cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών 1980
Πηγές
1979 Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1980 Κατηγορία:Διοργανώσεις πυγμαχίας στην Αθήνα
Λουκάς Χαρ. Μαργαρίτης
Ο Λουκάς Μαργαρίτης του Χαράλαμπου (9 Μαΐου 1943- 22 Οκτωβρίου 2021) ήταν Ομότιμος Καθηγητής Κυτταρικής Βιολογίας, Ηλεκτρονικής Μικροσκοπίας και Ραδιοβιολογίας στο Τμήμα Βιολογίας της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ρίτσαρντ Γκρίφιθ (σκακιστής)
Ο Ρίτσαρντ Γκρίφιθ (22 Ιουλίου 1872, Λονδίνο – 11 Δεκεμβρίου 1955, Χέντον του Λονδίνου), ήταν Άγγλος σκακιστής, συγγραφέας και συντάκτης.
Λουκάς Χαρ. Μαργαρίτης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Μαΐου 1943 στην Νέα Ερυθραία Αττικής από Ρουμελιώτη πατέρα (Στείρι Βοιωτίας)  και Μικρασιάτισσα μητέρα ( Αλάτσατα Μ. Ασίας). Πήγε στο Γυμνάσιο Κηφισιάς και σπούδασε Φυσική και Βιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μαθήτευσε στους αειμνήστους καθηγητές Γεώργιο Πανταζή και Φώτη Καφάτο. Έκανε μεταδιδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Harvard με τον καθηγητή Κυτταρικής Βιολογίας Daniel Branton, Μετεκπαιδευτηκε στα Πανεπιστήμια Brandeis, Colorado, Johns Hopkins, και στα Ερευνητικά κέντρα EMBL, CNRS, MRC, CAMBRIDGE. Μετά την επάνοδο του στην Ελλάδα διορίστηκε σε θέση Επιμελητή στο Εργαστήριο Βιολογίας της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έγινε Υφηγητής Βιολογίας και σταδιακά εξελέγη στις βαθμίδες Επίκουρου Καθηγητή, Αναπληρωτή Καθηγητή και Τακτικού Καθηγητή στο Τμήμα Βιολογίας του ΕΚΠΑ. Έχει λάβει μέρος σε πολυάριθμα διεθνή και ελληνικά Συνέδρια, ενώ έχει δημοσιεύσει 170 επιστημονικές εργασίες.
Ρίτσαρντ Γκρίφιθ (σκακιστής)
Βιογραφία
Σπούδασε στο Σχολείο Τσάρτερχαουζ. Στο επάγγελμα ήταν μεταλλουργός σε εταιρεία αναλύσεων.
Λουκάς Χαρ. Μαργαρίτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βιολόγοι Κατηγορία:Ερευνητές Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Ρίτσαρντ Γκρίφιθ (σκακιστής)
Βιογραφία
Κέρδισε το Βρετανικό Πρωτάθλημα Σκακιού το 1912, στο Ρίτσμοντ, στη μοναδική του εμφάνιση στη διοργάνωση. Επίσης, το 1912, ήταν ο αρχικός συν-συγγραφέας με τον John Herbert White του διάσημου βιβλίου σκακιού, Modern Chess Openings, το οποίο έχει κυκλοφορήσει σε πολλές εκδόσεις μέχρι σήμερα. Διετέλεσε συντάκτης του British Chess Magazine, από το 1920 έως το 1937, και ξανά για μερικούς μήνες το 1940.
Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου ο Γκρίφιθ ήταν επίτιμος ταμίας της Βρετανικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας και μέλος του συμβουλίου και εκτελεστικού της συμβουλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί σκακιστές Κατηγορία:Θεωρητικοί του σκακιού
Σέριε Α
Η Σέριε Α (ιταλικά: Serie A) είναι η κορυφαία επαγγελματική κατηγορία του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της Ιταλίας. Είναι ένα από τα σημαντικότερα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα παγκοσμίως.
Το πρωτάθλημα διεξάγεται από το 1898, αλλά από την περίοδο 1929–30 οργανώθηκε σε κατηγορίες και ιδρύθηκε η Σέριε Α ως η πρώτη κατηγορία. Η Γιουβέντους είναι η ομάδα με τους περισσότερους τίτλους (36), ενώ συνολικά 16 διαφορετικές ομάδες έχουν στεφθεί πρωταθλήτριες Ιταλίας.
Τρέχουσα πρωταθλήτρια για το 2023 είναι η Νάπολι.
Υπεύθυνη για τη διοργάνωση του πρωταθλήματος είναι η Λέγκα Σέριε Α (LNPA). Το πρωτάθλημα αναφέρεται και ως Serie A TIM λόγω υφιστάμενης χορηγίας του από την εταιρεία TIM.
Ιστορία
Το πρώτο επίσημο εθνικό ποδοσφαιρικό τουρνουά διοργανώθηκε το 1898 από την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FIGC). Στους τελικούς αγώνες, που έγιναν στις 8 Μαΐου 1898 στο Τορίνο, η Τζένοα νίκησε την Ιντερνατσιονάλε Τορίνο με 3-1 στην παράταση. Τα επόμενα χρόνια το πρωτάθλημα διοργανωνόταν σε τοπικούς ομίλους, οι νικητές των οποίων συμμετείχαν σε αγώνες κατάταξης, από τους οποίους αναδεικνυόταν ο πρωταθλητής.
Τη σεζόν 1909-10 για πρώτη φορά οι νικητές των ομίλων δεν έπαιξαν μεταξύ τους σε αγώνες νοκ-άουτ αλλά σε ενιαίο όμιλο με εντός και εκτός έδρας αγώνες. Συμμετείχαν εννιά ομάδες και οι δύο πρώτες αγωνίστηκαν στον τελικό. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ίντερ που νίκησε την Προ Βερτσέλι με το εντυπωσιακό σκορ 10-3! Από την περίοδο 1912-13 καθιερώθηκαν ο Βόρειος και ο Νότιος όμιλος, οι νικητές των οποίων αγωνίζονταν στον τελικό του πρωταθλήματος.
Αποτέλεσμα του σκανδάλου αυτού ήταν η δημιουργία αμιγώς επαγγελματικών ομάδων που συγκρότησαν τη Serie A και τη Serie Β, δηλαδή την Α΄ και τη Β΄ επαγγελματική κατηγορία. Έτσι από τη σεζόν 1929-30 το πρωτάθλημα Ιταλίας μπήκε σε επαγγελματική τροχιά, την οποία συνεχίζει μέχρι σήμερα. Τον πρώτο τίτλο της Serie A κατέκτησε η Αμπροζιάνα, που δεν είναι άλλη από την Ίντερ.
Στα προπολεμικά χρόνια κυριαρχούσαν η Γιουβέντους και η Μπολόνια. Στα πρώτα μεταπολεμικά επικρατούσε η Τορίνο, η ομάδα της οποίας καταστράφηκε σε αεροπορικό δυστύχημα. Τη δεκαετία του ’50 πολύ δυνατή ήταν η Μίλαν ενώ την επόμενη δεκαετία τη συναγωνιζόταν ιδιαιτέρως η Ίντερ. Από το ’70 κι έπειτα άρχισε να κυριαρχεί η Γιουβέντους, συνεχίζοντας δυνατά και την δεκαετία του ’80, που όμως αρκετές ακόμα ομάδες κατάφεραν να αναδειχτούν πρωταθλήτριες ενώ τη δεκαετία του ’90 η Μίλαν πήρε πάλι το προβάδισμα. Την δεκαετία του ’00 κυριάρχησε η Ίντερ έχοντας καταφέρει να κατακτήσει όλα τα πρωταθλήματα από το δεύτερο μισό και μετά. Στην δεκαετία που διανύουμε τώρα έχει κυριαρχήσει κατά κόρον η Γιουβέντους. Επίσης, κατά καιρούς κι άλλες ομάδες είχαν μεμονωμένες επιτυχίες, όπως: η Κάλιαρι, η Λάτσιο, η Νάπολι, η ΑΣ Ρόμα και η Σαμπντόρια.
Τίτλοι ανά σύλλογο
thumb|right|130px|Διακριτικό πρωταθλήτριας Ιταλίας (Scudetto)
Κεντρική Ελλάδα
thumb|200px| Πρώτο επίπεδο περιοχών [[Πρώτο επίπεδο NUTS της Ευρωπαϊκής Ένωσης|NUTS της Ελλάδας: {{legend|#ffc8c8|EL3: Αττική}}{{legend|#ffc8ff|EL4: Νησιά Αιγαίου και Κρήτη}}{{legend|#c8c8ff|EL5: Βόρεια Ελλάδα}}{{legend|#c8ffc8|EL6: Κεντρική Ελλάδα}}]] Η περιοχή της Κεντρικής Ελλάδας αποτελεί μία από τις τέσσερις στατιστικές περιφέρειες της Ελλάδας πρώτου επιπέδου NUTS (οι άλλες τρεις είναι η Βόρεια Ελλάδα, τα Νησιά Αιγαίου και Κρήτη και η Αττική.) Οι στατιστικές πειφέρειες NUTS δημιουργήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι δε διαρθρωμένες σε 4 επίπεδα, από τα οποία το πρώτο δεν χρησιμοποιείται στην Ελλάδα ως διοικητική διαίρεση παρά μόνο για σκοπούς απογραφής και καταγραφής στατιστικών δεδομένων από τις υπηρεσίες της χώρας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σέριε Α
Λογότυπο
Το λογότυπο του πρωταθλήματος έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Το 2016 έγινε η παρουσίαση του αναθεωρημένου λογότυπου. Το 2018 παρουσιάστηκε το νέο λογότυπο του πρωταθλήματος.
Κεντρική Ελλάδα
Η κατά NUTS Κεντρική Ελλάδα περιλαμβάνει πέντε περιφέρειες: Περιφέρεια Θεσσαλίας, Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και Περιφέρεια Πελοποννήσου. Η πρώτη περιφέρεια ανήκει στην Αποκεντρωμένη διοίκηση Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας και οι υπόλοιπες στην Αποκεντρωμένη διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφικές ομάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας Κατηγορία:Περιφέρεια Ηπείρου Κατηγορία:Περιφέρεια Ιονίων Νήσων Κατηγορία:Περιφέρεια Πελοποννήσου
Ρούμπεν Καν
Ο Ρούμπεν Καν (Ruben Kun, γενν. στις 30 Μαρτίου 1942) είναι πολιτικός από το Ναουρού, που υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από τις 19 Δεκεμβρίου 1996 ως τις 13 Φεβρουαρίου 1997.
Προφίλ
Ο Κουν εκπαιδεύτηκε για δικηγόρος. Έχει υπηρετήσει ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου. Υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών, προτού αναλάβει πρόεδρος της χώρας.
Έγινε πρόεδρος αντικαθιστώντας τον Κέναν Αντέανγκ το Δεκέμβριο του 1996 και η θητεία του ήταν βραχύβια. Έπειτα από 2 μήνες τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Κίνζα Κλοντούμαρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ναουρού
Γήινο μαγνητικό πεδίο
Όπως είναι γνωστό η Γη αποτελεί έναν τεράστιο φυσικό μαγνήτη και έχει όλα τα ανάλογα χαρακτηριστικά, δηλαδή, το Βόρειο μαγνητικό Πόλο, το Νότιο μαγνητικό Πόλο και τον μαγνητικό ισημερινό. Οι μαγνητικοί αυτοί πόλοι της Γης συνιστούν τα γήινα εκείνα σημεία με τη μεγαλύτερη μαγνητική ένταση και βρίσκονται αρκετά κοντά στα αντίστοιχα ετερώνυμα γεωγραφικά σημεία. Ο μαγνητικός ισημερινός (της Γης) αντίθετα συνιστά την ουδέτερη μαγνητική ζώνη με την ελαχιστότερη ένταση μαγνητικού πεδίου.
Γενικά
Μια πρώτη αντίληψη της ύπαρξης του γεωμαγνητικού πεδίου παρέχει η λειτουργία της μαγνητικής πυξίδας. Σε οποιοδήποτε σημείο της Γης αν τοποθετήσουμε μια μαγνητική βελόνα, που να μπορεί να περιστρέφεται ελεύθερα, παρατηρούμε ότι αυτή λαμβάνει πάντα μια ορισμένη θέση από νότο προς βορρά. Επίσης γνωστό είναι ότι ο βόρειος μαγνητικός πόλος της μαγνητικής βελόνας είναι αυτός που στρέφεται προς βορρά. Εξ αυτού συνάγεται εύκολα ότι κοντά στο νότιο γεωγραφικό πόλο της Γης υπάρχει ο βόρειος μαγνητικός πόλος της Γης και αντίθετα κοντά στο βόρειο γεωγραφικό πόλο της Γης ο νότιος μαγνητικός πόλος της Γης. Αυτό εξηγεί γιατί οι μαγνήτες στρέφουν τον βόρειο μαγνητικό τους πόλο προς βορρά.
Έτσι η Γη συμπεριφέρεται σαν ένας τεράστιος μαγνήτης. Η ευθεία που ενώνει τους μαγνητικούς πόλους της ονομάζεται μαγνητικός άξονας της Γης και σχηματίζει με τον γεωγραφικό άξονα γωνία θ που μεταβάλλεται χρονικά. Οι μαγνητικές γραμμές του γήινου μαγνητικού πεδίου έχουν φορά από το νότιο γεωγραφικό πόλο (βόρειο μαγνητικό της Γης) προς τον βόρειο γεωγραφικό πόλο (δηλαδή το νότιο μαγνητικό της Γης).
Ιστορία
Η ανακάλυψη του γεωμαγνητικού πεδίου ανάγεται στην αρχαιότητα όταν έγινε αντιληπτή η ιδιότητα του ορυκτού μαγνητίτη που αιωρούμενο τμήμα του προσανατολίζονταν κατά διεύθυνση Βορρά - Νότου.
Περί τον 13ο αιώνα ο Γάλλος μηχανικός Πέτρος Περεγκρίνος (Petrus Peregrinus), κρέμασε μια σιδερένια βελόνα πάνω από τμήματα μαγνητίτη και διεπίστωσε ότι τα άκρα της βελόνας συνέπιπταν με τα αντίθετα άκρα του ορυκτού. Αυτά τα άκρα της βελόνας τα ονόμασε "πόλους". Στο έργο του "Epistola de magnete" ο Περεγκρίνος σημειώνει την έλξη που ασκούν οι "ουράνιοι πόλοι" στους πόλους του μαγνητίτη γι΄ αυτό και αυτός προσανατολίζεται. Το 1600 ο Άγγλος επιστήμονας Γουλιέλμος Γκίλμπερτ (William Gilbert) κατέγραψε όλες τις μέχρι τότε υπάρχουσες γνώσεις περί μαγνητισμού απορρίπτοντας την θεωρία του ουράνιου μαγνητικού πόλου του Πολικού Αστέρα ή άλλου ουράνου σώματος. Με σχετικό δε πείραμα οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι η Γη είναι τελικά ο μεγάλος μαγνήτης οι πόλοι του οποίου ταυτίζονταν περίπου με τους πόλους της Γη.
Βέβαια με ασφαλή επιστημονικά κριτήρια δεν υπήρχε ολοκληρωμένη ερμηνεία μέχρι το 1838 όταν πλέον ο Γερμανός φυσικός Κάρολος Φρειδερίκος Γκάους (Karl Friedrich Gauss) στο έργο του "Algemeine Theorie des Erdmagnetismus" χρησιμοποιώντας μαθηματική ανάλυση απέδειξε ότι περισσότερο από το 95% του γήινου μαγνητικού πεδίου προέρχεται από το εσωτερικό της Γης και πολύ μικρό ποσοστο από άλλες πηγές.
Κρητικός βάτραχος
Ο Κρητικός βάτραχος, Pelophylax cretensis (Beerli, Hotz, Tunner, Heppich & Uzzell, 1994) είναι είδος βατράχου της οικογένειας Ranidae. Ο Κρητικός βάτραχος είναι ενδημικό είδος της Ελλάδας, καθώς απαντάται μόνο στην Κρήτη. Ο πληθυσμός του Κρητικού βατράχου στην λίμνη Αγιάς έχει σχεδόν εκλείψει λόγω εισαγωγής του Αμερικανικού βουβαλοβάτραχου από τον άνθρωπο.
Περιγραφή
Πρόκειται για ένα μεσαίου μεγέθους βάτραχο, του οποίο το ολικό μέγεθος δεν ξεπερνά τα 8.5cm. Παρατηρείται μεγάλη χρωματική ποικιλία στο είδος.
Βιολογία
Ημερόβιος, ντροπαλός βάτραχος που συχνά λιάζεται έξω από το νερό και βουτά μέσα σε αυτό μόλις αισθανθεί κίνδυνο. Συναντάται σε έλη, λίμνες, ρεματιές και στάσιμα νερά. Ζευγαρώνει την άνοιξη και τα θηλυκά γεννούν αυγά σε αρκετές συστάδες μερικών εκατοντάδων μέσα στο νερό.
Πιότρ Κρασίλοφ
Ο Πιότρ Ανατόλγεβιτς Κρασίλοφ (Ρώσικα: Пётр Анато́льевич Краси́лов) είναι Ρώσος ηθοποιός (γεννημένος 3 Ιουνίου του 1977).
Προσωπική Ζωή
Έχει παντρευτεί δύο φορές και έχει αποκτήσει 2 παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Λουίζα (όνομα)
Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
Περιστατικό Ίσσι
Το περιστατικό Ίσσι (ιαπωνικά: 乙巳の変) πήρε το όνομά του από το ζωδιακό όνομα του έτους 645 κατά το οποίο συνέβη η Μεταρρύθμιση Τάικα, ένα μετασχηματιστικό γεγονός στην Ιαπωνική αυτοκρατορική ιστορία.
Το περιστατικό ήταν μια επιτυχημένη συνωμοσία των Νακατόμι νο Καματάρι, του πρίγκηπα Νάκα νο Όε και άλλων, που συνωμότησαν για την εξάλειψη του κύριου κλάδου της φυλής Σόγκα, ξεκινώντας με τη δολοφονία του Σόγκα νο Ιρούκα.
Ο πρίγκιπας Νάκα νο Όε εκδίκασε την υπόθεσή του ενώπιον της αυτοκράτειρας Κοτζόκου, και όταν αποσύρθηκε για να εξετάσει το ζήτημα, οι τέσσερις φρουροί τελικά κινήθηκαν ξανά εναντίον του Ιρούκα και ολοκλήρωσαν τη δολοφονία. Λίγο αργότερα, ο πατέρας του Ιρούκα, Σόγκα νο Εμίσι αυτοκτόνησε βάζοντας φωτιά στην κατοικία του. Η ανάφλεξη κατέστρεψε το χειρόγραφο αντίγραφο του Τεννόκι και πολλούς άλλους αυτοκρατορικούς θησαυρούς που είχε πάρει στην οικία του ο Σόγκα για να τα κρατήσει ασφαλή. Ωστόσο ο Φούνο νο Φουμπιτεοσάκα άρπαξε γρήγορα τον τυλιγμένο στις φλόγες εθνικό αρχείο (Κόκκι), ένα από τα πολλά χειρόγραφα που φυλάσσονταν στην οικεία και αργότερα, λέγεται ότι το παρουσίασε στον Νάκα νο Όε. Ωστόσο δεν έχουν ανακαλυφθεί υπάρχοντα αντίγραφα του έργου.
Η βία συνέχισε να εξελίσσεται παρά την παρουσία της Κοτζόκου. Με την αυτοκράτειρα σοκαρισμένη, να αποφασίζει να παραιτηθεί από το θρόνο. Η ιαπωνική κοινωνία κατά την περίοδο Ασούκα ήταν επιρρεπής σε τέτοιες κρίσεις, τόσο πνευματικές όσο και αξιακές, που εκείνη την εποχή θεωρούνταν μιάσματα. Ένας θάνατος (πόσο μάλλον μια βίαιη δολοφονία) σε τόσο κοντινή απόσταση από την αυτοκράτειρα θεωρήθηκε ότι ήταν μεταξύ των χειρότερων πιθανών μιασμάτων, μια πράξη  που θα απαιτούσε μέρες απομόνωσης και καθαρισμού (πνευματικό καθαρισμό του χώρου, αλλά και της ίδια της αυτοκράτειρας και των υπηκόων της).
Αν και η Κοτζόκου ήθελε να παραιτηθεί αμέσως, αφήνοντας τον θρόνο στον Νάκα νο Όε, μετά τη συμβουλή του Νακατόμι νο Καματάρι, επέμεινε ότι ο θρόνος έπρεπε να περάσει είτε στον  μεγαλύτερο αδερφό του Νάκα, Φουρουχίτο νο Όε, ή στον θείο του (δηλαδή στον αδερφό της Κοτζόκου) πρίγκιπα Κάρου. Ο Φουρουχίτο έδωσε τέλος στο δίλλημα, δηλώνοντας την πρόθεσή του να παραιτηθεί από οποιαδήποτε αξίωση για το θρόνο, και αποφασίζοντας να γίνει βουδιστής μοναχός. Την ίδια μέρα, κατά παράδοση λέγεται ότι ήταν στις 12 Ιουλίου 645, ο Φουρουχίτο ξύρισε τα μαλλιά του στο Χόκι-τζι, στην ύπαιθρο ανάμεσα στην Αίθουσα του Βούδα και την παγόδα. Ενώ ταυτόχρονα, η Κοτζόκου παραιτήθηκε αφήνοντας τον θρόνο στον αδελφό της, ο οποίος λίγο αργότερα προσχώρησε στο θρόνο ως αυτοκράτορας Κότοκου (645–654). Μετά το θάνατο του Κότοκου, η Κοτζόκου ανήλθε στο θρόνο για άλλη μια φορά, προτού τελικά ανέλθει ο Νάκα στον θρόνο ως αυτοκράτοραςΤένζι (661–672).
Πηγές
http://open-the-door.jp/myth_en/old-tale/isshi-incident.html
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Νήσος Ταρούτ
μικρογραφία|Άποψη του κάστρου Ταρούτ|368x368εσ
μικρογραφία| Βορειοανατολικό [[Νταμάμ, Σαϊχάτ, Κατίφ, Νήσος Ταρούτ και Ρας Τανούρα, από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό .]] Η Νήσος Ταρούτ ( جزيرة تاروت) είναι ένα νησί στον Περσικό Κόλπο, που ανήκει στην ανατολική επαρχία της Σαουδικής Αραβίας, που συνδέεται με το Κατίφ. Απέχει έξι χιλιόμετρα από την ακτή και είναι το μεγαλύτερο νησί στον Περσικό Κόλπο μετά το νησί Κεσμ, που εκτείνεται από την Ρας Τανούρα στο βορρά μέχρι το Κατίφ στα δυτικά.
Το νησί έχει έκταση 70 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το 2010, είχε πληθυσμό 77.757 κατοίκων. Περιέχει μια σειρά από πόλεις και χωριά, συμπεριλαμβανομένων του Ταρούτ, της Ντέιραχ και του Νταρίν.
Ιστορία
Η ιστορία του Ταρούτ χρονολογείται πριν από το 5000 π.Χ. Θεωρείται ως ένας από τους αρχαιότερους χώρους, που κατοικούνταν από ανθρώπους, καθώς και ως μια από τις παλαιότερες περιοχές κατά μήκος της Αραβικής Χερσονήσου.
Το Ταρούτ ήταν η καρδιά του Βασιλείου της Ντιλμούν και είχε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της περιοχής από το 3000 π.Χ.. Η ανθρώπινη κατοίκηση σε αυτήν την περιοχή κατά τη διάρκεια των αιώνων ήταν πολύ μεγάλη και έχουν έρθει στο φως αρχαιολογικές ανακαλύψεις μέχρι πρόσφατα, κάτι που είναι σπάνιο στα περισσότερα μέρη των αρχαιολογικών χώρων του κόσμου.
Η χριστιανική πρακτική ότι ένας γάμος ήταν έγκυρος, μόνον εάν ευλογούνταν από έναν ιερέα, υιοθετήθηκε για πρώτη φορά από μια Σύνοδο χριστιανών, που ζούσαν στην περιοχή, στο Νταρίν το 676 μ.Χ. από τον Πατριάρχη Γεώργιο Α΄, αρχιεπίσκοπο της Εκκλησίας της Ανατολής, μιας από τις δύο κύριες εκκλησίες της συριακής χριστιανικής παράδοσης.
Ιστορία του ονόματος
Κατά τον Μεσαίωνα το νησί ονομάζονταν συχνά Νταϊρίν ή Νταρίν λόγω μιας από τις πόλεις του. Νταρίν είναι στην πραγματικότητα το όνομα του κύριου λιμανιού του. Η συνθήκη του Νταρίν υπεγράφη στο νησί το 1915 μεταξύ του Ιμπν Σαούντ της Σαουδικής Αραβίας και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Αρχαιολογία
Αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι το νησί κατοικείται από το 5.000 π.Χ. και αργότερα φιλοξενούσε τον πολιτισμό του Ντιλμούν, Ακκάδιους, Ασσύριους και Πέρσες. Αργότερα καταλήφθηκε από την Περσική Αυτοκρατορία, την Ισλαμική Αυτοκρατορία, αποικίστηκε από τους Πορτογάλους και αργότερα έγινε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Οι πιο σημαντικές συλλογές, που βρέθηκαν στο Ταρούτ, ήταν ένα ολόχρυσο άγαλμα της θεάς Ασταρούτ.
Υπάρχουν πολλά άλλα αγάλματα, χάλκινα και κεραμικά αγγεία και παραδοσιακά όπλα στο Ταρούτ, που εκτίθενται στο Μουσείο του Ριάντ. Υπάρχει ένα πορτογαλικό φρούριο στην Αλ Ντεϊράχ.
Ο χώρος αποτελείται από το φρούριο του Αλ-Σεΐχ Μουχάμαντ μπιν Αμπντούλ Ουαχάμπ Αλ Φεχάνι, καθώς και το φρούριο του Αμπού Αλ-Λιφ, το οποίο βρίσκεται μεταξύ Ταρούτ και Αλ Κατίφ, και τρία τεμένη στον παλιό δρόμο από το Αλ Κατίφ.
Το 1959, ένας άντρας ανακάλυψε βράχια με σαβαϊκές επιγραφές. Τα πιο διάσημα αντικείμενα ανακαλύφθηκαν από Δανούς αρχαιολόγους το 1968: θραύσματα κεραμικής, που χρονολογούνται από το 4.500 π.Χ. και άλλα από το 3000 π.Χ. Η τελευταία ανακάλυψη ήταν το 1993 στο Τελ Ραφία.
Πολλά αγγεία έχουν βρεθεί στο Ταρούτ σκαλισμένα από στεατίτη. Τα σχέδια είναι πολύ καλλιτεχνικά και περιλαμβάνουν παραστάσεις γατών, γυμνών ανδρών και μοτίβων, που σχετίζονται με τη θάλασσα και το ψάρεμα. Η πηγή του στεατίτη ήταν στην πραγματικότητα στη Νοτιοδυτική Περσία, αλλά η λαξευτική βιομηχανία φαίνεται να ήταν τοπική.
Μεταξύ των αρχαίων αγαλμάτων είναι ένας γυμνός άνδρας από σκούρα γκρι πέτρα. Βρέθηκε τη δεκαετία του '50 από έναν άντρα, που όργωνε το χωράφι του. Είναι 94 εκατοστά και στέκεται σε στάση λατρείας με ανοιχτά μάτια. Είναι σχεδόν σίγουρα σουμεριακής καταγωγής, αν και βρέθηκε περίπου 1000 χιλιόμετρα από την πλησιέστερη πόλη Σουμέριων. Είναι ένα πολύ υψηλής ποιότητας αντικείμενο, αλλά σχεδόν καταστράφηκε από τους δεισιδαιμονικούς χωρικούς, οι οποίοι νόμιζαν ότι είχε σχέση με τα πνεύματα (τζινν), και έτσι το έκοψαν στα μισά και αποκεφαλίστηκε. Έχει αποκατασταθεί και βρίσκεται σήμερα το Εθνικό Μουσείο του Ριάντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες Κατηγορία:Νησιά της Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατάλογος χωρών ανά ποσοστό αυτοκτονίας
Το ακόλουθο είναι ένας κατάλογος χωρών ανά ποσοστό αυτοκτονίας που βασίζεται (κυρίως) σε στοιχεία από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ). Στον κατάλογο αυτό, η θέση κάθε χώρας καθορίζεται από το ποσοστό θανάτων που καταγράφονται ως αυτοκτονίες για κάθε 100.000 άτομα για τον πιο πρόσφατο χρόνο για τον οποίο υπάρχουν στοιχεία (η λίστα του ΠΟΥ τελευταία ενημερώθηκε το 2011). Τα στατιστικά του ΠΟΥ βασίζονται σε επίσημα στοιχεία από τις αντίστοιχες χώρες, επομένως η ακρίβεια τους δεν είναι πιο ακριβής απ' αυτή με την οποία συλλέγουν τα στοιχεία οι χώρες αυτές.
Τα περιστατικά αυτοκτονίας τείνουν να υπο-αναφέρονται λόγω τόσο θρησκευτικών όσο και κοινωνικών πιέσεων και σε ορισμένες περιοχές μπορεί να μην αναφέρονται και καθόλου. Δεδομένου ότι τα στοιχεία μπορεί να επηρεάζονται από διαφορετικές μεταβλητές στην κάθε χώρα, η σύγκριση μεταξύ χωρών δεν είναι στατιστικώς ορθή.
thumb|right|300px|Παγκόσμιος χάρτης αυτοκτονιών ανά 100.000 άτομα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Αυτοκτονία
Ρόψα
Η Ρόψα (ρωσικά: Ропша) είναι οικισμός της Περιφέρειας Λένινγκραντ στη Ρωσία, γνωστή για το «καταραμένο» μισοκατεστραμμένο παλάτι της που ανήκει στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Βρίσκεται στην ενδοχώρα, 20 χμ. νότια του Πέτερχοφ και 49 νοτιοδυτικά της Αγίας Πετρούπολης. Πρωτοαναφέρεται με την ονομασία «Χράψα» σε ένα διοικητικό κείμενο της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ το 15ο αιώνα, ως τμήμα της Ίνγκριας (μεσαιωνική ονομασία της ευρύτερης περιοχής). Για ολόκληρο το 17ο αιώνα (από την Εποχή των Αναστατώσεων) πέρασε στη Σουηδία, μέχρι που ο Μέγας Πέτρος ανέκτησε την Ίνγκρια με το Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο το 1703-4.
Μετά την ακύρωση των σχεδίων η Ρόψα χαρίσθηκε στο Φιοντόρ Γιούριεβιτς Ρομοντανόφσκι, υπεύθυνο των μυστικών υπηρεσιών. Αυτός χρησιμοποίησε το παλατάκι ως κατοικία του και παράλληλα δημιούργησε έναν ειδικό θάλαμο, όπου βασάνιζε και εκτελούσε αντιπάλους του τσάρου. Μάλιστα απελευθέρωσε αρκούδες στον περίβολο, ώστε να μην τολμά κανείς απρόσκλητος επισκέπτης να πλησιάσει! Το 1722, αφού ο Ρομοντανόφσκι είχε ήδη πεθάνει, η κόρη του Αικατερίνη παντρεύθηκε το γιο του Καγγελαρίου Εξωτερικών και η περιοχή πέρασε στα χέρια των Γκολόβκιν (η οικογένεια του γαμπρού), οι οποίοι αναμόρφωσαν και επέκτειναν τα οικήματα. Ωστόσο τη δεκαετία του 1740 έπεσαν σε δυσμένεια ως συνωμότες και η περιουσία τους δημεύθηκε. Τότε η αυτοκράτειρα Ελισάβετ ζήτησε από τον ιταλό αρχιτέκτονα Ραστρέλι να εκπονήσει σχέδια για την ανέγερση ενός μεγάλου παλατιού, τα οποία ουδέποτε υλοποιήθηκαν. Έτσι η Ελισάβετ τη δώρισε στον ανηψιό και διάδοχό της Πιότρ Φιοντόροβιτς.
Ο Πιότρ ανέβηκε στο θρόνο το 1762 ως Πέτρος Γ', όμως η βασιλεία του δεν κράτησε ούτε έξι μήνες - τον Ιούνιο εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση και αμέσως μετά δολοφονήθηκε μέσα στο παλάτι της Ρόψα. Η σύζυγός του και νέα απόλυτη ηγέτις της Ρωσίας, Αικατερίνη Β', τη χάρισε στον εραστή της, κόμη Γκριγκόρι Ορλόβ. Φοβισμένος από τους θανάτους και τη φήμη του «στοιχειωμένου παλατιού», ο νέος ιδιοκτήτης φρόντισε να το ξεφορτωθεί όσο γρηγορότερα μπορούσε, παραχωρώντας το στο ναύαρχο Ιβάν Τσερνισιόβ. Αυτός έπραξε το ίδιο, πουλώντας το για 12.000 ρουβλια στο στρατηγό Ιβάν Λαζάρεβ.
Τελικά η Ρόψα επανήλθε σε αυτοκρατορικά χέρια επί βασιλείας του Παύλου Α', γιου της Αικατερίνης. Ο Παύλος ξαναέκτισε το παλάτι σε νεοκλασικό στυλ, διαμόρφωσε τους περιβάλλοντες χώρους και ίδρυσε μια χαρτοποιΐα στην περιοχή, όμως και αυτός δολοφονήθηκε το 1801 στην Αγία Πετρούπολη. Η Ρόψα παρέμεινε στη βασιλική οικογένεια - όταν ο Αλέξανδρος Δουμάς (πατέρας) την επισκέφθηκε το 1858, ιδιοκτήτρια ήταν η Αλεξάνδρα Φιοντόροβνα, σύζυγος του Νικολάου Α'. Ουσιαστικά όμως είχε εγκαταλειφθεί, αφού κανείς από τους επιγόνους δεν ένιωθε άνετα όταν την επισκεπτόταν.
Το ανάκτορο σπάνια ξανακατοικήθηκε στις επόμενες δεκαετίες, αν και καταγράφεται πως η πριγκίπισσα Ξένια (αδελφή του Νικολάου Β') επέλεξε να περάσει εκεί την πρώτη νύχτα του γάμου της το 1894. Μετά την Επανάσταση του 1917 έπαθε μεγάλες ζημιές, αφού υπήρξε θέατρο συγκρούσεων μεταξύ του Κόκκινου Στρατού και του αγγλόδουλου αντεπαναστάτη στρατηγού Νικολάι Γιουντένιτς. Σήμερα βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους εγκατάλειψης, με αχνά μόνο τα σημάδια από το αυτοκρατορικό παρελθόν του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όμπλαστ του Λένινγκραντ
Ο Θύμιος τα ‘κανε θάλασσα
Ο Θύμιος τα 'κανε θάλασσα είναι μια κωμική, ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας, του κινηματογραφικού οργανισμού Καραγιάννης-Καρατζόπουλος σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου.
Πλοκή
Ο Θύμιος Μπούκουρας, ένας επαρχιώτης, αφήνει το χωριό του, τη Βλαχοκερασιά, και την οικογένειά του, και με δυο καλάθια και δυο κότες υπό μάλης, ετοιμάζεται να πάει στην Αθήνα για κάποιες δουλειές. Στον σταθμό τρένου, όμως, θα έχει μια αναπάντεχη συνάντηση με μια κοπέλα, τη Λίζα, η οποία θα του αλλάξει ολοκληρωτικά τα σχέδια.
Η Λίζα, κόρη ενός αυστηρού στρατιωτικού, του Βρασίδα Μοράλη, έχει σταλεί από τον ίδιο για διακοπές, επειδή είχε αναπτύξει σχέσεις με τον αρραβωνιαστικό της πριν το γάμο. Η Λίζα, «μιας και κορίτσι, άμυαλο όπως όλα τα άλλα, βλέπετε» πείθεται από τα λόγια ενός ιατρού Μπελίρη να πάνε για βαρκάδα, ωστόσο αυτά τα μαθαίνει ο Λάκης, ο αρραβωνιαστικός της και της στέλνει ένα γράμμα που της «κόβει τα πόδια». Διαβάζοντας, λοιπόν, αυτό το γράμμα κι ενώ είναι έτοιμη να αυτοκτονήσει, συναντά, για καλή της τύχη, στο σταθμό, τον Θύμιο.
Εν τέλει η Λίζα πείθει τον Θύμιο να παραστήσει τον ιατρό στους δικούς της, προσπαθώντας να τη σώσει από την αυτοκτονία ο Θύμιος, δέχεται. Ο Θύμιος θα βρεθεί σε πολύ άσχημες καταστάσεις και παρεξηγήσεις με τον πατέρα και την οικογένεια. Τελικά, όμως, όλα θα καταλήξουν καλώς και ο Λάκης με τη Λίζα θα τα βρουν. Ο Θύμιος επιστρέφει στο χωριό του, βοηθώντας αυτούς τους δυο νέους να τα βρουν και, χάνοντας μια κότα, την Παρδάλω, αφού του ψόφησε από την πείνα και τη δίψα.
Πληροφορίες
Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1959-1960 και έκοψε 70.549 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας την 8η θέση σε 52 ταινίες.
Η ταινία αποτελεί τη δεύτερη, κατά σειρά, μεταφορά στον κινηματογράφο, της θεατρικής κωμωδίας των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου "Η Λίζα τα θαλάσσωσε". Προηγουμένως ήταν η ταινία του Αλέκου Σακελλάριου Παπούτσι από τον τόπο σου το 1946. Κατόπιν ακολούθησε η ταινία Γαμπρός από το Λονδίνο το 1967, με πρωταγωνιστή τον Κώστα Βουτσά και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.
Υποσημειώσεις
i. Χαρακτηριστική φράση από την ταινία
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1959 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τάκη Μωράκη Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Αγγελιαφόρο RNA
Στη μοριακή βιολογία, το αγγελιοφόρο ριβονουκλεϊκό οξύ (mRNA) είναι ένα μονόκλωνο μόριο RNA που αντιστοιχεί στη γενετική αλληλουχία ενός γονιδίου και διαβάζεται από ένα ριβόσωμα στη διαδικασία σύνθεσης μιας πρωτεΐνης.
Μεταγραφή είναι η διαδικασία αντιγραφής ενός γονιδίου από το DNA στο mRNA. Αυτή η διαδικασία είναι ελαφρώς διαφορετική στα ευκαρυωτικά κύτταρα και στα προκαρυωτικά κύτταρα, συμπεριλαμβανομένου ότι η προκαρυωτική RNA πολυμεράση συσχετίζεται με ένζυμα επεξεργασίας DNA κατά τη μεταγραφή, έτσι ώστε η επεξεργασία να μπορεί να προχωρήσει κατά τη μεταγραφή. Επομένως, αυτό αναγκάζει τον νέο κλώνο mRNA να γίνει δίκλωνος παράγοντας ένα συμπληρωματικό κλώνο γνωστού ως μεταφορικό RNA (tRNA). Επιπλέον, το RNA δεν είναι σε θέση να σχηματίσει δομές από το ζεύγος βάσης. Επιπλέον, το πρότυπο για το mRNA είναι ο συμπληρωματικός κλώνος του tRNA, ο οποίος είναι ταυτόσημος στην ακολουθία με την αλληλουχία αντικωδικονίου στην οποία συνδέεται το DNA. Το βραχύβιο, μη επεξεργασμένο ή μερικώς επεξεργασμένο προϊόν ονομάζεται "πρόδρομο mRNA" ή "προ-mRNA". Μόλις ολοκληρωθεί η επεξεργασία, ονομάζεται "ώριμο mRNA".
Το mRNA δημιουργείται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας μεταγραφής (βιολογία), όπου ένα ένζυμο (RNA πολυμεράση) μετατρέπει το γονίδιο σε πρωτογενές μεταγράφημα mRNA (primary transcript) (επίσης γνωστό ως προ-mRNA). Αυτό το προ-mRNA συνήθως εξακολουθεί να περιέχει ιντρόνια, περιοχές που δεν θα συνεχίσουν να κωδικοποιούν την τελική αλληλουχία αμινοξέων. Αυτά αφαιρούνται κατά τη διαδικασία ματίσματος του RNA, αφήνοντας μόνο εξόνια, περιοχές που θα κωδικοποιούν την πρωτεΐνη. Αυτή η εξωνική αλληλουχία αποτελεί ώριμο mRNA. Το ώριμο mRNA στη συνέχεια διαβάζεται από το ριβόσωμα και χρησιμοποιώντας αμινοξέα που μεταφέρονται με tRNA, το ριβόσωμα δημιουργεί την πρωτεΐνη. Αυτή η διαδικασία είναι γνωστή ως μετάφραση. Όλες αυτές οι διαδικασίες αποτελούν μέρος του κεντρικού δόγματος της μοριακής βιολογίας, το οποίο περιγράφει τη ροή των γενετικών πληροφοριών σε ένα βιολογικό σύστημα.
Όπως στο DNA, οι γενετικές πληροφορίες στο mRNA περιέχονται στην αλληλουχία των νουκλεοτιδίων, τα οποία είναι διατεταγμένα σε κωδικόνια αποτελούμενα από τρία ριβονουκλεοτίδια το καθένα. Κάθε κωδικόνιο κωδικοποιεί ένα συγκεκριμένο αμινοξύ, εκτός από το κωδικόνιο διακοπής, που τερματίζει τη σύνθεση πρωτεϊνών. Η μετάφραση των κωδικονίων σε αμινοξέα απαιτεί δύο άλλους τύπους RNA: το μεταφορικό RNA, το οποίο αναγνωρίζει το κωδικόνιο και παρέχει το αντίστοιχο αμινοξύ και το ριβοσωματικό RNA (rRNA), το κεντρικό συστατικό του μηχανισμού παραγωγής πρωτεϊνών του ριβοσώματος.
Η ύπαρξη του mRNA προτάθηκε πρώτα από τους Ζακ Μονό and Φρανσουά Ζακόμπ και ανακαλύφθηκε στη συνέχεια από τους Ζακόμπ, Sydney Brenner και Matthew Meselson στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια το 1961.
Σύνθεση, επεξεργασία και λειτουργία
Η σύντομη ύπαρξη ενός μορίου mRNA ξεκινά με μεταγραφή και τελικά καταλήγει σε αποικοδόμηση. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ένα μόριο mRNA μπορεί επίσης να υποστεί επεξεργασία, τροποποίηση και μεταφορά πριν από τη μετάφραση. Τα ευκαρυωτικά μόρια mRNA απαιτούν συχνά εκτεταμένη επεξεργασία και μεταφορά, ενώ τα προκαρυωτικά μόρια mRNA δεν το κάνουν. Ένα μόριο του ευκαρυωτικού mRNA και οι πρωτεΐνες που το περιβάλλουν ονομάζονται μαζί αγγελιοφόρος ριβονουκλεοπρωτεΐνη (αγγλ.: messenger RNP).
Μεταγραφή
Η μεταγραφή γίνεται όταν το RNA παράγεται από DNA. Κατά τη διάρκεια της μεταγραφής, η RNA πολυμεράση δημιουργεί ένα αντίγραφο ενός γονιδίου από το DNA στο mRNA όπως απαιτείται. Αυτή η διαδικασία διαφέρει ελαφρώς σε ευκαρυωτικά και προκαρυωτικά κύτταρα. Μία αξιοσημείωτη διαφορά, ωστόσο, είναι ότι η προκαρυωτική πολυμεράση RNA συνδέεται με ένζυμα επεξεργασίας DNA κατά τη διάρκεια της μεταγραφής, έτσι ώστε η επεξεργασία να μπορεί να προχωρήσει κατά τη διάρκεια της μεταγραφής. Επομένως, αυτό αναγκάζει τον νέο κλώνο mRNA να γίνει διπλόκλωνος παράγοντας έναν συμπληρωματικό κλώνο γνωστό ως κλώνο tRNA, ο οποίος όταν συνδυάζεται δεν μπορεί να σχηματίσει δομές από τη σύζευξη βάσεων. Επιπλέον, το εκμαγείο για mRNA είναι ο συμπληρωματικός κλώνος του tRNA, ο οποίος είναι ταυτόσημος σε ακολουθία με την αλληλουχία αντικωδικονίου στην οποία συνδέεται το DNA. Το βραχύβιο, μη επεξεργασμένο ή μερικώς επεξεργασμένο προϊόν ονομάζεται πρόδρομο mRNA ή προ-mRNA (pre-mRNA). Μόλις ολοκληρωθεί η επεξεργασία, ονομάζεται ώριμο mRNA (mature mRNA).
Επεξεργασία (processing) ευκαρυωτικού προ-mRNA
Η επεξεργασία του mRNA διαφέρει πολύ μεταξύ των ευκαρυωτικών κυττάρων, βακτηρίων και αρχαίων. Το μη ευκαρυωτικό mRNA είναι, στην ουσία, ώριμο κατά τη μεταγραφή και δεν απαιτεί επεξεργασία, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις. Το ευκαρυωτικό προ-mRNA, ωστόσο, απαιτεί πολλά βήματα επεξεργασίας πριν από τη μεταφορά του στο κυτταρόπλασμα και τη μετάφρασή του από το ριβόσωμα.
Συναρμογή
Η εκτεταμένη επεξεργασία του ευκαρυωτικού προ-mRNA που οδηγεί στο ώριμο mRNA είναι η συναρμογή, ένας μηχανισμός (κατ' αναλογία με το γραμμικό μοντάζ σε ταινία) με τον οποίο μη κωδικοποιητικές περιοχές (βλ. εσώνια) αφαιρούνται και οι περιοχές κωδικοποίησης (βλ. εξώνια) ενώνονται μεταξύ τους.
Προσθήκη καλύπτρας 5'
Η καλύπτρα (κάλυμμα) 5' (αγγλ.: 5' cap) (ονομάζεται επίσης καλύπτρα RNA, καλύπτρα RNA (7-μεθυλογουανοσίνης) ή καλύπτρα RNA m 7 G) είναι ένα τροποποιημένο νουκλεοτίδιο γουανίνης που έχει προστεθεί στο "μπροστινό" ή άκρο 5' ενός ευκαρυωτικού αγγελιοφόρου RNA λίγο μετά την έναρξη της μεταγραφής. Η καλύπτρα 5' αποτελείται από ένα τερματικό υπόλειμμα 7-μεθυλογουανοσίνης που συνδέεται μέσω ενός 5'-5'-τριφωσφορικού δεσμού με το πρώτο μεταγραφέν νουκλεοτίδιο. Η παρουσία του είναι κρίσιμη για την αναγνώριση από το ριβόσωμα και την προστασία από ριβονουκλεάσες.
Η προσθήκη καλύπτρας συνδέεται με τη μεταγραφή και γίνεται συν-μεταγραφικά, έτσι ώστε το καθένα να επηρεάζει το άλλο. Λίγο μετά την έναρξη της μεταγραφής, το άκρο 5' του mRNA που συντίθεται δεσμεύεται από ένα σύμπλοκο σύνθεσης καλύπτρας που σχετίζεται με RNA πολυμεράση. Αυτό το ενζυματικό σύμπλοκο καταλύει τις χημικές αντιδράσεις που απαιτούνται για την κάλυψη του mRNA. Η σύνθεση προχωρά ως βιοχημική αντίδραση πολλαπλών σταδίων.
Τροποποίηση (editing)
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα mRNA δύναται να τροποποιηθεί, αλλάζοντας τη σύνθεση νουκλεοτιδίων αυτού του mRNA. Ένα παράδειγμα στους ανθρώπους είναι το mRNA του γονιδίου της απολιποπρωτεΐνης, το οποίο τροποποιείται σε ορισμένους ιστούς, αλλά όχι σε άλλους. Η τροποποίηση δημιουργεί ένα κωδικόνιο πρώιμης διακοπής, το οποίο, κατά τη μετάφραση, παράγει μια μικρότερη πρωτεΐνη.
Πολυαδενυλίωση
Πολυαδενυλίωση (αγγλ.: polyadenylation) είναι η ομοιοπολική σύνδεση ενός τμήματος πολυαδενυλυλίου με ένα μόριο RNA αγγελιοφόρου. Στους ευκαρυωτικούς οργανισμούς τα περισσότερα αγγελιοφόρα μόρια RNA (mRNA) πολυαδενυλιώνονται στο 3' άκρο, αλλά πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι μικρές εκτάσεις ουριδίνης (ολιγουριδυλίωση) είναι επίσης συχνές. Η ουρά πολυ(A) (poly(A) tail) και η δεσμευμένη σε αυτήν πρωτεΐνη βοηθούν στην προστασία του mRNA από την αποδόμηση από εξονουκλεάσες.
Η πολυαδενυλίωση συμβαίνει κατά τη διάρκεια και / ή αμέσως μετά τη μεταγραφή του DNA σε RNA. Αφού τερματιστεί η μεταγραφή, η αλυσίδα mRNA διασπάται μέσω της δράσης ενός συμπλόκου ενδονουκλεάσης που σχετίζεται με πολυμεράση RNA. Μετά τη διάσπαση του mRNA, περίπου 250 υπολείμματα αδενοσίνης προστίθενται στο ελεύθερο άκρο 3 'στη θέση διάσπασης. Αυτή η αντίδραση καταλύεται από πολυαδενυλική πολυμεράση. Όπως και στο εναλλακτικό μάτισμα, μπορεί να υπάρχουν περισσότερες από μία παραλλαγές πολυαδενυλίωσης ενός mRNA.
Μεταφορά
Σε χωρικά σύνθετα κύτταρα, ορισμένα mRNA μεταφέρονται σε συγκεκριμένους υποκυτταρικούς προορισμούς. Σε ώριμoυς νευρώνες, ορισμένα mRNA μεταφέρονται από το σώμα στους δενδρίτες. Μια θέση της μετάφρασης mRNA βρίσκεται σε πολυριβοσώματα που εντοπίζονται επιλεκτικά κάτω από συνάψεις Το mRNA για Arc / Arg3.1 προκαλείται από συναπτική δραστηριότητα και εντοπίζεται επιλεκτικά κοντά σε ενεργές συνάψεις με βάση σήματα που παράγονται από υποδοχείς NMDA. Άλλα mRNA κινούνται επίσης σε δενδρίτες σε απόκριση σε εξωτερικά ερεθίσματα, όπως στο mRNA β-ακτίνης. Κατά την εξαγωγή από τον πυρήνα, το mRNA της ακτίνης συσχετίζεται με το ZBP1 και την υπομονάδα 40S. Το σύμπλοκο δεσμεύεται από μια κινητική πρωτεΐνη και μεταφέρεται στη θέση στόχο (επέκταση νευρίτη) κατά μήκος του κυτταροσκελετού. Τελικά το ZBP1 φωσφορυλιώνεται από την Src για να ξεκινήσει η μετάφραση. Στην ανάπτυξη των νευρώνων, τα mRNA μεταφέρονται επίσης σε αναπτυσσόμενους άξονες και ειδικά σε κώνους ανάπτυξης. Πολλά mRNA επισημαίνονται με τους λεγόμενους "ταχυδρομικούς κώδικες", οι οποίοι στοχεύουν τη μεταφορά τους σε μια συγκεκριμένη θέση.
Μετάφραση
Επειδή το προκαρυωτικό mRNA δεν χρειάζεται να υποβληθεί σε επεξεργασία ή μεταφορά (βλέπε πιο πάνω), η μετάφραση από το ριβόσωμα μπορεί να ξεκινήσει αμέσως μετά το τέλος της μεταγραφής. Επομένως, μπορεί να ειπωθεί ότι η προκαρυωτική μετάφραση συνδέεται με τη μεταγραφή και συμβαίνει συν-μεταγραφικά.
Το ευκαρυωτικό mRNA που έχει υποβληθεί σε επεξεργασία και μεταφέρεται στο κυτταρόπλασμα (δηλαδή, το ώριμο mRNA) μπορεί στη συνέχεια να μεταφραστεί από το ριβόσωμα. Η μετάφραση μπορεί να συμβεί στα ριβοσώματα που αιωρούνται ελεύθερα στο κυτταρόπλασμα, ή να κατευθυνθεί στο ενδοπλασματικό δίκτυο από το σωματίδιο αναγνώρισης σήματος. Επομένως, σε αντίθεση με τους προκαρυώτες, η ευκαρυωτική μετάφραση δεν συνδέεται άμεσα με τη μεταγραφή. Είναι ακόμη πιθανό σε ορισμένα πλαίσια τα μειωμένα επίπεδα mRNA να συνοδεύονται από αυξημένα επίπεδα πρωτεΐνης, όπως έχει παρατηρηθεί για τα επίπεδα mRNA / πρωτεΐνης του EEF1A1 στον καρκίνο του μαστού.
Κωδικοποιητικές περιοχές
Οι περιοχές κωδικοποίησης αποτελούνται από κωδικόνια, τα οποία αποκωδικοποιούνται και μεταφράζονται σε πρωτεΐνες από το ριβόσωμα· σε ευκαρυώτες συνήθως σε ένα και σε προκαρυώτες συνήθως σε πολλά. Οι περιοχές κωδικοποίησης ξεκινούν με κωδικόνιο έναρξης (start codon) και τελειώνουν με κωδικόνιο διακοπής (stop codon). Σε γενικές γραμμές, το κωδικόνιο έναρξης είναι ένα τριπλό AUG και το κωδικόνιο διακοπής είναι UAG ("κεχριμπάρι"), UAA ("ώχρα") ή UGA ("οπάλιο"). Οι κωδικοποιητικές περιοχές τείνουν να σταθεροποιούνται από εσωτερικά ζεύγη βάσεων, γεγονός που εμποδίζει την υποβάθμιση. Εκτός από την κωδικοποίηση πρωτεΐνης, τμήματα κωδικοποιητικών περιοχών μπορούν να χρησιμεύσουν ως ρυθμιστικές αλληλουχίες στο πρόδρομο mRNA, ως εξωνικοί ενισχυτές ματίσματος (exonic splicing enhancers)  ή εξωνικοί καταστολείς ματίσματος (exonic splicing silencers).
Αμετάφραστες περιοχές
Οι μη μεταφρασμένες περιοχές (UTRs) είναι τμήματα του mRNA πριν από το κωδικόνιο έναρξης και μετά το κωδικόνιο διακοπής που δεν μεταφράζονται, ονομάζονται μη μεταφραζόμενες περιοχές 5' και 3', αντίστοιχα. Αυτές οι περιοχές μεταγράφονται με την κωδικοποιητική περιοχή και έτσι είναι εξωνικές καθώς υπάρχουν στο ώριμο mRNA. Διάφοροι ρόλοι στην γονιδιακή έκφραση έχουν αποδοθεί στις μη μεταφρασμένες περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της σταθερότητας του mRNA, του εντοπισμού του mRNA και της μεταφραστικής αποτελεσματικότητας (translational efficiency). Η ικανότητα ενός UTR να εκτελεί αυτές τις λειτουργίες εξαρτάται από την ακολουθία του UTR και μπορεί να διαφέρει μεταξύ των mRNA. Γενετικές παραλλαγές σε UTR 3' έχουν επίσης εμπλακεί στην ευαισθησία της νόσου λόγω της αλλαγής στη δομή του RNA και στη μετάφραση πρωτεϊνών.
Η σταθερότητα των mRNAs μπορεί να ελέγχεται από το UTR 5' και/ή 3' λόγω της ποικίλης συγγένειας για τα ένζυμα αποικοδόμησης RNA που ονομάζονται ριβονουκλεάσες και για βοηθητικές πρωτεΐνες που μπορούν να προάγουν ή να αναστέλλουν την αποδόμηση του RNA.
Η αποτελεσματικότητα της μετάφρασης, συμπεριλαμβανομένης μερικές φορές της πλήρους αναστολής της μετάφρασης, μπορεί να ελεγχθεί από τα UTR. Οι πρωτεΐνες που δεσμεύονται είτε στο UTR 3' ή 5' μπορεί να επηρεάσουν τη μετάφραση επηρεάζοντας την ικανότητα του ριβοσώματος να δεσμεύεται στο mRNA. Το μικροRNA που συνδέεται με το UTR 3' μπορεί επίσης να επηρεάσει τη μεταφραστική απόδοση ή τη σταθερότητα του mRNA.
Ο κυτταροπλασματικός εντοπισμός του mRNA θεωρείται ότι είναι συνάρτηση του UTR 3'. Οι πρωτεΐνες που απαιτούνται σε μια συγκεκριμένη περιοχή του κυττάρου μπορούν επίσης να μεταφραστούν εκεί. Σε μια τέτοια περίπτωση, το UTR 3' μπορεί να περιέχει ακολουθίες που επιτρέπουν το μεταγράφημα να εντοπιστεί σε αυτήν την περιοχή για μετάφραση.
Μερικά από τα στοιχεία που περιέχονται σε αμετάφραστες περιοχές σχηματίζουν μια χαρακτηριστική δευτεροταγή δομή όταν μεταγράφονται σε RNA. Αυτά τα δομικά στοιχεία mRNA εμπλέκονται στη ρύθμιση του mRNA. Μερικά, όπως το στοιχείο SECIS, είναι στόχοι δέσμευσης πρωτεϊνών. Μία κατηγορία στοιχείου mRNA, οι ριβοδιακόπτες, συνδέουν άμεσα μικρά μόρια, αλλάζοντας την πτυχή τους για να τροποποιήσουν τα επίπεδα μεταγραφής ή μετάφρασης. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το mRNA ρυθμίζει τον εαυτό του.
Ουρά πολυ(Α)
Η ουρά 3' πολυ(Α) είναι μια μακρά αλληλουχία νουκλεοτιδίων αδενίνης (συχνά αρκετές εκατοντάδες) που προστίθενται στο 3' άκρο του πρόδρομου mRNA. Αυτή η ουρά προάγει την εξαγωγή από τον πυρήνα και τη μετάφραση και προστατεύει το mRNA από την υποβάθμιση.
Μονοσιστρονικό έναντι πολυσιστρονικού mRNA
Ένα μόριο mRNA λέγεται ότι είναι μονοσιστρονικό όταν περιέχει τις γενετικές πληροφορίες για μετάφραση μόνο μιας μόνοπρωτεϊνικής αλυσίδας (πολυπεπτίδιο). Αυτό ισχύει για τα περισσότερα από τα ευκαρυωτικά κύτταρα mRNA. Αυτό συμβαίνει για τα περισσότερα ευκαρυωτικά mRNAs. Από την άλλη πλευρά, το πολυσιστρονικό mRNA φέρει πολλά ανοιχτά πλαίσια ανάγνωσης (open reading frames, ORFs), καθένα από τα οποία μεταφράζεται σε πολυπεπτίδιο. Αυτά τα πολυπεπτίδια έχουν συνήθως μια σχετική λειτουργία (συχνά είναι οι υπομονάδες που συνθέτουν μια τελική σύνθετη πρωτεΐνη) και η κωδικοποιητική τους αλληλουχία ομαδοποιείται και ρυθμίζεται μαζί σε μια ρυθμιστική περιοχή, που περιέχει έναν υποκινητή και έναν  χειριστή. Το μεγαλύτερο μέρος του mRNA που βρίσκεται στα βακτήρια και στα αρχαία είναι πολυσιστρονικό, όπως και το ανθρώπινο μιτοχονδριακό γονιδίωμα. Το δισιστρονικό mRNA κωδικοποιεί μόνο δύο πρωτεῒνες.
Κυκλοφορία του mRNA
Τα ευκαρυωτικά μόρια mRNA σχηματίζουν κυκλικές δομές λόγω αλληλεπίδρασης μεταξύ του ευκαρυωτικού παράγοντα έναρξης της πρωτεϊνοσύνθεσης 4E (eIF4E) και της προσδένουσας πρωτεΐνης πολυ (Α), οι οποίοι και οι δύο συνδέονται με eIF4G, σχηματίζοντας γέφυρα mRNA-πρωτεΐνης-mRNA. Η κυκλοφορία πιστεύεται ότι προάγει τον κύκλο ριβοσωμάτων στο mRNA που οδηγεί σε αποδοτική από το χρόνο μετάφραση και μπορεί επίσης να λειτουργήσει για να διασφαλίσει ότι μόνο άθικτο mRNA μεταφράζεται (μερικώς αποικοδομημένο mRNA χαρακτηριστικά δεν έχει κάλυμμα m7G ή ουρά πολυ-Α).
Υπάρχουν άλλοι μηχανισμοί για την κυκλοφορία, ιδιαίτερα στο ιικό mRNA. Το mRNA του ιού της πολυιμυελίτιδας χρησιμοποιεί ένα τμήμα τριφυλλιού προς το άκρο του 5' για να δεσμεύσει το PCBP2, το οποίο δεσμεύει την πρωτεΐνη σύνδεσης πολυ(Α), σχηματίζοντας τον γνωστό κύκλο mRNA-πρωτεΐνης-mRNA. Ο Ο ιός του κίτρινου νανισμού του κριθαριού (Barley yellow dwarf virus) έχει σύνδεση μεταξύ τμημάτων του mRNA στο άκρο 5 'και 3' (που ονομάζονται βρόχοι βλαστικών φιλιών (kissing stem loops)), κυκλοφορεί το mRNA χωρίς να εμπλέκονται πρωτεΐνες.
Τα γονιδιώματα του ιού RNA (των οποίων οι + κλώνοι μεταφράζονται ως mRNA) κυκλοφορούν επίσης συνήθως. Κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής του γονιδιώματος, η κυκλοφορία δρα για να αυξήσει τις ταχύτητες αναπαραγωγής του γονιδιώματος, ανακυκλώνοντας πολύ την πολυμεράση RNA που εξαρτάται από ιικό RNA.
Αποικοδόμηση
Διαφορετικά mRNA στο ίδιο κελί έχουν διαφορετική διάρκεια ζωής (σταθερότητα). Στα βακτηριακά κύτταρα, τα μεμονωμένα mRNA μπορούν να επιβιώσουν από δευτερόλεπτα έως περισσότερο από μία ώρα. Ωστόσο, η διάρκεια ζωής κυμαίνεται μεταξύ 1 και 3 λεπτών, καθιστώντας το βακτηριακό mRNA πολύ λιγότερο σταθερό από το ευκαρυωτικό mRNA. Στα κύτταρα των θηλαστικών, η διάρκεια ζωής του mRNA κυμαίνεται από αρκετά λεπτά έως ημέρες. Όσο μεγαλύτερη είναι η σταθερότητα ενός mRNA, τόσο περισσότερη πρωτεΐνη μπορεί να παραχθεί από αυτό το mRNA. Η περιορισμένη διάρκεια ζωής του mRNA επιτρέπει σε ένα κύτταρο να μεταβάλλει γρήγορα τη σύνθεση πρωτεϊνών σε απάντηση των μεταβαλλόμενων αναγκών του. Υπάρχουν πολλοί μηχανισμοί που οδηγούν στην καταστροφή ενός mRNA, μερικοί από τους οποίους περιγράφονται παρακάτω.
Αποικοδόμηση προκαρυωτικού mRNA
Γενικά, στα προκαρυωτικά κύτταρα η διάρκεια ζωής του mRNA είναι πολύ μικρότερη από ό,τι στα ευκαρυωτικά. Τα προκαρυωτικά αποικοδομούν μηνύματα χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό ριβονουκλεασών, συμπεριλαμβανομένων ενδονουκλεασών, 3' εξωνουκλεασών και 5' εξονουκλεασών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μικρά μόρια RNA (sRNA) μεγέθους δεκάδων έως εκατοντάδων νουκλεοτιδίων μπορούν να διεγείρουν την αποικοδόμηση συγκεκριμένων mRNA με σύζευξη βάσης με συμπληρωματικές αλληλουχίες και διευκόλυνση της διάσπασης ριβονουκλεάσης από ριβονουκλεάση III. Πρόσφατα αποδείχθηκε ότι τα βακτήρια έχουν επίσης ένα είδος 5' καλύμματος που αποτελείται από ένα τριφωσφορικό άλας στο άκρο 5'. Η απομάκρυνση δύο από τα φωσφορικά αφήνει ένα μονοφωσφορικό 5', προκαλώντας την καταστροφή του μηνύματος από την εξωνουκλεάση RNase J, η οποία αποικοδομεί το 5' σε 3'.
Αναπλήρωση ευκαρυωτικού mRNA
Μέσα στα ευκαρυωτικά κύτταρα, υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ των διεργασιών μετάφρασης και διάσπασης mRNA. Τα μηνύματα που μεταφράζονται ενεργά δεσμεύονται από ριβοσώματα, τους ευκαρυωτικούς παράγοντες έναρξης eIF-4E και eIF-4G, και την πρωτεΐνη σύνδεσης πολυ(Α). Τα eIF-4E και eIF-4G μπλοκάρουν το αποσπασμένο ένζυμο (DCP2) και η πρωτεΐνη σύνδεσης πολυ(Α) μπλοκάρει το σύμπλεγμα εξωσωμάτων, προστατεύοντας τα άκρα του μηνύματος. Η ισορροπία μεταξύ της μετάφρασης και της αποσύνθεσης αντανακλάται στο μέγεθος και την αφθονία των κυτταροπλασματικών δομών που είναι γνωστές ως σωμάτια P (σωμάτια επεξεργασίας) Η ουρά πολυ (Α) του mRNA συντομεύεται από εξειδικευμένες εξωνουκλεάσες που στοχεύουν σε συγκεκριμένα αγγελιοφόρα RNAs με ένα συνδυασμό cis-ρυθμιστικών αλληλουχιών στο RNA και σε trans-δραστικές πρωτεΐνες που δεσμεύουν το RNA. Η αφαίρεση της ουράς πολυ(A) θεωρείται ότι διαταράσσει την κυκλική δομή του μηνύματος και αποσταθεροποιεί το σύμπλεγμα πρόσδεσης καλύπτρας. Στη συνέχεια, το μήνυμα υπόκειται σε αποικοδόμηση είτε από το σύμπλεγμα εξωσώματος (exosome complex), είτε από το σύμπλοκο αποκάλυψης (decapping complex). Με αυτόν τον τρόπο, τα μεταφραστικά ανενεργά μηνύματα μπορούν να καταστραφούν γρήγορα, ενώ τα ενεργά μηνύματα παραμένουν ανέπαφα. Ο μηχανισμός με τον οποίο σταματά η μετάφραση και το μήνυμα παραδίδεται σε σύμπλοκα αποσύνθεσης δεν είναι κατανοητό λεπτομερώς.
Διάσπαση ενώσεων πλούσιων σε αδενυλικό-ουριδυλικό (AU-rich element decay)
Η παρουσία ενώσεων πλούσιων σε αδενυλικές-ουριδυλικές ενώσεις σε ορισμένα mRNA θηλαστικών τείνει να αποσταθεροποιήσει αυτά τα μετάγραφα μέσω της δράσης κυτταρικών πρωτεϊνών που δεσμεύουν αυτές τις αλληλουχίες και διεγείρουν την απομάκρυνση της ουράς πολυ(Α). Η απώλεια της ουράς πολυ(Α) θεωρείται ότι προάγει την αποικοδόμηση του mRNA διευκολύνοντας την επίθεση και από το σύμπλεγμα εξωσωμάτων και από το σύμπλοκο αποκάλυψης. Η ταχεία αποικοδόμηση του mRNA μέσω ενώσεων πλούσιων σε αδενυλικό-ουριδυλικό είναι ένας κρίσιμος μηχανισμός για την πρόληψη της υπερπαραγωγής ισχυρών κυτοκινών όπως ο παράγοντας νέκρωσης όγκων (tumor necrosis factor, TNF) και ο παράγοντας διέγερσης αποικιών κοκκιοκυττάρων-μακροφάγων (GM-CSF). Τα στοιχεία που είναι πλούσια σε αδενυλικό-ουριδυλικό (AU) ρυθμίζουν επίσης τη βιοσύνθεση των πρωτο-ογκογονικών παραγόντων μεταγραφής όπως c-Jun και c-Fos.
Ανοηματικά μεσολαβούμενη αποσύνθεση (nonsense-mediated decay)
Τα ευκαρυωτικά μηνύματα υπόκεινται σε επίβλεψη από ανοηματικά μεσολαβούμενη αποσύνθεση (NMD), η οποία ελέγχει την παρουσία πρόωρων κωδικονίων διακοπής (ανοητικά κωδικόνια) στο μήνυμα. Αυτά μπορεί να προκύψουν μέσω ατελούς ματίσματος, ανασυνδυασμού V(D)J στο επίκτητη ανοσία, μεταλλάξεις στο DNA, σφάλματα μεταγραφής, διαρροή σάρωσης (leaky scanning) από το ριβόσωμα προκαλώντας μετατόπιση πλαισίου (frame shift) και άλλες αιτίες. Η ανίχνευση ενός πρόωρου κωδικονίου τερματισμού ενεργοποιεί την αποικοδόμηση mRNA με 5' αποκάλυψη, αφαίρεση ουράς 3' πολυ(Α) ή ενδονουκλεολυτική διάσπαση.
Μικρό παρεμβαλλόμενο RNA (Small interfering RNA (siRNA))
Στα μετάζωα, μικρά παρεμβαλλόμενα RNA (siRNAs) επεξεργασμένα από Dicer ενσωματώνονται σε ένα σύμπλεγμα γνωστό ως επαγόμενο από RNA σύμπλοκο αποσιώπησης (RNA-induced silencing complex ή RISC). Αυτό το σύμπλεγμα περιέχει μια ενδονουκλεάση που διασπά απόλυτα συμπληρωματικά μηνύματα στα οποία δεσμεύεται το siRNA. Τα προκύπτοντα θραύσματα mRNA καταστρέφονται μετά από εξωνουκλεάσες. Το siRNA χρησιμοποιείται συνήθως σε εργαστήρια για τον αποκλεισμό της λειτουργίας των γονιδίων στην κυτταρική καλλιέργεια. Πιστεύεται ότι είναι μέρος του έμφυτου ανοσοποιητικού συστήματος ως άμυνα κατά των ιών διπλού κλώνου RNA.
ΜικροRNA (MicroRNA ή miRNA)
Τα MicroRNAs (miRNAs) είναι μικρά RNA που τυπικά είναι εν μέρει συμπληρωματικά προς τις αλληλουχίες των μεταζωικών αγγελιοφόρων RNA. Η δέσμευση ενός miRNA σε ένα μήνυμα μπορεί να καταστέλλει τη μετάφραση αυτού του μηνύματος και να επιταχύνει την αφαίρεση της ουράς πολυ(Α), επιταχύνοντας έτσι την αποικοδόμηση του mRNA. Ο μηχανισμός δράσης των miRNAs είναι το αντικείμενο ενεργού έρευνας.
Άλλοι μηχανισμοί αποσύνθεσης
Υπάρχουν και άλλοι τρόποι με τους οποίους τα μηνύματα μπορούν να αποικοδομηθούν, συμπεριλαμβανομένης της αποικοδόμησης μη τερματισμού (non-stop decay) και της σίγασης από Piwi-αλληλεπιδρόν RNA (Piwi-interactive RNA ή piRNA), μεταξύ άλλων.
Εφαρμογές
Τα εμβόλια που βασίζονται στο mRNA έχουν παραδοθεί κατά εκατοντάδες εκατομμύρια από τις αρχικές εγκρίσεις τους τον Δεκέμβριο του 2020.
Μόρια mRNA πλήρους μεγέθους έχουν προταθεί ως θεραπευτικά από την αρχή της εποχής βιοτεχνολογίας. Το πεδίο δραστηριοποιήθηκε το 2012 όταν Moderna Therapeutics συγκέντρωσε σχεδόν ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε χρηματοδότηση επιχειρηματικών συμμετοχών κατά τα πρώτα τρία χρόνια.