cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάθιου Γκρέι Γκάμπλερ
Βιογραφία
Ο Γκάμπλερ γεννήθηκε στο Λας Βέγκας της Νεβάδα και είναι ο γιος της Μέριλυν, σύμβουλου πολιτικών, και του Τζον Γκάμπλερ, δικηγόρου. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Διεθνών Σπουδών του Λας Βέγκας, όπου ειδικεύτηκε στην υποκριτική, εξαιτίας του ότι η σχολή αυτή δεν παρείχε σπουδές στην πρώτη του επιλογή που ήταν η σκηνοθεσία. Είναι απόφοιτος του τμήματος τεχνών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, όπου ειδικεύτηκε στην σκηνοθεσία.
Προσωπική ζωή
Ο Γκάμπλερ μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ του Λος Άντζελες, του Λας Βέγκας και της Νέας Υόρκης.
Το 2009, ο Γκάμπλερ στραμπούληξε το πόδι του ενώ χόρευε. Ακολούθησαν τρεις χειρουργικές επεμβάσεις και χρησιμοποίησε ένα μπαστούνι για σχεδόν έναν χρόνο.
Στις 27 Οκτωβρίου 2014, ο Γκάμπλερ έγινε κουμπάρος στον γάμο της συμπρωταγωνίστριάς του στο Criminal Minds Paget Brewster και του Steve Damstra, στις 29 Νοεμβρίου 2014.
Μιχαήλ Ράλλης
Ο Μιχαήλ Ράλλης υπήρξε Έλληνας αγωνιστής του 15ου αιώνα.
Βιογραφία
Ήταν από τη Σπάρτη και ανήκε στον περίφημο οίκο των Ράλληδων. Πήρε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις του 1463 και 1464 για την επανάκτηση της Πελοποννήσου. Όταν ο Μωάμεθ Β΄ κατέλυσε στην Πελοπόννησο την αρχή των δύο αδελφών του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, Δημήτριου και Θωμά, ο Μιχαήλ Ράλλης ερχόμενος στην Μάνη ανέλαβε την διοίκηση της υπό την ενετική κυριαρχία και διεξήγαγε πόλεμο με τους Τούρκους για να επανακτήσει η Ενετία την Πελοπόννησο. Στην Πέτρα κατατρόπωσε και έτρεψε σε φυγή τους Τούρκους, οι οποίοι όμως επέστρεψαν, συνέλαβαν τον ηρωικό Μιχαήλ Ράλλη και τον ανασκολόπησαν. Βρήκε τραγικό και ένδοξο τέλος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 15ου αιώνα Μιχαηλ
Μαζικό διαδικτυακό παιχνίδι ρόλων πολλαπλών παικτών
Μαζικό διαδικτυακό παιχνίδι ρόλων πολλαπλών παικτών (αγγλικά: massively multiplayer online role-playing game, ακρ. MMORPG) ονομάζεται ένας είδος βιντεοπαιχνιδιών ή web browser game που αναμειγνύει τα είδη βιντεοπαιχνιδιών ρόλων και μαζικών διαδικτυακών παιχνιδιών πολλαπλών παικτών (MMOG). Στα παιχνίδια αυτά μπορεί να συμμετέχει ταυτόχρονα ένας μεγάλος αριθμός παικτών και να αλληλεπιδρά σε ένα κοινό κόσμο.
Το είδος παίζεται σε όλο τον κόσμο. Το παγκόσμιο εισόδημα για τα MMORPGs ξεπέρασε το μισό δισεκατομμύριο δολάρια το 2005, ενώ τα έσοδα στη Δύση ξεπέρασαν το 1 δισεκατομμύριο δολάρια το 2006. Το World of Warcraft, ένα δημοφιλές MMORPG, είχε περισσότερες από 10 εκατομμύρια συνδρομές μέχρι το Δεκέμβριο του 2014, ενώ οι συνολικές του αποδοχές έφτασαν τα 1.04 δισεκατομμύρια δολάρια τον ίδιο χρόνο.
Χαρακτηριστικά
Τα παιχνίδια του είδους έχουν μικρές απαιτήσεις υλικού, καθώς έχουν ελάχιστα γραφικά και όλη η επεξεργασία γίνεται στο διακομιστή (server) και όχι στον υπολογιστή του χρήστη.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Είδη βιντεοπαιχνιδιών
1297
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1297 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Αθανάσιος Β΄ Αλεξανδρείας
Ο Αθανάσιος ο Β΄ (... - 30 Σεπτεμβρίου 496) διετέλεσε Πατριάρχης και Πάπας Αλεξανδρείας στο τέλος του 5ου αιώνα (490-496), με συμμετοχή στις διαμάχες μεταξύ ορθοδόξων και μονοφυσιτών στην Αίγυπτο.
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Ουσάροι
Ουσάροι (αρχική ουγγρική ορθογραφία: huszár, πληθυντικός huszárok, πολωνέζικα: Husaria) λέγονταν δυνάμεις του ιππικού που έδρασαν στην Ευρώπη από το 15ο αιώνα. Η ονομασία αυτή διατηρείται ακόμα και σήμερα από στρατιωτικές μονάδες που κρατούν τον τίτλο «Ουσάρος» για παραδοσιακούς λόγους.
Ελαφρείς Ουσάροι
Η προέλευση των Ουσάρων βρίσκεται στις συμμορίες των πολεμιστών που διέσχιζαν τη νότια Ουγγαρία μετά από την τουρκική εισβολή στη Σερβία στο τέλος 14ου αιώνα. Η ονομασία Ουσάρος πρωτοπαρουσιάζεται στη Σερβία, κοντά στο τέλος του 14ου αιώνα. Τον 16ο αιώνα άρχισαν να πρωτοεμφανίζονται απεικονίσεις από φτερούγες και φτερωτά νυχοπόδαρα στις ασπίδες των στρατιωτών του ιππικού. Αργότερα χρησιμοποιήθηκαν και αληθινές φτερούγες που αρχικά ήταν δεμένες στη σέλα του αλόγου και αργότερα πίσω στην πλάτη του πολεμιστή.
Το 1645, ο συνταγματάρχης Szczodrowski λέγαν ότι φορούσε φτερούγες στρουθοκαμήλου. Το 1500, στα πολωνικά βιβλία του Υπουργείου Οικονομικών αναφέρονται Ουσάροι. Οι Ουσάροι πρωτοεμφανίστηκαν σαν ξένοι μισθοφόροι, που τους αποκαλούσαν «Racowie», μια λέξη που προέρχεται από το «Rascia» και σημαίνει «από τη Σερβία.» Προήλθαν από το σερβικό κράτος των Ras."
Ήταν ένας τύπος άτακτου ελαφρού ιππικού, που υπήρχε μέχρι τον 15ο αιώνα. Η λέξη προέρχεται από τα ουγγρικά. Σύμφωνα με μια άλλη ερμηνεία, η λέξη προέρχεται από την ουγγρική λέξη húsz που σημαίνει είκοσι, εννοώντας ότι τα τάγματα Ουσάρων αποτελούνταν αρχικά από είκοσι άτομα. Αρχικά έλαβαν μέρος σε μάχες σε μικρά τάγματα, αλλά με την πάροδο του χρόνου αναδιοργανώθηκαν σε έναν ισχυρό, ιδιαίτερα εκπαιδευμένο και δραστήριο στρατό κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Hunyadi Mátyás της Ουγγαρίας. Υπό τις εντολές του οι μονάδες συμμετείχαν στον πόλεμο ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία το 1485 και είχαν επιτυχία ενάντια στο Τούρκους Σιπαχήδες καθώς επίσης και του Βοημούς και Πολωνούς. Μετά από τον θάνατο του βασιλιά το 1490 πολλοί Ουσάροι κατέφυγαν σε άλλες χώρες στην κεντρική και δυτική Ευρώπη και σχημάτισαν τον πυρήνα παρόμοιων μονάδων ελαφρού ιππικού. Παραδείγματος χάριν, η Αυστρία μίσθωσε τους Ούγγρους Ουσάρους ως πολεμιστές κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Επίσης ο Φρειδερίκος Β' της Πρωσίας έκανε εκτενή χρήση μονάδων ουσάρων κατά τη διάρκεια του πολέμου της αυστριακής διαδοχής. Η Μεγάλη Βρετανία έστειλε Γερμανούς Ουσάρους μαζί με άλλους από την Έσση-Κάσσελ ως μισθοφόρους στην Αμερική για να πολεμήσουν στην αμερικανική Επανάσταση. Ενώ το ελαφρύ ιππικό των Ουσάρων υιοθετήθηκε από όλους τους ευρωπαϊκούς στρατούς ως τρόπος αντιμετώπισης του πεζικού και του πυροβολικού, ακόμα πιο θεαματικοί ήταν οι βαρείς Ουσάροι του Πολωνο-Λιθουανικού συνασπισμού.
Βαρείς Ουσάροι
200px|left|thumb|Φτερωτός Ουσάρος του Πολωνικο-Λιθουανικού συνασπισμού. Πίνακας του [[Αλεξάντερ Ορλόφσκι|Aleksander Orłowski]] Αρχικά οι πρώτες μονάδες των πολωνικών Ουσάρων στο βασίλειο της Πολωνίας ιδρύθηκαν από το το πολωνικό Κοινοβούλιο Σέιμ το 1503, το οποίο μίσθωσε τρία στρατιωτικά τμήματα Ούγγρων. Ακολούθησε στρατολόγηση Πολωνών και Λιθουανών πολιτών. Όντας πολύ πιο ευέλικτοι από το βαριά θωρακισμένο λογχοφόρο ιππικό που μέχρι τότε χρησιμοποιούνταν, οι Ουσάροι αποδείχθηκαν βασικός παράγοντας στις Πολωνικές και Λιθουανικές νίκες στην Όρσα (1514) και Όμπερντυν (1531). Κατά τη βασιλεία του βασιλιά István Báthory οι Ουσάροι αντικατέστησαν το ιππικό του μεσαιωνικού ύφους στον Πολωνικό-Λιθουανικό στρατό, σχηματίζοντας το κύριο μέρος του πολωνικού ιππικού.
Στις αρχές του 16ου αιώνα (1500 και μετά) ο οπλισμός των Ουσάρων στην Ουγγαρία άρχισε να γίνεται όλο και πιο βαρύς: αντί για ξύλινες ασπίδες είχαν σιδερένιες πανοπλίες.
Όταν ο Stefan Batory, ένας Τρανσυλβανοούγγρος πρίγκηπας, έγινε βασιλιάς της Πολωνίας το 1576 αναδιοργάνωσε τους Πολωνο-Λιθουανούς Ουσάρους της βασιλικής φρουράς του προσαρμόζοντάς τους στις Ουγγρικές προδιαγραφές, κάνοντάς τους ένα σώμα βαρύ ιππικού, εξοπλισμένο με μια μακριά λόγχη ως κύριο όπλο. Από το 1590 και μετά οι περισσότερες Πολωνο-Λιθουανικές μονάδες Ουσάρων ήταν μεταρρυθμισμένες σύμφωνα με το Ουγγρικό πρότυπο. Οι "βαριοί" αυτοί Ουσάροι ήταν γνωστοί στην πατρίδα τους ως husaria.
Μέχρι το 18ο αιώνα θεωρούντο η ελίτ των οπλισμένων δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππικό
Βραβεία Γκράμι του 1975
Βραβεία Γκράμι του 1975
Νικητές των Βραβείων:
John Farrar (παραγωγός) & Olivia Newton-John για το "I Honestly Love You"
Stevie Wonder (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Fulfillingness' First Finale
Alan Bergman, Marilyn Bergman & Marvin Hamlisch (τραγουδοποιοί) για το "The Way We Were" σε ερμηνεία Barbra Streisand
Marvin Hamlisch
Παιδικά
Sebastian Cabot, Sterling Holloway & Paul Winchell για το Winnie the Pooh and Tigger Too
Κλασική Μουσική
Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Berlioz: Symphonie Fantastique
Leontyne Price για το Leontyne Price Sings Richard Strauss
Richard Mohr (παραγωγός), Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας), Judith Blegen, Montserrat Caballe, Plácido Domingo, Sherrill Milnes, Ruggero Raimondi & the London Philharmonic για το Puccini: La Boheme
Colin Davis (διευθυντής ορχήστρας) the Ambrosian Singers, the Wandsworth School Boys Choir & the London Symphony Orchestra & Chorus για το Berlioz: The Damnation of Faust
Maxim Shostakovich (διευθυντής ορχήστρας), David Oistrakh & the New Philharmonia για το Shostakovich: Violin Concerto No. 1
Ορχήστρα) Alicia de Larrocha για το Albeniz: Iberia
Pierre Fournier, Arthur Rubinstein & Henryk Szeryng για το Brahms: Trios (Complete)/Schumann: Trio No. 1 in D Minor
David Harvey (παραγωγός), Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Berlioz: Symphonie Fantastique
Κωμωδία
Richard Pryor για το That Nigger's Crazy
Σύνθεση και Διευθέτηση
Mike Oldfield (Συνθέτης) για το "Tubular Bells - Theme Από το The Exorcist"
Alan Bergman, Marilyn Bergman & Marvin Hamlisch (Συνθέτες) για το The Way We Were σε ερμηνεία Barbra Streisand
Pat Williams (διευθετητής) για το Threshold
Κάντρι Μουσική
Anne Murray για το Love Song
Ronnie Milsap για το "Please Don't Tell Me How the Story Ends"
The Pointer Sisters για το "Fairytale"
Chet Atkins & Merle Travis για το The Atkins-Travis Traveling Show
Billy Sherrill & Norris Wilson (τραγουδοποιοί) για το "A Very Special Love Song" σε ερμηνεία Charlie Rich
Folk
Doc Watson & Merle Watson για το Two Days in November
Gospel
The Oak Ridge Boys για το "The Baptism of Jesse Taylor"
James Cleveland για το In the Ghetto σε ερμηνεία James Cleveland & the Southern California Community Choir
Elvis Presley για το "How Great Thou Art"
Τζαζ
Charlie Parker για το First Albums!
Joe Pass, Niels Pedersen & Oscar Peterson για το The Trio
Woody Herman για το Thundering Herd
Μουσικής Παράστασης
Robert Brittan, Judd Woldin (Συνθέτες), Thomas Z. Shepard (παραγωγός) & οι αρχικοί συντελεστές (Virginia Capers, Joe Morton, Ernestine Jackson, Robert Jackson, Deborah Allen & Helen Martin) για το Raisin
Συσκευασία και Σημειώσεις
Christopher Whorf & Ed Thrasher (σχεδιαστές) για το Come and Gone σε ερμηνεία Mason Proffit
Charles R. Townsend (συγγραφέας σημειώσεων) για το Για το the Last Time σε ερμηνεία Bob Wills & His Texas Playboys Dan Morgenstern (συγγραφέας σημειώσεων) για το The Hawk Flies σε ερμηνεία Coleman Hawkins
Rory Guy (συγγραφέας σημειώσεων) για το Korngold: The Classic Erich Wolfgang Korngold υπό τη διεύθυνση των Ulf Hoelscher/Willy Mattes
Ποπ
Olivia Newton-John για το "I Honestly Love You"
Stevie Wonder για το Fulfillingness' First Finale
Paul McCartney & Wings για το "Band on the Run"
Marvin Hamlisch για το "The Entertainer"
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Geoff E. Emerick (μηχανικός ήχου) για το Band on the Run σε ερμηνεία Paul McCartney & Wings
Kenneth Wilkinson (μηχανικός ήχου), Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Berlioz: Symphonie Fantastique
Thom Bell
R&B
Aretha Franklin για το "Ain't Nothing Like the Real Thing"
Stevie Wonder για το "Boogie on Reggae Woman"
Rufus για το "Tell Me Something Good"
MFSB για το "The Sound of Philadelphia"
Stevie Wonder (τραγουδοποιός) για το "Living για το the City"
Προφορικός Λόγος
Peter Cook & Dudley Moore για το Good Evening
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Batman Begins
Το Batman Begins είναι αμερικανική ταινία περιπέτειας, παραγωγής 2005, σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Νόλαν και σε σενάριο του Ντέιβιντ Σ. Γκόγιερ. Η ταινία είναι βασισμένη στο χαρακτήρα Μπάτμαν της DC Comics. Πρωταγωνιστεί ο Κρίστιαν Μπέιλ στο ρόλο του Μπάτμαν, μαζί με τους Μάικλ Κέιν, Λίαμ Νίσον, Κέιτι Χολμς, Γκάρι Όλντμαν, Μόργκαν Φρίμαν, Κίλιαν Μέρφι και Τομ Γουίλκινσον. Το Batman Begins αποτελεί επαναπροσδιορισμό της σειράς ταινιών Μπάτμαν (Batman), διηγώντας την αρχική ιστορία του χαρακτήρα ξεκινώντας με το φόβο του Μπρους Γουέιν για τις νυχτερίδες, το θάνατο των γονιών του και το ταξίδι του που τον μετέτρεψε στον σούπερ ήρωα Μπάτμαν. Το σενάριο είναι εμπνευσμένο από τα κλασικά βιβλία κόμικ The Man Who Falls, Batman: Year One και Batman: The Long Halloween.
Μετά από μια σειρά ανεπιτυχών πρότζεκτ να μεταφερθεί ξανά ο Μπάτμαν στη μεγάλη οθόνη, ύστερα από την καλλιτεχνική αποτυχία Μπάτμαν & Ρόμπιν (Batman & Robin) το 1997, οι Κρίστοφερ Νόλαν και Ντέιβιντ Σ. Γκόγιερ ξεκίνησαν να δουλεύουν στην ταινία στις αρχές του 2003 και στόχευαν για έναν σκοτεινότερο και πιο ρεαλιστικό τόνο, με ανθρωπιά και ρεαλισμό ως τη βάση της ταινίας. Ο στόχος ήταν να κάνουν το κοινό να νοιαστεί τόσο για τον Μπάτμαν όσο και για τον Μπρους Γουέιν. Η ταινία βασίστηκε κυρίως σε παραδοσιακά σταντς και μινιατούρες και ελάχιστα στη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή. Ένα καινούριο Μπάτμομπιλ και κοστούμι κατασκευάστηκαν ειδικά για την ταινία.
Το Batman Begins αποδείχτηκε καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 15 Ιουνίου 2005 και απέφερε 373,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Οι κριτικοί σημείωσαν πως ο φόβος ήταν ένα κοινό θέμα σε ολόκληρη την ταινία και παρατήρησαν ότι διέθετε έναν σκοτεινότερο τόνο σε σύγκριση με τις προηγούμενες ταινίες Μπάτμαν. Έλαβε μία υποψηφιότητα για Όσκαρ και τρεις για BAFTA.
Η ταινία ξεκίνησε την τριλογία Μπάτμαν του Νόλαν. Μία συνέχεια με τίτλο Ο Σκοτεινός Ιππότης (The Dark Knight) κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2008 και η τρίτη και τελευταία ταινία με τίτλο Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή (The Dark Knight Rises) κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2012. Και οι δύο συνέχειες έγιναν με τη συμμετοχή των Νόλαν και Μπέιλ στη σκηνοθεσία και τον πρωταγωνιστικό ρόλο αντίστοιχα.
Πλοκή
Όταν ήταν μικρός, ο Μπρους Γουέιν είδε μπροστά στα μάτια του τη δολοφονία των γονιών του, κάτι που του προκάλεσε μια εμμονή για εκδίκηση. Αφού εξαφανίστηκε στην Ανατολή για να βρει καταφύγιο και συμβουλή από τον επικίνδυνο αλλά έντιμο αρχηγό των νίντζα Ρα'ς αλ Γκουλ, επιστρέφει στην Γκόθαμ Σίτυ, η οποία πλέον κυβερνάται από το οργανωμένο έγκλημα και από επικίνδυνους ανθρώπους που χειραγωγούν το σύστημα. Μέσα σε όλα αυτά η εταιρία δισεκατομμυρίων που κληρονόμησε γλιστράει μέσα από τα χέρια του. Η ανακάλυψη μιας σπηλιάς κάτω από την έπαυλή του και μια πρωτότυπη στολή τον οδηγεί να δημιουργήσει ένα άλλο πρόσωπο, με το οποίο θα προκαλέσει φόβο στην καρδιά του εγκλήματος και έτσι γίνεται ο Μπάτμαν. Με τη βοήθεια του Επιθεωρητή Τζέιμς Γκόρντον, ο Μπάτμαν στρέφεται εναντίον διάφορων κακοποιών όπως τη μαφία του Καρμιν Φαλκόνε, τον διεστραμένο γιατρό Τζόναθαν "Σκιάχτρο" Κρέιν και έναν τρίτο εγκληματία, ο οποίος γνωρίζει τον Μπρους Γουέιν και περιμένει να κάνει το χτύπημά του τη σωστή στιγμή. Ο ίδιος ο Ρα'ς αλ Γκουλ.
Ανάπτυξη
Τον Ιανουάριο του 2003, η Warner Bros. προσέλαβε τον Κρίστοφερ Νόλαν να σκηνοθετήσει τη νέα άτιτλη ακόμα ταινία Μπάτμαν και τον Ντέιβιντ Σ. Γκόγιερ να γράψει το σενάριο. Ο Νόλαν εξέφρασε την πρόθεσή του να επανεφεύρει τη σειρά ταινιών Μπάτμαν "λέγοντας την αρχική ιστορία του χαρακτήρα, η οποία είναι μια ιστορία που δεν έχει ειπωθεί ξανά". Ο Νόλαν είπε ότι η ανθρωπιά και ο ρεαλισμός θα είναι η βάση της ταινίας και ότι "ο κόσμος του Μπάτμαν είναι αυτός της προσγειωμένης πραγματικότητας. Θα είναι μια αναγνωρίσιμη, σύγχρονη πραγματικότητα μέσα στην οποία μία εξωπραγματική ηρωική φιγούρα αναδύεται". Ο Γκόγιερ είπε ότι στόχος της ταινίας ήταν να κάνει το κοινό να νοιαστεί τόσο για τον Μπάτμαν όσο και για τον Μπρους Γουέιν. Ο Νόλαν ένιωθε ότι οι προηγούμενες ταινίες ήταν ασκήσεις στο στυλ παρά στην τέχνη και ως έμπνευση για την απεικόνιση του βάθους του χαρακτήρα Μπάτμαν χρησιμοποίησε την ταινία Σούπερμαν (Superman, 1978) του Ρίτσαρντ Ντόνερ. Επίσης όπως και στο Σούπερμαν, ο Νόλαν ήθελε ένα all-star καστ για τους β' ρόλους ώστε να δώσει μια πιο επική αίσθηση και αξιοπιστία στην ιστορία.
Κάστινγκ
Για το ρόλο του Ρα'ς αλ Γκουλ, ο Νόλαν συζήτησε με τον Γκάι Πιρς αλλά και οι δυο αποφάσισαν ότι ο ηθοποιός ήταν πολύ νέος για το ρόλο. Οι Σάρα Μισέλ Γκέλαρ και Ρέιτσελ ΜακΆνταμς ήταν υποψήφιες για το ρόλο της Ρέιτσελ Ντοζ πριν τελικά καταλήξει στην Κέιτι Χολμς. Ο Νόλαν βρήκε μια "τεράστια ζεστασιά και μεγάλη συναισθηματική έλξη" στη Χολμς και επίσης πίστευε ότι "διαθέτει μια ωριμότητα πέρα από τα χρόνια της, η οποία περνάει στην ταινία και είναι απαραίτητη στην ιδέα ότι η Ρέιτσελ είναι κάτι σαν την ηθική συνείδηση του Μπρους". Ο Νόλαν αρχικά ήθελε να δώσει στον Γκάρι Όλντμαν ένα ρόλο κακού αλλά όταν ο ηθοποιός Κρις Κούπερ απέρριψε το ρόλο του Επιθεωρητή Γκόρντον, αποφάσισε να τον δώσει στον Όλντμαν.
Box office
Με προϋπολογισμό 150.000.000 δολάρια, το Βatman Begins άνοιξε στην 1η θέση συγκεντρώνοντας 48,7 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 206,8 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο τα 166,8 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 373,6 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 8η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες για το 2008 και η 9η παγκοσμίως. Ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες της σειράς καταλαμβάνει την 3η θέση τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και παγκοσμίως.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Ο Γουάλι Πφίστερ ήταν η μόνη οσκαρική υποψηφιότητα της ταινίας στην κατηγορία Καλύτερης Φωτογραφίας. Στα Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου η ταινία έλαβε τρεις υποψηφιότητες στις κατηγορίες: Καλύτερα Ειδικά Εφέ, Καλύτερος Ήχος και Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της DC Κατηγορία:Μπάτμαν (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Νόλαν Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε ψυχιατρικές κλινικές Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ισλανδία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Reboots ταινιών Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Παύλος Προσαλέντης (ο νεότερος)
Ο Παύλος Προσαλέντης, ο νεότερος (Κέρκυρα 1857-Αλεξάνδρεια 1894) ήταν Έλληνας ζωγράφος, του 19ου αιώνα και ένας από τους σημαντικούς Κερκυραίους εικαστικούς που άκμασαν μετά την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα.
Βίος
Γεννήθηκε το 1857 στην Κέρκυρα. Κατάγονταν από ονομαστή Κερκυραϊκή οικογένεια και ήταν πρωτότοκος γιος του επίσης ζωγράφου Σπυρίδωνα Προσαλέντη και εγγονός του Παύλου Προσαλέντη. Αδέρφια του ήταν οι ζωγράφοι Αιμίλιος και Ελένη Προσαλέντη. Σπούδασε στην Αθήνα, τη Νάπολη και το Παρίσι. Μεταξύ των δασκάλων του συμπεριλαμβάνονταν ο πατέρας του αλλά και ο Νικηφόρος Λύτρας. Στη συνέχεια εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου δημιούργησε τα περισσότερα από τα έργα του. Απεβίωσε στην αιγυπτιακή πόλη το 1894.
Τεχνοτροπία και έργο
Η ζωγραφική του επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις σπουδές του στη Γαλλία παρά από την ιδεαλιστική τεχνική της ιταλικής σχολής. Κύρια γνωρίσματα του Προσαλέντη αποτελούν το ρεαλιστικό και ακαδημαϊκό του ύφος ενώ σημαντική ήταν και η επιρροή του περιβάλλοντος στο οποίο έζησε στην Αίγυπτο. Το έργο του περιλαμβάνει θαλασσογραφίες, τοπιογραφίες, προσωπογραφίες (στις οποίες συνδύαζε την απόδοση των φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών με τη διείσδυση στον εσωτερικό κόσμο του εικονιζόμενου) αλλά και πίνακες ηθογραφικού περιεχομένου. Τόσο ο ίδιος όσο κι ο αδελφός του Αιμίλιος (1859-1926) διακρίθηκαν για τις θαλασσογραφίες τους, με αφομοιωμένες επιδράσεις από το Παρίσι και δική τους προσωπική ο καθένας ατμόσφαιρα, στα ιστορικά θέματά τους.
Έργα του Παύλου Προσαλέντη βρίσκονται σε διάφορα μουσεία ( όπως π.χ. η προσωπογραφία του Γεωργίου Αβέρωφ στην Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ του Μέτσοβου και η ελαιογραφία του καπουτσίνου στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης ) και ιδιωτικές συλλογές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Οικογένεια Προσαλέντη
1298
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1298 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μπνέι Μπρακ
Το Μπνέι Μπρακ ή Μπένε Μπεράκ (, προφέρεται Μπενέι Μπρακ) είναι πόλη που βρίσκεται στη μεσογειακή παράκτια πεδιάδα του Ισραήλ, ανατολικά και σε πολύ μικρή απόσταση από το Τελ Αβίβ. Είναι κέντρο των Χαρεντί (υπερορθόδοξων ακολούθων του ιουδαϊσμού), οι οποίοι αποτελούν τη πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης. Έχει έκταση 709 εκταρίων (ή 1.752 στρέμματα), ή αλλιώς 7.088 τ.χλμ. Έχει πληθυσμό 204.639 κατοίκων το 2019. Είναι μια από τις φτωχότερες και πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις του Ισραήλ, καθώς και η δέκατη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη του κόσμου.
Η πόλη καταγράφει αλματώδη πληθυσμιακή ανάπτυξη, λόγω της υψηλής γεννητικότητας των Χαρεντί. Το 88% των ψηφοφόρων ψήφισε κόμματα των Χαρεντί στις εκλογές του Απριλίου 2019, ενώ, η μόνη γειτονιά του Μπνέι Μπρακ με πλειοψηφία μεταρρυθμιστών και παραδοσιακών Εβραίων είναι η Παρντές Κατς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
1299
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1299 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Συγκολλητική γλώσσα
Συγκολλητική γλώσσα είναι μια γλώσσα που χρησιμοποιεί εκτεταμένα τη συγκόλληση: οι περισσότερες λέξεις σχηματίζονται ενώνοντας μορφήματα από κοινού. Ο όρος αυτός έχει εισαχθεί από τον Βίλχελμ φον Χούμπολτ, το 1836, για να ταξινομήσει τις γλώσσες από μορφολογική άποψη. Προήλθε από το λατινικό ρήμα agglutinare, που σημαίνει "κολλάω μαζί".
Η συγκολλητική γλώσσα είναι μια μορφή συνθετικής γλώσσας, όπου κάθε πρόσφυμα αναπαριστά τυπικά μια μονάδα νοήματος (όπως για παράδειγμα η "έλλειψη", ο "παρελθών χρόνος", ο "πληθυντικός αριθμός", κλπ.), και περιορισμένα μορφήματα εκφράζονται με προσφύματα (affixes) και όχι με εσωτερική αλλαγή στην ρίζα της λέξης, ή αλλαγές στην έμφαση ή τον τόνο. Επιπροσθέτως, και είναι αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία, σε μια συγκολλητική γλώσσα τα προσφύματα δεν συγχωνεύονται με άλλα, και δεν αλλάζουν μορφή εξαρτώμενα από άλλα.
Οι συνθετικές γλώσσες που δεν είναι συγκολλητικές αποκαλούνται συγχωνευτικές γλώσσες. Αυτές μερικές φορές συνδυάζουν προσφύματα με τη "χώνευσή" τους μαζί, συχνά αλλάζοντάς τα δραστικά κατά τη διαδικασία, και ενώνοντας πολλά νοήματα σε ένα πρόσφυμα (για παράδειγμα, στην Ισπανική η λέξη comí [εγώ έφαγα], το επίθημα -í μεταφέρει τα νοήματα της οριστικής έγκλισης, της ενεργητικής φωνής, του παρελθόντος χρόνου, του πρώτου προσώπου ενικού του υποκειμένου και του συντελεσμένου της ενέργειας).
Ο όρος συγκολλητική μερικές φορές χρησιμοποιείται ως συνώνυμο για τη συνθετική γλώσσα, αν και τεχνικά δεν είναι. Όταν χρησιμοποιείται με αυτόν τον τρόπο, η λέξη οριοθετεί τις συγχωνευτικές γλώσσες ή πτωτικές γλώσσες εν γένει. Η διάκριση μεταξύ μιας συγκολλητικής και μιας συγχωνευτικής γλώσσας δεν είναι πολλές φορές σαφής. Επιπλέον, κάποιος θα μπορούσε να τις σκεφτεί ως τα δύο άκρα ενός συνεχούς, με τις διάφορες γλώσσες να κατευθύνονται πότε προς το ένα άκρο και πότε προς το άλλο. Στην πραγματικότητα, μια συνθετική γλώσσα μπορεί να παρουσιάζει συγκολλητικά χαρακτηριστικά στο διευρυμένο λεξιλόγιό της αλλά όχι στο σύστημα των πτώσεων: για παράδειγμα αναφέρουμε τη Γερμανική και την Ολλανδική.
Οι συγκολλητικές γλώσσες τείνουν να έχουν έναν υψηλό βαθμό από προσφύματα/μορφήματα ανά λέξη, και να είναι πολύ ομαλές. Για παράδειγμα, η Ιαπωνική έχει μόνο δύο ανώμαλα ρήματα (και όχι πολύ ανώμαλα), η Λουγκάντα έχει μόνο ένα (ή δύο, στον βαθμό που εξαρτάται από το πώς ορίζουμε το 'ανώμαλο'), η Τουρκική έχει μόνο ένα και στην Κέτσουα όλα τα ρήματα είναι ομαλά. Η Γεωργιανή είναι μια εξαίρεση. Όχι μόνο είναι υπέρ το δέον συγκολλητική (μπορεί να υπάρχουν ταυτόχρονα μέχρι 8 μορφήματα ανά λέξη), αλλά υπάρχει επίσης ένας σημαντικός αριθμός ανώμαλων ρημάτων, που διαφέρουν ως προς τον βαθμό μη ομαλότητάς τους.
Παραδείγματα συγκολλητικών γλωσσών
Παραδείγματα συγκολλητικών γλωσσών περιλαμβάνουν τη Βασκική, την Μπλάκφουτ (γλώσσα που ομιλείται στις Ηνωμένες Πολιτείες), τη Γεωργιανή, τις Αλταϊκές γλώσσες (βλέπε Τουρκική και Ταταρική), τα Γιαπωνέζικα (μερικές φορές κατατάσσονται στις Αλταϊκές), την Κορεατική (μερικές φορές κατατάσσεται στις Αλταϊκές), τη Μαλαϊκή και την Ινδονησιακή, πολλές Θιβετοβιρμανικές γλώσσες, τις Δραβιδικές γλώσσες, πολλές Ουραλικές γλώσσες (με μεγαλύτερες την Ουγγρική, τη Φινλανδική και την Εσθονική), την Ινουκτίτουτ, τις Μπαντού γλώσσες (δες Λουγκάντα), τις Βορειοανατολικές, Βορειοδυτικές και Νότιες Καυκασιανές γλώσσες, και κάποιες Μεσοαμερικανικές και γηγενείς γλώσσες της Βορείου Αμερικής, μεταξύ αυτών και τη Νάουατλ, την Ουαστέκ, και τις γλώσσες Σαλίς. Η Κέτσουα και η Αϊμάρα είναι συγκολλητικές ιθαγενείς γλώσσες της Νοτίου Αμερικής.
Η συγκόλληση είναι ένα τυπολογικό χαρακτηριστικό και δεν συνεπάγεται γλωσσική συγγένεια, αν και υπάρχουν κάποιες οικογένειες συγκολλητικών γλωσσών. Για παράδειγμα, η Πρωτοουραλική γλώσσα, ο πρόγονος των Ουραλικών γλωσσών, ήταν συγκολλητική, και οι περισσότερες γλώσσες που προήλθαν από αυτήν διατηρούν αυτό το χαρακτηριστικό. Αλλά από την στιγμή που η συγκόλληση μπορεί να αναδυθεί σε γλώσσες που προηγουμένως είχαν μια μη συγκολλητική τυπολογία και μπορεί να χαθεί σε γλώσσες που πριν ήταν συγκολλητικές, η συγκόλληση ως τυπολογικό χαρακτηριστικό δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη γενετικής σχέσης με άλλες συγκολλητικές γλώσσες.
Πολλές ξεχωριστές γλώσσες ανέπτυξαν αυτήν την ιδιότητα μέσα από μια συγκλίνουσα εξέλιξη (convergent evolution). Φαίνεται να υπάρχει μια προκρινόμενη εξελικτική κατεύθυνση από τις συγκολλητικές συνθετικές γλώσσες προς τις συγχωνευτικές γλώσσες, και κατόπιν στις μη συνθετικές γλώσσες, που με την σειρά τους εξελίσσονται σε απομονωμένες γλώσσες και από εκεί ξανά σε συγκολλητικές σύνθετες γλώσσες. Αν και, αυτή είναι απλά μια τάση, και αφ' εαυτού ένας συνδυασμός της τάσης που έχει παρατηρηθεί στη Θεωρία της γραμματικοποίησης και της γενικής γλωσσολογικής παραφθοράς, ιδίως στην αποκοπή του τέλους της λέξης και στην έκθλιψη. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό στη γλωσσολογία των αγγλοσαξονικών χωρών και ως drift ή language drift.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Βαρδάνης Α΄ της Παρθίας
Ο Βαρδάνης Α’ της Παρθίας (... - 47) ήταν πρίγκιπας από τη δυναστεία των Αρσακιδών που βασίλευσε στην Παρθία από το 40 ως το 45 μ.Χ. Διαδέχθηκε τον πατέρα του Αρτάβανο Γ’ αλλά βρισκόταν σε συνεχή διαμάχη με τον αδελφό του Γοτάρζη Β’ για τον θρόνο. Το 43 υπέταξε την πόλη της Σελεύκειας ύστερα από εξέγερση που κράτησε 7 χρόνια, στον πόλεμο με τον αδελφό του Γοτάρζη που πολεμούσε με την βοήθεια νομάδων της ανατολής είχε σημαντικές επιτυχίες. Διώχθηκε προσωρινά από τον θρόνο από τον αδελφό του Γοτάρζη κατέφυγε στη Βακτρία από όπου με στρατό ανακατέλαβε τον θρόνο, δολοφονήθηκε το 47 κάτι που επέτρεψε στον Γοτάρζη να πάρει οριστικά τον θρόνο. Ο Τάκιτος τον περιγράφει ότι ήταν πολύ ενεργητικός βασιλιάς αλλά υστερούσε σε ανθρωπισμό, ο Απολλώνιος ο Τυανέας τον αναφέρει σαν σωτήρα του επειδή τον βοήθησε να περάσει με ασφάλεια από την Ινδία.
Πηγές
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Cross Purposes
Cross Purposes είναι ο τίτλος του 17ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1994 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "I.R.S.".
Η ιαπωνική έκδοση του άλμπουμ περιελάμβανε σαν μπόνους κομμάτι το "What's the Use?".
Ιστορία του δίσκου
Την αποχώρηση του τραγουδιστή Ρόνι Τζέιμς Ντίο το Νοέμβριο του 1992, ακολούθησε αυτή του ντράμερ Βίνι Άπις, με αντικαταστάτες τους τον Τόνι Μάρτιν και τον Μπόμπι Ροντινέλι, αντίστοιχα. Το συγκρότημα επέστρεψε στο στούντιο για να δουλέψει πάνω σε νέο υλικό, με σκοπό να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ το οποίο δεν θα έφερε το όνομα των Black Sabbath, αφού η αρχική τους σύνθεση βρισκόταν σε αρχικό στάδιο συζητήσεων για να επανενωθεί.
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα "Monnow Valley Studios" της Ουαλίας μέσα στο 1993. Χαρακτηρίστηκε από την αλλαγή της φωνής του Μάρτιν, ο οποίος δεν έκανε χρήση του εύρους των φωνητικών του σε όλα τα κομμάτια του δίσκου όπως είχε κάνει στο "Headless Cross", αλλά και από σπουδαία κιθαριστική δουλειά από τον Τόνι Αϊόμι. Όλα τα κομμάτια ήταν συνθέσεις της τριάδας Αϊόμι / Μπάτλερ / Μάρτιν, ενώ στη σύνθεση του "Evil Eye" συμμετείχε και ο Έντι Βαν Χέηλεν.
Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ξεκίνησε στις 8 Φεβρουαρίου 1994, από τις Ηνωμένες Πολιτείες με τους Motörhead και τους Morbid Angel να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους. Τραγούδια του νέου δίσκου τα οποία συμπεριλήφθηκαν στο set list του συγκροτήματος ήταν τα "I Witness", "Psychophobia", "Immaculate Deception" και "Cross of Thorns". Η αμερικάνικη περιοδεία διήρκεσε για 26 συναυλίες μέχρι τις 13 Μαρτίου 1994, με τους Black Sabbath να συνεχίζουν με πέντε εμφανίσεις στην Ιαπωνία στα τέλη Μαρτίου πριν περιοδεύσουν στην Ευρώπη τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1994, με τους Cathedral σαν support συγκρότημα σε κάποιες από τις εμφανίσεις τους.
Τραγούδια
1. I Witness (Iommi, Martin, Butler) - 4:56
3. Psychophobia (Iommi, Martin, Butler) - 3:16
4. Virtual Death (Iommi, Martin, Butler) - 5:49
5. Immaculate Deception (Iommi, Martin, Butler) - 4:15
6. Dying for Love (Iommi, Martin, Butler) - 5:53
7. Back to Eden (Iommi, Martin, Butler) - 3:57
8. The Hand That Rocks the Cradle (Iommi, Martin, Butler) - 4:31
9. Cardinal Sin (Iommi, Martin, Butler) - 4:20
Θέσεις τσαρτ
Cross Purposes (άλμπουμ)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Cross Purposes ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Τόνι Μάρτιν - φωνητικά
Τόνι Αϊόμι - κιθάρα
Γκίζερ Μπάτλερ - μπάσο
Μπόμπι Ροντινέλι - τύμπανα
Τζεφ Νίκολς - πλήκτρα
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994 Κατηγορία:Άλμπουμ των Black Sabbath
Σαιν-Σινιάν
Το Σαιν-Σινιάν (γαλλικά: Saint-Chinian, οξιτανικά: Sanch Inhan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Μυρκία
Η Μυρκία (Myrcia), είναι γένος της οικογένειας των ανθοφόρων φυτών των Μυρτίδων ή Μυρτοειδών (Myrtaceae), περιγράφεται ως γένος με αυτό το όνομα το 1827. Από το 2015, περιέχει περίπου 770 είδη. Είναι διανεμημένα στην Κεντρική και Νότια Αμερική, το Μεξικό και τις Δυτικές Ινδίες.
Επιλεγμένα είδη
• 3
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυρτοειδή
1300
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1300 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κύκλος του Μπίσοπ
Κύκλος του Μπίσοπ, ή Δακτυλίδι του Επισκόπου, ή Φωτοστέφανος του Μπίσοπ, ονομάζεται ο παρατηρούμενος γύρω από τον Ήλιο σε αίθριο καιρό και μάλιστα μετά την μεσημβρία, τεράστιος σκοτεινός ερυθρός κύκλος, εξωτερικής ακτίνας περίπου 20 μοιρών.
Το εξαιρετικό αυτό φαινόμενο οφείλεται στη περίθλαση που συμβαίνει όταν στην ατμόσφαιρα αιωρείται τεράστια ποσότητα ηφαιστειακής σκόνης με πτητικά αέρια κυρίως θειούχα αερολύματα, (θειικού οξέος),                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        που παραμένουν κυρίως στη στρατόσφαιρα για πολύ μεγάλο διάστημα χαρίζοντας εκπληκτικά σε χρώματα ηλιοβασιλέματα μεταξύ του καφέ, ερυθρού και μωβ. Ανάλογα δε με την ποσότητα των αιωρούμενων αερολυμάτων είναι και η εξωτερική ακτίνα του φαινομένου.
Διάτρητο πεπτικό έλκος
Κατηγορία:Πεπτικό σύστημα Κατηγορία:Παθολογία
Μια Ελληνίδα στο χαρέμι
Το Μια Ελληνίδα στο χαρέμι είναι μια έγχρωμη ελληνική κωμική ταινία του 1970, σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Το σενάριο γράφτηκε από τον ίδιο και η παραγωγή ανήκει στη Φίνος Φιλμ. Πρωταγωνιστούν οι: Ρένα Βλαχοπούλου, Χρόνης Εξαρχάκος, Βαγγέλης Σειληνός και Μαρία Ιωαννίδου.
Πλοκή
Η Ρένα (Ρένα Βλαχοπούλου), τηλεφωνήτρια σε μια μεγάλη επιχείρηση, προσπαθεί με δυσκολία να συντηρήσει τον εαυτό της και τα δύο άνεργα και ξεμυαλισμένα αδέλφια της: έναν εφευρέτη, τον Χρόνη (Χρόνης Εξαρχάκος), και έναν μουσικό, τον Βαγγέλη (Βαγγέλης Σειληνός). Μετά από μια παρεξήγηση για ένα κερδοφόρο λαχείο, η Ρένα βρίσκεται στη Ρόδο μαζί με τα αδέλφια της, παριστάνοντας το μέντιουμ, κάτι που πραγματικά της αποφέρει αρκετά χρήματα σε σχέση με την προηγούμενη δουλειά της. Όταν οι άλλοι, μεταξύ των οποίων και ο Περικλής Πετρόπουλος (Γιώργος Γαβριηλίδης), πρώην διεθυντής της Ρένας στην εταιρεία, παίρνουν είδηση την κομπίνα που έχουν στήσει, τα αδέλφια το σκάνε με ένα μικρό αεροπλάνο, το οποίο, όμως, αναγκάζονται να προσγειώσουν σε μια έρημο. Εκεί συλλαμβάνονται και καταλήγουν στο χαρέμι του εμίρη Μοχάμετ Αμπντάλα (Δημήτρης Καλλιβωκάς), στον οποίο η Ρένα θα αποκαλύψει, κατά τύχη, μια συνωμοσία εις βάρος του και εκείνος θα εντυπωσιαστεί και θα την πάρει ως μοναδική του γυναίκα.
Τελικά, επιστρέφουν όλοι πίσω στην πατρίδα με δόξες και τιμές (δείχνοντάς μας έτσι ότι παρά τις ατυχίες, τις κακουχίες αλλά και τα ευτράπελα που πέρασαν στο τέλος τα κατάφεραν και με το παραπάνω).
Παραγωγή
Η ταινία είναι κωμωδία με μουσικοχορευτικά στοιχεία. Ενώ είχε ήδη αρχίσει η παρακμή του ελληνικού κινηματογράφου και η πτώση στις πωλήσεις των εισιτηρίων, ο Φιλοποίμην Φίνος αποφάσισε να γυρίσει αυτή την ταινία, που θεωρήθηκε μια από τις μεγάλες παραγωγές για τα δεδομένα της εποχής.
Υπήρχαν φήμες ότι οι σκηνές της ερήμου γυρίστηκαν στην περιοχή Αμμοθίνες της Λήμνου. Ωστόσο, σύμφωνα με συνέντευξη του Δαλιανίδη, γυρίστηκαν στη Λούτσα Αττικής. Η σκηνή με την όαση είναι γυρισμένη σε ένα κτήμα με φοίνικες στην Ελευσίνα. Επίσης, τα εσωτερικά γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στα πρώτα στα νέα (τότε) στούντιο της Φίνος Φίλμ, στα Σπάτα.
Στην εκπομπή "Στην υγειά μας ρε παιδιά", η Μαρία Ιωαννίδου δήλωσε ότι ήταν "ο καρπαζοεισπράκτορας που έτρωγε τις φάπες από τη Ρένα Βλαχοπούλου". Συγκεκριμένα, υπήρχε μία σκηνή στην όαση, όπου έπρεπε να πιει νερό από μια βρόμικη γούρνα. Η ίδια δίσταζε, ωστόσο η Βλαχοπούλου την άρπαξε από τα μαλλιά και την βούτηξε μέσα για "να τελειώνει η σκηνή".
Η Ιωαννίδου θυμάται ακόμα για τη σκηνή της πτήσης:"«Το πλάνο ήταν αληθινό. Ο πιλότος ήταν ξαπλωμένος στο… πάτωμα και ο οπερατέρ τραβούσε τον Χρόνη που υποτίθεται ότι το πιλοτάριζε. Ομως ο Εξαρχάκος είχε φοβηθεί πάρα πολύ, σχεδόν είχε βάλει τα κλάματα, γιατί ήταν επικίνδυνη σκηνή. Αναγκαστήκαμε να προσγειωθούμε δύο φορές για να συνέλθει!»"Το Μια Ελληνίδα στο χαρέμι κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες σιτς 4 Ιανουαρίου 1971. Κόβοντας 455.385 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 5η θέση ανάμεσα σε 87 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 10 Οκτωβρίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη
Κάστρο Χάουαρντ
Το Κάστρο Χάουαρντ, αγγλ.: Castle Howard, είναι ένα μεγαλοπρεπές μέγαρο στο βόρειο Γιόρκσαϊρ της Αγγλίας, μέσα στην αστική ενορία του Χέντερσκελφ, που βρίσκεται 15 μίλια (24 χλμ.) βόρεια του Γιορκ. Είναι μία ιδιωτική κατοικία και είναι το σπίτι του οίκου Κάρλις (Carlisle), κλάδου της οικογένειας Χάουαρντ, για περισσότερα από 300 χρόνια. Το Κάστρο Χάουαρντ δεν έχει φρουριακή δομή, αλλά ο όρος «κάστρο» χρησιμοποιείται μερικές φορές για το όνομα ενός αγγλικού εξοχικού σπιτιού, που κτίστηκε στην τοποθεσία ενός πρώην κάστρου.
Το κτήριο είναι γνωστό στην τηλεόραση και τους θεατές ταινιών ως το φανταστικό Μπράιντσχεντ στη διασκευή της "Granada TV", το 1981, του έργου της Ήβελυν Γουό Επιστροφή στο Μπράιντσχεντ, όσο και σε μια δίωρη εκδοχή το 2008 για τον κινηματογράφο. Σήμερα είναι μέρος του ομίλου "Πολύτιμα Κτήρια της Αγγλίας".
Ιστορία
Η δημιουργία του Κάστρου Χάουαντ ξεκίνησε το 1699 με την καταστροφή του μικρού χωριού Χέντερσκελφ και με την έναρξη της μελέτης του Τζον Βάνμπρουγκ για το 3ο κόμη του Κάρλις. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1701 και χρειάστηκαν πάνω από 100 χρόνια για να ολοκληρωθεί. Η θέση ήταν αυτή του κατεστραμμένου κάστρου Χέντεσκελφ, το οποίο είχε περιέlθει στην οικογένεια Χάουαρντ μετά το γάμο του 4ου δούκα του Νόρφολκ με την Ελίζαμπεθ Λέιμπερν, χήρα του 4ου βαρόνου Ντέικερ. Το 1577, ο τρίτος γιος του 4ου δούκα του Νόρφολκ, ο λόρδος Γουίλιαμ Χάουαρντ, νυμφεύτηκε την ετεροθαλή αδεlφή του, την Ελισάβετ Ντέικερ, τη μικρότερη κόρη του 4ου βαρόνου Ντέικερ. Αυτή έφερε μαζί της τα μεγάλα κτήματα Χέντερσκελφ και Νέιγορθ Καστλ. Ο 3ος κόμης του Κάρλις ήταν ένας εξ αρρενογονίας απόγονος του λόρδου Γουίλιαμ Χάουαρντ.
Το κτήριο περιβάλλεται από ένα μεγάλο κτήμα, το οποίο, την εποχή του 7ου κόμη του Καρλις, κάλυπτε πάνω από 13000 ακρ (52.000 στρέμματα) και περιλάμβανε τα χωριά Γουέλμπερν, Μπούλμερ, Σλίνγκσμπυ, Τέρρινγκτον και Κόνυσθορπ. Το κτήμα εξυπηρετείτο από τον δικό του σιδηροδρομικό σταθμό, τον σταθμό Κασλ Χάουαρντ, από το 1845 έως τη δεκαετία του 1950.
Μετά το τέλος του 9ου κόμη του Κάρλις το 1911, το Κάστρο Χάουαρντ κληρονομήθηκε από τον πέμπτο γιο του, Τζέφρυ Χάουαρντ· οι επόμενοι κόμητες απέκτησαν το Κάστρο Νάουορθ ως τη βόρεια εξοχική τους κατοικία. Το 1952 ο τότε ιδιοκτήτης του λόρδος Χάουαρντ του Χέντερσκελφ, ένας νεότερος γιος του Τζέφρυ Χάουαρντ, άνοιξε το Κάστρο Χάουαρντ στο κοινό. Τώρα το Κάστρο ανήκει σε μία εταιρεία της οικογένειας Χάουαρντ, την Castle Howard Estate Limited, και το διαχειρίζεται η εντιμότατος Νίκολας Χάουαρντ (ο δεύτερος γιος του λόρδου Χάουαρντ του Χέντερσκελφ) και η σύζυγός του Βικτώρια.
Το κτήριο
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Μία άποψη του πλήρους σχεδίου του Τζον Βάνμπρουγκ για το Κάστρο Χάουαρντ, από τα βόρεια, που δημοσιεύθηκε στον τρίτο τόμο του Vitruvius Britannicus το 1725. Ορισμένες λεπτομέρειες, συμπεριλαμβανομένης της δυτικής πτέρυγας, δεν κατασκευάστηκαν.
Ο σχεδιασμός του Βάνμπρουκ εξελίχθηκε σε μία μπαρόκ δομή, με δύο συμμετρικές πτέρυγες που προεξέχουν εκατέρωθεν ενός άξονα Βορρά-Νότου. Ο κεντρικός θόλος που στέφει το κτήριο προστέθηκε στο σχέδιο αργότερα, αφού είχε αρχίσει η κατασκευή. Η οικοδόμηση ξεκίνησε στο ανατολικό άκρο, με την ανατολική πτέρυγα να κατασκευάζεται το 1701-03, το ανατολικό άκρο της πρόσοψης του κήπου το 1701–06, το κεντρικό τμήμα (συμπεριλαμβανομένου του θόλου) το 1703–06 και το δυτικό άκρο της πρόσοψης του κήπου το 1707–09. Όλα είναι υπέροχα διακοσμημένα σε ρυθμό μπαρόκ, με στέμματα, χερουβείμ, υδρίες και σύμβολα, με ρωμαϊκούς δωρικούς ψευδοκίονες στη βόρεια πρόσοψη και κορινθιακούς στη νότια. Πολλοί εσωτερικοί χώροι διακοσμήθηκαν από τον Τζιοβάννι-Αντόνιο Πελεγκρίνι.
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Μία άποψη του Κάστρου Χάουαρντ το 1819, από τα βορειοδυτικά, που δείχνει την αντιθετική [[Παλλαντιανή αρχιτεκτονική|Παλλαδιανή δυτική πτέρυγα, που κτίστηκε στα μέσα του 18ου αι.]]
Ο κόμης έστρεψε τις ενέργειές του στον γύρω κήπο και το έδαφος. Αν και η πλήρης σχεδίαση τυπώθηκε στον τρίτο τόμο του Vitruvius Britannicus του Κόλιν Κάμπελ, που δημοσιεύθηκε το 1725, η δυτική πτέρυγα δεν είχε ξεκινήσει ακόμη όταν ο Βάνμπρουγκ απεβίωσε το 1726, παρά τη διαμαρτυρία του κόμη. Το σπίτι παρέμεινε ατελές μετά το τέλος του 3ου κόμη το 1738 και η υπόλοιπη κατασκευή άρχισε τελικά υπό τη διεύθυνση του 4ου κόμη. Ωστόσο το σχέδιο του Βάνμπρουγκ δεν ολοκληρώθηκε: η δυτική πτέρυγα κτίστηκε σε διαφορετικό ρυθμό, στον ρυθμό του Παλλάντιο, με ένα σχέδιο από τον γαμπρό του 3ου κόμη, τον σερ Τόμας Ρόμπινσον. Η νέα πτέρυγα παρέμεινε ατελής, χωρίς πρώτο όροφο ή στέγη, ως το τέλος του 4ου κόμη το 1758. Αν και είχε προστεθεί μία στέγη, το εσωτερικό παρέμεινε αδιακόσμητο ως το τέλος του Ρόμπινσον το 1777. Τα δωμάτια ολοκληρώθηκαν σταδιακά κατά τις επόμενες δεκαετίες, αλλά το σύνολο δεν ολοκληρώθηκε παρά μόνο το 1811 υπό τον Τσαρλς Χήθκοουτ Τέιθαμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανάκτορα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Πολύτιμες Κατοικίες της Αγγλίας
Γκριγκόρ Χοβχαννισσιάν
Ο Γκριγκόρ Χοβχαννισσιάν (Գրիգոր Յուրիի Հովհաննիսյան, γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1971) είναι Αρμένιος διπλωμάτης, ο οποίος από το 2016 έχει υπηρετήσει ως Πρέσβης της Αρμενίας στην Ηνωμένες Πολιτείες.
Σταδιοδρομία
Από το 2001 έως το 2006 ο Χοβχαννισσιάν υπηρέτησε σε αποστολές του ΟΗΕ στη Μέση Ανατολή. Από το 2001 έως το 2003 υπηρέτησε στο Γραφείο του Ειδικού Συντονιστή του ΟΗΕ (UNESCO) για την Ειρηνευτική Διαδικασία της Μέσης Ανατολής στην Ιερουσαλήμ, η οποία περιελάμβανε τον Συντονιστή τωνν Ηνωμένων Εθνών του Τομέα των Παλαιστινιακών εδαφών, τη Δυτική όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας (Ραμάλα και Γάζα). Το 2004 ήταν Ανώτερος Σύμβουλος του Αναπληρωτή Ειδικού Αντιπροσώπου του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για την Αποστολή Βοήθειας προς το Ιράκ-Ιορδανία, και το 2006 ήταν Συντονιστής Πεδίου του ΟΗΕ για την Αποστολή Έκτακτης Ανάγκης στην περιοχή Σαϊντά του Λιβάνου.
Ο Χοβχαννισσιάν ήταν επίσης επισκέπτης Λέκτορας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Γερεβάν στην Πολιτική της Μέσης Ανατολής στη Σχολή Ανατολικών Σπουδών, και από το 2006 έως 2009 υπηρέτησε ως Εκτελεστικός Διευθυντής του «Ταμείου Αναβίωσης Σούσι» στην Αρμενία.
Το 2009 ο Χοβχαννισσιάν διορίστηκε Γενικός Πρόξενος της Δημοκρατίας της Αρμενίας στο Λος Άντζελες και το 2013 διορίστηκε Πρέσβης της Αρμενίας στην Μεξικό.
Στις 12 Ιανουαρίου 2016 ο Χοβχαννισσιάν διορίστηκε Πρέσβης της Αρμενίας στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον Πρόεδρο της Αρμενίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι πολιτικοί
Πλοηγός (επάγγελμα)
thumb|right|280px|Αποεπιβίβαση πλοηγού στον προλιμένα του Πειραιά Οι πλοηγοί (αγγλ. pilots) ή πιλότοι (εκ του αγγλικού όρου) είναι δημόσιοι υπάλληλοι με ειδικά προσόντα και γνώσεις συγκεκριμένης θαλάσσιας περιοχής (των συνήθων καιρικών συνθηκών, ρευμάτων, παλίρροιας, βαθών και είδους βυθού και τυχόν ναυτιλιακών κινδύνων της περιοχής), στην οποία αναλαμβάνουν την πλοήγηση των πλοίων. Οι πλοηγοί προσλαμβάνονται κατόπιν εξετάσεων από την αρμόδια Πλοηγική Υπηρεσία.
Οι υποψήφιοι πλοηγοί πρέπει να έχουν δίπλωμα πλοιάρχου Α΄ ή Β΄ τάξεως, την απαιτούμενη θαλάσσια υπηρεσία και ηλικία μικρότερη των 55 ετών. Γενικά ανά τον κόσμο οι πλοηγοί διακρίνονται σε πλοηγούς «ανοικτής θαλάσσης» (sea pilots), «πλοηγούς διωρύγων» (canal pilots), «πλοηγούς ποταμών» (river pilots), «πλοηγούς πετρελαϊκών εγκαταστάσεων» (terminal pilots) και τέλος σε «πλοηγούς λιμένος» (pilots ή port pilots ).
Σχέση πλοηγού και πλοιάρχου πλοίου
Ο πλοίαρχος του πλοίου είναι ο απόλυτα υπεύθυνος για τον ασφαλή χειρισμό του υπό διακυβέρνησή του πλοίου, ακόμα και σε περίπτωση υποχρεωτικής πλοηγίας. Ο πιλότος θα πρέπει να θεωρείται ως ο ειδικός «ομιλών χάρτης» των τοπικών συνθηκών, των συνήθων κινήσεων των ανέμων που προσβάλουν την περιοχή, τον καιρό, τις παλίρροιες, τα αβαθή και γενικά οτιδήποτε μπορεί να αυξήσει σημαντικά τα στοιχεία που παρέχει ο ναυτικός χάρτης και οι αγγελίες προς ναυτιλλόμενους, για την ίδια περιοχή. Επίσης είναι εκείνος που γνωρίζει πολύ καλά τους κανονισμούς λιμένα, καθώς και τον τρόπο που χειρίζονται τα διάφορα «τοπικά» σκάφη (π.χ. στα στενά του Βοσπόρου).
Όταν σε περιπτώσεις, που λόγω φύσεως του χώρου, καθίσταται ανάγκη χρήσης ρυμουλκών τότε είθισται ο ίδιος ο πιλότος να διατάσσει τις ακριβείς κινήσεις των ρυμουλκών, προκειμένου ν΄ αποφευχθεί ο διπλός έλεγχος του πλοίου. Παρά ταύτα, σε όλες τις περιπτώσεις ο πλοίαρχος ή κυβερνήτης φέρει την απόλυτη ευθύνη για την ασφάλεια του πλοίου.
Σημείωση
Όταν πλοία εισπλέουν σε λιμένες ή περιορισμένους θαλάσσιους χώρους για πρώτη φορά, θα πρέπει οι πλοίαρχοι να μην εμπιστεύονται απόλυτα τους πλοηγούς αλλά αντίθετα να λαμβάνουν πρόσθετα μέτρα αντιμετώπισης έκτακτων καταστάσεων, όπως ανακρέμαση των αγκυρών σε απόλυτη ετοιμότητα, συνεχή έλεγχο και παρακολούθηση ενδείξεων βυθομέτρου και ραντάρ, καθώς και οπτήρα ναύτη ακριβώς κατάπλωρα ώστε να αντιλαμβάνεται και να μεταφέρει στον πλοίαρχο με ραδιοτηλέφωνο οτιδήποτε συμβαίνει στον νεκρό οπτικό τομέα κάτω από την πλώρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα Κατηγορία:Επαγγέλματα
Γκρακλιάνι
Η συγκεκριμένη τοποθεσία ανακαλύφθηκε το 2007, κατά τη διάρκεια εργασιών διεύρυνσης του αυτοκινητοδρόμου μεταξύ Τιφλίδας-Σενάκι-Λεσελίντζε. Έρευνες πραγματοποιούνται από φοιτητές, καθώς και καθηγητές του Κρατικού Πανεπιστημίου Τιφλίδας. Το 2015, μία φερόμενη ως γραφή ανακαλύφθηκε επί του βωμού ναού μίας θεάς της γονιμότητας, η οποία προηγείτο χρονολογικά των υπολοίπων γνωστών γραφών της περιοχής κατά, τουλάχιστον, χίλια έτη.
Διάταξη
Ο συγκεκριμένος αρχαιολογικός τόπος κατοικείτο μεταξύ της Χαλκολιθικής Περιόδου και της Ύστερης Ελληνιστικής Περιόδου.
Ανακαλύψεις
Η ανασκαφή διαφορετικών στρωμάτων του εδάφους οδήγησε στην ανεύρεση αντικειμένων, όπως παιδικά παιχνίδια, όπλα, ειδώλια, καθώς και φαρμακολογικά αντικείμενα. Κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων μηνών ανασκαφών, οι αρχαιολόγοι είχαν ανακαλύψει παραπάνω από 35.000 κομμάτια προερχόμενα από εκατοντάδες τάφους και ερείπια οικισμών, τα οποία χρονολογούνταν στον 8ο αιώνα ΠΚΕ.
Αριθμός χρυσών, καθώς και χάλκινων δίσκων χρονολογούμενων από τον 6ο αιώνα ΠΚΕ, επίσης, ανακαλύφθηκαν. Τα συγκεκριμένα αρχαιολογικά ευρήματα καταδεικνύουν πως η συγκεκριμένη κοινωνία κατείχε την τεχνολογία της επιχρύσωσης και της χαρακτικής.
Μεταξύ των σημαντικότερων αντικειμένων τα οποία ανευρέθηκαν πιθανώς να περιλαμβάνεται μία επικυρωτική σφραγίδα, η οποία χρονολογείται από τον 4ο αιώνα ΠΚΕ. Πρόκειται για ιδιαίτερα σπάνιες σφραγίδες, οι οποίες χρησιμοποιούνταν για την επικύρωση νομικών εγγράφων, ενώ φέρεται να προέρχονταν από την Ουρούκ της Μεσοποταμίας. Έτερο σημαντικό αρχαιολογικό εύρημα αποτελεί εκείνο ενός μεγάλου και διακοσμημένου τελετουργικού φούρνου, μία ανακάλυψη δίχως προηγούμενο στην αρχαιολογία.