cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζόζεφ Μπλακ
Οικογένεια και σπουδές
Ο Μπλακ γεννήθηκε στο Μπορντώ της Γαλλίας, όπου ο πατέρας του, που καταγόταν από το Μπέλφαστ της Ιρλανδίας, εμπορευόταν κρασιά. Η μητέρα του καταγόταν από το Αμπερντήνσιρ της Σκωτίας και η οικογένειά της είχε την ίδια ασχολία. Ο Τζόζεφ είχε 12 αδέλφια. Μαθήτευσε στο γυμνάσιο του Μπέλφαστ από τα 12 χρόνια του και στα 18 εισάχθηκε στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, σπουδάζοντας εκεί επί τετραετία προτού περάσει άλλα τέσσερα χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, συνεχίζοντας εκεί τις ιατρικές σπουδές του. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, ο Μπλακ έγραψε μια διδακτορική διατριβή με θέμα την αντιμετώπιση των πετρών στα νεφρά με ανθρακικό μαγνήσιο.
Τα θεμέλια της χημείας του
Καθώς συνέβαινε με τους περισσότερους πειραματιστές του 18ου αιώνα, η αντίληψη του Τζόζεφ Μπλακ για τη χημεία βασιζόταν στα πέντε «ριζώματα» της ύλης: το νερό, τη γη, τη φωτιά, τα άλατα και τα μέταλλα. Σε αυτά προσέθεσε τον «αέρα» όταν τα πειράματά του επιβεβαίωσαν την παρουσία του διοξειδίου του άνθρακα (το οποίο αποκαλούσε «σταθερό αέρα», fixed air). Οι έρευνες του Μπλακ κατευθύνονταν από ερωτήματα σχετικά με το πώς τα ριζώματα αυτά συνδυάζονταν μεταξύ τους σε ποικίλες μορφές και μείγματα. Τη δύναμη που τα συγκρατούσε μαζί σε τέτοιους συνδυασμούς την αποκαλούσε affinity (συγγένεια). Σε όλη τη σταδιοδρομία του εφάρμοζε ποικιλία διαγραμμάτων και τύπων για να διδάξει τους φοιτητές του πώς να χειρίζονται τη χημική συγγένεια με διαφορετικούς πειραματισμούς.
Ο αναλυτικός ζυγός
thumb|Αναλυτικός ζυγός ακριβείας Περί το 1750, ενώ ακόμα ήταν φοιτητής, ο Μπλακ ανέπτυξε τον εργαστηριακό ζυγό ακριβείας ή «αναλυτικό ζυγό», με βάση μία ελαφρά ράβδο που ισορροπούσε πάνω σε ένα σφηνοειδές υπομόχλιο. Ο κάθε βραχίονας του ζυγού έφερε ένα δίσκο, πάνω στον οποίο τοποθετούσε το δείγμα ή τα σταθμά (ζύγια). Αυτή η διάταξη υπερέβαινε σε ακρίβεια οποιονδήποτε άλλο ζυγό της εποχής και κατέστη σημαντικό επιστημονικό εργαλείο στα περισσότερα εργαστήρια χημείας.
Η λανθάνουσα θερμότητα
thumb|Το πρώτο [[θερμιδόμετρο πάγου, που μεταχειρίσθηκαν τον χειμώνα του 1782–83 οι Λαβουαζιέ και Λαπλάς για να μετρήσουν τη θερμότητα διάφορων χημικών μεταβολών, υπολογισμοί που βασίστηκαν στην προηγηθείσα ανακάλυψη της λανθάνουσας θερμότητας από τον Μπλακ.]]
Το 1757 ο Μπλακ διορίσθηκε «καθηγητής της ιατρικής και θεραπευτικής στην έδρα Regius του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης. Το 1761 κατάλαβε ότι η προσθήκη θερμότητας σε πάγο που λιώνει δεν προκαλεί αύξηση της θερμοκρασίας του μείγματος πάγου-νερού, μόνο περισσότερη τήξη του πάγου. Επιπλέον, ο Μπλακ παρατήρησε ότι η προσθήκη θερμότητας σε νερό που βράζει δεν προκαλεί αύξηση της θερμοκρασίας του μείγματος νερού-ατμού, αλλά αύξηση της ποσότητας του ατμού. Από αυτές τις παρατηρήσεις συμπέρανε ότι η θερμότητα που προσφέρθηκε πρέπει να απορροφήθηκε από τα σωματίδια του πάγου και του νερού που έβραζε αντιστοίχως και να έγινε «λανθάνουσα».
Η θεωρία αυτή της λανθάνουσας θερμότητας σημείωσε την απαρχή της επιστημονικής θερμοδυναμικής. και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες συνεισφορές του Σκωτσέζου επιστήμονα, στην οποία βασίζεται κυρίως και η επιστημονική του φήμη. Ο Μπλάκ απέδειξε επίσης ότι διαφορετικές ουσίες έχουν διαφορετικές ειδικές θερμότητες.
Η θεωρία αυτή αποδείχθηκε τελικώς σημαντική όχι μόνο για την ανάπτυξη της θεωρητικής επιστήμης, αλλά και για την ανάπτυξη της ατμομηχανής. Η λανθάνουσα θερμότητα του νερού είναι μεγάλη σε σύγκριση με αυτή πολλών άλλων υγρών, κάτι που επηρέασε τις προσπάθειες του Τζέιμς Βατ να βελτιώσει την απόδοση της ατμομηχανής που είχε εφεύρει ο Τόμας Νιούκαμεν. Ο Μπλακ και ο Βατ έγιναν φίλοι μετά τη συνάντησή τους περί το 1757, όταν αμφότεροι εργάζονταν στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης. Ο Μπλακ παρείχε σημαντική οικονομική και άλλη υποστήριξη στις πρώτες ερευνες του Βατ επί της ισχύος του ατμού.
Η ανακάλυψη του διοξειδίου του άνθρακα
Ο Μπλακ μελέτησε τις ιδιότητες ενός αερίου που βρήκε ότι εκλυόταν σε διάφορες αντιδράσεις. Ανεκάλυψε ότι ο ασβεστόλιθος (ανθρακικό ασβέστιο), όταν θερμαινόταν ή δεχόταν την επίδραση οξέων, ανέδιδε ένα αέριο που απεκάλεσε «σταθερό αέρα» (fixed air). Εξακρίβωσε ότι ο «σταθερός αέρας» ήταν πυκνότερος από τον ατμοσφαιρικό και δεν υπεστήριζε την καύση (φλόγα) ή την αναπνοή των ζώων. Ο Μπλακ βρήκε επίσης ότι, διοχετευόμενο αυτό το αέριο μέσα από ασβεστόνερο (δηλαδή υδατικό διάλυμα υδροξειδίου του ασβεστίου), προκαλούσε την καθίζηση ανθρακικού ασβεστίου. Χρησιμοποίησε αυτό το φαινόμενο για να παρατηρήσει ότι το αέριο παράγεται από την αναπνοή και τη μικροβιακή ζύμωση.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Το 1766, ακολουθώντας το παράδειγμα του φίλου και πρώην καθηγητή του στη Γλασκώβη, ο Μπλακ διαδέχθηκε τον Γουίλιαμ Κάλεν στην έδρα του καθηγητή της Ιατρικής και της Χημείας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου (ο Κάλεν είχε εγκατασταθεί στο Εδιμβούργο το 1755). Από εκεί και πέρα, ο Μπλακ άφησε την έρευνα και αφοσιώθηκε αποκλειστικά στη διδασκαλία. Σε αυτή ήταν πολύ καλός, με την παρακολούθηση των διαλέξεών του να ανέρχεται από έτος σε έτος, για περισσότερο από τριάντα χρόνια. Οι διαλέξεις του άσκησαν ισχυρή επίδραση στην εκλαΐκευση της χημείας και η παρακολούθησή τους έφθασε να αποτελεί μια δημοφιλή έξοδο.
Σημαντικός λόγος για την εγκατάλειψη της επιστημονικής έρευνας από τον Μπλακ ήταν και η ασθενική κράση του. Η ελάχιστη παραπάνω καταπόνηση, είτε σωματική, είτε διανοητική, του προκαλούσε αιμοπτύσεις και μόνο με μεγάλη φροντίδα μπορούσε να διατηρεί την υγεία του. Ωστόσο, από το 1793 και μετά εξασθένησε εμφανώς και βαθμιαία αποσύρθηκε από τα διδακτικά του καθήκοντα. Το 1795 ο Τσαρλς Χόουπ διορίσθηκε βοηθός της έδρας του και το 1797 ο Μπλακ παρέδωσε το τελευταίο του μάθημα.
Προσωπική ζωή
thumb|Ο τάφος του Μπλακ στο Greyfriars Kirkyard Ο Μπλακ ήταν μέλος της Λέσχης Poker, όπου πολλοί άνθρωποι που πρωτοπόρησαν στον λεγόμενο «Σκωτσέζικο Διαφωτισμό» συναντιούνταν και αντάλασσαν απόψεις. Σχετιζόταν με τους Ντέιβιντ Χιουμ, Άνταμ Σμιθ και άλλους, όπως με τον πρωτοπόρο της γεωλογίας Τζέιμς Χάτον.
Ο Τζόζεφ Μπλακ δεν νυμφεύθηκε ποτέ. Πέθανε ειρηνικά στο σπίτι του στο Εδιμβούργο σε ηλικία 71 ετων και τάφηκε στο κοιμητήριο Greyfriars Kirkyard της πόλεως. Το σχετικώς μεγάλο ταφικό μνημείο του βρίσκεται στον κλειστό για το κοινό νοτιοδυτικό τομέα.
Το 2011 επιστημονικός εξοπλισμός που πιστεύεται ότι ανήκε στον Μπλακ ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι χημικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι φυσικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι ιατροί
Οίκος του Μπάλλιολ
Ο Οίκος του Μπάλλιολ ήταν Άγγλο-Νορμανδοί ευγενείς από την Πικαρδία που εγκαταστάθηκαν στα βόρεια τμήματα της Αγγλίας από τον βασιλιά Γουλιέλμο Ρούφο με αντάλλαγμα την άμυνα και την ασφάλεια του βασιλείου από τα βόρεια. Τον 13ο και τον 14ο αιώνα δυο μέλη της οικογένειας ανέβηκαν στον θρόνο της Σκωτίας
Κατάλογος των ηγεμόνων του Οίκου του Μπάλλιολ
Ο Έντουαρντ Μπάλλιολ πέθανε χωρίς απογόνους και η δυναστεία συνεχίστηκε με την εγγονή του Τζων Μπάλλιολ Χριστίνα του Λίντσεϊ που παντρεύτηκε τον λόρδο του Κουσύ
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος του Μπάλλιολ
Μαυρίκιος Ιωσήφ της Σαβοΐας
Ο Μαυρίκιος (13 Δεκεμβρίου 1762 - 2 Σεπτεμβρίου 1799) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν δούκας του Μονφεράτου (1762-1799). Από τον αδελφό του βασιλιά της Σαρδηνίας τοποθετήθηκε διοικητής στο Σάσαρι, ΒΔ του νησιού, αλλά απεβίωσε από ελονοσία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο βασιλικό ανάκτορο του Τορίνο και ήταν τριτότοκος γιος του Βίκτωρα-Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας και της Μαρίας-Αντωνίας-Φερδινάνδης των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας. Του αποδόθηκε, την ημέρα της γέννησής του, ο τίτλος του Μομφερράτου και η πόλη του Μομφερράτου, το Καζάλε Μονφεράτο, έκανε μεγάλη εορτή την ημέρα εκείνη προς τιμήν του. Του δόθηκε ως πρόσοδος (appanage) το ποσό των 20.000.000 σκούδων του Πιεμόντε.
Κατά την προέλαση του Ναπολέοντα Α΄ στο Πεδεμόντιο διέφυγε μαζί με τα αδέλφια του Βίκτωρα-Εμμανουήλ, Κάρολο-Φήλικα και Ιωσήφ Βενέδικτος στη Σαρδηνία, όπου έμειναν στο παλάτσο Καρκασόνα. Ο μεγαλύτερος αδελφός τους Κάρολος-Εμμανουήλ Δ΄ διέφυγε στη Ρώμη.
Ερριέττα της Αγγλίας
Η Ερριέττα της Αγγλίας (Henrietta of England, 26 Ιουνίου 1644 - 30 Ιουνίου 1670) του Οίκου των Στιούαρ τ ήταν η μικρότερη κόρη του Κάρολου Α΄ της Αγγλίας, Σκωτίας και Ιρλανδίας.
Μαυρίκιος Ιωσήφ της Σαβοΐας
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Δούκες του Μομφερράτου
Ερριέττα της Αγγλίας
Βιογραφία
Η Ερριέττα Άννα γεννήθηκε την περίοδο κατά την παραμονή της Δεύτερης Μάχης του Νιούμπερυ του Εμφυλίου Πολέμου το 1644, στην Οικία Μπέντφορντ του Έξετερ. Πατέρας της ήταν ο Κάρολος Α΄ της Αγγλίας, γιος του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας και της Άννας της Δανίας, και μητέρα της η Ερριέττα Μαρία της Γαλλίας, κόρη του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Μεδίκων.
Φεύγοντας από την Αγγλία με την κυβερνήτη της στην ηλικία των τριών ετών, μετακόμισε στη αυλή του πρώτου της εξαδέλφου Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, όπου ήταν γνωστή ως Μινέτ.
Η Ερριέττα παντρεύτηκε στις 30 Μαρτίου 1661 τον Φίλιππο, Δούκα της Ορλεάνης, γιο του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας, και μαζί απέκτησαν:
Η Ερριέττα και ο Φίλιππος μετά τον γάμο τους, εγκαταστάθηκαν στο Παλάτι του Κεραμεικού. Ως σύζυγος μέλους της γαλλικής βασιλικής οικογένειας η Ερριέττα έλαβε τον τίτλο Δούκισσα της Ορλεάνης​.
Το 1667 η Ερριέττα άρχισε να έχει έναν έντονο και διακεκομμένο πόνο στο πλευρό της. Τον Απρίλιο του 1670, σύμφωνα με αναφορές, η Ερριέττα άρχισε να έχει πεπτικά προβλήματα τόσο σοβαρά ώστε να μπορεί να καταναλώνει μόνο γάλα. Στις 29 Ιουνίου 1670, η Ερριέττα καθώς έπινε ένα ποτήρι παγωμένο νερό με κιχώριο, αμέσως μετά ένιωσε ένα πόνο στο πλευρό της και φώναξε: "Αχ! Τι πόνος! Τι πρέπει να κάνω! Πρέπει να είναι δηλητηριασμένο!".
Εκείνη αμέσως υπέθεσε ότι είχε δηλητηριαστεί και ζήτησε αντίδοτο και κάποιον να εξετάσει το νερό με το κιχώριο. Τις δόθηκαν κοινές σύγχρονες θεραπείες για κολικούς, καθώς και αντι-δηλητήρια. Η βασιλική οικογένεια έφτασε στο Σαιν Κλου έχοντας ακούσει τα νέα, μέσα σε λίγες ώρες.
Η πριγκίπισσα Ερριέττα πέθανε στο Κάστρο του Σαιν Κλου στις 30 Ιουνίου 1670 και ώρα 2 π.μ.. Ο Ιππότης της Λωρραίνης και ο Μαρκήσιος του Εφιάτ φημολογήθηκαν από πολλούς ότι ήταν συνεργοί στη δηλητηρίαση της Ερριέττας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Άγγλοι ευγενείς Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Δούκισσες της Ορλεάνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Νικ Χάιντφελντ
Ο Νικ Χάιντφελντ(πλήρες ονοματεπώνυμο Νικ Λαρς Χάιντφελντ))γεν. στο Μενχενγκλάντμπαχ στις 10 Μαΐου του 1977) είναι Γερμανός οδηγός αγώνων.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Μενχενγκλάντμπαχ της τέως Δυτικής Γερμανίας. Ξεκίνησε την καριέρα του απ' τα καρτ σε ηλικά 11 ετών το 1988. Το 1994 εντάχθηκε στη σειρά αγώνων Γερμανική Φόρμουλα Ford και αφού κέρδισε τους 8 απ' τους 9 αγώνες του Πρωταθλήματος, στο τέλος αναδείχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής. την επόμενη χρονιά(1995) κατέκτησε τον Παγκόσμιο Τίτλο στη Διεθνή Γερμανική Φόρμουλα Ford 1800 παρακλάδι του οποίου είναι το Κύπελλο Ζέτεκ όπου κατετάγη 2ος. Το 1996 έλαβε μέρος στη Γερμανική Φόρμουλα 3 όπου έχοντας πετύχει 3 νίκες κατετάγη 3ος. Στον τελευταίο αγώνα ο οποίος ήταν το Γκραν Πρι του Μακάο έλαβε κανονικά μέρος και κέρδισε το 1ο μέρος του, πράγμα το οποίο τράβηξε την προσοχή του συμπατριώτη του Νόρμπερτ Χόιγκ ο οποίος του πρότεινε το 1997 να έρθει στην ομάδα την οποία διεύθυνε εκείνος τη Γουέστ Κομπετίσιον Τιμ, πράγμα το οποίο έγινε.
Καριέρα του Χάιντφελντ στη Φόρμουλα 1
thumb|right|150px|Ο Χάιντφελντ στην εκκίνηση του Ουγγρικού Γκραν Πρι του [[Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2003)|2003]] Ο Χάιντφελντ εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 το 2000 με την ομάδα Prost Grand Prix. Το 2001 έφυγε από κει και πήγε στη Sauber όπου έμεινε μέχρι και το 2003. Το 2004 κινδύνεψε να μείνει χωρίς θέση οδηγού επειδή η Sauber πήρε τον Ιταλό Τζιανκάρλο Φιζικέλα ο οποίος την προηγούμενη χρονιά βρισκόταν στην ομάδα Jordan. Τελικά όμως τον βρήκε ο ιδιοκτήτης της ομάδας Έντι Τζόρνταν και του πρότεινε να υπογράψουν μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας. Αυτό όντως έγινε κι ο Χάιντφελντ εκείνη τη χρονιά έτρεξε μ' εκείνη την ομάδα. Το 2005 πήγε στη Williams με την οποία δεν έτρεξε σε όλα τα Γκραν Πρι του Πρωταθλήματος αλλά μόνο στα 12. Αυτά ήταν τα Γκραν Πρι απ' το Γκραν Πρι Αυστραλίας με το οποίο ξεκίνησε το Πρωτάθλημα μέχρι το Γκραν Πρι Βελγίου. Το Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2005 είχε ένα ατύχημα με το ποδήλατό του και μετά απ' αυτό ένιωσε έντονη αδιαθεσία. Η ομάδα για τα Γκραν Πρι Ιταλίας και Βραζιλίας τον αντικατέστησε με το Βραζιλιάνο δοκιμαστή της Αντόνιο Πιτζόνια. Αρχικά ήταν προγραμματισμένο ο Χάιντφελντ να επέστρεφε κανονικά στο Γκραν Πρι Ιαπωνίας. Όμως τα μεσάνυχτα της Δευτέρας 26 Σεπτεμβρίου 2005 το συμβόλαιό του κατόπιν επιθυμίας του ίδιου λύθηκε κι ο Πιτζόνια έλαβε μέρος κανονικά στα 2 τελευταία Γκραν Πρι του Πρωταθλήματος. Στις 22 Ιουνίου 2005 η Sauber εξαγοράστηκε απ' τη Γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW και ο Διευθυντής της Μάριο Τάισεν ήθελε τουλάχιστον ο ένας οδηγός της ομάδας να ήταν Γερμανός. Έτσι ο Χάιντφελντ το 2006 πήγε αναγκαστικά εκεί πέρα όπου έμεινε μέχρι και το 2009. Την Τρίτη 28 Ιουλίου 2009 ο Τάισεν ανακοίνωσε πως η BMW στο τέλος του Πρωταθλήματος θα αποσυρόταν οριστικά απ' τη Φόρμουλα 1 το οποίο κι έκανε. Το 2010 ο Χάιντφελντ πήγε εκ νέου στη Sauber όμως απ' το Γκραν Πρι Σιγκαπούρης κι ύστερα όπου αντικατέστησε τον Ισπανό οδηγό Πέδρο Ντε Λα Ρόσα ο οποίος είχε πολύ άσχημη απόδοση. Το 2011 πήγε στη Lotus Renault όπου αντικατέστησε τον τραυματισμένο Πολωνό Ρόμπερτ Κούμπιτσα όχι όμως για όλους τους αγώνες. Το Γκραν Πρι Ουγγαρίας εκείνου του Πρωταθλήματος ήταν ο τελευταίος αγώνας Φόρμουλα 1 στον οποίο έλαβε μέρος ο Χάιντφελντ. Απ' τον επόμενο ο οποίος ήταν το Γκραν Πρι Βελγίου αντικαταστάθηκε απ' το Βραζιλιάνο Μπρούνο Σένα. Κατά αυτή την καριέρα του στη Φόρμουλα 1 σημείωσε τα εξής αποτελέσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Τσιναντέγα
Η Τσιναντέγα (ισπανικά: Chinandega, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [tʃinanˈdeɣa]) είναι πόλη και έδρα του διαμερίσματος της Τσιναντέγα στη Νικαράγουα
Η Τσιναντέγα είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Νικαράγουας, με έναν πληθυσμό 121.793 κατοίκων (2006), και με 151,000 στο δήμο.
Ιστορία
Η πόλη βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Ονδούρα.
Ήταν μια μικρή πόλη κατά τη διάρκεια της αποικιακής εποχής.
Ο ισπανός χρονικογράφος μοναχός Αντόνιο Εσπινόθα Βάθκεθ περιγράφει την επίσκεψη του στη Τσιναντέγα το 1613 ως εξής: Η πόλη της Τσιναντέγα αποτελείται από πολλούς ινδιάνους, άφθονο καλαμπόκι, και όλους τους καρπούς της γης, και φαίνεται να είναι ένα κομμάτι παραδείσου.
Το 1842, ονομάστηκε πρωτεύουσα της βραχύβιας Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Κεντρικής Αμερικής, και το 1858, έγινε το κέντρο ενός νέου διοικητικού διαμερίσματος.
Την 1η Νοεμβρίου 1998, η Τσιναντέγα είχε πληγεί από μαζικές πλημμύρες που προκάλεσε ο τυφώνας Μιτς.
Ενορία της Παναγίας Σάντα Άνα
thumb|left|240px|Η Ενορία της Παναγίας Σάντα Άνα, Τσιναντέγα Η Ενορία της Παναγίας Σάντα Άνα είναι μια πολύ σημαντική εκκλησία της πόλης και έχει αντέξει τους σεισμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νικαράγουας
Μαρία Σνάιντερ
Η Μαρία Σνάιντερ ήταν Γαλλίδα ηθοποιός, γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1952 στο Παρίσι και πέθανε στις 3 Φεβρουαρίου 2011 στην ίδια πόλη.
Το 1972 έγινε γνωστή από τον ρόλο της στην ταινία Το Τελευταίο ταγκό στο Παρίσι του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, με συμπρωταγωνιστή τον Μάρλον Μπράντο.
Βιογραφία
μικρογραφία|Η Μαρία Σνάιντερ το 1972 Η Μαρία Σνάιντερ γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1952 στο Παρίσι. Μητέρα της ήταν η ρουμανικής καταγωγής Μαρία Κριστίνα Σνάιντερ και πατέρας της ο παντρεμένος ηθοποιό Ντανιέλ Ζελέν, ο οποίος δεν την αναγνώρισε ποτέ. Δεν συνάντησε τον βιολογικό της πατέρα μέχρι την ηλικία των δεκαέξι ετών και ποτέ δεν απέκτησε πολλές σχέσεις μαζί του. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, η μητέρα της, η οποία ζούσε μια μποέμ ζωή την εμπιστεύτηκε σε μια νταντά για δύο χρόνια. Όταν ήταν 10 ετών, επέστρεψε για να ζήσει με τη μητέρα της αλλά στα 15 έφυγε από το σπίτι. Έχοντας εγκαταλείψει το σχολείο ταυτόχρονα, άρχισε να εργάζεται σαν μοντέλο και στον κινηματογράφο σαν κομπάρσα.
Η ζωή της άλλαξε το 1969 όταν κατά τη διάρκεια γυρισμάτων γνώρισε τη Μπριζίτ Μπαρντό, η οποία είχε συνεργαστεί με τον πατέρα της σε πολλές παραγωγές, η οποία την πήρε υπό την προστασία της. Μέσω της Μπαρντό, η Σνάιντερ γνώρισε ανθρώπους στον κινηματογραφικό χώρο και έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στην ταινία του Τέρενς Γιανγκ L'Arbre de Noël (1969) δίπλα στον Μπουρβίλ και τη Βίρνα Λίζι, ακολουθούμενη αμέσως από μια εμφάνιση στο Madly (1970) με πρωταγωνιστή τον Αλαίν Ντελόν. Ακολούθησαν σχετικά σημαντικοί ρόλοι σε ταινίες μεταξύ των οποίων το Hellé του Ροζέ Βαντίμ (1972), La Vieille Fille (1972) δίπλα στην Ανί Ζιραρντό και τον Φιλίπ Νουαρέ, Αγαπητοί γονείς (Cari genitori, 1973) δίπλα στις Φλορίντα Μπολκάν και Κατρίν Σπάακ και Dance of Love (1973), βασισμένο σε έργο του Άρτουρ Σνίτσλερ.
Σε ηλικία 19 ετών, η Σνάιντερ κέρδισε διεθνή φήμη για τον ρόλο της στο Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι (1972), σε σκηνοθεσία Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, με συμπρωταγωνιστή τον Μάρλον Μπράντο. Η ταινία είχε διεθνή επιτυχία αλλά τραυμάτισε ψυχικά τη νεαρή ηθοποιό λόγω των βίαιων σεξουαλικών σκηνών. Η Σνάιντερ είπε ότι λόγω της εμπειρίας της στην ταινία - και της μεταγενέστερης μεταχείρισης ως σύμβολο του σεξ και όχι ως σοβαρής ηθοποιού - αποφάσισε να μην ξαναεμφανιστεί γυμνή. Άρχισε να υποφέρει από κατάθλιψη, έγινε ναρκομανής και έκανε πολλές απόπειρες αυτοκτονίας, με αρνητική επίδραση στην καριέρα της.
Παρόλα αυτά, κατά τη δεκαετία του 1970, συμμετείχε σε ταινίες με διάσημους ηθοποιούς, όπως τον Τζακ Νίκολσον στο Επάγγελμα: ρεπόρτερ (1975) του Μικελάντζελο Αντνιόνι, τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στο Violanta (1977) του Ντάνιελ Σμιντ, τον Ντέιβιντ Μπόουι και τη Μαρλέν Ντίτριχ στο Just a Gigolo (1978).
Το 1977, η Σνάιντερ συμφώνησε να πρωταγωνιστήσει στο Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου του Λουί Μπουνιουέλ και εμφανίστηκε στα γυρίσματα, αλλά διαφώνησε με τον σκηνοθέτη λόγω των υπερβολικών γυμνών σκηνών και τελικά εγκατέλειψε. Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι της πρότεινε να εμφανιστεί στην ταινία του 1976 1900, αλλά είτε τον απέρριψε είτε απολύθηκε. Της προτάθηκε να παίξει το ρόλο της Μαρίας, μητέρας του Ιησού στην τηλεοπτική μίνι σειρά του 1979 του Φράνκο Τζεφιρέλι, Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ αλλά αρνήθηκε, αν και αργότερα μετάνιωσε που έχασε αυτήν την ευκαιρία.
Το 1979, η Σνάιντερ συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας Καλιγούλας του Τίντο Μπρας ως Δρουσίλλα, αδελφή του διαβόητου Ρωμαίου αυτοκράτορα, δίπλα στον Μάλκολμ ΜακΝτάουελ. Εγκατέλειψε όμως τα γυρίσματα αρνούμενη να εκτελέσει γυμνό ή να κάνει σκηνές σεξ, κατέρρευσε και θεραπεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική.
Συνέχισε την καριέρα της στην Ευρώπη κατά τη δεκαετία του 1980, αλλά σε μικρούς κυρίως ρόλους, σε χαμηλού προϋπολογισμού ταινίες, όπως το 1981 το Merry go round του Ζακ Ριβέτ, και κυρίως στην τηλεόραση. Κατά τη δεκαετία του '90 έκανε κάποιες εμφανίσεις στον κινηματογράφο, στο Άγριες Νύχτες (Les Nuits Fauves,1992) του Σιρίλ Κολάρ, το Mama Dracula (1980) και το 1996 στη Τζέην Έυρ του Φράνκο Τζεφιρέλι. Στο Les Acteurs (2000) του Μπερνάρ Μπλιέ εμφανίζεται σε έναν ημι-αυτοβιογραφικό ρόλο ως καταραμένη ηθοποιός.
Της έχει απονεμηθεί ο τιμητικός τίτλος του Ιππότη Γραμμάτων και Τεχνών. Προτάθηκε για το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ηθοποιού το 1980 για το ρόλο της ως βίαιη πόρνη στην ταινία La Dérobade.
Πέθανε έπειτα από μακρά ασθένεια, στο Παρίσι, στις 3 Φεβρουαρίου 2011 και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Περ-Λασέζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Αλεξάνδρα του Ανόβερου
Η Αλεξάνδρα του Ανόβερου (γερμανικά: Prinzessin Alexandra von Hannover, 20 Ιουλίου 1999 -) είναι η μοναδική κόρη του Ερνέστου Αύγουστου Ε΄ του Ανόβερου και της Καρολίνας του Μονακό.
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1999 στο Βόκλαμπρουκ της Άνω Αυστρίας. Η βάφτιση της έγινε στις 19 Σεπτεμβρίου 1999. Ονομάσθηκε Αλεξάνδρα Καρλόττα Ουλρίκα Μαριάμ Βιργινία ονόματα που πήρε από τις πέντε νονές της, την θεία της, Αλεξάνδρα του Λάινινγκεν, την ετεροθαλή αδελφή της, Σαρλότ Κασιράγκι, την Ουλρίκα Ουλμσνάϊντερ, την Μάρυαμ Σακς και την Βιρτζίνια Γκαλίκο, επίσης νονοί της ήταν ο Τζορτζ Κόντο και ο Έρικ Μάιερ.
Λευκή της Καστίλης (1319-1375)
H Λευκή της Καστίλης, (Ισπανική γλώσσα : Blanco de Castilla, Αύγουστος 1319 - 1375) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν το μόνο τέκνο του Πέτρου κυρίου του Καμέρος και της Μαρίας του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας. Γεννήθηκε στο Αλκοσέρ της Γκουανταλαχάρα τον Αύγουστο του 1319 δύο μήνες πριν ο πατέρας της είχε σκοτωθεί στην καταστρεπτική "μάχη της Βέγα δε Γκρανάδα" (25 Ιουνίου 1319). Ο πατέρας της ήταν κύριος του Λος Κάμερος, Αλμαθάν, Μπερλάνγα ντε Ντουέρο, Μοντεαγούδο, Θιφουέντες και μαγιορδόμος του αδελφού του Φερδινάνδου Δ΄ της Καστίλης. Όταν ο τελευταίος απεβίωσε το 1312, ο Πέτρος έγινε κηδεμόνας του ανιψιού του Αλφόνσου ΙΑ΄ και αντιβασιλιάς μαζί με τη μητέρα του Μαρία της Μολίνα και τον θείο του Ιωάννη κύριο της Βαλένθια δε Κάμπος. Ο Ιωάννης σκοτώθηκε μαζί του στη Βέγα ντε Γκρανάδα. Με τον θάνατο του Ινφάντη Πέτρου ο Γκαρσί Λάσσο ντε λα Βέγκα που έγινε αργότερα έμπιστος του βασιλιά Αλφόνσου ΙΑ΄ έστειλε επιστολή στον Αλφόνσο ΙΑ΄ της Αραγωνίας με την οποία του τόνισε ότι ο γαμπρός του υποσχέθηκε να του αναθέσει την φροντίδα του αγέννητου παιδιού. Ο Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας του απάντησε με επιστολή ότι το εγκρίνει (7 Αυγούστου 1319), του ζήτησε να υπηρετήσει πιστά την κόρη του Ινφάντη Μαρία. Την άνοιξη του 1320 η Λευκή και η μητέρα της έφυγαν από το Βασίλειο της Καστίλης για το Βασίλειο της Αραγωνίας ύστερα από προτροπή του θείου της Φιλίππου και της γιαγιάς της Μαρίας παρά το γεγονός ότι η Μαρία ήταν μοναδική κληρονόμος στα εδάφη του Πέτρου.
Αλεξάνδρα του Ανόβερου
Πρώιμη ζωή
Η Αλεξάνδρα είναι το μόνο από τα τέσσερα παιδιά της Πριγκίπισσας Καρολίνας που φέρει τίτλο.
Λευκή της Καστίλης (1319-1375)
Ο Ιωάννης Εμμανουήλ της Βιγιένα εγγονός του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης και διεκδικητής της αντιβασιλείας και η σύζυγος του Κωνσταντία της Αραγωνίας κόρη του Ιακώβου Β΄ συνεπώς θεία της Λευκής ζήτησαν από τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας να μείνουν η Λευκή και η μητέρα της υπό την προστασία τους. Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι ο στόχος του Ιωάννη Εμμανουήλ ήταν να τον βοηθήσει ο πεθερός του να αναλάβει την αντιβασιλεία και να εξασφαλίσει την κληρονομιά της Λευκής. Η μητέρα της Λευκής και ο Γκαρσί Λάσσο ντε λα Βέγκα που διοικούσε τα εδάφη της συμφώνησαν να παντρευτεί η Λευκή όταν ενηληκιωθεί τον ξάδελφο της Αλφόνσο ΙΑ΄, ο γάμος δεν έγινε ωστόσο ποτέ. Ο Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας έβαλε στόχο να παντρέψει την εγγονή του με τον Ιωάννη ντε Καστίγια ι Άρο (1325), εχθρό του Φιλίππου της Καστίλης, του Γκαρσί Λάσσο ντε λα Βέγκα και του Αλβάρ Νούνιες Οσόριο που ήταν οι νέοι συνοδοί του Αλφόνσου ΙΑ΄.Με την ενηλικίωση του ο Αλφόνσος ΙΑ΄ ακύρωσε τον αρραβώνα της Λευκής με τον Ιωάννη (1325), φοβόταν ότι ο Ιωάννης θα αποκτούσε τα εδάφη της Λευκής ανάμεσα στην Αραγωνία και την Καστίλη και θα προχωρούσε σε εξέγερση εναντίον του. Ο Ιωάννης ντε Καστίγια ι Άρο δολοφονήθηκε στο Τόρο από άντρες υπό τις διαταγές του Αλφόνσου ΙΑ΄ (31 Οκτωβρίου 1326).
Ντιέγκο Μπίσεσβαρ
Ο Ντιέγκο Μπίσεσβαρ (γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1988) είναι Σουριναμέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής γεννημένος και μεγαλωμένος στην Ολλανδία, που αγωνίζεται για την ομάδα του ΠΑΟΚ ως πλάγιος επιθετικός και επιθετικός μέσος. Το παρατσούκλι του είναι "καλλιτέχνης", το οποίο του αποδόθηκε έπειτα από την κατάκτηση της 10ης χρυσής μπάλας του.
Αλεξάνδρα του Ανόβερου
Πρώιμη ζωή
Η Αλεξάνδρα ζει μαζί με την μητέρα της και μεγαλώνει ως μέλος της πριγκιπικής οικογένειας του Μονακό. Η Αλεξάνδρα αγωνίζεται στο πατινάζ και το 2015, εκπροσώπησε το Μονακό σε καλλιτεχνικό πατινάζ στο Ευρωπαϊκό Ολυμπιακό Φεστιβάλ Νέων, που πραγματοποιήθηκε στην Αυστρία.
Ντιέγκο Μπίσεσβαρ
Νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε στο Άμστερνταμ, όπου ο πατέρας του ήταν οδηγός λεωφορείου. Μεγαλώνοντας, το μοναδικό του πάθος ήταν το ποδόσφαιρο.
Λευκή της Καστίλης (1319-1375)
Πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Ντιέγκο Μπίσεσβαρ
Σταδιοδρομία σε συλλογικό επίπεδο
Η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα του Μπίσεσβαρ ήταν η ερασιτεχνική DWS. Έγινε μέλος του ΑΦΚ Άγιαξ τον επόμενο χρόνο. Μετά από πέντε σεζόν με τον Άγιαξ θεωρήθηκε ανυπάκουος και αφέθηκε ελεύθερος. Ο Μπίσεσβαρ έχει δηλώσει ότι ήταν χαρούμενος που έφυγε από τον Άγιαξ, λέγοντας ότι «Ο Άγιαξ νόμιζε ότι δεν ήμουν αρκετά καλός και ήθελα να φύγω. Δεν ένιωθα άνετα, πολλοί φίλοι μου έφευγαν και η σχέση μου με τον προπονητή δεν ήταν η καλύτερη. Ήταν ατυχές, αλλά δε μου καταστράφηκαν τα όνειρα».
Αλεξάνδρα του Ανόβερου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Ντιέγκο Μπίσεσβαρ
Σταδιοδρομία σε συλλογικό επίπεδο
Ο Μπίσεσβαρ επέστρεψε στην προηγούμενη ομάδα του την DWS, πριν ξαναφύγει για να παίξει στην Telstar. Έπειτα από μία σεζόν, ο Μπίσεσβαρ ζητήθηκε στη νεανική ομάδα της Φέγενορντ, μία μετεγγραφή που τον ικανοποίησε: «Τους είχα επισκεφθεί μερικές φορές και με έπεισαν εύκολα. Δεν είχα δυσκολία να ενσωματωθώ στη Φέγενορντ ως ένας έφηβος από το Άμστερνταμ. Και γιατί; Είχα ήδη ξεχάσει τον Άγιαξ και πάντα ένιωθα κάτι ιδιαίτερο για τη Φέγενορντ».
Έχοντας παίξει για ένα χρόνο για την Κ15 της Φέγενορντ, ο Μπίσεσβαρ προωθήθηκε στη Φέγενορντ Κ17, στην οποία έπαιξε για δύο σεζόν. Στο τέλος της τελευταίας σεζόν, ο Μπίσεσβαρ έπαιξε τον πρώτο του αγώνα με την αντρική ομάδα της Φέγενορντ.
Στην ομάδα του ΠΑΟΚ ήρθε ως ελεύθερος το καλοκαίρι του 2016. Την πρώτη του χρονιά στην ομάδα υπήρξε από τις πρώτες επιλογές για την βασική εντεκάδα, ενώ κατέκτησε και το Κύπελλο Ελλάδος. Στον τελικό κόντρα στην ΑΕΚ κατάφερε και σκόραρε το πρώτο γκολ της ομάδος του. Ξεκίνησε τον αγώνα βασικός και αντικαταστάθηκε στο 90' από τον Στέλιο Κίτσιου. Το τελικό σκορ ήταν 2-1 υπέρ του ΠΑΟΚ. Με την λήξη της αναμέτρησης ανακηρύχθηκε MVP του τελικού. Την επόμενη χρονιά, είχε μειωμένες συμμετοχές με την ομάδα της Θεσσαλονίκης, ωστόσο προς το τέλος της σεζόν ξαναβρήκε την θέση του στην βασική ενδεκάδα. Στο φινάλε της σεζόν στέφθηκε ξανά Κυπελλούχος Ελλάδας, με την ομάδα του ΠΑΟΚ να αντιμετωπίζει στον τελικό ξανά την ΑΕΚ και να την κερδίζει με σκορ 2-0. Ο ίδιος ξεκίνησε βασικός και αντικαταστάθηκε στο 75' από τον Εβγέν Σάχοφ. Την τρίτη του χρονιά με την ομάδα του ΠΑΟΚ, αποτέλεσε έναν από τους βασικούς και σταθερούς πυλώνες της ομάδας και ήταν ένας από τους παίκτες που οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του νταμπλ προσφέροντας 10 γκολ και 10 ασσίστ σε όλες τις διοργανώσεις. Κατά την διάρκεια της σεζόν, ανανέωσε το συμβόλαιό του με τον ΠΑΟΚ έως το 2022.
Προσωπική Ζωή
Οι γονείς του Μπίσεσβαρ είναι από το Σουρινάμ, αν και για κάποια περίοδο δικαιούνταν (λανθασμένα) να πάρει υπηκοότητα για το Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Έχει μία μεγαλύτερη αδερφή και ένα μικρότερο αδελφό, ο οποίος ονομάζεται Ρομάριο. Τα αδέρφια Μπίσεσβαρ ονομάστηκαν έτσι εξαιτίας των θρύλων του ποδοσφαίρου Ντιέγκο Μαραντόνα και Ρομάριο. Αν και μεγάλωσε στο Άμστερνταμ, η οικογένεια του Μπίσεσβαρ υποστηρίζει την ομάδα του Ρότερνταμ, Φέγενορντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ολλανδοί με καταγωγή από το Σουρινάμ
Ιωάννης Γεώργιος του Βρανδεμβούργου (1525-1598)
Ο Ιωάννης-Γεώργιος, γερμ. Johann-Georg (11 Σεπτεμβρίου 1525 - 8 Ιανουαρίου 1598) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου (1571-1598).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωακείμ Β΄ Έκτορα εκλέκτρα του Βρανδεμβούργου και της Μαγδαληνής των Βέττιν, κόρης του Γεωργίου δούκα της Σαξονίας.
Το 1598 απεβίωσε στο Κέλλν σε ηλικία 73 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωακείμ-Φρειδερίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Σοφία των Πιαστ, κόρη τού Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Λεγκνίτσα και είχε τέκνο:
Το 1546 απεβίωσε η Σοφία και ο Ιωάννης-Γεώργιος έκανε το 1548 δεύτερο γάμο με τη 2η εξαδέλφη τού πατέρα του Σαβίνα των Χόεντσολερν, κόρη του Γεωργίου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και είχε τέκνα:
Το 1575 απεβίωσε η Σαβίνα και το 1577 ο Ιωάννης-Γεώργιος έκανε τρίτο γάμο με την Ελισάβετ, κόρη τού Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Τατιάνα Γκολίκοβα
Η Τατιάνα Αλεξέβνα Γκολίκοβα (Ρωσικά: Татьяна Алексеевна Голикова, γεννημένη στις 9 Φεβρουαρίου 1966) είναι Ρωσίδα πολιτικός και οικονομολόγος που υπηρετεί ως Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Ρωσίας με αρμοδιότητες την Κοινωνική Πολιτική, την Εργασία, την Υγεία και τις Συντάξεις από το 2018.
Κουζνίτσα (Βοεβοδάτο Πομερανίας)
Η Κουζνίτσα (πολωνικά: Kuźnica, κασουβικά: Kùsfeld, γερμανικά: Kusfeld, στη συνέχεια Kussfeld ) είναι παραθαλάσσιο χωριό του Πόβιατ Πουτσκ, στο Βοεβοδάτο Πομερανίας της Πολωνίας, το οποίο βρίσκεται στη Χερσόνησο του Χελ, στη Βαλτική Θάλασσα. Είναι καλοκαιρινό θέρετρο διακοπών και έχει δύο λιμάνια για τους ψαράδες. Σύμφωνα με το μητρώο πληθυσμού, στις 30 Απριλίου 2013 η Κουζνίτσα είχε 628 μόνιμους κατοίκους. Ενσωματώθηκε στην Γιαστάρνια το 1973 και χωρίστηκε από αυτήν το 2017.
Σύμφωνα με την παράδοση των Κασούβιων, τα γερμανικά και κασουβικά ονόματα της Κουζνίτσα Kusfeld (Τόπος Φιλιού) περιέγραφαν συμβολικά το γεγονός της επαφής της θάλασσας («φιλί») με τον κόλπο.
Τατιάνα Γκολίκοβα
Πρώτα χρόνια
Η Γκολίκοβα γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1966 σε μια μεσοαστική σοβιετική οικογένεια που κατοικούσε στο χωριό Μιτίτσκι στην περιοχή της Μόσχας. Ο πατέρας της εργαζόταν σε ένα εργοστάσιο και η μητέρα της ήταν έμπορος. Μετά την αποφοίτησή της από το γυμνάσιο, συνέχισε τις σπουδές της στο Ινστιτούτο Εθνικής Οικονομίας του Πλεχάνοφ, συμμετέχοντας στην σχολή της οικονομίας της εργασίας. Έχοντας λάβει το δίπλωμα της, γίνεται ερευνήτρια σε ένα από τα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Σοβιετικής Κρατικής Επιτροπής Εργασίας.
Καριέρα
Η Γκολίκοβα ήταν οικονομολόγος στο Τμήμα Κρατικών Προϋπολογισμών στο Υπουργείο Οικονομικών από το 1990 έως το 1992. Μετατέθηκε στη θέση της Επικεφαλής Οικονομολόγου στο Τμήμα Κρατικών Προϋπολογισμών στο Υπουργείο Οικονομικών από το 1992 έως το 1995 και ύστερα έγινε Αναπληρώτρια Προϊστάμενη του Τμήματος Προϋπολογισμού στο Υπουργείο Οικονομικών από το 1995 έως το 1998. Από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο του 1998, κατείχε τη θέση της Προϊσταμένης του Τμήματος Προϋπολογισμού του Υπουργείου Οικονομικών, πριν γίνει Διευθύντρια του Τμήματος Πολιτικής Προϋπολογισμού από τον Αύγουστο του 1998 έως τον Ιούλιο του 1999. Διετέλεσε αναπληρώτρια Υπουργός Οικονομικών από τον Ιούλιο 1999 έως το 2002 και τον Πρώτη Υφυπουργός Οικονομικών από το 2002 έως το 2004. Από το 2004 έως τον Σεπτέμβριο του 2007 υπήρξε Αναπληρώτρια Υπουργός Οικονομικών.
Κουζνίτσα (Βοεβοδάτο Πομερανίας)
Ιστορία
Το παλαιότερο γνωστό έγγραφο για την Κουζνίτσα χρονολογείται από το 1570. Της δίνεται το όνομα Kuschfeldt και αναφέρει μια οικογένεια που ζει εκεί. Ιστορικά αρχεία από τα τέλη του 16ου αιώνα αναφέρουν ότι η Κουζνίτσα βρισκόταν τότε σε μια από τις σειρές νησίδων από τις οποίες ιδρύθηκε η Χερσόνησος του Χελ. Υποδεικνύεται ως το εργοτάξιο του οχυρού Καζιμιεζόβο με τέσσερις προμαχώνες (1634–1635) με πλήρωμα 200 ατόμων, το οποίο εγκαταλείφθηκε μετά τη σουηδική εισβολή.
Τατιάνα Γκολίκοβα
Προσωπική ζωή
Η Γκολίκοβα είναι παντρεμένη με τον Βίκτορ Κριστένκο, τον πρώην Υπουργό Βιομηχανίας και Εμπορίου. Παντρεύτηκαν το 2003. Είναι ευρέως γνωστή με το ψευδώνυμο "Miss Budget". Έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία, όπως με το Τάγμα της Τιμής (Φεβρουάριος 2006) και το μετάλλιο της Τάξης για Αξία στην Πατρίδα, πρώτο και δεύτερο βαθμό (2001) και (2004 ) και με την Τάξη της Αξίας στην Πατρίδα, τέταρτο βαθμό (2008).
Ισχυρισμοί διαφθοράς
Η Γκολίκοβα κατηγορείται ευρέως για διαφθορά από αρκετά ρωσικά μέσα ενημέρωσης, κυρίως για τις φερόμενες συνδέσεις της με την εταιρεία Pharmstandard, η οποία είναι παραγωγός του υποτιθέμενου φαρμάκου Arbidol. Μετά από αυτούς τους ισχυρισμούς απέκτησε το παρατσούκλι «Κυρία Arbidol».
Κουζνίτσα (Βοεβοδάτο Πομερανίας)
Ιστορία
Το 1921, 3 από τα 4 πολωνικά μηχανοκίνητα σκάφη ήταν νηολογημένα στο χωριό. Το τέταρτο ήταν ιδιοκτησία ψαράδων από το Χελ. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1927, ο Πάβεου Μούζα ζήτησε να χτιστεί ο πρώτος ξενώνας στην Κουζνίτσα. Έτσι άνοιξε το κέντρο με το όνομα «Morskie Oko».
Τατιάνα Γκολίκοβα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι οικονομολόγοι
Κουζνίτσα (Βοεβοδάτο Πομερανίας)
Ιστορία
Το 1939 (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), ως αποτέλεσμα των βομβαρδισμών από τη Luftwaffe, περίπου το 45% των κτιρίων της Κουζνίτσα καταστράφηκε.
Την 1η Ιανουαρίου 2017, η Γιαστάρνια άλλαξε τον χαρακτήρα της από αστική σε αστική-αγροτική γκμίνα αποκλείοντας τη Γιουράτα και την Κουζνίτσα από τα σύνορά της.
Τουρισμός
Υπάρχει το καλοκαιρινό θέρετρο θαλάσσιας κολύμβησης "Kościół" στην Κουζνίτσα, με την είσοδο στην παραλία αρ. 33 από την οδό Χέλσκα, που καλύπτει 100 μέτρα της ακτογραμμής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Αφιερωματικό σημείωμα
Θέση και λειτουργία του αφιερωματικού σημειώματος
Σε νεότερα βιβλία, το αφιερωματικό σημείωμα εντοπίζεται μόνο του στη σελίδα αφιέρωσης, συνήθως στην πρόσθια όψη της σελίδας, μετά την Σελίδα Τίτλου, στο εσωτερικό της εισαγωγικής ενότητας του βιβλίου. Μπορεί να εκτείνεται σε μία ή περισσότερες σειρές ανάλογα με τη σπουδαιότητά του, ενώ μπορεί να εμφανίζεται και σε εκτενέστερη εκδοχή ως αφιερωματικό γράμμα ή αφιερωματικός πρόλογος στην αρχή του βιβλίου. Σήμερα, το αφιερωματικό σημείωμα λειτουργεί κυρίως ως μέρος της αυτοέκθεσης του συγγραφέα απέναντι στους αναγνώστες του.
Ιστορία
Δείγματα αφιερώσεων παρέχονται ήδη από την Κλασική Αρχαιότητα. Ωστόσο, τα αφιερωματικά σημειώματα άρχισαν να τυπώνονται συστηματικά από τη δεκαετία του 1460, με διαφορετικούς τίτλους (Πρόλογος, Προς τους Αναγνώστες) και άλλες παρόμοιες προσφωνήσεις προς κληρικούς ή ηγεμόνες.
Πέρα από την επιθυμία να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, οι συγγραφείς συχνά είχαν και άλλους λόγους να αφιερώσουν το έργο τους σε κάποιο πρόσωπο, όπως να γνωστοποιήσουν κάποιο επικείμενο σχέδιό τους, που έχρηζε οικονομικής ενίσχυσης.
Τον 18ο αιώνα, δεν ήταν σύνηθες οι εκδότες να αμείβουν τους συγγραφείς. Οι συγγραφείς είχαν την τάση να αμείβονται στο πλαίσιο κάποιας πελατειακής σχέσης, κατά την οποία ο συγγραφέας-πελάτης απέδιδε φόρο τιμής μέσω της αφιέρωσης, στον προστάτη ή την προστάτιδά του. Ένας τυπικός συγγραφέας συνήθως αφιέρωνε το βιβλίο του σε μια υψηλού κύρους προσωπικότητα - Πρίγκιπες ή Επισκόπους- ή σε μια πόλη και προσπαθούσε να κερδίσει κάποια χρήματα μέσω αυτής της πρακτικής. Σε πολλές περιπτώσεις ο αιτών ήταν τυχερός και λάμβανε κάποιο δώρο από τον προστάτη. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα ο συγγραφέας υποτασσόταν στον προστάτη και μια επίσημη αφιέρωση περιέκλειε συχνά μια πολύ περίτεχνη και υποτακτική αγάπη. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις δεν ήταν μόνο οι συγγραφείς που προσπαθούσαν να κερδίσουν λίγα χρήματα, αλλά και οι τυπογράφοι προσπαθούσαν μέσω των αφιερωματικών σημειωμάτων να καλύψουν ένα μέρος των εξόδων τους.
Άλλος ένας σκοπός των αφιερωματικών αυτών σημειωμάτων ήταν να κάνουν ευρύτερα γνωστά τα άτομα που εργάστηκαν ποικιλοτρόπως για την ολοκλήρωση της έκδοσης. Λόγου χάριν να εκφράσουν ευχαριστίες προς τον συλλέκτη που παραχώρησε το πρωτότυπο και συχνά μοναδικό χειρόγραφό του, προς τον φιλόλογο που επιμελήθηκε την έκδοση ή κάποιον λόγιο που έτεινε χείρα βοηθείας στην φιλολογική αποκατάσταση του κειμένου.
Το αφιερωματικό σημείωμα δεν πρέπει να συγχέεται με την χειρόγραφη αφιέρωση ενός και μόνο αντιτύπου (υπογεγραμμένο αντίτυπο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκδόσεις Κατηγορία:Σχεδιασμός βιβλίων
Χοσέ Έντισον Μανταρίνο
Ο Χοσέ Έντισον Μανταρίνο (λατινικό αλφάβητο : José Edison Mandarino), γεννημένος στις 26 Μαρτίου 1941, ήταν Βραζιλιάνος πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Σύζυγος του ήταν η Ισπανίδα Κάρμεν Κορονάντο (Mari Carmen Hernandez Coronado) επίσης πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Έπαιξε 109 αγώνες για τη Βραζιλία στο Κύπελλο Ντέιβις από το 1961 έως το 1976 και εξακολουθεί να θεωρείται ένας από τους παίκτες με περισσότερες εμφανίσεις στην διοργάνωση. Κέρδισε 68 παιχνίδια (41 στο απλό και 27 στο διπλό) και έχασε σε 41 (31 στο απλό και 10 στο διπλό).
Μετά την καριέρα του ως παίκτης έγινε προπονητής αντισφαίρισης. Ο Μανταρίνο ήταν νούμερο 81 στην παγκόσμια κατάταξη και το πέτυχε στις 2 Ιουνίου 1975. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερος στο διπλό το 1961 με συμπαίκτη τον Εντουάρντο Σοριάνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι αθλητές της αντισφαίρισης
Ηλίανθος
Καλλιεργούμενες ποικιλίες
Σημαντικότερο είδος είναι ο Ηλίανθος ο ετήσιος (H. annuus) (κοινή ονομασία: Ήλιος), μονοετές φυτό που ως αυτοφυές έχει πολύκλαδο βλαστό με ύψος που κυμαίνεται από 1 έως 5 μέτρα και φέρει πολλά μικρά κεφάλια. Ο Ηλίανθος είναι το δεύτερο σημαντικότερο ελαιοδοτικό φυτό. Καλλιεργείται για το λάδι του σε μεγάλη κλίμακα σε πολλές εύκρατες χώρες όπως π.χ. Χιλή, Ουρουγουάη, Αργεντινή, Τουρκία, Ινδία, Αίγυπτο, Αγγλία, ΗΠΑ και κυρίως στη Ρωσία όπου με βελτίωση ποικιλιών η απόδοση σε έλαιο φτάνει το 50%. Άλλο σημαντικό είδος του γένους Helianthus είναι ο Ηλίανθος ο κονδυλώδης (H. tuberosus) πολυετές πολύκλαδο φυτό που μοιάζει με το προηγούμενο άλλα τα φύλλα του και τα άνθη του είναι μικρότερα. Η παγκόσμια παραγωγή του ηλιόσπορου με βάση το FAO ανερχόταν το 2002 σε 21 εκατομμύρια τόνους.
Χρήση ως τρόφιμο
Η τεράστια οικονομική του σημασία οφείλεται στο λάδι ηλιέλαιο που περιέχουν οι καρποί του (ηλιόσποροι) σε ποσοστό 25% ως 32%. Το λάδι παραλαμβάνεται με έκθλιψη. Το ηλιέλαιο συνίσταται για τηγάνισμα επειδή η θερμοκρασία καπνίσματος του είναι υψηλή και φτάνει περίπου στους 230 βαθμούς Κελσίου. Οι ηλιόσποροι τρώγονται αποξηραμένοι ή καβουρντισμένοι ενώ οι πολύ μικροί χρησιμοποιούνται ως πτηνοτροφή. Από τους αλεσμένους σπόρους παράγεται ένα ποτό που μοιάζει με τον καφέ, καθώς και ένα είδος ψωμιού. Επίσης από τους σπόρους παράγεται ένα είδος φυστικοβούτυρου ενώ από τους κόνδυλους αλκοόλη. Από το είδος Ηλίανθος ο κονδυλώδης (H. tuberosus) χρησιμοποιούνται οι εδώδιμοι κόνδυλοι που έχουν γεύση αγγινάρας και είναι γνωστοί με την ονομασία «αγγινάρα της Ιερουσαλήμ». Τέλος τα περικάρπια (φλοιοί) των ηλιόσπορων συμπιεσμένα σε συμπαγή μάζα, τα υπολείμματα των σπόρων (35% πρωτεΐνη) μετά την εξαγωγή του λαδιού, τα φύλλα και οι κόνδυλοι του ηλίανθου χρησιμοποιούνται ως συστατικό των κτηνοτροφών και των πτηνοτροφών.
Άλλες χρήσεις
Χρησιμοποιείται συνήθως ως καλλωπιστικό φυτό ενώ από τα άνθη του εξάγεται μία κίτρινη χρωστική. Από τα περικάρπια και τα κεφάλια μετά την παραλαβή των σπόρων εξάγεται πηκτίνη ενώ από τους βλαστούς κατασκευάζονται ινοσανίδες. Τέλος από τα συμπιεσμένα περικάρπια παράγεται καύσιμη ύλη με την μορφή βιόμαζας ή συσσωμάτων βιομάζας (pellets) ενώ από τους σπόρους παράγεται βιοντίζελ.
Ο ηλίανθος στην Ελλάδα
Το είδος H. anuus καλλιεργείται κυρίως στην Ανατολική Μακεδονία και στη Θράκη σε έκταση 40 έως 50 χιλιάδων στρεμμάτων σύμφωνα με στοιχεία του 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://anthemionflowers.com/attica_el/blog/post/ilianthoi-frontida
Κατηγορία:Σύνθετα Κατηγορία:Αστεροειδή Κατηγορία:Κάρυα και ελαιούχοι σπόροι Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Αμυλούχοι καρποί Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Άνθη Κατηγορία:Καλλιέργειες που προέρχονται από την Αμερική
Ιν Αμένας
Το Ιν Αμένας (إن أمناس, Ιν Άμανας) είναι πόλη και κοινότητα στην ανατολική Αλγερία, στα σύνορα με τη Λιβύη. Η πόλη βρίσκεται 30 χλμ. δυτικά των συνόρων αν και δεν υπάρχει τελωνειακή διέλευση στην περιοχή. Ο δήμος είχε 7.385 κατοίκους το 2008, από 5.302 κατοίκους το 1998, παρουσιάζοντας ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 3,4%. Σύμφωνα με τον Αλγερινό μυθιστοριογράφο Μουλούντ Μαμμέρι το όνομα της πόλης είναι λέξη στη γλώσσα Τουαρέγκ που σημαίνει «τοποθεσία καμηλιέρηδων».
Η εγκατάσταση φυσικού αερίου πλησίον του δήμου δέχθηκε επίθεση από ισλαμιστές μαχητές στις 16 Ιανουαρίου 2013.
Κλίμα
Το Ιν Αμένας έχει ζεστό ερημικό οκλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh). Τα καλοκαίρια είναι μακρά και πολύ ζεστά με μέσες υψηλές θερμοκρασίες πάνω από 40° C κατά τους μήνες Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο. Οι χειμώνες παραμένουν ζεστοί και σύντομοι κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά οι νύχτες μπορεί να είναι αρκετά κρύες, με μέσες χαμηλές θερμοκρασίες κάτω από 4° C τον Ιανουάριο, τον πιο ψυχρό μήνα του έτους. Η μέση τιμή ετήσιας βροχόπτωσης στο Ιν Αμένας είναι 23,2 mm καθώς η πόλη βρίσκεται εντός του μεγάλου κεντρικού υπερξηρού πυρήνα της ερήμου Σαχάρας. Ο ουρανός είναι καθημερινά αίθριος στο Ιν Αμένας όλο το χρόνο και η σχετική υγρασία είναι πολύ χαμηλή, ειδικά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. αριστερά|μικρογραφία|Κλίμα του Ιν Αμένας
Μεταφορές
Η περιοχή εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Ιν Αμένας από το οποίο οι αεροπορικές εταιρείες Air Algérie και Tassili Airlines εκτελούν πτήσεις εσωτερικού.
Φυσικό αέριο
Το Ιν Αμένας είναι το σημείο εκκίνησης του πετρελαιαγωγού Ιν Αμένας-Χαούντ Ελ Χαμρά και του αγωγού φυσικού αερίου Ιν Αμένας-Χάσι Μεσαούντ.
Η κοινοπραξία φυσικού αερίου που είναι γνωστή ως In Amenas Gas, η οποία περιλαμβάνει τέσσερα κύρια πεδία φυσικού αερίου, καθώς και εγκαταστάσεις συλλογής και επεξεργασίας στο Τιγκεντουρίν, 25 χλμ. από την πόλη, δημοπρατήθηκε το 2006. Η κοινοπραξία ανήκει στις Sonatrach, BP και Statoil.
Εκπαίδευση
Το 7,0% του πληθυσμού έχει ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση και ένα άλλο 16,9% έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το συνολικό ποσοστό αλφαβητισμού είναι 80,0%, το οποίο είναι 85,0% στους άνδρες και 72,8% μεταξύ των γυναικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Πόλογκ (Μόσταρ)
Το Πόλογκ (κυριλλικά: Полог) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1,054 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται επί των όχθων του ποταμού Λίστιτσα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Άρκτικα (παγοθραυστικό)
Το `Αρκτικα (ρωσ. «Арктика») είναι παροπλισμένο πυρηνοκίνητο παγοθραυστικό της Σοβιετικής Ενώσεως και κατόπιν της Ρωσίας. Υπήρξε το πρώτο πλοίο επιφανείας που έφθασε ποτέ στον Βόρειο Πόλο, ένα κατόρθωμα που επιτεύχθηκε στις 17 Αυγούστου 1977. Το πλοίο χρειαζόταν ανεφοδιασμό σε πυρηνικό υλικό μία φορά κάθε τριάμισυ χρόνια.
Ναυπήγηση - η κλάση «Άρκτικα»
Το «Άρκτικα», όπως και τα πλοία της κλάσεως «Άρκτικα», φέρει δύο πυρηνικούς αντιδραστήρες τύπου OK-900 (πεπιεσμένου ύδατος, PWR), με συνολικά 1000 κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου που αποδίδουν θερμική ισχύ 2 × 171 MW (ίση με αυτή ενός μικρού εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας). Ο καθένας παράγει ατμό που κινεί 2 ατμοστρόβιλους. Οι 4 στρόβιλοι με τη σειρά τους περιστρέφουν τρεις ηλεκτρογεννήτριες που τροφοδοτούν με ρεύμα τάσεως χιλίων βολτ τρεις ηλεκτροκινητήρες. Αυτοί περιστρέφουν τους τρεις έλικες του πλοίου με μέση ταχύτητα 120 ως 180 στροφές το λεπτό. Σε ελεύθερη θάλασσα η μέγιστη ταχύτητα του πλοίου είναι 22 κόμβοι, ενώ όταν θραύει πάγο πάχους 2 ως 3 μέτρων μπορεί να κινείται με μέση ταχύτητα 3 κόμβων (5,6 χιλιομέτρων την ώρα). Το μέγιστο πάχος πάγου που μπορεί να σπάσει είναι 5 μέτρα. Το διπλό κύτος έχει εξωτερικό τοίχωμα πάχους 48 mm και εσωτερικό τοίχωμα πάχους 25 mm. Το ενδιάμεσο γεμίζεται κατά βούληση με νερό ως έρμα. Η τοξοειδής πλώρη έχει θωράκιση από μισό μέτρο συμπαγούς χάλυβα.
Ιστορικό υπηρεσίας
Το «Άρκτικα» υπήρξε ενεργό επί περισσότερα από 32 χρόνια (1975 ως 2008), αν και κατά το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1990 δεν ανέλαβε αποστολές, υφιστάμενο επισκευές στα τέλη της δεκαετίας.
Στις 9 Αυγούστου 1977 το πλοίο απέπλευσε από το Μούρμανσκ και μόλις 8 ημέρες αργότερα, στις 17 Αυγούστου, στις 9:40 ώρα Μόσχας, έφθασε στον Βόρειο Πόλο έχοντας θραύσει ιδιαιτέρως χονδρό και συμπαγή πολικό πάγο επί εκατοντάδες χιλιόμετρα. Εκεί τα μέλη της αποστολής ύψωσαν τη σημαία της ΕΣΣΔ στο ακριβέστερο σημείο γεωγραφικού πλάτους 90° Β και σε κοντινό σημείο στερέωσαν το κοντάρι της σημαίας της αποστολής του Γκεόργκι Σεντόφ, η οποία είχε αποτύχει να φθάσει στον Πόλο το 1912-1914. Η επιστροφή έγινε ταχύτερα και στις 22 Αυγούστου το «Άρκτικα» επέστρεψε στη βάση του. Μετά το ταξίδι, όλα τα μέλη του πληρώματος και της αποστολής (συνολικά περί τα 200 άτομα) παρασημοφορήθηκαν. Ξεχωριστά, ο Πλοίαρχος του «Άρκτικα» Γιούρι Κούτσιεφ, ο Α΄ μηχανικός Όλεγκ Πάσιν, και ο αρχιμηχανικός των πυρηνικών αντιδραστήρων και των ατμοστρόβιλων Φίντους Ασχαντούλιν έλαβαν τον τίτλο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας, όπως και ο Υπουργός Θαλάσσιου Στόλου της ΕΣΣΔ Γκουζένκο. Το ίδιο το πλοίο «τιμήθηκε» με το παράσημο του Τάγματος της Οκτωβριανής Επανάστασης.
Η αποστολή στον Βόρειο Πόλο περιγράφηκε ως «ένα επιστημονικό ταξίδι πρακτικού πειραματισμού» για τη δοκιμή του νέου παγοθραυστικού σε συνθήκες πιο ακραίες από αυτές που θα συναντούσε κατά τη συνηθισμένη υπηρεσία του. Το ταξίδι αυτό έγινε δυνατό χάρη στην εκτεταμένη επιστημονική προετοιμασία και στις μακροπρόθεσμες μελέτες του αρκτικού παγοκαλύμματος.
Στις 9 Απριλίου 2007, ενώ το «Άρκτικα» έπλεε στη Θάλασσα του Κάρα, εκδηλώθηκε πυρκαγιά επί του πλοίου. Προκλήθηκαν ζημιές σε τρεις καμπίνες και έναν πίνακα κατανομής ρεύματος. Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες έμειναν άθικτοι και δεν υπήρξαν τραυματισμοί. Το πλοίο επέστρεψε στο Μούρμανσκ.
Προσωρινή μετονομασία
Το 1982 το πλοίο μετονομάσθηκε προσωρινώς σε «Λεονίντ Μπρέζνιεφ» προς τιμή του Λεονίντ Μπρέζνιεφ, του Γενικού Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης από το 1964 μέχρι τον θάνατό του το 1982. Το 1986 το όνομα του πλοίου έγινε και πάλι «Άρκτικα».
Παροπλισμός
thumb|Το Арктика παροπλισμένο στο Μούρμανσκ, Ιούλιος 2012 Μετά από σχεδόν 33 χρόνια υπηρεσίας, και αφού είχε διανύσει συνολικά περισσότερο από ένα εκατομμύριο ναυτικά μίλια ως το 2005, Arktika παροπλίσθηκε τον Οκτώβριο του 2008. Σήμερα είναι αγκυροβολημένο στην πυρηνική βάση και αποβάθρα της Atomflot, στο Μούρμανσκ, περίπου 1,5 χιλιόμετρο μακριά από τις αποβάθρες των συμβατικών πλοίων. Αποτελεί το ίδιο πλέον αντικείμενο σημαντικών ερευνών, κυρίως σχετικά με τον τρόπο επιπλέον παρατάσεων των χρόνων υπηρεσίας των άλλων παγοθραυστικών της κλάσεώς του. Υπήρξαν αιτήματα να μετατραπεί το πλοίο σε μουσείο, είτε στο Μούρμανσκ, είτε στην Αγία Πετρούπολη. Το παλαιότερο «Λένιν» είναι όμως ήδη πλοίο-μουσείο στο Μούρμανσκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και πηγές
Κατηγορία:Παγοθραυστικά Κατηγορία:Ιστορικά πλοία
Εντουάρ Λυκά
Ο Φρανσουά Εντουάρ Ανατόλ Λυκά (François Édouard Anatole Lucas, 4 Απριλίου 1842 – 3 Οκτωβρίου 1891) ήταν Γάλλος μαθηματικός, γνωστός για τη μελέτη της Ακολουθίας Φιμπονάτσι. Οι πολύ συγγενικές της ακολουθίες Λυκά και οι αριθμοί Λυκά φέρουν το όνομά του.