cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Καματερός
Βιογραφία
Ο Καματερός εμφανίσθηκε στο δημόσιο προσκήνιο το 1976 όταν ανακοίνωσε πως είχε εφεύρει ένα φάρμακο το οποίο είχε την ικανότητα να αναστέλλει και να εξουδετερώνει κάθε νεοπλασματική νόσο.
Η περίπτωσή του έλαβε τεράστιες διαστάσεις, καθώς τις κινήσεις του πρόβαλλαν τα τότε Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και εκατοντάδες κόσμου συνέρρεαν στις ομιλίες του. Σε αυτές, που πραγματοποιούνταν κατά κανόνα σε ανοικτούς χώρους, ο Καματερός μοίραζε δωρεάν το φάρμακό του, το οποίο έμεινε γνωστό ως το «νερό του Καματερού», τόσο σε υγρή μορφή σε φιαλίδια (οι επικριτές του οποίου υποστήριζαν ότι περιείχαν απλό νερό), όσο και σε μορφή κονιάματος (σκόνης). Οι ανακοινώσεις του είχαν σαν αποτέλεσμα να διακοπούν ακόμη και θεραπείες παιδιών που έπασχαν από λευχαιμία, ενώ καταγράφηκε και ένας θάνατος. Ο Καματερός δικάσθηκε για το σκάνδαλο που προκάλεσε και καταδικάσθηκε σε 8 μήνες φυλάκιση με αναστολή, ποινή εξαγοράσιμη προς 8.000 δραχμές.
Αυτοκτόνησε το 1998 σε ηλικία 58 ετών, λόγω οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Αυτόχειρες
Αρχαίο θέατρο Ζέας
μικρογραφία|253x253εσ|Άποψη του αρχαίου θεάτρου της Ζέας εντός του προαύλιου χώρου του Αρχαιολογικού Μουσείου Πειραιά. Το αρχαίο θέατρο της Ζέας βρίσκεται στο οικοδομικό τετράγωνο των οδών Φιλελλήνων, Αλκιβιάδου, Χαρ. Τρικούπη και Νεωσοίκων στο Πασαλιμάνι και έχει άμεση επαφή με το κτίριο του Αρχαιολογικού Μουσείου Πειραιά.
Χρονολόγηση
Σύμφωνα με την ενεπίγραφη στήλη που έχει βρεθεί πίσω από το τελωνείο του Πειραιά, η χρονολόγηση του θεάτρου τοποθετείται κατά τον 2ο αιώνα π. Χ. Στην συγκεκριμένη στήλη παρατίθεται κατάλογος των ευεργετών, οι οποίοι συνέδραμαν στην κατασκευή του θεάτρου.
Περιγραφή του αρχαίου θεάτρου
Το μνημείο διαθέτει την τριμερή χαρακτηριστική οργάνωση ενός ελληνιστικού θεάτρου, δηλαδή κοίλο, ορχήστρα και σκηνικό οικοδόμημα. Ο προσανατολισμός του είναι νοτιοανατολικός και για την θεμελίωσή του χρησιμοποιήθηκε ο γνωστός υποκίτρινος Πειραϊκός Ακτίτης λίθος.
Το κοίλον του ήταν εν μέρει θεμελιωμένο στο φυσικό βράχο. Στο ανώτερο τμήμα του, όπου δεν υπήρχε ο φυσικός βράχος, τα εδώλια του κοίλου εδράζονταν σε τεχνητή λίθινη θεμελίωση, η οποία καλυπτόταν με χώμα. Δημιουργούνταν δηλαδή ένα είδος τεχνητής επίχωσης για τη θεμελίωση του ανώτερου τμήματος του κοίλου. Η διάμετρός του κοίλου είναι 66,5 μ. και αποτελείται από 13 κερκίδες και 14 κλίμακες. Το κατώτερο επίπεδο του κοίλου πιθανώς χρησίμευε ως διάδρομος, ενώ το ακριβώς επόμενο τμήμα του πρέπει να αποτελούσε τη βάση της πρώτης σειράς των εδωλίων.
Ανάμεσα στο κοίλο και την ορχήστρα διαμορφωνόταν λίθινος αγωγός για την απορροή των υδάτων. Η ορχήστρα είναι πεταλόσχημη, λαξευμένη στο βράχο, με διάμετρο στη βόρεια πλευρά 23,4 μ. ενώ στην ανατολική 16,34 μ.
Το σκηνικό οικοδόμημα σώζεται στο επίπεδο θεμελίωσης, δηλαδή πολύ χαμηλά στο έδαφος,  έχοντας ορθογώνια κάτοψη μήκους 36 μ. και πλάτους 4,80 μ. Στον πρόσθιο τοίχο του θα υπήρχαν θύρες για τη σύνδεση της σκηνής με τον εσωτερικό χώρο του προσκηνίου. Το προσκήνιο πλαισιώνεται από δύο παρασκήνια, ενώ δεν διακρίνονται ίχνη για θύρες. Ανάμεσα στο κοίλο και στα παρασκήνια διαμορφώνονταν οι δύο πάροδοι προς την ορχήστρα.
Ανασκαφές
Οι ανασκαφές ξεκίνησαν το 1881 από τον Δημήτρη Φίλιο, μετά από καταγγελία του καθηγητή γυμνασίου, Ιάκωβου Δραγάτση και συνεχίστηκε σταδιακά. Δεν βρέθηκαν εδώλια και θρόνοι, πέρα από λίγα θραύσματα και ίχνη της θεμελίωσης του θεάτρου. Σύμφωνα με τα στοιχεία το πρότυπο για την κατασκευή του ήταν το μεγάλο διονυσιακό θέατρο της Αθήνας, όπως για πολλά σύγχρονά του.
Ο χώρος του θεάτρου αποτελούσε μια ανοιχτή πλατεία μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Στη συνέχεια, το 1935 ιδρύθηκε το Παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο του Πειραιά, βόρεια του θεάτρου. Ωστόσο, κατά την μεταπολεμική περίοδο, γίνονταν χορευτικές παραστάσεις με τοποθετημένα ξύλινα εδώλια για τους θεατές.
Παλάτσο Κιαραμόντε
μικρογραφία|375x375εσ| Παλάτσο Κιαραμόντε-Στέρι μικρογραφία|375x375εσ| Ένα δίλοβο παράθυρο.
Το Παλάτσο Κιαραμόντε-Στέρι, ιταλ.: Palazzo Chiaramonte-Steri, είναι ένα παλάτι γοτθικού στιλ, που βρίσκεται στην οδό Πιάτσα Μαρίνα, απέναντι από τον Κήπο Γαριβάλδι (Giardino Garibaldi) στην αρχαία συνοικία Kάλσα του Παλέρμο, περιοχή της Σικελίας, Ιταλία.
Ιστορία
Το κτίριο, που προοριζόταν να είναι το οικογενειακό παλάτι ή το κάστρο, ξεκίνησε το 1320 υπό την αιγίδα του ισχυρού Σικελού άρχοντα Mανφρέντι Γ΄ Κιαραμόντε. Παρήγγειλε τη διακόσμηση της Μεγάλης Αϊθουσας (Sala Magna), με ζωγραφισμένη ξύλινη οροφή από τους Τσέκο ντι Νάρo, Σιμόνε ντα Κορλεόνε και Πελεγκρίνο Νταρένα. Από τα τέλη του 15ου αι. έως το 1517 στέγασε τους Αραγονο-Ισπανούς αντιβασιλείς της Σικελίας. Αργότερα έγινε η έδρα του Βασιλικού Τελωνείου και, από το 1600 έως το 1782, του δικαστηρίου της Ιεράς Εξέτασης.
Το ισόγειο είναι κυρίως ένας ρουστίκ πέτρινος τοίχος, ενώ ο δεύτερος όροφος, των ευγενών (piano nobile), είναι στολισμένος με δίλοβα παράθυρα. Η γραμμή της οροφής του πύργου είναι τεθλασμένη.
Το παλάτι αναστηλώθηκε τον 20ο αι., με πολλά στοιχεία που συνδέονται με τον ρόλο του ως φυλακή της Ιεράς Εξέτασης. Κατά τη διάρκεια των εργασιών, ανακαλύφθηκαν στην πρόσοψη τα αυλάκια, που άφησαν τα σιδερένια κλουβιά, στα οποία ήταν κρεμασμένα τα κομμένα κεφάλια των ευγενών, που είχαν επαναστατήσει εναντίον του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας. Το παλάτι είναι πλέον και μουσείο και στεγάζει τα γραφεία του πρύτανη του Πανεπιστημίου του Παλέρμο. Μεταξύ των έργων τέχνης που φιλοξενούνται στο μουσείο, είναι το Vucciria (η αγορά του Παλέρμο) του Ρενάτο Γκουτούζο. Στο πίσω μέρος βρίσκεται η μικρή γοτθική εκκλησία του Σαντ Αντόνιο Αμπάτε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Παλέρμο
Βασιλικό Παλάτι της Φικούτσα
Το Βασιλικό Παλάτι της Φικούτσα, ιταλ.: Palazzo Reale di Ficuzza, που ονομάζεται επίσης Βασιλική Οικία για το Κυνήγι (Reggia [ή Real Casina] di Caccia) της Φικούτσα βρίσκεται κοντά στην πόλη Κορλεόνε, που βρίσκεται περίπου 45 χλμ. από το Παλέρμο της Σικελίας. Παραγγέλθηκε από τον Φερδινάνδο Δ' της Νάπολης και Γ' της Σικελίας κατά την εξορία του στη Σικελία, που ξεκίνησε μετά την ίδρυση της Παρθενόπειας Δημοκρατίας το 1798.
Ιστορία
Ο Φερδινάνδος Δ΄ επέστρεψε στην ηπειρωτική χώρα, αλλά στη συνέχεια εξορίστηκε ξανά από τις γαλλικές δυνάμεις και το βασίλειό του της Νάπολης κυβερνήθηκε από τον Ζοακίμ Μυρά μέχρι το 1815. Έκτισε το παλάτι, που κτίστηκε κοντά στο Βασιλικό Κυνηγετικό καταφύγιο το 1802 και ολοκληρώθηκε το 1810. Στους σχεδιαστές περιλαμβάνεται ο μηχανικός Κάρλο Κένκι και αργότερα ο νεοκλασικός αρχιτέκτονας Τζιουζέπε Βενάντσιο Μαρβούλια. Μεταξύ αυτών που ολοκλήρωσαν την τοιχογραφία ήταν οι Τζιουζέπε Βελάσκοo και B. Κοτάρντι.
Τελικά, με την πτώση των Βουρβόνων, το σπίτι περιέπεσε σε αχρηστία και υπέστη λεηλασία από διάφορους ιδιοκτήτες και οικοδεσπότες, συμπεριλαμβανομένων των στρατών κατοχής κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το παλάτι άνοιξε πρόσφατα για τους επισκέπτες, συμπεριλαμβανομένων των σηράγγων (τούνελ), που οδηγούν στο γύρω δάσος.
Οι λιτές εξωτερικές όψεις του παλατιού εναρμονίζονται με έναν από τους ρόλους του ως κυνηγετικού καταφυγίου. Ορισμένοι από τους εσωτερικούς χώρους, ωστόσο, έχουν διακοσμητική πληθωρικότητα, όπως κολώνες αιγυπτιακού τύπου. Ολόκληρο το σύνολο έχει ένα πνεύμα σπάταλης επιπολαιότητας, δεδομένου ότι ανατέθηκε από έναν εξόριστο βασιλιά, που κυβερνούσε μια καταρρέουσα μοναρχία και ένα εξαθλιωμένο βασίλειο κατά την εποχή των Ναπολεόντειων Πολέμων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία
Ωκεανία
right|thumb|250 px|Χάρτης της Ωκεανίας
Η Ωκεανία είναι μία γεωγραφική περιοχή που συμπεριλαμβάνει την Αυστραλασία, την Μελανησία, την Μικρονησία και την Πολυνησία. Σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών για το 2023 ο πληθυσμός της εκτιμάται σε 45.576.000 κατοίκους.
Επισκόπηση
Η Ωκεανία είναι το μικρότερο ηπειρωτικό σύμπλεγμα στη γη και το δεύτερο μικρότερο σε πληθυσμό μετά την Ανταρκτική.
Χώρες και Περιοχές της Ωκεανίας
right|thumb|250 px|Πολιτικός χάρτης της Ωκεανίας Ο χάρτης που ακολουθεί δείχνει τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες των νησιών της Ωκεανίας και των γειτονικών περιοχών, ως οδηγό στον ακόλουθο πίνακα (δεν υπάρχουν πολιτικά όρια που να μπορούν να χαραχθούν σε χάρτη του Ειρηνικού σε αυτή την κλίμακα).
Η Ωκεανία παραδοσιακά είχε χωριστεί στις περιοχές Μικρονησία, Μελανησία και Πολυνησία (από τον Γάλλο εξερευνητή Dumont d'Urville το 1831). Αυτή η διαίρεση δεν αναγνωρίζεται πλέον ως σωστή από τους περισσότερους γεωγράφους και επιστήμονες — οι οποίοι προτιμούν να χωρίζουν την Ωκεανία στις περιοχές Εγγύς Ωκεανία και Άπω Ωκεανία — αλλά είναι ακόμη η πιο δημοφιλής.
Κατά βάση η Ωκεανία αποτελείται από μικρά νησιά-έθνη. Η Αυστραλία είναι η μόνη ηπειρωτική χώρα και η Παπούα Νέα Γουινέα η μόνη χώρα με σύνορα ξηράς, και συγκεκριμένα αυτά που τη χωρίζουν από την Ινδονησιακή περιοχή της Δυτικής Παπούα.
Τα έθνη της Ωκεανίας είτε κατοικούν σε ανεξάρτητα κράτη, είτε έχουν διαφόρων τύπων εξαρτήσεις από μητροπολιτικές χώρες· έχοντας διαπραγματευτεί - κατά περίπτωση - ένα ευρύ φάσμα συνταγματικών ρυθμίσεων.
Η ακόλουθη λίστα περιέχει τις χώρες και περιοχές που έχουν χαρακτηριστεί ως τμήμα της Ωκεανίας από τα Ηνωμένα Έθνη (Ο.Η.Ε.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερήπειροι
Κεπ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Κεπ ή ΚΕΠ μπορεί να αναφέρεται:
Κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη 1973
Η κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη (Οκτώβριος - Νοέμβριος 1973) αντικατέστησε την προηγούμενη κυβέρνηση του Γεωργίου Παπαδόπουλου, όταν ο τελευταίος ανέλαβε το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, με σκοπό να προωθήσει την πολιτικοποίηση (δηλ. την ανάληψη της εξουσίας από εκλεγμένους πολιτικούς).
Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος στα πλαίσια του σχεδίου φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος - που περιλάμβανε την δημιουργία νέου Συντάγματος, την εγκαθίδρυση του πολιτεύματος της Προεδρικής Δημοκρατίας, και την διεξαγωγή εκλογών εν ευθέτω χρόνω, για την επιστροφή στο κοινοβουλευτικό καθεστώς, όλα αυτά υπό την επίβλεψη του ιδίου - και αφού οι συνομιλίες με άλλες πολιτικές προσωπικότητες ναυάγησαν, βρήκε στο πρόσωπο του αρχηγού του (εν αναστολή) κόμματος των Προοδευτικών, Σπύρου Μαρκεζίνη, τον άνθρωπο που δέχτηκε να αναλάβει την Πρωθυπουργία και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Όπως υποστήριξε ο ίδιος ''«Εδέχθην την πρωθυπουργίαν διότι κατειχόμην από την έμμονον ιδέαν ότι δεν έπρεπε να απολεσθή η παρεχομένη ευκαιρία της πάση θυσία διεξαγωγής αδιαβλήτων εκλογών... Ηξιζεν, άλλωστε, η ανάληψις οιουδήποτε κινδύνου, έστω και με μόνην την ελπίδα να αποτραπή η ακολουθήσασα εθνική συμφορά. Διότι η καταστροφή της Κύπρου είναι ανυπολόγιστος εθνική συμφορά.»''
Ο Μαρκεζίνης και αφού είχε πάρει αόριστες διαβεβαιώσεις περί της διεξαγωγής ελεύθερων εκλογών και της αναθεώρησης του Συντάγματος (το οποίο είχε ενισχύσει το ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας έναντι του Πρωθυπουργού), ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 6 Οκτωβρίου, και με το σύνθημα «συγχώρεση-λήθη-δίκαιες εκλογές», άρχισε τις συνομιλίες με τους πολιτικούς αρχηγούς προκειμένου να τους πείσει να πάρουν μέρος στις εκλογές. Εξαιρουμένων των Π. Κανελλόπουλου και Γ. Μαύρου, οι περισσότεροι πολιτικοί της ΕΡΕ καθώς και της Ένωσης Κέντρου υποστήριζαν λίγο ή πολύ το επονομαζόμενο και πείραμα Μαρκεζίνη. Χαρακτηριστική της αντιλήψεως αυτής είναι η επιστολή του Νικόλαου Μομφεράτου (ο οποίος θα συμμετάσχει στην κυβέρνηση) προς τον Κ. Καραμανλή με ημερομηνία 7 Νοεμβρίου 1973. «(...)νομίζω ότι η λύσις Μαρκεζίνη επιβάλλεται να υποστηριχθεί, διότι αποτελεί βήμα προόδου προς την κατεύθυνσιν της δημιουργίας συνθηκών ομαλότερων (...) Δρομολογείται η επαναλειτουργία πολιτικού βίου. Αι εκλογαί αποτελούν μεγάλην ευκαιρίαν. Δεν θα πρέπει να χαθεί από πάθη, πείσματα, προσωπικάς αντιθέσεις ή απωθημένας καταστάσεις που κατέχουν τον πολιτικόν κόσμον. Βεβαίως όταν λέγω "Ευκαιρίαν" δεν εννοώ ότι ο πολιτικός κόσμος θα επανέλθει κυρίαρχος του δημόσιου βίου. Άλλωστε δεν θα έπρεπε να είναι και αυτή η επιδίωξίς του.».
Οι διαμαρτυρίες και εξεγέρσεις του φοιτητικού κόσμου που ξεκίνησαν από τις αρχές του 1973, κορυφώθηκαν στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Η απάντηση της κυβέρνησης, με την εισβολή των τανκς στο χώρου του Ιδρύματος προκειμένου να καταστείλουν την εξέγερση, φανέρωσε τις σαθρές βάσεις πάνω στις οποίες στηριζόταν το πείραμα Μαρκεζίνη. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μάλιστα, αποφάνθηκε ότι «ευρισκόμεθα προ ενός οργανωμένου σχεδίου αναταραχής» και γι' αυτό «ήχθημεν εις την απόφασιν όπως εγκαταλείψωμεν την μέχρι της στιγμής εκείνης ακολουθηθείσαν τακτικήν της ανοχής και αναμονής, προς τούτο δε εισηγήθην εις τον, κατά το Σύνταγμα, αρμόδιον Κύριον Πρόεδρον της Δημοκρατίας, την κήρυξιν του στρατιωτικού νόμου και την υπό των Ενόπλων Δυνάμεων επικούρησιν των Σωμάτων Ασφαλείας, προς πλήρη αποκατάστασιν της τάξεως». thumb|left|Πρωτοσέλιδο της 16ης Νοεμβρίου 1973
Μετά από 49 ημέρες στη διακυβέρνηση της χώρας, η κυβέρνηση Μαρκεζίνη και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, θα ανατραπούν από τον έτερο ισχυρό άντρα της Χούντας, τον ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη.
«Νόμος περί Υπουργικού συμβουλίου και Υπουργείων»
Στις 24 Σεπτεμβρίου 1973 και με το νομοθετικό διάταγμα 175, άλλαξε και πάλι ο «Νόμος περί Υπουργικού συμβουλίου και Υπουργείων» ενσωματώνοντας τις αλλαγές που έφερε το νέο Σύνταγμα και το νέο πολίτευμα.
Το καινοφανές χαρακτηριστικό αυτού του νόμου αλλά και του Συντάγματος που μόλις είχε επικυρωθεί ήταν η μείωση της πρωθυπουργικής εξουσίας και η αύξηση της προεδρικής, καθώς ο Πρωθυπουργός δεν είχε το δικαίωμα να επιλέγει όλα τα μέλη του υπουργικού του συμβουλίου. Οι υπουργοί «Εξωτερικών», «Εθνικής Αμύνης» και «Δημοσίας Τάξεως» διορίζονταν και παύονταν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας χωρίς να απαιτείται η σύμφωνη γνώμη του Πρωθυπουργού. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εξάλλου, ήταν αυτός που διαμόρφωνε την κυβερνητική πολιτική σε αυτούς τους τρεις τομείς, και σε αυτόν λογοδοτούσαν οι συγκεκριμένοι υπουργοί.
Το πρώτο τη τάξει Υπουργείο, «Προγραμματισμού και Κυβερνητικής Πολιτικής», καταργήθηκε και τη θέση του πήρε το «Υπουργείο Συντονισμού και Προγραμματισμού», το οποίο έγινε ο κύριος επιτελικός φορέας της Κυβέρνησης. Αρμοδιότητα του υπουργείου ήταν η χάραξη της κυβερνητικής πολιτικής, ο καταρτισμός των σχεδίων και των προγραμμάτων της κυβέρνησης, η εποπτεία της υλοποίησης αυτών, και ο συντονισμός της λειτουργίας των Υπουργείων.Επίσης είχε υπό την εποπτεία του το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕ.Π.Ε), το Ελληνικό Κέντρο Παραγωγικότητας(ΕΛ.ΚΕ.ΠΑ.), τον Εθνικό Οργανισμό Τουρισμού (Ε.Ο.Τ.) και την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδας. (Ε.Σ.Υ.Ε.).
Διαλύθηκε επίσης και το «Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας». Στη θέση του συστάθηκαν πέντε (5) αυτόνομα Υπουργεία, το «Υπουργείο Γεωργίας», το «Υπουργείο Εμπορίου», το «Υπουργείο Βιομηχανίας», το «Υπουργείο Ενέργειας», και το «Υπουργείο Απασχολήσεως». Το «Υπουργείο Ενέργειας» το οποίο ιδρύθηκε πρώτη φορά, ασκούσε την κυβερνητική πολιτική πάνω σε θέματα ενέργειας. Επίσης, μεριμνούσε για την χρησιμοποίηση της ατομικής ενέργειας σε συνεργασία με την «Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας», ενώ συντόνιζε τις προσπάθειες για ανακάλυψη και άλλων μορφών ενέργειας. Επίσης, ασκούσε εποπτεία και έλεγχο για θέματα παραγωγής, μεταφοράς, αποθήκευσης και χρησιμοποίησης της πετρελαϊκής και ηλεκτρικής ενέργειας, στα διυλιστήρια πετρελαίου της χώρας και στην Δ.Ε.Η.
Το «Υπουργείο Απασχολήσεως», το οποίο ιδρύθηκε και αυτό για πρώτη φορά, στην ουσία απορρόφησε τις αρμοδιότητες του καταργηθέντος «Υπουργείου Εργασίας». Ήταν δηλαδή αρμόδιο για την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής σε θέματα απασχολήσεως του εργατικού δυναμικού της χώρας, του επαγγελματικού προσανατολισμού και κατάρτισης του εργατικού δυναμικού, την παρακολούθηση της διαμόρφωσης των μισθών και την εξασφάλιση ποιοτικών συνθηκών εργασίας και την εν γένει παρακολούθηση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, την μέριμνα για τις συνθήκες ασφαλείας και υγιεινής στους τόπους εργασίας και την προαγωγή των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Ήταν επίσης υπεύθυνο για την Εργατική Εστία, και τον Οργανισμό Απασχολήσεως Εργατικού Δυναμικού (Ο.Α.Ε.Δ.), ενώ επόπτευε και τον συνδικαλισμό.
Το «Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών» - αφού χωρίστηκε από το «Εμπορικής Ναυτιλίας» που αποτέλεσε και πάλι αυτόνομο Υπουργείο -, ανέλαβε την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής στο τομέα των μεταφορών (επίγειων και εναέριων) και της επικοινωνίας (τηλέφωνο, ταχυδρομείο). Συγκεκριμένα, ανέλαβε την εποπτεία και τον έλεγχο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, των Ελληνικών Ταχυδρομείων, της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος, και του ΟΤΕ.
Ο νόμος απέκτησε ισχύ από τις 8 Οκτωβρίου 1973, με την δημοσίευσή του στην «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως» και το νέο υπουργικό συμβούλιο διαμορφώθηκε ως εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών 1973 Κατηγορία:1973
Προσωδία (γλωσσολογία)
Στη γλωσσολογία, η προσωδία είναι ο ρυθμός, ο τόνος και ο επιτονισμός της ομιλίας. Η προσωδία μπορεί να αντικατοπτρίζει ποικίλα χαρακτηριστικά του ομιλητή ή του εκφωνήματος: την συναισθηματική κατάσταση του ομιλητή, την μορφή του εκφωνήματος (δήλωση, ερώτηση ή εντολή), την παρουσία ειρωνίας ή σαρκασμού, την έμφαση, αντίθεση ή εστίαση ή άλλα στοιχεία της γλώσσας που δεν κωδικοποιούνται από την γραμματική ή από την επιλογή του λεξιλογίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Ίσαφιορδουρ
Η Ίσαφιορδουρ (ισλανδικά: Ísafjörður) είναι μια κωμόπολη της Ισλανδίας. Έχει συνολικό πληθυσμό 2.600 κατοίκων (2008). Είναι η πρωτεύουσα των Δυτικών Φιόρδ. Αναπτύχθηκε κατά τον 16ο αιώνα. Στο μουσείο της βρίσκεται το αρχαιότερο κτήριο, χτισμένο το 1786.
Γεωγραφία
Η Ίσαφιορδουρ βρίσκεται βορειοδυτικά της Ισλανδίας. Βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης Ούλσφα.
Σημαντικά πρόσωπα
Η Ίσαφιορδουρ είναι η γενέτειρα των Όλαφουρ Ράνγκαρ Γκρίμσον, προέδρου της Ισλνδίας, και του Μούγκισον, που ήταν μουσικός,
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισλανδίας
Κογκανέι (Τόκιο)
Το Κογκανέι(小金井市|Koganei-shi) είναι πόλη στην δυτική πλευρά του Τόκιο της Ιαπωνίας. , η πόλη είχε εκτιμημώμενο πληθυσμό 123,698 κατοίκων στα 61,832 νοικοκυριά της πόλης. Η συνολική έκταση της πόλης είναι 11.30 km² έτσι η πυκνότητα του πληθυσμού είναι σχεδόν 11,000 άτομα ανά km².
Κλίμα
Το Κογκανέι έχει ένα υγρό υποτροπικό κλίμα (κατά Κέππεν: Cfa), που χαρακτηρίζεται από θερμά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες με ελαφριά έως και καθόλου χιονόπτωση. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Κογκανέι είναι 14.0 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 1647 mm με τον Σεπτέμβρη να είναι ο πιο υγρός μήνας.Οι υψηλότερες κατά μέσο όρο θερμοκρασίες παρατηρούνται τον Αύγουστο, περίπου στους 25.5 °C, και οι χαμηλότερες τον Ιανουάριο, περίπου στους 2.6 °C.
Δημογραφικά χαρακτηριστικά
Σύμφωνα με τα στατιστικά, ο πληθυσμός του Μουσασίνο Κογκανέι έχει αυξηθεί ραγδαία μεταξύ των δεκαετιών του 50 και του 60, ωστόσο τα τελευταία 40 χρόνια παρατηρείται μία σταθερότητα.
Ιστορία
Η περιοχή του σημερινού Κογκανέι ήταν τμήμα της αρχαίας Επαρχίας Μουσάσι. Στην μετά-Μεταρρύθμιση Μεϊτζί κτηματολογική αναδιοργάνωση της 22ας Ιουλίου του 1878, η πόλη αποτέλεσαι τμήμα της Περιοχής Κιτατάμα του Νομού Καναγκάβα. Το χωριό Κογκανέι δημιουργήθηκε την 1η Απριλίου του 1889 με την καθιέρωση του μοντέρνου συστήματος δήμων. Το Κογκανέι μετρατράπηκε σε κωμόπολη το 1937, και σε πόλη το 1958.
Λύκεια
Η Επιτροπή Παιδείας της μητροπολιτικής περιοχής του Τόκιο λειτουργεί τα ακόλουθα λύκεια στο Κογκανέι.
Τα ακόλουθα ιδιωτικά λύκεια βρίσκονται στο Κογκανέι.
Γυμνάσια και Δημοτικά
Η Επιτροπή Παιδείας του Κογκανέι λειτουργεί έξι δημόσια γυμνάσια και εννιά δημόσια δημοτικά σχολέια. Ενώ υπάρχουν ένα ιδιωτικό γυμνάσιο και ένα ιδιωτικό δημοτικό σχολείο.
Σιδηρόδρομος
JR East – Chūō Main Line - Seibu Railway - Seibu Tamagawa Line
Αυτοκινητόδρομος
Το Κογκανέι δεν εξυπηρετείται από κάποιον μεγάλο ή εθνικό αυτοκινητόδρομο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Ιωάννης Καποδίστριας
Ο Ιωάννης Καποδίστριας (граф Иоанн Каподистрия, Conte Giovanni Capodistria, Κέρκυρα, 10 ή 11 Φεβρουαρίου 1776 – Ναύπλιο, 27 Σεπτεμβρίου/9 Οκτωβρίου 1831) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός, ιατρός και είχε τον τίτλο ευγενείας του κόμη. Διετέλεσε υπουργός εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και αργότερα ως πρώτος κυβερνήτης του νέου ελληνικού κράτους τη μεταβατική περίοδο κατά την οποία η χώρα τελούσε υπό την προστασία των Μεγάλων Δυνάμεων.
Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια με πολιτική παράδοση, γι' αυτό και αναμείχθηκε με την πολιτική ήδη από το 1801, όταν σαν εντολοδόχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έπρεπε να εφαρμόσει το νέο σύνταγμα στην Επτάνησο Πολιτεία. Με την παραχώρηση των Επτανήσων από τον τσάρο Αλέξανδρο Α΄ της Ρωσίας στους Γάλλους του Ναπολέοντα Α΄ το καλοκαίρι του 1807, αποσύρθηκε και εντάχθηκε το 1809 στη ρωσική διπλωματική υπηρεσία. Εκεί ανέλαβε σημαντικές θέσεις, καταφέρνοντας να αναδειχθεί σε υπουργό εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1815 έως το 1822, οπότε και υποχρεώθηκε σε παραίτηση λόγω της Επανάστασης του 1821. Στις 14 Απριλίου 1827 η Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον εξέλεξε με επταετή θητεία πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας, θέση από την οποία ήρθε σε προστριβές με τους τοπικούς αξιωματούχους με αποτέλεσμα τη δολοφονία του στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, στο Ναύπλιο, από τον Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη, που ήταν συγγενείς του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, σε αντίποινα της φυλάκισης του τελευταίου. Η σορός του κυβερνήτη μεταφέρθηκε τον Απρίλιο του 1832 στην Κέρκυρα από τον αδελφό του Αυγουστίνο και ενταφιάστηκε στην Ι. Μ. Πλατυτέρας δίπλα από τον τάφο του πατέρα του, Αντωνίου Μαρία Καποδίστρια.
Ως κυβερνήτης ανακήρυξε την ίδρυση της Ελληνικής Πολιτείας και προώθησε σημαντικές μεταρρυθμίσεις για την αναδιοργάνωση της κρατικής μηχανής, καθώς και για τη θέσπιση του νομικού πλαισίου της νέας πολιτείας. Επίσης, αναδιοργάνωσε τις ένοπλες δυνάμεις σε τακτικά σώματα υπό ενιαία διοίκηση. Προσπάθησε και πέτυχε παράλληλα την επέκταση των συνόρων του νέου κράτους και την κατοχύρωση της ελληνικής ανεξαρτησίας.
Πρώιμα χρόνια
thumb|left|Ο Ιωάννης Καποδίστριας σε νεαρή ηλικία Γεννήθηκε στη βενετοκρατούμενη Κέρκυρα στις και ήταν το έκτο παιδί του Αντωνίου Μαρία Καποδίστρια, δικηγόρου με ηγετική παρουσία ανάμεσα στις αρχοντικές οικογένειες του νησιού. Ο οίκος των Καποδίστρια ήταν παλιά κερκυραϊκή οικογένεια και πιθανόν καταγόταν από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής (Capo d'Istria). Από το 1477 και ως το τέλος της βενετοκρατίας, η οικογένεια αναφέρεται ότι λάμβανε μέρος στο Γενικό Συμβούλιο και στο Συμβούλιο των 150 και κατέλαβε αξιόλογα και επικερδή αξιώματα. Η οικογένεια χωρίστηκε σε τρείς κλάδους τον 17ο αιώνα και από έναν από αυτούς, τον σπουδαιότερο, των Καποδίστρια delle Mura (των Μουράγιων) κατάγονταν ο Ιωάννης. Ο δισέγγονος του Ιερώνυμου (αρχηγέτης των delle Mura), Αντώνιος (προππάπους του Ιωάννη) είχε το δικαίωμα να φέρει τον τίτλο του κόμη που του είχε απονείμει ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄, δούκας της Σαβοΐας το 1689. Ο τίτλος αναγνωρίστηκε εκ νέου από τη Δημοκρατία της Βενετίας με απόφαση του Δόγη Λουδοβίκου Μανίν την 1η Ιουνίου 1796. Η οικογένεια της μητέρας του Ιωάννη, η Γονέμη, είχε καταγωγή από την Κύπρο και ήταν γραμμένη στη Χρυσή Βίβλο από το 1606.
Φοίτησε στο μοναστήρι της Αγίας Ιουστίνης της Γαρίτσας, όπου έμαθε Λατινικά, Ιταλικά και Γαλλικά, και εν συνεχεία, το φθινόπωρο του 1794, εγκαταστάθηκε στη Βενετία για να τελειοποιήσει τα λατινικά του. Το 1795 εγγράφηκε Πανεπιστημίου της Πάδοβα όπου σπούδασε ιατρική και φιλοσοφία. Παράλληλα παρακολούθησε σαν ακροατής μαθήματα νομικής επιστήμης. Κάνοντας χρήση ενός δικαιώματος, με το οποίο οι σπουδαστές μπορούσαν μετά από δύο χρόνια φοίτησης να λάβουν το δίπλωμά τους, αφού εξετάζονταν πρώτα από μια επιτροπή καθηγητών, αποφοίτησε τον Ιούνιο του 1797. Με την επιστροφή του στην Κέρκυρα, ιδιώτευσε ως ιατρός, προσφέροντας τις υπηρεσίες του, συχνά δωρεάν, στους φτωχότερους συμπολίτες του. Στις 12 Απριλίου 1799 διορίστηκε από τον τούρκο ναύαρχο Καντίρ διευθυντής του νοσοκομείου στην Κέρκυρα.
Ιόνιος Πολιτεία
thumb|Πορτραίτο του Ιωάννη Καποδίστρια, έργο του [[Τόμας Λώρενς]]
Τον Απρίλιο του 1801, ο Ιωάννης Καποδίστριας κλήθηκε να αντικαταστήσει τον πατέρα του, Αντώνιο Μαρία Καποδίστρια, στην αποστολή που είχε αναλάβει μαζί με τον Νικόλαο Σιγούρο ως αυτοκρατορικοί επίτροποι για την επιβολή του συντάγματος και την αποκατάσταση της τάξης στην Κεφαλονιά. Στις 27 Απριλίου 1801 αποβιβάστηκε μαζί με τον Σιγούρο στην Κεφαλονιά και, αφού έπαυσαν τις τοπικές αρχές, ανέλαβαν οι ίδιοι προσωπικά τη διοίκηση του νησιού. Στις αρχές Σεπτεμβρίου, και αφού είχε αποκατασταθεί πλήρως η τάξη, επέστρεψαν στην Κέρκυρα. Ένα χρόνο αργότερα συμμετείχε στην ίδρυση του Εθνικού Ιατρικού Συλλόγου, του οποίου διετέλεσε γραμματέας, ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους κλήθηκε να μεταβεί, για άλλη μια φορά, στην Κεφαλονιά, προκειμένου να αποκαταστήσει την ομαλότητα.
Μετά από την επιτυχημένη αποστολή του, ο πληρεξούσιος της Ρωσίας στα Επτάνησα, κόμης Γεώργιος Μοτσενίγος, εκτιμώντας τις ικανότητές του, τον διόρισε, το 1803, στη σημαντική θέση του Γραμματέα του Κράτους. Στις 24 Νοεμβρίου εκφώνησε εκ μέρους της Γερουσίας τον επικήδειο του Σπυρίδωνος Γεωργίου Θεοτόκη, προέδρου της Επτανησιακής Γερουσίας. Τον Μάρτιο του 1804 τιμήθηκε με τον βαθμό του κρατικού συμβούλου 6ου βαθμού από τον τσάρο Αλέξανδρο Α'. Κατά τη διάρκεια της θητείας του συμμετείχε σε όλες τις συντακτικές επιτροπές για την κατάρτιση συντάγματος στα Επτάνησα. Τον Μάιο του 1806 έληξε η θητεία του ως γραμματέα του κράτους.
Στις εκλογές του 1806 ο Ιωάννης Καποδίστριας εξελέγη όγδοος σε ψήφους στην Κέρκυρα. Εξελέγη γραμματέας της Γερουσίας και στη συνέχεια γραμματέας και εισηγητής της επιτροπής που θα συνέτασσε το σχέδιο του νέου συντάγματος. Από τη θέση αυτή ήρθε σε διαφωνία με τον Ρώσο πληρεξούσιο, καθώς οι αλλαγές που πρότεινε ο πρώτος ήταν κατά πολύ πιο φιλελεύθερες και αντίθετες με τη βούληση της τσαρικής αυλής. Ο Ρώσος πληρεξούσιος, ύστερα από υπόδειξη του Τσάρου, ανέτρεψε το Σύνταγμα του 1803 και προώθησε το πέμπτο κατά σειρά σύνταγμα, το οποίο αντανακλούσε τον συντηρητισμό της τσαρικής αυλής. Την κατάργηση του Συντάγματος εισηγήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας.
Στις 2 Ιουνίου 1807 η Γερουσία τον διόρισε έκτακτο επίτροπο στην Αγία Μαύρα (Λευκάδα) με ουσιαστικό σκοπό την άμυνα του νησιού από τους Οθωμανούς και τον Αλή Πασά. Στο νησί είχαν καταφύγει χιλιάδες Χριστιανοί από την Ηπειρωτική Ελλάδα μεταξύ των οποίων και εκατοντάδες οικογένειες Σουλιωτών. Ο Καποδίστριας συντόνισε τα διαθέσιμα στρατεύματα και οργάνωσε αμυντικές γραμμές επιδεικνύοντας σημαντικές οργανωτικές ικανότητες. Παράλληλα αποκόμισε σημαντικές εμπειρίες ερχόμενος σε επαφή με τους οπλαρχηγούς και τους αρματολούς της ηπειρωτικής Ελλάδας. Στη Λευκάδα, υπό την ηγεσία του, οργανώθηκε η περίφημη συνέλευση της Μαύρας, όπου συγκεντρώθηκαν οι αρματολοί που είχαν καταφύγει στη Λευκάδα μεταξύ των οποίων οι Βαρνακιώτης, Μπουκουβάλας και Μπότσαρης. Στη συνέλευση αυτή, ο Καποδίστριας αναγνώρισε τον Αντώνη Κατσαντώνη ως γενικό αρχηγό των κλεφτών στη Δυτική Ελλάδα. Όμως, η συνθήκη του Τιλσίτ, που συνομολογήθηκε μεταξύ Ρώσων και Γάλλων, επανέφερε το παλαιό καθεστώς, με αποτέλεσμα ο Καποδίστριας να ανακληθεί πίσω στην Κέρκυρα και οι Έλληνες οπλαρχηγοί να απομονωθούν, παρά τις ρητές οδηγίες του προς τη Γερουσία, με τις οποίες συμβούλευε το σώμα να κρατήσει ανεκτική στάση απέναντι στους κλέφτες, έτσι ώστε οι τελευταίοι αφενός να φθείρουν τα στρατεύματα του Αλή Πασά και αφετέρου να τον κρατούν μακριά από τη Λευκάδα.
Αν και ο Γάλλος στρατηγός Λουί Αλεξάντρ Μπερτιέ (Berthier) του προσέφερε αξιώματα, ο Καποδίστριας αρνήθηκε να τα δεχτεί προσμένοντας κάποια καλύτερη πρόταση από τη Ρωσία, με τους αξιωματούχους της οποίας διατηρούσε άριστες σχέσεις.
Διπλωματική σταδιοδρομία
Η πρόταση που περίμενε από τη Ρωσία ήρθε τον Μάιο του 1808, όταν ο κόμης Νικόλαος Πέτροβιτς Ρουμιάντσεφ, επικεφαλής του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, του έστειλε επιστολή με την οποία, αφού του ανακοίνωνε ότι τιμήθηκε με τον τίτλο του ιππότη Β' Τάξεως του τάγματος της Αγίας Άννας, τον προσκαλούσε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έφτασε στις 29 Ιανουαρίου του επόμενου έτους. Τελικώς στις 20 Απριλίου διορίστηκε Σύμβουλος της Επικρατείας σε τμήμα των Εξωτερικών Υποθέσεων της Ρωσίας. Αφού παρέμεινε για δύο χρόνια στην Αγία Πετρούπολη, διορίστηκε στις 20 Αυγούστου 1811 ακόλουθος στην πρεσβεία της Βιέννης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Μάιο του 1812. Επόμενος σταθμός στην πορεία του ήταν το Βουκουρέστι, όπου διορίστηκε ως αξιωματούχος με πολιτικά καθήκοντα στη στρατιά του Δούναβη. Εκεί έγινε αρχηγός και διευθυντής της Γραμματείας του διπλωματικού τμήματος του ναύαρχου Τσιτσαγκώφ. Για τις υπηρεσίες του αυτές τιμήθηκε με τον βαθμό του κρατικού συμβούλου εν ενεργεία. Την ίδια εποχή ο ναύαρχος Τσιτσαγκώφ αντικαταστάθηκε λόγω δυσμένειας από τον στρατηγό Μπάρκλεϊ ντε Τόλυ (Barclay de Tolly) χωρίς όμως αυτό να επηρεάσει τον Καποδίστρια, στον οποίο απονεμήθηκε το παράσημο Γ' Τάξεως του Αγίου Βλαδίμηρου. Λίγο καιρό αργότερα παρασημοφορήθηκε από τον τσάρο με τον Μεγαλόσταυρο της Αγίας Άννας.
Η άνοδος του Καποδίστρια στη ρωσική αυτοκρατορική Αυλή επιβεβαιώθηκε με τον διορισμό του από τον τσάρο Αλέξανδρο Α' ως μυστικού απεσταλμένου στην Ελβετία με σκοπό να προσεταιριστεί τη φιλικά προσκείμενη προς τη Γαλλία κυβέρνηση. Εκτός από τον Καποδίστρια, διορίστηκε και ο βαρόνος Λεμπτσέλτερν (Lebzeltern), εκ μέρους της αυστριακής πλευράς, καθώς η αποστολή ήταν κοινή. Παρ' όλα αυτά οι σκοποί δεν ήταν ακριβώς ίδιοι, καθώς οι Ρώσοι ενδιαφέρονταν να εξασφαλίσουν την ουδετερότητα και την ανεξαρτησία της Ελβετίας, ενώ οι Αυστριακοί να εγκαθιδρύσουν φίλα προσκείμενη κυβέρνηση και να εξασφαλίσουν άδεια διέλευσης των αυστριακών στρατευμάτων από την ελβετική επικράτεια. Ο Λεμπτσέλτερν εργάστηκε μυστικά υπό τις οδηγίες του Κλέμενς φον Μέττερνιχ προκειμένου να επιτύχει τους σκοπούς του. Στις 20 Δεκεμβρίου 1813 κάλεσε τον Καποδίστρια και του ζήτησε να υπογράψει διακοίνωση, με την οποία τα συμμαχικά στρατεύματα θα επιτρεπόταν να εισέλθουν στην ελβετική επικράτεια μέχρι να εξασφαλίσουν τα εδάφη που η Γαλλία είχε αποσπάσει από την Ελβετία. Ο Καποδίστριας, αντιλαμβανόμενος ότι η διακοίνωση ήταν έργο της αυστριακής κυβέρνησης, αρνήθηκε να την υπογράψει, αλλά λίγο αργότερα άλλαξε γνώμη. Αφού την υπέγραψε εκ μέρους της ρωσικής πλευράς, αποχώρησε για τη Βάδη, όπου βρισκόταν το στρατηγείο του τσάρου. Ο τελευταίος περίμενε ότι ο Καποδίστριας δεν θα είχε υπογράψει τη διακοίνωση. Εξεπλάγη, όμως, όταν ο νεαρός διπλωμάτης του ανέφερε ότι έπραξε το αντίθετο. Σύμφωνα με τον Καποδίστρια, η ανακοίνωση της διακοίνωσης και η εισβολή του αυστριακού στρατού στην Ελβετία, θα είχαν ως αποτέλεσμα τον διχασμό των κατοίκων και παράλληλα να παρουσιαστούν οι Αυστριακοί ως υποκινητές πραξικοπήματος. Συνέστησε μάλιστα στον Τσάρο να ζητήσει την αποκήρυξη της διακοίνωσης, μιας και οι Αυστριακοί δε θα μπορούσαν να επικαλεστούν την υπογραφή του μυστικού πράκτορά τους, πράγμα το οποίο και έγινε. Το αποτέλεσμα των διπλωματικών κινήσεων του Καποδίστρια ήταν οι Αυστριακοί να χάσουν κάθε έρεισμα στην Ελβετία, η οποία εξασφάλισε την ουδετερότητα και την ανεξαρτησία της.
Οι διπλωματικές εξελίξεις στη Ζυρίχη συνεχίζονταν χωρίς όμως κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα, αφού τα ομόσπονδα κράτη της Ελβετίας διαφωνούσαν μεταξύ τους. Ο τσάρος Αλέξανδρος διόρισε τον Καποδίστρια έκτακτο απεσταλμένο του και πληρεξούσιο υπουργό για την Ελβετία. Από τη θέση αυτή έφτιαξε το ελβετικό Σύνταγμα και συνεισέφερε με προσωπικά προσχέδια στο ελβετικό πολιτειακό σύστημα, το οποίο προέβλεπε αυτόνομα κρατίδια (καντόνια) ως μέλη της ελβετικής ομοσπονδίας. Συγκεκριμένα, απέστειλε υπόμνημα προς τον πρόεδρο της Δίαιτας (βουλής) με τα βασικά στοιχεία που θα έπρεπε να περιέχει το Σύνταγμα. Πράγματι, κατά το μεγαλύτερο μέρος του, το υπόμνημα ακολουθήθηκε. Η συμμετοχή της Γενεύης στο νέο αυτό κρατίδιο ήταν καθαρά δική του πρωτοβουλία. Ανέλαβε και έφτιαξε ένα νέο ομοσπονδιακό πολιτειακό σύστημα, με ένα Σύνταγμα που ήταν το ποιο δημοκρατικό που είχε φτιαχτεί στην Ευρώπη, το οποίο ένωσε επιτυχώς τα διάφορα καντόνια. Για την επιτυχή αποστολή στην Ελβετία ο τσάρος του απένειμε τον σταυρό του Αγίου Βλαδιμήρου Β΄ τάξεως.
Στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι προκειμένου να συνομιλήσει με τον τσάρο για το θέμα των Επτανήσων, δίχως όμως να λάβει κάποια διαβεβαίωση.. Στις αρχές Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε το Συνέδριο της Βιέννης, συνέδριο σταθμός για την ευρωπαϊκή ιστορία, στο οποίο συμμετείχε ως μέλος της ρωσικής αντιπροσωπείας. Στα τέλη του 1814 διορίστηκε αντιπρόσωπος της Ρωσίας στις επίσημες συνεδριάσεις της Επιτροπής των Πέντε, ενώ τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Λεοπόλδου και το μεγάλο παράσημο του Ερυθρού Αετού από τον αυτοκράτορα της Αυστροουγγαρίας και τον βασιλιά της Πρωσίας αντίστοιχα. Η παρουσία του Καποδίστρια στη Βιέννη πρέπει να θεωρείται καταλυτική, καθώς με τις συμβουλές του επηρέαζε αποφασιστικά τον τσάρο και αναδείχθηκε σε έναν από τους πρωταγωνιστές του συνεδρίου, συνδιαμορφωτής του συστήματος ισορροπίας ανάμεσα στις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Κατά τον ιππότη φον Γκεντς, σύμβουλο του Μέττερνιχ, η τελική πράξη του συνεδρίου που υπογράφηκε τον Μάιο του 1815 ήταν δημιούργημα του Καποδίστρια και του ιδίου.
Το 1815 ίδρυσε τη Φιλόμουσο Εταιρεία μαζί με τον μητροπολίτη Ιγνάτιο, τον Άνθιμο Γαζή, τον Αλέξανδρο Στούρτζα κ.ά. Σκοπός της ήταν να βοηθήσει νεαρούς Έλληνες να σπουδάσουν. Με την είσοδο των συμμαχικών δυνάμεων στο Παρίσι μετά τη μάχη του Βατερλό, ο Καποδίστριας ανέλαβε την εκπροσώπηση της Ρωσίας στην ομώνυμη συνδιάσκεψη, όπου προσπάθησε να επιβάλει τις ρωσικές απόψεις, επιτυγχάνοντας την ακεραιότητα της Γαλλίας και την επιβολή συνταγματικής διακυβέρνησης στα Επτάνησα. Με δική του παρέμβαση πέτυχε η Ιόνιος Πολιτεία να αποκτήσει τα βασικά χαρακτηριστικά κράτους, δηλαδή σύνταγμα, ένοπλες δυνάμεις, εκλεγμένη κυβέρνηση και σημαία. Η συνθήκη της 5ης Νοεμβρίου 1815 αποτελεί μια από τις σημαντικότερες επιτυχίες στην προσωπική διαδρομή του Καποδίστρια, που όσον αφορά την αναγνώριση των Επτανήσων, ο ίδιος την χαρακτήρισε ως «θαύμα».
thumb|right|Η Ρωξάνδρα Στούρτζα (Λιθογραφία από τη συλλογή του πρίγκιπα Ανατόλ Γκαγκάριν)
Το 1820 και 1821 συμμετείχε στα συνέδρια του Τροππάου και του Λάιμπαχ. Στα δύο αυτά συνέδρια ο τσάρος Αλέξανδρος, επηρεασμένος από τον Μέτερνιχ, ακολούθησε την πολιτική της Αυστρίας παραμερίζοντας σε μεγάλο βαθμό τον Καποδίστρια. Στο συνέδριο του Λάιμπαχ ήρθε η είδηση για την εξέγερση του Αλέξανδρου Υψηλάντη και την επανάσταση στη Μολδοβλαχία. Ο Υψηλάντης μάλιστα απέστειλε επιστολή στον τσάρο ζητώντας τη βοήθειά του. Η απάντηση του τσάρου ήταν η επίσημη καταδίκη της Επανάστασης, η απόταξη του Αλ. Υψηλάντη και η άδεια εισόδου του οθωμανικού στρατού στις Ηγεμονίες, μέτρα που στον Υψηλάντη ειδικά ανακοινώθηκαν με επιστολή γραμμένη και υπογεγραμμένη από τον Καποδίστρια. Παρ' όλα αυτά, ο Καποδίστριας μυστικά πίεζε τον τσάρο να ταχθεί υπέρ των Ελλήνων. Στο δε συνέδριο έδωσε πραγματική μάχη για να μην αποσταλεί βοήθεια προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία και οι ξένες δυνάμεις να κρατήσουν αυστηρή ουδετερότητα. Σε αυτό το πλαίσιο κινήσεων εξηγείται και το τελεσίγραφο που επέδωσε ο Ρώσος πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη στον σουλτάνο ύστερα από τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ και τις σφαγές των Ελλήνων. Η διαφωνία μεταξύ τσάρου και Καποδίστρια δεν άργησε να εκδηλωθεί. Ο δεύτερος υποστήριζε την ανάληψη μονομερούς ενέργειας κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ ο πρώτος ενδιαφερόταν μόνο για τη στάση του Λονδίνου. Από τα τέλη του 1821 ο Καποδίστριας είχε χάσει την αυτοκρατορική εύνοια και στις αρχές του 1822 ο τσάρος αποφάσισε να αφαιρέσει τη διαχείριση του ανατολικού ζητήματος από τον Καποδίστρια. Το Φεβρουάριο του 1822 ο Τσάρος απέστειλε στη Βιέννη, εν αγνοία του Καποδίστρια, τον Τατίτσεφ με εντολές να εξουσιοδοτήσει τον Μέτερνιχ να διαπραγματευθεί για λογαριασμό της Ρωσίας με την Υψηλή Πύλη. Λίγες μέρες πριν ο Αυστριακός πρεσβευτής είχε παραπονεθεί στον τσάρο ότι ο Καποδίστριας επίτηδες συκοφαντούσε τον Αυτοκράτορα της Αυστρίας στον τσάρο προκειμένου να επιτύχει τους σκοπούς του σχετικά με το ανατολικό ζήτημα.
Ο παραγκωνισμός του στην αυλή από τον Νέσελροντ και η συνεχής διαφωνία του με τον τσάρο τον ανάγκασαν να ζητήσει ιδιαίτερη ακρόαση από τον τελευταίο. Σε αυτή του ανακοίνωσε τη διαφωνία του σχετικά με τη νέα εξωτερική πολιτική. Απότοκος της συζήτησης αυτής ήταν η παραχώρηση άδειας για λόγους υγείας στον Καποδίστρια. Ο τσάρος απέφυγε να τον απομακρύνει από τη θέση του υπουργού εξωτερικών για να μη γίνει γνωστή η διαφωνία τους. Στις 19 Αυγούστου 1822 αναχώρησε από την Αγία Πετρούπολη, αφού πρώτα παραιτήθηκε από τη ρωσική κυβέρνηση, και λίγους μήνες αργότερα εγκαταστάθηκε στη Γενεύη, όπου έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης, προκειμένου να βοηθήσει την Ελληνική Επανάσταση. Εκεί συναναστρεφόταν με τον γνωστό τραπεζίτη Ιωάννη-Γαβριήλ Εϋνάρδο και έκανε τα πάντα για την επαναστατημένη Ελλάδα ενισχύοντας τον φιλελληνισμό. Παράλληλα, πραγματοποιούσε επαφές με διακεκριμένες προσωπικότητες, όπως τον Στράτφορντ Κάνινγκ (Stratford Canning), ξάδελφο του πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας και πρεσβευτή της στην Κωνσταντινούπολη Γεώργιου Κάνινγκ κ.ά.
Ο Καποδίστριας και η Επανάσταση
Ο Καποδίστριας ανήκε, τουλάχιστον τυπικά και επισήμως, σ’ εκείνους που πίστευαν ότι δεν είχε έρθει ακόμη η ώρα, δεν είχαν ωριμάσει δηλαδή οι συνθήκες, για την απελευθέρωση των Ελλήνων. Όπως αφηγείται ο ίδιος, το 1818, οι Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και Πανταζόγλου «προσεπάθησαν να μοι αποδείξουν ότι η διατήρησις της μετά των Τούρκων ειρήνης ήτο αδύνατος, και ότι, ως Έλληνες, ήσαν ανυπόμονοι να μάθουν ότι τα ρωσικά στρατεύματα ήσαν έτοιμα να διαβούν τον Προύθον». Η απάντησή του ήταν ότι από την ημέρα της ελευθερίας «η κοινή ημών πατρίς ευρίσκεται ακόμη μακράν». Η άρνησή του προς τον Νικόλαο Γαλάτη ν’ αναλάβει την αρχή της Φιλικής Εταιρείας μπορεί ν’ αποδοθεί στο ότι το άτομο εκείνο δεν του ενέπνευσε καμιάν εμπιστοσύνη και στο υπόμνημά του ο ίδιος χαρακτηρίζει τον Γαλάτη «τυχοδιώκτη». Αλλά και προς τον Εμμανουήλ Ξάνθο η ίδια άρνηση και τα ίδια περίπου λόγια: ν’ αποτραπούν «διά παντός τρόπου οι Έλληνες από των ολεθρίων τούτων βουλευμάτων». Προσπάθησε τέλος να συγκρατήσει τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, λέγοντάς του τη γνώμη του για τους εταιριστές: «ωθούν την Ελλάδα προς τον όλεθρον … ελεεινοί … αφαιρούντες νυν το χρήμα των αφελών ψυχών … προφυλαχθήτε από τοιούτους άνδρας». Κι όταν ο Υψηλάντης προχώρησε στην κήρυξη της Επανάστασης, ο Καποδίστριας τον κατηγόρησε ότι με τις «ανόητες προκηρύξεις του» ενίσχυε τις κατηγορίες περί ιακωβινισμού που εκτοξεύονταν από Μέτερνιχ και άλλους. Βέβαια, όταν πια δεν υπήρχε δρόμος επιστροφής, «ηγωνίσθη εκ παντός τρόπου να πείση τον αυτοκράτορα [ Αλέξανδρο] εις άμεσον πολεμικήν παρέμβασιν».
Κυβερνήτης της Ελλάδας: Ελληνική Πολιτεία 1828–1832
μικρογραφία|δεξιά|Με το ψήφισμα της Τρίτης Εθνικής Συνέλευσης ο Καποδίστριας εκλέχτηκε Κυβερνήτης της Ελλάδας
Την ιδέα να κληθεί ο Καποδίστριας ως κυβερνήτης της Ελλάδας την είχε διατυπώσει πρώτος ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος στην από 27-10-1821 επιστολή του προς τον Δημήτριο Υψηλάντη. Ο Υψηλάντης επίσης υπέγραψε πρόσκληση του Καποδίστρια το 1822 και ο Πετρόμπεης το 1824. Τελικά, στις 30 Μαρτίου 1827, στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, εκλέχθηκε Κυβερνήτης της Ελλάδας με θητεία επτά ετών. Σύμφωνα με τις αποφάσεις της συνέλευσης, ο Κυβερνήτης θα δεσμευόταν από το Σύνταγμα της Επιδαύρου, έτσι όπως θα αναθεωρείτο από τη Συνέλευση. Σημαντικό ρόλο στην κλήση του Καποδίστρια στην Ελλάδα διαδραμάτισε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (υποστηρικτής του Ρωσικού κόμματος τότε), αν και αρχικά ήταν κατά της εκλογής του. Άλλαξε όμως γνώμη στη συνέχεια και ήταν αυτός που υφήρπασε την έγκριση του Άγγλου μοιράρχου Χάμιλτον, που είχε και τη σύμφωνη γνώμη του Στράτφορντ Κάνινγκ. Παρά ταύτα η εκλογή του θεωρήθηκε ως ήττα της αγγλικής εξωτερικής πολιτικής και νίκη της Ρωσίας. Και είναι γεγονός ότι μεταξύ Καποδίστρια και Αγγλίας υπήρχε αμοιβαία δυσπιστία.
Πριν δεχθεί την πρόταση που του έγινε, επισκέφθηκε την Αγία Πετρούπολη προκειμένου να αποδεσμευθεί επισήμως από την υπηρεσία του Τσάρου. Στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς το Λονδίνο, όπου έφτασε σε ατυχή συγκυρία, δεδομένου ότι την επομένη της άφιξής του κηδευόταν ο Τζωρτζ Κάνινγκ. Η υποδοχή που του έγινε εκεί ήταν τουλάχιστον ψυχρή. Ύστερα από σύντομη παραμονή στο Παρίσι, όπου έγινε θερμά δεκτός, αναχώρησε για την Αγκώνα, όπου έφτασε στις 8 Νοεμβρίου. Εκεί θα τον παρελάμβανε αγγλικό πλοίο να τον μεταφέρει στην Ελλάδα. Παρέμεινε όμως εκεί για 49 μέρες και κατόπιν το πλοίο που τον παρέλαβε στις 26 Δεκεμβρίου, η κορβέτα Wolf του βρετανικού ναυτικού, στην οποία επιβιβάστηκε μαζί με τη συνοδεία του (γραμματείς Μπιτό και Μπετάν, Σταμάτης Βούλγαρης, Ιωάννης Δόμπολης κι ένας υπηρέτης ονόματι Μπρούνο ) έπλευσε προς την Κέρκυρα, όπου μετά από συνεννόηση με τους Άγγλους, ο Καποδίστριας θα πήγαινε να προσκυνήσει τους τάφους των προγόνων του. Στα ανοικτά της Κέρκυρας, ωστόσο, κατά παράβαση της συμφωνίας, ο Καποδίστριας υποχρεώθηκε να μεταφερθεί στο αγγλικό πολεμικό πλοίο Warspite 74, το οποίο τον μετέφερε στη Μάλτα, όπου συναντήθηκε με τον ναύαρχο Κόδριγκτον για να τον ενημερώσει για τις διαθέσεις της πολιτικής της Αγγλίας, που στο μεταξύ, μετά τον θάνατο του Κάνιγκ, είχε μετατοπιστεί σε λιγότερο φιλελληνικές θέσεις. Ο Κόδριγκτον του είπε χαρακτηριστικά πως ενδιαφέρεται μόνο για τα συμφέροντα της χώρας του.
Στις 18 Ιανουαρίου 1828, δέκα μήνες μετά από την απόφαση της Γ' Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας, έφτασε στο Ναύπλιο, όπου έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής και τέσσερις μέρες αργότερα στην Αίγινα, πρώτη πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Σύμφωνα με τον Κασομούλη “ενύκτωσε, και η νυξ της 18ης Ιανουαρίου στο Ναύπλιο απέρασεν με ευφροσύνη όλου του λαού και μελαγχολίαν μόνον μερικών προκρίτων αριστοκρατών”.
Αποφασίστηκε το Ναύπλιο να ξαναγίνει πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους και έδρα της κυβέρνησης. Τη στιγμή της άφιξής του σχεδόν όλη η Πελοπόννησος και η Στερεά Ελλάδα είχε ξαναπέσει στα χέρια των Οθωμανών και των Αιγυπτίων, ενώ μεταξύ των Ελλήνων συνεχίζονταν οι εμφύλιες διαμάχες (π.χ. μεταξύ των δύο φρουράρχων του Ναυπλίου Φωτομάρα και Γρίβα).
Εσωτερική πολιτική
thumb|Το γραφείο και το κάθισμα του Ιωάννη Καποδίστρια όπως εκτίθενται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.
Στο εσωτερικό της χώρας, με τον ερχομό του, ο Καποδίστριας είχε να αντιμετωπίσει τα εχθρικά στρατεύματα, την πειρατεία, τους ανύπαρκτους θεσμούς, τη διάλυση του στρατού, τις εμφύλιες διαμάχες, καθώς και την κακή οικονομική κατάσταση της χώρας. Μια από τις βασικές προϋποθέσεις που έθεσε για να αναλάβει την ηγεσία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, καθώς ο ίδιος υπήρξε θιασώτης του δόγματος της πεφωτισμένης δεσποτείας, ήταν η αναστολή του Συντάγματος και η διάλυση της Βουλής, όροι που τελικώς έγιναν αποδεκτοί. Στη θέση της Βουλής δημιούργησε το «Πανελλήνιον», γνωμοδοτικό όργανο αποτελούμενο από 27 μέλη με συμβουλευτικό χαρακτήρα, σώμα Γερουσίας, ενώ τη διακυβέρνηση ανέλαβε η Κεντρική Γραμματεία, είδος υπουργικού συμβουλίου διοικούμενου από τον ίδιο. Επίσης, χώρισε τη χώρα σε διοικητικές περιφέρειες. Αρχικά είχε δεσμευθεί για τη διενέργεια εκλογών τον Απρίλιο του 1828, στη συνέχεια όμως προχώρησε στην αναβολή τους, λόγω της χαώδους κατάστασης που επικρατούσε στο εσωτερικό. Όταν αυτές διεξήχθησαν, διατυπώθηκαν βάσιμες κατηγορίες για νοθεία. Αν και κυβερνήτης, ο Καποδίστριας εξελέγη σε 36 περιφέρειες, γεγονός που προκάλεσε την οργή των συνεργατών του, ένας εκ των οποίων, ο Σπυρίδων Τρικούπης, παραιτήθηκε για τον λόγο αυτό από πληρεξούσιος και αναχώρησε για την Ύδρα. Ιδιαίτερη μέριμνα επέδειξε και για τη δημιουργία δικαστηρίων θεσπίζοντας και κώδικα πολιτικής δικονομίας, υιοθετώντας προσωρινά τη βυζαντινή Εξάβιβλο του Αρμενόπουλου για τα πολιτικά δικαστήρια και τον γαλλικό εμπορικό κώδικα για τα εμπορικά.
Μία από τις πρώτες του κινήσεις ήταν η καταστολή της πειρατείας, έργο το οποίο ανέλαβε με επιτυχία ο Ανδρέας Μιαούλης. Παράλληλα, προχώρησε στην αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων, μετατρέποντας βαθμιαία τα άτακτα στρατεύματα σε τακτικό στρατό, και υπάγοντας τον στόλο στην ουσιαστική δικαιοδοσία της Κυβέρνησης, δεδομένου ότι μέχρι τότε τα πλοία ήταν ιδιοκτησία των καραβοκύρηδων. Με αυτόν τον τρόπο προσπάθησε να προστατέψει τα σύνορα και να μειώσει την επιρροή των μέχρι τότε τοπαρχών («μίαν ευχήν διαβιβάζουσί μοι αι επαρχίαι, την διά παντός απαλλαγήν αυτών από της τυραννίας των προυχόντων και των οπλαρχηγών»). Στην προσπάθεια αναδιοργάνωσης του στρατού περιλαμβάνεται και η ίδρυση της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων. Ίδρυσε Εθνικό Νομισματοκοπείο και καθιέρωσε τον φοίνικα ως εθνικό νόμισμα, αντικαθιστώντας το τουρκικό γρόσι. Όσον αφορά στην εκπαίδευση, κατασκεύασε νέα σχολεία, εισήγαγε τη μέθοδο του αλληλοδιδακτικού σχολείου, ίδρυσε εκκλησιαστική σχολή στον Πόρο, καθώς και το Ορφανοτροφείο Αίγινας, σε μια προσπάθεια να οργανώσει το σχεδόν ανύπαρκτο εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν ίδρυσε όμως πανεπιστήμιο, καθώς θεωρούσε ότι έπρεπε να υπάρξουν πρώτα απόφοιτοι μέσης εκπαίδευσης. Στο πρόβλημα της διανομής της εθνικής γης ο Καποδίστριας δεν κατάφερε να βρει λύση κι έτσι εκατομμύρια στρέμματα παρέμειναν στους μεγαλοϊδιοκτήτες (κοτζαμπάσηδες και Εκκλησία). Μερίμνησε επίσης για τον επανασχεδιασμό και την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων ελληνικών πόλεων, όπως το Ναύπλιο, το Άργος, το Μεσολόγγι και η Πάτρα, όπου έστειλε τον Κερκυραίο αρχιτέκτονα Σταμάτη Βούλγαρη. Σημαντική ήταν και η συμβολή του στο εμπόριο με την παραχώρηση δανείων στους νησιώτες για την αγορά πλοίων και την κατασκευή ναυπηγείων στον Πόρο και το Ναύπλιο. Τον Οκτώβριο του 1829 ίδρυσε το πρώτο αρχαιολογικό μουσείο στην Αίγινα. μικρογραφία|Ψήφισμα του Ιωάννη Καποδίστρια, Ιστορικό Αρχείο Ευγενίας Αντωνίου Σκιαθά
Όσον αφορά στην ελληνική οικονομία, ο Καποδίστριας επέδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη γεωργία, βασική πηγή πλούτου της Ελλάδας. Ίδρυσε τη Γεωργική Σχολή της Τίρυνθας (διευθυντής της οποίας ανέλαβε ο Θανάσης Βάγιας) και ενθάρρυνε την καλλιέργεια της πατάτας, για την οποία είχαν ήδη γίνει κάποιες ενέργειες τα προηγούμενα χρόνια. Ωστόσο η ανέκδοτη ιστορία σχετικά με το τέχνασμα του Καποδίστρια έχει άλλη προέλευση: λέγεται ότι το τέχνασμα αυτό το εφάρμοσε στη χώρα του ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας το 1774.
Επίσης, προσπαθώντας να ενισχύσει την ελληνική οικονομία, ο Καποδίστριας ίδρυσε την Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα, η οποία όμως απέτυχε είτε γιατί, κατά μία άποψη, το δημόσιο εκμεταλλευόταν χωρίς όρους τα χρήματα των καταθέσεων, είτε εξαιτίας της αντίθεσης των προυχόντων προς το καποδιστριακό καθεστώς και της έλλειψης εμπιστοσύνης προς τον νέο αυτό θεσμό.