cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρμένιοι της Κύπρου
Τουρκοκρατία (1570-1878)
Σταδιακά, μετά τα αιματηρά γεγονότα του 1821 - όταν, ως απάντηση στην κυπριακή στήριξη στην Ελληνική Επανάσταση, οι Οθωμανοί κατέστρεψαν τα μέγαρα των Αρμενίων και των Ελλήνων, απαγόρευσαν στους Έλληνες, τους Φράγκους, τους Αρμένιους και τους Μαρωνίτες να φέρουν όπλα και απαγχόνισαν ή έσφαξαν 470 πρόκριτους, ανάμεσά τους και τον Αρμένιο εφημέριο της Λευκωσίας, ντερ Πετρός -, παρατηρήθηκαν κάποιες βελτιώσεις κατά την περίοδο του Τανζιμάτ (1839-1876). Στο πνεύμα του Χάττ-ι Σερίφ του Γκιουλχανέ (1839), ο Αρμένιος Επίσκοπος, ο Έλληνας Αρχιεπίσκοπος και ο Μαρωνίτης Χωρεπίσκοπος συμμετείχαν στο Διοικητικό Συμβούλιο (Μετζλίς Ιταρέ), το οποίο συστάθηκε το 1840. Μετά το 1850, μερικοί Αρμένιοι εργοδοτήθηκαν στη δημόσια υπηρεσία, ενώ το 1860 η αρμενική εκκλησία της Λευκωσίας έγινε ανάμεσα στις πρώτες στην Κύπρο που απόκτησαν καμπαναριό - δωρεά του Κωνσταντινουπολίτη Αρμένιου Χαπετίκ Νεβρουζιάν. Επιπρόσθετα, το άνοιγμα της Διώρυγας του Σουέζ το 1869 ωφέλησε τους Αρμένιους και άλλους έμπορους του νησιού, ενώ το 1870 ιδρύθηκε το πρώτο αρμενικό σχολείο στη Λευκωσία από το νεοαφιχθέντα Αρχιμανδρίτη Βαρτάν Μαμιγκονιάν. Επιπλέον, ως αποτέλεσμα του Χάττ-ι Χουμαγιούν το 1856, αναγνωρίστηκε επίσημα η διοικητική αυτονομία της Αρμενικής Μητρόπολης Κύπρου.
Καθ’ όλη την Τουρκοκρατία, η συντριπτική πλειοψηφία του αρμενικού πληθυσμού της Κύπρου υπήρξε αρμενορθόδοξη, παρόλον ότι υπάρχει επίσης μια αναφορά για μια μικρή αρμενοκαθολική κοινότητα στη Λάρνακα. Από τις τρεις θρησκευτικές ομάδες, οι Αρμένιοι είναι οι μόνοι που είχαν συνεχή παρουσία ιεραρχών καθ’ όλη την οσμανική κατοχή. Με βάση διάφορες εκτιμήσεις, η αρμενοκυπριακή κοινότητα του 19ου αιώνα αριθμούσε μεταξύ 150-250 άτομα, η πλειοψηφία των οποίων ζούσε στη Λευκωσία, με μικρότερους αριθμούς να ζούσαν στην Αμμόχωστο, τη Λάρνακα, βόρεια και νότια της πρωτεύουσας (ιδιαίτερα στη Δευτερά και την Κυθρέα) και, φυσικά, γύρω από το Αρμενομονάστηρο.
Αγγλοκρατία (1878–1960)
Με την άφιξη των Βρετανών τον Ιούλιο του 1878 και την προοδευτική τους διοίκηση, ενισχύθηκε ιδιαίτερα η ήδη ευημερούσα αλλά μικρή αρμενική κοινότητα του νησιού. Γνωστοί για τις γλωσσικές τους επιδεξιότητες, αρκετοί Αρμένιοι συμβλήθηκαν στην Κύπρο για να εργαστούν ως διερμηνείς και δημόσιοι λειτουργοί στα κονσουλάτα και τη βρετανική διοίκηση, όπως ο Απισογόμ Ουτιτζιάν - ο επίσημος κρατικός μεταφραστής και διερμηνείας για τα Οθωμανικά Τουρκικά μεταξύ 1878 και 1919. Ο αριθμός των Αρμενίων στην Κύπρο αυξήθηκε σημαντικά μετά τις μαζικές απελάσεις, τις τρομερές σφαγές και τη Γενοκτονία που διέπραξαν οι Οθωμανοί και οι Νεότουρκοι (1894-1896, 1909 & 1915-1923). Η Κύπρος δέχθηκε πέραν των 10.000 προσφύγων από την Κιλικία, τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι κατέφθασαν στη Λάρνακα και σε όλα τα άλλα λιμάνια της, κάποιοι κατά τύχη, άλλοι από πρόθεση• περίπου 1.500 από αυτούς έκαμαν το νησί την καινούργια τους πατρίδα. Εργατικοί, καλλιεργημένοι και φιλοπρόοδοι, έφεραν νέα πνοή στην παλιά κοινότητα και δεν άργησαν να ορθοποδήσουν και να καθιερωθούν ως άνθρωποι των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών, ικανοί επιχειρηματίες και δεινοί έμποροι, τεχνίτες και φωτογράφοι, καθώς και πρωτοπόροι επαγγελματίες που εισήγαγαν νέες τέχνες, εδέσματα και γλυκά στο νησί, συμβάλλοντας έτσι σημαντικά στην κοινωνικοοικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη της Κύπρου.
Οι νεοαφιχθέντες ίδρυσαν συλλόγους, χορωδίες, αθλητικές ομάδες, προσκοπικά συστήματα, φιλαρμονικές, εκκλησίες, σχολεία και κοιμητήρια στη Λευκωσία, τη Λάρνακα, τη Λεμεσό, την Αμμόχωστο, τον Αμίαντο και αλλού, ενώ σύντομα η αρμενοφωνία κατέστη πραγματικότητα. Οι Αρμένιοι ήσαν οι πρώτοι κλειδαράδες, μηχανικοί, σφραγιδοποιοί, κατασκευαστές καθισμάτων και κτενών, ταπετσιέρηδες, ωρολογάδες και τσιγκογράφοι στην Κύπρο. Ήσαν οι πρώτοι που έφεραν τον κινηματογράφο, βελτίωσαν σημαντικά την τέχνη του τσαγκάρη και ήσαν Αρμένιοι που πρωτοεισήγαγαν τον αρμενικό παστουρμά, την γκαζόζα, το γύρο, τις κούπες, τα λαχματζιούν, τους λοκμάδες, τον μπακλαβά, τα παγάκια, τα παστά χρυσόμηλα, τις πόμπες και το χαλβά στην κυπριακή κουζίνα. Οι Αρμένιοι εισήγαγαν επίσης δύο τεχνικές ραπτικής κεντήματος: το εργόχειρο του Αϊντάπ (Այնթապի գործ) και το εργόχειρο του Μαράς (Մարաշի գործ). Υπήρχαν επίσης μερικοί Αρμένιοι εργοστασιάρχες (παγοποιοί, σαπωνοποιοί, κατασκευαστές καλτσών, βυρσοδέψες κτλ), αλλά πάνω απ’ όλα, υπήρχε ένας δυσανάλογα μεγάλος αριθμός Αρμενίων φωτογράφων.
Οι Αρμενοκύπριοι είχαν υψηλό προφίλ με τη βρετανική διοίκηση και πολλοί έγιναν ευσυνείδητοι δημόσιοι λειτουργοί και πειθαρχημένοι αστυνομικοί ή εργοδοτούνταν στον Κυπριακό Κυβερνητικό Σιδηρόδρομο και την Cable and Wireless. Κατά τις δεκαετίες 1920-1950, πολλοί εργάζονταν στα μεταλλεία αμιάντου στον Αμίαντο και στα μεταλλεία χαλκού στο Μαυροβούνι και τη Σκουριώτισσα, μερικοί από τους οποίους υπήρξαν συνδικαλιστές. Κάποιοι Αρμενοκύπριοι συμμετείχαν στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους (1914-1918 - στο Κυπριακό Σώμα Ημιονηγών - & 1939-1945 - τόσο στο Κυπριακό Σύνταγμα όσο και στην Κυπριακή Εθελοντική Δύναμη) και τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959). Επίσης, η Ανατολική Λεγεώνα (αργότερα ονομάστηκε Αρμενική Λεγεώνα) συγκροτήθηκε και εκπαιδεύτηκε μεταξύ Δεκεμβρίου 1916 και Μαΐου 1918 στο χωριό Μοναρκά, κοντά στο Μπογάζι, αποτελούμενη από πέραν των 4.000 εθελοντών Αρμενίων της Διασποράς που πολέμησαν κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μερικοί Αρμένιοι πρόσφυγες κατέφθασαν από την Παλαιστίνη (1947-1949) και την Αίγυπτο (1956-1957).
Η αρμενοκυπριακή κοινότητα ευημερούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της Αγγλοκρατίας (1878-1960), ιδρύοντας συλλόγους, χορωδίες, ομάδες προσκόπων, αθλητικές ομάδες, μουσικά σύνολα, εκκλησίες, κοιμητήρια και σχολεία, συμπεριλαμβανομένου του Εκπαιδευτικού Ινστιτούτου Μελκονιάν. Κτίστηκε λίγο έξω από τη Λευκωσία μεταξύ 1924-1926, με δωρεά των Αιγυπτιοαρμενίων καπνεμπόρων αδελφών Κρικόρ και Καραμπέτ Μελκονιάν, με αρχικό σκοπό να στεγάσει και να εκπαιδεύσει 500 ορφανά της Γενοκτονίας, τα οποία φύτεψαν τα δέντρα μπροστά από το σχολείο εις μνήμην των σφαγιασθέντων συγγενών τους. Από ορφανοτροφείο (1926-1940), σταδιακά κατέστη διεθνούς φήμης δευτεροβάθμια σχολή με οικοτροφείο (1934-2005).
Εξετάζοντας της απογραφές πληθυσμού της Αγγλοκρατίας (βλέπε τμήμα Δημογραφίας), παρατηρούμε μια σταθερή αύξηση στον αριθμό των Αρμενίων στην Κύπρο, που κυμαίνονταν από 201 το 1881 μέχρι 4.549 το 1956. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήσαν Αρμένιοι Αποστολικοί, αλλά υπήρχε επίσης μικρός αριθμός Αρμενοκαθολικών και Αρμενίων Προτεσταντών. Στην απογραφή πληθυσμού του 1960, καταγράφηκαν 3.628 Αρμένιοι - σε αντίθεση με 4.549 το 1956 - καθώς περίπου 900 Αρμενοκύπριοι είχαν μεταναστεύσει στη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστραλία και αλλού, όχι μόνο εξαιτίας της δύσκολης οικονομικής κατάστασης της εποχής, αλλά κυρίως λόγω της έκτακτης κατάστασης που προκάλεσε ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ (1955-1959) και της αβεβαιότητας που μερικοί ένιωθαν με την αποχώρηση των Βρετανών, τους οποίους έβλεπαν ως προστάτες τους. Μάλιστα δε, μεγάλη μερίδα Αγγλοαρμενίων κατάγεται από την Κύπρο.
Περίοδος Ανεξαρτησίας (1960-σήμερα)
Η λήξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959) βρήκε τους Αρμενοκύπριους να είχαν σφυρηλατήσει ισχυρούς δεσμούς με τους υπόλοιπους Κύπριους. Η Ανεξαρτησία του 1960 έφερε μια νέα εποχή για τους Αρμένιους της Κύπρου, οι οποίοι - μαζί με τους Μαρωνίτες και τους Λατίνους - αναγνωρίστηκαν ως «θρησκευτική ομάδα» από το Σύνταγμα (Άρθρο 2 § 3) και αντιπροσωπεύονταν πλέον από εκλελεγμένο Εκπρόσωπο - αρχικά μέλος της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης (Άρθρο 109) και, από το 1965, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων (Νόμος 12/1965). Το μέγεθος της κοινότητας, ωστόσο, είχε μειωθεί λόγω της μετανάστευσης περίπου 900 Αρμενοκυπρίων προς το Ηνωμένο Βασίλειο, λόγω της έκτακτης κατάστασης που προκλήθηκε από τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959) και της κακής κατάστασης της τοπικής οικονομίας. Ένας δεύτερος παράγοντας που συνέβαλε στη μείωση του μεγέθους της κοινότητας ήταν η μετανάστευση περίπου 600 Αρμενοκυπρίων προς τη Σοβιετική Αρμενία, ως μέρος του παναρμενικού κινήματος για «επαναπατρισμό» κατά την περίοδο 1962-1964 (νερκάγτ).
Κατά τις διακοινοτικές ταραχές του 1963, η αρμενοκυπριακή κοινότητα υπέστη σοβαρότητες απώλειες, καθώς η αρμενική συνοικία της Λευκωσίας καταλήφθηκε από εξτρεμιστές Τουρκοκύπριους: καταλήφθηκαν το κτίριο της Μητρόπολης, η μεσαιωνική εκκλησία της Παρθένου Μαρίας, το σχολείο Μελικιάν-Ουζουνιάν, το ιστορικό Μνημείο της Γενοκτονίας, τα οικήματα της Αρμενικής Λέσχης, της ΑΫΜΑ και του AGBU, καθώς και η Αρμενική Ευαγγελική εκκλησία• καταλήφθηκε επίσης η μεσαιωνική εκκλησία του Καντσβώρ στην Αμμόχωστο. Συνολικά, 231 αρμενοκυπριακές οικογένειες κατέστησαν τουρκόπληκτες ή/και έχασαν τα καταστήματα και τις επιχειρήσεις τους. Ως αποτέλεσμα, εκατοντάδες Αρμενοκύπριοι έφυγαν για τη Μεγάλη Βρετανία, τον Καναδά, την Αυστραλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η αρμενοκυπριακή κοινότητα υπέστη επιπρόσθετες απώλειες: προσφυγοποιήθηκαν 4-5 οικογένειες που ζούσαν στην Κερύνεια, περίπου 30 οικογένειες στη Λευκωσία και 40-45 οικογένειες στην Αμμόχωστο, ενώ μια Αρμενοκύπρια (η Ρόζα Μπακαλιάν) είναι έκτοτε αγνοούμενη• το φημισμένο Αρμενομονάστηρο στον Πενταδάκτυλο καταλήφθηκε από τα τουρκικά στρατεύματα, ο κοιτώνας των αγοριών του Μελκονιάν βομβαρδίστηκε από την Τουρκική Αεροπορία, ενώ το αρμενικό κοιμητήριο του Αγίου Δομετίου επλήχθη από όλμους και περιήλθε εντός της νεκρής ζώνης. Ως αποτέλεσμα, δεκάδες Αρμενοκύπριοι αποδήμησαν, κυρίως προς τη Μεγάλη Βρετανία - συνολικά, περίπου 1.300 Αρμενοκύπριοι έφυγαν από την Κύπρο κατά τις δεκαετίες του '60 και '70, επιπρόσθετα με αυτούς που μετανάστευσαν στη Σοβιετική Αρμενία.
Με την αδιάλειπτη αρωγή της κυβέρνησης, η μικρή αλλά εργατική αρμενική κοινότητα της Κύπρου σταδιακά κατάφερε να αναπληρώσει τις απώλειές της και συνέχισε να ευημερεί στις υπόλοιπες αστικές περιοχές, συμβάλλοντας πολιτιστικά και κοινωνικοοικονομικά στην ανάπτυξη της πατρίδας της. Στις 24 Απριλίου 1975, η Κύπρος έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα (και η δεύτερη παγκοσμίως, μετά την Ουρουγουάη) που αναγνώρισε την Αρμενική Γενοκτονία με το Ψήφισμα 36/1975• ακολούθησαν δύο άλλα, Ψήφισμα 74/1982 και το Ψήφισμα 103/1990, με το τελευταίο να ανακηρύσσει την 24η Απριλίου ως Εθνική Ημέρα Μνήμης της Αρμενικής Γενοκτονίας στην Κύπρο. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, η δυναμική της αρμενοκυπριακής κοινότητας έχει αλλάξει με τον αυξημένο αριθμό γάμων με Ελληνοκύπριους και άλλους μη Αρμένιους, και την άφιξη κατά τα τελευταία 30-35 χρόνια χιλιάδων Αρμενίων πολιτικών και οικονομικών μεταναστών λόγω του εμφυλίου πολέμου στο Λίβανο (1975-1990), των εξεγέρσεων στη Συρία (1976-1982), της ισλαμικής επανάστασης στο Ιράν και του πολέμου Ιράν-Ιράκ (1978-1988), καθώς επίσης και μετά το σεισμό του Σπιτάκ (1988) και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωση ς (1991)• μερικοί από αυτούς έχουν εγκατασταθεί μόνιμα στην Κύπρο. Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Χάρτη Περιφερειακών ή Μειονοτικών Γλωσσών του Συμβουλίου της Ευρώπης, η αρμενική γλώσσα - η μητρική γλώσσα της συντριπτικής πλειοψηφίας των Αρμενοκυπρίων - αναγνωρίστηκε ως μειονοτική γλώσσα της Κύπρου από την 1η Δεκεμβρίου 2002. Σήμερα, εκτιμάται ότι οι Αρμένιοι που ζουν στην Κύπρο αριθμούν πέραν των 3.500 ατόμων• εκτός από τις χώρες που αναφέρθηκαν πιο πάνω, στην Κύπρο υπάρχει επίσης μικρός αριθμός Αρμενίων που προέρχονται από την Αιθιοπία, την Ελλάδα, το Ηνωμένο Βασίλειο, το Κουβέιτ και την Τουρκία.
Δημογραφία
Δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες ως προς τον αριθμό των Αρμενίων που ζούσαν στην Κύπρο κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Παρόλον ότι κατά την πρώιμη Φραγκοκρατία υπήρχαν δεκάδες χιλιάδες Αρμένιοι που ζούσαν στην Κύπρο (κυρίως στη Λευκωσία και την Αμμόχωστο - όπου στην τελευταία αριθμούσαν γύρω στις 1.500 ψυχές το 1360), μέχρι την ύστερη Φραγκοκρατία και σίγουρα κατά τη διάρκεια της Ενετοκρατίας, ο αριθμός των Αρμενίων στην Κύπρο έφθινε - για ένα αριθμό λόγων: αυτό οφειλόταν στην τυραννική διακυβέρνηση της βενετικής διοίκησης, σε συνδυασμό με τις αντίξοες φυσικές συνθήκες (οι οποίες επηρέασαν όλους τους Κυπρίους), καθώς και τον εξελληνισμό των διαφόρων μειονοτήτων του νησιού. Μάλιστα δε, η έρευνα του πληθυσμού και ιδιοκτησίας της Λευκωσίας του 1572 μετά την οθωμανική κατάκτηση, υπό τον μπεηλέρμπεη Σινάν Πασιά, κατέγραψε 90-95 ντόπιους Αρμένιους στη Λευκωσία, σε σύνολο περίπου 1.100 κατοίκων - όλους με πλήρως εξελληνισμένα ονόματα.
Φαίνεται ότι κατά τα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας (1570-1878), είχαν παραμείνει στην Κύπρο περίπου 20.000 από τους 40.000 στρατολογημένους Οθωμανοαρμένιους. Ο αριθμός τους, ωστόσο, μειώθηκε δραματικά, λόγω της σκληρότητας και της καταπίεσης του καθεστώτος, της επαχθούς φορολογίας και των φυσικών καταστροφών: σύμφωνα με το Λατίνο Επίσκοπο της Πάφου, Πιέτρο Βέσπα, το 1630 υπήρχαν μόνο 2.000 Αρμένιοι στην Κύπρο (σε σύνολο πληθυσμού 56.350 - που ζούσαν κυρίως στις αγροτικές περιοχές), καθώς ένας σημαντικός αριθμός μετανάστευσε αλλού και πολλοί άλλοι ασπάστηκαν το Ισλάμ ή έγιναν Λινοβάμβακοι (Κρυπτοχριστιανοί). Ο Φραγκισκανός μισσιονάριος Τζιοβάνι Μπατίστα ντα Τόντι κατέγραψε μόνο 200 Αρμένιους στη Λευκωσία το 1647, ενώ το 1660 κατέγραψε πέραν των 300 Αρμενίων στο νησί. Ο Καρδινάλιος Μπερναντίνο Σπάντα, αντιπρόσωπος της Propaganda Fide, ανέφερε επίσης 200 Αρμένιους στη Λευκωσία το 1648, σε σύνολο 3.000 κατοίκων, αναφέροντας επίσης ότι η εκκλησία τους ήταν η μεγαλύτερη στην πρωτεύουσα, με 3 ιερείς. Μέχρι και τα μέσα του 18ου αιώνα, παρά την περιορισμένη άφιξη Οθωμανοαρμενίων και Περσοαρμενίων, ο αριθμός τους ήταν αρκετά μικρός. Ο Ρώσος μοναχός Βασίλειος Μπάρσκυ, ο οποίος επισκέφθηκε το νησί το 1727 και το 1735, αναφέρει “μερικούς Αρμένιους” που ζούσαν στη Λευκωσία. Επισκεπτόμενος την Κύπρο το 1738, ο Βρετανός περιηγητής Ρίτσαρντ Πόκοκ αναφέρει “πολύ λίγους Αρμένιους, ωστόσο διαθέτουν μια αρχαία εκκλησία [στη Λευκωσία]”, ενώ για το νησί ως σύνολο κάνει αναφορά σε “μικρό αριθμό Αρμενίων, οι οποίοι είναι πολύ φτωχοί, αν και έχουν Αρχιεπίσκοπο και μοναστήρι στην εξοχή”. Ωστόσο, μέχρι την εποχή που επισκέφθηκε την Κύπρο ο Ιταλός Αββάς Τζιοβάνι Μαρίτι το 1760 και το 1767, είχαν προφανώς καταστεί “το πλουσιότερο τμήμα των κατοίκων [της Λευκωσίας]”, γι' αυτό και νόμισε ότι “υπάρχουν πολλοί Αρμένιοι [στο νησί]”. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, μετά από διάφορα κύματα εξελληνισμού (ειρηνικής αφομοίωσης) και εκτουρκισμού (εξαναγκαστικού προσηλυτισμού), ο αριθμός των Αρμενοκυπρίων κυμαινόταν ανάμεσα σε 150-200.
Οι βρετανικές αποικιακές απογραφές που έλαβαν χώρα μεταξύ 1881 και 1956 μας παρέχουν με αρκετά ακριβή δεδομένα για τον αρμενικό πληθυσμό της Κύπρου. Τα ακόλουθα νούμερα είναι οι συνδυασμένοι αριθμοί αυτών που καταγράφηκαν ως Αρμένιοι (εκ θρησκείας) και αυτών που καταγράφηκαν ως ομιλητές της αρμενικής: το 1881 υπήρχαν 201 Αρμένιοι στην Κύπρο (εκ των οποίων 174 ανήκαν στην Αρμενική Εκκλησία), οι οποίοι αυξήθηκαν σε 291 το 1891 (εκ των οποίων 269 ήσαν Γρηγοριανοί και 11 Αρμενοκαθολικοί) και σε 553 το 1901 (εκ των οποίων 491 ήσαν Γρηγοριανοί και 26 Αρμενοκαθολικοί)• η αριθμητική αύξηση οφειλόταν στην εισροή Αρμενίων προσφύγων από τις χαμιτικές σφαγές. Το 1911 υπήρχαν 611 Αρμένιοι στην Κύπρο (εκ των οποίων 549 ήσαν Γρηγοριανοί και 9 Αρμενοκαθολικοί), ενώ το 1921 ο αριθμός τους αυξήθηκε σε 1.573 (εκ των οποίων 1.197 ανήκαν στην Αρμενική Εκκλησία) και σε 3.617 το 1931 (εκ των οποίων 3.377 ήσαν Αρμένιοι Γρηγοριανοί), ως αποτέλεσμα του τεράστιου κύματος προσφύγων από την Αρμενική Γενοκτονία.
Το 1935 η Αρμενική Μητρόπολη κατέγραψε 3.819 Αρμένιους στην Κύπρο: 102 ήσαν “ντόπιοι Κύπριοι” (που διέμεναν κυρίως στη Λευκωσία), 399 διέμεναν στο Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο Μελκονιάν, ενώ 3.318 ήσαν “πρόσφυγες”, δηλαδή επιζώντες της Γενοκτονίας και οι απόγονοί τους• απ’ αυτούς, 2.139 ζούσαν στη Λευκωσία, 678 στη Λάρνακα, 205 στη Λεμεσό, 105 στην Αμμόχωστο, 58 στον Αμίαντο, 25 στη Λεύκα, 20 στο Καλό Χωριό (Λεύκας), 18 στα Πάνω Λεύκαρα, 17 γύρω από το Αρμενομονάστηρο, 5 στην Κερύνεια, 4 στην Πάφο και 44 σε διάφορα χωριά. Το 1946 υπήρχαν 3.962 Αρμένιοι στην Κύπρο (εκ των οποίων 3.686 ήσαν Αρμένιοι Γρηγοριανοί), ενώ το ενώ το 1956 αριθμούσαν 4.549. Ο πίνακας στα δεξιά δείχνει τη γεωγραφική κατανομή των Αρμενοκυπρίων ανά επαρχία από το 1881 μέχρι και το 1960.
Η τελευταία ακριβής απογραφή του πληθυσμού της Κύπρου όσον αφορά την εθνοτική του κατανομή πραγματοποιήθηκε το 1960• κατέγραψε 3.628 Αρμένιους στην Κύπρο (εκ των οποίων 3.378 ήσαν Αρμένιοι Γρηγοριανοί). Το 1978 και το 1987 η Αρμενική Μητρόπολη κατέγραψε τον αρμενικό πληθυσμό της Κύπρου, ο οποίος ήταν 1.787 και 2.742, αντίστοιχα (ωστόσο, χωρίς πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με τη γεωγραφική τους κατανομή).
Έκτοτε, αριθμός τους έχει αυξηθεί• σήμερα, στην Κύπρο ζουν περίπου 3.500 Αρμένιοι: 65% ζουν στην πρωτεύουσα, Λευκωσία, 20% στη Λάρνακα, 10% στη Λεμεσό και 5% στην Πάφο και κάποια χωριά. Πέραν του 95% του αρμενικού πληθυσμού της Κύπρου μιλούν αρμένικα και είναι Αρμενορθόδοξοι (γνωστοί και ως Αρμένιοι Αποστολικοί ή Γρηγοριανοί)• περίπου 5% ανήκουν είτε στην Αρμενική Ευαγγελική Εκκλησία, την Αρμενοκαθολική Εκκλησία, τη Λατινική Εκκλησία, την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία, την Αγγλικανική Εκκλησία, την Εκκλησιά Αδελφών του Πλύμουθ, την Εκκλησία Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας ή είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Περίπου 1.000 από τους 3.500 Αρμένιους που ζουν στην Κύπρο κατάγονται από την Αρμενία, το Λίβανο, τη Συρία, τη Ρωσία, τη Γεωργία, την Περσία, την Ελλάδα, το Ιράκ, την Αιθιοπία, την Τουρκία και το Κουβέιτ. Οι πλείστοι από το πρώτο κύμα Αρμενίων από την Αρμενία που έφθασαν στην Κύπρο από το 1988 και μετά ήσαν στην πραγματικότητα οι Αρμενοκύπριοι και οι απόγονοί τους που αποδήμησαν προς την Αρμενία μεταξύ 1962-1964, ως μέρος του παναρμενικού κινήματος του νερκάγτ (ներգամթ – επαναπατρισμός).
Ο χάρτης στα δεξιά δείχνει τους χώρους καταγωγής των Αρμενοκυπρίων, με βάση μια έρευνα που διεξήγαγε ο Αρχιεπίσκοπος Πετρός Σαρατζιάν το 1935. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, οι περίπου 1.000 πρόσφυγες των χαμιτικών σφαγών (1894-1896) κατάγονταν κυρίως από το Ντιγιαρμπακίρ (Ντικρανακέρτ), το Αϊντάπ και το Κιλίς• μόνο περίπου 100 απ’ αυτούς παρέμειναν. Το επόμενο κύμα Αρμενίων προσφύγων ήσαν οι περίπου 2.000 που διέφυγαν της σφαγής των Αδάνων το 1909, οι πλείστοι από τους οποίους επέστρεψαν στις πατρογονικές τους εστίες στα Άδανα εντός του ίδιου έτους. Ωστόσο, το μεγαλύτερο κύμα Αρμενίων προσφύγων - μερικοί εκ των οποίων είχαν έρθει προηγουμένως και επέστρεψαν - ήσαν οι σχεδόν 9.000 που ξέφυγαν από τις μαζικές απελάσεις, τις τρομερές σφαγές και τη Γενοκτονία που διέπραξαν οι Οθωμανοί και οι Νεότουρκοι• περίπου 1.300 απ’ αυτούς αποφάσισαν να παραμείνουν, ενώ οι άλλοι τελικά έκαμαν διευθετήσεις για να εγκατασταθούν σε άλλες χώρες. Οι πρόσφυγες αυτοί προέρχονταν κυρίως από τα Άδανα και τη Σελεύκεια (Ζιλιφκέ), ενώ υπήρχε σημαντικός αριθμός που προέρχονταν από τη Σις, το Μαράς, την Ταρσό, την Καισαρεία, το Χατζίν και το Αϊντάπ• μικρότεροι αριθμοί ήρθαν από άλλα μέρη, αλφαβητικά: Αδριανούπολη (Εντιρνέ), Αλεξανδρέττα (Ισκεντερούν), Ανταπαζάρ, Αραπκίρ, Αρμάς, Αφιόν Καραχισάρ, Βαν, Γερζινκά, Εβερέκ, Έδεσσα (Ούρφα), Ερζερούμ, Εσκί Σεχίρ, Ζεϊτούν, Ικόνιο (Κόνυα), Κεσάπ, Κιουτάχεια, Κωνσταντινούπολη, Μαλάτεια, Μερσίνα, Μισίς, Μουσά Νταγ (Μουσά Λερ), Μπαγτσέ, Μπαλιάν Νταγ, Μπαρντιζάγκ, Μπιρετζίκ, Μπιτλίς, Νικομήδεια (Ιζμίτ), Ντερτ Γιολ, Προύσα, Ραιδεστός (Τεκιρντάγ), Σασούν, Σεβαστεία (Σιβάς), Σιαρ, Σιβρί Χισάρ, Σμύρνη, Τζεϊχάν, Τοκάτη (Ευδοκία), Τραπεζούντα, Τσεμισγκατζάκ, Υοσγάτη και Χαρπέρτ.
Πολιτική
Οι Αρμενοκύπριοι είναι οργανωμένοι πολιτικά από τα τέλη του 19ου αιώνα. Η πιο κάτω παράθεση εξετάζει την ανάμιξή τους στην τοπική αυτοδιοίκηση, την κυπριακή πολιτική και την αρμενική πολιτική.
Τοπική αυτοδιοίκηση
Όσον αφορά την τοπική αυτοδιοίκηση, η αρμενική συμμετοχή υπήρξε περιορισμένη. Παραδοσιακά, υπάρχει ο διορισμένος μουχτάρης (κοινοτάρχης) της ενορίας Καραμάν Ζατέ (Αρμενομαχαλλά) της Λευκωσίας. Μέχρι τώρα, υπήρξαν 4 μουχτάρηδες: ο Μελίκ Μελικιάν (1927-1949), ο Κασπάρ Ντελυφέρ (1949-1956), ο Βαχέ Κουγιουμτζιάν (1956-2009) και ο Μγκο Κουγιουμτζιάν (2011-σήμερα). Ο Πετρός Αμιραγιάν υπηρέτησε ως διορισμένο μέλος της δημοτικής επιτροπής Αμμοχώστου (1903-1905), ο Δρ. Αντρανίκ Λ. Αστζιάν υπηρέτησε ως διορισμένος δημοτικός σύμβουλος και, αργότερα, Αντιδήμαρχος, για τη Λευκωσία (1964-1970), ενώ ο Μπερτζ Κεβορκιάν υπηρέτησε ως διορισμένος δημοτικός σύμβουλος για τη Λευκωσία (1970-1986).
Κυπριακή πολιτική
Με εξαίρεση των εκλεγμένων Εκπροσώπων, μέχρι τώρα υπήρξε μόνο ένας Αρμενοκύπριος Βουλευτής, ο Μάριος Καρογιάν. Εξελέγη ως Βουλευτής για την επαρχία Λευκωσίας στις 21 Μαΐου 2006 με το Δημοκρατικό Κόμμα και τον Οκτώβριο του 2006 έγινε ο Πρόεδρος του κόμματος. Μετά την εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας το Φεβρουάριο του 2008, ο Μάριος Καρογιάν ψηφίστηκε Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων στις 6 Μαρτίου 2008, το δεύτερο υψηλότερο πολιτικό αξίωμα στην Κύπρο. Επανεξελέγη ως Βουλευτής για την επαρχία Λευκωσίας στις 22 Μαΐου 2011 και υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Βουλής μέχρι τις 2 Ιουνίου 2011.
Αρμενική πολιτική
Παρά το σχετικά μικρό της μέγεθος, η αρμενοκυπριακή κοινότητα συμμετέχει ενεργά στην παναρμενική πολιτική ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, παρόλον ότι αυτό έγινε πιο εδραιωμένο στα μέσα του 20ου αιώνα. Και τα τρία μεγάλα κόμματα της Αρμενικής Διασποράς δραστηριοποιούνται στην Κύπρο, ιδιαίτερα το Τασνακτσουτιούν. Εγκαθίδρυσε την παρουσία του στην Κύπρο ήδη από το 1897 και συνέχισε να είναι παρόν κατά διαστήματα στο νησί μέχρι τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα. Εκείνη την εποχή, η Κύπρος χρησιμοποιόταν συχνά ως διάβαση για κάποιους Αρμένιους φενταγίν που είχαν τη Μικρά Ασία και την Κιλικία ως τον τελικό τους προορισμό. Ωστόσο, μετά την Αρμενική Γενοκτονία, η παρουσία του κόμματος έγινε ελάχιστη, εκτός από μεμονωμένα μέλη, υποστηρικτές ή/και συμπαθούντες, μέχρι που επαναδιοργανώθηκε μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και επανεγκαθιδρύθηκε το 1947• το παράρτημά του ονομάζεται Καρενιάν, από τον Αρμέν Καρό, που επισκέφθηκε για λίγο την Κύπρο, με σκοπό να οργανώσει τη συγκέντρωση όπλων για την Αντίσταση του Ζεϊτούν.
Το Τασνακτσουτιούν συσχετίζεται με την Ένωση Αρμενίων Νέων (ΑΫΜΑ) στη Λευκωσία, την Αρμενική Λέσχη στη Λάρνακα και την Ένωση Αρμενίων Νέων Λεμεσού (LHEM) στη Λεμεσό, καθώς και με την Αρμενική Εθνική Επιτροπή Κύπρου, την Αρμενική Νεολαία Κύπρου, το Αρμενικό Κέντρο Νεολαίας «Αζαταμάρτ», τον Αρμενικό Σύνδεσμο Μέριμνας Κύπρου και τον Αρμενικό Μορφωτικό και Πολιτιστικό Σύλλογο Χαμαζκαΐν Κύπρου, όλα με βάση τη Λευκωσία. Το παράρτημα του Αρμενικού Συνδέσμου Μέριμνας Κύπρου ονομάζεται Σοσέ, από τη Σοσέ Μαϋρίκ, η οποία επισκέφθηκε την Κύπρο το καλοκαίρι του 1938, ενώ το παράρτημα του Χαμαζκαΐν Κύπρου ονομάζεται Οσιαγκάν, από το Χακόπ Οσιαγκάν, που υπήρξε καθηγητής στο Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο Μελκονιάν μεταξύ 1926–1934.
Το Ραμγκαβάρ πρωτοεμφανίστηκε στην Κύπρο στις αρχές της δεκαετίας του 1930, υπό τη μορφή ενός πυρήνα από μέλη του κόμματος. Συμμετείχε, επίσης, στις εκλογές για το Θρονικό Συμβούλιο το 1947, που προκάλεσαν πολύ μεγάλη αναταραχή στην κοινοτική ζωή. Ωστόσο, το κόμμα είναι επίσημα ενεργό στην Κύπρο από το 1956. Το παράρτημά του ονομάζεται Τεκεγιάν, από το Βαχάν Τεκεγιάν, ο οποίος ήταν καθηγητής στο Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο Μελκονιάν μεταξύ 1934–1935. Το κόμμα ποτέ δεν ήταν πολύ ενεργό στο νησί, κυρίως γιατί επισκιαζόταν από τη σημαντική παρουσία του AGBU, που συσχετίζεται με το Ραμγκαβάρ. Και οι δύο οργανώσεις έχασαν σημαντικό αριθμό οπαδών, όταν «επαναπατρίστηκαν» στην Αρμενία μεταξύ 1962–1964, ως μέρος του κινήματος του νερκάγτ (ներգաղթ – επαναπατρισμός) και όταν συνειδητοποίησαν πως αυτά που υπόσχονταν δεν ήταν πραγματικά.
Το νεαρότερο αρμενικό πολιτικό κόμμα στην Κύπρο είναι το Χεντσακιάν, που δημιουργήθηκε στο νησί το 2005, μετά από το διχασμό εντός του AGBU, που επέφερε η απόφασης για κλείσιμο του Εκπαιδευτικού Ινστιτούτου Μελκονιάν. Καθώς η Κύπρος συχνά χρησιμοποιόταν ως εφαλτήριο για ορισμένους Ευρωαρμένιους φενταγίν που είχαν τη Μικρά Ασία και την Κιλικία ως τελικό τους προορισμό κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου αιώνα, μικρός αριθμός μελών του κόμματος προσωρινά έμεινε στο νησί κατά τη διάρκεια εκείνης τη εποχής. Το Χεντσακιάν συσχετίζεται με τον Πολιτιστικό Σύλλογο «Νορ Σερούντ» στη Λευκωσία.
Τέλος, στα πρόσφατα χρόνια η αρμενοκυπριακή κοινότητα παρέχει οικονομική και ανθρωπιστική βοήθεια σε Αρμένιους που έχουν ανάγκη σε ολόκληρο τον κόσμο: έχει παράσχει αρωγή στους σεισμόπληκτους Αρμένιους στην Αρμενία μετά το σεισμό του 1988, σε ορφανά στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, σε Αρμένιους στο Λίβανο, Αρμένιους στην Ελλάδα και Αρμένιους στη Συρία, καθώς και σε Αρμένιους στην Αρμενία και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, μέσω του Παναρμενικού Ιδρύματος «Χαϊαστάν».
Κοινωνική ζωή
Η αρμενοκυπριακή κοινότητα παραδοσιακά έχει ενεργή και δομημένη κοινωνική ζωή. Διοργανώνονται διάφορα εκπαιδευτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, όπως έρανοι/παζαράκια, εκθέσεις τέχνης/βιβλίου, παραστάσεις χορού/θεάτρου, χοροεσπερίδες, μεσημεριανά γεύματα, προβολές ταινιών, κατασκηνώσεις/εκδρομές στην Κύπρο και το εξωτερικό (παναγκούμ), καθώς και διαλέξεις και εκδηλώσεις μνήμης σχετικά με την Αρμενία, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, την Αρμενική Διασπορά και την Αρμενική Γενοκτονία.
Ο κύριος χώρος διεξαγωγής κοινοτικών εκδηλώσεων είναι το οίκημα της ΑΫΜΑ και η Αίθουσα “Βαχράμ Ουτιτζιάν”, στο υπόγειο του κτιρίου της Αρμενικής Μητρόπολης, και τα δύο στο Στρόβολο, στη Λευκωσία. Στο παρελθόν, πολυάριθμες εκδηλώσεις διοργανώνονταν στο Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο Μελκονιάν στην Αγλαντζιά, στην αίθουσα της Αρμενικής Λέσχης στη Λευκωσία ή στην αίθουσα του παλαιού οικήματος του AGBU στη Λευκωσία. Οι σχολικές εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στο ανοικτό αμφιθέατρο ή τη νεόκτιστη αίθουσα εκδηλώσεων του Αρμενικού Σχολείου Ναρέκ Λευκωσίας. Πιο πρόσφατα, μερικές κοινοτικές εκδηλώσεις διοργανώθηκαν στην Αρμενική Λέσχη Λάρνακας ή στην αίθουσα της αρμενικής εκκλησίας Λεμεσού.
Αρχικά, η αίθουσα της αρμενικής εκκλησίας Λεμεσού ήταν μια παράγκα που μεταφέρθηκε στα τέλη του 1959 από ένα βρετανικό στρατόπεδο δυτικά της Λευκωσίας, με την ονομασία Wayne's Keep, και επανασυναρμολογήθηκε στη Λεμεσό από τον εργολάβο Ευαγόρα Κωνσταντίνου. Ανακαινίστηκε στις αρχές του 1970, υπό τη φροντίδα του Τζωρτζ Ντιντονιάν και χρησιμοποιόταν από το τοπικό παράρτημα του AGBU μέχρι το 2002• έτυχε ριζικής αποκατάστασης το 2009, με δαπάνες από την Αρμενική Μητρόπολη Κύπρου και στις 8 Μαΐου 2010 εγκαινιάστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Βαρουζάν Χεργκελιάν και τον Εκπρόσωπο Βαρτκές Μαχτεσιάν. Έκτοτε, χρησιμοποιείται από κοινού από την εκκλησία, το τοπικό παράρτημα του AGBU και το LHEM.
Η Αίθουσα “Βαχράμ Ουτιτζιάν” διαμορφώθηκε το 1998 με πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Βαρουζάν Χεργκελιάν, από τα έσοδα της δημοπρασίας το 1994 της συλλογής έργων τέχνης που ο συλλέκτης αντικών Βαχράμ είχε δωρίσει στη Μητρόπολη το 1954. Εγκαινιάστηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1999 από τον Καθόλικο (Πατριάρχη) Αράμ Α’. Μέσα στην αίθουσα υπάρχει ένας μεγάλος πίνακας των Τζων Γκεβεριάν και Σεμπούχ Απκαριάν, ο οποίος γιορτάζει τα 1700 χρόνια Χριστιανισμού στην Αρμενία. Πάνω από το στέγαστρο που καλύπτει την είσοδο στην Αίθουσα “Βαχράμ Ουτιτζιάν”, υπάρχει μια επιγραφή σε κοκκινωπή πέτρα τουφ στα Αρμένικα που γράφει:
Υφιστάμενοι οργανισμοί
Σήμερα, λειτουργούν τα ακόλουθα αρμενικά σωματεία στην Κύπρο:
Στα αριστερά του τοίχου πριν από την είσοδο του οικήματος, υπάρχει σύνθεση από πλακάκια με το έμβλημα της ΑΫΜΑ, η οποία φέρει την ακόλουθη αφιέρωση στα αρμένικα:
"Յիշատակ Պետրոսեան ընտանիքի կողմէ 1991 (Εις μνήμην της οικογένειας Πετροσιάν 1991)"
Το κτίριο της Λευκωσίας, στη Λεωφόρο Λεμεσού στην Αγλαντζιά, εγκαινιάστηκε στις 22 Οκτωβρίου 1989 από την Πρόεδρο του AGBU, Λουίζ Σιμόν-Μανουκιάν, ενώ το κτίριο της Λάρνακας, που κτίστηκε μεταξύ 2010-2011 στην οδό Κιλκίς, εγκαινιάστηκε στις 5 Μαΐου 2011 από τον Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια. Στο πλάι του οικήματος της Λευκωσίας, τοποθετήθηκε το 1991 η αμμολίθινη προτομή του ιδρυτή του AGBU Μπογός Νουμπάρ Πασιά. Μέσα στην αίθουσα εκδηλώσεων του AGBU Λευκωσίας υπάρχει μια άσπρη μαρμάρινη αναμνηστική πλακέτα στα Αρμένικα που γράφει:
"Ի յիշատակ Կարապետ եւ Եղիա Գըրպըյըքեաններու նուիրատուութեամբ Պօղոս Գըրպըյըքեանի Մարտ 1998 (Εις μνήμην των Καραμπέτ και Γεγιά Κερμπεγεκιάν με δωρεά του Μπογός Κερμπεγεκιάν, Μάρτιος 1998)"
Μέσα στο AGBU Λάρνακας υπάρχει μια μαύρη γρανιτένια αναμνηστική πλάκα στα Ελληνικά:
"Η τελετή εγκαινίων του Αρμενικού Πολιτιστικού Κέντρου έγινε στις 5 Μαΐου 2011 από τον Εξοχότατο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Δημήτρη Χριστόφια επί δημαρχίας Ανδρέα Μωϋσέως"
Νομικό καθεστώς και αντιπροσώπευση
Με την Ανεξαρτησία της Κύπρου, στις 16 Αυγούστου 1960, σύμφωνα με το Άρθρο 2 § 3 του Συντάγματος, οι Αρμένιοι, οι Λατίνοι και οι Μαρωνίτες αναγνωρίστηκαν ως “θρησκευτικές ομάδες”. Στο δημοψήφισμα που διεξάχθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1960, και οι τρεις θρησκευτικές ομάδες επέλεξαν να ανήκουν στην ομόθρησκη ελληνοκυπριακή κοινότητα (όπως ήταν αναμενόμενο), κάτι το οποίο κατά συνέπεια καθόρισε τις πολιτικές τους επιλογές στο παιγνίδι της διακοινοτικής διαμάχης και επηρέασε κάπως τις σχέσεις τους με τους Τουρκοκύπριους, οι οποίοι με τη σειρά τους τις έβλεπαν ως προέκταση των ελληνοκυπριακών πολιτικών επιλογών. Είναι γι’ αυτό που οι θρησκευτικές ομάδες είχαν παρόμοια ή και χειρότερη αντιμετώπιση κατά τις διακοινοτικές ταραχές (1963–1964) και τη βάρβαρη και άνομη τουρκική εισβολή (1974).
Το Άρθρο 110 § 3 αναγνωρίζει τη διοικητική αυτονομία των Εκκλησιών των θρησκευτικών ομάδων, όπως αυτή καθιερώθηκε με το Χάττ-ι Χουμαγιούν το 1856. Σύμφωνα με το Άρθρο 111, οι τρεις Εκκλησίες διατηρούν τις αρμοδιότητές τους σχετικά με ζητήματα προσωπικού θεσμού. Ο Νόμος 95/1989 μεταβίβασε τη δικαιοδοσία των εκκλησιαστικών δικαστηρίων στα οικογενειακά δικαστήρια, η σύνθεση των οποίων καθορίστηκε από το Νόμο 87(I)/1994• από τις τρεις θρησκευτικές ομάδες, μόνο οι Αρμένιοι συμμετέχουν στις διεργασίες τους.
Σύμφωνα με τις πρόνοιες του Άρθρου 109 του Συντάγματος, στους Αρμενοκύπριους δόθηκε πολιτική αντιπροσώπευση: ως αποτέλεσμα της επιλογής τους να ανήκουν στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, ένας Αρμένιος και ένας Λατίνος συμμετείχαν στα εκ Λευκωσίας μέλη της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης, ενώ ένας Μαρωνίτης συμμετείχε στα εκ Κυρηνείας μέλη (Αποικιακός Νόμος 36/1959, Αποικιακός Νόμος 6/1960 και Νόμος Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης 8/1960). Οι δύο Κοινοτικές Συνελεύσεις, που δρούσαν ως Κάτω Βουλή, είχαν αρμοδιότητα για όλα τα θρησκευτικά, εκπαιδευτικά, πολιτιστικά και άλλα κοινοτικής φύσεως θέματα (Άρθρο 87).
Με την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από το κοινό κράτος το 1963 και την αυτοδιάλυση της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης το 1965, αποφασίστηκε η μεταφορά των εκτελεστικών εξουσιών της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης στο νεοσύστατο Υπουργείο Παιδείας και των νομοθετικών της εξουσιών στη Βουλή των Αντιπροσώπων (Νόμος 12/1965). Σύμφωνα με την Απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου 4.907/29–07–1965, αποφασίστηκε ότι οι τρεις Εκπρόσωποι θα εξακολουθούσαν προσωρινά να αντιπροσωπεύουν τις κοινότητες τους στη Βουλή για ζητήματα αρμοδιότητας της Συνέλευσής τους και ότι η Βουλή θα ζητούσε τη γνώμη τους πριν νομοθετήσει επί σχετικών θεμάτων (Νόμος 12/1965). Με σκοπό την προσέγγιση της διάρκειας της θητείας των άλλων Βουλευτών, η θητεία των τριών Εκπροσώπων παρατεινόταν ετησίως (Νόμος 45/1965, Νόμος 49/1966, 'Νόμος 50/1967, Νόμος 87/1968 και Νόμος 58/1969). Το καθεστώς των τριών Εκπροσώπων στη Βουλή των Αντιπροσώπων μονιμοποιήθηκε με το Νόμο 58/1970 και καθορίστηκε επιπλέον με το Νόμο 38/1976, το Νόμο 41/1981 και το Νόμο 66(I)/2011. Από το 1991, οι εκλογές για τους τρεις Εκπροσώπους διενεργούνται ταυτόχρονα και παράλληλα μα τις γενικές βουλευτικές εκλογές και η θητεία των Εκπροσώπων είναι πανομοιότυπη με αυτή των Βουλευτών (Νόμος 70/1986).
Οι Εκπρόσωποι δρουν ως σύνδεσμοι μεταξύ των κοινοτήτων τους και του κράτους, είναι δε οι κατεξοχήν αρμόδιοι για να φέρουν ενώπιον της πολιτείας όλα τα σχετιζόμενα με την ομάδα τους ζητήματα. Η συμμετοχή τους είναι πενταετούς διάρκειας και έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα, καθώς αν και μπορούν να εκφράζουν τις απόψεις τους για θέματα που σχετίζονται με την ομάδα τους, δεν έχουν δικαίωμα ψήφου. Ειδικά στην περίπτωση των Αρμενίων, ο εκάστοτε Εκπρόσωπος εκφωνεί λόγο σχετικά με την Αρμενική Γενοκτονία κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της Βουλής που συγκαλείται στις ή γύρω στις 24 Απριλίου κάθε έτους. Μέχρι σήμερα, έχουν υπηρετήσει έξι (6) Αρμένιοι Εκπρόσωποι: ο Μπερτζ Τιλμπιάν από τη Λευκωσία (1960–1970), ο Δρ. Αντρανίκ Λ. Αστζιάν από τη Λευκωσία (1970–1982), ο Αράμ Καλαϊτζιάν από τη Λάρνακα (1982–1995), ο Πετρός Καλαϊτζιάν από τη Λάρνακα (1995–2005), ο Δρ. Βαχάκν Αταμιάν από τη Λευκωσία (2005–2006) και ο Βαρτκές Μαχτεσιάν από τη Λευκωσία (2006–σήμερα).
Οι Εκπρόσωποι απολαμβάνουν τα ίδια προνόμια με τους υπόλοιπους Βουλευτές (ανεύθυνο, ασυλία, χρηματική αποζημίωση, φοροαπαλλαγές κ.τ.λ.), παρίστανται στις συνεδριάσεις της ολομέλειας της Βουλής, συμμετέχουν στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Παιδείας και (από το 1970) στη Συμβουλευτική Επιτροπή Ιδιωτικής Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, ενώ από το 1999 διορίζουν τα οικεία μέλη της Βουλής των Γερόντων. Επιπρόσθετα, ο Αρμένιος και ο Μαρωνίτης Εκπρόσωπος διαβουλεύονται με τον Υπουργό Παιδείας και Πολιτισμού, σχετικά με την εισήγηση του τελευταίου προς το Υπουργικό Συμβούλιο αναφορικά με το διορισμό της Σχολικής Εφορείας Αρμενικών Σχολείων και της Σχολικής Εφορείας Μαρωνιτών [Νόμος 103(I)/1999].
Από το 1998, ο εκλεγμένος Εκπρόσωπος είναι ex officio μέλος του Θρονικού Συμβουλίου (Թեմական Ժողով) της Αρμενικής Εθναρχίας (Ազգային Իշխանութիւն).
Εκλογές
Οι πρώτες ιστορικές εκλογές για τον Αρμένιο-μέλος της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης έλαβαν χώρα στις 5 Αυγούστου 1960 του Βαχράμ Λεβονιάν και του Μπερτζ Τιλμπιάν, ο οποίος εκλέγηκε αφού έλαβε το 60,49% (1364 ψήφοι). Μεταξύ 1965–1970, η θητεία του Αρμένιου, του Μαρωνίτη και του Λατίνου Εκπροσώπου παρατεινόταν με ειδικούς νόμους, μέχρι που θεσπίστηκε ο Νόμος 58/1970, που τους περιέλαβε κανονικά στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Οι δεύτερες εκλογές έγιναν στις 19 Ιουλίου 1970 μεταξύ του Μπερτζ Τιλμπιάν και του Δρος Αντρανίκ Λ. Αστζιάν, ο οποίος εξελέγη αφού έλαβε το 56,30% (590 ψήφοι)• ο Δρ. Αντρανίκ Λ. Αστζιάν επανεκλέγηκε στις 3 Οκτωβρίου 1976, με τον Αράμ Καλαϊτζιάν ως τον ανθυποψήφιό του, αφού έλαβε το 50,96% (612 ψήφοι).
Λόγω του θανάτου του Πετρός Καλαϊτζιάν την 1η Σεπτεμβρίου 2005, διενεργήθηκαν αναπληρωματικές εκλογές στις 9 Οκτωβρίου 2005, με το Δρα Βαχάκν Αταμιάν να λαμβάνει το 52,03% (769 ψήφοι) έναντι του Δρος Αντρανίκ Αστζιάν (43,91%) και του Παρσέχ Ζαρταριάν (4,12%). Οι επόμενες εκλογές έλαβαν χώρα στις 21 Μαΐου 2006, με το Βαρτκές Μαχτεσιάν να λαμβάνει το 52,60% (899 ψήφοι) έναντι του Δρος Βαχάκν Αταμιάν. Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν στις 22 Μαΐου 2011, με το Βαρτκές Μαχτεσιάν να εξασφαλίζει το 67,67% (1.105 ψήφοι) έναντι του Δρος Αντρανίκ Αστζιάν.
Αν και δεν εκλέγεται, οι Αρμένιοι στη Λευκωσία διαθέτουν και μουχτάρη (κοινοτάρχη), διορισμένο από το Υπουργείο Εσωτερικών. Ο πρώτος μουχτάρης ήταν ο Μελίκ Μελικιάν (1927–1949), τον οποίο διαδέχθηκαν ο Κασπάρ Ντελυφέρ (1949–1956) και ο Βαχέ Κουγιουμτζιάν (1956–2009). Από την 1η Ιανουαρίου 2011, ο τωρινός Αρμένιος μουχτάρης είναι ο Μγκο Κουγιουμτζιάν.
Θρησκεία
Όπως και οι πλείστες κοινότητες της Αρμενικής Διασποράς, η αρμενοκυπριακή κοινότητα είναι κατά κύριο λόγο αρμενική αποστολική (περίπου 95%). Κάπου 5% ανήκει είτε στην Αρμενική Ευαγγελική Εκκλησία, την Αρμενική Καθολική Εκκλησία, τη Λατινική Εκκλησία, την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία, την Αγγλικανική Εκκλησία, την Εκκλησιά Αδελφών του Πλύμουθ, την Εκκλησία των Αντβεντιστών της έβδομης ημέρας ή είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά• απ’ αυτό το 5%, ιστορικά οι σημαντικότερες ομάδες υπήρξαν οι Αρμένιοι Ευαγγελικοί, που κατά τις δεκαετίες του 1940 και του 1950 αποτελούσαν περίπου 10% της αρμενοκυπριακής κοινότητας, και οι Αρμενοκαθολικοί, που βρίσκονται στο νησί από την εποχή των Σταυροφοριών.
Αρμενική Μητρόπολη Κύπρου
Η Αρμενική Μητρόπολη Κύπρου (Առաջնորդարան Հայոց Կիպրոսի) ιδρύθηκε το 973 από τον Καθολικό Χατσίκ Α’ και έκτοτε διατηρεί μια συνεχή παρουσία στο νησί. Στα χρόνια που ακολούθησαν, κάποιοι από τους Επισκόπους της συμμετείχαν σε σημαντικές εκκλησιαστικές συνόδους, όπως ο Θαδδαίος (ο οποίος συμμετείχε στο Συμβούλιο της Ρώμκλα το 1179), ο Νικόλαος (ο οποίος συμμετείχε στη Σύνοδο της Σις το 1307) και ο Γρηγόριος (που συμμετείχε σε συνέδριο των Ελληνορθόδοξων Επισκόπων στην Κύπρο το 1340). Η αρχαιότητα της Αρμενικής Εκκλησίας στην Κύπρο επιβεβαιώθηκε από βούλλα του Πάπα Λέοντα Ι’, η οποία εκδόθηκε το 1519 μετά από πολλαπλές έριδες, σύμφωνα με την οποίο ο Αρμένιος Επίσκοπος θα ήταν ανώτερος και θα είχε προβάδισμα έναντι των Επισκόπων των Μαρωνιτών, των Ιακωβιτών και των Κοπτών.
Ιστορικά, η Μητρόπολη βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία του Καθολικάτου (Πατριαρχείου) του Μεγάλου Οίκου της Κιλικίας, ενώ σήμερα είναι το παλαιότερο θέμα που εμπίπτει στη δικαιοδοσία του. Στο παρελθόν, για διάφορους λόγους, κατά καιρούς βρισκόταν υπό το Αρμενικό Πατριαρχείο της Ιερουσαλήμ (1775-1799, 1812-1837, 1848-1861, 1865-1877, 1888-1897, 1898-1908), το Αρμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης (1799-1812, 1861-1864, 1877-1888, 1897-1898, 1908-1921), ακόμη και το Καθολικάτο (Πατριαρχείο) του Ετσμιατζίν (1864-1865). Η Κύπρος υπήρξε το καταφύγιο για δύο εξόριστους Πατριάρχες της Κωνσταντινούπολης, τον Αρχιεπίσκοπο Ταβίτ Αρεβελτσί (1644-1648) και τον Ανώτερο Αρχιμανδρίτη Μπασματζιάν (1773-1775). Ο σημερινός Μητροπολίτης, ο Πατριαρχικός Βικάριος Βαρουζάν Χεργκελιάν, είναι από το 1997 ο Αρχιεπίσκοπος Βαρουζάν Χεργκελιάν. Ο εφημέριος στη Λευκωσία είναι ο π. Μομίκ Χαπεσιάν (από το 2000), ενώ ο εφημέριος στη Λάρνακα και τη Λεμεσό είναι ο π. Μαστότς Ασκαριάν (από το 1992).
Για αιώνες, το κτίριο της Μητρόπολης βρισκόταν εντός του αρμενικού συμπλέγματος στην οδό Βικτωρίας στην εντός των τειχών Λευκωσία• όταν η περιοχή καταλήφθηκε από Τουρκοκύπριους εξτρεμιστές το 1963-1964, η Μητρόπολη προσωρινά στεγαζόταν στην οδό Αράμ Ουζουνιάν (1964-1968) και, αργότερα, στην οδό Κυριάκου Μάτση στον Άγιο Δομέτιο (1968-1984). Χάρη στις προσπάθειες του Επισκόπου Ζαρέχ Αζναβοριάν και με οικονομική αρωγή από την Ευαγγελική Εκκλησία της Βεστφαλίας, το νέο κτίριο της Μητρόπολη ανεγέρθηκε το 1983, δίπλα από την εκκλησία της Παναγίας Θεοτόκου και το σχολείο Ναρέκ στη Λευκωσία, από τους αρχιτέκτονες Άθως Δίκαιος & Άλκης Δίκαιος• εγκαινιάστηκε επίσημα στις 4 Μαρτίου 1984, κατά τη διάρκεια της ποιμενικής επίσκεψης του Καθολικού (Πατριάρχη) Καρεκίν Β’. Με πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Βαρουζάν Χεργκελιάν, το 1998 το υπόγειο του κτιρίου ανακαινίστηκε και διαμορφώθηκε η Αίθουσα «Βαχράμ Ουτιτζιάν»• προηγουμένως αποθήκη, έγινε πραγματικότητα από τις εισπράξεις της δημοπρασίας το 1994 της συλλογής έργων τέχνης που είχε δωρίσει ο Βαχράμ Ουτιτζιάν στη Μητρόπολη το 1954. Εγκαινιάστηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1999 από τον Καθολικό (Πατριάρχη) Αράμ Α’• εκεί λαμβάνουν χώρα πολυάριθμες κοινοτικές, πολιτιστικές και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Το συνοδικό της Μητρόπολης στεγάζει συλλογή εκκλησιαστικών κειμηλίων, μερικά από τα οποία βρίσκονταν προηγουμένως στην παλαιά εκκλησία της Παρθένου Μαρίας ή στο Αρμενομονάστηρο.
Το σημερινό Καταστατικό της Μητρόπολης, που καταρτίστηκε το 1945 και επικυρώθηκε το 1950, αποτελείται από 102 άρθρα και, στην παρούσα του μορφή, ισχύει από τις 3 Σεπτεμβρίου 2010. Τη διοίκηση ασκεί η Αρμενική Εθναρχία (Ազգային Իշխանութիւն), μέσω του Θρονικού Συμβουλίου (Թեմական Ժողով), αποτελούμενο από το Μητροπολίτη, δύο ιερείς και δώδεκα εκλελεγμένους λαϊκούς (7 για τη Λευκωσία, 3 για τη Λάρνακα, 1 για τη Λεμεσό και 1 για την Αμμόχωστο) και του Εκτελεστικού Συμβουλίου (Վարչական Ժողով, προεδρευόμενο από το Μητροπολίτη και αποτελούμενο από επτά λαϊκούς διορισμένους από το Τεμαγκάν), με Προέδρους το Σεμπούχ Ταβιτιάν (από το 2007) και το Τζων Γκεβεριάν (από το 2011) αντίστοιχα. Από το 1998, ο εκλελεγμένος Εκπρόσωπος είναι ex officio μέλος του Θρονικού Συμβουλίου. Υπάρχουν, επίσης, οι τοπικές Ενοριακές Επιτροπές (թաղական հոգաբարձութիւններ, μία στη Λευκωσία, μία στη Λάρνακα και μία στη Λεμεσό), η Επιτροπή Χριστιανικής Κατήχησης (Քրիստոնէական դաստիարակութեան յանձնախումբ) και η Επιτροπή Κυριών (Տիկնանց յանձնախումբ). Στην Επιτροπή Χριστιανικής Κατήχησης υπάγονται τα Κατηχητικά σχολεία (Կիրակնօրեայ վարժարաններ) και η Επιτροπή Νεολαίας (երիտասարդական յանձնախումբ).
Σύμφωνα με την «Απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου 66.589/19–12–2007», η Αρμενική Μητρόπολη Κύπρου λαμβάνει ετήσια χορηγία €59.800 από την Κυπριακή Δημοκρατία• η Δημοκρατία πληρώνει και τους μισθούς των κληρικών της Μητρόπολης και καλύπτει τα έξοδα της ιατροφαρμακευτικής τους περίθαλψης (Απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου/22–07–1998). Οι ίδιες διευθετήσεις ισχύουν για την Αρχιεπισκοπή Μαρωνιτών Κύπρου και το Λατινικό Βικαριάτο Κύπρου (το τελευταίο, ωστόσο, λαμβάνει ετήσια χορηγία 51.260 ευρώ).
Αρμενική Ευαγγελική Εκκλησία
Οι πρώτοι Αρμένιοι Ευαγγελικοί στην Κύπρο ήρθαν μετά την άφιξη των Βρετανών τον Ιούλιο του 1878. Καθώς δεν ήταν αφοσιωμένοι, και πολύ λίγοι, γρήγορα συνδέθηκαν με τη Μητέρα Εκκλησία (Αρμενική Αποστολική Εκκλησία), όπως ο Απισογόμ Ουτιτζιάν, ο επίσημος μεταφραστής κρατικών εγγράφων - και ο γιος του Στεπάν Ουτιτζιάν, ενός από τους αρχικούς ιδρυτές της Αρμενικής Ευαγγελικής Εκκλησίας -, ο οποίος υπηρέτησε ως Πρόεδρος του ενοριακού συμβουλίου της Λευκωσίας για 30 χρόνια.
Με την εισροή περισσότερων Προτεσταντών, οι Αρμένιοι Ευαγγελικοί συσχετίστηκαν με τη Μεταρρυθμισμένη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία ήδη από το 1887. Παρόλον ότι τα κύρια κέντρα ήταν η Λευκωσία και η Λάρνακα, περιστασιακά διεξάγονταν συγκεντρώσεις στη Λεμεσό, την Αμμόχωστο και τον Αμίαντο. Στη Λάρνακα διεξάγονταν συγκεντρώσεις στην εκκλησία της Μεταρρυθμισμένης Πρεσβυτεριανής Αποστολής (κτίστηκε το 1892 και ξανακτίστηκε το 1901-1902). Στη Λευκωσία, αρχικά διεξάγονταν συγκεντρώσεις στην εκκλησία της Μεταρρυθμισμένης Πρεσβυτεριανής Αποστολής (κτίστηκε μεταξύ 1906-1907), μέχρι που οι Αρμένιοι Ευαγγελικοί έκτισαν τη δική τους εκκλησία το 1946-1947 πίσω από το παλαιό κτίριο της Αμερικανικής Ακαδημίας, κοντά στο τέμενος του Αράπ Αχμέτ Πασιά• η θεμέλια λίθος της τέθηκε στις 28 Ιουλίου 1946 από τον πάστορα Γιοχάννα ντερ Μεγκερντιτσιάν, που την αφιέρωσε την 1η Ιουνίου 1947. Το κτίριο ανακαινίστηκε το 1955, ενώ προστέθηκε κουζίνα το 1959.
Το 1933 η νεοσύστατη Σύνοδος της Κύπρου της Μεταρρυθμισμένης Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας διαχώρισε τα ποίμνιά της σε αρμενικά και ελληνικά συμβούλια. Στους Αρμένιους Ευαγγελικούς παραχωρήθηκε προσωρινή αυτονομία από τη Μεταρρυθμισμένη Πρεσβυτεριανή Αποστολή το 1954, η οποία επισημοποιήθηκε το 1962. Στη Λάρνακα, καθώς οι Αρμένιοι Ευαγγελικοί έφθιναν μετά τις διακοινοτικές ταραχές του 1963-1964, δεν τελούνταν πλέον λειτουργίες• στη Λευκωσία, η αρμενική ευαγγελική εκκλησία καταλήφθηκε από Τουρκοκύπριους εξτρεμιστές κατά τη διάρκεια των διακοινοτικών ταραχών του 1963-1964 και έτσι οι λειτουργίες τελούνταν στο παρεκκλήσι της Αμερικανικής Ακαδημίας (που κτίστηκε το 1955) μέχρι το 1973.
Μετά από σχεδόν 30 χρόνια αδράνειας, με πρωτοβουλία της Νεβάρτ Κασουνί-Παναγιωτίδη και της Λύδιας Γκιουλεσεριάν και με τη βοήθεια του Χράιρ Τζεμπετζιάν, Εκτελεστικού Γραμματέα της Βιβλικής Εταιρείας στον Κόλπο, οι Αρμένιοι Ευαγγελικοί επαναδιοργανώθηκαν στην ελληνική ευαγγελική εκκλησία στη Λάρνακα το 2002. Από το 2005, όταν ο Χράιρ Τζεμπετζιάν μετακόμισε στην Κύπρο, τελούνται λειτουργίες κάθε μερικούς μήνες στην ελληνική ευαγγελική εκκλησία στη Λευκωσία. Επίσης, διοργανώνονται μερικές διαλέξεις στη Λευκωσία.
Αρμενική Καθολική Εκκλησία
Οι Αρμενοκαθολικοί πρωτοήλθαν στο νησί κατά τη Φραγκοκρατία από το γειτονικό Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας. Δεν είναι σαφές κατά πόσον είχαν τη δική τους δομή κατά τη Λατινοκρατία ή αν βρίσκονταν υπό τη Λατινική Εκκλησία Κύπρου, όπως συμβαίνει από την Τουρκοκρατία και μετά. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι οι Αρμενοκαθολικοί χρησιμοποιούσαν τη βασιλική του Αγίου Λαζάρου στη Λάρνακα, την εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στη Λευκωσία (πιθανότατα το Αραμπλάρ Τζαμί/Σταυρός του Μισσιρίκου) και την Παναγία των Πρασίνων (de Vert) στην Αμμόχωστο, η οποία κτίστηκε μεταξύ 1311-1317. Αρμενοκαθολικοί μοναχοί και μοναχές υπηρετούσαν επίσης στο πρεμονστρατενσιανό Αββαείο του Μπέλλα-Πάις και στη βενεδικτινή μονή της Παναγίας της Τύρου στη Λευκωσία, αντίστοιχα. Τα μόνα ονόματα Αρμενοκαθολικών Επισκόπων που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα είναι του Γεώργιου Νορέγη, που διορίστηκε από το Λατίνο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Ηλία ντε Ναμπινώ γύρω στο 1340, και του δομινικανού Ιούλιου ή Ιουλιανού Σταυριανού, που υπηρέτησε ως Επίσκοπος των Αρμενίων (1561-1567) και αργότερα έγινε Επίσκοπος των Μαρωνιτών (1567-1570)• ξεκίνησε ως Αρμενορθόδοξος και αργότερα ασπάστηκε τον Καθολικισμό. Το ποίμνιο του τελευταίου περιλάμβανε περίπου 1.000 Αρμένιους και χρησιμοποιούσε την εκκλησία του Αγίου Σεργίου στην Αμμόχωστο.
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, υπήρχε ένας πολύ περιορισμένος προσηλυτισμός Αρμενορθόδοξων στον Καθολικισμό, κυρίως λόγω των προσηλυτιστικών δραστηριοτήτων της φραγκισκανικής αποστολής στη Λευκωσία και τη Λάρνακα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του 17ου και του 18ου αιώνα• ωστόσο, αυτοί θα πρέπει να ήταν προσωρινές αλλαξοπιστίες και ο αριθμός τους δεν υπερέβη ποτέ τις 50 σε οποιαδήποτε στιγμή. Το 1794 στη μικρή (και ίσως νεοδημιουργηθείσα) αρμενοκαθολική κοινότητα της Λάρνακας δόθηκαν κάποια ιερά σκεύη από τη δημοπρασία των υπαρχόντων της παλαιάς μονής των Καπουτσίνων της πόλης.
Ήταν κατά τη διάρκεια της Αγγλοκρατίας που η αρμενοκαθολική κοινότητα αυξήθηκε σε αριθμό, λόγω της άφιξης ενός μεγάλου αριθμού προσφύγων από την Αρμενική Γενοκτονία (1915-1923). Το 1931 υπήρχαν περίπου 200 Αρμενοκαθολικοί στην Κύπρο, αρκετά φτωχοί, και πολλοί ήσαν μεσήλικες. Οι πλείστοι συνδέθηκαν με τους λατινικούς τόπους λατρείας, ιδιαίτερα τον καθεδρικό ναό του Τιμίου Σταυρού στη Λευκωσία και τη μονή του Αγίου Ιωσήφ στη Λάρνακα• μεταξύ 1921-1923, η τελευταία στέγαζε ένα μικρό αρμενοκαθολικό σχολείο, που λειτουργούσε ο Αββάς Ζιαν Κουγιουμτζιάν - που υπηρετούσε στη μονή μεταξύ 1921-1928. Υπήρχε και ένας άλλος Αρμενοκαθολικός κληρικός, ο Αρχιμανδρίτης Αρσέν Χορασαντζιάν, που υπηρέτησε στη Λάρνακα (και, κατά διαστήματα, στον καθεδρικό ναό του Τιμίου Σταυρού και τη σχολή Τέρρα Σάντα στη Λευκωσία), μεταξύ 1931-1959.
Το 1960 υπήρχαν λιγότεροι από 100 Αρμενοκαθολικοί. Ωστόσο, ο αριθμός τους μειώθηκε κατά τα επόμενα έτη, λόγω της μετανάστευσης προς άλλες χώρες και της αφομοίωσης με την αρμενοκυπριακή, τη λατινοκυπριακή ή/και την ελληνοκυπριακή κοινότητα. Ωστόσο, λόγω της εισροής Λιβανοαρμενίων στην Κύπρο από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, υπήρξε μια μικρή αύξηση στον αριθμό των Αρμενοκαθολικών στο νησί. Σήμερα, οι ντόπιοι Αρμενοκαθολικοί είναι λιγότεροι από 20, επιπρόσθετα με περίπου 30 ξένους Αρμένιους.