξενούν μερικά από τα πιο φανταστικά σκαλιστά κιονόκρανα της ρωμανικής περιόδου, με αυτά του Άγιου Δομίνικο ντε Σιλός στην Ισπανία και το Αβαείο του St Pierre Moissac, να αποτελούν παραδείγματα. Πολλά ρωμανικά μοναστήρια έχουν επιβιώσει στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και τη Γερμανία, μαζί με μερικά από τα σχετικά κτίριά τους.
Διακοσμήσεις
Το Arcading είναι το μοναδικό πιο σημαντικό διακοσμητικό χαρακτηριστικό της ρωμανικής αρχιτεκτονικής. Εμφανίζεται σε διάφορες μορφές, από το Lombard band, το οποίο είναι μια σειρά μικρών τόξων που φαίνεται να υποστηρίζουν μια γραμμή οροφής ή πορεία, έως ρηχά τυφλά τοξοστοιχία που είναι συχνά χαρακτηριστικό της αγγλικής αρχιτεκτονικής και παρατηρούνται σε μεγάλη ποικιλία στον καθεδρικό ναό Ely, στην ανοιχτή γκαλερί νάνων, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στον καθεδρικό ναό του Speyer και υιοθετήθηκε ευρέως στην Ιταλία, όπως φαίνεται τόσο στον καθεδρικό ναό της Πίζας όσο και στον περίφημο Πύργο της. Οι στοές θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν με εξαιρετικό αποτέλεσμα, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά, όπως αποδεικνύεται από την εκκλησία της Santa Maria della Pieve, στο Arezzo.
Ρομανικά κάστρα, σπίτια και άλλα κτίρια
Η ρωμανική περίοδος ήταν μια εποχή μεγάλης ανάπτυξης στο σχεδιασμό και την κατασκευή αμυντικής αρχιτεκτονικής. Μετά τις εκκλησίες και τα μοναστηριακά κτίρια με τα οποία συνδέονται συχνά, τα κάστρα είναι το πολυπληθέστερο είδος κτιρίου της περιόδου. Ενώ τα περισσότερα είναι ερείπια λόγω της δράσης του πολέμου και της πολιτικής, άλλα, όπως ο Λευκός Πύργος του Γουίλιαμ του Κατακτητή στον Πύργο του Λονδίνου, έχουν παραμείνει σχεδόν άθικτος.
Ο νεορομανικός ρυθμός
Κατά τον 19ο αιώνα, όταν η γοτθική αρχιτεκτονική της αναγέννησης ήταν της μόδας, τα κτίρια σχεδιάζονταν περιστασιακά σε ρομανικό στυλ. Υπάρχουν πολλές εκκλησίες της ρωμανικής αναγέννησης, που χρονολογούνται ήδη από τη δεκαετία του 1830 και συνεχίζονται στον 20ο αιώνα, όπου εκτιμήθηκε η τεράστια και «βάναυση» ποιότητα του ρωμανικού στυλ και σχεδιάστηκε σε τούβλα.
Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, σχεδιασμένο από τον Alfred Waterhouse, το 1879, από την άλλη πλευρά, είναι ένα ρωμανικό κτήριο αναβίωσης που αξιοποιεί πλήρως τις διακοσμητικές δυνατότητες της ρομανικής τοξοπλαστικής και της αρχιτεκτονικής γλυπτικής. Η ρομανική εμφάνιση έχει επιτευχθεί ενώ προσαρμόζεται ελεύθερα ένα συνολικό στυλ για να ταιριάζει στη λειτουργία του κτιρίου. Οι κολώνες του φουαγιέ, για παράδειγμα, δίνουν μια εντύπωση εγχάρακτου γεωμετρικού σχεδιασμού παρόμοια με εκείνα του καθεδρικού ναού του Durham. Ωστόσο, οι πηγές των εγχάρακτων σχεδίων είναι οι κορμοί των φοινίκων, των κυκλάδων και των τροπικών δέντρων φτέρες. Τα ζωικά μοτίβα, από τα οποία είναι πολλά, περιλαμβάνουν σπάνια και εξωτικά είδη.
Ο τύπος των σύγχρονων κτιρίων για τα οποία προσαρμόστηκε συχνότερα το ρομανικό στυλ ήταν η αποθήκη, όπου η έλλειψη μεγάλων παραθύρων και η εμφάνιση μεγάλης αντοχής και σταθερότητας ήταν επιθυμητά χαρακτηριστικά. Αυτά τα κτίρια, γενικά από τούβλα, έχουν συχνά πεπλατυσμένες αντηρίδες που υψώνονται σε φαρδιές καμάρες στα ανώτερα επίπεδα, σύμφωνα με τον τρόπο ορισμένων ιταλικών ρομανικών προσόψεων. Αυτό το στυλ προσαρμόστηκε για να ταιριάζει σε εμπορικά κτίρια ανοίγοντας τους χώρους μεταξύ των τόξων σε μεγάλα παράθυρα, οι τοίχοι από τούβλα έγιναν κέλυφος σε ένα κτίριο που ήταν ουσιαστικά μοντέρνας κατασκευής από χαλύβδινο σκελετό, ο αρχιτέκτονας Henry Hobson Richardson έδωσε το όνομά του στο στυλ, Ριτσαρσονιανό ρωμανικό. Καλά παραδείγματα του στυλ είναι το Marshall Field's Wholesale Store, Σικάγο, του HH Richardson, 1885, και το Chadwick Lead Works στη Βοστώνη, Ηνωμένες Πολιτείες, του William Preston, 1887. Το στυλ προσφέρθηκε επίσης για την κατασκευή υφασμάτων, χαλυβουργείων και ηλεκτροπαραγωγικών σταθμών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρομανικ Ρομανικ
Κόλουρο κυβοκτάεδρο
Στη στερεομετρία, το κόλουρο κυβοκτάεδρο (ή μεγάλο ρομβοκυβοκτάεδρο) είναι ένα κυρτό ημικανονικό πολύεδρο, που ανήκει στα στερεά του Αρχιμήδη. Διαθέτει 26 έδρες: 12 τετράγωνα, 8 κανονικά εξάγωνα και 6 κανονικά οκτάγωνα. Έχει 48 κορυφές και 72 ακμές.
Οι 12 τετραγωνικές έδρες του πολυέδρου είναι συνεπίπεδες με τις 12 έδρες του ρομβικού δωδεκαέδρου, το οποίο είναι δυϊκό του κυβοκτάεδρου, εξού και το δεύτερο όνομά του, μεγάλο ρομβοκυβοκτάεδρο (συγκρίνατε με το μικρό ρομβοκυβοκτάεδρο).
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά κόλουρου κυβοκτάεδρου
Αν θεωρήσουμε \alpha \,\! το μήκος της ακμής του στερεού, τότε ισχύουν τα εξής:
Κατασκευαστικά, το κόλουρο κυβοκτάεδρο μπορεί να προέλθει από τον κύβο, εάν αποκοπούν όλες οι κορυφές του και όλες οι ακμές του. Με τον ίδιο τρόπο μπορεί να προέλθει και από το δυϊκό πολύεδρο του κύβου, το οκτάεδρο.
Το όνομα κόλουρο κυβοκτάεδρο, το οποίο δόθηκε από τον Κέπλερ, είναι κάπως παραπλανητικό, επειδή αν αποκοπούν οι κορυφές του κυβοκτάεδρου, τότε στη θέση τους σχηματίζονται ορθογώνια παραλληλόγραμμα και όχι τετράγωνα. Ωστόσο, το αποτέλεσμα είναι τοπολογικά ισοδύναμο με το κόλουρο κυβοκτάεδρο.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Ομοιόμορφα πολύεδρα Κατηγορία:Στερεά του Αρχιμήδη
Ανταρκτική Χερσόνησος
thumb|right|300px|Χάρτης της Ανταρκτικής Χερσονήσου thumb|right|300px|Η Ανταρκτική Χερσόνησος στην Ανταρκτική Η Ανταρκτική Χερσόνησος είναι το βορειότερο τμήμα της ηπειρωτικής Ανταρκτικής, και βρίσκεται στο κέντρο του νοτίου ημισφαιρίου. Είναι η μεγαλύτερη και πιο σημαντική χερσόνησος της Ανταρκτικής καθώς εκτείνεται 1300 χιλιόμετρα από μια νοητή γραμμή μεταξύ του Ακρωτηρίου Άνταμς (Θάλασσα του Ουέντελ) και ενός σημείου στην ήπειρο, νότια των Νήσων Έκλαντ (Eklund Islands). Κάτω από το στρώμα πάγου που την καλύπτει, η Ανταρκτική χερσόνησος αποτελείται από μια σειρά νησιών, τα οποία χωρίζονται από βαθιά κανάλια των οποίων οι πυθμένες βρίσκονται σε βάθη, σημαντικά κάτω, από το σημερινό επίπεδο της θάλασσας. Η Γη του Πυρός, το νοτιότερο άκρο της Νότιας Αμερικής, βρίσκεται περίπου 1.000 χιλιόμετρα μακριά από την Ανταρκτική χερσόνησο και χωρίζεται από αυτήν με τον πορθμό του Ντρέικ.
Διάσπαρτα, στην Ανταρκτική χερσόνησο, βρίσκονται σήμερα πολλοί ερευνητικοί σταθμοί από διάφορα έθνη, τα οποία διεκδικούν την περιοχή. Η χερσόνησος αποτελεί μέρος διεκδικούμενων περιοχών από την Αργεντινή, τη Χιλή και το Ηνωμένο Βασίλειο. Καμία όμως από αυτές τις διεκδικήσεις δεν έχει διεθνή αναγνώριση και, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ανταρκτικής, οι αντίστοιχες χώρες δεν θα πρέπει να προσπαθήσουν να επιβάλουν τις αξιώσεις τους. Η Αργεντινή έχει τις περισσότερες βάσεις και προσωπικό στη χερσόνησο.
Ιστορία
Η πρώτη παρατήρηση της Ανταρκτικής χερσονήσου από τους Ευρωπαίους αμφισβητείται αλλά προφανώς συνέβη το 1820. Η πιο πιθανή πρώτη παρατήρηση της Ανταρκτικής χερσονήσου, αλλά και ολόκληρης της ηπειρωτικής Ανταρκτικής, ήταν κατά πάσα πιθανότητα στις 27 Ιανουαρίου του 1820 από την αποστολή του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Ναυτικού με επικεφαλής τον Φάμπιαν Γκότλιμπ φον Μπέλινγκσχαουζεν. Αλλά η αποστολή δεν την αναγνώρισε ως κομμάτι της ηπειρωτικής χώρας, αλλά νόμιζαν ότι ήταν μία περιοχή πάγου με μικρά υψώματα. Τρεις ημέρες αργότερα, στις 30 Ιανουαρίου του 1820, ο Έντουαρντ Μπράνσφιλντ και ο Ουίλιαμ Σμιθ, με μια βρετανική αποστολή, ήταν οι πρώτοι που χαρτογράφησαν μέρος της Ανταρκτικής χερσονήσου. Αυτή η περιοχή αργότερα ονομάστηκε «χερσονήσος Τρίνιτι» και είναι το βορειοανατολικό άκρο της χερσονήσου. Η επόμενη παρατήρηση ήταν το 1832 από τον Τζον Μπίσκο (John Biscoe), έναν Βρετανό εξερευνητή, ο οποίος ονόμασε το βόρειο τμήμα της Ανταρκτικής χερσονήσου, Γη Γκράχαμ.
Επίσης αμφισβητείται και ποιος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που πήγε στην Ανταρκτική. Ένας κυνηγός φώκιας του 19ου αιώνα, ο John Davis, είναι σχεδόν βέβαιο ότι ήταν ο πρώτος. Αλλά, οι κυνηγοί, ήταν μυστικοπαθείς σχετικά με τις κινήσεις τους και τα ημερολόγια τους ήταν σκόπιμα παραποιημένα, για να προστατεύουν νέους τόπους κυνηγιού από τον ανταγωνισμό. Μεταξύ του 1901 και του 1904, η σουηδική Ανταρκτική Εκστρατεία, με επικεφαλής τον Otto Nordenskiöld, μία από τις πρώτες αποστολές, εξερεύνησε κάποιες περιοχές της Ανταρκτικής. Έφτασαν στην Ανταρκτική χερσόνησο, τον Φεβρουάριο του 1902, με το πλοίο Αντάρκτικα, το οποίο αργότερα βυθίστηκε κοντά στη χερσόνησο. Όλο το πλήρωμα διασώθηκε. Ενώ αργότερα το πλήρωμα διασώθηκε από έναν Αργεντίνικο πλοίο. Η Βρετανική Αποστολή Γη Γκράχαμ μεταξύ του 1934 και του 1937 πραγματοποίησε εναέριες έρευνες και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Γη Γκράχαμ δεν ήταν ένα αρχιπέλαγος, αλλά ήταν μια χερσόνησος.
Το 1964 επήλθε συμφωνία σχετικά με την ονομασία της Ανταρκτικής χερσονήσου από τις ΗΠΑ-ACAN και το Ηνωμένο Βασίλειο-APC, σχετικά με μια μακρόχρονη διαφορά όσον αφορά τη χρήση του ονόματος των Ηνωμένων Πολιτειών «Γη Πάλμερ» και του βρετανικού ονόματος «Γη Γκράχαμ». Αυτή η διαφωνία επιλύθηκε ονομάζοντας Γη Γκράχαμ το βόρειο τμήμα της Ανταρκτικής χερσονήσου, βόρεια της γραμμής μεταξύ του Ακρωτηρίου Τζέρεμι και του Ακρωτηρίου Agassiz, και Γη Πάλμερ το τμήμα νότια της γραμμής αυτής. Η Γη Πάλμερ πήρε το όνομά της από τον αμερικανό κυνηγό φώκιας Ναθάνιελ Πάλμερ. Στη Χιλή, η χερσόνησος επίσημα ονομάζεται Γη Ο' Χίγκινς, από τον Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς, χιλιανό πατριώτη και οραματιστή της Ανταρκτικής.
Ο πρώτος ερευνητικός σταθμός στην Ανταρκτική κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από μια βρετανική στρατιωτική επιχείρηση, την Επιχείρηση Τάμπαριν. Το 1950 υπήρξε μια σημαντική αύξηση στον αριθμό των ερευνητικών σταθμών, καθώς το Ηνωμένο Βασίλειο, η Χιλή και η Αργεντινή διεκδικούσαν την ίδια περιοχή. Μετεωρολογία και γεωλογία ήταν τα κύρια θέματα των ερευνών.
Ο τουρισμός στην Ανταρκτική χερσόνησο ξεκίνησε το 1950. Οι περισσότεροι τουρίστες, που την επισκέπτονται με πλοίο, αναχωρούν κυρίως από την πόλη Ουσουάια της Αργεντινής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ανταρκτικής
Μαξ Φάκτορ
Ο Μαξιμίλιαν Φακτορόβιτς (πολωνικά: Maksymilian Faktorowicz) (15 Σεπτεμβρίου 1877 - 30 Αυγούστου 1938),  επίσης γνωστός ως Μαξ Φάκτορ (αγγλικά: Max Factor), ήταν Πολωνός επιχειρηματίας, αισθητικός και εφευρέτης. Ως ιδρυτής του γίγαντα καλλυντικών Max Factor & Company, ανέπτυξε σε μεγάλο βαθμό τη σύγχρονη βιομηχανία καλλυντικών στις Ηνωμένες Πολιτείες και διέδωσε τον όρο «μακιγιάζ» σε μορφή ουσιαστικού βάσει του ρήματος.
Είναι επίσης γνωστός για το makeover που έκανε σε αστέρες και που τους έδωσε την εμφάνιση σήμα κατατεθέν τους. Τα πιο εμβληματικά του έργα περιλαμβάνουν τα πλατινένια μαλλιά της Τζιν Χάρλοου, το κούρεμα της Κλάρα Μπόου, τις ψεύτικες βλεφαρίδες και τις κόκκινες μπούκλες της Λουσίλ Μπολ και το «Τόξο του Κυνηγού» της Τζόαν Κρόφορντ ή υπερτονισμένα χείλη.
Πρώιμη ζωή
Ο Φάκτορ, πολωνικοεβραϊκής καταγωγής, γεννήθηκε στη Ζντούνσκα Βόλα, με πατέρα τον Άμπραχαμ Φακτορόβιτς (1850/52 - πριν από το 1938) και μητέρα τη Τσετσίλια Βροτσουάφσκα. Ο πατέρας του, ένας εργαζόμενος παντοπώλης, ραβίνος ή εργάτης κλωστοϋφαντουργίας (ανάλογα με την πηγή), δεν μπορούσε να παρέχει επίσημη εκπαίδευση για τα τέσσερα παιδιά του.
Στην ηλικία των οκτώ ετών, ο Φάκτορ εργαζόταν ως βοηθός οδοντιάτρου και φαρμακοποιού. Στην ηλικία των εννέα, μαθήτευσε σε έναν κατασκευαστή περουκών και αισθητικό στο Λοτζ, στην κεντρική Πολωνία. Αυτή η εμπειρία του επέτρεψε να κερδίσει θέση στο Anton's του Βερολίνου, έναν κορυφαίο κομμωτή και δημιουργό καλλυντικών. Στην ηλικία των δεκατεσσάρων, δούλευε στην Korpo, κατασκευάστρια περουκών στη Μόσχα και ως αισθητικός στη Μεγάλη Ρωσική Όπερα. Πέρασε τα χρόνια από την ηλικία των δεκαοκτώ έως τα είκοσι δύο υπηρετώντας την υποχρεωτική στρατιωτική του θητεία στον ρωσικό αυτοκρατορικό στρατό, όπου υπηρέτησε στο Σώμα Νοσοκομείου.
Με την απαλλαγή του, άνοιξε το δικό του κατάστημα στην πόλη Ριαζάν, πουλώντας χειροποίητα ρουζ, κρέμες, αρώματα και περούκες. Έγινε γνωστός όταν ένας περιοδεύων θεατρικός θίασος χρησιμοποιούσε καλλυντικά του Φάκτορ για να παίξει για τη ρωσική αριστοκρατία. Η ρωσική αριστοκρατία όρισε τον Φάκτορ τον επίσημο εμπειρογνώμονα καλλυντικών για τη βασιλική οικογένεια και τη Ρωσική Αυτοκρατορική Μεγάλη Όπερα, μια τιμή που τον οδήγησε να παρακολουθείται στενά. Παντρεύτηκε την Έσθερ Ρόζα (την οποία ονόμαζε Λίζι) και από τις αρχές του 1904 είχαν κάνει τρία παιδιά, τη Φρέντα, τη Τσετσίλια και τον Ντέιβις. Μέχρι το 1904, ανησυχώντας για την αυξανόμενη αντι-εβραϊκή δίωξη που αναπτυσσόταν στη Ρωσική Αυτοκρατορία, αυτός και η σύζυγός του αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον αδερφό του, Νέιθαν και τον θείο του, Φίσελ, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ανησυχώντας ότι δεν θα απαλλαγεί από τη αυτοκρατορική στρατιωτική του θητεία, κανόνισε με τη βοήθεια ενός φίλου του να κάνει μια θεραπεία ανάπαυσης στο Κάρλοβι Βάρι - σύμφωνα με μια εκδοχή της διαφυγής του από τη στρατιωτική θητεία. Μετά τη συνάντησή του με την οικογένειά του ταξίδεψαν στις θέσεις καταστρώματος του SS Moltke III και υποβλήθηκαν σε επεξεργασία στη Νήσο Έλις στις 25 του Φεβρουαρίου 1904. Είχε 400 $ στην κατοχή του. Εγκαταστάθηκαν στο Σαιντ Λούις του Μιζούρι.
Ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες
Πούλησε τα ρουζ και τις κρέμες του στην Παγκόσμια Έκθεση της Λουιζιάνα του 1904, λειτουργώντας με το νέο ανασυλλαβισμένο Max Factor. Ο συνεργάτης του στην επιχείρηση έκλεψε όλο το απόθεμά του και τα κέρδη του. Με τη βοήθεια του αδελφού και του θείου του, ο Φάκτορ ανέκτησε και άνοιξε ένα κουρείο. Τον Αύγουστο του 1904, ο Φάκτορ και η σύζυγός του απέκτησαν το τέταρτο παιδί τους, τον Φράνσις «Φρανκ» Φάκτορr. Ωστόσο, στις 17 Μαρτίου 1906, η σύζυγός του κατέρρευσε και πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία. Ανήσυχος να παρέχει μητέρα στα τέσσερα παιδιά του, παντρεύτηκε τη Χιούμα «Έλεν» Σραντκόφκσα στις 15 Αυγούστου 1906. Παρά τη γέννηση του Λούις στις 29 Αυγούστου 1907, ο γάμος ήταν βραχύβιος και τελείωσε σε μια παρατεταμένη δικαστική μάχη, ως αποτέλεσμα της οποίας ο Φάκτορ απέκτησε την επιμέλεια όλων των παιδιών του.
Δημιουργία της αυτοκρατορίας
Στις 21 Ιανουαρίου 1908, ο Φάκτορ παντρεύτηκε την Τζένι Κουκ (1 Μαρτίου 1886 - 3 Δεκεμβρίου 1949), μια γειτόνισσα του.
Αργότερα εκείνο το έτος, ο Φάκτορ μετέφερε την οικογένειά του στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, όταν είδε την ευκαιρία να προσφέρει περούκες κατά παραγγελία και θεατρικό μακιγιάζ στην αναπτυσσόμενη κινηματογραφική βιομηχανία. Αρχικά, ίδρυσε ένα κατάστημα στη Νότια Κεντρική Λεωφόρο, και διαφήμισε την επιχείρηση ως «Max Factor's Antiseptic Hair Store». Μετά την ίδρυση της «Max Factor & Company» το 1909, έγινε σύντομα διανομέας της West Coast των Leichner και Minor, δύο κορυφαίων κατασκευαστών θεατρικού μακιγιάζ. Το λιπαρό μακιγιάζ σε μορφή ραβδιού - αν και το αποδεκτό μακιγιάζ για χρήση στη σκηνή - δεν μπορούσε να εφαρμοστεί σε αρκετά λεπτή στρώση, ούτε στα κατάλληλα χρώματα, για να λειτουργήσει ικανοποιητικά στην οθόνη κατά τα πρώτα χρόνια της παραγωγής ταινιών.
Ο Φάκτορ άρχισε να πειραματίζεται με διάφορες ενώσεις σε μια προσπάθεια να αναπτύξει ένα κατάλληλο μακιγιάζ για το νέο μέσο ταινιών. Μέχρι το 1914, είχε τελειοποιήσει το πρώτο καλλυντικό που δημιουργήθηκε ειδικά για κινηματογραφική χρήση - ένα λεπτότερο λιπαντικό σε μορφή κρέμας, συσκευασμένο σε ένα βάζο και δημιουργήθηκε σε 12 ακριβείς αποχρώσεις. Σε αντίθεση με τα θεατρικά καλλυντικά, δεν θα ράγιζε ούτε θα στερεοποιούταν.
Με αυτό το μεγάλο επίτευγμα προς τιμήν του, η εταιρεία Max Factor έγινε η αρχή στα καλλυντικά για την παραγωγή ταινιών. Σύντομα, οι αστέρες του κινηματογράφου ήταν πρόθυμοι να δοκιμάσουν το «ευέλικτο λιπαρό μακιγιάζ», ενώ οι παραγωγοί ταινιών αναζήτησαν περούκες ανθρώπινης τρίχας του Φάκτορ. Επέτρεψε να ενοικιάζονται οι περούκες στους παραγωγούς των παλαιών Γουέστερν, υπό την προϋπόθεση ότι θα δίνονταν στους γιους του ρόλοι στις ταινίες. Τα αγόρια θα πρόσεχαν τις ακριβές περούκες.
Ο Φάκτορ παρουσίασε στο εμπόριο μια σειρά καλλυντικών στο κοινό κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και επέμεινε ότι κάθε κορίτσι θα μπορούσε να μοιάζει με αστέρι της ταινίας χρησιμοποιώντας τα καλλυντικά Max Factor.
Στα πρώτα χρόνια της επιχείρησης, ο Φάκτορ εφάρμοσε προσωπικά τα προϊόντα του σε άντρες και γυναίκες ηθοποιούς. Ανέπτυξε τη φήμη ότι μπορούσε να προσαρμόσει το μακιγιάζ για να παρουσιάσει τους ηθοποιούς στο καλύτερο δυνατό φως στην οθόνη. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων πελατών του ήταν οι: Μπεν Τέρπιν, Γκλόρια Σουάνσον, Μαίρη Πίκφορντ, Πόλα Νέγκρι, Τζιν Χάρλοου, Κλοντέτ Κολμπέρ, Μπέτι Ντέιβις, Νόρμα Σίρερ, Τζόαν Κρόφορντ και Τζούντι Γκάρλαντ. Ως αποτέλεσμα, σχεδόν όλες οι σημαντικές γυναίκες ηθοποιοί ταινιών ήταν τακτικές πελάτισσες του κέντρου αισθητικής Max Factor, που βρίσκεται κοντά στη Λεωφόρο Χόλιγουντ. Το όνομα του Μαξ Φάκτορ εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες και ο Φάκτορ εμφανίστηκε σε κάποια cameo.
Ο Φάκτορ έγινε πολίτης των ΗΠΑ το 1916.
Το 1920, ο Μαξ Φάκτορ ενέδωσε στην πρόταση του Φρανκ Φάκτορ και άρχισε επίσημα να αναφέρεται στα προϊόντα του ως «μακιγιάζ». Μέχρι τότε, ο όρος «καλλυντικά» είχε χρησιμοποιηθεί, επειδή το «μακιγιάζ» θεωρούνταν ότι χρησιμοποιείται μόνο από ανθρώπους στο θέατρο ή είχε αμφίβολη φήμη - όχι κάτι που έπρεπε να χρησιμοποιείται στην ευγενική κοινωνία.
Θάνατος
Το 1938, ο Φάκτορ ταξίδευε στην Ευρώπη για επαγγελματικούς λόγους με τον γιο του, τον Ντέιβις, όταν κατά τη διάρκεια μιας στάσης στο Παρίσι, έλαβε ένα σημείωμα που απαιτούσε χρήματα με αντάλλαγμα τη ζωή του. Η αστυνομία προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ένα δόλωμα για να συλλάβει τον εκβιαστή, αλλά κανείς δεν εμφανίστηκε στο συμφωνημένο σημείο συνάντησης για να συλλέξει τα χρήματα. Ο Φάκτορ συγκλονίστηκε τόσο πολύ από την απειλή που επέστρεψε κατόπιν εντολής ενός ντόπιου ιατρού στην Αμερική, όπου κατά την άφιξή του καθηλώθηκε στο κρεβάτι του. Ο Φάκτορ πέθανε στις 30 Αυγούστου 1938, σε ηλικία 60 ετών, στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια. Αρχικά είχε ενταφιαστεί στο μαυσωλείο του Μπεθ Όλεμ στο κοιμητήριο του Χόλιγουντ στο Λος Άντζελες. Τα λείψανα του μεταφέρθηκαν πολλά χρόνια αργότερα στο κοιμητήριο Hillside Memorial Park στο Κάλβερ Σίτι της Καλιφόρνια.
Τιμές και αφιερώματα
Η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών παρουσίασε στον Μαξ Φάκτορ ένα τιμητικό Βραβείο Ακαδημίας το 1929 για τις συνεισφορές του στην κινηματογραφική βιομηχανία. Επιπλέον, ο Μαξ Φάκτορ τιμάται με ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ (στη Λεωφόρο Χόλιγουντ 6922). Ο Μαξ Φάκτορ αναφέρεται στο κλασικό τραγούδι, «Hooray For Hollywood». Σε μια αναφορά στη δημιουργία του από τα χείλη σε σχήμα καρδιάς της Κλάρα Μπόου, το τραγούδι αναφέρει, «Για να είσαι ηθοποιός/Βλέπε τον κ. Φάκτορ/Θα κάνει το σούφρωμα στα χείλη σου να φανεί ωραίο!».
Οικογένεια
μικρογραφία| Ο Μαξ Φάκτορ στην Ολλανδία (12 Σεπτεμβρίου 1963) Ο Μαξ Φάκτορ είχε έξι παιδιά:
Το 2003, ο Άντριου Λάστερ (γενν. στις 15 Δεκεμβρίου 1963), ένας από τους δισέγγονους του Μαξ Φάκτορ, καταδικάστηκε για πολλαπλές σεξουαλικές επιθέσεις που αφορούσαν τη χρήση Γ-υδροξυβουτυρικό οξέος για να καταστήσουν τα θύματα του αναίσθητα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί εφευρέτες Κατηγορία:Πολωνοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Πολωνοί χημικοί Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί Κατηγορία:Εβραίοι χημικοί Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ιστορία των καλλυντικών
ΜΟΛ Φέχερβαρ ΦΚ
Η ΜΟΛ Φέχερβαρ ΦΚ (ουγγρικά: MOL Fehérvár FC) γνωστή ως Βιντεότον ή ΜΟΛ Βίντι, είναι ουγγρική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Σέκεσφεχερβαρ, η οποία αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Ουγγαρίας. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το κόκκινο Έχει κερδίσει τρία πρωταθλήματα και δύο κύπελλα,τρία Λιγκ Καπ και δύο Σούπερ Καπ. Στην Ευρώπη, είναι γνωστή για τη συμμετοχή της στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1985. Έδρα της ομάδας είναι το Σόστοϊ Στάντιον.
Ιδρύθηκε το 1941 ως «Σέκεσφεχερβαρι Βάταστολενιαγκιαρ» και το 1950 πήρε την ονομασία «Βάταστολενιαγκιαρ Βάσας». Μετονομάστηκε σε «Βιντεότον» το 1968. Η πιο πετυχημένη περίοδος της ομάδας είναι στα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1985. Αντιμετώπισε τη Ρεάλ Μαδρίτης χάνοντας 0-3 στην έδρα της στο πρώτο ματς αλλά πέτυχε μια ιστορική νίκη 0-1 μέσα στο Μπερναμπέου. Το πρώτο πρωτάθλημα Ουγγαρίας το κέρδισε το 2011. Το 2018 η ομάδα μετονομάστηκε σε «ΜΟΛ Βίντι»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βίντεοτον ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1941
Μπελοπόλιανε
To Μπελοπόλιανε παλιότερα Ακαλάν είναι οικισμός της Βουλγαρίας και ανήκει στον Δήμο Ιβαΐλοβγκραντ.
Γιανυσάδα Λασιθίου
Η Γιανυσάδα Διονυσάδων είναι νησίδα που βρίσκεται βορειοανατολικά της Κρήτης, στα ανοιχτά της Σητείας. Ανήκει στο μικρό σύμπλεγμα των Διονυσάδων που περιλαμβάνει την Γιανυσάδα, την Δραγονάδα και την Παξιμάδα. Έχει έκταση 2,098 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητη. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σητείας.
Μπελοπόλιανε
Το Ακαλάν ανήκε εκκλησιαστικά στην ελληνορθόδοξη Ιερά Μητρόπολη Λιτίτσης του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Μέχρι τον Βαλκανικό Πόλεμο, το χωριό κατοικούνταν αποκλειστικά από Έλληνες. Το 1914, μετά τον πόλεμο, ο ελληνικός πληθυσμός εγκατέλειψε το χωριό και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν βούλγαροι πρόσφυγες από την Ανατολία. Οι Έλληνες πρόσφυγες από το Ακαλάν εγκαταστάθηκαν στο χωριό Μαυροκκλήσι Έβρου και στην πόλη του Κιλκίς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Γιανυσάδα Λασιθίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σητείας Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Νησίδες της Κρήτης
Καλλίας Β´
Ο Καλλίας Β´ ή Καλλίας του Ιππόνικου ή Κάλλιος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας πολιτικός, διπλωμάτης και στρατιωτικός, και καταγόταν από μια ιδιαίτερα επιφανή οικογένεια της αρχαίας Αθήνας. Είναι κυρίως γνωστός για τις σημαντικές διπλωματικές συμφωνίες που σύναψε με την Περσική αυτοκρατορία, καθώς και με τις διάφορες ελληνικές πόλεις-κράτη οι οποίες βρίσκονταν σε αντιπαλότητα με την Αθήνα, υπήρξε όμως και ένας από τους επώνυμους άρχοντες των Αθηνών, καθώς και 3 φορές ολυμπιονίκης στο τέθριππο.
Οικογένεια
Ο Καλλίας ήταν γόνος εύπορης και διάσημης Αθηναϊκής οικογένειας, και ο ίδιος ήταν ένας από τους πλουσιότερους πολίτες της Αθήνας μέσω των κερδών που του απέφερε το δουλεμπόριο και η προμήθεια σκλάβων προς τα λατομεία αργύρου του Λαυρίου.
Η σύζυγος του Ελπινίκη ήταν η κόρη του διάσημου Αθηναίου στρατηγού Μιλτιάδη, και αδερφός της ήταν ο επίσης διακεκριμένος πολιτικός Κίμωνας. Η οικογένεια του Καλλία επίσης κατείχε τον τιμητικό τίτλο των δαδούχων στα Ελευσίνια μυστήρια. Ο παππούς του Καλλίας Α´ και ο εγγονός του Καλλίας Γ´, ήταν επίσης επιφανείς πολίτες της αρχαίας Αθήνας, αν και ο τελευταίος μνημονεύεται αρνητικά μια και φέρεται να κατασπατάλησε την οικογενειακή περιουσία των προγόνων του. Ένας από τους εξαδέρφους του ήταν ο πολιτικός Αριστείδης, από την πλευρά του πατέρα του.
Κατά τους Ελληνοπερσικούς πολέμους πολέμησε στη μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ., όπου και συμμετείχε και ο γιος του, Ιππόνικος Β´, ως στρατιωτικός διοικητής.
Πολιτική
Στην Αθήνα υπήρξε υποστηρικτής του Περικλή, και ο ίδιος ανέλαβε τον ρόλο του διπλωμάτη και πρεσβευτή της πόλεως των Αθηνών και της Δηλιακής συμμαχίας. Κατά το 461 π.Χ. ταξίδεψε ως πρεσβευτής στην Περσική αυτοκρατορία για διαπραγματεύσεις με τον Αρταξέρξη Α´. Σύντομα μετά τον θάνατο του Κίμωνα κατά το 450 π.Χ., ξαναπήγε στα Σούσα για να συνάψει ειρηνευτική συμφωνία με τον Αρταξέρξη Α´, η οποία έγινε έπειτα γνωστή ώς η Ειρήνη του Καλλία. Η συμφωνία αυτή τερμάτισε τους Ελληνοπερσικούς πολέμους και απάλλαξε τις ελληνικές πόλεις-κράτη της Ιωνίας από τις Περσικές επιδρομές.
Είναι πιθανό πως ο Καλλίας ήταν επίσης υπεύθυνος και για τις ειρηνευτικές συμφωνίες με το Ρήγιο και τους Λεοντίνους, ελληνικές αποικίες στην Καλαβρία και Σικελία αντίστοιχα, καθώς και πως συμμετείχε ενεργά και στην ειρηνευτική συμφωνία με την Σπάρτη γνωστή ως Τριακονταετείς Σπονδές.
Πλευρό Σκοπέλου
Το Πλευρό είναι μία μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα των Βορείων Σποράδων και βρίσκεται δυτικά της Σκοπέλου, κοντά στη Δασιά.
Καλλίας Β´
Αθλητισμός
Υπήρξε ολυμπιονίκης 3 φορές στο άθλημα του τέθριππου (αρματοδρομίες) στους 70ους (500 π.Χ.), 71ους (496 π.Χ.), και 72ους (492 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, καθώς και υπήρξε νικητής στο ίδιο αγώνισμα και στους Ίσθμιους, Νέμεους και Πύθιους αγώνες.
Πλευρό Σκοπέλου
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Σποράδες Κατηγορία:Σκόπελος
Καλλίας Β´
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.) Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Σαιντ-Αν (Ντου)
Το Σαιντ-Αν (γαλλικά: Sainte-Anne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Πυρηνέας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πυρηνέας (Πυρηνεύς) είναι γνωστός ένας βασιλιάς της Δαυλίδας. Κάποτε, κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας, ο Πυρηνέας κάλεσε τις Μούσες, οι οποίες περνούσαν από την περιοχή του για να πάνε στον Ελικώνα, να μπουν στο παλάτι του για να βρουν καταφύγιο. Ο πονηρός άρχοντας όμως δεν σεβάσθηκε την ιερότητα του θεσμού της φιλοξενίας στην Αρχαία Ελλάδα και τη μετάβαλε σε παγίδα προσπαθώντας να τις βιάσει. Οι Μούσες τότε, ως θεές, ξέφυγαν πετώντας. Ο Πυρηνεύς είχε το θράσος να τις καταδιώξει, επιμένοντας στο πάθος του. Τότε οι Μούσες τον γκρέμισαν από ένα γκρεμό και τον σκότωσαν. Ο Πυρηνέας αναφέρεται στις «Μεταμορφώσεις» του Οβιδίου.
Πηγές
Πυρηνεας
Θεόκλητος Πολυειδής
Ο Θεόκλητος Πολυειδής ή Πολυείδης υπήρξε Έλληνας λόγιος από την Αδριανούπολη της Θράκης, κληρικός, εκπαιδευτικός της περιόδου του Νεοελληνικού Διαφωτισμού και επίσκοπος Πολυανής και Βαρδάρων (Κεντρική Μακεδονία).
Το έργο του «Οι χρησμοί του Αγαθάγγελου», που γράφτηκε περίπου το 1750, είχε τεράστια απήχηση στην αυλή της Αικατερίνης Β’ στην Πετρούπολη και ενίσχυσε σημαντικά το φιλελληνισμό στις ευρωπαϊκές πόλεις, που ο ίδιος επισκέφθηκε. Ταυτόχρονα, «Οι χρησμοί του Αγαθάγγελου», τους οποίους πρώτος εξέδωσε ο Ρήγας Φεραίος, προώθησαν το επαναστατικό πνεύμα των υπόδουλων Ελλήνων, επειδή προέλεγαν τη μελλοντική απελευθέρωση του υπόδουλου Ελληνισμού. Θεωρείται ότι ίσως αποτελεί μια ύστατη υπόμνηση του οικουμενικού χαρακτήρα του Ελληνισμού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα πιθανόν στη Αδριανούπολη της Θράκης, από εύπορο πατέρα έμπορο, λαμβάνοντας το όνομα Θεόδωρος. Φοίτησε στην τοπική Σχολή του Ιωάννη Ζυγομαλά. Νέος εκάρη μοναχός στο Άγιο Όρος, στη Μονή Ιβήρων, όπου χρημάτισε και ηγούμενος. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1713 και ιερέας το 1719. Το 1725 προχειρίσθηκε αρχιμανδρίτης, και ειδικότερα ονομάστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μέγας αρχιμανδρίτης, μέγας εκκλησιάρχης του Αγίου Όρους και χωροεπίσκοπος Πολυανής και Βαρδάρων (Κεντρική Μακεδονία).
Ήδη την πενταετία 1719-1724 διετέλεσε εφημέριος στην ελληνική κοινότητα της Τοκάια στην Ουγγαρία. Το 1731 αποδήμησε, ως απεσταλμένος του Πατριαρχείου, στη Γερμανία και στη συνέχεια στη Ρωσία για ζητεία. Κατά τη διάρκεια των περιοδειών του στην Ευρώπη επισκέφτηκε την ισπανική Μινόρκα, όπου επίσης υπηρέτησε δάσκαλος και εφημέριος. Συνολικά, ο Θεόκλητος ήρθε σε επαφή με τα ανά την Ευρώπη κοινωνικά, πολιτικά, διπλωματικά και θρησκευτικά τεκταινόμενα. Προβληματίστηκε για τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις της Μεταρρύθμισης και μελέτησε τα προβλήματα που ταλάνιζαν τον απόδημο ελληνισμό. Επιπρόσθετα, εξέταζε με ποιους τρόπους θα εμφυσούσε στους συμπατριώτες του τον πόθο για την ελευθερία.
Αποπειράθηκε, λοιπόν, να εμψυχώσει τους υπόδουλους Έλληνες μέσω επαλήθευσης παλαιών χρησμολογικών προφητειών για την ανασύσταση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Συνέγραψε τον Αγαθάγγελο, περιβόητο προφητικό έργο, του οποίου το κείμενο κυκλοφόρησε, με μικρές παραλλαγές, ευρέως στον ελλαδικό χώρο, είτε ως φυλλάδιο (το διέδιδε και ο Ρήγας Φεραίος) είτε ως μικρό βιβλίο σε Αθήνα και Ερμούπολη (1837-38). Ο Πολυειδής τοποθετεί τους χρησμούς του στον 13ο αιώνα (1279), με συγγραφέα του έργου το πλαστό πρόσωπο του μοναχού Ιερώνυμου Αγαθάγγελου από τη Μεσσήνη της Σικελίας. Ο τελευταίος αφηγείται, με χρησμούς, γεγονότα των ερχόμενων αιώνων, τα οποία γνωρίζει ο αυθεντικός συγγραφέας. Ως αποτέλεσμα, συναρπάζει τις λαϊκές μάζες, που γίνονται περισσότερο αισιόδοξες σχετικά με την πολυπόθητη ελευθερία. Έτσι, ο υποτιθέμενος μεταφραστής από τα λατινικά του προφητικού έργου, Θεόκλητος, μένει στη σκιά του Αγαθάγγελου.
Επέστρεψε προσωρινά στη Μακεδονία, για να φύγει ξανά στις γερμανικές χώρες. Διέμεινε στη Δρέσδη (1741) και λίγο αργότερα εγκαταστάθηκε, μετά από πρόσκληση των κατοίκων, στη γειτονική Λειψία, όπου ίδρυσε το πρώτο ορθόδοξο παρεκκλήσιο (τότε της Αγ. Τριάδος, τώρα του Αγ. Γεωργίου). Απεβίωσε το 1754 ή 1759 μάλλον στη Λειψία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Αγιορείτες Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Μητροπολίτες Πολυανής και Κιλκισίου Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Γερμανία Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Δανικές γενικές εκλογές 2011
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Δανία στις 15 Σεπτεμβρίου 2011. Το κυβερνών σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ηττήθηκε και πρωθυπουργός έγινε για πρώτη φορά μία γυναίκα, η Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ. Για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας αποφασίστηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση το Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα.