cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυβερνήτης (Ηνωμένες Πολιτείες)
Ο Κυβερνήτης
Ένας πολιτειακός κυβερνήτης, μπορεί να παρουσιάσει μια ετήσια "Κατάσταση της Πολιτείας", με σκοπό να ικανοποιήσει μια συνταγματική διάταξη ότι δηλαδή, ένας Κυβερνήτης, πρέπει να υποβάλλει ετήσια έκθεση (ή σε παλαιότερα συντάγματα που περιγράφονται ως "από καιρό σε καιρό") σχετικά με την πολιτεία ή την κατάσταση της πολιτείας. Οι Κυβερνήτες των πολιτειών, επιπλέον, μπορούν να εκτελούν τελετουργικούς ρόλους, όπως χαιρετισμό αξιωματούχων, ανάθεση πολιτειακών διακοσμήσεων, έκδοση συμβολικών διακηρύξεων ή συμμετοχή στην Πολιτειακή Έκθεση. Ο Κυβερνήτης επίσης, μπορεί να έχει επίσημη κατοικία (η οποία βρίσκεται συνήθως στις πρωτεύουσες των πολιτειών).
Θητείες
μικρογραφία|Κυβερνήτες ανά όριο εκλογής/επανεκλογής. Όλοι οι Κυβερνήτες (εκτός από το Νιου Χάμσαϊρ και το Βερμόντ, που υπηρετούν δύο χρόνια), υπηρετούν για τετραετή θητεία.
Ο Κυβερνήτης με την μεγαλύτερη θητεία (μέχρι σήμερα), είναι ο Δημοκρατικός Άντριου Κουόμο της Νέας Υόρκης, ο οποίος επανεξελέγη για τρίτη θητεία το 2018.
Στην πλειονότητα των πολιτειών (36) και σε τέσσερα εδάφη, η θητεία του Κυβερνήτη περιορίζεται χρονικά, ενώ σε 14 πολιτείες, στο Πουέρτο Ρίκο και στον Δήμαρχο της Περιφέρειας της Κολούμπια, οι κατέχοντες το κυβερνητικό αξίωμα, μπορούν να υπηρετούν απεριόριστο αριθμό θητειών.
μικρογραφία|Κομματική κατανομή για τους τρέχοντες Κυβερνήτες των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κόμμα
Από τον Ιανουάριο του 2021, υπάρχουν 27 Ρεπουμπλικανοί και 23 Δημοκρατικοί Κυβερνήτες πολιτειών. Όσον αφορά τα Εδάφη, υπάρχουν 4 Δημοκρατικοί και 1 Ρεπουμπλικανός Κυβερνήτης. Επιπλέον, η Δήμαρχος της ομοσπονδιακής Περιφέρειας της Κολούμπια, ανήκει στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Ηλικία
Σε τριανταπέντε πολιτείες, η ελάχιστη ηλικιακή προϋπόθεση για υποψηφιότητα στο αξίωμα του κυβερνήτη, είναι τα 30 έτη. Σε επτά πολιτείες, είναι 25 έτη, σε μία 21 έτη, και σε πέντε πολιτείες 18 έτη. Η Οκλαχόμα, είναι η μόνη πολιτεία η οποία προϋποθέτει κάποιος να είναι τουλάχιστον 31 ετών.
Φύλο
Από τον Μάρτιο του 2021, υπάρχουν 42 άνδρες και 8 γυναίκες κυβερνήτες πολιτειών (Γκρέτσεν Γουίτμερ του Μίσιγκαν, Κέι Άιβι της Αλαμπάμα, Κέιτ Μπράουν του Όρεγκον, Κιμ Ρέινολντς της Άιοβα, Λόρα Κέλι του Κάνσας, Μισέλ Λουχάν Γκρίσαμ του Νέου Μεξικού, Τζάνετ Μιλς του Μέιν και Κρίστι Νόεμ της Νότιας Ντακότας). Τέσσερεις εκ των πέντε από τους εδαφικούς κυβερνήτες είναι άνδρες, και η Δήμαρχος της Περιφέρειας της Κολούμπια είναι γυναίκα.
Σεξουαλικός Προσανατολισμός
Δύο από τους 50 Κυβερνήτες, είναι ΛΟΑΤΚΙ+: ο Τζάρεντ Πόλις του Κολοράντο (ομοφυλόφιλος), και η Κέιτ Μπράουν του Όρεγκον (αμφιφυλόφιλη).
Φυλή και Εθνικότητα
Οι 46 εκ των 50 Κυβερνητών των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι Λευκοί Αμερικανοί Ευρωπαϊκής Καταγωγής. Η Δημοκρατική Μισέλ Λουχάν Γκρίσαμ του Νέου Μεξικού, έχει Λατινική καταγωγή, ο Ρεπουμπλικανός Κρις Σουνούνου του Νιου Χάμσαϊρ, έχει Λατινική, Λιβανέζικη, Παλαιστινιακή, Ιρλανδική και Βρετανική καταγωγή. Ο Δημοκρατικός Ντέιβιντ Άιτζ της Χαβάης, είναι ιθαγενής, και ο Ρεπουμπλικανός Κέβιν Στιτ της Οκλαχόμα έχει καταγωγή από την φυλή των Ινδιάνων Τσερόκι.
Σωματική αναπηρία
Ο Ρεπουμπλικανός Γκρεγκ Άμποτ του Τέξας, είναι παραπληγικός λόγω ατυχήματος από το 1984, και έκτοτε μετακινείται με αναπηρικό αμαξίδιο.
Μισθός
O μέσος μισθός, ενός πολιτειακού Κυβερνήτη για το 2018, ανέρχεται περίπου στα 143.270$ ετησίως (~11.939$/μήνα). Ο υψηλότερος μισθός, είναι αυτός του Κυβερνήτη της Νέας Υόρκης, που ανέρχεται ετησίως στα 225.000$ (18.750$/μήνα), και χαμηλότερος αυτός του Κυβερνήτη του Μέιν, που ανέρχεται ετησίως στα 70.000$ (5.833$/μήνα).
Τρέχουσα Δημοφιλία
Οι 10 πιο δημοφιλείς Κυβερνήτες πολιτειών για το 2020, σύμφωνα με έρευνες των Πανεπιστημίων Χάρβαρντ, Νορθίστερν, Ρούτγκερς και Νορθγουέστερν. :
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνητικά όργανα  Κατηγορία:Κυβερνητικοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Τίτλοι Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Εκτελεστικοί κλάδοι κυβερνήσεως __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Μορσάν-συρ-Ορζ
Το Μορσάν-συρ-Ορζ (γαλλικά: Morsang-sur-Orge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Πούντα Λα Μαρμόρα
Η Πούντα Λα Μαρμόρα (Punta La Marmora, σαρδην. Perdas Carpìas) είναι κορυφή των ορέων Τζενναρτζέντου, στην κεντρική Σαρδηνία (Ιταλία).
Γεωγραφία
Με υψόμετρο 1.834 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η Πούντα Λα Μαρμόρα είναι η υψηλότερη κορυφή της Σαρδηνίας (δεύτερης σε έκταση νήσου της Μεσογείου). Βρίσκεται στο όριο μεταξύ των επαρχιών Ολιάστρα και Νουόρο, και των δήμων Ντεζούλο και Αρτζάνα, στην ορεινή περιοχή Μπαρμπάτζια. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της είναι πλάτος 39°59΄17΄΄ Βόρειο και μήκος 9°19΄27΄΄ Ανατολικό. Το σημερινό όνομα της κορυφής δόθηκε προς τιμή του Τορινέζου γεωγράφου και φυσιοδίφη Αλμπέρτο Λα Μαρμόρα. Πολύ κοντά της βρίσκεται η κορυφή Μπρούνκου Σπίνα, που είναι 5 μέτρα χαμηλότερη.
Η Πούντα Λα Μαρμόρα βρίσκεται λίγο μόλις ανατολικά από το κέντρο της Σαρδηνίας και από εκεί σε μία ημέρα με πολύ καθαρή ατμόσφαιρα φαίνεται σχεδόν ολόκληρο το νησί, το μεγαλύτερο μέρος της ακτογραμμής του και όλες οι γύρω κορυφές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πουντα Λα Μαρμορα
Γιούμα (Αριζόνα)
Η Γιούμα (αγγλικά: Yuma· κοκοπά: Yuum) είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Γιούμα στην Αριζόνα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 93.064 κάτοικοι στην απογραφή του 2010, αυξημένος σε σχέση με την απογραφή του 2000 που κατέγραψε 77.515 κατοίκους.
Ο καιρός της Γιούμα (ή εξελληνισμένα της Γιούμας) την καθιστά και γεωργική μονάδα παραγωγής ενέργειας, καλλιεργώντας πάνω από 175 είδη καλλιεργειών, το μεγαλύτερο από τα οποία είναι το μαρούλι. Η κομητεία Γιούμα παρέχει το 90% όλων των φυλλωδών λαχανικών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για τον μεγάλο στρατιωτικό πληθυσμό της λόγω πολλών στρατιωτικών βάσεων, συμπεριλαμβανομένου του Αεροσταθμού Πεζοναυτών.
Η Γιούμα βρίσκεται στη νοτιοδυτική γωνία της πολιτείας, στην Έρημο Σονόρα, στην υποπεριοχή της ερήμου Γιούμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αριζόνα
Τέχνη στην Πολωνία
μικρογραφία| Μελαγχολία (1894), από τον [[Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι.]] Η τέχνη στην Πολωνία αναφέρεται σε όλες τις μορφές εικαστικών τεχνών που συνδέονται με την Πολωνία. μικρογραφία| [[Στάντσικ (Stańczyk, 1862), πίνακας του Γιαν Ματέικο.]] μικρογραφία| Περίπτερο της Πολωνίας ([[Γιούζεφ Τσαϊκόφσκι) στο Παρίσι, 1925. Το Το κίτιριο έλαβε το βραβείο Grand Prix στο Παρίσι. ]]
Δέκατος ένατος αιώνας
Η πολωνική τέχνη αντανακλά συχνά τις ευρωπαϊκές τάσεις, διατηρώντας παράλληλα τον μοναδικό της χαρακτήρα. Η Σχολή Ιστορικής Ζωγραφικής της Κρακοβίας που αναπτύχθηκε από τον Γιαν Ματέικο, παρήγαγε μνημειώδης απεικονίσεις παραδοσιακών και σημαντικών γεγονότων της πολωνικής ιστορίας. Αναφέρεται ως ο πιο διάσημος Πολωνός ζωγράφος ή ακόμα και ο «εθνικός ζωγράφος» της Πολωνίας. Ο Στανίσουαφ Βιτκιέβιτς ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Ρεαλισμού στην πολωνική τέχνη, με τον κύριο εκπρόσωπο του τον Γιούζεφ Χεουμόνσκι. αριστερά|μικρογραφία| [[Καζίμιες Σταμπρόφσκι, Παγώνι. Προσωπογραφία της Ζόφια Μπορουτσίνσκα, 1908]] Το κίνημα Młoda Polska (Νέα Πολωνία) έγινε μάρτυρας της γέννησης της σύγχρονης πολωνικής τέχνης και συμμετείχε σε έναν μεγάλο επίσημο πειραματισμό με επικεφαλής τον Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι (Συμβολισμός), τον Στανίσουαφ Βισπιάνσκι, τον Γιούζεφ Μεχόφερ και μια ομάδα Πολωνών ιμπρεσιονιστών.
Εικοστός αιώνας
Οι καλλιτέχνες του αβάν-γκαρντ του 20ου αιώνα αντιπροσώπευαν διάφορες σχολές και ζωές. Η τέχνη του Ταντέους Μακόφσκι επηρεάστηκε από τον Κυβισμό, ενώ ο Βουαντίσουαφ Στσεμίνσκι και ο Χένρικ Σταζέφσκι δούλεψαν στο ρεύμα του Κονστρουκτιβισμού. Διακεκριμένοι σύγχρονοι καλλιτέχνες περιλαμβάνουν τους Ρόμαν Οπάουκα, Βίλχελμ Σάσναλ, Λέον Ταρασέβιτς, Γέζι Νοβοσιέλσκι, Βόιτσεχ Σιούντμακ, Μίροσουαφ Μπάουκα και Καταζίνα Κοζίρα και τον Ζμπίγκνιεφ Βόνσιελ στη νεότερη γενιά. Η Ταμάρα ντε Γουεμπίτσκα ήταν μία Πολωνή καλλιτέχνιδα που δημιούργησε αρ ντεκό πίνακες. Ο Γιούζεφ Τσαϊκόφσκι ήταν καλλιτέχνης πολλών μορφών, όπως ζωγραφικής, αρχιτεκτονικής και σχεδιασμού επίπλων. Οι πιο διάσημοι Πολωνοί γλύπτες περιλαμβάνουν τους Ξαβέρι Ντουνικόφσκι, Καταζίνα Κόμπρο, Αλίνα Σαποτσνίκοφ και Μαγκνταλένα Αμπανακόβιτς. Από τα χρόνια του μεσοπολέμου, η πολωνική τέχνης και φωτογραφία ντοκιμαντέρ έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Πολωνία, μόνο λίγοι διάσημοι καλλιτέχνες, όπως οι ζωγράφοι Άντζεϊ Βρουμπλέφσκι, Μπρονίσουαφ Λίνκε και ο σκηνοθέτης Άντζεϊ Βάιντα (αποδέκτης Τιιμητικού Όσκαρ) τίμησαν με τα έργα τους τα θύματα του ναζιστικού Ολοκαυτώματος και της Εξέγερσης της Βαρσοβίας.
Μερικοί από τους πιο σημαντικούς μεταπολεμικούς ζωγράφους ήταν οι: Καπιστές (Γιαν Τσίμπις, Γιαν Σάντσενμπαχ, Άρτουρ Ναχτ-Σαμπόρσκι, Χάνα Ρούντζκα-Τσιμπισόβα, Άντζεϊ Βρουμπλέφσκι), Grupa Krakowska ( Ταντέους Κάντορ, Μάρια Γιαρέμα, Γέζι Νοβοσιέλσκι), καθώς και μεμονωμένα άτομα όπως οι Πιότρ Ποτφορόφσκι, Βουαντίσουαφ Χάσιορ, Λούντβικ Κοναζέφσκι ο νεότερος, Γέζι Ντούντα-Γκρατς και Ζντζίσουαφ Μπεκσίνσκι.
Στη δεκαετία του 1960 ιδρύθηκε η Πολωνική Σχολή Αφισών, με επικεφαλής τον Χένρικ Τομασέφσκι και τον Βαλντέμαρ Σφιέζι.
Σύγχρονη τέχνη από το 1989
Μερικοί από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σύγχρονης τέχνης είναι οι Βίλχελμ Σάσναλ, Ράφαου Μπουϊνόφσκι, Γιούζεφ Ρομπακόφσκι, Πάβεου Αλτχάμερ, Άρτουρ Ζμιγέφσκι, Μίροσουαφ Μπάουκα, Λέσεκ Κναφλέφσκι, Ρόμπερτ Κουσμιρόφσκι, Ζουζάνα Γιάνιν, Κσίστοφ Βοντίτσκο, Παουλίνα Οουόφσκα, Καταζίνα Κοζίρα και Γιοάννα Ραϊκόφσκα.
Παραπομπές
Πολωνια Πολωνια
Πόρτο Εμπέντοκλε
Το Πόρτο Εμπέντοκλε (Porto Empedocle, αποκαλούμενο από τους Σικελούς και με την παλαιά ονομασία Marina) είναι πόλη και δήμος (comune) της Ιταλίας, στη νότια ακτή της Σικελίας, υπαγόμενη διοικητικά στην Επαρχία του Αγκριτζέντο. Πήρε το σημερινό όνομά της από τον αρχαίο Έλληνα προσωκρατικό φιλόσοφο Εμπεδοκλή, πολίτη της κοντινής πόλεως του Ακράγαντα (σημερινό Αγκριτζέντο). Ο πληθυσμός του Πόρτο Εμπέντοκλε τον Νοέμβριο του 2017 ήταν 17.936 κάτοικοι και το μεσοσταθμικό του υψόμετρο 2 μέτρα, ενώ ο δήμος έχει έκταση 25,23 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Οι κάτοικοι του Πόρτο Εμπέντοκλε ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, την αλιεία, τη σιδηρουργία, τη φαρμακευτική και την επεξεργασία ορυκτού αλατιού.
Ο Αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος διέταξε κατά τον 15ο αιώνα την ανέγερση στην τοποθεσία αυτή ενός πύργου για να προστατεύει τα αποθηκευμένα σιτηρά της περιοχής. Ο πύργος μετατράπηκε αργότερα σε φυλακή και σήμερα στεγάζει πολιτιστικό κέντρο.
Το εμπόριο αυξήθηκε στο μικρό λιμάνι μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής λιμενοβραχίονα το 1763. Ο οικισμός έγινε αυτόνομος δήμος το 1853. Αρχικώς ονομαζόταν Μαρίνα ντι Τζιρτζέντι (Marina di Girgenti, δηλαδή «παραλία του Αγκριτζέντο») και μετά την κατασκευή του λιμενοβραχίονα Μόλο ντι Τζιρτζέντι (Molo di Girgenti, «μώλος του Αγκριτζέντο»). Η πόλη πήρε τη σημερινή της ονομασία το 1863.
Από το 2003 έως το 2009 η πόλη μετονομάσθηκε προσωρινά σε «Πόρτο Εμπέντοκλε Βιγκάτα» (Porto Empedocle Vigata), από το όνομα της φανταστικής πόλεως στην οποία διαδραματίζεται η υπόθεση των δημοφιλών μυθιστορημάτων του Ιταλού συγγραφέα Αντρέα Καμιλλέρι. Ο Καμιλλέρι γεννήθηκε στην πόλη το 1925.
Ο κεντρικός ενοριακός ναός του οικισμού, που υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή του Ακράγαντος, είναι αφιερωμένος στην Αγία Μαρία del Buon Consiglio. Ωστόσο ο πολιούχος άγιος είναι ο Γερλάνδος του Ακράγαντος, μεσαιωνικός επίσκοπος του Ακράγαντα (εορτάζει στις 25 Φεβρουαρίου). Το ιδιάζον αξιοθέατο τοπίο της βραχώδους ακτής Σκάλα ντέι Τούρκι βρίσκεται κοντά στο Πόρτο Εμπέντοκλε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αγκριτζέντο
Μορσάν-συρ-Σεν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μορσαντιώ (γαλλικά: Morsandiaux).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Μονοξείδιο του αζώτου
Στα θηλαστικά, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, το μονοξείδιο του αζώτου είναι ένα σημαντικό κυτταρικό σηματοδοτικό μόριο (signaling molecule) που εμπλέκεται σε πολλές φυσιολογικές και παθολογικές διεργασίες. Είναι ένα ισχυρό αγγειοδιασταλτικό με μικρό χρόνο ημιζωής μερικών δευτερολέπτων στο αίμα. Γνωστά από παλιά φαρμακευτικά σκευάσματα όπως η νιτρογλυκερίνη και το νιτρώδες αμύλιο (amyl nitrite) βρέθηκαν να είναι πρόδρομες ενώσεις στο μονοξείδιο του αζώτου περισσότερο από έναν αιώνα μετά την πρώτη τους χρήση στην ιατρική. Χαμηλά επίπεδα μονοξειδίου του αζώτου είναι σημαντικά στην προστασία οργάνων όπως το ήπαρ από ισχαιμική βλάβη (ischemic damage). Η παραγωγή μονοξειδίου του αζώτου σχετίζεται με τη μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος (nonalcoholic fatty liver disease ή NAFLD) και είναι βασική για τον ηπατικό λιπιδικό μεταβολισμό σε περίπτωση ασιτίας.
Ταξινομείται ως πολύ επικίνδυνη ουσία στις ΗΠΑ όπως ορίζεται στην ενότητα 302 του Emergency Planning and Community Right-to-Know Act (42 U.S.C. 11002) και υπόκειται σε αυστηρή αναφορά απαιτήσεων από εγκαταστάσεις που παράγουν, αποθηκεύουν, ή το χρησιμοποιούν σε σημαντικές ποσότητες.
Παρασκευή
Στις εμπορικές ρυθμίσεις, το μονοξείδιο του αζώτου παράγεται από την οξείδωση της αμμωνίας στους 750–900 °C (κανονικά στους 850 °C) με λευκόχρυσο ως καταλύτης:
Η μη καταλυτική ενδόθερμη αντίδραση του οξυγόνου (O2) και του αζώτου (N2), που εκτελείται σε υψηλές θερμοκρασίες (>2000 °C) με εκκένωση δεν έχει αναπτυχθεί σε πρακτική εμπορική σύνθεση:
Στο εργαστήριο, το μονοξείδιο του αζώτου δημιουργείται εύκολα με αναγωγή αραιού νιτρικού οξέος με χαλκό:
ή με αναγωγή του νιτρώδους οξέος με τη μορφή του νιτρώδους νατρίου ή νιτρώδους καλίου (potassium nitrite):
Η οδός του θειικού σιδήρου(II) είναι απλή και έχει χρησιμοποιηθεί στα εργαστηριακά πειράματα προπτυχιακών φοιτητών.
Χημεία συμπλόκων ενώσεων (ενώσεων συναρμογής)
Το μονοξείδιο του αζώτου αντιδρά με όλα τα μέταλλα μετάπτωσης για να δώσει σύμπλοκα που ονομάζονται μεταλλικά νιτροσύλια (metal nitrosyls). Η πιο συνηθισμένη κατάσταση δεσμού του μονοξειδίου του αζώτου είναι του τελικού γραμμικού τύπου (terminal linear type) (M−NO). Η γωνία της ομάδας M−N−O ποικίλει από 160° έως 180°, αλλά ορίζεται και πάλι "γραμμική". Σε αυτήν την περίπτωση, η ομάδα του μονοξειδίου του αζώτου θεωρείται ως δότης 3 ηλεκτρονίων στην ομοιοπολική (ουδέτερη) μέθοδο μέτρησης των ηλεκτρονίων, ή ως δότης 2 ηλεκτρονίων στην ιοντική μέθοδο. Κάποιος μπορεί να θεωρήσει τέτοια σύμπλοκα ως παραγόμενα από NO+, που είναι ισοηλεκτρονικό με το μονοξείδιο του άνθρακα (CO).
Στην περίπτωση της κεκαμμένης διαμόρφωσης M−N−O, η ομάδα ·NO μπορεί να θεωρηθεί ως δότης ενός ηλεκτρονίου χρησιμοποιώντας την ομοιοπολική μέτρηση, ή ως δότης 2 ηλεκτρονίων χρησιμοποιώντας την ιοντική μέτρηση.
Το μονοξείδιο του αζώτου μπορεί να χρησιμεύσει ως ψευδοαλογονίδιο ενός ηλεκτρονίου. Σε τέτοια σύμπλοκα, η ομάδα M−N−O χαρακτηρίζεται από μια γωνία μεταξύ 120° και 140°.
Η ομάδα ·NO μπορεί επίσης να γεφυρώσει τα κέντρα των μετάλλων μέσω του ατόμου του αζώτου σε διάφορες γεωμετρίες.
Μέτρηση της συγκέντρωσης
Άλλες μέθοδοι ελέγχου περιλαμβάνουν ηλεκτρολυτική ανάλυση (electroanalysis) (αμπερομετρική προσέγγιση), όπου το ·NO αντιδρά με ηλεκτρόδιο για να επάγει ρεύμα ή μεταβολή τάσης. Η ανίχνευση των ριζών NO σε βιολογικούς ιστούς είναι ιδιαίτερα δύσκολη λόγω του σύντομου χρόνου ζωής και της χαμηλής συγκέντρωσης αυτών των ριζών στους ιστούς. Μία από τις λίγες πρακτικές μεθόδους είναι η παγίδευση ιδιοστροφορμής (σπιν) του μονοξειδίου του αζώτου με σύμπλοκα σιδήρου-διθειοκαρβαμιδικού και την ακόλουθη ανίχνευση του μονονιτροζυλοσιδήρου (mono-nitrosyl-iron) συμπλόκου με ηλεκτρονικό παραμαγνητικό συντονισμό (electron paramagnetic resonance ή EPR).
Υπάρχει μια ομάδα των δεικτών φθοριζουσών χρωστικών (fluorescent dyes) που είναι επίσης διαθέσιμη σε ακετυλιωμένη μορφή για ενδοκυτταρικές μετρήσεις. Η πιο συνηθισμένη ένωση είναι η 4,5-διαμινοφλουροσκεΐνη (DAF-2).
Παραγωγή
Από θερμοδυναμική άποψη, το ·NO είναι ασταθές ως προς O2 και N2, αν και αυτή η μετατροπή είναι πολύ αργή σε θερμοκρασίες περιβάλλοντος απουσία καταλύτη. Επειδή η θερμότητα σχηματισμού του ·NO είναι ενδόθερμη διεργασία, η σύνθεσή του από μοριακό άζωτο και οξυγόνο απαιτεί αυξημένες θερμοκρασίες πάνω από 1000 °C.
Μια μεγάλη φυσική πηγή είναι οι αστραπές. Η χρήση μηχανών εσωτερικής καύσης έχει αυξήσει δραματικά την παρουσία του μονοξειδίου του αζώτου στο περιβάλλον. Ένας σκοπός των καταλυτικών μετατροπέων (catalytic converters) στα οχήματα είναι η ελαχιστοποίηση της εκπομπής του ·NO με καταλυτική επαναφορά σε O2 και N2.
Μείωση του όζοντος
Επιπρόσθετα, το ·NO συμμετέχει στην τρύπα του όζοντος. Σε αυτήν τη διεργασία, το μονοξείδιο του αζώτου αντιδρά με το στρατοσφαιρικό όζον για να σχηματίσει O2 και διοξείδιο του αζώτου: πως φαίνεται και στην ενότητα μέτρησης της συγκέντρωσης, αυτή η αντίδραση χρησιμοποιείται επίσης για να μετρήσει τις συγκεντρώσεις του ·NO σε όγκους ελέγχου.
Πρόδρομη ένωση για το NO2
Όπως φαίνεται στην ενότητα όξινης εναπόθεσης, το μονοξείδιο του αζώτου μπορεί να μετασχηματιστεί σε διοξείδιο του αζώτου (αυτό μπορεί να συμβεί με την υδροϋπερόξυ ρίζα, HO2•, ή το διατομικό οξυγόνο, O2). Συμπτώματα της βραχυχρόνιας έκθεσης σε διοξείδιο του αζώτου περιλαμβάνουν ναυτία, δύσπνοια και κεφαλαλγία. Οι μακροχρόνιες επιπτώσεις μπορεί να περιλαμβάνουν εξασθενημένη ανοσοποιητική και αναπνευστική λειτουργία.
Τεχνικές εφαρμογές
Αν και το ·NO έχει λίγες σχετικά άμεσες χρήσεις, παράγεται σε μαζική κλίμακα ως ενδιάμεσο προϊόν στη διεργασία Όστβαλντ για τη σύνθεση του νιτρικού οξέος από αμμωνία. Το 2005, παράχθηκαν 6 εκατομμύρια μετρικοί τόνοι νιτρικού οξέος μόνο στις ΗΠΑ. Βρίσκει χρήση στη βιομηχανία ημιαγωγών σε διάφορες διεργασίες. Σε νια από τις εφαρμογές, χρησιμοποιείται μαζί με το υποξείδιο του αζώτου για να σχηματίσει πύλες οξυνιτριδίου στις συσκευές συμπληρωματικού ημιαγωγού μετάλλου-οξειδίου (CMOS).
Διάφορες εφαρμογές
Το μονοξείδιο του αζώτου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανίχνευση επιφανειακών ριζών σε πολυμερή. Βαφή της επιφάνειας των ριζών με μονοξείδιο του αζώτου καταλήγει στην ενσωμάτωση του αζώτου, που μπορεί να ποσοτικοποιηθεί μέσω της φασματοσκοπίας φωτοηλεκτρονίων ακτίνων Χ (X-ray photoelectron spectroscopy).
Βιολογικές λειτουργίες
Το ·NO είναι ένα από τα λίγα αέρια που επισημαίνουν γνωστά μόρια και είναι επιπλέον εξαιρετικό επειδή είναι αέριο με ρίζα. Είναι βασικός αγγελιοφόρος των σπονδυλωτών, παίζοντας ρόλο σε μια ποικιλία βιολογικών διεργασιών. Είναι ένα γνωστό βιοπροϊόν σε όλους σχεδόν τους τύπους οργανισμών, από τα βακτήρια μέχρι τα φυτά, τους μύκητες και τα ζωικά κύτταρα.
Το μονοξείδιο του αζώτου γνωστό ως ενδοθηλιακός χαλαρωτικός παράγοντας (endothelium-derived relaxing factor ή EDRF), βιοσυντίθεται ενδογενώς από L -αργινίνη, οξυγόνο και NADPH από διάφορα ένζυμα συνθάσεων του μονοξειδίου του αζώτου (NOS). Η αναγωγή ανόργανων νιτρικών μπορεί επίσης να χρησιμεύσει στην παραγωγή μονοξειδίου του αζώτου. Το ενδοθήλιο (endothelium) που είναι εσωτερική επίστρωση (inner lining) των αιμοφόρων αγγείων χρησιμοποιεί το μονοξείδιο του αζώτου για να σηματοδοτεί τον περιβάλλοντα λείο μυ (smooth muscle) για να χαλαρώσει, με αποτέλεσμα την αγγειοδιαστολή (vasodilation) και την αύξηση της ροής του αίματος. Το μονοξείδιο του αζώτου είναι πολύ δραστικό (έχοντας χρόνο ζωής μερικών δευτερολέπτων), διαχέεται ακόμα ελεύθερα μέσω των μεμβρανών. Αυτά τα χαρακτηριστικά καθιστούν το μονοξείδιο του αζώτου ιδανικό ως παροδικό παρακρινές (paracrine) (μεταξύ γειτονικών κελιών) και αυτοκρινές (autocrine) (μέσα σε ένα μοναδικό κύτταρο) σηματοδοτικό μόριο.
Ανεξάρτητα από τη συνθάση του μονοξειδίου του αζώτου, μια εναλλακτική οδός, δημιουργεί την οδό νιτρικών-νιτρωδών-μονοξειδίου του αζώτου, ανυψώνει το μονοξείδιο του αζώτου μέσω της διαδοχικής αναγωγής των διαιτολογικών νιτρικών που παράγονται από τροφές με βάση φυτά. Τα πλούσια σε νιτρικά λαχανικά, ιδιαίτερα τα φυλλώδη πράσινα, όπως το σπανάκι, η ρόκα και το παντζάρι, έχουν δείξει αύξηση των καρδιοπροστατευτικών επιπέδων του μονοξειδίου του αζώτου με αντίστοιχη μείωση της πίεσης του αίματος σε προϋπερτασικά άτομα. Για να δημιουργήσει το σώμα μονοξείδιο του αζώτου μέσω της οδού νιτρικών-νιτρωδών-μονοξειδίου του αζώτου, η αναγωγή των νιτρικών σε νιτρώδη (από την νιτρική ρεδουκτάση, ένα βακτηριακό ένζυμο) συμβαίνει στο στόμα, από συμβιωτικά βακτήρια, ένα υποχρεωτικό και αναγκαίο βήμα. Η παρακολούθηση της κατάστασης του μονοξειδίου του αζώτου από ελέγχους του σάλιου ανιχνεύει τη βιομετατροπή των νιτρικών που παράγονται από φυτά σε μονοξείδιο του αζώτου. Αύξηση στα επίπεδα του σιελογόνου είναι ενδεικτική δίαιτας πλούσιας σε φυλλώδη λαχανικά που είναι συνήθως άφθονα σε αντιϋπερτασικές δίαιτες όπως η δίαιτα DASH.
Η παραγωγή μονοξειδίου του αζώτου είναι αυξημένη σε πληθυσμούς που ζουν σε μεγάλα υψόμετρα, που βοηθά αυτά τα άτομα να αποφύγουν την υποξία βοηθώντας στην αγγειοδιαστολή της πνευμονικής αγγείωσης. Τα αποτελέσματα περιλαμβάνουν αγγειοδιαστολή, νευροδιαβίβαση, τροποποίηση του κύκλου των τριχών (hair cycle), της παραγωγής των δραστικών ενδιάμεσων του αζώτου και των πεϊκών στύσεων (μέσω της ικανότητας τους για αγγειοδιαστολή. Η φαρμακευτική νιτρογλυκερίνη και το νιτρώδες αμύλιο χρησιμεύουν ως αγγειοδιασταλτικά επειδή μετατρέπονται σε μονοξείδιο του αζώτου στο σώμα. Το αγγειοδιασταλτικό αντιυπερτασικό φάρμακο μινοξιδίλη περιέχει ένα τμήμα ·NO και μπορεί να δράσει ως αγωνιστής NO. Παρομοίως, η κιτρική σιλδεναφίλη, γνωστή και με το εμπορικό όνομα Viagra, διεγείρει στύσεις κυρίως με βελτίωση σηματοδότησης μέσω της οδού του μονοξειδίου του αζώτου στο πέος.
Το μονοξείδιο του αζώτου (NO) συνεισφέρει στην ομοιόσταση των αγγείων παρεμποδίζοντας την αγγειακή συστολή και αύξηση του λείου μυός, τη συσσώρευση των αιμοπεταλίων και την προσκόλληση των λευκοκυττάρων στο ενδοθήλιο. Άνθρωποι με αθηροσκλήρωση, διαβήτη, ή υπέρταση εμφανίζουν συχνά διαταραγμένες οδούς NO. Υψηλή λήψη αλατιού έδειξε ότι εξασθενίζει την παραγωγή NO σε ασθενείς με στοιχειώδη υπέρταση, αν και η βιοδιαθεσιμότητα παραμένει αρρύθμιστη.
Η επαγώγιμη οδός (iNOS) της σύνθεσης του μονοξειδίου του αζώτου στα φαγοκύτταρα μπορεί να δημιουργήσει μεγάλες ποσότητες ασύζευκτων ηλεκτρονίων ·NO που προκαλούν απόπτωση και συνεπώς τον θάνατο των κυττάρων. Σε εργαστηριακές μελέτες φαίνεται ότι η δημιουργία φαγοκυττάρων που εξαρτώνται από το ασύζευκτο ηλεκτρόνιο ·NO σε συγκεντρώσεις μεγαλύτερες από 400-500 NM προκαλεί απόπτωση στα γειτονικά κύτταρα και αυτό το αποτέλεσμα μπορεί να δράσει με παρόμοιο τρόπο με εξειδικευμένους μεσολαβητές (Specialized pro-resolving mediators) ώστε να μειώσει  και να αντιστρέψει τις φλεγμονώδεις αποκρίσεις εξουδετερώνοντας και στη συνέχεια επιταχύνοντας τον καθαρισμό των προφλεγμονωδών κυττάρων από  φλεγμονώδεις ιστούς. Όμως, ο ρόλος του ασύζευκτου ηλεκτρονίου ·NO στη φλεγμονή είναι περίπλοκος με μελέτες προτύπων που περιλαμβάνουν ιογενή λοίμωξη που προτείνει ότι αυτός ο αερώδης μεσολαβητής μπορεί επίσης να προάγει τη φλεγμονή.
Σε απάντηση, πολλά παθογόνα βακτήρια έχουν εξελίξει μηχανισμούς για αντίσταση στο μονοξείδιο του αζώτου. Επειδή το μονοξείδιο του αζώτου μπορεί να χρησιμεύσει ως μετρητής φλεγμονών (inflammometer) σε συνθήκες όπως το άσθμα, υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη χρήση του εκπνεόμενου μονοξειδίου του αζώτου ως αναπνευστικής δοκιμασίας σε ασθένειες με φλεγμονή της αναπνευστικής οδού. Μειωμένα επίπεδα εκπνεόμενου NO έχουν συσχετιστεί με έκθεση σε ρύπανση του αέρα σε ποδηλάτες και καπνιστές, αλλά γενικά, αυξημένα επίπεδα εκπνεόμενου NO συσχετίζονται με έκθεση σε ρύπανση του αέρα.
Το μονοξείδιο του αζώτου μπορεί να συμβάλει σε βλάβη από επαναιμάτωση (reperfusion injury)] όταν παράγεται υπερβολική ποσότητα κατά τη διάρκεια επαναιμάτωσης (μετά από περίοδο ισχαιμίας (ischemia)) αντιδρά με υπεροξείδιο για να παραγάγει το επιβλαβές οξειδωτικό υπεροξυνιτρώδες (peroxynitrite). Αντίθετα, το εισπνεόμενο μονοξείδιο του αζώτου βοηθά στην επιβίωση και ανάκτηση από δηλητηρίαση με παρακουάτ (paraquat), που παράγει επιβλαβές υπεροξείδιο για τους ιστούς του πνεύμονα και παρεμποδίζει τον μεταβολισμό του NOS.
Δύο σημαντικοί βιολογικοί μηχανισμοί αντίδρασης του μονοξειδίου του αζώτου είναι η S-νιτροποίηση των θειολών, και η νιτροσυλίωση  των ιόντων των μετάλλων μετάπτωσης. Η S-νιτροποίηση περιλαμβάνει την (αντίστροφη) μετατροπή των ομάδων θειολών περιλαμβανομένων των υπολειμμάτων κυστεΐνης σε πρωτεΐνες, για να σχηματίσει S-νιτροδοθειόλες (RSNOs). Η S-νιτροποίηση είναι ένας μηχανισμός για δυναμική, μεταμεταγραφική ρύθμιση των περισσότερων ή όλων των μεγάλων κατηγοριών πρωτεϊνών. Ο δεύτερος μηχανισμός, η νιτροσυλίωση, περιλαμβάνει τη involves the σύνδεση του ·NO με ιόν μετάλλου μετάπτωσης όπως ο σίδηρος ή ο χαλκός. Σε αυτήν τη λειτουργία, το ·NO αναφέρεται ως ο νιτρόσυλο προσδέτης. Οι τυπικές περιπτώσεις περιλαμβάνουν τη νιτροσυλίωση πρωτεϊνών αίμης όπως κυτοχρώματα, απενεργοποιώντας έτσι την κανονική ενζυματική δραστικότητα του ενζύμου. Το νιτροσυλιωμένο ιόν σιδήρου είναι ιδιαίτερα σταθερό, επειδή η σύνδεση του νιτρόσυλο προσδέτη στο δισθενή σίδηρο (Fe(II)) είναι πολύ ισχυρή. Η αιμογλοβίνη είναι ένα σημαντικό παράδειγμα πρωτεΐνης της αίμης που μπορεί να τροποποιηθεί από ·NO και με τις δύο οδούς: το ·NO μπορεί να προσδεθεί άμεσα στην αίμη στην αντίδραση νιτροσυλίωσης και σχηματίζουν ανεξάρτητα S-νιτροδοθειόλες με S-νιτροποίηση των ημίσεων των θειολών.
Μηχανισμός δράσης
Υπάρχουν αρκετοί μηχανισμοί με τους οποίους το ·NO έχει δείξει ότι επηρεάζει τη βιολογία των ζωντανών κυττάρων. Αυτοί περιλαμβάνουν την οξείδωση των πρωτεϊνών που περιέχουν σίδηρο όπως η ριβονουκλεοτιδική αναγωγάση (ribonucleotide reductase) και η ακονιτάση (aconitase), η ενεργοποίηση της διαλυτής γουανιλικής κυκλάσης (guanylate cyclase), η ADP ριβοσυλίωση των πρωτεϊνών, η νιτροσυλίωση της οξυθειούχου ομάδας της πρωτεΐνης και η ενεργοποίηση του ρυθμιστικού παράγοντα του σιδήρου. Το ·NO έχει δείξει ότι ενεργοποιεί το NF-κB σε περιφερειακά αιματικά μονοπυρηνικά κύτταρα, έναν σημαντικό παράγοντα μεταγραφής στη γονιδιακή έκφραση iNOS ως απάντηση σε φλεγμονή.
Βρέθηκε ότι το ·NO δρα μέσω διέγερσης της διαλυτής γουανιλικής κυκλάσης, που είναι ετεροδιμερές ένζυμο με επακόλουθο σχηματισμό κυκλικού GMP. Το κυκλικό GMP ενεργοποιεί την πρωτεϊνική κινάση G, που προκαλεί επαναπρόσληψη του Ca2+ και το άνοιγμα των ενεργοποιούμενων από το ασβέστιο διαύλων καλίου. Η πτώση στη συγκέντρωση του Ca2+ εξασφαλίζει ότι η κινάση της ελαφριάς αλυσίδας της μυοσίνης (myosin light-chain kinase ή MLCK) δεν μπορεί πια να φωσφορυλιώσει το μόριο της μυοσίνης, σταματώντας έτσι τον κύκλο διασταυρούμενης γέφυρας (crossbridge cycle) και οδηγώντας σε χαλάρωση του κυττάρου του λείου μυός.
Νεογνική χρήση
Μίγματα μονοξειδίου του αζώτου/οξυγόνου χρησιμοποιούνται σε αυξημένη φροντίδα για να προάγουν τριχοειδή και πνευμονική διαστολή ώστε να αντιμετωπίσουν πρωτογενή πνευμονική υπέρταση  σε νεογνά  μεταμηκωνιακής εισπνοής (post-meconium aspiration) και σχετικά με τη γέννηση ελαττώματα. Αυτά είναι συνήθως αέρια μείγματα έσχατης λύσης πριν τη χρήση εξωσωματικής οξυγόνωσης με μεμβράνη (extracorporeal membrane oxygenation ή ECMO). Η θεραπεία με μονοξείδιο του αζώτου έχει τη δυναμική της σημαντικής αύξησης της ποιότητας της ζωής και σε κάποιες περιπτώσεις, σώζει ζωές βρεφών που κινδυνεύουν από πνευμονικές αγγειακές νόσους.
Παιδιατρική και ενήλικη χρήση
Προς το παρόν στις ΗΠΑ, το μονοξείδιο του αζώτου δεν είναι εγκεκριμένο για κανέναν πληθυσμό πλην των βρεφών. Στη ρύθμιση ICU για ενήλικες, το εισπνεόμενο ·NO μπορεί να βελτιώσει την υποξαιμία σε οξεία πνευμονική βλάβη (acute lung injury), στο σύνδρομο της οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας (acute respiratory distress syndrome) και σε σοβαρή πνευμονική υπέρταση, αν και τα αποτελέσματα είναι βραχύβια και δεν υπάρχουν μελέτες που να δείχνουν βελτιωμένα κλινικά αποτελέσματα. Χρησιμοποιείται σε εξατομικευμένη βάση σε ICUs ως συμπλήρωμα σε άλλες οριστικές θεραπείες για αντιστρέψιμες αιτίες υποξαιμικής αναπνευστικής ανεπάρκειας.
Δοσολογία και ισχύς
Προς το παρόν στις ΗΠΑ, το μονοξείδιο του αζώτου είναι αέριο διαθέσιμο σε συγκεντρώσεις μόνο 100 ppm και 800 ppm. Υπερδοσολογία με εισπνεόμενο μονοξείδιο του αζώτου θα εμφανιστεί με αύξηση στη μεθαιμοσφαιρίνη (methemoglobin) και σε πνευμονική τοξικότητα που σχετίζεται με εισπνεόμενο ·NO. Αυξημένο NO μπορεί να προκαλέσει οξεία πνευμονική βλάβη (acute lung injury).
Αντενδείξεις
Το εισπνεόμενο μονοξείδιο του αζώτου αντενδείκνυται για τη θεραπεία νεογνών που εξαρτώνται από δεξιά προς τα αριστερά παράκαμψη του αίματος. Αυτό συμβαίνει επειδή το μονοξείδιο του αζώτου μειώνει την αντίσταση της πνευμονικής κυκλοφορίας διαστέλλοντας τα πνευμονικά αιμοφόρα αγγεία. Η αυξημένη πνευμονική επιστροφή αυξάνει την πίεση στον αριστερό καρδιακό κόλπο, προκαλώντας κλείσιμο του ωοειδούς τρήματος και μείωση της αιματικής ροής μέσω του αρτηριακού πόρου. Το κλείσιμο αυτών των παρακάμψεων μπορεί να σκοτώσει τα νεογνά με καρδιακές ανωμαλίες που βασίζονται στη δεξιά προς τα αριστερά παράκαμψη του αίματος.
Φαρμακολογία
Το μονοξείδιο του αζώτου θεωρείται αντιστηθαγχικό φάρμακο (Antianginal drug): Προκαλεί αγγειοδιαστολή, που μπορεί να βοηθήσει με τον ισχαιμικό πόνο, γνωστό ως στηθάγχη, μειώνοντας τον καρδιακό φόρτο εργασίας. Διαστέλλοντας τις αρτηρίες, τα φάρμακα του μονοξειδίου του αζώτου χαμηλώνουν την αρτηριακή πίεση και  αφήνουν κοιλιακή πίεση πλήρωσης.
Αυτή η αγγειοδιαστολή δεν μειώνει τον όγκο του αίματος που αντλεί η καρδιά, αλλά μάλλον μειώνει τη δύναμη που ο καρδιακός μυς πρέπει να εξασκήσει για να αντλήσει τον ίδιο όγκο αίματος. Χάπια νιτρογλυκερίνης, που παίρνονται υπογλώσσια (κάτω από τη γλώσσα), χρησιμοποιούνται για να αποτρέψουν ή να αντιμετωπίσουν οξύ πόνο στήθους. Η νιτρογλυκερίνη δρα με μια όξινη θειούχο ομάδα (–SH) για να παραγάγει μονοξείδιο του αζώτου, που απαλύνει τον πόνο προκαλώντας αγγειοδιαστολή. Υπάρχει ένας δυνητικός ρόλος για τη χρήση του μονοξειδίου του αζώτου σε ελάφρυνση συσταλτικών δυσλειτουργιών ουροδόχου κύστης, και πρόσφατα στοιχεία προτείνουν ότι τα νιτρικά μπορεί να είναι ωφέλιμα για τη θεραπεία της στηθάγχης λόγω της μειωμένης κατανάλωσης μυοκαρδιακού οξυγόνου και με τη μείωση του  προφορτίου και του μεταφορτίου καθώς και με κάποια άμεση αγγειοδιαστολή των στεφανιαίων αγγείων.
Συναφή προβλήματα
Υπάρχουν κάποια συναφή παράπονα με τη χρήση του μονοξειδίου του αζώτου σε νεογνά. Κάποια περιλαμβάνουν σφάλματα δόσης σχετικά με το σύστημα διανομής, κεφαλαλγίες σχετικές με την περιβαλλοντική έκθεση του μονοξειδίου του αζώτου στο νοσοκομειακό προσωπικό, υπόταση και υποξαιμία που σχετίζονται με οξεία στέρηση του φαρμάκου, καθώς και πνευμονικό οίδημα σε ασθενείς με σύνδρομο CREST.
Μηχανισμός δράσης
Το μονοξείδιο του αζώτου είναι μια ένωση που παράγεται από πολλά κύτταρα του σώματος. Χαλαρώνει τους αγγειακούς λείους μυς συνδέοντας τους με το τμήμα της αίμης του κυτταροδιαλύματος της γουανιλικής κυκλάσης, που ενεργοποιεί τη γουανυλική κυκλάση και αυξάνει τα ενδοκυτταρικά επίπεδα της κυκλικής 3’,5’-μονοφωσφορικής γουανοσίνης, που στη συνέχεια οδηγούν σε αγγειοδιαστολή. Όταν εισπνέεται, το μονοξείδιο του αζώτου διαστέλλει την πνευμονική αγγείωση και έχει ελάχιστη επίδραση στην αγγείωση του συνολικού σώματος.
Το εισπνεόμενο μονοξείδιο του αζώτου φαίνεται να αυξάνει τη μερική πίεση του αρτηριακού οξυγόνου (PaO2) διαστέλλοντας τα πνευμονικά αγγεία σε καλύτερα αεριζόμενες περιοχές του πνεύμονα, απομακρύνοντας  τη πνευμονική ροή του αίματος  από τα τμήματα του πνεύμονα με χαμηλούς λόγους αερισμού/διαπότισης  (ventilation/perfusion ή V/Q) προς τα τμήματα με κανονικούς ή καλύτερους λόγους.
Φαρμακοκινητική
Τα νιτρικά έχουν ταυτοποιηθεί ως ο κύριος μεταβολίτης μονοξειδίου του αζώτου που αποβάλλεται στα ούρα, θεωρούμενος μεγαλύτερος από το 70% της εισπνεόμενης δόσης του μονοξειδίου του αζώτου. Τα νιτρικά καθαρίζονται από το πλάσμα από τα νεφρά με ρυθμούς που πλησιάζουν τον ρυθμό της σπειραματικής διήθησης.
Επαγγελματική ασφάλεια και υγεία
Οι άνθρωποι μπορούν να εκτεθούν στο μονοξείδιο του αζώτου στους τόπους εργασίας αναπνέοντάς το. Η Υπηρεσία Επαγγελματικής Ασφάλειας και Υγείας (Occupational Safety and Health Administration ή OSHA) έχει ορίσει το επιτρεπτό όριο (όριο επιτρεπτής έκθεσης) για την έκθεση σε μονοξείδιο του αζώτου στον τόπο εργασίας ως 25 ppm (30 mg/m3) για εργάσιμη ημέρα 8 ωρών. Το Εθνικό Ινστιτούτο για την Επαγγελματική Υγεία και Ασφάλεια των ΗΠΑ (NIOSH) έχει ορίσει ως συνιστώμενο όριο έκθεσης (REL) 25 ppm (30 mg/m3) για μια περίοδο εργασίας 8 ωρών. Σε επίπεδα 100 ppm, το μονοξείδιο του αζώτου καθίσταται άμεσα επικίνδυνο για τη ζωή και την υγεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χημικές ρίζες Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις του αζώτου Κατηγορία:Νευροδιαβιβαστές Κατηγορία:Κύκλος του αζώτου Κατηγορία:Οξείδια του αζώτου
Ναυμαχία της Κύμης
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Άποψη της ακροπόλεως της Κύμης από την κάτω πόλη Η Ναυμαχία της Κύμης συνέβη το 474 π.Χ., όταν οι στόλοι των Συρακουσών και της Κύμης ήρθαν σε σύγκρουση με τον στόλο των Ετρούσκων.
Η ελληνική πόλη της Κύμης ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. σε μια περιοχή προς τα νότια σύνορα της περιοχής των Ετρούσκων. Το 504 π.Χ. οι νότιοι Ετρούσκοι ηττήθηκαν από τους Κυμαίους αλλά διατήρησαν ισχυρή εξουσία. Το 474 π.Χ. είχαν πλέον αναπτύξει έναν στόλο ικανό να πραγματοποιήσει άμεση επίθεση στην Κύμη.
Αφού κλήθηκε για στρατιωτική βοήθεια, ο Ιέρων Α΄ ο Συρακούσιος συμμάχησε με ναυτικές δυνάμεις ελληνικών πόλεων της νότιας Ιταλίας, για να αποτρέψουν την επέκταση των Ετρούσκων στην νότια Ιταλία. Το 474 πολέμησαν και νίκησαν τον Ετρουσκικό στόλο στην Κύμη στον Κόλπο της Νάπολης. Μετά την ήττα τους, οι Ετρούσκοι έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής επιρροής τους στην Ιταλία. Έχασαν τον έλεγχο της θάλασσας και των εδαφών τους, τα οποία πέρασαν στους Ρωμαίους, τους Σαμνίτες και τους Γαλάτες. Οι Συρακούσιοι αφιέρωσαν ένα κράνος Ετρούσκου μαχητή στο μεγάλο πανελλήνιο ιερό της Ολυμπίας. Οι Ετρούσκοι αργότερα συμμάχησαν με τους Αθηναίους στην αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον των Συρακουσών το 415 π.Χ., συμβάλλοντας στην περαιτέρω κατάπτωσή τους.
Αργότερα, ο Πίνδαρος τίμησε τη μάχη σε έργο του.
Παραπομπές
Κυμης
Ναινβίλ-λε-Ρος
Το Ναινβίλ-λε-Ρος (γαλλικά: Nainville-les-Roches) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ναινβιλουά (γαλλικά: Nainvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Γλώσσα Ορλάαμς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ναμίμπιας Κατηγορία:Γλώσσες της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Γερμανικές γλώσσες
Ζουρίδι Ρεθύμνου
Το Ζουρίδι (επίσημο: το Ζουρίδιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 19,5 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο, και είναι κτισμένο σε περιοχή με πανοραμική θέα, σε υψόμετρο 260 μ. Την περιοχή διαρρέει ο ποταμός Νερατζέα Έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.
Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση Ξεναγιώργη έχει εντοπιστεί μεμονωμένος τάφος της υστερομινωικής ΙΙΙ εποχής. Στη θέση Άγιος Γεώργιος έχουν βρεθεί κατάλοιπα μινωικού και ρωμαϊκού οικισμού.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Suridhi. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Zuridi με 103 κατοίκους και 132 οφειλόμενες αγγαρείες. Δεν αναφέρεται στην οθωμανική απογραφή του 1659. Στο χωριό βρισκόταν πύργος Βενετού φεουδάρχη, ο οποίος πιθανότατα ήταν ο πυρήνας οργάνωσης του οικισμού, γύρω από τον οποίο εγκαταστάθηκαν αγρότες. Κοντά από το χωριό διερχόταν ο δρόμος προς τα χωριά Ασή Γωνιά και Μυριοκέφαλα και διέθετε πολλά σημεία για ενέδρες. Ο Λευτέρης Κρυοβρυσανάκης αναφέρει ότι το όνομα Ζουρίδι προέρχεται από τη λέξη ζουρίδες, η οποία χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις ενέδρες. Η παράδοση αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από ένα Τούρκο γενίτσαρο ο οποίος λεγόταν Ζουρίδης και δολοφονήθηκε σε γλέντι λόγω της άσχημης συμπεριφοράς του.
Το χωριό αναπτύχθηκε κατά τους οθωμανικούς χρόνους, καθώς οικογένειες από τα κατεστραμμένα χωριά Άρτος και Χριστοχώρι εγκαταστάθηκαν σε αυτό. Στις 17 Ιουνίου 1821, Ελληνικές δυνάμεις συγκρούστηκαν με τους Οθωμανούς, αποκρούοντάς τους. Το 1872 στο χωριό ιδρύθηκε ελληνικό σχολείο ή σχολαρχείο με τρεις τάξεις. Ήταν το μοναδικό ανώτερο σχολείο στην περιοχή και σε αυτό φοίτησαν πολλοί μετέπειτα δάσκαλοι, γιατροί και άλλοι επιστήμονες. Το πρώτο κτίριο του σχολείου κτίστηκε το 1890 δίπλα στον ναό του Αγίου Παντελεήμονα. Το 1962 άρχισε η κατασκευή νέου κτιρίου κοντά στην είσοδο του χωριού, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1966 και στη συνέχεια συγχωνεύθηκε με το δημοτικό σχολείο Αγίου Κωνσταντίνου.
Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στο δήμο Ρούστικων και είχε 170 Χριστιανός και 1 Τούρκο κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 απογράφηκε μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, με τα δύο χωριά να έχουν συνολικά 270 κατοίκους, ενώ στην απογραφή του 1928 τα δύο χωριά είχαν 210 κατοίκους. Το 1925, το Ζουρίδι υπάχθηκε στην κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου, αλλά το 1928 ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Νικηφόρου Φωκά.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Η ενοριακή εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Παντελεήμονα. Το τέμπλο του χρονολογείται από το 1886 και οι εικόνες του από το 1892. Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τις Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, Ανάληψη Κυρίου, Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, Άγιος Αντώνιος, Άγιος Νικόλαος και Ζωοδόχος Πηγή. Στο Χριστοχώρι σώζονται οι ναοί της Αγίας Παρασκευής και Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Ο ναός της Μεταμόρφωσης είναι αγιογραφημένος. Οι τοιχογραφίες του χρονολογούνται από τις αρχές του 14ου αιώνα, και έχουν σχεδιαστεί σε γραμμικό στυλ από Κρητικό καλλιτέχνη. Ο ναός της Αγίας Παρασκευής είναι ο νεκροταφικός ναός και χρονολογείται από τον 15ο-16ο αιώνα.
Η περιοχή του χωριού είναι πλούσια σε πηγές και σώζονται σε αυτό πολλές κρήνες. Μια από αυτές είναι η Κρήνη του Μουσταφά Μπέη, κοντά στο νεκροταφείο. Φέρει επιγραφή στην παλιά οθωμανική γραφή η οποία γράφει ''«Δόξα τω Θεό αξίωσε ο πλάστης και έκανε την τερπνή κρήνη να τρέξει (νερό). Ο αγαθοεργός Μουσταφά Μπέη, γιός του Αρίφ Αγά, κεχαγιάς των εθελοντών της αριστερής πτέρυγας / μονάδας του Ρεθύμνου, κατασκεύασε (την κρήνη) για την αγάπη του Θεού, και των δύο Ιμάμηδων. 15 Ραμαζάν, έτος 1255»'' (1838-1839).
Διοικητική ιστορία
Δείτε: Κοινότητα Ζουριδίου
Η κοινότητα Ζουριδίου συστάθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1928 με την απόσπαση του οικισμού Ζουρίδι από την κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Η κοινότητα λειτούργησε ως την κατάργησή της το 1997 και την προσάρτησή της στο δήμο Νικηφόρου Φωκά. Σήμερα υπάγεται στον δήμο Ρεθύμνου.
Παραπομπές
ζουριδι Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Σημαία της Πολιτείας Ραχίν
Η σημαία της πολιτείας Ραχίν είναι δίχρωμη σημαία με άσπρο και κόκκινο, στολισμένη με το Σριβάτσα, ένα ιστορικό σύμβολο του Αρακάν, σε ένα μπλε δίσκο στο κέντρο. Το δίχρωμο της σημαίας έχει υιοθετηθεί από διάφορους οργανισμούς και πολιτικά κόμματα των Ραχίν, συχνά με διαφορετικά σύμβολα στο κέντρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μιανμάρ
Λα Νορβίλ
Το Λα Νορβίλ (γαλλικά: La Norville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νορβιλουά (γαλλικά: Norvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Εκκλησία του Αρχαγγέλου Αγίου Μιχαήλ (Ντέμπνο)
Η πρώτη εκκλησία στο Ντέμπνο πιθανότατα χτίστηκε τον 13ο αιώνα. Η σημερινή εκκλησία κτίστηκε στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, στη θέση της πρώην εκκλησίας. Η εκκλησία είναι μια από τις καλύτερα διατηρημένες ξύλινες γοτθικές εκκλησίες στην Πολωνία και θεωρείται ορόσημο της Πολωνίας διεθνώς (προτάθηκε για τα Επτά Θαύματα της Πολωνίας). Η εκκλησία παραμένει στην αρχική της δομή, με ένα μοναδικό πολύχρωμο εσωτερικό από περίπου το 1.500, καθιστώντας την το παλαιότερο υπάρχον πολύχρωμο από ξύλο στην Ευρώπη. Η εκκλησία θεωρείται μια από τις παλαιότερες κατασκευές του τύπου της στην Πολωνία, που εικάζεται ότι είναι η δεύτερη μετά τον πύργο της Εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην Μπιναρόβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Ξύλινες εκκλησίες στην Πολωνία
Γιοάχιμ Μάγιερ
Ο Γιοάχιμ Μάγιερ (Joachim Meyer, π. 1537 – 24 Φεβρουαρίου 1571) υπήρξε δάσκαλος οπλομαχίας και Ελεύθερος ξιφομάχος (γερμ. Freifechter), που ζούσε στην Ελεύθερη Αυτοκρατορική Πόλη του Στρασβούργου τον 16ο αιώνα. Ηταν ο συγγραφέας του βιβλίου οπλομαχίας Gründtliche Beschreibung der Kunst des Fechtens (Λεπτομερείς περιγραφές της τέχνης της ξιφασκίας), που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1570. Ήταν ένας από τους τελευταίους δάσκαλους που ακολουθούσε τις διδαχές του μεγάλου διδάσκαλου οπλομαχίας Γιοχάνες Λιχτενάουερ.
Τα έργα του
Η διατριβή που συνέγραψε πάνω στα όπλα, Gründtliche Beschreibung der Kunst des Fechtens (1570), θεωρείται ένα από τα πιο ολοκληρωμένα συστήματα στις μεσαιωνικές γερμανικές πολεμικές τέχνες. Το βιβλίο του επανεκδόθηκε το 1600 και ίσως υπήρξε πηγή επιρροής για άλλα γερμανικά βιβλία ξιφασκίας του 16ο και του 17ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένου και ενός του 1612 από τον Γιάκομπ Ζούτορ (Jacob Sutor).
Το ίδιο το βιβλίο του Μάγιερ περιγράφει ένα σύστημα μάχης σχεδιασμένο αρχικά για αθλητική ξιφομαχία ή ξιφομαχία μεταξύ πολιτών. Ουσιαστικά ήταν μία πρώιμη μορφή ξιφασκίας. Το βιβλίο του αποτελείται κυρίως από περιγραφικό κείμενο, με αρκετές ξυλογραφίες, καθεμία από τις οποίες απεικονίζει πολλαπλούς ξιφομάχους να εκτελούν διάφορες τεχνικές που περιγράφονται στο κείμενο. Αποτελείται από πέντε κεφάλαια, που καλύπτουν το μακρύ σπαθί, το dussack, το rapier, το ξιφίδιο και το κοντάρι.
Το σύστημα του Μάγιερ γενικά απορρέει από, και χρησιμοποιεί ορολογία και τεχνικές οπλομαχίας του μεγάλου δάσκαλου οπλομαχίας Γιοχάνες Λιχτενάουερ (Johannes Lichtenauer), ιδρυτή της Γερμανικής σχολής ξιφασκίας.
Το ίδιο το βιβλίο του Μάγιερ περιλαμβάνει λεπτομερές επεξηγηματικό κείμενο που περιγράφει τις φυλάξεις ή τις στάσεις για κάθε όπλο, κοψίματα,κίνηση (δουλειά) με τα πόδια και συγκεκριμένες και συχνά αρκετά περίπλοκες πράξεις ή κομμάτια χορογραφίας (Stückes) δυο ατόμων, συνοδευόμενα από μία σειρά από εκλεπτισμένες ξυλογραφίες, καθεμία από τις οποίες απεικονίζει σκηνές τοποθετημένες σε χώρο κάποιας φανταστικής σχολής ξιφασκίας. Αυτές οι ξυλογραφίες τυπικά απεικονίζουν τις στάσεις, τα συστήματα κοπής, όπως επίσης και πολλαπλούς ξιφομάχους να αναπαριστούν διάφορες τεχνικές που περιγράφονται στο κείμενο. Το βιβλίο αποτελείται από πέντε κεφάλαια, καλύπτει την ύλη του μακριού σπαθιού, του dussack (είδος σπάθης απο ξύλο ή δέρμα), του rapier (στην περίπτωση του Μάγιερ ήταν ένα μονής χρήσης ξίφος για θλαστικές και νυκτικές επιθέσεις), του εγχειρίδιου, τεχνικές πάλης, τα κοντάρια που σε αυτά συμπεριλαμβάνονται το κοντάρι και η αλαβάρδα.
Από κοινού με πρώιμες γερμανικές πηγές, το σύστημα του Μάγιερ δίνει εξέχουσα θέση στο μακρύ σπαθί, το οποίο είναι όχι μόνο το πρώτο όπλο που συζητάται, αλλά και το όπλο που αντιμετωπίζεται με την περισσότερη λεπτομέρεια, διαμορφώνοντας έτσι ένα υπόδειγμα διδασκαλίας για το υπόλοιπο σύστημα. Μέχρι την έκδοσή του βιβλίου το 1570, το μακρύ σπαθί είχε γίνει εκτενώς ένα όπλο που χρησιμοποιούνταν σε σχολές ξιφασκίας, κάπως τελετουργικής και αθλητικής φύσης όπου οι ξιφομάχοι χρησιμοποιούσαν ένα είδος μακριού σπαθιού που ονομάζονταν Feder. Ωστόσο, οι τεχνικές του rapier, του εγχειριδίου, του κονταριού και του dussack που περιγράφονται στο βιβλίου του Μάγερ δεν εμφανίζουν πολλές παραδοχές αθλητικών παραγόντων, όπου δέν έχουν παραλειφθεί από το κεφάλαιο του μακριού σπαθιού, όπως επίσης και μία σειρά από πιθανές θανατηφόρες κινήσεις που λήγουν τον αγώνα. Επιπροσθέτως, το κεφάλαιο του μακριού σπαθιού δείχνει συγκεκριμένα σαφή καταγωγή από τον προγενέστερο πολεμικό κώδικα της παράδοσης του Λιχτενάουερ (ο Μάγιερ αναφέρεται σε αυτήν ονομαστικά), και παραμένει μια από τις πιο λεπτομερείς, συστηματικές και ολοκληρωμένες πηγές για αυτό το όπλο.
Ο Μάγιερ όμως είχε γράψει και άλλα βιβλία πριν από αυτό. Ο Μάγιερ έγραψε το πρώτο βιβλίο του το 1560 ή το 1568 για τον Otto Κόμη von Sulms, Minzenberg και Sonnenwaldt. Είχε μια σειρά μαθημάτων εκπαίδευσης για μακρύ σπαθί, dussack και rapier. Το δεύτερο βιβλίο του γράφτηκε κάπου ανάμεσα στο 1563 με 1570 για τον Heinrich, Κόμη von Eberst, το οποίο είχε άλλη μορφή από το πρώτο. Όπως κι άλλα παλιότερα, ήταν ένα ανθολόγιο με τεχνικές και εργασίες παλαιότερων Γερμανών δάσκαλων οπλομαχίας. Το βιβλίο έχει τις εργασίες των Ζίγκμουντ Ρίνγκεκ (Sigmund Schining ain Ringeck), του Πέτερ φον Ντάντσιχ (Peter von Danzig), και του Μάρτιν Ζύμπερ (Martin Syber), ο οποίος ήταν δάσκαλος οπλομαχίας και είχε έρθει σε επαφή με πολλούς άλλους δάσκαλους που δίδασκαν το μακρύ σπαθί. Ανάμεσά στους δάσκαλους που συνάντησε και κατέγραψε τις τεχνικές τους ήταν και Έλληνες δάσκαλοι οπλομαχίας της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, αλλά έχει και επιγραμματικές τεχνικές για ράπιερ, βασισμένο σε τεχνικές μακριού μαχαιριού (messer) που το είχε συγγράψει ο ίδιος.
Το τελευταιό βιβλίο του Μάγιερ επανεκτυπώθηκε το 1600 στο Άουγκσμπουργκ και υπήρξε σημαντική πηγή επιρροής για άλλα γερμανικά βιβλία ξιφασκίας του 16ου και 17ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένου και του προαναφερθέντος βιβλίου του Γιάκομπ Ζούτορ και ενός βιβλίου του 1672 από τον Ιταλό Theodor Verolinus. Και οι δύο εκδόσεις ήταν απλοποιημένες συσμπτύξεις της λεπτομερούς δουλειάς του Μάγιερ. Ο Μάγιερ αναφέρεται σε μία σύντομη διατριβή στα λατινικά πάνω στις  πολεμικές τέχνες από τον Heinrich von Gunterrodt (1579) και υπήρξε, επίσης, ο μόνος Γερμανός ανάμεσα στους δασκαλους οπλομαχίας που καταγράφεται στα τέλη του 17ου αιώνα από τον Giuseppe Morsicato Pallavicini στην διατριβή του πἀνω στην ξιφασκία.
Η ζωή του
Λίγα είναι γνωστά για τον ίδιο τον Μάγιερ. Κάποιες πληροφορίες για τη ζωή του Μάγιερ ήρθαν στην επιφάνεια ως αποτέλεσμα μίας πρόσφατης έρευνας (βλ. Dupuis). Αρχικά από την Βασιλεία, έγινε δημότης Στρασβούργου με το γάμο του με μία χήρα το 1560, πολύ πιθανόν κατά τη διάρκεια της μαθητείας του ως μαχαιροποιού. Την τέχνη την έμαθε στα ταξίδια που έκανε. Ήρθε σε επαφή με πολλούς πολεμιστές, ιππότες, μισθοφόρους (Γερμανούς, Ιταλούς, Έλληνες stratioti και άλλους), ξιφομάχους και δασκάλους οπλομαχίας όπου εκπαιδεύονταν από αυτούς. Για αυτό το λόγο έχει και επιρροές από διάφορες σχολές. Για παράδειγμα το rapier έχει πολλές επιρροές από την Ιταλική σχολή.
Έβγαζε τα προς το ζην και ως μαχαιροποιός και ως επαγγελματίας ξιφομάχος έως το 1570, τη χρονιά που έκδοσε το βιβλίο που τον έκανε διάσημο. Η συγγραφή του βιβλίου του τον άφησε βαθιά χρεωκοπημένο και η ανεύρεση πιθανών αγοραστών τον οδήγησαν να εγκαταλείψει το Στρασβούργο και να δουλέψει ως Δάσκαλος των Όπλων στην αυλή του Δούκα του Σβέριν. Δυστυχώς, ο θάνατος (ίσως απο πνευμονία) τον βρήκε λίγο αφού είχε καταφτάσει, αφήνοντας το βάρος του χρέους του στη χήρα σύζυγό του και στον κουνιάδο του.