cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χανς-Γιοάχιμ Κλάιν
Ο Χανς-Γιοαχίμ Κλάιν (γερμανικά: Hans-Joachim Klein, γενν. 1947) είναι πρώην μέλος της γερμανικής αριστερής μαχητικής ομάδας Επαναστατικοί Πυρήνες. Το ψευδώνυμο του ήταν "Angie". Το 1975, ο Κλάιν συμμετείχε σε επίθεση στα κεντρικά γραφεία του ΟΠΕΚ στη Βιέννη που οργάνωσε ο διεθνής τρομοκράτης «Κάρλος το Τσακάλι», κατά την οποία τραυματίστηκε σοβαρά. Αποκήρυξε δημόσια την πολιτική βία δύο χρόνια αργότερα. Μετά από δεκαετίες κρυμμένος, συνελήφθη το 1998, διώχθηκε ποινικά για το ρόλο του στην επίθεση του ΟΠΕΚ και καταδικάστηκε σε εννέα χρόνια φυλάκιση. Αποφυλακίστηκε με όρους το 2003.
Ακτιβισμός και βία
Στη δεκαετία του 1970, ο Κλάιν εργάστηκε για τη νόμιμη ομάδα υποστήριξης κρατουμένων της Φράξια Κόκκινος Στρατός (Rote Hilfe) στη Φρανκφούρτη και στη συνέχεια για τον δικηγόρο της ΡΑΦ Klaus Croissant στη Στουτγάρδη. Κάποια στιγμή μοιράστηκε μια κοινότητα της Φρανκφούρτης με τον Joschka Fischer και τον Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ. Υπηρέτησε ως οδηγός του Ζαν-Πολ Σαρτρ όταν ο Σαρτρ επισκέφτηκε τον φυλακισμένο Andreas Baader τον Δεκέμβριο του 1974 Εντάχθηκε στο RZ το 1975. Ο Κλάιν έχει περιγράψει τον θάνατο του Χόλγκερ Μάινς στην απεργία πείνας ως πηγή έμπνευσης για τη στροφή του στη βία. κουβαλούσε στο πορτοφόλι του μια φωτογραφία του αδυνατισμένου κορμιού του Μάινς. Συμμετείχε στην επίθεση του 1975 που οργάνωσε ο Κάρλος το Τσακάλι σε μια διάσκεψη του ΟΠΕΚ στη Βιέννη, κατά την οποία σκοτώθηκαν τρία άτομα και ο ίδιος ο Κλάιν πυροβολήθηκε στο στομάχι.
Ο Κλάιν αποκήρυξε την τρομοκρατία το 1977, στέλνοντας μια επιστολή στο Der Spiegel (με το όπλο του εσώκλειστο) στην οποία προειδοποιούσε για προγραμματισμένες επιθέσεις της RZ σε δύο ηγέτες της γερμανικής εβραϊκής κοινότητας. Στη συνέχεια πέρασε στην παρανομία, κρύβεται από τους πρώην συντρόφους του καθώς και από την αστυνομία. Ο Κλάιν εξήγησε περαιτέρω την αλλαγή των απόψεών του σε μια συνέντευξη του 1978 με τον Γάλλο δημοσιογράφο Jean-Marcel Bouguereau και ένα βιβλίο του 1979 με τίτλο Mercenary Death, για το οποίο ο Κον-Μπεντίτ έγραψε τον πρόλογο.
Το 1995, ο Κλάιν εντοπίστηκε και έδωσε συνέντευξη (μεταμφιεσμένος) στον Ντανιέλ Λεκόντ για τη γαλλική τηλεόραση.
Σύλληψη και επακόλουθα γεγονότα
Αφού πέρασε δύο δεκαετίες κρυμμένος, κυρίως στη Γαλλία, τον Σεπτέμβριο του 1998 συνελήφθη στο χωριό Σαιντ-Ονορίν-λα-Γκιγιώμ της Νορμανδίας, όπου ζούσε εδώ και πέντε χρόνια. Μετά τη σύλληψή του, πολλά γερμανικά και γαλλικά δημόσια πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένων των Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, Bouguereau και André Glucksmann, δήλωσαν δημόσια ότι γνώριζαν την τοποθεσία του Κλάιν και τον είχαν βοηθήσει όσο κρυβόταν. Δεκαοκτώ μήνες μετά τη σύλληψή του, ο Κλάιν εκδόθηκε στη Γερμανία για να δικαστεί για το ρόλο του στην επίθεση του ΟΠΕΚ.
Στη δίκη ο Κλάιν παραδέχτηκε ότι συμμετείχε στην επίθεση, αλλά αρνήθηκε ότι σκότωσε κάποιον. Κατέθεσε επίσης ότι η Λιβύη είχε βοηθήσει στην επίθεση, δίνοντας στους επιτιθέμενους όπλα και πληροφορίες για τις ρυθμίσεις ασφαλείας της διάσκεψης. Ο Γιόσκα Φίσερ, τότε υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, κατέθεσε στη δίκη του ως μάρτυρας. Η παρουσία του ενέτεινε τη διαμάχη για το ριζοσπαστικό παρελθόν του. Τον Φεβρουάριο του 2001, μετά από δίκη τεσσάρων μηνών, ο Κλάιν καταδικάστηκε για φόνο, απόπειρα φόνου και ομηρεία και καταδικάστηκε σε εννέα χρόνια φυλάκιση. Η εισαγγελία είχε ζητήσει 14 χρόνια, αλλά ο Κλάιν καταδικάστηκε σε ελαφρύτερη ποινή επειδή παρείχε στις αρχές πληροφορίες για άλλους συμμετέχοντες στην επίθεση. Το 2003 αφέθηκε ελεύθερος με όρους και επέστρεψε στη Νορμανδία.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Ο Κλάιν ήταν το θέμα του ντοκιμαντέρ του 2006 My Life as a Terrorist, σε σκηνοθεσία Alexander Oey. Εμφανίστηκε επίσης στα ντοκιμαντέρ Protagonist και Terror's Advocate του 2007. Τον υποδύθηκε ο Christoph Bach στη γαλλική τηλεοπτική μίνι σειρά του 2010 Carlos.
Προσωπική ζωή
Ο Κλάιν είναι παντρεμένος με μια Γαλλίδα και έχει δύο παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί εγκληματίες Κατηγορία:Τρομοκρατία στη Γερμανία
Πήρεια
Η Πήρεια (Πήρεια) ήταν πόλη της Φθιώτιδας στην Αρχαία Θεσσαλία. Το 302 π.Χ., ο Κάσσανδρος σχεδίαζε να μεταφέρει τον πληθυσμό της πόλης στις Φθιώτιδες Θήβες αλλά αυτό απετράπη από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή.
Η τοποθεσία της Πήρειας βρίσκεται στο σύγχρονο Πετρωτό (πρώην Τσατμά).
Εκλογές στις Βερμούδες
Εκλογές διεξάγονται στις Βερμούδες για εθνοσυνέλευση. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Μετά την παραίτηση του Γιούαρτ Μπράουν, στις 29 Οκτωβρίου 2010, πρωθυπουργός ανέλαβε η Πόλα Κοξ και αντικαταστάθηκε μετά τη νίκη του Συνασπισμού Μία Βερμούδα στις εκλογές του 2012 από τον Κρεγκ Κανονίερ. Ο τελευταίος παραιτήθηκε από πρωθυπουργός το Μάιο του 2014 λόγω εμπλοκής σε σκάνδαλο (γνωστό ως "Τζετγκέιτ") και προσωρινά στη θέση του ανέλαβε ο Μάικλ Ντάνκλεϊ.
2007
Στις γενικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 18 Δεκεμβρίου 2007, το Προοδευτικό Εργατικό Κόμμα (PLP) κέρδισε τρίτη κυβερνητική θητεία με 22 έδρες έναντι 14 για το αντιπολιτευόμενο Ενωμένο Κόμμα των Βερμούδων (UBP). Αμφότερα τα κόμματα κέρδισαν ίδιο αριθμό εδρών με τις προηγούμενες εκλογές, οι οποίες είχαν διεξαχθεί το 2003.
2012
Στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 17 Δεκεμβρίου 2012 κέρδισε ο Συνασπισμός Μία Βερμούδα, με 19 επί συνόλου 36 εδρών στη Συνέλευση (House of Assembly). Η έως τότε πρωθυπουργός, Πόλα Κοξ, απώλεσε την έδρα της και παραιτήθηκε από πρωθυπουργός και από την ηγεσία του Προοδευτικού Εργατικού Κόμματος.
2017
Στις γενικές εκλογές του 2017 το αντιπολιτευόμενο Προοδευτικό Εργατικό Κόμμα κέρδισε τη νίκη με 24 από τις συνολικά 36 έδρες της Συνέλευσης. Ο 38χρονος Έντουαρντ Ντέιβιντ Μπαρτ έγινε ο νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία των Βερμούδων.
2016
Στις 23 Ιουνίου 2016 διενεργήθηκε ένα μη δεσμευτικό δημοψήφισμα στις Βερμούδες για τον γάμο μεταξύ ομοφύλων.
Παραπομπές
Βερμουδες
Αία Μαλιέων
Η Αία (Αἶα) ή Αιαία (Αἰαία) ήταν μια πόλη των Μαλιέων στην αρχαία Θεσσαλία, που αναφέρεται από το Σοφοκλή. Η πόλη ήταν προφανώς λιμάνι και η τοποθεσία της είναι άγνωστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Αστέρας του βαν Μάανεν
Ιστορία παρατηρήσεων
Ενώ αναζητούσε έναν συνοδό αστέρα τού μεγάλης ιδίας κινήσεως αστέρα Λαλάντ 1299 το 1917, ο Αντριάν Βαν Μάανεν ανεκάλυψε έναν αστέρα με ακόμη μεγαλύτερη ιδία κίνηση, λίγα λεπτά της μοίρας προς τα βορειοανατολικά. Η εκτίμησή του για την ιδία κίνηση του τελευταίου ήταν 3 δευτερόλεπτα της μοίρας. Ο αστέρας είχε παλαιότερα καταγραφεί σε μία φωτογραφική πλάκα που είχε ληφθεί στις 11 Νοεμβρίου 1896 για το μεγάλο πρόγραμμα του Carte du Ciel από το Αστεροσκοπείο της Τουλούζης. Η αρχική φασματική ταξινόμησή του ήταν ως F0.
Το 1918 ο Αμερικανός αστρονόμος Φρέντερικ Σηαρς μέτρησε το οπτικό μέγεθος του αστέρα σε 12,34, αλλά η απόστασή του από τη Γη παρέμενε άγνωστη. Δύο χρόνια αργότερα, ο βαν Μάανεν δημοσίευσε μία εκτίμηση για την παράλλαξη του αστέρα: 0,246 του δευτερολέπτου της μοίρας, κάτι που του έδινε απολύτο μέγεθος +14,8. Αν αυτό ήταν σωστό, επρόκειτο για τον λιγότερο λαμπρό αστέρα τύπου F που ήταν γνωστός τότε. Το 1923 ο αστρονόμος Βίλεμ Γιάκομπ Λούυτεν δημοσίευσε μία μελέτη του για αστέρες με μεγάλες ίδιες κινήσεις, στην οποία ταξινόμησε αυτόν που απεκάλεσε «Αστέρα του βαν Μάανεν» ως ένα από τους μόνο τρεις γνωστούς λευκούς νάνους, έναν όρο που επίσης εισήγαγε ο ίδιος. Αυτοί οι αστέρες είχαν ασυνήθιστα μικρή πραγματική λαμπρότητα για τη φασματική τάξη τους, κάτι που τους τοποθετούσε πολύ κάτω από την Κύρια ακολουθία στο Διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ.
Η πολύ μεγάλη πυκνότητα των λευκών νάνων φανερώθηκε το 1925, όταν ο Γουόλτερ Σύντνεϋ Άνταμς μέτρησε τη βαρυτική μετάθεση προς το ερυθρό του Σειρίου B. Το επόμενο έτος ο αστροφυσικός Ραλφ Φόουλερ εφάρμοσε τη νέα θεωρία της κβαντομηχανικής για να δείξει ότι αυτοι οι αστέρες διασώζονται από την παραπέρα βαρυτική κατάρρευση από την πίεση των εκφυλισμένων ηλεκτρονίων. Ο Βρετανός αστροφυσικός Λέων Μέστελ απέδειξε το 1952 ότι η ενέργεια που εκπέμπει ένας λευκός νάνος προέρχεται από την ψύξη του, καθώς δεν λαβαίνουν πλέον χώρα πυρηνικές αντιδράσεις στο εσωτερικό του, και υπολόγισε την εσωτερική θερμοκρασία του Αστέρα του βαν Μάανεν σε 6 εκατομμύρια βαθμούς K, ενώ εκτίμησε και την ηλικία του ως 1011/A έτη, όπου A το μέσο ατομικό βάρος των πυρήνων που τον αποτελούν.
Χαρακτηριστικά
Ο Αστέρας του βαν Μάανεν (Van Maanen 2) φαίνεται από τη Γη να βρίσκεται στον αστερισμό Ιχθύες, περίπου 2° νότια του αστέρα δ Ιχθύων. Η ιδία κίνηση του λευκού νάνου έχει προσδιορισθεί σήμερα ως 2,978 δευτερολέπτων της μοίρας ανά έτος, με γωνία θέσης 155,54°.
Ο αστέρας είναι υπερβολικά αμυδρός για να γίνει ορατός με γυμνό μάτι. Η μάζα του εκτιμάται στα δύο τρίτα περίπου (68%) της ηλιακής, αλλά έχει περίπου τις διαστάσεις της Γης (μόλις το 1,1% περίπου της διαμέτρου του Ήλιου). Η ένταση (επιτάχυνση) της βαρύτητας στην επιφάνειά του είναι 147.400 φορές μεγαλύτερη από αυτή στην επιφάνεια της Γης. Το απόλυτο μέγεθός του είναι +14,23 ± 0,05, δηλαδή η πραγματική του λαμπρότητα είναι 5.880 φορές μικρότερη από αυτή του Ήλιου. Η εξωτερική του ατμόσφαιρα έχει θερμοκρασία 6.220 K, σχετικώς μικρή για λευκό νάνο. Επομένως το χρώμα του είναι στην πραγματικότητα όχι απόλυτα λευκό, αλλά υποκίτρινο, με δείκτη χρώματος B−V = 0,546. Επειδή όλοι οι λευκοί νάνοι ακτινοβολούν ψυχόμενοι, αυτή η θερμοκρασία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εκτιμηθεί η ηλικία του, που πιστεύεται ότι ανέρχεται στα 3,13 δισεκατομμύρια έτη περίπου.
Ο αστέρας του οποίου ο Van Maanen 2 αποτελεί το πτώμα, εκτιμάται ότι είχε μάζα 2,6 ηλιακές μάζες και ότι παρέμεινε στην Κύρια ακολουθία επί 900 εκατομμύρια χρόνια περίπου. Αυτό δίνει στον Αστέρα του βαν Μάανεν μία συνολική ηλικία περίπου 4,1 δισεκατομμύρια έτη. Κάποτε πέρασε από το στάδιο του ερυθρού γίγαντα, οπότε πιθανώς έφθασε να έχει μέγιστη διάμετρο 650 φορές μεγαλύτερη από αυτή του σημερινού Ήλιου, δηλαδή ακτίνα περίπου 3 Αστρονομικές μονάδες. Τυχόν πλανήτες μέσα σε αυτή την ακτίνα θα περιφέρονταν τότε μέσα στο αραιό εσωτερικό του.
Ο φασματικός τύπος του αστέρα είναι DZ8, όπου το «Z» υποδεικνύει την παρουσία στοιχείων της ύλης βαρύτερων του ηλίου (He). Πράγματι, ο Αστέρας του βαν Μάανεν θεωρείται το πρότυπο των λευκών νάνων αυτού του τύπου. Με βάση τη θεωρία, τα βαρύτερα του He στοιχεία θα έπρεπε να είχαν βυθιστεί κάτω από την επιφάνεια του αστέρα εξαιτίας της τρομακτικής βαρύτητας, αφήνοντας μόνο το υδρογόνο και το He να είναι ορατά στο φάσμα. Επομένως, το ότι φαίνονται και βαρύτερα στοιχεία υποδηλώνει την τροφοδότηση από μία εξωτερική πηγή. Είναι απίθανο τα στοιχεία αυτά να προήλθαν από το διαστρικό μέσο. Μάλλον η επιφάνεια του λευκού νάνου «επιμολύνθηκε» από περιαστρικό υλικό, όπως μπορεί να ήταν τα υπολείμματα ενός βραχώδους πλανήτη, παρόμοιου σε σύσταση με τη Γη.
Η συνολική μάζα των βαρύτερων του He στοιχείων στην ατμόσφαιρα του αστέρα εκτιμάται στα 1018 kgr, περίπου 75 χιλιάδες φορές μικρότερη της μάζας της Σελήνης. Μέσα σε λίγα εκατομμύρια χρόνια αυτά τα υλικά θα βυθιστούν βαθύτερα, κάτι που σημαίνει ότι αναπληρώνονται συνέχεια με ρυθμό 10 τόνων ανά δευτερόλεπτο, π.χ. από την πτώση σωμάτων μεγάλων όσο μεγάλοι αστεροειδείς (της τάξεως των 100 χιλιομέτρων σε διάμετρο) πάνω στον αστέρα.
Ο Αστέρας του βαν Μάανεν απομακρύνεται γρήγορα από το Ηλιακό μας Σύστημα, καθώς η ακτινική του ταχύτητα ανέρχεται σε 263 ± 5 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο. Με βάση την πραγματική του ταχύτητα στον χώρο, είχε περάσει σε μία ελάχιστη απόσταση από εμάς πριν από 15.070 χρόνια περίπου, οπότε και απείχε από τη Γη μόλις 3,1 έτη φωτός.
Πιθανός συνοδός
Η πιθανή ύπαρξη ενός υποαστρικού συνοδού παραμένει αναπόδεικτη. Το 2004 βγήκαν μία δημοσίευση που την υπεστήριζε και μία που την απέρρριπτε. Το 2008 παρατηρήσεις με το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Σπίτζερ φαίνεται να αποκλείουν την ύπαρξη οποιουδήποτε συνοδού με μάζα τετραπλάσια αυτής του Δία ή μεγαλύτερη σε απόσταση μικρότερη των 1200 AU από τον αστέρα.
Θαλής Μιχαηλίδης
Ο Θαλής Μιχαηλίδης ήταν Ελληνοκύπριος ιατρός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Θαλής Μιχαηλίδης γεννήθηκε στην Πάφο το 1927. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο ιατρικής από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε με μετεκπαίδευση στη γενική ιατρική και την ορθοπεδική στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εργάστηκε ως γενικός χειρούργος-ορθοπαιδικός.
Απεβίωσε στις 30 Οκτωβρίου 2017.
Πολιτική διαδρομή
Αποτελούσε ένα από τα ιδρυτικά στελέχη της Δημοκρατικής Παράταξης (μετέπειτα ΔΗΚΟ) το 1976.
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με την Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ) για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις Βουλευτικές εκλογές 1981 για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις Βουλευτικές εκλογές 1985 για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Την περίοδο 1981-1985 διετέλεσε Κοσμήτορας της Βουλής. Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παθόντων, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Τηρήσεως του Κανονισμού της Βουλής.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Κορνέλις Ντρόοχσλοοτ
Ο Κορνέλις Ντρόοχσλοοτ (Cornelis Droochsloot, 1640 – μετά το 1673 ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.
Βιογραφία
Ο Ντρόοχσλοοτ γεννήθηκε και πέθανε στην Ουτρέχτη. Σύμφωνα με το RKD, ήταν γιος και μαθητής του Γιόοστ Κορνέλις Ντρόοχσλοοτ και είναι γνωστός για τις ρωπογραφίες του, τα τοπία και τις σκηνές σε φάρμες.
Ζωνόεδρο
Το ζωνόεδρο είναι ένα κυρτό πολύεδρο που η κάθε του επιφάνεια είναι ένα πολύγωνο με κάποιο σημείο συμμετρίας (ή, ισοδύναμα, συμμετρία με 180° περιστροφή). Το κάθε ζωνόεδρο μπορεί να περιγραφεί ισοδύναμα ως το άθροισμα Μινκόφσκι του συνόλου των ευθύγραμμων τμημάτων του στον τρισδιάστατο χώρο, ή ως τρισδιάστατη προβολή υπερκύβου. Τα ζωνόεδρα ορίστηκαν και μελετήθηκαν αρχικά από έναν Ρώσο μαθηματικό και κρυσταλλογράφο, τον Yevgraf Stepanovich Fyodorov.
Δημοψήφισμα στις Βερμούδες (2016)
Ένα μη δεσμευτικό δημοψήφισμα για το γάμο ατόμων του ιδίου φύλου πραγματοποιήθηκε στις Βερμούδες στις 23 Ιουνίου του 2016. Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να απαντήσουν σε δύο ερωτήσεις, εάν είναι υπέρ των γάμων μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου και το αν είναι υπέρ των πολιτικών ενώσεων ανάμεσα σε ομοφύλους. Ενώ η πλειοψηφία των ψηφοφόρων καταψήφισαν και τις δύο προτάσεις, τα αποτελέσματα ήταν άκυρα, καθώς η προσέλευση του 46,89% ήταν κάτω από το 50% που απαιτείτο.
Ζωνόεδρο
Γενικότερα, σε οποιαδήποτε διάσταση, το άθροισμα Μινκόφσκι των ευθύγραμμων τμημάτων αποτελεί ένα πολύτοπο γνωστό και ως ζωνότοπο.
Δημοψήφισμα στις Βερμούδες (2016)
Παραπομπές
Βερμουδες 2016 Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία τον 21ο αιώνα
Ζωνόεδρο
<!-- Κείμενο προς μετάφραση:
Zonohedra that tile space
The original motivation for studying zonohedra is that the Voronoi diagram of any lattice forms a convex uniform honeycomb in which the cells are zonohedra. Any zonohedron formed in this way can tessellate 3-dimensional space and is called a primary parallelohedron. Each primary parallelohedron is combinatorially equivalent to one of five types: the rhombohedron (including the cube), hexagonal prism, truncated octahedron, rhombic dodecahedron, and the rhombo-hexagonal dodecahedron.
Zonohedra from Minkowski sums
Shapley–Folkman lemma.svg. With each vector vi we may associate a line segment {xivi|0≤xi≤1}. The Minkowski sum {Σxivi|0≤xi≤1} forms a zonohedron, and all zonohedra that contain the origin have this form. The vectors from which the zonohedron is formed are called its generators. This characterization allows the definition of zonohedra to be generalized to higher dimensions, giving zonotopes.
By choosing sets of vectors with high degrees of symmetry, we can form in this way, zonohedra with at least as much symmetry. For instance, generators equally spaced around the equator of a sphere, together with another pair of generators through the poles of the sphere, form zonohedra in the form of prism over regular 2k-gons: the cube, hexagonal prism, octagonal prism, decagonal prism, dodecagonal prism, etc. Generators parallel to the edges of an octahedron form a truncated octahedron, and generators parallel to the long diagonals of a cube form a rhombic dodecahedron.
The Minkowski sum of any two zonohedra is another zonohedron, generated by the union of the generators of the two given zonohedra. Thus, the Minkowski sum of a cube and a truncated octahedron forms the truncated cuboctahedron, while the Minkowski sum of the cube and the rhombic dodecahedron forms the truncated rhombic dodecahedron. Both of these zonohedra are simple (three faces meet at each vertex), as is the truncated small rhombicuboctahedron formed from the Minkowski sum of the cube, truncated octahedron, and rhombic dodecahedron.
Zonohedra from arrangements
The Gauss map of any convex polyhedron maps each face of the polygon to a point on the unit sphere, and maps each edge of the polygon separating a pair of faces to a great circle arc connecting the corresponding two points. In the case of a zonohedron, the edges surrounding each face can be grouped into pairs of parallel edges, and when translated via the Gauss map any such pair becomes a pair of contiguous segments on the same great circle. Thus, the edges of the zonohedron can be grouped into zones of parallel edges, which correspond to the segments of a common great circle on the Gauss map, and the 1-skeleton of the zonohedron can be viewed as the planar dual graph to an arrangement of great circles on the sphere. Conversely any arrangement of great circles may be formed from the Gauss map of a zonohedron generated by vectors perpendicular to the planes through the circles.
Any simple zonohedron corresponds in this way to a simplicial arrangement, one in which each face is a triangle. Simplicial arrangements of great circles correspond via central projection to simplicial arrangements of lines in the projective plane, which were studied by Grünbaum (1972). He listed three infinite families of simplicial arrangements, one of which leads to the prisms when converted to zonohedra, and the other two of which correspond to additional infinite families of simple zonohedra. There are also many known examples that do not fit into these three families. -->
Τύποι ζωνόεδρων
Οποιαδήποτε πρίσμα πάνω από ένα κανονικό πολύγωνο με άρτιο αριθμό πλευρών σχηματίζει ένα ζωνόεδρο. Αυτά τα πρίσματα μπορεί να σχηματίζονται έτσι ώστε όλες οι επιφάνειες είναι κανονικές: δύο αντίθετες επιφάνειες είναι ίσες με το κανονικό πολύγωνο από το οποίο σχηματίστηκε το πρίσμα, και είναι συνδεδεμένες σε μία αλληλουχία τετράγωνων επιφανειών. Τα ζωνόεδρα αυτού του τύπου είναι ο κύβος, το εξαγωνικό πρίσμα, το οκταγωνικό πρίσμα, το δεκαγωνικό πρίσμα, το δωδεκαγωνικό πρίσμα, και ούτω καθεξής.
Στην άπειρη αυτή οικογένεια των ζωνόεδρων με κανονικές έδρες, υπάρχουν τρία επιπλέον Αρχιμήδεια στερεά, που όλα είναι παγκόλουρα των κανονικών μορφών:
Επιπλέον, ορισμένα Καταλανικά στερεά (δυϊκά των Αρχιμήδειων στερεών) είναι επίσης ζωνόεδρα:
Άλλα πολύεδρα με όλες τις έδρες τους ρόμβους:
Αποσύνθεση ζωνόεδρων
Αν και δεν είναι γενικά αληθές ότι το κάθε πολύεδρο αποσυντίθεται σε οποιαδήποτε άλλο πολύεδρο του ίδιου όγκου (βλέπε Τρίτο πρόβλημα του Χίλμπερτ), είναι γνωστό ότι οποιαδήποτε δύο ζωνόεδρα ίσων όγκων μπορούν να αποσυντίθενται το ένα στο άλλο.
Ζωνότοπα
Το άθροισμα Μινκόφσκι των ευθύγραμμων τμημάτων σε οποιαδήποτε διάσταση αποτελεί ένα είδος πολύτοπου που ονομάζεται ζωνότοπο. Οι επιφάνειες του κάθε ζωνότοπου είναι και αυτές ζωνότοπα μίας διάστασης κάτω. Παραδείγματα ζωνότοπων τεσσάρων διαστάσεων περιλαμβάνουν το τεσσεράκτιο (αθροίσματα Μινκόφσκι των d αμοιβαίων κατακόρυφων ίσου μήκους ευθύγραμμων τμημάτων), το μεγάλο πρισματοδεκάχωρο και το περικομμένο εικοσιτερτάχωρο. Κάθε μετετραμμένο πολύεδρο (permutohedron) είναι ένα ζωνότοπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύεδρα
Ίσαι Λιμήν
Η Ίσαι Λιμήν (Ἴσαι Λιμήν) ήταν πόλη και λιμάνι της Μαγνησίας στην αρχαία Θεσσαλία, που αναφέρεται στον Περίπλου του Ψευδοσκύλακα.
Η τοποθεσία της πόλης είναι άγνωστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Αρχαία Μαγνησία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Πορεία Γυναικών στις Βερσαλλίες
εναλλ.=|μικρογραφία|420x420εσ|Η πορεία των γυναικών προς τις Βερσαλλίες στις 5 Οκτωβρίου 1789 Η πορεία των γυναικών στις Βερσαλλίες, γεγονός που αναφέρεται και ως Ημέρες της 5ης και 6ης Οκτωβρίου 1789 ή Ημέρες του Οκτωβρίου, ήταν ένα από τα πρώτα και σημαντικά γεγονότα της Γαλλικής Επανάστασης. Αυτό το περιστατικό λαϊκής εξέγερσης ξεκίνησε από γυναίκες της αγοράς του Παρισιού, οι οποίες, το πρωί της 5ης Οκτωβρίου 1789, συγκεντρώθηκαν για να διαμαρτυρηθούν για την υψηλή τιμή και τη σπανιότητα του ψωμιού. Στη διαδήλωση σύντομα προσχώρησαν δημοκρατικοί επαναστάτες, οι οποίοι επιδίωκαν φιλελεύθερες πολιτικές μεταρρυθμίσεις και συνταγματική μοναρχία για τη Γαλλία. Όταν προτάθηκε να υποβληθούν οι διαμαρτυρίες απευθείας στον βασιλιά και στη Συντακτική Εθνοσυνέλευση, το πλήθος των διαδηλωτριών, με την υποστήριξη των επαναστατών, επιτέθηκαν το οπλοστάσιο της πόλης για όπλα και πήγαν στο παλάτι των Βερσαλλιών. Το πλήθος πολιόρκησε το παλάτι και, σε μια δραματική και βίαιη αντιπαράθεση, επέδωσαν με επιτυχία τα αιτήματά τους στον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ'. Την επόμενη μέρα, το πλήθος υποχρέωσε τον βασιλιά, την οικογένειά του και το μεγαλύτερο μέρος της Συντακτικής να επιστρέψουν μαζί τους στο Παρίσι.
Αυτά τα γεγονότα τερμάτισαν την ανεξαρτησία του βασιλιά και σηματοδότησαν την αλλαγή ισχύος στη Γαλλία. Οι ημέρες του Οκτωβρίου αποδείχθηκαν μια καθοριστική στιγμή της Επανάστασης και συμβόλιζε μια νέα ισορροπία δυνάμεων που ανέτρεπε τις παλαιές προνομιούχες τάξεις της γαλλικής αριστοκρατίας και ευνοούσε τον κοινό λαό, την Τρίτη τάξη.
Τα αιτήματα
Τα αιτήματα των διαδηλωτών αφορούσαν θέματα επιβίωσης (η ζήτηση για ψωμί, στην οποία ο βασιλιάς ανταποκρίθηκε ευνοϊκά) αλλά και πολιτικά θέματα: ζητούσαν την επικύρωση των διαταγμάτων σχετικών με το Σύνταγμα και τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, σ'αυτό το αίτημα ο βασιλιάς υποχώρησε το βράδυ, και την αντικατάσταση των φρουρών του βασιλιά από την εθνοφρουρά και τιμωρία τους επειδή είχαν δείξει ασέβεια προς την επανάσταση. Ζητούσαν επίσης να εγκατασταθεί ο βασιλιάς με την οικογένειά του στο Παρίσι.
5 Οκτωβρίου
Η ημέρα της 5ης Οκτωβρίου άρχισε με μία συγκέντρωση στην πλατεία του Δημαρχείου του Παρισιού, για διαμαρτυρία, κυρίως για την έλλειψη και την αύξηση της τιμής του ψωμιού που βασάνιζε την πρωτεύουσα. Συγχρόνως επικρατούσαν φήμες ότι ο βασιλιάς ήταν απρόθυμος να συνεργαστεί με την Εθνοσυνέλευση. Το δημαρχείο είχε καταληφθεί μέχρι την άφιξη της Εθνοφρουράς του Παρισιού, υπό την ηγεσία του Λα Φαγιέτ. Στη συνέχεια, προτάθηκε να υποβληθούν οι διαμαρτυρίες και τα αιτήματα απευθείας στον Βασιλιά και στην Εθνοσυνέλευση. μικρογραφία|290x290εσ|Η πορεία των γυναικών Περίπου στις 10 το πρωί, και ενώ έβρεχε από το ξημέρωμα, ένα πλήθος χιλιάδων ανθρώπων, κυρίως γυναικών, ξεκίνησε την πορεία για τις Βερσαλλίες, για να δει τον βασιλιά και να επιδώσει επίσημα τα αιτήματα. Συμμετείχαν δημοκρατικοί επαναστάτες, οι οποίοι επιδίωκαν φιλελεύθερες πολιτικές μεταρρυθμίσεις και συνταγματική μοναρχία για τη Γαλλία, και άλλες ένοπλες ομάδες. Λίγες ώρες αργότερα, προστέθηκαν 15.000 έως 20.000 άνδρες της εθνικής πολιτοφυλακής.
Ο αριθμός τους στην αρχή είναι άγνωστος, αλλά εκτιμάται σε αρκετές χιλιάδες κατά την άφιξη. Πολλές από αυτές τις γυναίκες «στρατολογήθηκαν» καθ' οδόν. Έσερναν μαζί τους δύο ή τρία κανόνια που είχαν πάρει από την πλατεία του Δημαρχείου. Μετά από πορεία 6 ωρών έφθασαν εξαντλημένες στις Βερσαλλίες, σε απόσταση 22 περίπου χιλιομέτρων από το Παρίσι, γύρω στις 4.
Το βράδυ της 5ης Οκτωβρίου
μικρογραφία|290x290εσ|Το [[ανάκτορο των Βερσαλλιών]] μικρογραφία|405x405εσ|Το πλήθος εισβάλλει στο [[ανάκτορο των Βερσαλλιών]] Φτάνοντας στις Βερσαλλίες, η πλειοψηφία αυτών των εξαντλημένων γυναικών εγκαταστάθηκαν στην πλατεία έξω από τα ανάκτορα. Μια ομάδα γυναικών (τουλάχιστον 20 στην αρχή) εισήλθε στην Εθνοσυνέλευση και άρχισε να κυκλοφορεί στις αίθουσες, ανάμεσα στα έδρανα των βουλευτών, ενώ μερικές μάλιστα κάθισαν στην έδρα του Προέδρου της Συνέλευσης, προκαλώντας τον θυμό και αγανάκτηση των λίγων βουλευτών που εξακολουθούσαν να είναι εκείνη την ώρα εκεί. Καθώς το βράδυ προχωρούσε, από το Παρίσι έφτασαν νέες ομάδες, κυρίως άνδρες και ένοπλοι.
Εκπρόσωπος των γυναικών ήταν ο Στανισλάς Μαγιάρ, επαναστάτης συμβολαιογράφος που συμμετείχε σε αρκετές επαναστατικές ημέρες. Τα αιτήματά του ήταν ψωμί για το Παρίσι και να τιμωρηθούν εκείνοι που προκάλεσαν τη σιτοδεία, νόμους για τα τρόφιμα και τον σεβασμό της εθνικής κονκάρδας. Η ομιλία του έγινε δεκτή από τον Μουνιέ, τότε πρόεδρο της Συνέλευσης, ο οποίος ψήφισε ένα διάταγμα για τα τρόφιμα που έπρεπε να υπογράψει ο βασιλιάς και ζήτησε τρόφιμα και ποτά να επιδοθούν άμεσα στους διαδηλωτές.
Στις 7 μ.μ. περίπου, μια αντιπροσωπεία, στην οποία συμμετείχαν και 5 γυναίκες, με επικεφαλής τον Μουνιέ πήγε να δει τον βασιλιά για να τον κάνει να υπογράψει το διάταγμα για τα τρόφιμα και να του ζητήσει την άμεση λήψη μέτρων για να αποσταλεί ψωμί στο Παρίσι. Ο Μουνιέ σχεδίαζε επίσης να επωφεληθεί από αυτή την επίσκεψη στον βασιλιά για να τον αναγκάσει να υπογράψει το Σύνταγμα και τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη. Ο βασιλιάς υπέγραψε το διάταγμα για τα τρόφιμα και διέταξε να σταλούν κάρα με ψωμί στο Παρίσι (πράγμα που αποδεικνύει επίσης ότι η έλλειψη του ψωμιού επικεντρωνόταν μόνο στο Παρίσι.)
Ο Μουνιέ σε μια δεύτερη ακρόαση με τον βασιλιά στις 10 το βράδυ ζήτησε την επικύρωση του Συντάγματος και των άρθρων της Διακήρυξης, γεγονός που επετεύχθη μετά από μακρές συζητήσεις του βασιλιά με το συμβούλιο του. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' δέχθηκε επίσης και ένα άλλο αίτημα των διαδηλωτών, την αντικατάσταση της φρουράς του από εθνοφρουρούς, και έτσι η εξωτερική επιτήρηση του παλατιού των Βερσαλλιών και η ασφάλειά του δεν θα παρέχονταν πλέον από τους Ελβετούς φρουρούς του αλλά από την Εθνοφρουρά, υπό την ηγεσία του Λα Φαγιέτ.
Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων στη Συνέλευση και στα διαμερίσματα του βασιλιά, περίπου στις 6, ξέσπασαν αψιμαχίες μεταξύ των σωματοφυλάκων, των διαδηλωτών που είχαν συγκεντρωθεί έξω από το παλάτι και της εθνικής φρουράς των Βερσαλλιών.
Η Εθνοφρουρά του Παρισιού, με επικεφαλής τον Λα Φαγιέτ έφτασε στις 10 το βράδυ. Ο στρατηγός πήγε κατευθείαν στον βασιλιά και του υποσχέθηκε ότι παρά τις απογευματινές ταραχές, η νύχτα θα περάσει χωρίς προβλήματα.
6 Οκτωβρίου
μικρογραφία|290x290εσ|Ο [[Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΣΤ' και η Μαρία Αντουανέτα, με τον Λαφαγιέτ, αντιμετωπίζουν το πλήθος από το μπαλκόνι τους στις Βερσαλλίες, 6 Οκτωβρίου 1789]] Στις 6 Οκτωβρίου, γύρω στις 6 το πρωί, οι διαδηλωτές, εισήλθαν στην αυλή του παλατιού. Ο Λα Φαγιέτ δεν μπόρεσε να αποτρέψει την εισβολή και στη συμπλοκή δύο σωματοφύλακες των διαμερισμάτων της βασίλισσας Μαρίας Αντουανέτας, η οποία ήταν ο κύριος στόχος της εισβολής στο παλάτι, σκοτώθηκαν. Τα κεφάλια τους τα κάρφωσαν στην άκρη πασσάλων και όρμησαν στα βασιλικά διαμερίσματα. Η Μαρία Αντουανέτα για να σωθεί κατέφυγε στα διαμερίσματα του βασιλιά. Η Εθνοφρουρά του Παρισιού παρενέβη στη συνέχεια για να προστατεύσει τους σωματοφύλακες και τη βασιλική οικογένεια. Ο Λα Φαγιέτ ηρέμησε τα πνεύματα ανάμεσα στους σωματοφύλακες και τους Εθνοφρουρούς. Το πλήθος έξω ζητούσε να δει τον βασιλιά στο μπαλκόνι, ο οποίος παρουσιάστηκε μαζί με τη Μαρία Αντουανέτα με τον δελφίνο στην αγκαλιά της ενώ στην αυλή το πλήθος φώναζε «Στο Παρίσι! Στο Παρίσι!». Ο βασιλιάς αναγκάστηκε να δεχθεί τη μετεγκατάσταση.
Στις 11 το πρωί η Εθνοσυνέλευση συνεδρίασε υπό την προεδρία του Μουνιέ και αποφάσισε, μετά από πρόταση των Μιραμπώ και Αντουάν Μπαρνάβ, ότι ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον βασιλιά και ως εκ τούτου θα τον ακολουθούσε στο Παρίσι. αριστερά|μικρογραφία|290x290εσ|Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' επιστρέφει στο Παρίσι Στη 1 μ.μ., ο βασιλιάς έφυγε από τις Βερσαλλίες για το Παρίσι συνοδευόμενος από όλη τη βασιλική οικογένεια. Επικεφαλής της τεράστιας πομπής που περιλάμβανε άνω των 30.000 ανδρών της Εθνοφρουράς, ήταν στρατιώτες που κρατούσαν ένα καρβέλι καρφωμένο στις ξιφολόγχες τους. Ακολουθούσαν οι γυναίκες που συνόδευαν κάρα με σιτάρι και τα κανόνια και οι σωματοφύλακες της Ελβετικής φρουράς αφοπλισμένοι. Τη βασιλική άμαξα συνόδευε ο Λαφαγιέτ, ακολουθούσαν άλλες άμαξες που μετέφεραν κάποιους βουλευτές. Ακολουθούσαν οι υπόλοιποι εθνοφρουροί και οι διαδηλωτές που φώναζαν «Φέρνουμε τον φούρναρη, τη φουρνάρισσα και το φουρναρόπουλο! ».
Στην είσοδο του Παρισιού, ο δήμαρχος Ζαν-Σιλβαίν Μπαγί υποδέχτηκε τον βασιλιά στις 8 μ.μ. υπό το χειροκρότημα του πλήθους και μετά από σύντομη στάση στο Δημαρχείο του Παρισιού όπου στον βασιλιά παραδόθηκαν τα κλειδιά της πόλης υπό τις επευφημίες του πλήθους «Ζήτω ο βασιλιάς, ζήτω το έθνος!», η βασιλική άμαξα έφτασε τελικά στο παλάτι του Κεραμεικού στις 10 μ.μ.
Επακόλουθα
Η πορεία των γυναικών ήταν ένα σημαντικό γεγονός της Γαλλικής Επανάστασης, η επίδρασή του ήταν ισότιμη με την άλωση της Βαστίλης. Για τα μεταγενέστερα γεγονότα, η πορεία αποτέλεσε ένα εμπνευσμένο παράδειγμα, εμβληματικό για τη δύναμη των λαϊκών κινημάτων. Η απίστευτα αποφασιστική εισβολή στο παλάτι απομάκρυνε για πάντα την αύρα που κάποτε κάλυπτε τη μοναρχία. Σηματοδότησε το τέλος της αντίστασης του βασιλιά στις μεταρρυθμίσεις, ο οποίος δεν έκανε πλέον άλλες ανοιχτές προσπάθειες να παρεμποδίσει την Επανάσταση. Όπως δηλώνει ένας ιστορικός, ήταν «ένα από τα χτυπήματα κατά της βασιλείας, από το οποίο ποτέ δεν συνήλθε».
Η επιστροφή του βασιλιά στο Παρίσι κατά τη διάρκεια των «Ημερών του Οκτωβρίου» επικύρωσε τις μεταρρυθμίσεις που είχαν ήδη αρχίσει και έδωσε εγγυήσεις περαιτέρω φιλελευθεροποίησης, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις που είχαν διακηρυχθεί από την αστική πλειοψηφία της Εθνοσυνέλευσης.
Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' και η οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στο παλάτι του Κεραμεικού. Εκεί προσπάθησε να εργαστεί στο πλαίσιο των περιορισμένων εξουσιών του, αλλά είχε μικρή υποστήριξη και αυτός και η βασιλική οικογένεια παρέμειναν ουσιαστικά κρατούμενοι. Απελπισμένος, έκανε την αποτυχημένη απόπειρα φυγής στη Βαρέν τον Ιούνιο του 1791. Προσπάθησε να δραπετεύσει για να ενωθεί με τα βασιλικά στρατεύματα αλλά για άλλη μια φορά συνελήφθη από πολίτες και εθνοφρουρούς που τον ανάγκασαν να επιστρέψει στο Παρίσι. Αναγκάστηκε να δεχθεί το Σύνταγμα του 1791 χωρίς όμως αυτό να βελτιώσει την προσωπική του κατάσταση. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' καταδικάστηκε και εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα στις 21 Ιανουαρίου 1793. Εννέα μήνες αργότερα, η Μαρία Αντουανέτα καταδικάστηκε επίσης για προδοσία και αποκεφαλίστηκε στις 16 Οκτωβρίου.
Ο δούκας της Ορλεάνης και η «οργάνωση» της πορείας των γυναικών
Εδώ θα πρέπει να εξηγηθεί ο ρόλος του δούκα της Ορλεάνης στα πλαίσια της Επανάστασης. Ήδη από το 1787 έδειξε έντονα τις δημοκρατικές του ιδέες και πολλοί τον κατηγόρησαν ότι επεδίωκε να γίνει ο νέος συνταγματικός βασιλιάς. Ήταν εχθρός της βασιλικής οικογένειας και πίστευε ότι θα ανέλθει στον θρόνο, γεγονός που τον καθιστούσε ορκισμένο εχθρό όλων των οπαδών των Βουρβόνων, ειδικά επειδή ήταν αγαπητός στον λαό. Στην πραγματικότητα θεωρούνταν από μερικούς ως μια πιθανή εναλλακτική λύση αντί για τον Λουδοβίκο ΙΣΤ'.
Κατείχε μία από τις μεγαλύτερες περιουσίες στη Γαλλία, γεγονός που τον καθιστούσε ικανό να οργανώσει μία εξέγερση, αλλά δεν αποδεικνύει ότι το έκανε. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι η κερδοσκοπία σχετικά με το σιτάρι που προκάλεσε τη σιτοδεία στο Παρίσι εκείνη την εποχή ήταν συνέπεια της αγοράς σίτου από μια βρετανική τράπεζα, η οποία συνδέονταν άμεσα με τις επαφές του Δούκα της Ορλεάνης στο Λονδίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση
Τσικαχίρο Κομπαγιάσι
Ο Τσικαχίρο Κομπαγιάσι (ιαπωνικά: 小林親弘 ή Chikahiro Kobayashi, 5 Σεπτεμβρίου 1983) είναι Ιάπωνας ηθοποιός και ηθοποιός φωνής. Γεννήθηκε στην Περιφέρεια Άιτσι, ενώ έχει ύψος 1,77 μ. Αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Θεάτρου Γεν (2007), και εντάχθηκε στην Θεατρική Ομάδα Γεν (2009).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες ηθοποιοί Κατηγορία:Ηθοποιοί θεάτρου
Πέλλα (Θεσσαλία)
Η Πέλλα, επίσης γνωστή ως Πέλλη (Πέλλα ή Πέλλη) ήταν μια αρχαία πόλη στην αρχαία Θεσσαλία. Προς το παρόν, η θέση της Πέλλας είναι άγνωστη.
Ροζέτα Λόι
Η Ροζέτα Λόι (Rosetta Loy, 15 Μαΐου 1931 – 1 Οκτωβρίου 2022 ) ήταν Ιταλίδα συγγραφέας. Ήταν αποδέκτρια του βραβείου Ραπάλο Καρίτζε για το έργο Le strade di polvere ("Οι Σκονισμένοι Δρόμοι") το 1988.
Γεννήθηκε με το όνομα Rosetta Provera (Ροζέτα Προβέρα), το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά ενός πατέρα από το Πεδεμόντιο και μιας μητέρας από τη Ρώμη. Έγραψε την πρώτη της ιστορία σε ηλικία εννέα ετών, αλλά η πραγματική της λογοτεχνική κλίση εκδηλώθηκε στα είκοσι πέντε της. Ωστόσο, έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1974 για την πρώτη της έκδοση, που ήταν Το Ποδήλατο.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ήταν παντρεμένη για τριάντα χρόνια με τον Μπέπε Λόι (αδερφό του σκηνοθέτη Νάνι Λόι), με τον οποίο απέκτησε τέσσερα παιδιά και έμειναν μαζί έως τον θάνατό του (1981).
Πέθανε από καρδιακή προσβολή στο σπίτι της στη Ρώμη, σε ηλικία 91 ετών. Τάφηκε στο νεκροταφείο του Μιραμπέλο Μονφεράντο, της πόλης του Πιεμόντε όπου ήταν τοποθετημένοι οι Σκονισμένοι Δρόμοι και όπου βρίσκεται ακόμα το σπίτι του πατέρα της.
Παραπομπές
Ιταλίδες συγγραφείς
Αρχειονομία
Η αρχειονομία είναι η μελέτη και η θεωρία της κατασκευής και επιμέλειας αρχείων, τα οποία είναι συλλογές εγγράφων, καταγραφών και συσκευών αποθήκευσης δεδομένων.
Για τη δημιουργία και την επιμέλεια ενός αρχείου, πρέπει κανείς να αποκτήσει και να αξιολογήσει καταγεγραμμένο υλικό και να έχει πρόσβαση σε αυτά αργότερα. Για το σκοπό αυτό, η αρχειονομία επιδιώκει να βελτιώσει μεθόδους αξιολόγησης, αποθήκευσης, διατήρησης και καταλογογράφησης καταγεγραμμένων υλικών.
Μια αρχειακή εγγραφή διατηρεί δεδομένα που δεν προορίζονται να αλλάξουν. Για να έχουν αξία για την κοινωνία, τα αρχεία πρέπει να είναι αξιόπιστα. Ως εκ τούτου, ένας αρχειονόμος έχει την ευθύνη να επικυρώνει αρχειακό υλικό, όπως ιστορικά ντοκουμέντα και να διασφαλίζει την αξιοπιστία, την ακεραιότητα και τη χρηστικότητά τους. Οι αρχειακές καταγραφές πρέπει να είναι αυτές που ισχυρίζονται ότι είναι, να αντιπροσωπεύουν με ακρίβεια τη δραστηριότητα για την οποία δημιουργήθηκαν, να παρουσιάζουν μια συνεκτική εικόνα μέσα από μια σειρά περιεχομένου και να είναι σε κατάσταση χρησιμότητας σε προσβάσιμη τοποθεσία.
Ένας επιμελητής αρχείου ονομάζεται αρχειονόμος και η επιμέλεια ενός αρχείου ονομάζεται διαχείριση αρχείων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση
Ιερώνυμος (γιος του Καρόλου Μαρτέλου)
Ο Ιερώνυμος, (γαλλ. : "Hieronymus", περί το 722 - μετά το 782) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν βοηθός ηγούμενος στο αββαείο του Σαιν-Κεντέν.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Καρόλου Μαρτέλου και της ερωμένης του, Ρούοντχαϊντ. Άλλα τέκνα της σχέσης αυτής ήταν ο Βερνάρδος, ηγούμενος του Σαιν-Κεντέν, και ο Ρεμίγιος, αρχιεπίσκοπος της Ρουέν. Από την πρώτη σύζυγό του είχε τέκνο τον Πεπίνο τον Βραχύ.
Το 754 του ανατέθηκε, μαζί με τον Φουλράντους, ηγούμενο του αββαείου του Σαιν-Ντενί και άλλους, να συνοδεύσει τον Πάπα Στέφανο Β΄ στη Ρώμη. Αυτό έγινε μετά τη νικηφόρο εκστρατεία του Πεπίνου του Βραχύ, βασιλιά των Φράγκων εναντίον του μεγίστου εχθρού του, Άιστουλφ των Λομβαρδών.
Έγινε βοηθός ηγούμενος του αββαείου του Σαιν-Κεντέν, στην επισκοπή του Νογιόν, όπου τον διαδέχθηκε ο γιος του, Φούλραντ. Ο γενεαλόγος και ιστορικός Κριστιάν Σεττιπάνι (γενν. 1961) θεωρεί τον Μπόζο της Κάτω Βουργουνδίας και Προβηγκίας απόγονο του Ιερωνύμου, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει πραγματική απόδειξη για να υποστηριχθεί αυτό.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ερσεσβίντα/Ερμενρούδη και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Κυβέρνηση της Βόρειας Μακεδονίας
Η Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας (Μακεδονικά: Влада на Република Северна Македонија) είναι το σώμα της εκτελεστικής εξουσίας στη Βόρεια Μακεδονία. Αποτελείται από τον Πρωθυπουργό, ο οποίος είναι επικεφαλής του Υπουργικού Συμβουλίου, τους Υπουργούς και τους αναπληρωτές του Πρωθυπουργού. Οι εξουσίες και οι αρμοδιότητες της Κυβέρνησης ορίστηκαν με το Σύνταγμα της Βόρειας Μακεδονίας.
Η τρέχουσα κυβέρνηση έχει επικεφαλής τον Πρωθυπουργό Όλιβερ Σπασόφσκι.
Οργάνωση
Σύμφωνα με το άρθρο 90 του Συντάγματος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει εντός 10 ημερών από την σύσταση της Συνέλευσης (Σομπράνιε) να αναθέσει τον σχηματισμό της κυβέρνησης σε έναν εκπρόσωπο του κόμματος που πλειοψήφησε στις εκλογές. Ο υποψήφιος Πρωθυπουργός πρέπει εντός 20 ημερών να υποβάλλει την πρότασή του για τη σύσταση του υπουργικού συμβουλίου και το κυβερνητικό πρόγραμμα. Τα μέλη της Συνέλευσης σε μία συνεδρίαση πρέπει να αποφασίσουν αν θα στηρίξουν την κυβέρνηση που προτάθηκε ή όχι, ψηφίζοντας υπέρ ή κατά. Ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί δεν μπορούν να είναι παράλληλα και βουλευτές της Συνέλευσης, ή να κληθούν για να υπηρετήσουν στις Ένοπλες Δυνάμεις (άρθρο 89). Η Κυβέρνηση και τα μέλη της είναι υπόλογα στη Συνέλευση. Μία ομάδα 20 βουλευτών μπορεί να υποβάλλει πρόταση δυσπιστίας για την κυβέρνηση. Αν η Κυβέρνηση δεν έχει την εμπιστοσύνη της Συνέλευσης οφείλει να παραιτηθεί (άρθρο 92). Αν η Συνέλευση διαλυθεί, τότε λήγει και η θητεία της Κυβέρνησης (άρθρο 93).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Βόρειας Μακεδονίας
Τεύτα
Η Τεύτα ήταν η βασίλισσα της φυλής των Αρδιαίων στην Ιλλυρία, που βασίλεψε περίπου από το 231 π.Χ. έως το 228/227 π.Χ. Μετά το θάνατο του συζύγου της Άγρωνα το 231 π.Χ., ανέλαβε τη διακυβέρνηση του Βασιλείου των Αρδιαίων ως κηδεμόνας του θετού γιου της Πίννη, συνεχίζοντας την επεκτατική πολιτική του Άγρωνα στην Αδριατική θάλασσα, στο πλαίσιο της διαρκούς σύγκρουσης με τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία σχετικά με τις επιπτώσεις του ιλλυρικής πειρατείας στο περιφερειακό εμπόριο. Ο θάνατος ενός από τους Ρωμαίους πρέσβεις στα χέρια των Ιλλυρίων πειρατών έδωσε στη Ρώμη την ευκαιρία να κηρύξει πόλεμο εναντίον της το 229 π.Χ. Τελικά παραδόθηκε αφού έχασε τον Πρώτο Ιλλυρικό Πόλεμο το 228. Η Τεύτα έπρεπε να εγκαταλείψει τα νότια τμήματα της επικράτειάς της και να αποδίδει φόρο υποτέλειας στη Ρώμη, αλλά τελικά της επιτράπηκε να κρατήσει ένα βασίλειο περιορισμένο σε μια περιοχή βόρεια της Λίσσου (σημ. Λέζα). Η ίδια δεν ονομάστηκε ποτέ βασίλισσα από τον Αππιανό λόγω του ότι ήταν αντιβασιλέας του Πίννη.
Όνομα
Το όνομά της είναι γνωστό στα αρχαία ελληνικά ως Τεύτα και στα λατινικά ως Teuta. Και τα δύο είναι υποκοριστικά του ιλλυρικού ονόματος Teuta(na) («βασίλισσα» · κυριολεκτικά «αφέντρα του λαού»). Προέρχεται από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα (ΠΙΕ) * teutéhₐ- («ο λαός», ίσως «ένοπλος λαός»), με την προσθήκη του ΠΙΕ επιθήματος -nā («αφέντρα του»; αρσ. -nos). Το ιλλυρικό όνομα Teuta(na) είναι ομόρριζο με το γοτθικό αρσενικό όνομα þiudans «βασιλιάς» (προερχόμενο από το ΠΙΕ *teuto-nos «αφέντης του λαού»).
Υπόβαθρο
Μετά το θάνατο του συζύγου της Άγρωνα (250–231 π.Χ.), πρώην βασιλιά της Αρδίας, κληρονόμησε το βασίλειό του και ενήργησε ως αντιβασιλέας για τον νεαρό θετό της γιο Πίννα. Η ακριβής έκταση του βασιλείου του Άγρωνα και της Τεύτα παραμένει αβέβαιη. Από ό,τι γνωρίζουμε, απλώνεται στην ακτή της Αδριατικής από την κεντρική Αλβανία μέχρι τον ποταμό Νερέτβα, και πρέπει να ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της ενδοχώρας της Ιλλυρίας. Σύμφωνα με τον Πολύβιο, η Τεύτα σύντομα απευθύνθηκε στα γειτονικά κράτη, διατάζοντας τους διοικητές της να μεταχειρίζονται όλους ως εχθρούς και υποστηρίζοντας τις πειρατικές επιδρομές των υπηκόων της, οι οποίες τελικά έφεραν τις ρωμαϊκές δυνάμεις να διασχίσουν την Αδριατική για πρώτη φορά, καθώς αυτές οι δραστηριότητες παρεμβαίνουν όλο και περισσότερο με την εμπορική τους πορεία στην Αδριατική και το Ιόνιο Πέλαγος. Την Τεύτα διαδέχθηκε ο Σκερδιλαΐδας ο οποίος είχε μαζέψει δυνάμεις με τη βοήθεια του Φιλλίπου 5ου της Μακεδονίας. Το 219 οι Ρωμαίοι έστειλαν μια δεύτερη ναυτική αποστολή και μετά από παρατεταμένο πόλεμο, κατέκτησαν ολόκληρη τη Βαλκανική χερσόνησο. Ο τελευταίος βασιλιάς των Ιλλυρίων ήταν ο Γένθιος, ο οποίος παραδόθηκε το 168/165 π.Χ.
Πρώιμη βασιλεία (231-230 π.Χ.)
Το 231 π.Χ., τα στρατεύματα και ένα μέρος από το ναυτικό της Τεύτα, επιτέθηκε στη Σικελία και στις περιοχές της Ηλείας και της Μεσσηνίας στην Πελοπόννησο. Η Τεύτα είχε επιθετική πολιτική προς τους γειτονικούς λαούς την ίδια στιγμή που οι πειρατές της παρενοχλούσαν τους Ρωμαίους εμπόρους. Στο δρόμο για το σπίτι, κατέλαβαν την ελληνική πόλη της Φοινίκης, εκείνη την εποχή το πιο ευημερούμενο μέρος της Ηπείρου και κέντρο για το αναπτυσσόμενο εμπόριο με την Ιταλική Χερσόνησο. Η πόλη απελευθερώθηκε σύντομα και έγινε αποδεκτή εκεχειρία κατά της καταβολής αμοιβής και ελεύθερων κρατουμένων. Η κατάσχεση ενός αστικού κέντρου, σε αντίθεση με τις λεηλασίες στην ύπαιθρο, αντιπροσώπευε μια κλιμάκωση της απειλής που έθεσαν οι Ιλλυριανοί στους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Κατά τη διάρκεια της κατοχής τους στη Φοινίκη, ορισμένοι πειρατές Ιλλυριών λεηλάτησαν ιταλικά εμπορικά πλοία σε τόσο μεγάλο αριθμό που η Ρωμαϊκή Γερουσία, αφού αγνόησε προηγούμενες καταγγελίες, αναγκάστηκε να αποστείλει δύο πρέσβεις στην πόλη της Σκόδρας για να ζητήσει αποζημιώσεις και να απαιτήσει τον τερματισμό όλων των πειρατικών αποστολών. Η έντονη αφήγηση του γεγονότος, που δόθηκε από τον Έλληνα ιστορικό Πολύβιο και ανοιχτά εχθρικός προς την Τεύτα, πιθανότατα επηρεάστηκε από μια παλαιότερη ρωμαϊκή παράδοση που είχε αρχικά σκοπό να δικαιολογήσει τη ρωμαϊκή εισβολή στην Ιλλυρία.
Κατά την άφιξή τους, οι Ρωμαίοι πρεσβευτές Λούκιος και Gaius Coruncanius βρήκαν τη βασίλισσα Τεύτα να γιορτάζει το τέλος μιας εσωτερικής εξέγερσης των Ιλλυριών καθώς οι στρατοί της επρόκειτο να πολιορκήσουν την ελληνική πόλη-νησί Ίσσα. Υποσχέθηκε ότι καμία βασιλική δύναμη δεν θα τους πλήξει, αλλά ότι η πειρατεία ήταν ένα παραδοσιακό έθιμο της Ιλλυρίας που δεν μπόρεσε να θέσει τέλος. Η Τεύτα επίσης υπονοούσε ότι «ήταν αντίθετο με το έθιμο των βασιλιάδων της Ιλλυρίας να εμποδίζουν τους υπηκόους τους να κερδίσουν λεία από τη θάλασσα». Ένας από τους απεσταλμένους, σύμφωνα με πληροφορίες, έχασε την ψυχραιμία του και απάντησε ότι η Ρώμη θα έκανε την επιχείρησή της να «βελτιώσει τις σχέσεις μεταξύ κυρίαρχου και υποκειμένου στην Ιλλυρία» , αφού «[είχαν] ένα αξιοθαύμαστο έθιμο, που είναι να τιμωρούν δημόσια τους πράκτορες για ιδιωτικά λάθη και έρχονται δημόσια στη βοήθεια των αδικημένων. "
Εν πάση περιπτώσει, ένας από τους δύο παρόντες πρεσβευτές εκφράζονταν στη βασίλισσα με τόση ασέβεια που οι υπάλληλοί της διατάχθηκαν να καταλάβουν το πλοίο των πρεσβευτών καθώς επέστρεψε στη Ρώμη, και ο αδίστακτος απεσταλμένος δολοφονήθηκε στο ταξίδι της επιστροφής, φερόμενος κατόπιν διαταγών της Τεύτα. Σύμφωνα με τον Πολύβιο, ο πρεσβευτής της Ρώμης φαίνεται πως ήταν αλαζονικός και προσβλητικός στη βασίλισσα. Ο Πολύβιος, κατέκρινε την απάντηση της Τεύτα λέγοντας πως ήταν κατάλληλη για τη γυναικεία ευερεθιστότητα καθώς, η αντίδραση της βασίλισσας ήταν να δολοφονήσουν τον πρεσβευτή της Ρώμης. Ο Δίων Κάσσιος υποδηλώνει ότι ο άλλος πρέσβης μπορεί να έχει κρατηθεί φυλακισμένος. Τα νέα αυτού του γεγονότος ανάγκασαν τους Ρωμαίους να προετοιμαστούν για πόλεμο, στρατεύματα στρατολογήθηκαν και συγκεντρώθηκε ο στόλος.
Πόλεμος με τη Ρώμη (229–228 π.Χ.)
Οι ενέργειές της Τεύτας, εμπόδιζαν την ανάδειξη της Ρώμης. Έτσι, το 229 π.Χ., η Ρώμη κήρυξε πόλεμο εναντίον της Ιλλυρίας και, για πρώτη φορά, οι ρωμαϊκοί στρατοί διέσχισαν την Αδριατική Θάλασσα για να πατήσουν στα δυτικά Βαλκάνια. Ένας στρατός που αποτελείται από περίπου 20.000 στρατεύματα, 200 μονάδες ιππικού και έναν ολόκληρο ρωμαϊκό στόλο 200 πλοίων, με επικεφαλής τον Gnaeus Fulvius Centumalus και τον Lucius Postumius Albinus, στάλθηκε για να κατακτήσει την Ιλλυρία.
Η ρωμαϊκή επίθεση φαίνεται να εξέπληξε την Τεύτα, δεδομένου ότι διέταξε μια μεγάλη ναυτική αποστολή στην οποία συμμετείχαν τα περισσότερα από τα πλοία της ενάντια στην ελληνική αποικία της Κέρκυρας το χειμώνα του 229. Οι Κερκυραίοι ζήτησαν βοήθεια από την Οργάνωση της Ελλάδας, αλλά οι ενωμένοι Αχαίοι και Ακαρνανιανοί στόλοι ηττήθηκαν στη μάχη των Παξών (229 π.Χ.) από τις ανώτερες ναυτικές τακτικές των πλοίων της Τεύτα. Καταλαμβάνοντας την Κέρκυρα, οι Ιλλυριοί ήταν έτσι σε θέση να παραβιάσουν τις σημαντικές εμπορικές οδούς μεταξύ της ηπειρωτικής Ελλάδας και των ελληνικών πόλεων στην Ιταλία.
Όταν τα 200 Ρωμαϊκά πλοία εμφανίστηκαν στην Κέρκυρα, ο κυβερνήτης της Τεύτα, Δημήτριος την πρόδωσε, παρέδωσε την πόλη στους Ρωμαίους, και τους έδωσε την ευκαιρία να μετατραπεί σε σύμβουλό τους για τον υπόλοιπο χρόνο του πολέμου. Στο τέλος της σύγκρουσης το 228 π.Χ., οι Ρωμαίοι του απένειμαν τη θέση του κυβερνήτη του Φάρου και των παρακείμενων ακτών. Εν τω μεταξύ, το υπόλοιπο του ρωμαϊκού στρατού προσγειώθηκε βόρεια στην Απολλωνία. Ο συνδυασμένος στρατός και ναυτικό προχώρησαν προς τα βόρεια μαζί, κατακτώντας μια πόλη μετά την άλλη και τελικά πολιορκώντας την πρωτεύουσα, τη Σκόδρα. Ο ρωμαϊκός στρατός κατέκτησε τις πόλεις της και η Τεύτα αναγκάστηκε να υποχωρήσει σε μία από τις πιο δυνατές της πόλεις. Η ίδια η Τεύτα είχε υποχωρήσει με λίγους οπαδούς στο οχυρωμένο και στρατηγικά καλά τοποθετημένο Ρίζων, την κύρια βάση του Ιλλυριανού στόλου. Τελικά, κατάφερε και σύναψε συνθήκη ειρήνης με τη Ρώμη και της επέτρεψαν να κρατήσει την εξουσία της. Εκείνη, συμφώνησε να πληρώσει αποζημίωση στον ρωμαϊκό στρατό, αναγκάστηκε να δεχτεί την παραχώρηση αυτή, καθώς και πληρωμή φόρου (228 π.Χ) και διαβεβαίωσε στη Ρώμη ότι δεν θα αποτελέσει η ίδια πια απειλή για τους γείτονές της. Οι Ρωμάιοι, γιόρτασαν τη νίκη τους το 228 π.Χ.
Σύμφωνα με τον Πολύβιο, έκανε μια συνθήκη στις αρχές της άνοιξης του 228 π.Χ. με την οποία συμφώνησε να καταβάλει ετήσιο αφιέρωμα, να βασιλεύει σε μια περιορισμένη και στενή περιοχή βόρεια της Λισσού και να μην ταξιδεύει πέρα από τη Λισσό με περισσότερα από δύο άοπλα πλοία. Της ζήτησαν επίσης να αναγνωρίσει την τελική εξουσία της Ρώμης. Ο Πολύβιος αναφέρεται στην Τεύτα και στους Ιλλυρίους σαν όλον. Σύμφωνα με τον Δίων Κάσσιο, παραιτήθηκε αργότερα το 227 π.Χ. μικρογραφία|Προτομή της βασίλισσας Τεύτα.
Μετέπειτα ζωή
Ο Αππιανός αναφέρει ότι, μετά την ήττα, έστειλε μια πρεσβεία στη Ρώμη για να απελευθερώσει αιχμάλωτους και να ζητήσει συγγνώμη για τα γεγονότα που είχαν συμβεί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συζύγου της, Αγκρόν, αλλά όχι υπό τη δική της.