cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος Ογλ
Θάνατος
Πριν από τη μάχη της Μακρινίτσας, τον Αύγουστο του 1877, επισκέφθηκε τη Χαλκίδα και δημοσίευσε στους Times περιγραφή της πόλης με αναφορές στη συμβίωση Εβραίων, Μουσουλμάνων και Χριστιανών στην πόλη. Τη δημοσίευση μετέφρασε και αναδημοσίευσε η εφημερίδα Νέα Ημέρα της Τεργέστης και στη συνέχεια η εφημερίδα Εύριπος της Χαλκίδας στις 3 Σεπτεμβρίου 1877. .
Θεατρικό έργο
Ο ηθοποιός Βασίλειος Κ. Ανδρονόπουλος, για να τιμήσει τον Κάρολο Όγλ, το 1890 εξέδωσε στα Τρίκαλα από το τυπογραφείο του Γ. Μαρινόπουλου, το θεατρικό έργο «Δολοφονία Καρόλου Ογλ εν τη μάχη Μακρυνίτσης : Δράμα Εθνικόν εις πράξεις δύο μετ' Αποθεώσεως / Υπό Β. Κ. Ανδρονοπούλου Ηθοποιού».
Παραπομπές
Φιλέλληνες Ογλ Ογλ
1892 Λυσιέν
Η Λυσιέν (Lucienne) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Γαλλίδας αστροφυσικού Λυσιέν Ντιβάν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Λυσιέν είναι άγνωστα. Η Λυσιέν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6,5 ως 12 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λυσιεν
Βασίλειο της Κύπρου
Άφιξη των Σταυροφόρων ύστερα από ναυάγιο
thumb|right|250px|Η Κύπρος και οι Λατινικές κατακτήσεις της Ανατολής (1140) Ο Άγγλος βασιλιάς δεν είχε στόχο να κατακτήσει το νησί αλλά στον δρόμο για την πολιορκία της Άκρα ς ο στόλος του δέχτηκε μεγάλο πλήγμα από καταιγίδα, τρία από τα πλοία του προσάραξαν στις ακτές της Κύπρου όταν οι ναύτες είδαν το λιμάνι της Λεμεσού. Οι ναύτες του πλοίου αιχμαλωτίστηκαν από τον Ισαάκιο Κομνηνό, την επόμενη μέρα έφτασε ένα πλοίο με την αρραβωνιαστικιά του Ριχάρδου Βερεγγαρία της Ναβάρρας και την αδελφή του Ιωάννα της Αγγλίας αλλά ο Ισαάκιος Κομνηνός τους απαγόρευσε την επιβίβαση. Όταν έμαθε ο Ριχάρδος για την αιχμαλωσία του πληρώματος του και την προσβολή στη μνηστή και την αδελφή του αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον Ισαάκιο Κομνηνό σε μάχη. Η απόφαση του ισχυροποιήθηκε χάρη σε φήμες που κυκλοφόρησαν ότι ο Ισαάκιος Κομνηνός είχε συμμαχήσει με τον Σαλαντίν για να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του στην Κωνσταντινούπολη από τον Οίκο των Αγγέλων. Η Κύπρος αποτελούσε επιπλέον σημείο στρατηγικής σημασίας για τις επιχειρήσεις των Σταυροφόρων, ο στρατός του Ριχάρδου ενισχύθηκε με πολλούς Κύπριους. Ο Κομνηνός δραπέτευσε τη νύχτα στους γύρω λόφους αλλά ο Ριχάρδος συγκρότησε τον στρατό του πριν ξημερώσει, ο Κομνηνός δραπέτευσε με λίγους άνδρες και οι υπόλοιποι Κύπριοι ευγενείς ορκίστηκαν πίστη στον Ριχάρδο.
Κατάκτηση του Ριχάρδου
Τις επόμενες μέρες ο Ισαάκιος Κομνηνός αναγνωρισε την ήττα του, έκανε προσφορά 20.000 κομμάτια χρυσού στον Ριχάρδο και 500 ιππότες, του υποσχέθηκε επιπλέον να του παραδώσει την κόρη του και κάστρα σαν ένδειξη καλής θέλησης. Ο Ισαάκιος Κομνηνός δεν αισθανόταν ασφαλής στα χέρια των Φράγκων κατακτητών και αποφάσισε να δραπετεύσει σε οχυρό στην Καντάρα. Μερικές βδομάδες μετά τον γάμο του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου με τη Βερεγγαρία της Ναβάρρας (12 Μαΐου 1191) ο Κομνηνός σχεδίαζε να δραπετεύσει με πλοίο στην απέναντι ακτή αλλά συνελήφθη στο Ακρωτήριο Αποστόλου Ανδρέα στο ανατολικό άκρο του νησιού και πέθανε φυλακισμένος στη Συρία. Ο Ριχάρδος ήθελε να συνεχίσει το ταξίδι του στην Άκρα αλλά χρειαζόταν περισσότερες ενισχύσεις και στρατό, έφτασε στους Αγίους Τόπους υπό τη συνοδεία του Βασιλέως της Ιερουσαλήμ Γκυ των Λουζινιάν και πολλών άλλων Φράγκων Σταυροφόρων. Ο Άγγλος βασιλιάς άφησε φρουρές σε όλα τα κάστρα και τις πόλεις της Κύπρου. Μια επανάσταση του τοπικού πληθυσμού που ακολούθησε μετά την αναχώρηση του έπεισε τον Ριχάρδο ότι δεν μπορούσε να κρατήσει το νησί με ασφάλεια και το πούλησε στους Ναΐτες Ιππότες. Η Φραγκική κυριαρχία στη Κύπρο διατηρήθηκε 400 χρόνια, το νησί κυβερνήθηκε με το φεουδαρχικό σύστημα των Νορμανδών και η εκκλησία μετατράπηκε από Ορθόδοξη σε Καθολική.
Ναΐτες Ιππότες
thumb|right|250px|Χρυσό μπεζάντιο του βασιλείου της Κύπρου με Βυζαντινό σχέδιο (1218 - 1253) (αριστερά) και Κυπριακά Δυτικής μορφής (1285 - 1324) (δεξιά) Ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος πούλησε το νησί στους Ναΐτες με 100.000 μπεζάντια από τα οποία θα έπαιρνε τα 40.000 αμέσως και τα υπόλοιπα σε δόσεις. Οι Ναΐτες ήταν ένα από τα μεγαλύτερα τάγματα στην Ευρώπη με τεράστιες εκτάσεις και περιουσία, αυτό έφερε γρήγορα τον φθόνο του τοπικού πληθυσμού. Το Πάσχα του 1192 οι Κύπριοι αποπειράθηκαν να σφάξουν τους κυβερνήτες στα κάστρα των Ναιτών, οι Ιππότες οπισθοχώρησαν στο οχυρό τους στη Λευκωσία. Οι Ναΐτες προσπάθησαν να διαπραγματευτούν με τους επαναστάτες, όταν είδαν ότι ήταν ανένδοτοι αποφάσισαν να τους υποτάξουν με τη βία και έσκαψαν τα χαράματα τους δρόμους για να αιφνιδιάσουν τους Κύπριους. Η σφαγή των Κυπρίων που ακολούθησε από τους Ναΐτες ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία του νησιού, οι Ιππότες ωστόσο γρήγορα κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να κρατήσουν την Κύπρο επειδή ήταν ανεπιθύμητοι από ολόκληρο τον πληθυσμό και αποφάσισαν να την επιστρέψουν στον Ριχάρδο. Ο Ριχάρδος δέχτηκε την προσφορά ταξίδευσε στο νησί άφησε νέες φρουρές και επέστρεψε στους Αγίους Τόπους. Ο Φραγκικός πληθυσμός του νησιού ζούσε σε παραλιακές μεγάλες πόλεις όπως η Αμμόχωστος και η πρωτεύουσα Λευκωσία, οι Έλληνες Ορθόδοξοι ζούσαν κυρίως στην ύπαιθρο. Οι Λατίνοι επέτρεψαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία να υπάρχει στην Κύπρο με τον δικό της αρχιεπίσκοπο αλλά την εκκλησιαστική εξουσία όσο κυβερνούσαν αυτοί είχε η Καθολική Εκκλησία.
Δημιουργία του βασιλείου
Η Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ πέθανε (1190) και ο σύζυγος της Γκυ των Λουζινιάν που ήταν αντιπαθής στους Σταυροφόρους αλλά σύμμαχος του Ριχάρδου έχασε τα δικαιώματα του στον θρόνο και εκδιώχθηκε. Ο Άγγλος βασιλιάς για να τον ανταμείψει για την υποστήριξη του επέτρεψε στον Γκυ να πάρει το βασίλειο της Κύπρου, είναι ασαφές αν την πούλησε ή τη δώρισε στον Γκυ αλλά ακόμα και στην περίπτωση που την πούλησε δεν πήρε τα χρήματα ποτέ. Ο Γκυ πέθανε χωρίς απογόνους (1194) και το νησί κληροδοτήθηκε στον μεγαλύτερο αδελφό του Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ, ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αναγνώρισε τον Αμωρί πρώτο βασιλιά της Κύπρου. Ο Αμωρί Β΄ δίκαιος και σοφός κυβερνήτης ξεκίνησε από την αναδιανομή των φέουδων ώστε να διατηρήσει στην κατοχή του επαρκείς σε έκταση γαίες. Στη συνέχεια ανέλαβε τη διαμόρφωση της εκκλησιαστικής διοίκησης, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με την Αγία Έδρα για τη δημιουργία Λατινικής αρχιεπισκοπής στη Λευκωσία και τρεις επισκοπές στην Πάφο, τη Λεμεσό και την Αμμόχωστο. Ο Αμωρί Β΄ παντρεύτηκε την Ισαβέλλα Α' της Ιερουσαλήμ στον τέταρτο γάμο της και έγινε επιπλέον βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1197 - 1205).
Η βασιλεία των Λουζινιάν
thumb|right|250px|Νόμισμα του βασιλείου της Κύπρου (13ος αιώνας) Τα δυο βασίλεια χωρίστηκαν μετά τον θάνατο του Αμωρί Β΄ (1205). Το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ κληροδοτήθηκε στη Μαρία του Μομφερράτου κόρη της Ισαβέλλας Α΄ και του δευτέρου συζύγου της Κορράδου του Μομφερράτου, συμβασιλέας ήταν ο σύζυγος της Ιωάννης του Μπριέν. Ο ανήλικος γιος του Αμωρί Β΄ Ούγος Α΄ της Κύπρου διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Κύπρο αλλά πέθανε μόλις 23 ετών (1218) αφήνοντας πίσω του έναν γιο ηλικίας εννέα μηνών τον Ερρίκο Α΄ της Κύπρου. Η αντιβασιλεία της Κύπρου ανατέθηκε στον Οίκο του Ιμπελέν, η βασιλομήτωρ Αλίκη της Καμπανίας ανέθεσε την κηδεμονία στον Φίλιππο του Ιμπελέν τον οποίον διαδέχτηκε μετά τον θάνατο του (1227) ο Ιωάννης Α΄ της Βηρυτού. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν έδιωξε τους Ιμπελέν και ανέλαβε ο ίδιος την αντιβασιλεία του μικρού Ερρίκου (1229) μεταφέροντας στην Κύπρο τη σύγκρουση ανάμεσα στους Γουέλφους και τους Γιβελλίνους. Οι οπαδοί του αυτοκράτορα ηττήθηκαν και ο Ερρίκος Α΄ ανέλαβε προσωπικά την εξουσία στην Κύπρο (1233), ο Φρειδερίκος Β΄ διατήρησε την εξουσία στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ και στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για τον εαυτό του και τους απογόνους του μέχρι το 1268 που ο εγγονός του Κορραδίνος αποκεφαλίστηκε με εντολή του Καρόλου του Ανδεγαυού σε ηλικία 16 ετών (1268). Ο Ούγος Γ΄ της Κύπρου γιος της αδελφής του Ερρίκου Α΄ Ισαβέλλας της Κύπρου και ιδρυτής του κλάδου των Πουατιέ - Λουζινιάν έγινε βασιλιάς της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ ενώνοντας ξανά τα δυο στέμματα.
Η πτώση του βασιλείου
Στη διάρκεια της Φράγκικης και της Βενετικής κατοχής ο τοπικός Ελληνορθόδοξος πληθυσμός υποβαθμίστηκε στο καθεστώς της σκλαβιάς και επαναστάτησε ανεπιτυχώς πολλές φορές σε τέτοιο βαθμό που κατέληξε να υποδεχτεί ως ελευθερωτές τις δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1571). Ωστόσο η μεταχείρισή τους από τους Τούρκους δεν ήταν καλύτερη αυτής των Λατίνων με τους Τούρκους να εγκαθιδρύουν ένα νέο σύστημα εκμετάλλευσης : των Τιμαρίων. Η Κύπρος παρέμεινε στα χέρια των Τούρκων περίπου τρεις αιώνες, κατόπιν κατακτήθηκε από τη Βρετανική Αποικιακή Αυτοκρατορία (1878). Το 1960 η μεγαλόνησος έγινε για δεύτερη φορά στην ιστορία της ανεξάρτητο κράτος.
Πηγές
Κυπρος Κυπρος Κυπρος
Αλέξιος Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας
Ο Αλέξιος Μιχαήλοβιτς (ρωσικά: Алексей Миха́йлович, 28 Δεκεμβρίου 1875 - 2 Μαρτίου 1895) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Μιχαήλ Νικολάεβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Καικιλίας-Αυγούστας (Όλγας Φεόντροβνας) των Τσέρινγκεν, κόρης του Λεοπόλδου μεγάλου δούκα του Μπάντεν.
Εκπαιδευόταν ως αξιωματικός του Ναυτικού, όταν ασθένησε από φυματίωση και απεβίωσε το 1895 στη Σαν Ρέμο της Λιγουρίας, σε ηλικία 20 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Μετάλλιο "Νεστέροφ"
Το Μετάλλιο "Νεστέροφ" (ρωσ. Медаль Нестерова) είναι βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δημιουργήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1994, με το διάταγμα Νο.442.
Απονομή
Το Μετάλλιο "Νεστέροφ" απονέμεται σε στρατιώτες της Πολεμικής αεροπορίας, των Ένοπλων Δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, της FSB, και των στρατευμάτων του Υπουργείου Εσωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας για την γενναιότητα και το θάρρος για την προστασία της Ρωσικής Ομοσπονδίας και των δημοσίων συμφερόντων της Ρωσικής Ομοσπονδίας στον τομέα της αεροπορίας, καθώς και στην ανάπτυξη της αεροπορικής εκπαίδευσης.
Νεστεροφ
Ανδρέας Πάντζης
Ο Ανδρέας Πάντζης είναι Κύπριος σκηνοθέτης του κινηματογράφου, του θεάτρου και της όπερας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κύπρο, στην κατεχόμενη πλέον Αμμόχωστο.
Σπουδές/Πρώτες συνεργασίες
Από το 1970 έως το 1976, σπούδασε στο Κρατικό Ινστιτούτο Κινηματογραφίας της Μόσχας,(VGIK), στο τελευταίο Εργαστήρι Σκηνοθεσίας του Mikhail Romm. Μετά το θάνατο του Romm, το Εργαστήρι διηύθυνε ο Lev Kulidjanov. Το διάστημα 1976-1977 ο Ανδρέας Πάντζης έκανε Stage θεατρικής σκηνοθεσίας στο Taganka Theatre, του Yuri Lyubimov. («Ο Μάστερ και η Μαργαρίτα» του Μ. Μπουλγκάκοφ). Ακόμη, έκανε Stage στο Θέατρο Malaya Bronnaya του Anatoly Efros. («Μήνας στην εξοχή» του Τουργκένιεφ.) To διάστημα 1977 – 1978 έκανε Stage σκηνοθεσίας όπερας, στο [https://en.wikipedia.org/wiki/Stanislavski_and_Nemirovich-Danchenko_Moscow_Academic_Music_Theatre Moscow Musical Theatre “K. Stanislavski & Nemirovitch – Datchenko”], κοντά στον Lev Mikhailov. (« Οι Παλιάτσοι» του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο).
Άλλες δραστηριότητες
Έχει δημοσιεύσει Θεωρητικά κείμενα για την Τέχνη σε διάφορα περιοδικά, σε Ελλάδα και Κύπρο.
Φιλμογραφία
Επιλεκτική φιλμογραφία του Ανδρέα Πάντζη
1.«Οι Πυροβολισμοί που πέσαν την Αυγή δεν είναι οι Τελευταίοι...» ή «Η Φάλαγγα». 1973 – 1976. 35mm. Ασπρόμαυρο & Έγχρωμο. 59’. Μυθοπλασία. Σενάριο Ανδρέα Πάντζη, βασισμένο στο βιβλίο του Περικλή Κοροβέση «Οι Ανθρωποφύλακες». Παραγωγή VGIK.
Στρατιωτικό κίνημα στην Ιαπωνία (1936)
Το στρατιωτικό κίνημα στην Ιαπωνία του Φεβρουαρίου του 1936 ήταν μία αποτυχημένη απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης του Ιαπωνικού κράτους και κατάληψης της εξουσίας, το οποίο επιχειρήθηκε από ομάδα νεαρών, κυρίως, αξιωματικών του Ιαπωνικού στρατού. Οι κινηματίες πέτυχαν να καταλάβουν αρκετά κυβερνητικά κτίρια και να δολοφονήσουν ορισμένα πολιτικά πρόσωπα, ωστόσο χάρις στη σθεναρή στάση του αυτοκράτορα Χιροχίτο και την εναντίωση των δυνάμεων του αυτοκρατορικού στόλου, οι πραξικοπηματίες υποχρεώθηκαν να παραδοθούν την τρίτη μέρα του κινήματος, ενώ ο επικεφαλής τους αυτοκτόνησε.
Ανδρέας Πάντζης
Φιλμογραφία
2.«Ο Βιασμός της Αφροδίτης». 1983 – 1985. 150’. Έγχρωμο. Μυθοπλασία. 35 mm. Σενάριο Ανδρέα Πάντζη. Παραγωγή Cyprus Film Council & Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.Πρωταγωνιστούν: Κώστας Τύμβιος, Θάλεια Αργυρίου, κ.α.
Στρατιωτικό κίνημα στην Ιαπωνία (1936)
Ως αιτία για το πραξικόπημα προβλήθηκε η κλιμακούμενη σύγκρουση των πολιτικών κομμάτων και ένα ρεύμα φιλελευθερισμού που χαρακτήριζε την κοινή γνώμη στη χώρα μετά τις προηγηθείσες εκλογές, αντίθετο με το πνεύμα στρατιωτικοποίησης που επικρατούσε στο στράτευμα. Αφορμή για την εκδήλωση του κινήματος ήταν η απόφαση της κυβέρνησης να μην εγκρίνει νέες στρατιωτικές πιστώσεις, που είχαν σκοπό να ενισχύσουν το μιλιταριστικό χαρακτήρα του στρατιωτικού επιτελείου και την επιθυμία της ηγεσίας του στρατεύματος για μεγαλύτερη διείσδυση σε Κίνα, Μογγολία και Σιβηρία. Το κίνημα ξέσπασε τα ξημερώματα της 26 Φεβρουαρίου του 1936, με κέντρο την πρωτεύουσα Τόκυο. Σε αυτό πήραν μέρος 60 περίπου, χαμηλόβαθμοι και στην πλειοψηφία τους μικροί σε ηλικία αξιωματικοί με επικεφαλής το λοχαγό Νανάκα και πολλοί στρατιώτες, των οποίων ο αριθμός κυμάνθηκε, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, από 600 έως 3.000 άνδρες του 3ου Συντάγματος της 1ης Μεραρχίας του Ιαπωνικού στρατού με έδρα την πρωτεύουσα. Η Μεραρχία προορίζονταν για αποστολή στην Μαντζουρία και ήταν ετοιμοπόλεμη. Από τα πρώτα θύματα των κινηματιών υπήρξε ο υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης, Τακαχάσι και ο υπουργός Εσωτερικών, κόμης Σαίτο, ενώ ο πρωθυπουργός, ναύαρχος Οκάντα διασώθηκε την τελευταία στιγμή. Αντίθετα, οι κινηματίες δεν σκόπευαν σε ανατροπή της δυναστείας, στην οποία είχαν δηλώσει πίστη, ενώ πρότειναν σα νέο, μεταβατικό πρωθυπουργό, το ναύαρχο Οσούμι.
Ανδρέας Πάντζης
Φιλμογραφία
3.«Τριμίθι: Αναπαράσταση με Λέξεις» ή «Όταν δεν μπορείς να ζήσεις Ομιλείς...». 1981 – 1988. 120’. Ντοκιμαντέρ. 16 mm. Ασπρόμαυρο & Έγχρωμο. Σενάριο Ανδρέα Πάντζης. Παραγωγή Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου και Cyprus Film Council και Ανδρέα Πάντζη
4.«Η Σφαγή του Κόκορα». 1993 – 1996. Director’s Cut 145’. Εμπορική εκμετάλλευση 125’. Έγχρωμο. Μυθοπλασία. 35mm. Dolby Stereo. Σενάριο Ανδρέα Πάντζη. Μερική συνεργασία Δ. Νόλλα. Παραγωγή P.A. Stephania Film Productions Ltd., Κύπρος. Συμπαραγωγοί ΚΟΥΡΙΟΝ ΦΙΛΜΣ, Ελλάς, - Nutrimenti Terrestri, Ιταλία. Με τη συμμετοχή του Cyprus Film Council, της  Lumiere Services Ltd, Κύπρου, του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, της ΕΡΤ-1,  της EURIMAGES, κλπ. Πρωταγωνιστούν Γιώργος Χωραφάς, Valeria Galion, Seymour Castle, κ.α.
Στρατιωτικό κίνημα στην Ιαπωνία (1936)
Οι κινηματίες αρχικά δε συνάντησαν αντίσταση, ωστόσο εν-συνεχεία συγκρούσθηκαν με την αυτοκρατορική φρουρά, με συνέπεια να υπάρχουν 80 έως 100 νεκροί και περί των 3.000 τραυματιών. Οι περισσότεροι από τους κινηματίες ήταν μέλη της οργάνωσης «Παλινόρθωση του Σόβα» (όπου «Σόβα» εννοούνταν το μετά θάνατο δικαίωμα του αυτοκράτορα) και δεν έφεραν διακριτικά στις στολές τους. Με εντολή του Χιροχίτο, η κυβέρνηση του ναυάρχου Γκόττο, που αρχικά θέλησε να παραιτηθεί, παρέμεινε στη θέση της, ενώ μονάδες του Ιαπωνικού στόλου έσπευσαν προς ενίσχυση των κυβερνητικών δυνάμεων. Μετά από την εκφύλιση του κινήματος, οι πραξικοπηματίες αναγκάσθηκαν να παραδοθούν, αφού πρώτα ήρθαν σε διαπραγμάτευση με εκπροσώπους του ανώτατου πολεμικού συμβουλίου της χώρας. Η στάση τερματίσθηκε στις 11:30 π.μ. της 29 Φεβρουαρίου με την παράδοση των πρωταίτιων 15 αξιωματικών (3 λοχαγοί, 5 υπολοχαγοί και 7 ανθυπολοχαγοί) οι οποίοι απολύθηκαν με διάταγμα από το στράτευμα και φυλακίσθηκαν. Ο αυτοκράτορας, με μήνυμά του, κάλεσε τους απλούς στρατιώτες να παραδοθούν, ενώ τους υποσχέθηκε αμνηστία. Όλοι οι υπαξιωματικοί τέθηκαν σε περιορισμό στους στρατώνες τους. Ο ηγέτης των κινηματιών, λογαγός Νανάκα, αυτοκτόνησε, όπως και 18 ακόμη κινηματίες αξιωματικοί.
Πηγή
1936 Ιαπωνια Κινημα Στρατιωτικο
Ανδρέας Πάντζης
Φιλμογραφία
5."2000 wegen nach Weimar". 1999. 1 λεπτό. Βίντεο. Παραγγελιά της ZDF TV, Γερμανίας, για τους γιορτασμούς με την ευκαιρία του 2000 και της Βαϊμάρης, ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Παραγωγή του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου - Μορφωτικές Υπηρεσίες. Σενάριο Σάββας Παύλου – Ανδρέας Παντζης.
6.«Το Τάμα»,2000-2001. 152’. Έγχρωμο. Μυθοπλασία. 35 mm. Dolby Stereo. Σενάριο Ανδρέα Πάντζη. Script Editor Alexander Adabachian. Παραγωγή P.A. Stephania Film Production Ltd. Κύπρος. Συμπαραγωγοί ΚΟΥΡΙΟΝ ΦΙΛΜΣ, Ελλάς, CINEMAX, Βουλγαρία. Με τη συμμετοχή της Συμβουλευτικής Επιτροπής Κινηματογράφου, Κύπρου, του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, του Bulgarian National Film Centre, Sofia, της ΕΡΤ-1, του SIGMA TV, της EURIMAGES, κλπ. Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Χωραφάς, Βαλέρια Γκολίνο,Ηλίας Αλετράς, Γιάννης Βόγλης, Στεφάνια Πάντζη, κ.α.
7.«...Φωτογραφική Μηχανή Σωστά Κανονισμένη...». Ντοκιμαντέρ, 2004, Διάρκεια 83’. Έγχρωμο. Σούπερ 16μμ. Παραγωγή ΕΡΤ, Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, Κύπρου, CURIUM FILMS, Ελλάς.
8.«Ο Σεφέρης στη χώρα της έκλειψης». Ντοκιμαντέρ. 2007. Συμπαραγωγή της ΕΡΤ, ΡΙΚ και της P.A. STEPHANIA FILM PRODUCTIONS LTD. Με την Χορηγία της ΑΤΗΚ.
Θεατρικές παραστάσεις
2.« Τέλος του Παιχνιδιού» του Σ. Μπέκετ. Θέατρο ‘ΕΝΑ’. 1988.
3.«Ντέιλι-Ντέιλι» του Β. Κωνσταντίνου. Σατυρικό Θέατρο. 1989.
4.«Η Νίκη» της Λ. Αναγνωστάκη, Θεατρικός Οργανισμός Κυπρου,1989.
5.«Την Άλλη Κυριακή» του Γ. Παπαδογεώργου. Θέατρο ‘Πράξις’. 1990.
7.«Περιμένοντας τον Κοντό» του Σ. Μπέκετ. Θέατρο ‘Πράξις’.1996.
8.«Ψηλά από τη Γέφυρα» του Α. Μίλλερ. Θέατρο ‘Πράξις’. 1997
9.«La Nonna» του Ρ. Κόσσα. Θεατρο ‘ΕΝΑ’. 1997.
11.«Μακμπέθ» του Σαίξπηρ. Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου. 2000.
12.« Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή. Εθνικό Θέατρο Βουλγαρίας. (Σόφια). 2002.
13.«Δεσποινίς Τζούλυ» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, Δημοτικό Θέατρο Λάρνακας,2004.
15. "Οι Τρεις Αδελφες" του Τσεχωφ. Κρατικο Θεατρο της Κραϊόβας, Ρουμανια.2010.
16. "Προμηθεας Δεσμωτης" του Αισχυλου. Διεθνες Φεστιβαλ "Τα Κυπρια". Υπουργειο Παιδειας και Πολιτισμου της Κυπρου. 2014.
17. "Κάστινγκ" του Αλεξαντρ Γκάλιν. Θεατρικος Οργανισμος Κυπρου. 2016.
Δαυίδ Β΄ της Ιμερετίας
Ο Δαυίδ Β΄, დავით II, (1756 – 11 Ιανουαρίου 1795), της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας) από το 1784 έως το 1789 και από το 1790 έως το 1791.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γεωργίου Θ΄ τού Ιμερέτι, ο οποίος κυβέρνησε για λίγο το 1741. Μετά το τέλος τού εξαδέλφου του βασιλιά Σολομώντα Α΄, έγινε αντιβασιλιάς αλλά εμπόδισε τους αντίπαλους πρίγκιπες Δαυίδ (τον μελλοντικό βασιλιά Σολομώντα Β΄) και τον Γεώργιο να στεφθούν. Με την υποστήριξη του Κάτσια Β΄ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Μινγκρελία, κατέλαβε το θρόνο και αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς στις 4 Μαΐου 1784. Προσπάθησε να δημιουργήσει μία επαφή με την Αυτοκρατορική Ρωσία και να περιορίσει τις εξουσίες μεγάλων ευγενών. Το 1787 ο Δαβίδ Β΄ έστειλε τον ποιητή Μπεσίκι φαινομενικά για να διαπραγματευτεί με τους Ρώσους (ο Μπεσίκι φημολογούνταν ότι ήταν ο εραστής της συζύγου τού Δαβίδ). Ο Μπεσίκι παρέμεινε στην Ουκρανία μέχρι το 1789, τού απαγορεύτηκε να πάει στην Αγία Πετρούπολη και τελικά απεβίωσε στο Ιάσιο. Η πολιτική τού Δαβίδ Β΄ προκάλεσε πολλούς κορυφαίους ευγενείς, συμπεριλαμβανομένου τού Μινγκρελιανού πρίγκιπα Γκριγκόλ Νταντιάνι, σε αντιπολίτευση. Το 1789 ο βασιλιάς Ηρακλής Β΄ της Γεωργίας έστειλε τον στρατό του στο Ιμερέτι και βοήθησε τον Σολομώντα Β΄ να εκδιώξει τον Δαβίδ Β΄ στο Αχαλτσίχε της οθωμανικής επαρχία της Γεωργίας. Το 1790 επέστρεψε με τουρκική δύναμη και καθαίρεσε τον Σολομώντα Β΄, αλλά τελικά ηττήθηκε και διέφυγε από το Ιμερέτι. Αργότερα, με τη μεσολάβηση του Ηρακλή Β΄, επετράπη στον Δαβίδ Β΄ να επιστρέψει στο Ιμερέτι και τού παραχώρησε 'ενα φέουδο. Μεταξύ 1792 και 1794 επιχείρησε, με τους μισθοφόρους τού Νταγκεστάν, να διεκδικήσει ξανά το στέμμα, αλλά υπέστη ήττα και αποχώρησε από το Ιμερέτι. Τον Ιανουάριο του 1795, ο Δαβίδ απεβίωσε από ευλογιά, ενώ ήταν εξόριστος στο Αχαλτσίχε.
Οικογένεια
Ο Δαβίδ Β΄ είχε επίσης φυσικά παιδιά:
Γεωργιανή
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Αγία Παρασκευή (συνοικία Λακατάμιας)
Η Αγία Παρασκευή είναι συνοικία του Δήμου Λακατάμιας. Γεωγραφικά αντιστοιχεί περίπου με την Κάτω Λακατάμια, ένα από τους τρεις αγροτικούς οικισμούς στους οποίους διαιρείτο η Λακατάμια τα παλιά χρόνια.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με τη συνοικία Αρχάγγελος-Ανθούπολη, βορειοανατολικά με τον Άγιο Μάμα, ανατολικά με τον Άγιο Βασίλειο (Δήμος Στροβόλου) και τη συνοικία Απόστολος Βαρνάβας και Άγιος Μακάριος (Δήμος Στροβόλου), νοτιοανατολικά με τον Άγιο Γεώργιο (Δήμος Λατσιών), νότια με το Τσέρι και δυτικά με τον Άγιο Νικόλαο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Αγίας Παρασκευής όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ιεροί ναοί
Ο ιερός ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή, από την οποία προέρχεται και η ονομασία της συνοικίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λακατάμιας
Βαλενθιανική Ακαδημία της Γλώσσας
Η Βαλενθιανική Ακαδημία της Γλώσσας (καταλανικά: Acadèmia Valenciana de la Llengua) είναι ο θεσμός της Κυβέρνησης της Βαλενθιανικής Κοινότητας που οργανώνει, προωθεί και συντονίζει όλες τις δραστηριότητες σχετικές με την καταλανική γλώσσα που μιλιέται στα σύνορα της Αυτονομίας, γνωστής και ως βαλενθιανικά. Από το 2006 είναι ο επίσημος υπεύθυνος φορέας που ευθύνεται για την επίσημη μορφή των βαλενθιανικών και οι αποφάσεις του οφείλουν να γίνονται σεβαστές από όλες τις δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν στην Βαλενθιανική Κοινότητα.
Αποτελείται από είκοσι ένα ακαδημαϊκούς και διοικείται από τρία όργανα: την ολομέλεια, την κυβερνητική επιτροπή και τον πρόεδρο. Προς το παρόν, η έδρα της βρίσκεται στο μοναστήριο του Σαν Μιγέλ ντε λος Ρέγες στην Βαλένθια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανική Γλώσσα Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ισπανία
28η Οκτωβρίου ώρα 5:30
Το 28η Οκτωβρίου ώρα 5:30 είναι μια ελληνική πολεμική δραματική ταινία του 1971, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη και παραγωγή Τζέιμς Πάρις.
Η ταινία όσο προβλήθηκε στους κινηματογράφους έκοψε συνολικά 321.543 εισιτήρια.
Πλοκή
Η κήρυξη του πολέμου βρίσκει τους κατοίκους ενός μικρού μακεδονικού χωριού, της Μικρής Λεύκας, σε γλέντι, αλλά τα παλικάρια σταματούν αμέσως το χορό και ξεκινούν για τον πόλεμο. Με την κατάρρευση του μετώπου, οι Γερμανοί μπαίνουν στο χωριό και ο διοικητής τους ο υπολοχαγός Βίλι Κνουτ (Λάκης Κομνηνός) μετατρέπει το κρατικό εργοστάσιο ξυλείας σε εργοστάσιο κατασκευής πολεμοφοδίων. Υποχρεώνει τους κατοίκους να δουλεύουν σ’ αυτό. Μέσα σε κλίμα βίας και τρομοκρατίας, το πνεύμα της αντίστασης φουντώνει, μέχρι που έρχεται η μέρα της απελευθέρωσης και μια νέα ζωή αρχίζει. Στυλοβάτες της αντίστασης υπήρξαν ο τρελόγερος Τρύφωνας Πλατανιάς (Φερνάντο Σάντσο), που στην πραγματικότητα ήταν ένας συνετός και ένθερμος πατριώτης, και ο γιος του Κυριάκος (Γιάννης Κατράνης) που είχε χάσει τα δύο πόδια του στο αλβανικό μέτωπο.
Άλλες πληροφορίες
Σεναριογράφος της ταινίας είναι ο Διονύσης Τζεφρώνης και σκηνοθέτης ο Κώστας Καραγιάννης.
Αναφορές
right|μικρογραφία|Το χωριό Γαλάτιστα όπου γυρίστηκε εξ ολοκλήρου η ταινία. Στο βάθος της φωτογραφίας το σπίτι όπου χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες της ταινίας, ως σπίτι του Γερμανού υπολοχαγού Βίλι Κνουτ (Λάκης Κομνηνός)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Σύνοδος του Τρέντο
Η Σύνοδος του Τρέντο ή του Τριδέντου (λατινικά: Concilium Tridentinum) ήταν μια Οικουμενική Σύνοδος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Θεωρείται ως μία από τις σημαντικότερες συνόδους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Συνήλθε στο Τρέντο, στην Ιταλία, τότε πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου-Επισκοπής του Τρέντο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μεταξύ 13 Δεκεμβρίου 1545 και Δεκεμβρίου 1563 σε είκοσι πέντε συνεδριάσεις επί τρεις περιόδους. Κατά το ποντιφικάτο του Πάπα Παύλου Γ΄, οι πατέρες της Συνόδου συναντήθηκαν για τις πρώτες οκτώ συνεδριάσεις στο Τρέντο (1545–47), και από την ένατη μέχρι την ενδέκατη συνεδρίαση στην Μπολόνια (1547). Υπό τον Πάπα Ιούλιο Γ΄, η Σύνοδος συνήλθε στο Τρέντο (1551–52) από την δωδέκατη έως την δέκατη έκτη συνεδρίαση, και υπό τον Πάπα Πίο Δ΄ οι εννέα τελευταίες συνεδριάσεις έλαβαν χώρα στο Τρέντο (1559–63).
Η Σύνοδος εξέδωσε καταδίκες για αυτές που όρισε ως Προτεσταντικές αιρέσεις την εποχή της Μεταρρύθμισης και όρισε τις διδασκαλίες της Εκκλησίας στα θέματα των Γραφών και της Παράδοσης, του Προπατορικού Αμαρτήματος, των Μυστηρίων, της Θείας Ευχαριστίας, της Θείας Λειτουργίας και τον εορτασμό των αγίων. Εξέδωσε πολυάριθμα διατάγματα μεταρρύθμισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικουμενικές Σύνοδοι Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ιταλία
Περιοχή Νκάσι
H Περιοχή Νκάσι(Αγγλικά: Nkasi District, Σουαχίλι: Wilaya ya Nkasi), είναι μία από τις τέσσερις περιοχές στην Περιφέρεια Ρούκουα (Rukwa Region) της Τανζανίας.
Συνορεύει στα βόρεια με την Περιφέρεια Κατάβι (Katavi Region) (Περιοχή Μπάντα (Mpanda District)), ανατολικά με την Αστική Περιοχή Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga Urban District), νότια με την Αγροτική Περιοχή Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga Rural District) και τη Ζάμπια (Zambia)· και δυτικά με τη Λίμνη Τανγκανίκα (Lake Tanganyika), που αποτελεί σύνορο μεταξύ της Τανζανίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (Democratic Republic of the Congo).
Η διοικητική της έδρα είναι στο χωριό Ναμανυέρε (Namanyere). Η περιοχή καλύπτει 13.124 τ.χλμ..
Κατά την απογραφή του 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Νκάσι (Nkasi District) ήταν 208.497 άτομα.
Ιστορία
Η Περιοχή Νκάσι (Nkasi District) δημιουργήθηκε την 1 Ιανουαρίου 1984.
Οικονομία
Η Περιοχή Νκάσι (Nkasi District) είναι σχεδόν εξ'ολοκλήρου αγροτική, με πάνω από το 90% των κατοίκων της να ασχολούνται με τη γεωργία επιβίωσης, με τη βόσκηση ζώων και με την παραδοσιακή αλιεία. Τριάντα-τρία των χωριών στην περιοχή, βρίσκονται παραπλεύρως της Λίμνης Τανγκανίκα (Lake Tanganyika). Οι κυριότερες καλλιέργειες εκμετάλλευσης είναι αραβόσιτος, κεχρί, φασόλια και μανιόκα. Η παραδοσιακή αλιεία στη Λίμνη Τανγκανίκα (Lake Tanganyika) είναι περιορισμένη λόγω της έλλειψης εγκαταστάσεων αποθήκευσης καθώς και κεφαλαίου για την απόκτηση αλιευτικού εξοπλισμού.
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Κατά το 2002, η Περιοχή Νκάσι (Nkasi District), διαιρείτο διοικητικά σε δεκατρείς Τμήματα. Μετά την αναδιοργάνωση του 2012, είχε δεκαεπτά Τμήματα:
Τμήματα
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Ρούκουα
Βλαντίμιρ Ιβάσκο
Ο Βλαντίμιρ Αντόνοβιτς Ιβάσκο (Влади́мир Анто́нович Ива́шко; Володимир Антонович Івашко, γεν. 28 Οκτωβρίου 1932 - 13 Νοεμβρίου 1994) ήταν Σοβιετικός Ουκρανός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ) κατά την περίοδο από τις 24 Αυγούστου 1991 έως τις 29 Αυγούστου 1991.
Στις 24 Αυγούστου ο Γκορμπατσόφ παραιτήθηκε από τη θέση του και στις 29 Αυγούστου το ΚΚΣΕ ανεστάλη από το Ανώτατο Σοβιέτ.
Πριν γίνει Γενικός Γραμματέας είχε ψηφιστεί Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας στο κόμμα στις 12 Ιουλίου 1990, μια νεοσυσταθείσα θέση που ιδρύθηκε από το 28ο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα, όταν ανέλαβε ο Ιβάσκο το ρόλο του γενικού γραμματέα, είχε χάσει την πολιτική του επιρροή.
Όταν έλαβε χώρα το 28ο συνέδριο τον Ιούλιο του 1990 το κόμμα θεωρούνταν σε μεγάλο βαθμό ανίκανο να ηγηθεί της χώρας και στις δεκαπέντε δημοκρατίες είχε διασπαστεί σε ομάδες υπέρ της ανεξαρτησίας και υπέρ της παραμονής στη Σοβιετική Ένωση.
Έχοντας χάσει τον ηγετικό του ρόλο στην κοινωνία, το κόμμα έχασε την δυνατότητα του να ηγηθεί του έθνους ή τη συνοχή που κράτησε το κόμμα ενωμένο.
Η πραγματική πολιτική εξουσία βρισκόταν στις θέσεις του Προέδρου της Σοβιετικής Ένωσης (που κατείχε ο Γκορμπατσόφ) και του Προέδρου της Ρωσικής ΣΟΣΔ (που κατείχε ο Μπόρις Γέλτσιν).
Κατά τη διάρκεια του Πραξικοπήματος του Αυγούστου δεν έκανε δημόσιες δηλώσεις αλλά για λογαριασμό της Γραμματείας του κόμματος διένειμε επιστολές σε τοπικές κομματικές οργανώσεις που τους καλούσε να υποστηρίξουν το ΚΚΣΕ.
Ο Γκορμπατσόφ έφερε τον σύμμαχό του Ιβάσκο για να αντικαταστήσει τον μακροχρόνιο Βολοντίμιρ Στσερμπίτσκι στη θέση του Πρώτου Γραμματέα του Ουκρανικού Κομμουνιστικού Κόμματος στις 28 Σεπτεμβρίου 1989.
Ο Ιβάσκο οδήγησε τους κομμουνιστές στη νίκη στις πρώτες σχετικά ελεύθερες βουλευτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στην Ουκρανική ΣΣΔ, οι οποίες έλαβαν χώρα από τις 4 Μαρτίου έως τις 18 Μαρτίου 1990.
Οι Κομμουνιστές κέρδισαν 331 έδρες και το Δημοκρατικό Μπλοκ 111 έδρες.
Ο Ιβάσκο εξελέγη από την κομμουνιστική πλειοψηφία στη θέση του προέδρου του Βερχόβνα Ράντα της Ουκρανικής ΣΣΔ στις 4 Ιουνίου 1990.
Από την εγκατάλειψη του "ηγετικού ρόλου" των κομμουνιστών στις αρχές του 1990, η θέση αυτή αντικατέστησε πλέον εκείνη του πρώτου γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος ως την πιο ισχυρή πολιτική θέση στην Ουκρανία.
Παραιτήθηκε από τη θέση του πρώτου γραμματέα στις 22 Ιουνίου 1990 μετά από διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης οι οποίες αντιτίθονταν στην ταυτόχρονη κατοχή των θέσεων του πρώτου γραμματέα του κυβερνώντος κόμματος όσο και του προέδρου του νομοθετικού σώματος.
Ωστόσο, στις 9 Ιουλίου 1990 παραιτήθηκε από την θέση του προέδρου του Βερχόβνα Ράντα της Ουκρανικής ΣΣΔ αφού αρνήθηκε να μεταφερθεί στο Κίεβο κατά τη διάρκεια του 28ου συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα.
Λίγες μέρες αργότερα εξασφάλισε με επιτυχία τη θέση του Αναπληρωτή Γενικού Γραμματέα του ΚΚΣΕ.
Στις 23 Αυγούστου 1990 ένα κρυφό μνημόνιο του Ιβάσκο υπογράμμιζε τις στρατηγικές για την απόκρυψη των περιουσιακών στοιχείων του Κομμουνιστικού Κόμματος μέσω ρωσικών και διεθνών κοινοπραξιών επειδή ο Μπόρις Γέλτσιν, ο οποίος ήταν ο νέος πρόεδρος της ρωσικής δημοκρατίας στην Σοβιετική Ένωση, ήθελε να επιβάλει φόρους στις τεράστιες διοικητικές περιουσίες του Κομμουνιστικού Κόμματος και στο ίδιο το κόμμα.
Το μνημόνιο είχε στόχο να μεταφέρει τα ταμεία του ΚΚΣΕ, τη χρηματοδότηση και την υποστήριξη του ΚΚΣΕ μέσω ενώσεων, επιχειρήσεων, ιδρυμάτων, κ.ά., οι οποίες επρόκειτο να λειτουργήσουν ως αόρατα οικονομικά.
Τον Νοέμβριο του 1990, η Ρωσική Κεντρική Τράπεζα (τότε Γκοσμπάνκ) ίδρυσε την υπεράκτια εταιρεία Fimaco, για αυτό το σκοπό.
Σύμφωνα με τον Σεργκέι Τρετιακόφ ο αρχηγός της K.G.B, Βλαντίμιρ Κριουτσκόφ έστειλε κεφάλαια αξίας 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων του Κομμουνιστικού Κόμματος σε μια άγνωστη τοποθεσία λίγο πριν την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.
Ο Ιβάσκο εγκατέλειψε την πολιτική 1992.
Πέθανε στις 13 Νοεμβρίου 1994, σε ηλικία 62 ετών μετά από μια απροσδιόριστη μακρά ασθένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Μεταγένεση
Γενικά στη Βιολογία με τον όρο μεταγένεση, (μεταγένεσις), χαρακτηρίζεται ένα είδος πολλαπλασιασμού με εναλλαγή γενεών, εξ ου και η συνώνυμη ονομασία με την οποία είναι επίσης γνωστή. Στη μεταγένεση ουσιαστικά εναλλάσσεται μια γενεά που αναπαράγεται αγενώς με άλλη γενεά που αναπαράγεται εγγενώς.
Το φαινόμενο του πολλαπλασιασμού αυτού, της μεταγένεσης, παρατηρείται κυρίως κατά την αναπαραγωγή των βρυοφύτων, των πτεριδοφύτων, καθώς επίσης και κατά την αναπαραγωγή των αιμοσποριδίων, των υδροζώων και των σκυφοζώων, όπως π.χ. συμβαίνει σε μέδουσες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αναπαραγωγή Κατηγορία:Αναπαραγωγή των φυτών
Γοργόνειο, πήλινο ακροκέραμο από τον Παρθενώνα
Το πήλινο ακροκέραμο με μορφή Γοργόνειου είναι αρχαιολογικό εύρημα από τον Παρθενώνα.
Ιστορία του ευρήματος
Βρέθηκε το 1836 σε αρχαιολογικές ανασκαφές του Λουδοβίκου Ρος στην Ακρόπολη. Ήταν θαμμένο βαθιά κάπου μεταξύ της νοτιοδυτικής γωνίας του στερεοβάτη και των τειχών του Κίμωνα μέσα σε μπάζα που προέρχονται από κτίρια αρχαιότερα του Παρθενώνα.
Περιγραφή
Είναι κεραμικό ακρωτήριο στέγης. Βρέθηκε σπασμένο στα δύο και ανασυγκολλήθηκε. Ομοιάζει με την μέδουσα της μετόπης του ναού του Σελινούντα. Η μελανόμορφη κόμη αποτελείται από πυκνούς βοστρύχους. Η μύτη είναι φαρδιά και πλατιά. Το στόμα φαρδύ και ανοικτό με κτηνώδη οδοντοστοιχία και χαυλιόδοντες. Η κόκκινη γλώσσα είναι φαρδιά και προτεταμένη. Δεξιά και αριστερά του πηγουνιού ελίσσονται δύο μαύρα πωγωνοφόρα φίδια με μακρύ και λεπτό σώμα. Τα χρώματα του γοργόνειου έχουν ξεθωριάσει.
Ερμηνεία
Ήταν αρχιτεκτονικό διακοσμητικό στοιχείο της οροφής κάποιου κτιρίου. Από τις στάχτες που βρέθηκαν μέσα στα μπάζα συμπεραίνουμε ότι η οροφή του κτιρίου αποτεφρώθηκε. Ίσως το υπόλοιπο κτίριο να έμεινε ανέπαφο, ή τα υπόλοιπα υλικά του να χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή νέου οικοδομήματος.
Γιαν φαν Κέσσελ ο πρεσβύτερος
Ο Γιαν φαν Κέσσελ (φλαμανδικά: Jan van Kessel, βάπτιση 5 Απριλίου 1626, Αμβέρσα – 17 Απριλίου 1679, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος νεκρών φύσεων και εγγονός του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου.
Βιογραφία
Ο Γιαν φαν Κέσσελ γεννήθηκε σε οικογένεια καλλιτεχνών και ήταν μέλος της διάσημης «δυναστείας» ζωγράφων της οικογένειας Μπρίγκελ. Ο καλλιτέχνης ήταν γιος του Χιερόνυμους φαν Κέσσελ του πρεσβύτερου και της Πασκάσια Μπρίγκελ, θυγατέρας του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Ήταν, συνεπώς, εγγονός του Γιαν Μπρίγκελ.
Ως αποτέλεσμα του να έχει γεννηθεί στην οικογένεια αυτή, εκπαιδεύτηκε καλλιτεχνικά από μέλη της, τα οποία, όπως αυτός, ήταν όλα καλλιτέχνες. Ήταν μαθητής του μεγαλύτερου αδελφού του Χιερόνυμους φαν Κέσσελ του νεότερου και του θείου του, Γιαν Μπρίγκελ του νεότερου.
Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1644 ως "blomschilder" (ζωγράφος ανθέων). Ο Φλαμανδός βιογράφος [Κορνέλις ντε Μπι]] περιέλαβε τον φαν Κέσσελ στο βιβλίο του σχετικά με τους Φλαμανδούς ζωγράφους "Het Gulden Kabinet". Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν τον επαινούσε για την κομψότητα των πινάκων του με άνθη, για τους οποίους έγινε γνωστός κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Ως μέλος της οικογένειας Μπρίγκελ, συνέχισε να εκπαιδεύει άλλους καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους και άλλα μέλη της οικογένειάς του. Μαθητές του διετέλεσαν οι γιοι του Γιαν φαν Κέσσελ ο νεότερος και Φέρντιναντ φαν Κέσσελ.
Έργο
Ο Γιαν φαν Κέσσελ ειδικευόταν σε πίνακες μικρής κλίμακας με θέματα που συγκέντρωνε από τον φυσικό κόσμο, όπως νεκρές φύσεις με άνθη και αλληγορικές σειρές που αναπαριστούσαν το ζωικό βασίλειο, τα τέσσερα στοιχεία, τις αισθήσεις ή τμήματα του Κόσμου. Παθιασμένος με τη λεπτομέρεια, ο φαν Κέσσελ εργαζόταν εκ του φυσικού και χρησιμοποιούσε εικονογραφημένα επιστημονικά κείμενα ως πηγές για να προσθέτει στους πίνακές του αντικείμενα που φιλοτεχνούσε με επιστημονική λεπτομέρεια.
Ζωγράφισε πολλά ζώα (ιδιαίτερα έντομα) και άνθη, καθώς και μερικές βιβλικές και μυθολογικές σκηνές. Η επιλογή του θέματός του στηριζόταν στο αν σε αυτό μπορούσαν να προστεθούν ζώα ή άνθη.
Επηρεάστηκε από τον Ντάνιελ Σέγκερς και τον επιστημονικό νατουραλισμό του Γιόρις Χούφναχελ (Joris Hoefnagel), ιδιαίτερα από τις σπουδές του Χούφναχελ στα άνθη και στα έντομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Γκαγκάβα
Η γκαγκάβα, ή γαγκάβα, ή γαγγάβα, ή ακόμη γαγγάμη και δράγα είναι ένα συρόμενο επαγγελματικό αλιευτικό εργαλείο, τύπου γρίπου, που χρησιμοποιείται κυρίως για σπογγαλιεία και οστρακαλιεία. Από τη χρήση του εργαλείου αυτού παίρνει την ονομασία και το σκάφος από το οποίο επιχειρείται αλιεία.
Αλιεία με γκαγκάβα
Η διαφορά του εργαλείου αυτού από εκείνο του αργαλιού είναι ότι το τελευταίο ρίχνεται από ακίνητο (αγκυροβολημένο) σκάφος και ανασύρεται με τη βοήθεια του αργανέλου που βρίσκεται στο σκάφος.
Αν και το εργαλείο αυτό αποτελεί ένα παραδοσιακό τρόπο αλιείας, και ειδικά σπογγαλιείας, που όμως χρόνο με τον χρόνο εξαφανίζεται, θεωρείται από πολλούς ότι τελικά είναι καταστρεπτικό μέσο αλιείας επειδή σαρώνει το βυθό και καταστρέφει τη τραγάνα και τον γόνο των ψαριών.
Πηγές
Κατηγορία:Αλιευτικά εργαλεία
1893 Γιακόμπα
Η Γιακόμπα (Jakoba) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Ελβετού γεωλόγου Γιάκομπ Όμπερχόλτσερ (Jakob Oberholzer, 1862-1939), ο οποίος ήταν παππούς του Βιλντ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Γιακόμπα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιακομπα
ΦΚ Μόγκρεν
Η ΦΚ Μόγκρεν ήταν μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπούντβα, του Μαυροβουνίου, η οποία αγωνίζονταν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαυροβουνίου. Ιδρύθηκε το 1920. Αγωνίζονταν στην κατηγορία από την ίδρυση της το 2006, κερδίζοντας τον τίτλο τις σεζόν 2008-09 και 2010-11. Επιπρόσθετα έχει κερδίσει το Κύπελλο το 2008 και έχασε τον τελικό του 2011 στα πέναλτι.
Είχε συμμετάσχει μία σεζόν στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ και δύο στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά δεν συμμετείχε σε όμιλο καμίας εκ των δύο διοργανώσεων.
Διάλυση
Το 2015, μετά τη χρεοκοπία της, η ομάδα υποβιβάστηκε στη χαμηλότερη διοργάνωση του ποδοσφαίρου του Μαυροβουνίου. Τον Μάρτιο του 2017, η Μόγκρεν αποπέμφθηκε από τον Νότιο όμιλο της Τρίτης Εθνικής κατηγορίας του Μαυροβουνίου και λίγο αργότερα αυτοδιαλύθηκε. Οπαδοί της ομάδας επιχείρησαν να εγγράψουν νέο σύλλογο με το όνομα Μόγκρεν 1920, αλλά το Υπουργείο Αθλητισμού της χώρας δεν επέτρεψε κάτι τέτοιο. Έτσι, ιδρύθηκε η ΦΚ Μπούντβα και ξεκίνησε να λειτουργεί με τμήματα υποδομών για νεαρούς ποδοσφαιριστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920 Κατηγορία:ΦΚ Μόγκρεν
Γασμούλοι
Οι Γασμούλοι ήταν στην ύστατη Βυζαντινή αυτοκρατορία οι απόγονοι των Βυζαντινών Ελλήνων και των Δυτικών Ευρωπαίων του Μεσαίωνα ιδιαίτερα από την Δημοκρατία της Βενετίας με μεικτούς γάμους. Την εποχή που ήταν αυτοκράτορας ο Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος υπηρέτησαν ως Πεζοναύτες στο Βυζαντινό ναυτικό, αργότερα στις αρχές του 14ου αιώνα έχασαν την εθνική τους ταυτότητα παραπέμποντας σε όσους υπηρετούσαν στον στρατό ή στο ναυτικό ως ελαφρά οπλισμένοι.
Ιστορία
Μετά την Δ΄ Σταυροφορία ξεκίνησαν στην Λατινική Αυτοκρατορία και τα υπόλοιπα Δυτικά πριγκιπάτα περιορισμένες ενώσεις ανάμεσα σε Ελληνόφωνους Βυζαντινούς και Λατίνους κατακτητές. Η ορολογία "Γασμούλος" ήταν άγνωστης προέλευσης και εμφανίζεται η χρήση της στα τέλη του 13ου αιώνα, στην Λατινική γλώσσα μεταφράζεται ως Μουλάρι που έχει σχέση με το "νόθος" όπως τους έλεγαν στον Ελληνικό χώρο. Οι Γασμούλοι ήταν πιο συχνά γιοι ενός Βενετού ή άλλου Λατίνου άρχοντα με μια Βυζαντινή γυναίκα. Σύντομα διακρίθηκαν από τον υπόλοιπο πληθυσμό, έγιναν διακριτοί και ανεπιθύμητοι ως αλλοεθνείς τόσο από τους Λατίνους όσο και από τους Έλληνες. Ένας Γάλλος (1330) αναφέρει "παρουσιάζονται σαν γνήσιοι Έλληνες όταν έρχονται σε επαφή με Έλληνες και ως Λατίνοι όταν έρχονται σε επαφή με Λατίνους". Σε Συνθήκη που υπέγραψαν ο Μιχαήλ Η΄ και οι Ενετοί (1277) οι Γασμούλοι καθιερώθηκαν Βενετοί πολίτες αλλά μερικές δεκαετίες αργότερα μεταστράφηκαν σε Βυζαντινούς. Αργότερα κάποιοι απόγονοι τους ζήτησαν να ανακτήσουν ξανά την Βενετική ταυτότητα αλλά η περίπτωση τους θα απασχολίσει έντονα τις Βυζαντινο-Βενετικές σχέσεις μέχρι την δεκαετία του 1320. Με την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης (1261) οι ελαφρά οπλισμένοι Γασμούλοι υπηρέτησαν το Βυζαντινό στρατό ως μισθοφόροι, μαζί με τους Βυζαντινούς Λάκωνες αποτελούσαν την ελπίδα του αυτοκράτορα να δημιουργήσει ένα ισχυρό ναυτικό.
Οι Γασμούλοι είχαν τον σημαντικότερο ρόλο στις προσπάθειες του Μιχαήλ Η΄ να ανακτήσει τις δεκαετίες του 1260 και του 1270 τα νησιά του Αιγαίου από τους Βενετούς. Ο γιος και διάδοχος του Μιχαήλ Η΄ Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος διέλυσε το αυτοκρατορικό ναυτικό ρίχνοντας τους στην ανεργία (1285). Οι Γασμούλοι έντονα δυσαρεστημένοι μερικοί παρέμειναν στην υπηρεσία του αυτοκράτορα, άλλοι υπηρέτησαν τους Λατινικούς ή Οθωμανικούς στόλους ως σωματοφύλακες και πολλοί έγιναν πειρατές. Στις αρχές του 14ου αιώνα οι Γασμούλοι έχασαν την εθνική τους ταυτότητα, η ορολογία χρησιμοποιήθηκε σε όλους τους ελαφρά οπλισμένους στρατιώτες τόσο σε ξηρά όσο και σε θάλασσα. Κατά τις ιστορικές σημειώσεις του Ν. Γρηγορά, οι Γασμούλοι λόγω του απείθαρχου χαρακτήρα τους έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις διάφορες εμφύλιες διαμάχες. Οι Γασμούλοι υπηρέτησαν τον 13ο και τον 14ο αιώνα τους Βυζαντινούς και τους Οθωμανούς, αργότερα τον 15ο και τον 16ο αιώνα τα Λατινικά πριγκιπάτα του Αιγαίου. Την εποχή που ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον Μέγα Δούκα Αλέξιο Απόκαυκο και τον Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό οι Γασμούλοι υποστήριξαν φανερά τον πρώτο. Ο Ιωάννης Καντακουζηνός ήταν ο μεγάλος νικητής, στέφτηκε αυτοκράτορας και έδιωξε τους Γασμούλους από την Κωνσταντινούπολη. Οι Γασμούλοι διασκορπίστηκαν στις υπόλοιπες Λατινοκρατούμενες περιοχές, όσοι βρίσκονταν στην Καλλίπολη εντάχθηκαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία και ήταν οι δημιουργοί του Οθωμανικού στόλου. Μετά την κατάλυση της αυτοκρατορίας οι Γασμούλοι μεταβλήθηκαν σε υπηρέτες, αγρότες και κάποιοι εξ αυτών εξελίχθηκαν σε πειρατές. Επί Ενετοκρατίας ανάλογη κατηγορία τέτοιων μιγάδων χρησιμοποιήθηκε και από το Δουκάτο του Αρχιπελάγους. Στη τοπική κυκλαδίτικη διάλεκτο ονομάζονταν "βασμούλοι" που χρησιμοποιούνταν ως ενδιάμεση τάξη μεταξύ ελευθέρων και δούλων. Χρησιμοποιούνταν δηλαδή σε διάφορες εργασίες - αγγαρείες τόσο στη ξηρά όσο και στη θάλασσα τις καλούμενες "βασμουλίες" χωρίς να έχουν το δικαίωμα απόκτησης περιουσίας τόσο οι ίδιοι όσο και οι απογόνοι τους.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Αχαΐας Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινό ναυτικό Κατηγορία:Δουκάτο της Νάξου Κατηγορία:Φραγκοκρατία Κατηγορία:Μεσαιωνικοί πειρατές Κατηγορία:Βυζαντινοί μισθοφόροι
Ανόργανα σιλένια
μικρογραφία|Χημική ένωση σιλενίου Τα ανόργανα σιλένια ονομάζονται οι χημικές ενώσεις πυριτίου (Si) και υδρογόνου (H) που περιέχουν ένσν διπλό δεσμό (Si=Si). Είναι τα πυριτικά ανάλογα των αλκενίων.
Ιστορία
Η πρώτη (ασταθής) παραγωγή δισιλενίου έγινε το 1972 από τους D. N. Roark και Garry J. D. Peddle. Το πρώτο θερμικά σταθερό σιλένιο, το τετραμεθυλοδισιλένιο [(CH3)2Si=Si(CH3)2] απομονώθηκε το 1991 από τον Robert West.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Χημικές ομόλογες σειρές
Τζούντι Γκάρλαντ
Η Τζούντι Γκάρλαντ (Judy Garland, 10 Ιουνίου 1922 – 22 Ιουνίου 1969) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ήταν φημισμένη για τη φωνή της και προσέλκυσε τη διεθνή προσοχή καθ' όλην τη διάρκεια της καριέρας της, η οποία διήρκεσε πάνω από σαράντα χρόνια, ως μια ηθοποιός σε μουσικούς και δραματικούς ρόλους στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Έλαβε ένα Βραβείο Όσκαρ για νεώτερη ηθοποιό και κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα, καθώς και ένα βραβείο Γκράμι και ένα ειδικό βραβείο Τόνι.
Προτάθηκε για Βραβείο Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου για τον ρόλο της στο ριμέικ Ένα Αστέρι Γεννιέται και για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία του 1961 Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης. Παραμένει μέχρι σήμερα η νεότερη νικήτρια (στο τριακοστό ένατο έτος της ηλικίας της τότε) του Βραβείου Σέσιλ Ντε Μιλ για Ισόβιο Επίτευγμα στη βιομηχανία του κινηματογράφου.
Παρά τις επαγγελματικές τις επιτυχίες, η ίδια πάλεψε υπερβολικά στην προσωπική της ζωή, ξεκινώντας από την παιδική της ηλικία. Η ίδια παντρεύτηκε πέντε φορές, με τους τέσσερις γάμους να καταλήγουν σε διαζύγιο. Επίσης πάλεψε με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, τα οποία την οδήγησαν στον θάνατο, στην ηλικία των 47 ετών.
Τα πρώτα χρόνια
thumb|left|Το σπίτι γέννησης της, στο Γκραντ Ραπιδύ στην [[Μινεσότα.]] thumb|left|Το ένα από τα δύο αστέρια της Τζούντι Γκάρλαντ, αυτό για την καριέρα της στον κινηματογράφο, στον αριθμό 1715 της οδού Vine Street, στη [[Λεωφόρος της Δόξας στο Χόλυγουντ|Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ. Έχει και άλλο ένα για την καριέρα της στο τραγούδι, στον αριθμό 6764 της Λεωφόρου της Δόξας στο Χόλυγουντ.]] Γεννήθηκε ως Φράνσις Ήθελ Γκαμ στο Γκραντ Ράπιντς, στη Μινεσότα. Η ίδια ήταν το νεότερο παιδί της Ήθελ Μάριον και του Φράνσις Αβέντ «Φρανκ» Γκαμ. Οι γονείς της ασχολούνταν με το βοντβίλ, οι οποίοι το ασκούσαν στο Γκραντ Ράπιντς με στόχο να συντηρήσουν ένα θέατρο κινηματογράφου, στο οποίο εμφανίζονταν Βοντβιλιστικές σκηνές. Η ίδια ήταν αγγλικής, σκωτσέζικης και ιρλανδικής καταγωγής.
Επαγγελματική καριέρα
Εμφανίστηκε στη σκηνή σε ηλικία μόλις 3 ετών και ξεκίνησε την καριέρα της στο στούντιο της MGM, όπου εκεί συνέχισε έως τον θάνατό της. Αρχικά ξεκίνησε την καριέρα της ως τραγουδίστρια μαζί με τις αδερφές της, και στην συνέχεια μόνη της χωρίς αυτές. Έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο μόλις στα 13 της χρόνια, στην ταινία μικρού μήκους Κάθε Κυριακή. Δεν είχε την «εμφάνιση Αφροδίτης», όπως άλλες σταρ της εποχής, αλλά το χαμόγελο, η θέρμη που εξέπεμπε και το λαμπερό της ταλέντο, της προσέφεραν μία θριαμβευτική καριέρα. Η Τζούντι Γκάρλαντ ήταν, σύμφωνα με τον Τζιν Κέλι, η καλύτερη περφόρμερ που υπήρξε ποτέ στην Αμερική.
Με τον Μάγο του Οζ (1939) ήρθε και η παγκόσμια αναγνώριση μαζί με ένα ειδικό Όσκαρ και μία δισκογραφική επιτυχία. Στο ρόλο της μικρής Ντόροθι και με το τραγούδι της Πάνω Από Το Ουράνιο Τόξο (Over the Rainbow) κέρδισε τις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων. Ακολούθησε σειρά μουσικοχορευτικών ταινιών - Το Τραγούδι Της Αγάπης (1944), Ο Πειρατής (1948) κ.ά. Η πολυτάραχη ζωή της (έκανε συνολικά πέντε γάμους), με διαρκείς υπεράνθρωπες προσπάθειες για υψηλές επιδόσεις, παγιδευμένη στις υπέρμετρες απαιτήσεις της σόου μπιζ, ενσαρκώθηκε ιδανικά στο Ένα Αστέρι Γεννιέται (1954) του Τζορτζ Κιούκορ. Αυτή θεωρείται και η τελευταία μεγάλη της εμφάνιση, αν και ως τον θάνατό της έπαιζε και τραγουδούσε, χωρίς όμως την παλαιότερη επιτυχία της, καθώς μάλιστα η φωνή της στη δεκαετία του 1960 άρχισε να δείχνει εμφανή σημεία φθοράς.
Προσωπική ζωή
Η Τζούντι Γκάρλαντ παντρεύτηκε πέντε φορές. Οι γάμοι της ήταν οι εξής:
Επίσης είχε τρία παιδιά, την Λάιζα Μινέλι, την Λόρνα Λουφτ και τον Τζόζεφ Λουφτ.
Θάνατος
Στις 22 Ιουνίου 1969, η Τζούντι Γκάρλαντ βρέθηκε νεκρή από τον Μίκεϊ Ντινς στο μπάνιο του ενοικιαζόμενου σπιτιού τους στην Τσέλσι, στο Λονδίνο. Ο δικαστής ερευνών, Γκεΐβιν Θάρντσον επισήμανε στον τύπο ότι η αιτία θανάτου ήταν υπερβολική δόση ναρκωτικών. Επίσης επισήμανε ότι ο θάνατος της ήταν ατύχημα και απέκλεισε το σενάριο της αυτοκτονίας.
Μολονότι έβγαζε εκατομμύρια δολάρια κατά τη διάρκεια της καριέρας της, η συνολική της περιουσία μετά τον θάνατό της βρέθηκε ότι ήταν 40.000 δολάρια (αντίστοιχα με 220.000 δολάρια με την ισοτιμία του 2020), κυρίως λόγω μακροχρόνιας καταστροφικής οικονομικής διαχείρισης.