cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Μεσσήνης
Διακρίσεις και αναγνώριση
Ο Ι. Μεσσήνης μαζί με συνεργάτες του έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 300 πρωτότυπες εργασίες σε διεθνή συνέδρια και σε έγκριτα περιοδικά, ιδίως στο γνωστικό αντικείμενο της Αναπαραγωγής. Το όλο ερευνητικό έργο του τυγχάνει ευρείας αναγνώρισης στην επιστημονική κοινότητα με περισσότερες από 5.000 αναφορές στη βάση Scopus.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Θεώρημα πρώτων αριθμών
Ανάλογo Θεώρημα για τα ανάγωγα πολυώνυμα πάνω από ένα πεπερασμένο σώμα
Μπορούμε επίσης να αποδείξουμε ένα ανάλογο της υπόθεσης Riemann, δηλαδή ότι Οι αποδείξεις από αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ πιο απλές από ό, τι στην κλασική περίπτωση. Εμπεριέχουν ένα σύντομο συνδυαστικό
επιχείρημα, που συνοψίζεται ως εξής: Κάθε στοιχείο της επέκτασης βαθμού n του F είναι μια ρίζα κάποιου ανάγωγου πολυωνύμου του οποίου ο βαθμός d διαιρεί το n· μετρώντας αυτές τις ρίζες με δύο διαφορετικούς τρόπους διαπιστώνουμε ότι
όπου το άθροισμα είναι πάνω από όλους τους διαιρέτες d του n. Η αντιστροφή του Möbius δίνει ότι:
Αναφορές
•
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναλυτική θεωρία αριθμών Κατηγορία:Λογάριθμοι
Λούκας Πέρεθ
Ο Λούκας Πέρεθ Μαρτίνεθ (γενν. 10 Σεπτεμβρίου 1988) είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται στην Arsenal από το 2016, σαν μέσος.
Η καριέρα του
Ατλέτικο / Ράγιο Ο Λούκας γεννήθηκε στη Λα Κορούνια. Μετά από τις εμφανίσεις του για τρεις διαφορετικές ομάδες ως νέος μετακόμισε στη Μαδρίτη όπου εντάχθηκε στην Γ Ατλέτικο Μαδρίτης, παίζοντας δύο σεζόν στην Tercera División. Το καλοκαίρι του 2009 υπέγραψε με την Ράγιο Βαγεκάνο Μαδρίτης. Το 2010-11, Ο Λούκας έπαιξε σε πέντε παιχνίδια και έβαλε ένα γκολ (σε μια νίκη 3-0 εντός έδρας με Βαγιαδολίδ στις 7 Νοεμβρίου 2010). Καρπάτι Λβιβ Στις 17 Ιανουαρίου του 2011, ο ελεύθερος Λούκας υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ουκρανική Καρπάτι. Σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο στις 17 Ιουλίου, ενάντια την Τσερνομόρετς Οδησσού σε μια ισοπαλία 1-1.
Τον Αύγουστο του 2013 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον ΠΑΟΚ. Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε δανεικός με την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια.
Το Σεπτέμβριο του 2016 υπέγραψε συμβόλαιο με την αγγλική Arsenal.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράγιο Βαγιεκάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Καρπάτι Λβιβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια
Λευκοπηγή Κοζάνης
Η Λευκοπηγή είναι χωριό του δήμου Κοζάνης, της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Λευκοπηγή βρίσκεται σε απόσταση 10 χλμ. νοτιοδυτικά της Κοζάνης στους πρόποδες του Βούρινου.
Παλαιός οικισμός όπως μαρτυρούν και ευρήματα δύο προϊστορικών φρουρίων. Συγκεκριμένα, στη θέση «Καϊλιάς», που βρίσκεται περίπου τέσσερα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του χωριού, σώζονται υπολείμματα αρχαίου φρουρίου, το οποίο χρησιμοποιήθηκε πιθανώς και στους υστερορωμαϊκούς χρόνους. Στην αρχαιότητα η περιοχή ήταν γνωστή για το ιαματικό περιβάλλον και λατρεύονταν ο Ασκληπιός και η Υγεία. Κατά την τουρκοκρατία ονομάζονταν Βελίστι. Περιέπεσε στα χέρια του Αλή πασά αρχικά, του οποίου διατέλεσε τσιφλίκι και στη συνέχεια αποτέλεσε τσιφλίκι διαφόρων μπέηδων, όπως οι Χαμψά Μπέη, Αλιόμπεη, Μπεκτάς Μπέη, Ζεΐρ Μπέη, Ρόσου Μπέη και Χαϊδάρ Μπέη. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, κτισμένη την περίοδο 1848 1865 με τη συνδρομή του τότε μπέη Χαμζάρ Ρεσίτ. Οι εργασίες είχαν ξεκινήσει επί επισκόπου Βενιαμίν και εφημέριου παπα-Γεώργιου Κανάβα και περατώθηκε επί επισκόπου Ευγενίου και εφημέριου Κωνσταντίνου Νούσια. Δεσπόζει επίσης, το καμπαναριό ύψους 15 μέτρων του 1916. Το 1886 στη Λευκοπηγή λειτουργούσαν 5 νερόμυλοι. Το 1900 στο Ελληνικό σχολείο του χωριού φοιτούσαν 20 μαθητές. Τον Ιούλιο του 1901 σημειώθηκαν συμπλοκές μεταξύ αγροφυλάκων απεσταλμένων των μπέηδων και Βελιστινών με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 3 κάτοικοι και 1 αγροφύλακας. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα οι Βελιστινοί συμμετείχαν με κυριώτερους Μακεδονομάχους τον πρόεδρο της κοινότητας Γρηγόριο Δουγαλή (που σκοτώθηκε) και τον Ευθύμιο Βακρατσά.
Στην πλατεία του χωριού, σημαντικό σύμβολο αποτελεί ο μεγάλος πλάτανος. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η μονόχωρη εκκλησία με νάρθηκα του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου κτισμένη το 1865 με τις αγιογραφίες του 1880 (του αγιογράφου Δημήτριου Αδάμου Πιτένη από τη Σαμαρίνα) και το πυργοειδές κωδωνοστάσιο του 1916, από λαξευτή πέτρα της περιοχής. Από το 1995 έχει χαρακτηριστεί "διατηρητέο μνημείο χρήζον ειδικής προστασίας". Στη Λευκοπηγή σπουδαία πολιτιστική και αθλητική δραστηριότητα επιδεικνύει ο ιστορικός τοπικός Σύλλογος [http://emasmegas.blogspot.gr Ε.Μ.Α.Σ. Μέγας Αλέξανδρος Λευκοπηγής]. thumb|left|300px|Λευκοπηγιώτισσες σε Φεστιβάλ Λαϊκού χορού στο Σούλι Αχαΐας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Μυ Μπελαρούσι
My Belarusy είναι ο τίτλος του εθνικού ύμνου της Λευκορωσίας. Ο ύμνος γράφτηκε και υιοθετήθηκε αρχικά το 1955 για να χρησιμοποιηθεί από τη Σοβιετική Δημοκρατία της Λευκορωσίας. Η μουσική συνετέθη από τον Νιεστάρ Σακαλόφσκι κι οι στίχοι από το Μαξίμ Κλίμκοβιτς. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η μουσική διατηρήθηκε, αλλά οι στίχοι άλλαξαν. Οι νέοι στίχοι από τον Κλίμκοβιτς και τον Ουλαντζιμίρ Καρίζνι υιοθετήθηκαν με προεδρικό διάταγμα στις 2 Ιουλίου 2002.
Αρχικοί στίχοι της Σοβιετικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Λευκορωσίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Θοδωρής Καραμανώλης
Ο Θοδωρής Καραμανώλης (γεν. στις 26 Απριλίου 1962 στο Βόλο) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής, που αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική με τον Πανιώνιο και την Δάφνη.Έπαιζε σε θέση σούτινγκ γκαρντ και είχε ευχέρεια στο σκοράρισμα.Ο ανιψιός του Δημήτρης αγωνίζεται στον ΠΑΟΚ.
Στο Πρωτάθλημα
Ο Θοδωρής Καραμανώλης ξεκίνησε την καριέρα του στη Νίκη Βόλου στα τέλη της δεκαετίας του '70. Την επόμενη δεκαετία πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, τη φανέλα του οποίου φόρεσε για πολλές σεζόν και μαζί του έφτασε ως τον τελικό των πλέι-οφ το 1987. Τέλειωσε την καριέρα του στον Ίκαρο Ν. Σμύρνης.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Καραμανώλης υπήρξε διεθνής με τις εθνικές παίδων και β΄ ανδρών. Με την εθνική παίδων αγωνίστηκε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1979 στη Δαμασκό. Έπαιξε συνολικά σε 10 αγώνες (34 πόντοι)
Αγωνίστηκε, επίσης με την β΄ εθνική Ανδρών σε 4 φιλικούς αγώνες (61 πόντοι) με τη Σοβιετική Ένωση το 1986 στη Μόσχα. Αν και έκανε καλές εμφανίσεις δεν κλήθηκε ποτέ στην Εθνική Ανδρών. Την κορυφαία επίδοση με 23 πόντους πέτυχε επί της ΕΣΣΔ στις 23-12-1986.
Προπονητής
Ο Θοδωρής Καραμανώλης εργάστηκε ως προπονητής σε διάφορα σωματεία και σήμερα έχει την ευθύνη της παιδικής ομάδας του Πανιωνίου, την οποία οδήγησε στην τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος 2009.
Διακρίσεις
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νίκης Βόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανιωνίου
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου γυναικών 2012-13
Το Κύπελλο Κύπρου 2012-13 ήταν η 9η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικήτρια ήταν η Apollon Ladies για 5η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 2012-13 συμμετείχαν οι 7 από τις 8 ομάδες του πρωταθλήματος Παγκυπρίου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου γυναικών. Η Αθλητική Ένωση Αμμοχώστου δεν δήλωσε συμμετοχή.
Διεξήχθη σε 3 γύρους. Στους πρώτους 2 γύρους έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός και διεξήχθη σε ουδέτερο στάδιο.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν 7 ομάδες. Η Αφροδίτη Πόλης Χρυσοχούς προκρίθηκε χωρίς αγώνα. Οι αγώνες της προημιτελικής φάσης έγιναν στις 14 Απριλίου 2013.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2012-2013 Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο γυναικών)
Τα σαγόνια του καρχαρία
Τα σαγόνια του καρχαρία (αγγλικά: Jaws) είναι ο τίτλος αμερικανικού περιπετειώδους θρίλερ παραγωγής 1975, σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ. Πρωταγωνιστούν οι Ρόι Σάιντερ, Ρίτσαρντ Ντρέιφους και ο Ρόμπερτ Σο.
Το 2001 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Πλοκή
Όλα κυλούν ήρεμα σε ένα νησί με κύριο εισόδημα τον τουρισμό, μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεται ένας καρχαρίας που επιτίθεται σε ανθρώπους. Αν και ο αρχηγός της αστυνομίας επιμένει να κλείσουν οι παραλίες, ο δήμαρχος αρνείται. Όταν ο αριθμός των θυμάτων αρχίζει να αυξάνεται, ο αρχηγός, ένας ειδικός για τους καρχαρίες και ένας έμπειρος καπετάνιος αναχωρούν για να σκοτώσουν τον καρχαρία, προτού προκαλέσει και άλλα προβλήματα.
Συνέχειες
Την επιτυχία της ταινίας, ακολούθησαν τρεις συνέχειες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες του 1975 Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μασαχουσέτη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Σιδηρά Λευκάδος
Παραπομπές
Κατηγορία:Επτάνησα Κατηγορία:Νομός Λευκάδας Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Τζέιμς Μπρους, 8ος Κόμης του Έλγιν
Ο Τζέιμς (Ιάκωβος) Μπρους, 8ος Κόμης του Έλγιν και 12ος Κόμης του Κίνκαρντάιν (James Bruce, 8th Earl of Elgin and 12th Earl of Kincardine, 20 Ιουλίου 1811 – 20 Νοεμβρίου 1863) ήταν Βρετανός αποικιακός διοικητής και διπλωμάτης. Υπηρέτησε ως Γενικός Κυβερνήτης της Τζαμάικα (1842-1846), Γενικός Κυβερνήτης της Επαρχίας του Καναδά (1847-1854) και ως Αντιβασιλέας των Ινδιών (1862-1863). Το 1857 διορίσθηκε ύπατος αρμοστής στην Κίνα και την Άπω Ανατολή με αποστολή το άνοιγμα της Κίνας και της Ιαπωνίας στο δυτικό εμπόριο. Εκεί υποχρέωσε τη Δυναστεία Τσινγκ να συνάψει την Άνιση Συνθήκη της Συμφωνίας του Πεκίνου, που προσέθετε τη Χερσόνησο Κόου-λουν στη βρετανική αποικία του Χονγκ Κονγκ.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Τζέιμς Μπρους ήταν γιος του 7ου κόμη του Έλγιν, γνωστού από την αφαίρεση των γλυπτών του Παρθενώνα, και της δεύτερης συζύγου του, Ελίζαμπεθ Όσβαλντ.
Σταδιοδρομία
Ο Τζέιμς Μπρους εκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 1841 στη διεδρική περιφέρεια του Σαουθάμπτον), αλλά η εκλογή εκεί κηρύχθηκε άκυρη μετά από αίτημα και δεν θέλησε να κατεβεί και στην επαναληπτική εκλογή το 1842. Το ίδιο έτος διορίσθηκε Γενικός Κυβερνήτης της Τζαμάικα, ενώ το 1847 Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά ως αποικίας του Βρετανικού Στέμματος.
Στον Καναδά
thumb|left|upright|Το άγαλμα του Τζέιμς Μπρους, κόμη του Έλγιν, στην πρόσοψη του Κοινοβουλίου του Κεμπέκ Κατά την κυβερνεία του Έλγιν άρχισαν οι πρώτες πραγματικές προσπάθειες για μια κοινοβουλευτική κυβέρνηση στον Καναδά. Ο Έλγιν υπήρξε ο πρώτος Γενικός Κυβερνήτης που δεν αναμίχθηκε στα του νομοθετικού σώματος και από τότε το αξίωμά του εξελίχθηκε σε αποστασιοποιημένο από τα πολιτικά πράγματα, αντίστοιχο δηλαδή του Προέδρου Δημοκρατίας σε καθεστώς προεδρευόμενης Δημοκρατίας.
Το 1849 η καναδική κυβέρνηση Baldwin-Lafontaine πέρασε νόμο που αποζημίωνε τους Γαλλοκαναδούς για τις απώλειες που είχαν υποστεί κατά τις Εξεγέρσεις του 1837. Ο Έλγιν χορήγησε τη βασιλική συγκατάθεση στο νομοσχέδιο, παρά την έντονη αντίθεση των Τόρηδων και τις δικές του αμφιβολίες για το πώς η ενέργειά του θα γινόταν δεκτή στην Αγγλία. Η απόφαση προκάλεσε τον εμπρησμό των Κτιρίων του Κοινοβουλίου στο Μόντρεαλ στις 25 Απριλίου 1849 από αγγλόφωνο όχλο. Ο Έλγιν δέχθηκε επίθεση. Αντί να καλέσει τον στρατό, αποσύρθηκε με την οικογένειά του στην εξοχική κατοικία του κυβερνήτη και επέτρεψε στις αστικές αρχές να αποκαταστήσουν την τάξη.
Στις 17 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους ξέσπασαν οι ταραχές της λεγόμενης «Πετροδευτέρας» (Stony Monday Riot) στο Μπάυτάουν (τη σημερινή Οττάβα). Οι Τόρηδες και οι Μεταρρυθμιστές συγκρούσθηκαν με αφορμή την προγραμματισμένη επίσκεψη του Έλγιν, με έναν νεκρό και πολλούς τραυματίες. Δύο ημέρες αργότερα, οι δύο παρατάξεις, οπλισμένες με πυροβόλα όπλα, ήρθαν αντιμέτωπες στη Γέφυρα Σάπερς. Αν και η σύγκρουση αποτράπηκε εγκαίρως από τον στρατό, ο Έλγιν κέρδισε τη γενική υποστήριξη για τη στάση του. Το 1854 διαπραγματεύθηκε την Αμερικανοκαναδική Συνθήκη Ανταποδοτικότητας με τις ΗΠΑ (γνωστή και ως Συνθήκη Elgin-Marcy) με στόχο την αναζωογόνηση της καναδικής οικονομίας. Στο τέλος του έτους παραιτήθηκε από τη θέση του Γενικού Κυβερνήτη του Καναδά.
Στην Κίνα και στην Ιαπωνία
thumb|Η είσοδος του Λόρδου Έλγιν στο Πεκίνο το 1860 Το 1857 ο Έλγιν διορίσθηκε ύπατος Αρμοστής και Αντιπρόσωπος του Βρετανικού Στέμματος στην Κίνα και στην Άπω Ανατολή για να βοηθήσει στο άνοιγμα της Κίνας και της Ιαπωνίας στο δυτικό εμπόριο. Κατά τον Β΄ Πόλεμο του Οπίου, ηγήθηκε του βομβαρδισμού της Καντώνας και στο τέλος του πολέμου υπέγραψε τη Συνθήκη του Τιεντσίν στις 26 Ιουνίου 1858.
thumb|Η πομπή του Έλγιν στο Πεκίνο, με 100 ιππείς και 400 πεζούς στρατιώτες Τον Ιούνιο του 1860, ο Έλγιν επέστρεψε στην Κίνα για πρόσθετες επιθέσεις, που αρχικώς καθοδηγούνταν από τον αδελφό του. Στις 18 Οκτωβρίου, μη έχοντας λάβει την παράδοση των Κινέζων και σεβόμενος την αυτοκρατορική πρωτεύουσα του Πεκίνου, διέταξε την πλήρη καταστροφή του Παλαιού Θερινού Ανακτόρου (Γιουάν-μιν Γιουάν) σε αντίποινα για τον βασανισμό και την εκτέλεση σχεδόν 20 Ευρωπαίων και Ινδών αιχμαλώτων. Το Παλαιό Θερινό Ανάκτορο ήταν ένα συγκρότημα ανακτόρων και κήπων 8 χιλιόμετρα βορειοδυτικά των τειχών του Πεκίνου, κτισμένων τον 18ο και τον πρώιμο 19ο αιώνα, και χρησίμευε ως αυτοκρατορική κατοικία. Επρόκειτο για ένα μνημείο της αρχιτεκτονικής, με ανεκτίμητες συλλογές έργων τέχνης και ιστορικών αντικειμένων. Το συγκρότημα πυρπολήθηκε από 3.500 Βρετανούς στρατιώτες και καιγόταν για τρεις ημέρες και τρεις νύχτες, επιφέροντας ανυπολόγιστη απώλεια πολιτιστικής κληρονομιάς. Επιπλέον, ο Έλγιν και τα στρατεύματά του λεηλάτησαν πολλούς θησαυρούς από το Παλαιό Θερινό Ανάκτορο και τους φυγάδευσαν στη Βρετανία. Στις 24 Οκτωβρίου 1860, ο Έλγιν υπέγραψε τη Συνθήκη του Πεκίνου, με την οποία η Κίνα παραχωρούσε μέρος της Χερσονήσου Κοουλούν και το Χονγκ Κονγκ στη Βρετανία.
Ο Έλγιν διατηρούσε αμφιβολίες για τη βρετανική πολιτική της προαγωγής του οπίου στους λαούς της Άπω Ανατολής. Δεν ήταν χωρίς εσωτερική πάλη που διεκπεραίωσε το καθήκον που τού είχε ανατεθεί από τη Βρετανία: σε ένα γράμμα του προς τη σύζυγό του, αναφερόμενος στον βομβαρδισμό της Καντώνας, έγραψε «Δεν αισθάνθηκα ποτέ τόση ντροπή για τον εαυτό μου στη ζωή μου.»
Μεταξύ των δύο ταξιδιών του στην Κίνα ο Έλγιν επισκέφθηκε την Ιαπωνία. Τον Αύγουστο του 1858 υπέγραψε εκεί μια Αγγλοϊαπωνική Συνθήκη «Φιλίας και Εμπορίου», οι διαπραγματεύσεις για την οποία διευκολύνθηκαν από την πρόσφατη Συνθήκη Χάρις μεταξύ Ιαπωνίας και ΗΠΑ.
Στην Ινδία
Το 1862 ο Έλγιν έγινε Αντιβασιλέας των Ινδιών, ο πρώτος Γενικός Κυβερνήτης των Ινδιών που έφερε αυτόν τον τίτλο και ο πρώτος που χρησιμοποίησε το Μέγαρο Πέτερχοφ στη Σίμλα ως επίσημη κατοικία. Εκεί απεβίωσε σε ηλικία 52 ετών από καρδιακή προσβολή, την οποία έπαθε ενώ διέσχιζε μια κρεμαστή ταλαντούμενη σχοινένια γέφυρα πάνω από τον ποταμό Τσάντλυ. Θάφτηκε στο προαύλιο του ναού του Αγίου Ιωάννη της Ερημιάς, στη Νταραμσάλα.
Οικογένεια
Ο πρώτος γάμος του Τζέιμς Μπρους, 8ου Κόμη του Έλγιν, με την Ελίζαμπεθ-Μαίρυ Κάμινγκ, που τελέστηκε στις 22 Απριλίου 1841, ήταν βραχύβιος, καθώς η Ελίζαμπεθ πέθανε λίγο μετά τη γέννηση της δεύτερης κόρης της, στις 7 Ιουνίου 1843, στην Τζαμάικα.
Η δεύτερη σύζυγος του Έλγιν, η Λαίδη Μαρία Λουίζα Λάμτον (1819-1898), μητέρα του 9ου Κόμη του Έλγιν, ήταν κόρη του 1ου Δούκα του Ντέραμ, συγγραφέα και πρώην Γενικού Κυβερνήτη του Καναδά. Λέγεται ότι ο Έλγιν επηρεάσθηκε από τις φιλελεύθερες απόψεις του πεθερού του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ευγενείς Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες του Καναδά Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες της Τζαμάικα Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες και αντιβασιλείς των Ινδιών
Γιώργος Τάνος
Ο Γιώργος Τάνος (Γιαννιτσά, 1937 - 12 Ιανουαρίου 2013) ήταν Έλληνας γιατρός και ο πρώτος αιρετός Νομάρχης Πέλλας, την περίοδο 1995-1998.
Βιογραφία
Σε πολύ μικρή ηλικία μετανάστευσε στη Γερμανία για να τελειώσει τις ιατρικές σπουδές του και επέστρεψε στην Ελλάδα έπειτα από δύο δεκαετίες. Κατά την παραμονή του στη Γερμανία ίδρυσε το Σύνδεσμο των Ελλήνων Ακαδημαϊκών και Επιστημόνων  και ανέλαβε τη διεύθυνση του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Βερολίνου. Επιστρέφοντας ανέλαβε διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής στο νοσοκομείο της Έδεσσας. Εξελέγη στις εκλογές του 1994 στο δεύτερο γύρο. Ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 1995 και υπηρέτησε ως τις 31 Δεκεμβρίου 1998.
Ανάμεσα στα έργα του ξεχωρίζει και η ίδρυση και λειτουργία του χιονοδρομικού κέντρου στο Καϊμακτσαλάν.
Πέθανε σε ηλικία 76 ετών. Κηδεύτηκε στις 13 Ιανουαρίου 2013 στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην Μητρόπολη Γιαννιτσών. Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Τάνου και είχε 1 γιο και 1 κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Πέλλας Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί
Κάστρο του Ευρίπου
Κάστρο του Ευρίπου ή Φρούριο του Ευρίπου ονομαζόταν κάστρο που υπήρχε σε νησάκι στον πορθμό του Ευρίπου μέχρι το 1890, οπότε καταστράφηκε από τις αρχές για να κατασκευαστεί η γέφυρα του Ευρίπου. Σήμερα σώζονται μόνο οι ανάγλυφοι λέοντες που είχαν εντοιχίσει οι Ενετοί στο κάστρο, οι οποίοι βρίσκονται στο Μουσείο της Χαλκίδας. Η άλλη κοντινή οχύρωση ήταν το τουρκικό κάστρο του Καράμπαμπα το οποίο βρίσκεται στην ακτή της Βοιωτίας χτισμένο από τους Τούρκους μεταξύ 1680 – 1690.
Το κάστρο του Ευρίπου ήταν συνδεδεμένο με γέφυρες, από τη μια πλευρά με τη Βοιωτία και από την άλλη πλευρά με την Εύβοια.
Τα πρώτα έργα έγιναν κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο το 411 π.Χ. και τα οποία συνεχίστηκαν κατά τους αιώνες και από το Μεγάλο Αλέξανδρο και από τον Ιουστινιανό ο οποίος έχτισε τετράγωνο φρούριο το 540 μ.Χ. στο βράχο στη μέση του πορθμού. Το 1205, οι Σταυροφόροι της Δ' Σταυροφορίας και συγκεκριμένα ο Ιάκωβος Β΄ ντ' Αβέν επισκεύασε τις οχυρώσεις και έχτισε το φρούριο που αργότερα πέρασε στα χέρια των Ενετών. Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν τη Χαλκίδα, ενίσχυσαν το κάστρο με νέο πύργο.
Από το 1853, στο νέο ελληνικό κράτος, άρχισαν έργα για τη βελτίωση της πρόσβασης στη Χαλκίδα, με βελτίωση και διαπλάτυνση των γεφυρών, γκρέμισμα μέρους του κάστρου και τελικά την πλήρη καταστροφή του το 1890. για να δώσει χώρο για την περιστρεφόμενη γέφυρα του Ευρίπου.
Αναφορές
Κατηγορία:Κάστρα της Εύβοιας Κατηγορία:Χαλκίδα
Γεράρδος ΣΤ΄ του Όλντενμπουργκ
Ο Γεράρδος ΣΤ΄ o θαρραλέος, γερμ. ''Gerhard (Gerd) VI. der Mutige (ή ο φίλερις γερμ. der Streitbare'', 1430 - 22 Φεβρουαρίου 1500) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1450-1483).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ντίτριχ, κόμη του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ και της Χάιλβιγκ του Χόλσταϊν, κόρης του Γεράρδου ΣΤ΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ.
Το 1440 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Χριστιανός Α΄, ο οποίος το 1448 εκλέχθηκε βασιλιάς της Δανίας. Δύο έτη μετά ο Χριστιανός Α΄ παραχώρησε το Ντέλμενχορστ στον δευτερότοκο αδελφό του Μαυρίκιο Ε΄ και το Όλντενμπουργκ στον Γεράρδο ΣΤ΄. Το 1464 απεβίωσε ο Μαυρίκιος Ε΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιάκωβος· ο Γεράρδος ΣΤ΄ έγινε επίτροπος του ανιψιού του ως την ενηλικίωσή του το 1482.
Ήταν σε συνεχή διαμάχη με τον αρχιεπίσκοπο της Βρέμης και τους Φρισίους. Το 1483 αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ των υιών του. Κατά την επιστροφή από ένα προσκυνηματικό ταξίδι του αποβίωσε στην κοιλάδα του Ροδανού το 1500 σε ηλικία 70 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1453 την Αδελαΐδα του Χάγκεν, κόρη του Όθωνα Ζ΄, κόμη του Τέκλενμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Μορίσκο
Μορίσκο (στα ισπανικά) ή "Μουρίσκο" (στα πορτογαλικά), ονομάζονταν οι κάτοικοι της Ιβηρικής χερσονήσου που εκχριστιανίστηκαν κατά την ανακατάκτηση των περιοχών της Ισπανίας που βρίσκονταν υπό μουσουλμανική κατοχή, από τους Ρωμαιοκαθολικούς χριστιανούς. Οι μουσουλμάνοι που βρίσκονταν υπό χριστιανική διοίκηση χωρίς να εκχριστιανιστούν, ονομάζονταν Μουντεχάρ. Ο όρος "Μορίσκο" χρησιμοποιήθηκε στην Ιβηρική Χερσόνησο και για να περιγράψει τους Ρωμαιοκαθολικούς, που υπήρχαν υποψίες ότι στην πραγματικότητα πίστευαν στο Ισλάμ.
Οι Μορίσκο άρχισαν να υφίστανται από το 1501 και μετά. Εκείνο το έτος, οι αρχές της ισπανίας έδωσαν στους Μουντεχάρ της Γρανάδα ένα τελεσίγραφο: ή θα εκχριστιανίζονταν, ή θα εγκατέλειπαν τη χώρα. Οι περισσότεροι μεταστράφηκαν στον Ρωμαιοκαθολικισμό, αλλά μόνον επιφανειακά. Συχνά διατηρούσαν την ισλαμική ενδυμασία και ονόματά τους. Το 1567 ο Φίλιππος ο Β΄ διέταξε τους Μορίσκο να εγκαταλείψουν τις ισλαμικές ενδυμασίες και ονόματα και τους απαγόρευσε να μιλούν αραβικά. Επιπρόσθετα τα παιδιά τους θα μορφώνονταν από Ρωμαιοκαθολικούς ιερείς. Το αποτέλεσμα ήταν εξεγέρσεις που κράτησαν από το 1568 ως το 1571.
Κατάσκοποι ανέφεραν ότι ο Σουλτάνος Σελίμ ο Β΄ ετοιμαζόταν να περάσει στη Μάλτα και από εκεί στην Ισπανία, για να προκαλέσει εξέγερση των Μορίσκο. Παράλληλα 4.000 Τούρκοι και Βέρβεροι είχαν έρθει στην Ισπανία για να πολεμήσουν μαζί με τους Μορίσκο. Έτσι όταν οι επαναστάτες νικήθηκαν, 80.000 Μορίσκο εκδιώχθηκαν από τη Γρανάδα. Πολλοί από αυτούς πήγαν στην Καστίλλη.
Μ Μ Μ
Ζυλ Μπαστιάν-Λεπάζ
Ο Ζυλ Μπαστιάν-Λεπάζ (γαλλικά: Jules Bastien-Lepage, 1 Νοεμβρίου του 1848 - 10 Δεκεμβρίου του 1884)  ήταν Γάλλος ζωγράφος, ακολουθούσε το “ρεύμα” του ρεαλισμού και συγκεκριμένα του νατουραλισμού.
Η ζωή του
Ο Μπαστιάν γεννήθηκε στις 1 Νοέμβριου του 1848 στο χωριό Ντανβιλέρ της επαρχίας Μεζ. Από μικρός είχε δείξει ενδιαφέρον για τις τέχνες και γι' αυτό οι γονείς του αγόραζαν αντίγραφα από πίνακες για να τα ζωγραφίζει. Ο πρώτος του δάσκαλος ήταν ο πατέρας του, επίσης ζωγράφος. Ξεκίνησε κανονικά μαθήματα στην πόλη Βερντέν και το 1867 πήγε στο Παρίσι στην σχολή École des Beaux-arts (Εκόλ ντε μπό-´αρτ) με δάσκαλο τον Αλεξάντρ Καμπανέλ. Αν και πήγαινε σπάνια στα μαθήματα της σχολής, επειδή προτιμούσε να ζωγραφίζει μόνος του, είχε κερδίσει σε διαγωνισμό το 1968. Το 1870 είχε την πρώτη του έκθεση στο σαλόν με ένα πορτρέτο που έμεινε όμως απαρατήρητο. Έμεινε στην σχολή για τρία χρόνια αν και δεν είχε μείνει ευχαριστημένος, την ίδια χρονιά είχε πάρει μέρος στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο και τραυματίστηκε. Μετά τον πόλεμο γύρισε στο πατρικό του σπίτι για να αναρρώσει και να ζωγραφίσει τους χωρικούς.
Το πρώιμο έργο του
left|thumb|297x297px|"Η ώρα της σοδειάς" Το 1874 με τον πίνακα “Ο παππούς μου” είχε μεγάλη επιτυχία στο σαλόν και πήρε την τρίτη θέση. Το 1875 πήρε την δεύτερη θέση στο διαγωνισμό του βραβείου της Ρώμης με τον πίνακα “Ο ευαγγελισμός των ποιμένων” και είχε τις πρώτες του παραγγελιές για δύο πορτρέτα, ακόμα εκείνη την περίοδο ήταν προβληματισμένος για το στυλ ζωγραφικής που ήθελε να ακολουθήσει, είχε το δίλημμα να διαλέξει ανάμεσα στα παραδοσιακά θέματα και τεχνικές και ανάμεσα στα νέα θέματα και τεχνικές των νατουραλιστών, απεικονίζοντας την ζωή του ανθρώπου στην φύση. Το 1876 ξαναπήρε μέρος στον διαγωνισμό για το βραβείο της Ρώμης με τον πίνακα “Ο Πρίαμος στα πόδια του Αχιλλέα”, αλλά δεν κέρδισε. Απογοητευμένος ξαναγύρισε στην εξοχή και άρχισε να υιοθετεί τον νατουραλισμό ως κεντρικό στοιχείο στα έργα του.
Η καταξίωση και ο θάνατος
left|thumb|167x167px|"Οκτώβριος" Το 1978 εξέθεσε δύο πίνακες στο σαλόν ένα πορτρέτο και τον πίνακα “παραγωγή σανού” που είχε λατρευτεί από το κοινό και τους κριτικούς. Μετά από αυτόν τον πίνακα, ο Μπαστιάν είχε αναγνωριστεί ως ο καλύτερος ζωγράφος του νέου κινήματος του Ρεαλισμού. Το 1879 πήρε μετάλλιο από την Λεγεώνας της Τιμής για τον πίνακα “Πορτρέτο της Σάρα Μπερνάρ” και του ζητήθηκε να ζωγραφίσει τον πρίγκιπα της Ουαλίας. Πέθανε στην ηλικία των 36 στις 10 Δεκεμβρίου του 1884 στο Παρίσι από ένα όγκο που βρισκόταν ανάμεσα στην κοιλιά και το επιγάστριο του. Μέχρι το τέλος ήταν μαζί του ο φίλος του  Πρίγκιπας Μποζιντάρ Καραγεώργεβιτς της Σερβίας, και έγραψε :
"Επιτέλους είναι ανίκανος να εργαστεί πια!. Πέθανε στις 10  Δεκεμβρίου του 1884, τότε ήταν η τελευταία αναπνοή του, στην αγκαλιά μου, στον τάφο του η μητέρα και τον αδελφό του, φύτεψαν μια μηλιά.”
Διπλωματικό Σώμα
Με τον όρο Διπλωματικό Σώμα χαρακτηρίζεται το σύνολο των ξένων διπλωματικών αντιπροσώπων που είναι διαπιστευμένοι σε μία χώρα.
Στη συνήθη χρήση του ο όρος πολλές φορές αποδίδεται λανθασμένα ως το σύνολο των διπλωματικών υπαλλήλων ενός κράτους. Η σειρά των μελών του Διπλωματικού Σώματος (Δ.Σ.) καθορίζεται αφενός από την τάξη στην οποία ανήκει έκαστος και αφετέρου επί της αρχαιότητας, δηλαδή από την χρονολογία της άφιξής του και της υποβολής των διαπιστευτηρίων του στον Αρχηγό του Κράτους.
Γενικά
Για άλλα συγγενικά μέλη εκτός των τέκνων, όπως αδέλφια, ξαδέλφια, ανίψια κ.λπ., διατυπώνονται διάφορες απόψεις που περισσότερο φέρονται στην πράξη να ασκούν κάποια υπηρεσία μέσα στις Πρεσβείες όπου μόνο υπό αυτή την ιδιότητα περιλαμβάνονται στον όρο.
Αντιπρόσωποι (πιθανώς και διαπιστευμένων) κρατών που ακόμα αυτά δεν αποτελούν ισότιμα μέλη της λεγόμενης διεθνούς κοινωνίας δε θεωρούνται μέλη του Διπλωματικού Σώματος, (π.χ. τυχόν αντιπροσωπεία των Κούρδων). Το θέμα αυτό, κατά την υφιστάμενη πρακτική των κρατών παραμένει ακόμα ανοικτό, χωρίς να έχει δοθεί οριστική λύση για ισότιμη συμμετοχή, περισσότερο από πολιτική σκοπιμότητα.
Υπόσταση
Στο από 19 Μαρτίου 1815 πρωτόκολλο του Συνεδρίου της Βιέννης (1815) που είχε συνέλθει δυνάμει της πρώτης Συνθήκης των Παρισίων (1814), αν και έγινε η πρώτη προσπάθεια στην εγκαθίδρυση ενός «πραγματικού και διαρκούς συστήματος ισορροπίας» μεταξύ των τότε Ηγεμονιών, και καθιέρωσε τις τάξεις των διπλωματικών υπαλλήλων, δεν υπήρξε όρος για το Δ.Σ. Συνεπώς το Διπλωματικό Σώμα δεν αποτελεί ούτε σωματείο, ούτε κάποιο νομικό πρόσωπο με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Απλά τα μέλη του συνιστούν σώμα όχι τόσο από νομική υποχρέωση, όσο περισσότερο από ηθική, χωρίς όμως αυτή η συνένωση να επηρεάζει έστω και κατ΄ ελάχιστο τις ενέργειες του κάθε διπλωματικού απεσταλμένου.
Διπλωματικοί Βαθμοί
Σύμφωνα με το Άρθρο 89, παρ. 1 του νόμου 3566/2007, οι βαθμοί των υπαλλήλων του Ελληνικού Διπλωματικού Κλάδου είναι οι εξής, από τους οποίους οι τρεις πρώτοι ονομάζονται πρεσβευτικοί:
Οι ακόλουθοι δεν είναι κατ' ανάγκη μέλη της διπλωματικής αποστολής, αλλά ακόλουθοι (attaché) αυτής. Επίσης, οι ακόλουθοι διακρίνονται ανάλογα με τον τομέα, που εκπροσωπούν, σε εμπορικούς, επιστημονικούς, μορφωτικούς, νομικούς, οικονομικούς, στρατιωτικούς, ναυτικούς, αεροπορικούς, ναυτιλιακούς, άμυνας, υγείας, πολιτισμού, τουρισμού, γεωργίας, τύπου κ.ά.
Στη σύγχρονη διπλωματική πρακτική, υπάρχουν πολλοί διπλωματικοί βαθμοί κάτω από τον Πρέσβη. Δεδομένου ότι οι περισσότερες αποστολές τώρα διευθύνονται από πρέσβη, αυτοί οι βαθμοί σπάνια υποδεικνύουν τη σχετική σημασία μιας αποστολής (ή του έθνους υποδοχής της), αλλά αντικατοπτρίζουν την ατομική αρχαιότητα του διπλωμάτη στο πλαίσιο της διπλωματικής του σταδιοδρομίας και του διπλωματικού σώματος του κράτους υποδοχής.
Σημασία
Το Διπλωματικό Σώμα παρουσιάζει μεγάλη ηθική και πολιτική βαρύτητα σ΄ ένα κράτος, που εκδηλώνεται κυρίως στις περιπτώσεις εκείνες των παραστάσεων ή διατυπώσεων διαμαρτυριών χωρίς να χαρακτηρίζονται επίσημες επεμβάσεις στα εσωτερικά ζητήματα της Χώρας. Τέτοιες ενέργειες του Δ.Σ. επιβάλλονται ιδίως σε περιπτώσεις απειλής γενικών συμφερόντων της διεθνούς κοινωνίας από πράξεις ή τυχόν παραλείψεις του κράτους, όταν π.χ. παραβιάζονται συνεχώς κάποιες αρχές πολιτισμού ή ακόμα και προνόμια των διπλωματικών υπαλλήλων.
Σε τέτοιες περιπτώσεις θεωρείται ότι το Δ.Σ. αντιπροσωπεύει την αλληλεγγύη των κρατών από τα οποία συγκροτείται, αναλαμβάνοντας έτσι την προστασία συμφερόντων που απειλούνται.
Πρύτανης Δ.Σ.
Ο επικεφαλής του Δ.Σ. ονομάζεται Πρύτανης που δεν εκλέγεται αλλά αυτοδίκαια προΐσταται λόγω αρχαιότητας τοπικής υπηρεσίας (Χώρας) και που συνήθως είναι απεσταλμένος α’ τάξεως (Πρέσβης). Ομοίως χαρακτηρίζεται και ο απεσταλμένος α’ τάξεως αποστολικός νούντσιος του Πάπα σε καθολικά κράτη. Σε περίπτωση που δεν υφίσταται τέτοιος, τότε τη θέση του Πρύτανη αναλαμβάνει ο αρχαιότερος έκτακτος απεσταλμένος ή ο πληρεξούσιος υπουργός.
Στα καθήκοντα του Πρύτανη του Δ.Σ. περιλαμβάνονται η πρόσκληση των επικεφαλής των Πρεσβειών σε σύσκεψη για την επίλυση λεπτών διπλωματικών διαφορών μεταξύ των μελών που τυχόν έχουν ενσκήψει, η αντιπροσώπευση του Δ.Σ. στις διάφορες εκδηλώσεις και διπλωματικές συναθροίσεις στις οποίες μπορεί και να λάβει το λόγο, εξ ονόματος όμως του ιδίου ως εκ της θέσεώς του, καθώς και η ενασχόλησή του με ζητήματα που ενδιαφέρουν τα μέλη παρέχοντας πολύτιμες πληροφορίες λόγω της μακρόχρονης παραμονής του.
Πηγές
Κατηγορία:Διπλωματία Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις
Μάλδρας
Ο Μάλδρας ή Μάσδρας, λατιν.: Maldras, Masdras, (απεβ. Φεβρουάριος 460) ήταν ο Σουηβός βασιλιάς της Γαλισίας από το 456 μέχρι το τέλος του. Μετά την εκτέλεση του Ρεχίαρ από τους νικηφόρους Βησιγότθους, οι Σουηβοί λέγεται ότι ανέβασαν τον Μάλδρα στο θρόνο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του το έθνος των Σουηβών κατακερματίστηκε.
Βιογραφία
Το 457, ενώ η Φράμτα εξακολουθούσε να κυβερνά, ο Μάλδρας οδήγησε τους ανθρώπους του σε μία μεγάλη επιδρομή στη Λουζιτανία. Λεηλάτησαν τη Λισαβόνα προσποιούμενοι ότι ήρθαν ειρηνικά και, όταν τους αποδέχθηκαν οι πολίτες, λεηλάτησαν την πόλη. Ο Μάλδρας κατηγορείται επίσης ότι δολοφόνησε τον αδελφό του. Το 458 δέχθηκε απεσταλμένους από τους Βησιγότθους και τους Βανδάλους.
Ο λαός του συνέχισε να λεηλατεί τη δυτική Λουζιτανία, μέχρι που ο Μάλδρας στραγγαλίστηκε, ίσως από τους δικούς του άνδρες, τον Φεβρουάριο του 460 Τότε οι άνθρωποι του Μάλδρα στράφηκαν στον Φρούμαρ ως αρχηγό του πολέμου τους. Στη συνέχεια ο Ρεμίσμουνδ έγινε βασιλιάς και επανένωσε τον λαό των Σουηβών. Υποστηρίζεται από τον Ισίδωρο της Σεβίλλης, ότι είναι γιος του Μάλδρα, αλλά υπάρχει κάποια αμφιβολία ως προς αυτό.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Βασιλείς των Σουηβών
Κενσόριος
Ο Κενσόριος, λατιν.: Censorius, (απεβ. το 448) ήταν κόμης (comes) της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 432 μέχρι το τέλος του. Αναφέρεται στο Χρονικό του Υδατίου κατά τα έτη 432 και 440.
Βιογραφία
Το 432, 437 και 440 στάλθηκε στην Hispania (Ρωμαϊκή Ιβηρική) ως πρεσβευτής στους Σουηβούς. Στη δεύτερη εκστρατεία του τον συνόδευε ο απεσταλμένος (legatus) Φρετίμουνδ. Ενώ επέστρεφε από την τρίτη του εκστρατεία, αιχμαλωτίστηκε από τον Ρεχίλα, τον βασιλιά των Σουηβών, κοντά στη Μέρτολα (Μύρτιλις). Πέρασε τα επόμενα οκτώ χρόνια σε αιχμαλωσία, πριν εκτελεστεί από τον Aϊούλφ στη Σεβίλλη (Hispalis). Η εκτέλεσή του μπορεί να έχει κάποια σχέση με την επακόλουθη πολεμική στάση τού διαδόχου τού Ρεχίλα, Ρεχίαρ, απέναντι στους Ρωμαίους.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα
Ευάγγελος Χρυσός
Βίος
Ο Ευάγγελος Χρυσός γεννήθηκε το 1938 στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης. Το 1960 ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή του Rheinishe Friedrich Wilhelms -Universitaat της Βόννης. Εκεί ειδικεύθηκε στη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Ιστορία. Το 1964 αναγορεύθηκε διδάκτωρ magna cum laude με τη διατριβή με τίτλο Die Bischöfslisten des V. ökumenischen Konzils (553). Κατά τα 1964 1970 χρημάτισε επιμελητής στο Σεμινάριο Αρχαίας Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Βόννης με εντολή διδασκαλίας της Βυζαντινής Ιστορίας. Το 1969 εξελέγη επιμελητής του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης χωρίς όμως να δεχθεί τον διορισμό αυτόν. Το 1970 επέστρεψε στην Ελλάδα και υπηρέτησε ως έφορος-υποδιευθυντής του Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών στη Μονή Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη. Το 1969 κατέθεσε τη μονογραφία του Η εκκλησιαστική πολιτική του Ιουστινιανού κατά την έριν περί τα Τρία Κεφάλαια και την Ε' Οικουμενικήν σύνοδον στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και αναγορεύθηκε σε αριστοβάθμιο διδάκτορα. Το 1974 εγκρίθηκε από τη Φιλοσοφική Σχολή Ιωαννίνων η επί υφηγεσία διατριβή του ''Το Βυζάντιον και οι Γότθοι. Συμβολή εις την εξωτερικήν πολιτικήν του Βυζαντίου κατάτον δ' αιώνα'' και ανέλαβε ως Εντεταλμένος Υφηγητής τη διδασκαλία της Βυζαντινής Ιστορίας, την οποία συνέχισε ως Έκτακτος Καθηγητής από το 1977 και από το 1981 ως Τακτικός Καθηγητής της Βυζαντινής Ιστορίας. Το 1996 δέχθηκε πρόσκληση του Πανεπιστημίου της Κύπρουνα διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής και εξελέγη καθηγητής της Βυζαντινής Ιστορίας στο νεοσυσταθέν τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κύπρου.Το 2000 μετακλήθηκε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας ως καθηγητής Βυζαντινής Ιστορίας. Τον Ιανουάριο του 2000 εξελέγη Διευθυντής του Ινστιτούτου Βυζαντινών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Και από τις δύο αυτές θέσεις αποχώρησε συνταξιοδοτούμενος το 2000.
Το 1971, 1972, 2004 δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Balamand (Λίβανος), στο καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής στην Ουάσινγκτον το 1976, στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης 1985-1986, Βαμβεργης 1987, Μονάχου 1988-1989, Βοστώνης 1991-1992 και Παρίσιου 2000. Υπήρξε ερευνητής-υπότροφος του ιδρύματος Alexander von Humboldt κατά τα έτη 1963, 1973, 1978, 1980 και 1990 και το 1976 χρημάτισε εταίρος στο Dumbarton Oaks Center of Byznatine Studies. To 2005 εξελέγη από την Αυστριακή Ακαδημία Επιστημών ως αντεπιστέλλον μέλος της. Από το 2001 και για δυο θητείες υπήρξε μέλος του τριμελούς Κεντρικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Σπουδών ως Γενικός Γραμματέας. Από το 2005 έως το 2012 ανέλαβε τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία. Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Ωνάση.
Υπήρξε μέλος της Ελληνικής Επιτροπής Βυζαντινών Σπουδών, της Εταιρείας Ρωμαϊκών Σπουδών, της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, της Αρχαιολογικής Εταιρείας, Societas Internationalis Historiae Conciliorum Investigandae. Υπήρξε Επιστημονικός Σύμβουλος του Ιδρύματος Μελετών Λαμπράκη και του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Τιμητικές διακρίσεις
To 1972 του απονεμήθηκε το Α' Εθνικό Βραβείο για την καλύτερη επιστημονική δραστηριότητα. Το 1987 χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Γρηγορίου του Μεγάλου του Βατικανού και το ίδιο έτος αναγορεύθηκε Άρχων Νοτάριος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Είναι κάτοχος του Bundesverdienstkreuz της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Η Ορθόδοξος Εκκλησία της Φιλλανδίας: Γρηγόριος Παλαμάς, 504-5 (1960) 1-11.
Δημοσιεύσεις
1980, pp.143-148. διορθώσεις και προσθήκες, Münster 1980, σελ. 389. Kaiserzeit. Johannes Straub zum 70. Geburtstag, ed. G. Wirth, Berlin 1982, σελ. 426-435. International EIRENE Conference, Prague 1985, σελ.41-48.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι
Αστάρτη
Η Αστάρτη ήταν σημαντική θεά των Φοινίκων, που λατρεύτηκε στην Τύρο και στη Σιδώνα, απ' όπου την πήραν οι Κυθήριοι και οι Κύπριοι. Ήταν θεά της γονιμότητας, του έρωτα και της γυναικείας χάρης. Για την Αστάρτη οι πληροφορίες προέρχονται από τη Βίβλο. Οι Έλληνες την ταύτιζαν με τη ουράνια θεά Αφροδίτη, καθώς και με την Ήρα και τη Σελήνη. Σε κάθε σημιτικό λαό είχε και διαφορετικό όνομα: Ασταρώθ, Αθάρ, Ιστάρ, Ινίνα, Βααλίς κ.ά. Πίστευαν ότι είναι κόρη της Σελήνης και αδερφή του Ήλιου και της θεάς του Άδη, της Ερεσκιγκάλ. Επίσης, με το όνομα Ασταρώθ είναι γνωστή μια πόλη στην περιοχή της Βασάν, η οποία γενικά ταυτίζεται σήμερα με το Τελ Αστάρα περίπου 32 χλμ. ανατολικά της Θάλασσας της Γαλιλαίας, στη σημερινή Συρία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου Κατηγορία:Θεότητες της σελήνης
Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα
Το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα μπορεί να αναφέρεται:
Walt Disney Studios Motion Pictures
Η Walt Disney Studios Motion Pictures είναι Αμερικανικός κινηματογραφικός διανομέας και τμήμα της The Walt Disney Company. Δημιουργήθηκε το 1953, και αρχικά έφερε το όνομα Buena Vista Distribution Company και είναι υπεύθυνο να διανέμει, να προωθεί και να διαφημίζει ταινίες του Walt Disney Studios, συμπεριλαμβανομένου και των Walt Disney Pictures, Walt Disney Animation Studios, Pixar Animation Studios, Lucasfilm, Marvel Studios, DisneyToon Studios, UTV Motion Pictures, Disneynature και της Touchstone Pictures. Το 1987, μετονομάστηκε σε Buena Vista Pictures Distribution, ενώ από το 2007 έχει την τρέχουσα ονομασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:The Walt Disney Company Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Λεμάνου Πελέτι Μάουγκα
{{Πληροφορίες πολιτικού }}
Ο Λεμάνου Πελέτι Μάουγκα (Lemanu Palepoi Sialega "Peleti" Mauga, γεννήθηκε το 1949 ή το 1950) είναι Αμερικανός πολιτικός από την Αμερικανική Σαμόα και ο 58ος κυβερνήτης της Αμερικανικής Σαμόα από τις 3 Ιανουαρίου 2021, μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Μάουγκα υπηρέτησε ως Γερουσιαστής στη Γερουσία της Αμερικανικής Σαμόα, όπου έγινε πρόεδρος της Επιτροπής Προϋπολογισμού και Πιστώσεων και της Επιτροπής Εσωτερικής Ασφάλειας της Γερουσίας.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Μάουγκα γεννήθηκε στο Νουούλι της Αμερικανικής Σαμόα. Αφού παρακολούθησε το Κοινοτικό Κολέγιο της Αμερικανικής Σαμόα, απέκτησε διδακτορικό τίτλο (Bachelor of Arts) από το Πανεπιστήμιο της Χαβάης στη Μανόα. Έλαβε μεταπτυχιακό στη δημόσια διοίκηση από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο στις 30 Ιουλίου 2012, μια τελετή αποφοίτησης που πραγματοποιήθηκε στο Αμφιθέατρο του Κυβερνήτη Χ. Ρεξ Λι στην Αμερικανική Σαμόα.
Καριέρα
Ο Μάουγκα υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό για περισσότερα από 20 χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου του Περσικού Κόλπου, πριν αποστρατευτεί με το βαθμό του ταγματάρχη. Μετά την αποχώρησή του από το στράτευμα συνέχισε να συνεργάζεται με το εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τους εφέδρους υπαξιωματικούς (Junior Reserve Officers' Training Corps, γνωστότερο με τα αρχικά JROTC) της Αμερικανικής Σαμόα.
Έγινε επίσης ο επικεφαλής διαχειριστής ακινήτων για το γραφείο διαχείρισης ακινήτων της κυβέρνησης της Αμερικανικής Σαμόα. Έγινε γερουσιαστής της Αμερικανικής Σαμόα το 2009.
Πολιτική
Τον Οκτώβριο του 2011, ο υποψήφιος κυβερνήτης Λόλο Μαλατάζι Μολίγκα επέλεξε τον Μάουγκα ως υποψήφιο για το αξίωμα του αντικυβερνήτη της Αμερικανικής Σαμόα στις εκλογές του 2012. Ο Μάουγκα υπηρέτησε ως αντικυβερνήτης της Αμερικανικής Σαμόα από το 2012 έως το 2021.
Στις εκλογές κυβερνήτη της Αμερικανικής Σαμόα το 2020, ο Μάουγκα και ο συνυποψήφιός του Σάλο Άλε, εξελέγησαν κυβερνήτης και αντικυβερνήτης αντίστοιχα. Ο Μάουγκα ανέλαβε καθήκοντα τον Ιανουάριο του 2021.
Παραπομπές
Μαουγκα Πελετι Μαουγκα Πελετι
Αντικειμενοστρεφής προγραμματισμός στη C
Η βασική διαφορά του αντικειμενοστρεφούς προγραμματισμού από τον διαδικαστικό προγραμματισμό είναι η συσχέτιση των δεδομένων με τις λειτουργίες που μπορούν να δεχθούν/πραγματοποιήσουν. Η συσχέτιση αυτή πραγματοποιείται με μία από τις βασικές μονάδες του αντικειμενοστρεφούς προγραμματισμού, την κλάση.
Αν και η γλώσσα προγραμματισμού C είναι πολύ ισχυρή, με αυξημένη δυνατότητα ελέγχου του υλικού και των παραμέτρων αυτού, δεν είναι αντικειμενοστρεφής. Εντούτοις, και με την χρήση των δυνατοτήτων της γλώσσας, μπορεί να προσομοιωθεί η λειτουργικότητα που προσφέρουν οι αντικειμενοστρεφείς γλώσσες και ο αντικειμενοστρεφής προγραμματισμός.
Σε αυτό το άρθρο, θα παρουσιαστούν οι τρόποι με τους οποίους μπορούν να προσομοιωθούν οι εξής λειτουργίες:
Μέσα από τις προαναφερθείσες λειτουργίες θα αναδειχθούν οι τρόποι και οι δυνατότητες της γλώσσας C με τους οποίους μπορεί να προσομοιώσει τις αναπτυγμένες λειτουργίες των αντικειμενοστρεφών γλωσσών.
Μέθοδοι Constructor και Destructor
Στην C++, οι δύο αυτές μέθοδοι είναι κάποιες ειδικές μέθοδοι που καλούνται όταν ένα αντικείμενο δημιουργείται ή καταστρέφεται αντιστοίχως. Ο χειριστής new κατανέμει την μνήμη για την κλάση και μετά καλεί τον κατασκευαστή (Constructor) της κλάσης αυτής. Αντίστοιχα, ο χειριστής delete καλεί πρώτα τον Destructor της κλάσης και μετά αποδεσμεύει την μνήμη που χρησιμοποιούσε η κλάση.
Διάταξη μνήμης ενός αντικειμένου
Στην C πρέπει να δημιουργήσουμε δύο μεθόδους για κάθε κλάση. Μία για τον Constructor και μία για τον Destructor. Το όνομα της μεθόδου του Constructor θα είναι το όνομα της κλάσης μαζί με το _Ctor και το όνομα της μεθόδου του Destructor θα είναι το όνομα της κλάσης μαζί με το _Dtor (π.χ. για την κλάση X, θα έχουμε: X_Ctor και X_Dtor).
Στην C++, όταν δημιουργείται ένα αντικείμενο, κατανέμεται μνήμη μόνο για τα δεδομένα της κλάσης. Υπάρχει μόνο ένα αντίγραφο των μεθόδων μελών και διαμοιράζονται σε όλα τα στιγμιότυπα της κλάσης.
Στην C, για να υλοποιήσουμε αυτή την συμπεριφορά, δημιουργούμε όλες τις μεθόδους όλων των κλάσεων ως καθολικές (global )μεθόδους (αυτό συμπεριλαμβάνει και τις μεθόδους Constructor και Destructor). Τα ονόματα των μεθόδων θα έχουν στην αρχή το όνομα της κλάσης στην οποία ανήκουν και μετά underscore και το όνομά τους (π.χ. για την μέθοδο Two της κλάσης X, θα είναι X_Two). Επιπλέον είμαστε υποχρεωμένοι να βάλουμε τα δεδομένα της κλάσης σε μία δομή (structure) της C καθότι η λέξη class δεν είναι διαθέσιμη στην C.
Στην C++, μόνο ένα αντίγραφο των μεθόδων μελών υπάρχει στην μνήμη και για να διακρίνουμε τα στιγμιότυπα των κλάσεων μεταξύ τους, χρησιμοποιούμε τον δείκτη this, ο οποίος δείχνει κάθε στιγμή στο στιγμιότυπο που δημιουργήθηκε. Οι μέθοδοι χρησιμοποιούν τον δείκτη this για να αποκτούν πρόσβαση στα δεδομένα. Εσωτερικά, η διεύθυνση στον δείκτη this δίνεται στις μεθόδους μέλη μέσα από τον καταχωρητή ecx του μικροεπεξεργαστή.
Στην C, για να υλοποιήσουμε τον δείκτη this, δηλώνουμε μία μεταβλητή global integer που ονομάζουμε ECX. Πριν καλέσουμε οποιαδήποτε μέθοδο, η μεταβλητή ECX θα τεθεί ώστε να δείχνει στην διεύθυνση μνήμης που χρησιμοποιεί η δομή δεδομένων μας. Όλες οι μέθοδοι χρησιμοποιούν, έτσι, την μεταβλητή ECX ώστε να αποκτήσουν πρόσβαση στα μέλη της δομής.
Εικονικός πίνακας και δείκτης εικονικού πίνακα
Στην C++, κάθε κλάση που έχει τουλάχιστον μία εικονική μέθοδο, θα έχει έναν σχετικό εικονικό πίνακα. Δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά για ένα πίνακα με δείκτες μεθόδων. Αυτός ο πίνακας για μία κλάση περιέχει τις διευθύνσεις των εικονικών μεθόδων που περιέχονται στην κλάση καθώς και τις διευθύνσεις των εικονικών μεθόδων που κληρονομεί η κλάση. Στην περίπτωση των κληρονομούμενων μεθόδων, λαμβάνονται υπ' όψιν μόνο αυτές που δεν υπερκαλύπτονται. (Function Override)
Η σειρά με την οποία συμπληρώνεται ο εικονικός πίνακας έχει ως εξής:
Στην C, θα υλοποιήσουμε τις εικονικές μεθόδους ως global πίνακες δεικτών void και θα γεμίσουμε τον πίνακα με τις διευθύνσεις των εικονικών μεθόδων της κλάσης. Στην περίπτωση μας, υπάρχουν τρεις κλάσεις με εικονικές μεθόδους και έτσι, θα υπάρχουν τρεις εικονικοί πίνακες.
Ο εικονικός πίνακας για την κλάση X θα περιέχει τις διευθύνσεις του Destructor και τις διευθύνσεις των τριών εικονικών μεθόδων.
Ο εικονικός πίνακας για την κλάση Y θα περιέχει τις διευθύνσεις του Destructor και τις διευθύνσεις των εικονικών μεθόδων που κληρονομούνται από την κλάση X. Στην περίπτωση της μεθόδου Y_One που υπερκαλύπτει την X_One, η διεύθυνση της δεύτερης θα αντικατασταθεί από την διεύθυνση της πρώτης στον πίνακα.
Αντιστοίχως, ο εικονικός πίνακας για την κλάση Z θα περιέχει την διεύθυνση τους Destructor και τις διευθύνσεις των εικονικών μεθόδων που κληρονομούνται από την κλάση Y. Η διεύθυνση της υπερκαλυπτόμενης μεθόδου Z_Two θα αντικαταστήσει την διεύθυνση της κληρονομούμενης μεθόδου X_Two.
Κληρονομικότητα
Κληρονομικότητα στον αντικειμενοστρεφή προγραμματισμό αναφέρεται στη δυνατότητα επαναχρησιμοποίησης κώδικα από ήδη υπάρχοντα αντικείμενα, στη δημιουργία νέων αντικειμένων τα οποία μοιράζονται ιδιότητες με ήδη υπάρχοντα ή και τα δύο ανάλογα τη γλώσσα προγραμματισμού. Ένα αντικείμενο αντικείμενο αποτελεί ένα στιγμιότυπο μιας κλάσης, οι κλάσεις μπορούν να κληρονομούν από άλλες κλάσεις τόσο τα γνωρίσματα όσο και της μεθόδους. Η κύρια κλάση ονομάζεται βάση (base class), ενώ οι κλάσεις οι οποίες κληρονομούν από αυτή ονομάζονται παραγόμενες (derived). Η "base class" επιτρέπει τη δημιουργία μίας γενικής διεπαφής που παρέχει πιο εξειδικευμένες λειτουργίες με τη χρήση εικονικών μεθόδων (virtual functions).
Από τη C++ στη C
Πριν παρουσιάσουμε την κληρονομικότητα στη C πρέπει να δούμε πως αναπαριστούμε μία κλάση. Ορίζουμε λοιπόν την κλάση "Person" στη γλώσσα C++, η οποία αποτελείται από τα πεδία pFirstName, pLastName; καθώς και κάποιες μεθόδους οι οποίες επιδρούν στα δεδομένα αυτά.
Για να αναπαραστήσουμε την κλάση "Person" στη γλώσσα C θα χρησιμοποιήσουμε δομές, και συναρτήσεις που επιδρούν πάνω τους. Για παράδειγμα η κλάση "Person" θα μπορούσε να γραφεί στη γλώσσα C ως εξής :