cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας
Γάμος
Οι διαπραγματεύσεις για τον γάμο με τη Μαρία του Χέλρε ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1447 όταν ένας απεσταλμένος από τη Βουργουνδία ήρθε στη Σκωτία και ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1448 με μια αποστολή υπό τον καγκελάριο Κράιτον. Ο Φίλιππος Γ΄ της Βουργουνδίας έδωσε 60.000 κορώνες στη συγγενή του και την προίκα της αξίας 10.000 κορονών με εδάφη στο Στράθιρν, το Άθολ, το Μέθβεν και το Λινλιθγκόου. Στις 25 Φεβρουαρίου 1449 πραγματοποιήθηκε ένα τουρνουά ανάμεσα στον Ιάκωβο, κύριο του Ντάγκλας, έναν άλλο Ιάκωβο αδελφό του λόρδου του Λοχ Λέβεν και σε δυο άλλους ευγενείς ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν ο Ιάκωβος του Λαλαίν ένας από τους διάσημους ιππότες της εποχής του. Ο γάμος εορτάστηκε στις 3 Ιουλίου 1449 στο Χόλυρουντ, ένας διάσημος Γάλλος χρονικογράφος ο Ματθαίος ντ'Εσκούσι δίνει λεπτομερείς πληροφορίες για την τελετή. Πολλοί συνοδοί της Μαρίας από την οικογένεια Φλέμινγκ παρέμειναν στη Σκωτία, οι σχέσεις ανάμεσα στη Σκωτία και τη Φλάνδρα που ήταν ήδη φιλικές από την εποχή του Ιακώβου Α΄ έγιναν πιο στενές.
Ο γάμος του βασιλιά της Σκωτίας οδήγησε στον περιορισμό της κηδεμονίας και στην πτώση των Λίβινγκστον, το φθινόπωρο ο Σερ Αλεξάντερ και άλλα μέλη της οικογένειας συνελήφθησαν, στις 19 Ιανουαρίου 1450 με απόφαση του κοινοβουλίου ο Αλεξάντερ Λίβινγκστον γιος του Σερ Αλεξάντερ και ο Ροβέρτος Λίβινγκστον του Λινλιθγκόου εκτελέστηκαν για προδοσία στο κάστρο του Χιλλ. Ο Σερ Αλεξάντερ και οι συγγενείς του έμεναν υπό περιορισμό σε διαφορετικά κάστρα, μόνο ένα μέλος της οικογένειας ο Ιάκωβος μεγαλύτερος γιος του Σερ Αλεξάντερ αποκαταστάθηκε στη θέση του καγκελάριου (1454) στην οποία είχε διοριστεί το καλοκαίρι του 1449.
Το τέλος του
thumb|right|250px|Το κάστρο του Ρόξμπουργκ στο οποίο ο Ιάκωβος Β΄ σκοτώθηκε με την έκρηξη του "Λέων" Ο Ιάκωβος Β΄ ενθουσιασμένος παρήγγειλε το πιο σύγχρονο πυροβολικό για να το χρησιμοποιήσει εναντίον του Μελανού Ντάγκλας, οι φιλοδοξίες του τον οδήγησαν στην πολιορκία του κάστρου του Ρόξμπουργκ (1460) ενός από τα ελάχιστα κάστρα που είχαν απομείνει στους Άγγλους μετά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Ο Ιάκωβος Β΄ εισήγαγε πολλά κανόνια από τη Φλάνδρα για τις ανάγκες της πολιορκίας, στις 3 Αυγούστου ενώ στεκόταν μπροστά σε ένα από αυτά τα κανόνια το "Λέων" εξερράγη και τον σκότωσε. Ο ιστορικός Ροβέρτος Στιούαρτ του Πίτσκοτι σημειώνει : "καθώς ο βασιλιάς στεκόταν μπροστά σε ένα κομμάτι του πυροβολικού το μηριαίο οστό του θρυμματίστηκε από ένα κομμάτι πυροβόλου που εκσφενδονίστηκε και πέθανε επί τόπου". Οι Σκωτσέζοι συνέχισαν την πολιορκία με τον Τζώρτζ Ντάγκλας, 4ο κόμη του Άνγκους και το κάστρο έπεσε σε λίγες μέρες, στη συνέχεια η χήρα του Ιακώβου Β΄ Μαρία του Χέλρε διέταξε την καταστροφή του. Τον Ιάκωβο Β΄ διαδέχθηκε ο γιος του Ιάκωβος Γ΄ υπό την κηδεμονία της μητέρας του Μαρίας που πέθανε τρία χρόνια αργότερα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1449 τη Μαρία των Έχμοντ, κόρη του Άρνολντ δούκα του Χέλρε και απέκτησε:
Τέχνη
Ο Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας εμφανίζεται στα παρακάτω μυθιστορήματα και έργα :
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Λούτσα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Θεσπρωτός
Με το όνομα Θεσπρωτός (δηλαδή κάτοικος της Θεσπρωτίας), είναι γνωστοί οι:
Επίσης με το όνομα Θεσπρωτός είναι γνωστός ο:
Κατηγορία:Ψευδώνυμα
Περιβαλλοντικά οικονομικά
Τα περιβαλλοντικά οικονομικά είναι ένα επιστημονικό πεδίο των οικονομικών το οποίο ασχολείται με περιβαλλοντικά θέματα, μέσω της οπτικής του φαινομένου της αποτυχίας αγορών. Υπό αυτό το πρίσμα, η ελεύθερη αγορά αποτυγχάνει να καταμερίσει αποδοτικά σπάνιους φυσικούς πόρους με αποτέλεσμα την ανάδυση οικολογικών προβλημάτων.
Τα περιβαλλοντικά οικονομικά σχετίζονται με τα οικολογικά οικονομικά, αλλά τα τελευταία θεωρούνται συνήθως ετερόδοξη σχολή και ενδιαφέρονται περισσότερο για την προστασία του περιβάλλοντος παρά για την οικονομική ανάπτυξη. Έως έναν βαθμό, η πράσινη οικονομία αποτελεί εφαρμογή των οικολογικών οικονομικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οικονομικα
Λιάνε Χάιντ
Η Λιάνε Χάιντ (Liane Haid, 16 Αυγούστου 1895 - 28 Νοεμβρίου 2000) ήταν Αυστριακή ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1895 στη Βιέννη. Η καταγωγή της ήταν από αυτοκρατορική οικογένεια της Βαυαρίας. Το βαπτιστικό της όνομα ήταν Γιουλιάνε. Άρχισε τη καλλιτεχνική της καριέρα ως χορεύτρια στο θέατρο. Σπούδασε ωδική. Έκανε τη πρεμιέρα της στον κινηματογράφο το 1915 και εμφανίστηκε το 1921 σε πρώτο ρόλο. Παντρεύτηκε τον Βαρώνο Φρίντριχ Χάιμερλε και εγκατέλειψε τη καριέρα της στο Χόλιγουντ. Πήρε μέρος σε πολλά έργα με παρτενέρ τους Χανς Άλμπερς, Βίλλι Φορστ και Γκούσταβ Φρέλιχ. Σημαντική επιτυχία της ήταν το τραγούδι Adieu mein kleiner Gardeoffizier σε μουσική Ρόμπερτ Σολτς. Μετά τον πόλεμο τιμήθηκε για την καλλιτεχνική της απόδοση. Απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου 2000 στη Βέρνη. Το 2008 ονομάστηκε ένας δρόμος προς τιμή της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αυστριακοί ηθοποιοί
Ντενγκισμός
Ντενγκισμός είναι μια σειρά από πολιτικές και οικονομικές θεωρίες και τακτικές βασισμένες στην σκέψη του Κινέζου κομμουνιστή ηγέτη Ντενγκ Σιαοπίνγκ.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το 1976 ο Μάο Τσε-Τουνγκ πέθανε και η εξουσία πέρασε σταδιακά στον Ντένκ Ξιαοπίνγκ από το 1978, ή αλλιώς «τον κρυφό οπαδό του Καπιταλισμού» όπως ο Μάο τον αποκαλούσε. Τον Δεκέμβρη του 1979 ο Ντένγκ, με σύμβουλό τον γνωστό νεοφιλελεύθερο οικονομολόγο Μίλτον Φρίντμαν, ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα οικονομικών μεταρρυθμίσεων στην Κίνα, το οποίο προέβλεπε άνοιγμα των αγορών της Κίνας στον καπιταλιστικό κόσμο με την περίφημη φράση «Δεν έχει σημασία αν ο γάτος είναι μαύρος ή άσπρος, το σημαντικό είναι να πιάνει τα ποντίκια!».
Κριτική
Ο Ντεγκισμός θεωρείται τάση ρεβιζιονιστική. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η αποδοχή καπιταλιστικών τακτικών σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Με την επικρατησή της η σημερινή Κίνα πρόκειται πρακτικά για κράτος αστικό, με κύριο μοχλό του τόσο τα γραφειοκρατικά όσο και ιδιωτικά-καπιταλιστικά συμφέροντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Πολιτική της Κίνας Κατηγορία:Οικονομία της Κίνας Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα στην Κίνα
Σαρλάτα
Τα Σαρλάτα είναι μικρό χωριό στην Κεφαλονιά.
Βρίσκεται νοτιοδυτικά του Αργοστολίου 11 χλμ. από αυτό, 500 μ. από το αεροδρόμιο και 1 έως 3 χλμ. από τις ωραιότερες παραλίες της νοτιοδυτικής πλευράς του νησιού (Άβυθος, Άμμες κλπ. ). Κατοικείται από τον 19ο αιώνα και σήμερα έχει περίπου 250 μόνιμους κατοίκους που πολλαπλασιάζονται το καλοκαίρι. Το χωριό είναι κλιμακωτά κτισμένο στον λόφο, που ξεκινάει από το χωριό Λακήθρα και κατεβαίνει ως τον κάμπο της Λειβαθούς. Παράλληλα το χωριό αυτό είναι γνωστό και για τις εκκλησίες του, με παλαιότερη την προσεισμική εκκλησία της Παναγίας. Το χωριό είχε παράδοση στους πετροκόπους κτίστες και στους ναυτικούς. Σήμερα παρουσιάζει έντονη τουριστική κίνηση.
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς
Φράτι Αχαΐας
Το Φράτι υπήρξε παλιός ορεινός οικισμός σε κεντρική περιοχή του σημερινού Νομού Αχαΐας, εγκαταλελειμμένος ήδη από τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Η ονομασία Φράτι διαζώζεται στις μέρες μας ως τοπωνύμιο στην περιφέρεια της Τοπικής Κοινότητας Λεοντίου. Επίσης, Φράτι ονομάζεται και οροσειρά επί του ορεινού όγκου του Παναχαϊκού στην ευρύτερη περιοχή όπου βρισκόταν το χωριό.
Τοποθεσία
Βρισκόταν κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 935 μέτρων και οδηγεί εκεί χωματόδρομος, που συνδέει τις επαρχιακές οδούς Χαλανδρίτσας-Ρακίτας και διασταύρωσης Αγριδίου Φαρρών-Λεοντίου, διερχόμενος δυτικά των Μπαρλαίικων και δυτικά των Κατσαϊταίικων.
Βορειοδυτικά της τοποθεσίας του παλιού οικισμού Φράτι βρίσκεται ο εγκαταλελειμμένος οικισμός της Σάπιας Βρύσης, ενώ στα νοτιοανατολικά του το χωριό των Δεμέστιχων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου Κατηγορία:Κοινότητα Λεοντίου
Αγία Μαρίνα Κύμης Εύβοιας
Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Κύμης, του δήμου Κύμης - Αλιβερίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευβοίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καρυστίας του νομού Ευβοίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα της Εύβοιας. Βρίσκεται σε ύψωμα των βορειοανατολικών απολήξεων του Μαυροβουνίου, σε θέση που βλέπει στον όρμο της Κύμης και το Αιγαίο Πέλαγος. Έχει μέσο σταθμικό υψόμετρο 140 και απέχει περίπου 95 χλμ. ΒΑ. της Χαλκίδας. Δυτικά της είναι η Κύμη, σε απόσταση περίπου 4 χλμ. ενώ νότια το λιμάνι και η Παραλία Κύμης Εύβοιας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Η Αγία Μαρίνα αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1981 και προσαρτήθηκε στο δήμο Κύμης της Εύβοιας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Κύμης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης – Αλιβερίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Συναγωγή του Ρουφάκ
Η Συναγωγή του Ρουφάκ (γαλλικά: Synagogue de Rouffach) είναι ιστορικό μνημείο ευρισκόμενο στο Ρουφάκ, εντός του νομού του Άνω Ρήνου, στη Γαλλία.
Τοποθεσία
Το συγκεκριμένο κτίριο ευρίσκεται επί του αριθμού 8 της Οδού Υλέν (γαλλικά: Rue Ullin), στο Ρουφάκ.
Ιστορία
Το κτίριο κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1921.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στο Ρουφάκ Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία κατηγοριοποιημένα το 1921 Κατηγορία:Συναγωγές στον Άνω Ρήνο Κατηγορία:Συναγωγές ιστορικά μνημεία στη Γαλλία
Εμίλια Πλάτερ
Η Κόμησσα Εμίλια Πλάτερ (Emilia Plater) (13 Νοεμβρίου 1806 - 23 Δεκεμβρίου 1831) ήταν επαναστάτρια της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Πολέμησε κατά την Εξέγερση του Νοεμβρίου και θεωρείται εθνική ηρωΐδα στη Λευκορωσία, τη Λιθουανία και την Πολωνία, χώρες που αποτελούσαν μέρος της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Βιογραφία
Η Εμίλια Πλάτερ γεννήθηκε στο Βίλνιους, σε μία αριστοκρατική οικογένεια Λιβονικής καταγωγής με ρίζες στη Βεστφαλία. Οι γονείς της, Franciszek Ksawery Plater και Anna Mohl, χωρίσαν όταν ήταν εννέα ετών. Ανετράφη από μακρυνούς συγγενείς, την οικογένεια Plater-Żyberk, στο οικογενειακό κτήμα Līksna στη Λιβονία, στη σημερινή Λεττονία. Έλαβε υψηλή μόρφωση και έμαθε να εκτιμά τις προσπάθειες του Ταντέους Κοστσιούσκο (Tadeusz Kościuszko) και του ποιητή Άνταμ Μιτσκιέβιτς (Adam Mickiewicz). Επίσης, ήταν μεγάλη θαυμάστρια της Μπουμπουλίνας, που ήδη είχε γίνει ίνδαλμα του Ελληνικού ξεσηκωμού ενάντια στους Οθωμανούς, καθώς και της Ιωάννας της Λωραίνης.
Το 1829, η Εμίλια Πλάτερ ξεκίνησε μια μεγάλη περιήγηση σε ολόκληρη την ιστορική Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, αλλά αναγκάστηκε να επιστρεψει πίσω λόγω του θανάτου της μητέρας της. Μετά το ξέσπασμα της Εξέγερσης του Νοεμβρίου εναντίον της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, οι περιοχές του πρώην Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας έμειναν αρχικά ανεπηρέαστες από τις μάχες και κατά τη διάρκεια των αρχικών σταδίων δεν υπήρξαν αντι-Τσαρικές μονάδες. Η Εμίλια Πλάτερ αποφάσισε να σχηματίσει μία από τις πρώτες αντάρτικες Λιθουανικές μονάδες. Έκοψε τα μαλλιά της, έφτιαξε μία στολή για την ίδια και ανέλαβε την οργάνωση και τον εξοπλισμό μιας ομάδας εθελοντών. Η μονάδα αποτελείτο από περίπου 280 πεζικάριους, 60 ιππείς και κάμποσες εκατοντάδες χωρικών οπλισμένων με πολεμικά δρεπάνια (στα Πολωνικα: kosa bojowa). Από την περιοχή του Ντάουγκαβπιλς (Daugavpils) (Dyneburg, Dünaburg) εισήλθε στη Λιθουανία, όπου τον Απρίλιο του 1831 η μονάδα της κατέλαβε την πόλη Ζαρασάι. Η μονάδα της προσπάθησε έπειτα να επιστρέψει στο Ντάουγκαβπιλς, αλλά παράτησαν το σχέδιο αυτό αφού η αναγνωριστική ομάδα που έστειλαν ανακάλυψε πως η πόλη φυλασσόταν από ισχυρή φρουρά και ήταν απόρθητη σε επίθεση από μια ομάδα με τη δική της ισχύ. 266px|thumb|left|Η Εμίλια Πλάτερ ηγείται δρεπανοφόρων, 1831 Επέστρεψε στη Σαμογκίτια και κατευθύνθηκε προς τη Πανεβεζίς, όπου ένωσε τις δυνάμεις της με την ομάδα της οποίας ηγείτο ο Karol Załuski. Λίγο αργότερα ο στρατηγός Ντεζιντέρι Χλαπόφσκι (Dezydery Chłapowski) εισέβαλε στην περιοχή με μεγάλη δύναμη και έλαβε την ηγεσία όλων των μονάδων που μάχονταν στο πρώην Μέγα Δουκάτο. Σύμφωνα με ένα διαδεδομένο θρύλο, συμβούλευσε την Εμίλια να τα παρατήσει και να επιστρέψει σπίτι της. Λέγεται πως απάντησε πως δεν είχε καμία πρόθεση να βγάλει τη στολή της μέχρι η πατρική της γη να απελευθερωθεί πλήρως.
Η απόφασή της έγινε δεκτή και έγινε διοικητής αξιωματικός του 1ου λόχου του Πολωνο-Λιθουανικού Πεζικού Συντάγματος. Πολέμησε με διακρίσεις και προήχθη στο βαθμό του λοχαγού, η υψηλότερη βαθμίδα που είχε απονεμηθεί σε γυναίκα την εποχή εκείνη. Μετά την ήττα των Πολωνικών μονάδων από τις Ρώσικες, ο στρατηγός Χλαπόβσκι αποφάσισε να περάσει τα σύνορα προς την Πρωσία και να κλειστεί εκεί. Η Εμίλια Πλάτερ αρνήθηκε να ακολουθήσει διαταγές και αντιθέτως αποφάσισε να εισβάλει στη Βαρσοβία και να συνεχίσει τον αγώνα. Ωστόσο, αρρώστησε βαριά και πέθανε στις 23 Δεκεμβρίου 1831 σε ένα κτήμα της οικογένειας Abłamowicze στο Γιουστινάβας (Justinavas). Τάφηκε στο μικρό χωριό Καπτσιαμιέστις (Kapčiamiestis) κοντά στη Λαζντιγιάι (Lazdijai). thumb|Αναμνηστικά Λιθουανικά νομίσματα λίτας με την Εμίλια Πλάτερ
Κληρονομιά
Μεταξύ άλλων, απεικονιζόταν στα χαρτονομίσματα της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (20 ζλότι). Δρόμοι με το όνομά της υπάρχουν στις περισσότερες μεγάλες πόλεις της Πολωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Νοεμβριανή Εξέγερση Κατηγορία:Λιθουανοί ευγενείς
Κουρουσσά (νομαρχία)
Η Κουρουσσά (γαλλ: Kouroussa) είναι μία από τις πέντε νομαρχίες της περιφέρειας Κανκάν στη Γουϊνέα. Πρωτεύουσα είναι η Κουρουσσά.
Γεωγραφία
Η Κουρουσσά βρίσκεται κεντρικά της Γουϊνέας και δυτικά του Κανκάν. Συνορεύει στα ανατολικά με το Κανκάν, στα βορειοανατολικά με τη Μαντιανά και το Σιγκιρί, στα δυτικά με τη Νταμπολά, στα βορειοδυτικά με το Ντινγκιράιγ, στα δυτικά με τη Φαρανά και στα νότια με το Κισσιντουγκού.
Δείτε επίσης
Κ
Βαλεντίν Ίντσκο
Ο Βαλεντίν Ίντσκο (Valentin Inzko) είναι αυστριακός διπλωμάτης με καταγωγή από την Σλοβενική Καρινθία. Από το 2009 είναι Ύπατος Αρμοστής για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Ομιλεί σλοβενικά, γερμανικά, ρωσικά, σερβοκροατικά και τσεχικά, απταίστως Μεταξύ άλλων, μετέφρασε τα δοκίμια του Βάτσλαβ Χάβελ Ζώντας την αλήθεια και Η δύναμη των ανίσχυρων στα σλοβενικά.
Προσωπική ζωή και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Κλάγκενφουρτ της Καρινθίας στις 22 Μαΐου του 1949. Από οικογένεια σλοβενόφωνη, ο πατέρας του ήταν πολιτικός ακτιβιστής της σλοβενικής μειονότητας. Παρακολούθησε δίγλωσσο σχολείο (γερμανικό και σλοβενικό) στο Σούτσαχ (Suetschach, σλοβενικά: Sveče) στο δήμο Φάιστριτς ιμ Ρόζενταλ (Feistritz im Rosental, σλοβενικά: Μπίστριτσα β Ρόζου - Bistrica v Rožu). Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη γενέτειρά του, εγγράφηκε στο πανεπιστήμιο του Γκρατς, όπου σπούδασε Νομικά και σλαβική φιλολογία. Την περίοδο από το 1972 ως το 1974 φοίτησε στη Διπλωματική Ακαδημία της Βιέννης. Παντρεύτηκε την Αργεντινή-Σλοβενή τραγουδίστρια της όπερας, Μπερνάρντα Φινκ Ίντσκο.
Διπλωματική καριέρα
Το 1974 εισήλθε στο αυστριακό διπλωματικό σώμα. Από το 1982 ως το 1986 εργάστηκε ως ακόλουθος Τύπου στην αυστριακή πρεσβεία στο Βελιγράδι. Εν συνεχεία εργάστηκε στην αυστριακή αποστολή στα Ηνωμένα Έθνη. Το 1990 έγινε πολιτιστικός ακόλουθος στην αυστριακή πρεσβεία της Τσεχίας, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1996. Από το 1996 ως το 1999 υπηρέτησε ως πρεσβευτής της Αυστρίας στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Τον Οκτώβριο του 1992 και επί δύο μήνες ήταν μέλος της αποστολής του ΟΑΣΕ στην περιοχή Σαντζάκ της Σερβίας. Το 2005 διορίστηκε πρεσβευτής της Αυστρίας στη Σλοβενία.
Έγινε ο 7ος ύπατος αρμοστής για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στις 26 Μαρτίου του 2009. Αντικατέστησε το Σλοβάκο διπλωμάτη Μίροσλαβ Λάιτσακ. Ο Ίντσκο έγινε ο δεύτερος Σλοβένος της Καρινθίας που κατέλαβε την εν λόγω θέση μετά τον Βόλφγκαγκ Πέτριτς, ο οποίος υπηρέτησε ως Ύπατος Αρμοστής την περίοδο από το 1999 ως το 2002.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί διπλωμάτες Κατηγορία:Αυστριακοί μεταφραστές Κατηγορία:Σλοβένοι μεταφραστές
Λόγος (μαθηματικά)
thumb|Ο λόγος πλάτους προς ύψος στις οθόνες υπολογιστών
Λόγος είναι μια ποσότητα που υποδηλώνει αναλογία.
Ο λόγος 2:3 ("δυο προς τρία") σημαίνει ότι το όλον περιλαμβάνει 2 από ένα μέρος και 3 από άλλο, π.χ. σε ένα καλάθι όταν περιέχονται 2 μήλα και 3 πορτοκάλια λέμε ότι ο λόγος μήλων προς πορτοκάλια είναι 2:3. Αν προστεθούν άλλα τόσα, τότε ο λόγος θα γίνει 4:6 που είναι ισοδύναμο με τον πρώτο λόγο 2:3. Με άλλα λόγια στην αρχή ήταν 2/5 ή 40% μήλα από τα φρούτα και μετά 4/10 δηλαδή πάλι 40%.
Σημειώστε ότι στο παράδειγμά μας μήλα προς πορτοκάλια είναι 2:3 ή "δυο προς τρία", ενώ μήλα από φρούτα είναι 2/5 ή "δυο πέμπτα" ή 40% των φρούτων. Η αναλογία λοιπόν συγκρίνει το μέρος με το όλον ενώ ο λόγος τα δυο μέρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχειώδη μαθηματικά Κατηγορία:Άλγεβρα
Φολέγανδρος
Το νησί έχει δύο μεγάλους οικισμούς. Πρωτεύουσα είναι η Χώρα (ή πόλη Φολέγανδρος), με 316 κατοίκους, χτισμένη στην ανατολική πλευρά, σε ύψωμα 200 μ. Ο άλλος οικισμός, η Άνω Μεριά, βρίσκεται βορειότερα με πληθυσμό 291 κατοίκων, και αποτελεί το πιο παραδοσιακό κομμάτι του νησιού. Είναι ο αγροτικός οικισμός με τα σπίτια να βρίσκονται σε απόσταση μεταξύ τους και να δημιουργούν τις λεγόμενες «θεμονιές». Μικρότεροι οικισμοί είναι ο Πετούσης και το λιμάνι του νησιού που είναι ο Καραβοστάσης, στο νοτιοανατολικό άκρο του, που απέχει από Πειραιά 102 μίλια και από Νάξο 32 μίλια.
Οι κάτοικοι της νήσου ονομάζονται Φολεγανδρίτες ή Φολεγανδρινοί, και ειδικότερα της Χώρας (πρωτεύουσας), Χωραΐτες - Χωραΐτισσες.
Μυθολογία-Αρχαιότητα
Η πρώτη αναφορά στο νησί γίνεται στην ελληνική μυθολογία, όπου αναφέρεται ότι πρωτοκατοικήθηκε από βοσκούς της Δυτικής Ελλάδας που έψαχναν για βοσκότοπους. Και καθώς οι βοσκοί αυτοί ήταν άντρες, το νησί ονομάστηκε Πολύανδρος. Απόηχος αυτής της πανάρχαιης ονομασίας είναι η μεταξύ των ναυτικών ονομασία του νησιού ως Πολύκαντρο.
Σε συνέχεια, σύμφωνα με τη μυθολογία στο νησί ήρθαν οι Μινωίτες Κρήτες, με οδηγό τους τον γιο του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα Φολέγανδρο, το όνομα του οποίου πήρε το νησί στους κατοπινούς χρόνους. Είναι γνωστό από ιστορικά κείμενα ότι το νησί αποτελούσε καταφύγιο καταδιωκομένων από την Κρήτη. Άλλωστε, «σιδηρά γη», εξαιτίας της τραχύτητας του εδάφους της την αποκαλεί και ο αρχαίος συγγραφέας Άρατος.
Από επιγραφές που βρέθηκαν στη νήσο οι κάτοικοι κατά την ιστορική περίοδο πρέπει να ήταν Δωριείς από τη Σαντορίνη του γένους των Αιγιδών. Το 425 π.Χ. φέρεται να έχει ήδη κυριευθεί και να ήταν υποτελής των Αθηναίων, καταβάλλοντας ετήσιο φόρο 2.000 δραχμών, σύμφωνα με επιγραφή που βρέθηκε στην Ακρόπολη των Αθηνών. Δεύτερη ιστορική αναφορά προέρχεται από επιγραφή που βρέθηκε στους Δελφούς παρά τον θησαυρό των Σιφνίων, του 4ου - 3ου αιώνα π.Χ. που η Φολέγανδρος φέρεται να συνέβαλλε οικονομικά στην επισκευή του ναού του Απόλλωνα, ή να αποτελούσε αποικία που ιδρύθηκε κατ΄ εντολή του Μαντείου. Τη Φολέγανδρο καταγράφουν πολλοί αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Άρατος ο Σολεύς σαν "Σιδηρά Φολέγανδρο" χάρη στη σκληρότητα του εδάφους της, ο Στράβων και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος σαν "Φολέκανδρος". Οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν το νησί ως τόπο εξορίας.
Μεσαίωνας-Νεότερα χρόνια
Επί Φραγκοκρατίας η Φολέγανδρος ανήκε στο Δουκάτο του Αιγαίου. Την κατέκτησε ο ιδρυτής του Δουκάτου Μάρκος Σανούδος το 1212 και ανέγειρε μεγάλο οχυρό φρούριο στο ψηλότερο σημείο της Χώρας, όπου και η αρχαία πόλη. Το νησί έμεινε υπό την κυριαρχία των Βενετών μέχρι το 1566, όταν και ερημώθηκε από τους Τούρκους πειρατές. Το 1617 οι Τούρκοι κατέλαβαν το νησί και το εξουσίαζαν μέχρι το 1821. Το έτος 1715 η Φολέγανδρος υπέστη λεηλασία και ερήμωση από τον πασά Τζανούμ Χότζα που υποδούλωσε τους κατοίκους της.
Μορφολογία εδάφους
Γενικά πρόκειται για ορεινό νησί, πετρώδες με απότομες ακτές. Οι αρχαίοι Έλληνες την αποκαλούσαν «σιδηράν». Κυριότερες κορυφές είναι στο νοτιοανατολικό τμήμα ο Άγιος Ελευθέριος (415 μ.), της Παναγίας (365 μ.), ο Τρούλος (312 μ.), ο Ορθόνικας (305 μ.) και στο βορειοδυτικό το Μεροβίγλι (310 μ.) και ο Προφήτης Ηλίας (285 μ.). Η σημαντικότερη κοιλάδα, το «Λιβάδι», βρίσκεται στο νότιο τμήμα. Μεγάλα ποτάμια δεν υπάρχουν, αλλά μόνο χείμαρροι. Πηγές υπάρχουν ελάχιστες και οι ανάγκες ύδρευσης καλύπτονται από στέρνες αποθήκευσης υδάτων. Το ανάπτυγμα των ακτών της Φολεγάνδρου φθάνει περίπου τα 32 χλμ. που παρουσιάζουν πλούσια εναλλαγή ακρωτηρίων όρμων και παραλιών. Σημαντικότεροι όρμοι είναι αυτοί περί τον ισθμό του Καραβοστάση στη νοτιοανατολική ακτή και της Αγκάλης ή Βαθύ στη νοτιοδυτική ακτή. Κυριότερα ακρωτήρια είναι το ακρωτήριο Κυπαρίσσι και το ακρωτήριο Κάστελλος στο βόρειο τμήμα και Ασπροπούντα νοτιοδυτικά του βορείου τμήματος.
Ακτογραφία
thumb|250px|right|Η παραλία του Αγίου Νικολάου 250px|right|thumb|Καραβοστάσης Η ακτογραφία της Φολεγάνδρου παρουσιάζει αρκετό αριθμό κολπώσεων και ακρωτηρίων. Κυριότερα ακρωτήρια, όρμοι και νησίδες του νησιού που απαντώνται κατά σειρά από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά και βορειοδυτικά (δεξιόστροφα) είναι:
Στη συνέχεια προς βορειοανατολικά απαντώνται:
Τουρισμός
Γνωστές παραλίες στο νότιο και δυτικό τμήμα είναι το Λιβάδι, το Λιβαδάκι, το Αμπέλι, το Δένδρο και το ''Αυλάκι. Στο νότιο το Λατινάκι και το Κάτεργο. Επίσης, δίπλα στο νοτινό όρμο της Αγκάλης, βρίσκονται τρεις παραλίες, Φυρά, Γαλύφος και ''Άγ. Νικόλαος''. Στο λιμάνι βρίσκεται η παραλία του Καραβοστάση και λίγο ανατολικότερα η Βάρδια. Βόρεια, βρίσκονται οι παραλίες του Σερφιώτικου, της Λυγαριάς και του Αη Γιώργη. Οι ξενοδοχειακές υποδομές τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί πολύ, χωρίς όμως να επηρεάζουν το «χρώμα» του νησιού. Υπάρχουν καταλύματα για όλα τα γούστα και βαλάντια, στη Χώρα, τον Καραβοστάση, την Αγκάλη και την Άνω Μεριά. Η Φολέγανδρος είναι μοναδικό δείγμα νησιού των Κυκλάδων με πλατείες στη διαμόρφωση της Χώρας. Παραδοσιακά φαγητά είναι τα ματσάτα, που είναι τοπικά μακαρόνια και σερβίρονται συνήθως με κόκκορα κοκκινιστό, κατσίκι κοκκινιστό ή σουτζουκάκια, η καλασούνα ή κρεμμυδένια, όπως την αποκαλούν συχνά, καθώς και η καρπουζένια, γλυκό από καρπούζι, μέλι και σουσάμι(παστέλι) ψημένο στον φούρνο. Στη Φολέγανδρο, υπάρχει και τοπική τυροκομία με διάφορα τυριά όπως το σουρωτό (φρέσκο αιγοπρόβιο τυρί), το ξυνότυρο, το ανθότυρο και το «σκέτο» τυρί, ένα σκληρό τυρί που συνοδεύει ιδανικά τα ματσάτα. Οι συγκοινωνίες στο νησί γίνονται με λεωφορεία, συνδέοντας τον Καραβοστάση με τη Χώρα, την Αγκάλη και την Άνω Μεριά. Το καλοκαίρι μπορεί κάποιος να κάνει και τον γύρο του νησιού με καραβάκια ή να επισκεφτεί με αυτό κάποιες δυσπρόσιτες παραλίες.
Προστατευόμενος βιότοπος
Το μεγαλύτερο μέρος του νησιού είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000. Πρόκειται για ένα βραχώδη βιότοπο με θαμνώδη βλάστηση και σπήλαια στα οποία βρίσκουν καταφύγιο οι μεσογειακές φώκιες μοναχοί. Στα προστατευόμενα είδη της χλωρίδας περιλαμβάνονται: σιληνή του Χόλτζμαν, σύμφυτο των Κυκλάδων, ανθυλλίς του Αιγαίου, ενδημικές καμπανούλες, κρόκοι, αγριογαρύφαλλα, ηρύγγια τα Αμοργινά, φιτιλάρια του Έρχαρτ, γάλιο της Αμοργού, ελίχρυσο το ανατολίτικο, πιμπινέλες του Πρετεντέρη, σέσελι το κριταμόφυλλο, σιληνή η Κύθνια, σενέκια τα δίχρωμα, κ.α. Στα προστατευόμενα είδη της πανίδας περιλαμβάνονται: λαφιάτες, κυρτοδάκτυλοι, έρυξ, σαμιαμίδια, σιλιβούτια, οχιές και πίννα η ευγενής. Στην προστατευόμενη ορνιθοπανίδα περιλαμβάνονται: μαυροπετρίτες, μύχοι της Μεσογείου, σπιζαετοί, πετρίτες, φρυγανοτσίχλονα, μαυροσταχτάρες, γερακίνες, αετογερακίνες, αρτέμης, γιδοβύζια, πελαργοί, λευκοχελίδονα, λευκοτσικνιάδες, κιρκινέζια, σταβλοχελίδονα, αιγαιόγλαροι, λιμόζες, θαλασσοκόρακες, σκουφοβουτηχτάρια, μαυροβουτηχτάρια, τρυγόνια, κ.α.
Ανδρέας Γεωργιάδης (ζωγράφος)
Ο Ανδρέας Γεωργιάδης ήταν Έλληνας ζωγράφος. Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1891, και πέθανε το 1951 στο ίδιο μέρος. Με τη ζωγραφική άρχισε να ασχολείται από 13 χρονών και να φιλοτεχνεί πορτρέτα και αγιογραφίες, όπως το πορτρέτο του ήρωα Παναγιώτου και κατόπιν τις αγιογραφίες του ναού της Σκουτεσιάδας.
Ο δήμος Αγρινίου τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε δρόμο της πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Αντιγόνη (μυθολογία)
Η Αντιγόνη, ήταν τραγικό πρόσωπο του Θηβαϊκού Κύκλου και της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.
Ο μύθος
Ήταν κόρη του Οιδίποδα και της Ιοκάστης ή, κατά μια άλλη εκδοχή, της Ευρυγανείας. Αδέλφια της ήταν η Ισμήνη και οι δίδυμοι Ετεοκλής και Πολυνείκης. Αδελφός της ήταν και ο Οιδίποδας, ο πατέρας της, λόγω της ακούσιας αιμομιξίας του με την μητέρα του Ιοκάστη.
Ύστερα από την αποκάλυψη των πεπραγμένων του Οιδίποδα, την αυτοτύφλωση του ίδιου και τον απαγχονισμό της Ιοκάστης, οδηγεί τον πατέρα της στην εξορία του στους Κολωνούς. Η ιστορία αυτή διαδραματίζεται στην τραγωδία του Σοφοκλή Οιδίπους επί Κολωνώ, όπου εκεί ο Θησέας σώζει την Αντιγόνη όταν ο θείος της ο Κρέων (αδελφός της Ιοκάστης) προσπαθεί να την απαγάγει, στην προσπάθεια του να πείσει τον Οιδίποδα να επιστρέψει στη Θήβα. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, επιστρέφει στην Θήβα για να αποτρέψει την μονομαχία των αδερφών της οι οποίοι φιλονικούν για την ανάληψη της εξουσίας. Όταν ο πόλεμος τελειώνει υπέρ της Θήβας, και με τον τραγικό θάνατο του Ετεοκλή και του Πολυνείκη στην «έβδομη πύλη», ο νέος άρχοντας Κρέων διατάζει τον ενταφιασμό του Ετεοκλή, αλλά απαγορεύει να ταφεί το πτώμα του Πολυνείκη, επειδή ενήργησε ως προδότης.
Η Αντιγόνη, σε αντίθεση με την Ισμήνη, αψηφά τους νόμους του Κρέοντα και ενταφιάζει τον νεκρό αδελφό της σύμφωνα με την θέληση των θεών. Η πράξη αυτή οδηγεί τον Κρέοντα στην απόφαση να την τιμωρίσει σε θάνατο, κλείνοντας την σε σπήλαιο, χωρίς τροφή και νερό. Ο αρραβωνιαστικός της Αίμονας, γιος του Κρέοντα, υπερασπίζεται την Αντιγόνη και κατηγορεί τον πατέρα του, ο οποίος και αργότερα μετανοεί αφού ο μάντης Τειρεσίας τον προειδοποιεί ότι κάτι κακό πρόκειται να συμβεί. Παρ'όλα αυτά, δεν προλαβαίνει να αναιρέσει την απόφαση του, καθώς η Αντιγόνη αυτοκτονεί. Μαθαίνοντας το γεγονός αυτό, αυτοκτονεί και ο Αίμων, συμπαρασύροντας και τη μητέρα του Ευρυδίκη σε αυτοκτονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Αντιγονη
Ηράκλειον (πλοίο)
Το επιβατηγό - οχηματαγωγό (Ε/Γ-Ο/Γ) Ηράκλειον ήταν πλοίο (φέρι-μποτ κλειστού τύπου) που εκτελούσε την ακτοπλοϊκή συγκοινωνία Πειραιάς-Χανιά και Πειραιάς - Ηράκλειο (Κρήτη) την περίοδο 1965-1966, η κατάληξη του οποίου συνδέθηκε με μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές τραγωδίες στην Ελλάδα.
Στοιχεία του πλοίου
Ναυπηγήθηκε το 1949 στη Γλασκόβη της Σκοτίας στα ναυπηγεία Fairfield Co Ltd για λογαριασμό αγγλικής εταιρείας ως δεξαμενόπλοιο. Είχε χωρητικότητα 8.922 κόρων, μήκος 498 πόδια, πλάτος 60 πόδια, και βύθισμα 36 πόδια ενώ έφερε μηχανή ατμοστροβίλων που του έδινε ταχύτητα 17 κόμβων. Εξυπηρετούσε τη γραμμή Αγγλίας-Βιρμανίας. Το αρχικό του όνομα ήταν "Leicestershire" (Λέστερσαϊρ).
Το 1964, μετά από μετασκευή σε φέρι-μποτ, περιήλθε στην εταιρεία των Αδελφών Τυπάλδου και υψώνοντας την Ελληνική σημαία νηολογήθηκε στον Πειραιά με αριθμό Ν.Π. 2562. Τον Ιούνιο του επόμενου έτους (1965) δρομολογήθηκε στις ακτοπλοϊκές γραμμές Πειραιά - Κρήτης.
Το μοιραίο ταξίδι
thumb|right|340px|Διαφημιστική καταχώρηση του Ε/Γ Ο/Γ Ηράκλειον στον ημερήσιο Τύπο. Την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 1966 και ώρα 7:30 μ.μ., το Ηράκλειον απέπλευσε από το λιμάνι της Σούδας με μισή ώρα καθυστέρηση, μεταφέροντας 206 επιβάτες, 70 μέλη του πληρώματος και 17 φορτηγά στον Πειραιά. Πλοίαρχος του πλοίου ήταν ο Εμμανουήλ Βερνίκος. Η κακοκαιρία που υπήρχε στο Κρητικό πέλαγος ανάγκασε το Λιμεναρχείο να απαγορεύσει τον απόπλου των μικρών σκαφών, αλλά τα αναμενόμενα, στο ανοιχτό πέλαγος, 5 ή 6 μποφόρ, δεν θεωρήθηκαν επικίνδυνα για το 19.000 τόννων πλοίο. Το ίδιο βράδυ, πολλοί αθηναϊκοί κινηματογράφοι πρόβαλαν ένα διαφημιστικό φιλμ για τα σκάφη της "Εταιρίας Τυπάλδου", τα οποία παρουσιάζονταν ως "τα πολυτελέστερα, τα ανετότερα και, φυσικά, τα ασφαλέστερα", με πρώτο και καλύτερο το καύχημα της εταιρίας, "το ασυναγώνιστον φέρι-μποτ Ηράκλειον, ταχύτητος 19 μιλλίων".
Μετά τα μεσάνυχτα, το Ηράκλειον έπλεε στο Μυρτώο Πέλαγος μέσα σε υψηλό κυματισμό με συνεχείς διατοιχισμούς (πλευρικές ταλαντώσεις, "μποτζαρίσματα") καθώς η ένταση των ανέμων αυξήθηκε σε 8 μποφόρ. Οι επιβάτες άρχισαν να ξυπνάνε στις καμπίνες τους και τα παιδιά να κλαίνε. Τα αυτοκίνητα μετακινήθηκαν και στο γκαράζ άρχισαν να μπαίνουν νερά.
Στις δύο μετά τα μεσάνυχτα, καθώς το πλοίο έπλεε 6 μίλια βορειοανατολικά της Φαλκονέρας, ένα μεγάλο φορτηγό-ψυγείο 5 τόνων με φορτίο πορτοκάλια, που φορτώθηκε κάθετα προς το διάμηκες επίπεδο συμμετρίας του πλοίου, απασφαλίστηκε από τους διαρκείς κλυδωνισμούς και χτύπησε με φόρα στην μπουκαπόρτα. Κάποιος ναύτης έτρεξε να ειδοποιήσει τον οδηγό να πάει να το ασφαλίσει. Δεν πρόλαβε. Κατά μαρτυρίες, ο καταπέλτης άνοιξε σταδιακά από τις παλινδρομικές προσκρούσεις του φορτηγού-ψυγείου, γεγονός που επιβεβαιώνει τις υποθέσεις ότι δεν είχε ασφαλισθεί σταθερά με τους 6 πείρους που διέθετε. Από τον πλευρικό καταπέλτη που υποχώρησε κι άνοιξε, το φορτηγό-ψυγείο έπεσε στη θάλασσα η οποία και κατέκλυσε στη συνέχεια όλο το χώρο των οχημάτων. Οι άνεμοι στη θαλάσσια περιοχή την ώρα του ναυαγίου υπολογίστηκαν σε 10, τουλάχιστον, μποφόρ.
Μετά την πτώση του φορτηγού ψυγείου στη θάλασσα, το πλοίο ήλθε πάλι στη θέση του και επέπλεε στην επιφάνεια της θάλασσας με μόνο τις ηλεκτρογεννήτριες ασφαλείας σε ενέργεια και κατόπιν, λόγω της μεγάλης πλέον ελεύθερης επιφάνειας υδάτων που είχαν κατακλύσει το γκαράζ, το πλοίο άρχισε να παίρνει πολύ μεγάλες κλίσεις.
Στις 02.06' ο ασυρματιστής εξέπεμψε το πρώτο αγωνιώδες SOS "Πορθμείον Ηράκλειον. Αυτήν την στιγμήν ανηρπάγη η πόρτα της δεξιάς πλευράς. Θέσις πλοίου επικίνδυνος" ενώ παράλληλα η κλίση αυξανόταν με επιταχυνόμενο ρυθμό και το πλοίο ανέκοπτε την ταχύτητά του. Στη γέφυρα οι αξιωματικοί έκαναν απελπισμένες προσπάθειες, όμως το πλοίο έγερνε κι άλλο κι άρχισε να βυθίζεται. Στις 02:07 σήμανε συναγερμός. Μοιράστηκαν όπως-όπως σωσίβια και ρίχτηκαν οι βάρκες στη θάλασσα. Στις 2.13', μόλις 8 λεπτά από το πρώτο σήμα κινδύνου, ο ασύρματος του Ηράκλειον εξέπεμψε για τελευταία φορά: "SOS! Πορθμείον Ηράκλειον SOS, βυθιζόμεθα! Στίγμα 36.52 βόρειον και 24,8 ανατολικόν! SOS βυθιζόμεθα!" και ακολούθησε σιγή.
Χρονικό διάσωσης
Το υποτυπώδες τότε τμήμα επικοινωνιών του Υπουργείου Ναυτιλίας εις μάτην προσπαθούσε να αναζητήσει πλοία στη γύρω περιοχή του ναυαγίου. Τα Λιμεναρχεία Πειραιώς, Σύρου και Κρήτης ανέφεραν αδυναμία αποστολής μέσων για παροχή βοήθειας, αφού ούτε και ρυμουλκά για τέτοιες ανάγκες υπήρχαν. Δυστυχώς ούτε το Ε/Γ-Ο/Γ "Μίνως", που έπλεε 15 μίλια βορειότερα, "άκουσε" το σήμα κινδύνου.
Στις 02:30 ενημερώθηκε ο τότε αρχηγός του Λιμενικού Σώματος για το τραγικό συμβάν και βεβαίως για όλες τις δυσχέρειες που το συνόδευαν. Ακολούθως ενημερώθηκε ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας και εκείνος με τη σειρά του ενημέρωσε τον υπουργό Εθνικής Αμύνης.
Το τότε Αρχηγείο Ναυτικού (Πλατεία Κλαυθμώνος) ανέφερε ότι πολεμικό πλοίο που βρίσκεται στη Σύρο με σβηστές μηχανές θα χρειασθεί τουλάχιστον 3-4 ώρες για απόπλου συν τις ώρες που θα χρειαζόταν για να φτάσει στον τόπο του ναυαγίου. Οι ώρες περνούσαν και η αγωνία άρχισε να κορυφώνεται, κάποια πλοία που έλαβαν το σήμα δήλωσαν αλλαγή πορείας τους προς το στίγμα του Ηράκλειον, απείχαν όμως πολύ, κάποια ανατολικά των Κυκλάδων, άλλο δυτικά της Καλαμάτας, και δύο αγγλικά πολεμικά ΒΑ της Κρήτης.
Στις 04:30 εμπλεκόμενοι αρχηγοί και υπουργοί βρέθηκαν στις υπηρεσίες για άμεση ενημέρωση, ενώ δόθηκε εντολή απόπλου στο Α/Γ "Σύρος" του τότε βασιλικού Ναυτικού. Γύρω στις 05:30 αποφασίστηκε η γνωστοποίηση του συμβάντος στον τότε πρωθυπουργό με όλες τις εξελίξεις και τις επιμέρους αδυναμίες. Μετά από κάποιες ενημερώσεις για τον μεγάλο χρόνο προσέγγισης των πλοίων που ήδη προσέτρεχαν, γύρω στις 06:00-06:30 ο πρωθυπουργός ενημέρωσε τον βασιλιά Κωνσταντίνο στο Τατόι. Τότε ενημερώθηκε και το αρχηγείο Αεροπορίας. Στις 07:20 ένα Douglas C-47 Skytrain απογειώθηκε από το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας και λίγα λεπτά μετά το ακολούθησαν άλλα δύο.
Τα πρώτα μηνύματα από τα καράβια που κατέπλευσαν στον τόπο της τραγωδίας, στις 8.30' το πρωί, ήταν αποκαρδιωτικά: ούτε ένα συντρίμμι από το ναυάγιο και πολύ περισσότερο ούτε ίχνος επιζώντων. Οι πρώτες εκδόσεις των εφημερίδων ανέφεραν ότι το Ηράκλειον βυθίστηκε αύτανδρο. Η κυβέρνηση Στεφανόπουλου κήρυξε εθνικό πένθος διάρκειας μίας εβδομάδας. Τα ελαφρά τραγούδια σταμάτησαν στους ραδιοσταθμούς, που μετέδιδαν συνεχώς ειδήσεις για την τραγωδία και πένθιμη κλασική μουσική.
Στις 09.45-10.00 το πρώτο Douglas C-47 Skytrain έφτασε κοντά στο στίγμα, όπου και εντόπισε το φορτηγό-ψυγείο να επιπλέει, συνάμα στον ορίζοντα φαινόταν καθαρά το αγγλικό ναρκαλιευτικό Ashton που έσπευδε ολοταχώς. Τότε το αεροπλάνο άρχισε τους "κύκλους έρευνας-διάσωσης" σε συνεχώς μικρότερο ύψος, όταν ακούσθηκε ο πιλότος του δεύτερου αεροπλάνου σχεδόν να προστάζει: "Μεγαλειότατε η πτήση σας είναι επικίνδυνη, πάρτε γρήγορα ύψος!". Ο κυβερνήτης του Ashton, αντιλαμβανόμενος ότι στην αποστολή συμμετείχε και ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, ακούστηκε να λέει: "Μεγαλειότατε η Ashton στις διαταγές σας" και η απάντηση «Ευχαριστώ, ακολούθα με...», αρχίζοντας τις ρίψεις καπνογόνων και σωσιβίων, όπου, από αέρος, εντοπίστηκαν ναυαγοί.
Στις 12.00 το τραγικό συμβάν είχε μαθευτεί σχεδόν σε όλο τον Πειραιά, με πρώτους τους συγγενείς που περίμεναν το πρωί το πλοίο να έχουν συγκεντρωθεί μπροστά στο κτήριο των πλοικτητών αδελφών Τυπάλδου στην ακτή Τζελέπη.
Ως τις 17.00, που έπεσε το σκοτάδι, είχαν περισυλλεγεί 45 διασωθέντες. 10-12 ασθενοφόρα από την Αθήνα κατήλθαν μέσω της οδού Πειραιώς τις οδούς Γούναρη και Εθνικής Αντιστάσεως, ενώ άλλα 7-8 ασθενοφόρα από την Τερψιθέα Πειραιά, όπου βρισκόταν ο σταθμός Πρώτων Βοηθειών του Πειραιά, κινήθηκαν προς τον Άγιο Νικόλαο, όπου θα προσέγγιζε το πλοίο.
Σκηνές αλλοφροσύνης, με τα ξεφωνητά χαράς να εναλλάσσονται με τους σπαρακτικούς θρήνους, εκτυλίχθηκαν για ώρες, μέχρι να μεταφερθούν όλοι οι επιζώντες στο Τζάνειο. Την ίδια ώρα τα Χανιά βυθίστηκαν στο πένθος. Τα μαγαζιά έκλεισαν, οι σημαίες ανέμιζαν μεσίστιες σε σπίτια και δημόσια κτίρια, μοιρολόγια ακούγονταν σε κάθε δρομάκι κι έξω από το πρακτορείο των Τυπάλδων υπήρχαν μαυροντυμένες γυναίκες, σοβαρές και αμίλητες
Την επόμενη μέρα το βασιλικό ζεύγος συνοδευόμενο από τον πρωθυπουργό και από 2-3 υπουργούς επισκέφθηκαν ναυαγούς στο Τζάνειο Νοσοκομείο, στον Ευαγγελισμό και στον Ερυθρό Σταυρό, όπου είχαν επίσης εισαχθεί.
Τα πλοία που προσέτρεξαν τότε στο ναυάγιο ήταν το Ε/Γ-Ο/Γ Μίνως της εταιρείας Ευθυμιάδη, που ακολουθούσε το Ηράκλειον: είχε αποπλεύσει από τον λιμένα Ηρακλείου μετά τον απόπλου του Ηράκλειον από τα Χανιά. Επίσης το Χανιά, πλοίο της ίδιας εταιρείας με του Ηράκλειον, το φινλανδικό Nula, το Δ/Ξ Aldebaran (ελληνικό), το ρωσικό Φ/Γ Ουρίσκ, το πολωνικό Φ/Γ Vako, το αγγλικό ναρκαλιευτικό Ashton, το αγγλικό αντιτορπιλλικό Levertog και το ελληνικό αρματαγωγό Σύρος του Β.Ν.
Ο αριθμός των θυμάτων του ναυαγίου
Επώνυμες πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των θυμάτων σε 247 ή 273 ή 277 (ίσως και πλέον).
Σε άρθρο της εφημερίδας "Ρεθεμνιώτικα Νέα" αναφέρεται: "Μόλις στις 15 Δεκεμβρίου του 1975 ανακοινώθηκε ο ακριβής αριθμός των θυμάτων του ναυαγίου: 247 νεκροί"... "Το πλοίο του Τυπάλδου «Ηράκλειον», ταξιδεύοντας με σφοδρή θαλασσοταραχή, βυθίστηκε ανοικτά της Φαλκονέρας, παρασύροντας στο θάνατο 247 επιβάτες. Από την παγωμένη θάλασσα ανασύρθηκαν (ζωντανά) μόνο 47 άτομα, κάτω από απερίγραπτες συνθήκες". Ο Δήμαρχος Χανίων Κρήτης σε γραπτό δημοσιευθέν μήνυμά του για την επετειακή ημέρα 8-12-2013, αναφέρει: "Σαράντα επτά χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την αποφράδα ημέρα της 8ης Δεκεμβρίου του 1966 όταν στη θαλάσσια περιοχή της Φαλκονέρας σημειώθηκε το ναυάγιο του επιβατηγού/οχηματαγωγού πλοίου "Ηράκλειον", στο υγρό τάφο του οποίου παρασύρθηκαν 273 ψυχές". Την 8-12-2013 επίσης στο Εθνικό Ίδρυμα Μελετών «Ελευθέριος Βενιζέλος» στα Χανιά παρουσιάστηκε το βιβλίο του Γιώργου Τρανταλίδη με τίτλο: «Το ναυάγιο της Φαλκονέρας - Ηράκλειον». ‘Όπως υποστήριξε ο συγγραφέας, τα θύματα του « Ηράκλειον» όπως προκύπτει από δικά του στοιχεία ήταν 277 χωρίς σε αυτούς να συμπεριλαμβάνονται φυλακισμένοι και αθίγγανοι που βρισκόταν στο πλοίο. Στο βιβλίο υπάρχουν αφηγήσεις διασωθέντων, τα ονόματα των διασωθέντων και των επιβατών που έχασαν τη ζωή τους, καθώς και οι αποφάσεις των δικαστηρίων για τους υπαιτίους της ναυτικής τραγωδίας.
Οι βιβλιογραφικές και διαδικτυακές πηγές, γενικά συμφωνούν στον αριθμό όσων ναυαγών διασώθηκαν (47) και στον αριθμό των σορών που βρέθηκαν και κηδεύτηκαν (μόλις 25 σοροί περισυνελέγησαν και κηδεύτηκαν) αναφέρουν όμως ενίοτε διαφορετικό αριθμό θυμάτων του τραγικού ναυαγίου, διαφορετικό μεταξύ τους, διαφορετικό κάποτε στο ίδιο άρθρο.
Ο πλοίαρχος Εμμανουήλ Βερνίκος, αν και ήταν ο πρώτος που έπεσε στη θάλασσα φέροντας σωσίβιο, όπως είπαν οι διασωθέντες αξιωματικοί, ποτέ δεν βρέθηκε (επιζών ή η σορός του).
Εκτός από τα στοιχεία που αναφέρονται ανωτέρω, δημοσιεύονται κι αναδημοσιεύονται αρκετές άλλες εκδοχές για τα θύματα του τραγικού ναυαγίου του Ε/Γ - Ο/Γ "Ηράκλειον" στην Φαλκονέρα, την 8-12-1966.
Μια εκδοχή: Από τους 73 ναυτικούς (πλήρωμα) του πλοίου και τους 191 επιβάτες σώθηκαν μόνο 46, (16 από το πλήρωμα και 30 επιβάτες): Οι υπόλοιποι 217 πνίγηκαν. Στο ίδιο όμως άρθρο, αρχικά αναφέρεται ότι ο αριθμός των θυμάτων είναι 273. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι θα θύματα του ναυαγίου είναι 224.,. Με βάση άλλο δημοσίευμα οι νεκροί κατά τα επίσημα στοιχεία είναι 240. Πρόσφατη πτυχιακή εργασία σχετική με τα αίτια του ναυαγίου του Ε/Γ - Ο/Γ "Ηράκλειον" αναγράφει:  "205 ταξιδιώτες και 65 μέλη του πληρώματος πέφτουν στα κρύα νερά του Αιγαίου, ανοικτά της Φαλκονέρας. 223 άτομα χάνουν τη ζωή τους ενώ μόλις 47 κατορθώνουν να επιβιώσουν (σελ. 9) ενώ στη σελ. 4 της ίδιας εργασίας αναγράφεται ο αριθμός θυμάτων σε 224: "Ήταν τις πρώτες πρωινές ώρες της 8ης Δεκεμβρίου 1966, κοντά στην βραχονησίδα Φαλκονέρα (23 ν.μ. βορειοδυτικά της νήσου Μήλου), όταν το επιβατηγό - οχηματαγωγό πλοίο «Ηράκλειον», που εκτελούσε το δρομολόγιο Χανιά - Πειραιάς, βυθίστηκε, λόγω ανοίγματος στη γάστρα άνωθεν του καταστρώματος στεγανών φρακτών και προοδευτικής κατάκλυσης του καταστρώματος οχημάτων, με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο 224 άνθρωποι (σελ. 4). Στο ίδιο πόνημα όμως στην σελ. 14 παρατίθεται πίνακας, με αναφορά σε 217 θύματα! Αλλά στη σελ. 45 ο αριθμός υπολογίζεται σε 236, όπως συνάγεται από την φράση "Μέχρι το τέλος της επιχείρησης διάσωσης περισυλλέγησαν 47 ναυαγοί από τους 283 επιβαίνοντες" (μάλιστα σημειώνεται ότι τα στοιχεία είναι επίσημα  από το πόρισμα της ΑΕΕΝΑ). Το ότι δεν υπάρχει στα δημοσιεύματα, έντυπα και διαδικτυακά ένας ενιαία αποδεκτός αριθμός των θυμάτων, εξηγείται από μαρτυρία στην ίδια έρευνα και στην Εφημ. "Πατρίς" Χανίων: "Πολλά τα θύματα και ανεξακρίβωτος ο αριθμός τους, καθώς οι περισσότεροι έκοβαν εισιτήριο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού κι έτσι δεν αναφέρονταν στις λίστες των επιβατών.,. Επίσης εξηγείται από την μαρτυρία ενός άλλου αυτόπτη μάρτυρα, ναυαγού που επέζησε:  "(μετά το ναυάγιο)  Λιμενάρχης, μου λέει κάποια ονόματα και με ρωτάει αν τους ξέρω, του λέω εγώ πως δεν ήξερα κανέναν τους. «Ξέρεις γιατί σε ρωτάω; Το λιμενικό έχει δικαίωμα να δίνει 3-4 δωρεάν εισιτήρια σε κάθε καράβι. Σε ερωτώ λοιπόν γιατί είχα δώσει σε αυτούς τα ελευθέρας… Σας το λέω όλο αυτό γιατί ούτε ξέρει κανείς πόσα ακριβώς ήταν τελικά τα θύματα από το ναυάγιο. Είχε μέσα Ατσιγγάννους και άλλους, Χανιώτες Ρεθεμνιώτες, πιο πολλοί ήταν Χανιώτες… Δεν είναι επακριβές το νούμερο, αλλά σας λέω ότι δε θα ήταν 500...…46 γλιτώσαμε…". Στο προαναφερθέν βιβλίο του δικηγόρου συγγραφέα κ. Γιώργου Τρανταλίδη "στο προλογικό σημείωμά του, ο συγγραφέας... χρειάστηκε πολύχρονη έρευνα σε εφημερίδες και αρχεία, ώστε να συγκεντρωθούν όλες οι καταγεγραμμένες μαρτυρίες και ονόματα.
Από αυτή την έρευνα ανέκυψαν ορισμένα νεότερα συγκλονιστικά στοιχεία, όπως για παράδειγμα ότι μέχρι σήμερα ο αριθμός των θυμάτων ναυαγίου παραμένει απροσδιόριστος, με σοβαρές ενδείξεις ότι ήταν πολύ μεγαλύτερος από τους 276, που αναφέρει ο συγγραφέας ή τους 215 σύμφωνα με άλλους μελετητές.
Αυτό το συγκλονιστικό στοιχείο προκύπτει από το γεγονός ότι μέσα στο πλοίο κανένας επιβάτης δεν ήταν καταγεγραμμένος και ανάμεσά τους υπήρχαν πολλοί Ρομά και κρατούμενοι, που χάθηκαν και είναι αμφίβολο εάν αναζητήθηκαν ποτέ και από κανέναν.
«Εκατοντάδες άνθρωποι χάθηκαν άδικα εκείνη την ημέρα. Πολύ περισσότεροι απ’ όσοι δηλώθηκαν τότες στα επίσημα κιτάπια», είχε πει ο Δημήτρης Γεωργακάκης, από τον Πλατανιά Κυδωνίας Χανίων. Και συνέχισε λέγοντας «Ντα μόνο οι γύφτοι που ήταν στο γκαράζ του πλοίου ξεπερνούσαν τους 150».
Λίγο παρακάτω, ο ίδιος, που ήταν οδηγός και γι’ αυτό βρισκόταν κοντά στο γκαράζ λέει: «Με το που ανοίγει η πόρτα φεύγουν στην θάλασσα όλοι οι γύφτοι (πάνω από 150) που ήταν στο γκαράζ και εμείς απού μπορεί κι απάνω του».
Νωρίτερα, επίσης είχε αποκαλύψει ότι «θυμάμαι ότι οι αστυνομικοί ήταν αλυσοδεμένοι με τους κρατούμενους, όμως, δεν έλυσαν ούτε έναν, γιατί δεν πίστευαν ότι θα βουλιάξει το καράβι».
Οι υπεύθυνοι
Ο καθ' ύλην αρμόδιος υπουργός Ισίδωρος Μαυριδόγλου δεν παραιτήθηκε. Παρέμεινε στη θέση του ως την πτώση της κυβέρνησης Στεφανόπουλου και εμφανίστηκε ευδιάθετος, χαμογελαστός και "άνετος" με τους δημοσιογράφους στη Βουλή, που συνήλθε εκτάκτως για να διερευνήσει τα αίτια της τραγωδίας. Οι αδελφοί Τυπάλδοι δεν έβγαλαν καμία ανακοίνωση για να εκφράσουν τη "συντριβή" τους και τη συμπαράστασή τους στις οικογένειες των νεκρών. Η υπό τον Στρατή Ανδρεάδη ηγεσία της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών αποφάσισε να διαθέσει στις οικογένειες των θυμάτων το ποσό των 100.000 δραχμών συνολικά -ούτε καν 500 δραχμές για την κάθε οικογένεια θύματος. Η πανελλήνια κατακραυγή γι' αυτήν την "κοστολόγηση" της ανθρώπινης ζωής οδήγησε πολλούς εφοπλιστές να διαχωρίσουν δημόσια τη θέση τους. Μεταξύ αυτών και ο Γιάννης Λάτσης, ο οποίος, στην επιστολή παραίτησής του από την Ένωση, τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής:
"Εξεθέσατε απαραδέκτως τους Έλληνες εφοπλιστές, τους οποίους ούτε καν εσυμβουλευθήκατα, ως συνήθως, με το γελοίον ποσόν που είχατε την επιπολαιότητα να μετάσχετε εις τον έρανον της εθνικής τραγωδίας, δια την οποίαν τουλάχιστον ηθικήν ευθύνην υπέχομεν άπαντες".
Πραγματικά, δεν ήταν μόνο η "κακιά ώρα" που έστειλε στον υγρό τάφο 226 ζωές. Στη Φαλκονέρα παίχτηκε η τελευταία, δραματική πράξη ενός "χρονικού προαναγγελθέντων θανάτων" που άρχισε το 1964, όταν οι Τυπάλδοι αγόρασαν το ηλικίας 15 ετών αγγλικό φορτηγό Λέστερσαϊρ, το βάφτισαν Ηράκλειον και το μετασκεύασαν όπως-όπως σε φέρι-μποτ. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, η Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων εξέφρασε τις ανησυχίες της: το πλοίο δεν ήταν έτοιμο να μπει στις ατμοπλοϊκές μεταφορές. Ενώ όλα τα ομοειδή σκάφη είχαν έρμα της τάξης των 6.000 τόννων, το Ηράκλειον δεν ξεπερνούσε τους 800 τόννους, χώρια τα άλλα προβλήματα της βιαστικής μετασκευής. Παρόλα αυτά, οι Τυπάλδοι πήραν προσωρινή άδεια δρομολογήσεως, μιας και ήταν ήδη καλοκαίρι και δεν προβλέπονταν φουρτούνες, με τη δέσμευση ότι ως το φθινόπωρο θα έχουν γίνει οι αναγκαίες μετατροπές. Κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ, αλλά η εταιρία κατάφερνε να παίρνει παρατάσεις. Στο μεταξύ τα θλιβερά προμηνύματα δεν έπαυαν να συσσωρεύονται: τον Δεκέμβριο του 1965 το Ηράκλειον συγκρούστηκε με το Φαιστός στο λιμάνι του Πειραιά και έπαθε σοβαρές ζημιές, ενώ λίγες μέρες αργότερα, σε νέο ατύχημα, έπαθε ζημιές η μοιραία μπουκαπόρτα. Ακολούθησαν νέες προειδοποιήσεις της Επιθεώρησης, νέα μπαλώματα και παρατάσεις. Ώσπου, το Νοέμβριο του 1966, οι τεχνικοί της Επιθεώρησης αρνήθηκαν να υπογράψουν το πρωτόκολλο δρομολογήσεως. Το πλοίο έπρεπε να "δέσει" και να επισκευαστεί επειγόντως. Ωστόσο, το πλοίο ξαναβρέθηκε στα πελάγη χωρίς να επισκευαστεί. Οι εφημερίδες έκαναν λόγο για ιδιόχειρο, παράτυπο σημείωμα που γράφτηκε καθ' υπόδειξιν του ίδιου του υπουργού Ναυτιλίας Ι. Μαυριδόγλου, κάτι που ο ίδιος αρνήθηκε πεισματικά, αλλά όχι πειστικά, καθώς δεν έδωσε οποιεσδήποτε διευκρινίσεις για τις συνθήκες του μοιραίου απόπλου, προφασιζόμενος τη "μυστικότητα των ανακρίσεων".
Μετά το τραγικό αυτό ναυάγιο καθορίστηκαν μελέτες για δημιουργία επί τούτου θαλάμων επιχειρήσεων έρευνας διάσωσης τόσο στο ΥΕΝ όσο και στη Ναυτική Διοίκηση Αιγαίου, επίσης τότε καθορίστηκε ο θεσμός του "σκοπούντος πλοίου" (ένα πολεμικό πλοίο από κάθε κατηγορία κάνει επιφυλακή 24ωρης ετοιμότητας στο ναύσταθμο), καθώς και ο καθορισμός άδειας απόπλου σύμφωνα με τις υφιστάμενες κάθε φορά καιρικές συνθήκες και όχι "κατά κρίσιν πλοιάρχου".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυάγια Κατηγορία:Ναυτικά ατυχήματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Επιβατηγά πλοία της Ελλάδας
Ιπέκ Καραπινάρ
Η Ιπέκ Καραπινάρ (τουρκικά: İpek Karapınar/ 20 Μαρτίου 1984)είναι Τουρκάλα ηθοποιός και μουσικός.
Βιογραφία
Η Ιπέκ Καραπινάρ γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1984 στην Κωνσταντινούπολη. Από μικρή είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον για τη μουσική και παρακολούθησε στο Κρατικό Ωδείο της Τουρκίας, μαθαίνοντας βιολί. Ωστόσο, η συμμετοχή της το 2006 στη τηλεοπτική σειρά "Η Γέφυρα", βασισμένο στη ζωή του Νομάρχη του Ερζιντζάν, Ρετζέπ Γιαζιτζίογλου, την έσπρωξε στην πόρτα της ηθοποιίας, συμμετέχοντας σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές. Η Καραπινάρ, η οποία τραγουδά επαγγελματικά, έχει δηλώσει πως σκέφτεται να κυκλοφορήσει δίσκο με τραγούδια της.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Καραπινάρ Ιπέκ
Αναλογία (μαθηματικά)
Στα μαθηματικά δυο μεγέθη καλούνται ανάλογα όταν οι τιμές τους του ενός είναι πολλαπλάσια των τιμών του άλλου, δηλαδή όταν οι αντίστοιχες τιμές των δύο μεγεθών έχουν σταθερό λόγο.
Άμεση αναλογία
Αν έχουμε δυο μεταβλητές x και y, το y είναι άμεση αναλογία του x όταν υπάρχει μια σταθερά k τέτοια ώστε
Η αναλογία γράφεται
και η σταθερά k καλείται λόγος ή σταθερά αναλογίας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μαθηματική ορολογία
Κωνσταντίνος Πασπάτης
Ο Κωνσταντίνος Πασπάτης (5 Ιουνίου 1878 - 14 Μαρτίου 1903 ) ήταν Έλληνας αθλητής της αντισφαίρισης, τρίτος ολυμπιονίκης το 1896.
Γεννήθηκε στο Δυτικό Ντέρμπι του Λίβερπουλ της Αγγλίας. Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα ήταν τρίτος στην αντισφαίριση στο απλό αντρών. Ο Πασπάτης σημείωσε δύο νίκες και μία ήττα και καθώς δεν γινόταν μικρός τελικός ισοβάθμησε μαζί με τον Ούγγρο Ταπάβιτσα. Πήρε μέρος και στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Ευάγγελο Ράλλη αποκλείστηκαν στο πρώτο παιχνίδι από τους Δ. Κάσδαγλη και Δ. Πετροκόκκινο. Η κουνιάδα του, Φρονιέτα, ήταν επίσης τενίστρια και μάλιστα πήρε ένα χάλκινο μετάλλιο στους αγώνες της Μεσολυμπιάδας το 1906.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Π Κατηγορία:Άγγλοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Επίδαυρος Λιμηρά
Η Επίδαυρος Λιμηρά ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην περιοχή της Λακωνίας. Βρισκόταν λίγο βορειότερα της Μονεμβασίας, στην βόρεια ακτή του όρμου Κρεμμύδι. Αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες πόλεις στην ανατολική πλευρά της Λακωνίας.