cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Καλαϊτζής
Εκτός παρκέ
Τον Ιανουάριο του 2020, προστέθηκε στο τεχνικό τιμ του Παναθηναϊκού στο πλευρό του Ρικ Πιτίνο, επιστρέφοντας αργότερα στις Ακαδημίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ22 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νίκης Βόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εκπαιδευτηρίων Δούκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998
Θάνατοι τον Μάρτιο του 2015
Παραπομπές
03
Πρώτος Μεσσηνιακός Πόλεμος
Ο Πρώτος Μεσσηνιακός Πόλεμος, ήταν ο πρώτος πόλεμος μεταξύ των Μεσσήνιων και των Σπαρτιατών.
Ξεκίνησε το 735 π.Χ. και έληξε το 715 π.Χ. ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια. Υπήρξε ένας εξαντλητικός κατακτητικός πόλεμος που ανέδειξε ως νικητές τους Σπαρτιάτες, οι οποίοι και κατέλαβαν το βασίλειο των Αιπυτιδών.
Υπάρχουν δύο διαφορετικές εκδοχές σχετικά με τα αίτια που οδήγησαν στο ξεκίνημα του πολέμου. Η μία προέρχεται από τους Μεσσήνιους και η άλλη από τους Σπαρτιάτες. Και των δύο εκδοχών όμως τα αίτια, ήταν μάλλον απλά αφορμές, καθώς ο Μεσσηνιακός και ο Σπαρτιατικός στρατός προετοιμάζονταν χρόνια πριν την εκδήλωση του πολέμου.
Σπαρτιατική εκδοχή
Στα σύνορα της Μεσσηνίας και της Λακωνίας, (στην περιοχή Βόλιμνος της σημερινής Αρτεμισίας Καλαμάτας), υπήρχε το ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος, όπου κάθε χρόνο γίνονταν ετήσιες γιορτές, στις οποίες συμμετείχαν Μεσσήνιοι και Σπαρτιάτες, καθώς και κάτοικοι άλλων πόλεων.
Οι Σπαρτιάτες υποστήριξαν, πως το έτος της 3ης Ολυμπιάδας (το 764 π.Χ.), κατά τη διάρκεια της γιορτής προς τιμή της θεάς Αρτέμιδος, κάποιοι Μεσσήνιοι απήγαγαν τις νεαρές Σπαρτιάτισσες ιέρειες του ναού και σκότωσαν τον βασιλιά της Σπάρτης Τήλεκλο.
Μεσσηνιακή εκδοχή
Η εκδοχή των Μεσσηνίων διαδραματίζεται στην ίδια γιορτή. Οι Μεσσήνιοι υποστήριξαν πως οι Σπαρτιάτες είχαν από καιρό επεκτατικά σχέδια προς τη Μεσσηνία και κατά τη γιορτή της Αρτέμιδας σχεδίασαν να σκοτώσουν τους Μεσσήνιους άρχοντες και βασιλιάδες, στέλνοντας μερικούς νεαρούς Σπαρτιάτες, οι οποίοι ήταν ντυμένοι με γυναικεία ρούχα και στολίδια, στο στρατόπεδο των Μεσσηνίων. Κάποιος όμως από τους Μεσσήνιους αντιλήφθηκε την παγίδα και το αποτέλεσμα ήταν οι νεαροί άνδρες, μαζί με τον Τήλεκλο, να σκοτωθούν στη συμπλοκή.
Παυσανίας
Ο Παυσανίας υποστήριξε πως η εκδοχή των Μεσσηνίων ήταν πιο βάσιμη.
Σταδιακά δημιουργήθηκε μίσος μεταξύ των δύο λαών.
Chinatown (ταινία)
Η Chinatown είναι νεο-νουάρ ταινία παραγωγής 1974, σε σκηνοθεσία Ρόμαν Πολάνσκι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Τζακ Νίκολσον, η Φέι Ντάναγουεϊ κι ο Τζον Χιούστον. Η ταινία εμπεριέχει στοιχεία φιλμ νουάρ και ψυχολογικού δράματος. Η υπόθεσή της διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του 1930, την περίοδο του πόλεμου για το νερό στην Νότια Καλιφόρνια. Η ταινία αποτελεί το τελευταίο σκηνοθετικό εγχείρημα του Ρόμαν Πολάνσκι στις Η.Π.Α. εφόσον επέστρεψε στην Ευρώπη το 1977 για να αποφύγει τις κυρώσεις για τις κατηγορίες που τον βάραιναν για κακοποίηση ανήλικης.
Πρώτος Μεσσηνιακός Πόλεμος
Ο πόλεμος
Οι Σπαρτιάτες, μαθαίνοντας για την θυσία αυτή, φοβούμενοι την επαλήθευση του χρησμού, έμειναν για αρκετά χρόνια μακριά από την Ιθώμη. Ο Αριστόδημος έγινε νέος βασιλιάς της Μεσσηνίας και οδήγησε το στρατό του σε μια επίθεση ενάντια στους Σπαρτιάτες, κάνοντάς τους να υποχωρήσουν πίσω στη Λακωνία. Οι Σπαρτιάτες κατέληξαν πως έπρεπε να ζητήσουν και αυτοί χρησμό από τους Δελφούς. Τελικά επιτέθηκαν και σκότωσαν τον ηγέτη της Μεσσηνίας. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσει η Ιθώμη και οι Μεσσήνιοι είτε να καταφύγουν σε άλλες περιοχές (και κυρίως στην κάτω Ιταλία όπου ίδρυσαν την πόλη Μεσσήνη), είτε να υποδουλωθούν.
Chinatown (ταινία)
Η ταινία θεωρείται από πολλούς κριτικούς του κινηματογράφου ως μια από τις καλύτερες όλων των εποχών και το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει 2η στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες μυστηρίου όλων των εποχών. Η ταινία έλαβε 11 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας κερδίζοντας τελικά μόνο Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου. Έλαβε επίσης τέσσερις Χρυσές Σφαίρες για Καλύτερη δραματική ταινία, Καλύτερη σκηνοθεσία, Καλύτερη ανδρική ερμηνεία σε δραματική ταινία για τον Τζακ Νίκολσον και Καλύτερο σενάριο. Το 1991 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Πρώτος Μεσσηνιακός Πόλεμος
Κληρονομιά
Περίπου 45 χρόνια αργότερα, μια έξεγερση των Μεσσήνιων, οδήγησε στο Δεύτερο Μεσσηνιακό Πόλεμο.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Μεσσηνιακοί πόλεμοι Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Μεσσηνίας Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Σπάρτης
Chinatown (ταινία)
16 χρόνια αργότερα ο Τζακ Νίκολσον σκηνοθέτησε τη συνέχεια της ταινίας, με τίτλο Οι δυο Τζέικ (The Two Jakes, 1990), με πρωταγωνιστές τον εαυτό του και τη Φέι Ντάναγουεϊ και σεναριογράφο τον Ρόμπερτ Τάουνι. Η ταινία όμως δεν κατάφερε να αποσπάσει την εύνοια των κριτικών.
Πληροφορίες παραγωγής
Το 1971 ο παραγωγός Ρόμπερτ Έβανς παραχώρησε 175.000 δολάρια για να γράψει το σενάριο της ταινίας του 1974 Ο μεγάλος Γκάτσμπυ (The Great Gatsby). Ο Τάουνι όμως αρνήθηκε καθώς αισθανόταν ότι κανείς δε μπορούσε να ξεπεράσει το μυθιστόρημα του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ. Αντιθέτως ζήτησε από τον Έβανς 25.000 δολάρια για να γράψει ένα δικό του σενάριο με τίτλο Τσάιναταουν κι ο Έβανς συμφώνησε. . Ο Τάουνι σκόπευε να ξεκινήσει τη δική του τριλογία με κεντρικό ήρωα τον Τζέι Τζέι Γκίτις, της οποίας το πρώτο μέρος αφορούσε την εκμετάλλευση του νερού της πόλης του Λος Άντζελες από μεγαλοεπιχειρηματίες. Το δεύτερο μέρος με τίτλο Οι δυο Τζακ είχε να κάνει με τα αποθέματα πετρελαίου κατά τη δεκαετία του 1940 και το τρίτο μέρος σχετιζόταν με τα αποθέματα γης στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του 1960 και με τίτλο Γκίτις εναντίον Γκίτις,. Η εμπορική αποτυχία της συνέχειας της ταινίας που γυρίστηκε το 1990 με πρωταγωνιστές τους Νίκολσον και Ντάναγουεϊ χάλασε τα σχέδια του Τάουνι για τη συγγραφή του τρίτου μέρους της τριλογίας.
Ανάπτυξη
Ο Τάουνι έγραψε το χαρακτήρα του Γκίτις έχοντας στο μυαλό του τον Τζακ Νίκολσον. . Κι ο Νίκολσον πληροφόρησε τον Πολάνσκι για την ύπαρξη του σεναρίου του Τάουνι. Ο παραγωγός Ρόμπερτ Έβανς ήθελε να αναθέσει τη σκηνοθεσία της ταινίας στον Πολάνσκι, καθώς πίστευε ότι ο σκηνοθέτης θα οραματιζόταν τις Η.Π.Α. από την ευρωπαϊκή οπτική γωνία που είναι πιο σκοτεινή και κυνική. Ο Πολάνσκι που είχε εγκαταλείψει το Λος Άντζελες μετά τη δολοφονία της συζύγου του, Σάρον Τέιτ, από τη σπείρα του Τσαρλς Μάνσον το 1969 και δίσταζε να επιστρέψει. Αποφάσισε όμως να αναλάβει το εγχείρημα όταν διάβασε το σενάριο του Τάουνι και διαπίστωσε την τελειότητά του.
Ο Πολάνσκι διαφώνησε με τον Έβανς όσον αφορά το τέλος της ταινίας. Ο Έβανς ήθελε να της δώσει αίσιο τέλος με τον Κρος να πεθαίνει και την Έβελυν να παραμένει ζωντανή. Ο Πολάνσκι ήταν όμως κάθετος. Υποστήριξε ότι το σενάριο της ταινίας είναι ξεχωριστό κι ότι δεν ήθελε να γυρίσει άλλο ένα θρίλερ, στο οποίο οι καλοί να επιβιώνουν στο τέλος κι οι κακοί να τιμωρούνται. Για το σκηνοθέτη η Έβελυν έπρεπε να πεθάνει. Οι δυο άνδρες έμειναν σταθεροί στις απόψεις τους κι ο Πολάνσκι έγραψε ξανά το τέλος λίγες μέρες πριν γυριστεί η τελευταία σκηνή.
Το αυθεντικό σενάριο αποτελούταν από 180 σελίδες, από τις οποίες αφαιρέθηκε από το σκηνοθέτη η διήγηση από τον Γκίτις. Ο Πολάνσκι ήθελε το ανυποψίαστο κοινό να ανακαλύπτει τα στοιχεία μαζί με τον ντετέκτιβ.
Διανομή ρόλων
Πέρα από τον Τζακ Νίκολσον που ήταν η αρχική επιλογή για το ρόλο του Γκίτις, υπήρξε δυσκολία στο να βρεθούν οι κατάλληλοι ηθοποιοί για να ερμηνεύσουν τους άλλους δυο κεντρικούς ρόλους. Ο χαρακτήρας της Έβελυν παραπέμπει στην κλασσική φαμ φατάλ, μια μαύρη χήρα, η οποία στο τέλος αποδεικνύεται ότι είναι ο μοναδικός ανιδιοτελής χαρακτήρας της ταινίας. Οι παραγωγοί θεώρησαν ότι η Τζέιν Φόντα θα ήταν κατάλληλη για τον ρόλο, αλλά ο Πολάνσκι επέμεινε ο ρόλος να δοθεί στη Φέι Ντάναγουεϊ. Ο ρόλος του Νόα Κρος ανατέθηκε στο σκηνοθέτη Τζον Χιούστον κι ο Τάουνι υποστήριζε ότι ήταν η δεύτερη καταλληλότερη ανάθεση ρόλου στην ταινία μετά τον Νίκολσον. Ο Χιούστον έδινε στον Κρος διαβολική υπόσταση με την γοητευτική του ερμηνεία.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα έγιναν στο Λος Άντζελες και στη νήσο Καταλίνα της Καλιφόρνιας. Ο Πολάνσκι έκανε σύντομο πέρασμα στην ταινία στο ρόλο του γκάνγκστερ που τρυπάει τη μύτη του Τζακ Νίκολσον με στιλέτο.
Εισπράξεις
Με προϋπολογισμό 6.000.000 δολαρίων, η ταινία είχε εμπορική επιτυχία κάνοντας εισπράξεις της τάξης με των 29.200.000 δολαρίων.
Διαχρονικότητα
Ο Έβανς υποστήριξε ότι ο ρόλος του Τζακ Γκίτις ήταν εκείνος που εκτίναξε την καριέρα του Τζακ Νίκολσον. Ο ηθοποιός ήταν ανερχόμενο αστέρι κι είχε ήδη λάβει τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ, ήταν όμως η ταινία Τσάιναταουν που τον καθιέρωσε ως ένα από τους πιο περιζήτητους ηθοποιούς του Χόλιγουντ. Το σενάριο του Ρόμπερτ Τάουνι για την ταινία έχει λάβει θρυλική υπόσταση από σύγχρονους κριτικούς και σκηνοθέτες και θεωρείται πλέον ως ένα από τα καλύτερα που έχουν γραφτεί ποτέ. . Υπεύθυνος για το τέλος της ταινίας ήταν παρ'όλα αυτά ο Ρόμαν Πολάνσκι, που έγραψε το κλείσιμο της ταινίας λίγες μέρες πριν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα ακυρώνοντας με αυτό τον τρόπο το αίσιο τέλος του Τάουνι.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε έντεκα υποψηφιότητες για βραβεία όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας έχασε όμως το βραβείο από την ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα Ο νονός ΙΙ (The Godfather: Part II, 1974). Ο Πολάνσκι έχασε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας από τον Φράνσις Φορντ Κόπολα κι ο Τζακ Νίκολσον έχασε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου από τον Αρτ Κάρνεϊ, πρωταγωνιστή της ταινίας Χάρι και Τόντο (Harry & Tondo). Η Φέι Ντάναγουεϊ έχασε επίσης το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου από την Έλεν Μπέρστιν που κέρδισε το αγαλματίδιο για την ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ (Alice Doesn't Live Here Anymore, 1974). Το μοναδικό βραβείο που κέρδισε η ταινία ήταν το Όσκαρ πρωτότυπου σενάριου.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Άλλα Βραβεία: Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
Βραβεία BAFTA Βράβευση:
Ζυλ Μασνέ
Ο Ζυλ Μασνέ (Jules Émile Frédéric Massenet, 12 Μαΐου 1842 - 13 Αυγούστου 1912) ήταν γνωστός Γάλλος συνθέτης, δημοφιλέστατος για τις όπερές του στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Σύντομα όμως μετά το θάνατό του, το μουσικό του στυλ δεν ήταν πλέον της μόδας και πολλές από τις όπερές του πέρασαν στη λήθη. Μόνο τα έργα του Manon (Μανόν) και Werther παίζονταν συχνά.
Επιλογή έργων
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Καθηγητές του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Αθλητική Ένωση Μόρφου
Η Αθλητική Ένωση Μόρφου ή η ΑΕΜ Μόρφου (διαβάζεται «αέμ») ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Μόρφου της επαρχίας Λευκωσίας. Ιδρύθηκε το 1960 και διαλύθηκε το 1991, έχοντας πολλές συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία Κύπρου. Ο σύλλογος εξακολουθεί να υφίσταται σαν πολιτιστικό σωματείο.
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
Το 1944 ιδρύεται στη Μόρφου ο αθλητικός, μουσικοφιλολογικός και εκπαιδευτικός σύλλογος Νέος Αστέρας Μόρφου. Ο σύλλογος είχε αθλητική και κοινωνικοπολιτιστική δράση στην περιοχή της Μόρφου. Η ποδοσφαιρική του ομάδα εντάχθηκε το 1948 στην ΚΕΠΟ. Μετά τη διάλυση της ΚΕΠΟ εντάχθηκε στην ΠΟΕΛ. Παράλληλα, ο σύλλογος διεξήγαγε θεατρικές παραστάσεις και καλλιτεχνικές και μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις.
Το 1960 τα δύο Σωματεία επανενώθηκαν με τη νέα ονομασία Αθλητική Ένωση Μόρφου (Α.Ε.Μ.). Χρώματα της ομάδας ήταν το κόκκινο και το άσπρο. Η ΑΕΜ διατήρησε τα σύμβολα των δύο αρχικών ομάδων, έχοντας ως έμβλημα της ένα αστέρι μέσα στο οποίο βρίσκεται ο θεό Απόλλωνας ο οποίος κρατά τη λύρα του.
Μέχρι το 1967 η ομάδα συμμετείχε στα αγροτικά πρωταθλήματα και συγκεκριμένα στις διοργανώσεις της ΠΟΕΛ. Το 1968 εντάχθηκε στη δύναμη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Β΄ κατηγορίας.
Περίοδος 1968-1980
Στην πρώτη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας, την περίοδο 1968-69, τερμάτισε στην τελευταία θέση. Ωστόσο την περίοδο εκείνη δεν ίσχυσε υποβιβασμός και έτσι συνέχισε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 1970-71 τερμάτισε στην 3η θέση, 3 μόλις βαθμούς μακριά από την πρώτη θέση που οδηγούσε στην Α΄ κατηγορία. Την άνοδο στην Α΄ κατηγορία έχασε και την περίοδο 1971-72 όταν τερμάτισε στην 4η θέση, 3 βαθμούς πίσω από τη 2η και 3η θέση που έδιναν εισιτήριο για άνοδο στην ανώτατη κατηγορία.
Τις περιόδους 1972-73 και 1973-74 τερμάτισε στη 2η θέση του πρωταθλήματος, μη εξασφαλίζοντας και πάλι την άνοδο στην Α΄ κατηγορία αφού μόνο η πρωταθλήτρια ομάδα κέρδιζε το εισιτήριο ανόδου.
Το καλοκαίρι του 1974, τα τουρκικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Μόρφου, γεγονός που κατέστησε το σωματείο προσφυγικό. Η ΑΕΜ επαναδραστηριοποιήθηκε στη Λεμεσό και παρόλο που αντιμετώπιζε πολλές δυσκολίες, εντούτοις δήλωσε συμμετοχή στο προαιρετικό Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας που διοργάνωσε η ΚΟΠ για τις ομάδες Β΄ και Γ΄ κατηγορίας. Τις επόμενες περιόδους της δεκαετίας του '70 η ομάδα κινδύνεψε με υποβιβασμό αλλά κατάφερνε να παραμένει στη Β΄ κατηγορία. 1Σε όσες περιόδους δεν συμμετείχε στο Κύπελλο Κύπρου είτε επιτρεπόταν η συμμετοχή στη διοργάνωση μόνο των ομάδων της Α΄ κατηγορίας, είτε μόνο των ομάδων της Α΄ κατηγορίας και μερικών (πρώτης ή πρώτων) της Β΄ κατηγορίας. 2 Την περίοδο 1974-75 διοργανώθηκε Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75 χωρισμένο σε δύο ομίλους και με προαιρετική συμμετοχή των ομάδων των δύο κατηγοριών. Η ΑΕΜ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας.
Περίοδος 1980-1991
Την περίοδο 1980-81 τερμάτισε στην 3η θέση, 4 βαθμούς μακριά από τη 2η θέση που οδηγούσε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 1983-84 η ομάδα τερμάτισε στην 13η θέση και υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην Γ΄ κατηγορία, μετά από 16 χρόνια συνεχής παρουσίας στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Στη Γ΄ κατηγορία συμμετείχε 4 περιόδους. Την περίοδο 1987-88 τερμάτισε στη 12η θέση και υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία. Συμμετείχε στη Δ΄ κατηγορία για 4 περιόδους. Το Δεκέμβριο του 1991 και ενώ συμμετείχε στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας 1991-92 ανέστειλε τη συμμετοχή της λόγω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων, διαλύοντας το ποδοσφαιρικό τμήμα της. Η ΑΕΜ εξακολουθεί να υφίσταται σαν πολιτιστικό σωματείο.
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 4 ομίλους. Η ΑΕΜ συμμετείχε στον Γ΄ όμιλο. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 3 ομίλους. Η ΑΕΜ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 3Δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής όλες οι ομάδες της Δ΄ κατηγορίας. 4Η ΑΕΜ αποχώρησε στα μέσα του πρωταθλήματος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Κυπριακοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960 Κατηγορία:Δήμος Μόρφου
Άνα Χάρα
Η Ετέλ Άνα ντελ Ροσάριο Χάρα Βελάσκες γεννήθηκε στις 11 Μαΐου του 1968 και είναι Περουβιανή δικηγόρος και πολιτικός. Χρημάτισε πρωθυπουργός του Περού από τον Ιούλιο του 2014 ως την παραίτησή της το 2015.
Το 2011 εξελέγη μέλος του Κογκρέσου με το Περουβιανό Εθνικιστικό Κόμμα. Ήταν υπουργός Γυναικών και Ευάλωτων Πληθυσμών από το 2011 έως το 2014.
Βιογραφία και πολιτική καριέρα
Στις 11 Δεκεμβρίου 2011 ορκίστηκε Υπουργός Γυναικών και Κοινωνικής Ανάπτυξης. Παρέμεινε στην ανώτατη θέση του Υπουργείου μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 2014, όταν ορκίστηκε Υπουργός Εργασίας και Απασχόλησης. Μετά την παραίτηση του Ρενέ Κορνέχο ανέλαβε πρωθυπουργός της χώρας.
Το Κογκρέσο του Περού στις 31 Μαρτίου 2015 αποφάσισε την καθαίρεσή της με 72 ψήφους υπέρ έναντι 42 κατά, με τις κατηγορίες της κατασκοπίας στους αντιπάλους της. Την διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Πέδρο Κατεριάνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Περού Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Ελογαλή
Η Eλογαλή είναι γένος συνιστάμενο από δύο είδη μαγκούστας, δηλαδή η Κοινή μαγκούστα νάνος και η Αιθιοπική μαγκούστα νάνος. Είναι τα μικρότερα είδη μαγκούστας και ενδημικά στην Ασία. Η κατανομή του τελευταίου είδους είναι πλέον τροπική και αλληλεπικαλύπτεται εντελώς με εκείνη της Κοινής μαγκούστας νάνου η οποία είναι πιο διαδεδομένη. Και οι δύο είναι κοινωνικά ημερόβια είδη, και λόγω του μικρού μεγέθους τους, είναι ευάλωτα στα αρπακτικά. Και τα δύο είδη ζουν ανεξάρτητα από ανοικτό νερό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπηστίδες
Πάρης Βάλβης
Ο Παράσχος (Πάρης) Βάλβης (γεν. Αιγάλεω, 1 Ιουλίου 1972) είναι παλαίμαχος, πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού (ακραίος ή σέντερ-φορ) και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τις Ακαδημίες του Αιγάλεω Α.Ο., υπό την επίβλεψη του Σάββα Παπάζογλου και σε ηλικία 17 ετών προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα. Με το Αιγάλεω αναδείχθηκε σε μεγάλο σκόρερ, επιτυγχάνοντας συνολικά 49 τέρματα σε 215 συμμετοχές.
Μετά τη λήξη της καριέρας του ως παίκτης, εργάσθηκε σαν προπονητής ομάδων, κυρίως της Ε.Π.Σ. Αθηνών (ΑΕ Ηρακλείου κ.α.) Την περίοδο 2012-13 αρχικά ήταν βοηθός του Μάρκου Μαυρομάτη στο Αιγάλεω, ενώ στη συνέχεια, για σύντομο διάστημα, τον αντικατέστησε σαν πρώτος προπονητής.
Πηγές
Βαλβης Παρης Βαλβης Παρης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Βαλβης Παρης Βαλβης Παρης Βαλβης Παρης Βαλβης Παρης Βαλβης Παρης Βαλβης Παρης Βαλβης Παρης Βαλβης Παρης
Κοιλάδα των Βασιλέων
Η Κοιλάδα των Βασιλέων αποτελεί μια από τις σημαντικότερες περιοχές της Αρχαίας Αιγύπτου καθώς φιλοξενεί πάνω από 60 τάφους φαραώ. Την γνωρίζουμε και ως Κοιλάδα των Τάφων και είναι εξίσου γνωστή και με τους δύο όρους.
Η Κοιλάδα των Βασιλέων (αραβικά: الملوك‎ وادي 'Wādī al Mulūk'; κοπτικά: ϫⲏⲙⲉ, ρομανικά: džēme), γνωστή επίσης ως Κοιλάδα των Βασιλικών Πυλών (αραβικά: ‎المملوك‎ ابواب وادي 'Wādī Abwāb al Mulūk'), είναι μία φυσική κοιλάδα στην Αίγυπτο, όπου για μία περίοδο σχεδόν 500 ετών, από τον 16ο αιώνα μέχρι τον 11ο αιώνα π.Χ., κατασκευάζονταν λαξευμένοι στους βράχους τάφοι για τους φαραώ και τους ισχυρούς ευγενείς του Νέου βασιλείου (18ης, 19ης και 20ης δυναστείας) της Αρχαίας Αιγύπτου.
Η κοιλάδα αυτή βρίσκεται στην δυτική όχθη του Νείλου, απέναντι από τις Θήβες (σύγχρονο Λούξορ), στην καρδιά της Νεκρόπολης των Θηβών. Η ερημική κοιλάδα αποτελείται από δύο τμήματα, το ανατολικό (όπου βρίσκεται η πλειοψηφία των βασιλικών τάφων) και το δυτικό.
Με την ανακάλυψη το 2005 ενός νέου θαλάμου και δύο ακόμη εισόδων τάφων το 2008, η κοιλάδα είναι γνωστό ότι περιέχει 63 τάφους και θαλάμους που ποικίλουν σε μέγεθος από αυτό του τάφου KV54, ενός απλού λάκκου, μέχρι τον τάφο KV5 (του Ραμσή Β'), μία πολύπλοκη ταφική κατασκευή με πάνω από 120 τάφους στο εσωτερικό της. Η κοιλάδα αυτή υπήρξε ο επίσημος χώρος που φιλοξενούσε τις ταφές των εμβληματικών βασιλικών μορφών του Νέου Βασιλείου της Αιγύπτου, καθώς επίσης και μίας σειράς ευνοημένων αξιωματούχων τους. Οι βασιλικοί τάφοι είναι διακοσμημένοι με σκηνές από την αρχαία αιγυπτιακή μυθολογία και προσφέρουν πληροφορίες γύρω από τις πεποιθήσεις και τις ταφικές τελετουργίες στην αρχαία Αίγυπτο. Σχεδόν όλοι οι τάφοι της κοιλάδας φαίνεται ότι είχαν συληθεί ήδη από την αρχαιότητα, αλλά παρά το γεγονός αυτό εξακολουθούν ακόμη μέχρι σήμερα να δίνουν μία εικόνα του πλούτου και της δύναμης των φαραώ. μικρογραφία|Η θέση της κοιλάδας στους λόφους των Θηβών, δυτικά του Νείλου (το κόκκινο βέλος δείχνει το ακριβές σημείο). Οκτώβρης 1988.|αριστερά Η περιοχή αυτή έχει βρεθεί στο επίκεντρο της αρχαιολογικής και αιγυπτιολογικής έρευνας από το τέλος του 18ου αιώνα, ενώ οι ταφικές κατασκευές και οι ταφές με τις μούμιες και τα κτερίσματά τους συνεχίζουν ακόμη μέχρι σήμερα να προκαλούν το ενδιαφέρον των ερευνητών. Στη σύγχρονη εποχή η κοιλάδα έγινε διάσημη με την ανακάλυψη του τάφου του Τουταγχαμών (τάφος KV62) με την περίφημη "κατάρα των φαραώ" που τον συνόδευε, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια μετά την ανακάλυψή του το 1922. Ο τάφος αυτός αποτελεί ένα από τα διασημότερα αρχαιολογικά μνημεία του κόσμου. Το 1979, εντάχθηκε στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, μαζί με την υπόλοιπη Νεκρόπολη των Θηβών. Η εξερεύνηση, η ανασκαφή και η συντήρηση συνεχίζονται στην κοιλάδα των βασιλέων, ενώ ένα νέο τουριστικό κέντρο άνοιξε τις πύλες του πρόσφατα.
Γεωλογία
Η σύσταση του βράχου στην κοιλάδα δεν είναι σταθερή και ποικίλλει από λεπτόκοκκο έως χοντρόκοκκο πέτρωμα, το οποίο μπορεί να είναι σαθρό από κατασκευαστικής άποψης. Η κατά τόπους παρουσία σχιστολιθικών στρωμάτων προξένησε επίσης κατασκευαστικές δυσκολίες και στη σύγχρονη εποχή δυσχέρανε το έργο των συντηρητών, καθώς το είδος αυτού του βράχου διαστέλλεται όταν έρχεται σε επαφή με το νερό προκαλώντας κατολίσθηση. Θεωρείται πως οι κατασκευαστές των τάφων άλλαξαν σε ορισμένες περιπτώσεις το σχήμα και το μέγεθός τους εξαιτίας του είδους βράχου που συνάντησαν. μικρογραφία|Διάδρομος που οδηγεί κατωφερικά στον τάφο της Ταουζρέτ και του Setnakhte (KV14).|196x196εσ Οι κτίστες των τάφων εκμεταλλεύτηκαν την ιδιαίτερη γεωλογία της περιοχής. Μερικοί τάφοι λαξεύτηκαν στις υπάρχουσες σχισμές των βράχων, άλλοι στην πίσω πλευρά των πλαγιών των λόφων που σχηματίστηκαν από τη συσσώρευση χαλικιού, ενώ άλλοι κατασκευάστηκαν στην κορυφή των βραχώδων προεξοχών που σχηματίστηκαν από την αποσάθρωση που προκάλεσαν κατά την αρχαιότητα οι χείμαρροι.
Μπορεί κανείς να καταλάβει τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι κατασκευαστές των τάφων, για παράδειγμα, στους τάφους του Ραμσή Γ' και του πατέρα του, Σετνακτέ. Ο Σετνακτέ ξεκίνησε να ανασκάπτει το όρυγμα του τάφου του (KV11), αλλά σκάβοντας συνάντησε τον (πρωιμότερο) τάφο του  Αmenemesse (Amenmose), και έτσι η κατασκευή εγκαταλείφθηκε, ενώ ο Setnakhte σφετερίστηκε τον τάφο της Τουοσρέτ (ΚV14). Όταν ο Ραμσής Γ' αναζητούσε τον χώρο ταφής του, επέκτεινε τον τάφο που είχε ξεκινήσει να ανασκάπτει ο πατέρας του για τον ίδιο. Ο τάφος του Ραμσή Β' κατασκευάστηκε σύμφωνα με ένα πρώιμο στυλ, έχοντας κεκαμμένο άξονα, πιθανώς εξαιτίας της ποιότητας του βράχου (σχιστόλιθος Esna).
Την περίοδο μεταξύ 1998 - 2002, το ερευνητικό πρόγραμμα των βασιλικών τάφων της Αμάρνα (Amarna Royal Tombs Project) εξερεύνησε τον πυθμένα της κοιλάδας με γεωραντάρ ανίχνευσης υπεδάφους και ανακάλυψε ότι, κάτω από την σύγχρονη επιφάνεια, οι λόφοι της Κοιλάδας  κατεβαίνουν κάτω από την ορατή βάση που είναι καλυμμένη με χαλίκια, σχηματίζοντας μια ακολουθία απόκρημνων, φυσικών "ραφιών", το ένα κάτω από τον άλλο, κατεβαίνοντας αρκετά μέτρα παρακάτω μέχρι τον βραχώδη πυθμένα κάτω από το έδαφος της κοιλάδας. κέντρο|μικρογραφία|Πανοραμική άποψη της Κοιλάδας των Βασιλέων, βλέποντας προς βορρά.|εναλλ.=|920x920px
Υδρολογία
Η περιοχή των λόφων των Θηβών είναι εκτεθειμένη σε σπάνιας έντασης καταιγίδες οι οποίες προκαλούν πλημμύρες στην κοιλάδα. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι υπάρχουν τουλάχιστον επτά ενεργές κοίτες χειμάρρων που καταλήγουν στο κέντρο της κοιλάδας. Η κεντρική αυτή περιοχή φαίνεται ότι είχε πλημμυρίσει στο τέλος της 18ης δυναστείας και αρκετοί τάφοι χάθηκαν τότε κάτω από μέτρα μπάζων. Οι τάφοι KV63, KV62 και KV55 είναι στην πραγματικότητα λαξευμένοι στο βραχώδες υπόστρωμα της κοιλάδας, και όχι στο στρώμα φερτών υλών, πράγμα που φανερώνει ότι το επίπεδο της κοιλάδας βρισκόταν 5 μ. κάτω από το σύγχρονο επίπεδο. Μετά το γεγονός αυτό, οι κατοπινές δυναστείες επιπεδοποίησαν το έδαφος της κοιλάδας έτσι ώστε τα φερτά μπαζώματα των πλημμυρών να καταλήγουν παρακάτω στην κοιλάδα, ενώ οι θαμμένοι τάφοι λησμονήθηκαν μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, οπότε με τις αρχαιολογικές ανασκαφές ξαναήρθαν στην επιφάνεια. Η περιοχή αυτή ήταν το αντικείμενο του Προγράμματος των Βασιλικών Τάφων της Αμάρνα (Amarna Royal Tombs Project) το οποίο διερεύνησε το υπεδάφος με γεωραντάρ, αποκαλύπτοντας διάφορες γεω-ανωμαλίες, εκ των οποίων μία αποδείχθηκε ότι ήταν τελικά ο τάφος KV63.
Ιστορία
μικρογραφία|Το Αλ Κορν δεσπόζει πάνω από την Κοιλάδα των Βασιλέων. Στους θηβαϊκούς λόφους κυριαρχεί η πυραμιδοειδής κορυφή Αλ Κορν, γνωστή στους αρχαίους Αιγύπτιους ως ta dehent (η κορυφή). Η ομοιότητά της με πυραμίδα παραπέμπει στις πυραμίδες του Παλαιού Βασιλείου, οι οποίες προηγήθηκαν χρονικά κατά μία χιλιετία τουλάχιστον από τους πρώτους φαραωνικούς τάφους που λαξεύτηκαν εδώ. Η ερημική θέση της νεκρόπολης την προστάτευε από την ανεξέλεγκτη πρόσβαση και την τυμβωρυχία, ενώ ειδικό σώμα αστυνόμευσης (Medjay) είχε αναλάβει την φύλαξή της.
Παρόλο που τα πασίγνωστα πυραμιδικά συγκροτήματα του υψιπέδου της Γκίζας αποτελούν σήμερα το σύμβολο της αρχαίας Αιγύπτου, οι περισσότεροι τάφοι έχουν λαξευτεί στο εσωτερικό των βράχων. Η πλειοψηφία των πυραμίδων και των μασταμπά περιέχουν τμήματα λαξευμένα κάτω από το επίπεδο του εδάφους, ενώ υπάρχουν τάφοι πλήρως λαξευμένοι στον βράχο οι οποίοι χρονολογούνται στο Παλαιό Βασίλειο.
Μετά την ήττα των Υξώς και την επανένωση της Αιγύπτου από τον Αχμόζε Α΄, οι ηγεμόνες των Θηβών ξεκίνησαν να κατασκευάζουν περίπλοκους τάφους οι οποίοι αντικατόπτριζαν την νεοαποκτηθείσα εξουσία τους. Οι τάφοι του Αχμόζε και του γιου του Αμενχοτέπ Α΄ (η ακριβής θέση τους παραμένει άγνωστη) βρίσκονται πιθανώς στην νεκρόπολη Dra΄ Αbu el-Naga΄ της 17ης δυναστείας. Ο πρώτος βασιλικός τάφος της Κοιλάδας των Βασιλέων ήταν αυτός του Αμενχοτέπ Α΄(παρόλο που η ταύτιση αυτή αμφισβητείται) και του Τούθμωση Α΄. Στις επιγραφές του τάφου του Τούθμωση Α΄ αναφέρεται ότι αξιωματούχος του, Ινένι, τον συμβούλεψε να κατασκευάσει τον τάφο του στην απομονωμένη κοιλάδα (η ταύτιση του τάφου του Τούθμωση Α΄ δεν είναι βέβαιη, αλλά πιθανολογείται ότι είναι είτε ο τάφος KV20 είτε ο KV38). "«Είδα πως σκάφτηκε στον βράχο ο τάφος του μεγάλου βασιλιά μου, μόνο εγώ, χωρίς να βλέπει κανείς, χωρίς να ακούει κανείς»."Η Κοιλάδα χρησιμοποιήθηκε για πρωτογενείς ταφές από το 1539 π.Χ. έως το 1075 π.Χ. περίπου. Περιέχει τουλάχιστον 63 τάφους, ξεκινώντας από τον Τούθμωση Α΄ (ή και νωρίτερα, στη διάρκεια της βασιλείας του Αμενχοτέπ Α΄), ενώ παύει να χρησιμοποιείται ως χώρος ταφής των φαραώ στο τέλος της 20ης δυναστείας, επί Ραμσή Ι΄ είτε επί Ραμσή ΙΑ΄, παρόλο που συνέχισε να χρησιμοποιείται ως νεκροταφείο για μη-βασιλικές ταφές με επαναχρησιμοποίηση των ήδη υπαρχόντων τάφων.
Παρά την ονομασία της, η Κοιλάδα των Βασιλέων περιέχει επίσης τους τάφους συζύγων και παιδιών των φαραώ, καθώς και τους τάφους ευνοημένων αξιωματούχων και μελών των οικογενειών τους. Έτσι στην πραγματικότητα, 20 μόνο από τους τάφους περιέχουν τα λείψανα φαραώ. Σε άλλους τάφους έχουν βρεθεί τα λείψανα αξιωματούχων των φαραώ ή μελών της βασιλικής οικογένειας, άλλοι τάφοι δεν είναι βέβαιο σε ποιον ανήκουν, ενώ σε άλλους έχουν βρεθεί τα αντικείμενα που σχετίζονται με την διαδικασία της μουμιοποίησης. Την εποχή βασιλείας του Ραμσή Α' της 19ης δυναστείας (περίπου 1301 π.Χ.) εγκαινιάστηκε για τις ταφές των συζύγων των φαραώ μία άλλη κοιλάδα εκεί κοντά, γνωστή ως Κοιλάδα των Βασιλισσών.
Διακόσμηση
(δείτε επίσης: Αρχαία αιγυπτιακά ταφικά κείμενα) μικρογραφία|Λεπτομέρεια της διακόσμησης του τάφου KV2 (απεικονίζεται το [[ανκχ στο χέρι θεότητας)|240x240εσ]] Η πλειοψηφία των βασιλικών τάφων ήταν διακοσμημένη με κείμενα και ζωγραφικές-ανάγλυφες παραστάσεις θρησκευτικού περιεχομένου. Οι πρώιμοι τάφοι διακοσμήθηκαν με σκηνές από το θρησκευτικό ταφικό κείμενο Amduat (που μεταφράζεται ως "Αυτό που βρίσκεται στον Άλλο Κόσμο"), το οποίο περιγράφει το ταξίδι του θεού Ήλιου στη διάρκεια των δώδεκα ωρών της νύχτας. Από την εποχή του Χορεμχέμπ της 18ης δυναστείας, οι τάφοι ήταν διακοσμημένοι με σκηνές από το νεκρικό Βιβλίο των Πυλών, που παρουσιάζει το πέρασμα του θεού Ήλιου μέσα από τις δώδεκα πύλες της νύχτας συμβολίζοντας το καλοτάξιδο πέρασμα του ίδιου του νεκρού προς τον άλλον κόσμο. Αυτοί οι πρώιμοι τάφοι δεν ήταν πυκνά διακοσμημένοι, ενώ οι μη-βασιλικοί τάφοι ήταν εντελώς ακόσμητοι.
Ταφικός εξοπλισμός
Κάθε μία από τις ταφές ήταν εφοδιασμένη με εξοπλισμό ο οποίος θα παρείχε άνεση στην μεταθανάτια ζωή. Στο εσωτερικό των τάφων υπήρχαν επίσης αντικείμενα που θα χρησίμευαν σε ιεροτελεστίες, όπως τα ουσάμπτι και θεϊκά αγαλματίδια. Ορισμένα από τα αντικείμενα του τάφου συνόδευαν τον βασιλιά και στην διάρκεια της επίγειας ζωής του (όπως, για παράδειγμα, τα σανδάλια του Τουταγχαμών), ενώ, άλλα είχαν κατασκευαστεί ειδικά για την ταφή.
Αρίθμηση των τάφων
Η σημερινή συντομογραφία "KV" προέρχεται από τις αγγλικές λέξεις king και valley που σημαίνουν βασιλιάς και κοιλάδα αντίστοιχα. Το 1827 ο  Wilkinson αποτύπωσε την συντομογραφία αυτή συνοδευμένη με αύξοντα αριθμό επάνω από τις εισόδους των έως τότε 21 ανοιχτών τάφων της Ανατολικής Κοιλάδας, ενώ αρίθμησε τέσσερις τάφους της Δυτικής Κοιλάδας χρησιμοποιώντας τη συντομογραφία WV1 έως WV4, που προέρχεται από τις λέξεις west και valley (μετάφραση: δύση και κοιλάδα). Οι τάφοι της Δυτικής Κοιλάδας αργότερα συμπεριλήφθηκαν στην λίστα τάφων της Ανατολικής Κοιλάδας, με την ονομασία WV22 έως WV25 και τάφοι που ανοίχθηκαν από την εποχή του Wilkinson και έπειτα προστέθηκαν στην ίδια λίστα. Η αρίθμηση των τάφων ξεκινά από τον KV1 (τάφος του Ραμσή Ζ') μέχρι τον KV64 (ανακαλύφθηκε το 2012). Από τις αρχές του 19ου αιώνα αρχαιοδίφες και αρχαιολόγοι ασχολήθηκαν με την εξερεύνηση και την καταγραφή των τάφων της κοιλάδας και έως τις αρχές του 20ου αιώνα ήταν γνωστοί 61 συνολικά τάφοι. Ο τάφος KV5, ανακαλύφθηκε εκ νέου κατά την δεκαετία του 1990, αφού είχε απορριφθεί ως ασήμαντο εύρημα από τους προηγούμενους ερευνητές. Σε ορισμένους τάφους δεν έχουν βρεθεί οι "ένοικοι", σε άλλους τα λείψανα δεν έχουν ταυτοποιηθεί, ενώ άλλα ταφικά ορύγματα χρησιμοποιήθηκαν για αποθήκευση του ταφικού εξοπλισμού. Οι περισσότεροι από τους τάφους της Κοιλάδας των Βασιλέων που έχουν ανοιχθεί βρίσκονται στην Ανατολική Κοιλάδα, εκεί όπου βρίσκονται επίσης οι περισσότερες τουριστικές εγκαταστάσεις.
Δέκατη όγδοη δυναστεία
Στην Κοιλάδα, οι τάφοι της 18ης Δυναστείας παρουσιάζουν μία μικρή ποικιλία ως προς την διακόσμηση, την τεχνοτροπία και την θέση. Φαίνεται πως αρχικά δεν υπήρχε συγκεκριμένος σχεδιασμός. Ο τάφος της Χατσεψούτ έχει ένα μοναδικό σχήμα, με αλλαγές στον προσανατολισμό του, και προχωρώντας για περισσότερα από 200 μέτρα μετά την είσοδο κατά τέτοιον τρόπο ώστε ο ταφικός θάλαμος να βρίσκεται σε 97 μέτρα βάθος κάτω από την επιφάνεια. Σταδιακά, οι τάφοι απέκτησαν μία πιο τυποποιημένη μορφή. Οι τάφοι του Τούθμωση Γ' (ΚV34) και του Τούθμωση Δ' (KV43), αποτελούν αντιπροσωπευτικά παραδείγματα τάφων της 18ης Δυναστείας, έχοντας μη ευθύγραμμο, κυρτό άξονα, και απλή διακόσμηση.
Ο πιο επιβλητικός, ίσως, τάφος της περιόδου είναι αυτός του Αμενχοτέπ Γ' (WV22), ο οποίος βρίσκεται στη Δυτική Κοιλάδα. Στη δεκαετία του 1990 πραγματοποιήθηκε σε αυτόν νέα αρχαιολογική έρευνα από το πανεπιστήμιο Waseda της Ιαπωνίας, όμως δεν είναι ανοιχτός για το κοινό.
Την ίδια εποχή ξεκίνησε το έθιμο οι ισχυροί αξιωματούχοι που ασκούσαν ιδιαίτερη επιρροή να ενταφιάζονται μαζί με τη βασιλική οικογένεια. Ο πιο γνωστός τάφος αυτού του είδους είναι ο τάφος του Yuya και της συζύγου του, Tjuyu (KV46). Πρόκειται για τους γονείς της βασίλισσας Tiye, συζύγου του Αμενχοτέπ Γ'. Ο τάφος αυτός θεωρούταν ως ο πιο καλοδιατηρημένος τάφος της Κοιλάδας, μέχρι την στιγμή που ανακαλύφθηκε ο τάφος του Τουταγχαμών.
Η περίοδος Αμάρνα
μικρογραφία|297x297εσ|Τυπική κάτοψη τάφων της μετά-Αμάρνα περιόδου αριστερά|μικρογραφία|185x185εσ|Τοιχογραφίες από τον τάφο του Τουταγχαμών (KV62). Η επιστροφή των βασιλικών ταφών στις Θήβες μετά το τέλος της περιόδου της Αμάρνα σηματοδοτεί μία αλλαγή στον σχεδιασμό των βασιλικών τάφων, με τον κεκαμμένο άξονα να δίνει σταδιακά τη θέση του στον “ευθύγραμμο άξονα” των υστερότερων δυναστειών. Ξεκινά η χρήση της Δυτικής Κοιλάδας για ταφές κάτι που θεωρείται πως ξεκίνησε για τον Ακενατών, όμως εκτός από μία πύλη και μία σειρά σκαλοπατιών δεν υπάρχουν για αυτό περισσότερες ενδείξεις. Ο τάφος του Άυ (WV23) που διαδέχτηκε τον Τουταγχαμών, βρίσκεται εκεί κοντά. Θεωρείται πιθανό ότι ο τάφος αυτός ξεκίνησε να κατασκευάζεται για τον Τουταγχαμών (η διακόσμησή του είναι παρόμοιας τεχνοτροπίας), αλλά αργότερα έγινε αντικείμενο σφετερισμού για τον ενταφιασμό του Άυ. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι ο τάφος του Τουταγχαμών (KV62) προοριζόταν αρχικά για τον Άυ, κάτι το οποίο μπορεί να εξηγήσει το μικρότερο μέγεθος και τον περίεργο σχεδιασμό του KV62, που δεν συνηθίζονταν στους βασιλικούς τάφους.
Οι υπόλοιποι τάφοι της Αμάρνα περιόδου βρίσκονται σε μία μικρότερη, κεντρική περιοχή στη μέση της Ανατολικής Κοιλάδας, όπου βρέθηκε και μια κρύπτη σαρκοφάγων (KV55) που περιείχε διάφορες βασιλικές ταφές της ίδιας χρονολογικής περιόδου – της Tiy και του Σμενκαρέ ή του Ακενατών. αριστερά|μικρογραφία|178x178εσ|Ο αρχαιολόγος Arthur Weigall στην είσοδο του τάφου του Χορεμχέμπ (KV57) αμέσως μετά την ανακάλυψή του (1908). Σε μικρή απόσταση, βρίσκεται ο τάφος του Τουταγχαμών (KV62) η πιο διάσημη ίσως ανακάλυψη της σύγχρονης αρχαιολογίας της Δύσης. Ανακαλύφθηκε από τον Χάουαρντ Κάρτερ στις 4 Νοεμβρίου 1922, ενώ οι εργασίες καθαρισμού και συντήρησης συνεχίστηκαν μέχρι το 1932. Αυτός ήταν ο πρώτος βασιλικός τάφος που βρέθηκε σχεδόν ανέπαφος, παρά το γεγονός ότι η είσοδός του είχε παραβιαστεί από τους τυμβωρύχους. Θεωρούταν ως η τελευταία μεγάλη ανακάλυψη της Κοιλάδας, μέχρι που ανασκάφηκε ο KV63 στις 10 Μαρτίου 2005. Παρά την χλιδή των κτερισμάτων του τάφου του, ο Τουταγχαμών βασίλεψε λίγα χρόνια, πέθανε σε πολύ νεαρή ηλικία και δεν θεωρείται τόσο μεγάλος βασιλιάς. Άλλοι τάφοι περιείχαν περισσότερους θησαυρούς.
Στην ίδια περιοχή με τους τάφους KV62 και KV63 βρίσκεται και ο KV64. Εντοπίστηκε από ραντάρ υπεδάφους και στις 28 Ιουλίου 2006 ανακοινώθηκε ότι επρόκειτο για τάφο ή θάλαμο. Δεν ήταν επίσημη ανακοίνωση και η πιθανότητα ύπαρξης του τάφου απορρίφθηκε από το Ανώτατο Συμβούλιο Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου. Αυτό προηγήθηκε της ανασκαφής και της τελικής περιγραφής του KV63 που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των ετών 2011-2012.
Ο κοντινός τάφος του Χορεμχέμπ (KV57) είναι σπάνια είναι ανοιχτός για τους επισκέπτες. Έχει πολλά χαρακτηριστικά που τον καθιστούν μοναδικό και είναι διακοσμημένος σε πολύ μεγάλη έκταση. Η διακόσμησή του είναι ενδεικτική της μετάβασης από τους τάφους της προ-Αμάρνα περίοδου στους τάφους της 19ης δυναστείας που ακολούθησε.
Δέκατη ένατη δυναστεία
μικρογραφία|Τάφος του Ραμσή Β΄: η είσοδος του τέταρτου διαδρόμου που κατηφορικά οδηγεί στον ταφικό θάλαμο. αριστερά|μικρογραφία|Τοιχογραφία από τον τάφο του Σέτι Α΄ που απεικονίζει τον ίδιο. Στη διάρκεια της 19ης Δυναστείας ο σχεδιασμός και η διακόσμηση των τάφων τυποποιήθηκαν ακόμη περισσότερο. Ο τάφος του πρώτου βασιλιά της δυναστείας, Ραμσή Α΄ (KV16), ολοκληρώθηκε βιαστικά εξαιτίας του θανάτου του και έχει απλώς έναν μικρό κατωφερικό διάδρομο που καταλήγει στον ταφικό θάλαμο. Παρά το γεγονός αυτό, ο KV16 έχει ζωηρή διακόσμηση και μέσα σε αυτόν βρίσκεται ακόμη η σαρκοφάγος του βασιλιά. Λόγω της κεντρικής θέσης που καταλαμβάνει μέσα στην Κοιλάδα, είναι ένας από τους τάφους που δέχονται τους περισσότερους επισκέπτες. Σε αυτόν μπορεί κανείς να παρατηρήσει την εξέλιξη της εισόδου του τάφου και του διαδρόμου αλλά και της διακόσμησης.
Ο τάφος του Μερενπτά (KV8), γιού του Ραμσή Β΄ και τελικός διάδοχός του, είχε συληθεί ήδη από την αρχαιότητα. Εκτείνεται σε μήκος 160 μέτρων, καταλήγοντας στον ταφικό θάλαμο που κάποτε περιείχε τέσσερις σαρκοφάγους. Φέρει καλής ποιότητας διάκοσμο και είναι κατά κανόνα ανοιχτός για τους επισκέπτες.
Οι τελευταίοι βασιλείς της 19ης δυναστείας κατασκεύασαν επίσης τους τάφους τους στην Κοιλάδα. Όλοι τους ακολουθούν το ίδιο γενικό σχέδιο διάταξης και την ίδια τεχνοτροπία διακόσμησης. Σημαντικός ανάμεσα σε αυτούς είναι ο τάφος του Σιπτά (KV47) που έχει καλότεχνο διάκοσμο, ιδιαίτερα στην οροφή.
Τουρισμός
Οι περισσότεροι από τους τάφους δεν είναι ανοιχτοί για τους επισκέπτες (για 18 τάφους υπάρχει δυνατότητα να είναι ανοιχτοί, αλλά σπανίως ανοίγουν και οι 18 ταυτοχρόνως), ενώ οι αρχές περιστασιακά κλείνουν τους τάφους που είναι ανοιχτοί για τους τουρίστες προκειμένου να γίνουν σε αυτούς εργασίες συντήρησης. Ο μεγάλος αριθμός των επισκεπτών του τάφου του Τουταγχαμών (KV62) οδήγησε στην καθιέρωση χωριστού εισιτηρίου που ισχύει μεμονωμένα για τον τάφο αυτό. Στη Δυτική Κοιλάδα μόνο ένας τάφος είναι δυνατό να ανοίγει για τους τουρίστες, ο τάφος του Άυ (KV57), με χωριστό επίσης εισιτήριο. Στους ξεναγούς δεν επιτρέπεται πια να ξεναγούν τους τουρίστες στο εσωτερικό των τάφων δια της ομιλίας, και υπάρχει κανονισμός οι τουρίστες να ξεναγούνται μέσα στους τάφους ήσυχα, προχωρώντας σε σειρές ο ένας πίσω από τον άλλο. Αυτό γίνεται για να περνούν οι τουρίστες όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο στο εσωτερικό των τάφων και να αποφεύγεται έτσι ο συνωστισμός μέσα στους τάφους, γεγονός το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει ζημιές στις τοιχογραφίες που διακοσμούν τις επιφάνειες των τοίχων.
Το 1997, 58 τουρίστες και τέσσερις Αιγύπτιοι σκοτώθηκαν στο κοντινό Ντέιρ ελ-Μπαχάρι από Ισλαμιστές της οργάνωσης Al-Gama'a al-Islamiyya. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε μία γενική μείωση της τουριστικής κίνησης στην περιοχή.
Τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας υπολογίζεται ότι κατά μέσο όρο επισκέπτονται το κύριο μέρος της Κοιλάδας 4,000 με 5,000 τουρίστες. Πολύ λιγότεροι τουρίστες επισκέπτονται τη Δυτική Κοιλάδα και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μόνο ο τάφος του Άυ είναι ανοιχτός για τους τουρίστες.
Έρνεστ Μποργκνάιν
Ο Έρνεστ Μποργκνάιν (Ernest Borgnine), (24 Ιανουαρίου 1917 - 8 Ιουλίου 2012) ήταν Αμερικανός ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Υπήρξε αντισυμβατικός πρωταγωνιστής πολλών ταινιών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '50, συμπεριλαμβανομένης και της ταινίας Μάρτι (Marty) που του χάρισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου το 1955. Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε στη σειρά McHale's Navy κατά τα μέσα της δεκαετίας του '60 και συμμετείχε στη σειρά Airwolf κατά τη δεκαετία του 1980.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Χάμπτεν του Κονέκτικατ από Ιταλούς μετανάστες γονείς, ο Μποργκνάιν μεγάλωσε στο Νορθ Χέιβεν του Κονέκτικατ. Οι δικοί του χώρισαν όταν εκείνος ήταν μικρός για να επανασυνδεθούν αργότερα και να αλλάξουν το επίθετό τους από Μποργκνίνο σε Μποργκνάιν. Ο Μποργκνάιν ήταν πολύ δεμένος με τη μητέρα του. Μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο το 1935 κατατάχθηκε στο Ναυτικό όπου απολύθηκε το 1941, αλλά αναγκάστηκε να επιστρέψει μετά το ξέσπασμα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Μετά τη λήξη του πολέμου επέστρεψε σπίτι χωρίς να είναι σίγουρος για τι να κάνει για το μέλλον του. Η μητέρα του τον συμβούλεψε να βρει μια εντυπωσιακή δουλειά, καθώς εκείνος δεν είχε διάθεση να δουλέψει ως εργάτης σε εργοστάσιο και τον παρότρυνε να ασχοληθεί με το θέατρο. Ο Μποργκνάιν θεώρησε ότι ήταν καλή ως ιδέα και πέρασε από ακρόαση στο Θέατρο Μπάρτερ στη Βιρτζίνια όπου έγινε δεκτός. Το 1947 έλαβε τον πρώτο του ρόλο στο θέατρο στην παράσταση State of the Union όπου παρά το γεγονός ότι εμφανιζόταν για λίγο κέρδισε εντυπώσεις. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στη θεατρική παράσταση του Τένεσι Γουίλιαμς Γυάλινος Κόσμος κι ένα χρόνο αργότερα βρισκόταν στο Μπρόντγουεϊ όπου συμμετείχε στην παράσταση Harvey. To 1951 μεταφέρθηκε στο Λος Άντζελες όπου έλαβε και το ρόλο που τον έκανε γνωστό στην ταινία του Φρεντ Τσίνεμαν Όσο υπάρχουν άνθρωποι. Ο ρόλος του αξιωματικού Φάτσο Τζάντσον που βασανίζει τον Άντζελο Μάτζιο (που υποδύθηκε ο Φρανκ Σινάτρα στην απομόνωση, του απέφερε αναγνωρισιμότητα. Οι επόμενοι του ρόλοι ήταν δευτερεύοντες (εμφανιζόταν συνήθως στο ρόλο του κακοποιού), αλλά σε σπουδαίες ταινίες όπως οι: Τζόνι Γκιτάρ (Johnny Guitar, 1954), Βέρα Κρουζ (Vera Cruz) και Άσχημη μέρα στο μαύρο βράχο (Bad Day At Black Rock, 1955). To 1955 ήταν η χρονιά που τον καθιέρωσε όταν του ανατέθηκε ο ρόλος του καλόκαρδου χασάπη Μάρτι Πιλέτι στην ταινία του Ντέλμπερτ Μαν Μάρτι (Marty). Η ταινία του χάρισε το όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου έχοντας ως συνυποψήφιους για το βραβείο τους: Τζέιμς Ντην, Σπένσερ Τρέισι, Τζέιμς Κάγκνεϊ και Φρανκ Σινάτρα. Επόμενή του ταινία ήταν το Τόπο στα Νιάτα (Catered Affair) του Ρίτσαρντ Μπρουκς. Συνέχισε να εργάζεται ασταμάτητα και κατά τις δεκαετίες του '60 και του '70 συμμετέχοντας σε ταινίες όπως: Οι Βίκινγκς (The Vikings, 1958), Η πτήση του Φοίνικα (The Flight of the Phoenix, 1965), Και οι 12 ήταν καθάρματα (The Dirty Dozen, 1967), Η περιπέτεια του Ποσειδώνα (The Poseidon's Adventure, 1973) και Η Μαύρη Τρύπα (The Black Hole, 1979). Σημαντική ήταν επίσης η συμμετοχή του στο γουέστερν του Σαμ Πέκινπα Άγρια συμμορία (The Wild Bunch) το 1969. Συνέχισε να εμφανίζεται τόσο στο σινεμά όσο και στον κινηματογράφο και το 2002 έλαβε υποψηφιότητα για Έμμυ για την εμφάνισή του στη σειρά Στην Εντατική. Παντρεύτηκε 4 φορές (τη δεύτερη με την ηθοποιό Κέιτι Τζουράντο) και απέκτησε 4 παιδιά. Ο ηθοποιός απεβίωσε, σε ηλικία 95 ετών, από επιπλοκές νεφρικής ανεπάρκειας στις 8 Ιουλίου του 2012.
Βραβεία
thumb|200px|right|Ο Έρνεστ Μποργκνάιν λαμβάνει το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1955 Μάρτι (Marty) από τη [[Γκρέις Κέλι.]] Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
Βραβείο Κύκλου Κριτικών Νέας Υόρκης Βράβευση:
Βραβεία National Board Review Βράβευση:
Βραβεία BAFTA
Βραβεία SAG
Επιλεγμένη Φιλμογραφία
thumb|200px|right|Ο Μποργκνάιν το 2004
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Κάνναβη η ήμερη
Η Κάνναβη η ήμερη, επισήμως γνωστή ως Cannabis sativa, είναι ένα ετήσιο ποώδες ανθοφόρο φυτό ιθαγενές της Ανατολικής Ασίας, αλλά τώρα με κοσμοπολίτικη κατανομή λόγω της ευρείας καλλιέργειας. Έχει καλλιεργηθεί σε όλη την καταγεγραμμένη ιστορία, χρησιμοποιείται ως πηγή βιομηχανικών ινών (σχοινιών), σπορέλαιου, τροφής, αναψυχής, θρησκευτικών και πνευματικών διαθέσεων και ιατρικής. Κάθε μέρος του φυτού συλλέγεται διαφορετικά, ανάλογα με τον σκοπό χρήσης του. Το είδος ταξινομήθηκε για πρώτη φορά από τον Κάρολο Λινναίος το 1753. Η λέξη sativa σημαίνει «πράγματα που καλλιεργούνται».
Φυσιολογία φυτών
Τα άνθη της Κάνναβης sativa είναι μονοφυλετικά και τα φυτά είναι συνήθως αρσενικά ή θηλυκά. Είναι ένα φυτό που ανθίζει σε μικρή διάρκειας ημέρας, με φυτά που ανθίζουν (αρσενικά) συνήθως πιο ψηλά και λιγότερο εύρωστα από τα θηλυκά ή αρσενικά φυτά. Τα άνθη του θηλυκού φυτού είναι διατεταγμένα σε βοτρυοειδή και μπορούν να παράγουν εκατοντάδες σπόρους. Τα αρσενικά φυτά ρίχνουν τη γύρη τους και πεθαίνουν αρκετές εβδομάδες πριν από την ωρίμανση των σπόρων στα θηλυκά φυτά. Κάτω από τυπικές συνθήκες, με περίοδο φωτός από 12 έως 14 ώρες, και τα δύο φύλα παράγονται σε ίσους αριθμούς λόγω των κληρονομήσιμων χρωμοσωμάτων Χ και Υ. Αν και γενετικοί παράγοντες καθιστούν ένα φυτό αρσενικό ή θηλυκό, περιβαλλοντικοί παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του ημερήσιου κύκλου φωτός, μπορούν να αλλάξουν την έκφραση φύλου. Τα φυσικά μονοοικογενή φυτά, με αρσενικά και θηλυκά μέρη, είναι είτε στείρα είτε γόνιμα, αλλά τα «ερμαφρόδιτα» που προκαλούνται τεχνητά μπορούν να έχουν πλήρως λειτουργικά αναπαραγωγικά όργανα. Οι «θηλυκοποιημένοι» σπόροι που πωλούνται από πολλούς εμπορικούς προμηθευτές σπόρων προέρχονται από τεχνητά «ερμαφρόδιτα» θηλυκά που δεν διαθέτθουν το αρσενικό γονίδιο ή από την επεξεργασία των φυτών με ορμόνες ή θειοθειικό άργυρο.
Φαρμακολογία
Αν και το κύριο ψυχοδραστικό συστατικό της κάνναβης είναι η τετραϋδροκανναβινόλη (THC), το φυτό είναι γνωστό ότι περιέχει περισσότερες από 500 ενώσεις, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 113 κανναβινοειδή. Ωστόσο, τα περισσότερα από αυτά τα «ελάσσονα» κανναβινοειδή παράγονται μόνο σε ίχνη. Εκτός από την THC, ένα άλλο κανναβινοειδές που παράγεται σε υψηλές συγκεντρώσεις από ορισμένα φυτά είναι η κανναβιδιόλη (CBD), η οποία δεν είναι ψυχοδραστική αλλά πρόσφατα έχει αποδειχθεί ότι εμποδίζει την επίδραση της THC στο νευρικό σύστημα. Οι διαφορές στη χημική σύνθεση των ποικιλιών κάνναβης μπορεί να έχουν διαφορετικά αποτελέσματα στους ανθρώπους. Συνθετική THC, που ονομάζεται δροναβινόλη, δεν περιέχει κανναβιδιόλη (CBD), κανναβινόλη (CBN) ή άλλα κανναβινοειδή, κάτι που είναι ένας λόγος για τον οποίο οι φαρμακολογικές της επιδράσεις ενδέχεται να διαφέρουν σημαντικά από αυτές των φυσικών παρασκευασμάτων κάνναβης.
Χημικά συστατικά
Εκτός από τα κανναβινοειδή, τα χημικά συστατικά της Κάνναβης περιλαμβάνουν περίπου 120 ενώσεις υπεύθυνες για το χαρακτηριστικό άρωμά της. Αυτά είναι κυρίως πτητικά τερπένια και σεσκιτερπένια.
Το α-Χουμουλένιο, συμβάλλει στο χαρακτηριστικό άρωμα της Κάνναβης sativa Η κάνναβη παράγει επίσης πολυάριθμες πτητικές ενώσεις θείου που συμβάλλουν στο άρωμα του φυτού που μοιάζει με skunk, με την Πρενυλθειόλη (3-μεθυλ-2-βουτενο-1-θειόλη) να αναγνωρίζεται ως το κύριο αρωματικό. Αυτές οι ενώσεις βρίσκονται σε πολύ χαμηλότερες συγκεντρώσεις από τα κύρια τερπένια και σεσκιτερπένια. Ωστόσο, συμβάλλουν σημαντικά στο πικάντικο άρωμα της κάνναβης λόγω των χαμηλών ορίων οσμής τους, όπως παρατηρείται συχνά με τις θειόλες ή άλλες ενώσεις που περιέχουν θείο.
Κοινή χρήση
Οι σπόροι κάνναβης sativa χρησιμοποιούνται κυρίως για την παρασκευή ελαίου κάνναβης που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μαγείρεμα, λάμπες, βαφές ή σε λάκα. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως τροφή για πτηνά σε κλουβιά, καθώς παρέχουν μια πηγή θρεπτικών συστατικών για τα περισσότερα ζώα. Τα άνθη και οι καρποί (και σε μικρότερο βαθμό τα φύλλα, οι μίσχο και οι σπόροι) περιέχουν ψυχοδραστικές χημικές ενώσεις γνωστές ως κανναβινοειδή που καταναλώνονται για ψυχαγωγικούς, ιατρικούς και πνευματικούς σκοπούς. Όταν χρησιμοποιούνται έτσι, παρασκευάσματα λουλουδιών και καρπών (που ονομάζονται μαριχουάνα) και φύλλων και παρασκευασμάτων που προέρχονται από ρητινώδες εκχύλισμα (π.χ. χασίς) καταναλώνονται με κάπνισμα, άτμισμα και από του στόματος κατάποση. Ιστορικά, τα βάμματα, τα τσάγια και οι αλοιφές ήταν επίσης κοινές παρασκευές. Στην παραδοσιακή ιατρική της Ινδίας, ειδικότερα η κάνναβη sativa έχει χρησιμοποιηθεί ως παραισθησιογόνος, υπνωτικός, ηρεμιστικός, αναλγητικός και αντιφλεγμονώδης παράγοντας. Τα τερπένια έχουν κερδίσει την ευαισθητοποίηση του κοινού μέσω της ανάπτυξης και της εκπαίδευσης της ιατρικής και ψυχαγωγικής κάνναβης. Οργανισμοί και εταιρείες που δραστηριοποιούνται στις αγορές κάνναβης έχουν προωθήσει την εκπαίδευση και την εμπορία των τερπενίων στα προϊόντα τους ως τρόπο διαφοροποίησης της γεύσης και των επιδράσεων της κάνναβης. Το φαινόμενο Entourage, το οποίο περιγράφει τη συνέργεια των κανναβινοειδών, των τερπενίων και άλλων φυτικών ενώσεων, έχει επίσης βοηθήσει στην περαιτέρω ευαισθητοποίηση και ζήτηση για τερπένια στα προϊόντα κάνναβης.
Καλλιέργεια
Στο έδαφος, το βέλτιστο pH για το φυτό είναι 6,3 έως 6,8. Στην υδροπονική καλλιέργεια, το θρεπτικό διάλυμα είναι καλύτερο στο 5,2 έως 5,8, καθιστώντας την κάνναβη κατάλληλη για υδροπονία, επειδή αυτό το εύρος pH είναι εχθρικό για τα περισσότερα βακτήρια και μύκητες.
Ο πολλαπλασιασμός της ιστοκαλλιέργειας έχει γίνει σημαντικός για την παραγωγή ιατρικά σημαντικών κλώνων, ενώ η παραγωγή σπόρων παραμένει το γενικά προτιμώμενο μέσο πολλαπλασιασμού. Τα φυτά Sativa έχουν στενά φύλλα και αναπτύσσονται καλύτερα σε ζεστά περιβάλλοντα. Ωστόσο, χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να ανθίσουν από τους αντίστοιχους Indica και ψηλώνουν περισσότερο από τα στελέχη κάνναβης Indica.