cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναός του Ποσειδώνα (Σούνιο)
Βότρος
Η πιο σημαντική από αυτά τα δώρα είναι η περίπλοκη μεταλλοτεχνία. Αποτελούμενο από 24 αντικείμενα, κυρίως φτιαγμένα από χαλκό, βρέθηκαν σε κοντινή απόσταση από τα ορυχεία του Λαυρίου και είναι πολύ πιθανό πολλά από αυτά τα αντικείμενα να κατάγονται από εκεί. Αυτά τα τεχνουργήματα, περιλαμβάνουν ένα ανθρώπινο ειδώλιο που απεικονίζει έναν θεό πολεμιστή από την ανατολή (με δύο σπειροειδείς δακτυλίους από τον 8οο αιώνα π.Χ.), το γλυπτό του ταύρου (από τα μέσα του έβδομου αιώνα) και μια κυλινδρική χάντρα, έξι λειτουργικές αιχμές βελών, επτά απλά δάχτυλα δαχτυλίδια, ένα τσιμπιδάκι και ένα κάλυμμα νυχιών, ένα διπλό τσεκούρι και μία ex-voto αιχμή του δόρατος όλα από τον 7ο-6ο αιώνα π.Χ.
Ζωόμορφα ειδώλια
Τα ζωόμορφα ειδώλια, συνθέτουν επίσης ένα μεγάλο μέρος των αναθημάτων, που βρέθηκαν στους βότρους. Τουλάχιστον τα 2/3 αυτών που βρέθηκαν, είναι ομάδες αρμάτων και άλογα με ή χωρίς αναβάτη. Το υπόλοιπο 1/3 των ειδωλίων περιλαμβάνει βοοειδή, κατσίκες, κριάρια και από ένα περιστέρι και έναν σκύλο.
Αρχαϊκός ναός
Το 1884, ο Βίλελμ Ντέρπφελντ διεξήγαγε μια συστηματική ανασκαφή στην περιοχή γύρω από τον ναό του Ποσειδώνα. Σε ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματά του, ο Ντέρπφελντ αποκάλυψε τα απομεινάρια ενός παλιού αρχαϊκού ασβεστολιθικού ναού κάτω από τον σύγχρονο ναό του Ποσειδώνα. Αυτό οδήγησε τον Βίλελμ Ντέρπφελντ να υποστηρίξει την θεωρία, ότι ο προηγούμενος ναός είχε κατεδαφιστεί από τους Πέρσες το 480 - 479 π.Χ., παρέχοντας έτσι εξηγήσεις για τους μη αυλακωτούς κίονες του αρχαϊκού ναού και την έλλειψη στέγης, ενώ παράλληλα, βρήκε και στοιχεία για μια τεράστια φωτιά. Κατά τις ανασκαφές του, ο Βαλέριος Στάης αποκάλυψε μέρος της εσωτερικής θεμελίωσης, που πιθανότατα στήριζε μια εσωτερική κιονοστοιχία του προηγούμενου ναού. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους Τζεσίκα Πράγια και Μάργκαρετ Μάιλς, αυτός ο αρχαϊκός ναός διέθετε διαστάσεις περίπου 13,06 x 30,20 μέτρων, που συνάδουν με τον σημερινό ναό. Ο αρχαϊκός ναός πάντως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ωστόσο, πριν από την καταστροφή του από τους Πέρσες, είναι πιθανό να ήταν αρκετά κοντά στην ολοκλήρωσή του. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν επίσης, ότι ο αρχαϊκός ναός μπορεί να είχε τα τείχη του πριν καταστραφεί. Η κατασκευή θεωρείται ότι έφτασε στο επίπεδο του γείσονα και πιθανόν να είχε κάποια στέγη μόνο όμως σαν ξύλινη κατασκευή. Είναι πολύ πιθανό το περιστύλιο του αρχαϊκού ναού να ήταν τόσο ψηλό όσο ο γείσονας και οι κίονες του σημερινού ναού. Ο αρχαϊκός ναός και ο σύγχρονος ναός έχουν πολύ παρόμοια χαρακτηριστικά και όμοιες διαστάσεις. Ωστόσο, ο σύγχρονος ναός κατασκευάστηκε οριακά μεγαλύτερος και έτσι, δεν μπορεί να καλύψει το κρηπίδωμα του παλιού ναού. Με βάση το αρχιτεκτονικό του στυλ, ο παλαιότερος ναός πιθανότατα κατασκευάστηκε γύρω στο πρώτο τέταρτο του 5ου αιώνα.
Καταστροφή ναού
Ορισμένοι αρχαιολόγοι, υποστήριξαν ότι ο αρχαϊκός ναός καταστράφηκε από κάποια άλλη αιτία (και όχι από επίθεση των Περσών), η ημερομηνία του οποίου όμως παραμένει άγνωστη. Ο Στάης, για παράδειγμα, θεωρεί ότι η κατάρρευση του ναού θα μπορούσε να οφείλεται στη δύναμη των ισχυρών ανέμων που πνέουν στην περιοχή ή σε έναν σεισμό. Με βάση το αρχιτεκτονικό στυλ των υπολειμμάτων, οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι ο αρχαϊκός ναός χτίστηκε γύρω στο 500 π.Χ. Αξίζει να σημειωθεί ότι η κατασκευή ενός τέτοιου πολυτελούς κτιρίου πιθανότατα απαιτούσε τη λήψη μεγάλων κεφαλαίων και την διοικητική υποστήριξη από το κράτος της Αθήνας. Δεδομένων των στοιχείων προηγμένων οργανώσεων ,αφιερωμένων στη διοίκηση και τα οικονομικά, η Αθήνα ήταν ικανή να υποστηρίξει την κατασκευή τέτοιων ναών.
Τρέχουσα κατάσταση
εναλλ.=|μικρογραφία|220x220εσ| Ο ναός στο ηλιοβασίλεμα
Προσβασιμότητα επισκεπτών
Σύμφωνα με το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, ο ιερός ναός είναι ανοιχτός για επισκέπτες κατά τη χειμερινή και καλοκαιρινή περίοδο, από τις 9:30 το πρωί έως τη δύση του ηλίου. Οι μέρες δωρεάν εισόδου συμπεριλαμβάνουν την 6η Μαρτίου (στην μνήμη της Μελίνας Μερκούρη), τη Διεθνή Ημέρα Μνημείων (18 Απριλίου), τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων (18 Μαΐου), το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου κάθε έτους, την 28η Οκτωβρίου και κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα από την 1η Νοεμβρίου έως την 31η Μαρτίου του κάθε έτους. Η τιμή εισόδου είναι 10€ και η μειωμένη τιμή (ημέρες εκπτώσεων) είναι 5€. Ο ναός είναι κλειστός στις 25 Μαρτίου κάθε χρόνου, για τον εορτασμό της Ημέρας της Ελληνικής Ανεξαρτησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί χώροι της Αττικής Κατηγορία:Αρχαίοι ναοί της Αθήνας Κατηγορία:Ναοί του Ποσειδώνα
Λαδόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Λαδόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Δρακούλης
Το ελληνικό όνομα Δρακούλης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Εχίδο
Όσον αφορά τον οικονομικό του χαρακτήρα το Εχίδο είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του οικονομικού μοντέλου της μεσογειακής ακτής της Ανδαλουσίας που συνδυάζει τον παραθερισμό στις τοπικές παραλίες με την εντατική γεωργία βάσει συνήθως θερμοκηπίων και εξαγωγών. Ως πόλη θεωρείται από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες πόλεις μεσαίου μεγέθους της Περιφέρειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Αλμερίας
Υπολογιστικό πρόβλημα
Στη θεωρητική πληροφορική, ένα υπολογιστικό πρόβλημα είναι ένα μαθηματικό αντικείμενο που αντιπροσωπεύει ένα σύνολο ερωτημάτων τα οποία ένας υπολογιστής είναι ικανός να λύσει. Για παράδειγμα, το πρόβλημα της παραγοντοποίησης: είναι ένα υπολογιστικό πρόβλημα. Τα υπολογιστικά προβλήματα αποτελούν ένα από τα βασικά αντικείμενα μελέτης στη θεωρητική πληροφορική. Ο τομέας των αλγορίθμων ερευνά μεθόδους αποδοτικής επίλυσης υπολογιστικών προβλημάτων. Ο συμπληρωματικός κλάδος της υπολογιστικής πολυπλοκότητας επιχειρεί να εξηγήσει το λόγο που κάποια υπολογιστικά προβλήματα είναι δυσεπίλυτα για τους υπολογιστές.
Ένα υπολογιστικό πρόβλημα μπορεί να θεωρηθεί ως ένα άπειρο σύνολο στιγμιοτύπων, μαζί με μία λύση για κάθε στιγμιότυπο. Για παράδειγμα, στο πρόβλημα της παραγοντοποίησης που αναφέρθηκε παραπάνω, τα στιγμιότυπα είναι οι ακέραιοι n και οι λύσεις είναι οι πρώτοι αριθμοί p που περιγράφουν μη τετριμμένους πρώτους παράγοντες του κάθε n.
Κατά σύμβαση αναπαριστούμε τόσο τα στιγμιότυπα όσο και τις λύσεις με δυαδικές συμβολοσειρές (binary strings), δηλαδή συμβολοσειρές με στοιχεία {0, 1}*. Για παράδειγμα, οι αριθμοί μπορούν να παρασταθούν με δυαδικές συμβολοσειρές χρησιμοποιώντας τη δυαδική κωδικοποίηση.
Είδη υπολογιστικών προβλημάτων
Ένα πρόβλημα απόφασης είναι ένα υπολογιστικό πρόβλημα του οποίου κάθε στιγμιότυπο δέχεται ως λύση ένα ναι ή ένα όχι. Ένα παράδειγμα υπολογιστικού προβλήματος είναι ο έλεγχος πρώτου: Κατά κανόνα, ένα πρόβλημα απόφασης αναπαρίσταται ως το σύνολο όλων των στιγμιοτύπων για τα οποία η απάντηση είναι ναι. Για παράδειγμα, ο έλεγχος πρώτου μπορεί να αναπαρασταθεί με το άπειρο σύνολο: Σε ένα πρόβλημα αναζήτησης, οι απαντήσεις μπορεί να είναι τυχαίες συμβολοσειρές. Για παράδειγμα, η παραγοντοποίηση αποτελεί ένα πρόβλημα αναζήτησης όπου τα στιγμιότυπα είναι θετικοί ακέραιοι (σε αναπαράσταση συμβολοσειράς) και οι λύσεις είναι σύνολα ακεραίων (σε αναπαράσταση συμβολοσειράς).
Ένα πρόβλημα αναζήτησης αναπαρίσταται ως μια σχέση που αποτελείται από όλα τα ζεύγη στιγμιοτύπου-λύσης, και αποκαλείται σχέση αναζήτησης. Για παράδειγμα, η παραγοντοποίηση μπορεί να αναπαρασταθεί ως η σχέση: η οποία αποτελείται από όλα τα ζεύγη αριθμών (n, p) όπου p ο μη τετριμμένος πρώτος παράγοντας του n.
Σε ένα πρόβλημα απαρίθμησης αναζητούμε το πλήθος των λύσεων που επιδέχεται ένα συγκεκριμένο πρόβλημα αναζήτησης. Για παράδειγμα, ένα πρόβλημα απαρίθμησης σχετικό με την παραγοντοποίηση είναι: Ένα πρόβλημα απαρίθμησης μπορεί να αναπαρασταθεί με μια συνάρτηση f από {0, 1}* σε μη αρνητικούς ακεραίους. Για μια σχέση αναζήτησης R, το πρόβλημα απαρίθμησης που σχετίζεται με την R είναι η συνάρτηση: Σε ένα πρόβλημα βελτιστοποίησης αναζητούμε τη «βέλτιστη δυνατή» λύση ανάμεσα στο σύνολο όλων των πιθανών λύσεων σε ένα πρόβλημα αναζήτησης. Παράδειγμα τέτοιου τύπου προβλήματος είναι το πρόβλημα του μέγιστου ανεξάρτητου συνόλου: Τα προβλήματα βελτιστοποίησης μπορούν να αναπαρασταθούν μέσω των σχέσεων αναζήτησής τους.
Σε ένα πρόβλημα συνάρτησης αναμένουμε μια μοναδική έξοδο (κάποιας ολικής συνάρτησης) για κάθε είσοδο, αλλά η έξοδος είναι πιο περίπλοκη από αυτή ενός προβλήματος απόφασης, διότι δεν περιορίζεται μόνο σε ένα «ναι» ή ένα «όχι». Ένα από τα πιο διάσημα παραδείγματα αποτελεί το πρόβλημα του περιπλανώμενου πωλητή (traveling salesman problem, TSP): Το πρόβλημα αυτό είναι NP-hard στη συνδυαστική βελτιστοποίηση και έχει ιδιαίτερα μεγάλη σημασία στην επιχειρησιακή έρευνα και τη θεωρητική πληροφορική.
Προβλήματα υπόσχεσης
Στη θεωρία υπολογιστικής πολυπλοκότητας συχνά υποννοείται ότι κάθε συμβολοσειρά στο {0, 1}* αναπαριστά ένα στιγμιότυπο του εκάστοτε υπολογιστικού προβλήματος. Παρ' όλα αυτά, μερικές φορές δεν αποτελούν όλες οι συμβολοσειρές στο {0, 1}* έγκυρα στιγμιότυπα και θα πρέπει να προσδιοριστεί ένα κατάλληλο υποσύνολο του {0, 1}* ως το σύνολο των «έγκυρων στιγμιοτύπων». Υπολογιστικά προβλήματα αυτού του είδους ονομάζονται προβλήματα υπόσχεσης.
Το ακόλουθο είναι ένα παράδειγμα προβλήματος υπόσχεσης: Σε αυτό το παράδειγμα όλα τα έγκυρα στιγμιότυπα είναι εκείνα των οποίων τα μέγιστα ανεξάρτητα σύνολα έχουν μέγεθος το πολύ 5 ή τουλάχιστον 10.
Τα προβήματα υπόσχεσης διαδραματίζουν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο σε διάφορες περιοχές της υπολογιστικής πολυπλοκότητας, συμπεριλαμβανομένων των hardness of approximation, property testing και interactive proof systems.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρητική πληροφορική
Ζάρκο Γιοβάνοβιτς
Βιογραφία
Ο Γιοβάνοβιτς γεννήθηκε στην Μπατάνιτσα, επαρχία του Βελιγραδίου, το 1925. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο φυλακίστηκε σε τρία στρατόπεδα. Μετά έγινε μέλος των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων. Την περίοδο του πολέμου, ο Γιοβάνοβιτς έχασε τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς του. Μετακόμισε στο Παρίσι στις 21 Φεβρουαρίου 1964. Ήταν γνωστός ως Ρομά ακτιβιστής. Συμμετείχε σε δυο Συνέδρια για τους Ρομά, το 1971 κοντά στο Λονδίνο και το 1978 στη Γενεύη. Στο δεύτερο Συνέδριο Ρομά, έλαβε τον τίτλο του υπουργού πολιτισμού των Ρομά. Ήταν γνωστός στο Παρίσι επειδή έπαιζε μπαλαλάικα, ένα παραδοσιακό μουσικό όργανο της Ρωσίας. Ο Γιοβάνοβιτς πέθανε στο Παρίσι το 1985.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι μουσικοί Κατηγορία:Ρομά
Πτελέα Καρδίτσας
Η Πτελέα είναι οικισμός νότια της Καρυάς του Δήμου Αργιθέας στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, ο οποίος είναι κτισμένος δυτικά από τον ποταμό Κουμποριανίτικο (ή Λεσκοβίτικο) σε υψόμετρο 600 μέτρων. Απέχει περίπου 7 χλμ. Δ. (οδηγικά) από την Καρυά, 6 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 70 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1940 με την παλιά της ονομασία Βαϊτσια να απογράφεται στην τότε κοινότητα Τριζόλου και το 1957 στο ΦΕΚ 119Α - 03/07/1957 να μετονομάζεται σε Πτελέα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Καρυά, το Παλαιοχωράκι και τα Ρόγκια αποτελούν την κοινότητα Καρυάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 19 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας
Ουέρκαλ-Οβέρα
Η Ουέρκαλ-Οβέρα (στα ισπανικά: Huércal-Overa) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Αλμερίας στην Ανδαλουσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Αλμερίας
Vanguard Films
Η Vanguard Films ήταν αμερικανική κινηματογραφική εταιρεία, που δημιουργήθηκε το 1943, μετά τη διάλυση της Selznick International Pictures, από τον Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ και διαλύθηκε το 1951. Ουσιαστικά, ο Σέλζνικ, τη δημιούργησε για να ολοκληρώσει κάποιες παραγωγές που του είχαν μείνει ανολοκλήρωτες από το κλείσιμο της προηγούμενης εταιρείας του, αποχωρώντας από αυτήν, το 1946. Οι ταινίες που του είχαν απομείνει ήταν το Απ' όταν έφυγες (1944), το I'll Be Seeing You (1944) και το Νύχτα Αγωνίας (1945), των οποίων η διανομή έγινε από την United Artists.
Μετά από αυτές τις ταινίες, τη διανομή την ανέλαβε η RKO Pictures και η Selznick Releasing Organization, μεταξύ των οποίων ήταν το Υπόθεση Παραντάιν (1947) και το Μονομαχία στον Ήλιο (1946). Πρόεδρος της εταιρείας ήταν ο Ντάνιελ Τ. Ο'Σι και υπεύθυνος παραγωγής ο Ντορ Σάρι. Η εταιρεία διαλύθηκε το 1951.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Παντελεμίδης-ΤΙΤΑΝ
Η οικογένεια Παντελεμίδη ήταν οι ιδιοκτήτες της ΤΙΤΑΝ, μιας εταιρείας που παρήγαγε αγροτικά μηχανήματα (κυρίως αλωνιστικές μηχανές) και λεωφορεία. Ιδρύθηκε στην Θεσσαλονίκη, της Ελλάδας, το 1937. Η εταιρεία ωστόσο, έγινε γνωστή για τις μηχανολογικές εφευρέσεις του Ιωάννη Παντελεμίδη και ειδικά για τον νέο τύπο σασί που σχεδίασε το 1955. Με αυτό το σασί, μπορούσαν να παραχθούν δύο οχήματα, ένα 4-τόνο φορτηγό και ένα λεωφορείο. Χαρακτηριστικό αυτού του σασί, ήταν ο πολύπλοκος υδραυλικός μηχανισμός και ο σχεδιασμός του άξονα, το οποίο επέτρεπε στον οδηγό να ρυθμίζει την απόσταση εδάφους (π.χ. χαμηλό, για πιο εύκολη φόρτωση, ή ψηλά, για παντός εδάφους οδήγηση).
Η δυσκολία της ΤΙΤΑΝ να εξασφαλίσει την άδεια παραγωγής των οχημάτων, εξαιτίας του ελληνικού κράτους, είναι ένα ιστορικά αρνητικό γεγονός για την ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία. Μια σειρά από καθυστερήσεις και η άρνησή της διεξαγωγής δοκιμών έγκρισης από το κράτος (με τον ισχυρισμό του ανεπαρκού νομικού πλαισίου σχετικά με τις νέες εξελίξεις), οδήγησε τον Παντελεμίδη να "επιδείξει" τα οχήματα μέσω της ΔΕΘ για να κερδίσει την υποστήριξη του κοινού. Εξέθεσε το φορτηγό του το 1956, στη Διεθνή <font style="background-color: rgb(189, 212, 255);">Έ κθεση Θεσσαλονίκης, ενώ σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε το 1958, ισχυρίστηκε ότι οι επιτυχημένες δοκιμές διεξήχθησαν σε ελληνικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Τελικά πήρε την άδεια του κράτους για την μέγιστη παραγωγή δύο 4-τόνων φορτηγών. Φαίνεται ότι ο Παντελεμίδης εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια το 1959, ενώ το εργοστάσιο του συνέχισε να κατασκευάζει σώματα λεωφορείων, για τον ΟΑΣΘ. Η εταιρεία έκλεισε το 1988. Η έννοια της εφεύρεσης του Παντελεμίδη είναι γνωστή μέχρι σήμερα, όπως και πολλά οχήματα με παρόμοιους μηχανισμούς που έχουν εμφανιστεί από τότε, πιθανότατα μέσω της ανεξάρτητης ανάπτυξης.
Πρόεδρος των Φιλιππίνων
Ο Πρόεδρος των Φιλιππίνων (αγγλικά: President of the Philippines, Φιλιππινέζικα: Pangulo ng Pilipinas) είναι το ανώτατο αξίωμα και ο επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας στις Φιλιππίνες. Αποτελεί τον αρχηγό του κράτους, τον αρχηγό της κυβέρνησης καθώς και τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Ο πρόεδρος εκλέγεται από άμεση καθολική ψηφοφορία, και έχει διάρκεια θητείας 6 χρόνων. Ο πρόεδρος δεν μπορεί να επανεκλεγεί, υπηρετεί δηλαδή το μέγιστο για μία μόνο θητεία.
Ο Μπονγκμπόνγκ Μάρκος, γιος του πρώην προέδρου και δικτάτορα των Φιλιππίνων Φερδινάντ Μάρκος, ορκίστηκε στις 30 Ιουνίου του 2022 νέος Πρόεδρος των Φιλιππίνων, έπειτα από την επικράτησή του στις προεδρικές εκλογές του Μαϊου του 2022.
Προϋποθέσεις εκλογιμότητας
Για να μπορέσει να εκλεγεί κάποιος Πρόεδρος των Φιλιππίνων πρέπει να διαθέτει κάποια προσόσντα, τα οποία επιγραμματικά είναι τα εξής:
Αρμοδιότητες
Οι Φιλιππίνες είναι μία προεδρική δημοκρατία. Ως εκ τούτου, οι εξουσίες του προέδρου είναι ιδιαίτερα ισχυρές: διορίζει τα μέλη της κυβέρνησης (πχ υπουργοί) και καθορίζει τις πολιτικές της. Υπογράφει εκτελεστικά διατάγματα καθώς και τους νόμους που ψηφίζονται από την Βουλή των Αντιπροσώπων και την Γερουσία. Έχει δικαίωμα βέτο σε οποιοδήποτε νομοσχέδιο, καθώς και εποπτεύει όλες τις τοπικές κυβερνήσεις αυτοδιοίκησης, διορίζει τους πρεσβευτές και τους στρατηγούς των ενόπλων δυνάμεων, κ.ο.κ.
Επαρχία Στερλιταμάκσκι
Η επαρχία Στερλιταμάκσκι (ρωσικά: Стерлитама́кский райо́н, μπασκιρικά: Стәрлетамаҡ районы) είναι μια διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις πενήντα τέσσερις επαρχίες της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, στη Ρωσία. Η επαρχία βρίσκεται στο κεντρικό μέρος της δημοκρατίας και συνορεύει με την επαρχία Αουργκαζίνσκι στα βόρεια, με την Επαρχία Γκαφουρίισκι στα βορειοανατολικά, με την επαρχία Ισιμπάισκι στα ανατολικά και νοτιοανατολικά, με την επαρχία Μελεουζόβσκι στα νότια, με την επαρχία Στερλιμπασέβσκι στα νοτιοδυτικά, με την επαρχία Μιγιακίνσκι στα δυτικά, και με την επαρχία Αλσεγιέβσκι στα δυτικά και βορειοδυτικά. Η έκταση της επαρχίας είναι 2.216 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Στερλιταμάκ  (όμως διοικητικά δεν είναι μέρος της επαρχίας). Στην απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 40.325 κάτοικοι.
Ιστορία
Η επαρχία ιδρύθηκε στις 20 Αυγούστου του 1930.
Διοικητική και δημοτική κατάσταση
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, η επαρχία Στερλιταμάκσκι είναι μία από τις 54 επαρχίες στη δημοκρατία. Χωρίζεται σε 20 σελσοβιέτ, και αποτελείται από 111 αγροτικές κοινότητες. Το Στερλιταμάκ είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας, αλλά δεν αποτελεί μέρος της επαρχίας. Το Στερλιταμάκ έχει καθεστώς πόλης δημοκρατικής σημασίας, στάτους ισοδύναμο με αυτό των επαρχιών.
Ως δημοτική διαίρεση, η περιοχή έχει συσταθεί ως Δημοτική Επαρχία Στερλιταμάκσκι. Τα σελσοβιέτ ενσωματώνονται ως είκοσι αγροτικοί οικισμοί εντός της δημοτικής επαρχίας. Η πόλη δημοκρατικής σημασίας του Στερλιταμάκ ενσωματώνεται ξεχωριστά από την επαρχία, ως το Αστικό Οκρούγκ του Στερλιταμάκ, αλλά χρησιμεύει επίσης ως διοικητικό κέντρο της δημοτικής επαρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Αντρέ Κόρβινγκτον
Ο Αντρέ Κόρβινγκτον (19 Νοεμβρίου 1877 - 13 Δεκεμβρίου 1918) είναι ξιφομάχος από την Αϊτή. Συμμετείχε στο ατομικό ξίφους ασκήσεως στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900. Σκοτώθηκε καθώς μαχόταν για τους Γάλλους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές της ξιφασκίας Κατηγορία:Αϊτινοί αθλητές
Άνω Μακεδονία
right|250px|thumb|Χάρτης της Μακεδονίας Η Άνω Μακεδονία αναφέρεται ιστορικά ως η ευρύτερη γεωγραφική περιοχή που καταλαμβάνουν οι δυτικές περιοχές της αρχαίας Μακεδονίας. Η περιοχή ονομάστηκε «άνω», δηλαδή «ορεινή», λόγω του φυσικού αναγλύφου της. Η πρώτη αναφορά της περιοχής αποδίδεται στον Ηρόδοτο που αναφέρεται στην εισβολή του Ξέρξη στη Θεσσαλία και στην περιπλάνηση του ιδρυτή του βασιλικού οίκου των Τημενιδών Αργεαδών, Πέρδικκα Α'. Άργότερα, αναφέρεται σε αυτή και ο Θουκυδίδης, ο οποίος αναφέρει πως στην περιοχή κατοικούν σύμμαχα και υπήκοα των Κάτω Μακεδόνων φύλα (Λυγκησταὶ καὶ ᾿Ελιμιῶται καὶ ἄλλα ἔθνη), με δικούς τους βασιλιάδες.
Γεωγραφία
Η Άνω Μακεδονία κάλυπτε γεωγραφικά την σημερινή Δυτική Μακεδονία καθώς και περιοχές βόρεια αυτής, πέριξ των ελληνικών συνόρων, στο έδαφος της σημερινής Περιφέρειας Πελαγονίας της Δ.Β.Μ. και της νοτιοδυτικής Αλβανίας, καθώς και νότια, στα βόρεια ημιορεινά τμήματα της Θεσσαλίας. Το όνομα Άνω Μακεδονία δόθηκε πιθανότητα λόγω του ορεινού αναγλύφου της περιοχής ώστε να διαχωρίζεται με την πεδινή περιοχή της Κάτω Μακεδονίας, μεγάλο μέρος της οποίας καλύπτει γεωγραφικά η σημερινή Κεντρική Μακεδονία.
Στην Άνω Μακεδονία τοποθετούνταν οι επαρχίες του δυτικού Μακεδονικού βασιλείου. Ο αριθμός των επαρχιών και τα όρια αυτών δεν μπορούν να προσδιοριστούν με σαφήνεια, λόγω διφορούμενων απόψεων ιστορικών και γεωγράφων της εποχής και της ύστερης αρχαιότητας.
Οι πιο γνωστές επαρχίες (αρχαίες φυλετικές «χώρες») ήταν: η Ελιμία (Ελίμεια ή Ελιμιώτιδα), η Ορεστίδα,  η Εορδαία, και  η Λυγκηστίδα. Η Πελαγονία, βόρεια της περιοχής των τεσσάρων αυτών επαρχιών, άλλοτε ταυτίζεται με την Λυγκηστίδα και άλλοτε ως ξεχωριστή επαρχία κατά την Ρωμαϊκή Περίοδο. Σύμφωνα με άλλους ιστορικούς και γεωγράφους, προστίθενται η Τυμφαία (περιοχή Γρεβενών και Ζαγορίου) και η Δευρίοπος, μέρος της Παιονίας. Επίσης προστίθενται στο Μακεδονικό Βασίλειο από τον Λίβιο και ορισμένους σύγχρονους ιστορικούς, περιοχές που ιστορικά θα λέγαμε ότι ανήκαν στην Αρχαία Ήπειρο: η Ατιντανία, με κατοίκους τους Ατίντανες και η Δασσαρήτιδα, με κατοίκους τους Δασσαρήτες ή Δέξαρες.
Ιστορία
Η εγκατάσταση της δωρικής φυλής των Μακεδόνων στην Άνω Μακεδονία τοποθετείται τη 2η χιλιετία π.Χ..
Οι σημαντικότερες πόλεις της Άνω Μακεδονίας την περίοδο της ακμής της περιοχής τον 4ο-2ο αι.π.Χ., ήταν η Αιανή και η Ηράκλεια Λυγκηστίς.
Η Άνω Μακεδονία ήταν μία κατεξοχήν αγροτική περιοχή και σε αντίθεση με την Κάτω δεν είχε μεγάλες πόλεις. Οι περιοχές που την απάρτιζαν εμφανίζονται σε ιστορικά έγγραφα ως αυτόνομα βασίλεια επί Αλέξανδρου Α' και ως επαρχίες του Μακεδονικού Βασιλείου επί Φιλίππου Β'.
Μετά τη μάχη της Πύδνας (168 π.Χ.) και την επακόλουθη κατάκτηση της Μακεδονίας, οι Ρωμαίοι άσκησαν διαφορετική πολιτική στην Άνω Μακεδονία, την οποία ανακήρυξαν «ελευθέρα» (libera) και για τη διοικητική της οργάνωση στηρίχτηκαν στη φυλετική της διαίρεση και στο ελληνιστικό ομοσπονδιακό σύστημα. 'Ετσι, ευνόησαν την ίδρυση αυτόνομων πολιτικών και διοικητικών ενώσεων (των «κοινών» ή «εθνών»), στα οποία συμμετείχαν αντιπρόσωποι όλων των πόλεων της φυλετικής περιοχής, όπως μαρτυρεί η μνεία «πρεσβευτών του έθνους» των Ορεστών στο γνωστό δόγμα των Βαττυναίων (143-4 μ.Χ.). Με άλλα λόγια, πρόκειται για τα γνωστά από επιγραφικές πηγές «κοινά» των Ελιμιωτών, των Ορεστών, των Λυγκηστών (και των Εορδών), τα οποία, έχοντας τις έδρες τους αντίστοιχα στις πόλεις Αιανή, Άργος Ορεστικό και Ηράκλεια Λυγκηστική, λειτουργούσαν ως ενδιάμεσοι οργανισμοί ανάμεσα στις τοπικές αρχές και τον Ρωμαίο διοικητή της επαρχίας Μακεδονίας και είχαν την ευθύνη για την τέλεση της τοπικής αυτοκρατορολατρείας και την είσπραξη των φόρων. Δεν είναι γνωστό αν αυτά τα «κοινά» καταργήθηκαν, με την άρση της αυτονομίας της περιοχής στον 3ο μ.Χ. αιώνα ή αν εξακολούθησαν να υπάρχουν ως απλές θρησκευτικές ενώσεις.
Εκτός από τα «κοινά», σε επιγραφές αυτοκρατορικών χρόνων αναφέρονται επίσης αρκετοί από τους γνωστούς θεσμούς της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας. Πρόκειται για πολιτικούς, θρησκευτικούς και κοινωνικούς θεσμούς, όπως είναι: του Μακεδονιάρχη, του πολιτάρχη, του πρεσβευτή, του αρχιερέα, του ιεροφάντη, του πρεσβυτεράρχη, του επιμελητή των ιερών, καθώς και για τους θεσμούς της εφηβείας και της δουλείας. Ενδιαφέρουσες είναι οι πληροφορίες που αντλούμε από επιγραφές και αρχαιολογικά δεδομένα για τις λατρείες και τα ιερά της Δυτικής Μακεδονίας. Με βάση την αρχαία φυλετική διαίρεση, ο μεγαλύτερος αριθμός των λατρευομένων θεοτήτων και των τόπων λατρείας τους (20 θεότητες και 22 τόποι λατρείας) απαντά στην Ελιμιώτιδα και ακολουθεί η Εορδαία (17 θεότητες και 18 τόποι λατρείας). Η πλειονότητα των λατρειών αφορά ελληνικές θεότητες, όπως είναι: του Δία («Ύψιστου», «Ολύμπιου», «Μέγιστου»), του Απόλλωνα, του Ασκληπιού, του Διόνυσου, του Ερμή, του Ποσειδώνα, του Ηρακλή («πατρώου» θεού των Μακεδόνων), της Ήρας, της Αθηνάς, της Άρτεμης, της Αφροδίτης, της Ενοδίας θεάς, καθώς και του Αλέξανδρου (αλεξανδρολατρεία). Από τις άλλες (ανατολικές, θρακικές, ρωμαϊκές) λατρείες μαρτυρείται η λατρεία του Σάραπη και της Ίσιδας, του «Θράκα ιππέα», της Ρώμης, καθώς και η αυτοκρατορολατρεία.
Από τις επιγραφές μας είναι γνωστά 500 περίπου παραδείγματα ανθρωπωνυμίων (θεοφόρων, μυθολογικών, ιστορικών κ.ά.), από τα οποία τα περισσότερα (περίπου 200, δηλ. το 42%) μαρτυρούνται στην Ελιμιώτιδα και από τα υπόλοιπα τα 111 (δηλ. το 25%) στην Ορεστίδα και τα 60 (δηλ. το 13%) στην Εορδαία. Από τα 500 περίπου ανθρωπωνύμια τα 350 (δηλ. ένα ποσοστό 75%) είναι ελληνικά και τα υπόλοιπα (25%) ανατολικά και ρωμαϊκά. Από τα ανθρωπωνύμια αντλούμε πολύτιμα στοιχεία για τη σύνθεση του πληθυσμού. Έτσι, εκτός από τον ντόπιο πληθυσμό, διαπιστώνεται η ύπαρξη παροίκων (Θεσσαλών από τη Δολίχη, τις Χυρέτιες και το Κερκίνιο) και μεταναστών από τη Θράκη και την Ελληνική Ανατολή. Τέλος, τα ανθρωπωνύμια μαρτυρούν ατομικές χορηγήσεις της ρωμαϊκής πολιτείας (civitas Romana) σε μέλη της τοπικής αριστοκρατίας ως το 212 μ.Χ., οπότε με το διάταγμα του Καρακάλλα χορηγήθηκε η ρωμαϊκή πολιτεία σε όλους τους ελεύθερους κατοίκους του Ρωμαϊκού κράτους.
Τέλος, όσον αφορά  την οικονομική ιστορία του τμήματος της Άνω Μακεδονίας που αντιστοιχεί στη σημερινή Δυτική Μακεδονία, με βάση τα αρχαιολογικά δεδομένα (κυρίως σκουριές σιδήρου και όστρακα αγγείων), έχουν εντοπιστεί αρκετές θέσεις με ίχνη μεταλλευτικών δραστηριοτήτων. Φαίνεται πως τα σπουδαιότερα μεταλλεία βρίσκονταν στις φυλετικές περιοχές της Ελιμιώτιδας και Λυγκηστίδας. Στην Ελιμιώτιδα σπουδαίο μεταλλευτικό κέντρο (χαλκού και σιδήρου) υπήρχε στους ανατολικούς πρόποδες της Πίνδου και συγκεκριμένα στο σημ. νομό Γρεβενών (κοντά στα σημ. χωριά Ανάβρυτα, Σαμαρίνα, Αβδέλλα, Μοναχίτι). Στη Λυγκηστίδα πάλι σπουδαίο μεταλλευτικό κέντρο σιδήρου υπήρχε στους ανατολικούς πρόποδες του Βέρνου (στα σημ. χωριά Άνω Κλεινές, Πρώτη, Τροπαιούχος και Κάτω Υδρούσα), καθώς και στη λεκάνη του Γεροπόταμου (stara reka) (κοντά στα σημ. χωριά Σκοπός, Αχλάδα, Μελίτη και Νεοχωράκι).
Κύρια ημιαυτόνομα βασίλεια και αρχαίες πόλεις της Άνω Μακεδονίας
Παρουσιάζονται οι αρχαίες πόλεις που αναφέρονται από αρχαίους συγγραφείς στα κύρια βασίλεια με πιθανή θέση εφόσον έχει ερευνηθεί καθώς και αταύτιστοι αρχαιολογικοί χώροι με ευρήματα από την Κλασική Εποχή σε παρένθεση.
Εορδαία
Ορεστίδα ή Όρέστεια, Ορεστίς
Ελιμεία ή Ελιμιώτις, Ελιμιώτιδα
Σημειώσεις
i. Οι «Φήμες» του μητροπολίτη Καστοριάς και μερικών μητροπόλεων της Δυτικής Μακεδονίας, της Βορείου Ηπείρου και του μητροπολίτη Πελαγονίας παλαιότερα, στην εκκλησιαστική υμνογραφία περιέχουν τον όρο Άνω Μακεδονία: «Υπέρ τίμου και εξάρχου Άνω Μακεδονίας».
Τζώρτζταουν (Πενάνγκ)
Η Τζώρτζταουν είναι πρωτεύουσα του κρατιδίου Πενάνγκ της Μαλαισίας και βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού Πενάνγκ. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Μαλαισίας, με 708.127 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ενώ το μητροπολιτικό Πενάνγκ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή του έθνους με πληθυσμό 2.412.616 κατοίκους. Το ιστορικό κέντρο της Τζώρτζταουν, έχει εγγραφεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 2008.
Ιδρύθηκε το 1786, από τον Φράνσις Λάιτ, ως εμπορικό λιμάνι της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Η Τζώρτζταουν ήταν ο πρώτος βρετανικός οικισμός στη Νοτιοανατολική Ασία. Μαζί με τη Σιγκαπούρη και τη Μαλάκκα, η Τζώρτζταουν αποτέλεσε τμήμα των Οικισμών του πορθμού της Μαλάκκα, οι οποίοι έγιναν αποικία του βρετανικού στέμματος το 1867. Καταλήφθηκε από την Ιαπωνία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πριν ανακτηθεί από τους Βρετανούς στο τέλος του πολέμου. Λίγο πριν από την ανεξαρτητοποίηση της Μαλάγια από τους Βρετανούς το 1957, η Τζώρτζταουν απέκτησε το καθεστώς πόλης από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄, καθιστώντας την, την πρώτη πόλη στη σύγχρονη ιστορία της χώρας.
Λόγω της ανάμειξης των διαφόρων εθνοτήτων και θρησκειών που έφτασαν στις ακτές της, η Τζώρτζταουν απέκτησε μια μεγάλη εκλεκτική ποικιλία αποικιακών και ασιατικών αρχιτεκτονικών στιλ. Έχει επίσης κερδίσει τη φήμη της ως γαστρονομική πρωτεύουσα της Μαλαισίας για την ξεχωριστή και πανταχού παρούσα τροφή του δρόμου. Επιπλέον, η πόλη φιλοξενεί μοναδική πολιτιστική κληρονομιά, όπως οι Περάνακαν των οποίων τα κληροδοτήματα εξακολουθούν να είναι ορατά στην αρχιτεκτονική και την κουζίνα του Πενάνγκ.
Η πόλη της Τζώρτζταουν περιλαμβάνει τη βιομηχανική ζώνη Bayan Lepas Free, μια βιομηχανική περιοχή παραγωγής αγαθών υψηλής τεχνολογίας που θεωρείται η Σίλικον Βάλεϊ της Ανατολής. Η πόλη χρησιμεύει επίσης ως το οικονομικό κέντρο της βόρειας Μαλαισίας και τον πιο ζωτικό ιατρικό κόμβο του έθνους. Από διοικητικής πλευράς, ο διεθνής αερολιμένας Πενάνγκ συνδέει την Τζώρτζταουν με πολλές μεγάλες περιφερειακές πόλεις, ενώ μια υπηρεσία πορθμείων, η γέφυρα Πενάνγκ και η δεύτερη γέφυρα Πενάνγκ συνδέουν την πόλη με την ηπειρωτική Μαλαισία. Εν τω μεταξύ, η αποβάθρα Swettenham της Τζώρτζταουν είναι το πιο πολυσύχναστο λιμάνι της Μαλαισίας για κρουαζιερόπλοια.
Ταβέρνας
Η Ταβέρνας (στα ισπανικά: Tabernas) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Αλμερίας, στην Ανδαλουσία.
Είναι γνωστή για τις ταινίες του Χόλυγουντ που κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970 χρησιμοποίησαν το ημι-ερημικό της περιβάλλον για να αποτυπώσουν το κλίμα της Άγριας Δύσης.
μικρογραφία|Μέρος του σκηνικού των ταινιών του Χόλυγουντ που γυρίστηκαν στην Ταβέρνας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Αλμερίας
Γουόλτερ Στιούαρτ, 3ος λόρδος του Μπαλντοράν
Ο Γουίλιαμ Στιούαρτ του Μπαλντοράν (Σέρλινγκ, περί το 1480 - 1575) 3ος λόρδος του Μπαλντοράν και 2ος Μπέιλι του Μπαλκουίντερ ήταν τρίτος γιος του Γουίλιαμ Στιούαρτ του Μπαλντοράν και της Έλεν Κάμπελ του Γκλενόρτσι. Ο Γουίλιαμ Στιούαρτ ήταν μεγάλος Σκωτσέζος γαιοκτήμονας του 16ου αιώνα και ο γενάρχης των Στιούαρτ του Άρντβορλιχ, ο πατέρας του ήταν ο γενάρχης των Στιούαρτ του Μπαλκουίντερ. Διαδέχτηκε τον πατέρα του σαν Μπέιλι του Μπαλκουίντερ, τα οικογενειακά εδάφη επικυρώθηκαν από τον πατέρα του τον Σεπτέμβριο του 1500.
Οικογένεια
Ο Γουίλιαμ Στιούαρτ νυμφεύθηκε την Ευφημία Ρέιντεγκ κόρη του Ιακώβου Ρέιντεγκ Οικονόμου του Ιακώβου Δ΄ της Σκωτίας, με την οποία απέκτησαν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Γουίλιαμ Στιούαρτ του Μπαλντοράν
Ο Σερ Γουίλιαμ Στιούαρτ του Μπαλντοράν (περί το 1440 - περί το 1500), 2ος λόρδος του Μπαλντοράν και 1ος βασιλικός Μπέιλι του Μπαλκουίντερ ήταν γιος του Ιακώβου Στιούαρτ και της Ανναμπέλ Μπιουκάναν, κόρης του Πάτρικ 14ου λόρδου του Μπιουκάναν. Ο Γουίλιαμ ήταν μεγάλος γαιοκτήμονας τον 15ο αιώνα και γενάρχης των Στιούαρτ του Μπαλκουίντερ, ήταν εγγονός του Ιακώβου του Παχύ που διεκδικούσε ανεπιτυχώς το στέμμα της Σκωτίας μέχρι τον θάνατο του (1429). Ο παππούς του Ιάκωβος Μορ Στιούαρτ ήταν ο μικρότερος και ο μοναδικός γιος του Μέρντοχ Στιούαρτ, δούκα του Όλμπανυ που απέφυγε την εκτέλεση με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας που αποδόθηκε σε όλα τα μέλη της οικογένειας του Όλμπανυ από τον Ιάκωβο Α΄ της Σκωτίας (1425). Ο Ιάκωβος ο Παχύς δραπέτευσε στο Άντριμ στην Ιρλανδία για να αποφύγει την οργή του βασιλιά ενώ όλοι οι τίτλοι και η περιουσία της οικογένειας κατασχέθηκαν. Ο μικρότερος γιος του Ιάκωβος "Μπέγκ" Στιούαρτ ύστερα από βασιλική συγχώρεση επέστρεψε στην Σκωτία και παντρεύτηκε την Ανναμπέλ Μπιουκάναν, κόρη του Πάτρικ 14ου λόρδου του Μπιουκάναν, ο Γουίλιαμ ήταν ο δεύτερος γιος τους.
Μπέιλι του Μπαλκουίντερ
thumb|right|250px|Χάρτης του Μπαλντοράν (19ος αιώνας) Ο Γουίλιαμ Στιούαρτ διορίστηκε βασιλικός Μπέιλι του Μπαλκουίντερ (1488), ο τίτλος είχε σχέση με τον ανώτερο δικαστικό υπάλληλο της περιοχής και αντιστοιχούσε με μεγάλους δικαστικούς τίτλους που υπήρχαν εκείνη την εποχή σε άλλες χώρες. Ο Γουίλιαμ Στιούαρτ μετέφερε το επώνυμο Στιούαρτ στην περιοχή και θεωρείται ο γενάρχης όλων των μικρότερων κλάδων των Στιούαρτ του Μπαλκουίντερ. Το όνομα "Μπαλντοράν" προέρχεται από τα αρχαία Γαλατικά και σημαίνει "πόλη της ενυδρίδας", κατά άλλους ήταν μετονομασία της αρχαίας πόλης του "Μπαλιντοράν", σε κάθε περίπτωση το όνομα από τότε σταμάτησε να υπάρχει. Η πόλη βρισκόταν στο Γουέστ Ντανμπάρτοσάιρ κοντά στο Μίλτον του Κάπσι περίπου 15 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Στέρλινγκ, οι Στιούαρτ του Μπαλντοράν πούλησαν την πόλη στην οικογένεια Γκλοράτ που έδωσαν από τότε το όνομα στην πόλη. Ο Γουίλιαμ Στιούαρτ δεν έκανε σοβαρές προσπάθειες να επανακτήσει η οικογένεια του τους τίτλους και την περιουσία που είχε πριν από την κατάσχεση των κτημάτων του προπάππου του (1425), προσπάθησε όμως με όλα τα μέσα να μεγαλώσει τα οικογενειακά κτήματα.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγο του Τζάνετ Μπιουκάναν, κόρη του Άρστιμπαλντ Μπιουκάναν του Λεττίρ απέκτησε :
Με την δεύτερη σύζυγο του Έλεν Κάμπελ του Γκλενόρτσι, κόρη του Κόλιν Κάμπελ του Γκλενόρτσι (5 Οκτωβρίου 1498) απέκτησε :
Στην διάρκεια του 14ου αιώνα οι απόγονοι του κέρδισαν εκτάσεις γης στην περιοχή του Μπαλντοράν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Κοινότητα Αγίου Νικολάου Λασιθίου
Η Κοινότητα Αγίου Νικολάου είναι κοινότητα του ομώνυμου Δήμου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε ως δήμος το 1924 με το ΦΕΚ 184Α - 06/08/1924 με έδρα τον Άγιο Νικόλαο.μικρογραφία|600x600εσ Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα Αγίου Νικολάου (πρώην δημοτική κοινότητα) περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ατζιμπράγα, Ελληνικά, Κατσίκια, Κερατίδια, Ξηρόκαμπος και Πίσσιδος, όπως και τους νησίδες Άγιοι Πάντες και Μικρονήσι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 12.638 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από εντεκαμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Βασίλειο Ορφανάκη.
Κοινοτάρχες Αγίου Νικολάου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος (έως το 1998 δήμαρχοι του δήμου) Αγίου Νικολάου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2010–11
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2010-11, είναι το 60ο πρωτάθλημα που διοργανώνει η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φθιώτιδας, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Φθιώτιδας.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας είναι η εξής:
Α1 Κατηγορία
Η κορυφαία κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 18 συλλόγων.Η πρώτη στην τελική κατάταξη ομάδα κερδίζει την άνοδο στη Δ΄ Εθνική και οι πέντε τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται, λόγω του υποβιβασμού της Λαμίας και της Ένωσης 2010 από την Δ' Εθνική. Για την σεζόν 2010-11 πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα των Καμένων Βούρλων και συμμετείχε στην Δ΄ Εθνική της επόμενης περιόδου.
Ανακατατάξεις ομάδων
Οι ακόλουθες ομάδες έχουν αλλάξει κατηγορία από την σεζόν 2009-10.
Προβιβάστηκαν από την Α' Κατηγορία
Προβιβάστηκαν στην Δ΄ Εθνική
Υποβιβάστηκαν στην Α' Κατηγορία
Α΄ Κατηγορία
Η Α΄ Κατηγορία της περιόδου 2010-11 διεξήχθη με τη συμμετοχή 52 συνολικά συλλόγων, χωρισμένων σε 4 ομίλους.
Β΄ Κατηγορία
Την περίοδο 2010-11 διεξήχθη και πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας με συμμετοχή 11 συλλόγων οι οποίοι ήταν οι εξής:
ΑΟ Μακρακώμης, ΑΣ Κόμμα , Παρνασσός Αμφίκλειας , ΑΣ Μάκρη 2007 , Ελπίδες Φθιώτιδας , ΑΟ Γραμμένης , Ατσαλένιος Πετρωτού , ΑΣ Πλατύστομου , Κεραυνός Γοργοποτάμου , ΑΕ Νέας Άμπλιανης , Παμφθιωτικός
Παραπομπές
ΕΠΣ Φθιώτιδας 2010-11 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2010-2011
Σαρλ Γκουνό
Ο Σαρλ Φρανσουά Γκουνό (Charles-François Gounod, 17 Ιουνίου 1818 – 18 Οκτωβρίου 1893) ήταν Γάλλος συνθέτης, γνωστός για τη μελοποίηση του Άβε Μαρία, και για τις όπερες Φάουστ και Ρωμαίος και Ιουλιέττα, καθώς και πλήθος άλλων θρησκευτικών έργων και τραγουδιών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Παρίσι, όπου ο πατέρας του, Φρανσουά Λουί, εργαζόταν ως καλλιτέχνης και η μητέρα του ήταν πιανίστα και καθηγήτρια μουσικής. Ήταν αυτή που του έδωσε τα πρώτα μαθήματα μουσικής, πριν εισαχθεί στο Ωδείο του Παρισιού, όπου και σπούδασε με τον Φρομεντάλ Αλεβύ και τον Πιέρ Τσίμμερμαν. Στα 1839 του απονέμεται το Βραβείο της Ρώμης για την καντάτα του "Fernand", βραβείο που είχε κερδίσει στο παρελθόν και ο πατέρας του για το εικαστικό του έργο.
Κατά την περίοδο της διαμονής του στην Ιταλία, μελέτησε τη μουσική του αναγεννησιακού συνθέτη Τζιοβάννι Πιερλουίτζι ντα Παλεστρίνα καθώς και άλλα θρησκευτικά έργα· περί το 1846 ήταν στα πρόθυρα να ακολουθήσει τον βίο της ιεροσύνης, αλλάζοντας όμως τα σχέδιά του και επιστρέφοντας στη σύνθεση. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1854, ολοκληρώνει μια επίσημη λειτουργία, η οποία είναι γνωστή με το προσωνύμιο Λειτουργία της Αγίας Καικιλίας. Η πρώτη της εκτέλεση δόθηκε στην εκκλησία του Αγίου Ευσταθίου στο Παρίσι στις 22 Νοεμβρίου 1855· έκτοτε ο Γκουνώ εδραιώνεται ως αξιοσημείωτος συνθέτης.
Μέσω της Φάννυ Μέντελσον - αδελφή του συνθέτη Φέλιξ Μέντελσον- του αποκαλύπτεται το Καλώς συγκερασμένο κλειδοκύμβαλο του Μπαχ. Το έργο του μπαρόκ συνθέτη θα αποτελέσει "νόμο στη μελέτη του πιάνου", από το οποίο το 1859 θα αντλήσει την αρμονία του πρώτου πρελούδιου σε Ντο μείζονα και θα το μετατρέψει στην πασίγνωστη άρια "Ave Maria" (Άβε Μαρία). Το 1851 γράφει την πρώτη του όπερα, "Σαπφώ", της οποίας η παράσταση όμως αποτελεί πλήρη αποτυχία και σχεδόν μια δεκαετία αργότερα ακολουθεί ο "Φάουστ", πάνω σε κείμενο του Γκαίτε. Αν και η υποδοχή της ήταν χλιαρή, εν τέλει γίνεται παγκόσμια επιτυχία και μέρος του ρεπερτορίου των λυρικών θεάτρων όλου του κόσμου. Μόνο στην Όπερα των Παρισίων είχαν δοθεί 2000 παραστάσεις μέχρι το 1975, ενώ η άλλη γνωστή του όπερα "Ρωμαίος και Ιουλιέττα" (1867) ποτέ δεν κατάφερε να υπερκεράσει τον Φάουστ. Οι υπόλοιπες όπερές του, με εξαίρεση τη "Mireille", δεν έτυχαν ιδιαίτερης υποδοχής και αποτέλεσαν θύματα της λήθης.
Από το 1870 ως το 1874 ο Γκουνώ ζει στην Αγγλία, αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση της σημερινής Royal Choral Society (Βασιλική Χορωδιακή Λέσχη). Το έργο αυτής της περιόδου είναι κατά βάση φωνητικό και δη χορωδιακό, γράφοντας πλήρος λειτουργίες, ρέκβιεμ και μοτέτα. Εκεί συνδέθηκε πλατωνικά με την τραγουδίστρια Τζωρτζίνα Ουέλντον, μια σχέση που τελείωσε εν μέσω αντιδικίας και φοβερής πικρίας. Για το υπόλοιπο της ζωής του στράφηκε και πάλι στη θρησκεία, γράφοντας έναν μεγάλο αριθμό θρησκευτικών έργων. Το Παπικό Εμβατήριο ("Marche Pontificale") του 1869 αποτελεί από το 1949 τον επίσημο εθνικό ύμνο του Βατικανού, ενώ το 1887, κατόπιν προσκυνήματος στον «βράχο» της Ζαν ντ' Αρκ, συνέθεσε και την περίφημη Λειτουργία εις μνήμην της Ζαν ντ'Αρκ. Βαθύτατα ρωμαιοκαθολικός ο ίδιος, διατηρούσε πάντα πάνω στο πιάνο του ένα μουσικό αναλόγιο ανάγλυφο με τη μορφή του Ιησού.
Τιμήθηκε με τον τίτλο του Μεγάλου Αξιωματούχου της Λεγεώνας της Τιμής, και το 1893, ολοκληρώνοντας το Ρέκβιεμ που είχε γράψει για τον εγγονό του, πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο, στο Σαιν-Κλου της Γαλλίας.
Παραπομπές
Γκουνω Γκουνω Γκουνω Γκουνω Κατηγορία:Καθηγητές του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Τρομοκρατική επίθεση στο Μπουργκάς
Στις 18 Ιουλίου 2012, στο αεροδρόμιο του Μπουργκάς, στη Βουλγαρία, εξερράγη βόμβα σε ένα λεωφορείο που μετέφερε Ισραηλινούς τουρίστες, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 5 επιβάτες και ο οδηγός του λεωφορείου. Τη βόμβα μετέφερε βομβιστής αυτοκτονίας, που επίσης σκοτώθηκε. Σύμφωνα με τις βουλγαρικές αρχές επρόκειτο για έναν 25χρονο Γαλλολιβανέζο. Τον Σεπτέμβριο του 2020 βουλγαρικό δικαστήριο καταδίκασε ερήμην σε ισόβια δύο άτομα, έναν Αυστραλολιβανέζο και έναν Καναδολιβανέζο, για τη συμμετοχή τους στην επίθεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα
Σασάλ-Μολένζ
Το Σασάλ-Μολένζ (γαλλικά: Chassal-Molinges) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
20th Television
Η 20th Television ιδρύθηκε το 1949, μαζί με άλλα στούντιο που ξεκινούσαν εκείνο το διάστημα την ενασχόληση με τηλεοπτικές παραγωγές. Η εταιρεία στην αρχή ήταν γνωστή με το όνομα TCF Television Productions, Inc. μέχρι το 1958, οπότε πήρε την ονομασία 20th Century Fox Television, ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι το 2020, λιγό μετά την αγορά περιουσιακών στοιχείων της 21st Century Fox απο την Disney και ανάμεσα στα οποία ήταν και η 20th Century Fox Television.
Σημαντικές τηλεοπτικές σειρές που παρήγαγε η 20th Television ως 20th Century Fox Television είναι το Glee, τo Bones, το Family Guy, το American Dad!, 24, το Modern Family, το Futurama και τους Σίμσονς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικά στούντιο στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:20th Century Studios Κατηγορία:Εξαγορές της Disney Κατηγορία:Θυγατρικές της The Walt Disney Company
Λεόν Τιέρσελιν
O Λεόν Τιέρσελιν ήταν Αϊτινός ξιφομάχος. Συμμετάσχε στο ατομικό διδασκάλων ξίφος ασκήσεως και ξίφος μονομαχίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές της ξιφασκίας
Ολεξάντρα Κονόνοβα
Η Ολεξάντρα Μικολάιβνα Κονόνοβα (Олександра Миколаївна Кононова, γεννημένη στις 27 Φεβρουαρίου 1991)  είναι Ουκρανή παραολυμπιακή σκιέρ. Κέρδισε τρία μετάλλια στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2010 και έγινε η ουκρανική αθλητική προσωπικότητα της χρονιάς το 2010.
Προσωπική ζωή
Η Κονόνοβα γεννήθηκε στο Μπρόβαρι το 1991. Είχε μια πάθηση όταν ήταν μικρό παιδί, που είχε ως αποτέλεσμα το δεξί της χέρι να μην αναπτυχθεί τόσο καλά όσο το άλλο της χέρι. Η Κονόνοβα ήταν ορφανή και την μεγάλωσε η γιαγιά της. Όταν ήταν δέκα ετών συνάντησε μερικούς νέους, που χρησιμοποιούσαν πατίνια. Η Κονόνοβα προερχόταν από φτωχό υπόβαθρο, δεχόταν bullying λόγω της αναπηρίας της και θυμόταν ότι ήταν δυστυχισμένη. Ανακάλυψε ότι οι άνθρωποι, που είχε γνωρίσει στο πάρκο δεν ήταν πατινέρ αλλά μια ομάδα που εκπαιδεύονταν χρησιμοποιώντας πατίνια για σκι αντοχής. Αποφάσισε να ασχοληθεί με το άθλημα.
Καριέρα
Εκπαιδευόμενη με πατίνια κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού, διαπίστωσε ότι η αναπηρία της δεν επηρέασε την ικανότητά της να πετύχει στο σκι και πέτυχε εθνικές θέσεις μέχρι τα δεκαοκτώ της. Ο πρώτος της εκπαιδευτής ήταν ο Ανατόλι Ζαντβινέγεφ.
Όταν η Κονόνοβα ήταν δεκαεννέα ετών, επιλέχθηκε να ταξιδέψει από το σπίτι της στην περιφέρεια Κιέβου, για να εκπροσωπήσει τη χώρα της στους παραολυμπιακούς στον Καναδά. Ήταν μέλος μιας ουκρανικής ομάδας, που ήταν τέταρτη στους τελευταίους παραολυμπιακούς και ήλπιζε να βελτιώσει τη θέση της. Η Κονόνοβα κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο για την Ουκρανία στο όρθιο δίαθλο στους Παραολυμπιακούς αγώνες στο Βανκούβερ το 2010. Αγωνίστηκε στους αγώνες ως η σημερινή παγκόσμια πρωταθλήτρια. Η Κονόνοβα κέρδισε το καλύτερο ντεμπούτο στους αγώνες προσθέτοντας στα δεκαεννέα μετάλλια που πήρε η Ουκρανία στο Βανκούβερ.
Κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια και ένα ασημένιο μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2010 και έγινε η ουκρανική αθλητική προσωπικότητα της χρονιάς το 2010. Κέρδισε σημαντικό χρηματικό έπαθλο από την ουκρανική κυβέρνηση και θεωρείται ότι βοήθησε στην αλλαγή της στάσης του Ουκρανού απέναντι στην αναπηρία γενικά.
Η Κονόνοβα συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Σκανδιναβικού Δίαθλου IPC στο Βουοκάτι της Φινλανδίας το 2014. Την τελευταία μέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν η μόνη μη Ρωσίδα, που διεκδίκησε χρυσό μετάλλιο. Ήταν στην ουκρανική ομάδα δίαθλου στους Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι 2014.
Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο γυναικείο αγώνα όρθιου διάθλου έξι χιλιομέτρων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χειμερινών Αγών Ατόμων με Αναπηρία 2021, που πραγματοποιήθηκε στο Λίλεχαμερ της Νορβηγίας. Κέρδισε επίσης το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα των 10 χιλιομέτρων όρθιου διάθλου γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί αθλητές
Αχμέτ Ζακί Γιαμανί
Τον Δεκέμβριο του 1975, ο Γιαμανί και οι άλλοι υπουργοί του ΟΠΕΚ πιάστηκαν όμηροι από τον τρομοκράτη Κάρλος (το Τσακάλι) στη Βιέννη της Αυστρίας. Οι όμηροι αφέθηκαν ελεύθεροι μετά από δύο ημέρες οδήγησης με αεροπλάνο στη Βόρεια Αφρική, παρόλο που ο Κάρλος έλαβε εντολή από τους ανωτέρους του να εκτελέσει τον Γιαμανί και τον Ιρανό ομόλογό του Τζαμσίντ Αμουζεγκάρ. Ο Γιαμανί παραιτήθηκε από την θέση του ως υπουργός Πετρελαίου όταν απολύθηκε από τον Βασιλιά Φαχντ τον Οκτώβριο του 1986. Το 1990, ίδρυσε το Κέντρο Παγκόσμιων Ενεργειακών Μελετών, μια ομάδα ανάλυσης αγοράς, και παρέμεινε εμπλεκόμενος σε ιδιωτικές επενδύσεις και πολιτιστικά ιδρύματα.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Ο Γιαμανί γεννήθηκε στη Μέκκα στις 30 Ιουνίου 1930, ένα από τα τρία παιδιά. Ο πατέρας του, Χασάν Γιαμάνι, ήταν Καντί στη Χετζάζ και σεβαστός μελετητής του ισλαμικού δικαίου, ενεργώντας ως Μεγάλος Μουφτής στην Ινδονησία και τη Μαλαισία. Ο παππούς του Γιαμανί ήταν Μεγάλος Μουφτής στην Τουρκία. Το επώνυμο Γιαμανί προέρχεται από τηνΥεμένη από όπου κατάγονται οι πατρικοί του πρόγονοι.
Ο Γιαμανί απέκτησε πτυχίο νομικής στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου στο Κάιρο το 1951. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας τον έστειλε στο Ινστιτούτο Συγκριτικού Δικαίου του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης για μη Αμερικανούς δικηγόρους και το 1955 έλαβε μεταπτυχιακό στη συγκριτική νομολογία. Με τη βοήθεια ενός καθηγητή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ο Γιαμανί πέρασε το επόμενο έτος στη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ αποκτώντας το δεύτερο μεταπτυχιακό του το 1956
Καριέρα
Ο Γιαμανί επέστρεψε στο Υπουργείο Οικονομικών της Σαουδικής Αραβίας, όπου εντάχθηκε στο νέο Τμήμα Zakat και Φόρου Εισοδήματος. Το 1959, προσκλήθηκε από τον πρίγκιπα Φαϊζάλ, τότε διάδοχο και πρωθυπουργό, να εργαστεί ως νομικός σύμβουλος στο γραφείο του. Όταν ο βασιλιάς Σαούντ επέστρεψε στην πλήρη εξουσία το 1960 με την υποστήριξη των Ελεύθερων Πριγκίπων, ο Φαϊζάλ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και ο Γιαμανί επέστρεψε στη δικηγορία του και άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Ριάντ. Σύμφωνα με τον Γιαμανί, ο βασιλιάς Σαούντ του πρόσφερε στη συνέχεια τη θέση του υπουργού πετρελαίου αλλά εκείνος αρνήθηκε. Αρκετούς μήνες αργότερα σχηματίστηκε νέο υπουργικό συμβούλιο με τον Φαϊζάλ ως διάδοχο και αναπληρωτή πρωθυπουργό και τον Μάρτιο του 1962 ο νυν υπουργός πετρελαίου και ιδρυτής του ΟΠΕΚ, Αμπντουλάχ Ταρίκι, αντικαταστάθηκε από τον Γιαμανί.
Το 1962 ιδρύθηκε ο Γενικός Οργανισμός Πετρελαίου και Ορυκτών, ο οποίος σχεδιάστηκε να γίνει η εθνική εταιρεία πετρελαίου. Το 1964 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Πετρελαίου και Ορυκτών, με στόχο να παράγει Σαουδάραβες με τις δεξιότητες για τη διαχείριση αυτής της εταιρείας στο μέλλον. Μετά τις διαπραγματεύσεις του ΟΠΕΚ το 1972, η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας αγόρασε το 25% της ιδιοκτησίας της Aramco. Από το 1974, η συμμετοχή της Σαουδικής Αραβίας αυξήθηκε στο 60% και το 1976 συμφωνήθηκε η συνολική ιδιοκτησία της Σαουδικής Αραβίας, με τις πληρωμές να ολοκληρώθηκαν το 1980.
Ως υπουργός Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, ο Γιαμανί διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του νεοσύστατου ΟΠΕΚ. Αντιμέτωπος με τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1967, ο Γιαμάνι μίλησε κατά της χρήσης ενός αραβικού εμπάργκο πετρελαίου. Το εμπάργκο του 1967 ήταν αναποτελεσματικό, αν και η εμπειρία οδήγησε στην εξέταση των πιθανών πολιτικών πλεονεκτημάτων ενός πετρελαϊκού οργανισμού μόνο από τους Αραβικούς. Ο Γιαμανί ανέλαβε τον ηγετικό ρόλο στην ανάπτυξη αυτής της ιδέας και το 1968 στον Οργανισμό Αραβικών Χωρών Εξαγωγής Πετρελαίου (OAPEC) προστέθηκαν η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και η Λιβύη. Αρκετές άλλες χώρες προσχώρησαν το 1970 και η Αίγυπτος, η Συρία και το Ιράκ εντάχθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Πετρελαϊκή κρίση του 1973
Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Γιομ Κιπούρ, ο Γιαμανί ανέλαβε την πρωτοβουλία και σχεδίαζε να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου αρχικά κατά 10% μαζί με άλλα μέλη του ΟΠΕΚ, ακολουθούμενη από μειώσεις 5% κάθε μήνα. Στις 16 Οκτωβρίου, τα έξι μέλη του ΟΠΕΚ στον Περσικό Κόλπο συναντήθηκαν στο Κουβέιτ και πήραν την απόφαση να αυξήσουν τις τιμές του πετρελαίου από 3 σε 5,12 δολάρια. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που οι χώρες παραγωγής καθόρισαν ανεξάρτητα την τιμή του πετρελαίου τους. Την επόμενη μέρα, τα δέκα μέλη του OAPEC συμφώνησαν στις μέτριες προτάσεις περικοπής της παραγωγής του Γιαμανί. Επίσης πρότειναν εμπάργκο σε χώρες που θεωρούνταν «εχθρικές», αλλά δεν επιβλήθηκε, αν και μέχρι τις 22 Οκτωβρίου όλες οι χώρες του ΟΑΠΕΚ είχαν θέσει εμπάργκο στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ολλανδία και τη Δανία.