cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπουχόμα
Η Μπουχόμα (κινιαρουάντα: Buroma) ή Καράνγκο (Karango) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Ανήκει στη Δυτική Ρουάντα και είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Νυαμπιχού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυτική Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Έντι Νιετζέφσκι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουαλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέξαμ ΦΚ
Λίντα Μάρτιν
Η Λίντα Μάρτιν (γ. 17 Απριλίου 1947) είναι τραγουδίστρια και τηλεοπτική παρουσιάστρια από τη Βόρεια Ιρλανδία. Είναι κυρίως γνωστή στην Ευρώπη σαν τη νικήτρια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision το με το τραγούδι song "Why Me?", και στην Ιρλανδία σαν μέλος του συγκροτήματος των 70s-80s, Chips.
Οικογένεια
Η Μάρτιν έχει Ιρλανδική, Σκωτσέζικη και Ιταλική καταγωγή. Το επίθετο της οικογένειας της ήταν αρχικά Μαρτίνι. Ο προ παππούς της, Φράνσις Μαρτίνι γεννήθηκε στο Δουβλίνο από πρόσφυγες από το Σαρόνο της Ιταλίας. Οι παππούδες της μητέρας της, Γουίλιαμ Γκρίν και Ελίζαμπεθ Νάνγκλ είχαν ορυχείο εξόρυξης άνθρακα. Μετά, μετακόμισαν από το Μπέλφαστ στο Λάρκχολ της Σκωτίας.
Chips
Η Martin ξεκίνησε τη μουσική της καριέρα όταν μπήκε στο συγκρότημα Chips στο Omagh το 1969. Γρήγορα έγινε ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα στην Ιρλανδία στο ζωντανό κύκλωμα και κυκλοφόρησε το single hit "Love Matters", "Twice a Week" και "Goodbye Goodbye" κατά τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Το 1972, ο Μάρτιν έσπασε από το Chips για να είναι τραγουδιστής με τη νέα μπάντα Lyttle People, αλλά επανήλθε στο Chips το επόμενο έτος.
Η ομάδα εμφανίστηκε στην Opportunity Knocks το 1974 και εμφανίστηκε αρκετές φορές στη βρετανική τηλεόραση προωθώντας τα singles τους, αλλά ποτέ δεν σημείωσε επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Με πολλαπλές συμμετοχές στους ιρλανδικούς εθνικούς τελικούς του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, το συγκρότημα συνεχίστηκε στη δεκαετία του '80. Πήραν ένα τελικό ιρλανδικό χτύπημα το 1982 με το "David's Song", μετά τον οποίο ο Μαρτιν έσπασε όταν κέρδισε τον διαγωνισμό τραγουδιού του Castlebar με το "Edge of the Universe" το 1983. Από αυτό το σημείο επικεντρώθηκε σε σόλο καριέρα καθώς και περιστασιακά live εμφανίσεις με τις Μάρκες μέχρι να στρατολογήσουν έναν νέο τραγουδιστή (Valerie Roe) στα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Eurovision
Συμμετείχε στο Εθνικό Διαγωνισμό Τραγουδιού τέσσερις φορές ως μέλος των Chips, ωστόσο δεν πέτυχε με επιτυχία. Συμμετείχε ακόμη τέσσερις φορές στο διαγωνισμό ως σολίστ και για άλλη μια φορά ως μέλος της ομάδας "Linda Martin and Friends". Με εννέα συμμετοχές, είναι η πιο συχνή συμμετοχή στην ιστορία του Εθνικού Διαγωνισμού Τραγουδιού. Κέρδισε δύο φορές τον διαγωνισμό, εκπροσωπώντας δύο φορές την Ιρλανδία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.
Η πρώτη από αυτές τις νίκες ήταν το 1984 με το τραγούδι "Terminal 3", που γράφτηκε από τον Johnny Logan (με το πραγματικό του όνομα Séan Sherrard). Το τραγούδι ήρθε στο 2ο στο τελικό, το οποίο κέρδισε με 8 βαθμούς διαφορά από το πρώτο. Το "Terminal 3" έφθασε στο νούμερο 7 στα ιρλανδικά τσάρτ. Η δεύτερη νίκη ήταν το 1992, όταν το τραγούδι της "Why Me" (επίσης γραμμένο από τον Logan) πήγε για να κερδίσει τον τελικό στη Σουηδία. Αυτό έγινε η 4η νίκη της Ιρλανδίας στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και το τραγούδι έφθασε στο νούμερο 1 στα ιρλανδικά τσάρτ, καθώς επίσης έγινε και χιτ σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Η Martin ήταν τότε ένας από τους τρεις καλλιτέχνες που τελείωσε τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη στην Eurovision, πίσω από την Lys Assia και την Gigliola Cinqueti. Από τότε, μόνο η Elisabeth Andreassen και ο Dima Bilan το έχουν επιτύχει, αυξάνοντας τον αριθμό σε πέντε. Η Martin ήταν ο πρώτος από τους τρεις καλλιτέχνες που τερμάτισε δεύτερη στην πρώτη συμμετοχή της και πρώτη στην δεύτερη συμμετοχή της. Αυτό το ρεκόρ αργότερα κερδήθηκε από τον Ντίμα Μπιλάν. Με 41 χρόνια και 22 ημέρες, η Μάρτιν έγινε η μεγαλύτερη γυναίκα που κέρδισε ποτέ τη Eurovision, ένα ρεκόρ που διατηρεί μέχρι το 2018.
Τηλεόραση
Έχει παρουσιάσει την εκπομπή RTÉ quiz show The Board Lyrics, μία από τις πιο δημοφιλείς μορφές του ραδιοτηλεοπτικού σταθμού. Εξυπηρέτησε ως μια από τις ομάδες πίσω από τη σκηνή του Louis Walsh στην πρώτη σειρά του X Factor του ITV.
Εξυπηρέτησε επίσης ως κριτής στην πρώτη, δεύτερη και τέταρτη σεζόν του RTÉ's You Are ένα αστέρι και σε φιλανθρωπία Είσαι ένα αστέρι το καλοκαίρι του 2005 και το καλοκαίρι του 2006. Απολύθηκε από την εποχή του 2007, ωστόσο, μιλώντας το βράδυ του Σαββάτου με τη Miriam στην τηλεόραση RTÉ στις 28 Ιουλίου 2007, επέμεινε ότι ήταν "ανοιχτό" για να προσκληθεί ξανά στην επίδειξη. Ο Μάρτιν δεν απέκλεισε την επιστροφή στην Eurovision μετά την άθλια απόδοση της Ιρλανδίας στο διαγωνισμό του 2007 που τελείωσε τελευταία με μόνο πέντε πόντους.
Ήταν ένας φιλοξενούμενος στο Congratulations, η συναυλία της 50ης επετείου της Eurovision στην Κοπεγχάγη της Δανίας, τον Οκτώβριο του 2005. Ο Martin ήταν επίσης ο ιρλανδός εκπρόσωπος του διαγωνισμού τραγουδιού Eurovision 2007 και ήταν ένας από τους πέντε κριτές του Eurosong 2009 (Irish Selection for Eurovision). Το 2012, ήταν ο μέντορας του Τζένταρ στην τελική ιρλανδική Eurovision Eurosong 2012.
Κατά τη διάρκεια του διαστήματος της Eurovision 2013, ο οικοδεσπότης Petra Mede παρουσίασε μια ανοιχτόχρωμη ιστορία του διαγωνισμού, κατά τη διάρκεια της οποίας εξήγησε στους θεατές ότι ο Johnny Logan είχε κερδίσει τον διαγωνισμό τρεις φορές, το 1980, το 1987 και το 1992. Εμφανίζονται μαζί με την Linda Martin σε κάποια vintage footage ανέφερε ότι είχε κερδίσει για τρίτη φορά τη μεταμφίεση ως γυναίκα, λέγοντας: "Αναγνωρίζω μια βασίλισσα που το βλέπω". Το αστείο αποδείχθηκε αμφιλεγόμενο, ιδίως στα ιρλανδικά μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, την 1η Ιουνίου 2013, κατά τη διάρκεια της εμφάνισής του στο RTÉ's The Saturday Night Show, ο Martin υποστήριξε ότι είχε όντως επωφεληθεί από όλη τη δημοσιότητα. Στην ίδια συναυλία πραγματοποίησε μια κάλυψη του τραγουδιού "Get Lucky" από το Daft Punk.
Θέατρο
Η Μάρτιν έχει επίσης εμφανιστεί στην παντομίμα, στο Δουβλίνο. Έχει πρωταγωνιστήσει στην Σταχτοπούτα ως η κακή βία, η Χιονάτη ως η κακή βασίλισσα και ο Robin Hood ως η ίδια, στο θέατρο Olympia.
Τραγούδησε την Menopause the Musical με τον Ιρλανδό διασκεδαστή Twink. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας, ο Twink περιέγραψε τον Martin ως «καβαλέτο» κατά τη διάρκεια ενός tirade τον Μάιο του 2010. Οι δυο ήταν φίλοι για 30 χρόνια, αλλά και οι δύο είπαν αργότερα ότι δεν είχαν σχέδια να μιλούν ο ένας τον άλλον πάλι.
Επιπλέον ιστοσελίδες
Κατηγορία:Ιρλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Αμίαντος Λεμεσού
Τοποθεσία
Ο Αμίαντος βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς του Τροόδους, στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς. Απέχει από την πόλη της Λεμεσού περίπου 48 χιλιόμετρα. Ο οικισμός του χωριού στην περιοχή του Κάτω Αμιάντου είναι κτισμένος σε υψόμετρο 1100 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η περιοχή του Πάνω Αμιάντου βρίσκεται σε υψόμετρο 1365 μέτρων. Ο Αμίαντος συνορεύει με το Πελένδρι στα νότια και ανατολικά, με τις Δύμες στα ανατολικά, με την Κυπερούντα στα βορειοανατολικά, με την Κακοπετριά στα βόρεια, με τις Πλάτρες στα δυτικά και με τον Μονιάτη στα νοτιοδυτικά.
Φυσικό περιβάλλον
Το φυσικό περιβάλλον της περιοχής περιλαμβάνει ακαλλιέργητες και καλλιεργήσιμες εκτάσεις γης. Στις ακαλλιέργητες εκτάσεις υπάρχουν λεύκες, πεύκα και άγρια βλάστηση. Στις καλλιεργήσιμες εκτάσεις γης υπάρχουν μηλιές, αχλαδιές, ροδακινιές, συκιές, λαχανικά και αμυγδαλιές, όπως και λίγα αμπέλια.
Από την περιοχή περνάει ο ποταμός Κούρης, παραπόταμοι του και ένα ρυάκι.
Σημαντικό μέρος της περιοχής του Αμιάντου πλήγηκε από την μακροχρόνια λειτουργία του μεταλλείου Αμιάντου, στο οποίο γινόταν εξόρυξη αμιάντου. Το φυσικό περιβάλλον επηρεάστηκε από τη δημιουργία κρατήρα εξόρυξη και από τα εκτεταμένα μπάζα.Στην περιοχή του μεταλλείου καταστράφηκε το πευκοδάσος, ο ατμοσφαιρικός αέρας και τα επιφανειακά νερά ρυπάνθηκαν από τις ίνες αμιάντου. Το 1995 ξεκίνησαν από το κράτος εργασίες αποκατάστασης του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής, οι οποίες περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, αναδάσωση και αναχλόαση της περιοχής.
Ιστορία
Η ιστορία του χωριού σχετίζεται άμεσα με το μεταλλείο εξόρυξης αμιάντου που υπήρχε στην περιοχή. Από αυτό την εξόρυξη αμιάντου προήλθε και η σημερινή ονομασία του χωριού. Οι εργάτες του μεταλλείου ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής αυτής. Από τον Πάνω Αμίαντο, περιοχή στην οποία βρισκόταν το μεταλλείο, ξεκινούσε εναέριος σιδηρόδρομος ο οποίος κατέληγε στην περιοχή Εναέριος της Λεμεσού. Ο σιδηρόδρομος αυτός μετέφερε τον αμίαντο στις αποθήκες της εταιρείας που είχε τα δικαιώματα εξόρυξης και από εκεί ο αμίαντος μεταφερόταν στο παλιό λιμάνι Λεμεσού.
Ο πρώτος κάτοικος του χωριού ήταν ο Χατζηκτωρής, ο οποίος μετοίκησε στην περιοχή που αργότερα ονομάστηκε Κάτω Αμίαντος, το 1918. Ο οικισμός ονομάστηκε αρχικά το χωριό του Χατζηκτωρή. Ακολούθως η ονομασία του χωριού έγινε Κάτω Αμίαντος.
Μετά το κλείσιμο του μεταλλείου (1988), ο Πάνω Αμίαντος σταδιακά εγκαταλείφθηκε. Οι δύο κοινότητες ενώθηκαν σε μία το 2005, με την ονομασία Αμίαντος.
Σημεία ενδιαφέροντος
Σημεία ενδιαφέροντος της κοινότητας είναι:
Ιεροί ναοί
Στο χωριό υπάρχει μια κεντρική εκκλησία η οποία είναι αφιερωμένη στον Απόστολο Ανδρέα. Υπάρχει ακόμη ένα ξωκλήσι αφιερωμένο στην Αγία Παρασκευή. Ακόμη, στα σύνορα Αμιάντου-Πελενδρίου, έχει οικοδομηθεί από την κοινότητα Πελενδρίου ξωκλήσι αφιερωμένο στην Παναγία. Το ξωκλήσι βρίσκεται πάρα πολύ κοντά στον οικισμό Αμιάντου.
Μεταλλείο αμιάντου
Στο χωριό λειτουργούσε το μεγαλύτερο μεταλλείο σε αποθέματα χρυσοτιλικού αμιάντου στην Ευρώπη. Η εξόρυξη του αμιάντου στο χώρο του μεταλλείου άρχισε το 1904 από κατοίκους των γύρω χωριών. Ακολούθως το δικαίωμα δόθηκε σε διάφορες ξένες εταιρείες για να καταλήξει το 1934 στην εταιρεία Κυπριακά Aμιαντωρυχεία Λτδ. Έως το 1950 η εξόρυξη του αμιάντου γινόταν χειρωνακτικά και για το λόγο αυτό στο μεταλλείο εργοδοτούνταν μερικές χιλιάδες άτομα. Οι περισσότεροι από τους εργάτες αυτούς διέμεναν σε πρόχειρα ή προσωρινά καταλύματα γύρω από το χώρου του μεταλλείου. Με την πάροδο του χρόνου δημιουργήθηκε μια κοινότητα με μόνιμες κατοικίες, σχολεία, νοσοκομείο και καταστήματα. Τα πρώτα χρόνια ο αμίαντος μεταφερόταν στη Λεμεσό με εναέρια γραμμή σιδηρόδρομου μήκους 30 χιλιομέτρων. Τα επόμενα χρόνια η μεταφορά γινόταν οδικώς.
Τη δεκαετία του 1950 άρχισαν να χρησιμοποιούνται μηχανήματα εξόρυξης. Το 1963 λειτούργησε εργοστάσιο εμπλουτισμού 9 ορόφων. Ως αποτέλεσμα, οι ανάγκες σε εργατικό δυναμικό μειώθηκαν και ξεκίνησε η σταδιακή εγκατάλειψη της κοινότητας στην περιοχή του μεταλλείου.
Τη δεκαετία του 1980 ξεκίνησε μια διεθνής εκστρατεία εναντίον της χρήσης αμιάντου, λόγω των προβλημάτων που προκαλούν στην ανθρώπινη υγεία. Αυτό οδήγησε στη μείωση της ζήτησης αμιάντου αλλά και στην πτώση της τιμής του. Η εταιρεία Κυπριακά Aμιαντωρυχεία Λτδ αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα και το μεταλλείο έκλεισε το 1988.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε μεγάλη αύξηση την εποχή που το μεταλλείο εξόρυξης αμιάντου ήταν σε λειτουργία. Πριν το 1950, όταν η εξόρυξη γινόταν χειρωνακτικά, ο πληθυσμός της κοινότητας έφτασε στο αποκορύφωμα του. Μετά το 1950 ξεκίνησαν να χρησιμοποιούνται μηχανήματα με αποτέλεσμα να μειωθούν οι ανάγκες σε ανθρώπινο δυναμικό και έτσι άρχισε να μειώνεται ο πληθυσμός της περιοχής. Μετά το κλείσιμο του μεταλλείου (1988) αλλά και λόγω αστυφιλίας ο πληθυσμός μειώθηκε ακόμη περισσότερο.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αμιάντου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Για το 1931 η απογραφή αφορά μόνο τον Κάτω Αμίαντο καθώς δεν καταγράφηκε χωριό με την ονομασία Πάνω Αμίαντος. Στις υπόλοιπες απογραφές, έως και το 2001, προστέθηκε ο πληθυσμός Κάτω και Πάνω Αμιάντου. Στην απογραφή του 2011 η κοινότητα καταγράφηκε ως ενιαία αφού είχε προηγηθεί η συγχώνευση Κάτω και Πάνω Αμιάντου.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Πάνω Αμίαντου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Κάτω Αμίαντου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Παύλος Μάμαλος
Ο Παύλος Μάμαλος (Ασπρόπυργος, 8 Φεβρουαρίου 1971) είναι Έλληνας παραολυμπιονίκης της άρσης βαρών.
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2004 διαγωνίστηκε στα 90 κιλά και κατέλαβε την έκτη θέση. Στους αγώνες του 2008 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στα 82,5 κιλά ενώ στους αγώνες του 2012 το χάλκινο στα 90 κιλά. Στους Παραολυμπιακούς του 2016 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 107 κιλά.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006 κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 82,5 κιλά και σε αυτό του 2010 ξανά το αργυρό, αυτή τη φορά στα 90.
Στις ευρωεκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος με τους Ανεξάρτητους Έλληνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Παραολυμπιονίκες
Ρ. Λ. Στάιν
Ο Ρόμπερτ Λόρενς Στάιν (Robert Lawrence Stine, 8 Οκτωβρίου 1943), γνωστός και ως Τζόβιαλ Μπομπ Στάιν (Jovial Bob Stine) και Έρικ Άφαμπι (Eric Affabee), είναι Αμερικανός συγγραφέας νουβέλας, ιστοριών μικρού μήκους, τηλεοπτικός παραγωγός, σεναριογράφος και διοικητικός editor. Έχει γράψει εκατοντάδες νουβέλες μουθοπλασίας τρόμου, συμπεριλαμβανομένων βιβλίων στις σειρές Fear Street, Goosebumps, Rotten School, Mostly Ghostly και The Nightmare Room.
Ο Στάιν έχει χαρακτηριστεί ως "Ο Στίβεν Κινγκ της παιδικής λογοτεχνίας". Μέχρι το 2008, τα βιβλία του Στάιν πούλησαν περισσότερα από 400 εκατομμύρια αντίτυπα.
Πρώιμα χρόνια
Αποφοίτησε από το Ohio State University το 1965 με Bachelor of Arts στα Αγγλικά. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να κυνηγήσει την καριέρα του ως συγγραφέας.
Βραβεία και υποδοχή
Ο Στάιν είναι τοποθετημένος στην 36η θέση της λίστας 40 Πιο Καλοπληρωμένοι Διασκεδαστές 1996–97 του περιοδικού Forbes, με έσοδα $41 εκατομμύρια για το φορολογικό έτος. Τα βιβλία του, μέχρι το 2008, είχαν πουλήσει περισσότερα από 400 εκατομμύρια αντίτυπα, ενώ πολλά από αυτά είναι bestseller. Επί τρία συναπτά έτη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ο Στάιν ονομάστηκε από την εφημερίδα USA Today ως ο κορυφαίος σε πωλήσεις συγγραφέας της Αμερικής.
Μεταξύ των βραβείων που έχει αποσπάσει είναι το 2002 Champion of Reading Award από την Ελεύθερη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Φιλαδέλφεια, το Disney Adventures Kids' Choice Award στην κατηγορία Καλύτερο Βιβλίο-Μυστηρίου/Τρόμου (τρεις νίκες) και το βραβείο Nickelodeon Kids' Choice Awards (επίσης τρεις νίκες).
Το 1995, ο Στάιν μπήκε στην ετήσια λίστα του People Weekly με τίτλο Πιο Ενδιαφέροντες Άνθρωποι, και το 2003 χαρακτηρίστηκε από το Βιβλίο Γκίνες ως ο συγγραφέας παιδικών βιβλίων με τις καλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών.
To 2017, ο Στάιν απέσπασε ένα Inkpot Award.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Νικητές Inkpot Award Κατηγορία:Συγγραφείς τρόμου Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Ισότοπα του μολυβδένιου
Υπάρχουν 35 γνωστά ισότοπα του μολυβδένιου (Mo) με ατομικές μάζες από 83 έως 117, καθώς και τέσσερα μετασταθή πυρηνικά ισομερή. Επτά ισότοπα είναι φυσικά, με ατομικές μάζες 92, 94, 95, 96, 97, 98, και 100. Από αυτά τα φυσικά ισότοπα, 5 είναι σταθερά με ατομικές μάζες από 94 έως 98. Όλα τα άλλα ασταθή ισότοπα του μολυβδένιου μεταπίπτουν σε ισότοπα του νιόβιου, τεχνήτιου και ρουθήνιου.
Τα 92Mo και 100Μο είναι τα μόνα φυσικά ισότοπα που δεν είναι σταθερά. Το 100Μο έχει ημιζωή περίπου 1019 χρόνια και διασπάται με β-διάσπαση σε 100Ru. To 98Mo είναι το πιο κοινό ισότοπο και αποτελεί το 24.14 % όλου του φυσικού μολυβδένιου. Τα ισότοπα του Mo με μάζες από 111 έως 117 έχουν ημιζωές περίπου 15 μs.
Λε Μαν ΦΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λε Μαν ΦΚ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1902
Νυαμασέκε
Η Νυαμασέκε (κινιαρουάντα: Nyamasheke) ή Καγκάνο (Kagano) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Ανήκει στη Δυτική Ρουάντα και είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Νυαμασέκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυτική Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Πορτογαλικά κέρματα ευρώ
Το ευρώ (EUR ή €) είναι το κοινό νόμισμα 17 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία αποτελούν την Ευρωζώνη, μεταξύ των οποίων είναι και η Πορτογαλία. Τα κέρματα έχουν μια κοινή όψη και για τις 17 χώρες και μια εθνική όψη που περιλαμβάνει ένα σχέδιο επιλεγμένο από το κράτος-μέλος για λογαριασμό του οποίου γίνεται η κοπή.
Τα πορτογαλικά κέρματα ευρώ απεικονίζουν τρεις διαφορετικές παραλλαγές του ίδιου θέματος για κάθε σειρά κερμάτων. Κοινό σημείο των παραλλαγών αυτών είναι ότι πρόκειται για βασιλική κεσαιωνική σφραγίδα του κράτους, μέσα σε έναν κύκλο αποτελούμενο από επτά κάστρα και πέντε οικόσημα, μαζί με τη λέξη «Portugal» (Πορτογαλία). Και οι τρεις συνθέσεις είναι δημιουργία του Vitor Manuel Fernandes dos Santos και φέρουν επιπλέον τα 12 αστέρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το έτος κοπής.
Αναμνηστικά κέρματα ευρώ
Η Πορτογαλία εξέδωσε μέχρι σήμερα το παρακάτω αναμνηστικό κέρμα των δύο ευρώ.
Για περισσότερες πληροφορίες για τα αναμνηστικά κέρματα των δύο ευρώ, δείτε το άρθρο αναμνηστικά κέρματα ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κέρματα ευρώ ανά χώρα έκδοσης Κατηγορία:Οικονομία της Πορτογαλίας
Λευκορωσική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου
Η Λευκορωσική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (λευκορωσικά: Ассоциации «Белорусская федерация футбола», АБФФ) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Λευκορωσία. Εδρεύει στο Μινσκ και είναι μέλος της UEFA. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Λευκορωσίας.
Έμβλημα
Το έμβλημα της Λευκορωσικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Λευκορωσία Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Προσπέρ Ζολιό ντε Κρεμπιγιόν
Ο Προσπέρ Ζολιό ντε Κρεμπιγιόν (Prosper Jolyot de Crébillon αποκαλούμενος και "Κρεμπιγιόν πατέρας" προς διάκρισιν από τον επίσης λογοτέχνη γιο του Κλωντ Προσπέρ Ζολιό ντε Κρεμπιγιόν) ήταν Γάλλος δραματικός ποιητής (13 Ιανουαρίου 1674 – 17 Ιουνίου 1762 ). Γεννήθηκε στην πόλη Ντιζόν όπου ο πατέρας του ήταν βασιλικός γραμματέας. Ακολούθησε εγκύκλιες σπουδές στο Κολέγιο των Ιησουϊτών της πόλης και στη συνέχεια φοίτησε στο Κολέγιο Μαζαρέν (Collège Mazarin). Αρχικά ασχολήθηκε με τη δικηγορία βρίσκοντας εργασία στο δικηγόρο Πριέρ (Prieur) στο Παρίσι.
Από το 1705 μέχρι το 1711 ανέβηκαν στη σκηνή με μεγάλη επιτυχία τέσσερις τραγωδίες του. Η αποτυχία του Ξέρξη (1714) και της Σεμιράμιδος (1917) τον απομάκρυναν από το θέατρο. Επανήλθε επιτυχώς το 1726 με τον Πύρρο και μετά από άλλη μια περίοδο σιωπής 22 χρόνων, με τον Κατιλίνα και την Τριανδρία''. Το 1731 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και το 1745 εξασφάλισε σύνταξη και αργομισθία από την Μαντάμ ντε Πομπαντούρ.
Στις τραγωδίες του έντεχνα εναλλάσσονται το απρόοπτο, ο τρόμος, το πάθος και η σκευωρία. Ορισμένοι τον έκριναν ανώτερο από τον Βολταίρο στην δραματική τέχνη. Ο τελευταίος, εκνευρισμένος από την σύγκριση, έγραψε έργα πάνω σε θέματα του Κρεμπιγιόν για ν' αποδείξει την ανωτερότητά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Λιμόζ ΦΚ
Η Λιμόζ Φουτμπόλ Κλαμπ, συντομευμένη σε Λιμόζ ΦΚ, είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έτος ίδρυσης το 1947 και έδρα την πόλη Λιμόζ του Λιμουζέν. Ο σύλλογος, έχοντας στην προεδρία του τον Ζεράρ Σεβαλιέ, αγωνίζεται για την σεζόν 2012-13 στο CFA 2 και πιο συγκεκριμένα τον Ζ΄ Όμιλο της διοργάνωσης. Αποτελεί, ταυτόχρονα και την σημαντικότερη ποδοσφαιρική ομάδα της ευρύτερης περιοχής.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947
Νόρμαν (πόλη)
Το Νόρμαν (Norman) είναι πόλη στην Πολιτεία Οκλαχόμα των ΗΠΑ, ευρισκόμενη πολύ κοντά (32 χιλιόμετρα) στην πρωτεύουσά της και μεγαλύτερη πόλη, την Οκλαχόμα Σίτι. Το Νόρμαν είναι έδρα (και μεγαλύτερη πόλη) της Κομητείας Κλήβελαντ, αλλά και μέρος της μητροπολιτικής περιοχής της Οκλαχόμα Σίτι. Ο πληθυσμός του αυξάνεται συνεχώς και σήμερα εκτιμάται σε 123.000 κατοίκους, ενώ κατά την απογραφή του 2010 ήταν 110.925 κάτοικοι, είναι δηλαδή η τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Οκλαχόμα.
Η πόλη έχει εξέχουσα ανώτερη εκπαίδευση, καθώς αποτελεί την έδρα του Πανεπιστημίου της Οκλαχόμα, του μεγαλύτερου ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος στην πολιτεία, με περίπου 32.000 φοιτητές. Το πανεπιστήμιο είναι γνωστό για τις αθλητικές ομάδες του, που έχουν το προσωνύμιο «Σούνερς» («Sooners»), ενώ διατηρεί και αρκετά μουσεία, από τα οποία το Μουσείο Τέχνης Fred Jones, που κατέχει τη μεγαλύτερη συλλογή γαλλικής ιμπρεσιονιστικής τέχνης που έχει δωρηθεί ποτέ σε αμερικανικό πανεπιστήμιο.
Το Εθνικό Κέντρο Καιρού, στην πανεπιστημιόπολη, στεγάζει κρατικούς και ιδιωτικούς οργανισμούς που συνεργάζονται για να βελτιώσουν την κατανόηση γεγονότων που σχετίζονται με την ατμόσφαιρα της Γης. Το Νόρμαν βρίσκεται σε μία γεωγραφική περιοχή στην οποία οι ανεμοστρόβιλοι είναι ιδιαιτέρως συχνοί και ισχυροί. Η μητροπολιτική περιοχή της Οκλαχόμα Σίτι, που περιλαμβάνει και το Νόρμαν, θεωρείται η πλέον ευεπίφορη σε ανεμοστρόβιλους περιοχή του κόσμου. Το Κέντρο Προγνώσεων Θυελλών (SPC), τμήμα της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA), βρίσκεται στο Εθνικό Κέντρο Καιρού SPC και προβλέπει έντονες θύελλες και εμφανίσεις ανεμοστρόβιλων σε όλες τις ΗΠΑ.
Γεωγραφία
Στο Πληροφοριακό σύστημα γεωγραφικών ονομάτων της Γεωλογικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Νόρμαν δίνονται ως: πλάτος 35°13'21" Βόρειο και μήκος 97°26'22" Δυτικό. Αυτή είναι μία θέση στο κέντρο της πόλεως.
Η πόλη έχει συνολική έκταση 490,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία τα 463,0 είναι ξηρά και τα 27,6 καλύπτονται από νερά.
Το κέντρο αυτής της μεγάλης περιοχής απέχει 30 χιλιόμετρα από το κέντρο της Οκλαχόμα Σίτι, από την οποία χωρίζεται από τον δήμο Μουρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νορμαν
Σρεκ
Το Σρεκ (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Shrek) είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων της Βόρειας Αμερικής του 2001 από το φράντσαιζ φαντασίας, περιπέτειας και κωμωδίας της PDI / DreamWorks, που κυκλοφόρησε από την DreamWorks Pictures και σε σκηνοθεσία του Άντριου Άνταμσον και της Βίκι Τζένσον. Με τον Μάικ Μάιερς να δίνει τη φωνή του στον πρωταγωνιστή, στην ταινία πρωταγωνιστούν επίσης οι Έντι Μέρφι, Κάμερον Ντίαζ και Τζον Λίθγκοου. Εμπνέεται από το βιβλίο Shrek!, που γράφτηκε από τον Ουίλιαμ Στάιγκ και κυκλοφόρησε το 1990.
Το 2020 η ταινία επελέγη από την Βιβλιοθήκη του Αμερικανικού Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου με αιτιολόγηση ότι είναι "πολιτικά", "ιστορικά" και "αισθητικά" σημαντική.
Υπόθεση
Η ζωή του Σρεκ, ενός μοναχικού τέρατος (Ogre), αναστατώνεται από την ξαφνική εισβολή στη βαλτώδη οικία του ενός πλήθους παραμυθένιων χαρακτήρων -ανάμεσά τους ο Πινόκιο, η Χιονάτη, ο Κακός Λύκος, η Μικρή Γοργόνα- οι οποίοι αιχμαλωτίστηκαν εκεί από τον μοχθηρό λόρδο Φάρκουαρντ. Ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει από τους ενοχλητικούς «συγκατοίκους» είναι να δεχθεί την πρόταση του Φαρκουάντ να ελευθερώσει την όμορφη πριγκίπισσα Φιόνα, μέλλουσα νύφη του λόρδου, από τον μακρινό επικίνδυνο πύργο στον οποίο βρίσκεται φυλακισμένη.
Ελληνική Μεταγλώττιση
Συμμετέχουν: Κατερίνα Γκίργκις, Βίκυ Κάουλα, Ντίνος Σούτης, Σούλα Διακάτου, Σταύρος Μαυρίδης και Σταμάτης Τσάκωνας
Τραγούδι και Χορωδία: Γιάννης Φίνας, Πέτρος Μαγουλάς, Άλεξ Παναγή, Τάκης Φίνας και Μάρθα Ζιώγα
Συντελεστές
Σκηνοθετική Επιμέλεια: Τάσος Μασμανίδης
Μετάφραση: Τζην Ρης
Προσαρμογή: Ακίνδυνος Γκίκας
Μουσική Επιμέλεια: Ηλίας Αχλαδιώτης
Box office
Με προϋπολογισμό 60.000.000 εκατομμύρια, το Σρεκ άνοιξε σε 3,587 κινηματογράφους σε περίπου 6,000 οθόνες και άνοιξε στην 1η θέση με 42,3 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο. Η ταινία έκλεισε στις 6 Δεκεμβρίου, 2001, αφού συνολικά απέφερε 267,6 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 220,1 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο, συγκεντρώνοντας 487,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Παρασκευάστηκε με προϋπολογισμό 60 εκατομμύριο δολαρίων και ήταν η τρίτη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική το 2001 και η τέταρτη παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερων Κινουμένων Σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Πάουελ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τεντ Έλιοτ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τέρι Ρόσιο Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Σρεκ (franchise) ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2001
Ρόμπερτ Καρμόνα
Ο Ρόμπερτ Καρμόνα (γεννημένος στις 30 Απριλίου 1962) είναι Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως σέντερ μπακ. Θεωρείται ο γηραιότερος εν ενεργεία ποδοσφαιριστής παγκοσμίως. Εκτός από την Ουρουγουάη, έχει παίξει σε χαμηλότερες κατηγορίες του Καναδά, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ισπανίας και της Ιταλίας για 30 ομάδες συνολικά και 2.200 επίσημους αγώνες.
Καριέρα
Ο Καρμόνα ξεκίνησε την καριέρα του το 1976 ως μέσος και το 1980 υπέγραψε στη Λίβερπουλ Μοντεβιδέο, ενώ κατέχει το Παγκόσμιο Ρεκόρ Γκίνες για τη μεγαλύτερη σε διάρκεια ποδοσφαιρική καριέρα, παίζοντας χωρίς διακοπή. Το 2009 επέστρεψε στην παλιά του ομάδα, Λα Λουζ της τέταρτης κατηγορίας, μετά από 24 ολόκληρες σεζόν (1985-2009) κάτι που επίσης αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ. Το 2015 αγωνίστηκε με την  Παν ντε Αζούκαρ. Παρά το γεγονός ότι έχει υποβληθεί σε οκτώ επεμβάσεις λόγω τραυματισμών, πρόθεσή του είναι να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο. Το ρεκόρ πάντως του Καρμόνα δεν ξεπερνα αυτό του Πρόδρομου Μηνασίδη που αγωνίζεται στα 77 του με τον Άρη Μακροχωρίου δίχως όμως να εχει τιμηθεί από τη Γκίνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία
Περιοδικό
255px|right| Το περιοδικό (magazine), όπως μαρτυρά και ο χαρακτηρισμός του, είναι μια περιοδική έκδοση εντύπου, το οποίο έχει ως κύριο στόχο την πληροφόρηση ή την ψυχαγωγία. Τα περιοδικά μπορούν να διαχωριστούν σε κατηγορίες ανάλογα με την κυκλοφορία τους (εβδομαδιαία, μηνιαία κλπ.) αλλά και τη θεματολογία τους (Περιοδικά Ποικίλης Ύλης, Οικονομικά Περιοδικά, Περιοδικά Ιστορίας, Περιοδικά Μόδας, Περιοδικά υγείας, Επιστημονικά περιοδικά, Περιοδικά Τεχνολογίας, Αθλητικά Περιοδικά, Λογοτεχνικά Περιοδικά, Μουσικά Περιοδικά, Περιοδικά διακόσμησης, Παιδικά Περιοδικά, Καλλιτεχνικά περιοδικά κ.ά.) Επίσης, εκτός από τα παραδοσιακά έντυπα περιοδικά υπάρχουν και τα ηλεκτρονικά περιοδικά, που "εκδίδονται" στο διαδίκτυο. Αρκετά περιοδικά εκδίδονται παράλληλα σε ψηφιακή και έντυπη μορφή.
Συναφείς όροι
Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Ουαζίρ Ακμπάρ Χαν
Ο Ουαζίρ Ακμπάρ Χαν ήταν στρατιωτικά ενεργός στον Α΄ Αγγλοαφγανικό Πόλεμο, ο οποίος διήρκεσε από το 1839 έως το 1842. Είναι γνωστός για την ηγεσία του στο εθνικό κόμμα της Καμπούλ από το 1841 έως το 1842, και τη σφαγή του στρατού του Έλφινστοουν στο πέρασμα του Γκανταμάκ, προτού ο μοναδικός επιζήσας, ο βοηθός χειρουργός Ουίλλιαμ Μπράιντον, φτάσει στο πολιορκούμενο οχυρό της Τζαλαλαμπάντ στις 13 Ιανουαρίου 1842. Ο Ουαζίρ Ακμπάρ Χαν έγινε εμίρης του Αφγανιστάν τον Μάιο του 1842 και διακυβέρνησε μέχρι τον θάνατό του το 1845.
Πρώτα χρόνια
Ο Ακμπάρ γεννήθηκε ως Μοχαμάντ Ακμπάρ Χαν το 1816 με γονείς τους Ντοστ Μοχαμάντ Μπαρακζάι του Αφγανιστάν και Μερμέν Καντίτζα Ποπαλζάι. Ο Ντοστ Μοχαμάντ Μπαρακζάι είχε δύο συζύγους, 8 γιους και 2 κόρες.
Ενήλικος βίος
Το 1836 οι μουσουλμανικές δυνάμεις του Ντοστ Μοχαμάντ Μπαρακζάι, υπό τη διοίκηση του γιου του Ουαζίρ Ακμπάρ Χαν, πολέμησε τους Σιχ στη Μάχη του Τζαμρούντ, 15 χιλιόμετρα δυτικά της σημερινής Πεσαβάρ. Ο Ντοστ Μοχαμάντ Μπαρακζάι δεν ακολούθησε τον θρίαμβο αυτό ανακαταλαμβάνοντας την Πεσαβάρ, αλλά αντ' αυτού ήρθε σε επαφή με τον Λόρδο Όκλαντ, τον νέο Βρετανό κυβερνήτη στρατηγό της Ινδίας, για βοήθεια στη μάχη κατά τους Σιχ. Με την επιστολή αυτή, ο Ντοστ Μοχαμάντ έθεσε τυπικά τη βάση για τη βρετανική επέμβαση στο Αφγανιστάν. Στο επίκεντρο του Μεγάλου Παιχνιδιού βρίσκεται η προθυμία της Βρετανίας και της Ρωσίας να υποτάξουν, ανατρέψουν ή υποδουλώσουν τα μικρά ανεξάρτητα κράτη που βρίσκονταν ανάμεσά τους.
Ο Ακμπάρ Χαν ηγήθηκε εξέγερσης στην Καμπούλ κατά της αποστολής των Βρετανικών Ινδιών υπό τους Ουίλλιαμ Μακνότεν, Αλεξάντερ Μπερνς και το στράτευμα τους που αποτελούνταν από 4.500 άνδρες. Τον Νοέμβριο του 1841, πολιόρκησε τη δύναμη του υποστράτηγου Ουίλλιαμ Έλφινστοουν στην Καμπούλ.
Ο Έλφινστοουν αποδέχθηκε μία ασφαλή υποχώρηση των δυνάμεών του και των περίπου 12.000 ακολούθων του στην Πεσαβάρ. Δέχθηκαν ενέδρα και αποδεκατίστηκαν τον Ιανουάριο του 1842. Αρκετά βρετανικά στρατιωτικά απομνημονεύματα αναφέρουν τη διπλή διαπραγμάτευση του Ακμπάρ Χαν, αναφέροντας πως, κατά τη διάρκεια της υποχώρησης, ο Ακμπάρ Χαν μπορούσε να διατάσσει τους άνδρες του ταυτόχρονα στα περσικά δίνοντας εντολές εγκατάλειψης και στα παστού για εντολές εκπυρσοκρότησης.
Τον Μάιο του 1842, ο Ακμπάρ Χαν κατέλαβε το οχυρό Μπαλά Χισάρ στην Καμπούλ και έγινε ο νέος εμίρης του Αφγανιστάν. Διακυβέρνησε μέχρι τον θάνατό του το 1845. Ορισμένοι θεωρούν πως ο Ακμπάρ Χαν δηλητηριάστηκε από τον πατέρα του, Ντοστ Μοχαμάντ Μπαρακζάι, ο οποίος ανησυχούσε για τις προσδοκίες του γιου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμίρηδες του Αφγανιστάν
Ηθοποιός
Ο ηθοποιός είναι καλλιτέχνης που συμμετέχει σε θεατρική παράσταση ή σε κινηματογραφικό, τηλεοπτικό, ραδιοφωνικό έργο και ερμηνεύει ρόλο. Η λέξη ηθοποιός είναι σύνθετη και αποτελείται από το ουσιαστικό ήθος (αρχ. ελλ.: χαρακτήρας) και το ρήμα ποιώ (αρχ. ελλ.: φτιάχνω, δημιουργώ). Ηθοποιός σημαίνει αυτός που φτιάχνει -υποδύεται- κάποιον χαρακτήρα.
Αρχαίο ελληνικό θέατρο
Στο αρχαίο ελληνικό θέατρο οι ηθοποιοί ονομάζονταν υποκριτές. Πρώτος υποκριτής και ο πρώτος που εισήγαγε αυτήν την καινοτομία η οποία προκάλεσε τη γέννηση της τραγωδίας και του θεάτρου γενικότερα, θεωρείται ο Θέσπις, όταν στα μέσα του 6ου αι. π.Χ. κατά τη διάρκεια θρησκευτικών εορτών αφιερωμένων στον Διόνυσο διέκοψε τον διθύραμβο του χορού και αποκρίθηκε σε πεζό λόγο. Αρχικά υπήρχε μόνο ένας υποκριτής, που συνδιαλεγόταν με τον Χορό και στη συνέχεια, με την εξέλιξη του αρχαίου δράματος, ο Αισχύλος προσέθεσε έναν δεύτερο και ο Σοφοκλής τον τρίτο. Κατά την αρχαιότητα οι ρόλοι ερμηνεύονταν με χρήση μάσκας και αποκλειστικά από άνδρες, παράδοση η οποία ακολουθήθηκε και μεταγενέστερα.
Ρωμαϊκά χρόνια
Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, οι θίασοι απαρτίζονταν κυρίως από σκλάβους. Ο –επίσης σκλάβος- θιασάρχης συνέγραφε και σκηνοθετούσε τα έργα τα οποία παρουσιάζονταν μαζί με τα υπόλοιπα δωρεάν θεάματα (μονομαχίες, άγρια ζώα, χορούς) που προσέφερε η πολιτεία στο λαό και πληρωνόταν πενιχρά στο όνομα του θιάσου αναλόγως της επιτυχίας του έργου. Κατά κανόνα οι ηθοποιοί αντιμετωπίζονταν με περιφρόνηση και ακόμα και με ξυλοφόρτωμα όταν η παράστασή τους εκλαμβανόταν ως προσβολή από τους ευγενείς της εποχής. Σπάνιες εξαιρέσεις αποτελούν οι ηθοποιοί Αίσωπος και Ρόσκιος οι οποίοι μνημονεύονται ως αξιόλογοι.
Μεσαίωνας
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα δεν υπάρχει μεγάλη θεατρική δραστηριότητα. Επικρατούν τα θρησκευτικά δράματα και σποραδικά οι φάρσες. Έτσι υπάρχουν αναφορές κυρίως για μίμους, γελωτοποιούς και τροβαδούρους, οι οποίοι όταν τύγχαναν της αποδοχής του –συχνα αριστοκρατικού- κοινού τους είχαν μεγάλες οικονομικές απολαβές. Αντίστοιχα όμως, οι πιο άτυχοι ή ατάλαντοι μεταξύ τους, που δεν κατάφερναν να εξασφαλίσουν την προστασία των ευγενών της εποχής, δέχονταν διώξεις, κατηγορίες και φυλακίσεις.
Κομέντια ντελ Άρτε
Στις 25 Φεβρουαρίου του 1545 συντελείται μία μικρή επανάσταση σε αυτό που αργότερα θα αποκαλεστεί επάγγελμα του ηθοποιού: Οκτώ ηθοποιοί στην Πάντοβα υπογράφουν μία σύμβαση ότι δεν θα είναι πια περιπλανώμενοι ερασιτέχνες αλλά επαγγελματίες ηθοποιοί (dell’arte). Η αυτοσχεδιαστική Κομέντια ντελ άρτε με τους περιοδεύοντες θιάσους της, φέρνει τον ηθοποιό στο επίκεντρο και εισάγει την ερμηνεία των γυναικείων ρόλων από γυναίκες. Μία από τις γνωστότερες ηθοποιούς της εποχής είναι η Ιζαμπέλα Αντρείνη (Isabella Andreini).
Ελισαβετιανό θέατρο
Κατά τη βασιλεία της Ελισάβετ θα αποδοθεί στους ηθοποιούς ο τίτλος του υπηρέτη της βασιλικής οικογενείας ή των αριστοκρατών και έτσι θα αναβαθμιστεί το κύρος τους. Οι θίασοι πλέον παίρνουν το όνομά τους από τον αριστοκράτη που τους προστατεύει και αποκτούν μια σχετική οικονομική σταθερότητα και περισσότερες ελευθερίες. Ο επιφανέστερος θίασος της εποχής, μέλη του οποίου υπήρξαν ο –επίσης ηθοποιός Σαίξπηρ και ο δημοφιλέστατος Ρίτσαρντ Μπέρμπατζ (Richard Burbage) ονομαζόταν Chamberlain’s Men.
Ο χρυσός αιώνας της Ισπανίας
Μέσα σε έναν δημιουργικό αναβρασμό που διέπει την ισπανική κοινωνία του 16ου αι. το θέατρο και οι ηθοποιοί απολαμβάνουν την εκτίμηση του κοινού.
Ηθοποιοί και χριστιανισμός
Για πρώτη φορά έγινε λόγος για «μίμους» στην επισκοπική Σύνοδο της Ελβίρας στην Ισπανία το 305 όπου απαγορεύτηκε στους Χριστιανούς να ασκούν αυτό το επάγγελμα (οι «μίμοι» τιμωρούνται με δια βίου αποπομπή από την εκκλησία) και ενώ ασχολήθηκαν με το θέμα αργότερα και άλλα περιφερειακά εκκλησιαστικά όργανα καμία Οικουμενική Σύνοδος δεν έριξε το επίσημο ανάθεμα στους ηθοποιούς. Γνωστές όμως είναι οι απαγορεύσεις που επιβάλλονταν στους χριστιανούς για την παρακολούθηση τέτοιων θεαμάτων καθώς και η γενικότερη αρνητική θέση της χριστιανικής εκκλησίας απέναντι στο θέατρο. Η αντίληψη αυτή αρχικά συμβάδιζε πλήρως με το πνεύμα της εποχής και αντανακλούσε το ιδιαιτέρως χαμηλό επίπεδο των προσφερομένων θεαμάτων.
Συγκεκριμένα ο ηθοποιός, όπως άλλωστε και οι ιερόδουλες, δεν είχαν δικαίωμα στη θεία μετάληψη και στα υπόλοιπα μυστήρια. Ο κανόνας αυτός παρέμεινε στη θεωρία για όλες τις υπόλοιπες χώρες εκτός της Γαλλίας στην οποία εφαρμόστηκε κάποιες φορές άλλοτε με ελαστικότητα και άλλοτε με αυστηρότητα -αναλόγως της εποχής και των εμπλεκομένων προσώπων. Γνωστότερο περιστατικό θεωρείται η άρνηση χριστιανικής ταφής του Μολιέρου.
Στην Ελλάδα πάντως, προστάτης του θεάτρου θεωρείται ο Άγιος Πορφύριος που γιορτάζει στις 15 Σεπτεμβρίου.
Θεσμικό πλαίσιο
Στην Ελλάδα οποιοσδήποτε μπορεί να ασκήσει ελεύθερα τη δραστηριότητα του ηθοποιού μετά από την κατάργηση τον Μάιο του 1981 (από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με Υπουργό Πολιτισμού και Επιστημών Ανδρέα Ανδριανόπουλο) της ειδικής άδειας ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού (Νόμος 1158 ΦΕΚ Α΄127/13.5.1981). Εσφαλμένα, συχνά αποδίδεται η κατάργηση της άδειας στη Μελίνα Μερκούρη, η οποία όμως έγινε Υπουργός Πολιτισμού και Επιστημών, τον Οκτώβριο του 1981. Συνήθως οι ηθοποιοί φοιτούν σε δραματική σχολή προκειμένου να αποκτήσουν τις τεχνικές και θεωρητικές γνώσεις που θα τους επιτρέψουν να ερμηνεύσουν αρτιότερα τους ρόλους τους. Για να εισαχθεί κάποιος σε δραματική σχολή οφείλει να έχει απολυτήριο λυκείου και να περάσει εκτός από τις εξετάσεις της ίδιας της σχολής και ειδικές εξετάσεις από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Βιβλιογραφία
*
Συνομοσπονδία του Ρήνου
thumb|150px|Πράξη ίδρυσης της Συνομοσπονδίας της 12 Ιουλίου 1806 με υπογραφή του Ναπολέοντα (αντίγραφο για το Πριγκιπάτο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν)
Η Συνομοσπονδία του Ρήνου (γερμανικά: Rheinbund) υπήρξε από το 1806 μέχρι το 1813 και δημιουργήθηκε από 16 γερμανικά κρατίδια με την πρωτοβουλία του Ναπολέοντα Α΄ αφού νίκησε τον Φραγκίσκο Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τον Αλέξανδρο Α΄ της Ρωσίας, στη διάρκεια της « μάχης των τριών αυτοκρατόρων » στο Άουστερλιτς.
Κρατίδια-μέλη της Συνομοσπονδίας
thumb|250px|Η Συνομοσπονδία το [[1812]] thumb|150px|Μετάλλιο της Συνομοσπονδίας του Ρήνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης *
Challenge Cup πετοσφαίρισης ανδρών
Το Τσάλεντζ Καπ (Challenge Cup) είναι η τρίτη σε σημασία ευρωπαϊκή διοργάνωση μεταξύ συλλόγων πετοσφαίρισης ανδρών, και διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Πετοσφαίρισης (CEV - Confédération Européenne de Volley-ball).
Ξεκίνησε την περίοδο 1980-81 με το όνομα Κύπελλο CEV (Κύπελλο Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Πετοσφαίρισης), ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι και την περίοδο 2006-07. Από την περίοδο 2007-08 μετονομάστηκε σε Τσάλεντζ Καπ (Challenge Cup). Η ίδια μετονομασία επήλθε επίσης και στην αντίστοιχη διοργάνωση των γυναικών. Από εκείνη την περίοδο (2007-08) την ονομασία Κύπελλο CEV απέκτησε το έως τότε Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, επίσης και στις δύο διοργανώσεις Ανδρών και Γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαίριση Κατηγορία:Πολυεθνικά επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα
Έκσταση
Με τον όρο έκσταση εννοείται στην θρησκειολογία η αίσθηση ή το συναίσθημα της απόσπασης από την καθημερινή συνείδηση και υπονοεί πιθανώς μία εκτεταμένη αίσθηση αγαλλίασης, όπως απαντάται τουλάχιστον στον Σαμανισμό. Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πλωτίνος αντελήφθη αρχικά την έκσταση ως ανάδυση της συνείδησης πέραν των ορίων της ατομικότητας και μυστική ένωση με την υπερβατική Οντότητα. Παρόμοιες ιδέες αναπτύχθηκαν από τον Χέγκελ και ειδικά από τον Φρίντριχ Νίτσε, ο οποίος μετέφερε στη σύγχρονη εποχή τη μυθική μορφή του Διονύσου, ως συμβόλου της έκστασης.
Στο σύγχρονο ψυχολογικό πλαίσιο η έκσταση είναι μία διευρυμένη ψυχική κατάσταση με συμπτώματα άμβλυνσης της συνείδησης, ευτυχίας, απόσπασης από την πραγματικότητα. Σε μια τέτοια κατάσταση συνείδησης είναι δυνατόν να ακούει κανείς φωνές ή να έχει ψευδαισθήσεις ως αποτέλεσμα είτε χρήσης ψυχότροπων ουσιών, είτε νηστείας ή εντατικού ρυθμικού χορού. Στη βαρύτερη μορφή της η έκταση υπονοεί μερικές φορές ψυχοπαθολογικές καταστάσεις όπως είναι η σχιζοφρένεια και η επιληψία
Αρκετοί συγγραφείς θεωρούν πως η έκσταση είναι ταυτόσημη με την θρησκευτική εμπειρία ενώ άλλοι θεωρούν την έκσταση διαφορετική από την υπνωτική καταληπτική κατάσταση. Ως θρησκευτική εμπειρία έπαιξε καταλυτικό ρόλο σε εθνικές θρησκείες και τους μυστικιστές όλων των εποχών. Στον σαμανισμό είναι το μέσο για την επίτευξη της επαφής με τον υπεραισθητό κόσμο, ενώ μέσω του ενθουσιασμού του αρχικού διονυσιακού μυστικισμού ο θεός καταλαμβάνει το άτομο. Στην αραβική φιλοσοφία η έκσταση και η ιερή έκσταση -που προέρχεται από τη μουσική- είναι δύο διαφορετικές ποιότητες σύμφωνα με τον αλ-Γκαζαλί, ενώ στον σύγχρονο χριστιανισμό ανάλογο παράδειγμα θρησκευτικής έκστασης μπορεί να αναζητήσει κανείς στο πεντηκοστιανό κίνημα (βλ. γλωσσολαλιά).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκειολογία Κατηγορία:Αισθητική Κατηγορία:Συναισθήματα Κατηγορία:Ευτυχία
Ομάδα Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού
Η Ομάδα σχηματίστηκε τον Μάρτιο του 1919 στο 8ο Συνέδριο του Κόμματος. Αποτελείτο κυρίως από διανοουμένους Μπολσεβίκους που ασκούσαν κριτική στην ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος και του Βλαντιμίρ Λένιν για υπερβολικό συγκεντρωτισμό της πολιτικής εξουσίας στο κόμμα, αφαίρεση της πρωτοβουλίας από τις τοπικές οργανώσεις του κόμματος και αυστηρό έλεγχο από πάνω στην βιομηχανία, το Κόμμα και την τοπική αυτοδιοίκηση. Αντί της δικτατορίας του Κόμματος που υπήρχε, η Ομάδα υποστήριζε επιστροφή στην δικτατορία του προλεταριάτου.
Οι ηγέτες της Ομάδας συνέχισαν να διαμαρτύρονται γι’ αυτό που θεώρησαν σταδιακή κατάργηση της εσωκομματικής δημοκρατίας στις αρχές της δεκαετίας του 1920 και προσχώρησαν στην Αριστερή Αντιπολίτευση του Λέοντος Τρότσκι το 1923. Το 1926 ο Σαπράνοφ και ο Σμιρνόφ σχημάτισαν την “Ομάδα των 15”, η οποία εντάχθηκε στην Ενωμένη Αντιπολίτευση με επικεφαλής τους Τρότσκι, Γκριγκόρι Ζινόβιεφ και Λεβ Κάμενεφ. Διαγράφηκαν από το Κομμουνιστικό Κόμμα στο 15ο Συνέδριο του Κόμματος τον Δεκέμβριο του 1927 μαζί με τους υπόλοιπους της Ενωμένης Αντιπολίτευσης. Ο Ομπολένσκι-Οσίνσκι παρακολούθησε το Παγκόσμιο Σοσιαλιστικό Οικονομικό Συνέδριο που διοργάνωσε το Διεθνές Ινστιτούτο Βιομηχανικών Σχέσεων στο Vereeniging Koloniaal Institute του Άμστερνταμ. Ήταν η πρώτη φορά που Σοβιετικοί αξιωματούχοι ταξίδεψαν στην Δύση για να συζητήσουν πως λειτουργούσε το Πενταετές Σχέδιο. Εκτελέστηκε το 1938. Παρ’ όλο που κάποιοι από αυτούς μετανόησαν και έγιναν και πάλι δεκτοί στο Κόμμα στις αρχές του 1930, εκκαθαρίστηκαν και εκτελέστηκαν με κατασκευασμένες κατηγορίες κατά την Μεγάλη Εκκαθάριση στα τέλη της δεκαετίας του 1930.
Πηγές
Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης
Chanel
Chanel S.A. (Σανέλ Α.Ε.,   ) είναι μια γαλλική ανώνυμη εταιρεία ιδιοκτησίας των Alain Wertheimer και Gérard Wertheimer, εγγονών του Pierre Wertheimer, ο οποίος ήταν από τους πρώτους συνεργάτες της Coco Chanel. Η Chanel είναι μια πολυτελής εταιρεία που εστιάζει στην υψηλή μόδα και τα έτοιμα ρούχα, τα πολυτελή προϊόντα και τα αξεσουάρ. Στη νεαρή της ηλικία, η Gabrielle Chanel πήρε το ψευδώνυμο Coco από την εποχή της ως τραγουδίστρια. Ως σχεδιάστρια μόδας, η Κοκό Σανέλ τροφοδοτεί το γούστο των γυναικών για κομψότητα στο φόρεμα, με μπλούζες και κοστούμια, παντελόνια και φορέματα, και κοσμήματα (πολύτιμων λίθων και πολύτιμων αντικειμένων) απλού σχεδιασμού, που αντικατέστησε το πολυτελές, πάνω από σχεδιασμένα και υπερβολικά ρούχα και αξεσουάρ της μόδας του 19ου αιώνα. Τα προϊόντα της Chanel έχουν διαφημιστεί από ανδρικά και γυναικεία μοντέλα μόδας, είδωλα και ηθοποιούς, όπως οι Ines de La Fressange, Catherine Deneuve, Carole Bouquet, Vanessa Paradis, Nicole Kidman, Άννα Μουγκλάλις, Audrey Tautou, Keira Knightley, Kristen Stewart, Pharrell Williams, Cara Delevingne, Jennie Kim και Marilyn Monroe.
Στη δεκαετία του 1920, τα σχέδια της απλής γραμμής της ραπτικής του οίκου Chanel έκαναν δημοφιλή τη μόδα του «επίπεδου στήθους» που ήταν το αντίθετο της «κλεψύδρας»(έμφαση στο μπούστο και στην περιφέρεια)-μορφής που επιτεύχθηκε από τα μοντέλα του τέλους του 19ου αιώνα την περίοδο της Belle Époque της Γαλλίας (περίπου το 1890-1914), και της βρετανικής Εδουαρδιανής εποχής (περίπου 1901-1919). Η Chanel χρησιμοποίησε χρώματα παραδοσιακά συνδεδεμένα με την αρρενωπότητα στην Ευρώπη, όπως το γκρι και το μπλε, για να υποδηλώσει τη θηλυκή τόλμη του χαρακτήρα. Τα ρούχα του House of Chanel ήταν φτιαγμένα από μαλακό ύφασμα και δερμάτινες επενδύσεις. Η επενδυμένη κατασκευή ενισχύει το ύφασμα, το σχέδιο και το φινίρισμα, δημιουργώντας ένα ένδυμα που διατηρεί τη μορφή και τη λειτουργία του ενώ φοριέται. Ένα παράδειγμα τέτοιων τεχνικών υψηλής ραπτικής είναι το μάλλινο κοστούμι Chanel - μια φούστα στο γόνατο και ένα σακάκι σε σχήμα καρδιάς, διακοσμημένο με μαύρο κέντημα και χρυσά κουμπιά. Τα συμπληρωματικά αξεσουάρ ήταν γόβες χαμηλού ύψους και κοσμήματα, συνήθως ένα κολιέ από μαργαριτάρια και μια δερμάτινη τσάντα.
Η εποχή της Κοκό Σανέλ
Ο Οίκος της Chanel (Chanel S.A.) ξεκίνησε το 1909 όταν η Gabrielle Chanel άνοιξε ένα κατάστημα κατασκευής καπέλων, στο ισόγειο του παρισινού διαμερίσματος του κοσμικού κλωστοϋφαντουργού Étienne Balsan, του οποίου ήταν ερωμένη. Επειδή το διαμέρισμα του Balsan ήταν επίσης χώρος συνάντησης για τη γαλλική ελίτ που ασχολούνταν με το κυνήγι και τα αθλήματα, η Chanel είχε την ευκαιρία να συναντηθεί με τις ερωμένες τους, οι οποίες ήταν γυναίκες της μόδας, κάνοντας τους πλούσιους άντρες να τους αγοράζουν περίτεχνα ρούχα, κοσμήματα και καπέλα, ενώ οι ίδιοι επεδείκνυαν τον πλούτο τους. αριστερά|μικρογραφία|242x242εσ| Η ηθοποιός Gabrielle Dorziat φορώντας ένα καπέλο Chanel (1912) Έτσι, η Coco Chanel θα μπορούσε να πουλήσει τα καπέλα που σχεδίασε και έκανε, με αποτέλεσμα να γίνει οικονομικά ανεξάρτητη και να μην στηρίζεται στον Balsan. Κατά τη διάρκεια αυτών των συναντήσεων, η Coco Chanel συνομίλησε με τον Arthur 'Boy' Capel, έναν άγγλο μέλος της υψηλής κοινωνίας και παίκτη πόλο, φίλο του Étienne Balsan. Όπως συνηθίζεται στην ανώτερη τάξη, η Chanel έγινε επίσης ερωμένη του Boy Capel. Ο Μπόι Κάπελ αντιλήφθηκε το επιχειρηματικό πνεύμα της Κοκό Σανέλ και το 1910 χρηματοδότησε το πρώτο κατάστημα καπέλων, το Chanel Modes, στο νούμερο 21 της λεωφόρου Καμπόν του Παρισιού. Επειδή αυτό το σημείο ήδη στέγαζε ένα κατάστημα ενδυμάτων, η μίσθωση περιόριζε τη Chanel να πουλά μόνο καπέλα, όχι υψηλή ραπτική. Δύο χρόνια αργότερα, το 1913, το Deauville και Biarritz καταστήματα υψηλής ραπτικής της Coco Chanel προσέφεραν προς πώληση prêt-à-porter σπορ ρούχα για τις γυναίκες, τα πρακτικά σχέδια των οποίων επέτρεπαν σε αυτόν που τα φορά να αθλείται.
Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-18) επηρέασε την ευρωπαϊκή μόδα μέσω της έλλειψης υλικών και της κινητοποίησης των γυναικών. Μέχρι εκείνη την εποχή, η Chanel είχε ανοίξει ένα μεγάλο κατάστημα ειδών ένδυσης στην οδό Καμπόν 31, κοντά στο ξενοδοχείο Ritz, στο Παρίσι. μεταξύ των ρούχων που πωλούνται ήταν σακάκια, ίσιες φούστες από λινό, μπλούζες ναυτικού, μακριά πλεκτά πουλόβερ και ταγιέρ.
Η Coco Chanel χρησιμοποίησε το πλεκτό ύφασμα λόγω των φυσικών ιδιοτήτων του ως ενδύματος, όπως το ράπισμά του - πώς πέφτει από το σώμα της γυναίκας - και πόσο καλά προσαρμόστηκε σε ένα απλό σχέδιο ένδυσης. Ενδυματολογικά, μερικά από τα σχέδια του Chanel προέρχονται από τις στρατιωτικές στολές που επικρατούσαν στον πόλεμο και, μέχρι το 1915, τα σχέδια και τα ρούχα που παρήγαγε το House of Chanel ήταν γνωστά σε ολόκληρη τη Γαλλία.
Το 1915 και το 1917, το περιοδικό Harper's Bazaar ανέφερε ότι τα ενδύματα του La Maison Chanel ήταν "στη λίστα κάθε αγοραστή" για τα εργοστάσια ένδυσης της Ευρώπης. Το κατάστημα φορεμάτων της Chanel στην Καμπόν 31 παρουσίασε καθημερινά φορέματα με παλτό - φορέματα απλού σχεδιασμού και μαύρα βραδινά φορέματα με δαντέλα και τούλι, φορέματα διακοσμημένα με γαγάτη, ένα μικρό υλικό πολύτιμων λίθων. μικρογραφία Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η La Maison Chanel, ακολουθώντας τις τάσεις της μόδας της δεκαετίας του 1920, παρήγαγε φορέματα κεντημένα με χάντρες, που έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή από τις γυναίκες της Δύσης. Μέχρι το 1920, η Chanel είχε σχεδιάσει και παρουσίασε ένα κοστούμι γυναικών - αποτελούμενο είτε από δύο ενδύματα είτε από τρία ενδύματα - το οποίο επέτρεπε σε μια γυναίκα να έχει μια μοντέρνα, θηλυκή εμφάνιση, ενώ ήταν άνετη και πρακτική για να συντηρεί. που υποστηρίζεται ως η "νέα στολή για το απόγευμα και το βράδυ", έγινε γνωστή ως κοστούμι Chanel.
Το 1921, για να συμπληρώσει το κοστούμι των ρούχων, η Coco Chanel ανέθεσε στον αρωματιστή Ernest Beaux να δημιουργήσει ένα άρωμα για το La Maison Chanel. Τα αρώματα του περιελάμβαναν το άρωμα No.5, το οποίο πήρε το όνομά του από τον αριθμό του δείγματος που άρεσε περισσότερο στην Σανέλ. Αρχικά, ένα μπουκάλι του αριθ. 5 de Chanel ήταν δώρο στους πελάτες της Chanel. Η δημοτικότητα του αρώματος ώθησε το La Maison Chanel να το προσφέρει για λιανική πώληση το 1922.
Το 1923, για να εξηγήσει την επιτυχία των ρούχων της, ο Coco Chanel είπε στο περιοδικό Harper's Bazaar ότι ο σχεδιασμός "η απλότητα είναι το βασικό κομμάτι της πραγματικής κομψότητας".