cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Παιδική ηλικία
Ο Εδουάρδος Α' γεννήθηκε στα ανάκτορα του Ουίντσεστερ στις 17 - 18 Ιουνίου 1239, ο πατέρας του πιστός λάτρης του Εδουάρδου του Ομολογητή αποφάσισε να δώσει στον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του το όνομα Εδουάρδος για να τιμήσει τη μνήμη του. Ανάμεσα στους πιο στενούς παιδικούς του φίλους ήταν ο πρώτος ξάδελφος του Ερρίκος του Αλμαίν γιος του Ριχάρδου της Κορνουάλης,, ανατράφηκε από τον Ούγο Τζιφφάρντ πατέρα του μετέπειτα καρδινάλιου Γοδεφρείδου Τζιφφάρντ, μετά τον θάνατο του (1246) την ανατροφή του συνέχισε ο Βαρθολομαίος Πεκ.
Σε μικρή ηλικία αρρώστησε βαριά πολλές φορές (1246, 1247, 1251) και ανησύχησε τους γονείς του για την επιβίωση του ωστόσο έγινε επιβλητικός πανύψηλος άντρας με μακριά χέρια με τα οποία χειριζόταν άνετα το σπαθί γι'αυτό ονομάστηκε Μακροσκέλης. Τα μαλλιά του ήταν σε μικρή ηλικία σγουρά ξανθιά, στην ωριμότητα έγιναν σκούρα και στα γηρατειά του άσπρα, χαρακτηριστικό του επίσης ήταν το πεσμένο δεξί βλέφαρο που κληρονόμησε από τον πατέρα του. Ο φόβος για εισβολή από την Καστίλη στην Αγγλική επαρχία της Γασκώνης οδήγησε τον Ερρίκο να παντρέψει τον 14χρονο Εδουάρδο με την 13χρονη Ελεονόρα ετεροθαλή αδελφή του Αλφόνσου του Σοφού. Ο γάμος έγινε στο αβαείο της Σάντα Μαρία Λα Ρίαλ ντε λα Ουέγκας στην Καστίλη στις 1 Νοεμβρίου 1254. Ο νεαρός πρίγκιπας επιδοτήθηκε από τα εδάφη στη Γασκώνη με έσοδα που έφταναν τα 15.000 μάρκα τον χρόνο, αλλά τα έσοδα έπαιρνε ο Σίμον του Μόντφορτ, 6ος κόμης του Λέστερ που διορίστηκε διοικητής της Γασκώνης. Ο Ερρίκος Γ' προσπάθησε να αποζημιώσει τον μικρό πρίγκηπα που ενοχλήθηκε έντονα, του παραχώρησε το μεγαλύτερο τμήμα της Ιρλανδίας και τμήματα της Ουαλίας μαζί με το Τσέστερ αλλά τον μεγαλύτερο έλεγχο στα εδάφη εξακολουθούσε να έχει ο ίδιος ο βασιλιάς γι'αυτό τα έσοδα του Εδουάρδου παρέμειναν περιορισμένα.
Νεανικές φιλοδοξίες του Εδουάρδου
Την περίοδο (1254 - 1257) ο έφηβος Εδουάρδος βρέθηκε υπό την επίδραση των συγγενών της μητέρας του από τον Οίκο της Σαβοΐας ιδιαίτερα τον θείο του Πέτρο της Σαβοΐας. Από το 1257 βρέθηκε υπό την επίδραση των Λουζινιάν ετεροθαλών αδελφών του πατέρα του, οι επιρροές αυτές και οι σκηνές βιαιότητας μεταξύ τους θα καθορίσουν τον χαρακτήρα του. Από το 1255 ο πρίγκηπας Εδουάρδος άρχισε να αποκτά ανεξαρτησία από τις επιλογές του πατέρα του όπως στον εμφύλιο πόλεμο στη Γασκώνη που τάχθηκε στο πλευρό της οικογένειας των Σολέρ. Τον Μάιο του 1258 ευγενείς νομοθέτησαν μερικές από τις Διατάξεις της Οξφόρδης που περιόριζαν έντονα τις εξουσίες των Λουζινιάν, αυτό έφερε τη σκληρή αντίδραση του Εδουάρδου. Στη συνέχεια συμβιβάστηκε και συμμάχησε με τον μεταρρυθμιστή των Διατάξεων της Οξφόρδης Ριχάρδο ντε Κλερ, οι λόγοι για την αλλαγή στάσης παραμένουν ανεξιχνίαστοι.
Όταν ο Ερρίκος Γ' αναχώρησε για τη Γαλλία τον Νοέμβριο του 1259 ο Εδουάρδος άρχισε να στρέφεται εναντίον του πατέρα του με ρυθμίσεις που έδωσαν σε πολλούς την εντύπωση ότι προετοίμαζε πραξικόπημα. Όταν επέστρεψε ο Ερρίκος αρχικά αρνήθηκε να δει τον γιο του αλλά τελικά συμφιλιώθηκαν με την παρέμβαση του κόμη της Κορνουάλης και του αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι. Ο Εδουάρδος στάλθηκε στο εξωτερικό τον Νοέμβριο του 1260 και συμμάχησε ξανά με τους Λουζινιάν που είχαν εξοριστεί για τη Γαλλία. Επέστρεψε στην Αγγλία την επόμενη χρονιά, ο πατέρα του τον έστειλε στην Ουαλία εναντίον του αντάρτη βαρόνου Λιουέλιν-απ-Γκρίφφιντ αλλά με περιορισμένες επιτυχίες (1262). Ο βαρόνος του Μοντφόρντ ο οποίος είχε επιστρέψει από την εξορία (1261) άρχισε να πραγματοποιεί ρυθμίσεις που έδειχναν συνωμοσία εναντίον του βασιλιά. Ο πρίγκιπας Εδουάρδος κατόπιν άλλαξε στάση και συντάχθηκε με τον πατέρα του προκειμένου να προστατέψει τα δικαιώματα του στον θρόνο. Συμμάχησε με ευγενείς με τους οποίους τον περασμένο καιρό είχε αποξενωθεί όπως ο παιδικός του φίλος Ερρίκος του Αλμαίν και ο Ιωάννης του Βαρέν, 6ος κόμης του Σάρρεϋ ανακαταλαμβάνοντας το κάστρο του Ουίνδσορ από τους επαναστάτες. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Θ' μεσολάβησε για να κλείσει ειρήνη ανάμεσα στις δυο πλευρές, η Συνθήκη της Αμιένης ήταν πολύ ευνοϊκή για τον βασιλιά τόσο που προκάλεσε τους επαναστάτες για νέες μελλοντικές συγκρούσεις.
Β΄ πόλεμος των Βαρόνων
thumb|right|250px|Ανδριάντες του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Α' και της συζύγου του Ελεονόρας της Καστίλης στον καθεδρικό ναό του Λίνκολν Την περίοδο 1264 - 1267 ξέσπασε εμφύλια σύγκρουση γνωστή σαν Δεύτερος πόλεμος των βαρώνων, οι βαρόνοι υπό την ηγεσία του Σίμονος ντε Μοντφόρντ συγκρούστηκαν με τα βασιλικά στρατεύματα. Στην πρώτη φάση ο Εδουάρδος ανακατέλαβε το Γκλόστερ, ο Ροβέρτος του Φέρρερ κόμης του Ντέρμπι ήρθε να να βοηθήσει τους επαναστάτες και ο πρίγκηπας ήρθε σε συμφωνία μαζί του η οποία σύντομα έσπασε, ο Εδουάρδος κατέλαβε το Νορθάμπτον από τον γιο του Μoντφόρτ Σίμον πριν ξεκινήσει εκστρατεία για αντίποινα στα εδάφη του Ντέρμπι. Η πρώτη μάχη ανάμεσα στους βαρόνους και τις βασιλικές δυνάμεις δόθηκε στο Λέβ στις 14 Μαΐου 1264, ο πρίγκηπας διηύθυνε πολύ καλά τη δεξιά πτέρυγα του στρατεύματος νικώντας τον εχθρό αλλά απερίσκεπτα τους καταδίωξε με αποτέλεσμα να ανασυγκροτηθούν και στην επιστροφή τους ο Εδουάρδος ηττήθηκε. Στη Συνθήκη του Λέβ που ακολούθησε ο Εδουάρδος και ο Ερρίκος του Αλμαίν μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στο Μοντφόρντ.
Ο στρατός ήταν μοιρασμένος σε τρία τμήματα, στα αριστερά οι οπλισμένοι ιππότες κρατούσαν ένα γυμνό σώμα, στο μέσο ένα γυμνό σώμα κείτεται με κομμένα χέρια και πόδια και στα δεξιά υπήρχαν πολλά πτώματα με πανοπλίες. Ο Εδουάρδος βρισκόταν στη φυλακή μέχρι τον Μάρτιο, στη συνέχεια μπήκε σε αυστηρή επιτήρηση αλλά δραπέτευσε και ένωσε τις δυνάμεις του με τον κόμη του Γκλόστερ ο οποίος αυτή τη φορά πήγε με το μέρος του. Οι δυνάμεις του Μοντφόρτ όμως ήταν λίγες, ο Εδουάρδος ανακατέλαβε εύκολα του Ουόρκεστερ και το Γκλόστερ. Ο Μοντφόρτ συμμάχησε με τον Λιουέλιν, ενώθηκε με τις δυνάμεις του γιου του Σίμον και ο Εδουάρδος κινήθηκε αιφνιδιαστικά στο κάστρο του Κένιλγουερθ όπου βρισκόταν ο νεαρός Μόντφορτ. Στη μάχη του Έβεσαμ που ακολούθησε στις 4 Αυγούστου 1265 ο βασιλικός στρατός ήταν αυτή τη φορά σημαντικό ισχυρότερος, οι βαρόνοι συνετρίβησαν ενώ ο κόμης του Μοντφόρτ σκοτώθηκε και ακρωτηριάστηκε στο πεδίο της μάχης. Ο Εδουάρδος σταδιακά διδάχθηκε από τα παθήματα του τόσο που κέρδισε μεγάλο σεβασμό από τους συγχρόνους του, προσπάθησε να έρθει σε συμφωνία με τον νεώτερο Μοντφόρτ στο Λινκολνσάιρ, ένα τμήμα των επαναστατών βρισκόταν στο κάστρο του Κένιλγουερθ περιμένοντας την υπογραφή της συνθήκης για να παραδοθούν. Ο εμφύλιος πόλεμος των βαρόνων τελείωσε με το Διάταγμα του Κένιλγουερθ, οι δυο πλευρές ήρθαν σε συμφωνία αλλά ο Εδουάρδος δεν συμμετείχε επειδή σχεδίαζε τη Σταυροφορία.
Συμμετοχή στην Η' Σταυροφορία
thumb|right|250px|Ο Εδουάρδος Α' και η σύζυγος του Ελεονόρα της Καστίλης - τοιχογραφία του 14ου αιώνα. Ο Εδουάρδος ανέλαβε τον Σταυροφορικό σταυρό σε μεγαλοπρεπή τελετή στις 24 Ιουνίου 1268 με τον αδελφό του Εδμόνδο και τον ξάδελφο του Ερρίκο του Αλμαίν. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν το οικονομικό, μετά το κλείσιμο της ειρήνης τα οικονομικά της Αγγλίας βελτιώθηκαν σημαντικά και η συμμετοχή στην Η΄ Σταυροφορία ήταν εφικτή, ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ο Άγιος σαν αρχηγός της Σταυροφορίας του πρόσφερε δάνειο 17.500 λιρών, τα υπόλοιπα χρήματα θα έπρεπε να τα πάρει μέσω φόρων. Το κοινοβούλιο επέβαλε τον φόρο της εικοστής σε αντάλλαγμα ο Εδουάρδος υποσχέθηκε την αναμόρφωση της Μάγκνα Κάρτα και να υποβάλει περιορισμούς στον δανεισμό χρημάτων από τους Εβραίους. Ο Εδουάρδος εξέπλευσε από το Ντόβερ στις 20 Αυγούστου, οι ιστορικοί εκτιμούν το ύψος της δύναμης του Εδουάρδου σε περισσότερους από 1000 άνδρες ανάμεσα στους οποίους 225 ιππότες. Οι Σταυροφόροι αρχικά είχαν στόχο την κατάληψη της Άκρας αλλά ο Λουδοβίκος την τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη βαδίζοντας στην Τύνιδα, ο Λουδοβίκος Θ' και ο αδελφός του Κάρολος ο Ανδεγαυός αποφάσισαν να κατακτήσουν με ισχυρή δύναμη τη βόρεια Αφρική. Τα σχέδια ανατράπηκαν όταν ο στρατός των Σταυροφόρων σαρώθηκε από θανατηφόρα επιδημία με αποτέλεσμα να βρουν τον θάνατο το μεγαλύτερο τμήμα του Γαλλικού στρατού και ο ίδιος ο βασιλιάς. Ο Κάρολος είχε σκοπό να επιστρέψει στη Σικελία προετοιμάζοντας νέα Σταυροφορία την επόμενη χρονιά αλλά μεγάλη τρικυμία θέρισε το υπόλοιπο τμήμα του στόλου του, αποτέλεσμα τόσο ο Κάρολος ο Ανδεγαυός όσο και ο ανιψιός του Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας να διακόψουν κάθε σχέδιο για Σταυροφορία. Ο Εδουάρδος Α' συνέχισε μόνος του και στις 9 Μαΐου 1271 έφτασε στην Άκρα.
Η κατάσταση στους Αγίους Τόπους ήταν δύσκολη, η Ιερουσαλήμ είχε πέσει (1244) και η Άκρα έγινε η πρωτεύουσα του χριστιανικού κράτους, τα μουσουλμανικά κράτη που διοικούσε ο Μπαϊμπάρς απειλούσαν να καταλάβουν και την Άκρα. Ο Εδουάρδος με τις λίγες δυνάμεις του είχε ελάχιστη τύχη, έστειλε επιστολή στον βασιλιά των Μογγόλων του Ιλκχάν Αμπάκα, του έστειλε βοήθεια με την οποία έκανε επίθεση στο Χαλέπι αλλά ούτε η Μογγολική βοήθεια τον βοήθησε να νικήσει τους μουσουλμάνους στο Κουακάν. Η κατάσταση δυσκόλεψε περισσότερο τον Μάιο του 1272 όταν άκουσε ότι ο Ούγος Γ΄ της Κύπρου που ήταν ο δικαιούχος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ έκλεισε δεκαετή ειρήνη με τον Μπαϊμπάρς. Ο στρατός του δέχτηκε επίθεση από Μουσουλμάνο δολοφόνο και ο Εδουάρδος αποφάσισε να σκοτώσει τον δολοφόνο και μετά να αποχωρήσει, ένας τραυματισμός στο χέρι και ο φόβος του μήπως εξελιχθεί σε μόλυνση τον εξασθένησε σημαντικά τους επόμενους μήνες. Ο Εδουάρδος Α' αποφάσισε να εγκαταλείψει την Άκρα στις 24 Σεπτεμβρίου 1272, στις 16 Νοεμβρίου 1272 στον δρόμο της επιστροφής στη Σικελία έμαθε τα νέα για τον θάνατο του πατέρα του. Καθυστέρησε τον δρόμο για την επιστροφή παρά την έντονη θλίψη του λόγω της άσχημης υγείας του και επειδή η πολιτική κατάσταση στην Αγγλία μετά την καταστολή της επανάστασης των βαρόνων είχε σταθεροποιηθεί. Την περίοδο της απουσίας του την αντιβασιλεία στην Αγγλία εκτελούσε συμβούλιο υπό τον Ροβέρτο Μπερνέλ, στην επιστροφή επισκέφτηκε τον πάπα Γρηγόριο Ι' και τον νέο βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Γ', επέστρεψε στην Αγγλία στις 2 Αυγούστου 1274 και στέφθηκε βασιλιάς στις 19 Αυγούστου.
Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ
Ο Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ ή Αμαλάριχος Α΄ των Ιεροσολύμων (λατ. Amalricus, γαλ. Amaury, 1136 - 11 Ιουλίου 1174) από τον Οίκο του Ανζού-Ιερουσαλήμ, ήταν βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1162 - 1174).
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Κατάκτηση της Ουαλίας
thumb|right|250px|Ο Εδουάρδος Α' προεδρεύει στο Κοινοβούλιο μαζί με τον βασιλιά της Σκωτίας Αλέξανδρο Γ' και τον Λιουέλιν Β΄ της Ουαλίας - χειρόγραφο 16ου αιώνα. Ο Λιουέλιν Β΄ της Ουαλίας βρισκόταν σε πλεονεκτική θέση μετά από τον Β' Πόλεμο των Βαρόνων και του είχε αναγνωριστεί με τη Συνθήκη του Μοντγκόμερι (1267) ο τίτλος του πρίγκηπα της Ουαλίας. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν μαζί του με πολλούς βαρόνους όπως ο Γιλβέρτος του Κλερ, ο κόμης του Γκλόστερ, ο Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ος βαρόνος του Μόρτιμερ και ο Χάμφρεϊ του Μπόχυν, κόμης του Χέρεφορντ. Τα προβλήματα ξεκίνησαν όταν ύστερα από αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Λιουέλιν ο μικρότερος αδελφός του Ντάφφιντ υποστήριξε τον Εδουάρδο (1274), οι εχθροπραξίες ξεκίνησαν όταν αρνήθηκε να δώσει όρκο υποτέλειας στον Εδουάρδο. Ο βασιλιάς προκλήθηκε περισσότερο όταν έμαθε ότι ο Λιουέλιν σχεδίαζε να παντρευτεί την Ελεονόρα κόρη του Σιμόν του Μοντφόρτ. Ο πόλεμος ξέσπασε (1276), οι εκστρατείες ξεκίνησαν υπό την ηγεσία του Μόρτιμερ, του αδελφού του Εδουάρδου Εδμόνδου και του Γουλιέλμου του Μποσάμπ κόμη του Γουόρικ, ο Εδουάρδος Α' τον πίεσε τον Ιούλιο του 1277 με έναν τεράστιο στρατό 15.500 ανδρών από τους οποίους οι 9.000 ήταν Ουαλοί. Ο Λιουέλιν δεν είχε καμιά επιλογή από το να παραδοθεί, με τη Συνθήκη του Αμπερκόνουι (Νοέμβριος 1277) του επετράπη να διατηρήσει τα εδάφη του Γκουινέντ και τον τίτλο του πρίγκηπα της Ουαλίας.
Ο πόλεμος ξέσπασε ξανά υπό διαφορετικές συνθήκες (1282), για τους Ουαλούς ήταν πόλεμος ανεξαρτησίας απέναντι στους Άγγλους. Ο Εδουάρδος Α΄ έβαλε αυτή τη φορά στόχο την ολοκληρωτική κατάκτηση της Ουαλίας. Η επανάσταση ξεκίνησε από τον μικρότερο αδελφό του Λιουέλιν Β΄ Ντάφφιντ που στον προηγούμενο πόλεμο είχε υποστηρίξει τον Εδουάρδο Α' αλλά δυσαρεστήθηκε από τη μικρή ανταμοιβή (1277). Οι Ουαλοί στην αρχή είχαν μερικές επιτυχίες, στις 6 Νοεμβρίου ενώ ο Τζον Πέκχαμ αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι είχε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για ειρήνη ο στρατηγός του Εδουάρδου Λουκ Ντι Τανι επιτέθηκε αιφνίδια κατασκευάζοντας πλωτή γέφυρα αλλά έπεσε στην παγίδα των Ουαλών και συνετρίβη στη μάχη του Μοελιντόν. Οι επιτυχίες των Ουαλών σταμάτησαν όταν ο Λιουέλιν παρασύρθηκε σε παγίδα και σκοτώθηκε στη μάχη της Ορέουιν Μπριτζ, η κατάκτηση της Ουαλίας για τον Εδουάρδο έγινε εύκολη υπόθεση, ο Ντάφφιντ συνελήφθη τον Ιούνιο του 1283 οδηγήθηκε στο Σρούσμπερυ και εκτελέστηκε το φθινόπωρο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Με τη Συνθήκη του Ρούντλαν (1284) η Ουαλία ενσωματώθηκε στο Αγγλικό βασίλειο, ο Εδουάρδος καθιέρωσε Αγγλικό σύστημα διοίκησης με τον Αγγλικό νόμο και σερίφηδες, τα Ουαλικά έθιμα διατηρήθηκαν μονάχα σε ειδικές περιπτώσεις. Ο Εδουάρδος Α' ξεκίνησε από το 1277 και εντατικότερα από το 1283 να οικοδομεί πόλεις σε Ουαλικό έδαφος αποκλειστικά από Άγγλους, στις νέες πόλεις απαγορευόταν η πρόσβαση στους γηγενείς Ουαλούς και περιβάλλονταν από τείχη.
Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ
Βιογραφία
Ήταν δεύτερος γιος του Φούλκωνος των Ιεροσολύμων και της Μελισσάνθης της Ιερουσαλήμ. Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Βαλδουίνο Γ΄ της Ιερουσαλήμ, πριν την άνοδο του ήταν κόμης στη Γιάφα και την Ασκελόν. Συμμάχησε με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τα δυο βασίλεια έκαναν επιτυχή εκστρατεία στην Αίγυπτο. Οι Μουσουλμάνοι σύντομα συσπειρώθηκαν και πήραν το πάνω χέρι στην αρχή με τον Νουρεντίν Ζενγκί και αργότερα με τον Σαλαντίν. Πολλοί ιστορικοί τονίζουν ότι τα ονόματα "Αμαλρίκ" και "Αμωρί" είναι διαφορετική προφορά του ίδιου ονόματος, η σύγχυση οδήγησε αυτούς τους ιστορικούς να τον καταγράφουν σαν Αμαλρίκ Β΄ με Αμαλρίκ Α΄ τον Αμωρί της Κύπρου. Οι σύγχρονοι ιστορικοί αναγνώρισαν ότι είναι διαφορετικά ονόματα και η καταγραφή κάθε βασιλιά έγινε ξεχωριστά, η σύγχυση στα δύο ονόματα ήταν συνηθισμένο φαινόμενο της εποχής.
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Ενσωμάτωση της Ουαλίας στο Αγγλικό βασίλειο
Πολλά κάστρα οικοδομήθηκαν στην Ουαλία από τον διάσημο αρχιτέκτονα Μάστερ Ιάκωβο του Αγίου Γεωργίου τον οποίο ο Εδουάρδος Α' γνώρισε στη Σαβοΐα όταν επέστρεφε από την Η' Σταυροφορία, η κατασκευή των ομόκεντρων κάστρων που είχαν διαδοθεί τότε σε ολόκληρη την Ευρώπη έγινε στα πρότυπα των κάστρων της Ανατολής. Τα 4 από τα 8 νέα κάστρα στην Ουαλία ήταν ομόκεντρα, είχαν αυτοκρατορικό στυλ με παραπομπές στη Βυζαντινή αυτοκρατορία και τους θρύλους του βασιλιά Αρθούρου. Ο διάδοχος του Εδουάρδου, Εδουάρδος Β' γεννήθηκε σε ένα από αυτά το κάστρο του Κερνάρφον (1284), ο Εδουάρδος Α' προτίμησε για πολιτικούς λόγους να γεννήσει εκεί τον διάδοχο. Ο Ντέιβιντ Πάουελ (1549 - 1598) ιστορικός και κληρικός έγραψε ότι ο διάδοχος που είχε μητρική γλώσσα τα Ουαλικά δεν μπορούσε να προφέρει ούτε λέξη στα Αγγλικά αλλά αποδείχθηκε υπερβολή. Στο Λίνκολν ο νεαρός Εδουάρδος έγινε ο πρώτος Άγγλος διάδοχος που στέφθηκε από τον πατέρα του πρίγκηπας της Ουαλίας (1301).
Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ
Γάμος
Ο Αμωρί Α΄ νυμφεύτηκε την Αγνή των Κουρτρεναί, κόρη του Ζοσλέν Β΄ κόμη της Έδεσσας (1157), που ζούσε στην Ιερουσαλήμ από την εποχή που οι δυτικές περιοχές της πρώην Σταυροφορικής κομητείας της Έδεσσας χάθηκαν (1150). Όμως ο πατριάρχης Φούλχερ αρνήθηκε να επικυρώσει τον γάμο λόγω της συγγένειας, αφού κοινός προ-προ-πάππος τους ήταν ο Γκυ Α΄ κύριος του Μονλερύ, έτσι περίμεναν τον θάνατο του Φούλχερ για να παντρευτούν. Ο Αμωρί και η Αγνή απέκτησαν 3 παιδιά: τους μετέπειτα βασιλείς Σιβύλλα, Βαλδουίνο Δ΄ και την Αλίκη που πέθανε σε βρεφική ηλικία.
Άνοδος στον θρόνο
thumb|right|250px|Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ - Μικρογραφία 13ου αιώνα. Ο Βαλδουίνος Γ΄ πέθανε άτεκνος (10 Φεβρουαρίου 1163) και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Αμωρί που ήρθε σε σύγκρουση με την αριστοκρατία χάρη στη σύζυγο του Αγνή του Κουρτεναί. Η αριστοκρατία δεν αντέδρασε στον γάμο επειδή πίστευε ότι διάδοχος θα ήταν κάποιος γιος του Βαλδουίνου Γ΄, όταν τον διαδέχθηκε απρόσμενα ο Αμαλρίκ οι βαρόνοι δεν τη δέχτηκαν για βασίλισσα και ζήτησαν από τον Αμαλρίκ να πάρει διαζύγιο. Η εχθρότητα στην Αγνή ίσως μεγαλοποιήθηκε από τον Γουλιέλμο της Τύρου που τον είχε εμποδίσει να γίνει πατριάρχης των Ιεροσολύμων, ο Έρνουλ συνεργάτης του συγγραφέα έγραψε "είναι πολύ μικρή για βασίλισσα σε τόσο ιερή πόλη". Ο Αμαλρίκ υπέκυψε στον εκβιασμό και στέφτηκε βασιλιάς χωρίς τη σύζυγο του, η Αγνή εξακολουθούσε να είναι κόμισσα της Γιάφας και της Ασκελόν και δέχτηκε μια σύνταξη από τα έσοδα της. Η εκκλησία επικύρωσε τη νομιμότητα των παιδιών του Αμαλρίκ και της Αγνής, η Αγνή είχε έντονη πολιτική εξουσία τα επόμενα 20 χρόνια μέσω των παιδιών της.
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Αποτυχία για νέα Σταυροφορία
Μετά την πτώση της Άκρας η πολιτική του Εδουάρδου Α' απέναντι στους υπόλοιπους Ευρωπαίους έγινε ξανά ανταγωνιστική, κύριος στόχος η Γασκώνη που ανήκε στους Άγγλους αλλά την υψηλή ιδιοκτησία είχε ο βασιλιάς της Γαλλίας, έστειλε τον πρωθυπουργό του Ρομπέρ Μπέρνελλ να αντικαταστήσει τον διοικητή του Λουκ Ντι Τανι. Το 1286 ο Εδουάρδος Α' επισκέφτηκε προσωπικά τη Γασκώνη και έμεινε τρία χρόνια, το κύριο πρόβλημα ήταν η υποτέλεια που ήταν υποχρεωμένος να δίνει στον Γάλλο βασιλιά. Το 1286 έδωσε όρκο υποτέλειας στον Φίλιππο τον Ωραίο αλλά αρνήθηκε να το κάνει δεύτερη φορά (1294), ο Φίλιππος διέταξε την κατάσχεση της Γασκώνης κάτι που οδήγησε σε μεγάλες στρατιωτικές συγκρούσεις.
Δεύτερος γάμος με τη Μαργαρίτα της Γαλλίας
thumb|right|250px|Ο Εδουάρδος Α' δίνει όρκο υποτέλειας στον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Δ' για τη Γασκώνη (1286) - χειρόγραφο 14ου αιώνα. Η Ελεονόρα της Καστίλης πέθανε στις 28 Νοεμβρίου 1290, το βασιλικό ζεύγος ήταν στενά συνδεδεμένο όπως και οι γονείς του Εδουάρδου κάτι ασυνήθιστο για τα βασιλικά ζεύγη της εποχής, ο Εδουάρδος θρήνησε έντονα τον θάνατο της, χαρακτηριστικό παράδειγμα οι 12 σταυροί που έριξε στα σημεία από τα οποία πέρασε η νεκρική πομπή. Ο Εδουάρδος στη συνέχεια συμφώνησε με τον Φίλιππο Δ΄ να παντρευτεί την ετεροθαλή αδελφή του Λευκή της Γαλλίας, δούκισσα της Αυστρίας αλλά όταν έστειλε τον αδελφό του Εδμόνδο Κράουτσμπακ να συνοδεύσει τη νύφη στην Αγγλία ανακάλυψε ότι η Λευκή είχε αρραβωνιαστεί άλλον, αυτό ενόχλησε έντονα τον Εδουάρδο και αποφάσισε να κηρύξει πόλεμο στη Γαλλία. . Ο Εδουάρδος Α' συμμάχησε με τον Γερμανό βασιλιά, τους κόμητες της Φλάνδρας και της Βουργουνδίας και αποφάσισαν να επιτεθούν στον Φίλιππο Δ' από τον βορά. Σύντομα βρέθηκε αντιμέτωπος με εξεγέρσεις στην Ουαλία και στη Σκωτία, οι σύμμαχοι από την άλλη αποδείχτηκαν ανίκανοι, ηττήθηκαν από τον Φίλιππο Δ' και ο Εδουάρδος αναζήτησε ειρήνη. Με νέα συμφωνία ο Εδουάρδος παντρεύτηκε στα τέλη του 1299 τη Μαργαρίτα μικρότερη αδελφή της Λευκής και συμφωνήθηκε ο γάμος του διαδόχου Εδουάρδου Β' με τη μικρή κόρη του Γάλλου βασιλιά Ισαβέλλα της Γαλλίας όταν ενηλικιωθεί, ο πόλεμος κόστισε υπερβολικά για τους Άγγλους ιδιαίτερα στον οικονομικό τομέα.
Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ
Πόλεμοι με τους Αιγυπτίους
thumb|right|250px|Ο δεύτερος γάμος του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ με τη Μαρία Κομνηνή. Ο Αμαλρίκ έκανε την πρώτη εκστρατεία στην Αίγυπτο με τη δικαιολογία ότι οι Φατιμίδες δεν πλήρωσαν τον ετήσιο φόρο που είχε καθιερωθεί από τον Βαλδουίνο Γ΄ (1163). Ο βεζίρης Ντιργκάμ που είχε πρόσφατα ανατρέψει τον Σαουάρ έσπευσε να αντιμετωπίσει τον Αμαλρίκ, ηττήθηκε και οπισθοχώρησε στο Μπιμπάις. Οι Αιγύπτιοι άνοιξαν τα φράγματα του Νείλου για να πλημμυρίσει και να εμποδίσουν τα στρατεύματα του Αμαλρίκ να διέλθουν, ο Σαουάρ ζήτησε συμμαχία στην αυλή του Νουρεντίν που έστειλε τον στρατηγό του Σιρκούχ να τον βοηθήσει (1164). Ο χαλίφης Ντιργκάμ ζήτησε βοήθεια από τον Αμαλρίκ αλλά πριν απαντήσει ο βασιλιάς των Ιεροσολύμων δολοφονήθηκε από τους Σάουαρ και Σιρκούχ. Ο Σάουαρ φοβήθηκε την ανατροπή του από τον Σιρκούχ και ζήτησε και αυτός βοήθεια από τον Αμωρί, ο Αμωρί πήγε στην Αίγυπτο και πολιόρκησε τον Σιρκούχ στο Μπιμπάις μέχρι την οπισθοχώρηση του στη Δαμασκό.
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Προσωρινή κατάκτηση της Σκωτίας
thumb|right|250px|Ο [[Τζων Μπάλλιολ αναγνωρίζει τον Εδουάρδο Α΄ ως κυρίαρχο του (1292 - 1296) - χειρόγραφο 14ου αιώνα.]] Οι σχέσεις ανάμεσα στους Άγγλους και τους Σκωτσέζους τη δεκαετία του 1280 ήταν καλές. Η υποτέλεια των Σκωτσέζων στους Άγγλους δεν ήταν τόσο εξοντωτική όσο με τους Ουαλούς, ο Αλέξανδρος Γ΄ της Σκωτίας έδινε όρκο υποτέλειας μόνο για τα εδάφη που κατείχαν οι Σκωτσέζοι στο Αγγλικό έδαφος. Τα προβλήματα δημιουργήθηκαν με την κρίση διαδοχής στη Σκωτία, την περίοδο (1281 - 1284) πέθαναν πρόωρα οι δυο γιοί του Αλεξάνδρου Γ', στη συνέχεια πέθανε και ο ίδιος ο βασιλιάς (1286) αφήνοντας διάδοχο την τρίχρονη εγγονή του Μαργαρίτα. Με τη Συνθήκη του Μπρίγκαμ συμφωνήθηκε ο γάμος ανάμεσα στον 6χρονο διάδοχο Εδουάρδο και τη Μαργαρίτα, αλλά η Μαργαρίτα αρρώστησε και πέθανε σε ηλικία 7 ετών στις Ορκάδες (1290).
Η χώρα έμεινε πλέον ακυβέρνητη και οι Σκωτσέζοι ευγενείς θα έπρεπε να επιλέξουν τον νέο βασιλιά για να αποκαταστήσει την τάξη, με διαιτητή τον Άγγλο βασιλιά Εδουάρδο Α' οι κύριοι διοικητές του Σκωτσέζικου θρόνου ήταν ο ευγενής Τζων Μπάλλιολ και ο Ρόμπερτ Μπρους ο πρεσβύτερος, 5ος λόρδος του Άναντεϊλ παππούς του θρυλικού Ροβέρτου Μπρους. Στην εκλογή του νέου βασιλιά συμμετείχαν 104 εκλέκτορες (40 για λογαριασμό του Μπάλλιολ, 40 για λογαριασμό του Μπρους και 24 εκλέκτορες του Εδουάρδου Α'). Στο Μπρίγκχαμ ο Εδουάρδος ζήτησε να μείνει ο ίδιος κυρίαρχος μέχρι την εκλογή του νέου βασιλιά, οι Σκωτσέζοι αρχικά το αρνήθηκαν αλλά αργότερα συμφώνησαν, νέος βασιλιάς της Σκωτίας εξελέγη στις 17 Νοεμβρίου 1292 ο Τζων Μπάλλιολ. Ο Εδουάρδος Α' εξακολουθούσε να διεκδικεί τη διοίκηση της Σκωτίας με συνεχείς προκλητικές επεμβάσεις ακόμα και μετά την εκλογή του νέου βασιλιά, αποκορύφωμα όταν αποφάσισε να προχωρήσει σε πόλεμο με τη Γαλλία απαίτησε να έχει στη διάθεση του ολόκληρο τον Σκωτσέζικο στρατό κάτι απαράδεκτο. Ο Τζων Μπάλλιολ σε απάντηση όχι μόνο αρνήθηκε αλλά συμμάχησε και με τους Γάλλους κάνοντας ανεπιτυχή επίθεση στο Καρλάιλ, ο Εδουάρδος Α' οργισμένος επιτέθηκε στη Σκωτία και έκανε αιματηρή κατάληψη του Μπέργουικ (1296). Στη μάχη του Ντάνμπαρ που ακολούθησε οι Σκωτσέζοι συνετρίβησαν, ο Εδουάρδος Α' έκανε κατάσχεση της ιερής πέτρας του Πεπρωμένου του Σκωτσέζικου στέμματος στην οποία είδε το όραμα του ο Ιακώβ και την έφερε στα Αββαείο του Ουέστμινστερ. Ο Τζων Μπάλλιολ εκθρονίστηκε, φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου και τη διοίκηση της Σκωτίας ανέλαβαν Άγγλοι απεσταλμένοι του Εδουάρδου, η μεγάλη επιτυχία όμως του Άγγλου βασιλιά στη Σκωτία θα είναι προσωρινή.
Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ
Πόλεμοι με τους Αιγυπτίους
Ο Αμωρί δεν συνέχισε τις επιτυχίες στην Αίγυπτο επειδή ο Νουρεντίν που είχε καταλάβει το μεγαλύτερο τμήμα της Συρίας συνέλαβε αιχμαλώτους τον Βοϊμόνδο Γ΄ της Αντιόχειας και τον Ραϊμόνδο Γ΄ της Τρίπολης στη μάχη του Χαρίμ όταν ο Αμωρί απουσίαζε. Ο Αμωρί Α΄ έσπευσε να αναλάβει την αντιβασιλεία της Αντιόχειας και της Τρίπολης, εξασφάλισε τα λύτρα για την απελευθέρωση του Βοϊμόνδου (1165) ενώ ο Ραϊμόνδος έμεινε αιχμάλωτος μέχρι το 1173. Η επόμενη χρονιά (1166) ήταν ειρηνική αλλά ο Αμωρί έστειλε απεσταλμένους στον Βυζαντινό αυτοκράτορα που του ζήτησε βοήθεια και έναν συμμαχικό γάμο, την ίδια χρονιά έπρεπε να αντιμετωπίσει τον Νουραντίν που κατέλαβε την Μπανιάς. Ο Νουρεντίν έστειλε στην Αίγυπτο τον Σιρκούχ και ο Αμαλρίκ στρατοπέδευσε στο Κάιρο στην απέναντι πλευρά του Νείλου. Μετά από αμφίβολη μάχη ο Αμωρί οπισθοχώρησε στο Κάιρο και ο Σιρκούχ πήγε βόρεια να κυριεύσει την Αλεξάνδρεια, ο Αμωρί τον πολιόρκησε με τη βοήθεια ενός Πιζανικού στόλου που ήρθε από τα Ιεροσόλυμα. Ο Σιρκούχ έκλεισε ειρήνη και η Αλεξάνδρεια παραδόθηκε στον Αμωρί, ο βασιλιάς δεν έμεινε εκεί μόνιμα επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα αφού πρώτα επέβαλε έναν τεράστιο φόρο.
Η άνοδος του Σαλαντίν
thumb|right|250px|Ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων δέχεται απεσταλμένους του Αμωρί Α΄.
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Οικονομική κρίση
μικρογραφία|200εσ|Αργυρή πέννα με παράσταση του Εδουάρδου Α΄. Επιγρ.: EDW[ΑRD] R[EX] ANGL[ORUM], D[OMI]N[U]S ΗYB[ΕRΝΙΑ]. 1282-89 Οι ασταμάτητοι πόλεμοι έφεραν μεγάλα οικονομικά προβλήματα, ο Εδουάρδος Α΄ είχε εισπράξει μόνο 3 επιδοτήσεις ως το 1294 αλλά στη συνέχεια μέσω της φορολογίας (1294 - 1297) συγκέντρωσε 200.000 λίρες. Ο Εδουάρδος προχώρησε σε κατάσχεση του μαλλιού και των δερμάτων με ενισχυμένους δασμούς στο μαλλί. Η πολιτική του δημιούργησε ισχυρές αντιδράσεις, η πρώτη αντίδραση αφορούσε τις ενισχυμένες επιδοτήσεις των βασιλικών υπαλλήλων, ο βασιλιάς κήρυξε όσους αντιδρούν παράνομους. Ο Ρομπέρ Υιντσέλσεϊ Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι επέστρεψε από την Ιταλία τον Ιανουάριο του 1295, ο Εδουάρδος του ζήτησε τη συναίνεση για νέο φόρο στον κλήρο. Νέα παπική βούλα (1296) απαγόρευσε στον βασιλιά να επιβάλλει φόρο στους κληρικούς χωρίς την άδεια του πάπα, ο κλήρος αρνήθηκε να πληρώσει και ο Εδουάρδος κήρυξε τους κληρικούς παράνομους, ο Ρομπέρ Υιντσέλσεϊ απάντησε ότι θα επιτρέψει σε κάθε κληρικό να φορολογηθεί ανάλογα με τις οικονομικές του δυνατότητες. Στο τέλος του χρόνου νέα παπική βούλα επέτρεψε τη φορολόγηση των κληρικών μόνο σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης.
Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ
Η άνοδος του Σαλαντίν
Μετά την επιστροφή του στην Ιερουσαλήμ (1167) ο Αμωρί νυμφεύτηκε τη Μαρία Κομνηνή της Ιερουσαλήμ μικρανεψιά του αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Οι διαπραγματεύσεις κράτησαν δυο χρόνια, επειδή ο Αμωρί Α΄ επέμενε να επιστρέψει ο Μανουήλ Α΄ την Αντιόχεια στα Ιεροσόλυμα. Ο γάμος έγινε στην Τύρο (29 Αυγούστου 1167). Την ίδια περίοδο η χήρα του Βαλδουίνου Γ΄, η Θεοδώρα Κομνηνή της Ιερουσαλήμ κλέφτηκε με τον ερωμένο και θείο της Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό στη Δαμασκό· ο Αμωρί Α΄ ενσωμάτωσε την Άκρα στα Ιεροσόλυμα. Ο Γουλιέλμος της Τύρου πήρε προαγωγή σε αρχιδιάκονο της Τύρου και ο Αμωρί Α΄ του ανέθεσε να γράψει την ιστορία του βασιλείου. Ο Αμωρί Α΄ και ο Μανουήλ Α΄ έκαναν συμμαχία με στόχο εκστρατεία εναντίον της Αιγύπτου· ο Γουλιέλμος της Τύρου ήταν ένας από τους απεσταλμένους, που πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να υπογράψει τη συνθήκη. Ο Σάουαρ, αν και είχε κλείσει ειρήνη με τον Αμωρί, κατηγορήθηκε ότι συμμάχησε με τον Νουραντίν και ο Αμωρί Α΄ ξεκίνησε επίθεση· οι Ιωαννίτες Ιππότες συμμετείχαν, αλλά οι Ναΐτες Ιππότες απείχαν. Τον Οκτώβριο, ενώ περίμενε Βυζαντινή υποστήριξη και την επιστροφή των απεσταλμένων, ο Αμωρί ξεκίνησε επίθεση και κατέλαβε το Μπιμπάις: οι κάτοικοι σφαγιάστηκαν ή σκλαβώθηκαν. Ο Αμαλρίκ Α΄ βάδισε στο Κάιρο και ο Σάουερ του πρόσφερε 2.000.000 κομμάτια χρυσού για να κλείσει ειρήνη· ο Νουραντίν έστειλε τον Σιρκούχ και ο Αμαλρίκ οπισθοχώρησε.
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Επανέκδοση του Χάρτη των Δασών
Οι αντιδράσεις για τις απαιτήσεις του βασιλιά και η αύξηση των φόρων συζητήθηκαν στο κοινοβούλιο του Σόλσμπερι τον Φεβρουάριο του 1297, ο Ρογήρος Μπιγκόντ κόμης του Νόρφολκ σαν αρχιστράτηγος της Αγγλίας αρνήθηκε την αύξηση της στρατιωτικής θητείας. Ο Μπιγκόντ υποστήριξε ότι η αύξηση της στρατιωτικής θητείας μπορεί να γίνει μόνο όταν υπάρχουν βασιλικές ανάγκες. Τον Ιούλιο ο Μπιγκόντ και ο Χάμφρεϊ του Μπόχυν κόμης του Χέρεφορντ υπέβαλαν στον βασιλιά μια σειρά από διαμαρτυρίες για την αύξηση της φορολογίας, ο βασιλιάς δεν τους άκουσε και οι διαμαρτυρίες αυξήθηκαν έντονα επειδή ο Εδουάρδος βασίστηκε στη γνώμη μερικών μεγαλοευγενών αντί το Κοινοβούλιο. Την ίδια ώρα που ο Εδουάρδος ετοίμαζε εκστρατεία στη Φλάνδρα ο Μπιγκόντ και ο Μπόχυν επέστρεψαν για να προστατεύσουν τον λαό από τη φορολογία, οι βασιλικές δυνάμεις ήταν πολύ μικρές και η χώρα βρισκόταν στα πρόθυρα εμφύλιου. Ο Εδουάρδος Α' μετά την ήττα των Άγγλων από τους Σκωτσέζους στη μάχη του Στέρλινγκ Μπριτζ υποχρεώθηκε να κάνει επανέκδοση της Μάγκνα Κάρτα και του Χάρτη των Δασών.
Μαντλέν Μπεζάρ
Η Μαντλέν Μπεζάρ (γαλλικά: Madeleine Béjart) (8 Ιανουαρίου 1618-17 Φεβρουαρίου 1672), ήταν Γαλλίδα ηθοποιός του θεάτρου του 17ου αιώνα, διάσημη για την ομορφιά της, την υποκριτική της τέχνη και την προσωπικότητά της ως ανεξάρτητη γυναίκα. Το 1643, μαζί με τον Μολιέρο, του οποίου ήταν σύντροφος, συγκρότησαν θίασο, το Ένδοξο θέατρο. Έπαιζε ή και σκηνοθετούσε τα έργα του Μολιέρου και δημιούργησε μερικούς από τους κύριους γυναικείους ρόλους στις κωμωδίες του.
Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ
Η άνοδος του Σαλαντίν
Τον Ιανουάριο του 1169 ο Σιρκούχ δολοφόνησε τον Σάουερ και έγινε βεζίρης αλλά πέθανε τον Μάρτιο και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Σαλαντίν, ο Αμωρί έστειλε τον αρχιεπίσκοπο της Τύρου Φρειδερίκο ντε λα Ρος να ζητήσει βοήθεια αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Την ίδια χρονιά έφτασε Βυζαντινός στόλος και ο Αμαλρίκ ξεκίνησε επίθεση στη Δαμιέτη από ξηρά και θάλασσα. Η πολιορκία κράτησε πολύ καιρό μέχρι που η πείνα θέρισε τον στρατό και ανάγκασε τους συμμάχους να οπισθοχωρήσουν, οι Βυζαντινοί και οι Σταυροφόροι κατηγόρησαν ο ένας τον άλλον για την αποτυχία, ο Αμωρί επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα. Η Ιερουσαλήμ ήταν από τότε περιστοιχισμένη από εχθρούς, ο Σαλαντίν επιτέθηκε και κατέλαβε την Εϊλάτ διακόπτοντας τη σύνδεση με την Ερυθρά Θάλασσα. Ο Σαλαντίν, βεζίρης της Αιγύπτου ανακηρύχθηκε σε σουλτάνο με τον θάνατο του τελευταίου Φατιμίδη χαλίφη (1171). Η άνοδος του Σαλαντίν ήταν μια απρόσμενη εξέλιξη για τον Αμωρί την ίδια εποχή που ήθελε να κάνει τον Νουραντίν υποτελή του. Ο Αμαλρίκ έστειλε δεύτερη φορά πολλούς απεσταλμένους στην Κωνσταντινούπολη και σε όλους τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης για βοήθεια αλλά πάλι χωρίς αποτέλεσμα. Τα επόμενα χρόνια το βασίλειο του απειλήθηκε όχι μονάχα από τον Σαλαντίν και τον Νουραντίν αλλά και τους Ασασίνους, σε ένα επεισόδιο οι Ναΐτες θανάτωσαν Ασασίνους απεσταλμένους με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένταση ανάμεσα στον Αμωρί και τους Ναΐτες.
Μαντλέν Μπεζάρ
Βιογραφικά στοιχεία
Ανήκε στην οικογένεια Μπεζάρ, μια διάσημη θεατρική οικογένεια στη Γαλλία του 17ου αιώνα. Ήταν το δεύτερο παιδί του Ζοζέφ και της Μαρί-Εβρ Μπεζάρ. Έκανε το ντεμπούτο της με τον μεγαλύτερο αδελφό της Ζοζέφ στο Θέατρο του Μαραί και στις επαρχίες στα τέλη της δεκαετίας του 1630. Από πολύ μικρή ηλικία, σύχναζε σε κοινωνικούς και λογοτεχνικούς κύκλους. Για δύο χρόνια, είχε ερωτική σχέση με τον Εσπρί ντε Ρεμόν, ιππότη της Μόντενα και επιμελητή υποθέσεων του Γκαστόν της Ορλεάνης, από τον οποίο απέκτησε εκτός γάμου μια κόρη το 1638 και, πιθανόν, ένα δεύτερο παιδί το 1641, το οποίο θεωρείται ότι ήταν η Αρμάντ Μπεζάρ, αν και τα επίσημα έγγραφα την αναφέρουν ως αδελφή της. αριστερά|μικρογραφία|Η Μαντλέν Μπεζάρ και ο [[Μολιέρος στον Θάνατο του Πομπήιου του Κορνέιγ, Νικολά Μινιάρ, 1658]] Το 1643 ίδρυσε, μαζί με τον Μολιέρο, τον βραχύβιο θίασο Ένδοξο Θέατρο, του οποίου ήταν συν-διευθύντρια. Μετά την αποτυχία του θιάσου στο Παρίσι και τα συσσωρευμένα χρέη, γύρω στα τέλη του 1645 άρχισαν περιοδείες στην επαρχία με άλλους θιάσους για τα επόμενα 13 χρόνια πριν επιστρέψουν στο Παρίσι το 1658, όπου γνώρισαν την επιτυχία και την προστασία του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄. Πετυχημένη ηθοποιός πλέον, η Μαντλέν Μπεζάρ ήξερε πώς να διαχειρίζεται και να συμβάλλει στην ομαλή λειτουργία του νέου θιάσου του Μολιέρου.
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Επανέκδοση του Χάρτη των Δασών
Τα επόμενα χρόνια ο Εδουάρδος Α' υποχρεώθηκε να αποδείξει ότι τηρεί τις υποχρεώσεις του με τον Χάρτη των Δασών, στο Κοινοβούλιο ζήτησε καταγραφή των δασικών εκτάσεων (1301) αλλά νέα παπική βούλα τον απελευθέρωσε από αυτή τη δέσμευση (1305). Ο Μποχύν πέθανε (1298) μετά την επιστροφή του από την εκστρατεία του Φόλκερκ, ο Μπιγκόντ ήρθε σε μια επωφελή συμφωνία με τον βασιλιά σύμφωνα με την οποία όρισε διάδοχο του τον Εδουάρδο επειδή δεν είχε παιδιά και σε αντάλλαγμα πήρε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Ο νέος Πάπας Κλήμης Ε΄ (1305) ήταν φίλος του βασιλιά από τη Γασκώνη, ο Εδουάρδος Α' τον επηρέασε τόσο που κατάφερε να απομακρύνει τον Υιντσέλσεϊ από την αρχιεπισκοπή του Καντέρμπερι.
Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ
Το τέλος του
Ο Αμωρί Α΄ απεβίωσε αμέσως μετά την επιστροφή του από την πολιορκία του Μπανιάς (1174): στον δρόμο προσβλήθηκε από δυσεντερία, που γιατρεύτηκε προσωρινά, αλλά όταν έφτασε στην Ιερουσαλήμ μετατράπηκε σε πυρετό. Ο Γουλιέλμος της Τύρου σημειώνει: "επειδή υπέφερε πολλές μέρες από πυρετό, κάλεσε του Έλληνες και Σύριους γιατρούς και τους έκανε επίπληξη, διότι δεν του έδωσαν κάποιο δραστικό φάρμακο". Οι Λατίνοι γιατροί απέτυχαν επίσης να τον γιατρέψουν και πέθανε (11 Ιουλίου 1174).
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Σκληρές μάχες με τους Σκωτσέζους
thumb|right|150px|Ο βασιλιάς της Αγγλίας Εδουάρδος Α΄ χρίζει τον γιο του Εδουάρδο Β΄ πρίγκηπα της Ουαλίας (1301) - χειρόγραφο 14ου αιώνα, Εθνική βιβλιοθήκη της Αγγλίας Η κατάσταση στη Σκωτία ενώ είχε εκτονωθεί εμφανίστηκε ένας μεγάλος λαϊκός επαναστάτης ο Γουίλιαμ Γουάλας ο οποίος με τον Άντριου ντε Μάρεϊ και ένα μικρό πεζικό σώμα στη μάχη του μάχη του Στέρλινγκ Μπριτζ στις 11 Σεπτεμβρίου 1297 παρέσυρε στην παγίδα και συνέτριψε το μεγαλύτερο και πιο εξοπλισμένο Αγγλικό ιππικό. Η μάχη του Στέρλινγκ Μπριτζ έμεινε στη Σκωτσέζικη ιστορία σαν σύμβολο του απελευθερωτικού τους αγώνα, οι Άγγλοι παρασύρθηκαν στο βαλτώδες έδαφος της περιοχής και αποδεκατίστηκαν με τη στρατηγική του Γουάλας, μόνη απώλεια ο θανάσιμος τραυματισμός και θάνατος του Μάρεϊ. Η ήττα ήταν μεγάλο σοκ για τους Άγγλους, ο βασιλιάς Εδουάρδος ήρθε εσπευσμένα από τη Φλάνδρα για να οργανώσει την αντεπίθεση. Στη μάχη του Φόλκερκ στις 22 Ιουλίου 1298 ο Εδουάρδος νίκησε τον Γουάλας αλλά δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί τη νίκη του και την επόμενη χρονιά οι Σκωτσέζοι επιχείρησαν να ανακαταλάβουν το κάστρο του Στέρλινγκ. Ο Εδουάρδος Α' ασχολήθηκε από τότε εντατικά με τη Σκωτία, ανακατέλαβε το κάστρο του Καρλάβεροκ ενώ οι Σκωτσέζοι αρνήθηκαν να πολεμήσουν ανοιχτά μαζί του, αποφάσισαν με μικρότερες σποραδικές ομάδες να λεηλατήσουν τη χώρα (1301). Οι ηττημένοι Σκωτσέζοι προσπάθησαν να κυριαρχήσουν με νομιμοποίηση από τον πάπα αλλά η προσπάθεια σταμάτησε από τον Εδουάρδο, ο Εδουάρδος κατάφερε να βρει άλλους τρόπους να τους αντιμετωπίσει έκλεισε ειρήνη με τους Γάλλους και διέσπασε τη Γάλλο-Σκωτσέζικη συμμαχία (1303). Στο πλευρό του Άγγλου βασιλιά τάχθηκαν περισσότεροι Σκωτσέζοι βαρόνοι ανάμεσα τους και ο Ροβέρτος Α΄ της Σκωτίας, ο Εδουάρδος επιχείρησε να ανακαταλάβει το κάστρο του Στέρλινγκ. Ο Γουάλας προδόθηκε στους Άγγλους την ίδια χρονιά συνελήφθη από τον Σερ Ιωάννη του Μεντέθ, μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο Λονδίνο όπου εκτελέστηκε δημόσια, ο Εδουάρδος Α' τοποθέτησε δικούς του υπαλλήλους στη Σκωτία.
Μαντλέν Μπεζάρ
Βιογραφικά στοιχεία
Παρόλο που είχε ελεύθερη επιλογή ρόλου στη διανομή των θεατρικών έργων που έγραφε ο Μολιέρος, σταδιακά κινήθηκε προς δευτερεύοντες ρόλους ως υπηρέτρια, όπως η Ντορίν στον Ταρτούφο ή ως ραδιούργα γυναίκα, όπως η Φροσίν στον Φιλάργυρο, αφήνοντας τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην όμορφη Μαρκησία Ντυ Παρκ ή στην Αρμάντ Μπεζάρ, τη νεαρή αδελφή της (ή κόρη της σύμφωνα με άλλες πηγές), η οποία αργότερα έγινε αντίζηλος στη σχέση της με τον Μολιέρο και το 1662 τον παντρεύτηκε. Αυτός ο γάμος δεν φαίνεται να τερμάτισε τη σχέση της με τον Μολιέρο.
Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ
Το τέλος του
Η δεύτερη σύζυγός του Μαρία Κομνηνή έκανε δυο κόρες: την Ισαβέλλα (1172) που έγινε αργότερα βασίλισσα και παντρεύτηκε τέσσερις φορές και μια υστερότοκη κόρη. Στην επιθανάτιο κλίνη του παραχώρησε το Νάμπλους στη Μαρία και την Ισαβέλλα, που αποσύρθηκαν εκεί. Ο λεπρός γιος του Βαλδουίνος Δ΄ τον διαδέχθηκε και μετέφερε τη μητέρα του Αγνή του Κουρτεναί με τον τέταρτο σύζυγό της στην Αυλή.
Μαντλέν Μπεζάρ
Βιογραφικά στοιχεία
Η Μαντλέν Μπεζάρ πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1672 σε ηλικία 54 ετών.
Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο Γουλιέλμος της Τύρου που ήταν καλός φίλος του Αμωρί τον περιγράφει αναλυτικά : "είχε ένα ελάττωμα στην ομιλία του αλλά δεν του δημιουργουσε πρόβλημα, ήταν καλύτερος στις συμβουλές παρά στην ομιλία". Ο Αμωρί όπως και ο αδελφός του Βαλδουίνος Γ΄ ήταν περισσότερο Ακαδημαικός παρά πολεμιστής, σπούδασε νόμους και γλώσσες "ήταν πολύ καλός στο εθιμικό δίκαιο με το οποίο κυβερνούσε το βασίλειο". Είχε έντονη περιέργεια και πολλές μεταφυσικές αγωνίες, ο Γουλιέλμος της Τύρου έμεινε έκπληκτος όταν σε μια αρρώστια του αναρωτήθηκε για το αν ισχύουν οι θεωρίες για την ανάσταση του σώματος. Η κύρια ασχολία του ήταν το διάβασμα και ευχαριστιόταν να ακούει πολλές ώρες τον Γουλιέλμο να του διαβάζει ιστορίες από το βιβλίο του, δεν του άρεσαν τα παιχνίδια και τα θεάματα αλλά αγαπούσε το κυνήγι. Εμπιστευόταν τους αξιωματούχους του, υπήρχαν πολλοί ανάμεσα στον πληθυσμό που τον χλεύαζαν αλλά ο Αμωρί δεν ανέλαβε δράση εναντίον τους.
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Άνοδος του Ροβέρτου Μπρους
Στις 10 Φεβρουαρίου 1306 ο Ροβέρτος Μπρους ο νεώτερος, εγγονός του Ροβέρτου Μπρους του πρεσβύτερου και δισέγγονος του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας σκότωσε τον αντίπαλο του διεκδικητή του θρόνου Ιωάννη Κομίν και στις 25 Μαρτίου ανακηρύχθηκε νέος βασιλιάς της Σκωτίας, στη συνέχεια κήρυξε τον αγώνα ανεξαρτησίας από την Αγγλία. Ο Εδουάρδος Α' ηλικιωμένος και βαριά άρρωστος δεν μπορούσε να αναλάβει ο ίδιος εκστρατεία εναντίον του Ροβέρτου Μπρους γι'αυτό ανέθεσε τη διοίκηση του στρατού στον Αιμέρ του Βαλάνς και στον Ερρίκο Πέρσι με εντολές να δείξουν μεγάλη σκληρότητα στους επαναστάτες, τη διοίκηση του βασιλικού στρατού ανέλαβε ο διάδοχος Εδουάρδος. Η βιαιότητα που έδειξαν οι Άγγλοι ήταν τεράστια, όλα τα αδέλφια του Μπρους που είχαν συλληφθεί εκτελέστηκαν και κρεμάστηκαν, η βιαιότητα των Άγγλων λίγο πριν τον θάνατο του Εδουάρδου Α' συσπείρωσε όλους τους Σκωτσέζους γύρω από τον Ροβέρτο Μπρους.
Μαντλέν Μπεζάρ
Αναφορές
Ένας σύγχρονος, ο Ζωρζ ντε Σκυντερί, άφησε αυτό το εγκωμιαστικό πορτρέτο της:"«Ήταν όμορφη, ήταν ευγενική, ήταν πολύ έξυπνη, τραγουδούσε και χόρευε καλά, έπαιζε όλα τα είδη οργάνων, έγραφε πολύ όμορφα σε στίχους και πεζογραφία και η συνομιλία μαζί της ήταν πολύ διασκεδαστική. Ήταν επίσης μια από τις καλύτερες ηθοποιούς του αιώνα και η υποκριτική της είχε τόση γοητεία που πραγματικά ενέπνεε όλο το υποκριτικό πάθος των έργων που έπαιζε στο Θέατρο»."
Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Στα φυσικά του χαρακτηριστικά ο Αμωρί ήταν "ψηλός λίγο περισσότερο από το κανονικό με λαμπερά μάτια και η μύτη του ήταν γαμψή όπως του αδελφού του. Τα μαλλιά του ήταν ξανθιά και έπεφταν μπροστά στο μέτωπο του, η γενειάδα του κάλυπτε όλο το πρόσωπο του, είχε υπέροχο γέλιο που τίναζε όλο το σώμα του". "Δεν έτρωγε πολύ αλλά πάχαινε εύκολα ειδικά τα τελευταία χρόνια, αυτό τον έκανε ανίκανο στις στρατιωτικές του υπηρεσίες. Οι μαστοί του ήταν μεγάλοι όπως μιας γυναίκας και έπεφταν μέχρι τη μέση του". Ο Αμωρί ήταν πιστός χριστιανός αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε "να αρνηθεί τους πειρασμούς της σάρκας και να έχει ερωμένες", παρά την ευσέβεια του φορολόγησε τον κλήρο. Ο Γουλιέλμος της Τύρου καταλήγει : "Ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλη σοφία ικανός να κυβερνήσει και ο τελευταίος από τους πραγματικούς βασιλείς των Ιεροσολύμων, όταν πέθανε το βασίλειο κατέρρευσε. Ο αυτοκράτορας Μανουήλ πέθανε και αυτός την επόμενη χρονιά με αποτέλεσμα ο Σαλαντίν να γίνει κύριος της περιοχής".
Οικογένεια
Με την πρώτη του σύζυγο Αγνή του Κουρτεναί, κόρη τού Ζοσλέν Β΄ κόμη της Έδεσσας, απέκτησε τέκνα:
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Θάνατος του Εδουάρδου Α'
thumb|right|250px|Ο τάφος του Εδουάρδου Α' σε σκιτσογραφία όπως ανοίχτηκε (1774) Τον Φεβρουάριο του 1307 ο Ροβέρτος Μπρους ανασυγκροτήθηκε και τον Μάιο νίκησε τον Αιμέρ ντε Βαλάνς στη μάχη του Λάουντουν Χίλλ. Ο Εδουάρδος Α' μετακινήθηκε βόρεια αλλά προσβλήθηκε από δυσεντερία και η κατάσταση του καθημερινά χειροτέρευε, πέθανε στις 6 Ιουλίου 1307 στα σύνορα με τη Σκωτία στο Μπεργκ στα χέρια των υπηρετών του που τον είχαν σηκώσει να του δώσουν φαγητό. Έχουν ειπωθεί πολλά για τις τελευταίες του επιθυμίες του Εδουάρδου, η πρώτη ήταν να ταφεί η καρδιά του στους Αγίους Τόπους με ένα όπλο ώστε να φοβούνται οι άπιστοι, είχε μεγάλο παράπονο για την αποτυχία της Σταυροφορίας. Δεύτερη επιθυμία του ήταν να μεταφέρουν οι Άγγλοι στρατιώτες τα οστά του σαν φυλακτό σε όλες τις εκστρατείες τους στη Σκωτία. Άλλη πηγή καταγράφει ότι ο Εδουάρδος Α' συγκέντρωσε γύρω του τους κόμητες του Λίνκολν, του Γουόρικ, τον Αιμέρ του Βάλανς και τον Ροβέρτο Κλίφφορντ, τους σύστησε να είναι προσεκτικοί με τον νεαρό Εδουάρδο και να μην επιτρέψουν να γυρίσει ο Γκάβεστον από την εξορία. Η επιθυμία δεν ακούστηκε και ο νεαρός Εδουάρδος Β' προσκάλεσε αμέσως τον Γκάβεστον μετά τον θάνατο του πατέρα του, η στέψη του νέου βασιλιά έγινε στις 25 Φεβρουαρίου 1308.
Μαντλέν Μπεζάρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Θάνατος του Εδουάρδου Α'
Η σορός του Εδουάρδου Α' μεταφέρθηκε στο αβαείο του Γουόλθαμ, η ταφή έγινε στις 27 Οκτωβρίου στο αβαείο του Ουέστμινστερ, υπάρχουν πληροφορίες ότι το κόστος της ταφής ήταν 473 λίρες. Ο τάφος του Εδουάρδου Α' δεν είχε το βασιλικό ομοίωμα όπως οι τάφοι των υπόλοιπων Άγγλων βασιλέων λόγω έλλειψης χρημάτων, η σαρκοφάγος καλύφτηκε με πλούσια υφάσματα και μια εικόνα λατρείας η οποία χάθηκε. Η Ακαδημία Αρχαιοτήτων άνοιξε τον τάφο του (1774), το σώμα του βρισκόταν διατηρημένο 476 χρόνια σε πολύ καλή κατάσταση. Στον τάφο υπήρχαν διάφορες επιγραφές όπως ο όρκος εκδίκησης στον Ροβέρτο Μπρους. Οι σύγχρονοι ιστορικοί του έδωσαν το προσωνύμιο "σφυρί των Σκωτσέζων".
Γενικά χαρακτηριστικά
Ο Εδουάρδος Α' είχε τη φήμη βίαιου βασιλιά που ενέπνεε τρόμο αναφέρεται περιστατικό με τον κοσμήτορα της εκκλησίας του Αγίου Παύλου, πήγε να διαμαρτυρηθεί για την υψηλή φορολογία όταν τον συνάντησε από τον φόβο του αρρώστησε και πέθανε. Το δεύτερο γνωστό περιστατικό καταγράφεται τον τελευταίο χρόνο της ζωής του όταν έβγαλε τα μαλλιά του γιου του Εδουάρδου Β' επειδή του ζήτησε να ευνοήσει τον Γκάβεστον. Οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί τον χαρακτηρίζουν φρικτό ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια, το τραγούδι του Λιους (1264) τον περιγράφει σαν λεοπάρδαλη, ένα ζώο εξαιρετικά ισχυρό και απρόβλεπτο. Άλλοι ιστορικοί αντίστοιχα τον περιγράφουν σαν ιδανικό βασιλιά που ενέπνεε φόβο και σεβασμό ενώ μπορούσε να συνδυάσει τον ρόλο του στρατιώτη με αυτόν του ιππότη, ήταν τακτικός στις θρησκευτικές του υποχρεώσεις, εκκλησιαζόταν και έδινε ελεημοσύνη στους φτωχούς. Ο Εδουάρδος Α' διατηρούσε έντονο ενδιαφέρον για τους θρύλους του βασιλιά Αρθούρου, επισκέφτηκε το αβαείο του Γκλάστονμπερι (1278) στο οποίο φημολογείται ότι ήταν ο τάφος του βασιλιά Αρθούρου. Ανέκτησε το στέμμα του Αρθούρου από τον Λιουέλιν όταν κατέκτησε τη βόρεια Ουαλία και έχτισε όλα τα Ουαλικά κάστρα σε περιοχές οι οποίες περιγράφοντας σύμφωνα με τον μύθο ως θρυλικές. Αρκετοί πιστεύουν ότι χρησιμοποιούσε τους θρύλους του Αρθούρου για να πετύχει τις πολιτικές του σκοπιμότητες ιδιαίτερα στην Ουαλία.
Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ
Οικογένεια
Όταν απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Βαλδουίνος Γ΄ της Ιερουσαλήμ, οι ευγενείς ζήτησαν από τον Αμωρί Α΄ να χωρίσει την Αγνή. Αυτό έγινε με τον όρο να είναι νόμιμα τα τέκνα του.
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Γενικά χαρακτηριστικά
Η πρώτη του φροντίδα όταν έγινε βασιλιάς της Αγγλίας ήταν η αποκατάσταση των εξουσιών του στέμματος, οι περισσότερες είχαν χαθεί λόγω της ανικανότητας του πατέρα του. Η πιο σημαντική καινοτομία του ήταν ο διορισμός του Ροβέρτου Μπερνέλ στη θέση του καγκελαρίου θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1292, αντικατέστησε τους περισσότερους βασιλικούς υπαλλήλους και σερίφηδες. Το τελευταίο μέτρο συνδυάστηκε με μια εκτεταμένη ανακριτική επιτροπή σε ολόκληρη τη χώρα η οποία άκουγε τα παράπονα για τους βασιλικούς υπαλλήλους, η επιτροπή μοίρασε τη χώρα σε 100 διοικητικές περιφέρειες. Ο επόμενος στόχος του ήταν η αποκατάσταση των εδαφών και των εξουσιών του Αγγλικού στέμματος οι οποίες είχαν χαθεί την εποχή του πατέρα του. Οι Νομοθεσίες του Ουέστμινστερ (1275, 1285) κωδικοποίησαν το νομοθετικό σύστημα στην Αγγλία, με το Καταστατικό του Γκλόστερ (1278) ο βασιλιάς μπορούσε να αντικαταστήσει τους βαρόνους με τους γενικούς επόπτες που άκουγαν τα παράπονα των κατοίκων για λογαριασμό του βασιλιά.
Ιστορικές αναφορές
Οι πρώτοι σύγχρονοι ιστορικοί (16ος - 17ος αιώνας) έκαναν ελάχιστες αναφορές για τον Εδουάρδο Α', έκαναν γενικές παρατηρήσεις για τη βασιλεία του επαινώντας τον σαν μονάρχη και για τον ρόλο που είχε παίξει στην Αγγλική ιστορία. Τον 17ο αιώνα ο δικηγόρος Εδουάρδος Κούκ γράφει εκτεταμένες εργασίες για τη νομοθεσία του Εδουάρδου που ακολούθησε τα πρότυπα της νομοθεσίας του Ιουστινιανού. Οι τότε ιστορικοί ασχολήθηκαν έντονα με τον ρόλο του Κοινοβουλίου την εποχή του Εδουάρδου Α' κάνοντας σύγκριση με τα κοινοβούλια της εποχής τους. Τον επόμενο αιώνα (18ος αιώνας) οι ιστορικοί άρχισαν να γίνονται πιο σκληροί απέναντι του με χαρακτηρισμούς του βίαιου και σκληρού μονάρχη. Ο μεγάλος ιστορικός της Βικτωριανής εποχής Ουίλιαμ Στουμπς (1825 - 1901) τόνισε τον ρόλο του Εδουάρδου Α' στην Ευρωπαϊκή ιστορία και στη συμβολή του με πολλούς επαίνους στη νομοθεσία και στη δημιουργία των θεσμών. Ο μαθητής του Στουμπς Τόμας Φρέντερικ Τάουτ (1855 - 1929) μετά από βαθύτερη μελέτη στα αρχεία της εποχής άλλαξε γνώμη τονίζοντας ότι ο Εδουάρδος ήταν σκληρός, συμφεροντολόγος βασιλιάς που χρησιμοποιούσε το Κοινοβούλιο για τις προσωπικές του επιδιώξεις.
Οι σύγχρονοι ιστορικοί (20ος - 21ος αιώνας) μελέτησαν έντονα τη βασιλεία του Εδουάρδου Α' και όλοι συμφώνησαν στον σημαντικό του ρόλο στην Ευρωπαϊκή και την παγκόσμια ιστορία με μεγαλύτερη προσφορά τα πρώτα χρόνια σε σύγκριση με τα τελευταία της ζωής του. Η πρώτη ολοκληρωμένη βιογραφία του ήταν οι τόμοι του Φρειδερίκου Πόουικ που δημοσιοποιήθηκαν (1947, 1953) με εκτεταμένη αναφορά στη βασιλεία του Εδουάρδου Α' ιδιαίτερα στη νομοθεσία και το κοινοβούλιο, τον ανέφερε σαν καλό μονάρχη αλλά δεν παράλειψε να τονίσει και τα ελαττώματα του. Η επόμενη βιογραφία του από τον Μαρκ Μορίς (γεν. 1973) (2008) τονίζει περισσότερο τα ελαττώματα του. Στη λαϊκή συνείδηση έμεινε γνωστός σαν βίαιος και σκληρόκαρδος βασιλιάς όπως παρουσιάζεται στην ταινία Braveheart (1995) με επίκεντρο τη ζωή του Γουίλιαμ Γουάλας και πρωταγωνιστή τον Μελ Γκίμπσον στον ομώνυμο ρόλο. .
Οικογένεια
Ο πρώτος του γάμος έγινε όταν ήταν 15 ετών (1254), μετά από συμφωνία του πατέρα του με τον Αλφόνσο Ι΄ της Καστίλης. Ο Εδουάρδος πήγε στην Καστίλη και χρίστηκε ιππότης από τον βασιλιά Αλφόνσο Ι΄. Ο Εδουάρδος Α΄ και η Ελεονώρα της Καστίλης απέκτησαν 16 παιδιά, αλλά λίγα επέζησαν:
Σε ηλικία 60 ετών (1299) προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα των Καπετιδών, κόρη τού Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας, η οποία ήταν 40 χρόνια μικρότερη του και μαζί της απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Άγγλοι Σταυροφόροι
Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ
Οικογένεια
Με τη δεύτερη σύζυγό του Μαρία Κομνηνή, κόρη του Ιωάννη, γιου του Ανδρόνικου Κομνηνού απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Κόμητες της Γιάφας και της Ασκαλώνας Κατηγορία:Οίκος του Ινζελζέ Κατηγορία:Οίκος του Ανζού
Κλίση
Ο όρος Κλίση μπορεί να αναφέρεται:
Ραγισμένα όνειρα
To Ραγισμένα όνειρα (πρωτότυπος τίτλος: The Broken Circle Breakdown) είναι βελγική ταινία του 2012 σε σκηνοθεσία του Φέλιξ Βαν Γκρόνινγκεν.
Πλοκή
Στο έργο παρουσιάζεται η ιστορία ενός ζευγαριού που ζει στη Γάνδη, της Ελίζε και του Ντιντιέ. Εξιστορείται το πως ξεκίνησε ο έρωτάς τους, η εγκυμοσύνη της Ελίζε, η γέννηση της κόρης τους, Μεϊμπέλ, και η διάγνωση τής με καρκίνο σε ηλικία έξι ετών. Η κόρη τους μετά απο χημειοθεραπείες τελικά πεθαίνει.
Μετά τον θάνατο της Μεϊμπέλ, το ζευγάρι έχει έντονες συγκρούσεις και ο ένας κατηγορεί τον άλλον για τον θάνατο του παιδιού. Ύστερα από ένα ξέσπασμα του Ντιντιέ, η Ελίζε φεύγει από το σπίτι και προσπαθεί να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Ο Ντιντιέ τη συναντά και του λέει πως επισήμως πλέον λέγεται Αλαμπάμα και του λέει αυτός να αλλάξει το όνομά του σε Μονρό.
Το ίδιο βράδυ παίζουν μουσική μπροστά σε μεγάλο κοινό και στο τέλος ο Ντιντιέ ξεσπά στο μικρόφωνο. Η Αλαμπάμα φεύγει και πηγαίνει να αυτοκτονήσει. Ο Ντιντιέ τη βρίσκει αναίσθητη και την πηγαίνει στο νοσοκομείο. Οι γιατροί τον πληροφορούν πως είναι κλινικά νεκρή και πως το καλύτερο είναι να την αφήσει να πεθάνει. Ο Ντιντιέ παίρνει την απόφαση να σταματήσει την ιατρική υποστήριξη και μαζί με τους μουσικούς φίλους του παίζουν bluegrass τραγούδια στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Στην τελευταία σκηνή, δείχνει το τατουάζ που έχει στο σώμα της, στο οποίο έχει μια καρδιά και τα ονόματα Αλαμπάμα και Μονρό.
Βραβεία/Διακρίσεις
Επίσης, ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και για το βραβείο καλύτερης ταινίας στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βελγικές ταινίες Κατηγορία:Βελγικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ολλανδόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Σπονδυλωτές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Βέλγιο
Άγιοι Απόστολοι
Το όνομα Άγιοι Απόστολοι προέρχεται από τη χριστιανική παράδοση και αποτελεί ονομασία για τους εξής οικισμούς:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων