cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλι Ασφάκ
Ο Ασφάκ είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον από μερικούς μεγάλους συλλόγους στην Ευρώπη, όπως οι πορτογαλικές Μπενφίκα και ΦΚ Πόρτο, η τουρκική Μπούρσασπορ και πολλοί άλλοι σύλλογοι στην Ασία, αλλά αρνήθηκε αυτές τις προσφορές. Ωστόσο, είναι ο πρώτος ποδοσφαιριστής από τις Μαλδίβες που αγωνίστηκε στο εξωτερικό και ο μόνος παίκτης που κέρδισε τίτλο με ξένο σύλλογο. Τον Νοέμβριο του 2003, τιμήθηκε με τα πιο σημαντικά βραβεία που θα έπαιρνε ένας ποδοσφαιριστής από τις Μαλδίβες, σε ηλικία 18 ετών - ο Καλύτερος Ποδοσφαιριστής των Μαλδίβων και το Χρυσό Παπούτσι τη σεζόν 2003. Με τις Κλαμπ Βαλένθια, Νιου Ράντιαντ Σ.Κ., ΒΜ Αντού ΦΚ και Πόλις Ντιράγια Μαλαίσια ΦΚ, έχει κερδίσει 10 Πρωταθλήματα Μαλδίβων, 6 Κύπελλα Μαλδίβων, 4 Κύπελλα του Προέδρου, 4 Κύπελλα Κυπελλούχων Μαλδίβων, 3 Σούπερ Καπ Μαλδίβων, 2 Κύπελλα POMIS και ένα τίτλο Πρέμιερ Λιγκ Μαλαισίας.
Καριέρα
Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με την Κλαμπ Βαλένθια, στην οποία έπαιξε για πέντε χρόνια. Το 2001 κέρδισε το πρώτο του τρόπαιο, το Πρωτάθλημα Μαλδίβων. Στέφθηκε πρώτος σκόρερ της ποδοσφαιρικής σεζόν των Μαλδίβων το 2003, το 2004 και το 2005 διαδοχικά. Το 2006 υπέγραψε στη Νιου Ράντιαντ, όπου στη διετή θητεία του κέρδισε αρκετά τρόπαια και ονομάστηκε Καλύτερος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς το 2007. Τον Οκτώβριο του 2007 μετακόμισε στην ΝΠΜΜ ΦΚ. Μετά από δύο μήνες εντάχθηκε στη ΒΜ Σπορτς Κλαμπ, στην οποία έμεινε μέχρι το 2011. Τον Ιούλιο του 2009 σε αγώνα με αντίπαλο την  Kalhaidhoo, ομάδα τρίτης κατηγορίας (αποτέλεσμα 20-0) σημείωσε 12 γκολ. Εντάχθηκε ξανά στη Νιου Ράντιαντ το 2012 και κατά τη διάρκεια της περιόδου του, σημείωσε το 300ο γκολ της σταδιοδρομίας του και κέρδισε όλα τα εγχώρια κύπελλα με τον σύλλογο το 2013. Για τη σεζόν 2014, μετακόμισε στην Πόλις Ντιράγια Μαλαίσια ΦΚ. Τον Νοέμβριο του 2014, κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Ξένου Ποδοσφαιριστή στα Εθνικά Βραβεία Ποδοσφαίρου της Μαλαισίας, για την εξαιρετική του εμφάνιση με την Πόλις Ντιράγια Μαλαίσια στην Πρέμιερ Λιγκ Μαλαισίας 2014. Ο Ασφάκ ήταν ο δεύτερος αρχηγός της ομάδας για τη σεζόν του 2016 και έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος Μαλδιβιανός που έγινε αρχηγός ενός συλλόγου στο εξωτερικό.
Συλλογικές
Πόλις Ντιράγια Μαλαίσια
Νιου Ράντιαντ
ΜΒ Σπορτς Κλαμπ
Κλαμπ Βαλένθια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαλδιβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαλδίβων Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 2002 Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 2006 Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 2010
Αδόλφος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Ο Αδόλφος, δανικά Adolf (25 Ιανουρίου 1526 - 1 Οκτωβρίου 1586) από τον Οίκο του Όλντενμπουρκ ήταν δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ (1544-1586). Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Α΄ της Δανίας και της Σοφίας, κόρης του Μπόγκισλαβ Ι΄, δούκα της Πομερανίας. Εκπαιδεύτηκε από τον Φίλιππο Α΄ λαντγκράβο της Έσσης στο κάστρο του στο Κάσσελ για τέσσερα έτη. Αργότερα νυμφεύτηκε την κόρη του.
Στην αρχή τα δουκάτα των Σλέσβιχ & Χόλσταϊν τα διοικούσε ο πρωτότοκος αδελφός Χριστιανός Γ΄, καθώς ο δευτερότοκος Ιωάννης και ο Αδόλφος ήταν ανήλικοι. Αποφάσισαν ο μικρότερος Φρειδερίκος να ακολουθήσει σταδιοδρομία στη Λουθηρανική Εκκλησία. Το 1544 ο Αδόλφος έγινε 18 ετών διαπραγματεύθηκαν με τους ευγενείς των δουκάτων και αποφάσισαν τη διαίρεση ανάλογα με τα έσοδα κάθε περιοχής. Θα κρατούσαν τον τίτλο του δούκα. Ο Αδόλφος έλαβε το τμήμα με το κάστρο Γκόττορπ και ο κλάδος που ίδρυσε ονομάστηκε Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Το 1551 ο Φρειδερίκος έγινε επίσκοπος του Σλέσβιχ και του Χίλντεσχαϊμ. Το 1580 απεβίωσε ο Ιωάννης άγαμος και η περιοχή του μοιράστηκε εξ' ίσου μεταξύ του Αδόλφου και του ανιψιού του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας.
Ο Αδόλφος εμπιστεύτηκε στον Γιόχαν Ράντσαου τη διαχείριση της περιοχής του και έκανε ταξίδια. Το 1547/8 παραβρέθηκε στη Συνέλευση (Diet) στο Άουγκσμπουργκ, όπου ο Κάρολος Ε΄ των Αψβούργων ήταν στο απόγειο της δόξας του. Το 1553 επέστρεψε στο δουκάτο και το 1556 διαδέχθηκε τον Φρειδερίκο ως επίσκοπος του Σλέσβιχ. Απεβίωσε το 1586 σε ηλικία 60 ετών.
Αναφέρεται στο βιβλίο του Στέφαν Χάυμ του 1981 Άχασβερ (αγγλικός τίτλος: Ο περιπλανώμενος Ιουδαίος), όπου εμφανίζεται ως υπέρμαχος του Λουθηρανισμού και διώκτης των αιρετικών Αναβαπτιστών του Σ. Μέννο. Ταυτόχρονα βοηθά τον Καθολικό Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας εναντίον των Προτεσταντών Ολλανδών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1564 τη Χριστίνα, κόρη του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες του Σλέσβιχ Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Ν.Ε.Ο. Ληξουρίου
Ο Ναυταθλητικός Εκπολιτιστικός Όμιλος Ληξουρίου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο Ληξούρι. Το σωματείο ιδρύθηκε στις 27 Μαΐου 1991 από μία ομάδα 22 δραστήριων κοινωνικά κατοίκων του Ληξουρίου. Σκοπός του, όπως αναφέρεται και στο καταστατικό, είναι “η ηθική εξύψωση των νέων που έχουν έφεση για άθληση, η ανάπτυξη του πνεύματος συναδέλφωσης και αλληλεγγύης μεταξύ τους, η ενασχόληση τους με διάφορα αθλήματα και γενικά η ψυχαγωγία τους, σύμφωνα πάντα με τις αρχές του αθλητικού πνεύματος”. Έδρα της ομάδας το Κλειστό Γυμναστήριο Ληξουρίου.
Γενικές εκλογές στη Νήσο του Μαν 2021
Εκλογικό σύστημα
Τα 24 μέλη της Βουλής των Κλειδιών εκλέγονται από 12 εκλογικές περιφέρειες, καθεμία από τις οποίες εκλέγει 2 μέλη. Η εκλογή γίνεται με πολλαπλή μη μεταβιβάσιμη ψήφο σε κάθε εκλογική περιφέρεια, με τους ψηφοφόρους να έχουν δύο ψηφοδέλτια (αν και οι ψηφοφόροι δεν απαιτείται να χρησιμοποιήσουν και τις δύο) για τις δύο έδρες.
Ο επικεφαλής υπουργός διορίζεται έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών και είναι υποψήφιος για τη Βουλή των Κλειδιών.
Υποψήφιοι
Συνολικά έθεσαν υποψηφιότητα 65 υποψήφιοι. Ο απερχόμενος επικεφαλής υπουργός, Χάουαρντ Κουέιλ (MHK για την Μεσαία Περιφέρεια) δεν διεκδίκησε την επανεκλογή του.
Ανά πολιτικό κόμμα
Περισσότερο από το 85% των υποψηφίων έθεσαν υποψηφιότητα χωρίς κομματική ένταξη και το μεγαλύτερο εκλεγμένο κόμμα, το Εργατικό Κόμμα της Νήσου του Μαν, αποτελούνταν από δύο βουλευτές. Το Εργατικό Κόμμα της Νήσου του Μαν έλαβε μέρος στις εκλογές με τρεις υποψηφίους, το Φιλελεύθερο Βάνιν με τέσσερις και το Πράσινο Κόμμα της Νήσου του Μαν με δύο. Οι εκλογές του 2021 ήταν οι πρώτες εκλογές στις οποίες το Κόμμα των Πρασίνων παρουσίασε υποψηφίους, έχοντας προηγουμένως συμμετάσχει μόνο σε τοπικές εκλογές.
Παραπομπές
2021 Νησος Μαν
Αλευρού Λακωνίας
Η Αλευρού είναι ορεινό χωριό του νομού Λακωνίας, που βρίσκεται 23 χλμ. βόρεια της Σπάρτης (23ο χλμ. επαρ.οδ. Σπάρτης - Μεγαλόπολης), στη βορειοανατολική πλευρά του Ταϋγέτου, σε υψόμετρο 602 μ.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Αλευρού (Τοπική Κοινότητα Αλευρούς - Δημοτική Ενότητα Πελλάνας), ανήκει στον Δήμο Σπάρτης της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, η Αλευρού ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Αλευρούς, του πρώην Δήμου Πελλάνας του Νομού Λακωνίας. Μόνιμοι κάτοικοι 70 περίπου άτομα που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Κύριο προϊόν παραγωγής είναι το ελαιόλαδο. Η τοπική κοινότητα Αλευρούς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 5,675 χμ² (2011).
Από τον οικισμό καταγόταν ο αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης, Αντώνιος Αναγνωστόπουλος. Κατά το β΄ μισό του 19ου αιώνα εγκαταστάθηκαν στην Αλευρού χτίστες από την περιοχή των Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Αμμώνιος Γραμματικός
Ο Αμμώνιος ο Γραμματικός ήταν Αιγύπτιος ιερέας του 4ου αιώνα.
Το 391, ενεπλάκη σε μια βίαιη εξέγερση με επίκεντρο το Σεραπείο της Αλεξάνδρειας, όπου ειδωλολάτρες επαναστάτες βασάνισαν και σκότωσαν αιχμαλώτους χριστιανούς. Μετά την καταστολή της εξέγερσης και την καταστροφή του ναού, ο Αμμώνιος κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε δάσκαλος του εκκλησιαστικού ιστορικού Σωκράτη του Σχολαστικού.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί
Σπηλιόβουνο
Περίληψη
Τα έτη 1913 και 1915 η Αρχαιολογική Εταιρεία ερεύνησε δύο κτίσματα στη θέση Σπηλιόβουνο, στο Φισκάρδο της Κεφαλονιάς. Το πρώτο θα μπορούσε να σχετιστεί με ιερό Νυμφών που πιθανότατα εντοπίζεται στην περιοχή, το δεύτερο αποτελούσε ταφικό κτίσμα ρωμαϊκών χρόνων.
Εισαγωγή
Το Σπηλιόβουνο βρίσκεται στην επαρχία Ερίσου στο βόρειο τμήμα της Κεφαλονιάς. Είναι κατάφυτο ύψωμα στα νοτιοδυτικά του σημερινού οικισμού Φισκάρδο, ο οποίος αναπτύσσεται στις υπώρειες του και ταυτίζεται με τον αρχαίο Πάνορμο.
Η ιστορία των ανασκαφών
Ήδη το 19ο αιώνα υπάρχουν αναφορές στα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα που βρίσκονται στη θέση «Θρονί της Βασίλισσας Φισκάρδας», τόσο από τον Othon Riemann όσο και από τον Joseph Partsch. Μεταξύ των ερευνών της Αρχαιολογικής Εταιρείας στην Κεφαλονιά, που χρηματοδοτήθηκαν από τον Ολλανδό φιλάρχαιο Adriaan Goekoop, ο Γραμματέας Παναγιώτης Καββαδίας διεξήγαγε δύο μικρές έρευνες το 1913 και το 1915 αντίστοιχα στην περιοχή του Σπηλιόβουνου. Το 1913 ερεύνησε κτηριακά κατάλοιπα, των οποίων η πιθανή θέση θα συζητηθεί στην επόμενη ενότητα, ενώ το 1915 στράφηκε στην προαναφερθείσα θέση Θρονί. Η σπουδαιότητα των δύο θέσεων κατέστη σαφής από τη δεκαετία του 1990 και εντεύθεν, μέσω των αποτελεσμάτων των ερευνητικών δραστηριοτήτων του δανο-ελληνικού προγράμματος επιφανειακής έρευνας της Κεφαλονιάς και της αρμόδιας ΕΚΠΑ (πρώην ΣΤ΄/σημερινή ΛΕ΄).
Κτίσμα που ερευνήθηκε το 1913
Ερευνήθηκε θέση όπου βρίσκεται σπήλαιο και μπροστά σε αυτό «διώροφος οικία» των «ιστορικών ελληνικών χρόνων», της οποίας το ισόγειο περιείχε πίθους και πολλά αγγεία –μερικά των οποίων έφεραν το όνομα του κτήτορος–, στο δε όροφο υπήρχαν λείψανα τοιχογραφίας. Για τη χρονολόγηση του κτηρίου δεν είναι διαθέσιμο οποιοδήποτε στοιχείο. Σημειώνεται ερευνημένη θέση (Site 346) στις υπώρειες νοτιοδυτικά του Φισκάρδου, όπου πολύ κοντά σε φυσική σπηλιά βρίσκονται λείψανα μεγάλου αρχαίου κτηρίου με τοιχοποιία από μεγάλους κατεργασμένους λίθους διαφόρων διαστάσεων. Σύμφωνα με τη αρχαιολόγο Μελπομένη Ανδρεάτου, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η σπηλιά και το οικοδόμημα μπορούν να ταυτιστούν με ένα ιερό Νυμφών εκτός της πόλης, το οποίο μαρτυρείται από τις αρχαίες πηγές. Πιθανώς, αυτός ήταν ο χώρος που ερεύνησε ο Καββαδίας, αν και το πρόβλημα του κτηρίου που περιγράφει παραμένει. Σημειώνεται ότι η θέση βρίσκεται πλησίον του νεκροταφείου του ρωμαϊκού Πανόρμου (Φισκάρδο), όπου το 2008 ανασκάφηκε διώροφο ταφικό κτίσμα του 2ου αιώνα μ.Χ. (θέση Απόλυτος), πράγμα που, σε συνδυασμό και με την ερμηνεία του κτίσματος στο Θρονί ως ταφικού, θέτει εκ νέου σε συζήτηση τη χρήση του κτηρίου που αναφέρεται στην έκθεση του 1913.
Κτίσμα στο «Θρονί»
Οι αρχαιότητες του Σπηλιόβουνου που εντοπίστηκαν το 1915, και των οποίων τα βασικά στοιχεία δίδονται από τον Καββαδία, ταυτίζονται με τα κτηριακά κατάλοιπα στη θέση «Θρονί της Βασίλισσας Φισκάρδας», περίπου 500 μ. δυτικά του λιμανιού. Πρόκειται για μικρό μνημείο με κατεύθυνση ΝΑ-ΒΔ, μερικώς λαξευμένο στο βράχο, του οποίου η ανωδομή χάθηκε. Κλίμακα τριών βαθμίδων στα νοτιοδυτικά οδηγεί σε ένα προθάλαμο. Το κύριο δωμάτιο είναι εφοδιασμένο με λαξευμένα θρανία στις μακρές πλευρές, ενώ στην εξωτερική παρειά της εισόδου υπάρχει κόγχη. Το κτίσμα φαίνεται ότι βρισκόταν στο κράσπεδο δρόμου. Σχετικά με την ερμηνεία του οικοδομήματος διατυπώθηκαν αδρομερώς δύο απόψεις: ήδη ο Riemann πρότεινε τη χρήση του ως τάφου, ενώ ο Partsch εκείνη του λατρευτικού χώρου, την οποία προέκρινε ο Καββαδίας αλλά και πιο πρόσφατα το δανο-ελληνικό πρόγραμμα επιφανειακής έρευνας, χωρίς όμως συγκεκριμένη χρονολόγησή του. Τα τελευταία χρόνια, πάντως, ανασκαφές της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας αποκάλυψαν εκτεταμένο ρωμαϊκό νεκροταφείο, ακόμη και εντός του οικισμού, όπου απαντώνται συχνά μικρά ταφικά κτίσματα, ήτοι μαυσωλεία. Υπό αυτή την έννοια, παρόμοια χρήση του χώρου ως μαυσωλείου ή collegium funeraticum, αποτελούμενου από προθάλαμο, κυρίως θάλαμο με θρανία και κόγχη όπου ήταν αρχικά τοποθετημένη η τεφροδόχος ή προτομή του νεκρού φαίνεται εύλογη, καθώς πρόκειται για ταφικό κτηριακό τύπο που απαντάται συχνά σε ρωμαϊκά νεκροταφεία της ιταλικής χερσονήσου αλλά και της Ελλάδας, όπως, για παράδειγμα, στη Νικόπολη της Ηπείρου με την οποία ο Πάνορμος διατηρούσε στενότατες σχέσεις.
Πραισός
Ο αρχαιολογικός χώρος της Πραισού βρίσκεται περίπου 13 χλμ. νότια της Σητείας (νομός Λασιθίου) και 2 χλμ. βόρεια του χωριού Νέα Πραισός. Η πόλη εκτεινόταν στο χώρο δύο γειτονικών, χωριζόμενων από διάσελο λόφων που ονομάζονται συμβατικά «Ακρόπολη Α» και «Ακρόπολη Β» (η ανατολική και δυτική αντίστοιχα), ενώ τρίτο ύψωμα νότια των πρώτων, ο επονομαζόμενος «Βωμός-Λόφος» ή «Ακρόπολη Γ» φιλοξενούσε σημαντικό ιερό. Νοτιοανατολικά του τελευταίου βρισκόταν τα νεκροταφεία της πόλης. Επιπλέον, νότια του οικισμού υπήρχαν περιαστικά ιερά.
Οι Πραίσιοι αναφέρονται για πρώτη φορά από τον Ηρόδοτο (7, 170-171), ενώ ο Στράβων τους συνδέει με τους προέλληνες Ετεοκρήτες (10, 4, 6· 10, 4, 12), στην επικράτεια των οποίων η Πραισός κατείχε κεντρική θέση. Επιγραφές που βρέθηκαν στην Πραισό (IC III, IV 1-5) και αλλού, γραμμένες με ελληνικούς χαρακτήρες, τεκμηριώνουν την ύπαρξη διακριτής γλώσσας, που οι Ετεοκρήτες χρησιμοποιούσαν, προφανώς, παράλληλα με την ελληνική. Η ευρύτερη περιοχή της Πραισού είναι σε χρήση ήδη κατά τη μεσομινωική εποχή. Στα υστερομινωικά χρόνια ο κύριος οικισμός πρέπει να βρισκόταν στη θέση «Κηπιά» Καλαμαυκίου, σε απόσταση 3 χλμ. ανατολικά της πόλης των ιστορικών χρόνων, ο οποίος εγκαταλείπεται κατά την πρώιμη εποχή του Σιδήρου. Αν και διαφαίνεται κάποια περιοδική χρήση του χώρου της πρώτης και δεύτερης ακρόπολης κατά την ΥΜ ΙΙΙ Γ περίοδο, η Πραισός οικίζεται συστηματικά το αργότερο κατά τη γεωμετρική εποχή και φαίνεται ότι πολύ σύντομα καταλαμβάνει πρωτεύουσα θέση στην περιοχή. Όπως πιστοποιούν επιγραφικές μαρτυρίες, η πόλη διάγει την ύψιστη ακμή της κατά την ελληνιστική περίοδο, όταν δημιουργούνται συμμαχίες ή συμφωνίες με τη Λύττο και την Ιεράπυτνα, ενώ οι πόλεις Στήλαι (πρβλ. λήμμα «Μακρύ Γιαλός») και Σητεία, στα νότια και βόρεια παράλια αντίστοιχα, πιθανώς αποτελούσαν εξαρτήματά της. Αν και ο κυριότερος αντίπαλός της Πραισού είναι η Ίτανος στα ανατολικά, τελικά η πρώτη καταλαμβάνεται και πιθανώς καταστρέφεται στο διάστημα 145-140 π. Χ. από τους Ιεραπυτνίους, πρώην συμμάχους της. Τότε σβήνουν και τα τελευταία ίχνη των Ετεοκρητών.
Η ιστορία των ανασκαφών και η συμβολή της Αρχαιολογικής Εταιρείας στην έρευνα της θέσης
Στις δύο τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα η Ιταλική Αρχαιολογική Αποστολή, κατά κύριο λόγο υπό τον αρχαιολόγο Federico Halbherr, εξερεύνησε το χώρο της Πραισού αποκαλύπτοντας στην τρίτη ακρόπολη και κάποιες επιγραφές σε ετεοκρητική γλώσσα, ενώ διάφοροι ερευνητές, μεταξύ αυτών και ο Arthur Evans, περισυνέλεξαν αρχαιότητες. Το 1901 η Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή, υπό τον Robert Bosanquet, άρχισε συστηματικές ανασκαφές στο χώρο, ερευνώντας λείψανα βωμού και ναού στην Ακρόπολη Γ, ναού στην Ακρόπολη Α, όπως και το κτήριο του ελληνιστικού λεγομένου «Ανδρείου» στο διάσελο μεταξύ των ακροπόλεων Α και Β. Επίσης ερεύνησε θολωτούς τάφους, ταφικό σπήλαιο στη θέση «στις Σκάλαις», δύο περιαστικά ιερά στους Βαβέλους (Νέα Πραισός) και στη θέση «Μεσαμβρύση» –στα οποία βρέθηκαν σημαντικά πήλινα αφιερώματα– καθώς και μια μινωική εγκατάσταση στη θέση «Άγιος Κωνσταντίνος». Τα μερικώς δημοσιευμένα ευρήματα καλύπτουν το διάστημα από τον 8ο αιώνα π. Χ. μέχρι την ελληνιστική εποχή. Υπό την εποπτεία της ίδιας Σχολής ομάδα επιστημόνων υπό τον αρχαιολόγο James Whitley διεξήγαγε από το 1992 έως το 1998 επιφανειακές έρευνες στις ακροπόλεις Α-Β και την ευρύτερη περιοχή, ενώ το 2007 ξεκίνησε ανασκαφές στο «Ανδρείο» και στον οικιστικό χώρο της πόλης. Στο διάστημα μεταξύ των ερευνών Bosanquet και Whitley η αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων προέβη σε ποικίλες σωστικές ανασκαφές: Το 1935 ανακαλύφθηκε ο γνωστός «τάφος του αθλητή», όπου βρέθηκαν παναθηναϊκοί αμφορείς κλασικής εποχής. Μεταπολεμικά έλαβαν χώρα περισυλλογές και μικρές ανασκαφές, κατά κύριο λόγο τάφων ή παλαιότερα ερευνημένων θέσεων, ενώ τα τελευταία χρόνια, παράλληλα με τις βρετανικές ανασκαφές, ερευνάται ιερό της Κυβέλης στην πρώτη ακρόπολη, το οποίο είχε ανακαλυφθεί το 1996. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η δραστηριότητα της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Αν και ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Νικόλαος Πλάτων ερεύνησε το 1960 για λογαριασμό της Εταιρείας σημαντικές θέσεις προϊστορικών και ιστορικών χρόνων στην ευρύτερη περιοχή της Πραισού (βλ. λήμματα «Κάψαλος», «Φωτούλα», «Αγ. Κωνσταντίνος», «Προφήτης Ηλίας», «Τρυπητός»), στον καθαυτό οικισμό έλαβαν χώρα αυτοψίες και περισυλλογές από τον ίδιο κατά τα έτη 1953, 1954, 1955 καθώς και το 1980 από τον νυν Επίτιμο Έφορο Αρχαιοτήτων Κωστή Δαβάρα. Επίσης, πραγματοποιήθηκαν αγορές αρχαιοτήτων.
Περισυλλογές των ετών 1955 και 1980
Το 1955 περισυνελέγησαν και παραδόθηκαν στο Μουσείο Ηρακλείου αρχαιότητες που προηγουμένως είχαν στην κατοχή τους κάτοικοι της περιοχής. Το 1980 χορηγήθηκε στην Αρχαιολογική Εταιρεία από ιδιώτη χρηματικό ποσό, προκειμένου να αποκαλυφθούν επιγραφές σε ετεοκρητική γλώσσα στην τρίτη ακρόπολη και στην εν γένει περιοχή της Πραισού. Αν και δεν ήρθαν στο φως σχετικές επιγραφές, έγινε περισυλλογή αρχαιοτήτων από το χώρο των ακροπόλεων. Μεταξύ των παραδοθέντων αντικειμένων του 1955 συγκαταλέγεται μικρός ακέραιος πίθος με ζώνες εμπίεστων ροδάκων στο λαιμό και το χείλος. Κατά τον Πλάτωνα ανήκει στα ύστερα γεωμετρικά χρόνια, ενώ η Τσιποπούλου (2005, 267 αρ. κατ. ΧΙΙ) τον χρονολογεί στα μέσα του 7ου π. Χ. αιώνα. Η προέλευσή του δεν είναι γνωστή, οπότε δεν πρέπει να αποκλείεται και η ταφική του χρήση. Κοινό χαρακτηριστικό των περισυλλογών των ετών 1955 και 1980 είναι η συγκέντρωση αρχιτεκτονικών μελών. Το 1955 παραδόθηκαν πήλινη λεοντοκεφαλή από υδρορρόη, αλλά και τμήμα μεγάλης λεκάνης από μάρμαρο, αρχαϊκών χρόνων. Ο τόπος εύρεσής τους δεν είναι γνωστός. Το 1980 περισυνελέγησαν τα εξής αρχιτεκτονικά μέλη:
Σημειώνεται ότι αρκετά αρχιτεκτονικά μέλη και οικιακά αντικείμενα βρέθηκαν τόσο στις παλαιότερες όσο και στις νεώτερες βρετανικές έρευνες στο χώρο μεταξύ των ακροπόλεων, ο οποίος ταυτίζεται με την περιοχή του άστεως. Δυστυχώς, στην παρούσα φάση τα αναφερθέντα αρχιτεκτονικά μέλη και άλλα αντικείμενα είναι αδύνατο να αποδοθούν με βεβαιότητα σε συγκεκριμένα κτίσματα, καθώς είναι λιγοστές οι γνώσεις για τη θρησκευτική και κοσμική αρχιτεκτονική της Πραισού: Στην ακρόπολη Α είναι ακόμα και σήμερα ορατά λείψανα ορθογωνίου κτηρίου κλασσικών-ελληνιστικών χρόνων, το οποίο ήταν πιθανότατα ο ναός, ενώ στο Βωμό-Λόφο αρχικά υπήρχε μόνον ένας βωμός και κατά την κλασική εποχή οικοδομήθηκε περίβολος και κάποια δωμάτια. Από την άλλη, καθώς ο οικιστικός χώρος άρχισε να ερευνάται μόλις τα τελευταία χρόνια, το μόνο δείγμα κτηρίου που έχει περισσότερο ερευνηθεί μέχρι σήμερα είναι το ελληνιστικό «Ανδρείο», μεταξύ της πρώτης και δεύτερης ακρόπολης, του οποίου αξίζει να γίνει σύντομη μνεία. Το κτήριο είχε δύο εισόδους που οδηγούσαν σε δύο ομάδες αρκετών δωματίων, ενώ διέθετε και όροφο. Η εύρεση πήλινων ανάγλυφων πινάκων με παραστάσεις πολεμιστών, η αφθονία αγγείων πόσεως και υπολείμματα οστών ζώων ώθησαν τον James Whitley, που ερευνά το κτήριο τα τελευταία χρόνια, να επιβεβαιώσει την υπόθεση του Bosanquet ότι πρόκειται για δημόσιο κτήριο και μάλιστα για το ανδρείο της πόλης ή ένα από αυτά, κτήρια χαρακτηριστικά της κρητικής κοινωνίας (βλ. και λήμμα «Αγία Πελαγία Μαλεβιζίου»). Το κτίσμα φαίνεται ότι μετά την καταστροφή του περί το 140 π. Χ. επαναχρησιμοποιήθηκε λειτουργώντας και ως ελαιοπιεστήριο.
Αγορές αρχαιοτήτων
Το 1960, δαπάναις της Αρχαιολογικής Εταιρείας, ο Νικόλαος Πλάτων αγόρασε από κατοίκους της περιοχής της αρχαίας Πραισού τα ακόλουθα αντικείμενα: Μερικά χάλκινα νομίσματα Πραισού, ένα αργυρό νόμισμα Άργους, χάλκινο ωοειδές αγγείο ελληνορωμαϊκών χρόνων με ευρύ στόμιο, τρίμυξο λύχνο από ποταμίσιο χαλίκι και «πρωτόγονον» ειδώλιο οκλάζουσας μορφής από το ίδιο υλικό.
Αναφορές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κρήτης Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη
Οικογένεια Τσουδερού
Η οικογένεια Τσουδερού είναι παλαιά οικογένεια της Κρήτης από τον Ασώματο Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης και κλάδος των Καλλέργηδων. Τα μέλη της διακρίθηκαν στους επαναστατικούς αγώνες για την απελευθέρωση της Κρήτης καθώς και στην πολιτική με σπουδαιότερο τον Εμμανουήλ Τσουδερό που διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας. Γενάρχης της οικογένειας Τσουδερού ήταν ο Εμμανουήλ Καλλέργης το 1735, της μεγάλης οικογενείας των Καλλεργών, που έλαβε πρώτος το επίθετο του Τσουδερού, κατά την εφηβική του ηλικία, όταν τυχαία αναφλέγη (τσουδίστηκε κατά την Κρητική διάλεκτο) η κόμης του, όταν εμαθήτευε στην μονή Πρέβελη.
Πηγές
*
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2018
Το 83ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2018 διεξήχθη στις 14–15 Ιουλίου 2018 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο της Πάτρας. Τα ειδικά πρωταθλήματα 20χλμ βάδην, 50 χλμ βάδην, 10.000μ, επτάθλου και του Μαραθωνίου, διεξήχθησαν σε διαφορετικές ημερομηνίες και τόπους. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Γλυφάδας.
Ερρίκος ο Δ΄ (δεύτερο μέρος)
Ερρίκος ο Δ' (δεύτερο μέρος) (αγγλικός τίτλος: Henry IV, Part 2) είναι πεντάπρακτο ιστορικό δράμα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ που πιστεύεται ότι γράφτηκε μεταξύ 1596 και 1599 και σχεδόν σίγουρα παίχτηκε στο θέατρο Γκλόουμπ εκείνη την εποχή.
Δημοσιεύτηκε το 1600 με τον τίτλο Το δεύτερο μέρος της ιστορίας του βασιλιά Ερρίκου του Δ' με τα αστεία του σερ Τζον Φάλσταφ, γραμμένο από τον δάσκαλο Σαίξπηρ, πιστοποιώντας έτσι την ταυτότητα του συγγραφέα. Η πρώτη τεκμηριωμένη παράσταση χρονολογείται στις 14 Φεβρουαρίου 1613, στον γάμο της Ελίζαμπεθ Στιούαρτ και του Φρειδερίκου του Παλατινάτου.
Το έργο αναφέρεται, χρονολογικά από το 1403 έως το 1413, στο τέλος της βασιλείας και τον θάνατο του βασιλιά Ερρίκου Δ', τη στέψη του γιου του ως Ερρίκου Ε', μετά την οποία ο νεαρός βασιλιάς, για το συμφέρον του κράτους, απορρίπτει την έκλυτη ζωή και τον φίλο του σερ Τζον Φάλσταφ. Θεωρείται συχνά ως επέκταση των θεμάτων του πρώτου μέρους του Ερρίκου Δ΄, παρά ως συνέχεια της ιστορικής αφήγησης, καθώς δίνει μεγάλη έμφαση στον εξαιρετικά δημοφιλή χαρακτήρα του Φάλσταφ και εισάγει κι άλλες κωμικές φιγούρες ως μέρος της παρέας του. Πολλές σκηνές διαδραματίζονται παράλληλα με επεισόδια του πρώτου μέρους.
Αυτό το έργο σχηματίζει, με τον Ριχάρδο Β'  και τον Ερρίκο Δ΄ (πρώτο μέρος) που προηγούνται και τον Ερρίκο Ε'  που έπεται, τη δεύτερη τετραλογία του Σαίξπηρ, την Ερρικειάδα, που καλύπτει σημαντικά γεγονότα της αγγλικής ιστορίας από το 1398 έως το 1420. Τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η πρώτη τετραλογία, που αποτελείται από τα τρία μέρη του Ερρίκου ΣΤ' και τον Ριχάρδο Γ', χρονολογικά από το 1422 έως το 1485.
Επισκόπηση και δομή
μικρογραφία|Ο [[Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας|Ερρίκος Δ']] Το έργο αρχίζει από εκεί που σταμάτησε ο Ερρίκος ο Δ΄ (πρώτο μέρος) και περιγράφει τα γεγονότα από το 1403 έως το 1413. Ο βασιλιάς Ερρίκος Δ', ο οποίος σφετερίστηκε την εξουσία από τον Ριχάρδο Β΄, κατάφερε να νομιμοποιήσει την κυριαρχία του καταστέλλοντας τις εξεγέρσεις Άγγλων, Σκωτσέζων και Ουαλών ευγενών. Όμως, δεν έσβησε κάθε εξέγερση. Ο αρχιεπίσκοπος της Υόρκης και άλλοι ευγενείς, φοβούμενοι βασιλικά αντίποινα για την υποστήριξή τους στην προηγούμενη εξέγερση, συγκεντρώνουν στρατεύματα.
Εν τω μεταξύ, ο διάδοχος πρίγκιπας Χαλ μένει μακριά από τη βασιλική αυλή και συνεχίζει να συχνάζει στις ταβέρνες και να επιδίδεται σε βίο έκλυτο με τους φίλους του γύρω από τον σερ Τζον Φάλσταφ, απογοητεύοντας τον πατέρα του. Στο τέλος του δράματος ο βασιλιάς πεθαίνει, ο Χαλ ανεβαίνει στον θρόνο ως ο νέος βασιλιάς, ο Ερρίκος Ε'. Για το συμφέρον του κράτους, απορρίπτει τους φίλους των διασκεδάσεων και στρέφεται στα καθήκοντά του. Τη βασιλεία του ο Σαίξπηρ απεικονίζει στο τελευταίο μέρος της τετραλογίας, τον Ερρίκο Ε' .
Το δεύτερο μέρος του Ερρίκου Δ' σχετίζεται πολύ στενά με το πρώτο μέρος ως προς το περιεχόμενο, τους χαρακτήρες που εμπλέκονται και τη δομή. Σχεδόν πανομοιότυπα με το πρώτο μέρος, εξελίσσονται δύο χαλαρά συνδεδεμένα αφηγηματικά σενάρια:
Υπόθεση
Στον πρόλογο, μαθαίνουμε για τις ψεύτικες φήμες για την υποτιθέμενη ήττα του Ερρίκου Δ΄ από τους επαναστατημένους ευγενείς με επικεφαλής τον Χένρι Πέρσι (Χότσπερ) στη μάχη του Σρούσμπερι, που εξαπλώνονται σε όλη τη χώρα.
Πρώτη πράξη μικρογραφία|Ο Φάλσταφ και ο μικρός ακόλουθος, Άντολφ Στρένττερ (1867) Στην αρχή του έργου, ο κόμης του Νορθάμπερλαντ ακούει από λανθασμένες φήμες ότι ο γιος του και ηγέτης των στασιαστών Χότσπερ είναι ο νικητής. Οι στασιαστές άρχοντες συναντιούνται και αποφασίζουν να αντιταχθούν στις δυνάμεις του βασιλιά στις οποίες επικεφαλής είναι ο πρίγκιπας Ιωάννης του Λάνκαστερ, μικρότερος γιος του βασιλιά και αδελφός του διαδόχου πρίγκιπα Χαλ (μελλοντικός Ερρίκος Ε΄). Όμως η είδηση ​​του θανάτου του γιου του Χόπστερ φτάνει και η μητέρα και η χήρα του προσπαθούν να τον πείσουν να μην εναντιωθεί στον βασιλικό στρατό.
Ο σερ Τζον Φάλσταφ επιστρέφει στο Λονδίνο θριαμβευτικά, αφού έλαβε τα εύσημα για τη δολοφονία του Χότσπερ. Εξακολουθεί να πίνει και να συναναστρέφεται με μικροεγκληματίες στον υπόκοσμο του Λονδίνου, ζώντας με κλεμμένα ή δανεικά χρήματα. Εμφανίζεται για πρώτη φορά ακολουθούμενος από έναν νέο χαρακτήρα, έναν νεαρό ακόλουθο τον οποίο του προμήθευσε ο πρίγκιπας Χαλ για αστείο. Ο Φάλσταφ έρχεται σε σύγκρουση με τον λόρδο αρχιδικαστή του βασιλιά, ο οποίος τον επικρίνει για τη ζωή του και τον κατηγορεί ότι διέφθειρε τον χαρακτήρα του διαδόχου του θρόνου, πρίγκιπα Χαλ, με την απερίσκεπτη συμπεριφορά του. Τελικά, ο Φάλσταφ καλείται να συμμετάσχει στην εκστρατεία του πρίγκιπα Ιωάννη. Ζητά από τον λόρδο αρχιδικαστή 1.000 λίρες για να βοηθήσει στην οργάνωση της στρατιωτικής αποστολής, αλλά αυτός αρνείται.
Δεύτερη πράξη μικρογραφία|Ο Φάλσταφ και η φίλη του κυρία Ντολ, [[Γιόχαν Χάινριχ Φίσλι (1805)]] Ωστόσο, πριν προλάβει να φύγει για την εκστρατεία, ο Φάλσταφ συλλαμβάνεται για χρέη του στην ταβέρνα Το κεφάλι του αγριογούρουνου όπου σύχναζε. Ακολουθεί συμπλοκή μεταξύ του Φάλσταφ και των δικαστικών, που τους είχε καλέσει η ιδιοκτήτρια της ταβέρνας, με την οποία, μετά από καβγά οι δυο τους τα ξαναφτιάχνουν. Ο Φάλσταφ μάλιστα την πείθει να του δανείσει περισσότερα χρήματα.
Αργότερα στην ταβέρνα, ο Φάλσταφ, η ερωμένη του κυρία Ντολ και άλλοι φίλοι του συναντούν δύο άγνωστους. Οι άγνωστοι είναι ο πρίγκιπας Χαλ, ο οποίος παρά την επιδείνωση της ασθένειας του πατέρα του συνεχίζει να επιδίδεται στη νυχτερινή ζωή, και ο φίλος του Πόινς μεταμφιεσμένοι σε μουσικούς. Ο Φάλσταφ απολαμβάνει τη βραδιά με τους φίλους του και τη Ντολ, αλλά έρχονται να τον ειδοποιήσουν ότι θα έπρεπε να είχε ήδη φύγει για τον πόλεμο. Όταν η Ντολ τον ρωτά για τον πρίγκιπα, αρχίζει να μιλάει υποτιμητικά για τον πρίγκιπα Χαλ, ο Χαλ και ο Πόινς αποκαλύπτονται και ακολουθεί καυγάς, ο πρίγκιπας τον επιπλήττει. Ένας άλλος αγγελιοφόρος έρχεται να πάρει τον Φάλσταφ για τον πόλεμο.
Ο κόμης Νορθάμπερλαντ διστάζει να στείλει τον στρατό του υπέρ των στασιαστών.
Τρίτη πράξη μικρογραφία|Ο Φάλσταφ επιλέγει νεοσύλλεκτους (1827) Υποφέροντας από αϋπνία, ο Ερρίκος Δ' καλεί τους συμβούλους του και τους εκμυστηρεύεται τους φόβους του, υπολογίζει τις δυνάμεις των στασιαστών σε 50.000 άνδρες. Ο κόμης του Ουόρικ τον καθησυχάζει ότι αυτός ο αριθμός είναι υπερεκτιμημένος και ότι θα τους νικήσουν εύκολα.
Όπως και στο πρώτο μέρος, ο απρόθυμος Φάλσταφ συμμετέχει στον πόλεμο ως στρατολόγος. Ο Φάλσταφ επιλέγει τους δυνατότερους, αλλά κανείς δεν είναι πρόθυμος να πάει στον πόλεμο. Μερικοί τον δωροδοκούν για να μην τους στρατολογήσει, μια διαδικασία που ήδη έχει εφαρμόσει στο πρώτο μέρος για να κερδίσει χρήματα. Τελικά, δεν επιλέγει τους πιο ικανούς, αλλά εκείνους που δεν έχουν χρήματα για να εξαγοράσουν τη στρατιωτική τους θητεία δωροδοκώντας τον. Εν τω μεταξύ, βρίσκει παλιούς του φίλους και γλεντοκοπώντας αναπολούν τις νεανικές τους μέρες.
Τέταρτη πράξη μικρογραφία|Ο βασιλιάς Ερρίκος Δ΄ και ο πρίγκιπας Χαλ. Στο Γιορκσάιρ, τα βασιλικά στρατεύματα με επικεφαλής τον πρίγκιπα Ιωάννη του Λάνκαστερ και οι στασιαστές με επικεφαλής τον αρχιεπίσκοπο της Υόρκης έχουν παραταχθεί για να πολεμήσουν - ο Νορθάμπερλαντ έχει αποστατήσει. Ο κόμης Γουέστμορλαντ έρχεται ως πρεσβευτής για να ακούσει τα αιτήματα των στασιαστών και προτείνει μια συνάντηση με τον πρίγκιπα Ιωάννη, τον εκπρόσωπο του βασιλιά, ο οποίος υπόσχεται επιείκεια εάν οι απαιτήσεις τους είναι δικαιολογημένες. Οι ηγέτες των στασιαστών τελικά δέχονται, και κάθονται όλοι μαζί, με το ποτήρι στο χέρι, μπροστά στα στρατεύματα. Οι συνομιλίες δείχνουν να έχουν επιτυχία, η ατμόσφαιρα είναι εγκάρδια και ο πρίγκιπας προτείνει να διασκορπιστούν οι στρατοί, που δεν χρειάζεται πλέον να υπάρχουν. Αυτό το κάνουν αφελώς οι επαναστάτες, ενώ ο βασιλικός στρατός παραμένει στη θέση του. Οι τρεις εξαπατημένοι ηγέτες των στασιαστών βρίσκονται έτσι, στερημένοι κάθε βοήθειας, στα χέρια των εχθρών τους. Θύματα ενός μακιαβελικού και σκληρού ελιγμού, συλλαμβάνονται και εκτελούνται για εσχάτη προδοσία.
Φτάνοντας αργά στη μάχη, ο Φάλσταφ συλλαμβάνει τον τελευταίο αιχμάλωτο καθώς ο πρίγκιπας διατάζει τις δυνάμεις του να επιστρέψουν στο Λονδίνο, όπου ο βασιλιάς είναι πολύ άρρωστος.
Στο παλάτι του Γουέστμινστερ, ο βασιλιάς Ερρίκος Δ΄ πεθαίνει, προσπαθώντας να τακτοποιήσει την περιουσία του και ανησυχώντας για τη διαγωγή του διαδόχου του θρόνου που φαίνεται ακατάλληλος για τη βασιλεία. Όταν εμφανίζεται ο πρίγκιπας Χαλ, νομίζει ότι ο πατέρας του είναι νεκρός, ξαπλωμένος ακίνητος στο κρεββάτι του και φεύγει από το δωμάτιο παίρνοντας το βασιλικό στέμμα, το οποίο ήταν τοποθετημένο σε ένα μαξιλάρι. Ο βασιλιάς ξυπνά, παρατηρεί την απώλεια και καλεί τον πρίγκιπα Χαλ κοντά του. Ακολουθεί συζήτηση μεταξύ πατέρα και γιου, ο σοκαρισμένος πρίγκιπας Χαλ γονατίζει δίνοντας όρκους να επιστρέψει στην αυλή και συμφιλιώνονται.
Πέμπτη πράξη μικρογραφία|250x250εσ|Η αναγγελία του θανάτου του βασιλιά, Τζον Κοζ (1820) Όταν ο Φάλσταφ μαθαίνει για τον θάνατο του Ερρίκου Δ' και τη διαδοχή του από τον πρίγκιπα Χαλ ως Ερρίκος Ε', πανηγυρίζει ξέφρενα και ξεκινά αμέσως για το Λονδίνο με τους φίλους του, στους οποίους τάζει αξιώματα και ευεργετήματα. Ταξιδεύουν νύχτα και μέρα για να φτάσουν στο Λονδίνο εγκαίρως για τη στέψη, περιμένοντας να τους δοθεί υψηλό αξίωμα στην αυλή. Ωστόσο, ο Φάλσταφ εκπλήσσεται και πληγώνεται βαθιά, όταν ο Ερρίκος Ε΄ δεν θέλει να έχει καμία σχέση μαζί του, συλλαμβάνει τον κατάπληκτο Φάλσταφ και τον απομακρύνει αυτόν και τους φίλους του σε απόσταση 10 μιλίων από τη βασιλική αυλή. Ο Ερρίκος συγκαλεί το Κοινοβούλιο και ο Φάλσταφ αναρωτιέται αν ο αγαπημένος του φίλος θα αλλάξει γνώμη αργότερα.
Ο πρίγκιπας Ιωάννης και ο λόρδος αρχιδικαστής συζητούν για τους πολέμους του νέου βασιλιά στη Γαλλία, οι οποίοι διαδραματίζονται στο επόμενο έργο Ερρίκος ο Ε' .
Στον επίλογο, ένας χορευτής απευθύνεται κωμικά στο κοινό και ανακοινώνει μια συνέχεια του έργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Κατάλογος των Εσθονών συνθετών
Αυτός είναι ένας κατάλογος των '''Εσθονών συνθετών κλασικής μουσικής. '''
Χ
Κατηγορία:Τέχνες στην Εσθονία
Πύργος του Γέσκτετ
μικρογραφία| Ξενοδοχείο και πομπός σε ένα μικρογραφία| Ράμπα του εστιατορίου Ο Πύργος του Γέσκτετ είναι τηλεοπτικός πομπός στην κορυφή του Όρους Γέσκτετ, κοντά στο Λίμπερετς της Τσεχίας. Έχει ύψος 96 μέτρων. Είναι κατασκευασμένο από οπλισμένο σκυρόδεμα διαμορφωμένο σε υπερβολοειδή μορφή. Ο αρχιτέκτονας του πύργου είναι ο Κάρελ Χουμπάτσεκ, ο οποίος βοηθήθηκε από τον Ζντενέκ Πάτρμαν, που ασχολήθηκε με τη στατική των κτιρίων, και από τον Οτάκαρ Μπινάρ, ο οποίος σχεδίασε την εσωτερική επίπλωση. Η ομάδα χρειάστηκε τρία χρόνια για να ολοκληρώσει τον σχεδιασμό της δομής (1963–1966). Η ίδια η κατασκευή χρειάστηκε 7 χρόνια για να ολοκληρωθεί (1966–1973).
Το υπερβολοειδές σχήμα επιλέχθηκε καθώς επεκτείνει φυσικά τη μορφή του λόφου και, επιπλέον, αντιστέκεται καλά στις ακραίες κλιματικές συνθήκες στην κορυφή του Όρους Γέσκτετ. Ο σχεδιασμός συνδυάζει τη λειτουργία ενός ξενοδοχείου στην κορυφή του βουνού και ενός πομπού τηλεόρασης. Το ξενοδοχείο και το εστιατόριο βρίσκονται στα χαμηλότερα τμήματα του πύργου. Πριν από την κατασκευή του σημερινού ξενοδοχείου, δύο καλύβες βρίσκονταν κοντά στην κορυφή του βουνού: η μία χτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα και η άλλη προστέθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. Και τα δύο κτίρια είχαν ξύλινη κατασκευή και κάηκαν ολοσχερώς τη δεκαετία του 1960.
Ο πύργος είναι ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του τοπίου της Βόρειας Βοημίας. Η γκαλερί στο ισόγειο και το εστιατόριο στον πρώτο όροφο προσφέρουν θέα μέχρι την Πολωνία και τη Γερμανία. Ο πύργος βρίσκεται στον κατάλογο των τσεχικών πολιτιστικών μνημείων από το 1998 και έγινε εθνικό πολιτιστικό μνημείο το 2006. Το 2007 μπήκε στον προσωρινό κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Το 1969, ο Κάρελ Χουμπάτσεκ τιμήθηκε με το περίφημο Βραβείο Πέρετ της Διεθνούς Ένωσης Αρχιτεκτόνων.
Κατασκευή
Μετά την καταστροφή από πυρκαγιά του υπάρχοντος οικήματος στο Γέσκτετ τον Ιανουάριο του 1963, ελήφθη απόφαση από την Restaurace Liberec (η εταιρεία που διαχειριζόταν τα καμένα σπίτια) και τη Διοίκηση Ραδιοεπικοινωνιών της Πράγας να χτίσουν ένα νέο συγκρότημα στην κορυφή του Όρους Γέσκτετ, το οποίο θα φιλοξενούσε ένα ορεινό ξενοδοχείο με εστιατόριο και ταυτόχρονα θα χρησίμευε ως πομπός τηλεοπτικού σήματος. Προκηρύχθηκε αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για τη μελέτη του κτιρίου. Πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 1963 στις εγκαταστάσεις του Liberec Stavoprojekt. Έντεκα αρχιτέκτονες/ομάδες συμμετείχαν στον διαγωνισμό. Το σχέδιο του Χουμπάτσεκ ήταν το μόνο που πληρούσε και τις δύο απαιτήσεις. Όλα τα σχέδια παρουσιάστηκαν δημόσια στο υποκατάστημα του Λίμπερετς της Československá spořitelna. Η κριτική επιτροπή (γνωστή και ως το συμβούλιο της εθνικής επιτροπής της περιοχής Λίμπερετς) στη συνεδρίασή της στις 22 Απριλίου 1963 επέλεξε την πρόταση του Χουμπάτσεκ ως νικήτρια.
Ο σχεδιασμός του κτιρίου δημιούργησε ορισμένα τεχνικά προβλήματα στον Χουμπάτσεκ και την ομάδα του λόγω των κλιματικών συνθηκών στην κορυφή του Όρους Γέσκτετ. Εμπειρογνώμονες από την Τσεχοσλοβακική Ακαδημία Επιστημών, το Τσεχικό Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Πράγας και το Ινστιτούτο Κλωστοϋφαντουργίας και Μηχανολόγων Μηχανικών του Λίμπερετς βοήθησαν να ξεπεραστούν οι τεχνικές δυσκολίες. Ο τεχνολογικός εξοπλισμός και οι διαδικασίες που συγκεντρώθηκαν προστατεύονταν από τα τσεχοσλοβακικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Ορισμένα στοιχεία (όπως η πολυστρωματική επένδυση, το ειδικό εκκρεμές ή ο εγκάρσιος συντονισμένος αποσβεστήρας μάζας) που εισήγαγε ο Ζντενέκ Πάτρμαν σε συνεργασία με τους ειδικούς της ακαδημίας έχουν έκτοτε συμπεριληφθεί σε άλλες κατασκευές.
Η τελετουργική κατάθεση του θεμελίου λίθου έγινε στις 30 Ιουλίου 1966. Γενικός ανάδοχος ήταν ο Pozemní stavby από το Λίμπερετς. Την 1η Μαΐου 1971, ο πομπός ξεκίνησε τη λειτουργία του. Ωστόσο, οι εσωτερικοί χώροι του ξενοδοχείου και του εστιατορίου ολοκληρώθηκαν δύο χρόνια αργότερα. Στις 9 Ιουλίου 1973, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του Πύργου του Γέσκτετ. Η συνολική κατασκευή κόστισε 64 εκατομμύρια τσεχοσλοβακικές κορώνες (το 1973).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά Πολιτιστικά Μνημεία της Τσεχίας Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Τσεχία Κατηγορία:Πύργοι στην Τσεχία Κατηγορία:Κέντρα ραδιοτηλεοπτικής εκπομπής
Αλπόταμο
Το Αλπόταμο (καθαρ. Αλπόταμον) είναι μικρό ποτάμι της Ελλάδας, στη Θεσσαλία. Πηγάζει από τον ευρύτερο ορεινό όγκο των Αγράφων, κοντά στο χωριό Ρεντίνα Καρδίτσας, σε υψόμετρο περίπου χιλίων μέτρων. Ρέοντας προς τα ανατολικά, διέρχεται πολύ κοντά από τη Μονή Ρεντίνας, κατόπιν στρέφεται προς τα βορειοανατολικά και τέλος προς τα βόρεια, μέχρι που χύνεται στον Σοφαδίτικο ποταμό, ως αριστερός παραπόταμός του. Τα νερά του Σοφαδίτικου καταλήγουν στον Ενιπέα και από αυτόν στον Πηνειό.
Το Αλπόταμο διέρχεται από το βορειοανατολικό μέρος της περιοχής που στην αρχαιότητα ονομαζόταν Δολοπία και κοντά στις πηγές του σώζονται ερείπια τείχους της μυκηναϊκής εποχής.
Πηγές
Αλποταμο
Σταύρος Εαρινός
Ο Σταύρος Εαρινός, είναι Έλληνας θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 18 Νοεμβρίου του 1978 και μεγάλωσε στον Βύρωνα Αττικής. Αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο και συγκεκριμένα με τη συγγραφή θεατρικού έργου σε ηλικία 26 ετών, ενώ μέχρι σήμερα έχει γράψει πάνω από 10 θεατρικά έργα, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, κωμωδίες και μαύρες κωμωδίες.
Στέφανος Κοντοστέφανος
Ο Στέφανος (π. 1107 - 1149) από τον Οίκο των Κοντοστεφάνων ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης και στρατιωτικός διοικητής. Έλαβε τον τίτλο του πανυπερσεβαστού και έγινε μέγας δούκας (ναύαρχος) της Ρωμανίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ισαακίου πανσεβαστού, που υπηρέτησε σε όλη σχεδόν τη βασιλεία του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Ο πατέρας του ως μέγας δούκας (ναύαρχος) πολέμησε τους Νορμανδούς το 1107/08. Ο Στέφανος είναι το τρίτο μέλος του Οίκου του, που φέρει το όνομα αυτό· οι άλλοι ήταν ο γενάρχης του Οίκου και ο εκ πατρός θείος του.
Νυμφεύτηκε την Άννα Κομνηνή, κόρη του Ιωάννη Β΄ (γιου του Αλεξίου Α΄) και έλαβε τον τίτλο του πανυπερσεβαστού. Δεν γνωρίζουμε από τις πηγές τη σταδιοδρομία του υπό τον Ιωάννη Β΄· είχε την εύνοια του τέταρτου γιου τού Αυτοκράτορα, τού Μανουήλ Α΄. Το 1143 απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ και οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του. Ο Στέφανος θα ήταν με εκείνους, που υποστήριξαν την εκλογή του Μανουήλ Α΄ αντί του Ισαακίου Κομνηνού (τρίτου γιου του Ιωάννη Β΄). Ο Πατριάρχης Κοσμάς Β΄ Αττικός όμως έδειξε συμπάθεια προς τον Ισαάκιο και ο Μανουήλ Α΄ αποφάσισε να τον καθαιρέσει. Συγκλήθηκε Σύνοδος, με το πρόσχημα του ότι ο Κοσμάς Β΄ υποστήριζε τον μοναχό Νήφωνα, που ήταν Βογόμιλος. Ο Στέφανος συμμετείχε, μαζί με άλλους συγγενείς του Αυτοκράτορα, στη Σύνοδο, που καθαίρεσε τον Πατριάρχη. Ο Κοσμάς Β΄ οργίστηκε και καταράστηκε την Αυτοκράτειρα να μην αποκτήσει γιο· όπως αναφέρει ο Νικήτας Χωνιάτης ο ευερέθιστος Στέφανος θύμωσε και θα τον χτυπούσε, αλλά συγκρατήθηκε την τελευταία στιγμή. Αυτό έκανε κακή εντύπωση στους συμμετέχοντες και ο Πατριάρχης του είπε ότι θα χτυπηθεί από τη μοίρα ως τιμωρία.
Η Ρωμαϊκή εκστρατεία ξεκίνησε με τους δύο αρχηγούς, έφθασε στην Κέρκυρα το Νοέμβριο του 1148 και άρχισε την πολιορκία της πόλης. Κρατούσε τρεις μήνες, όταν ένα βλήμα καταπέλτη χτύπησε τον Στέφανο, καθώς επιθεωρούσε μία πολιορκητική μηχανή. Ο γιος του Ανδρόνικος και λίγοι Βάραγγοι φρουροί τον μετέφεραν στη ναυαρχίδα του, αλλά το χτύπημα ήταν μοιραίο και ο Στέφανος εξέπνευσε. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο ναύαρχος είχε πληγωθεί θανάσιμα από τους Νορμανδούς τοξότες. Τελικά, το καλοκαίρι του 1149 το νησί επανακτήθηκε από τον βυζαντινό στρατό. Ο αρχηγός της φρουράς του νησιού παραδόθηκε στον αυτοκράτορα Μανουήλ και εσωματώθηκε μαζί με πολλούς αξιωματικούς του στον βυζαντινό στρατό.
Ο Αυλικός ποιητής Θεόδωρος Πρόδρομος και ο Μαγγάνειος Πρόδορομος περιγράφουν τον Στέφανο ως γίγαντα, που ο τάφος ήταν μικρός για να τον χωρέσει: με την ανδρεία του και τα πολεμικά του επιτεύγματα έπληξε τους Νορμανδούς, τους Σελτζούκους Τούρκους, τους Κουμάνους και Πετσενέγκους και τέλος τους Σλάβους των Δυτικών Βαλκανίων (Ιλλυρούς και Δαλμάτες).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1126 την Άννα Κομνηνή, δεύτερη κόρη του Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα:
Η σύζυγός του επέζησε αυτού και απεβίωσε πριν το 1176.
Ανθρώπινη μύτη
μικρογραφία|H ανθρώπινη μύτη βρίσκεται στο κέντρο του προσώπου. Η ανθρώπινη μύτη (ή ανθρώπινη ρίνα) ειναι όργανο το οποίο βρίσκεται στο πρόσωπο ανάμεσα στα χείλη και τα μάτια, προεξέχει από αυτό και έχει δύο εισόδους (τα ρουθούνια) που χρησιμεύουν στην αναπνοή και την όσφρηση. Το σχήμα της μυτης καθορίζεται απο τα ρινικά οστά και χόντρους. Η μέση ανδρική μύτη είναι μεγαλύτερη από μια γυναικία. Στον θόλο της μύτης, υπάρχει μια περιοχή από ειδικά κυτταρα, υπεύθυνα για την όσφρηση. Αλλες λειτουργίες της μυτης είναι η θέρμανση, εφύγρανση και διήθηση του αέρα. Τρίχες εντός της μύτης εμποδίζουν μεγάλα αντικείμενα να εισέλθουν στο αναπνευστικό σύστημα.
Μορφολογική ανατομία
[[Αρχείο:TE-Nose diagram.svg|αριστερά|μικρογραφία|Διάγραμμα Εσωτερικής Ρίνας Sinus sphenoidalis: Σφηνοειδής Κόλπος
Sinus frontalis: Μετωπιαίος Κόλπος
Bulbus oflactorius: Οσφρητικός βολβός
Concha nasalis media: Μέση ρινική Κόγχη
Neurosensorious olfactorius:Νευροευαίσθητος οσφρητικός βλεννογόνος ]] Η εξωτερική μύτη αποτελείται από δυο ρουθούνια (αλλιώς ρώθωνες ή μυκτήρες), οι οποίοι χωρίζονται από το ρινικό διάφραγμα. Η εξωτερική πλευρά τους είναι στρογγυλή και κινητή και ονομάζεται ala nasi. Προς τα πάνω, η μορφή της μύτης σχηματίζεται από τον υάλινο ρινικό χόνδρο και το ρινικό τμήμα του μετωπιαίου οστού. Το δερμα αρδεύεται από την Οφθαλμική και Γναθιαία Αρτηρία. Νεύρωση λαμβάνει από την πέμπτη Εγκεφαλική Συζυγία (τρίδυμο νεύρο).
Η ρινική κοιλότητα επεκτείνεται από τους ρώθωνες προς τα εμπρός εως την χοάνη προς τα πίσω, και ονομάζεται ρινική θαλάμη. Περικλείεται από 4 τοιχώματα, το άνω, το κάτων, το έσω και το έξω. Το έξω τοίχωμα έχει 3 προσεκβολες, οι οποίες ονομάζονται ρινικές κόγχες. Ο χώρος κάτω από την κάθε κόγχη σχηματίζει ένα ρινικό πόρο.
Οι ρινικές θαλάμες επικοινωνούν με τους παραρρίνιους κόλπους, οι οποίοι είναι κοιλότητες εντός των γειτονικών οστών. Οι παρραρίνιοι κόλποι είναι οι Μετωπιαίοι κόλπο, οι ηθμοειδείς κυψέλες, το ιγμόρειο άντρο και ο σφηνοειδής κόλπος.
Ιστολογία-Εμβρυολογία
Η εσωτερική ρίνα, επενδύεται από αναπνευστικό επιθήλιο (ψευδοπολύστιβο κυλινδρικό κροσσωτό). Στον θόλο της μύτης, ειδικά νευρικά κύτταρα σχηματίζουν τον οσφρητικό βλεννογόνο. Τα ειδικά νευρικά κύτταρα του οσφρητικού βλεννογόνου θα σχηματίσουν τα οσφρητικά νημάτια, μετά τον οσφρητικό βολβό και τελικά την πρώτη Εγκεφαλική Συζυγία. Τα νευρικά κύτταρα του οσφρητικού βλεννογόνου είναι τα μόνα νευρικά κύτταρα του ανθρώπινου σώματος που ανανεώνονται. Λεμφικός ιστός που συνοδεύει τους βλεννογόνους (MALT) υπάρχει στην συμβολή ρίνας με φάρυγγα, δημιουργόντας τις αδενοειδής εκβλαστήσεις, γνωστές ως "κρεατάκια", τα οποία υπερπλάθονται εως την ηλικία των πέντε χρονών και αργότερα υποστρέφουν.
Εμβρυολογικά, η μύτη αναπτύσσεται από το εξώδερμα. Οι ρινικοί δίσκοι ή πλάκες (nasal discs/plates) εμφανίζονται ως παχύνσεις το εξωδέρματος. Αναπτύσσονται από τις ρινικές πλάκες τα ρινικά βοθρία (nasal pits) τα οποία θα εκβάλουν τελικά στο στόμα. Τα ρινικά βοθρία θα αναπτυχθούν και θα σχηματίσουν τους ρινικούς σακους (nasal sacs) οι οποίοι θα εκβάλουν στους ρώθωνες. Οι ρινικοί σάκοι θα αποτελούν τις μελλοντικές ρινικές κοιλότητες.
Οι παραρίνιοι κόλποι θα αναπτυχθούν στο τέλος της εμβρυικής περιόδου. Αρχικά θα εμφανιστούν ως εκκολπώματα του έξω τοιχώματος της ρινικής κοιλότητας και θα εισδύσουν στα περιβάλλοντα οστά. Αρα, όλοι παροχετεύονται στην ρινική κοιλότητα. Τόσο ο μετωπιαίος κόλπος, όσο και ο σφηνοειδής, θα διεισύσουν στα ομόνυμα οστά κατά την παιδική ηλικία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
μυτη Κατηγορία:Αισθητήρια όργανα Κατηγορία:Μύτη
Αντουάν Φυρετιέρ
Ο Αντουάν Φυρετιέρ (Antoine Furetière, 28 Δεκεμβρίου 1619 – 14 Μαΐου 1688) ήταν Γάλλος λόγιος, συγγραφέας, ακαδημαϊκός και λεξικογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι σε μια αστική οικογένεια στις 28 Δεκεμβρίου 1619. Σπούδασε νομικά και αρχικά προορίζονταν για δικαστική καριέρα, ενώ συγχρόνως ενδιαφέρονταν έντονα για την αρχαία ιστορία και τις ανατολικές γλώσσες.
Ένα από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά έργα του Φυρετιέρ ήταν το Αστικό μυθιστόρημα (Le Roman bourgeois,1666). Αυτό το σατιρικό μυθιστόρημα περιγράφει την καθημερινή ζωή της εποχής του, ειδικά στα πλαίσια του δικηγορικού επαγγέλματος, και γελοιοποιεί τα μυθιστορήματα της μόδας της εποχής, όπως της Μαντλέν ντε Σκυντερί  και του Γκωτιέ ντε Κοστ. Λόγω της ομοιότητάς του με το Κωμικό μυθιστόρημα του Πωλ Σκαρόν, μεταφράστηκε στα αγγλικά ως Scarron City Romance το 1671.
Το Λεξικό
Από τη στιγμή της ίδρυσής της, η Γαλλική Ακαδημία είχε αναλάβει την υποχρέωση να δημιουργήσει ένα πλήρες λεξικό της γαλλικής γλώσσας. Αρχικά, ο Φυρετιέρ με ενθουσιασμό συμμετείχε στο συνεργατικό έργο αλλά τελικά απογοητεύθηκε από την προσέγγιση και την αργή πρόοδο των συναδέλφων του καθώς και από την έλλειψη ενδιαφέροντος για επιστημονικούς, τεχνικούς και καλλιτεχνικούς όρους. Ζήτησε τότε και έλαβε από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ το προνόμιο να δημοσιεύσει το δικό του Λεξικό, το οποίο είχε ξεκινήσει να γράφει από τις αρχές της δεκαετίας του 1650. Αυτό δεν άρεσε στους συναδέλφους του ακαδημαϊκούς και καθώς οι κατηγορίες ήταν όλο και πιο οξείς ο Φυρετιέρ κατέφυγε σε δίκη, που θα την είχε μάλλον χάσει αν ο θάνατός του δεν έβαζε τέλος στη διαμάχη.
Έχοντας δημοσιεύσει το 1684 ένα απόσπασμα του Λεξικού του, αποκλείσθηκε από την Ακαδημία, στις 22 Ιανουαρίου 1685, κατά πλειοψηφία. Ωστόσο, ο βασιλιάς, προστάτης της Ακαδημίας, παρενέβη και αντιτάχθηκε στην εκλογή διαδόχου του όσο ο Φυρετιέρ ζούσε, όμως η γαλλική κυβέρνηση ανακάλεσε την άδειά του να δημοσιεύσει το λεξικό. Εξ αιτίας αυτής της διαμάχης χάλασε τη φιλία που είχε από πολλά χρόνια με τον Ζαν ντε Λα Φονταίν, μάλωσε μόνιμα μαζί του, όταν ο ποιητής αρνήθηκε να λάβει θέση στη διένεξη. Ενοχλημένος από τη συμπεριφορά των Ακαδημαϊκών, άρχισε να δημοσιεύει βίαια φυλλάδια εναντίον της Ακαδημίας και των ακαδημαϊκών, το πιο διάσημο από τα οποία είναι τα Στρώματα της Ακαδημίας  (Couches de l'Académie, 1687).
Δεν είχε την ικανοποίηση να δει το αριστούργημα του να δημοσιεύεται στη διάρκεια της ζωής του, αυτό συνέβη το 1690, δύο χρόνια μετά το θάνατό του, στην Ολλανδία, με ένα πρόλογο που έγραψε ο φίλος του Πιέρ Μπαιλ. Όμως, για περισσότερο από τρεις αιώνες μετά τη δημοσίευσή του το Λεξικό του Φυρετιέρ γνωρίζει επιτυχία, που δεν έχει ατονήσει, όπως αποδεικνύεται από τις πολυάριθμες επανεκδόσεις που έχει  μέχρι τις μέρες μας.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι λεξικογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Πρόσωπα του Παλαιού Καθεστώτος
Αφανισμός (ταινία)
Το Αφανισμός (αγγλ. Annihilation) είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας ψυχολογικού τρόμου που προβλήθηκε το 2018 σε σκηνοθεσία και σενάριο Άλεξ Γκάρλαντ, βασισμένη στη νουβέλα με το ίδιο όνομα του Τζεφ ΒαντερΜίρ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Νάταλι Πόρτμαν, Τζένιφερ Τζέισον Λι, Τζίνα Ροντρίγκεζ, Τέσα Τόμσον, Τούβα Νοβότνι και Όσκαρ Άιζακ. Η ιστορία εστιάζει σε μία ομάδα επιστημόνων που πηγαίνουν στο "Shimmer" (Λαμπύρισμα), μια μυστηριώδη ζώνη που έχει αποκλειστεί, όπου συμβαίνουν μεταλλάξεις στην χλωρίδα και την πανίδα.
Η ταινία προβλήθηκε στη βόρεια Αμερική από την Paramount Pictures στις 23 Φεβρουαρίου του 2018, και ψηφιακά από το Netflix σε έναν αριθμό χωρών στις 12 Μαρτίου του ίδιου έτους. Απέσπασε θετικές κριτικές, κυρίως για τον οπτικό τομέα, τις ερμηνείες και την ιστορία της. Παγκοσμίως, έχει κάνει εισπράξεις περισσότερα από $42 εκατομμύρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες του 2018 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες της Skydance Media