cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έθελρεντ, λόρδος της Μερκίας
Ο Έθελρεντ, λόρδος της Μερκίας (?thelred of Mercia, ... - 911) βασιλιάς της Μερκίας (879 - 911) διαδέχθηκε τον τελευταίο επίσημα καταγεγραμμένο βασιλιά της Μερκίας Κέολγουλφ Β΄ της Μερκίας, η βασιλεία του περιορίστηκε στο δυτικό τμήμα της Μερκίας καθώς το ανατολικό ήταν τμήμα της Ντάνελαου. Η καταγωγή του Έθελρεντ είναι άγνωστη, πιθανότατα ήταν αρχηγός της ανεπιτυχούς επίθεσης των Μερκιανών στην Ουαλία (881), αμέσως μετά αναγνώρισε την κυριαρχία του Αλφρέδου του Μέγα, βασιλιά του Ουέσσεξ, η συμμαχία κατοχυρώθηκε με τον γάμο του με την μεγαλύτερη κόρη του Αλφρέδου Έθελφλιντ. Το 886 ο Αλφρέδος ο Μέγας απέκτησε τον έλεγχο του Λονδίνου το οποίο υπέφερε σε μεγάλο βαθμό από τις επιδρομές των Βίκινγκ και ήταν πάντοτε παραδοσιακά πόλη της Μερκίας, ο Έθελρεντ ανέλαβε την διακυβέρνηση του. Οι Βίκινγκ ανανέωσαν τις επιθέσεις τους (892) και την επόμενη χρονιά ο Έθελρεντ επικεφαλής στρατού από Μερκιανούς, δυτικούς Σάξονες και Ουαλούς νίκησε τους Βίκινγκ στην μάχη του Μπάττινγκτον, τα επόμενα τρία χρόνια πολέμησε στο πλευρό του γιου και διαδόχου του Αλφρέδου Εδουάρδου του πρεσβύτερου. Την περίοδο (899 - 909) μετά τον θάνατο του Αλφρέδου ο Έθελρεντ αρρώστησε βαριά και η σύζυγος του Έθελφλιντ ανέλαβε ουσιαστικά την κυβέρνηση της Μερκίας. Μετά τον θάνατο του Έθελρεντ η σύζυγος του κυβέρνησε την Μερκία μέχρι τον δικό της θάνατο (918), το ζεύγος απέκτησε μόνο μια κόρη την Έλφγουιν που κυβέρνησε για σύντομο χρονικό διάστημα μετά τον θάνατο της μητέρας της και στην συνέχεια εκθρονίστηκε από τον θείο της Εδουάρδο.
Η Μερκία τον 9ο αιώνα
thumb|right|250px|Χάρτης της Αγγλίας (910) Η Μερκία ήταν το βασίλειο που είχε την εξουσία στην νότια Αγγλία τον 8ο αιώνα και διατήρησε την θέση της μέχρι την εποχή που υπέστη την καταστροφική ήττα από το Ουέσσεξ στην μάχη του Ελλαντάν (825), από τότε τα δυο βασίλεια έγιναν σύμμαχοι με αμοιβαία σκληρή αντίσταση απέναντι στους Βίκινγκ. Η Μερκία παραδοσιακά ασκούσε την ηγεμονία στην Ουαλλία, ο Μπούργκρεντ της Μερκίας με την υποστήριξη του Έθελγουλφ του Ουέσσεξ κατάφερε να καταπνίξει την εξέγερση των Ουαλλών (853) και να αποκαταστήσει την κυριαρχία της Μερκίας στην περιοχή, την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την κόρη του Έθελσγουιθ. Ο μεγάλος στρατός των Βίκινγκ ξεκίνησε νέες επιδρομές στην ανατολική Αγγλία χρησιμοποιώντας την Μερκία σαν στρατηγικό σημείο για αυτές (865). Οι Ανατολικοί Άγγλοι πιέστηκαν να αγοράσουν την ειρήνη, την επόμενη χρονιά οι Βίκινγκ επιτέθηκαν στην Νορθούμπρια στην οποία τοποθέτησαν έναν ευγενή με το όνομα Εγβέρτος ως υποτελή τους βασιλιά, στην συνέχεια μετακινήθηκαν στο Νότιγχαμ στην Μερκία στο οποίο πέρασαν το καλοκαίρι του 867 - 868. Ο Μπούργκρεντ της Μερκίας ζήτησε βοήθεια από τον κουνιάδο του Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ αλλά στάθηκε ανίκανος να τους αντιμετωπίσει και αναγκάστηκε να αγοράσει την ειρήνη, την επόμενη χρονιά οι Βίκινγκ κατέκτησαν την ανατολική Αγγλία. Οι Βίκινγκ έκαναν νέα προέλαση (874) από το Λίντσεϊ στο Ρέπτον και κυρίευσαν το Τάμγουορθ, ο Μπούργκρεντ και η σύζυγος του δραπέτευσαν από τον θρόνο, οι Βίκινγκ τοποθέτησαν νέο βασιλιά τον Κέολγουλφ Β΄ της Μερκίας και τον ανάγκασαν να δώσει όρκους υποταγής απέναντι τους.
Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό περιγράφει τον Κέολγουλφ σαν μαριονέτα των Βίκινγκ αλλά ο ιστορικός Άνν Γουίλιαμς έχει αντίθετη γνώμη, τον αναφέρει σαν πραγματικό βασιλιά αναγνωρισμένο τόσο από τους Μερκιανούς όσο και από τον βασιλιά Αλφρέδο. Το 877 οι Βίκινγκ μοίρασαν την Μερκία παίρνοντας για τον εαυτό τους το αριστερό τμήμα και επέτρεψαν στον Κέολγουλφ Β΄ να εξακολουθήσει να είναι βασιλιάς στο δυτικό. Οι Βίκινγκ επιτέθηκαν στο Ουέσσεξ επιτρέποντας στον Κέολγουλφ να ανανεώσει τα δικαιώματα του στην Ουαλία. Η κατάσταση άλλαξε σημαντικά τα επόμενα χρόνια όταν ο Αλφρέδος συνέτριψε τους Δανούς στην μάχη του Έντινγκτον (878), την ίδια χρονιά ο Κέολγουλφ νίκησε και σκότωσε τον Ροντρί Μαούρ βασιλιά του Γκουινέντ στην Ουαλλία. Ο Κέολγουλφ στην συνέχεια εξαφανίστηκε και το Ουέσσεξ σταδιακά από το 879 απέκτησε την κυριαρχία στην Μερκία.
Ιστορικές αναφορές
Η καταγωγή του Έθελρεντ είναι άγνωστη δεν φαίνεται να έχει καμιά σχέση με τους άμεσους προκατόχους του αφού το όνομα του υπάρχει μονάχα στους πρώτους βασιλείς της Μερκίας. Πιθανότατα ήταν συγγενής με τον πεθερό του Αλφρέδου του Μέγα Έθελρεντ Μουκέλ ο οποίος ήταν μέλος της αυλής του Έθελρεντ στα μέσα της δεκαετίας του 880. Ο Έθελρεντ πιθανότατα είναι το ίδιο πρόσωπο που εμφανίζεται σε δύο βασιλικά διατάγματα στα μέσα της δεκαετίας του 860 αλλά δεν εμφανίζεται στα δύο βασιλικά διατάγματα του Κέολγουλφ. Ο ιστορικός Ίαν Γουόλκερ αναφέρει ότι "ήταν ένας ισχυρός κόμης του οποίου η εξουσία επεκτεινόταν στα νοτιοδυτικά της Μερκίας, στο πρώην βασίλειο γύρω από το Γκλόστερ". Ο ιστορικός Άλεξ Γουλφ (γεν. 1963) αναφέρει ότι πιθανότατα ήταν γιος του Μπούργκρεντ της Μερκίας και της Έθελσγουιθ αδελφής του Αλφρέδου του Μέγα, αυτό θεωρείται αδύνατο επειδή στην περίπτωση αυτή η εκκλησία θα απαγόρευε τον γάμο του με την Έθελφλιντ επειδή ήταν πρώτα ξαδέλφια. Σύμφωνα με τον γνωστό Ουαλό μεσαιωνολόγο Τόμας Τσάρλς-Έντουαρντς (γεν. 1943) ο Έθελρεντ ήταν ο κόμης Έντριντ ο μακρυκόμης, ο αρχηγός του στρατού της Μερκίας που ηττήθηκε από τους γιους του Ροντρί Μαούρ στην μάχη του Κόνγουι (881) η οποία περιγράφεται από τα Ουαλικά χρονικά ως "εκδίκηση του θεού του Ροντρί". Η ήττα ανάγκασε τον Έθελρεντ να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες του στην βόρεια Ουαλία και να περιορίσει την κυριαρχία του στα νοτιοανατολικά Ουαλικά βασίλεια του Κάρντιφ και του Γουέντ. Ο βιογράφος του Αλφρέδου του Μέγα Ασσέρ αναφέρει ότι η τυραννική του συμπεριφορά ανάγκασε τα συγκεκριμένα βασίλεια να ζητήσουν προστασία από τον Αλφρέδο. Από το 883 ο Έθελρεντ δέχτηκε την ηγεμονία του Αλφρέδου του Μέγα, ο Τόμας Τσάρλς-Έντουαρντς αναφέρει ότι την περίοδο 881 - 882 ο Έθελρεντ προσπάθησε να διατηρήσει την κυριαρχία του στα δύο βασίλεια αλλά το 882 - 883 ο Έθελρεντ δέχτηκε ότι η ανεξαρτησία του από τους Δυτικούς Σάξονες ήταν αδύνατη. Ο Τόμας Τσάρλς-Έντουαρντς συγκεκριμένα αναφέρει :
"Το γεγονός ότι η Μερκία υποτάχθηκε στο Ουέσσεξ δεν κρίθηκε μονάχα στον θρίαμβο του Αλφρέδου του Μέγα επί των Βίκινγκ στην μάχη του Έντινγκτον (878) αλλά και στην Ουαλική μάχη η οποία ονομάστηκε "εκδίκηση του θεού του Ροντρί" το 881 από τους γιους του σκοτωμένου πρώην βασιλιά Ροντρί, με την ήττα αυτή η ηγεμονία του Έθελρεντ στην Ουαλία κατέρρευσε. Όταν ο Έθελρεντ έκανε δωρεά στο αβαείο του Μπέρκλεϊ (8983) αναγκάστηκε να ζητήσει την σύμφωνη γνώμη του Αλφρέδου αναγνωρίζοντας την ηγεμονία του. Υπάρχουν ωστόσο πολλά διατάγματα του Έθελρεντ στα οποία ενήργησε χωρίς την άδεια του Αλφρέδου όπως μια συνάντηση στην ακτή του Μπάκιγχαμ (884) αποδεικνύοντας ότι η Μερκία είχε επεκταθεί νότιο ανατολικά του Λονδίνου. Μετά την μάχη του Έντινγκτον (878) ο Αλφρέδος είχε εγκαταστήσει σε ολόκληρη την Αγγλία ένα δίκτυο οχυρών στο Ουέσσεξ για την προστασία της χώρας του απέναντι στους Βίκινγκ, όταν ο Έθελρεντ δέχτηκε την ηγεμονία του Αλφρέδου τα οχυρά επεκτάθηκαν και στην Μερκία. Το Γούστερ ήταν ένα από τα οχυρά αυτά στο οποίο ο Έθελρεντ επισκεύασε τα αρχαία Ρωμαϊκά τείχη με την βοήθεια του επισκόπου του, τις επόμενες δύο γενιές το Γούστερ μετατράπηκε σε θρησκευτικό κέντρο της Μερκίας με ένα μεγάλο δίκτυο από τεχνίτες.
Ανακατάληψη και οχύρωση του Λονδίνου
thumb|right|250px|Η σύζυγος του Έθελρεντ της Μερκίας Έθελφλιντ όπως απεικονίζεται στο αββαείο του Άμπινγκτον Το Λονδίνο υπέφερε σοβαρά πολλές φορές από τις επιθέσεις των Βίκινγκ αλλά το 886 ο Αλφρέδος κατάφερε να ανακτήσει το Λονδίνο το οποίο σύμφωνα με τον βιογράφο του Ασσέρ "έγινε ξανά κατοικήσιμο" και παρέδωσε τον έλεγχο του στον Έθελρεντ. Στους ιστορικούς υπάρχουν διαφωνίες για τα συγκεκριμένα γεγονότα. Ο ιστορικός Φρανκ Στέντον (1880 - 1967) αναφέρει ότι η ανακατάληψη του Λονδίνου έγινε από τους Βίκινγκ με την βία, στην συνέχεια το παρέδωσε στον Έθελρεντ επειδή το Λονδίνο ήταν πόλη της Μερκίας και ήταν υποχρεωμένος να σεβαστεί τις παραδόσεις των βασιλείων. Ο συγγραφέας Μάριος Κοσταμπέι (γεν. 1967) παρουσιάζει μια παρόμοια γνώμη ότι ο Αλφρέδος ήθελε να διατηρήσει την ενότητα των λαών του βασιλείου του προκειμένου να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις των Βίκινγκ. Ο ιστορικός Άλφρεντ Σμιθ (1942 - 2016) μελετώντας το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι ο Αλφρέδος ανακατέλαβε με την βία τον Λονδίνο και στην συνέχεια το παρέδωσε στον Έθελρεντ ο οποίος ήταν πρωταγωνιστής του στρατού του στην ανακατάληψη της πόλης. Μερικοί στίχοι του Αγγλοσαξονικού χρονικού αναφέρουν ότι ο Αλφρέδος πολιόρκησε το Λονδίνο το 883, ο Σιμόν Κέινες βασισμένος σε αυτούς τους στίχους αναφέρει ότι ο Αλφρέδος το 886 έκανε επισκευή των τειχών του Λονδίνου για την αποκατάσταση των ζημιών από τις επιδρομές του 885.
Τελική υποταγή των Βίκινγκ
Οι στρατοί των Βίκινγκ επιτέθηκαν στην ανατολική Αγγλία (892) και ο Έθελρεντ έλαβε μέρος στην άμυνα της χώρας. Ο Χάνσταιν οπλαρχηγός των Βίκινγκ μετά την ήττα του προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό, ο ένας του γιος βαπτίστηκε από τον Αλφρέδο, ο άλλος από τον Έθελρεντ, αμέσως μετά οι Άγγλοι συνέλαβαν την οικογένεια του Χάνσταιν αλλά αναγκάστηκαν να τους ελευθερώσουν επειδή νονός τους ήταν ο Άγγλος βασιλιάς. Ο Έθελρεντ έστειλε στρατό στον Λονδίνο να ενωθεί με τον γιο του Αλφρέδου Εδουάρδο τον πρεσβύτερο στην ακτή του Μπάκιγχαμ σε μια επίθεση των Βίκινγκ (893) αλλά οι επιδρομείς έλυσαν την πολιορκία. Την ίδια χρονιά μια μεγάλη δύναμη Βίκινγκ επιτέθηκε μέσω της Μερκίας στα σύνορα με την Ουαλία, τον ακολούθησε ο Έθελρεντ με μια στρατιωτική δύναμη από Μερκίους και Δυτικούς Σάξονες. Οι Ουαλοί βασιλείς ενώθηκαν με τον στρατό των Σαξόνων, σύμφωνα με τον Σμιθ "οι εισβολείς συνετρίβησαν, ήταν η πιο κρίσιμη μάχη του πολέμου", ο Μάριος Καστάμπει με την σειρά του αναφέρει ότι οπισθοχώρησαν στο Έσσεξ. Ο στρατός των Βίκινγκ διασκορπίστηκε (896) ενώ ο στρατός του Αλφρέδου παρέμεινε κάποιο διάστημα στην ακτή του Ντέβον να υπερασπιστούν την περιοχή. Ο ιστορικός Ρίτσαρντ Αμπελς (γεν. 1951) αναφέρει : "o Αλφρέδος ο Μέγας είχε ελάχιστη προσωπική συμβολή σε αυτούς τους θριάμβους των Άγγλων απέναντι στους επιδρομείς την περίοδο 893 - 896, η δόξα οφείλεται στον γιο του Εδουάρδο και τον κόμη Έθελσταν ο οποίος βασίλευε στην Μερκία".
Στα τέλη του 9ου αιώνα τρις υποκόμητες διορίστηκαν από τον Έθελρεντ στην διακυβέρνηση της Μερκίας : "ο Έθελγουλφ, θείος της Έθελφλιντ στην κεντρική Μερκία, ο Έθελφριθ στην νότια και ανατολική Αγγλία και ο επίσκοπος Άλχελμ στα βόρεια, στα σύνορα με την Ντάνελαου". Ο Έθελγουλφ και ο Άλχελμ δεν καταγράφονται καθόλου τον επόμενο αιώνα ενώ ο Έθελφριθ φαίνεται ότι έγινε γενικός κυβερνήτης όταν η υγεία του Έθελρεντ κατέρρευσε. Ο Κέινς αναφέρει ότι ο Έθελφριθ πιθανότατα να διορίστηκε από τον ίδιο τον βασιλιά Αλφρέδο να κυβερνήσει για λογαριασμό του. Τα διατάγματα αποδεικνύουν ότι ο Έθελρεντ και η Έθελφλιντ υποστήριξαν τις θρησκευτικές κοινότητες. Το 883 απελευθέρωσαν το αβαείο του Μπέρκλευ από τις υποχρεώσεις που είχε απέναντι στον βασιλιά και στην συνέχεια (887) κατοχύρωσαν δωρεά στο αβαείο του Πίρτον στο Οξφορντσάιρ, προχώρησαν σε δωρεά στο αβαείο του Γουένλοκ (901) ενός χρυσού κυπέλλου βάρους τριάντα μανκουσίων στην μνήμη της πρώην ηγουμένης Αγίας Μίλντμπουργκ. Το 903 διαπραγματεύτηκαν με την μοναστηριακή κοινότητα του Γούστερ για την επαναφορά της περιουσίας που τους είχε αφαιρεθεί την δεκαετία του 840, ο επίσκοπος Γούρφερθ έγραψε : "δεν πήραμε τίποτα μέχρι την εποχή που ο Έθελρεντ έγινε λόρδος της Μερκίας".
Διαδοχή
Σύμφωνα με τον Γουλιέλμο του Μαλμέσμπουρρι ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Εδουάρδου του πρεσβύτερου Έθελσταν της Αγγλίας στάλθηκε να ανατραφεί στην αυλή των θείων του στην Μερκία όταν ο πατέρας του παντρεύτηκε την δεύτερη σύζυγο του (900). Ένα έγγραφο που βρέθηκε στα αρχεία της Γιορκ (1304) αναφέρει ότι ο Έθελσταν έδωσε μεγάλα προνόμια στο αβαείο του Αγίου Όσβαλντ στο Γκλόστερ (925) σαν "ένα μικρό δείγμα εκδήλωσης του απέραντου σεβασμού που είχε στην μνήμη του θείου του Έθελρεντ, κόμη του λαού της Μερκίας". Όταν πέθανε ο Εδουάρδος ο πρεσβύτερος (924) ο Έθελσταν δεν έγινε αποδεκτός σαν βασιλιάς από τον λαό των Δυτικών Σαξόνων έγινε όμως αμέσως αποδεκτός σαν βασιλιάς από τον λαό της Μερκίας. Μετά τον θάνατο του Έθελρεντ (911) η Έθελφλιντ βασίλευσε μόνη της ως "κυρία της Μερκίας" αλλά δεν κληρονόμησε τις πόλεις του Λονδίνου και της Οξφόρδης τις οποίες αναγκάστηκε να παραχωρήσει στον αδελφό της Εδουάρδο. Η Έθελφλιντ πέθανε το 918 την κληρονόμησε η κόρη τους Έλφγουιν η οποία ανατράπηκε την ίδια χρονιά από τον θείο της Εδουάρδο τον πρεσβύτερο οποίος έγινε βασιλιάς ολόκληρης της Αγγλίας. Το Γκλόστερ φαίνεται να ήταν η έδρα του Έθελρεντ και της Έθελφλιντ, πριν το 900 ίδρυσαν το νέο αβαείο της πόλης αφιερωμένο στον Απόστολο Πέτρο. Το 909 ένας στρατός από Δυτικούς Σάξονες και Μερκιανούς έκανε επιδρομές σε περιοχές των Βίκινγκ και παρέλαβαν τα οστά του Αγίου Όσβαλντ παλιού Νορθούμπριου βασιλιά και μάρτυρα από το Μπάρντνει στο Λινκολνσάιρ. Τα οστά μεταφέρθηκαν στο νέο αβαείο το οποίο μετονομάστηκε προς τιμή του σε αβαείο του Αγίου Όσβαλντ, ο Έθελρεντ και η Έθελφλιντ τάφηκαν στο αβαείο του Αγίου Όσβαλντ. Ο ιστορικός Ράιαν Μάρτιν το περιγράφει ως βασιλικό μαυσωλείο που αντικατέστησε το παλιό μαυσωλείο του Ρέπτον το οποίο καταστράφηκε από τους Βίκινγκ.
Ιστορικές διαφωνίες για τους τίτλους
Οι τίτλοι του Έθελρεντ είναι αμφίβολοι, οι ιστορικοί τον περιγράφουν ο καθένας με διαφορετικό τίτλο άλλοι σαν "κόμη", άλλοι σαν "λόρδο" και άλλοι σαν "αντιβασιλιά". Τα νομίσματα τα οποία εκδόθηκαν στην Μερκία την εποχή του Κέολρεντ τον αναφέρουν σαν βασιλιά ενώ την εποχή του Έθελρεντ αναφέρουν με τον ίδιο τίτλο τον βασιλιά των Δυτικών Σαξόνων. Μερικά διατάγματα ωστόσο εκδόθηκαν στο όνομα του Έθελρεντ κάτι που δείχνει ότι είχε μια σχετική ανεξαρτησία. Οι πηγές των δυτικών Σαξόνων τον περιγράφουν ως "κόμη" ο οποίος ήταν υποτελής στον βασιλιά των δυτικών Σαξόνων, οι πηγές της Μερκίας ως "λόρδο της Μερκίας" και οι πηγές των Ουαλλών ως "βασιλιά της Μερκίας". Ο χρονικογράφος Έθελγουιρντ ο οποίος έζησε στα τέλη του 10ου αιώνα τον αποκαλεί το 893 σαν "βασιλιά της Μερκίας" ενώ για τον θάνατο του το 911 τον αναφέρει ως "λόρδο της Μερκίας". Η επιρροή του Εδουάρδου στην Μερκία ήταν ασαφής αλλά φαίνεται ότι είχε λιγότερες εξουσίες από τον πατέρα του. Τα διατάγματα του Εδουάρδου παρουσιάζουν τον Έθελρεντ και την Έθελφλιντ να δέχονται την δική του εξουσία, τα δικά τους διατάγματα αντίθετα δεν εμφανίζουν κανέναν επικυρίαρχο, σε μερικά από αυτά αναφέρουν ότι "κυβερνούν, έχουν όλη την εξουσία και την άμυνα της Μερκίας στα χέρια τους" φράσεις που παραπέμπουν σε βασιλείς.
Η Πολίν Στάφορντ αναφέρει ότι η κυριαρχία του Αλφρέδου επί του Έθελρεντ, λόρδου της Μερκίας την δεκαετία του 890 δεν διατηρήθηκε μετά τον θάνατο του. Η Άνν Γουίλιαμς αναφέρει "αν και δέχτηκε την κυριαρχία των Σαξόνων ο Έθελρεντ εμφανίζεται περισσότερο ως βασιλιάς παρά ως κόμης". Ο Τσάρλς Ίνσλει σημειώνει αντίστοιχα ότι η Μερκία παρέμεινε ανεξάρτητο βασίλειο μέχρι περίπου το 920. Τα Ιρλανδικά και τα Ουαλικά χρονικά επίσης τους αναφέρουν σαν βασιλείς μέχρι τον θάνατο της Έθελφλιντ (918), σύμφωνα με τον Νικ Χάκμαν : "Οι Κέλτικες όψεις για τον Έθελρεντ και την Έθελφλιντ ως βασιλιά και βασίλισσα τους παραπέμπουν ως ένα ανεξάρτητο Αγγλικό κράτος". Ο Κέινς αντίθετα υπερασπιζόμενος τις πηγές των Δυτικών Σαξόνων ότι ο Αλφρέδος πήρε τον τίτλο του "βασιλιά των Αγγλοσαξόνων" και τον κληρονόμησε στον γιο του Εδουάρδο τον πρεσβύτερο, όλοι οι υπόλοιποι βασιλείς ανάμεσα στους οποίους και της Μερκίας ήταν υποτελείς του. Ο Κέινς υποστηρίζει οτι "και οι Ουαλοί βασιλείς μετά την υποταγή τους στον Αλφρέδο χρησιμοποιούσαν και αυτοί για τον εαυτό τους τον ίδιο τίτλο χωρίς να είναι στην πραγματικότητα βασιλείς". Ο Κέινς αναφέρει ότι ο τίτλος βασιλιάς υποδηλώνει μόνο ότι η Μερκία είχε έναν βαθμό ανεξαρτησίας στην εποχή του Έθελρεντ χωρίς να σημαίνει αυτό ότι η ανεξαρτησία ήταν πλήρης. Συγκεκριμένα γράφει : "Ο Έθελρεντ συχνά χρησιμοποιούσε τον τίτλο του βασιλιά αλλά μονάχα ύστερα από άδεια από τον βασιλιά Αλφρέδο, περιγράφεται πολλές φορές σαν δούκας ή κόμης, η θέση του ήταν ασφαλώς διαφορετική από αυτή των υπόλοιπων δουκών ενώ χρησιμοποιούσε τίτλους που έδειχναν την θεία χάρη. Ο λαός της Μερκίας ωστόσο που αντιπαθούσε την κυριαρχία του Ουέσσεξ διεκδικούσε για τους βασιλιάδες τους τίτλους που είχαν παλιότερα σε εποχές που είχαν την κυριαρχία αυτό δεν σημαίνει όμως ότι η θέση τους ήταν η ίδια αφού η υποταγή στον Αλφρέδο ήταν δεδομένη".
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας
Βιτορίνο Αντούνες
Ο Βιτορίνο Γκαμπριέλ Πατσέκο Αντούνες (γεννημένος στις 1 Απριλίου 1987) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για την ουκρανική ΦΚ Ντιναμό Κιέβου ως αριστερός αμυντικός.
Νεανικά χρόνια / Πάσος
Γεννημένος στο Φρεαμούντε, ο Αντούνες μεταγράφηκε στην ομάδα της πρώτης κατηγορίας, ΦΚ Πάσος ντε Φερέιρα ενόψει της σεζόν 2006–07 έναντι αγνώστου ποσού από την ΣΚ Φρεαμούντε της τρίτης κατηγορίας, όπου και είχε ξεκινήσει την επαγγελματική του καριέρα.
Στην Πάσος, έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την πρώτη πρόκριση στην ιστορία της ομάδας στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, σκοράροντας, επίσης, σε εντός έδρας ισοπαλία της ομάδας του με σκορ 1–1 απέναντι στην ΦΚ Πόρτο.
Ρόμα
Έπειτα από μία σεζόν κατά την διάρκεια της οποίας είχε πολύ καλή απόδοση, μεταγραφικά σενάρια έφεραν τον Αντούνες στο στόχαστρο των Πόρτο, Μπενφίκα, Σπόρτινγκ Λισαβόνας, Ατλέτικο Μαδρίτης, ΑΖ Οσέρ, Άστον Βίλα και ΡΣΚ Άντερλεχτ. Στις 29 Αυγούστου 2007, δύο, μόλις, ημέρες πριν από την λήξη της θερινής μεταγραφικής περιόδου, η ιταλική ΑΣ Ρόμα απέκτησε τον παίκτη υπό την μορφή δανεικού, έναντι ποσού της τάξεως των €0,3 εκατομμυρίων, με οψιόν αγοράς του ενεργή έως τις 15 Απριλίου 2008. Υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 1+3 ετών έναντι μισθού της τάξεως των €0.195 εκατομμυρίων για την πρώτη του σεζόν – ακαθάριστο ποσό, χωρίς τα μπόνους – με σταδιακή αύξηση έως τα €0.321 εκατομμύρια για τον τελευταίο χρόνο συμβολαίου του.
Ο Αντούνες πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με την Ρόμα στις 12 Δεκεμβρίου 2007, στην διάρκεια του Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν, σε αναμέτρηση απέναντι στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Βραβεύθηκε ως MVP σε σχετική ψηφοφορία που διοργανώθηκε από την ιστοσελίδα του συλλόγου.
Στις 20 Ιανουαρίου 2008, ο Αντούνες πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή στην Σέριε Α, μπαίνοντας ως αλλαγή στην εντός έδρας νίκη της ομάδας του με σκορ 2–0 επί της Κάλτσιο Κατάνια. Ξεκίνησε, επίσης, ως βασικός σε αναμέτρηση απέναντι στην ίδια αυτή ομάδα για τα ημιτελικά του Κυπέλλου Ιταλίας τον Απρίλιο, η οποία ολοκληρώθηκε με ακόμη μία εντός έδρας νίκη (1–0), ωστόσο, παρόλα αυτά, δεν αγωνιζόταν στις αναμετρήσεις του πρωταθλήματος, καθώς προτιμούνταν στην θέση του οι Ιταλοί διεθνείς Μάρκο Κασσέττι και Μαξ Τονέττο, έχοντας στο ενεργητικό του συνολικό χρόνο συμμετοχής μόλις 65 λεπτών.
Στις 2 Απριλίου 2008, η Ρόμα έκανε χρήση του σχετικού όρου απόκτησης του συνόλου των δικαιωμάτων του ποδοσφαιριστής, καταβάλλοντας στην Πάσος ντε Φερέιρα ποσό της τάξεως των €1,2 εκατομμυρίων, ενώ ο παίκτης έβαλε την υπογραφή του συμβόλαιο διάρκειας πέντε ετών. Μετά την υπογραφή του, παραχωρήθηκε άμεσα ως δανεικός στην νεοπροβιβασθείσα ΟΣ Λέτσε για το σύνολο της σεζόν σεζόν, έναντι ποσού της τάξεως των €200.000.
Καθώς δεν αγωνίστηκε παρά ελάχιστα με την Λέτσε και καθόλου με την Ρόμα από τον Αύγουστο έως τον Δεκέμβριο του 2009, ο Αντούνες επέστρεψε στην Πορτογαλία τον αμέσως επόμενο μήνα, αγωνιζόμενος ως δανεικός για λογαριασμό της αγωνιζόμενης για την αποφυγή του υποβιβασμού Λεϊσόες ΣΚ έως το τέλος της σεζόν, η οποία ολοκληρώθηκε με τον υποβιβασμό της ομάδας από την πρώτη κατηγορία.
Επιστροφή στην Πάσος / Μάλαγα
Στις 28 Ιουνίου 2012, έπειτα από πέρασμα για διάστημα πέντε μηνών υπό την μορφή δανεικού από τον Πανιώνιο στην Ελλάδα, ο Αντούνες έμεινε ελεύθερος συμβολαίου από την Ρόμα και υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας ετών με την πρώην ομάδα του, Πάσος ντε Φερέιρα, αντικαθιστώντας τον, αποκτηθέντα από την Μπενφίκα, Λουιζίνιο. Στα τέλη της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου, ωστόσο, παραχωρήθηκε ως δανεικός στην Μάλαγα ΚΦ, προκειμένου να αντικαταστήσει τον αποχωρήσαντα για την Άρσεναλ, Νάτσο Μονρεάλ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Πριμέρα Ντιβιζιόν στις 9 Φεβρουαρίου, αγωνιζόμενος στην συνολική διάρκεια αναμέτρησης, η οποία βρήκε την νέα του ομάδα να σημειώνει εκτός έδρας νίκη με σκορ 2–1 επί της Λεβάντε ΟΝ, ενώ πραγματοποίησε συνολικά 15 επίσημες συμμετοχές στην διάρκεια της σεζόν, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων αναμετρήσεων για το Τσάμπιονς Λιγκ.
Στις 11 Ιουνίου 2013, ο Αντούνες υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών με τους Ανδαλουσιάνους, έναντι ποσού της τάξεως των €1.25 εκατομμυρίων.
Ντιναμό Κιέβου
Στις 2 Φεβρουαρίου του 2015, ο Αντούνες μεταγράφηκε, κατά την τελευταία ημέρα της μεταγραφικής περιόδου, στην ΦΚ Ντιναμό Κιέβου της Ουκρανικής Πρέμιερ Λιγκ, έναντι ποσού της τάξεως των €6 εκατομμυρίων, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας 4,5 ετών. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με την νέα του ομάδα στις 19 Φεβρουαρίου, αγωνιζόμενος στην συνολική διάρκεια της εκτός έδρας ήττας της ομάδας του με σκορ 1–2 απέναντι στην ΑΑ Γκανγκάμπ για το Γιουρόπα Λιγκ, όπου η Ντιναμό αγωνίστηκε για διάστημα 45 λεπτών με εννέα παίκτες, ενώ πέτυχε το πρώτο του τέρμα στις 15 Μαρτίου, βοηθώντας στην επίτευξη μίας εντός έδρας νίκης με σκορ 5–0 επί της ΦΚ Ιλίτσιβετς Μαριουπόλ. Το δεύτερό του ήρθε τέσσερις ημέρες αργότερα, έπειτα από ένα σουτ από απόσταση 27 μέτρων σε μια νίκη της ομάδας του με σκορ 5–2 επί της Έβερτον, η οποία εξασφάλισε την πρόκρισή της για τα προημιτελικά του Γιουρόπα Λιγκ με συνολικό υπέρ της σκορ 6–4.
Διεθνής Καριέρα
Ο Αντούνες εκπροσώπησε την Πορτογαλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 2007 στον Καναδά, αγωνιζόμενος στο σύνολο των αναμετρήσεων της ομάδας μέχρι τον αποκλεισμό της στην φάση των 16 και σκοράροντας στην ήττα της Πορτογαλίας με σκορ 1–2 για την φάση των ομίλων απέναντι στο Μεξικό.
Στις 5 Ιουνίου 2007, σε ηλικία 20 ετών, πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή με την εθνική ανδρών, αγωνιζόμενος σε μία εκτός έδρας ισοπαλία με σκορ 1–1 απέναντι στο Κουβέιτ, μπαίνοντας ως αλλαγή στην θέση του Πάουλο Φερέιρα για το τελευταίο ημίωρο της αναμέτρησης. Χρειάστηκε να περιμένει διάστημα πέντε ετών και τεσσάρων ημερών, προκειμένου να πραγματοποιήσει την επόμενη, μετά την τρίτη, διεθνή συμμετοχή του τον Σεπτέμβριο του 2013.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Φρεαμούντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πάσος ντε Φερέιρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεϊσόες ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Λέτσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Λιβόρνο Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλαγα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουκρανικής Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ζωή (αποσαφήνιση)
Το ζωή μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Στέλλα Χασκίλ
Η Στέλλα Χασκίλ (πραγματικό όνομα: Στέλλα Γαέγου-Ιεχασκέλ, Θεσσαλονίκη, 1918 - Αθήνα, 27 Φεβρουαρίου 1954) ήταν Ελληνίδα κορυφαία ερμηνεύτρια του ρεμπέτικου.
Οικογένεια
Το πατρικό της επίθετο είναι Γαέγου. Ο πατέρας της, Χαΐμ Γαέγος, από τα λίγα που έχουν γίνει γνωστά γι' αυτόν, μέσα από αφηγήσεις συγγενικών προσώπων, είναι ότι είχε μεγάλη διαφορά ηλικίας από την σύζυγό του και μητέρα της Στέλλας Χασκίλ, καθώς άγνωστη παραμένει και η ακριβής ημερομηνία γέννησής του.
Πιθανολογείται μόνο ότι βρίσκεται μεταξύ 1870–1875. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, πολύ ευκατάστατος, απ' ό,τι φαίνεται λόγω του επαγγέλματός του, εμπόριο σιδήρου. Από τις κόρες του δεν έλειπε τίποτα, φρόντιζε για την προίκα τους όντας ακόμα όλες σε πολύ μικρή ηλικία. Δυστυχώς, όμως, με την εισβολή των Γερμανών στη Θεσσαλονίκη, όλα έγιναν στάχτη και ο ίδιος πέθανε γύρω στο 1941 – 42.
Η μητέρα της Πέρλα Καμχή, γεννημένη στα Σκόπια το 1890, φτάνει με τους γονείς της, το 1911, στη Θεσσαλονίκη. Παντρεύεται τον Χαΐμ Γαέγο το 1911 και φέρνει στον κόσμο 5 κορίτσια:
Περί το 1927–28 παντρεύεται τον Ανδρέα Δαπόλλα. Μαζί του αποκτά στις 25 Δεκεμβρίου 1929 την κόρη της, Μαρίκα. Η Πέρλα φεύγει απ' τη ζωή γύρω στο 1961.
Καριέρα
Κορυφαία φυσιογνωμία του ρεμπέτικου τραγουδιού, η Στέλλα κατέγραψε με την υπέροχη φωνή της σε 102 καταπληκτικές ερμηνείες ως πρώτη φωνή και 30 ως δεύτερη φωνή.
Το 1945 παντρεύτηκε τον Ιακώβ Ιεχασκέλ και στην επαγγελματική της ζωή χρησιμοποίησε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Χασκίλ.
Κορυφαία φυσιογνωμία του ρεμπέτικου τραγουδιού, στη σύντομη ζωή της, πρόλαβε να καταγράψει την υπέροχη φωνή της 4 τραγούδια το 1934 με το πατρικό της Γαέγου, 102 καταπληκτικές ερμηνείες πρώτη φωνή και 33 ακόμη δεύτερη φωνή. Πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε με το Χασκίλ ήταν οι Σεβιλλιάνες του Γιώργου Λαύκα το 1947 αν και οι πρώτοι δίσκοι δεν ανέφεραν το επίθετο πάνω στο δίσκο παρά μόνο έγραφε ΣΤΕΛΛΑ. Στα 7 χρόνια που της απέμειναν είχε την τύχη να ηχογραφήσει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη ( Ακρογιαλιές δειλινά, Αράπικο λουλούδι, Γκιουλμπαχάρ, Κάποια μάνα αναστενάζει, Της φτώχειας τα κουρέλια ) του Απόστολου Καλδάρα "Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι", του Μάρκου Βαμβακάρη "Μες στη χασάπικη αγορά", του Μανώλη Χιώτη "Θέλω άντρα να αγαπάει" και πολλών άλλων δημιουργών.
Τον Ιούλιο του 1953 πηγαίνουν μαζί με τον Οδυσσέα Μοσχονά στη Σμύρνη και στην Πόλη:"Μετά την 'Τριάνα' ήτανε ένα συμβόλαιο να φύγουμε μαζί με την Στέλλα την Χασκίλ για τη Σμύρνη, ήτανε η έκθεση της Σμύρνης. Καθίσαμε μερικές μέρες στη Σμύρνη, από κει ήρθε άλλο συμβόλαιο από την Κωνσταντινούπολη. Το μαγαζί αυτό λεγότανε 'Καζαμπλάνκα', Τούρκος ο ιδιοκτήτης, όνομα Χατζή Μπαμπά, είχε και το 'Κρυστάλ', δυο μαγαζιά. Βγαίναμε οι δυο μας. Εγώ πότε μπουζούκι, πότε κιθάρα. Στο άλλο μαγαζί, στο 'Κρυστάλ', παίζανε μόνο τούρκικα όργανα με την τραγουδίστρια Χαμιέτ, η πρώτη στην Κωνσταντινούπολη. Η Στέλλα η Χασκίλ γνώριζε τούρκικα τραγούδια καλύτερα από τις Τουρκάλες και τα έλεγε πιο όμορφα, όπως και τ' αράπικα. Στην Πόλη άρχισαν τα κακά μαντάτα, είχε κάτι φοβερούς πόνους στην πλάτη, πήγαμε εκεί σε ένα γιατρό. Δεν ήξερε κι αυτός τι ήταν. Από την Κωνσταντινούπολη φύγαμε και παίξαμε στην Θεσσαλονίκη, το μαγαζί λεγότανε 'Ρομάντζο'. Όταν γυρίσαμε στην Αθήνα, οι γιατροί είπανε ότι η Στέλλα είχε καρκίνο."Η φωνή της Στέλλας Χασκίλ είχε την αυστηρότητα του κλασικού ρεμπέτικου, αλλά και την ευλυγισία των μεγάλων φωνών του δημοτικού και του λαϊκού.
Πέθανε σε ηλικία 36 χρονών στην Αθήνα, στις 28 Φεβρουαρίου 1954. Έχει ταφεί στο εβραϊκό τμήμα του Γ΄ νεκροταφείου στη Νίκαια.
Πηγές
Χασκιλ Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Εβραίοι Μακεδονικής καταγωγής
Αγία Βαλπουργία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Καρδεδέου
Το Καρδεδέου είναι ένας δήμος της Καταλωνίας που βρίσκεται στην κομητεία του Vallés Oriental, στην επαρχία της Βαρκελώνης στην Ισπανία. Βρίσκεται σε απόσταση 37 χιλιομέτρων από τη Βαρκελώνη και 7 χιλιομέτρων από το Γκρανολιές, την πρωτεύουσα της κομητείας. Σύμφωνα με τα δεδομένα του Εθνικού Ινστιτούτου Στατιστικής της Ισπανίας, η πόλη το 2011 είχε 17.241 κατοίκους και εκτεινόταν σε 12,89 τετρ. χιλιόμετρα, έχοντας, συνεπώς, πυκνότητα πληθυσμού 1.337,55 κατοίκων/τετρ. χιλιόμετρο. Το Καρδεδέου έχει ένα βιομηχανικό πλέγμα αποτελούμενο κυρίως από μικρές και μικρομεσαίες εταιρίες. Εκτός από τη βιομηχανία, άλλες οικονομικές δραστηριότητες της περιοχής περιλαμβάνουν την καλλιέργεια φυτών κήπου και δημητριακών.
Γεωγραφία
Ο δήμος, με έκταση 12,89 χμ2, βρίσκεται σε πεδιάδα κοντά την οροσειρά Montseny. Διασχίζεται από το ποτάμι Vallforners, γνωστότερο ως Canoves, παραπόταμο του Mogent που, ταυτόχρονα, είναι παραπόταμος του Besos. Το υψηλότερο σημείο του δήμου βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα, κοντά στο μοναστήρι Sant Hilari (305μ), ενώ το χαμηλότερο σημείο βρίσκεται νότια, στην κοιλάδα του ποταμού Mogent (155μ). Το μέσο υψόμετρο του δήμου είναι 193μ από τη στάθμη της θάλασσας. Το μέγιστο μήκος μεταξύ των ορίων του δήμου είναι 6,3χμ από βορά προς νότο και 3,7χμ από ανοτολή προς δύση.
Η δημοτική περιφέρεια ορίζεται στα βόρεια από το Canoves i Samalus και από το Sant Pere de Vilamajor, γνωστότερο ως Τρύπια Πέτρα (Pedra Foradada). Στα ανατολικά, από το Sant Antoni de Vilamajor μέχρι τη γειτονιά του Sant Julia d'Alfou. Στα νότια, από το Llinars del Valles. Στα νοτιοδυτικά, από το La Roca del Valles (γειτονιές των Santa Agnes de Malanyanes, Bell-lloc και Manso de Vilalba). Στα βοεριοδυτικά, από το Franqueses del Valles μέχρι τις γειτονιές του Marata i Corro d'Amunt.
Το περιβάλλον τοπίο, αν και σήμερα αποτελεί τόπο έντονης αστικοποίησης, διατηρεί ακόμη τα τυπικά χαρακτηριστικά της πεδιάδας του Valles. Η ζώνη Rial, στα ανατολικά του ποταμού, κυριαρχείται από εκτάσεις δημητριακών και άλλων γεωργικών εκμεταλλεύσεων. Ανατολικά, το έδαφος, με αργιλικά χαρακτηριστικά, είναι πιο υψωμένο και το τοπίο κυριαρχείται από ήπιες πεδιάδες και μικρούς λόφους που συνθέτουν ένα μωσαϊκό από καλλιέργιες και μικρά μεσογειακά δάση. Στο νότο, όπου κυριαρχεί ένα πυκνά αστικό τοπίο, βρίσκεται η νότια βιομηχανική ζώνη, το πάρκο της Serreta, η κοιλάδα του ποταμού Mogent και ο αυτοκινητόδρομος AP-7.
Κλίμα
thumb|225px|Κλιματικό γράφημα του Καρδεδέου.
Δημογραφία
thumb|300px|Εξέλιξη του πληθυσμού του Καρδεδέου από το 1900. Ο πληθυσμός του Καρδεδέου αυξήθηκε δραματικά τη δεκεατία του 1960, καταλήγοντας σε πενταπλασιασμό του. Η βελτίωση των μεταφορικών υποδομών και των επικοινωνιών με τη Βαρκελώνη επέτρεψε σε πολύ κόσμο που εργαζόταν στη Βαρκελώνη να κατοικεί μόνιμα στο Καρδεδέου.
Πολιτική
thumb|Αποτελέσματα δημοτικών εκλογών του Καρδεδέου Οι δημοτικές εκλογές της 27ης Μαΐου του 2007 έδωσαν ισχυρή πλειοψηφία στο κόμα CiU με 7 δημοτικούς συμβούλους. Το γεγονός αυτό μαζί με την είσοδο των ανεξάρτητων υποψηφίων στο δημοτικό συμβούλιο συνετέλεσε στην απώλεια της απόλυτης πλειοψηφίας από τον τρικοματικό συνασπισμό (PSOE+ERC+ICV) που κυβερνούσε στο Καρδεδέου μέχρι εκείνη στη στιγμή. Μετά από κάποιες έντονες μέρες διαπραγματεύσεων, το CiU και το ERC ήρθαν σε συμφωνία για τη διακυβέρνηση της πόλης του Καρδεδέου κατά τη διάρκεια της τρέχουσας θητείας. Τη θέση του δημάρχου αναλαμβάνει για ένα χρόνο ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου της Αριστεράς, Joan Masferrer i Sala, και για τα επόμενα 3 χρόνια η επικεφαλής του ψηφοδελτίου του CiU, Calamanda Vila i Borralleras. thumb|Ιστορικό δημοτικών εκλογών στο Καρδεδέου για την περίοδο 1979-2011. Λίστα των δημάρχων για την περίοδο 1979-2007
Προέλευση του Τοπωνυμίου
Η προέλευση του ονόματος του Καρδεδέου είναι συγκεχυμένη και έχουν διατυπωθεί αρκετά διαφορετικές εκδοχές. Η πλέον αποδεκτή εκδοχή είναι αυτή του Francesc de Borja Moll, ο οποίος υποστηρίζει ότι το τοπωνύμιο του Καρδεδέου (Cardedeu) προκύπτει από τις λέξεις Car (quer) de Déu, που σημαίνει «γκρεμός της πηγής». Μια άλλη δημοφιλής εκδοχή ανήκει στον Balari Jovany, ο οποίος διατείνεται πως το όνομα προέρχεται από το τη λέξη quercitulum (ένα είδος μικρού δένδρου που μοιάζει με καστανιά). Το μπέρδεμα για την προέλευση του ονόματος έχει αποτυπωθεί ακόμα και στην ασπίδα του δήμου (το δημοτικό σύμβολο) το οποίο αποτελείται από  τρία γαϊδουράγκαθα - «κάρδος» (είδος φυτού της οικογένειας compositae) σε χρυσό χρώμα, δημιουργώντας έτσι περισσότερη σύγχυση για την προέλευση.
Ιστορία
Η περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα στο Καρδεδέου και τη θάλασσα υπήρξε και συνεχίζει να αποτελεί το βασικό φυσικό πέρασμα από την ευρωπαϊκή ήπειρο προς την ιβηρική χερσόνησο. Αποτελούμενη από εύφορα εδάφη, με ήπιο κλίμα και σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα, η περιοχή αυτή κατοικείται από αμνημονεύτων χρόνων. Τα παλαιότερα ερείπια που διατηρούνται σήμερα είναι τα μεγαλιθικά απομεινάρια στο Pla de Pins Rosers. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, από το κέντρο του Vallès περνούσε η Αυγούστεια οδός, όπως και διάφορες άλλες δευτερεύουσες οδοί. Μάλιστα, συναντούμε εκεί ένα μεγάλο αριθμό ρωμαϊκών ερειπίων, τα οποία διατηρούν εντυπωσιακά τον χαρακτήρα τους. Σήμερα στο Καρδεδέου, βρίσκονται πολλές αγροικίες και καλλιεργήσιμες εκτάσεις μέσα στις οποίες υπάρχουν ακόμη απομεινάρια εκείνης της περιόδου, όπως για παράδειγμα στις περιοχές Ca l’Alzina ο el Pla del Rifanyés.
Μεσαιωνική προέλευση
Το Καρδεδέου είναι μια πόλη με μεσαιωνική προέλευση, καθώς η πρώτη γραπτή αναφορά που μας είναι γνωστή χρονολογείται από το έτος 941, όταν εμφανίστηκε το όνομα Carotitulo, ενώ η παροικία Santa Maria έχει καταγραφεί ότι από το 1012 αποτελούσε αντικείμενο βασιλικής δικαιοδοσίας, μαζί με τις παροικίες Santa Susanna, Sant Pere de Vilamajor και Sant Julià del Fou. Εκείνη την εποχή, η πόλη είχε χαρακτήρα διάσπαρτων αγροτικών οικισμών μαζί με εμβόλιμες καλλιεργήσιμες εκτάσεις.
Το έτος 1264 ο βασιλιάς Jaume I παραχώρησε στο Καρεδέδου το προνόμιο της επίλυσης των εγκληματικών και αστικών υποθέσεων, εκτός από τις ανθρωποκτονίες και τις εφέσεις. Αργότερα, στις 12 Μαΐου 1273 στη Χερόνα, ο βασιλιάς υπέγραψε την χάρτα της πόλης του Cardedol, παραχωρώντας το δικαίωμα στην πόλη για την κατασκευή ενός τείχους, τη διοργάνωση εμπορικών εορτών κάθε Τετάρτη καθώς και μια εμπορική έκθεση για το Santa Creu τον Σεπτέμβριο, απαλλάσσοντας ταυτόχρονα τον πληθυσμό από την καταβολή συγκεκριμένων φόρων. Επίσης, αποφάσισε ότι το βασιλικό μονοπάτι που οδηγεί από τη Βαρκελώνη στη Γαλλία περνά από την περιοχή αναθέτοντας στις οικογένειες Montells και Lledó τη δημιουργία των αναγκαίων σταβλικών εγκαταστάσεων. Με αυτό τον τρόπο, το Καρδεδέου απέκτησε οριστικά αστικό χαρακτήρα.
Το 1279 ο βασιλιάς Pedro III της Αραγονίας πέρασε δύο μέρες στην περιοχή, χρόνος κατά τον οποίο άλλαξε η μέρα της εβδομαδιαίας αγοράς από Δευτέρα σε Τρίτη.
Το έτος 1328, το Vilamajor παραδόθηκε στον Alfons III ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του προς το στέμμα. Μετά από πολλά χρόνια ταραχών, οι τέσσερις παροικίες επέστρεψαν σε βασιλικά χέρια, αλλά το 1381 ο μελλοντικός βασιλιάς Joan I έδωσε την δικαιοδοσία του Vilamajor στον Bernat IV de Cabrera, ώστε να ρυθμιστούν τα χρέη του στέμματος.
Τρία χρόνια μετά, μια συμφωνία μεταξύ αντιπροσώπων του Vilamajor και δημοτικών συμβούλων της πόλης της Βαρκελώνης κατέληξε στην ονομασία των παροικιών του Vilamajor ως «οδός και τμήμα της Πόλης της Βαρκελώνης» (carrer i braç de la Ciutat de Barcelona), επιστρέφοντας την στη βασιλική κηδεμονία και κατοχυρώνοντας τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της ως ονοματισμένης πόλης.
15ος-18ος αιώνας
Το 1599 ο βασιλιάς Felipe III της Ισπανίας αποφάσισε το διοικητικό διαχωρισμό του Καρδεδέου από το Vilamajor. Από αυτή τη χρονική στιγμή τα δύο χωριά έχουν διαφορετικούς δημάρχους και αποτελούν ξεχωριστές κοινότητες.
Κατα τη διάρκεια αυτής της περιόδου ξεχωρίζει επίσης ο σεισμός της 25ης Μαΐου του 1448, με επίκεντρο ανάμεσα στο Καρδεδέου και το Llinars, ο οποίος άφησε πίσω του περισσότερους από εκατό νεκρούς και πολλά κατεστραμμένα κτίρια, ανάμεσά τους και το καμπαναριό. Άλλα ξεχωριστά γεγονότα είναι η κατάκτηση του χωριού από το στρατό της Καστίλλης εξαιτίας της Καταλανικής εξέγερσης του 1640 και οι σφοδρές ξηρασίες του 1776 και του 1777.
Δια μέσου τέτοιων δοκιμασιών, το χωριό, τοποθετημένο σε στρατηγικό σημείο για τις επικοινωνίες ανάμεσα στη Βαρκελώνη τη Χερόνα και τη Γαλλία, αναπτύχθηκε με αργούς ρυθμούς, με αποτέλεσμα το 1787 να έχει φτάσει τους 1.085 κατοίκους.
19ος αιώνας
Ο 19ος αιώνας αποτέλεσε ένα μείγμα βίαιων γεγονότων και εκσυγχρονισμού. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ισπανικής Ανεξαρτησίας (1804-1815) πυρπολήθηκαν διάφορες περιοχές, όπως τα Can Bas και Can Font de la Perera μεταξύ άλλων. Στις 16 Δεκεμβρίου 1808, κοντά στον ποταμό Fou, μεταξύ του Καρδεδέου και του Llinars del Vallès, πραγματοποιήθηκε μάχη μεταξύ Ισπανών και Γαλλων, που ολοκληρώθηκε με θρίαμβο του γαλλικού στρατού, υπό τον στρατηγό Saint-Cyr. Στη συνέχεια, τα στρατεύματα μπήκαν στο Καρδεδέου και, χωρίς να συναντήσουν αντίσταση, έφτασαν στη Βαρκελώνη. Μια αναπαράσταση της μάχης απεικονίζεται στη γκραβούρα του Jean Charles Langlois με τίτλο «Η μάχη του Καρδεδέου» (La bataille de Cardedeu), η οποία βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.
Χάρη στην άφιξη του σιδηροδρόμου (1860) και της κατασκευής του δρόμου από το Caldes στο Sant Celoni (1864), το Καρδεδέου γνώρισε ομαλή ανάπτυξη και άρχισε να γίνεται μία σύγχρονη πόλη. Αυτή η πρόοδος διεκόπη από τα θλιβερά γεγονότα του 1873, όταν τα καρλικά στρατεύματα εισέβαλαν στο Καρδεδέου και κατέστρεψαν το δημοτικό αρχείο και το δημαρχείο (28 Μαΐου), καθώς και την εκκλησία και τον σιδηροδρομικό σταθμό (6 Νοεμβρίου). Την ημέρα εκείνη, μερικοί αποκλεισμένοι φιλελεύθεροι βρήκαν καταφύγιο στο καμπαναριό της εκκλησίας και παρόλο που παραδόθηκαν με την υπόσχεση για το σεβασμό της ζωής τους, τουφεκίστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες.
Αρχιτεκτονική κληρονομιά
thumb|right|200px|Μερική άποψη της πλατείας Σαν Ζουάν και του δημαρχείου του Καρδεδέου. thumb|left|200px|Ο Ρωμαϊκός ναός του Sant Corneli. Μερικά από τα μνημεία του Καρδεδέου είναι η εκκλησία του (La Creu del Terme), χτισμένη τον 4ο αιώνα, το καμπαναριό του Sant Corneli, ο πύργος Lligé, όπου στεγάζεται το δημαρχείο, το νεκροταφείο, όπου βρίσκει κανείς δείγματα του μοντερνισμού, το αρχειακό μουσείο Tomàs-Balvey, ο πύργος Granés Espinach (1891) και το θέατρο Esbarjo......
Ξεχωρίζει όμως το μεγαλιθικό μνημείο του Pins Rosers το οποίο βρισκόταν δίπλα στο αρχαίο βασιλικό πέρασμα. Τώρα είναι μέρος της διακόσμησης των κήπων μιας εταιρίας. Το μνημείο σχηματίζει έναν περίεργο κύκλο και μέσα του βρίσκεται το κυρίως μνημείο. Είναι κατασκευασμένο από εννέα μονόλιθους που αρχικά ήταν τοποθετημένη κατακόρυφα. Στο βιβλίο Costumari Català («καταλανικές παραδόσεις») του Joan Amades μπορεί κανείς να βρει ένα θρύλο που σχετίζεται με την προέλευση του μνημείου αυτού, σύμφωνα με τον οποίο οι πέτρες προέρχονται από ένα αρχαίοι πανδοχείο, όπου κάθε νύχτα δολοφονούνταν πελάτες με μία γκιλοτίνα. Ένας νεαρός και μια υπηρέτρια κατάφεραν να αποδράσουν ζωντανοί και να διηγηθούν στους άρχοντες αυτό που συνέβαινε κι έτσι το μέρος καταστράφηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Νικόλ, Έρικα και Τζακλίν Νταμ
Η Νικόλ, Έρικα και Τζακλίν Νταμ (αγγλικά: Nicole, Erica and Jaclyn Dahm, γεννημένες με αυτή τη σειρά στις 12 Δεκεμβρίου 1977), γνωστές και ως τα Τρίδυμα Νταμ (Dahm triplets) είναι μονοζυγωματικά τρίδυμα από τη Μινεσότα. Οι τρίδυμες Νταμ έχουν εμφανιστεί στην τηλεόραση, σε διάφιρα σόου και στον κινηματογράφο, ενώ έχουν υπάρξει σε αρκετές περιπτώσεις μοντέλα περιοδικών όπως το Teen και το Playboy
Οι Νταμ πήγαν στο ίδιο δημόσιο σχολείο του Τζόρνταν της Μινεσότα, ενώ αργότερα σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, με βλέψεις να γίνουν νοσηλεύτριες. Ωστόσο, τη δεκαετία του 1990 ξεκίνησε η καριέρα τους ως μοντέλα, και το 1998, έγιναν playmates, στο δεκεμβριανό τεύχος του Playboy. Το 1999, ξεκινά και η τηλεοπτική τους καριέρα, με τη συμμετοχή τους στο αμερικανικό sitcom Boy Meets World. Επίσης, έχουν κάνει και πολλές εμφανίσεις στο talk show, The Doctors.
Αρχές του 2000, ξεκίνησαν το δικό τους site, το www.dahmgirls.com, το οποίο ήταν active έως και το 2004. Κατόπιν δημιούργησαν το www.jenx3.com, το οποίο ήταν βραχύβιο. Ενώ μετά άνοιξαν κι άλλο, το Triplets Gourmet, ενώ με το ίδιο όνομα έκαναν και λογαριασμό στο YouTube, στο οποίο ασχολιόντουσαν με τη μαγειρική. Τέλος, είναι και οι τρεις παντρεμένες με παιδιά, με την Έρικα δε, να έχει παντρευτεί τον γιο του Dr. Phil, τον Τζέι ΜακΓκρό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλέιμεϊτ Κατηγορία:Τρίδυμα
Ιωάννα Γεωργακοπούλου
Η Ιωάννα Γεωργακοπούλου (Πύργος Ηλείας, 1920 - 7 Αυγούστου 2007) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του ρεμπέτικου.
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1920. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η οικογένειά της μετακόμισε στην Αθήνα. Συμμετείχε στη χορωδία της ενορίας του Αγίου Παύλου, όπου την ανακάλυψε η τραγουδίστρια Αγγέλα Λυκιαρδοπούλου, μούσα του Αττίκ. Με τη βοήθεια του συνθέτη Γιάννη Βέλλα, ηχογράφησε το πρώτο της τραγούδι. Απο τα 18 της συνεργαζόταν με την Columbia, όπου συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Βασίλη Τσιτσάνη. Σημαντική είναι και η συνεργασία της με τον Γιώργο Μητσάκη και τον Μανώλη Χιώτη. Η συνεργασία της με τον Τσιτσάνη, τελείωσε το 1949, λόγω της αντικατάστασής της στο πάλκο του από τη Μαρίκα Νίνου.
Έγραψε περισσότερα από 50 τραγούδια με σημαντικότερο το "Τρελέ τσιγγάνε".
Κατηγορία:Ρεμπέτες Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
JDBC
Η Συνδετικότητα Βάσης Δεδομένων JAVA (Java Database Connectivity, συντ.:JDBC) είναι μία διεπαφή προγραμματισμού εφαρμογών (API) για την γλώσσα προγραμματισμού Java η οποία ορίζει πώς ένας χρήστης μπορεί να έχει πρόσβαση σε μια βάση δεδομένων. Παρέχει συναρτήσεις για εξαγωγή, πρόσθεση, ανανέωση ή διαγραφή δεδομένων σε μια βάση.
Η πλατφόρμα 2 της Java, Standard έκδοση 1.4 (J2SE) εμπεριέχει την Συνδετικότητα Βάσης Δεδομένων (JDBC) 3.0 API μαζί με την υλοποίηση αναφοράς της γέφυρας JDBC-to-ODBC, επιτρέποντας συνδέσεις σε ODBC προσβάσιμες πηγές δεδομένων στο περιβάλλον της JVM. Αυτή η γέφυρα είναι πρωτογενής κλειστός κώδικας (όχι Java), και μόνο κατάλληλος για πειραματισμό και για συνθήκες στις οποίες κανένας άλλος οδηγός δεν είναι διαθέσιμος.
Κατηγορία:Java Κατηγορία:Βάσεις δεδομένων
Χάνιμπαλ (βιβλίο)
Ο Χάνιμπαλ (Hannibal) είναι ένα μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Τόμας Χάρις, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1999. Είναι το τρίτο βιβλίο στη σειρά του Τόμας Χάρις με τον Δρ Χάνιμπαλ Λέκτερ και το δεύτερο με την ειδική πράκτορα του FBI Κλάρις Στάρλινγκ. Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται επτά χρόνια μετά τα γεγονότα της Σιωπής των Αμνών και πραγματεύεται την επιδιωκόμενη εκδίκηση ενός από τα θύματα του Χάνιμπαλ Λέκτερ.Το μυθιστόρημα προσαρμόστηκε σε κινηματογραφική ταινία το 2001, σε σκηνοθεσία του Ρίντλεϊ Σκοτ. Στοιχεία του μυθιστορήματος ενσωματώθηκαν στη δεύτερη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς του NBC Hannibal, ενώ η τρίτη σεζόν της συγκεκριμένης σειράς προσαρμόζει την πλοκή του μυθιστορήματος αυτού.
Ποντ ντε Σουέρτ
Μνημεία
Στο Πον ντε Σουέρτ διατηρούνται αρκετά μνημεία του παρελθόντος, όπως η κεντρική πλατεία (Plaça Major) και η πλατεία του εμπορίου, η ρωμανική εκκλησία που ανακαινίστηκε τον 18ο αιώνα και το μοναστικό ανάκτορο, όμορφο παράδειγμα γοτθικής αρχιτεκτονικής, το οποίο ξανακατοικείται από τα τέλη του 20ού αιώνα.
Κατά την επέκταση του χωριού κατασκευάστηκε το 1955 η καινούρια εκκλησία, έργο του μηχανικού Εδουάρδο Τορόχα και του αρχιτέκτονα Ροδρίγεθ Μιχάρες. Πρόκειται για ένα έργο μοντέρνας αρχιτεκτονικής με μία ενιαία αίθουσα.
Γύρω περιοχή
Με την προσάρτηση των κοινοτήτων του Λιεσπ (Llesp), του Μαλπάς (Malpàs) και του Βιου ντε Λιεβάτα(Viu de Llevata, η έκταση του δήμου έχει αγγίξει τα 150 χμ² και περιλαμβάνει ένα σύνολο από μικρούς οικισμούς με ελάχιστους κατοίκους ο καθένας. Από αυτούς ξεχωρίζουν τα Castelló de Tor, Irán, Casós, Corroncui, Erillcastell, Esperan o Gotarta.
Ακολουθεί κατάλογος των οικισμών γύρω από το Πον ντε Σουέρτ μαζί με τον πληθυσμό τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Στόουνχεντζ
Το όνομα Στόουνχεντζ (Stonehenge) προέρχεται από τις αρχαίες αγγλικές λέξεις Stanhen gist, που σημαίνουν 'κρεμαστοί λίθοι' και έδωσαν το όνομά τους σε μια ολόκληρη κατηγορία μνημείων γνωστών ως henge(s), δηλαδή κυκλικές ή οβάλ σχήματος περιοχές με διακριτά χαρακτηριστικά τους το κυκλικό ανάχωμα και την τάφρο που το περιβάλλει. Οι αρχαιολόγοι καθορίζουν τα henge(s) ως εκχωματώσεις που συνίστανται από ένα κυκλικό έγκλεισμα, περιβεβλημένο με κρηπιδωμένη κυκλική τάφρο. Όπως συμβαίνει συχνά με την αρχαιολογική ορολογία, η λέξη είναι δάνεια από τους παλιούς αρχαιοδίφες. Όμως, ο όρος henge δεν είναι και ο καταλληλότερος για την περιγραφή του Στόουνχεντζ, στην περίπτωση του οποίου το κρηπίδωμα βρίσκεται εσωτερικά της τάφρου. Παρόλο που το Στόουνχεντζ ως μνημείο είναι σύγχρονο άλλων τυπικότερων. Το σύνολό του δεν είναι δυνατόν να καταχωρηθεί σε κάποια κατηγορία. Μορφολογικά έχει μακρινή μόνον συγγένεια με τους υπόλοιπους λίθινους κύκλους των Βρετανικών νήσων, όπως ο κύκλος του Μπρόντγκαρ (Ring of Brodgar), για παράδειγμα, ενώ τα περίφημα τρίλιθά του το καθιστούν μοναδικό. Το Στόουνχεντζ και ο περιβάλλων χώρος του προστέθηκαν στον κατάλογο της UNESCO για την Παγκόσμια Πολιτισμική Κληρονομιά το 1986.
Ποιοι έκτισαν το Στόουνχεντζ
Μέχρι σήμερα οι μελετητές και οι αρχαιολόγοι δεν γνωρίζουν ποιοι ήταν αυτοί που έχτισαν το μεγαλιθικό αυτό μνημείο. Οι μαρτυρίες που έχουμε είναι αμφισβητούμενες και είναι οι εξής: Μέχρι σήμερα μελετητές από όλο τον κόσμο υποστηρίζουν πως το μνημείο είτε χτίστηκε από Μυκηναίους, είτε από Ρωμαίους, είτε από Βρετανούς, ενώ ορισμένοι υποστηρίζουν την κατασκευή του ακόμα και από εξωγήινους πολιτισμούς. Τα μόνα σίγουρα στοιχεία για το Στόουνχεντζ, την ανέγερσή του και τη χρήση του είναι ότι:
Η Ανάπτυξη του Στόουνχεντζ
right|thumb|Σχέδιο του Στόουνχεντζ σήμερα σύμφωνα με τον Cleal et al και Pitts
Το σύμπλεγμα του Στόουνχεντζ ολοκληρώθηκε σε αρκετές φάσεις κατασκευής που εκτίνονται σε χρονικό βάθος 2.000 ετών, αν και υπάρχουν ευρήματα που μαρτυρούν δραστηριότητα (βλ. Τοξότης του Στόουνχεντζ) πριν και μετά από αυτήν τη χρονική περίοδο. Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει μεσολιθικές πασσαλότρυπες, κάτω από τον σύγχρονο χώρο στάθμευσης, που χρονολογούνται περίπου από το 8000 π.Χ., αν και επιβεβαιώνεται ότι συνδέονται με το μεταγενέστερο μνημείο. Τα ταφικά ευρήματα ενός αποκεφαλισμένου Σάξωνα στην ίδια περιοχή χρονολογούνται από τον 7ο αιώνα. Η χρονολόγηση και η κατανόηση των διαφορετικών φάσεων του Στόουνχεντζ δεν είναι απλή υπόθεση. Είναι μια μάλλον περίπλοκη διαδικασία που στηρίζεται στα ελλιπή αρχεία των πρώτων ανασκαφών, σε πολύ λίγες επιστημονικά ακριβείς χρονολογήσεις και στη διατάραξη της φυσικής κιμωλίας του εδάφους από ανακατατάξεις της ύστερης παγετώδους και φυσικές διαταράξεις της πανίδας. Οι γενικότερα αποδεκτές φάσεις ολοκλήρωσης του μνημείου ακολουθούν λεπτομερειακά παρακάτω. Τα χαρακτηριστικά που αναφέρονται στο κείμενο είναι αριθμημένα στην εικόνα που δείχνει τις αλλαγές του αρχαιολογικού τοπίου. Στο σχέδιο παραβλέπονται τα τρίλιθα για λόγους σαφήνειας. Τρύπες που δεν περιέχουν ή δεν περιείχαν ποτέ λίθους φαίνονται ως ανοικτοί κύκλοι, ενώ οι λίθοι που υφίστανται έως σήμερα παρατίθενται με διαφορετικό χρώμα.
Στόουνχεντζ 1
left|thumb|90 px|Στόουνχεντζ 1 Το αρχικό μνημείο ήταν ένα κυκλικό ανάχωμα περιβεβλημένο με τάφρο (7 and 8) περίπου 115 μ. (320 πόδια) διάμετρο με μια μεγάλη είσοδο βορειοανατολικά και μια μικρότερη νότια (14). Οι πρώτοι οικοδόμοι τοποθέτησαν οστά ελαφιών και βοδιών στον πυθμένα της τάφρου, πολύ αρχαιότερα από τα οστέινα εργαλεία εκσκαφής που ανακαλύφθηκαν επί τόπου. Το χρονολογικό βάθος τοποθετείται περίπου στο 3100 π.Χ.. στο εξωτερικό χείλος της περικλεισμένης περιοχής είχε σκαφθεί ένας κύκλος 56 λάκκων (13), που έμειναν γνωστοί ως τρύπες του Όμπρεϊ (Aubrey holes), από τον αρχαιοδίφη του 17ου αιώνα Τζον Όμπρεϊ (John Aubrey), που λέγεται ότι τους ανακάλυψε πρώτος. Πιθανώς επρόκειτο για πασσαλότρυπες, αν και δε βρέθηκαν ίχνη ξυλείας κατά τις ανασκαφές. Μια μικρή εξωτερική της τάφρου εκχωμάτωση ανήκει πιθανώς στην ίδια περίοδο (9).