cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόλεμος Συνέχειας
Τον Ιούνιο του 1941, με την έναρξη της Γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση, οι φινλανδικές αμυντικές δυνάμεις ξεκίνησαν την επίθεσή τους μετά από Σοβιετικές αεροπορικές επιθέσεις. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1941, η Φινλανδία είχε ανακτήσει τα εδάφη που παραχώρησε μετά τον Χειμερινό Πόλεμο στη Σοβιετική Ένωση, ανακαταλαμβάνοντας τον Καρελιανό Ισθμό και τη Λάντογκα Καρελία. Ωστόσο, ο Φινλανδικός Στρατός συνέχισε την επίθεση, περνώντας και τα σύνορα προ του 1939 με την κατάκτηση της Ανατολικής Καρελίας, συμπεριλαμβανομένου του Πιτραζαβότσκ, ενώ σταμάτησε περίπου 30-32 χιλιόμετρα έξω από το κέντρο του Λένινγκραντ, όπου συμμετείχε στην πολιορκία της πόλης, κόβοντας τις βόρειες διαδρομές εφοδιασμού της μέχρι το 1944. Στη Λαπωνία, η κοινή επίθεση των Γερμανικών και Φινλανδικών δυνάμεων δεν κατάφεραν να καταλάβουν το Μούρμανσκ ή να κόψουν τον σιδηρόδρομο του Κίροβ (Μούρμανσκ), μια διαδρομή διέλευσης για τον εξοπλισμό από τον Νόμο Εκμισθώσεως και Δανεισμού στην ΕΣΣΔ. Η σύγκρουση σταθεροποιήθηκε με ελάχιστες αψιμαχίες έως ότου η ροή του πολέμου στράφηκε εναντίον των Γερμανών και την Επίθεση στο Βάιμποργκ-Πιτραζαβότσκ της Σοβιετικής Ένωσης τον Ιούνιο του 1944. Η επίθεση έδιωξε τους Φινλανδούς από τα περισσότερα εδάφη που είχαν καταλάβει κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά ο Φινλανδικός Στρατός σταμάτησε την επίθεση τον Αύγουστο του 1944.
Οι εχθροπραξίες μεταξύ της Φινλανδίας και της ΕΣΣΔ έληξαν με εκεχειρία, η οποία κηρύχθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, η οποία επισημοποιήθηκε με την υπογραφή της Ανακωχής της Μόσχας στις 19 Σεπτεμβρίου 1944. Ένας από τους όρους αυτής της συμφωνίας ήταν η απέλαση ή ο αφοπλισμός οποιωνδήποτε Γερμανικών στρατευμάτων που βρίσκονταν στη Φινλανδική επικράτεια, ο οποίος προκάλεσε τον Πόλεμο της Λαπωνίας μεταξύ των πρώην συμμάχων. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ολοκληρώθηκε επίσημα για τη Φινλανδία και τις μικρές δυνάμεις του Άξονα με την υπογραφή των Ειρηνευτικών Συνθηκών του Παρισιού το 1947. Οι συνθήκες είχαν ως αποτέλεσμα την αποκατάσταση των συνόρων που είχαν συμφωνηθεί με τη Συνθήκη Ειρήνης της Μόσχας του 1940, την παραχώρηση του δήμου του Πετσένγκσι (Пе́ченгский райо́н, Pechengsky raion) και τη μίσθωση της χερσονήσου Πορκάλα στην ΕΣΣΔ. Επιπλέον, η Φινλανδία ήταν υποχρεωμένη να πληρώσει πολεμικές αποζημιώσεις προς την ΕΣΣΔ ύψους 300 εκατ. $.
Τον Λόκχοφ
Ο Αντόνιους Γιοχάννες Γιακόμπους ("Τον") Λόκχοφ (γεννημένος στις 25 Δεκεμβρίου 1959 στην Μπρέντα στη Βόρεια Βραβάντη) είναι Ολλανδός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του μέσου, ο οποίος αυτό τον καιρό εργάζεται ως βοηθός προπονητή στον ΠΑΟΚ.
Αγωνιστική Καριέρα
Γνωστός με το παρατσούκλι Mister NAC λόγω με τη μακρόβια σχέση του με την ομάδα της γενέτειράς του ΝΑΚ Μπρέντα, όπου αγωνίστηκε από το 1978 ως το 1982 και αργότερα από το 1991 ως το 1996, ο Λόκχοφ αγωνίστηκε επίσης τρεις φορές με την Εθνική Ολλανδίας το διάστημα μεταξύ 1984 και 1985. Αγωνίστηκε επίσης στην Ολλανδία για λογαριασμό των ΠΣΦ Αϊντχόφεν και Φέγενορντ, και στη Γαλλία με τη φανέλα της Νιμ Ολιμπίκ. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1996.
Προπονητική Καριέρα
Ο Λόκχοφ ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα και πάλι από την ΝΑΚ Μπρέντα, εργαζόμενος ως πρώτος προπονητή του συλλόγου από το 2003 ως το 2005. Στη συνέχεια ανέλαβε καθήκοντα πρώτου προπονητή στην Εξέλσιορ στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2006, όταν και διαδέχτηκε τον Μάριο Μπέεν στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου. Το συμβόλαιο του Λόκχοφ με την Εξέλσιορ ολοκληρώθηκε την άνοιξη του 2009, και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από τον Άλεξ Παστόορ ο οποίος κατόρθωσε να οδηγήσει την ομάδα στην άνοδο στην Ερεντιβίζιε. Τον Σεπτέμβριο του 2009 ανακοινώθηκε ως βοηθός προπονητή στην ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ του συμπατριώτη του Κο Αντριάνσε.
Πόλεμος Συνέχειας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμοι της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σχέσεις Φινλανδίας-Ρωσίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Φινλανδικά (fi) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ρωσικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα σουηδικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα φινλανδικά Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Τον Λόκχοφ
Προπονητική Καριέρα
Τον Δεκέμβριο του 2011, ο Λόκχοφ υπέγραψε συμβόλαιο σε ισχύ από τον Ιανουάριο του 2012 μέχρι το τέλος της σεζόν με τη Φένλο. Διαδέχτηκε τον Βέλγο τεχνικό Γκλεν Ντε Μπεκ ο οποίος έλυσε το συμβόλαιό του με την ομάδα λόγω της έλλειψης ανταγωνιστικότητας του συλλόγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ολλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΑΚ Μπρέντα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιμ Ολιμπίκ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΜΦ Εξέλσιορ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΝΑΚ Μπρέντα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΦΦ-Φένλο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ
Άγιος Μαρτίνος (Ολλανδία)
Ο Άγιος Μαρτίνος (επίσημα Χώρα του Αγίου Μαρτίνου, ολλανδικά: Land Sint Maarten) αποτελεί συστατική χώρα του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, μαζί με την Ολλανδία, την Αρούμπα και το Κουρασάο, από τις 10 Οκτωβρίου του 2010. Μέχρι τότε αποτελούσε μέρος των Ολλανδικών Αντιλλών. Πρωτεύουσα του είναι το Φίλιπσμπουργκ. Η χώρα βρίσκεται στο νότιο μισό του νησιού Αγίου Μαρτίνου της Καραϊβικής Θάλασσας, το βόρειο μέρος του οποίου ανήκει στην υπερπόντια κοινότητα της Γαλλίας του Αγίου Μαρτίνου. Η έκταση της χώρας του Αγίου Μαρτίνου είναι 34 τ.χλμ., ενώ ο πληθυσμός του υπολογίζεται κοντά στους 42.938 κατοίκους σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2023.
thumb|Άγιος Μαρτίνος
Ετυμολογία
Το νησί ονομάστηκε από τον Χριστόφορο Κολόμβο προς τιμήν του Αγίου Μαρτίνου της Τουρ, επειδή το είδε για πρώτη φορά την ημέρα της γιορτής του αγίου στις 11 Νοεμβρίου του 1493.
Προ-αποικιακή περίοδος
Ο Άγιος Μαρτίνος κατοικήθηκε από ιθαγενείς αμερικανικούς πληθυσμούς για πολλούς αιώνες, με τα αρχαιολογικά στοιχεία να μαρτυρούν ανθρώπινη παρουσία στο νησί ήδη από το 2000 π.Χ. Αυτοί οι άνθρωποι πιθανότατα μετανάστευσαν από τη Νότια Αμερική. Οι πρώτοι γνωστοί κάτοικοι ήταν οι Αραουάκοι που εγκαταστάθηκαν εκεί μεταξύ 800 και 300 π.Χ. Περίπου το 1300-1400 μ.Χ., άρχισαν να εκτοπίζονται από τους πολεμοχαρείς Καραΐβους.
Άφιξη Ευρωπαίων
Ονομαστικά ως ισπανική επικράτεια, το νησί έγινε το επίκεντρο του ανταγωνιστικού ενδιαφέροντος των ευρωπαϊκών δυνάμεων, ιδίως της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Ολλανδίας. Ενώ οι Γάλλοι ήθελαν να αποικίσουν τα νησιά μεταξύ του Τρινιντάντ και των Βερμούδων, οι Ολλανδοί βρήκαν τον Άγιο Μαρτίνο ένα βολικό σημείο στα μισά μεταξύ των αποικιών τους στο Νέο Άμστερνταμ (σημερινή Νέα Υόρκη) και τη Νέα Ολλανδία (Ολλανδική Βραζιλία). Εν τω μεταξύ, ο ιθαγενής αμερικανικός πληθυσμός άρχισε να μειώνεται με απότομο τρόπο, πεθαίνοντας από ασθένειες που έφεραν οι Ευρωπαίοι.
Το 1631, οι Ολλανδοί έχτισαν το οχυρό Άμστερνταμ στον Άγιο Μάρτινο και ο Γιαν Κλέσεν φαν Κάμπεν έγινε ο πρώτος κυβερνήτης του, ενώ η Ολλανδική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών άρχισε να εξορύσσει αλάτι στο νησί. Οι εντάσεις μεταξύ της Ολλανδίας και της Ισπανίας ήταν ήδη πολλές λόγω του συνεχιζόμενου Ογδοηκονταετή πολέμου και το 1633 οι Ισπανοί κατέλαβαν τον Άγιο Μάρτινο και έδιωξαν τους Ολλανδούς αποίκους. Στο Πουάντ Μπλανκ, έχτισαν ένα οχυρό για να ασφαλίσουν την περιοχή. Οι Ολλανδοί, υπό τον Πέτερ Στούβσαντ, προσπάθησαν να ανακτήσουν τον έλεγχο το 1644, αλλά απέτυχαν. Ωστόσο, το 1648 ο Ογδοηκονταετής πόλεμος τελείωσε και το νησί έχασε τη στρατηγική και οικονομική αξία του για την Ισπανία. Οι Ισπανοί το εγκατέλειψαν και οι Ολλανδοί επέστρεψαν.
Με τον Άγιο Μάρτινο ελεύθερο ξανά, τόσο οι Ολλανδοί όσο και οι Γάλλοι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία να αποκαταστήσουν τους οικισμούς τους. Οι Ολλανδοί άποικοι προέρχονταν από τον Άγιο Ευστάθιο, ενώ οι Γάλλοι προέρχονταν από τον Άγιο Χριστόφορο. Μετά από μία αρχική σύγκρουση, και οι δύο πλευρές συνειδητοποίησαν ότι καμία από αυτές δεν θα υποχωρήσει εύκολα. Προτιμώντας να αποφύγουν έναν πόλεμο, υπέγραψαν τη Συνθήκη της Κονκόρντια το 1648, η οποία χώρισε το νησί στα δύο. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, οι Γάλλοι είχαν έναν στόλο στις ακτές του νησιού, τον οποίο χρησιμοποιούσαν ως απειλή για να διαπραγματευτούν περισσότερα εδάφη για τον εαυτό τους. Μεταξύ 1648 και 1816, οι συγκρούσεις άλλαξαν το σύνορο των δύο πλευρών δεκαέξι φορές. Όλο το νησί τέθηκε υπό γαλλικό έλεγχο από το 1795 όταν η Ολλανδία έγινε κράτος μαριονέτα υπό τη Γαλλική Αυτοκρατορία μέχρι το 1815. Στο τέλος, οι Γάλλοι πήραν 53 τ.χλμ. του νησιού (61%) έναντι οι Ολλανδοί 34 τ.χλμ. (39%).
18ος-19ος αιώνας
Για να εργαστούν στις νέες φυτείες βαμβακιού, καπνού και ζάχαρης, οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί άρχισαν να εισάγουν μεγάλο αριθμό αφρικανών σκλάβων, οι οποίοι σύντομα ξεπέρασαν σε πληθυσμό τους Ευρωπαίους. Οι Γάλλοι κατάργησαν τελικά τη δουλεία το 1848, (αν και μετά το 1848, η δουλεία ήταν σχεδόν ανεφάρμοστη καθώς οι σκλάβοι μπορούσαν απλά να μετακινηθούν από την ολλανδική στη γαλλική πλευρά του νησιού). Έτσι οι τοπικές ολλανδικές αρχές απελευθέρωσαν τους σκλάβους της αποικίας. Ενώ αυτό το διάταγμα τηρήθηκε τοπικά, μόλις το 1863 οι Ολλανδοί κατάργησαν τη δουλεία σε όλες τις νησιωτικές αποικίες τους και οι σκλάβοι ελευθερώθηκαν νόμιμα.
20ος αιώνας
thumb|Άγαλμα του Κλωντ Ουάθεϊ στο Φίλιπσμπουργκ του Αγίου Μαρτίνου
Μετά την κατάργηση της δουλείας, η σημασία των φυτειών μειώθηκε και η οικονομία του νησιού υπέφερε. Το 1939 ο Άγιος Μαρτίνος έλαβε μεγάλη ώθηση όταν ανακηρύχθηκε ελεύθερο λιμάνι. Το 1941 το νησί χτυπήθηκε από ένα γερμανικό U-boat κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.
Ο τουρισμός άρχισε να αυξάνεται από τη δεκαετία του 1950 και μετά, και το Διεθνές Αεροδρόμιο Πριγκίπισσα Τζούλιανα έγινε ένα από τα πιο πολυσύχναστα στην Ανατολική Καραϊβική. Για μεγάλο μέρος αυτής της περιόδου, ο Άγιος Μαρτίνος κυβερνήθηκε από τον μεγιστάνα των επιχειρήσεων Κλωντ Ουώθεϊ του Δημοκρατικού Κόμματος. Τα δημογραφικά στοιχεία του νησιού άλλαξαν δραματικά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, με τον πληθυσμό να αυξάνεται από μόλις 5.000 ανθρώπους σε περίπου 60.000 ανθρώπους στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Η μετανάστευση από τις γειτονικές Μικρές Αντίλλες, το Κουρασάο, την Αϊτή, τη Δομινικανή Δημοκρατία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και την Ασία μετέτρεψε τον γηγενή πληθυσμό σε μειονότητα.
Ο Άγιος Μαρτίνος έγινε «νησιωτικό έδαφος» (eilandgebied στα ολλανδικά) των Ολλανδικών Αντιλλών το 1983. Πριν από αυτήν την ημερομηνία, ο Άγιος Μαρτίνος ήταν μέρος του νησιωτικού εδάφους των Προσήνεμων Νήσων, μαζί με τη Σάμπα και τον Άγιο Ευστάθιο. Το καθεστώς ενός νησιωτικού εδάφους συνεπάγεται σημαντική αυτονομία που συνοψίζεται στον κανονισμό για τις νήσους των Ολλανδικών Αντιλλών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Άγιος Μαρτίνος κυβερνήθηκε από ένα νησιωτικό συμβούλιο, ένα εκτελεστικό συμβούλιο και έναν υπολοχαγό κυβερνήτη (ολλανδικά: gezaghebber) που διορίστηκε από το ολλανδικό στέμμα.
Ο τυφώνας Λούις έπληξε το νησί το 1995, προκαλώντας τεράστια καταστροφή και είχε ως αποτέλεσμα 12 θανάτους.
21ος αιώνας
Το 1994, η Ολλανδία και η Γαλλία υπέγραψαν τη γαλλο-ολλανδική συνθήκη για τους συνοριακούς ελέγχους στον Αγίου Μάρτινο, η οποία επιτρέπει κοινούς γαλλο-ολλανδικούς συνοριακούς ελέγχους στις λεγόμενες «πτήσεις κινδύνου». Μετά από κάποια καθυστέρηση, η συνθήκη επικυρώθηκε τον Νοέμβριο του 2006 από την Ολλανδία και στη συνέχεια τέθηκε σε ισχύ την 1η Αυγούστου του 2007. Αν και η συνθήκη είναι τώρα σε ισχύ, οι διατάξεις της δεν έχουν ακόμη εφαρμοστεί [πότε;] καθώς η ομάδα εργασίας που ορίζεται στη συνθήκη δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί.
Στις 10 Οκτωβρίου του 2010, ο Άγιος Μαρτίνος έγινε μια συστατική χώρα (ολλανδικά: Land Sint Maarten) του Βασίλειο των Κάτω Χωρών, καθιστώντας τον συνταγματικό ίσο εταίρο με την Αρούμπα, το Κουρασάο και την Ολλανδία.
Στον Άγιο Μαρτίνο έχει εκχωρηθεί ο κωδικός χώρας ISO 3166-1 alpha-2 των SXM και SX, και ο τομέας κορυφαίου επιπέδου .sx έγινε διαθέσιμο για εγγραφή στις 15 Νοεμβρίου του 2012.
Το 2017 ο Άγιος Μάρτινος καταστράφηκε και πάλι από τον τυφώνα Ίρμα, προκαλώντας εκτεταμένη καταστροφή σε ολόκληρο το νησί.
Διακυβέρνηση
Το Σύνταγμα του Αγίου Μαρτίνου ψηφίστηκε από το νησιωτικό συμβούλιο στις 21 Ιουλίου 2010. Ακολούθησε η διεξαγωγή των γενικών εκλογών, στις 17 Σεπτεμβρίου 2010, καθώς ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε από 11 σε 15. Έπειτα από τις εκλογές σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού από το Δημοκρατικό Κόμμα και το κόμμα Ενωμένος Λαός. Το νεοεκλεγέν νησιωτικό συμβούλιο έγινε βουλή (Estates of Sint Maarten) στις 10 Οκτωβρίου, οπότε τέθηκε σε ισχύ το Σύνταγμα.
Ο Γιουτζίν Χόλιντεϊ (Eugene Holiday) διορίστηκε ο πρώτος Κυβερνήτης του Αγίου Μαρτίνου από το υπουργικό συμβούλιο του Βασιλείου των Κάτω Χωρών. Ανέλαβε καθήκοντα επίσης στις 10 Οκτωβρίου 2010. Πρωθυπουργός ανέλαβε την ίδια ημέρα η Σάρα Γουέσκοτ-Γουίλιαμς. Νέος κυβερνήτης ανέλαβε ο Ατζάμου Μπάλι στις 10 Οκτωβρίου 2022. Από το 2019 στην πρωθυπουργία της χώρας υπηρετεί η Σιλβέρια Γιάκομπς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιος Μαρτινος (Ολλανδια)
Cobra Kai
Το Cobra Kai είναι μια αμερικανική κωμωδία-δραματική τηλεοπτική σειρά πολεμικών τεχνών και μια συνέχεια των αρχικών ταινιών The Karate Kid του Ρόμπερτ Μαρκ Κέιμεν. Η σειρά δημιουργήθηκε από τους Τζος Χελντ, Τζον Χούργουιτς και Χέιντεν Σλόσμπεργκ και διανέμεται από την Sony Pictures Television. Η σειρά κυκλοφόρησε στο YouTube Red/YouTube Premium για τις δύο πρώτες σεζόν, πριν μετακομίσει στο Netflix ξεκινώντας από την τρίτη. Στη σειρά πρωταγωνιστούν οι Ραλφ Μάτσιο και Γουίλιαμ Ζάμπκα, οι οποίοι επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους ως Ντάνειλ Λαρούσο και Τζόνι Λόρενς από την ταινία του 1984 Καράτε Κιντ και τις συνέχειες της, Καράτε Κιντ 2 (1986) και Καράτε Κιντ 3 (1989).
Η πρώτη σεζόν κυκλοφόρησε στο YouTube Red στις 2 Μαΐου 2018, με την δεύτερη σεζόν να ακολουθεί στις 24 Απριλίου 2019. Μετά την ολοκλήρωση της παραγωγής της τρίτης σεζόν, το YouTube αποφάσισε να σταματήσει την παραγωγή πρωτότυπου προγραμματισμού σε σενάριο, αφήνοντας την εκπομπή χωρίς σπίτι. Το Netflix απέκτησε τη σειρά τον Ιούνιο του 2020 και έκτοτε έχει αναλάβει την παραγωγή και την κυκλοφορία της σειράς. Η τρίτη σεζόν κυκλοφόρησε την 1η Ιανουαρίου 2021. Το Netflix ανανέωσε τη σειρά για μια τέταρτη σεζόν, η οποία κυκλοφόρησε στις 31 Δεκεμβρίου 2021 και μια πέμπτη, η οποία κυκλοφόρησε στις 9 Σεπτεμβρίου 2022. Τον Ιανουάριο του 2023, ανακοινώθηκε ότι η σειρά ανανεώθηκε για μία έκτη και τελευταία σεζόν.
Το Cobra Kai ξεκινά το φθινόπωρο του 2017 και επανεξετάζει την αφήγηση "Miyagi-Verse" από την οπτική γωνία του Τζόνι, ξεκινώντας με την απόφασή του να ανοίξει ξανά το dojo καράτε Cobra Kai και την αναζωπύρωση της παλιάς του αντιπαλότητας με τον Ντάνιελ. Στο Cobra Kai πρωταγωνιστούν επίσης οι Κόρτνεϊ Χένγκγκελερ, Σόλο Μαριντουένια, Τάνερ Μπιουκάναν, Μέρι Μάουσερ, Τζέικομπ Μπέρτραντ, Τζιάνι Νττετσένζο, Πέιτον Λιστ, Βανέσα Ρούμπιο και Ντάλας Ντάπρι Γιούνγκ, με τους Μάρτιν Κόουβ και Τόμας Ίαν Γκρίφιθ να επαναλαμβάνουν επίσης τους ρόλους τους από τις ταινίες.
Η σειρά απέκτησε υψηλές προβολές τόσο στο YouTube όσο και στο Netflix και έχει λάβει θετική αποδοχή από τους κριτικούς για το σενάριο, τις ερμηνείες, τις σκηνές δράσης, το χιούμορ, την ανάπτυξη χαρακτήρων και τον φόρο τιμής στις προηγούμενες ταινίες. Έχει λάβει πολλά βραβεία και υποψηφιότητες, με την τρίτη σεζόν να είναι υποψήφια για την εξαιρετική κωμική σειρά στα 73α Primetime Emmy Awards.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:The Karate Kid (franchise) Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Netflix Κατηγορία:Δραματικές σειρές Κατηγορία:Κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Βάσα Κοιλανίου
Τοποθεσία
Η Βάσα απέχει 35 χιλιόμετρα από την πόλη της Λεμεσού. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 760 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με το Άρσος, στα βορειοανατολικά με το Όμοδος, στα νοτιοανατολικά με την Ποταμιού και την Κισούσα και στα νότια με τη Μαλιά.
Φυσικό περιβάλλον
Το μεγαλύτερο μέρος της έκτασης του χωριού είναι καλλιεργήσιμη γη με αμπέλια. Η Βάσα αποτελεί ένα από τα κρασοχώρια της επαρχίας Λεμεσού. Σημαντική είναι και η παραγωγή σταφίδας στο χωριό.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη Βάσσα ή Βήσσα που σημαίνει δασώδης κοιλάδα. Στην Αρκαδία της Πελλοπονήσου υπήρχε αρχαίος οικισμός με την ονομασία Βάσσαι, όπου βρισκόταν ο ναός του Επικούριου Απόλλωνα. Είναι πιθανόν η ονομασία της Βάσας να σχετίζεται με την εποίκιση της Κύπρου από τους Αρκάδες. Η άποψη αυτή ενισχύεται από την ύπαρξη ιερού του Απόλλωνα στο χωριό.
Ιεροί ναοί
Στο χωριό υπάρχουν 6 ιεροί ναοί:
Μουσεία
Στο χωριό υπάρχουν 4 μουσεία:
Πιερ Εντμόν Μπουασιέ
Ο Πιέρ Εντμόν Μπουασιέ (γαλ. Pierre Edmond Boissier ) ήταν Ελβετός βοτανολόγος και μαθηματικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γενεύη το 1810 και πέθανε το 1885. Το ενδιαφέρον του για το φυτικό βασίλειο εκδηλώθηκε στην παιδική του ηλικία. Σπούδασε στη Γενεύη και στο Παρίσι. Εκεί για πρώτη φορά ενδιαφέρθηκε και ασχολήθηκε εντατικά με την ισπανική χλωρίδα που τότε ήταν σχεδόν ανεξερεύνητη. Το 1836 ταξίδεψε στην Ισπανία και το 1838 δημοσίευσε την πρώτη του εκτενή εργασία υπό τον τίτλο Elenchus plantarum novarum minusque cognitarum στην οποία περιέγραψε 200 νέα είδη. Το 1839 ο Μπουασιέ αρχίζει να δημοσιεύει το μνημειώδες έργο του Voyage Botanique dans le Midi de l’Espagne pendant l’année 1837, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1846. Το 1842 ταξίδεψε στην Ελλάδα και στη Μικρά Ασία και το 1845 – 1846 μαζί με τη σύζυγό του Lucile Butini, επισκέφτηκε την Αίγυπτο, την Αραβία, τη Συρία και την Παλαιστίνη. Προς τιμήν της συζύγου του ο Μπουασιέ έδωσε το όνομά της στα είδη Celsia luciliae, Omphalodes luciliae, Chionodoxa luciliae. Από το 1849 επισκέφτηκε αρκετές φορές την Ιβηρική χερσόνησο, ταξίδεψε στις Άλπεις, και σε Γερμανία, Αυστρία, Αγγλία, Νορβηγία, Δανία, Ιταλία, Αλγερία, Ρωσία και Περσία.
Το 1867 εκδόθηκε ο πρώτος τόμος του περίφημου έργου του Flora orientalis του οποίου ο πέμπτος και τελευταίος τόμος δημοσιεύτηκε το 1884, ένα χρόνο πριν από το θάνατο του Μπουασιέ. Στο έργο αυτό περιγράφονται λεπτομερώς 11.876 είδη, σημειώνονται οι περιοχές εξάπλωσής τους καθώς και τα χαρακτηριστικά που τα ξεχωρίζουν. Ο Μπουασιέ περιέγραψε συνολικά 3602 νέα είδη, σε συνεργασία με άλλους ακόμα 2338. Περιέγραψε ακόμα 103 νέα γένη και σε συνεργασία με άλλους βοτανολόγους 28. Ο Μπουασιέ συνεργάστηκε και με τον Γερμανό βοτανολόγο Τέοντορ Χέρμαν φον Χέλντραϊχ προς τιμήν του οποίου ονόμασε το γένος Heldreichia.
Η επίσημη συντομογραφία του ονόματός του στη βοτανική είναι Boiss.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ελβετοί βοτανολόγοι
Θεμιστοκλής Σοφούλης
Ο Θεμιστοκλής Σοφούλης (Βαθύ Σάμου, 1860 – Αθήνα, 24 Ιουνίου 1949) ήταν Έλληνας κεντρώος φιλελεύθερος πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας το 1924 και την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου.
Απεβίωσε από φυσικά αίτια στην Κηφισιά, την 24η Ιουνίου 1949.
Ο αρχαιολόγος
Ο Σοφούλης σπούδασε αρχικά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές του στον τομέα της Αρχαιολογίας στη Γερμανία. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, αναγορεύθηκε υφηγητής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ως αρχαιολόγος συμμετείχε σε πολλές ανασκαφές. Μεταξύ άλλων ήταν υπεύθυνος και για τις ανασκαφές στην αρχαία Μεσσήνη το 1895. Όμως, η ακαδημαϊκή σταδιοδρομία του είχε άδοξο τέλος, επειδή το Πανεπιστήμιο Αθηνών δεν τον εξέλεξε τελικά τακτικό καθηγητή Αρχαιολογίας. Έτσι, το 1899 ο Σοφούλης επέστρεψε στη γενέτειρά του, τη Σάμο.
Ο προοδευτικός ελευθερωτής της Σάμου
Γιος του έμπορου και μετέπειτα πολιτικού Παναγιώτη Σοφούλη, αναμείχθηκε με την πολιτική για πρώτη φορά το 1900, όταν ως αρχηγός του Κόμματος των Προοδευτικών, μιας παράταξης με νέες εθνικές και προοδευτικές ιδέες, εκλέχθηκε «πληρεξούσιος» (δηλ. βουλευτής) της πρωτεύουσας της Σάμου στην Εθνοσυνέλευση των Σαμίων. Η Σάμος εκείνη την εποχή ανήκε μεν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά τελούσε υπό ημιαυτόνομο καθεστώς με ορθόδοξο ηγεμόνα, τον οποίο διόριζε η Υψηλή Πύλη. Το άλλο σαμιώτικο κόμμα, οι «Χατζηγιαννικοί» (ονομάζονταν έτσι επειδή είχαν για ηγέτη τους τον Ιωάννη Χατζηγιάννη, πολιτευτή από το Καρλόβασι), ήταν αντίθετο στην ένωση της Σάμου με την Ελλάδα. Έτσι, όταν ο Σοφούλης εκλέχθηκε πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης (δηλ. πρωθυπουργός) των Σαμίων το 1902, οι Χατζηγιαννικοί κατηγόρησαν τους Προοδευτικούς του Σοφούλη ότι «από του έτους 1902 εκπροσωπούσιν εν Σάμω την ενωτικήν ιδέαν και προς τελεσφόρησιν του σκοπού τούτου εργάζονται πάντες εν κοινή μετά της Κυβερνήσεως της Ελλάδος συνεννοήσει».
Η σύγκρουση Χατζηγιαννικών–Προοδευτικών πήρε μεγάλες διαστάσεις τον Μάιο του 1908, όταν ο ηγεμόνας Ανδρέας Κοπάσης έφερε οθωμανικό στρατό στη Σάμο, παραβιάζοντας τα προνόμια του νησιού. Ακολούθησαν συμπλοκές με νεκρούς στην περιοχή της πρωτεύουσας, για τις οποίες ο Σοφούλης και οι στενοί συνεργάτες του κρίθηκαν ένοχοι και καταδικάσθηκαν ερήμην σε θάνατο από το Κακουργοδικείο της Σάμου. Για να αποφύγει τη σύλληψη, ο Σοφούλης κατέφυγε στην Αθήνα, όπου άρχισε να οργανώνει επαναστατικό σώμα για την εκδίωξη των Τούρκων από το νησί του.
Με τους Φιλελευθέρους
Το Μάιο του 1914, ο Σοφούλης εγκατέλειψε τη διακυβέρνηση της Σάμου για να διορισθεί γενικός διοικητής της Μακεδονίας. Έναν χρόνο αργότερα, (Μάιος 1915) εκλέχθηκε βουλευτής του Νομού Σάμου. Στα χρόνια του Εθνικού Διχασμού μεταξύ βενιζελικών και βασιλικών, ο Σοφούλης πήρε το μέρος των πρώτων. Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος σχημάτισε την κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη το 1917, ο Σοφούλης ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών. Το 1917 εκλέχθηκε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, της λεγόμενης Βουλής των Λαζάρων, θέση που διατήρησε επί μία τριετία.
Στις εκλογές του 1920 δεν εκλέχθηκε βουλευτής, αλλά δύο χρόνια αργότερα, μετά την Επανάσταση του 1922 και την επάνοδο του Βενιζέλου από το Παρίσι, ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου του 1924. Διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών και στη μετέπειτα βραχύβια Κυβέρνηση του Γεωργίου Καφαντάρη. Τότε εκφράσθηκε δημοσίως υπέρ της κατάργησης της βασιλείας και ανέλαβε την ηγεσία των «ακραιφνών Φιλελευθέρων».
Στις 24 Ιουλίου 1924, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Παύλος Κουντουριώτης, ανέθεσε την πρωθυπουργία στον Σοφούλη ο οποίος προσπάθησε από τη νέα θέση του να φέρει ήπιο κλίμα στην ελληνική πολιτική σκηνή. Οι προσπάθειές του ήταν χωρίς αποτέλεσμα. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί τρεις μήνες αργότερα (Οκτώβριος 1924). Το μόνο σημαντικό μέτρο της κυβέρνησής του ήταν η απαλλοτρίωση 350.000 στρεμμάτων, που αποδόθηκαν σε πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και σε ακτήμονες.
Με το τέλος της δικτατορίας του Θεόδωρου Πάγκαλου και την επάνοδο των βενιζελικών, ο Σοφούλης εκλέχθηκε πρόεδρος της Βουλής (1926–1928) και ακολούθως διορίστηκε υπουργός Στρατιωτικών (1928–1930). Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της Βουλής από το 1930 έως το 1932, καθώς και το 1933. Μετά από το βενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου του 1935, ο Σοφούλης συνελήφθη. Ωστόσο, αθωώθηκε από το έκτακτο στρατοδικείο που δίκασε τους πραξικοπηματίες, επειδή δεν είχε συμμετοχή στο κίνημα.
Στα χρόνια του Μεταξά
Με τη φυγή του Βενιζέλου στη Γαλλία ο Σοφούλης ανέλαβε την ηγεσία του Κόμματος Φιλελευθέρων. Στις εκλογές της 26ης Ιανουαρίου 1936 το κόμμα του δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία, οπότε υπέγραψε με το Παλλαϊκόν Μέτωπον (το οποίο ελεγχόταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας), σύμφωνο, χάρη στο οποίο εκλέχθηκε πρόεδρος της Βουλής. Το σύμφωνο αυτό έμεινε στην ιστορία ως «Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα». Ο Στέλιος Σκλάβαινας ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου.
Όταν ο Ιωάννης Μεταξάς ανέλαβε την πρωθυπουργία για να κυβερνήσει με διατάγματα, ο Σοφούλης δεν έδειξε αρχικά ν΄ ανησυχεί. Στις 7 Ιουνίου 1936, τη στιγμή που ο Μεταξάς είχε ήδη ορίσει υπουργό Εσωτερικών τον υποστηρικτή δικτατορικών λύσεων Θεόδωρο Σκυλακάκη, και στον Τύπο υπήρχαν δημοσιεύματα για επικείμενη δικτατορία, ο Σοφούλης δήλωνε: ''«Ο κ. Πρωθυπουργός δεν σκέπτεται τοιούτον τι. Περί αυτού είμαι πεπεισμένος και ο κόσμος πρέπει να ησυχάση και να μη δίδη πίστιν εις τοιαύτας σκοπίμους διαδόσεις»''.
Μετά την επίσημη αναγγελία της δικτατορίας στις 4 Αυγούστου του 1936, ο Σοφούλης τήρησε αρχικώς επιφυλακτική στάση. Σε υπόμνημά του προς τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ (Δεκέμβριος 1936), έγραψε τα εξής:
«Αλλ’ εάν ο κ. Πρωθυπουργός είχε στοιχεία, πείθοντα αυτόν, ότι ευρισκόμεθα προ ενός πραγματικού κινδύνου ανατροπής του καθεστώτος, είχε όλην την ευχέρειαν να αποτρέψει τον κίνδυνον δια μόνης της κηρύξεως του στρατιωτικού νόμου, παρεχομένης αναντιρρήτως και υπό της εθνικής αντιπροσωπείας της εγκρίσεως αυτής. Και λέγω αναντιρρήτως, διότι κατά τας συνεδριάσεις της συνταγματικής επιτροπής είχε διατυπωθή η γνώμη, ότι συμφέρει να κατοχυρωθή και υπό του Συντάγματος το πολίτευμα της Χώρας διά παντός μέτρου ασφαλείας κατά του κομμουνισμού, τιθεμένου εν ανάγκη εκτός νόμου».
Η εξέλιξη της δικτατορίας σε φασιστικό καθεστώς, έκανε τον Σοφούλη να μιλήσει πιο ανοιχτά. Στις 6 Απριλίου 1939, έγραψε εκ νέου στο βασιλιά Γεώργιο Β΄:
Στα κρίσιμα χρόνια του Εμφυλίου
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Σοφούλης παρέμεινε στην Αθήνα και συμμετείχε στη αντιστασιακή οργάνωση ΑΑΑ («Αγών, Ανόρθωσις, Ανεξαρτησία»), η οποία είχε επαφές με το Συμμαχικό Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Αρνήθηκε ωστόσο να συνεργαστεί με το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ). Μάλιστα τον Ιανουάριο του 1944, κατηγόρησε το ΕΑΜ ότι αποτελούσε προμετωπίδα στα σχέδια του ΚΚΕ για την εγκαθίδρυση κομμουνιστικής δικτατορίας. Οι κατοχικές Αρχές τον συνέλαβαν στις 19 Μαΐου του 1944 με την κατηγορία της αντιστασιακής δράσης και τον φυλάκισαν στο Χαϊδάρι μέχρι το τέλος της Κατοχής.
Μετά την απελευθέρωση, ο Σοφούλης προσπάθησε να κρατήσει αποστάσεις τόσο από τους βασιλόφρονες Λαϊκούς όσο και από το ελεγχόμενο από το ΚΚΕ, ΕΑΜ. Το αντιβασιλικό παρελθόν του, αλλά και η εχθρότητά του προς το ΕΑΜ, έκανε τους Βρετανούς να τον επιλέξουν ως τη «μέση λύση» και να τον προωθήσουν στη θέση του πρωθυπουργού τον Νοέμβριο του 1945, παρότι ένα χρόνο νωρίτερα, τον Δεκέμβριο του 1944, είχαν απορρίψει ένα παρόμοιο ενδεχόμενο.
Το Φεβρουάριο του 1945, στη δίκη των δωσιλόγων, κατέθεσε για τους κατηγορουμένους:"«Ούτε πιθανήν εικασία είναι δυνατόν να κάμη τις, ότι οι κατηγορούμενοι είχον δολίαν πρόθεση προς εξυπηρέτησιν ή διευκόλυνσιν του εχθρού όταν ανέλαβον τον σχηματισμόν Κυβερνήσεως, ούτε γνωρίζω πράξεις των διευκολυνούσας των εχθρόν. Όλοι τους είναι καλοί πατριώται»."Τον Ιανουάριο του 1946 ο Σοφούλης απέρριψε έκκληση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη και του Σοφοκλή Βενιζέλου για υπόδειξη κοινών υποψηφίων από τους Φιλελεύθερους και τους Λαϊκούς στις εκλογές που θα γίνονταν την άνοιξη του ίδιου έτους. Λίγο πριν από τις εκλογές, απέρριψε παρόμοια πρόταση από το ΚΚΕ για εκλογική συνεργασία ανάμεσα στο ΕΑΜ και τους Φιλελευθέρους. Ακόμα και το 1947, όταν πλέον ο Εμφύλιος είχε φουντώσει, η Αριστερά διέβλεπε στο πρόσωπό του τη μόνη συμβιβαστική λύση για την αποφυγή διαιώνισης του εμφυλίου πολέμου.
Μετά την επιστροφή του βασιλιά Γεωργίου, το Σεπτέμβριο του 1946, ο Σοφούλης ανακοίνωσε ότι δέχεται τη νέα πολιτική πραγματικότητα. Γνωστοποίησε δε στον πρέσβη της Βρετανίας ότι θα δεχόταν ακόμα και μια βασιλική δικτατορία ως εγγύηση «κατά των Σλάβων και του ΚΚΕ». Όμως ταυτοχρόνως πρότεινε στους Λαϊκούς το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, η οποία θα έδινε αμνηστία στους διωκόμενους αριστερούς και θα εγγυόταν για την ασφάλειά τους. Οι Λαϊκοί απέρριψαν την πρότασή του θεωρώντας την ως «εντελώς απαράδεκτη συνθηκολόγηση» με το ΚΚΕ.
Τον Ιανουάριο του 1947 ο Σοφούλης απείχε από την κυριαρχούμενη από Λαϊκούς κυβέρνηση του Δημητρίου Μάξιμου, γιατί δεν συμφωνούσε με τη συγκρουσιακή πολιτική τους. Ο Σοφούλης απαίτησε να σχηματίσει δική του κυβέρνηση και να θέσει σε εφαρμογή μια πολιτική κατευνασμού που θα περιελάμβανε γενική αμνηστία και απελευθέρωση όλων των εκτοπισμένων αριστερών. Για άλλη μια φορά οι προτάσεις του δεν εισακούστηκαν και ο κυβερνητικός ραδιοφωνικός σταθμός τον κατήγγειλε ως «προδότη και Βούλγαρο». Τον Ιούλιο του 1947 το ΕΑΜ έκαμε έκκληση στον Σοφούλη ν΄ αναλάβει πρωτοβουλία για την αποσόβηση του Εμφυλίου. Ο Σοφούλης συναντήθηκε με τον Δημήτριο Μάξιμο, ο οποίος συμφώνησε σε μία πολιτική λύση για την αποφυγή του πολέμου. Όμως ο βασιλιάς Παύλος, που είχε διαδεχθεί τον Γεώργιο Β΄, αρνήθηκε να συζητήσει κάθε πρωτοβουλία, γιατί οι Αμερικανοί δεν θα το επέτρεπαν.
Όταν στα τέλη του 1947, το ΚΚΕ σχημάτισε την Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση, ο Σοφούλης πίεσε το ΕΑΜ να αποκηρύξει το ΚΚΕ. Από την άλλη πλευρά, οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί συμβούλευσαν την ελληνική κυβέρνηση να συντρίψει το Δημοκρατικό Στρατό μέσα σε έξι ή επτά μήνες. Ο Σοφούλης συμμορφώθηκε με τις συμβουλές των Αμερικανών, ενώ ταυτοχρόνως προσπαθούσε να βρει διέξοδο με μία συμφωνία σε διεθνές επίπεδο. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Η Ελλάδα βυθίστηκε στον πιο φονικό πόλεμο που γνώρισε ποτέ και ο υπέργηρος Σοφούλης, που αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, συνέχισε να παραμένει στη θέση του πρωθυπουργού. Πέθανε στις 24 Ιουνίου του 1949, ενώ οι μάχες μαίνονταν ακόμα στον Γράμμο και το Βίτσι.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε τη Μαρία Παπαδημητρίου-Σοφούλη, σε πρώτο γάμο το 1898, και αργότερα σε δεύτερο γάμο νυμφεύθηκε τη Λουκία Καραθεοδωρή, κόρη του Κωνσταντίνου Σ. Καραθεοδωρή, ηγεμόνα της Σάμου, και της Αικατερίνης Φωτιάδη.
Παιδιά του ήταν ο Πάνος Σοφούλης, που παντρεύτηκε την Ευαγγελία Νιώτη, και η Δέσποινα Σοφούλη, που παντρεύτηκε τον Αθανάσιο Κονταργύρη, καθηγητή Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και ιδρυτή της Ελληνικής Εταιρείας Χειρουργικής Ορθοπεδικής και Τραυματολογίας (ΕΕΧΟΤ).
Είχε πέντε εγγόνια. Από τον υιό του, την Μαρία Σοφούλη, σύζυγο του πρέσβη Σόλωνα Κοντουμά, και τον Θεμιστοκλή Π. Σοφούλη, που εξελέγη βουλευτής Σάμου το 1981. Από την κόρη του, τους Θεμιστοκλή Κονταργύρη, δικηγόρο εμπειρογνώμονα στη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας του ΟΗΕ, τον Δημήτρη Κονταργύρη, αρχιτέκτονα, και την Βέλλη Κονταργύρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Διοικητές Μακεδονίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Σάμου Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Φιλελεύθερο Προσφυγικό Κόμμα Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βενιζελισμός
Μύρινα (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μύρινα είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Μυρινα Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Λήμνου
Σφάκα Φθιώτιδας
Η Σφάκα είναι ημιορεινό χωριό της Φθιώτιδας κτισμένο στους πρόποδες του Σφίγγιου προέκτασης του Χλωμού προς τον κάμπο της Ελάτειας. Ζουν 167 άνθρωποι οι οποίοι ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Μέχρι τον σεισμό του 1894 υπήρχαν μικροί οικισμοί κτηνοτρόφων. Από την καταστροφή αυτή και μετά συνενώθηκαν και έφτιαξαν το σημερινό χωριό. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στη πλατεία χρονολογείται από το 1830 οπότε και μετονομάστηκε το Καμάρι σε Σφάκα. Περίπου 1 χλμ. ΝΔ του χωριού βρίσκεται ο οικισμός Κατάλυμα με 11 κατοίκους. Ως το 1955 από το 1922 λειτουργούσε σαν Χάνι των Χαράλαμπου και Παναγιώτας Μπλατσούρα. Σε απόσταση 3 χλμ βορειοδυτικά από το κέντρο είναι η εγκαταλελειμμένη μονή του Αγίου Γεωργίου Καμάριζας ή Καμάρας οικισμός που αναφέρεται στους φορολογικούς καταλόγους των Οθωμανών με 43 νοικοκυριά. Η μονή χτίστηκε περί τα μέσα του 11ου αι. και έπαυσε να λειτουργεί στις αρχές του 15ου αι. οπότε λειτούργησε ως ναός του οικισμού. Το σημερινό χωριό ανήκει στον δήμο Αμφίκλειας-Ελάτειας στην δημοτική κοινότητα Ελάτειας ως δημοτικό διαμέρισμα Σφάκας.
Καζφάμπρ
Το Καζφάμπρ (γαλλικά: Casefabre, καταλανικά: Casafabre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καζφαμπραί (γαλλικά: Casefabrais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
HMS Contest (1894)
To HMS Contest ήταν ένα από τα τρία αντιτορπιλικά κλάσης Banshee που ναυπηγήθηκαν για το Βασιλικό Ναυτικό στα τέλη του 19ου αιώνα. Το Contest καθελκύστηκε την 1η Δεκεμβρίου 1894 στις εγκαταστάσεις της Laird, Son and Co στο Μπίρκενχεντ (Birkenhead) και παρέμεινε στο μεγαλύτερο διάστημα της πορείας του σε βρετανικά νερά. Ήταν ένα από τα σκάφη της δύναμης του Medway το 1901. Πωλήθηκε το 1911.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Banshee
Αλμπέρτο Μποτία
Ο Αλμπέρτο Τομάς Μποτία Ραμπάσκο (ισπανικά: Alberto Tomás Botía Rabasco, γενν. 27 Ιανουαρίου 1989) είναι Ισπανός διεθνής επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός στην Κηφισιά.
Έχει πραγματοποιήσει 140 εμφανίσεις στην Πριμέρα Ντιβισιόν, τις περισσότερες με τη φανέλα της Σπόρτινγκ Χιχόν αλλά έχει αγωνιστεί, επίσης, και με τη φανέλα των Σεβίλλη, Έλτσε και μια φορά με της Μπαρτσελόνα, από όπου ξεκίνησε την καριέρα του. Επιπλέον, έχει παίξει τέσσερα χρόνια στον Ολυμπιακό, κερδίζοντας τρεις φορές το Πρωτάθλημα Ελλάδας.
Μπαρτσελόνα
Ο Μποτία γεννήθηκε στην Αλκερίας, ένα προάστιο της Μούρθια. Σε ηλικία μόλις οκτώ ετών άρχισε να παίζει για την Μπενιέλ, έπειτα μεταπήδησε στη Ρεάλ Μούρθια, στις ακαδημίες της οποίας παρέμεινε για τρία χρόνια. Το 2003 εντοπίστηκε από τους σκάουτερς της Μπαρτσελόνα, η οποία και τον απέκτησε με συνοπτικές διαδικασίες. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 2006, όταν και πήγε στη Μπαρτσελόνα Β.
Τέλη Μαΐου του 2009 κλήθηκε για πρώτη φορά στην πρώτη ομάδα για έναν αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ με αντίπαλο τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στις 30 Μαΐου 2009 πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα, περνώντας ως αλλαγή στη θέση του Ζεράρ Πικέ στην εκτός έδρας ισοπαλία της ομάδας του με αντίπαλο τη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια.
Σπόρτινγκ Χιχόν
Σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 12 Σεπτεμβρίου 2010, ανοίγοντας το σκορ στην εντός έδρας νίκη της Χιχόν με 2-0 επί της Μαγιόρκα. Στις 14 Νοεμβρίου αποβλήθηκε στην ήττα της ομάδας του με 1-0 από τη Ρεάλ Μαδρίτης για φάουλ πάνω στον Κριστιάνο Ρονάλντο.
Σεβίλλη
Στις 8 Αυγούστου του 2012, μετά τον υποβιβασμό της Σπόρτινγκ, υπέγραψε στη Σεβίλλη έναντι 3 εκατομμυρίων ευρώ. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του 18 μέρες αργότερα στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Γρανάδα.
Στις 23 Φεβρουαρίου 2013 άνοιξε το σκορ απέναντι στην παλιά του ομάδα, την Μπαρτσελόνα, αλλά τελικά η ομάδα του ηττήθηκε με 1-2. Τη σεζόν 2013-2014 αγωνίστηκε με τη μορφή δανεισμού στην Έλτσε.
Ολυμπιακός
Την 1η Αυγούστου του 2014, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την αγορά του παίκτη έναντι 2 εκατομμυρίων ευρώ από τον ισπανικό σύλλογο, υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών. Την πρώτη του σεζόν συνέβαλλε με 25 εμφανίσεις στην κατάκτηση του νταμπλ από την ομάδα του.
Συνέχισε να αγωνίζεται τακτικά και τη σεζόν 2015-2016 υπό τις οδηγίες του νέου προπονητή Μάρκο Σίλβα. Στις 25 Οκτωβρίου σημείωσε και τα δυο γκολ της ομάδας του στη νίκη με 2-1 επί του Ατρόμητου και έγινε ο πρώτος αμυντικός του συλλόγου που πετυχαίνει κάτι τέτοιο μετά τον Αβραάμ Παπαδόπουλο.
Στις 6 Νοεμβρίου 2016 άνοιξε το σκορ στη νίκη με 3-0 επί του Παναθηναϊκού στο ντέρμπι αιωνίων. Το συμβόλαιο του τερματίστηκε κοινή συναινέσει στις 4 Μαΐου 2018.
Σαουδική Αραβία
Αποτέλεσε το πρώτο μεταγραφικό απόκτημα της Αλ Χιλάλ στις 26 Ιουνίου 2018. Στο ντεμπούτο του στις 18 Αυγούστου, η Αλ Χιλάλ κέρδισε το Σούπερ Καπ της Σαουδικής Αραβίας με 2-1 επί της Αλ Ιτιχάντ στο Λονδίνο.
Αφού η ομάδα του τερμάτισε δεύτερη πίσω από την Αλ Νασρ, αποχώρησε για την Αλ Ουάχντα, ομάδα που αγωνίζεται, επίσης, στην πρώτη κατηγορία της Σαουδικής Αραβίας. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στο ντεμπούτο του στην ήττα με 2-1 από την Άμπχα στις 30 Αυγούστου.
Κηφισιά
Στις 26 Ιουλίου του 2023, ο Μποτία ανακοινώθηκε από την νεοφώτιστη στη Super League Κηφισιά.
Διεθνείς συμμετοχές
Το 2007, σε ηλικία 18 ετών, κλήθηκε για πρώτη φορά και στις μικρές Εθνικές της Ισπανίας. Με την ομάδα U19 κατέκτησε την ίδια χρονιά την Copa Atlantico, ένα διεθνές τουρνουά που διεξάγεται κάθε χρόνο στα Κανάρια νησιά, ενώ δυο χρόνια αργότερα, το 2009, κέρδισε με την Εθνική U20 το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες της Ιταλίας.
Τον Ιούνιο του 2011 ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα U21. Δυο μήνες μετά την πρώτη θέση στο Ευρωπαϊκό της Δανίας, τον Αύγουστο του 2011, ο Βιθέντε ντελ Μπόσκε τον κάλεσε για πρώτη φορά στην Εθνική ομάδα των ανδρών ενόψει των δυο παιχνιδιών των Ρόχας με τη Χιλή και το Λίχτενσταϊν. Ωστόσο, δεν αγωνίστηκε σε κανένα από τα δυο ματς.
Προσωπική ζωή
Από το 2017, είναι σε σχέση με την Ελένη Φουρέιρα. Στις 7 Φεβρουαρίου 2023, το ζευγάρι απέκτησε το πρώτο του παιδί, έναν γιο.
Συλλογικοί
Αλ Χιλάλ
Διεθνείς
<references group=" "Alberto Botía". Eurosport. Retrieved 6 August 2020." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έλτσε ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Χιχόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Χιλάλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Κηφισιάς
Μύρμηξ
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μύρμηξ είναι γνωστή μία Αθηναία η οποία, χάρη στη δεξιοτεχνία της και στους καλούς της τρόπους κατάφερε να κερδίσει την εύνοια και την προστασία της θεάς Αθηνάς. Αλλά μετά από αυτό η Μύρμηξ καυχήθηκε ότι αυτή ήταν η εφευρέτης του αρότρου, ενώ στην πραγματικότητα η τιμή για την επινόησή του ανήκε στην Αθηνά. Η θεά θύμωσε τότε πολύ και την μετεμόρφωσε σε μυρμήγκι. Αργότερα ο Δίας την λυπήθηκε και μεταμορφώσε το γένος των μυρμηγκιών σε ανθρώπους, τους Μυρμιδόνες.
Από τον μύθο της Μύρμηγκος, ο κωμικός ποιητής της «νέας κωμωδίας» Ποσείδιππος ο Κασσάνδρειος εμπνεύσθηκε ομώνυμη κωμωδία του.
Πηγές
Μυρμηξ
Μπατμάν
Οικονομία
Το Μπατμάν είναι μια σημαντική περιοχή παραγωγής πετρελαίου, και έχει το παλαιότερο διυλιστήριο της Τουρκίας, αφού άνοιξε το 1955. Ένας σωλήνας, ο οποίος έχει μήκος 494 χλμ. μεταφέρει πετρέλαιο από το Μπατμάν στην Αλεξανδρέττα. Οι σιδηροδρομικές γραμμές στο κοντινό Κουρταλάν συνδέουν την πόλη με την Κωνσταντινούπολη. Υπάρχει επίσης τοπικό αεροδρόμιο.
Καζ-ντε-Πεν
Το Καζ-ντε-Πεν (γαλλικά: Cases-de-Pène, καταλανικά: Les Cases de Pena) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καζουά (γαλλικά: Casois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Νίκος Λογοθέτης
Ο Νίκος Λογοθέτης είναι Έλληνας βιολόγος και νευροεπιστήμων, γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη το 1950. Είναι διευθυντής του τμήματος «Φυσιολογίας των Γνωσιακών Διαδικασιών» στο Ινστιτούτο Βιολογικής Κυβερνητικής Max Planck, που βρίσκεται στην πόλη Τύμπιγκεν της Γερμανίας.
Είναι απόφοιτος του τμήματος Μαθηματικών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και του τμήματος Βιολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου. Έλαβε το διδακτορικό του στην ανθρώπινη νευροβιολογία από το Ludwig-Maximilians University του Μονάχου. Εργάστηκε στο Τμήμα Εγκεφάλου και Γνωσιακών Επιστημών του M.I.T. και Baylor College of Medicine. Από το 1997 εργάζεται στο Ινστιτούτο Βιολογικής Κυβερνητικής Max Planck και σήμερα είναι διευθυντής του Τμήματος Φυσιολογίας των Γνωστικών Διαδικασιών.
Η δουλειά του αφορά ένα μεγάλο εύρος νευροεπιστημονικών ζητημάτων, και είναι κυρίως γνωστός για της μελέτες που αφορούν τη σχέση του σήματος BOLD της Λειτουργικής Απεικόνισης Μαγνητικού Συντονισμού με τα τοπικά πεδία που καταγράφονται κοντά σε νευρωνες (Local Field Potentials, LFPs). Το 2003 παρέλαβε το βραβείο Βιοϊατρικής Louis-Jeantet (Λουί-Ζαντέ).
Έρευνα
Ο Λογοθέτης έχει κάνει σημαντικές ανακαλύψεις, όπως η ανακάλυψη ότι η εξαρτώμενη από το επίπεδο οξυγόνου του αίματος (BOLD) απόκριση συνδέεται με την εγκεφαλική δραστηριότητα σε νευρωνικό επίπεδο. Αυτά τα ευρήματα είναι απαραίτητα για τη σωστή ερμηνεία των μετρήσεων με λειτουργική απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (fMRI).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Νευροεπιστήμονες
Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς
Η Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Παρεκκλησιά της επαρχίας Λεμεσού. Ιδρύθηκε το 2006 και χρησιμοποιούσε ως έδρα το Κοινοτικό Στάδιο Παρεκκλησιάς. Χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο.
Ιστορία
Η Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς ιδρύθηκε το 2006. Προήλθε από την ενοποίηση των αθλητικών σωματείων Αθλητική Μορφωτική Ένωση Παρεκκλησιάς (ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς) και ΑΤΕ ΠΕΚ Παρεκκλησιάς. Η ομάδα εντάχθηκε αμέσως στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας, καθώς είχε προηγηθεί η άνοδος της ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς από τα αγροτικά πρωταθλήματα στη Δ΄ κατηγορία. Σε μια δύσκολη χρονιά, όπου πάλεψε για την αποφυγή του υποβιβασμού, τερμάτισε στην 11η θέση, μόλις 2 βαθμούς μακριά από τη 12η θέση που οδηγούσε στα αγροτικά πρωταθλήματα. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην 4η θέση, μόλις 3 βαθμούς μακριά από την 3η θέση που οδηγούσε στη Γ΄ κατηγορία. Η καλή πορεία δεν είχε συνέχεια καθώς την περίοδο 2008-09 τερμάτισε και πάλι στην 11η θέση, αποφεύγοντας τον υποβιβασμό τις τελευταίες αγωνιστικές.
Η περίοδος 2009-10 ήταν ιστορική για την ομάδα. Τερμάτισε στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος, κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο και συνάμα την άνοδο στη Γ΄ κατηγορία. Την πρώτη ιστορική άνοδο ακολούθησε μια δεύτερη την περίοδο 2010-11, καθώς τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Την περίοδο 2011-12 συμμετείχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Ωστόσο, τερμάτισε στη 13η και προτελευταία θέση της βαθμολογίας, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί για πρώτη φορά την ιστορία της. Για την περίοδο αυτή βραβεύθηκε από την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ως ομάδα ήθους Β΄ κατηγορίας.
Το Μάιο του 2012 αναλαμβάνει προπονητής της ομάδας ο Μιλένκο Σπόλιαριτς, με την καθοδήγηση του οποίου η ομάδα πέτυχε δύο διαδοχικές ανόδους σε ανώτερη κατηγορία. Την περίοδο 2012-13 τερμάτισε στην 2η θέση του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας και εξασφάλισε την άνοδο της στη Β΄ κατηγορίας. Ωστόσο, για την περίοδο 2013-2014 είχε προαποφασιστεί να διαχωριστεί η Β΄ κατηγορία σε δύο ομίλους, με αποτέλεσμα η Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς να συμμετάσχει στη Β2 όμιλο, με το Β1 όμιλο να αποτελεί το αμέσως ανώτερο επίπεδο και όχι η Α΄ κατηγορία. Την επόμενη περίοδο, συμμετέχοντας στο Β2 όμιλο, κατέκτησε τη δεύτερη θέση την τελευταία αγωνιστική, κερδίζοντας παράλληλα τη συμμετοχή της στο Β1 όμιλο.
Ωστόσο, για την περίοδο 2014-15 η ΚΟΠ αποφάσισε την ενοποίηση των δύο ομίλων και την επαναφορά της Β΄ κατηγορίας σε μια ενιαία κατηγορία. Η Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς τερμάτισε στη δωδέκατη θέση. Παρόλο σύμφωνα με την προκήρυξη η θέση αυτή οδηγούσε σε υποβιβασμό στην Γ΄ κατηγορία, ωστόσο μετά το τέλος της περιόδου αποφασίστηκε η αύξηση των ομάδων της Α΄ κατηγορίας από 12 σε 14 με ταυτόχρονη αναδιοργάνωση της Β΄ και Γ΄ κατηγορίας και έτσι η Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία.
Την περίοδο 2016-17 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Ωστόσο, λόγω οικονομικών προβλημάτων, τον Ιούλιο του 2017 δήλωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στο επόμενο πρωτάθλημα, αποχώρησε από την ΚΟΠ και στη συνέχεια ανέστειλε την λειτουργία της.
Πορεία στο χρόνο
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία της ομάδας στις διοργανώσεις της ΚΟΠ.
1: Η Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς κέρδισε 18 βαθμούς, αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται 15 βαθμοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2006 Κατηγορία:Παρεκκλησιά
Άβιβος της Εδέσσης
Με το όνομα Άβιβος αναφέρεται μεταξύ άλλων 5 Χριστιανών αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας ο Άβιβος της Εδέσσης, γνωστός και ως Άβιβος ο Νέος (λατ. Habibus, περ. 300 – 322 μ.Χ.), που μαρτύρησε στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας (τη σημερινή Σανλιούρφα της Τουρκίας) την εποχή του Αυτοκράτορα Λικινίου.
Βίος
Ο Άβιβος γεννήθηκε στην Έδεσσα και χειροτονήθηκε διάκονος. Ως διάκονος, υπηρετούσε στην κωμόπολη Θαλσή ή Θαλσεΐ, αλλά περιερχόταν τα χωριά και διάβαζε στους κατοίκους την Αγία Γραφή. Ο Αυτοκράτορας διέταξε έτσι τη σύλληψη του Αβίβου για τη «μετά ζήλου» διάδοση του Χριστιανισμού. Ο διάκονος εμφανίσθηκε μόνος του στις αρχές, μη θέλοντας να υποφέρει κάποιος άλλος Χριστιανός κατά τις έρευνες για την ανακάλυψή του. Καταδικάσθηκε να καεί ζωντανός. Ο μάρτυρας μπήκε μόνος του στη φωτιά. Μετά την κατάσβεση της πυράς, το σώμα του βρέθηκε αδιάφθορο από τη μητέρα του και συγγενείς. Σύμφωνα με τους συναξαριστές, οι Χριστιανοί της περιοχής πήραν τη σορό του και την έθαψαν μαζί με εκείνα των μαρτύρων Γουρίου και Σαμωνά στην τοποθεσία Βηθελακικλά. Μαζί με αυτούς τιμάται η μνήμη του Αβίβου στις 15 Νοεμβρίου, ενώ τιμάται και ξεχωριστά στις 2 Δεκεμβρίου.
Στο παλαιό συριακό μαρτυρολόγιο ο Άγιος Άβιβος εορτάζεται στις 2 Σεπτεμβρίου, ενώ η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του μόνο στις 15 Νοεμβρίου, μετά των Γουρίου και Σαμωνά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 4ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 4ου αιώνα
Πάπας Κλήμης Β΄
thumb|150px|Άγαλμα του Κλήμη Β΄ στο [[Χόρνμπουργκ]] Ο Κλήμης Β΄ (Clemens II, 1005 - 9 Οκτωβρίου 1047) ήταν Πάπας από τις 25 Δεκεμβρίου του 1046 έως το θάνατό του. Ήταν ο πρώτος από μία σειρά αναμορφωτών παπών από τη Γερμανία.
Γεννήθηκε ως Σούιντγκερ φον Μορσλέμπεν (Suidger, Graf von Morsleben und Hornburg) (στο Χόρνμπουργκ της Κάτω Σαξωνίας στη Γερμανία. Ήταν γιος του Κόμη Κόνραντ του Μορσλέμπεν και του Χόρνμπουργκ και της συζύγου του, Αμουλάρντ.
Το 1040 έγινε επίσκοπος του Μπάμπεργκ. Το 1046 συνόδευσε τον Βασιλιά Ερρίκο Γ΄ στην εκστρατεία του στην Ιταλία και τον Δεκέμβριο συμμετείχε στη Σύνοδο του Σούτρι, η οποία καθαίρεσε τους πρώην πάπες Βενέδικτο Θ΄ και Σίλβεστρο Γ΄ και έπεισε τον Γρηγόριο ΣΤ΄ να παραιτηθεί. Ο Βασιλιάς Ερρίκος πρότεινε τον Σουίντιγκερ και η σύνοδος τον εξέλεξε και έλαβε το όνομα Κλήμης Β΄. Αμέσως μετά την εκλογή, ο Ερρίκος και ο νέος Πάπας πήγαν στη Ρώμη, όπου ο Κλήμης έστεψε τον Ερρίκο Γ΄ Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η εκλογή του δέχτηκε αργότερα κριτική από την αναμορφωτική ομάδα της παπικής αυλής, εξαιτίας της βασιλικής ανάμιξης στη διαδικασία και του γεγονότος ότι ο νέος Πάπας ήταν ήδη επίσκοπος άλλης επισκοπής. Αντίθετα με τη μετέπειτα πρακτική, η Κλήμης κράτησε την παλιά επισκοπική έδρα, έτσι ήταν επίσκοπος Ρώμης και επίσκοπος Μπάμπεργκ ταυτόχρονα.