cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Μπάτλερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής The Weinstein Company Κατηγορία:Βιασμός σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον ρατσισμό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ορλεάνη
Alice in Chains
Οι Alice in Chains είναι αμερικανικό heavy metal συγκρότημα από το Σιάτλ. Δημιουργήθηκε το 1987 από τον κιθαρίστα Τζέρι Κάντρελ και τον μπασίστα Μάικ Σταρ. Σημείωσαν επιτυχία την περίοδο που μεσουρανούσε το grunge, ωστόσο από την αρχή φάνηκε ότι είχαν heavy metal στοιχεία στην μουσική τους. Το άλμπουμ τους Dirt του 1992 έχει σημειώσει τις υψηλότερες πωλήσεις μέχρι σήμερα. Το 2002 πέθανε ο αρχικός τραγουδιστής τους Λέιν Στέιλι από υπερβολική δόση. Το συγκρότημα επανενώθηκε το 2005 με τον τραγουδιστή Γουίλιαμ ΝτεΒαλ και συνεχίζει μέχρι και σήμερα.
Δισκογραφία
Στούντιο άλμπουμ
Ζωντανά άλμπουμ
Συλλογές
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1976
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1976 διεξήχθη στις 29 Φεβρουαρίου στην Καλογρέζα, σε απόσταση 2.000μ με συμμετοχή 46 αθλητριών. Πρωταθλητής στο ομαδικό αναδείχθηκε ο ΓΣ Τρικάλων για πέμπτη φορά και στο ατομικό η Παρασκευή Μιχολίτση για έκτη συνεχόμενη χρονιά. Ταυτόχρονα έγιναν τα πρωταθλήματα νεανίδων και κορασίδων.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1976 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Τελικός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016
Ο τελικός του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016 ήταν ένας αγώνας ποδοσφαίρου που πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιουλίου 2016 στο Σταντ ντε Φρανς του Σαιν-Ντενί, στη Γαλλία, για αναδείξει τον πρωταθλητή του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016.
Οι ομάδες αναμετρήθηκαν ήταν αυτές της Γαλλίας και της Πορτογαλίας, με τη νικήτρια Πορτογαλία να λαμβάνει το δικαίωμα να αγωνιστεί στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών, που πραγματοποιήθηκε στα γήπεδα της Ρωσίας το 2017.
Παρασκήνιο
Η Γαλλία είχε λάβει μέρος σε δύο προηγούμενους τελικούς Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, το 1984 στην ίδια τη Γαλλία κερδίζοντας την Ισπανία και το 2000 στην Ολλανδία κερδίζοντας την Ιταλία με χρυσό γκολ. Η Πορτογαλία είχε λάβει μέρος σε έναν προηγούμενο τελικό, αυτόν του 2004, χάνοντας από την Ελλάδα στα ίδια της τα εδάφη.
Οι δυο ομάδες είχαν συναντηθεί 24 φορές στο παρελθόν, ξεκινώντας από το 1926 οπότε και η Γαλλία είχε επικρατήσει με 4–2 στη Τουλούζ. Από αυτές τις 24 αναμετρήσεις, η Γαλλία είχε κερδίσει τις 18, η Πορτογαλία τις 5, ενώ μια φορά ήρθαν ισόπαλες. Η τελευταία νίκη της Πορτογαλίας απέναντι στη Γαλλία ήταν σε έναν φιλικό αγώνα το 1975, ύστερα από τον οποίο η Γαλλία κέρδισε όλες τις επερχόμενες αναμετρήσεις. Και οι 3 αναμετρήσεις τους σε τελική φάση πρωταθλήματος, στους ημιτελικούς του Euro 1984 και του Euro 2000 και στο Παγκόσμιο του 2006, ήταν νίκες της Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2016
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Φίτζι
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Φίτζι (αγγλικά: Fiji Football Association, FFA) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στα Φίτζι. Εδρεύει στη Σούβα. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων των Φίτζι.
Βασίλι Τσουικόφ
Του απονεμήθηκε δύο φορές ο τίτλος Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης (1944 και 1945) και ο Σταυρός Διακεκριμένων Υπηρεσιών από τις Ηνωμένες Πολιτείες για τις ενέργειές του κατά τη μάχη του Στάλινγκραντ. Το 1955, ορίστηκε στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά το θάνατό του το 1982, θάφτηκε στο μνημείο του Στάλινγκραντ στο Μαμάγιεφ Κουργκάν.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Φίτζι
Ιστορία
Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1938. Εντάχθηκε στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) το 1964. Προσχώρησε στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Ωκεανίας (OFC) το 1966.
Βασίλι Τσουικόφ
Τα πρώτα χρόνια
Γεννημένος σε μια αγροτική οικογένεια στο χωριό Σερεμπριάνιε Προύντι στην περιοχή Τούλα νότια της Μόσχας, ο Τσουϊκόφ ήταν ο όγδοος από τα 12 παιδιά και ο πέμπτος από οκτώ γιους. Σε ηλικία 12 ετών, έφυγε από το σχολείο και το σπίτι της οικογένειάς του για να κερδίσει τα προς το ζην σε εργοστάσιο στην Αγία Πετρούπολη. Ο Τσουϊκόφ και όλοι οι αδελφοί του έγιναν στρατιώτες και πολέμησαν στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Φίτζι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στα Φίτζι
Βασίλι Τσουικόφ
Ρωσική Επανάσταση και εμφύλιος πόλεμος
Κατά τη διάρκεια της αναταραχής της Ρωσικής Επανάστασης του 1917, ο Τσουϊκόφ έμεινε άνεργος. Αργότερα τον ίδιο χρόνο, ένας μεγαλύτερος αδελφός κανόνισε να προσληφθεί στην Κόκκινη Φρουρά. Το επόμενο έτος, το 1918, εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό.
Τον Οκτώβριο του 1918, ο Τσουϊκόφ στάλθηκε στο Νότιο Μέτωπο για να πολεμήσει ενάντια στον Λευκό Στρατό. Την άνοιξη του 1919, έγινε διοικητής του 40ού συντάγματος (αργότερα μετονομάστηκε 43ο), μέρος της 5ης Στρατιάς υπό τον Μιχαήλ Τουχατσέφσκι, που αντιμετώπισε τον Λευκό Στρατό υπό τον Αλεξάντρ Κολτσάκ στη Σιβηρία.
Διακρίθηκε κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Από το 1919 έως το 1920 έλαβε δύο βραβεία του Τάγματος της Κόκκινης Σημαίας για γενναιότητα και ηρωισμό. Τραυματίστηκε τέσσερις φορές: η μια εξ αυτών στην Πολωνία το 1920 άφησε ένα θραύσμα στο αριστερό του χέρι, που δεν μπορούσαν να χειρουργήσουν. Αυτό οδήγησε σε μερική παράλυση και τον έκανε προσωρινά να σταματήσει να χρησιμοποιεί τον βραχίονά του. Ο Τσουϊκόφ έφερε αυτή την πολεμική πληγή για το υπόλοιπο της ζωής του και τελικά οδήγησε σε σηψαιμία το 1981, προκαλώντας μια ασθένεια εννέα μηνών και τελικά το θάνατό του.
Μεσοπολεμική περίοδος
Άφησε το σύνταγμά του το 1921 για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Στρατιωτική Ακαδημία Φρούνζε, από την οποία αποφοίτησε το 1925. Λόγω της εξαιρετικής ακαδημαϊκής του απόδοσης, κλήθηκε να παραμείνει στη Στρατιωτική Ακαδημία Φρούνζε για ένα ακόμη έτος για να σπουδάσει κινεζική γλώσσα και ιστορία στο Τμήμα Ανατολικών Σπουδών. Το φθινόπωρο του 1926, προσχώρησε σε μια σοβιετική διπλωματική αντιπροσωπεία, που περιόδευσε στις περιοχέςΧαρμπίν, Τσανγκτσούν, Πορτ Άρθουρ, Νταλιάν, Τιεντσίν και Πεκίνο, πόλεις στη βορειοανατολική και βόρεια Κίνα.
Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του το φθινόπωρο του 1927, ο Τσουϊκόφ στάλθηκε στην Κίνα ως στρατιωτικός ακόλουθος. Ταξίδεψε εκτενώς στη νότια Κίνα και στο Σιτσουάν, έμαθε άπταιστα τα κινέζικα και απέκτησε βαθύτερη κατανόηση της κινεζικής πολιτικής και πολιτισμού. Το 1929, κατά τη διάρκεια του Περιστατικού στον Ανατολικό Σιδηρόδρομο της Κίνας, ο Τσουϊκόφ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κίνα, αφού η Σοβιετική Ένωση διέλυσε τις διπλωματικές σχέσεις με τη Δημοκρατία της Κίνας στις 13 Ιουλίου.
Ο Τσουϊκόφ ανατέθηκε στο Χαμπαρόφσκ και εργάστηκε για στρατιωτικές πληροφορίες υπό τον Βασίλι Μπλιούχερ, διοικητή του Άπω Ανατολικού Στρατού. Ο Σοβιετικός Άπω Ανατολικός Στρατός νίκησε τον Βορειοανατολικό Στρατό του Ζανγκ Τσουλιάνγκ και ο Τσουϊκόφ συμμετείχε σε διαπραγματεύσεις για την αποκατάσταση του σοβιετικού ελέγχου του Ανατολικού Σιδηρόδρομου της Κίνας.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, Φινλανδικός Πόλεμος και Κίνα (1939-1942)
Ο Τσουϊκόφ ηγήθηκε της 4ης Στρατιάς στη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία το 1939. Διοίκησε την 9η Στρατιά στον ρωσο-φινλανδικό πόλεμο του 1940.
Τον Δεκέμβριο του 1940, ο Τσουϊκόφ διορίστηκε επικεφαλής Σοβιετικός στρατιωτικός εκπρόσωπος στη Δημοκρατία της Κίνας και σύμβουλος του Τσιάνγκ Κάι-σεκ, του εθνικιστή ηγέτη, στο Τσονγκτσίνγκ. Πριν από την αναχώρησή του για την Κίνα, κλήθηκε να συναντήσει τον Ιωσήφ Στάλιν και τον Σεμιόν Τιμοσένκο, οι οποίοι του έδωσαν εντολή να διασφαλίσει ότι η Κίνα θα παραμείνει στον πόλεμο με την Ιαπωνία, ώστε η Ιαπωνία να μην μπορεί να αμφισβητήσει τη Σοβιετική Ένωση στην Άπω Ανατολή και να επιτρέψει στη Σοβιετική Ένωση να επικεντρωθεί στη γερμανική απειλή από τη Δύση. Ο Στάλιν είπε στον Τσουϊκόφ να δώσει προτεραιότητα στη στήριξη των Εθνικιστών έναντι των Κινέζων Κομουνιστών, ώστε να διασφαλίσει την κινεζική ενότητα ενάντια στην Ιαπωνία.
Ο Τσουϊκόφ έφτασε στην Κίνα με μεγάλη προμήθεια σοβιετικών εξοπλισμών για τον Εθνικιστικό Στρατό, συμπεριλαμβανομένων τανκς, πυροβολικού, μαχητικών και βομβαρδιστικών αεροσκαφών και φορτηγών. Τον Ιανουάριο του 1941, όταν οι εθνικιστές επιτέθηκαν στους κομουνιστές κατά παράβαση της συμμαχίας τους, ο Τσουϊκόφ επικρίθηκε από τον Μάο Τσε Τουνγκ, επειδή δεν σταμάτησε την επιθετικότητα του Τσιάνγκ εναντίον των Κινέζων Κομουνιστών. Ο Τσούικοφ επέμεινε ότι οι εθνικιστές δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα σοβιετικά όπλα εναντίον των κομουνιστών, συναντήθηκε με τους κομμουνιστές ηγέτες Τσου Εν Λάι και Γιε Τζιανγίνγκ, αλλά σύμφωνα με τις οδηγίες του Στάλιν, συνέχισε να υποστηρίζει την εθνικιστική πολεμική προσπάθεια εναντίον της Ιαπωνίας, ακόμη και μετά την υπογραφή του σοβιετικο-ιαπωνικού Συμφώνου Ουδετερότητας τον Απρίλιο του 1941. Στη δεύτερη μάχη της Τσανγκσά τον Σεπτέμβριο του 1941, συμβούλεψε τον Τσιανγκ να μετριάσει την ιαπωνική πολιορκία στην Τσανγκσά επιτιθέμενος στη στρατηγική πόλη Γιτσάνγκ περίπου 400 χλμ βόρεια και η στρατηγική πέτυχε. Τον Μάρτιο του 1942, ανακλήθηκε στην ΕΣΣΔ, η οποία τότε ήταν σε πόλεμο με τη Γερμανία.
Στάλινγκραντ (1942–1943)
Ο Τσουϊκόφ τέθηκε υπό τη διοίκηση της 64ης Στρατιάς, μιας εφεδρικής μονάδας στην Τούλα, που στάλθηκε στα δυτικά του ποταμού Ντον τον Αύγουστο για να εμποδίσει την 4η Στρατιά Πάντσερ του Χέρμαν Χοτ νότια του Στάλινγκραντ. Αυτή η αμυντική στάση επέτρεψε στα απομεινάρια της 62ης Στρατιάς να σπάσουν την περικύκλωση δυτικά του Καλάχ και να ξεφύγουν από τον ποταμό Ντον. Τον Σεπτέμβριο, ο Τσουϊκόφ διοικούσε τα απομεινάρια της 62ης Στρατιάς, ενισχυμένης με τα κατάλοιπα του 1ου Στρατού Τεθωρακισμένων, για να υπερασπιστεί την πόλη του Στάλινγκραντ.
Αφού έλαβε τις εντολές του, ο Τσουϊκόφ ρωτήθηκε από τον Νικήτα Χρουστσόφ, τον πολιτικό επίτροπο, και τον Αντρέι Γιεριομένκο, διοικητή του Νοτιοανατολικού Μετώπου, για τις σκέψεις του. Απάντησε: "Καταλαβαίνω τις εντολές μου μια χαρά και θα τις εκτελέσω. Θα κάνω ό,τι μπορώ. Είτε θα τους κρατήσω εκτός Στάλινγκραντ ή θα πεθάνω προσπαθώντας."
Σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό Άντονι Μπίβορ, ο Τσουϊκόφ ένιωθε πικρία και προδομένος, που δεν του είχε ειπωθεί από τη Σοβιετική Ανώτατη Αρχή ότι οι δυνάμεις του στην πόλη χρησιμοποιήθηκαν ως δόλωμα και είχαν δοθεί μόνο αρκετές ενισχύσεις για να αντέξουν, αλλά όχι αρκετές δυνάμεις για να κερδίσουν τη μάχη μες στην πόλη. Όλα τα εφεδρικά αποθέματα αφιερώθηκαν στην αντεπίθεση.
Στις 19 Νοεμβρίου 1942, οι σοβιετικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια μαζική επίθεση στα βόρεια και νότια του Στάλινγκραντ, εκμεταλλευόμενοι τα εξασθενημένα άκρα του Άξονα και περικυκλώνοντας την γερμανική 6η Στρατιά, μέρος της 4ης Στρατιάς και της ρουμανικής 3ης και 4ης Στρατιάς σε ένα τεράστιο θύλακα σχεδόν 80 χλμ. από το Στάλινγκραντ ως το Καλάχ στον Ντον. Στις 22 Νοεμβρίου, η 62η Στρατιά του Τσουϊκόφ άλλαξε σε επιθετική στάση και αντεπιτέθηκε για να ανακτήσει συνοικίες και να εμποδίσει τις γερμανικές δυνάμεις να εγκαταλείψουν την πόλη για να πολεμήσουν αλλού στον θύλακα. Η γερμανική 6η Στρατιά παραδόθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1943.
B' Παγκόσμιος Πόλεμος (Πολωνία και Γερμανία 1943-1945)
Μετά τη νίκη στο Στάλινγκραντ, η 62η Στρατιά επαναπροσδιορίστηκε ως 8η Σοβιετική Στρατιά Φρουράς. Στη συνέχεια, ο Τσούικοφ ηγήθηκε αυτών ως μέρος του 1ου Λευκορωσικού Μετώπου και ηγήθηκε της προόδου του στην Πολωνία. Κατά τη διάρκεια της επίθεση Βιστούλα-Οντέρ, συμμετείχαν στη διάσπαση της άμυνας του εχθρού σε βάθος και απελευθέρωσαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαϊντάνεκ στα περίχωρα της πολωνικής πόλης Λούμπλιν. Απελευθερώθηκε η πόλη Λοτζ, κατελήφθη η πόλη Πόζναν, μια γέφυρα στην αριστερή όχθη του ποταμού Όντερ και αγωνίστηκαν για δύο μήνες στην περιοχή Κουστρίν, προτού τελικά ξεκινήσουν τη σοβιετική επίθεση, που κατέκτησε το Βερολίνο.
Η πρόοδος του Τσουϊκόφ μέσω της Πολωνίας χαρακτηρίστηκε από τεράστιες προόδους σε δύσκολη έκταση [σε αρκετές περιπτώσεις, κάλυπταν πάνω από 64 χιλιόμετρα σε μια μέρα]. Την 1η Μαΐου 1945, ο Τσουϊκόφ, ο οποίος διέταζε τον στρατό του από το κέντρο του Βερολίνου, ήταν ο πρώτος αξιωματικός των Συμμάχων, που έμαθε για την αυτοκτονία του Αδόλφου Χίτλερ, καθώς ενημερώθηκε από τον στρατηγό Χανς Κρεμπς, που είχε μεταβεί στο αρχηγείο του Τσουϊκόφ υπό λευκή σημαία. Ο Κρεμπς, με εντολή του Γκαίμπελς, ζήτησε όρους για παράδοση ευνοϊκότερους για τους Γερμανούς, τους οποίους ο Τσουϊκόφ δεν είχε καμία εξουσία να παραχωρήσει και έτσι τους απέρριψε. Στις 2 Μαΐου, δέχτηκε την άνευ όρων παράδοση των δυνάμεων του Βερολίνου από τον στρατηγό Χέλμουτ Βάιντλινγκ, που είχε αναλάβει τη διοίκηση.
Μετά τον πόλεμο
Μεταπολεμικά, ο Τσουϊκόφ συνέχισε να διοικεί την 8η Στρατιά Φρουράς στη Γερμανία και αργότερα υπηρέτησε ως Αρχηγός της Ομάδας Σοβιετικών Δυνάμεων στη Γερμανία από το 1949 έως το 1953, όταν έγινε διοικητής της Στρατιωτικής Περιοχής του Κιέβου. Ενώ υπηρετούσε σε αυτό το αξίωμα, στις 11 Μαρτίου 1955 προήχθη σε στρατάρχη της Σοβιετικής Ένωσης.
Ήταν σημαντικός σύμβουλος για το σχεδιασμό του μνημείου μάχης του Στάλινγκραντ στο Μαμάγιεφ Κουργκάν και θάφτηκε εκεί μετά το θάνατό του σε ηλικία 82 ετών. δεξιά|μικρογραφία|Η επιτύμβια πλάκα του στρατάρτη Βασίλι Τσουϊκόφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Στρατάρχες της Σοβιετικής Ένωσης
Ερνέστος Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ
Ο Ερνέστος Β΄ (31 Δεκεμβρίου 1564 - 2 Μαρτίου 1611) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννόβερου, ήταν πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ, που είναι μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Βιογραφικά
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου ΣΤ΄ και της Δωροθέας Ολδενβούργου, κόρης του Χριστιανού Γ΄, βασιλιά της Δανίας. Σπούδασε στο Βίτενμπεργκ, στη Λειψία και στο Στρασβούργο, αλλά επέστρεψε στο Τσέλλε διότι χειροτέρευε η υγεία του πατέρα του. Όταν αυτός απεβίωσε το 1592, ο Ερνέστος Β΄ ανέλαβε πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ. Αν και αρχικά συμφωνήθηκε με τον αδελφό του και τους ευγενείς να μείνει μόνο 8 έτη, αργότερα συμφωνήθηκε να παραμείνει περαιτέρω.
Προσπάθησε να βελτιώσει τα οικονομικά του πριγκιπάτου και της οικογένειας, μια και ο πατέρας του είχε αφήσει χρέη. Το 1610 συμφωνήθηκε στο Τσέλλε από την οικογένεια να μην διαιρούνται οι γαίες του πριγκιπάτου, πράγμα που επικύρωσε ο Ματθίας των Αψβούργων, βασιλιάς της Γερμανίας.
Απεβίωσε το 1611 και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Χριστιανός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Ερατοσθένης ο Κυρηναίος
Ο Ερατοσθένης ο Κυρηναίος (Κυρήνη, 276 π.Χ. – Αλεξάνδρεια, 194 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας μαθηματικός, γεωγράφος, αστρονόμος, γεωδαίτης, μουσικός, ποιητής, ιστορικός, φιλόλογος και συγγραφέας, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που υπολόγισε το μέγεθος της Γης και κατασκεύασε ένα σύστημα συντεταγμένων με παράλληλους και μεσημβρινούς. Επίσης, κατασκεύασε και έναν χάρτη του κόσμου, όπως τον θεωρούσε.
Βιογραφία
Δεν νυμφεύθηκε ποτέ. Το 195 π.Χ. τυφλώθηκε και ένα χρόνο αργότερα σταμάτησε να τρώει και πέθανε. Αυτό όλο συνέβη επειδή δεν μπόρεσε να αντέξει τη στέρηση της ανθρώπινης γνώσης που του επέβαλε η τύφλωση με αποτέλεσμα να αυτοκτονήσει.
Το έργο του
Έκανε αρκετές σημαντικές συνεισφορές στα μαθηματικά και ήταν φίλος του σπουδαίου μαθηματικού Αρχιμήδη. Γύρω στο 225 π.Χ. εφηύρε τον σφαιρικό αστρολάβο, που τον χρησιμοποιούσαν ευρέως μέχρι τον 18ο αιώνα.
Αναφέρεται από τον Κλεομήδη στο Περί της κυκλικής του κινήσεως των ουρανίων σωμάτων ότι γύρω στο 240 π.Χ. υπολόγισε την περιφέρεια της Γης χρησιμοποιώντας το ύψος του Ηλίου κατά το θερινό ηλιοστάσιο σε δύο διαφορετικά γεωγραφικά σημεία, που όμως βρίσκονταν στον ίδιο (περίπου) μεσημβρινό: κοντά στην Αλεξάνδρεια και στη νήσο Ελεφαντίνη -όπου ο Ήλιος ήταν στο ζενίθ του ουρανού- κοντά στη Συήνη (σημερινό Ασουάν, Αίγυπτος).
Ο Ερατοσθένης υπολόγισε την περιφέρεια της Γης σε 252.000 αλεξανδρινά στάδια. Το αλεξανδρινό στάδιο ισούται με 157,50 μέτρα, οπότε την υπολόγισε σε 39.690 χιλιόμετρα, που είναι παρά πολύ καλός υπολογισμός, με δεδομένο ότι σήμερα υπολογίζεται σε 40.007,86 χιλιόμετρα, ενώ στη Γαλλική Επανάσταση είχε οριστεί να είναι 40.000 χιλιόμετρα.
Ο όρος Γεωγραφία αποδίδεται στον Ερατοσθένη.
Η μέτρηση της περιφέρειας της Γης από τον Ερατοσθένη
Κύριο λήμμα: Πείραμα του Ερατοσθένη
Ένα από τα πιο σημαντικά πειράματα που πραγματοποιήθηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν η μέτρηση της περιφέρειας της Γης από τον Ερατοσθένη τον 3 π.Χ. αιώνα. Ο Ερατοσθένης πληροφορήθηκε ότι στη Συήνη (σημερινό Ασουάν) ο ήλιος κατά το μεσημέρι του θερινού ηλιοστασίου ρίχνει τις ακτίνες του κάθετα στον ορίζοντα και φωτίζει τον πυθμένα ενός πηγαδιού. Την ίδια στιγμή στην Αλεξάνδρεια οι ακτίνες του ηλίου σχηματίζουν μια γωνία 7,2ο με την κατακόρυφο του τόπου. Στη συνέχεια μέτρησε την απόσταση Αλεξάνδρειας - Συήνης και υπολόγισε, όπως φαίνεται στο σχήμα που ακολουθεί, με μεγάλη ακρίβεια την περιφέρεια της γης. . Σήμερα το πείραμα πραγματοποιείται σε παγκόσμια κλίμακα με τη συμμετοχή χιλιάδων μαθητών στην Εαρινή και την Φθινοπωρινή Ισημερία <references group="8. http://eratosthenes.ea.gr" /> .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι Κατηγορία:Γεωδαίτες Κατηγορία:Βιβλιοθηκάριοι της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας
Βρωμαζεπάμη
thumb|250px|Η χημική δομή της βρωμαζεπάμης Η βρωμαζεπάμη, διαθέσιμη με την εμπορική ονομασία Lexotanil μεταξύ άλλων, είναι μια βενζοδιαζεπίνη. Είναι κυρίως αγχολυτικό φάρμακο και έχει παρόμοιες επιδράσεις με τη διαζεπάμη. Επίσης χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση των αγχωδών διαταραχών ή των κρίσεων πανικού, ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως προετοιμασία για χειρουργείο. Η βρωμαζεπάμη συνήθως είναι διαθέσιμη σε χάπια των 3 ή 6 mg.
Η βρωμαζεπάμη έχει παρόμοιες παρενέργειες με άλλες βενζοδιαζεπίνες. Οι πιο κοινές παρενέργειες που αναφέρονται είναι υπνηλία, αταξία, δυσκολίες μνήμης και ζάλη. Οι διαταραχές μνήμης είναι συνηθισμένες με τη βρωμαζεπάμη και περιλαμβάνουν μειωμένη μνήμη καθώς και μειωμένη ικανότητα διαχείρισης των πληροφοριών του περιβάλλοντος. Η παρατεταμένη χρήση βρωμαζεπάμης μπορεί να δημιουργήσει αντοχή και να οδηγήσει σε σωματική και ψυχολογική εξάρτηση από το φάρμακο και έτσι είναι φάρμακο του οποίου χρήση ρυθμίζεται με νόμους. Παρουσιάζει παρόμοιο κίνδυνο εξάρτησης και κατάχρησης με άλλες βενζοδιαπίνες. Μια μελέτη στέρησης υπέδειξε την παρουσία τόσο σωματικής όσο και ψυχικής εξάρτησης από τη βρωμαζεπάμη, συμπεριλαμβανόμενης ιδιαίτερα έντονης αναπηδώσας ανησυχίας μετά από 4 εβδομάδες χρήσης. Απαιτείται σταδιακή μείωση της δόσης ώστε να γίνει διακοπή.
Η βρωμαζεπάμη πατενταρίστηκε το 1961 από την Roche και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1974.
Παραπομπές
κατηγορία:Βενζοδιαζεπίνες κατηγορία:Αγχολυτικά Κατηγορία:Υπνωτικά Κατηγορία:Λακτάμες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Πυριδίνες
Μέγαρο της Γερουσίας στο Κρεμλίνο
Η Γερουσία του Κρεμλίνου (Сенатский дворец) είναι ένα μέγαρο εντός του εδάφους του Κρεμλίνου της Μόσχας στη Ρωσία. Αρχικά κατασκευάστηκε από το 1776 έως το 1787, και στέγασε αρχικά το τμήμα της Κυβερνώσας Γερουσίας της Μόσχας, δηλ. το ανώτατο δικαστικό και νομοθετικό γραφείο της Αυτοκρατορικής Ρωσίας. Επί του παρόντος, στεγάζει τη ρωσική προεδρική διοίκηση και είναι μια εξαιρετικά ασφαλής και απαγορευμένη περιοχή, κλειστή για το κοινό. Προς το παρόν, φαίνεται μόνο η νότια γωνιακή πρόσοψη, απέναντι από το κανόνι του Τσάρου.
Κτίριο
Η τριγωνική κατασκευή έχει μια εσωτερική αυλή και χωρίζεται από διαδρόμους σε ένα κεντρικό πενταεδρικό τμήμα και δύο πλευρικά τριεδρικά τμήματα. Στο μέσο της κύριας πρόσοψης υπάρχει ένα τοξωτό πέρασμα διαμορφωμένο σαν αψίδα θριάμβου, που οδηγεί στην εσωτερική αυλή. Μέσα είναι η αίθουσα Ροτόντα (με διάμετρο 24,6 μ. και εσωτερικό ύψος 27 μ.), κάποτε ονομαζόταν Το Πάνθεον της Ρωσίας. Ο πράσινος θόλος του που έφερε την κρατική σημαία, όπως φαίνεται από την Κόκκινη Πλατεία, θα γινόταν αργότερα σύμβολο σοβιετικής προπαγάνδας. Ωστόσο, αρχικά έφερε ένα άγαλμα του Αγίου Γεωργίου, στη συνέχεια ένα άγαλμα της Δικαιοσύνης (καταστράφηκε από τα γαλλικά στρατεύματα το 1812). Το εξωτερικό στυλ του κτιρίου είναι ένα ασυνήθιστο μείγμα κιόνων δωρικού και ιωνικού ρυθμού.
Στο εσωτερικό του κτιρίου, η μεγάλη «Αίθουσα Αικατερίνης» έχει σχεδιαστεί ως αίθουσα παρελάσεων, όπου πραγματοποιούνται ιδιαίτερα σημαντικές τελετές. Πρόκειται για μια κυκλική αίθουσα, με διάμετρο 24,7 μ. κάτω από εκτενή ανάγλυφο διάκοσμο που απεικονίζει την Αικατερίνη Β΄ ως την ελληνική θεά Μινέρβα.
Εσωτερικοί χώροι
Το εκτελεστικό γραφείο του προέδρου, διακοσμημένο σε λευκά και πράσινα χρώματα, βρίσκεται στο Oβάλ Δωμάτιο. Εκεί γίνονται συναντήσεις και διαπραγματεύσεις και απονέμονται κρατικά βραβεία. Το δωμάτιο είναι διακοσμημένο με ένα τζάκι από μαλαχίτη, έναν καθρέφτη με ένα μπρούτζινο ρολόι και κηροπήγια στο τζάκι, και τέσσερα ψηλά γλυπτά: ο Πέτρος Α΄ ο Μέγας, η Αικατερίνη Β΄ η Μεγάλη, ο Νικόλαος Α' και ο Αλέξανδρος Β'. Οι κρυστάλλινοι πολυέλαιοι της αίθουσας βασίζονται σε σχέδια του Kαζάκοφ.
Στην εσοχή της αυλής βρίσκεται το κύριο συνθετικό κέντρο του κτιρίου: η αίθουσα Αικατερίνη (Β΄). Είναι μια από τις μεγαλύτερες κυκλικές αίθουσες στη Μόσχα: έχει διάμετρο 25 μέτρα και ύψος 27 μέτρα. Παλαιότερα προοριζόταν για συνελεύσεις των ευγενών, για εκλογές στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η διακόσμησή της αποτελείται από 24 κορινθιακούς κίονες από λευκό μάρμαρο και ανάγλυφα σε στυλ αρχαίο. Τα χωρίσματα μεταξύ των παραθύρων στο θολωτό τμήμα είναι γεμάτα με γύψινα μετάλλια με ανάγλυφες εικόνες Ρώσων δουκών και τσάρων. Στις προβλήτες μεταξύ των κιόνων υπάρχουν δεκαοκτώ υψηλά ανάγλυφα πάνελ με αλληγορικά θέματα, που συνέθεσαν οι Γκαβρίλα Ντερζάβιν και Nικολάυ Λβοφ. Αντικατοπτρίζουν τις κρατικές δραστηριότητες της Αικατερίνης Β' και εξυμνούν τη νομιμότητα, τη δικαιοσύνη και τον διαφωτισμό. Ο θόλος του τρούλου είναι διακοσμημένος με φατνώματα, δίνοντάς του βάθος.
Το γραφείο του προέδρου είναι σε κλασικιστικό στιλ, με κυκλική ροτόντα στολισμένη με μπρούτζινο πολυέλαιο. Δίπλα βρίσκεται το Μπλε Σαλόνι με λευκά και χρυσά έπιπλα. Η αίθουσα κοινού, σε ανοιχτά χρώματα με επιχρύσωση, είναι διακοσμημένη με πορτρέτα Ρώσων Αυτοκρατόρων, μάρμαρο και κλασικό τζάκι. Η αίθουσα δεξιώσεων σε ανοιχτούς κίτρινους και μπλε τόνους ολοκληρώνει τη σειρά (enfilade) των αιθουσών παρουσίασης. Τα έπιπλα σε αυτή δημιουργήθηκαν σύμφωνα με τα σωζόμενα σχέδια του 18ου αι.
Ερατοσθένης
Με το όνομα Ερατοσθένης μπορεί να αναφέρεται
Μέγαρο της Γερουσίας στο Κρεμλίνο
Εσωτερικοί χώροι
Η Αίθουσα με το Τζάκι και το Δωμάτιο Σχεδίασης χρησιμοποιούνται για συναντήσεις και την υπογραφή κρατικών εγγράφων. Η τραπεζαρία χρησιμοποιείται για άτυπα πρωινά και μεσημεριανά γεύματα και συναντήσεις εργασίας του Ρώσου προέδρου με τους ηγέτες διαφόρων κρατών. Στον τρίτο όροφο του βορειοανατολικού τμήματος του κτιρίου βρίσκεται η Προεδρική Βιβλιοθήκη. Οι βιβλιοθήκες περιέχουν εγκυκλοπαίδειες, βιβλία αναφοράς και νομοθεσία. Αυτή η αίθουσα περιέχει ένα αυθεντικό αντίγραφο του Συντάγματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στο οποίο οι πρόεδροι δίνουν τον όρκο.
Ιστορία
μικρογραφία|260x260εσ| Το Μέγαρο της Γερουσίας του Κρεμλίνου (επάνω όροφος, στέγη και σημαία) τη νύχτα, όπως φαίνεται από την Κόκκινη Πλατεία. Η Κυβερνώσα Γερουσία ήταν ένας θεσμός, που δημιουργήθηκε από τον Τσάρο Πέτρο Α΄ τον Μέγα το 1711. Είχε έξι τμήματα, τέσσερα από τα οποία ήταν στην Αγία Πετρούπολη και τα δύο στη Μόσχα. Η αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ η Μεγάλη ήταν συχνά φιλοξενούμενη στη Μόσχα, την εποχή που η πόλη, παραμελημένη από προηγούμενους μονάρχες, δεν είχε αρκετά κρατικά αξιώματα. Διέταξε την κατασκευή ενός κτιρίου για να στεγαστούν τα παραρτήματα της Κυβερνώσας Γερουσίας της Μόσχας, δηλαδή η εθνική δικαστική διοίκηση και η έδρα της εκλεγμένης διοίκησης για την περιοχή της Μόσχας. Το νέο κτίριο σχεδιάστηκε από τον Mατβέυ Καζάκοφ που είχε συμμετάσχει στο σχεδιασμό της Οπλοθήκης της Μόσχας και η κατασκευή ξεκίνησε το 1776 από τον Kαρλ Μπλανκ σε μια μεγάλη τριγωνική ιδιοκτησία στα βορειοανατολικά του Κρεμλίνου της Μόσχας, μετά από ένα σχέδιο του 1775 από τον Kαζάκοφ. Η τοποθεσία στέγαζε κάποτε το ανάκτορο της οικογένειας Tρουμπετσκόυ και τουλάχιστον τρεις εκκλησίες. Το 1779 ο Μπλανκ υποβιβάστηκε και ο Καζάκοφ πήρε το προβάδισμα. Οραματίστηκε τη Διοικούσα Γερουσία ως «Ναό του Δικαίου» και σχεδίασε το οικοδόμημα σε νεοκλασικό στυλ, που χαρακτηρίζεται από συμμετρία και αυστηρότητα. Το κτίριο ολοκληρώθηκε το 1787, με τις εσωτερικές εργασίες να συνεχίζονται μέχρι το 1790.
Το κτίριο του Καζάκοφ κόστισε 759.000 ρούβλια. Σύμφωνα με τον Iβάν Κοντσατίεφ, η Αικατερίνη Β¨ εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από το κτίριο, που έδωσε στον Kαζάκοφ τα γάντια της, λέγοντας "Θα πληρώσω τους λογαριασμούς σου αργότερα, προς το παρόν, αυτό είναι ένα σημάδι για τη γυναίκα σου". Όντως ξεπλήρωσε τον Καζάκοφ με διαμάντια, προαγωγή και σύνταξη. Το κτίριο λειτούργησε αργότερα ως πρότυπο για πολλά άλλα επίσημα κτίρια σε άλλες ρωσικές πόλεις στα τέλη του 18ου και 19ου αι.
Αργότερα, σύμφωνα με τις νομικές μεταρρυθμίσεις των διαδόχων της Αικατερίνης, το κτίριο έχασε τις εθνικές του λειτουργίες και έγινε η έδρα του Περιφερειακού Δικαστηρίου της Μόσχας (Здание Московских судебных установлений) και πολλών άλλων κρατικών γραφείων.
Το 1905, ο μέγας δούκας Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Ρομάνοφ, ο στρατιωτικός κυβερνήτης της Μόσχας, δολοφονήθηκε λίγο έξω από τη Γερουσία της Μόσχας από τον Ιβάν Καλιάγιεφ. Σε ανάμνηση αυτού τοποθετήθηκε ένας αναμνηστικός σταυρός, που σχεδιάστηκε από τον Βίκτωρ Βασνέτσοφ το 1908. Το 1918, το μνημείο καταστράφηκε από τη διοίκηση των Μπολσεβίκων.
Σύγχρονη ιστορία
μικρογραφία|400x400εσ| Γραφείο εργασίας του Προέδρου της Ρωσίας στο Μέγαρο της Γερουσίας. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917 και τη μετεγκατάσταση της πρωτεύουσας στη Μόσχα, η Γερουσία του Κρεμλίνου χρησίμευσε ως έδρα της σοβιετικής κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου του Πολιτικού Γραφείου. Ο Βλαντιμίρ Λένιν είχε το γραφείο μελέτης και το ιδιωτικό του διαμέρισμα στον τρίτο όροφο το 1918-1922. Αργότερα, η Γερουσία στέγασε την αίθουσα μελέτης και συνεδρίων του Ιωσήφ Στάλιν. Ο Στάλιν διατηρούσε ένα μικρό διαμέρισμα υπηρεσίας στη Γερουσία του Κρεμλίνου, αν και επέλεξε να μην μένει στο κτίριο της Γερουσίας ως κύρια κατοικία του. Το 1955, τα διαμερίσματα του Λένιν άνοιξαν για πρόσβαση στο κοινό. Ωστόσο το 1994, όλα τα εκθέματα αυτού του μουσείου μεταφέρθηκαν στο Γκόρκι Λενίνσκιγιε και η Γερουσία έκλεισε ξανά τις πόρτες της στο κοινό. Από το 1946 έως τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων, αργότερα γνωστό ως Συμβούλιο Υπουργών και ως Υπουργικό Συμβούλιο, είχε έδρα σε αυτό το κτίριο.
Το 1994-1998 το κτίριο της Γερουσίας μετατράπηκε για να στεγάσει τη ρωσική προεδρική διοίκηση. Μια αδιάκριτη ανακατασκευή από την αρχή κατέστρεψε το εσωτερικό του Καζάκοφ. Ο συνήγορος της συντήρησης Aλεξέι Κόμεχ ανέφερε από την τοποθεσία: "... θρυμματισμένοι τοίχοι, σχισμένοι αεραγωγοί και σωροί από τούβλα 200 ετών μου θυμίζουν την περιπλάνηση στα ερείπια της Καγκελαρίας του Ράιχ του Βερολίνου το 1946". Άλλες πηγές, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι η ανακατασκευή ουσιαστικά αποκατέστησε τους εσωτερικούς χώρους στα αρχικά σχέδια του Kαζάκωφ μετά από δύο αιώνες ad-hoc τροποποιήσεων. Οι σημερινές φωτογραφίες δείχνουν επίσης, ότι οι οικοδόμοι κατέστρεψαν και έστρωσαν με πλάκες τον κήπο με καστανιές, που κοσμούσε την αυλή της Γερουσίας τη δεκαετία του 1970.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μόσχα
Σωτήρης Κούβελας
Ο Σωτήρης Κούβελας (26 Μαΐου 1936, Αμαλιάδα) είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην Δήμαρχος Θεσσαλονίκης και πρώην υπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Βιογραφία
Η καταγωγή της οικογένειας του είναι από τον Κούβελα Μεσσηνίας, εξού και το επώνυμο του. Αποφοίτησε από το Ε’ Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης το 1954 και τον ίδιο χρόνο πέτυχε πρώτος στις εισαγωγικές εξετάσεις στη χημεία. Τον επόμενο χρόνο έδωσε εισαγωγικές εξετάσεις στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης απ’ όπου πήρε το δίπλωμα του Πολιτικού Μηχανικού το 1960. Μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλία σε θέματα δομικής προκατασκευής. Τελείωσε πρώτος, με άριστα, τη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1972. Παρακολούθησε δύο χρόνια μεταπτυχιακές σπουδές στο Δημόσιο Δίκαιο. Το 1981 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με την Νέα Δημοκρατία.
Αναδείχθηκε Δήμαρχος Θεσσαλονίκης από το 1986 μέχρι το 1989 με τη σημαία της Νέας Δημοκρατίας, με την οποία εξελέγη βουλευτής στις εκλογικές αναμετρήσεις κατά τις χρονιές 1981, 1985, 1989, 1990, 1993 και 1996. Στις εκλογές του 2000 αρχικώς δεν εξελέγη, ωστόσο με απόφαση του Εκλογοδικείου αντικατέστησε τον Κώστα Γκιουλέκα και εξελέγη βουλευτής, ενώ στις εκλογές του 2004 δεν εξελέγη και εκ τότε αποσύρθηκε από την πολιτική. Επίσης, διετέλεσε υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Τζαννετάκη (1989), Υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση Ζολώτα (1989), Υπουργός Εσωτερικών (Απρίλιος 1990-Αύγουστος 1991), Γεωργίας (Αύγουστος 1991-Οκτώβριος 1991), Προεδρίας (Οκτώβριος 1991-Οκτώβριος 1993) στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Εργάσθηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας από το 1960 μέχρι το 1988 κάνοντας μελέτες και κατασκευές τεχνικών έργων. Παράλληλα ήταν καθηγητής στην Ανωτέρα Δημόσια Σχολή υπομηχανικών Θεσσαλονίκης από το 1962 μέχρι το 1971. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του Συνδέσμου Μηχανικών Ελευθέρων Επαγγελματιών Θεσσαλονίκης (1964-1968) και πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Κεντρικής Μακεδονίας (1976-1981).
Δήμαρχος Θεσσαλονίκης (1986 εκλογή - 1989 παραίτηση)
Ως Δήμαρχος, κερδίζοντας τις Δημοτικές Εκλογές τον Οκτώβριο του 1986 με ποσοστό 52,13%.
Ο Κούβελας ήταν από τους δημάρχους που είχαν πρωτοστατήσει στην κινητοποίηση για τη δημιουργία ιδιωτικών ραδιοφωνικών σταθμών και ήταν εμπνευστής και ιδρυτής της ελεύθερης τηλεόρασης στην Ελλάδα με την ίδρυση της TV 100. Λειτούργησε τρεις Δημοτικούς Ραδιοφωνικούς Σταθμούς, FM 100, FM 100,5 και FM 101 (ο οποίος έχει διακόψει), την πρώτη Ελεύθερη Τηλεόραση με εκπομπές δορυφορικών προγραμμάτων και την Τηλεόραση του Δήμου Θεσσαλονίκης TV 100 και δημιούργησε 19 Δημοτικούς Παιδικούς Σταθμούς, το Ελεύθερο Δημοτικό Πανεπιστήμιο, δύο Δημοτικά Ωδεία, μία Ορχήστρα, 7 Χορωδίες.
Με πρωτοβουλία του, στις 3 Σεπτεμβρίου 1987 εκπέμπει για πρώτη φορά το δημοτικό ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης FM 100. Το καλοκαίρι του 1989 χτίζει χωρίς άδεια μέσα στο περιαστικό δάσος της Θεσσαλονίκης κτίριο όπου και εγκαθιστά την κεραία και τον απαραίτητο εξοπλισμό εκπομπής τηλεοπτικού σταθμού, με αρχικό σκοπό την αναμετάδοση δορυφορικών προγραμμάτων. Για τον λόγο αυτό, μόλις έγινε αντιληπτή η ύπαρξη των εγκαταστάσεων μέσα στο δάσος, διατάχθηκε επέμβαση αστυνομικού σώματος, που προέβη στην κατεδάφιση των εγκαταστάσεων και στη σύλληψη υπευθύνων.
Ακολούθησε επί δύο εβδομάδες η «δίκη της κεραίας» στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, το οποίο, κατόπιν προδικαστικού ερωτήματος στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και απόφασης του τελευταίου (ΔΕΚ 18.6.1991 - Υποθ. 260/89), δικαιώθηκε.
Εργασίες μετρό και δημιουργηθέντα προβλήματα
thumb|right|Διάγραμμα πορείας της πρότασης Κούβελα του 1988 για ένα δίκτυο 7,8 χλμ. (ερυθρά γραμμή, στο ίχνος της σημερινής βασικής γραμμής με προσθήκη και σταθμού στο Πάρκο Πατρικίου), με μελλοντικές επεκτάσεις σε μπλε χρώμα, δυτική: Βαρδάρι - ΠΣΣΘ - ΝΣΣΘ - Ξηροκρήνη (Αγιών Πάντων & Αμπελώνων) - Σταυρούπολη (Λαγκαδά & Μηδείας)  - Στρατόπεδο Παύλου Μελά (Λαγκαδά & Αρχαίας Λητής) και ανατολική: Παπάφη - Στάδιο ΠΑΟΚ (Παπάφη & Κλεάνθους) - Μπότσαρη (Παπάφη & Μπότσαρη) - Κανάρη (Κανάρη & Αναξιμάνδρου, πλησίον γηπέδου ΜΕΝΤ) - Τροχιοδρομικών (Αναξιμάνδρου & Νικάνορος) - Νέα Ελβετία).
Κατάργηση επετείου απελευθέρωσης
Το 1987 ως Δήμαρχος κατάργησε τον εορτασμό της επετείου απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τη ναζιστική κατοχή. Η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε με την αποχώρηση των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής την 30ή Οκτωβρίου 1944. Ο εορτασμός της 30ής Οκτωβρίου είχε καθιερωθεί από τους προηγούμενους Δημάρχους Θανάση Γιαννούση και Θεοχάρη Μαναβή.
Παραίτηση από τη Δημαρχία
Κατά τη διάρκεια της θητείας του επέλεξε να θέσει υποψηφιότητα και για βουλευτής παρότι ήταν εν ενεργεία Δήμαρχος. Όταν εξελέγη βουλευτής το 1989, παραιτήθηκε από τη θέση του Δημάρχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού Κατηγορία:Δήμαρχοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Προεδρίας Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Τόμας Νέβιλ
Ο Σερ Τόμας Νέβιλ (1484 - 29 Μαΐου 1542) ήταν πέμπτος γιος του Τζωρτζ Νέβιλ, 4ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί και της πρώτης συζύγου του Μάργκαρετ Φενν (πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1485), κόρης του Ούγου Φενν θησαυροφύλακα της Αγγλίας. Ο Τόμας ήταν επιφανής δικηγόρος και έμπιστος σύμβουλος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας, εξελέγη ομιλιτής στην Βουλή των Κοινοτήτων (1515). Άν και δεν είναι γνωστό να είχε ο Τόμας νομική εκπαίδευση ο Τόμας Νέβιλ ήταν μέλος του Γκρέι'ς Ίνν και από το 1514 άρχισε να εποπτεύει τις νομικές διαδικασίες που οι οπαδοί του στέμματος προσπαθούσαν με μισθώσεις να κατοχυρώσουν τα κτήματα τους. Το 1529 διορίστηκε στην εποπτεία του συνόλου των κτημάτων στην Αγγλία, την Ουαλία και το Καλαί. Την περίοδο 1516 - 1527 βρέθηκε σε όλες τις συναντήσεις του βασιλιά Ερρίκου Η΄ και ήταν παρόν στον Στάρ Θάλαμο και στην Αυλή των Αιτημάτων, από το 1522 μόνο ο ίδιος και ο Τόμας Μορ επικοινωνούσαν με τον βασιλιά στην ''Αυλή των Αιτημάτων'.
Υπηρεσίες στον Ερρίκο Η΄
Οι λεπτομέρειες για την πρώτη περίοδο της Κοινοβουλευτικής δράσης του Τόμας είναι ασαφείς αν και εμφανίζεται σε ένα διάταγμα στο Κεντ. Ο Ερρίκος Η΄ τον τοποθέτησε στις 8 Φεβρουαρίου 1515 Ομιλητή στον Οίκο των Κοινοτήτων και στέφτηκε ιππότης από τον βασιλιά παρουσία και των δυο Οίκων "μια εξαιρετική τιμή που δεν είχε κανένα προηγούμενο". Μετά το τέλος της θητείας του ως ομιλητής εγκατέλειψε την Βουλή αλλά βρισκόταν στην αυλή του Ερρίκου και είχε μίσθωση το 1519 από το βασιλικό νοικοκυριό, συνόδευσε τον βασιλιά στην συνάντηση του με τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας στο Πεδίο Υφασμάτων Χρυσού και στην συνάντηση του με τον Κάρολο Κουίντο. Την πρωτοχρονιά του 1533 δέχτηκε ένα δώρο από τον βασιλιά και ήταν ένας από τους αυλικούς που δέχτηκαν την τέταρτη σύζυγο του Άννα της Κλέβης στο Ντόβερ.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Τζωρτζ Νέβιλ, 5ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί φυλακίστηκε (1521) λόγω συμμετοχής του πεθερού του σε συνωμοσία εναντίον του βασιλιά και αναγκάστηκε να πουλήσει την βίλα του στο Μπέρλινγκ του Κεντ στο στέμμα, ο άλλος αδελφός Έντουαρντ Νέβιλ εκτελέστηκε. Οι ατυχίες του Τόμας με τα αδέλφια του δεν φαίνεται να είχαν καμιά επίδραση στην προσωπική του σταδιοδρομία.
Ο Τόμας Νέβιλ προχώρησε σε ανεπιτυχείς διαπραγματεύσεις με στόχο να παντρέψει το μοναδικό του παιδί Μάργκαρετ και τον Γκρέγκορι Κρόμγουελ, τον γιο του πρωθυπουργού του Ερρίκου Η΄ Τόμας Κρόμγουελ (1535). Ο Τόμας Κρόμγουελ της διάλεξε τελικά σύζυγο τον Σερ Ρομπέρ Σουτουελ. Δεν είχε εκτεταμένα εδάφη αλλά μπορούσε να δανείσει άλλους αυλικούς όπως ο κουνιάδος του βασιλιά Τσάρλς Μπράντον, 1ος κόμης του Σάφοκ και ο Χένρι Πέρσι, 5ος κόμης του Νορθάμπερλαντ. Ο Νέβιλ έκανε την διαθήκη του στις 23 Μαΐου 1542 και όρισε εκτελεστές τον ξάδελφο του Τόμας Ουίλομπι, αρχιδικαστή της Κοινής Θέλησης και τον Σερ Τζων Μπέικερ. Πέθανε έξι μέρες αργότερα και τάφηκε στην εκκλησία του Μέρεγουορθ στο Κεντ, το όνομα του απομνημονεύεται σε μια πλάκα από ορείχαλκο.
Οικογένεια
Ο Τόμας Νέβιλ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Αικατερίνη Ντάκρε, χήρα του Τζωρτζ, 8ου βαρόνου του Φιτσούγ (πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 1513) και κόρη του Χάμφρεϊ Ντάκρε, 1ου βαρόνου του Ντάκρε και της Μέιμπελ Παρ κόρης του Σερ Τόμας Παρ (πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1564). Απέκτησε ένα παιδί την Μάργκαρετ Νέβιλ η οποία παντρεύτηκε στις 1 Μαΐου 1536 τον Σερ Ρόμπερτ του Σάουθγουελ και μετά τον θάνατο του τον Γουίλιαμ Πλάμπ. Πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1575 και τάφηκε στην εκκλησία του Σαιν Ζιλ στο Χερτφορτσάιρ που απομνημονεύεται το όνομα της σε μια πλάκα από ορείχαλκο.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Συμβούλιο της Αραγωνίας
Το Συμβούλιο της Αραγωνίας, επίσημα, το Βασιλικό και Ανώτατο Συμβούλιο της Αραγωνίας (Ισπανικά: Real y Supremo Consejo de Aragón) ήταν ένα διοικητικό σώμα και τμήμα κλειδί της τοπικής κυβέρνησης της Ισπανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη, δεύτερο μετά τον ίδιο τον μονάρχη. Διοικούσε την Αραγωνία ως μέρος της Ισπανίας, και αργότερα της Ιβηρικής Ένωσης.
Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας
Union List of Artist Names
Το ULAN (πλήρης αγγλικός τίτλος: Union List of Artist Names, μτφ. αριθμητικός κατάλογος ονομασιών καλλιτεχνών) είναι γνωσιακή διαδικτυακή βάση δεδομένων, η οποία περιέχει μεταδεδομένα και πληροφορίες για περίπου 120.000 καλλιτέχνες σε σύνολο 293.000 εγγραφών. Οι πληροφορίες όπως ονομασίες, καλλιτεχνικά ψευδώνυμα, εναλλακτικές ονομασίες κ.ά., διατίθενται σε διάφορες γλώσσες και καλύπτουν τη χρονολογική περίοδο από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή. Το εγχείρημα τελεί υπό τη διαχείριση του Εμπιστεύματος "Τζιν Πολ Γκέτι Τραστ" (J. Paul Getty Trust).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες
Πάπας Ονώριος Δ΄
Ο Πάπας Ονώριος Δ΄ (περ. 1210 – 3 Απριλίου 1287), γεννημένος ως Τζιάκομο Σαβέλλι, ήταν Πάπας για δύο χρόνια από το 1285 έως το 1287. Κατά το ασήμαντο ποντιφικάτο του υποστήριξε ευρέως την φιλογαλλική πολιτική του προκατόχου του, Μαρτίνου Δ΄ (1281–85). Ήταν ο τελευταίος Πάπας που νυμφεύθηκε πριν λάβει τις Θείες Εντολές.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 13ου αιώνα
Ερμεσίνδη του Λουξεμβούργου, κόμισσα του Ναμύρ
Η Ερμεσίνδη, γαλλ.: Ermesinde του Λουξεμβούργου (π. 1080 - 24 Ιουνίου 1143) από τον Οίκο του Αρντέν-Λουξεμβούργου, ήταν γερμανίδα ευγενής. Ήταν κόρη του κόμη του Λουξεμβούργου και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα της Μόχα και μετά κόμισσα του Ναμύρ. Έγινε suo jure κόμισσα του Λουξεμβούργου (1136) και με τον 2ο γάμο της η κομητεία του Λουξεμβούργου πέρασε στον Οίκο του Ναμύρ.
Βιογραφία
Είναι κυρίως γνωστή επειδή έκανε μία σειρά από δωρεές σε εκκλησίες και μοναστήρια. Προς το τέλος της ζωής της αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι.
Οικογένεια
Το 1096 η Ερμεσίνδη παντρεύτηκε τον Αλβέρτο της Μόχα (π. 1065 - 24 Αυγούστου 1098) κόμη των Μόχα, Ντάγκσμπουργκ, Εγκισάμ, Μετς και επίτροπο (vogt) του Άλτορφ. (Αυτός ήταν ο δεύτερος γάμος του, καθώς είχε νυμφευτεί νωρίτερα με τη Χάιλβιγκ του Εγκισάμ· από τον πρώτο του γάμο είχε έναν γιο, που ονομαζόταν Ούγος, ο οποίος αργότερα τον διαδέχθηκε). Ο Αλβέρτος και η Ερμενσίνδη απέκτησαν:
Το 1109 η Ερμενσίδη ξαναπαντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Α΄ του Οίκου του Ναμύρ κόμη του Ναμύρ, μεγαλύτερο γιο του Αλβέρτου Γ΄ κόμη του Ναμύρ. (Και γι'αυτόν ήταν ο δεύτερος γάμος του, καθώς είχε νυμφευτεί νωρίτερα με τη Σιβύλλη του Πορσιάν· είχε δύο κόρες από τον πρώτο του γάμο, που έληξε με διαζύγιο το 1104, όταν η Σιβύλλη έμεινε έγκυος από τον εραστή της Ένγκελαμ Α΄ του Κουσύ). Ο Γοδεφρείδος και η Ερμενσίνδη είχαν μαζί τα ακόλουθα παιδιά:
Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Κόμισσες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Κόμητες του Λουξεμβούργου
Σάντα Μαρία (ηφαίστειο)
thumb|250px|Το Σαντιανγκίτο όπως φαίνεται από τη Σάντα Μαρία Το όρος Σάντα Μαρία (ισπανικά: Santa María) είναι μεγάλο ηφαίστειο στη δυτική Γουατεμάλα, κοντά στην πόλη Κετσαλτενάνγκο. Με ύψος 3.772 μέτρα είναι ένα από τα ψηλότερα ενεργά ηφαίστεια της Γουατεμάλας. Είναι μέρος του ηφαιστειακού τόξου της Κεντρικής Αμερικής. Πριν την κατάκτηση της περιοχής από τους Ισπανούς, το ηφαίστειο ήταν γνωστό ως Γκακξανούλ στη γλώσσα των ντόπιων.
Οι εκρήξεις του ηφαιστείου είναι συχνές, όμως κατά την περίοδο της ισπανικής κατοχής μέχρι το 1902 δεν είχε παρατηρηθεί ηφαιστειακή δραστηριότητα, με αποτέλεσμα το ηφαίστειο να θεωρούνταν σβηστό. Τον Οκτώβριο του 1902 έλαβε χώρα η πρώτη καταγεγραμένη έκρηξη του ηφαιστείου, η οποία με ισχύ στην κλίμακα VEI 6 ήταν μια από τις ισχυρότερες του 20ού αιώνα, συγκρίσιμη με αυτή του Πινατούμπο. Ο όγκος των ηφαιστειακών αναβλημάτων ήταν 5,5 κυβικά χιλιόμετρα. Εξαιτίας της έκρηξης, η νότια πλαγιά του βουνού κατέρρευσε, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός κρατήρα που εκτεινόταν από την κορυφή του ηφαιστείου μέχρι σε υψόμετρο 2.300 μέτρων. Μέσα σε αυτό τον κρατήρα δημιουργήθηκε μια σειρά από ηφαιστειακούς δόμους που φέρουν μαζί το όνομα Σαντιανγκίτο (Santiaguito).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Γουατεμάλας
Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών
Η Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών (ισπανικά: Ciudad de las Artes y las Ciencias) είναι αρχιτεκτονικό συγκρότημα αναψυχής και πολιτισμού στη Βαλένθια της Ισπανίας. Είναι ο σπουδαιότερος σύγχρονος τουριστικός προορισμός της πόλης. Η θέση του βρίσκεται στις εκβολές του πρώην ποταμού Τούρια, ο οποίος μετατράπηκε σε πάρκο πρασίνου μετά τις μεγάλες πλημμύρες του 1957.
Το κτιριακό σύμπλεγμα της «Πόλης» σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Σαντιάγο Καλατράβα και Φελίξ Καντελά. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1996 και τα εγκαίνια έγιναν στις 16 Απριλίου 1998, με την έναρξη λειτουργίας του L’Hemisferic. Το τελευταίο κομμάτι παραδόθηκε στις Οκτωβρίου 2005, ανήμερα της εορτής του Δήμου Βαλένθιας.
Εγκαταστάσεις
Το συγκρότημα αποτελείται από τα ακόλουθα κτήρια (με χρονολογική σειρά κατασκευής):
Ροβέρτος του Λανγκρ
O Ροβέρτος της Βουργουνδίας, (Γαλλική γλώσσα : Robert, 1059 - 1111) μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας, επίσκοπος του Λανγκρ ήταν τρίτος γιος του Ερρίκου της Βουργουνδίας και εγγονός του Ροβέρτου του Γηραιού, γενάρχη του Οίκου της Βουργουνδίας. Το όνομα της μητέρας του ίσως ήταν Σίβυλλα ή Κλέμενς. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Ούγος Α΄ της Βουργουνδίας και ο Εύδης Α΄ της Βουργουνδίας, μικρότερος αδελφός του ήταν ο Ερρίκος της Βουργουνδίας (Κόμης της Πορτογαλίας). Ο Ροβέρτος ξεκίνησε την εκκλησιαστική του σταδιοδρομία ως αρχιδιάκοπος του Λανγκρ, κατόπιν έγινε επίσκοπος του Λανγκρ (1085). Με τον αδελφό του Εύδη Α΄ συμμετείχε στην Γαλλική εκστρατεία στην Ιβηρική, είχε μικρή συμμετοχή στην αποτυχημένη πολιορκία της Τουντέλα (1087). Ο Ροβέρτος της Βουργουνδίας πέθανε στην Σατιγιόν-συρ-Σεν επί του Σηκουάνα (18 Σεπτεμβρίου 1111).
Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών
Αρχική ιδέα
thumb|right|250px|Τρισδιάστατο σινεμά Imax
Ροβέρτος του Λανγκρ
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών
Αρχική ιδέα
Το 1989, ο κυβερνήτης της επαρχίας της Βαλένθιας, Χοάν Λέρμα ανέλαβε την πραγμάτωση της ιδέας του καθηγητή πανεπιστημίου στην ιστορία της τέχνης Χοσέ Μαρία Λόπεθ Πινέρο για την κατασκευή ενός μουσείου επιστήμης πάνω στους κήπους του ποταμού Τούρια που ήταν τότε γεμάτοι μουριές. Ο Λέρμα εμπιστεύτηκε το σχεδιασμό του εγχειρήματος αυτού σε ομάδα ανθρώπων που εξέτασαν παρόμοιους αρχιτεκτονικούς τόπους στο Μόναχο, το Λονδίνο και τον Καναδά. Σκοπός ήταν η δημιουργία κτηρίων παιδαγωγικού χαρακτήρα.
Η αυτόνομη κυβέρνηση της Βαλένθια έδωσε το όνομα «Πόλη των Επιστημών» στο αρχικό σχέδιο που περιελάμβανε ένα πλανητάριο, ένα μουσείο και έναν πύργο τηλεπικοινωνιών ύψους 370μ (το τρίτο μεγαλύτερο του κόσμου εκείνη την εποχή). Το συνολικό κόστος υπολογίστηκε σε 25 δις πεσέτες ή 150 εκ. ευρώ. Το Λαϊκό Κόμμα της Ισπανίας θεώρησε τα σχέδια κατασκευής (ιδιαίτερα τον πύργο) αμφίβολης χρησιμότητας που αποσκοπούσε δήθεν στη στήριξη της κυβερνώσας σοσιαλιστικής παράταξης που προετοίμασε την ιδέα. Τελικά, τα έργα συνεχίστηκαν κανονικά.
Ολοκλήρωση του έργου
Το Μάιο του 1991 το δημαρχείο αποδέσμευσε γη για την κατασκευή και 4 μήνες αργότερα παρουσιάστηκε η τελική μακέτα από τον Σαντιάγο Καλατράβα. Τα έργα ξεκίνησαν στα τέλη του 1994. Η ομάδα που συνεργάστηκε για τη μελέτη δεν συμφώνησε απόλυτα με τις προτάσεις Καλατράβα και έγιναν μικρές σχεδιαστικές αλλαγές. Το συγκρότημα άνοιξε τις πόρτες στο κοινό με το Ημισφαίριο τον Απρίλιο του 1998. Έντεκα μήνες αργότερα ο πρόεδρος της Βαλένθια Ενουάρντο Ζαπλάνα εγκαινίασε το μουσείο των τεχνών αν και ακόμα ανολοκλήρωτο. Το μουσείο άνοιξε επισήμως μετά από είκοσι μήνες. Το Ωκεανογραφικό άνοιξε στις 12 Δεκεμβρίου 2002 και στις 8 Οκτωβρίου 2005 άνοιξε και η όπερα της Βασίλισσας Σοφίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κοινότητα της Βαλένθια Κατηγορία:Βαλένθια
Χανς Κρίστιαν Χάνσεν (αρχιτέκτονας)
Ο Χανς Κρίστιαν Χάνσεν (Δανικά: Hans Christian Hansen, 20 Απριλίου 1803-2 Μαΐου 1883), ήταν Δανός αρχιτέκτονας, μεγαλύτερος αδελφός του Θεόφιλου Χάνσεν. Σε σχέδιά του βασίστηκε η κατασκευή του κτηρίου του Πανεπιστημίου στην Αθήνα καθώς και του Οφθαλμιατρείου επίσης στην Αθήνα, το Μέγαρο Καντακουζηνού και άλλα δημόσια και ιδιωτικά κτήρια. Στην πατρίδα του ανεγέρθηκαν βάσει σχεδίων του, μεταξύ άλλων κτηρίων, το Δημοτικό Νοσοκομείο της Κοπεγχάγης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί αρχιτέκτονες
Δημοσθένης Κούρτοβικ
Ο Δημοσθένης Κούρτοβικ (15 Ιουλίου 1948) είναι Έλληνας συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας και ανθρωπολόγος.
Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 15 Ιουλίου 1948. Σπούδασε βιολογία στην Αθήνα, με μεταπτυχιακό στη Δυτική Γερμανία, και αργότερα ειδικεύθηκε στην ανθρωπολογία. Έλαβε διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Βρότσλαβ της Πολωνίας το 1986, με διατριβή γύρω από την εξέλιξη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας.
Έχει εξασκήσει διάφορα επαγγέλματα όπως νυχτοφύλακας, καθηγητής πανεπιστημίου, μεταφραστής, κριτικός λογοτεχνίας και κινηματογράφου. Την περίοδο 1973-75, στη Δυτική Γερμανία, υπήρξε συνιδρυτής, σκηνοθέτης και ηθοποιός της «Ελληνικής Εργατικής Σκηνής Στουτγάρδης». Τις περιόδους 1990-91 και 1994-95 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Κρήτης ιστορία της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, σεξουαλική σημειολογία στην τέχνη και ψυχολογία των ζώων. Ως το 2017 εργαζόταν ως δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας στην εφημερίδα Τα Νέα.
Έχει εκδώσει 21 βιβλία (μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμια, κριτικές, αφορισμούς, λεξικά, επιστημονικές διατριβές και εγχειρίδια). Επίσης, έχει μεταφράσει 63 βιβλία από 8 ξένες γλώσσες (αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, φινλανδικά, σουηδικά, δανικά και νορβηγικά). Μυθιστορήματα και διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά, σουηδικά, δανικά, τσεχικά, ρουμανικά, σερβικά, βουλγαρικά, εβραϊκά και πολωνικά. Σήμερα ζει στην Αίγινα.
Μεταφράσεις έργων του
Στα γαλλικά:
Στα γερμανικά:
Στα αγγλικά: