cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυγουστίνος Ιππώνος
thumb|right|200px|Ο Άγιος Αυγουστίνος Ο Αυγουστίνος Ιππώνος (Aurelius Augustinus Hipponensis, 13 Νοεμβρίου 354 - 28 Αυγούστου 430) , γνωστός και ως Άγιος Αυγουστίνος , ήταν Χριστιανός θεολόγος και φιλόσοφος , του οποίου τα συγγράμματα επηρέασαν στην ανάπτυξη του Δυτικού Χριστιανισμού και της Δυτικής φιλοσοφίας. Επίσης ήταν ένας από τους πολυγραφότερους συγγραφείς της λατινικής πατρολογίας.
Ο Βίος του
Γεννήθηκε στην Ταγάστη της Νουμιδίας της Αφρικής, το σημερινό Σουκ Αχράς της Αλγερίας, μικρή ορεινή επαρχιακή πόλη. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος της Αγίας Μόνικας - όνομα Βερβερικό - και του Πατρικίου, Ρωμαίου πολίτη, ειδωλολάτρη ως προς τις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Ο πατέρας του βαπτίστηκε Χριστιανός λίγο πριν πεθάνει.
Την πρώτη μόρφωσή του την έλαβε στην Ταγάστη και ήταν λατινική αποκλειστικά. Μετά στα Μάδαυρα και εν συνεχεία σπούδασε ρητορική στην Καρχηδόνα, ακολουθώντας τις πατρικές επιθυμίες για ρητορικές σπουδές. Όταν πέθανε ο πατέρας του, διέκοψε τις σπουδές του και επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Ένας όμως συντοπίτης του, ο Ρωμανιανός, θέλησε να τον ενισχύσει οικονομικά για να συνεχίσει τις σπουδές του. Σε αυτόν θα αφιερώσει αργότερα το πρώτο του σύγγραμμα ο Αυγουστίνος.
Ο Ιερός Αυγουστίνος σε μικρή ηλικία ακολούθησε το φιλοσοφικό ρεύμα του Ορτενσίου του Μάρκου Τύλλιου Κικέρωνος. Εν συνεχεία εντάσσεται στο ρεύμα του Μανιχαϊσμού, που ήταν σε ιδιαίτερη έξαρση τον 4ο αιώνα και παραμένει ακόλουθός του για 7 έτη. Σε ηλικία δεκαέξι ετών γνωρίζεται και με μία χριστιανή, με την οποία ζει εκτός γάμου για δεκαπέντε χρόνια και αποκτά μαζί της έναν γιο, τον Αδεοδάτο. Θα την εγκαταλείψει αργότερα στο Μιλάνο, μετά από σχετική προτροπή της μητέρας του επειδή τον εμπόδιζε στη σταδιοδρομία του. Στο ίδιο διάστημα δρα ως διδάσκαλος της ρητορικής στην Ταγκάστα και την Καρχηδόνα. Το 383 μεταβαίνει στη Ρώμη, όπου και συνεχίζει το διδακτικό του έργο. Στη Ρώμη, και μετά από έντονη εσωτερική αναζήτηση καθώς πλέον και η διδασκαλία του Μανιχαϊσμού δεν κάλυπτε τις πνευματικές ανησυχίες και αναζητήσεις του, θέλγεται από τη διδασκαλία του Αμβροσίου επισκόπου Μεδιολάνων και σε συνδυασμό με την έντονη ενασχόλησή του με τον Πλάτωνα, προσέρχεται στον χριστιανισμό.
Το 387 βαπτίζεται Χριστιανός από τον Αμβρόσιο. Το 391 χειροτονείται ιερέας, αφού ήδη από το 388 έχει επιστρέψει στη Βόρειο Αφρική. Το 395 εκλέγεται επίσκοπος Βασιλικού Ιππώνος (Hippo Regio), της Νουμιδίας. Εκεί θα ξεχωρίσει για την ποιμαντική του δραστηριότητα, αλλά και την έντονη αντιαιρετική του δράση, αφού ως επίσκοπος ο Αυγουστίνος αντιμετώπισε και τελικά σταμάτησε το σχίσμα του Δονατισμού, συγκαλώντας πολλές τοπικές Εκκλησιαστικές Συνόδους. Επίσης, η Σύνοδος της Καρχηδόνος το 411 καταδίκασε την αίρεση του Πελαγιανισμού και ο Αυγουστίνος αναγνωρίστηκε ως ο κύριος υπερασπιστής της Ορθοδοξίας. Τελικά, το 426 παραιτήθηκε από επίσκοπος, αλλά πέρασε τα τελευταία του χρόνια πολεμώντας τον Αρειανισμό.
Το τέλος της ζωής του ήλθε στις 28 Αυγούστου 430 κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Ιππώνος από τους Βανδάλους, όταν προσεβλήθη από υψηλό πυρετό.
Πίστη και λόγος
Η πίστη και ο λόγος συνυπάρχουν, με τη διαφορά πως η πρώτη προηγείται χρονικά του δεύτερου. Και το ένα προϋποθέτει το άλλο. Η πίστη και ειδικότερα η χριστιανική, αποσκοπεί ιδιαιτέρως στο να δείξει πως υπάρχουν και πράγματα που δεν είναι ορατά, όπως υπάρχουν και τα ορατά. Η πίστη βασίζεται στην Αγία Γραφή, η αυθεντικότητα της οποίας στηρίζεται στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Όσα περιέχονται σε αυτήν είναι προσλήψημα δια της πίστεως και όχι μόνο μέσω του νου.
Ανθρωπολογία και κοσμολογία
Στον Θεό δεν διακρίνει ουσία και άκτιστες ενέργειες. Στον νου του αμετάβλητου Θεού υπάρχουν ιδέες, ο κόσμος των νοερών, και βάσει αυτών εν χρόνω δημιουργούνται τα πράγματα και ο άνθρωπος, ο Αδάμ. Ένεκα των ουσιοκρατικών αντιλήψεών του, υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατ΄εικόνα όλης της Τριάδος και όχι μόνο του Υιού, διότι τότε τα τρία πρόσωπα θα ήταν ανόμοια ως προς την ουσία τους.
Ο άνθρωπος προικίζεται με ελεύθερη βούληση και μπορούσε να μην αμαρτήσει.
Ο άνθρωπος είναι σύνθετος, αποτελούμενος από σώμα και ψυχή: η δεύτερη διαφέρει του πρώτου, καθώς είναι άυλη, απλή, νοερή ουσία και αθάνατη. Απορρίπτει την προΰπαρξη της ψυχής και ισχυρίζεται πως γεννήθηκε μαζί με τη γέννηση του σώματος που τη φέρει. Διακρίνεται σε δύο μέρη: το κατώτερο που είναι η αισθητική ψυχή, και το ανώτερο που είναι η νοητική ψυχή. Στην αισθητική ψυχή αντιστοιχούν οι δια των αισθήσεων γνώσεις, η ηδονή και η λύπη. Στη νοητική ψυχή ανήκουν η μνήμη, η νόηση και η βούληση. Από τα τρία αυτά πιο σημαντικό για τον Αυγουστίνο είναι η βούληση, κυριότερο χαρακτηριστικό της οποίας είναι η ελευθερία.
Ο κόσμος παρουσιάζεται στη σκέψη του Αυγουστίνου ιεραρχημένος κατά τρόπο πλατωνικό. Ό,τι αγαθότερο και αξιολογότερο βρίσκεται πιο υψηλά. Και ο Θεός βρίσκεται στην κορυφή, όπως και το πλατωνικό αγαθό. Σε πιο χαμηλή θέση βρίσκονται τα φυσικά αντικείμενα, ενώ οι ανθρώπινες ψυχές ενδιάμεσα και οι ψυχές των αμαρτωλών χαμηλότερα από εκείνες των εναρέτων ανθρώπων. Η αξιολογική ιεράρχηση είναι μια ιεραρχία πραγματικότητας. Όσο πιο χαμηλά βρίσκεται κάτι, τόσο πιο κοντά στο μηδέν βρίσκεται, χωρίς να είναι ολοκληρωτικά μηδέν. Υπάρχουν όλα κατά τρόπο μεταβλητό. Η αντίληψη αυτή της αλλαγής και μεταβολής είναι δάνεια: είναι αριστοτελική. Μια άλλη παράμετρος αυτής της ιεράρχησης είναι και η συνθετότητα των δημιουργημάτων. Μόνο ο Θεός είναι αμετάβλητος και ασύνθετος.
Το καλό και το κακό
Με την ιεράρχηση του είναι συνδέεται και η ιεράρχηση του αγαθού: δεν υπάρχει τίποτε που να μην έχει κάποιο ποσοστό αγαθότητας. Ερχόμενος σε πλήρη διαφωνία με τον μανιχαϊσμό, δεν δέχεται καμία απόλυτη ύπαρξη στο κακό. Επίσης δεν δέχεται και τη μίξη καλού και κακού. Στην πραγματικότητα πρόκειται για βαθμίδες αγαθότητας. Το κακό συνδέεται με το ιεραρχημένο σύστημα του Αυγουστίνου και κατά έναν άλλο τρόπο: τα ανώτερα πράγματα πρέπει να άρχουν των κατώτερων πραγμάτων. Αυτή είναι η τάξη και η δίκαιη κατανομή. Αν ισχύει το αντίστροφο, δηλαδή τα κατώτερα εξουσιάζουν τα ανώτερα, τότε έχουμε το κακό, δηλαδή μια αντεστραμμένη ταξινόμηση.
Η πτώση του ανθρώπου
Η ελεύθερη βούληση προϋποθέτει τη δυνατότητα επιλογής του καλού και του κακού και κατανοείται ως έφεση–επιθυμία έντονη (concupiscentia) που μπορεί να στραφεί προς το καλό και προς το κακό. Η προς το κακό έφεση-επιθυμία έγινε η αιτία της πτώσης και συνιστά το προπατορικό αμάρτημα. Έτσι ο άνθρωπος δεν μπορεί να μην αμαρτήσει· είναι μάζα καταδικασμένη και άρα μάζα απωλείας.
Το προπατορικό αμάρτημα διαποτίζει όλο το ανθρώπινο γένος, όχι λόγω μίμησης, αλλά κληρονομικότητας, επειδή στο είναι του Αδάμ ενυπήρξαμε όλοι ως ένας άνθρωπος. Αν και αγέννητοι ακόμη, είμαστε μέσα στο σπέρμα από το οποίο προήλθαμε. Το σπέρμα ήταν διεφθαρμένο από την αμαρτία.
Η Τριαδολογία του Αυγουστίνου
Ο Τριαδικός Θεός είναι απλός και άτρεπτος, και είναι απλός, επειδή το έχειν ταυτίζεται με το είναι του. Αντίθετα, ο κτιστός κόσμος είναι τρεπτός και σύνθετος και μπορεί να χάσει ό,τι έχει. Υπάρχει χαώδης διαφορά ανάμεσα στον Θεό και τον κόσμο, και ο άνθρωπος δεν γνωρίζει επί της ουσίας τον Θεό. Το χάσμα αυτό όμως δεν είναι κατ’ ανάγκην αγεφύρωτο, επειδή υπάρχει ένας μεσίτης, ο Υιός του Θεού Ο Τριαδικός θεός είναι συγχρόνως ενότητα και διάκριση των θείων προσώπων. Η ενότητα ξεκινά από την κοινή θεία ουσία και φύση και επεκτείνεται και στην κοινή θέληση, πράξη ή ενέργεια. Μέχρις εδώ ο Αυγουστίνος ακολουθεί την σκέψη των Καππαδοκών πατέρων, την οποία βέβαια γνωρίζει μόνο έμμεσα, αφού αγνοεί την ελληνική γλώσσα, δια μέσου άλλων θεολόγων, όπως ο Ιλάριος Πικταβίου και ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων.
Αποκλίνει από την Καππαδοκική θεολογία, καθότι δίνει έμφαση στη ενότητα του τριαδικού Θεού παρά στις υποστατικές διακρίσεις, εκκινώντας από τη «φύση» ή «ουσία» του Θεού και όχι από τα «Πρόσωπα». Αντίθετα, οι Καππαδόκες εκκινούν από τα «Πρόσωπα» και στη συνέχεια επιχειρούν κατά το δυνατόν να μιλήσουν για τη θεία φύση.
Ο Αυγουστίνος αναπτύσσει την περί σχέσεων θεολογία του για να απαντήσει στον Αρειανισμό, ο οποίος θεωρούσε ότι στον Θεό δεν υπάρχει συμβεβηκός, δηλαδή αλλαγή ή ποιότητα, κάτι που συνεπαγόταν πως ο Υιός ήταν ετερούσιος. Ο Αυγουστίνος απαντούσε πως, η μεταξύ του Υιού και του Πατρός σχέση είναι σχέση ουσίας. Και οι δύο είναι ομοούσιοι.
Ένα μειονέκτημα της θεολογίας του ήταν η ανυπαρξία στη λατινική γλώσσα όρων, επαρκών να αποδώσουν τις θεολογικές έννοιες. Έτσι για τον όρο «Υπόστασις» χρησιμοποιεί τον όρο «Πρόσωπο» και αποδίδει στη λατινική τον όρο «Υπόστασις» ως substantia, ο οποίος χρησιμοποιείται για να αποδοθεί η ουσία και το θείο είναι.
Ανεξάρτητα από αυτό, ο λόγος που ο Αυγουστίνος δεν αναπτύσσει εκτενώς μία τριαδική θεολογία, έχει να κάνει με το ενδεχόμενο να οδηγηθεί στην παραδοχή τριών θεοτήτων ή μιας τριπλής θεότητας.
Η περί των σχέσεων των τριών προσώπων της θεότητας θεολογία του έχει αριστοτελική φιλοσοφική ρίζα
Μυστικισμός
Λόγω των πλουσιοτάτων περιγραφών των πνευματικών του καταστάσεων θεωρήθηκε και θεωρείται μυστικός συγγραφέας. Δεν έγραψε κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο επάνω στον μυστικισμό. Απουσιάζει μία συστηματική μυστική διδασκαλία. Σπάνια περιγράφει στάδια καθάρσεως και πνευματικών αναβάσεων, ελάχιστα μιλάει για τρόπους και διαδικασίες ψυχοσωματικής ασκήσεως. Κατά κύριο λόγο εκθέτει ό,τι αισθάνεται ως μεταστραφείς και εν μετανοία ζων Χριστιανός, όχι ότι βιώνουν οι μυστικοί θεολόγοι. Αντίθετα, άλλοι ερευνητές θεωρούν, πως ο μυστικός χαρακτήρας της Αυγουστίνειας σκέψης και προσωπικότητας φαίνεται από τον αποφατικό τρόπο αναφοράς του στο θείο, από την περιγραφή μυστηριακών εμπειριών στα Απομνημονεύματά του, που δεν είναι οράματα, αλλά «καταληπτές αισθήσεις – λάμψεις πνευματικού φωτός» Ο Χρήστος Νάσιος καταδεικνύει τον μυστικισμό τού Αυγουστίνου στηριζόμενος και στο ότι ο Αυγουστίνος αναφέρεται στα επτά στάδια ανάβασης της ψυχής. Αυτή ολοκληρώνεται όταν στο έκτο στάδιο συντελεστεί η ηθική κάθαρση της ψυχής και τότε, αφού φωτιστεί από το θείο φως, ανεβαίνει στο έβδομο και τελευταίο στάδιο για να απολαύσει τη θεία Σοφία. Την άνοδο της ψυχής μέχρι την είσοδο της θείας οικίας περιγράφει και στην ερμηνεία του στον 41ο Ψαλμό. Ωστόσο η ψυχή, επειδή είναι ακόμη δεμένη με το σώμα, δεν μπορεί να εισέλθει πλήρως στον οίκο του Θεού
Το ασκητικό πρότυπο του Αυγουστίνου
Το 391 ως πρεσβύτερος ίδρυσε στην Ιππώνα κοινόβιο μοναστήρι, αλλά το 396 το εγκατέλειψε και στο επισκοπείο όπου εγκαταστάθηκε, ίδρυσε τη Μονή των Κληρικών. Το ασκητικό πρότυπο του Αυγουστίνου ταυτιζόταν με την κοινόβια άσκηση, κατά το πρότυπο της πρώτης ιεροσολυμιτικής κοινότητας. Κοινός βίος ήταν ωρίμανση πνευματικής ζωής, ώστε αν κάποιος ήθελε να οδηγηθεί στην έρημο, να πάει με ασφάλεια και πνευματική αυτάρκεια. Σήμαινε ακόμη πλήρωση της αγάπης, ώστε οι συνασκούμενοι να είναι ένα σώμα και μια ψυχή, να αποτάξουν τον κόσμο και τα υλικά αγαθά, να υπακούουν στους προϊσταμένους τους, να νηστεύουν και να προσεύχονται. Στο αυγουστίνειο κοινόβιο εισερχόταν δούλοι και απελεύθεροι αγρότες, εργάτες, τεχνίτες· κάθε ηλικίας άνθρωποι, ώριμοι, έφηβοι, ακόμη και παιδιά. Μέσα στα κοινόβια λειτουργούσε σχολή για τη μόρφωσή τους.
Αιτίες για τη δυσκολία κατανόησης του Αυγουστίνου
Σύμφωνα με τον πατρολόγο Στυλιανό Παπαδόπουλο είναι οι εξής:
1.	Η έκταση και η ποικιλία των θεμάτων του
2.	Η προοδευτική, αλλά ελλιπής γνώση και αφομοίωση της εκκλησιαστικής παράδοσης
4.	Η αδυναμία παρακολούθησης της προηγμένης θεολογίας της Ανατολικής Εκκλησίας και των Καππαδοκών πατέρων
5.	Η απουσία ενιαίας δομής στη σκέψη του
6.	Η ποικιλία εκφραστικών μέσων: λογοτεχνική, εξομολογητική, αυθόρμητη, θεολογική και άλλοτε σχολαστικίζουσα φιλοσοφική
Η πολιτική φιλοσοφία του
Ο Αυγουστίνος δεν καταπιάστηκε συστηματικά με τη φιλοσοφία των σχέσεων «Εκκλησίας» - «Πολιτείας». Οι απόψεις του όμως αποτέλεσαν βασικό στοιχείο της χριστιανικής σκέψης για τις σχέσεις των δύο θεσμών. Στο έργο του Η Πολιτεία του Θεού, ο άνθρωπος είναι πολίτης δύο πόλεων, της πόλης όπου γεννήθηκε και της πόλης του Θεού και αυτό επειδή ο άνθρωπος είναι διφυής, αποτελούμενος από σώμα και πνεύμα. Οι δύο αυτές κοινωνίες διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τη φύση, την προέλευση και τον σκοπό τους. Έτσι έχουμε το Ουράνιο κράτος του Θεού και το επίγειο κράτος του Σατανά. Και τα δύο ανάγονται στην εποχή που ακόμη ο άνθρωπος δεν υπήρχε. Η πρώτη θεμελιώθηκε από τους αγγέλους και η δεύτερη, η επίγεια, από τους αποστάτες και τιμωρημένους αγγέλους.
Η επίγεια πόλη και η πόλη του Θεού δεν έπρεπε να ταυτιστούν με υφιστάμενους ανθρώπινους θεσμούς: με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κι εξουσία και με τις Εκκλησιαστικές δομές εκείνης της περιόδου. Οι δύο πόλεις δεν ήταν αισθητά χωρισμένες, σε όλη την επίγεια ζωή, αλλά ανακατεμένες και θα χωριζόταν μόνο στη Δευτέρα Παρουσία.
Σύμφωνα με την τάξη πραγμάτων της εποχής του, το κράτος έπρεπε να είναι ένα χριστιανικό κράτος, να εξυπηρετεί τη χριστιανική κοινότητα και να συμβάλει στην ανθρώπινη σωτηρία, διατηρώντας την αγνότητα της πίστης.
Μια τέτοια άποψη ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με εκείνη των ειδωλολατρών διανοουμένων, όπως του Κικέρωνα, οι οποίοι ισχυριζόταν πως σκοπός μίας οργανωμένης κοινοπολιτείας ήταν η απονομή δικαιοσύνης. Μα αυτό ακριβώς δεν μπορούσε να το κάνει μια ειδωλολατρική κοινότητα, έλεγε ο Αυγουστίνος. Ένα κράτος είναι δίκαιο, μόνο αν είναι χριστιανικό τελικά.
Η φιλοσοφία της ιστορίας του Αυγουστίνου
Κλειδί για τη σωστή ανάγνωση και ερμηνεία της ιστορίας είναι η παράλληλη ύπαρξη δύο πολιτειών, που διαφέρουν μεταξύ τους ριζικά: πρόκειται για την Ουράνια Πολιτεία του Θεού και την επίγεια του Σατανά. Η πλειοψηφία των ανθρώπων ανήκει στη δεύτερη, ενώ μία μειονότητα στην πρώτη. Αυτή η μειονότητα προσωρινά μόνο -ως πάροικοι- ζει στην επίγεια. Αναπόφευκτος προορισμός της δεύτερης αυτής πολιτείας είναι η καταστροφή και ο θάνατος. Και αυτό διότι είναι πλήρης αμαρτιών, διαφθοράς και ηθικής παρακμής. Οι βάρβαροι εισβολείς δεν είναι κάτι το ασύνηθες, αλλά απότοκο του ηθικού κλίματος που επικρατεί σε αυτήν· έρχονται ως τιμωροί. Όσο δε για τους Χριστιανούς αναγνώστες του έργου του, σε αυτούς απαντούσε πως οι συμφορές δεν τους αφορούν, επειδή δεν ανήκουν σε αυτήν την Civitas Terenna αλλά στην Civitas Dei.
Έτσι ο ιστορικός χρόνος χαρακτηρίζεται από μια αμφισθένεια.
Οι αισθητικές αντιλήψεις του Αυγουστίνου
Είναι πολύ δύσκολο να συνθέσουμε μία συστηματική θεωρία του Αυγουστίνου για την τέχνη και το ωραίο, επειδή οι αναφορές είναι διάσπαρτες στα έργα του και τα ενδιαφέροντά του επικεντρωνόταν στην επεξεργασία ενός θεολογικού συστήματος και στην υπεράσπιση της χριστιανικής διδασκαλίας από τους ειδωλολάτρες λογίους. Ο ίδιος στα απομνημονεύματά του μας πληροφορεί πως πριν μεταστραφεί στον Χριστιανισμό, είχε συντάξει μία πραγματεία με τίτλο ‘’De Pulchro et Apto’’ (Περί του Ωραίου και του ταιριαστού), η οποία όμως χάθηκε. Οι αναφορές του σε αυτή είναι αρκετά περιορισμένες, πάντως σε αυτήν έκανε διάκριση ανάμεσα σε ό,τι είναι ωραίο καθεαυτό και σε ό,τι είναι ωραίο επειδή εφαρμόζει σε κάτι άλλο. Ο Αυγουστίνος θεωρεί την ομορφιά ως ιδιότητα ετερογενών συνόλων: γι' αυτήν τη «συμφωνία των μερών» μιλά στα έργα του ‘’De ordine’’ (Περί τάξεως), ‘’De musica’’ (Περί μουσικής), ‘’De vera religione’’ (Περί της αληθούς θρησκείας). Οι έννοιες της ενότητας, της ισότητας, της αναλογίας, της τάξης και του αριθμού είναι κεντρικές για την αισθητική θεωρία του Αυγουστίνου. Το ωραίο πηγάζει από την ενότητα, την αναλογία την τάξη. Η ενότητα ποικίλει ως προς τον βαθμό της, αφού όλα τα όντα δεν έχουν τον ίδιο βαθμό ενότητας. Ενοποίηση έχουμε, όταν δεν υπάρχει ανομοιομορφία εσωτερική. Τα σύνθετα πράγματα συνιστούν ολότητες, όταν είναι αρμονικά και σύμμετρα· και είναι αρμονικά και σύμμετρα, όταν τα μέρη τους ομοιάζουν μεταξύ τους. Επίσης η ανισότητα ή η ισότητα των πραγμάτων οδηγεί στην αναλογία, το μέτρο και τον αριθμό. Ο αριθμός έχει μια θεμελιώδη σημασία για την τάξη, αντίληψη που την πήρε από τον Πλατωνικό Τίμαιο, όπου αναπτύσσεται η άποψη πως τα αντικείμενα έχουν αριθμητικές ιδιότητες και βάσει αυτών μετέχουν των ενυπαρχουσών στον Θείο νου Μορφών.
Η αισθητική εμπειρία στην ανώτατη μορφή της απολήγει στη θρησκευτική σοφία.
Η ωραιότητα δεν είναι κάτι έξωθεν, αφού η ενότητα ως βάση του ωραίου, είναι και βάση του «Είναι», άρα τα πράγματα είναι ωραία στον βαθμό που υπάρχουν πραγματικά. Η σύλληψη της κρίσης περί του ωραίου προϋποθέτει και κάτι άλλο, εκτός από τον βαθμό μετοχής στο ωραίο: το αν ο κριτής-θεατής κατέχει την έννοια της ιδανικής τάξης και ενότητας, η οποία όμως ποτέ δεν φανερώνεται στον υλικό κόσμο. Η κατοχή αυτής της έννοιας από τον θεατή οφείλεται σε «θεία φώτιση». Στο ωραίο δεν υπάρχει σχετικότητα. Μία θεωρία για το ωραίο όμως, δεν μπορεί να μη θίγει και ζητήματα της φύσεως της τέχνης: απορρίπτει το θέατρο ως κάτι που υποθάλπει την ηθική χαλαρότητα. Ταυτόχρονα επεξεργάζεται μια πιο συγκροτημένη έννοια του «πλασματικού». Η τέχνη δεν είναι μίμηση, αλλά επινόηση, αφού στηρίζεται σε συνδυασμούς στοιχείων από πολλές πηγές και στην προσθήκη άλλων δια της φαντασίας. Έτσι το προκύπτον σύνολο δεν είναι προϊόν καμίας αισθητηριακής αντίληψης.
Αγιότητα
Για την Καθολική Εκκλησία θεωρείται άγιος και Δάσκαλος της Εκκλησίας, καθώς και ο προστάτης άγιος του Τάγματος των Αυγουστίνων. Yπήρξε υπέρμαχος του Παπικού πρωτείου και του filioque. Σύμφωνα όμως με άλλη άποψη, η διδασκαλία του δε θεωρείται εναρμόνιση με το filioque όπως αυτό εμφανίζεται κατά τον 8ο αιώνα, καθότι σύμφωνα με αυτή το «filioque» το οποίο εισάγει ο Αυγουστίνος, δεν εισάγεται για την προαιώνιο σχέση και προέλευση του Υιού με τον Παράκλητο, αλλά για τη σχέση διαδοχής σε ότι αφορά τη Θεία Οικονομία. Αντιστοίχως, στην εποχή του Αγίου, ο επίσκοπος Ρώμης δεν είχε τέτοιας μορφής εξουσία πάνω από τους υπόλοιπους επισκόπους όπως ισχύει στις μέρες μας. Δύναται, λοιπόν, να θεωρηθεί ότι συμφωνούσε με την Ορθόδοξη διδασκαλία που αναφέρεται σε πρωτείο τιμής και όχι απόλυτης εξουσίας. Επίσης ονομάζεται συχνά ως «Ιερός Αυγουστίνος». Ο Αυγουστίνος θεωρείται επίσης άγιος από τη Λουθηρανική και την Αγγλικανική εκκλησία.
Το συγγραφικό του έργο
Το συγγραφικό έργο του είναι πληθωρικό: έγραψε για να απολογηθεί για τη μεταστροφή του στην Εκκλησία και να πείσει τον εαυτό του και τους άλλους για την ορθότητα της επιλογής του αυτής. Για να καταπολεμήσει τους εθνικούς και τους Μανιχαίους που αρχικά τον είχαν προσελκύσει, να ανατρέψει τους Δονατιστές και τους Πελαγιανούς, να οικοδομήσει τους πιστούς επιλύοντας πρακτικά προβλήματα ηθικής και πνευματικής ζωής, να αναλύσει και να υποστηρίξει τη δογματική διδασκαλία. Να αναλύσει τη σχέση της σώζουσας εκκλησίας και του κοσμικού κράτους στην ιστορία και να ερμηνεύσει την Αγία Γραφή.
Τα χαρακτηριστικά του είναι η δημιουργικότητα, η ορμητικότητα, ο έντονα συναισθηματικός και πολεμικός χαρακτήρας του. Ο λόγος του είναι προσωπικός, εξομολογητικός, προσευχητικός. Επίσης η απουσία στέρεης δομής, ενώ όχι σπάνια είναι φλύαρος για να καλύπτει τη θεολογική του αδυναμία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Χριστιανοί απολογητές Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Πάπας Παύλος ΣΤ΄
Η ζωή του σε νεανική ηλικία
Ο Τζοβάννι Μπαττίστα Μοντίνι γεννήθηκε στο χωριό Κοντσέζιο της επαρχίας Μπρέσια, της Λομβαρδίας της Ιταλίας. Ο πατέρας του, Τζόρτζιο Μοντίνι ήταν δικηγόρος, δημοσιογράφος, καθοδηγητής της Καθολικής Δράσης και βουλευτής στο Ιταλικό Κοινοβούλιο. Η μητέρα του, Τζουντέττα Αλγκίσι, προερχόταν από οικογένεια επαρχιακών ευγενών. Είχε δυο αδελφούς. Ο Φραντσέσκο Μοντίνι έγινε γιατρός. Ο Λουντοβίκο Μαντίνι έγινε δικηγόρος και πολιτικός.
Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1897 βαπτίστηκε με το όνομα Τζοβάννι Μπαττίστα Ενρίκο Αντόνιο Μαρία Μοντίνι. Ανατράφηκε στο Κασάρε Αρίτσι, που ήταν ένα σχολείο που λειτουργούσαν οι Ιησουίτες και από το 1916 πήρε το απολυτήριο από το δημόσιο σχολείο του Αρνάλντο ντα Μπρέσια. Οι σπουδές του συχνά διακόπτονταν από διάφορες ασθένειες. Το 1916 μπήκε στην Κατήχηση για να γίνει ιερέας της Καθολικής Εκκλησίας. Χειροτονήθηκε ιερέας στις 29 Μαΐου 1920 και τέλεσε την πρώτη του Θεία Λειτουργία στο Κοντσέζιο στον ιερό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου που βρισκόταν κοντά στο πατρικό του σπίτι.
Ο Μοντίνι ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Μιλάνο με διδακτορικό στο Κανονικό Δίκαιο την ίδια χρονιά. Μετά σπούδασε στο Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο, στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης και, έπειτα από έκκληση του Τζουζέπε Πιτζάρντο, στην Ευγενική Εκκλησιαστική Ακαδημία. Σε ηλικία 25 ετών και πάλι έπειτα από έκκληση του Τζουζέπε Πιτζάρντο, ο Μοντίνι έγινε Γραμματέας Εσωτερικών το 1922, οπότε εργάστηκε ως υφιστάμενος του Τζουζέπε Πιτζάρντο, μαζί με τους Φραντσέσκο Μποργκοντζίνι-Δούκα, Αλφρέντο Οτταβιάνι, Κάρλο Γκράνο, Ντομένικο Ταρντίνι και Φράνσις Σπέλμαν από τις ΗΠΑ.
Ο Μοντίνι υπηρέτησε στο Υπουργείο Εσωτερικών του Βατικανού μεταξύ 1922 και 1954. Κατά τη διάρκεια αυτής της θητείας του ο Μοντίνι και ο Ντομένικο Ταρντίνι συμπεριλαμβάνονταν στους στενότερους και πιο αποδοτικούς συνεργάτες του Πάπα Πίου ΙΒ΄, ο οποίος το 1954 τον έχρισε Αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου, οπότε αυτομάτως έγινε Γραμματέας της Επιτροπής Ιταλών Επισκόπων. Ήταν φίλος του ιερέα και συγγραφέα Πρίμο Ματσολάρι.
Ο Ιωάννης ΚΓ’ τον τοποθέτησε στο Κολλέγιο των Καρδιναλίων το 1958, οπότε μετά το θάνατο αυτού του Ποντίφικα, ο Μοντίνι θεωρούνταν ως ο πιθανότερος διάδοχός του.
Έλαβε το όνομα Παύλος, με σκοπό να ανανεώσει την παγκόσμια αποστολή της εξάπλωσης του Λόγου του Χριστού. Επαναλειτούργησε το Δεύτερο Συμβούλιο του Βατικανού, που αυτομάτως είχε κλείσει με το θάνατο του προκατόχου του, και του έθεσε νέες προτεραιότητες και κατευθύνσεις. Αφού το Συμβούλιο ολοκλήρωσε το έργο του, ο Παύλος ΣΤ΄ τέθηκε επικεφαλής της διερμηνείας και εφαρμογής των συναντήσεών του, βαδίζοντας συχνά στη λεπτή γραμμή μεταξύ των αντικρουόμενων προσδοκιών μεταξύ των διαφόρων ομάδων που δρούσαν στο εσωτερικό της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το μέγεθος και το βάθος των μεταρρυθμίσεών του, που περιλάμβαναν όλες τις πτυχές της εκκλησιαστικής ζωής ξεπέρασε ανάλογες μεταρρυθμίσεις των προκατόχων και των διαδόχων του.
Σχέσεις με την Ορθοδοξία
Στις 25 Ιουλίου του 1967, ο προκαθήμενος της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, Πάπας Παύλος ΣΤ', συναντήθηκε σε κατανυκτική ατμόσφαιρα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα στον καθεδρικό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι. Είχαν περάσει 1.250 χρόνια από την τελευταία επίσκεψη Πάπα στην Κωνσταντινούπολη, η οποία είχε πραγματοποιηθεί το έτος 711 από τον Πάπα Κωνσταντίνο. Οι δύο ιεράρχες συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 1964 στο Όρος των Ελαιών, στην Ιερουσαλήμ. Μεταξύ των σκοπών της επίσκεψης του Πάπα στο Φανάρι ήταν, ακριβώς, η συνεργασία των δύο Εκκλησιών για την προστασία των μνημείων των Αγίων Τόπων μέσα στη δίνη της αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης. Κύριος στόχος, ωστόσο, της επίσκεψης του Πάπα και της ανταπόδοσής της από τον Πατριάρχη, στις 26 Οκτωβρίου του ίδιου έτους στο Βατικανό, δεν ήταν άλλος από την προώθηση του μεγάλου κοινού οράματος του Αθηναγόρα και του Παύλου ΣΤ' για την αναγέννηση της από αιώνες χαμένης ενότητας της χριστιανοσύνης και, πρωτίστως, για την προσέγγιση των δύο μεγάλων Εκκλησιών: "Οικοδομήσωμεν το Σώμα Χριστού τα διηρημένα συνάπτοντες και τα εσκορπισμένα επανασυνάπτοντες. Συνάψωμεν δε τα διηρημένα αμοιβαίαις πράξεσιν βεβαιούντες τα κοινά της Πίστεως και του κανόνος σημεία", ήταν τα λόγια του Πατριάρχη. Αποκορύφωμα της προσπάθειας αυτής ήταν αναμφισβήτητα η άρση, το 1965, του αμοιβαίου αναθέματος του 1054 και στην Κωνσταντινούπολη ο Πάπας "προς γενικήν κατάπληξιν, προσηυχήθη γονυκλινής επί των μαρμαρίνων πλακών του δαπέδου της Αγίας Σοφίας... εις τον τόπον ο οποίος προσιδίαζε περισσότερον παντός άλλου εις την ιστορικήν αυτήν χειρονομίαν, εκεί όπου προ εννέα αιώνων ο απεσταλμένος του Πάπα Λέοντος Θ', του αδιαλλάκτου προκατόχου του, είχε καταθέσει το βούλευμα του αφορισμού", σχολίασε ο Τύπος.
Θεολογία
Ο Παύλος ΣΤ΄ ήταν ένας «Θεοτοκιστής» Πάπας, συζητώντας επανειλημμένα στα «Θεοτοκικά» φόρα και τις Μαριολογικές συναντήσεις, επισκεπτόμενος ιερά της Θεοτόκου και εκδίδοντας τρεις (3) Θεοτοκικές εγκυκλίους. Ακολουθώντας το διάσημο προκάτοχό του, τον Άγιο Αμβρόσιο του Μιλάνου, ονόμασε τη Θεοτόκο «Μητέρα της Εκκλησίας», κατά τη διάρκεια του Συμβουλίου του Βατικανού. Ο Παύλος ΣΤ΄ προώθησε τον παγκόσμιο διάλογο με τα άλλα χριστιανικά δόγματα, αλλά και τις άλλες θρησκείες και τους εκπροσώπους των αθεϊστών, μη εξαιρώντας κανένα γνωστό δόγμα. Είδε τον εαυτό του ως ταπεινό υπηρέτη των αναξιοπαθούντων ανθρώπων και απαίτησε σημαντικές αλλαγές από τους πλούσιους Αμερικανούς και Ευρωπαίους προς όφελος των φτωχών του Τρίτου Κόσμου. Οι απόψεις του στον έλεγχο των γεννήσεων και σε άλλα ζητήματα αμφισβητήθηκαν στη Δυτική Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική, αλλά επιδοκιμάστηκαν στην Ανατολική και τη Νότια Ευρώπη και στη Λατινική Αμερική. Κατά την παπική του θητεία πραγματοποιήθηκαν μερικές φορές επαναστατικές αλλαγές στον κόσμο, όπως φοιτητικές εξεγέρσεις, ο Πόλεμος του Βιετνάμ και άλλες αναταραχές. Ο Παύλος ΣΤ΄ προσπάθησε να κατανοήσει όλα αυτά τα προβλήματα, αλλά ταυτόχρονα υπεραμύνθηκε του αποθέματος πίστης που εμπιστευόταν. Ο Παύλος ΣΤ΄ πέθανε στις 6 Αυγούστου του 1978, ανήμερα του εορτασμού της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα για τους Ορθοδόξους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Ιζνίκ
Το Ιζνίκ (τουρκικά: İznik, γνωστό στα Ελληνικά ως Νίκαια), είναι πόλη και διοικητική περιφέρεια στην Επαρχία Προύσας, στην Τουρκία. Η πόλη βρίσκεται σε μια εύφορη λεκάνη στο ανατολικό άκρο της λίμνης Ιζνίκ, που περιβάλλεται από λόφους βόρεια και νότια. Η πόλη γεωγραφικά απέχει μόνο 90 χλμ. από την Κωνσταντινούπολη, αλλά η οδική απόσταση γύρω από τη Θάλασσα του Μαρμαρά είναι περίπου 200 χλμ.
Ιστορία
Το 1331, Ο Ορχάν Α΄ απέσπασε τη Νίκαια από τους Βυζαντινούς και για μια μικρή περίοδο η πόλη έγινε πρωτεύουσα του οθωμανικού εμιράτου. Η μεγάλη εκκλησία της Αγίας Σοφίας στο κέντρο της πόλης μετατράπηκε σε τζαμί και έγινε γνωστό ως τζαμί Ορχάν. Κοντά στην περιοχή χτίστηκαν λουτρά και μεντρεσές. Το 1334 ο Ορχάν έκτισε τζαμί και ιμαρέτ έξω από την πύλη Γενίσεχίρ στη νότια πλευρά της πόλης.
Ο Άραβας περιηγητής Ιμπν Μπατούτα, έμεινε στη Νίκαια στα τέλη του 1331, λίγο μετά την κατάληψη της πόλης από τον Ορχάν. Σύμφωνα με τον Ιμπν Μπατούτα η πόλη ήταν ερειπωμένη και κατοικείτο από μικρό πληθυσμό στην υπηρεσία του σουλτάνου. Εντός των τειχών καλλιεργούνταν κήποι και κάθε οικία περιβαλλόταν από δενδρόκηπο. Η πόλη παρήγε φρούτα, καρύδια, κάστανα και μεγάλα γλυκά σταφύλια.
Σε μία απογραφή του 1520 καταγράφτηκαν 379 μουσουλμανικά και 23 χριστιανικά νοικοκυριά, ενώ σε μεταγενέστερη απογραφή του 1624 καταγράφηκαν 351 μουσουλμανικά και 10 χριστιανικά νοικοκυριά. Υποθέτοντας πέντε άτομα ανά νοικοκυριό, φαίνεται πως ο πληθυσμός σε εκείνη την περίοδο κυμαινόταν στα 2.000 άτομα. Διάφορες εκτιμήσεις του 18ου και του 19ου αι. αποδίδουν παρόμοιους αριθμούς. Η πόλη ήταν φτωχή και ο πληθυσμός μικρός, ακόμα και όταν η παραγωγή κεραμικών έφτασε την κορύφωσή της στο δεύτερο μισό του 16ου αι..
Η βυζαντινή πόλη εκτιμάται ότι είχε πληθυσμό 20–30.000 ατόμων, αλλά κατά την οθωμανική περίοδο η πόλη δεν ευημέρησε και κατείχε μόνο ένα μικρό τμήμα της περιτειχισμένης περιοχής. Αρκετοί επισκέπτες περιέγραψαν την πόλη με μη κολακευτικά σχόλια. Μετά την επίσκεψή του το 1779 ο Ιταλός αρχαιολόγος Ντομένικο Σεστίνι έγραψε ότι το Ιζνίκ δεν ήταν τίποτε άλλο από μία εγκαταλελειμμένη πόλη, χωρίς ζωή και κίνηση. Το 1797 ο Τζέιμς Ντάλαγουεϊ περιέγραψε το Ιζνίκ ως "αξιοθρήνητο χωριό με μακρείς διαδρόμους και πλίνθινα τείχη...".
Τα υπολείμματα αυτά της πόλης καταστράφηκαν το 1921 στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1919-1922), οι κάτοικοι έγιναν πρόσφυγες και πολλά ιστορικά κτήρια καταστράφηκαν.
Κεραμική
μικρογραφία|Πάτωμα με [[κεραμικά πλακάκια στο Τζαμί Σελιμίγιε στο Ιζνίκ]] Το Ιζνίκ είναι γνωστό για τα φημισμένα κεραμικά του. Με σημείο κορύφωσης τον 16ο αι., επί σουλτάνου Σουλεϊμάν Α', τα αγγειοπλαστικά εργαστήρια παρήγαν κεραμικά πλακίδια για την επένδυση τοίχων, αγγεία, επιτραπέζια σκεύη και άλλα αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Τα προϊόντα αυτά ήταν περιζήτητα από την οθωμανική αυτοκρατορική αυλή και τις πλούσιες οικογένειες της Κωνσταντινούπολης, συναγωνίζονταν μάλιστα τα αντίστοιχα κινεζικά προϊόντα από πορσελάνη (Ιζνίκ Σινί). Από τον 19ο αι. μάλιστα, ήταν αντικείμενο αναζήτησης των ξένων περιηγητών και συλλεκτών. Τα κεραμικά Ιζνίκ χρησιμοποιήθηκαν και για τη διακόσμηση χριστιανικών ναών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Γοδεφρείδος Γ΄ του Σατωντάν
Ο Γοδεφρείδος Γ΄, γαλλ.: Geoffroi III vicomte du Châteaudun (απεβ. 1145) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς, ήταν υποκόμης του Σατωντάν.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ούγου Δ΄ υποκόμη του Σατωντάν και της Αγνής κόμισσας του Φρετεβάλ, κόρης του Φουσέ κυρίου του Φρετεβάλ. Ο Γοδεφρείδος Γ΄ ήταν επίσης κύριος του Μοντουμπλώ λόγω του γάμου του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα σημαντική αύξηση των ιδιοκτησιών της οικογένειας Σατωντάν.
Ο Γοδεφρείδος Γ΄ ήλθε σε διαμάχη τον εξάδελφό του Ουρσό κύριο του Φρετεβάλ, γιο του Nιβελόν Γ΄ του Φρετεβάλ, αδελφό της Αγνής, με αποτέλεσμα την αιχμαλωσία του το 1136. Ο γιος του Ούγος Δ΄ κατάφερε να σώσει τον πατέρα του με τη βοήθεια του Ζοφρουά Γ΄ κόμη του Βαντόμ. Ο Ζοφρουά Γ΄ και η οικογένειά του ήταν στενά συνδεδεμένοι με την εκκλησία του Σαιν-Λεονάρ ντε Μπελέμ, που κτίστηκε περί το 960 από τον Υβ ντε Κρέιγ, δωρίζοντάς την στην πόλη Mαρμουτιέ το 1092.
Αν και δεν είναι γενικά γνωστός, ο Γοδεφρείδος Γ΄ ήταν μία σημαντική προσωπικότητα στην ίδρυση του Τάγματος των Ναϊτών. Αφού οι σταυροφόροι είχαν καταλάβει την Ιερουσαλήμ τον Ιούλιο του 1099, οι δυτικοί Χριστιανοί ερχόταν στους Αγίους Τόπους για προσκύνημα και η ασφάλειά τους διακυβευόταν. Για την προστασία τους, εννέα Γάλλοι ιππότες, με επικεφαλής τον Ούγο ντε Παιν, δημιούργησαν το 1118 μία θρησκευτική πολιτοφυλακή, που επρόκειτο να γίνει αργότερα το Τάγμα του Ναού. Τα μέλη του Τάγματος ήταν μοναχοί και ταυτόχρονα στρατιώτες· τηρούσαν τους κανόνες που είχε εκπονήσει ένα συμβούλιο, το οποίο είχε συγκληθεί στον καθεδρικό ναό του Τρουά στη Γαλλία τον Ιανουάριο του 1128.
Οι Ναΐτες εγκαταστάθηκαν στο Aρβίλ μεταξύ 1128 και 1130, σε ένα δασώδες κτήμα 2500 στρεμμάτων, που τους έδωσε ο Γοδεφρείδος Γ΄. Η διοίκηση του Αρβίλ, όπως ήταν γνωστό το κτήμα, έγινε βάση εκπαίδευσης για τους ιππότες, που περίμεναν την αναχώρησή τους για τους Αγίους Τόπους. Οι Ναΐτες έζησαν εδώ μέχρι τη σύλληψή τους από τον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας, ο οποίος τους κατηγόρησε για αίρεση, την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 1307.
Όπως προαναφέρθηκε, η προίκα της Ελβίζ έφερε μία σημαντική αύξηση της γης του Σατωντάν.
Γεώργιος Τ. Κόλιας
Ο Γεώργιος Κόλιας του Ταξιάρχη (1906-1973) ήταν Έλληνας βυζαντινολόγος ιστορικός και ο πρώτος που ανέδειξε τη σημασία της Ιστορικής Γεωγραφίας στην Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1906 στην Καλοσκοπή Παρνασσίδας. Κατά την περίοδο 1935-1938 με δαπάνες του Σταθάτειου Άθλου σπόυδασε στο Μόναχο και μετά από διαφωνία που είχε με τον Φραντζ Ντόλγκερ μετέβη για συνέχιση των σπουδών του στις Βρυξέλλες υπό τον Ανρί Γκρεγκουάρ.
Από το 1930 έως το 1948 υπηρέτησε ως συντάκτης του Μεσαιωνικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1948 με την συμπαράσταση του Κωνσταντίνου Άμαντου εξελέγη έκτακτος εντετελμένος καθηγητής της Βυζαντινης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης για μια τριετία και επανεξελέγη στη συνέχεια για μια ακόμα. Το Υπουργείο Παιδείας τον διόρισε τακτικό καθηγητή αλλά το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε τον διορισμό του. Επέστρεψε στην Αθήνα όπου ο Κωνσταντίνος Άμαντος θέλησε να δημιουργήσει υπηρεσία σχετική με τη μελέτη της Νεολληνικής Ιστορίας στην Ακαδημία Αθηνών με σκοπό να τον τοποθετήσει. Τελικά ο Κόλιας εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής της Ιστορίας των Μέσων και Νεοτέρων Χρόνων της Δύσεως στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στις 27 Ιουλίου 1961 και παρέμεινε ως τις 31 Αυγούστου 1972 και μετά τη συνταξιοδότηση του Απόστολου Δασκαλάκη ανέλαβε τη διδασκαλία της Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού.
Ίδρυσε την Εταιρεία Στερεοελλαδικών Μελετών της οποίας διετέλεσε πρόεδρος μέχρι τον θάνατό του και ήταν ο εκδότης των πρώτων τόμων της Επετηρίδας της.
Ο Γεώργιος Κόλιας, κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, συνέβαλε ουσιαστικά στον αγώνα εναντίον των κατοχικών δυνάμεων. Ήταν από τους πρώτους που οργάνωσε τον αντιστασιακό αγώνα στην περιοχή της Στερεάς Ελλάδας ενταγμένος στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Συμμετείχε στην οργάνωση και την παραλαβή υλικού από τη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία κατά την προετοιμασία για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου στις 25 Νοεμβρίου 1942 από τις αντιστασιακές οργανώσεις ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ υπό το συντονισμό Βρετανών αξιωματικών. Κατά την περίοδο της αντίστασης ανέλαβε, μεταξύ άλλων, την ενίσχυση του ηθικού των αγωνιστών και ευρύτερα του πληθυσμού για τον αγώνα εναντίον των κατακτητών αρθρογραφώντας σε εφημερίδες της ελεύθερης Ελλάδας και συντάσσοντας προκηρύξεις εναντίον των κατακτητών. Το αρχείο του από την εποχή της συμμετοχής του στον ένοπλο αγώνα βρίσκεται στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού και συγκεκριμένα στο Αρχείο της Αντίστασης. Όταν οι προστριβές μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων έλαβαν μεγάλες διαστάσεις και ο απελευθερωτικός αγώνας έτεινε να εκπέσει σε εμφύλιο, ο Γεώργιος Κόλιας απομακρύνθηκε από τον ΕΛΑΣ και μέχρι τα Δεκεμβριανά είχε κρυφθεί στην Αθήνα.
Επιστημονικό έργο
Το επιστημονικό έργο του αγγίζει διάφορα θέματα της ελληνικής ιστορίας, από την αρχαιότητα έως και τον 19ο αιώνα, αλλά επικεντρώνεται στη βυζαντινή περίοδο. Αφιερώνεται κυρίως στην ιστορία των θεσμών, στην πολιτική και κοινωνική ιστορία, στη διεθνή πολιτική, αλλά και στην έρευνα αρχείων. Ιδιαίτερη σημασία έδωσε στη μελέτη της Ιστορικής Γεωγραφίας του ελληνικού χώρου, στην οποία αφιέρωσε ειδική μονογραφία.
Γοδεφρείδος Γ΄ του Σατωντάν
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελβίζ κυρία του Μοντμπουλώ, κόρη του Ιλμπέρ Παυέν του Μοντμπουλώ. Πάππος της Ελβίζ ήταν ο Νιβελόν Β΄ του Φρετεβάλ, αδελφός του Φουσέ (εκ μητρός πάππου του Γοδεφρείδου Γ΄). Είχαν έξι παιδιά:
Γεώργιος Τ. Κόλιας
Ενδεικτική εργογραφία
Πηγή:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ
Σόνια Θεοδωρίδου
Η Σόνια Θεοδωρίδου (γενν. 1958) είναι Ελληνίδα υψίφωνος από τη Βέροια, η οποία έχει ερμηνεύσει σημαντικούς ρόλους όπερας διεθνώς.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Θεοδωρίδου γεννήθηκε στη Βέροια της Μακεδονίας και μεγάλωσε στη Χαραυγή, ένα χωριό της Αγίας Παρασκευής Εορδαίας. Παρακολούθησε το Ελληνικό Εθνικό Ωδείο (που ίδρυσε ο συνθέτης Μανώλης Καλομοίρης), αποφοιτώντας με άριστα. Έλαβε υποτροφία Μαρία Κάλλας για σπουδές στη Μουσική Ακαδημία της Κολωνίας και αργότερα μετακόμισε στο Λονδίνο για να σπουδάσει με τη Βέρα Ρόζσα.
Καριέρα
Έχει συνεργαστεί με την Όπερα της Φρανκφούρτης, την Κρατική Όπερα του Βερολίνου, την Deutsche Oper Berlin, την Κρατική Όπερα του Αμβούργου, το Εθνικό Θέατρο του Μονάχου, το Κρατικό Θέατρο της Στουτγάρδης, το Theatre Royal de la Monnaie, το Théâtre du Châtelet, το Teatro Comunale di Firenze, το Teatro la Fenice, το Theater Basel, την Opéra National de Lyon, την Opéra National de Montpellier, την Κρατική Όπερα της Ουγγαρίας, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, το Θέατρο Ηρώδου Αττικού, το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου και το Αρχαίο Θέατρο Δελφών. Στους ρόλους της Θεοδωρίδου περιλαμβάνονται οι Fiordiligi στο Έτσι κάνουν όλες, η Elvira στο Ντον Τζοβάννι, η Pamina στο Ο Μαγικός Αυλός, ο ομώνυμος ρόλος στην Αλτσίνα, η Violetta στην Τραβιάτα, η Gilda στο Ριγκολέττο, η Angelica στο Suor Angelica, η Mimi στο Λα Μποέμ, η Euridice, Salud στο La vida breve, η Fiorilla στο Ο Τούρκος στην Ιταλία, η Corinna στο Il viaggio à Reims, η Giulietta στο I Capuleti ei Montecchi, ο ομώνυμος ρόλος στο Maria Stuarda, η Κλεοπάτρα στο Ο Ιούλιος Καίσαρ στην Αίγυπτο, η Jenny στο Mahagonny και το Καβαλερία Ρουστικάνα. Έχει κυκλοφορήσει δύο CD όπερας.
Η Θεοδωρίδου έχει πει σε συνεντεύξεις της ότι της αρέσει να τραγουδά το έργο των Ζακ Μπρελ, Κουρτ Βάιλ, Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη και Εντίθ Πιάφ όσο της αρέσει και η όπερα. Το 2010 μαζί με τον σύζυγό της (μαέστρος Θοδωρής Ορφανίδης) δημιούργησαν την «Orchestra Mobile», μια ορχήστρα που αποτελείται από καταξιωμένους Ευρωπαίους μουσικούς που μπορούν να παίξουν σε κάθε πόλη κυριολεκτικά ταυτόχρονα. Τον Απρίλιο του 2011, διοργάνωσε και πραγματοποίησε μια φιλανθρωπική συναυλία με την Orchestra Mobile στο Μέγαρο Μουσικής Παρνασσός στην Αθήνα για τη στήριξη των θυμάτων του σεισμού της Ιαπωνίας του 2011.
Προσωπική ζωή
Τον Αύγουστο του 2011, η Θεοδωρίδου παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Ορφανίδη, μαέστρο, στην Κρήτη. Η Θεοδωρίδου έχει έναν γιο από τον πρώτο της γάμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες υψίφωνοι Κατηγορία:Ελληνίδες μουσικοί
Ανδρέας Παβίας
Ο Ανδρέας Παβίας (π. 1440 - μεταξύ 1504-1512) είναι ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους με κατεύθυνση στην αγιογραφία του 15ου αιώνα.
Έδρασε στον Χάνδακα (Ηράκλειο Κρήτης) κατά το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα. Ήδη το 1470 μαρτυρείται ότι δίδασκε ζωγραφική σε παιδιά ευγενών. Πέθανε μεταξύ 1504 και 1512.
Όπως και άλλοι σύγχρονοί του Κρητικοί ζωγράφοι, φιλοτέχνησε εικόνες ακολουθώντας διαφορετικές τεχνοτροπίες και αποδίδοντας ποικίλα εικονογραφικά θέματα στα βυζαντινά και "ιταλοκρητικά" του έργα. Τα έργα του απευθύνονταν και στο ορθόδοξο αλλά και στο καθολικό δόγμα. Τα τελευταία, που απευθύνονταν στην καθολική πελατεία του ζωγράφου, μαρτυρούν γνώση της υστερογοτθικής τέχνης.
Κύριο μέσο έκφρασης του αποτελεί η εικόνα, ένα αντικείμενο ευλάβειας που έβρισκε θέσεις τόσο σε εκκλησίες και μοναστήρια όσο και σε αστικά σπίτια.
Καλλιτεχνική και οικονομική δραστηριότητα
Θεωρείτο  μάγιστρος , διδάσκαλος της τέχνης, αλλά και των γραμμάτων, και η εκλεκτή του πελατεία αποτελείτο από πλούσιους αστούς και ευγενείς. Το έργο του είναι ολιγάριθμο αλλά ποιοτικά υψηλό, ωστόσο η καλλιτεχνική του δραστηριότητα ήταν μακρόχρονη οπότε είναι πιθανόν να υποθέσει κανείς ότι ακόμη λανθάνουν έργα σε δυτικές κυρίως εκκλησίες ή σε ιδιωτικές συλλογές.
Τα αρχειακά έγγραφα στη Βενετία παρέχουν πολλές πληροφορίες για τη ζωή του ζωγράφου στο Ηράκλειο της Κρήτης, οι οποίες καλύπτουν το διάστημα από το 1470, που εμφανίζεται ως διδάσκαλος ζωγραφικής, έως το 1512 που μνημονεύεται ως ήδη νεκρός.
Τα έτη 1471, 1473 και 1479 ο ζωγράφος εμπλέκεται σε οικονομικές υποθέσεις στο Ηράκλειο, όπου και κατοικούσε. Στις 23 Απριλίου 1480 υπέγραψε ως μάρτυρας: magister Andrea Pavia, penctor. Το 1481 ενοικίασε ένα σπίτι (στον Georgio Grin) στο Βούργο του Χάνδακα. Το 1482 υπέγραψε συμβόλαιο με τον πατέρα του Άγγελου Πιτζαμάνου να διδάξει το γιο του ζωγραφική για πέντε χρόνια. Κατά τα έτη 1482, 1483, 1486 και 1491 το όνομα του αναφέρεται σε πράξεις αγοραπωλησιών και ενοικιάσεων στο Ηράκλειο, από τις οποίες διαφαίνεται ότι διέθετε αξιόλογη περιουσία. Στις 24 Οκτωβρίου 1492 ο Andrea Pavia pentor υπέγραψε συμβόλαιο με τον πατέρα του Μανούσου Κούκου, κατοίκου Ηρακλείου, να διδάξει το γιο του ζωγραφική για πέντε χρόνια. Το 1493 εμπλέκεται πάλι σε οικονομικές υποθέσεις στο Ηράκλειο. Κατά το διάστημα των ετών 1493-1505 γνωρίζομε ότι ο καθολικός επίσκοπος Τζιοβάνι Μπατίστα Λάνι παρήγγειλε στην Κρήτη μια εικόνα της Πιετά, που βρίσκεται σήμερα στο Ροσάνο.
Στις 23 Μαϊου 1499 συμφώνησε να διδάξει ζωγραφική για τρία χρόνια τον Νικολό Ντα Νάπολι και στις 16 Ιουλίου του ίδιου χρόνου ο Andrea Pavia depentor υπέγραψε συμβόλαιο μαθητείας για τέσσερα χρόνια με τον Ιωάννη Πλωραίο. Στις 19 Νοεμβρίου 1499 ο maystro Andrea Pavia depentor συμφώνησε με τη μητέρα του Εβραίου Aquilo (Σουλουμά) να διδάξει στο γιό της όχι μόνο ζωγραφική αλλά και τα γράμματα για οκτώ χρόνια.
Στις 7 Μαϊου 1500 ζήτησε να του επιστραφεί μία εικόνα της Γεννήσεως του ζωγράφου Αγγέλου. Τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς αναφέρεται πάλι για οικονομικές υποθέσεις. Στις 26 Ιουλίου 1500 ιδιόχειρες υπογραφές σε διαθήκη αναφέρουν: "Εγώ ο Ανδρέ(ας) ο Παβί(ας) μάρτυς" χωρίς να προσδιορίζεται εάν πρόκειται για τον ζωγράφο.
Το 1502 ο Α. Παβίας αναφέρεται σε έγγραφο σχετικό με χρηματική υπόθεση και στις 8 Ιουλίου 1503 υπογράφει ως μάρτυρας, magister Andreas Pavia, μαζί με τον ζωγράφο Μάρκο Αμάραντο. Σύμφωνα με έγγραφο του 1504, είχε αγοράσει αποθήκη στο Ηράκλειο, τον ίδιο χρόνο ο ζωγράφος, κάτοικος Βούργου Χάνδακα, υπόσχεται να δώσει στη θετή κόρη του Αγνή σημαντική προίκα: 500 υπέρπυρα και 10 χρυσά δουκάτα, στα οποία συμπεριλαμβάνεται η αξία μιας οικίας στον Χάνδακα, χρυσάφι, ασήμι, πολύτιμοι λίθοι, ενδύματα, κλίνη και κοσμήματα.
Στις 8 Νοεμβρίου 1512 ο ζωγράφος έχει ήδη πεθάνει, επειδή σε έγγραφο αναφέρεται η χήρα του, Μαριέτα. Το 1514 αναφέρεται πάλι ως διαχειρίστρια της περιουσίας του ζωγράφου η χήρα του, η οποία παραχωρεί έκταση της μονής του Αγίου Πνεύματος, που της ανήκε και βρισκόταν έξω από το Βούργο του Χάνδακα. Η ίδια Μαρία αναφέρεται και σε έγγραφο του 1516.
Επιρροή στους μεταγενέστερους
Ο Ανδρέας Παβίας είχε την ικανότητα να ζωγραφίζει σε ποικίλες τεχνοτροπίες. Δημιούργησε εικονογραφικούς τύπους –πρότυπα για τις επόμενες γενιές (Σταύρωση –pieta).
To έργο τoυ χαρακτηρίζεται συχνά από έντονη ρεαλιστική διάθεση, πoυ οφείλεται σε μία παλαιότερη τάση, αντικλασικού χαρακτήρα, της Παλαιολόγειας ζωγραφικής. Στα «ιταλοκρητικά» έργα του ακολουθεί την υστερογοτθική τεχνοτροπία, που ο ρεαλισμός της ταιριάζει με την καλλιτεχνική του ιδιοσυγκρασία.
Η εγκατάσταση του μαθητή του, Αγγέλου Πιτζαμάνου, στην Ιταλία δεν είναι άσχετη με τις τάσεις της ζωγραφικής του δασκάλου του Ανδρέα Παβία. Προσαρμογή σε πιο σύγχρονες ιταλικές επιδράσεις (Μπελίνι), αναγνωρίζονται στην τέχνη του Νικολάου Τζαφούρη, λεπτολόγου μικρογράφου με «λυρική διάθεση», που δημιουργεί και αυτός νέους εικονογραφικούς τύπους (Άκρα Ταπείνωση).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι Κατηγορία:Κρητική Σχολή
Βουλευτικές εκλογές στο Ιρακινό Κουρδιστάν (2013)
Κανένα κόμμα δεν συγκέντρωσε το απαιτούμενο ποσοστό προκειμένου να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Η Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν έχασε το 1/3 των εδρών της. Εξελέγησαν συνολικά 77 άνδρες και 34 γυναίκες.
Στέφανι Κουόλεκ
Η Στέφανι Κουόλεκ (Stephanie Kwolek, 31 Ιουλίου 1923 – 18 Ιουνίου 2014) ήταν Αμερικανίδα χημικός η οποία, όσο εργαζόταν για την εταιρεία Dupont, εφηύρε το κέβλαρ το ελαφρύ αλλά σκληρό υλικό που χρησιμοποιείται στα αλεξίσφαιρα γιλέκα και σε πολλές άλλες εφαρμογές. Για την εργασία της στη χημεία πολυμερών είχε λάβει πολλές βραβεύσεις.
Αναφορές
Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα
Στιβ Νας
Ο Στίβεν Τζον «Στιβ» Νας (Stephen John "Steve" Nash, γεννήθηκε 7 Φεβρουαρίου 1974) είναι Καναδός πρώην καλαθοσφαιριστής, δύο φορές πολυτιμότερος παίκτης (MVP) της κανονικής περιόδου στο πρωτάθλημα του NBA. Αγωνίστηκε ως πόιντ γκαρντ και συμπεριλαμβάνεται στους καλύτερους στη θέση του όλων των εποχών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής στις 7 Φεβρουαρίου του 1974. Έχει ύψος 1,90 μέτρα και βάρος 88 κιλά. Επιλέχθηκε στην 15η θέση του νταφτ του NBA το 1996 από τους Φοίνιξ Σανς.
Τα δύο πρώτα χρόνια της καριέρας του στο NBA ήταν αναπληρωματικός, συνήθως του Τζέισον Κιντ. Ο Νας μετακόμισε στο Ντάλας για να αγωνιστεί με τους Μάβερικς το 1998. Ξεκίνησε άσχημα στο Ντάλας και το πρώτο του παιχνίδι ως βασικός γκαρντ της ομάδας ήταν τόσο κακό που οι οπαδοί των Μάβερικς τον αποδοκίμασαν κατά τη διάρκεια ενός αγώνα τον Μάρτιο με αντίπαλο τους Χιούστον Ρόκετς το 1999. Αυτή η αποδοκιμασία εξαφανίστηκε γρήγορα όταν ο Καναδός σχεδόν διπλασίασε τις επιδόσεις του στο σκοράρισμα τη σεζόν 2000–01 και ακολούθησαν δύο εμφανίσεις All-Star τις σεζόν 2001–02 και 2002–03. Στην πρώτη του σεζόν βοήθησε το Ντάλας να αντιμετωπίσει 10ετή απουσία από τα πλέι οφ. Μαζί με τον Ντιρκ Νοβίτσκι, ο Νας οδήγησε τους Μάβερικς σε ρεκόρ 60 νικών τότε και στους τελικούς της Δυτικής Περιφέρειας το 2003.
Είναι τετάρτος όλων των εποχών στις ασίστ. Το 2020 εισήχθη στο Hall of Fame της FIBA. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Θεοδώρα της Ελλάδας
Η Θεοδώρα της Ελλάδας (γεν. Λονδίνο, 9 Ιουνίου 1983) (πλήρης τίτλος: πριγκίπισσα Θεοδώρα της Ελλάδος και της Δανίας)  είναι ηθοποιός, η νεότερη κόρη και τέταρτο παιδί του τελευταίου Βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου Β΄ και της συζύγου του  Άννας-Μαρίας.
Βιογραφία
Την αρχική της εκπαίδευση, η Θεοδώρα, τη δέχτηκε στο Λονδίνο, ενώ ακολούθησαν σπουδές στην Αυστραλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2006 απέκτησε Μπάτσελορ στις Θεατρικές Τέχνες από το Πανεπιστήμιο Μπράουν στο Ρόουντ Άιλαντ.
Τον Απρίλιο του 2010, η Θεοδώρα, μετακόμισε στο Λος Άντζελες για κινηματογραφική καριέρα. Με το όνομα Theodora Greece (Θεοδώρα της Ελλάδας) ξεκίνησε να συμμετέχει σε μικρούς ρόλους, ενώ από το 2011 είναι μία εκ των πρωταγωνιστών του σίριαλ Τόλμη και Γοητεία. Έχει συμμετάσχει επίσης στις κινηματογραφικές παραγωγές "Static", "Respect Greece", "Gates of Hades" και "Little Boy".
Προσωπική ζωή
Έχει βαπτίσει το τρίτο παιδί του αδερφού της Παύλου, τον Αχιλλέα-Ανδρέα.
Τον Νοέμβριο του 2018 ανακοινώθηκαν από το γραφείο του πατέρα της, Κωνσταντίνου Β', οι αρραβώνες της με τον δικηγόρο Μάθιου Κούμαρ. O γάμος ήταν προγραμματισμένος για τον Μάιο του 2020, στις Σπέτσες, αλλά αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θεοδώρα της Δανίας Κατηγορία:Ελληνική Βασιλική Δυναστεία Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ελλάδας και της Δανίας
Μορίς Φορ
Ο Μορίς Φορ (Maurice Faure, 2 Ιανουαρίου 1922 – 6 Μαρτίου 2014) ήταν Γάλλος αντιστασιακός και πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός σε αρκετές κυβερνήσεις. Την περίοδο του θανάτου του ήταν το τελευταίο εν ζωή πρόσωπο που υπέγραψε τη Συνθήκη της Ρώμης, το 1957.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην πόλη Αζερά της Ντορντόν.