cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βανάτο
Διοίκηση των Αψβούργων (1716–1867)
Το Σερβικό Βανάτο (Δυτικό Βανάτο) ήταν μέρος της Σερβικής Βοϊβοντίνας (1848-1849) και του Σερβικού Συμφώνου και του Βοεβοδάτου Σερβίας και Βανάτου Τέμεσβαρ (1849-1860). Μετά το 1860 το αργότερα Σερβικό Βανάτο ήταν μέρος των επαρχιών Τόρονταλ και Τέμες του Βασιλείου της Ουγγαρίας.
Ουγγρική διοίκηση (1867–1918)
Το 1867, μετά τον Αυστροουγγρικό συμβιβασμό, η περιοχή επέστρεψε και πάλι στην Ουγγρική διοίκηση. Μετά το 1871 η πρώην Στρατιωτική Μεθόριος, που βρισκόταν στα νότια τμήματα του Βανάτου, πέρασε πάλι στην πολιτική διοίκηση και ενσωματώθηκε στις κομητείες του. Οι Kράσο και Σζόρενι συνενώθηκαν σε Kράσο-Σζόρενι το 1881.
Το ζήτημα του Βανάτου στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Τον Οκτώβριο του 1918 ανακηρύχθηκε στην Τιμισοάρα η Δημοκρατία του Βανάτου και η κυβέρνηση της Ουγγαρίας αναγνώρισε την ανεξαρτησία της, που ωστόσο ήταν βραχύβια. Μετά από μόλις δύο εβδομάδες Σερβικά στρατεύματα εισέβαλαν στην περιοχή και πήραν τον έλεγχό της. Από το Νοέμβριο του 1918 ως το Μάρτιο του 1919 τα δυτικά και τα κεντρικά μέρη της Μπανάτ υπάγονταν σε Σερβική διοίκηση από το Νόβισαντ, ως τμήμα της επαρχίας Βανάτο, Μπάτσκα και Μπαράνια του Βασιλείου της Σερβίας και του νεοσυσταθέντος Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (που αργότερα μετονομάστηκε σε Γιουγκοσλαβία).
Μετά τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας, οι αντιπρόσωποι της Ρουμανικής και ορισμένων Γερμανικών κοινοτήτων ψήφισαν για ένωση με τη Ρουμανία, οι αντιπρόσωποι των Σέρβων, των Μπούνιεβτσι και άλλων Σλαβικών και μη κοινοτήτων (συμπεριλαμβανομένων ορισμένων Γερμανών) για ένωση με τη Σερβία, ενώ η Ουγγρική μειονότητα παρέμεινε πιστή στην κυβέρνηση της Βουδαπέστης. Πέραν αυτών δεν διεξήχθη κανένα άλλο δημοψήφισμα.
Το Ρουμανικό Βανάτο μέτά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1950 αυτή αντικαταστάθηκε από την Περιφέρεια της Τιμισοάρα (που σχηματίστηκε από τις σημερινές επαρχίες Τίμις και Κάρας-Σέβεριν).
Το 1956 το νότιο μισό της περιφέρειας Aραντ ενσωματώθηκε σε εκείνη τηςΤιμισοάρα.
Το 1998 η Ρουμανία χωρίστηκε σε οκτώ αναπτυξιακές περιοχές, οι οποίες λειτουργούν ως αυτόνομες εδαφικές διαιρέσεις. Η Δυτική αναπτυξιακή περιοχή αποτελείται από τέσσερις επαρχίες: Aραντ, Tίμις, Χουνεντοάρα και Κάρας-Σέβεριν. Ετσι έχει σχεδόν τα ίδια σύνορα με την ținutul Timiș (περιφέρεια Τίμις) του 1938. Η Δυτική αναπτυξιακή περιοχή αποτελεί επίσης τμήμα της Ευρωπεριφέρειας Δούναβη-Κρις-Μούρες-Τίσα. Οι εθνικές μειονότητες στην περιοχή περιλαμβάνουν Ούγγρους (5,6% του πληθυσμού), Σέρβους, Κροάτες (Kρασοβάνους), Βούλγαρους, Ουκρανούς και άλλους.
Το Σερβικό Βανάτο μέτά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Η περιοχή ήταν επαρχία του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων μεταξύ 1918 και 1922 (το 1918-1919 ανήκε στην επαρχία Βανάτο, Μπάτσκα και Μπαράνια) και από το 1922 ως το 1929 ήταν μοιρασμένη μεταξύ του Όμπλαστ Βελιγραδίου και του Όμπλαστ Ποντούναβλιε. Το 1929 το μεγαλύτερο μέρος της ενσωματώθηκε στη Μπανόβινα του Δούναβη (Βανάτο του Δούναβη), επαρχία του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, ενώ η πόλη του Πάντσεβο ενσωματώθηκε στην αυτοδιοικούμενη περιοχή του Βελιγραδίου.
Μεταξύ 1941 και 1944 το Σερβικό Βανάτο κατεχόταν από τα στρατεύματα της Ναζιστικής Γερμανίας. Μετά το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας από τον Άξονα το Σερβικό Βανάτο αποτέλεσε τμήμα της κατεχόμενης από τη Γερμανία Σερβίας, στην οποία είχε αυτονομία. Λειτουργούσε ως ουσιαστικά ξεχωριστή αυτόνομη οντότητα που την κυβερνούσε η Γερμανική της μειονότητα, με την υποστήριξη των Γερμανικές στρατιωτικών αρχών κατοχής. Κατά την περίοδο αυτή διαπράχθηκαν πολλά εγκλήματα πολέμου κατά του τοπικού Σερβικού και Εβραϊκού πληθυσμού. Συνέπεια των εγκλημάτων αυτών ήταν, πολλοί από τους ντόπιους Γερμανούς να εγκαταλείψουν την περιοχή μαζί με τον ηττημένο Γερμανικό στρατό το 1944. Οσοι Γερμανοί παρέμειναν στη χώρα απεστάλησαν σε στρατόπεδα εγκλεισμού που οργάνωσαν οι νέες κομμουνιστικές αρχές. Μετά τη διάλυση των στρατοπέδων αυτών (το 1948) το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου Γερμανικού πληθυσμού έφυγε από τη Σερβία για οικονομικούς λόγους. Πολλοί πήγαν στη Γερμανία. άλλοι μετανάστευσαν στη Δυτική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Δυνάμεις του Άξονα κατέλαβαν τη Γιουγκοσλαβία και τη διαμέλισαν. Η Ναζιστική Γερμανία είχε την πρόθεση να επεκταθεί στην Ανατολική Ευρώπη για να ενσωματώσει αυτούς που ονόμαζε Volksdeutsche, άνθρωπους εθνοτικά Γερμανικής καταγωγής. Ιδρυσε την πολιτική οντότητα γνωστή ως Bανάτο το 1941. Αυτή περιλάμβανε μόνο το δυτικό τμήμα της ιστορικής περιοχής του Βανάτου, που ήταν πρώην τμήμα της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν τυπικά υπό τον έλεγχο της Σερβικής Κυβέρνησης-μαριονέτας Εθνικής Σωτηρίας στο Βελιγράδι υπό την ηγεσία του Μίλαν Νέντιτς. Θεωρητικά είχε περιορισμένη δικαιοδοσία σε όλη την επικράτεια υπό τη Γερμανική Στρατιωτική Διοίκηση τςη Σερβίας, αλλά στην πράξη η τοπική μειονότητα των εθνοτικά Γερμανών (Σουηβοί του Δούναβη ή Shwoveh) κατείχε την πολιτική εξουσία μέσα στο Βανάτο. Τοπικός πολιτικός επίτροπος ήταν ο Γιόζεφ Λαπ και επικεφαλής της ομάδας των εθνοτικά Γερμανών ήταν ο Ζεπ Γιάνκο. Μετά την εκδίωξη των δυνάμεων του Άξονα το 1944 αυτή η Γερμανοκρατούμενη οντότητα διαλύθηκε. Το μεγαλύτερο μέρος της συμπεριλήφθηκε στη Βοϊβοντίνα, μία από τις δύο αυτόνομες επαρχίες της Σερβίας στο πλαίσιο της νέας ΣΟΔ της Γιουγκοσλαβίας. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι περισσότεροι Γερμανοί εκδιώχθηκαν από το Βανάτο και την Ανατολική Ευρώπη.
Από το 1944-1945 το Σερβικό Βανάτο (μαζί με τη Μπάτσκα και τη Σύρμια) ανήκε στη [Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας|[Σερβική]] Αυτόνομη Επαρχία της Βοϊβοντίνας, πρώτα ως τμήμα της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και στη συνέχεια ως τμήμα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και της Σερβίας και Μαυροβούνιου. Από το 2006 αποτελεί μέρος ανεξάρτητης Σερβίας.
Οι επαρχίες της Σερβίας στο Βανάτο είναι: το Βόρειο, το Κεντρικό και το Νότιο Βανάτο.
Το Σερβικό Βανάτο περιλαμβάνει επίσης την περιοχή γνωστή ως Παντσέβασκι Ριτ, που ανήκει στο Δήμο Παλίλουλα του Βελιγραδίου.
Το Ουγγρικό Βανάτο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Το Ουγγρικό Βανάτο αποτελείται από ένα μικρό βόρειο τμήμα της περιοχής, που ανήκει στην επαρχία Τσόνγκραντ της Ουγγαρίας. Εκτός από τον Ουγγρικό πληθυσμό υπάρχει μια μικρή μειονότητα των Σέρβων (π.χ. στο Ντεσκ και στο Σζόρεγκ).
1660–1666
Το 1660–1666, Σέρβοι ζούσαν στο δυτικό (πεδινό) τμήμα του Βανάτου και Ρουμάνοι στο ανατολικό (ορεινό).
1743–1753
Το 1743–1753 η εθνοτική σύνθεση του Βανάτου ήταν η ακόλουθη:
1774
Σύμφωνα με στοιχεία του 1774 ο πληθυσμός του Βανάτου του Τέμεσβαρ ήταν 375.740 και αποτελείτο από:
1840
Το Βανάτο είχε το 1840 πληθυσμό πάνω από ένα εκατομμύριο, που περιλάμβανε:
1900
Το 1900 ο πληθυσμός του Βανάτου ήταν 1.431.329, περιλαμβάνοντας:
1910
Σύμφωνα με την απογραφή του 1910 ο πληθυσμός της περιοχής του Βανάτου (επαρχίες Τόρενταλ, Τέμες και Κράσο-Σζόρενι) ήταν 1.582.133, περιλαμβάνοντας:(*)
(*) Σημείωση: σύμφωνα με την απογραφή του 1910 ο πληθυσμός του Ρουμανικού Βανάτου περιελάμβανε 52,6% Ρουμάνους, 25,6% Γερμανούς, 12,2% Ούγγρους και 4,9% Σέρβους, ενώ ο πληθυσμός του Σερβικού Βανάτου 40,53% Σέρβους, 22,14% Γερμανούς, 19,18% Ούγγρους, 12,94% % Ρουμάνους και 2,86% Σλοβάκους. Στη Σερβία η πλειοψηφία των Σουηβών του Βανάτου ή Shwovish έφυγε από την περιοχή μαζί με τον ηττημένο Γερμανικό στρατό το φθινόπωρο του 1944, όπως φαίνεται στον παρακάτω  Πίνακα πληθυσμού, όπου ο γερμανόφωνος  πληθυσμός των Shwovish μειώθηκε από περίπου 120.000 το 1931 σε περίπου 17.000 το 1948. Αυτοί που παρέμειναν στη χώρα απεστάλησαν σε στρατόπεδα εγκλεισμού που οργάνωσαν οι νέες κομμουνιστικές αρχές, όπου πολλοί έχασαν τη ζωή τους από πείνα, ασθένειες και το κρύο, αλλά πολλοί επίσης διέφυγαν. Μετά τη διάλυση των στρατοπέδων (το 1948) το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου Γερμανικού πληθυσμού έφυγε από τη Σερβία και γενικά τη Γιουγκοσλαβία για οικονομικούς λόγους. Η φυγή τους ήταν κυρίως συνέπεια των πολεμικών γεγονότων και της κατοχής της Γιουγκοσλαβίας από τον Άξονα, αλλά εν μέρει και συνέπεια της οικονομικής κατάστασης των μεταπολεμικών χρόνων. Από τη Ρουμανία οι Γερμανοί μετανάστευσαν κυρίως μετά το 1989 για οικονομικούς λόγους.
Πίνακας πληθυσμού
Ο πληθυσμός της περιοχής του Βανάτου σε διάφορες χρονολογίες:
Ρουμανικό Βανάτο
Ο πληθυσμός του Ρουμανικού Βανάτου (επαρχίες Τίμις και Κάρας-Σεβέριν) ήταν ιστορικά ως εξής :
Σύμβολα
Το παραδοσιακό εραλδικό σύμβολο του Βανάτου είναι ένα λιοντάρι, που σήμερα υπάρχει τόσο στο εθνόσημο της Ρουμανίας, όσο και σε εκείνο της Βοϊβοντίνας.
Πόλεις
Οι μεγαλύτερες πόλεις του Βανάτου είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ρουμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρουμανίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ουγγαρίας Κατηγορία:Βοϊβοντίνα Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Σερβίας
Κωνσταντίνος Ναλμπάντης
Ο Κωνσταντίνος Ναλμπάντης (1913-1977) ήταν Έλληνας δικηγόρος, με καταγωγή από τις Σέρρες και διετέλεσε διορισμένος Νομάρχης Πιερίας και Πέλλας. Άνηκε στο κόμμα της ΕΡΕ.
Το 1945 εξελέγη μέλος του διοικητικού συμβουλίου στην γενική συνέλευση των Προσφύγων του νομού Σερρών.
Παχώμιος Ρουσάνος
Ο Παχώμιος Ρουσάνος (1508-1553) ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Κωνσταντίνος Ναλμπάντης
Το 1963 διορίστηκε νομάρχης Πέλλης, όπου παρέμεινε ως το 1965.
Παχώμιος Ρουσάνος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και εκάρη μοναχός στη μονή του Αγίου Γεωργίου των Κρημνών. Ξεκίνησε από το χωριό του και έκανε περιοδεία σε πολλά μέρη της Ελλάδας, πήγε και στο Άγιο Όρος και προσκύνησε τους Αγίους τόπους. Μετά δε επισκέφτηκε τη Βενετία και συσχετίστηκε με πολλούς ορθόδοξους αρχιερείς, ιερείς, μοναχούς και προύχοντες.
Έζησε βίο λιτό και ρακένδυτο, και έγινε θερμός ζηλωτής της ορθοδοξίας, αλλά και γόνιμος και φιλόπονος συγγραφέας, επιτήδειος στη χρήση της γλώσσας. Δίδαξε την ελληνική γραμματική. Ήταν δεινός εχθρός του Καρτάνου, γράφοντας και κάνοντας πολλά για να καταπολεμήσει αυτόν και τα ζιζάνια που έσπειρε. Στον Ρουσάνο ανήκει η πρωτοβουλία της συγκριτικής διερευνήσεως των κατά τόπους ιδιωμάτων της καθομιλουμένης γλώσσας, την οποία ανέπτυξε αργότερα και ο Κοραής. Απεβίωσε στη μονή των Κρημνών της Ζακύνθου, χωρίς να είναι γνωστό, ποιο έτος. Τα πολυάριθμα συγγράμματά του φυλάχτηκαν για κάμποσο καιρό στη μονή αυτή, και αργότερα μεταφέρθηκαν στη Βενετία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Κωνσταντίνος Ναλμπάντης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Νομάρχες Πέλλας Κατηγορία:Νομάρχες Πιερίας
Gold & Platinum
Gold & Platinum είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd, η οποία κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1979 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MCA".
Τα κομμάτια που αποτελούν την συλλογή προέρχονται από τα στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος τα οποία είχαν κυκλοφορήσει μέχρι την αρχική διάλυση τους το 1977 ("(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)", "Second Helping", "Nuthin' Fancy", "Gimme Back My Bullets" και "Street Survivors"), το ζωντανά ηχογραφημένο "One More from the Road" και την συλλογή με τις μέχρι τότε ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις "Skynyrd's First and... Last".
Γνώρισε μέτρια εμπορική επιτυχία αρχικά, σκαρφαλώνοντας ως την δωδέκατη θέση των τσαρτ του Billboard, αλλά τον Αύγουστο του 1980 βραβεύθηκε ως πλατινένιος δίσκος ξεπερνώντας τις πωλήσεις του ενός εκατομμυρίου αντιτύπων στις Ηνωμένες Πολιτείες και ως τριπλά πλατινένιος τον Ιούλιο του 1987, ξεπερνώντας τα τρία εκατομμύρια αντίτυπα.
Θέσεις τσαρτ
Gold & Platinum (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Δεκέμβριος 1979
Βραβεία
Gold & Platinum (άλμπουμ)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Τα τραγούδια του Gold & Platinum ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Lynyrd Skynyrd Κατηγορία:Άλμπουμ του 1979
1905 Αμπαρτσουμιάν
Ο Αμπαρτσουμιάν (Ambartsumian) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,5. Ανακαλύφθηκε το 1972 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αρμένιου αστρονόμου Βίκτορ Αμπαρτσουμιάν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Αμπαρτσουμιάν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμπαρτσουμιαν
Μπενεβέντο Κάλτσιο
Η Μπενεβέντο Κάλτσιο (Benevento Calcio), κοινώς γνωστή ως Μπενεβέντο, είναι Ιταλικός σύλλογος ποδοσφαίρου που εδρεύει στο Μπενεβέντο της Καμπανίας. Αρχικά, ιδρύθηκε το 1929 και στη συνέχεια επανιδρύθηκε το 2005. Η Μπενεβέντο έχει παίξει στη Σέριε Α, την κορυφαία κατηγορία του ιταλικού ποδοσφαίρου, μόνο μία φορά στην ιστορία της, τη σεζόν 2017-18. Επί του παρόντος (2018-19) παίζει στη Σέριε Β.
Πρώιμη ιστορία
Αφού ανέβηκε της βαθμίδες των χαμηλών κατηγοριών της χώρας τα πρώτα της χρόνια, η Μπενεβέντο έφτασε στην Prima Divisione, το τρίτο υψηλότερο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Ιταλίας την εποχή εκείνη, την περίοδο 1934-35. Τερμάτισε πάνω από ομάδες όπως η Ρετζίνα, κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου της ομάδας στο πρωτάθλημα. Αν και δεν κέρδισε την άνοδο στη Serie B, η ομάδα έμεινε στην τρίτη κατηγορία του ιταλικού ποδοσφαίρου για την περίοδο 1935-36, η οποία αναδιοργανώθηκε σε ένα μικρότερο πρωτάθλημα 64 ομάδων, που μετονομάστηκε σε Λέγκα Προ.
21ος αιώνας
Ο σύλλογος FC Sporting Benevento Srl διαλύθηκε το 2005. Ταυτόχρονα, η Benevento Calcio S.p.Α. ιδρύθηκε, χρησιμοποιώντας το ίδιο γήπεδο και εμφανίσεις.
Στην κανονική περίοδο της σεζόν 2007-08 της Serie C2, η ομάδα τερμάτισε στην πρώτη θέση στη Girone C, κερδίζοντας την άμεση άνοδο στη, τώρα αποκαλούμενη, Lega Pro Prima Divisione για τη σεζόν 2008-09. Τη σεζόν 2008-09, η πρώτη σεζόν της Μπενεβέντο στη Lega Pro Prima Divisione, τερμάτισε στη 2η θέση. Αυτό σήμαινε ότι η ομάδα θα έπαιζε σε διπλούς πλέι οφ αγώνες. Κέρδισε τον πρώτο αγώνα, αλλά έχασε από την Κροτόνε με συνολικό σκορ 2-1.
Ο Γκαετάνο Αουτέρι προσλήφθηκε ως προπονητής για τη σεζον 2015-16. Αυτή τη σεζόν, η Μπενεβέντο κέρδισε το πρωτάθλημα και προβιβάστηκε στη Σέριε Β για πρώτη φορά στην ιστορία της. Η μαθηματική βεβαιότητα έφθασε στις 30 Απριλίου 2016, αφού νίκησε τη Λέτσε με 3-0.
Στις 8 Ιουνίου 2017, προβιβάστηκε στη Σέριε Α, για πρώτη φορά στην ιστορία της, αφού νίκησε την Κάρπι στα πλέι οφ ανόδου της Σέριε Β, με συνολικό σκορ 1-0. Έθεσαν ένα ρεκόρ για το χειρότερο ξεκίνημα σε μια σεζόν σε οποιοδήποτε από τα πέντε κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης, χάνοντας τους πρώτους 14 αγώνες της Σέριε Α. Αυτό το σερί έληξε στις 3 Δεκεμβρίου 2017, με ένα γκολ ισοφάρισης στο 95ο λεπτό, με κεφαλιά του τερματοφύλακα Αλμπέρτο Μπρινιόλι, στην ισοπαλία 2-2 με τη Μίλαν. Η παραμονή της Μπενεβέντο στη Σέριε Α διήρκεσε μία σεζόν, καθώς υποβιβάστηκε μετά την κατάληψη της τελευταίας θέσης στη Σέριε Α.
Χρώματα και σήμα
Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το κόκκινο και το σήμα τους φέρει κόκκινες και κίτρινες λωρίδες και μία μαύρη εικόνα μιας μάγισσας που καβαλάει μια σκούπα. Το ψευδώνυμο της Μπενεβέντο είναι το Stregoni, Μάγοι στα ιταλικά, ή περιστασιακά, Streghe, Μάγισσες στα ιταλικά, μία αναφορά στους θρύλους του 13ου αιώνα για τις μάγισσες του Μπενεβέντο.
Σωκράτης Φάμελλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Κατοικεί στο Δήμο Θέρμης. Σπούδασε χημικός μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έκανε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο με ειδίκευση στον Περιβαλλοντικό Σχεδιασμό.
Είναι αδερφός του τραγουδοποιού Μανώλη Φάμελλου.
Πολιτική σταδιοδρομία
Είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ από την ίδρυσή του και μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Β' Θεσσαλονίκης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και της Γραμματείας της.
Εξελέγη βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 .Στις 4 Οκτωβρίου του 2015 ορίστηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μαζί με τη Φωτεινή Βάκη και τον Χρήστο Μαντά.
Στις 5 Νοεμβρίου του 2016 ορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, θέση που διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου 2019. Ως αναπληρωτής υπουργός είχε στο χαρτοφυλάκιο του θέματα που σχετίζονται με τα Διεθνή και Ελληνικά Περιβαλλοντικά ζητήματα, τα δάση και τα δασικά οικοσυστήματα, τα ύδατα, τους Επιθεωρητές Περιβάλλοντος, τις Προστατευόμενες Περιοχές και το ΕΣΠΑ.
Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ανανέωσε τη βουλευτική του θητεία.
Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης
Στις 3 Ιουλίου 2023, ο Φάμελλος ανέλαβε αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης αφού προηγουμένως είχε εκλεγεί πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Π.Σ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες χημικοί μηχανικοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κατηγορία:Πρόεδροι της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ
Σιδηρούς Σταυρός
thumb|150px|Το παράσημο του σιδηρού σταυρού Β' Τάξης Ο Σιδηρούς Σταυρός (Eisernes Kreuz) ήταν το κατεξοχήν πρωσικό και μετέπειτα γερμανικό πολεμικό μετάλλιο έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και σύμβολο του γερμανικού μιλιταρισμού.
Ιστορική αναδρομή
Το παράσημο καθιερώθηκε στις 10 Μαρτίου 1813 από τον βασιλιά της Πρωσίας, Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄. Η όλη εμφάνιση του παράσημου ήταν εμπνευσμένη από το σύμβολο του τάγματος των Τευτόνων, έναν λιτό σταυρό μαύρου χρώματος, του οποίου τα άκρα διευρύνονταν ελαφρά. Τον σταυρό αυτό φορούσαν οι ιππότες επάνω σε άσπρο μανδύα από τον 14ο αιώνα.
Το σχέδιο προήλθε από το χέρι του ίδιου του βασιλιά, με την τελική προσαρμογή από τον Καρλ Φρίντριχ Σίνκελ, κατασκευάστηκε από τα Βασιλικά Χυτήρια (Königlich Preußische Eisengießerei) για πρώτη φορά με αναδρομική χρονολόγηση στις 10 Μαρτίου 1813. Αρχικά ήταν προορισμένο να απονεμηθεί μόνο μια φορά και για να τιμήσει αποκλειστικά και μόνο διάφορες δράσεις στους απελευθερωτικούς αγώνες των χρόνων 1813–1815 κατά του Ναπολέοντα. Αργότερα όμως ξαναχρησιμοποιήθηκε και σε άλλους πολέμους.
Σε αντίθεση με άλλα μετάλλια, ο Σιδηρούς Σταυρός δεν είχε σχεδόν κανένα πολύτιμο υλικό πάνω του. Ήταν κατασκευασμένος από απλό μαύρο χυτοσίδηρο σε απλό αργυρό φόντο. Η μορφή του αυτή ήταν σύμβολο ιπποτισμού, αληθινής εκπλήρωσης του καθήκοντος καθώς και μετριοφροσύνης του Γερμανού Πρώσου στρατιώτη.
Ο Μεγαλόσταυρος του Σιδηρού Σταυρού ήταν σχεδόν διπλάσιος σε μέγεθος από αυτό των σταυρών Α΄ και Β΄ Τάξης και φερόταν σε ταινία στον λαιμό. Μια παραλλαγή του μεγαλόσταυρου, με μικρότερες διαστάσεις, αποτέλεσε τη βαθμίδα του Σταυρού των Ιπποτών κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Σιδηρούς Σταυρός είχε πάντα το έτος έκδοσής του (1813, 1870, 1914 και 1939) σκαλισμένο στο κάτω μέρος του κάτω σκέλους του σταυρού. Η έκδοση του 1813 είχε και το μονόγραμμα του ονόματος του βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ (FW) στο άνω σκέλος του σταυρού, ενώ στο κέντρο είχε ένα φύλλο βελανιδιάς. Οι εκδόσεις του 1870 και του 1914 είχαν τα αντίστοιχα μονογράμματα των Γουλιέλμου Α΄ και Γουλιέλμου Β΄ (W) στο κέντρο και ένα βασιλικό στέμμα στο άνω άκρο. Το αρχικό μοτίβο πέρασε στην όπισθεν όψη. Η έκδοση του 1939 αντικατέστησε το βασιλικό μονόγραμμα και στέμμα με το σύμβολο του εθνικοσοσιαλισμού, τη σβάστικα.
Τρόπος χρήσης
Ο Σιδηρούς Σταυρός Β΄ Τάξης φερόταν μόνο την ημέρα της απονομής του με την ταινία περασμένη στην κουμπότρυπα του δεύτερου κουμπιού στο σακάκι της στολής. Ύστερα φερόταν στην ίδια θέση ραμμένη μόνο η ταινία ως ένδειξη της απονομής. Συχνά χρησίμευε η ταινία για την ανάρτηση και άλλων μετέπειτα παράσημων.
Αργότερα, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, άρχισαν να χρησιμοποιούνται και ειδικές παραμάνες αντί για την ταινία.
Ο Σταυρός Α΄ Τάξης φερόταν χωρίς ταινία στην αριστερή μεριά του στήθους, ενώ ο Μεγαλόσταυρος και ο Σταυρός των Ιπποτών φέρονταν κρεμασμένοι στο λαιμό.
Σημασία του Σιδηρού Σταυρού
thumb|200px|Τάξεις του σιδηρού σταυρού
Οι Α΄ και Β΄ Τάξη του Σιδηρού Σταυρού ήταν από το 1813 και μετά τα υψηλότερα πολεμικά παράσημα του πρωσικού στρατού, και από το 1870 και μετά, του ενιαίου γερμανικού στρατού.
Ένα μόνο ισάξιο παράσημο υπήρχε, η στρατιωτική κλάση του Pour le mérite (γαλλ. «Για την ένδοξο δράση») που απονεμόταν μέχρι το 1918 και ήταν αποκλειστικά περιορισμένο για απονομή σε αξιωματικούς. Από όλα τα παράσημα, ο σιδερένιος σταυρός είχε τη μεγαλύτερη κοινωνική αναγνώριση, καθώς ήταν και το μόνο παράσημο που απονεμόταν στους στρατιώτες όλων των γερμανικών κρατιδίων.
Εκδόσεις των ετών 1813, 1870 και 1914
Η απονομή του σιδερένιου σταυρού στη μαύρη ταινία με λευκό φόντο ήταν η υψηλότερη τιμή που αποδιδόταν στους απελευθερωτικούς πολέμους εναντίον του στρατού του Ναπολέοντα Α΄. Αργότερα, στις αρχές του Γαλλοπρωσικού Πολέμου, το παράσημο επανεκδόθηκε από τον βασιλιά Γουλιέλμο Α΄ στις 19 Ιουλίου 1870. Στον γερμανικό πόλεμο μεταξύ Πρωσίας και Αυστρίας, το 1866, δεν έγινε επανέκδοση, επειδή ο πόλεμος αυτός θεωρήθηκε ως «αδελφοκτονία».
Στα έτη από το 1813 μέχρι το 1918 εκδόθηκαν σιδερένιοι σταυροί σε διαβάθμιση τριών Τάξεων:
Για τους μη μάχιμους, και για ανδραγαθία μακράν της γραμμής του πυρός, εκδόθηκε τα έτη 1813, 1870 και 1914 ο σιδερένιος σταυρός με λευκή κορδέλα και μαύρο φόντο. Το 1939 η έκδοση αυτή αντικαταστάθηκε από ένα παρόμοιο μετάλλιο, τον Σταυρό πολεμικής αξίας.
Στην αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου έγινε επανέκδοση του παρασήμου από τον Γερμανό αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄ στις 5 Αυγούστου 1914 και απονεμήθηκε τα επόμενα δύο χρόνια τόσο πολύ που σχεδόν έχασε την αξία του. Υπολογίζεται ότι ο Σταυρός Β΄ Τάξης έφτασε τα 5.000.000 τεμάχια, ενώ ο Σταυρός Α΄ Τάξης απονεμήθηκε περίπου 218.000 φορές κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
thumb|100px|right|Απομίμηση του Αστέρα του Μπλύχερ. Μια ειδική έκδοση του παρασήμου, ο Αστέρας του Μεγαλόσταυρου, απονεμήθηκε μόνο δύο φορές, σε δύο διακεκριμένους στρατηγούς της Πρωσίας, τον φον Μπλύχερ για την ήττα του Ναπολέοντα το 1815 και τον φον Χίντενμπουργκ για τις νίκες του κατά τον Α΄ ΠΠ το 1918. Κατά τον Β΄ ΠΠ, κατασκευάστηκαν αντίτυπα της έκδοσης του 1939, αλλά δεν απονεμήθηκαν ποτέ. Το μετάλλιο αυτό είχε σχήμα οκτάκτινου αστεριού από χρυσάφι, και φερόταν στην αριστερή μεριά του στήθους.
Έκδοση του έτους 1939
thumb|Σιδηρούς Σταυρός Α' Τάξης (απομίμηση) thumb|Η ύψιστη βαθμίδα του Σταυρού των Ιπποτών, με χρυσά φύλλα δρυός, ξίφη και διαμάντια (απομίμηση)
Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Χίτλερ επανέφερε τον Σιδηρούν Σταυρό ως πολεμικό παράσημο. Ήταν ενισχυμένου παρουσιαστικού και έφερε τη χρονολογία 1939 στη μπροστινή όψη και τη χρονολογία 1813 στην οπίσθια όψη. Στη μπροστινή όψη έφερε την σβάστικα. Η ταινία εκτός από το μαύρο και το λευκό των προηγούμενων εκδόσεων είχε και μια φαρδιά κόκκινη κορδέλα, αντιθιστώντας έτσι τα χρώματα της Πρωσίας (μαύρο-άσπρο) με αυτά του Γ΄ Ράιχ.
Εκτός αυτού, εκδόθηκε και μια ειδική καρφίτσα για όσους είχαν ήδη παρασημοφορηθεί με τον Σιδηρούν Σταυρό στον Α΄ ΠΠ. Η καρφίτσα αυτή λεγόταν «επαναληπτική» (γερμ. Wiederholungsspange) και εμφάνιζε το γερμανικό εθνόσημο επί μίας πινακίδας με τη χρονολογία «1939».
Στα χρόνια από το 1939 μέχρι το 1945 κυκλοφόρησε ο σιδερένιος σταυρός στις εξής διαβαθμίσεις:
Συνολικά υπολογίζεται ότι το παράσημο ΕΚ ΙΙ απονεμήθηκε γύρω στα 3.000.000 τεμάχια, ενώ το ΕΚ Ι απονεμήθηκε γύρω στις 450.000 τεμάχια.
Ο Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes) θεσπίστηκε το 1939 για να καλύψει το κενό μεταξύ του Σιδηρού Σταυρού Α΄ Τάξης και του Μεγαλόσταυρου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η ανάγκη να καλυφθούν επιπλέον απονομές του οδήγησε στη δημιουργία επιπλέον βαθμίδων:
Ανώτερο παράσημο από όλα παρέμενε ο Μεγαλόσταυρος, ο οποίος απονεμήθηκε στα χρόνια 1939-1945 επίσης μόνο μία φορά, και μάλιστα στον Γκαίρινγκ, για τις επιτυχίες της Λουφτβάφφε το 1939-40. Ο Χίτλερ όμως του το αφαίρεσε στις 23 Απριλίου 1945, όταν ο Γκαίρινγκ καθαιρέθηκε από όλα του τα πολιτικά, στρατιωτικά και κομματικά καθήκοντα.
Μετά τον πόλεμο
Μετά τον πόλεμο απαγορεύτηκε το σήμα της σβάστικας. Με νόμο της 26ης Ιουλίου του 1957 στη μεταπολεμική Γερμανία δεν επιτρέπονται τα στρατιωτικά παράσημα που έχουν τον αγκυλωτό σταυρό. Έτσι, στα καταστήματα κυκλοφόρησαν ειδικές απομιμήσεις, που στη θέση των απαγορευμένων συμβόλων έχουν ένα φύλλο βελανιδιάς και γι' αυτό επιτρέπονται.
Μετά το 1945
thumb|right|Ο Σιδηρούς Σταυρός ως έμβλημα του στρατού της Ομοσπονδιακής Γερμανίας. Από το 1945 και μετά, ο Σιδηρούς Σταυρός, δεν χρησιμοποιείται πια σε παράσημα. Η Ομοσπονδιακή Γερμανία υπήρξε, έως το 2008, η μοναδική κυβέρνηση στο ΝΑΤΟ που δεν απένειμε κανένα παράσημο γενναιότητας, μέχρι τη σύσταση του Σταυρού Τιμής της Bundeswehr για ανδραγαθία (Ehrenkreuz der Bundeswehr für Tapferkeit), για πράξεις ανδρείας που υπερβαίνουν το κάλεσμα του καθήκοντος. Όλοι οι Σταυροί Τιμής (7 διαφορετικές τάξεις) έχουν εμφάνιση όμοια με του Σιδηρού Σταυρού. thumb|Ο Σταυρός Τιμής της Bundeswehr για ανδραγαθία|250x250εσ
Άλλα παράσημα υπάρχουν για αποδόσεις στη σκοποβολή, ή για συνεισφορά σε διάφορες ασκήσεις.
Επειδή όμως ο Σιδηρούς Σταυρός έχει πολύ μεγάλη ιστορική σημασία, έχει γίνει το έμβλημα του στρατού της Ομοσπονδιακής Γερμανίας και κοσμεί σε διάφορες μορφές τις σημαίες και τα όργανα της αεροπορίας, του ναυτικού, του στρατού ξηράς κ.λπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετάλλια, παράσημα και διακρίσεις της Ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Πρωσία Κατηγορία:Γερμανικές ένοπλες δυνάμεις
Ηλίας Μυριάνθους
Ο Ηλίας Μυριάνθους (Πάφος, 5 Μαΐου 1967) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2016 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου εκλεγμένος με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ..
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ηλίας Μυριάνθους γεννήθηκε στην Πάφο στις 5 Μαΐου 1967. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε χρηματοοικονομικά και λογιστικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εργάζεται ως εγκεκριμένος λογιστής-ελεγκτής.
Είναι νυμφευμένος με την Αγγέλα Μωυσέως και έχει δύο υιούς.
Πολιτική διαδρομή
Διεκδίκησε βουλευτική έδρα στις βουλευτικές εκλογές του 1996 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με την ΕΔΕΚ, αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, μετά τον διορισμό του βουλευτή της ΕΔΕΚ στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου, Γιαννάκη Ομήρου, στη θέση του Υπουργού Άμυνας στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 5 Μαρτίου 1998 ο Ηλίας Μυριάνθους ως πρώτος επιλαχών, για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 κέρδισε ξανά βουλευτική έδρα στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ. για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων. Επιπλέον, είναι μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση της Ορθοδοξίας.
Διετέλεσε αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης (2003-2006), μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου (ΧΑΚ) (2010-2014) και ένας εκ των αντιπροέδρων του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πάφου. Από το 1998 είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κίνηματος Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ.
Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι λογιστές Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Πολιορκία της Γάμαλας
Η πόλη της Γάμαλας βρίσκονταν πέρα από την Γαλιλαία στην περιοχή της Γαυλανίτιδας. Μαζί με την Σωγάνη αποτελούσαν τις κυριότερες πόλεις της περιοχής. Στις αρχές του πολέμου ήταν πιστή στον Ηρώδη Αγρίππα όμως το κύμα των προσφύγων που δέχτηκε την οδήγησε σε αποστασία. Η Σωγάνη αποστάτησε επίσης αλλά επανήλθε στον Αγρίππα κάτι που δεν συνέβη στην περίπτωση της Γάμαλας γιατί οι κάτοικοι της πίστευαν ότι λόγω της οχυρής της θέσης ήταν δύσκολο να αλωθεί.
Τοπογραφία
Η πόλη βρίσκονταν στην μία πλευρά ενός απότομου υψώματος το οποίο έμοιαζε με καμπούρα καμήλας. Από αυτό το ύψωμα πήρε η πόλη το όνομα της και επάνω του έμοιαζε να στέκεται σχεδόν κατακόρυφη με τις στέγες των σπιτιών που βρίσκονταν σε κατώτερο επίπεδο να βρίσκονται στο ίδιο ύψος με τους δρόμους που οδηγούσαν στις εισόδους των σπιτιών του αμέσως υψηλότερου επιπέδου. Η πόλη ήταν σχεδόν απρόσιτη τόσο από την μπροστινή πλευρά της όσο και από τα πλάγια καθώς περικλείονταν από φαράγγια και μόνο στην πίσω πλευρά της καθώς ανηφόριζε στο ύψωμα υπήρχε κάποια ομαλότερη οδός προσέγγισης η οποία όμως τέμνονταν από μία τάφρο.
Η έναρξη της ρωμαϊκής επίθεσης
Προς αυτήν την πόλη κινήθηκε ο Βεσπασιανός το τρίτο δεκαημερο του Σεπτεμβρίου του 67 με τρεις λεγεώνες, Χη(10η) των Στενών, ΧVη(15η) Απολλιναρία και Vη(5η) Μακεδονική, επικουρικά σώματα και συμμάχους. Οι Ρωμαίοι αφού απέκοψαν κάθε πρόσβαση προς την πόλη άρχισαν πυρετωδώς να επιχωματώνουν τα φαράγγια και να κατασκευάζουν αναχώματα πάνω στα οποία προωθούσαν κάθε είδους πολεμικές μηχανές.
Οι υπερασπιστές της πόλης, υπό την ηγεσία των αρχηγών τους Χάρητα και Ιώσηπου βγήκαν στις επάλξεις και επιχείρησαν να επιτεθούν σε αυτούς που προωθούσαν τις μηχανές προς το τείχος απωθήθηκαν όμως όταν δέχθηκαν καταιγισμό βλημάτων. Τελικά οι Ρωμαίοι κατόρθωσαν να μεταφέρουν πολιορκητικούς κριούς ως τα τείχη τα οποία σώριασαν σε ερείπια σε τρία σημεία.
Τότε μέσα σε απερίγραπτο θόρυβο που προέρχονταν από κραυγές, ιαχές, αλαλαγμούς, κλαγγές όπλων και σάλπιγγες άρχισαν να ανηφορίζουν προς το ψηλότερο μέρος της πόλης. Οι υπερασπιστές αρχικά έκαναν πίσω. Κατόπιν όμως ανέκτησαν την ψυχραιμία τους και επιτέθηκαν στους Ρωμαίους από πλεονεκτικές θέσεις καθώς εξακολουθούσαν να κατέχουν τα υψηλότερα σημεία της πόλης. Οι Ρωμαίοι υπό την πίεση τους βγήκαν από τους δρόμους και πάτησαν επάνω στις στέγες των σπιτιών οι οποίες όμως άρχισαν να καταρέουν η μια μετά την άλλη από το υπερβολικό βάρος που δέχονταν. Έτσι σκοτώθηκαν πολλοί καθώς οι υπερασπιστές της πόλης απλά αποτελείωναν όσους είχαν τραυματιστεί από την πτώση. Οι επιτιθέμενοι κατάφεραν τελικά με μεγάλη δυσκολία να διαφύγουν.
Ο αποκλεισμός και η πτώση της πόλης
Οι Ρωμαίοι απόκλεισαν την πόλη και η πείνα σύντομα έκανε την εμφάνιση της. Τότε κάποιοι από τους υπερασπιστές άρχισαν να εγκαταλείπουν τον αγώνα και να δραπετεύουν χρησιμοποιώντας απόκρημνα αφύλακτα περάσματα.
Σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή κάποιοι στρατιώτες της XV(15ης) λεγεώνας κατάφεραν μια νύχτα να γκρεμίσουν έναν πύργο του τείχους σκάβοντας από κάτω του έναν υπόνομο. Οι υπερασπιστές που έτρεξαν σε εκείνο το σημείο, μαζί με τον Ιώσηπο σκοτώθηκαν από τους Ρωμαίους ενώ αρκετοί τράπηκαν σε φυγή. Ο άλλος ηγέτης της πόλης, ο Χάρης που βρίσκονταν ασθενής στο σπίτι του πέθανε όταν έμαθε τα φρικτά νέα.
Οι Ρωμαίοι επιτέθηκαν την επόμενη μέρα. Ένα ρωμαϊκό απόσπασμα με αρχηγό τον Τίτο μπήκε εύκολα στην πόλη. Όσοι υπερασπιστές δοκίμασαν να τους αντιμετωπίσουν σκοτώθηκαν ενώ όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός σε κατάσταση πανικού κατέφυγε στην ακρόπολη που βρίσκονταν στο πιο ψηλό σημείο της πόλης. Τότε ο Βεσπασιανός ήρθε σε βοήθεια του Τίτου με τον υπόλοιπο στρατό. Ούτε η οχυρότητα της ακρόπολης ούτε οι προσπάθειες των αμυνομένων μπόρεσαν να αναχαιτίσουν την ορμή των Ρωμαίων καθώς ένας σφοδρότατος αντίθετος άνεμος που ξέσπασε τυχαία αχρήστευσε την ισχύ των τοξευμάτων τους.
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι Κατηγορία:Πολιορκίες
Τουπούα Ταμασέσε Τουπουόλα Έφι
Ο Τουφούγκα Έφι (Tufuga Efi, πλήρες όνομα Τουπούα Ταμασέσε Τουπουόλα Έφι - και Tuiatua Tupua Tamasese Tupuola Efi) είναι πολιτικός από τις Σαμόα, και στις 16 Ιουνίου 2007 είναι ο πρώτος αιρετός αρχηγός αυτού του κράτους, αξίωμα στο οποίο παρέμεινε ως τις 21 Ιουλίου 2017.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μοττοτούα των Σαμόα, την 1η Μαρτίου 1938. Κατάγεται από την επιφανή οικογένεια των Άιγκα Τούπου. Το διάστημα 1976-1982 ήταν πρωθυπουργός και το 1985-1988 αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Στις 16 Ιουνίου 2007 εξελέγη ομόφωνα από το Κοινοβούλιο του νησιού (υπήρξε μοναδικός υποψήφιος για τη χηρεύσασα θέση του Ο Λε Άο Ο Λε Μάλο ή Αρχηγού Κράτους) διάδοχος του Μαλιετόα Τανουμαφίλι Β'. Η θητεία του είναι πενταετής.
Επανεκλογή 2012
Ο Τουφούγκα Έφι, μοναδικός υποψήφιος, επανεξελέγη αρχηγός κράτους από το Κοινοβούλιο, στις 19 Ιουλίου 2012. Είχε προταθεί από τον πρωθυπουργό Τουιλαέπα Σαϊλέλε Μαλιελεγκαόι, με δεύτερο τον Παλουσαλούε Φαάπο Φαάπο Β΄, ηγέτη της αντιπολίτευσης. Το 2017 τον διαδέχθηκε στην αρχηγία του κράτους ο Βαλετόα Σουαλαούβι Β΄.
Συγγραφέας
Είναι επίσης συγγραφέας πολλών δοκιμίων με το θέμα τον πολιτισμό της χώρας του, όπως Clutter in Indigenous Knowledge, Research and History: A Samoan Perspective.
Παραπομπές
Τουφουγκα Εφι
Πεύκα (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Πεύκα μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πωλίν Μαρουά
Η Πωλίν Μαρουά (γαλλικά: Pauline Marois, γεννήθηκε στη Πόλη του Κεμπέκ του Καναδά στις 29 Μαρτίου 1949) είναι Καναδή πολιτικός από το Κεμπέκ, η οποία στις γενικές εκλογές της επαρχίας του Κεμπέκ στις 4 Σεπτεμβρίου 2012, έγινε η πρώτη γυναίκα και 30ή πρωθυπουργός της επαρχίας. Έχει αναλάβει αρκετές υπουργικές θέσεις στο παρελθόν στις επαρχιακές κυβερνήσεις που προέκυψαν από το σεπαριστικό κόμμα Παρτί Κεμπεκουά από το 1981. Μετά από δύο ανεπιτυχείς προσπάθειες, το 1985 και το 2005, να εκλεγεί πρόεδρος του Κόμματος του Κεμπέκ Parti québécois, κατάφερε στις 26 Ιουνίου 2007 να γίνει η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του κόμματος. Στις 24 Σεπτεμβρίου 2007, εκλέχθηκε για πρώτη φορά επαρχιακή βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια του Σαρλεβουά (Charlevoix), και έπειτα στις 8 Δεκεμβρίου 2008 στην εκλογική περιφέρεια του Λαβάλ-ντε-Ραπίντ (Laval-de-Rapides). Είναι η τρίτη γυναίκα που έλαβε την θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης του Κεμπέκ, μετά την Λιζ Μπεϊκόν και την Μονίκ Γκανιόν-Τρομπλέ.
Πρώτα χρόνια και πρότερη δράση
Κόρη του Γκρεγκουάρ Μαρουά (Grégoire Marois) και της Μαρί-Πωλ Γκινγκρά (Marie-Paule Gingras), η Πωλίν Μαρουά ήταν το μεγαλύτερο παιδί από πέντε αδέρφια. Γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1949 στο νοσοκομείο του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης (Saint-François d'Assise) στο προάστιο Λιμουαλύ (Limoilou) της πόλης του Κεμπέκ. Έζησε τα παιδικά της χρόνια σε ένα περιβάλλον μεσοαστικό, με το πατέρα της να είναι μηχανικός στο εργοστάσιο της εταιρίας "Navistar International" που παρήγαγε βαρέα μηχανήματα και φορτηγά στη πόλη του Κεμπέκ και με την μητέρα της που ήταν δασκάλα με καταγωγή από αγροτική οικογένεια της Καναδικής επαρχίας. Το πατρικό της σπίτι ήταν στον οικισμό Σαιντ-Ετιέν-ντε-Λοζόν (Saint-Étienne-de-Lauzon) που σήμερα αποτελεί συνοικία της πόλης Λεβί και βρίσκεται στην αντίπερα όχθη της πρωτεύουσας της επαρχίας επί του ποταμού Σεντ Λόρενς. Στην αυτοβιογραφία της που εκδόθηκε το 2008, η Μαρουά θυμάται την "βαθιά διαίσθηση" που είχαν οι γονείς της στο να παράσχουν στα παιδιά τους μια "ποιοτική εκπαίδευση", παρόλο που ο πατέρας της δεν είχε μπορέσει να ολοκληρώσει το δημοτικό σχολείο. όλα τα παιδιά, οι τρεις υιοί της οικογένειας, Ντενίς, Ρομπέρ, Μαρκ και η αδελφή της Ζανίν, είχαν πανεπιστημιακή μόρφωση, παρά την οικονομική δυσχέρεια των γονέων της.
Τις πρωτοβάθμιες σπουδές της τις ολοκλήρωσε στο δημοτικό σχολείο του χωριού Σαιν-Ρεντοπτέρ (Saint-Rédempteur, σσ. Άγιος Σωτήρας), σήμερα συνοικία του Λεβί. Ήταν πολύ καλή στα μαθήματα της γαλλικής γλώσσας, της ιστορίας και της γεωγραφίας. Αναπτύσσει επίσης μια έφεση στην ανάγνωση, που ενισχύονται επίσης από τα πολλά βιβλία που λαμβάνει ως ανταμοιβή για τους καλούς της βαθμούς. Το 1961, γράφεται στο ιδιωτικό κολλέγιο γυμνασιακής εκπαίδευσης Ζεσύ-Μαρί (Jésus-Marie) του γειτονικού χωριού και σήμερα προαστίου του Σιλλερύ (Sillery). Εκεί παρακολουθεί τις κλασικές σπουδές της και έρχεται σε επαφή με μαθητές από διάφορα κοινωνικά υπόβαθρα, πράγμα που όπως περιγράφει στην αυτοβιογραφία της προξένησε μεγάλη απορία (αναφέρεται ως "πολιτιστικό σοκ"), βιώματα που διαμόρφωσαν και τις μετέπειτα απόψεις της στην ενηλικίωσή της. Η κοινωνία του Σιλλερύ διέφερε πολύ από αυτήν της γειτονιάς της, με κυρίως αγγλόφωνους και ευκατάστατους κατοίκους. Η μητέρα της, ως δεύτερη απασχόληση, καθάριζε πολυτελή σπίτια οικογενειών του Σιλλερύ, και ορισμένες φορές συνοδεύει την μητέρα της. Αρχίζει να συμμετέχει πιο ενεργά στις δραστηριότητες του σχολείου για να γίνει αργότερα πρόεδρος του συλλόγου των μαθητών. Είχε καλή επίδοση, αλλά δύο αποτυχίες της στα αγγλικά και στα λατινικά, έθεσαν υπό αμφισβήτηση προς στιγμήν την συνέχεια των σπουδών της.
Το 1968 εγγράφηκε στο προπτυχιακό πρόγραμμα της Κοινωνικής Πρόνοιας του Πανεπιστημίου του Λαβάλ. Εκείνη την περίοδο η Πωλίν Μαρουά προβληματίσθηκε για την κατάσταση των κατώτερων κοινωνικά στρωμάτων, το πρόβλημα των συνθηκών στέγασης στην πόλη του Κεμπέκ εκτός του ιστορικού κέντρου, την χρήση της γαλλικής γλώσσας και άλλα διεθνή θέματα όπως ο πόλεμος του Βιετνάμ. Το 1969, παντρεύθηκε τον Κλωντ Μπλονσέ, με τον οποίο ήταν συμμαθήτρια στο γυμνάσιο. Κατά την διάρκεια των σπουδών της το 1970, έκανε πρακτική άσκηση στο Γκατινώ του Κεμπέκ, όπου έγινε ιδρυτικό μέλος της τοπικής οργάνωσης Συνεταιριστική Ένωση Οικιακής Οικονομίας (Association coopérative d'économie familiale, ACEF) που έχει ως στόχο την προστασία της οικογένειας με την διευκόλυνσή της σε θέματα στέγης, χρηματοδότησης των ελλειμματικών οικιακών προϋπολογισμών και προστασίας των καταναλωτών. Η πόλη του Γκατινώ εκείνη την περίοδο βίωνε μεγάλη οικοδομική δραστηριότητα χάρη στην απόφαση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης να κτίσει κυβερνητικά κτήρια στην αντίπερα όχθη της Οτάβας, χωρίς να γίνεται μέριμνα για την κατασκευή εργατικών κατοικιών. Πολιτικά, η επαρχία συγκλονίσθηκε από την Κρίση του Οκτωβρίου, στον απόηχο της Ήσυχης Επανάστασης. Εκείνη την περίοδο ο άντρας της εργάσθηκε σε μια εταιρία επενδύσεων ως οικονομικός σύμβουλος σε θέματα διαχείρισης της ακίνητης περιουσίας. Έλαβε το πτυχίο της το 1971, ενώ το 1976 έλαβε το μεταπτυχιακό της δίπλωμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων της Σχολής Ανωτάτων Εμπορικών Σπουδών (École des hautes études commerciales, HEC), αυτόνομης σχολής συνδεδεμένη με το Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ.
Με τον σύζυγό της Κλωντ Μπλονσέ έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά, τα οποία είναι σήμερα ενήλικα, και έχει σήμερα δυο εγγόνια. Ο σύζυγός της είναι ενεργός επιχειρηματίας που είχει διατελέσει πρόεδρος του επαρχιακού οργανισμού ανάπτυξης, της Γενικής Εταιρίας Επενδύσεων (Société générale de financement) από το 1997 έως το 2003.
Πρώτη περίοδος στη πολιτική
Η πολιτική της καρίερα ξεκινά το 1978, όταν όντας οπαδός του Parti québécois κατά τις πρώτες ημέρες ύπαρξης του, διετέλεσε εκπρόσωπος Τύπου του Υπουργού Οικονομικών, προηγουμένως καθηγητή της στο μεταπτυχιακό και μεταγενέστερα πρωθυπουργό Ζακ Παριζώ, με τον οποίο συνδέθηκε και ο οποίος επηρέασε αργότερα την πολιτική της σκέψη. Εγκατέλειψε την θέση της έξι μήνες μετά, τον Μάρτιο του 1979, επειδή αισθανόταν ότι δεν μπορούσε να αναπτύξει τις ικανότητές της, όπως αποκάλυψε στον βιογράφο του πρώην πρωθυπουργού και δημοσιογράφο Πιέρ Ντυσέν. Τον Νοέμβριο του 1979έγινε γενική γραμματέας του Υπουργείου Γυναικείων Υποθέσεων υπό την υπουργό Λιζ Παγιέτ. Ο βιογράφος του Ρενέ Λεβέκ, Πιέρ Γκοντέν, είχε αναφέρει ότι η Πωλίν Μαρουά είχε αρχικά διστάσει να αποδεχθεί τη θέση αυτή, καθώς δεν αισθανόταν ιδιαίτερα φεμινίστρια. Τότε η υπουργός παρενέβη και φέρεται ότι είπε ότι με την ίδια κοντά της θα γίνει.
Όταν ήταν για δεύτερη φορά έγκυος στον έβδομο μήνα, απέρριψε την συμμετοχή της ενεργά με την πολιτική ζωή. Άλλαξει όμως γνώμη μετά από παρότρυνση του συζύγου της και του ηγέτη του κόμματος, Ρενέ Λεβέκ και υπέβαλε υποψηφιότητα στην εκλογική περιφέρεια της Λα Πελτρί (La Peltrie) στη περιοχή του Κεμπέκ. Στις επαρχιακές εκλογές της 13ης Απριλίου 1981, κατόρθωσει να εκλεγεί και μάλιστα με σχετική άνεση, αφού είχε 5337 ψήφους διαφορά από τον ανθυποψήφιο της του Φιλελεύθερου Κόμματος. Έντεκα ημέρες μετά, στις 24 Απριλίου, γέννησε το δεύτερο παιδί της.
Η πρώτη υπουργική θέση που ανέλαβε ήταν στο Υπουργείο Γυναικείων Υποθέσεων στη δεύτερη κυβέρνηση Λεβέκ, από τις 30 Απριλίου 1981 έως τις 29 Νοεμβρίου 1983. Έπειτα ανέλαβε τη θέση του αντιπροέδρου στο Συμβούλιο Οικονομικών (Conseil du trésor), ενώ στις 9 Σεπτεμβρίου 1982, αναβαθμίσθηκε στη θέση του Υπουργού Εργατικού Δυναμικού και Ασφάλειας Εισοδήματος μέχρι τον ανασχηματισμό του Νοεμβρίου του 1983.
Η απόφαση του Λεβέκ να στηρίξει πρόταση του συντηρητικού ομοσπονδιακού πρωθυπουργού Μπράιαν Μουλρόνεϊ που προέβλεπε την επίλυση της συνταγματικής κρίσης, προκάλεσε εσωτερικό κλονισμό στο υπουργικό συμβούλιο. Ορισμένα ηγετικά και ιστορικά στελέχη εξέφρασαν την αντίθεσή τους με την νέα κυβερνητική γραμμή, μεταξύ αυτών και η Πωλίν Μαρουά η οποία έπαιξε μικρό ρόλο στις εξελίξεις αυτές.
Στις 9 Νοεμβρίου 1984 υπέγραψε στη πόλη του Κεμπέκ το Γράμμα των Δώδεκα, το οποίο είχαν συνυπογράψει τα μισά μέλη του υπουργικού συμβουλίου που διαφωνούσαν με την πολιτική συναίνεσης του Λεβέκ. Δεν παραιτήθηκε από την υπουργική της θέση παρόλο που επτά υπουργοί της κυβέρνησης είχαν αποχωρήσει έως το τέλος του μήνα. Μετά την παραίτηση του Λεβέκ από την προεδρία του κόμματος υπέβαλε υποψηφιότητα παρά τις μη ευνοϊκές προς εκείνη δημοσκοπήσεις. Η προεκλογική της καμπάνια επικεντρώθηκε στη απασχόληση για όλους και στη ανεξαρτησία. Εκλέχθηκε τελικά δεύτερη, μετά τον Πιέρ Μαρκ Τζονσόν, με ποσοστό 19,7 % δηλώνοντας ικανοποιημένη από τον ποσοστό της και έτοιμη να συνεχίσει.
Διετέλεσε για τέσσερις μήνες ξανά υπουργός στο Υπουργείο Γυναικείων Υποθέσεων. Στις γενικές εκλογές στις 2 Δεκεμβρίου 1985 απέτυχε να εκλεγεί στην εκλογική περιφέρεια της Λα Πελτρί και παρέμεινε μέλος του εκτελεστικού εθνικού συμβουλίου του κόμματος με έμφαση στις γυναικείες υποθέσεις. Έλαβε τη θέση του ταμία στην Ομοσπονδία των Γυναικών του Κεμπέκ (Fédération des femmes du Québec) και συμμετείχε ως σύμβουλος στην μη κερδοσκοπική οργάνωση Ελιζαμπέθ Φράι (Elizabeth Fry) που ασχολείται με τις φυλακισμένες και τις πρώην φυλακισμένες γυναίκες. Ήταν από τα στελέχη που διαφώνησαν αργότερα με την πολιτική του προέδρου του κόμματος Τζονσόν η οποία απέβλεπε στην ιδεολογική απομάκρυνση της παράταξης από τις σοσιαλιστικές της καταβολές, και αποφάσισε την σταδιακή αποχώρησή της η οποία διαφάνηκε με την αποχή της από το συνέδριο του κόμματος που διεξήχθη το 1987. Αυτό το διάστημα αποσύρθηκε για να διδάξει στο Πανεπιστήμιο του Κεμπέκ στο Ουταουαί (τότε, Université du Québec à Hull).
Όταν την προεδρία του κόμματος ανέλαβε ο Ζακ Παριζώ, δέχθηκε την πρόταση του ριζοσπαστικού σεπαρατιστή και ανέλαβε την θέση της συμβούλου στο πρόγραμμα του κόμματος τον Φεβρουάριο του 1988. Στις γενικές εκλογές στις 20 Ιουνίου 1988 απέτυχει να εκλεγεί βουλευτής της εκλογικής περιφέρειας του Ονζού (Anjou) με διαφορά 1147 ψήφων.
Δεύτερη περίοδος στη πολιτική
Στις γενικές εκλογές του 1989, εκλέχθηκε στην εκλογική περιφέρεια του Ταγιόν (Taillon). Μετά την εκλογική νίκη του Parti québécois στις γενικές εκλογές του 1994 επανεκλέχθηκε στην ίδια εκλογική περιφέρεια. Ανέλαβε πολλές υπουργικές θέσεις, μεταξύ των οποίων στα υπουργεία Οικονομικών, Εκπαίδευσης και Υγείας. Εκλέχθηκε και στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, στις γενικές εκλογές του 1998. Χρημάτισε από το 2001 έως το 2003 Αντιπροέδρος της Κυβέρνησης του Κεμπέκ (vice-première ministre du Québec). Στις γενικές εκλογές του 2003 κατά τις οποίες ηττήθηκε το Parti québécois, κατάφερε να επανεκλεγεί για ακόμα μια φορά στην εκλογική περιφέρεια του Ταγιόν. Από τη θέση του βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ανέλαβε το χαρτοφυλάκειο των Διεθνών Σχέσεων.
Η εκλογική ήττα του Parti québécois δημιούργησε κλίμα δυσαρέσκειας στο εσωτερικό του κόμματος. Το 2004 η Πωλίν Μαρουά αμφισβήτησε την δυνατότητα του πρώην πρωθυπουργού και αρχηγού του κόμματος Μπερνάρ Λωντρύ να φέρει το κόμμα ξανά πίσω στην εξουσία και τον κάλεσε να παραιτηθεί. Τον Ιούνιο του 2005, ο Λωντρύ ζήτησε την ψήφο εμπιστοσύνης των συνέδρων του κόμματός του, λαμβάνοντας ποσοστό 76,2 %, και αποχώρησε. Η Μαρουά συμμετείχε στις εσωκομματικές εκλογές του Νοεμβρίου 2005 και έλαβε την στήριξη στελεχών του κόμματος όπως ο Ζοζέφ Φακάλ (Joseph Facal), ο Ζονατόν Βαλουά (Jonathan Valois), η Μακά Κοττό (Maka Kotto) και η Μαρί Μαλαροΰ (Marie Malavoy), καθώς και άλλων είκοσι βουλευτών της παράταξης και του ομοϊδεατικού ομοσπονδιακού κόμματος Bloc Quebeqois. Σε περίπτωση νίκης της, υποσχέθηκε να επαναφέρει το θέμα του δημοψηφίσματος, μερικούς μήνες μετά την δημιουργία της κυβέρνησης του κόμματός της. Έλαβε επίσης την στήριξη γυναικείων προσωπικοτήτων όπως της πρώην προέδρου της Ομοσπονδίας των Νοσηλευτών Τζενύ Σκην (Jennie Skeene), της πρώην προέδρου της Γενικής Συνομοσπονδίας του Κεμπεκ Λορέν Παγκέ (Lorraine Pagé), της συγγραφέως Ελέν Πεντνώ (Hélène Pedneault) και της πρώην προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου του Μόντρεαλ Λεά Κουσινώ (Léa Cousineau). Μία εβδομάδα πριν την ημέρα διεξαγωγής των εσωκομματικών εκλογών έλαβε την στήριξη του συνυποψηφίου της Πιέρ Ντυμπύκ (Pierre Dubuc), όπως επίσης αργότερα και του συνυποψηφίού της Γκιλμπέρτ Πακέτ (Gilbert Paquette), οι οποίοι ζήτησαν από τους ανθρώπους που τους στήριξαν να ενισχύσουν την υποψηφιότητα της Μαρουά. Την ημέρα των εκλογών της 15ης Νοεμβρίου έλαβε ποσοστό 30,56 % και 32,166 ψήφους, κατατασσόμενη δεύτερη μετά τον Οντρέ Μπουακλέρ ο οποίος έλαβε 53,68 %. Μετά την ήττα της δήλωσε ικανοποιημένη, παρότι πικραμένη. Αποφάσισει να αποσυρθεί από μια πολιτική δραστηριότητα διάρκειας 25 ετών, ανακοινώνοντας στις 20 Μαρτίου του 2006 της αποχώρησή της και αφού είχε πριν από λίγες μέρες δεχθεί να αναλάβει το χαρτοφυλάκιο των Διεθνών Σχέσεων για ακόμη μια φορά.