cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα
Αντιβασιλεύς της Πορτογαλικής Ινδίας
Ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα γεννήθηκε στη Λισαβώνα, εισήλθε από μικρή ηλικία στον στρατιωτικό κλάδο και συμμετείχε στη "μάχη του Τόρο". Πολέμησε πολλές φορές σε εκστρατείες στο Μαρόκο και συμμετείχε με το Βασίλειο της Καστίλης στη χριστιανική κατάκτηση του Εμιράτου της Γρανάδας (1492). Ο Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας τον διόρισε πρώτο αντιβασιλιά της Πορτογαλικής Ινδίας (1505). Η Αρμάδα με 14 πλοία και 6 Καραβέλες αναχώρησε από τη Λισαβώνα με ένα πλήρωμα από 1.500 στρατιώτες (25 Μαρτίου 1505). Η αποστολή είχε στόχο να φέρει το εμπόριο μπαχαρικών σε Πορτογαλικό έλεγχο και να ιδρύσει εμπορικούς σταθμούς στην Ανατολική Αφρική και την Ινδία, προτεραιότητες ήταν το εμπόριο και η συμμαχία με τοπικούς οπλαρχηγούς. Ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα έκανε τον περίπλου του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας έφτασε στη Μοζαμβίκη, από εκεί προχώρησε βόρεια στον παραλιακό οικισμό Κίλουα. Τον Ιούλιο του 1500 με 8 πλοία αποφάσισε να κατακτήσει την παραλιακή πόλη στην οποία ζούσε 4.000 κάτοικοι, χάρη στην καλή θέση της έκτισε ένα ισχυρό κάστρο. Στην πόλη παρέμεινε ως διοικητής ο Πέρο Φερέιρα και ένα στρατιωτικό σώμα με 80 άντρες.
Ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα έφτασε με 11 βαριά οπλισμένα πλοία (1505), κατέστρεψε την Κίλουα και πολλές άλλες παραλιακές πόλεις βόρεια. Η πόλη είχε περίπου 10.000 κατοίκους, κατακτήθηκε μετά από σκληρή μάχη με τον τοπικό Άραβα Σείχη, στη συνέχεια λεηλατήθηκε και κάηκε. Οι Πορτογάλοι είχαν σημαντική υποστήριξη από έναν εχθρό των τοπικών Μουσουλμάνων, τον Σουλτάνο του Μαλίντι. Τον ίδιο μήνα ο στόλος του Αλμέιντα υπό την ηγεσία του Ζοάο Ομέρ κατέκτησε τη Ζανζιβάρη και τη διεκδίκησε για λογαριασμό των Πορτογάλων. Ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα διορίστηκε πρώτος αντιβασιλιάς της Πορτογαλικής Ινδίας (25 Μαρτίου 1505) υπό τον όρο να οικοδομήσει τέσσερα ισχυρά κάστρα στη νοτιοδυτική ακτή : στο νησί Ανζεντίβα, στην Κανούρ, την Κοτσί και την Κουιλόν. Ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα αναχώρησε από την Πορτογαλία με 22 πλοία και 1.500 άντρες. Στις 13 Σεπτεμβρίου έφτασε στο νησί Ανζεντίβα και ξεκίνησε αμέσως την οικοδόμηση του κάστρου. Αμέσως μετά (23 Οκτωβρίου 1505) με την άδεια του τοπικού κυβερνήτη οικοδόμησε κάστρο στην Κανούρ, άφησε τον Λουρένσο ντε Μπρίτο με 150 άντρες και δύο πλοία. Ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα έφτασε στην Κοτσί (31 Οκτωβρίου 1505) με έναν μικρό στόλο από 8 πλοία. Έμαθε ότι οι Πορτογάλοι έμποροι στην Κουιλόν σκοτώθηκαν, έστειλε τον γιο του Λουρένσο με 6 πλοία που κατέστρεψαν στο λιμάνι της Κουιλόν 27 πλοία των Κοχικόδε. Ο Αλμέιντα εγκαταστάθηκε στο Κότσι και ενίσχυσε σημαντικά τα Πορτογαλικά φρούρια.
Η ναυμαχία της Κοχικόδε
thumb|250px|right|Το "κάστρο της Ανζεντίβα" στο νησί Ανζεντίβα Ο Σουλτάνος των Κοχικόδε Ζαμορίν ετοίμασε έναν μεγάλο στόλο με 200 πλοία για να αντιμετωπίσει τους Πορτογάλους, τον Μάρτιο του 1506 στη "ναυμαχία της Κοχικόδε" ο Λουρένσο ντι Αλμέιντα γνώρισε τη συντριβή, ωστόσο παρά την ήττα εξερεύνησε στη συνέχεια τη Σρι Λάνκα. Ο Ζαμορίν έπεισε το βασίλειο του Κανούρ για τις αυτοκρατορικές βλέψεις των Πορτογάλων, οι Κανούρ ενοχλήθηκαν έντονα με τη συμπεριφορά των Πορτογάλων και την παραβίαση των συνθηκών, τους επιτέθηκαν όταν πολιορκούσαν το "κάστρο του Σαιν Άντζελο". Οι δυνάμεις του Αλμέιντα ενισχύθηκαν σημαντικά με την άφιξη του Τριστάν ντα Κούνια από την Πορτογαλία, το τμήμα του Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε διαχωρίστηκε και ξεκίνησε την κατάκτηση περιοχών στη δύση. Με αίτημα των Αράβων εμπόρων της Κοχικόδε έφτασε τον Μάρτιο του 1508 στην Κοχικόδε Αιγυπτιακός στόλος Μαμελούκων υπό την ηγεσία του Αμίρ Χουσάιν αλ Κούρντι, συνέτριψαν τους Πορτογάλους στη "μάχη του Χολ". Ο Λουρένσο ντι Αλμέιντα σκοτώθηκε στη μάχη και οι Πορτογάλοι οπισθοχώρησαν από τις Ινδικές ακτές.
Η ναυμαχία της Ντιού
thumb|250px|right|Η "Σάντα Μαρία", ένα από τα πλοία του Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε έφτασε στη Κανούρ στα τέλη του 1508, συνάντησε τον Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα και του έδειξε σφραγισμένη επιστολή του βασιλιά Εμμανουήλ Α΄ με την οποία του ζητούσε να του παραδώσει την αντιβασιλεία. Ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα που ήθελε να εκδικηθεί τον θάνατο του γιου και να ελευθερώσει τους αιχμαλώτους του από τη "μάχη του Χολ" δεν αμφισβήτησε την επιστολή του βασιλιά αλλά αρνήθηκε και τον συνέλαβε. Έστειλε απειλητική επιστολή στον Μαλίκ Αγιάζ και ακολούθησε η "μάχη του Ντιού" (3 Φεβρουαρίου 1509), είχε υπό τη διοίκηση του 23 πλοία κοντά στο λιμάνι του Ντιού. Πολέμησε με τους Μαμελούκους, τους Οθωμανούς, τον Ζαμορίν του Κοχικόδε και τον Σουλτάνο του Γκουτζαράτ με στόχο να εκδικηθεί τον θάνατο του γιου του. Τον υποστήριξαν η Δημοκρατία της Βενετίας και το Ντουμπρόβνικ που ανησυχούσαν έντονα για τους εμπορικούς δρόμους στην Ανατολή. Η νίκη του ήταν αποφασιστική, οι Μαμελούκοι και οι Οθωμανοί εγκατέλειψαν τον Ινδικό Ωκεανό καθορίζοντας την Πορτογαλική κυριαρχία στην Ινδία τον επόμενο αιώνα. Τον Αύγουστο του 1509 ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε φυλακίστηκε αλλά σε τρεις μήνες έφτασε νέος στόλος από την Πορτογαλία με στόχο να τον τοποθετήσει αντιβασιλιά της Πορτογαλικής Ινδίας, ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα υποχρεώθηκε να παραιτηθεί.
Δολοφονία στην επιστροφή
Ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα εξέπλευσε τον Δεκέμβριο του 1509 για την Πορτογαλία, τον Φεβρουάριο του 1510 σταμάτησε στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας για να εφοδιαστούν οι άντρες του με νερό. Αμέσως ήρθαν σε επαφή με τον τοπικό πληθυσμό των Κχοϊκχόι. Οι σχέσεις τους ήταν στην αρχή καλές αλλά μερικοί άντρες του πήγαν στα γειτονικά χωριά με στόχο να κλέψουν βοοειδή, ο Αλμέιντα περίμενε τους καπετάνιους του να επιστρέψουν (1 Μαρτίου 1510). Την ίδια ώρα που ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα περίμενε τους άντρες στην παραλία τα βοοειδή επιτέθηκαν και σκότωσαν έναν από αυτούς. Οι Πορτογάλοι δεν οπισθοχώρησαν, οι Κχοϊκχόι και οι σύμμαχοι τους Κόσα επιτέθηκαν και θανάτωσαν 64 Πορτογάλους, ανάμεσα στους νεκρούς βρισκόταν και ο ίδιος ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα και 11 από τους καπετάνιους του. Η σορός του βρέθηκε το ίδιο απόγευμα και έγινε η ταφή της στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας. Ο συγγραφέας Νίκολας Βέργκνστ έγραψε σε βιβλίο του (2001) ότι ο Αλμέιντα έπεσε θύμα των ίδιων των αντρών του που σκόπιμα καθυστέρησαν την οπισθοχώρηση και προκάλεσαν την άφιξη των Κχοϊκχόι.
Ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα ήταν γιος του 1ου κόμη του Αμπράντρες, οι δύο αδελφοί του ήταν επίσκοποι ο ένας πρέσβης στο Βατικανό και ο άλλος αρχηγός στο Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας. Ο γιος του Λουρένσο σκοτώθηκε σε μάχη στη Σρι Λάνκα αλλά επιβίωσε η κόρη του Ελεονώρα που παντρεύτηκε τον Ροντρίγκο ντε Μέλο. Ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος συνόδευσε τον Αλμέιντα στην ανατολή, προήχθη σε καπετάνιο και επέστρεψε μετά την απώλεια της αποστολής (1512)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι εξερευνητές Κατηγορία:Ναυτιλιακή ιστορία της Πορτογαλίας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Πορτογαλικής Ινδίας
Γενικές εκλογές Αγίας Λουκίας 2016
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αγία Λουκία στις 6 Ιουνίου 2016. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το Ενωμένου Κόμματος Εργατών, που κέρδισε τις 11 από τις συνολικά 17 έδρες. Στις 7 Ιουνίου 2016 ο αρχηγός του Ενωμένου Κόμματος Εργατών Άλεν Τσάστνετ ορκίστηκε πρωθυπουργός.
Εκλογικό σύστημα
Τα 17 αιρετά μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν με το πλειοψηφικό σύστημα σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Έπειτα από τις εκλογές εξελέγη ο πρόεδρος της εθνοσυνέλευσης.
Εκστρατεία
Το αντιπολιτευόμενο Ενωμένο Κόμμα Εργατών ανακοίνωσε ότι θα ήταν υποψήφιο στις εκλογές με συνολικά 17 πρόσωπα. Η εκστρατεία του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος περιελάμβανε 15 υποσχέσεις προς τους ψηφοφόρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2016
Στέλιος Προσαλίκας
Ο Στέλιος Προσαλίκας είναι παλαίμαχος διεθνής παίκτης και προπονητής του βόλεϊ. Έχει παίξει στις Εθνικές Ομάδες Εφήβων και Ανδρών και στον Ολυμπιακό, κατακτώντας 6 πρωταθλήματα. Ως προπονητής κατέκτησε 2 πρωταθλήματα Ελλάδος με τον Παναθηναικό, ευρωπαϊκό μετάλλιο με την ΑΕΚ και είχε αναλάβει την αντρική ομάδα του Ολυμπιακού και την Εθνική Ομάδα Βόλει Γυναικών. Στην 4ετία 2000 – 2004 οδήγησε την Εθνική ομάδα βόλεϊ Ελλάδας ανδρών στην κατάκτηση της 5ης θέσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας και σε πολλές πρωτόγνωρες διακρίσεις για το ελληνικό βόλεϊ.
Παίκτης
thumb|Ο Στέλιος Προσαλίκας ως παίκτης της ομάδας Βόλει του Ολυμπιακού.Ξεκίνησε την καριέρα του ως παίκτης στην ομάδα του Α.Ο. Παραδείσου το 1968 όπου παρέμεινε μέχρι το 1972. Την ίδια χρονιά, πήρε μεταγραφή για την ομάδα του Ολυμπιακού στην οποία παρέμεινε για δέκα χρόνια (1972-1982) και με την οποία κατέκτησε 6 πρωταθλήματα. Το 1982 επέστρεψε στον Α.Ο. Παραδείσου με την ιδιότητα του παίκτη-προπονητή την οποία καθοδήγησε μέχρι το 1986, οδηγώντας την στην Α1. Από το 1986 μέχρι το 1992 έπαιξε ερασιτεχνικά στις ομάδες του Αθλητικού Ομίλου Φιλοθέης και του Αθλητικού Ομίλου Πολιτείας. Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής του καριέρας υπήρξε αθλητής των Εθνικών ομάδων εφήβων και ανδρών μετρώντας πάνω από 50 διεθνείς συμμετοχές.
Εθνική Ομάδα
thumb|Ο Στέλιος Προσαλίκας ως προπονητής της Εθνικής Ομάδας Βόλει Ανδρών. Το 2000 επιλέγεται Επικεφαλής Ομοσπονδιακός Προπονητής, υπεύθυνος για τη σύσταση και ανάπτυξη όλων των εθνικών ομάδων με απώτερο σκοπό την καλή παρουσία της ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο τιμόνι της Εθνικής η ομάδα ζει ιστορικές στιγμές καθώς από την 45η θέση της παγκόσμιας κατάταξης σκαρφαλώνει στην 8η του κόσμου. Το 2001, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Αργεντινής, η ομάδα για πρώτη φορά στην ιστορία της κατακτά την 7η θέση, ενώ το 2004 καταλαμβάνει την 5η θέση στο Παγκόσμιο Λιγκ (World Tour) της FIVB και ως αποκορύφωμα όλων την πέμπτη Ολυμπιακή νίκη στους αγώνες της Αθήνας (2004).
Επιχειρηματική Δραστηριότητα
Διατηρεί την ιδιόκτητη Μονάδα Φροντίδας και Αποκατάστασης Ηλικιωμένων «Ιασώ» στην Πεύκη, δυναμικότητας 60 κλινών. Τη μονάδα επισκεπτόταν καθημερινά για φυσικοθεραπευτική φροντίδα ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης, τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του.
Διοικητικές θέσεις
Το 2008 συσπείρωσε τους φίλους του αθλήματος γύρω από το κίνημα «Φίλοι του βόλεϊ» και εκλέχτηκε πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης, αναλαμβάνοντας τον εκσυγχρονισμό και την οικονομική της εξυγίανση. Το 2009 εκλέχθηκε μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και Πρόεδρος της Επιτροπής Αθλητών. Από το 2004 είναι επίσης πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Μονάδων Φροντίδας Ηλικιωμένων (Π.Ε.Μ.Φ.Η.) εκπροσωπώντας πάνω από 100 ιδιωτικές μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων και άλλες τόσες μη-κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Εκπροσωπεί την ένωση στον Πανευρωπαϊκό Φορέα Μονάδων Φροντίδας Ηλικιωμένων (E.C.H.O.) στις Βρυξέλλες.
Πολιτική καριέρα
Στις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 ήταν Υποψήφιος Βουλευτής στην περιφέρεια της Β’ Αθήνας με Το Ποτάμι. Είναι πολιτικός υπεύθυνος του Τμήματος Αθλητισμού του κόμματος.
Κατηγορία:Προπονητές πετοσφαίρισης ΠΑΟ
Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου
Το Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου (ρουμαν. Universitatea din București), κοινώς γνωστό Ρουμανία με το απλό αρκτικόλεξο UB, είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στην πρωτεύουσα της Ρουμανίας Βουκουρέστι, που ιδρύθηκε στις 4 Ιουλίου 1864 με διάταγμα του πρίγκιπα Αλεξάνδρου Ιωάννη Κούζα για την αναβίωση της Ηγεμονικής Ακαδημίας ως Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Με αυτή τη χρονολογία είναι το δεύτερο παλαιότερο πανεπιστήμιο της Ρουμανίας (μετά από εκείνο του Ιασίου). Είναι ένα από τα πέντε μέλη της «Κοινοπραξίας Universitaria» (η ομάδα των ελίτ πανεπιστημίων της Ρουμανίας). Το Πανεπιστήμιο προσφέρει προγράμματα σπουδών στη ρουμανική και στην αγγλική γλώσσα, και κατατάσσεται συνήθως από τα QS World University Rankings ως ένα από τα τέσσερα κορυφαία Α.Ε.Ι. της Ρουμανίας.
Ιστορία
Το 1694 ο Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου, ηγεμόνας της Βλαχίας, είχε ιδρύσει την Ηγεμονική Ακαδημία ή «Αυθεντική Ακαδημία» (Academia Domnească de la București), γνωστή και ως Λύκειο του Βουκουρεστίου, στο Βουκουρέστι, με τις παραδόσεις των μαθημάτων να γίνονται στην ελληνική γλώσσα. Το 1776 ο τότε ηγεμόνας της Βλαχίας Αλέξανδρος Υψηλάντης αναμόρφωσε το πρόγραμμα σπουδών της Ακαδημίας: κατά κάποιο τρόπο το έφερε πιο κοντά στη Δύση, προσθέτοντας την εκμάθηση της γαλλικής, της ιταλικής και της λατινικής γλώσσας. Τα μαθήματα γίνονταν εντός εντυπωσιακού οικοδομήματος πολλαπλών χώρων, που κτίσθηκε μέσα στη Μονή του Αγίου Σάββα. Με την ανοικοδόμηση αυτή του 1779, η Ακαδημία διέθετε πλέον χώρο και για πειράματα Φυσικής και Χημείας, τα οποία δίδασκε ο Μανασσής Ηλιάδης. Το έργο του Λυκείου διακόπηκε το 1821 μετά τον αποδεκατισμό του Ιερού Λόχου στο Δραγατσάνι και τη συνακόλουθη απόφαση της Υψηλής Πύλης να τερματίσει την εξουσία των Φαναριωτών και να καταργήσει τα ελληνικά δημόσια σχολεία. Κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, στις κτιριακές εγκαταστάσεις του λειτούργησε το Ρουμανικό Εθνικό Κολέγιο του Αγίου Σάββα. Το 1857 ο Κάρολ Νταβιλά και ο Νικολάε Κρετσουλέσκου ίδρυσαν στο Βουκουρέστι την «Εθνική Σχολή Ιατρικής και Φαρμακευτικής», ενώ το 1859 ιδρύθηκε στην πόλη και ανεξάρτητη Νομική Σχολή.
thumb|285px|Το αρχικό σχέδιο (1857) του παλαιού (κεντρικού) κτηρίου του Πανεπιστημίου Στις 4 Ιουλίου (16 Ιουλίου με το νέο ημερολόγιο) του 1864 ιδρύθηκε με το διάταγμα αρ. 765 από τον πρίγκιπα Αλέξανδρο Ιωάννη Κούζα το σημερινό Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου, ενώνοντας τις Σχολές Νομικής, Επιστημών και Γραμμάτων σε ενιαίο σώμα. Το 1869 ιδρύθηκε η Ιατρική Σχολή με μετασχηματισμό της Εθνικής Σχολής Ιατρικής και Φαρμακευτικής. Τα επόμενα χρόνια, δημιουργήθηκαν κι άλλες, νέες σχολές: το 1884 η Θεολογική Σχολή, το 1906 το Ινστιτούτο Γεωλογίας, το 1913 το Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Ηλεκτροτεχνολογίας, το 1921 η Κτηνιατρική Σχολή, το 1923 η Φαρμακευτική Σχολή και το 1924 το Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής «Μίνα Μινόβιτσι».
Το μεγαλύτερο μέρος του κυρίως κτηρίου του Πανεπιστημίου παρέμεινε ανέπαφο στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ωστόσο κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Βουκουρεστίου το 1944, το κεντρικό τμήμα του υπέστη σοβαρές ζημιές από βόμβες της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας και κατεδαφίσθηκε (ανακατασκευάσθηκε μόλις το 1969-1971). Το 1956 μια ηγετική ομάδα φοιτητών, κυρίως από το Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου, σχεδίασε μια ειρηνική διαμαρτυρία εναντίον του τότε κομμουνιστικού καθεστώτος της Ρουμανίας, αλλά η αστυνομία τους εμπόδισε να την πραγματοποιήσουν. Για ένα διάστημα, από τη δεκαετία του 1950 μέχρι τις αρχές της επόμενης, το Πανεπιστήμιο ήταν γνωστό ως «Πανεπιστήμιο Κ.Ι. Παρχόν» προς τιμή του Κονσταντίν Ιοάν Παρχόν.
Η περιοχή γύρω από το παλαιό κτίριο του Πανεπιστημίου (Πλατεία Πανεπιστημίου) ήταν το επίκεντρο πολλών ταραχών, διαμαρτυριών και συγκρούσεων με τις δυνάμεις ασφαλείας κατά τη Ρουμανική Επανάσταση του 1989. Κατά τους μήνες Απρίλιο έως Ιούνιο του 1990, το Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου ήταν χώρος αντικομμουνιστικών διαδηλώσεων.
Το 1996, ο Εμίλ Κονσταντινέσκου, τότε πρύτανης (και πρώην απόφοιτος του Τμηματος Γεωλογίας) του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου, εξελέγη Πρόεδρος της Ρουμανίας, έχοντας νικήσει τον Ιόν Ιλιέσκου στις προεδρικές εκλογές εκείνου του έτους.
Οργάνωση
thumb|275px|Η Κεντρική Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου, που στεγάζεται σε μέγαρο [[νεο-μπαρόκ. Το άγαλμα μπροστά είναι του Βασιλέως Καρόλου Α΄.]]
Τμήματα
thumb|275px|Το Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου Το Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου έχει τα εξής 19 τμήματα-σχολές:
Ερευνητικές και ακαδημαϊκές μονάδες
Το Πανεπιστήμιο έχει επιπλέον τις ακόλουθες ερευνητικές μονάδες-τμήματα:
Το Πανεπιστήμιο διαθέτει επίσης τον δικό του εκδοτικό οίκο, διάφορα άλλα ερευνητικά ινστιτούτα και ερευνητικές ομάδες (όπως το Ινστιτούτο Πολιτικών Ερευνών, το Ινστιτούτο Μαθηματικών, το Κέντρο Βυζαντινών Σπουδών, το Σεμινάριο Αρχαιολογίας «Βασίλε Περβάν», το Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών, και άλλα), μεταπτυχιακά και διδακτορικά προγράμματα, καθώς και διάφορες εγκαταστάσεις και προγράμματα δια βίου μάθησης.
Συμφωνίες συνεργασίας έχουν συναφθεί από το Πανεπιστήμιο με περισσότερα από 50 πανεπιστήμια σε 40 χώρες, ενώ το ίδρυμα συμμετέχει και σε ευρωπαϊκά προγράμματα, όπως τα Erasmus, Lingua, Naric, Leonardo da Vinci, UNICA, AMOS, TEMPUS και TEMPRA.
Πανεπιστημιόπολη
thumb|275px|Το «Παλαιό Κτήριο» ή «Ανάκτορο του Πανεπιστημίου» είναι το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου. Το Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου διαθέτει μια σειρά κτιρίων που είναι διάσπαρτα σε όλο το Βουκουρέστι, οπότε δεν έχει μία πανεπιστημιούπολη με την κλασική έννοια του όρου. Τα δύο κύρια κτήριά του είναι:
Μερικά τμήματα έχουν τα δικά τους ξεχωριστά κτήρια σε σημαντικές αποστάσεις από το κέντρο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Τμήμα Φυσικής, που βρίσκεται στην κωμόπολη Μεγκουρέλε, 16 χιλιόμετρα νοτίως του Βουκουρεστίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βουκουρεστιου
Μίλτον Ομπότε
Ο Απόλλο Μίλτον Ομπότε (Apollo Milton Obote, 28 Δεκεμβρίου 1925 – 10 Οκτωβρίου 2005) ήταν πολιτικός ηγέτης της Ουγκάντας που οδήγησε το 1962 τη χώρα στην ανεξαρτησία της από τη βρετανική αποικιακή διοίκηση. Μετά την ανεξαρτησία, υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Ουγκάντας από το 1962 έως το 1966 και ως Πρόεδρος της Ουγκάντας από το 1966 έως το 1971, και πάλι από το 1980 έως το 1985. Ανατράπηκε από τον Ιντί Αμίν Νταντά με πραξικόπημα το 1971, αλλά επανεκλέχθηκε το 1980, ένα χρόνο μετά την ανατροπή του Αμίν Νταντά το 1979. Η δεύτερη περίοδος διακυβέρνησεώς του έληξε μετά από την ήττα του σε μια μακρά και αιματηρή σύγκρουση, που είναι γνωστή ως Εμφύλιος πόλεμος της Ουγκάντα ή «Πόλεμος των θάμνων» (Ugandan Bush War).
Οικογένεια και σπουδές
Ο Ομπότε γεννήθηκε στο χωριό Ακοκόρο, στο Διαμέρισμα Άπακ της Βόρειας Ουγκάντας, και ήταν το τρίτο από εννέα παιδιά ενός φυλάρχου των Λάνγκο. Ξεκίνησε την εκπαίδευσή του το 1940 στο προτεσταντικό ιεραποστολικό σχολείο της Λίρα και κατόπιν πήγε σε γυμνάσιο στο Γκούλου, στο Κολέγιο Μπουσόγκα και τέλος σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Μακέρερι. Επιθυμούσε να σπουδάσει νομικά, αλλά η επιστήμη αυτή δεν διδασκόταν τότε στο πανεπιστήμιο και έτσι εγγράφηκε για ένα γενικό πτυχίο αγγλικής φιλολογίας και γεωγραφίας. Στο Μακέρερι ο Ομπότε βελτίωσε το φυσικό ρητορικό του ταλέντο. Απεχώρησε προτού πάρει πτυχίο, είτε επειδή πιθανώς είχε αποβληθεί για συμμετοχή σε φοιτητική απεργία, είτε όταν μια θέση για να σπουδάσει νομικά στο εξωτερικό δεν χρηματοδοτήθηκε από την αποκιακή κυβέρνηση. Στη συνέχεια εργάσθηκε στην Μπουγκάντα (νότια Ουγκάντα) προτού μετακομίσει στην Κένυα, όπου εργάσθηκε ως εργάτης οικοδομών.
Ευρισκόμενος στην Κένυα, ο Ομπότε συμμετέσχε στο εθνικό κίνημα ανεξαρτησίας. Επιστρέφοντας στην Ουγκάντα το 1956, προσεχώρησε στο πολιτικό κόμμα «Εθνικό Κογκρέσο της Ουγκάντας» (UNC) και εξελέγη στο αποικιακό Νομοθετικό Συμβούλιο το 1957. Το 1959 το UNC διασπάσθηκε σε δύο φατρίες, με τη μια φατρία, υπό την ηγεσία του Ομπότε, να συγχωνεύεται με τη «Λαϊκή Ένωση της Ουγκάντας» για να σχηματίσει το κόμμα Κογκρέσο του Λαού της Ουγκάντας (UPC).
Στην πρωθυπουργία
Στην προεκλογική περίοδο για τις τελευταίες εκλογές προ της ανεξαρτησίας, ο Ομπότε σχημάτισε συνασπισμό με το φιλοβασιλικό κόμμα της Μπουγκάντα «Καμπάκα Γιέκα». Τα δύο κόμματα μαζί κατέκτησαν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στις εκλογές αυτές και ο Ομπότε έγινε πρωθυπουργός στις 25 Απριλίου 1962, διοριζόμενος από τον σερ Γουόλτερ Φ. Κουτς (Walter Coutts), τον τελευταίο Γενικό Κυβερνήτη της Ουγκάντας. Το επόμενο έτος η θέση του Γενικού Κυβερνήτη αντικαταστάθηκε από μια προεδρία με τελετουργικές μόνο αρμοδιότητες. Ο Πρόεδρος θα εκλεγόταν από το κοινοβούλιο και ο Μουτέσα, ο τοπικός βασιλιάς («καμπάκα») της Μπουγκάντα, εκλέχθηκε σε αυτή τη θέση, με τον Ομπότε να κατέχει την εκτελεστική εξουσία.
Τον Ιανουάριο του 1964 εκδηλώθηκε εξέγερση στον στρατώνα της Τζίντζα, έδρα του 1ου Τάγματος του στρατού της Ουγκάντας. Παρόμοιες στάσεις σημειώθηκαν και σε δύο άλλα κράτη της Ανατολικής Αφρικής. Και οι τρεις χώρες ζήτησαν την υποστήριξη βρετανικών στρατευμάτων. Πριν από την άφιξή τους, ωστόσο, ο Ομπότε απέστειλε τον υπουργό του Άμυνας, Φέλιξ Ονάμα, για διαπραγματεύσεις με τους στασιαστές. Ο Ονάμα κρατήθηκε όμηρος και συμφώνησε σε πολλά αιτήματα, όπως σημαντικές αυξήσεις μισθών για τους στρατιωτικούς και την ταχεία προαγωγή πολλών αξιωματικών, μεταξύ των οποίων συγκαταλεγόταν και ο μελλοντικός δικτάτορας Ιντί Αμίν Νταντά.
Το 1965 απαγορεύθηκε σε όλα τα πρόσωπα κενυατικής καταγωγής να κατέχουν ηγετικές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό και ακολούθησε το 1969 η μαζική απέλαση των Κένυατών από την Ουγκάντα, υπό την καθοδήγηση του Ομπότε.
Ως πρωθυπουργός, ο Ομπότε εμπλέχθηκε σε μια υπόθεση λαθρεμπορίου χρυσού, μαζί με τον Αμίν Νταντά, τότε υπαρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουγκάντας. Μόλις το Κοινοβούλιο απαίτησε έρευνα για τον Ομπότε και την εκδίωξη του Αμίν Νταντά, ο Ομπότε ανέστειλε το σύνταγμα και ανεκήρυξε τον εαυτό του Πρόεδρο της χώρας τον Μάρτιο του 1966, παραχωρώντας στον εαυτό του σχεδόν απεριόριστες εξουσίες υπό καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Αρκετά μέλη του υπουργικού συμβουλίου του, τα οποία ήταν ηγέτες αντιπάλων φατριών μέσα στο κόμμα, συνελήφθησαν και κρατήθηκαν χωρίς να τους απαγγελθούν κατηγορίες. Ως προς τον μέχρι τότε διακοσμητικό πρόεδρο της χώρας, ο Ομπότε διέταξε ένοπλη επίθεση στο ανάκτορο του Μουτέσα, η οποία κατέληξε με τον Μουτέσα να διαφεύγει σε εξορία. Το 1967 η εξουσία του Ομπότε εδραιώθηκε όταν το κοινοβούλιο ψήφισε ένα νέο σύνταγμα, που κατάργησε την ομοσπονδιακή δομή της χώρας και δημιούργησε μια προεδρία με εκτελεστικές εξουσίες.
Οι προεδρίες του Ομπότε
Το 1969 σημειώθηκε απόπειρα δολοφονίας του Ομπότε. Μετά την απόπειρα απαγορεύθηκαν όλα τα πολιτικά κόμματα της αντιπολιτεύσεως, αφήνοντας τον Μίλτον Ομπότε ως ουσιαστικά απόλυτο κυβερνήτη. Καθεστώς έκτακτης ανάγκης ίσχυε για μεγάλο χρονικό διάστημα και πολλοί πολιτικοί αντίπαλοι φυλακίσθηκαν χωρίς δίκη. Το καθεστώς του Ομπότε τρομοκρατούσε, παρενοχλούσε και βασάνισε ανθρώπους. Η μυστική αστυνομία του, η «Μονάδα Γενικών Υπηρεσιών», με επικεφαλής τον εξάδελφό του, ήταν υπεύθυνη για πολλές σκληρότητες.
Το 1969-1970, ο Ομπότε δημοσίευσε μια σειρά φυλλαδίων που υποτίθεται ότι περιέγραφαν την πολιτική και οικονομική του πολιτική. Ο «Χάρτης του κοινού ανθρώπου» ήταν μια σύνοψη της προσεγγίσεώς του στον σοσιαλισμό, η οποία έγινε γνωστή ως «Κίνηση προς τα αριστερά» (Move to the Left). Η κυβέρνηση ανέλαβε μερίδιο 60% των μετοχών μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών και τραπεζών στη χώρα το 1970. Κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Ομπότε εμφανίστηκε εκτεταμένη διαφθορά στο όνομα της εκδοχής του τού «σοσιαλισμού». Οι ελλείψεις τροφίμων και η εκδίωξη των Ινδών εμπόρων έστειλαν τις τιμές των αγαθών στα ύψη.
Άγιος Έκτωρ
Ο Άγιος Έκτωρ (Άγιος Έκτορας) ήταν χριστινός μάρτυρας των ρωμαϊκών χρόνων. Μαρτύρησε κατά τους διωγμούς του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού, πιθανότατα στην Ελλάδα. Η μνήμη του τιμάται στις 20 Ιουνίου και αναφέρεται σε πολλά ημερολόγια.
Μίλτον Ομπότε
Οι προεδρίες του Ομπότε
Τον Ιανουάριο του 1971 το καθεστώς του Ομπότε ανατράπηκε με πραξικόπημα από τον στρατό, ενώ ο ίδιος επισκεπτόταν τη Σιγκαπούρη για να συμμετάσχει σε διάσκεψη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, και ο Ίντι Αμίν Νταντά έγινε Πρόεδρος. Τα δύο χρόνια πριν το πραξικόπημα, οι σχέσεις του Ομπότε με τη Δύση ήταν τεταμένες. Μερικοί έχουν προτείνει ότι οι Δυτικές κυβερνήσεις γνώριζαν τουλάχιστον για το πραξικόπημα και ίσως και να το βοήθησαν. Ο Ομπότε κατέφυγε τότε στην Τανζανία.
Το 1979 ο Αμίν Νταντά εκδιώχθηκε από τις δυνάμεις της Τανζανίας με τη βοήθεια των εξόριστων της Ουγκάντας. Μέχρι το 1980 η Ουγκάντα διοικείτο από μια προσωρινή Προεδρική Επιτροπή και προκηρύχθηκαν γενικές εκλογές. Τη στιγμή των εκλογών, επικεφαλής της επιτροπής ήταν ένας πρώην στενός συνεργάτης του Ομπότε, ο Πάουλο Μουβάνγκα (Paulo Muwanga). Οι εκλογές του 1980 κερδήθηκαν από το κόμμα Κογκρέσο του Λαού της Ουγκάντας (UPC) του Ομπότε. Ο Ομπότε ανέλαβε την Προεδρία της χώρας για δεύτερη φορά και επιπλέον ανέλαβε και Υπουργός Οικονομικών. Ωστόσο, η αντιπολίτευση επέμεινε ότι στις εκλογές υπήρξε νοθεία, κάτι που οδήγησε σε ανταρτοπόλεμο από τον «Εθνικό Στρατό Αντίστασης» (NRA) του Γιουέρι Μουσέβενι και αρκετές άλλες στρατιωτικές ομάδες.
Το 1983 η κυβέρνηση Ομπότε ξεκίνησε την «Επιχείρηση Μπονάντσα», μια στρατιωτική εκστρατεία που στοίχισε δεκάδες χιλιάδες θανάτους και εκτόπισε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού της χώρας. Το βάρος της ευθύνης για αυτή τη σφαγή επιρρίφθηκε στον λαό της Βόρειας Ουγκάντας για την υποστήριξη της δράσεως του πρωθυπουργού, κάτι που αύξησε τις υφιστάμενες περιφερειακές εντάσεις στη χώρα. Εκτιμάται ότι περίπου 100.000 έως 500.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ως αποτέλεσμα των συγκρούσεων μεταξύ του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού της Ουγκάντα (UNLA), δηλαδή του στρατού του καθεστώτος Ομπότε, και των ανταρτών.
thumb|Ο λιτός τάφος του Μίλτον Ομπότε Στις 27 Ιουλίου 1985 ο Ομπότε εκδιώχθηκε ξανά από την εξουσία. Και, όπως και το 1971, ανατράπηκε από τους αξιωματικούς που είχε ο ίδιος τοποθετήσει στην ηγεσία του στρατού. Αυτή τη φορά, πραξικοπηματίες ήταν ο ταξίαρχος Μπαζίλιο Ολάρα-Οκέλο και ο στρατηγός Τίτο Οκέλο. Οι δύο άνδρες κυβέρνησαν τη χώρα για λίγο καιρό μέσω ενός Στρατιωτικού Συμβουλίου, αλλά μετά από λίγους μήνες χάους, ο «Εθνικός Στρατός Αντίστασης» (NRA) του Γιουέρι Μουσέβενι κατέλαβε την εξουσία και ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας. Μέχρι τον Ιούλιο του 1985, η Διεθνής Αμνηστία υπολόγισε ότι το καθεστώς του Ομπότε ήταν υπεύθυνο για περισσότερους από 300.000 θανάτους αμάχων σε ολόκληρη την Ουγκάντα. Οι παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων, τόσο από το καθεστώς όσο και από τους αντάρτες, ήταν ιδιαίτερα έντονες στο διαβόητο «Τρίγωνο Luwe(e)ro», μια περιοχή της κεντρικής Ουγκάντας.
Θάνατος στην εξορία
Μετά τη δεύτερη απομάκρυνσή του από την εξουσία, ο Ομπότε κατέφυγε αυτή τη φορά στην Κένυα και αργότερα στη Ζάμπια. Για μερικά χρόνια, φημολογείτο ότι θα επέστρεφε στην πολιτική της Ουγκάντα. Τον Αύγουστο του 2005 ωστόσο, ανεκοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί από την ηγεσία του UPC. Στις 10 Οκτωβρίου 2005 πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια σε νοσοκομείο στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, σε ηλικία 79 ετών.
Ο κάποτε σκληρός αντίπαλός του Πρόεδρος Μουσεβένι επέτρεψε την κηδεία και ταφή του Ομπότε στην Ουγκάντα, και μάλιστα με δημόσια δαπάνη. Ακόμα περισσότερο, παρέστη και ο ίδιος στην κηδεία, στην πρωτεύουσα της Ουγκάντα Καμπάλα, κάτι που εξέπληξε πολλούς κατοίκους της χώρας. Κάποιες άλλες ομάδες, όπως οι επιζήσαντες της Μπαγκάντα από τις σφαγές του Τριγώνου Luweero, πικράθηκαν από το ότι ο Ομπότε έτυχε κηδείας από το κράτος.
Ο Ομπότε άφησε πίσω του τη σύζυγό του Μίρια Ομπότε, το γένος Καλούλε (γενν. 1936), και 5 τέκνα. Στις 28 Νοεμβρίου 2005 η Μίρια εξελέγη πρόεδρος του κόμματος του συζύγου της.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ουγκάντας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ουγκάντας
Άγιος Έκτωρ
Παραπομπές
Ε
Καλλιθέα Εύβοιας
Η Καλλιθέα είναι πεδινό χωριό της κεντρικής Εύβοιας στην Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Καλλιθέα βρίσκεται προς τα βόρεια παράλια του Νότιου Ευβοϊκού με υψόμετρο 80 μέτρα, σε απόσταση 35 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Χαλκίδα (μέσω Αμάρυνθου) και 14 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ερέτρια (έδρα του δήμου). Το χωριό και η γύρω περιοχή είναι κατάφυτη από αμυγδαλιές, πασχαλιές και μωβ βοκαμβίλιες ενώ έχει θέα την κοιλάδα της Αμάρυνθου. Αναφέρεται σε έγγραφα του 15ου αιώνα ως Άγιος Ηλίας ή Μούμαλα. Παλιότερη ονομασία του ήταν Μάμουλα που προερχόταν από τον Μολλά Χόντζα, Τούρκο αγά ο οποίος εξουσίαζε την περιοχή την περίοδο της τουρκοκρατίας.
Επίσημα αναφέρεται, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 ως Κάτω Μάμουλα να προσαρτάται στον τότε δήμο Αμαρυνθίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1954 με το ΦΕΚ 188Α - 19/08/1954 μετονομάστηκε σε Καλλιθέα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Καλλιθέας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαρυνθίων του Δήμου Eρέτριας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 458 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ερέτριας
Ακρομπέτο
Ο Ακβάσι Μποαντί (γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1962), γνωστός ως Ακρομπέτο, είναι Γκανέζος ηθοποιός, κωμικός και τηλεπαρουσιαστής. Έχει συμμετάσχει σε πάνω από 100 ταινίες του Κούμαγουντ. Είναι γνωστός για το μέγεθος της μύτης του, αλλά και διεθνώς για τον τρόπο που εκφωνεί τα ονόματα των ποδοσφαιρικών ομάδων. Ο Ακρομπέτο είναι και γνωστός μέσω της εκπομπής Ράδιο Αρβύλα στην στήλη Τοπ επικερότητας στο νούμερο 1.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1962 στο Αγιρέμπι της εκλογικής περιφέρειας Οφοάσε Αγιρέμπι στην ανατολική περιοχή της Γκάνα. Είναι ο νεότερος από τα 11 παιδιά της οικογένειας του, εκ των οποίων τα 10 έχουν αποβιώσει. Ο ίδιος δεν έλαβε καμία επίσημη εκπαίδευση.
Καριέρα
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ομάδας cocnut group + bird της θεατρικής ομάδας Κρίστο Ασάφο, όταν η θεατρική ομάδα που ιδρύθηκε από τον Απόστλ Κουάντβο Σάφο στα τέλη της δεκαετίας του 1990, μαζί με τους Άγκια Κου, Μέρσι Ασιέντου, Ενκομόντε. Η ομάδα έδωσε παραστάσεις στο Πάρτι συναυλιών Κι Σόουπ στο εθνικό θέατρο της χώρας.
Το 2008 άρχισε να παίζει σε ταινίες του γκανέζικου κινηματογράφου (Κούμαγουντ). Σήμερα παρουσιάζει το πρόγραμμα "The Real News" του UTV.
Έχει γίνει δημοφιλής χάρη στο YouTube. Τον Νοέμβριο του 2020 διάφορα βίντεο όπου διάβαζε τα αποτελέσματα των ποδοσφαιρικών αγώνων στην Ευρώπη με υπερβολικό και ενθουσιώδη τρόπο τον έκαναν δημοφιλή. Προφέροντας τον Θέσαρ Αθπιλικουέτα ως "Κασάρ Αζικίπι", ο ίδιος αντέδρασε στο Twitter και παρουσίασε ένα βίντεο όπου εξηγούσε την σωστή προφορά του ονόματός του, δίνοντας περαιτέρω παρουσία για τον Ακρομπέτο.
Προσωπική ζωή
Ο Ακρομπέτο είναι παντρεμένος με την Γκεοργκίνα Τζόνσον και έχει 3 παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γκανέζοι
Εκκλησία του Πεταγιαβέσι
Η Εκκλησία του Πεταγιαβέσι είναι παλιά ξύλινη Λουθηρανική εκκλησία, που βρίσκεται σε μία χερσόνησο στη λίμνη Σολικκογιάρβι (Solikkojärvi) στο χωριό Πεταγιαβέσι (Petäjävesi) στη Φινλανδία. Είναι κλασσικό δείγμα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής των Σκανδιναβικών χωρών και συνδυάζει στοιχεία Αναγέννησης, Μπαρόκ και γοτθικού ρυθμού. Το 1994 ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Φινλανδία Κατηγορία:Λουθηρανικές εκκλησίες στη Φινλανδία Κατηγορία:Ξύλινες εκκλησίες στη Φινλανδία Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Φινλανδία
786 Μπρεντίχινα
Η Μπρεντίχινα (Bredichina) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,715. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Γερμανό αστρονόμο Φραντς Κάιζερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μπρεντίχινα εκτιμάται σε 91,6 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,073. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μπρεντίχινα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπρεντιχινα
185 Ευνίκη
Η Ευνίκη (Eunike) είναι πολύ μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,62. Ανακαλύφθηκε το 1878 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από την Ευνίκη, μία από τις Νηρηίδες στην ελληνική μυθολογία, αλλά εξαιτίας της σημασίας του, «ευ + νίκη», προς ανάμνηση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου (3 Μαρτίου 1878).
Τρεις επιπροσθήσεις αστέρων από την Ευνίκη έχουν παρατηρηθεί.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ευνίκης εκτιμάται σε 157,51 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,064. Η Ευνίκη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 50 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ευνικη
Decapitated (μουσικό συγκρότημα)
Οι Decapitated (κυριολεκτικά: «αποκεφαλισμένοι») είναι πολωνικό death metal συγκρότημα που δημιουργήθηκε στο Κρόσνο το 1996. Το συγκρότημα περιλαμβάνει τον κιθαρίστα, ιδρυτή και συνθέτη Βάτσουαφ «Βογκ» Κιεουτίκα, τον τραγουδιστή Ράφαου Πιοτρόφσκι, τον μπασίστα Χούμπερτ Βιέντσεκ και τον ντράμερ Κεν Μπεντένε. Οι Decapitated έχουν κερδίσει την αναγνώριση ως ένα από τα πιο σεβαστά συγκροτήματα του είδους και ένας από τους καλύτερους εκφραστές της τεχνικής death metal. Το συγκρότημα κέρδισε μια διεθνή βάση θαυμαστών στην underground μουσική κοινότητα και έγινε μια καινοτόμος πράξη στο σύγχρονο είδος της death metal.
Ο Βογκ και ο μικρότερος αδελφός του, ο ντράμερ Βίτολντ «Βίτεκ» Κιεουτίκα, ίδρυσαν τους Decapitated μαζί με τον τραγουδιστή Βόιτσεχ «Σάουρον» Βονσόβιτς στα μέσα της εφηβείας τους, μαζί με τον μπασίστα Μάρτσιν «Μάρτιν» Ρίγκιελ ένα χρόνο αργότερα. Μετά την κυκλοφορία δύο demo, το συγκρότημα υπέγραψε με την Wicked World (θυγατρική της Earache Records) και, το 2000, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ τους, Winds of Creation. Το 2002 και το 2004, το συγκρότημα κυκλοφόρησε τα άλμπουμ Nihility και The Negation, αντίστοιχα. Το τέταρτο άλμπουμ του συγκροτήματος, Organic Hallucinosis, κυκλοφόρησε το 2006 και συμμετείχε ο τραγουδιστής Άντριαν «Κόβαν» Κοβάνεκ, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον Βονσόβιτς το προηγούμενο έτος.
Στα τέλη του 2007, το συγκρότημα ενεπλάκη σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Ο Βίτεκ πέθανε σε ηλικία 23 ετών στις 2 Νοεμβρίου 2007 από τα τραύματα που υπέστη από το ατύχημα. Ο Κόβαν επέζησε, αλλά έπεσε σε κώμα ως συνέπεια. Μετά από μια περίοδο διάλυσης, ο Βογκ αναδιαμόρφωσε τους Decapitated το 2011 και το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει τρία ακόμη στούντιο άλμπουμ από τότε: Carnival Is Forever (2011), Blood Mantra (2014) και Anticult (2017). Το περιοδικό Alternative Press περιέγραψε τους Decapitated ως ένα από τα ελίτ συγκροτήματα της death metal.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικά death metal συγκροτήματα Κατηγορία:Πολωνικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά κουαρτέτα Κατηγορία:Τεχνικά death metal συγκροτήματα Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl)
Αθήναι
Η λέξη μπορεί να αναφέρεται:
186 Σελούτα
Η Σελούτα (Celuta) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,91. Ανακαλύφθηκε το 1878 από τον Γάλλο αστρονόμο Προσπέρ Ανρί, που παρατηρούσε από το Παρίσι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σελούτας υπολογίσθηκε σε 50 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,193. Η Σελούτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 19 ώρες και 36 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σελουτα
785 Τσβετάνα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Τσβετάνα εκτιμάται σε 48,54 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι M(σύσταση με τα μέταλλα σίδηρο και νικέλιο, όπως δείχνουν παρατηρήσεις ραντάρ), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1245. Η Τσβετάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 55 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσβετανα
Τάσος Λιγνάδης
Ο Τάσος Λιγνάδης (1926-1989) ήταν Έλληνας κριτικός θεάτρου και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926. Σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1945-1951), στην οποία αργότερα (1963) ξεκίνησε να διδάσκει. Εξαιτίας της αντιθέσεώς του στην Απριλιανή δικτατορία απομακρύνθηκε από το Πανεπιστήμιο το ακαδημαϊκό έτος 1967-1968. Κατά τη μεταπολίτευση διορίστηκε πρόεδρος της καλλιτεχνικής επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1980. Το 1984 έγινε διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, όπου ήδη δίδασκε το μάθημα «Ιστορία του θεάτρου». Ήταν διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η διδακτορική διατριβή του είχε θέμα «Το πρώτο δάνειον της Ανεξαρτησίας». Μεταξύ των βιβλίων του περιλαμβάνεται το Καταρρέω, μια επιλογή επιφυλλίδων του (εκδ. «Ακρίτας», Αθήνα 1989).
Γιοι του είναι ο Δημήτρης Λιγνάδης, ηθοποιός και σκηνοθέτης, και ο Γιάννης Λιγνάδης, φιλόλογος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του θεάτρου
Σάγκα (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Αποσαφήνιση
Δόγμα Αϊζενχάουερ
Το Δόγμα Αϊζενχάουερ (αγγλικά:Eisenhower Doctrine) ήταν μια πολιτική που διατυπώθηκε από τον Αμερικανό πρόεδρο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ στις 5 Ιανουαρίου 1957, σε ένα «Ειδικό μήνυμα προς το Κογκρέσο για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή». Σύμφωνα με το δόγμα Αϊζενχάουερ, μια χώρα της Μέσης Ανατολής θα μπορούσε να ζητήσει οικονομική αμερικανική βοήθεια ή βοήθεια από στρατιωτικές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών, εάν απειλούταν από άλλη χώρα. Ο Αϊζενχάουερ ξεχώρισε τη σοβιετική απειλή στο δόγμα του, εξουσιοδοτώντας τη δέσμευση των αμερικανικών δυνάμεων «να διασφαλίσουν και να προστατεύσουν την εδαφική ακεραιότητα και την πολιτική ανεξαρτησία τέτοιων εθνών, ζητώντας βοήθεια ενάντια σε εμφανή ένοπλη επιθετικότητα από οποιοδήποτε έθνος που ελέγχεται από τον διεθνή κομμουνισμό». Η φράση «διεθνής κομμουνισμός» έκανε το δόγμα πολύ ευρύτερο από την απλή απάντηση στη σοβιετική στρατιωτική δράση. Ένας κίνδυνος που θα μπορούσε να συνδεθεί με κομμουνιστές οποιουδήποτε έθνους θα μπορούσε πιθανώς να επικαλεστεί το δόγμα.
Ιστορικό υπόβαθρο
Στο παγκόσμιο πολιτικό πλαίσιο, το δόγμα δημιουργήθηκε ως απάντηση στην πιθανότητα ενός γενικευμένου πολέμου, που απειλήθηκε λόγω της λανθάνουσας απειλής της Σοβιετικής Ένωσης να εμπλακεί στην Αίγυπτο μετά την κρίση του Σουέζ. Σε συνδυασμό με το κενό εξουσίας που άφησε η παρακμή της βρετανικής και της γαλλικής αποικιοκρατίας στην περιοχή, αφού οι ΗΠΑ διαδήλωσαν κατά της συμπεριφοράς των συμμάχων τους κατά τη διάρκεια του πολέμου του Σουέζ, ο Αϊζενχάουερ θεώρησε ότι η ισχυρή θέση που απαιτείται για τη βελτίωση της κατάστασης περιπλέχθηκε περαιτέρω από τις θέσεις που πήρε ο Αιγύπτιος Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, ο οποίος έχτιζε γρήγορα μια βάση εξουσίας και τη χρησιμοποίησε για να παίξει τους Σοβιετικούς και τους Αμερικανούς εναντίον του άλλου, λαμβάνοντας μια θέση «θετικής ουδετερότητας» και αποδεχόμενη βοήθεια από τους Σοβιετικούς.
Σε περιφερειακό επίπεδο, η πρόθεση του δόγματος ήταν να παράσχει στα ανεξάρτητα αραβικά καθεστώτα μια εναλλακτική λύση έναντι του πολιτικού ελέγχου του Νάσερ, ενισχύοντάς τους ενώ απομονώνοντας την κομμουνιστική επιρροή μέσω της απομόνωσης του Νάσερ. Όταν σε μεγάλο βαθμό απέτυχε σε αυτό το μέτωπο, με τη δύναμη του Νάσερ γρήγορα να αυξάνεται από το 1959 καθώς θα μπορούσε να διαμορφώσει τα αποτελέσματα ηγεσίας στη γειτονική αραβικές χώρες όπως το Ιράκ και τη Σαουδική Αραβία. Εν τω μεταξύ, η σχέση του με τους σοβιετικούς ηγέτες επιδεινώθηκε, επιτρέποντας στις ΗΠΑ να στραφούν σε μια πολιτική φιλικών σχέσεων.
Η Αμερικανική διοίκηση είδε επίσης τη Μέση Ανατολή ως κρίσιμο θέμα για τη μελλοντική εξωτερική πολιτική όσον αφορά τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους της. Η περιοχή περιέχει ένα μεγάλο ποσοστό των αποθεμάτων πετρελαίου παγκοσμίως που χρειάζονταν οι σύμμαχοι. Οι διαμαρτυρίες του Αϊζενχάουερ εναντίον μακροχρόνιων συμμάχων, όπως της Βρετανίας και της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της κρίσης του Σουέζ σήμαινε ότι οι ΗΠΑ θα ήταν η μόνη δυτική δύναμη στη Μέση Ανατολή και καθώς έθεσαν σε κίνδυνο την ασφάλεια πετρελαίου των ΗΠΑ και με την Σοβιετική Ένωση να καλύπτει το κενό ισχύος. Το «δόγμα Αϊζενχάουερ» ήταν μια αντίστροφη αντίθεση με την προηγούμενη πολιτική, ωστόσο. οι ΗΠΑ είχαν τώρα το βάρος της στρατιωτικής δράσης στη Μέση Ανατολή.
Οι διατάξεις για τη στρατιωτική δράση του δόγματος εφαρμόστηκαν μόνο στην κρίση του Λιβάνου τον επόμενο χρόνο, όταν οι ΗΠΑ παρενέβησαν σε απάντηση ενός αιτήματος του τότε προέδρου της χώρας, Καμίλ Χαμούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Μέση Ανατολή Α
Κατάλογος έργων της Γκαλλερία Μποργκέζε
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Χέρμαν Λιτς
Ο Χέρμαν Λιτς (γερμανικά: Hermann Lietz, 28 Απριλίου 1868 – 12 Ιουνίου 1919) ήταν Γερμανός παιδαγωγός και θεολόγος. Θεωρείται ως ο κύριος εκπρόσωπος του παιδαγωγικού κινήματος της «Νέας Αγωγής».
Βιογραφία
Ο Λιτς γεννήθηκε το 1868 στον οικισμό Dumgenewitz της νήσου Ρύγκεν της Βαλτικής και προερχόταν από αγροτική οικογένεια. Σε ηλικία 10 ετών αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στο εσωτερικό της χώρας προκειμένου να συνεχίσει την εκπαίδευση σε μεγαλύτερη βαθμίδα. Ολοκληρώνοντας το σχολείο, σπούδασε αρχικά προτεσταντική θεολογία στη Χάλλε και μετέπειτα παιδαγωγικά στην Ιένα. Το 1892 αποφοίτησε ως καθηγητής θρησκευτικών, φιλολογίας, φιλοσοφίας και εβραϊκών ξεκινώντας την εκπαιδευτική του καριέρα. Έπειτα δίδαξε για ένα έτος στο σχολείο αρρένων του Σέσιλ Ρέντι στο Άμποτσομ της Αγγλίας, όπου επηρεάστηκε από τον εκεί εφαρμοζόμενο τρόπο εκπαίδευσης, που χαρακτηριζόταν ως προοδευτικός και αποτελούσε έναν συνδυασμό της διδασκαλίας με τη φυσική δραστηριότητα και την ψυχαγωγία. Άλλη σημαντική επιρροή για τον Λιτς ήταν η μαθητεία και στη συνέχεια η συνεργασία του με τον Βίλχελμ Ράιν, ο οποίος διετέλεσε καθηγητής του στο Πανεπιστήμιο της Ιένας.
Επιστρέφοντας κατά το β΄ μισό του 1897 στη Γερμανία, ο Λιτς ίδρυσε ένα παρόμοιο ιδιωτικό σχολείο, το οποίο στηριζόταν στα πρότυπα του σχολείου του Ρέντι, αλλά και στις δικά του παιδικά βιώματα από τη ζωή στη φύση, ενώ τα επόμενα χρόνια προέβη στη δημιουργία και άλλων σχολείων τέτοιου τύπου. Επρόκειτο για οικοτροφεία με ολιγάριθμους άρρενες μαθητές διαφόρων ηλικιών, που συνήθως βρίσκονταν σε αγροτικές περιοχές και λειτουργούσαν με βάση τα πρότυπα της νέας παιδαγωγικής διδασκαλίας.
Οι ιδέες του Λιτς είχαν ευρεία απήχηση και υιοθετήθηκαν και από άλλους παιδαγωγούς, ενώ αργότερα ιδρύθηκε η Ένωση των Εξοχικών Παιδαγωγείων, η οποία αναπτύχθηκε και σε άλλα κράτη της Ευρώπης. Μεταξύ των παιδαγωγών που επηρεάστηκαν από το έργο του Λιτς συγκαταλέγονται οι Κουρτ Χαν, Δημήτρης Γληνός και Μιχάλης Παπαμαύρος. Αν και ο ίδιος χαρακτηρίζεται ως μάλλον συντηρητικών απόψεων, εντούτοις συνδέθηκε φιλικά με σοσιαλιστές εκπαιδευτικούς.
Απεβίωσε στις 12 Ιουνίου του 1919 στο Haubinda της Θουριγγίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί παιδαγωγοί Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:Προτεστάντες θεολόγοι
Μνημείο για τα θύματα της σφαγής του Χοτζαλί (Χάγη)
250px|μικρογραφία|δεξιά Το μνημείο για τα θύματα της σφαγής του Χοτζαλί βρίσκεται στη Χάγη των Κάτω Χωρών και είναι το πρώτο δημόσιο μνημείο στην Ευρώπη αφιερωμένο στα θύματα της σφαγής του Χοτζαλί.
Κατασκευή και αποκάλυψη
Το μνημείο κατασκευάστηκε το 2008 στο πάρκο Kamperfoeliestraat της Χάγης και χρηματοδοτήθηκε με πρωτοβουλία του Ολλανδικού-Αζερμπαϊτζάν Τούρκος κύκλο.
Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου έγιναν στις 24 Φεβρουαρίου 2008, με την υποστήριξη της Πρεσβείας του Αζερμπαϊτζάν στις Κάτω Χώρες, της Κρατικής Επιτροπής της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν για την Εργασία, των απόδημων Αζέρων και του Ιδρύματος Γκαϊντάρ Αλίγιεφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χάγη
Πότι
Το Πότι (Γεωργιανά: ფოთი) είναι πόλη στην επαρχία Σαμεγκρέλο στα δυτικά της Δημοκρατίας της Γεωργίας. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Μαύρης Θάλασσας και επομένως λειτουργεί ως ένα από τα τρία Γεωργιανά λιμάνια στη θάλασσα αυτή. Πλησίον της πόλης, ο μεγαλύτερος ποταμός της Δυτικής Γεωργίας, ο Ριόνι, εισέρχεται στην Μαύρη Θάλασσα.
Το Πότι ιδρύθηκε ως Ελληνική αποικία τον 7ο αιώνα π.Χ. και ονομάστηκε Φάσις. Eίναι επίσης έδρα μιας κεντρικής ναυτικής βάσης και αρχηγείο του Γεωργιανού ναυτικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Τζαπάδα Άρτας
Η Τζαπάδα είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων με 38 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και βρίσκεται στον ορεινό όγκο των Τζουμέρκων. Η Τζαπάδα μαζί με το Δίστρατο, το Τραπεζάκι και τη Δαφνούλα, αποτελούν την τοπική κοινότητα Διστράτου με συνολικό πληθυσμό 198 κατοίκους.
Δημόσια Βιβλιοθήκη του Τορόντο
Η Δημόσια Βιβλιοθήκη του Τορόντο (TPL) (γαλλικά: Bibliothèque publique de Toronto) είναι ένα δίκτυο δημόσιων βιβλιοθηκών που βρίσκεται στο Τορόντο (Οντάριο). Είναι το μεγαλύτερο σύστημα δημόσιων βιβλιοθηκών στον Καναδά και το 2008 είχε την υψηλότερη κατά κεφαλήν κυκλοφορία από οποιοδήποτε άλλο σύστημα δημοσίων βιβλιοθηκών διεθνώς, γεγονός που την καθιστά το μεγαλύτερο δίκτυο δημόσιων βιβλιοθηκών στον κόσμο. Στη Βόρεια Αμερική, κατέχει την υψηλότερη επισκεψιμότητα σε σύγκριση με άλλα μεγάλα αστικά συστήματα. Η Δημόσια Βιβλιοθήκη του Τορόντο, που ιδρύθηκε ως βιβλιοθήκη του Ινστιτούτου Μηχανικής το 1830, αποτελείται πλέον από 100 παραρτήματα  και κατέχει πάνω από 12 εκατομμύρια τεκμήρια στη συλλογή της.
Τζαπάδα Άρτας
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Η Τζαπάδα γειτνιάζει με το Δίστρατο και τη Γωνιά. Ο οικισμός απέχει από την πόλη της Άρτας περίπου 41 χιλιόμετρα ενώ η απόσταση από το Βουργαρέλι είναι περίπου 29 χιλιόμετρα.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Διστράτου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Τζαπάδα υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Αθαμανίας. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.
Δημόσια Βιβλιοθήκη του Τορόντο
Ιστορία
Η πρώτη συνδρομητική υπηρεσία βιβλιοθήκης που άνοιξε στην πόλη ήταν στις 9 Δεκεμβρίου 1810, στο Elmsley House. Τον Απρίλιο του 1813, αρκετοί Αμερικανοί αξιωματικοί υπό τις διαταγές του Commodore Issac Chauncey λεηλάτησαν βιβλία από τη βιβλιοθήκη. Όταν ο Chauncey ανακάλυψε ότι αξιωματικοί του είχαν στην κατοχή τους τα κλεμμένα βιβλία αφού επέστρεψαν στο Sackets Harbor  διέταξε να επιστραφούν τα βιβλία στο Γιορκ. Αλλά μέχρι να φτάσουν τα βιβλία στον προορισμό τους η βιβλιοθήκη είχε ήδη κλείσει. Εν τέλει τα βιβλία δημοπρατήθηκαν το 1822.
Τζαπάδα Άρτας
Δημογραφικά στοιχεία
Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Δημόσια Βιβλιοθήκη του Τορόντο
Ιστορία
Το 1830, ιδρύθηκε μια βιβλιοθήκη στο Ινστιτούτο Μηχανικής της Υόρκης. Το 1882, το επαρχιακό νομοθετικό σώμα, με πρωθυπουργό τον  Όλιβερ Μόουατ,  ψήφισε τον Νόμο για τις Ελεύθερες Βιβλιοθήκες το 1882. Κατόπιν δημοψηφίσματος που πραγματοποιήθηκε την  1η Ιανουαρίου 1883, οι ψηφοφόροι ψήφισαν  υπέρ της δημιουργίας μιας δημοτικής βιβλιοθήκης στην πόλη. Ο δημοτικός σύμβουλος Τζον Χάλαμ, που η ιστορικός Μπαρμπαρα Myrvold περιγράφει ως «βιβλιολάτρης », ήταν ο σημαντικότερος υποστηρικτής της νέας βιβλιοθήκης.
To 1884 η Δημόσια Βιβλιοθήκη του Τορόντο άνοιξε επίσημα και πήρε τη θέση του Ινστιτούτου Μηχανικής. Ο Τζον Χάλαμ έγινε τότε ο πρώτος επικεφαλής βιβλιοθηκάριος και συμπλήρωσε τη συλλογή με βιβλία αξίας 15.000 δολαρίων που αγοράστηκαν σε ένα ταξίδι στην Αγγλία στα τέλη του 1883.
Μεταξύ 1907 και 1916, κτίστηκαν δέκα βιβλιοθήκες με πόρους του Andrew Carnegie Trust. Αρκετές από αυτές τις βιβλιοθήκες του Carnegie χρησιμοποιούνται ακόμα από τη δημόσια βιβλιοθήκη. Η αρχική Κεντρική Βιβλιοθήκη Αναφοράς, αντικαταστάθηκε από το Φοιτητικό Κέντρο Κοφλερ στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο.
Ο Χένρι Κάμινγκς Κάμπελ ήταν Επικεφαλής Βιβλιοθηκάριος της Δημόσιας Βιβλιοθήκης του Τορόντο από το 1956 έως το 1978 και ο πρώτος Διευθυντής Βιβλιοθηκάριος που κατείχε Δίπλωμα Επαγγελματίας Βιβλιοθηκονομίας. Συνέβαλε στην επέκταση και στην προσαρμογή της βιβλιοθήκης σε μια ολοένα και πιο ζωντανή και πολυπολιτισμική πόλη.