cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιζαμπέλα Σαντοβεάνου-Έβαν
Impresii literare και μελέτες για τον συμβολισμό
Το 1908, η Εντιτούρα Μινέρβα δημοσίευσε έναν τόμο των κριτικών δοκιμίων της Ιζαμπέλα Σαντοβεάνου, Impresii literare («Λογοτεχνικές εντυπώσεις»). Το βιβλίο κέρδισε την προσοχή των κριτικών και αξιολογήθηκε στον εθνικό τύπο. Στο (Αστέρι, Luceafărul) (περιοδικό), ένα βήμα των Ρουμάνων στην Αυστροουγγαρία, ο συνάδελφός της συγγραφέας Ιόν Ντουμά αντιπαραβάλλει το Impresii literare με ένα άλλο έργο «ιμπρεσιονιστικής» κριτικής, αυτό της παραδοσιακής δημοσιογράφου Ιλάριε Κέντι: ενώ το κείμενο της Σαντοβεάνου απαιτούσε διδακτισμό και ηθική στη λογοτεχνία, ο Κέντι, που ήταν αντίθετος με το Sămănătorul, έγραφε υπέρ της τέχνης για χάρη της τέχνης. Όπως σημειώνει ο Ντούμα, οι δηλώσεις της Σαντοβεάνου υπερασπίζονταν τους συγγραφείς για την ηθική τους αποστολή, ακόμη και εις βάρος της τέχνης, επαινώντας εξίσου τη Σοφία Ναντέζντε και τον μυθιστοριογράφο Κονσταντίν Σάντου-Αλντέα για την αίσθηση του «οίκτου [...] για τους λιγότερο τυχερούς». Ο ίδιος κριτικός ισχυρίστηκε επίσης ότι η Σαντοβεάνου, «ένας γυναικείος χαρακτήρας», δεν είχε κατανόηση των εξωστρεφών και «μαχητικών» παραδοσιακών ατόμων όπως ο Σάντου-Αλντέα και ο ποιητής του Luceafărul Οκταβιάν Γκόγκα. Ένας άλλος χρονικογράφος του Luceafărul, ο ακαδημαϊκός Γκεόργκε Μπογκντάν Ντούικα, υποστήριξε αντίθετα ότι η Σαντοβεάνου ήταν «μάλλον ο πολεμιστής», αλλά περιέγραψε τον Impresii... ως ασυνεπή: «Ναι και όχι· ούτε εδώ ούτε εκεί· αυτό, αυτό και το άλλο. Και όμως φέρει μια νότα που πρέπει να σηματοδοτηθεί» Από την παραδοσιακή του σκοπιά, ο Μπογκντάν Ντούικα υποστήριξε ότι η Σαντοβεάνου έσφαλε φτάνοντας πέρα από τις «εντυπώσεις» να θεωρεί τον εαυτό της επαγγελματία κριτικό και να υποστηρίξει την « πρωταρχεία των αισθήσεων » στην τέχνη: «Η κα Σαντοβεάνου -Έβαν έχει μια φιλοσοφία, παρόλο που αυτή είναι μια γυναίκα." Ανασκοπώντας τους απόηχους των συνεισφορών της Σαντοβεάνου το 2002, η εκδότης και ιστορικός λογοτεχνίας Κορνήλια Στεφανέσκου υποστήριξε: «[αυτή] πυροδότησε πικρές πολεμικές και αρνήσεις περισσότερο από εκτιμήσεις, παρόλο που οι N. Ιόργκα και Γ. Ιμπρεϊλεάνου, αντικειμενικά ή όχι, είχαν προνομιακή άποψη για αυτήν. ".
Η Σαντοβεάνου εναλλάσσει το αισθητικό ιδεώδες με διαλογισμούς για την εθνική ιδιαιτερότητα στην τέχνη. Σύμφωνα με τον ιστορικό της λογοτεχνίας Γεώργιο Καλινέσκου, η ένταση εδραίωσε τη μετάβασή της από τον σοσιαλισμό στον ποπορανισμό, που απεικονίζεται με αποσπάσματα όπως: "Είμαστε Ρουμάνοι και τα έργα τέχνης και τα προϊόντα του μυαλού μας πρέπει να φέρουν τη σφραγίδα της πρωτοτυπίας του έθνους μας". Όντας παραδοσιακός ο Ντούμα σημείωσε με ικανοποίηση ότι η Σαντοβεάνου είχε απομακρυνθεί από τον σοσιαλισμό, για να ανακτήσει «την πίστη του καλλιτεχνικού εθνικισμού»: «Παντού θέλει να επισημάνει το ρουμανικό πνεύμα, τη ρουμανική φύση: ρουμανικούς ουρανούς, γη, ποτάμια, δάση, πουλιά και έντομα, ένα ρουμανικό φως." Ο Μπογκντάν-Ντούικα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο αισθησιασμός δεν παρενέβαινε στη διδακτική ατζέντα του βιβλίου, καθώς η Σαντοβεάνου εξακολουθούσε να βοηθάει στη διάδοση συγγραφέων, που εμπνέονταν από την «εθνική ζωή», από τον Μιχαήλ Σαντοβεάνου, τον Καρπ και τον Μπρατέσκου-Βοϊνέστι μέχρι τον Σταφάν Οκταβιάν Ιωσήφ και την Έλενα Φαράγκο.
Επίσης, το 1908, με τα άρθρα της στη Viața Românească, η Σαντοβεάνου έστρεψε την προσοχή της στον αντίκτυπο του Συμβολισμού και του αντι-παραδοσιακού κλάδου των Ρουμανικών Συμβολιστών. Όπως υποστήριξε η ίδια δεκαετίες αργότερα: «Ήμουν η μόνη που εξέφρασα την άποψη ότι [...] έχουμε να κάνουμε με ένα καινοτόμο κίνημα, όπως ήμουν η πρώτη στην ιστορία που σκιαγράφησε τον Συμβολισμό σε άρθρα για τη Viața Românească ». Σύμφωνα με διάφορους σχολιαστές του έργου της, που επικαλείται ο ιστορικός της λογοτεχνίας Παούλ Τσερνάτ, ήταν πράγματι η πρώτη Ρουμάνα, που ενδιαφερόταν για το κίνημα και, επομένως, άνοιξε ένα κανάλι επικοινωνίας μεταξύ των Ποπορανιστών και των Ρουμάνων Συμβολιστών. Αυτή η εκτίμηση έρχεται εν μέρει σε αντίθεση με τον ερευνητή Άντζελο Μιτσιεβίσι, ο οποίος εξετάζει παλαιότερα τέτοια δοκίμια, που γράφτηκαν από τον Αλεξάντρου Μπιμπέσκου και την Έλενα Μπακάλογλου.
Η Σαντοβεάνου ξεχώρισε για την απόρριψη της έννοιας του «εκφυλισμού» που εισήγαγε, ενάντια στη σύγχρονη λογοτεχνία, ο παθολόγος Μαξ Νορντάου. Ονόμασε τον Νορντάου «μπανάλ» και «δημιουργό ψευδαισθήσεων», υποστηρίζοντας ότι ο Συμβολισμός είχε αποδειχτεί ικανός να γαλουχήσει «ποιητικές ιδιοφυΐες», αλλά, όπως ο Νορντάου, εξακολουθούσε να περιφρονεί το παρακμιακό κίνημα. Κατά τη γνώμη της, ο Συμβολισμός ήταν ένα άξιο αντίστοιχο της «απαισιοδοξίας» του λογοτεχνικού νατουραλισμού, αλλά αποτυχημένος όταν, όπως και με τον Στιούαρτ Μέριλ, στράφηκε στο «τεχνητό». Το πρωταρχικό της ενδιαφέρον ήταν να δείξει πώς η αντιθετικιστική ποίηση του Γάλλου Αρθούρου Ρεμπώ είχε δημιουργήσει μόδα στη Ρουμανία, αλλά συζήτησε επίσης τους ρόλους, που είχαν ο Ζαν Μορεάς και ο Ανατόλ Φρανς στο να κάνουν γνωστό τον Συμβολισμό στο γαλλικό και διεθνές κοινό. Το έργο της έθιξε επίσης τη σύνδεση μεταξύ των Ρουμάνων Συμβολιστών (Αντριάν Μανιού) και της λογοτεχνικής πλευράς του Ζετσεσιονισμού (Ράινερ Μαρία Ρίλκε).
Πιστεύεται από τον Καλινέσκου ότι ήταν «μια γυναίκα με υψηλή μόρφωση.» Η Σαντοβεάνου υποστήριξε επανειλημμένα ότι οι επαγγελματίες κριτικοί έπρεπε να είναι εξαιρετικά καλλιεργημένοι. Αντέδρασε ενάντια στον πολιτισμικό απομονωτισμό, περιγράφοντας λεπτομερώς τα πλεονεκτήματα της αμοιβαίας μετάφρασης για τη διεύρυνση του γραπτού πολιτισμού. Η Κορνήλια Στεφανέσκου βρίσκει τα δοκίμιά της να χαρακτηρίζονται από λεπτότητα και αίσθηση της λεπτομέρειας, για παράδειγμα στην περιγραφή του ρομαντικού κριτικού Σαρλ-Ωγκυστέν Σαιντ-Μπεβ, του οποίου η παροιμιώδης ασχήμια, υποστήριξε η Σαντοβεάνου, διαμόρφωσε έμμεσα τη γαλλική λογοτεχνία του 19ου αιώνα.
Σπουδές της Γενεύης και φεμινιστικές αρχές
Η Σαντοβεάνου-Έβαν ήταν μία από τις τέσσερις γυναίκες συγγραφείς, που προσκλήθηκαν να παρακολουθήσουν το συνέδριο συγγραφέων του 1909 που πραγματοποιήθηκε στο γυμνάσιο Γκεόργκε Λαζάρ, το οποίο ουσιαστικά ίδρυσε τη Εταιρεία Ρουμάνων Συγγραφέων (SSR), μια επαγγελματική ένωση υπό την προεδρία του Μιχαήλ Σαντοβεάνου. Έγινε επίσης γνωστή ως μεταφράστρια ξενόγλωσσων έργων, κυρίως ιταλικών, στη μητρική της ρουμανική γλώσσα. Το 1909, με σύμβαση με τη Μινέρβα, δημοσίευσε έναν τόμο με μυθιστορήματα της Γκράτσια Ντελέντα και τη Βασιλική Τίγρη του Τζιοβάνι Βέργκα.
Από το 1912, η Σαντοβεάνου-Έβαν συνέχισε την εκπαίδευσή της στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου παρακολούθησε το Ινστιτούτο Ρουσώ και αποφοίτησε μεταξύ των πρώτων αποφοίτων του. Επέστρεψε για να αναλάβει το γραφείο της διευθύντριας στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κοριτσιών του Ιασίου και αργότερα στο σχολείο Έλενα Κούζα του Βουκουρεστίου. Ήταν υποστηρικτής του προγράμματος ανάγνωσης ως βάσης για όλη την εκπαίδευση, και ενδιαφερόταν για τις εφαρμογές της μεθόδου Μοντεσσόρι, δημιούργησε αργότερα το δικό της Școala de Puericutură și Educatoare (Σχολή για την Puericulture και τις Γυναίκες Εκπαιδευτές), και ήταν Επιθεωρήτρια σε νηπιαγωγεία της Ρουμανίας. Η Σαντοβεάνου συνεργάστηκε επίσης με τον Ιόργκα στο θερινό σχολείο στην πόλη Vălenii de Munte.
Αν και, μετά το Impresii literare, τα κριτικά της δοκίμια δεν συγκεντρώθηκαν ποτέ ξανά σε μορφή βιβλίου, η Σαντοβεάνου δημοσίευσε αρκετά νέα φυλλάδια ως εκπαιδευτικός: το 1911 Educația estetică și artistică din ultimele două decenii («Η αισθητική και η καλλιτεχνική εκπαίδευση κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών") ακολούθησε αργότερα το Material didactic Montessori ("Μέθοδος Διδασκαλίας Μοντεσσόρι"), Educația nouă. Îndrumări pentru părinți și educatori («Η Νέα Εκπαίδευση. Συμβουλές για Γονείς και Εκπαιδευτές») κ.λπ.
AECPFR, UFR και IAWSEC
Το 1918, λίγο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιζαμπέλα Σαντοβεάνου ήταν ιδρυτικό μέλος της Asociația pentru emanciparea civilă și politică a femeilor române (Σύλλογος για τη Δημόσια και Πολιτική Χειραφέτηση των Ρουμάνων Γυναικών, AECPFR), που ένωσε αρκετές από τις φεμινιστικές ενώσεις στη Μεγάλη Ρουμανία γύρω από το ιδανικό της γυναικείας ψηφοφορίας. Μέσω αυτής της υπαγωγής, έγινε εκπρόσωπος των Ρουμάνων γυναικών σε πολλά διεθνή συνέδρια, που πραγματοποιήθηκαν από τη Διεθνή Συμμαχία Γυναικών για την Ψηφοφορία και την Ίση Ιθαγένεια (IAWSEC).
Αφού η περιοχή της Τρανσυλβανίας, πρώην στην Αυστροουγγαρία, ενώθηκε με τη Ρουμανία, η Σαντοβεάνου δημιούργησε επαφές με τη φεμινιστική της σκηνή. Μέχρι το 1920, εξελέγη στη Διοικούσα Επιτροπή της Ρουμανικής Ένωσης Γυναικών (UFR) με έδρα την Τρανσυλβανία, βοηθώντας την Πρόεδρό της Μαρία Μπαϊουλέσκου ως μία από τις τρεις Αντιπροέδρους της UFR για τη Μουντένια (μαζί με τη Μικαέλα Κατάργκι και την Ευγενία ντε Ρέους Γιανκουλέσκου). Αργότερα εντόπισε την προέλευση του οργανωμένου φεμινιστικού κινήματος της Ρουμανίας με τον πρώτο πυρήνα του UFR, που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1840 από τη Μαρία Νικολάου. Το ενδιαφέρον της για την Τρανσυλβανία εμφανίστηκε και στη δουλειά της ως δασκάλα: τους καλοκαιρινούς μήνες του 1919, βρισκόταν στο Κλουζ, δίνοντας οδηγίες στους ντόπιους για την πρακτική χρήση της μεθόδου Μοντεσσόρι. Το έργο της ως δημοσιογράφος διαφοροποιήθηκε και ήταν, πριν από το 1924, μια από τις τακτικές συγγραφείς της Lamura, μιας λογοτεχνικής επιθεώρησης που εκδόθηκε από τον Βλαχούτσα.
Τον Σεπτέμβριο του 1925, η Σαντοβεάνου ήταν προσκεκλημένη ομιλήτρια στο 6ο Συνέδριο του UFR στην Τιμισοάρα και ανέφερε τις εργασίες του στην εφημερίδα του Iorga Neamul Românesc. Σύμφωνα με την περίληψη του Μπαϊουλέσκου, το Συνέδριο επεδίωξε ρητά να μεταρρυθμίσει το Σύνταγμα της Ρουμανίας του 1923, το οποίο αναγνώριζε μόνο την καθολική ψηφοφορία των ανδρών, και να επιφέρει την ισότητα των φύλων ως «πράξη δικαιοσύνης». Η έκθεση σημείωσε επίσης επικριτικά μια μείωση της θέσης των Ρουμάνων γυναικών στην Τρανσυλβανία, τη Μπουκοβίνα και άλλες περιοχές, από τότε που η Ρουμανία αντικατέστησε την Αυστροουγγαρία ως διοικητική εξουσία. Εκείνη την εποχή, η Σαντοβεάνου συνδέθηκε επίσης με τη Societatea Scriitoarelor Române (Εταιρία Ρουμάνων Γυναικών Συγγραφέων) της Αντέλα Ξενοπόλ, η οποία στάθηκε ενάντια στην κυρίαρχη και υποτιθέμενη σεξιστική SSR. Άρχισε επίσης να συνεισφέρει στο Περιοδικό Συγγραφέων (Revista Scriitoarei) ("Κριτική των Γυναικών Συγγραφέων"), συμμετέχοντας σε ένα συγγραφικό επιτελείο που περιλάμβανε επίσης τους Σοφία Ναντέζντε, Μίλερ Βέργκι, Κονστάντσα Χόντος, Άνα Κόντα-Κέρνμπαχ, Χορτένσια Παπαντάτ-Μπενγκέσκου και Άιντα Βρυώνη. Η Σαντοβεάνου ήταν Αντιπρόεδρος της Εταιρείας και ανέλαβε παρόμοια θέση στην Asociația Universitară, τη γυναικεία Ακαδημαϊκή Εταιρεία.
Άλλες αιτίες του μεσοπολέμου
Μέχρι το 1927, η Σαντοβεάνου είχε επίσης εμπλακεί σε μια σημαντική συζήτηση σχετικά με την ευγονική και τον φεμινισμό, που πραγματοποιήθηκε στις σελίδες του Buletin Eugenic și Biopolitic (το φερέφωνο των ευγονιστών που δραστηριοποιούνται στην Εταιρεία ASTRA). Αυτά τα άρθρα υποστήριζαν ότι η κύρια αιτία του φεμινισμού ήταν η ενδυνάμωση των γυναικών ως νοικοκυρές και τροφοί, αντί ή πριν τους παραχωρηθούν πολιτικά δικαιώματα και εκπροσώπηση. Η συνεργασία της με το ίδρυμα Vălenii de Munte συνεχίστηκε και, μαζί με τον Ιόργκα και την Κονστάντσα Εβολτσεάνου, βοήθησε να οργανωθεί μια προπαρασκευαστική Σχολή Εθνικών και Ηθικών Γυναικών Ιεραποστόλων (1927). Έκανε επίσης διάλεξη για την εφαρμογή της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.
Η ενασχόληση της Ιζαμπέλα Σαντοβεάνου με την προσχολική εκπαίδευση την οδήγησε να εξερευνήσει τις ευκαιρίες, που προσφέρει το ραδιόφωνο, ένα νέο μέσο εκείνης της εποχής: παρήγαγε και εκφώνησε μια από τις πρώτες θεματικές εκπομπές του Radio România, το 1929 Ora Copiilor ("Ώρα των παιδιών"). Επίσης, το 1929, συνέβαλε στον πρόλογο σε ένα δοκίμιο των συγγραφέων R. Catarg και IC Chiriacescu, Femeia în epoca nouă a omenirii («Γυναίκα στη Νέα Εποχή της Ανθρωπότητας»). Το φυλλάδιό της για τις εκπαιδευτικές πολιτικές της Ρουμανίας, με τίτλο Educația nouă ("Η Νέα Εκπαίδευση"), κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο.
Η Σαντοβεάνου και η Αλεξαντρίνα Καντακουζίνο συμφιλιώθηκαν τον Μάιο του 1933, όταν ήταν εκπρόσωποι της AECPFR στην πόλη Κωνστάντζα, αποτίοντας φόρο τιμής στην πτέρυγα Δοβρουτσά του κινήματος χειραφέτησης των γυναικών. Τα επόμενα χρόνια, η Σαντοβεάνου έγραψε πιο θετικά για την Καντακουζίνο, σημειώνοντας τον ρόλο της στη διάδοση του φεμινιστικού ιδεώδους και τη συμμετοχή της στο Διεθνές Συμβούλιο Γυναικών.
Καθ' όλη τη διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και του 1930, η Σαντοβεάνου άρχισε να συνεισφέρει στις αριστερές εφημερίδες Αλήθεια (Adevărul) και Πρωί (Dimineața) (με σύντομη διαχείριση από τον Μιχαήλ Σαντοβεάνου), καθώς και στο πολιτιστικό συμπλήρωμα του Adevărul Adevărul Literar și Artistic. Αρχικά ήταν αρθρογράφος του Dimineața, με την Pagina femeii ("Η σελίδα της γυναίκας"). Ταυτόχρονα, η Viața Românească κυκλοφόρησε σε σειρά τη βιογραφική της σειρά Profiluri feminine ("Γυναικεία προφίλ"), που αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τον Adevărul Literar și Artistic. Η τελευταία δημοσίευσε επίσης τη συνέντευξή της τον Απρίλιο του 1928 με τη συγγραφέα Σίλβια Στίβενσον, σχετικά με την κατάσταση της αγγλικής λογοτεχνίας, συζητώντας συγγραφείς από τη Βιρτζίνια Γουλφ έως τον Τζον Γκάλσγουορθι (μια ενασχόληση που επανεμφανίστηκε στα άρθρα της Σαντοβεάνου μόλις το 1937). Το ίδιο το έργο της Σαντοβεάνου για την Αλήθεια (Adevărul) περιλάμβανε αρχικά μια σειρά από δοκίμιά της για Άγγλους συγγραφείς.
Ανάμεσα στα άλλα έργα της λογοτεχνικής κριτικής που τυπώθηκαν με τον Adevărul Literar și Artistic ήταν μια μελέτη του 1930 για τη λογοτεχνία του Ιμπρεϊλεάνου, στην οποία υπερασπίστηκε το στυλ γραφής του μέντορά της (προτείνοντας ότι φαινόταν μόνο "τραχύ" επειδή επιδίωκε να είναι αντιρρητορικό ). Ισχυρίστηκε επίσης ότι, ως πολύ νέος, ο Ιμπρεϊλεάνου ήταν ερωτευμένος με την αδερφή της Αντέλα (το επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο η Αντέλα είναι η μυστηριώδης "Εστέλλα" στις αυτοβιογραφικές σημειώσεις του Ιμπρεϊλεάνου, κρίθηκε μη πειστικό από την ιστορικό Αναΐς Νερσεσιάν). Η ίδια εφημερίδα δημοσίευσε επίσης βιογραφικά σκίτσα και αναμνήσεις της για δύο προσωπικές γνωριμίες από τη σοσιαλιστική και ποπορανιστική σκηνή του fin de siècle: Αντόν "Τόνι" Μπακαλμπάσα, "Γκεόργκε από τη Μολδαβία" Κέρνμπαχ. Συνεισέφερε επίσης στον επαρχιακό Τύπο: το 1934, το άρθρο της "Πώς να δημιουργήσετε ένα αναγνωστικό κοινό" δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ploiesti Gazeta Cărților.
Τελευταία χρόνια
Αφού είδε τον αντίκτυπο των φασιστικών κινημάτων στις κοινωνίες της Ευρώπης, η Σαντοβεάνου συνδύασε τη φεμινιστική της στάση με την αιτία του αντιφασισμού. Μαζί με την ηθοποιό Λουτσία Στούρντζα Μπουλάντρα, δραστηριοποιήθηκε στο Frontul Feminin (Γυναικείο Μέτωπο), έναν οργανισμό που σχεδιάστηκε, για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των γυναικών ενάντια στην ακροδεξιά απειλή, και του οποίου προεδρεύει ο Ναντέζντε. Σύμφωνα με την ερευνήτρια Στεφανία Μιχαλάτσε, το Μέτωπο, το οποίο δημιουργήθηκε το 1936 και αμέσως μετά δημοσίευσε ένα μανιφέστο, είχε μια μαρξιστική προκατάληψη, με επίκεντρο «το δικαίωμα της γυναίκας στην εργασία». Η Σαντοβεάνου έκανε ταξίδια στο εξωτερικό και παρακολούθησε, στο Παρίσι, την έκθεση για τα 50 χρόνια από το Συμβολιστικό Μανιφέστο.
Κατά τη διάρκεια του 1937, πιθανώς κατόπιν αιτήματος της Σαντοβεάνου, η Adevărul άρχισε να δημοσιεύει μια ειδική στήλη δεύτερης σελίδας με τίτλο Femeile între ele ("Γυναίκες ανάμεσά τους"), η οποία περιλάμβανε συνεισφορές από την ίδια και τους συναδέλφους της στο φεμινιστικό κίνημα, Παπαντάτ-Μπενγκέσκου (που μπορεί να έχουν εμπνεύσει τον τίτλο της στήλης) και Ναντέζντε. Μαζί τους συμμετείχαν πολλές αφιερωμένες ή επίδοξες γυναίκες συγγραφείς, ανάμεσά τους: Τίκου Άρτσιπ, Λουτσία Ντεμέτριους, Κλαούντια Μίλιαν, Σάντα Μοβίλα, Προφίρα Σαντοβεάνου (ανιψιά της Ιζαμπέλας), Βαλέρια Μίτρου (μελλοντική σύζυγος του Μιχαήλ Σαντοβεάνου), Κόκα Φαράγκο (κόρη της ποιήτριας Έλενας Φαράγκο) και Σοράνα Τσόπα (η ηθοποιός σύζυγος του φιλόσοφου Μίρτσεα Ελιάντε). Τα άρθρα της Ιζαμπέλας Σαντοβεάνου για το Femeile între ele περιελάμβαναν μια επισκόπηση του κινήματος των σουφραζέτων και μια θετική αναφορά για τη Soroptimist International, τις ιδέες αυτοβοήθειας που προσπάθησε να διαδώσει στη Ρουμανία, και μια σαρκαστική απάντηση στην έντονη αντιφεμινιστική στάση του Άρτσιπ. Επίσης το 1937, η Adevărul δημοσίευσε τον φόρο τιμής της στον Γάλλο σοσιαλιστή και ειρηνιστή Ζαν Ζωρές, ο οποίος είχε πέσει θύμα εθνικιστών λίγο μετά το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα χρόνο αργότερα, αποσύρθηκε από τη διδασκαλία με κρατική σύνταξη και αφιέρωσε την ενέργειά της στο εκδοτικό έργο για το Adevărul Literar și Artistic, προτού αποκλειστεί ολόκληρη η οικογένεια των Adevărul από το αυταρχικό καθεστώς του βασιλιά Καρόλου Β'. Το 1939, το αριστερό περιοδικό της Τρανσυλβανίας Societatea de Mâine δημοσίευσε τη σύντομη ιστορία της για τις ρουμανικές φεμινιστικές οργανώσεις.
Κληρονομιά
Σύμφωνα με τον Γεώργιο Καλινέσκου, η Ιζαμπέλα Σαντοβεάνου ήταν ένα πρωτότυπο της «εγκεφαλικής γυναίκας» στα τοπικά γράμματα. Αναφέρεται, ως Sidonia Alexe, στο În preajma revoluției ("Την παραμονή της Επανάστασης") ένα μυθιστόρημα της δεκαετίας του 1930 και κρυφά απομνημονεύματα του Κωνσταντίνου Στέρε, πρώην μέλους του κύκλου Viața Românească (ο Μιχαήλ Σαντοβεάνου είναι επίσης ένας χαρακτήρας του βιβλίου, με το όνομα Νικόλαε Παντουρεάνου).
Μια ομώνυμη μονογραφία για την Ιζαμπέλα Σαντοβεάνου δημοσιεύτηκε από την Editura Didactică și Pedagogică, το 1970. Το δικό της έργο με απομνημονεύματα, Η ψυχή των άλλων γενεών (Sufletul altor generații), συμπεριλήφθηκε σε μια ανθολογία του Εκδοτικού Οίκου Εμινέσκου το 1980, καλύπτοντας κυρίως τα αυτοβιογραφικά κείμενα του λαογράφου Αριστιτσά Αβραμέσκου. Είκοσι χρόνια αργότερα, η κριτικός Μαργκαρίτα Φεράρου επανεξέτασε ολόκληρο το έργο της, αναδημοσιεύοντας δύο τόμους των δοκιμίων της στο περιοδικό, ως Cărți și idei («Βιβλία και Ιδέες»). Σχολιάζοντας αυτήν την κριτική έκδοση, η Κορνήλια Στεφανέσκου σημείωσε το «τολμηρό κριτικό πνεύμα της Σαντοβεάνου, τις ακλόνητες αρετές και τα πλεονεκτήματά της ως ερευνήτρια, την κινητικότητα της σκέψης της στους τομείς της ιδεολογίας, της λογοτεχνίας, των τεχνών και της εκπαίδευσης». Το 2007, ο Παούλ Τσερνάτ έγραψε ότι η Σαντοβεάνου «αγνοήθηκε άδικα στις μέρες μας».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρωτοπόροι του ραδιοφώνου Κατηγορία:Ιμπρεσιονισμός Κατηγορία:Ρουμάνοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρουμάνοι μεταφραστές Κατηγορία:Ρουμάνοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι βιογράφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μαχάλια Τζάκσον
Η Μαχάλια Τζάκσον (Mahalia Jackson, 26 Οκτωβρίου 1911 – 27 Ιανουαρίου 1972) ήταν Αμερικανίδα gospel τραγουδίστρια. Με την πανίσχυρη κοντράλτο φωνή της αναφερόταν ως "Η Βασίλισσα των Gospel". . Έγινε μία από τις σημαντικότερες τραγουδίστριες Gospel στον κόσμο και αναγνωρίστηκε διεθνώς ως τραγουδίστρια και ακτιβίστρια για τα πολιτικά δικαιώματα. Ηχογράφησε περίπου 30 άλμπουμ (κυρίως για την Columbia Records) κατά τη διάρκεια της καριέρας της, και στα 45άρια της Gramophone record περιλαμβάνονται αρκετά χρυσά.
"Τραγουδώ τη μουσική του Θεού γιατί με κάνει να αισθάνομαι ελεύθερη", είπε κάποτε η Τζάκσον για την επιλογή της σχετικά με τα Gospel, προσθέτοντας ότι, "Μού δίνει ελπίδα. Με τα blues, όταν τελειώσεις έχεις ακόμη τα blues".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Θόρος του Μαράς
Ο Θόρος ή Τατούλ, (αρμεν. Thoros ή Thatoul, β΄ήμισυ 11ου αι.) από τον Οίκο των Ρουπενιδών ήταν ευγενής του πριγκιπάτου της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας), κύριος του Μαράς.
Βιογραφία
Ο ιστορικός Ρυτ-Κόλενμπερκ θεωρεί ότι ήταν γιος του Ρουπέν Α΄ 1ου πρίγκιπα της Αρμενίας, "κυρίου των βουνών" του Ταύρου, αλλά δεν ξέρουμε σε ποια τεκμήρια βασίζεται η άποψη του ιστορικού. Αν είναι έτσι, ο Θόρος είναι αδελφός του Κωνσταντίνου Α΄ 2ου πρίγκιπα της Αρμενίας.
Ο Θόρος επέτρεψε στον Βαλδουίνο Α΄ τότε κόμη της Έδεσσας να μνηστευθεί την κόρη του Άρντα. Όταν το 1098 ο Βαλδουίνος Α΄ έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, απέκτησε νόμιμη διεκδίκηση της Αρμενίας, ισχυριζόμενος ότι η Έδεσσα ήταν πριν τμήμα της.
Οικογένεια
Κόρη του ήταν η Άρντα της Αρμενίας που παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του τον Βαλδουίνο Α΄ της Ιερουσλάημ (του Οίκου της Φλάνδρας). Ο αρραβώνας ακυρώθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ρουπενιδών
Μπελλιντσάγκο Λομπάρντο
Το Μπελλιντσάγκο Λομπάρντο (ιταλικά: Bellinzago Lombardo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Μπερνάτε Τιτσίνο
Το Μπερνάτε Τιτσίνο (ιταλικά: Bernate Ticino) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Περιοχή Κακόνκο
Η Περιοχή Κακόνκο (Αγγλικά: Kakonko District και Σουαχίλι: Wilaya ya Kakonko), είναι μία από τις οκτώ επαρχίες στην Περιφέρεια Κιγκόμα (Kigoma Region) της Τανζανίας. Είναι μια από τις 20 νέες περιοχές που δημιουργήθηκαν κατά το 2010 στην Τανζανία, διαχωρίστηκε από την Περιοχή Κιμπόντο (Kibondo District).
Η Επαρχία Κακόνκο (Kakonko District) συνορεύει στα βόρεια με την Περιφέρεια Καγκέρα (Kagera Region), ανατολικά με την Περιφέρεια Γκέιτα (Geita Region), νότια με την Περιοχή Κιμπόντο (Kibondo District) και δυτικά με το Μπουρούντι (Burundi). Η διοικητική έδρα είναι στην πόλη Κακόνκο (Kakonko).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Κακόνκο (Kakonko District) ήταν 167.555 άτομα.
Μεταφορές
Ο χωμάτινος οδικός κορμός T9 από την Περιφέρεια Κιγκόμα (Kigoma Region) προς την Περιφέρεια Καγκέρα (Kagera Region), περνά μέσα από την περιοχή.
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Από το 2012, η Περιοχή Κακόνκο (Kakonko District), διαιρείται διοικητικά σε 11 Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012):
Τμήματα
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Κιγκόμα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Ασπασία Παπαθανασίου
Η Ασπασία Παπαθανασίου (20 Οκτωβρίου 1918- 8 Ιουνίου 2020) του Ευθυμίου ήταν Ελληνίδα συγγραφέας και ηθοποιός, από τις γνωστότερες τραγωδούς, βραβευμένη με πολλές διακρίσεις. Γεννημένη στην Άμφισσα στις 20 Οκτωβρίου 1918, πραγματοποίησε κλασικές σπουδές στη θεατρική τέχνη, ενώ ταξίδεψε στο εξωτερικό (ΕΣΣΔ) όπου συμμετείχε σε παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας ερμηνεύοντας το ρόλο της Μήδειας κ.α. Εκτός της καλλιτεχνικής της ενασχόλησης, ασχολήθηκε με την πολιτική. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής βρισκόταν στις τάξεις του εφεδρικού ΕΛΑΣ, είχε μαζί με συναδέλφους της δημιουργήσει το "Λαϊκό Θέατρο" στο κέντρο της Αθήνας, ενώ έλαβε μέρος και στα Δεκεμβριανά Το 1957 συμμετέχει ως ιδρυτικό μέλος στο "Πειραϊκό Θέατρο" του Δημήτρη Ροντήρη. Το στρατιωτικό Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, βρίσκει την Α. Παπαθανασίου σε περιοδεία της στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, αυτοεξορίζεται και αποφασίζει να μείνει στο Λονδίνο. Όλα τα χρόνια της Χούντας, παίρνει ενεργό μέρος στις αντιδικτατορικές δραστηριότητες. Το Σεπτέμβρη του 1969, δίνει μια σειρά παραστάσεων για τα 100 χρόνια από το θάνατο του Μπερλιόζ, με τους "Τρώες". Μετά από πρόσκληση της Όπερας του Κόβεντ Γκάρντεν, θα ερμηνεύσει το ρόλο της Ανδρομάχης. Στην Ελλάδα γύρισε το 1975. . Έγραψε τα ακόλουθα βιβλία : Ήταν παντρεμένη με τον Κώστα Μαυρομμάτη. Έως τα βαθιά γεράματα, έκανε παρεμβάσεις με δημόσιες δηλώσεις της, στα πολιτικά τεκταινόμενα.
Απεβίωσε στις 8 Ιουνίου 2020 σε ηλικία 101 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Ιράμ Μιέρ
Ο Χιράμ Ρικάρντο Μίερ Αλανίς (ισπανικά: Hiram Ricardo Μίερ Alanís) (γενν. 25 Αυγούστου 1989) είναι Μεξικανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την ΚΝ Γουαδαλαχάρα.
Είναι χρυσός Ολυμπιονίκης με την εθνική ομάδα του Μεξικού.
Μοντερέι
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο Μίερ (αριστερά) παίζει ενάντια στην [[Τσέλσι ΦΚ|Τσέλσι, υπερασπιζόμενος τον Όσκαρ στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων του 2012 .]] Ο Μιέρ ξεκίνησε την καριέρα του με τον σύλλογο της πατρίδας του, την CF Monterrey παίζοντας για τους θυγατρικούς συλλόγους τους στην Τρίτη και τη Σεγούντα Κατηγορία του ποδοσφαίρου του Μεξικού. Έκανε το ντεμπούτο του για τη θυγατρική ομάδα στην Τρίτη κατηγορία το 2007. Ένα χρόνο αργότερα ο Χεράρντο Χιμένεθ τον κάλεσε να παίξει με τη Ραγιάδος στη Δεύτερη Κατηγορία παίζοντας 11 παιχνίδια, 9 από τα οποία αμφισβητούσαν ολόκληρο το 90λεπτο. Προβιβάστηκε στην πρώτη ομάδα το καλοκαίρι του 2010.
Στις 25 Αυγούστου 2010, ο Μίερ έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα σε έναν αγώνα 2010-11 CONCACAF Champions League εναντίον του Seattle Sounders. Τελικά, στις 2 Οκτωβρίου 2010, έκανε το ντεμπούτο του στην Primera División σε μια νίκη 2-1 επί της Necaxa. Ο Μίερ έγινε πρωταθλητής με την ομάδα του στην πρώτη του σεζόν Apertura 2010 και στη συνέχεια έγινε πρωταθλητής στο 2010-11 CONCACAF Champions League. Πρόσφατα έπαιξε δεξί μπακ για τη Μοντερέι στο τέλος της σεζόν Clausura 2013.
Παναμερικανικοί Αγώνες 2011
δεξιά|μικρογραφία|375x375εσ| Ο Μίερ (Μεξικανός παίκτης κάτω δεξιά) παίζει εναντίον της Σενεγάλης Κ-23 στους [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2012|Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012]] Κλήθηκε να συμμετάσχει στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2011, όπου το Μεξικό κατέληξε να κερδίσει τον τελικό εναντίον της Αργεντινής με 1–0.
Προκριματικοί Ολυμπιακοί 2012
Ο Μιέρ ήταν μέλος της ομάδας κατά τη διάρκεια του Ολυμπιακού Προκριματικού Τουρνουά CONCACAF 2012 και επιλέχθηκε ως αρχηγός της ομάδας. Οδήγησε την ομάδα του Μεξικού να κερδίσει όλους τους αγώνες της, συμπεριλαμβανομένου του τελικού κόντρα στην Ονδούρα, κερδίζοντας με 2–1, στη διοργάνωση. Δημιούργησε αμυντικό διπλό με τον Ντιέγκο Ρέγιες. Το Μεξικό προκρίθηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 μετά από οκτώ χρόνια, χάνοντας την έκδοση του 2008.
Τουρνουά Τουλόν 2012
Για άλλη μια φορά ο Μίερ επιλέχθηκε ως αρχηγός της ομάδας σε αυτό το τουρνουά Προολυμπιακών Αγώνων που πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία. Το Μεξικό θα περνούσε στον τελικό κόντρα στην Τουρκία κερδίζοντας 3-0 με τον Μίερ να σκοράρει επίσης στον τελικό. Αυτός ήταν ο πρώτος τίτλος του Μεξικού σε αυτόν τον διαγωνισμό.
Ολυμπιακοί Αγώνες Λονδίνου 2012
Ο Μίερ έκανε την τελική περικοπή για εκείνους τους παίκτες που συμμετείχαν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 που διεξήχθησαν στη Μεγάλη Βρετανία. Το Μεξικό θα έφτανε στον τελικό εναντίον της Βραζιλίας κερδίζοντας τον αγώνα με 2-1. Ο Μίερ έπαιξε σημαντικό ρόλο επιδεικνύοντας ηγεσία και ομαδική εργασία δίπλα στον Diego Reyes. Ο Μιέρ έπαιξε και τους 6 αγώνες.
Χρυσό Κύπελλο 2011
Ο Μίερ έλαβε την πρώτη του κλήση στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μεξικού αφού 5 παίκτες βρέθηκαν θετικοί στην κλενβουτερόλη. Ο προπονητής Jose Manuel de la Torre κάλεσε τον Μίερ και 4 παίκτες ως αναπληρωματικούς για να αγωνιστούν για το Gold Cup. Ο Μίερ δεν εμφανίστηκε και το Μεξικό θα κέρδιζε τον τελικό του τουρνουά αφού νίκησε τις Ηνωμένες Πολιτείες με 4–2.
Κόπα Αμέρικα 2011
Στις 23 Μαΐου 2011, ο Μίερ κλήθηκε στην ομάδα U-22 του Μεξικού για να συμμετάσχει στο Κόπα Αμέρικα του 2011, Ωστόσο, το Μεξικό περιορίστηκε να λάβει μια ομάδα που αποτελείται αποκλειστικά από παίκτες κάτω των 22 ετών. Ο Μίερ έκανε το ανεπίσημο ντεμπούτο του με την ομάδα του Μεξικού, στις 4 Ιουλίου 2011 εναντίον της Χιλής, παίζοντας και τα 90' λεπτά. Η Χιλή κέρδισε τον αγώνα με 1–2. Ο Χιράμ συνέχιζε και έπαιζε όλους τους αγώνες του ομίλου σε θέση σέντερ μπακ αμφισβητώντας και τα 90' λεπτά των αγώνων, το Μεξικό δεν έφτασε στη φάση νοκ-άουτ του τουρνουά και τέθηκε τελευταίο στον όμιλό του.
Ο Μίερ έκανε επίσημα το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μεξικού στις 31 Μαΐου 2013 εναντίον της Νιγηρίας, στο Reliant Stadium, μπαίνοντας αντί του Francisco Rodríguez στο ημίχρονο. Ο αγώνας έληξε ισόπαλος 2–2 για το Μεξικό.
Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2013
Ο Μίερ επιλέχθηκε από τον προπονητή Jose Manuel de la Torre για να αμφισβητήσει το Κύπελλο Συνομοσπονδίας που πραγματοποιήθηκε στη Βραζιλία. Έκανε το ντεμπούτο του στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών εναντίον της Ιταλίας μπαίνοντας ως αλλαγή για τον Χαβιέρ Ακίνο στο 53ο λεπτό του αγώνα. Ο Μίερ έπαιξε επίσης όλα τα 90 λεπτά εναντίον της Βραζιλίας και της Ιαπωνίας παίζοντας ως δεξιός μπακ.
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA 2014
Ο Μίερ έπαιξε μόνο έναν προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 ενάντια σε αντιπάλους, Ηνωμένες Πολιτείες. 10 Σεπτεμβρίου 2013 στο Columbus Crew Stadium στο οποίο το Μεξικό έχασε με 0–2. Ο Μίερ επιλέχθηκε ως ένας από τους παίκτες του εγχώριου πρωταθλήματος για να αμφισβητήσει το Διηπειρωτικό Play-off εναντίον της Νέας Ζηλανδίας από τον νέο προπονητή Miguel Herrera, ωστόσο ένας τραυματισμός που προκλήθηκε από ρήξη συνδέσμου στο δεξιό γόνατο κατά τη διάρκεια ενός αγώνα Πρωταθλήματος τον άφησε εκτός για 7 μήνες χάνει επίσης το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.
Διακρίσεις
Μοντερέι
Κερέταρο
Μεξικό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μεξικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κερέταρο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβισιόν Μεξικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Μοντερρέι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Γουαδαλαχάρα
Into the Everflow
Into the Everflow είναι ο τίτλος του δεύτερου άλμπουμ του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Psychotic Waltz, το οποίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1992 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Dream Circle Records".
Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, με το "Sputnik Music" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 4,3 / 5, το "Metal Storm" 8,4 / 10 και το "Metal Archives" 87%.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε στην Ευρώπη τον Μάρτιο του 1993 και επανεκδόθηκε το 2004 μαζί με το άλμπουμ "Bleeding", από την "Metal Blade Records".
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Psychotic Waltz Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
Μπεζάτε
Το Μπεζάτε (ιταλικά: Besate) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Βελανιδιά Μαγνησίας
Η Βελανιδιά ή Μεγάλη Βελανιδιά είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Νέας Αγχιάλου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, η οποία βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Παγασητικού κόλπου με υψόμετρο 2 μέτρα. Απέχει περίπου 14 χλμ. ΝΔ. από τον Βόλο και 6 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Νέα Αγχίαλο ενώ βόρεια περνάει η ΕΟ Καρδίτσας - Βόλου. Δίπλα και δυτικά της είναι ο Άγιος Γεώργιος ενώ δυτικά της είναι η Χρυσή Ακτή Παναγίας και είναι γνωστή στην περιοχή για την παραλία της που αποτελεί παραθεριστικό προορισμό της. Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην κοινότητα Νέας Αγχιάλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τη Νέα Αγχίαλο, τον Άγιο Γεώργιο, την Κριθαριά, τη Δημητριάδα και τον Μάραθο αποτελούν την Κοινότητα Νέας Αγχιάλου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Αγχιάλου του Δήμου Βόλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 226 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Αλίκη, Δούκισσα του Γκλόστερ
Η Αλίκη, Δούκισσα του Γκλώστερ (Alice, Duchess of Gloucester, 25 Δεκεμβρίου 1901 - 29 Οκτωβρίου 2004) ήταν η σύζυγος του Ερρίκου, Δούκα του Γκλώστερ.
Βιογραφία
Η Άλις Κρίσταμπελ γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1901 στο Μόνταγκιου Χάουζ του Λονδίνου, και ήταν το πέμπτο παιδί και η τρίτη κόρη του Τζον Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ, 7ου Δούκα του Μπακλού και του Κουίνσμπερρυ, και της Λαίδης Μάργκαρετ Άλις "Μόλλυ" Μπρίτζμαν.
Παρακολούθησε την ανεξάρτητη σχολή κορασίδων Σαιντ Τζέημς στο Γουέστ Μάλβερν του Ουόρστερσιρ και αργότερα ταξίδεψε στη Γαλλία, την Κένυα και την Ινδία. Η Αλίκη απολάμβανε το σκι, την ιππασία και το κυνήγι και ήταν επίσης καταξιωμένη υδατοκαλλιεργητής. Ένας ιδιόχειρος πίνακας, που έγινε κοντά στο Άρτσερς Ποστ στην Κένυα, είναι σήμερα μέρος της Βασιλικής Συλλογής.
Τον Αύγουστο του 1935 η Αλίκη αρραβωνιάστηκε τον Ερρίκο του Ηνωμένου Βασιλείου, Δούκα του Γκλώστερ, και στις 6 Νοεμβρίου παντρεύτηκαν σε μια ιδιωτική τελετή, στο ιδιωτικό παρεκκλήσι στα Ανάκτορα του Μπάκινγκχαμ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Τον Δεκέμβριο του 2001, η Βασιλική Οικογένεια πραγματοποίησε μια τελετή για να αναγνωρίσει τα 100α γενέθλια της Πριγκίπισσας Αλίκης. Αυτή ήταν η τελευταία δημόσια εμφάνιση της. Μετά το θάνατο της Βασιλομήτορος Ελισάβετ σε ηλικία 101 ετών τον Μάρτιο του 2002, η Αλίκη έγινε το μακροβιότερο εν ζωή μέλος της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας.
Στις 21 Αυγούστου 2003, η Αλίκη ξεπέρασε το ρεκόρ της Βασιλομήτορος Ελισάβετ ως το μακροβιότερο μέλος στην ιστορία της βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας φτάνοντας την ηλικία των 101 ετών και 238 ημερών.
Τιμητικές διακρίσεις
Ξένες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Παρασκευάς Μπατζάβαλης
Ο Πάρης Μπατζάβαλης είναι Έλληνας ακοντιστής. Γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1994 και μεγάλωσε στην Καλλονή Τροιζηνίας. Το παρατσούκλι του είναι Μπατζάβελιν.
Τα πρώτα χρόνια
Ξεκίνησε την αθλητική του πορεία από τον τοπικό ''Γ.Ε. Πόρου και Τροιζηνίας'' με προπονητή τον Δημήτρη Λεβειδιώτη. Το καλοκαίρι του 2012 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Στίβου εφήβων-νεανίδων που έλαβε χώρα στις 23 και 24 Ιουνίου στο Εσκίσεχιρ της Τουρκίας με βολή στα 65,82 μέτρα. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων-Νεανίδων ανοιχτού Στίβου, που πραγματοποιήθηκε στη Λάρισα μία εβδομάδα αργότερα, κατέκτησε επίσης τη δεύτερη θέση και το ασημένιο μετάλλιο με βολή στα 64,90 μ.
Η εγχώρια εδραίωση
Τη σεζόν 2013 πήρε μεταγραφή στο σύλλογο Ζευς Τρικάλων. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων-Νεανίδων, που διεξήχθη στο Ριέτι την ίδια χρονιά, κατέκτησε την 9η θέση με επίδοση 67,84 μέτρα. Στις 30 Ιουνίου, στο Πανελλήνιο Εφήβων-Νεανίδων που διεξήχθη στη Λάρισα, έριξε το ακόντιό του στα 70,94 μέτρα, κάνοντας προσωπικό ρεκόρ. Στις 26 Μαΐου 2014 πέτυχε βολή στα 74,84 μέτρα σε αγώνες ρίψεων που διεξήχθησαν στη Θεσσαλονίκη στη μνήμη του Κώστα Σπανίδη. Το 2015, υπό τις οδηγίες του προπονητή του Θωμά Κυριαζή, κατατάχθηκε στην 6η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων που διεξήχθη στο Τάλιν, με βολή στα 78,43 μέτρα. Βελτίωσε το ρεκόρ του άλλες δύο φορές -στην ίδια μάλιστα διοργάνωση- το 2015. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στίβου στις 26 Ιουλίου πέτυχε αρχικά βολή στα 80,66 μ. και έπειτα στα 81,04 μ., επιτυγχάνοντας την 5η καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στην Ελλάδα και αναδεικνυόμενος για πρώτη φορά πρωταθλητής Ελλάδος.
Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2016 στην Πάτρα κατέλαβε ξανά την πρώτη θέση, σημειώνοντας την τέταρτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στην Ελλάδα -και νέο ατομικό του ρεκόρ- με βολή στα 81.45 μέτρα. Κέρδισε έτσι τη συμμετοχή του στους Πανευρωπαϊκούς αγώνες Ανδρών-Γυναικών στο Άμστερνταμ, όπου και διεκδίκησε ανεπιτυχώς τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Στη Θήβα στις 20 Ιουλίου του 2016 κατέγραψε την καλύτερη επίδοσή του μέχρι σήμερα. Στους αγώνες "Χρήστος Βουδούρης" έστειλε το ακόντιο στα 85,95 μέτρα, βελτιώνοντας το ατομικό του ρεκόρ και καταρρίπτοντας το πανελλήνιο ρεκόρ Νέων, το οποίο ήταν 83,82 μέτρα και ανήκε στον Κώστα Γκατσιούδη από τις 30 Ιουλίου του 1994. Παράλληλα έγινε ο δεύτερος κορυφαίος Έλληνας ακοντιστής όλων των εποχών πίσω από τον Γκατσιούδη.
Η καταξίωση εντός των τειχών
Ως αποτέλεσμα της ραγδαίας εξέλιξής του, στις 2 Νοεμβρίου του 2016 και πριν κλείσει τα 22 του χρόνια, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό. Στις 11 Μαρτίου του 2017 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο 17ο Χειμερινό Κύπελλο Ρίψεων που διεξήχθη στην Γκραν Κανάρια, με βολή στα 78,40 μέτρα. Στις 18 Ιουνίου 2017 αναδείχθηκε για τρίτη συνεχή χρονιά πρωταθλητής Ελλάδος στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών, προσγειώνοντας το ακόντιό του στα 76,27 μέτρα στην πρώτη του προσπάθεια.
Εξέλιξη
Η εξέλιξη της επίδοσής του είναι η παρακάτω:
Μπινάσκο
Το Μπινάσκο (ιταλικά: Binasco) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Σωτήρης Μπλέτσας
Ο Σωτήρης Μπλέτσας είναι Έλληνας αρχιτέκτονας και ακτιβιστής υπέρ της Βλάχικης γλώσσας.
Το 1995, σε μια γιορτή Αρομάνων στην Ελλάδα, διένειμε φωτοτυπίες με υλικό για τις μειονοτικές γλώσσες της Ελλάδας. Το 2001, με πρωτοβουλία του βουλευτού Ευγένιου Χαϊτίδη, ο Μπλέτσας κατηγορήθηκε για "διάδοση ψευδών πληροφοριών" (σύμφωνα με το άρθρο 191 του ελληνικού Ποινικού Κώδικα). Η υπόθεση επικρίθηκε από το Ελληνικό παρατηρητήριο Ελσίνκι και διάφορα άτομα και οργανισμούς από το εξωτερικό.
Βρέθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε 15 μήνες με αναστολή. Επίσης του επιβλήθη πρόστιμο 500.000 δραχμών. Ωστόσο άσκησε έφεση και αθωώθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ακτιβιστές
Θεανώ Παπάζογλου Μάργαρη
Η Θεανώ Παπάζογλου Μάργαρη Βάτικα Κυζίκου, 1906 - Σικάγο, 1991) ήταν Ελληνίδα πεζογράφος και δημοσιογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Βάτικα Κυζίκου της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1906, ενώ μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στις αρχές της δεκαετίας του 1930, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα χωρίς να ξεχάσει την ελληνική καταγωγή της. Έγραψε διηγήματα με πολύ πλούσια αφηγηματικά στοιχεία εμπνευσμένα από τις παιδικές μνήμες της στην γενέτειρά της, τους διωγμούς των Ελλήνων, την μικρασιατική καταστροφή, τα προβλήματα των ελλήνων μεταναστών και άλλα κοινωνικά θέματα που αφορούν τους Έλληνες και άλλα. Το πρώτο της βιβλίο, το Η ευτυχία και άλλα διηγήματα, εκδόθηκε το 1939 στο Σικάγο των ΗΠΑ. Ακολούθησαν οί συλλογές διηγημάτων της: ;ένα δάκρυ για τον μπάρμπα-τζίμι (1958), Το χρονικό της Χόλστεντ στρίτ (1962) και Πενιές του Σικάγου (1967). Το μονόπρακτο βιβλίο της Για μια ελεύθερη Ελλάδα (1969) παρουσιάστηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία στην Νέα Υόρκη από τον Σύλλογο των Μικρασιατών. Αποσπάσματα διηγημάτων της έχουν συμπεριληφθεί σε σχολικά εγχειρίδια. Ορισμένα έργα της έχουν εμφανιστεί σε διάφορες ελληνικές εφημερίδες (Τα Νέα, Καθημερινή, κ.ά.).
Δοκίμια
Κρητικογραφίες
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Αντικυκλώνας των Αζόρων
μικρογραφία|295x295εσ|Η θέση και η επιρροή του αντικυκλώνα των Αζόρων στον Ατλαντικό ωκεανό Ο Αντικυκλώνας των Αζόρων γνωστός και ως Βορειοατλαντικός αντικυκλώνας ή αντικυκλώνας Αζόρων-Βερμουδών αποτελεί μια ημιμόνιμη ζώνη υψηλού βαρομετρικού νοτίως του αρχιπελάγους των Αζόρων στον Ατλαντικό Ωκεανό στην επικράτεια της Ζώνης υποτροπικής σύγκλισης. Επηρεάζει μεγάλες περιοχές της Βόρειας Αφρικής και Νότιας Ευρώπης καθώς σε αυτόν οφείλεται η ξηρότητα της Μεσογείου το καλοκαίρι και της ερήμου Σαχάρας. Το καλοκαίρι επεκτείνεται προς τις Βερμούδες από όπου προκαλεί ένα νοτιοανατολικό ρεύμα θερμού τροπικού ανέμου προς την ανατολική ακτή των ΗΠΑ.
Η παρουσία του επίσης οδηγεί τα ανατολικά ρεύματα αέρα προερχόμενα από την Αφρική προς την Καραϊβική και τις Μπαχάμες, ευνοώντας την εμφάνιση τροπικών κυκλώνων στον Ατλαντικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλιματολογία Κατηγορία:Αζόρες
Καπνόφυτο Δράμας
Το Καπνόφυτο είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στα όρια της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης. Το χωριό είναι κτισμένο στους βόρειους πρόποδες από τα Όρη Λεκάνης σε υψόμετρο 160 μέτρα. Απέχει 39 χλμ. ΒΑ. από τη Δράμα, 51 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ξάνθη και μόλις 3 χλμ. Ν. (οδηγικά) από το Παρανέστι (έδρα του δήμου) ανάμεσα με το οποίο περνάει ο ποταμός Νέστος. Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Ντεντελέρ ή Δεδελέρ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 28 οικογένειες προσφύγων (115 άτομα). Αναφέρεται μετά την απελευθέρωση ως Ντεντελέρ το 1927 στο ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 να μετονομάζεται σε Καπνόφυτον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην τοπική κοινότητα Παρανεστίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρανεστίου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 18 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ
Το Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ (αγγλικά: Vanderbilt University), είναι ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο που εδρεύει στο Νάσβιλ του Τενεσί των ΗΠΑ. Ιδρύθηκε το 1873 και έλαβε το όνομά του, προς τιμήν του Αμερικανού μεγιστάνα Κορνηλίου Βάντερμπιλτ, ο οποίος είχε παράσχει δωρεά άνω του 1 εκατομμυρίου δολαρίων, προκείμενου το πανεπιστήμιο να συμβάλλει μέσω του έργου του, στην μεταπολεμική εποχή του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου.
Το Βάντερμπιλτ είναι μέλος της Ένωσης Αμερικανικών Πανεπιστημίων. Αποτελεί ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια στον Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών και συνολικά ένα από τα καλύτερα ιδιωτικά πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2022, κατατάχθηκε ως το 14ο καλύτερο πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ, σύμφωνα με U.S. News & World Report.
Η εισαγωγή νέων φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ, κρίνεται γενικά αρκετά δύσκολη και απαιτητική. Για το 2022, το ποσοστό αποδοχής φοιτητών ανέρχεται σε 12%. Για το έτος 2021-2022, το Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ, έχει 7.111 προπτυχιακούς φοιτητές και 6.685 μεταπτυχιακούς και διδακτορικές φοιτητές από τις Ηνωμένες Πολιτείες και από πάνω από 100 διαφορετικές χώρες.
Αξιολόγηση και κατάταξη
Σε παγκόσμια κατάταξη το Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ, σύμφωνα με την Wall Street Journal/Times Higher Education, βρίσκεται στην 113η θέση. Το πρακτορείο Reuters κατέταξε το Βάντερμπιλτ στα 20 πιο καινοτόμα πανεπιστήμια στον κόσμο.
Προσωπικότητες που συνδέονται με το Βάντερμπιλτ
Στους επιφανείς αποφοίτους, καθηγητές και προσωπικό του Πανεπιστημίου Βάντερμπιλτ, συμπεριλαμβάνονται 54 ενεργά και πρώην μέλη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, 2 Αντιπρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών, 4 ηγέτες άλλων κρατών, 2 Ανώτατοι Δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου, 13 Κυβερνήτες, 18 Πρεσβευτές, 11 δισεκατομμυριούχοι, 7 βραβευμένοι με Βραβείο Νόμπελ, 3 βραβευμένοι με Βραβείο Πούλιτζερ, 2 βραβευμένοι με Βραβείο Όσκαρ, 1 βραβευμένος με Βραβείο Γκράμι και 5 Ολυμπιονίκες.
Μερικοί σημαντικοί απόφοιτοι του Βάντερμπιλτ είναι οι εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Τενεσί
Μποφφαλόρα σόπρα Τιτσίνο
Η Μποφφαλόρα σόπρα Τιτσίνο (ιταλικά: Boffalora sopra Ticino) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Μπολλάτε
Το Μπολλάτε (ιταλικά: Bollate) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Ηλίας Γκότσης
Ο Ηλίας Γκότσης (Αθήνα, 27 Οκτωβρίου 1989) είναι Έλληνας γυμναστής, επιχειρηματίας, παρουσιαστής και τηλεοπτική προσωπικότητα. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από τη συμμετοχή του στον έκτο κύκλο του reality επιβίωσης Survivor Greece, το 2018, όπου κατέκτησε την πρώτη θέση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1989 όπου και μεγάλωσε. Ολοκληρώνοντας το σχολείο ξεκίνησε τις σπουδές του στην Γυμναστική Ακαδημία τελειώνοντας κάποια χρόνια μετά. Αργότερα παρακολούθησε μαθήματα πάνω στο personal training ενώ ξεκίνησε να εργάζεται ως γυμναστής. Τον Δεκέμβριο του 2017 δήλωσε συμμετοχή στον έκτο κύκλο του reality επιβίωσης Survivor.
Survivor και τηλεοπτική παρουσία
Τον Ιανουάριο του 2018, ύστερα από την συμμετοχή του σε διάφορα casting, απέκτησε μία θέση για την ομάδα των Μαχητών του Survivor 2018. Έτσι στα μέσα του ίδιου μήνα ταξίδεψε στο Σάντο Ντομίγκο για τις ανάγκες των γυρισμάτων της εκπομπής. Στις 13 Ιουλίου του 2018 ανακηρύχθηκε ως νικητής του Survivor κερδίζοντας το έπαθλο των 100.000€.
Τον Ιούνιο του 2019 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον τηλεοπτικό σταθμό Open για την παρουσίαση καλοκαιρινής εκπομπής. Έτσι από τον Ιούλιο του ίδιου έτους παρουσιάζει μαζί με την Κατερίνα Ζαρίφη και τον Παύλο Σταματόπουλο την πρωινή ψυχαγωγική εκπομπή "Καλοκαίρι-not". Τον ίδιο μήνα ανακοίνωσε ότι θα παρουσιάσει ταξιδιωτική εκπομπή με συμπαρουσιάστρια την Σόφη Πασχάλη.
Από τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτος ξεκίνησε να παρουσιάζει και πάλι μαζί με την Κατερίνα Ζαρίφη και τον Παύλο Σταματόπουλο την μεσημεριανή ψυχαγωγική εκπομπή Μεσημέρι #yes.
Επιχειρηματικότητα
Πέρα της ενασχόλησής του με τον personal training διατηρεί και το δικό του γυμναστήριο με την ονομασία "Need for fitness" στην περιοχή του Νέου Ψυχικού.
Γιουτζήν Πάρκερ
Ο Γιουτζήν Νιούμαν Πάρκερ (Eugene Newman Parker, 10 Ιουνίου 1927 – 15 Μαρτίου 2022) ήταν Αμερικανός ηλιακός φυσικός και φυσικός πλάσματος. Τη δεκαετία του 1950 ο Πάρκερ προέβλεψε θεωρητικώς την ύπαρξη του ηλιακού ανέμου και ότι το μαγνητικό πεδίο στο εξωτερικό Ηλιακό Σύστημα θα είχε το σχήμα μιας «σπείρας Πάρκερ», δύο προβλέψεις που επαληθεύθηκαν αμφότερες αργότερα από μετρήσεις που έγιναν από τις πρώτες διαστημικές αποστολές. Υπέθεσε επίσης, το 1987, ότι το ηλιακό στέμμα πιθανώς να θερμαίνεται από μυριάδες μικρές «νανοεκλάμψεις» παρόμοιες με τις ορατές από τη Γη ηλιακές εκλάμψεις, οι οποίες θα συνέβαιναν σε όλη την επιφάνεια του Ήλιου. Αυτό παραμένει μία από τις κυριότερες πιθανές ερμηνείες του προβλήματος της θερμάνσεως του ηλιακού στέμματος.
Ο Πάρκερ πήρε το διδακτορικό του από το Caltech και κατόπιν πέρασε τέσσερα χρόνια ως μεταδιδάκτορας ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Γιούτα. Το 1955 προσλήφθηκε από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου και πέρασε εκεί όλη την υπόλοιπη σταδιοδρομία του, με θέσεις στο Τμήμα Φυσικής, στο Τμήμα Αστρονομίας και Αστροφυσικής, και στο Ινστιτούτο Ενρίκο Φέρμι. Εκλέχθηκε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ το 1967. Το 2017 η NASA ονόμασε το Parker Solar Probe προς τιμή του και αυτή ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που η NASA ονόμαζε ένα διαστημικό σκάφος με το όνομα ενός προσώπου που βρισκόταν ακόμα στη ζωή.
Ο Πάρκερ ήταν έγγαμος με τη Νίστζε (Niesje) Πάρκερ επί 67 έτη. Απεβίωσε στο Σικάγο σε ηλικία 94 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι
Μπρέσσο
Το Μπρέσσο (ιταλικά: Bresso) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Μπουμπιάνο
Το Μπουμπιάνο (ιταλικά: Bubbiano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Καρποφόρο Δράμας
Το Καρποφόρο είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στα όρια της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.