cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλάντοβο
Mουσικό φεστιβάλ
Το 1989 κατασκευάσθηκε μια καλοκαιρινή σκηνή του φεστιβάλ με 1.200 καθίσματα και όλες οι παραστάσεις 1985-89 μεταδόθηκαν από την τηλεόραση και έτσι τις είδαν 30.000 θεατές. Η μουσική παραγωγή του Βαλαντόβο έχει εκδώσει 35 κασέτες ήχου, αρχεία και βιντεοκασέτες.
Το 1993, το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας.
Το FOLK FEST έχει γίνει δεκτό στη FIDOV - Παγκόσμια Ομοσπονδία Οργανώσεων Φεστιβάλ, που εδρεύει στο Λος Άντζελες των ΗΠΑ. Αυτή η ιδιότητα του μέλους επιτρέπει παγκόσμια παρουσίαση τόσο της χώρας όσο και του φεστιβάλ. Το φεστιβάλ έχει επίσης λάβει πολλά βραβεία, μεταξύ άλλων από τη Deutsche Welle, γερμανικό ραδιοφωνικό σταθμό, για τα επιτεύγματα των μεταναστών της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Βαλαντόβου
Ασότ Πετροσιάν
Ο Ασότ Βεζίροβιτς Πετροσιάν (αρμενικά: Աշոտ Վեզիրի Պետրոսյան, 2 Ιουνίου 1930 - 23 Φεβρουαρίου 1998) ήταν Σοβιετικός Αρμένιος μαθηματικός. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στα Υπολογιστικά Μαθηματικά το 1964 υπό την επίβλεψη του Γιούλιους Ανατόλιεβιτς Σρέντερ. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Ινστιτούτου Μαθηματικών Μηχανών Μέργκελιαν και του Υπολογιστικού Κέντρου της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αρμενίας. Συνέβαλε επίσης στην ανάπτυξη πολλών γενεών προηγμένων ψηφιακών υπολογιστικών συστημάτων στην Αρμενία, συμπεριλαμβανομένου του Nairi (υπολογιστής) και του ES EVM.
Σόλτσα
Η Σόλτσα (ιταλικά: Solza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Ασότ Πετροσιάν
Βιογραφία
Ο Ασότ Β. Πετροσιάν γεννήθηκε το 1930 σε ένα μικρό χωριό κοντά στο Βάρντενις της Αρμενίας .Τελείωσε το λύκειο ως αριστούχος το 1949 στο Ντιλιτζάν της Αρμενίας, όπου εγκαταστάθηκαν οι γονείς του μετά τη διαφυγή τους από τη σφαγή των Αρμενίων στην ανατολική Τουρκία το 1915. Συνέχισε να σπουδάζει μαθηματικά και αποφοίτησε με άριστα από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Ερεβάν, Σχολή Φυσικής και Μαθηματικών το 1954. Δίδαξε μαθήματα μαθηματικών στο ίδιο Πανεπιστήμιο μέχρι το 1955, όταν έγινε δεκτός στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας για να πάρει διδακτορικό δίπλωμα (υπό την επίβλεψη του Λαζάρ Λιούστερνικ). μικρογραφία|270x270εσ|Μαζί με τους πανεπιστημιακούς S. N. Μεργκελιάν (τρίτος από αριστερά) και A. N. Τικχόνοφ (δεύτερος από δεξιά) στην Αρμενική Ακαδημία Επιστημών Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, του προσφέρθηκε μια θέση στο Ινστιτούτο Μαθηματικών Στέκλοφ, ωστόσο αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα του, την Αρμενία. Το 1957 τοποθετήθηκε ως επικεφαλής μηχανικός και στη συνέχεια ως διευθυντής του Μαθηματικού Τμήματος στο Ινστιτούτο Έρευνας και Ανάπτυξης Υπολογιστών του Ερεβάν (YCRDI, γνωστό ως Ινστιτούτο Mergelyan). Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο YCRDI, το ινστιτούτο έγινε ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς εξοπλισμού ηλεκτρονικών υπολογιστών στην πρώην ΕΣΣΔ. Εργάστηκε επίσης ως Αντιπρόεδρος (1963-65) και Διευθυντής (1965-70) του Ινστιτούτου Πληροφορικής και Προβλημάτων Αυτοματισμού (IIAP), παλαιότερα γνωστό ως Κέντρο Υπολογιστών της Αρμενικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών. Κατά τη διάρκεια της επιστημονικής του σταδιοδρομίας, ο καθηγητής Πετροσιάν δίδαξε διάφορα μαθήματα μαθηματικών στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Ερεβάν (1957-78) και στο Πολυτεχνείο του Ερεβάν (1978-86).
Σόλτσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Ασότ Πετροσιάν
Βιογραφία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Ασότ Πετροσιάν διέκοψε την συνεργασία του με την Αρμενική Ακαδημία Επιστημών για μερικά χρόνια να διευθύνει τη δημιουργία ενός αυτοματοποιημένου συστήματος σχεδιασμού μέσω υπολογιστή, του Autoproject, στο YerNIIMM (Ερευνητικό Ινστιτούτο Μαθηματικών Μηχανών του Ερεβάν). Η δημιουργία αυτού του συστήματος αποτέλεσε εξαιρετικό επίτευγμα στην ανάπτυξη της τεχνολογίας της πληροφορικής στην Αρμενία. Το σύστημα "Autoproject" εφαρμόστηκε πρακτικά στις εργασίες του ERNIIMM- οι μέθοδοι επίλυσης διαφόρων τεχνικών και μαθηματικών προβλημάτων που αναπτύχθηκαν κατά τη δημιουργία του αναπτύχθηκαν και εφαρμόστηκαν στο ERNIIMM καθώς και σε άλλα επιστημονικά ιδρύματα της Αρμενίας και της ΕΣΣΔ. Μετά την ολοκλήρωση του εν λόγω έργου, ο Ασότ Πετροσιάν επέστρεψε στο Πανρωσικό Κέντρο της Ακαδημίας Επιστημών, όπου συνέχισε τις δραστηριότητές του στην ανάπτυξη και οργανωτική ενίσχυση των ήδη συσταθέντων τμημάτων, καθώς και στη δημιουργία νέων ερευνητικών τμημάτων στο πλαίσιο του Πανρωσικού Κέντρου.
Η κοινωνική αναταραχή στη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες είχε σοβαρές επιπτώσεις στην κατάσταση της επιστήμης στην Αρμενία. Οι δυσκολίες στην ανάπτυξη της επιστήμης στη δημοκρατία μας εξακολουθούν να υφίστανται. Ωστόσο, οι τεχνολογίες της πληροφορικής, η μηχανική υπολογιστών και διάφοροι τομείς της θεωρητικής κυβερνητικής συνεχίζουν να υπάρχουν και να αναπτύσσονται στη χώρα μας. Αυτό είναι ιδιαίτερα το αιώνιο προσόν εκείνων που δημιούργησαν αυτούς τους κλάδους της επιστήμης στην Αρμενία και παρέμειναν πιστοί στις ρίζες τους. Ο Ασότ Πετροσιάν κατέχει μια τιμητική θέση μεταξύ αυτών των ονομάτων.
Έχει συγγράψει διάφορα εγχειρίδια, διπλώματα ευρεσιτεχνίας και μονογραφίες στους τομείς των υπολογιστικών μαθηματικών, της αλγοριθμικής θεωρίας πληροφοριών, των αυτομάτων και των διακριτών μαθηματικών. Επιμελήθηκε πέντε τόμους των Πρακτικών του Υπολογιστικού Κέντρου της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αρμενίας και διετέλεσε σύμβουλος διδακτορικού σε περισσότερους από 20 μεταπτυχιακούς φοιτητές, κυρίως στον τομέα της θεωρίας γραφημάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αρμένιοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Σονγκαβάτσο
Το Σονγκαβάτσο (ιταλικά: Songavazzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Χιπ χοπ (μουσική)
Η μουσική Χιπ χοπ είναι μουσικό είδος που σχηματίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής τη δεκαετία του '70 που αποτελείται από μια στυλιζαρισμένη ρυθμική μουσική, μια ρυθμική και ομοιοκατάληκτη ομιλία που ψάλλεται. Αναπτύχθηκε σαν μέρος της κουλτούρας Χιπ χοπ, μια υποκουλτούρα που καθορίζεται από τέσσερα βασικά υφολογικά στοιχεία: MCing, DJing, Break Dance και Γκράφιτι. Άλλα στοιχεία περιλαμβάνουν τη δειγματοληψία (ή τα Πλήκτρα), και το Beatboxing.
Παραπομπές
Κατηγορία:Hip hop
Γενικές εκλογές στην Αρούμπα 2021
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αρούμπα στις 25 Ιουνίου 2021 για την εκλογή και των 21 μελών του Κοινοβουλίου. TΗ αρχική ημερομηνία διεξαγωγής τους ήταν τον Σεπτέμβριο του 2021, όμως τελικά διενεργήθηκαν νωρίτερα λόγω της παραίτησης της κυβέρνησης μετά την έναρξη ποινικής έρευνας εναντίον ενός από τους εταίρους του συνασπισμού, του κόμματος Περήφανος και Σεβαστός Λαός, για διασπάθιση δημόσιου χρήματος.
Εκλογικό σύστημα
Τα 21 μέλη εκλέγονται μέσω ανοικτής λίστας, με αναλογική εκπροσώπηση.
Παραπομπές
2021 Αρουμπα
Αμπάς Α΄ της Αιγύπτου
Ο Αμπάς Α΄ της Αιγύπτου (επίσης γνωστός ως Αμπάς Πασάς, عباس الأول, I. Abbas Hilmi Paşa, 1 Ιουλίου 1812 – 13 Ιουλίου 1854) ήταν Βαλής της Αιγύπτου και του Σουδάν. Ήταν γιος του Αλβανού Τουσούν Πασά και εγγονός του Αλβανού Μεχμέτ Αλή, ιδρυτή της βασιλεύουσας δυναστείας του Μεχμέτ Αλή της Αιγύπτου και του Σουδάν. Το Βιογραφικό Λεξικό Chambers λέει γι' αυτόν: «[μ]ισαλλόδοξος και φιληδονικός, έκανε πολλά για να ανατρέψει την πρόοδο που σημειώθηκε υπό τον Μεχμέτ Άλη».
Πρώτα χρόνια
Ως νέος, πολέμησε στον Λεβάντε υπό τον θείο του Ιμπραήμ Πασά στον Συριακό πόλεμο. Ο Μεχμέτ Αλή Πασάς απομακρύνθηκε από το αξίωμα την 1η Σεπτεμβρίου 1848, λόγω ψυχικής αδυναμίας. Αντικαταστάθηκε από τον γιο του Ιμπραήμ Πασά, ο οποίος βασίλεψε για λίγο ως Αντιβασιλέας της Αιγύπτου και του Σουδάν από την 1η Σεπτεμβρίου 1848 μέχρι τον θάνατό του στις 10 Νοεμβρίου 1848. Ο θάνατος του Ιμπραήμ έκανε τον Αμπάς Α΄, με τη σειρά του, Αντιβασιλέα της Αιγύπτου και του Σουδάν από τις 10 Νοεμβρίου 1848 έως τις 2 Αυγούστου 1849 (ημερομηνία θανάτου του Μεχμέτ Αλή Πασά), οπότε ο Αμπάς έγινε ο κυβερνών Βαλής της Αιγύπτου και του Σουδάν μέχρι τις 13 Ιουλίου 1854.
Ηγεμόνας της Αιγύπτου
Ο Αμπάς έχει συχνά περιγραφεί ως ένας απλός εθελοντής, αλλά ο Νουμπάρ Πασάς μίλησε για αυτόν ως πραγματικό κύριο της «παλιάς σχολής». Τον θεωρούσαν αντιδραστικό, χυδαίο και λιγομίλητο και περνούσε σχεδόν όλο τον χρόνο του στο παλάτι του. Ανέστρεψε, στον βαθμό που μπορούσε, τα έργα του παππού του, τόσο τα καλά όσο και τα αρνητικά. Μεταξύ άλλων, κατήργησε τα εμπορικά μονοπώλια, έκλεισε εργοστάσια και σχολεία και μείωσε τη δύναμη του στρατού της επαρχίας σε 9.000 άνδρες. Διέκοψε επίσης την κατασκευή του φράγματος Δέλτα και αντιτάχθηκε στην κατασκευή της διώρυγας του Σουέζ.
Μια μελέτη του 1886 έγραφε για τον Αμπάς ότι «δεν ανέλαβε σπουδαία έργα, δεν έχτισε νέα κανάλια και δεν εκτέλεσε καν τα σχέδια των προκατόχων του. Ο Αμπάς αποκαλούνταν φανατικός και τσιγκούνης. Σίγουρα δεν ήταν ούτε φιλελεύθερος στο μυαλό του, ούτε σπάταλος στα χρήματα».
Εξωτερικές σχέσεις
Ο Αμπάς ήταν απρόσιτος για τους τυχοδιώκτες που ήθελαν να λεηλατήσουν τα πλούτη της Αιγύπτου και του Σουδάν και έδιωξε όλες τις ξένες επιχειρήσεις. Ωστόσο, μετά από επιμονή της βρετανικής κυβέρνησης, επέτρεψε την κατασκευή σιδηροδρόμου από την Αλεξάνδρεια στο Κάιρο. Σε αντάλλαγμα, οι Βρετανοί τον βοήθησαν σε μια διαμάχη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Λόγω των αρνητικών πολιτικών του προς τους Ευρωπαίους και την επιρροή τους, ο Αμπάς δεν ήταν αρεστός σε αυτούς και με τον καιρό η φήμη του υπερτονίστηκε και δαιμονοποιήθηκε για να τον παρουσιάσουν ως χειρότερο από ότι ήταν στην πραγματικότητα. Μετά τον θάνατό του, ο αριθμός των Ευρωπαίων στην Αίγυπτο αυξήθηκε δραστικά από 3.000 το 1850, σε 90.000 το 1882, και 200.000 το 1900.
Κριμαϊκός Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου ο Αμπάς παραχώρησε στον Σουλτάνο της Τουρκίας τον στόλο του με 12 πολεμικά πλοία καθώς και 19.000 στρατιώτες και 72 πυροβόλα. Ο αριθμός των στρατευμάτων αυξήθηκε αργότερα σε 40.000.
Εκτροφή αλόγων
Μεταξύ των προσωπικών ενδιαφερόντων του Αμπάς ήταν η εκτροφή αραβικών αλόγων, που λέγεται ότι ήταν το κυρίαρχο πάθος της ζωής του. Συνέχισε ένα πρόγραμμα εκτροφής που ξεκίνησε από τον Μεχμέτ Αλή. Η ανάπτυξή του και η απόκτηση ποιοτικών γραμμών αίματος είχε τεράστια επιρροή στη σύγχρονη εκτροφή αλόγων. Ο Μεχμέτ Αλή και ο Αμπάς αναγνώρισαν και οι δύο τα μοναδικά χαρακτηριστικά και έδωσαν ιδιαίτερη προσοχή στις γραμμές αίματος των αλόγων που εκτρέφονταν από τις φυλές των Βεδουίνων. Σε ηλικία 23 ετών, ο Αμπάς είχε τεθεί επικεφαλής του προγράμματος εκτροφής αλόγων του παππού του. Όταν έγινε Βαλής, ο Αμπάς συγκέντρωσε επιπλέον άλογα και κατέγραψε προσεκτικά τις ιστορίες των ζώων και τις γραμμές αίματος τους, αρχεία που έχουν διατηρηθεί μέχρι σήμερα. Μέσω μιας σχέσης με τον Φαϊζάλ Ιμπν Σαούντ, για τον οποίο ο Αμπάς λέγεται ότι σχεδίασε μια απόδραση από μια φυλακή όπου κρατούνταν, ο Αμπάς απέκτησε έναν αριθμό αλόγων από τους Νατζντ. Πλήρωσε επίσης πολύ υψηλές τιμές για φοράδες από τις καλύτερες γραμμές αίματος από τη φυλή Αναζά. Κατασκεύασε μεγάλους στάβλους για αυτά τα άλογα σε τρεις διαφορετικές τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένης μιας φάρμας που λέγεται ότι η κατασκευή της κόστισε 1.000.000 λίρες και προσέλαβε γηγενείς Βεδουίνους για να επιβλέπουν τη φροντίδα των αλόγων και να διατηρούν πληροφορίες για τις γραμμές αίματος τους. Δεν δίστασε τα έξοδα για τη φροντίδα των αλόγων του. Σε ένα ιπποτροφείο διατηρούσε 300 καμήλες για να παράσχει επιπλέον γάλα στα νεαρά πουλάρια.
Θάνατος
Στις 13 Ιουλίου 1854, ο Αμπάς δολοφονήθηκε στο παλάτι Μπένχα από δύο από τους σκλάβους του. Λέγεται ότι η σκληρότητά του προς τους υπηρέτες του ήταν το κίνητρο της δολοφονίας. Για παράδειγμα, η εκτροφέας αραβικών αλόγων Λαίδη Αν Μπλαντ είπε ότι ο Αμπάς είχε ζητήσει κάποτε να καρφωθεί ένα καυτό πέταλο στο πόδι ενός ιπποκόμου που είχε παραμελήσει τη φροντίδα των οπλών ενός αλόγου.
Τον Αμπάς διαδέχθηκε ο θείος του (που ήταν στην πραγματικότητα νεότερος του), Σαΐντ Πασάς.
Μετά τη δολοφονία του Αμπάς, τα αραβικά άλογά του κληρονόμησαν ο δεκαοχτάχρονος γιος του, ο πρίγκιπας Νταμάντ Ιμπραήμ Ιλχαμί Πασάς, ο οποίος έδειξε ελάχιστο ενδιαφέρον για αυτά, χαρίζοντας πολλά και βγάζοντας τα υπόλοιπα σε δημοπρασία. Το 1861, ένας μακρινός συγγενής, o Αλή Πασά Σερίφ αγόρασε περίπου 40 άλογα από το αρχικό απόθεμα του Αμπάς Πασά και επανάφερε το πρόγραμμα εκτροφής αλόγων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μονάρχες της Αιγύπτου
Σορίζολε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Μάρκο Λέτο
Ο Μάρκο Λέτο (ιταλικά: Marco Leto), (18 Ιανουαρίου 1931 - 21 Απριλίου 2016) ήταν Ιταλός κινηματογραφικός και τηλεοπτικός σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Βιογραφία
Γεννημένος στη Ρώμη, ο Λέτο ξεκίνησε την καριέρα του στη δεκαετία του 1950 ως βοηθός σκηνοθέτη σε μεγάλο αριθμό ταινιών. Το 1965 ξεκίνησε μια συνεργασία με τη RAI, για την οποία σκηνοθέτησε αρκετές τηλεοπτικές σειρές και τηλεοπτικές ταινίες. Μετά το γράψιμο ορισμένων σεναρίων, ο Λέτο έκανε το ντεμπούτο του σε σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ Black Holiday.
Στα επόμενα χρόνια συνέχισε να εργάζεται τόσο στον κινηματογράφο όσο και στην τηλεόραση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σόττο ιλ Μόντε Τζοβάννι ΚΓ΄
Το Σόττο ιλ Μόντε Τζοβάννι ΚΓ΄ (ιταλικά: Sotto il Monte Giovanni XXIII) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Κρήνη των Αμφορέων
Η Κρήνη των Αμφορέων, ιταλ. fontana delle Anfore βρίσκεται στην περιοχή Τεστάτσο, νότια της Ρώμης, στην ανατολική ακτή του Τίβερη. Κατασκευάστηκε το 1927 από τον Πιέτρο Λομπάρντι, ο οποίος κέρδισε στον διαγωνισμό του δήμου της Ρώμης το 1924 για μία νέα, τοπική κρήνη. Το σχέδιο του αμφορέα αναφέρεται στο Μόντε Τεστάτσο, ένα τεχνητό ύψωμα από θραύσματα αμφορέων της αρχαιότητας. Ο αμφορέας είναι το σύμβολο της περιοχής.
Αρχικά η κρήνη είχε τοποθετηθεί στην πλατεία Τεστάτσο (τότε πλατεία Μάστρο Τζιόρτζιο), αλλά στα μέσα της δεκαετίας του 1930 μετακινήθηκε στην πλατεία Εμπορίου (piazza dell' Emporio). Όμως το 2012 έκλεισε η παλαιά αγορά του Τεστάτσο και η εκεί πλατεία μετατράπηκε σε ανοικτό χώρο. Άνοιξε πάλι τον Ιανουάριο του 2015 με την αποκατεστημένη κρήνη ξανά στο κέντρο της.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Κρήνες της Ρώμης
Χέμμα
Η Χέμμα (περί το 803 - 31 Ιανουαρίου 876) μέλος του Οίκου των Παλαιών Γουέλφων ήταν βασίλισσα των Ανατολικών Φράγκων (843 - 876) μέσω του γάμου της με τον Λουδοβίκο τον Γερμανικό. Η Χέμμα ήταν κόρη του Γουέλφου κόμη του Άλτορφ στην Αλαμμαννία και της Χέντβιχ (775 - 833) κόρης του Ίζαμπαρτ κόμη του Τούργκαου στη Σαξονία. Η μεγαλύτερη αδελφή της Χέμμας Ιουδήθ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον πεθερό της Λουδοβίκο τον Ευσεβή, γιος τους ήταν ο Κάρολος ο Φαλακρός, έγινε βασίλισσα των Φράγκων και Αγία Ρωμαία Αυτοκράτειρα. Ο γάμος αυτός ήταν ένα σημαντικό βήμα για την άνοδο του Οίκου των Γουέλφων.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Λουδοβίκο τον Γερμανικό απέκτησε :
Σόβερε
Το Σόβερε (ιταλικά: Sovere) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Όρκος των Πέντε Άρθρων
== Ο όρκος == Με βάση αυτόν τον όρκο έχουμε δημιουργήσει ως στόχο μας την δημιουργία ενός δυνατού έθνους σε ευρεία βάση και την διαμόρφωση ενός συντάγματος και νόμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Ναντέζντα Πέτροβιτς
H Nαντέζντα Πέτροβιτς (Nadežda Petrović/Надежда Петровић, 11/12 Οκτωβρίου 1873 – 3 Απριλίου 1915) ήταν Σέρβα ζωγράφος του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Θεωρείται ως μια από τους πιο γνωστούς καλλιτέχνες του ιμπρεσιονισμού και του φωβισμού και ήταν η σημαντικότερη γυναίκα ζωγράφος στη Σερβία στην εποχή της. Γεννήθηκε στην πόλη Τσάτσακ και μετακόμισε σε νεαρή ηλικία στο Βελιγράδι, όπου παρακολούθησε σχολείο θηλέων ανώτερης εκπαίδευσης. Αποφοίτησε το 1891 και δίδαξε εκεί από το 1893, προτού μετακομίσει στο Μόναχο, όπου μαθήτευσε μαζί με τον Σλοβένο Αντόν Άζμπε. Ανάμεσα στο 1901 και το 1912 συμμετείχε σε εκθέσεις σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις.
Βιογραφία
Η Ναντέζνα Πέτροβιτς γεννήθηκε στο Τσάτσακ, στο Πριγκιπάτο της Σερβίας, την 11 ή 12 Οκτωβρίου 1873 από τον Ντιμιτρίγιε και τη Μιλένα Πέτροβιτς. Ο πατέρας της τής δίδαξε τέχνη και λογοτεχνία και ήταν συλλέκτης έργων τέχνης. Αργότερα εργάστηκε ως φοροεισπράκτορας και έγγραφε σχετικά με τη ζωγραφική. Η μητέρα της Μιλένα ήταν δασκάλα σχολείου και συγγενής της ήταν ο εξέχων Σέρβος πολιτικός Σβέτοζαρ Μίλετιτς. Ο πατέρας της αργότερα ασχολήθηκε με τα οικονομικά και την πολιτική. Ασθένησε στα τέλη της δεκαετίας του 1870, με αποτέλεσμα να αναγκαστούν να μετακομίσουν στο Καράνοβατς (σήμερα Κράλιεβο), πριν τελικά μετεγκατασταθούν στο Βελιγράδι το 1884. Εκεί, έζησε στο σπίτι του παππού της Μαξίμ. Το σπίτι εκείνο τελικά καταστράφηκε κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών από τη Luftwaffe, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επιδεικνύοντας το ταλέντο, μαθήτευσε δίπλα στον Τζόρτζε Κρίστιτς και εγγράφηκε σε σχολείο θηλέων ανώτερης εκπαίδευσης, από όπου αποφοίτησε το 1891. Το 1893 προσελήφθη σε εκείνο το σχολείο ως δασκάλα καλλιτεχνικών και αργότερα δίδαξε στο γυναικείο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου.
Εν συνεχεία, έλαβε υποτροφία από το Σερβικό Υπουργείο Παιδείας, ώστε να σπουδάσει τέχνη στην ιδιωτική σχολή του Άντον Άζμπε στο Μόναχο. Εκεί συνάντησε τους ζωγράφους Ρίχαρντ Γιάκοπιτς, Ιβάν Γκρόχαρ, Ματίγια Γιάμα, Μίλαν Μιλοβάνοβιτς, Κόστα Μιλίσεβιτς και Μποριβόγιε Στεφάνοβιτς. Επίσης, συνάντησε πρωτοπόρους της μοντέρνας τέχνης, όπως ο Βασίλι Καντίνσκι, ο Αλεξέι φον Γιαβλένσκι και Πάουλ Κλέε και επηρεάστηκε βαθύτατα από το έργο τους. Ενόσω βρισκόταν στο Μόναχο, έστελνε τακτικά γράμματα στους γονείς της στη Σερβία και πάντα ζητούσε να της στέλνουν εφημερίδες και βιβλία με λεπτομέρειες σχετικά με τις εξελίξεις στη χώρα. Η αφοσίωσή της στην τέχνη είχε αρνητικό αντίκτυπο στην προσωπική ζωή της και το 1898 ακύρωσε τον αρραβώνα της με ένα δημόσιο λειτουργό, καθώς η μητέρα του ζητούσε υπερβολικά μεγάλη προίκα. Η Πέτροβιτς επέστρεψε στη Σερβία το 1900 και επισκεπτόταν τακτικά μουσεία και εκθέσεις τέχνης, παρακολουθούσε συναυλίες και θεατρικές παραγωγές. Επίσης, αφιέρωσε πολύ χρόνο, ώστε να μάθει ξένες γλώσσες. Η πρώτη ατομική της έκθεση έλαβε χώρα στο Βελιγράδι τον ίδιο χρόνο. Επίσης, βοήθησε στην οργάνωσης του Πρώτου Εκθέματος Γιουγκοσλαβικής Τέχνης και της Πρώτης Γιουγκοσλαβικής Αποικίας Τέχνης. Το 1902, η Πέτροβιτς άρχισε να διδάσκει σε σχολείο θηλέων. Τον επόμενο χρόνο έγινε η πρώτη πρόεδρος του Κύκλου Σερβίδων Αδελφών, μιας ανθρωπιστικής οργάνωσης με στόχο να παρέχει βοήθεια στους Σέρβους στις τουρκοκρατούμενες περιοχές Κόσοβο και Μακεδονία. Το 1904, η Πέτροβιτς αποσύρθηκε στο οικογενειακό της σπίτι στο Ρέσνικ, όπου επικεντρώθηκε στη δημιουργία πινάκων. Μέσα στα επόμενα χρόνια, εντάχθηκε στους κύκλους του σερβικού Πατριαρχείου και διαμαρτυρήθηκε στην προσάρτηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης από την Αυστροουγγαρία. Το 1910, ταξίδευσε στο Παρίσι όπου συνάντησε τον φίλο της και γλύπτη Ιβάν Μέστροβιτς. Παρέμεινε στη Γαλλία, μέχρι που έμαθε για τον θάνατο του πατέρας και επέστρεψε στη Σερβία τον Απρίλιο του 1911. Κατά την επιστροφή της, συνέχισε να διδάσκει σε σχολείο θηλέων.
Το 1912 απεβίωσε και η μητέρα της. Με το ξεκίνημα των Βαλκανικών Πολέμων, η Ναντέζντα εντάχθηκε εθελοντικά στις νοσηλεύτριες και τις απονεμήθηκε μετάλλιο Ανδρείας και η διάκριση του Τάγματος του Ερυθρού Σταυρού. Συνέχισε να νοσηλεύει στρατιώτες μέχρι το 1913, όταν προσεβλήθη από τύφο και χολέρα. Είχε λίγο διαθέσιμο χρόνο για να ζωγραφίσει και δημιούργησε λίγους πίνακες, ανάμεσα στους οποίους το μετα-ιμπρεσιονιστικό έργο «Το νοσοκομείο του Βαλίεβο» (σερβικά: Valjevska bolnica). Ο καθηγητής Άντριου Βάτστελ εξήρε τον πίνακα για «τις έντονες πινελιές και τα λαμπερά χρώματα» και για την απεικόνιση μιας σειράς λευκών τεντών μπροστά από ένα εξπρεσιονιστικό, σχεδόν φωβικό, τοπίο από πράσινο, πορτοκαλί και κόκκινο. Η Πέτροβιτς βρισκόταν στην Ιταλία, όταν η Αυστροουγγαρία κήρυξε τον πόλεμο στη Σερβία, τον Ιούλιο του 1914. Επέστρεψε αμέσως στο Βελιγράδι για να βοηθήσει τον σερβικό στρατό. Δούλεψε εθελοντικά ως νοσηλεύτρια σε νοσοκομείο στο Βάλιεβο, μέχρι τον θάνατό της από τυφοειδή πυρετό τις 3 Απριλίου 1915, στο νοσοκομείο που είχε ζωγραφίσει.
Η Ναντέζντα Πέτροβιτς απεικονίζεται στο χαρτονόμισμα των 200 δηναρίων.
Περαιτέρω ανάγνωση
κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι Κατηγορία:Φωβισμός Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Συνέλευση των Αντιπροσώπων του Λαού
Η Συνέλευση των Αντιπροσώπων του Λαού (αραβικά : مجلس نواب الشعب‎ 'Majlis Nuwwāb ash-Sha‘b,' γαλλικά : Assemblée des représentants du peuple ; ARP) είναι ο νομοθετικός κλάδος της κυβέρνησης στην Τυνησία. Η μονοθάλαμη Συνέλευση αντικατέστησε την Συντακτική Συνέλευση και εξελέγη για πρώτη φορά στις 26 Οκτωβρίου 2014. Το νομοθετικό σώμα αποτελείται από 217 έδρες. Πριν την αναθεώρηση του 2011, το κοινοβούλιο της Τυνησίας ήταν κυρίως διθάλαμο και απαρτιζόταν από ένα ανώτερο σώμα που ονομάζεται Βουλή των Συμβούλων και από ένα κατώτερο σώμα που ονομάζεται Βουλή των Αντιπροσώπων. 68 από τα συνολικά μέλη της Συνέλευσης είναι γυναίκες - το μεγαλύτερο ποσοστό γυναικείας εκπροσώπησης στον αραβικό κόσμο. Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τυνησια
Μαρία Τερέσα φαν Τίλεν
Βιογραφία
Η Μαρία φαν Τίλεν γεννήθηκε σε ευγενή οικογένεια καλλιτεχνών. Σύμφωνα με τον Κορνέλις ντε Μπι στο βιβλίο του Het Gulden Cabinet οι δύο της αδελφές ήταν επίσης ζωγράφοι. Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν αναφέρει ότι συναγωνιζόταν με τις αδελφές της, Άννα Μαρία και Φρανσουάζ Καταρίνα με μεγάλη επιτυχία. Η αναφερόμενη Άννα Μαρία είναι πιθανόν, όμως, να μην ήταν η αδελφή της αλλά η θεία της, Άννα, η οποία είχε παντρευτεί τον ζωγράφο Τέοντοορ Ρομπάουτς. Οι τρεις γυναίκες εκπαιδεύτηκαν στη ζωγραφική ανθέων από τον πατέρα τους, Γιαν Φίλιπ φαν Τίλεν. Το έργο της Μαρία έχει το ίδιο ύφος με του πατέρα της και πιθανόν μεγάλο μέρος του δικού της έργου να έχει αποδοθεί σε αυτόν.
Υπέγραφε τα έργα της ως M.T.Van THIELEN.F. Φιλοτέχνησε δύο πίνακες με άνθη στο ύφος του πατέρα της για το Δημαρχείο του Μέχελεν, ένα από τα οποία είναι υπογεγραμμένο και χρονολογημένο από το 1664.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Μπαρόκ ζωγραφική Κατηγορία:Φλαμανδές ζωγράφοι
Ναός Αγίου Γεωργίου (Καμαριώτης)
Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στον Καμαριώτη του δήμου Μαλεβιζίου, Κρήτη, είναι χριστιανικός ναός. Ο ναός έχει μεγάλες διαστάσεις για τα δεδομένα της κρητικής επαρχίας και αρχιτεκτονικά υπάγεται στον τύπο της τρίκλιτης βασιλικής. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες και λαξευτό χρωματισμένο θύρωμα με το οικόσημο των Καλλέργηδων.
Ιστορικά στοιχεία
Ο ναός δεν είναι γνωστό ποια είναι η οικοδομική ιστορία του. Ο Γκαλάς υπέθεσε ότι ο ναός κτίστηκε σε θέση παλαιοχριστιανικής βασιλικής διότι διαθέτει σύνθρονο, το οποίο ενσωματώθηκε στο νεότερο ναό κατά τους μεσοβυζαντινούς χρόνους, όταν σύμφωνα με τον Γκαλάς κτίστηκε το κεντρικό τμήμα του ναού και ο νάρθηκας, ενώ στη συνέχεια υπέστη περαιτέρω μετατροπές. Από την άλλη ο Μιχάλης Ανδριανάκης θεωρεί ότι ολόκληρο το κτίριο χρονολογείται από τον 14ο αιώνα, και το σύνθρονο σχετίζεται με τη χρήση του ναού από ορθόδοξο επίσκοπο.
Δεν μπορεί να προσδιοριστεί τι μορφή είχε ο ναός τη μεσοβυζαντινή εποχή. Θα μπορούσε να διέθετε τρούλο. Η Όλγα Γκράτζιου αναφέρει ότι η παρουσία τρούλου στον νάρθηκα του ναού χρονολογείται από την μεσοβυζαντινή περίοδο και ότι υποδηλώνει πως και ο αρχικός ναός είχε και αυτός τρούλο. Από την άλλη, ο Μιχάλης Ανδριανάκης υποστηρίζει ότι ο νάρθηκας διαμορφώθηκε τον 15ο αιώνα.
Η Όλγα Γκράτζιου θεωρεί ότι ο ναός υπέστη μετασκευή ή μερική ανακατασκευή τον 14ο αιώνα. Ο ναός τότε αγιογραφήθηκε και τοποθετήθηκε ο κτιστό θύρωμα με το οικόσημο της οικογένειας Καλλέργη, πιθανότατα μετά το 1381, όταν απέκτησε θέση στους ευγενείς της Βενετίας. Ο εξωνάρθηκας είναι νεότερη προσθήκη.
Περιγραφή
Ανάμεσα στον εξωνάρθηκα και στο νάρθηκα βρίσκεται λαξευτό χρωματισμένο θύρωμα του τέλους του 14ου με αρχές 15ου αιώνα. Το θύρωμα πριν την προσθήκη του εξωνάρθηκα ήταν η κύρια πύλη εισόδου του ναού. Σήμερα η κύρια πύλη βρίσκεται στη νότια πρόσοψη και σε αυτή οδηγεί νεότερη σκάλα από την πλατεία γύρω από τον ναό, η οποία βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο. Το θύρωμα αποτελείται από στο πλαίσιο από στρεπτούς κίονες διακοσμημένους με γλυπτό σε μορφή σκοινιού. Στο υπέρθυρο βρίσκεται λαξευμένο το φτερωτό λιοντάρι του Αγίου Μάρκου πλαισιωμένο από θυρεούς με λευκές και γαλάζιες ρίγες. Οι θυρεοί αυτοί ταυτίζονται με το οικόσημο των Καλλέργηδων. Το ανακουφιστικό τόξο έχει φυτικό διάκοσμο. Το οικόσημο των Καλλέργηδων βρίσκεται επίσης πάνω από το παράθυρο του ιερού, όπου ο θυρεός βρίσκεται πάνω σε δικέφαλο αετό.
Βιβλιογραφία
Γεωργιος Καμαριωτη
Ανδρέας Θεοδωρόπουλος
Ο Ανδρέας Θεοδωρόπουλος είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός και νυν προπονητής.
Γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου του 1971 στον Πειραιά και η καταγωγή του είναι από την Καλαμάτα.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Την ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του '80, στις ακαδημίες του Α.Ο. Μοσχάτο και στη συνέχεια στην ανδρική ομάδα, στη θέση του επιθετικού ενώ ήταν και βασικό μέλος της Μικτής Πειραιά. Συνέχισε στον Γ.Σ. Αγίων Αναργύρων και καθιερώθηκε στο κέντρο της άμυνας ενώ αγωνίστηκε και στην Μικτή Αθηνών Το 1990 μετακινήθηκε στη Νίκαια για τον Άρη Νίκαιας, παραμένοντας εκεί και την επόμενη χρονιά για την Ένωση Άρη - Νεάπολης, αγωνιζόμενος και τις δυο χρονιές στη Γ' Εθνική. Το 1992 πήρε μεταγραφή στην Προοδευτική του Γιάννη Κυράστα, με την οποία την περίοδο 1992-93 αγωνίστηκε στη Β' Εθνική και αναδείχθηκε καλύτερος αμυντικός της κατηγορίας, εκείνης της σεζόν.
Στη συνέχεια, το 1993, σε ηλικία 21 ετών, εκάνε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του, πέρνωντας μεταγραφή στην Α.Ε.Κ. του Ντούσαν Μπάγεβιτς, με την οποία εκείνη τη σεζόν (1993-94) στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδας. Το 1994 επέστρεψε ξανά στην Προοδευτική και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Σμύρνης του Γιάννη Παθιακακη. Με την φανέλα του Απόλλων αγωνίστηκε το υπόλοιπο της σεζόν και επιπλέον δύο σεζόν (1995-96 και 1996-97) συμβάλλοντας σημαντικά στην έξοδο της ομάδας για μοναδική φορά στην ιστορία της στην Ευρώπη και την συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ως βασικό στέλεχος της άμυνας και επίσης στον χαμένο, από την προηγούμενη ομάδα του Α.Ε.Κ., τελικό Κυπέλλου Ελλάδας.
Στη συνέχεια το 1999 μεταγράφηκε στον Ατρόμητο Αθηνών. Το 2001 μεταγράφηκε στον Α.Σ. Ρόδος και το 2002 στον Βύζαντα Μεγάρων. Τον Ιανουάριο του 2003, στο δεύτερο μισό της σεζόν 2002-2003, μεταγραφήκε στον Εθνικό Πειραιώς, στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το τέλος της σεζόν, ολοκληρώνοντας παράλληλα και την ποδοσφαιρική του καριέρα του.
Προπονητική καριέρα
Με την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, ξεκίνησε να ασχολείται ως προπονητής. Το 2004 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Α.Ο. Ιλίου,Α ΕΠΣΑ στον οποίο εργάστηκε δύο συνεχόμενες σεζόν, μέχρι το 2006. Στη συνέχεια ανέλαβε τον Ολυμπιακό Αγίου Στεφάνου,Α ΕΠΣΑΝΑ για μία σεζόν, μέχρι το 2007. Το 2008 επέστρεψε στην Προοδευτική, αναλαμβάνοντας το scouting της ομάδας στην Γ ΕΘΝΙΚΗ. Το 2009 ανέλαβε ξανά την τεχνική ηγεσία του Α.Ο. Ιλίου, στον οποίο εργάστηκε τη σεζόν 2009-10, καταφέρνωντας να κρατήσει την ομάδα σε αγώνα μπαράζ
στην Α' κατηγορία. Το 2014 μετακόμισε στη Μεσσηνία, όπου εργάστηκε στην Π.Σ. Καλαμάτα, ως βοηθός του Μιχάλη Καβαλιέρη, μέχρι το τέλος της σεζόν το 2015 στην Γ ΕΘΝΙΚΗ. Τον Δεκέμβριο του 2016 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Βύζαντα Μεγάρων, όπου εργάστηκε μέχρι τέλη Μαρτίου του 2017.Στην συνέχεια συνεργάστηκε με την Ακαδημία Nestoras f.c.ως υπεύθυνος στον τομέα του personal trainer.Για την περίοδο 2019-21 ανέλαβε Τεχνικός Διευθυντής των τμημάτων Κ10-12-14-16 του Αχαρναϊκού.. Για την αγωνιστική περίοδο 2021 - 22 έχει αναλάβει την ομάδα Α.Π.Σ.ΚΥΘΝΟΥ η οποία αγωνίζεται στην Α κατηγορία κυκλαδων καθώς και την επίβλεψη των τμήματων υποδομής του συλλόγου. Είναι διπλωματούχος προπονητής UEFA A.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Λατσάρο Μπαστιάνι
Ο Λατσάρο Μπαστιάνι (ιταλικά: Lazzaro Bastiani, 1429 – 5 Απριλίου 1512) ήταν Ιταλός ζωγράφος της πρώιμης Αναγεννήσεως, που δημιούργησε κυρίως στη Βενετία.
Ο Μπαστιάνι γεννήθηκε στην Παδούη. Αναφέρεται για πρώτη φορά ως ζωγράφος σε εργαστήριο στη Βενετία το 1449 και κατόπιν το 1460, σε μια σωζόμενη απόδειξη πληρωμής για τη φιλοτέχνηση μιας κόγχης του Αγίου Σαμουήλ, για λογαριασμό των επιτρόπων του Αγίου Μάρκου. Το 1462 πληρωνόταν εξίσου πλουσιοπάροχα με τον Τζοβάνι Μπελλίνι, ενώ το 1470 αναφέρεται ως μέλος της Σχολής του Σαν Τζιρόλαμο (το σημερινό Ατενέο Βένετο) στη Βενετία. Κατά τη δεκαετία 1480-1490 εργάσθηκε μαζί με τον Τζεντίλε Μπελλίνι στη Μεγάλη Σχολή του Αγίου Μάρκου. Ζωγράφισε μια «Στέψη της Παρθένου» (που σήμερα βρίσκεται στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας της Βενετίας), μια Γέννηση του Χριστού το 1477 και τον πίνακα «Ο Άγιος Αντώνιος πάνω στην καρυδιά».
Το 1508 κλήθηκε, μαζί με τον μαθητή του Βιττόρε Καρπάτσο, να εκτιμήσει ζωγραφιές του Τζορτζόνε για τη Φοντάκο ντέι Τεντέσκι.
Σπινόνε αλ Λάγκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
HMS Phoenix (N96)
Το HMS Phoenix ήταν βρετανικό υποβρύχιο κλάσης Parthian. Ήταν το δέκατο όγδοο πολεμικό πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού με το όνομα του μυθικού φοίνικα και έφερε επίσης το σύνθημα Resurgam. Καθελκύστηκε το 1929 και παρέμεινε στη βρετανική ναυτική δύναμη της Άπω Ανατολής μέχρι τις αρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια στάλθηκε στη Μεσόγειο, όπου και βυθίστηκε στις 16 Ιουλίου 1940 από την ιταλική τορπιλάκατο Albatros.
Περιγραφή
Η κλάση Parthian ήταν βασισμένη της προγενέστερης σειράς υποβρυχίων Odin. Τα νέα σκάφη ήταν μεγαλύτερα σε διαστάσεις και ενσωμάτωναν διάφορες βελτιώσεις. Σημαντική σχεδιαστική αδυναμία ήταν ότι εξωτερικές δεξαμενές καυσίμων, που ήταν ενωμένες με μπουλόνια, παρουσίαζαν μικροδιαρροές με αποτέλεσμα το υποβρύχιο να αφήνει ένα ίχνος πετρελαίου στην επιφάνεια. Το Phoenix προωθούνταν από ένα τετράχρονο οκτακύλινδρο κινητήρα diesel, ισχύος 4.640 hp. Ευρισκόμενο σε βύθιση προωθούνταν από ηλεκτρικό κινητήρα των 1.635 hp. Το μήκος του ήταν 88,1 m, το πλάτος του 9,1 m και το εκτόπισμα του 2.040 LT σε βύθιση.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η κατασκευή του υποβρυχίου ξεκίνησε στα ναυπηγεία Cammell Laird το 1928. Μετά την ολοκλήρωσή του στάλθηκε στη Σιγκαπούρη. Τα πλοία που στάθμευαν εκεί είχαν ως αποστολή την προστασία των θαλάσσιων γραμμών στην ευρύτερη περιοχή. Στα τέλη Σεπτεμβρίου 1935, τα Phoenix, HMS Pandora, HMS Osiris, HMS Oswald, και το πλοίο ανεφοδιασμού HMS Medway στάλθηκαν στη Μεσόγειο. Ευρισκόμενα εκεί συμμετείχαν σε ασκήσεις ενώ οκτώ μήνες αργότερα επέστρεψαν στο Χονγκ Κονγκ. Τον Απρίλιο του 1940 ο στολίσκος επέστρεψε στη Μεσόγειο, αυτή τη φορά για να συμμετάσχει στις πολεμικές επιχειρήσεις, συγκροτώντας τον πρώτο στολίσκο υποβρυχίων.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Βάση του Phoenix ήταν η Αλεξάνδρεια και η πρώτη του αποστολή του ήταν περιπολία στο Αιγαίο, ξεκινώντας από τις 14 Ιουνίου. Τον Ιούλιο το Phoenix με κυβερνήτη τον Gilbert Hugh Nowell, καθώς και το HMS Rorqual ανέλαβαν την κάλυψη βρετανικής νηοπομπής που μετέφερε προμήθειες από τη Μάλτα στην Αλεξάνδρεια. Στις 8 του μηνός το Phoenix ανέφερε ότι εντόπισε τον ιταλικό στόλο. Η βρετανική διοίκηση διέταξε τα ευρισκόμενα στην περιοχή σκάφη να αποκόψουν τον ιταλικό στόλο από την κύρια βάση του στον Τάραντα, κίνηση που οδήγησε στη ναυμαχία της Καλαβρίας. Το Phoenix επιχείρησε χωρίς επιτυχία να πλήξει με τις τορπίλες του τα θωρηκτά Giulio Cesare και Conte di Cavour. Ενώ βρίσκονταν στα ανοιχτά της Αυγούστας στη Σικελία, το Phoenix επιχείρησε -ξανά χωρίς επιτυχία- να χτυπήσει την ιταλική τορπιλάκατο Albatros. Το ιταλικό σκάφος αντεπιτέθηκε και κατάφερε να βυθίσει το Phoenix με βόμβες βυθού, με συνέπεια να χαθεί σύσσωμο το πλήρωμα του υποβρυχίου.
Σημειώσεις
<references group="N" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Υποβρύχια κλάσης Parthian
Σπιράνο
Το Σπιράνο (ιταλικά: Spirano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Κρήνη Δράμας
Η Κρήνη είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κρήνη βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης, στους νότιους πρόποδες της Δυτικής Ροδόπης σε υψόμετρο 200 μέτρα. Απέχει 6 χλμ. Α. από το Παρανέστι (έδρα του δήμου), 45 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Δράμα και 45 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ξάνθη. Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Κιουρκτσιλέρ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν οικογένειες προσφύγων (83 άτομα) από τον Εύξεινο Πόντο και τα χωριά Καρς, Ναρμά και Αμισός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Στετζάνο
Το Στετζάνο (ιταλικά: Stezzano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Ντουέιν ντε Ροζάριο
Εμβληματικός παίκτης της Εθνικής Καναδά ήταν πρώτος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας με 22 γκολ (μέχρι το Φεβρουάριο του 2022) σε 81 συμμετοχές. Έπαιξε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στη Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ των ΗΠΑ. Η σταδιοδρομία του στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη με παρουσία σε σημαντικούς συλλόγους. Έχει συμπεριληφθεί στους 25 καλύτερους της βραχυχρόνιας ιστορίας του πρωταθλήματος, ενώ είναι στους δέκα πρώτους σκόρερ με 104 γκολ σε 342 εμφανίσεις πρωταθλήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καναδά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντι Σι Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορόντο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιούστον Ντάιναμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαν Χοσέ Έρθκουεϊκς Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2005
Στρότσα
Η Στρότσα (ιταλικά: Strozza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Ευάγγελος Σαμμούτας
Ο Ευάγγελος Σαμμούτας είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ την περίοδο 1996-2001.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ευάγγελος Σαμμούτας γεννήθηκε στο Φρέναρος το 1949. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Ακολούθησε σπουδές νομικής. Είναι δικηγόρος.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ταλέτζο (Ιταλία)
Το Ταλέτζο (ιταλικά: Taleggio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Σουίζιο
Το Σουίζιο (ιταλικά: Suisio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Ταβέρνολα Μπεργκαμάσκα
Η Ταβέρνολα Μπεργκαμάσκα (ιταλικά: Tavernola Bergamasca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Τζόκερ (σκάκι)
εναλλ.=sdg|μικρογραφία|Ο Τζόκερ Ο Τζόκερ (joker), γνωστός και ως Τρελλός, είναι ανορθόδοξος πεσσός στο σκάκι, ο οποίος σπάνια χρησιμοποιείται σε σκακιστικά προβλήματα. Επινοήθηκε από τον διάσημο συνθέτη σκακιστικών προβλημάτων Τόμας Ρέινερ Ντόσον(T. R. Dawson). O Jester από το Jester Chess βασίζεται σε αυτό το κομμάτι.
Κίνηση
Ο Τζόκερ μπορεί να κινηθεί όπως το τελευταίο κομμάτι που μετακινήθηκε από τον αντίπαλο. Για παράδειγμα, αν ο αντίπαλος παίξει τον ίππο, ο παίκτης μπορεί να κάνει μια κίνηση του ίππου με τον Τζόκερ. (Δεν γίνεται διάκριση για κινήσεις που αιχμαλωτίζουν ένα κομμάτι ή όχι.) Όταν κινείται σαν βασιλιάς, ο Τζόκερ δεν επηρεάζεται από το σαχ.
Λεπτομέρειες
Ακόμη και σε θέση ματ, ο Τζόκερ μπορεί να αλλάξει το είδος της κίνησής του. Δεν είναι γνωστό αν ο Τζόκερ μπορεί να κάνει προαγωγή σε άλλο κομμάτι όταν κινείται σαν πιόνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανορθόδοξοι πεσσοί
Σαρλ Αλεξάντρ
Ο Σαρλ Αλεξάντρ (Charles Alexandre, 17 Φεβρουαρίου 1797 – 6 Ιουνίου 1870) ήταν Γάλλος ελληνιστής φιλόλογος και λεξικογράφος. Υπήρξε γενικός επιθεωρητής της δημόσιας εκπαιδεύσεως και μέλος του Ινστιτούτου της Γαλλίας.
Ο Αλεξάντρ γεννήθηκε στην Αμιένη και από το 1814 ήταν φοιτητής στην École normale supérieure.
Γκιόργκι Μαζνιασβίλι
O Γκιόργκι Μαζνιασβίλι (გიორგი მაზნიაშვილი ) (6 Απριλίου 1870 – 16 Δεκεμβρίου 1937) ήταν Γεωργιανός στρατηγός και μια από τις πιο εξέχουσες στρατιωτικές προσωπικότητες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γεωργίας (1918–1921). Κατά τη διάρκεια της θητείας του στον ρωσικό στρατό, ήταν επίσης γνωστός με τη ρωσική μεταγραφή του επωνύμου του - Μάζνιεφ.
Σαρλ Αλεξάντρ
Ο Σαρλ Αλεξάντρ έγραψε αρκετά βιβλία, αλλά κυρίως συνέταξε λεξικά, ιδίως το ελληνογαλλικό λεξικό (της αρχαίας ελληνικής), που εκδόθηκε το 1858, και μαζί με συναδέλφους του ένα γαλλοελληνικό λεξικό, που εκδόθηκε το 1861. Συνέγραψε επίσης Μέθοδο συγγραφής αρχαίων ελληνικών θεμάτων κατά τη σύνταξη του Μπυρνούφ και επιμελήθηκε μια έκδοση του ελληνικού κειμένου με μετάφραση στη λατινική των Σιβυλλικών χρησμών. Ακόμη, εξέδωσε την Κοσμογονία του Πλίνιου το 1827.
Γκιόργκι Μαζνιασβίλι
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο Γκιόργκι Μαζνιασβίλι στις αρχές του 1900 Ο Μαζνιασβίλι γεννήθηκε στις 6 Απριλίου 1870 στο χωριό Σασιρέτι, Κυβερνείο Τιφλίδας, Ρωσική Αυτοκρατορία (σημερινός Δήμος Κάσπι, Σίντα Κάρτλι, Γεωργία). Έχοντας λάβει κατάλληλη στρατιωτική εκπαίδευση, προήχθη αργότερα σε στρατηγό του ρωσικού στρατού.
Σαρλ Αλεξάντρ
Τιμήθηκε με το παράσημο του Ταξιάρχη της Λεγεώνας της Τιμής. Απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 73 ετών.
Γκιόργκι Μαζνιασβίλι
Καριέρα
Τραυματισμένος στον ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο (1904-1905), τον επισκέφτηκε σε νοσοκομείο ο Τσάρος Νικόλαος Β', ο οποίος του απένειμε τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου και κάλεσε τον στρατηγό στο παλάτι. Πολέμησε επίσης στα πεδία των μαχών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά επέστρεψε στη Γεωργία μετά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου το 1917. Σχημάτισε δύο εθνικές μεραρχίες και εξασφάλισε την πρωτεύουσα Τιφλίδα από τους χαοτικά υποχωρούντες και όλο και πιο μπολσεβίκους Ρώσους στρατιώτες. Τον Απρίλιο του 1918, υπερασπίστηκε με επιτυχία τη νοτιοδυτική επαρχία Γκούρια από την οθωμανική επίθεση κερδίζοντας μια νίκη στον ποταμό Χολόκι. Τον Ιούνιο του 1918, υπηρέτησε ως γενικός κυβερνήτης της Αμπχαζίας και συνέτριψε εκεί μια εξέγερση υπέρ των Μπολσεβίκων. Στη συνέχεια πήρε τη Γκάγκρα, το Σότσι και το Τουάπσε στην πρώτη φάση της σύγκρουσης στο Σότσι.
Σαρλ Αλεξάντρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ελληνιστές Κατηγορία:Γάλλοι λεξικογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι φιλόλογοι Κατηγορία:Απόφοιτοι της École Normale Supérieure Κατηγορία:Μέλη του Ινστιτούτου της Γαλλίας Κατηγορία:Ταξιάρχες της Λεγεώνας της Τιμής
Γκιόργκι Μαζνιασβίλι
Καριέρα
Από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο του 1918 υπηρέτησε ως γενικός κυβερνήτης της Τιφλίδας. Κατά τη διάρκεια του Δεκεμβριανού πολέμου Γεωργίας-Αρμενίας του 1918, διορίστηκε γενικός διοικητής και υπερασπίστηκε με επιτυχία τα γεωργιανά σύνορα από τα στρατεύματα του στρατηγού Ντρο (Ντρασταμάτ Καναγιάν). Το 1919 υπηρέτησε ως γενικός κυβερνήτης της Αχαλτσίχε και του Αχαλκαλάκι και μετατέθηκε, στις 6 Οκτωβρίου 1920, ως διοικητής στην Τιφλίδα. Κατά τη σοβιετική εισβολή του Φεβρουαρίου 1921, απώθησε τον Κόκκινο Στρατό από τα υψώματα Σογκανλούγκχι στα περίχωρα της Τιφλίδας. Ο πόλεμος όμως χάθηκε. Ο Μαζνιασβίλι δεν ακολούθησε τους ηγέτες της χώρας στην εξορία, αλλά κινητοποίησε τα υπολείμματα των γεωργιανών ενόπλων δυνάμεων, για να ανακτήσει την πόλη Μπατούμι της Μαύρης Θάλασσας από την τουρκική κατοχή, Μάρτιος 1921. Η νεοσύστατη σοβιετική κυβέρνηση της Γεωργίας τον κήρυξε παράνομο, αλλά αργότερα του πρόσφερε μια συμβολική θέση στον Κόκκινο Στρατό.
Μετέπειτα ζωή και θάνατος
Το 1923, κατά τη διάρκεια του Κόκκινου Τρόμου, συνελήφθη και εξορίστηκε στην Περσία από όπου μετακόμισε στη Γαλλία. Σε λίγα χρόνια του επέτρεψαν να επιστρέψει και έζησε στη γενέτειρά του Σασιρέτι, μακριά από την πολιτική ζωή. Κατά τη διάρκεια των Μεγάλων Εκκαθαρίσεων, ωστόσο, συνελήφθη και εκτελέστηκε χωρίς δίκη το 1937. Στη δεκαετία του 1950, ο γιος του Μαζνιασβίλι, βετεράνος του σοβιετικού στρατού του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπέβαλε αίτημα για πολιτική αποκατάσταση του πατέρα του, αλλά αυτό απορρίφθηκε από τις αρχές.
Κληρονομιά
Ο Γκιόργκι Μαζνιασβίλι είναι ο συγγραφέας των δημοφιλών Αναμνήσεων του Στρατιώτη. Το 2013, του απονεμήθηκε μετά θάνατον ο τίτλος και το παράσημο του Εθνικού Ήρωα της Γεωργίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία Κατηγορία:Γεωργιανοί στρατιωτικοί
Ινστιτούτο Θαλασσίων Βιολογικών Πόρων και Εσωτερικών Υδάτων
Το Ινστιτούτο Θαλασσίων Βιολογικών Πόρων και Εσωτερικών Υδάτων (Ι.ΘΑ.ΒΙ.Π.Ε.Υ.) είναι ένα δημόσιο ερευνητικό Ινστιτούτο που εστιάζει τις δραστηριότητες του στους τομείς της αλιείας και των εσωτερικών υδάτων. Είναι το ένα από τα τρία Ινστιτούτα που απαρτίζουν το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.). Οι εγκαταστάσεις του Ινστιτούτου βρίσκονται στην Ανάβυσσο Αττικής (τοποθεσία Μαύρο Λιθάρι) και στην Αργυρούπολη.
Ιστορικό
Το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε) δημιουργήθηκε μετά από τη συνένωση του Εθνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών (Ε.Κ.Θ.Ε.) και του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Βιολογίας Κρήτης (Ι.ΘΑ.ΒΙ.Κ.) το 2003. Από τη συνένωση αυτή, δημιουργήθηκαν πέντε Ινστιτούτα. Το Ι.ΘΑ.ΒΙ.Π.Ε.Υ. δημιουργήθηκε το 2012 μετά από τη συνένωση δύο εκ των πέντε αρχικών Ινστιτούτων, του Ινστιτούτου Θαλάσσιων Βιολογικών Πόρων και του Ινστιτούτου Εσωτερικών Υδάτων.
Αποστολή
Η αποστολή του Ι.ΘΑ.ΒΙ.Π.Ε.Υ. είναι:
και επιτυγχάνεται μέσω:
Η γεωγραφική εμβέλεια δραστηριοτήτων του Ι.ΘΑ.ΒΙ.Π.Ε.Υ. εκτείνεται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.
Φωτογραφίες
εναλλ.=Φωτογραφία του αυτόματου ηλεμετρικού σταθμού μέτρησης ποιότητας και ποσότητας υδάτων που εγκαταστάθηκε από το προσωπικό του ΙΘΑΒΙΠΕΥ στη λίμνη Κουμουνδούρου, στη Δυτική Αττική.|μικρογραφία|250x250εσ|Αυτόματος τηλεμετρικός σταθμός μέτρησης ποιότητας και ποσότητας υδάτων που εγκαταστάθηκε από το προσωπικό του ΙΘΑΒΙΠΕΥ στη λίμνη [[Λίμνη Κουμουνδούρου|Κουμουνδούρου, στη Δυτική Αττική.|καθόλου]] εναλλ.=Φωτογραφία μέτρησης της παροχής στον ποταμό Σπερχειό.|καθόλου|μικρογραφία|250x250εσ|Μέτρηση της παροχής στον ποταμό [[Σπερχειός|Σπερχειό, Κεντρική Ελλάδα.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα στην Ελλάδα
Σημαία της Ατόλης Τζόνστον
Η Σημαία της Ατόλης Τζόνστον είναι η ανεπίσημη σημαία που χρησιμοποιείται από την ομώνυμη ατόλη, που αποτελεί μία μη ενσωματωμένη περιοχή των Η.Π.Α. και τμήμα των απομακρυσμένων νησίδων των Ηνωμένων Πολιτειών, και, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2007, δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Βέβαια, αφού η Ατόλη Τζόνστον αποτελεί αμερικανική επικράτεια, η επίσημη σημαία της είναι η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ιστορία
Η ανεπίσημη σημαία της ατόλης Τζόνστον σχεδιάστηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2001 από τον κάτοικο της περιοχής, Τσέριλ Βελκ. Η σημαία υιοθετήθηκε σε έναν τοπικό διαγωνισμό μεταξύ των κατοίκων του νησιού, ο οποίος οργανώθηκε από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία το 2000.
Περιγραφή
Η σημαία έχει χωριστεί σε τρεις λωρίδες, δύο μπλε και μία λευκού χρώματος στη μέση. Πιο συγκεκριμένα, το λευκό συμβολίζει το κοράλλι, ενώ το μπλε τον περιβάλλοντα ωκεανό. Στη λευκή λωρίδα, απεικονίζεται ένα κίτρινο πουλί, με το ράμφος του να ακουμπάει σε ένα από τέσσερα μπλε αστέρια, καθένα από τα οποία συμβολίζει τα τέσσερα νησιά που απαρτίζουν την ατόλη. Στην κάτω μπλε λωρίδα παρατηρείται η επιγραφή JOHNSTON ATOLL, αναφέροντας και την ονομασία της περιοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημαίες Κατηγορία:Σημαίες των Ηνωμένων Πολιτειών
Πεδιάδα της Παννονίας
thumb|250px|Η Λεκάνη της Παννονίας (III), που περικλείεται από τα [[Καρπάθια Όρη|Καρπάθια και το Οροπέδιο της Τρανσυλβανίας (IV) Στα ανατολικά και βόρεια εμφανίζονται επίσης η Ρουμανική Πεδιάδα (II) και οι Εξωτερικές Υποκαρπάθιες κοιλάδες (I) πέρα από τα Καρπάθια (επίσης γνωστές ως Υπερκαρπαθία).]]
Είναι ένα γεωμορφολογικό υποσύστημα του συστήματος Άλπεων-Ιμαλαΐων, συγκεκριμένα μια λεκάνη σχήματος τόξου, γεμάτη ιζήματα που δημιουργήθηκε κατά το Μειόκαινο. Το μεγαλύτερο μέρος της πεδιάδας αποτελείται από τη Μεγάλη Πεδιάδα της Ουγγαρίας (στα νότια και ανατολικά, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Σλοβακικής Πεδιάδας) και τη Μικρή Πεδιάδα της Ουγγαρίας (στα βορειοδυτικά), που χωρίζονται από τα βουνά της Υπερδανουβίας.
Η Λεκάνη της Παννονίας βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης. Αποτελεί μια τοπογραφικά διακριτή μονάδα του ευρωπαϊκού τοπίου, που περιβάλλεται από επιβλητικά γεωγραφικά όρια - τα Καρπάθια Όρη και τις Άλπεις. Οι ποταμοί Δούναβης και Τίσα χωρίζουν τη λεκάνη περίπου στη μέση. Εκτείνεται περίπου μεταξύ της Βιέννης στα βορειοδυτικά, του Κόσιτσε στα βορειοανατολικά, του Ζάγκρεμπ στα νοτιοδυτικά, του Νόβι Σαντ στα νότια και του Σάτου Μάρε στα ανατολικά.
Όσον αφορά τα σύγχρονα κρατικά σύνορα η λεκάνη επικεντρώνεται στην επικράτεια της Ουγγαρίας, αλλά καλύπτει επίσης περιοχές της δυτικής Σλοβακίας (Ανατολική Σλοβακική Πεδιάδα), της νοτιοανατολικής Πολωνίας, της δυτικής Ουκρανίας, της δυτικής Ρουμανίας, της βόρειας Σερβίας (Βοϊβοντίνα), του άκρου της βορειοανατολικής Κροατίας (Σλαβονία), της βορειοανατολικής Σλοβενίας ​​(Πρέκμουριε) και της ανατολικής Αυστρίας. Το όνομα της Πεδιάδας προέρχεται από την Παννονία, επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μόνο το δυτικό τμήμα (γνωστό ως Υπερδανουβία) της σύγχρονης Ουγγαρίας αποτελούσε μέρος της αρχαίας Ρωμαϊκής Επαρχίας της Παννονίας, που σημαίνει λιγότερο από το 29% της σύγχρονης Ουγγαρίας, επομένως οι Ούγγροι γεωγράφοι αποφεύγουν τους όρους "Λεκάνη ή Πεδιάδα της Παννονίας". (Για παράδειγμα η Μεγάλη Πεδιάδα της Ουγγαρίας δεν ανήκε στην Επαρχίας της Παννονίας).
Ορολογία
Oι όροι "Λεκάνη της Παννονίας" και "Λεκάνη των Καρπαθίων" χρησιμοποιούνται ταυτόσημα. Η Παννονία ήταν επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η ιστορική επαρχία αλληλοεπικαλυπτόταν αλλά δεν ταυτιζόταν με τη γεωγραφική πεδιάδα ή τη λεκάνη, ωστόσο η Μεγάλη Ουγγρική Πεδιάδα δεν ήταν μέρος αυτής. Η Κάτω Παννονία κάλυπτε μεγάλο μέρος του δυτικού μισού της λεκάνης, μέχρι το Δούναβη. Η Ανω Παννονία περιελάμβανε τα δυτικά κράσπεδα της λεκάνης καθώς και μέρος των Ανατολικών Άλπεων, μέχρι το Βίρουνουμ. Τα νότια κράσπεδα της λεκάνης ήταν στη Δαλματία και τη Μοισία. Το ανατολικό μισό της λεκάνης δεν κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους και θεωρείτο τμήμα της Σαρματίας, που κατοικείτο από τους Ιαζύγους. Ομοίως τα τμήματα βόρεια του Δούναβη (τώρα στη δυτική Σλοβακία) δεν ανήκαν στην αυτοκρατορία, θεωρούντο τμήμα της Γερμανίας και κατοικούνταν από τους Κουάδους.