cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συγκυριαρχία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
thumb|Χάρτης των οθωμανικών εδαφών (Βοσνία και Ερζεγοβίνη και [[Σαντζάκι του Νόβι Πάζαρ), τα οποία κατελήφθησαν από τη Δυαδική Μοναρχία το 1904.]] Η αυστροουγγρική διοίκηση στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, οριζόμενη ως Συγκυριαρχία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, είναι το καθεστώς υπό το οποίο ετέθησαν τα βιλαέτια της Βοσνίας και της Ερζεγοβίνης υπό αυστροουγγρική κατοχή, έπειτα από τη σύντομης διάρκειας κατάληψή τους κατά τη διάρκεια στρατιωτικών επιχειρήσεων οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από τον Κοινό Στρατό το 1879. Καταληφθέντα βάσει των μέτρων του Άρθρου 25 της Συνθήκης του Βερολίνου του 1878, τα βιλαέτια τέθηκαν υπό τη διοικητική αρμοδιότητα του Υπουργού Οικονομικών της Δυαδικής Μοναρχίας. Το 1908, τα βιλαέτια προσαρτήθηκαν από την Αυστροουγγαρία, ωστόσο δεν ενσωματώθηκαν ούτε στην Κισλεϊθανία (η Αυστρία μαζί με τις απευθείας εξαρτώμενες από τη Βιέννη επαρχίες), ούτε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Η άνοδος των εθνικισμών αποδυνάμωσε το συγκεκριμένο σύστημα, ενώ, με το πέρας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 29 Οκτωβρίου 1918, τα εδάφη της συγκυριαρχίας ενσωματώθηκαν εντός του Κράτους των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων, το οποίο, στις 1 Δεκεμβρίου 1918, ενσωματώθηκε εντός του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων.
Αυστροουγγρικές φιλοδοξίες στα Βαλκάνια
Οι Αυστροούγγροι διπλωμάτες επιθυμούσαν να εκμεταλλευτούν την εχθρότητα μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με απώτερο σκοπό την κατάληψη της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, ενδοχώρας της Κροατίας και της Δαλματίας, περιοχή η οποία, από καιρό, αποτελούσε το αντικείμενο ενδιαφέροντος της Δυαδικής Μοναρχίας. Το 1876, ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ πρότεινε στον τσάρο Νικόλαο Β΄ εκατέρωθεν παραχωρήσεις: οι Ρώσοι θα έθεταν, εκ νέου, υπό τον έλεγχό τους το νότιο τμήμα της Βεσσαραβίας, το οποίο είχε τεθεί υπό την κυριαρχία των Οθωμανών μετά το πέρας του Κριμαϊκού Πολέμου, καθώς, επίσης, θα έθεταν υπό την προστασία τους τη Βουλγαρία (Ανατολική Ρωμυλία), ενώ η Αυστροουγγαρία θα έθετε υπό τον έλεγχό της τα βιλαέτια της Βοσνίας και της Ερζεγοβίνης, τα οποία, εκείνη την περίοδο, βρίσκονταν εν μέσω εξεγέρσεως ενάντια στην οθωμανική κυριαρχία.
Κατά τις πρώτες ημέρες της κρίσεως της Ανατολής, τον Ιανουάριο του 1875, ο Αλβέρτος του Τέσεν, γενικός επιθεωρητής του αυστροουγγρικού στρατού, εξέθεσε τις αυστροουγγρικές φιλοδοξίες στα Βαλκάνια. Ωστόσο, οι εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο ώθησαν τον αρχιδούκα να χαμηλώσει τους τόνους, το Φθινόπωρο του 1876, καθώς και να υιοθετήσει μία επιχειρηματολογία επικεντρωμένη στα εμπόδια τα οποία, πιθανώς, να συναντούσε ο στρατός κατά την περίπτωση μίας βαλκανικής εκστρατείας.
Νομικές βάσεις της αυστροουγγρικής κατοχής
Κατά τη διάρκεια του Ιουνίου-Ιουλίου του 1878, το Συνέδριο του Βερολίνου, υπό την προεδρία του Γερμανού καγκελαρίου Μπίσμαρκ, παραχώρησε άδεια στην Αυστροουγγαρία για την κατάληψη της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, προκειμένου να επιβάλει, εκ νέου, την τάξη, παρά τις διαμαρτυρίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία, μέσω της συγκεκριμένης απόφασης, έβλεπε έναν ακρωτηριασμό των εδαφών της, καθώς και του Πριγκιπάτου της Σερβίας, το οποίο διεκδικούσε τις συγκεκριμένες επαρχίες λόγω του σημαντικού σερβικού πληθυσμού τους. Ωστόσο, το συνέδριο παραχώρησε άδεια μόνον για στρατιωτική κατοχή, προσθέτοντας, επίσης, το Σαντζάκι του Νόβι Πάζαρ υπό ειδικό καθεστώς, καθώς τα συγκεκριμένα εδάφη παρέμεναν, τύποις, υπό την κυριαρχία του σουλτάνου,.
Ο Γκιούλα Αντράσι, τότε Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων της Βιέννης, επιθυμώντας να αποφύγει την περαιτέρω ενίσχυση των Σλάβων εντός της Δυαδικής Μοναρχίας, δεν επιθυμούσε την πλήρη προσάρτηση των βιλαετιών. Επιπλέον, οι Κροάτες, λόγω της ιστορικής και πολιτισμικής μεταξύ τους σχέσεως, απαιτούσαν την προσάρτηση των βιλαετιών εντός του Βασιλείου της Κροατίας, γεγονός το οποίο δεν ήταν αποδεκτό για τους Ούγγρους.
Κατάληψη των βιλαετιών
Η αυστροουγγρική εκστρατεία στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη απεδείχθη δυσκολότερη του αναμενόμενου: ο αυτοκρατορικός και βασιλικός στρατός, εκπροσωπούμενος από το 13ο Κροατικών Σώμα του στρατηγού Γιόσιπ Φιλίποβιτς, συνάντησε ισχυρή αντίσταση εκ μέρους των μουσουλμανικών πληθυσμών στο Ντόμποϊ, το Γιάιτσε και το Μάγκλαϊ. Η κατάληψη είχε, σχεδόν, ολοκληρωθεί τον Οκτώβριο του 1878. Ωστόσο, ορισμένες εξεγέρσεις ξέσπασαν, εκ νέου, κατά τη διάρκεια της εφαρμογής της στρατολόγησης, στις αρχές της δεκαετίας του 1880.
Δημιουργία ενός αυστροουγγρικού διοικητικού πλαισίου
Έπειτα από την κατάληψή τους, τα βιλαέτια, σύντομα, αποφασίστηκε να αποτελέσουν πρότυπα της κυριαρχίας της Μοναρχίας των Αψβούργων. Η εξουσία ήταν μοιρασμένη μεταξύ ενός στρατιωτικού κυβερνήτη, άμεσου εκπροσώπου του αυτοκράτορα, και ενός ηγέτη πολιτικής κυβερνήσεως. Ο τελευταίος, ο Ούγγρος υπουργός Μπένι Κάλοϊ (Μπένιαμιν φον Κάλοϊ), ευρισκόμενος στο συγκεκριμένο αξίωμα από τον Ιούνιο του 1882 έως τον θάνατό του, τον Ιούλιο του 1903, εφάρμοσε μία πολιτική εκσυγχρονισμού και διοικητικού εξορθολογισμού.
Το οθωμανικό εδαφικό πλαίσιο των σαντζακιών και των ναχιγέδων διατηρήθηκε υπό τις γερμανικές ονομασίες Κράιζε και Μπέζιρκε. Η επαρχία διαιρέθηκε εντός των 6 κάτωθι διαμερισμάτων (Κράιζε):
Έχοντας λάβει πλήρη ελευθερία κινήσεων εντός των συγκεκριμένων επαρχιών και επιθυμώντας την πλήρη ενσωμάτωσή τους, οι Αυστροούγγροι ηγέτες δημιούργησαν τις νομικές προϋποθέσεις μίας ενσωμάτωσης εντός της Δυαδικής Μοναρχίας.
Σύντομα, οι νομικές διακρίσεις, μεταξύ άλλων η δουλοπαροικία, καταργήθηκαν, ενώ το ισχύον δίκαιο εντός των υπό κατοχή βιλαετιών, σταδιακά, ενσωμάτωσε τις αυστροουγγρικές νομικές διατάξεις.
Ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων αυξήθηκε ραγδαία, περνώντας από, συνολικά, 120 υπό τους Οθωμανούς σε 9,500 το 1908. Μόνον το ένα τέταρτο εξ'αυτών ήσαν γηγενείς, ενώ οι υπόλοιποι προέρχονταν από την Κροατία, καθώς και τις υπόλοιπες σλαβικές επαρχίες της Αυστροουγγαρίας. Το ύψος της φορολόγησης πενταπλασιάστηκε υπό τη διοίκηση του Κάλοϊ. Οι Σέρβοι εθνικιστές σχολίαζαν, επί του συγκεκριμένου ζητήματος, πως το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων διοχετευόταν προς την κατασκευή στρατώνων, στρατηγικών δρόμων, καθώς και έξοδα γοήτρου, παρά προς την ευημερία των πληθυσμών.
Πολιτική οικονομικής ανάπτυξης
Αμέσως μετά την κατάληψη των βιλαετιών, η αυστροουγγρική διοίκηση ακολούθησε μία πολιτική εκσυγχρονισμού, η οποία στόχευε στην ισχυρή αφομοίωσή τους με τα υπόλοιπα εδάφη της αυτοκρατορίας, καθώς και να τα καταστήσει ως μία ανεπτυγμένη περιοχή. Οι αυτοκρατορικοί δημόσιοι υπάλληλοι επιχείρησαν να δημιουργήσουν τις απαραίτητες συνθήκες προκειμένου να επιτευχθεί η οικονομική ανάπτυξη των καταληφθέντων εδαφών. Το 1881, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη εντάχθηκε εντός του αυστροουγγρικού τελωνειακού συνόλου.
Οι σιδηροδρομικές μεταφορές στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, ανύπαρκτες έως το 1878, γνώρισαν ταχεία ανάπτυξη: οι γραμμές, συχνά στενού πλάτους, συνέδεαν μεταξύ τους τα κύρια κέντρα. Η επαρχία εξήγαγε μέταλλα, σίδηρο, βωξίτη, χρώμιο, μαγγάνιο, μόλυβδο, ενώ, αντιθέτως, εισήγαγε σιτάρι από την Ουγγαρία, καθώς και βιομηχανικά προϊόντα από την Κισλεϊθανία.
Σύντομα, η περιοχή του Σαράγιεβο γνώρισε σημαντική ανάπτυξη, με τον πληθυσμό της ίδιας της πόλης να τριπλασιάζεται μεταξύ του 1880 και του 1910, ενώ η περιοχή της Ζένιτσα, στο κεντρικό τμήμα της Βοσνίας, κατέστη σημαντικό βιομηχανικό κέντρο.
Κοινωνικό πλαίσιο
Το 1880, 6,000 έως 7,000 Μουσουλμάνοι μεγαλογαιοκτήμονες απασχολούσαν 85,000 εξαρτώμενους αγρότες, εκ των οποίων τα τρία τέταρτα ήσαν Χριστιανοί Ορθόδοξοι, ένα τέταρτο Καθολικοί, καθώς και ένας μικρός αριθμός Μουσουλμάνων. Η αυστροουγγρική διοίκηση ευνόησε την εξαγορά γαιών από τους αγρότες, ωστόσο, λόγω της δημογραφικής ανάπτυξής τους, οι τελευταίοι, ιδιαιτέρως οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, δεν επωφελήθηκαν από την οικονομική ανάπτυξη.
Το ζήτημα των εθνοτήτων
Ο Μπένι Κάλοϊ, πρώην γενικός πρόξενος στο Βελιγράδι, καλός γνώστης των Βαλκανίων, καθώς και συγγραφέας έργου υπό τον τίτλο Ιστορία των Σέρβων, υποχρεώθηκε να διευθετήσει τις αντιπαλότητες μεταξύ των διαφορετικών εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων. Οι Καθολικοί (ποσοστό της τάξεως του 18% επί του συνόλου του πληθυσμού), κυρίως Κροάτες, ήσαν ευνοημένοι από την αυστροουγγρική διοίκηση, η οποία προχώρησε στην ανέγερση του καθολικού καθεδρικού ναού του Σαράγιεβο το 1889, ενώ, επίσης, προχώρησε στην ανέγερση αριθμού θρησκευτικών σχολείων. Η Καθολική ιεραρχία, της οποίας ηγείτο, από το 1882, ο Γιόζιπ Στάντλερ, Αρχιεπίσκοπος του Σαράγιεβο, ήταν θετικά διακείμενη υπέρ της ιδρύσεως μίας «Μεγάλης Κροατίας». Προκειμένου να ενισχυθεί ο καθολικός πληθυσμός, ο Σεβασμιώτατος Στάντλερ πρότεινε ένα σχέδιο καθολικού αποικισμού της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ως αποτέλεσμα, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880, η αυστροουγγρική διοίκηση ενθάρρυνε την εγκατάσταση αποίκων προερχόμενων από άλλες επαρχίες, όπως Κροάτες, Γερμανούς, Πολωνούς ή Τσέχους, γεγονός το οποίο οδήγησε σε ενίσχυση του καθολικού στοιχείου. Επιπλέον, καθότι ο ίδιος ήταν ένθερμος αντισέρβος, ο Στάντλερ ενθάρρυνε την αυστροουγγρική διοίκηση προκειμένου να προχωρήσει σε μία στρατηγική κροατομουσουλμανικής συμμαχίας εναντίον των Σέρβων.
Οι διαχωρισμοί μεταξύ Κροατών Καθολικών, Σέρβων Ορθοδόξων και Βόσνιων Μουσουλμάνων καταστάθηκαν ως ένας παράγοντας έντασης σε τοπικό και διεθνές επίπεδο. Οι Σέρβοι, κάτοικοι αγροτικών περιοχών σε ποσοστό της τάξεως του 90%, καθώς και, στην πλειοψηφία τους, δουλοπάροικοι κατά την αυστροουγγρική κατάληψη της περιοχής, διέθεταν, μόνον, 309 σχολεία υπό τον έλεγχο του ορθόδοξου κλήρου. Η διοίκηση του Μπένι Κάλοϊ, η οποία επιθυμούσε την παρεμπόδιση της ανάπτυξης εθνικιστικών φρονημάτων εντός της περιοχής, επέβαλε έναν αυστηρό έλεγχο των δραστηριοτήτων της κάθε κοινότητας. Ως αποτέλεσμα, η τελευταία επέβαλε κοινά σχολεία, ενώ, επίσης, απαγόρευσε τη χρήση, εντός των σχολείων, της κυριλλικής γραφής, καθώς και εγχειριδίων και καθηγητών προερχόμενων από τη Σερβία. Η σχολική φοίτηση παρέμεινε στάσιμη ή υποχώρησε: το 1908, ποσοστό της τάξεως, μόνον, του 14% επί του συνόλου των Σέρβων παιδιών φοιτούσαν σε σχολείο, ήτοι τρεις φορές λιγότερα συγκριτικά με το αντίστοιχο ποσοστό στη Σερβία.
Ως αποτέλεσμα, προήλθε μία προσπάθεια δημιουργίας ενός «βοσνιακού έθνους», καθώς και μίας «βοσνιακής γλώσσας», η οποία θα ήταν κοινή μεταξύ των Σέρβων, των Κροατών και των Μουσουλμάνων. Η συγκεκριμένη προσπάθεια δημιουργίας μίας εθνικής ταυτότητας υλοποιήθηκε μέσω μίας πολιτικής πολιτισμικής και σχολικής προπαγάνδας. Η ιδέα του Κάλοϊ απεδείχθη αποτυχημένη. Πράγματι, οι Κροάτες και οι Σέρβοι δεν φάνηκαν δεκτικοί προς τη «βοσνιακή ταυτότητα», ενώ η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων εξακολουθούσαν, από την πλευρά τους, να θεωρούν τους εαυτούς τους ως υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Στέφαν Μπουριάν φον Ράγιετς, ο οποίος διαδέχθηκε τον Μπένι Κάλοϊ ως Υπουργός Οικονομικών, υπεύθυνος επί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (από το 1903 έως το 1912), εφάρμοσε μία περισσότερο ήπια πολιτική: εγκατέλειψε την πολιτική του Κάλοϊ σχετικά με τη δημιουργία μίας νέας βοσνιακής ταυτότητας, καθώς και παραχώρησε άδεια για τη λειτουργία σερβικών θρησκευτικών σχολείων, το 1905, και μουσουλμανικών θρησκευτικών σχολείων, το 1909. Το ποσοστό σχολικής φοίτησης των Μουσουλμάνων ήταν καλύτερο εκείνου των Σέρβων, καθώς αριθμούσαν, συνολικά, 917 μεκτέμπ (δημοτικά σχολεία) και 43 μεντρεσέδες (δευτεροβάθμια σχολεία) στα τέλη της συγκεκριμένης περιόδου.
Η στάση των Μουσουλμάνων απέναντι στο αυστροουγγρικό καθεστώς ποίκιλλε. Ο Αλί-μπεγ Φιρντούς (1862-1910) προχώρησε στην ίδρυση, το 1899, της Μουσουλμανικής Λαϊκής Οργανώσεως, η οποία, σύντομα, κατέστη ως το σημαντικότερο κίνημα εντός της συγκεκριμένης κοινότητας. Τον Οκτώβριο του 1908, έθεσε προς υπογραφή έκκληση απευθυνόμενη προς τον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, ο οποίος, τύποις, εξακολουθούσε να βρίσκεται στην εξουσία, παρά την Επανάσταση των Νεοτούρκων, η οποία του είχε αφαιρέσει το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας του, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί ενάντια στην προσάρτηση και να αιτηθεί την επιστροφή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αντιθέτως, ο Εσάντ Κούλοβιτς, ο οποίος είχε οριστεί ως Δήμαρχος του Σαράγιεβο το 1905 και ηγέτης του Μουσουλμανικού Προοδευτικού Κόμματος, προχώρησε στη φωταγώγηση των οδών για τον εορτασμό της προσαρτήσεως. Στις 9 Νοεμβρίου 1908, ηγήθηκε αντιπροσωπείας στον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ, προκειμένου να τον συγχαρεί και να του ζητήσει την επικύρωση των προνομίων των Μουσουλμάνων μεγαλογαιοκτημόνων. Ο Αντέμαγκα Μέσιτς, επίσης φιλοαυστριακός, καθώς και μετέπειτα αρχηγός των Schutzkorps (βοσνιακή μουσουλμανική πολιτοφυλακή), ήταν υποστηρικτής μίας ενώσεως με τους Κροάτες, η οποία θα επέτρεπε τη δημιουργία ενός «τριαδισμού», ο οποίος θα αντικαθιστούσε τον αυστροουγγρικό δυαδισμό. Οι κροατικές χορωδιακές και αθλητικές εταιρείες πραγματοποίησαν, επίσης, εκστρατεία υπέρ της ενσωμάτωσης στην Κροατία. Από το 1908 έως το 1910, η από κοινού άρνηση της προσαρτήσεως είχε ως αποτέλεσμα μία συμμαχία συνθηκών μεταξύ Μουσουλμάνων και Σέρβων αντιπολιτευόμενων, ωστόσο, η αγροτική εξέγερση του 1910, η οποία έφερε αντιμέτωπους Μουσουλμάνους μεγαλογαιοκτήμονες και Σέρβους αγρότες, οδήγησε σε μία σύγκλιση μεταξύ Μουσουλμάνων και Κροατών σε βάρος των Σέρβων. Τέλος, η ιδέα μίας ενότητας των Νότιων Σλάβων με επίκεντρο τη Σερβία διαδιδόταν μέσω μυστικών οργανώσεων με έδρα το Βελιγράδι, όπως η Άμυνα του Λαού (Narodna Odbrana), ιδρυθείσα το 1908, ή η Μαύρη Χείρα (Crna Ruka), ιδρυθείσα το 1911.
Οι εκλογές της 17ης Φεβρουαρίου 1910, οι πρώτες οι οποίες λάμβαναν χώρα υπό το καθεστώς του συντάγματος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης του 1908, είχαν ως αποτέλεσμα μία τοπική συνέλευση αποτελούμενη από 72 μέλη, εκ των οποίων 31 ήσαν Σέρβοι, 24 ήσαν Μουσουλμάνοι, 16 ήσαν Κροάτες και ένας ήταν Εβραίος.
Εντός ενός πλαισίου εσωτερικής και διεθνούς εντάσεως, ο στρατηγός Όσκαρ Πότιορεκ, κυβερνήτης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από τις 10 Μαΐου 1911 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1914, εφάρμοσε μία αυταρχική πολιτική, προχωρώντας, ταυτόχρονα, στην απαγόρευση της πλειοψηφίας των, συνολικά, 710 σερβικών ή σερβοκροατικών σωματείων της επαρχίας.
Αναγνώριση της αυστροουγγρικής κηδεμονίας
Παρεμβαλλόμενη μεταξύ του σουλτάνου και των πληθυσμών, η αυστροουγγρική διοίκηση θεωρείτο υποχρεωμένη να λαμβάνει υπόψη την οθωμανική κυριαρχία επί των δύο συγκεκριμένων βιλαετιών. Ωστόσο, το 1881, κατά την υπογραφή της συνθήκης των τριών αυτοκρατόρων μεταξύ του Ράιχ, της Δυαδικής Μοναρχίας και της Ρωσίας, οι Αυστροούγγροι διπλωμάτες πέτυχαν να λάβουν, εκ μέρους των Ρώσων ομόλόγων τους, μία μεγάλη ελευθερία δράσης στην περιοχή, η οποία θα αποτελούσε εγγύηση για μία μεγαλύτερη χρονική παρουσία συγκριτικά με εκείνη η οποία είχε, αρχικώς, προβλεφθεί κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου του Βερολίνου.
Το 1884, η συγκεκριμένη ελευθερία επιβεβαιώθηκε, εκ νέου, κατά την ανανέωση της συνθήκης του 1881. Η συγκεκριμένη ελευθερία δράσης έδωσε τη δυνατότητα στους ηγέτες της Βιέννης να διατηρήσουν ανοιχτό το ζήτημα των υπό κατοχή βιλαετιών. Πράγματι, το Πριγκιπάτο της Σερβίας, το οποίο είχε διακηρύξει την ανεξαρτησία του, το 1878, καθώς και αναβαθμιστεί σε Βασίλειο της Σερβίας, το 1882, αποτελούσε το κύριο εμπόδιο προς μία βαλκανική επέκταση της Μοναρχίας των Αψβούργων, καθώς και έναν παράγοντα εσωτερικής αποσταθεροποίησης. Ωστόσο, τα είκοσι πρώτα χρόνια ανεξαρτησίας της Σερβίας σημαδεύτηκαν από την υποταγή των διαδοχικών μοναρχών της Σερβίας στα αυστροουγγρικά συμφέροντα.
Τυπική προσάρτηση
Το 1903, η αιματηρή δυναστική αλλαγή στη Σερβία, ως συνέπεια Πραξικοπήματος του Μαΐου, είχε, επίσης, ως συνέπεια έναν επαναπροσανατολισμό της πολιτικής του βασιλείου, έκτοτε περισσότερο αδιάφορο προς τα αυστροουγγρικά συμφέροντα ,.
Επιπλέον, το 1908, έπειτα από την Επανάσταση των Νεοτούρκων, η οποία έθεσε τέλος στον δεσποτισμό του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, φήμες για τη διεξαγωγή εκλογών εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άρχισαν να διαδίδονται εντός των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, όπου η διεξαγωγή παρομοίων εκλογών στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη θα ήταν δυνατό να θέσει υπό αμφισβήτηση την αυστροουγγρική πολιτική προσαρτήσεως.
Η συγκεκριμένη κρίση έθεσε υπό αμφισβήτηση την τυπική πλευρά της αυστροουγγρικής πολιτικής εντός της συγκυριαρχίας. Πράγματι, το 1878, ο Γκιούλα Αντράσι, τότε Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων της Αυστροουγγαρίας, επιθυμούσε μία λύση η οποία δεν θα ενίσχυε τη δημογραφική εκπροσώπηση των Σλάβων εντός των αυστριακών και ουγγρικών πληθυσμών.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός των βιλαετιών υπό στρατιωτική διοίκηση και, στη συνέχεια, υπό το καθεστώς της συγκυριαρχίας είναι γνωστός με ακρίβεια. Πράγματι, αμέσως μετά την εγκαθίδρυσή της, η αυστροουγγρική διοίκηση προχώρησε στη θεσμοθέτηση ανά πενταετία απογραφής, ερχόμενη, ως αποτέλεσμα, σε ευθεία αντίθεση με την προηγούμενη οθωμανική πρακτική της καταμέτρησης των πληθυσμών. Ως εκ τούτου, το 1879 και το 1885, δύο απογραφές διατάχθηκαν, ωστόσο τα αποτελέσματά τους θεωρήθηκαν ως μη ικανοποιητικά από τους ηγέτες της τοπικής αυστροουγγρικής διοικήσεως, ωθώντας τους διοικητές στην πραγματοποίηση συχνότερων απογραφών. Ένα ινστιτούτο διοικητικής στατιστικής δημιουργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1890.
Σημειώσεις
<references group="Σ"/>
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Ιστορία της Αυστροουγγαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Βοσνια και Ερζεγοβινη Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Νικήτας Εφραιμίδης
Ο Νικήτας Εφραιμίδης (γεννημένος στις 11 Φεβρουαρίου 1989) είναι Έλληνας επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,91 μ. και αγωνίζεται στη θέση του λίμπερο.
Καριέρα
Ο Νικήτας Εφραιμίδης ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία από τις ακαδημίες του Ηρακλή Θεσσαλονίκης (2002-07) και ακολούθησε ο Επίκουρος Πολίχνης (2007-08) και τα Νέα Μουδανιά (2008-09). Επιστρέφει στον Ηρακλή (2009-11) και μετέπειτα θα φορέσει τη φανέλα της Νίκης Αιγινίου (2011-13), της Λαμίας (2013-14), του Φοίνικα Σύρου (2014-15), του Παμβοχαϊκού (2015-16) και της Κηφισιάς (2016-18). Τον Ιούνιο του 2018 υπέγραψε στον ΠΑΟΚ.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Παμβοχαϊκού Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Φοίνικα Σύρου Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Πόλεμοι του Οπίου
μικρογραφία| Βρετανικός βομβαρδισμός της Κάντον από τα γύρω υψώματα, 29 Μαΐου 1841. Υδατογραφία του Edward H. Cree (1814–1901), Ναυτικός χειρουργός στο [[Βασιλικό Ναυτικό (Ηνωμένο Βασίλειο)|Βασιλικό Ναυτικό.]] Οι Πόλεμοι του Οπίου ήταν δύο πόλεμοι ανάμεσα στην Δυναστεία Τσινγκ και τις ευρωπαϊκές δυνάμεις στα μέσα του 19ου αιώνα. Ο Πρώτος Πόλεμος του Οπίου μεταξύ της δυναστείας Qing και του Ηνωμένου Βασιλείου (1839-1842) ξέσπασε ως αντίδραση των Βρετανών στις πολιτικές του Κινέζου αυτοκράτορα κατά του εμπορίου του οπίου. Ο δεύτερος πόλεμος του οπίου ήταν η σύγκρουση της δυναστείας των Qing με τη Βρετανία και τη Γαλλίας, στα 1856-1860. Σε κάθε σύγκρουση, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις έκαναν χρήση σύγχρονης και πιο εξελιγμένης στρατιωτικής τεχνολογίας από τις δυνάμεις των Qing. Ως συνέπεια, οι ηττημένοι αναγκάζονται να επιβάλλουν ευνοϊκότερους δασμούς για τους Ευρωπαίους στα εισαγόμενα στην Κίνα προϊόντα, να πραγματοποιήσουν εμπορικές, αλλά και κομβικής εμπορικής σημασίας εδαφικές παραχωρήσεις υπέρ των νικητών.
Οι πόλεμοι αυτοί και οι μετέπειτα επιβληθείσες Συνθήκες εξασθένισαν τη δυναστεία των Qing και τις κινεζικές κυβερνήσεις και ανάγκασαν την Κίνα να "ανοίξει" συγκεκριμένα λιμάνια στους Ευρωπαίους (ειδικά τη Σαγκάη και τη Κουανγκτσόου) που ήταν κέντρα του διαμετακομιστικού εμπορίου όλης της αυτοκρατορίας. Επιπρόσθετα, η παραχώρηση του Χονγκ Κονγκ μετά τους πολέμους έθεσε σε κίνδυνο την εδαφική κυριαρχία της Κίνας.
Η παραχώρηση αυτή είχε ελαφρές επιπτώσεις στην οικονομία της Κίνας, ωστόσο η αρκετά μεγάλη Εξέγερση των Ταϊπίνγκ και η Dungan Revolt επέφεραν πολύ μεγαλύτερες.
Πρώτος Πόλεμος του οπίου
μικρογραφία| Το 98ο σύνταγμα "του ποδιού" (Regiment of Foot) κατά την επίθεση στο Chin-Kiang-Foo (Zhenjiang ), 21 Ιουλίου 1842, που οδήγησε στην ήττα της κυβέρνησης [[Μαντσού . Ακουαρέλα από τον στρατιωτικό εικονογράφο Richard Simkin (1840-1926).]] Ο πρώτος πόλεμος του οπίου ξεκίνησε το 1839 με αντικείμενο διαμάχης εμπορικά δικαιώματα, οικονομικές αποζημιώσεις και διπλωματικές θέσεις. Τον 18ο αιώνα, η Κίνα απολάμβανε ένα ευνοϊκό για την ίδια εμπορικό ισοζύγιο με την Ευρώπη, εξάγοντας πορσελάνες, μετάξι και τσάι με αντάλλαγμα πολύτιμα μέταλλα, ιδίως ασήμι. Στα τέλη του 18ου αιώνα, η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών επέκτεινε την καλλιέργεια οπίου στα εδάφη της Βεγγάλης στην Ινδία, πουλώντας το σε ιδιώτες εμπόρους, οι οποίοι στη συνέχεια το μετέφεραν στην Κίνα και αντίστοιχα στα χέρια Κινέζων λαθρεμπόρων. Μέχρι το 1787, η Εταιρεία έστελνε 4.000 κιβώτια οπίου (77 κιλά έκαστο) ετησίως.
Παλαιότερα, το όπιο θεωρείτο ένα σχετικά αβλαβές φάρμακο, ωστόσο η νέα πρακτική του καπνίσματος του οπίου του αύξησε κατακόρυφα τη ζήτησή του και συχνά οδηγούσε τους χρήστες σε εθισμό. Ο Κινέζος αυτοκράτορας Jiaqing εξέδωσε σειρά διαταγμάτων που καθιστούσαν το όπιο παράνομο στα 1729, 1799, 1814 και 1831. Παρ' όλα αυτά οι εισαγωγές αυξήθηκαν, καθώς οι λαθρέμποροι και οι συνεργάτες τους αξιωματούχοι αποκόμιζαν τεράστια κέρδη. Μάλιστα, μέρος στο λαθρεμπόριο του οπίου από την Τουρκία στην Κίνα έλαβαν και ορισμένοι Αμερικανοί, συμπεριλαμβανομένου του παππού του Αμερικανού Προέδρου του εικοστού αιώνα Φραγκλίνος Ρούζβελτ και των προγόνων του Υπουργού Εξωτερικών του 21ου αιώνα Τζον Κέρρυ. Στην αμερικανική ιστοριογραφία μερικές φορές γίνεται λόγος για "το εμπόριο της παλιάς Κίνας" (Old China Trade). Μέχρι το 1833, η κυκλοφορία του οπίου αυξήθηκε σε 30.000 κιβώτια. Η ΕΑΙ έστελνε το όπιο στις αποθήκες της στην περιοχή ελεύθερου εμπορίου του Κάντον (Κουανγκτσόου) και κατόπιν το πουλούσε σε κινέζους λαθρέμπορους.
Αργότερα, ο Έλιοτ επικοινώνησε με το Λονδίνο αιτούμενος τη χρήση στρατιωτικής δύναμης εναντίον των Κινέζων. Μια μικρή αψιμαχία σημειώθηκε μεταξύ βρετανικών και κινεζικών σκαφών στις εκβολές του Kowloon στις 4 Σεπτεμβρίου 1839. Μετά από σχεδόν ένα χρόνο, η βρετανική κυβέρνηση αποφασίζει, τον Μάιο του 1840, να στείλει στρατεύματα για να επιβάλει αποζημιώσεις για τις οικονομικές απώλειες των βρετανών εμπόρων στο Κάντον και να εγγυηθεί τη μελλοντική ασφάλεια των εμπορικών της συμφερόντων. Στις 21 Ιουνίου 1840 μια βρετανική ναυτική δύναμη καταφθάνει από το Μακάο και βομβαρδίζει το λιμάνι Dinghai. Στην σύγκρουση που ακολουθεί, το Βασιλικό Ναυτικό αξιοποιεί τα ανώτερης τεχνολογίας πλοία και όπλα του για να προκαλέσει σειρά σημαντικών ηττών σε βάρος της κινεζικής αυτοκρατορίας.
Ο πόλεμος ολοκληρώνεται με τη Συνθήκη του Νανκίνγκ το 1842, την πρώτη από τις αποκαλούμενες "άνισες συνθήκες" μεταξύ της Κίνας και των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Η συνθήκη αυτή ανάγκασε την Κίνα να παραχωρήσει το νησί του Χονγκ Κονγκ και ορισμένα από τα γύρω μικρότερα νησιά στο Ηνωμένο Βασίλειο, και "άνοιξε" στο διεθνές εμπόριο πέντε λιμάνια: τη Σαγκάη, το Κάντον, το Νινγκμπό (Ningbo), το Φουτσόου (Fuzhou) και το Σιαμέν (Xiamen). Η συνθήκη επέβαλε επίσης πληρωμή 21 εκατομμυρίων δολαρίων στο Ηνωμένο Βασίλειο, εκ των οποίων τα έξι πληρώθηκαν άμεσα και τα υπόλοιπα με δόσεις αργότερα.
Δεύτερος πόλεμος του οπίου
μικρογραφία| Απεικόνιση της μάχης του Taku Forts το 1860 . Εικονογράφηση βιβλίου από το 1873. Το 1853, η βόρεια Κίνα συγκλονίστηκε από την Εξέγερση των Ταϊπίνγκ, η οποία ίδρυσε την πρωτεύουσά της στο Ναντσίνγκ. Παρ 'όλα αυτά, διορίστηκε στο Κάντον ένας νέος αυτοκρατορικός Επίτροπος, ο Ye Mingchen, αποφασισμένος να εξαλείψει το εμπόριο οπίου, το οποίο ήταν τεχνικά παράνομο. Τον Οκτώβριο του 1856 κατέλαβε το Arrow, ένα πλοίο που ισχυριζόταν ότι ήταν βρετανικό και αλυσόδεσε το πλήρωμά του. Τζον Μπάουρινγκ, κυβερνήτης του Βρετανικού Χονγκ Κονγκ, κάλεσε τον στόλο του Ναύαρχου Σέιμουρ, που στις 23 Οκτωβρίου βομβάρδισε και κατέλαβε τα οχυρά του ποταμού Περλ στην προσέγγιση του Κάντον. Επιπρόσθετα, προχώρησε στον βομβαρδισμό του ίδιου του Κάντον, αλλά δεν είχε επαρκείς δυνάμεις για να κρατήσει την πόλη. Στις 15 Δεκεμβρίου, κατά τη διάρκεια μιας ταραχής στο Κάντον, πυρπολήθηκαν ευρωπαϊκά εμπορικά ακίνητα και ο Bowring ζήτησε στρατιωτική επέμβαση. Η δολοφονία ενός Γάλλου ιεραπόστολου ενέπνευσε υποστήριξη από τη Γαλλία.
Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι, συμπεριλαμβανομένης και της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ζήτησαν τώρα μεγαλύτερες παραχωρήσεις από την Κίνα, συμπεριλαμβανομένης της νομιμοποίησης του εμπορίου οπίου, της επέκτασης της μεταφοράς φθηνών εργατών (coolies) και την απαλλαγή των ξένων εισαγωγών από εσωτερικούς δασμούς. Ο πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα τη Συνθήκη του Tientsin (26 Ιουνίου 1858), η οποία ανάγκασε τους Κινέζους να πληρώσουν αποζημιώσεις για τα έξοδα του πρόσφατου πολέμου, να ανοίξουν δέκα ακόμα λιμάνια προς το ευρωπαϊκό εμπόριο, να νομιμοποιήσουν το εμπόριο οπίου και να παραχωρήσουν σε ξένους εμπόρους και ιεραποστόλους δικαιώματα να ταξιδεύουν εντός της Κίνας. Μετά από μια δεύτερη φάση μαχών που περιελάμβανε τη λεηλασία του Yuanming Yuan και την κατοχή του συγκροτήματος της Απαγορευμένης Πόλης στο Πεκίνο, η Συνθήκη επιβεβαιώθηκε από τη Σύμβαση του Πεκίνου το 1860.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Πόλεμοι του Ηνωμένου Βασιλείου
Μοναρχία της Ταϊλάνδης
Η μοναρχία της Ταϊλάνδης αναφέρεται στη συνταγματική μοναρχία της Ταϊλάνδης (πρώην Σιάμ). Ο Βασιλιάς της Ταϊλάνδης είναι ο αρχηγός του κράτους και επικεφαλής του κυβερνώντος Βασιλικού Οίκου Τσάκρι.
Παρόλο που η σημερινή δυναστεία Τσάκρι δημιουργήθηκε το 1782, η ύπαρξη του θεσμού της μοναρχίας στην Ταϊλάνδη θεωρείται ότι παραδοσιακά έχει τις ρίζες της από την ίδρυση του Βασιλείου Σουκοτάι το 1238. Ο θεσμός μετατράπηκε σε συνταγματική μοναρχία το 1932 μετά την άμαχη σιαμέζικη επανάσταση του 1932. Η επίσημη εθιμοτυπική κατοικία της μονάρχης είναι το Μεγάλο Παλάτι στην Μπανγκόκ, ενώ η ιδιωτική κατοικία βρίσκεται στο Dusit Palace. Ο βασιλιάς κατοικεί επί του παρόντος σε καραντίνα στο Grand Hotel Sonnenbichl της Γερμανίας.
Οι τίτλοι του Βασιλιά της Ταϊλάνδης συμπεριλαμβάνουν: Αρχηγός του Κράτους, Αρχηγός των Βασιλικών Ενόπλων Δυνάμεων, αφοσιωμένος στον Βουδισμό και την υποστηριχτής των θρησκειών.
Προέλευση
Η τρέχουσα έννοια της βασιλικής Ταϊλάνδης έχει εξελιχθεί μέσα στα 800 χρόνια απόλυτης κυριαρχίας. Ο πρώτος βασιλιάς μιας ενοποιημένης Ταϊλάνδης ήταν ο ιδρυτής του Βασιλείου της Σουκοτάι, ο Βασιλιάς Σρι Indraditya, το 1238. Η ιδέα αυτής της πρώιμης βασιλείας λέγεται ότι βασίζεται σε δύο έννοιες που προέρχονται από τις βουδιστικές πεποιθήσεις Ινδουϊσμού και Τεραβάντα. Η πρώτη ιδέα βασίζεται στην Βεδική-Ινδουιστική κάστα του «Kshatriya» ή πολεμιστής-κυβερνήτης, στον οποίο ο βασιλιάς αντλεί τις δυνάμεις του από στρατιωτική δύναμη. Το δεύτερο βασίζεται στην βουδιστική έννοια της «Τεραβάντα» του «Dhammaraja», Ο Βουδισμός έχει εισαχθεί στην Ταϊλάνδη τον 6ο αιώνα μ.Χ. Η ιδέα του Dhammaraja είναι ότι ο βασιλιάς πρέπει να κυβερνά το λαό του σύμφωνα με το Dharma και τις διδασκαλίες του Βούδα.
Αυτές οι ιδέες αντικαταστάθηκαν για λίγο το 1279, όταν ο Βασιλιάς Ραμχάχαινγκ ήρθε στο θρόνο. Ο Ramkhamhaeng απομακρύνθηκε από την παράδοση και δημιούργησε αντ 'αυτού μια έννοια του «πατρικού κανόνα», στο οποίο ο βασιλιάς κυβερνά το λαό του, όπως ο πατέρας θα κυβερνούσε τα παιδιά του. Αυτή η ιδέα ενισχύεται στον τίτλο και το όνομα του βασιλιά, καθώς είναι ακόμα γνωστός σήμερα, Pho Khun Ramkhamhaeng που σημαίνει «Πατέρας Κυβερνήτης Ramkhamhaeng». Αυτό κράτησε για λίγο. Μέχρι το τέλος του βασιλείου, οι δύο παλιές έννοιες επέστρεψαν όπως συμβολίζονται από την αλλαγή στο ύφος των βασιλέων: "Pho" άλλαξε σε "Phaya" ή Λόρδος.
Η μοναρχία στον 21ο αιώνα
μικρογραφία| Η εικόνα του βασιλιά υπάρχει σε κάθε πόλη και σε πολλές εμφανείς τοποθεσίες Από το 2000, ο ρόλος της ταϊλανδέζικης μοναρχίας αμφισβητείται ολοένα και περισσότερο από μελετητές, μέσα μαζικής ενημέρωσης, παρατηρητές και όλο και περισσότερα εκπαιδευμένα άτομα εκφράζουν ενδιαφέρον σε δημοκρατικές ιδέες. [Απαιτείται αναφορά] Πολλοί θεώρησαν ότι μια σειρά νόμων και μέτρων σχετικά με το lèse majesté στην Ταϊλάνδη αποτελούν εμπόδια στην ελευθερία της έκφρασης. Δεκάδες συλλήψεις, εκατοντάδες εγκληματικές έρευνες και πολλαπλές φυλακίσεις έχουν γίνει βάσει αυτών των νόμων.
Ο νόμος lèse-majesté είναι μέρος του Ποινικού Κώδικα της Ταϊλάνδης και λέγεται ότι είναι «ο πιο σκληρός νόμος lèse majesté στον κόσμο» και «ενδεχομένως ο αυστηρότερος νόμος περί ποινικής δυσφήμισης οπουδήποτε». Ο πολιτικός επιστήμονας Giles Ungpakorn σημείωσε ότι «οι νόμοι του lèse-majesté δεν έχουν πραγματικά σχεδιαστεί για την προστασία του θεσμού της μοναρχίας. Στο παρελθόν, οι νόμοι χρησιμοποιήθηκαν για την προστασία των κυβερνήσεων και για την προστασία των στρατιωτικών πραξικοπημάτων από νόμιμη κριτική. Η εικόνα δημιουργήθηκε για να ενισχύσει μια συντηρητική ελίτ πολύ πέρα από τα τείχη του ανακτόρου.
Ο βασιλιάς επικουρείται στο έργο και τα καθήκοντά του από τον ιδιωτικό γραμματέα του βασιλιά της Ταϊλάνδης και το Συμβούλιο Privy της Ταϊλάνδης, σε συνεννόηση με τον επικεφαλή του υπουργικού συμβουλίου, τον πρωθυπουργό. Σύμφωνα με το σύνταγμα, ο βασιλιάς δεν είναι πλέον ο δημιουργός όλων των νόμων στο βασίλειο: το προνόμιο αυτό ανατίθεται στην Εθνική Συνέλευση της Ταϊλάνδης. Όλα τα νομοσχέδια που ψηφίστηκαν από το νομοθετικό σώμα, ωστόσο, απαιτούν τη βασιλική σύμφωνη γνώμη του για να γίνει νόμος.
Η χούντα που ανέλαβε την εξουσία το 2014 ήταν επιθετική φυλακίζοντας αυστηρά τους κριτικούς της μοναρχίας. Το 2015, ξόδεψε 540 $ εκατομμύρια, περισσότερο από τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Εξωτερικών, σε μια διαφημιστική εκστρατεία που ονομάζεται «Λατρεία, προστασία και υπεράσπιση της μοναρχίας». Η εκστρατεία περιλαμβάνει τηλεοπτικές διαφημίσεις, σεμινάρια σε σχολεία και φυλακές, διαγωνισμούς τραγουδιού και διαγωνισμούς για τη συγγραφή ιστοριών και ταινιών που επαινούν τον βασιλιά. «Δεν πρόκειται για προπαγάνδα», είπε ο Προέδρος Τσαντ-ο-χα, αρχηγός της χούντας. "Η νεολαία πρέπει να εκπαιδευτεί για το τι έχει κάνει ο βασιλιάς."
Στον προϋπολογισμό της για το οικονομικό έτος 2016 (FY) 2016, η κυβερνών στρατιωτική κυβέρνηση αύξησε τις δαπάνες της για «διατήρηση, προστασία και διατήρηση της μοναρχίας» σε 18 δισεκατομμύρια μπατ (514 δολάρια ΗΠΑ) εκατομμύρια), αύξηση 28 τοις εκατό για αυτό το στοιχείο γραμμής του προϋπολογισμού από το 2014 όταν πήρε την εξουσία. Τα κονδύλια του προϋπολογισμού για τη στήριξη της μοναρχίας το 2020 ανέρχονται σε 29.728 δισεκατομμύρια μπατ, ή 0,93% του συνολικού προϋπολογισμού.
Βασιλικές τελετές
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Η Βασιλική Πομπή, 2003. Ο βασιλιάς και άλλα μέλη της οικογένειάς του πραγματοποιούν πολλές βασιλικές τελετές ετησίως, μερικές από τις οποίες χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα.
Ηλεκτρονικά βιβλία
Κατηγορία:Ιστορία της Ταϊλάνδης Κατηγορία:Ταϊλανδική μοναρχία
Ένωση Μουσικών Βιβλιοθηκών
Η Ένωση Μουσικών Βιβλιοθηκών (αγγλ. Music Library Association - MLA) ιδρύθηκε το 1931 με έδρα την Ουάσινγκτον και αποτελεί την επαγγελματική ένωση που εκπροσωπεί τις Βιβλιοθήκες με αντικείμενο τη Μουσική των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Πρόκειται για ένα οργανισμό που εργάζεται για την ενίσχυση της συλλογής, συντήρησης και διάδοσης μουσικού υλικού, ο οποίος αποτελεί επίσημο παράρτημα της Διεθνούς Ένωσης «Μουσικών Βιβλιοθηκών» (International Association of Music Libraries - IAML) στις ΗΠΑ.
Διοίκηση
Τα ανώτερα στελέχη της είναι ο Πρόεδρος (President), ο Αντιπρόεδρος (Vice President/President-Elect), ο Γραμματέας (Recording Secretary) και έξι Γενικά Μέλη (Members-at-Large), τα οποία μαζί με τον Διοικητικό Διευθυντή (Administrative Officer) και τον βοηθό του (Assistant Administrative Officer) απαρτίζουν το Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Directors), το οποίο είναι υπεύθυνο για την εύρυθμη λειτουργία της ένωσης. Το Διοικητικό Συμβούλιο παρέχει τη δυνατότητα στα μέλη της MLA να ιδρύσουν Παράρτημα(Chapter) του οργανισμού στην τοποθεσία που επιθυμούν, η δράση του οποίου θα συνάδει με το γενικότερο προσανατολισμό της ένωσης. Τα παραρτήματα αποτελούν τόπο συζήτησης για θέματα που άπτονται των Βιβλιοθηκών με αντικείμενο τη Μουσική και καθένα από αυτά θεσπίζει τους δικούς του κανονισμούς σύμφωνα με τον εσωτερικό κανονισμό της ένωσης. Επιπλέον, το έργο του Διοικητικού Συμβουλίου διευκολύνεται μέσω των Επιτροπών (Committees) που συστήνονται με σκοπό την διεκπεραίωση συγκεκριμένων υποθέσεων της MLA.
Μέλη
Το σύνολο των μελών της MLA αποτελείται από όσους σχετίζονται με τη Βιβλιοθηκονομία και τη Μουσική και επιθυμούν να ενισχύσουν το έργο της. Τα μέλη διακρίνονται σε Μεμονωμένα άτομα ως μέλη (Personal), Ιδρύματα (Institutional), Εταιρικά Μέλη (Corporate), Φοιτητές (Student) και Ειδικά Μέλη (Special). Άτομα ή, οργανισμοί που είτε υποστηρίζουν το έργο της ένωσης είτε ασχολούνται ενεργά με το έργο των βιβλιοθηκών, μπορούν να συμμετάσχουν ως Μεμονωμένα άτομα ή Ιδρύματα αντίστοιχα. Κάθε εταιρεία που πληροί τις παραπάνω προϋποθέσεις μπορεί να ενταχθεί στην κατηγορία των Εταιρικών Μελών. Επιπλέον, φοιτητές οι οποίοι σπουδάζουν σε κάποιο πανεπιστήμιο και ενδιαφέρονται για το έργο της MLA γίνονται δεκτοί στην κατηγορία των Φοιτητών, ενώ μέλη τα οποία σύμφωνα με το Διοικητικό Συμβούλιο έχουν συνεισφέρει σημαντικά στο έργο και την αποστολή της ένωσης ή της Βιβλιοθηκονομίας με αντικείμενο τη Μουσική. αναγνωρίζονται ως Ειδικά μέλη.
Δράση
Η MLA μέσα από τις δραστηριότητες της προωθεί τον τομέα της Βιβλιοθηκονομίας με αντικείμενο τη Μουσική, παρέχοντας ευκαιρίες συνεχιζόμενης εκπαίδευσης και επαγγελματικής εξέλιξης, μέσω της διοργάνωσης σεμιναρίων και εργαστηρίων όπου επαγγελματίες του κλάδου έρχονται σε επαφή, ανταλλάσσουν απόψεις και ενημερώνονται για αναδυόμενα θέματα. Επιπλέον, έχει αναπτύξει συνεργατικές σχέσεις με οργανισμούς όπως η Αμερικάνικη Ένωση Βιβλιοθηκών (American Library Association - ALA) και η Συνεργασία για την Πρόσβαση και τη Συντήρηση Ιστορικών Αρχείων (Historical Recording Coalition for Access and Preservation - HRCAP). Παράλληλα, δραστηριοποιείται στο χώρο των εκδόσεων δημοσιεύοντας υλικό σχετικό με τον τομέα της Μουσικής και της Βιβλιοθηκονομίας. Δυο σημαντικές εκδόσεις της είναι το τριμηνιαίο περιοδικό με τίτλο «Notes» και ένα ενημερωτικό δελτίο, το οποίο παραπέμπει στις πρόσφατες δημοσιεύσεις της ένωσης. Τέλος, η MLA ενθαρρύνει την έρευνα και αναγνωρίζει τη σημαντική συνεισφορά των μελών της με την απονομή τιμητικών βραβείων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μουσικων
Πάνορμος Κυζίκου
Η Πάνορμος, σήμερα στα τουρκικά Μπαντίρμα (τουρκικά: Bandırma) είναι πόλη της Τουρκίας στη Μικρά Ασία. Βρίσκεται στα νότια παράλια της Προποντίδας, σε απόσταση 60 ναυτικών μιλίων από την Κωνσταντινούπολη και 100 περίπου χλμ. από την Προύσα, κοντά στην αρχαία Κύζικο. Έχει σήμερα 145.089 κατοίκους (2014) και ανήκει στην επαρχία του Μπαλικεσίρ.
Συνδέεται σιδηροδρομικά με τις πόλεις του Μπαλικεσίρ και της Σμύρνης. Διαθέτει ασφαλές λιμάνι το οποίο και βοηθά στο εμπόριο μεταξύ των δύο μεγάλων πόλεων της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης. Στην πόλη λειτουργούν πανεπιστημιακές σχολές του Πανεπιστημίου του Μπαλικεσίρ, η Σχολή Οικονομικών και Διοικητικών Επιστημών, η Σχολή Ναυτιλιακών και η Σχολή Υγείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Λιμένες της Τουρκίας Κατηγορία:Προποντίδα Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Τυχηρό γεγονός
Τυχηρό γεγονός ή τυχαίο συμβάν (casus fortuitus) χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε συμβάν που δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα (δόλο ή αμέλεια) του οφειλέτη ή του ζημιώσαντος. Στα τυχηρά γεγονότα ο νόμος συνήθως δεν αναγνωρίζει ευθύνη προσώπου, εκτός από κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις. Τα τυχηρά διακρίνονται σε τυχηρά υπό ευρεία και υπό στενή έννοια. Τα τυχηρά υπό ευρεία έννοια περιλαμβάνουν και την ανωτέρα βία, ενώ τα τυχηρά υπό στενή έννοια ή απλά/συνήθη τυχηρά τοποθετούνται στην κλίμακα της υπαιτιότητας μεταξύ αμέλειας και ανωτέρας βίας.
Συμβάντα, όπως ζημιές ή ατυχήματα, που προέρχονται από ακραία καιρικά φαινόμενα ή κατάσταση θαλάσσης κ.λπ, χαρακτηρίζονται ως τυχηρά γεγονότα ή τυχαία συμβάντα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο Κατηγορία:Ναυτικό Δίκαιο Κατηγορία:Διαχείριση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης
Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Η Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο (Καλλιμάρμαρο).
Άνδρες και γυναίκες αγωνίστηκαν για 4 χρυσά μετάλλια ομαδικά και ατομικά.
Πρίγκιπας Πέτρος της Ελλάδας και της Δανίας
thumb|right|150px|Ο Θυρεός της Ελληνικής Βασιλικής Δυναστείας Ο Πρίγκιπας Πέτρος της Ελλάδας και της Δανίας (3 Δεκεμβρίου 1908 - 15 Οκτωβρίου 1980) ήταν ο μοναδικός γιος του Πρίγκιπα Γεωργίου της Ελλάδας και της Δανίας και της Πριγκίπισσας Μαρίας Βοναπάρτη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 3 Δεκεμβρίου 1908.
Φοίτησε σε γαλλικό Λύκειο των Παρισίων και διδάχθηκε τα Ελληνικά, κατ΄ οίκον, από την Λουκία Γεωργιάδη και τον αρχιμανδρίτη Λεγάκη. Στη συνέχεια σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Παρισίων (1927-1934), από το οποίο και έτυχε διδακτορικού διπλώματος με θέμα "Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί της Δανίας και η εξωτερική αγορά". Κατά τα έτη 1934-1935 συνέχισε τις σπουδές του στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, τις οποίες διέκοψε, μετά την παλινόρθωση της Βασιλείας στην Ελλάδα.
Στρατιωτική θητεία
Επιστρέφοντας στην πατρίδα περιελήφθη στα στελέχη εφεδρείας του ελληνικού στρατού με το βαθμό του ανθυπολοχαγού. Το 1937 προήχθη σε έφεδρο υπολοχαγό Πεζικού. To 1940 επιστρατεύτηκε ως έφεδρος λοχαγός πεζικού και τοποθετήθηκε στο Γενικό Στρατηγείο, όπου οργάνωσε το Γραφείο Συνδέσμου με τις ξένες Στρατιωτικές Αποστολές. Λίγο πριν την κατάληψη της χώρας από τους Γερμανούς, διορίσθηκε υπασπιστής του Βασιλιά Γεωργίου Β΄, τον οποίο ακολούθησε στην Κρήτη και μετά στη Μέση Ανατολή, όπου συνέχισε να υπηρετεί στο Στρατό, προαχθείς στο βαθμό του ταγματάρχη στον Ιερό Λόχο. Έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις στην Τριπολίτιδα και συνέβαλε στην προσωρινή ένταξη του Ιερού Λόχου στη Γαλλική Φάλαγγα του στρατηγού Λεκλέρ. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά την απελευθέρωση, προήχθη σε έφεδρο αντισυνταγματάρχη και, τέλος, όταν αποστρατεύτηκε, αναχώρησε στη Γαλλία.
Το 1978 δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στην αθηναϊκή εφημερίδα "Ακρόπολις" οι αναμνήσεις του από τον πόλεμο και αργότερα εκδόθηκαν ως "Ημερολόγια Πολέμου 1940 - 1941". .
Αθλητική πορεία
Ο Πρίγκηπας Πέτρος ασκήτο από μικρή ηλικία στην αντισφαίριση (τένις) στα γήπεδα του Ο.Α.Α.. Το 1940 ανέλαβε πρόεδρος του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών, αντικαθιστώντας τον αποθανόντα πρόεδρο και θείο του Χριστόφορο. Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 22 Μαΐου 1940, αλλά εκτελούσε χρέη προέδρου από τον Ιανουάριο, που χήρεψε η θέση. Ο Πρίγκηπας Πέτρος έμεινε πρόεδρος περίπου έναν χρόνο· το 1941 έφυγε με την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια στην Αφρική και χρέη προέδρου εκτελούσε ο αντιπρόεδρος Ν. Δεκαβάλας.
Επιστημονικό έργο
Το 1937 πραγματοποίησε την πρώτη του εξερευνητική επιστημονική περιοδεία στην Ινδία, το Θιβέτ και τη Κεϊλάνη και εξέδωσε τις εντυπώσεις του με τον τίτλο "Απ΄ Αθηνών εις Καλκούταν".
Όταν συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (1957-1959), ασχολήθηκε με τη μελέτη των πρωτόγονων μορφών κοινωνιών και ιδιαίτερα των ασιατικών. Εξειδικευμένος ήδη στα θιβετιανά θέματα, έλαβε μέρος στην 3η Δανική Αποστολή στη Κεντρική Ασία και τέθηκε επί κεφαλής της ομάδας, που πήγε στο Αφγανιστάν. Το 1957 ανακηρύχθηκε επίτιμος Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου εκφώνησε λόγο με θέμα "Η επίδρασις της Ελληνιστικής Περιόδου στην Κεντρική Ασία". Ακολούθως εγκαταστάθηκε, επί πολλά έτη, στην Ινδία και επισκέφθηκε τα Ιμαλάια (1974-1975). Στο Θιβέτ έκανε 5.000 ανθρωπομετρικές μετρήσεις και ασχολήθηκε με τη μελέτη του θεσμού του πολυανδρικού γάμου, τα πορίσματα της οποίας υπέβαλε, ως διδακτορική διατριβή, στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, από το οποίο και έλαβε και δεύτερο διδακτορικό δίπλωμα. Συνέγραψε τα έργα "The Eternal Question"(1932) και "The Science of Anthropology"(1969) και δημοσίευσε πολλά άρθρα σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά. Το 1960 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης.
Οικογένεια
Στις 9 Σεπτεμβρίου 1939 στις Ινδίες, ετέλεσε πολιτικό γάμο στο Μανδράς, με τη Ρωσίδα πρόσφυγα Ειρήνη Αλεξάνδροβνα Οβισινίκοβα, κόρη του κοσμηματοπώλη της Ρωσικής Αυτοκρατορικής Αυλής, η οποία είχε διαφύγει, μέσω Κριμαίας, το 1918. Ο γάμος αυτός, ως πολιτικός, που δεν προβλεπόταν από το τότε ελληνικό Οικογενειακό Δίκαιο, δεν αναγνωρίσθηκε στην Ελλάδα και η Ρωσίδα σύζυγός του ουδέποτε εμφανίσθηκε επισήμως στην Ελλάδα. Το ζεύγος δεν απέκτησε παιδιά. Ο δε πατέρας του ύστερα από αυτόν τον γάμο, με τον οποίο διαφωνούσε, διέταξε τη διαγραφή του από τη σειρά διαδοχής του στον ελληνικό θρόνο. Το ότι αργότερα η Ειρήνη διατεινόταν θετικά προς τον κομμουνισμό και την Σοβιετική εξουσία, θεωρήθηκε από κάποιους ως η ουσιαστική αιτία της εναντίωσης απέναντί της από την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια.
Απεβίωσε στο Λονδίνο, στις 15 Οκτωβρίου 1980. Η σύζυγός του Ειρήνη απεβίωσε στις 12 Μαρτίου 1990 στο Παρίσι. Αμφότεροι ετάφησαν στη Δανία.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ελλάδας και της Δανίας Κατηγορία:Ελληνική Βασιλική Δυναστεία Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1996
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1996 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 1996) ήταν το 5ο Πρωτάθλημα Ρωσίας. Διεξήχθη το 1996 και πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Σπαρτάκ Μόσχας.
Μάικλ Αρντ
Ο Μάικλ Αρντ (Michael Arndt) είναι Αμερικανός σεναριογράφος.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1996
Κανονισμοί
Στο 5ο Πρωτάθλημα Ρωσίας συμμετείχαν 18 ομάδες. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πρωταθλήματος Ρωσίας 1996, υποβιβάστηκαν οι 3 τελευταίες ομάδες ενώ το δικαίωμα για να συμμετέχουν στο Πρωτάθλημα Ρωσίας 1997 έλαβαν 3 ομάδες, οι οποίες έλαβαν τις πρώτες 3 θέσεις στην Πρώτη Ντιβιζιόν.
Μάικλ Αρντ
Βιογραφία
Αφότου αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης, ο Αρντ εργάστηκε ως αναγνώστης σεναρίων για ένα διάστημα πριν να ξεκινήσει να γράφει σενάρια ο ίδιος. Είναι κυρίως γνωστός για το πρώτο του σενάριο Little Miss Sunshine, για το οποίο έλαβε πολλαπλές υποψηφιότητηες συμπεριλαμβανομένου το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1996
17η αγωνιστική
Η νίκη δόθηκε στη Ζεμτσούζινα Σότσι 3 εβδομάδες μετά τον αγώνα με την Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα. Η Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα έχασε επειδή έβαλε στο γήπεδο τον Αλεξάντερ Τσιγκανκόφ, ο οποίος δεν είχε δικαίωμα να συμμετάσχει στον αγώνα.
31η αγωνιστική
Σύμφωνα με απόφαση της ΡΠΟ, η νίκη δόθηκε στη Ζεμτσούζινα Σότσι, εξαιτίας του ότι η Λάντα Τολιάττι έβαλε στα τελευταία λεπτά του αγώνα στο γήπεδο τον Ντμίτρι Εμελιάνοφ, οποίος δεν είχε δικαίωμα να συμμετάσχει στον αγώνα. Αλλά αυτό δεν είχε σημασία μιας και το μέλλον της Λάντα Τολιάττι ήταν ήδη αποφασισμένο - η ομάδα υποβιβάστηκε στην Πρώτη Ντιβιζιόν.
Μάικλ Αρντ
Βιογραφία
Ο Αρντ είναι επίσης γνωστός για το δεύτερο σενάριό του για την ταινία Toy Story 3, για το οποίο έλαβε πολλαπλές υποψηφιότητηες συμπεριλαμβανομένου μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου. ΜΕ αυτόν τον τρόπο, ο Αρντ έγινε ο πρώτος σεναριογράφος όλων των εποχών που ήταν προτεινόμενος για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου και Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου για τα πρώτα του δύο σενάρια.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1996
Συμμετέχοντες στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1996
Πάρακατω φαίνεται η λίστα των ποδοσφαιριστών που έλαβαν μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1996, στην Αγγλία.
Άλλες πηγές
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1996
Μάικλ Αρντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Αλέξανδρος Μπούτος
Ο Αλέξανδρος Μπούτος (γεννημένος στις 9 Σεπτεμβρίου 1998 στη Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,02 μ. και αγωνίζεται στη θέση του διαγωνίου.
Καριέρα
Ο Αλέξανδρος Μπούτος έκανε τα πρώτα του βήματα στην ομάδα του Άρη (2010-14). Στη συνέχεια ακολούθησε ο Ηρακλής (2014-16), ο Περσέας (2016-17) και ο Πήγασος Πολίχνης (2017-18). Τον Ιούνιο του 2018 υπέγραψε στον Π.Α.Ο.Κ. μέχρι το 2022.
Οι διακρίσεις το σε εφηβικό επίπεδο είναι οι εξής: Αναδείχθηκε πρωταθλητής στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα Παίδων και φιναλίστ στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα Εφήβων με την ομάδα του Ηρακλή (2014-15). Με τον Πήγασο Πολίχνης κατάκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων (2017-18). Επίσης έχει διακριθεί στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σχολείων (2016).
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Αλέξανδρος Μπούτος είναι διεθνής με την εθνική ομάδα της Ελλάδας Κ22.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ρομπέρτο Μέρχι
Ο Ρομπέρτο Μέρχι (γεν. στις 22 Μαρτίου 1991 στο Καστελόν ντε λα Πλάνα της Ισπανίας) είναι Ισπανός πρώην οδηγός της Φόρμουλα 1 ο οποίος αγωνιζόταν με τη Μάνορ Μαρούσια.
Πρώτα χρόνια
Ο Μέρχι γεννήθηκε στο Καστελόν ντε λα Πλάνα. Οι γονείς του είναι Βραζιλιάνοι με καταγωγή απ' το Λίβανο. Ξεκίνησε την καριέρα του απ' τα καρτ. Το 2014 εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 ως δοκιμαστής στην ομάδα Κέιτερχαμ Φόρμουλα 1. Τη χρονιά που διανύουμε (2015) η Κέιτερχαμ δε θα συμμετείχε στο Πρωτάθλημα λόγω των πολύ σοβαρών οικονομικών προβλημάτων τα οποία αντιμετώπιζε κι έτσι ο Μέρχι πήγε στη Μάνορ Μαρούσια όπου του δώσανε θέση κανονικού οδηγού αγώνων. Όμως η διοίκηση της ομάδας μετά το τέλος του Γκραν Πρι Ιταλίας, αποφάσισε απ' το επόμενο Γκραν Πρι το οποίο ήταν το Γκραν Πρι Σιγκαπούρης να τον βγάλει και στη θέση του να τοποθετήσει τον Αμερικανό Αλεξάντερ Ρόσι. Το μόνο άλλο Γκραν Πρι στο οποίο πήρε μέρος ο Μέρχι ήταν εκείνο της Ρωσίας, επειδή ο Ρόσι είχε υποχρεώσεις στο GP2. Αυτό έγινε και στο τελευταίο Γκραν Πρι του Πρωταθήματος το οποίο ήταν το Γκραν Πρι Άμπου Ντάμπι για τον ίδιο λόγο.
Κατηγορία:Ισπανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Φωτογραμμετρία
Φωτογραμμετρία ονομάζεται μια ιδιαίτερη μέθοδος - τεχνική προσδιορισμού διαστάσεων αντικειμένων με χρήση φωτογραφιών. Στη μέθοδο αυτή ακολουθείται ιδιαίτερος τρόπος φωτογράφησης.