cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιούζεφ Βαλάστσικ
Πρώιμη ζωή
Ο Βαλάστσικ γεννήθηκε στην Τσενστοχόβα, σε μια εύπορη οικογένεια ιντελιγκέντσια. Η μητέρα του ήταν ιατρός και ο πατέρας του δημοσιογράφος. Το 1927, μετά τον θάνατο του πατέρα του κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οικονομική κατάσταση της οικογένειας επιδεινώθηκε. Η μητέρα του αποφάσισε να μετακομίσει από τη Βαρσοβία στο Ριλσκ, όπου ο ξάδερφός τους, Λούντβικ Οκέντσκι, είχε ένα κτήμα και ένα εργοστάσιο αλευριού πατάτας. Ο Βαλάστσικ συνέχισε την εκπαίδευσή του στις πόλεις Τσενστοχόβα, Αλεξάντρουφ Κουγιάφσκι, Γουόβιτς και Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι. Πριν από το ξέσπασμα του πολέμου, είχε περάσει τις απολυτήριες εξετάσεις του γυμνασίου και σπούδαζε στο ανώτερο λύκειο εμπορίου στη Βαρσοβία. Ζούσε σε ένα στούντιο στην οδό Κρούτσα 34. Εργάστηκε στο εμπόριο, με αρκετή επιτυχία για να έχει έναν αρκετά πλούσιο τρόπο ζωής. Εκείνη την εποχή είχε κάποιους Εβραίους γνωστούς. Πέρασε τις διακοπές του στο Ριλσκ, όπου ο Οκέντσκι του έμαθε να διευθύνει το κτήμα. Το 1938, εντάχθηκε στο Εθνικό Κόμμα, από το οποίο αποχώρησε γρήγορα λόγω του αντισημιτισμού του.
Ριλσκ
Τον Ιούνιο του 1939, ο Βαλάστσικ συμμετείχε στη στρατιωτική προετοιμασία κοντά στο Λίντζμπαρκ Βαρμίνσκι. Μετά την εισβολή των Γερμανών στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939, κινητοποιήθηκε και στάλθηκε στο Μπζεστς της Ανατολικής Πολωνίας. Όταν η Σοβιετική Ένωση επιτέθηκε στην Πολωνία στις 17 Σεπτεμβρίου 1939, ο Βαλάστσικ και ο ξάδερφός του, που επίσης στάλθηκε εκεί, αποφάσισαν να επιστρέψουν στο Ριλσκ αντί να πάνε στο Προγεφύρωμα της Ρουμανίας, που ήταν η αρχική τους ιδέα. Παρά τις δυσκολίες (ο Γιούζεφ συνελήφθη για μερικές μέρες από Γερμανούς), έφτασαν στο Ριλσκ στα τέλη Σεπτεμβρίου. Το Δεκέμβριο του 1939, χάρη στη γνώση της γερμανικής γλώσσας, ο Βαλάστσικ διορίστηκε διευθυντής του εργοστασίου και ως διαχειριστής ολόκληρης της περιουσίας στο Ριλσκ. Απασχολούσε περίπου 200 εργάτες, συμπεριλαμβανομένων της οικογένειάς του, των φίλων του και άλλων στην κοινότητα (συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων), παρέχοντάς τους φαγητό και διαμονή. Πιθανότατα το 1941, ένας από τους φίλους του που έκανε πριν το 1939, ο Βένγκροφ, του ζήτησε να απασχολήσει σαράντα Εβραίους από το γκέτο στη Ράβα Μαζοβιέτσκα. Ο Βαλάστσικ συμφώνησε καθώς του χρωστούσε μια χάρη. Πήρε άδεια από τον Μίλερ, επικεφαλής του τοπικού Arbeitsamt (γραφείο εργασίας), πείθοντάς τον με μεγάλη δωροδοκία να πάρει 30 Εβραίους. Ο Βαλάστσικ έπρεπε να φέρει άλλη μια δόση της δωροδοκίας κάθε δύο εβδομάδες. Οι μισθωμένοι Εβραίοι είχαν μια αρκετά καλή κατάσταση για να φροντίσουν τον εαυτό τους, οπότε ο Βαλάστσικ δεν χρειαζόταν να τους ταΐσει. Ωστόσο, μετά από δώδεκα μήνες, ο Μίλερ απέσυρε την άδειά του. Ο Βαλάστσικ συμβούλεψε τους εργάτες του να κρυφτούν αν εμφανιστούν οι Γερμανοί. Καθώς πήγαινε στο Arbeitsamt, Γερμανοί αξιωματικοί εμφανίστηκαν στο κτήμα με φορτηγά. Ένα ζευγάρι Εβραίων που δεν είχαν κρυφτεί, συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στο Γκέτο του Λοτζ. Οι υπόλοιποι κρύφτηκαν και επέζησαν.
Βαρσοβία
μικρογραφία| Σημερινή άποψη της οδού Εμίλια Πλάτερ 17. Το 1940 ή την άνοιξη του 1941, ο Βαλάστσικ ερωτεύτηκε την Ιρένα Φροντ. Δεν του είπε ότι ήταν Εβραία μέχρι που η Γκεστάπο εισέβαλε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου τους στη Βαρσοβία. Ο Βαλάστσικ βοήθησε την Φροντ να κρυφτεί πίσω από μια ντουλάπα και προσποιήθηκε ότι είχε προβλήματα στο στομάχι στο μπάνιο έξω από το δωμάτιο. Οι Γερμανοί έφυγαν, έχοντας τη διαβεβαίωση του ξενοδόχου ότι ήταν συχνός και γνωστός πελάτης. Μετά από αυτό το περιστατικό, η Φροντ έζησε στο διαμέρισμα του Βαλάστσικ στην οδό Κρούτσα. Οργάνωσαν έναν ψεύτικο γάμο για να μπορέσει να μπει στο μη-εβραϊκό Volksliste. Στα τέλη Οκτωβρίου 1941, η Φροντ κρατήθηκε με μια ομάδα 20 Εβραίων γνωστών. Ο Βαλάστσικ, ενημερωμένος για την κατάσταση, ήρθε στη Βαρσοβία. Στο αστυνομικό τμήμα, όπου είχε τον πράκτορά του ο Πολωνικός Εσωτερικός Στρατός, ενημερώθηκε ότι και οι 21 Εβραίοι θα απελευθερώνονταν αν έφερνε στους Γερμανούς ένα κιλό χρυσού (2,2 λίβρες) μέσα σε 5 ώρες. Οι Γερμανοί αρνήθηκαν να απελευθερώσουν μόνο την Φροντ. Ο Βαλάστσικ κατάφερε να συγκεντρώσει και να πληρώσει τη δωροδοκία, σώζοντας και τα 21 άτομα. Παρά τη διαβεβαίωση από τους Γερμανούς ότι η Φροντ μπορούσε να ζήσει με ασφάλεια στο διαμέρισμα της οδού Κρούτσα, πούλησε το διαμέρισμα την επόμενη μέρα καθώς ένιωθε ότι δεν ήταν πια ασφαλές και αγόρασε ένα άλλο στην οδό Εμίλια Πλάτερ 17. Εκτός από την Φροντ, δύο άλλοι Εβραίοι ζούσαν εκεί - η φίλη της, Χάνκα Στασέφσκα και η νταντά Χελένα Τορμπέτσκο. Παρά τα καθήκοντά του στο Ριλσκ, ο Βαλάστσικ επισκέφτηκε και υποστήριξε τις γυναίκες. Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου, η Στασέφσκα συναντιόταν με έναν νεαρό άνδρα, ο οποίος αποδείχθηκε ότι ήταν πράκτορας των Kriminalpolizei. Δεν ανακάλυψε την εβραϊκή της ταυτότητα.
Ο Βαλάστσικ συνεργαζόταν επίσης με το πολωνικό κίνημα αντίστασης (μεταξύ άλλων με τον Στανίσουαφ Μιέντζα-Τομασέφσκι) και βοηθούσε τους Εβραίους φίλους του που ζούσαν στο Γκέτο της Βαρσοβίας, φέρνοντάς τους τρόφιμα, φάρμακα και έγγραφα. Συχνά δωροδοκούσε έναν οδηγό τραμ για να επιβραδύνει λίγο όταν περνούσε από το γκέτο, ώστε να μπορέσει να πηδήξει με ασφάλεια. Κατά τη διάρκεια μιας από τις επισκέψεις του, το 1943, προσβλήθηκε από τύφο και πέρασε μερικές εβδομάδες αναρρώνοντας στο διαμέρισμα στην οδό Εμίλια Πλάτερ.
Μετά το ξέσπασμα της Εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944, ο Βαλάστσικ οργάνωσε για τις Φροντ, Στασέφσκα και Τορμπέτσκο να βγουν από την πολιορκημένη πόλη στο στρατόπεδο του Ερυθρού Σταυρού στην Ποτκόβα Λέσνα και στο Ριλσκ. Ο Βαλάστσικ αποφάσισε να φύγει από το Ριλσκ, για να αποφύγει τη σύλληψη από τους Σοβιετικούς επειδή ήταν κουλάκος. Τον Ιανουάριο του 1945, αυτός και η Φροντ επέστρεψαν στη Βαρσοβία, όπου έμειναν μέχρι το τέλος του πολέμου. Το διαμέρισμά τους στην οδό Εμίλια Πλάτερ επέζησε της καταστροφής της Βαρσοβίας.
Μετέπειτα ζωή
μικρογραφία| Πλακέτα του παλιού εργαστηρίου του Βαλάστσικ στην οδό Σομπιεσκιέγκο (Sobieskiego), τρέχουσα άποψη Αμέσως μετά τον πόλεμο, ο Βαλάστσικ και η Φροντ μετακόμισαν στην Κρακοβία, όπου ίδρυσε νέες επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της οργάνωσης ταξιδιών επιβατών Κρακοβία-Κατοβίτσε. Αν και χώρισαν, παρέμειναν σε καλές σχέσεις. Λόγω της φιλίας του Βαλάστσικ με τον Γάλλο πρόξενο, η Υπηρεσία Ασφαλείας τον πίεσε να φύγει από την Κρακοβία. Ο Βαλάστσικ, σε συνεργασία με την Οκέντσκι, δημιούργησε ένα εργοστάσιο μαλλιού και βαμβακερών υλικών. Το 1949, η επιχείρηση εθνικοποιήθηκε. Αργότερα, ο Βαλάστσικ και οι Εβραίοι συνάδελφοί του διατηρούσαν ένα δωμάτιο ραπτικής στη Βαρσοβία, το οποίο έκλεισε υπό την πίεση της εφορίας. Το εργοστάσιο του Βαλάστσικ έκλεισε μετά από δύο χρόνια, το 1952. Ασχολήθηκε επίσης με τον συνεταιρισμό στο Γκρόντζισκ Μαζοβιέτσκι και στη συνέχεια στο Ρεμπέρτουφ. Εργάστηκε εκεί για κάποιο διάστημα, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Εν τω μεταξύ, πήρε άδεια να εργαστεί ως δεξιοτέχνης της δερμάτινης κατασκευής που του επέτρεψε να ανοίξει το δικό του εργαστήριο στην οδό Ιωάννη Γ΄ Σομπιεσκιέγκο 18 στη Βαρσοβία. Συνέχισε να το τρέχει μέχρι που έγινε πολύ ηλικιωμένος.
Γύρω στο 1950, ο Βαλάστσικ παντρεύτηκε την Αλίτσια Γιαστσέμπσκα, την οποία είχε γνωρίσει στην Κρακοβία. Το 1951, γέννησε τον γιο τους, Ρίσαρντ. Μετά το διαζύγιο με την Γιαστσέμπσκα, το 1970, ο Βαλάστσικ παντρεύτηκε τη Μπαρμπάρα, με την οποία είχε έναν γιο, τον Σουαβόμιρ.
Το 2002, κατόπιν σύστασης της Φροντ, ο Βαλάστσικ τιμήθηκε από το Γιαντ Βασσέμ με τον τίτλο του Δίκαιου των Εθνών. Δραστηριοποιήθηκε στην Πολωνική Ένωση των Δικαίων των Εθνών, από τον Αύγουστο του 2008 και μετά υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρός της. Το 2009, ήταν μεταξύ των εκπροσώπων των Πολωνών Δίκαιων κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία περιελάμβανε συνάντηση με τον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα. Την ίδια χρονιά, το KARTA Center δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του Przywracanie pamięci (Αποκατάσταση της Μνήμης). Το 2019, τα 100α γενέθλιά του τιμήθηκαν από τον Πρόεδρο της Πολωνίας, Άντζεϊ Ντούντα. Ο Βαλάστσικ πέθανε στις 20 Ιουνίου 2022 στη Βαρσοβία.
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Καθολικοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Πολωνοί αιωνόβιοι Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Πολωνικό στρατιωτικό προσωπικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί αντιστασιακοί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Αποδέκτες του Χάλκινου Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Θεοφανώ Σκλήραινα
thumb|right|205px|Άγαλμα της Θεοφανούς
thumb|right|200px|Η σαρκοφάγος της Θεοφανούς στην Κολωνία Η Θεοφανώ (960 – 15 Ιουνίου 991) ήταν Ρωμαία πριγκίπισσα από τους μικρασιατικούς Οίκους των Σκληρών και των Φωκάδων, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν αυτοκράτειρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ιστορικό
Ο Όθων Α΄ είχε ζητήσει Ρωμαία πριγκίπισσα για να νυμφεύσει τον γιο του Όθωνα Β΄, έτσι ώστε να επισφραγιστεί η συνθήκη μεταξύ της Γερμανίας και τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τότε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ιωάννης Α΄ Κουρκούας ο Τσιμισκής έστειλε την ανιψιά του Θεοφανώ, η οποία έφτασε στη Γερμανία με κάθε μεγαλοπρέπεια το 972, με συνοδεία και φέροντας μεγάλο θησαυρό ως δώρο.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Τήτμαρ, στον Όθωνα Α΄ δεν άρεσε το ότι η Θεοφανώ δεν ήταν θυγατέρα, αλλά ανιψιά του Αυτοκράτορα. Η Θεοφανώ προσδιορίζεται στη σύμβαση του γάμου της ως neptis (δηλαδή ανιψιά ή εγγονή) του Αυτοκράτορα Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή.
Η Θεοφανώ ήταν, ωστόσο, από διακεκριμένη, ευγενή οικογένεια. Πρόσφατη έρευνα έχει προσδιορίσει πως η Θεοφανώ ήταν κόρη της Σοφίας Φωκά, εξαδέλφης του Τσιμισκή και ανιψιάς τού Νικηφόρου Β΄ Φωκά.
Οικογένεια
Ο Όθων Β΄ και η Θεοφανώ νυμφεύτηκαν από τον πάπα Ιωάννη ΙΓ΄ στον Άγιο Πέτρο τής Ρώμης, στις 14 Απριλίου 972. Τα παιδιά τους ήταν:
Η Αυτοκράτειρα Θεοφανώ
Το 973 ο Όθωνας Α΄απεβίωσε και στις 8 Μαΐου της ίδιας χρονιάς η Θεοφανώ και ο σύζυγός της ο Όθωνας Β΄στέφθηκαν από κοινού αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπως είχε συμβεί και πιο πριν με τα πεθερικά της, τον Όθωνα Α΄ και την Αδελαΐδα της Ιταλίας. Αν και τον πρώτο χρόνο η Αδελαΐδα εξακολουθούσε να παίζει σημαντικό ρόλο ως αυτοκράτειρα η Θεοφανώ διεκδίκησε και σταδιακά ανάκτησε τη βασιλική εξουσία που της αναλογούσε και από το 974 που έβαλε στο περιθώριο την Αδελαΐδα άρχισε πια να εμφανίζεται επίσημα στα έγγραφα η ίδια ως consors regni, δηλαδή συμβασιλεύουσα, τίτλο που κατείχε και η Αδελαΐδα πριν από αυτή, αλλά και coimperatrix, δηλαδή συναυτοκράτειρα, τίτλος που λέγεται ότι ήταν εμπνευσμένος από τη βυζαντινή εικόνα του ισότιμου αυτοκρατορικού ζεύγους. Για τους Όθωνες ήταν σημαντικό να επαναλάβουν την ταυτόχρονη στέψη των δύο συζύγων ως από κοινού αυτοκράτορες για διάφορους λόγους. Αρχικά ήταν η ανάγκη να δηλώσουν την ύπαρξη μιας θεσμικής συνέχειας στη βασιλεία τους που στηρίζονταν στη συνένωση διαφόρων βασιλείων με κοινό παρονομαστή την οθωνική εξουσία. Μετά ήταν και η ανάγκη να διατρανωθεί και να υπογραμμισθεί η εξουσία και το κύρος της Θεοφανούς που δεχόταν επιθέσεις λόγω του ότι ήταν ξένη και λόγω του ότι δεν ήταν πραγματικά πορφυρογέννητη. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι όλη η εξουσία των Οθωνιδών προερχόταν από τη νομιμοποίηση που προσέφεραν οι γάμοι τους με σημαντικές γυναίκες. Η Αδελαΐδα της Ιταλίας ήταν η πρώτη που εξασφάλισε τον θρόνο στον Όθωνα Α΄ και η Θεοφανώ ήταν εκείνη που έπρεπε να δώσει ανάλογη νομιμοποίηση και στον Όθωνα Β΄, ειδικά την εποχή εκείνη που ο δούκας της Βαυαρίας Ερρίκος έγειρε ο ίδιος αξιώσεις για τον θρόνο.
Η πολιτική εξουσία της Θεοφανούς και η κριτική εναντίον της
Η Θεοφανώ ακολούθησε τον σύζυγό της σε όλα τα ταξίδια του και το ότι μνημονεύεται στο ένα τέταρτο όλων των επίσημων αυτοκρατορικών εγγράφων καταδεικνύει τη σημαντική επιρροή της στις υποθέσεις της αυτοκρατορίας. Επίσης, είναι γνωστό ότι η Θεοφανώ ασκούσε επιρροή στις αποφάσεις του Όθωνα Β΄ ο ποίος τη θεωρούσε έμπιστη σύμβουλό του ακόμα και αν δεν αναφέρεται το όνομά της ξεκάθαρα. Αυτή η συνήθεια του Όθωνα αποτέλεσε αφορμή για μεγάλη κριτική από τους ευγενείς που αισθάνονταν ότι έχαναν την επιρροή τους στον αυτοκράτορα με αποτέλεσμα να τον κατηγορούν ότι "ακούει την Ελληνίδα γυναίκα του" και όχι το συμβούλιό του.
Είναι επίσης γνωστό ότι η Θεοφανώ βρισκόταν σε συνεχείς προστριβές με την πεθερά της, Αδελαΐδα της Ιταλίας, πράγμα πού οδήγησε σε αποστασιοποίηση τής τελευταίας από τον γιο της Όθωνα. Σύμφωνα με τον αβά Odilo τού Cluny, η Αδελαϊδα δήλωσε πολύ ευτυχής όταν "αυτή η Ελληνίδα" πέθανε.
Η Θεοφανώ επικρίθηκε για την "τρυφηλότητα" της, δεδομένου ότι έκανε μπάνιο κάθε μέρα και εισήγαγε τα πολυτελή ενδύματα και κοσμήματα στη Γερμανία. Πιστώνεται, επίσης, με την εισαγωγή τού πιρουνιού στη Δυτική Ευρώπη - οι χρονογράφοι αναφέρουν την έκπληξη των συνδαιτυμόνων της όταν "χρησιμοποίησε ένα χρυσό εργαλείο με δύο μύτες για να φέρει την τροφή στο στόμα της" αντί να χρησιμοποιήσει τα χέρια της, όπως έκαναν όλοι οι άλλοι.
Το πολιτισμικό έργο της
Η Θεοφανώ έφερε στη Σαξονία τον βυζαντινό πολιτισμό και την τέχνη της Ευρωπαϊκής ανατολής δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο πολιτισμικό μείγμα που χαρακτήρισε την εποχή των Οθωνιδών. Λέγεται επίσης προσέφερε ως δώρο στον σύζυγο της ρίζες αμπελιών προερχόμενες από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και δίδαξε την αμπελουργία στους υπηκόους της. Τα αμπέλια φυτεύτηκαν στις όχθες τού Ρήνου και απετέλεσαν τη βάση για την παραγωγή τής ομώνυμης ποικιλίας.
Η προστασία του κληρονομικού δικαιώματος του Όθωνα Γ΄ και το colloquium dominarum
Ο Όθων Β' πέθανε ξαφνικά στις 7 Δεκεμβρίου 983, στα 28 του χρόνια, πιθανώς από ελονοσία. Ο μόλις τριών ετών γιος του, Όθων Γ' είχε ήδη ανακηρυχθεί Βασιλεύς των Ρωμαίων κατά την Πεντηκοστή τού ίδιου έτους στη Βερόνα. Τα Χριστούγεννα, η Θεοφανώ, παρά το γεγονός ότι βρισκόταν μακριά από τη Γερμανία, και συγκεκριμένα βρισκόταν μαζί με την Αδελαΐδα στην Ιταλία, φρόντισε για τη στέψη του μικρού Όθωνα Γ΄ από τον αρχιεπίσκοπο τού Mainz, Willigis, στον καθεδρικό ναό του Aachen, με σκοπό να εξασφαλίσει τη διαδοχή του καθώς ο αναπάντεχος θάνατος του Όθωνα Β΄ άφηνε ευάλωτο τον θρόνο σε διάφορους διεκδικητές. Όμως αυτό δεν απέτρεψε τις αντιδράσεις. Αμέσως ξεκίνησαν διάφορες διπλωματικές και πολεμικές κινήσεις τόσο από του Σλάβους όσο και από τους Δανούς και τους Φράγκους με σκοπό να βγάλουν από τη μέση τον Όθωνα και να καταλάβουν τον θρόνο, αλλά η Θεοφανώ δεν ήταν διατεθειμένη να αφήσει τον γιο της να χάσει τη διαδοχή. Άσκησε επιρροή και επέβαλλε την εξουσία της ως αυτοκράτειρα και μάλιστα ως imperator augustus, όπως άρχισε να υπογράφει, δηλαδή ως αυτοκράτορας και όχι αυτοκράτειρα. Το αρσενικό γένος υποδήλωνε την εξουσία της αλλά και τη θέλησή της να την επιβάλλει δικαιωματικά ως ανώτατος ηγεμόνας όπως και έκανε. Τελικά, το 985 συγκάλεσε ένα καθοριστικό συνέδριο στον πύργο της στο Κουέντλιμπεργκ, που ονομάστηκε "colloquium dominarum", δηλαδή "συγκέντρωση των ισχυρών γυναικών" στο οποίο προέδρευε η ίδια, η Αδελαΐδα και η βασίλισσα Ματθίλδη της Βουργουνδίας και στο οποίο ήταν καλεσμένες πολλές ισχυρές γυναίκες της εποχής όπως η βασίλισσα Έμμα Β΄, η Ματθίλδη του Κέντλινμπεργκ‎, η Γκιζέλα, η Γκερμπέργκα του Γκάντερσχάιμ και η δούκισσα Βεατρίκη. Σε αυτό το ιστορικό συμβούλιο η Θεοφανώ διεκδίκησε και κέρδισε την υποστήριξη των ευρωπαίων πριγκίπων και επέβαλλε μίας και δια παντός τον γιο της Όθωνα ως επόμενο αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την ίδια να κυβερνά στη θέση του ως αυτοκράτειρα επειδή ήταν ανήλικος. Η εξουσία της εκείνη την εποχή ήταν τόσο μεγάλη που έφτασε στο σημείο να υπογράφει ως Theophanius imperator, δηλαδή αυτοκράτορας Θεοφάνιος. Αυτό το γεγονός καθιστά τη Θεοφανώ μία ακόμα βυζαντινή αυτοκράτειρα που κυβέρνησε αυτόνομα όπως η Θεοδώρα τέσσερις αιώνες πιο πριν που κυβέρνησε παράλληλα με τον άντρα της Ιουστινιανό αλλά και την Ειρήνη που κυβέρνησε εντελώς μόνη και υπέγραφε ως «αυτοκράτωρ».
Το Βραβείο «Αυτοκράτειρα Θεοφανώ»
Στις 16 Φεβρουαρίου 2019 στο Δημαρχιακό Μέγαρο Θεσσαλονίκης ανακοινώθηκε η θεσμοθέτηση ενός νέου, πανευρωπαϊκού βραβείου. Είναι το Βραβείο «Αυτοκράτειρα Θεοφανώ» (Empress Theophano), που θα απονέμεται μία φορά το έτος από το ομώνυμο ίδρυμα (Theophano Foundation). Θα βραβεύονται με αυτό πρόσωπα ή οργανισμοί για τη συμβολή τους «στην κατανόηση των αρχών που συνιστούν την ευρωπαϊκή ιδέα, όπως και των ιστορικών αλληλοεξαρτήσεων των εθνών».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων της Γερμανίας Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οικογένεια Φωκάδων Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες Κατηγορία:Βασίλισσες Κατηγορία:Αυτοκράτειρες
Γιουσούφ Ακτσουρά
Ο Γιουσούφ Ακτσουρά (Йосыф Акчура; 2 Δεκεμβρίου 1876 - 11 Μαρτίου 1935) ήταν εξέχων Τούρκος πολιτικός, συγγραφέας και ιδεολόγος με Ταταρική εθνική καταγωγή. Αναπτύχθηκε σε εξέχοντα ιδεολόγο και υποστηρικτή του Παντουρκισμού κατά την πρώιμη δημοκρατική περίοδο, του οποίου τα γραπτά έγιναν ευρέως διαδεδομένα και ο οποίος έγινε ένας από τους κορυφαίους καθηγητές πανεπιστημίων στην Κωνσταντινούπολη.
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία|248x248εσ| Ο Γιουσούφ Ακτσουρά σε νεανική ηλικία Γεννήθηκε στο Σιμπίρσκ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από οικογένεια Τατάρων και έζησε εκεί μέχρι, που ο ίδιος και η μητέρα του μετανάστευσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όταν ήταν επτά ετών. Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη και μπήκε στο Harbiye Mektebi (Στρατιωτικό Κολλέγιο) το 1895, προτού αναλάβει θέση στο Erkan-i Harbiye (πρόγραμμα γενικού προσωπικού), ένα διάσημο εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τον οθωμανικό στρατό. Αλλά το 1896 είχε κατηγορηθεί ότι ανήκε στο κίνημα των Νεοτούρκων και εξορίστηκε στην Τριπολίτιδα στο Φεζάν, στην Οθωμανική Λιβύη.
Έφυγε από την εξορία το 1899 και πήγε στο Παρίσι, όπου άρχισε να εμφανίζεται ως ένθερμος υποστηρικτής του τουρκικού εθνικισμού και του Παντουρκισμού. Επέστρεψε στη Ρωσία το 1903, εγκαταστάθηκε στο Ζοϊεμπάσι δίπλα στο Σιμπίρσκ και άρχισε να γράφει εκτενώς για το θέμα. Συγκέντρωσε την περισσότερη προσοχή για το έργο του το 1904 Tarç Tarz-ı Siyaset (Τρεις Πολιτικές), το οποίο αρχικά τυπώθηκε στο περιοδικό Türk, που είχε βάση στο Κάιρο. Το έργο καλούσε τους Τούρκους να εγκαταλείψουν την πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία και αντίθετα να στραφούν πλήρως στην τουρκική τους ταυτότητα. Ήταν ένας από τους συνιδρυτές του Ittifaq al-Muslimin, ενός μουσουλμανικού κόμματος στη Ρωσία. Το 1908 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε ηγετική δύναμη στους Τούρκους. Οι ιδέες του άρχισαν να κερδίζουν περισσότερο ενδιαφέρον με την Επανάσταση των Νεοτούρκων και την ανακήρυξη της Δεύτερης Συνταγματικής Εποχής. Το 1911 ίδρυσε τον Σύλλογο Τερκ Γιουρντού (Türk Yurdu) μαζί με τους Αχμέτ Αγάογλου, Αλί Χουσεΐνζαντ και άλλους. Τον Νοέμβριο του 1911, ο Türk Yurdu (Τουρκικός κοιτώνας) άρχισε να εκδίδει ένα περιοδικό με το όνομά του, το οποίο επεδίωξε να γίνει η πνευματική δύναμη πίσω από τον τουρκικό εθνικισμό.
Το 1915 ίδρυσε εκ νέου με τους Αχμέτ Αγάογλου και Αλί Χουσεΐνζαντ την Τουρκο-Ταταρική Επιτροπή (TTC) στην Κωνσταντινούπολη, η οποία είχε σκοπό να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των τουρκοτατάρων Μουσουλμάνων στη Ρωσία. Τον Ιούνιο του 1916, το TTC έστειλε μια αντιπροσωπεία στη Διάσκεψη των Εθνικοτήτων, αλλά δεν μπόρεσε να παρουσιάσει ένα ενιαίο ψήφισμα. Κάθε εκπρόσωπος έπρεπε να εκπροσωπεί το έθνος του. Ο Ακτσουρά μίλησε λοιπόν για τους Τατάρους και απαίτησε τα ίδια ατομικά, πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα με τους Ρώσους Ορθόδοξους και το δικαίωμα διδασκαλίας στη μητρική τους γλώσσα. Τον Ιούλιο του 1916, επισκέφθηκε τη Ζυρίχη και ήρθε σε επαφή με τον Βλαντιμίρ Λένιν. Ήθελε να μάθει τι θα περιμένει η μοίρα των τουρκικών λαών από τον ηγέτη των επαναστατών. Το καλοκαίρι του 1917 του δόθηκε η αποστολή να διαπραγματευτεί την απελευθέρωση των Οθωμανών κρατουμένων στη Ρωσία από την Οθωμανική Ερυθρά Ημισέληνο. Επομένως ταξίδεψε για πρώτη φορά στη Δανία, τη Σουηδία και έμεινε περίπου ένα έτος στη Ρωσία.
Αφού ολοκλήρωσε την αποστολή του για την Οθωμανική Ερυθρά Ημισέληνο, επέστρεψε στην Τουρκία και προσχώρησε στο νεοσύστατο κόμμα Milli Türk Fırkası (Εθνικό τουρκικό κόμμα) τον Οκτώβριο του 1919. Διαφορετικά από το καθεστώς, όριζε την τουρκική ταυτότητα με καθαρά εθνοτικούς όρους και ήρθε να ψάξει έξω από τα σύνορα της χώρας για συγγένεια με άλλους τουρκικούς λαούς. Ζήτησε επίσης τη δημιουργία μιας εθνικής οικονομίας και την απομάκρυνση από τις ισλαμικές αξίες (μια περιοχή στην οποία συγκρούστηκε με τον Ζιγιά Γκιοκάλπ, καθώς ο Ακτσουρά ήθελε μια κοσμική Τουρκία, φοβούμενος ότι ο Παν-Ισλαμισμός θα εμπόδιζε την εθνικιστική ανάπτυξη), που σημαίνει ότι ήταν σε μεγάλο βαθμό ευνοϊκά διακείμενος προς τον Κεμάλ Ατατούρκ. Το 1923 εξελέγη βουλευτής για την Κωνσταντινούπολη, την οποία έδρα διατήρησε μέχρι το 1934, όταν εξελέγη βουλευτής του Καρς. Το 1932 έγινε πρόεδρος της Τουρκικής Ιστορικής Εταιρείας.
Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη το 1935. Η ταφή του έγινε στο στρατιωτικό νεκροταφείο Εντιρνέ Καπού στην Κωνσταντινούπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί Κατηγορία:Τούρκοι εθνικιστές
Ρολάν Ζουρνύ
Ο Ρολάν Ζουρνύ (γαλλικά : Roland Journu) (Μπορντό 6 Αυγούστου 1906 - ? ) ήταν Γάλλος αθλητής της αντισφαίρισης.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου και στο μονό αντρών ήταν πρώτος το 1933, 1935 και δεύτερος το 1936. Στο διπλό αντρών ήταν πρώτος το 1933, 1934 , 1935 με συμπαίκτη τον Αντουάν Ζεντιέν. Στο μεικτό διπλό πρώτος το 1933 με συμπαίκτρια την Ίντα Αντάμοφ, και το 1937 με συμπαίκτρια την Σιμόν Ματιέ, δεύτερος ήταν το 1934 με συμπαίκτρια την Σιλβί Γιουνγκ Ενροτίν και το 1936 με συμπαίκτρια την Μπίλι Γιορκ.
Στο Εαρινό πρωτάθλημα αντισφαίρισης του 1948 ήταν πρώτος στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Λάζαρο Στάλιο και πρώτος στο διπλό μεικτό με συμπαίκτρια την Νέλλυ Άνταμσον Λαντρύ.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές της αντισφαίρισης
Ραλφ Ράπσον
Ο Ραλφ Ράπσον (13 Σεπτεμβρίου 1914 – 29 Μαρτίου 2008) ήταν επικεφαλής της Αρχιτεκτονικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα για 30 χρόνια. Ήταν ένας από τους παλαιότερους εν ενεργεία αρχιτέκτονες στον κόσμο, όταν πέθανε σε ηλικία 93 ετών, και επίσης ένας από τους πιο παραγωγικούς. Ήταν ο πατέρας του φιλάνθρωπου Ριπ Ράπσον.
Νεαρή ηλικία και εκπαίδευση
Ο Ράπσον γεννήθηκε στην Άλμα του Μίσιγκαν με παραμορφωμένο το δεξί του χέρι, το οποίο ακρωτηριάστηκε στη γέννησή του: έμαθε να σχεδιάζει επιδέξια με το αριστερό του χέρι. Κέρδισε πτυχία αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και στην Ακαδημία Τέχνης του Cranbrook, όπου σπούδασε κοντά στον Ελιέλ Σααρίνεν. «Το Cranbrook ήταν ένα πολύ συναρπαστικό και δυναμικό μέρος, στο οποίο γνώρισα και εργάστηκα με άτομα όπως ο Τσαρλς Ιμς, ο Χάρι Μπερόια και ο Χάρι Γουίζ», είπε ο Ράπσον.
Ως νέος αρχιτέκτονας, ο Ράπσον εργάστηκε για το αρχιτεκτονικό γραφείο Saarinen από το 1940 έως το 1941. Μετακόμισε στο Σικάγο το 1941, όπου εργάστηκε με τον Τζορτζ Φρεντ Κεκ και άλλους.
Διδασκαλία
Ο Ράπσον δίδαξε αρχιτεκτονική στο New Bauhaus School (το σημερινό IIT Ινστιτούτο Σχεδίου) από το 1942 έως το 1946, και στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης από το 1946 έως το 1954.
Ήταν επικεφαλής της Αρχιτεκτονικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα από το 1954 έως το 1984, όπου «οι γενιές των αρχιτεκτόνων της Μινεσότα αναδείχθηκαν μέσω της κηδεμονίας [του]».
Αρχιτεκτονική πρακτική και φιλοσοφία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/02/Guthrie-20061217.jpg/220px-Guthrie-20061217.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Το πρώτο θέατρο Guthrie (1963) κατά την κατεδάφιση του (2006) σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/44/Riverside_Plaza.jpg/220px-Riverside_Plaza.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Riverside Plaza, πρώην Cedar Square West (1973) σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e1/Rarig_Center-20071213.jpg/220px-Rarig_Center-20071213.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Rarig Center (1973), [[Πανεπιστήμιο της Μινεσότα]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b0/University_Grove_4.jpg/220px-University_Grove_4.jpg|μικρογραφία| Joseph Livermore House (1968) στο Πανεπιστήμιο του Grove Ο Ράπσον εργάστηκε στη Μινεάπολη της Μινεσότα από το 1954 έως το 2008. Το έργο του ήταν κυρίως στο μοντερνιστικό στυλ. «Πρακτικά όλη η δουλειά που έχω κάνει δεν απέχει πολύ από τις αρχές του Bauhaus», είπε.
Όμως, το έργο του ήταν προσανατολισμένο σε ανθρώπους παρά σε αφηρημένες αρχές. Αυτός είπε: «Όποτε σχεδιάζω ένα κτίριο ή ένα έπιπλο, οι άνθρωποι γίνονται ένα ισχυρό μέρος της γενικής μου προσέγγισης. Η διαδικασία του σχεδιασμού δεν αφορά απλώς μόνο τούβλα και πέτρες∙ για εμένα έχει να κάνει και με τους ανθρώπους σε ένα κτίριο και το πώς εγώ προσδοκώ αυτοί να ζήσουν».
Ο Ράπσον ήταν ένας παραγωγικός σκιτσογράφος και κρατούσε τόμους βιβλίων με σκίτσα από τα διάφορα ταξίδια του στον κόσμο. Ένα βιβλίο από τη συλλογή σκίτσων εκδόθηκε το 2002. Στην εισαγωγή του βιβλίου ο Σέζαρ Πέλι έγραψε: Τα σχέδιά του ήταν «απολύτως σίγουρα για τον εαυτό τους» και «έμοιαζαν κατ' ουσίαν αμερικανικά».
Κτίρια και έργα
Μερικά από τα πιο σημαντικά έργα του Ράπσον περιλαμβάνουν:
Θάνατος και αναμνήσεις
Ο Ράπσον πέθανε ήσυχα στο σπίτι του στη Μινεάπολη στις 29 Μαρτίου 2008. Την προηγούμενη μέρα εργάζονταν στο γραφείο του.
Εξακόσια άτομα παρακολούθησαν το μνημόσυνό του στο καινούργιο θέατρο Guthrie. Τον περιέγραψαν ως «ροκ σταρ» στον χώρο.
Ο Τόμας Φίσερ, πρώην κοσμήτορας του Κολλεγίου Σχεδίου του Πανεπιστημίου της Μινεσότα (έδρα της Αρχιτεκτονικής Σχολής), δήλωσε: «Ο θάνατός του τελειώνει μια εποχή στην αμερικανική αρχιτεκτονική καθώς και στην ιστορία της Σχολής και θα λείψει πολύ από τους χιλιάδες ανθρώπους που επηρέασε». Η Λίντα Μακ τον θυμόταν ως «έναν κύριο της παλιάς Σχολής που διατήρησε την καριέρα του, την αξιοπρέπειά του, τη γοητεία του και την ευγένειά του μέχρι τέλους. Άφησε κάτι περισσότερο από μια αρχιτεκτονική κληρονομιά». Σύμφωνα με τον Κέι Λόκχαρτ, «του Ραλφ του άρεσε να είναι αρχιτέκτονας, και μου είπε κάποτε ότι "λυπόταν οποιονδήποτε δεν ήταν αρχιτέκτονας". Μας εμφύσησε όλους με το ίδιο πνεύμα». Η σύζυγός του ήταν η Μαίρη και είχε δύο γιους, τον Ρίτσαρντ (Ριπ) και τον Τόμας (Τόμπυ), και μια κόρη, τη Ρεν, από προηγούμενο γάμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες
Σίσσυ Τουμάση
Η Σίσσυ Τουμάση (Αθήνα, 1989) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε.
Σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών.
Το 2018 ήταν υποψήφια για το θεατρικό βραβείο «Μελίνα Μερκούρη» για την καλύτερη ερμηνεία γυναίκας ηθοποιού, για το ρόλο της Χέντβιγκ, στην παράσταση «Η Αγριόπαπια», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου στο θέατρο Πορεία.
Το 2019, τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Δράμας, στην ταινία «Το βάρος της θάλασσας» σε σκηνοθεσία Κωστή Αλεβίζου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Πρόεδρος του Κοσσυφοπεδίου
Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου (Αλβανικά: Presidenti i Republikës së Kosovës, Σερβικά: Predsednik Republike Kosovo) είναι ο επικεφαλής του κράτους της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου.
Η Πρόεδρος εκλέγεται έμμεσα, από την Εθνική Συνέλευση, σε μια μυστική ψηφοφορία όπου ένας υποψήφιος πρέπει να έχει τα δύο τρίτα των αντιπρόσωπων της Εθνοσυνέλευσης. Αν κανένας υποψήφιος δεν φτάσει στην πλειοψηφία των δύο τρίτων, στην τρίτη ψηφοφορία ο υποψήφιος με απλή πλειοψηφία θα εκλεγεί.
Η ψηφοφορία στη Συνέλευση θα πρέπει να λάβει χώρα, όχι αργότερα από ένα μήνα πριν την λήξη της θητείας του κάθε Προέδρου. Αυτός ή αυτή χρησιμεύει για πέντε έτη, άπαξ ανανεώσιμη θητεία.
Ιστορία
Ο πρώτος μεταπολεμικός πρόεδρος, ο οποίος υπηρέτησε μέχρι τον θάνατό του τον Ιανουάριο του 2006, ήταν ο Ιμπραήμ Ρούγκοβα. Ο διάδοχός του ήταν ο Φατμίρ Σεϊντίου. Όταν ο Σεϊντίου παραιτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2010, ο Γιακούπ Κρασνίκι υπηρέτησε ως υπηρεσιακός πρόεδρος. Στις 22 Φεβρουαρίου 2011, ο Μπεγκιέτ Πατσόλλι εκλέχθηκε ως πρόεδρος του Κοσσυφοπεδίου, κίνηση η οποία κρίθηκε γρήγορα ως αντισυνταγματική. Στις 4 Απριλίου 2011, ο Μπεγκιέτ Πατσόλλι παραιτήθηκε και αποφασίστηκε ότι ένας άλλος υποψήφιος θα εκλεγεί για μια θητεία ενός έτους. Μια συνταγματική μεταρρύθμιση που θα πραγματοποιηθεί, θα επιτρέψει την λαϊκή ψήφο για τον πρόεδρο το 2013. Στις 7 Απριλίου 2011, η Ατιφέτε Γιαχιάγκα, Υπαρχηγός της Αστυνομίας του Κοσσυφοπεδίου,, με το βαθμό του υποστρατήγου, εξελέγη Πρόεδρος.
Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου (Αναγνωρίζεται μόνο από την Αλβανία)
<span class="legend-text" style="border:1px solid #AAAAAA; padding:1px .6em; background-color:Orange; color:black; font-size:95%; line-height:1.25; text-align:center;"> ΔΟΚ
Αποστολή Προσωρινής Διοίκησης των Ηνωμένων Εθνών στο Κόσοβο
<span class="legend-text" style="border:1px solid #AAAAAA; padding:1px .6em; background-color:Orange; color:black; font-size:95%; line-height:1.25; text-align:center;"> ΔΟΚ
Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου (Αναγνωρίζεται από 113 κράτη-μέλη του ΟΗΕ)
<span class="legend-text" style="border:1px solid #AAAAAA; padding:1px .6em; background-color:Orange; color:black; font-size:95%; line-height:1.25; text-align:center;"> ΔΟΚ <span class="legend-text" style="border:1px solid #AAAAAA; padding:1px .6em; background-color:Red; color:black; font-size:95%; line-height:1.25; text-align:center;"> ΔΚΚ <span class="legend-text" style="border:1px solid #AAAAAA; padding:1px .6em; background-color:Brown; color:black; font-size:95%; line-height:1.25; text-align:center;"> ΣΝΚ <span class="legend-text" style="border:1px solid #AAAAAA; padding:1px .6em; background-color:#DDDDDD; color:black; font-size:95%; line-height:1.25; text-align:center;"> Ανεξάρτητος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική του Κοσσυφοπεδίου
Απολακκιά Ρόδου
Η Απολακκιά είναι χωριό της Ρόδου. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νότιας Ρόδου, του δήμου Ρόδου, της περιφερειακής ενότητας Ρόδου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ρόδου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Η Απολακκιά είναι χωριό στη νότια Ρόδο. Βρίσκεται στις όχθες του μικρού ποταμού Απολακκιάτη (Σιαννίτη), πάνω από τον ομώνυμο όρμο και κοντά στο φερώνυμο φράγμα, ανάμεσα στις κορυφές «Σκιάδι» και «Στρογγυλή», σε περιοχή όπου υπάρχουν εμφανίσεις γύψου και λιγνίτη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Απέχει 77 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Ρόδου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 29,320 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1948 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας της Ρόδου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απολακκιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Νότιας Ρόδου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Νότιας Ρόδου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Κομητεία του Σοβράρβε
Η κομητεία του Σοβράρμπε (Sobrarbe) ή κομητεία της Σοβράρβης ήταν μία από τις μεγαλύτερες κομητείες στην περιοχή των Πυρηναίων, που εμφανίστηκαν στο Μεσαίωνα κατά την Χριστιανική ανακατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου (Reconquista). Σχηματίστηκε γύρω από το άνω μέρος της κοιλάδας του Σίνκα, και επεκτάθηκε μέχρι τον ενδέκατο αιώνα, όταν εντάχθηκε οριστικά στο βασίλειο της Αραγωνίας. Τα όρια του αντιστοιχούν στη σημερινή περιοχή της κομάρκας του Σοβράρμπε.
Η μελέτη αυτής της κομητείας είναι πολύ περίπλοκη, εξαιτίας του μικρού αριθμού σχετικών αναφορών που έχουν καταγραφεί στην ιστορία.
Προέλευση
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|[[Ισπανική Μαρκιωνία.]] Μεταξύ των ετών 714 και 718 η άνω κοιλάδα του Σίνκα είχε υποταχθεί στις μουσουλμανικές κατακτήσεις, παρά ταύτα οι χριστιανοί της κάτοικοι, οι οποίοι πλέον ήταν εξαρτημένοι από το προτεκτοράτο της Ουέσκας, διατήρησαν τις περιουσίες τους, τους νόμους τους, και τους τοπικούς τους άρχοντες.
Η προέλευση της κομητείας του Σοβράρμπε είναι πλαισιωμένη από θρύλους. Σύμφωνα με έναν από αυτούς, ο Γκαρσί Χιμένεθ, ένας βασκόνος ευγενής που ήταν εγκατεστημένος μεταξύ των ποταμών Σίνκα και Γάγιεγο, κατά το έτος 724 επαναστάτησε εναντίον των μουσουλμανικών δυνάμεων. Πριν από την έναρξη του αγώνα του, του εμφανίστηκε ένας κόκκινος σταυρός πάνω σε μια βελανιδιά. Το όνομα του Σοβράρμπε θα προκύψει από αυτήν την ιστορία: sobre (επί) + arbre (δέντρο) και η εικόνα του δέντρου με τον κόκκινο σταυρό θα συνθέσει το σύμβολο της ασπίδας της κομητείας.
Λίγο πριν το έτος 781, έλαβε χώρα μια νέα επανάσταση για λογαριασμό του τοπικού διοικητή, Γκαλίντο Μπελασκοτένες, ο οποίος εκμεταλλευόμενος τις συγκρούσεις μεταξύ μουσουλμάνων, κατάφερε στη συνέχεια να ελέγχει την άνω κοιλάδα του ποταμού Σίνκα προς τα ανατολικά, την οροσειρά του Ολσόν (Olsón) προς τα νότια, το Σεράμπλο (Serrablo) (γύρω από το Las Bellostas) στα δυτικά και τη κοιλότητα του ποταμού Άρα στα βόρεια. Τα πιο σημαντικά μέρη όπως η Αΐνσα και η Βολτάνια παρέμειναν υπό το μουσουλμανικό κράτος.
Η σύσταση μιας καρολίγγειας κομητείας
μικρογραφία|165x165εσ|Η ασπίδα του Σοβράρμπε, ένας ερυθρός σταυρός πάνω σε ένα δέντρο, αποτελεί θρύλο καθώς δεν εμφανίζεται μέχρι τα τέλη του [[15ος αιώνας|δέκατου πέμπτου αιώνα, όταν και μια ερμηνεία για τη μυθική προέλευση του Σοβράρμπε το ενσωμάτωσε μαζί με τα τρία σύμβολα που αντιπροσώπευαν το βασίλειο της Αραγωνίας, τις ερυθρόχρυσες ρίγες (12ος αιώνας), το Σταυρό του Ίνιγο Αρίστα (13ος αιώνας) και το Σταυρό του Αλκοράθ (14ος αιώνας) ως ένα από τα στοιχεία του κουαρτέτου που συνθέτει την ασπίδα της Αραγωνίας.]] Η φράγκοι της δυναστείας των Καρολιδών επίσης προσπάθησαν να εγκατασταθούν στα νότια των Πυρηναίων. Το 797, ο δούκας της Ακουιτανίας Λουδοβίκος, γιος του Καρλομάγνου, διέσχισε τα Πυρηναία, αλλά απέτυχε στην αποστολή του, μπροστά στο εμπόδιο της Ουέσκας. Ωστόσο, ένας Καρολίδης κόμης που ονομαζόταν  Αουρέλιο μαζί με διάφορους άνδρες και με την υποστήριξη του Γκαλίντο Μπελασκοτένες κατάφερε να εγκατασταθεί και να ιδρύσει την κομητεία της Αραγωνίας. Είναι πιθανό, να κυριάρχησαν επίσης και στο Σοβράρμπε (προς το νότο, πάνω στα βουνά μεταξύ του Boïl, του Las Bellostas και Mατιδέρο, γύρω από τη Βολτάνια), αλλά δεν υπάρχουν γραπτές πηγές που να το υποστηρίζουν.
Γύρω στο 806, το Σοβράρμπε, η κοιλάδα του Γιστάου, και η Ριβαγόρθα πέρασαν υπό τον έλεγχο της κομητείας της Τουλούζης. Από θρησκευτική άποψη, η περιοχή ανήκε στην επισκοπή του Ουρζέλ.
Με το θάνατο του Αουρέλιο το 809, ο μουσουλμάνος κυβερνήτης της Σαραγόσας και της Ουέσκας, Αμρούς ίμπιν Γιουσούφ ανέκτησε τις χαμένες θέσεις στο Σοβράρμπε. Το 812, μια νέα καρολίγγεια εκστρατεία που απέτυχε πάλι μπροστά στο εμπόδιο της Ουέσκας, επέτρεψε τουλάχιστον στους χριστιανούς να ανακτήσουν αυτά τα εδάφη.
Η ανεξαρτησία της κομητείας της Αραγωνίας
Ωστόσο, οι εντάσεις αυξήθηκαν μεταξύ των χριστιανών αρχόντων. Οι Γενεαλογίες της Ρόδας περιγράφουν πως μεταξύ του 812 και του 820, ο βασκόνος κόμης της Αραγωνίας Αθνάρ Γκαλίντεθ, ήρθε σε ανοιχτή σύγκρουση με την οικογένεια του Γκαλίντο Μπελασκοτένες. Ο γιος του τελευταίου, Γκαρθία Γκαλίντεθ, συνεργάστηκε το 820 με τον βασιλιά της Παμπλόνα, Ίνιγο Αρίστα, και τους μουσουλμάνους άρχοντες ενάντια στον Αθνάρ Γκαλίντεθ, κάνοντάς τον να υποταχθεί το 820.
Ο Γκαρθία Γκαλίντεθ, που είχε γίνει εντωμεταξύ κυβερνήτης της Αραγωνίας, επαναστάτησε ενάντια στην καρολίγγεια εξουσία. Το 824, όντας υπό την απειλή μιας καρολίγγειας αποστολής κατευθυνόμενη από τους κόμητες  Αέμπλους και Αθνάρ Σάντσεθ, έλαβε την υποστήριξη του βασιλιά της Παμπλόνα. Με τη βοήθεια του ισχυρού μουσουλμάνου άρχοντα Μουσά ιμπν Φορτούν, κατάφερε να απαλλαγεί από τους Καρολίδες.
Η επιστροφή σε μουσουλμανικό έλεγχο
Με το θάνατο του Γκαρθία το 833, η κομητεία της Αραγωνίας πέρασε στον γιο του Γκαλίντο Γκαρθές. Αυτός το 840 επιτέθηκε στην Ουέσκα χωρίς επιτυχία και στη συνέχεια το 842 υποτάχθηκε στον εμίρη της Κόρδοβας Αμπντ-Αρ-Ραχμάν Β'.
Η σχετική αυτονομία των κατοίκων του Σοβράρμπε μειώθηκε το 907 ή το 908 από τον μουσουλμάνο κυβερνήτη της Ουέσκας Μοχάμετ αλ-Ταβίλ, ο οποίος λεηλάτησε ένα μέρος των εδαφών και τα υπέταξε στην εξουσία του.
Η κομητεία του Σοβράρμπε στην Ριβαγόρθα
Το 916, ο κόμης Ραμόν Α´ της Ριβαγόρθα και του Παλιάρς ανακατέλαβε το βόρειο τμήμα του Σοβράρμπε και συντέλεσε στην ανασύσταση του πληθυσμού της περιοχής. Από τότε χρονολογείται και η ίδρυση της μονής του San Pedro de Castillán, στις κοιλάδες της Ουέσκας, στη δυτική όχθη του ποταμού Άρα. Αργότερα, το βόρειο τμήμα του Σοβράρμπε πέρασε στο γιο του Ραμόν Α´, Μπερνάρντο Α´ της Ριβαγόρθα.
Το 922 πέθανε ο κόμης της Αραγωνίας Γκαλίντο Β΄ Αθνάρεθ χωρίς να έχει διάδοχο και η κληρονομιά του διαιρέθηκε στα δύο, στις δύο του κόρες: Η μία του κόρη, η Αντρεγότο Γκαλίντεθ παρέδωσε και επίσημα την Αραγωνία στον βασιλιά της Παμπλόνα, καθώς παντρεύτηκε τον γιο του και μέλλοντα βασιλιά Γκαρθία Σάντσεθ Α΄, ενώ η άλλη κόρη του, η Τόδα, παρέδωσε το νότιο Σοβράρμπε στο σύζυγό της, τον κόμη της Ριβαγόρθα Μπερνάδο Α´. Το Σοβράρμπε επομένως επανενώθηκε πλήρως υπό την εξουσία των κομητών της Ριβαγόρθα.
Η κυριαρχία της Ναβάρρας
Αφού ανέκτησε την κομητεία της Αραγωνίας το 922, ο βασιλιάς της Παμπλόνα, Σάντσο Γκαρθές Α´ επιχείρησε για πρώτη φορά εναντίον του Σοβράρμπε το 924. Υπό την απειλή όμως μιας μουσουλμανικής επίθεσης στην Ναβάρρα, αναγκάστηκε να αναστείλει την επιχείρησή του.
Μόνο οι πιο ανατολικές περιοχές του Σοβράρμπε παρέμειναν κάτω από την ίδια διοίκηση του κόμη της Ριβαγόρθα μέχρι τον ενδέκατο αιώνα. Το κάτω μέρος της κοιλάδας του Σίνκα, γύρω από τα El Grado, Samitier και Αΐνσα, παρέμεινε υπό μουσουλμανικό έλεγχο. Το 1006 ένας στρατός με αρχηγό τον Αμπντ αλ-Μαλίκ, γιος του εμίρη Αλμανθόρ, λεηλάτησε και πάλι την περιοχή, καταστρέφοντας το Μπινουέστε και οι μοναχοί του Ματιδέρο τράπηκαν σε φυγή. Εκμεταλλευόμενοι τον πρόωρο θάνατο του Γουλιέλμου της Ριβαγόρθα το 1017, οι μουσουλμάνοι κατάκτησαν εκ νέου ένα γειτονικό μέρος της Ριβαγόρθα.
Ο βασιλιάς της Παμπλόνα Σάντσο Γκαρθές Γ´, με τη βοήθεια των κατοίκων του Σοβράρμπε, αντέδρασε αμέσως και επέστρεψε στη κοιλάδα του Σίνκα το ίδιο έτος. Επίσης, υπέταξε τον κόμη Σιλό, που είχε κάνει δική του μια περιοχή γύρω από Boïl, και πρόσθεσε τη Ριβαγόρθα στα κληρονομικά δικαιώματα της γυναίκας του, Μουνιαδόνα της Καστίλης. Έκανε δικό του το Σοβράρμπε και το μεγαλύτερο μέρος της Ριβαγόρθα. Με τη βασιλεία του, όταν η κομητεία άρχισε να αναπτύσσεται, κατέκτησε εκ νέου το κάτω μέρος της κοιλάδας του ποταμού Σίνκα και το έδαφος αναδιοργανώθηκε σε φέουδα (στρατιωτικές περιφέρειες) που διαμορφώθηκαν γύρω από τα κάστρα των Boïl, Βολτάνια, Morillo de Monclús και Troncedo, προκειμένου να προστατεύσει το άνω μέρος της κοιλάδας. Το μοναστήρι του Σαν Βικτωριάν, το κύριο της κομητείας, αναπτύχθηκε, και ο επίσκοπος της Ριβαγόρθα, Borell, συμμετείχε στις εργασίες ανοικοδόμησης των ναών, όπως στο Puértolas το 1019. Τέλος, το Σοβράρμπε ανέβηκε σε επίπεδο επισκοπής, εντός των ορίων της τρέχουσας αρχιεπισκοπής.
Η ανεξαρτησία και η ένωση στο βασίλειο της Αραγωνίας
αριστερά|μικρογραφία|500x500εσ|Η κατάτμηση του [[Βασίλειο της Παμπλόνα|βασιλείου της Παμπλόνα κατά το θάνατο του Σάντσο Γκαρθές Γ´.]] Πριν από το θάνατό του, το 1036, ο Σάντσο Γκαρθές Γ´ συνέταξε την διαθήκη του, από την οποία το μεγαλύτερο μέρος του βασιλείου μεταβιβάστηκε στον Γκαρθία Σάντσεθ Γ´, ο οποίος κέρδισε την Παμπλόνα, την Άλαβα και ένα μεγάλο μέρος της Καστίλης. Την διοίκηση των υπόλοιπων εδαφών του την άφησε στα άλλα του παιδιά. Πήγε ως εξής: ένα μέρος της Καστίλης στον Φερδινάνδο Α', η Αραγωνία στον Ραμίρο Α´, και το Σοβράρμπε και η Ριβαγόρθα στον Γκονθάλο Α´.
Τα αδέρφια του Γκαρθία Σάντσεθ Γ´, το οποία δεν μπορούσαν να ανεχτούν να είναι απλά υποτελείς κόμητες του αδελφού τους, αποφάσισαν να πάρουν τον τίτλο του βασιλιά, περνώντας έτσι στον  Γκονθάλο τον τίτλο  του πρώτου βασιλιά του Σοβράρμπε και της Ριβαγόρθα. Η βασιλεία του όμως ήταν σύντομη, αφού σκοτώθηκε στις 26 Ιουνίου, του 1043, 1044, ή του 1045 στο Morillo de Monclús. Ο Ραμίρο Α´ κληρονόμησε το βασίλειο, που ενσωμάτωσε οριστικά αυτά τα εδάφη στο βασίλειο της Αραγωνίας. Οι διάδοχοι του Ραμίρο δεν έφεραν τον τίτλο του βασιλιά ή του κόμη του Σοβράρμπε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας Κατηγορία:Αραγωνία Κατηγορία:Μεσαιωνικές κομητείες της Αραγωνίας Αραγωνια Κατηγορία:Πρώην κράτη του Στέμματος της Αραγωνίας
Βουτσέβιτσα (βουνό)
Η Βουτσέβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Вучевица, σερβικά λατινικά: Vučevica) είναι βουνό στα ανατολικά της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, με υψόμετρο 1,491 μέτρων. Αποτελεί τμήμα των Δειναρικών Άλπεων.
Το όρος Βουτσέβιτσα αποτελεί τμήμα της οροσειράς του Κόβατς, εντός του ορεινού όγκου των Στάρι Βλαχ και Ράσκα-Σάντζακ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Κορυφές των Δειναρικών Άλπεων
Άλαν Φιτζ Φλαντ
Ο Άλαν Φιτζ Φλάντ (περί το 1078 - περί το 1121) ήταν Βρετανός ευγενής που υποστήριξε τον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας μικρότερο γιο του Γουλιέλμου του Κατακτητή στον εμφύλιο με τους αδελφούς του. Μετά τον άνοδο του Ερρίκου Α΄ ο Άλαν έγινε αυλικός και πήρε τεράστιες εκτάσεις στο Νόρφολκ, στο Σάσσεξ, στο Σροπσάιρ, και στο Μίντλαντς μαζί με το κάστρο του Όσβεστρι στο Σροπσάιρ. Τα καθήκοντα του είχαν στόχο τον έλεγχο των Ουαλικών συνόρων. Ο Άλαν Φιτζ Φλάντ είναι ο γενάρχης της δυναστείας των Φιτζ Άλαν, των κομήτων του Αρουντέλ και του Οίκου των Στιούαρτ αν και οι οικογενειακές συνδέσεις του χρειάζονται εκτενή έρευνα.
Οικογενειακές ρίζες
Ο ρόλος του Άλαν σαν γενάρχη των Στιούαρτ είναι ασαφής, ο Ράφαελ Χολινσεντ (1529 - 1580) με βάση πληροφορίες από το έργο του Χέκτορ Μπόες (1465 - 1536) παρουσιάζει τον Μπάνκο, βαρόνο του Λόχαμπερ σαν γενάρχη των Στιούαρτ. Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ αλλάζοντας τον ρόλο του Μπάνκο σαν συντρόφου του Μάκβεθ παρουσιάζει στο έργο του Μάκβεθ τον Μάκβεθ προπάτορα του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας. Οι θρύλοι οδήγησαν πολλούς ιστορικούς να καθορίσουν σαν γενάρχη των Στιούαρτ τον γιο του Μπάνκο Φλιντς. Ο Ντέιβιντ Σίμπσον, ο βασιλικός ιστορικός της Σκωτίας στο έργο του για την Άννα της Μεγάλης Βρετανίας αναφέρει ότι ο Φλιντς παντρεύτηκε μια κόρη του Ουαλού βασιλιά Γκρίφφιντ απ Λιουέλιν, παρουσίασε τον Γουόλτερ Φιτς Άλαν σαν γιο του και τον Άλαν Φιτς Βάλτερ εγγονό του. Η χρονολόγηση αυτή τοποθέτησε τη γέννηση του Γουόλτερ Φιτς Άλαν γύρω στο 1073 δημιουργώντας ένα τεράστιο κενό. Ο Ντέιβιντ Ντάλριμπλ, λόρδος του Χάιλες στα Χρονικά της Σκωτίας τη δεκαετία του 1770 προσπάθησε να καθιερώσει μια πειστική χρονολογία για τον Γουόλτερ Φιτς Άλαν που ανέλαβε εξουσίες την εποχή του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας και του διαδόχου του Μάλκολμ Δ΄ της Σκωτίας. Ο Γουόλτερ ήταν ο 1ος Στιούαρτ της Σκωτίας, δεν καταγράφεται κανένας Στιούαρτ την εποχή του Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας. Ο Ντέιβιντ Ντάλριμπλ προσπάθησε να καταργήσει τους μύθους ότι οι Στιούαρτ ήταν "θρυλικές και αινιγματικές προσωπικότητες" με τα γενεαλογικά τους δέντρα, επί Δαυίδ Α΄ η οικογένεια ήταν πολύ ισχυρή, πιθανότατα ήταν ισχυρή και παλαιότερα αλλά ο χρόνος δεν έχει καθοριστεί.
Ο Άντριου Στούαρτ μελέτησε τους θρυλικούς προγόνους ανάμεσα στους οποίους και τον Σταυροφόρο Άλαν και προσπάθησε να δημιουργήσει σταθερές χρονολογίες τοποθετώντας τον θάνατο του Γουόλτερ Φιτς Άλαν το 1177. Την πρώτη δεκαετία του 19ου αιώνα ο ιστορικός Τζορτζ Χάλμερς (1742 - 1825) καθόρισε τον Γουόλτερ σαν γιο του Άλαν Φιτζ Φλαντ με καταγωγή από το Σροπσάιρ. Η ύπαρξη του Άλαν Φιτζ Φλαντ επιβεβαίωσε τη συγγένεια των Στιούαρτ με τους κόμητες του Αρουντέλ από την οικογένεια των Φιτζ Άλαν. Ο ιστορικός Ρομπέρ Ουίλιαμ Ίιτον του Σροπσάιρ (1815 - 1881) επιβεβαιώνει τις σχέσεις του Άλαν με την κομητεία και περιγράφει τον γάμο του, καθόρισε και τις συγγενικές σχέσεις του ταυτίζοντας τον Φλαντ με τον Φλιντς. Μια ανώνυμη εργασία του 1874 έδωσε έντονη προσοχή στις σχέσεις του Άλαν Φιτζ Φλαντ με τη Βρετάνη καθορίζοντας τις σχέσεις του Φλαντ με τον Άλαν τον Αρχιοικονόμο. Ο Ράουντ σε μια συλλογή από γενεαλογικά δέντρα δημοσιοποίησε την Κέλτικη καταγωγή του Άλαν Φιτζ Φλαντ (1901), ο πατέρας του Άλαν ήταν επίτροπος στην αρχαία αρχιεπισκοπή της Ντολ, στην επισκοπή της Ντολ-ντε-Μπρετάνι και είχε συμμετοχή στην Α΄ Σταυροφορία (1097). Ο επίτροπος Άλαν βρέθηκε σε διάταγμα (1086) που σχετιζόταν με το Μεζουά μια περιοχή κοντά στο Ντολ του αβαείου του Σαιν-Φλοράν του Σομίρ. Η περιοχή βρισκόταν στη Λε Μον-Σαιν-Μισέλ και ήταν γνωστή στην ιστορία της Βρετάνης σαν το βασίλειο του Νομινόε. Τα γενεαλογικά δέντρα του Ράουντ επιβεβαιώθηκαν από τον Σερ Τζέιμς Μπαλφουρ Πολ (1846 - 1931) (1904) που στο έργο του σημειώνει "Οι Στιούαρτ ήταν οικογένεια Κέλτικη με καταγωγή από τους αξιωματούχους της επισκοπής της Ντολ" Ο Άλαν τοποθετήθηκε στη θέση του γενάρχη και του προπάτορα της βασιλικής δυναστείας της Σκωτίας.
Άφιξη στην Αγγλία
thumb|right|250px|Ο Καθεδρικός ναός του Νόριτς που κτίσθηκε την εποχή του Άλαν Φιτζ Φλάντ Ο Φλαντ και ο γιος του Άλαν έγιναν ευνοούμενοι του Ερρίκου Α΄ και όταν ανέβηκε στον θρόνο τους κάλεσε στην Αγγλία. O Ρομπέρ Ουίλιαμ Ίιτον (1815 - 1881) ωστόσο που υποστήριζε τη Σκωτσέζικη καταγωγή των Στιούαρτ αναφέρει ότι ήταν μέρος της συνοδείας της βασίλισσας Ματθίλδης της Σκωτίας. Ο Ράουντ τονίζει ότι όταν ο Ερρίκος Α΄ πολιορκήθηκε από τα αδέλφια του (1091) είχε στο πλευρό του πολλούς ευγενείς από τη γειτονική Βρετάνη ανάμεσα τους και από την περιοχή του Ντολ που αναγκάστηκαν να αποσυρθούν λόγω της ήττας του. Με τον θάνατο του Γουλιέλμου Ρούφου και την άνοδο του Ερρίκου Α΄ (1100) οι ευγενείς ήρθαν στην Αγγλία σαν μέλη της συνοδείας του Ερρίκου. Η σταδιοδρομία του Άλαν στη Βρετανία φαίνεται σε μια σειρά από διατάγματα που παρουσίαζαν τα ταξίδια του Ερρίκου Α΄ την πρώτη δεκαετία της βασιλείας του. Τα ταξίδια του Ερρίκου Α΄ καταγράφηκαν από τον Ίιτον που πήρε τις πληροφορίες του από το βασιλικό ημερολόγιο του Ουίλιαμ Φάρρερ, όλα τα ταξίδια αφορούσαν εκκλησιαστικές υποθέσεις και αμφισβητούμενες δωρεές σε εκκλησίες και μοναστήρια.
Ο Άλαν εμφανίζεται στη συνοδεία του Ερρίκου Α΄ από τον Σεπτέμβριο 1101 σε συνέλευση που συνεκλήθη στο κάστρο του Γουίντσορ, έκανε σημαντικές παραχωρήσεις στον καθεδρικό ναό του Νόριτς επιβεβαιώνοντας την ίδρυση του. Ο Άλαν εμφανίζεται κατόπιν με τον βασιλιά στο Καντέρμπερι (1103) με παραχωρήσεις στις μοναχές του αβαείου του Μέιλινγκ και δωρεές γης από τον Καθεδρικό ναό του Ρότσεστερ στις προσπάθειες για την ανοικοδόμιση του. Την ίδια χρονιά αργότερα ή στις αρχές της επόμενης χρονιάς ο Άλαν βρέθηκε μαζί με τον βασιλιά στο Νιου Φόρεστ για υπόθεση που αφορούσε τη μονή του Άντοβερ μια θυγατρική μονή του μεγάλου Βενεδικτιακού αβαείου του Σαιν-Φλοράν του Σομίρ. Ο Άλαν επέλεξε τη θέση λόγω των δεσμών της οικογένειας του με το αβαείο του Σομίρ, ένας θείος του ήταν εκεί μοναχός. Ο Γουλιέλμος Ρούφος είχε διατάξει όλες οι μονές της ενορίας να παραδοθούν στους μοναχούς ή να καταστραφούν. Το πρόβλημα που δημιουργήθηκε με το παρεκκλήσι του Φόξκοτ λύθηκε από τον Εδουάρδο του Φόξκοτ έναν τοπικό γαιοκτήμονα που ανέλαβε να το προστατέψει από την καταστροφή.