cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άρειος
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά το θάνατο του Αχιλλά, κατά το Φιλόστοργιο, στη διαδοχή του επισκοπικού θρόνου ο Άρειος ήταν συνυποψήφιος με τον Αλέξανδρο, αλλά παραιτήθηκε παρά τη βέβαιη εκλογή του, ενώ κατά το Θεοδώρητο , απέτυχε λόγω συγκρούσεως με τον συνυποψήφιό του. Η πρώτη όμως μαρτυρία σήμερα θεωρείται και η πιο αξιόπιστη —αφαιρούμενης της υπερβολής της βεβαίας εκλογής—, καθότι σε διαφορετική περίπτωση, δεν θα τον διόριζε ο Αλέξανδρος πρεσβύτερο στη σημαντικότερη ενορία της Αλεξανδρείας, συνυπολογίζοντας πως οι πρεσβύτεροι στην εκκλησία της Αλεξάνδρειας είχαν μεγάλη δύναμη και αυτονομία. Ο Άρειος είχε επωμισθεί, όπως κάθε πρεσβύτερος την ερμηνεία των Γραφών, ξεπερνώντας τα αυστηρά όρια της ενορίας της Βαυκάλεως, αποκτώντας μεγάλη ακτινοβολία στην τοπική εκκλησία.
Δείτε επίσης
Αρειος Αρειος Αρειος Αρειος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Συγγραφείς του 4ου αιώνα
Γιάνος Κάνταρ
Ο Γιάνος Κάνταρ (János Kádár, 26 Μαΐου 1912 – 6 Ιουλίου 1989) ήταν Ούγγρος κομμουνιστής πολιτικός. Από το 1956 έως το 1988 διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Από το 1956 έως το 1958 και από το 1961 έως το 1965 κατείχε επίσης το αξίωμα του Ούγγρου πρωθυπουργού. Ήδη από τότε που ζούσε, η περίοδος της πολιτικής του κυριαρχίας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ονομάστηκε Εποχή Κάνταρ.
Καταγωγή και παιδική ηλικία
Η μητέρα του Γιάνος Κάνταρ, Μπορμπάλα Τσέρμανικ, ήταν σλοβακικής-ουγγρικής καταγωγής και εργαζόταν ως υπηρέτρια. Δεν παντρεύτηκε τον πατέρα του Κάνταρ, τον Γιάνος Κρέζινγκερ, και μεγάλωσε μόνη της τον γιο της. Ο Κάνταρ βαπτίστηκε καθολικός και έφερε το επώνυμο της μητέρας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ουγγαρίας Κατηγορία:Ούγγροι κομμουνιστές Κατηγορία:Αθεϊστές Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν
Γκόλντα Μέιρ
Η Γκόλντα Μέιρ (εβραϊκά: גולדה מאיר, γεννημένη ως Γκόλντα Μάμποβιτς, 3 Μαΐου 1898 – 8 Δεκεμβρίου 1978) ήταν γεννημένη στην Ουκρανία Ισραηλινή δασκάλα, κιμπούτσνικ, πολιτικός και η τέταρτη πρωθυπουργός του Ισραήλ. Ήταν μία εκ των ιδρυτών του κράτους του Ισραήλ. Διατέλεσε υπουργός Εργασίας, υπουργός Εξωτερικών και έπειτα έγινε πρωθυπουργός του Ισραήλ, από τις 17 Μαρτίου 1969 έως τις 3 Ιουνίου 1974. Χαρακτηρίστηκε κάποτε από τον Νταβίντ Μπεν Γκουριόν ως «ο μόνος άντρας στην κυβέρνηση». Είναι η πρώτη (και, μέχρι σήμερα, μόνη) γυναίκα πρωθυπουργός του Ισραήλ, και ήταν η τρίτη γυναίκα πρωθυπουργός στον κόσμο. Σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την περίοδο της διακυβέρνησής της ήταν η σφαγή του Μονάχου το 1972 και ο πόλεμος του Γιομ Κιππούρ το 1973.
Τα πρώτα χρόνια
Η Γκόλντα Μάμποβιτς γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1898 στο Κίεβο της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Ουκρανία). Είχε δύο αδελφές, την Sheyna και την Tzipke, καθώς και άλλα πέντε αδέλφια που έχασαν τη ζωή τους σε παιδική ηλικία. Η μητέρα της ήθελε να εγκαταλείψει το σχολείο και να παντρευτεί, αλλά αυτή επαναστάτησε. Η Μέιρ εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου αγόρασε ένα εισιτήριο τρένου για το Ντένβερ, Κολοράντο, και πήγε να ζήσει με την παντρεμένη αδελφή της, Sheyna Korngold. Οι Korngolds πραγματοποιούσαν ακαδημαϊκές βραδιές στο σπίτι τους, όπου η Γκόλντα Μέιρ συμμετείχε σε συζητήσεις σχετικά με τον σιωνισμό, την λογοτεχνία, την ψήφο των γυναικών, τον συνδικαλισμό και πολλά άλλα.
Η Μέιρ άρχισε τη σταδιοδρομία της ως δασκάλα, για να επιστρέψει το 1921 στην Παλαιστίνη και να ενταχθεί αμέσως στο εβραϊκό απελευθερωτικό κίνημα. Γυναίκα με μεγάλη θέληση, η Μέιρ κατείχε επί σχεδόν 20 χρόνια μετά την απελευθέρωση διάφορα χαρτοφυλάκια με σημαντικότερο εκείνο των Εξωτερικών. Από τη θέση αυτή εργάστηκε σκληρά για την κατοχύρωση της διεθνούς θέσης της χώρας, ιδίως σε ό,τι αφορά τις Η.Π.Α.
Στις 17 Μαρτίου του 1969, η Γκόλντα Μέιρ ανέλαβε την πρωθυπουργία του Ισραήλ μετά τον ξαφνικό θάνατο, στις 26 Φεβρουαρίου, του παλαιού συμμάχου της, Λεβί Εσκόλ. Στην εκλογή της αντιτάχθηκε ουσιαστικά μόνο η ομάδα που περιέβαλε τον υπουργό Άμυνας, στρατηγό Μοσέ Νταγιάν, αλλά, αν και ο ίδιος πίστευε ότι η Μέιρ ήταν ακατάλληλη για τη θέση, δεν έθεσε τελικά υποψηφιότητα. Το γεγονός είναι όμως ότι οι υπόνοιες του στρατηγού δεν επαληθεύτηκαν. Από τον Μάιο μέχρι το τέλος Οκτωβρίου του 1969, σχεδόν επί καθημερινής βάσεως, οι ισραηλινές δυνάμεις συγκρούονταν με αιγυπτιακές μονάδες κατά μήκος της διώρυγας του Σουέζ, ενώ αραιότερες αλλά εξίσου φονικές ήταν οι συγκρούσεις με τη Συρία και την Ιορδανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ισραήλ Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Φενταγίν
Φενταγίν (αραβικά: فدائيون) είναι η ονομασία μελών παραστρατιωτικών ομάδων στη Μέση Ανατολή, αποτελούμενων από Άραβες Παλαιστίνιους αντάρτες που ενεργούν επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ. Φενταγίν στα αραβικά σημαίνει «αυτός που είναι έτοιμος να θυσιαστεί». Τον όρο χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το 1955, ο πρόεδρος της Αιγύπτου Νάσερ. Οι πρώτες μονάδες Φενταγίν δημιουργήθηκαν στην Αίγυπτο και έδρασαν στους πολέμους τους '67 και του '73 εναντίον του Ισραήλ.
Στη δεκαετία του '70, ο όρος Φενταγίν υιοθετήθηκε και από τους Παλαιστίνιους μέλη ισλαμικών οργανώσεων, όπως ήταν η οργάνωση Μαύρος Σεπτέμβρης.
Κατηγορία:Ιστορία της Παλαιστίνης Κατηγορία:Ιστορία του Ιράκ Κατηγορία:Ιστορία της Αιγύπτου Κατηγορία:Ιστορία του Ισραήλ Κατηγορία:Στρατιωτικοί Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία
Γκεμπ
Ο Γκεμπ, επίσης Κεμπού, Σίμπου και Σίβου ή Κηβ (αρχαιοελ.) είναι θεότητα της αιγυπτιακής μυθολογίας και μαζί με την Νουτ απάρτιζε το δεύτερο ζεύγος της Εννεάδας. Ο Πλούταρχος τον ταύτιζε με τον Κρόνο αλλά στην πραγματικότητα ήταν θεός της γης, του θεμελίου του σύμπαντος και μόλις κατά την κλασική εποχή έγινε αντικείμενο κάποιας λατρείας.
Με βίαιο τρόπο ο πατέρας του Σου τον αποκόλλησε από τη Νουτ, αδελφή και σύζυγό του. Από τότε σύμφωνα με τον μύθο είναι απαρηγόρητος και ο θρήνος του ακούγεται αιώνια. Απεικονίζεται συνήθως ξαπλωμένος στα πόδια του Σου, κατά του οποίου αγωνίστηκε μάταια υπερασπιζόμενος τη σύζυγό του. Στηριζόμενος στον αγκώνα του, με το ένα πόδι κεκαμμένο, συμβολίζει τα βουνά και τις διακυμάνσεις του γήινου φλοιού, τον οποίο προσωποποιεί το σώμα του, που συνήθως το απεικονίζεται σκεπασμένο με βλάστηση.
Ως θεός της γης εκπορεύει τον Νείλο και τη γήινη χλωρίδα. Σε μια άλλη διάσταση της γήινης επικράτειας αντιπροσωπεύει τον κόσμο στον οποίο κατευθύνονται οι νεκροί.
Εικονοπλασία
Σχεδόν πάντοτε ο Γκεμπ απεικονίζεται ως άνδρας στερούμενος ιδιαιτέρων γνωρισμάτων, αν και σε μερικές περιπτώσεις φέρει πάνω από το κεφάλι μία χήνα, ιδεόγραμμα του ονόματός του. Ορισμένοι μύθοι, τον παρουσιάζουν ως «Μέγα Φλύαρο», (χήνα), του οποίου το θηλυκό γέννησε το αβγό του Ηλίου. Άλλοι τον παρουσιάζουν ως ρωμαλέο ταύρο που γονιμοποιεί την ουράνια αγελάδα. Στην ανθρωπομορφική του εκδοχή παριστάνεται με το στέμμα κυρίως της Κάτω Αιγύπτου, που συνιστά και τον σημαντικότερο τόπο λατρείας του
Θεϊκή γενεαλογία
Ο Γκεμπ είναι γιος των αρχέγονων στοιχείων που αντιπροσωπεύονται μέσω του Σου(ξηρότητας) και της Τεφνούτ (υγρασίας). Στη μυθολογική αφήγηση είναι επίσης γονέας μέσω της Νουτ του Ρα (Ηλίου) και του Θωθ (Σελήνης), όπως και των λοιπών οσιρικών θεών και για αυτό επονομαζόταν «πατέρας των θεών». Τρίτος θεϊκός βασιλές, διαδέχθηκε στο θρόνο τον Σου, αρπάζοντας τον θρόνο. Εξαιτίας του βίαιου τρόπου διαδοχής του, η βασιλεία του υπήρξε αρκετά ταραγμένη. Στα Κείμενα των Σαρκοφάγων, υπάρχει η εξής αφήγηση:
Ο Ρα είχε κλείσει τον βασιλίσκο του, (βλ. και ουραίος'') ως επικίνδυνο φυλαχτό, μέσα σε χρυσό κιβώτιο, το οποίο, μαζί με τη ράβδο του και μία τούφα από τα μαλλιά του, είχε εναποθέσει σε φρούριο των ανατολικών συνόρων της αυτοκρατορίας του. Το κιβώτιο αυτό το άνοιξε ο Γκεμπ. Το αποτέλεσμα ήταν φοβερό. Η πνοή του θεϊκού ερπετού σκότωσε άμεσα όλους τους συντρόφους του θεού και πλήγωσε βαριά τον ίδιο. Μόνο η τούφα των μαλλιών του Ρα (άαρτ) στάθηκε ικανή να θεραπεύσει την πληγή του Γκεμπ. Η δύναμη αυτής της τούφας ήταν τόσο μεγάλη ώστε όταν έπειτα από πολλά χρόνια την βύθισαν για κάθαρση στη λίμνη Ατ Νουμπ μεταμορφώθηκε αμέσως σε κροκόδειλο, τον Σομπέκ και χάθηκε μακριά μέσα στο νερό.''
Μετά την αποκατάσταση της υγείας του, ο Γκεμπ κυβέρνησε με συνετό τρόπο το βασίλειό του. Έχοντας ζήσει σύμφωνα με τον μύθο 1.773 χρόνια έως την εποχή που άφησε την εξουσία στον πρωτότοκο γιο του Όσιρι και αποσύρθηκε στον ουρανό, όπου κατά καιρούς καταλάμβανε τη θέση του Θωθ ως κήρυκας του Ρα και διαιτητής μεταξύ των θεών. Σε μία άλλη εκδοχή του μύθου διάδοχοί του ήταν ο Ώρος και ο Σετ. Στον Ώρο άφησε τη βόρεια Αίγυπτο και στον Σετ τη Νότια. Οι αντιρρήσεις του Σετ, που επιθυμούσε όλο το βασίλειο, ήταν η αφορμή για μια μακρά διαμάχη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εννεάδα της Ηλιούπολης
Ελεύθεροι Ψηφοφόροι
Οι Ελεύθεροι Ψηφοφόροι (Γερμανικά: Freie Wähler) είναι μία ομοσπονδιακή πολιτική οργάνωση στη Γερμανία. Η ιστορία τους άρχισε το 1965, αλλά το ομώνυμο πολιτικό κόμμα ιδρύθηκε το 2009. Ο Χούμπερ Άιβανερ είναι ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος του κόμματος.
Ιστορία
Ήδη από τη δεκαετία του 1950 στη Γερμανία είχαν σχηματιστεί πολλές μικρές πολιτικές οργανώσεις και ομάδες πολιτών που συμμετείχαν στις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης με διάφορες επωνυμίες. Αυτές οι τοπικές ομάδες ήταν μέρος του πολιτικού τοπίου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Παραδοσιακά βρίσκονταν στη νότια Γερμανία, και άκμασαν στις τοπικές εκλογές Βαυαρίας και Βάδης-Βυτεμβέργης. Δεν μπορούσαν όμως να συμμετάσχουν στις εκλογές εθνικού και ομοσπονδιακού επιπέδου. Το 1952 έγινε η πρώτη υπερ-ρεζιοναλιστική συγχώνευση ομάδων στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, και ακολούθησαν παρόμοιες ενώσεις: το 1953 στη Βαυαρία, το 1955 στην Έσση και το 1956 στη Βάδη-Βυτεμβέργη και στην Κάτω Σαξονία. Το 1965 σχηματίστηκε η Ομοσπονδιακή Ένωση Ελεύθερων Ψηφοφόρων, για την εκπροσώπηση των μικρών πολιτικών ομάδων σε ομοσπονδιακό επίπεδο, που όμως δεν κατάφερε να μπει στο κοινοβούλιο μέχρι το 2008.
Μετά το 1998, η Ομοσπονδιακή Ένωση Ελεύθερων Ψηφοφόρων γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία στη Βαυαρία και σημείωσε ανοδική πορεία. Μετά από αυτές τις επιτυχίες, στις 24 Ιανουρίου 2009, ιδρύθηκε επίσημα το πολιτικό κόμμα Ελεύθεροι Ψηφοφόροι για να συμμετάσχει στις Ευρωεκλογές εκείνου του έτους. Οι πολιτικές ομάδες της ομοσπονδιακής ένωσης μπήκαν στη νέα ομοσπονδιακή οργάνωση ως περιφερειακά παραρτήματα. Η ομοσπονδιακή ένωση «Ελεύθεροι Ψηφοφόροι», με ακρωνύμιο ΕΨ, δεν πρέπει να συγχέεται με τους «Ελεύθερους Ψηφοφόρους Γερμανίας», με ακρωνύμιο ΕΨΓ, ένα κόμμα εθνικού επιπέδου που συμμετείχε στις εκλογές του 2009 για το Μπούντεσταγκ. Οι ΕΨΓ ιδρύθηκε από την κρατιδιακή ένωση Ελεύθερων Ψηφοφόρων Βρανδεμβούργου τον Ιούνιο του 2009, αφού είχαν αποκλειστεί από τη συμμετοχή τους στην ομοσπονδιακή ένωση με αιτιολόγηση ότι έδειξαν «δεξιές λαϊκιστικές» τάσεις.
Η ομοσπονδιακή ένωση Ελεύθεροι Ψηφοφόροι το 2010 είχε 540 μέλη, που το 2011 αυξήθηκαν σε 4.200, το 2012 ήταν 4.500 και το 2013 ήταν 4.900. Συμμετείχε για πρώτη φορά στις εκλογές για το Γερμανικό κοινοβούλιο το 2013, αλλά δεν έφτασε το εκλογικό όριο και δεν κέρδισε καμία έδρα. Στις Ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014 οι Ελεύθεροι Ψηφοφόροι κέρδισαν την πρώτη τους έδρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικά πολιτικά κόμματα
Χρυσό Παπούτσι
Το Χρυσό Παπούτσι (γαλλικά: Soulier d'Or) είναι ατομικό ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό βραβείο. Απονέμεται στον κορυφαίο σκόρερ μεταξύ των πρώτων κατηγοριών των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου. Καθιερώθηκε τη σεζόν 1967-68 με πρωτοβουλία του γαλλικού περιοδικού France Football. Στο δεύτερο και στον τρίτο της κατάταξης απονέμονται το Αργυρό και το Χάλκινο Παπούτσι, αντίστοιχα.
thumb |280px|right|Το βραβείο του θεσμού.
Από την περίοδο 1996-97 η κατάταξη των σκόρερ γίνεται με βάση ένα σύστημα βαθμών, στο οποίο τα γκολ από τα πέντε μεγαλύτερα και δυσκολότερα πρωταθλήματα (αγγλικό, ισπανικό, ιταλικό, γερμανικό, γαλλικό) βαθμολογούνται με 2 βαθμούς, ενώ όλα τα υπόλοιπα με 1,5 ή 1. Ο συντελεστής δυσκολίας των πρωταθλημάτων καθορίζεται με βάση την ετήσια κατάταξη της UEFA.
Από την περίοδο 1996-97 και μέχρι σήμερα, η απονομή του βραβείου γίνεται από τη European Sports Media.
Πρώτη περίοδος του θεσμού (1968–91)
Ως το 1991 το Χρυσό Παπούτσι κατακτούσε όποιος ποδοσφαιριστής πετύχαινε τα περισσότερα γκολ στο εθνικό του πρωτάθλημα, ανεξαρτήτως της δυσκολίας του.
* Ο Τόνι Πόλστερ παρέλαβε το βραβείο ετεροχρονισμένα, το 1990, λόγω της τιμωρίας του Ρουμάνου Ροντιόν Καματάρου. Παρ΄ όλα αυτά, επιτράπηκε στον Καματάρου να κρατήσει το δικό του βραβείο.
* Ο Ντάρκο Πάντσεφ παρέλαβε το έπαθλο μόλις το 2006, λόγω μιας διαμαρτυρίας από την Κύπρο, όπου δύο παίκτες (Σουάντ Μπετσίροβιτς και Πανίκος Ξιούρουππας) ισχυρίστηκαν ότι είχαν σκοράρει 40 γκολ, αν και στις επίσημες λίστες των σκόρερ αναφέρονταν μόνο 19. Με αφορμή αυτή την περίπτωση, το περιοδικό France Football αποφάσισε να διακόψει την απονομή του επάθλου.
Ενδιάμεση μεταβατική περίοδος (1991–96)
Το 1991, το France Football διέκοψε την απονομή του επάθλου. Αφορμή υπήρξε η υπόθεση Πάντσεφ του 1990-91, αλλά πραγματική αιτία ήταν η δημιουργία δεκάδων νέων πρωταθλημάτων αμφίβολης δυναμικότητας, έπειτα από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Έτσι η κατάταξη που ακολουθεί είναι ανεπίσημη. Το 1996 το Χρυσό Παπούτσι καθιερώθηκε ξανά αλλά με νέους κανονισμούς.
Το νέο σύστημα
Από την περίοδο 1996-97 την απονομή του επάθλου ανέλαβε η "European Sports Magazines", δηλαδή η «Ένωση Αθλητικών Περιοδικών της Ευρώπης». Αποφασίστηκε ο νικητής να προκύπτει από ένα σύστημα βαθμολογίας, στο οποίο τα γκολ στα δυσκολότερα πρωταθλήματα πριμοδοτούνται με περισσότερους πόντους. Με το νέο σύστημα δεν αδικούνται οι σπουδαίοι σκόρερ που αγωνίζονται σε κορυφαίες ομάδες καλών πρωταθλημάτων, όπου είναι πιο δύσκολο το σκοράρισμα. Από την άλλη, όμως, είναι πλέον πολύ δύσκολο να κατακτήσει το χρυσό παπούτσι παίκτης που δεν αγωνίζεται σε υψηλής βαθμολογίας πρωτάθλημα. Είναι χαρακτηριστικό πως μετά το 1996 μόνο τέσσερις φορές πήραν το έπαθλο ποδοσφαιριστές πρωταθλημάτων "δεύτερου" επιπέδου, στα οποία τα γκολ έχουν συντελεστή 1,5 και καμιά φορά από πρωταθλήματα με συντελεστή 1. Όλες τις άλλες χρονιές οι νικητές προέρχονταν από πρωταθλήματα με συντελεστή 2.
Το σύστημα βαθμολογίας έχει ως εξής:
μικρογραφία|325x325εσ|Ο Λιονέλ Μέσι είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του βραβείου με 6 κατακτήσεις και ρεκόρ 100 πόντων σε μία σεζόν.
=== Οι νικητές μετά το 1996                                                                                                                                                                                                                 ===
Πολλαπλές κατακτήσεις
Η κατάκτηση του επάθλου έστω και μία φορά είναι ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση, μιας και οι ποδοσφαιριστές αγωνίζονται σε διαφορετικά πρωταθλήματα και επομένως συναγωνίζονται με άνισους όρους. Πολύ πιο δύσκολο είναι να το κατακτήσουν για δεύτερη ή τρίτη φορά. Στα τόσα χρόνια του θεσμού, μόλις δύο ποδοσφαιριστές έχουν καταφέρει να κερδίσουν το έπαθλο τρεις φορές στην καριέρα τους, ενώ άλλοι οκτώ το πήραν δύο φορές.
Οι πιο παραγωγικοί
Στην ιστορία του θεσμού υπήρξαν κάποιοι ιδιαίτερα παραγωγικοί σκόρερ, οι οποίοι κατέκτησαν το έπαθλο ξεπερνώντας τα 40 γκολ πρωταθλήματος σε μια σεζόν. Κορυφαίος όλων ο Αργεντινός Λιονέλ Μέσι, ο μοναδικός που πέτυχε 50 γκολ σε μια σεζόν, και μάλιστα στο απαιτητικό πρωτάθλημα Ισπανίας, το 2011-12. Ο πρώτος που πέτυχε πάνω από 40 γκολ ήταν ο Πορτογάλος Εουσέμπιο, το 1967-68. Ο ίδιος ήταν ο πρώτος που το κατάφερε και δεύτερη φορά, το 1972-73, κάτι που πέτυχε μόνο ο Μέσι και μάλιστα σε δύο συνεχόμενες σεζόν, το 2011-12 και το 2012-13. Οι πιο παραγωγικοί σκόρερ είναι:
Έλληνες τροπαιούχοι
Ως τώρα κανείς ποδοσφαιριστής της Α΄ Εθνικής δεν κατάφερε να κερδίσει το Χρυσό Παπούτσι. Ο μόνος Έλληνας που το κατάφερε ήταν ο Νίκος Μαχλάς το 1997-98, όταν αγωνιζόταν στην ολλανδική Φίτεσε Άρνεμ.
Τέσσερις Έλληνες παίκτες έχουν πάρει το Αργυρό Παπούτσι χάνοντας για λίγο το χρυσό. Ήταν οι εξής:
Επίσης, τρεις ποδοσφαιριστές από το ελληνικό πρωτάθλημα έχουν κερδίσει το Χάλκινο Παπούτσι:
Γέφυρα Άρδα (σιδηροδρομική)
Η σιδηροδρομική γέφυρα Άρδα βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Έβρου, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αλεξανδρούπολης - Δικαίων, μεταξύ των σταθμών Καστανιών και Μαρασίων. Η μελέτη για το έργο αυτό εκπονήθηκε από Έλληνες τεχνικούς. Την κατασκευή της γέφυρας ανέλαβε ελληνική τεχνική εταιρία. Οι εργασίες κατασκευής της ξεκίνησαν το 1972 και ολοκληρώθηκαν το 1975, ενώ τα εγκαίνιά της τελέστηκαν στις 2 Νοεμβρίου 1975.
Η σιδηροδρομική γέφυρα Άρδα, είναι η τρίτη επιμηκέστερη γέφυρα από προεντεταμένο σκυρόδεμα στο σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδας (η πρώτη είναι του Αμαρουσίου των Η.Σ.Α.Π. και η δεύτερη του Αχλαδοκάμπου). Έχει μήκος 636 μέτρα, συνολικό πλάτος (συμπεριλαμβανομένων των πεζοδρομίων) 5 μέτρα και τη διέρχεται μονή σιδηροδρομική γραμμή. Αποτελείται από 25 βάθρα και 24 ανοίγματα μεταξύ των βάθρων. Καθένα άνοιγμα έχει μήκος 26,5 μέτρα (24 Χ 26,5 = 636 μέτρα). Τα βάθρα είναι θεμελιωμένα σε φρεατοπασσάλους από οπλισμένο σκυρόδεμα. Για την κατασκευή της γέφυρας δαπανήθηκαν συνολικά 50.000.000 δραχμές (σε τιμές της εποχής εκείνης).
Αρδα Κατηγορία:Νομός Έβρου
Τζορτζόνε
Ο Τζόρτζο ντα Καστελφράνκο (Giorgio Barbarelli da Castelfranco, περ. 1478 - 1510), γνωστός περισσότερο με το όνομα Τζορτζόνε (Giorgione) ήταν Ιταλός ζωγράφος της ύστερης αναγέννησης. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους καλλιτέχνες του 16ου αιώνα, ιδρυτής της Βενετικής σχολής, καθώς και μια από τις πιο αινιγματικές μορφές στην ιστορία της ζωγραφικής.
Οι πηγές του 16ου αιώνα προσδιορίζουν την ταυτότητά του με βάση την πόλη από την οποία κατάγεται, το Καστελφράνκο Βένετο, όπου και πρέπει να γεννήθηκε γύρω στο 1477-1478. Η κατά προσέγγιση ημερομηνία του θανάτου του συμπεραίνεται από μια ανταλλαγή αλληλογραφίας μεταξύ της Ιζαμπέλα ντ' Έστε και του αντιπροσώπου της, από την οποία πληροφορούμαστε ότι το 1510 ο Τζορτζόνε είχε πεθάνει λίγο καιρό πριν. Μερικά χρόνια αργότερα, ο Τζόρτζο ντα Καστελφράνκο (Τζόρτζι ή Τζορτζό στη βενετσιάνικη διάλεκτο) αναφέρεται με την ονομασία Τζορτζόνε, που φανερώνει όχι μόνο το υψηλό σωματικό του ανάστημα αλλά και το ηθικό. Τα διθυραμβικά σχόλια που από τότε τον ακολουθούσαν αναθεωρούνται βέβαια κάτω από το πρίσμα μιας αυστηρής έρευνας, ωστόσο δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δικαίωνε πλήρως τη φήμη του. Ακόμη και αν περιοριστούν στο ελάχιστο τα έργα που του αποδίδονται, παραμένει γεγονός ότι τα έργα αυτά σημάδεψαν ανεξίτηλα τη βενετσιάνικη ζωγραφική, επισφραγίζοντας μια αποφασιστική στροφή προς τον μοντερνισμό.
Η ανασύνθεση του καταλόγου των έργων του αποτελεί αντικείμενο αδιάκοπων συζητήσεων. Τα έργα που του αποδίδονται, κανένα από τα οποία δεν είναι υπογεγραμμένο, υπόκεινται σε συνεχείς επαληθεύσεις ως προς το δημιουργό τους. Η εικονογραφία του αποτελεί επίσης αντικείμενο αναρίθμητων ερμηνειών. Δρώντας για λιγότερο από δέκα χρόνια στο προσκήνιο της ζωγραφικής τέχνης στη Βενετία — διάστημα σύντομο που ωστόσο αποτελεί ανεξάντλητη πηγή για τις έρευνες των μελετητών — και έχοντας τιμηθεί από τους σύγχρονούς του, είναι ένας καλλιτέχνης που στα μάτια των μεταγενέστερων έλαβε γρήγορα θρυλικές διαστάσεις. Σε αυτόν είδαν την ιδιοφυΐα που επιβάλλεται στον κόσμο με τη δύναμη της τέχνης της - μια εμφάνιση αιφνίδια αλλά και εκθαμβωτική, που προοριζόταν να λάμψει αιώνες.
Βιογραφία
Για τη ζωή και το έργο τού Τζορτζόνε διαθέτουμε ελάχιστες πληροφορίες από έγγραφα της εποχής του. Η παλαιότερη χρονικά βιογραφία του περιέχεται στους Βίους (1550) του Τζόρτζο Βαζάρι, ενώ μία αναθεωρημένη εκδοχή της εμφανίστηκε στην δεύτερη έκδοση του έργου, το 1568. Σύμφωνα με αυτή, γεννήθηκε το 1477 ή το 1478 και υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους της στροφής της βενετικής ζωγραφικής προς το «μοντερνισμό» (maniera moderna), επηρεασμένος από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι. Μεταγενέστερη βιογραφία του υπήρξε εκείνη τού Κάρλο Ριντόλφι (Le maraviglie dell’ Arte ovvero, Le vite degli Illustri Pittori Veneti and dello Stato, 1648) σε μία περίοδο κατά την οποία οι πληροφορίες σχετικά με τη ζωή του είχαν ήδη αρχίσει να διανθίζονται με φανταστικά ή μυθικά στοιχεία. Ο τόπος γέννησής του και η καταγωγή του έχουν αποτελέσει αντικείμενα διαφωνιών μεταξύ των ιστορικών, αλλά θεωρείται πιθανότερο πως υπήρξε γιος ή εγγονός του Τζοβάνι Μπαρμπαρέλι, γνωστού επίσης ως Τζορτζόνε από το Καστελφράνκο. Ο Μπαρμπαρέλι ζούσε στο Καστελφράνκο Βένετο, όπου πιθανότατα γεννήθηκε ο ζωγράφος Τζορτζόνε, ενώ η καταγωγή του ήταν από το γειτονικό Βεντελάγκο της επαρχίας του Τρεβίζο. . Σύμφωνα με μία παράδοση, η οποία ωστόσο δεν επιβεβαιώνεται και αμφισβητείται, φέρεται επίσης ως γόνος της επιφανούς οικογένειας των Μπαρμπαρέλα, και ειδικότερα ως νόθος γιος, καρπός της σχέσης του πατέρα του με μία χωρική από την κοινότητα του Βεντελάγκο. Ο Ριντόλφι αναπαρήγαγε στη βιογραφία του το μύθο περί ευγενούς καταγωγής τού Τζορτζόνε, αναφέροντας μάλιστα ως τόπο γέννησής του το Βεντελάγκο, ωστόσο σύμφωνα με τον Βαζάρι ήταν ταπεινής καταγωγής, ενώ οι παλαιότερες αναφορές και τα έγγραφα της εποχής του δεν αναφέρουν το όνομα Μπαρμπαρέλι.
Έργο
Η προσπάθεια σύνθεσης ενός καταλόγου έργων του Τζορτζόνε είναι εν γένει εξαιρετικά δύσκολη. Κανένας από τους πίνακες που φιλοτέχνησε δεν φέρει την υπογραφή του, ενώ μόλις δύο από αυτούς — η προσωπογραφία νεαρής γυναίκας γνωστή ως Λάουρα (περ. 1506, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη) και η Προσωπογραφία ενός νεαρού άνδρα (περ. 1510, Μουσείο Τέχνης, Σαν Ντιέγκο) — φέρουν μεταγενέστερες επιγραφές με πληροφορίες για το δημιουργό και την ημερομηνία ολοκλήρωσής τους. Η περίφημη τοπιογραφία που φέρει τον τίτλο Η Καταιγίδα (La tempesta, περ. 1508, Gallerie dell'Accademia, Βενετία) καθώς και η Προσωπογραφία νεαρού άνδρα με ένα βέλος (περ. 1505, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη) ολοκληρώνουν τον κατάλογο έργων που αποδίδονται με σχετική ασφάλεια στον Τζορτζόνε. Τα δύο τελευταία έργα, μαζί με τον πίνακα Οι τρεις φιλόσοφοι, περιλαμβάνονται επίσης στον κατάλογο (Notizia d' opere di disegno) του Βενετού ευγενή και ειδήμονα Marcantonio Michiel, που διαμορφώθηκε την περίοδο 1521/25-43. Ο κατάλογος αυτός αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πηγές πληροφοριών για το έργο του Τζορτζόνε και περιέχει περιγραφές έργων από τις σπουδαιότερες ιδιωτικές συλλογές που είχαν δημιουργηθεί στη Βενετία την εποχή εκείνη. Ο Michiel απέδωσε στον Τζορτζόνε δεκαέξι πίνακες, δύο από τους οποίους αναφέρονταν ως αντίγραφα έργων του, ωστόσο μόνο ένα μικρό ποσοστό τους έχει διασωθεί. Μεταξύ αυτών, ανήκει η Κοιμωμένη Αφροδίτη (περ. 1508-10, Gemäldegalerie, Δρέσδη), έργο που όπως αναφέρεται από τον Michiel ολοκληρώθηκε από τον Τιτσιάνο (κατά άλλους αποδίδεται ολοκληρωτικά στον τελευταίο), ενώ και για τους Τρεις φιλοσόφους επισημαίνεται ότι ολοκληρώθηκαν από τον Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο. Άλλα έργα που αποδίδονται από την πλειοψηφία των μελετητών στον Τζορτζόνε, χωρίς ωστόσο να διαθέτουμε σύγχρονες αναφορές σε αυτά, είναι οι πίνακες Ιουδήθ (περ. 1504, Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη) και Πορτρέτο νεαρού άνδρα (Gemäldegalerie, Βερολίνο), ενώ από τις θρησκευτικές συνθέσεις που πιστεύεται ότι φιλοτέχνησε ξεχωρίζει το ιερό του καθεδρικού ναού του Καστελφράνκο.
Η ελαιογραφία Τρεις φιλόσοφοι (περ. 1508/09, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη) υπήρξε πιθανώς σύνθεση που ολοκλήρωσε στο τέλος της ζωής του και ολοκλήρωσε μετά το θάνατό του ο Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο. Όπως και η Καταιγίδα, το έργο αυτό — που σύμφωνα με τον κατάλογο του Michiel ανήκε αρχικά στη συλλογή του Ταντέο Κονταρίνι, γόνου της επιφανούς οικογένειας Κονταρίνι — έχει αποτελέσει αντικείμενο διαφωνιών ως προς την ερμηνεία του. Η παλαιότερη αντίληψη πως αναπαριστά τους τρεις μάγους τείνει να εγκαταλειφθεί, ωστόσο δεν υπάρχει οριστική συμφωνία μεταξύ των κριτικών σχετικά με το αν συμβολίζονται οι τρεις ηλικίες του ανθρώπου, τρία φιλοσοφικά ρεύματα, τρεις συγκεκριμένοι φιλόσοφοι (έχει υποστηριχθεί πως αναπαριστώνται ο Πυθαγόρας και οι δάσκαλοί του Θαλής και Φερεκύδης ), οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Ισλάμ και Χριστιανισμός), ή κάποιο άλλο μήνυμα. Τo ιερό του καθεδρικού ναού του Καστελφράνκο περιλαμβάνει την πιο γνωστή θρησκευτική σύνθεση του Τζορτζόνε, μία ελαιογραφία που απεικονίζει την Παναγία με το θείο βρέφος και τους Αγίους Φραγκίσκο και Ελευθέριο (ή Γεώργιο), έργο που χρονολογείται περίπου το 1504. Οι δύο πρώτες μορφές βρίσκονται τοποθετημένες υψηλά, πάνω σε θρόνο, ενώ οι άγιοι καταλαμβάνουν το αριστερό και δεξί τμήμα της σύνθεσης αντίστοιχα, σε τριγωνικό σχηματισμό. Η σύνθεση αποτελεί τυπικό δείγμα μιας «ιερής συνομιλίας» (sacra conversazione ), ωστόσο θεωρείται παράλληλα πως απομακρύνεται από τον κανόνα, ειδικότερα μέσα από το ιδιόμορφο αρχιτεκτονικό σκηνικό και τον μη ρεαλιστικό θρόνο, τοποθετημένο σε αφύσικο ύψος.
right|thumb|280px|Η Παναγία με το θείο βρέφος και τους Αγίους Φραγκίσκο και Γεώργιο (ή Ελευθέριο, προστάτη του Τρεβίζο), περ. 1500-05, ελαιογραφία, 200 × 152 εκ., Καστελφράνκο Βένετο Το έργο του Τζορτζόνε, κατά κύριο λόγο προορισμένο για ιδιωτική χρήση και έντονα υποκειμενικό, φαίνεται πως δεν ακολούθησε απόλυτα τις καθιερωμένες πρακτικές που κυριαρχούσαν στα τέλη του 15ου αιώνα, με εξαίρεση πιθανότατα τα πρώιμα έργα του, τα οποία συνιστούσαν μάλλον συμβατικές δημιουργίες. Εστιάζοντας κυρίως σε πίνακες μικρών διαστάσεων, δεν είχε την ανάγκη διατήρησης ενός μεγάλου εργαστηρίου, κατά τα πρότυπα του Μπελίνι ή του Τιτσιάνο. Θεωρείται πιθανό πως δεν διέθετε μαθητές, εκτός από βοηθούς που συνεισέφεραν στην ολοκλήρωση των νωπογραφιών του ή άλλων μεγαλύτερων συνθέσεων. Η τεχνική του επίσης διαφοροποιήθηκε από την παραδοσιακή μέθοδο που ακολουθούσαν οι περισσότεροι καλλιτέχνες της Βενετίας, συμπεριλαμβανομένου και του δασκάλου του, σύμφωνα με την οποία κάθε στοιχείο της σύνθεσης καθοριζόταν αυστηρά στη βάση προπαρασκευαστικών σχεδίων που προηγούνταν της χρήσης του χρώματος. Αντίθετα, ο Τζορτζόνε, όπως και ο Τιτσιάνο, δημιουργούσε κατευθείαν με το χρώμα, χωρίς να βασίζεται σε προσχέδια. Πολλές παράμετροι της μεθόδου που ακολουθούσε αποκαλύφθηκαν μέσα από μελέτη των έργων του με τη χρήση ακτίνων Χ, όπως το γεγονός πως συχνά άλλαζε στοιχεία της σύνθεσης στη διάρκεια της επεξεργασίας της, με χαρακτηριστικό δείγμα την τοπιογραφία της Καταιγίδας. Εκτιμάται ότι φιλοτέχνησε ελάχιστα προσχέδια και το μοναδικό από αυτά που αναγνωρίζεται ως έργο του Τζορτζόνε από την πλειοψηφία των ερευνητών, είναι το σχέδιο που φέρει τον τίτλο Βοσκός και τοπίο (Μουσείο Boymans–van Beuningen, Ρότερνταμ), το οποίο ωστόσο δε συνδέεται με καμία γνωστή σύνθεσή του. Σχετικά με τους παραγγελιοδότες του διαθέτουμε λίγες πληροφορίες. Ο κατάλογος του Michiel περιλαμβάνει γνωστούς συλλέκτες έργων του, ωστόσο δεν είναι βέβαιο αν οι ίδιοι παρήγγειλαν τις δημιουργίες που κατείχαν. Ο Ταντέο Κονταρίνι, αρχικός κάτοχος των Τριών φιλοσόφων, φαίνεται πως ήταν παραγγελιοδότης του έργου, και ίσως ο μοναδικός που είχε άμεση επαφή με τον ζωγράφο. Περισσότερες πληροφορίες είναι διαθέσιμες για τον Τούτσιο Κοστάντζο, που κατά τις ενδείξεις υπήρξε παραγγελιοδότης του ιερού του Καστελφράνκο. Ο Κοστάντζο ήταν οπλαρχηγός σώματος μισθοφόρων στην Ιταλία, που πρόσφερε τις υπηρεσίες του στη βασίλισσα της Κύπρου Κατερίνα Κορνάρο και την ακολούθησε όταν της παραχωρήθηκε το πριγκιπάτο του Άσολο. Ο Βαζάρι αναφέρει πως ο Τζορτζόνε είχε φιλοτεχνήσει μία προσωπογραφία της πρώην βασίλισσας, γεγονός που για ορισμένους κριτικούς αποτελεί ένδειξη πως ήταν σε στενή επαφή με τον κύκλο διανοουμένων και καλλιτεχνών τής βασίλισσας.
Κριτική και μεταθανάτια φήμη
Παρά τις διαφωνίες των μελετητών αλλά και τις αντικειμενικές δυσκολίες που ενέχει η ιστορική μελέτη της ζωής και τού έργου του Τζορτζόνε, θεωρείται αδιαμφισβήτητη η επίδρασή του στη βενετική τέχνη της εποχής του, καθώς σπουδαίοι καλλιτέχνες, όπως ο Τιτσιάνο, ο Πάλμα Βέκιο, ο Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο και ο Λορέντζο Λότο, μιμήθηκαν το ύφος του στις αρχές του 16ου αιώνα. Αξιοσημείωτη επίδραση άσκησε επίσης σε ζωγράφους που δεν είχαν ως έδρα της πόλη της Βενετίας, όπως για παράδειγμα στον Ντόσο Ντόσι από τη Φεράρα. Στενότερη φαίνεται πως υπήρξε η σχέση του Τιτσιάνο με το έργο του Τζορτζόνε, σε τέτοιο βαθμό ώστε, όπως ανέφερε και ο Βαζάρι, να είναι δύσκολος ο διαχωρισμός των έργων που φιλοτέχνησαν και η απόδοσή τους σε έναν από τους δύο ζωγράφους. Η αναγνώρισή του ως ενός εκ των κορυφαίων δημιουργών της εποχής του, επιβεβαιώνεται μέσα από το έργο Il libro del cortegiano (1528), του διπλωμάτη και συγγραφέα Μπαλντασάρε Καστιλιόνε, στο οποίο τοποθετήθηκε στο ίδιο επίπεδο με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, τον Ραφαήλ και τον Μιχαήλ Άγγελο, καθώς και στο Dialogo di Pittura (1548) του Βενετού θεωρητικού της ζωγραφικής Πάολο Πίνο. Ανάλογη εκτίμηση στο έργο του έδειξε και ο Βαζάρι στους Βίους, παρά το γεγονός πως εκείνος δεν ενέκρινε ορισμένες τεχνικές μεθόδους του, όπως την άμεση εφαρμογή του χρώματος χωρίς χρήση προπαρασκευαστικών σχεδίων. Κατά το 19ο αιώνα, μία νέα, ρομαντική προσέγγιση του έργου του άρχισε να διαμορφώνεται, με χαρακτηριστικές τις εργασίες των Τζον Ράσκιν και Γουόλτερ Πάτερ. Ο τελευταίος χαρακτήρισε τον Τζορτζόνε ως εφευρέτη ενός είδους ζωγραφικής, αναφερόμενος στο γεγονός πως φιλοτεχνούσε πίνακες μικρών διαστάσεων, επιτρέποντας έτσι στον κάτοχό τους να τους μεταφέρει με την ίδια ευκολία που ήταν σε θέση να μεταφέρει ένα λογοτεχνικό κείμενο ή ένα μουσικό όργανο.
Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, είχε ανακαλυφθεί εκ νέου ο κατάλογος έργων του Michiel και αρκετά έργα που αποδίδονταν στον Τζορτζόνε τοποθετήθηκαν στο επίκεντρο μίας έρευνας βασισμένης σε περισσότερο αντικειμενικά κριτήρια. Στις αρχές του 20ου αιώνα η ανασύνθεση του καταλόγου των έργων του χαρακτηρίστηκε από διαφωνίες, ενώ ανάλογες διχογνωμίες επιφέρει μέχρι σήμερα και η προσπάθεια ερμηνείας τους. Σύμφωνα με μία από τις καθιερωμένες προσεγγίσεις, που ακολουθεί περισσότερο την κριτική του Πάτερ, τα έργα του Τζορτζόνε αποτελούν αμιγώς λυρικές εκφράσεις κατά αναλογία με τα μουσικά έργα, χωρίς βαθύτερες λογοτεχνικές ή άλλου είδους αναφορές. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Τζορτζόνε αναγνωρίζεται ως ζωγράφος ρομαντικών ποιητικών σκηνών και ειδυλλίων, με την Αφροδίτη της Δρέσδης και το Βουκολικό κοντσέρτο να αποτελούν τα πλέον αντιπροσωπευτικά δείγματα του ύφους του. Στον αντίποδα, μία διαφορετική προσέγγιση, όπως αναπτύχθηκε αρχικά από τον Ρομπέρτο Λόνγκι κατά τη δεκαετία του 1930, επικεντρώθηκε στην αληθοφάνεια του έργου του, η οποία επαινέθηκε επίσης από τον Βαζάρι, αναγνωρίζοντας ως μεγαλύτερης αξίας το νατουραλισμό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Ισαβέλλα της Αυστρίας-Τέσεν
Η Ισαβέλλα (γερμ. Isabella von Habsburg-Lothringen, 17 Νοεμβρίου 1888 - 6 Δεκεμβρίου 1973) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Η Ισαβέλλα Μαρία Θηρεσία Χριστίνα Ευγενία ήταν η πέμπτη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου, Δούκα του Τέσσεν, και της Ισαβέλλας, κόρης του Ροδόλφου, Δούκα του Κρόυ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1912 τον Γεώργιο της Βαυαρίας. Διαζεύχθηκαν σύντομα (3 ημέρες μετά το μήνα του μέλιτος). Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Λουδοβίκος Φρειδερίκος της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου Φρειδερίκου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν και της Σοφίας Αλμπερτίνας, κόρης του Γεωργίου Λουδοβίκου Α΄, κόμη του Έρμπαχ-Έρμπαχ.
Το 1759 απεβίωσε στο Ναϊμέχεν του Χέλντερλαντ (τώρα στην Ολλανδία) σε ηλικία 49 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1749 τη Χριστιανή Λουίζα, κόρη του Ιωακείμ Φρειδερίκου, δούκα του Σλέσβιχ-Χολστάιν-Σόντερμπουργκ-Πλεν, δεν απέκτησαν απογόνους.
Μαρία Μπονέλου
Η Μαρία Μπονέλου (Αθήνα, 8 Δεκεμβρίου 1940 - Λάρισα, 30 Αυγούστου 2007) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Παντρεύτηκε τον Σωτήρη Μουστάκα το 1973 και απέκτησαν μία κόρη, την Αλεξία, ηθοποιό και τραγουδίστρια της λυρικής.
Πέθανε τα ξημερώματα της 30ης Αυγούστου 2007 στην κλινική Αγία Φωτεινή στη Λάρισα καθώς έπασχε από Αλτσχάιμερ τα τελευταία χρόνια της ζωής της. Κηδεύτηκε από το Νεκροταφείο Χαλανδρίου δημοσία δαπάνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Καρλ Ρότζερς
Ο Καρλ Ρότζερς γεννήθηκε στο Σικάγο το 1902. Οι γονείς του ήταν αγρότες και αυστηρά θρησκευόμενοι μεθοδιστές. Από αυτούς κληρονόμησε το αυστηρά πειθαρχημένο πρακτικό και διερευνητικό του πνεύμα. Αρχικά, ασχολήθηκε με τη γεωργία και έπειτα έκανε τις πρώτες σπουδές του με αντικείμενο τη θεολογία, μιας και ο προορισμός του ήταν να γίνει ιερωμένος. Ανακαλύπτοντας, όμως, την υποκρισία και την ανελευθερία του Σεμιναρίου, στο οποίο φοιτούσε, εγκατέλειψε αυτά τα σχέδια και στράφηκε στην ψυχολογία.
Η θεωρία του
Ο Rogers πιστεύει ότι ο οργανισμός και ο εαυτός καθορίζουν τη διαμόρφωση της προσωπικότητας. Ο οργανισμός είναι ο χώρος που περιέχει τις εμπειρίες μας, η ολότητα των οποίων ονομάζεται φαινομενολογικό πεδίο και είναι το προσωπικό σύστημα αναφορών του ατόμου. Κάθε άνθρωπος μπορεί να καταλάβει τους συνανθρώπους του μέσω της ενσυναίσθησης (ψυχικής ταύτισης). Ο εαυτός είναι το διαφοροποιημένο τμήμα του φαινομενολογικού πεδίου όπου εμπεριέχονται οι αντιλήψεις, οι αξίες και οι σκοποί. Αλλάζει συνεχώς με βάση τις εμπειρίες που αποκτά στην επαφή με το περιβάλλον, το οποίο συμβάλλει στην ενεργοποίηση (την εγγενή τάση του οργανισμού να ενεργοποιεί τις ικανότητες του ώστε να ζει καλύτερα) ή την αυτοπραγμάτωση (την επίτευξη προσωπικής αρμονίας και γαλήνης).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι
Στυλιανός Αλλαμανής
Ο Στυλιανός Αλλαμανής (Καρδίτσα, 1910 - Αθήνα, 9 Ιουλίου 2000) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Χρημάτισε 9 φορές βουλευτής με διάφορα κόμματα και διετέλεσε υπουργός.
Βιογραφία
Ήταν γιος του εμπόρου Αχιλλέα Αλλαμανή από τα Άγραφα, ενώ ο θείος του, Χρήστος Αλλαμανής ήταν υπουργός Γεωργίας και του ανέθεσε τη διεύθυνση του γραφείου του στα 1928. Σπούδασε Νομικά στα Πανεπιστήμια των Αθηνών και του Γκότιγκεν, καθώς και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ, στη Γαλλία. Εργάστηκε στο δικηγορικό επάγγελμα, αρχικά στη γενέτειρά του και από το 1945 ως τη συνταξιοδότησή του στην Αθήνα. Από το γάμο του απέκτησε μία κόρη και ένα γιο.
Κατήλθε στον πολιτικό στίβο για πρώτη φορά στις εκλογές του 1950, οπότε εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας-Τρικάλων με την ΕΠΕΚ. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1951 και του 1952. Το 1953 ίδρυσε μαζί με τον Καρτάλη και τον Αλέξανδρο Σβώλο το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζομένου Λαού (ΔΚΕΛ) με το οποίο εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1956. Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής με την Προοδευτική Αγροτική Δημοκρατική Ένωση.
Συνίδρυσε την Ένωση Κέντρου μαζί με πολλούς άλλους πολιτικούς και εξελέγη με αυτήν βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές του 1961, 1963 και 1964.
Για πρώτη φορά ανέλαβε υπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Πλαστήρα, από τις 27 Οκτωβρίου 1951 έως τις 11 Οκτωβρίου 1952.
Από τις 8 Νοεμβρίου 1963 έως τις 30 Δεκεμβρίου 1963 διετέλεσε υπουργός Δημοσίων Έργων, στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963. Στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964 ανέλαβε υπουργός Συγκοινωνιών, από τις 18 Φεβρουαρίου 1964 έως τις 15 Ιουλίου 1965.
Συμμετείχε στην ομάδα των βουλευτών που σε συνεργασία με το παλάτι ανέτρεψαν τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου με την Αποστασία του 1965. Στις κυβερνήσεις των αποστατών χρημάτισε υπουργός Οικονομικών, από τις 16 Ιουλίου 1965 έως τις 17 Σεπτεμβρίου 1965 και υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, από τις 17 Σεπτεμβρίου 1965 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1966.
Για τη διάσπαση της Ενώσεως Κέντρου ο Στέλιος Αλλαμανής σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία στις 15 Ιουλίου του 1993 δήλωσε: «Δεν μετάνιωσα ποτέ για τη στάση που κράτησα. Αισθάνομαι ότι κάναμε το χρέος μας. Ο όρος αποστασία δεν έχει έννοια. Υπήρξε μία διαφωνία με τον Γεώργιο Παπανδρέου και εμείς τότε απλώς αποχωρήσαμε με ομοιόμορφη σύνθεση κοινοβουλευτικής ομάδας. Δεν πήγαμε σε άλλο κόμμα». Και πιο κάτω αιτιολογώντας τη στάση των αποχωρησάντων ισχυρίσθηκε : «Δυστυχώς δεν είχαμε άλλη διέξοδο. ΄Επρεπε να ματαιώσουμε τις εκλογές, γιατί αν γίνονταν με κυρίαρχο θέμα το πολιτειακό θα είχαμε διχασμό στη χώρα. Ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν είχε κανένα λόγο να θέλει εκλογές γιατί είχαμε 175 βουλευτές. Η στάση του ήταν εντελώς αδικαιολόγητη».
Ως κυβερνητικό στέλεχος συνετέλεσε στην κατασκευή πολλών και σημαντικών έργων για την ιδιαίτερη πατρίδα του, όπως το Φράγμα του Πλαστήρα-Ταυρωπού. Βοήθησε επίσης στην ίδρυση Παιδαγωγικής Ακαδημίας και στην αποξήρανση των ελών στο Δήμο Σελλάνων.
Κατά την περίοδο της επταετίας ο Αλλαμανής υπέστη εκτοπισμό στη Λευκάδα.
Το 1994 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο. Πέθανε στην Αθήνα. Κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 10 Ιουλίου 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Προοδευτική Αγροτική Δημοκρατική Ένωση
Φρανσουά ντε Λα Μοτ Λε Βαιγιέ
Ο Φρανσουά ντε Λα Μοτ Λε Βαιγιέ (γαλλικά: François de La Mothe Le Vayer) (1588-1672) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, φιλόλογος και ιστορικός, ένας από τους κύριους εκπροσώπους της λεγόμενης ελευθεριακής σκέψης και του σκεπτικισμού κατά τον 17ο αιώνα. Έγινε δεκτός στη Γαλλική Ακαδημία το 1639 και ήταν οικοδιδάσκαλος του Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φρανσουά ντε Λα Μοτ Λε Βαιγιέ γεννήθηκε τον Αύγουστο 1588 στο Παρίσι, μέλος ευγενούς οικογένειας του Μαιν. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος στο Παρίσι και συγγραφέας μιας περίεργης πραγματείας σχετικά με τις λειτουργίες των πρεσβευτών, με τίτλο Legatus, seu De legatorum Privgiis, officio et munere libellus (1579). Ο Φρανσουά σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο του Πουατιέ και το 1606 διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Παρλαμέντο (ανώτατο δικαστήριο) του Παρισιού, αλλά παραιτήθηκε από το αξίωμά του περίπου το 1647 και αφιερώθηκε στα ταξίδια και στη συγγραφή.
Το 1622 παντρεύτηκε την Ελέν Μπλάκγουντ, κόρη Σκώτου φιλοσόφου. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1620, γνώρισε τον Γκαμπριέλ Νοντέ και αποτέλεσε μέλος της ομάδας ελεύθερα σκεπτόμενων διανοούμενων γύρω από τον Πιέρ Γκασσεντί.
Με το έργο Considérations sur l'éloquence française (Σκέψεις για τη γαλλική ρητορεία, 1638) εξασφάλισε την είσοδο στη Γαλλική Ακαδημία και με το ''De l'instruction de Mgr. le Dauphin (Για την εκπαίδευση του Δελφίνου'', 1640) προσέλκυσε την προσοχή του καρδινάλιου Ρισελιέ. Το 1649 η Άννα της Αυστρίας του ανέθεσε την εκπαίδευση του δεύτερου γιου της Φιλίππου της Ορλεάνης και στη συνέχεια την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης του Λουδοβίκου ΙΔ΄, έτσι παρέμεινε στη βασιλική αυλή για 11 χρόνια. Το αποτέλεσμα των παιδαγωγικών του εργασιών ήταν μια σειρά βιβλίων που περιλάμβαναν τα Géographie, Rhétorique, Morale, Economique, Politique, Logique και Physique du Prince (1651–1658). Ο βασιλιάς επιβράβευσε τον δάσκαλό του διορίζοντάς τον ιστοριογράφο της Γαλλίας και σύμβουλο Επικρατείας.
Σεμνός, σκεπτικιστής και περιστασιακά άσεμνος στα λατινικά του κείμενα και στους στίχους του, έγινε δεκτός στη γαλλική βασιλική αυλή, όπου ο ελευθεριασμός σε ιδέες και ήθη εκείνη την εποχή ήταν ευπρόσδεκτος.
Ήταν καθοριστικός στη διάδοση του σκεπτικισμού και ειδικότερα των ιδεών του Σέξτου του Εμπειρικού, τον οποίο ονόμασε «θεϊκό Σέξτο», μια σχεδόν βλασφημία στην Καθολική Γαλλία την εποχή του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Τα υψηλά αξιώματα που κατείχε δεν τον έκαναν να χάσει κάθε πνευματική ανεξαρτησία. Μια ελλιπής έκδοση των έργων του δημοσιεύτηκε στη Δρέσδη το 1756–1759. Ορισμένα έργα τα υπέγραψε με το ψευδώνυμο Orasius Tubero.
Ο Μολιέρος ήταν στενός φίλος του και φημολογείται ότι μεγάλο μέρος της σάτιρας των έργων του ήταν εμπνευσμένο από την έντονη (αν και προσεκτικά καλυμμένη) κριτική του ντε Λα Μοτ Λε Βαιγιέ για τη θρησκευτική υποκρισία - όπως εκφράζεται στη δεύτερη έκδοση του Ταρτούφου (1667) έργο το οποίο ο ντε Λα Μοτ Λε Βαιγιέ υπερασπίστηκε σε ένα καυστικό και ανώνυμο Lettre sur la comédie de l'Imposteur (Επιστολή για την κωμωδία του απατεώνα, 1667) ενάντια στη θρησκευτική φατρία στη βασιλική αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Ο Φρανσουά ντε Λα Μοτ Λε Βαγιέ πέθανε στο Παρίσι στις 9 Μαΐου 1672.
Το έργο του παραμελήθηκε για αιώνες, αλλά από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 αποτέλεσε αντικείμενο ενθουσιώδους επανεκτίμησης, όπως αποδεικνύεται από πολλές επανεκδόσεις και άφθονη κριτική βιβλιογραφία.
Συγγραφικό έργο
Εκτός από τα εκπαιδευτικά του έργα, ο ντε Λα Μοτ Λε Βαιγιέ έγραψε πολλά έργα, μερικά από τα οποία είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί
ΦφΛ Βόλφσμπουργκ (ποδόσφαιρο γυναικών)
Η ΦφΛ Βόλφσμπουργκ-Φράουνφουσμπαλ (γερμανικά: VfL Wolfsburg Frauenfußball) είναι γερμανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος γυναικών με έδρα το Βόλφσμπουργκ. Η ομάδα έχει επιτυχίες σε εθνικό αλλά και σε διεθνές επίπεδο.
Ιστορία
Η «ΦφΡ Άιντραχτ Βόλφσμπουργκ» ιδρύθηκε το 1973. Η ομάδα ήταν ιδρυτικό μέλος της Μπούντεσλιγκα. Το 2003 το ποδοσφαιρικό τμήμα γυναικών εντάχθηκε στον αθλητικό σύλλογο ΦφΛ Βόλφσμπουργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦφΛ Βόλφσμπουργκ
Ευγένιος της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου Φρειδερίκου Β΄, δούκα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν και της Καρολίνας, κόρης του Φιλίππου-Καρόλου κόμη του Έρμπαχ-Φύρστεναου.
Μάτσας
Το ελληνικό επώνυμο Μάτσας μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ευγένιος της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν
Βιογραφία
Το 1795 απεβίωσε στο Χίλντμπουργκχαουζεν σε ηλικία 65 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1778 την ανιψιά του Καρολίνα των Βέττιν, κόρη του Ερνέστου Φρειδερίκου Γ΄, δούκα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Γ.Σ. Κορωπίου
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Κορωπίου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή του Κορωπίου, στο Νομό Αττικής, το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας. Η έδρα του είναι το Κλειστό Γεώργιος Παπασιδέρης. Τα χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο, το κίτρινο και το λευκό. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης.
Ιστορική αναδρομή
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2004-05 το τμήμα ανδρικής καλαθοσφαίρισης του Γ.Σ. Κορωπίου κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.Κ.Α., κερδίζοντας το δικαίωμα συμμετοχής στη Γ' Εθνική Κατηγορία.
Κατά τη λήξη της αγωνιστικής περιόδου 2011-12 ο Πανελλήνιος Γ.Σ. δεν κατάφερε να συμμετάσχει στην Α2 Εθνική και υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα, επιφέροντας ντόμινο ανακατατάξεων. Η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης απευθύνθηκε στην πρώτη επιλαχούσα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.Κ.Α., την ομάδα του Α.Ο. Ζωγράφου, για την κάλυψη της θέσης που δημιουργήθηκε στη Γ' Εθνική, ωστόσο ο σύλλογος αρνήθηκε προκειμένου να μην αναδιαρθρώσει ξαφνικά το ρόστερ της ομάδας. Κατά συνέπεια άνοιξε ο δρόμος για τον Γ.Σ. Κορωπίου που αποδέχθηκε με τη σειρά του την πρόσκληση για άνοδο.
Κατά συνέπεια βρέθηκε την περίοδο 2012-13 στο Πρωτάθλημα του 2ου Ομίλου Νότου της Γ' Εθνικής, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2013-14, ο Γ.Σ. Κορωπίου διαγωνίστικε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο Νότου. Έχοντας συγκεντρώσει 14 νίκες και 10 ήττες, κατέλαβε την 5η θέση της τελικής βαθμολογίας εξασφαλίζοντας την επιστροφή της στο ίδιο Πρωτάθλημα από το επόμενο φθινόπωρο.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2008-09 το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης του Γ.Σ. Κορωπίου συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας Γυναικών που διοργανώνει η Ε.Σ.Κ. Αττικής καταλαμβάνοντας την 4η θέση της τελικής βαθμολογίας.
Την επόμενη χρονιά, 2009-10, η ομάδα ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις για την κανονική περίοδο στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα του 1ου Ομίλου της Γ' Κατηγορίας. Έχοντας εξασφαλίσει την άνοδο στη Β' Κατηγορία, αγωνίστηκε περαιτέρω στον τελικό του πρωταθλήματος όπου και αντιμετώπισε τον πρωτοπόρο του έτερου Ομίλου, Άγιο Νικόλαο Παλλήνης. Στον αγώνα αυτό το Κορωπί επικράτησε με σκορ 52-42, κατακτώντας τον τίτλο του Υπερπωταθλητή της Γ' Κατηγορίας.
Η ομάδα του Κορωπίου δεν κατόρθωσε να παγιώσει τη θέση της σε ανώτερο επίπεδο, με την παραμονή της στη Β' Κατηγορία να αποδεικνύεται βραχυχρόνια. Στη διάρκεια της αγωνιστικής περίοδου 2010-11 συγκέντρωσε 5 νίκες και 17 ήττες απέναντι σε έντεκα αντιπάλους, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 11η και προτελευταία θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2011-12, το Κορωπί επέστρεψε στη Γ' Κατηγορία της Ε.Σ.Κ. Αττικής, έχοντας πολύ χαμηλή απόδοση. Τον 2ο Όμιλο της Κατηγορίας στα πλαίσια του οποίου αγωνίστηκε συνέθεταν 10 ομάδες και στην τελική κατάταξη βρέθηκε στην 9η και προτελευταία θέση.
Τη χρονιά 2012-13 το 2ο Όμιλο της Γ' Κατηγορίας συνέθεσαν δέκα σύλλογοι (ένας ενδέκατος αποχώρησε). Στα πλαίσια αυτά το Κορωπί συγκέντρωσε 9 νίκες και 9 ήττες, κλείνοντας τη χρονιά στην 5η του βαθμολογικού πίνακα της κανονικής περιόδου. Η θέση αυτή δεν ήταν αρκετά υψηλά ώστε να διεκδικήσει την άνοδο σε αγώνες μπαράζ.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο 2013-14, πάντα στην ίδια κατηγορία και όμιλο, το Κορωπί συνάντησε έντεκα διεκδικητές για την πρωτιά, απέναντι στους οποίους είχε απολογισμό 7 νίκες και 13 ήττες. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 6η θέση της τελικής βαθμολογίας, μένοντας ξανά εκτός μπαράζ.
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2014-15, ο Γ.Σ. Κορωπίου έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα του 2ου Ομίλου της Γ' Κατηγορίας Γυναικών που διοργανώνει η Ε.Σ.Κ. Αττικής. Αντιμετωπίζοντας έντεκα ομάδες στη διεκδίκηση της ανόδου, έκλεισε την κανονική περίοδο με απολογισμό 11 νίκες και 11 ήττες. Ως εκ τούτου κατέλαβε την 6η θέση της τελικής κατάταξης, ανανεώνοντας την παρουσία του στην ίδια κατηγορία και για την επόμενη χρονιά.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2011-12 το τμήμα γυναικείας πετοσφαίρισης του συλλόγου διαγωνίστηκε στην Α' Κατηγορία Γυναικών της Ε.Σ.Π.Α.Α. λαμβάνοντας μέρος στη φάση των ημιτελικών. Εκεί αποκλείστηκε από τους τελικούς από το Π.Α.Κ. Χαλανδρίου με συνολικά αποτελέσματα 3-1.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο Γ.Σ. Κορωπίου λαμβάνει μέρος στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.Ο.ΠΕ. και συγκεκριμένα στον Α' Όμιλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Δήμος Κρωπίας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Π.Α.Α.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1980 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1980