cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αστεροσκοπείο Παρανάλ
Next-Generation Transit Survey (NGTS)
Η εγκατάσταση NGTS χρησιμοποιείται από τις αρχές του 2015 και αξιοποιείται στην αναζήτηση εξωπλανητών και απέχει μερικά χιλιόμετρα από την κύρια εγκατάσταση. Αποτελείται από διάταξη δώδεκα ρομποτικών τηλεσκοπίων των 0,2 m που καλύπτουν μεγάλη περιοχή του ουρανού (της τάξεως των 96 τετραγωνικών μοιρών, ήτοι πολλές εκατοντάδες φορές την περιοχή που καλύπτει η πανσέληνος). Κύριοι στόχοι είναι να εντοπιστούν Υπερ-Γαίες και πλανήτες στο μέγεθος του Ποσειδώνα. Τη διαχείριση του NGTS έχουν αναλάβει επτά πανεπιστημιακά/ερευνητικά ιδρύματα από τη Χιλή, τη Γερμανία, την Ελβετία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Σχεδιαστικά βασίζεται στο πρόγραμμα SuperWASP.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο
Μιχαήλ Γκλίνκα
Ο Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Γκλίνκα (ρωσικά: Михаи́л Ива́нович Гли́нка, προφέρεται σύμφωνα με το ΔΦΑ: [mʲɪxɐˈil ɪˈvanəvʲɪt͡ɕ ˈglʲinkə] Νοβοσπάσκογιε, 20 Μαΐου/1 Ιουνίου 1804 – Βερολίνο, 3/15 Φεβρουαρίου 1857), ήταν Ρώσος συνθέτης, ιδρυτής της περίφημης Ρωσικής Σχολής.
Υπήρξε ο πρώτος Ρώσος συνθέτης με διεθνή αναγνώριση και, με το έργο του, επηρέασε πολλούς μουσικούς της πατρίδας του, κυρίως εκείνους της Ομάδας των Πέντε οι οποίοι, με οδηγό τη μουσική του, συνέθεσαν ιδιαίτερα έργα που αποπνέουν έντονο «ρωσικό» χαρακτήρα.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Γκλίνκα γεννήθηκε στο χωριό Νοβοσπάσκογιε (Новоспасское), του κυβερνείου Σμολένσκ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας του ήταν συνταξιούχος λοχαγός του στρατού και πλούσιος γαιοκτήμονας (Kennedy, 1989), αλλά και όλη η οικογένεια είχε μια ισχυρή παράδοση αφοσίωσης και υπηρεσίας προς τον Τσάρο, ενώ πολλά μέλη του ευρύτερου οικογενειακού κλάδου -Πολωνικής καταγωγής- είχαν εκδηλώσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις τέχνες. Όταν ήταν παιδί, ο Μιχαήλ ανατράφηκε από την υπερπροστατευτική γιαγιά του Θέκλα Αλεξάντροβνα (Фёкла Александровна) που, τον τάιζε με γλυκά και τον τύλιγε με γούνες «για να μην αρρωστήσει», ενώ φρόντιζε ώστε η θερμοκρασία στο δωμάτιό του να διατηρείται πάντοτε στους 25 °C. Έτσι, ανέπτυξε έναν ασθενικό, «μη μου άπτου» χαρακτήρα και, αργότερα στη ζωή του, δέχθηκε τις υπηρεσίες πολλών «γιατρών», μεταξύ των οποίων υπήρχαν και αρκετοί τσαρλατάνοι-κομπογιαννίτες της εποχής. Η μοναδική μουσική που άκουγε στα νεανικά του χρόνια, ήταν οι ήχοι από τις καμπάνες της εκκλησίας του χωριού και τα λαϊκά τραγούδια από τους χωρικούς που γύρναγαν στους δρόμους.
Μετά το θάνατο της γιαγιάς του, ο Μιχαήλ ήλθε να μείνει στο κτήμα του -από μητέρα- θείου του, περίπου 10 χιλιόμετρα μακριά, ο οποίος ήταν μουσικός, διέθετε ιδιωτική ορχήστρα (Πάπυρος-Λαρούς Μπριτάνικα, 1991) και άκουγε συχνά ρεπερτόριο με έργα των Χάιντν, Μότσαρτ και Μπετόβεν. Ήταν περίπου δέκα ετών, όταν άκουσε να παίζουν ένα κουιντέτο με κλαρινέτο του φινλανδού συνθέτη Bernhard Henrik Crusell. Το έργο είχε βαθιά επίδραση πάνω του: «Η μουσική είναι η ψυχή μου», έγραφε πολλά χρόνια αργότερα, ενθυμούμενος αυτή την εμπειρία. Μαζί με τα Γερμανικά και τα Γαλλικά, έπαιρνε και μαθήματα πιάνου και βιολιού.
Στα 13 του, ο νεαρός Γκλίνκα εστάλη στην πρωτεύουσα, την Αγία Πετρούπολη, για σπουδές στο Ανώτατο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο (Πάπυρος-Λαρούς Μπριτάνικα, 1991), μία σχολή για τα παιδιά της αριστοκρατίας. Εδώ διδάχθηκε λατινικά, αγγλικά και περσικά, σπούδασε μαθηματικά και ζωολογία, και άρχισε να διευρύνει το μουσικό του κόσμο. Έκανε μαθήματα με τον Καρλ Ζόινερ και, μόλις, τρία μαθήματα πιάνου από τον Τζον Φιλντ (John Field), τον Ιρλανδό συνθέτη Νυκτερινών (Nocturnes), ο οποίος έζησε κάποιο χρονικό διάστημα στην Αγία Πετρούπολη. Αργότερα, συνέχισε τα μαθήματα πιάνου με τον Τσάρλς Μέγιερ (Charles Meyer) και άρχισε σύνθεση. Τα μαθήματα αυτά ήσαν πολύ σποραδικά, οπότε ο Γκλίνκα μπορεί να θεωρηθεί αυτοδίδακτος, έχοντας μουσική καλλιέργεια βασισμένη, περισσότερο στην προσωπική του εκτίμηση και τις επαφές του, παρά στις καθ’αυτό σπουδές του (Bompiani, 1993). thumb|250px|left |Ο Γκλίνκα το 1840 (πορτραίτο του Γιανένκο) Το 1822, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Αγ. Πετρούπολης (όπως είχε, στο μεταξύ, μετονομαστεί το Ινστιτούτο). Τότε συνάντησε τον Πούσκιν, ο οποίος είχε έλθει στην πόλη για να δει τον αδελφό του Λέο, ο οποίος ήταν συμμαθητής του Γκλίνκα. Ξανασυναντήθηκαν, αρκετά χρόνια αργότερα, το 1826 και, έκτοτε, παρέμειναν στενοί φίλοι μέχρι το θάνατο του ποιητή. Το 1823, έκανε ένα ταξίδι στην περιοχή του Καυκάσου και, επισκέφθηκε τις πόλεις Πιατιγκόρσγκ και Κισλοβόντσκ.
Με παρότρυνση του πατέρα του διορίστηκε βοηθός Γραμματέας του Υπουργείου Δημοσίων Συγκοινωνιών, όπου εργάστηκε από το 1824 μέχρι το 1828, χωρίς να του αρέσει ιδιαίτερα. Ήταν ασθενικός, νωθρός και καθόλου φιλόδοξος, ώστε να κάνει σταδιοδρομία δημοσίου υπαλλήλου (Πάπυρος-Λαρούς Μπριτάννικα, 1991). Δεν είχε πολλή δουλειά, πράγμα που επέτρεψε στο νεαρό να αφοσιωθεί στη μποέμικη ζωή ενός μουσικού ερασιτέχνη, που σύχναζε σε σαλόνια και κοινωνικές εκδηλώσεις της πόλης. Άρχισε να συνθέτει ήδη, αρκετή μουσική, κυρίως μελαγχολικές ρομάντσες που ψυχαγωγούσαν τους πλούσιους ερασιτέχνες του κύκλου του. Τα τραγούδια του είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες συνθέσεις του, κατά την περίοδο αυτή και, μάλιστα, τραγουδούσε και ό ίδιος ως ερασιτέχνης τραγουδιστής (Kennedy, 1989).
Τον Απρίλιο του 1830, κατά σύσταση του θεράποντος ιατρού του, ο Γκλίνκα αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ιταλία, με τον τενόρο Νικολάι Ιβανόφ. Στη διαδρομή πέρασαν από τη Γερμανία και την Ελβετία, προτού εγκατασταθούν στο Μιλάνο. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα στο ωδείο με τον Francesco Basili, αν και δεν του άρεσε η αντίστιξη, την οποία έβρισκε «κουραστική». Αν και πέρασε τρία χρόνια της ζωής του στην Ιταλία, ακούγοντας τους τραγουδιστές της εποχής, γοητεύοντας γυναίκες με τη μουσική του και, κάνοντας σημαντικές γνωριμίες, όπως με τους Ντονιτσέτι, Μπελίνι, Μέντελσον, Μπερλιόζ και τον εκδότη Ρικόρντι, ένοιωθε αποκαρδιωμένος στην Ιταλία. Κατάλαβε ότι η αποστολή του στη ζωή ήταν να επιστρέψει στη Ρωσία, να συνθέσει σε «ρωσικό ύφος» και να κάνει για τη ρωσική μουσική, ό,τι οι Ντονιτσέτι και Μπελίνι είχαν κάνει για την ιταλική μουσική. Το ταξίδι της επιστροφής του, τον έφερε μέσω των Άλπεων στη Βιέννη, όπου άκουσε τη μουσική του Φραντς Λιστ. Έμεινε για άλλους πέντε μήνες στο Βερολίνο, κάνοντας σύνθεση και ενορχήστρωση, για 6 μήνες (Πάπυρος-Λαρούς Μπριτάνικα, 1991), με τον διακεκριμένο καθηγητή Ζίγκφριντ Ντεν (Siegfried Dehn), θεωρητικό και διευθυντή του μουσικού τμήματος της Βασιλικής Βιβλιοθήκης. Το Καπρίτσιο πάνω σε Ρωσικά θέματα για ντουέτο πιάνου και η ημιτελής Συμφωνία σε δύο Ρωσικά θέματα , είναι προϊόντα της περιόδου αυτής. Ενώ ήταν στο Βερολίνο, ο Γκλίνκα ερωτεύθηκε μια όμορφη και ταλαντούχα τραγουδίστρια, για την οποία συνέθεσε τις Έξι Σπουδές για Κοντράλτο. Όταν η είδηση για το θάνατο του πατέρα του, το 1834, έφτασε στη γερμανική πόλη, ο Γκλίνκα έφυγε από το Βερολίνο και επέστρεψε στο Νοβοσπάσκογιε.
Η κορύφωση
Επιστρέφοντας στην Αγία Πετρούπολη επανασυνδέθηκε με τη μητέρα του, η οποία του σύστησε την Μαρία Πετρόβνα Ιβανόβα, μακρινή εξαδέλφη του. Μετά από σύντομο φλερτ, παντρεύτηκαν, αλλά ο γάμος ήταν βραχύβιος, διότι η σύζυγός του ήταν αγενής και αδιάφορη προς τη μουσική του. Η αρχική αγάπη του γι 'αυτήν, ειπώθηκε ότι είχε εμπνεύσει το τρίο στην πρώτη πράξη της όπερας Μια Ζωή για τον Τσάρο (1836). thumb|250px|right |Ο Γκλίνκα σε μεταθανάτιο πίνακα, γράφοντας το «Ρουσλάνος και Λιουντμίλα» (Ρέπιν, 1887) Το έργο Μια ζωή για τον Τσάρο (Жизнь за царя) ήταν η πρώτη από τις δύο μεγάλες όπερες που συνέθεσε ο Γκλίνκα, με αρχικό πρωτότυπο τίτλο Ιβάν Σουσάνιν (Иван Сусанин). Τοποθετημένο στα 1612, αφηγείται την ιστορία ενός Ρώσου αγρότη και πατριώτη που δίνει τη ζωή του για τον τσάρο, όταν παρασύρει σε λάθος κατεύθυνση μια ομάδα από Πολωνούς που τον κυνηγούν. Ο ίδιος ο τσάρος παρακολούθησε την πρόοδο του έργου με ενδιαφέρον και πρότεινε την αλλαγή του τίτλου. Ήταν μια μεγάλη επιτυχία στην πρεμιέρα, που δόθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1836, στο Μεγάλο Θέατρο της Αγ. Πετρούπολης, υπό τη διεύθυνση του Catterino Cavos, ο οποίος είχε γράψει μια όπερα με το ίδιο θέμα στην Ιταλία. Την επομένη της πρεμιέρας, ο Γκλίνκα έγραφε στη μητέρα του: '' «...χθες το βράδυ, η αφοσίωσή μου στη μουσική και η σκληρή μου δουλειά, ανταμείφθηκαν με μία μεγάλη επιτυχία. Το κοινό ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό, αλλά και οι ίδιοι οι ηθοποιοί, πέρα από τον Αυτοκράτορα, ο οποίος με ευχαρίστησε και είχε μακρά συζήτηση μαζί μου...»''
Παρά το γεγονός ότι η μουσική είναι, ακόμη, περισσότερο «ιταλική» απ’ ό,τι «ρωσική», ο Γκλίνκα δείχνει εξαιρετικό χειρισμό των ρετσιτατίβι, των αφηγηματικών, δηλαδή, τμημάτων της όπερας που συνέχουν την όλη δομή της, ενώ η ενορχήστρωση είναι αριστοτεχνική, προαναγγέλλοντας την ορχηστρική γραφή των μετέπειτα Ρώσων συνθετών. Η «φυσική» συνέχεια του συγκεκριμένου έργου, θεωρείται η όπερα Μπορίς Γκοντουνόφ του Μοντέστ Μουσόργκσκι. Ο τσάρος έδωσε ως αμοιβή στον συνθέτη, ένα δαχτυλίδι αξίας 4.000 ρουβλιών. Πάντως, κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, η όπερα ανέβηκε με τον αρχικό της τίτλο Ivan Susanin. Το 1837, ο Γκλίνκα διορίστηκε διευθυντής της Αυτοκρατορικής Χορωδίας του Παρεκκλησίου, με ετήσιο μισθό 25.000 ρούβλια. Το 1838, μετά από πρόταση του τσάρου, έφυγε για την Ουκρανία για να στρατολογήσει νέες φωνές για τη χορωδία. Επέστρεψε με 19 νέες φωνές –μεταξύ των οποίων βρισκόταν και ο κατοπινός συνθέτης Σεμέν Αρτεμόφσκι- και, κέρδισε άλλα 1.500 ρούβλια από τον τσάρο. Εκείνη την εποχή, ο Γκλίνκα πέρασε τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της -σύντομης- ζωής του και, μάλιστα, συνέθεσε μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του.
Ενθουσιασμένος, ο Γκλίνκα, άρχισε ήδη από το επόμενο έτος να σχεδιάζει την επομένη του όπερα, Ρουσλάν και Λιουντμίλα (Руслан и Людмила) με βάση μια ιστορία του Πούσκιν. Ο συνθέτης είχε την πρόθεση να συνεργαστεί στενά με τον ποιητή για τη δομή και εξέλιξη του έργου, αλλά ο θάνατος του λογοτέχνη άλλαξε τα αρχικά σχέδια του Γκλίνκα, ο οποίος κατέφυγε στον, επίσης ποιητή Konstantin Bakhturin. Λέγεται ότι, το λιμπρέτο επινοήθηκε μέσα σε 15 λεπτά, όταν εκείνος ήταν μεθυσμένος (!) τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Κατά συνέπεια, η όπερα αποτελεί μια δραματική «σύγχυση», αλλά η ποιότητα της μουσικής του Γκλίνκα είναι υψηλή, υψηλότερη από ό,τι στην όπερα Μια ζωή για τον Τσάρο. Χαρακτηριστικό της «προχωρημένης» μουσικής του έργου αποτελεί η εισαγωγή, όπου ο συνθέτης χρησιμοποιεί μια κατιούσα κλίμακα με διαστήματα ολόκληρου τόνου. Υπάρχουν πολλές κολορατούρες στο ιταλικό στυλ και, η τρίτη πράξη, περιλαμβάνει πολλά νούμερα μπαλέτου ρουτίνας, αλλά το μεγάλο επίτευγμα του σε αυτή την όπερα έγκειται στη χρήση λαϊκών ανατολίτικων μοτίβων -μερικών προτότυπων από τον ίδιο τον Γκλίνκα-, απόλυτα ενταγμένων στη δομή του έργου. Πάντως, η πρεμιέρα του έργου στις 9 Δεκεμβρίου 1842, ακριβώς 6 χρόνια μετά την πρώτη όπερα, έτυχε ψυχρής υποδοχής από το κοινό. Μεταξύ των επικριτών ήταν και ο F. Bulgarin, γνωστός μουσικοκριτικός της εποχής, που επηρέαζε τη δημόσια γνώμη. Αργότερα, το έργο θα κερδίσει συνεχόμενη δημοτικότητα και, μεταξύ των συνθετών της εποχής, που ανταποκρίθηκαν θετικά στα «παράδοξα» ακούσματα της συγκεκριμένης όπερας, ήταν ο Λιστ (Πάπυρος-Λαρούς Μπριτάννικα, 1991).
Τα τελευταία χρόνια
Ο Γκλίνκα απογοητεύθηκε από την κακή υποδοχή της όπερας Ρουσλάν και Λιουντμίλα. Το ηθικό του, πάντως, αναπτερώθηκε όταν, το 1844, ταξίδεψε στο Παρίσι και την Ισπανία. Στο Παρίσι, γνώρισε τον Μπερλιόζ, στον οποίο άρεσε η μουσική του Γκλίνκα και ενορχήστρωσε (1845) μερικά αποσπάσματα από τις όπερες του συνθέτη, ενώ έγραψε ένα άρθρο γεμάτο εκτίμηση στο πρόσωπό του. Ο Γκλίνκα, με τη σειρά του, θαύμαζε τη μουσική του Μπερλιόζ και αποφάσισε να συνθέσει μερικές «Περιγραφικές Φαντασίες» (Fantasies pittoresques) για ορχήστρα, προς τιμήν του. thumb|250px|left |Η επιτάφια πλάκα του Γκλίνκα στο νεκροταφείο Τίχβιν της Αγ. Πετρούπολης
Στην Ισπανία, συναντήθηκε με τον Don Pedro Fernandez, ο οποίος παρέμεινε γραμματέας και συνεργάτης του, μέχρι τα τελευταία εννέα χρόνια της ζωής του. Η ισπανική λαϊκή μουσική, οι γιορτές και οι χοροί επηρέασαν βαθιά τον Γκλίνκα. Εκεί, το 1845, θα συνθέσει την Χότα της Αραγονίας, ενώ, όταν επέστρεψε στη Ρωσία, έγραψε τη Νύχτα στη Μαδρίτη (1848). Το καλοκαίρι του 1847, ο συνθέτης πήρε το δρόμο της επιστροφής στο πατρογονικό Νοβοσπασκόγιε, σύντομα πήγε ξανά στην Αγία Πετρούπολη, αλλά τελικά αποφάσισε να περάσει τον επόμενο χειμώνα στο Σμολένσκ. Απογοητευμένος από τις κοσμικές εκδηλώσεις που τον «καταδίωκαν» (προσκλήσεις σε χορούς και μουσικές βραδιές) αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Ρωσία και να γίνει ένας ταξιδευτής. Φθάνοντας το 1848 στη Βαρσοβία, έμεινε στην πόλη και έγραψε τη συμφωνική φαντασία «Kamarinskaya» βασισμένη πάνω σε δύο ρωσικά τραγούδια. Σε αυτό το έργο, ο Γκλίνκα εγκαινίασε ένα νέο είδος συμφωνικής μουσικής και έθεσε τα θεμέλια για την περαιτέρω ανάπτυξή του, δημιουργώντας ένα ασυνήθιστα τολμηρό συνδυασμό διαφορετικών ρυθμών, χαρακτήρων και διαθέσεων. Ο Τσαϊκόφκι, παρόλο που ήταν από τους ρώσους συνθέτες που δεν επηρεάστηκαν δραματικά από τον Γκλίνκα, δήλωσε με περιεκτικότατο τρόπο για το συγκεκριμένο έργο: «...η συμφωνική Σχολή της Ρωσίας, στο σύνολό της, βρίσκεται μέσα στο έργο Kamarinskaya, όπως ολόκληρη η βελανιδιά ζει μέσα σε ένα βελανίδι...»
Το 1851, ο Γκλίνκα επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έκανε νέες γνωριμίες, κυρίως με νέους ανθρώπους, παρέδιδε μαθήματα τραγουδιού για ρόλους όπερας, αλλά και μουσικής δωματίου με τραγουδιστές όπως οι Ν. Ivanov, Ο.Α. Petrov, A.P. Lodi, D.M. Leonova και άλλοι. Υπό την άμεση επίβλεψή του, ιδρύθηκε ρωσικό σχολείο φωνητικής. Εκεί γράφηκε μαζί με τον Alexander Serov, το 1852, το πόνημα «Σημειώσεις ενοργάνωσης» (δημοσιεύθηκε το 1856).
Το 1852, ο Γκλίνκα έφυγε και πάλι ταξίδι. Σχεδίαζε να πάει ξανά στην Ισπανία, αλλά τελικά, σταμάτησε στο Παρίσι, όπου έζησε για λίγο περισσότερο από δύο χρόνια ήσυχα και, με συχνές επισκέψεις στους βοτανικούς και ζωολογικούς κήπους. Ξεκίνησε να συνθέτει τη συμφωνία «Taras Bulba», η οποία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Στο μεταξύ ξεσπάει ο Κριμαϊκός Πόλεμος, στον οποίο η Γαλλία αντιτίθεται στη Ρωσία, γεγονός που τον οδηγεί να επιστρέψει στην πατρίδα του, ενώ στο ταξίδι επιστροφής του, μένει για δύο εβδομάδες στο Βερολίνο. Το Μάιο του 1854 ήρθε πίσω στη Ρωσία, πέρασε το καλοκαίρι στο Τσαρσκόγε Σέλο και, κατόπιν, επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη. Τον ίδιο χρόνο, άρχισε να γράφει τα απομνημονεύματά του («Απομνημονεύματα», Записки, κυκλοφόρησαν το 1870), μέσα από τα οποία σκιαγραφείται η προσωπογραφία ενός νωθρού, υποχονδριακού αλλά καλόκαρδου χαρακτήρα.
Το 1856, ο Γκλίνκα ξαναταξίδεψε στο Βερολίνο. Εκεί άρχισε να μελετάει τους παλαιούς ρωσικούς εκκλησιαστικούς ψαλμούς, τα ιταλικά χορωδιακά έργα του Παλεστρίνα και το έργο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, θέλοντας να εντρυφήσει στην εκκλησιαστική μουσική, αλλά μια ξαφνική ασθένεια -πιθανό κρύωμα- διέκοψε τις μελέτες αυτές. Ο Γκλίνκα πέθανε ξαφνικά στις 15 Φεβρουαρίου 1857 στο Βερολίνο, και τάφηκε στο Λουθηρανικό νεκροταφείο. Το Μάιο του ίδιου έτους, με προτροπή της νεότερης αδελφής του, Λιουντμίλα Ιβάνοβνα, η σορός του μετεφέρθη στην Αγία Πετρούπολη και επανενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Tikhvin της Μονής Alexander Nevsky. Στο Βερολίνο, υπάρχει αναμνηστική επιτάφια πλάκα στο σημείο της αρχικής ταφής που, ανεγέρθηκε το 1947 από το στρατιωτικό διοικητή του Σοβιετικού τομέα της πόλης.
Μουσική Δωματίου
Επίσης έγραψε πολλά κομμάτια για πιάνο (παραλλαγές, κοντραντάνς, μαζούρκες, νυχτερινά, βαλς, πόλκες και το περίφημο «Πατριωτικό Τραγούδι» που χρησιμοποιήθηκε στον Εθνικό Ύμνο της Ρωσίας μεταξύ 1990-2000), χορωδιακά και τραγούδια.
Παρακαταθήκη
Μετά το θάνατο του Γκλίνκα τα δικαιώματα από τις δύο όπερές του, απετέλεσαν πηγή προστριβών στο μουσικό Τύπο της εποχής, ιδιαίτερα μεταξύ του Βλαντίμιρ Στάσοφ και του πρώην φίλου του Αλεξάντρ Σερόφ.
Το 1884, ο Μιτροφάν Μπελιάγεφ ίδρυσε το «Βραβείο Γκλίνκα», το οποίο απενεμείτο ετησίως. Κατά τα πρώτα χρόνια, στους νικητές συμπεριλαμβάνονταν οι Μποροντίν, Μίλι Μπαλάκιρεφ, Τσαϊκόφσκι, Κόρσακοφ, Κουί και Λιάντοφ που, όλοι τους –λιγότερο ο Τσαϊκόφσκι- επηρεάστηκαν βαθιά από το έργο του. Εκτός Ρωσίας, αρκετά από τα ορχηστρικά έργα του Γκλίνκα έχουν γίνει δημοφιλή σε συναυλίες και ηχογραφήσεις.
Ένα μικρότερο έργο που διέλαθε της προσοχής, αλλά κατά την τελευταία δεκαετία έγινε γνωστό, ήταν «Το πατριωτικό τραγούδι», που υποτίθεται ότι γράφτηκε για ένα διαγωνισμό εθνικών ύμνων το 1833. Η μουσική του υιοθετήθηκε ως εθνικός ύμνος της Ρωσίας κατά την περίοδο μεταξύ 1990-2000.
Τρία ρωσικά ωδεία πήραν το όνομά του:
Η Σοβιετική αστρονόμος Λιουντμίλα Τσερνίχ, (Людми́ла Ива́новна Черны́х) ονόμασε προς τιμήν του ένα μικρό πλανήτη, τον 2205 Glinka, που ανακαλύφθηκε το 1973. Επίσης, ένας κρατήρας του Ερμή πήρε το όνομα Γκλίνκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής
Τερμπόν (Κεμπέκ)
Το Τερμπόν (γαλλικά: Terrebonne) είναι προάστιο του Μόντρεαλ, έξω από το νησί του Μόντρεαλ, στο δυτικό Κεμπέκ του Καναδά. Βρίσκεται στις βόρειες ακτές του ποταμού Μιλ-Ιλ και του ποταμού Πραιρί, βόρεια του Μόντρεαλ και του Λαβάλ.
Η πόλη αυτή χωρίζεται σε τρεις τομείς, ονομαστικά: Λασεναί, Λα Πλαιν και Τερμπόν. Στο παρελθόν, αυτοί οι τομείς ήταν ξεχωριστές πόλεις, παρ' όλα αυτά, στις 22 Αυγούστου 2001 συγχωνεύθηκαν υπό την ονομασία του Τερμπόν. Σύμφωνα με την Καναδική Απογραφή του 2011, το Τερμπόν είχε πληθυσμό 111.575 κατοίκους, καθιστώντας το ως το τέταρτο μεγαλύτερο προάστιο του Μόντρεαλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Κεμπέκ
Ναός του Αγίου Αθανασίου (Θεσσαλονίκη)
Ο ναός του Αγίου Αθανασίου είναι χριστιανικός ναός στη Θεσσαλονίκη. Ο σημερινός ναός κτίστηκε το 1818. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, στη διασταύρωση των οδών Εγνατίας και Σωκράτους.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|left|250px|Άποψη του ναού από τα νοτιοανατολικά. Ένας ναός αφιερωμένος στον άγιο Αθανάσιο αναφέρεται σε γράμμα του πατριάρχη Ματθαίου στον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γαβριήλ τον 14ο αιώνα. Ένας ναός αφιερωμένος στον άγιο Αθανάσιο αναφέρεται επίσης κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Το 1569 ο ναός αφιερώθηκε στη Μονή Βλατάδων από τον μητροπολίτη Βέροιας Θεοφάνη Μαλάκη, μαζί με τα ακίνητα που ανήκαν σε αυτόν. Η δωρεά αυτή προκάλεσε τριβές μεταξύ των ενοριτών του ναού με τη μονή Βλατάδων. Η διαμάχη αναφέρετε σε φιρμάνι του 1634, το οποίο αναφέρει ότι ο ναός ανήκει μαζί με τη Μονή Βλατάδων στους Ιβηρήτες και οι ενορίτες προσπαθούσαν να τον ανακτήσουν. Οι διαμάχες συνεχίστηκαν και τον 18ο αιώνα και κατέληξαν στο πολιτικό δικαστήριο. Το ιεροδικίο της Κωνσταντινούπολης το 1715 ανέφερε ότι ο ναός ανήκει στη μονή Βλατάδων. Σε σιγίλλιο του 1791 του Νεόφυτου Ζ΄ αναφέρεται ότι οι μοναχοί έδιναν 100 γρόσια το χρόνο στον μητροπολίτη για το ναό του Αγίου Αθανασίου. Η μητρόπολη συνέχισε να έχει οικονομικές αξιώσεις για το ναό και στα επόμενα χρόνια, καθώς η ίδια είχε περιπέσει σε οικονομική δυσπραγία.
Ο ναός υπέστη ζημιές από φωτιά το 1817, η οποία σύμφωνα με το αρχείο της μονής Βλατάδων δεν πήρε μεγάλες διαστάσεις. Μετά την καταστροφή, η χρηματοδότηση της ανασκευής του ναού έγινε από τους ενορίτες χωρίς να συμβάλλουν όμως οι μοναχοί. Ο ναός ανακατασκευάστηκε εκ βάθρων, και ολοκληρώθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1818, με κόστος 68.477,16 γρόσια. Εκείνη τη στιγμή η ενορία του ναού είχε αρχίσει να αυξάνει το μέγεθος και τον πλούτο της, ούσα σε ελληνική συνοικία και κοντά σε ελληνικά εκπαιδευτήρια. Κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή αμάχων. Το εσωτερικό του ναού συνέχισε να διαμορφώνεται το 1845 και το 1860 κτίστηκε κωδωνοστάσιο, το οποίο αργότερα κατεδαφίστηκε. Η ενορία του ναού καταργήθηκε το 1912 και ο ναός χρησιμοποιήθηκε από πρόσφυγες, με αποτέλεσμα να προκληθούν φθορές. Ο ναός αναστηλώθηκε την περίοδο 1967-68.
Περιγραφή
μικρογραφία|240x240εσ|Νότια είσοδος του ναού με την ημερομηνία ανέγερσης Ο ναός είναι μια τρίκλιτη βασιλική: το κεντρικό κλίτος είναι αφιερωμένο στον άγιο Αθανάσιο, το δεξιό στον Άγιο Ελευθέριο και το αριστερό στους Τρεις Ιεράρχες. Το κεντρικό κλίτος είναι πλατύτερο και ψηλότερο από τα άλλα δύο και χωρίζεται από αυτά με κιονοστοιχία αποτελούμενη από έξι κίονες. Ο ναός έχει εσωτερικές διαστάσεις 18,55 επί 15,35 μέτρα. Στην εξωτερική επιφάνεια του ναού εξέχει η κεντρική αψίδα του ιερού και ένα ορθογώνιο πρόκτισμα, ενώ οι αψίδες του διακονικού και της πρόθεσης αναπτύσσονται στο πάχος του τοίχου. Στη δυτική εξωτερική πλευρά βρίσκεται στοά η οποία κλείνεται από κιονοστοιχία με έξι κίονες, οι οποίοι στηρίζουν τον γυναικωνίτη. Η στοά πλέον έχει κλειστεί με υαλοπίνακες. Ο ναός έχει τρεις εισόδους στη δυτική, νότια και βόρεια πλευρά. Η κύρια είσοδος είναι η δυτική και διαθέτει κυματιστό υπέρθυρο, με δύο κύματα. Η βόρεια είσοδος οδηγεί στο παρεκκλήσι και στον γυναικωνίτη. Ο γυναικωνίτης έχει σχήμα Π και στηρίζεται σε ξύλινους προβολούς.
Οι τοίχοι του ναού έχουν πάχος 0,9 μέτρα ο βόρειος και 1,1 ο νότιος και αποτελούνται από αργολιθοδομή και ξυλοδεσιές. Αντίθετα ο δυτικός τοίχος είναι από λαξευμένους λίθους και πλίνθους. Οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με παχύ κονίαμα, το οποίο καλύπτει το μεγαλύτερο τμήμα των λίθων. Στα ανοίγματα και τις γωνίες το επίχρισμα έχει τοποθετηθεί σε σχήμα λαξευμένων λίθων. Ο ναός είναι ξυλόστεγος, με δίρριχτη οροφή η οποία γίνεται τετράρριχτη στην ανατολική και δυτική άκρη του ναού. Στον τοίχο κάτω από τη στέγη βρίσκεται διπλή οδοντωτή γραμμή, η οποία ασυνήθιστη στους μεταβυζαντινούς ναούς. Οι φαλτσογωνίες του ναού είναι διακοσμημένες με σταλακτιτοειδή σχέδια, επιρροές από την ισλαμική αρχιτεκτονική. thumb|250px|Το εσωτερικό του ναού Ο ναός διαθέτει φωτιστικά ανοίγματα διαφόρων μεγεθών σε όλες τις πλευρές, ακόμη και στη βόρεια, η οποία πλέον δεν είναι ορατή, και τα παράθυρα φέρουν σύγχρονες σιδεριές. Στον ανατολικό τοίχο υπάρχουν πέντε ανοίγματα, τρία στο αέτωμα και άλλα δύο, ένα πάνω από την πρόθεση και ένα πάνω από το διακονικό. Στο δυτικό αέτωμα βρίσκονται τρία ισοϋψή παράθυρα. Στο νότιο τοίχο υπάρχουν δύο σειρές με παράθυρα. Η πάνω σειρά αποτελείται από πέντε ορθογώνια παράθυρα, ενώ η κάτω σειρά από τέσσερα παράθυρα με ορθογώνια πλαίσια μέσα σε αψιδώματα. Στη δυτική πλευρά του νότιου τοίχου βρίσκεται κόγχη όπου στο παρελθόν υπήρχε ανάγλυφο της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας. Πάνω από το υπέρθυρο της νότιας εισόδου βρίσκεται τοξοειδής κόγχη με σύγχρονο ψηφιδωτό αγίου. Παλαιότερα η νότια είσοδος είχε στέγαστρο στηριγμένο σε ξύλινα φουρούσια. Ο δυτικός τοίχος στο προστώο έχει τέσσερα παράθυρα και άλλα δύο ακραία ανοίγματα, από τα οποία το νότιο πρέπει να ήταν στο παρελθόν πόρτα. Εκατέρωθεν της δυτικής εισόδου βρίσκονται τέσσερα παράθυρα.
Ο ναός στο παρελθόν διέθετε ξυλόγλυπτο τέμπλο που φαίνεται σε φωτογραφία του 1890. Το σημερινό τέμπλο είναι νεότερο. Επίσης ξυλόγλυπτοι είναι ο πολύγωνος άμβωνας και ο δεσποτικός θρόνος, δείγματα της διάτρητης τεχνικής. Το παλιό τέμπλο, ο άμβωνας και ο θρόνος αναφέρεται σε κώδικα του ναού ότι σκαλίστηκαν και επιχρυσώθηκαν το 1844-1845. Το δάπεδο είναι στρωμένο με μαρμάρινες πλάκες. Οι κίονες στο εσωτερικό του ναού είναι κυκλικοί και καταλήγουν σε ημικυκλικά τόξα γύψινο διάκοσμο που απεικονίζει άκανθο. Τα κιονόκρανα φέρουν και αυτά φυτικά μοτίβα, ανά δύο όμοια. Στα τόξα υπάρχουν μετάλλια με απεικονίσεις αγίων. Η οροφή του κεντρικού κλίτους είναι επίπεδη και χωρίζεται σε τέσσερα επιμέρους μέρη με διαφορετικά μοτίβα το καθένα. Η οροφή στα πλευρικά κλίτη είναι επίσης επίπεδη και είναι διακοσμημένη με ρόμβους, σε ένα μοτίβο γνωστό ως «μπακλαβαδωτό». Η ξύλινη οροφή του γυναικωνίτη δεν έχει διακόσμηση.
Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που εργάστηκαν στον ναό ήταν ο Μητάκος Χατζησταμάτης από την Κουλακιά, τη δεκαετία του 1890. Η εικόνα «Ιησούς Χριστός και η Μεγάλη Ιεραρχεία» του 1842 είναι υπογεγραμμένη ως «χειρ Ιω(άννη) Α. Ρ.» και είναι έργο του Ιωάννη Αναστασίου από το Λιτόχωρο.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Θεσσαλονίκη
Bluebonnet
Το Μπλου-μπόνετ (bluebonnet) είναι το γενικό όνομα για μερικά είδη του γένους Θέρμος (Lupinus), το οποίο είναι άγριο λουλούδι της Βορείου Αμερικής. Είναι το επίσημο πολιτειακό λουλούδι της πολιτείας του Τέξας των ΗΠΑ.
Το χαρακτηριστικό ύψος των bluebonnet είναι 30 εκατοστά. Το σχήμα των πετάλων του λουλουδιού μοιάζει με τα χαρακτηριστικά καπέλα που φορούσαν οι γυναίκες-πιονιέροι για την προστασία από τον ήλιο.
Στις 7 Μαρτίου 1901 το είδος Lupinus subcarnosus (επίσης γνωστό σαν Buffalo clover) έγινε το είδος των bluebonnet που θεσπίστηκε ως το επίσημο πολιτειακό λουλούδι του Τέξας. Όμως, το είδος Lupinus texensis (Texas bluebonnet), επικράτησε ως το αγαπημένο των Τεξανών. Το βαθύ τους μπλε το βλέπουν από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο στις περισσότερες περιοχές του Τέξας. Έτσι το 1971, το νομοθετικό σώμα του Τέξας όρισε ότι όλα τα είδη bluebonnet είναι επίσημα πολιτειακά άνθη. Το Lupinus texensis συνεχίζει να είναι το χαρακτηριστικό bluebonnet του Τέξας.
Μολονότι το Lupinus texensis είναι σχεδόν πάντα μπλε όταν αναπτύσσεται ελεύθερα στη φύση, ερευνητές του Πανεπιστημίου Texas A&M κατάφεραν να δημιουργήσουν μία ποικιλία με κόκκινο και λευκό χρώμα και σχεδίασαν με αυτά μια σημαία του Τέξας για την επέτειο των 150 χρόνων από την ίδρυση της Πολιτείας το 1986. Μετά από περαιτέρω έρευνες δημιούργησαν, επίσης, και μία ποικιλία με καστανέρυθρο χρώμα—το επίσημο χρώμα του Πανεπιστημίου.
Άλλα είδη που υπάρχουν στο Τέξας είναι τα Lupinus havardii, Lupinus concinnus, Lupinus perennis και Lupinus plattensis.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κυαμοειδή Κατηγορία:Χεδρωπά Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Άνθη Κατηγορία:Πολιτισμός του Τέξας
Μανουήλ Καντακουζηνός
Ο Μανουήλ Καντακουζηνός (1326 - 10 Απριλίου 1380) ήταν ο πρώτος Δεσπότης του Μυστρά (1349-1380).
Βιογραφία
Ήταν δευτερότοκος γιος του αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνού. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 1326. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (1341-1347) υποστήριξε και συμπαραστάθηκε ενεργά στον πατέρα του, μάλιστα το διάστημα 1343-1347 διετέλεσε διοικητής Βεροίας. Το 1348 διετέλεσε διοικητής Κωνσταντινούπολης, κατά την απουσία του πατέρα του σε εκστρατεία στη Θράκη. Το 1349 ανακηρύχθηκε Δεσπότης και εστάλη να κυβερνήσει την απομακρυσμένη επαρχία του Μυστρά, όπου είχε υπηρετήσει ο παππούς του 30 χρόνια πριν, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση την επαρχιών του κράτους στην Πελοπόννησο.
Η ανάθεση στον Μανουήλ της διοίκησης του Μυστρά θεωρείται σταθμός στην ιστορία αυτής της επαρχίας, γιατί έκτοτε θα συνδεθεί με τη βασιλική οικογένεια και θα καταστεί ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια του καταρρέοντος Βυζαντίου. Στην πραγματικότητα ο ίδιος ο όρος Δεσποτάτο χρησιμοποιήθηκε για το Μυστρά κυρίως χάρη στην παρουσία μελών των δυο βασιλικών οικογενειών στην περιοχή. Ο Μανουήλ υπήρξε ιδιαίτερα ικανός κυβερνήτης και πολιτικός και η τοποθέτησή του σ’ αυτήν την επαρχία, μακριά από το νοσηρό κλήμα της πρωτεύουσας μπόρεσε να αναδείξει τις ικανότητές του, αναπτύσσοντας αξιοθαύμαστη δραστηριότητα. Κατάφερε γρήγορα να καταπνίξει τις εξεγέρσεις των απείθαρχων ντόπιων αρχόντων και να τους αναγκάσει να αποδεχτούν την εξουσία του. Χάρη στην επιτυχία του αυτή κατάφερε να εγκαθιδρύσει ισχυρή κεντρική κυβέρνηση και να επιβάλει την εξουσία του στην σπαρασσόμενη και αναρχοκρατούμενη μέχρι τότε επαρχία, καθιστώντας την έτσι στο ανθηρότερο τμήμα του ύστερου μεσαιωνικού Ελληνισμού. Βέβαια γι’ αυτήν του την αποφασιστικότητα στην επιβολή της τάξης στην περιοχή κατηγορήθηκε από τους αντιπάλους του για βαναυσότητα και τυρανικότητα.
Μετά την παραίτηση του πατέρα του (1354), ο Ιωάννης Ε' προσπάθησε να τον απομακρύνει διορίζοντας τους Μιχαήλ και Ανδρέα Ασάν ως κυβερνήτες, επιχειρώντας να επαναφέρει το παλιό σύστημα διακυβέρνησης. Ο Μανουήλ όμως κατάφερε να τους αποκρούσει με επιτυχία και να αναγκάσει τον Ιωάννη να τον αναγνωρίσει ως νόμιμο κυβερνήτη του Μυστρά. Έκτοτε όλα τα μέλη της Οικογένειας των Καντακουζηνών κατέφυγαν εκεί. Σταδιακά τα επόμενα χρόνια θα επικεντρωθεί στην ισχυροποίηση της θέσης του, θα επιδιώξει συνεργασία με τους Φράγκους ηγεμόνες της νοτίου Ελλάδας για την απόκρουση των πειρατικών επιδρομών των Τούρκων (1360) και θα αναγνωριστεί ως ένας από τους κυριότερους παράγοντες της περιοχής. Μάλιστα θα καταφέρει να αναπτύξει καλές σχέσεις με το πριγκιπάτο της Αχαΐας. Επίσης θα ευνοήσει την εγκατάσταση αλβανικών φύλων στην Πελοπόννησο και θα τους τοποθετήσει σε διάφορα μέρη ως αγρότες-στρατιώτες, ενισχύοντας την πληθυσμιακή του βάση, σε μια εποχή που οι περισσότερες βυζαντινές επαρχίες ερημώνονταν πληθυσμιακά. Επίσης φρόντισε για να αναδείξει την πρωτεύουσά του με την ανέγερση πολλών κτιρίων, όπως νέο παλάτι και τον περικαλλή ναό της Αγία Σοφίας Μυστρά, και με την πρόσκληση καλλιτεχνών και λογίων, θέτοντας τις βάσεις για την πνευματική ανάπτυξη που γνώρισε η περιοχή κατά τον 15ο αιώνα.
Όταν πέθανε το 1380 άφησε ένα ισχυρό κράτος που θα αποτελέσει το τελευταίο καταφύγιο του Βυζαντίου, χωρίς να θυμίζει σε τίποτα το ασταθές μόρφωμα που βρήκε 30 χρόνια πριν. Το διαδέχτηκε ο αδελφός του Ματθαίος (1380-1383).
Οικογένεια
Ο Μανουήλ νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα/Ζαμπία των Πουατιέ-Λουζινιάν, κόρη του βασιλιά Γκυ / Κωνσταντίνου Δ΄ της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας).
Πρόγονοι
Κατηγορία:Δεσπότες του Μορέως Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Φιλίππο Μέγκλι
Ο Φίλιππο Μέγκλι (10 Μαΐου 1997) είναι Ιταλός κολυμβητής. Στους Μεσογειακούς Αγώνες της Ταρραγόνας, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 200 μ ελεύθερο κολύμπι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές της κολύμβησης
Κυκλοπροπυλομεθανάλη
Η κυκλοπροπυλομεθανάλη ή κυκλοπροπανοκαρβοξαλδεΰδη ή κυκλοπροπανοκαρβαλδεΰδη ή κυκλοπροπυλοκαρβοξαλδεΰδη ή φορμυλοκυκλοπροπάνιο είναι οργανική χημική ένωση που ανήκει στην ομόλογη σειρά των κυκλοαλκαναλών, δηλαδή των αλδεϋδών με ένα δακτύλιο και κανένα πολλαπλό δεσμό (εκτός του διπλού δεσμού το καρβονυλίου). Ο σύντομος συντακτικός της τύπος είναι 100 px. Με βάση το χημικό της τύπο, C4H6O, έχει 54 ισομερή θέσης.
Κυκλοπροπάνια
«Κυκλοπροπάνια» ονομάζονται τα κυκλοαλκάνια με τριμελή δακτύλιο, που αποτελεί και το χαρακτηριστικό της δομής τους. Οι πλευρικές αλυσίδες, όταν υπάρχουν, διαμορφώνονται όπως στα αλκάνια. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μοριακής δομής τους είναι η εμφάνιση γωνίας δεσμού  που είναι η συνηθισμένη γωνία δεσμού sp3-sp3 που αντιστοιχεί σε κορεσμένο. Ύστερα από ενεργειακή ανάλυση των πιθανών δομών - μοριακών μοντέλων με κβαντομηχανικές μεθόδους προέκυψε ως πιθανότερη η εκδοχή του sp2 υβριδισμού και της δημιουργίας δύο μοριακών τροχιακών τριών κέντρων (των τριών ατόμων C), σ (2sp2-2sp2-2sp2) και π (2p-2p-2p), με 3 ηλεκτρόνια ανά μοριακό τροχιακό, ώστε να χρησιμοποιηθούν τα 6 διαθέσιμα ηλεκτρόνια των 3 ατόμων C (τα άλλα 6 χρησιμοποούνται για τους 6 σ δεσμούς με τα 6 άτομα υδρογόνου ή και τα αλκύλια). Αντί δηλαδή των κλασσικών 3 ομοιοπολικών δεσμών δύο κέντρων μεταξύ των ατόμων C, υπάρχουν 2 ομοιοπολικοί δεσμοί τριών κέντρων. 300 px Εξαιτίας αυτού του γεγονότος προκύπτει η λεγόμενη «ενέργεια τάσης δεσμών» που συνυπολογίζει την ενέργεια παραμόρφωσης δεσμικής γωνίας (κατά Baeyer), που οφείλεται στη διαφορά γωνίας από την κανονική, και την ενέργεια στρέψης (κατά Piltzer), που οφείλεται στην αδυναμία του συστήματος να στρέψει τους δεσμούς του και να πάρει διαμόρρφωση αποφυγής των απώσεων τύπου Van der Waals, που αναπτύσσονται από την προσέγγιση αλληλοαπωθούμενων ατόμων και ομάδων αυτών. Ενώ λοιπόν το ισομερές προπένιο έχει θερμότητα ολικής καύσης 1.971 kcal/mole το κυκλοπροπάνιο έχει 2.088 kcal/mole. Το ΔQ = 117 kJ/mole αντιστοιχεί ακριβώς στην επιπλέον ενέργεια που παγιδεύει η ιδιάζουσα δομή του τριμελή δακτυλίου. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι τα κυκλοπροπάνια να δείνουν αντιδράσεις προσθηκοδιάσπασης-1,3. Η κυκλοπροπυλομεθανάλη διαφέρει από το κυκλοπροπάνιο στο ότι διαθέτει μια φορμυλομάδα (CHO), αντί ενός ατόμου υδρογόνου. Έτσι συνδυάζει και τις ιδιότητες των αλδεϋδών.
Με επίδραση κυκλοπροπυλoμαγνησιοαλογονίδιου σε φορμικό εστέρα
Με επίδραση κυκλοπροπυλoμαγνησιοαλογονίδιου σε φορμικό εστέρα : 50 px
60 px
Με μερική οξείδωση κυκλοπροπυλομεθανόλης
Με μερική οξείδωση κυκλοπροπυλομεθανόλης, με σχετικά ήπια οξειδωτικά μέσα, όπως το τριοξείδιο του χρωμίου : 100 px
100 px
Με έμμεση μερική αναγωγή κυκλοπροπυλομεθανικού οξέος
1. Αρχικά το κυκλοπροπυλομεθανικό οξύ μετατρέπεται σε κυκλοπροπυλομεθανοϋλοχλωρίδιο : 60 px
60 px
2. Το κυκλοπροπυλομεθανοϋλοχλωρίδιο ανάγεται καταλυτικά άμεσα προς κυκλοπροπυλομεθανάλη: 60 px
100 px
Με οζονόλυση 1,2-δι(κυκλοπροπυλο)αιθένιου
Με οζονόλυση 1,2-δι(κυκλοπροπυλο)αιθένιου παράγεται τελικά κυκλοπροπυλομεθανάλη : 100 px
100 px
Με επίδραση υπεριωδικού οξέως σε 1,2-δι(κυκλοπροπυλο)αιθανοδιόλη-1,2
Με επίδραση υπεριωδικού οξέος σε 1,2-δι(κυκλοπροπυλο)αιθανοδιόλη-1,2 παράγεται κυκλοπροπυλομεθανάλη : 160 px
100 px
Από 2,4-διαλοβουτανάλη
Με επίδραση ψευδαργύρου σε 2,4-διαλοβουτανάλη παράγεται κυκλοπροπυλομεθανάλη, με ενδομοριακή αντίδραση Wurtz : 100 px
Αναγωγή προς κυκλοπροπυλομεθανόλη
Μπορεί να αναχθεί προς κυκλοπροπυλομεθανόλη με τις ακόλουθες μεθόδους
1. Με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4): 100 px
100 px
2. Με καταλυτική υδρογόνωση: 100 px
100 px 100 px
Αναγωγή προς μεθυλοκυκλοπροπάνιο
40 px
Οξείδωση προς κυκλοπροπυλομεθανικό οξύ
Μπορεί να οξειδωθεί προς κυκλοπροπυλομεθανικό οξύ ;
1. Με υπερμαγγανικό κάλιο: 100 px
60 px
2. Με τριοξείδιο του χρωμίου: 100 px
3. Με οξυγόνο: 100 px
5. Με αντιδραστήρια Fehling: 100 px
Οξείδωση προς (1-υδροξυκυκλοπροπυλο)μεθανάλη
Μπορεί να οξειδωθεί προς (1-υδροξυκυκλοπροπυλο)μεθανάλη με χρήση διοξειδίου του σεληνίου 100 px
Πηγές
Κατηγορία:Κυκλοαλκανάλες Κατηγορία:Κυκλοπροπάνια Κατηγορία:C4
Πτολεμαίος Β΄ της Τελμησσού
Ο Πτολεμαίος Β΄ (άκμασε 250-200 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχιδών ήταν ηγεμόνας της Τελμησσού. Ήταν Έλληνας πρίγιπας από τη Μ. Ασία, υποτελής ηγεμόνας των Πτολεμαίων της Αιγύπτου πρώτα και μετά της Περγάμου.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Λυσίμαχου ηγεμόνα της Τελμησσού και μίας αγνώστου ονόματος Ελληνίδας αριστοκράτισσας. Ο πατέρας του ήταν γιος του Πτολεμαίου Α΄ του Επιγόνου, πρώτου ηγεμόνα της Τελμησσού, στον οποίο η περιοχή δωρήθηκε από τον θείο του Πτολεμαίο Φιλάδελφο της Αιγύπτου.
Ο Πτολεμαίος Β΄ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Τελμησσό της Λυκίας, κατά την ηγεμονία τού πατέρα του (240-206). Λίγα γνωρίζουμε για τη ζωή του πριν το 206. Το έτος αυτό ο Πτολεμαίος Β΄ τον διαδέχθηκε ως τρίτος και τελευταίος ηγεμόνας της Τελμησσού. Κυβέρνησε ως το 181 ή και περισσότερο.
Σύμφωνα με σωζόμενες επιγραφές της πόλης, ο Πτολεμαίος Β΄ δεν φαίνεται να είχε βασιλικό τίτλο· ούτε είναι σαφής ο βαθμός αυτονομίας του από την Αλεξάνδρεια. Από το 222 που ανέλαβε ο Πτολεμαίος Δ΄ Φιλοπάτωρ, η εξουσία των Πτολεμαίων αρχίζει να μειώνεται δραματικά και ο Πτολεμαίος Β΄ και η οικογένειά του είχε την ευκαιρία να απομακρυνθούν από την επικυριαρχία της Αιγύπτου. Μάλιστα αυτός και οι οικείοι του απολάμβαναν εξαίρετες, εγκάρδιες σχέσεις με τον Αντίοχο Γ΄ τον Μέγα των Σελευκιδών, εχθρό των Πτολεμαίων. Αυτό προδίδει ο διορισμός της Βερενίκης, κόρης του Πτολεμαίου Β΄ της Τελμησσού ως πρωθιέρειας στη σατραπεία της Καρίας για τη βασιλική λατρεία της Λαοδίκης Γ΄, συζύγου και εξαδέλφης του Αντιόχου Γ΄. Σύμφωνα με μία λίθινη επιγραφή του 193 που βρέθηκε στο Ναχαβάνντ του Ιράν, ο Πτολεμαίος Β΄ περιγράφεται ως συγγενής του Αντιόχου Γ΄· πράγματι ήταν μακρινοί συγγενείς.
Η δεύτερη επιστολή απευθύνεται από τον στρατηγό της Καρίας στον ύπαρχο (σατράπη): "Ο Αναξίμβροτος στον Διονύτα, χαίρειν. Εσωκλείω αντίγραφο διατάγματος γραμμένου από τον βασιλιά, που αφορά τον διορισμό της Βερενίκης, κόρης του Πτολεμαίου του Λυσιμάχου, ως πρωθιέρειας της βασίλισσας στη σατραπεία. Εκτέλεσε το θέμα σύμφωνα με τις οδηγίες, όπως επιβάλλεται και δες, ότι αντίγραφα χαραγμένα σε λίθινες στήλες, είναι τοποθετημένα στις πιο εμφανείς θέσεις. Έρρωσθε, έτος 119, μηνός Αρτεμισίου 19 (9 Μαΐου 193 π.Χ.)".
Περί την εποχή που η Βερενίκη ορίστηκε πρωθιέρεια, ο Πτολεμαίος Β΄ πώλησε μέρος των γαιοκτησιών του της Τελμησσού στον Αντίοχο Γ΄. Και αυτό διότι ο βασιλιάς ήθελε να εγκαταστήσει μισθοφόρους από το Κορντάκ της Περσίας κοντά στην Τελμησσό. Εκείνοι είναι πιθανοί πρόγονοι των Κούρδων.
Κατά τη συνθήκη της Απάμειας το 188, ο Αντίοχος Γ΄ αναγκάστηκε να αποδώσει τη Λυκία στον Ευμένη Β΄ της Περγάμου. Στη συνθήκη η θέση του Πτολεμαίου Β΄ εξασφαλίστηκε ρητά. Σύμφωνα με αφιερωτικές επιγραφές στη νήσο Δήλο, ο Πτολεμαίος Β΄ έκανε ευχαριστήριες προσφορές για την Ειρήνη της Απάμειας. Αυτές περιελάμβαναν μία προσφορά σε σχέση με τον εξάδελφό του Αντίπατρο Επίγονο.
Από το 188 ως το 181 τουλάχιστον, ο Πτολεμαίος Β΄ ήταν υποτελής ηγεμόνας του Ευμένη Β΄. Αυτός ήταν σύμμαχος της Ρώμης και μάλλον ο Πτολεμαίος Β΄ πήρε το μέρος της. Η οικογένειά του δεν εμφανίζεται σε πηγές μετά το 181.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Λυσιμαχιδών
1525 Σάβονλιννα
Ο Σάβονλιννα (Savonlinna) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,643. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη φινλανδική πόλη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σάβονλιννα εκτιμάται σε 12,18 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1306. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Σάβονλιννα γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαβονλιννα
Ασύρματο Μητροπολιτικό Δίκτυο Αθηνών
Το Ασύρματο Μητροπολιτικό Δίκτυο Αθηνών (Α.Μ.Δ.Α.) ή Athens Wireless Metropolitan Network (A.W.M.N.) είναι ένα Ασυρματικό Κοινοτικό Δίκτυο που λειτουργεί στην Ελλάδα. Ξεκίνησε το 2002 στην Αθήνα και αποτελεί σήμερα το μεγαλύτερο Ασυρματικό Κοινοτικό Δίκτυο στην Ελλάδα), το οποίο κάνοντας χρήση νέων τεχνολογιών ασύρματης δικτύωσης WiFi, συνδέει ανθρώπους και υπηρεσίες σε ένα ενιαίο δίκτυο.
Τα μέλη του είναι 861 κομβούχοι (στοιχεία Ιουλίου 2009), που συνθέτουν ένα Μητροπολιτικό Δίκτυο στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας, το οποίο είναι ανοιχτό ή κλειστό ανάλογα με την πολιτική του εκάστοτε κομβούχου. Πάνω από 2300 χρήστες είναι ήδη συνδεδεμένοι ως πελάτες στους κόμβους, και περισσότεροι από 8000 έχουν εκδηλώσει το ενδιαφέρον τους να συνδεθούν στο εγγύς μέλλον). Υπάρχει επίσης και ένας σύλλογος με το όνομα Α.Μ.Δ.Α, με περίπου 58 μέλη (στοιχεία Μαϊου 2010))
Γεωγραφική Εμβέλεια Δράσης
Παρότι το δίκτυο αναπτύχθηκε αρχικά στην Αθήνα οι δραστηριότητές του δεν περιορίζονται μόνο εκεί. Καλύπτει μια γεωγραφική περιοχή (110 χλμ. από τον Βορρά στον Νότο και 85 χλμ. από την Ανατολή στην Δύση), όπου το Νοτιότερο σημείο είναι η Παλαιά Επίδαυρος και το βορειότερο η Νέα Αρτάκη στο νησί της Εύβοιας. Η γεωγραφική επέκταση του δικτύου επιτρέπει σε απομακρυσμένες περιοχές με χαμηλή τεχνολογική υποδομή να συνδεθούν στο Αθηναϊκό Δίκτυο, και με αυτόν τον τρόπο να έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες που υπάρχουν στο κεντρικό δίκτυο. Ήδη τα νησιά Εύβοια, Αίγινα, Σαλαμίνα και περιοχές γύρω από την Αθήνα έχουν συνδεθεί στο δίκτυο και υπάρχουν σχέδια για διασύνδεση ακόμα πιο απομακρυσμένων περιοχών όπως η Πάτρα. Με την προοπτική της σύνδεσης με το Α.Μ.Δ.Α. μικρές ασύρματες "νησίδες" δημιουργούνται σε άλλες πόλεις ή νησιά με την βοήθεια του Α.Μ.Δ.Α. σε τεχνογνωσία και εξοπλισμό. Πρόσφατα το νησί της Εύβοιας συνδέθηκε στο Α.Μ.Δ.Α. και στα επόμενα βήματα είναι η διασύνδεση των ασύρματων "νησίδων" της Κορίνθου (W.N.K.), της Λαμίας και του Βόλου. Για όσες ασύρματες "νησίδες" η αμιγώς ασύρματη διασύνδεση είναι αδύνατη, επιλέγονται συγκεκριμένα σημεία τα οποία συνδέονται με συμβατικές τεχνολογίες (γρήγορες ADSL ή SDSL γραμμές) και προσφέρουν περιορισμένες υπηρεσίες (VoIP, http browsing).
Ιστορία
Το 2002 οι συνδέσεις ADSL βρίσκονταν σε πιλοτικό στάδιο και η ευρυζωνική πρόσβαση στους οικιακούς χρήστες ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Αυτό αποτέλεσε αφορμή για την ίδρυση του A.W.M.N. όπου μια παρέα ατόμων με ενδιαφέρον στις νέες τεχνολογίες και ειδικότερα στα ασύρματα δίκτυα, δημιούργησαν ένα μητροπολιτικό ασύρματο δίκτυο επιτρέποντας στους χρήστες του να έχουν γρήγορες και αμφίδρομες συνδέσεις με χαμηλό κόστος στις μεταξύ τους συνδέσεις.
Σε μικρό διάστημα ύστερα από την ίδρυση του, το A.W.M.N. άρχισε να αλλάζει μορφή και χαρακτήρα. Λόγω της ανοιχτής φιλοσοφίας του δικτύου ολοένα και περισσότεροι θέλησαν να συμμετάσχουν στο εγχείρημα. Πολύ σύντομα αυξήθηκε ο αριθμός των κόμβων του δικτύου και το A.W.M.N. μετεξελίχθηκε σε ένα εναλλακτικό τηλεπικοινωνιακό δίκτυο με κοινωνικό συμμετοχικό χαρακτήρα.
Κοινότητα
Τα μέλη του δικτύου συνθέτουν ένα μωσαϊκό ανθρώπων διαφόρων ηλικιών και υψηλού μορφωτικού επιπέδου, που περιλαμβάνει επαγγελματίες πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών, ραδιοερασιτέχνες, φοιτητές τεχνικής κατεύθυνσης και ενθουσιώδεις των νέων τεχνολογιών.
Τεχνολογία
Το πρωτόκολλο δρομολόγησης που χρησιμοποιείται στο δίκτυο είναι το BGP. Επίσης έχουν δοκιμαστεί νεότερα, πιο προσαρμόσιμα πειραματικά πρωτόκολλα όπως το OLSR και πολλά μέλη της κοινότητας του Α.Μ.Δ.Α. προσφέρουν feedback και κώδικα σε αρκετά Linux routing projects.
Οι ιδιοκατασκευές εξοπλισμού είναι σύνηθες φαινόμενο. Πραγματοποιείται μεγάλος αριθμός από πρακτικές ασκήσεις για να γίνουν τα νέα μέλη ικανά να φτιάχνουν τα δικό τους εξοπλισμό και καλώδια. Επιπρόσθετα, η κοινότητα οργανώνει σεμινάρια με σκοπό να εκπαιδεύσει επίδοξους νέους διαχειριστές πάνω σε ασύρματες τεχνολογίες, πρωτόκολλα, δρομολόγηση και Linux σε πραγματικές συνθήκες που προσφέρει ένα μεγάλης κλίμακας δίκτυο.
Το Α.Μ.Δ.Α. βασίζεται κυρίως σε ελεύθερο και ανοιχτό λογισμικό. Το GNU/Linux (η οποιαδήποτε άλλη παραλλαγή του Unix) αποτελεί την κύρια επιλογή στους περισσότερους servers του δικτύου που προσφέρουν τις ολοένα αυξανόμενες υπηρεσίες τους στο δίκτυο.
Λύσεις και Υπηρεσίες
Μία από τις βασικότερες ανάγκες που κλήθηκε το Α.Μ.Δ.Α. στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας ήταν η ανάγκη της επικοινωνίας μεταξύ των συμμετεχόντων στο δίκτυο. Για αρχή δημιουργήθηκαν fora όπου τα μέλη της κοινότητας μπορούσαν να ανταλλάσσουν ιδέες, να κανονίζουν συναντήσεις, να σχεδιάζουν μελλοντικές υλοποιήσεις και να συζητούν για διάφορα θέματα κοινού ενδιαφέροντος. Με την ανάπτυξη του δικτύου και την εξέλιξη των υπηρεσιών του προστέθηκε IP τηλεφωνία, εξειδικευμένα fora, game servers, διαμοιρασμός αρχείων, δεκάδες ιστοσελίδες μελών/κομβούχων, στατιστικά παρακολούθησης και διαχείρισης του δικτύου, μετεωρολογικοί σταθμοί, VPN servers, ραδιοφωνικοί σταθμοί και σχεδόν οποιαδήποτε υπηρεσία θα μπορούσε κάποιος να συναντήσει στο διαδίκτυο.
Σκοποί του συλλόγου Α.Μ.Δ.Α.
Κύριος σκοπός του συλλόγου Α.Μ.Δ.Α. είναι να προωθεί αμφίδρομα ευρυζωνικές ψηφιακές υπηρεσίες τηλεπικοινωνίας στο ευρύ κοινό, ως μία μη κερδοσκοπική δραστηριότητα, σε συνεργασία με εκπαιδευτικά ιδρύματα, φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης, ΜΚΟ, ανεξάρτητες ρυθμιστικές αρχές και άλλα Ασύρματα Κοινοτικά Δίκτυα στην Ελλάδα.
Οι σημαντικότεροι σκοποί του, περιλαμβάνουν:
WiND project
Ως ένα μεγάλης κλίμακας δίκτυο και κοινότητα το Α.Μ.Δ.Α. είχε την ανάγκη ενός εργαλείου κεντρικής διαχείρισης ώστε να φαίνονται σημαντικές πληροφορίες των κόμβων του δικτύου. Το WiND (Wireless Nodes Database) είναι μια εφαρμογή ιστού σχεδιασμένη για Ασύρματα Κοινοτικά Δίκτυα, όπως το Α.Μ.Δ.Α. και δημιουργήθηκε από μέλη της κοινότητας. Το WiND προσφέρει περιβάλλον για μια βάση δεδομένων όπου αποθηκεύονται πληροφορίες σχετικά με κόμβους του δικτύου (στοιχεία επικοινωνίας, geolocation), πληροφορίες DNS, IP διευθυνσιοδότηση και μια λίστα με προσφερόμενες υπηρεσίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθήνα Κατηγορία:Διαδίκτυο στην Ελλάδα
Τζιντάι Ματσούρι
Περισσότερες λεπτομέρειες
Το Τζιντάι Ματσούρι διεξάγεται κάθε έτος. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 1895, για να εορταστεί η ιστορία και ο πολιτισμός του Κιότο, της πρώτης πρωτεύουσας της Ιαπωνίας. Το 1895 έγιναν εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο των 1100 ετών από την ίδρυση της «Χεϊάν-κιό», που ήταν το πρώην όνομα του Κιότο. Το Κιότο υπήρξε πρωτεύουσα της Ιαπωνίας από το 794 έως το 1868 μ.Χ., οπότε και μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα της Ιαπωνίας στο Τόκιο. Λόγω της επετείου αυτής χτίστηκε το ιερό Χεϊάν Τζίνγκου (平安神宮, Heian jingū) και καθιερώθηκε η διεξαγωγή του Τζιντάι Ματσούρι. Το ιερό Χεϊάν Τζίνγκου είναι αφιερωμένο στους αυτοκράτορες Κάνμου (桓武天皇, Kanmu-tennō) (737-806) και Κομέι (孝明天皇, Kōmei-tennō) (1831-1867). Το Τζιντάι Ματσούρι ξεκινάει νωρίς το πρωί με δύο μικόσι να μεταφέρονται έξω από το Αυτοκρατορικό Παλάτι, έτσι ώστε οι επισκέπτες να μπορέσουν να αποτίσουν φόρο τιμής στους δύο αυτοκράτορες. Στο Τζιντάι Ματσούρι συμμετέχουν πάνω από 2000 άνθρωποι, οι οποίοι παρελαύνουν ντυμένοι με κοστούμια εποχής, που έχουν σχεδιαστεί με μεγάλη ακρίβεια και λεπτομέρεια. Η πομπή ξεκινάει από το Αυτοκρατορικό Παλάτι του Κιότο στις 12:00 και καταλήγει στο ιερό Χεϊάν Τζίνγκου. Στην παρέλαση γίνεται παρουσίαση των κυριότερων ιστορικών περιόδων της ιαπωνικής ιστορίας από το 794 έως το 1868 μ.Χ. ξεκινώντας από τις πιο πρόσφατες περιόδους και καταλήγοντας στις αρχαιότερες. Σε κάθε χρονολογική περίοδο εμφανίζονται σπουδαία πρόσωπα της εποχής εκείνης, όπως πολιτικοί, στρατιωτικοί, σαμουράι, ποιητές, καλλιτέχνες αλλά και απλοί άνθρωποι, οι οποίοι είναι ντυμένοι με ακριβά κοστούμια εποχής. Για την παρέλαση χρησιμοποιούνται περίπου 12000 ιστορικά αντικείμενα, όπως ρούχα εποχής, παπούτσια, κράνη, τα οποία έχουν κατασκευαστεί με τα ίδια υλικά και τον ίδιο τρόπο, που είχαν κατασκευαστεί τα αρχικά αντικείμενα. Εκτιμάται ότι η συνολική τους αξία ανέρχεται σε 2,5 έως 3 δισεκατομμύρια γιέν. Το τελευταίο τμήμα της παρέλασης περιλαμβάνει έναν αριθμό πιστών, που μεταφέρουν δύο μικόσι (μικρά φορητά ιερά), που περιέχουν τα πνεύματα των αυτοκρατόρων Κάνμου και Κομέι. Η παρέλαση διαρκεί περίπου δύο ώρες και οι συμμετέχοντες διανύουν μία απόσταση 4,5 χιλιομέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Ιαπωνικές γιορτές
Κουρμούλης
Το ελληνικό επώνυμο Κουρμούλης το έφερε ιστορική οικογένεια από τη Μεσσαρά της Κρήτης, μέλη της οποίας αναφέρονται ως αγωνιστές στην Επανάσταση του 1821. Γενικότερα, το επώνυμο μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Σκιά ματιών
μικρογραφία|Γυναικεία μάτια με σκιά Η σκιά ματιών είναι ένα καλλυντικό που εφαρμόζεται στα βλέφαρα και κάτω από τα φρύδια. Συνήθως χρησιμοποιείται για να κάνει τα μάτια του χρήστη να ξεχωρίζουν ή να φαίνονται πιο ελκυστικά.