cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιο Δισκάριο
μικρογραφία|Τα ιερά Σκεύη. Αριστερά το Άγιο Δισκάριο με τον Αστερίσκο Το Άγιο Δικάριο ή Άγιος Δίσκος (μικρός ασημένιος δίσκος στηριζόμενος σε βάση) είναι λειτουργικό σκεύος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που χρησιμοποιείται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Πάνω σε αυτό τοποθετείται ο Αμνός, κομμάτι άρτου που κατά τη Θεία Λειτουργία θα μεταβληθεί σε σώμα και αίμα Χριστού. Επίσης τοποθετούνται οι μερίδες της Παναγίας, των Αγγέλων, των Αγίων, των ζώντων και των κεκοιμημένων. Χρησιμοποιείται επίσης στην τελετή των εγκαινίων των Ιερών Ναών, για τη μεταφορά των λειψάνων των Μαρτύρων.
Συμβολίζει διάφορα πράγματα, όπως τη φάτνη, τη νεκρική κλίνη του Χριστού και τη Γη. Καλύπτεται από τον αστερίσκο, που συμβολίζει τον Ουρανό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λειτουργικά σκεύη
Ο Τελευταίος Σταθμός (ταινία 1953)
Η ταινία Ο Τελευταίος Σταθμός (αγγλ. Terminal Station, ιταλ. Stazione Termini, γνωστό κι ως The Indiscretion of an American Wife) είναι αισθηματικό δράμα, παραγωγής 1953 σε σκηνοθεσία Βιττόριο ντε Σίκα με πρωταγωνιστές τους Μοντγκόμερι Κλιφτ και Τζένιφερ Τζόουνς. Η ταινία συμμετείχε στο Φεστιβάλ των Καννών του 1953 .
Υπόθεση
Μια Αμερικανίδα νοικοκυρά η Μαίρη Φορμπς (Τζένιφερ Τζόουνς), που κάνει διακοπές στην Ιταλία γνωρίζεται και ερωτεύεται με έναν Ιταλό ακαδημαϊκό τον Τζοβάννι Ντόρια (Μοντγκόμερι Κλιφτ). Η Μαίρη που είναι ήδη παντρεμένη και έχει και ένα παιδί θα προσπαθήσει να ξεφύγει από το πάθος που την κρατά δεμένη με τον Τζοβάννι, επιστρέφοντας στην Αμερική. Ο Τζοβάννι όμως θα την προλάβει στο σταθμό Τέρμινι της Ρώμης πριν φύγει και θα την παρακαλέσει να μείνει για πάντα κοντά του. Η Μαίρη τότε μπαίνει σε ηθικό δίλημμα.
Πληροφορίες παραγωγής
Ταινία του Βιττόριο Ντε Σίκα, που παρά την αξία των συντελεστών της θεωρήθηκε μη ισάξια των προηγούμενων έργων του σκηνοθέτη "Λούστρο παπουτσιών", "Κλέφτες ποδηλάτων" και "Θαύμα στο Μιλάνο". Κύριοι παράγοντες αυτής της εμπορικής και καλλιτεχνικής, για την εποχή που βγήκε η ταινία, αποτυχίας ήταν η ανάμειξη του παραγωγού Ντέιβιντ Ο' Σέλζνικ στη δουλειά του Ντε Σίκα, οι υψηλές προσδοκίες του κοινού, και η μη γνώση αγγλικών από την πλευρά του σκηνοθέτη.
Η ταινία αυτή, η οποία αποτελεί συμπαραγωγή της εταιρίας του χολυγουντιανού παραγωγού Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ και της εταιρίας του Ντε Σίκα, αποτέλεσε από την αρχή δύσκολο εγχείρημα. Ο Σέλζνικ δέχτηκε να τη χρηματοδοτήσει προκειμένου να προωθήσει την καριέρα της συζύγου του, της πανέμορφης Τζένιφερ Τζόουνς, και αναμείχθηκε ενεργά τόσο στο κάστινγκ όσο και στο ίδιο το μοντάζ της ταινίας.
Ο ρόλος του ιταλού ακαδημαϊκού Τζοβάνι Ντόρια, δόθηκε στο Μοντγκόμερι Κλιφτ, ενώ ο Σέλζνικ είχε προτείνει το ρόλο και στους Μάρλον Μπράντο, Λουί Ζουρντάν και Ρίτσαρντ Μπάρτον. Η Τζένιφερ Τζόουνς ερωτεύτηκε τον Κλιφτ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Ο Κλιφτ απέρριψε τις προσεγγίσεις της και η αντίδραση της Τζόουνς, όταν πληροφορήθηκε για τις ομοφυλοφιλικές του τάσεις, άγγιξε τα όρια της υστερίας. Η Τζόουνς ήταν πλέον δυο χρόνια παντρεμένη με τον Σέλζνικ, αλλά ο γάμος παρουσίαζε ήδη σύννεφα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων πληροφορήθηκε επίσης για τον θάνατο του πρώην συζύγου της, του ηθοποιού, Πολ Γουόκερ, γεγονός που τη στιγμάτισε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Ο Σέλζνικ δεν ήταν ικανοποιημένος από το σενάριο και ήθελε να έχει τον έλεγχο πάνω στα πάντα. Το σενάριο της ταινίας χρεώθηκαν ο Τσέζαρε Τζαβατίνι και ο Τρούμαν Καπότε (ο οποίος έγραψε μόνο τους αγγλικούς διαλόγους), αλλά ο αριθμός των σεναριογράφων που προσέλαβε και απέλυσε ο Σέλζνικ (μεταξύ των οποίων και ο Αλμπέρτο Μοράβια) ήταν κατά πολύ μεγαλύτερος. Ο Σέλζνικ έστελνε μονίμως μηνύματα με υποδείξεις στον Ντε Σίκα, αλλά ο σκηνοθέτης έκανε πάντα αυτό που νόμιζε εκείνος σωστό. Στη διαμάχη μεταξύ των δυο τους, ο Κλιφτ πήρε το μέρος του σκηνοθέτη.
Η αυθεντική εκτέλεση της ταινίας είχε διάρκεια 89 λεπτών, την οποία ο Σέλζνικ πετσόκοψε στο δωμάτιο του μοντάζ, μειώνοντάς της τη διάρκεια σε 64 λεπτά και αλλάζοντάς της τον τίτλο σε Indiscretion Of An American Wife. Ο Κλιφτ χαρακτήρισε την ταινία ως μεγάλη αποτυχία κι οι κριτικοί της εποχής συμφώνησαν μαζί του δίνοντάς της κακές κριτικές.
Βραβεία όσκαρ
Η ταινία προτάθηκε για όσκαρ για τα υπέροχα κουστούμια που σχεδίασε ο Κριστιάν Ντιόρ για τους δυο πρωταγωνιστές, στην τελετή του 1955.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βιττόριο ντε Σίκα
Φόρμουλα 1
Η Φόρμουλα 1 (αγγλικά: FIA Formula One World Championship ή Formula 1 ή F1) είναι πρωτάθλημα αγώνων αυτοκινήτου. To Formula αναφέρεται σε ένα σύνολο κανονισμών που πρέπει απαρεγκλίτως να τηρούνται από τις ομάδες και τα αυτοκίνητα που λαμβάνουν μέρος σε κάθε αγώνα. Υπάρχουν 20 οδηγοί στη διοργάνωση, οι οποίοι προσπαθούν να διεκδικήσουν την πρώτη θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1. Για αυτοκίνητα μικρότερων δυνατοτήτων υπάρχουν τα πρωταθλήματα F2 (αντικατέστησε τη Φόρμουλα 3000 το 2005, και τη Formula GP2 το 2017), F3, F4 και F1 academy, τα οποία θεωρούνται «προθάλαμοι» στην πορεία των νέων οδηγών προς τη Φόρμουλα 1. Την ευθύνη της διοργανώσεως των αγώνων φέρει η Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου (FIA).
Το 1950 η Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου (Fédération Internationale de l'Automobile), αποφάσισε να διοργανώσει το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών με κανόνες της Φόρμουλα 1. Δημιουργήθηκε με την συνένωση επτά ανεξαρτήτων αγώνων ταχύτητος ήτοι έξι στην Ευρώπη, συν το Ράλι Ιντιανάπολις 500 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πρώτος αγώνας έγινε στην πίστα του Σίλβερστόουν, στη Μεγάλη Βρετανία, στις 13 Μαΐου, και νικητής ήταν ο Τζουζέπε Φαρίνα (Emilio Giuseppe "Nino" Farina) με την ομάδα της Άλφα Ρομέο, που τελικώς κατέκτησε και το πρώτο πρωτάθλημα οδηγών (το πρωτάθλημα κατασκευαστών προστέθηκε για πρώτη φορά το 1958).
Αν και αρχικώς είχαν κέντρο την Ευρώπη, οι αγώνες, που λέγονται Γκραν Πρι (Grand Prix, γαλλικά = μεγάλο βραβείο), γίνονται πλέον σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο. Διάσημες διαδρομές (πίστες) είναι αυτή στην Μόντσα στην Ιταλία, το γκραν πρι του Μονακό, το γκραν πρι του Βελγίου στο Σπά Φρανκονσάν και αυτό του Silverstone στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η Φόρμουλα 1 είναι το ακριβότερο σπορ στον κόσμο, τόσο όσον αφορά τις επενδύσεις που πρέπει να διενεργήσουν οι ομάδες σε τεχνολογία, οδηγούς, κινητήρες και μονοθέσια, όσο και στα εισιτήρια των θεατών. Τα εισιτήρια για κάθε αγώνα είναι από αρκετά έως πολύ ακριβά (ενδεικτικά το 2008 η χαμηλότερη τιμή εισιτηρίου για όλο το διήμερο του αγώνα είχε καθοριστεί στα 300 δολάρια, με την ακριβότερη στα 3.000 δολάρια), και μόνον όσοι έχουν την οικονομική ευχέρεια για συχνά - και μακρινά - ταξίδια μπορούν να παρακολουθήσουν περισσότερους από έναν αγώνες το χρόνο.
Στη Φόρμουλα 1 συμμετέχουν αρκετές γνωστές ομάδες - κατασκευαστές αυτοκινήτων, όπως η Ferrari, η Renault, η Mclaren, η Mercedes. Οι πιο διάσημοι οδηγοί των τελευταίων ετών στην F1 είναι ο Μίχαελ Σουμάχερ και ο Λιούις Χάμιλτον οι οποίοι έχουν κατακτήσει 7 πρωταθλήματα οδηγών ο καθένας. Άλλοι γνωστοί σύγχρονοι οδηγοί είναι οι Μίκα Χάκινεν, Κίμι Ραϊκόνεν, Φερνάντο Αλόνσο, Τζένσον Μπάτον, Σεμπάστιαν Φέτελ και Ζακ Βιλνέβ. Οδηγοί που επίσης έγραψαν ιστορία στο άθλημα ήταν ο Άιρτον Σένα, Νέλσον Πικέ, Αλαίν Προστ, Νάιτζελ Μάνσελ, Τζάκι Στιούαρτ, Ζιλ Βιλνέβ, Νίκι Λάουντα, Φιλ Χιλ, Τζιμ Κλαρκ, Στέρλινγκ Μος και ο Τζακ Μπράμπαμ. Σε ακόμη παλαιότερες εποχές πολύ μεγάλοι οδηγοί θεωρούνται ο Αργεντινός Χουάν Μανουέλ Φάντζιο, Τάτσιο Νουβολάρι, Αλμπέρτο Ασκάρι, Μπρούς Μακλάρεν και Μάικ Χόθορν.
Ο λόγος των επενδύσεων σε αυτό το τόσο δαπανηρό άθλημα είναι η δοκιμή νέων τεχνολογιών με τελικό στόχο την άμεση χρησιμοποίησή τους σε οχήματα μαζικής παραγωγής. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι η χρήση του δισκόφρενου έγινε για πρώτη φορά στον αγώνα του Λε Μαν από την Jaguar.
Σαιν-Σατυρνέν-ντε-Λυσιάν
Το Σαιν-Σατυρνέν-ντε-Λυσιάν (γαλλικά: Saint-Saturnin-de-Lucian, οξιτανικά: Sant Adornin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λυσιαναί (γαλλικά: Lucianais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Γυναικών 2023
Το  14ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Γυναικών (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στο Spakenburg της Ολλανδίας, από 27 Ιουνίου ως 9 Ιουλίου 2023 με συμμετοχή 11 χωρών (η δωδέκατη Νιγηρία δεν προσήλθε). Για πρώτη φορά συμμετείχε η γυναικεία Εθνική Ενόπλων ποδοσφαίρου της Ελλάδας. Νικήτρια αναδείχθηκε η Νότια Κορέα.
Σύστημα διεξαγωγής
Στην Α΄ φάση οι 11 ομάδες χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους των 3+4+4 ομάδων. Στη Β΄ φάση που έγινε σε αγώνες νοκ-άουτ, η πρώτη ομάδα κάθε ομίλου και η καλύτερη δεύτερη προκρίθηκαν στα ημιτελικά (θέσεις 1-4), ενώ οι υπόλοιπες μετείχαν στους αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 5-8 και 9-11.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2023
Καλλαμάς
Ο Καλλαμάς ή το Τούμινετς (Βουλγαρικά: Туминец, Αλβανικά: Kallamas) είναι χωριό ακριβώς βόρεια του αλβανικού τμήματος της μεγάλης Πρέσπας στο Δήμο Πουστέτς του νομού Κορυτσάς. Τα χωριά Κόνσκο και Στένια βρίσκονται απέναντι από τα σύνορα Αλβανίας-Βόρειας Μακεδονίας από τον Καλλαμά.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με γιουγκοσλαβικές πηγές του 1981, το χωριό κατοικήθηκε αποκλειστικά από Σλαβομακεδόνες.
Σύμφωνα με εκτίμηση του 2007, ο πληθυσμός του χωριού ανερχόταν σε περίπου 950 έως 1.000 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας
Εμπόριο οργάνων
Το εμπόριο οργάνων είναι η αγοραπωλησία ανθρώπινων οργάνων με τελικό σκοπό τη μεταμόσχευσή τους σε αρρώστους. Η πρακτική είναι παράνομη στις περισσότερες χώρες, ωστόσο η πώληση του ενός νεφρού στο Ιράν, με σκοπό το κέρδος, επιτρέπεται, ενώ στην Κίνα συνηθίζεται να λαμβάνονται όργανα από νεκρούς ή εκτελεσμένους φυλακισμένους. Οι νεφροί είναι το πιο κοινό αντικείμενο του εμπορίου οργάνων, καθώς ο ανθρώπινος οργανισμός διαθέτει δυο από αυτούς και έτσι κάποιος που βρίσκεται σε ένδεια μπορεί να πωλήσει τον έναν. Τα χρήματα που λαμβάνουν οι δότες νεφρού αυτής της κατηγορίας κυμαίνονται από 800-10.000 δολάρια, ενώ ο λήπτης του οργάνου καταβάλει αρκετά περισσότερα χρήματα. Επίσης υπάρχουν κίνδυνοι για την υγεία τόσο του δότη όσο και του λήπτη, λόγω μετεγχειρητικών επιπλοκών ή ανοσολογικής ασυμβατότητας.
Το φαινόμενο έχει παρουσιαστεί επειδή η ζήτηση οργάνων προς μεταμόσχευση από ασθενείς είναι μεγαλύτερη από την προσφορά είτε από ζωντανούς είτε από νεκρούς δότες. Έτσι, το εμπόριο οργάνων ανθεί ειδικά στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπως στην Ινδία, το Πακιστάν, τη Βραζιλία και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που θεωρούνται "εξαγωγείς" οργάνων, ενώ κυριότεροι λήπτες ("εισαγωγείς") είναι χώρες όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αυστραλία κ.α.· σε ορισμεσωτερικό τους. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται "τουρισμός μεταμοσχεύσεων", όρος που περιγράφει τη μετακίνηση είτε του δότη, είτε του λήπτη είτε και των δυο στο εξωτερικό προκειμένου να λάβει χώρα η μεταμόσχευση. Στη Βραζιλία και τη Νότια Αφρική έχει διαπιστωθεί ότι δραστηριοποιούνται κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων (trafficking) με σκοπό το παράνομο εμπόριο οργάνων.
Πηγές
Κατηγορία:Όργανα (βιολογία) Κατηγορία:Παράνομη οικονομία Κατηγορία:Εμπόριο Κατηγορία:Δραστηριότητες οργανωμένου εγκλήματος
Χαρακτηριστική Όιλερ
Στα Μαθηματικά, και πιο συγκεκριμένα στην Αλγεβρική Τοπολογία και Πολυεδρική Συνδυαστική, η χαρακτηριστική Όιλερ ( ή χαρακτηριστική Όιλερ-Πουανκαρέ) είναι μια τοπολογική σταθερά, ένας αριθμός που περιγράφει το σχήμα ενός τοπολογικού χώρου ή τη δομή αυτού ανεξάρτητα από τον τρόπο κλίσης του. Κοινώς συμβολίζεται με το γράμμα \chi (Χ).
Η χαρακτηριστική Όιλερ είχε αρχικά οριστεί για τα πολύεδρα και χρησιμοποιήθηκε για την απόδειξη πολλών θεωρημάτων για αυτά, συμπεριλαμβανομένης της ταξινόμησης των Πλατωνικών στερεών. Ο Λέοναρντ Όιλερ, του οποίου το όνομα φέρει η χαρακτηριστική, ευθύνεται για αρκετό από αυτό το πρώιμο έργο. Στα σύγχρονα μαθηματικά, η χαρακτηριστική Όιλερ προκύπτει από ομολογία και συνδέεται με πολλές άλλες σταθερές.
Πολύεδρα
Η χαρακτηριστική του Όιλερ \chi έχει κλασικά οριστεί για τις επιφάνειες των πολύεδρων, σύμφωνα με τον τύπο
όπου V, E, και F είναι αντίστοιχα οι αριθμοί των κορυφών (γωνίες), ακμών και εδρών του δοσμένου πολυγώνου. Οποιαδήποτε επιφάνεια κυρτού πολύεδρου έχει χαρακτηριστική Όιλερ.
Το αποτέλεσμα αυτό είναι γνωστό ως τύπος πολύεδρουΌιλερ ή θεώρημα. Αντιστοιχεί στη χαρακτηριστική Όιλερ της σφαίρας (π.χ. χ = 2), και εφαρμόζεται πανομοιότυπα στα σφαιρικά πολύεδρα. Μία απεικόνιση του τύπου σε κάποια πολύεδρα δίνεται παρακάτω.
Οι επιφάνειες των μη κυρτών πολύεδρων μπορεί να έχουν διάφορους αριθμούς για χαρακτηριστική Όιλερ.
Για τα κανονικά πολύεδρα, ο Άρθουρ Κάλευ βρήκε μια τροποποιημένη μορφή του τύπου Όιλερ χρησιμοποιώντας τις πυκνότητες του πολύεδρου D με στοιχεία κορυφής d_v και έδρες d_f: Αυτή η έκδοση ισχύει τόσο για κυρτά πολύεδρα (όπου οι όλες οι πυκνότητες είναι 1), και για τα μη κυρτά πολύεδρα Kepler-Poinsot:
Τα προβολικά πολύεδρα έχουν όλα χαρακτηριστική Όιλερ 1, που αντιστοιχεί στο πραγματικό προβολικό επίπεδο, ενώ τα σπειροειδή πολύεδρα έχουν όλα χαρακτηριστική Όιλερ 0, που αντιστοιχεί στον τόρο.
Επίπεδα γραφήματα
Η χαρακτηριστική Όιλερ μπορεί να οριστεί για ενωμένες επίπεδες γραφικές παραστάσεις από τον ίδιο τύπο V - E + F όπως στις πολυεδρικές επιφάνειες όπου F είναι ο αριθμός των εδρών στο γράφημα, συμπεριλαμβανομένης και της εξωτερικής έδρας. Η χαρακτηριστική του Όιλερ για κάθε επίπεδο ενωμένο γράφημα G είναι 2. Αυτό αποδεικνύεται εύκολα από επαγωγή στον αριθμό των εδρών που προσδιορίζονται από το G ,ξεκινώντας από ένα δέντρο όπως στην αρχική υπόθεση. Για δέντρα, E = V-1 και F = 1. Εάν το G έχει C συνιστώσες, το ίδιο επιχείρημα με επαγωγή στο F δείχνει ότι. Mία από τις λίγες δημοσιεύσεις θεωρίας γραφημάτων του Κοσύ αποδεικνύει επίσης αυτό το αποτέλεσμα.
Διαμέσου της στερεογραφική προβολής οι χάρτες των αεροπλάνων για τη δισδιάστατη σφαίρα, όπως ακριβώς ένα ενωμένο γράφημα χαρτών σε μια πολυγωνική αποσύνθεση της σφαίρας, η οποία έχει χαρακτηριστική Όιλερ 2. Αυτή η άποψη είναι σιωπηρή στην απόδειξη του Κωσύ για τον τύπο του Όιλερ που δίνεται παρακάτω.
Απόδειξη του τύπουΌιλερ
Αφαιρέστε μία έδρα της πολυεδρικής επιφάνειας. Με την απομάκρυνση των κορυφών, μακριά η μία της άλλης, της έδρας που αφαιρέθηκε, μετασχηματίζεται όλες τις υπόλοιπες σε μια επίπεδη γραφική παράσταση σημείων και καμπύλων, όπως φαίνεται στο πρώτο από τα τρία γραφήματα για την ειδική περίπτωση του κύβου.(Η υπόθεση ότι η πολυεδρική επιφάνεια είναι ομομορφική στην σφαίρα στην αρχή, είναι αυτό που το κάνει εφικτό.) Μετά από αυτόν τον μετασχηματισμό, οι κανονικές έδρες δεν είναι πλέον κανονικές. Ο αριθμός των κορυφών και των ακμών έχει παραμείνει ίδιος, αλλά ο αριθμός των εδρών έχει μειωθεί κατά 1. Ως εκ τούτου, η απόδειξη του τύπουΌιλερ για το πολύεδρο περιορίζεται στην απόδειξη V − E + F =1 για το μετασχηματισμένο αυτό, επίπεδο σχήμα.
Εάν υπάρχει μία έδρα με περισσότερες από τρεις πλευρές, σχεδιάσετε μία διαγώνιο, δηλαδή, μια καμπύλη στην έδρα που συνδέει τις δύο κορυφές, που δεν έχουν συνδεθεί ακόμα. Έτσι προστίθεται μια ακμή και μία έδρα και δεν αλλάζει ο αριθμός των κορυφών, γι 'αυτό και δεν αλλάζει η ποσότητα V − E + F. (Η υπόθεση ότι όλες οι έδρες είναι δίσκοι είναι απαραίτητη εδώ, για να αποδειχθεί μέσω του θεωρήματος καμπύλης Τζόρνταν ότι αυτή η διαδικασία αυξάνει τον αριθμό των εδρών κατά μία). Συνεχίστε προσθέτοντας ακμές κατά αυτόν τον τρόπο έως ότου όλες οι έδρες να είναι τριγωνικές.
Εφαρμόστε επανειλημμένα οποιοδήποτε από τους ακόλουθους δύο μετασχηματισμούς, διατηρώντας αναλλοίωτο το ότι το εξωτερικό σύνορο είναι πάντα ένας απλός κύκλος: Αυτοί οι μετασχηματισμοί μειώνουν τελικά την επίπεδη καμπύλη σε ένα μόνο τρίγωνο. (Χωρίς την σταθερά του απλού κύκλου, αφαιρώντας ένα τρίγωνο μπορεί να αποσυνδεθούν τα τρίγωνα που παραμένουν, ακυρώνοντας το υπόλοιπο επιχείρημα. Μία ορθή σειρά απομάκρυνσης είναι ένα στοιχειώδες παράδειγμα ενός τοπολογικού κελύφους.)
Σε αυτό το σημείο το μονό τρίγωνο έχει V = 3, E = 3, και F = 1, έτσι ώστε V − E + F = 1. Δεδομένου ότι κάθε ένα από τα δύο παραπάνω βήματα μετασχηματισμού διατηρούν την ποσότητα αυτή, έχουμε δείξει V − E + F = 1 για το μετασχηματισμένο, επίπεδο σχήμα αποδεικνύοντας έτσι V − E + F = 2 για το πολύεδρο. Αυτό αποδεικνύει το θεώρημα.
Για επιπλέον αποδείξεις, δείτε Είκοσι αποδείξεις του τύπου Όιλερ από τον David Eppstein. Πολλές αποδείξεις, μαζί με τις ατέλειες και τα όριά τους, χρησιμοποιούνται ως παραδείγματα στο Αποδείξεις και Διαψεύσεις του Ίμρε Λάκατος (Imre Lakatos).
Τοπολογικός ορισμός
Οι πολυεδρικές επιφάνειες που συζητήθηκαν παραπάνω είναι, στη σύγχρονη γλώσσα, δύο διαστάσεων πεπερασμένα CW-σύμπλοκα. (Όταν χρησιμοποιούνται μόνο τριγωνικές επιφάνειες, είναι δύο διαστάσεων πεπερασμένα απλά σύμπλοκα.) Σε γενικές γραμμές, για οποιοδήποτε πεπερασμένο CW-σύμπλοκο, η χαρακτηριστική Όιλερ μπορεί να οριστεί ως το εναλλασσόμενο άθροισμα
όπου το kn υποδηλώνει τον αριθμό των στοιχείων διάστασης n στο σύμπλοκο.
Παρομοίως, για ένα απλό σύμπλοκο, η χαρακτηριστική Όιλερ ισούται με το εναλλασσόμενο άθροισμα
όπου το kn d υποδηλώνει των αριθμό των n-στοιχείων στο σύμπλοκο.
Γενικότερα ακόμα, για κάθε τοπολογικό χώρο, μπορούμε να ορίσουμε το nοστο αριθμό Betti bn ως την τάξη της n-ης μοναδικής ομολογικής ομάδας. Η χαρακτηριστική Όιλερ μπορεί στη έτσι να οριστεί ως το εναλλασσόμενο άθροισμα
Η ποσότητα αυτή είναι καλά ορισμένη εάν οι αριθμοί Betti είναι όλοι πεπερασμένοι και αν είναι μηδενικοί πέρα από ένα ορισμένο δείκτη n0. Για απλά σύμπλοκα, αυτός δεν είναι ο ίδιος ορισμός όπως στην προηγούμενη παράγραφο, αλλά ένας υπολογισμός ομολογίας δείχνει ότι οι δύο ορισμοί θα δώσουν την ίδια τιμή για \chi.
Ιδιότητες
Η χαρακτηριστική Όιλερ κάθε κλειστής περιττής διάστασης πολλαπλότητας είναι μηδέν. Η υπόθεση προσανατολισμένων παραδειγμάτων είναι απόρροια της δυαδικότητας Πουανκαρέ. Αυτή η ιδιότητα εφαρμόζεται γενικά σε κάθε συμπαγές στρωματοποιημένo χώρο του οποίου όλα τα στρώματα είναι περιττής διάστασης. Επιπλέον, η χαρακτηριστική Όιλερ ανταποκρίνεται καλά όσον αφορά πολλές βασικές ιδιότητες τοπολογικών χώρων, ως ακολούθως.
Ομότοπη αναλλοίωτη
Δεδομένου ότι η ομολογία είναι μια τοπολογική αναλλοίωτη (όντως, ομότοπη αναλλοίωτη — δύο τοπολογικοί χώροι που είναι ομότοπα ισοδύναμοι έχουν ομολογικά ισόμορφες ομάδες), όπως η χαρακτηριστική Όιλερ.
Για παράδειγμα, οποιοδήποτε κυρτό πολύεδρο είναι ομομορφικό στην τρισδιάστατη μπάλα, ώστε η επιφάνειά του να είναι ομομορφική (εξ ού ομότοπα ισοδύναμο) με τη δισδιάστατη σφαίρα, η οποία έχει χαρακτηριστική Όιλερ 2. Αυτό εξηγεί γιατί τα κυρτά πολύεδρα έχουν χαρακτηριστική Όιλερ 2.
Αρχή εγκλεισμού-αποκλεισμού
Αν Μ και Ν είναι δύο τοπολογικοί χώροι, τότε η χαρακτηριστική Όιλερ της διακριτής ένωσης τους είναι το άθροισμα των χαρακτηριστικών Όιλερ τους, δεδομένου ότι η ομολογία είναι προσθετική υπό διακριτή ένωση:
Γενικότερα, αν M και N είναι υποχώροι ενός μεγαλύτερου χώρου X, τότε είναι και η ένωση και η τομή τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η χαρακτηριστική Όιλερ υπακούει σε μια εκδοχή της αρχής εγκλεισμού-αποκλεισμού:
Αυτό ισχύει στις ακόλουθες περιπτώσεις:
Σε γενικές γραμμές, η αρχή εγκλεισμού-αποκλεισμού είναι λανθασμένη. Ένα αντιπαράδειγμα δίνεται εάν πάρουμε X να είναι η πραγματική ευθεία, M ένα υποσύνολο που αποτελείται από ένα σημείο και Ν το συμπλήρωμα του M.
Ιδιότητα Γινομένου
Επίσης, η χαρακτηριστική Όιλερ οποιουδήποτε χώρου γινομένου Μ × N είναι
Αυτές οι προσθετικές και πολλαπλασιαστικές ιδιότητες επιβεβαιώνονται επίσης από τον πληθικό αριθμό των συνόλων. Με τον τρόπο αυτό, η χαρακτηριστική Όιλερ μπορεί να θεωρηθεί ως μια γενίκευση του πληθικού αριθμού.
Επικαλυμμένοι χώροι
Ομοίως, για ένα k-φορές επικαλυμμένο χώρο, έχουμε
Γενικότερα, για ένα επικαλυμμένο χώρο που διακλαδίζεται, η χαρακτηριστικήΌιλερ του επικαλύμματος μπορεί να υπολογιστεί από τα παραπάνω, με ένα συντελεστή διόρθωσης για τα σημεία διακλάδωσης, ο οποίος δίνει τον τύπο Riemann-Hurwitz.
Νηματική Ιδιότητα
Η ιδιότητα γινομένου ισχύει πολύ πιο γενικά, για νηματικές απεικονίσεις με ορισμένες προϋποθέσεις.
Εάν είναι μία νηματική απεικόνιση με νήμα F, με τη βάση B συνδετικό μονοπάτι, και τη νηματική απεικόνιση προσανατολισμένη σε ένα ένα πεδίο Κ, τότε η χαρακτηριστικήΌιλερ με συντελεστές στο πεδίο Κ ικανοποιεί την ιδιότητα του γινομένου:
Αυτό περιλαμβάνει χώρους γινομένων και χώρους επικαλυμμάτων ως ειδικές περιπτώσεις, και μπορεί να αποδειχθεί από την Serre φασματική ακολουθία στην ομολογία μιας νηματικής απεικόνισης.
Για δέσμες νημάτων, αυτό μπορεί επίσης να γίνει κατανοητό από την άποψη της απεικόνισης μεταφοράς – σημειώστε ότι αυτό είναι άρση και πηγαίνει «με λανθασμένο τρόπο» -  της οποίας η σύνθεση με την απεικόνιση προβολής  είναι πολλαπλασιασμός με την τάξηΌιλερ του νήματος:
Κατηγορία:Αφηρημένη άλγεβρα Κατηγορία:Τοπολογία
Ντέρμπι
Συνοπτική ιστορία
left|thumb|Ο καθεδρικός ναός του Ντέρμπι Το Ντέρμπι άρχισε την ύπαρξή του ως ρωμαϊκό οχυρό. Οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν ένα οχυρό γύρω στο 50 π.Χ. στα δυτικά του ποταμού Ντέρβεντ. Τριάντα χρόνια αργότερα κατασκεύασαν νέο οχυρό στην ανατολική όχθη του ποταμού και το ονόμασαν Derventio. Πιθανολογείται η ύπαρξη οικισμού έξω από τον περίβολο του οχυρού, οι κάτοικοι του οποίου πωλούσαν αγαθά στους λεγεωνάριους.
Όταν οι Ρωμαίοι αποχώρησαν από τα βρετανικά νησιά το 407 μ.Χ. τα ρωμαϊκά κτίσματα του Ντέρμπι εγκαταλείφθηκαν και ερειπώθηκαν.
Στη συνέχεια οι Σάξονες έφθασαν στην Αγγλία και, διαπλέοντας τον ποταμό Τρεντ έφθασαν στο ρωμαϊκό παλιό οχυρό, το οποίο ονόμασαν "Little Chester" (μικρό κάστρο), ονομασία με την οποία αποκαλείται μερικές φορές ακόμη και σήμερα. Δημιούργησαν ένα μικρό οικισμό περίπου ένα μίλι νότια του οχυρού, το οποίο ονόμασαν "Northworthy", που αναπτύχθηκε γύρω από την εκκλησία της Αγίας Ουέρμπουργκ (St. Werburgh). Στην περιοχή ένας Σάξονας ονόματι "Walda" δημιούργησε μια φάρμα εκτροφής βοοειδών που συνδεόταν με τον οικισμό με δρόμο που αποκλήθηκε αρχικά "Walde's Wick" και σήμερα φέρει την ονομασία "Wardwick". Ο οικισμός σταδιακά εξελίχθηκε σε μικρή πόλη και πολλά από τα σημερινά τοπωνύμια γύρω από την πόλη προέρχονται από εκείνη την εποχή. Οι Σάξονες έζησαν εκεί ανενόχλητοι για μια περίοδο περίπου 300 ετών.
Το 874 η ειρηνική ζωή των Σαξόνων διαταράχτηκε από την εισβολή των Δανών Βίκινγκ, που κατέλαβαν την πόλη και τη μετονόμασαν σε "Deoraby" (χωριό του ελαφιού). Στο Αγγλοσαξονικό Χρονικό για το 900 μ.Χ. αναφέρεται ότι "το Ντέρμπι χωρίζεται από νερό" και μάλλον εννοεί ότι το σαξονικό Νορθουόρδυ και το δανικό Ντεόραμπι χωρίζονταν από υδάτινο ρεύμα. Και οι δύο οικισμοί βρίσκονταν στο σημερινό βόρειο άκρο της πόλης.
Το 917 ο Σάξονας βασιλέας της Μερκίας (Mercia) εξεδίωξε τους Δανούς και δέκα χρόνια αργότερα κτίστηκε νέος ναός, των Αγίων Πάντων (All Saints) και ιδρύθηκε η σημερινή κωμόπολη Ντέρμπι με δικό της νομισματοκοπείο. Οι Βίκινγκ επανήλθαν καταλαμβάνοντας το Ντέρμπι κατά την περίοδο 924-931. Από τότε και έως την εισβολή των Νορμανδών το 1066 Σάξονες και Δανοί συνυπήρξαν ειρηνικά στην κωμόπολη. Στο κατάστιχο "Domesday Book", που συντάχθηκε το 1086, το Ντέρμπι αναφέρεται ως σημαντική κωμόπολη με 2.000 περίπου κατοίκους, δεκατέσσερις μύλους και έξι ναούς, ενώ το 1154, σε αναγνώριση της ανάπτυξής του, ο Ερρίκος ο Β' έδωσε στην πόλη άδεια λειτουργίας αγοράς. Χάρη στην κεντρική του θέση και τη δυνατότητα τόσο οδικής όσο και ποτάμιας πρόσβασης, το Ντέρμπι άνθησε ως εμπορικό κέντρο κατά το Μεσαίωνα, με διαρκώς αυξανόμενο αριθμό εμπορικών συντεχνιών καθώς και τακτική αγορά βοοειδών και προβάτων. Στο ίδιο κατάστιχο αναφέρονται έξι ιεροί ναοί, με κυριότερο αυτόν των Αγίων Πάντων, ο οποίος έγινε μητροπολιτικός ναός της πόλης το 1927, αφού υπέστη ολοκληρωτική ανακατασκευή το 1725. Η Μαρία Τυδώρ ίδρυσε το 1554 τη Σχολή του Ντέρμπι (Derby School), το κτίριο του οποίου υπάρχει και σήμερα, χρησιμοποιούμενο από το Κέντρο πολιτιστικής κληρονομιάς του Ντέρμπι (Derby Heritage Centre).
Το 1717 ιδρύεται στην πόλη από τον Τζορτζ Σόροκολντ (George Sorocold) ένα εργοστάσιο, το οποίο έπαιρνε κίνηση για τα μηχανήματά του από το υδάτινο ρεύμα του ποταμού (εξ ου και η ονομασία "Mill") για την επεξεργασία μετάξης, που έγινε γνωστό ως "Silk Mill". Τμήματα του εργοστασίου αυτού (που σήμερα λειτουργεί ως μουσείο) καθώς και των εγκαταστάσεών του είναι επισκέψιμα και σήμερα.
Το 1745 ο Τσαρλς Έντουαρντ Στιούαρτ (Charles Edward Stuart), γνωστός ως "Bonnie Prince Charlie", διεκδικώντας το θρόνο της Αγγλίας, σταμάτησε με 2.500 άνδρες έξω από το Ντέρμπι και στρατεύματα του Άγγλου βασιλέα στάλθηκαν προς αντιμετώπισή του, αλλά ο Τσαρλς αποφάσισε να μην προχωρήσει.
Το 1750 ο Ουίλιαμ Ντιούσμπερι (William Duesbury) εγκαθίσταται στο Ντέρμπι και ιδρύει εργοστάσιο κατασκευής πορσελάνης. Το 1775 με βασιλικό διάταγμα επιτρέπεται η χρήση του όρου "Crown Derby" στα προϊόντα της εταιρείας και η χρήση της εικόνας του βασιλικού στέμματος ως λογότυπο. Στην πόλη ζει και εργάζεται ο αρχιτέκτονας Τζόζεφ Πίκφορντ (Joseph Pickford), ο οποίος κατασκευάζει την κατοικία του, η οποία σήμερα λειτουργεί ως μουσείο του τρόπου ζωής και ένδυσης της γεωργιανής εποχής.
Ο πληθυσμός της πόλης αυξάνεται. Μια πρώτη απογραφή που διενεργήθηκε το 1801 αναφέρει ελάχιστα λιγότερους από 11.000 κατοίκους, ενώ η απογραφή του 1840 καταγράφει περίπου 37.000 κατοίκους. Το ίδιο έτος αρχίζει τη λειτουργία του ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης, με τρεις σιδηροδρομικές εταιρείες να τον έχουν ως αφετηρία των δρομολογίων τους. Το 1844 με συγχώνευση αυτών των εταιρειών προκύπτει η εταιρεία "Midland Railway Company". Οι σιδηρόδρομοι κάνουν την πόλη σημαντικό κέντρο μηχανολογικών κατασκευών. Η πόλη αποτέλεσε επί σειρά ετών την έδρα της Rolls Royce, όντας παράλληλα ο μεγαλύτερος "εργοδότης" στην πόλη, ενώ σήμερα τη θέση της έχει πάρει η Τογιότα (Toyota Motor Company) η οποία διαθέτει εκεί εργοστάσιο κατασκευής οχημάτων.
Το 1848 διεξάγονται οι πρώτοι αγώνες ιπποδρομίας στο "Derby Race Course" που δημιουργήθηκε στην περιοχή "Little Chester".
ΣΝ Ματαρό
Η ΣΝ Ματαρό (ισπανικά: Centre Natació Mataró, CN Mataró) είναι ισπανικός σύλλογος με έδρα το Ματαρό στην Καταλονία. Ιδρύθηκε το 1932 και διατηρεί τμήματα κολύμβησης, υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, επιτραπέζιας αντισφαίρισης, τριάθλου, κολύμβησης για άτομα με ειδικές ανάγκες και συγχρονισμένης κολύμβησης.
Ο σημερινός σύλλογος είναι η συνέχεια, με την αλλαγή ονόματος του μικρής διάρκειας συλλόγου Κλουμπ Νατασιό Ματαρό (1920-1929) και του κολυμβητικού τμήματος του Κλουμπ Τζιμνάστικ Ματαρονί (1930-1932). Το γυναικείο τμήμα υδατοσφαίρισης έχει κατακτήσει 1 Λεν Τρόφι, 1 Πρωτάθλημα Ισπανίας, 1 Κύπελλο Ισπανίας και 1 Σούπερ Καπ Ισπανίας. Επίσης ήταν 1 φορα φιναλίστ του Σούπερ Καπ Ευρώπης (2016), 3 φορές του Κυπέλλου Ισπανίας (2010, 2014, 2017), 3 φορές του Σούπερ Καπ Ισπανίας (2014, 2016, 2017) και 6 φορές του Κυπέλλου Καταλονίας (2008, 2009, 2011, 2012, 2013, 2017).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Ματαρό Ματαρό
Νέα Βίνιανη Ευρυτανίας
Η Νέα Βίνιανη είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Νέα Βίνιανη βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού σε απόσταση 7 χλμ. ΝΑ. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου), 31 χλμ. ΒΔ. από το Καρπενήσι και μόλις 6 χλμ. ΝΔ. από την ιστορική Βίνιανη. Είναι κτισμένη σε μικρό οροπέδιο με υψόμετρο 560 μέτρα, σε επίπεδο έδαφος και κατάφυτη γύρω περιοχή. Ουσιαστικά δημιουργήθηκε μετά τον καταστροφικό σεισμό της Ευρυτανίας (βλ. Ο σεισμός του 1966 ) ο οποίος ανάγκασε τους κατοίκους της Βίνιανης να εγκαταλείψουν το χωριό τους και αρκετούς από αυτούς να μετακομίζουν στα "Λειβάδια της Βίνιανης" όπως αποκαλούσαν την τοποθεσία. Δυτικά περνάει ο Ταυρωπός (Μέγδοβας) ποταμός, νότια η ΕΟ Καρπενησίου - Αγρινίου, δυτικά εκτείνεται το Καταφύγιο Άγριας Ζωής "Βίνιανης - Μαραθιάς" και βόρεια ο χείμαρρος Λεπτοκαρυάς.
Αξιοθέατα
Βορειοδυτικά και κοντά στο χωριό υπάρχει το πέτρινο μονότοξο γεφύρι "της Κατούνας" που γεφυρώνει τον χείμαρρο Λεπτοκαρυάς και ενώνει την Παλιά με τη Νέα Βίνιανη. Ανατολικά σε απόσταση περίπου 5 χλμ., μετά το ύψωμα του προφήτη Ηλία είναι το πέτρινο μονότοξο γεφύρι της Βίνιανης που γεφυρώνει τον Μέγδοβα και αποτελούσε παλιότερα το το μοναδικό πέρασμα του ποταμού. Πιθανολογείται ότι κτίστηκε το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα.
Διοικητικά
Η Νέα Βίνιανη ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Βίνιανης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Βίνιανη αποτελούν την τοπική κοινότητα Βίνιανης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βίνιανης του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 127 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Αριστοτέλης Καλέντζης
Ο '''Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης''' (γενν. 8 Αυγούστου 1952) είναι Έλληνας εθνικοσοσιαλιστής ακτιβιστής, διανοούμενος και συγγραφέας. Είναι μια από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες του ελληνικού νεοναζισμού της Μεταπολίτευσης. O ίδιος, αυτοπροσδιορίζεται ως «Πλατωνικός», θεωρώντας ωστόσο ότι οι χαρακτηρισμοί του «ναζιστή» ή του «φασίστα» που του αποδίδουν οι αντίπαλοί του δεν τον ενοχλούν, αλλά -αντίθετα- τον τιμούν.
Νεανική δράση και καταδίκη
Ο Καλέντζης δραστηριοποιήθηκε στα νεανικά του χρόνια στο χώρο της ελληνικής ακροδεξιάς, εντασσόμενος στο Κόμμα της 4ης Αυγούστου του Κωνσταντίνου Πλεύρη. Εκείνη την εποχή συνέδραμε και τους Ιταλούς νεοφασίστες της οργάνωσης Ordine Nuovo (Νέα Τάξη).
Στις 24 Φεβρουαρίου 1977 ο Καλέντζης συνελήφθη μαζί με ομοϊδεάτες του «βομβιστές» για κατοχή εκρηκτικών και όπλων, σε διαμέρισμα (γιάφκα) στα Κάτω Πατήσια. Σε αντίποινα, άλλοι σύντροφοι των συλληφθέντων απάντησαν με μπαράζ βομβιστικών ενεργειών με στόχο αριστερές οργανώσεις και έντυπα στην περιοχή της Αθήνας. Στη δίκη που επακολούθησε, ο Καλέντζης καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλακή τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, τα οποία και εξέτισε.
Στην ίδια δίκη ήταν συγκατηγορούμενος και ο Κ. Πλεύρης για ηθική αυτουργία, αλλά απαλλάχτηκε. Ο Καλέντζης αργότερα, έγκλειστος στις φυλακές της Αλικαρνασσού αρχικά και κατόπιν της Κέρκυρας και αυτοχαρακτηριζόμενος ως «πολιτικός κρατούμενος», κατηγόρησε ανοικτά και δημόσια τον Πλεύρη ως χαφιέ και αργυρώνυτο της ΚΥΠ, μέσα από το βιβλίο του ''Δημοκρατία 80. Κάτεργο (1980) και τη μπροσούρα Η μαύρη βίβλος του Κώστα Πλεύρη''. Ο Καλέντζης ουσιαστικά ισχυρίστηκε ότι ο Πλεύρης του την είχε στημένη και τον «πούλησε» στις αστυνομικές αρχές του καραμανλικού κράτους, όπως έκανε και με άλλους «εθνικιστές».
Μετά την αποφυλάκιση
Τα τελευταία χρόνια ο Καλέντζης ασχολείται με την έφιππη τοξοβολία, την οποία εισήγαγε στην Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες νεοναζιστές Κατηγορία:Έλληνες φασίστες
Συμφωνία του Παρισιού
Η Συμφωνία του Παρισιού (l'accord de Paris) είναι συμφωνία στο πλαίσιο της Σύμβασης Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC), που ασχολείται με την μείωση των εκπομπών αερίων, την προσαρμογή και τις οικονομικές της λεπτομέρειες, η οποία υπογράφηκε το 2016. Η γλώσσα της συμφωνίας αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τους εκπροσώπους των 196 μελών κρατών 21η Διάσκεψη των Μερών στο Λε Μπουρζέ, κοντά στο Παρίσι της Γαλλίας και το οποίο εγκρίθηκε ομόφωνα στις 12 Δεκεμβρίου 2015. Από τις πολύ λίγες χώρες που δεν έχουν επικυρώσει τη συμφωνία, οι μόνοι σημαντικοί ρυπαντές είναι το Ιράν, η Τουρκία και το Ιράκ.
Η Συμφωνία στοχεύει μακροπρόθεσμα στη σταθεροποίηση της ανόδου της παγκόσμιας θερμοκρασίας σε επίπεδα κάτω των 2 βαθμών Κελσίου σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα, προωθώντας τη σταθεροποίηση της ανόδου κάτω του 1,5 βαθμού, καθώς αυτό θα μειώσει σημαντικά τους κινδύνους και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Αυτό πρέπει να γίνει μέσω της μείωσης των εκπομπών αερίων, το συντομότερο δυνατόν, προκειμένου να επιτευχθεί μια ισορροπία κατά το δεύτερο ήμισυ του 21ου αιώνα. Επίσης, έχει ως στόχο να αυξήσει την ικανότητα των μερών να προσαρμοστούν στις αρνητικές επιπτώσεις της αλλαγής του κλίματος, και να κάνει τις "οικονομικές ροές συνεπείς με ένα μονοπάτι προς τις χαμηλές εκπομπές αερίων θερμοκηπίου και την φιλική στο κλίμα ανάπτυξη."
Υπό τη Συμφωνία του Παρισιού, κάθε χώρα πρέπει να καθορίσει, να σχεδιάσει και να αναφέρει τακτικά τη συνεισφορά της στις πρωτοβουλίες που λαμβάνει για να αντιμετωπίσει την υπερθέρμανση του πλανήτη. Κανένας μηχανισμός δεν υποχρεώνει μια χώρα να ορίσει ένα συγκεκριμένο στόχο εκπομπών σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία, αλλά κάθε στόχος θα πρέπει να πάει πέρα από προηγουμένως στόχους που έχουν τεθεί.
Ιστορικό
Η Συμφωνία του Παρισιού υπογράφηκε στις 22 Απριλίου 2016 (Ημέρα της Γης) σε τελετή στη Νέα Υόρκη. Μετά την επικύρωση της συμφωνίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση στις 4 Οκτώβριου 2016 ικανοποιήθηκαν οι όροι για να τεθεί σε ισχύ η συμφωνία. Η συμφωνία τέθηκε σε ισχύ στις 4 Νοεμβρίου 2016.
Αφετηρία
Το Πρωτόκολλο του Κιότο, που εγκρίθηκε το 1997, προέβλεπε μειώσεις στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου από το 2008 έως το 2012 για όσα κράτη το συνυπέγραψαν. Το πρωτόκολλο παρατάθηκε έως το 2020 με την τροποποίηση της Ντόχα το 2012. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να μην επικυρώσουν το Πρωτόκολλο, κυρίως λόγω του νομικά δεσμευτικού χαρακτήρα του. Η απόφαση αυτή και οι διαφωνίες κατανομής οδήγησαν σε αποτυχίες των μετέπειτα διεθνών διαπραγματεύσεων για το κλίμα. Ο γύρος διαπραγματεύσεων του 2009 είχε ως στόχο να δημιουργήσει μια διάδοχη συνθήκη του Πρωτοκόλλου του Κιότο, αλλά η Συμφωνία της Κοπεγχάγης που προέκυψε δεν ήταν νομικά δεσμευτική και δεν υιοθετήθηκε καθολικά.
Η Συμφωνία της Κοπεγχάγης έθεσε το πλαίσιο για μια προσέγγιση που εξελίχθηκε στη Συμφωνία του Παρισιού. Υπό την ηγεσία της εκτελεστικής γραμματέως της UNFCCC, Κριστιάνα Φιγκέρες, οι διαπραγματεύσεις επανεκκίνησαν μετά την αποτυχία της Κοπεγχάγης. Κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή του 2011, υιοθετήθηκε η λέγομενη πλατφόρμα του Ντέρμπαν με σκοπό μια τετραετή διαπραγμάτευση (έως το 2015) μιας νέας συμφωνίας για την προστασία του κλίματος, η οποία θα περιλαμβάνει όλες τις χώρες, ακόμη και τις ΗΠΑ και τις Ινδίες, και η οποία θα εφαρμόζοταν από το 2020.
Υπογραφή και έναρξη ισχύος
Η Συμφωνία του Παρισιού παρέμεινε ανοικτή για υπογραφή από κράτη και περιφερειακούς οργανισμούς οικονομικής ολοκλήρωσης που είναι μέλη της UNFCCC από τις 22 Απριλίου 2016 έως τις 21 Απριλίου 2017 στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Η υπογραφή της συμφωνίας ήταν το πρώτο βήμα προς την κύρωση, αλλά ήταν δυνατή η προσχώρηση στη συμφωνία χωρίς υπογραφή. Η υπογραφή δεσμεύει τα μέρη να μην ενεργούν κατά τρόπο που αντιβαίνει στο στόχο της συνθήκης. Τον Απρίλιο του 2016, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα, οι οποίες είναι οι δύο μεγαλύτερες παραγωγοί εκπομπών αερίων και από κοινού αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 40% των παγκόσμιων εκπομπών, εξέδωσαν κοινή δήλωση που επιβεβαιώνει ότι και οι δύο χώρες θα υπογράψουν τη Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα. Η συμφωνία υπογράφηκε από 175 μέρη (174 κράτη και την Ευρωπαϊκή Ένωση) κατά την πρώτη ημέρα που άνοιξε για υπογραφή.
Τα συμβαλλόμενα μέρη της Συμφωνίας
Μέχρι τον Μάιο του 2021, η ΕΕ και 196 κράτη έχουν υπογράψει τη συμφωνία. Απο αυτά, η ΕΕ και 190 κράτη (που αντιπροσωπεύουν περίπου το 97% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων θερμοκηπίου) έχουν επικυρώσει ή προσχωρήσει στη Συμφωνία. Τα κράτη που έχουν υπογράψει τη Συμφωνία αλλά δεν την έχουν επικυρώσει είναι το Ιράν (1,30%), η Τουρκία (1,24%), το Ιράκ (0,20%), η Υεμένη (0,07%), η Ερυθραία (0,01%) και η Λιβύη.
Το άρθρο 28 της συμφωνίας επιτρέπει στα μέρη να αποσυρθούν από τη Συμφωνία μετά την αποστολή ειδοποίησης ανάληψης στον θεματοφύλακα. Η ειδοποίηση μπορεί να δοθεί το νωρίτερο τρία χρόνια μετά την έναρξη ισχύος της συμφωνίας για τη χώρα. Η απόσυρση τίθεται σε ισχύ ένα χρόνο μετά την ειδοποίηση του θεματοφύλακα.
Αποχώρηση και επανένταξη των Ηνωμένων Πολιτειών
Στις 4 Αυγούστου 2017, η κυβέρνηση Τραμπ κατέθεσε επίσημη ειδοποίηση στα Ηνωμένα Έθνη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός αερίων θερμοκηπίου στον κόσμο, σκοπεύουν να αποχωρήσουν από τη Συμφωνία του Παρισιού μόλις ήταν νόμιμα επιλέξιμες να το κάνουν. Η επίσημη ειδοποίηση αποχώρησης δεν μπορούσε να υποβληθεί πριν περάσουν τρία χρόνια από όταν η συμφωνία τέθηκε σε ισχύ στις ΗΠΑ, δηλαδή όχι νωρίτερα από τις 4 Νοεμβρίου 2019. Πράγματι, στις 4 Νοεμβρίου 2019, η κυβέρνηση των ΗΠΑ εκκίνησε τη διαδικασία αποχώρησης και αποχώρησαν επίσημα ένα χρόνο αργότερα, όταν η αποχώρηση τέθηκε σε ισχύ.
Ο Τζο Μπάιντεν, την πρώτη του ημέρα στο αξίωμά, υπέγραψε διάταγμα στις 20 Ιανουαρίου 2021, για την επανένταξη των Ηνωμένων Πολιτειών στη Συμφωνία του Παρισιού. Μετά την πάροδο 30 ημερών, που ορίζεται στο άρθρο 21.3, οι ΗΠΑ επανεντάχθηκαν στη Συμφωνία στις 19 Φεβρουαρίου 2021.
Στόχοι
Ο στόχος της συμφωνίας, όπως περιγράφεται στο άρθρο 2, είναι η ενίσχυση της παγκόσμιας ανταπόκρισης στην απειλή της κλιματικής αλλαγής, στο πλαίσιο της βιώσιμης ανάπτυξης και των προσπαθειών για την εξάλειψη της φτώχειας μετξαύ άλλων:"(α) Μέσω της διατήρησης της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη αρκετά κάτω από τους 2 °C πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα και της συνέχισης των προσπαθειών για τον περιορισμό της αύξησης της θερμοκρασίας σε 1,5 °C πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα, αναγνωρίζοντας ότι αυτό θα μειώσει σημαντικά τους κινδύνους και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής·
(β) μέσω της αύξησης της ικανότητας προσαρμογής στις δυσμενείς επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και της ενίσχυσης της ανθεκτικότητας στην κλιματική αλλαγή και της ανάπτυξης χαμηλών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, με τρόπο που δεν απειλεί την παραγωγή τροφίμων· και
(γ) καθιστώντας τις χρηματοδοτικές ροές συμβατές με την κατεύθυνση της ανάπτυξης χαμηλών εκπομπών αερίου του θερμοκηπίου και της ανθεκτικότητας στην κλιματική αλλαγή." Οι χώρες επιδιώκουν επιπλέον να επιτύχουν την «την επίτευξη των παγκόσμιων ανώτατων ορίων των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου το συντομότερο δυνατό».
Εθνικά καθορισμένες συνεισφορές
Οι συνεισφορές που πρέπει να κάνει κάθε χώρα για την επίτευξη του παγκόσμιου στόχου καθορίζονται από την ίδια τη χώρα και λέγονται εθνικά καθορισμένες συνεισφορές (nationally determined contributions, NDC). Το άρθρο 3 απαιτεί για τις συνεισφορές να είναι "φιλόδοξες προσπάθειες ... με σκοπό την επίτευξη του στόχου της παρούσας συμφωνίας" και "να αντιπροσωπεύουν μια διαχρονική εξέλιξη". Σύμφωνα με το άρθρο 4.9, οι συνεισφορές πρέπει να καθορίζονται κάθε πέντε χρόνια και να κοινοποιούνται στη Γραμματεία της UNFCCC. Κάθε περαιτέρω συνεισφορά θα πρέπει να είναι πιο φιλόδοξη από την προηγούμενη, γνωστή ως η αρχή της «προόδου». Οι χώρες μπορούν να συνεργάζονται και να συγκεντρώνουν τις εθνικά καθορισμένες συνεισφορές τους. Οι προβλεπόμενες συνεισφορές στις οποίες δεσμεύτηκαν τα μέρη κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης για την Κλιματική Αλλαγή του 2015 μετατρέπονται σε εθνικά καθορισμένες συνεισφορές όταν μια χώρα επικυρώνει τη συμφωνία του Παρισιού, εκτός εάν έχει υποβληθεί νεώτερη ενημέρωση.
Η Συμφωνία του Παρισιού δεν θέτει όρια στη φύση των εθνικά καθορισμένων συνεισφορών. Τουλάχιστον, πρέπει να περιέχουν διατάξεις μετριασμού, αλλά ενδέχεται επίσης να περιέχουν δεσμεύσεις για προσαρμογή, χρηματοδότηση, μεταφορά τεχνολογίας, ανάπτυξη ικανοτήτων και διαφάνεια. Ορισμένες από τις δεσμεύσεις των εθνικά καθορισμένων συνεισφορών είναι άνευ όρων, αλλά ορισμένα μέρη έχουν υποβάλει άλλους όρους προς εξωτερικούς παράγοντες, όπως η χρηματοδότηση και η τεχνική υποστήριξη, το επίπεδο φιλοδοξίας από άλλα μέρη ή οι λεπτομέρειες των κανόνων της Συμφωνίας που δεν έχουν ακόμη καθοριστεί. Οι περισσότερες εθνικά καθορισμένες συνεισφορές έχουν υπό όρους χαρακτήρα.
Αν και οι ίδιες οι εθνικά καθορισμένες συνεισφορές δεν είναι δεσμευτικές, οι διαδικασίες που τις πλαισιώνουν είναι (καθορισμός μιας πιο φιλόδοξης συνεισφοράς κάθε πέντε χρόνια). Δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός που να υποχρεώνει μια χώρα να θέσει έναν στόχο στις συνεισφορές της έως μια συγκεκριμένη ημερομηνία και καμία επιβολή εάν δεν έχει επιτευχθεί ένας καθορισμένος στόχος μιας συνεισφοράς. Θα υπάρχει μόνο ένα σύστημα "κατονομασίας και καταγγελίας" ή όπως δήλωσε ο János Pásztor, βοηθός γενικός γραμματέας του ΟΗΕ για την αλλαγή του κλίματος, ένα σύστημα "κατονομασίας και ενθάρρυνσης". Η αναφορά ονομάζεται Ενισχυμένο Πλαίσιο Διαφάνειας (Enhanced Transparency Framework, ETF) και τα μέρη της συμφωνίας πρέπει να αποστέλλουν μια Διετή Έκθεση (Biennial Report, BR) και τα στοιχεία απογραφής αερίων θερμοκηπίου (Biennial Reporting Common Tabular Format, BR-CTF) με προκαθορισμένη μορφή στην UNFCCC κάθε δύο χρόνια.
Παγκόσμιος απολογισμός
Η συμφωνία προβλέπει ότι οι χώρες πρέπει να αυξάνουν τις φιλοδοξίες τους κάθε πέντε χρόνια. Για να διευκολυνθεί αυτό, η Συμφωνία καθιέρωσε τον Παγκόσμιο Απολογισμό, ο οποίος θα αξιολογεί τη συλλογική πρόοδο, με πρώτη αξιολόγηση το 2023. Το αποτέλεσμα θα χρησιμοποιηθεί ως συμβολή για νέες εθνικά καθορισμένες συνεισφορές των μερών. Ο Διάλογος Talanoa το 2018 θεωρήθηκε ως παράδειγμα για τον παγκόσμιο απολογισμό. Μετά από συζητήσεις ενός χρόνου, δημοσιεύθηκε μια έκθεση και ανακοινώθηκε μια πρόσκληση για δράση, αλλά οι χώρες δεν ανταποκρίθηκαν αυξάνοντας τις φιλοδοξίες τους.
Ο απολογισμός λειτουργεί ως μέρος της προσπάθειας της Συμφωνίας του Παρισιού να δημιουργήσει μια «κλιμάκωση» φιλοδοξίας στη μείωση των εκπομπών. Επειδή οι αναλυτές συμφώνησαν το 2014 ότι οι συνεισφορές δεν θα περιορίσουν την αύξηση της θερμοκρασίες κάτω από τους 2 βαθμούς Κελσίου, ο παγκόσμιος απολογισμός επαναπροσδιορίζει τα μέρη για να εκτιμήσουν πώς πρέπει να εξελιχθούν τα νέα NDC τους, έτσι ώστε να αντικατοπτρίζουν συνεχώς τη «υψηλότερη δυνατή φιλοδοξία» μιας χώρας. Αν και η κλιμάκωση της φιλοδοξίας των συνεισφορών είναι ένας σημαντικός στόχος του παγκόσμιου απολογισμού, θα αξιολογεί προσπάθειες πέραν του μετριασμού. Οι ανά πενταετία ανασκοπήσεις θα αξιολογούν επίσης την προσαρμογή, τις προβλέψεις για τη χρηματοδότηση του κλίματος και την ανάπτυξη και μεταφορά τεχνολογίας.
Δομή
Η Συμφωνία του Παρισιού έχει δομή «από κάτω προς τα πάνω» σε αντίθεση με τις περισσότερες διεθνείς συνθήκες περιβαλλοντικού δικαίου, οι οποίες είναι «από πάνω προς τα κάτω» και χαρακτηρίζονται από πρότυπα και στόχους που έχουν τεθεί για εφαρμογή διεθνώς από τα κράτη. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό της (το Πρωτόκολλο του Κιότο) που θέτει στόχους δέσμευσης με νομική ισχύ, η Συμφωνία του Παρισιού, δίνοντας έμφαση στην οικοδόμηση συναίνεσης, επιτρέπει εθελοντικούς και εθνικά καθορισμένους στόχους. Επομένως, οι συγκεκριμένοι κλιματικοί στόχοι ενθαρρύνονται πολιτικά και δεν είναι δεσμευτικοί νομικά. Μόνο οι διαδικασίες που διέπουν την αναφορά και την αναθεώρηση αυτών των στόχων επιβάλλονται βάσει του διεθνούς δικαίου. Η δομή αυτή είναι αξιοσημείωτη για τις Ηνωμένες Πολιτείες - επειδή δεν υπάρχουν νομικά δεσμευτικά στόχοι μετριασμού ή χρηματοδότησης, η συμφωνία θεωρείται "εκτελεστική συμφωνία και όχι συνθήκη". Δεδομένου ότι η συνθήκη της UNFCCC του 1992 έχει λάβει τη συγκατάθεση της Γερουσίας των ΗΠΑ, αυτή η νέα συμφωνία δεν απαιτεί περαιτέρω νομοθεσία από το Κογκρέσο.
Μια άλλη βασική διαφορά μεταξύ της Συμφωνίας του Παρισιού και του πρωτοκόλλου του Κιότο είναι το πεδίο εφαρμογής τους. Ενώ το πρωτόκολλο του Κιότο διαφοροποίησε μεταξύ των χωρών του παραρτήματος-1 και των χωρών εκτός παραρτημάτως-1, ο διαχωρισμός αυτός δεν ισχύει στη συμφωνία του Παρισιού, καθώς όλα τα μέρη υποχρεούνται να υποβάλουν σχέδια μείωσης των εκπομπών. Η Συμφωνία του Παρισιού εξακολουθεί να τονίζει την αρχή της «Κοινής αλλά Διαφοροποιημένης Ευθύνης και Αντίστοιχες Ικανότητες» - την αναγνώριση ότι διαφορετικά έθνη έχουν διαφορετικές ικανότητες και καθήκοντα έναντι της δράσης για το κλίμα - αλλά δεν παρέχει συγκεκριμένη διαίρεση μεταξύ των ανεπτυγμένων και των αναπτυσσόμενων χωρών.
Διατάξεις μετριασμού και αγορές άνθρακα
Το άρθρο 6 περιέχει ορισμένες από τις βασικές διατάξεις της Συμφωνίας του Παρισιού. Σε γενικές γραμμές, περιγράφει τις συνεργατικές προσεγγίσεις που μπορούν να ακολουθήσουν τα μέρη για την επίτευξη των εθνικά καθορισμένων μειώσεων εκπομπών άνθρακα. Με αυτόν τον τρόπο, συμβάλλει στην καθιέρωση της Συμφωνίας του Παρισιού ως πλαισίου για μια παγκόσμια αγορά άνθρακα. Το άρθρο 6 είναι το τελευταίο μέρος της συμφωνίας που πρέπει να κυρωθεί. Οι διαπραγματεύσεις το 2019 δεν απέδωσαν αποτέλεσμα. Το θέμα αναμένεται τώρα να επιλυθεί κατά τις διαπραγματεύσεις του 2021 στη Γλασκώβη.
Σύνδεση συστημάτων εμπορίας εκπομπών άνθρακα
Οι παράγραφοι 6.2 και 6.3 καθορίζουν ένα πλαίσιο που διέπει τα διεθνώς μεταφερόμενα αποτελεσμάτα μετριασμού (international transfer of mitigation outcomes – ITMOs). Η συμφωνία αναγνωρίζει τα δικαιώματα των μερών να χρησιμοποιούν μειώσεις εκπομπών εκτός της δικαιοδοσίας τους έναντι των εθνικά καθορισμένων συνεισφορών τους, σε ένα σύστημα λογιστικής καταγραφής και εμπορίας εκπομπών άνθρακα. Αυτή η διάταξη απαιτεί τη «σύνδεση» διαφόρων συστημάτων εμπορίας εκπομπών άνθρακα - επειδή πρέπει να αποφευχθεί η «διπλή μέτρηση» των μειώσεων εκπομπών, τα μεταφερόμενα αποτελέσματα μετριασμού πρέπει να καταγράφονται ως κέρδος μονάδων εκπομπών για ένα μέρος και μείωση μονάδων εκπομπών για το άλλο. Επειδή τα NDC, και τα εγχώρια συστήματα εμπορίας εκπομπών άνθρακα, είναι ετερογενή, τα διεθνώς μεταφερόμενα αποτελεσμάτα μετριασμού θα παρέχουν μια μορφή παγκόσμιας σύνδεσης υπό την αιγίδα της UNFCCC. Έτσι, η διάταξη δημιουργεί επιπλέον πίεση στις χώρες να υιοθετήσουν συστήματα διαχείρισης εκπομπών - εάν μια χώρα θέλει να χρησιμοποιήσει αποδοτικότερες συνεργατικές προσεγγίσεις για την επίτευξη των εθνικά καθορισμένων συνεισφορών της, θα πρέπει να παρακολουθεί τις μονάδες εκπομπών άνθρακα της οικονομίας της.
Μηχανισμός αειφόρου ανάπτυξης
Οι παράγραφοι 6.4-6.7 καθιερώνουν έναν μηχανισμό "ο οποίος συμβάλλει στον μετριασμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και στη στήριξη της αειφόρου ανάπτυξης". Αν και δεν υπάρχει ακόμη επίσημο όνομα για τον μηχανισμό, έχει αναφερθεί ως Μηχανισμός Αειφόρου Ανάπτυξης (Sustainable Development Mechanism – SDM). Ο μηχανισμός αυτός θεωρείται διάδοχος του Μηχανισμού Καθαρής Ανάπτυξης, που προήλθε από το Πρωτοκόλλο του Κιότο με τον οποίο τα μέρη μπορούσαν να επιδιώξουν συνεργατικά τη μείωση των εκπομπών.