cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναΐφ
Ναΐφ τέχνη (Naïve art, ή Toddler art) είναι μία κατηγορία τέχνης που χαρακτηρίζεται από μια παιδικού τύπου απλοϊκότητα, τόσο στην ύλη και το περιεχόμενο όσο και στην τεχνική. Η λέξη Ναΐφ είναι διεθνής πλέον, αλλά προέρχεται από την Γαλλική naive που σημαίνει αφελής. Όμως το δεδομένο ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί ναΐφ καλλιτέχνες, με τα έργα τους, οι οποίοι έχουν λίγη ή καθόλου εικαστική παιδεία, αυτό και μόνο αποδεικνύει ότι ο όρος συχνά δεν ισχύει. Τελικά ο όρος Ναΐφ (naïve) που στα Αγγλικά ταυτίζεται με το primitive (αφελής, αγαθιάρης, πρωτόγονος) ερμηνεύεται πλέον σαν εξευτελισμός και σταδιακά άρχισε να αποφεύγεται στους εικαστικούς κύκλους. . Πολλοί διάσημοι Ευρωπαίοι ζωγράφοι του 20ού αιώνα μπορεί εύκολα να ταξινομηθούν άμεσα ή έμμεσα στην τεχνοτροπία Ναΐφ, όπως ο Joan Miro, ο Henri Émile Benoît Matisse, o Paul Gauguin, κλπ. Μερικοί το παραδέχονται ευθέως εξ άλλου όπως ο Ισπανός Huan Miro που δήλωσε "Χρειάστηκε να γεράσω, για να μάθω να ζωγραφίζω σαν παιδί".
Χαρακτηριστικά της Τέχνης Ναΐφ
Ο όρος τέχνη Ναΐφ (naïve art) αντιμετωπίζεται συχνά σαν μια περιθωριακή τέχνη η οποία είναι χωρίς φόρμα (τύπο) και χωρίς ή με λίγη εκπαίδευση και φυσικά χωρίς πτυχίο του καλλιτέχνη. Αυτό πράγματι ίσχυε πριν τον εικοστό αιώνα, αλλά τώρα υπάρχουν ακαδημίες τέχνης Ναΐφ. Αυτή η τέχνη πλέον αναγνωρίζεται ως επίσημη τεχνοτροπία και παρουσιάζεται σε αίθουσες τέχνης σε όλο τον κόσμο.
Τα χαρακτηριστικά της Τέχνης Ναΐφ (naïve art) είναι η αδέξια σχέση της με τη φόρμα της ποιοτικής ζωγραφικής. Ειδικότερα η Ναΐφ τέχνη δεν σέβεται τους κανόνες της προοπτικής (όπως καθορίσθηκαν από τους προοδευτικούς ζωγράφους της Αναγέννησης), που είναι οι εξής:
Τα αποτελέσματα είναι:
Η Ψευδο-ναΐφ τέχνη
Ενώ η Ναΐφ τέχνη ιδεωδώς περιγράφει την εργασία καλλιτεχνών που δεν έλαβαν εικαστική παιδεία σε Σχολή καλών Τεχνών, ή Ακαδημία, όπως παράδειγμα ο Ανρί Ρουσσώ (Henri Rousseau) ή ο Αλφρεντ Γουάλις (Alfred Wallis), σε αντίθεση με αυτήν, η ψευδο-ναΐφ ή φω-ναΐφ τέχνη (faux naïve) περιγράφει εργασία καλλιτεχνών σε ένα μιμητικό στυλ, ή αυτοσυνειδητή τεχνοτροπία, με αποτέλεσμα η εργασία τους να φαίνεται σαν απλοϊκό αντίγραφο κάποιου πρωτοτύπου. Αρχέγονη τέχνη ("Primitive art") είναι ένας άλλος όρος χρησιμοποιούμενος για τέχνη χωρίς εικαστική παιδεία, αλλά ιστορικά χρησιμοποιείται περισσότερο για εικαστικά έργα καλλιτεχνών από περιθωριακούς πολιτισμούς, όπως είναι οι Ινδιάνοι της Αμερικής, οι Ιθαγενείς της υποσαχάριας Αφρικής, ή οι Ιθαγενείς των νησιών του Ειρηνικού (Tribal art στην Αγγλική Wikipedia). Ενας άλλος συνώνυμος όρος της ναΐφ τέχνης είναι Λαϊκή τέχνη (folk art στην Αγγλική Wikipedia). Eπίσης υπάρχουν οι όροι ναϊφισμός (naïvism) και πριμιτιβισμός (primitivism) που χρησιμοποιείται κυρίως για τους επαγγελματίες καλλιτέχνες που εργάζονται με στυλ ναΐφ όπως οι Paul Gauguin, Mikhail Larionov, Paul Klee)..
18ος αιώνας
thumb|Παράδειγμα από τη δουλειά του [[Νίκο Πιροσμάνι: Άτεκνος εκατομμυριούχος και φτωχή γυναίκα με παιδιά..]]
20ός αιώνας
thumb|alt=Juego de Domino, Oil on canvas by Jose Fuster.|Juego de Domino, Oil on canvas, 66 x 57 cm by Cuban artist [[José Rodríguez Fuster.]]
Μουσεία και Πινακοθήκες
thumb|Anonymous painter from [[Pernambuco, Brazil: Landscape]] thumb|Anonymous painter from Kharkov: [[Papa Gueye]]
Επιπλέον μελέτη
Κατηγορία:Ρεύματα στη Ζωγραφική
Πορφύριος επίσκοπος Άρτας
Ο Πορφύριος ήταν επίσκοπος Άρτας και αγωνιστής του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από την Κωνσταντινούπολη. Ήρθε στην Πάτρα τον ίδιο χρόνο της πολιορκίας της πόλης από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Τον είχαν στείλει οι αδελφοί Μεσολογγίτες για να ζητήσουν βοήθεια από τον Κολοκοτρώνη και από την κυβέρνηση. Έτυχε εκεί στην περίφημη μάχη της 9ης Μαρτίου.
Εμψύχωσε πολύ τους Έλληνες, ιδίως της Ακαρνανίας. Έγινε πολιτικός και έλαβε μέρος σε όλες τις Εθνικές Συνελεύσεις ως πληρεξούσιος και βουλευτής.
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Ιωσήφ ο από Ανδρούσης
Ο Επίσκοπος Μεσσήνης ο πριν διατελέσας Επίσκοπος Ανδρούσης (πραγματικό όνομα: Ιωσήφ Νικολάου, 1770 - 13 Μαρτίου 1844) ήταν Έλληνας ιερωμένος και αγωνιστής του 1821. Διετέλεσε Επίσκοπος Ανδρούσης, Επισκοπή η οποία μετονομάσθηκε το 1833 σε «Μεσσήνης» ενώ το 1852 μετεξελίχθηκε σε «Μητρόπολη Μεσσηνίας».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τριπολιτσά το 1770 και το 1781 στάλθηκε από τους γονείς του στη Δημητσάνα για να φοιτήσει στο εκεί σχολείο. Σε ηλικία είκοσι ετών εκάρη μοναχός από τον Νικόδημο τον Αγιορείτη. Οι βιογράφοι του δεν συμφωνούν πού εκάρη μοναχός (ενδεχομένως στην ιερά μονή Αγίου Νικολάου Βαρσών ή στην ιερά μονή Γοργοεπηκόου στη Νεστάνη Αρκαδίας). Το 1792 χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος. Το 1806 χειροτονήθηκε διαδοχικά ιερέας και επίσκοπος Ανδρούσης. Υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρίας. Κατά την πολιορκία της Τριπολιτσάς, κρατήθηκε όμηρος από τους Τούρκους, μαζί με άλλους επισκόπους και προεστούς (από τους οποίους μόνο ο Ιωσήφ και λίγοι ακόμα συγκρατούμενοί του επέζησαν).
Στο Εκτελεστικό 1822 έγινε και Μινίστρος των Θρησκευτικών (Υπουργός), έως το 1825. Το 1833 έγινε επίσκοπος Μεσσήνης. Το 1833 η επισκοπή Μεσσήνης συγχωνεύθηκε με την επισκοπή Κορώνης. Το 1836 ο Ιωσήφ ανέλαβε και τη διοίκηση της επισκοπής Μεθώνης μετά την παραίτηση του επισκόπου Μεθώνης Μακάριου. Απεβίωσε στις 13 Μαρτίου 1844 και θάφτηκε προ της Ωραίας Πύλης του Ιερού Ναού του Αγίου Ιωάννου Μεσσήνης, ενώ το 1900 στήθηκε η προτομή του. Προτομή του υπάρχει στο προαύλιο του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Καλαμάτας, όπως και στην Ανδρούσα.
Μουρταζά Ραχίμοφ
Ο Μουρταζά Γκομπαϊντούλοβιτς Ραχίμοφ (ρωσικά: Муртаза́ Губайду́ллович Рахи́мов, μπασκιρικά: Мортаза Ғөбәйҙулла улы Рәхимов, Mortaza Ğöbäyźulla ulı Räximov, 7 Φεβρουαρίου 1934- 11 Ιανουαρίου 2023) ήταν Ρώσος πολιτικός μπασκιρικής εθνικότητας, ο οποίος υπηρέτησε από το 1993 έως το 2010 ως ο πρώτος Πρόεδρος του Μπασκορτοστάν, μιας δημοκρατίας εντός της Ρωσίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου του 1934 στο χωριό Ταβακάνοβο της Επαρχίας Κουγκαρτσίνσκι στην Μπασκιρική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία.
Μετά την αποφοίτησή του από την Τεχνική Σχολή Πετρελαίου της Ουφά άρχισε να εργάζεται στο διυλιστήριο 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ της Ουφά.
Το 1964, ο Ραχίμοφ αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Πετρελαίου της Ουφά και αργότερα εργάστηκε στο διυλιστήριο Νόβο-Ουφίμσκι, και το 1986 διορίστηκε διευθυντής της εταιρείας.
ου Ανώτατου Συμβουλίου της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν.
Το Νοέμβριο του 1993, ο Ραχίμοφ προτάθηκε ως υποψήφιος αντιπρόσωπος του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας, και το Δεκέμβριο του ίδιου έτους ο Ραχίμοφ εξελέγη ευρέως ως πρώτος Πρόεδρος του Μπασκορτοστάν.
Στις 4 Ιουνίου 1998, επανεξελέγη στη θέση του Προέδρου του Μπασκορτοστάν για μια δεύτερη θητεία.
Στις ,21 Δεκεμβρίου 2003 σύμφωνα με τον Ομοσπονδιακό νόμο "Σχετικά με τις κύριες εγγυήσεις για τα εκλογικά δικαιώματα και τα δικαιώματα σχετικά με τη συμμετοχή των πολιτών της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε δημοψηφίσματα" ο Ραχίμοφ εξελέγη ως Πρόεδρος του Μπασκορτοστάν για τρίτη θητεία.
Υπήρξε μέλος του Συμβουλίου του Κράτους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Πρόεδρος του Συμβουλίου της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν και Προεδρικού Συμβουλίου της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, και Πρόεδρος του διατμηματικού Συμβουλίου Δημόσιας Ασφάλειας της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν.
Δραστηριότητες
Ο Ραχίμοφ τα τελευταία χρόνια της ζωής του εργάστηκε ως συνεργάτης της Sistema για την διαχείριση της ρωσικής Bashneft, ως μέρος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας, και εξακολουθούσε να είναι γνωστός ως εξέχων πολιτικός στη Ρωσία.
Προσωπική ζωή
Ο Ραχίμοφ ήταν παντρεμένος με την Λουίζα Γκαλίμοβνα Ραχίμοβα, και έχει ένα γιο, τον Ουράλ Ραχίμοφ. Ο γιος του είναι ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στη Ρωσία, έχοντας μια περιουσία τουλάχιστον 500 εκατομμυρίων δολαρίων σε πλούτο και δεν είναι παντρεμένος. Ο επίσημος βιογράφος του Ραχίμοφ έχει δηλώσει ότι στον Ραχίμοφ άρεσαν η μουσική, η φαντασία και η φυσική αγωγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Άνω Βιάννος Ηρακλείου
Η Άνω Βιάννος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος καθώς και του Δήμου Βιάννου.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Άνω Βιάννος είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στην πλαγιά που σχηματίζουν οι πρόποδες της Δίκτης (νοτιοδυτικές πλαγιές του Αφέντης Χριστός), σε υψόμετρο 560 μέτρα, με θέα προς τον ελαιώνα της επαρχίας Βιάννου. Είναι χτισμένη στα ερείπια της αρχαίας πόλης Βίεννος ή Βίεννα που ήταν ανεξάρτητη και αυτόνομη, και έκοβε δικά της νομίσματα που απεικόνιζαν κεφάλι γυναίκας από τη μία όψη και από την άλλη λουλούδι. Η απόστασή της από την Ιεράπετρα είναι 38 χιλιόμετρα. Συχνά η Άνω Βιάννος αναφέρεται μόνο με το όνομα Βιάννος, όπως π.χ. στις πληροφοριακές πινακίδες της Τροχαίας. Τα σημαντικότερα προϊόντα είναι το λάδι, τα χαρούπια και τα γαλακτοκομικά.
Το χωριό ανάμεσα στα άλλα έχει Κέντρο Υγείας, τράπεζες, ΚΕΠ, ΚΑΠΗ, νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Λύκειο, ταβέρνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Ενεργός είναι και ο πολιτιστικός σύλλογος, με το όνομα "Ο Πατούχας", ο οποίος ιδρύθηκε το 1957. Το ίδιο όνομα έχει και η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία αγωνίζεται στη Β΄ κατηγορία του Τοπικού Πρωταθλήματος.
Η Βιάννος είναι η γενέτειρα του μεγάλου Κρητικού συγγραφέα και δημοσιογράφου, επονομαζόμενου και ως πατέρα του χρονογραφήματος, ιδρυτικού στελέχους και πρώτου πρόεδρου της ΕΣΗΕΑ του Ιωάννη Κονδυλάκη.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στη Βιάννο. thumb|Η Αγία Μονή, ανδρώο μοναστήρι στη Βιάννο. Η Βιάννος βρίσκεται περίπου στη θέση της αρχαίας πόλης Βίεννος ή Βίεννας η οποία βρισκόταν λίγο δυτικότερα. Οι κάτοικοί της ονομάζονταν Βιάννιοι ή Βιέννιοι. Σύμφωνα με το Στέφανο Βυζάντιο, η Βίεννος ήταν "πόλις Κρήτης, οι μεν από Βιέννου του των Κουρήτων ενός, οι δε από της περί τον Άρην γενομένης βίας, ην ενταύθα φασίν από Ώτου και Εφιάλτου των παίδων Ποσειδώνος, και μέχρι και νυν τα καλούμενα εκατομφόνια θύεται τω Άρει". Κατά τον ίδιο συγγραφέα, ο αρχηγός του οικισμού Βιάννος με μια μοίρα Κρητών εγκαταστάθηκαν στην δυτική Γαλατία, όπου ίδρυσαν την νέα Βιάννο την σημερινή Vienne Isère της Γαλλίας. Ο Pashley αναφέρει ότι κοντά στη Βιάννο βρέθηκε τάφος γίγαντα, ο οποίος πιστεύεται ότι ήταν του Ώτου. Η Βίαννος ήταν αυτόνομη, όπως πιστοποιούν τα νομίσματά της, τα οποία έφεραν στη μία όψη την κεφαλή της Αρτέμιδος ή Βιάννης και στην άλλη ένα λουλούδι με τη λέξη ΒΙΑΝΙ. Η Βίαννος υφίστατο μέχρι τα τέλη του 9ου αιώνα, καθώς αναφέρεται στο 9ο Τακτικό από τον επίσκοπο Βιέννης. Φαίνεται ότι υπέκυψε έπειτα στην ισχυρή γείτονά της, την Ιεράπετρα. Ελάχιστα ίχνη της αρχαίας πόλης διασώζονται. Εντός κεντρικού δρόμου του χωριού ανακαλύφθηκε χριστιανικός τάφος, του οποίου ο πυθμένας ήταν στρωμένος με πλίνθους, με οπές για να τρέχουν τα υγρά του νεκρού στον κάτω κενό χώρο. Σε μαρμάρινη πλάκα ήταν η επιγραφή "ενθάδε κείται Αναστάσιος...".
Κατά την Ενετοκρατία η Βιάννος ήταν το μεγαλύτερο χωριό της Castellania Belveder. Ο τόπος ήταν πλούσιος και μεγάλος την περίοδο εκείνη. Αναφέρεται στον Καστροφύλακα (Κ97) με 1.006 κατοίκους το 1583. Το 1834 είχε 103 χριστιανικές και 90 τουρκικές οικογένειες. Το 1881 είχε 335 Τούρκους και 918 Χριστιανούς κατοίκους.
Το 1822 και το 1866 καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους. Είναι γενέτειρα του λογοτέχνη Ιωάννη Κονδυλάκη, που είναι γνωστός για τα έργα του "Ο Πατούχας", "Όταν ήμουν Δάσκαλος", "Η Πρώτη Αγάπη", "Οι Άθλιοι των Αθηνών" κ.α. Μάλιστα, η προτομή του δημοσιογράφου και συγγραφέα, έργο του Γιάννη Κανακάκη, βρίσκεται σε κεντρικό σημείο του χωριού.
Στη Βιάννο και τα γύρω χωριά το 1943 κατά τη διάρκεια της ναζιστικής Κατοχής, έγιναν μαζικές εκτελέσεις . Περίπου 400 άνθρωποι συνολικά εκτελέστηκαν (en).
Ένα από τα θρηνητικά τραγούδια, λέει μεταξύ άλλων:
Αξιοθέατα
Ο οικισμός αποτελείται από τις συνοικίες Σωρός, Πετρούνι, Πλάκα και Καρύδι.
Στη Βιάννο υπάρχουν αξιόλογοι ναοί. Ο ναός της Αγίας Πελαγίας έχει τοιχογραφίες και χρονολογείται από τα μέσα του 14ου αιώνα (1360), όπως φαίνεται και από την επιγραφή στην είσοδό του. Εξίσου αξιόλογος είναι και ο ναός του Αγίου Γεωργίου, με τοιχογραφίες του ζωγράφου Ιωάννη Μουσούρου (1401). Ο εν λόγω ναός οικοδομήθηκε με δαπάνες του Γεωργίου του Νταμορώ. Στα βορειοδυτικά του χωριού βρίσκεται ύψωμα με το όνομα Νταμορό. Εξάλλου, υπάρχουν ακόμα ο ναός Μιχαήλ Αρχάγγελος (με κατεστραμμένες τοιχογραφίες) και η Αγία Μαρίνα. Στην περιοχή Πλάκα βρίσκεται ο ναός του Αγίου Δημητρίου και υπάρχει επίσης η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης.
Από πολιτιστική άποψη πρέπει να αναφερθούν οι πολιτιστικές εκδηλώσεις με το όνομα "Κονδυλάκεια" που διεξάγονται κάθε χρόνο σε όλη την επικράτεια του δήμου Βιάννου. Επίσης, στις 14 Σεπτεμβρίου γίνεται μνημόσυνο και επίσημη τελετή μνήμης των εκτελεσθέντων κατοίκων της Βιάννου και των γύρω χωριών από τους Ναζί κατακτητές.
Διοικητικά στοιχεία
μικρογραφία|400x400px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και αρχικά υπαγόταν στο Νομό Λασιθίου από τον οποίο αποσπάσθηκε το 1932.
Δείτε Κοινότητα Άνω Βιάννου
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών
Το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών της UEFA (αγγλικά: European Women's Championship, το οποίο αποκαλείται και UEFA Women's Euro και ανεπίσημα "European Cup" (Κύπελλο Ευρώπης), διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια. Πρόκειται για την κυριότερη διοργάνωση του γυναικείου ποδοσφαίρου, με τη συμμετοχή ομάδων που ανήκουν στη συνομοσπονδία της UEFA. Η διοργάνωση είναι αντίστοιχη με το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών της UEFA.
Η διοργάνωση που είναι προκάτοχος της τρέχουσας των γυναικών διεξαγόταν τη δεκαετία του 1980 με το όνομα Ευρωπαϊκός Διαγωνισμός της ΟΥΕΦΑ για αντιπροσωπευτικές ομάδες γυναικών (UEFA European Competition for Representative Women's Teams). Γύρω στα 1990 η διοργάνωση επισημοποιήθηκε, καθώς το γυναικείο ποδόσφαιρο απέκτησε όλο και μεγαλύτερη δημοτικότητα. Οι διοργανώσεις του 1991 και του 1995 χρησιμοποιήθηκαν για την πρόκριση στο Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου γυναικών. Από το 1999, το σύστημα των ομίλων που χρησιμοποιείται για την πρόκριση των ανδρών άρχισε να χρησιμοποιείται και για τις γυναικείες ομάδες.
Η πιο πρόσφατη διοργάνωση διεξήχθη το διάστημα από 23 Αυγούστου ως 10 Σεπτεμβρίου 2009 στη Φινλανδία.
Αποτελέσματα
Τα ακόλουθα αποτελέσματα προέρχονται από τους τελικούς των αντίστοιχων πρωταθλημάτων.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών ΟΥΕΦΑ
Σημείωση
Γεραναίικα Πάτρας
Τα Γεραναίικα ή Γερανέικα είναι συνοικία της Πάτρας.
Η συνοικία των Γεραναίικων χωροθετείται στο κεντρικό τμήμα της Πάτρας, στον πυκνοδομημένο οικιστικό ιστό της, ευρισκόμενη στα νοτιοανατολικά του ιστορικού κέντρου της πόλης, απέχοντας οδικώς από αυτό περί τα 2 χιλιόμετρα.
Γειτνιάζει σε πρώτο βαθμό: στα δυτικά με το Μικρό Γυρί και την Βουδ, στα νότια με τα Προσφυγικά, στα νοτιοδυτικά με την Αγία Τριάδα, στα ανατολικά με του Μαρούδα, στα βόρεια και βορειοανατολικά με την Αγία Αικατερίνη (Γύφτικα), καθώς και ένα μικρό τμήμα της στα βόρεια με τον Άγιο Δημήτριο (Ομόνοια).
Εγγύς της βρίσκονται επίσης οι συνοικίες Ψηλαλώνια στα βορειοδυτικά και Σκαγιοπούλειο στα νοτιοδυτικά, καθώς επίσης το Γενικό Νοσοκομείο Πατρών «Ο Άγιος Ανδρέας» στα νοτιοανατολικά.
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Ανθρώπινα
Τα πιο ανθρωπόμορφα πρωτεύοντα του φύλου Ανθρωπίνοι τοποθετούνται στο υποφύλο Ανθρώπινα ή Ανθρωπίνια (Hominina). Βασικό χαρακτηριστικό τους αποτελεί η εξέλιξη της δίποδης κίνησης. Τα μόνο σωζόμενο είδος σήμερα είναι ο Homo sapiens. Απολιθώματα υποδεικνύουν πως ο τελευταίος κοινός πρόγονος των δύο υπόφυλων του φύλου Ανθρωπίνοι, δηλαδή ο τελευταίος κοινός πρόγονος ανθρώπων και χιμπαντζήδων, έζησε 3 με 5 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Ταξινομία
Σύμφωνα με τα απολιθώματα που έχουν εντοπιστεί, εκτιμάται πως 2,6 εκατομμύρια χρόνια πριν, ο Αυστραλοπίθηκος διαιρέθηκε και άρχισε να εξελίσσεται σε δύο διαφορετικές κατευθύνσεις. Η πρώτη κατεύθυνση κατέληξε στον Παράνθρωπο ένα πιο εύρωστο ζώο, με δυνατή γνάθο όμοια με αυτή του γορίλα, ικανή να μασάει σκληρή τροφή. Η άλλη κατεύθυνση οδήγησε στο γένος Homo, που έχει σχετικά μεγαλύτερο εγκέφαλο, και πιο λεπτά δόντια και σαγόνι. Και τα δύο γένη συνυπήρξαν για τουλάχιστον 1,5 εκατομμύρια χρόνια.
Το υποφύλο περιλαμβάνει τον Αυστραλοπίθηκο, τον Παράνθρωπο, τον Σαχελάνθρωπο, τον Ορρορίνο, τον Αρδιπίθηκο, τον Κενυάνθρωπο, και το γένος Homo (άνθρωποι). Παρόλα αυτά δεν υπάρχει ομοφωνία σχετικά με τη εξελικτική θέση κάθε γένους στο υποφύλο, και γενικότερα στην ανθρώπινη εξέλιξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρωπίδες
Φρέντερικ Τσιλούμπα
Ο Φρέντερικ Τσιλούμπα (Frederick Jacob Titus Chiluba, 30 Απριλίου 1943 - 18 Ιουνίου 2011) ήταν πολιτικός από τη Ζάμπια. Υπήρξε πρόεδρος της χώρας για την περίοδο από το 1991 ως το 2002.
Συνδικαλιστής
Στη συνέχεια αναδείχθηκε πρόεδρος του Κογκρέσου των Συνδικάτων της Ζάμπιας (ZCTU). Ο Τσιλούμπα και πολλοί άλλοι ηγέτες του ZCTU συνελήφθησαν το 1981 επειδή κήρυξαν απεργία, η οποία είχε παραλύσει την οικονομία της χώρας. Απελευθερώθηκαν με απόφαση του δικαστηρίου, που είχε κρίνει την κράτησή τους μη συνταγματική.
Πολιτική καριέρα
Το 1990 συνετέλεσε την ίδρυση του Κινήματος για την Πολυκομματική Δημοκρατία (MMD). Με το κόμμα αυτό κατήλθε ο ίδιος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1991 και κέρδισε τον Κένεθ Καούντα. Ο χαρισματικός Τσιλούμπα ορκίστηκε πρόεδρος στις 2 Νοεμβρίου του 1991 και επανεξελέγη για άλλη μια πενταετή θητεία το 1996 πατά τη μήνυση που κατατέθηκε σε βάρος του και αμφισβητούσε τον τόπο γέννησής του άρα και το αν πληρούσε τις προϋποθέσεις για να είναι πρόεδρος. Ακολούθησε σοσιαλιστική πολιτική αρχικά, στο τέλος όμως η πολιτική του έγινε καπιταλιστική. Δεν κατάφερε να μειώσει τη φτώχεια και την εγκληματικότητα στη χώρα του. Ωστόσο, στην εξωτερική πολιτική, πέτυχε να γίνει ειρήνη στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, με δική του μεσολάβηση.
Ο Τσιλούμπα επεχείρησε να απελάσει τον Καούντα με το αιτιολογικό ότι ήταν από το Μαλάουι. Ο ίδιος τροποποίησε το Σύνταγμα, ώσε άτομα ξενικής καταγωγής να μην μπορούν να διεκδικούν το αξίωμα του προέδρου. Στο νόμο του αυτό στηρίχθηκαν και οι αντίπαλοί του, που επεχείρησαν να αμφιβητήσουν την προεδρία του το 1996, ισχυριζόμενοι ότι ο ίδιος ή ο πατέρας του ήταν από το Ζαΐρ. Παρά τη δημοφιλία του, ο Τσιλούμπα δεν μπόρεσε να περάσει συνταγματική τροποποίηση ώστε να διεκδικήσει και τρίτη προεδρική θητεία. Παραιτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου του 2002 και τον διαδέχθηκε ο Λέβι Μουαναγουάσα, κάποτε αντιπρόεδρός του.
Προσωπική ζωή
Στα τέλη του 2001 ο Τσιλούμπα πήρε διαζύγιο από τη Βέρα, δεύτερη σύζυγό του, με τηνοποία απέκτησε 9 παιδιά (άλλα 2 έχει από την πρώτη του σύζυγο). Αργότερα παντρεύτηκε τη Ρεγκίνα Μουάνζα.
Διαφθορά
Το Μάιο του 2008 η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι ανακτήθηκαν περίπου 69 εκατομ. δολάρια σε χρήματα και σε λογαριασμούς που φέρονταν να έχουν κλαπεί κατά την περίοδο της προεδρίας του Τσιλούμπα. Η δεύτερη σύζυγος του Τσιλούμπα, Ρεγκίνα, καταδικάστηκε το 2009 σε φυλάκιση 3,5 ετών για αγορά κατοικιών με χρήματα που εκλάπησαν από το κράτος όταν ο σύζυγός της ήταν πρόεδρος.
Προβλήματα υγείας
Στις αρχές του 2006 ο Τσιλούμπα μετέβη αεροπορικώς στη Νότια Αφρική, όπου υποβλήθηκε σε ιατρικές εξετάσεις για την καρδιά του. Επέστρεψε στη χώρα του τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς. Στις 24 Μαΐου του 2007 κατέρρευσε εξαιτίας καρδιακών προβλημάτων και νοσηλεύτηκε. Λίγες ημέρες μετά βγήκε από το νοσοκομείο και οι γιατροί έκριναν ότι μπορούσε να παραστεί στη δίκη του για υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος.
Δίκη και αθώωση
Το δικαστήριο έκρινε ότι η δίκη του θα γινόταν κανονικά. Στις 27 Ιουλίου μεταφέρθηκε αεροπορικώς στη Νότια Αφρική για να λάβε ιατρική περίθαλψη για την καρδιά του. Επέστρεψε στη άμπια στις 11 Αυγούστου και ο ίδιος δήλωσε ότι ζούσε επειδή ήταν θέλημα Θεού. Στις 14 Αυγούστου αρνήθηκε να γίνει η δίκη του μέσω βίντεο (ο ίδιος να μην παρευρεθεί αλλά να συμμετέχει μέσω βίντεο), χαρακτηρίζοντας κάτι τέτοιο παράνομο.
Ιωάννης Ασάν Ζαχαρίας
Ο Ιωάννης Ασάν(ης) Ζαχαρίας (απεβ. 1469) καταγόταν από τη γενοβέζικη Οικογένεια Ζαχαρία, ηγεμόνων στον Ελληνικό χώρο κατά τη Φραγκοκρατία. Ήταν διεκδικητής του θρόνου του Πριγκιπάτου της Αχαΐας από το Δεσποτάτο του Μυστρά.
Φρέντερικ Τσιλούμπα
Δίκη και αθώωση
Η δίκη του άρχισε στις 14 Αυγούστου με τον ίδιο να παρίσταται, συνέχισε όμως με διακοπές. Η σύζυγός του συνελήφθη το Σεπτέμβριο για κλοπή. Η απόφαση ανακοινώθηκε στις 17 Αυγούστου του 2009 και ήταν αθωωτική για τον Τσιλούμπα.
Ιωάννης Ασάν Ζαχαρίας
Βιογραφία
Ευρισκόμενος στον Αετό ανακηρύσσεται Πρίγκιπας της Αχαΐας με το όνομα Κεντυρίων Γ΄ και ξεκίνησε επανάσταση κατά του Δεσποτάτου. Το 1454 κατέφυγε στη Μεθώνη. Πέθανε στη Ρώμη το 1469.
Πηγές
Ιωαννης Ασαν Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου του Μορέως Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αχαΐας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Φρέντερικ Τσιλούμπα
Θάνατος
Ο Τσιλούμπα πέθανε στις 18 Ιουνίου 2011, λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
Παραπομπές
Τσιλουμπα
Χάμαρμπυ ΙΦ (ποδόσφαιρο)
Η Χάμαρμπυ ΙΦ Φούτμπολσφερενινγκ (σουηδικά: Hammarby IF Fotbollförening, σουηδική προφορά ΔΦΑ : [ˈhamːarbʏ]) είναι μια σουηδική ποδοσφαιρική ομάδα με βάση το Γιοχάνεσοβ στη Στοκχόλμη. Η ομάδα κέρδισε το πρώτο και μοναδικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σουηδίας το 2001. Έχει συμμετάσχει 46 σεζόν στην ανώτατη κατηγορία της χώρας. Στη βαθμολογία όλων των εποχών του πρωταθλήματος βρίσκεται στη 12η θέση.
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1889 σαν Χάμαρμπυ Ρόντφερενινγκ (Hammarby Roddförening, που σημαίνει Χάμαρμπυ Κωπηλατικός Όμιλος) και μετονομάστηκε το 1887 σε Χάμαρμπυ Ίντροτσφερενινγκ (Hammarby Idrottsförening, που σημαίνει Χάμαρμπυ Αθλητικός Όμιλος), καθώς πολλοί αθλητές του συλλόγου ασχολούνταν με άλλα αθλήματα, πέραν της κωπηλασίας. Το 1999, η Χάμαρμπυ ΙΦ αναδιοργανώθηκε σαν ένας οργανισμός υπό τον οποίο τα διάφορα ξεχωριστά τμήματα δρουν σαν ανεξάρτητες ομάδες, με το ποδοσφαιρικό τμήμα να γίνεται "Χάμαρμπυ ΙΦ Φούτμπολσφερενινγκ" (Hammarby IF Fotbollförening, που σημαίνει Χάμαρμπυ Ποδοσφαιρικός Όμιλος)
Ιστοσελίδες οπαδών
Κατηγορία:Χάμαρμπυ ΙΦ (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σουηδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1915
Ερριέττα του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ
Με το όνομα αυτό είναι γνωστά τα εξής πρόσωπα:
Φρούριο Πισκαντέρα
Το Φρούριο Πισκαντέρα (ολλανδικά: Fort Piscadera) είναι ένα εκ των, συνολικά, οκτώ φρουρίων του νησιού του Κουρασάο, εξαρτώμενου εδάφους του Βασιλείου των Κάτω Χωρών στην Καραϊβική Θάλασσα, δυτικά της εισόδου του Όρμου Πισκαντέρα (ολλανδικά: Piscaderabaai).
Το φρούριο ανεγέρθηκε, πιθανώς, μεταξύ του 1701 και του 1704, κατόπιν σχετικής διαταγής του τότε κυβερνήτη, κυρίου Φαν Μπεκ. Το 1714, ο κυβερνήτης Κόλλεν διέταξε την ανακατασκευή του φρουρίου σε αστεροειδή μορφή, της οποίας τα κατάλοιπα, σήμερα, είναι ακόμη ορατά, πλησίον του Ξενοδοχείου Χίλτον, στο Κουρασάο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φρούρια στο Κουρασάο Κατηγορία:Ιστορία του Κουρασάο
Stranger In Us All
Stranger In Us All είναι ο τίτλος του όγδοου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rainbow, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1995 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "BMG".
Μαρία Ιωσηφίνα της Πορτογαλίας
Βιογραφία
Η Μαρία Ιωσηφίνα Ιωάννα Ευλαλία Λεοπολδίνα Αδελαΐδα Ισαβέλλα Καρολίνα Μιχαέλα Ραφαέλα Γαβριέλα Φραγκσίκησ ντε Ασσίς ε ντε Πάουλα Αγνή Σοφία Ιωακείμη Θηρεσία Βενεδίκτη Βερναρδίνη ήταν η τρίτη κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της Αδελαΐδας, κόρης του Κωνσταντίνου του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ.
Stranger In Us All
Ιστορία του δίσκου
Στα τέλη του 1993, ο κιθαρίστας Ρίτσι Μπλάκμορ αποχώρησε από τους Deep Purple κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "The Battle Rages On". Ο λόγος της αποχώρησης ήταν οι συνεχείς διαφωνίες και διαμάχες του με τον τραγουδιστή του συγκροτήματος, Ίαν Γκίλαν, ο οποίος είχε επανέλθει στο συγκρότημα το 1992, μετά από τριετή απουσία.
Μαρία Ιωσηφίνα της Πορτογαλίας
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1874 τον Κάρολο Θεόδωρο εν Βαυαρία και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Δούκισσες στη Βαυαρία Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Stranger In Us All
Ιστορία του δίσκου
Ο νέος δίσκος κυκλοφόρησε στα τέλη Αυγούστου του 1995, γνωρίζοντας εμπορική επιτυχία, κυρίως, στα Σκανδιναβικά κράτη αλλά μπαίνοντας σχεδόν σε όλα τα ευρωπαϊκά τσαρτ εκτός από τη Μεγάλη Βρετανία όπου έγινε ο μοναδικός στούντιο δίσκος των Rainbow ο οποίος όχι μόνο δεν ανέβηκε στο Top-20 αλλά δεν κατάφερε να μπει στη λίστα με τους πρώτους εκατό δίσκους. Μεγάλη ήταν η επιτυχία του "Stranger In Us All" στην Ιαπωνία, όπου ανέβηκε στο Top-10.
Η πρώτη συναυλία του συγκροτήματος μετά από έντεκα χρόνια, δόθηκε τις 30 Σεπτεμβρίου 1995 στο "House of Culture", στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Μέχρι το τέλος της χρονιάς, ακολούθησε μία μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη και την Ιαπωνία. Η προώθηση του δίσκου συνεχίστηκε τον Ιούνιο του 1996, με τους Rainbow να περιοδεύουν στη Λατινική Αμερική, για να συνεχίσουν τον Ιούλιο στην Κεντρική Ευρώπη. Η πρώτη τους αμερικανική περιοδεία έλαβε μέρος από τις 20 Φεβρουαρίου μέχρι τις 19 Μαρτίου 1997, ενώ το συγκρότημα πραγματοποίησε την τελευταία του ζωντανή εμφάνιση στις 31 Μαΐου 1997 στο Έσμπιεργκ της Δανίας.
Το καλοκαίρι του 1997, οι Rainbow διαλύθηκαν για δεύτερη και τελευταία φορά, με τον Μπλάκμορ να δημιουργεί τους Blackmore's Night μαζί με τη σύζυγο του, Κάντις Νάιτ.
Τραγούδια
1. Wolf to the Moon (Blackmore, White, Night) - 4:16
2. Cold Hearted Woman (Blackmore, White) - 4:31
3. Hunting Humans (Insatiable) (Blackmore, White) - 5:45
5. Ariel (Blackmore, Night) - 5:39
6. Too Late for Tears (Blackmore, White, Regan) - 4:50
8. Silence (Blackmore, White) - 4:04
9. Hall of the Mountain King (Grieg arr. Blackmore, Night) - 5:34
10. Still I'm Sad (Smith, McCarty) - 5:22
Θέσεις τσαρτ
Stranger In Us All (άλμπουμ)
Μέλη των Rainbow
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Stranger In Us All" είχε την εξής μορφή:
Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα, μπάσο
Πωλ Μόρις - πλήκτρα
Γκρεγκ Σμιθ - μπάσο
Τζον Ο' Ράιλι - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rainbow Κατηγορία:Άλμπουμ του 1995
Le Progrès égyptien
Η Le Progrès égyptien είναι αιγυπτιακή γαλλόγλωσση ημερήσια εφημερίδα.
Ιστορία
Η Progrès égyptien ιδρύθηκε το 1893. Αποτελεί ιδιοκτησία της Al Gomhuria, φιλοκυβερνητικής εφημερίδας της Αιγύπτου. Έδρα της εφημερίδας αποτελεί το Κάιρο, ενώ εκδότης της αποτελεί η Dar El Tahrir For Printing & Publishing.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αίγυπτο Κατηγορία:Εφημερίδες στη γαλλική γλώσσα
Λέβαν του Μουχράνι
Ο Λέβαν Μουχρανμπατόνι, ლევან მუხრანბატონი, (1670 – 14 Μαΐου 1739) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού Οίκου των Μουχράνι, κύριου κλάδου της βασιλικής δυναστείας των Μπαγκρατιόνι τού Κάρτλι. Υπήρξε πρίγκιπας (batoni) τού Μουχράνι και ex officio διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα Κάρτλι και μέγας μάγιστρος τού ανακτόρου (msakhurt-ukhutsesi) στην αυλή τού Κάρτλι από το 1719 έως το 1721.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Παπούνα, πρίγκιπα τού Μουχράνι και της πριγκίπισσας Τάμαρ Αμπασίτζε. Τού αφαιρέθηκε το φέουδο τού Μουχράνι το 1719 με την εκτόπιση τού θείου του πρίγκιπα Ηρακλή Β΄ από τον αντιβασιλιά τού Κάρτλι, τον διάδοχο τού θρόνου Μπακάρ. Ο Λέβαν, με τη σειρά του, καθαιρέθηκε το 1721, όταν ο βασιλιάς Βαχτάνγκ ΣΤ΄ τού Κάρτλι παραχώρησε το Μουχράνι στον συμφιλιωμένο αδελφό του Ιεσσαί. Ο Λέβαν πήγε εξόριστος στη Ρωσική Αυτοκρατορία, αλλά επέστρεψε το 1728.
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Η Ώρα των Φούρνων (φιλμ)
Η Ώρα των Φούρνων  (La hora de los hornos) είναι ταινία του 1968 σε σκηνοθεσία Octavio Getino και Φερνάντο Σολάνας. Χαρακτηρίστηκε ως  "Το πρότυπο του επαναστατικού ακτιβιστικού κινηματογράφου",  και ασχολείται με τις πολιτικές του "τριτοκοσμικού στύλ" κινηματογράφου και Λατινο-αμερικανικά μανιφέστα της δεκαετίας του 1960. O τίτλος είναι ένας υπαινιγμός για τις φωτιές που άναψαν οι ιθαγενείς της Αμερικής στις ακτές της Αργεντινής και είδαν οι κονκισταδόροι, και για το απόφθεγμα του Χοσέ Μαρτί που επανέλαβε ο Τσε Γκεβάρα "είναι η ώρα για τους φούρνους, και δεν θα φανεί παρά μόνο φως" (“Es la hora de los hornos y no se ha de ver más que la luz” ).
Υποδοχή
Ο κριτικός Vincent Canby της New York Times  περιέγραψε την ταινία ως "μια μοναδική κινηματογραφική  εξερεύνηση της ψυχής ενός έθνους."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Αργεντινικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες
Ποκίστα Αιτωλοακαρνανίας
Η Ποκίστα είναι χωριό της ορεινής Ναυπακτίας του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 900 μέτρα. Έχει πληθυσμό 60 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Ποκίστης που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράβαρα Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 2003
Το Κύπελλο Ελλάδας πόλο ανδρών της περιόδου 2002–03 ήταν το 25ο στην ιστορία του θεσμού. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν όλες οι ομάδες της Α1 και της Α2 (24 ομάδες συνολικά). Συγκεκριμένα, οι 12 ομάδες της Α2 2002-03, οι δύο ομάδες που κέρδισαν την άνοδο από την Α2 2001-02 στην Α1 2002-03, καθώς και οι δύο ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 9 και 10 στην Α1 2001-02 ξεκίνησαν από την α΄ φάση της διοργάνωσης. Οι οκτώ πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Α1 2001-02 εισήλθαν στη διοργάνωση κατά τη β΄ φάση. Αυτή ήταν η τελευταία διοργάνωση κυπέλλου κατά την οποία διεξήχθησαν διπλές αναμετρήσεις στα πλαίσια κάποιας φάσης (συγκεκριμένα διαξήχθησαν διπλές αναμετρήσεις στα πλαίσια των προημιτελικών). Η τελική φάση διεξήχθη στη Χίο στις 8 και 9 Φεβρουαρίου 2003. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός.
Προκριματική φάση
{|
Πηγή
2003 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2003
Σόγκνταλ
Η Σόγκνταλ είναι ένας δήμος της Νορβηγίας. Αποτελείται από πολλά χωριά. Διοικητικό κέντρο του δήμου είναι το χωριό Σόγκνταλσφλορα. Παραδοσιακά αποτελεί ένα αγροτικό δήμο, με τη βιομηχανία της περιοχής να επικεντρώνεται στην προώθηση των αγροτικών και δασικών προϊόντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Νορβηγίας
Αργύρης Αργυρού
Ο Αργύρης Αργυρού είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός και επιχειρηματίας. Διετέλεσε δήμαρχος Δήμου Γερίου την περίοδο 2012-2016.
Πολιτική διαδρομή
Στις Κοινοτικές εκλογές του 2006 εκλέχθηκε κοινοτάρχης Γερίου. Το 2011 η κοινότητα Γερίου μετατράπηκε σε δήμο. Στις Δημοτικές εκλογές του 2011 εκλέχθηκε Δήμαρχος Γερίου.
Έθεσε υποψηφιότητα και στις Δημοτικές εκλογές του 2016, έχοντας τη στήριξη του ΔΗΣΥ, αλλά δεν επανεκλέγηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Γερίου Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες
Πικάπ λέιζερ
Το πικάπ λέιζερ (ή οπτικό πικάπ) είναι ένας φωνογράφος που αναπαράγει τυπικούς δίσκους LP (και άλλους δίσκους γραμμοφώνου) χρησιμοποιώντας ακτίνες λέιζερ ως μαγνήτη αντί για γραφίδα όπως στα συμβατικά πικάπ. Παρόλο που αυτά τα πικάπ χρησιμοποιούν πικάπ λέιζερ, όπως και οι συσκευές αναπαραγωγής Compact Disc, το σήμα παραμένει στην αναλογική σφαίρα και δεν ψηφιοποιείται ποτέ.
Finial
Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1981, ο Robert S. Reis, μεταπτυχιακός φοιτητής μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, έγραψε τη μεταπτυχιακή του διατριβή με θέμα "Ένα οπτικό πικάπ". Το 1983 μαζί με τον συνάδελφό του ηλεκτρολόγο μηχανικό του Στάνφορντ Robert E. Stoddard ίδρυσαν την Finial Technology για την ανάπτυξη και την εμπορία ενός πικάπ λέιζερ, συγκεντρώνοντας 7 εκατομμύρια δολάρια σε επιχειρηματικά κεφάλαια. Το 1984 ο ειδικός σε θέματα σερβοελέγχου Robert N. Stark εντάχθηκε στην προσπάθεια.
Μια μη λειτουργική μακέτα του προτεινόμενου πικάπ Finial παρουσιάστηκε στην έκθεση καταναλωτικών ηλεκτρονικών ειδών (CES) το 1984, προκαλώντας μεγάλο ενδιαφέρον και αρκετό μυστήριο, δεδομένου ότι οι πατέντες δεν είχαν ακόμη χορηγηθεί και οι λεπτομέρειες έπρεπε να κρατηθούν μυστικές. Το πρώτο λειτουργικό μοντέλο, το Finial LT-1 (Laser Turntable-1), ολοκληρώθηκε εγκαίρως για την έκθεση CES του 1986. Το πρωτότυπο αποκάλυψε ένα ενδιαφέρον ελάττωμα των πικάπ λέιζερ: είναι τόσο ακριβή που "παίζουν" κάθε σωματίδιο βρωμιάς και σκόνης στον δίσκο, αντί να τα παραμερίζει όπως θα έκανε μια συμβατική γραφίδα. Η μη-επαφής λήψη με λέιζερ έχει μεν τα πλεονεκτήματα της εξάλειψης της φθοράς του δίσκου, του θορύβου παρακολούθησης, του θορύβου του πικάπ και της ανατροφοδότησης από τα ηχεία, αλλά ο ήχος εξακολουθεί να είναι αυτός ενός πικάπ LP και όχι ενός Compact Disc. Η προβλεπόμενη τιμή πώλησης των 2.500 δολαρίων (που αργότερα αυξήθηκε στα 3.786 δολάρια το 1988) περιόρισε τη δυνητική αγορά σε επαγγελματίες (βιβλιοθήκες, ραδιοφωνικούς σταθμούς και αρχειοθέτες) και σε λίγους καλοπληρωμένους ακουόφιλους.
Με πάνω από 20 εκατομμύρια δολάρια σε επιχειρηματικά κεφάλαια που είχαν επενδυθεί, η Finial αντιμετώπισε ένα δίλημμα μάρκετινγκ: να προχωρήσει με μια τιμή πώλησης που θα ήταν πολύ υψηλή για τους περισσότερους καταναλωτές ή να ρισκάρει να ξεκινήσει τη μαζική παραγωγή σε πολύ χαμηλότερη τιμή και να ελπίζει ότι η αγορά θα μείωνε το κόστος. Κανένα από τα δύο δεν φαινόταν βιώσιμο σε μια ταχέως συρρικνούμενη αγορά.
ELP
Τελικά, στα τέλη του 1989, μετά από σχεδόν επτά χρόνια έρευνας, οι επενδυτές της Finial μείωσαν τις ζημιές τους και εκκαθάρισαν την εταιρεία, πουλώντας τις πατέντες στην ιαπωνική εταιρεία κατασκευής πικάπ BSR, η οποία έγινε η CTI Japan, η οποία με τη σειρά της δημιούργησε την ELP Japan για τη συνέχιση της ανάπτυξης του "σούπερ-αουδιοφίλ" πικάπ. Μετά από άλλα οκτώ χρόνια ανάπτυξης, το πικάπ λέιζερ τέθηκε τελικά προς πώληση το 1997 - είκοσι χρόνια μετά την αρχική πρόταση - ως το πικάπ λέιζερ ELP LT-1XA, με τιμή καταλόγου 20.500 δολάρια ΗΠΑ (το 2003 η τιμή μειώθηκε στα 10.500 δολάρια ΗΠΑ). Το πικάπ, το οποίο χρησιμοποιεί δύο λέιζερ για την ανάγνωση του αυλακιού και άλλα τρία για την τοποθέτηση της κεφαλής, επιτρέπει τη μεταβολή του βάθους στο οποίο διαβάζεται το αυλάκι, παρακάμπτοντας ενδεχομένως την υπάρχουσα φθορά των δίσκων. Ωστόσο, δεν θα διαβάσει διαφανείς ή έγχρωμους δίσκους βινυλίου. Η ELP πουλάει απευθείας στους καταναλωτές κατασκευασμένα πικάπ λέιζερ σε δύο εκδόσεις (LT-basic και LT-master), με αναφερόμενο κόστος (αδημοσίευτο) περίπου 16.000 δολάρια για το βασικό μοντέλο.
Optora
Τον Μάιο του 2018, η ιαπωνική Almedio, κατασκευάστρια μονάδων δίσκου υπολογιστή, παρουσίασε το οπτικό (λέιζερ) πικάπ Optora ORP-1 στην έκθεση ήχου HIGH END του Μονάχου. Λίγες λεπτομέρειες δόθηκαν από την εταιρεία επειδή, όπως και στην παρουσίαση του πικάπ Finial το 1984, το Optora ήταν μια μη λειτουργική μακέτα. Οι εκπρόσωποι της εταιρείας ανέφεραν ότι το πικάπ θα χρησιμοποιούσε πέντε λέιζερ και θα είχε κίνηση με ιμάντα, όπως το ELP. Ωστόσο, μετά την παραγωγή κάποιου διαφημιστικού υλικού (που από τότε έχει διαγραφεί), δεν ανακοινώθηκε ποτέ τιμή και το Optora δεν διατέθηκε στην αγορά. Ο δικτυακός τόπος της εταιρείας που ήταν αφιερωμένος στο πικάπ έχει έκτοτε διαγραφεί.
Επιδόσεις
Σε μια κριτική του μοντέλου ELP LT-1LRC το 2008, ο Jonathan Valin στο The Absolute Sound υποστήριξε ότι "Αν έπρεπε να περιγράψω την παρουσίασή του με λίγες λέξεις, αυτές θα ήταν "ευχάριστη αλλά βαρετή"". Επαίνεσε την τονική ακρίβεια της αναπαραγωγής, αλλά επέκρινε την έλλειψη δυναμικού εύρους και απόκρισης των μπάσων (περιορισμοί των ίδιων των δίσκων βινυλίου). Οι δίσκοι πρέπει να καθαρίζονται με υγρό τρόπο αμέσως πριν από την αναπαραγωγή επειδή, λέει ο Valin, "σε αντίθεση με μια σχετικά ογκώδη αδαμαντένια γραφίδα, η οποία οργώνει τις αυλακώσεις ενός δίσκου σαν την πλώρη ενός πλοίου, οι μικροσκοπικές γραφίδες ακτίνας λέιζερ του ELP δεν έχουν σχεδόν καθόλου μάζα [sic] και δεν μπορούν να μετακινήσουν σωματίδια σκόνης από το δρόμο τους. Κάθε κόκκος βρωμιάς, όσο μικροσκοπικός κι αν είναι, διαβάζεται από τα λέιζερ μαζί με τη μουσική". Ο Michael Fremer, γράφοντας στο Stereophile το 2003, σημείωσε: "... λάβετε υπόψη τα πολλά πλεονεκτήματα του LT: κανένα βουητό ή θόρυβο υποβάθρου οποιουδήποτε είδους- καμία αντήχηση που προκαλείται από κασέτα ή ανωμαλίες στην απόκριση συχνότητας- κανένας συμβιβασμός στο διαχωρισμό των καναλιών (το ELP εγγυάται διαχωρισμό καναλιών που υπερβαίνει αυτό που προσφέρουν οι καλύτερες κεφαλές κοπής)- μηδενικό σφάλμα εντοπισμού ή ιχνηλάτησης- καμία παραμόρφωση εσωτερικού αυλακιού- κανένα πατινάζ- καμία ρύθμιση του VTA ή του αζιμούθιου για να ανησυχείτε, κανένα σφάλμα γωνίας (όπως και η ίδια η κεφαλή κοπής, ο αποδέκτης λέιζερ είναι ένας γραμμικός ανιχνευτής)- καμία φθορά δίσκου- υποστηριζόμενη απόκριση συχνότητας 10Hz-25kHz- και, επειδή η ακτίνα λέιζερ έχει επιφάνεια επαφής μικρότερη από το ένα τέταρτο της επιφάνειας επαφής της μικρότερης ελλειπτικής γραφίδας, μπορεί να διαπραγματευτεί τμήματα της χαραγμένης κυματομορφής που ακόμη και η μικρότερη γραφίδα δεν καταφέρνει να προσεγγίσει. " Όμως, σημειώνει, όλα αυτά έχουν ένα κόστος: "[Ο] ανιχνευτής λέιζερ του LT-2XRC δεν ήταν σε θέση να διακρίνει τις διαμορφώσεις των αυλάκων από τη βρωμιά. Δίσκοι που ακούγονται εντελώς ήσυχοι σε ένα συμβατικό πικάπ μπορεί να ακούγονταν σαν να μασούσα πατατάκια ενώ άκουγα ELP. Κρίμα. Υπάρχει λύση, φυσικά: ένα μηχάνημα καθαρισμού δίσκων. Αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί "αξεσουάρ" με το LT: είναι υποχρεωτικό. Ακόμα και οι καινούργιοι δίσκοι που μόλις βγήκαν από το σακάκι μπορεί να ακούγονται τραγανιστοί". Και καταλήγει: "Κατά ειρωνικό τρόπο, αν ακούσετε την ίδια τη μουσική, δεν θα καταλάβετε ότι ακούτε LP. Είναι σχεδόν σαν μια κασέτα από μπομπίνα σε μπομπίνα. Δυστυχώς, όταν υπάρχει θόρυβος, πάντα θα σας κάνει να συνειδητοποιήσετε ότι ακούτε LP. Αυτό είναι το μπερδεμένο με αυτό το υπέροχο μαραφέτι".
Σάρωση οπτικών αρχείων
Μια παρόμοια τεχνολογία είναι η σάρωση ή η φωτογράφηση των αυλακώσεων του δίσκου και, στη συνέχεια, η ανακατασκευή του ήχου από τη διαμόρφωση της αυλάκωσης που αποκαλύπτεται από την εικόνα. Οι ερευνητικές ομάδες που ανέπτυξαν αυτή την τεχνολογία περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συσκευές αναπαραγωγής ήχου Μουσική τεχνολογία
Νίκος Σαμψών
Ο Νίκος Σαμψών (16 Δεκεμβρίου 1935 - 9 Μαΐου 2001) ήταν Ελληνοκύπριος δημοσιογράφος, μέλος της ΕΟΚΑ, εκδότης, αρχηγός παραστρατιωτικής οργάνωσης και πολιτικός.
Έμεινε γνωστός κυρίως για το γεγονός ότι υπήρξε διορισμένος πρόεδρος της Κύπρου για οκτώ ημέρες από τους Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους πραξικοπηματίες της 15ης Ιουλίου του 1974 όταν αυτοί ανέτρεψαν τον Πρόεδρο Μακάριο.
Τα πρώτα χρόνια και η συμμετοχή στην ΕΟΚΑ
Ο Νικόλαος Σαμψών Γεωργιάδης γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου του 1935 στη Λευκωσία ( άλλοι αναφέρουν ως τόπο γέννησής του την Αμμόχωστο ). Εργάστηκε από νεαρή ηλικία ως δημοσιογράφος σε διάφορες εφημερίδες όπως ο «Φιλελεύθερος», «Η Αλήθεια», η «Cyprus Mail» και οι «Times Of Cyprus» και παράλληλα εντάχθηκε στον ενωτικό, απελευθερωτικό και αντιαποικιακό αγώνα της ΕΟΚΑ καταγράφοντας ιδιαίτερα έντονη δράση κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του θέρους του 1956. Μνημονεύεται κυρίως για τη δημιουργία του λεγομένου «μιλίου του θανάτου», στην οδό Λήδρας στην παλιά πόλη της Λευκωσίας, σημείο όπου αρκετοί Βρετανοί στρατιώτες εκτελέστηκαν από την ΕΟΚΑ και μεταξύ άλλων διακρίθηκε για την απελευθέρωση των Αργύρη Καραδήμα και Παναγιώτη Γεωργίου στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας στις 15 Αυγούστου του 1956, για τη συμμετοχή του στην αιματηρή συμπλοκή την 31η Αυγούστου του 1956 στο ίδιο νοσοκομείο που είχε ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, για την εκτέλεση του λοχαγού Ουίλσον (υπεύθυνος του Βρετανικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και εξάδελφος της συζύγου του κυβερνήτη Χάρντινγκ) την 21η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους , την εκτέλεση λίγες ημέρες αργότερα δύο Βρετανών υπαξιωματικών της αστυνομίας στην οδό Λήδρας  κλπ. Μελανό σημείο της δράσης του στα πλαίσια της ΕΟΚΑ απετέλεσε η εκτέλεση του Βρετανού δημοσιογράφου Μακ Ντόναλντ, πράξη για την οποία επικρίθηκε και από την ηγεσία της οργάνωσης. Για τη δράση του συλλαμβάνεται την 30ή Ιανουαρίου του 1957, έπειτα από προδοσία , στο Δάλι όπου είχε καταφύγει μετά από αποτυχημένη απόπειρα επίθεσης σε Τουρκοκύπριο αστυνομικό, βασανίζεται και καταδικάζεται δις εις θάνατον με την ποινή να μετατρέπεται τελικά σε ισόβια κάθειρξη. Μετήχθη στις φυλακές της Μεγάλης Βρετανίας για να εκτίσει την ποινή που του επιβλήθηκε αλλά μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου και την ίδρυση του κυπριακού κράτους, χορηγήθηκε γενική αμνηστία και το 1960 επέστρεψε στην Κύπρο αφού πρώτα παρέμεινε για ένα μικρό χρονικό διάστημα στην Ελλάδα μαζί με άλλους απελευθερωθέντες αγωνιστές της ΕΟΚΑ.
Δραστηριότητες την περίοδο 1960-1963
Λίγο καιρό μετά την επιστροφή του από την εξορία και συγκεκριμένα την 24η Οκτωβρίου του 1960, ο Σαμψών προβαίνει στην έκδοση της εφημερίδας «Μάχη», η κυκλοφορία της οποίας χαιρετίζεται μεταξύ άλλων και από τους Μακάριο και Γρίβα. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους μετατρέπει την «Μάχη» από εβδομαδιαία σε καθημερινή ενώ τον Ιούλιο του 1961 ιδρύει την εβδομαδιαία εφημερίδα «Θάρρος». Παράλληλα, το 1962 δημιουργεί πολιτικό φορέα υπό την ονομασία «Οργάνωσις Προστασίας Ελλήνων Κύπρου» αλλά και τη δική του ένοπλη παραστρατιωτική ομάδα έπειτα από έγκριση του Μακαρίου (παρόμοια άδεια έλαβε από τον τότε προκαθήμενο της κυπριακής εκκλησίας αλλά και πρόεδρο της κυπριακής δημοκρατίας και ο Βάσος Λυσσαρίδης).
Διακοινοτικές Συγκρούσεις και δράση στην Ομορφίτα
Με την έναρξη των Διακοινοτικών Συγκρούσεων τα Χριστούγεννα του 1963, ο Σαμψών ηγήθηκε του δικού του ένοπλου τμήματος με υπαρχηγό τον Νεοπτόλεμο Γεωργίου-Λεφτή. Διεδραμάτισε μάλιστα σημαντικό ρόλο στις συγκρούσεις στην Ομορφίτα, οι οποίες ξέσπασαν όταν οι Ελληνοκύπριοι που κατοικούσαν στο στρατηγικής σημασίας προάστιο της Λευκωσίας, το οποίο κατοικείτο κυρίως από Τουρκοκύπριους, δέχτηκαν σφοδρή επίθεση από τουρκοκυπριακές ένοπλες δυνάμεις.
Ο Σαμψών και η διλοχία του, που αποτελείτο από περίπου 60 άνδρες, χάρη και στην ενίσχυση από τους άνδρες του Βάσου Λυσσαρίδη και του Ρένου Κυριακίδη ανέλαβαν το κύριο βάρος της επίθεσης επιτυγχάνοντας να καταλάβουν τις αντίπαλες θέσεις και να εκκαθαρίσουν έπειτα από σκληρή μάχη το προάστιο από τους Τουρκοκύπριους ενόπλους. Ακολούθως, γύρω στα 800 γυναικόπαιδα της τουρκοκυπριακής κοινότητας απομακρύνθηκαν από την πεδίο των μαχών, παραδόθηκαν στις αρχές και φιλοξενήθηκαν εντός ελληνικού σχολείου (κατ' άλλη εκδοχή, κρατήθηκαν εκεί ως όμηροι ) για να παραδοθούν στη συνέχεια στον Ερυθρό Σταυρό και να μεταφερθούν με ασφάλεια στον τουρκοκυπριακό τομέα της Λευκωσίας. Η δράση του αποσπάσματος Σαμψών στην Ομορφίτα και η καθοριστική συμβολή του στην έκβαση της μάχης είχε ως αποτέλεσμα την αποθέωση του ιδίου και των ανδρών του από τον ελλαδικό και κυπριακό τύπο. Αντιθέτως, λόγω των ιδίων γεγονότων, ο Σαμψών εξελίχθηκε σε μισητή προσωπικότητα για τους Τούρκους. Σε αυτό, πέραν της καθοριστικής συμβολής του στην έκβαση της μάχης, διαδραμάτισε ρόλο το ότι η ομάδα Σαμψών θεωρείτο η πιο εξτρεμιστική από όλες τις κυπριακές παραστρατιωτικές ομάδες, ενώ διάφοροι συγγραφείς κάνουν λόγο για δράση και κατά αμάχων. Μάλιστα, η τουρκική πλευρά εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο τις φήμες αυτές κατά του Σαμψών, στον οποίο και απέδωσε το προσωνύμιο «ο χασάπης της Ομορφίτας», ενώ ξένα περιοδικά όπως το «Newsweek», τον παρουσίαζαν ως «φονιά με την αθώα παιδική μορφή».
Πολιτικές και λοιπές δραστηριότητες
Εκείνη την εποχή, ο Σαμψών διέθετε μεγάλο έρεισμα στους κόλπους της κυπριακής νεολαίας ενώ από Ελλαδίτη δημοσιογράφο που επισκέφτηκε την Κύπρο και τον συνάντησε χαρακτηρίζεται ως απροσάρμοστος, πεισματάρης, αναρχικός, πατριώτης και ισχυρογνώμων.
Ο Σαμψών, αρχικά υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του Μακαρίου και η εφημερίδα του, «Μάχη», διακρινόταν για την έντονη αντιβρετανική, αντιαμερικανική και αντινατοϊκή αρθρογραφία της ενώ από το 1967 και μετά υιοθετεί φιλοχουντική στάση. Το 1969 εμπλέκεται ενεργά στην πολιτική ως συναρχηγός της φιλομακαριακής Προοδευτικής Παρατάξεως. Κατά την περίοδο 1969 - 1970 διατελεί πρόεδρος του κόμματος ενώ το 1970 θα επιτύχει να εκλεγεί βουλευτής στη Βουλή των Αντιπροσώπων στις γενικές εκλογές όντας πρώτος σε προτιμήσεις ψήφου στην επαρχία Αμμοχώστου, από το 1973 όμως αρχίζει να συγκλίνει προς τη γριβική παράταξη με αποτέλεσμα την ανεξαρτητοποίησή του το 1974 , για την οποία καθοριστικός παράγοντας υπήρξε η συναισθηματικά φορτισμένη παρουσία του, η οποία από πολλούς συσχετιζόταν με άλλα κίνητρα , στην κηδεία του Γρίβα τον Ιανουάριο του ίδιου έτους στη Λεμεσό.
Ο Σαμψών δεν ήταν άγνωστος στα ελληνικά πολιτικά δρώμενα της προ-πραξικοπιματικής περιόδου. Συγκεκριμένα, ήταν ένας από τους βασικότερους μάρτυρες κατηγορίας στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ. Στη δίκη της υπόθεσης αυτής, έπειτα από τις συνεχείς ερωτήσεις του δικηγόρου υπεράσπισης Νικηφόρου Μανδηλαρά, ο Σαμψών υποστήριξε ότι δεν θυμόταν τι έγραφε στις εφημερίδες που διεύθυνε, και παρά την προστασία που του παρείχε ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου αποδείχτηκε τελικά η ψευδομαρτυρία του.
Συν τοις άλλοις, σύμφωνα με δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας «Washington Post» και με μαρτυρία του πράκτορα της NSA Ουίσλοου Πεκ, ο Σαμψών ήταν όργανο της CIA από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 κάτι το οποίο αρνήθηκε κατηγορηματικά ο Σαμψών.
Πραξικόπημα και ανάληψη της προεδρίας
Κατά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 1974, στη Κύπρο, το οποίο είχε οργανώσει ο Δημήτριος Ιωαννίδης, τότε αφανής επικεφαλής της χούντας στην Αθήνα, οι δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ, συνεπικουρούμενες από μέλη της ΕΟΚΑ Β', έφεδρους αξιωματικούς και άλλες αντιμακαριακές δυνάμεις μετά την αρχική επικράτηση του πραξικοπήματος, έπειτα από σύντομες αλλά σφοδρές μάχες σε ολόκληρη την Κύπρο , ανέτρεψαν τον Μακάριο ο οποίος κατέφυγε αρχικά στην Πάφο και από εκεί μετέβη στο εξωτερικό. Το όλο εγχείρημα της ανατροπής του Μακαρίου, είχε, κατά τα φαινόμενα, την ενθάρρυνση της CIA και του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών υπό τον Χένρυ Κίσινγκερ. Αν και το όνομα του Σαμψών δεν συμπεριλαμβανόταν ανάμεσα σε αυτά των υποψηφίων αντικαταστατών του Μακαρίου, η εξαφάνιση του Γλαύκου Κληρίδη με το που ξεκίνησαν οι πρώτες μάχες , η απουσία στο εξωτερικό του προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Μιχαλάκη Τριανταφυλλίδη και η άρνηση του Ζήνωνα Σεβέρη, οδήγησαν τον ταξίαρχο Γεωργίτση να αναθέσει, βιαστικά , στον Σαμψών την προεδρία της Κύπρου. Δύο χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της δίκης του, ο Σαμψών υποστήριξε ότι δέχτηκε να αναλάβει την προεδρία επειδή νόμιζε πως ο Μακάριος ήταν νεκρός, όπως άλλωστε είχε διαδοθεί, μετά την σφοδρή επίθεση των πραξικοπηματιών εναντίον του Προεδρικού Μεγάρου το πρωί της 15ης Ιουλίου.