cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ
Η Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ αποτελεί έδρα της 10ης Τακτικής Αεροπορικής Διοίκησης (10. Ana Jet Üs Komutanlığı) της 2ης Διοίκησης Πολεμικής Αεροπορίας (2. Hava Kuvvet Komutanlığı) της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας (Türk Hava Kuvvetleri). Οι άλλες μονάδες βρίσκονται στη Μυρσυφών (LTAP), στη Μαλάτεια/Ερχάτς (LTAT) και στο Ντιγιάρμπακιρ (LTCC).
Η Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ φιλοξενεί συμπλήρωμα της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ με περίπου πέντε χιλιάδες αεροπόρους, με αρκετές εκατοντάδες αεροπόρων από τη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία και την Τουρκική Πολεμική Αεροπορία επίσης παρόντες, από τα τέλη του 2002. Η κύρια μονάδα που σταθμεύει στην Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ είναι η 39η Πτέρυγα Αεροπορικής Βάσης (39 ABW) της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ. Η Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ διαθέτει αεροδιάδρομο μήκους 3.048 m (10.000 ft), που βρίσκεται μεταξύ των περίπου 57 καταφυγίων αεροσκαφών. Τα τακτικά πυρηνικά όπλα είναι αποθηκευμένα στη βάση.
Ιστορία
Η απόφαση για την κατασκευή της Αεροπορικής Βάσης Ιντζιρλίκ πάρθηκε κατά τη διάρκεια της Β΄ Διάσκεψης του Καΐρου, το Δεκέμβριο του 1943 αλλά τα έργα κατασκευής ξεκίνησαν μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το Μηχανικό Σώμα Στρατού των ΗΠΑ άρχισε την κατασκευή της Αεροπορικής Βάσης Ιντζιρλίκ την άνοιξη του 1951. Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ αρχικά σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει τη βάση ως στάση έκτακτης ανάγκης και τις εγκαταστάσεις αποκατάστασης για μεσαία και βαριά βομβαρδιστικά. Το τουρκικό Γενικό Επιτελείο και η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ υπέγραψαν μια συμφωνία κοινής χρήσης για τη νέα αεροπορική βάση τον Δεκέμβριο του 1954. Στις 21 Φεβρουαρίου του 1955, η Αεροπορική Βάση ονομάστηκε επίσημα Αεροπορική Βάση Αδάνων (Adana Hava Üssü), με την 7216η Αεροπορική Μοίρα (7216th Air Base Squadron) να τη χρησιμοποιεί ως έδρα. Έπειτα, στις 28η Φεβρουαρίου του 1958 μετονομάστηκε σε «Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ».
Αποστολές αναγνώρισης από το Ιντζιρλίκ
Ακόμη και τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής της, η Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ απέδειξε την αξία της παρουσίας της στην Τουρκία, όχι μόνο για την αντιμετώπιση της απειλής από την κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αλλά και για την αντιμετώπιση των κρίσεων στη Μέση Ανατολή, όπως στο Λίβανο και το Ισραήλ.
Το πρόγραμμα 119L, ένα δημόσιο πρόγραμμα εκτόξευσης μετεωρολογικών μπαλονιών της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, χρησιμοποιήθηκε ως παραπληροφόρηση για τον πραγματικό στόχο της Αεροπορικής Βάσης Ιντζιρλίκ, ο οποίος ήταν η πραγματοποίηση στρατηγικών αποστολών αναγνώρισης πάνω από τη Σοβιετική Ένωση. Υπό την κωδική ονομασία «GENETRIX», αυτές οι εκτοξεύσεις μπαλονιών ξεκίνησαν να πραγματοποιούνται το Φεβρουάριο του 1956.
Μετά από ορισμένες επιχειρήσεις μετεωρολογικών μπαλονιών, οι πιλότοι άρχισαν αποστολές αναγνώρισης με αμερικανικά αεροπλάνα Lockheed U-2, ως μέρος της «Operation Overflight» (Επιχείρηση Υπερπτήσεων) μέχρι τα τέλη του 1957, συμπεριλαμβανομένων των απευθείας πτήσεων μεταξύ του Ιντζιρλίκ και της αεροπορικής βάσης του NATO στη νορβηγική πόλη Μπόντε, αρχής γενομένης από το 1958.
thumb|Αποστολές αναγνώρισης Επιπλέον, Boeing RB-47H Stratojets της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, όπως επίσης P4M-1Q Mercator και A3D-1Q Skywarrior του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ εκτελούσαν αναγνωριστικές πτήσεις προς το σοβιετικό εναέριο χώρο πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα και την Κασπία Θάλασσα, αλλά και ως την Άπω Ανατολή και το Αφγανιστάν.
Η Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ ήταν η κύρια βάση πτήσεων U-2 σε όλη αυτή την περιοχή αρχής γενομένης το 1956. Αυτό κράτησε μέχρι την 1η Μαΐου του 1960, όταν μία ομάδα περίπου 14 σοβιετικών πυραύλων εδάφους-αέρος SA-2 κατέρριψε το U-2 του αμερικανού πιλότου της CIA Φράνσις Γκάρι Πάουερς κοντά στο Σβερντλόφσκ, της Ρωσίας, σε χώρο προγραμματισμένων δοκιμών διηπειρωτικών βαλλιστικών πύραυλων της Σοβιετικής Ένωσης.
Κρίση του Λιβάνου
Ως μέρος μιας προσπάθειας να φέρουν εμπειροπόλεμες μονάδες στην περιοχή της Τουρκίας, οι αεροπορικές δυνάμεις των ΗΠΑ στην Ευρώπη (USAFE) απενεργοποίησαν τη 7216η Αεροπορική Μοίρα, η οποία είχε προαχθεί σε ομάδα αεροπορικής βάσης, και να ενεργοποίησαν τον 39ο Τακτικό Σχηματισμό στο Ιντζιρλίκ την 1η Απριλίου του 1966. Αυτή η ομάδα αεροπορικής βάσης ανέλαβε τον έλεγχο των μόνιμων μονάδων υποστήριξης της Πολεμικής Αεροπορίας εκεί, φιλοξενόντας μοίρες της Πολεμικής Αεροπορίας που διεξήγαγαν ενέργειες κατάρτισης, διατηρόντας επίσης μια αποτρεπτική εναέρια δύναμη του ΝΑΤΟ στην Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ.
Ως τόπος εκπαίδευσης
thumb|230px|Αεροφωτογραφία της Αεροπορικής Βάσης Ιντζιρλίκ περί το 1987 Μετά την κρίση του Λιβάνου, η Τακτική Αεροπορική Διοίκηση ανέπτυξε μοίρες μαχητικών F-100 από τις Ηνωμένες Πολιτείες στο Ιντζιρλίκ. Η αεροπορική αποστολή στο Ιντζιρλίκ διαφοροποιήθηκε περαιτέρω το 1970, όταν η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία συμφώνησε να επιτρέψει στις αεροπορικές δυνάμεις των ΗΠΑ στην Ευρώπη, την πραγματοποίηση σειράς πυραυλικών δοκιμών αέρος-εδάφους στα 240 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Ικονίου, παρέχοντας τον κατάλληλο χώρο εκπαίδευσης για τις μοίρες πολεμικών αεροπλάνων που ήταν ανεπτυγμένες στο Ιντζιρλίκ. Οι μονάδες αυτές διεξήγαγαν, επίσης, ασκήσεις με πυραύλους αέρος-αέρος πάνω από τη Μεσόγειο Θάλασσα.
Καθ' όλη τη δεκαετία του 1970 και του 1980, με εξαίρεση κατά τη διάρκεια του κυπριακού, πολλοί τύποι πολεμικών αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των F-4 Phantom IIs, F-15 Eagles, F-16 Fighting Falcons, F-111 Aardvarks, A-10 Thunderbolt IIs, και του C-130 Hercules βρίσκονταν στο Ιντζιρλίκ.
Εμπάργκο
Στα μέσα του 1975, η τουρκική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι όλες οι στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην Τουρκία θα πρέπει να κλείσουν και να δωθούν στην Τουρκική Πολεμική Αεροπορία. Η δράση αυτή αποτελούσε απάντηση στο εμπάργκο όπλων που το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών είχε επιβάλει στην Τουρκία για τη χρήση αμερικανικού παρεχόμενου εξοπλισμού κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρος το 1974. Μόνο η Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ και η Αεροπορική Βάση Σμύρνης παρέμειναν ανοικτές λόγω των ευθυνών τους στο ΝΑΤΟ, αλλά όλες οι μη νατοϊκές δραστηριότητες σε αυτές τις θέσεις ανεστάλησαν.
Μετά την άρση του εμπάργκο από το Κογκρέσο, το Σεπτέμβριο 1978 αποκαταστάθηκε η στρατιωτική και ναυτική βοήθεια προς την Τουρκία, με συνέχεια της κανονικής λειτουργίας στην Τουρκία ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία υπέγραψαν «Συμφωνία Άμυνας και Οικονομικής Συνεργασίας» (Defense and Economic Cooperation Agreement, DECA) στις 29 Μαρτίου του 1980. Μετά την υπογραφή της DECA, η USAFE ξεκίνησε το «Turkey Catch-up Plan» για τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής των αεροπόρων που στάθμευαν στο Ιντζιρλίκ. Ένα από τα σημαντικότερα έργα του ήταν ένα εντελώς νέο συγκρότημα βάσης κατοικιών για αεροπόρους και αξιωματικούς.
Πρώτος πόλεμος του Κόλπου, ανθρωπιστική βοήθεια και επιχείρηση στο Ιράκ
Μετά εισβολή του Ιράκ στο γειτονικό Κουβέιτ το 1990, η 7440η Σύνθετη Πτέρυγα (Προσωρινή) ανέλαβε τον επιχειρησιακό έλεγχο του 39ου Τακτικού Σχηματισμού. Η 7440η ήταν το εναέριο στοιχείο της Joint Task Force Proven Force, η οποία τελικά έλεγχε 140 αεροσκάφη και άνοιξε ένα βόρειο μέτωπο, αναγκάζοντας το Ιράκ να χωρίσει τις άμυνές του μεταξύ του βορρά και του νότου, όπου η κύρια ώθηση των επιθέσεων του συνασπισμού δημιουργήθηκε ως μέρος της επιχείρησης «Καταιγίδα της Ερήμου» (Desert Storm). Μετά τον πόλεμο, το Ιντζιρλίκ φιλοξένησε την «Combined Task Force Provide Comfort», η οποία επέβλεψε την Operation Provide Comfort (OPC), μία προσπάθεια για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στα εκατομμύρια των Κούρδων προσφύγων στο βόρειο Ιράκ.
Μεταξύ του 1992 και 1997 Vickers VC10s της Αρ. 101 Μοίρας της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας έδρευαν στη βάση για την Operation Warden πάνω από το Ιράκ.
Η 39η ΤΑΚΓ (39th TACG) αναπροσδιόρισε την 39η Πτέρυγα την 1η Οκτωβρίου του 1993 και αναδιαρθρώθηκε ως πρότυπο πτέρυγας Πολεμικής Αεροπορίας.
Η «Operation Quick Transit» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ εκκένωσε περιοχές Κούρδων από το βόρειο Ιράκ στα τέλη του 1996. Η πτέρυγα παρείχε υλικοτεχνική υποστήριξη στην Τουρκία για τη συγκεκριμένη επιχείρηση, η οποία σηματοδότησε το τέλος της Operation Provide Comfort (OPC). Η OPC έληξε στις 31 Δεκεμβρίου του 1996 και η Operation Northern Watch (ONW) πήρε τη θέση της πρώτης τον Ιανουάριο του 1997 με την αποστολή για την επιβολή των κυρώσεων του ΟΗΕ με τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων βόρεια του 36ου παράλληλου στο Ιράκ.
Η 39η Πτέρυγα Εξερεύνησης Αέρος και Διαστήματος (39th Air and Space Expeditionary Wing) ενεργοποιήθηκε στην Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ στις 15 Σεπτεμβρίου του 1997, για τη στήριξη και διοίκηση μέσων της USAF που αναπτυχθηκαν στο Ιντζιρλίκ για την υποστήριξη της ONW, ενώ η πόλη από σκηνές στο Ιντσιρλίκ, το Χωριό Χότζα (Hodja Village), έγινε η μεγαλύτερη "προσωρινή" εγκατάσταση της USAF.
Επιθέσεις 11ης Σεπτεμβρίου 2001
Σε απάντηση των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, η Operation Enduring Freedom (OEF) ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2001. Το Ιντζιρλίκ χρησιμοποιήθηκε ως κύριος κόμβος για τις αποστολές στην υποστήριξη για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, συμπεριλαμβανομένων των πράξεων ανθρωπιστικής αερογέφυρας, των αποστολών ειδικών επιχειρήσεων των MC-130, αποστολές ανεφοδιασμού και επιχειρήσεις της στήριξης των KC -135 για τις ανεπτυγμένες δυνάμεις. Ο αερολιμένας διαχειριζόταν μια αύξηση κατά 6 φορές στη διάρκεια της μέγιστης επιχειρησιακής λειτουργιας της OEF. Όταν οι κύριες βάσεις στο Αφγανιστάν (Αεροδρόμιο Μπαγκράμ) και η αεροπορική βάση του Ουζμπεκιστάν (Αεροπορική Βάση Καρσί-Χαναμπάντ) χρησιμοποιούνταν, μειώθηκε το επίπεδο στήριξης της OEF από το Ιντζιρλίκ.
Πόλεμος στο Ιράκ
Στις 19 Αυγούστου του 2003, έφτασαν στο Ιντζιρλίκ τα πρώτα KC-135 Stratotankers και αεροπόροι για να υποστηρίξουν διάφορες επιχειρήσεις, σε απάντηση στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, καθώς και την ανασυγκρότηση μετά την εισβολή του Ιράκ και την επακόλουθη εξέγερση.
Στις 6 Ιανουαρίου του 2004, περισσότεροι από 300 στρατιώτες του Στρατού των ΗΠΑ διήλθαν από το Ιντζιρλίκ ως την πρώτη στάση πριν απ΄΄ο την πατρίδαα τους, έπειτα από σχεδόν ένα χρόνο στο Ιράκ. Το Ιντζιρλίκ ήταν μέρος αυτού που περιγράφεται ως η μεγαλύτερη μετακίνηση στρατευμάτων στην ιστορία των ΗΠΑ. Το Ιντζιρλίκ παρείχε στους στρατιώτες ένα ζεστό χώρο, με διασκέδαση και φαγητό για λίγες ώρες έξω από την εχθρική εμπόλεμη ζώνη.
Στις 12 Μαρτίου του 2004, ο 39ος Σχηματισμός Αεροπορικής Βάσης αδρανοποιήθηκε και ενεργοποιήθηκε η 39η Πτέρυγα Αεροπορικής Βάσης για να παρέχει τον καλύτερο συνδυασμό της απαιτούμενης υποστήριξης και, σύμφωνα με τις νέες απαιτήσεις της αποστολής που προέκυψαν, να επωμιστούν το βάρος για την καλύτερη συμβολή στον παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.
Ανθρωπιστική βοήθεια για το σεισμό του Κασμίρ 2005
Το Ιντζιρλίκ έπαιξε ρόλο γέφυρας με την παροχή υποστήριξης στην επιχείρηση ανακούφισης που ξεκίνησε μετά το σεισμό του Κασμίρ στις 8 Οκτωβρίου του 2005. Με τη βοήθεια των τουρκικών και των αμερικανικών αεροπόρων, πέντε C-130 Hercules μεταγωγικά αεροσκάφη από αεροπορικές βάσεις στην Ιταλία, τη Βρετανία, την Ελλάδα, και Γαλλία πέταξαν επειγόντως με αναγκαίες προμήθειες συμπεριλαμβανομένων 10.000 σκηνών από την αποθήκη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, από το Ισκεντερούν της Τουρκίας στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν στις 19 Οκτωβρίου.
Πόλεμος Χεζμπολάχ-Ισραήλ 2006
Κατά τη διάρκεια του σύντομου πολέμου μεταξύ της Χεζμπολάχ και του Ισραήλ τον Ιούλιο του 2006, η Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ παρείχε παρηγοριά στους Αμερικανούς που είχαν εκκενώσει τα πλοία του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ από τη Βηρυτό του Λιβάνου στη Μερσίνη της Τουρκίας.
Αγωγές αξίωσης γης 2010
Το 2010, τρεις Αρμένοι Αμερικανών κατέθεσαν αγωγή εναντίον της Δημοκρατίας της Τουρκίας και των δύο τραπεζών για την αποζημίωση των 122 στρεμμάτων (0,49 τ.χλμ.) της γης στην περιοχή Άδανα της Τουρκίας, όπου σήμερα βρίσκεται η Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ. Ένα αμερικανικό δικαστήριο δέχθηκε την υπόθεση και έδωσε 21 ημέρες προθεσμία στην Τουρκία για να απαντήσει στην αγωγή. Οι κατηγορούμενες τράπεζες στην Τουρκία ζήτησαν από το δικαστήριο να παρατείνει την προθεσμία για την απάντηση μέχρι το Σεπτέμβριο του 2011. Το δικαστήριο δέχθηκε την επέκταση και η υπόθεση βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη.
Επιχειρήσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους 2015
Στις 13 Οκτωβρίου του 2014 φημολογήθηκε ότι η τουρκική κυβέρνηση ενέκρινε τη χρήση της βάσης του Ιντζιρλίκ για τη στήριξη ενεργειών κατά του Ισλαμικού Κράτους, αλλά αυτό αργότερα διαψεύσθηκε. Στις 23 Ιουλίου του 2015, επιβεβαιώθηκε ότι η τουρκική κυβέρνηση θα επέτρεπε σε αεροπλάνα της USAF να διεξάγουν εξορμήσεις ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος στη γειτονική Συρία, από την Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ. Η Άγκυρα υπέγραψε επίσημα μια συμφωνία στις 29 Ιουλίου του 2015 με τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τη χρήση της Αεροπορικής Βάσης Ιντζιρλίκ της Τουρκίας στην εκστρατεία υπό την ηγεσία του συνασπισμού των ΗΠΑ εναντίον του ισλαμικού κράτους, σύμφωνα με το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, όπως ανέφερε η Hurriyet. Η συμφωνία αφορούσε μόνο τον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους και δεν περιελάμβανε από αέρος υποστήριξη για τις συμμαχικές δυνάμεις των Κούρων μαχητών στο βόρειο τμήμα της Συρίας, όπως ανέφερε εκπρόσωπος του υπουργείου.
Στις 25 Απριλίου του 2016, οι γερμανικές ομοσπονδιακές ένοπλες δυνάμεις ανακοίνωσαν ότι θα δέσμευαν 65 εκατομμύρια ευρώ για τη δημιουργία μόνιμης παρουσία στο Ιντζιρλίκ, ως μέρος της δέσμευσης της Γερμανίας για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους. Σκοπός η στήριξη μόνιμης στάθμενυσης έξι Panavia Tornado και ενώς Airbus A310 MRTT εντός έξι μηνών, με δύναμη 200 στρατιωτών. Ξεχωριστός χώρος διοίκησης (34 εκατομμύρια ευρώ) και στέγαση ψυχαγωγικών εγκαταστάσεων (10 εκατομμύρια και 4,5 εκατομμύρια ευρώ αντίστοιχα) αναμενόταν να κατασκευαστεί μέχρι το τέλος του 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιντζιρλικ Αεροπορικη Βαση Ιντζιρλικ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1931
thumb|right|250px|Δόμνα Λανίτου και Γεωργία Στεργίου, δύο από τις πρωταγωνίστριες των Α΄ Πανελληνίων αγώνων γυναικών, εφ. Ακρόπολις, 25/10/1931 Το Α΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1931 διεξήχθη από το Σάββατο 24 έως τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 1931 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας με διοργανωτή το ΣΕΓΑΣ και περιλάμβανε 11 αγωνίσματα της α΄ κατηγορίας και 10 της β΄. Πολυνίκης σύλλογος αναδείχθηκε ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου. Ήταν η πρώτη φορά που διεξήχθησαν επίσημοι πανελλήνιοι αγώνες γυναικών. Τα προηγούμενα χρόνια την έλλειψη πανελληνίου πρωταθλήματος κάλυπταν οι ετήσιοι «Αγώνες Αθλητριών» που διοργανωνε ο Πανιώνιος από το 1926 ως το 1929. Το 1930 είχαν γίνει τοπικά πρωταθλήματα γυναικών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη από τον ΣΕΓΑΣ.
Χρονικό των αγώνων
Στους αγώνες μετείχαν «υπερπεντήκοντα αθλήτριες Αθηνών, Πειραιώς και περιχώρων». Πολυνίκης σύλλογος αναδείχθηκε ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου, που έτσι κατέκτησε τον τίτλο του πρώτου πρωταθλητή Ελλάδος στίβου γυναικών. Τους αγώνες παρακαλούθησε αρκετός αριθμός φιλάθλων που επευφήμησε τις πρωτοπόρες Ελληνίδες αθλήτριες. Επειδή υπήρχαν και αθλήτριες μικρότερης ηλικίας, χωρίστηκαν σε δύο κατηγορίες:
Αρχικά είχε προγραμματιστεί να διεξαχθούν παράλληλα και κάποια σπάνια αγωνίσματα ανδρών με σκοπό την κατάρριψη ατομικών και πανελλήνιων ρεκόρ, όπως: 300μ, μίλι (1609μ), ελληνικός ακοντισμός, μήκος άνευ φοράς και ελεύθερη δισκοβολία. Τελικά, τα ανδρικά αγωνίσματα μεταφέρθηκαν για την Κυριακή 1 Νοεμβρίου.
Οι σύλλογοι που δήλωσαν συμμετοχή ήταν : Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου, Πανιώνιος Γ.Σ., Απόλλων, Α.Ο. Νεανίδων, Πειραϊκός Σύνδεσμος, Πειραϊκός Όμιλος Φιλάθλων, Ολυμπιακός Σ.Φ.Π., Παναχαϊκή Γ.Ε., Εθνικός Πειραιώς, Γ.Σ. Τα Ολύμπια Λεμεσού, Ελληνορωσικός, Νήαρ Ήστ, Νέοι Βύρωνος κ.α. . Τις περισσότερες αθλήτριες δήλωσε το Παλαιό Φάληρο 12 και ο Ελληνορωσικός με 10.
Κατάταξη
* Οι βαθμοί υπολογίστηκαν συνολικά για Α΄ και Β΄ κατηγορία.
Δείτε επίσης
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1931 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Ρόμπιν Ουίλιαμς
Η μητέρα του Λόρι Μακ Λόριν (1923 – 2001) ήταν πρώην μοντέλο και ο πατέρας του Ρομπερτ Φιτζγκεραλντ στέλεχος της εταιρίας Φορντ Μότορ. Μεγάλωσε στο Μπλούμφιλντ Χιλς του Μίσιγκαν και στα δεκαέξι του χρόνια μετακόμισε μαζί με την οικογένεια του στην Καλιφόρνια. Φοίτησε στο κολέγιο Κλερμόντ Μενς και στη συνέχεια παρακολούθησε θεατρικές σπουδές στο κολέγιο Μαρίν. Αργότερα φοίτησε με υποτροφία στη φημισμένη δραματική σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης.
Έγινε γνωστός από το ρόλο του εξωγήινου Μορκ στην τηλεοπτική σειρά Μορκ & Μίντι (1978-1982), για τον οποίο κέρδισε Χρυσή Σφαίρα καλύτερου ηθοποιού στην κατηγορία κωμική σειρά ή μιούζικαλ. . Πρωταγωνίστησε τόσο σε ταινίες με ευρεία αποδοχή από τους κριτικούς, όπως οι Ο κατά Γκαρπ κόσμος (The world according to Garp), Καλημέρα Βιετνάμ (Good Morning Vietnam, 1987), Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών , (1989), Ξυπνήματα (1990) Ο Βασιλιάς της Μοναξιάς (The Fisher King, 1991) και Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (1997) όσο και σε εισπρακτικές επιτυχίες όπως οι Ποπάυ (1980), Χουκ (1991), Αλαντίν (1992), Η Κυρία Ντάουτφαϊερ (1993), Τζουμάντζι (1995), Το Κλουβί με τις Τρελές (1996) Μια Νύχτα στο Μουσείο (2006) και Χάπι Φιτ ''(2006).
Είχε βραβευτεί με Όσκαρ Β' ανδρικού ρόλου το 1997 για την ταινία Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (Good Will Hunting) ενώ είχε προταθεί τρεις φορές για βραβείο Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου. Είχε επίσης βραβευθεί με δύο βραβεία Έμμυ, έξι Χρυσές Σφαίρες, δύο βραβεία Σωματείου Ηθοποιών και τέσσερα βραβεία Γκράμι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί
Εθνική μεσογειακή ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας
Η Εθνική μεσογειακή ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας συγκροτείται κάθε 4 χρόνια προκειμένου να μετάσχει στο ποδοσφαιρικό τουρνουά των Μεσογειακών αγώνων. Η σύνθεσή της καθορίζεται σύμφωνα με τους κανονισμούς της Διεθνούς Επιτροπής Μεσογειακών Αγώνων (ΔΕΜΑ), οι οποίοι ουσιαστικά ακολουθούν τις οδηγίες της ΔΟΕ για τη συγκρότηση των ολυμπιακών ομάδων (γνωστών πλέον ως Κ-23) που λαμβάνουν μέρος στα προολυμπιακά και ολυμπιακά τουρνουά. Παλαιότερα ίσχυαν διαφορετικοί κανονισμοί και κατά καιρούς η Ελλάδα μετείχε στους Μεσογειακούς με διάφορες εθνικές ομάδες: την Ερασιτεχνών, την Ελπίδων Κ-21, την Ελπίδων Κ-23 κλπ, ακόμα και την Ανδρών στην πρώτη διοργάνωση το 1951. Το 2018 μετέχει η Εθνική Νέων Κ-18.
Συμμετοχές
Η Ελλάδα απέστειλε την ποδοσφαιρική της εθνική Ανδρών στους Α΄ Μεσογειακούς αγώνες της Αλεξάνδρειας το 1951, όπου και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Παράλληλα διεξαγόταν το κύπελλο Φιλίας (της) Ανατολικής Μεσογείου, το οποίο καταργήθηκε έπειτα τριών διοργανώσεων τη δεκαετία του '50, επικαλυπτόμενο από το ευρύτερης συμμετοχής τουρνουά ποδοσφαίρου για τα πλαίσια των αθλητικών Μεσογειακών αγώνων.
Στις επόμενες τέσσερις διοργανώσεις η χώρα δεν πήρε μέρος, αλλά από το 1971 έως το 2009 μετείχε ανελλιπώς. Κατέκτησε την πρώτη θέση σε μία ακόμα περίπτωση, το 1991 στην Αθήνα και ήταν τρίτη το 1997 στο Μπάρι. Δύο φορές προκρίθηκε επίσης στο μικρό τελικό, καταλαμβάνοντας την 4η θέση το 1979 στο Σπλιτ και το 1987 στη Λατάκεια της Συρίας.
Συνολικά η Ελλάδα έχει 13 συμμετοχές σε 18 ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Μεσογειακών, χωρίς να λάβει μέρος στην τελευταία το 2013 στη Μερσίνα.
1951
Στους Α΄ Μεσογειακούς αγώνες στην Αλεξάνδρεια, πήραν μέρος μόνο τρεις χώρες σε ενιαίο όμιλο. Η Ελλάδα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με δύο νίκες χωρίς να δεχτεί τέρμα. Τη βασική ενδεκάδα απάρτιζαν 7 παίκτες του Ολυμπιακού Πειραιώς και από 2 του γείτονα Εθνικού και του Αστέρα Αθηνών, με τον Λινοξυλάκη του τελευταίου να έχει ήδη ενταχθεί το καλοκαίρι στον Παναθηναϊκό, αλλά με διετή αποκλεισμό σε επίσημες αναμετρήσεις εξαιτίας μη συναίνεσης του συλλόγου του. Λόγος για την ιδιότυπη αυτή σύνθεση, υπήρξε πως:
Οι ημερομηνίες της μεσογειακής διοργάνωσης δεν άλλαζαν και το φιλικό με τους Γάλλους κρινόταν ιδιαίτερα σημαντικό για την εποχή εκείνη (παρότι εναντίον της δεύτερης σε δυναμικότητα ομάδας τους), συνεπώς η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αναγκάστηκε να συγκροτήσει δύο αποστολές. Εκλέκτορες όρισε τον Αθηναίο Κώστα Ανδρίτσο για τη συνάντηση της Μασσαλίας και το Θεσσαλονικιό Νίκο Κατράντζο για εκείνες της Αιγύπτου, με την πλειονότητα των επιλογών καθενός τους να προέρχεται από ένα και μόνο (ισχυρό) σωματείο ως αντιστάθμισμα στην -επακόλουθη της διαίρεσης- αποδυνάμωση των δύο συγκροτημάτων. Εντύπωση προκάλεσε η διαδοχή του Νίκου Πεντζαρόπουλου στην αρχηγία για τους Μεσογειακούς από τον μόλις 22χρονο Μπέμπη, αντί του Μουράτη που διέθετε μεγαλύτερη ποδοσφαιρική εμπειρία και διεθνή προϋπηρεσία. Η ΕΠΟ αναγνωρίζει και τα 3 παιχνίδια ως αγώνες της Ανδρών Ελλάδας, τα δε στοιχεία τους προσμετρώνται στις σχετικές στατιστικές καταμετρήσεις (αποτελέσματα, παρουσίες προπονητών και εμφανίσεις/τέρματα παικτών).
1971
Το 1971, στη Σμύρνη, μετείχαν οκτώ χώρες που χωρίστηκαν σε δυο ομίλους. Η Ελλάδα τερμάτισε 6η χωρίς να σημειώσει νίκη. Αγωνίστηκε στο Β΄ όμιλο με τη Γιουγκοσλαβία, την Αίγυπτο και το Μαρόκο. Σημείωσε δυο ήττες και μια ισοπαλία και θα τερμάτιζε τελευταία. Όμως, η ομάδα του Μαρόκου αποχώρησε στον τελευταίο της αγώνα με τη Γιουγκοσλαβία, όταν αποβλήθηκαν δύο μαροκινοί παίκτες στο 43΄ κι ένω έχανε με 1-0, με συνέπεια να αποβληθεί από τη διοργάνωση και να ακυρωθούν τα αποτέλεσματα που έφερε. Έτσι η Ελλάδα τερμάτισε 3η στον όμιλο και αγωνίστηκε με τη Γαλλία για την 5η-6η θέση από την οποία ηττήθηκε με 1-3. Μεσογειακή ομάδα ήταν η εθνική Ερασιτεχνών, την οποία κτύπησε κακοτυχία καθώς τρεις μέρες πριν από το εναρκτήριο ματς τραυματίστηκαν σε τροχαίο στα προάστια της Σμύρνης ο προπονητής Γάσπαρης, οι ποδοσφαιριστές Χατζάρας και Τερίτης και ένας Έλληνας φωτορεπόρτερ. , Γιώργος Χατζάρας (Άρης Θ.), Τσαγκαλίδης (ΠΑΟΚ), Φιλώτας Πέλλιος (ΠΑΟΚ), Κώστας Κόλλιας(ΑΕΚ), Ζαχόπουλος, Αντωνίου, Τερίτης (ΠΑΟΚ), Δ. Ξαφέλης, Καλούδης, Ζαφειρόπουλος(ΑΕΚ), Μανιός [Καμπανιακός), Βενέτης, Κατελίδης, Σταύρου, Προκοπίδης, Παράσχος (ΠΑΟΚ), Καζανίδης.
1979
Το 1979, στo Σπλιτ, μετείχαν οκτώ χώρες που χωρίστηκαν σε δυο ομίλους. Η Ελλάδα πέτυχε σημαντική διάκριση, αφού τερμάτισε 4η. Αγωνίστηκε στον Α΄ όμιλο με Γιουγκοσλαβία, Αίγυπτο και Μαρόκο, όπου τερμάτισε στη 2η θέση και προκρίθηκε για τα ημιτελικά. Εκεί ηττήθηκε από τη Γαλλία και αγωνίστηκε στον μικρό τελικό, όπου επίσης έχασε από την Αλγερία χάνοντας το μετάλλιο. Την ομάδα αποτελούσαν μια μικτή από νεαρούς παίκτες ομάδων της Β΄ Εθνικής, λίγο μεγαλύτερων από την ηλικία της Ελπίδων (Κ-21), που συγκροτήθηκε με βάση την ομάδα του Πιερικού που είχε τερματίσει πρώτη τη σεζόν 1978-79 αλλά τελικά υποβιβάστηκε για εξωαγωνιστικούς λόγους.
1983
Το 1983, στην Καζαμπλάνκα, μετείχαν εννιά χώρες που χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους. Η Ελλάδα δεν προκρίθηκε στα ημιτελικά αν και ισοβάθμησε στην 1η θέση του ομίλου της με το Μαρόκο. Όμως στάθηκε διπλά άτυχη: α) είχε χειρότερη διαφορά τερμάτων από το Μαρόκο και β) ατύχησε στην κλήρωση για τον καλύτερο δεύτερο.
Συγκεκριμένα, αγωνίστηκε στον Α΄ όμιλο με Λιβύη και Μαρόκο. Έφερε ισοπαλία με το Μαρόκο και νίκησε 2-1 τη Λιβύη. Όμως απέμενε ο αγώνας του Μαρόκου με τη Λιβύη, στον οποίο το γηπεδούχο Μαρόκο επικράτησε με 3-1 και πήρε την πρώτη θέση λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων. Στα ημιτελικά προκρινόταν και ο καλύτερος 2ος των τριών ομίλων, θέση στην οποία η Ελλάδα ήταν ισόπαλη με τη Γαλλία σε βαθμούς και διαφορά τερμάτων. Έγινε κλήρωση η οποία ευνόησε τους Γάλλους. Έτσι χάθηκε η ευκαιρία για διάκριση. Την ομάδα αποτελούσαν κατά βάση παίκτες της εθνικής Ελπίδων με προσθήκη μερικών μεγαλύτερων, με πυρήνα ποδοσφαιριστές του ΠΑΣ Γιάννινα και του Πανιωνίου.
1987
Το 1987, στη Λατάκεια της Συρίας, μετείχαν οκτώ χώρες που χωρίστηκαν σε δύο ομίλους. Η Ελλάδα είχε μια πετυχημένη παρουσία, αφού τερμάτισε στην τέταρτη θέση, χάνοντας στον ημιτελικό στα πέναλτι. Αγωνίστηκε στον Α΄ όμιλο με Γαλλία, Μαρόκο και Αλγερία, όπου τερμάτισε δεύτερη και προκρίθηκε στα ημιτελικά. Εκεί αντιμετώπισε τη γηπεδούχο Συρία που κατέβασε την κανονική εθνική της ομάδα, σε αντίθεση με την ελληνική που είχε ως βάση την εθνική Ελπίδων. Το ματς πήγε στα πέναλτι, όπου η Ελλάδα ηττήθηκε με 3-2. Στον αγώνα για την 3η θέση, που έγινε δύο μέρες αργότερα, οι Έλληνες διεθνείς παρά την κούραση άντεξαν και πήγαν το ματς στην παράταση για να ηττηθούν με 1-0 από την Τουρκία. Την ομάδα αποτελούσαν πρώην παίκτες της εθνικής Ελπίδων με την προσθήκη κάποιων πιο έμπειρων, με πυρήνα ποδοσφαιριστές από την Α.Ε. Λάρισα.
1991
Το 1991, στην Αθήνα, μετείχαν εννιά χώρες που χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους. Η Ελλάδα βοηθούμενη και από την έδρα κατάφερε να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο έπειτα από 40 χρόνια. Αγωνίστηκε στον Β΄ όμιλο με Αλβανία και Αλγερία, από τον οποίο πέρασε εύκολα με δύο νίκες και προκρίθηκε στα ημιτελικά. Εκεί αντιμετώπισε τη Γιουγκοσλαβία, την οποία απέκλεισε δύσκολα στην παράταση. Στον τελικό με την Τουρκία, στο Ολυμπιακό Στάδιο, νίκησε πιο εύκολα με 3-1.
1993
Το 1993, στο Λάνγκεντογκ-Ρουσιγιόν (Languedoc-Roussillon) της Γαλλίας, μετείχαν δέκα χώρες που χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους (με 3-4-3 ομάδες). Η Ελλάδα δεν πέρασε στα ημιτελικά. Αγωνίστηκε στον Α΄ όμιλο με Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Αλγερία. Έκανε μια νίκη και μια ήττα και αποκλείστηκε.
1997
Το 1997, στo Μπάρι, μετείχαν 13 χώρες που αποτελεί ρεκόρ συμμετοχής μέχρι σήμερα για το μεσογεικό τουρνουά. Χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους. Η Ελλάδα είχε άλλη μια διάκριση, αφού κατάφερε να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο. Αγωνίστηκε στον Γ΄ όμιλο με Γαλλία και Σαν Μαρίνο, από τον οποίο πέρασε έυκολα με δύο νίκες και προκρίθηκε στα ημιτελικά. Εκεί αντιμετώπισε την Τουρκία, από την οποία ηττήθηκε στην παράταση με το χρυσό γκολ. Στον μικρό τελικό νίκησε την Ισπανία και πήρε την τρίτη θέση. Η μεσογειακή ομάδα ήταν η εθνική Ελπίδων (Κ-23). Πρώτος σκόρερ της ομάδας ήταν ο Νίκος Λυμπερόπουλος με 5 γκολ.
2001
Το 2001, στην Τύνιδα, μετείχαν 9 χώρες που χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους. Η Ελλάδα δεν προκρίθηκε στα ημιτελικά. Αγωνίστηκε στον Β΄ όμιλο με Τουρκία και Λιβύη, όπου έκανε μια νίκη και μια ήττα και αποκλείστηκε. Μεσογειακή ομάδα ήταν κατά βάση η εθνική Ελπίδων (Κ-23).
2005
Το 2005, στην Αλμερία, μετείχαν 9 χώρες που χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους. Η Ελλάδα προκρίθηκε στα προημιτελικά. Αγωνίστηκε στον Γ΄ όμιλο με Αλγερία και Τυνησία, όπου έφερε μια ισοπαλία και μια ήττα και τερμάτισε τελευταία. Όμως, προκρίθηκε στα προημιτελικά ως καλύτερη 3η, όπου αποκλείστηκε από την Τουρκία. Μεσογειακή ομάδα ήταν η εθνική Ελπίδων.
2009
Το 2009, στην Πεσκάρα, μετείχαν 11 χώρες που χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους. Η Ελλάδα τερμάτισε στην 5η θέση. Αγωνίστηκε στον Α΄ όμιλο με Ιταλία και Συρία, όπου έφερε μια νίκη και μια ήττα και τερμάτισε στη δεύτερη θέση που της έδωσε το δικαίωμα να αγωνιστεί για τις θέσεις 5-8. Στη β΄ φάση νίκησε το Μαυροβούνιο και επικράτησε της Τουρκίας στα πέναλτι και τερμάτισε 5η. Μεσογειακή ομάδα ήταν η εθνική Ελπίδων.
2013
Στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013, στη Μερσίνα, η Ελλάδα δεν μετείχε στο μεσογειακό ποδοσφαιρικό τουρνουά.
2018
Στους Μεσογειακούς 2018, στην Ταραγόνα της Ισπανίας, η Ελλάδα μετείχε με την Εθνική Νέων Κ-18. Πήραν μέρος 9 χώρες (ομάδες Κ-18), σε 3 ομίλους: Α΄ (Αλγερία, Ισπανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη), Β΄ (Ιταλία, Μαρόκο, Λιβύη), Γ΄ (Ελλάδα, Τουρκία, Γαλλία). Οι νικητές των ομίλων και η καλύτερη δεύτερη ομάδα προκρίνονται στα ημιτελικά. Η Ελλάδα πέρασε πρώτη από τον όμιλό της, αλλά στη συνέχεια ηττήθηκε καθαρά από την Ιταλία στον ημιτελικό και έχασε το χάλκινο μετάλλιο στα πέναλτι από το Μαρόκο. Τερμάτισε τέταρτη.
2022
Στους Μεσογειακούς 2022, στο Οράν της Αλγερίας, η Ελλάδα μετείχε με την Εθνική Νέων Κ-18. Πήραν μέρος 8 χώρες (ομάδες Κ-18), χωρισμένες σε δύο ομίλους: Α΄ (Αλγερία, Γαλλία, Ισπανία, Μαρόκο), Β΄ (Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Τουρκία). Οι δυο πρώτες ομάδες των ομίλων προκρίνονταν στα ημιτελικά. Η Ελλάδα, με μία νίκη και δύο ήττες, τερμάτισε τελευταία στον όμιλο και αποκλείστηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνική Ελλάδας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές αθλητικές ομάδες της Ελλάδας
Θανάσης Βέγγος
Ο Θανάσης Βέγγος (Νέο Φάληρο Πειραιά, 29 Μαΐου 1927 - Αθήνα, 3 Μαΐου 2011) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου και σκηνοθέτης. Iδρυτής της εταιρείας κινηματογραφικών παραγωγών ΘΒ Ταινίες Γέλιου. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Βέγκος και όπως είχε πει, το έγραφε με "γγ" όταν έγινε ηθοποιός γιατί φαινόταν καλύτερα στο μάτι. Έχει παίξει σε 126 ταινίες, σε 52 από τις οποίες ως πρωταγωνιστής και έχει σκηνοθετήσει (πρωταγωνιστώντας ταυτόχρονα) ακόμη επτά ταινίες. Θεωρείται ένας από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου. Mέχρι και το τέλος της ζωής του συνέχιζε να εμφανίζεται σε ταινίες, στην τηλεόραση και το θέατρο. Θα μείνει πάντα γνωστός ως «ο καλός μας άνθρωπος».
Οικογένεια
Γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο, μοναχογιός του Βασίλη και της Ευδοκίας Βέγκου. Ο πατέρας του εργαζόταν στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού, ενώ ήταν και ήρωας της αντίστασης. Μετά τον πόλεμο εκδιώχθηκε από τη δουλειά του εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων. Η απόλυση προκάλεσε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα στην οικογένεια του Θανάση, κάτι που τον ανάγκασε να ριχτεί στον αγώνα για το μεροκάματο. Κυριότερη, μεταξύ των επαγγελμάτων με τα οποία ασχολήθηκε, ήταν η απασχόλησή του σε επεξεργασίες δερμάτων. Παράλληλα έκανε μικροθελήματα στη γειτονιά.
Εξορία και πρώτα βήματα
Τα χρόνια 1948-1950 υπηρέτησε τη θητεία του ως "ανεπιθύμητος" στρατιώτης στη Μακρόνησο, όπου γνωρίστηκε με τον μετέπειτα γνωστό σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο. Αυτή η γνωριμία οδήγησε στην πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, το 1954, στην ταινία Μαγική Πόλη του Κούνδουρου.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια έπαιξε μικρούς ρόλους, εργαζόμενος και ως φροντιστής στα κινηματογραφικά πλατό. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε σε μερικές από τις πιο ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως Ο δράκος, Διακοπές στην Αίγινα, Μανταλένα, Ο Ηλίας του 16ου, Ποτέ την Κυριακή. Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος είναι μαζί με τον Νίκο Σταυρίδη στην ταινία Οι δοσατζήδες του 1959. Τον ίδιο καιρό, πήρε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο με εξετάσεις σε ειδική επιτροπή. Η πρώτη του θεατρική παράσταση ήταν στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς-πλουτς», δίπλα στους Νίκο Ρίζο και Γιάννη Γκιωνάκη, επίσης το 1959.
Κινηματογράφος - τηλεόραση
Τα επόμενα χρόνια, συνεργαζόμενος κυρίως με τον σκηνοθέτη Πάνο Γλυκοφρύδη, αναπτύσσει τον τύπο του νευρικού, αεικίνητου τύπου, που τον καθιέρωσε και αρχίζει να γίνεται δημοφιλής. Με ταινίες όπως Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ, Μην είδατε τον Παναή, Ζήτω η τρέλλα!, Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης, καθιερώνεται στη συνείδηση του κοινού. Το 1964, σε αναζήτηση καλλιτεχνικής ελευθερίας, ίδρυσε τη δική του εταιρεία παραγωγής ΘΒ-Ταινίες Γέλιου. Την περίοδο 1965-1969, συνεργαζόμενος με τον Πάνο Γλυκοφρύδη και τον Ερρίκο Θαλασσινό, αλλά και σκηνοθετώντας ο ίδιος κάποιες φορές, γύρισε τις καλύτερες κατά γενική ομολογία ταινίες του, όπως τις Φανερός πράκτωρ 000, Τρελός, παλαβός και Βέγγος, Ποιος Θανάσης;, που τις χαρακτηρίζουν το σουρεαλιστικό χιούμορ, ο αυτοσχεδιασμός και η πηγαία ερμηνεία. Παρά την εμπορική και καλλιτεχνική τους επιτυχία, οι ταινίες αυτές οδηγούν την εταιρεία του Βέγγου σε κλείσιμο και τον ίδιο σε οικονομική καταστροφή, από την οποία θα συνέλθει μόνο μετά από πολλά χρόνια.
Η καριέρα του συνεχίζεται με τον σκηνοθέτη Ντίνο Κατσουρίδη, ενώ η δημοτικότητά του παραμένει σταθερή κι οδηγεί στην αποθέωσή του από τον κόσμο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1971, όπου η ταινία Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση; αποσπά τα βραβεία κριτικών και κοινού. Άλλη σημαντική ταινία αυτής της περιόδου είναι Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας του 1976. Η θεματολογία των ταινιών του μετατοπίζεται προς την κοινωνική κριτική, ενώ το 1983 σταματά για λίγα χρόνια να κάνει κινηματογράφο. Τη δεκαετία του 1980 ασχολείται με το γύρισμα έξι βιντεοταινιών και της τηλεοπτικής σειράς Βεγγαλικά, που, μετά από προσπάθειες πολλών ετών, προβλήθηκε τελικά στην τηλεόραση το 1988. Το 1990 εμφανίστηκε στη σειρά του ΑΝΤ1 Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης.
Η επιστροφή του στον κινηματογράφο γίνεται το 1991 με την ταινία Ήσυχες μέρες του Αυγούστου του Παντελή Βούλγαρη. Η ερμηνεία του έχει πια διαφοροποιηθεί, είναι χαμηλών τόνων αλλά μεγάλης εκφραστικότητας, με κορυφαία στιγμή το ρόλο του στην ταινία Όλα είναι δρόμος του 1998. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε επίσης στην Επίδαυρο, το 1997, στον ρόλο του Δικαιόπολη στους Αχαρνής και το 2001 στην Ειρήνη του Αριστοφάνη με μεγάλη επιτυχία. Το 2002, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, ο Θανάσης Βέγγος κράτησε έναν από τους βασικούς ρόλους στην τηλεοπτική σειρά Περί ανέμων και υδάτων. Η τελευταία κινηματογραφική συμμετοχή του ήταν στην ταινία "Το πέταγμα του κύκνου" που προβλήθηκε το 2010.
Προσωπική ζωή
Την εποχή που γυριζόταν "Ο Δράκος" παντρεύτηκε την Μίνα (Ασημίνα) Βέγγου με την οποία ήταν μαζί μέχρι το τέλος της ζωής του. Απέκτησαν δύο γιους, τον Βασίλη και τον Χάρη. Οι γιοι του έδωσαν εγγόνια τα οποία υπεραγαπούσε, όπως επιβεβαιώνει και η γυναίκα του: "Η αγάπη του Θανάση ήταν τόσο μεγάλη για την Νίκη και τον Θανασάκη που σχεδόν έκλαιγε κάθε φορά που άκουγε το όνομά τους. Είχε λατρεία για τα δύο του εγγόνια και τίποτα δεν μπορούσε να την επισκιάσει. Ούτε τα μικροπροβλήματα υγείας. Δεν μπορείτε να καταλάβετε το πάθος του για αυτά."
Σύμφωνα με τον πρωτότοκο γιο του, Βασίλη, ο Θανάσης Βέγγος "έκανε παρέα με τον Δημήτρη Νικολαΐδη, την Σούλη Σαμπάχ, τον Γιώργο Λαζαρίδη και τον Ντίνο Κατσουρίδη. Ένας πραγματικός φίλος του είναι ο Γιώργος Σταυρόπουλος. Γενικά θεωρεί το καλλιτεχνικό κύκλωμα λίγο περίεργο και αισθάνεται σαν ψάρι έξω από το νερό".
Βραβεύσεις
Ο Θανάσης Βέγγος έχει τιμηθεί με τα παρακάτω βραβεία: <references group="Σημ." />
Κινηματογράφος
Για την ορθογραφία των τίτλων κρατάμε την πρωτότυπη γραφή (Τρελλός αντί τρελός, στάχυα αντί στάχια, πανταλόνι αντί παντελόνι, Τύφλα νάχη... αντί Tύφλα νά 'χει... κλπ)
Τηλεταινίες
Τηλεταινίες με το Θανάση Βέγγο.
Θέατρο
Ο Θανάσης Βέγγος απέκτησε άδεια άσκησης επαγγέλματος ηθοποιού (ημερομηνία εγγραφής: 11 Απριλίου 1959) και έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε την ίδια χρονιά, στην επιθεώρηση των Δ. Βασιλειάδη - Ν. Ελευθερίου «Ομόνοια πλατς-πλουτς», Θέατρο Περοκέ.
Τηλεόραση
Συμμετοχή σε τηλεοπτικές σειρές με το Θανάση Βέγγο.
Ντοκιμαντέρ
Ντοκιμαντέρ με τον Θανάση Βέγγο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γουίλλιαμ Τζέιμς Μιούλερ
Ο Γουίλλιαμ Τζέιμς Μιούλερ (αγγλικά: William James Müller, 28 Ιουνίου 1812 – 8 Σεπτεμβρίου 1845) ήταν Βρετανός ζωγράφος του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1812 στο Μπρίστολ και ήταν γερμανικής καταγωγής. Έκανε μαθήματα ζωγραφικής με καθηγητή τον Τζέιμς Μπέικερ Πάιν και πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση το 1833 στη Βασιλική Ακαδημία. Τα επόμενα χρόνια πραγματοποίησε μια σειρά ταξιδιών πρώτα στη Γερμανία, την Ελβετία και την Ιταλία και αργότερα στην Ελλάδα, την Αίγυπτο και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά την παραμονή του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1843 συνόδευσε τον αρχαιολόγο Τσαρλς Φέλοους στις ανασκαφές που εκείνος πραγματοποίησε στα εδάφη της Λυκίας. Ήταν εγκατεστημένος στο Λονδίνο, αργότερα όμως επέστρεψε στο Μπρίστολ όπου πέθανε το 1845 σε ηλικία 33 ετών.
'Εργο
Ο Μιούλερ ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την τοπιογραφία και την προσωπογραφία, δημιουργώντας ελαιογραφίες και υδατογραφίες, ενώ κατά την παραμονή του στη Μικρά Ασία φιλοτέχνησε σκίτσα οριενταλιστικού χαρακτήρα. Το έργο του, αν και δεν είναι μεγάλο σε αριθμό έργων, θεωρείται ιδιαίτερης αξίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ζωγράφοι
1-φθορομεθαναμίνη
Η 1-φθορομεθαναμίνη είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, άζωτο, υδρογόνο και φθόριο, με μοριακό τύπο CH4NF, αν και συνήθως παριστάνεται με τον ημισυντακτικό τύπο FCH2NH2.
Ονοματολογία
Η ονομασία «1-φθορομεθαναμίνη» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «μεθ-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-αμίνη» φανερώνει ότι περιέχει μια αμινομάδα ως κύρια χαρακτηριστική ομάδα. Το αρχικό πρόθεμα «1-φθορο-» δηλώνει την ύπαρξη ενός ατόμου φθορίου, ανά μόριο της ένωσης, ενωμένο στο άτομο του άνθρακα.
Ισομέρεια
Έχει ένα (1) μόνο ισομερές θέσης, τη N-φθορομεθαναμίνη (CH3NHF).
Μοριακή δομή
Η μοριακή δομή της 1-φθορομεθαναμίνης αντιστοιχεί γεωμετρικά στη δύο (2) γεωμετρικά στερεά, συνδεμένων με κοινή κορυφή το άτομο του αζώτου. Πιο συγκεκριμένα:
Επειδή το φθόριο είναι ηλεκτραρνητικότερο όλων και το άζωτο ηλεκτραρνητικότερο του άνθρακα και του υδρογόνου (με αυτήν τη σειρά), ο βαθμός οξείδωσης του αζώτου στην 1-φθορομεθαναμίνη είναι -3, ενώ του άνθρακα 0.
Με αποικοδόμηση ακετυλοφθοραμίδιου
Με αποικοδόμηση φθοροακετυλαμίδιου παράγεται 1-φθορομεθαναμίνη :
Με υποκατάσταση χλωρίου από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε 1-χλωρομεθαναμίνη (ClCH2NH2) μπορεί να υποκατασταθεί το χλώριο από φθόριο, γιατί ο σχηματισμός δυσδυάλυτου χλωριούχου υφυδραργύρου μετακινεί τη χημική ισορροπία της αντίδρασης προς τα δεξιά :
Αυτοδιάσπαση και σταθεροποίηση
Το γεγονός ότι περιέχει φθόριο και υδρογονούχα ομάδα συνδεμένη με το ίδιο άτομο άνθρακα καθιστά την ένωση ασταθή, έχοντας την τάση να μετατραπεί σε μεθανιμίνη, αποβάλλοντας υδροφθόριο.
Σταθεροποιείται (σχετικά) σε μορφή αλάτων της. Για παράδειγμα, με υδροχλώριο δίνει το υδροχλωρικό της άλας:
Υποκατάσταση φθορίου από χλώριο
Με τη χρήση χλωριούχου ασβεστίου (CaCl2) είναι δυνατή η υποκατάσταση του φθορίου από χλώριο, επειδή το φθοριούχο ασβεστιο (CaF2) είναι δυσδιάλυτο και έτσι απομακρύνεται από τη χημική ισορροπία:
Αλκυλίωση
Παράγει δευτεροταγείς μεθυλαμίνες με αλκυλαλογονίδια (RX). Π.χ.:
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Οργανικές αμίνες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:C1
Γεώργιος Μπουρδάρας
Ο Γεώργιος Μπουρδάρας (1888 - 1959) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Βιογραφία
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 αναμίχθηκε με την πολιτική όπου και από το έτος 1933 εξελέγη κατ΄επανάληψη βουλευτής Ευρυτανίας, αρχικά με το κόμμα του Καφαντάρη.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, τον Σεπτέμβριο του 1944 διορίστηκε Διοικητής των νήσων του Aρχιπελάγους. Στη συνέχεια πολιτεύθηκε με το κόμμα ΕΠΕΚ και στη κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1945 διορίστηκε υπουργός των 3Τ, όπως λεγόταν στην εποχή του το "υπουργείο Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων", (1945-1946) και αργότερα στη κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1951 ανέλαβε υπουργός Συγκοινωνιών (1951-1952). Το 1956 πολιτευόμενος με το κόμμα των Φιλελευθέρων εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας. Ο Γεώργιος Μπουρδάρας πέθανε στην Αθήνα στις 24 Ιουνίου 1959 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό της Μητρόπολης. Αδελφός του ήταν ο Αλκιβιάδης Μπουρδάρας. Η γενέτειρά του τον έχει τιμήσει με την μαρμάρινη προτομή του στην πλατεία του χωριού που γεννήθηκε.
Αρμενική Βικιπαίδεια
Η Αρμενική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της βικιπαίδειας στην Αρμενική γλώσσα. Δημιουργήθηκε τον Φεβρουάριο του 2003 και σήμερα (Απρίλιος 2018) έχει πάνω από 235 000 άρθρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βικιπαίδειες ανά γλώσσα
Κίτσα Δαμασιώτου
Η Κίτσα Χαρισιάδου-Δαμασιώτου ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, μεσόφωνος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Ήταν σύζυγος του επίσης ηθοποιού Γιώργου Δαμασιώτη. Γεννήθηκε το 1915 και πέθανε το 2000 στον Βόλο.
Η Κίτσα Δαμασιώτου υπήρξε ένα από τα βασικά στελέχη της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στην οποία και αναδείχθηκε ως μεσόφωνος στην οπερέτα όπου και διακρίθηκε ιδιαίτερα. Πραγματοποίησε πολλές επιτυχείς εμφανίσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και σε πολλές σκηνές του εξωτερικού.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Χιλιομόδι Κορινθίας
Το Χιλιομόδι είναι χωριό του Δήμου Κορινθίων και πρωτεύουσα της Δημοτικής Ενότητας Τενέας. Έχει πληθυσμό 1.510 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κατά κύριο λόγο με τη γεωργία (ελαιοκομία, αμπελουργία), την κτηνοτροφία (πτηνοτροφία) και το εμπόριο. Απέχει 17 χιλιόμετρα από τη Κόρινθο και βρίσκεται σε υψόμετρο 340 μέτρων.
Γεωγραφική θέση
Το Χιλιομόδι βρίσκεται σε μια πολύ ευνοϊκή θέση, με σχετικά ήπιο γεωφυσικό ανάγλυφο, στην Ανατολική Κορινθία. Η περιοχή είναι από τα αρχαία χρόνια το πέρασμα από το Άργος προς την Κόρινθο και κατ΄ επέκταση, το πέρασμα από την ενδοχώρα της Πελοποννήσου προς την Αθήνα. Αποτέλεσμα αυτών των συνθηκών είναι το γεγονός ότι ο σύγχρονος οικισμός απέχει 33 χιλιόμετρα από το Άργος, 43 χιλιόμετρα από το Ναύπλιο και 92 χιλιόμετρα απ΄ την Αθήνα.
Στις μέρες μας, το χωριό αποτελεί την πρωτεύουσα της Δημοτικής Ενότητας Τενέας, που περιλαμβάνει τα εξής χωριά (αλφαβητικά):
Ονομασία
Το χωριό πήρε το όνομα Χιλιομόδι όταν κατά το παρελθόν οι πρώτοι κάτοικοί του, παρήγαγαν και πούλησαν εντός μίας χρονιάς σιτάρι συνολικού βάρους ίσο με 1.000 μόδια, αριθμός - ρεκόρ για την εποχή. Γι αυτό το μεγάλο επίτευγμα ονόμασαν τον νεοσύστατο οικισμό Χιλιομόδι.
Αρχαιότητα
Από το 2013, διενεργείται συστηματική αρχαιολογική έρευνα, υπό τη διεύθυνση της Δρ. Έλενας Κόρκα, που έχει αποκαλύψει τμήμα του αστικού ιστού της πόλης, με χώρους εργαστηριακού και εμπορικού χαρακτήρα και κτήρια μνημειακού χαρακτήρα όπως δημόσιο λουτρικό συγκρότημα και ταφικό μνημείο, περιμετρικά του οποίου εντοπίστηκε οργανωμένο νεκροταφείο με ταφές που χρονολογούνται στα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια.
Η κατοίκηση ωστόσο στην περιοχή ανάγεται στα πρωτοελλαδικά χρόνια, όπως μαρτυρούν τα αρχαιολογικά δεδομένα, ενώ η άνθηση της Τενέας στα αρχαϊκά και τα ρωμαϊκά χρόνια, επιβεβαιώνεται από το πλήθος και την ποιότητα των ευρημάτων.
Βυζάντιο
Με την πάροδο των αιώνων, χάθηκε σταδιακά η αίγλη και η δυναμική της Τενέας, ενώ οι άνθρωποι της αναγκάζονται να μετακινηθούν στις γύρω ορεινές περιοχές. Βασική αιτία των μετακινήσεων αυτών αποτέλεσαν οι συχνές εχθροπραξίες που λάμβαναν χώρα υπό τον Εννετικό και Οθωμανικό ζυγό. Τότε είναι που ήκμασε ο κοινοβιακός τρόπος ζωής, με την Ιερά Μονή της Φανερωμένης (Παλαιά Μονή) πρωτίστως αλλά και τα κάστρα του Αγιονορίου και του Αγίου Βασιλείου αντίστοιχα να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η κοινωνική, η πολιτική, αλλά και η οικονομική ζωή του τόπου εξαρτώνταν από το πόσο καλά οχυρωμένα ήταν τα παραπάνω σημεία. Η συνεισφορά της Ιεράς Μονής της Φανερωμένης ήταν σημαντική για τη διαβίωση των κατοίκων, αφού με το έντονο θρησκευτικό της έργο κράτησε ζωντανή τη φλόγα της Ορθοδοξίας ανά τους αιώνες, ενώ ταυτόχρονα, οι κάτοικοι της περιοχής κατάφεραν να επιβιώσουν καλλιεργώντας τη γη της Μονής, που αναλογούσε σε χιλιάδες στρέμματα γης.
Ελληνική Επανάσταση
Κατά τα χρόνια της επανάστασης, περίπου τα 2/3 του πληθυσμού της Τενέας ζούσε στα χωριά Αγιονόρι και Στεφάνι, γεγονός που πιστοποιείται από την έντονη δημογραφική ανάπτυξη των παραπάνω οικισμών. Οι κάτοικοι της περιοχής, όντας πολύπειροι στον κλεφτοπόλεμο, συνέβαλλαν τα μέγιστα για την επιτυχή έκβαση της Επανάστασης του 1821. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι μάχες στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822) και στην Κλεισούρα (28 Ιουλίου 1822). Στον αγώνα για την απελευθέρωση ενεργό ρόλο παρουσιάζει και η Μονή της Φανερωμένης, που το πολυάριθμο δυναμικό της (περίπου 400 μοναχοί) συμμετείχε στον εφοδιασμό των στρατευμάτων με πολεμοφόδια, είδη πρώτης ανάγκης αλλά και κάλυψη. Λέγεται ότι στο καθολικό της προσκύνησαν πριν από τις μεγάλες μάχες, ο Κολοκοτρώνης και ο Νικηταράς. Αμέσως μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, πολλοί κάτοικοι της περιοχής μετακινήθηκαν προς το Χιλιομόδι, το οποίο εμφανίζεται κατά την απογραφή του 1843 με 311 κατοίκους.
20ος αιώνας
Η αποκατάσταση του κράτους, η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης αλλά και η κομβική θέση κατέστησαν τον νεοσύστατο οικισμό σε "Κεφαλοχώρι", δηλαδή τον ενδιάμεσο κόμβο μεταξύ της αστικής Κορίνθου και των υπόλοιπων χωριών της περιοχής. Όλες οι παραπάνω ευνοϊκές συνθήκες σε συνδυασμό με τη σταθερή αύξηση του πληθυσμού καθώς και με την δημιουργία μεγάλων έργων υποδομών (Εθνική Οδός Κορίνθου - Άργους, Μετρικός Σιδηρόδρομος κ.α) κατέστησαν το Χιλιομόδι σε θέση ισχύος για την εξέλιξη της γύρω περιοχής.
Πληθυσμός
Το Χιλιομόδι έχει σε γενικές γραμμές καταγράψει σημαντική αύξηση του πληθυσμού του από το 1861 μέχρι και σήμερα. Υπήρξε στασιμότητα με μικρή αύξηση την περίοδο 1889-1907 και μεγάλη μείωση στις απογραφές του 1896, 1971 και 1991. Τις τελευταίες δεκαετίες έχει υπάρξει μία πολλή μικρή αύξηση του πληθυσμού που έχει παραμείνει σταθερός. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός του χωριού καταγράφτηκε το 1981 (1.704) ενώ ο μικρότερος το 1861 (354). Τo Χιλιομόδι αντίθετα από πολλά γειτονικά χωριά έχει καταφέρει να κρατήσει τον πληθυσμό του τις τελευταίες δεκαετίες.
Σημερινή κατάσταση
μικρογραφία|ΒΔ Άποψη του Χιλιομοδίου Το Χιλιομόδι διαθέτει τις βασικές δημόσιες υπηρεσίες που εξυπηρετούν τους κατοίκους της περιοχής, όπως κοινοτικό γραφείο, Ληξιαρχείο καθώς και Κ.Ε.Π. Επιπλέον, υπάρχει Ταχυδρομείο - Ταμιευτήριο, Αγροτικό Ιατρείο με μόνιμους ιατρούς αλλά και διάφορα καταστήματα που προσφέρουν πλούσια γκάμα προϊόντων. Στον τομέα της εκπαίδευσης, λειτουργεί Κατασκήνωση, Παιδικός Σταθμός, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο και Γενικό Λύκειο, καλύπτοντας τα παιδιά της περιοχής σε υψηλού επιπέδου μόρφωση. Το Χιλιομόδι διαθέτει τις πιο πλήρεις αθλητικές εγκαταστάσεις της περιοχής, καθώς λειτουργεί κλειστό γυμναστήριο (γήπεδο basket, volley, handball και ενόργανη γυμναστική) καθώς και σύγχρονο ποδοσφαιρικό γήπεδο με στίβο και ηλεκτροφωτισμό.Το γήπεδο ποδοσφαίρου αποτελεί και την ιστορική έδρα της ομάδας του Ατρομήτου Χιλιομοδίου, μιας ομάδας που αγωνίστηκε στη Δ' εθνική κατηγορία, τις χρονιές 2007-2008-2009. Το καλοκαίρι του 2007 το χωριό δοκιμάστηκε από τις δασικές πυρκαγιές που έκαψαν ένα μέρος του πευκοδάσους για το οποίο φημίζεται το Χιλιομόδι. Έτσι στο χωριό έχει δημιουργηθεί η πρότυπη περιβαλλοντική εθελοντική ομάδα SOSTE TO που δραστηριοποιείται κυρίως στη δασοπροστασία αλλά και σε άλλα καίρια ζητήματα της περιοχής, με έντονη κοινωνική προσφορά.