cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεξικό
Έγκλημα
Τον Ιανουάριο του 2009 εκδηλώθηκε και η πρώτη στα χρονικά επίθεση (με χειροβομβίδες) κατά τηλεοπτικού σταθμού, την ώρα της προβολής του νυχτερινού δελτίου ειδήσεων του Grupo Televisa, στο Μοντερρέι. Μόνο το 2008, έχασαν τη ζωή τους 5.700 άτομα στον πόλεμο ανάμεσα σε συμμορίες εμπόρων ναρκωτικών και του στρατού. Η μαζική απαγωγή των 43 φοιτητών στην Ιγκουάλα στις 26 Σεπτεμβρίου 2014 πυροδότησε πανεθνικές διαμαρτυρίες ενάντια στην αδύναμη αντίδραση της κυβέρνησης στις εξαφανίσεις και την εκτεταμένη διαφθορά που αφήνει ελεύθερα τις εγκληματικές οργανώσεις.
Δημογραφία
Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού ήταν ιδιαίτερα έντονος μετά το 1921. Το 1900 ο πληθυσμός έφτανε τα 13.600.000 κατοίκους και το 1921 τα 14.300.000, ενώ τις δύο επόμενες δεκαετίες (1921-1940) ο ρυθμός αύξησης διατηρήθηκε σε μέτρια επίπεδα και ο πληθυσμός έφτασε το 1940 τα 19,6 εκατομμύρια. Μετά το 1940 ο ρυθμός αύξησης ήταν ραγδαίος και μάλιστα το 1970 σχεδόν διπλασιάστηκε. Τη δεκαετία του 1970 αυξήθηκε ακόμη περισσότερο (40%), ενώ το η αύξηση μετριάστηκε τη δεκαετία του 1980, αλλά συνέχιζε και ήταν σημαντική. Τα αίτια θα πρέπει να αναζητηθούν στα υψηλά ποσοστά γεννήσεων, από τα πιο υψηλά σε χώρα µε τέτοια έκταση, και στη μείωση των θανάτων που από το 33,6% το 1900 σε επίπεδα της τάξης του 5% στα τέλη του 20ου αιώνα. Σε αυτή την αύξηση συνέβαλε επίσης η παρατεταμένη ειρήνη που ακολούθησε τη Μεξικανική Επανάσταση και η οποία δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες για να σταματήσει η μετανάστευση.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 76,0 χρόνια (73,1 χρόνια οι άνδρες και 78,9 οι γυναίκες).
Μετανάστευση
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, περίπου 600.000 Μεξικανοί ζούσαν στο εξωτερικό, αριθμός που επταπλασιάστηκε τη δεκαετία του 1990 σε 4,4 εκατομμύρια. Στο τέλος του 21ου αιώνα, ο αριθμός αυτός υπερδιπλασιάστηκε σε 9,5 εκατομμύρια. Από το 2017, υπολογίζεται ότι 12,9 εκατομμύρια Μεξικανοί ζουν στο εξωτερικό, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, που συγκεντρώνει σχεδόν το 98% του ομογενούς πληθυσμού. Η πλειοψηφία των Μεξικανών έχουν εγκατασταθεί σε πολιτείες όπως η Καλιφόρνια, το Τέξας και το Ιλινόις, ιδιαίτερα γύρω από τις μητροπολιτικές περιοχές του Λος Άντζελες, του Σικάγο, του Χιούστον και του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ. Ως αποτέλεσμα αυτών των μεγάλων μεταναστευτικών ροών των τελευταίων δεκαετιών, περίπου 36 εκατομμύρια κάτοικοι των ΗΠΑ, ή το 11,2% του πληθυσμού της χώρας, αναγνωρίστηκε ότι έχουν πλήρη ή μερική μεξικανική καταγωγή. Το υπόλοιπο 2% των ομογενών έχει εγκατασταθεί στον Καναδά (86.000), κυρίως στις επαρχίες του Οντάριο και του Κεμπέκ, ακολουθούμενη από την Ισπανία (49.000) και τη Γερμανία (18.000), και οι δύο ευρωπαϊκοί προορισμοί αντιπροσωπεύουν σχεδόν τα δύο τρίτα των τον μεξικανικό πληθυσμό που ζει στην ήπειρο. Όσον αφορά τη Λατινική Αμερική, υπολογίζεται ότι 69.000 Μεξικανοί ζουν στη Γουατεμάλα (18.000) η οποία είναι ο κορυφαίος προορισμός για ομογενείς, ακολουθούμενη από τη Βολιβία (10.000) και τον Παναμά (5.000).
Εκπαίδευση
thumb|Κεντρική Βιβλιοθήκη του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού
Το 2004, το ποσοστό αλφαβητισμού ήταν 97% για τους νέους κάτω των 14 ετών και 91% για άτομα άνω των 15 ετών, τοποθετώντας το Μεξικό στην 24η θέση στον κόσμο σύμφωνα με την UNESCO. Σήμερα, το ποσοστό αλφαβητισμού στο Μεξικό είναι υψηλό, στο 94,86% το 2018, από 82,99% το 1980, με τα ποσοστά αλφαβητισμού ανδρών και γυναικών να είναι σχετικά ίσα.
Το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού κατατάσσεται στην 103η θέση του QS World University Rankings, καθιστώντας το το καλύτερο πανεπιστήμιο στο Μεξικό. Μετά έρχεται το Ινστιτούτο Τεχνολογίας και Ανώτατης Εκπαίδευσης Μόντερεϊ ως το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο στο Μεξικό και 158ο παγκοσμίως το 2019. Οι ιδιωτικές σχολές επιχειρήσεων ξεχωρίζουν επίσης σε διεθνείς κατατάξεις, ενώ οι σχολές επιχειρήσεων του Γιουνιβερσιτάντ Παναμερικάνα και του Ινστιτούτο Τεχνολογίας και Ανώτατης Εκπαίδευσης Μόντερεϊ αντίστοιχα, κατατάχθηκαν στις πρώτες 10 σε έρευνα που διεξήχθη από την Wall Street Journal μεταξύ εργαζομένων εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πολιτισμός και τέχνες
μικρογραφία|280x280εσ|Παλάτι των Καλών Τεχνών (Palacio de Bellas Artes). Ο μεξικανικός πολιτισμός αντανακλά την πολυπλοκότητα της ιστορίας της χώρας μέσω της ανάμειξης των αυτόχθονων πολιτισμών με τον πολιτισμό της Ισπανίας, που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των 300 χρόνων της αποικιακής κυριαρχίας της Ισπανίας στο Μεξικό. Τα εξωγενή πολιτιστικά στοιχεία της Ισπανίας έχουν ενσωματωθεί στη μεξικανική κουλτούρα με την πάροδο του χρόνου.
Η εποχή του Πορφίριο Ντίας (το λεγόμενο Πορφιριάτο), στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και στην πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, σημαδεύτηκε από οικονομική πρόοδο και ειρήνη. Μετά από τέσσερις δεκαετίες εμφύλιων αναταραχών και πολέμου, το Μεξικό είδε την ανάπτυξη της φιλοσοφίας και των τεχνών, που προωθήθηκαν από τον ίδιο τον πρόεδρο Ντίας. Από τη Μεξικανική Επανάσταση και έπειτα, η πολιτιστική ταυτότητα είχε θεμελιωθεί στη μικτή φυλή (mestizaje), της οποίας ο πυρήνας ήταν το ιθαγενές (δηλαδή Αμερινδικό) στοιχείο. Υπό το φως των διαφόρων εθνοτήτων που σχημάτισαν τον μεξικανικό λαό, ο διανοούμενος Χοσέ Βασκονσέλος στο La raza cósmica (Η κοσμική φυλή) (1925) όρισε το Μεξικό ως το χωνευτήρι όλων των φυλών (επεκτείνοντας έτσι τον ορισμό του mestizo) όχι μόνο βιολογικά αλλά και πολιτισμικά επίσης. Άλλοι Μεξικανοί διανοούμενοι αντιμετώπισαν την ιδέα του Lo Mexicano (ο Μεξικανός), επιδιώκοντας «να ανακαλύψουν το εθνικό ήθος της μεξικανικής κουλτούρας». Τέλος, ο νομπελίστας Οκτάβιο Πας διερεύνησε την έννοια του εθνικού χαρακτήρα, της ιστορίας και του πολιτισμού του Μεξικού στο έργο του El laberinto de la soledad (ο Λαβύρινθος της Μοναξιάς).
Κινηματογράφος
Οι μεξικανικές ταινίες από τη Χρυσή Εποχή στις δεκαετίες του 1940 και του 1950 είναι τα καλύτερα παραδείγματα του λατινοαμερικανικού κινηματογράφου, με μια τεράστια βιομηχανία συγκρίσιμη με το Χόλυγουντ εκείνων των χρόνων. Πολλές μεξικανικές ταινίες εξήχθησαν και προβλήθηκαν σε όλη τη Λατινική Αμερική και την Ευρώπη. Η Μαρία Καντελαρία (1943) του Εμίλιο Φερνάντεζ, ήταν μια από τις πρώτες ταινίες που βραβεύτηκαν με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1946, την πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο διάσημος ισπανός σκηνοθέτης Λουίς Μπουνιουέλ, γύρισε στο Μεξικό μεταξύ 1947 και 1965 μερικά από τα αριστουργήματά του όπως το Ξεχασμένοι από την κοινωνία (1949) και η Βιριδιάνα (1961). Διάσημοι ηθοποιοί αυτής της περιόδου περιλαμβάνουν τους Μαρία Φέλιξ, Πέδρο Ινφάντε, Ντολόρες ντελ Ρίο και Χόρχε Νεγκρέτε. Οι Μεξικανοί σκηνοθέτες Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου (Η Επιστροφή), Αλφόνσο Κουαρόν (Gravity), Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, (Η Μορφή του Νερού), ο σεναριογράφος Γκιγιέρμο Αριάγκα και ο διευθυντής φωτογτραφίας Εμανουέλ Λουμπέζκι είναι μερικοί από τους πιο γνωστούς κινηματογραφιστές της εποχής μας. Επίσης πολλοί Μεξικανοί ηθοποιοί όπως η Σάλμα Χάγιεκ έχουν αναγνωριστεί ως σταρ του Χόλυγουντ.
Μουσική
Η Μεξικανική μουσική αποτελείται από τεράστια ποικιλία μουσικών ειδών και επιρροών. Μερικές κατηγορίες παραδοσιακής μεξικάνικης μουσικής είναι οι μουσικές Μαριάτσι, Μπάντα, Νορτένι, Ραντσέρα και Κορίδος. Η παραδοσιακή μουσική παίζει σημαντικό ρόλο στους Μεξικανούς και είναι παρούσα σε κάθε σημαντικό γεγονός, όπως οι γάμοι, οι γιορτές κλπ. Σε καθημερινή βάση, οι περισσότεροι Μεξικανοί ακούν σύγχρονα μουσικά είδη όπως ποπ και ροκ μουσική, τόσο στα αγγλικά όσο και στα ισπανικά. Το Μεξικό έχει τη μεγαλύτερη βιομηχανία στο χώρο του θεάματος στη Λατινική Αμερική. Κάθε χρόνο εξάγεται η μουσική Μεξικανών καλλιτεχνών τόσο σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, όσο και της Ευρώπης, ιδίως στην Ισπανία.
Μερικοί γνωστοί καλλιτέχνες Μεξικανικής καταγωγής είναι ο Λουίς Μιγκέλ, ο Αλεχάντρο Φερνάντες, ο Μάρκο Αντόνιο Σολίς και η Χουλιέτα Βενέγας. Στην παραδοσιακή μουσική οι πιο διακεκριμένοι καλλιτέχνες είναι η Λίλα Ντάουνς και ο Βισέντε Φερνάντες. Δημοφιλή συγκροτήματα είναι οι Καφέ Τακούμπα, Καμίλα και Μολότοβ, μεταξύ άλλων. Μεγάλη επιτυχία τη δεκαετία του 1990 είχε και η τραγουδίστρια Σελίνα, η οποία δολοφονήθηκε το 1995, προκαλώντας εθνικό πένθος. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, η μεξικανική ροκ γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε εθνικό αλλά και διεθνές επίπεδο με βασικούς εκπρόσωπους του είδους το συγκρότημα «Μανά». Στο χώρο της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας, το Μεξικό έχει επίσης εξάγει μεγάλα μουσικά αστέρια με σημαντική καριέρα στο εξωτερικό, όπως ο Κάρλος Σαντάνα και η Ταλία.
Η πιο αντιπροσωπευτική μουσική του Μεξικού θεωρείται η μουσική των Μαριάτσι, που έγινε πολύ δημοφιλής στις Η.Π.Α. και διεθνώς τη δεκαετία του 1970 με καλλιτέχνες όπως Πέδρο Ινφάντε, Χόρχε Νεγρέτε, Χοσέ Αλφρέδο Χιμένες, Πέπε Αγκιλάρ και Μιγκέλ Ασέβες Μεχία. Τα κομμάτια «La cucaracha», «Besame mucho» και «Jarabe Tapatío» θεωρούνται κλασσικά και διαχρονικά κομμάτια Μεξικανικής μουσικής.
Στην κλασική μουσική, ξεχώρισαν συνθέτες όπως ο Χουάν Γκουτιέρρες δε Παδίγια και ο Χερνάντο Φράνκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χώρες της Βόρειας Αμερικής
Κτήριο της IG Farben
Το Κτήριο της IG Farben ή το Κτήριο Πέλτσιγκ χτίστηκε από το 1928 ως το 1930 για να στεγάσει τα κεντρικά γραφεία της Κοινοπραξίας εταιριών IG Farben στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας. Άλλα ονόματα με τα οποία είναι γνωστό στη διεθνή βιβλιογραφία είναι: Poelzig Ensemble, Poelzig Complex, και παλιότερα IG Farben Complex, και General Creighton W. Abrams Building. Η σχεδίαση του κτιρίου παραδόθηκε στον αρχιτέκτονα Χανς Πέλτσιγκ έπειτα από διαγωνισμό.
Όταν ολοκληρώθηκε η ανέγερσή του, το κτίριο ήταν το μεγαλύτερο κτίριο γραφείων στην Ευρώπη και κράτησε αυτή τη πρωτιά μέχρι τη δεκαετία του 1950. Παρόλο το επιβλητικό μέγεθός του, οι έξι τετραγωνικές πτέρυγες του κτιρίου έχουν μια μοντέρνα ομορφιά. Είναι επίσης διάσημο για τους ανελκυστήρες τύπου "paternoster" που διαθέτει.
thumb|right|upright=3|Νότιο τμήμα του κτηρίου Πέλτσιγκ με τη κύρια είσοδο
Στο κτήριο ήταν τα κεντρικά γραφεία των ερευνητικών προγραμμάτων συνθετικού πετρελαίου και συνθετικού ελαστικού της Ναζιστικής Γερμανίας για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως και η διοίκηση των παραγωγικών μονάδων μαγνησίου, λιπαντικών, εκρηκτικών, μεθανόλης, και Zyklon B, του θανατηφόρου αερίου που χρησιμοποιούνταν στα Ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης. Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το κτήριο IG Farben στέγασε τα κεντρικά γραφεία του Ανώτατης Συμμαχικής Διοίκησης και από το 1949-1952 του Ανώτατου διοικητή της Γερμανίας (HICOG). Έγινε η κύρια τοποθεσία υλοποίησης του Σχεδίου Μάρσαλ, το οποίο χρηματοδότησε κατά μεγάλο μέρος τη μεταπολεμική αναστήλωση της Ευρώπης. Ο κρατικός μηχανισμός της Ομοσπονδιακής Γερμανικής Κυβέρνησης, δηλαδή της Δυτικής Γερμανίας, σχεδιάστηκε εκεί. Το Κτήριο IG Farben στέγασε τα αρχηγεία τού Πέμπτου Αμερικανικού Σώματος και της Διοίκησης Βορείων Περιοχών (NACOM) μέχρι το 1995. Ο Αμερικανικός Στρατός μετονόμασε το κτήριο σε General Creighton W. Abrams Building προς τιμήν του στρατηγού Κρέιτον Άμπραμς το 1975.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το κτήριο παρέμεινε υπό τον έλεγχο των Αμερικανικών δυνάμεων. Ο Αμερικανικός Στρατός έδωσε τον έλεγχο του κτηρίου στη Γερμανική Κυβέρνηση το 1995. Το κτήριο επιδόθηκε στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης από την Κυβέρνηση της Έσσης, η οποία επιχορήγησε την ανακατασκευή του με 25 εκ. ευρώ. Σε αναγνώριση του αρχιτέκτονα του κτηρίου, το Πανεπιστήμιο μετονόμασε το κτήριο σε "Poelzig-Bau" (κτήριο Πέλτσιγκ) και το σύμπλεγμα των κτισμάτων που το περιβάλλουν σε "Poelzig Ensemble" (Σύμπλεγμα Πέλτσιγκ). Οι εργασίες αναστήλωσης ξεκίνησαν το Μάρτιο του 1998 και ολοκληρώθηκαν το 2001, οπότε και έγινε η επίσημη παράδοση του κτηρίου (26 Οκτωβρίου). Κατά τη διάρκεια της τελετής παράδοσης στην είσοδο του κτηρίου τοποθετήθηκε αναμνηστική πλάκα για τα θύματα της καταναγκαστικής εργασίας στο εργοστάσιο της IG Farben στο Άουσβιτς ΙΙΙ και όλων όσοι δολοφονήθηκαν στους θαλάμους αερίων με τον Κυκλώνα Β, προϊόν της Κοινοπραξίας.
Πρώιμη ιστορία
Τον Αύγουστο του 1928, ο καθηγητής Χανς Πέλτσιγκ κέρδισε το διαγωνισμό σχεδιασμού του κτηρίου, με αντίπαλους πέντε άλλους αρχιτέκτονες, ο διασημότερος των οποίων ήταν ο Έρνστ Μέι, που τότε διατελούσε αρχηγός (Head) του οργανισμού χωροταξίας της Φρανκφούρτης (Urban Design for Frankfurt).
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|right|300px|Το μπροστινό μέρος του κτηρίου Πέλτσιγκ από τα νοτιοανατολικά, με την είσοδο τύπου [[πορτίκο που μοιάζει με ναό και με ροτόντα]]
Η IG Farben αργότερα έγινε αναπόσπαστο μέρος της Ναζιστικής βιομηχανικής δύναμης. Στο κτήριο ήταν τα κεντρικά γραφεία ερευνητικών προγραμμάτων για την παραγωγή συνθετικού πετρελαίου και συνθετικών ελαστικών για πολεμική χρήση, όπως και τη παραγωγή μαγνησίου, λιπαντικών, εκρηκτικών, μεθανόλης και Κυκλώνα Β, του θανατηφόρου αερίου που χρησιμοποιούνταν στα Ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης. Το κτήριο χρησιμοποιήθηκε από την IG Farben για 15 χρόνια.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η γύρω περιοχή είχε καταστραφεί ολοσχερώς, αλλά το κτήριο αυτό δεν έπαθε σχεδόν καθόλου ζημιές και είχε γεμίσει από άστεγους πολίτες της βομβαρδισμένης Φρανκφούρτης. Το Μάρτιο του 1945, οι Σύμμαχοι κατέλαβαν τη περιοχή και το κτήριο της IG Farben στέγασε τα κεντρικά αρχηγεία του Αμερικανού Στρατηγού Ντουάιτ Αϊζενχάουερ (Dwight D. Eisenhower). Το γραφείο του στρατηγού δέχτηκε πολλούς σημαντικούς επισκέπτες, συμπεριλαμβανομένου των Σαρλ ντε Γκωλ, Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ, και Γκεόργκι Ζούκοφ. Ήταν εκεί που υπεγράφη η ''Διαγγελία Αρ. 2 (Proclamation No. 2''), η οποία καθόρισε ποιες περιοχές της χώρας θα άνηκαν στην Αμερικανική ζώνη. Ο Αϊζενχάουερ έφυγε από το κτήριο το Δεκέμβριο του 1945 αλλά το γραφείο του συνέχισε να χρησιμοποιείται σε ειδικές περιπτώσεις: το σύνταγμα της πολιτείας της Έσσης υπεγράφη εκεί, ο Δυτικογερμανός Προεδρεύων (Ministerpräsident) δέχτηκε την εργασία να γράψει το Grundgesetz (Γερμανικό σύνταγμα), και η διοίκηση του Οικονομικού Συμβουλίου της Διζωνίας (Wirtschaftsrat der Bizone) επίσης ήταν εγκατεστημένη εκεί.
Ψυχρός πόλεμος
thumb|left|300px|Άποψη του κτηρίου της IG Farben από τον ουρανοξύστη [[Maintower]]
Από το 1945 ως το 1947 το κτήριο της IG Farben στέγαζε τα Ανώτατα Αρχηγεία των Συμμαχικών Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, και ήταν το αρχειγείο των Αμερικανικών κατοχικών δυνάμεων και του Στρατιωτικού Διοικητή. Στις 10 Μαϊου 1947 οι τελικές διαταγές προς το στρατιωτικό προσωπικό απαγόρεψαν περαιτέρω αναφορά στο κτήριο ως Κτήριο της IG Farben και απαίτησαν να ονομάζεται Το Κτήριο των Αρχηγείων της Ευρωπαϊκής Διοίκησης.
Ο Ανώτατος Διοικητής των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Γερμανία (HICOG) και το προσωπικό του χρησιμοποίησαν το κτήριο από το 1949 ως το 1952.
Μετά το 1952, το κτήριο χρησιμοποιήθηκε ως το Ευρωπαϊκό κέντρο για τις Αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και τα αρχηγεία του Πέμπτου Αμερικανικού Σώματος. Αργότερα έγινε το αρχηγείο της Διοίκησης Βορείων Περιοχών μέχρι το 1994. Το κτήριο της IG Farben επίσης ήταν το αρχηγείο της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA) στη Γερμανία και γι'αυτό έμεινε γνωστό και ως το πεντάγωνο της Ευρώπης. Στις 16 Απριλίου 1975, ο Αμερικανικός στρατός μετονόμασε το κτήριο σε General Creighton W. Abrams Building προς τιμήν του Αμερικανού στρατηγού. Η μετονομασία όμως δεν είχε απόλυτη νομιμότητα, επειδή τεχνικά οι ΗΠΑ είχαν νοικιάσει το κτήριο από τη Γερμανική κυβέρνηση και άρα δεν είχαν ιδιοκτησία επί αυτού.
Στις 11 Μαΐου 1972 μέρος του κτιριακού συγκροτήματος έγινε στόχος βομβιστικής επίθεσης της Φράξιας Κόκκινος Στρατός (Ομάδα Baader-Meinhof). Το κτήριο έγινε ξανά στόχος επιθέσεων της ίδιας ομάδας το 1976 και το 1982. Ως αποτέλεσμα, το πάρκο που ήταν δίπλα στο κτήριο το οποίο προηγουμένως ήταν ανοιχτό στο κοινό κλείστηκε και έγινε μέρος της στρατιωτικής ζώνης που περιελάμβανε στρατώνες και χώρους εργασίας στο πίσω μέρος του κτηρίου.
Πρόσφατη ιστορία
Μετά την Επανενοποίηση της Γερμανίας, η Αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε πως θα απομακρύνει όλους τους στρατιώτες της από τη Φρανκφούρτη μέχρι το 1995, και οτι θα παρέδιδε το κτήριο και τη γύρω περιοχή στη Γερμανική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση. Υπήρξαν προτάσεις ότι το κτήριο θα μπορούσε να στεγάσει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Οι Βρετανοί, ωστόσο, ήθελαν να στεγαστεί η ΕΚΤ στο Λονδίνο, και κατάφεραν να σαμποτάρουν τη πρόταση λέγοντας πως το Ναζιστικό παρελθόν του κτηρίου θα δυσφημούσε την ΕΚΤ. Το 1996, η κυβέρνηση της Έσσης αγόρασε το κτήριο και τη γύρω περιοχή για λογαριασμό του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης. Τα κτήρια του συγκροτήματος ανακαινίστηκαν με κόστος 50 εκατομμύρια Γερμανικά Μάρκα (περίπου 25 εκατομμύρια Ευρώ), ένα έργο που ανέλαβε το αρχιτεκτονικό γραφείο Dissing+Weitling από τη Κοπεγχάγη της Δανίας και όταν ολοκληρώθηκε η ανακαίνιση το κτήριο Πέλτσιγκ παραδόθηκε στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Έτσι το κτήριο σήμερα στεγάζει τη Δυτική Πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου, η οποία έχει τα τμήματα φιλοσοφίας, ιστορίας, θεολογίας, κλασσικής φιλοσοφίας, τέχνης και μουσικής, σύγχρονων γλωσσών και γλωσσολογίας, πολιτιστικών μελετών, το Κέντρο Αμερικανικών Σπουδών,  και το Ινστιτούτο Φριτζ-Μπάγερ.
Η διαμάχη της μετονομασίας
Όταν το πανεπιστήμιο πήρε το κτήριο, άρχισε μια μακρά διαμάχη για το όνομά του. Το θέμα ξεκίνησε με τον πρώην πρόεδρο του πανεπιστημίου, τον Βέρνερ Μέϊσνερ, που μετονόμασε το κτήριο σε Συγκρότημα Πέλτσιγκ. Για τον Μέϊσνερ η μετονομασία ελευθέρωνε το κτήριο από το Ναζιστικό του παρελθόν. Όμως ένας αριθμός φοιτητών, και κάποιοι καθηγητές, αντιστάθηκαν στη μετονομασία και ήθελαν να διατηρηθεί το όνομα «Κτήριο της IG Farben».
Παρ' όλες τις μετονομασίες από το Πανεπιστήμιο και τον Αμερικανικό στρατό, το κτήριο σήμερα συνεχίζει να είναι γενικότερα γνωστό ως «κτήριο της IG Farben». Η σύνδεση του κτηρίου με το Ναζισμό είναι δύσκολο να ξεχαστεί, κυρίως λόγω της απόλυτης συνεργασίας της IG Farben με το Ναζιστικό καθεστώς (το οποίο βασίστηκε απόλυτα ως προς την πολεμική του παραγωγή σε αυτήν), αλλά επίσης και λόγω της επιβλητικής εμφάνισης του κτηρίου. Το Der Spiegel έγραψε για τη «μυρωδιά ενοχής» του κτηρίου. Μόνο με την έξοδο των Αμερικανών, τις ανακαινίσεις, και τη χρήση του κτηρίου από το πανεπιστήμιο μειώθηκε κάπως η σύνδεση του κτηρίου με το Τρίτο Ράιχ στη κοινή γνώμη. Στο χάρτη της πανεπιστημιούπολης του 2009 το κτήριο ονομάζεται IG Hochhaus, χωρίς να αναφέρονται οι λέξεις Farben ή Πέλτσιγκ.
Μέλλον
Η Έσση θέλει πίσω από το κτήριο της IG Farben να φτιάξει «την καλύτερη πανεπιστημιούπολη της Ευρώπης» για να στεγαστούν τα υπόλοιπα τμήματα του πανεπιστημίου που σήμερα είναι στη παλιά πανεπιστημιούπολη του Μπόκενχαϊμ: τη Νομική, τη Σχολή Επιχειρήσεων, των Κοινωνικών Επιστημών, της Παιδαγωγικής, και των Τεχνών. Τον Οκτώβριο του 2009 οι σχολές της Νομικής, των Επιχειρήσεων, των Οικονομικών και των Χρηματοπιστωτικών μεταφέρθηκαν σε νέα κτήρια στη καινούργια πανεπιστημιούπολη. Επίσης, εγκαταστάθηκαν πολλές νέες φοιτητικές εστίες. Η μετακόμιση θα ολοκληρωθεί το 2014. Το πανεπιστήμιο μετά θα εγκαταλείψει τη παλιά πανεπιστημιούπολη της Φρανκφούρτης - Μπόκενχαϊμ, η οποία σχεδιάστηκε από τον Φέρντιναντ Κράμερ τις δεκαετίες του 1950 και 1960.
Το κτήριο
thumb|350px|Σχσέδιο του κτηρίου της IG Farben όπου φαίνονται οι έξι πτέρυγες, ο στρογγυλεμένος κεντρικός διάδρομος, και το κτήριο του καζίνο στο πίσω μέρος
Το 1928 η IG Farben ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη επιχείρηση στον κόσμο, και η μεγαλύτερη χημική βιομηχανία. Ως αποτέλεσμα, οι ανάγκες στέγασης ήταν πολύ μεγάλες κι έτσι το κτήριο που χρειαζόταν η εταιρία έπρεπε να έχει άπλετο χώρο για γραφεία. Το κτήριο σχεδιάστηκε με το αρχιτεκτονικό στυλ της Νέας Αντικειμενικότητας.
Η IG Farben δεν ήθελε ένα κτήριο σε στυλ 'Μπαουχάους'. Αυτό που ζητούσε η εταιρία ήταν:
Το κτήριο, με μάκρος 250 μέτρα και ύψος 35 μέτρα, είχε εννέα ορόφους με το ύψος του ισογείου να είναι διαφορετικό ανάλογα με το μέρος του κτηρίου (από 4,2 μέχρι 4,6 μέτρα). Αυτή η ιδιαιτερότητα φαίνεται στη γραμμή του ταβανιού που είναι ψηλότερη στις πτέρυγες. Ο όγκος του κτηρίου είναι 280.000 μ³, κατασκευασμένο από 4.600 τόνους ατσάλινου σκελετού γεμισμένο με τούβλα και ορόφους φτιαγμένους από τρύπια τετράγωνα έτσι ώστε ο τελικός χρήσιμος χώρος γραφείων να ξεπερνά τα 55.740 μ². Η πρόσοψη είναι επενδεδυμένη με 33.000 μ² μάρμαρο (Κονστάτ Στουργάρδης-Μπαντ και τραβερτίνη), το οποίο κόβεται από τα παράθυρα σε ομάδες. Μόνο στις γωνίες το σμάλτο σταματά για λόγους έμφασης. Ο άνω όροφος φωτίζεται με ουράνια φώτα αντί για ομαδοποιημένο φωτισμό και έχει πολύ μικρό ύψος ταβανιού. Έτσι σχηματίζει ένα πολύ ξεκάθαρο άκρο του κτηρίου. Μέχρι τη δεκαετία του 1950, το κτήριο ήταν το μεγαλύτερο και πιο μοντέρνο κτήριο γραφείων στην Ευρώπη.
thumb|left|200px|Η πισίνα με το άγαλμα του Κλιμς «Αμ Βάσερ» (στο νερό). Το καζίνο είναι στο πίσω μέρος
Το κτήριο της IG Farben αποτελείται από έξι πτέρυγες, συνδεδεμένες με ένα ελαφριά στρογγυλεμένο κεντρικό διάδρομο. Αυτή η διάταξη επιτρέπει σε όλα τα γραφεία να δέχονται άπλετο φυσικό φως και αερισμό. Αυτός ο σχεδιασμός για μεγάλα κτιριακά συγκροτήματα είναι εναλλακτικός ως προς το στυλ «τρύπιου τετράγωνου» που συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, στον οποίο τυπικά υπήρχε ένας κήπος στο κέντρο κλεισμένος γύρω-γύρω από το κτήριο. Το πρωτότυπο αυτού του σχεδιασμού είναι το Κτήριο της General Motors στο Ντιτρόιτ (1917–1921) από τον Άλμπερτ Καν. Το κτήριο έχει πολύ μεγάλη και βαριά πρόσοψη (façade) στο μπροστινό μέρος, αλλά η επιβλητικότητά του μειώνεται από το κοίλο σχήμα.
Η κύρια είσοδος είναι το αξονικό κέντρο του κτηρίου, και έχει ένα "πορτίκο" σαν ναό μπροστά από τις πόρτες, ένα συνηθισμένο στυλ για τα κτήρια γραφείων της εποχής. Η διάταξη της εισόδου θεωρείται από μερικούς ως πομπώδης: η πόρτες της εισόδου και του ανελκυστήρα είναι από μπρούτζο, ενώ η οροφή και οι τοίχοι είναι επενδεδυμένοι με μπρούτζινες πλάκες και χάλκινες φριέζες. Το εσωτερικό χολ έχει δυο στρογγυλεμένες σκάλες διακοσμημένες με φύλλα αλουμινίου, καθώς και μαρμάρινους τοίχους με ζιγκ-ζαγκ διακόσμηση. Το αξονικό κέντρο στο πίσω μέρος του κτηρίου έχει μια στρογγυλή πρόσοψη (façade). Εκεί η θέα των άλλων κτηρίων στο πίσω μέρος του οικοπέδου (το καζίνο) βελτιώνεται από τους στρογγυλούς τοίχους που επιτρέπουν θέα μέχρι 100 μέτρα μακριά όπου βρίσκονται τα βοηθητικά κτήρια, που χωρίζονται από το κεντρικό κτήριο με ένα πάρκο και μια λίμνη. Κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής παρουσίας στο κτήριο, αυτή η ροτόντα στέγασε ένα μικρό περίπτερο και αργότερα έγινε αίθουσα συνεδρίων. Σήμερα ονομάζεται δωμάτιο του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και έχει ένα καφενείο.
Οι ανελκυστήρες πατερνόστερ που επιτρέπουν εύκολη διακίνηση στους εννέα ορόφους του κτηρίου είναι διάσημοι και έχουν κερδίσει το θαυμασμό των φοιτητών. Έπειτα από τη τελευταία ανακαίνιση, το πανεπιστήμιο υποσχέθηκε πως θα διατηρήσει τους ανελκυστήρες αυτούς για πάντα.
Πίσω από τη ροτόντα είναι μια στενόμακρη λίμνη με ένα άγαλμα μιας νύμφης στην άκρη του νερού που το έφτιαξε ο Φριτζ Κλιμσχ και έχει το όνομα Αμ Βάσερ ("Am Wasser"). Πίσω από αυτό υπάρχει ένα κτήριο με αυλή σε ένα λόφο: το καζίνο της IG Farben, που σήμερα στεγάζει μια τραπεζαρία και αίθουσες διδασκαλίας.
Φήμες
Ένα τόσο διάσημο κτήριο δεν θα μπορούσε να μην προκαλέσει την ανάπτυξη φημολογιών, οι οποίες δεν έχουν επαληθευτεί, μερικές εκ των οποίων είναι οι εξής:
Κείμενο της αναμνηστικής πλάκας
Μεταφρασμένη (από την Αγγλική μετάφραση των Γερμανικών) πλάκα μνήμης που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος της κύριας εισόδου του κτηρίου της IG Farben στις 26 Οκτωβρίου 2001:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γερμανία Κατηγορία:Κτίρια γραφείων
Ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα
thumb|right|350px|Ακαδημαϊκή βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου του [[Μπαθ (Αγγλία)]] Ακαδημαϊκή βιβλιοθήκη είναι η βιβλιοθήκη που εξυπηρετεί τις ανάγκες ενός εκπαιδευτικού ιδρύματος ανώτατης εκπαίδευσης (πανεπιστήμιο, τεχνολογικό εκπαιδευτικό ίδρυμα ή κολλέγιο). Η ακαδημαϊκή βιβλιοθήκη εδρεύει συνήθως στους ίδιους χώρους του ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος που εξυπηρετεί και ο βασικός στόχος της είναι η παροχή επιστημονικού υλικού (έντυπου ή /και ηλεκτρονικού) για την άριστη εξυπηρέτηση των πληροφοριακών αναγκών των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας (διοικητικού προσωπικού, διδακτικού προσωπικού, φοιτητές/ σπουδαστές). Η συλλογή του υλικού μιας ακαδημαϊκής βιβλιοθήκης αναπτύσσεται, διαμορφώνεται και αξιολογείται με βάση το πρόγραμμα σπουδών του ιδρύματος στο οποίο ανήκει.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα
Κλάιντ Τόμπω
Ο Κλάιντ Ουίλιαμ Τόμπω (Clyde William Tombaugh, 4 Φεβρουαρίου 1906 - 17 Ιανουαρίου 1997) ήταν Αμερικανός αστρονόμος.
Είναι πιο γνωστός για την ανακάλυψη του πλανήτη νάνου Πλούτωνα το 1930, το πρώτο αντικείμενο που ανακαλύφθηκε σε αυτό που αργότερα θα χαρακτηριστεί ως Ζώνη του Κάιπερ. Επίσης ο Τόμπω ανακάλυψε και πολλούς αστεροειδείς ενώ απηύθυνε έκκληση για τη σοβαρή επιστημονική έρευνα των αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενων αντικειμένων, ΑΤΙΑ γνωστότερων ως UFO.
Ο Τόμπω ανακάλυψε σχεδόν 800 αστεροειδείς κατά την αναζήτηση του για τον Πλούτωνα και ενός άλλου υποθετικού πλανήτη πέρα από τον Πλούτωνα. Ακόμη πιστώνεται με την ανακάλυψη του περιοδικού κομήτη 274P/Τόμπω-Τενάγκρα καθώς και μεταβλητών αστέρων, αστρικών σμηνών, Σμήνη γαλαξιών, και ενός υπερσμήνου γαλαξιών.
Προς τιμή του Κλάιντ Τόμπω έχουν ονομασθεί:
Αικατερίνη του Χάναου
Η Αικατερίνη, γερμ.: Catherine/Katharina von Hanau von Reineck (25 Ιανουαρίου 1408 - 25 Σεπτεμβρίου 1460) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόρη του κυρίου, μετά κόμη, του Χάναου και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Ρήνεκ. Έγινε επίτροπος της κομητείας του Ρήνεκ κατά την ανηλικιότητα του γιου της από το 1431 έως το 1434.
Κλάιντ Τόμπω
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Πλούτωνας Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Αικατερίνη του Χάναου
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ράινχαρντ Β΄ κυρίου, μετά κόμη (από το 1429), του Χάναου και της Αικατερίνης (απεβ. 6 Σεπτεμβρίου 1459), κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν.
Κόμισσα του Ρήνεκ
Παντρεύτηκε για πρώτη φορά το 1421 με τον Θωμά Β΄ (πριν το 1408 - 8 Φεβρουαρίου 1431) κόμη του Ρήνεκ, ο οποίος ήταν ήδη δύο φορές χήρος ως τότε, έχοντας νυμφευτεί πριν πρώτα με την Ελισάβετ του Χένεμπεργκ και μετά με την Ελισάβετ του Κάσελ. Οι δύο πρώτοι γάμοι του ήταν άτεκνοι. Η Αικατερίνη και ο Θωμάς Β΄ μνηστεύθηκαν στις 14 Οκτωβρίου 1419. Μετά το γάμο τους το ζευγάρι κατοικούσε στο κάστρο Βίλντεσταϊν.
Είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Μετά τον τέλος του Θωμά, η Αικατερίνη έγινε η κηδεμόνας των παιδιών της, που ήταν ακόμη ανήλικα. Όταν ξαναπαντρεύτηκε, η κηδεμονία τους και η επιτροπεία του Ρήνεκ αναλήφθηκαν από τον αδελφό της Ράινχαρντ Γ΄.
Κόμισσα του Χένεμπεργκ-Σλόιζινγκεν
Το 1434 η Αικατερίνη νυμφεύτηκε τον κόμη Γουλιέλμο Β΄ του Χένεμπεργκ-Σλόιζινγκεν (14 Μαρτίου 1415 - 8 Ιανουαρίου 1444 σε ένα κυνηγετικό ατύχημα). Η Αικατερίνη και ο Γουλιέλμος Β΄ είχαν μνηστευτεί στις 17 Μαΐου 1432. Στις 15 Ιουνίου 1432 η Αικατερίνη παραιτήθηκε από την αξίωσή της για την κομητεία του Ρήνεκ, με αντάλλαγμα 8.000 φιορίνια. Από τον σύζυγό της έλαβε μία πρόσοδο χηρείας από 16.000 φιορίνια, η οποία προερχόταν από την περιοχή και το κάστρο του Μάινμπεργκ, κοντά στο Σβάινφουρτ.
Η Αικατερίνη και ο Γουλιέλμος είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Η Αικατερίνη απεβίωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 1460 στο κάστρο Mάσφελντ στο Ούντερμασφελντ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Οίκος του Χάναου
1579 Χέρικ
Ο Χέρικ (Herrick) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,516. Ανακαλύφθηκε το 1948 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου και μαθηματικού Σάμιουελ Χέρικ (Samuel Herrick, 1911-1975).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χέρικ εκτιμάται σε 42,72 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι F, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0517. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Χέρικ γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χερικ
Κάτω Αφροξυλιά Αιτωλοακαρνανίας
Η Κάτω Αφροξυλιά είναι ημιορεινός οικισμός σε υψόμετρο 200 μέτρα και βρίσκεται στην Ναυπακτία του νομού Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Κάτω Αφροξυλιά είναι κτισμένη στις δυτικές πλαγιές του όρους Ριγάνι, δίπλα στην αριστερή όχθη του χειμάρρου Βαριάς. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Ναυπάκτου, σε απόσταση 6 χλμ. από αυτήν, κοντά στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Θέρμου. Οι πρώτοι κάτοικοί της μετακινήθηκαν από την Άνω Αφροξυλιά λόγω της ευφορότερης περιοχής και του καλύτερου κλίματος. Το όνομα του χωριού προέρχεται από το φυτό αφροξυλιά ή φροξυλιά ή σαμπούκος (ακτέα – ακτή η μέλαινα). Το χωριό χωρίζεται στις συνοικίες "Μπάμπαλη", στο βόρειο τμήμα του, "Πλατάνι", στο κέντρο και πάνω από τον ενοριακό ναό του Αγίου Ανδρέα, "Λυγιά" στα δυτικά απέναντι από το σχολείο και "Θράμη" που είναι η πιο πρόσφατη στις δύο όχθες του χείμαρρου Βαριάς.
Διοικητικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αφροξυλιάς και το 1997 στο ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Ανήκει στο Δήμο Ναυπακτίας της Περιφερειακής ενότητας Αιτωλοκαρνανίας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Μαζί με την Άνω Αφροξυλιά συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αφροξυλιάς που ανήκει στη Δημοτική Ενότητας Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 410 μόνιμους κάτοικους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Κίνδυνοι για την υγεία από τα τατουάζ
Υπάρχουν διάφοροι κίνδυνοι για την υγεία από τα τατουάζ καθώς απαιτείται το τρύπημα του πάνω στρώματος του δέρματος, κάτι που ελοχεύει κινδύνους όπως μολύνσεις και αλλεργικές αντιδράσεις. Οι σύγχρονοι επαγγελματίες του τατουάζ μειώνουν τους κινδύνους ακολουθώντας παγκόσμιες οδηγίες προφύλαξης όπως να εργάζονται με είδη μιας χρήσης και αποστειρώνοντας τα εργαλεία τους μετά από κάθε χρήση. Πολλές δημόσιες υπηρεσίες απαιτούν από τους επαγγελματίες του τατουάζ να έχουν σχετική εκπαίδευση αιμογενών παθογόνων που παρέχεται από τον Ερυθρό Σταυρό και τον OSHA. Οι δερματολόγοι έχουν παρατηρήσει σπάνιες αλλά σοβαρές ιατρικές επιπλοκές στο σώμα από τις χρωστικές των τατουάζ, και έχουν επισημάνει πως οι άνθρωποι που αποκτούν τατουάζ σπάνια εκτιμούν τους κινδύνους για την υγεία τους πριν κάνουν τα τατουάζ τους. Ορισμένοι γιατροί συστήνουν πιο αυστηρή νομοθεσία σχετικά με τις χρωστικές που χρησιμοποιούνται στα μελάνια τατουάζ. Το ευρύ φάσμα των χρωστικών ουσιών που χρησιμοποιούνται σήμερα μπορεί να επιφέρει απρόβλεπτα προβλήματα υγείας.
Μόλυνση
Από τη στιγμή που τα εργαλεία του τατουάζ έρχονται σε επαφή με αίμα και σωματικά υγρά, ασθένειες μπορεί να μεταδοθούν αν τα εργαλεία χρησιμοποιούνται σε περισσότερα από ένα άτομο χωρίς να αποστειρωθούν. Ωστόσο, η μόλυνση μέσω τατουάζ που γίνονται σε στούντιο τατουάζ που είναι καθαρά και χρησιμοποιούν βελόνες μιας χρήσης, είναι σπάνια. Παρ' όλα αυτά υπάρχει αυξημένος κίνδυνος μόλυνσης στα ερασιτεχνικά τατουάζ, όπως αυτά που γίνονται στις φυλακές. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, ένα πρόγραμμα έχει ξεκινήσει στον Καναδά από το καλοκαίρι του 2005 όπου παρέχετε νόμιμο τατουάζ στις φυλακές, για δύο λόγους, τόσο για τη μείωση των κινδύνων για την υγεία όσο και για την παροχή στους κρατούμενους μιας επαγγελματικής δεξιότητας. Οι φυλακισμένοι εκπαιδεύτηκαν σχετικά με την επάνδρωση και τον τρόπο λειτουργίας των στούντιο τατουάζ όταν άνοιξαν έξι με επιτυχία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ερυθρός Σταυρός απαγορεύει σε ένα άτομο που έχει κάνει τατουάζ να γίνει αιμοδότης για 12 μήνες (FDA 2000), εκτός και αν η διαδικασία έχει γίνει σε ένα στούντιο με πιστοποίηση και με άδεια λειτουργίας από το κράτος και χρησιμοποιεί τεχνικές αποστείρωσης. Όλες οι Πολιτείες δεν έχουν κανονισμούς αδειών, κάτι που σημαίνει ότι τα άτομα που κάνουν τατουάζ σε αυτές τις Πολιτείες τελούν υπό 12μηνη αναβολή από το να δώσουν αίμα, άσχετα με τις συνθήκες υγιεινής του στούντιο που το έκαναν. Παρόμοια και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν παρέχει πιστοποίηση στους επαγγελματίες τατουάζ και οι αιμοδοσίες απαγορεύονται χωρίς καμία εξαίρεση για 4 μήνες σε άτομα που έχουν κάνει τατουάζ. Οι ασθένειες που θεωρητικά μπορούν να μεταδοθούν με τη χρήση μη αποστειρωμένου εξοπλισμού τατουάζ ή μολυσμένου μελανιού περιλαμβάνουν τις λοιμώξεις του δέρματος, την ηπατίτιδα Β, την ηπατίτιδα C, την φυματίωση και τον ιό HIV. Παρ' όλα αυτά, κανένα άτομο στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχει αναφερθεί να έχει μολυνθεί από τον ιό HIV μέσω τατουάζ που έχουν γίνει με επαγγελματικό τρόπο. Μελέτες του OSHA της Πολιτείας Ουάσινγκτον έχουν υποδείξει πως αν οι βελόνες που χρησιμοποιούνται στη διαδικασία τατουάζ δεν είναι κούφιες, στην περίπτωση τραυματισμού από βελόνα η ποσότητα του αίματος που μεταφέρεται είναι αρκετά μικρή και η μετάδοση του ιού του HIV είναι δύσκολη. Ο κίνδυνος από τέτανο μειώνεται όταν έχει γίνει ένεση αντιτετανικού ορού πριν να γίνει το τατουάζ. Σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων από τα 13.387 περιστατικά ηπατίτιδας στις ΗΠΑ το 1995, οι 12 περιπτώσεις (ποσοστό 0,09%) σχετίζονταν με στούντιο τατουάζ, συγκριτικά με 43 περιστατικά (ποσοστό 0,32%) που σχετίζονταν με οδοντιατρεία. Το 2006, το CDC ανέφερε 3 συμπλέγματα με 44 περιστατικά μολυσμένα με σταφυλόκοκκο ανθεκτικά στη μεθικιλλίνη που εντοπίστηκαν σε μη αδειοδοτημένους επαγγελματίες τατουάζ.
Αντιδράσεις στα μελάνια
Ίσως εξαιτίας του μηχανισμού σύμφωνα με τον οποίο το ανοσοποιητικό σύστημα του δέρματος ενσωματώνει τα σωματίδια των χρωστικών στον ινώδη ιστό, τα μελάνια τατουάζ έχουν περιγραφεί ως «εξαιρετικά μη αντιδραστικά ιστολογικά». Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις αλλεργικών αντιδράσεων ιατρικά καταγεγραμμένες. Δεν υπάρχει εκτίμηση σχετικά με τη συνολική συχνότητα των αλλεργικών αντιδράσεων στις χρωστικές των τατουάζ. Οι αλλεργίες στο λάτεξ είναι προφανώς πιο συνηθισμένες απ' ό,τι στα μελάνια. Πολλοί επαγγελματίες τατουάζ χρησιμοποιούν γάντια χωρίς λάτεξ όταν είναι απαραίτητο. Οι αλλεργικές αντιδράσεις στις χρωστικές τατουάζ, ενώ δεν είναι συνηθισμένες, είναι περισσότερο συχνές στο κόκκινο, κίτρινο και περιστασιακά στο λευκό χρώμα. Οι αντιδράσεις αυτές μπορεί να πυροδοτηθούν με την έκθεση στο ηλιακό φως. Τα άτομα που έχουν ευαισθησία ή αλλεργία σε συγκεκριμένα μέταλλα μπορεί να έχουν δερματικές αντιδράσεις στις χρωστικές ουσίες, αναπτύσσοντας οίδημα και/ή κνησμό και/ή ορορροή διαυγούς υγρού που ονομάζεται σέρουμ (serum). Τέτοιου είδους αντιδράσεις είναι εξαιρετικά σπάνιες, ωστόσο μερικοί επαγγελματίες προτείνουν την εκτέλεση ενός προληπτικού αλλεργικού τεστ. Επειδή ο υδράργυρος και τα αζοχημικά (azo-chemicals) που υπάρχουν στις κόκκινες βαφές είναι πιο αλλεργιογόνες χρωστικές απ' ό,τι άλλες, κάνουν τις αλλεργικές αντιδράσεις στα κόκκινα τατουάζ πιο συνηθισμένες. Λιγότερο συχνές είναι οι αλλεργικές αντιδράσεις που έχουν παρατηρηθεί στις μαύρες, μωβ, και πράσινες χρωστικές. Παραδοσιακά τα μεταλλικά άλατα είναι διαδεδομένα στα μελάνια τατουάζ. Ένα τατουάζ διαστάσεων 3x5 ίντσες μπορεί να περιέχει 1 με 23 μικρογραμμάρια μόλυβδου, όμως δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία σχετικά με το αν τα μεταλλικά άλατα είναι επιβλαβή σε αυτή τη δοσολογία και μέσω αυτής της μεθόδου. Ωστόσο, το 2005, δεν υπήρξαν αναφορές για δηλητηρίαση από την τοξικότητα των μετάλλων που υπάρχουν στα μελάνια τατουάζ. Οι οργανικές χρωστικές (χρωστικές χωρίς βαρέα μέταλλα) μπορεί να ελοχεύουν άλλες ανησυχίες για την υγεία. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαπίστωσε πως σε ποσοστό κοντά στο 40% των οργανικών χρωστικών τατουάζ που χρησιμοποιούνται στην Ευρώπη δεν έχουν έγκριση για καλλυντικούς λόγους και ότι σε ποσοστό κάτω από 20% περιείχαν μια καρκινογόνα αρωματική αμίνη.
Επιπλοκές στους μαγνητικούς τομογράφους
Έχουν καταγραφεί ορισμένες περιπτώσεις εγκαυμάτων σε τατουάζ που προκλήθηκαν από μαγνητική τομογραφία. Το πρόβλημα εντοπίζεται στα μεγάλα σχέδια τατουάζ που περιέχουν μαύρο μελάνι, μιας και το μαύρο χρώμα συνήθως περιέχει οξείδιο του σιδήρου. Ο μαγνητικός τομογράφος προκαλεί το ζέσταμα του σιδήρου είτε δια της επαγωγής ηλεκτρικού ρεύματος είτε μέσω του φαινομένου της υστέρησης. Έγκαυμα μπορεί να συμβεί και σε αισθητικά τατουάζ όπως το μόνιμο μακιγιάζ, αν και αυτό είναι σπάνιο. Επιπλέον ακόμη και οι χρωστικές που δεν περιέχουν σίδηρο είναι γνωστό πως μπορούν να προκαλέσουν εγκαύματα κατά τη μαγνητική τομογραφία. Επίσης θα πρέπει να επισημανθεί ότι τα εγκαύματα στα τατουάζ είναι σπάνια, έτσι το να έχει κανείς τατουάζ δεν αποτελεί αντένδειξη για τη χρήση μαγνητικής τομογραφίας.
Δερματικές παθήσεις
Οι πιο συχνές δερματικές αντιδράσεις στις χρωστικές τατουάζ είναι τα κοκκιώματα και διάφορες λειχηνοειδείς ασθένειες. Άλλες παθήσεις που έχουν καταγραφεί είναι δερματίτιδες, εναποθέσεις κολλαγόνου, δισκοειδής ερυθηματώδης λύκος, εκζέματα, υπερκεράτωση και παρακεράτωση, και χηλοειδή.
Καθυστερημένες αλλεργικές αντιδράσεις
Αντιδράσεις από υπερευαισθησία στα τατουάζ είναι γνωστό ότι μπορεί να εμφανιστούν με μεγάλη χρονική καθυστέρηση πρίν εκδηλωθούν τα συμπτώματα. Οξείες καθυστερημένες χρόνιες αντιδράσεις, όπως η εκζεματώδης δερματίτιδα, είναι γνωστό ότι μπορεί να εκδηλωθούν μέσα σε διάστημα μηνών ή ακόμα και είκοσι χρόνων μετά από το πιο πρόσφατο τατουάζ του ασθενή. Χρωστικές τύπου-azo (αζοχρώματα) που χρησιμοποιούνται στα τατουάζ έχουν την τάση της διάσπασης μέσω της ενζυματικής κατάλυσης των οξειδοαναγωγικών αντιδράσεων, έχοντας σαν αποτέλεσμα την δημιουργία υποπροϊόντων με υψηλά επίπεδα ηλεκτρόφιλης αρωματικής αμίνης με την ικανότητα ομοιοπολικής ένωσης με το DNA. Οι χρωστικές Νάπιθολ (Naphthol) και Άζος (Azos) διασπούνται με την έκθεση στο φως σε τοξικές και/ή καρκινογόνες αρωματικές αμίνες. Όπως και με τα βαρέα μέταλλα, αυτά τα υποπροϊόντα από την αποσύνθεση των χρωστικών συσσωρεύονται στο λεμφικό σύστημα. Τα ακρυλικά μελάνια όπως (π.χ. το φωσφορίζον μελάνι) είναι γνωστό πως κάτω από τον ήλιο πολυμερίζονται, όπου τα σωματίδια της χρωστικής του τατουάζ συγκεντρώνονται σε ένα στέρεο πλαστικό κομμάτι κάτω από το δέρμα.
Άλλες αρνητικές επιπτώσεις
Άλλες καταγεγραμμένες παθήσεις που προκαλούνται από τις χρωστικές των τατουάζ είναι το καρκίνωμα, η υπερπλασία, οι όγκοι και η αγγειίτιδα. Μπορεί επίσης να προκληθεί κερατοακάνθωμα, κάτι που καθιστά την αφαίρεση της πληγείσας περιοχής υποχρεωτική.
Αιμάτωμα
Μερικές φορές, όταν ένα αιμοφόρο αγγείο τρυπηθεί κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του τατουάζ, μπορεί να εμφανιστεί ένα αιμάτωμα (μώλωπας). Οι μώλωπες γενικά θεραπεύονται μέσα σε μια εβδομάδα. Οι μώλωπες μπορεί να εμφανιστούν ως στεφάνι γύρω από το τατουάζ, ή αν το αίμα συσσωρευτεί, σαν μια μεγάλη μελανιά. Αυτό το μπλε ή το θολό σκούρο στεφάνι που περιβάλλει το τατουάζ μπορεί επίσης να αποδοθεί σε διάχυση της μελάνης ή "μπλόου-άουτ". Αυτός ο αποχρωματισμός εσφαλμένα συνήθως θεωρείται για αιμάτωμα και συμβαίνει όταν οι χρωστικές του τατουάζ διαχέονται στον υποδόριο ιστό κάτω από το δερματικό στρώμα του δέρματος και μπορεί να προκληθεί από μελάνι που αποθηκεύεται πολύ βαθιά στο δέρμα.
Επιβάρυνση του λεμφικού συστήματος
Μερικές χρωστικές καταλήγουν από τη μία περιοχή του τατουάζ στους λεμφαδένες, όπου μεγαλύτερα σωματίδια μπορούν να συσσωρευτούν. Όταν μεγαλύτερα σωματίδια συσσωρεύονται στους λεμφαδένες, μπορεί να αναπτυχθούν φλεγμονές. Νανοσωματίδια, όπως αυτά που δημιουργούνται από τις θεραπείες με λέιζερ τατουάζ, είναι αρκετά μικρά ώστε να μπορούν να παρασυρθούν από το λεμφικό σύστημα και να μην συσσωρευτούν.
Παρεμβολή στη διάγνωση του μελανώματος
Οι χρωστικές τατουάζ μπορεί να προκαλέσουν τον αποχρωματισμό και τη δημιουργία φλεγμονών στους λεμφαδένες, όμως ο αποχρωματισμός και οι φλεγμονές είναι επίσης οπτικές ενδείξεις για το μελάνωμα. Κατά συνέπεια η διάγνωση του μελανώματος σε έναν ασθενή με τατουάζ μπορεί να γίνει δύσκολα και θα πρέπει να λαμβάνονται ορισμένες προφυλάξεις για την αποφυγή λανθασμένων διαγνώσεων.
Επίδραση στα αντιπηκτικά
Μια αγωγή με αντιπηκτικά μπορεί να επηρεάσει τη διαδικασία του τατουάζ, προκαλώντας υπερβολική αιμορραγία. Αυτή η αυξημένη αιμορραγία μπορεί να επιβραδύνει τη διαδικασία της εισροής αρκετού μελανιού στο δέρμα. Επίσης η επούλωση των πληγών μπορεί να πάρει περισσότερο χρόνο.
Λεμφαδένες και μελάνωμα
Κατηγορία:Τατουάζ - Δερματοστιξία Κατηγορία:Ιατρικά τατουάζ
Sorbonne Universités
Το Sorbonne Universités αποτελεούσε κέντρο για την έρευνα και την παριζιάνικη τριτοβάθμια εκπαίδευση, αναγνωρισμένο με υπουργική απόφαση τον Ιούνιο του 2010 ως ίδρυμα επιστημονικής συνεργασίας και λειτούργησε μέχρι το 2018 όταν αντικαταστάθηκε από το Πανεπιστήμιο Σορμπόν. Ιδρύθηκε από το Πανεπιστήμιο Παρί-Σορμπόν, το Πανεπιστήμιο Πιερ-ε-Μαρί-Κιουρί και το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Το 2014 έγινε κοινότητα πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.
Ο πρώην πρόεδρος του Πανεπιστημίου Παντεόν-Ασσάς, Λουί Βοζέλ, ανέλαβε την προεδρία του ιδρύματος το πρώτο έτος, ενώ ακολούθησε εκείνη του Ζωρζ Μολινιέ του Πανεπιστημίου Παρί-Σορμπόν, για ένα έτος και στη συνέχεια, από το Πανεπιστήμιο Πιερ-ε-Μαρί-Κιουρί. Στο τέλος της πρώτης τριετίας, το Διοικητικό Συμβούλιο του ιδρύματος εξέλεξε για πρόεδρο για τετραετή θητεία τον Λουί Βοζέλ. Ακολουθήθηκε ο Τιερρί Τουό.
Ιστορία
Η ομάδα συγκλήθηκε για πρώτη φορά ως δικηγορικός σύλλογος το 1901 προς επισημοποίηση της ίδρυσης, εκφράζοντας την επιθυμία να ονομάζεται « La Sorbonne » (Η Σορβόννη), κάτι που προκάλεσε αντιδράσεις σε άλλους παριζιάνους ακαδημαϊκούς της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και στο δήμο του Παρισιού. Το Υπουργείο Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας (MESR) αρνήθηκε να εγκρίνει το συγκεκριμένο κέντρο για την έρευνα και την τριτοβάθμια εκπαίδευση (PRES), ενώ η αντιπολίτευση του δήμου του Παρισιού, η Καγκελαρία των Πανεπιστημίων του Παρισιού και άλλα πανεπιστήμια στην πρωτεύουσα, υποστήριξαν ότι αποτελούσε το όνομα ενός οικοδομήματος και η κοινή κληρονομιά όλων όσων πρεσβεύει. Ως εκ τούτου, δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Ομοίως ο Μπερνάρ Λαρρουτουρρού από το MESR εξέφρασε την αποδοκιμασία του για την προτεινόμενη συγχώνευση με τη μορφή του ιδρύματος επιστημονικής συνεργασίας.
Παρά τις δυσκολίες αυτές, γεγονός που καθυστέρισε την ψήφιση αυτής της συνεργασίας, η υπουργός Ανώτατης Παιδείας και Έρευνας, Βαλερί Πεκρές ενέκρινε το συγκεκριμένο PRES στις 22 Ιουνίου του 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Παρίσι
The Legend of Zelda: A Link to the Past
'' The Legend of Zelda: A Link to the Past, είναι ένα παιχνίδι δράσης-περιπέτειας που αναπτύχθηκε και δημοσιεύθηκε από την Nintendo για το Super Nintendo Entertainment System. Είναι το τρίτο παιχνίδι στη σειρά "The Legend of Zelda" και κυκλοφόρησε το 1991 στην Ιαπωνία και το 1992 στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Το «A Link to the Past» εστιάζει στον Link καθώς ταξιδεύει για να σώσει την Hyrule, να νικήσει τον σκοτεινό άρχοντα Ganon και να σώσει τους απογόνους του, τους επτά σοφούς. Η κάμερα του παιχνιδιού είναι παρόμοια με την κάμερα του αρχικού "" The Legend of Zelda "", απορρίπτοντας το  side- scrolling gameplay του  Zelda II: The Adventure of Link .
Το παιχνίδι ήταν μια οικονομική και εμπορική επιτυχία, το "A Link to the Past" ήταν ένα ορόσημο παιχνίδι για τη Nintendo και είναι ένα από τα παιχνίδια στη λίστα των βιντεοπαιχνιδιών που θεωρούνται τα καλύτερα βιντεοπαιχνίδια όλων των εποχών. Πάνω από τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα έχουν πουληθεί παγκοσμίως. μεταφέρθηκε στο Game Boy Advance ως  The Legend of Zelda: A Link to the Past and Four Swords  και μεταφέρθηκε για τα Wii, Wii U, New Nintendo 3DS μέσω του Virtual Console και στο Nintendo Switch μέσω Nintendo Switch Online. Το 2017, η Nintendo κυκλοφόρησε ξανά το "A Link to the Past" ως μέρος της Super Nintendo Entertainment System Mini
Παιχνίδι
Αντί να χρησιμοποιείται η προοπτική πλευρικής κύλισης που εισήγαγε το  Zelda II: The Adventure of Link , Το  A Link to the Past  επιστρέφει σε μια προοπτική παρόμοια με αυτή του αρχικού Zelda. Ενώ το "A Link to the Past" εξακολουθεί να χρησιμοποιεί μηχανισμούς από το αρχικό παιχνίδι, εισάγει επίσης νέα στοιχεία και καινοτομίες. Για παράδειγμα, τα βέλη είναι πλέον ξεχωριστά αντικείμενα, οπώς και οι βόμβες είναι στο αρχικό παιχνίδι, αντί να χρησιμοποιούν Rupee για να πυροδοτήσουν ένα βέλος. το  a link to the past  παίρνει επίσης έννοιες από  The adventure of Link , όπως η λάμπα. Ο χειρησμός του Link είναι πιο ευέλικτος από τα προηγούμενα παιχνίδια, καθώς μπορεί να περπατήσει διαγώνια και μπορεί να τρέξει με τη βοήθεια των Pegasus Boots (Pegasus Shoes στην έκδοση GBA). Η επίθεση του σπαθιού του Link βελτιώθηκε για να ταλαντεύεται στο πλάι αντί να απλώς μαχαιρώνει προς τα εμπρός. Αυτό δίνει στο σπαθί του ένα ευρύτερο φάσμα και διευκολύνει τη μάχη. Ο Link στρέφει το σπαθί του ως την προεπιλεγμένη επίθεση στα μελλοντικά παιχνίδια "Zelda".
Πλοκή
Οι παίκτες παιρνουν τον ρόλο του πρωταγωνιστή της σειράς Link, ενός νεαρού άνδρα που ζει με τον θείο του νότια του Hyrule Castle. Η πριγκίπισσα Zelda, απόγονος των επτά σοφών, κρατείται αιχμάλωτη στο μπουντρούμι του κάστρου από τον Agahnim, έναν ύπουλο μάγο που έχει δημιουργήσει μια σειρά από γεγονότα για να απελευθερώσει τον σκοτεινό αφέντη του. Ο Sahasrahla, απόγονος αυτών που σφυρηλάτησαν το Master Sword, καθοδηγεί τον Link στην αναζήτησή του. Ο ανταγωνιστής της σειράς Ganon παραμένει σφραγισμένος στον Σκοτεινό Κόσμο, το πρώην Ιερό Βασίλειο που καταστραφηκε από την κακή μαγεία του. Αποκαλύπτεται στο τέλος του παιχνιδιού ότι το Agahnim είναι ένα είδωλο του Ganon, το οποίο χρησιμοποίησε ο Βασιλιάς του Κακού για να διεισδύσει στον Φωτεινο Κόσμο.
Ανάπτυξη
Το 1988 ξεκίνησε η ανάπτυξη ενός νέου NES Zelda, αλλά ένα χρόνο αργότερα, το έργο μεταφέρθηκε στην επόμενη κονσόλα της Nintendo,το Super Famicom στην Ιαπωνία, Super Nintendo Entertainment System σε άλλες περιοχές. Λόγω της επιτυχίας των προηγούμενων παιχνιδιών Zelda, η Nintendo κατάφερε να επενδύσει μεγάλο προϋπολογισμό και άφθονο χρόνο και πόρους ανάπτυξης στην παραγωγή του παιχνιδιού. Εκείνη την εποχή, οι περισσότερες κασέτες παιχνιδιών SNES είχαν αποθηκευτικό χώρο 4 Mbit (512 KB). Αυτό το παιχνίδι έσπασε την τάση χρησιμοποιώντας 8 Mbit (1 MB), επιτρέποντας στην ομάδα ανάπτυξης της Nintendo να δημιουργήσει έναν εξαιρετικά επεκτατικό κόσμο για να ζει ο Link. Όπως το Super Mario World, αυτό το παιχνίδι χρησιμοποίησε μια απλή μέθοδο συμπίεσης γραφικών στο SNES περιορίζοντας το βάθος χρώματος πολλών πλακιδίων σε οκτώ χρώματα αντί των εγγενών πλακιδίων 16 χρωμάτων του SNES. Τα πλακίδια αποσυμπιέστηκαν κατά το χρόνο εκτέλεσης προσθέτοντας ένα μικρό bit στο δείκτη χρώματος κάθε pixel. Εξοικονομήθηκε επίσης αποθηκευτικός χώρος εξαλείφοντας την αντιγραφη αρχειων: Το Light World και το Dark World είναι σχεδόν πανομοιότυπα στη διάταξη (αν και χρησιμοποιούν διαφορετικά πλακίδια υφής) και το Dark World υπάρχει στο ROM μόνο ως "επικάλυψη" του Light World. Το σενάριο γράφτηκε από τον νεοεισερχόμενο της σειράς Kensuke Tanabe, ενώ ο Yoshiaki Koizumi ήταν υπεύθυνος για την ιστορία που εξηγείται στο εγχειρίδιο οδηγιών.