cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2022
Φάση προσφορών και επιλογή οικοδέσποινας χώρας
Στις 17 Φεβρουαρίου 2022, κατά την διάρκεια μιας συνάντησης της αρμενικής κυβέρνησης, ο πρωθυπουργός Νικόλ Πασινιάν ανακοίνωσε ότι ο διαγωνισμός θα λάβει χώρα στο Συγκρότημα Καρέν Ντεμιρτσιάν. Ανέφερε επίσης ότι η κυβέρνηση διέθεσε κονδύλια στον χώρο διεξαγωγής για να προετοιμαστεί για την διοργάνωση. Είχε ήδη αναφερθεί νωρίτερα την ίδια εβδομάδα ότι το Γερεβάν θα ήταν η χώρα διοργάνωσης. Στις 6 Απριλίου 2022, η EBU επιβεβαίωσε επίσημα ότι ο διαγωνισμός θα πραγματοποιούνταν στο Γερεβάν και ότι το Συγκρότημα Καρέν Ντεμιρτσιάν θα ήταν ο χώρος υποδοχής. Θα είναι η τρίτη συνεχόμενη φορά που ο διαγωνισμός πραγματοποιείται στην πρωτεύουσα της χώρας που τον φιλοξενεί.
Παρουσιαστές
Η Ιβέτα Μουκουτσιάν, ο Γκαρίκ Παπογιάν και η Καρίνα Ιγκνατυάν θα είναι οι παρουσιαστές του σόου. Η Ιγκνατυάν ήταν η Αρμένισσα καλλιτέχνης στον, ενώ η Μουκουτσιάν η Αρμένισσα καλλιτέχνης στον. Οι παρουσιαστές ανακοινώθηκαν στις 18 Νοεμβρίου 2022. Ο Ρόμπιν το Ρομπότ (Robin the Robot), ένα ρομπότ με τεχνητά συναισθήματα που αναπτύχθηκε από την αρμενική εταιρεία πληροφορικής Expper Technologies, αποκαλύφθηκε ως προσκεκλημένος παρουσιαστής την 1η Δεκεμβρίου.
Οπτικός σχεδιασμός
Η θεματική τέχνη και το σλόγκαν για τον διαγωνισμό, "Spin the Magic", αποκαλύφθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2022. Το καλλιτεχνικό έργο περιλαμβάνει μια σβούρα σε αρμενικό στιλ ως κύριο μοτίβο.
Το AMPTV διευκρίνισε ότι η αποκάλυψη της θεματικής τέχνης καθυστέρησε λόγω των συγκρούσεων του Σεπτεμβρίου μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν. Σε δελτίο τύπου, το AMPTV δήλωσε ότι «οι προετοιμασίες για τον διαγωνισμό συνεχίζονται και σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, δεν ήταν πλέον δυνατή η αλλαγή των προθεσμιών», ενώ εξέφρασε την ελπίδα ότι ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί σε ειρηνικές συνθήκες.
Παραστάσεις στην αρχή και στο μέσο του διαγωνισμού
Στην έναρξη του σόου γίνεται η παραδοσιακή παρέλαση των σημαιών, με όλους τους συμμετέχοντες να ερμηνεύουν το κοινό τραγούδι "Spin the Magic". Στο διάστημα αυτό, η Μαλένα θα ερμηνεύσει το νέο της σινγκλ, το "Can’t Feel Anything", ακολουθούμενη από τη Rosa Linn ερμηνεύοντας το "Snap", με το οποίο στον. Με την ευκαιρία του διαγωνισμού του 2022 που είναι η 20η έκδοση της Junior Eurovision, δέκα άλλοι προηγούμενοι νικητές της διοργάνωσης θα εμφανιστούν μαζί με τη Μαλένα: οι Bzikebi, Ραλφ Μάκενμπαχ , Βλαντιμίρ Αρζουμαγιάν , Candy Music , Γκάια Κάουτσι , Βινσένζο Καντιέλο , Ντέστινι Τσουκουνγιέρε , Μάριαμ Μαμαντάσβιλλι , Βίκι Γκαμπόρ και Βαλεντίνα.
Συμμετέχουσες χώρες
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2022, η EBU ανακοίνωσε ότι 16 χώρες θα συμμετάσχουν στον διαγωνισμό. Μετά από 16 χρόνια παύσης, το θα επιστρέψει στον διαγωνισμό, με τη Βρετανική Ραδιοφωνική Εταιρεία (BBC) να αντικαθιστά την ITV, η οποία οργάνωσε προηγουμένως τη συμμετοχή της χώρας στον διαγωνισμό μεταξύ 2003 και 2005. Το, η , η και η  δεν θα επιστρέφουν αφού συμμετείχαν το 2021, με τους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς του τελευταίου να έχουν αποσταλεί επ' αόριστον από την EBU.
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών που ελήφθησαν από τις επαγγελματικές επιτροπές κάθε χώρας.
Εκπρόσωποι βαθμών
Οι 12 βαθμοί από την κριτική επιτροπή ανακοινώθηκαν ζωντανά από έναν εκπρόσωπο από κάθε χώρα. Οι χώρες που δεν έδωσαν δικό τους εκπρόσωπο ανακοίνωσαν τους 12 βαθμούς τους από έναν ντόπιο φοιτητή από το Ερεβάν.
Άλλες χώρες
Μια χώρα μπορεί να συμμετάσχει στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision εφόσον διαθέτει ραδιοτηλεοπτικό φορέα που να είναι ενεργό μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης και έχει τη δυνατότητα να μεταδώσει το διαγωνισμό μέσω του δικτύου της Eurovision.
Προβλήματα πριν το σόου
Η Φρέϊα Σκάϊ του Ηνωμένου Βασιλείου δεν μπόρεσε να τραγουδήσει ζωντανά για την πρόβα που γυρίστηκε πριν από την έναρξη της ψηφοφορίας για ιατρικούς λόγους και χρησιμοποιήθηκε ένα πλέϊμπακ. Το θέμα συνεχίστηκε στην παράσταση της κριτικής επιτροπής, όπου χρησιμοποιήθηκαν πλάνα από την πρώτη πρόβα ως αντικατάσταση. Κατά τη διάρκεια του σόου της κριτικής επιτροπής, αναφέρθηκαν προβλήματα κάμερας και συσκευής in-ear από την Καταρίνα Σάβιτς της Σερβίας, στην οποία επετράπη να εμφανιστεί ξανά μετά την προγραμματισμένη τελική παράσταση της Ζλάτα Ντζιούνκα της Ουκρανίας. Την ημέρα του διαγωνισμού, ανακοινώθηκε ότι η Σάβιτς δεν θα εμφανιζόταν ζωντανά λόγω ιατρικών προβλημάτων και ότι αντί αυτού θα χρησιμοποιούνταν πλάνα από την παράσταση της κριτικής επιτροπής.
Επίσημο άλμπουμ
Το Junior Eurovision Song Contest: Yerevan 2022 είναι το άλμπουμ συλλογής που συντάχθηκε από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις 30 Νοεμβρίου 2022 από την Universal Music.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Άμπραχαμ φαν Ντιέπενμπεϊκ
Ο Άμπραχαμ φαν Ντιέπενμπεϊκ (ολλανδικά: Abraham van Diepenbeeck (αναφέρεται επίσης και ως: Diepenbeeck, Abraham Jansz. van Diepenbecke, Abraham van Diepenbeek, Abramo van Diepenbeke Abramo van Diepenbecck 19 Μαΐου 1596 - Μάιος/Σεπτέμβριος 1675) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης της Φλαμανδικής Σχολής, ο οποίος έζησε και εργάστηκε στην Αμβέρσα, γι' αυτό μερικές πηγές τον αναφέρουν και ως Φλαμανδό ζωγράφο.
Βιογραφία
Ο φαν Ντιέπενμπεϊκ γεννήθηκε στο Ντεν Μπος και βαπτίστηκε στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου (St. Jacobskerk) της Αμβέρσας στις 9 Μαΐου 1596. Πατέρας του ήταν ο υαλογράφος Γιαν Ρούλοφς (Jan Roelofsz) και μητέρα του η Γιοχάννα φαν ντερ Μέλεν (Johanna van der Meulen).
Ο Άμπραχαμ έλαβε κλασική μόρφωση ενώ εκπαιδεύτηκε αρχικά ως υαλογράφος από τον πατέρα του και από το 1621 δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα ζωγραφίζοντας παράθυρα εκκλησιών, όπως στον Καθεδρικό ναό της πόλης, όπου ζωγράφισε τις "πέντε πράξεις του ελέους", το 1623 ζωγράφισε τα υαλοστάσια της εκκλησίας της μονής των Καρμηλιτών της Αμβέρσας, πιθανόν της μονής των Καρμηλιτών στο Μπόξτεϊρ (Boxteer), τα υαλοστάσια των ναών του Αγίου Παύλου και του Αγίου Ιακώβου στην Αμβέρσα, ενώ παράλληλα μαθητεύει στον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, του οποίου έγινε ένας από τους καλύτερους μαθητές και βοηθός του. Ο πρώτος του πίνακας χρονολογείται από το 1629 και αναφέρεται ότι ζωγράφιζε με επιδεξιότητα μυθολογικά και ιστορικά θέματα, καθώς και μερικά πορτρέτα, ενώ ήταν ιδιαίτερα επιδέξιος στη χρήση των χρωμάτων. Η επιρροή του Ρούμπενς στα έργα του είναι περισσότερο από εμφανής.
Το 1629 ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου ζωγράφισε τα πορτρέτα του Ουίλιαμ Κάβεντις, 1ου Δούκα του Νιουκάσλ και της οικογενείας του και εικονογράφησε με σχέδιά του το βιβλίο του Δούκα "Horsemanship".
Γύρω στο 1632 επισκέφθηκε το Παρίσι και το Φονταινεμπλώ Στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρεται ότι άρχισε να ζωγραφίζει με ελαιοχρώματα ύστερα από ταξίδι του στην Ιταλία, αλλά παρόμοιο ταξίδι δεν τεκμηριώνεται από το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης.
Νυμφεύτηκε, το 1637, την Καταρίνα Χέβινκ (Catharina Heuvinck), θυγατέρα του Γραμματέα της μικρής φλαμανδικής πόλης Σχέλλε (Schelle), με την οποίαν απέκτησαν οκτώ παιδιά, τα οποία βαπτίσθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (St. Joriskerk) της Αμβέρσας. Το 1638 εντάσσεται ως "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας και το 1641 γίνεται "πρύτανις" της. Το ίδιο έτος γίνεται διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Αμβέρσας.
Το 1648 απεβίωσε η πρώτη του σύζυγος και στις 13 Μαίου 1652 ο Άμπραχαμ νυμφεύεται την Άννα φαν Ντορτ (Anna van der Dort), χήρα του Γραμματέα του Άαρτσελααρ (Aartselaar) Ντάνιλε Μπρέβερ (Daniel Brewer), με την οποία απόκτησαν τέσσερα ακόμη τέκνα. Από αυτά η μεγαλύτερη, Γιοάννα Μαρία, παντρεύτηκε το 1681 τον τοπιογράφο Γιόρις Μπρέντελ.
Ο φαν Ντιέπενμπεϊκ έγινε γνωστός κυρίως για τα σχέδια και τις εικονογραφήσεις του. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η σειρά "Tableaux du Temple des Muses" την οποία μετέτρεψε σε χαρακτικά ο Κορνέλις Μπλούμερτ. Τα περισσότερα σχέδια για χαρακτικά τα δημιούργησε ύστερα από παραγγελίες των εκδοτών της Αμβέρσας φαν Μερς (Van Meurs) και Μορέτους, αλλά δημιουργούσε και δικά του χαρακτικά για λογαριασμό του. Δημιούργησε, επίσης, σχέδια για ταπισερί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ντιάνα Ούργκε-Φόρζατς
Η Ντιάνα Ούργκε-Φόρζατς είναι Ουγγαρέζα ακαδημαϊκός. Είναι καθηγήτρια Περιβαλλοντικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κεντρικής Ευρώπης. Είναι Διευθύντρια του Κέντρου για την Κλιματική Αλλαγή και την Αειφόρο Ενεργειακή Πολιτική. Η έρευνά της αφορά περιβαλλοντικές και ενεργειακές μελέτες, κυρίως τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής.
Νεανικά χρόνια
Η Ντιάνα Ούργκε-Φόρζατς γεννήθηκε το 1968 στη Βερολίνο. Φοίτησε στο γυμνάσιο Ραντνότι.
Από το 1986-1992 η Ντιάνα Ούργκε-Φόρζατς φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Επιστημών Έτβες Λόραντ στη Βουδαπέστη. Απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στη φυσική με εξειδίκευση τόσο στην Αστροφυσική όσο και στην Φυσική του Περιβάλλοντος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ούργκε-Φόρζατς σπούδασε ως επισκέπτρια φοιτήτρια στο Μπρουνέλ, στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Λονδίνου από το 1990-1991, όπου πήρε μεταπτυχιακά μαθήματα στην επιστήμη της περιβαλλοντικής ρύπανσης και διεξήγαγε έρευνα στην περιβαλλοντική φυσική. Το καλοκαίρι του 1992, μετά την αποφοίτησή της από το μεταπτυχιακό της, η Ürge-Vorsatz παρακολούθησε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στην Περιβαλλοντική Επιστήμη στο Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης. Η Ούργκε-Φόρζατς απέκτησε το διδακτορικό της στην Περιβαλλοντική Επιστήμη και Μηχανική από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Λος Άντζελες και στο Μπέρκλεϋ το 1996. Η διατριβή της έχει τίτλο «Αξιολόγηση των δυνατοτήτων εξοικονόμησης ηλεκτρικής ενέργειας οικιακής και εμπορικής χρήσης στις ΗΠΑ: Μια Ανάλυση του Τομέα Φωτισμού». Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ήταν υπότροφος Φουλμπράιτ στην Ομάδα Ενέργειας και Πόρων. Η Ούργκε-Φόρζατς υπηρέτησε επίσης ως βοηθός διδάσκοντας στο Τμήμα Φυσικής του UCLA.
Καριέρα
Η Ούργκε-Φόρζατς ξεκίνησε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης (CEU) το 2001, όπου είναι Τακτική Καθηγήτρια. Η Ούργκε-Φόρζατς ανέλαβε τη θέση του Διευθυντή του Κέντρου για την Κλιματική Αλλαγή και την Αειφόρο Ενεργειακή Πολιτική το 2007. Εκείνη τη χρονιά η Ούργκε-Φόρζατς ήταν συντονίστρια κύριος συγγραφέας στη Βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή. Το Νόμπελ Ειρήνης απονεμήθηκε από κοινού στη Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή και τον Αλ Γκορ για την προσπάθειά τους να φέρουν στο κοινό πληροφορίες για την κλιματική αλλαγή.
Δημόσια ενασχόληση
Η Ούργκε-Φόρζατς αλληλεπιδρά με το κοινό μέσω τακτικής συγγραφής περιβαλλοντικών θεμάτων για ουγγρικά και ευρωπαϊκά ενημερωτικά δελτία και εφημερίδες. Συμμετείχε σε εργαστήρια όπως το Fulbright Workshop on the Environment στο Σαν Φρανσίσκο το 1994. Είναι η ιδρύτρια και συντονιστής του HIX KÖRNYÉSZ, ενός ηλεκτρονικού περιοδικού περιβαλλοντικής επιστήμης.
Προσωπική ζωή
Το 1984, η Ούργκε-Φόρζατς κέρδισε το Εθνικό Πρωτάθλημα της Ουγγαρίας στον ανταγωνιστικό προσανατολισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι επιστήμονες
Ροδόλφος Α΄ της Βουργουνδίας
Ο Ροδόλφος Α΄, γερμ. Rudolf I (859 - 25 Οκτωβρίου 912) ήταν βασιλιάς της Άνω Βουργουνδίας (888-912).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Κορράδου Β΄ δούκα της Άνω (βορειοανατολικής) Βουργουνδίας και της Βαλντράντας των Ουνταλριχιδών, κόρης του Άντριαν δούκα της Ορλεάνης, και χήρας του Ροβέρτου Γ΄ κόμη του Βορμς.
Από τον πατέρα του κληρονόμησε τη θέση του βοηθού ηγουμένου στο αββαείο του Σαιν-Μωρίς-αν-Βαλαί, πράγμα που τον έκανε από τους πιο ισχυρούς μεγιστάνες της Άνω Βουργουνδίας (σήμερα είναι η δυτική Ελβετία και η Φράνσε-Κοντέ).
Μετά την καθαίρεση και την αποβίωση του Καρόλου Γ΄ της Δυτικής Φραγκίας, οι ευγενείς και ο ανώτερος κλήρος της Άνω Βουργουνδίας συναντήθηκαν στο Σαιν-Μωρίς και εξέλεξαν τον Ροδόλφο Α΄ ως βασιλιά. Αυτός διεκδίκησε όλη τη Λοθαριγγία, δηλ. και τις σημερινές περιοχές Λωρραίνη και Αλσατία, αλλά ο Αρνούλφος, ο νέος βασιλιάς της Ανατολικής Φραγγίας (ανιψιός του Καρόλου Γ΄), τον ανταγωνίστηκε σε αυτό. Εκείνος γρήγορα ανάγκασε τον Ροδόλφο να εγκαταλείψει τον ισχυρισμό του με ανταμοιβή την αναγνώρισή του ως βασιλιά της Βουργουνδίας. Ωστόσο οι σχέσεις τους έμειναν, με διαλείμματα, εχθρικές ως το 894.
Οι σχέσεις του με τους άλλους γείτονές του ήταν φιλικότερες. Μάλιστα η αδελφή του Αδελαΐδα παντρεύτηκε τον Ριχάρδο των Μπιβινιδών δούκα της (βορειοδυτικής) Βουργουνδίας και η κόρη του Αδελαΐδα τον βασιλιά της Κάτω (νότιας) Βουργουνδίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Γκουίλα των Μπιβινιδών, ίσως κόρη του Μπόζο της Κάτω (νότιας) Βουργουνδίας (αδελφού του Ριχάρδου) και είχε τέκνα:
Όταν ο Ροδόλφος Α΄ απεβίωσε, η Γκουίλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ούγο των Μποζονιδών βασιλιά της Λομβαρδίας (αδελφό του Μπόζο Α΄).
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Παλαιών Γουέλφων
Ανιγκρέ
μικρογραφία| Σχεδίαση του ανιγκρέ μικρογραφία| Ξυλεία Aningeria sp Το Ανιγκρέ (αγγλ. anigre, anegre, aniegre, aniegré, aningré) είναι ένα αφρικανικό είδος ξυλείας, από πλατύφυλλο δένδρο (hardwood), που χρησιμοποιείται συνήθως για κόντρα πλακέ, έπιπλα εσωτερικού χώρου, ντουλάπια και εφαρμογές υψηλής ποιότητας.
Συχνά κόβεται σε φέτες και πωλείται ως καπλαμάς, αν και διατίθεται και σε μορφή σανίδας. Σε μορφή σανίδας χρησιμοποιείται για ναυπήγηση σκαφών, γενική ξυλουργική και άλλες ελαφριές κατασκευές.
Χαρακτηριστικά
Το εγκάρδιο ξύλο του ανιγκρέ είναι χλωμό ρόδινο που σκουραίνει ελαφρώς με την έκθεση στο φως λόγω φωτοευαισθησίας. Το ξύλο αναφέρεται ότι ομοιάζει στην εμφάνιση με αυτό της σημύδας. Έχει χαμηλή έως μέτρια σκληρότητα.
Οι δακτύλιοι του δεν είναι πάντα καλά καθορισμένοι και το ξύλο μπορεί να είναι μάλλον τυπικό, αν και περιστασιακά, υπάρχει συγκεκριμένη φιγούρα, όπως σγουρά ή στίγματα. Το σομφό και το εγκάρδιο συνήθως δεν ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Ο καπλαμάς με τέταρτο σχήμα έχει γίνει δημοφιλής επιλογή για έπιπλα, ντουλάπια και διακοσμητικές αρχιτεκτονικές εφαρμογές.
Λέγεται ότι έχει ελαφρά μυρωδιά παρόμοια με τον κέδρο. Στη μη επεξεργασμένη του μορφή, το ανιγκρέ είναι ευαίσθητο σε επιθέσεις τερμιτών και μυκήτων και γενικά έχει χαμηλή αντοχή. Θεωρείται συνήθως εύκολο στις μηχανικές κατεργασίες με εργαλεία χειρός και ηλεκτρικά εργαλεία, αν και ανάλογα με την προέλευση του ξύλου μπορεί να έχει υψηλή περιεκτικότητα σε πυρίτιο που μπορεί να φθείρει γρήγορα τα εργαλεία επεξεργασίας.
Προέλευση
Το ανιγκρέ απαντάται στην τροπική Ανατολική και Δυτική Αφρική, κυρίως στο Καμερούν αλλά και στην Αγκόλα, το Κονγκό, την Αιθιοπία, τη Γκάνα, τη Γουινέα Μπισάου, την Ακτή Ελεφαντοστού, την Κένυα, τη Νιγηρία, τη Σιέρα Λεόνε, την Ουγκάντα και το πρώην Ζαΐρ.
Η εξαγωγή από το Καμερούν απαγορεύεται από τους τοπικούς νόμους.
Κοινά ονόματα
Anigre, Anegre, Aniegre, Aniegré, Aningré, Aningeria, Aninguerie, Mugangu, Muna, Osan, Anegre Blanc, Longhi, Mukaly, Tanganyika Nuss. Οι κοινές προφορές ποικίλλουν από Ah-Nee-Grey, Ah-Nee-Gra, Anna-Gra, Anna-Grey, Uh-Nee-Grey.
Μάχη της Μεσημβρίας
Η μάχη της Μεσημβρίας αναφέρεται σε πολεμική σύγκρουση που ενδεχομένως πραγματοποιήθηκε μεταξύ των ετών 813-816 μ.Χ. στην πόλη Μεσημβρία του Εύξεινου Πόντου (το σημερινό Νεσέμπαρ της Βουλγαρίας), μεταξύ Βυζαντινών και Βουλγάρων, όταν αυτοκράτορας των πρώτων ήταν ο Λέων Ε΄ ο Αρμένιος. Η ιστορικότητα του συμβάντος δεν είναι αποδεκτή από όλους τους σύγχρονους ιστορικούς, ούτε υπάρχει συμφωνία για το όνομα του Βούλγαρου χάνου, επί της βασιλείας του οποίου διεξήχθη αυτή η μάχη ή σύγκρουση.
Γεγονότα πριν τη συμπλοκή
Βέβαια γεγονότα πριν τη φερόμενη μάχη είναι οι διαδοχικές συντριπτικές νίκες των Βουλγάρων, υπό τον χάνο (βασιλιά) τους Κρούμο, εναντίον των Βυζαντινών, στις μάχες της Πλίσκας και της Βερσινικίας (στην Πλίσκα σκοτώθηκε ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Α΄ και τραυματίστηκε βαρύτατα ο διάδοχος, Σταυράκιος ο οποίος πέθανε λίγο αργότερα). Η ήττα στη Βερσινικία προκάλεσε την παραίτηση του αυτοκράτορα Μιχαήλ Ραγκαβέ και την άνοδο στο θρόνο του Λέοντα Ε΄ με έκδηλη την αδυναμία των Βυζαντινών να προστατεύσουν τη Θράκη από τη λεηλασία. Μάλιστα ο Κρούμος έφτασε με τον στρατό του έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης χωρίς όμως να είναι σε θέση να την καταλάβει. Ο Λέων, ο επιχείρησε να συναντηθεί με τον Κρούμο, έξω από τα τείχη, με σκοπό να τον δολοφονήσει. Η απόπειρα δολοφονίας απέτυχε και ο πόλεμος άρχισε και πάλι, ο δε ο Κρούμος αιχμαλώτισε και μετέφερε, ανενόχλητος, 40.000 κατοίκους της Αδριανούπολης στην περιοχή του Δούναβη. Στη συνέχεια άρχισε μεγάλες πολεμικές προετοιμασίες με σκοπό να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη.
Η μάχη στη Μεσημβρία
Η μάχη υποτίθεται πως κατέληξε σε πανωλεθρία των Βουλγάρων και, σύμφωνα με κάποιες βυζαντινές πηγές, σε βαρύτατο τραυματισμό του Κρούμου ο οποίος πέθανε αργότερα από τις πληγές του. Σύμφωνα με την ίδια εκδοχή, εξαιτίας αυτής της ήττας των Βουλγάρων, ο γιός και διάδοχος του Κρούμου, Ομουρτάγ, συνθηκολόγησε με τους Βυζαντινούς. Ωστόσο, φαίνεται πιθανότερο πως ο Ομουρτάγ ήταν ο επικεφαλής των Βουλγάρων σε αυτή τη μάχη.
Απόψεις για την ιστορικότητα του συμβάντος
Στην Ιστορία του ελληνικού έθνους των Παπαρρηγόπουλου/Καρολίδη, η θέση για το συμβάν στηρίζεται στους Βυζαντινούς χρονογράφους Ζωναρά και Γενέσιο Ουσιαστικά δεν υπάρχει αναφορά σε μάχη, αλλά σε νυχτερινή έφοδο και σφαγή. Γράφεται ότι ο Λέων Ε΄ στις αρχές Απριλίου του 814 «εξεστράτευσε προς την Μεσημβρίαν», στρατοπεδεύοντας κοντά στην πόλη. Έπειτα από παραπλανητική αιφνιδιαστική κίνηση, εφόρμησε εναντίων των Βουλγάρων κατά τη νύκτα μεταξύ 13ης και 14ης Απριλίου, τους οποίους και κατέσφαξε: «Μάχη σχεδόν δεν εγένετο αλλά σφαγή αδιάκοπος. Ο Λέων είχεν απαγορεύσει να λαμβάνονται αιχμάλωτοι· και αυτοί οι παίδες και αυταί αι γυναίκες εθανατώθησαν». Διασώθηκαν, όπως αναφέρεται, «ολίγιστοι» Βούλγαροι, μαζί με αυτούς και ο Κρούμος, ο οποίος όμως πέθανε σύντομα «είτε εκ της πληγής ην έλαβε κατά την απαισίαν εκείνην νύκτα, είτε εξ αποπληξίας είτε υπό των υπηκόοων απαγχονισθείς, διότι και ούτω και ούτως αναφέρεται το πράγμα».
Όμως, η ιστορικότητα της μάχης (ή έστω η αποφασιστικότητά της) δεν είναι αποδεκτή από τους περισσότερους ιστορικούς. Για τον θάνατο του Κρούμου, οι περισσότεροι συγχρονοι ιστορικοί δέχονται ότι είχε παθολογικά αίτια. Έτσι:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινός στρατός Κατηγορία:Βυζαντινοβουλγαρικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Μάχες βουλγαρικού στρατού Κατηγορία:Μάχες Κατηγορία:Πόλεμοι
Θηβαΐδα
Φαραωνική ιστορία
μικρογραφία| Πυραμίδιο του Νεβαμούν. Πιθανώς επάνω από μία στήλη. Ασβεστόλιθος. 19η Δυναστεία. Από την Αίγυπτο. Αγοράστηκε στο Θηβαΐδα, αλλά πιθανότατα προήλθε από την Ντέιρ ελ-Μεδίνα. Μουσείο Αιγυπτιακής Αρχαιολογίας Petrie, Λονδίνο. Η Θηβαΐδα απέκτησε το όνομά της από την εγγύτητά της με την αρχαία αιγυπτιακή πρωτεύουσα της Θήβας (σημερινό Λούξορ). Κατά τη διάρκεια των αρχαίων αιγυπτιακών δυναστειών στην περιοχή αυτή, κυριαρχούσε η Θήβα και το ιερατείο της στον ναό του Άμμωνα (Amun) στο Καρνάκ.
Στην Πτολεμαϊκή Αίγυπτο, η Θηβαΐδα σχημάτιζε μία ενιαία διοικητική περιφέρεια υπό τον επιστράτηγο της Θήβας, ο οποίος ήταν επίσης υπεύθυνος για την επίβλεψη της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Ινδικό Ωκεανό. Πρωτεύουσα της Πτολεμαϊκής Θηβαΐδας ήταν η Πτολεμαΐδα Ερμίου, μία ελληνιστική αποικία στον Νείλο που χρησίμευε ως το κέντρο τού βασιλικού πολιτικού και οικονομικού ελέγχου στην Άνω Αίγυπτο.
Ρωμαϊκή επαρχία
Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Διοκλητιανός δημιούργησε την επαρχία της Θηβαΐδας, που τη φρουρούσαν οι λεγεώνες I Maximiana Thebanorum και II Flavia Constantia. Αυτή αργότερα χωρίστηκε σε Άνω Θηβαΐς (Thebais Superior), που περιλάμβανε το νότιο μισό με πρωτεύουσά της τη Θήβα, και σε Κάτω ή Κοντινότερη Θηβαΐς (Thebais Inferior, αρχ. Θηβαΐς Ἐγγίστη), που περιλαμβάνει το βόρειο μισό με πρωτεύουσα την Πτολεμαΐδα.
Γύρω στον 5ο αι., καθώς ήταν έρημος, η Θηβαΐδα έγινε τόπος καταφυγής πολλών χριστιανών ασκητών και ήταν η γενέτειρα του Παχώμιου. Στη χριστιανική τέχνη, η Θηβαΐδα αντιπροσωπευόταν ως ένας τόπος με πολλούς μοναχούς.
Επισκοπικές έδρες
Αρχαίες επισκοπικές έδρες της Thebais Prima (Thebais I) που αναφέρονται στο Annuario Pontificio ως Oρθόδοξες τιτουλάριες επισκοπές:
Οι αρχαίες επισκοπικές έδρες της Thebais Secunda (Thebais II) αναφέρονται στο Annuario Pontificio ως Ορθόδοξες επισκοπές: • Apollonopolis Magna (Edfu)
• Coptus (Qift)
• Diospolis Superior (Hu)
• Latopolis (ancient Esna)
• Maximianopolis in Thebaide (Qena)
• Philae
• Pselchis (Temple of Dakka)
• Ptolemais in Thebaide (Ptolemais Hermiou), the Metropolitan Archbishopric
• Tentyris (Dendera)
• Thinis
Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ύστερες Ρωμαϊκές επαρχίες Κατηγορία:Γεωγραφία της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Βυζαντινή Αίγυπτος Κατηγορία:Ρωμαϊκή Αίγυπτος Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες στην Αφρική
Λατινική Εκκλησία
Η Λατινική Εκκλησία (Ecclesia Latina) είναι η μεγαλύτερη αυτόνομη (sui iuris) ειδική εκκλησία εντός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, της οποίας τα μέλη αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των 1,3 δισεκατομμυρίων Χριστιανών σε πλήρη κοινωνία με τον Πάπα της Ρώμης. Η Λατινική Εκκλησία είναι μία από τις 24 εκκλησίες sui iuris σε κοινωνία με τον Πάπα· οι άλλες 23 αναφέρονται ως Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες και έχουν περίπου 18 εκατομμύρια μέλη μαζί. Η Λατινική Εκκλησία χρησιμοποιεί παραδοσιακά τις λατινικές λειτουργικές τελετές, οι οποίες από τα μέσα του 20ου αιώνα μεταφράζονται πολύ συχνά στην καθομιλουμένη. Η κυρίαρχη λειτουργική ιεροτελεστία είναι η ρωμαϊκή, στοιχεία της οποίας ασκούνται από τον 4ο αιώνα.
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία διδάσκει ότι ο επίσκοπος είναι οι διάδοχος των Αποστόλων του Ιησού και ότι ο Πάπας ως ο διάδοχος του Απόστολου Πέτρου έχει το Πρωτείο του,  που του αποδόθηκε από τον Χριστό. Μέσα στην ουσιαστική πολιτιστική και θεολογική ενότητα της Λατινικής Εκκλησίας, οι τοπικές παραδόσεις άνθισαν στην αρχαιότητα, όπως φαίνεται από τις διαφορετικές θεολογικές μεθοδολογίες τεσσάρων μεγάλων προσωπικοτήτων γνωστών ως Λατίνοι διδάσκαλοι της Εκκλησίας που έζησαν τον 2ο-7ο αιώνα σε περιοχές που περιλάμβαναν Ρωμαϊκή Βόρεια Αφρική και την Παλαιστίνη.
Όσον αφορά τις λειτουργικές μορφές, υπάρχουν και υπήρχαν από τους αρχαίους χρόνους διαφορετικές παραδόσεις των λατινικών λειτουργικών τελετουργιών, από τις οποίες η κυρίαρχη ήταν το ρωμαϊκό τυπικό. Από άλλες λειτουργικές ομάδες, παρέμειναν μέχρι σήμερα αυτή που τώρα αναφέρεται επίσημα ως Ισπανικό-Μοζαραβικό τυπικό, που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σε περιορισμένη χρήση στην Ισπανία * Αμβροσιανό τυπικό, με επίκεντρο γεωγραφικά την Αρχιεπισκοπή του Μιλάνου, στην Ιταλία και πολύ πιο κοντά στη μορφή, αν και όχι το συγκεκριμένο περιεχόμενο, στη Ρωμαϊκή τελετή και το Καρθουσιανό τυπικό, που ασκείται στο πλαίσιο της αυστηρής Καρθουσιανής μοναστικής τάξης, η οποία χρησιμοποιεί επίσης σε γενικούς όρους μορφές παρόμοιες με τη Ρωμαϊκή τελετή, αλλά με μια σειρά σημαντικών αποκλίσεων που την έχουν προσαρμόσει στον διακριτικό τρόπο ζωής των Καρθουσιανών. Κάποτε υπήρχε αυτό που αναφέρεται ως Γαλλική τελετή, που χρησιμοποιείται σε γαλατικά ή φράγκικα εδάφη. Αυτό ήταν ένα σύνολο διαφόρων μορφών, όχι διαφορετικό από το παρόν Ισπανικό-Μοζαραβικό τυπικό στις γενικές δομές του, αλλά ποτέ αυστηρά κωδικοποιημένες και οι οποίες τουλάχιστον από τον 7ο αιώνα διεισδύθηκαν σταδιακά, και στη συνέχεια τελικά αντικαταστάθηκαν ως επί το πλείστον, από λειτουργικά κείμενα και μορφές που είχαν την προέλευσή τους στην Επισκοπή της Ρώμης. Άλλα πρώην "τυπικά", σε προηγούμενες εποχές που ασκούνταν σε ορισμένες θρησκευτικές τάξεις και σημαντικές πόλεις, ήταν στην πραγματικότητα συνήθως μερικές παραλλαγές πάνω στο Ρωμαϊκό τυπικό και έχουν σχεδόν εξαφανιστεί εντελώς από την τρέχουσα χρήση, παρά τις περιορισμένες νοσταλγικές προσπάθειες για την αναβίωση ορισμένων από αυτά και μια ορισμένη επιείκεια από τις ρωμαϊκές αρχές.
Η Λατινική Εκκλησία ήταν σε πλήρη κοινωνία με την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία μέχρι το Σχίσμα Ανατολής-Δύσης μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως το 1054. Από εκείνη την εποχή, αλλά και πριν από αυτήν, ήταν συνηθισμένη η αναφορά στους Δυτικούς Χριστιανούς ως Λατίνους και τους Ανατολικούς Χριστιανούς ως Βυζαντινούς Έλληνες. Ακολουθώντας τις πρώιμες ισλαμικές κατακτήσεις, οι Σταυροφορίες ξεκίνησαν από τη Δύση από το 1095 έως το 1291 προκειμένου να υπερασπιστούν τους Χριστιανούς και τις περιουσίες τους στους Αγίους Τόπους από τους διωγμούς τους. Μακροπρόθεσμα, οι Σταυροφόροι δεν κατάφεραν να αποκαταστήσουν τον πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής και της Ιουδαίας, οι οποίες όπως και η πρώην χριστιανική Βόρεια Αφρική και η υπόλοιπη Μέση Ανατολή παρέμειναν υπό Ισλαμική κυριαρχία. Τα ονόματα πολλών πρώην χριστιανικών επισκοπών αυτής της τεράστιας περιοχής χρησιμοποιούνται ακόμη από την Καθολική Εκκλησία ως ονόματα ρωμαιοκαθολικών τιτουλάριων Επισκοπών, ανεξάρτητα από τις λειτουργικές ομαδες.
Υποσημειώσεις
<references group=N/>
Πορεία προς τη Ρώμη
right|thumb|300px|Πορεία προς τη Ρώμη: Διακρίνονται οι [[Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκκι|Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκι, Μπενίτο Μουσολίνι, Ίταλο Μπάλμπο, Εμίλιο Ντε Μπόνο]] Πορεία προς τη Ρώμη (ιταλικά: Marcia su Roma) ονομάστηκε η πορεία που έκαναν οι μελανοχίτωνες του Μπενίτο Μουσολίνι προς την πρωτεύουσα της Ιταλίας, Ρώμη προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία. Η πορεία διήρκεσε από τις 22 ως τις 28 Οκτωβρίου 1922 και κατέληξε στην άνοδο του Μουσολίνι στην εξουσία, στην οποία παρέμεινε επί 21 έτη.
Ιστορικό υπόβαθρο
Ο Μπενίτο Μουσολίνι είχε ιδρύσει το φασιστικό κόμμα στην Ιταλία τον Μάρτιο του 1919. Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1919 το κόμμα υπέστη ήττα και δεν κατάφερε να εκλέξει αντιπρόσωπο στο Κοινοβούλιο. Δεν συνέβη όμως το ίδιο στις εκλογές του 1921, οπότε ο Μουσολίνι εκλέχτηκε μέλος του ιταλικού κοινοβουλίου.
Στην Ιταλία υπήρχε κοινωνική δυσαρέσκεια, που προερχόταν από τον φόβο της μεσαίας τάξης για τη "σοσιαλιστική επανάσταση" αλλά και από τα πενιχρά οφέλη που αποκόμισε η χώρα ύστερα από την Συνθήκη των Βερσαλλιών που τερμάτισε τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η όλη ατμόσφαιρα ήταν ευνοϊκή για την άνοδο του Μουσολίνι και των φασιστών του στην εξουσία. Ήδη οι ομάδες της παραστρατιωτικής οργάνωσης των μελανοχιτώνων που είχε δημιουργήσει ο Μουσολίνι δρούσαν τρομοκρατικά σε όλη τη χώρα. Στις 3 και 4 Οκτωβρίου του 1922 εισέβαλαν στη Γένοβα, το Λιβόρνο και την Ανκόνα και εγκαθίδρυσαν τοπικές φασιστικές διοικήσεις. Στη χώρα επικρατεί αναταραχή, που προοιωνίζεται εμφύλιο πόλεμο, ενώ οι διαδοχικές κυβερνήσεις των Τζοβάνι Τζολίτι, Ιβανόε Μπονόμι (Ivanoe Bonomi) και Λουίτζι Φάκτα αδυνατούν να ανακόψουν την πορεία προς την αναρχία και την εκτροπή. Στις 22 Οκτωβρίου 1922 οι ηγέτες του φασιστικού κόμματος προετοιμάζουν εξέγερση για τις 28 του μήνα, στην οποία θα λάβουν μέρος ένοπλοι μελανοχίτωνες που θα συγκεντρωθούν στα περίχωρα της Ρώμης και στη συνέχεια θα βαδίσουν κατά της πόλης και θα καταλάβουν στρατηγικά σημεία. Το σχέδιο προέβλεπε ειδικότερα:
Η πορεία
Το σχέδιο, αν και απλοϊκό, ήταν φιλόδοξο: Οι αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις της Ρώμης ήταν όχι μόνο πολυπληθέστερες, αλλά και πολύ καλύτερα οπλισμένες από τους μελανοχίτωνες, πολλοί από τους οποίους αντί όπλων διέθεταν μόνο γεωργικά εργαλεία. Ο Μουσολίνι υπολόγιζε όμως σε ένα, πολύ ισχυρό, παράγοντα: Τόσο ο πρωθυπουργός Λουίτζι Φάκτα (ο οποίος είχε ήδη παραιτηθεί αλλά ο βασιλιάς είχε παρακαλέσει να παραμείνει για λίγο ακόμη στη θέση του) όσο και ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ δεν θα ήθελαν να διακινδυνεύσουν οποιαδήποτε ένοπλη σύρραξη. Στο σημείο αυτό ο Μουσολίνι έπεσε έξω: Είχε απόλυτο δίκιο για τον βασιλιά, όχι όμως και για την πρόθεση του Φάκτα, ο οποίος ήταν αποφασισμένος να αντισταθεί στα σχέδια του φασίστα ηγέτη. Όταν ο Φάκτα πληροφορήθηκε τις κινήσεις των μελανοχιτώνων έφερε, στις 28 Οκτωβρίου το πρωί, στον βασιλέα ένα διάταγμα με το οποίο η Ρώμη κηρυσσόταν σε κατάσταση πολιορκίας. Αυτό έδινε τη δυνατότητα αντιμετώπισης των φασιστών με την αστυνομία και τον στρατό. Ο βασιλιάς αρνήθηκε να το υπογράψει. Σχετικά με τους λόγους αυτής της άρνησης έχουν εκφραστεί αρκετές απόψεις: Μια άποψη είναι ότι ο βασιλιάς φοβήθηκε μήπως χάσει τον θρόνο του, αρνούμενος να συνεργαστεί με τους φασίστες. Μια άλλη άποψη είναι ότι ο βασιλιάς θέλησε να αποτρέψει εμφύλιο πόλεμο και ήλπιζε να εξουδετερώσει τους φασίστες δίνοντάς τους θέσεις στην εθνική κυβέρνηση συνασπισμού που θα σχημάτιζε. Ο βασιλιάς γνώριζε επίσης ότι ο δούκας της Αόστης και εξάδελφός του ήταν υποστηρικτής των φασιστών και καραδοκούσε να του αρπάξει τον θρόνο, σε περίπτωση που ο ίδιος δεν ενέδιδε στις απαιτήσεις τους.
Η αμφισβήτηση
Σύμφωνα με νεότερες έρευνες, η πορεία προς τη Ρώμη δεν έγινε ποτέ όπως την περιέγραψε η προπαγάνδα του Μουσολίνι. Στην πραγματικότητα, ο ίδιος και άλλοι ηγέτες του φασιστικού κόμματος ταξίδεψαν πρώτη θέση από το Μιλάνο ως τη Ρώμη με τρένο. Η πορεία που πραγματοποιήθηκε δεν αποτελείτο από 300.000 μελανοχίτωνες, όπως επαναλάμβανε ο Μουσολίνι σε κάθε ευκαιρία, με τον ίδιο επικεφαλής της καβάλα στο άλογό του, αλλά από μερικές εκατοντάδες άνδρες των οποίων δεν ηγήθηκε καν ο ίδιος αλλά προσωπικότητες όπως οι γηραιοί στρατάρχες Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκι και Εμίλιο Ντε Μπόνο, ο Ίταλο Μπάλμπο και ο Μικέλε Μπιάνκι (Michele Bianchi).
Φιλίπο Ρομάνια
Ο Φίλιπο Ρομάνια (γεννημένος στις 26 Μαΐου 1997) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως σέντερ μπακ για την ιταλική ομάδα της Serie A Sassuolo.
Νεανική καριέρα
Γεννημένος το 1997, ο Ρομάνια ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα με την τοπική ομάδα της γενέτειράς του, Fano. Σε ηλικία 10 ετών, ο Ρομάνια μετακόμισε στο Ρίμινι. Το 2011, η Ιντερνασιονάλε προσπάθησε να αποκτήσει τον Ρομάνια, αλλά τελικά εντάχθηκε στη Γιουβέντους FC Youth Sector. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην ακαδημία της Γιουβέντους, έγινε επίσης αρχηγός της ομάδας U19, η οποία αγωνίζεται στην Campionato Nazionale Primavera.
Δανεικός σε Νοβάρα και Μπρέσια
Στις 29 Αυγούστου 2016, δόθηκε δανεικός στην ομάδα της Serie B Novara μέχρι το τέλος της σεζόν 2016-17. Στις 22 Οκτωβρίου, έκανε το ντεμπούτο του σε επαγγελματικό και πρωτάθλημα ενάντια στο Stadio Silvio Piola, αντικαθιστώντας τον Gianluca Sansone στο 79ο λεπτό της εντός έδρας νίκης 1–0 επί της Αβελίνο. Στις 29 Νοεμβρίου. Ο Ρομάνια έπαιξε στον τέταρτο γύρο του Coppa Italia σε μια εκτός έδρας ήττα με 3–0 από την Κιέβο Βερόνα, έπαιξε ολόκληρο τον αγώνα. Ο Romangna έκλεισε τον δανεισμό του με μόλις 5 συμμετοχές. Τον Ιανουάριο ανακλήθηκε στην πρώτη ομάδα.
Τον Ιανουάριο του 2017 εστάλη δανεικός στην Μπρέσια της Serie B, προκειμένου να βρει περισσότερο χρόνο συμμετοχής. Έκανε το ντεμπούτο του με την Μπρέσια στις 24 Φεβρουαρίου 2017, στον αγώνα πρωταθλήματος που κέρδισε 4–1 εναντίον της Cittadella. Ο Ρομάνια έκλεισε τον 6μηνο δανεισμό του στην Μπρέσια με 14 συμμετοχές, όλες ως βασικός.
Κάλιαρι
Στις 28 Ιουλίου 2017, η Κάλιαρι επιβεβαίωσε την υπογραφή του Ρομάνια με πενταετές συμβόλαιο. Στις 17 Σεπτεμβρίου έκανε το ντεμπούτο του για την Κάλιαρι στη Serie A ως αλλαγή, αντικαθιστώντας τον Joao Pedro στο 91ο λεπτό της εκτός έδρας νίκης 2–0 επί της SPAL.
Δανεικός στη Σασσουόλο
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2019, ο Ρομάνια εντάχθηκε στη Sassuolo ως δανεικός μέχρι τις 30 Ιουνίου 2020.
Σασσουόλο
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2020, ο Ρομάνια υπέγραψε στη Σασσουόλο.
Διεθνή
Με την Ιταλία U20 έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-20 της FIFA 2017.
Έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα U21 της Ιταλίας την 1η Σεπτεμβρίου 2017, σε φιλικό αγώνα που έχασε με 3–0 από την Ισπανία.
Διακρίσεις
Ιταλία U20
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Σασσουόλο Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλιαρι Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρέσια Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νοβάρα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατάλογος αστεροειδών με ονόματα ποταμιών
Αυτός είναι ένας κατάλογος με αστεροειδείς που πήραν τα ονόματά τους από ποτάμια ανά ήπειρο.
Παραπομπές
ποταμια
Παλαιά Αγία Ρουμέλη Χανίων
Η Παλαιά Αγία Ρουμέλη είναι οικισμός της κοινότητος Αγίας Ρουμέλης του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης και προς τα νότια παράλια της. Βρίσκεται στα βόρεια της Αγίας Ρουμέλης, δυτικά από το Φαράγγι της Σαμαριάς και σε υψόμετρο 77 μέτρα. Ως οικισμός αναφέρεται το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Αγίας Ρουμέλης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Αγία Ρουμέλη αποτελούν την κοινότητα Αγίας Ρουμέλης που υπάγεται στο Δήμο Σφακίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 η Παλαιά Αγία Ρουμέλη δεν κατοικείται.
Μαργαρίτα Λέιγιονχουβουντ
Πρώιμη ζωή
Ήταν μέλος μίας από τις πιο ισχυρές οικογένειες ευγενών της Σουηδίας: η παλαιά γενεά των Leijonhufvud της σουηδικής αριστοκρατίας (το όνομα σημαίνει κεφάλι του λιονταριού), όντας κόρη του Έρικ Άμπραχαμσον Λέιγιονχουβουντ, ενός άνδρα που εκτελέστηκε στο λουτρό αίματος της Στοκχόλμης, και της Έμπα Έρικσντοτερ Βάσα, δεύτερης εξαδέλφης του βασιλιά Γουσταύου Α΄.
Αν και δεν υπάρχει ρητή επιβεβαίωση αυτού, θεωρείται πολύ πιθανό η Μαργαρίτα να είχε υπηρετήσει ως κουμπάρα στη βασίλισσα, Αικατερίνη του Σαξ-Λάουενμπουργκ: ήταν δεκαπέντε ετών το 1531, όταν ο βασιλιάς παντρεύτηκε την 1η του σύζυγο, την Αικατερίνη. Η αδελφή της Μπρίτα παντρεύτηκε τον αγαπημένο αυλικό του βασιλιά γκούσταβ Όλοφσον Στένμποκ παρουσία του βασιλικού ζεύγους λίγο αργότερα, και παρόλο που δεν σώζεται κατάλογος με τις κυρίες της βασίλισσας Αικατερίνης, η κοινωνική θέση, οι διασυνδέσεις, η ηλικία και τα έθιμα της εποχής της Μαργαρίτας καθιστούν εξαιρετικά πιθανό, ότι ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή της υπηρετώντας τη βασίλισσα, όπως συνηθιζόταν τότε για τα κορίτσια της θέσης της.
Γάμος
Το 1535, ο βασιλιάς έμεινε χήρος από την Αικατερίνη του Σαξ-Λάουενμπουργκ και έμεινε με ένα μόνο νόμιμο παιδί (γιο) ως κληρονόμο. Ένας νέος γάμος για τον βασιλιά κρίθηκε απαραίτητος και η απόφασή του να επιλέξει σύζυγο μεταξύ των ευγενών έχει εξηγηθεί από την ανάγκη να εξασφαλίσει εσωτερική υποστήριξη και συμμάχους μεταξύ των ευγενών για την κυριαρχία του. Επίσης η διαπραγμάτευση ενός γάμου με μία ξένη πριγκίπισσα έχει πολιτικές και θρησκευτικές δυσκολίες και μεγάλο κόστος και χρόνο.
Δεν υπάρχει καμία επιβεβαίωση, για το πώς ένιωθε η Mαργαρίτα για τον γάμο: τόσο ο εκκλησιαστικός νόμος όσο και ο κοσμικός νόμος, απαγόρευαν τους αναγκαστικούς γάμους, αλλά τόσο οι θρησκευτικές, όσο και οι κοσμικές συνήθειες απαιτούσαν τα παιδιά να υπακούουν στους γονείς τους. Σύμφωνα με την παραδοσιακή διήγηση, η Μαργαρίτα κρύφτηκε σε ένα κουτί, όταν ο βασιλιάς ήρθε στο κτήμα των γονιών της για να κάνει πρόταση γάμου.
Η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον βασιλιά Γουσταύο Α΄ τον Οκτώβριο του 1536 στον καθεδρικό ναό της Ουψάλα, σε μία τελετή που διηύθυνε ο αρχιεπίσκοπος Λαυρέντιος Πέτρι και στέφθηκε βασίλισσα εκεί την επόμενη ημέρα. Στο γάμο της, τα αδέλφια της Αβραάμ και Στεν ανακηρύχθηκαν ιππότες, καθώς και ο κουνιάδος της ονομάστηκε σύμβουλος (riksråd), ξεκινώντας την περίοδο της Kungafränderna («Οι συγγενείς του Βασιλιά»), που σημαίνει τους συγγενείς, που απέκτησε μέσω τού γάμου με τη Μαργαρίτα, όπου οι συγγενείς της είχαν εξέχουσες θέσεις και επιρροή στην Αυλή ως οι στενότεροι σύμμαχοι του βασιλιά. Αυτοί παντρεύτηκαν με τις συγγενείς του βασιλιά και συχνά παρευρίσκοντο σε επίσημες βασιλικές τελετές εκπροσώπησης. Τα πρώτα χρόνια τού γάμου τους, η μητέρα της Μαργαρίτας Έμπα έπαιζε κυρίαρχο ρόλο στη βασιλική Αυλή και λέγεται ότι ακόμη και ο βασιλιάς δεν τολμούσε να εναντιωθεί στην πεθερά του.
Σύμφωνα με την παράδοση, η Mαργαρίτα ήταν αρραβωνιασμένη με τον Σβάντε Στούρε όταν ο βασιλιάς αποφάσισε να την παντρευτεί, αλλά η οικογένειά της διέλυσε τον αρραβώνα και ο πρώην αρραβωνιαστικός της νυμφρεύτηκε την αδερφή της, Mάρτα Λέιγιονχουβουντ. Μία ιστορία περιγράφει, πώς προέκυψε ο γάμος της αδελφής της. Σύμφωνα με την παράδοση, ο βασιλιάς έπιασε τη νέα του βασίλισσα και τον πρώην αρραβωνιαστικό της μαζί μόνους, με τον νεαρό, Σβάντε Στούρε, γονατισμένο μπροστά στη βασίλισσα. Ο βασιλιάς φέρεται να ρώτησε θυμωμένος: "Τι είναι αυτό;!" στο οποίο η βασίλισσα Μαργαρίτα απάντησε γρήγορα: «Κύριέ μου ο Στούρε μού ζητά το χέρι της αδελφής μου!» Σε αυτό, ο βασιλιάς απάντησε εξίσου γρήγορα: "Χορηγείται!" Και έτσι, ο Σβάντε Στούρε παντρεύτηκε βιαστικά την αδελφή της βασίλισσας Mάρτα. Δεν υπάρχει τεκμηριωμένη επιβεβαίωση, ότι η Mαργαρίτα και ο Στούρε είχαν αρραβωνιαστεί, αλλά θεωρείται πολύ πιθανό, καθώς ο γάμος τους θα ήταν ακριβώς αυτό που θα της είχε κανονίσει η οικογένειά της, αν δεν είχε παντρευτεί τον βασιλιά.
Βασίλισσα
Η βασίλισσα Μαργαρίτα αναφέρεται με λάβει πολύ καλή εκτίμηση στα σύγχρονα έγγραφα καθώς και στην ιστορία, και περιγράφεται ως έξυπνη και όμορφη. Αναφέρεται ως πιστή σύζυγος, που δεν έκανε ποτέ κατάχρηση της επιρροής της, ως υπεύθυνη γονέας, επιδέξια διαχειίστρια της βασιλικής Αυλής και του νοικοκυριού, και ως με συμπόνια φιλάνθρωπη για τους φτωχούς και όσους έχουν ανάγκη. Ο γάμος έχει περιγραφεί ως ευτυχισμένος και ο βασιλιάς δεν της ήταν άπιστος.
Η Μαργαρίτα αφοσιώθηκε πιστά στη γενέθλια οικογένειά της όλη της τη ζωή, η οποία ωφελήθηκε πολύ από τον βασιλικό της γάμο και συχνά τη χρησιμοποιούσε με επιτυχία ως μεσολαβητή για οφέλη από τον βασιλιά. Αρκετοί από τους άνδρες συγγενείς της έλαβαν αξιώματα από τον βασιλιά και οι αδελφές της επωφελήθηκαν από τις ευεργεσίες, που δόθηκαν στους συζύγους τους: ο σύζυγος της αδερφής της Άννας έγινε ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας στο Έστεγκετλαντ και ο σύζυγος της αδερφής της Μπρίτα το αντίστοιχο στο Βέστεργκετλαντ, ενώ στη χήρα μητέρα και στην εκ μητρός γιαγιά της Άννα Κάρσλντοτερ παραχωρήθηκαν προσωπικές γαίες και το δικαίωμα στο εισόδημα προσωπικών φόρων από τους αγρότες τους. Σε προσωπικό επίπεδο, η Μαργαρίτα φαίνεται ότι ήταν πιο κοντά στην αδελφή της Μάρθα, η οποία αναφέρεται συχνότερα στην αλληλογραφία της, αποκαλούμενη «η πιο αγαπητή αδελφή της καρδιάς μου» και η οποία πιο συχνά από άλλα μέλη της οικογένειάς της ζητούσε με επιτυχία μεσολάβηση με τον βασιλιά για λογαριασμό της, του συζύγου της και των ικετών της.
Η Μαργαρίτα ήταν επίσης ιδιοκτήτρια από μόνη της και συμμετείχε στενά στη διαχείριση της προσωπικής της περιουσίας και των εξαρτώμενων από αυτήν. Παρέμεινε καθολική σε όλη της τη ζωή παρά τη Σουηδική Μεταρρύθμιση, και είναι γνωστό ότι έκανε δωρεές στο αβαείο Βάντστενα που είναι ακόμη ενεργό, ακολουθώντας το παράδειγμα της οικογένειάς της, με τη μητέρα της να είναι ευεργέτιδα του αβαείου Βρέτα.
Η βασίλισσα Μαργαρίτα πιστώνεται με σημαντική επιρροή στον μονάρχη. Η επιρροή της ήταν του είδους που έγινε αποδεκτή για σύζυγο βασίλισσας σύμφωνα με τα ιδανικά της εποχής -αυτό του να μιλά στον βασιλιά για λογαριασμό άλλων, καθώς και να εκτελεί πολιτικά καθήκοντα που της ανέθετε ως αναπληρώτριά του, αντί να χρησιμοποιήσει την επιρροή της για την προώθηση οποιασδήποτε προσωπικών επιθυμιών. Ως εκ τούτου, δεν θεωρήθηκε ότι ήταν πολιτικά ενεργή και ήταν ευνοϊκή σε σύγκριση με τη βασίλισσα Γκούνιλα Μπήλκε, η οποία λέγεται ότι ανακατευόταν στην πολιτική.
Η Μαργαρίτα φέρεται να είχε την ικανότητα να κρατά υπό έλεγχο την ιδιοσυγκρασία τού μονάρχη και είχε μία κατευναστική επιρροή επάνω του. Σύμφωνα με το ιδεώδες της Μικρής Κατήχησης του Λούθηρου, ήταν καθήκον της ως σύζυγος να δίνει συμβουλές στον σύζυγό της και να ενεργεί ως μεσολαβητής για να μετριάσει τις τιμωρίες του συζύγου της προς όφελος όσων έχουν ανάγκη, μία μορφή επιρροής που θεωρείτο νόμιμη και επομένως δεν ήταν παρέμβαση στις κρατικές υποθέσεις. Είναι γνωστή στην ιστορία για τη μεγάλη δραστηριότητά της στο θέμα αυτό και ήταν συχνά επιτυχής, κάτι που παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Γουσταύος, όταν μείωσε μία ποινή κατόπιν αιτήματός της. Κατάφερε να μειώνει τις τιμωρίες, που εκείνος επέβαλε και τον συμβούλευε να δείχνει έλεος και επιείκεια, τα οποία την έκαναν δημοφιλή.
Λόγω αυτής της δραστηριότητας έλαβε μεγάλο αριθμό εκκλήσεων από ικέτες, που τη χρησιμοποίησαν ως μεσολαβητή γι' αυτούς και τον βασιλιά. Λέγεται ότι της πιστώθηκε μία μεγάλη διπλωματική ικανότητα, η οποία της έδωσε τη δυνατότητα να επιτύχει -αντί να εκνευρίσει- τον βασιλιά όταν ήρθε κοντά του και του μίλησε για λογαριασμό άλλων για διάφορα θέματα, μερικά από αυτά όντως πολιτικά. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αυτού, που κυμαίνονται από επιχειρηματικές άδειες μέχρι θανατικές ποινές και πολιτικά ζητήματα. Ήδη το φθινόπωρο του 1536, η χάρη για έναν εγκληματία που καταδικάστηκε σε εκτέλεση μετριάστηκε από τον βασιλιά "για χάρη της προσευχής της αγαπημένης μας κυρίας της βασίλισσας Μαργαρίτας", και κατάφερε επίσης να ζητήσει από τον βασιλιά να επιστρέψει την κατασχεμένη περιουσία της Μαργαρίτας Γκίρε, σύζυγο του εξόριστου ύποπτου συνωμότη Γουλφ Γκύλερ, την οποία απελευθέρωσε από την κράτηση και τής επέτρεψε να αναχωρήσει για τον σύζυγό της στη Γερμανία. Ωστόσο ο βασιλιάς δεν ήθελε πάντα να γίνεται κατάχρηση της επιρροής της επάνω του και η διαμεσολαβητική της δραστηριότητα να είναι τόσο εκτεταμένη και τουλάχιστον μία φορά αναφέρεται, ότι επέπληξε έναν ικέτη επειδή ζήτησε από τη βασίλισσα να μεσολαβήσει αντί να έρθει σε αυτόν κατευθείαν.
Ωστόσο, η βασίλισσα Μαργαρίτα μπορούσε επίσης να βοηθεί τους ικέτες χωρίς να εμπλέξει καθόλου τον βασιλιά. Τεκμηριώνονται αρκετές περιπτώσεις, στις οποίες βοήθησε ικέτες με χρήματα από την προσωπική της περιουσία, επικοινωνώντας με τα σωστά άτομα και τις αρχές σε δικαστική υπόθεση ή δικαστική διαμάχη και ότι τα νομικά δικαστήρια μετρίαζαν τις ποινές "λόγω της θερμής προσευχής της Κυρίας μας". Τον Οκτώβριο του 1547, για παράδειγμα, μία γυναίκα με το όνομα Άννα, πρόσφατα χήρα του Πέντερ Μάτσον από τη Στοκχόλμη, κατηγορήθηκε για μοιχεία (τότε ήταν νομικό αδίκημα) με τον εραστή της Ράσμους Γιούτε από έναν άνδρα που ονομαζόταν Σίμον. Ωστόσο, αντί να παρευρεθεί στη δίκη της, η Άννα «μπήκε μυστικά στο βασιλικό παλάτι και κάλεσε προσωπικά την "αγαπητή μας ευγενική Κυρία να τη βοηθήσει", μετά την οποία η βασίλισσα κάλεσε τον κατήγορο της Άννας και «του απαγόρευσε να έχει οποιαδήποτε σχέση με αυτήν [την Άννα]», μετά την οποία η Άννα γλίτωσε από μία δίκη και μπορούσε να ξαναπαντρευτεί τον αγαπημένο της. Με παρόμοιο τρόπο, διέκοψε τη συνεχιζόμενη "δίκη της μάγισσας" εναντίον της πονηρής γυναίκας Kάριν Άσμουντς και την άφησε ελεύθερη. Όταν ο βασιλιάς συνέλαβε τον πολιτικό Κόνραντ βον Πύχυ, η βασίλισσα έστειλε τη σύζυγό του Άννα βον Πύχυ και της έδωσε χρήματα για να επιστρέψει στους συγγενείς της στη Γερμανία, πριν βρεθεί σε οποιοδήποτε κίνδυνο λόγω της σύλληψης τού συζύγου της.
Ο βασιλιάς Γουσταύος Α΄ έδωσε τελικά στη Μαργαρίτα πολιτικές αναθέσεις και ευθύνες. Της έδωσε καθήκοντα, όπως να εποπτεύει τους κυβερνήτες των βασιλικών κτημάτων και τους κατόχους εξουσίας, δηλ. δικαστικούς επιμελητές ή γαιοκτήμονες, προκειμένου να αποτρέψει την κατάχρηση εξουσίας, που διαφορετικά θα μπορούσε να προκαλέσει πολιτικές αναταραχές και εξεγέρσεις. Το 1543 της ζήτησε να στείλει κατασκόπους στο Σέντερμανλαντ για να ερευνήσουν, αν υπήρχε αλήθεια στα φημολογούμενα σχέδια για εξέγερση εκεί και αν ναι, γιατί οι αγρότες ήταν δυσαρεστημένοι. Της ανατέθηκαν καθήκοντα στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής: όταν ο αδελφός της Στεν στάλθηκε ως πρεσβευτής στη γαλλική βασιλική Αυλή το 1542 προκειμένου να διαπραγματευτεί μια σουηδο-γαλλική συμμαχία, η Μαργαρίτα ανέλαβε να εκτελέσει μία διπλωματική αλληλογραφία με την αδελφή του Γάλλου βασιλιά, Μαργαρίτα της Ναβάρρας. στα Λατινικά, και παρακολούθησε επίσης την Πρώτη Συνθήκη του Μπρέμσεμπρο (1541). Το 1542 ο βασιλιάς έδωσε οδηγίες στους κυβερνήτες των βασιλικών κάστρων του Λάσκο, του Στέγκεμποργκ, του Γκρίπσχολμ και της Στοκχόλμης να τα κρατήσουν για τη Μαργαρίτα στο όνομά της μέχρι να ενηλικιωθεί ο γιος του, εάν πέθαινε ενώ ο κληρονόμος του ήταν ακόμη παιδί. Στην πραγματικότητα της έδωσε τον έλεγχο του βασιλείου. Στο διάταγμα διαδοχής του που εκδόθηκε στο Βέστερας το 1544, δήλωσε ότι αν πέθαινε όταν ο διάδοχός του ήταν ακόμη παιδί, η Mαργαρίτα θα έπρεπε να κυβερνήσει ως αντιβασίλισσα σε μία κυβέρνηση κηδεμόνων με εκπροσώπους των ευγενών μέχρι την ενηλικίωση τού γιου του.
Το τέλος
Η Μαργαρίτα ήταν σχεδόν συνεχώς έγκυος, κάτι που κατέστρεψε την υγεία της. Τον Αύγουστο του 1551 αυτή και τα παιδιά της έκαναν μία εκδρομή με βάρκα στο Mάλαρεν μεταξύ Γκρίπσχολμ και Βέστερας, και κατά την επιστροφή τους, αρρώστησε με πνευμονία. Σύμφωνα με το χρονικό του Αιγκίντιους γκιρς, η Mαργαρίτα ευχαρίστησε τη σύζυγό της στην επιθανάτιο κλίνη της, που την είχε κάνει βασίλισσα, μετάνιωσε που δεν ήταν άξια και ζήτησε από τα παιδιά της να μην μαλώνουν. Όταν απεβίωσε, θρηνήθηκε από τον βασιλιά. Η παράδοση λέει, ότι μιία έκλειψη έγινε με το τέλος της. Απεβίωσε στο κάστρο Tύνελσε. μικρογραφία| Ταφικό μνημείο του Γουσταύου Α΄ και των συζύγων του: πίσω η Αικατερίνη και εμπρός η Μαργαρίτα. Κρύπτη στον καθεδρικό ναό της [[Καθεδρικός της Ουψάλα|Ουψάλα.]]
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος των Βάσα Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας
Χάινριχ Γκράιναχερ
Ο Χάινριχ Γκράιναχερ (Heinrich Greinacher, γεννήθηκε στις 31 Μάϊου 1889 στο Saint-Gall και απεβίωσε στης 17 Απριλίου 1974 στη Βέρνη) ήταν Ελβετός φυσικός. Δημιούργημά του είναι το magnétron και ο πολλαπλασιαστής Γκράιναχερ.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1912, ο Greinacher ανέπτυξε το magnetron και έδωσε μια θεμελιώδη μαθηματική περιγραφή αυτού του σωλήνα,. Το 1914, εφηύρε τον πολλαπλασιαστή Greinacher (ένα κύκλωμα ανόρθωσης για τον διπλασιασμό της ηλεκτρικής τάσης ). Το 1920, γενίκευσε αυτή την ιδέα κατασκευάζοντας μία διάταξη πολλαπλασιαστή τάσης και ανέπτυξε μεθόδους για την ανίχνευση φορτισμένων σωματιδίων ( αναλογικός μετρητής αερίου, θάλαμος σπινθήρα ). Στη δεκαετία του 1930, οι Βρετανοί ερευνητές Cockroft και Walton επινόησαν ανεξάρτητα έναν παρόμοιου τύπου πολλαπλασιαστή και τον χρησιμοποίησαν σε επιταχυντή σωματιδίων και κατάφεραν για πρώτη φορά τη "διάσπαση του ατόμου".
Το Ίδρυμα
Το 1988, ιδρύθηκε στη Βέρνη το ίδρυμα Heinrich-Greinacher-Stiftung με την κληρονομιά του ζεύγους Frieda και Heinrich Greinacher. Τα έσοδα από τόκους από το κεφάλαιο του ιδρύματος χρησιμεύουν για τη χρηματοδότηση του βραβείου Heinrich Greinacher και για την προώθηση νέων ερευνητών και επιστημόνων.
Δημοσιευμένες Εργασίες του Γράιναχερ
Κατηγορία:Ελβετοί φυσικοί
Ίγκορ Τούντορ
Ο Ίγκορ Τούντορ είναι Κροάτης πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου του 1978 στο Σπλιτ της Κροατίας. Ως ποδοσφαιριστής, ο Ιγκόρ Τούντορ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα από την Χάιντουκ Σπλιτ. από που μεταγράφηκε στην Γιουβέντους το 1999. Στο Τορίνο έμεινε σχεδόν επτά χρόνια κατακτώντας δύο πρωταθλήματα και δύο Σούπερ Καπ Ιταλίας.
Τον Ιανουάριο του 2005 πήγε δανεικός στη Σιένα όπου παρέμεινε μέχρι και το τέλος της σεζόν 2005-06 όταν κι επέστρεψε στη Γιουβέντους δίχως να καταφέρει ν’ αγωνιστεί λόγο τραυματισμού. Το 2007 γύρισε στην Χάιντουκ όπου το 2008 έκλεισε την καριέρα του.
Με την Εθνική Κροατίας αγωνίστηκε σε δύο Μουντιάλ (1998, 2006) κι ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (2004). Συνολικά είχε 57 συμμετοχές και 3 γκολ.