cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λίβερπουλ ΦΚ
Περίοδος Μπενίτεθ
Ο Μπενίτεθ πήγε στη Λίβερπουλ από τη Βαλένθια ΚΦ, με την οποία είχε κατακτήσει την προηγούμενη χρονιά (2003-2004) το Ισπανικό πρωτάθλημα και το κύπελλο UEFA. Αν και την πρώτη του χρονιά στο πρωτάθλημα η Λίβερπουλ τερμάτισε 5η, κατάφερε να κερδίσει το πέμπτο της Ευρωπαϊκό Κυπελλο, σε ένα συγκλονιστικό τελικό που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, με αντίπαλο τη Μίλαν. Η Μίλαν βρέθηκε να προηγείται στο ημίχρονο με 3-0, αλλά η Λίβερπουλ κατάφερε να ισοφαρίσει πετυχαίνοντας τρία γκολ σε έξι λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο. Το παιχνίδι οδηγήθηκε τελικά στα πέναλτι και η Λίβερπουλ κέρδισε τη Μίλαν με σκορ 3-2, με τον τερματοφύλακα της Γέρζι Ντούντεκ να αποκρούει το κρίσημο πέναλτι του Αντρέι Σεβτσένκο, και τον αρχηγό της Στίβεν Τζέραρντ να σηκώνει το κύπελλο και να χρήζεται ο πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα αλλά και αργότερα καλύτερος παίκτης της χρονιάς στην Ευρώπη. Η Λιβερπουλ κατέκτησε το τρόπαιο για 5η φορά, κρατώντας το αυθεντικό τρόπαιο για πάντα στην κατοχή της, το οποίο βρίσκεται στο μουσείο της ομάδας. Η θέση της στο πρωτάθλημα δεν της επέτρεπε να πάρει μέρος στο επόμενο Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά η UEFA έδωσε ειδική άδεια στην ομάδα, ώστε να μπορέσει να υπερασπιστεί τον τίτλο της, με την υποχρέωση όμως να ξεκινήσει από τον πρώτο προκριματικό γύρο.
Το 2006 κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ευρώπης νικώντας την ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 3-1 στην παράταση, αλλά και το τελευταίο της ως σήμερα Κύπελλο Αγγλίας νικώντας τη Γουέστ Χαμ στα πέναλτι, στον τελευταίο τελικό που έγινε στο Μιλένιουμ Στάντιουμ, όπως και το FA Community Shield στην αρχή της επόμενης χρονιάς. Τον Δεκέμβριο του 2006 η επενδυτική ομάδα DIC (Dubai International Capital) πρόσφερε 450 εκατ. λίρες για να αγοράσει την ομάδα. Δύο αμερικανικής καταγωγής επιχειρηματίες, οι Τζορτζ Τζίλετ (George N. Gillett, Jr.) και Τομ Χικς (Tom Hicks), ιδιοκτήτες της ομάδας χόκεϊ Montreal Canadiens ο πρώτος και των ομάδων Dallas Stars και Texas Rangers ο δεύτερος, προσφέρθηκαν να αγοράσουν αυτοί την ομάδα, κάνοντας καλύτερη προσφορά. Τελικά ήταν αυτοί που τον Φεβρουάριο του έτους απέκτησαν την ομάδα με τελικό ποσό τα 470 εκατ. λίρες. Μέρος του ποσού πήγε για την κατασκευή του νέου γηπέδου της ομάδας, που θα ξεκινούσε λίγες μέρες αργότερα. Οι οπαδοί της ομάδας αρχικά υποδέχθηκαν θετικά τους νέους ιδιοκτήτες. Η κατάσταση άλλαξε όταν η οικονομική κρίση χτύπησε την ομάδα, η οποία βρέθηκε χρεωμένη λόγω των δανείων για το νέο γήπεδο, ενώ τα πράγματα χειροτέρεψαν μετά από ανακοίνωση για τη ματαίωση της κατασκευής του νέου γηπέδου. Οι Τζίλετ και Χίκς αναγκάστηκαν να πουλήσουν μέρος των μετοχών τους στις ομάδες που είχαν στην Αμερική ώστε να ξεπληρώσουν τα χρέη, ενώ οι οπαδοί διαδήλωναν σε διάφορα παιχνίδια εναντίον των δύο επενδυτών, ζητώντας να πουλήσουν τις μετοχές τους.
Η ομάδα κάτω από της οδηγίες του Μπενίτεθ κατάφερε να φτάσει στον τελικό του Τσάμπιονς Λίγκ στην Αθήνα, το 2007, με αντίπαλό ξανά τη Μίλαν. Αυτή τη φορά η ιταλική ομάδα ήταν η νικήτρια, καθώς νίκησε τη Λίβερπουλ με 2-1.
Η καλύτερη θέση του Μπενίτεθ με τη Λίβερπουλ στο πρωτάθλημα ήταν η δεύτερη θέση που κατέλαβε το 2009, 4 πόντους πίσω από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Στις 3 Ιουνίου του 2010, μετά από μια αποτυχημένη χρονιά για τη Λίβερπουλ, όπου τερμάτισε 7η στο πρωτάθλημα, η ομάδα ανακοίνωσε τη λύση της συνεργασίας της με τον Μπενίτεθ, ο οποίος ακολούθως υπέγραψε συμβόλαιο με την Ίντερ Μιλάνου. Νέος προπονητής της Λίβερπουλ ανέλαβε ο Άγγλος Ρόι Χόντγκσον, ο οποίος μέχρι την προηγούμενη χρονιά καθόταν στον πάγκο της Φούλαμ, οδηγώντας τη, για πρώτη φορά στην ιστορία της, μέχρι τον τελικό του UEFA Cup, όπου έχασε από την Ατλέτικο Μαδρίτης. Η Λίβερπουλ ανακοίνωσε επίσημα την έναρξη της συνεργασίας της με τον Χόντγκσον στις 1 Ιουλίου 2010.
Οικονομικά προβλήματα και η πώληση το 2010
Τον Απρίλιο του 2010, οι Τομ Χικς και Τζορτζ Τζιλέτ ανακοίνωσαν επίσημα πως είναι έτοιμοι να πουλήσουν το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών τους. Νέος πρόεδρος ανέλαβε ο Μάρτιν Μπρούτον. Ο Μπρούτον ανέλαβε να βρει αγοραστές για την ομάδα η οποία χρωστά στην Τράπεζα της Σκωτίας (Royal Bank of Scotland - RBS), στην οποία ο ίδιος είναι στέλεχος, 285 εκατομμύρια ευρώ, με την ίδια την τράπεζα όμως να διαψεύδει πως βρίσκεται σε διαδικασία πώλησης της ομάδας Σύμφωνα με δημοσιεύματα, για την απόκτηση της ιστορικής ομάδας του Λίβερπουλ ενδιαφέρθηκε ο Κινέζος επιχειρηματίας Κένι Χουάνγκ, αν και ο ίδιος ο επιχειρηματίας διέψευσε αρχικά πως υπήρχε ενδιαφέρον από μέρους του. Λίγες μέρες αργότερα επανήλθε ως ένας από τους βασικούς υποψήφιους αγοραστές, αλλά ύστερα από λίγες μέρες ανακοίνωσε πως αποσύρει οριστικά την πρότασή του για την αγορά της ομάδας. Για την απόκτηση της ομάδας ακούστηκαν επίσης τα ονόματα των Γιάχια Κίρντι από την Συρία και των Μούκες Αμπανί και Σουμπράτα Ρόι από την Ινδία.
Μετά από διάφορες άκαρπες προσπάθειες, στις 6 Οκτωβρίου 2010, ο πρόεδρος της ομάδας Μάρτιν Μπρότον, με επίσημη ανακοίνωση στο επίσημο site της ομάδας, ενημέρωσε πως «ολοκληρώθηκε η συμφωνία για τη μεταβίβαση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών της Λίβερπουλ» στη Fenway Sports Group (FSG) του Αμερικανού επιχειρηματία Τζον Γουίλιαμ Χένρι, ιδιοκτήτρια και της ομάδας μπέισμπολ Boston Red Sox, έναντι ποσού που ξεπερνούσε τα 350 εκατομμύρια ευρώ. Σε δηλώσεις του ο Μπρότον άφησε αιχμές κατά των Χικς και Τζιλέτ λέγοντας πως είχαν τη διάθεση «να κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να εμποδίσουν τη συμφωνία». Οι δύο τελευταίοι ανακοίνωσαν πως δεν ήταν διατεθειμένοι να πουλήσουν την ομάδα στην FSG, καθώς οι ίδιοι δεν καλύπτονταν οικονομικά. Για αυτό τον λόγο αντικατέστησαν το διοικητικό της συμβούλιο (που είχε αποφασίσει ομόφωνα την πώληση) με άλλο και το θέμα παραπέμφθηκε στη δικαιοσύνη, με το Ανώτατο Δικαστήριο να αποφασίζει για την τύχη της ομάδας. Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης από το Ανώτατο Δικαστήριο (12 Οκτωβρίου) οι Χικς και Τζιλέτ υποστήριξαν πως το ΔΣ της ομάδας δεν έλαβε υπόψιν, στην αρχική του απόφαση, πιο συμφέρουσες προσφορές από αυτήν της FSG, ενώ από την πλευρά της η Royal Bank of Scotland κατηγόρησε τους ιδιοκτήτες ότι παραβίασαν τους όρους της συμφωνίας τους σχετικά με την πώληση του συλλόγου. Παράλληλα, την ίδια μέρα, εμφανίστηκε νέα πρόταση για αγορά της Λίβερπουλ, ύψους 368 εκατομμυρίων ευρώ, από τον επιχειρηματία Πίτερ Λιμ από τη Σιγκαπούρη.
Τελικά, στις 15 Οκτωβρίου, η πώληση της Λίβερπουλ στη FSG ολοκληρώθηκε έναντι 343 εκατ. ευρώ. Νέος πρόεδρος της ομάδας ανέλαβε ο συνιδρυτής και πρόεδρος της FSG, Τομ Γουέρνερ (Tom Werner). Μετά την αλλαγή ιδιοκτησίας, οι πρώην ιδιοκτήτες Χικς και Τζιλέτ κατέθεσαν ερώτημα στο Ανώτατο δικαστήριο για να αρθούν οι περιορισμοί που απαγορεύουν στον ίδιο και τον Τζορτζ Τζιλέτ να διεκδικήσουν αποζημίωση ύψους 1 δισεκατομμυρίου λιρών από τη Royal Bank of Scotland και τη NESV. Το Ανώτατο δικαστήριο του Λονδίνου αποφάσισε πως ενώ οι δύο πρώην ιδιοκτήτες μπορούν να κινηθούν ζητώντας πληροφορίες σε Αμερικανikά δικαστήρια, πρέπει να πάρουν άδεια από δικαστή του Ην. Βασιλείου για να καταθέσουν οποιαδήποτε έφεση σε δικαστήριο της χώρας τους.
Στις αρχές Ιανουαρίου του 2011 η νέα διοίκηση αντικατέστησε τον Ρόι Χόντγκσον αποκτώντας στη θέση του προπονητή τον παλιό ποδοσφαιριστή και προπονητή της ομάδας Κένι Νταλγκλίς, με συμβόλαιο μέχρι το τέλος της περιόδου, με τον οποίο και μετά το 2012 κατέκτησε το Λιγκ Καπ κόντρα στην Κάρντιφ με σκορ 2-2 στην κανονική διάρκεια, 3-3 στην παράταση και σκορ 4-3 στα πέναλτι.
Έφτασε επίσης μέχρι και τον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας όπου ηττήθηκε από την μετέπειτα Πρωταθλήτρια Ευρώπης Τσέλσι.
Περίοδος Μπρένταν Ρότζερς
Το καλοκαίρι του 2012, η Λίβερπουλ ανακοίνωσε τη πρόσληψη του προπονητή της Σουόνσι, Μπρένταν Ρότζερς. Με τον Βορειοϊρλανδό στον πάγκο τους, οι Ρεντς έφτασαν κοντά στο πρωτάθλημα τη σεζόν 2013-14, αλλά προδόθηκαν από την απειρία, την κακή αμυντική λειτουργία και την- κατά γενική παραδοχή - χαμηλή ποιότητα του ρόστερ που για μήνες έπαιζε πάνω από τα στάνταρ του. Κατά τη διάρκεια της προπονητικής θητείας του Ρότζερς στον πάγκο της, η Λίβερπουλ έπαιξε κατά διαστήματα όμορφο ποδόσφαιρο, αλλά περιορίστηκε στη μετριότητα.
Έμβλημα
thumb|80px|2012–σήμερα Το έμβλημα της αναπαριστά το liver bird μέσα σε μία ασπίδα. Πάνω από την ασπίδα υπάρχει μία αναπαράσταση του μνημείου του γηπέδου της, της πύλης Shankly Gates, που δημιουργήθηκε το 1982 προς τιμήν του πρώην προπονητή της Μπιλ Σάνκλι, και όπου υπάρχει και ο τίτλος του ύμνου της (You'll Never Walk Alone). Αριστερά και δεξιά της ασπίδας υπάρχουν δύο φλόγες, αναφορά σε ένα άλλο μνημείο που υπάρχει έξω από το γήπεδο προς τιμήν των 96 νεκρών οπαδών της ομάδας στην τραγωδία του Χίλσμπορο το 1989.
Το 2012, ο σύλλογος αφαίρεσε από τη φανέλα της Warrior Sports την ασπίδα και τις πύλες, επιστρέφοντας στο σήμα που είχε η Λίβερπουλ στις εμφανίσεις της δεκαετίας του 1970. Οι φλόγες μετακινήθηκαν προς το πίσω μέρος του γιακά της φανέλας, γύρω από τον αριθμό 96 όσοι και οι φίλαθλοι που σκοτώθηκαν στο Χίλσμπορο.
Χρώματα
Στην αρχή η Λίβερπουλ χρησιμοποιούσε παρόμοια χρώματα με αυτά της Έβερτον, δηλαδή το μπλε και το λευκό. Το 1896 διάλεξε το κόκκινο και το λευκό χρώμα για τις εμφανίσεις της (κόκκινες φανέλες, λευκά σορτς) και το 1901 το liver bird, το πουλί σύμβολο της πόλης του Λίβερπουλ, για έμβλημά της. Το 1964, σε έναν αγώνα με τη ΡΣΚ Άντερλεχτ η Λίβερπουλ έπαιξε για πρώτη φορά με κατακόκκινες εμφανίσεις, χρώματα που χρησιμοποιεί από τότε.
Η Λίβερπουλ ήταν η πρώτη ομάδα στο Αγγλικό πρωτάθλημα που φιλοξένησε στη φανέλα της το όνομα κάποιου χορηγού, όταν το 1979 ήρθε σε συμφωνία με τη Hitachi.
Προσωνύμια
Το προσωνύμιο της ομάδας είναι «Οι Κόκκινοι» (The Reds) και προέρχεται από το χρώμα των εμφανίσεων της ομάδας. Η πρώτη ομάδα της Λίβερπουλ, που αποτελούταν από Σκωτσέζους ποδοσφαιριστές, τα επώνυμα των οποίων άρχιζαν από "Μακ", αποκαλούνταν από τους φίλαθλους ως «η ομάδα των Μακς» (the team of the Macs).
Merchandise
Το Liverpool FC brand name είναι αναγνωρίσιμο σε όλο τον κόσμο. Οι κόκκινοι είναι γνωστοί για τα summer tours τους στα οποιά ταξιδεύουν ανά τον πλανήτη, παίζοντας φιλικά προετοιμασίας και δίνοντας αγώνες επίδειξης, στους οποίους γεμίζουν όλα τα γήπεδα. Πέρα από αυτό, αλλά και τα καθιερομένα έσοδα από το liverpool store, εχουν συνάψει συμφωνία με τη Realistic Games για τη δημιιουργία Online Slot Machine ("κουλοχέρης") με τα λογότυπά τους.
Γήπεδο
μικρογραφία|300x300εσ|Η εξέδρα "the Kop" στο Άνφιλντ Ρόουντ Η ομάδα του Λίβερπουλ χρησιμοποιεί από την ίδρυσή της το στάδιο του Άνφιλντ, το οποίο χτίστηκε το 1884 σε οικόπεδο δίπλα στο Πάρκο Στάνλεϊ. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά από την Έβερτον, πριν αυτή μετακομίσει στο Γκούντισον Παρκ μετά από μια διαφωνία για το ενοίκιο με τον ιδιοκτήτη του σταδίου Τζον Χούλντινγκ, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση της ομάδας της Λίβερπουλ.
Ο πρώτος αγώνας της Λίβερπουλ στο Άνφιλντ δόθηκε το 1892. Αν και η χωρητικότητα του γηπέδου ήταν 20.000, μόνο 100 θεατές παρακολούθησαν τον πρώτο αυτό αγώνα της ομάδας στο Άνφιλντ. Το 1906 δημιουργήθηκε η εξέδρα the Kop, η οποία είναι πίσω από το ένα τέρμα. Εκεί βρίσκονται οι φανατικοί φίλοι της ομάδας.
Παλαιότερα μπορούσε να υποδεχθεί πάνω από 60.000 θεατές (οι περισσότεροι όρθιοι), ενώ είχε χωρητικότητα 55.000 μέχρι το 1990. Μετά την έκθεση Taylor και την αλλαγή των κανονισμών για την ασφάλεια στα γήπεδα από την Premier League, η Λίβερπουλ υποχρεώθηκε να μετατρέψει το Άνφιλντ σε γήπεδο χωρίς θέσεις για όρθιους, κάτι που έφερε μείωση στη χωρητικότητά του σε 45.276 θέσεις. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν την 1η Σεπτεμβρίου 1992. Μία επιπλέον μικρή κερκίδα προστέθηκε το 1998, γεγονός που αύξησε κάπως τη χωρητικότητα. Η σημερινή χωρητικότητά του είναι 54.362 θέσεις.
Λόγω των δυσκολιών για την αύξηση της χωρητικότητας στο Άνφιλντ, η Λίβερπουλ ανακοίνωσε σχέδια για την μετακίνησή της σε ένα νέο γήπεδο στην περιοχή τον Μάιο του 2002. Τον Σεπτέμβριο του 2006 το Δημοτικό Συμβούλιο του Λίβερπουλ συμφώνησε να χορηγήσει τη Λίβερπουλ για 999 έτη μίσθωσης της γης στην προτεινόμενη θέση. Μετά την εξαγορά του συλλόγου τον Φεβρουάριο του 2007 από τους Τζιλέτ και Χικς, το προτεινόμενο γήπεδο ξανασχεδιάστηκε. Τον Νοέμβριο του 2007, το νέο σχέδιο εγκρίθηκε ξανά από το Συμβούλιο, και ξεκίνησε η κατασκευή του τον Ιούνιο του 2008. Η κατασκευή του γηπέδου διακόπηκε, όμως, τον Μάιο του 2008, καθώς προέκυψε πρόβλημα χρηματοδότησης.
Μετά την αποχώρηση των Τζιλέτ και Χικς απο την ομάδα και την πώλησή της στην εταιρεία FSG, το σχέδιο για την κατασκευή νέου γηπέδου εγκαταλήφθηκε. Αντιθέτως, ανακατασκευάστηκε μία εξέδρα του γηπέδου, η λεγόμενη Main Stand. Το καλοκαίρι του 2021, ξεκίνησαν και οι εργασίες για την ανακατασκευή της Anfield Road End, που θα αυξήσει τη χωρητικότητα περίπου στις 61.000 θέσεις, και θα αναβαθμίσει το γήπεδο ως το τέταρτο μεγαλύτερο στην Αγγλία.
Προπονητικές εγκαταστάσεις
Οι ακαδημίες της ομάδας δεν χρησιμοποιούσαν το Μέλγουντ, αλλά βρίσκονται στην κωμόπολη Κέρκμπι (Kirkby). Μετα την αγορά της ομαδας απο την FSG, εκεί, κατασκευάστηκε ένα νέο υπερσύγχρωνο προπονητικό κέντρο κόστος 50 εκατομμυρίων ευρώ, έτσι ώστε η βασική ομάδα και οι ακαδημίες να βρίσκονται στους ίδιους χώρους.
You'll Never Walk Alone
200px|μικρογραφία|right|Η πύλη Shankly Gates, η οποία αναπαριστάται στο επάνω μέρος του εμβλήματος της Λίβερπουλ
Ο ύμνος της Λίβερπουλ, με τίτλο "You'll Never Walk Alone" θεωρείται ένα από τα πιο γνωστά ποδοσφαιρικά τραγούδια. Οι συνθέτες του είναι οι Richard Rodgers και Oscar Hammerstein II, και είναι κομμάτι από το μιούζικαλ Carousel, του 1945. To 1963 το συγκρότημα "Gerry & The Pacemakers" από το Λίβερπουλ κυκλοφόρησε ένα single με το συγκεκριμένο τραγούδι που έγινε μεγάλη επιτυχία στην Αγγλία. Σύντομα το τραγούδι έγινε ο ύμνος της Λίβερπουλ.
Οπαδοί και αντίπαλοι
Η Λίβερπουλ έχει ένα μεγάλο κοινό, τόσο στην Αγγλία όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Την περίοδο 2008-09 είχε τον τέταρτο μεγαλύτερο μέσο όρο εισιτηρίων στην Πρέμιερ Λιγκ, 44.318 εισιτήρια ανά αγώνα που αντιπροσωπεύει το 96,8% της χωρητικότητας του σταδίου της. Οι οπαδοί της Λίβερπουλ αρκετές φορές αναφέρουν τους εαυτούς τους με το προσωνύμιο "Kopites", που προέρχεται από το όνομα μιας κερκίδας (the Kop) στο Άνφιλντ. Kop ή Spion Kop ονομάζονται στην Αγγλία οι κερκίδες οι οποίες δεν έχουν καθίσματα, ενώ το όνομα προέρχεται από την μάχη του Spion Kop κατά τον δεύτερο πόλεμο των Μπόερ. Η συγκεκριμένη κερκίδα στο Άνφιλντ βρίσκεται πίσω από το ένα τέρμα, ενώ σήμερα έχει πια καθίσματα, αλλά διατηρεί ακόμα αυτό το όνομα. Εκεί συχνάζουν οι πιο φανατικοί οπαδοί της ομάδας.
260px|μικρογραφία|left|Οπαδοί της Λίβερπουλ καθώς παρακολουθούν το Ντέρμπι του Μέρσεϊσαϊντ.
Η κύρια αντίπαλος της Λίβερπουλ είναι η Έβερτον. Όμως το τοπικό ντέρμπι, το ντέρμπι του Μερσεϊσάιντ (Merseyside derby), πολλές φορές αποκαλείται και "φιλικό ντέρμπι" ενώ συχνά οπαδοί των δύο ομάδων μπορεί να βρίσκονται και στην ίδια κερκίδα. Αν και οι κύριοι λόγοι των διαφορών τους ήταν θρησκευτικοί, οι οπαδοί και των δύο ομάδων προέρχονται κυρίως από τους Μεθοδιστές. Από την άλλη, υπάρχει μεγάλη αντιπαλότητα μεταξύ των οπαδών της Λίβερπουλ με αυτούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η τελευταία μάλιστα απευθείας μεταγραφή μεταξύ Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Λίβερπουλ έγινε το 1964. Το παιχνίδι μεταξύ των δύο ομάδων αναφέρεται και ως Βορειοδυτικό Ντέρμπι (North West derby) και θεωρείται το μεγαλύτερο ντέρμπι της Αγγλίας. Η αντιπαλότητα των δύο ομάδων έχει βάση της στην εμπορική αντιπαλότητα μεταξύ των δύο πόλεων, του Μάντσεστερ και του Λίβερπουλ, ενώ στο πέρασμα των ετών οι οπαδοί τους ερίζουν για το ποια είναι η μεγαλύτερη ομάδα στο νησί, καθώς έχουν κατακτήσει σχεδόν ισάριθμους τίτλους.
Οι οπαδοί της Λίβερπουλ θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για τα γεγονότα του Χέιζελ. 27 από αυτούς συνελήφθησαν, με την πλειοψηφία τους να προέρχεται από το Μερσεϊσάιντ. Πριν από το Χέιζελ κάποιοι είχαν δημιουργήσει ξανά προβλήματα. Το 1989 δεκατέσσερις από αυτούς καταδικάστηκαν για ανθρωποκτονία με 3 χρόνια φυλάκιση.
Μετά το περιστατικό του Χίλσμπορο, η εφημερίδα The Sun εξέδωσε ένα άρθρο με τίτλο Η Αλήθεια (The Truth). Στο άρθρο η εφημερίδα υποστήριζε ότι οι οπαδοί της είχαν κλέψει τους νεκρούς και ότι είχαν επιτεθεί στους αστυνομικούς. Η έρευνα απέδειξε πως αυτό ήταν λανθασμένη πληροφορία, όμως οδήγησε σε ένα γενικευμένο στην πόλη μποϋκοτάζ της εφημερίδας. Μετά την τραγωδία, ιδρύθηκαν διάφοροι οργανισμοί για τα θύματα.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1892 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας Κατηγορία:Λίβερπουλ Κατηγορία:Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1892
Νταχράν
Το Νταχράν (Αραβικά: الظهران) είναι μία πόλη της Ανατολικής Επαρχίας της Σαουδικής Αραβίας. Το Νταχράν είναι ένα από τα σημαντικότερα κέντρα διακίνησης Σαουδικού πετρελαίου και βρίσκεται 15 χιλιόμετρα νότια της Νταμάμ, της πρωτεύουσας της Ανατολικής Επαρχίας.
Νταχράν
Δήμος Μπούτελ
Στο κοιμητήριο του Δήμου Μπούτελ βρίσκεται ο τάφος του Γεώργιου Ζορμπά, στον οποίο ο Νίκος Καζαντζάκης βασίστηκε για να δημιουργήσει τον χαρακτήρα Αλέξη Ζορμπά και τη νουβέλα του Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Μπούτελ συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμοι των Σκοπίων Κατηγορία:Δήμος Μπούτελ
Φιννοουγγρικοί λαοί
Οι φιννοουγγρικοί λαοί είναι μια ομάδα λαών που ζει σε περιοχές της Βορειοανατολικής Ευρώπης, της Βόρειας Ασίας και της Λεκάνης των Καρπαθίων και μιλούν φιννοουγγρικές γλώσσες. Εκτός από τους Σαμογέτες, όλες οι υπόλοιπες γλώσσες των φιννοουγγρικών λαών ανήκουν στην ουραλική οικογένεια. Πολλοί φιννοουγγρικοί λαοί ζουν σε περιοχές οι οποίες περιβάλλονται από λαούς που μιλούν γλώσσες άλλων γλωσσικών οικογενειών. Ο όρος "φιννοουγγρικός" είχε αρχικά γλωσσικά και όχι εθνικά πλαίσια. Ωστόσο κατά τον 20ό αιώνα άρχισαν να αναπτύσσονται αισθήματα εθνοτικής αδελφότητας μεταξύ των φιννοουγγρικόφωνων λαών (ιδιαίτερα μεταξύ φιννικών λαών).
Αρκετοί φιννοουγγρικοί λαοί έχουν τις δικές τους αυτόνομες δημοκρατίες εντός της Ρωσίας. Αυτοί οι λαοί είναι οι Καρέλιοι (Δημοκρατία της Καρελίας), οι Κόμι (Δημοκρατία των Κόμι), οι Ουντμούρτοι (Δημοκρατία των Ουντμούρτ), οι Μάρι (Δημοκρατία της Μαρί Ελ), και οι Μορδβίνοι (Μόκσα και Έρζυα, στη Δημοκρατία της Μορδοβίας). Οι Χάντι και οι Μάνσι κατοικούν στον Αυτόνομο θύλακα της Χαντιμανσίας της Ρωσίας. Μια υποομάδα των Κόμι, οι Κόμι-Περμιάκ, κατοικούσαν στον αυτόνομο θύλακα Κόμι-Περμιάκ. Σήμερα αυτός ο αυτόνομος θύλακας αποτελεί περιοχή με ειδικό καθεστώς του κράι Περμ.
Η παραδοσιακή περιοχή των αυτοχθόνων Σάαμι είναι το βόρειο τμήμα της Σκανδιναβοφινλανδικής χερσονήσου και η Χερσόνησος της Κόλα στη Βορειοδυτική Ρωσία. Η παραδοσιακή πατρίδα των Σάαμι ονομάζεται και Λαπωνία.
Διεθνείς Φιννοουγγρικές κοινωνίες
Το 2007 ο ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ήταν ο οικοδεσπότης του 1ου Φεστιβάλ Φιννοουγγρικών λαών. Εκεί τον επισκέφθηκαν η φινλανδή πρωθυπουργός Τάρια Χάλονεν και ο ούγγρος πρωθυπουργός Φέρεντς Γκιουρτσάνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιννοουγγρικοί λαοί Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ασία
Γιώργος Τρομάρας
Ο Γιώργος Τρομάρας (Αγία Σοφία Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας, 1947 - Αθήνα, 24 Ιανουαρίου 2022) ήταν Έλληνας παλαιστής, δύο φορές πρωταθλητής Ελλάδας στην ελευθέρα πάλη και Ευρώπης στην επαγγελματική πάλη, ενώ παράλληλα ήταν και μασίστας. Στο παρελθόν είχε συμμετάσχει σε διάφορες ελληνικές ταινίες.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1947 στην Αγία Σοφία Αιτωλοακαρνανίας.
Από πολύ μικρή ηλικία έδειξε την κλίση του στην πάλη και τη μυϊκή δύναμη. Eκτός από παλαιστής έχει καταφέρει λύγισμα χοντρών σιδερικών, σπάσιμο χοντρών αλυσίδων, σήκωμα αυτοκινήτων, άνοιγμα ελατηρίων άνω των 400 κιλών με τα δόντια, ακόμα και τράβηγμα αμαξοστοιχιών.
Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, η αγάπη του όμως για το άθλημα τον ανέδειξε γρήγορα. Ο Γιώργος Τρομάρας είναι ο συνεχιστής των λαϊκών ηρώων Κουταλιανού και Σαμψών, ενώ έχει παρουσιάσει προγράμματα επίδειξης μυϊκής δύναμης στην Ελλάδα και σε πάνω από 35 κράτη.
Απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών. Είχε υποστεί πολλαπλά εγκεφαλικά επεισόδια και εξέπνευσε στις 24 Ιανουαρίου 2022 στο νοσοκομείο Αλεξάνδρα.
Ήταν παντρεμένος και έχει ένα γιο, τον Κώστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ελευθέρας πάλης Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της επαγγελματικής πάλης Κατηγορία:Έλληνες μασίστες
Unua Libro
To Unua Libro (Πρώτο Βιβλίο) υπήρξε η πρώτη έκδοση για να περιγράψει τη διεθνή γλώσσα εσπεράντο (που ονομάστηκε μετέπειτα Lingvo Internacia, "γλώσσα μεταξύ εθνών"). Εκδόθηκε για πρώτη φορά στα ρώσικα στις 26 Ιουλίου 1887 στη Βαρσοβία, ενώ τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν εκδόσεις στα εβραϊκά, τα πολωνικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα γαλλικά. Σε αυτό το μικρό βιβλίο περιλαμβάνεται το Πάτερ Ημών, μερικά χωρία από τη Βίβλο, ένα γράμμα, ποίηση, οι δεκαέξι κανόνες της γραμματικής και 900 λεξικολογικές ρίζες. Αυτός που έθεσε τις βάσεις της Εσπεράντο, ο Λουδοβίκος Λάζαρος Ζαμένχοφ, διακήρυξε: "μια διεθνής γλώσσα, όπως μια εθνική γλώσσα, είναι ένα κοινό κτήμα". Ο Ζάμενχοφ υπέγραψε το έργο ως "Doktoro Esperanto" και ο τίτλος Εσπεράντο ως το όνομα της γλώσσας σημαίνει στα εσπεράντο, "αυτός που ελπίζει".
Το 1905, ο Ζάμενχοφ επανέκδωσε τους δεκαέξι κανόνες της γραμματικής, σε συνδυασμό με ένα "οικουμενικό λεξικό" και μια συλλογή από ασκήσεις, σε ένα βιβλίο με τον τίτλο Fundamento de Esperanto.
Πενταφθοριούχος χρυσός
μικρογραφία|δεξιά|Κρυσταλλική δομή Au2F10 Ο Πενταφθοριούχος Χρυσός είναι ανόργανη χημική ένωση, που αποδίδεται με το χημικό τύπο AuF5, αλλά ο πραγματικός τύπος της (στοιχειώδους) δομικής μονάδας της είναι Au2F10. Αυτή η φθοριούχος ένωση περιέχει χρυσό με τον υψηλότερο αριθμό οξείδωσής του (+5). Ο χημικά καθαρός πενταφθοριούχους χρυσός, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι κόκκινο στερεό, το οποίο διαλύεται στο υδροφθόριο, αλλά τέτοια διαλύματα αποσυντίθενται απελευθερώνοντας φθόριο. Η κρυσταλλική δομή του πενταφθοριούχου χρυσού σε στερεά δομή είναι κεντροσυμμετρική με εξαϋποκατεστημένο χρυσό και οκταεδρική διάταξη, σε δύο (2) οκτάεδρα με κοινή τη μία ακμή. Τα δυο (2) άτομα χρυσού στα κέντρα των δυο νοητών οκταέδρων και τα δέκα (10) άτομα φθορίου στις κορυφές τους. Άλλες, αντίστοιχες, πενταφθοριούχες ενώσεις είναι μονομερείς (PF5, AsF5, SbF5, ClF5, BrF5, IF5), τετραμερείς (NbF5, TaF5, CrF5, MoF5, WF5, TcF5, ReF5, RuF5, OsF5, RhF5, IrF5, PtF5), ή πολυμερείς (BiF5, VF5, UF5).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Ενώσεις χρυσού
Χουλιγκανισμός
μικρογραφία|300x300εσ|Χούλιγκαν σε εξέδρα κατά την διάρκεια διεξαγωγής ευρωπαϊκού αγώνα ποδοσφαίρου Ως χουλιγκανισμός αναφέρεται η ανάρμοστη και βίαιη συμπεριφορά οπαδών αθλητικών ομάδων που οδηγεί στη διατάραξη της τάξης.Εκφάνσεις χουλιγκανισμού συνήθως θεωρούνται πράξεις όπως η υβριστική συμπεριφορά σε γήπεδα κατά τη διάρκεια αγώνων πολλές φορές με ρατσιστική διάθεση, η επιθετική συμπεριφορά σε αυτούς τους χώρους, οι εισβολές οπαδών στον αγωνιστικό χώρο πολλές φορές με βίαιες διαθέσεις, οι ομαδικές συγκρούσεις οπαδών εντός και εκτός γηπέδων καθώς και δολοφονίες που γίνονται μεταξύ οπαδών που τάσσονται υπέρ διαφορετικών ομάδων.
Ο όρος χρησιμοποιείται πολύ συχνά για να περιγράψει την συμπεριφορά των οπαδών σε αγώνες ποδοσφαίρου και μπάσκετ. Με αυτόν τον τρόπο δηλώνονται βανδαλισμοί και ομαδικές συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που προκαθορισμένες συγκρούσεις μεταξύ οπαδών γίνονται ανεξάρτητα από τους αγώνες ή με αφορμές αγώνες άλλων αθλημάτων.
Ετυμολογία
Ο χουλιγκανισμός ονομάστηκε έτσι από τον όρο "hooliganism" που χρησιμοποιείται από τη δεκαετία του 1890 για να χαρακτηρίσει τη συμπεριφορά συμμοριών των δρόμων. Η χρήση του όρου εμφανίζεται σε μια αναφορά της Αστυνομίας του Λονδίνου το 1898, αλλά ενδεχομένως δεν είναι η πρώτη. Μια θεωρία που έχει επικρατήσει αναφέρει πως ο όρος πάρθηκε από το όνομα του Πάτρικ Χούλιχαν ο οποίος ήταν Ιρλανδός βάνδαλος που έμενε στο Λονδίνο. Μια άλλη θεωρία αναφέρει πως ο όρος προέρχεται από τον απολίτιστο τρόπο ζωής μιας ιρλανδικής αγροτικής οικογένειας. Άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι ο όρος πάρθηκε από μια συμμορία του δρόμου στο Ίσλινγτον του Λονδίνου που είχε το όνομα "Χούλι". Τέλος, υπάρχει και μια θεωρία που υποστηρίζει ότι ο όρος βασίζεται στην ιρλανδική λέξη "houlie" που χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει ένα έκλυτο πάρτι. .
Ιστορία
Το ποδόσφαιρο στην Αγγλία προήλθε από παραδοσιακές εκδηλώσεις που περιλάμβαναν παιχνίδι με μια μπάλα που είχαν συνήθως μαζική συμμετοχή από τους κατοίκους της περιοχής όπου λάμβανε χώρα. Γενικά σκοπός ήταν συνήθως η μεταφορά της μπάλας από ένα σημείο της πόλης σε ένα άλλο ή η κατοχή της μπάλας από έναν συμμετέχοντα μέχρι κάποια προκαθορισμένη διάρκεια. Η μαζική συμμετοχή υποδηλώνει τις βίαιες συγκρούσεις που ξεσπούσαν πολλές φορές σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Από το 1314 ακόμη, ο Εδουάρδος Β' της Αγγλίας, απαγόρευσε τέτοιου είδους εκδηλώσεις διότι όπως αναφέρει μπορεί να προκαλούσαν κοινωνικές αναταραχές ή και προδοσία. Στην ίδια χώρα και αφού οι πρώτοι κανόνες του σύγχρονου ποδοσφαίρου είχαν εδραιωθεί, σημειώθηκαν μεγάλες αναταραχές μετά τον αγώνα της Πρέστον Νορθ Εντ με την Άστον Βίλα. Οι δύο ομάδες λιθοβολήθηκαν και χτυπήθηκαν άσχημα με ξύλα και αναφέρεται ότι ένας παίκτης της Πρέστον έχασε τις αισθήσεις του. Τον επόμενο χρόνο καταγράφηκαν συμπλοκές μεταξύ οπαδών της Πρέστον με οπαδούς της Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς καθώς το 1905 κάποιοι υποστηρικτές της Πρέστον δικάστηκαν για χουλιγκανισμό μετά τον αγώνα της ομάδας με την Μπλάκμπερν. Μεταξύ τους ήταν και μια "μεθυσμένη και εκτός τάξης" 70χρονη γυναίκα. Στο διάστημα του μεσοπολέμου δεν καταγράφηκαν αντίστοιχα φαινόμενα, αλλά κατά τη δεκαετία του 1950 εμφανίστηκε η μόδα των Μοντς και των Ρόκερς που όπως αναφέρεται ομάδες κάθε παράταξης είχαν συγκρούσεις μεταξύ τους, με αφορμή διαφορές στην ιδεολογία και στον τρόπο εμφάνισης. Τέτοιου είδους αντιθέσεις όξυναν το κλίμα μεταξύ των οπαδών αντιπάλων ομάδων και εμφανίστηκε ένα νέο κύμα χουλιγκανισμού. Το 1956, οπαδοί της Λίβερπουλ Φ.Κ. και της, επίσης από την πόλη του Λίβερπουλ, Έβερτον,έλαβαν μέρος σε διάφορα περιστατικά καταστροφής τρένων. Από το 1965 αναφέρονται κάθε χρόνο κατά μέσο όρο περίπου 25 περιστατικά χουλιγκανισμού στην Αγγλία.
Στην ήπειρο της Αμερικής έχουν καταγραφεί φαινόμενα χουλιγκανισμού από το 1964. Εκείνη τη χρονιά στο Περού σκοτώθηκαν περισσότεροι από 300 και τραυματίστηκαν 500 σε έναν αγώνα μεταξύ Αργεντινής και Περού, προκριματικό για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Στην Αργεντινή σκοτώθηκαν περίπου 70 άτομα σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα στο Μπουένος Άιρες, αφού κάποιοι πετούσαν καιόμενα κομμάτια χαρτιού στις κερκίδες. Αναφέρεται ότι έχουν σκοτωθεί στην Αργεντινή 40 άτομα από το 1992 ως το 2002 σε συγκρούσεις που σχετίζονται με χουλιγκανιστική συμπεριφορά. Το 1969, μεταξύ Ελ Σαλβαδόρ και Ονδούρα εξεγέρσεις μετά τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων των δύο χωρών δυναμίτισαν τις πολιτικές διαφορές τους και ένας πενθήμερος πόλεμος ξέσπασε που ονομάστηκε από την αφορμή του Πολέμου του ποδοσφαίρου. To 1971 στη Βραζιλία σκοτώθηκαν τέσσερις και τραυματίστηκαν πάνω από 1500 μετά από συγκρούσεις που ακολούθησαν ποδοσφαιρικό αγώνα στο Σαλβαδόρ.
Στη δεκαετία του 1970 καταγράφονται φαινόμενα χουλιγκανισμού και στην υπόλοιπη Ευρώπη πέραν της Αγγλίας. Στην Ιταλία τότε πρωτοεμφανίστηκαν βίαιες πράξεις από οπαδούς σε γήπεδα ποδοσφαίρου, όπως οι ρίψεις επικίνδυνων αντικειμένων προς παίκτες και διαιτητές. Το φαινόμενο οξύνεται από τις οργανώσεις των ούλτρας που εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και πολλές φορές σχετίζονται με νεοναζιστική ιδεολογία. Σκοπός των οργανώσεων αυτών πέρα από την υποστήριξη των ομάδων είναι οι συγκρούσεις με οπαδών αντίπαλων ομάδων. Στην Ολλανδία, το 1974, ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ οπαδών της Φέγιενορντ και της Αγγλικής Τότεναμ στον τελικό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Από εκείνη την περίοδο και μετά ολοένα και περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες εμφανίζουν έντονα φαινόμενα χουλιγκανισμού. Μεταξύ τους η Ισπανία, η Τουρκία, η Νορβηγία, η Πολωνία, η Κροατία, η Ρωσία και η Ελλάδα.
Αναφορές
Κατηγορία:Συμπεριφορά Κατηγορία:Ψυχολογία Κατηγορία:Βία
Βαγγέλης Τρίγκας
Ο Βαγγέλης Τρίγκας είναι δεξιοτέχνης σολίστας και δάσκαλος του μπουζουκιού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1960 στο Άργος και άρχισε να ασχολείται με το μπουζούκι, από τα χρόνια του δημοτικού σχολείου. Τα πρώτα του τραγούδια τα έμαθε από τον πατέρα του, που έπαιζε ερασιτεχνικά. Δεν πήγε σε δάσκαλο, είναι αυτοδίδακτος. Από τα 15 του άρχισε να παίζει επαγγελματικά και συνεργάστηκε με πολλούς από τους κορυφαίους Έλληνες τραγουδιστές. Παράλληλα με τις συνεργασίες του αυτές, από το 1990 και μετά άρχισε να διδάσκει. Το μεγαλύτερο μέρος της προσπάθειάς του μέχρι σήμερα, το έχει αφιερώσει στη μελέτη-έρευνα, για να αποκτήσει το μπουζούκι τεκμηριωμένη τεχνική κ’ εμπεριστατωμένη σπουδή.
Συνεργασίες
Σημαντικότερες από τις συνεργασίες του είναι αυτή με τη Μαρία Φαραντούρη το 2004 κ’ το Γιώργο Νταλάρα το 2007.
Με τη Μαρία Φαραντούρη έπαιξε σε μεγάλους μουσικούς χώρους πολλών Ευρωπαϊκών πόλεων, όπως «Wiener Konzerthaus» της Βιέννης,  «Φιλαρμονική του Μονάχου» κ.λ.π. ενώ με το Γιώργο Νταλάρα  έπαιξε  στο «Ηρώδειο» στο «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών», «Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης» κ.λ.π.
Άλλοι τραγουδιστές με τους οποίους συνεργάστηκε είναι η Μαίρη Λίντα, η Χάρις Αλεξίου, ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Μαρινέλα, ο Μανώλης Μητσιάς, ο Μανώλης Λιδάκης και πολλοί άλλοι.
Δισκογραφία
Έχει ηχογραφήσει τρεις προσωπικούς δίσκους. Οι δύο περιέχουν οργανικά κομμάτια-σπουδές για το μπουζούκι με τίτλο: «12 οργανικά για τρίχορδο μπουζούκι»  κ’ «Σε 3 χορδές». Ο τρίτος του δίσκος περιέχει επανεκτελέσεις παλιών λαϊκών τραγουδιών με τίτλο «Αυτοσχεδιασμοί κ’ τραγούδια για μπουζούκι».
Έχει επίσης πολλές συμμετοχές σε δίσκους. Μερικοί απ’ αυτούς είναι, «Όταν συμβεί στα πέριξ», δίσκος του Γιώργου Νταλάρα, που ηχογραφήθηκε το 2007 στο «Ηρώδειο». «Σαν τραγούδι μαγεμένο» με το Γιώργο Νταλάρα, που ηχογραφήθηκε το 2008 στο μέγαρο μουσικής Αθηνών, «Αυστηρώς λαϊκόν» με το Μανώλη Λιδάκη, που ηχογραφήθηκε το 2006 κ.λ.π.
Η προσωπική δισκογραφία του:
Οι συμμετοχές του:
Βιβλιογραφία
Έχει εκδώσει τα ακόλουθα βιβλία:
Μέθοδοι:
Με παρτιτούρες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τρίγκας Βαγγέλης Τρίγκας Βαγγέλης
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών 1957-58
Το 18ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών 1957–58 διεξήχθη στην Αθήνα, ξεκίνησε στις 30 Ιουνίου 1958 και ολοκληρώθηκε στις 7 Ιουλίου 1958. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η ΑΕΚ για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχαν συνολικά επτά ομάδες, τέσσερις από το τοπικό πρωτάθλημα της Αθήνας (ΑΕΚ, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Πανελλήνιος) και τρεις από το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης (Άρης, ΠΑΟΚ, ΧΑΝΘ). Όλοι οι αγώνες διεξήχθησαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο, εκτός από τρεις που πραγματοποιήθηκαν στο Κλειστό του Πανελληνίου (Παναθηναϊκός–Άρης, Πανελλήνιος–ΧΑΝΘ, Ολυμπιακός–ΧΑΝΘ).
Βαθμολογία
Β= Βαθμοί, Α= Αγώνες, Ν= Νίκες, Η= Ήττες, ΠΥ= Πόντοι υπέρ, ΠΚ= Πόντοι κατά, ΔΠ= Διαφορά πόντων
Παραπομπές
1957-58 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1957 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1958
Ισλάμ στη Λιθουανία
δεξιά|μικρογραφία| Τζαμί Κάουνας. δεξιά|μικρογραφία| Τάφοι μουσουλμάνων στρατιωτών του [[Τσάρος|τσαρικού στρατού, που έπεσαν στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο σε λιθουανικό έδαφος. Νεκροταφείο Αντακάλνης]] Το Ισλάμ στη Λιθουανία, σε αντίθεση με πολλές άλλες χώρες της βόρειας και δυτικής Ευρώπης, έχει μακρά ιστορία από τον 14ο αιώνα. Το μεσαιωνικό Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας της Πολωνικής -Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, που εκτείνεται από τη Βαλτική έως τη Μαύρη θάλασσα, περιελάμβανε αρκετά μουσουλμανικά εδάφη στο νότο, που κατοικούνταν από Τατάρους της Κριμαίας. Μερικοί μουσουλμάνοι μετανάστευσαν στα Λιθουανικά εδάφη, που βρίσκονται τώρα τη σημερινή Δημοκρατία της Λιθουανίας, κυρίως υπό την κυριαρχία του Μεγάλου Δούκα Βυτάουτας (αρχές 15ου αιώνα). Οι Τάταροι, που τώρα αναφέρονται ως Λιθουανοί Τάταροι, έχασαν τη γλώσσα τους με την πάροδο του χρόνου και τώρα μιλούν Λιθουανικά. Ωστόσο, διατήρησαν το Ισλάμ ως θρησκεία τους. Λόγω της μακράς απομόνωσης από όλο τον μεγαλύτερο Ισλαμικό κόσμο, οι πρακτικές των Λιθουανών Τατάρων διαφέρουν κάπως από τους υπόλοιπους Σουνίτες Μουσουλμάνους. Ωστόσο, δεν θεωρούνται ξεχωριστή αίρεση, αν και ορισμένοι Λιθουανοί Τάταροι ασκούν αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί Λαϊκό Ισλάμ. Ένας ανώνυμος Λιθουανός Τάταρος, που έκανε το Χατζ στη Μέκκα αναγνώρισε στο έργο του το Risȃle ότι οι Λιθουανοί Τάταροι δεν είχαν ορθόδοξα έθιμα και τελετουργίες, έτσι ώστε θα μπορούσαν ενδεχομένως να θεωρηθούν ως άπιστοι (καφίρ) από την οπτική των ορθόδοξων Μουσουλμάνων.
Στη Λιθουανία, σε αντίθεση με πολλές άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες εκείνη την εποχή, υπήρχε θρησκευτική ελευθερία. Οι Λιθουανοί Τάταροι εγκαταστάθηκαν σε ορισμένα μέρη, όπως γύρω από το Raižiai (στο δήμο της περιφέρειας Alytus).
Μεγάλο μέρος του Λιθουανικού ταταρικού πολιτισμού, τζαμιά, νεκροταφεία και άλλα τέτοια καταστράφηκαν από τη Σοβιετική Ένωση μετά την προσάρτηση της Λιθουανίας. Ωστόσο, μετά την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας, η κυβέρνηση υποστήριξε την προώθηση του Λιθουανικού ταταρικού πολιτισμού μεταξύ των Λιθουανών Τατάρων, που τον έχασαν. Τρία πρωτότυπα ξύλινα τζαμιά παραμένουν τώρα (στα χωριά Nemėžis, Keturiasdešimt Totorių (αμφότερα στον δήμο της επαρχίας Βίλνιους) και Raižiai (δήμος της περιφέρειας Alytus), που συνήθως έχουν σχετικά μεγάλο μουσουλμανικό πληθυσμό), καθώς και ένα νέο τζαμί από τούβλα, που χτίστηκε στο Κάουνας κατά την περίοδο της ανεξαρτησίας του Μεσοπολέμου της Λιθουανίας (στη δεκαετία του 1930) για να τιμήσει την επέτειο του Βυτάουτας, του δούκα που έφερε τους Τάταρους και το Ισλάμ στη Λιθουανία. Αυτό το τζαμί ονομάζεται Τζαμί Βυτάουτας, από το όνομα του Μεγάλου Δούκα Βυτάουτας. Στην πρωτεύουσα της Λιθουανίας, το Βίλνιους, ωστόσο, δεν έχει απομείνει κανένα τζαμί, καθώς οι Ρώσοι κατέστρεψαν το τζαμί Lukiškės, που ήταν εκεί. Η Λιθουανική ταταρική κοινότητα προσπαθεί να ανοικοδομήσει το τζαμί, αλλά αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα, συμπεριλαμβανομένης της έλλειψης κεφαλαίων καθώς και ορισμένων ενεργειών από την κυβέρνηση του δήμου της πόλης του Βίλνιους.
Επί του παρόντος, έχουν απομείνει μόνο αρκετές χιλιάδες Λιθουανοί Τάταροι, που αποτελούν περίπου το 0,1% του πληθυσμού της χώρας. Ωστόσο, με την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας, βιώνουν ένα είδος εθνικής αναγέννησης με στοιχεία, που υποδηλώνουν ότι υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες μη Τάταροι, που έχουν προσηλυτιστεί στο Ισλάμ.
Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής Ένωσης, κάποιοι από άλλες μουσουλμανικές εθνικότητες μετακινήθηκαν, ωστόσο πολλοί από αυτούς ήταν άθεοι. Καθώς επίσης και άλλοι μουσουλμάνοι ήρθαν ως μετανάστες μετά την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας, αλλά προς το παρόν αυτός ο αριθμός είναι πολύ μικρός σε σύγκριση με παρόμοιους αριθμούς στη δυτική Ευρώπη. Ως εκ τούτου, οι Λιθουανοί Τάταροι παραμένουν ο πυρήνας του Ισλάμ στη Λιθουανία, υποστηριζόμενοι από μερικούς Λιθουανούς, που προσηλυτίστηκαν. Το κρέας Χαλάλ στη χώρα παραμένει δύσκολο να αποκτηθεί, με τους πιο πιστούς μουσουλμάνους να σφάζουν τα ζώα οι ίδιοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισλάμ στη Σοβιετική Ένωση  Κατηγορία:Ισλάμ στην Ευρώπη
Ερυξίας ο Χαλκιδαίος
Ο Ερυξίας ο Χαλκιδαίος (6ος αιώνας π.Χ.) ή Ερυξίδας, ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Χαλκίδα ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 62ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (532 π.Χ.). Δεν σχετίζεται με τον προπονητή Ερυξία του ολυμπιονίκη Αρριχίωνα.
Αγέλαστος πέτρα (ταινία)
Το Αγέλαστος Πέτρα (2000) είναι ένα ντοκιμαντέρ από τον σκηνοθέτη Φίλιππο Κουτσαφτή. Το κυρίως θέμα της ταινίας είναι η Ελευσίνα. Τα γυρίσματα της ταινίας διήρκεσαν 10 χρόνια. Η ταινία ακολουθεί τις ζωές ορισμένων κατοίκων της Ελευσίνας. Καθημερινοί, απλοί άνθρωποι παρελαύνουν μπροστά από τον φακό απαθανατίζοντας έτσι το κομμάτι της Ελευσίνας που κρατάνε μέσα τους. Η ταινία βραβεύτηκε με το Βραβείο Κοινού στο 41ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελευσίνα Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Σίλα Μπερ
Η Σίλα Μπερ (αγγλικά: Sheila C. Bair), γεννημένη στις 3 Απριλίου 1954 στην πόλη Ιντιπέντενς του Κάνσας, είναι πρώην Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Αρχής Εγγύησης Καταθέσεων (FDIC) των Η.Π.Α. Ανέλαβε τα καθήκοντά της στις 26 Ιουνίου 2006 υπό τον Πρόεδρο Τζωρτζ Γ. Μπους και η θητεία της κράτησε για πέντε έτη, μέχρι τον Ιούλιο του 2011. Διαθέτει διδακτορικό στη Νομική Επιστήμη από το Πανεπιστήμιο του Κάνσας (1978).
Η Μπερ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τη διαχείριση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, αναλαμβάνοντας σημαντικές ευθύνες κατά τη διάρκεια των προσπαθειών ανάκαμψης που πραγματοποίησε η Κυβέρνηση Μπους. Το 2009 επέβλεψε την ομαλή εξαγορά 77 τραπεζών που κατέρρευσαν. Αγωνίστηκε για να εξασφαλίσει περισσότερες εξουσίες για την υπηρεσία της, ενώ υπήρξαν και φήμες για σύγκρουσή της με τον πανίσχυρο διοικητή της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των Η.Π.Α. (Fed) Μπεν Μπερνάνκι.
Το 2009, συμπεριλήφθηκε στη λίστα του έγκριτου περιοδικού Τάιμ με τα πρόσωπα που άσκησαν τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως κατά τη διάρκεια του έτους. Την ίδια χρονιά, το περιοδικό Forbes την έχρισε δεύτερη ισχυρότερη γυναίκα παγκοσμίως, πίσω από τη Γερμανίδα Καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ.
Η Μπερ είναι παντρεμένη με τον Σκοτ Π. Κούπερ και έχει δύο παιδιά, τον Πρέστον και την Κολίν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί
Γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας
Το Γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας είναι περιστερόμορφο πτηνό της οικογενείας των Περιστεριδών, που απαντά αποκλειστικά στην Νέα Γουινέα. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Goura cristata και περιλαμβάνει 3 υποείδη.
Χόφμπουργκ
Το Χόφμπουργκ είναι το πρώην κύριο αυτοκρατορικό ανάκτορο της δυναστείας των Αψβούργων. Βρίσκεται στο κέντρο της Βιέννης, χτίστηκε τον 13ο αιώνα και επεκτάθηκε αρκετές φορές αργότερα. Χρησίμευσε επίσης ως αυτοκρατορική χειμερινή κατοικία, καθώς το ανάκτορο Σενμπρούν ήταν η θερινή κατοικία. Από το 1946 είναι η επίσημη κατοικία και ο χώρος εργασίας του Προέδρου της Αυστρίας.
Γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας
Το γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας, αποτελεί ένα από τα τρία είδη του γένους Γκούρα, μοναδικά σε εμφάνιση πτηνά που ανήκουν στα περιστέρια, αλλά με χρώματα και δομές που δεν «θυμίζουν» με πρώτη ματιά τα μέλη της οικογένειας όπου ανήκουν.
Χόφμπουργκ
Από το 1279 η περιοχή του Χόφμπουργκ καταγράφεται ως η έδρα της κυβέρνησης. Το Χόφμπουργκ επεκτάθηκε κατά τη διάρκεια των αιώνων για να περιλάβει διάφορες κατοικίες (το Αμαλίενμπουργκ και το κτήριο Αλμπερτίνα), το αυτοκρατορικό Παρεκκλήσιο (Hofkapelle ή Burgkapelle), την αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη (Hofbibliothek), το Θησαυροφυλάκιο (Schatzkammer), το Θέατρο (Burgtheater), την Ισπανική Σχολή Ιππασίας (Hofreitschule), τους αυτοκρατορικούς Σταύλους (Stallburg και Hofstallungen).
Το ανάκτορο βλέπει στην Πλατεία Ηρώων (Heldenplatz), που δημιουργήθηκε επί της βασιλείας του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ, ως μέρος αυτού που είχε προγραμματιστεί να γίνει το Κάιζερφορουμ (Kaiserforum), αλλά που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε.
Γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας
Ονοματολογία
Ο λατινικός όρος cristata στην επιστημονική ονομασία του είδους, προέρχεται από το crista «τούφα, λοφίο» και σημαίνει «ο φέρων λοφίο, ο λοφωτός, ο λοφιοφόρος», με σαφή αναφορά στο χαρακτηριστικό λοφίο του πτηνού.
Η αγγλική λαϊκή ονομασία του είδους, Western crowned pigeon «Δυτικό (ενν. τμήμα της Νέας Γουινέας) εστεμμένο περιστέρι», παραπέμπει στην περιοχή της Νέας Γουινέας όπου απαντά. Από την αγγλική, πήρε και την ελληνική του ονομασία το είδος.
Χόφμπουργκ
Πολλοί αρχιτέκτονες έχουν εκτελέσει έργα στο Χόφμπουργκ καθώς αυτό επεκτεινόταν, κυρίως ο Ιταλός αρχιτέκτονας-μηχανικός Φιλιμπέρτο Λουκέζε, ο Λοντοβίκο Μπουρνατσίνι και οι Mαρτίνο και Ντομένικο Καρλόνε, οι μπαρόκ αρχιτέκτονες Λούκας φον Χίλντεμπραντ και Γιόζεφ-Εμμάνουελ Φίσερ φον Έρλαχ, Γιόχαν Φίσερ φον Έρλαχ και οι αρχιτέκτονες του Νέου Κάστρου (Neue Burg) που κτίστηκε μεταξύ 1881 και 1913.
Γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον διάσημο Γερμανό ζωολόγο και βοτανικό Πέτερ Πάλας (Peter Simon Pallas, 1741-1811), το 1764 από την Χερσόνησο Ονίν της Νέας Γουινέας. Πιθανόν υβριδίζεται με το γκούρα της Βικτωρίας στην περιοχή του ποταμού Σιρίβο (Siriwo).
Χόφμπουργκ
Ιστορία
[[Αρχείο:Hofburg_Vienna_plan.svg|εναλλ.=|μικρογραφία|390px|Γενικό σχέδιο του ανακτόρου Χόφμπουργκ.
1 Ελβετική πτέρυγα, 2a Αυγουστινιανή εκκλησία, 2b Αυγουστινιανό Μοναστήρι, 3 Στάβλοι (Στάλμπουργκ), 4 Αμαλίενμπουργκ, 5 Λεοπολδιανή πτέρυγα, 6 Πτέρυγα Αίθουσας Χορού, 7 Χειμερινή Σχολή Ιππασίας, 8 Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη, 9 Αυγουστινιανή πτέρυγα, 10 Ανάκτορο αρχιδούκα Αλβέρτου (πρώην παλάτι Tarouca-de Sylva), 11 Πτέρυγα Αυτοκρατορικής Καγκελαρίας, 12 Πτέρυγα Αίθουσας Εορτασμών, 13 Πτέρυγα του Αγ. Μιχαήλ, 14 Πτέρυγα Νέου Κάστρου, 15 Kεντρικό κτήριο (Corps de Logis), 16 Oίκος Φοινίκων.
Γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Εξαπλώνεται σε όλο, σχεδόν, το δυτικό τμήμα της νήσου, το οποίο ανήκει στον ινδονησιακό τομέα, δυτικά των Κόλπων Χέιλβινκ (ολλανδ. Geelvink) και Ήτνα (αγγλ. Etna), που έχει την χαρακτηριστική ονομασία Φόχελκοπ (ολλ. Vogelkop) «κεφαλή των πτηνών», όπως το ονόμασαν οι Ολλανδοί αποικιοκράτες. Εκεί, απαντά ο κύριος όγκος του πληθυσμού. Επίσης, βρίσκεται στα νησιά Μισόολ (Misool), Βαϊγκέο (Waigeo), Σαλαβάτι (Salawati) και Μπατάντα (Batanta), στην ίδια περιοχή. Τέλος, είναι βέβαιο ότι έχει εισαχθεί στο νησί Σέραμ (Seram).
Χόφμπουργκ
Ιστορία
A Εσωτερική Πλατεία Κάστρου, B Πλατεία Οικίας Χορού, C Πλατεία Αγ. Μιχαήλ, D Ελβετική Αυλή, E Πλατεία Ιωσήφ, F Πλατεία Αλβέρτου, G Κήπος του Κάστρου, H Πλατεία Ηρώων (πρώην Εξωτερική Πλατεία Κάστρου)
Γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Ήταν, ιστορικά, κοινό σε πολλές περιοχές της Νέας Γουινέας και, ακόμη και σήμερα, παραμένει σε τοπικό επίπεδο αρκετά κοινά σε διάφορες τοποθεσίες στην ηπειρωτική Παπούα,  στο Σαλαβάτι   και στο Σέραμ. Σήμερα, ωστόσο, έχει εκριζωθεί από πολλές περιοχές της Παπούα. Πηγές:
Χόφμπουργκ
Ιστορία
Ιστορικά στάδια κατασκευής σε χρώματα: {{legend|#ffbf7f|13ος - 17ος αι.|size=60%|outline=#ffbf7f}} {{legend|#7fdffe|18ος αι.|size=60%|outline=#7fdffe}} {{legend|#beff81|19ος - 20ος αι.|size=60%|outline=#beff81}}]] Το όνομα μεταφράζεται ως "Κάστρο της Αυλής", το οποίο δηλώνει την προέλευσή του, όταν αρχικά κατασκευάστηκε κατά τον Μεσαίωνα. Αρχικά σχεδιάστηκε τον 13ο αιώνα ως έδρα των δουκών της Αυστρίας· το ανάκτορο επεκτάθηκε με τους αιώνες, καθώς γινόταν όλο και πιο ισχυρό. Από το 1438 έως το 1583, και πάλι από το 1612 έως το 1806, ήταν η έδρα των Αψβούργων αρχιδουκών της Αυστρίας και αυτοκρατόρων της Γερμανίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους) και στη συνέχεια μέχρι το 1918 η έδρα των αυτοκρατόρων της Αυστρίας. Έκτοτε το ανάκτορο συνέχισε τον ρόλο του ως η έδρα αρχηγού κράτους και σήμερα χρησιμοποιείται από τον Ομοσπονδιακό Πρόεδρο της Αυστρίας.
Γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας
Βιότοπος
Το είδος απαντά στα ελώδη και εν μέρει πλημμυρισμένα δάση της Δ. και ΒΔ. Νέας Γουινέας, στα συνήθως αδιατάρακτα αλλουβιακά/προσχωσιγενή δάση, αλλά επίσης στα δάση των λόφων και την πυκνή δευτερογενή και μαγκρόβια βλάστηση, μέχρι τουλάχιστον τα 350 μ.
Χόφμπουργκ
Ιστορία
Είναι επίσης η μόνιμη έδρα του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ). αριστερά|μικρογραφία| Σχέδιο (ανακατασκευή) της εμφάνισης του κάστρου μέχρι τον 16ο αιώνα. αριστερά|μικρογραφία|Η Ελβετική Πύλη (Schweizertor), που αρχική ήταν η κύρια πύλη. Όλο το συγκρότημα των ανακτόρων τελεί υπό τη διοίκηση του Κυβερνήτη (Burghauptmann), ο οποίος με τη σειρά του είναι μέρος του Γραφείου Κυβερνήτη (Burghauptmannschaft), ένα γραφείο που υπήρχε από τον Μεσαίωνα υπό την αιγίδα του μπουργκράβου. Προς το παρόν το Γραφείο Κυβερνήτη τελεί υπό τη δικαιοδοσία του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Οικονομίας.
Τον Σεπτέμβριο του 1958 τμήματα του Χόφμπουργκ άνοιξαν για το κοινό ως ένα συνεδριακό κέντρο. Τα πρώτα δέκα χρόνια το Γραφείο Κυβερνήτη χειρίστηκε τη λειτουργία του συνεδριακού κέντρου, και από το 1969 μία ιδιωτική εταιρεία (η Wiener Kongresszentrum Hofburg Betriebsgesellschaft) διαχειρίζεται το διεθνές κέντρο συνεδρίων και εκδηλώσεων. Κάθε χρόνο το συνεδριακό κέντρο φιλοξενεί περίπου 300 έως 350 εκδηλώσεις, με περίπου 300.000 έως 320.000 επισκέπτες. Μεταξύ των εκδηλώσεων περιλαμβάνονται συνέδρια και συναντήσεις, καθώς και συμπόσια, εμπορικές εκθέσεις, συναυλίες και χοροί.
Η Ελβετική Πτέρυγα
Τα παλαιότερα μέρη του ανακτόρου χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα και κατασκευάστηκαν κυρίως από τον τελευταίο του Οίκου των Μπάμπενμπεργκ ή από τον Ότακαρ Β΄ της Βοημίας. Πριν από αυτό, το κάστρο των δουκών της Αυστρίας βρισκόταν στην πλατεία που ονομάζεται Στην Πλατεία (Am Hof), η οποία βρίσκεται κοντά στο Μοναστήρι της Σκωτίας (Schottenstift).
Το κάστρο είχε αρχικά ένα τετράγωνο περίγραμμα, με τέσσερις πύργους, και περιβαλλόταν από μία τάφρο με μία ανασυρόμενη γέφυρα στην είσοδο. Αυτά τα παλαιότερα τμήματα του κάστρου σχηματίζουν σήμερα την Ελβετική Αυλή (Schweizerhof), όπου υπάρχει ένα γοτθικό παρεκκλήσιο (Burgkapelle), που χρονολογείται από τον 15ο αιώνα, και το Θησαυροφυλάκιο (Schatzkammer), που ανήκει στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, το οποίο φυλάσσει -μεταξύ άλλων- τα αυτοκρατορικά διάσημα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους (Reichskleinodien) και της Αυτοκρατορίας της Αυστρίας. Το Αυλικό Μουσικό Παρακκλήσιο (Hofmusikkapelle) βρίσκεται μέσα στο Αυλικό Παρεκκλήσιο (Hofburgkapelle) και είναι εκεί όπου παραδοσιακά η χορωδία των αγοριών της Βιέννης τραγουδάει τις Κυριακές.
Η εμφάνιση της Ελβετικής Αυλής χρονολογείται από την Αναγέννηση, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Φερδινάνδου Α΄. Η είσοδος της Ελβετικής Πύλης (Schweizertor) εμφανίζει τους πολλούς τίτλους του Φερδινάνδου Α΄ και τα διακριτικά τού Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος είναι ζωγραφισμένα στην οροφή.
Ένα παρακείμενο τμήμα της Ελβετικής Πτέρυγας στεγάζει τα Διαμερίσματα Ραντέτσκι. Σε αναγνώριση των υπηρεσιών του στην ιταλική εκστρατεία κατά το επαναστατικό έτος 1848, ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος-Ιωσήφ επέτρεψε στον άξιο στρατηγό Ραντέτσκι να ζήσει σε αυτά τα διαμερίσματα, παρόλο που δεν ήταν μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας.
Στην Αίθουσα των Ιπποτών (Rittersaal), στις 15 Μαΐου 1717 η αυτοκράτειρα Μαρία-Θηρεσία βαπτίστηκε από τον παπικό νούντσιο Τζιόρτζιο Σπίνολα, που εκπροσωπούσε τον πάπα Κλήμη ΙΑ΄, με νερό βάπτισης που περιείχε μερικές σταγόνες από τον ποταμό Ιορδάνη.
Δίπλα στην Αίθουσα των Ιπποτών βρίσκεται το Δωμάτιο Φρουράς (Trabantenstube), όπου ο αξιωματικός των ανακτορικών Φρουρών ακολουθούσε τον αυτοκράτορα. Το κάτω τμήμα αυτής της πτέρυγας φιλοξενούσε κάποτε την αυτοκρατορική κουζίνα.