cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λογγιβαρδόπουλος
Βιογραφία
Το 1072, μια εξέγερση παρασκευάστηκε από τη βουλγαρική και σλαβική  αριστοκρατία στα Σκόπια με επικεφαλής τον Γκεόργκι Βόιτεχ, γνωστή στη νεότερη ιστοριογραφία ως η Εξέγερση του Γκεόργκι Βόιτεχ. Οι επαναστάτες επέλεξαν τον Κωνσταντίνο Μπόντιν, ένα Σέρβο πρίγκιπα, γιο του Μιχαήλ Α' της Ντούκλια, ως ηγέτη τους, καθώς ο ίδιος ήταν από την μητέρα του απόγονος του Βούλγαρου αυτοκράτορα Σαμουήλ. Το φθινόπωρο του 1072 ο Κωνσταντίνος Μπόντιν έφτασε στο Πρίζρεν, όπου ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας των Βουλγάρων. Ένας Βυζαντινός στρατός υπό τον Δαμιανό Δαλασσηνό στάλθηκε αμέσως από την Κωνσταντινούπολη για να βοηθήσει τον στρατηγό του Θέματος της Βουλγαρίας, Νικηφόρος Καραντινό. Στη μάχη που ακολούθησε ο βυζαντινός στρατός νικήθηκε ολοκληρωτικά. Ο Δαλασσηνός και πολλοί άλλοι Βυζαντινοί διοικητές, συμπεριλαμβανομένου του Λογγιβαρδόπουλου, συνελήφθησαν και τα Σκόπια καταλήφθηκαν από τις επαναστατικές δυνάμεις.
Ο Λογγιβαρδόπουλος στη συνέχεια παντρεύτηκε με την αδελφή του Κωνσταντίνου Μπόντιν, και τέθηκε στη διοίκηση ενός στρατού που αποτελούνταν κυρίως από «Λομβαρδούς και Σέρβους». Στάλθηκε εναντίον των Βυζαντινών, τους οποίους προηγουμένως είχε υπηρετήσει.
Παρά κάποια αρχική επιτυχία, ο Μπόντι στη συνέχεια αιχμαλωτίστηκε στο Ταόνιον ή Πάουνι (στο νότιο Κοσσυφοπέδιο), το Δεκέμβριο 1073, στη συνέχεια στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη, και μετά στην Αντιόχεια, όπου πέρασε αρκετά χρόνια, ενώ ο Βόιτεχ πέθανε στη διαδρομή. Όταν ο Μιχαήλ της Ντούκλια έμαθε για τη σύλληψη του γιου του, έστειλε τον Λογγιβαρδόπουλο να τον σώσει, αλλά αντ 'αυτού, ο Λογγιβαρδόπουλος αυτομόλησε στους Βυζαντινούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
47 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κοινότητα Μαρκοπούλου Ωρωπού
Η κοινότητα Μαρκοπούλου Ωρωπού ήταν κοινότητα της ανατολικής Αττικής η οποία λειτούργησε στο διάστημα 1912-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Αττικής και συνόρευε με τις κοινότητες Καλάμου, Μαλακάσας και την κοινότητα Νέων Παλατίων. Περιλάμβανε ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 23,2 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 3.894 κάτοικοι. Έδρα της κοινότητας ήταν το Μαρκόπουλο.
Διαίρεση
Η κοινότητα περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
Φαρμακοκινητική
Η φαρμακοκινητική είναι ο κλάδος της Φαρμακολογίας που εξετάζει τις μετακινήσεις του φαρμάκου μέσα στο σώμα στην πορεία του χρόνου. Προσπαθεί να διευκρινίσει τι συμβαίνει σε ένα φάρμακο από τη στιγμή που χορηγείται μέχρι την πλήρη αποβολή του από τον οργανισμό. μικρογραφία|257x257εσ|Τα θέματα της φαρμακοκινητικής μπορούν να συνοψιστούν με το [[Αρκτικόλεξο|ακρωνύμιο LADME: αποδέσμευση, απορρόφηση, κατανομή, μεταβολισμός και απέκκριση ενός δεδομένου παράγοντα από το σώμα μας.]] Για να γίνει αυτό, έχουν αναπτυχθεί διάφορα μοντέλα που απλοποιούν τις πολυάριθμες διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα μεταξύ του οργανισμού και του φαρμάκου. Ένα από αυτά, το πολυδιαμερισματικό μοντέλο, είναι το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο ως προς την κατανομή του φαρμάκου στον οργανισμό. Ωστόσο, η πολυπλοκότητα που συνεπάγεται η προσθήκη παραμέτρων σε αυτήν την προσέγγιση μοντελοποίησης έχει κάνει το μονοδιαμερισματικό και το διδιαμερισματικό μοντέλο να είναι τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα. Στο πολυδιαμερισματικό μοντέλο, η λεπτομερής μελέτη των διαδοχικών οδών διακίνησης ενός φαρμάκου στον οργανισμό ομαδοποιείται με το ακρωνύμιο LADME:
Αυτές οι διαφορετικές φάσεις περιλαμβάνουν τη χρήση και τη διαχείριση βασικών εννοιών για την κατανόηση της δυναμικής που έχει δημιουργηθεί. Για την πλήρη κατανόηση της κινητικής ενός φαρμάκου είναι απαραίτητο να έχουμε λεπτομερή γνώση μιας σειράς παραγόντων, όπως οι ιδιότητες των ουσιών που δρουν ως έκδοχα, τα χαρακτηριστικά των κατάλληλων βιολογικών μεμβρανών και ο τρόπος με τον οποίο οι ουσίες μπορούν να περάσουν από αυτές, ή τα χαρακτηριστικά των ενζυμικών αντιδράσεων που αδρανοποιούν το φάρμακο.
Όλες αυτές οι έννοιες μπορούν να αναπαρασταθούν με μαθηματικούς τύπους που έχουν την αντίστοιχη γραφική τους αναπαράσταση. Με αυτόν τον τρόπο, είναι δυνατό να γνωρίζουμε τόσο τα χαρακτηριστικά ενός μορίου όσο και τον τρόπο με τον οποίο θα συμπεριφέρεται ένα συγκεκριμένο φάρμακο, γνωρίζοντας μερικά από τα βασικά του χαρακτηριστικά. Έτσι, η γνώση του pKa, της βιοδιαθεσιμότητας ή της υδατοδιαλυτότητάς του, καθοδηγεί την ικανότητα απορρόφησης ή διανομής του στο σώμα.
Τα γραφήματα που προκύπτουν από τη μελέτη ενός φαρμάκου μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη βιομηχανία (για παράδειγμα, στον υπολογισμό της βιοϊσοδυναμίας κατά τον σχεδιασμό γενόσημων φαρμάκων) ή στην κλινική εφαρμογή φαρμακοκινητικών εννοιών. Η κλινική φαρμακοκινητική παρέχει πολλές οδηγίες δράσης για τον σωστό χειρισμό των φαρμάκων, επιδιώκοντας τη μέγιστη αποτελεσματικότητα και χρησιμότητα για τους επαγγελματίες υγείας και κτηνιατρικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαρμακολογία
Σύστημα εξετάσεων στην Αυτοκρατορική Κίνα
300px|right|Αυτοκρατορική εξέταση της [[Δυναστεία Σονγκ|Δυναστείας Σονγκ]]
Οι Αυτοκρατορικές εξετάσεις (παραδοσιακά κινέζικα: 科舉, απλοποιημένα κινέζικα: 科举, Pinyin: Kējǔ, Wade–Giles: K'o-chü) ήταν ένα σύστημα εξετάσεων στην Αυτοκρατορική Κίνα σχεδιασμένο για την επιλογή των καλύτερων διοικητικών αξιωματούχων για την κρατική γραφειοκρατία. Το σύστημα αυτό είχε μια τεράστια επίδραση τόσο στην κοινωνία όσο και στην κουλτούρα στην Αυτοκρατορική Κίνα και ήταν άμεσα υπεύθυνο για την δημιουργία μιας τάξης από  Λόγιους-γραφειοκράτες (κινέζικα: 士大夫,  pinyin: shì dàfū) ανεξάρτητα από την καταγωγή της οικογένειας. Γειτονικές ασιατικές χώρες όπως η Ιαπωνία, το  Βιετνάμ και η  Κορέα εφάρμοσαν επίσης παρόμοια συστήματα για να προσελκύσουν τα καλύτερα ταλέντα  του έθνους.
Κατά τον 19ο αιώνα, υπήρξαν κριτικές που κατηγόρησαν το αυτοκρατορικό σύστημα και μαζί με αυτό τις εξετάσεις, για την έλλειψη στην Κίνα τεχνικών γνώσεων και την ήττα από τις ξένες δυνάμεις.
Σκοπός
Από την εποχή της δυναστείας των Χαν (206 π.Χ. έως το 220 μ.Χ.) έως την εφαρμογή του Αυτοκρατορικού συστήματος εξετάσεων, οι περισσότερες τοποθετήσεις σε θέσεις στην αυτοκρατορική γραφειοκρατία βασίζονταν σε συστάσεις από εξέχοντα μέλη της αριστοκρατίας και τοπικούς αξιωματούχους  ενώ τα προτεινόμενα άτομα ήταν πρώτα απ'όλα από την αριστοκρατική βαθμίδα.
Ο Αυτοκράτορας Wu of Han είχε ξεκινήσει μια πρώϊμη μορφή αυτοκρατορικών εξετάσεων, στις οποίες τοπικοί αξιωματούχοι θα επέλεγαν υποψηφίους  για να πάρουν μέρος σε μια εξέταση των  Κλασσικών έργων του Κουμφούκιου, από τις οποίες θα επέλεγε τους αξιωματούχους που θα υπηρετούσαν δίπλα του. Ξεκινώντας την εποχή των τριών βασιλείων (με το σύστημα των εννέα βαθμίδων στο  Βασίλειο των Wei), οι αυτοκρατορικοί αξιωματούχοι ήσαν υπεύθυνοι για την αξιολόγηση της ποιότητας των ταλέντων που προτείνονταν από τις τοπικές ελίτ. Το σύστημα αυτό συνεχίστηκε μέχρι ο Αυτοκράτορας Σούι-Γιανγκ καθιέρωσε μια νέα κατηγορία από προτεινόμενους υποψηφίους για τη σώμα των μανδαρίνων (进士科) το 605 μ.χ.. Έτσι, για πρώτη φορά καθιερώνονταν λεπτομερές σύστημα εξετάσεων για μια κατηγορία τοπικών ταλέντων. Αυτό γενικά έγινε αποδεκτό ότι ήταν η αρχή του αυτοκρατορικού συστήματος εξετάσεων (科举). .
Θεωρητικά, οποιοσδήποτε άνδρας στην Κίνα, ανεξαρτήτως του πλούτου ή της κοινωνικής του θέσης, θα μπορούσε να γίνει ένα υψηλός κυβερνητικός αξιωματούχος περνώντας τις αυτοκρατορικές  εξετάσεις, αν και υπό τη διοίκηση μερικών δυναστειών τα μέλη της εμπορικής τάξης εξαιρούνταν,  και δεν ήταν παρά κατά την δυναστεία  των Σονγκ που μια πλειοψηφία   των δημοσίων υπαλλήλων κατέλαβε τις θέσεις της μέσω του συστήματος εξετάσεων. Επιπρόσθετα, μέσω της διαδικασίας μελέτης για τις εξετάσεις που έτεινε να είναι χρονοβόρα και ακριβή (εάν οι καθηγητές προσλαμβάνονταν), οι περισσότεροι από τους υποψήφιους προέρχονταν  από την αριθμητικά μικρή αλλά σχετικά πλούσια αριστοκρατία των γαιοκτημόνων. Εντούτοις, υπάρχουν αρκετά συχνά παραδείγματα στην Κινεζική ιστορία  όπου άτομα μετακινήθηκαν από μια χαμηλή κοινωνική βαθμίδα σε διακρίσεις στην πολιτική μέσω της επιτυχίας τους  στις αυτοκρατορικές εξετάσεις. Υπό κάποιες δυναστείες οι αυτοκρατορικές εξετάσεις είχαν κατά βάση καταργηθεί και τα επίσημα αξιώματα τις περισσότερες φορές απλά πωλούνταν, πράγμα που αύξησε την  διαφθορά και υπονόμευσε το ηθικό στην δημόσια σφαίρα.
right|thumb|220px|Πορτραίτο του Κινέζου αξιωματούχου      Jiang Shunfu (1453–1504),στο  [[Μουσείο Nanjing]]
Προϋποθέσεις
Σύμφωνα με το πατριαρχικό σύστημα της αρχαίας Κίνας γίνοντας δεκτοί στις εξετάσεις μόνο αγόρια και άντρες. Τυπικά ο υποψήφιος δεν χρειαζόταν να ανήκει σε κάποια ξεχωριστή κοινωνική τάξη, αλλά στην πραγματικότητα μόνο νέοι από πλούσιες οικογένειες μπορούσαν να λάβουν επαρκή εκπαίδευση για να έχουν ελπίδες να πετύχουν στις εξετάσεις. Εκτός αυτού, μετά την καθολική επιτυχία στις εξετάσεις ο επιτυχών «ανέμενε» σταθερή διατροφή και  οικονομική ενίσχυση από την οικογένεια.
Η ιεραρχία των εξετάσεων
250px|right|Το πιο υψηλό επίπεδο του συστήματος εξετάσεων: οι εξετάσεις στο παλάτι ενώπιον του αυτοκράτορα Το πιο χαμηλό επίπεδο του εξεταστικού συστήματος της Κίνας ήταν οι εξετάσεις για την εισαγωγή στην υψηλότερη βαθμίδα εκπαίδευσης, οι οποίες γίνονταν σε τοπικό επίπεδο. Επρόκειτο για επαρχιακές, νομαρχιακές ή εξέτασεις δεξιοτήτων, όπου μετά την επιτυχία σε αυτές κανείς ελάμβανε πιστοποίηση (Xiùcaí 秀才 – ανθίζον ταλέντο ή Shengyuan 生员).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Κίνα Κατηγορία:Δημόσια Διοίκηση
Τόγκο
Το Τόγκο (γαλλικά: Togo), με την επίσημη ονομασία Δημοκρατία του Τόγκο (République Togolaise), είναι χώρα της δυτικής Αφρικής, που συνορεύει με την Γκάνα στα δυτικά, με το Μπενίν ανατολικά και την Μπουρκίνα Φάσο βόρεια. Στο νότο βρέχεται από τον κόλπο της Γουινέας. Πρωτεύουσά του είναι η Λομέ, ενώ έχει συνολική επιφάνεια 56.785 τ.χλμ. και πληθυσμό 8.095.498 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2022.
Νόμισμα του Τόγκο είναι το Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής ενώ στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκε ως νόμισμα το γαλλικό φράγκο αλλά και το φράγκο του Τόγκο. Γλώσσα του Τόγκο είναι τα Γαλλικά.
Ετυμολογία
Το τοπωνύμιο «Τόγκο», σύμφωνα με μια εκδοχή, προέρχεται από την γλώσσα έουε, Που σημαίνει «η περιοχή στην άλλη πλευρά της λιμνοθάλασσας». Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, το όνομα της χώρας προέρχεται από το υδρώνυμο. Το 1905 η γερμανική αποικία στην περιοχή έγινε γνωστή ως Τογκολάνδη, ενώ κατά το 1960, η χώρα έγινε γνωστή ως «Τογκολέζικη δημοκρατία».
Ιστορία
Ήταν γερμανικό προτεκτοράτο από τον Ιούλιο του 1884 υπό την ονομασία Τόγκολαντ. Από τον Αύγουστο του 1914 το Τόγκο περιήλθε υπό τις αγγλογαλλικές δυνάμεις μέχρι τις 20 Ιουλίου 1922 όποτε η βρετανική περιοχή αποδόθηκε στη Γκάνα.
Το 1958, ο Σιλβάνους Ολίμπιο, ένας Έουε από το νότο, κέρδισε τις πρώτες γενικές εκλογές. Στις 27 Απριλίου 1960, με την διακήρυξη ανεξαρτησίας από τη Γαλλία, έγινε ο πρώτος Πρόεδρος του Τόγκο. Ο Ολίμπιο δολοφονήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1963 σε εξέγερση από αξιωματικούς. Ακολούθησε μια ασταθής πολυκομματική κυβέρνηση υπό τον Πρόεδρο Γκρυνιτσκί. Από τις 13 Ιανουαρίου 1967 έως τις αρχές Φεβρουαρίου 2005, ο Πρόεδρος Γκανσινγκμπέ Εγισντεμά κυβέρνησε τη χώρα. Ανήκε στην εθνότητα των Καμπιγιέ από το βορρά. Οι διώξεις και οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν οδηγήσει πολλούς να φύγουν από τη χώρα.
Μετά το θάνατο του Εγιαντεμά στις 5 Φεβρουαρίου 2005, ο στρατός της χώρας διόρισε πρόεδρο τον γιο του, Φωρέ Γκνασινγκμπέ, ο οποίος μέχρι τότε ήταν υπουργός τηλεπικοινωνιών. Η Αφρικανική Ένωση έκανε λόγο για αντισυνταγματικό στρατιωτικό πραξικόπημα. Η Οικονομική Κοινότητα της Δυτικής Αφρικής ανέστειλε την ένταξη του Τόγκο στον οργανισμό στις 19 Φεβρουαρίου ως απάντηση στην αντισυνταγματική κατάληψη της εξουσίας. Εκτός από άλλες κυρώσεις, η Οικονομική Κοινότητα επέβαλε και εμπάργκο όπλων.
Στις 26 Απριλίου, ο Φωρέ ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών με 60,22% των ψήφων. Ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης Μπομπ-Ακιτάνί δήλωσε επίσης νικητής των εκλογών και δεν αναγνώρισε το εκλογικό αποτέλεσμα. Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Γκιλκρίστ Ολίμπιο, ο οποίος δεν του επετράπη να θέσει υποψηφιότητα, προέβαλε και αυτός καταγγελίες για εκλογική απάτη. Κατά τη διάρκεια των εκλογών, εκλάπησαν αρκετές κάλπες με ψηφοδέλτια και διώχθηκαν οι ψηφοφόροι της αντιπολίτευσης. Τις επόμενες ημέρες μετά τις εκλογές, υπήρξαν οδομαχίες με έως και 500 νεκρούς και πολυάριθμους τραυματίες, σύμφωνα με στοιχεία που αναφέρθηκαν στο παγκόσμιο κοινό. Ανεπιβεβαίωτες αναφορές αναφέρουν ότι στο νότιο Τόγκο έγιναν σφαγές στην ύπαιθρο πριν από τις εκλογές. Περίπου 35.000 άνθρωποι από το νότιο Τόγκο διέφυγαν τις επόμενες εβδομάδες, κυρίως στις γειτονικές χώρες Μπενίν και Γκάνα.
Στις 10 Ιουνίου 2005, ο πρόεδρος Γκνασινγκμπέ, ο οποίος δεν είχε ακόμη αναγνωριστεί από την ΕΕ λόγω της αμφιλεγόμενης διαδικασίας για την εκλογή του, διόρισε πρωθυπουργό τον Εντέμ Κοτζό, ηγέτη του αντιπολιτευόμενου κόμματος, Πατριωτικό Παναφρικανικό Κόμμα. Ο Κοτζό ήταν πρωθυπουργός υπό τον πατέρα του Γκνάσινμπε από το 1994 έως το 1996 και από το 1978 έως το 1984 ήταν γενικός γραμματέας του τότε Οργανισμού για την Αφρικανική Ενότητα, τώρα Αφρικανική Ένωση. Πριν από τις εκλογές, ο Κοτζό είχε προτείνει τη σύσταση Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης με βάση το μοντέλο της Νοτίου Αφρικής.
Γεωγραφία
Το Τόγκο έχει έκταση ίση με 56.785 τ.χλμ. και είναι μία από τις μικρότερες χώρες της Αφρικής. Βρέχεται από τον όρμο του Μπενίν στα βόρεια. Συνορεύει με την Γκάνα στα δυτικά, με το Μπενίν στα ανατολικά και με τη Μπουρκίνα Φάσο στο βορρά. Το Τόγκο βρίσκεται κυρίως μεταξύ έκτου και ενδέκατου βόρειου παράλληλου, αλλά και μεταξύ του μεσημβρινού του Γκρίνουιτς και του 2ου ανατολικού μεσημβρινού.
Κλίμα
Το κλίμα είναι γενικά τροπικό. Η μέση θερμοκρασία στις ακτές φτάνει τους 23 °C, ενώ στο βόρειο άκρο της χώρας η μέση θερμοκρασία είναι επτά βαθμούς υψηλότερη. Στα νότια, υπάρχουν δύο εποχές των βροχών (η πρώτη μεταξύ Απριλίου και Ιουλίου και η δεύτερη μεταξύ Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου), παρόλο που η μέση βροχόπτωση δεν είναι πολύ υψηλή.
Χλωρίδα και πανίδα
Το Τόγκο απαρτίζεται από τις οικοπεριφέρειες: τα δάση της Ανατολικής Γουινέας, το μωσαϊκό δάσος-σαβάνας του κόλπου της Γουινέας και τη σαβάνα του Δυτικού Σουδάν. Οι ακτές του Τόγκο χαρακτηρίζονται από έλη και μαγκρόβια δάση. Η υψηλή άνοδος του πληθυσμού οδηγεί σε εκτεταμένη αποψίλωση των δασών, θέτοντας την ζωή πολλών ειδών σε κίνδυνο. Το 2019 η χώρα είχε μέσο βαθμό 5,88 στα 10 στον Δείκτη Ακεραιότητας του Δασικού Τοπίου (92η παγκοσμίως σε σύνολο 172 χωρών).
Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε εθνικό πάρκα και καταφύγια: το καταφύγιο πανίδας Αμπντουλαγιέ, το εθνικό πάρκο Φαζάο Μαλφακάσα, το εθνικό πάρκο Φος ω Λιόν, το Κουταμακού και το εθνικό πάρκο Κεράν. Ένας επισκέπτης στα εθνικά πάρκα της χώρας θα αντικρίσει πολλές καμηλοπαρδάλεις, βουβάλια του ακρωτηρίου, ύαινες και λιοντάρια. Λίγοι ελέφαντες ζουν στη χώρα. Στην χώρα ζουν πολλά πουλιά, όπως οι πελαργοί και οι γερανοί.
Οικονομία
Το Τόγκο είναι μια γεωργική χώρα με τροπικό κλίμα, εξαρτώμενο από τη βροχή. Σχεδόν τα δύο τρίτα του εργατικού δυναμικού εργάζονται στη γεωργία. Στο Τόγκο καλλιεργούνται γιαμ, μανιόκα, καλαμπόκι, κεχρί, φιστίκια και σόργο.
Εξωτερικό εμπόριο
Η χώρα διαθέτει αποθέματα φωσφάτου, τα οποία εκμεταλλεύεται η Société Nouvelle des Phosphates du Togo. Η εξόρυξη φωσφάτου συνεισέφερε ένα 8,4% στο εθνικό ΑΕΠ το 1985, ποσοστό που μειώθηκε σε 2,2% το 2001. Η χώρα εισάγει βιομηχανικά προϊόντα, μηχανήματα, οχήματα, τρόφιμα και καύσιμα. Τα κύρια εξαγώγιμα προϊόντα είναι το φωσφορικό ασβέστιο, το επεξεργασμένο βαμβάκι (27%), ο καφές (10%), το τσάι και το κακάο.
Το Τόγκο προσπαθεί να δώσει περαιτέρω οικονομικά κίνητρα μέσω της δημιουργίας μιας ζώνης ελεύθερων συναλλαγών.
Το Τόγκο είναι μέλος του Διεθνούς Οργανισμού Κακάο.
Κρατικός προϋπολογισμός
Το 2016 ο κρατικός προϋπολογισμός το 2016 περιλάμβανε δαπάνες ισοδύναμες με 1,377 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, οι οποίες αντισταθμίστηκαν από έσοδα ισοδύναμα με 1,140 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, δημιουργώντας δημοσιονομικό έλλειμμα ύψους 5,3% του ΑΕΠ. Το εθνικό χρέος της χώρας ήταν ίσο με το 79,1% του ΑΕΠ το 2016.
Δημογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Γυναίκες στο [[Σοκοντέ]] Η απογραφή του Νοεμβρίου 2010 ανέφερε ότι στο Τόγκο ζούσαν 6.191.155 άτομα, πληθυσμός υπερδιπλάσιος από τους 2.719.567 κατοίκους το 1981. Ο πληθυσμός της Λομέ, της πρωτεύουσας, αυξήθηκε από 375.499 κατοίκους το 1981 σε 837.437 το 2010. Προσθέτοντας τις αστικές περιοχές του κοντινού νομού Γκολφ, η αστική περιοχή της Λομέ περιείχε 1.477.660 κατοίκους το 2010.
Πέρα από την Λομέ, στις άλλες μεγάλες πόλεις περιλαμβάνονται οι παρακάτω πόλεις (ο πληθυσμός σε παρένθεση): Σοκοντέ (95.070), Καρά (94.878), Κπαλιμέ (75.084), Ατακπαμέ (69.261), Νταπαόνγκ (58.071) και Τσεβιέ (54.474). Με εκτιμώμενο πληθυσμό 7.889.093 κατοίκων το 2016, το Τόγκο είναι η 107η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού (65%) ζει σε χωριά και ασχολείται με τη γεωργία ή τη κτηνοτροφία. Ο πληθυσμός του Τόγκο παρουσιάζει ισχυρή αύξηση: από το 1961 (έτος μετά την ανεξαρτησία) έως το 2003 πενταπλασιάστηκε.
Εθνικές ομάδες
μικρογραφία| Τογκολέζοι της δεκαετίας του 1980 Στο Τόγκο, συνυπάρχουν περίπου 40 διαφορετικές εθνότητες, εκ των οποίων πολυπληθέστεροι είναι οι Έουε που καταλαμβάνουν το 32% του πληθυσμού και ζουν στο νότο. Κατά μήκος της νότιας ακτογραμμής, αντιπροσωπεύουν το 21% του πληθυσμού. Στο βορρά ζουν οι Κοτοκολί και οι Καμπιγιέ, οι οποίοι αποτελούν το 22% του πληθυσμού της χώρας. Οι Ουατσί αποτελούν το 14% του πληθυσμού. Μερικές φορές οι Ουατσί και οι Έουε συγκαταλέγονται ως μια εθνότητα, αλλά οι Γάλλοι που μελέτησαν και τις δύο ομάδες θεώρησαν ότι διαφέρουν μεταξύ τους. Στο Τόγκο ζουν επίσης και άλλες εθνότητες (Μίνα, Μοσσί, Μόμπα, Μπασάρ, Τσοκοσί). Στη χώρα ζουν και κάποια άτομα ευρωπαϊκής και ινδικής καταγωγής, των οποίων το ποσοστό δεν ξεπερνά το 1%.
Θρησκεία
μικρογραφία| Εκκλησία στο [[Κπαλιμέ]] Σύμφωνα με έκθεση της αμερικάνικης κυβέρνησης για τις θρησκευτικές ελευθερίες το 2012, το 2004 το Πανεπιστήμιο της Λομέ υπολόγισε ότι το 33% του πληθυσμού ήταν παραδοσιακοί ανιμιστές, το 28% ήταν Ρωμαιοκαθολικοί, το 20% Σουνίτες Μουσουλμάνοι, το 9% Προτεστάντες και άλλο 5% ανήκαν σε άλλα χριστιανικά δόγματα. Ένα 5%  περιλαμβάνει άτομα που δεν συνδέονται με καμία θρησκευτική ομάδα. Η έκθεση σημειώνει ότι πολλοί χριστιανοί και μουσουλμάνοι συνεχίζουν να εκτελούν θρησκευτικές πρακτικές της τοπικής θρησκείας.
Το CIA World Factbook εν τω μεταξύ αναφέρει ότι το 44% του πληθυσμού είναι χριστιανοί, το 14% είναι μουσουλμάνοι και το υπόλοιπο 36% πιστεύουν σε τοπικές θρησκείες.
Ο χριστιανισμός άρχισε να διαδίδεται από τα μέσα του 15ου αιώνα, μετά την άφιξη Πορτογάλων καθολικών ιεραποστόλων. Οι Γερμανοί εισήγαγαν τον προτεσταντισμό στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα όταν εκατό ιεραπόστολοι της Ιεραποστολικής Εταιρείας της Βρέμης εστάλησαν στις παραλιακές περιοχές του Τόγκο και της Γκάνας. Οι Προτεστάντες του Τόγκο ήταν γνωστοί ως "Μπρέμα", από μια παραφθορά της λέξης "Βρέμη". Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί ιεραπόστολοι αναγκάστηκαν να φύγουν, γεγονός που οδήγησε στην πρώιμη αυτονομία της Ευαγγελικής Εκκλησίας των Έουε.
Γλώσσες
Το Τόγκο είναι μια πολύγλωσση χώρα. Σύμφωνα με τον Εθνολόγο, 39 διαφορετικές γλώσσες ομιλούνται στη χώρα, πολλές εκ των οποίων έχουν λιγότερους από 100.000 ομιλητές. Από τις 39 γλώσσες που ομιλούνται στη χώρα, η μόνη επίσημη γλώσσα είναι η γαλλική. Δύο ιθαγενείς γλώσσες της χώρας ονομάστηκαν εθνικές γλώσσες το 1975: η Έουε και η Καμπιγιέ. Ταυτόχρονα, εξαιρουμένης της γαλλικής, είναι οι δύο περισσότερο ομιλούμενες γλώσσες.
Τα γαλλικά χρησιμοποιούνται στο εκπαιδευτικό σύστημα, στο κοινοβούλιο, στα ΜΜΕ, τη διοίκηση και το εμπόριο. Η Έουε είναι η καθομιλουμένη γλώσσα στο νότο. Η γλώσσα Τεμ λειτουργεί σε περιορισμένο βαθμό ως εμπορική γλώσσα σε ορισμένες πόλεις στο βόρειο Τόγκο. Επίσημα, τα Έουε και τα Καμπιγιέ είναι "εθνικές γλώσσες": για τα δεδομένα του Τόγκο οι εθνικές γλώσσες είναι οι γλώσσες που προωθούνται στην επίσημη εκπαίδευση και χρησιμοποιούνται στα μέσα ενημέρωσης.
Προσδόκιμο ζωής
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 64,3 χρόνια (61,5 χρόνια οι άνδρες και 67,2 οι γυναίκες).
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Εκπαίδευση
Το Τόγκο διαθέτει εξαετή υποχρεωτική εκπαίδευση. Το 1996, το ακαθάριστο ποσοστό εγγραφής μαθητών σε δημοτικά σχολεία ήταν 119,6%,ενώ το καθαρό ποσοστό εγγραφής μαθητών στα δημοτικά σχολεία ήταν 81,3%. Το 2011, το καθαρό ποσοστό εγγραφής μαθητών σε δημοτικά σχολεία ήταν 94%, ένα από τα καλύτερα ποσοστά σε όλη τη δυτική Αφρική. Το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας υποφέρει από ελλείψεις σε δασκάλους, χειρότερη ποιότητα εκπαίδευσης στα αγροτικά σχολεία, όπως επίσης και από υψηλά ποσοστά επανάληψης της ίδιας τάξης και εγκατάλειψης του σχολείου πριν την αποφοίτηση τους.
Αντίγουα Γουατεμάλα
Η Αντίγουα Γουατεμάλα ή απλά Αντίγουα (ισπανικά: Antigua Guatemala, προφορά ΔΦΑ : [anˈtiɣwa ɣwateˈmala]) είναι μια πόλη στα Κεντρικά Υψίπεδα της Γουατεμάλας γνωστή για την καλά διατηρημένη μπαρόκ αρχιτεκτονική με στοιχεία ισπανικού μουδέχαρ, καθώς και για τα ερείπια εκκλησιών από την περιοδό της ισπανικής κατοχής, όταν η πόλη βρισκόταν στη μέγιστη ακμή της. Ήταν πρωτεύουσα της αποικίας της Γουατεμάλας από το 1543 μέχρι το 1776. Είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1979. Σήμερα η πόλη είναι έδρα του διαμερίσματος Σακατεπέκες και του ομώνυμου δήμου. Η πόλη στην απογραφή του 2007 είχε 34.685 κατοίκους. Η οικονομία της πόλης βασίζεται στο τουρισμό και στην παραγωγή καφέ.
Ιστορία
Η Αντίγουα Γουατεμάλα (που σημαίνει παλιά Γουατεμάλα) είναι η τρίτη πρωτεύουσα της Γουατεμάλας. Η πρώτη πρωτεύουσα ονομάστηκε Ciudad de Santiago de los Caballeros de Goathemalan (η πόλη των Ιωαννίτων Ιπποτών της Γουατεμάλας) επειδή ιδρύθηκε τις 25 Ιουλίου 1524, ημέρα του Αγίου Ιωάννη, σε μια περιοχή που υπήρχε ένας πρώην οικισμός των Μάγια, τώρα γνωστός ως Ιξιμτσέ. Εξαιτίας επαναλαμβανόμενων αναταραχών η πρωτεύουσα άλλαξε πόλη και τις 22 Νοεμβρίου 1527 νέα πρωτεύουσα έγινε η Σαν Μιγκέλ Εσκομπάρ, στην κοιλάδα του Αλοτενάνγκο κοντά στη Σιουδάδ Βιέχα. Η πόλη καταστράφηκε τις 11 Σεπτεμβρίου 1541 από μια λασπορροή από το ηφαίστειο Άγουα.
Μετά τη νέα καταστροφή οι αρχές αποφάσισαν να μετακινήσουν την πρωτεύουσα στην κοιλάδα Πατσόι, περίπου 8 χιλιόμετρα μακριά, μια περιοχή με αρκετό νερό και γόνιμο έδαφος. Έτσι, τις 10 Μαρτίου 1543 οι Ισπανοί ίδρυσαν την πόλη Σαντιάγο δε λος Καμπαγιέρος (Santiago de los Caballeros), τη σημερινή Αντίγουα. Για περισσότερα από 200 χρόνια ήταν πρωτεύουσα της Ισπανικής αποικίας της Γουατεμάλας, μια περιοχή που περιελάμβανε σχεδόν όλη τη σύγχρονη Κεντρική Αμερική και την πολιτεία Τσιάπας στο Μεξικό. Το 1676 ιδρύθηκε στην Αντίγουα το Πανεπιστήμιο του Σαν Κάρλος, ένα από τα πρώτα στην Κεντρικά Αμερική. Η έδρα του μετακινήθηκε μαζί με την πρωτεύουσα και τώρα βρίσκεται στην Πόλη της Γουατεμάλας.
Το 1979 η Αντίγουα ανακηρύχθηκε στην τρίτη συνεδρία της UNESCO μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Τη δεκαετία του 1990 στην πόλη άνοιξαν σχολές εκμάθησης ισπανικών, βιβλιοπωλεία και ινστιτούτα ερευνών. Η Αντίγουα το 2007 είχε πληθυσμό 34.685 κατοίκων, λίγο περισσότερο από το μισό του πληθυσμού της κατά την περίοδο ακμής της.
Αρχιτεκτονική - Μνημεία
Το Κεντρικό Πάρκο (Parque Central), γνωστό και ως πλάσα ντε Άρμας είναι η καρδιά της πόλης. Στο κέντρο της πλατείας δεσπόζει το Συντριβάνι των Σειρήνων, σχεδιασμένο από το Μιγκέλ Πόρρας το 1739. Γύρω από το πάρκο είναι χτισμένα αρκετά αξιοθέατα της πόλης, όπως το Άρκο ντε Σάντα Καταλίνα και ο Καθεδρικός Ναός του Σαν Χοσέ. Ο ναός είναι χτισμένος στα ανατολικά της πλατείας. Αποπερατώθηκε το 1680, ύστερα από 11 χρόνια κατασκευής. Πήρε τη θέση προηγούμενου καθεδρικού ναού που καταστράφηκε από σεισμό. Κατά την αποπεράτωσή του ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ναούς στην Αμερική. Είναι τρίκλιτος και το σχέδιό του σχηματίζει ένα σταυρό. Η σημερινή εκκλησία αποτελεί τμηματική ανακατασκεύη της πρόσοψης του ναού. Στα βόρεια της πλατείας βρίσκεται το δημαρχείο, το οποίο στεγάζεται στο παλάτι Αγιουνταμιέντο (Ayuntamiento), κατασκευασμένο το 1743. Το κτήριο φιλοξενεί επίσης Μουσείο του Σαντιάγο (Museo de Santiago) και το μουσείο των Παλαιών Βιβλίων (Museo del Libro Antiguo).
Το παλάτι των Αρχηγών-Στρατηγών (Palacio de los Capitanes Generales) ήταν το διοικητικό κέντρο της πόλης όσο η Αντίγουα ήταν πρωτεύουσα. Η κατασκευή του άρχισε το 1549 και ολοκληρώθηκε το 1558. Το 1735 ενσωμάτωθηκε σε αυτό το μεγάλο συγκρότημα η Κάσα ντε λα Μοντένα, η οποία καταστράφηκε από το σεισμό του 1773 και δεν ξαναοικοδομήθηκε. Εξαίτιας των σεισμών το παλάτι ανακατασκευάζεται τακτικά.
Οικονομία
Η κύρια πηγή οικονομικού πλούτου της Αντίγουα είναι ο τουρισμός. Στην Αντίγουα υπάρχουν πολλά σύγχρονα ξενοδοχεία, εστιατορία και καφέ. Η πόλη είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός τόσο εξαιτίας των αξιοθέατών της όσο και για το περιβάλλον σκηνικό, αφού γύρω από την πόλη δεσπόζουν τα ηφαίστεια Άγουα, Ακατενάνγκο και Βολκάν ντε Φουέγο. Μια άλλη σημαντική οικονομικη πηγή είναι οι σχολές εκμάθησης ισπανικών, οι οποίες προσελκύουν ανθρώπους από τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Η πόλη είναι επίσης σημαντικό κέντρο παραγωγής καφέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γουατεμάλας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γουατεμάλα
.ve
.ve είναι ο top-level domain κωδικός για τη Βενεζουέλα στο Διαδίκτυο.
Στις 3 Μαρτίου 2009 ο κωδικός ISO 3166-1 για τη Βενεζουέλα άλλαξε για να αντανακλήσει το VE που χρησιμοποιείται στο τομέα.
Οι εγγραφές επιτρέπονται χωρίς περιορισμούς, μόνο στο τρίτο επίπεδο:
Οι ακόλουθοι τομείς δευτέρου επιπέδου επιτρέπουν περιορισμένες εγγραφές τρίτου επιπέδου:
Διεθνοποιημένα ονόματα τομέων είναι διαθέσιμα χρησιμοποιώντας τους ακόλουθους Ισπανικούς χαρακτήρες: á, é, í, ó, ú, ü, και ñ.
Υπάρχει ένας αριθμός τομέων δεύτερου επιπέδου, όπως οι cha.ve, internet.ve, ipv6.ve, nic.ve
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουέλα Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
5 (αριθμός)
thumb|250px|right|Τα πεντάρια όλων των συμβόλων της [[τράπουλα|τράπουλας.]]
Το 5 (πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 4 και πριν από το 6. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Το 5 είναι πρώτος αριθμός (διαιρείται μόνο με το 1 και τον εαυτό του).
Στα αρχαία ελληνικά το 5 γράφονταν ως E΄, ενώ στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης ως V.
Εξέλιξη του γλύφου 5
thumb|250px|right|Εξέλιξη της γλύφου του 5. Η εξέλιξη της σύγχρονου γλύφου μας για το 5 δεν μπορεί απλά να ιχνηλατηθεί πίσω στους αρχαίους Ινδούς, με τον ίδιο τρόπο που μπορεί να γίνει με τους γλύφους των αριθμών 1-4. Η Ινδική Αυτοκρατορία Κους (Kushan Empire) και η Ινδική Αυτοκρατορία Γκούπτα χρησιμοποιούσαν αρκετούς διαφορετικούς γλύφους για το 5.
Αναφορές και παρατηρήσεις
5 5 5 5 Κατηγορία:Πρώτοι αριθμοί Σοφί Ζερμαίν 5
49 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πανεπιστήμιο Τσχατραπάτι Σάχου Τζι Μαχαράτζ
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο του Κανπούρ ιδρύθηκε το 1966, όταν το Πανεπιστήμιο της Άγκρα χωρίστηκε στα πανεπιστήμια της Άγκρα και του Κανπούρ. Ο Μαγιαβάτι, ως κύριος υπουργός, άλλαξε το όνομά του από Πανεπιστήμιο του Κανπούρ στο σημερινό της όνομα, αφού ο Μαχαραγιάς του Ινδικού πριγκιπάτου του Κολχαπούρ μεταξύ του 1884 και του 1922, ο Σάχου Δ΄ του Κολχαπούρ, ήταν επίσης γνωστός ως Τσχατραπάτι Σάχου Τζι Μαχαράτζ.
Εγκαταστάσεις
Η πανεπιστημιούπολη είναι εξαπλωμένη σε 264 στρέμματα. Ενώ τα προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών στην Τέχνη, την Επιστήμη, το Εμπόριο, το Δίκαιο, τη Μηχανική και την Ιατρική προσφέρονται σε συνδεδεμένα κολέγια και ιδρύματα, η κατοικημένη πτέρυγα της πανεπιστημιούπολης περιλαμβάνει τις σχολές των Επιστημών της Ζωής, τη Διαχείριση των Επιχειρήσεων, την Εκπαίδευση και τα Αγγλικά. Υπάρχουν ξεχωριστά χόστελ, ακαδημαϊκό και διοικητικό μπλοκ.
Τοποθεσία
Η κύρια πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στον Δρόμο Γκραντ Τρανκ, 11 χλμ. από το Κεντρικό Κανπούρ.
Διοίκηση
Η διοίκηση αποτελείται από τον Πρύτανη, τον αντιπρύτανη και τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου, το δικαστήριο και το ακαδημαϊκό συμβούλιο του πανεπιστημίου.
Ο Κουλπάτι (Αντικαγκελάριος) είναι μισθωτός αξιωματικός του πανεπιστημίου για όλο το χρόνο και διορίζεται από τον πρύτανη και από τα ονόματα που του έχουν υποβληθεί από επιτροπή που συγκροτείται σύμφωνα με τις ανωτέρω διατάξεις (Πανεπιστημιακός Νόμος του Ούταρ Πραντές του 1973).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Ινδία
Zaz (τραγουδίστρια)
Η Isabelle Geffroy (γεννημένη στις 1 Μαΐου 1980 στο Τουρ, Γαλλία), περισσότερο γνωστή με το ψευδώνυμο Zaz είναι μια Γαλλίδα τραγουδίστρια που το μουσικό της ύφος συνδυάζει το στιλ της τζαζ, την γαλλική μουσική, soul και την ακουστική και είναι διάσημη για την επιτυχία της "Je Veux", από το πρώτο της άλμπουμ, Zaz, που κυκλοφόρησε στις 10 Μαΐου 2010.
Πρώτα στάδια
thumb Η μητέρα της ήταν καθηγήτρια ισπανικών, ο πατέρας της εργαζόταν για μια εταιρεία ηλεκτρισμού. Το 1985, αυτή μπήκε στο ωδείο του Τουρ, με την αδελφή της και τον αδελφό της, παρακολούθησε μαθήματα από την ηλικία των πέντε έως έντεκα ετών. Σπούδασε θεωρητικά της μουσικής, συγκεκριμένα βιολί, πιάνο, κιθάρα, και χορωδιακό τραγούδι. Το 1994 μετακόμισε στην Μπορντώ. Το 1995, έκανε μαθήματα τραγουδιού, και ασχολήθηκε με τα σπορ για ένα χρόνο στο Μπορντώ, ενώ μελετά kung fu με έναν επαγγελματία προπονητή. Το 2000, κέρδισε μια υποτροφία από το περιφερειακό συμβούλιο, η οποία της επέτρεψε να ενταχθεί σε μια σχολή σύγχρονης μουσικής το CIAM του Μπορντώ (κέντρο Μουσικών Δραστηριοτήτων και πληροφοριών). Στις μουσικές επιρροές της περιλαμβάνονται οι «Τέσσερις Εποχές» του Βιβάλντι, τραγουδιστές της τζαζ όπως οι Ella Fitzgerald, και άλλοι όπως ο Enrico Macias, Bobby McFerrin και Richard Bona, καθώς και τραγουδιστές της Αφρικής, της Λατινικής και της Κούβας. Το 2006, μετακόμισε στο Παρίσι.
Η καριέρα της στο τραγούδι
Το 2001, ξεκίνησε την καριέρα της στο τραγούδι στο συγκρότημα blues "Fifty Fingers". Τραγούδησε σε μουσικές ομάδες στο Ανγκουλέμ, ειδικά σε μια τζαζ κουιντέτο. Έγινε ένας από τους τέσσερις τραγουδιστές του Izar-Adatz ("Shooting Star" στα βασκικά), μια ποικιλόμορφη μπάντα η οποία αποτελούνταν από δεκαέξι ανθρώπους με τους οποίους περιόδευσε για δύο χρόνια, ειδικά στην Midi-Pyrenees και στην Χώρα των Βάσκων. Εργάστηκε στο στούντιο ως χορωδός στην Τουλούζη και εκτέλεσε με πολλούς τραγουδιστές, όπως τον Maeso, Art Mengo, Vladimir Max, Jean-Pierre Mader και Serge Guerao.
Τον Μάιο του 2010, το γαλλικό περιοδικό Telerama ανακοίνωσε: "φήμες λένε έχει διογκωθεί κατά τις τελευταίες εβδομάδες: Zaz είναι μια ιερή φωνή, και αυτή θα είναι η αποκάλυψη του καλοκαιριού!" Στις 10 Μαΐου 2010, η Zaz κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ.. Περιέχει τα τραγούδια που έγραψε (Trop sensible") και τα κομμάτια("Les passants", "Le long de la route", "Prends garde à ta langue", "J'aime à nouveau", "Ni oui ni non"). Η παραγωγός του δίσκου Kerredine Soltani που συνεργάστηκε στην δισκογραφική εταιρία "Play On", και έγραψε και συνέθεσε το hit single "Je veux". Η ποπ τραγουδίστρια Raphaël Haroche έγραψε τα τραγούδια της "Éblouie par la nuit", "Port Coton" και "La fée". Το 2010 υπέγραψε συμβόλαιο για τις περιοδείες της με την Caramba και τον εκδότη Sony ATV. Είχε προσκληθεί να κάνει αρκετές τηλεοπτικές εμφανίσεις (όπως Taratata ή Chabada) και σε πολλά προγράμματα στο ραδιόφωνο.
Η Zaz περιόδευσε στη συνέχεια, στη Γαλλία (Παρίσι, Λα Ροσέλ, Μοντωμπάν, Σαιντ-Ουάν, Σατορού, Λαντερνώ, Φεκάμπ ...), που διεξάγεται στο Francofolies του Μόντρεαλ (Καναδάς), Μοντέ (Ελβετία), στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Μιλάνο ... Το φθινόπωρο η Zaz ήταν στη κορυφή των charts στο Βέλγιο, την Ελβετία και την Αυστρία. Ο Ματιέ Μπαλιγκάν, διευθυντής και παραγωγός της στο Caramba Entertainment, εξήγησε για την Ηχογράφηση: «Μιλάμε πολύ από το δικαίωμα της τώρα και οι άνθρωποι την περιμένουν στην σειρά ... Παρά τη ζήτηση, θα ήταν προτιμότερο να κάνει την πρώτη περιοδεία της σε πενήντα μικρά χώρους που θα καταστήσουν αξιόπιστη της. Zaz είναι μία διάσημη, διαισθητική καλλιτέχνιδα, η οποία είναι εξοικειωμένη με τη μουσική, που μπορεί να τραγουδήσει, αλλά να κάνει μια επίδειξη της ποιότητας είναι κάτι άλλο (...). "Τον Νοέμβριο του 2010, το ντεμπούτο άλμπουμ Zaz έγινε διπλά πλατινένιο, και τιμήθηκε με το "Revelation Song" από την Ακαδημία Σαρλ Κρο. Επίσης κέρδισε το ευρωπαϊκό βραβείο Border Breakers: ονομάστηκε ο Γάλλος καλλιτέχνιδα που έπαιξε στο εξωτερικό το 2010. Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύθηκε από L'Internaute, η Zaz ήταν η πιο δημοφιλής Γαλλίδα τραγουδίστρια στην κατάταξη του 2010.
Το 2011, ανέλαβε τη θέση της στους Les Enfoirés. Επίσης, εμφανίζεται στο τραγούδι «Volant Coeur" για το soundtrack της ταινίας του 2011, Hugo.
Το 2012, η ​​Zaz πήγε για περιοδεία και πραγματοποίησε συναυλίες σε διάφορες χώρες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Ιαπωνίας, Καναδά, Γερμανία, Ελβετία, Σλοβενία, Δημοκρατία της Τσεχίας, την Κροατία, τη Βουλγαρία, τη Σερβία και την Τουρκία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες
.vg
.vg είναι ο top-level domain κωδικός για τις Βρετανικές Παρθένους Νήσους στο Διαδίκτυο. Καθώς η απόκτηση ενός domain δεν απαιτεί φυσική παρουσία στη χώρα, domain με κατάληξη .vg έχουν χρησιμοποιηθεί πολλές φορές από πειρατικές ιστοσελίδες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Αριστείδης Σπαθάκης
Ο Αριστείδης Σπαθάκης (1837-1897) ήταν Έλληνας παιδαγωγός και συγγραφέας. Μετά τις σπουδές του στη Ριζάρειο Σχολή έκανε σπουδές Φιλολογίας στο πανεπιστήμιο των Αθηνών, Σε ηλικία 26 ετών εστάλη από την κυβέρνηση στη Γερμανία, όπου επιδόθηκε στην παιδαγωγική. Εν συνεχεία δίδαξε ως καθηγητής στο Αρσάκειο. Το έργο του "Παιδαγωγός" μεταφράστηκε και στα βουλγαρικά.
Ντόμινικ Λιβάκοβιτς
Ο Ντόμινικ Λιβάκοβιτς (9 Ιανουαρίου 1995) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της Δυναμό Ζάγκρεμπ και της εθνικής ομάδας της Κροατίας.
Ο Λιβάκοβιτς ξεκίνησε την καριέρα του από τη ΝΚ Ζάγκρεμπ τη σαιζόν 2012-13. Το 2015 αποκτήθηκε από τη Δυναμό Ζάγκρεμπ, όμως τη πρώτη σαιζόν δόθηκε δανεικός πίσω στη ΝΚ. Με Δυναμό κατέκτησε τρία πρωταθλήματα. Ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς του Γιουρόπα Λιγκ για τη σαιζόν 2020-21.
Ο Λιβάκοβιτς πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα το 2017 και ήταν μέλος της αποστολής η οποία έφτασε μέχρι τον τελικό στο Μουντιάλ του 2018. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2022 ήταν ο βασικός τερματοφύλακας της Εθνικής Κροατίας. Με σημαντικές επεμβάσεις στην διαδικασία των πέναλτι στην φάση των 16 και στον προημιτελικό αναδείχθηκε σε μεγάλο πρωταγωνιστή του Μουντιάλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Πίους Χάιντς
Ο Πίους Χάιντς (γερμ.: Pius Heinz) (γεννημένος στις 4 Μαΐου 1989) είναι ένας Γερμανός επαγγελματίας παίκτης πόκερ από τη Βόννη, γνωστός ως ο νικητής της Κύριας Διοργάνωσης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Πόκερ 2011. Είναι ο πρώτος γερμανός παίκτης που έλαβε το βραχιόλι της Κύριας Διοργάνωσης.
Στον τελικό που διεξήχθη στο Λας Βέγκας ο Γερμανός κέρδισε το ποσό των 6.5 εκατ. ευρώ. Ο Χάινζ κέρδισε τον Τσέχο Μάρτιν Στάσζκο, που κέρδισε 4 εκατ. ευρώ για την δεύτερη θέση. Υπήρξαν συνολικά οκτώ αλλαγές στο προβάδισμα των δύο παικτών στις πέντε ώρες παιχνιδιού που έπαιξαν μεταξύ τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί Κατηγορία:Πόκερ
50 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γεώργιος Βοραζάνης
Ο '''Γεώργιος Δ. Βοραζάνης''' (1898 - 17 Αυγούστου 1965) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφία
Καταγόταν από τη Βίτσα του Ζαγορίου (Ιωάννινα), αλλά γεννήθηκε στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας.
Ο Βοραζάνης σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στη Γαλλία και στην Ελβετία.
Εξελέγη βουλευτής Δράμας το 1923 και επανεξελέγη το 1926 και το 1928 με το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης και το 1932, 1933 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. και το 1946 και επανεξελέγη το 1950 με την ΕΠΕΚ.
Στην κυβέρνηση του Σοφούλη ήταν υπουργός Εθνικής Οικονομίας από τις 22 Νοεμβρίου 1945 ως το 1946.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 εγκατέλειψε την πολιτική.
Πέθανε στις 17 Αυγούστου 1965 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Τζον Γκλάσκοκ
Ο Τζον Γκλάσκοκ, ήταν Άγγλος μπασίστας και τραγουδιστής, γνωστός για την συμμετοχή του στο συγκρότημα των Jethro Tull από το 1975 μέχρι το 1979, αλλά και ως τραγουδιστής και μπασίστας των Carmen.
Πέθανε το 1979 σε ηλικία 28 ετών, λόγω προβλήματος σε συγγενείς καρδιακές βαλβίδες, το οποίο χειροτέρεψε λόγω μόλυνσης από ένα απόστημα.
The Gods
Το πρώτο συγκρότημα με το οποίο έπαιξε ο Γκλάσκοκ ήταν οι The Juniors, στους οποίους εντάχθηκε το 1962. Τρία χρόνια αργότερα, έγινε μέλος των The Gods, από τους οποίους αποχώρησε τον Ιούνιο του 1967, για να επιστρέψει τρεις μήνες αργότερα και να παραμείνει μαζί τους μέχρι τον Φεβρουάριο του 1969. Με τους The Gods ηχογράφησε τα άλμπουμ "Genesis" και "To Samuel a Son" και συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον μετέπειτα κιμπορντίστα των Uriah Heep, Κεν Χένσλεϊ.
Toe Fat
Το καλοκαίρι του 1969, έγινε μέλος των Toe Fat μαζί με τον Χένσλεϊ και τον μετέπειτα ντράμερ των Uriah Heep, Λι Κέρσλεηκ. Το συγκρότημα υπέγραψε στην δισκογραφική εταιρεία "Rare Earth" για την αμερικάνικη προώθηση τους και στην "Parlophone" για την αντίστοιχη ευρωπαϊκή. Ο ομώνυμος δίσκος τους γνώρισε επιτυχία και το συγκρότημα περιόδευσε μαζί με τους Derek and the Dominos του Έρικ Κλάπτον στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πριν την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους, οι Χένσλεϊ και Κέρλσεηκ αποχώρησαν, ενώ ο Γκλάσκοκ παρέμεινε με το συγκρότημα μέχρι τον Δεκέμβριο του 1970.
Chicken Shack
Τον Ιανουάριο του 1971, έγινε μέλος των Chicken Shack και ηχογράφησε μαζί τους τον δίσκο "Imagination Lady" τον Οκτώβριο του 1971 στα "Olympic Studios" του Λονδίνου. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 2 Φεβρουαρίου 1972, έναν μήνα πριν ο Γκλάσκοκ αποχωρήσει για να γίνει μέλος των Carmen.
Carmen
Οι Carmen είχαν δημιουργηθεί από τον κιθαρίστα Ντέιβιντ Κλαρκ Άλεν στις Ηνωμένες Πολιτείες και μετακόμισαν στις αρχές της δεκαετίας του '70 στο Λονδίνο, όπου σταθεροποιήθηκαν σαν πενταμελές σχήμα. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε τους δίσκους "Fandangos in Space" (1973), "Dancing on a Cold Wind" (1974) και "The Gypsies" (1975), ενώ στις συναυλίες τους άνοιγαν τις εμφανίσεις συγκροτημάτων όπως οι Santana, Blue Öyster Cult και Electric Light Orchestra. Μετά την διακοπή της συνεργασίας τους με τον μάνατζερ Τόνι Βισκόντι το 1975, διαλύθηκαν.
Jethro Tull
Το Δεκέμβριο του 1975, ο Γκάσκοκ έγινε μέλος των Jethro Tull, έχοντας γνωρίσει τον Ίαν Άντερσον σε συναυλίες τωων Carmen. Μαζί τους, ηχογράφησε τα άλμπουμ "Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die!", "Songs from the Wood", "Heavy Horses" και "Stormwatch", όπως και το ζωντανά ηχογραφημένο "Live - Bursting Out". Σε αυτό το διάστημα, καθιερώθηκε ως ένας από τους κορυφαίους μπασίστες της εποχής του, με τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ των Deep Purple και των Rainbow, να τον χαρακτηρίζει ως τον καλύτερο μπασίστα της ροκ μουσικής, σε συνέντευξη του τον Σεπτέμβριο του 1978.
Θάνατος
Τα προβλήματα υγείας του Γκάσκοκ έγιναν εμφανή όταν αδυνατούσε να ολοκληρώσει την αμερικάνικη περιοδεία για την προώθηση του "Heavy Horses", ενώ έδωσε την τελευταία του συναυλία στο Σαν Αντόνιο στις 1 Μαΐου 1979.
Παρά την διάγνωση του προβλήματος στην καρδιά του, συνέχισε τις καταχρήσεις με την χρήση μαριχουάνας και αλκοόλ, με τον Άντερσον να ηχογραφεί τα περισσότερα μέρη του μπάσου για το "Stormwatch", στο οποίο ο Γκλάσκοκ συμμετείχε μόλις σε τρία τραγούδια. Αντικαταστάθηκε από τον Ντέιβ Πεγκ και κατά την περιοδεία που ακολούθησε, έγινε γνωστός ο θάνατος του, ο οποίος οδήγησε σε κατάθλιψη τον φίλο του και ντράμερ Μπάριμορ Μπάρλοου, ο οποίος αποχώρησε λίγο αργότερα από τους Jethro Tull.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Μπασίστες
Χανς Μπούργκμαϊρ ο πρεσβύτερος
Ο Χανς Μπούργκμαϊρ ο πρεσβύτερος (γερμανικά: Hans Burgkmair der Ältere, 1473 – 1531) ήταν Γερμανός χαράκτης, ζωγράφος, προσωπογράφος και εικονογράφος, το έργο του οποίου εντάσσεται στο καλλιτεχνικό ρεύμα της Βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης. Συχνά αναφέρεται ως ο πρώτος Γερμανός καλλιτέχνης που ενσωμάτωσε στο έργο του στοιχεία από την Ιταλική Αναγέννηση, αλλά και ως ο πρώτος χαράκτης που χρησιμοποίησε την τεχνική του κιαροσκούρο στις ξυλογραφίες του.
Βιογραφικά στοιχεία
Έκανε τα πρώτα του βήματα στο επάγγελμα υπό την εποπτεία του πατέρα του, Τόμαν Μπούργκμαϊρ, στη γενέτειρά του, το Άουγκσμπουργκ. Το 1488 βρήκε θέση στο εργαστήριο του Μάρτιν Σόνγκαουερ στην Αλσατία προκειμένου να ολοκληρώσει τη μαθητεία του. Επιστρέφοντας στο Άουγκσμπουργκ το 1490, ο Μπούργκμαϊρ εργάστηκε στο πλευρό του Έρχαρντ Ράτντολτ, σχεδιάζοντας έργα χαρακτικής.
Το 1498 απέκτησε άδεια άσκησης επαγγέλματος στην πόλη και από το έτος αυτό εμφανίζεται στα αρχεία της συντεχνίας ζωγράφων με δικούς του μαθητές. Δεν άργησε να λάβει τις πρώτες σημαντικές του παραγγελίες: τη διακόσμηση, από κοινού με άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες, την αίθουσα συγκέντρωσης των μοναχών του Δομινικανού μοναστηριού στο Άουγκσμπουργκ. Το 1503 ο Μπούργκμαϊρ πραγματοποίησε εκπαιδευτικό ταξίδι στην περιοχή του Κάτω Ρήνου, συμπεριλαμβάνοντας την Κολωνία και πιθανώς τις Κάτω Χώρες. Γενικά πιστεύεται πως ταξίδεψε επίσης και στη βόρεια Ιταλία, ίσως το 1507, δεδομένου ότι το προσωπικό του ύφος αποτελεί συνδυασμό της βορειογερμανικής παράδοσης και των μοτίβων της ιταλικής Αναγέννησης. Καθώς ο Άλμπρεχτ Ντύρερ (1471 – 1528) καθιέρωνε παρόμοια νόρμα στη Νυρεμβέργη, ο Μπούργκμαϊρ πραγματοποιούσε το ίδιο στο Άουγκσμπουργκ.
Τα πολύπτυχα του Μπούργκμαϊρ και άλλες θρησκευτικές του συνθέσεις συνέβαλαν στη διάδοση της αναγεννησιακής τέχνης στη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ο καλλιτέχνης παρήγαγε γύρω στα 700 έργα χαρακτικής, ενώ ανέπτυξε και καινούριες τεχνικές για το μέσο αυτό. Υπήρξε, για παράδειγμα, ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες που χρησιμοποίησαν μεθόδους χρωματικής εκτύπωσης. Όπως και ο Ντύρερ, ο Μπούργκμαϊρ έλαβε παραγγελίες από τον Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α' (1459 – 1519) και διαδραμάτισε εξέχοντα ρόλο στα φιλόδοξα εικαστικά έργα του μονάρχη, περιλαμβανομένης της εικονογράφησης των αυτοβιογραφικών βιβλίων «Theuerdanck» και «Weisskunig». Επίσης φιλοτέχνησε το μεγαλύτερο μέρος της «Θριαμβικής Πομπής του Μαξιμιλιανού Α'», μια σειρά από 139 ξυλογραφίες, που σχεδιάστηκαν ως μια συνεχής ζωφόρος κατά την περίοδο από το 1508 έως το 1519. Ο Μπούργκμαϊρ επίσης ανέλαβε παραγγελίες από έτερους σημαντικούς πάτρωνες των ημερών του, όπως ο Ελέκτωρ της Σαξονίας, Πρίγκιπας Γουλιέλμος Δ' της Βαυαρίας και η οικογένεια Φούγγερ. Ο γιος του καλλιτέχνη, Χανς Μπούργκμαϊρ ο νεότερος (1500 – 1559), ακολούθησε τα επαγγελματικά βήματα του πατέρα και του παππού του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί χαράκτες Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Χαράκτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Σχολή του Άουγκσμπουργκ
Κόραμπ
Το όρος Κόραμπ (αλβανικά: Maja e Korabit ή Mali i Korabit, Голем Кораб) είναι το τέταρτο υψηλότερο βουνό σε ολόκληρη τη Βαλκανική χερσόνησο, με υψηλότερη κορυφή σε υψόμετρο 2.764 μέτρα.
Η κορυφή αυτή (ομώνυμη του βουνού) βρίσκεται πάνω στα σύνορα Αλβανίας-Βόρειας Μακεδονίας. Το Κόραμπ είναι η υψηλότερη κορυφή τόσο της Αλβανίας, όσο και της Βόρειας Μακεδονίας: αποτελεί τη μία από τις δύο μόνο κορυφές σε ολόκληρη την Ευρώπη που είναι το υψηλότερο σημείο δύο ή περισσότερων κρατών. Το Κόραμπ γειτονεύει με τα όρη του Σκάρδου.
Στην Αλβανία το Κόραμπ βρίσκεται μέσα στο Φυσικό Πάρκο Κόραμπ-Κόριτνικ. Είναι γνωστό για την πλούσια χλωρίδα του, με είδη όπως το ρόμπολο, η ευρωπαϊκή οξιά και ο άλνος.
Το όρος Κόραμπ απεικονίζεται στο εθνόσημο της Βόρειας Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η μικρή οροσειρά του Κόραμπ εκτείνεται σε μήκος 40 χιλιομέτρων στη διεύθυνση βορρά-νότου, μεταξύ του κάτω ρου του Μαύρου Δρίνου και του παραπόταμού του Ράντικα. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά των βουνών του Σκάρδου.
Το κυρίως βουνό είναι πολύ τραχύ και αποτελείται κυρίως από σχιστόλιθο και ασβεστόλιθο του Παλαιοζωικού Αιώνα, καθώς και φθαρμένα στρώματα γύψου του Μεσοζωικού. Στη δυτική πλευρά το βουνό πέφτει απότομα, με βραχώδη πλαγιά χωρίς βλάστηση. Η βόρεια πλευρά είναι επίσης βραχώδης. Αλλά από τα νοτιοανατολικά η πρόσβαση μέχρι την κορυφή είναι εύκολη. Υπάρχει μία δεύτερη κορυφή, η Κόραμπ Β΄ (2.756 μ.), που απέχει μόλις 150 μέτρα σε οριζόντια απόσταση στα βορειοδυτικά της υψηλότερης κορυφής και μέσα στο αλβανικό έδαφος. Υπάρχουν αρκετές άλλες κορυφές που φτάνουν πάνω από τα 2.700 μέτρα: η Σουλάνι ι Ραντομίρες (2.716 μ.), η Κοράμπ Γ΄ (2.745 μ.), ανώνυμες κορυφές στα βόρεια της υψηλότερης και 2 περίπου χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά της η Πύλη του Κόραμπ (αλβαν. Maja e Portës së Korabit, σλαβ. Korapska Mala vrata) φθάνει τα 2.727 μέτρα. Λίγες εκατοντάδες μέτρα νοτιότερα υπάρχει και η κορυφή Μάγια ε Μοράβες (2.718 μ.).
Στο υψηλότερο τμήμα του βουνού, πάνω από τα 2.000 μέτρα, το κλίμα είναι αλπικό και περιλαμβάνει στοιχεία της αλπικής χλωρίδας. Υπάρχει ο θεαματικός Καταρράκτης του Κόραμπ στον άνω ρου του χειμάρρου Ντλάμποκα. Την άνοιξη ο καταρράκτης φθάνει σε ύψος μεγαλύτερο των 130 μέτρων, κάτι που τον καθιστά τον υψηλότερο σε ολόκληρη τη Βόρεια Μακεδονία.
Ορειβασία
Δεν υπάρχουν πλέον απαγορεύσεις ή περιορισμοί στην ορειβασία στο Κόραμπ από την αλβανική πλευρά. Το αυτοκίνητο φθάνει μέχρι το χωριό Ραντόμιρα, αλλά αναλόγως της εποχής μπορεί να απαιτηθεί όχημα με τετρακίνηση. Δεν υπάρχουν ακριβείς και επικαιροποιημένοι χάρτες, ενώ οι πινακίδες είναι ελάχιστες και οι ορειβάτες μπορεί να χρειασθεί να αντιμετωπίσουν επιθετικά τσοπανόσκυλα.
Η άνοδος από την πλευρά της Βόρειας Μακεδονίας περιλαμβάνει είσοδο στη συνοριακή περιοχή για την οποία απαιτείται ειδική άδεια από το Υπουργείο Εσωτερικών της χώρας, αν και συχνά πεζοπόροι περπατούν στο Κόραμπ χωρίς αυτή. Εξάλλου, κάθε Σεπτέμβριο οργανώνεται μια διεθνής εκδρομή για την ανάβαση στο Κόραμπ από την ορειβατική λέσχη PSD Korab των Σκοπίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αλβανίας Κατηγορία:Βουνά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Σύνορα Αλβανίας-Βόρειας Μακεδονίας
51 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη