cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στρατηγικόν του Κεκαυμένου
Ιατροί - μάντεις - κοινωνικές σχέσεις
Με βάση τα επιλεγμένα αποσπάσματα φαίνεται πως η βυζαντινή κοινωνία ήταν εξατομικευμένη με εξέχοντα το ρόλο της πυρηνικής οικογένειας σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού ιστού. Οι εξελίξεις στη θρησκεία και τη φιλοσοφία έφεραν στην επιφάνεια τον άγιο και το φιλόσοφο, το μυστικιστή και τον ουμανιστή. Ωστόσο όλοι, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο, υπογράμιζαν τη σημασία της ατομικής εμπειρίας. Με αυτόν τον τρόπο υπήρξε μια αλλαγή προοπτικής, μια αίσθηση αποπροσανατολισμού από τις παραδοσιακές αξίες, η οποία κλυδώνισε τον κοινωνικό ιστό. Η αποκατάσταση της αίσθησης της κατεύθυνσης θα μπορούσε να είναι το βασικό μέλημα οποιουδήποτε αυτοκράτορα. Ωστόσο, το χάος που ακολούθησε την ήττα του Μαντζικέρτ (1071) δεν ευνόησε τέτοιες διευθετήσεις. Αλλωστε στη βυζαντινή κοινωνία της συγκεκριμένης περιόδου δεν υπήρχε κάποιο καθαρό σχήμα με τις κοινωνικές διακρίσεις να γίνονται πιο θολές. Υπήρχαν αρκετές ευκαιρίες για πρόοδο και ακόμη περισσότερες για δωροδοκίες και ραδιουργίες.
Επίσης, παρά τις αρχές της για ισότητα σε όλους, αρχές που επέτρεψαν για ένα διάστημα την άνοδο αντιπροσώπων των μεσαίων στρωμάτων, παρέμεινε αριστοκρατική και ιεραρχημένη. Ήταν πρακτικά μια κοινωνία υπακοής στον Αυτοκράτορα, τον πάτρωνα, τον αφέντη της οικογένειας, τον εκάστοτε ισχυρότερο. Η οικονομικά παρακμή αυτής της κοινωνίας και οι αρχαϊκές δομές της βιοτεχνίας και του εμπορίου της την οδηγούν σε στασιμότητα και την καθιστούν σε ένα βαθμό ανίκανη να παρακολουθήσει τις εξελίξεις του υπόλοιπου μεσογειακού κόσμου. Όταν θα προσπαθήσει να το κάνει και θα αποκαταστήσει τις σχετικές ισορροπίες, οι στρατιωτικές εξελίξεις θα οδηγήσουν στην περαιτέρω συρρίκνωσή της. Στο φως των παραπάνω εξελίξεων η απαισιοδοξία του Κεκαυμένου, η τάση του προς την παλαιά τάξη πραγμάτων, ενσωματωμένη στο αυτοκρατορικό αξίωμα, η περιφρόνησή του προς τους δημόσιους υπάλληλους που κινούσαν τα νήματα της εξουσίας φαίνεται εν μέρει δικαιολογημένη, αλλά δεν ερμηνεύει τα ρεύματα του κοινωνικού αναβρασμού, ο οποίος θεωρήθηκε από αρκετούς ιστορικούς ως ωριμότητα μιας κοινωνίας για αλλαγές.
Γλωσσικά χαρακτηριστικά του Στρατηγικού
Το Στρατηγικόν γράφεται σε μια εποχή, κατά την οποία η λογοτεχνικότητα ενός θύραθεν κειμένου εξαρτάται από την ικανότητα μιμήσεως των κλασικών προτύπων. Για τον λόγο αυτόν, είναι ευτύχημα ότι ο συγγραφέας δεν προόριζε το εγχειρίδιό του για δημοσίευση και, ως εκ τούτου, γράφει με τρόπο ευθύ και αμέσως αντιληπτό, ακόμη και για τον σύγχρονο αναγνώστη. Η γλώσσα του, ωστόσο, δεν είναι η ομιλουμένη λαϊκή, αλλά κυμαίνεται μεταξύ της διοικητικής κοινολέκτου και της ομιλουμένης των ανωτέρων στρατιωτικών. Χαρακτηρίζεται κείμενο «μέσου ύφους» από τους γλωσσολόγους.
Ο Κεκαυμένος υποστηρίζει ότι δεν διαθέτει ειδική κατάρτιση και προσπαθεί να δικαιολογηθεί για τη γλώσσα και το ύφος του: (§ 76) Ἐγὼ γὰρ ἄμοιρός εἰμι λόγου· οὐ γὰρ παιδείας ἑλληνικῆς ἐν σχολῇ γέγονα, ἵνα στροφὴν λόγων πορίσωμαι καὶ εὐγλωττίαν διδαχθῶ. H απουσία λογοτεχνικής παιδείας εκείνη την εποχή, και μάλιστα ἑλληνικῆς, σήμαινε ότι ο συγγραφέας δεν είχε εκπαιδευτεί επαρκώς στην κλασική ελληνική ρητορική. Εντούτοις, από το κείμενό του δεν λείπουν αρχαϊσμοί, οι οποίοι οφείλονται είτε σε γλωσσικά απολιθώματα συνήθη στις ανώτερες τάξεις είτε σε συνειδητή προσπάθεια για λογιότερο ύφος. Το είδος των αρχαϊσμών φανερώνει ότι δεν επρόκειτο για στοιχεία τής ομιλουμένης, όπως προκύπτει από την καταγραφή ασυναίρετων τύπων, καθώς και από εμφανή λάθη. Τέτοιοι αρχαϊσμοί είναι λ.χ. οι «ασυναίρετοι» τύποι λοετρόν (29), τειχέων (75), τα γραμματικά λάθη διένειμον (52, αντί διένειμα), ἀπέστειλον (48, αντί ἀπέστειλα), μακραῖς νήαις (102, αντί μακραῖς ναυσί) κ.ά. Ο Γεώργιος Χατζιδάκις υποστήριξε ευλόγως ότι τα εν λόγω αρχαϊστικά στοιχεία, ακόμη και υπό την εσφαλμένη τους μορφή, θα πρέπει να είχαν εισδύσει στον λόγο τού «μέσου ύφους», τουλάχιστον στα γραπτά κείμενα.
Ως προς τη μορφολογία τού κειμένου, παρατηρούμε ότι σε γενικές γραμμές έχουν διατηρηθεί καλώς τα κλιτικά παραδείγματα των στοιχείων, το απαρέμφατο είναι ακόμη εν χρήσει, οι μετοχές όμως απαντούν μόνο όταν είναι επιθετικές ή κατηγορηματικές. Ωστόσο, είναι προφανές ότι πρόκειται για ύφος απλού κειμένου, το οποίο χαρακτηρίζεται από παρατακτική σύνδεση και, εν γένει, αποφεύγει τον υποτακτικό λόγο με εξαίρεση τις υποθετικές προτάσεις. Η σύγχυση των εγκλίσεων είναι καταφανής: Οι σύνδεσμοι εἰ, ἐάν συντάσσονται αδιακρίτως με οριστική ή υποτακτική (λ.χ. εἰ ἀπειλοῦσιν, εἰ ἀπαιτῇ, ἐὰν φυλάξεις), καταδεικνύοντας την απουσία τής κλασικής ακολουθίας των χρόνων. Το ανεπιτήδευτο ύφος, που καθιστά το κείμενο τόσο πολύτιμη γλωσσική μαρτυρία, διακρίνεται ευθύς αμέσως από τις ταχείες εναλλαγές ρητορικών ερωτήσεων και απαντήσεων, αλλά και από το ασύνδετο σχήμα που συναντούμε τακτικά στο έργο (λ.χ. 13: πολέμησον ἀλλὰ μὴ ἀσκόπως καὶ ἀπολέσῃς τὸν λαόν σου· 20: εὐκαιρέσας ἡμέρας τινὰς ἔπαιξε τὴν τάβλαν).
Ως προς τη σύνταξη, το έμμεσο αντικείμενο παραμένει εν χρήσει και δεν έχει ακόμη εμφανιστεί η τάση προς αναπλήρωση της δοτικής από τη γενική ή την αιτιατική πτώση στη θέση αυτή. Ωστόσο, ένα δομικό στοιχείο που παρουσιάζεται έστω και σποραδικά στο κείμενο και θα παίξει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της γλώσσας είναι η εμφάνιση των κλιτικών σε μεταρρηματική θέση: (3) ''πρόσεχε καὶ τὴν διαβολήν σου ἀκριβῶς καὶ τὴν πτῶσιν σου πρὸ ὀφθαλμῶν σου καθεκάστην ἔχε. οὐκ οἶδας γὰρ τι ὀπίσω σου τεκταίνουσιν''. Ακόμη, μολονότι ο σύνδεσμος ἵνα κυριαρχεί στις συμπληρωματικές προτάσεις, δειλά-δειλά παρουσιάζεται και ο τύπος να, πράγμα που μας κάνει να πιστεύουμε ότι αυτός ήταν ο συνήθης στη λαϊκή ομιλουμένη: (4) καὶ ἴσως νὰ εἴπῃς… Το ίδιο ισχύει και για το προτακτικό ἀς (< ἄφες), το οποίο λειτουργεί ως εισαγωγή προτρεπτικών φράσεων, λ.χ. ἀς τυπώσωσιν, ἀς ἀποκαλύψωμεν. Τέλος, η διάκριση μεταξύ στάσης σε τόπο και κίνησης προς ορισμένη κατεύθυνση, η οποία δηλωνόταν από τις εμπρόθετες φράσεις ἐν + δοτική και εἰς + αιτιατική αντιστοίχως, δεν υπάρχει στο Στρατηγικόν: είχε ήδη κλονιστεί από την ελληνιστική εποχή.
Αρκετές αρχαίες λέξεις έχουν μεταβάλει πλέον σημασία και τις συναντούμε στο Στρατηγικόν με νέα λειτουργία. Επί παραδείγματι, το ρ. ὁμιλῶ δεν σημαίνει «συναναστρέφομαι» αλλά «μιλώ, λέγω», το ρ. 'παραιτῶ δεν σημαίνει «ικετεύω για να απαλλαγώ από υποχρέωση», αλλά (όπως σήμερα) «εγκαταλείπω, παρατώ» (λ.χ. 'τὰ συμπόσια παραιτοῦ, παραίτησαι τὴν τοιαύτην ὑπόθεσιν), το δε επίρρημα μᾶλλον λειτουργεί ως προτασικό και όχι ως συγκριτικό (11: αὐτὸς γὰρ μᾶλλον ἐπέλθῃ).
Το λεξιλόγιο του κειμένου κινείται στο επίπεδο του μέσου ύφους των διοικητικών εγχειριδίων, αλλά ήδη παρατηρούμε ίχνη νεοελληνικών τύπων, που μαρτυρούν ότι ορισμένοι νεότεροι φωνητικοί νόμοι είχαν ήδη αρχίσει να λειτουργούν. Το επίθ. ἄτσαλος δείχνει ότι η τάση για προστριβοποίηση (affrication) έχει ξεκινήσει, η δε αστάθεια της ρηματικής αύξησης είναι εμφανής στους τύπους ἐπρονοοῦντο, ἐσυνεταξίδευσε, ἐδιοίκειν κ.ά. Τα δάνεια από τη Λατινική είναι παρόντα (λ.χ. κάστρον, φοσᾶτον, κατοῦνα «οχυρό», τάβλα), ενώ δεν λείπει η επίδραση της παλαιάς Τουρκικής (λ.χ. κουλᾶς «πύργος»).
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία Κατηγορία:11ος αιώνας
Νικολά Σωβέν
Ο Νικολά Σωβέν (Γαλλικά: Nicolas Chauvin) (πιθανόν γεννημένος στο Rochefort της Γαλλίας, περ. 1790) ήταν μια ημι-μυθική φιγούρα στρατιώτη και πατριώτη που υπηρέτησε στον Πρώτο Στρατό της Γαλλικής Δημοκρατίας και επακόλουθα στον Μεγάλο Στρατό (La Grande Armée) του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη. Από το όνομά του προέρχεται ο όρος σωβινισμός.
Ο Σωβέν στρατολογήθηκε στην ηλικία των 18, και υπηρέτησε καλά και με τιμή. Ήταν γνωστό πως είχε τραυματιστεί 17 φορές στην υπηρεσία του έθνους, γεγονός που οδήγησε στην σοβαρή παραμόρφωσή του και στον ακρωτηριασμό του. Για την πίστη του και την αφοσίωσή του, ο ίδιος ο Ναπολέοντας του προσέφερε το Ξίφος της Τιμής και επίδομα 200 φράγκων.
Το διακεκριμένο πρακτικό της υπηρεσίας του Σωβέν και η αγάπη και αφοσίωσή του για τον Ναπολέοντα, που διήρκεσαν παρά το τίμημα που πρόθυμα πλήρωσε, του απέφεραν μόνο περίγελο και γελοιοποίηση στην μετα-Ναπολεόντεια Γαλλία. Το έθνος είχε χάσει τον πρότερο ιδεαλισμό του, και ο παθιασμένος εθνικισμός είχε μειωθεί. Διακωμωδήθηκε σε διάφορα θεατρικά έργα που δημιουργήθηκαν για την αυθεντική Βοντβίλ (Vaudeville), συμπεριλαμβανομένου του La Cocarde Tricolore (Η Τρίχρωμη Κοκάρδα) (1831).
Μέσω των έργων στα οποία ο Σωβέν έγινε χαρακτήρας, επινοήθηκε ο όρος «σωβινισμός» ως περιγραφικός της υπερβολικής εθνικιστικής ζέσης.
Καθώς η ιστορική μορφή έγινε δραματική μορφή, της αποδόθηκαν πράξεις και γνωρίσματα που ήταν κατά πολύ ανακριβή. Μία παράσταση έλεγε πως γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου του 1776 και εισήλθε στον Επαναστατικό Στρατό ως στρατολογημένος κατά τη διάρκεια του Βασιλείου του Τρόμου. Οι ψευδείς αυτές πληροφορίες διαδόθηκαν από κάποιους ιστορικούς μέσω της χρήσης αυτών των μυθοπλασιών ως δευτερεύουσες πηγές. Οι πιο κριτικοί σύγχρονοι ιστορικοί έχουν καταρρίψει αυτούς τους μύθους, αφήνοντας μια καλύτερη εικόνα του ανθρώπου ως πατριώτη.
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γάλλοι φανταστικοί χαρακτήρες
Τριαδικό μπαλέτο
Σύνοψη
Εμπνευσμένος εν μέρει από τον Πιερό Λυνέρ του Σένμπεργκ, τις παρατηρήσεις και τις εμπειρίες του από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Όσκαρ Σλέμερ άρχισε να συλλαμβάνει το ανθρώπινο σώμα ως νέο καλλιτεχνικό μέσο. Είδε το μπαλέτο και την παντομίμα ως ελεύθερη από τις ιστορικές αποσκευές του θεάτρου και της όπερας και έτσι μπορούσε να παρουσιάσει τις ιδέες του για τη χορογραφική γεωμετρία, τον άνθρωπο ως χορευτή, μεταμορφωμένο με κοστούμι, κινούμενο στο διάστημα.
Η ιδέα του μπαλέτου βασίστηκε στον νόμο των τριών. Έχει 3 επεισόδια, 3 συμμετέχοντες (2 άνδρες, 1 γυναίκα), 12 χορούς και 18 κοστούμια. Κάθε πράξη είχε διαφορετικό χρώμα και διάθεση. Οι τρεις πρώτες σκηνές δίνουν μια χαρούμενη διάθεση. Οι δύο μεσαίες σκηνές σε ροζ σκηνή δίνει γιορτινή και επίσημη διάθεση. Οι τρεις τελευταίες σκηνές, σε μαύρο χρώμα, προορίζονται να είναι μυστικιστικές και φανταστικές.
Είδε την κίνηση των μαριονετών ως αισθητικά ανώτερη από εκείνη των ανθρώπων, καθώς έδινε έμφαση στο ότι το μέσο κάθε τέχνης είναι τεχνητό. Αυτή η τεχνική μπορεί να εκφραστεί μέσω σχηματοποιημένων κινήσεων και την αφηρημενοποίηση του ανθρώπινου σώματος. Η σκέψη του για την ανθρώπινη μορφή (η αφηρημένη γεωμετρία του σώματος, π.χ. ένας κύλινδρος για το λαιμό, ένας κύκλος για το κεφάλι και τα μάτια) οδηγούσε σε όλα τα σημαντικά κοστούμια, για να δημιουργήσει αυτό που ονομάζεται «ειδώλιο». Ακολουθούσε η μουσική και τέλος υπήρχαν χορευτικές κινήσεις.
Η άποψη του Σλέμερ για τον σύγχρονο κόσμο ήταν ότι οδηγείται από δύο κύρια ρεύματα, τον μηχανισμό (τον άνθρωπο ως μηχανή και το σώμα ως μηχανισμό) και τις αρχέγονες παρορμήσεις (τα βάθη των δημιουργικών παροτρύνσεων). Ισχυρίστηκε ότι η χορογραφημένη γεωμετρία του χορού προσέφερε μια σύνθεση, τη διονυσιακή και συναισθηματική προέλευση του χορού, που γίνεται αυστηρή και απολλώνια στην τελική της μορφή.
Εκθέσεις
Με τη βοήθεια και τη συμβολή του Αλφ Μπέιρλ, φίλου του Σλέμερ, τα «ειδώλια» παρουσιάστηκαν επίσης σε έκθεση στη Σοσιετέ ντεζ Αρ Ντεκορατίφ στο Παρίσι το 1930 και πάλι το 1938 στην έκθεση Μπάουχαους του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Τα ειδώλια παρουσιάστηκαν σε στάση, χωρίς τη χορογραφία τους. Πολύ αργότερα, τα ειδώλια του Σλέμερ εμφανίστηκαν στην έκθεση V&A του 2006 συνοδευόμενα από βιντεοσκοπήσεις των κινήσεων τους. Μερικά από τα αρχικά κοστούμια του Σλέμερ διατηρήθηκαν και εκτίθονται στη Νόιε Σταατσγκαλερί της Στουτγάρδης της Γερμανίας.
Ταινία
Υπό τον τίτλο Das triadische Ballett, το έργο μεταφέρθηκε στο κινηματογράφο, ως έγχρωμη ταινία 30 λεπτών το 1970 από την Bavaria Atelier GmbH με χορευτές ζωντανής δράσης και νέα μουσική του Έριχ Φερστλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπαουχάους
Μεροβαίος
O Μεροβαίος, (Γαλλική γλώσσα : Merovech, περί το 411 - περί το 458), Βασιλιάς των Σαλίων Φράγκων (450 - 458) είναι ο ήμι-μυθικός ιδρυτής της δυναστείας των Μεροβιγγείων Σαλίων Φράγκων, φυλής που έγινε κυρίαρχη μεταξύ των Φράγκων. Ωστόσο ο (υποτιθέμενος) γιος του Χιλδέριχος Α΄ ή ο (υποτιθέμενος) εγγονός του Κλόβις Α΄ μπορούν επίσης να θεωρηθούν ιδρυτές. Προτείνεται ως ένας από τους βαρβάρους πολεμάρχους και ηγέτες, που ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον Ρωμαίο στρατηγό Αέτιο εναντίον των Ούννων τού Αττίλα στην Μάχη των εθνών στην Γαλατία.
Η οικογένεια τού Χιλδερίχου Α΄ και τού Κλόβις Α΄, ο πρώτος μεγάλος Φραγκικός Οίκος αποκαλούσε τον εαυτό της Μεροβιγγείους (απογόνους του Μεροβαίου) και έτσι είναι γνωστοί στους ιστορικούς των επομένων αιώνων, πάντως δεν αναφέρονται έτσι σε σύγχρονη πηγή. Η πιο σημαντική γραπτή πηγή ο Γρηγόριος Τουρώνης καταγράφει ότι ο Μεροβαίος καταγόταν από τον Κλοντιόνε, έναν Φράγκο πολέμαρχο, που από τον Δρυμό των Ανθράκων στο σημερινό Βέλγιο προωθήθηκε νότια ως τον ποταμό Σομ βόρεια από το Παρίσι.
Ονομασία
Έχει προταθεί ότι το Μέροβεχ αναφέρεται στον ποταμό Μέρβεντε της Γερμανίας, που καλείτο Μέρβε ή Μέροβε. Αν και ο ποταμός αυτός ήταν παραπόταμος τού Ρήνου, στην εποχή μας είναι παραπόταμος τού Ρήνου-Μόυζε-Σελντ, στο δέλτα των οποίων οι Σάλιοι Φράγκοι σύμφωνα με τους Ρωμαίους ιστορικούς κατοικούσαν κάποτε. Το όνομά του είναι παραπλήσιο τού "Μάρβικ" που σημαίνει "φημισμένη πάλη", είναι παραπλήσιο με τις σύγχρονες Γερμανικές λέξεις "μάρε" (νέα, φήμη), "ιβερμάαρτ" (διάσημος) και "[γκέ]βεχτ" (πάλη).
Θρύλοι
thumb|200px|right|Ο Μεροβαίος, αναπαράσταση του 16ου αιώνα - [[Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας.]] Τους θρύλους σχετικά με τον Μεροβαίο ασπάστηκαν οι συγγραφείς Μίχαελ Μπέιγζεντ (1948 - 2013), Ρίτσαρντ Λι (γεν. 1951) και Χένρυ Λίνκολν (γεν. 1930) στο βιβλίο τους "Το Άγιο Αίμα και το Άγιο Δισκοπότηρο" (1982). Υποθέτουν την "καταγωγή του από έναν ιχθύ" θρύλος που σχετίζει την καταγωγή τους από τον Ιησού αφού ο Ιησούς Χριστός συμβολίζεται με ένα ψάρι. Την θεωρία αυτή που δεν έχει καμία ιστορική βάση δημοσιοποίησε ο Νταν Μπράουν στο μυθιστόρημα Κώδικας Ντα Βίντσι. Η ταυτότητα και η ιστορική ύπαρξη του Μεροβαίου είναι ένα από τα μυστήρια που προσπαθεί να λύσει ο συγγραφέας Ρομπέρ Άντον Ουίλσον (1932 - 2007) στο δεύτερο βιβλίο του με τίτλο "Ο γιος της χήρας". Οι πρώτοι που δημιούργησαν τους θρύλους αυτούς ήταν τα Ιστορικά Χρονικά των Ιλλουμινάτι", τον σχετίζουν με τις τερατόμορφες δημιουργίες του Χ. Φ. Λάβκραφτ υπό μορφή ιχθύος. Το "Το Άγιο Αίμα και το Άγιο Δισκοπότηρο" προχωράει περισσότερο και θεωρεί τον Μεροβαίο απόγονο του Ιησού από τον Αλχημικό του γάμο με την Μαρία Μαγδαληνή, θεωρεί ότι το γενεαλογικό του δέντρο προέρχεται από ανθρωπόμορφα εξωγήινα υβρίδια.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Πολιτισμός της Γερμανίας
Ο Γερμανικός πολιτισμός εκτείνεται σε ολόκληρο το γερμανόφωνο κόσμο. Έχει διαμορφωθεί από σημαντικά ρεύματα λόγιων και λαϊκά, θρησκευτικά και κοσμικά, στην Ευρώπη. Ιστορικά η Γερμανία έχει αποκαλεστεί ως Η Χώρα Ποιητών και Στοχαστών.
Στη Γερμανία υπάρχουν κοινοί εορτασμοί και δημόσιες αργίες. Η χώρα είναι ιδιαίτερα γνωστή για τον παραδοσιακό εορτασμό του Οκτόμπερφεστ στο Μόναχο, τα καρναβαλικά έθιμα και τα πασίγνωστα σε όλον τον κόσμο έθιμα των Χριστουγέννων, όπως το Βάιναχτσμαρκτ. Η 3 Οκτωβρίου είναι η εθνική ημέρα της Γερμανίας από το 1990 και εορτάζεται ως η Γερμανική Ημέρα Ενότητας. Η UNESCO έχει συμπεριλάβει 38 ιδιοκτησίες της Γερμανίας στον Κατάλογο με Μνημεία Παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Η Γερμανία ήταν το δεύτερο πιο σεβαστό έθνος ανάμεσα σε 50 χώρες το 2013. Μια παγκόσμια δημοσκόπηση του BBC αποκάλυψε ότι η Γερμανία αναγνωρίστηκε ως πιο θετική επίδραση στον κόσμο για τα έτη 2011, 2013 και 2014.
Γλώσσα
Τα γερμανικά είναι η επίσημη και κύρια γλώσσα στη Γερμανία. Είναι μία από τις 23 επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μία από τις τρεις γλώσσες εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μαζί με τα αγγλικά και τα γαλλικά. Αναγνωρισμένες γλώσσες από τις μειονότητες των ιθαγενών στη Γερμανία είναι η δανική, η Σορβική, η Βόρεια Φριζιανή και η Φριζιανή Σατερλάνδης. Είναι επίσημα προστατευόμενες από τον ECRML. Οι κοινές γλώσσες των μεταναστών είναι τουρκικά, Κουρδικά, πολωνικά, Βαλκανικές γλώσσες και ρώσικα.
Τα τυπικά γερμανικά είναι μια Δυτική Γερμανική γλώσσα που είναι στενά συνδεδεμένη και κατατάσσεται μαζί με τα αγγλικά, τα ολλανδικά, και τις Φριζικές γλώσσες. Σε μικρότερο βαθμό σχετίζεται επίσης με τις Ανατολικές (έχουν εξαφανιστεί) και τις βόρειες Γερμανικές γλώσσες. Το μεγαλύτερο μέρος του γερμανικού λεξιλογίου προέρχεται από το Γερμανικό κλάδο της Ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας. Ένα μικρό αλλά σημαντικό ποσοστό λέξεων είναι λατινικής ή ελληνικής προέλευσης, και λιγότερες από τα γαλλικά ή τα νεότερα αγγλικά. Το Γερμανικό σύστημα γραφής κάνει χρήση του λατινικού αλφαβήτου. Συν τα 26 βασικά γράμματα, στα γερμανικά υπάρχουν τρία φωνήεντα με διαλυτικά, τα ä, ö, ü και το ß|Έσετ, ένα οξύ σ που γράφεται ως "ß". Η Γερμανική ορθογραφία έχει περάσει από μια σειρά μεταρρυθμίσεων με πιο πρόσφατη του 1996.
Οι Γερμανικές διάλεκτοι διακρίνονται από τις παραλλαγές των τυποποιημένων Γερμανικών. Πρόκειται για τοπικές, παραδοσιακές παραλλαγές που αποδίδονται στις διάφορες γερμανικές φυλές του παρελθόντος. Πολλές από αυτές δεν γίνονται εύκολα κατανοητές από τον ομιλητή της πρότυπης γερμανικής γλώσσας δεδομένου ότι συχνά διαφέρουν ως προς το λεξιλόγιο, τη φωνολογία και τη σύνταξη.
Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν 100 εκατομμύρια φυσικοί ομιλητές της Γερμανικής γλώσσας και επίσης περίπου 80 εκατομμύρια μη-ιθαγενείς ομιλητές. Τα γερμανικά είναι η κύρια γλώσσα για περίπου 90 εκατ. άτομα (18%) στην ΕΕ. Το 67% των Γερμανών πολιτών γνωρίζει τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα, και ένα ποσοστό 27% γνωρίζει τουλάχιστον δύο γλώσσες συν τη μητρική.
Στη γερμανική διασπορά οι πτυχές του γερμανικού πολιτισμού μεταβιβάζονται στις νεότερες γενιές μέσα από έθιμα ονοματοδοσίας και μέσω της χρήσης του προφορικού και γραπτού Γερμανικού λόγου. Το Ινστιτούτο Γκαίτε επιδιώκει την εξάπλωση της γνώσης για τη γερμανική κουλτούρα σε όλο τον κόσμο.
Λογοτεχνία
Η Γερμανική λογοτεχνία χρονολογείται από το Μεσαίωνα, με πιο αξιόλογους συγγραφείς της περιόδου τους Βάλτερ φον ντερ Φόγκελβάϊντε και Βόλφραμ φον Έσενμπαχ. Το τραγούδι των Νιμπελούνγκεν, του οποίου ο συγγραφέας παραμένει άγνωστος, είναι άλλο ένα σημαντικό έργο της εποχής όπως και το Thidrekssaga. Οι συλλογές από παραμύθια που συλλέχθηκαν και δημοσιεύτηκαν από τους Αδελφούς Γκριμ τον 19ο αιώνα έγιναν διάσημες σε όλο τον κόσμο.
Ο Θεολόγος Λουθήρος, που μετέφρασε τη Βίβλο στα γερμανικά, αναγνωρίζεται ευρέως ότι έθεσε τη βάση για τη σύγχρονη "Υψηλή Γερμανική" γλώσσα. Στους πιο θαυμαστούς Γερμανούς ποιητές και συγγραφείς περιλαμβάνονται οι Λέσσινγκ, Γκαίτε, Σίλερ, Κλάιστ, Χόφμαν, Μπρεχτ, Χάινε και Σμίτ. Εννέα Γερμανοί έχουν κερδίσει το Βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας: οι Τέοντορ Μόμσεν, Πάουλ Γιόχαν Λούντβιχ φον Χάιζε, Γκέρχαρτ Χάουπτμαν, Τόμας Μαν, Νέλλυ Ζαχς, Έρμαν Έσσε, Χάινριχ Μπελ, Γκύντερ Γκρας, και Χέρτα Μύλερ.
Φιλοσοφία
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Immanuel_Kant_(painted_portrait).jpg|μικρογραφία|O φιλόσοφος [[Ιμμάνουελ Καντ]] Η άνοδος των σύγχρονων φυσικών επιστημών και η σχετική ύφεση της θρησκείας έθεσαν μια σειρά ερωτημάτων, που επανειλημμένα συναντώνται σε όλη τη γερμανική φιλοσοφία και αφορούν τις σχέσεις μεταξύ γνώσης και πίστης, λογικής και συναισθήματος, και τους επιστημονικούς, ηθικούς και καλλιτεχνικούς τρόπους θεώρησης του κόσμου.
Οι Γερμανοί φιλόσοφοι έχουν συμβάλει στη διαμόρφωση της δυτικής φιλοσοφίας ήδη από τον Μεσαίωνα (Αλβέρτος ο Μέγας). Αργότερα ο Λάιμπνιτς (17ος αιώνας) και περισσότερο ο Καντ έπαιξαν κεντρικούς ρόλους στην ιστορία της φιλοσοφίας. Ο Καντιανισμός ενέπνευσε το έργο του Σοπενχάουερ και του Νίτσε όπως ο γερμανικός ιδεαλισμός υποστηρίχθηκε από τους Φίχτε και Χέγκελ. Οι Μαρξ και Ένγκελς ανέπτυξαν την κομμουνιστική θεωρία κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, ενώ οι Χάιντεγκερ και Γκάνταμερ συνέχισαν την παράδοση της γερμανικής φιλοσοφίας του 20ου αιώνα. Ορισμένοι Γερμανοί λόγιοι αποτέλεσαν μεγάλη επιρροή στην κοινωνιολογία, κυρίως οι Αντόρνο, Ελίας, Χάμπερμας, Χορκχάιμερ, Λούμαν, Μαρκούζε, Ζίμελ, Τόνιες και Βέμπερ. Το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου που ιδρύθηκε το 1810 από τον γλωσσολόγο και φιλόσοφο Βίλχελμ φον Χούμπολτ, λειτούργησε ως ένα επιδραστικό πρότυπο για αρκετά από τα σύγχρονα πανεπιστήμια της δύσης.
Τον 21ο αιώνα η Γερμανία αποτέλεσε μια σημαντική χώρα για την ανάπτυξη της σύγχρονης αναλυτικής φιλοσοφίας στην ηπειρωτική Ευρώπη, μαζί με τη Γαλλία, την Αυστρία, την Ελβετία και τις Σκανδιναβικές χώρες.
Μουσική
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Beethoven.jpg|μικρογραφία|[[Λούντβιχ βαν Μπετόβεν|Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν ήταν ένας δημοφιλής Γερμανός συνθέτης και πιανίστας]] Στον τομέα της μουσικής η Γερμανία σχετίζεται με μερικούς από τους πιο φημισμένους κλασικούς συνθέτες του κόσμου όπως ο Μπαχ και ο Μπετόβεν, που σηματοδότησαν τη μετάβαση από την Κλασική και τη Ρομαντική εποχή στη Δυτική κλασική μουσική. Στους συνθέτες της Αυστρο-γερμανικής παράδοσης που πέτυχαν διεθνή αναγνώριση περιλαμβάνονται οι Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, Μπραμς, Βάγκνερ, Χάυντν, Σούμπερτ, Χαίντελ, Σούμαν, Μέντελσον, Γιόχαν Στράους ο νεότερος, Μπρούκνερ, Μάλερ, Τέλεμαν, Ρίχαρντ Στράους, Σένμπεργκ, Ορφ και οι πιο πρόσφατοι Χανς Βέρνερ Χένζε, Χέλμουτ Λάχενμαν, και Στοκχάουζεν.
Από το 1970 η Γερμανία έχει και πάλι μια ακμάζουσα λαϊκή κουλτούρα, που ολοένα και περισσότερο κατευθύνεται από την αποκατεστημένη πρωτεύουσα στο Βερολίνο και μια έχουσα αυτοπεποίθηση μουσική και καλλιτεχνική σκηνή. Η Γερμανία είναι επίσης πολύ γνωστή για τις πολλές φημισμένες όπερες όπως η Όπερα της Δρέσδης, η Κωμική Όπερα Βερολίνου και το Κρατικό Θέατρο του Μόναχου. Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ ίδρυσε την Όπερα του Μπαϊρόιτ.
Ένας από τους πιο διάσημους μουσικοσυνθέτες του διεθνούς κινηματογράφου είναι ο Χανς Ζίμμερ.
Κινηματογράφος
Ο Γερμανικός κινηματογράφος χρονολογείται από τα πρώτα χρόνια του μέσου με το έργο του Μαξ Σκλαντανοουσκι. Αποτέλεσε ιδιαίτερα μεγάλη επιρροή κατά τη διάρκεια των χρόνων της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης με Γερμανούς εξπρεσιονιστές όπως οι Ρόμπερτ Βιένε και Φρίντριχ Βίλχελμ Μούρναου. Ο Αυστριακός σκηνοθέτης Φριτς Λανγκ, ο οποίος πολιτογραφήθηκε Γερμανός το 1926 και η καριέρα του άνθισε κατά την προπολεμική γερμανική κινηματογραφική βιομηχανία, λέγεται ότι ήταν σημαντική επιρροή στο Χολυγουντιανό σινεμά. Η σιωπηλή ταινία Μετρόπολις (1927) αναφέρεται ως η απαρχή των σύγχρονων ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Με έτος ίδρυσης το 1912, το Στούντιο Μπάμπελσμπεργκ είναι το παλαιότερο μεγάλης κλίμακας στούντιο παραγωγής ταινιών στον κόσμο.
Το 1930 ο Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ σκηνοθέτησε Τον Γαλάζιο Άγγελο, που ήταν η πρώτη μεγάλη γερμανική ταινία με ήχους και έφερε παγκόσμια φήμη στην ηθοποιό Μαρλέν Ντίτριχ. Το Ιμπρεσιονιστικό ντοκιμαντέρ Βερολίνο: η Συμφωνία του μιας Μεγαλούπολης, σε σκηνοθεσία Βάλτερ Ρούτμαν, είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του αστικού συμφωνικού είδους. Κατά τη Ναζιστική εποχή παράχθηκαν ως επί το πλείστον ταινίες προπαγάνδας μολονότι το έργο της Λένι Ρίφενσταλ εισήγαγε νέες αισθητικές στον κινηματογράφο. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Filmstudio_Babelsberg_Eingang.jpg|αριστερά|μικρογραφία|Το Στούντιο Μπάμπελσμπεργκ κοντά στο [[Βερολίνο είναι ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης]] Κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980 οι σκηνοθέτες του Νέου γερμανικού κινηματογράφου όπως οι Φόλκερ Σλέντορφ, Βέρνερ Χέρτζογκ, Βιμ Βέντερς, και Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ έφεραν το Δυτικό Γερμανικό κινηματογράφο πίσω στη διεθνή σκηνή με τις συχνά προκλητικές ταινίες τους.
Πρόσφατα ταινίες όπως οι Αντίο Λένιν! (2003), Μαζί ποτέ (2004), η Πτώση (2004), και Το σύμπλεγμα Μπάαντερ Μάινχοφ (2008) έχουν απολαύσει διεθνή επιτυχία.
Το Όσκαρ Καλύτερης ξενόγλωσσης Ταινίας απονεμήθηκε στη γερμανική παραγωγή Το Ταμπούρλο το 1979, στο Πουθενά στην Αφρική το 2002 και στο Οι Ζωές των Άλλων το 2007. Στους πιο διάσημους Γερμανούς ηθοποιούς περιλαμβάνονται οι Μάρλεν Ντίτριχ, Κλάους Κίνσκι, Χάνα Σιγκούλα, Άρμιν Μίλερ-Σταλ, Γιιούργκεν Πρόχνοβ, Τόμας Κρέτσμαν, Τιλ Σβάιγκερ και Ντάνιελ Μπρουλ.
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, που διεξάγεται ετήσια από το 1951, είναι ένα από σημαντικότερα φεστιβάλ κινηματογράφου. Μια διεθνής κριτική επιτροπή δίνει έμφαση στην εκπροσώπηση με ταινίες από όλο τον κόσμο και στους νικητές απονέμονται Χρυσές και το Αργυρές Αρκούδες. Η ετήσια τελετή για τα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου διεξάγεται κάθε δεύτερο χρόνο στο Βερολίνο, όπου βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου.
Μέσα ενημέρωσης
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Frankfurt_book_fair_20161021.jpg|μικρογραφία|Η [[Διεθνής Έκθεση Βιβλίου (Φραγκφούρτη)|έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης το 2016]] Η Γερμανική τηλεοπτική αγορά είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη, με τηλεοράσεις σε 34.000.000 νοικοκυριά. Οι πολλοί περιφερειακοί και εθνικοί δημόσιοι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς είναι οργανωμένοι σύμφωνα με την ομοσπονδιακή πολιτική δομή. Περίπου το 90% των γερμανικών νοικοκυριών διαθέτουν καλωδιακή ή δορυφορική τηλεόραση, και οι θεατές μπορούν να επιλέξουν από διάφορα δημόσια και εμπορικά κανάλια ελεύθερης προβολής. Οι υπηρεσίες συνδρομητικής τηλεόρασης δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς ή επιτυχημένες, ενώ οι δημόσιοι τηλεοπτικοί σταθμοί ZDF και ARD προσφέρουν ένα εύρος από αποκλειστικά ψηφιακά κανάλια.
Η Γερμανία είναι η έδρα μερικών από τους μεγαλύτερους ομίλους μέσων ενημέρωσης, όπως οι Bertelsmann, Axel Springer AG και ProSiebenSat.1 Media.
Οι γερμανόφωνοι εκδότες βιβλίων παράγουν κατά προσέγγιση 700.000.000 αντίτυπα βιβλίων ετήσια, με 80.000 τίτλους, εκ των οποίων οι 60.000 είναι νέες εκδόσεις. Η Γερμανία βρίσκεται στην τρίτη θέση των διεθνών στατιστικών, μετά την αγγλόφωνη αγορά βιβλίου και της λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης θεωρείται η πιο σημαντική έκθεση βιβλίου στον κόσμο για τις διεθνείς συμφωνίες και συναλλαγές και έχει μια παράδοση μεγαλύτερη των 500 χρόνων.
Πολλές από τις μπεστ σέλερ εφημερίδες και περιοδικά της Ευρώπης παράγονται στη Γερμανία. Οι εφημερίδες με την υψηλότερη κυκλοφορία είναι οι "Die Zeit", η Süddeutsche Zeitung, Frankfurter Allgemeine Zeitung και Die Welt, ενώ στα μεγαλύτερα περιοδικά περιλαμβάνονται τα Der Spiegel, Stern και Focus. To Bild είναι ένα ταμπλόιντ και έχει τη μεγαλύτερη κυκλοφορία από όλες τις γερμανικές εφημερίδες.
Αρχιτεκτονική
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Heiligendamm_(11853140905).jpg|δεξιά|μικρογραφία|Το Μέγα Ξενοδοχείο Χέλιγκενταμ χτίστηκε ως παραθαλάσσιο θέρετρο μεταξύ 1793-1870. Στην Αρχιτεκτονική συνεισφορά της Γερμανίας περιλαμβάνονται οι Καρολίγγειες και οι Οθωνικές τεχνοτροπίες, που ήταν σημαντικοί πρόδρομοι της Ρομανικής. Έχουν υλοποιηθεί επίσης σημαντικά έργα σε στυλ Γοτθικό, Αναγεννησιακό και Μπαρόκ.
Το έθνος ήταν ιδιαίτερα σημαντικό στις αρχές του μοντέρνου κινήματος μέσα από τη Γερμανική Ομοσπονδία Τεχνιτών και το κίνημα του Μπάουχαους που ταυτίστηκε με τον Βάλτερ Γκρόπιους. Οι Ναζί έκλεισαν αυτά τα κινήματα και ευνόησαν ένα είδος νεο-κλασικισμού. Από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν κατασκευαστεί μεταμοντέρνες κατασκευές. Και μετά την επανένωση της Γερμανίας, η τάση συνεχίζεται.
Τέχνη
Η Γερμανική τέχνη έχει μια μακρά και διακεκριμένη παράδοση στις εικαστικές τέχνες, από τα παλαιότερα γνωστά έργα απεικονιστικής τέχνης έως τις τρέχουσες παραγωγές της σύγχρονης τέχνης.
Στη σύγχρονη κοινωνία, η μοντέρνα τέχνη είναι μια μεγάλη πτυχή του πολιτισμού. Αυτή η μεγάλη κοινότητα προσελκύει ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Υπάρχουν περίπου 500 γκαλερί στη Γερμανία που εξυπηρετούν αυτή τη σύγχρονη μορφή τέχνης. Το Art Cologne είναι μία δημοφιλής έκθεση που παρουσιάζει έργα της σύγχρονης τέχνης.
Θρησκεία
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Benedykt_xvi-crop.jpg|μικρογραφία|Φωτογραφία του [[Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄|Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ'.]] Το 59,4% του γερμανικού πληθυσμού είναι Χριστιανοί: το 30% είναι ρωμαιοκαθολικοί και το 29% σχετίζονται με τον Προτεσταντισμό (οι τιμές είναι γνωστές με ακρίβεια, επειδή η Γερμανία επιβάλλει εκκλησιαστικό φόρο σε όσους δηλώνουν θρήσκευμα). σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Martin_Luther,_1529.jpg|αριστερά|μικρογραφία|Πορτραίτο του [[Μαρτίνος Λούθηρος|Μαρτίνου Λουθήρου]] Στα βόρεια και τα ανατολικά υπάρχουν κυρίως Προτεστάντες ενώ στα νότια και τα δυτικά είναι κυρίως Καθολικοί. Σήμερα υπάρχει μια μη-θρησκευόμενη πλειοψηφία στο Αμβούργο και τα παλαιά κράτη της Ανατολικής Γερμανίας. Η Γερμανία ήταν, κάποτε, εξ'ολοκλήρου μέρος της ρωμαιοκαθολικής Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά ήταν επίσης η έδρα μεταρρυθμιστών όπως ο Μαρτίνος Λουθήρος. Κατά τη διάρκεια του Κούλτουρκάμπφ (1872 -1886) η κυβέρνηση αντιτάχθηκε στην Καθολική εκκλησία.
Ιστορικά, η Γερμανία είχε ένα μεγάλο πληθυσμό Εβραίων. Μόνο μερικές χιλιάδες άτομα Εβραϊκής καταγωγής παρέμειναν στη Γερμανία μετά το Ολοκαύτωμα, αλλά η γερμανική Εβραϊκή κοινότητα αριθμεί τώρα περίπου 100.000 μέλη, εκ των οποίων πολλά προέρχονται από την παλαιά Σοβιετική Ένωση. Στη Γερμανία υπάρχει επίσης μια μη αμελητέα Μουσουλμανική μειονότητα τα περισσότερα μέλη της οποίας είναι Τούρκοι.
Στους Γερμανούς θεολόγους περιλαμβάνονται οι Λούθηρος, Μελλάγχθων, Σλάιερμαχερ, Φόιερμπαχ, και Ρούντολφ Ότο. Από τη Γερμανία κατάγονται επίσης πολλοί μυστικιστές, όπως οι Μάιστερ Έκαρτ, Ρούντολφ Στάινερ και ΓΙάκομπ Μπέμε και ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ'.
Επιστήμη
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Gutenberg.jpg|μικρογραφία|[[Γουτεμβέργιος|Ο Γουτεμβέργιος ξεκίνησε την Επανάσταση της Τυπογραφίας]] Στη Γερμανία έχουν ζήσει πολλοί διάσημοι εφευρέτες και μηχανικοί όπως ο ο Ιωάννης Γουτεμβέργιος, στον οποίο αποδόθηκε η εφεύρεση της εκτύπωσης με κινητά στοιχεία στην Ευρώπη, ο ο Χανς Γκάιγκερ, δημιουργός του μετρητή Γκάιγκερ και ο ο Κόνραντ Τσούζε, ο οποίος έφτιαξε τον πρώτο υπολογιστή. Οι Γερμανοί εφευρέτες, μηχανικοί και και βιομήχανοι, όπως οι Ζέπελιν, Ντάιμλερ, Ντίζελ, Όττο, Βάνκελ, φον Μπράουν και Μπεντς συνέβαλαν στη διαμόρφωση της σύγχρονης αυτοκινητοβιομηχανίας και της τεχνολογίας των εναέριων μεταφορών, με συμπεριλαμβανόμενη την έναρξη των διαστημικών ταξιδιών.
Το έργο των Άλμπερτ Αϊνστάιν και Μαξ Πλανκ ήταν ζωτικής σημασίας για τα θεμέλια της σύγχρονης φυσικςς, που οι Βέρνερ Χάιζενμπεργκ και Έρβιν Σρέντινγκερ ανέπτυξαν περαιτέρω. Είχαν προηγηθεί φυσικοί που ήταν πρόσωπα κλειδιά, όπως οι Χέρμαν φον Χέλμχολτζ, Γιόζεφ φον Φράουνχοφερ, και Ντάνιελ Γκάμπριελ Φαρενάιτ, μεταξύ άλλων. Ο Βίλχελμ Κόνραντ Ρέντγκεν ανακάλυψε τις ακτίνες X, ένα επίτευγμα για το οποίο του απονεμήθηκε το πρώτο Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1901. Στο μνημείο της Βαλχάλα για τους «αξιέπαινους και διακεκριμένους Γερμανούς» καταλογίζεται ένας αριθμός επιστημόνων, και βρίσκεται ανατολικά του Ρέγκενσμπουργκ, στη Βαυαρία.
Η Γερμανία είναι η έδρα μερικών από τα καλύτερα ακαδημαϊκά κέντρα στην Ευρώπη. Ορισμένα διάσημα πανεπιστήμια είναι του Μονάχου και του Βερολίνου, το Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν, το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, το Πανεπιστημίου του Μάρμπουργκ, το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, Πανεπιστήμιο μεταλλευτικής και τεχνολογίας του Φράιμπεργκ και το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, μεταξύ πολλών άλλων. Επιπλέον, το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης είναι ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια στην Ευρώπη.
Μόδα και σχέδιο
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Blue_suede_samba.JPG|αριστερά|μικρογραφία|Αθλητικά παπούτσια [[Adidas]] Οι Γερμανοί σχεδιαστές ηγήθηκαν στο σύγχρονο σχεδιασμό προϊόντων, με τους σχεδιαστές του Μπάουχαους όπως ο Μισ φαν ντερ Ρόε, και τον Ντίτερ Ραμς της Braun να είναι απαραίτητοι.
Η Γερμανία είναι μια ηγετική χώρα στη βιομηχανία της μόδας. Η γερμανική βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας αποτελούταν από κατά προσέγγιση 1.300 επιχειρήσεις με περισσότερους από 130.000 εργαζομένους το 2010, που απέφεραν έσοδα των 28 δισ. Ευρώ. Περίπου το 44% των προϊόντων εξάγονται. Συνεπώς ο κλωστοϋφαντουργικός κλάδος είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός καταναλωτικών αγαθών μετά τους παραγωγούς τροφίμων στη χώρα. Το Βερολίνο είναι το κέντρο της νέας και δημιουργικής μόδας στη Γερμανία, σε περίοπτη θέση στην Εβδομάδα Μόδας του Βερολίνου (δύο φορές ετησίως). Επίσης, φιλοξενεί τη μεγαλύτερη στην Ευρώπη εμπορική έκθεση μόδας που ονομάζεται Ψωμί & Βούτυρο.
Το Μόναχο, το Αμβούργο και το Ντίσελντορφ είναι επίσης σημαντικοί κόμβοι σχεδίασης και παραγωγής της γερμανικής βιομηχανίας μόδας, μεταξύ μικρότερων πόλεων. Γνωστοί σχεδιαστές μόδας από τη Γερμανία είναι οι Καρλ Λάγκερφελντ, Τζιλ Σάντερ, Βόλφγκανγκ Γιουπ, Φίλιπ Πλέιν και Μιχαήλ Μικάλσκι. Στις σημαντικές επώνυμες μάρκες περιλαμβάνονται οι Hugo Boss, Escada και Triumph, καθώς και ιδιαίτεροι έμποροι ανδρικών ειδών όπως οι Adidas, PUMA και Jack Wolfskin. Τα Γερμανικής προέλευσης σούπερμοντελ Κλόντια Σίφερ, Χάιντι Κλουμ, Τατιάνα Πάτιτζ και Νάντια Άουερμαν κατάφεραν παγκόσμια αναγνώριση και φήμη.
Κουζίνα
μικρογραφία|Μία τούρτα Μπλακ Φόρεστ Η Γερμανική κουζίνα ποικίλλει από περιοχή σε περιοχή. Οι νότιες περιοχές της Βαυαρίας και της Σουηβίας, για παράδειγμα, έχουν κοινή γαστρονομική κουλτούρα με την Ελβετία και την Αυστρία. Οι κύριοι τύποι κρέατος που καταναλώνονται στη Γερμανία είναι χοιρινό, βόειο και πουλερικά, με το χοιρινό να είναι το πιο δημοφιλές. Σε όλες τις περιοχές, το κρέας συχνά τρώγεται σε μορφή λουκάνικου. Περισσότερα από 1500 διαφορετικά είδη λουκάνικων παράγονται στη Γερμανία. Τα βιολογικά τρόφιμα έχουν αποκτήσει ένα μερίδιο αγοράς της τάξης του 3.0%, και αυτό προβλέπεται ότι θα αυξηθεί περαιτέρω.
Μία δημοφιλής γερμανική ρήση συμβουλεύει: «Φάε το πρωινό σαν αυτοκράτορας, το μεσημεριανό σαν βασιλιάς, και το βραδινό σαν ζητιάνος.» Το πρωινό συνήθως περιλαμβάνει μια ποικιλία από ψωμιά και ψωμάκια με μαρμελάδα και μέλι ή αλλαντικά και τυριά, που μερικές φορές συνοδεύονται από ένα βραστό αυγό. Τα Δημητριακά ή μούσλι με γάλα ή γιαούρτι συναντώνται λιγότερο συχνά, αλλά είναι ευρέως διαδεδομένα. Στα αρτοποιεία ολόκληρης της χώρας πωλούνται περισσότερα από 300 είδη ψωμιού. Σε ορισμένες περιστάσεις προτιμώνται πιο παραδοσιακά και λουκούλεια πρωινά, όπως το Βαυαρικό Μπροτζέιτ (ώρα του άρτου) με Βάις βουρστ, γλυκιά μουστάρδα και μπύρα σίτου, ή το Μπάουερφρουστουκ (χωριάτικο πρωινό). σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Buffet_Germany.jpg|αριστερά|μικρογραφία|Ένας τυπικός μπουφές με [[Τυρί|τυριά και αλλαντικά όπως σερβίρεται στους εορτασμούς]] Ως μια χώρα με πολλούς μετανάστες, η Γερμανία έχει ενσωματώσει πολλά διεθνή πιάτα στην κουζίνα της και τις καθημερινές διατροφικές συνήθειες. Ιταλικά πιάτα όπως η πίτσα και τα ζυμαρικά, τούρκικα και Αραβικά πιάτα όπως το ντονέρ κεμπάπ και τα φαλάφελ, είναι καλά εδραιωμένα, ιδιαίτερα στις μεγαλύτερες πόλεις. Οι διεθνείς αλυσίδες εστιατορίων χάμπεργκερ, καθώς και τα Κινέζικα και τα ελληνικά εστιατόρια, βρίσκονται ευρέως διαδεδομένα. Η Ινδική, η Ταϊλανδέζικη, η Ιαπωνική και άλλες Ασιατικές κουζίνες έχουν κερδίσει σε δημοτικότητα κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Μεταξύ των υψηλού προφίλ εστιατορίων στη Γερμανία, ο οδηγός Μισελίν έχει βραβεύσει εννέα εστιατόρια με τρία αστέρια, την ύψιστη βαθμολογία, ενώ άλλα 15 έλαβαν δύο αστέρια. Τα Γερμανικά εστιατόρια είναι τα δεύτερα πιο διακοσμημένα φαγάδικα μετά της Γαλλίας.
Μολονότι το γερμανικό κρασί γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλές σε πολλά μέρη της Γερμανίας το εθνικό αλκοολούχο ποτό είναι η μπύρα. Η κατανάλωση Γερμανικής μπύρας ανά άτομο έχει ύφεση αλλά—στα 116 λίτρα ετησίως—παραμένει μεταξύ των υψηλότερων στον κόσμο. Στις ποικιλίες μπύρας περιλαμβάνονται οι Alt, Bock, Dunkel, Kölsch, Lager, Malzbier, Pils, και Weizenbier. Από 18 δυτικές χώρες που ερωτήθηκαν, η Γερμανία βρίσκεται στη 14η θέση ως προς την κατά κεφαλήν κατανάλωση αναψυκτικών, ενώ κατέχει την τρίτη θέση στην κατανάλωση χυμών φρούτων. Επίσης, το ανθρακούχο μεταλλικό νερό και το Schorle (το μείγμα του με χυμό φρούτων ή κρασί) είναι πολύ δημοφιλή στη Γερμανία.
Παιχνίδια
Στη Γερμανία υπάρχουν πολλοί εφευρέτες επιτραπέζιων παιχνιδιών, γνωστών και ως Ευρωπαιχνίδια, που παίζονται σε όλο τον κόσμο. Στα δημοφιλή παιχνίδια περιλαμβάνονται Οι Άποικοι του Κατάν, στο οποίο τα εξαγωνικά πλακάκια παράγουν πόρους ανάλογα με τις ενδείξεις δύο ζαριών, και τα Κάστρα του Μυστρά όπου τα τυχαία τραβηγμένα τετράγωνα πλακάκια σχηματίζουν τελικά ένα μεσαιωνικό χάρτη με τα περίφημα πιόνια του. Το πάθος για νέα παιχνίδια συνεχίστηκε με τα Πουέρτο Ρίκο, Ticket to Ride, και Αλάμπρα. Το 2008, η Γερμανία εισήγαγε το δημοφιλές παιχνίδι καρτών Ντομίνιον από τις ΗΠΑ. Σήμερα, η Γερμανία κυκλοφορία περισσότερα επιτραπέζια παιχνίδια από κάθε άλλη χώρα κατά κεφαλήν.
Η Γερμανική αγορά βιντεοπαιχνιδιών είναι μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Το Gamescom στην Κολωνία είναι η παγκόσμια κορυφαία συνεύρεση για τα βιντεοπαιχνίδια. Δημοφιλείς σειρές παιχνιδιών από τη Γερμανία είναι το Turrican, η σειρά Anno, η σειρά Οι Άποικοι, η Γοτθική σειρά, το SpellForce, η X σειρά, η σειρά FIFA Manager, το Far Cry και το Crysis. Οι πιο σχετικοί προγραμματιστές και εκδότες παιχνιδιών είναι οι Blue Byte, Crytek, Deck13, Deep Silver, Daedalic Entertainment, Egosoft, Kalypso Media, Koch Media, Piranha Bytes, Related Designs και Yager Development. Οι Bigpoint, Gameforge, Goodgame, Quake III Αρένα / Ντεφράγκ και Wooga είναι πρωτοποριακοί προγραμματιστές για διαδικτυακά και κοινωνικά παιχνίδια.
Αθλητισμός
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Michael_Schumacher_2010_Malaysia.jpg|μικρογραφία|232x232εσ|[[Μίχαελ Σουμάχερ|Ο Μίχαελ Σουμάχερ έχει κερδίσει επτά πρωταθλήματα τηςΦόρμουλα Ένα]] Ο αθλητισμός αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της γερμανικής ζωής. 27.000.000 Γερμανοί είναι μέλη αθλητικών συλλόγων και επιπλέον 12.000.000 ασκούνται μόνοι τους. Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα. Με περισσότερα από 6.300.000 επίσημα μέλη, η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (Deutscher Fußball-Bund) είναι η μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση του είδους της σε όλο τον κόσμο. Η Μπουντεσλίγκα βρίσκεται στη δεύτερη θέση ως προς τη μεγαλύτερη μέση προσέλευση από κάθε επαγγελματικό αθλητικό πρωτάθλημα στον κόσμο. Η Εθνική Γερμανίας ποδοσφαίρου κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA τα έτη 1954, 1974, 1990 και 2014 και το UEFA Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου τα έτη 1972, 1980 και 1996. Η Γερμανία φιλοξένησε τους αγώνες του Παγκόσμιου Κύπελλου της FIFA τα έτη 1974 και 2006 και το UEFA Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου το 1988. Στους πιο επιτυχημένους και διάσημους ποδοσφαιριστές συμπεριλαμβάνονται οι: Φραντς Μπεκενμπάουερ, Γκερντ Μύλερ, Γιούργκεν Κλίνσμαν, Λόταρ Ματέους, και Όλιβερ Καν. Άλλα δημοφιλή αθλήματα με θεατές είναι τα χάντμπολ, βόλεϊ, μπάσκετ, χόκεϊ επί πάγου και τένις. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:AllianzArenaSunset.jpg|αριστερά|μικρογραφία|Η [[Allianz Arena είναι η έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Μπάγερν Μονάχου και φιλοξένησε το 2006 FIFA World Cup]] Η Γερμανία είναι μία από τις κορυφαίες χώρες για αγώνες αυτοκινήτων στον κόσμο. Πολλά νικηφόρα αγωνιστικά αυτοκίνητα, ομάδες και οδηγοί έχουν προέρθει από τη Γερμανία. Ο πιο επιτυχημένος οδηγός της Φόρμουλα Ένα στην ιστορία, ο Μίχαελ Σουμάχερ, έχει θέσει πολλά σημαντικά ρεκόρ κατά τη διάρκεια της καριέρας του, έχοντας κερδίσει περισσότερα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Οδηγών της Φόρμουλα Ένα και περισσότερους αγώνες της Φόρμουλα Ένα από οποιοδήποτε άλλο οδηγό από τότε που η Φόρμουλα Ένα έκανε το ντεμπούτο της το 1950. Είναι ένας από τους καλύτερα πληρωμένους αθλητές στην ιστορία και έγινε δισεκατομμυριούχος από τον αθλητισμό. Κατασκευαστές όπως η BMW και η Mercedes είναι από τους κορυφαίους στο χώρο των αγωνιστικών αυτοκινήτων. Επιπλέον, η Porsche κέρδισε στις 24 ώρες του Λε Μαν, έναν υψηλού κύρους ετήσιο αγώνα αντοχής που πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία, 16 φορές, και η Audi έχει κερδίσει 9 φορές. Το Γερμανικό Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού είναι εξαιρετικά δημοφιλής σειρά στη Γερμανία.
Ιστορικά, οι Γερμανοί αθλητές είναι από τους πιο επιτυχημένους αγωνιστές στους Ολυμπιακούς Αγώνες, και κατέχουν την τρίτη θέση στην καταμέτρηση μεταλλίων Ολυμπιακών αγώνων διαχρονικά, συμμετρώντας τα μετάλλια της Ανατολικής και της Δυτικής Γερμανίες. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς αγώνες 2008, η Γερμανία τερμάτισε πέμπτη στην καταμέτρηση μεταλλίων, ενώ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες 2006 τερμάτισε πρώτη. Η Γερμανία έχει φιλοξενήσει τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες δυο φορές, στο Βερολίνο το 1936 και στο Μόναχο το 1972. Οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες, πραγματοποιήθηκαν στη Γερμανία μία φορά το 1936 όταν φιλοξενήθηκαν στις Βαυαρικές αδελφές πόλεις Γκάρμις και Παρτενκίρχεν
Κοινωνία
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Inglehart_Values_Map.svg|δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ|Πολιτιστικός χάρτης του κόσμου από το World Values Survey, που περιγράφει τη Γερμανία ως έχουσα μεγάλες «[[Κοσμικές-ορθολογικές αξίες|Κοσμικές-ορθολογικές αξίες» και μικρές «αξίες αυτοέκφρασης».]] Η Γερμανία είναι μια σύγχρονη, προηγμένη κοινωνία, που διαμορφώθηκε από πληθώρα τρόπων ζωής και περιφερειακών ταυτοτήτων. Στη χώρα έχει εδραιωθεί ένα αξιοπρεπές επίπεδο για την ισότητα των φύλων, προωθεί τα δικαιώματα των αναπήρων, και είναι νομικά και κοινωνικά ανεκτική προς τους ομοφυλόφιλους. Οι γκέι και οι λεσβίες μπορούν να υιοθετήσουν τα βιολογικά παιδιά των συντρόφων τους, και οι πολιτικές ενώσεις έχουν επιτραπεί από το 2001. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Γκίντο Βεστερβέλε και ο πρώην δήμαρχος του Βερολίνου Κλάους Βοβεράιτ, είναι ανοιχτά γκέι.
Από το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου FIFA 2006, η εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση για την εθνική εικόνα της Γερμανίας έχει αλλάξει. Στην ετήσια Παγκόσμια έρευνα του δείκτη Nation Brands φάνηκε σημαντικά και επανειλημμένα υψηλότερη κατάταξη της Γερμανίας μετά το τουρνουά. Άνθρωποι σε 20 διαφορετικά κράτη αξιολόγησαν τη φήμη της χώρας όσον αφορά τον πολιτισμό, την πολιτική, τις εξαγωγές, τους ανθρώπους της και την προσέλκυση τουρισμού, μεταναστών και επενδύσεων. Το 2010 η Γερμανία βρισκόταν στη δεύτερη θέση ανάμεσα σε 50 χώρες. Άλλη μια παγκόσμια δημοσκόπηση, για το BBC, αποκάλυψε ότι η Γερμανία είναι αναγνωρισμένη για την πιο θετική επίδραση στον κόσμο το 2010. Η πλειοψηφία του 59% έχει θετική άποψη για τη χώρα, ενώ το 14% έχει αρνητική άποψη.
Με δαπάνη €67.000.000,000 στα διεθνή ταξίδια το 2008, οι Γερμανοί ξόδεψαν περισσότερα χρήματα για ταξίδια από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Οι προορισμοί που δέχτηκαν τις περισσότερες επισκέψεις ήταν η Ισπανία, η Ιταλία και η Αυστρία.
Πύροφις
thumb|right|350px|Πύροφις διαμετρήματος 6 εκατοστών. Ο πύροφις ήταν αρχικά ελαφρύ και αργότερα βαρύ πυροβόλο όπλο του μεσαίωνα.
Περιγραφή
Κατασκευάστηκε από το 1258 και χρησιμοποιήθηκε ως το 1380. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε από το πεζικό. Ήταν σωλήνας σιδερένιος ή χάλκινος, στον οποίο μεταδιδόταν το πυρ με την βοήθεια άπτρας. Είχε διάμετρο 3 εκατοστά και εκτόξευε βλήματα από μολύβι σφαιρικού σχήματος. Στηρίζονταν στον ώμο του πυροβολητή. Το ιππικό χρησιμοποιούσε κοντύτερο πύροφι μικρότερης διαμέτρου, που στηριζόταν σε διχάλα προσαρμοσμένη στο σφαίρωμα της σέλλας.
Αργότερα κατασκευάστηκαν οι πρώτοι πυρόφεις, που ήταν σε θέση να εκτοξεύσουν σφαίρες μάζας 10 ως 30 κιλών. Με την πάροδο του χρόνο οι πυρόφεις έγιναν όλο και περισσότερο βαρείς, με σφαίρες μέχρι και 70 κιλών. Οι πυρόφεις αυτοί μεταφέρονταν επάνω σε τροχούς και χρησίμευαν στις πολιορκίες από το 1330 ως το 1480.
Πηγές
Κατηγορία:Πυροβόλα
Σημαία της Ισλανδίας
Η σημαία της Ισλανδίας καθιερώθηκε επίσημα με ειδικό άρθρο, στις 17 Ιουνίου 1944, ημέρα κατά την οποία η χώρα έγινε δημοκρατία. Η πολιτική σημαία είναι χρώματος μπλε του ουρανού με έναν άσπρο σταυρό και εντός αυτού έναν ακόμη σταυρό, χρώματος κόκκινου της φωτιάς. Η πολιτική σημαία χρησιμοποιείται ανεπίσημα από το 1913 και καθιερώθηκε επίσημα στις 19 Ιουνίου 1915, όταν ακόμη η Ισλανδία ήταν δανικό έδαφος. Καθιερώθηκε οριστικά με την ανεξαρτησία της χώρας, στις 17 Ιουνίου 1944.
Κρατική σημαία
Η κρατική Σημαία της Ισλανδίας (Tjúgufáni) διαφέρει από την πολιτική σημαία στο ότι τα εξωτερικά τετράγωνα είναι τρεις φορές μεγαλύτερα σε μήκος από τις τετράγωνες πλευρές και διαλύονται στην άκρη, με το να διαχωρίζονται άμεσα από τις εξωτερικές γωνίες σε μια γραμμή στο κέντρο. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 17 Ιουνίου 1944.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισλανδία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ισλανδίας
Πάπας Φραγκίσκος
Ο Πάπας Φραγκίσκος (λατινικά: Franciscus), κατά κόσμον Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο (17 Δεκεμβρίου 1936, Μπουένος Άιρες Città del Vaticano), είναι Αργεντίνος ιερέας και ο 266ος Πάπας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Εξελέγη στις 13 Μαρτίου 2013. Το όνομα που επέλεξε ήταν προς τιμήν του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Είναι ο πρώτος Πάπας από την Λατινική Αμερική, αλλά και από την Αμερική γενικότερα, καθώς επίσης και ο πρώτος Ιησουίτης Πάπας.
Πριν την εκλογή του ως Πάπα, υπηρετούσε ως καρδινάλιος. Ήταν αρχιεπίσκοπος Μπουένος Άιρες από το 1998. Αναδείχτηκε καρδινάλιος του Σαν Ρομπέρτο Μπελαρμίνο το 2001.
Βιογραφία
Ο Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1936 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής από Ιταλούς γονείς. Μετά τις σπουδές του στη σχολή στο Βίλα Ντεβότο, εντάχθηκε στο τάγμα των Ιησουιτών στις 11 Μαρτίου του 1958. Ο Μπεργκόλιο έλαβε πανεπιστημιακό τίτλο στη φιλοσοφία από το Κολέγιο Μάξιμο Σαν Χοσέ στο Σαν Μιγκέλ ντε Τουκουμάν και στη συνέχεια δίδαξε λογοτεχνία και ψυχολογία στο Κολέγιο της Ιμακουλάδα (Αμώμου Συλλήψεως) στη Σάντα Φε και στο Κολέγιο του Σαλβαδόρ (Σωτήρος) στο Μπουένος Άιρες. Χειροτονήθηκε ιερέας στις 13 Δεκεμβρίου του 1969 από τον αρχιεπίσκοπο Χοσέ Ραμόν Καστελλάνο. Σπούδασε στη Φιλοσοφική και Θεολογική Σχολή του Σαν Μιγκέλ. Ο Μπεργκόλιο υπηρέτησε ως διδάσκαλος των δοκίμων και δίδασκε ως θεολόγος.
Πάπας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Κατά τη δεύτερη ημέρα του κονκλαβίου του 2013, μετά από την παραίτηση του Βενεδίκτου ΙΣΤ΄, εξελέγη Πάπας. Αν και δεν είναι ο πρώτος μη Ευρωπαίος Πάπας (ο Γρηγόριος ο τρίτος, συριακής καταγωγής, διετέλεσε Πάπας από το 731 έως το 741), είναι ο πρώτος Νοτιοαμερικανός Πάπας.
Όνομα
Στην πρώτη του ομιλία, στις 16 Μαρτίου 2013, ο Φραγκίσκος δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι είχε επιλέξει να ονομαστεί προς τιμήν του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης (1182-1226), επειδή ανησυχούσε ιδιαίτερα για την ευημερία των φτωχών. Εξήγησε ότι, όταν έγινε σαφές κατά τη διάρκεια της εκλογικής διαδικασίας του κονκλάβιου ότι θα εκλεγεί ως νέος επίσκοπος της Ρώμης, ο Βραζιλιάνος καρδινάλιος Κλαούντιο Ούμες τον προσέγγισε και του ψιθύρισε: «Μην ξεχάσεις τους φτωχούς», κάτι που έκανε τον Μπεργκόλιο να σκεφτεί τον Άγιο. Ο Μπεργκόλιο είχε εκφράσει προηγουμένως τον θαυμασμό του για τον Άγιο Φραγκίσκο, εξηγώντας ότι «έφερε στον Χριστιανισμό μια ιδέα της φτώχειας ενάντια στην πολυτέλεια, την υπερηφάνεια, την ματαιοδοξία των πολιτικών και εκκλησιαστικών δυνάμεων της εποχής. Άλλαξε την ιστορία».