cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φαουστίνα Μπενίτες
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1793 στο Σαν Νίκολας ντε Κογιούκα, και ήταν κόρη του Κασίμιρο Μπενίτες και της Χοσεφίνα Άβιλα.
Το 1810 έτος της έναρξης του κινήματος της ανεξαρτησίας, παντρεύτηκε τον Χουάν Άλβαρες και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά; τον Ντιέγο, τον Φέλιξ και την Ενκαρνασιόν.
Όταν ο σύζυγός της διορίστηκε Πρόεδρος του Μεξικού το 1855; η Φαουστίνα δεν έφυγε από την πόλη της, λόγω ότι δεν της άρεσε η Πόλη του Μεξικού, ούτε το φαγητό ούτε και οι άνθρωποι της.
Πέθανε στις 12 Αυγούστου 1870 στη Λα Προβιντένσια του Γκερρέρο σε ηλικία 77 ετών.
Προς τιμήν της, η πόλη όπου γεννήθηκε μετονομάστηκε σε "Κογιούκα ντε Μπενίτες". Υπάρχει επίσης ένα μνημείο, το οποίο ανεγέρθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1952, ημέρα τις επετείου των γενεθλίων της, και κάθε χρόνο η δημοτική αρχή την τιμά.
Νίστορα Ιωαννίνων
Η Νίστορα είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 880 μέτρων και ανήκει στα Κατσανοχώρια της Ηπείρου. .
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Νίστορα βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού και κοντά στην επαρχιακή οδό Ιωαννίνων - Συρράκου. Απέχει 24,5 χλμ. ΝΑ. της πόλης των Ιωαννίνων και 32 χλμ. Δ. από τα Πράμαντα. Αξιοθέατα της περιοχής είναι ο ιερός ναός της Φανερωμένης που βρίσκεται στον ομώνυμο λόφο, στο δρόμο προς το γειτονικό Φορτόσι. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική με τρούλο που σύμφωνα με την τοπική παράδοση κτίστηκε από τον Κοσμά τον Αιτωλό και στο εσωτερικό της έχει τοιχογραφίες του 1787. Από το 1964 έχει κηρυχθεί αρχαίο μνημείο.
Ονομασία - Διοικητικά
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση λίγο πιο έξω από το χωριό Κωστήτσι, στην τοποθεσία "Λάτη", υπήρχε ένας μεγάλος οικισμός, το Λάτιο, ο οποίος μαστίζονταν από λοιμό. Από αυτόν τον λοιμό, επέζησαν μόνο τέσσερα αδέλφια που ονομάζονταν Κώστας, Νέστορας, Πέτρος και Φώτης. Τα τέσσερα αυτά αδέλφια έχτισαν τα χωριά που φέρουν ακόμα και σήμερα το όνομά τους, με διάφορες παραφθορές βέβαια, δηλαδή «Κωστήτσι» (Κώστας), «Νίστορα» (Νέστορας), «Πάτερο» (Πέτρος) και «Φορτόσι» (Φώτης). Ως οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, το 1919 ως μέρος της τότε κοινότητας Κορύτιανης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Κωστήτσι, Φορτόσι και Πάτερο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Φορτοσίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κατσανοχωρίων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή 2011, έχει πληθυσμό 10 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Μενζιέ
Το Μενζιέ (γαλλικά: Minzier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μενζιερουά (γαλλικά: Minziérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Οικία Μοταί ντε Ναρμπόν
Η Οικία Μοταί ντε Ναρμπόν (γαλλικά: Maison Motais de Narbonne) είναι οικία του νησιού της Ρεϋνιόν, γαλλικού υπερπόντιου νομού ευρισκόμενου στα νοτιοδυτικά του Ινδικού Ωκεανού. Ευρισκόμενη επί του αριθμού 18 της Οδού Μαριούς-Αρί Λεμπλόν (γαλλικά: Rue Marius-Ary Leblond), εντός του κέντρου του Σαιν-Πιερ, αποτελεί έδρα της Υπονομαρχίας του Σαιν-Πιερ. Κατεγράφη εντός του πρόσθετου καταλόγου των ιστορικών μνημείων στις 6 Απριλίου 1989.
Μιεσί
Το Μιεσί (γαλλικά: Mieussy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οικία Μοταί ντε Ναρμπόν
Παραπομπές
Μοται ντε Ναρμπον Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στο Σαιν-Πιερ (Ρεϋνιόν) Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία καταγεγραμμένα το 1989 Κατηγορία:Νομαρχιακό Συμβούλιο της Ρεϋνιόν
Αράλ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Αράλ αναφέρεται σε:
Κρουκσίτης
Ο κρουκσίτης είναι σεληνιούχο ορυκτό που αποτελείται από χαλκό, σελήνιο, θάλλιο και άργυρο.
Χαρακτηριστικά
Ο χημικός του τύπος αναφέρεται είτε ως Cu7(Tl,Ag)Se4 ή ως (Cu,Tl,Ag)2Se. Σχηματίζεται με καθίζηση υδροθερμικών ρευστών και περιέχει κατά μάζα: 16,3% Tl, 47,3% Cu, 2,9% Ag, και 33,6% Se.
Ο κρουκσίτης είναι αδιαφανές μεταλλικό ορυκτό σε απόχρωση από γαλαζωπό γκρι ως ροζαλί καφέ που κρυσταλλώνεται στο τετραγωνικό σύστημα. Έχει σκληρότητα Μος 2,5-3 και ειδικό βάρος 6,9.
Όνομα και ανακάλυψη
Ανακαλύφθηκε το 1866 στο Skrikerum της Σουηδίας και ονομάστηκε έτσι από τον Ουίλιαμ Κρουκς (1832-1919), ο οποίος ανακάλυψε το στοιχείο θάλλιο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ορυκτά-επέκταση Κατηγορία:Ορυκτά του αργύρου Κατηγορία:Ορυκτά του θαλλίου
Βαλ Συράν
Το Βαλ Συράν (γαλλικά: Val Suran) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζυλιενουά (γαλλικά: Saint-Juliennois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μιχάλης Τανούσης
Εργάστηκε ως βοηθός εισαγγελέας στο Στέιτεν Άιλαντ και στο Μπρονξ, καθώς και σύμβουλος του Δημοτικού Συμβούλου της Νέας Υόρκης Τζο Μπορέλι. Στην πολιτειακή Συνέλευση, διαδέχθηκε την επίσης ομογενή πολιτικό Νικόλ Μαλλιωτάκη, η οποία εξελέγη Μέλος της ομοσπονδιακής Βουλής των Αντιπροσώπων. Εξελέγη το 2020, με ποσοστό 58.5% έναντι 41.4% του Δημοκρατικού ανθυποψηφίου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Κύπριοι Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί εισαγγελείς
Νουβιολογία
Ως νουβιολογία ορίζεται η, κυρίως αρχαιολογικής φύσεως, επιστήμη η οποία ειδικεύεται στην επιστημονική μελέτη της Αρχαίας Νουβίας, καθώς και των αρχαιοτήτων της.
Επίσης, ορισμένες φορές, ο συγκεκριμένος όρος χρησιμοποιείται για τον ορισμό επιστημόνων οι οποίοι μελετούν αρχαίες περιοχές και πολιτισμούς στα νότια της Αρχαίας Αιγύπτου. Η χρήση του συγκεκριμένου όρου καθιερώθηκε από τον Πολωνό αρχαιολόγο Καζιμίερζ Μιχαουόφσκι, ενώ, παράλληλα, η πρωτεύουσα της Πολωνίας, Βαρσοβία, αποτέλεσε σημαντικό κέντρο της νουβιολογίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Νουβίας Κατηγορία:Μελέτη περιοχών ανά αρχαία ιστορία Κατηγορία:Αρχαιολογία στην Αίγυπτο Κατηγορία:Αρχαιολογία στο Σουδάν
Μοντιέ-Μορνέ
Το Μοντιέ-Μορνέ (γαλλικά: Monnetier-Mornex) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονράν (γαλλικά: Monnerants).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Το όνομα του Ρόδου (ταινία)
To κινηματογραφικό έργο Το όνομα του Ρόδου (αγγλικά: The Name of the Rose) είναι ταινία του 1986 ιταλογαλλογερμανικής παραγωγής στην αγγλική γλώσσα. Σκηνοθετήθηκε από τον Ζαν Ζακ Ανώ, και αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Ουμπέρτο Έκο. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι ο Σον Κόνερι ως ο φραγκισκανός μοναχός Ουίλιαμ του Μπάσκερβιλ, και ο Κρίστιαν Σλέιτερ ως ο μαθητευόμενος του, Άντσο της Μελκ, οι οποίοι καλούνται να διαλευκάνουν ένα μυστήριο σε μονή Βενεδικτίνων στη βόρεια Ιταλία.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά με την αφήγηση του Άντσο της Μελκ, ο οποίος πλέον σε μεγάλη ηλικία, θυμάται τον εαυτό ως νεαρό μαθητευόμενο υπό τον δάσκαλο του, τον Φραγκισκανό μοναχό Ουίλιαμ του Μπάσκεβιλ, κατά το ταξίδι τους στη μονή των Βενεδικτίνων το 1327 όπου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί συνάντηση των Φραγκισκανών με αντιπροσωπεία του Πάπα σχετικά με έννοιες της αποστολικής διακονίας. Η μονή είναι διάσημη για το συγγραφείο της, όπου οι γραφείς αντιγράφουν, μεταφράζουν ή εικονογραφούν βιβλία. Ένας νεαρός μοναχός, ο Αντέλμος του Οτράντο, βρίσκεται νεκρός υπό ύποπτες συνθήκες και εμφανίζεται να έχει πέσει από την κορυφή του πύργου, έτσι ο ηγούμενος της μονής ζητά τη συνδρομή του Ουίλιαμ του Μπάσκερβιλ ο οποίος παρότι βρίσκεται εκεί για τους σκοπούς του συνεδρίου, τυχαίνει επίσης να είναι γνωστός για τις ερευνητικές του ικανότητες.
Κατά τη διερεύνηση του περιστατικού, λίγες μέρες αργότερα σημειώνεται και άλλος θάνατος, ο οποίος αυτή τη φορά είναι βέβαιο πως πρόκειται για δολοφονία, καθώς ο αδερφός Βενάντιος, μεταφραστής των ελληνικών κειμένων, βρίσκεται νεκρός μέσα σε μια δεξαμενή γεμάτη με αίμα χοίρων, ενώ η γλώσσα του και άκρα των δαχτύλων του έχουν μαύρα στίγματα. Οι υπόλοιποι μοναχοί φοβισμένοι από το γεγονός καταφεύγουν σε υπερφυσικές εξηγήσεις και προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα γεγονότα ως σημάδια της επερχόμενης Αποκάλυψης. Ο Ουίλιαμ προσπαθεί να βρει περισσότερες πληροφορίες εξετάζοντας τα βιβλία στο συγγραφείο, όμως παρεμποδίζεται από τους εκεί βιβλιοθηκονόμους και ειδικά τον αδελφό Μαλαχία ο οποίος είναι ο επικεφαλής της βιβλιοθήκης και του αρνείται την είσοδο στην κύρια βιβλιοθήκη. Κατόπιν ο Ουίλιαμ συναντά τον Σαλβατόρε, καμπούρη με διανοητικά προβλήματα ο οποίος εκτελεί διάφορες χειρωνακτικές εργασίες στη μονή, και τον Ρεμίτζιο ντα Βαράτζινε, ο οποίος είναι ο σταβλάρχης και παράλληλα προσέχει τον Σαλβατόρε στις καθημερινές του ανάγκες. Από τη συζήτηση που έχει μαζί τους, ο Ουίλιαμ συμπεραίνει πως ήταν μέλη της αίρεσης των Δουλτσινιτών οι οποίοι χρησιμοποιούσαν βίαια μέσα στην προσπάθεια επιβολής της άποψης πως οι κληρικοί πρέπει να διάγουν φτωχικό βίο. Δεν τους θεωρεί ύποπτους για τους θανάτους που σημειώθηκαν στη μονή ωστόσο, καθώς οι Δουλτσινίτες στόχευαν πλούσιους επισκόπους αντί για φτωχούς μοναχούς. Λίγες μέρες αργότερα νεκρός βρίσκεται ο και βοηθός βιβλιοθηκάριος, ο οποίος εμφανίζεται να έχει πνιγεί σε δεξαμενή, και έχει και αυτός παρόμοια μαύρα σημάδια στη γλώσσα και τα δάχτυλα. Παράλληλα ο Άντσο γνωρίζει μια νεαρή κωφάλαλη χωρική, και κάνει έρωτα για πρώτη φορά μαζί της στον στάβλο.
Εξετάζοντας όλα τα δεδομένα έως τη στιγμή εκείνη, ο Ουίλιαμ συμπεραίνει πως ο πρώτος θάνατος του νεαρού μοναχού ήταν αυτοκτονία καθώς ο νεαρός πιεζόταν για σεξουαλική συνεύρεση με ανταλλαγή προστασίας. Ωστόσο οι συνθήκες που οδήγησαν στους άλλους θανάτους, είναι πιο περίπλοκες, και ο Ουίλιαμ υποπτεύεται πως η βασική αιτία των θανάτων αυτών είναι ένα βιβλίο γραμμένο στην ελληνική γλώσσα το οποίο κρατείται στη βιβλιοθήκη. Καθώς πληροφορεί τον ηγούμενο για τα συμπεράσματα του, αυτός τα απορρίπτει και τον πληροφορεί πως έχει ήδη ειδοποιήσει την Ιερά Εξέταση να στείλει αντιπροσωπεία στη μονή αναλαμβάνοντας τις έρευνες, υπό τον Μπερνάντο Γκούι, παλαιό γνώριμου και αντιπάλου του Ουίλιαμ. Ο Ουίλιαμ αποφασίζει να διαλευκάνει το μυστήριο πριν την έλευση του Γκούι, και έτσι μαζί με τον μαθητευόμενο του τον Άντσο, εισχωρούν κρυφά στη βιβλιοθήκη της μονής κατά τις νυχτερινές ώρες, και εκεί ανακαλύπτουν πως πρόκειται για μια τεράστια εγκατάσταση σε πολλά επίπεδα και με πλήθος αιθουσών, η οποία κρατείται κρυφή πιθανώς γιατί περιέχει πολλά παγανιστικά βιβλία της αρχαιότητας. Ο Γκούι εν τω μεταξύ καταφθάνοντας στη μονή, αρχίζει τις έρευνες του αρχικά βρίσκοντας κάποια εύκολα θύματα όπως την κοπέλα με την οποία είχε συνευρεθεί ο Άντσο, καθώς και τους Σαλβατόρε και Ρεμίτζιο τους οποίους κατηγορεί για μαγεία και οι οποίοι ομολογούν την ενοχή τους μετά από βασανιστήρια. Ο Ουίλιαμ δεν δέχεται την εκτίμηση πως ο Ρεμίτζιο ήταν ο δολοφόνος, καθώς οι φόνοι σχετίζονται με το βιβλίο στα ελληνικά, μια γλώσσα την οποία ο Ρεμίτζιο δεν κατείχε, και προειδοποιεί πως οι δολοφονίες δεν θα σταματήσουν με τον θάνατο του Ρεμίτζιο. Ο Γκούι ωστόσο επιβάλλει τη θέση του ως επικεφαλής ιεροεξεταστής και καταδικάζει τους Ρεμίτζιο, Σαλβατόρε, και την κοπέλα σε θάνατο δια της πυράς.
Ο Ουίλιαμ και ο Άντσο ξαναμπαίνουν στη βιβλιοθήκη προς αναζήτηση του μυστηριώδους βιβλίου, και εκεί συναντούν τον μοναχό Χόρχε, τον αρχαιότερο μοναχό της μονής και πιο ηλικιωμένο, να κρατάει το ελληνικό βιβλίο. Διαπιστώνεται πως πρόκειται για το χαμένο δεύτερο βιβλίο της Ποιητικής του Αριστοτέλη, στο οποίο ασχολείται με τη φύση της κωμωδίας. Ο Χόρχε καθώς ήταν κάθετα αντίθετος με την κωμωδία την οποία θεωρούσε έκφυλη και καταπτωτική και αντίθετη με τα πρότυπα του χριστιανισμού όπως τα αντιλαμβανόταν, και ήθελε πάση θυσία να αποκρύψει την ύπαρξη του βιβλίου από όσους το αναζητούσαν, καθώς το συγκεκριμένο γραπτό υπό το κύρος του Αριστοτέλη θα προωθούσε τη μελέτη της κωμωδίας γενικότερα. Έτσι είχε τοποθετήσει δηλητηριώδης ουσία στα άκρα των σελίδων του βιβλίου, την οποία όσοι άγγιζαν κατά τη συνήθη πρακτική του ξεφυλλίσματος του βιβλίου δηλητηριάζονταν και πέθαιναν. Ο Ουίλιαμ αντιλαμβάνεται το τέχνασμα του Χόρχε με τις σελίδες και προστατεύει τον εαυτό του και τον Άντσο φορώντας γάντια, ο Χόρχε ωστόσο τον αιφνιδιάζει και παίρνοντας το βιβλίο από τα χέρια του προσπαθεί να ξεφύγει προκαλεί άθελα του πυρκαγιά η οποία γρήγορα εξαπλώνεται σε όλη τη βιβλιοθήκη και προκαλεί και τον δικό του θάνατο. Ο Ουίλιαμ λέει στον Άντσο να φύγει έξω, ενώ ο ίδιος προσπαθεί να διασώσει τους όποιους σημαντικούς τόμους στη βιβλιοθήκη μπορεί να κουβαλήσει στα χέρια του. Την ίδια στιγμή με την εξέλιξη της πυρκαγιάς στο κτήριο της βιβλιοθήκης, εκτελείται και η καύση αυτών που ο Γκούι έκρινε ως ενόχους για μαγεία. Βλέποντας την πυρκαγιά ωστόσο, οι μοναχοί τρέχουν προς κατάσβεση της, και μέσα στη γενική αποδιοργάνωση, οι χωρικοί που ζουν στα περίχωρα της μονής σώζουν την κοπέλα από την πυρά, ενώ οι Σαλβατόρε και Ρεμίτζιο έχουν ήδη πεθάνει στη φωτιά. Μετέπειτα ο όχλος στρέφεται εναντίον της αποστολής της Ιεράς Εξέτασης και σπρώχνουν την άμαξα του Γκούι ο οποίος προσπάθησε να διαφύγει, με αποτέλεσμα να πέσει στον γκρεμό και ο Γκούι να πεθάνει καθώς διατρυπάται από τις ακτίνες των τροχών.
Την επόμενη ημέρα καθώς ο Ουίλιαμ και ο Άντσο αναχωρούν από τη μονή, ο Άντσο συναντά τη νεαρή κοπέλα και περισυλλέγεται για λίγα δευτερόλεπτα, στο να μείνει μαζί της ή να ακολουθήσει τον δάσκαλο του. Επιλέγει το δεύτερο και φεύγει μαζί με τον Ουίλιαμ. Σε μεγάλη πλέον ηλικία, με τη φωνή του αφηγητή, λέει πως δεν μετάνιωσε ποτέ για την επιλογή του αυτή, καθώς έμαθε πολλά και χρήσιμα πράγματα από τον Ουίλιαμ πριν χωρίσουν και οι δικοί τους δρόμοι. Καταλήγει πως η κοπέλα αυτή υπήρξε η μόνη επίγεια αγάπη της ζωής του, αν και ποτέ δεν έμαθε το όνομα της.
Παραγωγή
Κατά τον σχολιασμό του σκηνοθέτη Ζαν Ζακ Ανώ, επικοινωνώντας με τον Ουμπέρτο Έκο του είπε πως ήταν πεπεισμένος πως το βιβλίο του μελλόταν να σκηνοθετηθεί μόνο από τον ίδιο, καθώς ένιωθε ιδιαίτερα ενθουσιασμένος από την πλοκή μια και ο ίδιος είχε έντονο προσωπικό ενδιαφέρον με τη μελέτη του μεσαιωνικού μοναχισμού καθώς και ευχέρεια με τη λατινική και ελληνική εκκλησιαστική γλώσσα. Ο Ανώ αφιέρωσε 4 χρόνια στην προετοιμασία της παραγωγής της ταινίας, ταξιδεύοντας σε ΗΠΑ και Ευρώπη αναζητώντας τον τέλειο συνδυασμό ηθοποιών και προσώπων. Αρχικά αντιστάθηκε στην ιδέα να προσλάβει τον Σον Κόνερι γιατί ένιωθε πως ήταν ήδη τυποποιημένος από τους ρόλους του στη σειρά ταινιών Τζέιμς Μποντ, και αρνητικός για τον Κόνερι ήταν και ο Έκο. Καθώς όμως δεν μπορούσε να βρει κάποιον ηθοποιό που του άρεσε για τον ρόλο τελικά κατέληξε στον Κόνερι. Οι εξωτερικοί χώροι της μονής γυρίστηκαν σε κατασκευασμένο σκηνικό σε λόφους έξω από τη Ρώμη, ενώ οι σκηνές των εσωτερικών χώρων στη μονή Έμπερμπαχ στη Γερμανία.
Ο χαρακτήρας του Ουίλιαμ του Μπάσκερβιλ, είναι εμπνευσμένος από τον Σέρλοκ Χολμς και Το λαγωνικό των Μπάσκερβιλ, ενώ ο μοναχός Χόρχε και η βιβλιοθήκη της μονής είναι εμπνευσμένα από τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες και το διήγημα Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ αντίστοιχα.
Υποδοχή
Η ταινία δεν τα πήγε καλά στις εισπράξεις εισιτηρίων κατά την κυκλοφορία της στις ΗΠΑ, καθώς κυκλοφόρησε σε 176 κινηματογράφους και εισέπραξε μόλις 7,2 εκ. δολάρια με το κόστος παραγωγής της να είναι 17 εκατομμύρια. Ωστόσο ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στην Ευρώπη και συνολικά οι διεθνείς της εισπράξεις εκτός ΗΠΑ ανήλθαν στα πάνω από 77 εκατομμύρια. Ο Ρότζερ Ίμπερτ αξιολόγησε την ταινία με 2.5/4, χαρακτηρίζοντας την ως ταινία με ιδιαίτερη έμπνευση αλλά μπερδεμένη χωρίς πειθαρχία. Το 2011, ο ίδιος ο Έκο ανέφερε πως η ταινία επικεντρώθηκε σε κάποια μόνα στοιχεία του βιβλίου του, αγνοώντας κάποιες άλλες περισσότερο θεολογικές και πολιτικές πτυχές, χαρακτηρίζοντας την ως μια καλή ταινία εν γένει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1986 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Θρησκευτικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Γαλλικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Βαντάν (Ζυρά)
Το Βαντάν (γαλλικά: Vadans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βανταντιέ (γαλλικά: Vadantiers).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Υξέλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Υξελουά (γαλλικά: Uxellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Αλέξανδρος - Κωνσταντίνος Βούλτζος
Ο Αλέξανδρος - Κωνσταντίνος Βούλτζος (1914 - 16 Ιανουαρίου 1982) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού και πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 14 Δεκεμβρίου 1914 και ήταν γιος του Ιωάννη Βούλτζου και της Ασπασίας Ρώμα, κόρη του βουλευτή και υπουργού Αλέξανδρου Ρώμα. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά οικογένεια της Ζακύνθου ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από τις οικογένειες Ρώμα και Ζωγράφου. Αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού στο Βασιλικό Ναυτικό ειδικευόμενος στα ραντάρ. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων με τον βαθμό του σημαιοφόρου το 1935. Το 1939 έγινε ανθυποπλοίαρχος, το 1942 υποπλοίαρχος και το 1949 πλωτάρχης. Την περίοδο 1947 - 1949 διετέλεσε διευθυντής Σπουδών στη Σχολή Πολέμου. Παραιτήθηκε το 1950 για να θέσει υποψηφιότητα με το «Νέον Κόμμα» του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη, με το οποίο και εξελέγη βουλευτής Ζακύνθου. Αν και έθεσε υποψηφιότητα και σε επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις δεν επανεξελέγη βουλευτής. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη διορίστηκε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας.
Ασχολήθηκε με τους αγώνες αυτοκινήτων και με τα αεροπλάνα διατελώντας γραμματέας του Αγωνιστικού Τμήματος της ΕΛΠΑ (1956 - 1960) ενώ ήταν και ιδρυτικό μέλος της Αερολέσχης της Ελλάδος. Υπήρξε μέλος της τεκτονικής στοάς “Αστήρ της Ανατολής” στη Ζάκυνθο και ευεργέτης του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1982 και ενταφιάστηκε στη Ζάκυνθο. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Φιλίνη, με την οποία χώρισε, και δεν είχε παιδιά.
Αναφορές
Βουλτζος Αλεξανδρος Βουλτζος Αλεξανδρος Βουλτζος Αλεξανδρος Β Βουλτζος Αλεξανδρος Κατηγορία:Οικογένεια Ζωγράφου
Πανεπιστήμιο Μπαλαμάντ
Πανεπιστήμιο Μπαλαμάντ (جامعة البلمند; University of Balamand, Université de Balamand) είναι ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα του Λιβάνου, με έτος ίδρυσης το 1988. Το πανεπιστήμιο δέχεται φοιτητές και προσωπικό ανεξαρτήτως θρησκείας και καταγωγής/εθνότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στον Λίβανο
Μοντανί-λε-Λανς
Το Μοντανί-λε-Λανς (γαλλικά: Montagny-les-Lanches) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντανιολάν (γαλλικά: Montagnolans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μέση Ρεθύμνου
Η Μέση είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 13 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 220 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιφέρεια του χωριού έχουν εντοπιστεί διάσπαρτοι μινωικοί τάφοι της υστερομινωικής περιόδου. Στη θέση Λίσματα, βορειοδυτικά του χωριού, εντοπίστηκαν δύο ασύλητοι λαξευτοί θαλαμοειδείς τάφοι της ΥΜΙΙΙ, οι οποίοι όμως είχαν σχεδόν καταστραφεί ολοκληρωτικά από την άρωση του χώματος. Μέσα στους τάφους βρέθηκαν λάρνακες, αγγεία, κύπελλα και χάντρες. Τάφοι βρέθηκαν επίσης στη θέση Φωκιανά, όπου ο Άρθουρ Έβανς αναφέρει ότι βρέθηκε μια σαρκοφάγος, Αέρας και Μουρνιανή. Στη θέση Σελλί έχουν βρεθεί κατάλοιπα μικρού μινωικού οικισμού.
Είναι πιθανόν το χωριό να ήταν έδρα βυζαντινής επισκοπής και να πήρε το όνομά του από το γεγονός ότι βρισκόταν ανάμεσα στις επισκοπές Μυλοποτάμου και Καλαμώνος. ο χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Messi. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Messi με 114 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Messi. Στην απογραφή η οποία διενεργήθηκε το 1834 από τους Αιγυπτίους, απογράφεται μαζί με άλλα χώρια της περιοχής, με συνολικό πληθυσμό 50 χριστιανικές και 180 τουρκικές οικογένειες. Ο Εμμανουήλ Λαμπρινάκης αναφέρει ότι στη Μέση οι Οθωμανοί τουφέκισαν αγωνιστές που είχαν συμμετάσχει στη μάχη στο Αρκάδι, το 1866.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Νοτιοανατολικά του χωριού υπάρχει σπήλαιο γνωστό ως Κιουμπρά, όπου βρίσκεται μνημείο πεσόντων για τη μάχη που δόθηκε σε εκείνη τη θέση ανάμεσα σε αντιστασιακούς και Γερμανούς.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Τριάδα και την Λούτρα, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μέσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρκαδίου του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 48 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Μέσης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Αθανάσιος Κωνσταντινίδης
Ο Αθανάσιος Κωνσταντινίδης (γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1970 ) είναι Έλληνας αθλητής με αναπηρία σε αγωνίσματα του στίβου και παραολυμπιονίκης. Αγωνίστηκε στους Παραολυμπιακούς του 2016 και του 2020.
Αθλητική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε τον στίβο για άτομα με αναπηρία το 2010.
Στις 2 Ιουνίου 2016, στους 3ους αγώνες "Δόξα Μακεδονία" που διεξήχθησαν στο Καυταντζόγλειο, σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ στην δισκοβολία, κατηγορία F32, με επίδοση 17,65. Στους ίδιους αγώνες σημείωσε και δύο πανελλήνια ρεκόρ στη σφαίρα F32 με 8,91 μ. και στην κορύνα F32 με 32,43 μ.
Ως μέλος της Ελληνικής Παραολυμπιακής Αποστολής στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, στις 8 Σεπτεμβρίου 2016, κέρδισε χρυσό μετάλλιο στη σφαιροβολία ανδρών F32, ενώ πέτυχε και παγκόσμιο ρεκόρ στο άθλημα, καθώς η σφαίρα που έριξε διένυσε την απόσταση των 10.39 μέτρων. Επίσης, στις 13 Σεπτεμβρίου 2016, κέρδισε αργυρό μετάλλιο στην ρίψη κορύνας F32.
Στο πλαίσιο του πανελλήνιου πρωταθλήματος ΟΠΑΠ 2017, στις 27 Μαΐου 2017, κατέρριψε εκ νέου το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ στην δισκοβολία, κατηγορία F32, με βολή στα 18 μέτρα 39 εκατοστά.
Στην πρεμιέρα του πανελλήνιου πρωταθλήματος στίβου ΟΠΑΠ 2019 που φιλοξενήθηκε στο ΟΑΚΑ, στις 13 Ιουλίου 2019, «έσπασε» το φράγμα των 20 μέτρων και κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στη δισκοβολία κατηγορίας F32, με βολή στα 20 μέτρα και 86 εκατοστά.
Στις 27 Μαρτίου 2021, σε ημερίδα αφιερωμένη στη μνήμη του τέως προέδρου της Εθνικής Αθλητικής Ομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρίες, Γιώργου Φουντουλάκη, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Παγκρήτιο Στάδιο Ηρακλείου, ο Κωνσταντινίδης σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ στην δισκοβολία F32 με 23,08 μ., ενώ είχε και ρεκόρ Ευρώπης στην σφαίρα της ίδιας κατηγορίας με 10,54 μ.
Τιμητικές διακρίσεις
Έχει υπάρξει σημαιοφόρος της Ελληνικής Παραολυμπιακής Αποστολής κατά την τελετή λήξης στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016, και κατά την τελετή έναρξης στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο.
Τον Φεβρουάριο του 2019 τιμήθηκε μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες και Ελληνίδες μεταλλιούχους Παραολυμπιονίκες σε εκδήλωση για τα 20 χρόνια της Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παραολυμπιονίκες του στίβου
CorelDraw
Το CorelDraw (στυλιζαρισμένο CorelDRAW) (προφέρεται Κόρελντρο) είναι ένας επεξεργαστής διανυσματικών γραφικών που αναπτύχθηκε και διατέθηκε στο εμπόριο από την Corel Corporation. Είναι επίσης το όνομα της σουίτας γραφικών Corel, η οποία περιλαμβάνει το πρόγραμμα επεξεργασίας bitmap Corel Photo-Paint, καθώς και άλλα προγράμματα σχετιζόμενα με γραφικά. Η τελευταία έκδοση διατίθεται στο εμπόριο ως CorelDraw Graphics Suite 2019 (ισοδύναμη με την έκδοση 21) και κυκλοφόρησε στις 12 Μαρτίου 2019. Το CorelDraw έχει σχεδιαστεί για να επεξεργάζεται δισδιάστατες εικόνες, όπως λογότυπα και αφίσες.
Κατηγορία:Λογισμικό
A Κενταύρου
Το A Κενταύρου είναι ένα αστέρι στον νότιο αστερισμό του Κενταύρου. Έχει μπλε-λευκό χρώμα και είναι ελαφρώς ορατό με γυμνό μάτι με φαινόμενο μέγεθος +4,62. Το αστέρι βρίσκεται σε απόσταση περίπου 430 ετών φωτός από τον Ήλιο με βάση την αστρική παράλλαξη. Φαίνεται να απομακρύνεται περισσότερο με ακτινική ταχύτητα περίπου +6 χλμ ανά δευτερόλεπτο.
Πρόκειται για ένα ταχέως περιστρεφόμενο αστέρι Be, που δείχνει ένα φάσμα πάνω από το φυσιολογικό φάσμα απορρόφησης του αστεριού, λόγω ενός περιστασιακού δίσκου εξερχόμενης ύλης. Δεν εμφανίζει γραμμές απορρόφησης από το δίσκο. Είναι αστέρι τύπου Β με αστρική ταξινόμηση του B9V.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Κένταυρος (αστερισμός) Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου B
Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη
Το Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη είναι δημοτικός πολιτιστικός οργανισμός στην Αθήνα. Στεγάζεται στο κτίριο ενός παλιού εργοστασίου καπέλων στο Θησείο. Το Κέντρο έχει δύο μόνιμες εκθέσεις. Η μία έκθεση, γνωστή ως "Οδοιπορικό της Αθήνας", εκθέτει φωτογραφίες με τις γειτονιές της Αθήνας στις αρχές του 20ου αιώνα. Επίσης στο κτίριο βρίσκεται η μόνιμη έκθεση "Θέατρο Σκιών Χαρίδημος", με στοιχεία και υλικά από το διάσημο ομώνυμο καλλιτέχνη του Θεάτρου Σκιών. Το κέντρο περιλαμβάνει επίσης την αίθουσα "Μελίνα" μήκους 220 τ.μ., όπου φιλοξενούνται προσωρινές εκθέσεις, εκδηλώσεις και συναυλίες, σεμινάρια και συναντήσεις. Ένα άλλο δωμάτιο, μήκους 380 τ.μ. και ύψους 5 μέτρων, προορίζεται για εκθέσεις μεγάλης κλίμακας και εκθέματα μεγάλου μεγέθους. Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Ελλάδα
Μοριγιόν (Άνω Σαβοΐα)
Το Μοριγιόν (γαλλικά: Morillon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοριγιοναί (γαλλικά: Morillonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μοντριόν
Το Μοντριόν (γαλλικά: Montriond) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μεριάν (γαλλικά: Meurians).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Φώντας Μπαραλιάκος
Πρώτα χρόνια, σπουδές και οικογένεια
Γεννήθηκε το 1970 και φοίτησε στο 4ο Γενικό Λύκειο Κατερίνης. Εν συνεχεία, σπούδασε στο τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και είναι πιστοποιημένος από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, μετά από εξετάσεις, ως υπεύθυνος παροχής επενδυτικών συμβουλών και επενδυτικός σύμβουλος για την αγορά παραγωγών.
Εκπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία υπηρετώντας ως έφεδρος υπαξιωματικός του Μηχανικού.
Είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Μελίνα Κορομήλη και έχουν μία κόρη και έναν γιο.
Επαγγελματική Δραστηριότητα
Το 1989 άρχισε να εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα και ανέλαβε υπεύθυνος προμηθειών και πωλήσεων σε πολυκατάστημα, ενώ ήταν επί μακρόν διευθυντής του καταστήματος Κατερίνης της CFS Χρηματιστηριακής. Το 2006 ανέλαβε εμπορικός διευθυντής στην εκδοτική εταιρεία "Εκδοτική Ενημερωτική Ι. Κορομήλης Α.Ε.", η οποία εκδίδει την εφημερίδα "Ολύμπιο Βήμα", την αρχαιότερη εν εκδόσει στην Πιερία. Τον Νοέμβριο του 2010 εξελέγη στη Συνέλευση των αντιπροσώπων (ΣτΑ) του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Το 2011 συνίδρυσε την εταιρία Dynamic Business της οποίας αντικείμενο αποτελεί η συμβουλευτική υποστήριξη για τις επιχειρήσεις.
Αθλητισμός και πολιτισμός
Στον τομέα του αθλητισμού, ο Φώντας Μπαραλιάκος υπήρξε κολυμβητής του Αθλητικού Συλλόγου Αρχέλαος Κατερίνης και αθλητής της ομάδας υδατοσφαίρισης του Α.Σ. Άρη Θεσσαλονίκης και του Νηρέα Κατερίνης. Σήμερα, είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου και υπεύθυνος του τμήματος μάρκετινγκ και χορηγιών της ομάδας καλαθοσφαίρισης ΣΦΚ Πιερικός Αρχέλαος. Μεταξύ άλλων, είναι μέλος του Φεστιβάλ Ολύμπου, του Ινστιτούτου Επικοινωνίας και της Ελληνικής Εταιρείας Διοίκησης Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ).
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 2010 εξελέγη στη Νομαρχιακή Διοικούσα Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας στον νομό Πιερίας, όπου υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας. Το 2012 ήταν υποψήφιος Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στο Νομό Πιερίας. Το 2018 επιβεβαιώθηκε η επιλογή του στο Μητρώο Στελεχών της ΝΔ, μαζί με άλλα 64 άτομα.
Βουλευτής
Έπειτα από την εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου του 2019, ο Φώντας Μπαραλιάκος εξελέγη βουλευτής Πιερίας και ήρθε πρώτος σε σταυρούς προτίμησης λαμβάνοντας 11.887 ψήφους.
Μορζίν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μορζινουά (γαλλικά: Morzinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Παγκύπρια Ένωση Χημικών
Η Παγκύπρια Ένωση Χημικών (γνωστή και ως Παγκύπρια Ένωση Επιστημόνων Χημικών, ΠΕΧ) είναι η επαγγελματική ένωση των κυπρίων χημικών. Το διοικητικό συμβούλιο της Ένωσης απαρτίζεται από 9 μέλη και εκλέγεται κάθε δύο χρόνια από την γενική συνέλευση της ένωσης. Η ΠΕΧ ιδρύθηκε το 1960. Η ΠΕΧ έχει πάνω από 550 μέλη. Δημοσιεύει επίσης το περιοδικό Χημικά Νέα στην ελληνική γλώσσα. Το περιοδικό είναι τριμηνιαίο. Το περιοδικό διανέμεται στα μέλη της ΠΕΧ και 100 περίπου πρόσθετους συνδρομητές στην Κύπρο και την Ελλάδα.
Η κοινωνία στοχεύει στην προώθηση στην εκπροσώπηση και προώθηση της εκπαίδευσης και έρευνας για τη χημεία στην Κύπρο, εκπροσωπώντας τους Κύπριους χημικούς διεθνούς. Η ΠΕΧ προστατεύει και ρυθμίζει το κυπριακό χημικό επάγγελμα μέσω του Συμβουλίου Εγγραφής Χημικών. Επίσης, προωθεί την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των χημικών σε όλη τη χώρα. Η ΠΕΧ συμμετέχει με συμβουλευτική ιδιότητα σε διάφορες επιτροπές εντός του δημόσιου τομέα. Σε διεθνές επίπεδο, η ΠΕΧ είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Χημικών και Μοριακών Επιστημών μεταξύ άλλων.
Μαζί με την Ένωση των Καθηγητών Χημείας στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, η ΠΕΧ διοργανώνει τις ετήσιες Χημικές Ολυμπιάδες στην Κύπρο. Επίσης διοργανώνει σεμινάρια πάνω σε χημικά θέματα, ανοιχτά για το κοινό.
Θεμιστοκλής Μιχαλόπουλος
Ο Θεμιστοκλής Μιχαλόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Διετέλεσε υφυπουργός Δημοσίων Έργων (1973) στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη.
Ορέστης Γιάκας
Ο Ορέστης Γιάκας είναι Έλληνας αρχιτέκτονας, πολεοδόμος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στο Πανεπιστήμιο Μελβούρνης. Το 1972 αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Υπήρξε συνεργάτης του Γραφείου Δοξιάδη και επικεφαλής του Γραφείου Δοξιάδη στο Πακιστάν κατά την περίοδο του σχεδιασμού της πρωτεύουσας της χώρας. Μετά την αποχώρησή του από το Γραφείο Δοξιάδη ίδρυσε δική του συμβουλευτική εταιρεία με έδρα την Ελβετία.
Κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών διετέλεσε Υπουργός Ναυτιλίας – Μεταφορών και Επικοινωνιών (1971 - 1972, 1973) και αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών (1972 - 1973) στην κυβέρνηση Παπαδόπουλου καθώς και υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών (1973) στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες πολεοδόμοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (2006)
Το Billboard Hot 100 είναι ένας κατάλογος που κατατάσσει τα σινγκλ με τις καλύτερες επιδόσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Δημοσιεύεται από το περιοδικό Billboard, με τα δεδομένα να συγκεντρώνονται από τη Nielsen SoundScan με βάση τις εβδομαδιαίες φυσικές και ψηφιακές πωλήσεις κάθε σινγκλ και το airplay. Το 2006 συνολικά δεκαοκτώ σινγκλ που ήταν στην κορυφή του καταλόγου, τα περισσότερα για μία χρονιά στον κατάλογο από το 1991. Το 19ο σινγκλ, το τραγούδι της Μαράια Κάρεϊ "Don't Forget About Us", ξεκίνησε την πορεία του στην κορυφή στα τέλη του 2005.
Κατά τη διάρκεια του έτους, 20 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα πέτυχαν το πρώτο τους νούμερο ένα σινγκλ στις ΗΠΑ, είτε ως βασικός καλλιτέχνης είτε ως συμμετοχή: D4L, Πολ Γουόλ, Ali & Gipp, Slim Thug, Τζέιμς Μπλαντ, Ne-Yo, Ντάνιελ Πάουτερ, Ριάννα, Chamillionaire, Σακίρα, Wyclef Jean, Τέιλορ Χικς, Νέλι Φουρτάντο, Timbaland, Fergie, T.I. και Akon. Οι Krayzie Bone και Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, παρότι πέτυχαν ένα τραγούδι στο #1 με τους Bone Thugs-n-Harmony και NSYNC αντίστοιχα, βρέθηκαν για πρώτη φορά στην κορυφή ως σόλο καλλιτέχνες. Ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ και η Beyoncé είχαν ο καθένας τους από δύο τραγούδια στην κορυφή τη χρονιά εκείνη. Στη διάρκεια της χρονιάς βρέθηκαν στην κορυφή 8 σινγκλς συνεργασίες, καταρρίπτοντας το ρεκόρ των ετών 2003 και 2004, που ήταν 7 συνεργασίες στην κορυφή σε αμφότερα τα έτη.
Το τραγούδι "Bad Day" του Πάοουτερ ήταν το καλύτερο του 2006, καθώς βρέθηκε στην κορυφή του Billboard Top Hot 100 Hits of 2006. Με το "Hips Don't Lie" η Σακίρα έγινε για πρώτη φορά νούμερο ένα από τότε που ξεκίνησε να ηχογραφεί δίσκους, το 1996. Έγινε επίσης η πρώτη Κολομβιανή καλλιτέχνης που πέτυχε τραγούδι στην κορυφή του Billboard Hot 100.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2006
Λίμυρα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8f/Lycia-turkey-ancient.jpg/350px-Lycia-turkey-ancient.jpg|μικρογραφία|350x350εσ| Πόλεις της αρχαίας Λυκίας σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fa/Limyra_map.jpg/300px-Limyra_map.jpg|μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης Λιμύρων Τα Λίμυρα (Λίμυρα) ή Λάμυρα ή Λίμαρος ή Λιμύρα ή Λείμυρα (στη Λυκιακή γλώσσα: 𐊈𐊚𐊎𐊒𐊕𐊁) ήταν μικρή πόλη στην αρχαία Λυκία στη νότια ακτή της Μικράς Ασίας, στον ποταμό Λίμυρο (Λίμυρος).
Ιστορία
Ήδη άκμασε τη δεύτερη χιλιετία π.Χ.. Η πόλη ήταν μια από τις παλαιότερες και πιο ακμάζουσες στη Λυκία. Σταδιακά έγινε ένα από τα πιο ακμάζοντα εμπορικά κέντρα του ελληνικού κόσμου.
Οι Πέρσες ανέκτησαν τελικά την κυριαρχία μέσω του Μαυσώλου, του σατράπη της Καρίας στην Αλικαρνασσό.
Αφού ο Μέγας Αλέξανδρος τερμάτισε την περσική κυριαρχία, το μεγαλύτερο μέρος της Λυκίας κυβερνήθηκε από τον Πτολεμαίο Α' τον Σωτήρα. Ο γιος του Πτολεμαίος Β' Φιλάδελφος υποστήριξε τους Λιμυριανούς ενάντια στους εισβολείς Γαλάτες και οι κάτοικοι του αφιέρωσαν ένα μνημείο, το Πτολεμαίον, σε ένδειξη ευχαριστίας.
Ο Αύγουστος είχε υιοθετήσει τον εγγονό του Γάιο Καίσαρα το 17 π.Χ. (σε ηλικία 3 ετών) ως διάδοχό του. Το 1 π.Χ. (σε ηλικία 19 ετών) ο Γάιος Καίσαρας στάλθηκε στη Συρία και το 2 μ.Χ πήγε στην Αρμενία, στην οποία είχαν πρόσφατα εισβάλει οι Πάρθοι. Ο Γάιος τοποθέτησε με επιτυχία έναν φιλορωμαϊκό βασιλιά στον αρμενικό θρόνο, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά μετά από εξαπάτηση. Το 4 μ.Χ., κατά την επιστροφή του στη Ρώμη, ο Γάιος πέθανε από τα τραύματά του στη Λίμυρα.
Ο αρχαιολογικός χώρος
Η κάτω πόλη βρίσκεται στη βάση του λόφου της ακρόπολης και περιλαμβάνει δύο ξεχωριστές περιτειχισμένες περιοχές.
Οι πέντε νεκροπόλεις, που χρονολογούνται από τον 4ο αι. π.Χ. και πριν καταδεικνύουν τη σημασία της πόλης. Το μαυσωλείο του Περικλή είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο για τα ωραία ανάγλυφα και τα εξαίσια γλυπτά του, όπως ο Περσέας που σκότωσε τη Μέδουσα και μια από τις αδερφές της.
Μια πύλη στη δυτική πόλη οδηγεί μέσα από μια ελώδη περιοχή προς το κενοτάφιο του Γάιου Καίσαρα, εγγονού και διαδόχου του Αυγούστου, μια τεράστια κατασκευή, που στέκεται σε μια πέτρινη εξέδρα και χρονολογείται γύρω στο 4 μ.Χ.
Οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν ένα θέατρο στο λόφο, που χωρούσε 8000 θεατές. Παραγγέλθηκε τον δεύτερο αιώνα μ.Χ. από έναν σημαντικό Λύκιο ευεργέτη ονόματι Οπραμόα από τη Ροδιάπολη. Επίσης από αυτήν την περίοδο είναι ένα λουτρό με ένα πολύπλοκο σύστημα θέρμανσης και οι δρόμοι με κιονοστοιχίες.
Η Ρωμαϊκή Γέφυρα στα Λίμυρα, ανατολικά της πόλης, είναι μια από τις παλαιότερες τοξωτές γέφυρες στον κόσμο.
Εκκλησιαστική ιστορία
Στο Annuario Pontificio αναφέρεται ως έδρα τιτουλάριου επισκόπου της ρωμαϊκής επαρχίας της Λυκίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυκίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σοφία Φιλιππίδου
Η Σοφία Φιλιππίδου (Θεσσαλονίκη 21 Οκτωβρίου 1948) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας.
Βιογραφία
Σπούδασε Θέατρο στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης και Γερμανική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Έκανε για έναν χρόνο μεταπτυχιακές σπουδές στο νεοϊδρυθέν τμήμα θεατρολογίας του Νικηφόρου Παπανδρέου στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Εργάστηκε επί οκτώ χρόνια, παράλληλα με το θέατρο, ως καθηγήτρια γερμανικών στα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης απ' όπου και παραιτήθηκε. Έχει υπάρξει μέλος του «Θεατρικού Εργαστηρίου της Τέχνης» (1972 - 1979) και της «Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης» (1980 - 1985).
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1972 όταν ερμήνευσε τον ρόλο της Μαριάνθης στην παράσταση «Φαύστα» του Μποστ, που ανέβασε το Θεατρικό Εργαστήρι της "Τέχνης" σε σκηνοθεσία Γιώργου Εμιρζά και μουσική Λουκιανού Κηλαηδόνη. Το 1997 συναντήθηκε ξανά με το συγκεκριμένο έργο αλλά σε διαφορετικό χώρο, στη «Νέα Σκηνή» του «Εθνικού Θεάτρου» με σκηνοθέτη τον Νίκο Χατζηππαπά και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς ξανάπαιξε την «Φαύστα» στο Θέατρο «Σμαρούλα», με σκηνοθέτη τον  Γιάννη Μποστατζόγλου. Το 1985 κατέβηκε στην Αθήνα και συνεργάστηκε με μεγάλα θέατρα της πρωτεύουσας για το ανέβασμα κλασικών έργων, επιθεωρήσεων και μουσικών παραστάσεων. Κατοικεί στα Εξάρχεια.
Καριέρα
Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς Έλληνες σκηνοθέτες και καλλιτέχνες (Σταμάτης Φασουλής, Μίμης Κουγιουμτζής, Ανδρέας Βουτσινάς, Γιώργος Κιμούλης, Παντελής Βούλγαρης, Λυδία Κονιόρδου, Λάκης Λαζόπουλος, Διαγόρας Χρονόπουλος, Κώστας Φιλίππογλου, Κώστας Τσόκλης, Θανάσης Παπαγεωργίου, Σταμάτης Κραουνάκης, Τζίμης Πανούσης, Γιάννης Μαργαρίτης, Γιάννης Ιορδανίδης, Νίκος Χουρμουζιάδης, Nίκος Αρμάος, Γιώργος Μανιώτης, Μαριάννα Κάλμπαρη) κ.α.
Έχει παίξει σε κλασικά έργα σημαντικών συγγραφέων όπως του Άντον Τσέχωφ, του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, του Τένεσι Ουίλιαμς, του Σάμουελ Μπέκετ, του Ευγένιου Ιονέσκο, του Χάρολντ Πίντερ, του Έντεν φον Χόρβατ, του Μπεν Τζόνσον, του Ζωρζ Μισέλ, του Ουίλιαμ Φώκνερ, του Ζωρζ Φεντώ, του Παντελή Χορν, του Μποστ, του Ηλία Καπετανάκη, του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη κ.α.
Εργάστηκε επίσης στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση.
Συμμετείχε στο επιτελείο των εκπομπών του Γιώργου Μητσικώστα (2 χρόνια) στο ΣΚΑΪ, στο "Ελλάδα τα ταλέντα σου" (1 χρόνο) στο ΤΟP FM, στο "Φωνάζω Κούι - Κούι" (3 μήνες) στον FLASH κ.ά. Το 1990 ξεκίνησε δική της εκπομπή στο ΣΚΑΪ με τίτλο "Μ' ακούς;" που κόπηκε αιφνιδίως από τηλεφώνου.
Δίδαξε θέατρο και υποκριτική στα σεμινάρια λαϊκής επιμόρφωσης του Υπουργείου Παιδείας ανά την Ελλάδα (2002 - 2005).
Το 1994 έγραψε την επιθεώρηση "Κου- Κου Τσα" για λογαριασμό του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου και πρωταγωνίστησε με σκηνοθέτρια την Λυδία Κονιόρδου.
Το 1998 σκηνοθέτησε το Φιντανάκι του Παντελή Χορν στο ΔΗΠΕΘΕ Ρόδου και ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το φθινόπωρο του 2006 παρουσίασε αποσπάσματα από τις "Βάκχες" του Ευριπίδη με το Νίκο Ναουμίδη στη Βεργίνα, στα πλαίσια εκδήλωσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στις 4 Δεκεμβρίου του 2006, ανέβασε μια παράσταση στη Θεσσαλονίκη με τίτλο "Romancero Gitano" του Federico Garcia Lorca στο "Ginger Oil".
Το χειμώνα του 2007 - 2008 διδάσκει και σκηνοθετεί στο "Μικρό Πολυτεχνείο" το ανέβασμα της παράστασης "Φτερωτά Χταπόδια" (σε σύνθεση κειμένων της ίδιας).
Το 2011 σκηνοθέτησε στο Ίδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης" το θεατρικό έργο της Μέτης Καρατζά "Το πράσινο λεμόνι". Συνεχίζοντας με την φοιτητική της ομάδα και με την επωνυμία "φοιτητική σκηνή Τ3χνη", ανέβασε την παράσταση "IONESCO BLUES" (σε σύνθεση κειμένων της ίδιας πάνω στο "Παιχνίδι της Σφαγής" του Ε. Ιονέσκο, στην "Αντιγόνη" του Σοφοκλή, τις "Βάκχες" και τον "Ιππόλυτο" του Ευριπίδη τη "Μήδεια" και το "Στεφάνι" του Γιάννη Κοντραφούρη). Το καλοκαίρι του 2013 ανέβασε με την ίδια ομάδα την "Φαύστα" του Μποστ στο Ίδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης" και το Ιούλιο του 2014 την παράσταση "ΒΑΚΧΕΣ μια φανταστική ανάγνωση" στην οποία συμμετείχε και η ίδια ως Διόνυσος και Αγαύη.
Από τον Ιανουάριο του 2013 έχει την δική της στήλη στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", με τίτλο "Η ματιά της Σοφίας" και κυκλοφορεί κάθε Σάββατο για δύο χρόνια. Το Νοέμβριο του 2014 εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο "Με μια Σκάλα στο Φεγγάρι" από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Πρωταγωνίστησε στην παράσταση "Ευτυχισμένες μέρες" του  Σάμουελ Μπέκετ μετάφραση Σοφίας Φιλιππίδου - Ζαφειρούλας Χοχ στην σκηνή Κ. Παξινού του Εθνικού Θεάτρου το 2015 σε σκηνοθεσία Γιώργου Μανιώτη.
Τον Ιανουάριο του 2016 σκηνοθέτησε την παράσταση "Καρφίτσες στα γόνατα" (δύο μονόπρακτα της Ρούλας Γεωργακοπούλου: Διανυκτερεύον και Προσπερίνα και ο Ναύτης σε δραματουργική επεξεργασία δική της) στο Από μηχανής Θέατρο, ένω τον επόμενο χρόνο για το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής, σκηνοθέτησε το "Καθώς Ψυχορραγώ" του Ουίλιαμ Φώκνερ, σε μετάφραση Μένη Κουμανταρέα και θεατρική διασκευή Χλόης Κολύρη  κρατώντας η ίδια τον ρόλο της μητέρας.
Το 2017 έλαβε μέρος ως συμπρωταγωνίστρια του Λάκη Λαζόπουλου στην επιθεώρηση Α-πελ-πι-σί-το! στο Θέατρο Αθηνών και σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
Τον Μάιο του 2018 ανέβασε με την εταιρεία Τ3χνη και με επιχορήγηση από το Υπουργείο Πολιτισμού την κωμωδία "Ιστορία του πρίγκιπα της Κουμπα Τάντι" του Γιακομπ Μιχαελ Ραινχολντ Λεντς σε μετάφραση Σοφίας Φιλιππίδου - Ζαφειρούλας Χοχ και σε σκηνοθεσία της ιδίας για 8 παραστάσεις στο θέατρο Αθηνών.
Το καλοκαίρι του 2018 έλαβε μέρος στους Βατράχους του Αριστοφάνη, κρατώντας το ρόλο του Διονύσου, που παίχτηκε στην Επίδαυρο και σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου.
Τον Δεκέμβριο του 2018 έλαβε μέρος στην παράσταση Κοριολανός - Ιούλιος Καίσαρ ως Βρούτος σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Χατζή στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων Λευτέρης Βογιατζής.
Τον Σεπτέμβριο του 2019 έλαβε μέρος ως πρωταγωνίστρια - Πραξαγόρα στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη. Μετάφραση - διασκευή - λιμπρέτο Σταματης Κραουνάκης σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη και παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν. Η παράσταση παίχτηκε στις 9 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο και συνεχίστηκε στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» της οδού Φρυνίχου.
Η Σοφία Φιλιππίδου και η εταιρεία Τ3χνη έλαβαν μέρος στο διεθνές φεστιβάλ "αναλόγιο" που οργανώνει η Σίσσυ Παπαθανασίου δυο φορές.στο  θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου.Αρχικά με το μυθιστόρημα  του Βαγγέλη Ραπτόπουλου "Μαύρος γάμος" σε διασκευή για το θέατρο της Χλόης Κολύρη (2016) σκηνοθεσία της ιδίας και με την ποιητική τραγωδία του Γιώργου Χρονά "Εμείς κορίτσια δεκατριώ δεκατεσσάρω χρόνων" (2019) Σκηνοθεσία της ιδίας, μουσική: Βάιος Πράπας.
Τον Ιανουάριο του 2020 οργάνωσε τρίμηνο σεμινάριο θεατρικής παιδείας IONESCO BLUES (25 ηθοποιοί σε δύο τμήματα) με σκοπό να ανεβάσει στις 4 Μαίου στο θέατρο Μεταξουργείο την παράσταση "Το παιχνίδι της σφαγής" του Ε. Ιονέσκο (σε δραματουργική επεξεργασία - σύνθεση κειμένων Σοφίας Φιλιππίδου) που διακόπηκε λόγω καραντίνας εξ αιτίας του κορονοϊού και συνεχίζεται απο 1 Μαίου μεσω πλατφόρμας στο διαδίκτυο.
Τον Μάρτιο του 2021 άρχισε πρόβες στην διασκευή δύο έργων του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου με τίτλο " τα τρία φιλία...Η Σταχτιά γυναίκα " το οποίο αρχικά κινηματογραφήθηκε ως "θεατροφίλμ" και βρίσκεται στο κανάλι YouTube και θα παίζεται ως θεατρική παράσταση στο θέατρο Μεταξουργείο μέχρι τον Δεκέμβριο του 2021.
Το 2021 - 2023 Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη σε διασκευή - λιμπρέτο Σταμάτη Κραουνάκη συμπαραγωγή Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κούν - Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Ηρώδειο, Θέατρο Τέχνης οδού Φρυνίχου και στην Εθνική Λυρική Σκηνή Σταύρος Νιάρχος.
Τον Οκτώβριο του 2022 οργάνωσε τρίμηνο σεμινάριο Θεατρικής παιδείας πάνω στο έργο "Υβόννη Πριγκιπισσα της Βουργουνδίας" του Βίτολντ Γκομπρόβιτς. Η παράσταση που δημιουργήθηκε μετα απο τρίμηνες πρόβες με δώδεκα εκ των ηθοποιών του σεμιναρίου παρουσιάστηκε (σε σκηνοθεσία/ καλλιτεχνική επιμέλεια δική της) για έξη Σαββατοκύριακα στο μαγαζακι της τ3χνης (Μάιος - Ιούνιος 2023)
Το 2023 επιστρέφει στα κινηματογραφικά δρώμενα, μετά από απουσία δεκαοχτώ ετών, συμμετέχοντας στην ταινία το Σφύριγμα (2023), την οποία σκηνοθετεί ο Θανάσης Πρωτάτος. Στην ταινία, η οποία αντλεί τη θεματολογία της από τη λαογραφία της Ελληνικής κουλτούρας (δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις) υποδύεται τη "Νύφη", μια αλλόκοτη γυναίκα του δρόμου.
Θεατρικές Παραστάσεις
Με την Πειραματική Σκηνή της "Τέχνης" στη Θεσσαλονίκη: (συνεργάστηκε με τους σκηνοθέτες: Γ Εμιρζά, Π. Χαρίτογλου, Γ. Ρεμούνδο, N. Πολίτη, Ν. Χουρμουζιάδη, Ν. Αρμάο, Τ. Καλφόπουλο) Με το Θεατρικό Εργαστήρι της "Τέχνης" στη Θεσσαλονίκη
Λα Μυρά
Το Λα Μυρά (γαλλικά: La Muraz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μυραζιέν (γαλλικά: Muraziens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κάγια (τραγουδίστρια)
Η Καταζίνα Μαγκνταλένα Ρόοϊενς (Katarzyna Magdalena Rooijens, το γένος Στσοτ [Szczot]) (γενν. 5 Νοεμβρίου 1967, Βαρσοβία ), επαγγελματικά γνωστή ως Καγια (Kayah), είναι Πολωνή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός, η οποία ερμηνεύει διάφορα είδη μουσικής, όπως ποπ, σόουλ, τζαζ, παγκόσμια και dance. Έχει πειραματιστεί επίσης με ντίσκο, φανκ, electronica, καθώς και βαλκανική και εβραϊκή μουσική.
Η Κάγια κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ το 1995, το οποίο έγραψε μόνη της και έκτοτε καθιερώθηκε ως μια από τις πιο επιτυχημένες Πολωνές τραγουδίστριες από κριτική και εμπορική άποψη. Είναι μια από τις πιο βραβευμένες καλλιτέχνιδες από την Πολωνική Εταιρεία Φωνογραφικής Βιομηχανίας (ΠΕΦΒ) και έχει κατακτήσει την τέταρτη θέση στον κατάλογο των «50 κορυφαίων Πολωνών τραγουδιστριών» του πολωνικού μουσικού περιοδικού Machina. Η Κάγια έχει πουλήσει πάνω από 1 εκατομμύριο δίσκους στην Πολωνία και τα περισσότερα από τα άλμπουμ της έχουν πιστοποιηθεί ως πλατινένια ή χρυσά από την ΠΕΦΒ. Ιδιαίτερα επιτυχημένο ήταν το συνεργατικό άλμπουμ Kayah i Bregović του 1999, που ηχογραφήθηκε με τον Γιουγκοσλάβο μουσικό Γκόραν Μπρέγκοβιτς, το οποίο έλαβε διαμαντένια πιστοποίηση για την πώληση πάνω από 700.000 αντιτύπων και δημιούργησε τα σινγκλ «Śpij kochanie, śpij» και «Prawy lewego». Οι άλλες επιτυχίες της περιλαμβάνουν τα «Fleciki», «Na językach», «Supermenka», «Testosteron», «Prócz ciebie, nic» με τον Πολωνό τραγουδιστή Κσίστοφ Κιγιάνσκι και «Po co» με τον Ισραηλινό μουσικό Ίνταν Ράιχελ. Έχει επίσης συνεργαστεί με την τραγουδίστρια από το Πράσινο Ακρωτήριο, Σεζάρια Έβορα.