cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βιασμοί στον Πόλεμο της Βοσνίας
Το 1993 το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την Πρώην Γιουγκοσλαβία χαρακτήρισε τους βιασμούς που έγιναν στη διάρκεια του πολέμου, κυρίως στη Βοσνία, ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που μαζί με τη σεξουαλική εκμετάλλευση και βία, χρησιμοποιήθηκε για τη πραγματοποίηση της Γενοκτονίας στη Βοσνία.
Στους βιασμούς στο Πόλεμο της Βοσνίας αναφέρεται η ταινία Σεράγεβο σ' αγαπώ της Γιασμίλα Ζμπάνιτς, που βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 2006, η ταινία In the Land of Blood and Honey το 2011, σε σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή της Αντζελίνας Τζολί και το ντοκιμαντέρ Calling the Ghosts: A Story about Rape, War and Women το 1997.
Παραπομπές
Πολεμος Βοσνιας Πολεμος Βοσνιας Κατηγορία:Βιασμός
Αικατερίνη του Παλατινάτου
Η Αικατερίνη (14 Οκτωβρίου 1499 στη Χαϊδελβέργη – 16 Ιανουαρίου 1526 στο αβαείο του Νόιμπουργκ) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου, που έγινε ηγουμένη του αβαείου του Νόιμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη (επιζήσασα) κόρη του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου (1448-1508) από το γάμο του με τη Mαργαρίτα των Βίττελσμπαχ (1456-1501), κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσχουτ. Το 1515 η Αικατερίνη παραιτήθηκε από την κληρονομιά της και μπήκε στο αβαείο Bενεδικτίνων του Nόιμπουργκ. Έγινε ηγουμένη της μονής.
Η Αικατερίνη απεβίωσε το 1526 σε ηλικία 26 ετών. Τάφηκε στη μονή του Nόιμπουργκ. Η επιτάφια πλάκα της βρίσκεται στον βόρειο τοίχο του σηκού, απέναντι από την πύλη της μονής. Είναι φτιαγμένη από ερυθρό ψαμμίτη και δείχνει σε ανάγλυφο την Αικατερίνη, που φοράει ενδυμασία μοναχής με τη ράβδο της μονής, ένα βιβλίο στα χέρια της και ένα λιοντάρι στα πόδια της.
Υποσημειώσεις
ΚΑτηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Τζαμί Σαραγιονού
Το Τζαμί Σαραγιονού ( Sarayönü Camii  ), επίσης γνωστό ως το Τζαμί του Σεράι, είναι ένα τζαμί στα τείχη της Λευκωσίας στην Κύπρο. Σήμερα βρίσκεται στη Βόρεια Λευκωσία. Είναι πολύ κοντά στην πλατεία Σαραγιονού και παλαιότερα βρισκόταν επάνω στην πλατεία.
Λιούντεβιτ Γκάι
Ο Λιούντεβιτ Γκάι (Κροατικά: Ljudevit Gaj,, 8 Αυγούστου 1809 - 20 Απριλίου 1872), γεννηθείς ως Λούντβιχ Γκάι, ήταν Κροάτης γλωσσολόγος, πολιτικός, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Αποτέλεσε ένα από τα κεντρικά πρόσωπα του πανσλαβιστικού Ιλλυρικού Κινήματος.
Τζαμί Σαραγιονού
Ιστορία
Ο Καμίλ Ανλάρ υποστήριξε ότι τον 14ο και τον 15ο αιώνα, κατά τη διάρκεια των Λουζινιανών και των Βενετσιάνικων κανόνων, ο χώρος του τζαμιού φιλοξενούσε μια καρμελίτικη εκκλησία. Είχε έναν τρούλο και φέρεται να περιβάλλεται από ένα νεκροταφείο, που ήταν ο τόπος ταφής ενός Βασιλιά της Ιερουσαλήμ, ενός Δούκα της Νορμανδίας και άλλων ευγενών. Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου το 1571, ένα στρατόπεδο στρατοπέδευσης τοποθετήθηκε στην πλατεία Σαραγιονού και η καρμελίτικη εκκλησία μετατράπηκε σε τζαμί για να διευκολύνει τη λατρεία των στρατιωτών. Το εξωτερικό του ανακαινισμένου κτηρίου παρουσίασε γοτθική αρχιτεκτονική, ενώ το εσωτερικό κλασικό παρουσίασε οθωμανική αρχιτεκτονική. Ονομάστηκε "Orduönü Mescidi" στα τουρκικά, που σημαίνει "το τζαμί στην πρόσοψη του προσωρινού στρατοπέδου στρατού".
Λιούντεβιτ Γκάι
Καταγωγή
Γεννήθηκε στην Κράπινα (τότε εντός του Κομιτάτου του Βαράζντιν, στο Βασίλειο της Κροατίας (Αυστροουγγαρία)), στις 8 Αυγούστου του 1809. Ο πατέρας του, Γιόχαν Γκάι ήταν Γερμανός μετανάστης προερχόμενος από την Ουγγρική Σλοβακία, ενώ η μητέρα του, Γιουλιάνα Σμιτ, ήταν κόρη Γερμανού μετανάστη ο οποίος είχε εγκατασταθεί στην περιοχή στην διάρκεια της δεκαετίας του 1770. Οι Γκάι ήσαν αρχικώς Βουργουνδικής Ουγενοτικής καταγωγής. Κατέφθασαν στο Μπατιζόβτσε της σημερινής Σλοβακίας τον 16ο ή 17ο αιώνα. Εκεί, κατέστησαν δουλοπάροικοι των οικογενειών Μαριάσι ντε Μαρκουσφάλβα και Μπατιζφάλβα στην διάρκεια του 18ου αιώνα. Καθώς υπήρχε σημαντικός αριθμός Γερμανών εντός της συγκεκριμένης περιοχής, οι Γκάι σε σύντομο διάστημα γερμανοποιήθηκαν. Ο πατέρας του Λιούντεβιτ καταγόταν από κλάδο της οικογένειας, ο οποίος μετεγκαταστάθηκε στο χωριό του Μαρκουσόβτσε.
Τζαμί Σαραγιονού
Ιστορία
Αργότερα κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, χτίστηκε ένα νέο τζαμί αντί της πρώην καρμελίτικης εκκλησίας. Η ημερομηνία κατασκευής αυτού του τζαμιού ποικίλλει: ορισμένες πηγές τοποθετούν την κατασκευή του στα 1690-91, που αποδίδεται στο "Κίντσι (Κίλιτς) Αλή Πασά", ενώ κάποιες το τοποθετούν στα 1820-24, αποδίδεται σε έναν "Αλή Πασά". Αυτό το τζαμί είχε παραδοσιακή οθωμανική αρχιτεκτονική στο εσωτερικό. Είχε μια οροφή, που στηριζόταν από δύο αιχμηρές καμάρες και έναν μη διακοσμημένο μιναρέ. Το 1873, ο AL Salvator, ο οποίος επισκέφτηκε το τζαμί, έγραψε ότι μια σαρκοφάγος με ελληνικές επιγραφές βρισκόταν στην αυλή του τζαμιού, και χρησιμοποιήθηκε για πλύσεις πριν από την προσευχή. Η σαρκοφάγος θα μεταφερθεί στην αυλή του Τζαμιού Χαϊντάρ Πασά το 1980.
Ιωάννης Γ΄ επίσκοπος της Νάπολης
Ο Ιωάννης Γ΄ (ιταλικά : Giovanni III, λατινικά : Iohannes III), (απεβίωσε το 635), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το 615 έως το 635.
Τζαμί Σαραγιονού
Ιστορία
Το τζαμί καταστράφηκε από σεισμό τον Ιανουάριο του 1900. Ο Φέντον Άτκινσον, ένας Βρετανός αρχιτέκτονας, συνέταξε τα σχέδια για το τρέχον τζαμί τον ίδιο χρόνο. Ο Άτκινσον φέρεται να εμπνεύστηκε από τη μνήμη του από την Ανδαλουσία. Η κατασκευή του σημερινού τζαμιού ξεκίνησε στις 26 Νοεμβρίου 1901 και πιθανότατα έληξε το 1903.
Λιούντεβιτ Γκάι
Ορθογραφία και άλλες εργασίες
Ο Γκάι ξεκίνησε την έκδοση έργων του από νωρίς. Το 36 σελίδων εγχειρίδιό του σχετικά με τα επιβλητικά αρχοντικά της γενέτειρας επαρχίας του, γραμμένο στη μητρική του γλώσσα, τα γερμανικά, κυκλοφόρησε, μόλις, το 1826 υπό τον τίτλο Die Schlösser bei Krapina.
Ιωάννης Γ΄ επίσκοπος της Νάπολης
Βιογραφία
Η κύρια ιστορική πηγή για τον Ιωάννη Γ' είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτανών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από έναν ανώνυμο συγγραφέα.
Λιούντεβιτ Γκάι
Ορθογραφία και άλλες εργασίες
Στη Μπούντα, το 1830, το Λατινικό αλφάβητο του Γκάι εκδόθηκε για πρώτη φορά ("Σύντομες Βασικές Αρχές της Κροατικής-Σλαβονικής Ορθογραφίας"), το οποίο αποτέλεσε το πρώτο κοινό εγχειρίδιο Κροατικής ορθογραφίας (μετά τα έργα των Ιγκνγιάτ Τζούρτζεβιτς και Παβάο Ρίττερ Βιτέζοβιτς). Το συγκεκριμένο εγχειρίδιο εκδόθηκε σε δύο γλώσσες, τα κροατικά και τα γερμανικά. Οι Κροάτες χρησιμοποιούσαν το Λατινικό αλφάβητο, ωστόσο ορισμένοι συγκεκριμένοι ήχοι δεν εκπροσωπούνταν ομοιόμορφα. Ο Γκάι ακολούθησε το παράδειγμα του Παβάο Ρίττερ Βιτέζοβιτς και της Τσεχικής ορθογραφίας, χρησιμοποιώντας ένα γράμμα της λατινικής γραφής για κάθε ήχο της γλώσσας. Χρησιμοποίησε διακρατικά, καθώς και τα δίγραφα lj και nj.
Τζαμί Σαραγιονού
Ιστορία
Μετά την ενδοκοινοτική σύγκρουση, γνωστή ως τα Ματωμένα Χριστούγεννα το 1963-64, οι Τουρκοκύπριοι δεν διέθεταν κτήριο για τη διεξαγωγή επίσημων τελετών γάμου. Το τζαμί μετατράπηκε έτσι σε γραφείο γάμου. Τα χαλιά στο πάτωμα φέρεται να αφαιρέθηκαν και οι πάγκοι φέρεται να τοποθετήθηκαν στο τζαμί. Το 2004, μετά από πιέσεις από συντηρητικούς και μετριοπαθείς ισλαμιστικούς κύκλους στην Τουρκία, συμπεριλαμβανομένης της εθνικής εφημερίδας Zaman, μετατράπηκε σε τζαμί.
Ιωάννης Γ΄ επίσκοπος της Νάπολης
Βιογραφία
Δεν έχουν διατηρηθεί πληροφορίες για την καταγωγή και τα πρώτα χρόνια της ζωής του Ιωάννη Γ'. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον Πασχάλιο, ο οποίος πέθανε το 615. Από τις πράξεις του Ιωάννη Γ' ως προϊσταμένου της επισκοπής Νεάπολης αναφέρεται μόνο η κατασκευή ρητορείου διακοσμημένου με τοιχογραφίες και κίονες κατόπιν εντολής του. Σημειώνεται επίσης ότι το 619 ο Ναπολιτάνος ​​Βονιφάτιος Ε' έγινε πάπας της Ρώμης.
Λιούντεβιτ Γκάι
Ορθογραφία και άλλες εργασίες
Το συγκεκριμένο εγχειρίδιο βοήθησε τον Γκάι να αποκτήσει αναγνωσιμότητα σε εθνικό επίπεδο. Το 1834, σημείωσε επιτυχία εκεί όπου, δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα, ο Τζούρο Ματίγια Σπόρερ είχε αποτύχει, δηλαδή στο να λάβει έγκριση εκ μέρους της βασιλικής κυβερνήσεως της Μοναρχίας των Αψβούργων, προκειμένου να προχωρήσει στην έκδοση Κροατικής καθημερινής εφημερίδας. Έκτοτε, έμεινε γνωστός ως ένας πνευματικός ηγέτης. Στις 6 Ιανουαρίου 1835, οι Novine Horvatske ("Τα Κροατικά Νέα") κυκλοφόρησαν, ενώ, στις 10 Ιανουαρίου, απέκτησαν την λογοτεχνική προσθήκη Danicza horvatzka, slavonzka y dalmatinzka ("Η Κροατική, Σλαβονική και Δαλματική Καθημερινή"). Οι "Novine Horvatske" εκδίδονταν στην Καϊκαβιανή διάλεκτο έως τα τέλη του ιδίου έτους, ενώ η "Danicza" εκδιδόταν στη Στοκαβιανή διάλεκτο, μαζί με την Καϊκαβιανή.
Στις αρχές του 1836 οι ονομασίες των εκδόσεων μετατράπηκαν σε Ilirske narodne novine ("Τα Νέα των Λαών της Ιλλυρίας") και Danica ilirska ("Η Ιλλυρική Πρωινή"), αντιστοίχως. Το γεγονός αυτό συνέβη καθώς, εκείνη την περίοδο, ιστορικοί είχαν προχωρήσει στην υπόθεση σύμφωνα με την οποία οι Ιλλυριοί ήσαν Σλάβοι και πως ήσαν απευθείας πρόγονοι των σημερινών Νότιων Σλάβων.
Τζαμί Σαραγιονού
Αρχιτεκτονική
Το τζαμί σχεδιάστηκε σύμφωνα με το αρχιτεκτονικό στιλ των Μαυριτανών, αλλά ενσωματώνει και κάποια ινδική επιρροή. Η διάταξή του, ωστόσο, είναι ορθογώνια και συνεπώς είναι συμβατή με το παραδοσιακό κυπριακό στιλ. Η μπροστινή πρόσοψή της, που δείχνει ξένες επιρροές, αποτελείται από πέντε μέρη, με αιχμηρές καμάρες σε σχήμα πέταλου. Ο μιναρές, που προέρχεται από το παλαιότερο οθωμανικό τζαμί, είναι φτιαγμένος από πέτρα και στέκεται αποκομμένος από το κυρίως σώμα του τζαμιού.
Ιωάννης Γ΄ επίσκοπος της Νάπολης
Βιογραφία
Από άλλες μεσαιωνικές πηγές είναι γνωστό ότι στα πρώτα χρόνια της επισκοπής του Ιωάννη Γ' υπήρξε αναταραχή στη βυζαντινή διοίκηση της Ιταλικής χερσονήσου,, το 615-618, με την δολοφονία του έξαρχου Ιωάννη.
Λιούντεβιτ Γκάι
Θάνατος
Ο Γκάι απεβίωσε στο Ζάγκρεμπ του Βασιλείου της Κροατίας-Σλαβονίας, στην Αυστροουγγαρία, το 1872, σε ηλικία 62 ετών.
Γλωσσολογική κληρονομιά
Το Λατινικό αλφάβητο το οποίο χρησιμοποιείται στην Κροατική γλώσσα οφείλεται στο Kratka osnova Hrvatskog pravopisa του Γκάι. Το Λατινικό αλφάβητο (gajica) χρησιμοποιείται, επίσης, για τα Σερβικά όταν τα τελευταία καταγράφονται στα λατινικά, ενώ το Κυριλλικό αντίστοιχο είναι γνωστό ως vukovica, από την ονομασία του γλωσσολόγου της εποχής, Βουκ Κάραντζιτς. Το Σλοβενικό αλφάβητο, το οποίο εισήχθη στην διάρκεια των μέσων της δεκαετίας του 1840, αποτελεί, επίσης, παραλλαγή του Λατινικού αλφάβητου του Γκάι (η μοναδική μεταξύ τους διαφοροποίηση είναι η απουσία των γραμμάτων ć και đ).
Προσωπική ζωή
Παντρεύθηκε την 26 ετών Παουλίνα Κρίζμανιτς, ανιψιά ενός αββά, το 1842 στη Μαρίγια Μπίστριτσα. Μαζί απέκτησαν συνολικά πέντε τέκνα: μια κόρη, την Λιουμποσλάβα, καθώς και τέσσερις υιούς, τους Βέλιμιρ, Σβέτοσλαβ, Μιλιβόγιε και Μπογκντάν.
Τζαμί Σαραγιονού
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαμιά στην Κύπρο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κύπρο Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κύπρο
Ιωάννης Γ΄ επίσκοπος της Νάπολης
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Γ' πέθανε το 635 μετά από είκοσι χρόνια, επτά μήνες και δεκατέσσερις ημέρες ως επίσκοπος Νάπολης. Ο Καισάριος  ήταν ο διάδοχός του ως επίσκοπος.
Λιούντεβιτ Γκάι
Κληρονομιά
Το 2008, συνολικά 211 οδικές αρτηρίες στην Κροατία έφεραν το όνομα του Λιούντεβιτ Γκάι, καθιστώντας ως το τέταρτο δημοφιλέστερο όνομα σε επίπεδο οδικών αρτηριών στην χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς Κατηγορία:Κροάτες γλωσσολόγοι Κατηγορία:Κροάτες εκδότες (πρόσωπα) Κατηγορία:Κροάτες εθνικοί αφυπνιστές Κατηγορία:Σλαβιστές Κατηγορία:Κροάτες Αυστροούγγροι Κατηγορία:Ιλλυρισμός
Ιωάννης Γ΄ επίσκοπος της Νάπολης
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Δίφιλος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Δίφιλος μπορεί να αντιστοιχεί στα παρακάτω θέματα:
Συμμετοχή της Δανίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Δανία θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Η χώρα έχει συμμετάσχει σε όλες τις διοργανώσεις του θεσμού, εκτός από αυτήν του 1904.
Παραπομπές
Δανία Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Γκρατσιέλα
Το βιβλίο, χαρακτηριστικό του Ρομαντισμού στη γαλλική λογοτεχνία του 19ου αιώνα, διασκευάστηκε σε όπερα και κινηματογραφικές ταινίες και επηρέασε πίνακες, ποιήματα και μυθιστορήματα.
Το μυθιστόρημα
Η Γκρατσιέλα αρχικά περιλαμβάνονταν στο αυτοβιογραφικό έργο του Λαμαρτίν Εξομολογήσεις το 1849, εκδόθηκε αυτοτελώς το 1852 και είναι το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο του συγγραφέα. Αναφέρεται στην Ιταλία και ιδιαίτερα στην περιοχή της Νάπολης, όπου ο συγγραφέας έμεινε δύο φορές, πρώτα κατά τη διάρκεια της νεότητάς του, το 1811 και το 1812 και αργότερα το 1844, με τη σύζυγό του.
Το έργο περιλαμβάνει ορισμένα θέματα χαρακτηριστικά του ρομαντισμού: την πλήξη, τα πάθη, την ορμή και τα ιδανικά της νεότητας, τα ταξίδια, την αρμονία ανθρώπου και φύσης, τον έρωτα και τον θάνατο. Πέραν της ρομαντικής ιστορίας, χαρακτηρίζεται από τη γραφική ποίηση των περιγραφών, ιδιαίτερα του νησιού Προτσίντα, της Νάπολης και του Βεζούβιου. Ο Λαμαρτίν περιγράφει την Ιταλία των χωρικών και των ψαράδων, που ζουν στις ακτές και τα αμπέλια τους τόσο απλά στη φαντασία του όσο στις ωραιότερες μέρες του αρχαίου κόσμου.
Ο Λαμαρτίν εκφράζει επίσης στο έργο την αγάπη του για τη ρομαντική λογοτεχνία, αναφέρει έργα όπως την Κορίννα ή η Ιταλία της Μαντάμ ντε Σταλ, Τα χρόνια της μαθητείας του Βίλχελμ Μάιστερ (1796) καιΤα πάθη του νεαρού Βέρθερου (1774) του Γκαίτε, τις Τελευταίες επιστολές του Γιάκοπο Όρτις (1802-1803) του Ούγκο Φόσκολο και εξομολογείται τον θαυμασμό του για το μυθιστόρημα Παύλος και Βιργινία (1788) του Μπερναρντέν ντε Σαιν-Πιερ.
Υπόθεση
Ο δεκαοχτάχρονος αφηγητής ταξιδεύει από το σπίτι του στη Βουργουνδία στην Ιταλία. Μένει πρώτα στη Φλωρεντία, έπειτα στη Ρώμη. Στη συνέχεια φεύγει για τη Νάπολη όπου συναντά έναν Γάλλο παλιό φίλο του με τον οποίο περνάει τον χρόνο του με περιπάτους και συζητήσεις. Παρακολουθούν τους ψαράδες στην παραλία να βγαίνουν στη θάλασσα με τις βάρκες τους και μια μέρα αποφασίζουν να ρωτήσουν έναν από αυτούς αν μπορούν να επιβιβαστούν και εκείνος να τους μάθει το ψάρεμα. Για αρκετές εβδομάδες ψαρεύουν κάθε μέρα μέχρι τη μέρα που κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης καταιγίδας που έθεσε τη ζωή τους σε κίνδυνο, αναγκάζονται να καταφύγουν στο σπίτι του Αντρέα στην Προτσίντα, όπου περνούν τη νύχτα. Καθώς η καταιγίδα συνεχίζεται, μένουν στο νησί για 9 ημέρες και συναντούν την υπόλοιπη οικογένεια του ψαρά. Εδώ ο αφηγητής συναντά για πρώτη φορά την εγγονή του ψαρά, τη 16χρονη Γκρατσιέλα. μικρογραφία|Γκρατσιέλα, πίνακας του [[Ζυλ Ζοζέφ Λεφέβρ (1878)]] Ζουν μαζί τους, τους βοηθούν στις δουλειές, κάνουν βόλτες στο νησί και το βράδυ τους διαβάζουν ιστορίες, ιδιαίτερα τον Παύλο και Βιργινία του Μπερναρντέν ντε Σαιν-Πιερ που συγκινεί όλη την οικογένεια και ιδιαίτερα τη Γκρατσιέλα. Όταν ο καιρός βελτιώθηκε, όλοι επιστρέφουν στη Νάπολη και ο φίλος του αφηγητή καλείται πίσω στη Γαλλία για τον γάμο της αδερφής του.
Ο νεαρός παραμένει μόνος στη Νάπολη και αρρωσταίνει. Η Γκρατσιέλα έρχεται να τον φροντίσει και ανακτά τις δυνάμεις του. Στη συνέχεια πηγαίνει να επισκεφθεί την οικογένεια του ψαρά στο σπίτι τους στη Νάπολη, όπου τον υποδέχονται θερμά. Περνούν μήνες και ο αφηγητής θεωρεί ότι η οικογένεια του Αντρέα είναι δική του. Ο αφηγητής επιχειρεί να αντιμετωπίσει τη Γκρατσιέλα σαν αδερφή του. Τη συνοδεύει στην εκκλησία και της μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει, και εκείνη του ζητά να περνά περισσότερο χρόνο μαζί της, μιλώντας και μαθαίνοντας να σκαλίζει κοράλλια παρά να γράφει ποίηση. Ωστόσο, ο νεαρός συνειδητοποιεί τα αισθήματά του όταν, λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, η Γκρατσιέλα πρόκειται να παντρευτεί τον εξάδερφό της Τσέκο, γράφει: «Η ζωή μου χωρίς την παρουσία της δεν θα ήταν τίποτε». Η επικείμενη απώλεια της Γκρατσιέλα οδηγεί τον αφηγητή να εγκαταλείψει τη Νάπολη και να περιπλανηθεί στη γύρω περιοχή, επιστρέφοντας μόνο μετά το νέο έτος.
Κατάλογος Στρατιωτικών Βάσεων της Ελλάδας
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος περιέχει όλες τις στρατιωτικές βάσεις της Ελλάδας.
Δείτε Επίσης
* Κατηγορία:Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
Αρπακιά Καρδίτσας
Η Αρπακιά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Δρακότρυπας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μουζακίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Η Αρπακιά είναι ορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκεται στην περιοχή του Μουζακίου, στις ανατολικές πλαγιές της κορυφής «Τσουγκανάκι» (1.155 μ.) της νότιας Πίνδου και στις όχθες του ρέματος Πάμισου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 410. Απέχει περίπου 48 χλμ. Δ. ΒΔ. της Καρδίτσας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Δρακότρυπας του νομού Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα και προσαρτήθηκε στον δήμο Μουζακίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Ρένος Σολομίδης
Ο Ρένος Σολομίδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Οικονομικών και Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ρένος Σολομίδης γεννήθηκε το 1928 στην Αμμόχωστο. Ο Ρένος Σολομίδης σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, εργάστηκε στο συγκρότημα της Ελληνικής Μεταλλευτικής Εταιρείας. Ακολούθως ανέλαβε Γενικός Διευθυντής της ΚΕΟ.
Το 1968 ίδρυσε το πρώτο στην Κύπρο Συμβουλευτικό Γραφείο Μελετών και Επενδύσεων.
Επιπλέον, διετέλεσε μέλος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου και μέλος της Οικονομικής Συμβουλευτικής Επιτροπής. Διετέλεσε πρόεδρος της Ομοσπονδία Εργοδοτών και Βιομηχάνων (ΟΕΒ) για οκτώ χρόνια, πρόεδρος της Τράπεζας Αναπτύξεως για πέντε χρόνια και πρόεδρος του Συνδέσμου Τουριστικών Επιχειρήσεων Κύπρου για πέντε χρόνια. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ) παρά τω Προέδρω της Δημοκρατίας και πρόεδρος ή μέλος Διοικητικών Συμβουλίων πολλών εταιρειών.
Απεβίωσε στις 17 Ιουλίου 2017.
Πολιτική διαδρομή
Στις 2 Ιουλίου 1962 διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1960, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τα αρχικά στάδια της Κυβέρνησης Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968, έως τις 23 Ιουνίου 1968. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, διετέλεσε παράλληλα αναπληρωτής Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Εμπορίου και Βιομηχανίας (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1960 Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968
Moonlight (ταινία)
Το Moonlight είναι αμερικανική δραματική ταινία του 2016 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Μπάρι Τζένκινς. Βασίζεται στο θεατρικό ημι-αυτοβιογραφικό έργο In Moonlight Black Boys Look Blue του Τάρελ Άλβιν. Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας στην 89η απονομή της Ακαδημίας.
Πλοκή
Ο Σαϊρόν είναι ένα μικρό αγόρι που ζει με την ψυχαναγκαστική μητέρα του. Είναι ντροπαλός και τα άλλα παιδιά πολλές φορές τον κοροϊδεύουν και ο μόνος φίλος του είναι ο Κέβιν. Μία μέρα που κρύβεται από παιδιά που τον κυνηγούν, τον βρίσκει ο Χουάν και τον πάει σπίτι του, όπου μένει με τη σύντροφό του, Τερίσα. Την επόμενη μέρα τον πηγαίνει στη μητέρα του, την Πόλα.
Ένα βράδυ, ο Χουάν βρίσκει την Πόλα στο αμάξι με τον σύντροφό της να παίρνουν ναρκωτικά και τους διώχνει. Η Πόλα ρωτά ειρωνικά τον Χουάν αν θέλει να μεγαλώσει εκείνος τον γιο της. Την επόμενη μέρα,o Σαϊρόν παραδέχεται στον Χουάν ότι μισεί τη μητέρα του και ο Χουάν παραδέχεται πως της πουλάει ναρκωτικά.
Όταν γίνεται έφηβος, ο Σαϊρόν δέχεται bullying από τους συμμαθητές του και ιδίως από τον Τέρελ. O Κέβιν του αποκαλύπτει πως τιμωρήθηκε στο σχολείο επειδή έκανε σεξ με μία κοπέλα. Παράλληλα, η μητέρα του είναι πλέον έντονα εθισμένη και τον εξαναγκάζει να της δώσει τα λεφτά που πήρε από την Τερίσα. Ο Σαϊρόν μένει αρκετά βράδια στην Τερίσα, παρόλο που ο Χουάν έχει πεθάνει.
Ένα βράδυ, ο Σαϊρόν και ο Κέβιν συναντιούνται στην παραλία δίπλα στο σπίτι και καπνίζουν χασίς. Μετά από λίγο φιλιούνται. Όμως, την επόμενη μέρα στο σχολείο, ο Τέρελ λέει στον Κέβιν πως θα του υποδείξει έναν για να τον δείρει και του λέει τον Σαϊρόν. Ο Κέβιν ξεκινά να χτυπά τον Σαϊρόν, ο οποίος επίτηδες δεν πέφτει κάτω, για να τον χτυπήσει κι άλλο. Εν τέλει πέφτει και η παρέα του Τέρελ τον δέρνει μέχρι που τους διώχνει ένας φύλακας. Μετά από αυτό το γεγονός, μία κοινωνική λειτουργός προτρέπει τον Σαϊρόν να κινηθεί δικαστικά, όμως εκείνος πιστεύει πως δε θα γίνει τίποτα. Την άλλη μέρα στο σχολείο, ο Σαϊρόν χτυπάει πισώπλατα τον Τέρελ με την καρέκλα του και τον συλλαμβάνει η αστυνομία, με τον Κέβιν να κοιτάζει.
Μαρκετινγκ
Στις 27 Φεβρουάριου, μια μέρα μετά από τα Βραβεία Όσκαρ ο Κάλβιν Κλάιν δημοσίευσε μια διαφημιστική καμπάνια εσωρούχων με τέσσερις άνδρες πρωταγωνιστές από την ταινία. Στις 7 Μαρτίου η με βάση το Πεκίνο εταιρία iQiui ανακοίνωσε ότι αγόρασε τα δικαιώματα για την αναπαραγωγή της ταινίας στην Κίνα. Η ταινία είναι επίσης διαθέσιμη για ιδιωτική προβολή μεσώ iTunes και DVD.
Βραβεία/Διακρίσεις
Στα 89α βραβεία Όσκαρ κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας, Β' Ανδρικού ρόλου (Μαχερσάλα Αλί) και διασκευασμένου σεναρίου (Μπάρι Τζένκινς & Τάρελ Άλβιν), ενώ έλαβε υποψηφιότητα σε άλλες 5 κατηγορίες: καλύτερου σκηνοθέτη (Μπάρι Τζένκινς), Β' Γυναικείου ρόλου (Ναόμι Χάρις), πρωτότυπης μουσικής, φωτογραφίας και μοντάζ ταινίας.
Στις Χρυσές Σφαίρες του 2017 κέρδισε το βραβείο καλύτερης δραματικής ταινίας. Επίσης, ήταν υποψήφια σε άλλες 5 κατηγορίες: σκηνοθεσίας και σεναρίου (Μπάρι Τζένκινς), Β' Ανδρικού ρόλου (Μαχερσάλα Άλι), Β' Γυναικείου ρόλου (Ναόμι Χάρις) και πρωτότυπης μουσικής.
Στα BAFTA του 2017 έλαβε υποψηφιότητα σε 4 κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, πρωτότυπου σεναρίου (Μπάρι Τζένκινς), Β' Ανδρικού ρόλου (Μαχερσάλα Αλί) και Β' Γυναικείου ρόλου (Ναόμι Χάρις).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής A24 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Plan B Entertainment Κατηγορία:Ταινίες με θέμα το bullying Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μαϊάμι
Φόγιος
Το Φόγιος (καταλανικά: Foios) είναι δήμος στην κομάρκα της Όρτα Νορντ στην Βαλενθιανή Κοινότητα στην ανατολική Ισπανία. Έχει πληθυσμό 7.342 κατοίκων το 2019 σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ισπανίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 8 μέτρων και σε μικρή απόσταση από την ακτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Δίφιλος ο Σινωπεύς
Ο Δίφιλος ο Σινωπεύς (4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν σημαντικός ποιητής της νέας αττικής κωμωδίας με καταγωγή από τη Σινώπη του Εύξεινου Πόντου. Ήταν σύγχρονος του Μενάνδρου (342 - 291 π.Χ.), και τα περισσότερα από τα έργα του γράφτηκαν και διαδραματίστηκαν στην Αθήνα. Ο ίδιος ωστόσο ταξίδεψε αρκετά και πέθανε στη Σμύρνη.
Περιγραφή
Διατηρούσε ερωτική σχέση με την εταίρα Γνάθαινα, και συχνά όταν διακατεχόταν από κρίσεις ζηλείας της επιτιθόταν δια μέσου αναφορών στα έργα του. Αναφέρεται πως έγραψε 100 κωμωδίες, από τα έργα αυτά όμως διασώζονται μόνο οι τίτλοι και αποσπάσματα από 54 από αυτές. Μερικές φορές συμμετείχε και ο ίδιος ως ηθοποιός στα έργα του. Ο Ρωμαίος ποιητής Πλαύτος ανέφερε πως υιοθέτησε αρκετά από τα στοιχεία και χαρακτήρες του Διφίλου (για παράδειγμα την Casina από το έργο Κληρούμενοι, Asinaria από το Ὀναγός, κ.α.), κάτι που δείχνει πως οι ικανότητες του Διφίλου στη δημιουργία της πλοκής ήταν πολύ ανεπτυγμένες. Από τους Ρωμαίους, ο Τερέντιος επίσης αναφέρει πως εισήγαγε στο έργο του με τίτλο Adelphi μια σκηνή από το έργο Συναποθνήσκοντες, κάτι που ο Πλαύτος είχε παραλείψει στη δική του εκδοχή του έργου με τίτλο Commorientes.
Η τεχνοτροπία του Διφίλου κρίνεται πως είναι απλή και φυσική, και η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι ορθή αττική διάλεκτος, ενώ πρόσεχε ιδιαίτερα τους στίχους του και είχε δημιουργήσει και το δικό του ιδιόμορφο ποιητικό μέτρο. Κατά την αρχαιότητα ήταν αβέβαιο το αν καταλέγονταν ανάμεσα στους ποιητές της Νέας ή της Μέσης κωμωδίας, καθώς η συχνή χρήση μυθολογικών ηρώων στα έργα του (Ηρακλής, Θησέας), και η αναφορά επί της σκηνής των ποιητών Αρχίλοχου (7ος αιώνας π.Χ.) και Ιππώνακτος (6ος αιώνας π.Χ.) ως ανταγωνιστών της Σαπφούς (6ος/5ος αιώνας π.Χ.), ταιριάζει περισσότερο με το πνεύμα της Μέσης κωμωδίας.
Με τα αποσπάσματα και ιδιόμορφο ποιητικό μέτρο του Διφίλου ασχολήθηκε ο Γερμανός κλασικιστής του 19ου αιώνα Άουγκουστ Μάινεκε.
Έργα
Οι γνωστοί τίτλοι έργων του είναι όπως παρακάτω:
Ελληνική Ομοσπονδία Κρίκετ
Η Ελληνική Ομοσπονδία Κρίκετ (ΕΛ.Ο.Κ.) είναι ο φορέας που είναι υπεύθυνος για το άθλημα του κρίκετ στην Ελλάδα. Τα κεντρικά γραφεία της ομοσπονδίας βρίσκονται στην Κέρκυρα, στην οποία κατά κύριο λόγο διεξάγεται το κρίκετ στην Ελλάδα. Είναι συνδεδεμένο μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Κρίκετ. Συντονίζει τις προσπάθειες της εθνικής ομάδας ανδρών σε διεθνείς διοργανώσεις.
Η Ελλάδα έχει 15 επίσημους συλλόγους εκ των οποίων 13 στην Κέρκυρα, ένας στην Αθήνα και ένας στη Θεσσαλονίκη. Το κρίκετ παίζεται στην Κέρκυρα από το 1823, αλλά παραμένει μη δημοφιλές στην Ελλάδα, με σχεδόν καθόλου κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης σε όλη τη χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κρικετ Κατηγορία:Κρίκετ
Ελισάβετ της Γαλλίας (1764-1794)
Η Ελισάβετ της Γαλλίας (3 Μαΐου 1764-10 Μαΐου 1794), γνωστή και ως Κυρία Ελισάβετ, ήταν η νεότερη αδερφή του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας. Παρέμεινε με το μέρος του αδερφού της κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης κι εκτελέστηκε στο Παρίσι. Ονομάστηκε από τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία ως μάρτυρας και δούλη του Θεού.
Πρώτα χρόνια
Η Ελισάβετ Φιλίππα Μαρία Ελένη γεννήθηκε στις 3 Μαΐου του 1764 στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών. Ήταν το μικρότερο παιδί του Λουδοβίκου Φερδινάνδου, Δελφίνου της Γαλλίας, και της Μαρίας Ιωσηφίνας της Σαξονίας. Οι εκ πατρός παππούδες της ήταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας και η Βασίλισσα Μαρία Λεστσύνσκα. Με τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα της το 1765, ο μεγαλύτερος αδελφός της, Λουδοβίκος Αύγουστος, (ο μελλοντικός Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας). Η μητέρα τους πέθανε τον Μάρτιο του 1767 από φυματίωση. Αυτό άφησε την Ελισάβετ ορφανή σε ηλικία δύο ετών.
Η Ελισάβετ και η μεγαλύτερη αδερφή της Μαρία Κλοτίλδη της Γαλλίας ανατράφηκαν από την κυρία Μαρσάν. Οι αδελφές θεωρήθηκαν πολύ ανόμοιες στην προσωπικότητα. Ενώ η Ελισάβετ περιγράφηκε ως "περήφανη, άκαμπτη και παθιασμένη", η Κλοτίλδη ήταν "προικισμένη με την πιο ευτυχισμένη διάθεση, η οποία χρειάζονταν μόνο καθοδήγηση και ανάπτυξη". Ενώ η Κλοτίλδη περιγράφηκε ως πεισματική μαθήτρια, "που την αγάπησαν όλοι όσοι την πλησίασαν", η Ελισάβετ αρνήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα να μελετήσει, δηλώνοντας ότι "υπήρχαν πάντα άνθρωποι που είχαν καθήκον να σκεφτούν για τους πρίγκιπες" και συζητούσε γι' αυτό το θέμα με ανυπομονησία. Λόγω των διαφορών τους, η κυρία ντε Μαρσάν, η οποία δεν ήταν σε θέση να χειριστεί την Ελισάβετ, προτιμούσε την Κλοτίλδη, προακαλώντας τη ζήλεια της Ελισάβετ και δημιούργησε μια ανταγωνιστικότητα μεταξύ των αδελφών. Η σχέση τους βελτιώθηκε όταν η Ελισάβετ αρρώστησε και η Κλοτίλδη επέμενε να τη φροντίσει, κατά τη διάρκεια της οποίας επίσης της δίδαξε το αλφάβητο και της έδωσε ένα ενδιαφέρον για τη θρησκεία, που προκάλεσε μια μεγάλη αλλαγή στην προσωπικότητα της Ελισάβετ και έγινε τόσο φίλη της, δασκάλα και σύμβουλος. Μετά από αυτό δόθηκε στη Μαρί Ανζελίκ ντε Μακώ, κατά την εκπαίδευση της οποίας ανέπτυξε μια πιο μαλακή προσωπικότητα, με την ισχυρή της θέληση να κατευθύνεται προς τις θρησκευτικές αρχές.
Το 1770, ο μεγαλύτερος αδερφός της, δελφίνος, παντρεύτηκε τη Μαρία Αντουανέττα. Η Μαρία Αντουανέττα βρήκε την Ελισάβετ ευχάριστη και σύμφωνα με πληροφορίες έδειξε πολύ ανοιχτά ότι την προτιμούσε από την αδερφή της Κλοτίλδη, το οποίο προκάλεσε οργή στο βασίλειο.
Κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄
Στις 10 Μαΐου 1774, ο παππούς της Λουδοβίκος ΙΕ΄ πέθανε και ο μεγαλύτερος αδελφός της Λουδοβίκος Αύγουστος ανέβηκε στον θρόνο ως Λουδοβίκος ΙΣΤ΄.
Τον Αύγουστο του 1775, η αδερφή της Κλοτίλδη έφυγε από τη Γαλλία για να παντρευτεί τον πρίγκιπα της Σαρδηνίας. Ο αποχαιρετισμός μεταξύ των αδελφών περιγράφηκε ως έντονος και η Ελισάβετ δεν μπορούσε να αφήσει την Κλοτίλδη. Η βασίλισσα Μαρία Αντουανέττα σχολίασε: «''Η αδελφή μου η Ελισάβετ είναι ένα γοητευτικό παιδί που έχει νοημοσύνη, και πολύ χάρις. Έδειξε το μεγαλύτερο συναίσθημα, πράγμα πολύ σπάνιο για την ηλικία της, όταν αποχωρίστηκε από την αδελφή της. Το φτωχό κοριτσάκι ήταν απελπισμένο και καθώς η υγεία της ήταν πολύ ευαίσθητη αρρώστησε και έπαθε μια σοβαρή νευρική κρίση. Δείχνει με την ευκαιρία της αναχώρησης της αδελφής της και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις μια γοητευτική καλή αίσθηση και ευαισθησία. Όταν κάποιος έχει τέτοιο σωστό συναίσθημα όταν είναι έντεκα ετών, είναι πολύ ευχάριστο... Η καημένη θα φύγει ίσως σε δύο χρόνια. Λυπάμαι που θα πρέπει να πάει μέχρι την Πορτογαλία, αλλά θα είναι πιο ευτυχισμένη αν να πάει τόσο νέα, καθώς θα αισθανθεί τη διαφορά μεταξύ των δύο χωρών λιγότερο. Μπορεί ο Θεός να ικανοποιήσει το γεγονός ότι η ευαισθησία της δεν θα την κάνει δυστυχισμένη''».
Ο πρώτος πιθανός μνηστήρας ήταν ο Ιωσήφ της Βραζιλίας. Δεν διατύπωσε αντιρρήσεις για τις διαπραγματεύσεις, αλλά αναφέρθηκε ότι ανακουφίστηκε από τη διακοπή των διαπραγματεύσεων.
Ο δεύτερος πιθανός μνηστήρας ήταν ο μελλοντικός Βίκτωρ Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας, αδελφός του συζύγου της αδελφής της, Κλοτίλδης. Ωστόσο, το γαλλικό βασίλειο δεν έκρινε σκόπιμο τον γάμο μιας Γαλλίδας πριγκίπισσας με έναν πρίγκιπα με κατώτερη θέση από εκείνον ενός μονάρχη ή ενός κληρονόμου σε θρόνο και, ως εκ τούτου, ο γάμος απορρίφθηκε για το θέμα της θέσης.
Τέλος, προτάθηκε ένας γάμος μεταξύ της Ελισάβετ και του Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄, ο οποίος είχε μια καλή εντύπωση γι' αυτήν από την επίσκεψή του στη Γαλλία το προηγούμενο έτος και σχολίασε ότι τον προσέλκυσε η «ζωντάνια της, η διανόηση και ο ευχάριστος χαρακτήρας της». Ωστόσο, θεωρήθηκε ότι μια συμμαχία μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας ήταν αντίθετη προς τα συμφέροντα της Γαλλίας και το 1783 τα σχέδια τελικά σταμάτησαν και δεν έγιναν άλλες προτάσεις γάμου. Η ίδια η Ελισάβετ δεν ήταν δυσαρεστημένη να παραμείνει ανύπαντρη, όπως θα έπρεπε να είναι ένας ξένος πρίγκιπας, ο οποίος θα την αναγκάσει να φύγει από τη Γαλλία: «''Μπορώ να παντρευτώ μόνο τον γιο ενός βασιλιά και ο γιος του βασιλιά πρέπει να βασιλεύει κατά τη βασιλεία του πατέρα του. Δεν θα είμαι πλέον Γαλλίδα. Δεν θέλω να πάψω να είμαι. Είναι πολύ καλύτερα να μείνω εδώ στους πρόποδες του θρόνου του αδελφού μου από το να ανέβω αλλού''».
Η κυρία Ελισάβετ δεν έπαιξε ρόλο πριν από την επανάσταση. Θεωρούσε ότι το βασίλειο είναι παρακμιακό και απειλούσε την ηθική της ευημερία και παρέστη στο δικαστήριο μόνο όταν η παρουσία της ήταν απολύτως απαραίτητη ή όταν της ζητήθηκε ρητά από τον βασιλιά ή τη βασίλισσα. Ασχολήθηκε με τη σχολή του Σαιντ-Κυρ και συχνά επισκεπτόταν τη θεία της, Λουίζα στο Μοναστήρι των Καρμελιτών του Αγίου Διονυσίου. Ο βασιλιάς, ο οποίος ανησυχούσε ότι θα γινόταν μοναχή, είπε κάποτε: «Ζητώ μονάχα να πηγαίνετε να δείτε τη θεία σας, με την προϋπόθεση ότι δεν θα ακολουθήσετε το παράδειγμά της: Ελισάβετ, σε χρειάζομαι». Πιστή οπαδός της απόλυτης μοναρχίας, η Ελισάβετ έτρεφε μεγάλο σεβασμό για τη θέση του μεγαλύτερου αδελφού της ως βασιλιά και θεωρούσε ότι ήταν καθήκον της να στέκεται δίπλα του.
Επανάσταση
Η Ελισάβετ και ο αδελφός της, Κάρολος Φίλιππος, Δούκας του Αρτουά, ήταν οι πιο επίμονοι συντηρητικοί της βασιλικής οικογένειας. Σε αντίθεση με τον Κάρολο, ο οποίος, με εντολή του βασιλιά, έφυγε από τη Γαλλία στις 17 Ιουλίου 1789, τρεις ημέρες μετά την εκτόξευση της Βαστίλης, η Ελισάβετ αρνήθηκε να μεταναστεύσει όταν κατέστη σαφής η σοβαρότητα των γεγονότων που έθεσε η Γαλλική Επανάσταση.
Σε αντίθεση με τη βασίλισσα, η Ελισάβετ είχε καλή φήμη στο κοινό και αναφερόταν ως "Αγία Γενεβιέβη του Κεραμεικού" από τις γυναίκες της αγοράς του Las Halles. Τον Φεβρουάριο του 1791, επέλεξε να μην μεταναστεύσει μαζί με τις αδελφές Αδελαΐδα και Βικτωρία. Σχολίασε με μια επιστολή: "Οι άνθρωποι παραξενεύτηκαν όταν δεν έκανα όπως έκαναν οι θείες μου. Δεν πίστευα ότι το καθήκον μου με κάλεσε να κάνω αυτό το βήμα, και πιστεύω ότι ποτέ δεν θα είμαι σε θέση να προδώσω το καθήκον μου ούτε τη θρησκεία μου, ούτε την αγάπη μου για εκείνους για τους οποίους θα έδινα τα πάντα για να ζήσουν".
Στις 20 Φεβρουαρίου 1792, η Ελισάβετ συνόδευσε τη βασίλισσα στο ιταλικό θέατρο, το οποίο αναφέρεται ως η τελευταία φορά που η βασίλισσα έκανε μια τέτοια επίσκεψη και χειροκροτήθηκε δημόσια.
Μετά τη διαδήλωση της 20ής Ιουνίου, η Ελισάβετ καθώς και ο βασιλιάς φέρεται να ήταν απελπισμένοι για το μέλλον, αλλά συνέχισε να ενεργεί ως πολιτική σύμβουλος του βασιλιά. Η κυρία ντε Λαζ ντε Βολούντ περιέγραψε την κατάστασή της εκείνη την περίοδο: "Ξοδεύει τις ημέρες της στην προσευχή και καταβροχθίζοντας τα καλύτερα βιβλία για την κατάστασή μας. Είναι γεμάτη από ευγενή και γενναιόδωρα συναισθήματα: η ασέβειά της αλλάζει σε σταθερότητα όταν πρόκειται να μιλήσει στον βασιλιά και να τον ενημερώσει για την κατάσταση των πραγμάτων".
Η βασιλική οικογένεια προειδοποιήθηκε ότι θα υπάρξει επίθεση στο παλάτι και οι ευγενείς συγκεντρώθηκαν εκεί για να υπερασπιστούν τη βασιλική οικογένεια στις 9 Αυγούστου. Την επόμενη μέρα, περιμένοντας την επίθεση, η βασίλισσα, συνοδευόμενη από τα παιδιά της, την Ελισάβετ και την Πριγκίπισσα ντε Λαμπάλ, πήγε στο παλάτι για να ενθαρρύνει τους υπερασπιστές και στη συνέχεια ακολούθησε τον βασιλιά όταν έλεγξε τους φρουρούς στο εσωτερικό του παλατιού, όμως δεν τον συνόδευαν όταν επισκέφτηκε τους φρουρούς που είχαν αναρτηθεί έξω από το παλάτι.
Η Ελισάβετ χαρακτηρίστηκε ως ήρεμη στη συνέλευση, όπου παρακολούθησε, αργότερα μέσα στην ημέρα, την εκθρόνιση του αδελφού της. Ακολούθησε την οικογένεια από εκεί στα Feuillants, όπου κατέλαβε το 4ο δωμάτιο με τον ανιψιό της, την Τουρζέλ και τη Λαμπάλ. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Ελισάβετ πέρασε τη νύχτα ξύπνια προσευχόμενη. Η οικογένεια μεταφέρθηκε στον Πύργο του Ναού τρεις μέρες αργότερα. Πριν εγκαταλείψει τους Feuillants, η Ελισάβετ είπε στην Πωλίν ντε Τουρζέλ: «''Αγαπητή Παυλίνα, γνωρίζουμε τη διακριτική σου ευχέρεια και την προσκόλλησή σου σ' εμάς...Έχω μια επιστολή ύψιστης σημασίας από την οποία θέλω να απαλλαγώ πριν αποχωρήσω από εδώ. Βοήθησέ με να την εξαφανίσω''». Έσχισαν μια επιστολή οκτώ σελίδων, αλλά πήρε πολύ καιρό μέχρι η Πωλίν να καταστρέψει τις σελίδες γι' αυτήν.
Μετά την εκτέλεση του πρώην βασιλιά στις 21 Ιανουαρίου 1793 και την απομάκρυνση του ανιψιού της, του νεαρού Λουδοβίκου ΙΖ΄, από την υπόλοιπη οικογένεια στις 3 Ιουλίου, η Ελισάβετ έμεινε με τη Μαρία Αντουανέττα και τη Μαρία Θηρεσία Καρλόττα, στο διαμερίσματά τους στον Πύργο. Όταν η πρώην βασίλισσα μεταφέρθηκε στην Conciergerie, στις 2 Αυγούστου 1793, τόσο η Ελισάβετ όσο και η ανιψιά της ζήτησαν ανεπιτυχώς να την ακολουθήσουν. Αρχικά όμως διατηρούσαν επαφή με τη Μαρία Αντουανέττα μέσω του υπηρέτη Χιου, ο οποίος γνώριζε την κυρία Ρίτσαρντ στην Conciergerie.
Η Μαρία Αντουανέτα εκτελέστηκε στις 16 Οκτωβρίου. Η τελευταία επιστολή της, η οποία γράφτηκε στις πρωινές ώρες της ημέρας της εκτέλεσης, απευθυνόταν στην Ελισάβετ, αλλά ποτέ δεν έφτασε. Κατά τη διάρκεια της δίκης εναντίον της Μαρίας Αντουανέττας, κατηγορήθηκε για κακοποίηση του γιου της, κατηγορίες που ο γιος της φάνηκε να επιβεβαιώνει όταν αμφισβητήθηκαν και οι οποίες απευθύνονταν επίσης κατά της Ελισάβετ. Η Μαρία Αντουανέττα ζήτησε από την Ελισάβετ να συγχωρήσει τον γιο της: «''Πρέπει να σας μιλήσω για κάτι πολύ οδυνηρό στην καρδιά μου. Ξέρω πόσο αυτό το παιδί πρέπει να σας έχει πληγώσει...Συγχωρήστε τον, αγαπητή αδελφή μου...Σκεφτείτε την ηλικία του και πόσο εύκολο είναι για ένα παιδί να λέει αυτό που θέλει και δεν καταλαβαίνει καν''».
Η Ελισάβετ και η Μαρία Θηρεσία κρατήθηκαν σε άγνοια του θανάτου της Μαρίας Αντουανέττας. Στις 21 Σεπτεμβρίου, στερήθηκαν το προνόμιο να έχουν υπηρέτες και, συνεπώς, δεν μπορούσαν πια να επικοινωνούν με τον έξω κόσμο μέσω μυστικών επιστολών. Η Ελισάβετ επικεντρώθηκε στην ανιψιά της, παρηγορώντας την με θρησκευτικές δηλώσεις του μαρτυρίου ενώ επίσης απέτυχε να διαμαρτυρηθεί για τη θεραπεία του ανιψιού της. Η Μαρία Θηρεσία έγραψε αργότερα για αυτήν: «Αισθάνομαι ότι έχω τη φύση της...με φρόντισε σαν να ήμουν κόρη της και εγώ την τίμησα σαν να ήταν η δεύτερη μητέρα μου».
Δίκη και εκτέλεση
Η Ελισάβετ δεν θεωρήθηκε επικίνδυνη από τον Ροβεσπιέρο και η αρχική πρόθεση ήταν να την εξορίσει από τη Γαλλία. Στην 1 Αυγούστου του 1793, που δήλωσε για την απομάκρυνση και τη δίκη της Μαρίας Αντουανέττας, αναφέρθηκε επίσης ότι η Ελισάβετ δεν πρέπει να δικαστεί αλλά να εξοριστεί: "Όλα τα μέλη της οικογένειας Καπέτου θα εξοριστούν από το έδαφος της Δημοκρατίας, με εξαίρεση τα παιδιά του Λουδοβίκου Καπέτου και τα μέλη της οικογένειας που υπάγονται στη δικαιοδοσία του νόμου. Η Ελισάβετ Καπέτου δεν μπορεί να εξοριστεί παρά μόνο μετά τη δίκη της Μαρίας Αντουανέττας". Παρόλο που ο Ροβεσπιέρος ήθελε να αποφύγει μια τέτοια «ακατανόητη σκληρότητα» (να εκτελεστεί η Ελισάβετ), το πολιτικό κλίμα ήταν τέτοιο ώστε «έκρυψε τη σκέψη του να αναβληθεί με λόγια προσβολής». Δεν τόλμησε να ισχυριστεί ότι ήταν αθώα και την αποκαλούσε «αποτρόπαια αδερφή του Καπέτου».
Στις 9 Μαΐου του 1794, η Ελισάβετ μεταφέρθηκε στην Conciergerie και προσήχθη ενώπιον του Επαναστατικού Δικαστηρίου. Κατά τη διάρκεια της δίκης της, απάντησε, όταν της απευθύνθηκαν ως «η αδελφή του τυράννου»: "Αν ο αδερφός μου ήταν όπως τον αποκαλείτε, δεν θα ήσαστε εκεί που είστε, ούτε εγώ εδώ που είμαι". Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε την επόμενη μέρα.
Η κυρία Ελισάβετ εκτελέστηκε μαζί με 23 άλλους άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι είχαν δικαστεί και καταδικαστεί ταυτόχρονα με αυτήν. Στους πρόποδες της γκιλοτίνας, δύο από τις γυναίκες που θα εκτελούνταν επίσης, ζήτησαν να τη φιλήσουν πριν από την εκτέλεσή τους. Η Ελισάβετ το έπραξε ευχαρίστως και στη συνέχεια αναγκάστηκε από τους εκτελεστές να παραμείνει στο κάρο και να παρακολουθήσει τους υπόλοιπους που εκτελέστηκαν, προτού εκτελεστεί και η ίδια. Ενώ ήταν στραμμένη στο διοικητικό συμβούλιο, το σάλι της έπεσε, εκθέτοντας τους ώμους της, και φώναξε στον εκτελεστή "Au nom de votre mère, monsieur, couvrez-moi". (Στο όνομα της μητέρας σας, κύριε, καλύψτε με).
Το σώμα της θάφτηκε σε κοινό τάφο στο νεκροταφείο Ερνάνης στο Παρίσι. Αργότερα, τα οστά της τοποθετήθηκαν στις Κατακόμβες του Παρισιού. Ένα μενταγιόν την αντιπροσωπεύει στο Βασιλικό Νεκροταφείο του Αγίου Διονυσίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 18ου αιώνα
Καθεδρικός Ναός της Αγίας Αγνής (Κιότο)
Ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Αγνής (日本聖公会聖アグネス教会) είναι χριστιανική Αγγλικανική εκκλησία, που βρίσκεται στο Κιότο της Ιαπωνίας.
Περισσότερες πληροφορίες
Ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Αγνής κατασκευάστηκε το 1898 στο Κιότο και είναι μία από τις παλαιότερες εκκλησίες του Κιότο. Ο Δήμος του Κιότο την έχει ανακηρύξει την 1 Ιουνίου 1985 ως σημαντική πολιτιστική περιουσία. Ο ναός ανήκει στην Ιαπωνική Αγγλικανική επισκοπή του Κιότο. Αρχικά ονομαζόταν Καθεδρικός Ναός της Αγίας Τριάδας του Κιότο και μετονομάστηκε σε Καθεδρικός Ναός της Αγίας Αγνής το 1923. Η εκκλησία κατασκευάστηκε σύμφωνα με τα σχέδια του Αμερικανού αρχιτέκτονα Τζέιμς Μακ Ντόναλντ Γκάρντινερ και είναι γοτθικού ρυθμού. Η εκκλησία διαθέτει τρία κλίτη και ένα τριώροφο καμπαναριό. Στην εκκλησία υπάρχουν πάνω από 30 υαλογραφήματα συμπεριλαμβανομένης της ροζέτας, που βρίσκεται στο δυτικό μέρος του ναού.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, επιτάχθηκε από τον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό και χρησιμοποιήθηκε ως χώρος αποθήκευσης προμηθειών. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η εκκλησία της Αγίας Αγνής έγινε ο καθεδρικός ναός για την Επισκοπή του Κιότο και το παρεκκλήσι για το σχολείο Θηλέων της Αγίας Αγνής.
Στο ναό διεξάγεται Θεία Λειτουργία τις Κυριακές στα Αγγλικά, μια συνήθεια που ξεκίνησε από τους Αγγλόφωνους Συμμαχικούς στρατιώτες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μπέρτολντ της Βαυαρίας
Ο Μπέρτολντ, γερμ.: Berthold (π. 900 – 23 Νοεμβρίου 947) από τον Οίκο των Λεοπολδιδών, ήταν ο νεότερος γιος του Λεοπόλδου μαργράβου της Βαυαρίας και της Κουνιγκούντας, αδελφής του Έρχανγκερ δούκα της Σουηβίας. Διαδέχθηκε τον ανιψιό του Έμπερχαρντ ως δούκας της Βαυαρίας το 938.
Βιογραφία
Είναι γνωστό ότι ο Μπέρτολντ ήταν κόμης στη μαρκιωνία της Καρινθίας το 926, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Αρνούλφος ήταν δούκας της Βαυαρίας. Το 927 ο βασιλιάς Ερρίκος Α΄ της Γερμανίας τον έκανε δούκα της Καρινθίας. Όταν το 938 ο γιος τού Αρνούλφου και διάδοχος, Έμπερχαρντ, προσπάθησε να διατηρήσει την αυτονομία του δουκάτου της Βαυαρίας, εκτοπίστηκε και εξορίστηκε από τον βασιλιά Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, ο οποίος διόρισε τον Μπέρτολντ στη θέση του ως δούκα της Βαυαρίας.
Σε αντίθεση με τον ισχυρό αποβιώσαντα δούκα Aρνούλφο, ο Μπέρτολντ δεν είχε το δικαίωμα να διορίζει επισκόπους ή να διαχειρίζεται τη βασιλική περιουσία, αλλά παρέμεινε πιστός στην δυναστεία των Οθωνιδών καθ' όλη τη διάρκεια της εξουσίας του. Σχεδίαζε ακόμη και να νυμφευτεί την αδελφή του Όθωνα Α΄, τη Γκέρμπεργκα, χήρα του Γιλβέρτου δούκα της Λωρραίνης, και αργότερα τη Χέντβιχ, μία άλλη αδελφή τους, αλλά αυτά τα σχέδια δεν τελεσφόρησαν. Αντίθετα νυμφεύτηκε τη Μπίλντρουντε, μία Βαυαρή ευγενή, περί το 939. Το 943 νίκησε στους Μαγυάρους στη μάχη του Βελς (12 Αυγούστου) και απέκρουσε τις επιθέσεις τους για λίγο, όπως είχε κάνει πριν από αυτόν ο Αρνούλφος.
Με την άνοδο του Μπέρτολντ στον θρόνο, το δουκάτο της Βαυαρίας και η μαρκιωνία της Καρινθίας ενώθηκαν και πάλι. Ωστόσο μετά το τέλος του το 947 ο βασιλιάς Όθωνας Α΄ δεν έδωσε ως φέουδο στον ανήλικο γιο τού Μπέρτολντ, τον Ερρίκο (Γ΄) το δουκάτο της Βαυαρίας, αλλά το έδωσε στον δικό του αδελφό Ερρίκο Α΄ των Οθωνιδών, ο οποίος είχε νυμφευτεί την κόρη του Αρνούλφου, την Ιουδήθ. Το 976 ο Ερρίκος Γ΄ έλαβε το αποκομμένο δουκάτο της Καρινθίας ως αποζημίωση. Μετά το 983 έλαβε και το δουκάτο της Βαυαρίας
Ο δούκας Μπέρτολντ τάφηκε στο αβαείο Nήντεραλταϊχ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. 939 τη Μπίλτρουντε, ευγενή της Βαυαρίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Λεοπολδιδών
Συμμετοχή του Τζιμπουτί στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Το Τζιμπουτί θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Θα είναι η ένατη εμφάνισή της χώρας στους αγώνες.
Παραπομπές
Τζιμπουτί Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Έμπερχαρντ της Βαυαρίας
Ο Έμπερχαρντ, γερμ.: Eberhard von Bayern (άκμασε 933-940) από τον Οίκο των Λεοπολδιδών ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αρνούλφου δούκα της Βαυαρίας (907–937). Ωστόσο η εξουσία του στο δουκάτο ήταν σύντομη, διότι εξορίστηκε από τον βασιλιά Όθωνα Α΄ της Γερμανίας το 938.
Βιογραφία
Το 933 ή το 934, στον Έμπερχαρντ, λόγω του ότι από τη μητέρα του ήταν απόγονος των Ουνρουοχιδών. προσφέρθηκε το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας από υποστηρικτές του βασιλιά Ροδόλφος Β΄ της Βουργουνδίας, στη σύγκρουση με τον αντίπαλο Ούγο της Αρλ. Αφού ο ίδιος ο Ροδόλφος είχε αποκηρύξει όλες τις αξιώσεις στον ιταλικό θρόνο, ο Βαυαρός δούκας συμμάχησε με τον επίσκοπο Ραθέριο και βάδισε εναντίον της Βερόνας, αλλά η εκστρατεία απέτυχε. Το 935 ο Έμπερχαρντ ορίστηκε από τον πατέρα του ως διάδοχός του στο δουκάτο. Ο δούκας Aρνούλφος επέτυχε τη συγκατάθεση του βασιλιά Ερρίκου Α΄ της Γερμανίας και έκανε επίσης τους Βαυαρούς ευγενείς να αποτίσουν φόρο τιμής στον γιο του στο Ράιχενχαλ τον Ιούλιο. Περίπου αυτή την εποχή, ο Έμπερχαρντ νυμφεύτηκε τη Λιούτγκαρντ.
Μετά το τέλος του πατέρα του, τον διαδέχθηκε αθόρυβα, αλλά γρήγορα ήρθε σε σύγκρουση με τον γιο του Ερρίκου Α΄, τον βασιλιά Όθωνα Α΄, ο οποίος αντιτάχθηκε στα προνόμια που είχε κερδίσει ο αποβιώσας δούκας Αρνούλφος από τον πατέρα του. Τέτοιο ήταν το προνόμιο του διορισμού επισκόπων, που οδήγησε σε εξέγερση τον Έμπερχαρντ, η οποία δεν συγκέντρωσε την πλήρη υποστήριξη της Βαυαρίας, αλλά έκανε τον Έμπερχαρντ δούκα της Φραγκονίας να επαναστατήσει δίπλα στον Έμπερχαρντ. Σε δύο εκστρατείες το 938, την άνοιξη και το φθινόπωρο, ο Όθωνας νίκησε τον Έμπερχαρντ και τον έδιωξε. Στη θέση του διόρισε τον πιστό θείο εκείνου Μπέρτολντ. Ο τόπος εξορίας και η ημερομηνία τέλους του Έμπερχαρντ είναι άγνωστα. Μπορεί να παπεβίωσε γύρω στο 940 ή μπορεί να είχε καταφύγει στην Ουγγαρία, βοηθώντας ακόμη και τους επαναστάτες τού 953.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Εμπερχαρντ
Βουσμάνοι
μικρογραφία| Χάρτης της σύγχρονης κατανομής των «γλωσσών Χοϊσάν» ; Οι γλώσσες με μπλε και πράσινη σκιά θεωρούνται παραδοσιακά γλώσσες των Σαν. Οι Σαν ή Βουσμάνοι είναι μέλη διαφόρων πολιτισμών ιθαγενών κυνηγών-τροφοσυλλεκτών που μιλούν Κόε, Του ή Κα που είναι οι πρώτοι πολιτισμοί της Νότιας Αφρικής και των οποίων οι περιοχές εκτείνονται στη Μποτσουάνα, τη Ναμίμπια, την Αγκόλα, Ζάμπια, Ζιμπάμπουε, Λεσότο και Νότια Αφρική. Το 2017, η Μποτσουάνα φιλοξενούσε περίπου 63.500 ανθρώπους Σαν, που είναι περίπου το 2,8% του πληθυσμού της χώρας, καθιστώντας την τη χώρα με τον υψηλότερο πληθυσμό των Βουσμάνων.
Ορισμός
Ο όρος «Σαν» είναι εξώνυμο της γλώσσας Κοεκόε που σημαίνει «τροφοσυλλέκτης» και χρησιμοποιήθηκε συχνά με υποτιμητικό τρόπο για να περιγράψει νομάδες τροφοσυλλέκτες. Με βάση την παρατήρηση του τρόπου ζωής, αυτός ο όρος έχει εφαρμοστεί σε ομιλητές τριών διαφορετικών γλωσσικών οικογενειών που ζουν μεταξύ του ποταμού Οκαβάνγκο στη Μποτσουάνα και του Εθνικού Πάρκου Ετόσα στη βορειοδυτική Ναμίμπια, που εκτείνεται μέχρι τη νότια Αγκόλα, τον κεντρικό λαό, στο μεγαλύτερο μέρος της Ναμίμπια και της Μποτσουάνα, που εκτείνονται στη Ζάμπια και τη Ζιμπάμπουε, και οι νότιοι άνθρωποι στο κέντρο της Καλαχάρι προς τον ποταμό Μόλοπο, που είναι το τελευταίο απομεινάρι των προηγουμένως εκτεταμένων αυτόχθονων "Σαν" της Νότιας Αφρικής.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Βουσμάνοι οπλισμένοι για μια αποστολή, 1804 Οι κυνηγοί-συλλέκτες Βουσμάνοι είναι από τους παλαιότερους πολιτισμούς στη Γη, και πιστεύεται ότι προέρχονται από τους πρώτους κατοίκους της σημερινής Μποτσουάνα και της Νότιας Αφρικής. Η ιστορική παρουσία των Βουσμάνων στη Μποτσουάνα είναι ιδιαίτερα εμφανής στην περιοχή λόφων Τσοντίλο της βόρειας Μποτσουάνα. Οι Βουσμάνοι ήταν παραδοσιακά ημινομάδες, μετακινούμενοι εποχιακά σε συγκεκριμένες περιοχές με βάση τη διαθεσιμότητα πόρων όπως το νερό, τα θηράματα και τα βρώσιμα φυτά. Λαοί συγγενείς ή παρόμοιοι με τους Βουσμάνους καταλάμβαναν τις νότιες ακτές σε όλους τους ανατολικούς βοσκοτόπους και μπορεί να σχημάτισαν ένα συνεχές από την Ερυθρά Θάλασσα μέχρι το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας.