cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άρης Θεσσαλονίκης (καλαθοσφαίριση με αμαξίδιο)
Ο Αθλητικός Σύλλογος Αναπήρων Θεσσαλονίκης (Α.Σ.Α.Θ.) Άρης είναι σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης με αμαξίδιο και λειτουργεί υπό τον Α.Σ. Άρη. Δημιουργήθηκε το Σεπτέμβριο του 2006. Μετέχει ενεργά στο Πρωτάθλημα Ελλάδας καλαθοσφαίρισης με αμαξίδιο ανδρών που διοργανώνει η Ομοσπονδία Σωματείων Ελλήνων Καλαθοσφαιριστών με Καρότσι (ΟΣΕΚΚ), έχοντας κατακτήσει το πρωτάθλημα της σεζόν 2015-16.
Ιστορικό
Η ομάδα του Άρη αγωνίζεται ανελλιπώς στις διοργανώσεις του ελληνικού πρωταθλήματος και κυπέλλου από την ίδρυσή της.
2009-11
Το 2009, ο Άρης αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο του κυπέλλου Ελλάδος από τον Θεσσαλό, χάνοντας με 58-33, ενώ συμμετείχε στο πρωτάθλημα χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
Με προπονήτρια την Θεανώ Χατζούδη, συμμετείχε στο πρωτάθλημα της σεζόν 2009-10, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στον βόρειο όμιλο. Μετά από αγώνα πλέι-οφ με την ομάδα της Δωδεκανήσου, όπου ηττήθηκε στο Βενετόκλειο κλειστό γυμναστήριο, αποκλείστηκε από το φάιναλ-φορ του πρωταθλήματος.
Την επόμενη σεζόν, οι "κίτρινοι" αποκλείστηκαν από την Ίριδα Καβάλας για την διοργάνωση του κυπέλλου, ενώ κατέκτησαν την πρώτη θέση στο τουρνουά «Κώστας Δοβρούκας», κερδίζοντας στον τελικό τους Τιτάνες Αχαΐας με 41-37. Διακεκριμένοι αθλητές του συλλόγου εκείνη την περίοδο ήταν οι Κώστας Σπυρολάρης και Νίκος Τσιντάρης, οι οποίοι συμμετείχαν στο All-Star Game της σεζόν 2010-11, το οποίο διοργανώθηκε στον Πύργο.
2012-15
Τον Δεκέμβριο του 2012, ο Άρης έφθασε ως τον ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδας, αλλά ηττήθηκε από την Δωδεκάνησο με 55-45. Την θέση του προπονητή αναλάμβαναν πλέον αθλητές του συλλόγου, με τους Οικονόμου και Χρυσοβέργη να εναλλάσονται στον πάγκο της ομάδας. Ο Άρης έδωσε διεθνές φιλικό παιχνίδι με την ομάδα Φάλκον Μόσχας στο γήπεδο ΕΚΟ Ευόσμου τον Ιανουάριο του 2014.
Την σεζόν 2013-14, οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την δεύτερη θέση του βορείου ομίλου του πρωταθλήματος, και μετά τη νίκη της ομάδας κατά του Άτλαντα Αθηνών σε αγώνα μπαράζ, προκρίθηκαν στο φάιναλ-φορ του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Ο Άρης κέρδισε την ομάδα της Ίριδας Καβάλας, αλλά ηττήθηκε από την Δωδεκάνησο και την ομάδα του ΠΑΣΚΑ, κατακτώντας τελικά την τρίτη θέση.
Τον Δεκέμβριο του 2014, οι "κίτρινοι" προκρίθηκαν και πάλι στην ημιτελική φάση του κυπέλλου, χωρίς να καταφέρουν να κατακτήσουν το τρόπαιο.
2015-
Με προπονήτρια την Τζούλη Χατζηζωγίδου, ο Άρης έφθασε στο φάιναλ-φορ του πρωταθλήματος του 2015, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση πανελληνίως. Πιο πριν, είχε ολοκληρώσει αήττητος τις υποχρεώσεις του για την φάση των ομίλων.
Τον Μάρτιο του 2016, ξεκίνησε το 19ο πρωτάθλημα Ελλάδος, με τους "κίτρινους" να κατακτούν την πρώτη θέση του βορείου ομίλου και να προκρίνονται για άλλη μια χρονιά στο φάιναλ-φορ της διοργάνωσης. Εκεί, η ομάδα της Θεσσαλονίκης ηττήθηκε στο πρώτο παιχνίδι από το Μαρούσι στην παράταση με 66-65, αλλά κέρδισε τη Δωδεκάνησο με καλάθι του Βλαστού σε νεκρό χρόνο με 47-46, πριν κατακτήσει τον πρώτο του τίτλο νικώντας τον Άτλα με 53-40.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση αμαξιδιο Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης με αμαξίδιο Κατηγορία:Σωματεία Ο.Σ.Ε.Κ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2006
Πύργος Πειραιά
Ο Πύργος Πειραιά ή Εμποροναυτιλιακό Κέντρο Πειραιά είναι κτίριο ύψους 84 μέτρων το οποίο βρίσκεται στον Πειραιά, το οποίο είναι το δεύτερο ψηλότερο στην Ελλάδα, μετά τον παρόμοιας αρχιτεκτονικής Πύργο Αθηνών. Η κατασκευή του κτιρίου άρχισε το 1972 σε σχέδια Ιωάννη Βικέλα, Δημοσθένη Μολφέση και του Αλέξανδρου Λοΐζου. Ο σκελετός του κτιρίου ολοκληρώθηκε το 1974 και το 1983 επενδύθηκε εξωτερικά με γυαλί και μεταλλικά ελάσματα. Από το κτίριο αξιοποιήθηκαν μόνο οι τρεις κάτω όροφοι και το υπόλοιπο έμεινε κενό. Το 2021 άρχισε η ανακατασκευή του πύργου, η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2023. Διαθέτει 24 ορόφους και δύο υπόγεια, με συνολική δομημένη επιφάνεια 34.623 τετραγωνικά μέτρα.
Ιστορικό
Ο Πύργος των Αθηνών κατασκευάστηκε σε μια περίοδο κατά την οποία ο νόμος για το περιορισμό του ύψους των κτιρίων στην Ελλάδα άρθηκε με το νόμο 395/68 «Περί του ύψους των οικοδομών και ελευθέρας δομήσεως» και δόθηκε το ελεύθερο στα κτίρια να διατάσσονται με οποιοδήποτε τρόπο μέσα στο οικόπεδο για να εξασφαλίζεται ο καλύτερος φωτισμός και αερισμός. Εκείνη την εποχή κατασκευάστηκε ο ύψους 103 μέτρων Πύργος Αθηνών, οπότε και αποφασίστηκε να κατασκευαστεί ένα αντιστοίχως ψηλό κτίριο στον Πειραιά. Στόχος ήταν να στεγάσει το Εμποροναυτιλιακό Κέντρο Πειραιά.
Η κατασκευή του πύργου Πειραιά άρχισε το 1972, επί δημαρχίας Αριστείδη Σκυλίτση, στη θέση όπου βρισκόταν το ρολόι του Πειραιά, το οποίο κατεδαφίστηκε, και η παλιά αγορά του Πειραιά. Η σχεδίαση ανατέθηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του Αλέξανδρου Λοΐζου, το συνεργάστηκε με τον Ιωάννη Βικέλα, αρχιτέκτονα του Πύργου Αθηνών, και τον Δημοσθένη Μολφέση. Ο σκελετός του κτιρίου ολοκληρώθηκε το 1974. Την περίοδο 1979-82 λειτούργησαν τα πρώτα καταστήματα στο ισόγειο του πύργου, όμως η επένδυση των προσόψεων με γυαλί και μεταλλικά ελάσματα ολοκληρώθηκε το 1983, με τον κυρίως όγκο του κτιρίου να παραμένει εσωτερικά ημιτελής. Αξιοποιήθηκαν μόνο οι τρεις πρώτοι όροφοι του κτιρίου, για καταστήματα, γραφεία και εκπαιδευτήρια. Το 1999 στο ισόγειο του πύργου λειτουργούσαν καταστήματα, στον πρώτο όροφο βρίσκονταν αποθήκες και στον δεύτερο στεγαζόταν η Ράλλειος Σχολή και η Δημοτική Επιχείρηση Προβολής του Δήμου Πειραιά (ΔΕΠΕΠ).
To 1997-98 πραγματοποιήθηκε δημόσιος διεθνής πλειοδοτικός διαγωνισμός με τίτλο Mελέτη – Kατασκευή αποπεράτωσης του Εμποροναυτιλιακού Κέντρου Πειραιά με το σύστημα της αντιπαροχής και προϋπολογισμό 8 δις δραχμών και περιελάβανε την αποπεράτωση του κτιρίου, την κατασκευή υπόγειου γκαράζ και κοινόχρηστου περιβάλλοντα χώρου. Το 2001 ο πύργος πέρασε στην κατοχή του δήμου Πειραιώς και διεξήχθη νέος δημόσιος διεθνής διαγωνισμός με τίτλο Αξιοποίηση κτιρίου ΕΚΠ (Μελέτη – Κατασκευή αποπεράτωσης του Εμποροναυτιλιακού Κέντρου Πειραιά με το σύστημα που περιλαμβάνει άλλα ανταλλάγματα / παραχώρηση εκμετάλλευσης), με προϋπολογισμό ύψους 6 δις δραχμών. Τον διαγωνισμό κέρδισε η εταιρεία ΑΒΑΞ, αλλά δεν υλοποιήθηκε. Μια νέα απόπειρα εκμετάλλευσης έγινε το 2007.
Τον Μάιο του 2019 προκηρύχθηκε νέος διαγωνισμός από τον δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη για αποπεράτωση και αξιοποίηση του κτιρίου για 99 χρόνια έναντι οικονομικού ανταλλάγματος τουλάχιστον 900 χιλιάδων ευρώ. Τον διαγωνισμό κέρδισε ο όμιλος εταιρειών CANTΕ HOLDINGS LTD – ΠΡΟΝΤΕΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΠΕΝ∆ΥΣΕΩΝ ΣΕ ΑΚΙΝΗΤΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ και τις 13 Μαΐου 2020 το ελεγκτικό συνέδριο ενέκρινε την υπογραφή της σύμβασης, η οποία υπογράφηκε στις 6 Ιουλίου 2020. Το αρχιτεκτονικό γραφείο PILA κέρδισε τον διαγωνισμό για τον επανασχεδιασμό της πρόσοψης. Την πρώτη φάση των εργασιών, με προϋπολογισμό ύψους 19 εκατομμυρίων ευρώ, ανέλαβε η ΤΕΡΝΑ ΑΕ. Περιλαμβάνει την απομάκρυνση της υφιστάμενης πρόσοψης και την αντικατάστασή της με καινούρια με υαλοπετάσματα και περσίδες. Τη δεύτερη φάση εργασιών ανέλαβε επίσης η ΤΕΡΝΑ Α.Ε. με σύμβαση που υπογράφηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2022. Η δεύτερη φάση περιλαμβάνει την αποπεράτωση των ηλεκτρομηχανικών εγκαταστάσεων του κτιρίου στους κοινόχρηστους χώρους, τα υπόγεια και τον περιβάλλοντα χώρο του κτιρίου. Το έργο αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2023.
Περιγραφή
Ο πύργος είναι κτισμένος στο οικόπεδο που σχηματίζεται μεταξύ των οδών Ακτή Ποσειδώνος, Δημοσθένους, Τσαμαδού, Ιπποκράτους και Μακράς Στοάς. Αποτελείται από δύο υπόγεια, ένα τριώροφο χαμηλό όγκο και στη συνέχεια τον κυρίως όγκο του πύργου, με το δώμα στην κορυφή. Το ισόγειο έχει εμβαδόν 2.125 τετραγωνικά μέτρα, ο πρώτος και δεύτερος όροφος έχουν εμβαδόν 3.147 τετραγωνικά μέτρα και οι υπόλοιποι όροφοι του πύργου έχουν εμβαδόν 1.034 τετραγωνικά μέτρα, με την εξαίρεση του 20ού ορόφου, του οποίου το εμβαδόν είναι 648 τετραγωνικά μέτρα.
Παραπομπές
κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στον Πειραιά Κατηγορία:Ουρανοξύστες στην Ελλάδα
Μανφρέδος της Σικελίας
Ο Μανφρέδος της Σικελίας (Manfred, 1232 - 26 Φεβρουαρίου 1266) μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν βασιλιάς της Σικελίας (1258 - 1266) και πρίγκιπας του Τάραντα (1250 - 1266). Ο Μανφρέδος της Σικελίας ήταν νόθος γιος του Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ από την ερωμένη του Μπιάνκα Λάντσια. Ο πατέρας του -σύμφωνα με τον Μάθιου Πάρις- νυμφεύτηκε τη Μπιάνκα Λάντσια στην επιθανάτιο κλίνη του ως τέταρτη σύζυγο, αλλά η εκκλησία δεν αναγνώρισε τον γάμο και ο ίδιος παρέμεινε νόθος. Όταν πέθανε ο ετεροθαλής αδελφός του Κορράδος Δ΄ της Γερμανίας (1254), τον διαδέχθηκε ο ανήλικος γιος του Κορραδίνος· ο Μανφρέδος ορίστηκε αντιβασιλιάς και κηδεμόνας στο όνομα του μικρού ανιψιού του, μέχρι την ενηλικίωση εκείνου.
Ο Μανφρέδος κατέστειλε όλες τις επαναστάσεις σε τέσσερα χρόνια, μέχρι τη χρονιά που σφετερίστηκε την εξουσία του μικρού Κορραδίνου και ανακηρύχτηκε ο ίδιος βασιλιάς της Σικελίας (1258). Ο πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ αντέδρασε και ο Μανφρέδος ανέλαβε την ηγεσία στους πολέμους της οικογένειάς του εναντίον τού πάπα: νίκησε τον παπικό στρατό στη Φότζια (2 Δεκεμβρίου 1254). Ο Μανφρέδος αφορίστηκε από τρεις διαφορετικούς πάπες, κλήθηκε σε Σταυροφορία από τον πάπα Αλέξανδρο Δ΄ και τον Ουρβανό Δ΄, αλλά τους αγνόησε. Τότε ο Ουρβανός Δ΄ ζήτησε τη βοήθεια των Καπετιδών-Ανζοού να ανατρέψουν τον Μανφρέδο και ο Κάρολος νίκησε τους Χοενστάουφεν στο Μπενεβέντο και ανακηρύχτηκε νέος βασιλιάς της Σικελίας ως Κάρολος Α΄· ο Μανφρέδος έπεσε στη μάχη.
Πρώτα χρόνια
Ο Μανφρέδος γεννήθηκε στη Βενόζα της επαρχίας Μπαζιλικάτα και είχε πάρει το επώνυμο της μητέρας του. Ο Φρειδερίκος Β΄ τον νομιμοποίησε με τη γέννηση του, το ίδιο έκανε με την αδελφή του από την ίδια μητέρα Άννα των Χοενστάουφεν που την πάντρεψε με τον Αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη. Ο Μανφρέδος πούδασε στο Παρίσι και την Μπολόνια και είχε τα ίδια ενδιαφέροντα με τον πατέρα του στις τέχνες, τις επιστήμες και την ποίηση. Ο Φρειδερίκος Β΄ τον όρισε με τη διαθήκη του πρίγκιπα του Τάραντα. Ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Κορράδος Δ΄ διαδέχθηκε τον πατέρα τους στη Γερμανία, την Ιταλία και τη Σικελία, ενώ ο Μανφρέδος θα οριζόταν αντιβασιλιάς της Σικελίας την εποχή που ο Κορράδος Δ΄ απουσίαζε στη Γερμανία.
Την εποχή που απεβίωσε ο πατέρας του (1250), ο 18χρονος Μανφρέδος εκτελούσε με πίστη τις εντολές του· το βασίλειο βρισκόταν τότε σε ταραχές, που είχαν κινηθεί από τον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ εναντίον της οικογένειας. Ο νεαρός Μανφρέδος μπόρεσε επιδέξια να υποτάξει όλες τις πόλεις που επαναστάτησαν, με εξαίρεση τη Νάπολη. Ο Μανφρέδος προσπάθησε να κάνει παραχωρήσεις στον Ιννοκέντιο Δ΄ και να κλείσει ειρήνη, αλλά ο πάπας απέρριψε όλες τις προτάσεις. Ο Κορράδος Δ΄ εμφανίστηκε στη νότια Ιταλία (1252) και η εξουσία του αναγνωρίστηκε από όλους, χωρίς αντίδραση. Ο Κορράδος Δ΄ αφαίρεσε όλα τα αξιώματα από τον Μανφρέδο (χάρη στον φόβο προδοσίας) και τον περιόρισε μονάχα στο πριγκιπάτο του Τάραντα. Τον Οκτώβριο του 1253 η Νάπολη έπεσε στα χέρια του Κορράδου Δ΄· όρισε τον πάπα κηδεμόνα του Κορραδίνου και έναν ισχυρό Γερμανό ηγεμόνα αντιβασιλιά.
Κηδεμόνας του Κορραδίνου
Ο Κορράδος Δ΄ απεβίωσε τον Μάιο του 1254 από ελονοσία σε ηλικία 26 ετών. Ο Μανφρέδος αρνήθηκε να παραδώσει το Βασίλειο της Σικελίας στον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ και ανέλαβε ο ίδιος την αντιβασιλεία για λογαριασμό του νεαρού Κορραδίνου. Τον Ιούλιο του 1254 ο πάπας, που είχε οριστεί κηδεμόνας του Κορραδίνου από τον πατέρα εκείνου, αφόρισε τον Μανφρέδο. Η αντιβασιλεία ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Ιννοκέντιο Δ΄· τελικά ο Μανφρέδος υποτάχθηκε τον Σεπτέμβριο του 1254 και δέχτηκε τον τίτλο του αυτοκρατορικού βικάριου στη νότια Ιταλία. Η συμπεριφορά της παπικής συνοδείας και η κατοχή της Καμπανίας από τα παπικά στρατεύματα ενόχλησαν έντονα τον Μανφρέδο που διέφυγε στη Λουτσέρα.
Οι Σαρακηνοί της Λουτσέρας τον βοήθησαν να νικήσει τον παπικό στρατό στη Φότζια (2 Δεκεμβρίου 1254) και να αναλάβει πλήρως την εξουσία στη Σικελία και τη νότια Ιταλία. Την ίδια χρονιά ο Μανφρέδος υποστήριξε τις πόλεις των Γιβελλίνων, ιδιαίτερα τη Σιένα, που τον βοήθησε να συντρίψει τη Φλωρεντία στη "μάχη του Μονταπέτρι", έτσι πήρε τον τίτλο του "προστάτη των Γιβελλίνων". Ο Ιννοκέντιος Δ΄ απεβίωσε και ο διάδοχος του Αλέξανδρος Δ΄ αφόρισε αμέσως τον Μανφρέδο. Ωστόσο ο Μανφρέδος συνέτριψε τον παπικό στρατό (1257) και έγινε απόλυτος κύριος σε όλη τη νότια Ιταλία, ενώ δέχτηκε από τον Κορραδίνο τον τίτλο του "βικάριου".
Βασιλιάς της Σικελίας
Στις 10 Αυγούστου 1258 κυκλοφόρησαν φήμες, ότι ο μικρός Κορραδίνος είχε αποβιώσει και ο Μανφρέδος στέφθηκε βασιλιάς της Σικελίας στο Παλέρμο. Όταν η φήμη αποδείχτηκε ψευδής, οι απεσταλμένοι του Κορραδίνου ήρθαν να ακυρώσουν τη στέψη, αλλά εκείνος τους απάντησε, ότι η χώρα χρειαζόταν ισχυρό βασιλιά. Ο πάπας, που θεωρούσε κακούργημα τη συμμαχία του Μανφρέδου με τους Σαρακηνούς, ακύρωσε τη στέψη του, αλλά ο Μανφρέδος κέρδισε σύντομα τον έλεγχο σε ολόκληρη την κεντρική και βόρεια Ιταλία. Η Τοσκάνη, το Σπολέτο, το Μάρκε, η Εμίλια-Ρομάνια και η Λομβαρδία τον κήρυξαν αντιβασιλιά· οι κάτοικοι της Φλωρεντίας του έδωσαν όρκο υποτέλειας και τον όρισαν "Προστάτη της Τοσκάνης" και "Συγκλητικό των Ρωμαίων". Ο Μανφρέδος της Σικελίας ενίσχυσε σημαντικά τη θέση του όταν έδωσε την κόρη του Κωνσταντία Χοενστάουφεν της Σικελίας σύζυγο στον Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας. Ο νέος πάπας Ουρβανός Δ΄, έντονα ενοχλημένος από αυτές τις εξελίξεις, αφόρισε ξανά τον Μανφρέδο, προσπάθησε να πωλήσει το Βασίλειο της Σικελίας στον Ριχάρδο Α΄ της Κορνουάλης, μικρότερο αδελφό του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας, αλλά ο Ριχάρδος Α΄ αρνήθηκε. Η δεύτερη απόπειρα ήταν περισσότερο επιτυχής: ο Κάρολος, μικρότερος αδελφός του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου Θ΄ δέχθηκε να αγοράσει το βασίλειο (1263). Ο Μανφρέδος, όταν έμαθε τα νέα εξέδωσε διάταγμα, με το οποίο κήρυξε τον εαυτό του -όχι απλά βασιλιά της Σικελίας, αλλά- και αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Η μάχη του Μπενεβέντο
Ο πολύ ισχυρότερος στρατός του Καρόλου με 30.000 άνδρες εισήλθε στα τέλη του 1265 στην Ιταλική χερσόνησο και κατέλαβε εύκολα όλες τις πόλεις των Γιβελλίνων στον βορρά, προχώρησε στη Ρώμη και στέφτηκε τον Ιανουάριο του 1266 βασιλιάς, εν απουσία του πάπα. Προχώρησε νοτιότερα και εισέβαλε στο βασίλειο της Σικελίας (20 Ιανουαρίου 1266)· η τελική αναμέτρηση με τους δύο Χοενστάουφεν ολοκληρώθηκε στη "μάχη του Μπενεβέντο", στην οποία ο στρατός του Μανφρέδου γνώρισε τη συντριβή (26 Φεβρουαρίου 1266). Ο Μανφρέδος αρνήθηκε να διαφύγει, πολέμησε σκληρά μέχρι το τέλος και σκοτώθηκε, τάφηκε με έναν σωρό από πέτρες στο ίδιο σημείο. Η σορός του εκτάφηκε αργότερα με διαταγή του πάπα και μεταφέρθηκε σε άλλο σημείο, στις όχθες του ποταμού Γκαριλιάνο έξω από τη Νάπολη και τα Παπικά Κράτη.
Ο Κάρολος ο Ανδεγαυός συνέλαβε τη δεύτερη σύζυγο του Μανφρέδου Ελένη Αγγελίνα της Ηπείρου και τη φυλάκισε· απεβίωσε στη φυλακή πέντε χρόνια αργότερα (1271). Ο γαμπρός του Μανφρέδου, ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας, εκδικήθηκε τον θάνατο τού πεθερού του, όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός (1282) και έδιωξε τους Γάλλους από τη Σικελία. Ο βασιλιάς Μανφρέδος ίδρυσε τη σύγχρονη πόλη Μανφρεντόνια κοντά στα ερείπια του αρχαίου Σιπόντο· οι Γάλλοι του έδωσαν το όνομα "Νέο Σίποντο", αλλά επίσημα η νέα ονομασία δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Με την πρώτη σύζυγό του Βεατρίκη της Σαβοΐας, κόρη του Αμεδαίου Δ΄ της Σαβοΐας, απέκτησαν μία κόρη την Κωνσταντία, που παντρεύτηκε τον βασιλιά της Αραγωνίας Πέτρο Γ΄ (13 Ιουνίου 1262).
Η τύχη της οικογένειας του
Ο Μανφρέδος της Σικελίας παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ελένη Αγγελίνα της Ηπείρου, κόρη του Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού Δούκα, ο πεθερός του ήθελε μια ισχυρή συμμαχία για να προστατεύσει το Δεσποτάτο της Ηπείρου από τη Θεσσαλονίκη. Με τον δεύτερο γάμο του απέκτησε μια κόρη τη Βεατρίκη της Σικελίας και τέσσερις γιους : Φρειδερίκο, Ερρίκο, Άνσελμο και Φρεντερίκ, όλα τα αδέλφια μαζί με τη μητέρα του αιχμαλωτίστηκαν από τον Κάρολο τον Ανδεγαυό στη "μάχη του Μπενεβέντο" (1266). Η Ελένη Αγγελίνα πέθανε φυλακισμένη στη Νοσέρα (1271). Τα παιδιά της φυλακίστηκαν από τον Κάρολο στο Καστέλ ντελ Μόντε, ο Κάρολος Β΄ της Νεαπόλεως τους μετέφερε αλυσοδεμένους στο Κάστρο του Αυγού (1299). Οι συνθήκες αιχμαλωσίας των παιδιών της ήταν στον μέγιστο βαθμό άθλιες, αλυσοδεμένοι στο σκοτάδι χωρίς φαγητό, τα αδέλφια σύντομα τυφλώθηκαν και παραφρόνησαν. Οι δύο μικρότεροι Άνσελμο και Φρεντερίκ δεν άντεξαν και πέθαναν, ο Ερρίκος επέζησε άλλα 18 χρόνια και πέθανε σε ηλικία 47 ετών (1309), "λιμοκτονημένος, τυφλός και τρελός". Η Βεατρίκη ελευθερώθηκε με διαταγή του Ρουτζέρο ντι Λαούρια μετά από μάχη έξω από τη Νάπολη (1284) και παντρεύτηκε τον Μανφρέδο Δ΄ του Σαλούτσο. Ο μεγαλύτερος γιος Φρειδερίκος δραπέτευσε από τη φυλακή στη Γερμανία, έζησε σε διάφορες Ευρωπαϊκές αυλές μέχρι που πέθανε τελικά στην Αίγυπτο (1312). Ο Μανφρέδος της Σικελίας είχε τουλάχιστον άλλη μία νόθη κόρη τη Φλορντελίς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Βεατρίκη, κόρη του Αμεδαίου Δ΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνο:
Το 1259 απεβίωσε η Βεατρίκη και ο Μανφρέδος έκανε δεύτερο γάμο με την Ελένη Αγγελίνα, κόρη του Μιχαήλ Β΄ δεσπότη της Ηπείρου και είχε τέκνα:
Από μη νόμιμη σχέση είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας Κατηγορία:Πρίγκιπες του Τάραντα
Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας Κύριλλος
Ο Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας Κύριλλος (κατά κόσμον Γεώργιος Διαμαντάκης) είναι Έλληνας Θεολόγος και Επίσκοπος της Ιεραρχίας του Θρόνου του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως και πιο συγκεκριμένα της Ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης.
Βιογραφικά Στοιχεία
O Μητροπολίτης Κύριλλος γεννήθηκε στις Κάτω Ασίτες Ηρακλείου το 1971. Μαθήτευσε στο Γυμνάσιο Αγίου Μύρωνος και ακολούθως στο Γενικό Λύκειο Αγίας Βαρβάρας Ηρακλείου. Σπούδασε στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Στις 24 Ιουνίου 1995, εκάρη Μοναχός της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Παναγίας Ακρωτηριανής και Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Τοπλού Σητείας, από τον Γέροντά του Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας Ευγένιο. Στις 25 Ιουνίου του ίδιου έτους χειροτονήθηκε Διάκονος, στο Καθολικό της ίδιας Μονής. Στις 17 Μαΐου 1998, χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίας Φωτεινής Ιεράπετρας από τον Μητροπολίτη Ευγένιο.
Ανέλαβε καθήκοντα Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας, κατόπιν προτάσεως του Μητροπολίτου Ευγενίου, θέση την οποία διατήρησε έως της εκλογής του. Ακόμα, έχει διατελέσει Γραμματέας της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας, Γραμματέας του Μητροπολιτικού Συμβουλίου ως άνω Ιεράς Μητροπόλεως, Ηγουμενοσύμβουλος της Ιεράς Μονής Τοπλού και μέλος του ΔΣ του Κοινωφελούς Ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως «Παναγία η Ακρωτηριανή» και της ΜΚΟ της Εκκλησίας Κρήτης «ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ».
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας
Κατηγορία:Μητροπολίτες Ιεραπύτνης και Σητείας
Πεντάγωνο (αποσαφήνιση)
Η λέξη πεντάγωνο μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω λήμματα:
Συναγωγή Αρχαίας Αγοράς Αθήνας
Η Συναγωγή της Αρχαίας Αγοράς Αθήνας είναι συναγωγή που βρίσκεται στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας.
Κατά τη διάρκεια εκσκαφών το καλοκαίρι του 1977, ένα τμήμα πεντελικού μαρμάρου, προφανώς κάποτε μέρος μιας καμπυλόγραμμης ζωφόρου πάνω από πόρτα ή κόγχη, βρέθηκε λίγα μέτρα μακριά από τη βορειοδυτική γωνία του Μητρώου. Το μαρμάρινο θραύσμα είναι εγχάρακτο με τις εικόνες μιας Μενορά και ενός Λουλάβ (κλαδί φοίνικα ή και χουρμαδιάς για το Σουκώτ «εορτή τής σκηνοπηγίας»). Η συναγωγή θεωρείται πως χρονολογείται από τη περίοδο μεταξύ 267 και 396 μ.Χ.
Αναφορά στη Βίβλο
Ο απόστολος Παύλος φαίνεται, σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων, να επισκέφθηκε μια συναγωγή στην Αθήνα. Η ταυτότητα αυτής της συναγωγής όμως δεν μπορεί να ταυτοποιηθεί ακράδαντα.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Συναγωγές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαία Αγορά της Αθήνας
Δάσος Σκιρίτιδας
μικρογραφία|250px|Το δάσος της Σκιρίτιδας μικρογραφία|250px|Δρόμος διαπερνά το δάσος Σκιρίτιδας Το Δάσος Σκιρίτιδας (ή και Δάσος Σκυρίτιδας) βρίσκεται στη νότια Αρκαδία. Έχει στα βόρεια το Μαίναλο, στα ανατολικά τον Πάρνωνα και νότια τη δίοδο ανάμεσα στον Πάρνωνα και τον Ταΰγετο. Η Βλαχοκερασιά, η Κερασιά, οι Καλτεζές και οι Κολλίνες είναι μερικά από τα χωριά που το περιτριγυρίζουν.
Μέχρι την επανάσταση ήταν άθικτος, με αιωνόβιες δρύες και βαθύσκιωτες ρεματιές. Στα χρόνια όμως της επανάστασης ξέσπασε πάνω του το μένος του πολέμου. Μεγάλες πυρκαγιές έκαναν ζημιές στο αιώνιο δάσος, το οποίο με τη φροντίδα των ανθρώπων αποκαταστάθηκε.
Με καστανιές και μαύρη πεύκη δημιουργήθηκε ένας πρότυπος δρυμός, ένα μνημείο συνεργασίας του ανθρώπου με τη φύση. Σήμερα απλώνεται σε 50.000 στρέμματα και ζωοδοτεί ένα πλούσιο οικοσύστημα.
Στο Δάσος της Σκιρίτιδας έχει τις πηγές του ο ποταμός Ευρώτας που μετά από 82 χιλιόμετρα εκβάλλει στη θάλασσα.
Το πυκνό δάσος διατρέχεται από ένα μονοπάτι 14 χιλιομέτρων που ξεκινά από τη Βλαχοκερασιά, φτιαγμένο για να αναδεικνύει την ομορφιά της φύσης. Τα 80% της διαδρομής είναι υπό σκιά και η διάρκεια της διάσχισής του κυμαίνεται από 6 έως 8 ώρες. Οι προτεινόμενες εποχές για επίσκεψη, είναι από την Άνοιξη έως το Φθινόπωρο όχι όμως βροχερές μέρες διότι μέρος της διαδρομής περνά από ποτάμι. Το μονοπάτι έχει καλή σήμανση με κόκκινα σημάδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δάση της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Αρκαδίας
Γαλλική συνοικία
μικρογραφία|Περίτεχνες γκαλερί σιδηρουργίας στη γωνία των οδών Royal και Dumaine (εμφανίζονται τα Miltenberger Houses) Η Γαλλική Συνοικία (Vieux Carré), είναι η παλαιότερη γειτονιά της πόλης της Νέας Ορλεάνης. Ιδρύθηκε το 1718 από τον Ζαν Μπατίστ Λε Μοΐν ντε Μπιενβίλ και αναπτύχθηκε γύρω από μια κεντρική πλατεία. Η περιοχή ονομάζεται πιο συχνά Γαλλική Συνοικία σήμερα, ή απλά "Η Συνοικία", που σχετίζεται με αλλαγές στην πόλη με την αμερικανική μετανάστευση μετά την αγορά της Λουιζιάνα το 1803. Τα περισσότερα από τα σωζόμενα ιστορικά κτίρια κατασκευάστηκαν είτε στα τέλη του 18ου αιώνα, κατά την περίοδο της ισπανικής αποικιοκρατίας της πόλης, είτε χτίστηκαν κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, μετά την αγορά από τις ΗΠΑ.
Η περιοχή στο σύνολό της έχει χαρακτηριστεί ως Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο, με πολλά κτίρια που θεωρούνται ξεχωριστά σημαντικά. Είναι ένας πρωταρχικός τουριστικός προορισμός στην πόλη, καθώς προσελκύει κατοίκους της περιοχής. Λόγω της απόστασής του από τις περιοχές όπου το φράγμα έσπασε κατά τη διάρκεια του τυφώνα Κατρίνα το 2005, καθώς και της δύναμης και του ύψους του πλησιέστερου ποταμού Μισισιπή, σε αντίθεση με άλλα αναχώματα κατά μήκος των καναλιών και της λίμνης, υπέστη σχετικά ελαφριά ζημιά από τα νερά της πλημμυρών σε σύγκριση με άλλες περιοχές της πόλης και της ευρύτερης περιοχής.
Ιστορία
Οι Γάλλοι διεκδίκησαν τη Λουιζιάνα τη δεκαετία του 1690 και ο Ζαν Μπατίστ Λε Μοΐν ντε Μπιενβίλ διορίστηκε Γενικός Διευθυντής υπεύθυνος για την ανάπτυξη μιας αποικίας στην επικράτεια και ίδρυσε τη Νέα Ορλεάνη το 1718. Το 1721, ο βασιλικός μηχανικός Αντριέν ντε Παγκέρ σχεδίασε τη διάταξη των δρόμων της πόλης. Ονόμασε τους δρόμους από τα γαλλικά βασιλικά σπίτια και τους Καθολικούς αγίους και απέτισε φόρο τιμής στην άρχουσα οικογένεια της Γαλλίας, τον Οίκο των Βουρβόνων, με την ονομασία της οδού Βουρβώνων. Η Νέα Ορλεάνη παραχωρήθηκε στους Ισπανούς το 1763 μετά τον Επταετή Πόλεμο. Η μεγάλη πυρκαγιά της Νέας Ορλεάνης του 1788 και μια άλλη το 1794 κατέστρεψαν το 80& των κτιρίων της πόλης, και έτσι σχεδόν όλη η γαλλική συνοικία χρονολογείται από τα τέλη της δεκαετίας του 1790 και μετά.
Οι Ισπανοί εισήγαγαν αυστηρούς νέους κώδικες πυρασφάλειας που απαγόρευαν την ξύλινη επένδυση υπέρ του πυρίμαχου τούβλου, το οποίο ήταν καλυμμένο με στόκο, βαμμένο σε παστέλ αποχρώσεις της μόδας εκείνης της εποχής. Οι παλιές γαλλικές στέγες με κορυφές αντικαταστάθηκαν με επίπεδες κεραμοσκεπές, αλλά ακόμη σε μεγάλο βαθμό ο γαλλικός πληθυσμός συνέχισε να χτίζει με παρόμοια στυλ, επηρεασμένος από την αποικιακή αρχιτεκτονική της Καραϊβικής, όπως ξύλινα μπαλκόνια και γκαλερί. αριστερά|μικρογραφία| Οι «γκαλερί» που εισήχθησαν μετά το 1851. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η Νέα Ορλεάνη ήταν παρόμοια με άλλες πόλεις του Νότου, καθώς η οικονομία της βασιζόταν στην πώληση σοδειών σε μετρητά, όπως ζάχαρη, καπνός και βαμβάκι. Μέχρι το 1840, οι νεοφερμένοι των οποίων ο πλούτος προερχόταν από αυτές τις επιχειρήσεις μετέτρεψαν τη Νέα Ορλεάνη στην τρίτη μεγαλύτερη μητρόπολη της χώρας. Το λιμάνι της πόλης ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο της χώρας, με τη Νέα Υόρκη να είναι το μεγαλύτερο.
Η ανάπτυξη των διάσημων περίτεχνων «γκαλερί» από χυτοσίδηρο της Νέας Ορλεάνης ξεκίνησε με τα διώροφα παραδείγματα στα κτίρια στην πλατεία Τζάκσον, που ολοκληρώθηκαν το 1851. Ως η πιο εξέχουσα και υψηλού επιπέδου οδός εκείνη την εποχή, έθεσαν τη μόδα για τους άλλους να ακολουθήσουν και οι πολυεπίπεδες στοές από χυτοσίδηρο αντικατέστησαν σύντομα τις παλιές γαλλικές ξύλινες σε παλαιότερα κτίρια καθώς και κοσμούσαν καινούργια.
Ακόμη και πριν από τον Εμφύλιο Πόλεμο, οι Γάλλοι Κρεολοί είχαν γίνει μειονότητα στη Γαλλική συνοικία. Στα τέλη του 19ου αιώνα η συνοικία έγινε λιγότερο μοντέρνο μέρος της πόλης και πολλοί μετανάστες από τη νότια Ιταλία και την Ιρλανδία εγκαταστάθηκαν εκεί. Από το 1884 έως το 1924 υπολογίζεται ότι 290.000 Ιταλοί μετανάστες, πολλοί από αυτούς από τη Σικελία, έφτασαν στη Νέα Ορλεάνη και εγκαταστάθηκαν στη Γαλλική συνοικία, η οποία απέκτησε το παρατσούκλι «Μικρό Παλέρμο». Το 1905, ο Ιταλός πρόξενος υπολόγισε ότι το ένα τρίτο έως το μισό του πληθυσμού της συνοικίας ήταν Ιταλο-αμερικανοί ή δεύτερης γενιάς Ιταλοαμερικανοί. Επίσης Ιρλανδοί μετανάστες εγκαταστάθηκαν επίσης σε μεγάλο βαθμό στην περιοχή Esplanade, η οποία ονομαζόταν "Ιρλανδικό κανάλι".
Το 1917, το κλείσιμο του Στόριβιλ έστειλε μεγάλο μέρος του πληθυσμού που προηγουμένως συγκεντρωνόταν εκεί πίσω στη Γαλλική Συνοικία, η οποία "για τις περισσότερες από τις υπόλοιπες οικογένειες Γαλλικών Κρεολών... ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και άρχισαν να μετακινούνται προς τα πάνω". Αυτό, σε συνδυασμό με την απώλεια της Γαλλικής Όπερας δύο χρόνια αργότερα, παρείχε ένα βιβλίο στην εποχή της γαλλικής κρεολικής κουλτούρας στη συνοικία. Πολλοί από τους υπόλοιπους Γάλλους Κρεολούς μετακόμισαν στην πανεπιστημιακή περιοχή.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, τα φτηνά ενοίκια και ο αέρας της φθοράς της Γαλλικής Συνοικίας προσέλκυσαν μια μποέμ καλλιτεχνική κοινότητα, μια τάση που έγινε έντονη τη δεκαετία του 1920. Πολλοί από αυτούς τους νέους κατοίκους δραστηριοποιήθηκαν στις πρώτες προσπάθειες συντήρησης στη συνοικία, που ξεκίνησαν εκείνη την εποχή. Ως αποτέλεσμα, η Επιτροπή της Γαλλικής Συνοικίας ιδρύθηκε το 1925, με επικεφαλής την Elizabeth Werlein. Αν και αρχικά ήταν μόνο συμβουλευτικό όργανο, ένα δημοψήφισμα του 1936 για την τροποποίηση του συντάγματος της Λουιζιάνα της παρείχε ένα μέτρο ρυθμιστικής ισχύος. Άρχισε να ασκεί περισσότερη εξουσία στη δεκαετία του 1940 για να διατηρήσει και να προστατεύσει την περιοχή.
μικρογραφία|Η οδός Μπουρμπόν, πήρε την ονομασία της από την πρώην κυρίαρχη δυναστεία της Γαλλίας. Εν τω μεταξύ, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε χιλιάδες στρατιωτικούς και εργάτες πολέμου στη Νέα Ορλεάνη καθώς και στις στρατιωτικές βάσεις και τα ναυπηγεία της γύρω περιοχής. Πολλοί από αυτούς τους επισκέπτες επισκέφθηκαν τη Γαλλική Συνοικία. Αν και η νυχτερινή ζωή είχε ήδη αρχίσει να συγχωνεύεται στην οδό Μπουρμπόν τις δύο δεκαετίες που ακολούθησαν το κλείσιμο του Storyville, ο πόλεμος παρήγαγε μια μεγαλύτερη, πιο μόνιμη παρουσία εξωτικής, ριψοκίνδυνης και συχνά θορυβώδους διασκέδασης σε αυτό που έγινε η πιο διάσημη λωρίδα της πόλης. Χρόνια επανειλημμένων καταστολών κατά της βίας στα κλαμπ της οδού Μπουρμπόν, έλαβαν νέα επείγουσα ανάγκη υπό τον δήμαρχο Στόρι Μόρισον, έφτασαν στο αποκορύφωμα με τις επιδρομές του εισαγγελέα Τζιμ Γκάρισον το 1962, αλλά οι λέσχες της οδού Μπουρμπόν επανήλθαν σύντομα σε λειτουργία. μικρογραφία|Φανάρι και πινακίδα στο τμήμα γαλλικής συνοικίας της Νέας Ορλεάνης μικρογραφία|Το Ανώτατο Δικαστήριο της Λουιζιάνας
Το σχέδιο για την κατασκευή ενός υπερυψωμένου δρόμου ταχείας κυκλοφορίας μεταξύ του αναχώματος του ποταμού Μισισιπή και της Γαλλικής Συνοικίας τράβηξε την προσοχή των συντηρητών σε μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1960. Στις 21 Δεκεμβρίου 1965, η "Ιστορική Περιοχή της Γαλλικής Συνοικίας" χαρακτηρίστηκε Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο. Αφού διεξήγαγαν μια δεκαετή μάχη ενάντια στον αυτοκινητόδρομο που χρησιμοποίησε τον πρόσφατα ψηφισμένο νόμο για την Εθνική Ιστορική Διατήρηση του 1966, οι συντηρητές και οι σύμμαχοί τους ανάγκασαν το ζήτημα στο ομοσπονδιακό δικαστήριο, προκαλώντας τελικά την ακύρωση του σχεδίου κατασκευής αυτοκινητόδρομου το 1969.
Η νίκη ήταν σημαντική για τη διατήρηση της γαλλικής συνοικίας, αλλά δεν ήταν η μόνη πρόκληση. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, νέα ξενοδοχεία άνοιγαν τακτικά, αντικαθιστώντας συχνά μεγάλα τμήματα της Γαλλικής Συνοικίας. Το VCC ενέκρινε αυτές τις κατασκευές εφόσον οι σχεδιαστές τους τηρούσαν τα κυρίαρχα εξωτερικά στυλ. Οι επικριτές, φοβούμενοι ότι η γοητεία της Γαλλικής Συνοικίας θα μπορούσε να διακυβευτεί από την εισαγωγή πάρα πολλών νέων πανδοχείων, άσκησαν επιτυχή πίεση για την έγκριση το 1969 ενός δημοτικού διατάγματος που απαγόρευε νέα ξενοδοχεία εντός των ορίων της περιοχής. Ωστόσο, το διάταγμα απέτυχε να σταματήσει τον πολλαπλασιασμό των μονάδων χρονομεριστικής μίσθωσης και των λαθραίων πανδοχείων σε όλη τη Γαλλική Συνοικία ή σε πολυώροφα ξενοδοχεία ακριβώς έξω από τα όριά της. Στη δεκαετία του 1980, πολλοί μόνιμοι κάτοικοι απομακρύνθηκαν από την αύξηση των ενοικίων, καθώς οι αξίες των ακινήτων αυξήθηκαν δραματικά με τις προσδοκίες για απροσδόκητα κέρδη από τον προγραμματισμένο χώρο της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1984 κοντά.
Περισσότερο μέρος της γειτονιάς αναπτύχθηκε για την υποστήριξη του τουρισμού, που είναι σημαντικό για την οικονομία της πόλης. Ωστόσο, η Γαλλική Συνοικία εξακολουθεί να συνδυάζει κατοικίες, ξενοδοχεία, ξενώνες, μπαρ, εστιατόρια και τουριστικά προσανατολισμένα εμπορικά ακίνητα.
Επίδραση του τυφώνα Κατρίνα
Όπως και με άλλα μέρη της πόλης που αναπτύχθηκαν πριν από τα τέλη του 19ου αιώνα, και σε υψηλότερα εδάφη πριν από τα αναχώματα της Νέας Ορλεάνης, η γαλλική συνοικία παρέμεινε ουσιαστικά ξηρή μετά τον τυφώνα Κατρίνα. Το υψόμετρο του είναι πέντε πόδια (1,5 μέτρο) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ορισμένοι δρόμοι υπέστησαν μικρές πλημμύρες και πολλά κτίρια υπέστησαν σημαντικές ζημιές από τον τυφώνα. Τα περισσότερα από τα σημαντικά ορόσημα υπέστησαν μόνο μικρές ζημιές. Επιπλέον, η συνοικία γλίτωσε σε μεγάλο βαθμό από τις λεηλασίες και τη βία που σημειώθηκαν μετά τον τυφώνα. Σχεδόν όλα τα καταστήματα με αντίκες και οι γκαλερί τέχνης στη γαλλική συνοικία, για παράδειγμα, ήταν ανέγγιχτα.
Μετά-Κατρίνα εποχή
Το 2020 ο δήμαρχος της Νέας Ορλεάνης LaToya Cantrell πρότεινε τον τερματισμό της χρήσης των αυτοκινήτων στη γαλλική συνοικία.
Όρια
Ο πιο συνηθισμένος ορισμός της Γαλλικής Συνοικίας περιλαμβάνει όλη τη γη που εκτείνεται κατά μήκος του ποταμού Μισισιπή από την Canal Street έως τη λεωφόρο Esplanade (13 τετράγωνα) και την ενδοχώρα μέχρι την οδό North Rampart (επτά έως εννέα τετράγωνα). Ισοδυναμεί με έκταση 78 τετραγωνικών τετραγώνων. Ορισμένοι νόμοι, όπως οι νόμοι περί χωροταξίας πόλεων, εξαιρούν τις ιδιοκτησίες που αντικρίζουν την Canal Street, η οποία είχε ήδη ανακαινιστεί από την εποχή που εξετάστηκε η αρχιτεκτονική συντήρηση, και το τμήμα μεταξύ της οδού Decatur και του ποταμού, μεγάλο μέρος του οποίου εξυπηρετούσε από καιρό βιομηχανικές και αποθηκευτικές ανάγκες.
Οποιαδήποτε αλλαγή σε δομές στα υπόλοιπα τετράγωνα υπόκειται σε έλεγχο από την Επιτροπή της Γαλλικής Συνοικίας, η οποία καθορίζει εάν η πρόταση είναι κατάλληλη για τον ιστορικό χαρακτήρα της περιοχής. Τα όριά του, όπως ορίζονται από την Επιτροπή Πολεοδομίας είναι: η λεωφόρος Esplanade στα βόρεια, ο ποταμός Μισισιπής στα ανατολικά, η Canal Street, η οδός Decatur και η οδός Iberville στα νότια και η οδός Basin, η οδός St. Louis και η οδός North Rampart. δυτικά.
Η περιοχή του Εθνικού Ιστορικού Ορόσημου δηλώνεται ότι είναι 85 τετραγωνικά τετράγωνα. και είναι υποσυνοικία της Γαλλικής Συνοικίας.
Δημογραφικά στοιχεία
Από την απογραφή του 2000, υπήρχαν 4.176 άτομα, 2.908 νοικοκυριά και 509 οικογένειες που κατοικούσαν στη γειτονιά. Η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 8.523 /mi 2 (3.212 /km ). Από την απογραφή του 2010, υπήρχαν 3.813 άτομα, 2.635 νοικοκυριά και 549 οικογένειες που κατοικούσαν στη γειτονιά.
Πλατεία Τζάκσον
μικρογραφία|[[Έφιππος ανδριάντας του Άντριου Τζάκσον και Καθεδρικός Ναός του Σεντ Λούις πλαισιώνεται από το Cabildo και το Presbytere.]]
Η Πλατεία Τζάκσον (πρώην Place d'Armes ή Plaza de Armas, στα γαλλικά και τα ισπανικά, αντίστοιχα), που αρχικά σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα και τοπιογράφο Louis H. Pilié (επισήμως πιστώνεται μόνο με τον σιδερένιο φράκτη), είναι ένα δημόσιο, περιφραγμένο πάρκο μεγέθους ενός οικοπέδου, που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος της Γαλλικής Συνοικίας.
Το 1856, οι ηγέτες της πόλης αγόρασαν ένα έφιππο άγαλμα του Τζάκσον από τον γλύπτη Κλαρκ Μιλς. Το άγαλμα τοποθετήθηκε στο κέντρο της πλατείας, η οποία μετατράπηκε σε πάρκο από την προηγούμενη χρήση του ως χώρος στρατιωτικών παρελάσεων και τόπος εκτελέσεων. (Οι καταδικασθέντες εγκληματίες κρεμούνταν μερικές φορές στην πλατεία. Μετά την εξέγερση των σκλάβων του 1811 κατά τη διάρκεια της εδαφικής περιόδου των ΗΠΑ, μερικοί από τους εξεγερμένους καταδικάστηκαν σε θάνατο εδώ στην Ενορία της Ορλεάνης κάτω από ένα δικαστικό σύστημα που δεν είχε ακόμη μετατραπεί στα αμερικανικά πρότυπα, και τα κομμένα κεφάλια τους εκτέθηκαν εδώ.)
Η πλατεία αρχικά έβλεπε τον ποταμό Μισισιπή απέναντι από την οδό Decatur. Ωστόσο, η θέα αποκλείστηκε τον 19ο αιώνα όταν χτίστηκαν μεγαλύτερα αναχώματα κατά μήκος του ποταμού. Η όχθη του ποταμού ήταν από καιρό αφιερωμένη σε δραστηριότητες που σχετίζονται με τη ναυτιλία στην καρδιά του λιμανιού. Η διοίκηση του δημάρχου Moon Landrieu έβαλε έναν γραφικό πεζόδρομο απέναντι από την πλατεία Τζάκσον που είναι γνωστό ως το "Moon Walk" προς τιμήν του. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, παλιές αποβάθρες και αποθήκες κατεδαφίστηκαν για να δημιουργηθεί το πάρκο Woldenberg, επεκτείνοντας τον παραποτάμιο χώρο περιπάτου μέχρι την Canal Street.
Στην απέναντι πλευρά της πλατείας από τον ποταμό βρίσκονται τρία ιστορικά κτίρια του 18ου αιώνα, τα οποία ήταν η καρδιά της πόλης στην εποχή της αποικιοκρατίας. Το κέντρο των τριών είναι ο καθεδρικός ναός του Σεντ Λούις. Ο καθεδρικός ναός χαρακτηρίστηκε μικρή βασιλική από τον Πάπα Παύλο VI. Στα αριστερά του βρίσκεται το Cabildo, το παλιό δημαρχείο, σημερινό μουσείο, όπου υπογράφηκαν τα τελικά έγγραφα μεταφοράς για την αγορά της Λουιζιάνα. Στα δεξιά του καθεδρικού ναού βρίσκεται το Presbytère, χτισμένο για να ταιριάζει με το Cabildo. Το Presbytère, που αρχικά σχεδιαζόταν να στεγάσει τους Ρωμαιοκαθολικούς ιερείς και τις αρχές της πόλης, προσαρμόστηκε ως δικαστήριο στις αρχές του 19ου αιώνα μετά την Αγορά της Λουιζιάνα, όταν η πολιτική κυβέρνηση ανέβηκε πάνω από την εκκλησιαστική εξουσία. Τον 20ο αιώνα προσαρμόστηκε ως μουσείο.
Σε κάθε πλευρά της πλατείας βρίσκονται τα κτήρια Pontalba, τα οποία είναι τετραώροφα κτίρια μήκους ενός τετραγώνου που κατασκευάστηκαν μεταξύ 1849 και 1851. Τα ισόγεια στεγάζουν καταστήματα και εστιατόρια. Οι επάνω όροφοι είναι διαμερίσματα. Τα κτίρια σχεδιάστηκαν ως αρχοντικά σε σειρά. Δεν μετατράπηκαν σε ενοικιαζόμενα διαμερίσματα μέχρι τη δεκαετία του 1930 (κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νέα Ορλεάνη
Σαιν-Λουί (Ρεϋνιόν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Λουιζιέν (γαλλικά: Saint-Louisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Ηθικός νατουραλισμός
Ο Ηθικός νατουραλισμός ή ηθική φυσιοκρατία, είναι ρεύμα της φιλοσοφίας και δη της ηθικής. Οι φυσιοκράτες πιστεύουν ότι πρέπει να αναγάγουμε, τους ηθικούς όρους σε φυσικές έννοιες αμφισβητώντας έτσι την αυτονομία, του ηθικού πεδίου. Η θεωρία αυτή συσχετίζεται άμεσα με τη θεωρία του ενστίκτου και τη θεωρία της εξέλιξης. Για παράδειγμα όταν η θηλυκή τίγρης νιώθει ότι απειλούνται τα μικρά της αντανακλαστικά και ενστικτωδώς θα μπει μπροστά, για να τα προστατεύσει αφού θα κυριαρχήσει μέσα της ο φυσικός νόμος και το μητρικό ένστικτο.
Κατηγορία:Ηθικές θεωρίες
Αδελφότητα των Κακών Μεταλλαγμένων
right|200px|thumb|Η πρώτη σύνθεση της Αδελφότητας Η Αδελφότητα των Κακών Μεταλλαγμένων (Brotherhood of Evil Mutants) ή Αδελφότητα των Μεταλλαγμένων ή Αδελφότητα είναι μία ομάδα αφοσιωμένη στην ανωτερότητα των μεταλλαγμένων που εμφανίζεται σε κόμικς της Marvel Comics. Δημιούργημα των Σταν Λι και Τζακ Κίρμπι, έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στο The X-Men #4, που δημοσιεύθηκε το Μάρτιο του 1964.
Αρχηγός και ιδρυτής της ομάδας είναι ο Magneto, βασικός εχθρός της ομάδας υπερηρώων X-Men. Η αρχική σύνθεση της Αδελφότητας περιελάμβανε τους: Quicksilver, Scarlet Witch, Mastermind (Jason Wyngarde) και Toad. Η αδελφότητα όμως με αυτή την σύνθεση σύντομα διαλύθηκε και εμφανίστηκε ξανά μετά από χρόνια με άλλα μέλη τα οποία κατά καιρούς αλλάζουν.
Κατηγορία:X-Men Κατηγορία:Ομάδες της Marvel Comics
Μητρόπολη Μουχλίου Αρκαδίας
Η Μητρόπολη Μουχλίου Αρκαδίας είναι μονή στο Νομό Αρκαδίας. Βρίσκεται σε κωνοειδή οχυρό λόφο του Παρθένιου Όρους. Ιδρύθηκε το 1295 από το στρατηγό Ανδρόνικο Ασάν, συγγενή των Παλαιολόγων.
Το Μούχλι αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα οχυρά της ύστερης βυζαντινής αυτοκρατορίας, σταθμός των στρατευμάτων και μεγάλο πολιτισμικό και θρησκευτικό κέντρο με δική του Μητρόπολη. Υπάρχει μάλιστα σχέση με την Παναγία του Μουχλίου στην Κωνσταντινούπολη, μιας και υπάρχουν μαρτυρίες πως η Παναγία της Πόλης ιδρύθηκε από Αρκάδες.
Η αρκαδική Μητρόπολη είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και ανεγέρθηκε κάπου στα 1281. Είναι άρρηκτα δεμένη με την ύστερη βυζαντινή αυτοκρατορία, ενώ σύμφωνα με την παράδοση τις νύχτες πριν από κρίσιμες στιγμές και γεγονότα οι καμπάνες της Μητρόπολης –φυγαδευμένες πια και άφαντες- χτυπούσαν για να σημάνουν τον κίνδυνο.
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Αρκαδία
Κατάλογος έργων του Αντρέα ντελ Σάρτο
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Αντρέα ντελ Σάρτο.
Chiostro dei Voti
Πρόκειται για μικρή περίστυλο αυλή ("των Προσφορών") της βασιλικής της Santissima Annunziata της Φλωρεντίας, τοιχογραφημένη κατά κύριον λόγον από τον Αντρέα, με επεισόδια της ζωής της Παναγίας και του τοπικού Αγίου Filippo Benizi. Οι νωπογραφίες εκτελέστηκαν σε διάστημα τριών-τεσσάρων ετών.
Chiostro dello Scalzo
Μικρή περίστυλος αυλή, που στην πραγματικότητα ήταν στοά προς την κατεδαφισμένη σήμερα εκκλησία των Ξυπόλυτων (Scalzi) μοναχών στη Φλωρεντία. Διακοσμήθηκε από τον Αντρέα ντελ Σάρτο μεταξύ των ετών 1509 και 1526 με οκτώ παραστάσεις σε μονοχρωμία (chiaroscuro) από τη ζωή του Ιωάννη Βαπτιστή και τέσσερις ακόμη με τις Αρετές. Δύο ακόμη νωπογραφίες εκτέλεσε ο Franciabigio, συνεργάτης του Αντρέα, κατά την απουσία του τελευταίου στη Γαλλία.
Τα έργα παρουσιάζονται εδώ σύμφωνα με τη διάταξή τους στους τοίχους.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Θύαμος Αιτωλοακαρνανίας
Γενικά Στοιχεία
μικρογραφία Ο Θύαμος, ένα γραφικό και πανέμορφο χωριό, δημιουργήθηκε το 1976 και οι πρώτοι κάτοικοι προέρχονταν από τα γύρω χωριά (Πατιόπουλο, Φράγκου, Δρομίστα, Κάμινα, Ρουπακιά, Τάρλα και Αγρίδι). Αρχικά υπαγόταν στην επαρχία Βάλτου ενώ τον Σεπτέμβριο του 1977 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πατιοπούλου. Το 1997 περιήλθε στα όρια του δήμου Ινάχου και πλέον ανήκει στο δήμο Αμφιλοχίας. Η πρώτη απογραφή που διενεργήθηκε στο χωριό το 1981, κατέγραψε 439 κατοίκους ενώ το 1991 ο πληθυσμός του οικισμού ανερχόταν στους 384 κατοίκους. Σύμφωνα με τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής πληθυσμού του 2011 ο αριθμός των μόνιμων κατοίκων φθάνει τους 386. Ο Θύαμος αποτελεί τον πολυπληθέστερο οικισμό της τοπικής κοινότητας Πατιοπούλου.
Εκκλησιαστικά, ο Θύαμος υπάγεται στην μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας ενώ η κεντρική εκκλησία του οικισμού είναι ο ιερός ναός των Αγίων Αναργύρων οπου εορτάζεται την 1 Ιουλίου. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Μάχη του Στέρλινγκ
thumb|350px|Το Στέρλινγκ. Διακρίνεται το μνημείο Γουάλας Η μάχη της γέφυρας Στέρλινγκ ήταν μάχη του πρώτου πολέμου της σκωτσέζικης ανεξαρτησίας. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1297, οι δυνάμεις των Άντριου ντε Μάρεϊ και Γουίλιαμ Γουάλας νίκησαν τις συνδυασμένες αγγλικές δυνάμεις των Τζων ντε Βάρεν, του κόμητος του Σάρεϊ και του Χιου ντε Κρέσινχαμ κοντά στο Στέρλινγκ, στον ποταμό Φορθ.
Η Εμπλοκή
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1297 ο στρατός του Μάρεϊ και του Γουάλας, ενώθηκαν με αυτές των JΤζων ντε Βάρεν, του Κόμητα του Σάρεϊ, του Λόρδου Θησαυροφύλακα και του Χιου ντε Κρέσινχαμ έξω από το Στέρλινγκ. Από εκεί οι στρατιές των Σκωτσέζων προχώρησαν και συγκεντρώθηκαν στο Abbey Craig βόρεια του ποταμού Φορθ. Εκεί οι άνδρες κατατάχθηκαν σε στρογγυλούς σχεδιασμούς προστατευόμενοι από τις ασπίδες τους και οπλισμένοι με σπαθιά και ακόντια. Οι σχηματισμοί αυτοί ήταν άγνωστοι και πρωτοπόροι για την εποχή εκείνη και ήταν μάλλον ιδέα του εφευρετικού μυαλού τού Γουάλας.
Ο Αγγλικός στρατός είχε παραταχθεί στην νότια όχθη του ποταμού. Με το μέρος των Εγγλέζων ήταν πολλοί Σκωτσέζοι ιππότες και ακόλουθοι τους, υποταγμένοι του Εδουάρδου. Ένοιωθαν υπεροχή επειδή την εποχή εκείνη ο κόσμος πίστευε ότι ένας στρατός από αρματωμένους ιππότες ήταν αδύνατον να ηττηθεί από το πεζικό. Εκτός αυτού ήταν περίπου τετραπλάσιοι του αριθμού των Σκωτσέζων και ήταν πιο καλά οργανωμένοι και εκγυμνασμένοι. Τις δυο στρατιές χώριζε μόνο ο ποταμός και μια μικρή ξύλινη γέφυρα. Έτσι ο Σάρεϊ, νοιώθοντας ασφαλής επειδή οι άλλοι δεν είχαν ιππικό, ξεκίνησε να διασχίσει το γεφυράκι.
Οι δυνάμεις του Γουάλας δεν επιτέθηκαν αμέσως, αλλά ούτε όμως περίμεναν πολύ. Άφησαν μερικούς από τους Εγγλέζους να περάσουν τη γέφυρα και τους επιτέθηκαν με δυο τμήματα στρατού, ένα για να τους χτυπά κατά μέτωπο και ένα άλλο αποκόπτοντάς τους από τους υπολοίπους.
Οι Εγγλέζοι κατ αυτόν τον τρόπο διαμελίστηκαν ενώ στο βαλτώδες έδαφος στις όχθες του ποταμού δεν μπορούσαν να ελιχθούν και γι' αυτό τον λόγο ήταν ανίσχυροι. Στον πανικό που επικράτησε μεταξύ των Άγγλων φάνηκε η υπεροχή του Γουάλας και του στρατηγικού του μυαλού. Από την πλευρά των Σκωτσέζων οι απώλειες ήταν ελάχιστες. Ο Μάρεϊ πληγώθηκε βαριά και πέθανε λίγο αργότερα μετά από την μάχη. Οι Εγγλέζοι όμως ηττήθηκαν με μεγάλες απώλειες. Ο Σάρεϊ κατέφυγε στο Μπέργουικ (Berwick), ο Κρέσινχαμ σκοτώθηκε.
Η ιστορική σημασία της μάχης του Στέρλινγκ
Η μάχη του Στέρλινγκ έμεινε στην ιστορία όχι μόνο ως απελευθερωτικός αγώνας της Σκωτίας, αλλά και επειδή για πρώτη φορά ένα μικρό πεζικό σώμα νίκησε ισχυρότερο ιππικό σώμα.
Βιβλιογραφία
Μάχη του Στέρλινγκ Στερλινγκ
2848 ASP
Ο ASP είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,1. Ανακαλύφθηκε το 1959 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή της Αστρονομικής Εταιρείας του Ειρηνικού (ASP = Astronomical Society of the Pacific).
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς του ASP ως προς την εκλειπτική, μόλις 54΄53΄΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του ASP είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
ASP
Ο Θεός δεν είναι μεγάλος
Ο Θεός Δεν Είναι Μεγάλος: Πως η Θρησκεία Δηλητηριάζει τα Πάντα είναι ένα βιβλίο του αγγλοαμερικανού συγγραφέα Κρίστοφερ Χίτσενς το οποίο γράφτηκε το 2007 και σε αυτό επιχειρηματολογεί εναντίον της θρησκείας - Η θέση του Χίτσενς είναι πως οι θρησκείες είναι "βίαιες, παράλογες, μη ανεχτικές, κοντά στον ρατσισμό και τον τοπικισμό, προωθούν τον φανατισμό, επενδύουν στην άγνοια, είναι εχθρικές στην ελεύθερη σκέψη, περιφρονητικές για τις γυναίκες και πιεστικές στα παιδιά". Υποστηρίζει τη θέση του με προσωπικές ιστορίες, ιστορικά ντοκουμέντα και κριτική ανάλυση θρησκευτικών κειμένων. Εστιάζει κυρίως στις τρεις αβρααμικές θρησκείες, αλλά σχολιάζει και άλλες, όπως τον Ινδουισμό και τον Βουδισμό.
Περιεχόμενο
Κεφάλαιο ένα: Ο Χίτσενς αρχίζει γράφοντας πως από την ηλικία των εννιά χρονών, ξεκίνησε να αμφισβητεί τα διδάγματα της Βιβλου και να βλέπει σημαντικά λάθη στα απολογικά επιχειρήματα που προσπαθούσαν να εξηγήσουν την ύπαρξη του θεού- κυρίως στο επιχείρημα του σχεδιασμού. Περιγράφει τους άθεους, ως άτομα που είτε δεν πίστεψαν ποτέ, ή που εγκατέλειψαν τις θρησκευτικές παραδόσεις και υποστηρίζει πως οι άθεοι, ακόμη και αν διαφωνούν μεταξύ τους, μπορούν να συμφωνήσουν τελικά, βασιζόμενοι πάνω στις θέσεις που συγκεντρώνουν τις ισχυρότερες αποδείξεις. Ισχυρίζεται ότι η θρησκεία θα έχει σημαντική θέση στην ανθρώπινη ζωή όσο οι άνθρωποι δεν μπορούν να ξεπεράσουν βασικές φοβίες όπως ο φόβος του θανάτου.
Κεφάλαιο δύο-η θρησκεία σκοτώνει. Ο Χίτσενς ξεκινάει το κεφάλαιο με μια ερώτηση που του έγινε σε ραδιοφωνική εκπομπή: Αν είσαι μόνος το βράδυ σε μια άγνωστη πόλη, και σε προσεγγίζει μια ομάδα άγνωστων, θα αισθάνεσαι περισσότερο ή λιγότερο ασφαλής, αν ήξερες ότι αυτοί, μόλις είχαν προσευχηθεί. Ο Χίτσενς είχε απαντήσει: "Θα ξεκινήσω από το γράμμα Β. Έχω εμπειρία από αυτή την ερώτηση στις πόλεις Μπέλφαστ, Βηρυτό, Βομβάη, Βελιγράδι, Βηθλεέμ και Βαγδάτη. Σε κάθε περίπτωση....θα ένοιωθα άμεση απειλή αν σκεφτόμουν πως η ομάδα ανδρών με πλησίαζε το σούρουπο και είχαν μολις αποχωρήσει από μια θρησκευτική τελετή" Ο Χιτσκενς περιγράφει την ένταση στην κοινωνική και πολιτική κατάσταση σε αυτές τις πόλεις και ισχυρίζεται πως η θρησκεία ευθύνεται. Περιγράφει τη Φετφά που εξέδωσε ο Αγιατολλάχ Χομεΐνι εναντίον του Σαλμάν Ρούσντι το 1998. Κάνει κριτική σε πολλά δημόσια πρόσωπα που έριξαν το φταίξιμο στον Ρούσντι. Επιπλέον περιγράφει τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου.
Υπερθερμόφιλος
Υπερθερμόφιλος είναι ο οργανισμός που αναπτύσσεται σε ακραία θερμά περιβάλλοντα — από 60 °C (140 °F) και πάνω. Βέλτιστη θερμοκρασία για την ύπαρξη υπερθερμόφιλων είναι πάνω από 80 °C (176 °F). Τα υπερθερμόφιλα είναι ένα υποσύνολο των ακραιόφιλων, μικροοργανισμών στην επικράτεια των αρχαίων, αν και μερικά βακτήρια μπορούν να ανεχθούν θερμοκρασίες περίπου 100 °C (212 °F), επίσης. Μερικά βακτήρια μπορούν να ζήσουν σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες από 100 °C σε μεγάλα βάθη στη θάλασσα, όπου το νερό δεν βράζει λόγω της υψηλής πίεσης. Πολλά υπερθερμόφιλα μπορούν επίσης να αντέξουν άλλες περιβαλλοντικές ακραίες συνθήκες όπως υψηλή οξύτητα ή υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας.
Ο Θεός δεν είναι μεγάλος
Περιεχόμενο
Κεφάλαιο τρία: Μια σύντομη παρένθεση για το Γουρούνι ή γιατί ο Παράδεισος μισεί το Χαμ. Ο Χίτσενς συζητάει την απαγόρευση να τρώει κανείς χοιρινό στον Ιουδαϊσμό, μια αντίληψη που πέρασε και στο Ισλάμ. Ισχυρίζεται πως η αποφυγή του γουρουνιού δεν είναι απλά διαιτητική αλλά ακόμη και σήμερα, ζηλωτές θέλουν διάφορα κόμικς να αφαιρούν εικόνες των γουρουνιών για να προστατευτούν τα αθώα βλέμματα των παιδιών.