cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tesla Supercharger
Ανεξάρτητα από τους Supercharger, η Tesla διαθέτει επίσης φορτιστές προορισμού Tesla. Ως το 2019 η Tesla έχει διανείμει 23.963 φορτιστές προορισμού σε τοποθεσίες (όπως ξενοδοχεία, εστιατόρια και εμπορικά κέντρα ) παγκοσμίως. Αυτοί οι φορτιστές είναι πιο αργοί (συνήθως 22kW) από τους Supercharger και προορίζονται να φορτίσουν αυτοκίνητα για αρκετές ώρες. Αυτοί οι φορτιστές είναι συνήθως δωρεάν στους κατόχους Tesla που είναι πελάτες της επιχείρησης στην τοποθεσία. μικρογραφία|Το λογότυπο της Tesla δίπλα σε σταθμό Supercharger |εναλλ.=|400x400εσ
Δίκτυο Supercharger
Οι σταθμοί Tesla Supercharger επιτρέπουν στα οχήματα Tesla να φορτίζονται γρήγορα εντός μόλις μιας ώρας και συχνά βρίσκονται κοντά σε εστιατόρια.
Οι εκτιμήσεις κόστους ανά σταθμό κυμαίνονται από 100.000 δολάρια το 2013 έως 270.000 δολάρια το 2015, ανάλογα με τον αριθμό των θέσεων. Η Tesla εκτιμά ότι ο μέσος όρος ζωής ενός σταθμού είναι γύρω στα 12 χρόνια.
Βόρεια Αμερική
Το 2012 άνοιξαν οκτώ σταθμοί Supercharger στις Ηνωμένες Πολιτείες, που βρισκόντουσαν σε στρατηγικά σημεία στον αυτοκινητόδρομο της Βοστώνης, της Ουάσινγκτον και του Λος Άντζελες - Σαν Φρανσίσκο. Μέχρι τα μέσα Ιουλίου του 2013, είχαν ανοίξει 15 σταθμοί στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τον αριθμό να αναμενόταν να διπλασιαστεί μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού. Οι σταθμοί αναπτύχθηκαν και κατασκευάστηκαν μαζικά σε συνεργασία με την Black &amp; Veatch. Οι σταθμοί Supercharger ήταν διαθέσιμοι στον Καναδά κατά μήκος του διαδρόμου Highway 401 μεταξύ Τορόντο και Μόντρεαλ έως το 2014.
Ευρώπη
Η Tesla άνοιξε 1 σταθμό Supercharger στην Αθήνα, ενώ σκοπεύει να ανοίξει άλλους τρεις 3 Supercharger σταθμούς στην Ελλάδα, στα μέσα του 2021.
Ασία-Ειρηνικός
Ως τον Ιούνιο του 2015, το Χονγκ Κονγκ είναι η πιο πυκνή πόλη σε Supercharger σταθμούς παγκοσμίως, με 54 Supercharger σε 8 σταθμούς. Ακόμα, Supercharger υπάρχουν στην Κίνα, στην Αυστραλία, στην Ιαπωνία, στο Μακάου, στη Νέα Ζηλανδία, στη Νότια Κορέα και στην Ταϊβάν.
Το 2016, η Tesla ανακοίνωσε επίσης σχέδια ανάπτυξης ενός εθνικού δικτύου Supercharger στην Ινδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Tesla, Inc.
Αρμυρήθρα
Η αρμυρήθρα (Salicornia europaea) (ή αλμυρήθρα, αλμυρίχα) είναι ένα αλόφυτο, δικοτυλήδονο και ανήκει στο γένος χηνοποδιιδών (chenopodiaceae). Αναπτύσσεται σε αλμυρά – αλατούχα εδάφη και είναι ένα θαμνώδες φυτό.
Στην μαγειρική χρησιμοποιείται ο βλαστός, αφού ζεματιστεί σε νερό για την παρασκευή σαλατών. Ο ινώδης πυρήνας του βλαστού αφαιρείται μετά το μαγείρεμα και η σάρκα του καταναλώνεται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμαρανθοειδή Κατηγορία:Χόρτα
Αντελάρ
Το Αντελάρ (γαλλικά: Andelarre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Αρδευτικό Έργο Γάγγη-Κομπαντάκ
Το Αρδευτικό Έργο Γάγγη-Κομπαντάκ (βεγγαλικά: গঙ্গা-কপোতাক্ষ সেচ প্রকল্প) ή Έργο Γ-Κ (βεγγαλικά: জি-কে প্রকল্প) είναι ένα μεγάλο επιφανειακό σύστημα άρδευσης στο Μπαγκλαντές για να εξυπηρετήσει το Νοτιοδυτικό τμήμα του Μπαγκλαντές. Οι επαρχίες Κούστια, Τσουαντάνγκα, Μαγκούρα και Τζεναϊντά εξυπηρετούνται από αυτό το έργο.
Ιστορία
Η έρευνα για τη δημιουργία του προγράμματος ξεκίνησε το 1951. Αλλά η κυβέρνηση του Πακιστάν  ενέκρινε αυτό το 1954. Το έργο ξεκίνησε το οικονομικό έτος 1954-55. Το 1962-63 ένα είδος ρυζιού καλλιεργούνταν στο πλαίσιο του έργου αυτού. Το σύστημα διανομής νερού ολοκληρώθηκε το 1993.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργία στο Μπανγκλαντές Κατηγορία:Μπανγκλαντές-επέκταση
Αλμύρα
Η αλμύρα (Salsola soda) είναι ένα αλόφυτο το οποίο αναπτύσσεται σε αλμυρά - αλατούχα εδάφη. Το ύψος του φυτού φτάνει περίπου τα 70cm. Και έχει κόκκινους μίσχους και πράσινα φύλλα.
Στην μαγειρική χρησιμοποιούνται τα φύλλα του αφού ζεματιστούν  σε νερό για την παρασκευή σαλατών.
Τάφος των Πατριαρχών
Το Σπήλαιο των Πατριαρχών ή Τάφος των Πατριαρχών, γνωστό στους Εβραίους ως το Σπήλαιο του Μαχπελά (Εβραϊκά : מערת המכפלה, ', trans. «σπηλιά των διπλών τάφων» ή «σπηλιά των διπλών σπηλαίων») και τους μουσουλμάνους ως το Ιερό του Αβραάμ (الحرم الإبراهيمي, '), είναι μια σειρά από σπηλιές που βρίσκονται στην καρδιά της παλιάς πόλης της Χεβρώνας στη νότια Δυτική Όχθη. Σύμφωνα με τις αβρααμικές θρησκείες, το σπήλαιο και το παρακείμενο πεδίο αγοράστηκαν από τον Αβραάμ ως τόπος ταφής.
Πάνω από το σπήλαιο βρίσκεται ένας μεγάλος ορθογώνιος περίβολος που χρονολογείται από την εποχή του Ηρώδη. Οι Βυζαντινοί Χριστιανοί το κατέλαβαν και έχτισαν μια Βασιλική η οποία μετά τη Μουσουλμανική κατάκτηση μετατράπηκε σε Τζαμί Ιμπραήμι. Οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την τοποθεσία τον 12ο αιώνα, αλλά την ανέκτησε ο Σαλαντίν το 1188 και μετατράπηκαν σε τζαμί. Το Ισραήλ ανέλαβε τον έλεγχο του τόπου το 1967, χωρίζοντας τη δομή σε συναγωγή και τζαμί. Το 1994, πραγματοποιήθηκε η σφαγή της Χεβρώνας στην οποία ένας Εβραίος έποικος σκότωσε 29 μουσουλμάνους που προσεύχονταν στο τζαμί.
Το αραβικό όνομα του συγκροτήματος αντικατοπτρίζει την εξέχουσα θέση που δόθηκε στον Αβραάμ στο Ισλάμ. Εκτός από τις βιβλικές και κορανικές πηγές, υπάρχουν διάφοροι θρύλοι και παραδόσεις που σχετίζονται με το σπήλαιο.
Ο χώρος θεωρείται από τους Εβραίους ως το δεύτερο πιο ιερό μέρος στον κόσμο, μετά το Όρος του Ναού.
Ετυμολογία του «Μαχπελά»
Η ετυμολογία του εβραϊκού ονόματος, Me'arat Machpelah, για τον χώρο είναι αβέβαιη. Η λέξη Machpelah σημαίνει "διπλασιασμένη", "πολλαπλασιασμένη" ή "διπλή" και Me'arat σημαίνει "σπηλιά", έτσι μια κυριολεκτική μετάφραση θα ήταν απλώς η "διπλή σπηλιά". Το όνομα θα μπορούσε να αναφέρεται στη διάταξη του σπηλαίου που θεωρείται ότι αποτελείται από δύο ή περισσότερους συνδεδεμένους θαλάμους. Αυτή η υπόθεση συζητείται στο δοκίμιο Ερουβίν από το βαβυλωνιακό Ταλμούδ του 6ου αιώνα, το οποίο παραθέτει μία διένεξη μεταξύ δύο επιφανών ραβίνων, του Ραβ και του Σμούελ, συζητώντας για τη διάταξη του σπηλαίου"Περίπου αυτή η διαμάχη, ο Γκεμάρα παραπέμπει σε παρόμοιες διαφορές μεταξύ Ραβ και Σμούελ. Όσον αφορά το σπήλαιο Μαχπελά, στο οποίο θάβονται οι Πατριάρχες και οι Μητριάρχες, ο Ραβ και ο Σμούελ διαφωνούν. Ο ένας είπε: Το σπήλαιο αποτελείται από δύο δωμάτια, το ένα πιο μακριά από το άλλο. Και ο ένας είπε: Αποτελείται από ένα δωμάτιο και ένα δεύτερο όροφο πάνω από αυτό. Ο Γκεμάρα ρωτά: Δεδομένου, αυτό είναι κατανοητό σύμφωνα με αυτόν που είπε ότι η σπηλιά αποτελείται από ένα δωμάτιο πάνω από το άλλο, όπως είναι η έννοια του Μαχπελά, διπλό. Ωστόσο, σύμφωνα με αυτόν που είπε ότι αποτελείται από δύο δωμάτια, το ένα πιο μακριά από το άλλο, με ποια έννοια είναι το Μαχπελά; Ακόμα και τα συνηθισμένα σπίτια περιέχουν δύο δωμάτια."Το δοκίμιο συνεχίζει συζητώντας μια άλλη θεωρία, ότι το όνομα πηγάζει από αυτό είναι ο τάφος των τριών ζευγαριών, Αβραάμ και Σάρα, Ισαάκ και Ρεβέκκα, Ιακώβ και Λέα, που θεωρούνται οι Πατριάρχες και οι Μητριάρχες των Αβρααμικών θρησκειών: "Αντίθετα, ονομάζεται Μαχπελά με την έννοια ότι διπλασιάζεται με τους Πατριάρχες και τις Μητριάρχες, που είναι θαμμένοι εκεί σε ζευγάρια. Αυτό είναι παρόμοιο με την ομηλητική ερμηνεία του εναλλακτικού ονόματος για τη Χεβρώνα που αναφέρεται στην Τορά: 'Μάμρε του Κιργιά ΧαΆρμπα, που είναι η Χεβρώνα' (Γένεση 35:27). Ο Ραβίνος Γιτζχάκ είπε: Η πόλη ονομάζεται Κιριάτ Χα'Άρμπα, η πόλη των τεσσάρων, επειδή είναι η πόλη των τεσσάρων ζευγαριών που θάφτηκαν εκεί: ο Αδάμ και η Εύα, ο Αβραάμ και η Σάρα, ο Ισαάκ και η Ρεβέκκα, και ο Ιακώβ και η Λέα."Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι ο όρος Μαχπελά δεν αναφέρεται στο σπήλαιο αλλά μάλλον ήταν ένα μεγάλο κομμάτι γης, το Μαχπελά, στο τέλος του οποίου βρέθηκε το σπήλαιο. Αυτή η θεωρία υποστηρίζεται από ορισμένους στίχους της Βίβλου, όπως η Γένεσις 49:30, «το σπήλαιο στο χωράφι της Μαχαπέλα, κοντά στο Μάμρε στην Χαναάν, το οποίο αγόρασε ο Αβραάμ μαζί με το χωράφι ως τόπος ταφής από τον Έφρον τον Χεταίο. Το ζήτημα για τη σωστή ερμηνεία του Μαχπελά έχει συζητηθεί εκτενώς σε διάφορα βιβλικά σχόλια.
Βιβλική προέλευση
μικρογραφία| Ξυλογραφία του [[Γκυστάβ Ντορέ που απεικονίζει την ταφή της Σάρας στο σπήλαιο]] μικρογραφία| Τάφος της Σάρας στο Τζαμί Σύμφωνα με τη Γένεση 23:1-20, η σύζυγος του Αβραάμ Σάρα πέθανε στην Κιριάτ Άρμπα κοντά στη Χεβρώνα στη γη της Χαναάν σε ηλικία 127 ετών, είναι η μόνη γυναίκα στη Βίβλο της οποίας η ακριβής ηλικία αναφέρεται, ενώ ο Αβραάμ τείνει να δραστηριοποιείται αλλού. Ο Αβραάμ έρχεται να θρηνήσει γι 'αυτήν. Μετά από λίγο σηκώνεται και μιλά στους γιους του Χεθ. Τους λέει ότι είναι ξένος στη γη τους και ζητά να του δώσουν έναν τόπο ταφής, ώστε να μπορεί να θάψει τους νεκρούς του. Οι Χετταίοι κολακεύουν τον Αβραάμ, τον αποκαλούν Κύριο και ισχυρό πρίγκιπα, και λένε ότι μπορεί να θάψει τους νεκρούς του σε οποιονδήποτε από τους τάφους τους. Ο Αβραάμ δεν δέχεται την προσφορά τους και αντ 'αυτού τους ζητά να επικοινωνήσουν με τον Έφρον τον Χετταίο, τον γιο του Ζοχάρ, ο οποίος ζει στη Μαμάρ και του ανήκει το σπήλαιο του Μαχπελά, το οποίο προσφέρει να αγοράσει για "όλη την τιμή". Ο Έφρον απαντά πονηρά ότι είναι διατεθειμένος να δώσει στον Αβραάμ το χωράφι και το σπήλαιο μέσα σε αυτό, γνωρίζοντας ότι δεν θα είχε ως αποτέλεσμα να έχει μόνιμη αξίωση για τον Αβραάμ. Ο Αβραάμ αρνείται ευγενικά την προσφορά και επιμένει να πληρώσει για το χωράφι. Ο Έφρον απαντά ότι το χωράφι αξίζει τετρακόσια σέκελ αργύρου και ο Αβραάμ συμφωνεί με την τιμή χωρίς περαιτέρω διαπραγματεύσεις. Στη συνέχεια προχώρησε να θάψει τη νεκρή γυναίκα του Σάρα εκεί.
Η ταφή της Σάρας είναι η πρώτη μνεία ταφής στη Βίβλο, και η αγορά του Μαχπελά από τον Αβραάμ είναι η πρώτη εμπορική συναλλαγή που αναφέρεται.
Η επόμενη ταφή στο σπήλαιο είναι εκείνη του ίδιου του Αβραάμ, ο οποίος σε ηλικία 175 ετών θάφτηκε από τους γιους του Ισαάκ και Ισμαήλ. Το σπήλαιο ήταν μέρος της ιδιοκτησίας του Αβραάμ που πέρασε στον γιο του Ισαάκ. Η τρίτη ταφή ήταν εκείνη του Ισαάκ, από τους δύο γιους του, τον Ησαύ και τον Ιακώβ, οι οποίοι πέθαναν όταν ήταν 180 ετών. Δεν υπάρχει καμία αναφορά για το πώς ή πότε πέθανε η σύζυγος του Ισαάκ Ρεβέκκα, αλλά περιλαμβάνεται στη λίστα εκείνων που είχαν ταφεί στη Μαχπελά με τα τελευταία λόγια του Ιακώβ προς τα παιδιά του Ισραήλ. Ο ίδιος ο Ιακώβ πέθανε σε ηλικία 147 ετών.
Στο τελευταίο κεφάλαιο της Γένεσης, ο Ιωσήφ έβαλε στους γιατρούς του να βαλσαμώσουν τον πατέρα του Ιακώβ, προτού φύγουν για την Αίγυπτο για να ταφούν στη σπηλιά του χωριού Μαχπέλα. Όταν ο Ιωσήφ πέθανε στο τελευταίο στίχο, βαλσαμώθηκε και αυτός. Θάφτηκε πολύ αργότερα στο Σεχέμ αφού τα παιδιά του Ισραήλ μπήκαν στη γη της Επαγγελίας.
Ιστορία
μικρογραφία| Τάφος του Ισαάκ, γ. 1911
Πρώτη και δεύτερη περίοδος ναού
Το 2020, Ισραηλινοί αρχαιολόγοι χρονολόγησαν κεραμικά από τις σπηλιές (που ανακαλύφθηκαν κρυφά από ντόπιους κατοίκους το 1981) στον 8ο αιώνα π.Χ. Οι διαφορετικές προελεύσεις των θραυσμάτων, από διάφορες περιοχές γύρω από τη Χεβρώνα και την Ιερουσαλήμ, υποδηλώνουν ότι η τοποθεσία μπορεί να ήταν χώρος προσκυνήματος ήδη από τότε, σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης.
Ο χρόνος από τον οποίο οι Ισραηλίτες θεώρησαν την τοποθεσία ως ιερή είναι άγνωστη, αν και ορισμένοι μελετητές θεωρούν ότι η βιβλική ιστορία της ταφής του Αβραάμ εκεί πιθανότατα χρονολογείται από τον 6ο αιώνα π.Χ.
Βυζαντινή Χριστιανική περίοδος
Μέχρι την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το εσωτερικό του περιβόλου παρέμενε εκτεθειμένο στον ουρανό. Υπό βυζαντινή κυριαρχία, κατασκευάστηκε μια απλή βασιλική στο νοτιοανατολικό άκρο και ο περίβολος ήταν στεγασμένος παντού εκτός από το κέντρο.
Αραβική περίοδος
Το 614, οι Σασσανίδες Πέρσες κατέλαβαν την περιοχή και κατέστρεψαν το κάστρο, αφήνοντας μόνο ερείπια. αλλά το 637, η περιοχή τέθηκε υπό τον έλεγχο των Αράβων Μουσουλμάνων και το κτίριο ανακατασκευάστηκε ως στεγασμένο τζαμί.
Οι μουσουλμάνοι επέτρεψαν την κατασκευή δύο μικρών συναγωγών στο χώρο.
Κατά τη διάρκεια του 10ου αιώνα, μια είσοδος τρυπήθηκε μέσα από το βορειοανατολικό τείχος, λίγο πάνω από το εξωτερικό επίπεδο του εδάφους, και κατασκευάστηκαν σκαλοπάτια από τα βόρεια και από τα ανατολικά προς αυτή (μία κλίμακα για είσοδο και μία για έξοδο). Ένα κτίριο γνωστό ως qal'ah (قلعة δηλαδή κάστρο) κατασκευάστηκε επίσης κοντά στη μέση της νοτιοδυτικής πλευράς. Ο σκοπός του είναι άγνωστος, αλλά ένας ιστορικός απολογισμός ισχυρίζεται ότι σημείωνε το σημείο όπου θάφτηκε ο Ιωσήφ, όπου η περιοχή είχε ανασκαφεί από έναν μουσουλμάνο χαλίφη, υπό την επιρροή μιας τοπικής παράδοσης σχετικά με τον τάφο του Ιωσήφ. Ορισμένοι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι η αρχική είσοδος στη δομή του Ηρώδη βρισκόταν στη θέση του qal'ah και ότι η βορειοανατολική είσοδος δημιουργήθηκε έτσι ώστε το κάστρο να μπορεί να χτιστεί δίπλα στην προηγούμενη είσοδο.
Περίοδος Σταυροφοριών
μικρογραφία| Εκτύπωση από γ. 1890. Το 1100, μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Σταυροφόρους, ο περίβολος έγινε και πάλι εκκλησία και δεν επιτρέπεται πλέον στους Μουσουλμάνους να εισέλθουν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η περιοχή απέκτησε μια νέα δίρριχτη στέγη, φεγγίτες παράθυρα και θολωτή οροφή.
Όταν οι Σταυροφόροι κατέλαβαν τον χώρο απαγορεύτηκε στους Εβραίους να χρησιμοποιούν τις συναγωγές.
Κατά το έτος 1113 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με τον Αλί της Χεράτ (που έγραψε το 1173), ένα μέρος πάνω από τη σπηλιά του Αβραάμ είχε παραχωργθεί, και «αρκετοί Φράγκοι είχαν εισέλθει εκεί». Και ανακάλυψαν "(τα σώματα) του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ", "τα σάβανά τους είχαν γίνει κομμάτια, ξαπλωμένα στηριγμένα σε τοίχο... Τότε ο Βασιλιάς, αφού έδωσε νέα σάβανα, και διέταξε το μέρος να κλείσει για άλλη μια φορά ". Παρόμοιες πληροφορίες παρέχονται στο Χρονικό του Ίμπν αλ Ατίρ το έτος 1119. «Τότε ανοίχθηκε ο τάφος του Αβραάμ, και εκείνοι των δύο γιων του Ισαάκ και Ιακώβ... Πολλοί άνθρωποι είδαν τον Πατριάρχη. Τα άκρα τους είχαν διαταραχθεί και δίπλα τους τοποθετήθηκαν αντικείμενα από χρυσό και ασήμι.» Ο ευγενής και ιστορικός της Δαμασκού, Ίμπν αλ-Καλανίσι, στο χρονικό του, παραπέμπει επίσης στην ανακάλυψη λειψάνων που φέρεται να είναι εκείνα του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, μια ανακάλυψη που δημιούργησε την ανυπόμονη περιέργεια των τριών κοινοτήτων στη νότια Λεβαντίνη, των Μουσουλμάνων, των Εβραίων και των Χριστιανών.
Προς το τέλος της περιόδου των Σταυροφόρων, το 1166 ο Μαϊμονίδης επισκέφθηκε τη Χεβρώνα και έγραψε: «Την Κυριακή, 9 Μαρσεβάν (17 Οκτωβρίου), έφυγα από την Ιερουσαλήμ για τη Χεβρώνα για να φιλήσω τους τάφους των προγόνων μου στο Σπήλαιο. Εκείνη την ημέρα, στάθηκα στο σπήλαιο και προσευχήθηκα, επαίνεσα τον Θεό (με ευγνωμοσύνη) για όλα. "
Περίοδος Μαμελούκων
Μεταξύ 1318 και 1320, ο Μαμελούκος κυβερνήτης της Γάζας, μια επαρχία που περιλάμβανε τη Χεβρώνα, ο Σαντζάρ αλ-Γιαουλί διέταξε την κατασκευή του τζαμιού Αμίρ Γιαουλί εντός του ιερού περιβόλουγια τη διεύρυνση του χώρου προσευχής και τη στέγαση των προσκυνητών. Στα τέλη του 14ου αιώνα, υπό των Μαμελούκων, δύο επιπλέον εισόδει δημιουργήθηκαν στο δυτικό άκρο της νοτιοδυτικής πλευράς και η καλα επεκτάθηκε προς τα πάνω στο επίπεδο του υπόλοιπου περιβόλου. Ένα κενοτάφιο στη μνήμη του Ιωσήφ δημιουργήθηκε στο ανώτερο επίπεδο του κάλα έτσι ώστε οι επισκέπτες να μη χρειάζεται να βγουν και να κάνουν τον κύκλο του περίβολου εξωτερικά μόνο και μόνο για να προσκυνήσουν. Οι Μαμελούκοι έχτισαν επίσης τη βορειοδυτική σκάλα και τα έξι κενοτάφια (για τους Ισαάκ, Ρεμπέκα, Ιακώβ, Λέα, Αβραάμ και Σάρα, αντίστοιχα), μοιράστηκαν ομοιόμορφα σε ολόκληρο το περίβολο. Οι Μαμελούκοι απαγόρευαν στους Εβραίους να εισέλθουν στον χώρο, επιτρέποντάς τους να φτάνουν μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι σε μια σκάλα στα νοτιοανατολικά, αλλά μετά από λίγο καιρό αυτό αυξήθηκε στο έβδομο σκαλοπάτι.
Οθωμανική περίοδος
Κατά την οθωμανική περίοδο, η ερειπωμένη κατάσταση των τάφων των πατριαρχών αποκαταστάθηκε με πολυτελή αξιοπρέπεια. Ο Αλί Μπέη, ένας από τους λίγους ξένους που απέκτησαν πρόσβαση, ανέφερε το 1807 ότι,"όλοι οι τάφοι των πατριαρχών καλύπτονται με πλούσια χαλιά από πράσινο μετάξι, υπέροχα κεντημένα με χρυσό, ενώ αυτά των συζύγων είναι κόκκινα, κεντημένα με παρόμοιο τρόπο. Οι σουλτάνοι της Κωνσταντινούπολης παρέχουν αυτά τα χαλιά, τα οποία ανανεώνονται κατά καιρούς. Ο Αλί Μπέη μέτρησε εννέα, το ένα πάνω στο άλλο, στον τάφο του Αβραάμ."
Ιορδανικός έλεγχος
Αφού η Ιορδανία κατέλαβε τη Δυτική Όχθη το 1948, δεν επιτρεπόταν κανένας Εβραίος στην περιοχή και κατά συνέπεια κανένας Εβραίος δεν μπορούσε να επισκεφτεί τον τάφο. Στη δεκαετία του 1960, η Ιορδανία ανακαίνισε την περιοχή γύρω από το τζαμί, καταστρέφοντας πολλά ιστορικά κτίρια στη διαδικασία. Μεταξύ αυτών, τα ερείπια του κοντινού φρουρίου σταυροφόρων που χτίστηκε το 1168.
Ισραηλινός έλεγχος
μικρογραφία|250x250εσ| Σπήλαιο των Πατριαρχών, 2010 Μετά την ισραηλινή κατοχή της Δυτικής Όχθης στον Πόλεμο των Έξι Ημερών, η Χεβρώνα τέθηκε υπό εβραϊκό έλεγχο για πρώτη φορά σε 2.000 χρόνια και άρθηκε ο περιορισμός 700 ετών που περιόριζε τους Εβραίους στο έβδομο βήμα έξω.
Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του Αρχιραβίνου των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, του στρατηγού Ραβίνου Σλόμο Γκόρεν στις 8 Ιουνίου 1967, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών, πήγε από το Γκουστ Ετζιών στη Χεβρώνα. Στη Χεβρώνα συνειδητοποίησε ότι οι Άραβες είχαν παραδοθεί και γρήγορα έφτασαν στο Σπήλαιο των Πατριαρχών. Πυροβόλησε στις πόρτες του τζαμιού με το Uzi του. Αλλά όταν αυτό ήταν αναποτελεσματικό για να ανοίξει τις πόρτες, συνέδεσε με αλυσίδες το τζιπ και τις πόρτες του, με αποτέλεσμα να τις ρίξει. Μπήκε στο τζαμί και άρχισε να προσεύχεται, έχοντας γίνει ο πρώτος Εβραίος που μπήκε στο συγκρότημα για περίπου 700 χρόνια. Ενώ προσευχόταν, ένας αγγελιοφόρος από τον Μουφτή της Χεβρώνας του έδωσε ένα σημείωμα παράδοσης, σύμφωνα με τον οποίο ο ραβίνος απάντησε: «Αυτός ο τόπος, Μααράτ Χα Ματσέλα, είναι ένας τόπος προσευχής και ειρήνης. Παραδώσου αλλού.»
Ο πρώτος Εβραίος που μπήκε στα υπόγεια σπήλαια ήταν η Μιχάλ Αρμπέλ, η 13χρονη κόρη του Γιεχουντά Αρμπέλ, επικεφαλής των επιχειρήσεων Σιν Μπετ στη Δυτική Όχθη, επειδή ήταν αρκετά λεπτή για να περάνει τη στενή, πλάτους 28 εκατοστών τρύπα στις 9 Οκτωβρίου 1968, για να αποκτήσει πρόσβαση στον τόπο του τάφου, οπότε και έβγαλε φωτογραφίες.
Οι Ισραηλινοί έποικοι ίδρυσαν ξανά μια μικρή συναγωγή κάτω από το τζαμί. Η πρώτη εβραϊκή γαμήλια τελετή που έλαβε χώρα ήταν στις 7 Αυγούστου 1968. Η πέτρινη σκάλα που οδηγούσε στο τζαμί καταστράφηκε επίσης για να εξαφανιστεί το ταπεινωτικό «έβδομο βήμα».
Το 1968, έγινε ειδική ρύθμιση για την εξυπηρέτηση των εβραϊκών τελετών κατά την Εβραϊκή Πρωτοχρονιά και την Ημέρα του Εξιλασμού. Αυτό οδήγησε στη ρίψη χειροβομβίδας στη σκάλα που οδηγούσε στον τάφο στις 9 Οκτωβρίου. 47 Ισραηλινοί τραυματίστηκαν, 8 σοβαρά. Στις 4 Νοεμβρίου, μια μεγάλη έκρηξη ξέσπασε κοντά στην πύλη του συγκροτήματος και 6 άτομα, Εβραίοι και Άραβες, τραυματίστηκαν. Την παραμονή του Γιομ Κιπούρ, στις 3 Οκτωβρίου 1976, ένας όχλος Αράβων κατέστρεψε αρκετές γραφές Τορά και βιβλία προσευχής στον τάφο. Τον Μάιο του 1980, μια επίθεση εναντίον Εβραίων προσκυνητών που επέστρεφαν από προσευχή στον τάφο άφησε 6 νεκρούς και 17 τραυματίες.
Το 1981, μια ομάδα Εβραίων εποίκων από την κοινότητα της Χεβρώνας με επικεφαλής τον Νοάμ Άρνον εισέβαλαν στις σπηλιές και πήραν φωτογραφίες από τα ταφικά δωμάτια.
Οι εντάσεις αργότερα αυξήθηκαν καθώς η ισραηλινή κυβέρνηση υπέγραψε τις Συμφωνίες του Όσλο τον Σεπτέμβριο του 1993, οι οποίες έδωσαν περιορισμένη αυτονομία στην ΟΑΠ στην πόλη της Δυτικής Όχθης της Ιεριχώ και στη Λωρίδα της Γάζας. Η πόλη της Χεβρώνας και τα υπόλοιπα μεγάλα παλαιστινιακά κέντρα πληθυσμού στη Δυτική Όχθη δεν συμπεριλήφθηκαν στην αρχική συμφωνία. Η σφαγή στο σπήλαιο των Πατριαρχών που διαπράχθηκε από τον Μπαρούτ Γκόλντσταϊν, έναν Ισραηλινό-Αμερικανό έποικο τον Φεβρουάριο του 1994, άφησε 29 Παλαιστίνιους Μουσουλμάνους νεκρούς και πολυάριθμους τραυματίες. Οι ταραχές που προέκυψαν είχαν ως αποτέλεσμα 35 ακόμη θανάτους. μικρογραφία|250x250εσ| Εβραία νύφη προσεύχεται στο χώρο πριν από το γάμο της, 2010 Η αυξημένη ευαισθησία του χώρου σήμαινε ότι το 1996 οι Συμφωνίες του ποταμού Γουίε, μέρος της αραβικής-ισραηλινής ειρηνευτικής διαδικασίας, περιελάμβαναν μια προσωρινή συμφωνία για τον χώρο που περιορίζει την πρόσβαση τόσο των Εβραίων όσο και των Μουσουλμάνων. Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, το βακούφι (ισλαμική φιλανθρωπική εμπιστοσύνη) ελέγχει το 81% του κτηρίου. Αυτό περιλαμβάνει ολόκληρο το νοτιοανατολικό τμήμα, όπου βρίσκεται πάνω από τη μόνη γνωστή είσοδο στις σπηλιές και ενδεχομένως στο σύνολο των ίδιων των σπηλαίων. Κατά συνέπεια, οι Εβραίοι δεν επιτρέπεται να επισκέπτονται τα Κενοτάφια του Ισαάκ ή της Ρεβέκκας, τα οποία βρίσκονται εξ ολοκλήρου στο νοτιοανατολικό τμήμα, εκτός από 10 ημέρες το χρόνο που έχουν ιδιαίτερη σημασία στον Ιουδαϊσμό. Μία από αυτές τις μέρες είναι η Σάββατο Χαέι Σάρα, όταν διαβάζεται το τμήμα Τορά που αφορά το θάνατο της Σάρα και την αγορά από τον Αβραάμ της γης στην οποία βρίσκονται τα σπήλαια.
Οι ισραηλινές αρχές δεν επιτρέπουν στις εβραϊκές θρησκευτικές αρχές το δικαίωμα συντήρησης του χώρου και επιτρέπουν μόνο στο βακούφι να το κάνει. Οι τουρίστες επιτρέπεται να εισέλθουν στον χώρο. Η ασφάλεια στον χώρο έχει αυξηθεί από τη Δεύτερη Ιντιφάντα. Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις περιβάλλουν τον χώρο με στρατιώτες και ελέγχουν την πρόσβαση στα ιερά. Οι ισραηλινές δυνάμεις υποβάλλουν επίσης ελέγχους στους ντόπιους και απαγορεύουν σε όλους τους μη Εβραίους να περπατούν σε μερικούς από τους κύριους δρόμους προς το συγκρότημα και απαγορεύουν την πρόσβαση σε παλαιστινιακά οχήματα σε πολλούς από τους δρόμους της περιοχής.
Στις 21 Φεβρουαρίου 2010, το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι θα συμπεριλάβει την τοποθεσία στο σχέδιο προστασίας και αποκατάστασης εθνικής κληρονομιάς. Η ανακοίνωση πυροδότησε διαμαρτυρίες από τον ΟΗΕ, τις αραβικές κυβερνήσεις και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια επακόλουθη ψηφοφορία της ΟΥΝΕΣΚΟ τον Οκτώβριο είχε ως στόχο να επιβεβαιώσει ότι το «αλ-Χαράμ αλ-Ιμπαχίμι/Τάφος των Πατριαρχών στην αλ-Χαλίλ/Χεβρώνα» ήταν «αναπόσπαστο μέρος των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών».
Οι ισραηλινές αρχές έχουν θέσει περιορισμούς στο κάλεσμα των πιστών σε προσευχή από το μουεζίνη του τζαμιού Ιμπραήμ. Η διαταγή εκτελέστηκε 61 φορές τον Οκτώβριο του 2014 και 52 φορές τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Αυτό ακολούθησε πολλές καταγγελίες από τους Εβραίους κατοίκους που ισχυρίζονται ότι το κάλεσμα παραβιάζει τα νομικά όρια ντεσιμπέλ. Τον Δεκέμβριο του 2009 οι ισραηλινές αρχές απαγόρευσαν την εβραϊκή μουσική που παίζεται στο σπήλαιο μετά από παρόμοια παράπονα από τους Άραβες κατοίκους.
Κτίριο
Ο ορθογώνιος πέτρινος περίβολος βρίσκεται σε βορειοδυτικό-νοτιοανατολικό άξονα και χωρίζεται σε δύο τμήματα από έναν τοίχο που εκτείνεται μεταξύ των βορειοδυτικών τριών πέμπτων και των νοτιοανατολικών δύο πέμπτων. Το βορειοδυτικό τμήμα στεγάζεται σε τρεις πλευρές, με την κεντρική περιοχή και τη βορειοανατολική πλευρά να είναι ανοιχτή στον ουρανό. Το νοτιοανατολικό τμήμα είναι πλήρως στεγασμένο, με την οροφή να υποστηρίζεται από τέσσερις κολώνες κατανεμημένες ομοιόμορφα στο τμήμα. Σχεδόν ολόκληρο το κτίριο χτίστηκε από τον Βασιλιά Ηρώδη και παραμένει το μόνο κτίριο της εποχή του Ηρώδη που σώζεται σήμερα σχεδόν ανέπαφο. μικρογραφία| Κενοτάφιο του Αβραάμ Στο βορειοδυτικό τμήμα υπάρχουν τέσσερα κενοτάφια, το καθένα στεγαζόμενο σε ένα ξεχωριστό οκτάγωνο δωμάτιο, αυτά που είναι αφιερωμένα στον Ιακώβ και τη Λέα που βρίσκονται στα βορειοδυτικά, και αυτά στον Αβραάμ και τη Σάρα στα νοτιοανατολικά. Ένας διάδρομος εκτείνεται μεταξύ των κενοτάφιων στα βορειοδυτικά και ένας άλλος μεταξύ εκείνων στα νοτιοανατολικά. Ένας τρίτος διάδρομος διασχίζει κατά μήκος τη νοτιοδυτική πλευρά, μέσω του οποίου μπορεί να επιτευχθεί πρόσβαση στα κενοτάφια και στο νοτιοανατολικό τμήμα. Η είσοδος στη περίβολο βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά, στην είσοδο του τρίτου διαδρόμου. Ένα τζαμί έξω από αυτήν την είσοδο πρέπει να διασχιθεί για να την πρόσβαση.
Στο κέντρο της βορειοανατολικής πλευράς υπάρχει μια άλλη είσοδος, η οποία οδηγεί στη στεγασμένη νοτιοανατολική πλευρά του βορειοδυτικού τμήματος και μέσω της οποίας η πρόσβαση μπορεί επίσης να επιτευχθεί στο νοτιοανατολικό (πλήρως στεγασμένο) τμήμα. Αυτή η είσοδος προσεγγίζεται εξωτερικά από έναν διάδρομο που οδηγεί σε μια μακριά σκάλα που διατρέχει το μεγαλύτερο μέρος του μήκους της βορειοδυτικής πλευράς. Το νοτιοανατολικό τμήμα, το οποίο λειτουργεί κυρίως ως τζαμί, περιέχει δύο κενοτάφια, συμμετρικά τοποθετημένα, κοντά στο κέντρο, αφιερωμένα στον Ισαάκ και τη Ρεβέκκα. Ανάμεσά τους, στο νοτιοανατολικό τείχος, βρίσκεται ένα μιχράμπ. Τα κενοτάφια έχουν ένα διακριτικό κόκκινο και λευκό οριζόντιο ριγέ μοτίβο στην τοιχοποιία τους, αλλά συνήθως καλύπτονται από διακοσμητικό ύφασμα.
Σπήλαια
μικρογραφία|319x319εσ| Ο πέτρινος θόλος πάνω από την πιο ορατή γνωστή είσοδο στις σπηλιές Οι σπηλιές κάτω από το περίβολο δεν είναι οι ίδιες γενικά προσβάσιμες. Το βακούφι παρεμπόδισε ιστορικά την πρόσβαση στους πραγματικούς τάφους από σεβασμό των νεκρών. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν μόνο δύο είσοδοι, οι πιο ορατές από τις οποίες βρίσκονται στα νοτιοανατολικά του κενοτάφιου του Αβραάμ στο εσωτερικό του νοτιοανατολικού τμήματος. Αυτή η είσοδος είναι ένα στενό φρεάτιο που καλύπτεται από διακοσμητική σχάρα, η οποία καλύπτεται από περίτεχνο θόλο. Η άλλη είσοδος βρίσκεται στα νοτιοανατολικά, κοντά στο μιχράμπ, και είναι σφραγισμένη από μια μεγάλη πέτρα, και συνήθως καλύπτεται από χαλάκια. Αυτή είναι πολύ κοντά στη θέση του έβδομου βήματος στο εξωτερικό του περιβόλου, πέρα από το οποίο οι Μαμελούκοι απαγόρευαν στους Εβραίους να πλησιάσουν.
Όταν η περίβολος ελέγχονταν από σταυροφόρους, η πρόσβαση ήταν περιστασιακά δυνατή. Μία αναφορά, από τον Ραβίνο Βενιαμίν του Τούντελα που χρονολογείται από το 1163 μ.Χ., δηλώνει ότι αφού περνούσε από μια σιδερένια πόρτα και κατέβαινε, συναντούσε τα σπήλαια. Σύμφωνα με τον Βενιαμίν του Τουντέλα, υπήρχε μια σειρά από τρεις σπηλιές, οι δύο πρώτες από τις οποίες ήταν κενές. Στην τρίτη σπηλιά ήταν έξι τάφοι, τοποθετημένοι απέναντι ο ένας από τον άλλο.
Αυτές οι σπηλιές ανακαλύφθηκαν ξανά μόνο το 1119 μ.Χ. από έναν μοναχό που ονομαζόταν Αρνούλ, αφού ένας ανώνυμος προσευχόμενος μοναχός "παρατήρησε ένα σχέδιο" στην περιοχή κοντά στην παρούσα θέση του μιχράμπ και, μαζί με άλλους "αδελφούς", αφαίρεσαν τις ταφόπετρες και βρήκαν ένα δωμάτιο με επένδυση από Ηροδίτικη τοιχοποιία. Ο Αρνούλ, ψάχνοντας ακόμα για την πηγή του προσχέδιου, σφυρήλασε στους τοίχους της σπηλιάς έως ότου άκουσε έναν κοίλο ήχο, έριξε την τοιχοποιία στην περιοχή και ανακάλυψε ένα στενό πέρασμα. Το στενό πέρασμα, το οποίο στη συνέχεια έγινε γνωστό ως σερντάμπ (αραβικά για πέρασμα), ήταν παρόμοια επενδεδυμένο με τοιχοποιία, αλλά εν μέρει μπλοκαρισμένο. Έχοντας ανοίξει το πέρασμα, ο Άρνουλ ανακάλυψε ένα μεγάλο στρογγυλό δωμάτιο με επιχρισμένους τοίχους. Στο πάτωμα του δωματίου, βρήκε μια τετράγωνη πέτρα ελαφρώς διαφορετική από τις άλλες και, μόλις την αφαίρεσε, βρήκε την πρώτη από τις σπηλιές. Οι σπηλιές ήταν γεμάτες σκόνη. Μετά την αφαίρεση της σκόνης, ο Άρνουλ βρήκε κόκαλα. Πιστεύοντας ότι τα οστά είναι αυτά των βιβλικών Πατριάρχων, ο Άρνουλ τα έπλυνε στο κρασί και τα στοίβαζε τακτοποιημένα. Ο Άρνουλ χαράζει επιγραφές στους τοίχους του σπηλαίου που περιέγραφαν σε ποιους πίστευε ότι ανήκαν τα οστά. μικρογραφία| Η πιο ορατή γνωστή είσοδος στις σπηλιές. Αυτό το πέρασμα προς τις σπηλιές σφραγίσθηκε κάποια στιγμή μετά την ανάκτηση του χώρου από τον Σαλαντίν, παρόλο που η οροφή του κυκλικού δωματίου ήταν τρυπημένη και μια διακοσμητική σχάρα τοποθετήθηκε πάνω του. Το 1967, μετά τον πόλεμο των Έξι Ημερών, η περιοχή έπεσε στα χέρια των αμυντικών δυνάμεων του Ισραήλ και ο Μοσέ Νταγιάν, ο υπουργός Άμυνας, που ήταν ερασιτέχνης αρχαιολόγος, προσπάθησε να αποκτήσει πρόσβαση στους τάφους. Αγνοώντας την ύπαρξη της εισόδου του σερντάμπ, ο Νταγιάν έστρεψε την προσοχή του στο φρεάτιο που είναι ορατό κάτω από τη διακοσμητική σχάρα και είχε την ιδέα να στείλει κάποιον αρκετά λεπτό για να χωρέσει μέσα από το φρεάτιο και κάτω στον θάλαμο από κάτω. Ο Νταγιάν βρήκε τελικά ένα λεπτό 12χρονο κορίτσι με το όνομα Μιχάλ για να τον βοηθήσει και την έστειλε στο θάλαμο με μια κάμερα.
Η Μιχάλ εξερεύνησε το στρογγυλό θάλαμο, αλλά απέτυχε να βρει την τετράγωνη πέτρα στο πάτωμα που οδηγούσε στις σπηλιές. Η Μιχάλ, ωστόσο, εξερεύνησε το πέρασμα και βρήκε σκαλοπάτια που οδηγούσαν στην επιφάνεια, αν και την έξοδο έκλεινε μια μεγάλη πέτρα (αυτή είναι η είσοδος κοντά στο μιχράμπ). Σύμφωνα με την έκθεση των ευρημάτων της, που έδωσε η Μιχάλ στον Νταγιάν αφού σηκώθηκε πίσω μέσα από το φρεάτιο, υπάρχουν 16 σκαλοπάτια που οδηγούν στο πέρασμα, το οποίο έχει πλάτος 1 πήχη, μήκος 17 μέτρα και ένα μέτρο ύψος. Στον στρογγυλό θάλαμο, που είναι 12 μέτρα κάτω από την είσοδο του φρεάτιου, υπάρχουν τρεις πέτρινες πλάκες, η μεσαία από τις οποίες περιέχει μια μερική επιγραφή της Σούρα 2, στίχος 255, από το Κοράνι, τη διάσημη Αγιατούλ Κούρσι, στίχος του Θρόνου.
Το 1981, ο Σέεβ Γεβίν, πρώην διευθυντής της Αρχής Αρχαιοτήτων του Ισραήλ, μπήκε στο πέρασμα αφού μια ομάδα Εβραίων εποίκων από τη Χεβρώνα είχε εισέλθει στο θάλαμο μέσω της εισόδου κοντά στο μιχράμπ και ανακάλυψε την τετράγωνη πέτρα στο στρογγυλό θάλαμο που έκρυβε την είσοδο του σπηλαίου. Οι αναφορές αναφέρουν ότι μετά την είσοδο στο πρώτο σπήλαιο, το οποίο ο Γεβίν θεώρησε άδειο, βρήκε ένα πέρασμα που οδηγούσε σε ένα δεύτερο οβάλ θάλαμο, μικρότερο από το πρώτο, ο οποίος περιείχε θραύσματα κεραμικής και μια κανάτα κρασιού. Τα ευρήματα που δημοσιεύθηκαν στο Ισραηλινό Ερευνητικό Περιοδικό το 2020 ανέφεραν ότι η κεραμική χρονολογείται από τον 8ο αιώνα π.Χ. και προέρχεται από διάφορες τοποθεσίες στις περιοχές της Χεβρώνας και της Ιερουσαλήμ.
Ιουδαϊσμός
Σύμφωνα με το Βιβλίο της Γένεσης, ο Αβραάμ αγόρασε συγκεκριμένα τη γη για χρήση ως οικόπεδο ταφής από τον Έφρων τον Χιττίτη, καθιστώντας την μία από τις δύο αγορές από τον Αβραάμ ακινήτων στη Γη της Χαναάν, την Γη της Επαγγελίας. Το βιβλίο περιγράφει πώς θάφτηκαν εκεί οι τρεις πατριάρχες και οι σύζυγοί τους, οι μητριάρχες.
Η μόνη μητριάρχης που λείπει είναι η άλλη σύζυγος του Ιακώβ, η Ραχήλ, που περιγράφεται στη Γένεση ότι έχει ταφεί κοντά στη Βηθλεέμ. Αυτοί οι στίχοι είναι η κοινή πηγή για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις που περιβάλλουν το σπήλαιο. Αν και δεν είναι μέρος του Κορανίου, υπάρχουν στην προφορική παράδοση του Ισλάμ. Η ιστορία της ταφής του Αβραάμ αναφέρεται, για παράδειγμα, τις ιστορίες των Προφητών του 14ου αιώνα του Ίμπν Κατίρ. μικρογραφία|250x250εσ| Τάφος του Αβραάμ Η εβραϊκή μιδρασική λογοτεχνία υποστηρίζει ότι, εκτός από τα πατριαρχικά ζευγάρια, ο Αδάμ, ο πρώτος άντρας, και η σύζυγός του, η Εύα, είχαν επίσης ταφεί στο Σπήλαιο των Πατριαρχών, μια παράδοση που υποστηρίζεται από αρχαία σαμαρειτικά κείμενα. Η παράδοση υποστηρίζεται από την απλή διατύπωση της Γένεσης 23: 2, που αναφέρεται στο «Κιράτ Άρμπα... Εβρών» (άρμπα σημαίνει τέσσερα). Σχολιάζοντας αυτό το απόσπασμα, ο Ρασί απαριθμούσε τα τέσσερα ζευγάρια χρονολογικά, ξεκινώντας από τον Αδάμ και την Εύα.
Μια άλλη εβραϊκή παράδοση λέει ότι όταν ο Ιακώβ φέρεται να τάφηκε στο σπήλαιο, ο Ησαύ εμπόδισε την ταφή, ισχυριζόμενος ότι εκείνος είχε το δικαίωμα να ταφεί στο σπήλαιο. Μετά από κάποια διαπραγμάτευση, ο Νεφθαλί στάλθηκε στην Αίγυπτο για να ανακτήσει το έγγραφο που ανέφερε ότι ο Ησαύ πούλησε το μέρος του στο σπήλαιο στον Ιακώβ. Καθώς συνέβαινε αυτό, ο Ουσίμ, ο γιος του Δαν, και ο οποίος είχε προβλήματα ακοής, δεν κατάλαβε τι συνέβαινε και γιατί ο παππούς του δεν θάφτηκε, οπότε ζήτησε εξήγηση. Αφού του δόθηκε μία, θύμωσε και είπε: «Ο παππούς μου θα βρίσκεται εκεί περιφρονημένος μέχρι να επιστρέψει ο Νεφθαλί από τη γη της Αιγύπτου;» Στη συνέχεια πήρε ένα ρόπαλο και σκότωσε τον Ησαύ, και το κεφάλι του Ησαύ κυλούσε στο σπήλαιο. Αυτό σημαίνει ότι το κεφάλι του Ησαύ είναι επίσης θαμμένο στο σπήλαιο. Ορισμένες εβραϊκές πηγές καταγράφουν την πώληση του δικαιώματος του Ησαύ να ταφεί στο σπήλαιο - σύμφωνα με ένα σχόλιο στο Βιβλίο της Εξόδου, ο Ιακώβ έδωσε όλα τα υπάρχοντά του για να αποκτήσει έναν τάφο στο Σπήλαιο των Πατριαρχών. Έβαλε ένα μεγάλο σωρό χρυσό και ασήμι μπροστά στον Ησαύ και ρώτησε: «Αδερφέ μου, προτιμάς το κομμάτι αυτής της σπηλιάς, ή όλο αυτό το χρυσό και το ασήμι;» Η πώληση του Ησαύ στον Ιακώβ το δικαίωμά του να θαφτεί στο Σπήλαιο των Πατριάρχων καταγράφεται επίσης στο Σέφερ Χαϊσάρ. Ένα πρώιμο εβραϊκό κείμενο, το Ράμπα της Γένεσης, αναφέρει ότι αυτός ο χώρος είναι ένας από τους τρεις που οι εχθροί του Ιουδαϊσμού δεν μπορούν να χλευάζουν τους Εβραίους λέγοντας «τους έχουν κλέψει», καθώς αγοράστηκε «για την πλήρη τιμή του» από τον Αβραάμ.
Σύμφωνα με το Μιδράς, οι Πατριάρχες θάφτηκαν στο σπήλαιο επειδή το σπήλαιο είναι το κατώφλι του Κήπου της Εδέμ. Οι Πατριάρχες λέγεται ότι δεν είναι νεκροί αλλά «κοιμούνται». Σηκώνονται για να ζητήσουν έλεος για τα παιδιά τους κατά τη διάρκεια των γενεών. Σύμφωνα με το Ζοχάρ, αυτός ο τάφος είναι η πύλη μέσω της οποίας οι ψυχές εισέρχονται στην Εδέμ.
Ισλάμ
Οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι ο Μωάμεθ επισκέφθηκε τη Χεβρώνα στο νυχτερινό του ταξίδι από τη Μέκκα στην Ιερουσαλήμ για να σταματήσει από τον τάφο και να αποτίσει φόρο τιμής. Για αυτόν τον λόγο ο τάφος έγινε γρήγορα δημοφιλής ισλαμικός χώρος προσκυνήματος. Λέγεται ότι ο ίδιος ο Μωάμεθ ενθάρρυνε τη δραστηριότητα, λέγοντας «Όποιος δεν μπορεί να με επισκεφτεί, ας επισκεφθεί τον Τάφο του Αβραάμ» και «Όποιος επισκέπτεται τον Τάφο του Αβραάμ, ο Αλλάχ καταργεί τις αμαρτίες του».
Σύμφωνα με μια παράδοση, άτεκνες γυναίκες έριχναν αναφορές προς τη Σάρα, γνωστή για τον τοκετό σε προχωρημένη ηλικία, μέσα από μια τρύπα στο δάπεδο του τζαμιού προς τα κάτω σπήλαια.
Μετά την κατάκτηση της πόλης από τον Ουμάρ, αυτό το ιερό μέρος «απλώς ανακτήθηκε από την εβραϊκή παράδοση» από τους νέους ηγέτες. Ο περίβολος της Ηρώδης μετατράπηκε σε τζαμί και τέθηκε υπό τον έλεγχο ενός βακουφιού. Το βακούφι συνεχίζει να διατηρεί το μεγαλύτερο μέρος του χώρου, ενώ ο ισραηλινός στρατός ελέγχει την πρόσβαση στον χώρο.
Σύμφωνα με ορισμένες ισλαμικές πηγές, το σπήλαιο είναι επίσης ο τάφος του Ιωσήφ. Παρόλο που η Αγία Γραφή έχει θάψει τον Ιωσήφ στη Συχέμ (τη σημερινή Παλαιστινιακή πόλη Ναμπλούς), η εβραϊκή αγαδική παράδοση διατήρησε την ιδέα ότι επιθυμούσε να ταφεί στη Χεβρώνα και η ισλαμική έκδοση μπορεί να αντικατοπτρίζει αυτό. Το εβραϊκό απόκρυφο βιβλίο, Οι Διαθήκες των Δώδεκα Πατριαρχών, αναφέρει επίσης ότι αυτός είναι ο τόπος ταφής των δώδεκα γιων του Ιακώβ.
Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, το τζαμί είναι το 4ο πιο ιερό στο Ισλάμ, ενώ άλλες πηγές κατατάσσουν άλλους τόπους ως 4ους.
Ένα μινμπάρ της εποχής των Φατιμιδών διατηρείται στο τζαμί. Σύμφωνα με μια αραβική επιγραφή γραμμένη στο μινμπάρ, που ανατέθηκε από Φατιμίδη βεζίρη Μπαντρ Αλ-Τζαμάλι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του χαλίφη αλ-Μουστανσίρ όταν ανακάλυψε το κεφάλι του Χουσείν ιμπν Αλί στο 1092 ΚΕ (448 AH) στο Ασκελόν και το κράτησε σε ένα τζαμί και ιερό εκεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Παλαιστίνη Κατηγορία:Τοποθεσίες της Τορά Κατηγορία:Ισλαμικά προσκυνήματα Κατηγορία:Εβραϊκές Βιβλικές τοποθεσίες Κατηγορία:Αραβική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα εβραϊκά Κατηγορία:Τζαμιά Κατηγορία:Εβραϊκοί τόποι προσκυνήματος
Ιωαννίκιος Β΄
Ο Ιωαννίκιος Β΄ (ο Λίνδιος) ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως στα μέσα του 17ου αιώνα (1646-1656). Η Πατριαρχία του διεκόπη από συνολικά τέσσερις εκθρονίσεις, γεγονός ενδεικτικό του κλίματος που επικρατούσε την εποχή εκείνη περί τον Οικουμενικό Θρόνο. Διετέλεσε Πατριάρχης τα χρονικά διαστήματα 1646-1648, 1651-1652, 1653-1654 και 1655-1656.
thumb|left|280px|[[Σιγίλλιο του Πατριάρχη Ιωαννίκιου (1651) σχετικά με τα προνόμια του Μητροπολίτη Φιλαδελφείας]] Γεννήθηκε στη Λίνδο της Ρόδου. Εξελέγη Μητροπολίτης Γάνου και Χώρας το 1624 επί Πατριαρχίας Κύριλλου Λουκάρεως και το 1636 Μητροπολίτης Ηρακλείας. Με την υποστήριξη του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Βασιλείου Λούπου εξελέγη Πατριάρχης στις 16 Νοεμβρίου 1646 και επαύθη τον Οκτώβριο του 1648.
Το 1651 βρισκόταν στο Άγιο Όρος όταν, στις 11 Μαΐου, εξελέγη ξανά Πατριάρχης. Στις 24 Μαΐου 1652 εκθρονίστηκε ξανά.
Πηγές
Ιωαννικιος Β Κατηγορία:Μητροπολίτες Γάνου και Χώρας Κατηγορία:Μητροπολίτες Ηρακλείας Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Θάνατοι τον Φεβρουάριο του 2023
Παρατίθενται παρακάτω θάνατοι σημαντικών προσώπων που συνέβησαν τον Φεβρουάριο του 2023. Των ονομάτων ακολουθούν η ηλικία, η ιδιότητα, σύνοψη της σημαντικότητάς τους και πηγή που μετέδωσε την είδηση του θανάτου (προαιρετικά αναφέρεται και η αιτία).
Παραπομπές
02
Αντελαρό
Το Αντελαρό (γαλλικά: Andelarrot) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Ιωάννης Ε΄ της Πορτογαλίας
Τα νεανικά του έτη
Ο Ιωάννης Φραγκίσκος Αντώνιος Ιωσήφ Βενέδικτος Βερνάρδος γεννήθηκε στο Ανάκτορο Ριμπέιρα στη Λισαβόνα στις 22 Οκτωβρίου 1689.
Όταν γεννήθηκε, ο βασιλικός οίκος των Καπετιδών-Αβίς-Μπραγκάνσα βρισκόταν υπό εξαφάνιση, καθώς από τον πρώτο γάμο του πατέρα του, με τη Μαρία Φραγκίσκη της Σαβοΐας, είχε επιζήσει μόνο μια κόρη, η Ισαβέλλα Λουίζα, Πριγκίπισσα της Μπέιρα. Αλλά όταν πέθανε η πρώτη σύζυγος τού Πέτρου Β΄, η επόμενη, Μαρία Σοφία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φιλίππου Γουλιέλμου του Παλατινάτου, γέννησε έξι παιδιά που επέζησαν. Ανάμεσα σε αυτά ήταν ο Ιωάννης Ε΄, που με τη γέννηση του πήρε τον τίτλο του 13ου δούκα της Μπραγκάνσα και του πρίγκιπα της Βραζιλίας.
Έτσι, αν και ο πατέρας του απεβίωσε σε προχωρημένη ηλικία, ο Ιωάννης Ε΄ τον διαδέχθηκε μόλις 17 ετών. Πρώτο του μέλημα ήταν να παραμείνει προσκολλημένος στη Μεγάλη Συμμαχία, που είχε μπει ο πατέρας του από το 1701. Επιτέθηκε και πήρε τη Μαδρίτη, αλλά ηττήθηκε στη μάχη της Αλμάνζα. Νυμφεύτηκε το 1708 την εξαδέλφη του Μαρία Άννα των Αψβούργων, κόρη του Λεοπόλδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μια σειρά από ανεπιτυχείς εκστρατείες οδήγησαν σε ειρήνη με τη Γαλλία το 1713 και την Ισπανία το 1715.
Τεράστια πλούτη από τα μεταλλεία της Βραζιλίας
Η μακρά περίοδος της βασιλείας του χαρακτηριζόταν από τεράστια αύξηση της βασιλικής δύναμης, ιδιαίτερα λόγω του πλούτου των αποθεμάτων από χρυσό και διαμάντια, που ερχόταν από τις βραζιλιάνικες αποικίες. Το ένα πέμπτο περίπου της εξαγωγής προοριζόταν αποκλειστικά για το στέμμα, ενώ οι υπόλοιπες ποσότητες αφηνόταν στην εκμετάλλευση των τοπικών γαιοκτημόνων.
Αυξάνοντας συνέχεια τη δύναμή του, λόγω του πλούτου, μπόρεσε να αντιπαρατεθεί εύκολα στην αριστοκρατία της χώρας του. Σε μια προσπάθεια να δαμάσει την εξαγριωμένη αριστοκρατία, άρχισε την κατασκευή πολυτελέστατων ανακτόρων στα πρότυπα των γαλλικών Βερσαλλιών, ενώ ο ίδιος προσπάθησε να μιμηθεί τη δόξα του Λουδοβίκου ΙΔ΄, καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια για να γίνει μονάρχης όμοιος με αυτόν. Τον μιμήθηκε σε όλες του τις κινήσεις, αλλά δεν κατόρθωσε τελικά να φτάσει τη δόξα του.
Χρησιμοποίησε τους περισσότερους θησαυρούς των βραζιλιάνικων αποικιών, προκειμένου να ανορθώσει τα οικονομικά της χώρας του. Καλλιέργησε τις τέχνες, τα γράμματα και έκανε τη μοναρχική του ισχύ ισότιμη σχεδόν με αυτή των περισσότερων Ευρωπαϊκών κρατών. Ήταν η πρώτη φορά, που συνέβη αυτό από την εποχή της δεύτερης ανεξαρτησίας από την Ισπανία το 1640.
Η εξωτερική πολιτική είχε τόσο κατεύθυνση ουδετερότητας απέναντι στις ευρωπαϊκές συγκρούσεις, όσο και προσπάθειας να πείσει το Βατικανό να τον κηρύξει νόμιμο μονάρχη, ξοδεύοντας μεγάλα ποσά σε δώρα προς τον πάπα. Οι προσπάθειές του έφεραν αποτέλεσμα στην αναγνώριση από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΔ΄ το 1748. Το 1742, είχε χτυπήσει άσχημα σε ατύχημα, κάτι που τον άφησε παράλυτο για την υπόλοιπη ζωή του και ανίκανο να συμμετάσχει στις κρατικές υποθέσεις. Τα οικονομικά του μέτρα τον έκαναν μισητό στην αριστοκρατία, αλλά τελικά δεν εφαρμόστηκαν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1708 τη Μαρία Άννα των Αψβούργων, κόρη τού Λεοπόλδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και είχε τέκνα:
Από ερωμένες του είχε φυσικά τέκνα. Τους τρεις νόθους γιους του τους αναγνώρισε· ζούσαν στο ανάκτορο του Μαρκησίου του Λοουρίσαλ, στην περιοχή Παλάβα, έξω από τη Λισαβόνα, και αποκαλούντο τέκνα της Παλάβα:
Τζεντούμπα (Κυβερνείο)
Το Κυβερνείο (νομός) Τζεντουμπά είναι ένας από τους 24 νομούς της Τυνησίας. Βρίσκεται στο βορειοδυτικότερο παραθαλάσσιο τμήμα της χώρας στα σύνορα με την Αλγερία. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Τζεντουμπά. Έχει συνολική έκταση 3.102 τ.χλμ. (15ο σε έκταση), και πληθυσμό 420.400 (2007). Δημιουργήθηκε το 1956.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνεία της Τυνησίας
Μαίρη Κάβεντις του Ντέβονσαϊρ
Η Μαίρη Κάβεντις του Ντέβονσαϊρ (Mary Cavendish of Devonshire, γεννημένη ως Μαίρη Αλίκη Γκασκόϊνε-Σέσιλ Mary Alice Gascoyne-Cecil, 25 Ιουλίου 1895 - 24 Δεκεμβρίου 1988) ήταν Βρετανίδα αριστοκράτισσα και Κυρία του Ιματισμού της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1895 στο Χάτφιλντ, και ήταν κόρη του Ιάκωβου Γκασκόϊνε-Σέσιλ, Υποκόμη Κράνμπορν και της Λαίδης Σεσίλια Αλίκης Γκορ.
Στις 21 Απριλίου 1917 παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Κάβεντις, 10ο Δούκα του Ντέβονσαϊρ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Την περίοδο 1955-1972 ήταν Καγκελάριος του Πανεπιστημίου του Έξετερ. Έχει χριστεί Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1946 και Κυρία Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος το 1955.
Πέθανε στις 24 Δεκεμβρίου 1988 στο Ουεστμίνστερ σε ηλικία 93 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες των Ρομπών Κατηγορία:Αγγλίδες δούκισσες Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Κωνσταντίνος Τούντας
Ο Κωνσταντίνος Τούντας (1917 - 24 Οκτωβρίου 2004) ήταν Έλληνας ιατρός, πανεπιστημιακός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1917,και ήταν γιος του Ιωάννη Τούντα,σπουδαίου δικηγόρου τών αρχών του 20ου αιώνα καί τής Φιλομήλας.
Αποφοίτησε από την ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών σε ηλικία μόλις 23 ετών,και αρχικά εργάστηκε στο "Λαϊκό Νοσοκομείο" κοντά στον δάσκαλό του Γεώργιο Καραγιαννόπουλο.
Ως Βοηθός, Επιμελητής και στη συνέχεια ως Υφηγητής της Α' Χειρουργικής Κλινικής οργάνωσε στο "Λαϊκό Νοσοκομείο" το πρώτο σε ελληνικό νοσοκομείο πειραματικό χειρουργείο, το οποίο του επέτρεψε την πραγματοποίηση των πλέον πρωτοποριακών, για την εποχή εκείνη, εγχειρήσεων. Το 1952 πραγματοποίησε σε πειραματόζωα τις πρώτες μεταμοσχεύσεις νεφρού. Σε ανθρώπους πραγματοποίησε τις πρώτες στην Ελλάδα εγχειρήσεις καρδιάς, τις πρώτες πνευμονεκτομές, τις πρώτες ηπατεκτομές και τις πρώτες αναστομωτικές επεμβάσεις για πυλαία υπέρταση. Στην ίδια Κλινική, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1955, ίδρυσε αιμοδυναμικό κέντρο και πραγματοποίησε τους πρώτους καθετηριασμούς καρδιάς.
Στη συνέχεια έγινε διευθυντής της Β' Χειρουργικής Κλινικής στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Πειραιώς,το οποίο ,σε σύντομο χρονικό διάστημα, εξελίχθηκε,από ένα περιορισμένων δυνατοτήτων και εμβέλειας νοσοκομείο, σε επιστημονικό κέντρο λόγω των πρωτοβουλιών και των επιστημονικών επιτευγμάτων του.
Ο Κ.Τούντας σε σύντομο χρόνο δημιούργησε σύγχρονο πειραματικό χειρουργείο, στο οποίο συνέχισε τις έρευνές του και τις πρωτοποριακές του επεμβάσεις. Στο ίδιο νοσοκομείο, χάρη στις προσωπικές σχέσεις τις οποίες διατηρούσε με τον διάσημο Καθηγητή Kolff, ο οποίος υπήρξε ο εφευρέτης του τεχνητού νεφρού, εγκατέστησε το δεύτερο λειτουργούντα τότε στην Ευρώπη τεχνητό νεφρό και το 1957 εφήρμοσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα τεχνητό νεφρό σε άνθρωπο. Το 1958 εγκατέστησε την πρώτη συσκευή τεχνητής καρδιάς και πραγματοποίησε τις πρώτες εφαρμογές της. Εφήρμοσε για πρώτη φορά τη μέθοδο της καθολικής ψύξης για τις εγχειρήσεις των συγγενών καρδιοπαθειών και πραγματοποίησε την πρώτη στην Ελλάδα αντικατάσταση ανευρύσματος της αορτής με πλαστικό μόσχευμα.
Το 1960 εξελέγη καθηγητής χειρουργικής στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,η οποία ήταν εγκατεστημένη στο Νοσοκομείο Α.Χ.Ε.Π.Α,όπου και εξακολούθησε την οργάνωση σύγχρονων πειραματικών χειρουργείων.Η πείρα που αποκτήθηκε του επέτρεψε να κάνει την πρώτη μεταμόσχευση νεφρού στην Ελλάδα.
Το 1968 εξελέγη καθηγητής χειρουργικής στο πανεπιστήμιο Αθηνών αναλαμβάνοντας παράλληλα την διεύθυνση της Β΄ χειρουργικής κλινικής της ιατρικής σχολής στο Αρεταίειο νοσοκομείο. Το 1969 εξελέγη κοσμήτωρ της ιατρικής σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών και το 1973 πρύτανης του ίδιου πανεπιστημίου.
Το 1984 αποχώρησε από το πανεπιστήμιο με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή χειρουργικής.
Το 1990 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Την περίοδο 1991 - 1993 εργάστηκε στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, του οποίου χρημάτισε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 24 Οκτωβρίου 2004.
Ο Κωνσταντίνος Τούντας θεωρείται από τους πρωτοπόρους της χειρουργικής στην Ελλάδα ενώ είναι ιδιαίτερα γνωστός από τη θητεία του στην πρυτανεία του καποδιστριακού πανεπιστημίου καθώς συνέπεσε με την κατάληψη της νομικής τον Φεβρουάριο του 1973 από τους φοιτητές.
Δήμος Στράτου
thumb|250px|right|Πανοραμική άποψη του Γυμνασίου Λεπενούς. Ο δήμος Στράτου βρισκόταν στην Αιτωλοακαρνανία και όφειλε το όνομά του στη Στράτο, την πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της αρχαίας Ακαρνανίας. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αγρινίου. Ο συνολικός πληθυσμός του δήμου σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 6.144 μόνιμοι κάτοικοι και η έκτασή του ήταν 153.307 στρέμματα.
Έδρα του ήταν η Στράτος.
Δημοτικά διαμερίσματα
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί :
Οικονομία
Οι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Αξιοθέατα
Στη Στράτο βρίσκεται ο σημαντικός αρχαιολογικός χώρος που περιλαμβάνει το αρχαίο θέατρο και τα ερείπια αρκετών ακόμα κτιρίων. Στην περιοχή βρίσκονται επίσης οι τεχνητές λίμνες Στράτου και Καστρακίου.
Νυμφαίο αρχαίας Ολυμπίας
To Νυμφαίο ή αλλιώς το υδραγωγείο του Ηρώδη του Αττικού ήταν κτίσμα της ρωμαϊκής εποχής και βρισκόταν εντός του ιερού χώρου της Άλτεως στην αρχαία Ολυμπία.