cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εμμανουέλα Κακαβιά
Βιογραφικά στοιχεία
Η Εμμανουέλα Κακαβιά, είναι απόφοιτος της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών Κύπρου στον Ελληνικό Πολιτισμό με κατεύθυνση Ιστορία – Αρχαιολογία –Τέχνη, ενώ κατέχει κρατικό πτυχίο Σκηνοθεσίας Τηλεόρασης. Επίσης, έχει ολοκληρώσει τρεις εργαστηριακές σχολές Βυζαντινής τέχνης (εργαστήρια: Θ. Πέτρου, Δ. Χατζηαποστόλου και Ι. Κόρδη), μαθήματα ελεύθερου σχεδίου και το εκπαιδευτικό πρόγραμμα “Δημιουργώντας κόμικς: Ιστορία, Γλώσσα, Είδη και Τεχνικές Αφήγησης” του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 2018 είναι μέλος της ΙΒΒΥ, ως εικονογράφος. μικρογραφία|220x220εσ|Εκατόγχειρες - A' Design Award Έχει εργασθεί για την ΕΡΤ, στο τμήμα παραγωγής πολιτικών εκπομπών και για ιδιωτικές εταιρείες τηλεοπτικών παραγωγών στο τμήμα παραγωγής πολιτιστικών εκπομπών. Από το 2010 εργάζεται ως εικονογράφος έχοντας συνεργαστεί με πολλούς εκδοτικούς σε Ελλάδα και Κύπρο και έχει εικονογραφήσει πάνω από 100 παραμύθια για παιδιά και μεγάλους.
Η Εμμανουέλα είναι μητέρα δύο παιδιών και ζει στην Αθήνα με την οικογένειά της.
Διακρίσεις και Βραβεία
Το 2019, η Εμμανουέλα Κακαβιά βραβεύτηκε στο A' Design Award στην κατηγορία Graphics and Visual Communication Design Award για την εικονογράφηση του βιβλίου «ΘΕΟΓΟΝΙΑ Η αρχή των μύθων».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εικονογράφοι
Ροκκαφλουβιόνε
Το Ροκκαφλουβιόνε (ιταλικά: Roccafluvione) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Δουκάτο
Δουκάτο μπορεί να είναι είτε μια χώρα, ένα έδαφος ή γενικά οποιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης γης που ως κυβερνήτη και αρχηγό έχει τον Δούκα. Ο όρος αυτός κατάγεται μόνο από την Ευρώπη, διότι κυρίως στα φεουδαρχικά συστήματα της Ευρώπης υπήρχε αυτός ο τίτλος. Είναι ο τρίτος ανώτερος τίτλος για έναν άνθρωπο κατά την διάρκεια της Φεουδαρχίας (μετά τον Αυτοκράτορα και τον Βασιλιά).
Δεν θα πρέπει ο τίτλος αυτός να συγχέεται με αυτόν του Μέγα Δούκα, ο οποίος δεν ισχύει σε όλες τις χώρες και σε αυτές που ισχύει είναι ανώτερο αξίωμα από τον Δούκα.
Πολλά δουκάτα ήταν αυτόνομες χώρες και άλλα ήταν υπό την διοίκηση κάποιου ανώτερου μονάρχη. Ένα παράδειγμα δουκάτου είναι το Δουκάτο της Βαρσοβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μορφές διακυβέρνησης Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Κούλπανγκ
Το Κούλπανγκ (꿀빵) επίσης γνωστό ως ψωμί με μέλι, είναι κολλώδες, γλυκό ψωμί γεμισμένο με ζαχαρούχα πάστα κόκκινων φασολιών. Τα απαλότερα και πιο αφράτα παρασκευάζονται στο Γκοτζέ της επαρχίας Γκιόνγκσανγκναμ-ντο στη Νότια Κορέα,γνωστά ως Γκότζε-κούλπανγκ, μια τοπική σπεσιαλιτέ. Σε μια γειτονική πόλη που ονομάζεται Τζίντζου, το τραγανιστό Τζίντζου-κοπωλείται ως μια τοπική σπεσιαλιτέ.
Προετοιμασία
Το Κοσκινισμένο αλεύρι ζυμώνεται με τα αυγά σε μορφή ζύμης. Η ζύμη στη συνέχεια ελάσσεται σε μικρές μπάλες και γεμίζεται με ζαχαρούχα πάστα κόκκινων φασολιών, τηγανισμένα σε φυτικό λάδι, και έπειτα ντυμένα με σιρόπι και σπόρους ψημένου σουσαμιού.
Ποικιλίες
Οι γεμίσεις για το Τόνγκγιονγκ-κούλπανγκ εκτός από τη χαρακτηριστική κόκκινη πάστα φασολιών περιλαμβάνουν γλυκοπατάτες, καστανιές, γιούτζα και πράσινο τσάι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορεάτικη κουζίνα
Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ
Ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, θεωρείται η δεύτερη ισχυρότερη πολιτική θέση στον κόσμο, ύστερα από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.
Αξίωμα του Αντιπροέδρου
Ο Αντίπροεδρος των ΗΠΑ, εκτός από το πρόσωπο που είναι πρώτο στη διαδοχή του Προέδρου των ΗΠΑ, είναι αντιπρόεδρος και μέλος της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ και του Υπουργικού Συμβουλίου των ΗΠΑ, καθώς επίσης είναι και μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΠΑ.
Επίσης, ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, είναι Πρόεδρος της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών και με αυτή την ιδιότητα προεδρεύει στη Γερουσία, ενώ επίσης, επιτρέπεται να ψηφίσει στη Γερουσία, όταν είναι απαραίτητο για την λύση μιας ισοψηφίας.
Ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, είναι μία θέση σημαντικής εξουσίας και θεωρείται ευρέως αναπόσπαστο μέρος της διοίκησης ενός προέδρου, αφού εκτός από τα επίσημα καθήκοντά του, λειτουργεί ως βασικός προεδρικός σύμβουλος, κυβερνητικός εταίρος και εκπρόσωπος του Προέδρου των ΗΠΑ.
Επιπρόσθετα, ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, μπορεί να αναλάβει προσωρινά χρέη Προέδρου των ΗΠΑ, όταν ο Πρόεδρος, μπορεί να απουσιάζει για κάποιο χρονικό διάστημα από τη χώρα, είτε να νοσηλεύεται, είτε από απόφαση του Προέδρου.
Σημερινή Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, από τις 20 Ιανουαρίου 2021, είναι η 49η Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Κάμαλα Ντέιβι Χάρις από την Καλιφόρνια.
Όρκος
Πριν την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Αντιπρόεδρος δίνει τον ακόλουθο όρκο επικύρωσης: μικρογραφία|305x305εσ|Ο όρκος της εν ενεργεία Αντιπροέδρου [[Κάμαλα Χάρις (20 Ιανουαρίου 2021). |αριστερά]](αγγλικά): I, (-name-), do solemnly swear (or affirm) that I will support and defend the Constitution of the United States against all enemies, foreign and domestic; that I will bear true faith and allegiance to the same; that I take this obligation freely, without any mental reservation or purpose of evasion; and that I will well and faithfully discharge the duties of the office on which I am about to enter. So help me God.
«Εγώ (-ονοματεπώνυμο-), ορκίζομαι (ή επιβεβαιώνω), ότι θα υποστηρίξω και θα υπερασπιστώ το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, εναντίον όλων των εχθρών, ξένων και εγχώριων. Θα έχω αληθινή πίστη και υποταγή, στο ίδιο (το Σύνταγμα), ότι αναλαμβάνω αυτήν την υποχρέωση ελεύθερα, χωρίς οποιαδήποτε ψυχική επιφύλαξη ή υπεκφυγές· και ότι θα εκπληρώσω πιστά τα καθήκοντα του αξιώματος, στο οποίο πρόκειται να εισέλθω. Μάρτυράς μου ο Θεός.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Αντιπρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Δημοκρατίας Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ροτέλλα
Η Ροτέλλα (ιταλικά: Rotella) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Μπωλιέ (Ορν)
Το Μπωλιέ (γαλλικά: Beaulieu) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Οικονομία της Βραζιλίας
Η οικονομία της Βραζιλίας είναι ιστορικά η μεγαλύτερη στη Λατινική Αμερική και στο Νότιο Ημισφαίριο σε ονομαστικούς όρους. Η βραζιλιάνικη οικονομία είναι η τρίτη μεγαλύτερη στην Αμερική. Η οικονομία είναι μια μεσαίου εισοδήματος αναπτυσσόμενη μικτή οικονομία. Το 2022, σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Βραζιλία έχει τη 12η θέση με τις μεγαλύτερες δαπάνες για το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) και την 8η μεγαλύτερη ισοτιμία αγοραστικής δύναμης.
Το 2022, σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το ονομαστικό ΑΕΠ της Βραζιλίας ήταν 1,894 τρισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, με τη χώρα να έχει μακρά ιστορία μεταξύ των δέκα μεγαλύτερων οικονομιών στον κόσμο. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ ήταν 8.857 δολάρια ΗΠΑ ανά κάτοικο.
Η χώρα είναι πλούσια σε φυσικούς πόρους. Από το 2000 έως το 2012, η Βραζιλία ήταν μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες μεγάλες οικονομίες στον κόσμο, με μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ άνω του 5%. Το ΑΕΠ της ξεπέρασε αυτό του Ηνωμένου Βασιλείου το 2012, καθιστώντας προσωρινά τη Βραζιλία την έκτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Ωστόσο, η οικονομική ανάπτυξη της Βραζιλίας επιβραδύνθηκε το 2013 και η χώρα εισήλθε σε ύφεση το 2014. Η οικονομία άρχισε να ανακάμπτει το 2017, με ανάπτυξη 1% το πρώτο τρίμηνο, ακολουθούμενη από ανάπτυξη 0,3% το δεύτερο τρίμηνο σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του προηγούμενου έτους.
Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, η Βραζιλία ήταν η πρώτη χώρα στην ανοδική εξέλιξη της ανταγωνιστικότητας το 2009, κερδίζοντας οκτώ θέσεις μεταξύ άλλων χωρών, ξεπερνώντας τη Ρωσία για πρώτη φορά και κλείνοντας εν μέρει το χάσμα ανταγωνιστικότητας με την Ινδία και την Κίνα μεταξύ των οικονομιών του BRICS. Σημαντικά βήματα που έγιναν από τη δεκαετία του 1990 προς τη δημοσιονομική βιωσιμότητα, καθώς και μέτρα που ελήφθησαν για την απελευθέρωση και το άνοιγμα της οικονομίας, ενίσχυσαν σημαντικά τα θεμελιώδη στοιχεία ανταγωνιστικότητας της χώρας, παρέχοντας ένα καλύτερο περιβάλλον για την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα.
Το 2020, το Forbes κατέταξε τη Βραζιλία ως την 7η θέση με τον μεγαλύτερο αριθμό δισεκατομμυριούχων στον κόσμο. Η Βραζιλία είναι μέλος διαφορετικών οικονομικών οργανισμών, όπως Mercosur, Prosur, G8+5, G20, WTO, Λέσχη των Παρισίων, Cairns Group, και έχει προχωρήσει ως μόνιμο μέλος του ΟΟΣΑ.
Από μια αποικία επικεντρωμένη στα αγαθά του πρωτογενούς τομέα (ζάχαρη, χρυσός και βαμβάκι), η Βραζιλία κατάφερε να δημιουργήσει μια διαφοροποιημένη βιομηχανική βάση κατά τον 20ό αιώνα. Η βιομηχανία χάλυβα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού, με τη Βραζιλία να είναι ο 9ος μεγαλύτερος παραγωγός χάλυβα το 2018 και ο 5ος μεγαλύτερος καθαρός εξαγωγέας χάλυβα το 2018. Η Gerdau είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός χάλυβα στην Αμερική, με 337 βιομηχανικές και εμπορικές μονάδες και περισσότερους από 45.000 υπαλλήλους σε 14 χώρες. Η Petrobras, η βραζιλιάνικη εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου, είναι η πολυτιμότερη εταιρεία στη Λατινική Αμερική.
Ιστορία
Όταν οι Πορτογάλοι εξερευνητές έφτασαν τον 16ο αιώνα, οι ιθαγενείς φυλές της σημερινής Βραζιλίας ήταν συνολικά περίπου 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι και είχαν ζήσει ουσιαστικά αμετάβλητοι από τη Λίθινη Εποχή. Από τον αποικισμό της Βραζιλίας από την Πορτογαλία (1500–1822) μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, η βραζιλιάνικη οικονομία βασιζόταν στην παραγωγή πρωτογενών προϊόντων για εξαγωγές.
Στην Πορτογαλική Αυτοκρατορία, η Βραζιλία ήταν μια αποικία που υποβλήθηκε σε μια αυτοκρατορική εμπορική πολιτική, η οποία είχε τρεις κύριους οικονομικούς κύκλους παραγωγής μεγάλης κλίμακας - ζάχαρη, χρυσό και από τις αρχές του 19ου αιώνα και μετά, τον καφέ. Η οικονομία της Βραζιλίας εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την εργασία των αφρικανών σκλάβων μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα (περίπου 3 εκατομμύρια εισαγόμενοι Αφρικανοί σκλάβοι). Εκείνη την περίοδο η Βραζιλία ήταν επίσης η αποικία με τον μεγαλύτερο αριθμό Ευρωπαίων εποίκων, οι περισσότεροι από τους Πορτογάλους (συμπεριλαμβανομένων των Αζορέων και των Μαδέιρων) αλλά και ορισμένους Ολλανδούς, Ισπανούς, Άγγλους, Γάλλους, Γερμανούς, Φλαμανδούς, Δανούς, Σκωτσέζους και Σεφαραδίτες Εβραίοι.
Στη συνέχεια, η Βραζιλία γνώρισε μια περίοδο ισχυρής οικονομικής και δημογραφικής ανάπτυξης που συνοδεύτηκε από μαζική μετανάστευση από την Ευρώπη, κυρίως από χώρες όπως την Πορτογαλία (συμπεριλαμβανομένων των Αζορών και της Μαδέρα), την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γερμανία, την Πολωνία, την Ουκρανία, την Ελβετία, την Αυστρία και τη Ρωσία. Μικρότερος αριθμός μεταναστών προήλθε επίσης από την Ολλανδία, τη Γαλλία, τη Φινλανδία, την Ισλανδία και τις Σκανδιναβικές χώρες, τη Λιθουανία, το Βέλγιο, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, την Ελλάδα, τη Λετονία, την Αγγλία, την Ιρλανδία, τη Σκωτία, την Κροατία, τη Τσεχία, τη Μάλτα, τη Βόρεια Μακεδονία και το Λουξεμβούργο, τη Μέση Ανατολή (κυρίως από τον Λίβανο, τη Συρία και την Αρμενία), την Ιαπωνία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Νότια Αφρική, μέχρι τη δεκαετία του 1930.
Στην πραγματικότητα, η διεθνής μαζική μετανάστευση στη Βραζιλία κατά τον 19ο αιώνα είχε θετικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη του ανθρώπινου κεφαλαίου της χώρας. Οι μετανάστες συνήθως εμφάνιζαν καλύτερη επίσημη και άτυπη εκπαίδευση από τους γηγενείς Βραζιλιάνους και έτειναν να έχουν περισσότερο επιχειρηματικό πνεύμα. Η άφιξή τους ήταν επωφελής για την περιοχή, όχι μόνο λόγω των δεξιοτήτων και των γνώσεων που έφεραν οι ίδιοι στη χώρα, αλλά και λόγω των επιπτώσεων του ανθρώπινου κεφαλαίου τους στον γηγενή πληθυσμό της Βραζιλίας. Οι επιπτώσεις της διάχυσης του ανθρώπινου κεφαλαίου ήταν ισχυρότερες σε περιοχές με τους μεγαλύτερους αριθμούς μεταναστών και οι θετικές επιπτώσεις εξακολουθούν να είναι ορατές μέχρι σήμερα, σε ορισμένες περιοχές.
Το 2007, με πληθυσμό άνω των 209 εκατομμυρίων και άφθονους φυσικούς πόρους, η Βραζιλία είναι μία από τις δέκα μεγαλύτερες αγορές στον κόσμο, παράγοντας δεκάδες εκατομμύρια τόνους χάλυβα, 26 εκατομμύρια τόνους τσιμέντου, 3,5 εκατομμύρια τηλεοράσεις και 3 εκατομμύρια ψυγεία. Επιπλέον, περίπου 70 εκατομμύρια κυβικά μέτρα πετρελαίου επεξεργάζονταν ετησίως σε καύσιμα, λιπαντικά, αέριο προπάνιο και σε ένα ευρύ φάσμα εκατοντάδων πετροχημικών.
Η Βραζιλία έχει τουλάχιστον 161.500 χιλιόμετρα ασφαλτοστρωμένων δρόμων, περισσότερα από 150 γιγαβάτ εγκατεστημένης ισχύος ηλεκτρικής ενέργειας και το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ της ξεπέρασε τα 9.800 δολάρια ΗΠΑ το 2017 Ο βιομηχανικός της τομέας αντιπροσωπεύει τα τρία πέμπτα της βιομηχανικής παραγωγής της οικονομίας της Λατινικής Αμερικής. Η επιστημονική και τεχνολογική ανάπτυξη της χώρας υποστηρίζεται ότι είναι ελκυστική για άμεσες ξένες επενδύσεις, το 2019, η Βραζιλία κατέλαβε τον 4ο μεγαλύτερο προορισμό ξένων επενδύσεων, πίσω μόνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα και τη Σιγκαπούρη.
Ο γεωργικός τομέας, που τοπικά ονομάζεται agronegócio (αγρο-επιχειρείν), υπήρξε επίσης δυναμικός: για δύο δεκαετίες αυτός ο τομέας κράτησε τη Βραζιλία μεταξύ των πιο παραγωγικών χωρών σε περιοχές που σχετίζονται με τον αγροτικό τομέα. Ο αγροτικός τομέας και ο τομέας εξόρυξης στήριξαν επίσης τα εμπορικά πλεονάσματα που επέτρεψαν τεράστια νομισματικά κέρδη και αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους. Λόγω της ύφεσης στις δυτικές οικονομίες, η Βραζιλία βρέθηκε το 2010 να προσπαθεί να σταματήσει την ανατίμηση του νομίσματος της.
Στοιχεία από την Asian Development Bank και το Tax Justice Network δείχνουν ότι η αφορολόγητη «σκιώδης» οικονομία της Βραζιλίας είναι 39% του ΑΕΠ.
Μία από τις σημαντικότερες υποθέσεις διαφθοράς στη Βραζιλία αφορά την εταιρεία Όντεμπρεχτ. Από τη δεκαετία του 1980, η Όντεμπρεχτ έχει ξοδέψει αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια με τη μορφή δωροδοκιών για να δωροδοκήσει βουλευτές για να ψηφίσουν υπέρ της. Σε δημοτικό επίπεδο, η διαφθορά της Όντεμπρεχτ στόχευε στην «υποκίνηση των ιδιωτικοποιήσεων», ιδιαίτερα στη διαχείριση ύδρευσης και αποχέτευσης.
Δεδομένα
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τους κύριους οικονομικούς δείκτες την περίοδο 1980–2021 (με εκτιμήσεις του ΔΝΤ για το 2022-2027). Ο πληθωρισμός κάτω του 5% είναι πράσινος.
Συνιστώσες
Ο τομέας των υπηρεσιών είναι η μεγαλύτερη συνιστώσα του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) με 67%, ακολουθούμενος από τον βιομηχανικό τομέα με 27,5%. Η γεωργία αντιπροσωπεύει το 5,5 % του ΑΕΠ (2011). Το εργατικό δυναμικό της Βραζιλίας υπολογίζεται σε 100,77 εκατομμύρια, εκ των οποίων το 10 % απασχολείται στη γεωργία, το 19% στον τομέα της βιομηχανίας και το 71% στον τομέα των υπηρεσιών.
Αγροτικός τομέας
αριστερά|μικρογραφία|328x328εσ|Οικονομική δραστηριότητα στη Βραζιλία (1977).
Η Βραζιλία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός στον κόσμο ζαχαροκάλαμου, σόγιας, καφέ, πορτοκαλιού, guaraná, και βραζιλιάνικων καρυδιών. Είναι ένας από τους 5 κορυφαίους παραγωγούς καλαμποκιού, παπάγιας, καπνού, ανανά, μπανάνας, βαμβακιού, φασολιών, καρύδας, καρπουζιών και λεμονιών. Επίσης είναι ένας από τους 10 κορυφαίους παγκοσμίως παραγωγούς κακάο, κάσιους, αβοκάντο, μανταρινιών, λωτών, μάνγκο, γκουάβα, ρύζι, σόργο και ντομάτα, καθώς και είναι ένας από τους 15 κορυφαίους παγκοσμίως παραγωγούς σταφυλιών, μήλων, πεπονιών, φυστικιών, σύκων, ροδάκινων, κρεμμυδιών, φοινικέλαιων και φυσικού καουτσούκ.
Στην παραγωγή ζωικών πρωτεϊνών, η Βραζιλία είναι σήμερα μία από τις μεγαλύτερες χώρες στον κόσμο. Το 2019, η χώρα ήταν ο μεγαλύτερος εξαγωγέας κρέατος κοτόπουλου στον κόσμο. Ήταν επίσης ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός βοείου κρέατος, ο τρίτος μεγαλύτερος παραγωγός γάλακτος στον κόσμο, ο τέταρτος μεγαλύτερος παραγωγός χοιρινού κρέατος και ο έβδομος μεγαλύτερος παραγωγός αυγών στον κόσμο.
Οι αγροτικές επιχειρήσεις συμβάλλουν στο εμπορικό ισοζύγιο της Βραζιλίας, παρά τους εμπορικούς δασμούς και τις πολιτικές επιδοτήσεων που υιοθετούν οι ανεπτυγμένες χώρες.
Σε διάστημα πενήντα πέντε ετών (1950 έως 2005), ο πληθυσμός της Βραζιλίας αυξήθηκε από 51 εκατομμύρια σε περίπου 187 εκατομμύρια κατοίκους, αύξηση άνω του 2% ετησίως. Η Βραζιλία δημιούργησε και επέκτεινε έναν σύνθετο τομέα αγροτικών επιχειρήσεων. Ωστόσο, ορισμένα από αυτά είναι σε βάρος του περιβάλλοντος, συμπεριλαμβανομένου του Αμαζονίου.
Η σημασία που δίνεται στον αγροτικό παραγωγό λαμβάνει χώρα με τη μορφή του σχεδίου γεωργίας και κτηνοτροφίας και μέσω ενός άλλου προγράμματος επιδότησης που απευθύνεται στην οικογενειακή γεωργία, την οποία εγγυάται τη χρηματοδότηση εξοπλισμού και καλλιέργειας και ενθαρρύνει τη χρήση της νέας τεχνολογίας. Όσον αφορά την οικογενειακή γεωργία, πάνω από 800 χιλιάδες κάτοικοι της υπαίθρου βοηθούνται με προγράμματα πιστώσεων, έρευνας και επέκτασης. Διατίθεται ειδικό πιστωτικό όριο για γυναίκες και νέους αγρότες.
δεξιά|μικρογραφία|Η Βραζιλία είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας κρέατος πουλερικών στον κόσμο. Από την άλλη πλευρά, με το πρόγραμμα μεταρύθμισης γης, στόχος της χώρας είναι να παρέχει κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας για οικογένειες που ζουν σε περιοχές που έχει παραχωρήσει το κράτος, μια πρωτοβουλία ικανή να δημιουργήσει θέσεις εργασίας. Μέσω εταιρικών σχέσεων, δημόσιων πολιτικών και διεθνών συνεργασιών, η κυβέρνηση εργάζεται για την εξασφάλιση υποδομών για τους οικισμούς, ακολουθώντας τα παραδείγματα των σχολείων και των καταστημάτων υγείας. Η ιδέα είναι ότι η πρόσβαση στη γη αντιπροσωπεύει απλώς το πρώτο βήμα προς την εφαρμογή ενός ποιοτικού προγράμματος αγροτικής μεταρρύθμισης.
Πάνω από 600.000 km 2 γης χωρίζονται σε περίπου πέντε χιλιάδες περιοχές αγροτικής ιδιοκτησίας. Μια γεωργική περιοχή με τρία σύνορα επί του παρόντος: την κεντροδυτική περιοχή (σαβάνα), τη βόρεια περιοχή (περιοχή μετάβασης) και τμήματα της βορειοανατολικής περιοχής (ημιάνυδρη). Στην πρώτη γραμμή των καλλιεργειών σιτηρών, που παράγουν πάνω από 110 εκατομμύρια τόνους/έτος, βρίσκεται η σόγια, η οποία αποδίδει 50 εκατομμύρια τόνους.
Στον τομέα της κτηνοτροφίας, τα «βοειδή», που εκτρέφονται σε βοσκοτόπια, με δίαιτα με σανό και μεταλλικά άλατα, κατέκτησε αγορές στην Ασία, την Ευρώπη και την Αμερική, ιδιαίτερα μετά την περίοδο του φόβου της «νόσος των τρελών αγελάδων». Η Βραζιλία έχει το μεγαλύτερο κοπάδι βοοειδών στον κόσμο, με 198 εκατομμύρια, που είναι υπεύθυνη για εξαγωγές άνω του 1 USD δισεκατομμύριο/έτος.
Εξόρυξη
δεξιά|μικρογραφία|Παραγωγή [[Χρυσός|χρυσού στην περιοχή του Παντανάλ.]] Στον τομέα της εξόρυξης, η Βραζιλία ξεχωρίζει στην εξόρυξη σιδηρομεταλλεύματος (όπου είναι ο δεύτερος εξαγωγέας παγκοσμίως), χαλκού, χρυσού, βωξίτη (ένας από τους 5 μεγαλύτερους παραγωγούς στον κόσμο), μαγγανίου (ένας από τους 5 μεγαλύτερους παραγωγούς στον κόσμο), τον κασσίτερο (ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς στον κόσμο), το νιόβιο (συμπυκνώνει το 98% των αποθεμάτων που είναι γνωστά στον κόσμο) και το νικέλιο. Όσον αφορά τους πολύτιμους λίθους, η Βραζιλία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός αμέθυστου, τοπάζι, αχάτη στον κόσμο και ένας από τους κύριους παραγωγούς τουρμαλίνης, σμαραγδιού, Ακουαμαρίνας, γρανάτη και οπάλιου.
Βιομηχανία
Η Βραζιλία έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο μεταποιητικό τομέα στην Αμερική. Αντιπροσωπεύοντας το 28,5% του ΑΕΠ, οι βιομηχανίες της Βραζιλίας κυμαίνονται από αυτοκίνητα, χάλυβα και πετροχημικά έως υπολογιστές, αεροσκάφη και διαρκή καταναλωτικά αγαθά. Με την αυξημένη οικονομική σταθερότητα που παρέχεται από το Plano Real, οι βραζιλιάνικες και πολυεθνικές επιχειρήσεις έχουν επενδύσει σε μεγάλο βαθμό σε νέο εξοπλισμό και τεχνολογία, μεγάλο μέρος των οποίων έχει αγοραστεί από αμερικανικές εταιρείες.
Η Παγκόσμια Τράπεζα καταγράφει τις κύριες χώρες παραγωγής κάθε χρόνο, με βάση τη συνολική αξία παραγωγής. Σύμφωνα με τη λίστα του 2019, η Βραζιλία έχει την 13η πολυτιμότερη βιομηχανία στον κόσμο (173,6 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ). Στην Αμερική, είναι δεύτερη μόνο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες (2η θέση) και το Μεξικό (12η θέση). Στη βιομηχανία τροφίμων, το 2019, η Βραζιλία ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας επεξεργασμένων τροφίμων στον κόσμο. Το 2016, η χώρα ήταν ο 2ος μεγαλύτερος παραγωγός χαρτοπολτού στον κόσμο και ο 8ος παραγωγός χαρτιού. Στη βιομηχανία υποδημάτων, το 2019, η Βραζιλία κατέλαβε την 4η θέση μεταξύ των παγκόσμιων παραγωγών. Το 2019, η χώρα ήταν ο 8ος παραγωγός οχημάτων και ο 9ος παραγωγός χάλυβα στον κόσμο. Το 2018, η χημική βιομηχανία της Βραζιλίας ήταν η 8η στον κόσμο. Στην κλωστοϋφαντουργία, η Βραζιλία, αν και ήταν μεταξύ των 5 μεγαλύτερων παραγωγών παγκοσμίως το 2013, είναι πολύ λίγο ενσωματωμένη στο παγκόσμιο εμπόριο. Στον τομέα των αερομεταφορών, η Βραζιλία έχει την Embraer, τον τρίτο μεγαλύτερο κατασκευαστή αεροσκαφών στον κόσμο, πίσω από την Boeing και την Airbus.
Η Βραζιλία έχει επίσης μια ποικιλόμορφη και εξελιγμένη βιομηχανία υπηρεσιών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο τραπεζικός τομέας αντιπροσώπευε το 16% του ΑΕΠ. Αν και υπόκειται σε σημαντική αναμόρφωση, ο κλάδος των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών της Βραζιλίας παρέχει στις τοπικές επιχειρήσεις ένα ευρύ φάσμα προϊόντων και προσελκύει πολλούς νεοεισερχόμενους, συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών χρηματοπιστωτικών εταιρειών. Στις 8 Μαΐου 2008, το Χρηματιστήριο του Σάο Πάολο (Bovespa) και το Χρηματιστήριο Εμπορευμάτων και Μελλοντικής Εκπλήρωσης της Βραζιλίας (BM&F) με έδρα το Σάο Πάολο συγχωνεύτηκαν, δημιουργώντας το BM&amp;amp;F Bovespa, ένα από τα μεγαλύτερα χρηματιστήρια στον κόσμο. Επίσης, ο μέχρι πρότινος μονοπωλιακός κλάδος των αντασφαλίσεων ανήκει σε τρίτες εταιρείες. Οι αποδεδειγμένοι ορυκτοί πόροι είναι εκτεταμένοι. Τα μεγάλα αποθέματα σιδήρου και μαγγανίου αποτελούν σημαντικές πηγές βιομηχανικών πρώτων υλών και κερδών από εξαγωγές. Τα κοιτάσματα νικελίου, κασσίτερου, χρωμίτη, ουρανίου, βωξίτη, βηρυλλίου, χαλκού, μολύβδου, βολφραμίου, ψευδαργύρου, χρυσού και άλλων ορυκτών αξιοποιούνται. Ο άνθρακας υψηλής ποιότητας ποιότητας οπτανθρακοποίησης που απαιτείται στη βιομηχανία χάλυβα είναι σε έλλειψη.
Δημιουργικές Βιομηχανίες
Η πρώτη μελέτη για τον αντίκτυπο των Δημιουργικών Βιομηχανιών στην οικονομία της Βραζιλίας δημοσιεύτηκε από το FIRJAN. Η δημιουργική οικονομία στη Λατινική Αμερική ονομάστηκε «Πορτοκαλί Οικονομία» σε μια δημοσίευση που κυκλοφόρησε από την Inter-American Development Bank. Αυτή η μελέτη του 2013 αποτίμησε την Πορτοκαλί Οικονομία της Βραζιλίας σε 66,87 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ παρέχοντας 5.280.000 θέσεις εργασίας και υπεύθυνη για 9,414 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ σε εξαγωγές, με την αξία των δημιουργικών εξαγωγών να είναι υψηλότερη από την αξία των 8,016 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ των εξαγωγών καφέ κατά την ίδια περίοδο.
δεξιά|μικρογραφία|Παραλίες στο [[Μασεϊό.]] Μια μελέτη του 2021 για τους Εντατικούς Τομείς Διανοητικής Ιδιοκτησίας στην Οικονομία της Βραζιλίας πραγματοποιήθηκε ως μέρος της Εθνικής Στρατηγικής για την Πνευματική Ιδιοκτησία 2021–2030. Η μελέτη διαπίστωσε ότι 450 από τις 673 οικονομικές τάξεις θα μπορούσαν να ταξινομηθούν ως τομείς έντασης IP που απασχολούσαν συλλογικά 19,3 εκατομμύρια άτομα. Το μερίδιο του ΑΕΠ μεταξύ 2014 και 2016 σε αυτές τις οικονομικές τάξεις ανήλθε σε 2,1 τρισεκατομμύρια ρεάλ ή 44,2% του ΑΕΠ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Τουρισμός
Στη λίστα των παγκόσμιων τουριστικών προορισμών, το 2018, η Βραζιλία ήταν η 48η χώρα με τις περισσότερες επισκέψεις, με 6,6 εκατομμύρια τουρίστες (και έσοδα 5,9 δισεκατομμύρια δολάρια). Ο τουρισμός στη Νότια Αμερική στο σύνολό του εξακολουθεί να είναι υπανάπτυκτος: στην Ευρώπη, για παράδειγμα, οι χώρες λαμβάνουν ετήσια έσοδα όπως 73,7 δισεκατομμύρια δολάρια στην Ισπανία, η οποία δέχεται 82,7 εκατομμύρια τουρίστες ή 67,3 δισεκατομμύρια στη Γαλλία, η οποία δέχεται 89,4 εκατομμύρια τουρίστες. Ενώ η Ευρώπη δέχτηκε 710 εκατομμύρια τουρίστες το 2018, η Ασία 347 εκατομμύρια και η Βόρεια Αμερική 142,2 εκατομμύρια, η Νότια Αμερική δέχθηκε μόνο 37 εκατομμύρια, η Κεντρική Αμερική 10,8 εκατομμύρια και η Καραϊβική 25,7 εκατομμύρια.
Λιαδάγμις Ποβέα
Η Λιαδάγμις Ποβέα Ροδρίγεθ είναι Κουβανή αθλήτρια του στίβου, που συμμετέχει στο άλμα εις τριπλούν. Προκρίθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016. Έχει αργυρό μετάλλιο από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων 2014, καθώς και χάλκινο μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουβανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Άλτες του τριπλούν Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Μπωβαίν
Το Μπωβαίν (γαλλικά: Beauvain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπωβινουά (γαλλικά: Beauvinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Βήτα Νοτίου Στεφάνου
Ο β (βήτα) Νοτίου Στεφάνου (διεθνώς Beta Coronae Australis, β CrA) είναι ο φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας στον αστερισμό Νότιο Στέφανο. Είναι ορατός εύκολα με γυμνό μάτι μόνο σε σκοτεινούς τόπους και ασέληνες νύκτες, όντας αστέρας τετάρτου μεγέθους σε οπτικό φαινόμενο μέγεθος.
Το φως του αστέρα εμφανίζεται κίτρινο-πορτοκαλί, καθώς ο φασματικός τύπος του είναι ενός πορτοκαλί λαμπρού γίγαντα με ενεργό θερμοκρασία 4.771 K. , δείκτη χρώματος (B−V) = +1,20 και ασυνήθιστα μεγάλη περιεκτικότητα σε κυάνιο. Ο β Νοτίου Στεφάνου βρίσκεται σε απόσταση περίπου 470 έτη φωτός από τον Ήλιο και τη Γη με βάση την παράλλαξή του και απομακρύνεται από εμάς με ακτινική ταχύτητα +2,7 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (περίπου 9.700 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο β Νοτίου Στεφάνου είναι ένας ηλικιωμένος αστέρας, που έχει εξαντλήσει τα αποθέματα υδρογόνου στον πυρήνα του και για αυτό έχει διασταλεί ώστε να έχει διάμετρο 41 φορές μεγαλύτερη από τη διάμετρο του Ήλιου. Εξαιτίας της μεγάλης του επιφάνειας έχει απόλυτη λαμπρότητα περίπου 694 φορές μεγαλύτερη της λαμπρότητας του Ήλιου, που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος −1,71.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαμπροί γίγαντες τύπου K Κατηγορία:Νότιος Στέφανος (αστερισμός)
Κρις Μάλιν
Καριέρα
Αγωνίστηκε ως σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ στην Εθνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (NBA) από το 1985 έως το 2001. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του στο κολέγιο μπάσκετ για τους St. John's Redmen, ανακηρύχθηκε τρεις φορές ο καλύτερος παίκτης της ανατολικής περιφέρειας   και ήταν μέλος της Ολυμπιακής ομάδας μπάσκετ ανδρών των ΗΠΑ του 1984 στο Λος Άντζελες. Το 1985 ήταν ο καλύτερος παίκτης του Κολεγιακου Πρωταθλήματος. Ο Μάλιν επιλέχθηκε ως η έβδομη επιλογή από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς στον πρώτο γύρο του ντραφτ του ΝΒΑ του 1985. Αγωνίστηκε με τους Ουόριορς από τη σεζόν 1985–86 μέχρι τη σεζόν 1996–97, κλείνοντας την καριέρα του στην ίδια ομάδα το 2001. Αριστερόχειρας, με γρήγορο και με υψηλή ευστοχία σουτ, είχε μέσο όρο 18,2 πόντους ανά παιχνίδι στη διάρκεια της 16χρονης καριέρας του. Αντιμετώπισε με θάρρος προσωπικά προβλήματα και ξεπέρασε τους τραυματισμούς νωρίς στην καριέρα του και αναδείχθηκε ως ένα από τους πιο σπουδαίους στην ιστορία παίκτες της ομάδας.
Αργότερα υπηρέτησε ως ειδικός σύμβουλος των Σακραμέντο Κινγκς και γενικός διευθυντής των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Ο Μάλιν υπηρέτησε ως επικεφαλής προπονητής της ανδρικής ομάδας μπάσκετ Ρεντ Στορμ από το 2015 έως το 2019.
Μαρί Θαρπ
Η Μαρί Θαρπ (αγγλικά: Marie Tharp) (30 Ιουλίου 1920 – 23 Αυγούστου 2006) ήταν Αμερικανίδα γεωλόγος και ωκεανογράφος, η οποία, σε συνεργασία με τον Μπρους Τ. Χήζεν, δημιούργησε τον πρώτο επιστημονικό χάρτη του Ατλαντικού Ωκεανού. Η εργασία της Θαρπ αποκάλυψε την παρουσία της Μεσο-Ατλαντικής υφαλορράχης, προκαλώντας μια ριζική αλλαγή θεωρίας στις επιστήμες της Γης, που οδήγησε στην αποδοχή της θεωρίας της τεκτονικής των πλακών και μετατόπισης των ηπείρων.
Πρώιμος βίος
Η Θαρπ γεννήθηκε στο Υψηλάντι του Μίσιγκαν. Η μητέρα της, Μπέρθα, ήταν δασκάλα της γερμανικής και της λατινικής γλώσσας. Ο πατέρας της, Γουίλιαμ, κατασκεύαζε χάρτες ταξινόμησης εδαφών για το Υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ. Είχε έναν πολύ μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό, αλλά μεγάλωσε σχεδόν σαν μοναχοπαίδι.
Η Θαρπ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Οχάιο το 1943 με πτυχία στην αγγλική γλώσσα και τη μουσική και τέσσερις πιστοποιήσεις. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σήμαινε ότι περισσότερες γυναίκες είχαν προσληφθεί σε επαγγέλματα όπως γεωλογία πετρελαίων, μέχρι τότε ανδροκρατούμενα, και, έχοντας παρακολουθήσει μαθήματα γεωλογίας στο Οχάιο, η Θαρπ προσλήφθηκε στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν στο πρόγραμμα γεωλογίας πετρελαίου Αν Αρμπορ, όπου ολοκλήρωσε ένα μεταπτυχιακό. Το άλμα της Θαρπ σε καριέρα στις επιστήμες της Γης είναι εξαιρετικό, δεδομένων των λίγων γυναικών σε αυτόν τον τομέα — οι γυναίκες αποκτούσαν λιγότερο από το 4% όλων των διδακτορικών των επιστημών της γης εκείνην την εποχή. Η Θαρπ έλαβε δουλειά στο Πρότυπο Πετρελαίο και Φυσικό Αέριο στην Τούλσα, αλλά την βρήκε απογοητευτική, αποκτώντας ένα πτυχίο στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο της Τούλσα, ενώ εργαζόταν ως γεωλόγος για την εταιρεία πετρελαίου Στάνολιντ.
Καριέρα
Το 1952, η Θαρπ αναγνώρισε το Μεσοατλαντικό ρήγμα για πρώτη φορά. Ο Χήζεν αρχικά ήταν αμετάπειστος, καθώς η ιδέα θα υποστήριζε τη μετατόπιση των ηπείρων, που τότε ήταν μια αμφιλεγόμενη θεωρία. Αντίθετα, για ακόμη μια φορά υποστήριξε την υπόθεση επέκτασης της Γης, γελοιοποιώντας την θεωρία της Θαρπ ως «γυναικεία κουβέντα». Ωστόσο, υπό την καθοδήγηση της Θαρπ, ο Χήζεν τελικά στράφηκε στις εναλλακτικές θεωρίες των τεκτονικών πλακών και της μετατόπισης των ηπείρων και δημοσίευσαν το πρώτο τους φυσιογραφικό χάρτη του Βορείου Ατλαντικού, το 1957. Παρ΄ όλα αυτά, το όνομα της Θαρπ δεν εμφανίζεται σε κανένα από τα σημαντικά επιστημονικά άρθρα σχετικά με τις λιθοσφαιρικές πλάκες, τα οποία δημοσίευσαν ο Χήζεν και άλλοι μεταξύ του 1959 και του 1963. Στη συνέχεια, σε συνεργασία με τον Αυστριακό ζωγράφο τοπίων Χάινριχ Μπέραν, δημοσίευσαν τον χάρτη τους ολόκληρου του ωκεανού το 1977 (συμπτωματικά, είναι επίσης, το έτος του θανάτου του Χήζεν).
Μετά τον θάνατο του Χήζεν, η Θαρπ συνέχισε να υπηρετεί τη σχολή του Πανεπιστημίου Κολούμπια μέχρι το 1983, μετά από όπου λειτούργησε μία επιχείρηση διανομής χαρτών στη Νότια Nαϊακ κατά τη διάρκεια της συνταξιοδότησης της. Η Θαρπ δώρησε της συλλογής χαρτών της και τις σημειώσεις της στο Τμήμα Χαρτών και Γεωγραφίας της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου το 1995. Το 1997, η Θαρπ έλαβε διπλή τιμή από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, όπου ονομάστηκε μία από τις τέσσερις μεγαλύτερες χαρτογράφους του 20ου αιώνα και το έργο της συμπεριλήφθηκε σε μια έκθεση για τον εορτασμό της 100ης επετείου του τμήματος Γεωγραφίας και Χαρτών. Το 2001, η Θαρπ τιμήθηκε με το πρώτο ετήσιο Λαμόντ-Ντόχερτι Βραβείο Κληρονομιάς για το έργο της ως πρωτοπόρος της ωκεανογραφίας.
Μεταθανάτια αναγνώριση
Το 2009, το Google Earth συμπεριέλαβε το επίπεδο του ιστορικού χάρτη της Μαρί Θαρπ, επιτρέποντας στους χρήστες του Google Earth να δουν τον ωκεάνιο χάρτη της Θαρπ.
Το 2013, η συγγραφέας Χάλι Φελτ δημοσίευσε μια βιογραφία της Μαρί Θαρπ με τίτλο Βολιδοσκοπήσεις: Η Ιστορία της Αξιόλογης Γυναίκας Που Χαρτογράφησε το βυθό του Ωκεανού. Το βιβλίο χρησιμοποιήθηκε ως παραπομπή από τους New York Times για τη στάση του ως μια «εύγλωττη διαθήκη της σημασίας της Θαρπ και της δύναμης της φαντασίας της Φελτ».
Υποτροφία Μαρί Θαρπ
Η υποτροφία Μαρί Θαρπ είναι μια ανταγωνιστική ακαδημαϊκή υποτροφία που απονέμεται σε γυναίκες ώστε να συνεργαστούν με ερευνητές στο Iνστιτούτο της Γης του Πανεπιστημίου Κολούμπια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χαρτογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ωκεανογράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Τάλσα Κατηγορία:Αμερικανοί γεωλόγοι
Όθων Α΄ του Χάρμπουργκ
Ο Όθων Α΄ ο πρεσβύτερος (Otto I., 24 Αυγούστου 1495 - 11 Αυγούστου 1549) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Χάρμπουργκ (1527-49). Είναι ο ιδρυτής του κλάδου των Γουέλφων-Χάρμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ του Μεσαίου, πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ και της Μαργαρίτας των Βέττιν, κόρης του Ερνέστου εκλέκτορα της Σαξονίας. Όταν ήταν νέος σπούδασε, όπως και οι μικρότεροι αδελφοί του Ερνέστος Α΄ και Φραγκίσκος στο Πανεπιστήμιο του Βίτενμπεργκ και επηρεάστηκε από τις Μεταρρυθμιστικές ιδέες του Μαρτίνου Λούθηρου.
Ο πατέρας του έλαβε το μέρος του επισκόπου στην Έριδα της επισκοπής του Χιλντεσχάιμ, αλλά στη μάχη του 1519 στο Ζολτάου ηττήθηκε από τον μόλις εκλεγέντα Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων, που τον εξόρισε το επόμενο έτος. Την εξουσία ανέλαβε ο γιος του Όθων Α΄ με συγκυβερνήτη τον Ερνέστο Α΄. Το πριγκιπάτο είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, καθώς σχεδόν όλες οι επαρχίες ήταν υποθηκευμένες. Έτσι κύρια προτεραιότητα του Όθωνα Α΄ ήταν να τακτοποιήσει τα οικονομικά του. Τα δύο αδέλφια κυβέρνησαν από κοινού για 7 έτη, το 1527 όμως χώρισαν το πριγκιπάτο: ο Όθων Α΄ πήρε το Χάρμπουργκ και ο Ερνέστος Α΄ το υπόλοιπο Λύνεμπουργκ.
Ο Ερρίκος Α΄ ο μεσαίος απεβίωσε το 1532 και ο Όθων Α΄ το 1549. Τον διαδέχθηκε ο 21 ετών γιος του Όθων Β΄.
Οικογένεια
Το 1527 νυμφεύτηκε τη Μέτα φον Κάμπε, αν και ήταν κατώτερη από τη θέση του και είχε τέκνα (που επέζησαν της ενηλικίωσης):
Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Καθολική υγειονομική περίθαλψη
Η καθολική υγειονομική περίθαλψη είναι ένα σύστημα υγειονομικής περίθαλψης που παρέχει υγειονομική περίθαλψη και ασφάλιση σε όλους τους κατοίκους μιας χώρας. Είναι οργανωμένο γύρω από την παροχή ενός συγκεκριμένου πακέτου παροχών σε όλα τα μέλη μιας κοινωνίας με απώτερο σκοπό την παροχή προστασίας από οικονομικούς κινδύνους και την καθολική πρόσβαση στην υγεία.
Ορισμένα καθολικά συστήματα χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση, π.χ. ασφαλιστικά ταμεία, ενώ άλλα βασίζονται στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, όπως
Ιστορική εξέλιξη
Τα πρώτα βήματα προς ένα τέτοιο σύστημα έγιναν στη Γερμανία το 1883, με τον νόμο περί ασφάλισης ασθενείας. Οι εργοδότες είχαν την εντολή να παρέχουν ασφάλιση για τραυματισμούς και ασθένειες για τους εργαζόμενους με χαμηλά εισοδήματα. Το σύστημα χρηματοδοτήθηκε και διαχειριζόταν από εργαζόμενους και εργοδότες μέσω «πόρων ασθενείας», τα οποία αντλήθηκαν από τις μειώσεις των μισθών των εργαζομένων και των εργοδοτικών εισφορών. Άλλες χώρες ακολουθούν το σύστημα.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο νόμος περί εθνικής ασφάλισης του 1911 προέβλεπε κάλυψη, όχι εξειδικευμένη ή νοσοκομειακή περίθαλψη, για τους μισθωτούς, καλύπτοντας περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού.
Ελλάδα
Κατά την πρωθυπουργία Βενιζέλου συστάθηκαν «Εθνικά Νοσοκομεία» τα ταμεία Ηθοποιών, Εργαζομένων ΔΕΗ κ.λπ., έπειτα τα νομοθετήματα και τις συμβάσεις του Παπαναστασίου οι υπηρεσίες υγείας στην Ελλάδα γίνονται πιο προσιτές. Με τον νόμο 6298/1934 ιδρύθηκε το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων, το πρώτο ασφαλιστικό ταμείο ευρείας κάλυψης, που όμως ξεκίνησε τη λειτουργία του την 1 Ιανουαρίου 1937.
Διεθνής Ημέρα Καθολικής Υγειονομικής Κάλυψης
Με την πρωτοβουλία του ΟΗΕ, στο Ψήφισμα 72/138 της γενικής συνέλευσης, εορτάζεται στις 12 Δεκεμβρίου η Διεθνής Ημέρα Καθολικής Υγειονομικής Κάλυψης (International Universal Health Coverage Day).
Η Ημέρα Παγκόσμιας Κάλυψης Υγείας επιδιώκει να ευαισθητοποιήσει πρώτα τις κυβερνήσεις των κρατών – μελών του ΟΗΕ, σχετικά με την ανάγκη για ισχυρά και ανθεκτικά συστήματα υγείας με καθολική υγειονομική κάλυψη για τον πληθυσμό. Ο διεθνής οργανισμός θέτει ως βασική προτεραιότητα για τη διεθνή ανάπτυξη την πρόσβαση σε προσιτή και ποιοτική υγειονομική περίθαλψη για κάθε άνθρωπο.
Ιδιωτική ασφάλιση υγείας
Οι πολιτικές εξελίξεις και τα επίπεδα ικανοποίησης από τις δημόσιες υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, είναι κάποιοι από τους παράγοντες που έπαιξαν και θα παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη της ιδιωτικής αγοράς ασφάλισης υγείας. Λόγου χάρη η εξέλιξη της πανδημίας, οι δημογραφικές αλλαγές και το μακροοικονομικό περιβάλλον. Δεδομένης της ισχυρής εθνικής συνιστώσας πολλών από αυτούς τους παράγοντες, οι εθνικές αγορές ασφάλισης υγείας αναμένεται να συνεχίσουν να αναπτύσσονται με διαφορετικές ταχύτητες.
Στην Ευρώπη, το προβάδισμα στην ασφάλιση υγείας πήραν εταιρείες όπως η Prudential, Aviva, Post Italiane, CNP Assurances, Swiss Life Holding, NN Group, Gjensidige Forsikring, Talanx, Aegon, Bâloise με έτος αναφοράς το έτος 2021.
Το κατά κεφαλήν ποσό, κατά μέσο όρο, που δόθηκε ως δαπάνη για ιδιωτική ασφάλιση υγείας στην Ευρώπη το 2020 ήταν 286 ευρώ ή 8 ευρώ περισσότερα από το 2019. Συγκεκριμένα, οι χώρες με τη μεγαλύτερη ασφαλιστική πυκνότητα είναι η Ολλανδία με δαπάνες στα 3.111 ευρώ, η Ελβετία με δαπάνες 1.249 ευρώ και το Λουξεμβούργο με δαπάνη γύρω στα 790 ευρώ.
Η Ελλάδα βρίσκεται αρκετά κάτω από το μέσο όρο, δηλαδή στα 286 ευρώ, στην 24η θέση της κατάταξης - με 30 στο σύνολο - ελάχιστα πάνω από την Τουρκία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία, την Πολωνία και την Εσθονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υγεία
Σπινέτολι
Το Σπινέτολι (ιταλικά: Spinetoli) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
RAF Camora
εναλλ.=|μικρογραφία|Ο RAF Camora σε συναυλία για την παρουσίαση του άλμπουμ Anthrazit Ο Ράφαελ Ραγκούτσι (γερμανικά: Rafael Ragucci), παγκοσμίως γνωστός με το ψευδώνυμο RAF Camora και RAF, είναι ένας ράπερ από την Αυστρία.
Ζωή και καριέρα
Γεννήθηκε στην Ρομανδία της Ελβετίας από Αυστριακό πατέρα που καταγόταν από το Φόραρλμπεργκ, και Ιταλίδα μητέρα. Ο Ράφαελ μετακόμισε στην Βιέννη το 1997, πιο συγκεκριμένα στην περιοχή Ρούντολφσχαϊμ-Φύνφχαους. Τότε γνωστός ως RAF Camora, δημιούργησε ένα Χιπ-Χοπ γκρούπ με τον Πολωνό ράπερ Rapatoi. Αργότερα με την βοήθεια του Joshi Mizu δημιούργησε ένα ράπ συγκρότημα, τους Balkan Express. To 2009 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Nächster Stopp Zukunft ως RAF Camora.
Το 2013 επέστρεψε πίσω στο παλιό καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο, RAF Camora. Ύστερα δημιούργησε την δικιά του δισκογραφική εταιρεία, την Indipedenza. Κυκλοφόρησε τα άλμπουμ Anthrazit το 2017 και Ghøst το 2016, τα οπόια θεωρήθηκαν και τα 2 οι μεγαλύτερες του επιτυχίες ως καλλιτέχνης.
1Live Krone
!Ref.
Amadeus Austrian Music Award
!Ref.
Hiphop.de Awards
!Ref.
External links
Κατηγορία:Αυστριακοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ράπερ
Μπελφορέ-αν-Περς
Το Μπελφορέ-αν-Περς (γαλλικά: Belforêt-en-Perche) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Πίτερ Τάις
Ο Πίτερ Τάις (φλαμανδικά: Pieter Thijs, Peter Thijs ή Pieter Thys Αμβέρσα, 1624 - Αμβέρσα, 1677) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος προσωπογραφιών και πινάκων με θρησκευτικό και ιστορικό περιεχόμενο. Ήταν πολύ επιτυχημένος καλλιτέχνης, ο οποίος εργάστηκε για τις Αυλές των Βρυξελλών και της Χάγης καθώς και για πολλά θρησκευτικά ιδρύματα. Το έργο του ήταν παραπλήσιο με το "αυλικό" και κομψό ύφος του Άντονι βαν Ντάικ και των μαθητών του.
Βιογραφία
Ο Πίτερ Τάις γεννήθηκε σε μια μέτριας οικονομικής θέσης οικογένεια και ήταν γιος αρτοποιού. Είχε τρεις Δασκάλους: Ο Άρτους Ντερβέντεϊρς (Artus Deurwerdeers) τον εκπαίδευσε στη δημιουργία μικρών διαστάσεων πινάκων, των αποκαλούμενων "cabinet paintings", για το ύφος εκπαιδεύτηκε στο εργαστήριο του Φρανς Φράνκεν του νεότερου, πεθερού του Ντερβέντεϊρς. Για την προσωπογραφία και τους ιστορικούς πίνακες εκπαιδεύτηκε στο εργαστήριο του Άντονι βαν Ντάικ, όπου και άρχισε να αντιγράφει έργα μεγάλων καλλιτεχνών. Θεωρείται ως ο τελευταίος μαθητής του βαν Ντάικ.
Όλα τα τεκμήρια συντείνουν στην άποψη ότι την εκπαίδευσή του την ολοκλήρωσε με τον Χονζάλες Κόκουες, κορυφαίο ζωγράφο πορτρέτων και ιστορικών θεμάτων, ο οποίος είχε γίνει γνωστός ως "de kleine van Dyck" (ο μικρός βαν Ντάικ). Ο Τάις παρέμεινε στο εργαστήριο του Κόκουες για περισσότερο από τρία χρόνια, πριν γίνει Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1644-45. Χάρη στην παρουσία της συλλογής του Τζωρτζ Βίλλιερς, 1ου Δούκα του Μπάκιγχαμ, στην Αμβέρσα, ο Τάις είχε τη δυνατότητα να μελετήσει τους πίνακες των καλλιτεχνών του 16ου αιώνα.
Όταν έφυγε από το εργαστήριο του Κοκουές, ο Τάις ξεκίνησε την επιτυχημένη του σταδιοδρομία, παρά την κακή οικονομική κατάσταση, την οποία βίωνε τότε η Αμβέρσα. Διατηρούσε πολυάσχολο εργαστήριο, που απασχόλησε περίπου 20 μαθητευόμενους κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Κατά τη δεκαετία του 1660 είχε αρκετή εργασία, ώστε να απασχολεί έξι βοηθούς. Έλαβε πολλές παραγγελίες για εικόνες Αγίας Τράπεζας από ιερούς ναούς τόσο στη Φλάνδρα όσο και στη Βραβάντη, καθώς και για πορτρέτα, αλληγορικούς και μυθολογικούς πίνακες από πάτρονες τόσο στη Φλάνδρα όσο και στην Ολλανδική Δημοκρατία. Μέσω των διεθνών διασυνδέσεων του πεθερού του, ο οποίος είχε μεγάλη επιχείρηση εισαγωγών - εξαγωγών στην Αμβέρσα, με γραφεία σε μεγάλους λιμένες και πόλεις της Ευρώπης, είχε τη δυνατότητα να πωλεί τους πίνακές του σε διεθνή πελατεία και να λαμβάνει παραγγελίες από το εξωτερικό, όπως π.χ. από τη Βιέννη και την Κροατία, καθώς και από τον Καθεδρικό Ναό της Κολωνίας.
Ο Τάις απολάμβανε της βασιλικής πατρονίας. Από το 1647 και εντεύθεν έγινε προσωπογράφος και σχεδιαστής ταπισερί για λογαριασμό του Αρχιδούκα Λέοπολντ Βίλχελμ της Αυστρίας, ο οποίος τότε ήταν ο κυβερνήτης των Αψβουργιανών Κάτω Χωρών, ενώ παράλληλα λάμβανε παραγγελίες από τον ανταγωνιστικό οίκο της Οράγγης στη Χάγη. Συνεργάστηκε στη διακόσμηση του Huis Honselaarsdijk, του ανακτόρου του Φρέντερικ Χένρι, πρίγκηπα της Οράγγης, κοντά στη Χάγη (σήμερα δεν υπάρχει).
Ο Τάις νυμφεύτηκε την Κονσταντία φαν ντερ Μπάκεν στις 19 Μαρτίου 1648. Το ζευγάρι απέκτησε έξι θυγατέρες και τέσσερις γιους. Ο γιος τους, Πίτερ Πάουβελ Τάις (1652-1679) ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του ως καλλιτέχνης, αλλά απεβίωσε σε νεαρή ηλικία. Μετά τον θάνατο της πρώτης του συζύγου, ο Τάις νυμφεύτηκε ξανά, αυτή τη φορά με την Άννα Μπρόιντχομ (Anna Bruydegom), στις 2 Ιουλίου 1760.
Ο Τάις διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πολιτιστική ζωή της Αμβέρσας. Υπηρέτησε ως "διάκονος" και ταμίας στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά και ήταν η κινητήρια δύναμη για την περαιτέρω ανάπτυξη των Violieren, δηλ. του Επιμελητηρίου Ρητορικής της Συντεχνίας. Στάθηκε ικανός να πείσει τον τοπικό θεατρικό συγγραφέα Βίλλεμ Όχιερ να γράψει μερικά έργα για θέατρο για το Επιμελητήριο.
Ο Τάις, εκτός από τον γιο του, Πίτερ Πάουβελ, ήταν Δάσκαλος του Γιαν Φρανσίσκους Λαουβεράισσενς (Jan Fransicus Lauwereyssens).
Γενικά
Ο Τάις δημιούργησε αλληγορικές και μυθολογικές συνθέσεις για τις Αυλές της Νότιας Ολλανδίας και της Ολλανδικής Δημοκρατίας, καθώς και για τοπικούς ιερούς ναούς και μονές. Ήταν, επίσης, περιζήτητος ως προσωπογράφος από την Αυλή αλλά και από την τοπική αριστοκρατία. Κατά το παρελθόν δεν είχε τη φήμη που έχει σήμερα, λόγω εσφαλμένων αποδόσεων των έργων του. Καθώς το ύφος του ήταν παραπλήσιο με του βαν Ντάικ και των οπαδών του, τα έργα του Τάις συχνά είχαν αποδοθεί είτε στον ίδιο τον βαν Ντάικ είτε σε καλλιτέχνες που ακολουθούσαν το ύφος του, όπως οι Τόμας Βιλλεμπόιρτς Μπόσχερτ, Γιαν Μπούκχορστ και Εράσμους Κουελλίνους ο νεότερος. Με την εκ νέου "ανακάλυψη" του καλλιτέχνη, τα έργα του αποδόθηκαν σε αυτόν. Καθώς το ύφος του Τάις είναι ιδιαίτερα παραπλήσιο με αυτό του Μπόσχερτ, υπάρχουν ακόμη διαφωνίες σχετικά με το σε ποιον πρέπει να αποδοθούν ορισμένα έργα. Τα βασικότερα χαρακτηριστικά που κάνουν το ύφος των δύο καλλιτεχνών να ξεχωρίζει είναι ότι ο Μπόσχερτ χρησιμοποιεί πιο χαλαρές πινελιές και επιδεικνύει ξεχωριστή ανθρωπιά και αισθησιασμό στις μορφές του, ιδιαίτερα στις γυναικείες. Από την άλλη, ο Τάις ζωγράφιζε με πολύ πιο "σφιχτές" και παχιές πινελιές, ενώ οι μορφές του εκφράζουν τα συναισθήματά τους με περισσότερη ευπρέπεια και εμφανίζουν μια θεατρικότητα.
Η επιρροή του βαν Ντάικ στο ύφος του Τάις οφείλεται στην άμεση εργασιακή τους σχέση. Άλλες πιθανές επιρροές είναι τα έργα των λίγο παλαιότερών του καλλιτεχνών Τόμας Βιλλεμπόιρτς Μπόσχερτ και Χονζάλες Κόκουες, οι οποίοι ήταν πρώιμοι οπαδοί του βαν Ντάικ καθώς και προκάτοχοι του Τάις στις Αυλές των Βρυξελλών και της Χάγης. Οι πάτρονες στις Αυλές αυτές έδειχναν προτίμηση στο εκλεπτυσμένο ύφος του βαν Ντάικ.
Ο Τάις ήταν εκλεκτικός καλλιτέχνης, ο οποίος δεν ενδιαφερόταν για την πρωτοτυπία των έργων του αλλά προσάρμοζε και δανειζόταν από το ύφος άλλων καλλιτεχνών, όπου αντιλαμβανόταν ότι η παραγγελία που εκτελούσε απαιτούσε κάτι παρόμοιο.
Προσωπογραφίες
Ο Τάις ήταν περιζήτητος ως προσωπογράφος. Απέκτησε ιδιαίτερα φήμη ως προσωπογράφος μεγάλων οικογενειακών πορτρέτων, είδος τέχνης που είχε γίνει δημοφιλές χάρη στον Δάσκαλό του Άντονι βαν Ντάικ.
Τα πορτρέτα του ακολουθούσαν το ύφος του βαν Ντάικ, τόσο στην απεικόνιση των χεριών όσο και στη λεπτομερή απεικόνιση των ανακλάσεων στα απαστράπτοντα υφάσματα. Αν και ήταν δημοφιλής προσωπογράφος, ο πρώιμος Φλαμανδός βιογράφος Κορνέλις ντε Μπι αναφέρει ότι οι ομοιότητές τους είχαν υποστεί κριτική γιατί τα υποκείμενά τους δεν έμοιαζαν.
Αντιπροσωπευτικό πορτρέτο του Τάις είναι ο πίνακας Πορτρέτο του Φίλιπς φαν ντε Βέρφε και της συζύγου του (περ. 1661, δημοπρατήθηκε από τον οίκο "Sotheby's" στις 7 Ιουλίου 2005 στο Λόνδίνο). Η σύνθεση αυτή θυμίζει τα μεγάλα οικογενειακά πορτρέτα του βαν Ντάικ, τα οποία ζωγράφισε κατά την ύστερη, "αγγλική" του περίοδο, τα οποία ο Τάις πρέπει να είχε δει όταν διετέλεσε μαθητής του βαν Ντάικ. Οι μορφές στο ομαδικό αυτό πορτρέτο είναι ιδιαίτερα όμοιες, ως προς το ύφος, με του βαν Ντάικ, ιδιαίτερα τα δύο παιδιά.
Θρησκευτικά έργα
Και αυτά είναι επίσης επηρεασμένα από το ύφος του βαν Ντάικ. Οι πίνακές του με θέμα την Αποκαθήλωση ακολουθούν τη σύνθεση και την παλέτα του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, ο οποίος είχε ζωγραφίσει ορισμένους πίνακες με σημαντική επιρροή με το θέμα αυτό. Οι ιστορικοί του πίνακες εμφανίζουν επιρροές από τον γαλλικό κλασικισμό, ο οποίος εκείνη την εποχή είχε αρχίσει να γίνεται της μόδας. Στα έργα αυτά έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στο κάλλος και στο άψογο φινίρισμα. Δανείστηκε, επίσης, στοιχεία από τους Ιταλούς Δασκάλους του 1500, όπως ο Τιτσιάνο και ο Πάολο Βερονέζε.
Στην περίοδο ωριμότητάς του, από τη δεκαετία του 1660 και ύστερα, ο Τάις συνήθως δημιουργούσε πυραμιδοειδείς, συμμετρικές συνθέσεις και ζωγράφιζε τις θηλυκές μορφές του ντυμένες με χιτώνες που έδεναν στο στήθος και με ενδύματα με πτυχές σε σχήμα V.