cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Ρίτσος
1967-1973: η Δικτατορία
Στις 16 Ιουνίου, ο ποιητής ξύπνησε με αιματουρία και ίλιγγο, καθώς και πόνους στα νεφρά. Ο στρατιωτικός ιατρός μιλά για νεοπλασία στην ουροδόχο κύστη. Κατόπιν τον μετέφεραν στον Άγιο Σάββα, όπου επιβεβαιώθηκε πως έχει καρκίνο. Στο νοσοκομείο χειρουργείται και τέλος στις 12 Σεπτεμβρίου επέστρεψε ξανά στη Λέρο. Η εξορία του στη Λέρο τελειώνει, όταν στις 19 Οκτωβρίου του ανακοινώθηκε η απόλυσή του. Στη συνέχεια ταξίδεψε στη Σάμο, όπου είχε κατ' οίκον περιορισμό. Κρυφά, πήρε μαζί του ποιήματα και ακουαρέλες, τα οποία τα είχε κρύψει στον διπλό πάτο της βαλίτσας του.
Στη Σάμο, ο ποιητής θα συνεχίσει να δημιουργεί. Εκεί γράφει τη συλλογή Κιγκλίδωμα, το οποίο αναφέρεται στο τρομοκρατικό κλίμα που επικρατούσε την εποχή εκείνη. Παράλληλα, παρακολουθεί ελληνόφωνους σταθμούς του εξωτερικού. Στη Σάμο, ο ποιητής θα ζήσει την απόλυτη μοναξιά λόγω του περιορισμού του, θα νιώσει την κατάλυση της δημοκρατίας, μιας και όχι απλώς δεν του επέτρεπαν να κυκλοφορεί, αλλά ούτε και να αλληλογραφεί. Η κάθε του κίνηση παρακολουθούνταν είτε από το ΕΑΤ-ΕΣΑ είτε από τους χαφιέδες. Του είχε στοιχίσει που δεν μπορούσε να επικοινωνεί με τους ανθρώπους, παρά μόνο με την οικογένειά του, μάλιστα πολλοί φοβόντουσαν να του πουν και καλημέρα. Αν και αποκομμένος, οι τρεις συλλογές του Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα γραμμένες σε τσιγαρόχαρτο θα βγουν κρυφά από την Ελλάδα, το 1969, με τη βοήθεια της Χρύσας Προκοπάκη με κατεύθυνση τη Γαλλία. Το 1971 θα εκδοθούν στη Γαλλία, σε μια δίγλωσση έκδοση που προλόγιζε ο Λουί Αραγκόν. Εκεί, έλαβε και ο Μίκης Θεοδωράκης τα Λιανοτράγουδα, τα οποία και μελοποίησε και κυκλοφόρησε αργότερα υπό τον τίτλο 18 Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας.
Το 1970 ένα ακόμα μεγάλο πλήγμα ήρθε για να βρει τον ποιητή: Πεθαίνει η αδελφή του, η Νίνα. Αυτό θα γίνει η αφορμή για να γράψει το ποίημα Η Ελένη. Τη χρονιά εκείνη ο Ρίτσος εμφανίστηκε ξαφνικά στην Αθήνα. Προσκλήθηκε ως τιμώμενο πρόσωπο στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης του Λονδίνου, μαζί με τον Πάμπλο Νερούδα. Οι δικτάτορες δεν μπορούσαν να του απαγορέψουν να πάει. Έτσι, ο Στυλιανός Παττακός τον κάλεσε στο γραφείο του ώστε να τον αποτρέψει να αναφερθεί αρνητικά για το καθεστώς· ο Ρίτσος αρνήθηκε, παίρνοντας πάλι την άγουσα για τη Σάμο και το Καρλόβασι. Παρόλα αυτά, δεν κάθισε έκτοτε πολύ στη Σάμο, καθώς η υγεία του χειροτέρεψε. Τον Δεκέμβριο του 1970 χειρουργήθηκε στη Γενική Κλινική Αθηνών. Από εκεί κι έπειτα παρέμεινε στην Αθήνα, στο σπίτι του, στο διαμέρισμα της οδού Μιχαήλ Κόρακα, ενώ προηγουμένως, τον Οκτώβριο, αίρεται και ο κατ' οίκον περιορισμός.
Τον Μάιο της ίδιας χρονιάς (1973) συλλαμβάνεται η Νάνα Καλλιανέση, η εκδότρια του Κέδρου, κατηγορούμενη για υπόθαλψη αντιστασιακών κινήσεων καθώς και για έκδοση κομμουνιστικών βιβλίων. Ο εγκλεισμός θα της κλονίσει την υγεία. Ο Ρίτσος έκανε μια δημόσια εμφάνιση στις 15 Νοεμβρίου (1973), συμμετέχοντας σε διαδήλωση.
Στις 17 Νοεμβρίου 1973, ο ποιητής θα ζήσει από κοντά τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Την επόμενη μέρα θα αναχωρήσει με προορισμό τον Κάλαμος Αττικής όπου θα συνθέσει το Ημερολόγιο μιας Εβδομάδας, όπου αναλύει με τρόπο ποιητικό το χρονικό εκείνης της εξέγερσης. Η εξέγερση εκείνη ήταν η αρχή του τέλους για τη δικτατορία. Ακολούθως, έπονται τα γεγονότα στην Κύπρο, με το πραξικόπημα του Νίκου Σαμψών. Μια νέα τραγωδία ακολουθεί, καθώς χιλιάδες άνθρωποι ξεριζώνονται από τα σπίτια τους, αγνοούνται, και πεθαίνουν. Ο Ρίτσος παρακολουθεί με ταραχή τα γεγονότα αυτά από τη Σάμο. Αμέσως, όπως κάθε φορά, αρχίζει και αποτυπώνει τις σκέψεις του στο χαρτί: επιστρέφει στον ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο και συνθέτει το ποίημα Ύμνος και Θρήνος για την Κύπρο. Η συμφορά αυτή στην Κύπρο, ήταν το εφαλτήριο για την πτώση και της δικτατορίας. Το καλοκαίρι του 1974, η δικτατορία ήταν παρελθόν και ξεκινούσε η μεταπολίτευση.
Μεταπολίτευση
Ο Ρίτσος έπειτα από είκοσι χρόνια επισκέπτεται ξανά τη Μονεμβασιά, τη γενέθλια γη. Αρχίζει πάλι να εμπνέεται και συνθέτει κι άλλα ποιήματα, που αφορούν την αγάπη και τη μνήμη. Στις 17 Δεκεμβρίου του 1974 πεθαίνει ο συγγραφέας Κωστής Βάρναλης και ο Ρίτσος θα απαγγείλει ένα ποίημα στην κηδεία, το Χαιρετισμός στον Ποιητή.
Τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης θα γίνουν τα χρόνια της αναγνώρισης για τον ποιητή. Αρχίζουν οι βραβεύσεις και οι διακρίσεις. Αρχίζει και γίνεται γνωστός στο ευρύ κοινό, ακόμα και σε αυτούς που δε γνωρίζουν από ποίηση ή δεν ασχολούνται. Τα μέσα δημοσιεύουν άρθρα και φωτογραφίες του. Μετά από εξορίες, διώξεις και απομόνωση, η αγάπη του κόσμου εκφράζεται με πρωτόγνωρες εκδηλώσεις. Εκείνος αρχίζει και ταξιδεύει στο εξωτερικό, για να παραλάβει βραβεία που του δόθηκαν. Το 1975, παραλαμβάνει από τη Βουλγαρία, το Διεθνές Βραβείο Γκεόργκι Δημητρόφ. Έπειτα από την Ιταλία, το 1976 το Αίτνα-Ταορμίνα κ.ά.
Το 1977, θα κερδίσει την ύψιστη διάκριση των σοσιαλιστικών χωρών: Το Βραβείο Λένιν, για την Ειρήνη και τη Φιλία των Λαών. Ο Ρίτσος θα το δεχτεί με πολύ μεγάλη συγκίνηση. Τη χρονιά αυτή γράφει Το Τερατώδες Αριστούργημα, κλείνοντάς το με το ποίημα Γίνγεσθαι. Ο υπότιτλος του έργου αυτού είναι «Απομνημονεύματα ενός ήσυχου ανθρώπου που δεν ήξερε τίποτα». Τα ταξίδια και οι διακρίσεις θα συνεχιστούν και τα επόμενα χρόνια. Παρόλα αυτά, ο Ρίτσος, που είχε προταθεί πάνω από δύο φορές για το Βραβείο Νόμπελ, λέγεται ότι δεν το πήρε για πολιτικούς λόγους, καθώς, ως αναφέρεται, η Σουηδική Ακαδημία πολλές φορές εκπληρώνει πολιτικούς σκοπούς.
Το 1980 ήταν η χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας. Ο Ρίτσος ταξιδεύει στη Σοβιετική Ένωση προσκεκλημένος για να τους παρακολουθήσει. Αργότερα θα ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη για τα Δημήτρια, όπου θα ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης της πόλης.
Την ίδια χρονιά πεθαίνει ο Στρατής Τσίρκας. Ο Ρίτσος συνέθεσε έναν ποίημα για εκείνον. Γενικότερα, ο Ρίτσος συνεχίζει και γράφει, ασταμάτητος, ποιήματα.
Το 1984 πεθαίνει ο Μάνος Κατράκης, επιστήθιος φίλος και συνεξόριστος του Ρίτσου. Το γεγονός τον βυθίζει στο πένθος. Κατόπιν, έπονται κι άλλοι θάνατοι φίλων του, όπως της Νανάς Καλλιανέση, του Τάσου Λειβαδίτη, του Τάσσου και του Γιάννη Τσαρούχη. Οι εξελίξεις αυτές θα του δημιουργήσουν ένα συναίσθημα μεγάλης ερήμωσης.
Οι διακρίσεις θα συνεχιστούν κι αυτή τη δεκαετία. Το 1987 ο δήμαρχος της Αθήνας του δίνει το Χρυσό Μετάλλιο Τιμής της Πόλης. Αργότερα ο Ρίτσος ταξιδεύει στην Κύπρο, όπου θα του δοθεί ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Αρχιεπισκόπου Μακάριου Γ΄. Εκείνο το ταξίδι έμελλε να είναι και το τελευταίο του εκτός συνόρων. Στις 3 Σεπτεμβρίου ετοιμάζεται να εγκαταλείψει τη Σάμο. Θα την αποχαιρετήσει με το ποίημα του, Το Τελευταίο Καλοκαίρι (τρόπον τινά, προφητικό).
Θάνατος
Ο Γιάννης Ρίτσος πέθανε στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου 1990. Η σορός του ενταφιάστηκε στη γενέτειρά του, τη Μονεμβασιά. Άφησε πίσω του 50 ανέκδοτες συλλογές ποιημάτων.
Το έργο του
Η ποίηση του Γιάννη Ρίτσου επηρεάστηκε τόσο από τα βιώματά του, όσο και από τις κοινωνικές αναταραχές της χώρας. Μέσα στα ποιήματά του έχει βιώματα που αντλήθηκαν από τον Εμφύλιο Πόλεμο, τις εξορίες που υπέστη και από κάθε κοινωνικό, μικρό ή μεγάλο, έναυσμα που το δόθηκε, όπως για παράδειγμα το ποίημα του ο Επιτάφιος. Ο Ρίτσος μέσα στα ποιήματά του γίνεται άλλοτε ερωτικός κι άλλοτε βαθιά υπαρξιακός. Η Χρύσα Προκοπάκη αναφέρει: «Αν κάποιος θα ήθελε να διαβάσει την ιστορία του περασμένου αιώνα, θα την έβρισκε ακέραια στην ποίηση του Ρίτσου.» Ο Ρίτσος έδωσε την πρώτη του παρουσία στα γράμματα το 1924 με το ψευδώνυμο «Ιδανικό Όραμα», στο περιοδικό Η Διάπλασις των Παίδων. Η παρουσία αυτή άρχισε επίσημα το 1930 και τελείωσε με τον θάνατο του ποιητή, αφού δημιουργούσε μέχρι και το τέλος του.
1930 - 1935: Τα πρώτα βήματα
Από το 1930 έως το 1935-36, ουσιαστικά, ήταν μια περίοδος προετοιμασίας και προεργασίας για τον ποιητή. Ο νεαρός τότε ποιητής, Γιάννης Ρίτσος εμφανίζεται επίσημα στα γράμματα με δύο ποιητικές συλλογές. Στο εναρκτήριο ποίημα των Τρακτέρ (1930-34), όπως και σε πολλά άλλα της συλλογής αυτής και της Πυραμίδες (1930-35). Ο Ρίτσος στις πρώτες του αυτές συλλογές, αναζητά τη λύτρωση, την παραμυθία και την αναγνώριση. Γράφει σε ένα ποιήματα του: «Απ'την πληγή μου κοίταξα του κόσμου την πληγή». Ο προσωπικός πόνος, εδώ, γενικεύεται. Γίνεται καταγγελία. Γίνεται απόρριψη της κοινωνικής συνθήκης.
Άλλες φορές οργίζεται, στηλιτεύει, και με αιφνίδιες αντιστροφές εκτινάσσεται στα ύψη, άλλοτε αγέρωχος κι άλλοτε υπεροπτικός :
Κι άλλες φορές γίνεται λυρικός, σατιρικός, σαρκαστικός. Οι αυτοσαρκαστικές του αναφορές τον φέρνουν πιο κοντά στο Καρυωτάκη, ενώ στα ποιήματά του ανιχνεύεται και ο Κώστας Βάρναλης. Κριτικοί της εποχής βρίσκουν μέσα στα ποιήματά του, επιρροές και από Τάκη Μπάρλα ή και Ορέστη Λάσκο. Βεβαίως, για τον Κώστα Βάρναλη, θα παραδεχτεί κι ο ίδιος, ο Ρίτσος, τις επιρροές που έχει από αυτόν, ειδικότερα, από το Το Φως που καίει (1922). Ωστόσο, ο καρυωτακισμός του Ρίτσου συνίσταται σε έναν διαρκή επίπονο διάλογο μαζί του. «Οι δύο πρώτες συλλογές του, αναδρομικά κοιταγμένες, μας πείθουν πως ο Καρυωτάκης δεν ήταν ένα σπαραχτικό αδιέξοδο για την παραδοσιακή ποίηση, αλλά μια ηρωική αφετηρία για νεότερη», όπως επισημαίνει ο Γ.Π. Σαββίδης.
Από την άλλη, ποιήματα όπως: Στο Χριστό, Στο Μαρξ, ΕΣΣΔ, Γερμανία, που βρίσκονται στη συλλογή Τρακτέρ, εμπεριέχουν μια πιο εξωστρεφή τάση, και με τη φουτουριστική, μαγιακοφσκική προβολή, προϊδεάζουν και σηματοδοτούν τους νέους προσανατολισμούς του ποιητή. Οι επιδράσεις των Κωστή Παλαμά και Άγγελο Σικελιανό είναι εμφανείς, ωστόσο, και στις δύο συλλογές.
1935 - 1942: λυρισμός
Κάποια τραγικά γεγονότα, θα υπαγορεύσουν στον ποιητή να γράψει ένα ποίημα, το 1936, με παραδοσιακό στίχο, και με ρίζες από το δημοτικό τραγούδι. Τον Επιτάφιο. Το ποίημα είναι γραμμένο σε ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο στίχο, επηρεασμένο από μανιάτικο μοιρολόι. Στο ποίημα απηχεί, επίσης, ο ορθόδοξος Επιτάφιος Θρήνος, ενώ συναντούνται και στοιχεία της Κρητικής Αναγέννησης. Ο Επιτάφιος έχει ευδιάκριτη συγγένεια με τη Μάνα του Χριστού του Κώστα Βάρναλη. Η μάνα του Επιταφίου όμως, ορθώνει το ανάστημά της, απέναντι στην κοινωνική αδικία και θα συνεχίσει τον αγώνα του υιού της και των συντρόφων του, έτσι, θα αναστήσει και τον γιο της.
Η αδελφή του Λούλα οδηγείται στο ψυχιατρείο, ο ποιητής βυθίζεται σε απόγνωση. Έτσι συνθέτει το Το τραγούδι της αδελφής μου: Ό,τι αγάπησα μου το πήρε ο θάνατος και η τρέλα. Έμεινα μόνος κάτω απ' τα ερείπια του ουρανού μου να αριθμώ τους θανάτους.
Αυτό το ποίημα θα του χαρίσει το «χρίσμα» του Παλαμά: «Παραμερίζουμε, ποιητή, για να περάσης».
Η αρρώστια του υποτροπιάζει (φυματίωση). Κι έτσι εισάγεται σε σανατόριο της Πάρνηθας. Εκεί γράφει το Μια πυγολαμπίδα φωτίζει και την Εαρινή συμφωνία. Η Εαρινή συμφωνία (1937-38) έρχεται για την επούλωση πληγών και να απαλύνει τη μνήμη του δύσκολου παρελθόντος, εξ αιτίας του πρωτοφανέρωτου έρωτα. Στη σύνθεση επικρατεί κοφτός στίχος, μικρές στροφές, και η ιστορία που ξετυλίγεται, αποκαλύπτει ένα φανταστικό σύμπαν:
Κλείνω τα βλέφαρα, κάτω απ' την ήρεμη νύχτα κι ακούω να κελαϊδούν μυριάδες άστρα εκεί όπου σύρθηκαν τα δάχτυλά σου, πάνω στη σάρκα μου.
Το 1938, και αφού βγήκε από το σανατόριο, γράφει λίγο αργότερα, το Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού, σαφής αναφορά στο σαιξπηρικό Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Η σύνθεση αφιερώνεται στον μεταφραστή του Σαίξπηρ, Βασίλη Ρώτα. Στο ποίημα βρίσκονται πολλά υπερρεαλιστικά ευρήματα, που οικειώνονται το παράλογο του παραμυθιού και του θρύλου.
Το 1939 ο Ρίτσος γράφει τη σύνθεση Ο μικρός αδελφός των γλάρων, ένα τρυφερό μνημόσυνο, Του χαμένου αδελφού μου ΜΙΜΗ, αλλά και Το εμβατήριο του ωκεανού (1940). Τα ποιήματα αυτά έχουν την ίδια διάθεση της εξόδου η της ανακατάκτησης του παρελθόντος, δηλαδή τα θέματά τους συγγενεύουν. Το εμβατήριο του ωκεανού τρέφεται από την περίοδο της εφηβείας του ποιητή και απορρέει φως και θάλασσα, όπως επίσης τρέφεται και μέσα στην πολιτεία του ονειρικού ταξιδιού στο ανοιχτό πέλαγος, αλλά και από τον εφιάλτη της ναζιστικής απειλής :
Προς το τέλος της ποιητικής περιόδου 1935 - 1942 αρχίζει το πρώτο του ατόφιο θεατρικό έργο Μια γυναίκα πλάι στη θάλασσα.
1942 - 1955: η πρώτη ωριμότητα
Την περίοδο αυτή υπάρχουν τα σημάδια της πρώτης ποιητικής ωριμότητας του ποιητή. Σε αυτήν την περίοδο ταυτίζεται με τον Εμφύλιο σπαραγμό και την εποποιία της Αντίστασης.
Πολλά έργα του Ρίτσου εκείνη την περίοδο κάηκαν, διότι τον είχαν απαγορέψει, και το πρόσωπο που τα φύλαγε φοβήθηκε και τα έκαψε. Παρόλα αυτά, η περίοδος εγκαινιάζεται με ένα μυθιστόρημα, που τιτλοφορείται ως Στους πρόποδες της σιωπής, το οποίο φτάνει τις 1.000 σελίδες. Ο Φραγκιάς, μέχρι πρόσφατα, το αποκαλεί πρωτοποριακό. Το 1942 προχωρά στη σύνθεση Η τελευταία π.Α. εκατονταετία, έργο το οποίο διασώθηκε και κυκλοφόρησε το 1961, στο οποίο αποτυπώνονται ρεαλιστικά η φρίκη και η εξαθλίωση της εποχής. Το ποίημα αποτελεί μια φοβερή απεικόνιση από τη μία της βαρβαρότητας των κατακτητών και από την άλλη της αλληλεγγύης μεταξύ των θυμάτων. Το 1943 εκδίδεται ο συγκεντρωτικός τόμος Δοκιμασία, ο οποίος περιλαμβάνει έργα από την περίοδο 35-43. Τα ποιήματα είναι γραμμένα σε διαφορετικές εποχές και κοινωνικές συνθήκες, οπότε δεν παρουσιάζουν κάποια υφολογική ενότητα. Στις τελευταίες σειρές παρ'όλα αυτά διαποτίζεται η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Προχωρώντας στην Κατοχή, υπαινίσσεται την καταπίεση και ακούγονται αντιστασιακά μηνύματα, αυτό θα έχεις ως αποτέλεσμα, να απαγορευτεί από την γερμανική λογοκρισία η τελευταία σύνθεση ονόματι Παραμονές ήλιου. Το 1944, μετά τα Δεκεμβριανά, ο Ρίτσος εγκαταλείπει την Αθήνα μαζί με οπαδούς του ΕΑΜ. Παρά την ψυχική και σωματική του ταλαιπωρία, βρίσκει το κουράγιο να γράψει το μονόπρακτο Η Αθήνα στ' άρματα. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας (12 Φεβρουαρίου 1945), επιστρέφει στην Αθήνα. Θα αρχίσει να χρονογραφεί στο περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα, υπό το ψευδώνυμο Πέτρος Βελιώτης.
Στην Αγρυπνία, αντήχηση του σολωμικού «Πάντ' ανοιχτά, πάντ' άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου», το οποίο χρησιμοποιείται ως επιγραφή της συλλογής, αποτυπώνεται η περίοδος αυτή και η ελληνική περιπέτεια (1941 - 1953). Δύο από τα μείζονα έργα του ποιητή, η Ρωμιοσύνη και Η Κυρά των Αμπελιών (1945-47) θα ενταχθούν στην Αγρυπνία. Εδώ ο ποιητής αναβιώνει τη ρυθμολογία της προφορικής παράδοσης, η οποία συμπλέει με τον υπερρεαλισμό. Στη Ρωμιοσύνη ο ποιητής ανακαλεί τον άνυδρο βράχο της Μονεμβασιάς.
"Πολιορκημένος από στεριά και θάλασσα."
Ο ποιητής φορτώνει το έργο του με μνήμες από επάλληλα ιστορικά, πολιτισμικά στρώματα. Γίνεται το θέατρο του αγώνα και όλων των αγώνων του Ελληνισμού, εναντίον οποιουδήποτε κατακτητή. Στη Ρωμιοσύνη πολεμούν Ακρίτες, ήρωες του '21 και αντάρτες. Στο έτερο ποίημα Η Κυρά των αμπελιών, παρουσιάζονται όλες οι γωνιές της Ελλάδας μαζί με την ιστορία τους. Η Κυρά διασχίζει τον τόπο και τον χρόνο. Είναι μια παναγία, μια Μπουμπουλίνα, μια Περσεφόνη, τέλος, μια μάνα. Είναι και περήφανη αγωνίστρια:
Κι έτσι στητή και δυνατή καταμεσής στον κόσμο κρατώντας στο ζερβί σου χέρι τη μεγάλη ζυγαριά και στο δεξί την άγια σπάθα είσαι η ομορφιά κι η λεβεντιά κι είσαι η Ελλάδα.
Εξορία
Ο ποιητής εξορίζεται το 1948 στο Κοντοπούλι της Λήμνου. Εκεί γράφει ασταμάτητα, όχι για να ξεχαστεί, αλλά για να καταγγείλει ανοιχτά τους βασανισμούς και τα μαρτύρια του σώματος.
Εκεί, στον τόπο εξορίας του, γράφει τα Ημερολόγια Εξορίας Ι και ΙΙ. Σίγουρα ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα της εποχής του γράφει εκεί, τον Φλεβάρη του 1949, το Καπνισμένο τσουκάλι, μερικούς μήνες πριν την ήττα της Αριστεράς στον Γράμμο. Ο Ρίτσος ήταν βέβαιος για τη δικαίωση του αγώνα:
Ξέρουμε πως ο ίσκιος μας θα μείνει πάνου στα χωράφια πάνου στην πλίθινη μάντρα του φτωχόσπιτου πάνου στους τοίχους των μεγάλων σπιτιών που θα χτίζονται αύριο [...] Ευλογημένη ας είναι η πίκρα μας. Ευλογημένη η αδελφοσύνη μας. Ευλογημένος ο κόσμος που γεννιέται.
Κατόπιν μεταφέρεται στη Μακρόνησο το 1949. Εκεί συγγράφει τον Πέτρινο χρόνο. Στο έργο αυτό περιγράφει το άνυδρο τοπίο, τις πέτρες, την αναλγησία των ανθρώπων, τα βασανιστήρια, τις αγγαρείες, τον τρόμο κλπ. Συγγράφει και το Ημερολόγια της εξορίας ΙΙΙ, ενώ παράλληλα συγγράφει και ένα ποίημα που κυλάει σαν ποταμός, το Οι γειτονιές του κόσμου.
Το 1952 εκτελούνται ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, ο Ρίτσος, αμέσως θα γράψει το ποίημα ο Άνθρωπος με το γαρύφαλλο. Λογαριάζαμε στα δάχτυλα: μεθαύριο Απρίλης και το Πάσχα θα φιληθούνε οι άνθρωποι Τους σκότωσαν. Την ίδια χρονιά απολύεται. Βλέπει την Αθήνα και δυσανασχετεί. Σαν να ξέχασε τα γεγονότα. Έτσι γράφει το Η Ανυπόταχτη πολιτεία. Την ονομάζει συνεχώς έτσι μέσα στο έργο, χρησιμοποιώντας πολλές προστατικές: Θυμηθείτε, Ελάτε, Προχωρείτε, Τραγουδήστε. Ζητά να ανατρέψει την πραγματικότητα, αυτός, ο προτρεπτικός λόγος. Προχωρώντας στη δεκαετία, παντρεύεται, και έρχεται στη ζωή η κόρη του, Έρη, το 1955, θα γράψει το τρυφερό Πρωινό άστρο, με υπότιτλο «Μικρή εγκυκλοπαίδεια υποκοριστικών για την κορούλα μου». Το ποίημα εκφράζει την μεγάλη χαρά που νιώθει ένας πατέρας, ώστε κι αν έχει βιώσει τόσο βάσανα.
1956 - 1966: περίοδος υψηλών συλλήψεων
Την περίοδο αυτή έρχεται η Τέταρτη διάσταση, και μαζί της οι υψηλές συλλήψεις και η ευρηματικότητα ποιητικών μορφών, η οποία εγκαινιάζεται με τη Σονάτα του Σεληνόφωτος (1956, ΄Α Κρατικό Βραβείο Ποίησης).Το έργο αυτό σηματοδοτεί μια νέα ποιητική, που ελλοχεύει από νωρίτερα, αλλά οι ώριμες αντικειμενικές συνθήκες το συνεπικουρούν, ώστε να βρει γόνιμο έδαφος και να λειτουργήσει. Κατά κάποιον τρόπο αυτό το έργο αίρει, μέχρις ενός σημείου, προκαταλήψεις που δέσμευαν του αριστερούς διανοούμενους, απελευθερώνοντας μια πολύτιμη ύλη στο έργο του Ρίτσου, που θα το οδηγήσει στην αιχμή της σύγχρονης ποίησης. Ο Λούις Αραγκόν, προλογίζοντας το έργο, στο περιοδικό Les Lettres Françaises, θα γράψει ότι του έδωσε το τράνταγμα της μεγαλοφυΐας.
Στις 2 Μαρτίου 1957 ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ Γρηγόρης Αυξεντίου πυρπολείται στο καταφύγιό του, ύστερα από δώδεκα ώρες μάχης με τις βρετανικές δυνάμεις. Ο Ρίτσος, εξ αιτίας του περιστατικού αυτού, γράφει τον Αποχαιρετισμό. Το ποίημα προβάλει την ανθρώπινη διάσταση του ηρωισμού, δηλαδή το δίλημμα του αγωνιστή: να παραδοθεί ή να πεθάνει; "για μια ζωή / που πια δε θα απαιτεί καμιά θυσία" Το ποίημα είναι η πρώτη επίσημη κατάθεση του ποιητή για το κυπριακό δράμα.
Στα πολύστιχα έργα της Τέταρτης διάστασης ο ποιητής θα μιλήσει για τη μοναξιά, για την ερωτική στέρηση, για το γήρας (π.χ.: Σονάτα του Σεληνόφωτος) και μέσα από το έργο του θα αναδείξει την αξία της απλής ζωής, όπου συντελείται το θαύμα (Ισμήνη), θα ανατάμει τις συνειδησιακές συγκρούσεις, της κοινωνικής πράξης του ατόμου (Ορέστης). Στο έργο αυτό περιλαμβάνονται δεκαεπτά θέσεις: 3 με τη μορφή σύγχρονων μονολόγων και 12 αρχαιόθεμων.
Έχει ειπωθεί πως ο Ρίτσος εφαρμόζει τεχνικές του Καβάφη και του Έλιοτ, χρησιμοποιώντας την αρχαιότητα. Η πρωτοτυπία του έργου, ωστόσο, είναι φανερή, καθώς ο Ρίτσος κάνει διάφορους αναχρονισμούς, που αναφέρονται στο σύγχρονο κόσμο. Αυτά τα ετερόκλητα στοιχεία κατασκευάζουν μιαν ιδιότυπη σύνθεση.
Από εκεί κι έπειτα μετά τον νεο-συμβολιστη και νεο-ρομαντικό Ρίτσο, αλλά και τον πρώτης ωριμότητας, τα εκφραστικά του μέσα απελευθερώνονται από τον Πόλεμο, από την Αντίσταση και την Εξορία και καθιζάνουν στην αστική δημοτική της καθημερινής ομιλίας. Ωστόσο, το λακωνικό ποίημα, συνεχίζει να το ασκεί συστηματικά, το οποία φαίνεται ως παύση, στις μεγαλόπνοες συνθέσεις του ποιητή.
Κατά το τέλος της περιόδου αυτής, ο Ρίτσος θα ταξιδέψει στο εξωτερικό και θα αρχίσει, γυρίζοντας, τις μεταφράσεις ξένων ποιητών. Θα συγκροτήσει και θα μεταφράσει δύο μεγάλα ανθολόγια: της ρουμανικής ποίησης και της τσέχικης και σλοβακικής ποίησης. Αργότερα, το 1966, θα ταξιδέψει και στην Κούβα. Εκεί θα γνωρίσει τον Νικόλα Γκιλλιέν και θα μεταφράσει το βιβλίο του Ο Μεγάλος Ζωολογικός Κήπος.
1967 - 1971: Εγκαθίδρυση δικτατορίας
Ο Γιάννης Ρίτσος, μαζί με άλλους αριστερούς θα συλληφθεί και θα οδηγηθεί στον Ιππόδρομο, από όπου θα οδηγηθεί σε τόπους εξορίας. Παρόλα αυτά, η συγγραφή του δε θα σταματήσει. Αρχίζει την πρώτη σύνθεση: Χρυσόθεμις (-70), ενώ ένα χρόνο πριν είχε αρχίσει τον Αγαμέμνονα (-70). Και οι δύο αυτές συνθέσεις θα προστεθούν στην Τέταρτη διάσταση. Παράλληλα συγγράφει και ένα χορικό, τις Μαντατοφόρες. Τον Αύγουστο ξεκινά τον μονόλογο Αίας, ο οποίος και αυτός θα περιληφθεί στην Τέταρτη διάσταση, και τον Νοέμβρη αρχίζει ποιήματα, τα οποία θα περιληφθούν, με τη σειρά τους, στη συλλογή Ο τοίχος μέσα στον καθρέφτη και θα την συγκροτήσουν.
Το 1968, εν μέσω πολιτικών κρίσεων και προβλημάτων υγείας (καρκίνος), τον στέλνουν στη Λέρο. Εκεί πέρα θα προχωρήσει στην συγγραφή της συλλογής Πέτρες. Στο έργο αυτό επικρατεί νεκρό τοπίο, επικρατεί στειρότητα και μια έντονη αίσθηση βρόμας και αποσύνθεσης. Σίγουρα και σε αυτή τη συλλογή διαφαίνεται η καταπίεση που ένιωθε ο ποιητής για το καθεστώς. Κατόπιν, αφού τον στέλνουν στη Σάμο, γράφει τη συλλογή Κιγκλίδωμα. Σε αυτό το έργο η καταπίεση είναι το κύριο συστατικό. Προηγουμένως είχε γράψει και τις Επαναλήψεις, αυτές οι 3 συλλογές θα κυκλοφορήσουν σε μία δίγλωσση έκδοση στο εξωτερικό.
Το 1969 γράφει τον Αφανισμό της Μήλος. Ένα χορικό εμπνευσμένο από τον Θουκυδίδη. Το έργο αυτό συγγενεύει με ένα παλαιότερό του, Οι γερόντισσες και η Θάλασσα, όμως ο Αφανισμός σκοπεύει αλλού, καθότι γραμμένο στη δικτατορία. Το ποίημα είναι αλληγορικό και στοχεύει στη βία των ισχυρών και στο στρατιωτικό καθεστώς. Το εν λόγω έργο κυκλοφόρησε στον αντιδικτατορικό τόμο Νέα Κείμενα 1, τα οποία αποτελούσαν συνέχεια των δεκαοχτώ Κειμένων, και εκδόθηκαν το 1970, αφού πρώτα ήρθη η προληπτική λογοκρισία. Τα ποιήματα, γενικότερα, που έγραψε κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας, είναι ποιήματα μνήμης και αναδίπλωσης.
Το 1970, πεθαίνει η αδελφή του, Νίνα, για την οποία θα γράψει το ποίημα Ελένη, συνεχίζοντας έτσι τη χρήση αρχαίων ονομάτων και προσωπικοτήτων, όπως "Ισμήνη" και "Χρυσόθεμις". Το μοτίβο αυτό θα συνεχιστεί και μεταξύ το 1971 και 1972, ολοκληρώνει το έργο του Επιστροφή της Ιφιγένειας, το οποίο θα συμπεριληφθεί στην Τέταρτη Διάσταση. Παράλληλα με το προαναφερθέν έργο, ο Ρίτσος, γράφει και μεγάλες συνθέσεις όπως Το Δίχτυ, τις οποίες χαρακτηρίζουν η διαφορετική μορφή και ύφος, σε τέτοιο βαθμό, που θα μπορούσε να προσθέσει κανείς ότι πρόκειται για μία νέα φάση του έργου του. Η πολύ ελεύθερη ανάπτυξη τα χαρακτηρίζει, ενώ συχνές είναι και οι μετατοπίσεις στον χώρο και τον χρόνο ή οι εναλλαγές στο πραγματικό και το φανταστικό, όπου καμιά φορά αγγίζουν το παράλογο.
Βραβεύσεις
• 2
Συλλογές
• 2
Θεατρικά
• 2
Μεταφράσεις
• 2
Ταξιδιωτικά
• 2
Σημειώσεις
i. Έγραψε συνολικά τέσσερα θεατρικά έργα: Μια γυναίκα πλάι στη θάλασσα (1942), Πέρα απ' τον ίσκιο των κυπαρισσιών (1945-1947), Τα ραβδιά των τυφλών (1959), Ο λόγος με το συντριβάνι (1959). Κυκλοφόρησαν με τη φροντίδα του Κώστα Νίτσου από τις εκδόσεις «Θέατρο», 1990.
ii. προ Ανθρώπου, όπως λέμε προ Χριστού.
iii.  Αργότερα, θα το αναπτύξει σε τρίπρακτο δράμα, που θα το ονομάσει «Μάνα»/ Στην οριστική του μορφή, το έργο, θα κυκλοφορήσει με τον τίτλο Πέρα απ' τον ίσκιο των κυπαρισσιών, βλ σημ. 1.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν Κατηγορία:Γενιά του ’30
Invincible (άλμπουμ)
Το Invincible είναι το 10ο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού καλλιτέχνη Μάικλ Τζάκσον, το οποίο κυκλοφόρησε στις 30 Οκτωβρίου 2001, από την Epic Records. Αποτελεί την πρώτη κυκλοφορία νέου υλικού του Τζάκσον μετά το Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix το 1997 και το πρώτο στούντιο άλμπουμ του 6 χρόνια μετά το HIStory: Past, Present and Future, Book I. Ο Τζάκσον, ο Ρόντνεϊ Τζέρκινς, ο Ρ. Κέλλι και ο Τέντι Ρίλεϊ και άλλοι ήταν οι στιχουργοί και οι παραγωγοί των κομματιών. Όπως και το προηγούμενο υλικό του Τζάκσον, το Invincible μιλά για θέματα όπως η αγάπη, ο έρωτας, η απομόνωση, η κριτική των μέσων και κοινωνικά θέματα. Το Invincible έλαβε θετικές και αρνητικές απόψεις από σύγχρονους μουσικούς κριτικούς. Τα singles του άλμπουμ δεν ήταν ολοκληρωμένα κατά την κυκλοφορία τους. Ο Τζάκσον ήταν ικανός να χρησιμοποιήσει αυτές τις συγκρούσεις με αποτέλεσμα να τερματίσει το συμβόλαιο του.
Από το άλμπουμ κυκλοφόρησαν 3 singles: You Rock My World, Cry και Butterflies από τα οποία το πρώτο και το δεύτερο κυκλοφόρησαν ως physical singles παγκοσμίως (εκτός στις ΗΠΑ) και το τρίτο μόνο ως Αμερικανικό radio-airplay single. Το πρώτο και το τελευταίο single έφθασαν στο top twenty στο Billboard Hot 100 Chart, και έφθασαν στο top ten σε αρκετές αγορές παγκοσμίως - το Cry ήταν το λιγότερα εμπορικό επιτυχημένο κομμάτι. Μετά τη διαφωνία του Τζάκσον και της δισκογραφικής εταιρείας του, η Sony Music σταμάτησε να προωθεί το άλμπουμ. Το άλμπουμ έλαβε μια υποψηφιότητα για Grammy Award για Best Pop Vocal Performance - Male, και έλαβε τον τίτλο του καλύτερου άλμπουμ της δεκαετίας από τους αναγνώστες του Billboard.
Το άλμπουμ έφθασε στην 1η θέση σε 11 περιοχές, συμπεριλαμβανομένου και τις ΗΠΑ (με πωλήσεις 363.000 αντίτυπων την πρώτη εβδομάδα), στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Αυστραλία, στη Γαλλία και στην Ελβετία. Το Invincible έφθασε στο top ten σε έξι περιοχές - το άλμπουμ είχε τη μικρότερη του επιτυχία στο Μεξικό, όπου έφθασε έως τη 29η θέση. Το Invincible ξαναμπήκε στα τσαρτ αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της δεκαετίας. Παρά τις πωλήσεις 13 εκατομμυρίων αντίτυπων, το άλμπουμ θεωρήθηκε ως εμπορική αποτυχία σε σύγκριση με τις πωλήσεις των προηγούμενων άλμπουμ του Τζάκσον.
Προϊστορία
Κατά τη διάρκεια της εποχής των Τζάκσον 5, άρχισε να γράφει υλικό για το συγκρότημα και άρχισε να δουλεύει σε projects ως solo καλλιτέχνης, τα οποία οδήγησαν στην ηχογράφηση των δικών του στούντιο άλμπουμ, όπως Off The Wall (1979) και Thriller (1982). Η επιτυχία του Thriller, το οποίο είναι, έως τώρα, το καλύτερο σε πωλήσεις στην ιστορία πώλησε, σύμφωνα με αναφορές, μέχρι και 110 εκατομμύρια αντίτυπα, το οποίο σκίασε τα υπόλοιπα άλμπουμ του Τζάκσον. Πριν την κυκλοφορία του Invincible, ο Τζάκσον δεν κυκλοφόρησε νέο υλικό μετά την κυκλοφορία του Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix το 1997, ή στούντιο άλμπουμ μετά την κυκλοφορία του HIStory: Past, Present and Future, Book I το 1995. Το Invincible θεωρείται ως το «career come back» του Τζάκσον.
Παραγωγή
Ο Τζάκσον άρχισε να ηχογραφεί νέο υλικό για το άλμπουμ τον Οκτώβριο του 1997, και ολοκλήρωσε τις ηχογραφήσεις με το You Are My Life να ηχογραφήθηκε 8 εβδομάδες πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ τον Αύγουστο του 2001. Τα κομμάτια με τον Ρόντνεϊ Τζέρκινς ηχογραφήθηκαν στο The Hit Factory στο Μαϊάμι, στη Φλόριντα. Ο Τζάκσον έδειξε ενδιαφέρον στο να συμπεριλαμβάνει ένα rapper τουλάχιστον σε 1 τραγούδι, και σημείωσε ότι δεν ήθελε ένα γνωστό rapper. Ο Εκπρόσωπος Τύπου του Τζάκσον πρότεινε ένα rapper από το Νιού Τζέρσι ονόματι Fats - μετά την ολοκλήρωση της παραγωγής του κομματιού, οι δύο τους συμφώνησαν να ηχογραφήσουν ακόμα ένα κομμάτι για το άλμπουμ. Ο Ρόντνεϊ Τζέρκινς δήλωσε ότι ο Τζάκσον ήθελε να ηχογραφήσει υλικό σε διαφορετική μουσική κατεύθυνση από τις προηγούμενες δουλειές του, και περιέγραψε τη νέα κατεύθυνση ως edgier. Ο Τζάκσον ήταν ο παραγωγός και στιχουργός των περισσότερων κομματιών του Invincible. Εκτός από τον Τζάκσον, παραγωγοί του άλμπουμ ήταν ο Τζέρκινς, ο Τέντι Ρίλεϊ, ο Άντρε Χάρις, ο Αντρεάο, ο Babyface, ο Ρ. Κέλλι και ο Dr. Freeze ενώ στιχουργοί ήταν ο Κέλλι, ο Φρεντ Τζέρκινς Γ', ο ΛαΣάβν Ντάνιελς, η Νόρα Πάιν και ο Ρόμπερτ Σμιθ. Το άλμπουμ ήταν η τρίτη συνεργασία του Τζάκσον και του Ρίλεϊ, οι άλλες δύο ήταν το Dangerous και Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix. Το Invincible είναι το δέκατο και τελευταίο άλμπουμ που ηχογράφησε και κυκλοφόρησε. Αναφέρεται ότι το κόστος της παραγωγής ανέρχεται στα 30 εκατομμύρια δολάρια.
Σύνθεση
Το Invincible αποτελείται από R&B, χιπ χοπ, dance-pop, adult contemporary και urban τραγούδια. Δεκατέσσερα από τα δεκαέξι τραγούδια γράφτηκαν από τον Τζάκσον. Η διάρκεια του άλμπουμ είναι 77 λεπτά και 8 δευτερόλεπτα, και περιλαμβάνει 16 τραγούδια. Το άλμπουμ περιέχει επιθετικά τραγούδια και μπαλάντες. Το Invincible αρχίζει με το κομμάτι Unbreakable - η τελευταία γραμμή της πρώτης εκδοχής του κομματιού είναι With all that I've been through/I'm still around. Σε συνέντευξη το 2002 για το περιοδικό Vibe, ο Τζάκσον μίλησε για την έμπνευση του για το γράψιμο του Speechless:
To Privacy, τραγούδι για προσωπικές εμπειρίες του Τζάκσον, μιλά για τις εισβολές των μέσων και τις ανακρίβειες των tabloids. Το The Lost Children μιλά για παιδιά σε κίνδυνο. Ο Τζάκσον τραγουδά σε ένα τρίτο άτομο στο Whatever Happens. Οι στίχοι του τραγουδιού, οι οποίοι έχουν «οδοντωτή ένταση», διηγείται την ιστορία δύο ανθρώπων που εμπλέκονται σε απειλητική κατάσταση. Το Invincible έχει 4 μπαλάντες: You Are My Life, Butterflies, Don't Walk Away και Cry. Το Cry, όπως και το Man in the Mirror, μιλά για την ενότητα στον κόσμο. Οι στίχοι του Butterflies και του Break of Dawn θεωρήθηκαν ως «κατάφωροι» και ικανοί να πηγάζουν στους ακροατές. Το Threatened θεωρείται ως story teller (παραμυθάς). Το τραγούδι θεωρήθηκε ως «redux του Thriller». Το τραγούδι You Are My Life μιλά για τα δύο, τότε, παιδιά του Τζάκσον, τον Prince και την Πάρις. Κατά την εκτέλεση, ο Τζάκσον τραγουδά You are the sun, you make me shine, more like the stars.
Το Ekam Satyam, ένα κομμάτι του Ιταλού μουσικό Α. Ρ. Ραχμάν, προτάθηκε να συμπεριληφθεί στο άλμπουμ. Το τραγούδι, το οποίο γράφτηκε από τον Ραχμάν με την Κάνικα Μίερ, εκτελέστηκε από τον Τζάκσον. Υπήρχε πρόταση να κυκλοφορήσει ως single, αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ.
Θέματα συμβολαίου με τη Sony Music
Ο Τζάκσον περίμενε να του δοθεί η άδεια να προωθήσει το προηγούμενο του υλικό και να αποτρέψει τη Sony από το να λάβει ένα μέρος του κέρδους. Ο Τζάκσον περίμενε αυτό να γίνει στην αρχή της νέας χιλιετίας, ωστόσο, χάρη σε κάποια σημεία στο συμβόλαιο, η ημερομηνία επαναφοράς θα ερχόταν μετά από χρόνια. Ο Τζάκσον άρχισε μια έρευνα, και ανακάλυψε ότι ο δικηγόρος που εκπροσωπούσε τα συμφέροντα του τραγουδιστή εκπροσωπούσε και τη Sony, δημιουργώντας σύγκρουση ενδιαφερόντων. Για αρκετά χρόνια, η Sony προσπαθούσε να αγοράσει τον μουσικό κατάλογο του Τζάκσον. Αν η καριέρα του Τζάκσον ή η οικονομική κατάσταση του τραγουδιστή επιδεινώνονταν, τότε θα συνέφερε στον Τζάκσον να πουλήσει τον κατάλογο. Έτσι, η Sony είχε κάτι να κερδίσει από αποτυχία στην καριέρα του Τζάκσον. Ο Τζάκσον χρησιμοποιήσει αυτές τις διαφωνίες για να σταματήσει νωρίς τη συνεργασία με την εταιρεία.
Λίγο πριν την κυκλοφορία του Invincible, ο Τζάκσον πληροφόρησε τον διευθυντή της Sony Music Entertainment, Τόμμι Μοττόλα, ότι η συνεργασία του με την εταιρεία έληξε. Ως αποτέλεσμα, οι κυκλοφορίες των singles και των βίντεο κλιπ που θα βοηθούσαν στην προώθηση του Invincible ακυρώθηκαν. Ο Τζάκσον κατηγόρησε, το 2002, τον Μοττόλα, λέγοντας ότι ήταν «διάβολος» και «ρατσιστής», ο οποίος δεν υποστήριζε τους Αφροαμερικανούς καλλιτέχνες, χρησιμοποιώντας τους μόνο για δικό του συμφέρον. Κατηγόρησε τον Μόττολα ότι αποκάλεσε τον συνεργάτη του, Ιρβίνγκ Λορέντζο, «παχύ μαύρο νέγρο». Η Sony δήλωσε ότι απέτυχε να προωθήσει το Invincible, επειδή ο Τζάκσον αρνήθηκε να κάνει περιοδεία στις ΗΠΑ. Ο τραγουδιστής κατηγόρησε τη Sony και τη μουσική βιομηχανία για ρατσισμό, καθώς δεν δούλεψαν για να προωθήσουν το άλμπουμ του.
Προώθηση και singles
Αναφέρεται ότι το άλμπουμ έχει προϋπολογισμό 25 εκατομμυρίων δολαρίων εκτός από τα λεφτά για την προώθηση. Για να προωθηθεί το άλμπουμ, τον Σεπτέμβριο του 2001 κυκλοφόρησε το Michael Jackson: 30th Anniversary Special από τη Madison Square Garden για τον εορτασμό των 30 χρόνων καριέρας του Τζάκσον ως solo καλλιτέχνης. Ο τραγουδιστής εκτέλεσε τραγούδια από το Invincible και εμφανίστηκε στη σκηνή για πρώτη φορά με τα αδέρφια του μετά το Victory Tour με τους The Jacksons το 1984. Επίσης, εμφανίστηκε με τη Μπρίτνεϊ Σπίαρς, τη Μία, τον Usher, τη Γουίτνεϊ Χιούστον, τη Τάμια, τους 'N Sync, τον Slash και άλλους. Αυτή η συναυλία μεταδόθηκε τον Νοέμβριο του 2001 από το CBS.
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε 3 singles, το You Rock My World, το Cry και Butterflies. Το Cry κυκλοφόρησε εκτός ΗΠΑ. Το Butterflies δεν είχε μουσικό βίντεο. Το You Rock My World κυκλοφόρησε στα τέλη Οκτωβρίου 2001. Το κύριο single You Rock My World έφθασε στο top ten στο Billboard Hot 100 Singles Chart, και στο νούμερο 10 μετά από 3 εβδομάδες κυκλοφορίας. Το κομμάτι ήταν πιο επιτυχημένο παγκοσμίως, και έφθασε στο top five και έφθασε στο top ten σε 12 περιοχές. Το You Rock My World έφθασε στην 1η θέση στη Γαλλία, στη 2η θέση στη Νορβηγία, στη Φινλανδία, στη Δανία, στο Βέλγιο καθώς και στην 3η θέση στην Ιταλία, στην 4η θέση στην Αυστραλία και στην 5η θέση στη Σουηδία και στην Ελβετία.
Το τρίτο single, το Butterflies, κυκλοφόρησε νωρίς τον Ιανουάριο του 2002. Έφθασε στο top twenty στη 14η θέση στο Billboard Hot 100 και στη 2η θέση για 5 εβδομάδες στο Hot R&B/Hip-Hop Singles Chart. Παγκοσμίως, το Cry έφθασε στο top forty - οι πιο επιτυχημένες περιοχές ήταν η Δανία, η Γαλλία και το Βέλγιο, φθάνοντας στη 16η, 30η και 31η θέση αντίστοιχα. Το Heaven Can Wait επίσης έφθασε στη βάση του R&B/Hip-Hop Charts, στη 72η θέση χωρίς επίσημη κυκλοφορία - το τραγούδι δεν έλαβε θέση στα παγκόσμια τσαρτ. Το Unbreakable έπρεπε να κυκλοφορήσει ως το τέταρτο single του άλμπουμ, αλλά ακυρώθηκε για άγνωστους λόγους.
Κριτική
Το Invincible έλαβε θετικές και αρνητικές γνώμες από σύγχρονους μουσικούς κριτικούς. Από το Metacritic, το οποίο βαθμολογεί τις μουσικές κυκλοφορίες από τα 100, το άλμπουμ έλαβε κατά μέσ όρο 51 από τα 100, χάρη σε 19 αξιολογήσεις. Ο Στέφεν Τόμας Έρλεβαϊν, κριτικός του Allmusic, έδωσε στο άλμπουμ τρία αστέρια από τα πέντε, δηλώνοντας ότι το Invincible «είναι σπινθήρας και ακούγεται καλύτερα από το υλικό του Τζάκσον μετά το Dangerous [κυκλοφόρησε το 1991]». Ο Έρλεβαϊν σημείωσε ότι παρά το γεγονός ότι το άλμπουμ είχε καλό υλικό «δεν ήταν το απαραίτητο comeback που ήθελε ο Τζάκσον - που πραγματικά θα έπρεπε να έχει ένα άλμπουμ που να ακούγεται ελεύθερα, αντί να περιορίζεται στο εν λόγω υλικό - αλλά προσφέρει μια υπενθύμιση ότι μπορεί να συνθέσει καλή ποπ μουσική». Ο Τζέιμς Χάντερ, κριτικός για το Rolling Stone, έδωσε στο Invincible 3 αστέρια από τα 5 σημειώνοντας ότι οι μπαλάντες αυξάνουν τη διάρκεια του άλμπουμ. Ο Χάντερ επίσης δήλωσε ότι ο Τζάκσον και ο Ρίλεϊ έκαναν το Invincible «κάτι πολύ δυνατό και έξυπνο, επιτρέποντας στους ακροατές να συγκεντρωθούν στους στιγμιαίους ρυθμούς των κομματιών, που μοιάζουν με τις παθιασμένες παρεμβολές της Santana και τις υπέροχες συμφωνικές μουσικές του Lubbock».
Ο Μαρκ Μπομόντ, συγγραφέας για το NME, έδωσε στο άλμπουμ 6 από τα 10, δηλώνοντας, «το Invincible είναι ένα σχετικά αναζωογονημένο comeback άλμπουμ». Ο κριτικός Ρόμπερτ Κριστγκάου έδωσε στο άλμπουμ Α-, δηλώνοντας ότι οι μουσικές ικανότητες του Τζάκσον έχουν ξεχαστεί πολλές φορές, αλλά το άλμπουμ είναι πολύ μεγαλύτερο από τα υπόλοιπα άλμπουμ του Τζάκσον. Καθώς ο Κριστγκάου ένιωσε ότι κάποιο υλικό ήταν επιθετικό, περιέγραψε τα πρώτα τρία κομμάτια ως «Ρότντεϊ Τζέρκινς του χρόνου» προσθέτοντας ότι «δεν πιστεύει τις διαφημίσεις [του άλμπουμ]». Ο Ντέιβιντ Μπράουν, κριτικός για το Entertainment Weekly, βαθμολόγησε το άλμπουμ με C-, δηλώνοντας ότι «το Invincible είναι το πρώτο άλμπουμ του Τζάκσον μετά το Off the Wall που δεν προσφέρει νέες ανατροπές αλλά μοιάζει μια ανθολογία με τα λιγότερα επιτυχημένα hits του Τζάκσον». Ο Τζων Παρέλες, σε ένα άρθρο για το Rolling Stone έδωσε στο Invincible ένα από τα πέντε αστέρια, γράφοντας ότι «Επέτρεψε μόνο ένα anti-tabloid τραγούδι, και προσπάθησε να παίξει τον απαλό εραστή και επικεντρώθηκε στις μπαλάντες. Αλλά τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη φορά που γοήτευσε τον κόσμο, έχασε τον παλιό του εαυτό, και έγινε ένας ζοφερός καλλιτέχνης».
Εμπορική εμφάνιση
Το Invincible ήταν το πρώτο στούντιο άλμπουμ που κυκλοφόρησε σε 4 χρόνια, μετά το Blood on the Dance Floor [κυκλοφόρησε το 1997]. Κατά την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του άλμπουμ, με πωλήσεις 363.000 αντίτυπων, το άλμπουμ έφθασε στην 1η θέση του Billboard 200 στις 17 Νοεμβρίου 2001. Το Invincible ήταν το πέμπτο άλμπουμ που έλαβε αμέσως την 1η θέση στο Billboard 200, και το τέταρτο που έφθασε στην 1η θέση αμέσως ως solo καλλιτέχνης. Παρά τις πωλήσεις της πρώτης εβδομάδας κυκλοφορίας του Invincible ήταν καλές, το άλμπουμ πώλησε λιγότερα αντίτυπα από το HIStory στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του, το οποίο πώλησε 391.000 αντίτυπα. Το Invincible επίσης έφθασε στην 1η θέση στο Billboards R&B/Hip Hop Albums Chart για 4 εβδομάδες. Μετά από 8 εβδομάδες κυκλοφορίας, τον Δεκέμβριο του 2001, το Invincible έγινε χρυσό από τη RIAA για πωλήσεις 500.000 αντίτυπων. Τον ίδιο μήνα έγινε πλατινένιο για πωλήσεις 1 εκατομμυρίων αντίτυπων. Στις 25 Ιανουαρίου 2002, το άλμπουμ έγινε δύο φορές πλατινένιο για πωλήσεις 2 εκατομμυρίων αντίτυπων.
ΦΚ Κουμπάν Κρασνοντάρ
Η ΦΚ Κουμπάν Κρασνοντάρ (ρωσικά: ФК Кубань Краснодар) ηταν μια ρωσική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κρασνοντάρ. Ιδρύθηκε το 1928 διαλύθηκε το 2018. Έδρα της ομάδας ηταν το στάδιο Κουμπάν, χωρητικότητας 31.654 θεατών. Συμμετειχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας, την ανώτατη κατηγορία της χώρας.
Invincible (άλμπουμ)
Εμπορική εμφάνιση
Παγκοσμίως, το Invincible ήταν εμπορική επιτυχία. Το άλμπουμ έφθασε έως την 1η θέση σε 12 χώρες παγκοσμίως, συμπεριλαμβανόμενου του Ηνωμένου Βασιλείου, της Αυστραλίας, του Βελγίου, της Δανίας, των Κάτων Χωρών, της Γερμανίας, της Νορβηγίας, της Σουηδίας και της Ελβετίας. Έφθασε στο top ten σε αρκετές χώρες, όπως στην Αυστρία, στον Καναδά, στη Φινλανδία, στην Ιταλία, στη Νέα Ζηλανδία και στη Νορβηγία. Το Μεξικό ήταν η λιγότερη επιτυχημένη περιοχή για το άλμπουμ, το οποίο έφθασε στη 29η θέση στο τοπικό τσαρτ. Σύμφωνα με πληροφορίες, το άλμπουμ πώλησε 13 εκατομμύρια αντίγραφα παγκοσμίως. Ωστόσο, οι πωλήσεις του Invincible ήταν λιγότερες από τις πωλήσεις των προηγούμενων άλμπουμ, χάρη στην έλλειψη προώθησης και χωρίς υποστήριξη για παγκόσμια περιοδεία. Ο Μπερνάρντ Ζούελ, δημοσιογράφος της The Sydney Morning Herald, δήλωσε:
ΦΚ Κουμπάν Κρασνοντάρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Κουμπάν Κρασνοντάρ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρωσίας
Invincible (άλμπουμ)
Εμπορική εμφάνιση
"Η Χόλλι Βάλανς ή η Δέλτα Γκούντρεμ θα νόμιζαν ότι η επιτυχία τους θα έρθει αν πωλήσει 5 ή 6 εκατομμύρια αντίτυπα των άλμπουμ τους παγκοσμίως. Ο Μάικλ Τζάκσον έκανε κάτι το ίδιο στα περασμένα 2 χρόνια με το έβδομο του στούντιο άλμπουμ, το Invincible, και ήταν αποτυχία στη βιομηχανία και στα μέσα. Άδικα; Ναι, βέβαια, επειδή το Invincible είναι καλύτερα από αυτά, κατά 95%, τα άλμπουμ που χιλιάδες καλλιτέχνες κυκλοφορούν κάθε χρόνο. Επιπλέον, η αποτυχία ήρθε λόγω σύγκρισης με το άλμπουμ του 1982, το Thriller, το οποίο πώλησε 100 εκατομμύρια αντίτυπα και το επόμενο άλμπουμ, το Bad, το οποίο πώλησε 30 εκατομμύρια αντίτυπα. Ωστόσο, 10 εκατομμύρια αντίτυπα είναι φαινόμενο αν συγκρίνει κανείς τις πωλήσεις των άλμπουμ άλλων καλλιτεχνών."
Το 2004, το Invincible ξαναμπήκε στα τσαρτ του Billboard. Το Invincible έφθασε στην 154η θέση στο Billboard 200 στις 4 Δεκεμβρίου 2004. Το άλμπουμ επίσης έφθασε στη 48η θέση στο Billboard R&B/Hip Hop Albums Chart στις 4 Δεκεμβρίου. Μετά τον θάνατο του Τζάκσον το 2009, αυξήθηκε η διασημότητα της μουσικής του. Το Invincible έφθασε στη 12η θέση στο Billboard Digital Albums Chart στις 11 Ιουλίου 2009. Μην έχοντας φθάσει πριν στην καλύτερη του θέση, το άλμπουμ έγινε το ένατο μεγαλύτερο πήδημα στο τσαρτ, εκείνη την εβδομάδα. Έφθασε επίσης στο top ten, φθάνοντας στη 9η θέση, στο Billboard Catalog Albums Chart, στις 18 Ιουλίου. Στην εβδομάδα της 19ης Ιουλίου 2009, το Invincible έφθασε στη 18η θέση στην Ιταλία. Το Invincible έφθασε στη 64η θέση στο European Albums Chart στις 25 Ιουλίου. Το άλμπουμ έφθασε στη 29η θέση στο Μεξικό τον Ιούλιο, και στη 84η θέση στο Swiss Albums Chart στις 19 Ιουλίου 2009.
Παγκοσμίως, το άλμπουμ έλαβε αρκετά βραβεία. Το Invincible έγινε πλατινένιο από τη Βρετανική Φωνογραφική Βιομηχανία, για πωλήσεις 300.000 αντίτυπων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το άλμπουμ έγινε πλατινένιο από τη Παγκόσμια Ομοσπονδία Φωνογραφικής Βιομηχανίας (IFPI) για πωλήσεις 40.000 αντίτυπων στην Ελβετία. Η IFPI έκανε το άλμπουμ χρυσό στην Αυστρία για πωλήσεις 15.000 αντίτυπων. Η Αυστραλιανή Ομοσπονδία Ηχογραφικής Βιομηχανίας έκανε το Invincible δύο φορές πλατινένιο για πωλήσεις 140.000 αντίτυπων στην Αυστραλία. Το άλμπουμ έγινε χρυσό στην Αργεντινή για πωλήσεις 20.000 αντίτυπων.
Γιάννης Αγγούρης
Ο Γιάννης Αγγούρης (20 Ιουλίου 1930 - 8 Ιανουαρίου 2006) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σοπωτό Καλαβρύτων στις 20 Ιουλίου 1930. Ήταν ο δεύτερος από τα πέντε παιδιά που απέκτησαν οι γονείς του Γεώργιος Αγγούρης και Παναγιώτα Ψαρρού. Τελείωσε το Γυμνάσιο Καλαβρύτων και σπούδασε στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών και τη Νομική Σχολή. Ξεκίνησε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία στα μέσα της δεκαετίας του '50 όντας ακόμα έφεδρος αξιωματικός. Εργάστηκε σε διάφορες πολιτικές και οικονομικές εφημερίδες της Αθήνας καθώς και στην ΕΡΤ. Επί σειρά ετών διετέλεσε αρχισυντάκτης της εφημερίδας "Ναυτεμπορική" μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1993. Για πολλά χρόνια επίσης ήταν μέλος της Οικονομικής Επιτροπής της ΕΣΗΕΑ. Μετά την συνταξιοδότηση του ασχολήθηκε με την συγγραφή. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει τρία βιβλία (το τρίτο είναι υπό έκδοση). Ο Γιάννης Αγγούρης ήταν παντρεμένος με την Φωτεινή Αντωνοπούλου και απέκτησε δύο κόρες, την Παναγιώτα (μηχανικό ΕΜΠ, καθηγήτρια πανεπιστημίου στις ΗΠΑ) και την Γεωργία (δημοσιογράφο), και δύο εγγονές, την Ιωάννα Ζιώτη και την Χλόη Ιωάννα Στεφανίδη. Πέθανε ξαφνικά την 1 Αυγούστου 2006.
Επταπύργιο
Με την ονομασία Επταπύργιο (Επταπύργιον), που σημαίνει επτάπυργο κάστρο, και στη τουρκική γλώσσα Γεντί Κουλέ (με την αυτή σημασία) φέρονται δύο κάστρα: ένα στην Τουρκία και ένα στην Ελλάδα.
Και τα δύο αυτά κάστρα χρησιμοποιήθηκαν ως φυλακές.
Λαπωνίτης
Ο Λαπωνίτης RD είναι ένα φυλλόμορφο συνθετικό πυριτικό άλας που περιέχει βαρέα μέταλλα σε μικρό ποσοστό. Είναι αδιάλυτο στο νερό αλλά ενυδατώνεται και διογκώνεται, δίνοντας ένα διαυγές και άχρωμο κολλοειδές αιώρημα στο νερό ή σε υδατικά διαλύματα αλκοολών. Όταν η συγκέντρωσή του σε υδατικό διάλυμα υπερβεί το 2%, προκύπτουν γέλες υψηλού ιξώδους.
Χρησιμοποιείται για να προδώσει διακεκομμένη/ διαστρωματωμένη (shear) δομή σε μια μεγάλη ποικιλία υδατογενών σχηματισμών, όπως υλικά επιφανειακής κάλυψης για οικιακή και βιομηχανική χρήση, καθαριστικά, κεραμική εφυάλωση, αγροχημικά.
Βατ (μονάδα μέτρησης)
Βατ (διεθνής γραφή: Watt) ονομάζεται η μονάδα μέτρησης της ισχύος στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων (S.I.) προς τιμήν του Τζέιμς Βατ, ενός από τους μεγαλύτερους Βρετανούς μηχανικούς.
Δηλαδή,
Μετατροπές σε άλλες μονάδες
Κατηγορία:Μονάδες ισχύος Κατηγορία:Παραγόμενες μονάδες του SI
Ναυτικά τέλη
Ναυτικά τέλη (dues) ονομάζονται οι εκάστοτε οικονομικές επιβαρύνσεις που επιβάλλονται στα πλοία για διάφορα δικαιώματα και που η καταβολή τους είναι υποχρεωτική. Τα συνηθέστερα τέλη που καταβάλουν τα πλοία, κατά τον κατάπλου τους στους λιμένες, είναι:
Κατηγορία:Ναυτιλιακή οικονομία
Final Fantasy VII
Το Final Fantasy VII (ιαπωνικά: ファイナルファンタジーVII, Χέπμπορν: Fainaru Fantajī Sebun) είναι βιντεοπαιχνίδι ρόλων, που αναπτύχθηκε και διανεμήθηκε από τη Square (ή Squaresoft, νυν Square Enix) για το PlayStation το 1997. Είναι το έβδομο παιχνίδι της σειράς Final Fantasy και το πρώτο που κυκλοφόρησε στην Ευρώπη. Επίσης, είναι το πρώτο της σειράς που χρησιμοποίησε τρισδιάστατα γραφικά, με τους τρισδιάστατους χαρακτήρες τοποθετημένους σε προσχεδιασμένα φωτορεαλιστικά περιβάλλοντα.
Zawgyi (γραμματοσειρά)
Η γραμματοσειρά Zawgyi είναι η κυρίαρχη γραμματοσειρά που χρησιμοποιείται σε ιστοσελίδες για το κείμενο στη Βιρμανική γλώσσα. Είναι γραμματοσειρά με Βιρμανικούς χαρακτήρες. Είναι επίσης γνωστή ως γραμματοσειρά Zawgyi-One ή zawgyi1 αν και ενημερωμένες εκδόσεις της γραμματοσειράς δεν ονομάστηκαν Zawgyi-two. Είναι η πιο δημοφιλής γραμματοσειρά για βιρμανικέ ιστοσελίδες. Αν και μερικά σημεία κώδικα είναι παρόμοια με το βιρμανικό αλφάβητο όπως κωδικοποιείται στο Unicode, η γραμματοσειρά δεν αντιστοιχεί στη σωστή κωδικοποίηση Unicode και ως εκ τούτου δεν είναι συμβατή.
Final Fantasy VII
Η ανάπτυξη του παιχνιδιού ξεκίνησε το 1994. Αρχικά, ήταν αποφασισμένο να κυκλοφορήσει για την κονσόλα Super Nintendo Entertainment System, έπειτα στο Nintendo 64 και, τελικά, στο PlayStation. Το σενάριο του Final Fantasy VII γράφτηκε από τους Καζουσίγκε Νοτζίμα και Γιοσινόρι Κιτάσε, η σκηνοθεσία έγινε από τον Γιοσινόρι Κιτάσε και η παραγωγή από τον Χιρονόμπου Σακαγκούτσι. Τη μουσική συνέθεσε ο βετεράνος των Final Fantasy, Νομπούο Ουεμάτσου, ενώ ο Τετσούγια Νομούρα αντικατέστησε τον Γιοσιτάκα Αμάνο στο σχεδιασμό χαρακτήρων.
Zawgyi (γραμματοσειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γραμματοσειρές Κατηγορία:Μιανμάρ
Final Fantasy VII
Το Final Fantasy VII έγινε αμέσως μεγάλη εμπορική επιτυχία, αφότου είχε προηγηθεί μεγάλη διαφημιστική καμπάνια. Αρχικά κυκλοφόρησε το 1997 για το PlayStation της Sony, το 1998 για τα Microsoft Windows, το 2009 στο PlayStation Network, το 2012 για ψηφιακό κατέβασμα στον προσωπικό υπολογιστή και το 2013 στο Steam. Το 2014, κυκλοφόρησε μόνο στην Ιαπωνία, μέσω της υπηρεσίας Dive In, στις συσκευές Android και iPhone. Στις 6 Δεκεμβρίου του 2014 ανακοινώθηκε η έκδοσή του για το PlayStation 4, με αναβαθμισμένα γραφικά. Συνέχισε να πουλάει σταθερά, με περισσότερα από 11 εκατομμύρια αντίγραφα να έχουν αγοραστεί μέχρι το 2015, πράγμα που το κάνει τον τίτλο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις της σειράς Final Fantasy.
Το Final Fantasy VII επαινέθηκε για τα γραφικά του, τον τρόπο παιχνιδιού, τη μουσική, και το σενάριό του. Αρχικά, ωστόσο, υπήρξαν αρνητικές κριτικές σχετικά με την προσαρμογή του στην αγγλική γλώσσα. Το Final Fantasy VII αναγνωρίστηκε ότι καθιέρωσε τα ιαπωνικά παιχνίδια και έξω από τη γενέτειρά τους, και ότι ενίσχυσε τις πωλήσεις των κονσολών PlayStation. Πολλές φορές κατατάχθηκε ψηλά σε διάφορους καταλόγους κορυφαίων παιχνιδιών. Η δημοτικότητα του τίτλου οδήγησε τη Square στη δημιουργία μιας σειράς prequel και sequel, υπό το συγκεντρωτικό τίτλο Compilation of Final Fantasy VII. Στην έκθεση E3 του 2015, η Square Enix ανακοίνωσε ένα remake υψηλής ανάλυσης για το PlayStation 4.