cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμος Πλατυκάμπου
-6.Ομορφοχώρι
-7.Χάλκη
-8.Μελισσοχώρι
-9.Μελία( με τους οικισμούς Μοδέστου και Αναγέννηση).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Δήμος Πλατυκάμπου
Εξωραϊστικός Σύλλογος πολιτών Πλατυκάμπου για Ποιότητα Ζωής
Blog των κατοίκων
Πλατύκαμπος
150 Νούβα
Η Νούβα (Nuwa) είναι ένας πολύ μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,23. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν, και πήρε το όνομα της κινεζικής θεάς της Δημιουργίας. Θεωρείται μέλος της «Ομάδας της Εκάβης», μιας ομάδας αστεροειδών η τροχιά των οποίων βρίσκεται σε τροχιακό συντονισμό 2:1 με τον πλανήτη Δία (εκτελούν δύο πλήρεις περιφορές περί τον Ήλιο στον ίδιο χρόνο που ο Δίας εκτελεί μία).
Μία επιπρόσθηση αστέρα από τον αστεροειδή αυτόν έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα, στις 17 Δεκεμβρίου 1999.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Νούβα εκτιμάται σε 151,13 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος) και το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,040 έως 0,052. Η Νούβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες 8 λεπτά και 5 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νουβα
Νικήτας Παπανικητόπουλος
Ο Νικήτας Παπανικητόπουλος ήταν αγωνιστής και πολιτικός του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από την Δημητσάνα Αρκαδίας. Υπήρξε επίσημος πολιτικός και σύμβουλος του Κολοκοτρώνη.
Απεβίωσε στο Άστρος κατά τη διάρκεια της εκεί Συνελεύσεως. Οι τελευταίες του συμβουλές πριν πεθάνει ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Θάνατοι το 1987
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1987
Ναυμαχία της Κυζίκου
Η ναυμαχία της Κυζίκου πραγματοποιήθηκε το 410 π.Χ., ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες, στην Κύζικο του Ελλησπόντου, στο πλαίσιο του Πελοποννησιακού πολέμου.
Το ιστορικό
Το 411 π.Χ. οι Αθηναίοι νίκησαν σε μια ναυμαχία στην Άβυδο τους Σπαρτιάτες. Παρά την ήττα των Σπαρτιατών στην Άβυδο, ο Σπαρτιάτης ναύαρχος Μίνδαρος συγκέντρωσε στόλο 80 πλοίων. Με την υποστήριξη του Φαρνάβαζου, οι Σπαρτιάτες πολιόρκησαν το 410 π.Χ. την Κύζικο, μια πόλη του Ελλησπόντου. Τότε οι αρχηγοί του αθηναϊκού στόλου, Αλκιβιάδης, Θηραμένης και Θρασύβουλος, δημιούργησαν έναν στόλο 86 πλοίων, για να σταματήσουν τον Μίνδαρο. Επίσης, ο Αθηναίος στρατηγός Χάρης, με τις χερσαίες του δυνάμεις, κατευθυνόταν προς την Κύζικο σε βοήθεια των άλλων στρατηγών.
Η ναυμαχία
Ο Χάρης αποβιβάστηκε κάπου κοντά στην Κύζικο. Στο μεταξύ, ο Αλκιβιάδης με 20 πλοία προχώρησε και αυτός στην Κύζικο, μαζί με άλλα δύο τμήματα, με αρχηγούς τους Θηραμένη και Θρασύβουλο. Οι ναύαρχοι του αθηναϊκού στόλου εκτέλεσανσαν ένα έξυπνο τέχνασμα. Ο Αλκιβιάδης θα ναυμαχούσε με τον Μίνδαρο και θα τρεπόταν σε φυγή. Στο μεταξύ, οι άλλοι δύο στρατηγοί θα ενώνονταν και θα επετίθεντο στα νώτα του Μινδάρου. Έτσι κι έγινε. Το απόσπασμα του Αλκιβιάδη επιτέθηκε στον στόλο του Μινδάρου και τράπηκε σε φυγή. Ο Θηραμένης και ο Θρασύβουλος, που ήταν στα νώτα του Μινδάρου, ενώθηκαν κα επιτέθηκαν στον στόλο του. Αμέσως μετά, οι Θρασύβουλος και Θηραμένης πολέμησαν μαζί με το Χάρη τους Πέρσες του Φαρναβάζου. Ο περσικός στρατός ηττήθηκε και όλος ο σπαρτιατικός στόλος παραδόθηκε και ο Μίνδαρος σκοτώθηκε.
Μετά τη ναυμαχία
Την επόμενη μέρα οι Σπαρτιάτες έστειλαν μια επιστολή στη Σπάρτη, που έλεγε: "Τα πλοία καταστράφηκαν. Ο Μίνδαρος είναι νεκρός. Οι άνδρες πεινούν. Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε". Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε στην Αθήνα, αλλά οι Αθηναίοι δεν εκμεταλλεύτηκαν τις νίκες τους, για να νικήσουν τον πόλεμο. Αυτό είχε και τις αντίστοιχες συνέπειες.
Κυζικος Κυζικος Κυζικος Κυζικου Ναυμαχια Κυζικος 410 π.Χ.
Έμιλι Ντίκινσον
Οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον
Η Έμιλι γεννήθηκε το 1830 στο Άμερστ της Μασαχουσέτης. Ο πατέρας της ποιήτριας, Έντουαρντ Ντίκινσον, είχε σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και εργαζόταν ως δικηγόρος στο Άμερστ της Μασαχουσέτης, ενώ αργότερα εκλέχθηκε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Συγκλήτου της πολιτείας και μέλος του Αμερικάνικου Κογκρέσου. Στις 6 Μαΐου 1828, παντρεύτηκε την Έμιλι Νόρκρος Ντίκινσον και έκαναν τρία παιδιά: τον Γουίλιαμ Ώστιν, την Έμιλι Ελίζαμπεθ και τη Λαβίνια Νόρκρος, η οποία ήταν και αυτή που ανακάλυψε το έργο της αδερφής της, το συγκέντρωσε και το εξέδωσε μετά το θάνατό της.
Η Έμιλι Ντίκινσον προερχόταν από μια οικογένεια με ρίζες στη Νέα Αγγλία: οι πρόγονοί της έφτασαν στη Αμερική κατά το πρώτο μεταναστευτικό πουριτανικό κύμα. Συνεπώς, η αυστηρή προσήλωση της οικογένειάς της στον προτεσταντισμό επηρέασε και το έργο της ποιήτριας.
Η Έμιλι έζησε απομονωμένη στο δωμάτιό της μέχρι το θάνατό της. Σπάνια έβγαινε από το σπίτι κι ερχόταν σε επαφή με ελάχιστους ανθρώπους, οι οποίοι όμως την επηρέασαν σε μέγιστο βαθμό στην ποίηση και το τρόπο σκέψης της. Το 1854, γνώρισε τον πάστορα Τσαρλς Γουάντσγορθ σε ένα ταξίδι στην Φιλαδέλφεια. Ορισμένοι κριτικοί πιστεύουν ότι οι ρομαντικοί στίχοι των ποιημάτων της τα επόμενα χρόνια προέρχονταν από τον πλατωνικό έρωτά της για τον πάστορα, ωστόσο η ίδια τον αποκαλούσε "τον πιο κοντινό της άνθρωπο πάνω στη γη".
Ποίηση και επιρροές
Η Ντίκινσον ήταν ιδιαίτερα παραγωγική στον αριθμό των ποιημάτων της, που ξεπερνούν τα 800 και συχνά τα έστελνε μέσω αλληλογραφίας σε φίλους της, ωστόσο δεν αναγνωρίστηκε ευρέως κατά τη διάρκεια της ζωής της. Πέθανε στο Άμερστ το 1886 και ο πρώτος τόμος ποιημάτων της εκδόθηκε μετά θάνατον το 1890 κι ο τελευταίος το 1955.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές
Φαράγγι
thumb|right|200px|Φαράγγι της Σαμαριάς Γενικά στη νεοελληνική γλώσσα ως φαράγγι, ή φάραγγας, χαρακτηρίζεται βαθιά χαράδρα με σχεδόν απόκρημνες βραχώδεις πλευρές, όχι βέβαια των διαστάσεων εκείνων σε μήκος και βάθος που παρουσιάζουν τα λεγόμενα κάνυον που όμως οι πλευρές τους δεν παρουσιάζουν τις σχεδόν κατακόρυφες και τη στενότητα των φαραγγιών.
Γενικά τα φαράγγια δημιουργούνται από τη διαβρωτική δράση των ιδιαίτερα ορμητικών υδάτινων ρευμάτων, καταφέρνοντας έτσι μια συνεχή εκβάθυνση της κοίτης ανάμεσα σε συμπαγή και ανθεκτικά πετρώματα. Επίσης άλλη αιτία δημιουργίας φαραγγιών μπορεί να είναι κάποια τεκτονική διεργασία, σεισμός, κατάπτωση θόλων υπόγειων σηράγγων, όπως συμβαίνει κυρίως σε καρστικές περιοχές, καθώς ακόμα και μια παγετωνική δράση που δημιουργεί εκτενή ρήγματα. Σημειώνεται ότι το πλείστο των φαραγγιών των Άλπεων οφείλονται σε παγετωνικές δράσεις.
Στην Ελλάδα παρατηρούνται πολλά φαράγγια εξαιτίας του μεγάλου εύρους των ασβεστολιθικών πετρωμάτων που διαβρώνονται σχετικά εύκολα. Σημαντικότερα ελληνικά φαράγγια είναι το Φαράγγι της Σαμαριάς, που βρίσκεται στη Κρήτη, μήκους 16 χλμ., το Φαράγγι του Βίκου, που βρίσκεται στην Ήπειρο, μήκους 20 χλμ. που θεωρείται και το μεγαλύτερο του κόσμου σε βάθος με τα αυστηρά κριτήρια προσδιορισμού της γεωμορφολογίας αυτής(*), καθώς και άλλα μικρότερα. Επίσης σπουδαία φαράγγια υφίστανται στην Τουρκία, Αρμενία, Νεπάλ, κ.ά. το δε φαράγγι του Βερντόν στις Ν. Άλπεις θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της Γαλλίας.
Τα φαράγγια από την αρχαιότητα λόγω της ιδιομορφίας τους συνδέθηκαν με στρατιωτικές επιχειρήσεις διείσδυσης αλλά και καταφυγής - διαφυγής καταδιωκομένων. Επίσης, λόγω της αγριότητας που παρουσιάζουν, έχουν συνδεθεί με διάφορες λαογραφικές ιστορίες και μύθους συναφείς ακριβώς του τρόμου που παρουσιάζει η θέα τους.
Κάμαλα Χάρις
Υπηρέτησε επίσης, ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Καλιφόρνια από το 2017 έως το 2021. Προηγουμένως υπηρέτησε, ως 32η Γενική Εισαγγελέας της Καλιφόρνιας από το 2011 έως το 2017, ενώ και ως περιφερειακή Εισαγγελέας του Σαν Φρανσίσκο από το 2004 έως το 2011.
Είναι η πρώτη γυναίκα Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, η υψηλότερη θέση που έχει αναλάβει γυναίκα στις ΗΠΑ, ενώ είναι και η πρώτη Αφροαμερικανίδα και η πρώτη Ινδοαμερικανή Αντιπρόεδρος.
Πρώτα Χρόνια
Η Κάμαλα Χάρις, γεννήθηκε στο Όουκλαντ της Καλιφόρνιας, στις 20 Οκτωβρίου 1964. Μεγάλωσε στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας και στο Μόντρεαλ του Καναδά. Είναι κόρη του Αφροαμερικανού Καθηγητή Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, Ντόναλντ Τζ. Χάρις και της Ινδής Βιολόγου και Ερευνήτριας του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ, Σιαμάλα Γκοπαλάν.
Όταν ήταν επτά χρονών, οι γονείς της χώρισαν, έτσι όταν έγινε δώδεκα ετών (1976), η Κάμαλα και η αδερφή της, μετακόμισαν μαζί με την μητέρα τους, στο Μόντρεαλ του Καναδά, όπου η Χάρις φοίτησε σε γαλλόφωνο σχολείο και αργότερα σε αγγλόφωνο. Το 1982, επέστρεψε μόνιμα στις ΗΠΑ.
Σπουδές
Είναι πτυχιούχος Πολιτικής Επιστήμης και Οικονομικών από το Πανεπιστήμιο Χάουαρντ της Ουάσινγκτον (1986) και Νομικής από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (1989). Το 1990, έγινε μέλος της Ένωσης Δικηγόρων της Καλιφόρνιας.
Εργασία
Το 1990, προσλήφθηκε ως πληρεξούσια δικηγόρος στην κομητεία Αλαμίντα της Καλιφόρνιας. Στη δεκαετία του 1990 εργάστηκε στο Γραφείο του Εισαγγελέα του Σαν Φρανσίσκο, ως βοηθός εισαγγελέα. Το 2000, η Χάρις, ανέλαβε Υπεύθυνη του τμήματος Υπηρεσιών Οικογένειας και Παιδιών στο Δημαρχείο του Σαν Φρανσίσκο.
Το 2004 εξελέγη Περιφερειακή Εισαγγελέας του Σαν Φρανσίσκο.
Προσωπική Ζωή
Η ίδια είναι μέλος της Αμερικανικής Βαπτιστικής Εκκλησίας των ΗΠΑ.
Έχει μια μικρότερη αδερφή, την Μάγια Χάρις (γεν. 1967), η οποία είναι επίσης δικηγόρος και συγγραφέας.
Πολιτική
αριστερά|μικρογραφία|169x169εσ|Η Κ. Χάρις το 2004, ως Εισαγγελέας του Σαν Φρανσίσκο, με την τότε [[Ηγέτες των κομμάτων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ|ηγέτη της μειοψηφίας της Βουλής, Νάνσι Πελόζι]]
Εισαγγελέας του Σαν Φρανσίσκο (2004-2011)
Στις εκλογές του Εισαγγελέα του Σαν Φρανσίσκο, στις 29 Δεκεμβρίου 2002, η Κάμαλα Χάρις, εκλέχθηκε Περιφερειακή Εισαγγελέας της Κομητείας και της Πόλης του Σάν Φρανσίσκο, με ποσοστό 56,5%. Ανέλαβε το αξίωμα της Εισαγγελέως, στις 8 Ιανουαρίου 2004. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2007, με σχεδόν καθολική πλειοψηφία, με ποσοστό 98,5%.
Ως Εισαγγελέας του Σαν Φρανσίσκο, χαρακτηρίστηκε για την σκληρή στάση που έλαβε στην καταπολέμηση του εγκλήματος και την αύξηση των ποινών.
Γενική Εισαγγελέας της Καλιφόρνιας (2011-2017)
αριστερά|μικρογραφία|179x179εσ|Η Χάρις, ως Γενική Εισαγγελέας, ύστερα από την σύλληψη σπείρας το 2011.
Στις εκλογές Γενικού Εισαγγελέα της Καλιφόρνιας, στις 2 Νοεμβρίου του 2010, Η Κάμαλα Χάρις, εξελέγη Γενική Εισαγγελέας της Καλιφόρνιας, θέση την οποία  ανέλαβε στις 3 Ιανουαρίου 2011. Στις εκλογές της 4ης Νοεμβρίου 2014, επανεκλέχθηκε στο αξίωμα με ευρύ προβάδισμα. μικρογραφία|210x210px|Η Κάμαλα Χάρις, ως Γερουσιαστής, ανακρίνοντας τον υποψήφιο Ανώτατο Δικαστή, Μπρετ Κάβανο, το 2018. μικρογραφία|Η Κάμαλα Χάρις στο SF Pride Parade 2019.
Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών (2017-2021)
Στις 8 Νοεμβρίου 2016 κατάφερε να νικήσει τη Λορέτα Σάντσες στις εκλογές για τη Γερουσία για να διαδεχθεί την γερουσιάστρια Μπάρμπαρα Μπόξερ. Η Χάρις έγινε η τρίτη Γερουσιαστής της Καλιφόρνια και η πρώτη με τζαμαϊκανές ή ινδικές καταβολές. Ανέλαβε το αξίωμά της στις 3 Ιανουαρίου 2017.
Πολιτικές θέσεις ως Γερουσιαστής
Η Χάρις υποστήριξε το Medicare-for-all, τη νομιμοποίηση της χρήσης μαριχουάνας για ευφορικούς σκοπούς, τη θέσπιση νόμου DREAM για τα παιδιά μεταναστών και τη μείωση των φόρων για τις εργαζόμενες και τις μεσαίες τάξεις, αυξάνοντας τους φόρους στις επιχειρήσεις και το πλουσιότερο 1% των Αμερικανών. Η Χάρις επίσης, είναι γνωστή για τις σκληρές ανακρίσεις "εισαγγελικού τύπου" που έκανε ως Γερουσιαστής, σε υποψήφιους κυβερνητικούς αξιωματούχους.
Προεδρική εκστρατεία 2020
μικρογραφία|Η Κάμαλα Χάρις, κατά την προεκλογική της εκστρατεία για το χρίσμα των Δημοκρατικών, στο [[Ντι Μόιν (Άιοβα)|Ντι Μόιν της Άιοβα. ]] Η Κάμαλα Χάρις, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για την προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών του 2020, στις 21 Ιανουαρίου 2019.
Ανήγγειλε επίσημα την εκστρατεία της για την διεκδίκηση του χρίσματος του Δημοκρατικού Κόμματος για την Προεδρία των ΗΠΑ, στις 27 Ιανουαρίου 2019, σε μια συγκέντρωση στο Όουκλαντ  όπου δεσμεύθηκε να αγωνιστεί για τη «μεγαλύτερη φορολογική περικοπή στη μεσαία τάξη εδώ και μια γενιά», προωθώντας προοδευτικά ζητήματα.
Το συλλαλητήριο προσέλκυσε περισσότερους από 20.000 συμμετέχοντες με επιπλέον 12.000 γύρω από το χώρο. Στις 3 Δεκεμβρίου 2019, αποσύρθηκε από την εκστρατεία της για το χρίσμα των Δημοκρατικών, λόγω έλλειψης χρημάτων.
Εκστρατεία για την Αντιπροεδρία το 2020
μικρογραφία|168x168εσ|Το λογότυπο της Προεδρικής εκστρατείας Μπάιντεν-Χάρις. |αριστερά Από τον Μάιο του 2020, υπήρχε φημολογία για την Κάμαλα Χάρις, για την επιλογή πιθανής συνυποψήφιας του Τζο Μπάιντεν, για την Αντιπροεδρία των ΗΠΑ, αφού πρώτα είχε δεσμευτεί να επιλέξει γυναίκα συνυποψήφια.
Στις 11 Αυγούστου 2020, οι φήμες επιβεβαιώθηκαν, και ο υποψήφιος του Δημοκρατικού κόμματος για την Προεδρία των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, ανακοίνωσε ότι επέλεξε την Κάμαλα Χάρις ως συνυποψήφια και υποψήφια αντιπρόεδρό του. Έτσι, έγινε η τρίτη υποψήφια γυναίκα αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, μετά την Τζεραλντίν Φεράρο (1984) και την Σάρα Πέιλιν (2008).
Εκλογή ως Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ (2020)
Στις 7 Νοεμβρίου 2020, ύστερα από την νίκη του Δημοκρατικού συνυποψήφιού της Τζο Μπάιντεν, εξελέγη Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, στις εκλογές του 2020. Έλαβε μαζί με τον Τζο Μπάιντεν, 81.283.495 ψήφους και 306 εκλεκτορικές ψήφους έναντι 74.222.484 ψήφων και 232 εκλεκτορικών ψήφων του Ρεπουμπλικανού ανθυποψηφίου της και εν ενεργεία Αντιπροέδρου, Μάικ Πένς.
Είναι πρώτη γυναίκα στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών που λαμβάνει την υψηλότερη θέση ανάμεσα στις γυναίκες εκλεγμένες αξιωματούχους, ενώ επίσης είναι η πρώτη γυναίκα Αντιπρόεδρος.
Αντιπροεδρία (2021-)
αριστερά|μικρογραφία|Η Κάμαλα Χάρις, ορκίζεται ως [[Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, στις 20 Ιανουαρίου 2021. |235x235εσ]] Στις 20 Ιανουαρίου 2021, η Κάμαλα Χάρις, ορκίστηκε από την Ανώτατη Δικαστή Σόνια Σοτομαγιόρ (πρώτη ισπανόφωνη δικαστή στο Ανώτατο Δικαστήριο), ως η 49η Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, στην ορκωμοσία του Τζο Μπάιντεν, στο Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Είναι η πρώτη γυναίκα, η πρώτη αφροαμερικανίδα και η πρώτη αμερικανοασιάτισσα, που αναλαμβάνει το αξίωμα της Αντιπροέδρου, στην ιστορία των Ηνωμενων Πολιτειών.
Ο Σύζυγός της, Ντάγκλας Έμφοχ, ύστερα από την ορκωμοσία της Χάρις, ως Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, έγινε ο πρώτος "Δεύτερος Κύριος των Ηνωμένων Πολιτειών". μικρογραφία|Η Κάμαλα Χάρις και η Γερμανίδα Καγκελάριος [[Άνγκελα Μέρκελ, Ιούλιος 2021]] Στις 19 Νοεμβρίου 2021, η Χάρις, αναμένεται να αναλάβει χρέη Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, κατά την διάρκεια κολονοσκόπησης στην οποία θα υποβληθεί ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Καλιφόρνια Κατηγορία:Πολιτειακοί Γενικοί Εισαγγελείς (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Αφροαμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Αμερικανοί δικαστές
Beirut (συγκρότημα)
Οι Beirut (που στα αγγλικά σημαίνει Βηρυττός) είναι μουσικό συγκρότημα που ξεκίνησε ο Ζαχ Κόντον από τη Σάντα Φε των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι πρώτες εμφανίσεις του συγκροτήματος έγιναν στη Νέα Υόρκη το Μάιο του 2006 για να προωθήσουν το πρώτο τους άλμπουμ, το Gulag Orkestar. Παρά το όνομά τους, οι Beirut δεν είχαν παίξει ποτέ στον Λίβανο μέχρι που εμφανίστηκαν στο Byblos International Festival τον Αύγουστο του 2014. Η μουσική των Beirut συνδυάζει στοιχεία ίντι ροκ και world music.
Ζαχ Κόντον
Ο Κόντον είναι το βασικό μέλος των Beirut. Γεννήθηκε στην Αλμπουκέρκη του Νέου Μεξικού στις 13 Φεβρουαρίου του 1986. Μεγάλωσε στο Newport News της Βιτζίνια και στη Σάντα Φε. Όταν ήταν έφηβος ο Κόντον έπαιξε τρομπέτα σε ένα συγκρότημα τζαζ και η μουσική αυτή τον επηρέασε.
Ο Κόντον παρακολούθησε το γυμνάσιο στη Σάντα Φε, αλλά το παράτησε στην ηλικία των 17 ετών. Εκεί ήλθε σε επαφή με τη μεξικάνικη μουσική, όπως το Mariachi. Επίσης εργάστηκε σε κινηματογράφο που πρόβαλε ταινίες από όλο τον κόσμο και αυτό του κέντρισε το ενδιαφέρον για τις άριες του Φελίνι και στη μουσική με χάλκινα για κηδείες της Σικελίας, ενώ είχε τα πρώτα ακούσματα βαλκανικής μουσικής.
Αργότερα γράφτηκε σε κολέγιο, αλλά το παρακολουθησε για λίγο για να ταξιδέψει στην Ευρώπη στα 17 του μαζί με τον αδελφό του Ryan. Η ανακάλυψη και η εξερεύνηση της παγκόσμιας μουσικής επέδρασε ουσιαστικά στη διαμόρφωση του μελωδικού ήχου των Beirut. Ο μικρότερος αδελφός του Zach, ο Ross Condon, επίσης παίζει μουσική με ττο συγκρότημα Total Slacker από το Brooklyn
Το βασικό όργανο που παίζει είναι το ουκουλέλε (είδος κιθάρας μικρού μεγέθους), καθώς δεν μπορεί να παίξει κιθάρα εξαιτίας ενός τραυματισμού του στον καρπό, που εμποδίζει το χέρι του να αγκαλιάσει πλήρως το λαιμό της κιθάρας.
Αν και νέος, ο Ζαχ Κόντον έχει προλάβει να κυκλοφορήσει ήδη μερικά προσωπικά άλμπουμ. Ηχογράφησε το μουσικό κομμάτι ηλεκτρονικής μουσικής, The Joys of Losing Weight με το όνομα "The Real People" όταν ήταν 15 ετών (το στυλ του κομματιού έμοιαζε με το Scenic World από το Gulag Orkestar). Στα 16 του, ηχογράφησε ένα ολόκληρο άλμπουμ. Ακόμα κυκλοφόρησε ένα EP άλμπουμ με τίτλο Small Time American Bats κάτω από το όνομα 1971. Το άλμπουμ καταγράφηκε το 2001-2002 και ποτέ δεν κυκλοφόρησε επίσημα.
Το συγκρότημα
Το 2006, οι Beirut κυκλοφόρησαν δύο ηχογραφήσεις (Gulag Orkestar και Lon Gisland) εμπνευσμένες από την βαλκανική μουσική μέσω της δισκογραφικής εταιρίας BA DA Bing. Και οι δύο είναι διαθέσιμες στην δεύτερη έκδοση του Gulag Orkestar LP μέσω της Βρετανικής εταιρίας 4AD. Επίσης έχουν κυκλοφορήσει διάφορα μεμονωμένα τραγούδια, από τα οποία τα τρία είναι διαθέσιμα στο EP Pompei, και μια συλλογή για το περιοδικό The Believer. Το πρώτο τους βιντεοκλιπ ήταν στο τραγούδι The Elephant Gun και αργότερα έκαναν άλλο ένα για το Postcards from Italy Οι Beirut κυκλοφόρησαν ένα δεύτερο άλμπουμ, το The Flying Club Cup, στις 9 Οκτωβρίου 2007.
Η σύνθεση των Beirut στις συναυλίες, εκτός του Ζαχ Κόντον, περιλαμβάνει τους Perrin Cloutier (τσέλο/ακορντεόν), Jason Poranski (κιθάρα/μαντολίνο/ουκουλέλε), Nick Petree (ντραμς), Kristin Ferebee (βιολί), Paul Collins (πλήκτρα/τύμπανα/ουκουλέλε), Jon Natchez (σαξόφωνο/μαντολίνο/), και Kelly Pratt (τρομπέτα).
Δήμος Κορισσίων
thumb|200px|Η θέση του δήμου στο νομό Κέρκυρας Ο Δήμος Κορισσίων ήταν δήμος του νομού Κέρκυρας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κέρκυρας. Βρισκόταν στην νότια Κέρκυρα. Είχε έκταση 27.675 στρέμματα και πληθυσμό 5.010 κατοίκους.
Η έδρα του δήμου ήταν στις Αργυράδες. Ο Δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Ουγγρικές βουλευτικές εκλογές (2014)
Οι βουλευτικές εκλογές του 2014 στην Ουγγαρία διεξήχθησαν στις 6 Απριλίου 2014. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το Fidesz (με ποσοστό 44%), με τον Βίκτορ Ορμπάν να παραμένει στην πρωθυπουργία.
Πλαίσιο
Επρόκειτο για τις πρώτες εκλογές σύμφωνα με το νέο ουγγρικό Σύνταγμα, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1 Ιανουαρίου 2012. Παράλληλα άρχισε να ισχύει και νέος εκλογικό νόμο. Οι πολίτες ψήφισαν για την ανάδειξη 199 βουλευτών αντί των 386 βουλευτών που είχαν εκλεγεί στις προηγούμενες εκλογές του 2010.
Οι εγγεγραμμένοι ήταν 8,2 εκατομμύρια ψηφοφόροι και για πρώτη φορά ψήφισαν και 200.000 Ούγγροι που ζουν σε γειτονικές χώρες.
Για πρώτη φορά οι εκλογές είχαν έναν μόνο γύρο. Πρώτο κόμμα αναδείχθηκε το συντηρητικό εθνικιστικό Fidesz. Δεύτερο κόμμα αναδείχθηκε η κεντροαριστερά συμμαχία «Ένωση» με 25% και ακολούθησε το ακροδεξιό Jobbik, με 21%. Σε επίπεδο εδρών, ο Ορμπάν πήρε 134 από τις συνολικά 199 έδρες στο Κοινοβούλιο έναντι 39 για την Αριστερή Συμμαχία και 26 για το ακροδεξιό κόμμα Jobbik.
Κατάλογος πόλεων του Ιράκ
* Ιρακ
Ουγγρικές βουλευτικές εκλογές (2014)
Επακόλουθα
Στις 11 Μαΐου ο Ορμπάν έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από το Κοινοβούλιο.
Επαναληπτικές εκλογές 2015
Στις 22 Φεβρουαρίου 2015 διεξήχθη επαναληπτική εκλογή στην περιφέρεια Βέζπριμ. Σε αυτήν έχασε η ακροδεξιά από τον ανεξάρτητο υποψήφιο Ζόλταν Κεζ, ο οποίος συγκέντρωσε ποσοστό 42,8%. Ως αποτέλεσμα, το κυβερνών κόμμα έχασε την πλειοψηφία των 2/3 στην Εθνοσυνέλευση. Το ακροδεξιό κόμμα Γιόμπικ κέρδισε μία έδρα στις επαναληπτικές εκλογές στην περιφέρεια Ταπόλκα της δυτικής Ουγγαρίας στις 12 Απριλίου 2015 που προκλήθηκαν μετά το θάνατο του βουλευτή του Φίντες, Γιάνος Λαστοβίτσα.
Αποτελέσματα
Εθνοσυνέλευση (Országgyűlés), 6 Απριλίου 2014 ! rowspan="2" colspan="3" align="center"| Κόμματα και συνασπισμοί ! align="center" colspan="4" | Κομματική λίστα ! align="center" colspan="2" | Εκλογική περιφέρεια ! align="center" colspan="4" | Σύνολο εδρών ! align="center" | Ψήφοι ! align="center" | % ! align="center" | +/− ! align="center" | Έδρες ! align="center" | Ψήφοι ! align="center" | Έδρες ! align="center" | Έδρες ! align="center" | +/− ! align="center" | % ! align="center" | +/− Fidesz – Magyar Polgári Szövetség Összefogás Jobbik Magyarországért Mozgalom Lehet Más a Politika Magyar Munkáspárt A Haza Nem Eladó Mozgalom Párt Seres Mária Szövetségesei Zöldek Pártja Magyar Szociáldemokraták Pártja Együtt 2014 Párt Sportos és Egészséges Magyarországért Párt Közösség a Társadalmi Igazságosságért Néppárt Jólét és Szabadság Demokratikus Közösség Magyarországi Cigány Párt Független Kisgazdapárt Összefogás Párt Új Dimenzió Párt Új Magyarország Párt !style="background-color:#E9E9E9" align=right|
Παραπομπές
2014 βουλευτικες εκλογες
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1994–95
Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1994-95 ήταν το δέκατο κατά σειρά, από την ίδρυση της Ένωσης.
Τον τίτλο κατέκτησε ο Αστέρας Ιτέας, ο οποίος ανήλθε έτσι στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα.
Ο Φωκικός αναδείχθηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά κυπελλούχος Φωκίδας το 1995, νικώντας στον Τελικό με σκορ 5-0 τον ΠΑΣ Άμφισσα.
Καλαυρία (ατμοκορβέττα)
Η τροχήλατη ατμοκορβέττα Καλαυρία ήταν πολεμικό πλοίο του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού. Είχε προγραμματιστεί να παραδοθεί το 1828. Σύμφωνα με τον ιστορικό Κωνσταντίνο Ν. Ράδο το κείμενο του οποίου αποτελεί και τη μοναδική πηγή για αυτό, αγοράστηκε μαζί με τις ατμοκορβέττες Επιχείρησις και Ερμής Ι και εντάχθηκε στον εθνικό στόλο.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1994–95
Πηγές
ΕΠΣ Φωκίδας 1994-95 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1994-1995
Καλαυρία (ατμοκορβέττα)
Κατηγορία:Ελληνικές Κορβέτες Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία της επανάστασης του 1821
Νικόλαος Καζής
Ο Νικόλαος Οικονόμου ή Καζής ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας
Η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας (ιαπωνικά: 大日本帝国),  διήρκησε από το 1867 ως το 1945. Η Ιαπωνία άρχισε να αναδύεται ως υπερδύναμη της περιοχής, την περίοδο του Αυτοκράτορα Μέιτζι. Οι μεταρρυθμίσεις στις οποίες προχώρησε ο αυτοκράτορας συνέβαλαν στην οικονομική ανάπτυξη καθιστώντας τη χώρα, το πιο εκσυχρονισμένο και εκβιομηχανισμένο κράτος της περιοχής του Ειρηνικού Ωκεανού. Η περίοδος της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας θα λάβει τέλος με την ήττα της χώρας στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο.
Η Μεταρρύθμιση Μέιτζι
Ο Αυτοκράτορας Μέιτζι ανέλαβε τον θρόνο το 1867. Η αυτοκρατορία ήταν πολύ αδύναμη και εξασθενημένη. Τότε έκανε την γνωστή Μεταρρύθμιση Μέιτζι όπου εκσυγχρόνισε την Αυτοκρατορία και κάνοντας την μια από τις υπερδυνάμεις της Ασίας.
Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος
Αφού η Αυτοκρατορία κατέκτησε την Κορέα, συγκρούστηκε με την Ρωσική Αυτοκρατορία, στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο νικώντας την και την ταπείνωσε αποκτώντας μεγάλη δόξα και τιμή.
Η Αυτοκρατορία επί Χιροχίτο
Η αυτοκρατορία άρχισε το 1926 με την άνοδο στον θρόνο του Χιροχίτο. Ο Χιροχίτο με το που ανέλαβε τα καθήκοντα της αυτοκρατορίας άρχισε την αναδιοργάνωση του κράτους. Ο Χιροχίτο είχε σκοπό να κάνει την Ιαπωνία την μεγαλύτερη αυτοκρατορία του Ειρηνικού Ωκεανού. Ο σκοπός του επετεύχθη αλλά δε κράτησε περισσότερο από 15 - 20 χρόνια.
Η συμμετοχή στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Η αυτοκρατορία ενθαρρυμένη από τις νίκες στον Β' Σινοϊαπωνικό Πόλεμο και την κατάκτηση της ανατολικής Κίνας μπήκε δυναμικά στην ολοκλήρωση των κτήσεων στον Ειρηνικό Ωκεανό. Με πλεονέκτημα της ασυναγώνιστη Συμμαχία του Άξονα, κατέκτησε την Ινδοκίνα και όλα τα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού.
Η συμμαχία του Άξονα
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1940, η αυτοκρατορία της Ιαπωνίας συνυπέγραψε το Τριμερές Σύμφωνο με το οποίο δημιουργήθηκε η στρατιωτική συμμαχία υπό το όνομα Δυνάμεις του Άξονα.
Η αμερικανική Κατοχή στην Ιαπωνία και το τέλος της αυτοκρατορίας
Το τέλος της αυτοκρατορίας σήμανε το τέλος του Β' Σινοϊαπωνικού Πολέμου, του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και την καταστροφή των Δυνάμεων του Άξονα. Στην Ιαπωνία επιβλήθηκε καθεστώς Κατοχής από τις Συμμαχικές Δυνάμεις, με προεξάρχουσες τις Η.Π.Α. και τον απεσταλμένο τους, στρατηγό Ντάγκλας Μακ Άρθουρ.
Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Ασίας Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα Κατηγορία:Πρώην Ιαπωνικές αποικίες
Πεισίστρατος
Ο Πεισίστρατος υπήρξε κατά διαστήματα τύραννος στην Αρχαία Αθήνα, για συνολικά περίπου 20 χρόνια, στην περίοδο 561 έως 527 π.Χ. Προσπάθησε και κατάφερε να επιβάλει τυραννίδα τρεις φορές, χρησιμοποιώντας άλλοτε συμμάχους από διάφορες πόλεις, άλλοτε από την ίδια την Αθήνα όπου υπήρχαν έντονες διαμάχες εξουσίας μεταξύ αντίπαλων ισχυρών οικογενειών, άλλοτε μισθοφορικό στρατό και άλλοτε άλλα δόλια τεχνάσματα. Τις πρώτες δύο φορές κατάφερε να επιβληθεί για μικρό χρονικό διάστημα, μετά το οποίο ανατράπηκε και εξορίστηκε. Την τρίτη φορά, όμως, έμεινε στην εξουσία μέχρι το θάνατό του. Αυτός επήλθε από φυσικά αίτια και σε μεγάλη ηλικία του Πεισιστράτου, το 527 π.Χ., οπότε τον διαδέχτηκαν οι Πεισιστρατίδες.
Συνολικό έργο
Στο διάστημα της διακυβέρνησής του, σπάνια εφάρμοζε στυγνή τυραννία και φρόντιζε να κρατά πολιτικές ισορροπίες, xωρίς να καταλύσει όλους τους θεσμούς. Εντούτοις, με πολλούς τρόπους παρακώλυε την πραγματική λειτουργία της δημοκρατίας και έλεγχε όλους τους μηχανισμούς της εξουσίας, παίρνοντας κατά καιρούς και ακραία, σαφώς τυραννικά μέτρα.
Εξόρισε για παράδειγμα όλους τους σημαντικούς αντιπάλους του, που ήταν οι «Παράλιοι», δηλαδή οι οι ασχολούμενοι με το εμπόριο και τη ναυτιλία εύποροι αστοί υπό τον Αλκμεωνίδη Μεγακλή, και οι "Πεδιείς", δηλαδή οι ολιγαρχικοί στις πεποιθήσεις τους αριστοκράτες γαιοκτήμονες υπό τον Λυκούργο, γιο του Αριστολαΐδη. Πήρε συγγενείς όλων των αντιπάλων του ως ομήρους, ώστε να μην τολμήσουν να του αντιταχθούν όσοι παρέμεναν στην Αθήνα, και έστειλε τους ομήρους στη Νάξο, όπου έγινε τύραννος ο προσωπικός φίλος του Λύγδαμις.
Δήμευσε τις περιουσίες όσων εξόρισε και τις μοίρασε στους "Διακρίους", στην τάξη δηλαδή των αγροτών, βοσκών, θητών και φτωχών που αποτελούσαν και το βασικό λαϊκό έρεισμά του και την οποία ανακούφισε οικονομικά.
Στήριξε την πολιτική του στον «πόλεμο κατά των πλουσίων», αλλά πήρε και μέτρα που τον έκαναν αρεστό ακόμα και σε εκείνους, επειδή τόνωσαν το εμπόριο και τη βιοτεχνία. Αυτό το έκανε τόσο για να ευημερεί η πόλη, όσο και για να προσεταιρίζεται όσους αριστοκράτες και αστούς εμπόρους μέχρι πρόσφατα στήριζαν το κόμμα των "παραλίων" ή εκείνη την εποχή, των Αλκμεωνιδών.
Απέφυγε τους πολέμους και στα ειρηνικά χρόνια της κυβέρνησής του η οικονομία της Αθήνας βελτιώθηκε σημαντικά, κατασκευάστηκαν πολλά έργα και δημιουργήθηκε σημαντική βιβλιοθήκη.
Ο ίδιος είχε σημαντικά εισοδήματα από προσωπικές επιχειρήσεις που απέκτησε στο Παγγαίο όρος της Μακεδονίας όσο ήταν εξόριστος και έτσι δεν επιβάρυνε ιδιαίτερα τον κρατικό προϋπολογισμό με προσωπικές δαπάνες που θα τον αποξένωναν από το λαό.
Συνέδεσε το όνομα του με σπουδαία εξωραϊστικά έργα (Εκατόμπεδο, δημιουργία ναών στην Ακρόπολη, Εννεάκρουνος Πηγή, Τελεστήριο της Ελευσίνας) καθώς και την προσπάθεια για δημιουργία βιβλιοθήκης.
Πρώτα χρόνια
Υπήρξε γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, η οποία καταγόταν από τον Αυλώνα της Αττικής. Γεννήθηκε γύρω στο 607 π.Χ. και ήταν γιος του Ιπποκράτη, πλούσιου άνδρα που είχε ακίνητη περιουσία στη Μεσογαία της Αττικής, πιθανόν στο Μαραθώνα ή στη Βραυρώνα. Η μητέρα του ήταν ξαδέλφη της μητέρας του Σόλωνα και ίσως αυτό ήταν η αιτία που κάποιοι ανέφεραν στενή σχέση μεταξύ των δύο ανδρών. Συγκεκριμένα ο Πεισίστρατος ως έφηβος φέρεται ως ερωμένος του Σόλωνα όπως και του Χάρμου. Όταν ήταν νέος, στην Αθήνα κυριαρχούσε σχεδόν εμφύλιος με έντονες διαμάχες. Η απογοήτευση από τα μέτρα του Σόλωνα, που φτωχοί και προνομιούχοι θεωρούσαν ημίμετρα ο καθένας για τους λόγους του, ήταν μεγάλη και η πόλη-κράτος είχε φτάσει στο σημείο να μη μπορεί να εκλέξει ηγεσία. Πιο δυσαρεστημένοι πάντως ήταν οι ακτήμονες και οι μικροϊδιοκτήτες, αλλά και οι ολιγαρχικοί γαιοκτήμονες. Οι έμποροι κρατούσαν μια ήπια στάση και ήταν μάλλον υπέρ της διατήρησης των μέτρων του Σόλωνα, ενώ οι ολιγαρχικοί ήθελαν να καταργηθούν.
Στην πολιτική σκηνή κυριαρχούσαν ως εκπρόσωποι των δύο ισχυρών τάξεων, δύο άνδρες.Ο ένας ήταν ο Αλκμεωνίδης Μεγακλής, που ήταν σχετικά μετριοπαθής και συντασσόταν με τους πλούσιους εμπόρους ή την αστική τάξη της εποχής, παρότι ανήκε οικονομικά στην προνομιούχα αριστοκρατία και είχε τεράστια περιουσία. Ήταν ιδιαίτερα αντιπαθής, γιατί ήταν βεβαρυμένος με το Κυλώνειο Άγος και το μίασμα που αυτό είχε επιφέρει στη πόλη κατά την αρχαία Ελληνική θρησκευτική παράδοση. Ηγείτο πάντως του «κόμματος» των Παράλιων, όπως λεγόταν τότε η μερίδα με συμφέροντα από το εμπόριο και που επεδίωκε το άνοιγμα της πολιτικής εξουσίας σε όσους είχαν αποκτήσει χρήματα από αυτό. Στην άλλη μερίδα, επικεφαλής ήταν ο Λυκούργος του Αριστολαΐδη, ο οποίος ήταν επικεφαλής των γαιοκτημόνων ή του «κόμματος» των Πεδιακών.
Ο Πεισίστρατος, προτού βάλει στόχο την εξουσία, είχε διακριθεί τότε σε μια εκστρατεία στα Μέγαρα και έχαιρε μεγάλης λαϊκής εκτίμησης. Ο λόγος ήταν πως το 570 π.Χ., στη διάρκεια του πολέμου των Αθηναίων με τους Μεγαρείς, κατέλαβε τη Νισαία, το λιμάνι των Μεγάρων.
Η πρώτη τυραννίδα
Ευφυής και φιλόδοξος, προσπάθησε στη συνέχεια δυο φορές να καταλάβει την εξουσία με στρατηγήματα, τα αποτελέσματα των οποίων είχαν βραχυπρόθεσμη επιτυχία και τον οδήγησαν δυο φορές στην εξορία.
Την πρώτη φορά, το 561 π.Χ., αυτοτραυματίστηκε και μαχαίρωσε επίσης τα μουλάρια του. Εμφανίστηκε αιμόφυρτος στην αγορά με δυο πληγωμένα μουλάρια, και υποστήριξε ότι γλίτωσε από βέβαιη δολοφονία, καθώς υπερασπιζόταν τα δίκαια των αδύναμων. Δεν κατονόμασε τους αντιπάλους που του επιτέθηκαν αλλά παρενέβη ένας φίλος του και άρχων, ο Αριστίων, που είπε ότι ο δήμος πρέπει να εκδώσει ψήφισμα για την προστασία του Πεισιστράτου. Σύμφωνα με το ψήφισμα θα επιτρεπόταν πλέον ο Πεισίστρατος να διαθέτει προσωπική φρουρά από ενόπλους και συγκεκριμένα από 50 κορυνηφόρους (άνδρες οπλισμένους με ρόπαλα).
Ο Σόλωνας αντέδρασε σε αυτό εντονότατα, αλλά δεν εισακούσθηκε. Κατηγόρησε ευθέως τον Πεισίστρατο ότι είχε αυτοτραυματιστεί σαν τον Οδυσσέα, μόνον που εκείνος το είχε κάνει για να ξεγελάσει εχθρούς ενώ ο Πεισίστρατος ήθελε να ξεγελάσει συμπολίτες του. Έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τη δημοκρατία λέγοντας ότι στόχος του Πεισίστρατου ήταν να χρησιμοποιήσει ενόπλους άνδρες για να καταλύσει τη δημοκρατία. Διαπίστωσε όμως ότι οι μεν αριστοκρατικοί φοβούνταν να αντιδράσουν (μια που ήταν και ύποπτοι για το υποτιθέμενο επεισόδιο εναντίον του Πεισίστρατου) οι δε δημοκρατικοί ήταν σύσσωμοι με το μέρος του Πεισίστρατου. Οπότε ο Σόλωνας είπε στο δήμο "αποχαυνωθήκατε όλοι σας" και αποχώρησε αποκαρδιωμένος. Όντως ο Πεισίστρατος χρησιμοποίησε πολύ σύντομα αυτή την προσωπική φρουρά - την οποία τεχνηέντως αύξησε σημαντικά σε αριθμό - και κατέλαβε την Ακρόπολη και την εξουσία.
Ο Πεισίστρατος κυβέρνησε τους Αθηναίους χωρίς να αλλάξει εντελώς τους νόμους, αλλά διοικώντας σύμφωνα με το καθεστώς και ρυθμίζοντας τα θέματα τις πόλεις με σύνεση, πλην όμως πολύ γρήγορα (ίσως σε λίγους μήνες ή το πολύ μέσα σε ένα χρόνο) ανατράπηκε και εξορίστηκε. Στην ανατροπή του πρωταγωνίστησαν οι συνασπισμένοι εναντίον του εκπρόσωποι των ολιγαρχικών και των εμπόρων, δηλαδή οι Λυκούργος και Μεγακλής. Πλην όμως η λυκοφιλία των δύο ανδρών που εκπροσωπούσαν συμφέροντα αντίθετων κοινωνικών ομάδων, δεν κράτησε πολύ. Οι ολιγαρχικοί ήθελαν να αλλάξει η κατάσταση εις βάρος της αστικής τάξης ώστε η πολιτική εξουσία να περάσει και πάλι αποκλειστικά στα χέρια των ευγενών (δηλαδή των γαιοκτημόνων ουσιαστικά), οι δε έμποροι που είχαν πια αρκετά χρήματα απαιτούσαν να έχουν άποψη στα πολιτικά και στήριζαν τον Μεγακλή για να αντισταθεί στις ολιγαρχικές κινήσεις.
Η δεύτερη τυραννίδα
Ο Πεισίστρατος, εκμεταλλευόμενος τη νέα διαμάχη των αντιπάλων του, συμμάχησε με το Μεγακλή, ο οποίος για να απαλλαγεί από το Λυκούργο και τους ολιγαρχικούς, και θεωρώντας ότι ο πλούτος του αρκούσε για να ελέγξει τον Πεισίστρατο, δέχτηκε να τον στηρίξει σε μια μορφή ήπιας τυραννίας ώστε να μην ανατραπεί το σύστημα του Σόλωνα. Του έδωσε μάλιστα για σύζυγο την κόρη του ώστε τα παιδιά που θα αποκτούσε με αυτήν να ένωναν τις δύο οικογένειες, των Αλκμεωνιδών και των Πεισιστρατιδών. Με αυτό τον όρο ο Μεγακλής βοήθησε τον Πεισίστρατο να καταλάβει την εξουσία.
Για να κερδίσει την εύνοια των Αθηναίων αυτή τη φορά ο Πεισίστρατος επινόησε ένα τέχνασμα που ο Αριστοτέλης περιγράφει ως χονδροειδέστατο. Έβαλε πάνω σε άρμα μια νεαρή και υψηλή γυναίκα ντυμένη με πανοπλία και περικεφαλαία και την έφερε με πομπή από την Παιανία στην Ακρόπολη διαδίδοντας ότι ήρθε η ίδια η Αθηνά για να τον στέψει άρχοντα της πόλης. Ο λαός της Αθήνας πράγματι εντυπωσιάστηκε και ο Πεισίστρατος έγινε τύραννος για δεύτερη φορά το 558 π.Χ.
Αυτή τη φορά η τυραννίδα κράτησε 2 χρόνια, αν και δεν συμφωνούν όλοι οι ιστορικοί για τις χρονολογίες. Πάντως σύντομα η συμμαχία του Πεισίστρατου με τον Αλκμεωνίδη Μεγακλή άρχισε να κλονίζεται επειδή ο τύραννος έδειξε εξαρχής ότι απέφευγε να κάνει παιδιά με την κόρη του πολιτικού συμμάχου του. Ο Μεγακλής ήταν γενικά σε δύσκολη θέση γιατί ο λαός των Αθηνών δεν συμπαθούσε τους Αλκμεωνίδες λόγω του Κυλωνείου Άγους αλλά και επειδή μεγάλη μερίδα του πληθυσμού ήταν φτωχή και δημοκρατική. Οι τελευταίοι στήριζαν απόλυτα τον Πεισίστρατο και οι έμποροι δεν αρκούσαν για να τον ανατρέψουν. Ο Μεγακλής συμμάχησε το 556 π.Χ. με τον Λυκούργο για άλλη μια φορά και έτσι κατάφερε πάλι να ανατρέψει τον Πεισίστρατο.
Η τρίτη τυραννίδα
Αν και εξόριστος και χωρίς περιουσία, ο Πεισίστρατος δεν έμεινε άπραγος. Κατόρθωσε χάρη στην επινοητικότητά του να αποκτήσει τον έλεγχο ορυχείων αργύρου και χρυσού στη Μακεδονία και τη Θράκη, και να πλουτίσει. Έτσι, με μισθοφόρους από το Άργος και στρατό που του εξασφάλισε ο φίλος του Λύγδαμις από το νησί της Νάξου, και αριστοκράτες φίλοι του από τη Θήβα, τη Θεσσαλία και την Ερέτρια, ο Πεισίστρατος έπλευσε από την Ερέτρια στον Μαραθώνα. Από εκεί εξεστράτευσε κατά της Αθήνας και νικώντας τις δυνάμεις του Λυκούργου και Μεγακλή που τον περίμεναν στην Παλλήνη (στήνοντας στη συνέχεια τρόπαιο στο σημείο της μάχης που σήμερα έχει επιζήσει), έγινε κυρίαρχος των Αθηνών για τρίτη φορά, το 545 π.Χ., και μέχρι το τέλος της ζωής του. Οι αντίπαλοι του αναγκάσθηκαν να αυτοεξορισθούν, ενώ ο Σόλωνας προσπάθησε να απευθυνθεί στον λαό και πάλι για να τον προτρέψει να αντισταθεί στην τυραννία, χωρίς επιτυχία. Δύο χρόνια αργότερα ο ηλικιωμένος Σόλων πέθανε από φυσικά αίτια.
Κατά την τυραννία του ο Πεισίστρατος δεν κατέλυσε τους θεσμούς. Αντίθετα σεβάστηκε τους νόμους του Σόλωνα, διατήρησε τον υπάρχοντα διοικητικό μηχανισμό της Αθήνας, αλλά φρόντισε να τοποθετήσει σε όλες τις θέσεις-κλειδιά ανθρώπους της απόλυτης εμπιστοσύνης του. Περαιτέρω, κατάφερε με ειρηνικά μέσα να αφοπλίσει τους Αθηναίους, πείθοντάς τους ότι θα τους προστάτευε με στρατό που θα τον πλήρωνε από προσωπικά και δημόσια έσοδα, στρέφοντας τα ενδιαφέροντά τους στην καλλιέργεια της γης και στην τόνωση του εμπορίου. Για να διασφαλίσει το καθεστώς του από τους αντιφρονούντες, ο Πεισίστρατος πήρε ομήρους μερικούς νέους από αριστοκρατικές οικογένειες και τους έστειλε στη Νάξο, στον προσωπικό του φίλο και τύραννο της νήσου Λύγδαμι, και εξόρισε όσους αρνήθηκαν να συμβιβαστούν, όπως τους Αλκμεωνίδες.
Ο Πεισίστρατος έκανε αναδασμό της γης που δήμευσε - δηλαδή όχι όλης της γαιοκτησίας των πλουσίων, αλλά εκείνων που είχαν εξοριστεί - και την διένειμε στους ακτήμονες. Φρόντισε επίσης για τους αγρότες, δίνοντάς τους χαμηλότοκα δάνεια. Θέσπισε κινητά δικαστήρια στην ύπαιθρο για την επίλυση των διαφορών. Με τον τρόπο αυτό περιόρισε την αστυφιλία και αύξησε την αγροτική παραγωγή.
Ο Πεισίστρατος ενθάρρυνε και τη βιοτεχνία και το εμπόριο, και καλυτέρευσε κατά πολύ την οικονομία της Αθήνας με τη φορολογία της δεκάτης (10% επί του εισοδήματος). Με τα χρήματα που εισέπραττε από τους φόρους κατασκεύασε δρόμους και πολλά άλλα δημόσια έργα, μνημεία και ναούς που ομόρφυναν την Αττική αλλά ταυτόχρονα πρόσφεραν δουλειά στον αστικό πληθυσμό. Αυτά τα χρόνια, πολλά Αττικά προϊόντα εξήχθησαν στην Ετρουρία της Ιταλίας και την Αίγυπτο, τη Μικρά Ασία και τις πόλεις της Μαύρης Θάλασσας, τα οποία ήταν κυρίως κρασί, λάδι και αρώματα.
Μερικά από τα διασημότερα έργα της εποχής του Πεισίστρατου ήταν το υδραγωγείο, η Εννεάκρουνος ή Καλλιρρόη, το Εκατόμπεδον στην Ακρόπολη προς τιμήν της Αθηνάς, εκεί όπου αργότερα χτίστηκε ο Παρθενώνας, και ο ναός του Ολυμπίου Διός, ο οποίος τελικά ολοκληρώθηκε αιώνες αργότερα από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό. Για κάποια από αυτά τα έργα, οι ιστορικοί αποδίδουν στον Πεισίστρατο και πολιτική σκοπιμότητα, ότι δηλαδή επεδίωκε για παράδειγμα με μεγαλεπήβολα σχέδια όπως με το ναό του Ολυμπίου Διός να κρατά το λαό ικανοποιημένο και συνάμα αρκετά απασχολημένο, ώστε να μην εντρυφεί στην πολιτική και να είναι ο ίδιος ανενόχλητος στην τυραννίδα του Σε πολιτική υστεροβουλία, πιθανόν σε συνδυασμό και με το θετικό κίνητρο να διευκολύνει το λαό, αποδίδουν και το μέτρο του για περιοδεύοντες δικαστές. Αυτοί ναι μεν έλυναν επιτόπου πολλές διαφορές πολιτών της Αττικής και τους γλίτωναν από αδικίες και ταλαιπωρίες στις χρονοβόρες και επικίνδυνες μετακινήσεις από την ύπαιθρο προς το άστυ,, αλλά παράλληλα κρατούσαν και τους πολίτες στους μακρινούς και διάσπαρτους δήμους τους, μακριά από το δήμο της Αθήνας, όπου θα μπορούσαν ίσως να δημιουργήσουν προβλήματα στον Πεισίστρατο. Στην εποχή του Πεισίστρατου καταγράφηκαν για πρώτη φορά και τα Ομηρικά Έπη, ενώ στην βιβλιοθήκη του, τη μεγαλύτερη σε όλες τις ελληνικές πόλεις, είχαν πρόσβαση όλοι οι πολίτες. Η αττική αγγειοπλαστική επί των ημερών του γνώρισε μεγάλη άνθηση.
Στο πλαίσιο της φιλολαϊκής πολιτικής του ο Πεισίστρατος αναδιοργάνωσε και αναβάθμισε τις κυριότερες γιορτές της Αθήνας, όπως τα Διονύσια και τα Παναθήναια. Περιέλαβε στους εορτασμούς της πόλης και αθλητικούς, μουσικούς και ποιητικούς αγώνες. Λέγεται μάλιστα ότι ο Θέσπις, ο προπάτορας του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, αναδείχτηκε νικητής στον ποιητικό αγώνα των Μεγάλων Διονυσίων επί Πεισιστράτου, το 535 ή το 533 π.Χ.
Στα είκοσι σχεδόν χρόνια της τρίτης τυραννίδας του Πεισίστρατου η Αττική δεν ενεπλάκη σε κανέναν πόλεμο. Οι σχέσεις του Πεισίστρατου με τους γείτονες, και κυρίως την επικίνδυνη Μεγαρίδα, υπήρξαν άριστες. Το ίδιο και με τις περισσότερες ελληνικές πόλεις. Οι φιλικές σχέσεις του με το λιμάνι της Δήλου (το θρησκευτικό κέντρο των Ιώνων), είχε ως αποτέλεσμα η Αθήνα να γίνει κατ'ουσίαν ο ηγέτης της Ιωνικής φυλής των Ελλήνων. Σύμφωνα με τις ιστορικές μαρτυρίες, η τυραννίδα του Πεισίστρατου ήταν μάλλον ήπια, σχεδόν «δημοκρατική».
Μετά τον θάνατο του Πεισίστρατου τον διαδέχθηκαν οι γιοι του Ιππίας και Ίππαρχος, οι οποίοι και υπήρξαν οι τελευταίοι τύραννοι της Αθήνας. Το τυραννικό πολίτευμα της Αθήνας καταλύθηκε το 510 π.Χ. με την ανατροπή του Ιππία.
Η προσωπική ζωή του τυράννου
Ο Πεισίστρατος έκανε τρεις γάμους και απέκτησε συνολικά πέντε ή έξι παιδιά. Οι απόψεις των ιστορικών δεν ταυτίζονται απόλυτα ούτε ως προς τον αριθμό των τέκνων ούτε ως προς τα ονόματα όλων των παιδιών, αλλά πάντως συμφωνούν ότι από το γάμο με την κόρη του Μεγακλή δεν γεννήθηκε κανένα παιδί. Επίσης συμφωνούν ότι ο Ιππίας και ο Ίππαρχος ήταν αδιαμφισβήτητα παιδιά του πρώτου γάμου. Από τον πρώτο ή το δεύτερο γάμο ο Πεισίστρατος απέκτησε και μία κόρη.
Όταν ήταν στην εξορία, για να συμμαχήσει με τους Αργείους και να επανέλθει στην Αθήνα (ή κατ' άλλους, όταν ήδη ήταν στην εξουσία, προκειμένου να ισχυροποιήσει τη συμμαχία της Αθήνας με το Άργος), παντρεύτηκε την Τιμώνασσα, κόρη του Αργείου ισχυρού άνδρα Γοργίλου. Η Τιμώνασσα ήταν μέχρι τότε παντρεμένη με έναν άνδρα από την Αμβρακία, απόγονο των Κυψελιδών. Πάντως παντρεύτηκε τον Πεισίστρατο παρότι τα παιδιά που απέκτησε μαζί του θεωρήθηκαν στη συνέχεια νόθα για τα Αθηναϊκά μητρώα. Μία ερμηνεία είναι ότι ήταν καταγεγραμμένα ως Αργείοι πολίτες και όχι Αθηναίοι. Κατ΄άλλους, ο Πεισίστρατος δεν παντρεύτηκε ποτέ την Τιμώνασσα με τα έθιμα των Αθηνών, ακριβώς για να μη δημιουργηθεί δυναστικό ζήτημα με τους πρωτότοκους γιους του, οπότε ο μη νόμιμος γάμος δεν μπορούσε να έχει και νόμιμα τέκνα. Από αυτό το γάμο πάντως γεννήθηκαν σίγουρα δύο αγόρια, πιθανόν και τρίτο. Το ένα ήταν ο Ηγησίστρατος, στον οποίο αργότερα ο Πεισίστρατος ανέθεσε την τυραννική διακυβέρνηση του Σιγείου στην Ιωνία και αυτή η ανάθεση εκλαμβάνεται από τους ιστορικούς ως τήρηση συμφωνίας προς τους Αργείους -ότι δηλαδή έδωσε στον γιο του από την Αργεία σύζυγο ως κληρονομιά την περιοχή του Σιγείου. Το άλλο αγόρι ονομαζόταν Θετταλός. Ο Αριστοτέλης αναφέρει και έναν Ιοφώντα, που όμως δεν μνημονεύεται ξανά. Αν πράγματι υπήρξε, μάλλον πέθανε νέος. Επίσης ο Αριστοτέλης μάλλον κατά λάθος συγχέει τον Ηγησίστρατο με τον Θετταλό -λέει ότι το "Θετταλός" ήταν παρατσούκλι του Ηγησίστρατου, κάτι όμως που ιστορικά δεν μπορεί να ευσταθεί αφού ο Θεταλλός αποδεικνύεται ότι ζούσε στην Αθήνα την εποχή που ο Ηγησίστρατος ζούσε πια στο Σίγειο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Πλατύκαμπος Λάρισας
Ο Πλατύκαμπος είναι η έδρα του πρώην ομώνυμου Δήμου και δημοτικού διαμερίσματος, που υπάγεται στον Δήμο Κιλελέρ της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Απέχει 10 χλμ από τη Λάρισα. Οι 1.804 κάτοικοι του Πλατυκάμπου είναι αγρότες, εργάτες και υπάλληλοι. Το χωριό πανηγυρίζει στις 10 Φεβρουαρίου (ημέρα μνήμης του Αγίου Χαραλάμπους) και στις 8 Μαΐου (ημέρα μνήμης των εγκαινίων του Ιερού Ναού του Αγίου Χαραλάμπους) με εκκλησιασμό και εκδηλώσεις. Νεολιθικοί οικισμοί και ευρήματα της κλασικής εποχής βρέθηκαν στη γύρω περιοχή, ενώ μέσα στο χωριό σώζεται τούρκικο κτίσμα (λουτρό). Το ρέμα Ασμάκι κυλά κοντά στο χωριό, ενώ ο ταμιευτήρας νερού, που υπάρχει στην περιοχή, είναι κατάλληλος για ψάρεμα. Οι αγρότες του χωριού καλλιεργούν βαμβάκι, σιτάρι, καλαμπόκι, τριφύλλι αλλά περισσότερο γνωστός ο τόπος είναι για τα σκόρδα που παράγει.
Εκπαίδευση
Το χωριό διαθέτει 2 δημοτικά σχολεία (το 1 βρίσκεται στην Τοπική Κοινότητα Γαλήνης) και 2 νηπιαγωγεία (το 1 βρίσκεται στην Τοπική Κοινότητα Γαλήνης). Επίσης διαθέτει γυμνάσιο, γενικό λύκειο και παιδικό σταθμό.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Callback (προγραμματισμός)
Στον προγραμματισμό Η/Υ ένας callback είναι ένα κομμάτι εκτελέσιμου κώδικα που περνάει ως παράμετρος σε ένα άλλο μέρος του προγράμματος και αναμένεται να κάνει την εκτέλεση αυτού (call back) κάποια στιγμή. Η εκτέλεση όταν γίνεται αμέσως αυτό τότε ονομάζεται συγχρονισμένο callback και όταν γίνεται αργότερα λέγεται ασυγχρόνιστο callback. Η γενική ιδέα είναι να ορίσουμε μια συνάρτηση ή μια υπορουτίνα ως μια οντότητα την οποία την περνάμε ως παράμετρο σε κάποιο άλλο σημείο του προγράμματος.
Παράδειγμα C
Η έξοδος του προγράμματος είναι περίπου (εξαρτάται από την συνάρτηση δημιουργίας τυχαίων αριθμών rand):
125185 and 89187225 9084 and 9441 42 and 42
Παραπομπές
Κατηγορία:Προγραμματισμός
Κατάλογος πόλεων του Ιράν
* Ιραν
Χαβαρόνι
Το χαβαρόνι είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Κορακιδών, ένα από τα κορακοειδή που απαντούν και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Corvus frugilegus και περιλαμβάνει 2 υποείδη.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Corvus, αποτελεί την άμεση απόδοση της ελληνικής λέξης Κόραξ, στα λατινικά. Η λέξη κόραξ ανάγεται στην ινδοευρωπαϊκή ρίζα ker/kor, ηχομιμητικής προέλευσης και συνδέεται με άλλες ονομασίες πτηνών με την ίδια ρίζα (λ.χ. κόραφος, κορώνη). Η κατάληξη -αξ προήλθε από παρέκταση θέματος με το φωνηεντικό ŋ και ήταν συνηθισμένη στην αρχαία ελληνική.
Ο λατινικός όρος frugilegus στην επιστημονική ονομασία του είδους, προέρχεται από τα επί μέρους συνθετικά frux-frugis «καρπός, σπέρμα» + lĕgo «λέγω, συλλέγω, επιλέγω», που παραπέμπει σε μία από τις πολλές διατροφικές προτιμήσεις του πτηνού (βλ. Τροφή).
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η αγγλική ονομασία του είδους, Rook: rook < μεσαιων. αγγλ. rok/roke < αρχ. αγγλ. hrōk < πρωτογερμ. hrōkaz < ινδοευρ. *kVr-c < [ιραν. αβέστα kahrkatat, σανσκρ. कृकर (kṛkara) «αυτός που κουρνιάζει»)]. Από την ετυμολογία δεικνύεται η αρχική σημασία του όρου, η οποία παραπέμπει στο κυριότερο ηθολογικό στοιχείο του είδους, δηλ. να κουρνιάζει ομαδικά. Από τη λέξη rook προέρχεται ο -ευρύτατα διαδεδομένος- όρος rookery, ο οποίος αναφέρεται στις «θέσεις κουρνιάσματος», όχι μόνον του συγκεκριμένου πτηνού αλλά και όλων όσων έχουν τη συνήθεια να κουρνιάζουν ομαδικά.
Η ελληνική λαϊκή ονομασία έχει άγνωστη προέλευση, πιθανόν όμως να προέρχεται από τον νεοελληνικό όρο χάβαρο (μτφ.) «χαζός, αργόστροφος».
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο, με τη σημερινή του ονομασία (Σουηδία, 1758).
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Corvus frugilegus: (C. f. frugilegus) Πράσινο = Όλο το έτος (επιδημητικό), Πορτοκαλί = Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, Μπλε = Περιοχές διαχείμασης, Πορτοκαλί βέλη = Κύριες μεταναστευτικές οδοί (C. f. pastinator) Σκούρο πορτοκαλί = Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, Τιρκουάζ = Περιοχές διαχείμασης Το χαβαρόνι εμφανίζει ευρύ φάσμα κατανομής σε μεγάλες επικράτειες του Παλαιού Κόσμου. Στην Ευρώπη, απαντά σε όλη σχεδόν την ήπειρο, εκτός από το μεγαλύτερο τμήμα των σκανδιναβικών χωρών, ως επιδημητικό, καλοκαιρινό αναπαραγόμενο, ή διαχειμάζον είδος.