cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Subbuteo
μικρογραφία|Φωτογραφία τραπεζιού αγώνα subbuteo. Το Subbuteo είναι σύνολο από επιτραπέζια παιχνίδια προσομοίωσης ομαδικών αθλημάτων όπως το ποδόσφαιρο, το κρίκετ, το ράγκμπι και το χόκεϊ επί χόρτου. Το όνομα είναι πιο στενά συνδεδεμένο με το άθλημα του ποδοσφαίρου και για πολλά χρόνια κυκλοφορούσε στο εμπόριο ως παιχνίδι προσομοίωση του ποδοσφαίρου. Το όνομα "Subbuteo" προέρχεται από τη νεολατινική επιστημονική ονομασία Falco subbuteo (αρπακτικό πτηνό, είναι κοινώς γνωστό ως δεντρογέρακο) και δόθηκε στο παιχνίδι, όταν δε χορηγήθηκε εμπορικό σήμα στο δημιουργό του, Πέτερ Άντολφ (1916-1994), για να ονομάσει το παιχνίδι «χόμπι».
Ιστορία
Η αρχική παραγωγή του Subbuteo ήταν έγινε στο Λάνγκτον κοντά στο Τάνμπριτζ Ουέλς, στο Κεντ. Τα πρώτα έτη του το Subbuteo είχε μια σφοδρή αντιπαλότητα με το Newfooty, ένα παρόμοιο παιχνίδι που είχε εφευρεθεί το 1929 από τον Ουίλιαμ Κήλινγκ από το Λίβερπουλ.
Κατά την περίοδο 1961, πριν από τα Χριστούγεννα ο Άντολφ εισήγαγε για τις φιγούρες, ένα τρισδιάστατο πλαστικό σχήμα, χειροποίητα βαμμένο, στη σειρά. Μετά από πολλές τροποποιήσεις του σχεδιασμού, οι φιγούρες εξελίχθηκαν από 1967 στις κλασικές «βαρέων βαρών». Η Newfooty σταμάτησε την εμπορία το 1961 μετά από μια αποτυχημένη εκστρατεία τηλεοπτικής διαφήμισης, αλλά το κλείσιμό της είναι πιθανό να συνδέεται με την έναρξη της κυκλοφορίας μορφοποιημένων παίκτων Subbuteo.
Υπήρχαν αρκετές περαιτέρω εξελίξεις του σχεδιασμού και του σχήματος. Το 1978, εισήχθη η φιγούρα Ζόμπι για να διευκολυνθεί ο μηχανικός χρωματισμός των φιγούρων. Μετά από πολλές αρνητικές αντιδράσεις, οι φιγούρες ζόμπι αντικαταστάθηκαν το 1980 από το «ελαφρύ» σχήμα και συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1990. Μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Αγγλία το 1966, το Subbuteo κυκλοφόρησε μια ειδική συσκευασία που περιείχε όλες τις ομάδες που πήραν μέρος από τους προημιτελικούς και μετά. Αυτό το συγκεκριμένο σετ είναι πλέον δύσκολο να βρεθεί και για το λόγο αυτό είναι ιδιαίτερα υψηλής χρηματικής αξίας ως συλλεκτικό. Το Subbuteo παρήγαγε επίσης και άλλα πράγματα για τον συλλέκτη, τα οποία συνέβαλλαν στο να αποκτήσει πολύ μεγάλη απήχηση. Κατάφερε να δημιουργήσει ένα γήπεδο, κύπελλα, φιλάθλους, τραυματιοφορείς, αστυνομικούς, διαιτητές και πολλά άλλα.
Το παιχνίδι Subbuteo
thumb|right|Ομάδες Subbuteo Το παιχνίδι Subbuteo είναι μια φυσική προσομοίωση του αθλήματος και απαιτεί την επιδεξιότητα και την ικανότητα στο τίναγμα των φιγουρών που στέκονται σε βαριές βάσεις, προς την μπάλα, η οποία είναι μεγάλου μεγέθους και είναι σχεδόν τόσο ψηλή όσο οι παίκτες. Αυτό που κάνει το παιχνίδι διαφορετικά από τα περισσότερα άλλα παιχνίδια επιτραπέζια αθλήματα είναι τα εκατοντάδες πακέτα ομάδων και τα αξεσουάρ. Ενώ τα περισσότερα επιτραπέζια παιχνίδια παρουσιάζουν μόνο δύο χαρακτηριστικές ομάδες (συνήθως κόκκινο - μπλε ή άσπρο - μαύρο), το Subbuteo έχει αρκετές εκατοντάδες ομάδων σχεδίων και υποδειγμάτων και όλα αφορούν πραγματικές ομάδες.
Ορισμένα χρώματα μιας ομάδας θα μπορούσε φυσικά να χρησιμοποιηθούν για να εκπροσωπούν διαφορετικές ομάδες, όπως η ομάδα 001, οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ομάδες όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η Νότιγχαμ Φόρεστ, υπάρχουν όμως και πολλά μοναδικά πακέτα, όπως η Σαμπντόρια και η Σοβιετική Ένωση, ακόμη και αχρωμάτιστα μοντέλα. Υπάρχουν επίσης πολλά πρόσθετα εξαρτήματα, όπως οι νέες μπάλες και τα τέρματα, ειδικές φιγούρες για ελεύθερη κτυπήματα και πλάγιες επαναφορές, πάγκοι εξέδρες και φίλαθλοι, αστυνομικοί, προβολείς, και τηλεοπτικές κάμερες.
Το Subbuteo έχει επίσης εδώ και πολλά χρόνια ένα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, γνωστό με το όνομα επιτραπέζιο ποδόσφαιρο (sports table football). Υπάρχει και μια διοικούσα αρχή η FISTF και ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάθε χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια παιχνίδια
Μεσημβρία - Ζώνη
Μεσημβρία - Ζώνη ονομάζεται αρχαιολογικός χώρος ο οποίος βρίσκεται 20 χιλιόμετρα δυτικά της Αλεξανδρούπολης, ανάμεσα από την Παραλία Πετρωτών και τα Δίκελλα στον Έβρο. Στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί πλήθος νομισμάτων Ζώνης και υπάρχει η άποψη ότι ο χώρος της Μεσημβρίας ταυτίζεται με την αρχαία Ζώνη.
Ιστορικό υπόβαθρο
Στο αρχαιολογικό χώρο βρίσκονται ερείπια αρχαίας Ελληνικής πόλη της Θράκης, στα παράλια του Θρακικού πελάγους. Ως Σαμοθρηΐκεα τείχεα ο Ηρόδοτος αναφέρεται στις πόλεις-φρούρια που οι αρχαίοι Έλληνες άποικοι από τη Σαμοθράκη άρχισαν να χτίζουν στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ. ανάμεσα στο βουνό Ίσμαρο και τον ποταμό Έβρο. Οι πόλεις που αναπτύχθηκαν στην αρχαιότητα ήταν η Μεσημβρία, η Δρυς, η Ζώνη και η Σάλη. Στα ρωμαϊκά χρόνια αναπτύχθηκε η Τέμπυρα και το Χαράκωμα. Οι αποικίες αυτές χρησιμοποιούνταν για τον έλεγχο των περασμάτων αλλά και για την πρόσβαση και το εμπόριο καταναλωτικών αγαθών με την ενδοχώρα. Επίσης οι πόλεις αυτές συνέβαλαν στον εξελληνισμό των Θρακών της περιοχής.
Αρχαιολογικός χώρος
Μέσα στον αρχαιολογικό χώρο ο επισκέπτης μπορεί να δει τα ερείπια από:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στον Έβρο Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες
Physical Graffiti
Το Physical Graffiti είναι το έκτο στούντιο άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Led Zeppelin, το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1975 μέσω της "Swan Song" σε έκδοση διπλού δίσκου βινυλίου.
Ιστορία του δίσκου
Μετά την περιοδεία για την προώθηση του "Houses of the Holy", οι Led Zeppelin μετέβησαν στο Headley Grange του Ανατολικού Χάμσαϊρ το Νοέμβριο του 1973, με το φορητό στούντιο ηχογραφήσεων του Ρόνι Λέιν, για να δουλέψουν πάνω στον επόμενο δίσκο τους. Η αρχική αυτή προσπάθεια δεν ήταν ιδιαίτερα εποικοδομητική αφού αναγκάστηκαν να επιστρέψουν το φορητό στούντιο για να χρησιμοποιηθεί από τους Bad Company. Τελικά, το συγκρότημα ηχογράφησε οκτώ νέα κομμάτια, τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 1974.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 24 Φεβρουαρίου του 1975, όντας ο πρώτος τον οποίο κυκλοφόρησαν μέσω της νέας δισκογραφικής τους εταιρείας, "Swan Song". Το εξώφυλλο του σχεδιάστηκε από τον Πίτερ Κόριστον και δείχνει το μπροστινό μέρος ενός κτιρίου το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στην 96η και την 98η όδο, στη Νέα Υόρκη, ενώ στα παράθυρα του εμφανίζονται διάφορες εικόνες συμπεριλαμβανομένων και των μελών του συγκροτήματος.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε με δύο συναυλίες στις 11 και 12 Ιανουαρίου 1975 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και τις Βρυξέλλες του Βελγίου, αντίστοιχα. Στις 18 Ιανουαρίου ξεκίνησαν μία δίμηνη αμερικάνικη περιοδεία από τη Μινεσότα και μετά από 38 εμφανίσεις κατέληξαν στο Ίνγκλγουντ της Καλιφόρνια, στις 27 Μαρτίου 1975. Ακολούθησαν πέντε εμφανίσεις στο "Earls Court" του Λονδίνου από τις 17 ως τις 25 Μαΐου, των οποίων τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν μέσα σε λίγες ώρες. Αυτές ήταν και οι τελευταίες συναυλίες τις οποίες έδωσε το συγκρότημα μέχρι τον Απρίλιο του 1977.
Ανάλυση τραγουδιών
Ο δίσκος ξεκινάει με το "Custard Pie" το οποίο είναι βασισμένο σε μπλουζ τραγούδια όπως το "I Want Some Of Your Pie" του Blind Boy Fuller και το "Custard Pie Blues" του Brown McGhee. Το συγκεκριμένο κομμάτι δεν παίχτηκε ποτέ ζωντανά από το συγκρότημα, αλλά από τους Black Crowes όταν ο Τζίμι Πέιτζ συνεργάστηκε μαζί τους, τη δεκαετία του '90.
Ακολουθεί το "The Rover", ένα τραγούδι το οποίο ξεκίνησε να γράφει ο Πέιτζ στο Bron-yr-Aur το 1970 δίνοντας του αρχικά ακουστική μορφή, για να εξελιχθεί σε ένα ατμοσφαιρικό ροκ τραγούδι. Τρίτο τραγούδι του δίσκου είναι το "In My Time of Dying", το οποίο είναι βασισμένο στο "Jesus Make Up My Dying Bed" του Blind Willie Johnson και είναι ένα από τα μεγαλύτερα σε διάρκεια τραγούδια του συγκροτήματος ξεπερνώντας τα έντεκα λεπτά.
thumb|250px|Οι Led Zeppelin στην περιοδεία του Physical Graffiti Επόμενο κομμάτι είναι το ομώνυμο του πέμπτου δίσκου των Led Zeppelin, "Houses of the Holy", του οποίου οι στίχοι αναφέρονται στο πνευματικό συναίσθημα των συναυλιών του συγκροτήματος, με τους "οίκους των αγίων" να είναι τα στάδια και οι χώροι στους οποίους εμφανίστηκε ζωντανά το συγκρότημα. Ακολουθεί το "Trampled Under Foot", το κομμάτι το οποίο οι Led Zeppelin επέλεξαν να είναι το σινγκλ του δίσκου. Οι στίχοι του είναι βασισμένοι σε αυτούς του "Terraplane Blues" του Ρόμπερτ Τζόνσον και έγινε αμέσως μέρος των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος.
Το δεύτερο μέρος του δίσκου ανοίγει με το "In the Light", ένα τραγούδι το οποίο συνέθεσε ο Τζον Πωλ Τζόουνς σε συνθεσάιζερ και ήταν βασισμένο στο "In The Morning" το οποίο είχαν γράψει παλιότερα οι Led Zeppelin με αρχικό τίτλο "Take Me Home". Το "Bron-Yr-Aur" είναι ένα δίλεπτο ακουστικό κομμάτι ηχογραφημένο στις πρόβες για το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος, στην περιοδεία του οποίου, το 1970, οι Led Zeppelin το συμπεριέλαβαν στο set list των συναυλιών τους.
Τρίτο τραγούδι του δεύτερου LP της συγκεκριμένης κυκλοφορίας είναι το "Down by the Seaside", του οποίου η αρχική ιδέα ήταν να είναι ακουστικό κομμάτι αλλά τελικά η ηχογράφηση του, η οποία είχε γίνει το 1970 για τον τέταρτο τους δίσκο, έγινε σε ηλεκτρική μορφή. Ακολουθεί το "Ten Years Gone", του οποίου οι στίχοι αναφέρονται σε μία πρώην φίλη του Ρόμπερτ Πλαντ η οποία τον υποχρέωσε να επιλέξει ανάμεσα σε αυτήν ή τη μουσική. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στις ζωντανές εμφανίσεις τους μέχρι το 1977, όταν και το εγκατέλειψαν λόγω των περίεργων οργάνων τα οποία έπρεπε να χρησιμοποιούν.
Το "Boogie with Stu" αναφέρεται στο μάνατζερ των Rolling Stones, Ίαν Στιούαρτ, ο οποίος συμμετείχε στο κομμάτι παίζοντας πιάνο όταν ηχογραφήθηκε, το 1971. Ο Ρόμπερτ Πλαντ έπαιξε κιθάρα και ο Τζίμι Πέιτζ μαντολίνο, ενώ οι στίχοι προέρχονται από το τραγούδι "Ooh My Head" του Ρίτσι Βάλενς. Ακολουθεί το ακουστικό "Black Country Woman", του οποίου ο αρχικός τίτλος ήταν "Never Ending Doubting Woman Blues" και χρησιμοποιούνταν ως πρελούδιο για το "Bron-Y-Aur Stomp" στην αμερικανική περιοδεία του 1977. Το δίσκο κλείνει το τραγούδι "Sick Again", του οποίου οι στίχοι αναφέρονται στις οπαδούς του συγκροτήματος (groupies) και είναι ένα από τα ελάχιστα τραγούδια τους το οποίο έχει Glam Rock επιρροές.
Τραγούδια
LP 1
2. The Rover (Page, Plant) - 5:37
3. In My Time of Dying (Page, Plant, Jones, Bonham) - 11:04
4. Houses of the Holy (Page, Plant) - 4:02
5. Trampled Under Foot (Page, Plant, Jones) - 5:37
6. Kashmir (Page, Plant, Bonham) - 8:32
LP 2
8. Bron-Yr-Aur (Page) - 2:06
9. Down by the Seaside (Page, Plant) - 5:13
10. Ten Years Gone (Page, Plant) - 6:32
11. Night Flight (Page, Plant, Jones) - 3:36
12. The Wanton Song (Page, Plant) - 4:10
13. Boogie with Stu (Page, Plant, Jones, Bonham, Stewart, Valens) - 3:53
14. Black Country Woman (Page, Plant) - 4:24
15. Sick Again (Page, Plant) - 4:42
Βραβεία
Physical Graffiti (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 16 φορές πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): 2 φορές πλατινένιος
Αργεντινή (CAPIF Certification): Χρυσός
Γερμανία (BVMI Certification): Χρυσός
Μέλη των Led Zeppelin
Το Physical Graffiti ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Ρόμπερτ Πλαντ - φωνητικά, φυσαρμόνικα
Τζίμι Πέιτζ - ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα
Τζον Πωλ Τζόουνς - μπάσο, πλήκτρα
Τζον Μπόναμ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Led Zeppelin Κατηγορία:Άλμπουμ του 1975
Παρτιζάνι Τιράνων
Η ΦΚ Παρτιζάνι (αλβανικά: FK Partizani) είναι αλβανική ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στα Τίρανα. Τα χρώματά της είναι το κόκκινο και το κίτρινο.
Ιστορία
Η Παρτιζάνι ιδρύθηκε το 1946 και βάσει του τότε κομμουνιστικού καθεστώτος ανήκε όπως και όλες οι ομάδες στο κράτος. Την Παρτιζάνι διοικούσε το Υπουργείο Άμυνας από την ίδρυσή της μέχρι το 1990. Ήταν η πρώτη αλβανική ομάδα που πέρασε στα χέρια ιδιώτη. Αργότερα αντιμετώπισε πολλά οικονομικά προβλήματα που οδήγησαν στον υποβιβασμό της για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Δεύτερη Κατηγορία (Kategoria e Parë) το 2000, κατάφερε όμως να επιστρέψει γρήγορα στην Πρώτη Εθνική (Kategoria superiore). Το 2009 υποβιβάστηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία της στην Δεύτερη Κατηγορία (Kategoria e Parë) και το 2011 - 2012  στην Τρίτη Κατηγορία (Kategoria e Dyte). Το 2013 - 2014  επέστρεψε στην Πρώτη Εθνική (Kategoria superiore) και το 2019 κατέκτησε το Πρωτάθλημα μετα απο 26 χρονιά. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Σελμάν Στερμάσι ενώ για την Ευρώπη χρησιμοποιεί το Air Albania Stadium. Το 1970 κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο (Balkans Cup) για πρώτη φορά στην ιστορία της και είναι η μοναδική αλβανική ομάδα με διεθνή τίτλο.
Τίτλοι
Η Παρτιζάνι είναι μια από τις πιο επιτυχημένες ομάδες της Αλβανίας.
Στην Ευρώπη
Η Παρτιζάνι έχει συνολικά 27 συμμετοχές (10 στο Τσάμπιονς Λιγκ, 11 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, 4 στο Κύπελλο Κυπελλούχων καθώς και άλλες 2 στο Κύπελλο Ιντερτότο) και 59 αγώνες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις έχοντας συνολικά 8 νίκες, 11 ισοπαλίες και 39 ήττες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1946 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αλβανίας
Αμπού Μπακρ
Ο Αμπντουλάχ ιμπν Αμπί Κουχάφα (Οκτώβριος 573 - 23 Αυγούστου 634), γνωστός ως Αμπού Μπακρ, ήταν Άραβας χαλίφης, σύντροφος (σαχάμπι) και πεθερός του προφήτη του Ισλάμ, Μωάμεθ. Στα βυζαντινά κείμενα απαντάται ως Αβουβάχαρος και Αποκάπρης. Μετά τον θάνατο του Προφήτη, κυβέρνησε το Πατριαρχικό Χαλιφάτο ως ο πρώτος μουσουλμάνος χαλίφης, από το 632 έως το 634 μ.Χ. Ως χαλίφης, διαχειρίστηκε επιτυχώς τις πολιτικές και διοικητικές εξουσίες που είχε προηγουμένως ασκήσει ο Μωάμεθ. Ο Αμπού Μπακρ ονομάστηκε Ας-Σιντίκ (Εκείνος που επιβεβαιώνει την αληθινή προφητική ιδιότητα του Μωάμεθ).
Ο Αμπού Μπακρ υπήρξε έμπιστος σύμβουλος και στενός φίλος του Μωάμεθ. Κατά τη διάρκεια της ζωής του Μωάμεθ, έλαβε μέρος σε αρκετές πολεμικές συγκρούσεις, όπως στη μάχη στις πλαγιές του όρους μάχη της Ουχούντ, στη μάχη της Τάφρου, στη μάχη της Χαϋμπάρ, την κατάκτηση της Μέκκας, τη μάχη της Χουναΰν, την πολιορκία της Ταΐφ και τη μάχη του Ταμπούκ, όπου αναφέρεται ότι έδωσε όλο τον πλούτο του για την προετοιμασία της αποστολής.
Η περίοδος χαλιφείας του Αμπού Μπακρ διήρκεσε για περίπου δύο χρόνια (27 μήνες), τελειώνοντας με τον θάνατό του από ασθένεια. Αν και η περίοδος της χαλιφείας του δεν ήταν μακρά, περιελάμβανε επιτυχείς εισβολές στις δύο πιο ισχυρές αυτοκρατορίες του καιρού εκείνου (Βυζαντινή Αυτοκρατορία και Αυτοκρατορία των Σασσανιδών), θέτοντας σε κίνηση και ακαταπόνητη αγωνιστικότητα έναν ολόκληρο κόσμο, κίνηση που θα οδηγούσε ύστερα από λίγες δεκαετίες στη δημιουργία μιας από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες στην ιστορία.
Η ζωή του πριν το Ισλάμ
thumb|περσική μινιατούρα με τον χαλίφη Αμπού Μπακρ (πράσινο καφτάνι) Ο Αμπού Μπακρ, γεννήθηκε το 573, και καταγόταν από εύπορη οικογένεια της Μέκκας, και από τη κυρίαρχη φυλή των Κουραϊσιτών. Ο πατέρας του ονομαζόταν Οθμάν, και η μητέρα του Σάλμα. Το πλήρες όνομά του, που δείχνει επίσης και τους προγόνους του ήταν: Αμπντ Αλλάχ ιμπν Ουθμάν ιμπν Ααμίρ ιμπν Αμρ ιμπν Καάμπ ιμπν Σαάντ ιμπν Ταγίμ (αραβικά: أبو بكر الصديق عبد الله بن عثمان التيمي القرشي أول الخلفاء الراشدين που σημαίνει Αμπντουλάχ γιος του Οθμάν (που ήταν) γιος του Ααμίρ, (που ήταν) γιος του Αμρ, (που ήταν) γιος του Κάαμπ, (που ήταν) γιος του Σάαντ, (που ήταν) γιος του Τείμ, (που ήταν) γιος του Μουράχ, (που ήταν) γιος του Κάαμπ, (που ήταν) γιος του Λουάι, (που ήταν) γιος του Γκααλίμπ, (της φυλής) των Κουραϊσιτών και των Ταμείμ.)
Ο Μπακρ παντρεύτηκε τέσσερεις γυναίκες και έκανε έξι παιδιά. Τρία αγόρια και τρία κορίτσια, όλα τους πιστοί μουσουλμάνοι. Ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του, το εμπόριο, κάτι που κατάφερε να κάνει με μεγάλη επιτυχία, και σύντομα απέκτησε τη δική του περιουσία. Συχνά συνόδευε και τα καραβάνια στα ταξίδια τους προς βορρά και νότο, βρίσκοντας ευκαιρία να διευρύνει τις γνώσεις του με τις συναναστροφές ανθρώπων άλλων χωρών. Αγαπούσε ιδιαίτερα τις καμήλες, και μάλιστα είχε αρκετές. Από την αγάπη του για αυτές μάλιστα πήρε το παρατσούκλι Αμπού Μπακρ που σημαίνει ο πατέρας της καμήλας.
Η μουσουλμανική παράδοση τον θέλει θεοσεβούμενο, έντιμο, ελεήμονα, ειλικρινή, λιτοδίαιτο και εγκρατή ακόμα και πριν την μεταστροφή του στον ισλαμισμό. Ήταν γνωστή στη κοινωνία της Μέκκας η απέχθεια του για το αλκοόλ, ακόμα και πριν την απαγόρευση από το Ισλάμ.
Όταν μια παρέα τον ρώτησε γιατί δεν πίνει αλκοόλ εκείνος απάντησε: ''«…γιατί προσπαθώ να προστατέψω την εντιμότητά και την αρρενωπότητά μου. Όποιος πίνει αλκοόλ τα χάνει και τα δυο….»''
Ήταν από τα σεβαστά πρόσωπα της κοινότητας και πολλά μέλη της πατριάς του, τον συμβουλεύονταν για όλες τις υποθέσεις τους αλλά του εμπιστεύονταν και τη φύλαξη των χρημάτων τους.
Μετά το Ισλάμ
Από μικρός ήταν φίλος του Μωάμεθ – εκτός και από ότι είχαν και συγγένεια - και ήταν επίσης, ο πρώτος ενήλικας αρσενικός που  πίστεψε στη προφητική ικανότητα του Μωάμεθ. Σύμφωνα με τον θεολόγο Khalifatul Masih II, επιστρέφοντας ο Μπακρ από ένα εμπορικό ταξίδι, άκουσε τις φήμες που έλεγαν ότι ο Μωάμεθ, ο φίλος του, τρελάθηκε και βλέπει αγγέλους. Έτσι ο Μπακρ πήγε να επισκεφτεί τον φίλο του και έμαθε από πρώτο χέρι, την επαφή που είχε με τον αρχάγγελο Γαβριήλ πάνω στο όρος Χίρα, και το μήνυμα που τον επιφόρτισε ο Αλλάχ να διαδώσει. Ο Μπακρ χωρίς να διστάσει ούτε δευτερόλεπτο πείστηκε και πίστεψε στην ιερή αποστολή που είχε αναλάβει ο φίλος του.
Ο προφήτης Μωάμεθ είχε πει: Η αγάπη και η ευγνωμοσύνη προς το πρόσωπο του Αμπού Μπακρ,είναι καθήκον όλων των Μουσουλμάνων.
Από τότε έζησε τη ζωή του δίπλα σε αυτήν του Μωάμεθ και μοιράστηκε τις καλές και τις κακές μέρες. Άρχισε αμέσως να προσηλυτίζει καινούριους οπαδούς στο Ισλάμ και σε αυτόν χρεώνονται οι προσηλυτίσεις των κοντινών συντρόφων του Μωάμεθ, όπως του μετέπειτα χαλίφη Οθμάν ιμπν Αφφάν, και των Ζουμπαϊρ και Ταλάτ. Επίσης χάρη στα πλούτη του, μπόρεσε να απελευθερώσει από τη σκλαβιά πολλούς μουσουλμάνους που τα αφεντικά τους, τους κακομεταχειρίζονταν εξαιτίας της πίστης τους στον Μωάμεθ. Το πρώτο Χατζ του Ισλάμ, (θρησκευτικό προσκύνημα στη Μέκκα) πραγματοποιήθηκε εννέα χρόνια μετά την Εγίρα,(τη μετανάστευση των μουσουλμάνων από τη Μέκκα στη Μεδίνα) με τον Μπακρ να ηγείται της συνοδείας των προσκυνητών μια που τα καθήκοντα του στη Μεδίνα δεν επέτρεπαν στο προφήτη να το κάνει.
Η χαλιφεία του
Στις 8 Ιούνη του 632, 11 χρόνια μετά την Εγίρα, και αφού έγινε η κηδεία του Μωάμεθ συγκεντρώθηκε το συμβούλιο της Μεδίνας για να εκλέξουν το διάδοχό του. Παρόλο που στην αρχή οι προσηλυτισμένοι της Μεδίνας (ansar), ήθελαν να υπάρχουν δυο αρχηγοί από κάθε ομάδα, - τελικά μόλις έμαθαν την προτίμηση που είχε δείξει  ο ίδιος ο  Μωάμεθ στον Αμπού Μπακρ ανακάλεσαν και τον δέχτηκαν σαν τον ένα και μοναδικό αρχηγό τους.
Η πρώτη απόφασή του
Η πρώτη του απόφαση ήταν να συνεχίσει αυτό που διακόπηκε λόγω του θανάτου του Μωάμεθ. Μερικές εβδομάδες πριν ο Μωάμεθ πεθάνει, είχε εκλέξει τον Ουσάμα ιμπν Ζαγίντ, (Usama ibn Zaid) 17 χρονών τότε, να ηγηθεί μιας εκστρατείας εναντίον του Shaam (έτσι ονόμαζαν οι Άραβες τότε, τις σημερινές περιοχές της Συρίας, της Ιορδανίας και της Παλαιστίνης) με σκοπό να εκδικηθεί για το θάνατο του πατέρα του, Ζαγίντ. Ο Ζαγίντ είχε σκοτωθεί από τους Βυζαντινούς στη μάχη του Μουτάχ (Mu’tah). Οι προετοιμασίες αναβλήθηκαν λόγω της ασθένειας και του θανάτου του Μωάμεθ. Μόλις όμως ο Αμπού Μπακρ ανέλαβε τη χαλιφεία, διέταξε τον Ουσάμα να συνεχίσει τις προετοιμασίες και έτσι ο στρατός του νεαρού έφυγε τρεις βδομάδες μετά το θάνατο του προφήτη. Ο ίδιος ο Μπακρ συνόδευσε τα στρατεύματα μερικά χιλιόμετρα έξω από τη Μεδίνα, για να δώσει κουράγιο και για να συμβουλεύσει τους στρατιώτες πώς να διεξάγουν τον πόλεμο και πώς να μεταχειρίζονται τον περιβάλλοντα χώρο τους. Η εκστρατεία του νεαρού Ουσάμα ήταν νικηφόρος και σε 40 μέρες γύρισε στη Μεδίνα.
Οι πόλεμοι κατά των αποστατών (Αλ Ρίντα)
Όταν μαθεύτηκε ο θάνατος του Μωάμεθ, πολλές φυλές που είχαν ασπαστεί τον Ισλαμισμό λίγο ή πολύ με τη βία, αποστάτησαν, αρνήθηκαν την επικυριαρχία της Μεδίνας όπως και το να πληρώνουν το φόρο ελεημοσύνης, τον Zakaah – που θεωρούσαν ότι απλώς αύξανε τα πλούτη της πόλης και μείωνε τα δικά τους. Οι πρώτοι που αντέδρασαν ήταν οι φυλές οι εγκαταστημένες γύρω από τη περιοχή της Μεδίνας. Αφού ο Μπακρ σκέφτηκε πολύ για το τι έπρεπε να κάνει, όταν ξανασυναντήθηκε με τους αντιπροσώπους των φυλών, τους εξήγησε ότι δεν μπορούσε να τους απαλλάξει από αυτήν την υποχρέωση, μια ο φόρος αυτός που δεν ήταν φόρος υποτέλειας αλλά βοήθειας προς όλη τη μουσουλμανική κοινότητα, φόρος που είχε επιβάλλει ο Αλλάχ και ως εκ τούτου εξακολουθούσε να υφίσταται και μετά το θάνατο του προφήτη.Οι γύρω φυλές ωστόσο δεν ησύχασαν και βλέποντας τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη να απουσιάζει στην Παλαιστίνη, επιτέθηκαν στη Μεδίνα,  αλλά ύστερα από νυχτερινές αψιμαχίες και με τη ευφυή στρατιωτική καθοδήγηση του Αμπού Μπακρ, οι εισβολείς απωθήθηκαν από τη πόλη και κυνηγήθηκαν.
Όταν οι φυλές άρχισαν να επαναστατούν οι περισσότεροι ηγέτες της κοινότητας της Μεδίνας, ακόμα και ο Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ, ο επόμενος χαλίφης, πρότειναν να αφήσουν ήσυχες τις φυλές, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι οι Μουσουλμάνοι να γίνουν περισσότεροι σε αριθμό, γιατί φοβούνταν ότι το ολιγάριθμό τους θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο σε μια μάχη εναντίον των φυλών. Το ζήτημα ήταν σοβαρό: θα συνέχιζαν τη πολιτική και τη θέληση του Μωάμεθ, ή θα εγκατέλειπαν? Ο Αμπου Μπακρ αφού το σκέφτηκε αποφάσισε ότι θα συνέχιζε την επιθυμία του Μωάμεθ αλλά κυρίως την επιθυμία του Αλλάχ, με οποιοδήποτε κόστος. Έτσι ξεκίνησε να οργανώνει το στρατό του. Aυτή η κοσμοιστορική απόφαση του Αμπού Μπακρ διαμόρφωσε τον ρου της ιστορίας, αφού θεμελίωσε την αραβική εθνική και θρησκευτική ενότητα, και την εξώθησε στην κατακτητική της επέκταση.
Η μάστιγα των «προφητών», που ήθελαν να αντικαταστήσουν τον Μωάμεθ, και στην πνευματική εξουσία αλλά και στη κοσμική, είχε γίνει τόσο έντονη τα τελευταία χρόνια, ακόμα και ζώντος του Προφήτη - που ο Αμπού Μπακρ θεώρησε ότι έπρεπε να πολεμήσει για να καταπνίξει αυτή την τάση ανεξαρτησίας και απόσχισης που κρυβόταν κάτω από τους δήθεν ‘’προφήτες’’, και που αν αφηνόταν ελεύθερη, θα διέλυε την ομόνοια και συνεπώς τη δύναμη της μουσουλμανικής κοινότητας. Έτσι αφού οργάνωσε το στρατό του, σε στρατιές, τον έστειλε σε όλα τα σημεία της Αραβικής χερσονήσου, να υποτάξει τις φυλές που ξεσηκώθηκαν και να εξαλείψει τους ‘’ψευτο-προφήτες’’ που ξεσήκωναν αυτές τις φυλές. Χώρισε, λοιπόν, τους άντρες σε έντεκα σώματα, το κάθε ένα με τη δική του σημαία και έναν αρχηγό, που ήταν υπεύθυνος και στο να στρατολογεί καινούριους στρατιώτες στο δρόμο του. Οι στρατηγοί του διατάχτηκαν να βαδίσουν από τη Συρία και τη Γάζα, τη περιοχή του Μπαχρέιν, τις περιοχές γύρω από τη Μέκκα και τη Μεδίνα, μέχρι τον απώτατο νότο, στο Ομάν και τη βόρεια Υεμένη. Αιχμή του δόρατος στη στρατιωτική προσπάθεια ήταν ο ιδιοφυής στρατηγός Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ, (Khalid ibn al-Walled) ο επονομαζόμενος και «ρομφαία του Ισλάμ» που έδωσε αρκετές δύσκολες και πολύνεκρες μάχες μέχρι να ολοκληρώσει τη κατάκτηση της Αραβικής χερσονήσου.
Η μάχη των αλυσίδων
Μόλις ο Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ (Khalid ibn Al-Walled) ειρήνευσε και ένωσε την Αραβία, πήρε διαταγή από τον Αμπού Μπακρ να πάει στο Ιράκ και κυρίως στη περιοχή της Ουμπαλλάχ (Uballah) που ήταν κομβικό σημείο των δρόμων που οδηγούσαν ανατολικά και δυτικά της Περσίας – εκεί που ο Τίγρης και ο Ευφράτης ενώνονταν. Στη περιοχή της Χαφείρα οι δυο στρατοί –Περσών και Αράβων-συναντήθηκαν. Στην αρχή η μάχη ήταν αμφίρροπη αλλά μετά το θάνατο του αρχηγού των Περσών από τον Χαλίντ, κάμφθηκε η αντίσταση τους και προς το ηλιοβασίλεμα η μάχη είχε κριθεί υπέρ των Αράβων. Από τις αλυσίδες που ήταν δεμένοι οι Πέρσες για αμυντικούς λόγους, (δηλ. να σχηματίζουν οι πεζοί ένα όσο το δυνατό συμπαγές φράγμα) πήρε το όνομά της αυτή η μάχη. Χιλιάδες Πέρσες σκοτώθηκαν, χιλιάδες αιχμαλωτίστηκαν, και τα λάφυρα ήταν πλουσιότατα. Τα 4/5 των λαφύρων μοιράστηκαν στους στρατιώτες ενώ το 1/5 στάλθηκε στον Αμπού Μπακρ. Ανάμεσα στα λάφυρα ήταν και το χρυσοποίκιλτο και αδαμαντοστόλιστο ποτήρι του Χορμούζ(Hormuz), του στρατηγού της μάχης, που ο Αμπού Μπακρ, χάρισε στον Χαλίντ, ενώ όλοι οι ιππείς πήραν σε μετρητά από τα λάφυρα, χιλιάδες ντιράμ(το νόμισμα της Αραβίας).
Μετά από αυτή την νίκη – οι επόμενες τρεις μάχες – της Μαντχάαρ (Madhaar), της Γουαλάγια(Walajahh) και της Ουλάις (Ulays), εκτός του ότι δόξασαν τον Χαλίντ, του άνοιξαν το δρόμο για τη Περσία και συγκεκριμένα για τη Χίρα (Al-Heera), η οποία κατακτήθηκε χωρίς μάχη αφού οι υπερασπιστές της, την παρέδωσαν τρομοκρατημένοι, από το νέου του θανάτου του Πέρση βασιλιά Αντρασείρ. Όταν ο Αμπού Μπακρ έμαθε τα τελευταία τόσο χαρούμενα νέα, ηγήθηκε μιας δημόσιας προσευχής ευχαριστίας στον Αλλάχ, στο τζαμί της Μεδίνα. Όλο το κεντρικό Ιράκ ήταν τώρα στα χέρια των Μουσουλμάνων. Παρόμοια με τη Χίρα, και άλλες πόλεις της περιοχής υπέγραψαν παρόμοιες συνθήκες. Μετά ο Χαλίντ συνέχισε για νέες κατακτήσεις.
Η κατάκτηση της Ανμπάαρ
Η πόλη της Ανμπάαρ (Anbaar) ήταν ο επόμενος στόχος, στη δυτική πλευρά της όχθης του Ευφράτη, μια ευημερούσα από το εμπόριο πόλη, όπου συναντιόνταν τα καραβάνια από τη Παλαιστίνη και τη Συρία. Ο Χαλίντ, αφήνοντας τον Λιγιάντ ιμπν Γκανάμ (Lyaad ibn Ghanam) σα διοικητή πλέον της Χίρα, βάδισε κατά της Ανμπάρ και ύστερα από πολιορκία 4 ημερών την κατέλαβε. Ο Χαλίντ αφού άφησε φρουρά στη πόλη και αφού ξαναπέρασε τον Ευφράτη προχώρησε με κατεύθυνση νότια. Στόχος η πόλη Αϊν Ατ-Ταμρ (‘Ayn At-Tamr), μια μεγάλη οχυρωμένη πόλη περικυκλωμένη από φοινικιές, φρουρούμενη από περσικές και αραβοχριστιανικές φρουρές. Ο Άραβας αρχηγός της πόλης έφυγε για να συναντήσει τον Χαλίντ, έδωσε μια γενναία μάχη αλλά και αυτός τελικά νικήθηκε και πιάστηκε ζωντανός όπως ήταν και η επιθυμία του Χαλίντ. Η πόλη τελικά παραδόθηκε.
Η μάχη του Φιράντ
Στην επόμενη μάχη του Φιραάντ, οι ενωμένες δυνάμεις των Αραβοχριστιανών, των Βυζαντινών και των Περσών συναντήθηκαν με τους Άραβες του Χαλίντ δίπλα στον Ευφράτη. Οι σύμμαχοι πέρασαν τον ποταμό και αμέσως οι Μουσουλμάνοι τους επιτέθηκαν. Οι σύμμαχοι σιγά-σιγά εγκλωβίζονταν όλο και περισσότερο ανάμεσα στους εχθρούς και στο ποτάμι και τελικά έχασαν τη μάχη. Οι απώλειες των αντιπάλων των Αράβων ανέρχονταν στις εκατό χιλιάδες. Τελικά και το Φιράντ (Firaad), όπου έγινε η μάχη παραδόθηκε στον Χαλίντ.
Oι Άραβες στη Συρία
Ο Αμπού Μπακρ συνέχισε. Μάζεψε τους στρατιώτες του, όρισε τους επικεφαλής, έκανε στρατηγό τους τον Χαλίντ, τους έβγαλε έναν εμψυχωτικό λόγο και τους έστειλε να κατακτήσουν και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Εκεί δίπλα στον ποταμό Γιαρμούκ έλαβε χώρα η μάχη που σταμάτησε τη βυζαντινή κυριαρχία στη περιοχή. Τη πρώτη μέρα της μάχης ήρθε και η είδηση του θανάτου του Αμπού Μπακρ και της εκλογής του Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ σαν τον επόμενο χαλίφη.
Ο θάνατος του Αμπού Μπακρ
Στις 8 Αυγούστου του 634 έπεσε άρρωστος από υψηλό πυρετό. Ο Μπακρ παρ'όλα αυτά, έκλεινε τις υποθέσεις του με αυτόν τον κόσμο, φροντίζοντας πάντα για το καλό του Ισλάμ. Βρέθηκε σε δίλημμα για το αν έπρεπε να κατονομάσει αυτός τον επόμενο χαλίφη ή να αφήσει να τον εκλέξουν μετά όπως έκανε και ο Μωάμεθ. Έτσι σκέφτηκε τη μέση οδό, να εκλέξουν τον χαλίφη τους ενώ εκείνος ζούσε. Συγκάλεσε λοιπόν το συμβούλιο για να συζητήσουν το θέμα της διαδοχής. Ο Μπακρ πρότεινε τον Ομάρ και οι περισσότεροι συμφώνησαν μαζί του. Μόνο ο Αλή και ο Ταλάχ διαφώνησαν υποστηρίζοντας ότι ο Ομάρ ήταν πολύ αυστηρός για να γίνει καλός χαλίφης. Τελικά οι αντιρρήσεις κάμφθηκαν και ο Ομάρ εξελέγη χαλίφης, ενώ ο Μπακρ έβαζε τον Οθμάν ιμπν Αφφάν, να γράψει τη διαθήκη του που αναφερόταν στο γεγονός αυτό. Πέθανε μετά από 50 μέρες ασθένειας κατά την διάρκεια των οποίων έδινε συνέχεια συμβουλές στον Ομάρ.
Ήταν 63 χρονών και ήταν χαλίφης για δυο χρόνια και τρεις μήνες. Κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του αρνήθηκε τις υπηρεσίες γιατρών αφήνοντας το σώμα του στα χέρια του Αλλάχ. Θάφτηκε μαζί με τον προφήτη, στο δωμάτιο της Αϊσά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χαλίφηδες Κατηγορία:Άραβες Κατηγορία:Μουσουλμάνοι
Το Αύριο Ποτέ δεν Πεθαίνει
Το Το Αύριο Ποτέ δεν Πεθαίνει (πρωτότυπος τίτλος: Tomorrow Never Dies) είναι μια βρετανική κατασκοπευτική ταινία του 1997 και αποτελεί την δέκατη όγδοη της σειράς ταινιών Τζέιμς Μποντ σε παραγωγή της Eon Productions. Η ταινία γυρίστηκε για την Metro-Goldwyn-Mayer. Σε σκηνοθεσία του Ρότζερ Σποότισγουντ και σε σενάριο του Μπρους Φάιρσταϊν, πρωταγωνιστεί ο Πιρς Μπρόσναν στον ρόλο του Τζέιμς Μποντ για δεύτερη φορά, μαζί με τους Τζόναθαν Πράις, Μισέλ Γιο και Τζούντι Ντεντς. Στην ταινία αυτήν, ο Τζέιμς Μποντ προσπαθεί να σταματήσει τον Έλιοτ Κάρβερ, έναν πανίσχυρο τρελό ιδιοκτήτη μέσων μαζικής ενημέρωσης, από το να προκαλέσει γεγονότα που θα οδηγήσουν άμεσα σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η ταινία αυτή είναι σε παραγωγή των Μαίκλ Γουίλσον και Μπάρμπαρα Μπρόκολι και είναι η πρώτη ταινιά του Τζείμς Μποντ που έγινε μετά τον θάνατο του Άλμπερτ Μπρόκολι (για τον οποίον η ταινία αποτίει φόρο τιμής στους τίτλους τέλους) καθώς και η τελευταία ταινία του Τζείμς Μποντ που κυκλοφορεί με το σήμα της United Artists. Τα κύρια γυρίσματα έγιναν σε μέρη όπως η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ταϊλάνδη, η Γερμανία και το Μεξικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1997 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ταϊλάνδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες Τζέιμς Μποντ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρωσία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε πλοία
1136
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1136 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κάλλιστος (δούξ)
Ο Κάλλιστος ήταν βυζαντινός στρατηγός του 9ου αιώνα, άγιος της Ορθόδοξης εκκλησίας, ένας από τους 42 Μάρτυρες του Αμορίου. Είχε τα αξιώματα του πατρικίου, δουξ, σπαθάριος και κόμης των σχολών.
Ο Κάλλιστος καταγόταν από την Οικογένεια Μελισσηνών, έδρασε επί αυτοκράτορα Θεόφιλου ο οποίος ήταν εικονομάχος και απαγόρευσε την λατρεία των εικόνων. Σε αντίθεση ο Κάλλιστος ήταν εικονόφιλος και διορίσθηκε από τον Θεόφιλο δούξ στην Κολώνεια που τότε ήταν ακόμα τούρμα, πολύ μακριά από την Κωνσταντινούπολη, για τον απομακρύνει από την πρωτεύουσα. Είναι ο πρώτος γνωστός δουξ του θέματος.
Το 844 ο Κάλλιστος από προδοσία Παυλικανών στρατιωτών του, παραδόθηκε στους Άραβες και εκτελέσθηκε μαζί με αιχμαλώτους από την Άλωση του Αμορίου που έγινε το 842. Η μνήμη του εορτάζεται από την ορθόδοξη εκκλησία στις 6 Μαρτίου.
Πτολεμαίος (υπασπιστής)
Ο Πτολεμαίος ήταν ένας από τους πρώτους σωματοφύλακες του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σκοτώθηκε στην πολιορκία της Αλικαρνασσού το 334 π.Χ., ενώ διοικούσε δύο τάξεις Υπασπιστών, αυτές του Ανταίου και του Τιμάνδρου. Την θέση του στους σωματοφύλακες του Αλεξάνδρου πήρε ο Πτολεμαίος του Σελεύκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Πανεπιστήμιο της Λυών
Το Πανεπιστήμιο της Λυών (Université de Lyon), με έδρα τη Λυών και τη Σαιντ-Ετιέν, είναι ένα κέντρο ανώτερης εκπαίδευσης και έρευνας που αποτελείται από 12 μέλη και 25 συνδεδεμένα ιδρύματα. Τα τρία κύρια πανεπιστήμια του κέντρου είναι: Claude Bernard University Lyon 1, που εστιάζει στις μελέτες υγείας και επιστήμης και έχει περίπου 27000 φοιτητές, το Lumière University Lyon 2, που εστιάζεις στις Κοινωνικές επιστήμες και στις τέχνες και έχει περίπου 30000 φοιτητές και το Jean Moulin University Lyon 3 το οποίο εστιάζει στο Δίκαιο και στις ανθρωπιστικές επιστήμες και έχει περίπου 20000 φοιτητές.
Σαιν-Μαρτέν-ντε-λ'Αρσόν
Το Σαιν-Μαρτέν-ντε-λ'Αρσόν (γαλλικά: Saint-Martin-de-l'Arçon, οξιτανικά: Sant Martin de l'Arçon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
ΕΔΕ
Ως ΕΔΕ είναι γνωστά εν συντομία τα παρακάτω:
Ρωσικός αλυτρωτισμός
Ο ρωσικός αλυτρωτισμός αναφέρεται γενικά σε αλυτρωτικές απαιτήσεις σε τμήματα της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας ή ΕΣΣΔ που έγιναν κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα από τη Ρωσική Ομοσπονδία.
Η προσάρτηση της Κριμαίας εξηγείται εν μέρει ως αλυτρωτικός ισχυρισμός.
Ρωσική Αυτοκρατορία
Από τον 16ο αιώνα μέχρι τον 20ό αιώνα, η Ρωσική Αυτοκρατορία ακολούθησε επεκτατική πολιτική. Λίγες από αυτές τις πράξεις είχαν αλυτρωτικές δικαιολογίες, αν και η κατάκτηση μερών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Καύκασο για να φέρουν τους Αρμένιους Χριστιανούς υπό την προστασία του Τσάρου μπορεί να αποτελεί ένα παράδειγμα.
Μετασοβιετική ιστορία (1991-21ος αιώνας)
Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991, θεωρήθηκε ότι η Ρωσική Ομοσπονδία θα παραιτηθεί από σχέδια εδαφικής επέκτασης ή κρατικού εθνικισμού, παρά το γεγονός ότι περίπου 25 εκατομμύρια εθνοτικοί Ρώσοι ζουν σε γειτονικές χώρες εκτός Ρωσίας. Οι Στίβεν Μ. Σάιντεμαν και Ρ. Ουίλιαμ Έιρς ισχυρίζονται ότι η Ρωσία ακολούθησε μια μη αλυτρωτική πολιτική τη δεκαετία του 1990 παρά κάποιες δικαιολογίες για τις αλυτρωτικές πολιτικές. Ένας παράγοντας που απείλησε τον αλυτρωτισμό ήταν το επίκεντρο του αποφασιστικού ενδιαφέροντος για εδραίωση της εξουσίας και της οικονομίας στη Ρωσία. Επιπλέον, δεν βρέθηκε μια σταθερά δημοφιλής πολιτική αλυτρωτισμού για το εκλογικό σώμα, και οι πολιτικοί που πρότειναν τέτοιες ιδέες δεν πήγαιναν καλά εκλογικά. Οι ρώσοι εθνικιστές πολιτικοί τείνουν να επικεντρώνονται στις εσωτερικές απειλές και όχι στα συμφέροντα των Ρώσων εκτός της ομοσπονδίας.
Έχει προταθεί ότι η προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 αποδεικνύει την σημερινή προσήλωση της Ρωσίας στον αλυτρωτισμό.
Η προσάρτηση της Κριμαίας οδήγησε σε νέο κύμα ρωσικού εθνικισμού, με μεγάλα τμήματα του ρωσικού ακροδεξιού κινήματος να επιδιώκουν τη προσάρτηση ακόμη περισσότερης γης από την Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένης και της μη αναγνωρισμένης Ομοσπονδιακής Πολιτείας της Νέας Ρωσίας. Ο Βλαντιμίρ Σοκόρ πρότεινε ότι η ομιλία του Βλαντιμίρ Πούτιν μετά την προσάρτηση της Κριμαίας ήταν ντε φάκτο "μανιφέστο του αλυτρωτισμού της μεγάλης Ρωσίας". Εντούτοις, μετά την επιβολή διεθνών κυρώσεων κατά της Ρωσίας στις αρχές του 2014, αυτό οδήγησε και στον θάνατο του σχεδίου της «Νέας Ρωσίας»: την 1η Ιανουαρίου 2015, η ιδρυτική ηγεσία ανακοίνωσε ότι το σχέδιο έχει τεθεί σε αναμονή και στις 20 Μαΐου τα συστατικά μέλη ανακοίνωσαν πάγωμα του πολιτικού σχεδίου.
Ορισμένοι Ρώσοι εθνικιστές επιδιώκουν να προσαρτήσουν τμήματα του «κοντινού εξωτερικού», όπως τα κράτη της Βαλτικής ενώ ορισμένοι φοβούνται πιθανή κλιμάκωση λόγω ρωσικών αλυτρωτικών φιλοδοξιών στο βόρειο Καζακστάν.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ρωσικός εθνικισμός
Περίπλους του Ευξείνου Πόντου
Ο Περίπλους του Ευξείνου Πόντου είναι ο περίπλους τον οποίο περιέγραψε ο Φλάβιος Αρριανός, Έλληνας ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ., στα ταξίδια του στις ακτές του Ευξείνου Πόντου κατά το 130 - 131 μ.Χ.. Έχει συνταχθεί με την μορφή σειράς επιστολών και με χρήση της Ελληνιστικής Κοινής, από τον Αρριανό προς τον αυτοκράτορα Αδριανό της Ρώμης, ο οποίος είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως προς τις γεωγραφικές εξερευνήσεις και είχε ο ίδιος επισκεφτεί προσωπικά ένα μεγάλο μέρος των κτήσεων της εκτεταμένης αυτοκρατορίας του.
Σκοπιμότητα
Το έργο περιέχει μια ακριβή τοπογραφική επισκόπηση των ακτών του Ευξείνου Πόντου, από την Τραπεζούντα προς το Βυζάντιο, και γράφτηκε πιθανώς όταν ο Αρριανός είχε τον τίτλο του λεγάτου -τοπικού στρατιωτικού διοικητή- της επαρχίας της Καππαδοκίας, λίγο πριν ξεκινήσει ο πόλεμος με τους Αλανούς. Είναι χωρίς αμφιβολία η ίδια χρονική περίοδος κατά την οποία συνέταξε τις οδηγίες για την εκστρατεία των Ρωμαϊκών λεγεώνων εναντίον των επιδρομέων Αλανών στα ανατολικά της αυτοκρατορίας, οδηγίες που ανέπτυξε στο έργο Techne Taktika (Τέχναι Τακτικά), το οποίο ο Αρριανός δηλώνει πως γράφτηκε στο εικοστό έτος βασιλείας του αυτοκράτορα, και ασχολείται με την ανάλυση στρατιωτικών τακτικών.
Έτσι, ο σκοπός του ταξιδιού και της συγγραφής του Περίπλου, ήταν η ενημέρωση του αυτοκράτορα ως προς τον κατατοπισμό του για την περιοχή του Εύξεινου Πόντου, όπως τις αποστάσεις μεταξύ πόλεων και τις φυσικές τοποθεσίες οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως καταφύγιο σε περίπτωση όπου τα Ρωμαϊκά πλοία έπεφταν σε καταιγίδα κατά την διάρκεια των ταξιδιών τους, καθώς και για την εξέταση του πόσο εφικτή θα ήταν μια στρατιωτική εκστρατεία του Αδριανού στην ευρύτερη περιοχή.
Περιγραφές
thumb|Οι [[Ελληνικές αποικίες του Εύξεινου Πόντου|Ελληνικές αποικίες του Ευξείνου Πόντου, οι πρώτες αποικίες ιδρύθηκαν τον 8ο αιώνα π.Χ., χίλια έτη πριν την εποχή του Αρριανού]] Ο Αρριανός αναφέρεται συχνά ονομαστικά στους Ξενοφώντα (§ 1, 15, 17, 19, 21, 23), Όμηρο (§ 5, 10, 34), Ηρόδοτο (§ 22, 27), Αισχύλο (§ 29), αλλά δεν αναφέρει τις ακριβείς πηγές που χρησιμοποίησε. Περιγράφει επίσης και τα ίχνη του μύθου των Αργοναυτών, τον τάφο του Αργοναύτη Άψυρτου (§ 7), την άγκυρα του πλοίου Αργώ (§ 11), την βουνοκορφή στην οποία αλυσοδέθηκε ο Προμηθέας (§ 16). Συνεχίζει παρέχοντας μια λεπτομερή ιστορία του νησιού Λευκός (σύγχρονο Φιδονήσι Εύξεινου Πόντου), όπου υπήρχε ένα ιερό του Αχιλλέα (§ 32-34), αναφέρει το ιερό της Κυβέλης το οποίο βρισκόταν στις εκβολές του ποταμού Φάσι (§ 11), και περιγράφει τον ναό του Ουρίου Διός (§ 17).
Ως προς τις στρατιωτικές λεπτομέρειες, αναφέρει το λιμάνι της Τραπεζούντας (§ 1), το λιμάνι του Χις (§ 4), ένα φρούριο στον Φάσι (§ 12), πληροφορίες για τους λαούς στα ανατολικά του Εύξεινου Πόντου και τα ονόματα των βασιλέων τους (§ 15, 27). Περιγράφει επίσης τις καταιγίδες στη θάλασσα (§ 5), και τις ιδιότητες του νερού του ποταμού Φάσι (§ 10).
Εκτίμηση του έργου
Σύμφωνα με τον Έντουαρντ Γκίμπον, ο Περίπλους περιέχει όλα όσα ο Αρριανός είδε από την Τραπεζούντα μέχρι την Διοσκουρία (σύγχρονο Σοχούμι στη Γεωργία), όλα όσα άκουσε από την Διοσκουρία έως τον Δούναβη ποταμό, και όλα όσα ήδη γνώριζε από τον Δούναβη έως την Τραπεζούντα. Επομένως, ενώ ο Αρριανός δίνει πολλές πληροφορίες για τη νότια και την ανατολική πλευρά του Εύξεινου Πόντου, τα διαστήματα που απέχει από το βόρειο μέρος γίνονται μεγαλύτερα, και οι μετρήσεις του λιγότερο ακριβείς.
Υπάρχει η πιθανότητα το έργο να μη διασώζεται ολόκληρο, μια και οι βυζαντινοί ιστορικοί, Προκόπιος και Λέων ο Διάκονος, αναφέρουν πως υπάρχουν μέρη του έργου που έχουν χαθεί. Με βάσει τις αποστάσεις που δίνει ο Αρριανός, η μονάδα μέτρησης του σταδίου που χρησιμοποιεί, αντιστοιχεί σε 157 μέτρα.
Θεωρείται ως η πιο σημαντική πηγή πληροφοριών για την ιστορία της Κολχίδος κατά την Ρωμαϊκή περίοδο. Μέρος του ονόματος του έργου διασώζεται σε ανασκαφικό εύρημα που βρέθηκε το 1896 στο Σοχούμι ως αφιερωματική επιγραφή.
Εισαγωγή του κειμένου
""Αὐτοκράτορι Καίσαρι Τραϊανῷ Ἀδριανῷ Σεβαστῷ Ἀρριανὸς χαίρειν. 1.Εἰς Τραπεζοῦντα ἥκομεν, πόλιν Ἑλληνίδα, ὡς λέγει ὁ Ξενοφῶν ἐκεῖνος, ἐπὶ θαλάττῃ ᾠκισμένην, Σινωπέων ἄποικον, καὶ τὴν μὲν θάλασσαν τὴν τοῦ Εὐξείνου ἄσμενοι κατείδομεν ὅθενπερ καὶ Ξενοφῶν καὶ σύ..""
1140
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1140 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αντώνης Κατσαντώνης
Έζησε και έδρασε στα τέλη του 18ου και στην αρχή του 19ου αιώνα και κυριαρχούσε στα βουνά του Ζαγορίου και των γύρω περιοχών.
Τον Αύγουστο του 1807, ο Κατσαντώνης συνελήφθη με δόλιο τρόπο, κατ' εντολή του Αλή Πασά, και οδηγήθηκε στα Ιωάννινα. Εκτελέστηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1808, αφού υπέστη βασανιστήρια.
Ο θρύλος του Κατσαντώνη επέζησε και μετά από την περίοδο της επανάστασης και διαδόθηκε κυρίως από τη δημοτική μούσα ως ο Αετός των Αγράφων και το Λιοντάρι της Κλεφτουργιάς".
Πρωτοπαλίκαρο του υπήρξε, ο "Αχιλλέας της Ρωμιοσύνης", όπως ονόμασε ο Κωστής Παλαμάς τον Καραϊσκάκη.
Ο Κατσαντώνης θεωρείται από τους ιστορικούς ως εφάμιλλος του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη, του Ανδρούτσο. Χαρακτηριστικά: ο Άγγλος J. Emerson, οι Γάλλοι E. Yemeniz, C. Fauriel και Pouqueville κ.λ.π. καθώς και πολλοί διακεκριμένοι Έλληνες συγγραφείς, όπως ο Α. Βαλαωρίτης, ο Δ. Λουκόπουλος, ο Ε. Φραγγίστας, ο Ι. Βλαχογιάννης, ο Χ. Χρηστοβασίλης, ο Σ. Γρανίτσας, ο Δ. Σταμέλος, ο Δ. Φωτιάδης, ο Κασομούλης, ο Π. Βασιλείου, ο Μ. Γκιόλιας και πολλοί άλλοι..
Ο Δήμος Βορείων Τζουμέρκων, προς τιμήν του Κατσαντώνη, χαρακτήρισε το έτος 2022 ως «Έτος Κατσαντώνη».
Βίος
Γεννήθηκε γύρω στα 1775, στο χωρίο Μάραθο (Μύρεσι) στα Άγραφα και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γιάννη Μακρυγιάννη και της Αρετής Δίπλα, κόρης του κλεφτοκαπετάνιου των Αγράφων Βασίλη Δίπλα.
Το όνομα Κατσαντώνης αποδίδεται στη φράση της μητέρας του “κάτσε Αντώνη”, με την οποία προσπαθούσε να αποτρέψει το γιο της να βγει στα βουνά κλέφτης.
Είχε άλλα τέσσερα αδέλφια: τον Γιώργο Χασιώτη (που γεννήθηκε στα Χάσια), τον Κώστα Λεπενιώτη (που γεννήθηκε στη Λέπενο), και τον Χρήστο ή Κούτσικο (που πέθανε φυλακισμένος από τους Τούρκους στα Μετέωρα) και μια αδελφή την Κατερίνα.
Κατά την πιθανότερη εκδοχή, ο Κατσαντώνης ήταν παντρεμένος με την Αγγελική (Αγγέλω) Δράκου, κόρη εύπορου κτηνοτρόφου, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.
Ο βιογράφος του Κατσαντώνη και ιστορικός Επαμεινώνδας Φραγκίστας αναφέρει ότι, εντάχθηκε στο ασκέρι του Βασίλη Δίπλα, μαζί με τα αδέρφια του Κώστα Λεπενιώτη και Γεώργιο Χασιώτη, αύξησε τους ανθρώπους του και απέκτησε δικό του ασκέρι με 80 περίπου άνδρες.
Σύντομα του δόθηκε διαταγή να στρατολογήσει πολεμιστές σε ένα χωριό των Τζουμέρκων. Τότε ο Κατσαντώνης κινδύνεψε να πολιορκηθεί μέσα σε ένα σπίτι από 50 περίπου Τούρκους και Αλβανούς. Προσποιήθηκε ότι υποχωρεί, αλλά έκανε ένα μεγάλο ημικύκλιο και βρέθηκε ξαφνικά στα νώτα τους, τους επιτέθηκε και τους διέλυσε! Το γεγονός αυτό ανέβασε την φήμη του στα ύψη. Ο Δίπλας, που τότε ήταν γέρος, βρήκε τον αντικαταστάτη του.
Ο Κατσαντώνης ήταν εξαιρετικά οργανωτικός. Άρχισε λοιπόν να συγκεντρώνει το λεγόμενο «νταϊφά» (σώμα ενόπλων) το οποίο αποτελούσαν 60 έως 80 άνδρες, που σε έκτακτες περιστάσεις έφταναν τους 200, ενώ σε απόλυτη ανάγκη έφταναν τους 500. Ταυτόχρονα άρχισε να εκπαιδεύει τους άνδρες του, όσο στην τέχνη του πολέμου, όσο και στα στρατηγικά σχέδια. Πολλοί ιστορικοί ανάμεσα τους και ο ιστορικός Δημήτριος Φωτιάδης, το κλέφτικο σώμα του Κατσαντώνη ήτανε μια  «Στρατιωτική Ακαδημία του Κλεφτοπολέμου».
Ένοπλος αγώνας εναντίων των Οθωμανών
μικρογραφία|Πίνακας του [[Θεόφιλος Κεφαλάς - Χατζημιχαήλ|Θεόφιλου Χατζημιχαήλ]] Ο Κατσαντώνης "στὶς ἀρχὲς τοῦ 18ου αἰῶνα στάθηκε ὑπόδειγμα κλέφτη, μὲ ἠθικὸ ἀνάστημα λαμπρό, ποὺ ἐπέδρασε εὐεργετικὰ στὴν ὑστεροφημία του καὶ τὴ σύνδεσή του μὲ τὸν γενικότερο λαϊκὸ θαυμασμό. Σεβόταν τὴν γυναῖκα καὶ τὴν οἰκογενειακὴ τιμὴ καὶ πολλὲς φορὲς ἦταν μεγαλόψυχος ἀκόμα καὶ στοὺς ἐχθρούς του".
Ο Ἐπαμεινωνδας Φραγκίστας, αναφέρει γι αυτόν πὼς "στὴν μάχη τῶν Κατσαντωναίων μὲ τοὺς Τουρκαλβανοὺς τοῦ Ἀλῆ-Πασᾶ στὸ Μαλατέϊκο λημέρι τὸν Αὔγουστο τοῦ 1806 πιάστηκε αἰχμάλωτος ἕνας μπουλούκμπασης (σωματάρχης) ὀνόματι «Ντούμηκας», ὁ ὁποῖος ἐλαφρὰ τραυματισμένος στὸ μηρό, παρουσιάστηκε καὶ γονατιστὸς παρακάλεσε τὸν Κατσαντώνη κλαίγοντας νὰ μὴν τὸν σκοτώσει, γιατί ἔχει καὶ δύο (2) ἀνύπαντρες ἀδερφές, ποὺ θὰ πρέπει νὰ τὶς ἀποκαταστήσει. Τότε ὁ ἥρωας συγκινήθηκε στὸ ἄκουσμα αὐτό, καὶ διέταξε νὰ τοῦ χαρίσουν τὴν ζωὴ δίνοντάς του καὶ ἕνα χρυσὸ νόμισμα".
Το 1804, ο Αλή Πασάς διέταξε τον Κατσαντώνη να του δηλώσει υποταγή. Ο τελευταίος αρνήθηκε με ένα γράμμα με βωμολοχίες. Η αντίδραση του Αλή Πασά ήταν να στείλει τότε τον Ιλιάσμπεη με 100 διαλεχτούς Αλβανούς να αναμετρηθεί με τον Κατσαντώνη. Εκείνος υποδέχτηκε τον Ιλιάσμπεη κοντά στο χωριό Κλειστό. Η σύγκρουση ήταν σφοδρή και σύντομη. Ο Κατσαντώνης γνωρίζοντας καλά το μέρος της σύγκρουσης κατάφερε να φέρει τους Αλβανούς ανάμεσα σε δύο πυρά και μέσα σε λίγη ώρα τους σκότωσε σχεδόν όλους.
Ο Αλή Πασάς ως αντίποινα της ως άνω πανωλεθρίας, αιχμαλώτισε τους γονείς του Κατσαντώνη και τους σκότωσε με τρομερά βασανιστήρια, πιστεύοντας πως έτσι θα τον κάνει να λυγίσει. Ο Κατσαντώνης υπερέβη εαυτόν και πήρε την απόφαση επικοινωνώντας με τον δήμιο των γονιών του, να του κηρύξει σκληρό πόλεμο.
Κατόπιν, ο Οθωμανός ηγεμόνας, έστειλε τότε τον Γιουσούφ Αράπη να αφανίσει τους κλέφτες των Αγράφων. Ο Γιουσούφ Αράπης φημιζόταν για το πως βασάνιζε τους Έλληνες κι έτσι αφού πήρε 150 πολεμιστές, ξεχύθηκε στα Άγραφα και στρατοπέδευσε στον Βάλτο, ενώ οι 150 πολεμιστές στρατοπέδευσαν στην κοντινή Κεχρινιά. Αυτό όμως ήταν ολέθριο λάθος γιατί ο Κατσαντώνης μάζεψε όλους τους άνδρες που είχε στην διάθεση του και επιτέθηκε στην Κεχρινιά. Από τους 150 πολεμιστές, επιβίωσαν κυριολεκτικά μόνον έξι. Ο Γιουσούφ Αράπης αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Ο Κατσαντώνης είχε πάρει εκδίκηση.
Έπειτα, ο Πασάς των Ιωαννίνων, έστειλε τον Χασάν Μπελούση να πολεμήσει τον Κατσαντώνη, το 1805. Ο τελευταίος όμως πολιόρκησε τον Μπελούση στο μοναστήρι του Αγίου Αιμιλιανού της Τατάρνας, κοντά σε έναν ποταμό. Αλλά ένας άλλος αξιωματικός του Αλή πασά, ο Άγο Βασιάρης μαθαίνοντας για την δύσκολη θέση του Μπελούση έτρεξε να τον βοηθήσει με πολεμιστές περικυκλώνοντας τον Κατσαντώνη. Το βράδυ όμως, ο Κατσαντώνης και οι άνδρες του έκοψαν κλαριά από έλατα, βούτηξαν στον διπλανό ποταμό και καβαλώντας τα κλαριά πέρασαν πίσω από τις θέσεις του Άγο Βασιάρη. Αφού του έκαναν επίθεση και σκόρπισαν τους εχθρούς τους, γύρισαν στην περιοχή τους.
Τον χειμώνα του 1806, ο Κατσαντώνης βρέθηκε στα Επτάνησα και συγκεκριμένα στην Λευκάδα, βοηθώντας τον Ρώσο στρατηγό Ανρέπ και τον Ιωάννη Καποδίστρια στην αναχαίτιση της απόβασης των Γάλλων στο νησί. Στις 30 Ιουνίου 1807, ο Καποδίστριας με τους προεστούς του επαναστατημένου γένους, με τους Καπεταναίους της Θάλασσας και της Πιερίας, του Ολύμπου και Μοριά, και με τους Ρώσους αξιωματικούς ελληνικής καταγωγής συγκεντρώθηκαν στο Μαγεμένο της Λευκάδας να γιορτάσουν. Η γιορτή ολοκληρώθηκε με τους αγωνιστές να ορκίζονται υπέρ του Έθνους -για την Ελληνική Επανάσταση -.
Στην ιστορικής σημασίας αυτή γιορτή συμμετείχαν και 250 παλικάρια απ’ αυτούς που αποτελούσαν το αντάρτικο φθοράς στα μετόπισθεν του Αλή. Αφού έσπασαν όλες τις γραμμές των Αλβανών αποβιβάστηκαν στη Λευκάδα για να πάρουν μέρος στη γιορτή της Εθνικής Αναγέννησης. Αρχηγοί τους ήταν ο Κατσαντώνης και ο Μπότσαρης.