cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βερβεράτο Χίου
Γεωγραφία-δημογραφία
Διοικητικά το Βερβεράτο υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη τοπική κοινότητα (της οποίας αποτελεί τον μοναδικό οικισμό), της Δημοτικής Ενότητας Καμποχώρων του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν έδρα και μοναδικός οικισμός ομώνυμης κοινότητας, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Η κοινότητα είχε έκταση 2 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία το 1,1 (1100 στρέμματα) καλλιεργήσιμη έκταση και 100 στρέμματα δάσους. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82100.
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Βερβεράτου στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Τοπωνυμικά-ιστορικά
Το όνομα του χωριού προέρχεται από το επώνυμο «ο Βέρβερης», που αναφέρεται από το έτος 1620. Στη θέση του υπήρχε αγροτικό κτήμα με πολύ ψηλό και παλαιό πύργο, πιθανώς του Βέρβερη. Προ του μεγάλου σεισμού του 1881 είχε περισσότερα από 80 σπίτια, ευρύχωρα και όλα διώροφα ή τριώροφα. Ως παλαιές συνοικίες του χωριού αναφέρονται το Λιβάδι, το Λιβαδάκι, του Κοξαρή και της Τσουκαλίνας. Στο κέντρο του χωριού υπήρχε πύργος.
Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») του Βερβεράτου ήταν ανέκαθεν ο ναός της Αγίας Μαρίνας, στο βορειοδυτικό άκρο και σήμερα στο κέντρο σχεδόν του χωριού, ενώ στο ανατολικό άκρο υπήρχε ναός του Αγίου Νικολάου, όπου και το παλαιό κοιμητήριο του χωριού. Σήμερα το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Χαλκειού της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Πέντε λεπτά με τα πόδια από τον οικισμό βρίσκεται και το εξωκκλήσι των Ταξιαρχών, ενώ στην τριπλάσια απόσταση, ψηλά στην πλαγιά δυτικά του χωριού είναι η τοποθεσία «τα Πετρανά», με θαυμάσια θέα του Κάμπου, όπου και το εξωκκλήσι της Παναγιάς της Πετρανούσαινας. Αυτό φέρει μαρμάρινη εντοιχισμένη πλάκα στο υπέρθυρο με κρινοφόρο οικόσημο με σταυρό και πάνω από αυτό επιγραφή με χρονολογία 1754, που αναφέρει ότι ο ναός ανεγέρθηκε από τον Γεώργιο-Μιχαήλ Αρφάνη. Ωστόσο είναι γνωστό ότι περί το 1800 τα Πετρανά και ο ναός τους ανήκαν στους Αμαρτωλούς Πετροκοκκίνους. Σώζονται εκεί και ερειπωμένα διάσπαρτα σπίτια, ενώ ανακαλύφθηκαν τάφοι με πολλά θραύσματα πήλινων αγγείων. Ψηλότερα στη ράχη, που ονομάζεται Τρύπα, υπάρχουν θεμέλια οχυρού, τα «Καστέλλια», και τα «Ελληνόσπιτα», τρία ερειπωμένα κτίσματα. Εξίσου μαγευτική τοποθεσία με τα Πετρανά είναι «οι Επτά», κοντά στο χωριό, και πιο πέρα βρισκόταν το μεγάλο κτήμα των Καναβουτσάτων με πηγές με πολλά νερά. Εκεί υπήρχαν αρκετοί πύργοι, με σημαντικότερους του Φούτρου, του Θαλασσού και του Πορή. Ο τελευταίος ήταν ο μεγαλοπρεπέστερος, μάλλον τετραώροφος αρχικώς, με αυλή, δεξαμενές, περιστύλιο και ιδιωτικό ναό, του Αγίου Κωνσταντίνου. Στα βόρεια του Βερβεράτου βρίσκεται και άλλος αξιόλογος πύργος, ο του Πικρού, ελληνικής ή γενουατικής οικογένειας, με ναό του Αγίου Γεωργίου. Δίπλα στον δρόμο προς τον Δαφνώνα είναι το υδραγωγείο («γεφύρι») και η μεγάλη μεσαιωνική υδατοδεξαμενή (6 επί 6 μ.) «προσκειμένη τη πηγή του χωρίου, αενάως προχεούση ύδωρ άφθονον και γλυκύ». Εκτός από την ύδρευση του χωριού, το νερό της δεξαμενής άρδευε και τα πολλά περιβόλια της περιοχής. Από εκεί ανεβαίνει κάποιος στον κατάφυτο λόφο των Καναβουτσών και της εκκλησίας τους («Παλιοπαναγιά»). Στα Καναβουτσάτα εντοπίζονται τα επιμέρους τοπωνύμια Σκεπά (τα), του Δραγάση, ο Παλιόπυργος (πιο πάνω στο βουνό, πύργος με ύψος 12 και πλέον μέτρα), του Μαρκή, του Αβδουλλάχ ή Αφτουλλά, και άλλα. Υπήρχε επίσης ο Πύργος της Βρύσης, ονομασμένος από άλλη πηγή στη βόρεια πλευρά του, τριώροφος και με τον εξοπλισμό αρχοντικής επαύλεως. Το κτήμα του οριζόταν προς νότο από τον χείμαρρο του Προφήτη Ηλία, του οποίου οι όχθες είναι κατάφυτες.
Προς νότο του χωριού είναι η περιοχή Μεσόβουνο ή Μεσόβουνος, όπου η τοποθεσία Λαζαρέττο. Στην περιοχή του Βερβεράτου υπάρχουν και τα ερείπια από δύο εξωκκλήσια, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Θωμά, από όπου και το τοπωνύμιο Αγιοθωμίτικα, παρεφθαρμένο ως «Αγιοθυμίτικα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βερβερατο
Αρμπέν
Το Αρμπέν (γαλλικά: Arbin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρμπινουά (γαλλικά: Arbinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Αρζαντίν (Σαβοΐα)
Το Αρζαντίν (γαλλικά: Argentine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρζαντέν (γαλλικά: Argentins).
Δεκατριάγωνο
Στη γεωμετρία, το δεκατριάγωνο ή δεκατρίγωνο (από τις ελληνικές λέξεις δεκατρία και γωνία) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με 13 πλευρές και 13 κορυφές. Οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε δεκατριαγώνου έχουν άθροισμα 1.980 μοίρες (°), ενώ το σχήμα έχει 65 διαγωνίους.
Κανονικό δεκατριάγωνο
Συνήθως ο όρος δεκατριάγωνο αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκατριάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκατριάγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με 152°18΄ περίπου η καθεμιά. Το σύμβολο Schläfli του κανονικού δεκατριαγώνου είναι {13}.
Το εμβαδό (E) ενός κανονικού δεκατριαγώνου με μήκος πλευράς α δίνεται από τη σχέση:
Κατασκευή
Επειδή ο 13 είναι μεν πρώτος αριθμός, αλλά όχι πρώτος Φερμά, το κανονικό δεκατριάγωνο δεν είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη. Μπορεί ωστόσο να κατασκευασθεί με νεύση ή με έναν τριχοτομητή γωνίας.
Στο αμέσως επόμενο σχήμα δείχνονται τα στάδια κατασκευής με νεύση ενός κανονικού δεκατριαγώνου με ακτίνα περιγεγραμμένου κύκλου σύμφωνα με τον Άντριου Μ. Γκλήζον, με βάση την τριχοτόμηση γωνίας με μάχαιρα υποδηματοποιού (γαλάζιο). left|705px|thumb|Κανονικό δεκατριάγωνο με ακτίνα περιγεγραμμένου κύκλου σε κλιπ διάρκειας 104 δευτερολέπτων, με τριχοτόμηση γωνίας με χρήση μάχαιρας υποδηματοποιού (γαλάζιο)
left|505px|Προσεγγιστική κατασκευή κανονικού δεκατριαγώνου
Μία πιο πολύπλοκη κατασκευή με κανόνα και διαβήτη δίνει ακόμα καλύτερη προσέγγιση:
thumb|705px|left|Προσεγγιστική κατασκευή δεκατριαγώνου σε κλιπ διάρκειας 3,5 λεπτών
Σύμφωνα με το GeoGebra, BME1 = 27,692307692307764°, ενώ 360° ÷ 13 = 27,69230769230769°, δηλαδή η διαφορά είναι λιγότερο από ένα μέρος στα 10 τρισεκατομμύρια.
Συμμετρία
thumb|225px|Συμμετρίες ενός κανονικού δεκατριαγώνου. Οι κορυφές είναι χρωματισμένες ανάλογα με τις θέσεις συμμετρίας τους. Το κανονικό δεκατριάγωνο έχει διεδρική συμμετρία Dih13, με τάξη 26. Επειδή ο 13 είναι πρώτος αριθμός, υπάρχουν επίσης μία υποομάδα με διεδρική συμμετρία, η Dih1, και δύο συμμετρίες κυκλικής ομάδας,τις Z13 και Z1.
Αυτές οι 4 ομάδες συμμετρίας μπορούν να παρατηρηθούν σε 4 διαφορετικές συμμετρίες στο δεκατριάγωνο. Ο Τζων Κόνγουεϊ τις συμβολίζει με ένα γράμμα και την τάξη της ομάδας. Η πλήρης συμμετρία του κανονικού δεκατριαγώνου είναι η r26, ενώ καμιά συμμετρία δεν είναι a1. Οι διεδρικές συμμετρίες διακρίνονται σε αυτές που περνούν από κορυφές (συμβολίζονται με d από τη λέξη diagonal = διαγώνιος), σε αυτές που περνούν από πλευρές (p από τη λέξη perpendiculars = κάθετοι) και σε αυτές των οποίων οι γραμμές ανακλάσεως περνούν από αμφότερες (συμβολίζονται με i).
Η κάθε υποομάδα συμμετρίας επιτρέπει έναν ή περισσότερους βαθμούς ελευθερίας για μη κανονικές μορφές. Μόνο η κυκλική υποομάδα g13 δεν έχει βαθμούς ελευθερίας.
Χρήση ως νόμισμα
Το κανονικό δεκατριάγωνο χρησιμοποιείται ως σχήμα για το κέρμα των 20 κορονών Τσεχίας.
Σχετιζόμενα πολύγωνα
Το αστεροειδές πολύγωνο με δεκατρείς πλευρές ονομάζεται τριδεκάγραμμα. Υπάρχουν 5 κανονικές μορφές του, που συμβολίζονται με τα σύμβολο Schläfli {13/2}, {13/3}, {13/4}, {13/5} και {13/6}.
Πολύγωνα Petrie
Το κανονικό δεκατριάγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι 12-simplex:
Παραπομπές
Δεκατριαγωνο
Σκήψις
Η Σκήψις ήταν πόλη Τρωική της Μυσίας, εκεί που σήμερα βρίσκεται το χωριό Kurşuntepe, κοντά στην πόλη Bayramiç της Τουρκίας. Το αξιοσημείωτο είναι ότι εκεί φιλοξενήθηκε η βιβλιοθήκη του Αριστοτέλους, προτού μετακινηθεί στην Αλεξάνδρεια και στην Πέργαμο. Η πόλη υπήρξε σε δύο φάσεις, δηλαδή κτίστηκε πρώτα η Παλαίσκηψις και αργότερα η Σκήψις και οι δύο στο όρος Ίδη.
Η Παλαίσκηψις θεωρήθηκε -κατά την γηγενή μυσιακή παράδοση- ως πρωτεύουσα των κτήσεων του Αινείου και βρισκόταν στις πηγές του Αισήπου ποταμού στο όρος Ίδη. Ο ερευνητής William Vaux το 1877 σημείωσε ένα γειτονικό χωριό που έφερε την ονομασία Eski Skisepje (στα τουρκικά σημαίνει Παλαιά Σκήψις). Ο δόκτωρ Andreas David Mordtmann που ανακάλυψε τον αρχαίο οικισμό, βοηθήθηκε από τον δόκτωρα Archibald Ross Colquhoun, από μια αναφορά του William Vaux:
Η μεταγενέστερη Σκήψις κτίστησε σε απόσταση 6 σταδίων από την παλαιά πόλη, κάτω στους πρόποδες του όρουςΊδη. Στην νέα αυτή πόλη ανακαλύφθηκαν τα έργα του Αριστοτέλους και Θεοφράστου, κατά την εποχή του Απελλικώνος (1ος αιώνας π.Χ.). Ο μαθητής των δύο πρώτων Νηλεύς, μετέφερε τα συγγράμματα των διδασκάλων του από την Αθήνα στην πατρίδα του την Σκήψιν. Αργότερα οι διάδοχοι και αγράμματοι συγγενείς του Νηλέως, έκλεισαν τα συγγράμματα σε μια αποθήκη και τα άφησαν να σαπίσουν. Τριακόσια περίπου χρόνια μετά, ένας πλούσιος και συλλέκτης βιβλίων από την Ιωνική Τέω, ονόματι Απελλικών, ανακάλυψε τα χειρόγραφα και αφού τα αγόρασε, τα επέστρεψε στον τόπο συγγραφής τους την Αθήνα.
Αρκετές φορές στην ιστορία, οι Σκήψιοι αναγκάζονταν να μεταναστεύσουν για διαφόρους λόγους. Όταν μάλιστα οι πολίτες των γειτονικών πόλεων αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Τροία, οι Σκήψιοι οδηγήθηκαν στον επαναπατρισμό. Η πόλη εκκενώθηκε για πολλοστή φορά, την στιγμή που οι γείτονες πόλεις αναγκάζονταν να στέλνουν τους κατοίκους τους στην τρωϊκή Αλεξάνδρεια.
Μια παράδοση θέλει τον άγιο Κορνήλιο τον εκατόνταρχο, έναν Ρωμαίο που προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό μέσω του Αποστόλου Πέτρου, να είναι ο πρώτος επίσκοπος της Σκήψεως.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας Κατηγορία:Επαρχία του Τσανάκκαλε
Μιχάλης Γελασάκης
Ο Μιχάλης Γελασάκης υπήρξε ιδρυτής και διευθυντής σύνταξης της διαδικτυακής μουσικής εφημερίδας Μusicpaper.gr (2010-2021). Από το 2018 εργάζεται ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7 της ΕΡΑ και ως εκφωνητής σε διαφημιστικά σποτ.
Τα πρώτα του τραγούδια στη δισκογραφία ηχογραφήθηκαν με τον Μανώλη Μητσιά στο δίσκο "Ένα τσιγάρο κι ένας ψεύτης" (Legend, 2008) ύστερα από πρόταση του παραγωγού Νίκου Γ. Μακράκη. Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει ο Διονύσης Τσακνής, η Μαρία Παπαγεωργίου, η Ρίτα Αντωνοπούλου, η Μαρία Βουμβάκη, η Βικτωρία Ταγκούλη, κ.ά.
Ραδιοφωνικές εκπομπές
Οι πρώτες ραδιοφωνικές του εκπομπές ήταν στον ραδιοφωνικό σταθμό "Studio 19, 1019", στο Ηράκλειο Κρήτης το 2003, ενώ ήταν ακόμα μαθητής. Ο τίτλος της εκπομπής του "Αδέσποτες Νότες" παρέμεινε και στις εκπομπές που έκανε στον ραδιοφωνικό σταθμό "Δίφωνο 96.6", όπου διετέλεσε και διευθυντής προγράμματος και στον "Βήμα fm 99,5", όπου εργαζόταν και ως μουσικός επιμελητής. Από το 2018 κάνει καθημερινά εκπομπές στο "Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7" της Ελληνικής Ραδιοφωνίας με τον ίδιο τίτλο.
Από το 2003 έχει κάνει πάνω από 200 ραδιοφωνικές συνεντεύξεις και δεκάδες αφιερώματα παρουσιάζοντας σημαντικά στοιχεία έρευνας.
Νίκος Καββαδίας - Ο αρμενιστής ποιητής (Άγρα, 2018)
Το βιβλίο-έρευνα ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο λογοτεχνίας (2019). Κέρδισε το βραβείο αναγνωστών στον διαγωνισμό βιβλίου της Athens Voice και την ίδια χρονιά μπήκε στη βραχεία λίστα των βραβείων βιβλίου Public.
Κοινότητα Στόλων
Η Κοινότητα Στόλων είναι κοινότητα του δήμου Γόρτυνας στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον οικισμό Στόλοι. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τον οικισμό Ίνια. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 444 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Αποστολάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Χειριστήριο
thumb|Ένα χειριστήριο της δεκαετίας του 1980. Χειριστήριο (αγγλικά: Joystick) ονομάζεται μια συσκευή εισόδου που αποτελείται από έναν μοχλό που περιστρέφεται σε μια βάση. Τα χειριστήρια χρησιμοποιούνται συχνά στα βιντεοπαιχνίδια, και συνήθως έχουν ένα ή περισσότερα πλήκτρα τα οποία μπορούν να αναγνωριστούν από τον υπολογιστή. Μια δημοφιλής παραλλαγή των χειριστηρίων που χρησιμοποιούνται στις σύγχρονες κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών είναι ο αναλογικός μοχλός.
Το χειριστήριο έχει τον κύριο έλεγχο πτήσης στο πιλοτήριο πολλών αεροσκαφών, κυρίως γρήγορων στρατιωτικών αεροσκαφών. Ένα χειριστήριο μπορεί να χρησιμοποιείται επίσης για τον έλεγχο μηχανημάτων, όπως οι γερανοί, τα φορτηγά, τα υποβρύχια οχήματα, τα πλοία και τα αυτοκίνητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή Κατηγορία:Περιφερειακά υπολογιστών
Βαλέρι Λομπανόφσκι
Ο Βαλέρι Βασίλιοβιτς Λομπανόφσκι (Вале́рій Васи́льович Лобано́вський, Вале́рий Васи́льевич Лобано́вский, 6 Ιανουαρίου 1939 – 13 Μαΐου 2002) ήταν Σοβιετικός / Ουκρανός ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αναδείχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους προπονητές όλων των εποχών, όντας δεύτερος σε αριθμό τίτλων. Ήταν Master of Sports και διακεκριμένος προπονητής της ΕΣΣΔ και βραβευμένος με το Τάγμα της Αξίας της UEFA (2002) και το Τάγμα της Αξίας της FIFA, την υψηλότερη διάκριση που απονέμεται από τη FIFA.
Σταδιοδρομία ως ποδοσφαιριστής
Από το 1960, ο Λομπανόφσκι ήταν βασικό μέλος της ενδεκάδας. Χρησιμοποιήθηκε ως επί το πλείστον ως αριστερός πλάγιος μέσος, όπου σχημάτισε δίδυμο με τον Βαλεντίν Τρογιανόφσκι. Την ίδια χρονιά έγινε ο πρώτος σκόρερ του συλλόγου με 13 γκολ. Το 1961, η Ντινάμο Κιέβου έγινε η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα εκτός Μόσχας που κέρδισε το Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ, με τον Λομπανόφσκι να σκοράρει 10 γκολ. Καλούνταν τακτικά στην εθνική ομάδα, αλλά λόγω της έντονης ανταγωνιστικότητας (εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλοί αριστεροί πλάγιοι μέσοι στην εθνική, όπως οι Μιχαήλ Μέσχι, Ανατόλι Ιλίν και Γκαλιμζιάν Χουσάινοβ) μπόρεσε να παίξει μόνο δύο διεθνείς αγώνες, εναντίον της Αυστρίας και της Πολωνίας.
Συνολικά πέρασε επτά χρόνια με τον σύλλογο πριν φύγει το 1964 λόγω σύγκρουσης με τον προπονητή Βίκτορ Μάσλοφ. Ο Λομπανόφσκι τελείωσε την καριέρα του μετά από σύντομες περιόδους σε Τσορνομόρετς Οδησσού και Σαχτάρ Ντονέτσκ. Ολοκλήρωσε την καριέρα του σε ηλικία 29 ετών, έχοντας σκοράρει 71 γκολ σε 253 αγώνες στο Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ (42 γκολ σε 144 αγώνες με τη Ντινάμο Κιέβου, 15 γκολ σε 59 αγώνες με την Τσορνομόρετς και 14 γκολ σε 50 αγώνες με τη Σαχτάρ).
Προπονητής
Ο Λομπανόφσκι έγινε διάσημος για τις θητείες του ως προπονητής της ΦΚ Ντινάμο Κιέβου και της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της ΕΣΣΔ. Καθιέρωσε την Ντινάμο ως τον πιο κυρίαρχο σύλλογο στο σοβιετικό ποδόσφαιρο τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, κατακτώντας οκτώ φορές το Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ και έξι φορές το Κύπελλο ΕΣΣΔ σε 16 χρόνια. Το 1975, η Ντινάμο Κιέβου έγινε η πρώτη ομάδα από τη Σοβιετική Ένωση που κέρδισε ένα σημαντικό ευρωπαϊκό τρόπαιο, όταν κέρδισε την ουγγρική Φερεντσβάρος στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, η Ντινάμο Κιέβου κέρδισε οκτώ αγώνες στους εννέα, με αποτέλεσμα το ποσοστό νικών 88,88% - ένα ρεκόρ που διατηρήθηκε για 45 χρόνια και περιελάμβανε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές διοργανώσεις ποδοσφαίρου συλλόγων. Ο Λομπανόφσκι και η ομάδα του επανέλαβαν την επιτυχία τους στο Κύπελλο Κυπελλούχων το 1986, νικώντας την Ατλέτικο Μαδρίτης στον τελικό. Τόσο το 1975 όσο και το 1986, δύο από τους παίκτες της Ντινάμο (Όλεγκ Μπλαχίν και Ιγκόρ Μπελάνοφ, αντίστοιχα) τιμήθηκαν επίσης με τη Χρυσή Μπάλα υπό την ηγεσία του. Κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων περιόδων του Λομπανόφσκι, η ομάδα έφτασε επίσης στους ημιτελικούς του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου το 1977 και το 1987 και στους προημιτελικούς το 1976, το 1982 και το 1983. Με την εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης, ο Λομπανόφσκι έφτασε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1988, όπου έχασε από την Ολλανδία, και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976.
Αφού επέστρεψε στη Ντινάμο Κιέβου το 1997 για τρίτη φορά, ο Λομπανόφσκι οδήγησε την ομάδα σε άλλη μια επιτυχημένη πορεία σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Στην πρώτη πλήρη σεζόν του τρίτου του χρόνου, η Ντινάμο έφτασε στους προημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ 1997-1998, τερματίζοντας πρώτη στον όμιλο που περιελάμβανε τις Μπαρτσελόνα, Νιούκασλ Γιουνάιτεντ και ΠΣΦ Αϊντχόφεν, κερδίζοντας και τα δύο παιχνίδια εναντίον της Μπαρτσελόνα, 3–0 στο Κίεβο και 4-0 στο Καμπ Νόου. Την επόμενη σεζόν, ο Λομπανόφσκι και η ομάδα του έφτασαν στους ημιτελικούς, όπου αποκλείστηκαν από την Μπάγερν Μονάχου, με τον αστέρα επιθετικό Αντρέι Σεβτσένκο να τερματίζει τρίτος στην ψηφοφορία για τη Χρυσή Μπάλα του 1999.
Ο Λομπανόφσκι χαίρει μεγάλης εκτίμησης λόγω των επιτευγμάτων του ως προπονητής Σε όλη την προπονητική σταδιοδρομία του, κέρδισε 33 επίσημα τρόπαια, και έγινε ο δεύτερος πιο πολυβραβευμένος προπονητής όλων των εποχών (πίσω από τον Άλεξ Φέργκιουσον) και ο πιο επιτυχημένος προπονητής ποδοσφαίρου του 20ού αιώνα. Κατέχει επίσης πολλά προπονητικά ρεκόρ στο σοβιετικό ποδόσφαιρο, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων τίτλων πρωταθλημάτων ΕΣΣΔ, των περισσότερων νικών στο Κύπελλο ΕΣΣΔ (από κοινού με τον Βίκτορ Μάσλοφ) και των περισσότερων νικών στο Σούπερ Κύπελλο ΕΣΣΔ. Ο Λομπανόφσκι είναι ο μόνος προπονητής που κέρδισε δύο φορές μια μεγάλη ευρωπαϊκή διοργάνωση με σύλλογο της Ανατολικής Ευρώπης. Είναι ένας από τους τέσσερις προπονητές που κέρδισαν δύο φορές το Κύπελλο Κυπελλούχων και ένας από τους δύο (μαζί με τον Νερέο Ρόκκο) που πέτυχαν το κατόρθωμα με την ίδια ομάδα. Ο Λομπανόφσκι κέρδισε επίσης το πρωτάθλημα της Ουκρανίας πέντε φορές σε πέντε σεζόν – ένα επίτευγμα που δεν έχει καταρριφθεί από κανέναν άλλο προπονητή. Ο Λομπανόφσκι έχει προπονήσει τρεις νικητές της Χρυσής Μπάλας — τους Όλεγκ Μπλαχίν, Ιγκόρ Μπελάνοφ και Αντρέι Σεβτσένκο.
Θάνατος
Ο Λομπανόφσκι είχε να αντιμετωπίσει θέματα υγείας από το 1988, όταν υπέστη το πρώτο του έμφραγμα. Έχοντας επιστρέψει από τη Μέση Ανατολή το 1996, φαινόταν σε εμφανώς χειρότερη κατάσταση. Υπέστη δεύτερη καρδιακή προσβολή το φθινόπωρο του 2001, η οποία χρειάστηκε χειρουργική επέμβαση. Το 2001, έχασε όλα τα εκτός έδρας παιχνίδια της Ντινάμο Κιέβου στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ λόγω αρτηριακής υπέρτασης και του απαγορεύτηκαν τα αεροπορικά ταξίδια.
Στις 7 Μαΐου 2002 κατά τη διάρκεια του αγώνα της Ντινάμο Κιέβου εναντίον της ΦΚ Μεταλούργκ Ζαπορίζια, λιποθύμησε και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο με εγκεφαλικό. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο και η υγεία του αξιολογήθηκε ως κρίσιμη. Η καρδιά του σταμάτησε στις 13 Μαΐου στις 8:35 μ.μ. Στον τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2001-02 στη Γλασκώβη δύο μέρες αργότερα, η UEFA τήρησε ενός λεπτού σιγή προς τιμήν του.
Στην κηδεία του Λομπανόφσκι στις 14 Μαΐου 2002 παρευρέθηκαν ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Λεονίντ Κούτσμα, ο Πρωθυπουργός της Ουκρανίας, Ανατόλι Κίναχ, άλλοι πολιτικοί και πρώην παίκτες του Λομπανόφσκι, όπως οι Αντρέι Σεβτσένκο, Όλεγκ Μπλαχίν, Ιγκόρ Μπελάνοφ, Ολεξάντρ Ζαβάροβ, Σερχίι Ρεμπρόφ, κ.α.. Ο Λομπανόφσκι ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Μπαϊκοβέ. Η επιτύμβια στήλη είναι στολισμένη με κιονοστοιχία με την επιγραφή στα ρωσικά: Είμαστε ζωντανοί όσο μας θυμούνται (στο πρωτότυπο: Мы живы до тех пор, пока нас помнят).
Αναγνώριση
Μετά τον θάνατό του, ο Λομπανόφσκι τιμήθηκε με το παράσημο του Ήρωα της Ουκρανίας, την υψηλότερη τιμή του έθνους, καθώς και το Τάγμα της Αξίας της UEFA. Το στάδιο της Ντινάμο Κιέβου μετονομάστηκε επίσης σε Στάδιο Ντινάμο «Βαλέρι Λομπανόφσκι» προς τιμήν του. Το 2003, τιμήθηκε με Τάγμα Αξίας της FIFA, την υψηλότερη διάκριση που απονέμεται από τη FIFA.
Στις 11 Μαΐου 2003, πριν από την πρώτη επέτειο του θανάτου του Λομπανόφσκι, ένα μνημείο εγκαινιάστηκε κοντά στο Στάδιο Ντινάμο «Βαλέρι Λομπανόφσκι».
Μετά τον θάνατό του, η Μίλαν κέρδισε το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ με τον Αντρέι Σεβτσένκο στην ομάδα. Μετά τη νίκη, ο Σεβτσένκο πέταξε στο Κίεβο για να βάλει το μετάλλιό του στον τάφο του πρώην προπονητή του.
Το 2003 ιδρύθηκε το Τουρνουά Μνήμης «Βαλέρι Λομπανόφσκι». Το 2008 κατετάγη 6ος στον κατάλογο του καναλιού Inter με τους 100 Σπουδαιότερους Ουκρανούς, ύστερα από πανεθνική δημοσκόπηση στην οποία ψήφισαν περίπου 2,5 εκατομμύρια άτομα.
Τίτλοι και διακρίσεις
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Πορτρέτο του Λομπανόφσκι σε πανό των οπαδών της [[ΦΚ Ντιναμό Κιέβου|Ντινάμο Κιέβου, 2 Μαρτίου 2008]] μικρογραφία| Ο Λομπανόφσκι σε ουκρανικό γραμματόσημο του 2019
Ως παίκτης
Ντινάμο Κιέβου
Ως προπονητής
Ντνίπρο Ντνιπροπετρόβσκ
Ντινάμο Κιέβου
Σοβιετική Ένωση
Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σοβιετικοί πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΕΣΣΔ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τσερνομόρετς Οδησσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ Κατηγορία:Σοβιετικοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ουκρανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ντνίπρο Ντνιπροπετρόφσκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής ΕΣΣΔ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1988 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Κουβέιτ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ουκρανίας Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αποδέκτες του τίτλου του Ήρωα της Ουκρανίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη Βελιγραδίου
Η Βιβλιοθήκη «Σβέτοζαρ Μάρκοβιτς» του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου (Универзитетска библиотека Светозар Марковић) είναι η κεντρική βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, που έχει πάρει το όνομά της από τον Σβέτοζαρ Μάρκοβιτς, Σέρβο πολιτικό ακτιβιστής του 19ου αιώνα.
Ιστορικό
Βρίσκεται στη Λεωφόρο Βασιλέως Αλέξανδρου, κοντά στη Νομική Σχολή και δίπλα στις Σχολές Πολιτικών Μηχανικών, Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Αρχιτεκτονικής. Εξυπηρετεί τις εκπαιδευτικές και επιστημονικές ανάγκες των σπουδαστών, των ακαδημαϊκών και των επιστημόνων. Η Ημέρα της Βιβλιοθήκης είναι η 24η Μαΐου, ημέρα των ιεραποστόλων Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου. Μετά την ίδρυση της βιβλιοθήκης, περιλήφθηκαν στη συλλογή της 57.254 δημοσιεύσεις, αποτελούμενες από μονογραφίες και περιοδικά, ενώ σήμερα υπάρχουν περίπου 1.700.000 δημοσιεύσεις.
Συλλογές
Στη βιβλιοθήκη διατηρούνται σημαντικά έργα από όλα τα επιστημονικά πεδία, μεγάλη συλλογή τοπικών και ξένων (εγκυκλοπαίδειες, βιβλιογραφίες, λεξικά), επαγγελματικών και επιστημονικών δοκιμίων, τοπικών και ξένων πανεπιστημιακών εκδόσεων, πλούσια εγχειρίδια και σημαντική συλλογή τοπικών και ξένων διδακτορικών διατριβών. Υπάρχει ένα σπάνιο απόθεμα χειρογράφων, παλαιά και σπάνια τυπωμένα βιβλία, παλιά περιοδικά και εφημερίδες, συλλογή αρχείων και μια συλλογή χαρτών, διδακτορικών, μεταπτυχιακών και εξειδικευμένων έργων. Η συλλογή χειρογράφων, κυριλλικών και ανατολικών βιβλίων, θεωρείται ανεκτίμητη.
Την περίοδο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε η εφαρμογή σύγχρονων μεθόδων στην οργάνωση και την επεξεργασία του αρχείου. Δημιουργήθηκε ένας δημόσιος επαγγελματικός κατάλογος για την καταλογογράφηση, σε συνεργασία με την Εθνική Βιβλιοθήκη της Σερβίας και τον Σύλλογο Βιβλιοθηκονόμων της Σερβίας. Σχηματίστηκε μια πολιτική ανταλλαγών και διαδανεισμού έργων. Επεκτάθηκε, ακόμα, η συνεργασία με τα πανεπιστήμια, τις σχολές, τα ιδρύματα και άλλες βιβλιοθήκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βελιγραδιου Πανεπιστημιακη Β
Αρίτ
Το Αρίτ (γαλλικά: Arith) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αριτουά (γαλλικά: Arithois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Web camera
thumb|Μία τυπική web camera χαμηλού κόστους
Η κάμερα web είναι βιντεοκάμερα που τροφοδοτεί ή ρέει την εικόνα της σε πραγματικό χρόνο προς ή μέσω ενός υπολογιστή, συχνά μέσω θύρας USB, Ethernet ή μέσω ασύρματη δικτύωσης (Wi-Fi).
Η πιο δημοφιλής χρήση τους είναι η καταγραφή βίντεο, επιτρέποντας τους υπολογιστές να λειτουργήσουν ως εικονοτηλέφωνα. Αυτή η χρήση ως βιντεοκάμερα για το Ίντερνετ (World Wide Web) έδωσε στην κάμερα το όνομά της. Άλλη δημοφιλής χρήση είναι η επιτήρηση, η χρήση δηλαδή σε εφαρμογές ασφάλειας.
Η web camera έχει συνηθώς χαμηλό κόστος παραγωγής και μπορεί να ενσωματωθεί ακόμα και σε φορητούς υπολογιστές. Είναι ωστόσο και πιθανή αιτία κενών ασφάλειας, αφού κάποιες κάμερες μπορούν να ενεργοποιηθούν εξ αποστάσεως με τη χρήση spyware.
Ακόμη, οι κάμερες web περιλαμβάνουν συνήθως έναν φακό, έναν αισθητήρα εικόνας, υποστήριξη ηλεκτρονικών ειδών και μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν ένα ή ακόμα και δύο μικρόφωνα για ήχο.
Χαρακτηριστικά
Οι κάμερες είναι γνωστές για χαμηλό κόστος κατασκευής και για την προσαρμοστικότητα.
Αρβιλάρ
Το Αρβιλάρ (γαλλικά: Arvillard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Alfredo Oriani (αντιτορπιλικό)
Το Alfredo Oriani ήταν το πρώτο από τα τέσσερα αντιτορπιλικά της ομώνυμης κλάσης που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1937 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της ναυμαχίας του Ταινάρου και της επίθεσης ενάντια στις νηοπομπές της επιχείρησης Harpoon. Μεταπολεμικά δόθηκε στο Γαλλικό Ναυτικό ως πολεμική αποζημίωση και παρέμεινε επιχειρησιακό ως D'Estaing μέχρι το 1954.
Περιγραφή
Σχεδιαστικά η κλάση Oriani δεν ήταν παρά μια βελτιωμένη σε ορισμένα σημεία εκδοχή της προγενέστερης κλάσης Maestrale. Είχαν ολικό μήκος 106,7 m, πλάτος 10,15 m και μέσο βύθισμα 3,15 m το οποίο έφθανε στα 4,3 m με πλήρες φορτίο. Το εκτόπισμά τους έφθανε τους 1700–1750 t (1670–1720 LT) με κανονικό φορτίο και τους 2400–2450 t (2360–2410 LT). Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου ανερχόταν σε 206 αξιωματικούς και ναύτες.
Το προωστικό σύστημα απέδιδε έως και 48000 shp και μπορούσαν να φθάσουν σε ταχύτητες της τάξεως των 32-33 kn σε πραγματικές συνθήκες. Κατά τις θαλάσσιες δοκιμές είχαν φθάσει και τους 38-39 kn, όμως με πολύ περιορισμένο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους ήταν περίπου 2600-2800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn και 690 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 33 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε ένα πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και έναν πίσω από αυτήν. Διέθεταν επίσης δύο πυροβόλα των 120 mm που έβαλαν βλήματα φωτισμού/ανάδειξης στόχων (star-shells) καθώς και έξι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Αντιαεροπορική κάλυψη παρείχαν τέσσερα πολυβόλα των 13,2 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, τα αντιτορπιλικά της κλάσης αυτής είχαν δύο εκτοξευτές βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 56 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Alfredo Oriani άρχισε την 28η Οκτωβρίου 1935 στις εγκαταστάσεις της Cantiere navale fratelli Orlando (OTO) στο Λιβόρνο, καθελκύστηκε στις 30 Ιουλίου 1936 και ολοκληρώθηκε στις 15 Ιουλίου 1937.
Εντάχθηκε στον 9ο Στολίσκο Αντιτορπιλικών, όπως και τα αδελφά πλοία Vittorio Alfieri, Giosue Carducci και Vicenzo Gioberti. Έλάβε μέρος στη Ναυμαχία του Ταινάρου όπου δέχτηκε σοβαρότατα πλήγματα από το βρετανικό θωρηκτό HMS Warspite αλλά κατάφερε να επιστρέψει στη βάση του. Επίσης ήταν ένα από τα σκάφη της ιταλικής δύναμης αντιτορπιλικών και καταδρομικών που αναχαίτισαν τις συμμαχικές νηοπομπές της επιχείρησης Harpoon στις 15 Ιουνίου 1942. Στην εμπλοκή αυτή το Oriani έπληξε το αντιτορπιλικό HMS Bedouin και από κοινού με το αντιτορπιλικό Ascari και τα καταδρομικά Raimondo Montecuccoli και Eugenio di Savoia βύθισαν το ήδη λαβωμένο πετρελαιοφόρο Kentucky καθώς και το εμπορικό Burdwan. Μάλιστα το Oriani τορπίλισε το Kentucky προκειμένου να διασφαλισθεί η βύθισή του.
Το 1943, όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε, το Oriani απέπλευσε από τη Λα Σπέτσια και έφθασε στη Μάλτα για να παραδοθεί στις συμμαχικές δυνάμεις. Δόθηκε ως πολεμική αποζημίωση στο Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό και παρέμεινε στην ενεργό δράση ως D'Estaing μέχρι το 1954.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Oriani Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ατινιά-Ονσέν
Το Ατινιά-Ονσέν (γαλλικά: Attignat-Oncin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ονσινουά (γαλλικά: Oncinois).
Οικονομική Ιστορία της Βενετίας
Η Βενετία, η οποία βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Αδριατικής Θάλασσας, ήταν για εκατοντάδες χρόνια το πλουσιότερο και ισχυρότερο κέντρο της Ευρώπης, γιατί κέρδιζε μεγάλης κλίμακας κέρδη από τις παρακείμενες μεσαίες ευρωπαϊκές αγορές. Η Βενετία ήταν το κύριο κέντρο εμπορίου με τους Άραβες και έμμεσα με τους Ινδούς κατά τον Μεσαίωνα. Χρησιμοποίηθηκε επίσης ως αφετηρία της οικονομικής ανάπτυξης και ολοκλήρωσης της υπόλοιπης Ευρώπης κατά τον Μεσαίωνα.
Οι βενετοί μπορεί να έφτασαν στο απόγειό τους κατά τον 15ο αιώνα, όταν η πόλη-κράτος μονοπώλησε το εμπόριο μπαχαρικών από την Ινδία, μέσω των αραβικών εδαφών, χρησιμοποιώντας αποκλειστικές εμπορικές συμφωνίες. Αυτό ώθησε τους Ισπανούς και τους Πορτογάλους να ξεκινήσουν την αναζήτηση της νέας διαδρομής προς την Ινδία, που οδήγησε στην ανακάλυψη της Αμερικής και στην αρχή της Σύγχρονης Εποχής.
Εντούτοις, μόνο οι ευγενείς ή οι πατριώτες είχαν το δικαίωμα να ασκούν το εμπόριο μεγάλων αποστάσεων. Ήταν τοι ίδιοι που δημιούργησαν το μονοπώλιο της πολιτικής ηγεσίας καθώς άφησαν την παραγωγή και τις μικρές επιχειρήσεις στα στρώματα της κοινωνίας της που δεν ήταν ικανά να γίνουν μέλη του συμβουλίου - που ήταν το ορατό σημάδι της αρχοντιάς. Από την άλλη, παρείχαν προστασία έναντι των ανταγωνιστών, από παραβίαση του απορρήτου - και ασκούσαν αυστηρό έλεγχο.
Οι ιστορικές ρίζες της Βενετίας βρίσκονται ήδη από τον Ετρουσκικό πολιτισμό. Οι οικισμοί από τους οποίους αργότερα μεγάλωσε η Βενετία, θα μπορούσαν να αναβιώσουν το ύστερο ρωμαϊκό εμπόριο με τη Βόρεια Ιταλία. Οι σταυροφορίες και η κατάκτηση της Βυζαντινής Πρωτεύουσας άνοιξαν τους άμεσους δρόμους προς την Ανατολή και μακριά στην Ασία. Αλλά αυτά τα ταξίδια, παρόμοια με τις δαπανηρές αποστολές προς τη Φλάνδρα, την Τυνησία, τη Συρία και την Κωνσταντινούπολη, απαιτούσαν τεράστια ποσά κεφαλαίου, που κανονικά σημαίνει πίστωση.
Οι σταυροφορίες έφεραν εντατικοποίηση του εμπορίου, από το οποίο κέρδισε η Βενετία, ώστε σύντομα να κατέλαβε την πρώτη θέση μεταξύ των εμπορικών εθνών. Ήδη έναν αιώνα πριν από την λεηλασία της Κωνσταντινούπολης (1204) άκμασαν πολλές αποικίες εμπόρων. Αυτό παρείχε (ιδιαίτερα αν έχουμε κατά νου την ενετική κατάκτηση της Κρήτης και άλλα σημαντικά σημεία) τη ραχοκοκαλιά του ελεύθερου εμπορίου και των νηοπομπών μεγάλων πλοίων που στέλνονταν στις αγορές γύρω από τη Μεσόγειο θάλασσα. Επιπλέον, πρόσφερε πολλές ευκαιρίες για τη ρύθμιση των τοπικών ισορροπιών δυνάμεων και εξασφάλισε εν μέρει τα μέσα διαβίωσης - ιδίως το σιτάρι - για τη μητέρα πόλη.
Τα έσοδα στον πυρήνα τους εκείνες τις μέρες αποτελούνταν κυρίως από χρυσό ή ασήμι. Κατά συνέπεια, η οικονομία εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την έγκαιρη εισροή και εκροή αυτών των μετάλλων. Έτσι, η Βενετία έπρεπε να αναπτύξει ένα εξαιρετικά ευέλικτο σύστημα νομισμάτων και να αλλάξει ισοτιμίες μεταξύ νομισμάτων που αποτελούνταν από ασήμι και χρυσό, εάν ήθελε να διατηρήσει και να ενισχύσει τον ρόλο της ως πλατφόρμα του διεθνούς εμπορίου. Επιπλέον, οι συντελεστές μεταβολής μεταξύ των νομισμάτων που κυκλοφορούσαν εντός και εκτός της Βενετίας έπρεπε να προσαρμοστούν επαρκώς. Από την άλλη πλευρά, η αριστοκρατία δεν είχε σχεδόν καθόλου ενδοιασμούς για να αναγκάσει τις αποικίες της να δεχτούν ρυθμούς αλλαγής, που ήταν χρήσιμοι μόνο για την μεταβολή.
Επιπλέον, οι Ιταλοί έμποροι είχαν συνηθίσει σε μέσα πληρωμής, τα οποία μπορούσαν να βοηθήσουν στην αποφυγή της μεταφοράς χρυσού και αργύρου που ήταν ακριβά και επικίνδυνα. Η πίστωση έγινε ένας τρόπος για να γεφυρωθεί η πανταχού παρούσα έλλειψη ευγενών μετάλλων, και ταυτόχρονα, να επιταχυνθεί ο κύκλος εργασιών των αγαθών, είτε με τη βοήθεια ενός απλού τραπεζικού εμβάσματος, είτε με τη βοήθεια μιας συναλλαγματικής. Διαθέσιμα και χρήσιμα ήταν επίσης τα δάνεια που χρησιμοποιούνταν ως ένα είδος χρημάτων των εμπόρων, που κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι. Οι κομιστές έπαιξαν σημαντικό ρόλο όπως και οι μετέπειτα κρατικά ελεγχόμενες τράπεζες των οποίων οι προκάτοχοι στη Βενετία ήταν ο «θάλαμος σίτου» ή Camera frumenti.
Παρά την επικράτηση του ενδιάμεσου εμπορίου, η ναυπηγική ήταν μια βιομηχανία υψίστης σημασίας από την αρχή - και ήταν μακράν ο πιο σημαντικός εργοδότης. Αρκετά σημαντική στον ύστερο Μεσαίωνα ήταν η παραγωγή υφασμάτων, μεταξιού και γυαλιού. Ωστόσο, το μονοπώλιο του αλατιού ήταν υψίστης σημασίας, ακόμη περισσότερο ήταν το εμπόριο σιταριού και κεχριού. Αυτό το εμπόριο δεν συνέβαλε λιγότερο στον πλούτο της Βενετίας από το άφθονο υπόλοιπο εμπόριο.
Στην πρώιμη σύγχρονη εποχή, η δύναμη της Βενετίας έφτασε στο αποκορύφωμά της, αλλά η μικροσκοπική υπερδύναμη δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τις τεράστιες δυνάμεις των Οθωμανών και της Ισπανίας με τους γιγάντιους πόρους τους. Η Βενετία έχασε τις αποικίες της και το μονοπώλιό της για το εμπόριο στην Αδριατική Θάλασσα. Επιπλέον, η πρωτεύουσα της Ολλανδίας και της Αγγλίας ξεπέρασε τους Βενετούς ανταγωνιστές, καθώς δεν αποδέχονταν κανένα βενετικό εμπορικό μονοπώλιο και το εμπόριο μεταφέρθηκε στον Βόρειο Ατλαντικό. Επιπλέον, η πρόσβαση στην αγορά έγινε ολοένα και πιο δύσκολη επειδή ο προστατευτισμός έγινε ανεξέλεγκτός στα περισσότερα μεσογειακά και ευρωπαϊκά κράτη.
Κοντά στο τέλος, το βενετικό κράτος έγινε ένα συντηρητικό αγροτικό σύστημα, το οποίο, παρά τον αυξανόμενο τουρισμό, συνάντησε ύφεση. Δεν υπήρχε ευρεία παρακμή αλλά μια αργή υποτροπή πίσω από τις διευρυνόμενες εμπορικές δυνάμεις του 18ου αιώνα.
Μέχρι τον 9ο αιώνα
μικρογραφία|300x300εσ|Ο καθεδρικός ναός του σημερινού σχεδόν ακατοίκητου [[Τορτσέλλο|Τορτσέλο]] Στην αρχαιότητα η στάθμη της θάλασσας ήταν λίγα μέτρα χαμηλότερη από τη σημερινή. Ελληνικά και Ετρουρικά ίχνη αποκαλύπτουν πολύ νωρίτερους οικισμούς από ό,τι αναμενόταν. Η Κιότζα ήταν ρωμαϊκή στρατιωτική αποικία και στο Fontego dei Turchi πάνω από το Μεγάλο κανάλι βρέθηκε ένα νόμισμα από τις ημέρες του αυτοκράτορα Τραϊανού.
Το αργότερο κατά τον 6ο αιώνα η αλιεία, αλλά συνολικά το θαλασσινό αλάτι και τα δημητριακά έπαιξαν τον κύριο ρόλο. Περίπου το 750 ο βασιλιάς Αϊστούλφ των Λογγοβάρδων απαγόρευσε το εμπόριο με τους Βυζαντινούς υπηκόους - αυτό σημαίνει προφανώς και με τους ανθρώπους της λιμνοθάλασσας.
Οι συναλλαγές σήμαιναν κυρίως υφασμάτα. Προφανώς τα νομίσματα ήταν κοινά - π.χ. χρησιμοποιήθηκαν νομίσματα του αυτοκράτορα Λουδοβίκου του Ευσεβή, αλλά με σφραγίδα «Venecia» στην πίσω όψη -, αλλά οι Βενετοί προτιμούσαν τα νομίσματα της Βερόνας, αν και η βενετσιάνικη ζέκα (αραβική λέξη για νόμισμα ) είναι επαληθεύσιμη ήδη για τον ένατο αιώνα. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a4/Lagoon-of-venice-landsat-1_Names.jpg/220px-Lagoon-of-venice-landsat-1_Names.jpg|μικρογραφία| Η σημερινή λιμνοθάλασσα Το πρώιμο εμπορικό του Torcello αντικαταστάθηκε σύντομα από το Malamocco, αργότερα από το Rialto. Οι πυρήνες γύρω από το Olivolo, το Σαν Μάρκο και το Ριάλτο αποτελούσαν τρεις εστίες, μία επικεντρωμένη στο ναυπηγικό οπλοστάσιο, μία ως πολιτικό κέντρο, μία ως κέντρο εμπορίου και ανταλλαγών.
Η πρώιμη φάση της «φεουδαρχίας» μαζί με την απόκτηση ευρείας ακίνητης περιουσίας, έφερε τεράστια ποσά κεφαλαίων σε ορισμένες οικογένειες. Η τελευταία διαθήκη του δόγη Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο από το 829 δείχνει, σε ποιο ποσό επένδυσαν αυτές οι οικογένειες τα έσοδά τους σε κτίρια, αγαθά και κοσμήματα, αλλά τόσο πιο εκπληκτικό είναι ότι επένδυσαν ακόμη περισσότερα σε πιστώσεις και εμπορικές εταιρείες. Το ηγετικό στρώμα προφανώς ασχολούνταν πολύ με το εμπόριο, πολύ περισσότερο από τους ευγενείς της γειτονικής ηπειρωτικής χώρας.
Μεταξύ Βυζαντίου και Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: 9ος αιώνας έως 1171/1204
μικρογραφία|400x400εσ|Ενετική Επικράτεια γύρω στο 1000 Με την καταστροφή του Comacchio (883) που έλεγχε τις εκβολές του ποταμού Πάδου, οι Βενετοί απελευθέρωσαν το εμπόριο μέχρι την Παβία και την Πιατσέντσα – τόσο περισσότερο καθώς μια συνθήκη με τον Κάρολο «τον χοντρό» είχε ανοίξει το βασίλειό του. Πολύ πιο δύσκολη ήταν η σχέση με την Ίστρια και ακόμη περισσότερο τη Δαλματία, όπου οι Ναρεντάνοι, πειρατές της Δαλματιανής ακτής αντιστάθηκαν μέχρι το 1000, όταν ο δόγης Πιέτρο Β' Ορσέολο κατέκτησε το βόρειο και κεντρικό τμήμα της περιοχής.
Οι προύχοντες στην Αγία Αυτοκρατορία συνεργάστηκαν καλά σε συνδυασμό με την ναυτική υπεροχή στην Αδριατική Θάλασσα και έναν χάρτη του Βυζαντινού Αυτοκράτορα του 992. Ως αποζημίωση για στρατιωτική βοήθεια κατά των Αράβων της νότιας Ιταλίας, ο βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος Β' είχε μειώσει το φόρο για τα πλοία στο μισό. Επιπλέον, οι Ενετοί ξεκίνησαν το εμπόριο με την Τυνησία και την Αλεξάνδρεια στην Αίγυπτο όπου παρέδιδαν ξύλο, όπλα, μέταλλο και σκλάβους, παρόλο που το εμπόριο με το Ισλάμ μερικές φορές απαγορεύτηκε. Ο αυτοκράτορας Λέων Ε' (813–820) είχε ήδη απαγορεύσει αυτό το εμπόριο,.
Η Βενετία έπαιξε σημαντικό ρόλο στο βυζαντινό εμπόριο, ως εμπορική διέξοδος και κέντρο ανεφοδιασμού της αυτοκρατορίας. Οι βυζαντινές εξαγωγές, όπως μεταξωτό ύφασμα πολυτελείας, μπαχαρικά, πολύτιμα μέταλλα - περνούσαν από τη Βενετία και από τη Βενετία, σκλάβοι, αλάτι και ξύλο μεταφέρονταν στο Βυζάντιο και στο Μουσουλμανικό Λεβάντε. Μετά τον 9ο αιώνα, ωστόσο, η Βενετία έγινε ολοένα και πιο ανεξάρτητη από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Ο Χρυσός Ταύρος του 1082, που εκδόθηκε από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό σε αντάλλαγμα για την υπεράσπιση της Αδριατικής Θάλασσας από τους Νορμανδούς, παρείχε στους Βενετούς εμπόρους αφορολόγητα δικαιώματα εμπορίας, απαλλασσόμενα από φόρους, σε όλη τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στις 23 από τις περισσότερες σημαντικά βυζαντινά λιμάνια, τους εγγυήθηκε προστασία ιδιοκτησίας από τους Βυζαντινούς διαχειριστές και τους έδωσε κτίρια και προβλήτες εντός της Κωνσταντινούπολης. Αυτές οι παραχωρήσεις επέκτειναν σε μεγάλο βαθμό τη βενετική εμπορική δραστηριότητα σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο.
Στους Αγίους Τόπους, που κατακτήθηκαν από τους Σταυροφόρους περίπου το 1098, η Βενετία κέρδισε το δικαίωμα του ελεύθερου εμπορίου, επειδή είχε βοηθήσει τον Γοδεφρείδο του Μπουγιόν το 1100 και στη συνέχεια κατέκτησε τον Τύρο, το εμπορικό κέντρο της Συρίας. Από τη Συρία έως τη Μικρή Αρμενία διεξήγαγαν το εμπόριο τους βαθιά στην Ασία, με τις μελλοντικές αποικίες να εξετάζονται στην Αλεξάνδρεια και στο Μαγκρίμπ.
Το αντίστοιχο του προνομίου αυτού του 1258 έγινε αυτό του 1084 που ο αυτοκράτορας Ερρίκος Δ' παραχώρησε για ολόκληρο το βασίλειό του. Βυθισμένος βαθιά στη διαμάχη για τις επενδύσεις, επέτρεψε στους Βενετούς να εμπορεύονται σε ολόκληρο το βασίλειό του, αλλά οι υπήκοοί του δεν είχαν τη δυνατότητα να επεκτείνουν τις εμπορικές τους δραστηριότητες στη Βενετία. Μαζί με το μονοπώλιο στην Αδριατική Θάλασσα και το βασικό προϊόν, και το γεγονός ότι οι έμποροι μπορούσαν να εμπορεύονται στη Βενετία μόνο με τα ενδιάμεσα που παρείχε η πόλη, η Βενετία βρισκόταν στο δρόμο για να μονοπωλήσει το εμπόριο μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Οι έμποροι της Ιεράς Αυτοκρατορίας του 1082 έπρεπε να κατοικούν στο Fondaco dei Tedeschi, όπου ο έλεγχος ήταν έντονος.
Ξαφνικός πλούτος και φεουδαρχικός τρόπος ζωής
Έχοντας κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη και χτίζοντας μια αποικιακή αυτοκρατορία, η Βενετία ήταν η κυρίαρχη δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο – με εχθρό τη Γένοβα. Αυτή η κυριαρχία διαμόρφωσε το πολιτικό πλαίσιο μαζί με τη Λατινική Αυτοκρατορία (1204–61), η οποία επέτρεψε μια μαζική επέκταση του εμπορίου. Επιπλέον, οι έμποροι συμμετείχαν στο αυξανόμενο εμπόριο με τους Αγίους Τόπους, όπου η Άκρα έπαιξε τον κύριο ρόλο μέχρι το 1291.
Η Ενετική αυτοκρατορία έφτασε από τη Βενετία μέχρι την Κρήτη. Το κεντρικό σημείο του ήταν ο Κεράτιος Κόλπος. Αν και η Βενετία δεν μπόρεσε τελείως να κατακτήσει τα τρία όγδοα της παλιάς αυτοκρατορίας που είχαν παραχωρήσει οι σταυροφόροι στον Ενρίκο Ντάντολο, ωστόσο εξασφάλισε στρατηγικά σημεία.
Μορφές εταιρείων
Η τυπική μορφή εταιρείας ήταν η λεγόμενη Collegantia. Στο πλαίσιο του, ένας σιωπηλός εταίρος εισήγαγε περίπου τα τρία τέταρτα της επένδυσης κεφαλαίου, και ο ενεργός εταίρος, που διεξήγαγε τη συναλλαγή, εισήγαγε το υπόλοιπο. Οι στόχοι, η ανάθεση ευθύνης και τα μερίδια καθορίστηκαν πριν από την έναρξη του ταξιδιού, αλλά ο ενεργός συνεργάτης μπορούσε επίσης να επανεπενδύσει τα κέρδη του κατά τη διάρκεια του ίδιου ταξιδιού. Κατά κάποιον τρόπο, ο σιωπηλός και ενεργός εταίρος ήταν μόνο ρόλοι που είχαν καθοριστεί πριν από κάθε περιπέτεια, στους οποίους αρκετοί σιωπηλοί συνεργάτες μπορούσαν να τολμήσουν την τύχη τους. Με αυτόν τον τρόπο μειώθηκαν οι κίνδυνοι και αυξήθηκαν οι ευκαιρίες συσσώρευσης κεφαλαίων. Αναπτύχθηκαν στενές σχέσεις και εξαρτήσεις και κατά συνέπεια προτιμήθηκαν σε μεγάλο βαθμό οι οικογενειακές συνεργασίες.
Η Βενετία ως κλειδί του παγκόσμιου εμπορίου μεταξύ 13ου και 15ου αιώνα
Η αραβική κατάκτηση της Ιερουσαλήμ προκάλεσε μια μακροχρόνια παρέκκλιση των εμπορικών οδών προς τη Βαγδάτη και την Ταμπρίζ. Η Κιλικία ήταν πλέον ο κύριος κόμβος του εμπορίου. Επιπλέον οι Ενετοί έχασαν τα κύρια λιμάνια τους στην Αίγυπτο και το 1291 επίσης το σημαντικότερο την Άκρα. Έτσι μπορούσαν μόνο να προσπαθήσουν να περάσουν από την Αρμενία, την Περσία, το Τουρκεστάν. Μετά από μακρές και δύσκολες διαπραγματεύσεις έγιναν δεκτοί ξανά στο Βυζάντιο.
Αυτό ήταν πολύ σημαντικό στο βαθμό που η πλεύση μέσω του Βοσπόρου ήταν πλέον ο πιο σημαντικός τρόπος για να φτάσετε στην Κεντρική Ασία. Δεν ήταν τυχαίο ότι ο Μάρκο Πόλο ταξίδεψε στην Ασία αυτά τα χρόνια μεταξύ 1278 και 1291. Ένας δεύτερος δρόμος οδηγούσε στην Τραπεζούντα περαιτέρω στον Περσικό Κόλπο στην Ινδία, ένας τρίτος από την Τάνα στις εκβολές του ποταμού Ντον στον Βόλγα και στην Κασπία Θάλασσα στην Ινδία.
Εμπόριο αλατιού
Η δημοκρατία της Βενετίας δραστηριοποιήθηκε στην παραγωγή και εμπορία αλατιού, αλατισμένων προϊόντων και άλλων προϊόντων κατά μήκος των εμπορικών οδών που δημιουργήθηκαν από το εμπόριο αλατιού. Η Βενετία παρήγαγε το δικό της αλάτι στην Κιότζα μέχρι τον έβδομο αιώνα για εμπόριο, αλλά τελικά προχώρησε στην αγορά και την καθιέρωση παραγωγής αλατιού σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Βενετοί έμποροι αγόραζαν αλάτι και απέκτησαν παραγωγή αλατιού από την Αίγυπτο, την Αλγερία, τη χερσόνησο της Κριμαίας, τη Σαρδηνία, την Ίμπιζα, την Κρήτη και την Κύπρο. Η δημιουργία αυτών των εμπορικών οδών επιτρέψε επίσης στους Βενετούς εμπόρους να παραλαμβάνουν άλλα πολύτιμα φορτία, όπως ινδικά μπαχαρικά, από αυτά τα λιμάνια για εμπόριο. Στη συνέχεια πουλούσαν ή προμήθευαν αλάτι και άλλα αγαθά σε πόλεις στην κοιλάδα του Πάδου - Πιατσέντσα, Πάρμα, Ρέτζιο, Μπολόνια, μεταξύ άλλων - με αντάλλαγμα σαλάμι, προσούτο, τυρί, μαλακό σιτάρι και άλλα αγαθά. Οι Βενετοί εξαγωγείς ήταν υποχρεωμένοι να εισάγουν αλάτι στη Βενετία, για το οποίο τους καταβλήθηκε μια επιδότηση - το ordo salis. Στη συνέχεια, το βενετικό κράτος μεταπώλουσε το αλάτι με κέρδος - μια μορφή φόρου αλατιού - σε αγορές σε όλη την Ιταλία, τη Δαλματία και τη Σλοβενία. Η Βενετία είχε το μονοπώλιο του αλατιού για πολλές από αυτές τις αγορές. Το Γραφείο Αλατιού συγκέντρωσε 165.000 δουκάτα χωρίς κόστος το 1464, ή περίπου το 15% του συνόλου των εσόδων του ενετικού κράτους.
Πτώση
Σύμφωνα με τον Diego Puga και τον Daniel Trefler, το Serrata del Maggior Consiglio (η κοινοβουλευτική συμμετοχή ήταν κληρονομική) οδήγησε σε εμπόδια στη συμμετοχή στις πιο κερδοφόρες πτυχές του εμπορίου μεγάλων αποστάσεων. Αυτό μείωσε την ικανότητα των μελών εκτός της κληρονομικής αριστοκρατίας να συμμετέχουν σε πολιτικές αποφάσεις και σε οικονομικές διαδικασίες όπως το colleganza. Αυτή η διαστρωμάτωση στην πολιτική και οικονομική δύναμη οδήγησε σε μια θεμελιώδη μετατόπιση από το πολιτικό άνοιγμα, την οικονομική ανταγωνιστικότητα και την κοινωνική κινητικότητα και οδήγησε σε πολιτικό αδιεξόδο, ακραία οικονομική ανισότητα και κοινωνική διαστρωμάτωση και ακαμψία.
Σύμφωνα με τον οικονομικό ιστορικό Jan De Vries, η οικονομική δύναμη της Βενετίας στη Μεσόγειο είχε μειωθεί σημαντικά στις αρχές του 17ου αιώνα. Ο De Vries αποδίδει αυτή την παρακμή στην απώλεια του εμπορίου μπαχαρικών, σε μια φθίνουσα μη ανταγωνιστική βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας, στον ανταγωνισμό στις εκδόσεις βιβλίων λόγω της ανανεωμένης Καθολικής Εκκλησίας, στις δυσμενείς επιπτώσεις του Τριακονταετούς Πολέμου στους βασικούς εμπορικούς εταίρους της Βενετίας και στο αυξανόμενο κόστος εισαγωγές βαμβακιού και μεταξιού στη Βενετία.
Μετανάστευση
Ο πληθυσμός της Βενετίας –ίσως 85.000 με 100.000 περίπου το 1300– μπορούσε να αντέξει μόνο αυτές τις μόνιμες απώλειες, γιατί υπήρχε επίσης μια μόνιμη εισροή. Αυτή η εισροή ενθαρρύνθηκε έντονα από τους Βενετούς αξιωματούχους, ειδικά μετά την περίοδο του Μαύρου Θανάτου μετά το 1348. Ειδικοί όπως μεταξουργοί από τη Λούκα ή αρτοποιοί της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετανάστευσαν ομαδικά. Κατά συνέπεια, η Βενετία αναγκάστηκε να επεκταθεί εντός της στενής της επικράτειας, έτσι οι κήποι και οι βάλτοι αντικαταστάθηκαν σε μεγάλο βαθμό από κατοικίες.
Μεγάλος αριθμός ανθρώπων μετανάστευσε επίσης από την Τοσκάνη, ιδιαίτερα από τη Φλωρεντία, καθώς και από τη νότια Ιταλία, την Ελλάδα, την Κροατία, ακόμη και τη Γαλλία. Από το 1250 περίπου, ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων προερχόταν από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία –Γερμανοί, Ούγγροι ή Βοέμοι– που ονομάζονταν «tedeschi». Έμεναν στο Fondaco dei Tedeschi και τους βοηθούσε και τους έλεγε ο Visdomini del Fondaco. Οι επίσημοι μεσίτες ή οι μεσάζοντες ήταν οι μόνοι που επιτρεπόταν να αγοράσουν και να πουλήσουν τα προϊόντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Βενετίας