cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος
Βιογραφία
Ο Ιωάννης δεν σταμάτησε ποτέ να αγωνίζεται για τη διοργάνωση νέας Σταυροφορίας, ενώ συνέχισε και τη σταθερή Παλαιολόγεια πολιτική ενίσχυσης του Μυστρά. Ο Ιωάννης κατάφερε να πείσει τη Ρωμαϊκή Εκκλησία για τη σύγκληση ενός συμβουλίου για την ένωση των Εκκλησιών. Το Συμβούλιο πράγματι ξεκίνησε το 1438 στη Φερράρα, για να συνεχίσει από το 1439 τις εργασίες του στη Φλωρεντία, στην Ιταλία. Πλήθος απεσταλμένων έφτασαν από την Ανατολική Εκκλησία με επικεφαλής τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιωσήφ Β΄. Ανάμεσά τους ο επίσκοπος Εφέσου Μάρκος Ευγενικός, ο Πλήθων (Γεώργιος Γεμιστός), ο Γεώργιος (αργότερα Γεννάδιος) Σχολάριος, ο επίσκοπος Νικαίας Βησσαρίων και ο επίσκοπος Κιέβου Ισίδωρος, καθώς και οι πατριάρχες Αντιοχείας, Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων.
Μετά από μακρές και βασανιστικές διαβουλεύσεις, επιδημίες αλλά και διαμαρτυρίες των Ορθοδόξων για περιφρόνηση και κάκιστες συνθήκες σίτισης και διαβίωσης, το συμβούλιο έληξε με τη διακήρυξη του Laetentur Coeli («Ας αγαλλιάσουν οι ουρανοί»). Οι αποφάσεις του συμβουλίου της Φερράρας-Φλωρεντίας ήταν ουσιαστικά οι θέσεις της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, παρουσιασμένες σε ένα ενωτικό πλαίσιο υποταγής της Ανατολικής Εκκλησίας. Όπως θα ήταν αναμενόμενο, βάσει της προηγούμενης εμπειρίας από τέτοιες συμφωνίες σε υψηλό επίπεδο, ο λαός και ο ευρύτερος κλήρος δεν έκαναν ποτέ αποδεκτή τη συμφωνία, παρά την επίσημη υιοθέτησή της από τον Αυτοκράτορα. Συντετριμμένος ο Ιωάννης γρήγορα κατάλαβε ότι οι προσπάθειές του για ένωση ήταν μάταιες.
Παράλληλα, οι σταυροφορικές εκστρατείες που οργανώθηκαν από τον πάπα με επικεφαλής τους Ούγγρους Λαδισλάο και Ουνυάδη, καθώς και το Σέρβο Μπράνκοβιτς, μετά από κάποιες αρχικές επιτυχίες κατά των Τούρκων, κατέληξαν σε διαδοχικές τραγικές ήττες στη Βάρνα (1444) και στο Κόσοβο (1448). Ο Ιωάννης βαθιά απογοητευμένος από την ύστατη ελπίδα του, πέθανε το 1448.
Ο Ιωάννης δεν είχε ίσως την εμβέλεια ή την προσωπικότητα του πατέρα του, έκανε όμως κάθε ειλικρινή προσπάθεια. Υπό τις συνθήκες στις οποίες βρέθηκε, λίγα ήταν δυνατά. Το συμβούλιο της Φερράρας-Φλωρεντίας ήταν η μεγαλύτερη ελπίδα του, όμως ο Ελληνικός λαός ήταν αποφασισμένος να μην υποκύψει στον πάπα, ακόμα και αν το τίμημα ήταν η διαφαινόμενη τουρκική κατοχή.
Οικογένεια
Το 1421 νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Σοφία Παλαιολογίνα, κόρη του Θεοδώρου Β' Παλαιολόγου μαρκήσιου του Μομφερράτου και της Ιωάννας Μπαρ-Μονμπελιάρ· η Σοφία ήταν 3η εξαδέλφη του πατέρα του.
Το 1427 ο Ιωάννης Η' νυμφεύτηκε σε τρίτο γάμο την Μαρία Μεγάλη Κομνηνή (κόρη του Αλεξίου Δ' αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και της Θεοδώρας Καντακουζηνής), που ήταν 7η απόγονος του Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου και απεβίωσε το 1439 από επιδημία.
Νομίσματα
Στο 1/2 υπερπύρου εικονίζεται η προτομή του με γύρω τις επιγραφές IΩΑΝΝΗC ΔΕCΠΟΤΗC Ο ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟC / ΘV ΧΑΡΙΤΙ ΑVΤΟΚΡΑΤΩΡ ενώ στην άλλη όψη η προτομή του Χριστού. Το ότι δεν έκοψε χρυσά (ολόκληρα) υπέρπυρα φανερώνει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση.
Βιβλιογραφία
Ιωαννης 08 Κατηγορία:Δυναστεία των Παλαιολόγων Κατηγορία:Έλληνες Ουνίτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Μεγαλώνοντας
Το Μεγαλώνοντας (αγγλικά: Boyhood) είναι αμερικανική δραματική ταινία παραγωγής 2014. Ο Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ σκηνοθέτησε και έγραψε το σενάριο και πρωταγωνιστούν οι Έλαρ Κολτρέιν, Πατρίσια Αρκέτ, Λορελάι Λίνκλεϊτερ και Ίθαν Χοκ. Η ταινία γυρίστηκε κατά διαστήματα σε μια περίοδο δώδεκα χρόνων από το Μάιο του 2002 μέχρι τον Οκτώβριο του 2013, απεικονίζοντας την ανάπτυξη ενός νεαρού αγοριού και της μεγαλύτερής του αδελφής προς την ενηλικίωση.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Σάντανς το 2014 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 11 Ιουλίου 2014. Η ταινία επίσης έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό μέρος του 64ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου όπου ο Λίνκλεϊτερ βραβεύτηκε με την Αργυρή Άρκτο Καλύτερου Σκηνοθέτη. Το Μεγαλώνοντας έχει χαρακτηριστεί ως ταινία-ορόσημο από πολλούς διακεκριμένους κριτικούς, οι περισσότεροι από τους οποίους επαίνεσαν κυρίως τη σκηνοθεσία και τις ερμηνείες. Έλαβε έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία. Επίσης έλαβε πέντε υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, πέντε για BAFTA και τρεις για Screen Actors Guild Award. Βραβεύτηκε με τρεις Χρυσές Σφαίρες και τρία BAFTA στις κατηγορίες Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία και Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Αρκέτ. Η Αρκέτ κέρδισε επίσης το Screen Actors Guild Award Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Δευτεραγωνιστικό Ρόλο και το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.
Πλοκή
Το 2002, ο εξάχρονος Μέισον Έβανς Τζούνιορ και η μεγαλύτερή του αδερφή Σαμάνθα ζουν με τη μητέρα τους Ολίβια στο Τέξας. Ο Μέισον κρυφακούει τη μητέρα τους να καυγαδίζει με το φίλο της, λέγοντας πως δεν έχει ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό της. Η Ολίβια και η οικογένειά της μετακομίζουν ώστε να μπορέσει η ίδια να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον και να βρει μια δουλειά. Ο πατέρας του Μέισον, Μέισον ο πρεσβύτερος επισκέπτεται το Χιούστον και πηγαίνει τα παιδιά του για μπόουλινγκ. Αφού έχει εκφράσει την απέχθειά του για τον πόλεμο στο Ιράκ και έχει προσπαθήσει να εξηγήσει στα παιδιά του γιατί έλειπε τόσο καιρό, τους υπόσχεται ότι θα περνάει περισσότερο χρόνο μαζί τους. Όταν ο πατέρας τους τα πηγαίνει στο σπίτι, μαλώνει με την Ολίβια και φεύγει ενώ αυτά παρακολουθούν τον καυγά τους από το παράθυρο. Η Ολίβια πηγαίνει τον Μέισον σε ένα από τα μαθήματα που παρακολουθεί στο πανεπιστήμιο και τον γνωρίζει στον καθηγητή της, Μπιλ Γουέλμπροκ. Ο Μέισον βλέπει τη μητέρα του και τον Μπιλ να φλερτάρουν.
Μέχρι το 2005, οι Ολίβια και Μπιλ έχουν παντρευτεί και έχουν ενώσει τις οικογένειές τους καθώς ο Μπιλ έχει δύο παιδιά από τον προηγούμενο γάμο του. Τα παιδιά μοιράζονται εμπειρίες όπως να παίζουν βιντεοπαιχνίδια και να παρεβρίσκονται στην τελετή κυκλοφορίας του βιβλίου Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ.
Το 2006, τα παιδιά δένονται με τον πατέρα τους καθώς αυτός τα πηγαίνει εκδρομή. Η Ολίβια συνεχίζει να σπουδάζει και αρχικά υποστηρίζει το αυστηρό στυλ γονιού που έχει ο Μπιλ, το οποίο περιλαμβάνει αρκετές δουλειές στο σπίτι και ένα αναγκαστικό κούρεμα του Μέισον.
Το 2007 ωστόσο, ο Μπιλ εξαιτίας του αλκοολισμού του γίνεται βίαιος. Όταν επιτίθεται στην Ολίβια και θέτει τα παιδιά σε κίνδυνο, η Ολίβια τον χωρίζει και πηγαίνει να μείνει με τα παιδιά στο σπίτι μιας φίλης της.
Το 2008, ο Μέισον ο πρεσβύτερος μαθαίνει ότι η Σαμάνθα έχει αγόρι και μιλά στην ίδια και στον Μέισον για την αντισύλληψη. Μαζί με τον Μέισον πηγαίνουν στο πάρκο Pedernales Falls και έρχονται πιο κοντά παίζοντας μουσική, μιλώντας για τον Πόλεμο των Άστρων και το ενδιαφέρον του Μέισον για τα κορίτσια.
Το 2009, οι Μέισον και Σαμάνθα έχουν συνηθίσει την καινούρια τους ζωή στην πόλη Σαν Μάρκος του Ώστιν στο Τέξας. Ο Μέισον πέφτει θύμα εκφοβισμού από τους συμμαθητές του στο σχολείο και αρχίζει να τραβάει το ενδιαφέρον των κοριτσιών. Η Ολίβια διδάσκει ψυχολογία στο κολέγιο και μετακομίζει στο σπίτι του Τζιμ, ενός μαθητή και βετεράνου του πολέμου Αφγανιστάν/Ιράκ, ο οποίος υποφέρει από διαταραχή μετατραυματικού στρες.
Το 2010, στα γενέθλιά του, ο Μέισον έχει πειραματιστεί με αλκοόλ και μαριχουάνα. Ο πατέρας του έχει ξαναπαντρευτεί και έχει κάνει άλλο ένα παιδί. Παίρνει τον Μέισον και τη Σαμάνθα και επισκέπτονται τους γονείς της συζύγου του. Δίνει στο Μέισον ένα κοστούμι και ένα cd με τραγούδια των Beatles. Οι παπούδες δίνουν στον Μέισον μία Βίβλο και μια παλιά καραμπίνα. Εν τω μεταξύ ο Μέισον έχει δείξει ενδιαφέρον για τη φωτογραφία.
Το 2012, ο Μέισον και η Σίνα επισκέπτονται τη Σαμάνθα στο Πανεπιστήμιου του Τέξας όπου μοιράζονται τις ελπίδες και τους φόβους τους για το κολέγιο. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους του Μέισον στο λύκειο το 2013, χωρίζει με τη Σίνα. Επίσης κερδίζει το ασημένιο μετάλλιο σε κρατικό διαγωνισμό φωτογραφίας και παίρνει υποτροφία για το κολέγιο. Η οικογένειά του, του διοργανώνει πάρτι αποφοίτησης. Η Ολίβια αποφασίζει να πουλήσει το σπίτι τους και ζητά από τα παιδιά να ταξινομήσουν τα υπάρχοντά τους.
Καθώς ο Μέισον ετοιμάζεται να φύγει από το νέο διαμέρισμα της μητέρας του για να πάει στο κολέγιο, η Ολίβια καταρρέει λέγοντας πόσο γρήγορα πέρασε η ζωή της και δεν της έχει απομείνει τίποτα πια πέρα από το θάνατο. Στο πανεπιστήμιο, ο Μέισον μετακομίζει στον κοιτώνα και γνωρίζει τον συγκάτοικό του Ντάλτον, την κοπέλα του Μπαρμπ και τη συγκάτοικό της Νικόλ. Όλοι μαζί πηγαίνουν για πεζοπορία όπου οι Μέισον και Νικόλ μιλούν για το πως να αδράξουν τη στιγμή. Ο Μέισον της λέει ότι πάντα είναι μέσα στη στιγμή.
Παραγωγή
Το Μάιο του 2002, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ δήλωσε ότι θα ξεκινούσε το γύρισμα μιας άτιτλης ταινίας στη γενέτειρά του πόλη, στο Χιούστον. Είπε: "Πολύ καιρό ήθελα να πω μια ιστορία της σχέσης ενός γονιού-παιδιού, η οποία ακολουθεί το αγόρι από την πρώτη τάξη μέχρι τη 12η και τελειώνει με αυτόν να πηγαίνει στο κολέγιο. Το δίλημμα όμως είναι ότι τα παιδιά αλλάζουν τόσο πολύ που είναι αδύνατο να καλύψεις τόσο πολύ έδαφος. Και είμαι εντελώς έτοιμος να προσαρμόσω την ισοτρία σε οτιδήποτε αυτός περνάει." Το στούντιο IFC έδωσε έναν προϋπολογισμό 200.000 δολαρίων ανά έτος ή 2,4 εκατομμύρια δολάρια για τη 12 χρόνων περίοδο που θα κρατήσουν τα γυρίσματα.
Ο Λίνκλεϊτερ προσέλαβε τον 11χρονο Έλαρ Κολτρέιν να υποδυθεί το αγόρι. Το καστ δεν μπορούσε να υπογράψει συμβόλαια με την ταινία εξαιτίας του Νόμου Ντε Χάβιλαντ, ο οποίος λέει ότι είναι παράνομο ο εργοδότης να απασχολεί κάποιον για περισσότερο από εφτά χρόνια. Ο Λίνκλεϊτερ είπε στον Χοκ ότι θα πρέπει να ολοκληρώσει αυτός την ταινία αν ο Λίνκλεϊτερ πεθάνει. Η ταινία ξεκίνησε τα γυρίσματα χωρίς ολοκληρωμένο σενάριο. Ο Λίνκλεϊτερ είχε ετοιμάσει για κάθε χαρακτήρα βασικά σημεία της πλοκής καθώς και το φινάλε μαζί με την τελική σκηνή. Το σενάριο γραφόταν όσο κράτησαν τα γυρίσματα. Ο Λίνκλεϊτερ παρακολουθούσε το υλικό των προηγούμενων χρόνων και ενσωμάτωνε τις αλλαγές που έβλεπε σε κάθε ηθοποιό. Το σενάριο για κάποιες σκηνές μερικές φορές γραφόταν πριν γυριστούν. Το συνεργείο και το καστ των ηθοποιών μαζευόταν μία ή δύο φορές το χρόνο για να γυρίσουν σκηνές τα γυρίσματα των οποίων κρατούσαν τρεις ή τέσσερις μέρες.
Box office
Με προϋπολογισμό 4.000.000 δολάρια, η ταινία Μεγαλώνοντας έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 11η θέση με 1,9 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 25,3 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 22,7 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 48,1 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Χιούστον Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Ασράφ Παχλαβί
Η πριγκίπισσα Ασράφ Ολ-Μολούκ Παχλαβί (, 26 Οκτωβρίου 1919 - 7 Ιανουαρίου 2016) ήταν η δίδυμη αδερφή του Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, του τελευταίου Σάχη του Ιράν (Περσία) και μέλος της δυναστείας Παχλαβί. Θεωρήθηκε η "δύναμη πίσω από τον αδελφό της" και έπαιξε καθοριστικό ρόλο για το πραξικόπημα του 1953, που τον οδήγησε στο θρόνο. Υπηρέτησε τον αδερφό της ως σύμβουλος στο παλάτι και ήταν ισχυρή υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών.
Μετά την Ιρανική Επανάσταση το 1979, έζησε στην εξορία στη Γαλλία, τη Νέα Υόρκη, το Παρίσι και το Μόντε Κάρλο και παρέμεινε ενάντια στην Ιρανική Ισλαμική Δημοκρατία.
Τα πρώτα χρόνια
Η Ασράφ Παχλαβί γεννήθηκε στην Τεχεράνη στις 26 Οκτωβρίου 1919, πέντε ώρες μετά τον αδελφό της, Μοχάμαντ Ρεζά. Οι γονείς της ήταν ο Ρεζά Σαχ, στρατιωτικός διοικητής, ο οποίος θα γινόταν Σάχης της Περσίας, και η Τατζ ολ-Μολούκ, η δεύτερη από τις τέσσερις συζύγους του. Είχε 10 αδέλφια.
Στις αρχές της δεκαετίας του '30, η Ασράφ Παχλαβί, η μεγαλύτερη αδερφή της, Σαμς, και η μητέρα τους ήταν από τις πρώτες σημαντικές Ιρανές, που έπαψαν να φορούν την παραδοσιακή μαντίλα. Στις 8 Ιανουαρίου 1936, αυτή, η μητέρα και η αδερφή της έπαιξαν σημαντικό συμβολικό ρόλο στην χιτζάμπ Κασφ-ε (κατάργηση της μαντίλας), μέρος της προσπάθειας του Σάχη να συμπεριλάβει τις γυναίκες στη δημόσια κοινωνία, συμμετέχοντας χωρίς μαντίλα στην τελετή αποφοίτησης του Παιδαγωγικού Κολεγίου της Τεχεράνης.
Στην Ασράφ δεν επιτράπηκε να φοιτήσει στο πανεπιστήμιο και αντ' αυτού παντρεύτηκε το 1937, σε ηλικία 18 ετών, με τον Μίρζα Χαν Γκαβάμ, του οποίου η οικογένεια ήταν πολιτικά σύμμαχη με τον πατέρα της.
Πραξικόπημα του 1953
Το 1953, η Ασράφ Παχλαβί έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επιχείρηση Αίας, ως εκείνη που άλλαξε τη γνώμη του Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά στο να δώσει τη συγκατάθεσή του σε CIA και SIS να ξεκινήσουν την επιχείρηση. Ο Σάχης είχε αρχικά αντιταχθεί στην επιχείρηση και για λίγο αντιστάθηκε στην αποδοχή της.
Στις αρχές του 1953, συνάντησε πράκτορες της CIA, που της ζήτησαν να μιλήσει στον αδερφό της, καθώς ήταν η μόνη που μπορούσε να τον επηρεάσει. Όπως εξηγεί το βιβλίο του ιστορικού Στέφεν Κίνζερ Όλοι οι άνθρωποι του Σάχη, "η Ασράφ απολάμβανε τη ζωή στα γαλλικά καζίνα και τα νυχτερινά κέντρα, όταν ένας από τους καλύτερους Ιρανούς πράκτορες του Κέρμιτ Ρούζβελτ Τζούνιορ, ο Ασαντολάχ Ρασιντιάν, της τηλεφώνησε. Την βρήκε απρόθυμη, επομένως την επόμενη μέρα μια αντιπροσωπεία Αμερικανών και Βρετανών πρακτόρων ήρθε για να θέσει την πρόσκληση με ισχυρότερους όρους. Ο αρχηγός της αντιπροσωπείας, ένας ανώτερος Βρετανός πράκτορας με το όνομα Νόρμαν Νταρμπισάιρ, είχε την σκέψη να φέρει ένα παλτό βιζόν και ένα πακέτο με λεφτά. Όταν τα είδε η Ασράφ, "τα μάτια της φώτισαν και η αντίστασή της κατέρρευσε". Σύμφωνα με την αφήγηση της ιδίας, της προσφέρθηκε κενή επιταγή, εάν συμφωνούσε να επιστρέψει στο Ιράν από την αναγκαστική εξορία της στη Γαλλία, αλλά αρνήθηκε τα χρήματα και επέστρεψε, επειδή το ήθελε.
Μερικοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι το πραξικόπημα θα είχε συμβεί με ή χωρίς να πείσει η Ασράφ τον αδερφό της. Σε ένα άρθρο του International Journal of Middle East Studies, δηλώνεται ότι "δεν ζητήθηκε η γνώμη του Σάχη για την απόφαση να αναλάβει το πραξικόπημα, για τον τρόπο εκτέλεσής του ή για τον υποψήφιο που θα επιλεγόταν να αντικαταστήσει τον Μοσαντέκ". Αντίθετα, υποστηρίζεται ότι το πραξικόπημα εκτελέστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλους, που ήθελαν να υπονομεύσουν την ηγεσία του Μοσαντέκ.
Πολιτικές δραστηριότητες
αριστερά|μικρογραφία| Η Ασράφ Παχλαβί ηγείται μιας συνάντησης Η Ασράφ ήταν ισχυρή υποστηρίκτρια των δικαιωμάτων των γυναικών στο Ιράν και στον κόσμο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αδερφού της. Το 1967, συνεργάστηκε με τα Ηνωμένα Έθνη ως εκπρόσωπος του Ιράν στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καθώς και στο Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο. Το 1975, ασχολήθηκε πολύ με το Διεθνές Έτος Γυναικών και απευθύνθηκε στα Ηνωμένα Έθνη.
Αν και καθοριστική δύναμη για τη νομιμοποίηση των μεταρρυθμίσεων φύλου, η φιλοσοφία της σχετικά με το φύλο δεν ήταν ιδιαίτερα ενδοσκοπική: "Ομολογώ ότι, παρόλο που από την παιδική ηλικία είχα πληρώσει ένα τίμημα για να είμαι γυναίκα, από την άποψη της εκπαίδευσης και της προσωπικής ελευθερίας, δεν είχα σκεφτεί πολύ συγκεκριμένους τρόπους, με τους οποίους οι γυναίκες γενικά ήταν πιο καταπιεσμένες από τους άνδρες." Σύμφωνα με τα λεγόμενα της ιδίας, υπήρξε ισχυρή υποστηρίκτρια των δικαιωμάτων των γυναικών σε βασικές ανάγκες, όπως "τρόφιμα, εκπαίδευση και υγεία", και δεν ήταν ριζοσπαστική ρεφορμίστρια. Αναφέρθηκε στην "χρόνια απάθεια" από πολλές κυβερνήσεις ως το βασικό ζήτημα, που εμπόδισε την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων για τα δικαιώματα των γυναικών σε όλο τον κόσμο.
Η στάση για τα δικαιώματα των γυναικών της Ασράφ Παχλαβί τέθηκε υπό αμφισβήτηση μετά τη δημοσίευση του τεύχους του 1976 της The New York Times, "And Thus Passeth International Women's Year". Σε ένα άρθρο του Μαρτίου του 1976 στο The Nation, η συγγραφέας Κέι Μπόιλ επέκρινε την Ασράφ, γιατί με το Διεθνές Έτος Γυναικών, ενώ κατάφερε να διευρύνει το παγκόσμιο όραμα της αδελφοσύνης, περίπου 4.000 από τις "αδελφές" της πριγκίπισσας ήταν πολιτικές κρατούμενοι στο Ιράν χωρίς ουσιαστικά καμία ελπίδα στρατιωτικής δίκης.
Στα απομνημονεύματά της το 1980, η Ασράφ αναγνωρίζει τις άσχημες συνθήκες για τις γυναίκες στο Ιράν και εκφράζει την ανησυχία της, καθώς γράφει:
μικρογραφία| Η Ασράφ μαζί με άλλα αυτοκρατορικά μέλη της οικογένειας, σε δείπνο με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ [[Τζίμι Κάρτερ]] Επιπλέον, η Παχλαβί εργάστηκε ως ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότητα. Υπήρξε υπέρμαχος της διεθνούς εξάπλωσης του γραμματισμού, ειδικά στο Ιράν, όπου ο αδελφός της ήταν σημαντικός υποστηρικτής του κινήματος κατά του αναλφαβητισμού. Υπηρέτησε ως μέλος της Διεθνούς Συμβουλευτικής Επιτροπής Συνδέσμου για τον Αλφαβητισμό.
Ήταν ο στόχος μιας αποτυχημένης απόπειρας δολοφονίας το καλοκαίρι του 1977 στη θερινή της κατοικία στη Γαλλική Ριβιέρα, κατά τη διάρκεια της οποίας βλήθηκαν δεκατέσσερις σφαίρες στο πλαινό μέρος της Ρολς Ρόις της. Η προσωπική της βοηθός σκοτώθηκε, αλλά η Παχλαβί γλίτωσε χωρίς τραυματισμό.
Μετά την επανάσταση του 1979, ζήτησε από τον Ντέιβιντ Ροκφέλερ να υποστηρίξει τις προσπάθειες του αδελφού της να βρει άσυλο.
Το 1994 παρακολούθησε την κηδεία του πρώην προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον.
Χαρακτήρας και οικονομικά
μικρογραφία| Η Ασράφ με τον δίδυμο αδελφό της, [[Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί]] Η Ασράφ υποστήριξε ότι "δέχθηκε επίθεση για οικονομικό παράπτωμα", επειδή ασχολήθηκε με τη διοίκηση διαφόρων οργανισμών". Κατά την ίδια, είχε περιορισμένα οικονομικά μέσα, όταν ο Μοσαντέκ την έστειλε στην εξορία στο Παρίσι.
Το 1979, οι New York Times ανέφεραν ότι ένα έγγραφο με ημερομηνία 17 Σεπτεμβρίου 1978 από το γραφείο της Ασράφ ζητούσε μεταφορά 708.000 δολαρίων από τον λογαριασμό της στην Τράπεζα Μελλί στον λογαριασμό της στην Union Bank της Ελβετίας στη Γενεύη με τον κωδικό «Sapia».
Το 1980, η Παχλαβί έγραψε ένα άρθρο για τους New York Times, στο οποίο βγήκε για να υπερασπιστεί τον εαυτό της και την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς της. Στο άρθρο, ισχυρίστηκε ότι ο πλούτος της δεν συσσωρεύτηκε με κακό τρόπο και απέδωσε την περιουσία της σε κληρονομική γη, η οποία "αυξήθηκε δραστικά με την ανάπτυξη του Ιράν και τη νέα ευημερία που υπήρχε για όλους". Ισχυρίστηκε ότι πολλοί άλλοι Ιρανοί επωφελήθηκαν από την πώληση της δικής τους ακίνητης περιουσίας, αλλά δεν κατηγορήθηκαν για οικονομικό παράπτωμα λόγω στενών δεσμών με τον κλήρο και τον Χομεϊνί. Υπεράσπισε επίσης τον αδερφό της δηλώνοντας ότι, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς ορισμένων υποστηρικτών του Χομεϊνί, ο Σάχης δεν κέρδιζε από το Ίδρυμα Παχλαβί. Η πριγκίπισσα έγραψε ότι σχεδίαζε να "πολεμήσει αυτές τις συκοφαντίες με όλα τα μέσα και με ό,τι δικαστικά μέσα υπάρχουν διαθέσιμα".
Ψυχολογικά, η Ασράφ Παχλαβί είχε χαμηλή αυτοεκτίμηση, όταν ήταν νεότερη. Δεν της άρεσε "αυτό που έβλεπε στον καθρέφτη". Ήθελε "το πρόσωπο κάποιας άλλης, πιο ανοιχτόχρωμο δέρμα και μεγαλύτερο ύψος". Ίσως αυτό να την παρακίνησε να είναι τολμηρή.
Ορισμένες πηγές αναφέρουν σχέση της με λαθρεμπόριο ναρκωτικών. Η ίδια είπε: "Οι επικριτές μου με κατηγόρησαν ότι είμαι λαθρέμπορος, κατάσκοπος, συνεργάτιδα της Μαφίας (ακόμη και έμπορος ναρκωτικών)".
Πρώτος γάμος
Ο πρώτος γάμος ήταν με τον Μίρζα Αλί Μοχάμεντ Χαν Γκαβάμ, Νασίρ ουντ-Ντάουλα. Παντρεύτηκαν τον Μάρτιο του 1937 και χώρισαν το 1942. Απέκτησαν έναν γιο, τον Πρίγκιπα Σαχράμ Παχλαβί-Νία, που γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1940 στην Τεχεράνη). Το 1966, αυτός παντρεύτηκε την 16χρονη Νιλουφάρ Αφσάρ και απέκτησαν έναν γιο, τον Κύρο, το 1969. Ο Παχλαβί-Νία απέκτησε άλλον ένα γιο, τον Αμίρ Εμπραχίμ (γεννημένο το 1974) εκτός γάμου με τη Ναζ Αλάμ, κόρη του Ασαντολάχ Αλάμ.
Δεύτερος γάμος
μικρογραφία| Η Ασράφ και ο σύζυγός της, Αχμέντ Σαφίκ Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον (Σαχίμπ ουλ-Ιζά) Αχμέντ Σαφίκ Μπέη (21 Σεπτεμβρίου 1911-1976). Ήταν ο γενικός διευθυντής της Πολιτικής Αεροπορίας και τέταρτος γιος του Αιγύπτιου Αχμάντ Σαφίκ Πασά. Παντρεύτηκαν το 1944 στο Κάιρο και χώρισαν το 1960. Είχαν δύο παιδιά: τον Σαχριάρ Μουσταφά Σαφίκ (15 Μαρτίου 1945 - 7 Δεκεμβρίου 1979), που δολοφονήθηκε στο Παρίσι, και την πριγκίπισσα Αζαντέχ Παχλαβί-Σαφίκ (1951–2011).
Τρίτος γάμος
Η Παχλαβί παντρεύτηκε για τρίτη και τελευταία φορά στις 5 Ιουνίου 1960 (στην Ιρανική Πρεσβεία στο Παρίσι) με τον Μεχντί Μπουσέχρι, ο οποίος ήταν Διευθυντής του Οίκου του Ιράν στο Παρίσι. Δεν έκαναν παιδιά και για καιρό ζούσαν χωριστά, καθώς η Παχλαβί έζησε στην εξορία στη Νέα Υόρκη και ο Μπουσέχρι παρέμεινε στο Παρίσι.
Σε μια συνέντευξη του 1980 στους New York Times, η Παχλαβί δήλωσε: "Δεν ήμουν ποτέ καλή μητέρα. Λόγω του τρόπου ζωής μου, δεν περνούσα πολύ χρόνο με τα παιδιά μου".
Εξορία και θάνατος
μικρογραφία| Τη δεκαετία του '70 Μετά την Επανάσταση, η πριγκίπισσα μοίραζε το χρόνο της στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι και στη Γαλλική Ριβιέρα.
Πέθανε στις 7 Ιανουαρίου 2016 στο Μόντε Κάρλο σε ηλικία 96 ετών. Υπέφερε από την νόσο του Αλτσχάιμερ. Ο θάνατός της ανακοινώθηκε από τον ανιψιό της και επικεφαλής της αυτοκρατορικής οικογένειας, Ρεζά Παχλαβί, στη σελίδα του στο Facebook.
Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016 στο Μονακό.
Τη στιγμή του θανάτου της, ήταν το παλαιότερο ζωντανό μέλος της οικογένειάς της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Δυναστεία των Παχλαβί
Βασιλικό θέατρο
Το Βασιλικό Θέατρο ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1900 όμως έκλεισε μόλις το 1908 και το κτίριο δόθηκε σε κοινή χρήση μέχρι τη δεκαετία του 1930. Στις 3 Μαΐου του 1930 επανιδρύθηκε με νόμο του τότε Υπουργού Παιδείας, Γεωργίου Παπανδρέου ως το Εθνικό Θέατρο.
Προϊστορία
Ο Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας κατά τη διάρκεια περιοδείας του στην Ευρώπη, επισκέφθηκε το Λονδίνο όπου συνάντησε τον Ευστράτιο Ράλλη, ο οποίος του δώρησε το ποσό των 10.000 λιρών, προκειμένου να αξιοποιήσει το ποσό όπως αυτός θέλει. Ο μονάρχης έκρινε πως έπρεπε να δημιουργηθεί θέατρο και το 1891 τοποθετήθηκε θεμέλιος λίθος σε οικόπεδο της οδού Αγίου Κωνσταντίνου που ανήκε στο κράτος.
Η ίδρυση
Το Βασιλικό Θέατρο ιδρύθηκε το 1900 υπό τη διεύθυνση του  Άγγελου Βλάχου - ο οποίος όμως αποχώρησε πριν από την έναρξη των παραστάσεων - και λειτούργησε με προσκλήσεις. Στις 24 Νοεμβρίου του 1901 έγινε η πρεμιέρα του θεάτρου η οποία περιελάμβανε έναν μονόλογο από τη «Μαρία Δοξαπατρή» του Βερναρδάκη και τα κωμικά μονόπρακτα «Ο θάνατος του Περικλέους» (του  Δ. Κορομηλά) και «Ζητείται υπηρέτης»» (του  Χ. Αννίνου) υπό τη συνοδεία ζωντανής ορχήστρας. Παράλληλα, ιδρύθηκε και η Βασιλική Δραματική Σχολή με καθηγητές τους Θωμά Οικονόμου και Αριστοτέλη Κουρτίδη. Το θέατρο θα κλείσει το 1908, με τελευταία παράσταση στις 29 Απριλίου της χρονίας εκείνης, έχοντας ανεβάσει 144 έργα, και με 644 παραστάσεις. Από αυτά τα 28 ήταν νεελληνικά και τα 17 πρωτοπάιχτηκαν στη σκηνή του.
Το Βασιλικό θέατρο, με σκηνοθέτη τον Θωμά Οικονόμου και πρωταγωνίστριες την Αικατερίνη Βερώνη και τη Μαρίκα Κοτοπούλη απότελεσε το αντίπαλο δέος στη «Νέα Σκηνή» του Χρηστομάνου. Το 1903 έγινε η αιτία ισχυρών παθών και διχονοιών, με την παράσταση της τριλογίας "Ορέστεια", που συνοδεύτηκε από θερμά επεισόδια τα οποία προκάλεσε η γλωσσική διαμάχη για την πεζή μετάφραση σε συντηρητική δημοτική του Γ. Σωτηριάδη, γνωστά και ως Ορεστειακά, (με δύο νεκρούς και επτά τραυματίες).
Τα αίτια παρακμής του Βασιλικού Θεάτρου
Τα αίτια παρακμής του Βασιλικού Θεάτρου, συνοψίζονται από τον θεατρολόγο Θόδωρο Γραμματά στα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Θεατρικά σχήματα της Ελλάδας
Πέτρος Μίχος
Ο  Πέτρος Μίχος (Αγρίνιο, 17 Φεβρουαρίου 1959) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος ξεκίνησε από τον Παναιτωλικό και αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στον Ολυμπιακό και τον Πανιώνιο από τα τέλη της δεκαετίας του '70 ως τις αρχές της δεκαετίας του '90. Υπήρξε 51 φορές διεθνής.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στο κέντρο της άμυνας και αργότερα ως αμυντικός μέσος. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στην ομάδα της γενέτειράς του, τον Παναιτωλικό την περίοδο 1975-76, με τον οποίο έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 7 Δεκεμβρίου 1975, δυο μήνες πριν κλείσει τα 17. Αγωνίστηκε τρεις περιόδους, την τελευταία στη Β΄ Εθνική και κλήθηκε στην εθνική Νέων.
Το 1978 πήρε μεταγραφή για τον Ολυμπιακό, στον οποίο καταξιώθηκε ως ένας από τους καλύτερους κεντρικούς αμυντικούς, κλήθηκε διαδοχικά στις εθνικές ομάδες Ελπίδων και Ανδρών και έκανε μεγάλη καριέρα επί 10 χρόνια. Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα, τα τέσσερα συνεχόμενα (1980, 1981, 1982, 1983 και 1987), ένα Κύπελλο (1981) και διετέλεσε αρχηγός της ομάδας.
Το 1988 πήρε μεταγραφή για τον Πανιώνιο, στον οποίο αγωνίστηκε σε υψηλό επίπεδο τρεις περιόδους κι έπαιξε για άλλη μια φορά στον τελικό του Κυπέλλου, το 1989.
Το 1991 επέστρεψε στον Ολυμπιακό, με σκοπό να κλείσει την καριέρα του αλλά τελικά την επόμενη χρονιά πήγε στον Ιωνικό Νίκαιας και κατέληξε στον Παναιτωλικό, όπου έκλεισε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής το 1994, συμμετέχοντας συνολικά σε περισσότερους από 400 αγώνες Α΄ εθνικής.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Πέτρος Μίχος αγωνίστηκε σε όλες τις εθνικές ομάδες ξεκινώντας το 1977 από τη Νέων. Ήταν μέλος της ομάδας που προκρίθηκε στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νέων, που διεξήχθη στο Κατοβίτσε της Πολωνίας από τις 6 έως τις 11 Μαΐου 1978, πετυχαίνοντας κι ένα γκολ στο ισόπαλο 2-2 με την Ολλανδία.
Ως το 1981 αγωνιζόταν με την Ελπίδων και το 1982 κλήθηκε στην Ανδρών, στην οποία αγωνίστηκε 51 φορές και υπήρξε βασικό της στέλεχος ως το 1988. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στον φιλικό αγώνα προετοιμασίας εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης (0-2), στις 10 Μαρτίου 1982 στη Νέας Φιλαδέλφεια, όταν αντικατέστησε στο 80΄ τον Νίκο Βαμβακούλα. Ήταν βασικό στέλεχος στους αγώνες για τις προκριματικές φάσεις των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων 1984 και 1988, καθώς και στην προκριματική φάση του παγκοσμίου κυπέλλου 1986.
Ο τελευταίος αγώνας του με την εθνική ομάδα ήταν στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση με την Τουρκία (1-3) στην Κωνσταντινούπολη, στις 21 Σεπτεμβρίου 1988, όταν πέρασε ως αλλαγή στο 74΄, στη θέση του Τάσου Μητρόπουλου.
Καριέρα προπονητή
Μετά το τέλος της καριέρας του ο Πέτρος Μίχος εργάστηκε ως προπονητής σε πολλούς συλλόγους, κυρίως κατώτερων κατηγοριών, με αρκετές επιτυχίες. Ξεκίνησε το 1994 από την ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του, τον Παναιτωλικό και κατάφερε την περίοδο 1996-97 να τον προβιβάσει στη Β΄ Εθνική. Στη συνέχεια εργάστηκε σε διάφορα σωματεία, όπως, μεταξύ άλλων, σε: Καλλιθέα, Παναιγιάλειο, Αθηναϊκό, Νίκη Βόλου, ΠΑΣ Γιάννινα, Αιολικό, Ολυμπιακό Λιοσίων, Αστέρα Μαγούλας, Π.Α.Ο. Ρουφ (την περίοδο 2008-09 συνέβαλε καθοριστικά στην άνοδο του συλλόγου στη Γ΄ Εθνική) και Φωκικό Άμφισσας.
Επίσης, έχει εργαστεί ως τηλεοπτικός σχολιαστής ποδοσφαιρικών αγώνων του Ολυμπιακού για το ελληνικό πρωτάθλημα και τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναιτωλικού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νίκης Βόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Αστέρα Μαγούλας
Θάλασσα (αποσαφήνιση)
Ο όρος θάλασσα μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Στρατηγικόν
Με τον όρο Τακτικόν ή Στρατηγικόν εννοείται στη Βυζαντινή γραμματεία ένα πρακτικό εγχειρίδιο, απευθυνόμενο σε στρατιωτικούς. Το Στρατηγικόν περιέχει κυρίως θεωρητικές πραγματείες περί του πολέμου ή συμβουλές στρατιωτικής τακτικής. Ανάμεσα σε αυτές τις συμβουλές περιλαμβάνονται τρόποι παράταξης του στρατεύματος, μελέτες επί των πολεμικών συνηθειών, παραθέσεις αποσπασμάτων αρχαίων συγγραφέων ή εξιστορήσεις περιστατικών, από τα οποία αντλούνταν συγκεκριμένα παραδείγματα. Σύμφωνα με τον Δ. Τσουγκαράκη (Εισ. Στρατηγικόν Κεκαυμένου), πρόκειται για γραμματειακό είδος με ρίζες βαθιά χωμένες στην Αρχαιότητα, το οποίο γνώρισε άνθηση στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία εξαιτίας του σημαντικού αριθμού Τακτικογράφων.
Σώζονται συνολικά περί τα 200 χειρόγραφα που περιλαμβάνουν ανάλογα έργα. Ανάμεσα στα σημαντικότερα συγκαταλέγονται:
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία
Αντρέα Απιάνι
Ο Αντρέα Απιάνι (Μιλάνο 1754 - 1817) ήταν Ιταλός νεοκλασικός ζωγράφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Νεοκλασικοί ζωγράφοι
Δεκαοχτούρα
Η δεκαοχτούρα (επιστημονικό όνομα:Streptopelia decaocto - Στρεπτοπέλια η δεκαοκτώ) είναι ένα είδος του γένους Στρεπτοπέλια (Streptopelia) των περιστερίδων, ιθαγενές στην Ασία και την Ευρώπη, που έχει πρόσφατα εποικίσει και στη Βόρεια Αμερική. Η Δεκαοχτούρα είναι μονοτυπικό είδος (δεν περιλαμβάνει υποείδη). Παλιότερα, το είδος είχε δυο υποείδη Streptopelia decaocto decaocto και Streptopelia decaocto xanthocycla, αλλά στη συνέχεια το τελευταίο έγινε ξεχωριστό είδος: η Δεκαοχτούρα Βιρμανίας (Streptopelia xanthocycla), εξαιτίας μορφολογικών διαφορών.
Ο πληθυσμός της δεκαοχτούρας κινείται σε ανοδικές τάσεις.
Ονοματολογία
Η ονομασία του γένους Streptopelia, είναι σύνθετη και προέρχεται από τις λέξεις της αρχαίας ελληνικής στρεπτός (=το κολάρο, ο δακτύλιος) και πέλεια (=το περιστέρι), δηλαδή σημαίνει "το περιστέρι που έχει κολάρο".
Γεωγραφική κατανομή
left|thumb|260x260px|Χάρτης της εξάπλωσης των Δεκαοχτούρων. Με πράσινο απεικονίζονται οι περιοχές όπου είναι ιθαγενείς. Με κόκκινο οι περιοχές εισαγωγής τους. Η Δεκαοχτούρα είναι είδος που μπορεί να βρεθεί σε ένα μεγάλο μέρος του Παλαιού και του Νέου Κόσμου. Στην Ευρώπη έχει εξαπλωθεί σχεδόν σε όλη την έκτασή της, εκτός από τη Βόρεια Σκανδιναβία και οροσειρές όπως οι Άλπεις, τα Πυρηναία και τα Απέννινα όρη. Στην Ασία, οι Δεκαοχτούρες έχουν εξαπλωθεί στην δυτική Μέση Ανατολή, την Ινδία, τη βόρεια Κίνα, την Κορεατική χερσόνησο.
Οι Δεκαοχτούρες έχουν εισαχθεί επίσης στη Βόρεια Αμερική και την Ιαπωνία. Οι πληθυσμοί της Αμερικής έφτασαν εκεί μέσω των Μπαχαμών όπου μερικές δραπέτευσαν από ένα κατάστημα σε μια ληστεία της δεκαετίας του 1970. Επίσης, μερικές άλλες απελευθερώθηκαν στη Γουαδελούπη, λόγω μιας προσδοκώμενης έκρηξης ηφαιστείου. Από αυτά τα δυο μέρη ξεκίνησε ο αποικισμός της Αμερικής.
Περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν βρεθεί στη Μάλτα και την Υεμένη. left|thumb|211x211px|Χάρτης της εξάπτλωσης των Δεκαοχτούρων
Αποικισμός της Ευρώπης
Στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκαν αρχικά στη Μακεδονία στις αρχές του 20ου αιώνα και σταδιακά εξαπλώθηκαν προς το νότο. Για παράδειγμα στην Κρήτη έφτασαν περίπου το 1985 και στη Κεφαλλονιά το 1990.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Οι Δεκαοχτούρες είναι επιδημητικά πουλιά, δηλαδή δε μεταναστεύουν σε κάποια εποχή του χρόνου. Παρ' όλα αυτά έχουν παρατηρηθεί μικρές μετακινήσεις πληθυσμών το χειμώνα από τα ορεινά σε πιο πεδινά (και συνεπώς πιο ζεστά) μέρη, την περίοδο Νοέμβριος-Μάρτιος.
Βιότοπος
Οι Δεκαοχτούρες ζουν κυρίως σε μικρές ή μεγάλες πόλεις, όπου κατοικούν σε πάρκα, κήπους ή ακόμη και στα κέντρα των πόλεων αυτών. Επιλέγουν τόπους όπου υπάρχει εύκολη πρόσβαση σε τροφή, γι' αυτό μπορούν να βρεθούν και κοντά σε ταΐστρες. Στην Ινδία και τη Σρι Λάνκα ζουν σε περιοχές ερημικές με διάσπαρτα δέντρα καθώς αποφεύγουν τα κέντρα των πόλεων.
Μορφολογία
thumb|250x250px|Δεκαοχτούρα Η Δεκαοχτούρα είναι εύκολα αναγνωρίσιμη λόγω του χαρακτηριστικού ημι-κολάρου της. Είναι είδος μεσαίου μεγέθους, με στρουμπουλό (plump) σώμα, μικρό κεφάλι και μακριά ουρά. Στο κεφάλι, το μέτωπο και η κορώνα έχουν χρώμα ανοιχτό γκρι το οποίο αναμειγνύεται με χρώμα οινώδες-κιτρινωπό στον αυχένα και το σβέρκο. Στον αυχένα υπάρχει το χαρακτηριστικό μαύρο ημι-κολάρο με λευκά περιθώρια πάνω και κάτω από αυτό. Τα καλυπήρια των αυτιών και τα προσοφθάλμια είναι επίσης ανοιχτά γκρι. Η ίριδα είναι βαθυκόκκινη ενώ ο οφθαλμικός δακτύλιος κρεμ. Το ράμφος έχει μαύρο χρώμα.
Το πιγούνι, ο λαιμός και οι πλευρές του καθώς και το στήθος είναι ανοιχτά ροζ-γκρι. Η κοιλιά και τα πλευρά της Δεκαοχτούρας είναι ανοιχτό γκρι-μπεζ το οποίο γίνεται πιο σκούρο στα άνω καλυπτήρια ουράς. Ο μανδύας, η πλάτη και η ουρά είναι γκρι-καφέ στο χρώμα της άμμου. Οι φτερούγες έχουν επίσης το ίδιο χρώμα, αλλά στις άκρες τους γίνονται λευκές. Οι ταρσοί είναι κόκκινοι-μενεξεδιοί. thumb|Νεαρή Δεκαοχτούρα. Παρατηρήστε ότι δεν διακρίνεται το ημι-κολάρο. Οι Δεκαοχτούρες δεν έχουν διμορφισμό, όμως η αρσενική είναι πιο ροζ με μια γαλαζωπή χροιά στο κεφάλι, το στήθος και το λαιμό ενώ η θηλυκή είναι πιο γκρι-μπεζ. Οι μικρές σε ηλικία Δεκαοχτούρες δεν έχουν κολάρο ή δεν είναι πλήρως ανεπτυγμένο και έχουν πιο μουντά χρώματα.
Οι Δεκαοχτούρες όπως και τα υπόλοιπα Περιστερόμορφα, μπορούν να καταπιούν νερό χωρίς να σηκώσουν το κεφάλι τους.
Τροφή
μικρογραφία|Δεκαοχτούρα ξεκουράζεται πάνω σε ένα ξύλο. Η τροφή της Δεκαοχτούρας περιλαμβάνει κυρίως φυτική ύλη. Οι προτιμότερες τροφές είναι διάφοροι σπόροι όπως σιτάρι, καλαμπόκι, βρώμη, ηλιόσπορος. Οι Δεκαοχτούρες καταναλώνουν επίσης καρπούς από διάφορα φυτά καθώς και μερικά από τα πράσινα μέρη των φυτών αυτών. Σύμφωνα με έρευνες καταναλώνουν τροφή από περίπου 30 διαφορετικά φυτά. Επίσης μπορούν να τραφούν και με μικρά έντομα όπως σκαθάρια ή μύγες, σκουλήκια αλλά και μικρά μαλάκια, αφίδες και προνύμφες λεπιδόπτερων. Παρ' όλο που η πλειονότητα των τροφών της πιάνεται στο έδαφος, πολλές φορές πετά προς δέντρα ή θάμνους για να κόψει σπόρους ή καρπούς.
Πολύ συχνά σχηματίζουν μεγάλα κοπάδια καθώς αναζητούν τροφή ή καθώς τρέφονται. Σε μερικές χώρες επισκέπτονται συχνά ταΐστρες μέσα σε κήπους.
Οι νεοσσοί τρέφονται με το λεγόμενο "γάλα περιστεριού", όπως και όλα τα Περιστερόμορφα.
Φωνή
Το τραγούδι της Δεκαοχτούρας είναι χαρακτηριστικό του είδους. Είναι μια ρυθμική, "μονότονη" φράση που αποτελείται από τρεις συλλαβές και μπορεί να αποδοθεί ως "κου-ΚΟΥΟΥ-κου". Το τραγούδι αυτό μοιάζει ηχητικά με την ελληνική λέξη "δεκαοχτώ", γεγονός το οποίο προκάλεσε τη δημιουργία μύθων γύρω από τη Δεκαοχτούρα. Η φράση αυτή επαναλαμβάνεται 3 με 12 φορές (σπανίως 15) και διαρκεί περίπου 1 με 1,3 δευτερόλεπτα.
Το κάλεσμα καθώς προσγειώνεται ή σε τσακωμούς είναι ένα θορυβώδες "κρρεαρ" που από μακριά θυμίζει το κάλεσμα του Καστανοκέφαλου Γλάρου.
Ηθολογία
left|thumb|235x235px|Δεκαοχτούρες κουρνιάζουν σε δέντρο Οι Δεκαοχτούρες είναι κοινωνικά πουλιά. Μπορούν να σχηματίσουν κοπάδια από δεκάδες έως εκατοντάδες άτομα. Ενώ σε αυτά τα κοπάδια οι Δεκαοχτούρες είναι ειρηνικές, γίνονται επιθετικές προς άλλα πουλιά (συνήθως ίδιου μεγέθους) και τα διώχνουν. Στις πόλεις, κουρνιάζουν είτε σε καλώδια είτε σε στύλους είτε σε ψηλά δέντρα. Οι Δεκαοχτούρες ξοδεύουν αρκετές ώρες της ημέρας φροντίζοντας το φτέρωμά τους.
Καυγάδες
Οι Δεκαοχτούρες συχνά καταλαμβάνουν μια συγκεκριμένη περιοχή, συνήθως κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Σε αυτή τη περίπτωση, δεν είναι επιθετικές μόνο προς άλλα πουλιά αλλά και σε πουλιά του ίδιου είδους. Αν κάποια Δεκαοχτούρα "εισβάλει" στην περιοχή κάποιας άλλης υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ακολουθήσει τσακωμός. Κατά τη διάρκεια των καβγάδων, οι αντίπαλοι πλησιάζουν σιγά σιγά και, όταν βρεθούν στην κατάλληλη απόσταση, χτυπούν ο ένας τον άλλο με τις φτερούγες τους. Για άμυνα, σηκώνουν το ένα φτερό τους σαν να ήταν ασπίδα. Ο νικητής, ανεβαίνει στον αυχένα του άλλου με τα πόδια του και παραμένει εκεί για κάποια δευτερόλεπτα. Καυγάς Δεκαοχτούρων
Τελετουργικά ερωτοτροπίας
Οι Δεκαοχτούρες αποκτούν σεξουαλική ωριμότητα ήδη από το πρώτο έτος της ηλικίας τους. Είναι μονογαμικά πουλιά. Όταν βρουν το ταίρι τους, παραμένουν με αυτό για όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Αν το ζευγάρι τους πεθάνει, τότε μόνο αναζητούν άλλο. Τα τελετουργικά για εύρεση ζευγαριού περιλαμβάνουν επανάληψη του τραγουδιού της Δεκαοχτούρας (βλ.Φωνή) που ακολουθείται από επιδείξεις πτήσης. Η αρσενική Δεκαοχτούρα επαναλαμβάνει αρκετές φορές το γνωστό τραγούδι και στη συνέχεια απογειώνεται απότομα και πετά κάθετα. Στη συνέχεια κατεβαίνει στο σημείο από το οποίο απογειώθηκε με την ουρά ανοιχτή, σχηματίζοντας συχνά σπιράλ. thumb|258x258px|Δεκαοχτούρα επωάζει τα αυγά της
Φώλιασμα
Μόλις δημιουργηθεί το ζευγάρι ξεκινά η επιλογή τοποθεσίας φωλιάς. Η αρσενική Δεκαοχτούρα υποδεικνύει διάφορους τόπους φωλιάσματος τραγουδώντας σιγανά και απαλά. Οι τοποθεσίες αυτές μπορούν να είναι έιτε σε δέντρα είτε σε ανθρώπινα κατασκευάσματα (π.χ. κτίρια, πυλώνες, στέγες, υδρορροές). Η θηλυκή επιλέγει μια από αυτές, εκείνη που πιστεύει ότι είναι η καλύτερη και με αυτό τον τρόπο ξεκινά η κατασκευή της φωλιάς. Η φωλιά των Δεκαοχτούρων είναι μια πλατφόρμα από μικρά κλαδιά που μπορεί να χαρακτηριστέι ως "πρόχειρη". Η αρσενική φέρνει στη θηλυκή τα απαραίτητα υλικά για την κατασκευή και πολλές φορές τα τοποθετεί αμέσως κάτω από αυτή, κάτι το οποίο συμβαίνει σε δεύτερη ωοτοκία. Τα υλικά αυτά είναι κλαδάκια, κλωνάρια ή ρίζες, αλλά μερικές φορές ακόμη και πούπουλα, μαλλί, κλωστές ή καλώδια. Στη περίπτωση πολλαπλών γεννών, χρησιμοποιείται η ίδια φωλιά .thumb|Αυγό Δεκαοχτούρας
Ωοτοκία
Η γέννα αποτελείται από 1-4, τις περισσότερες φορές 2, άσπρα, απαλά και λίγο γυαλιστερά αυγά. Τα αυγά έχουν μήκος 21,4-23,7 mm και πλάτος 28,5-31,5 mm. Η επώαση πραγματοποιείται και από τους δυο γονείς 14-19 ημέρες. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι και πτερώνονται σε 15-19 ημέρες, αλλά μπορεί να παραμείνουν στη φωλιά έως και για 24 ημέρες. Ανεξαρτητοποιούνται πλήρως μετά από μια εβδομάδα. Ένα ζευγάρι Δεκαοχτούρες μπορεί να έχει 3-6 γέννες όλο το χρόνο, κυρίως στις θερμότερες περιοχές, γεγονός το οποίο μπορεί να εξηγεί την επιτυχία τους ως αποικιστές.
Άλλες ονομασίες
Εκτός από την ονομασία δεκαοχτούρα, που χρησιμοποιείται στην Ελλάδα, στην Κύπρο χρησιμοποιούνται οι ονομασίες φιλικουτούνι και αρκοπέζουνον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιστερίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αμερικής
Ζεάν Παουλίστα
Ο Ζεάν Παουλίστα είναι ποδοσφαιριστής γεννηθείς του 1977 και αγωνίζεται στην θέση του επιθετικού.
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1996 αγωνιζόμενος στην Κορίνθιανς μέχρι το 1997 που αγωνίστηκε για την Ταουμπατέ ως το 1998. Από το 1998 ως 2005 αγωνίστηκε σε ομάδες της Πορτογαλίας ενώ από το 2005 ως το 2008 στην Βίσλα Κρακοβίας. Το 2008 μεταγράφηκε στην ομάδα του ΑΠΟΕΛ και κατέκτησε το πρωτάθλημα Κύπρου το 2009. Σήμερα αγωνίζεται στην ΑΕΚ Λάρνακας.
Πηγές
Καρτέλα Αθλητή από 90minut.pl
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιας Αλογοάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Φαρένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Άβες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιμορτάλ ΝΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Σετούμπαλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μάια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίσλα Κρακοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πολόνια Μπίτομ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Γκάι Αουλέντι
Η Γκάι Αουλέντι - στα ιταλικά Gae Aulenti ή Gaetana Aulenti- (4 Δεκεμβρίου 1927 – 1 Νοεμβρίου, 2012) ήταν Ιταλίδα αρχιτέκτονας, σχεδιάστρια βιομηχανικών προϊόντων και εσωτερικών χώρων. Είχε γίνει ευρύτερα γνωστή χάρη σε διάφορα έργα μεγάλης κλίμακας, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται η διαμόρφωση εσωτερικών χώρων στο Μουσείο Ορσέ(1980–86) και στη Γκαλερί Σύγχρονης Τέχνης του μουσείου Πομπιντού στο Παρίσι, στο Παλάτσο Γκράσι (1985–86) στη Βενετία αλλά και το μουσείο Ασιατικής Τέχνης (2000–2003) στο Σαν Φρανσίσκο.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Γκαετάνα Αουλέντι (ή Γκάι όπως ήταν πιο γνωστή ) γεννήθηκε στο Παλάτσολο ντέλο Στέλα (Palazzolo dello Stella) στην περιφέρεια Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια της βορειοανατολικής Ιταλίας. Αποφοίτησε από την αρχιτεκτονική σχολή του Πολυτεχνείου του Μιλάνο το 1953.
Από το 1955 έως και το 1965 εργάστηκε για το περιοδικό Casabella Continuita ως διευθύντρια καλλιτεχνικού (art director) με κύριο εργασιακό αντικείμενο την γραφιστική. Όταν το περιοδικό άλλαξε όνομα (Lotus International) συμμετείχε πλέον στο Διοικητικό Συμβούλιο και την ίδια χρονική περίοδο συμμετείχε σε μία ομάδα νέων που ήταν επηρεασμένη από τη φιλοσοφία του Ernesto Nathan Rogers. Αφού πήρε το διδακτορικό της δίπλωμα από την Αρχιτεκτονική Σχολή της Βενετίας, δίδαξε αρχικά στην Αρχιτεκτονική Σχολή της Βενετίας (1960-1962) και έπειτα του Μιλάνο (1964-1967). Σε αυτό το διάστημα έκανε μελέτες για το κατάστημα La Rinascente και σχεδίασε έπιπλα για την εταιρία Zanotta, για την οποία μάλιστα δημιούργησε δύο από τα γνωστότερα έργα της, την πτυσσόμενη καρέκλα "April" από ανοξείδωτο ατσάλι με αφαιρούμενο κάλυμμα και το κρυστάλλινο τραπέζι "Sanmarco". Ήταν η δημιουργός της λάμπα Pipistrello (1965), η οποία σήμερα θεωρείται από τα σημαντικά αντικείμενα ντιζάιν του 20ου αιώνα. Συμμετείχε επίσης ως αντιπρόεδρος στην Ιταλική Ένωση Βιομηχανικού Σχεδιασμού (ADI).
μικρογραφία|Το μουσείο Ορσαί σήμερα Το 1981 επιλέχθηκε να μετατρέψει σε μουσείο τον σιδηροδρομικό σταθμό του Ορσαί του 1900, έναν εντυπωσιακό χώρο που είχε σχεδιαστεί από τον Βικτόρ Λαλού. Επρόκειτο για το -γνωστό πλέον- Μουσείο Ορσαί, που τώρα φιλοξενεί κυρίως γαλλικά έργα τέχνης της περιόδου 1848-1945. Η απήχηση της δουλειάς της είχε σαν αποτέλεσμα την ανάθεση διαφόρων νέων μελετών μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται ένας νέος χώρος στο Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι, η αποκατάσταση και μετατροπή σε μουσείο τέχνης του Παλάτσο Γκράσι στη Βενετία και η αποκατάσταση και μετατροπή σε μουσείο ενός εκθεσιακού χώρου του 1929 στη Βαρκελώνη (Museu Nacional d'Art de Catalunya). Ακόμα, μετέτρεψε την βιβλιοθήκη Καλών Τεχνών της πόλης του Σαν Φρανσίσκο σε Μουσείο Ασιατικής Τέχνης Η τελευταία της ανάλογη δουλειά (2011) αφορούσε στην επέκταση του αεροδρομίου της Περούτζια (Aeroporto di Perugia-San Francesco d'Assisi). Ωστόσο δεν περιορίστηκε μόνο στην αρχιτεκτονική έργων μεγάλης κλίμακας. Δούλεψε περιστασιακά και ως σκηνογράφος για τον Λούκα Ρονκόνι ενώ σχεδίασε έξι καταστήματα για την σχεδιάστρια μόδας Αντριέν Βιταντίνι
Είχε ποικίλες επιρροές που αποτυπώθηκαν σε διαφορετικού ύφους έργα. Πάντα όμως επικεντρωνόταν στους χρήστες του χώρου, θεωρώντας ότι αυτοί είναι που διαμορφώνουν τελικά τον χώρο. Οι μελέτες της χαρακτηρίζονται από απλότητα.
Βραβεία
Πήρε το πρώτο βραβείο της Τριενάλε του Μιλάνου το 1964 εκπροσωπώντας την Ιταλία. Το έργο της με τίτλο Arrivo al Mare ήταν ένα δωμάτιο με καθρέφτες και γυναικείες φιγούρες εμπνευσμένες από τον Πικάσο.
Μεταξύ 1977-1980 υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Τριενάλε.
Το 1991 της απονεμήθηκε το βραβείο Praemium Imperiale
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
ΑΕΛ Λεμεσού (ποδόσφαιρο)
Η Αθλητική Ένωση Λεμεσού είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα που αποτελεί το σημαντικότερο και μακροβιότερο τμήμα του σωματείου της Αθλητικής Ένωσης Λεμεσού. Ιδρύθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1930. Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το Στάδιο Αλφαμέγα στη Λεμεσό. Ως χρώματα χρησιμοποιεί το κίτρινο και το μπλε. Μετέχει στις επαγγελματικές κατηγορίες ως '''Α.Ε.Λ. Ποδόσφαιρο Δημόσια ΛΤΔ'''.
Το σωματείο αρκετά τρόπαια στην Κύπρο και είναι η μοναδική ομάδα που έφερε ευρωπαϊκό τρόπαιο στην Κύπρο (FIBA Regional Challenge Cup 2003). Η ΑΕΛ Λεμεσού έχει κατακτήσει 6 Πρωταθλήματα Κύπρου 7 Κύπελλα Κύπρου, 4 Super Cup, όντας η τέταρτη πιο πετυχημένη ομάδα σε κατακτήσεις τροπαίων στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Αποτελεί το πιο ιστορικό σωματείο στην Κύπρο της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, στα πρωταθλήματα και κύπελλα της οποίας συμμετέχει ανελλιπώς, με εξαίρεση την περίοδο 1968-69 που συμμετείχε στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής. Η ΑΕΛ Λεμεσού έχει συμμετάσχει πολλές φορές στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου με σημαντικότερο επίτευγμα την συμμετοχή της ομάδας στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ το 2012.
Η ομάδα έχει 82 συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία Κύπρου, όντας στην πρώτη θέση στη σχετική κατάταξη.
Ίδρυση
Η Αθλητική Ένωση Λεμεσού ιδρύθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1930 από μια ομάδα επιφανών μελών της κοινωνίας της Λεμεσού. Το σωματείο συγκέντρωσε εξαρχής τη μαζική υποστήριξη των φιλάθλων από όλα τα κοινωνικά στρώματα της πόλης και ανέπτυξε αθλητική δράση. Από την ίδρυση της η ομάδα υιοθέτησε ως χρώματα της το μπλε και το κίτρινο. Εμπνευστής του ονόματος της ομάδας ήταν ο εκ των ιδρυτών της Δημήτρης Τσέπης, ο οποίος διετέλεσε και πρώτος προπονητής της ποδοσφαιρικής ομάδας.
Πρώτος αγώνας
Με την ίδρυση της η ΑΕΛ σχημάτισε και ποδοσφαιρική ομάδα. Ωστόσο, όταν ιδρύθηκε, η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου δεν είχε ακόμα δημιουργηθεί και έτσι δεν διεξαγόταν παγκύπριο πρωτάθλημα. Είχαν, όμως, ήδη δημιουργηθεί αρκετά σωματεία. Ο πρώτος αγώνας της ΑΕΛ έγινε στις 6 Ιανουαρίου 1931, στο στάδιο ΓΣΟ, έδρα της ομάδας, με αντίπαλο τον Πεζοπορικό Λάρνακας. Η ΑΕΛ κέρδισε με 6-1.
Την πρώτη ομάδα της ΑΕΛ απετέλεσαν οι: Ονούφριος Δημητρίου, Γεώργιος Πλατσιάρας, Πρίαμος Φράγκος, Ευαγόρας Φυλακτού, Κώστας Σολέας, Πυγμαλίων Ριαλάς, Αριστείδης Μιχαηλίδης, Πολυνίκης «Πικής» Καλογήρου, Βίκτωρ Μουστερής, Χριστάκης Πιερίδης, Βάσος Αϊβαλιώτης, Θεοδόσης Κωνσταντινίδης.
Πρωταθλήματα πόλεων
Το δεύτερο παγκύπριο πρωτάθλημα διοργάνωσε ο ΑΠΟΕΛ (1933). Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετείχαν 8 ομάδες. Είχε συμφωνηθεί όπως οι 8 ομάδες αγωνιστούν μεταξύ τους σε ένα γύρο και οι πρώτες πέντε στη βαθμολογία να αγωνιστούν μεταξύ τους, πάλι σε ένα γύρο. Η ΑΕΛ τερμάτισε στην τρίτη θέση. Η ΑΕΛ διοργάνωσε το τρίτο ανεπίσημο πρωτάθλημα την περίοδο 1933-34. Ίσχυαν οι ίδιο κανονισμοί όπως και στο δεύτερο πρωτάθλημα. Η ΑΕΛ τερμάτισε στην πρώτη θέση. Το τέταρτο πρωτάθλημα πόλεων θα το διοργάνωνε η Ανόρθωση. Ωστόσο, λόγω προκήρυξης πρωταθλήματος από τον Τραστ στη Λευκωσία (με την ευκαιρία των εορτασμών της δεκαετηρίδας από την ίδρυση του) και διαμάχης μεταξύ των δύο ομάδων, αλλά και άλλων θεμάτων για τα οποία υπήρχαν διαφωνίες (ο Ολυμπιακός Λευκωσίας και ο Άρης Λεμεσού έθεσαν θέμα ελεύθερης συμμετοχής ποδοσφαιριστών από ένα σωματείο σε άλλο), τα σωματεία αποφάσισαν τη δημιουργία μιας αρχής η οποία θα είχε την ευθύνη διοργάνωσης των πρωταθλημάτων. Έτσι, στις 23 Σεπτεμβρίου 1934 ιδρύεται η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, με την ΑΕΛ να αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά της μέλη.