cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλγεβρική γεωμετρία
Περίληψη της σύγχρονης άποψης
Οι σύγχρονες προσεγγίσεις για την αλγεβρική γεωμετρία επαναπροσδιορίζουν και επεκτείνουν αποτελεσματικά  το φάσμα των βασικών αντικειμένων σε διάφορα επίπεδα γενικότητας σε συστήματα, επίσημα συστήματα, ind-συστημάτων, αλγεβρικούς χώρους, αλγεβρικές στοίβες και ούτω καθεξής. Η ανάγκη αυτή προκύπτει ήδη από τις χρήσιμες ιδέες στην θεωρία πολλαπλοτήτων, π.χ. οι ρητές συναρτήσεις του Zariski μπορούν να φιλοξενηθούν με την εισαγωγή nilpotent στοιχείων στη δομή δακτυλίων? λαμβάνοντας υποψη διαστήματα απο βρόχους και τόξα, η κατασκευή λόγων με τις δράσεις της ομάδας και αναπτύσσοντας τυπικά χωρία για τη θεωρία φυσικής  τομής και η θεωρία παραμόρφωσης  να οδηγούν σε ορισμένες από τις περαιτέρω επεκτάσεις.
Πιο αξιοσημείωτα, στα τέλη της δεκαετίας του 1950,οι αλγεβρικές πολλαπλότητες εντάχθηκαν στην έννοια Alexander Grothendieck του καθεστώτος. Τοπικά αντικείμενα τους είναι συσχετισμένα συστήματα ή προνομιακά φάσματα τα οποία πλαισιώνονται τοπικά σε χώρους που αποτελούν μια κατηγορία που είναι αντιισοδύναμη στην κατηγορία των αντιμεταθετικών μοναδιαίων δακτυλίων, επεκτείνοντας τη δυαδικότητα ανάμεσα στην κατηγορία των αφινικών αλγεβρικών πολλαπλοτήτων πάνω από ένα k τομέα, καθώς και η κατηγορία των πεπερασμένα παραγομένων μειώνεται σε k-άλγεβρες. Η ενωση είναι με την Zariski τοπολογία? Μπορεί κανείς να συνδέει στην κατηγορία των τοπικά δακτυλιώθηκαν χώρων, αλλά και, με την ενσωμάτωση Yoneda, κατά την πιο αφηρημένη κατηγορία presheaves των συνόλων πάνω από την κατηγορία των affine συστημάτων. Η τοπολογία Zariski στην έννοια της θεωρίας συνόλου στη συνέχεια αντικαθίσταται από μια τοπολογία Zariski κατά την έννοια της  τοπολογίας Grothendieck.Ο Grothendieck εισήγαγε Grothendieck τοπολογίες που λαμβάνουν υποψη πιο εξωτικά αλλά γεωμετρικά λεπτότερη και πιο ευαίσθητα παραδείγματα από την ακατέργαστη τοπολογία Zariski, δηλαδή η Etale τοπολογία, και οι δύο επίπεδες Grothendieck τοπολογίες: ffpf και fpqc? Σήμερα μερικά άλλα παραδείγματα έγιναν εμφανή συμπεριλαμβανομένων την τοπολογία Nisnevich.Οι τροχαλίες μπορούν επιπλέον να γενικευτούν σε στοίβες κατά την έννοια του Grothendieck, συνήθως με κάποιους επιπλέον όρους παραστάσεως που οδηγούν στις στοίβες Artin, και ακόμα λεπτότερες, Deligne-Mumford στοίβες,που συχνά αποκαλούνται αλγεβρικές στοίβες.
Μερικές φορές άλλες αλγεβρικές απόψεις αντικαθιστούν την κατηγορία των αφινικών συστημάτων. Για παράδειγμα,ο Nikolai Durov εισήγαγε την ατιμεταθετικές αλγεβρικές Μονάδες ως γενίκευση των τοπικών αντικειμένων σε μια γενικευμένη αλγεβρική γεωμετρία. Εκδοχές τροπικής γεωμετρίας, μιας απόλυτης γεωμετρίας πάνω από ένα πεδίο ενός στοιχείου και ένα αλγεβρικό ανάλογο της γεωμετρίας Arakelov που εγιναν αντιληπτές σε αυτή τη ρύθμιση.
Μια άλλη επίσημη γενίκευση είναι δυνατή στην Οικουμενική αλγεβρική γεωμετρία κατα την οποία κάθε πολλαπλότητα της άλγεβρας έχει τη δική της αλγεβρική γεωμετρία. Ο όρος πολλαπλότητα της άλγεβρας δεν πρέπει να συγχέεται με την αλγεβρική πολλαπλότητα.
Η γλώσσα των στοίβων συστημάτων και γενικεύσεις έχουν αποδείξει ότι είναι ο κατάλληλος τρόπος για την αντιμετώπιση των γεωμετρικών εννοιών και έγιναν ακρογωνιαίοι λίθοι της σύγχρονης αλγεβρικής γεωμετρίας.
Οι αλγεβρικές στοίβες μπορούν να γενικευθούν περαιτέρω  και για πολλά πρακτικά ζητήματα όπως η θεωρία της παραμόρφωσης και η θεωρία τομής, αυτή είναι συχνά η πιο φυσική προσέγγιση. Κάποιος μπορεί να επεκτείνει το χώρο Grothendieck των αφινικών συστημάτων σε ένα υψηλότερο κατηγορηματική θέση των παράγωγων αφινικών συστημάτων,αντικαθιστώντας τους αντιμεταθετικούς δακτυλίους με μια κατηγορία άπειρο του διαφορικού διαβαθμισμένης αντιμεταθετικής άλγεβρας, ή απλοικούς αντιμεταθετικούς δακτυλίους ή μια παρόμοια κατηγορία με την κατάλληλη παραλλαγή μιας Grothendieck τοπολογίας. Κάποιος μπορεί επίσης να αντικαταστήσει presheaves των συνόλων από presheaves των απών συνόλων (ή του απείρου ομαδοειδών). Στη συνέχεια, με την παρουσία ενός κατάλληλου ομοτοπικου μηχανήματος μπορεί κανείς να αναπτύξει μια έννοια προερχόμενη απο στοίβα καθώς μια τέτοια presheaf στην κατηγορία του απειρου παραγώγων αφινικών συστημάτων, η οποία να ικανοποιεί μια εκδοχή ορισμένων κατηγοριών απείρου ενός αξιώματος δεμάτι (και για να είναι αλγεβρικό, επαγωγικά μια αλληλουχία των συνθηκών παραστάσεως). Quillen κατηγορίες μοντέλο, Segal κατηγορίες και quasicategories είναι μερικά από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα εργαλεία για να επισημοποιήσει αυτή αποδίδοντας την παράγωγη αλγεβρική γεωμετρία, το οποίο εισήχθη από τη σχολή του Carlos Simpson, συμπεριλαμβανομένων των Andre Hirschowitz, Bertrand toen, Gabrielle Vezzosi, Michel Vaquié και άλλων? Και αναπτύχθηκε περαιτέρω από τον Jacob Lurie, Bertrand toen και Gabrielle Vezzosi.Μια αλλη (μη αντιμεταθετική) εκδοχή της παραγόμενης αλγεβρικής γεωμετρίας,χρησιμοποιώντας A-άπειρο κατηγορίες έχει αναπτυχθεί από τις αρχές του 1990-s απο τον Maxim Kontsevich και τους ακολουθους του.
Προϊστορία: πριν από τον 19ο αιώνα
Μερικές από τις ρίζες της αλγεβρικής γεωμετρίας βρίσκoνται στο έργο των Ελλήνων από τον 5ο π.Χ. αιώνα. Το Δηλιακό πρόβλημα, για παράδειγμα, ήταν να κατασκευάσει ένα μήκος x, έτσι που ο κύβος x  πλευράς περιείχε τον ίδιο όγκο με το ορθογώνιο παραλληλόγραμμο a2b για δοσμένες πλευρές a και b.Ο Menechmus (γύρω στο 350 π.Χ.) θεώρησε  το πρόβλημα γεωμετρικά τέμνοντας το ζεύγος επίπεδων συντεταγμένων ay = x2 και xy = ab. Η πιό πρόσφατη εργασία, τον 3ο αιώνα π.Χ., του Αρχιμήδη και του Απολλώνιου μελέτησε πιο συστηματικά προβλήματα στις κωνικές τομές,, και επίσης τη χρήση των συντεταγμένων. Οι αραβικοί μαθηματικοί ήταν σε θέση να λύσουν από καθαρά αλγεβρικές έννοιες ορισμένες κυβικές εξισώσεις, και στη συνέχεια να ερμηνεύσουν τα αποτελέσματα γεωμετρικά. Αυτό έγινε, για παράδειγμα, από τον Ibn al-Haytham τον 10ο μ.Χ. αιώνα. [3] Στη συνέχεια, ο Πέρσης μαθηματικός Ομάρ Καγιάμ (γεν. 1048 μ.Χ.) ανακάλυψε τη γενική μέθοδο επίλυσης των κυβικών εξισώσεων τέμνοντας μια παραβολή με έναν κύκλο. Κάθε μία από αυτές τις πρόσφατες εξελίξεις στην αλγεβρική γεωμετρία καταπιάστηκαν με ερωτήματα της εύρεσης και περιγραφής των τομών των αλγεβρικών καμπυλων.
Τέτοιες τεχνικές εφαρμογής γεωμετρικών κατασκευών σε αλγεβρικά προβλήματα εγκρίθηκαν επίσης από μια σειρά Μαθηματκούς της Αναγέννησης, όπως ο Τζερόλαμο Καρντάνο και ο Νικολό Φοντάνα Ταρτάλια στις σπουδές τους για την εξίσωση. Η γεωμετρική προσέγγιση για τα προβλήματα κατασκευής, παρά το αλγεβρικό ένα, ευνοήθηκε περισσότερο απο μαθηματικούς του 16ου και 17ου αιώνα, ιδίως ο Blaise Pascal ο οποίος τάχθηκε κατά της χρήσης των αλγεβρικών και των αναλυτικών μεθόδων στη γεωμετρία. Οι Γαλλοι μαθηματικοί Φρανσίς Βιετά και αργότερα οι Ρενέ Ντεκάρτ και Πιερ ντε Φερμά εφεραν επανσταση στον συμβατικό τρόπο σκέψης σχετικά με τα προβλήματα των κατασκευών μέσω της εισαγωγής της γεωμετρίας συντεταγμένων. Ενδιαφέρονταν κυρίως για τις ιδιότητες των αλγεβρικών καμπυλών, όπως αυτές ορίζονται από τις Διοφαντικές εξισώσεις (στην περίπτωση του Fermat), και την αλγεβρική αναδιατύπωση των κλασικών ελληνικών έργων σε κωνικές και κυβικές (στην περίπτωση του Descartes). Κατά την ίδια περίοδο, ο Blaise Pascal και ο Gérard Desargues προσεγγισαν τη γεωμετρία από μια διαφορετική οπτική γωνία, αναπτύσσοντας τις συνθετικές έννοιες της προβολικής γεωμετρίας.Ο Pascal και ο Desargues μελέτησαν επίσης καμπύλες, αλλά από την καθαρά γεωμετρική άποψη: το ανάλογο του ελληνικού, κατασκευή με κανόνα και διαβήτη. Τελικά, η αναλυτική γεωμετρία του Descartes και του Fermat κέρδισε έξω, για να παρέχονται οι μαθηματικοί του 18ου αιώνα, με συγκεκριμένα ποσοτικά εργαλεία που απαιτούνται για τη μελέτη σωματικών προβλημάτων χρησιμοποιώντας το νέο λογισμό του Νεύτωνα και Leibniz. Ωστόσο, από το τέλος του 18ου αιώνα,ο περισσότερος από τον αλγεβρικό χαρακτήρα της γεωμετρίας συντεταγμένων εντάχθηκε από το λογισμό των απειροελάχιστων του Lagrange και Euler.
19ου και αρχές του 20ου αιώνα
Πήρε όλες τις σύγχρονες εξελίξεις του 19ου αιώνα, έτσι ώστε η μη-Ευκλείδεια γεωμετρία και τα Αβελιανά ολοκληρώματα, προκειμένου να φέρει τα παλιές αλγεβρικές ιδέες πίσω στο γεωμετρικό πεδίο. Η πρώτη από αυτές τις νέες εξελίξεις εφαρμόστηκε από τους Edmond Laguerre και Arthur Cayley, οι οποίοι επιχείρησαν να εξακριβώσουν τα γενικευμένες ιδιότητες των μετρικών του προβολικού χώρου. Ο Cayley εισήγαγε την ιδέα των ομοιογενών μορφών πολυωνύμου, και πιο συγκεκριμένα τις τετραγωνικές μορφές, σε προβολικό χώρο. Στη συνέχεια, ο Felix Klein μελέτησε την προβολική γεωμετρία (μαζί με άλλα είδη γεωμετρίας) από την άποψη ότι η γεωμετρία σε ένα χώρο κωδικοποιείται σε μια ορισμένη τάξη των μετασχηματισμών στο χώρο. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, οι προβολικοί γεωμέτρες μελετούσαν γενικότερα είδη μετασχηματισμών σε ποσά σε προβολικό χώρο. Μαλλον απο οτι οι προβολικοί γραμμικοί μετασχηματισμοί που συνήθως θεωρείται ότι παρέχουν τη θεμελιώδη Kleinian γεωμετρία σε προβολικό χώρο, ασχολήθηκαν και με το μεγαλύτερο βαθμό birational μετασχηματισμών. Αυτή η ασθενέστερη έννοια της αντιστοιχίας αργότερα θα οδηγήσει τα μέλη της Ιταλικής σχολής της αλγεβρικής γεμετρίας του 20ου αιώνα να ταξινομήσουν αλγεβρικές επιφάνειες έως birational ισομορφισμούς.
Κατά την ίδια περίοδο ξεκίνησε η αλγεβροποίηση της Αλγεβρική γεωμετρία μέσω της αντιμεταθετικής άλγεβρας (Αντιμεταθετική άλγεβρα). Τα εμφανή αποτελέσματα σε αυτή την κατεύθυνση είναι το βασικο θεώρημα David Hilbert (Ντάβιντ Χίλμπερτ) και το θεώρημα μηδενικού χώρου, τα οποία αποτελούν τη βάση του συνδέσμου μεταξύ της αλγεβρικής γεωμετρίας και της αντιμεταθετικής άλγεβρας, και πολυπαραγοντική συνισταμένη του Francis Sowerby Macaulay, η οποία είναι η βάση της θεωρίας της απαλοιφής. Πιθανώς λόγω του μεγέθους του υπολογισμού που υπονοείται από την πολυπαραγοντική συνισταμένη προκύπτει,η θεωρία της απαλοιφής έχει ξεχαστεί κατά τα μέσα του 20ου αιώνα, πριν να ανανεωθεί από τη θεωρία της μοναδικότητας και την υπολογιστική αλγεβρική γεωμετρία.
20ος αιώνας
Στη δεκαετία του 1950 και του 1960, οι Jean-Pierre Serre και ο Αλέξανδρος Grothendieck αναδιατύπωσαν τις βάσεις κάνοντας χρήση της θεωρίας sleaf. Αργότερα, από το 1960 περίπου, και σε μεγάλο βαθμό με αιχμή του δόρατος τον Grothendieck, η ιδέα των συστημάτων εκπονήθηκε, σε συνδυασμό με μια πολύ εκλεπτυσμένη συσκευή ομολογικών τεχνικών. Μετά από μια δεκαετία ταχείας ανάπτυξης ο τομέας σταθεροποιήθηκε στη δεκαετία του 1970,και νέες εφαρμογές έγιναν, τόσο στη θεωρία αριθμώνα οσο και σε πιο κλασικές γεωμετρικές ερωτήσεις σχετικές με αλγεβρικές πολλαπλότητες, μοναδικότητες και παραμέτρους. Μια σημαντική κατηγορία των πολλαπλοτήτων, δεν είναι εύκολα κατανοητή άμεσα από τον καθορισμένες εξισώσεις τους, είναι οι αβελιανές πολλαπλότητες, οι οποίες είναι οι προβολικές πολλαπλότητες των οποίων τα σημεία αποτελούν αβελιανή ομάδα. Τα τυπικά παραδείγματα είναι οι ελλειπτικές καμπύλες, οι οποίες έχουν μια πλούσια θεωρία.Είχαν καθοριστικό ρόλο στην απόδειξη του τελευταίου θεωρήματος του Φερμά και χρησιμοποιούνται επίσης στην ελλειπτική κρυπτογραφία.
Παράλληλα με την αφηρημένη τάση της Αλγεβρικής γεωμετρίας, η οποία ασχολείται με γενικές δηλώσεις σχετικά με τις πολλαπλότητες,μέθοδοι για αποτελεσματικό υπολογισμό των συμπαγώς δοσμένων πολλαπλοτήτων έχουν επίσης αναπτυχθεί,οι οποίες οδηγούν στο νέο χώρο της υπολογιστικής αλγεβρικής γεωμετρίας.Μια από τις ιδρυτικές μεθόδους αυτής της περιοχής είναι η θεωρία των Gröbner βάσεων, η οποία εισήχθη από τον Bruno Buchberger το 1965. Μια ιδρυτική μέθοδος, πιο ειδικά αφιερωμένη στην πραγματική αλγεβρική γεωμετρία, είναι η κυλινδρική αλγεβρική απαλοιφή, η οποία εισήχθη από τον George E. Collins το 1973.
Εφαρμογές
Η αλγεβρική γεωμετρία βρίσκει εφαρμογές στην αλγεβρική στατιστική,Θεωρία ελέγχου,,ρομποτική,κώδικες διορθωτές λαθών.υπολογιστική φυλογενετική.Υπάρχουν επίσης συνδέσεις με την θεωρία παιγνίων,την θεωρία γραφημάτων και τον ακέραιο προγραμματισμό.
Αναφορές
Κλασσικά βιβλία που χρησιμοποιούν την γλώσσα των συστημάτων:
Μοντέρνα βιβλία που δεν χρησιμοποιούν την γλώσσα των συστημάτων:
Βιβλία στην υπολογιστική αλγεβρική γεωμετρία
Βιβλία και πηγές για τα συστήματα:
Τιαμάτ και Απσού
Πρόλογος
Σύμφωνα με έναν Βαβυλωνιακό μύθο που μιλά για τη δημιουργία του κόσμου, η Βαβυλωνιακή δράκαινα Τίαματ ήταν το αλμυρό νερό της κοσμικής αβύσσου ενώ ο σύζυγός της, ο Άπσου, ήταν το γλυκό νερό. Από την ένωση των νερών τους δημιουργήθηκε μια γενιά θεών. Τα παιδιά των θεών σκότωσαν τον Άπσου. Η Τίαματ ορκίστηκε να πάρει εκδίκηση γεννώντας μια γενιά δράκων και άλλων τεράτων. Ένας από τους νεαρότερους θεούς, ο Μαρδούκ, εκτόξευσε ένα βέλος στο στόμα της, ενώ εκείνη βρισκόταν μέσα στη σπηλιά της, και έπειτα την έκοψε στα δύο δημιουργώντας το γνωστό μας σύμπαν.
Μυθολογία
Ο μύθος στην Ένουμα ελίς (Enûma Elish) όπως αναφέραμε, μαζί με τον Άμπζου δημιουργούν την πρώτη γενιά θεών. Ωστόσο, ο Άμπζου δεν μπορούσε να ανεχτεί τη φασαρία των παιδιών τους. Αν και η Τίαματ παρακάλεσε τον Άμπζου να έχει υπομονή, εκείνος ορκίστηκε να τα σκοτώσει. Κήρυξε πόλεμο με τα παιδιά του. Τα παιδιά του, με τη βοήθεια ενός θεού, του Ία (Ea) ή αλλιώς Ένκι (Enki), έβαλαν τον Άμπζου σε έναν μόνιμο ύπνο, ουσιαστικά σκοτώνοντάς τον. Η Τίαματ κυριεύτηκε από την οργή της και αποφάσισε να σκοτώσει και εκείνη τα παιδιά της για να εκδικηθεί τον τώρα κοιμισμένο σύζυγό της. Οι θεοί επέλεξαν τον Μάρδουκ (Marduk) να πολεμήσει την Τίαματ, καθώς αναγνώριζαν τη δύναμή της. Η Τίαματ, μαζί με ένα από τα παιδιά της, τον Κίνγκου (Kingu), γέννησε 11 παιδιά τα οποία, αντί για αίμα στις φλέβες τους, είχαν δηλητήριο.
Ο Μάρδουκ βάζει τέλος στη μάχη γεμίζοντας την Τίαματ με αέρα και εκτοξεύοντας ένα βέλος στην κοιλιά της. Με το άνω μισό της σώμα δημιούργησε τον ουρανό και με το κατώτερο τη Γη. Τα μάτια της έγιναν οι πηγές των ποταμών Ευφράτη και Τίγρη και η ουρά της σχημάτισε τον γαλαξία μας. Με το αίμα του Κίνγκου, ο Μάρδουκ δημιούργησε τους ανθρώπους, οι οποίοι θα υπηρετούσαν τις νεαρές Igigi θεότητες. Σημαντικό είναι επίσης να αναφέρουμε πως η Τίαματ, πριν τη μάχη, έδωσε στον Κίνγκου το Δισκίο των Πεπρωμένων, το οποίο πήρε ο Μάρδουκ αφού τον σκότωσε και συνεπώς τον ρόλο ως επικεφαλής του Βαβυλωνιακού πανθέου.
Εμφάνιση
Με βάση την Ένουμα ελίσ, η Τίαματ έχει ουρά, μηρούς, "κάτω μέρη", κοιλιά, λαιμό, μάτια, κρανίο, κεφάλι, στόμα, χείλια, μήτρα και στο εσωτερικό του σώματός της καρδιά, αρτηρίες και αίμα. Ο Αλεξάντερ Χέηντελ, ένας ασσυριολόγος και βιβλικός μελετητής στο πανεπιστήμιο του Chicago, υποστηρίζει πως δεν μπορεί η Τίαματ να απεικονιστεί ως δράκαινα με σιγουριά, πολλοί όμως μελετητές αμελούν αυτόν τον ισχυρισμό.
Αν και στο παιχνίδι 'Dungeons & Dragons' η Τίαματ έχει πέντε (5) κεφάλια, κανονικά έχει μόνο ένα (1).
https://www.youtube.com/watch?v=KwksWaJDg1A
Κατηγορία:Βαβυλώνα Κατηγορία:Σουμεριακή μυθολογία Κατηγορία:Μεσοποταμία
Κέτερ Μπετς
Ο Κέτερ Μπετς (πραγματικό όνομα: William Thomas Betts, 22 Ιουλίου 1928 - 6 Αυγούστου 2005) υπήρξε από τους περιζήτητους μπασίστες στην ιστορία της τζαζ. Ο "μπλούζι" ήχος, η μελωδικότητα, η λεπτότητα του τόνου και η δημιουργική προσέγγιση που χαρακτήριζαν το παίξιμο του τον έφεραν κοντά στα μεγαλύτερα ονόματα: Tommy Flanagan, Charlie Byrd, Stan Getz, Ella Fitzgerald, Cannonball Adderley, Joe Pass, Kenny Burrell, Joe Williams και άλλους.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Port Chester, NY, ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει ντραμς, αλλά τελικά το 1946 στράφηκε στο ακουστικό μπάσο. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία παίζοντας με τον τενόρο σαξοφωνίστα Carmen Leggio D.C. σε ηλικία 19 ετών. Στη συνέχεια έπαιξε με τον Εarl Bostic και αργότερα με την Dinah Washington. Το 1957 συνεργάζεται με τον κιθαρίστα Charlie Byrd και συμμετέχει στις Bossa Nova αναζητήσεις της εποχής και δίπλα στην Ella Fitzgerald από το 1965 ως μέλος του Tommy Flanagan Trio. Έμεινε κοντά στην Ella για 24 συνεχή έτη. Ηταν παρών στην τελευταία της εμφάνιση το 1993.
Συμμετέχει σε πλήθος ηχογραφήσεων ως sideman αλλά για πρώτη φορά το 1998 ηχογραφεί ως leader 2 άλμπουμς, το "Bass Buddies and Blues" και το "Βass Buddies, Blues and Beauty too", στην δική του εταιρεία (Κeter Betts music). Στο "Bass Buddies, Blues and Beauty too" φιλοξενεί τη ντίβα Εthel Ennis. Στο άλμπουμ συμμετείχαν και οι Bill Charlap (πιάνο) Pete Minger (τρομπέτα) Tommy Williams Jr.(τρομπέτα) Jerry Weldon (σαξόφωνο) Steve Abshire (κιθάρα) και Denis Mckrel (ντραμς). Το 2000 κυκλοφόρησε το live αλμπουμ "Live at the East Coast Jazz Festival" με τη συμμετοχή της Etta Jones.
Ο Κέτερ Μπετς πέθανε στις 6 Αυγούστου του 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί
Κράιστ Τσερτς, Μπαρμπάντος
Δημογραφία
Η Εκκλησία του Χριστού είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2000 55.800 κατοίκους με πυκνότητα 9.800 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι η Όιστινς με 1.203 κατοίκους.
Λουτέτια
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Χάρτης της Γαλατίας τον 1π.Χ. αιώνα, όπου φαίνεται η Λουτέτια και οι κυριότερες κελτικές φυλές. Η Λουτέτια (λατινικά:Lutetia, γαλλικά Lutèce) ήταν ρωμαϊκή πόλη, που βρισκόταν στη περιοχή, στην οποία σήμερα βρίσκεται το Παρίσι. Εντυπωσιακά μνημεία μαρτυρούν την αρχαία ιστορία του τόπου.
Γρυλοβλαττοειδή
Τα Γρυλοβλαττοειδή (Grylloblattodea με συνώνυμο Grylloblattaria, Grylloblattidea και Notoptera ) αποτελούν μια μικρή τάξη ημιμετάβολων εντόμων που σήμερα περιλαμβάνει μόνο μία οικογένεια με παγκοσμίως πέντε γένη και 25 είδη. Στην Ευρώπη η τάξη αυτή δεν εκπροσωπείται από κανένα είδος. Από απολιθώματα όμως είναι γνωστά  περίπου 300 είδη. Η τάξη θεωρείται πρόγονος των τάξεων Πλεκόπτερα και Εμβιόπτερα, πιθανόν και άλλων τάξεων.
Λουτέτια
Γύρω στο 360, η Λουτέτια μετονομάστηκε σε Παρίσι, από σύντμηση του «civitas Parisiorum» («πόλη των Παρισίων»), από το όνομα της γαλατικής φυλής των Παρισίων, που κατείχαν την περιοχή από τον 3ο αιώνα π.Χ..
Ετυμολογία
Η πόλη αναφέρεται ως «Λουκοτόκια» από τον Στράβωνα, «Λευκοτέκτια» από τον Πτολεμαίο και «Λουτέτια» από τον Ιούλιο Καίσαρα. Η προέλευση του ονόματος είναι αβέβαιη. Κατά μια ερμηνεία, μπορεί να προέρχεται από την κελτική ρίζα luteuo-, που σημαίνει έλος ή βάλτος.
Σιγιφρέδος της Λούκκα
Βιογραφία
Ο Ντονίτσο, ο βιογράφος του 12ου αι. του Οίκου της Κανόσα, αναφέρει ότι ο Σιγιφρέδος προερχόταν από την «κομητεία της Λούκα» ( de comitatu Lucensis ). Λίγα είναι γνωστά για το Σιγιφρέδο. Αν και ήταν από τη Λούκα, πιθανότατα δεν ήταν κόμης της Λούκα. Μετακόμισε από την Τοσκάνη στην Εμίλια-Ρομάνια περίπου 924-930 όταν ο Ούγος της Λομβαρδίας του χορήγησε εδάφη γύρω από την Πάρμα. Επίσης ο Σιγιφρέδος επέκτησε τον έλεγχο των εδαφών γύρω από τη Μπρέσια.
272 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σιγιφρέδος της Λούκκα
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του, η ταυτότητα της οποίου δεν είναι γνωστή, ο Σιγιφρέδος είχε τουλάχιστον τρεις γιους:
Σημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος της Κανόσα
Λουτέτια
Τοποθεσία
Η πρώτη αναφορά στη Λουτέτια έγινε από τον Ιούλιο Καίσαρα, όταν συγκάλεσε σ'αυτό το σημαντικό οχυρό (oppidum) της γαλατικής φυλής των Παρισίων συνέλευση των αρχηγών της Γαλατίας, το 53 π.Χ. Την τοποθετεί στην περιοχή της φυλής των Παρισίων, σε ένα νησί του Σηκουάνα. Μέχρι πρόσφατα, οι ερευνητές θεωρούσαν ότι επρόκειτο για το Ιλ ντε λα Σιτέ.
Αρχαιολογικές ανασκαφές από το 1994 έως το 2005 όμως, επιτρέπουν ως εικασία ότι η τοποθεσία της γαλατικής Λουτέτιας βρισκόταν στα προάστια του Παρισιού, στη Ναντέρ, στο νομό Ω-ντε-Σεν, όπου βρέθηκε μια ευρείας έκτασης πρωτοαστική αστικοποίηση πολλών κεντρικών δρόμων και εκατοντάδων σπιτιών άνω των 15 εκταρίων. Επίσης ανακαλύφτηκε μια σημαντική γαλατική νεκρόπολη που χρονολογείται από τα τέλη του 6ου αιώνα - αρχές του 3ου αιώνα π.Χ..
Ρωμαϊκή εποχή
μικρογραφία|Μακέτα του φόρουμ της Λουτέτιας, [[μουσείο Καρναβαλέ]] Το 52 π.Χ., περίπου ένα χρόνο πριν από το τέλος των Γαλατικών Πολέμων του Ιούλιου Καίσαρα, οι ρωμαϊκές λεγεώνες στράφηκαν κατά των Παρισίων. Στη μάχη της Λουτέτιας η τοπική φυλή των Παρισίων και συνασπισμένες γαλατικές δυνάμεις νικήθηκαν από τους Ρωμαίους υπό την ηγεσία του Τίτου Λαβήνιου, ενός από τους στρατηγούς του Καίσαρα. Οι κάτοικοι της Λουτέτιας προτίμησαν να κάψουν την πόλη για να μην την καταλάβουν οι Ρωμαίοι. Οι Ρωμαίοι συνέτριψαν επίσης τους Γαλάτες στο κοντινό Μελάν και πήραν τον έλεγχο της περιοχής.
Η ρωμαϊκή πόλη χτίστηκε στο λόφο στη νότια όχθη του ποταμού Σηκουάνα (στον λόφο της Σαιν Ζενεβιέβ), καθώς η πεδιάδα κοντά στον ποταμό πλημμύριζε εύκολα. Το τυπικό ρωμαϊκό οδικό δίκτυο της πόλης δημιουργήθηκε στον άξονα βορρά-νότου, ενδεχομένως υπαγορευόμενο από την ανάγκη να διασχίσουν τις ελώδεις ποτάμιες όχθες στη συντομότερη δυνατή απόσταση, αλλά και να ευθυγραμμιστούν με τον τυπικό ρωμαϊκό προσανατολισμό του κυρίου άξονα. Δύο κύριες διαδρομές σύγκλιναν στον Σηκουάνα: ένας δρόμος που έφθανε από την Ισπανία (σημερινή οδός Σαιν-Ζακ) μέσω Ορλεάνης και χρησιμοποιούνταν ως κύριος άξονας (cardo maximus), και ένας άλλος δρόμος από τη Ρώμη μέσω της Λυών (στη ρωμαϊκή εποχή Λούγδουνο). Δενδροχρονολογική μελέτη των ξύλινων στηριγμάτων κάτω από το χαμηλότερο στρώμα του ρωμαϊκού άξονα βορρά-νότου χρονολογεί την κατασκευή του δρόμου μετά το 4 μ.Χ., περισσότερο από πενήντα χρόνια μετά τη ρωμαϊκή επικράτηση και ειρήνευση της περιοχής.
Το οδικό δίκτυο και η θέση των κυριότερων μνημείων - το φόρουμ στην κορυφή του λόφου, το αμφιθέατρο, τα λουτρά - δείχνουν ότι η ρωμαϊκή πόλη ήταν χτισμένη σε οικοδομικά τετράγωνα με γέφυρες που συνέδεαν το Ιλ ντε λα Σιτέ με την αριστερή όχθη.
Η ανάπτυξη της πόλης άρχισε την εποχή του Οκταβιανού (27π.Χ - 14 μ.Χ) και η πόλη επεκτάθηκε στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Ήταν αρκετά προχωρημένη στις αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ., οπότε μια εταιρία τοπικών εμπόρων και ναυτικών ανέγειρε τον περίτεχνο Βωμό των Παρισινών Ναυτικών, ένα σύνολο πέντε σκαλιστών λίθων που αναπαριστούσαν ρωμαϊκές και γαλατικές θεότητες και ήταν αφιερωμένο στον Τιβέριο και πολλούς θεούς, φανερώνοντας ότι υπήρχε ένα σημαντικό λιμάνι στον ποταμό.
Σημαντικά δημόσια έργα και μνημεία κατασκευάστηκαν τον 2ο αιώνα μ.Χ. Η Λουτέτια επεκτάθηκε με πληθυσμό περίπου 8.000 κατοίκων αλλά δεν είχε μεγάλη πολιτική σημασία - η πρωτεύουσα της επαρχίας Lugdunensis Senona ήταν το Αγένδικο. Κατασκευάστηκε υδραγωγείο μήκους 26 χλμ. με ρυθμό ροής που υπολογίζεται σε 2000 κυβικά μέτρα ημερησίως και παρείχε στην πόλη νερό που συλλέγονταν από πολλά σημεία. μικρογραφία|Λεπτομέρεια από το Βωμό των Παρισινών Ναυτικών (Le pilier des Nautes) με απεικονίσεις Γαλατικών και Ρωμαϊκών θεοτήτων. Εδώ ο θεός [[Έσους.]] Τον 3ο αιώνα ιεραπόστολοι διέδωσαν τον Χριστιανισμό στην πόλη. Ο άγιος Διόνυσος (Σαιν Ντενί) έγινε ο πρώτος επίσκοπος της πόλης και περίπου το 250 μ.Χ. αυτός και δύο σύντροφοί του συνελήφθησαν και αποκεφαλίστηκαν κατά τη διάρκεια των διωγμών του αυτοκράτορα Δεκίου, στο λόφο του Mons Mercurius, που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Mons Martyrum (λόφος των μαρτύρων, η σημερινή Μονμάρτρη). Στον τόπο της ταφής ανεγέρθηκε αργότερα, τον 7ο αιώνα, η Βασιλική του Αγίου Διονυσίου, η οποία χρησίμευε από τότε ως χώρος ταφής των Γάλλων βασιλέων.
Μετά από μια βαρβαρική επίθεση το 275 από  τα γερμανικά φύλα των Φράγκων και Αλαμαννών που κατέστρεψαν μεγάλο μέρος των νότιων τμημάτων της πόλης, ο πληθυσμός μεταφέρθηκε στο νησί και γύρω από το Ιλ ντε λα Σιτέ κατασκευάστηκε οχυρό αμυντικό τείχος από μεγάλες πέτρες που μεταφέρθηκαν από κατεστραμμένα οικοδομήματα. Η πόλη στη νότια όχθη μαζί με τα κύρια δημόσια κτίρια εγκαταλείφθηκαν σταδιακά.
Η Λουτέτια μετονομάστηκε από το 360 σε Παρίσι, παίρνοντας το όνομα από σύντμηση του «civitas Parisiorum» («πόλη των Παρισίων»), καθώς Παρίσιοι ήταν το όνομα του γαλατικού φύλου που κατείχε την περιοχή από τον 3ο αιώνα π.Χ.
Μνημεία
μικρογραφία|Η κονίστρα της Λουτέτιας εναλλ.=|μικρογραφία|Θέρμες Κλυνύ, το frigidarium, η αίθουσα για κρύα λουτρά Τα ερείπια της αρχαίας πόλης είναι θαμμένα κάτω από το έδαφος και ανακαλύπτονται σταδιακά. Στα ορατά περιλαμβάνονται:
Πολλά αντικείμενα της αρχαίας Λουτέτιας εκτίθενται στο Μουσείο Καρναβαλέ στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλορωμαϊκές πόλεις Κατηγορία:Ιστορία του Παρισιού
Γρυλοβλαττοειδή
Μορφολογικά χαρακτηριστικά
Τα σημερινά είδη έχουν επίμηκες σώμα με μορφή ενδιάμεση των σωμάτων των γρύλων (Gryllidae) και των κατσαρίδων (Blattodea). Για αυτό το λόγο η τάξη πήρε το όνομά "Grylloblattodea". Τα ακμαία αποκτούν μήκος 18 μέχρι 35 χιλιοστομέτρων. Το κεφάλι είναι κοντό. Οι οφθαλμοί είναι μικροί ή λείπουν. Οι νηματοειδείς κεραίες αποτελούνται από 28 μέχρι 50 μέρη. Τα στοματικά μόρια είναι μασητικού τύπου.
Τα τρία θωρακικά μεταμερή έχουν περίπου την ίδια μορφή. Τα πόδια είναι βαδιστικού τύπου, όλοι οι ταρσοί είναι πενταμερείς. Τα έντομα αυτά κατατάσσονται στα Πτερυγωτά, είναι όμως άπτερα.
Η κοιλία αποτελείται από δέκα ουρομερή και καταλήγει σε ένα ζεύγος κερκιδίων (ή κέρκων, cerci). Το θηλυκό έχει επιμήκη ωοθέτη, τα εξωτερικά αρσενικά γεννητικά όργανα είναι ασύμμετρα. Οι νύμφες μοιάζουν πολύ στα ενήλικα, κατά κανόνα, όμως, το καφέ χρώμα των ενηλίκων είναι πιο ανοιχτό στης νύμφες.
Βιολογία
Τα γρυλοβλαττοειδή δραστηριοποιούνται μέρα και νύχτα. Ζουν μονάχα ή ως ζεύγη. Τα ενήλικα τρέφονται από έντομα και άλλα αρθρόποδα, παρατηρούνται και θηλυκά που τρώνε το ταίρι τους. Οι νύμφες είναι παμφάγες, μπορούν όμως να νηστεύουν μερικούς μήνες. Κατά τις ζεστές περιόδους αποτραβιούνται βαθιά στο χώμα, το χειμώνα δραστηριοποιούνται κάτω από το χιόνι.
Κατά το ζευγάρωμα τα αρσενικά αντιμετωπίζουν τα θηλυκά και τα δυο αγγίζονται με τις κεραίες. Μετά το θηλυκό φεύγει, ενώ το αρσενικό το ακολουθεί, το αρπάζει και το καβαλικεύει. Πάντοτε στην δεξιά πλευρά λυγίζει την άκρη της κοιλιάς στην κάτω πλευρά της κοιλιάς του θηλυκού εξ αιτίας της ασυμμετρίας των εξωτερικών γεννητικών οργάνων του. Η σύζευξη μπορεί να επικρατεί μέχρι τέσσερις ώρες. Στο είδος Galloisiana nipponensis η ωοτοκία πραγματοποιείται 10 - 50 μέρες μετά την σύζευξη. Τα 50 - 150 αυγά τοποθετούνται στο χώμα, κάτω από πέτρες ή μέσα σε σάπιο ξύλο. Έχει περίπου 8 νυμφικά στάδια και για την ανάπτυξη σε ενήλικο χρειάζονται δυο με τρία χρόνια. Τα αυγά μπορούν να εκδηλώνουν διάπαυση διαρκείας μέχρι τριών χρόνων. Η όλη μεταβολή στο ενήλικο μπορεί να φτάσει τα επτά χρόνια.
Αναφορές
Κατηγορία:Έντομα
Θύελλα σε μητρική καρδιά
Η ταινία Θύελλα σε μητρική καρδιά (Αγγλικός τίτλος Mildred Pierce) είναι ένα φιλμ νουάρ, παραγωγής 1945 σε σκηνοθεσία Μάικλ Κερτίζ, με πρωταγωνίστρια τη Τζόαν Κρόφορντ. Ήταν η πρώτη ταινία της Κρόφορντ αφότου άφησε την εταιρία παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer και η ταινία που της χάρισε το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου.
Παρασκήνιο
Το φιλμ νουάρ αυτό, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέιμς Μ. Κέιν (επίσης υπεύθυνο για το Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές (The Postman Always Rings Twice) και για το Κολασμένη αγάπη (Double Indemnity) που μεταφέρθηκαν επίσης στη μεγάλη οθόνη), πέρασε από σαράντα κύματα μέχρι να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη. 8 σεναριογράφοι επιστρατεύτηκαν μέχρι να βρεθεί το κατάλληλο σενάριο, ενώ στο τιμόνι της σκηνοθεσίας βρέθηκε ο Μάικλ Κερτίζ (σκηνοθέτης της ταινίας Καζαμπλάνκα) εφόσον αρχικά απορρίφθηκε ο Βίνσεντ Σέρμαν. Ο Τζακ Γουόρνερ είχε αγοράσει τα δικαιώματα του μυθιστορήματος από τον Κέιν σκεπτόμενος τη Μπέτι Ντέιβις για το ρόλο της Μίλντρεντ. Η Ντέιβις που εκείνη την περίοδο βρισκόταν στο απόγειο της επιτυχίας και θεωρούνταν η πιο ισχυρή γυναίκα στο Hollywood απέρριψε το ρόλο θεωρώντας τον εαυτό της πολύ νέο για να έχει 17χρονη κόρη. Η Ροζαλίντ Ράσελ επίσης απέρριψε το ρόλο, ενώ η Μπάρμπαρα Στάνγουικ και η Αν Σέρινταν ενδιαφέρθηκαν για εκείνον. Εκείνη την περίοδο η Κρόφορντ είχε μόλις αφήσει την MGM κι είχε υπογράψει συμβόλαιο με τη Warner, η καριέρα της βρισκόταν σε κακά χάλια καθώς επί σειρά 4 ετών θεωρούταν Δηλητήριο των ταμείων, οι ταινίες της δεν πουλούσαν πλέον κι είχε περάσει στα αζήτητα. Η Κρόφορντ έδειξε ενδιαφέρον για την ταινία και παρά το γεγονός ότι οι σχέσεις της με τον Μάικλ Κερτίζ δεν ήταν οι καλύτερες δέχτηκε να περάσει από ακρόαση για το ρόλο τον οποίο και κέρδισε. Η ταινία έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και αναβίωσε την καριέρα της.
Συγκρίσεις με το μυθιστόρημα
Παρά το γεγονός ότι ο Τζέιμς Μ. Κέιν έχει χαρακτηριστεί συχνά συγγραφέας του εγκλήματος, το μυθιστόρημα Μίλντρεντ Πιρς αποτελούσε περισσότερο ψυχολογική μελέτη στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής που συνδύαζε στοιχεία μελοδράματος με στοιχεία από αστυνομικό θρίλερ. Στη διασκευή του σεναρίου προστέθηκε και το έγκλημα του δεύτερου συζύγου της Μίλντρεντ, προκειμένου να επέλθει δραματική κορύφωση. Το μυθιστόρημα καλύπτει μια χρονική περίοδο διάρκειας 9 ετών (από το 1931 μέχρι και το 1940). Το σενάριο της ταινίας περιγράφει όμως τα γεγονότα αυτά σε μια χρονική περίοδο 4 ετών. Έτσι οι χαρακτήρες στην ταινία δε φαίνεται να μεγαλώνουν. Η εμφάνιση τόσο της Μίλντρεντ, όσο και της κόρης της Βίντα, δεν αλλάζει με την πάροδο των χρόνων. Στην ταινία η Μίλντρεντ εμφανίζεται περισσότερο ως αυτοδημιούργητη γυναίκα, η οποία πλουτίζει υπερβολικά, ενώ η Βίντα που στο μυθιστόρημα εμφανίζεται ως ιδιαίτερα ταλαντούχα και πανούργα, στην ταινία δεν εμφανίζει αυτά τα χαρακτηριστικά. Όλες οι αναφορές στην οικονομική κρίση και την ποτοαπαγόρευση, που έπαιζαν σημαντικό ρόλο στο μυθιστόρημα, έχουν αφαιρεθεί από την ταινία.
Βραβεία όσκαρ
Η ταινία έλαβε έξι υποψηφιότητες για όσκαρ χαρίζοντας στην Κρόφορντ το πρώτο και μοναδικό της όσκαρ. Τη βραδιά της απονομής η Κρόφορντ φοβούμενη πιθανή ήττα επικαλέσθηκε ασθένεια και παρέμεινε σπίτι ακούγοντας τα αποτελέσματα από το ραδιόφωνο. Η νίκη της σηματοδότησε την επιστροφή της στα κινηματογραφικά δρώμενα και μεγάλωσε την έχθρα της με τη Μπέτι Ντέιβις, μια έχθρα που είχε ως αποκορύφωμα τα παρασκήνια των γυρισμάτων της ταινίας του 1962 Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν; (Whatever Happened To Baby Jane).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Επανεκτέλεση
Τον Απρίλιο του 2010, η Κέιτ Γουίνσλετ ξεκίνησε τα γυρίσματα μιας μίνι σειράς 5 επεισοδίων υποδυόμενη τον πρωταγωνιστικό ρόλο, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζέιμς Μ. Κέιν. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Τοντ Χέινς και συμπρωταγωνιστούν οι Γκάι Πιρς και Έβαν Ρέιτσελ Γουντ. Η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται από το αμερικανικό κανάλι HBO στις 27 Μαρτίου 2011 και ολοκληρώθηκε στις 10 Απριλίου 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1945 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαξ Στάινερ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάικλ Κερτίζ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
273 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μαγκλ
Ως Μαγκλ (αγγλικά: muggle) στο σύμπαν του Χάρι Πότερ ορίζεται, κατά τη συγγραφέα Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, κάθε άνθρωπος ο οποίος δεν έχει ούτε την παραμικρή μαγική ικανότητα και δεν έχει γεννηθεί από γονείς μάγους (άτομα με έλλειψη μαγικών ικανοτήτων που έχουν γεννηθεί από μάγους καλούνται Σκουίμπ). Ένας Μαγκλ δεν μπορεί να εκτελέσει μαγικά ξόρκια ή/και μεταμορφώσεις και επομένως δεν μπορεί και να λάβει μαγική παιδεία ή να του γίνει γνωστή η ύπαρξη των μάγων. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν μάγοι οι οποίοι κατάγονται από Μαγκλ (βασικό παράδειγμα η Ερμιόνη Γκρέιντζερ). Οι μάγοι δεν έχουν σε εκτίμηση τους Μαγκλ και πιστεύουν πως είναι πολύ πιο ικανοί από αυτούς. Αυτό αποδεικνύεται στο πρώτο βιβλίο της σειράς, όταν ένας μάγος το δηλώνει καθαρά στο θείο του Χάρι, όπως και (στο ίδιο βιβλίο) η καθηγήτρια ΜακΓκόναγκαλ. Μαγκλ θεωρούνται επίσης κι οι χαζοί. Ο Αργκους Φιλτς επιστάτης της σχολής Χόγκουαρτς για μαγικά και ξόρκια είναι Μαγκλ, αλλά έχει γονείς μάγους (δηλαδή είναι Σκουίμπ). Οι Σκουίμπ είναι το αντίθετο από τους Μαγκλογεννημένους (κατάγονται από Μαγκλ).Δηλαδή έχουν μάγους γονείς, αλλά οι ίδιοι δεν μπορούν να κάνουν ξόρκια, να φτιάξουν φίλτρα, να μεταμορφώσουν αντικείμενα κλπ.
Κατηγορία:Σύμπαν του Χάρι Πότερ
Άντονι Ντέιβιντσον
Ο Άντονι Ντέιβιντσον (γενν. στο Χίμελ Χέμπστεντ του Χερτφορντσάιρ στις 18 Απριλίου 1979) είναι Βρετανός οδηγός αγώνων από την Αγγλία. Στη Φόρμουλα 1 βρισκόταν από το 2002 μέχρι το 2008. Έλαβε μέρος σε 24 Γκραν Πρι που σε όλα εκκίνησε κανονικά. Το 1ο από αυτά ήταν το Ουγγρικό Γκραν Πρι του 2002 και το τελευταίο το Ισπανικό Γκραν Πρι του 2008. Δεν μπόρεσε να σημειώσει κανένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Στο Ουγγρικό Γκραν Πρι του 2002 αντικατέστησε το Μαλαισιανό οδηγό της Minardi Άλεξ Γιουνγκ τον οποίο η ομάδα αποφάσισε να αφήσει εκτός σε αυτό το Γκραν Πρι λόγω ενός πειθαρχικού του παραπτώματος.
Κατηγορία:Βρετανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Αμφιφυλοφιλία
thumb|right|Σύμβολο της αμφιφυλοφιλίας
Η αμφιφυλοφιλία ή αμφισεξουαλικότητα είναι η συναισθηματική, η ρομαντική ή/και η σεξουαλική έλξη ή σεξουαλική συμπεριφορά,   προς άτομα και του θηλυκού και του αρσενικού φύλου (βιολογικό ή ψυχολογικό)και γενικότερα, προς παραπάνω από ένα φύλα. Κάποιες φορές αποδίδεται εναλλακτικά ως πανσεξουαλικότητα,  αν και συνήθως ο όρος "πανσεξουαλικός/ή" χρησιμοποιείται για να περιγράψει ανθρώπους που έλκονται από άτομα ανεξαρτήτως το βιολογικό ή το ψυχολογικό τους φύλο, συμπεριλαμβανομένου τα θηλυκά άτομα (είτε είναι cis, ίντερσεξ ή τρανς), τα αρσενικά άτομα (είτε είναι cis, ίντερσεξ ή τρανς), και τα μη δυαδικά άτομα.
Η αμφιφυλοφιλία είναι μία από τις τρεις βασικές κατηγορίες σεξουαλικού προσανατολισμού μαζί με την ετεροφυλοφιλία και την ομοφυλοφιλία, που είναι μέρη του ετερο-ομοφυλοφιλικού φάσματος. Η αμφιφυλοφιλική ταυτότητα δεν σημαίνει απαραιτήτως ισάξια έλξη και στα δύο φύλα. Πολύ συχνά, άτομα που έχουν ορατή αλλά όχι αποκλειστική σεξουαλική προτίμηση για κάποιο φύλο αυτοπροσδιορίζονται επίσης ως αμφιφυλόφιλοι.
Η αμφιφυλοφιλία έχει παρατηρηθεί σε διάφορες κοινωνίες ανθρώπων και παντού στο ζωικό βασίλειο  μέσα στην ιστορία. Ο όρος αμφιφυλοφιλία, ωστόσο, όπως η ετεροφυλοφιλία και η ομοφυλοφιλία, επινοήθηκε το 19ο αιώνα.
Ετυμολογία
Ο όρος αμφιφυλοφιλία προέρχεται από τις λέξεις, αμφί+φύλο+φιλία και μεταφράζεται κυριολεκτικά ως αγάπη προς και τα δύο φύλα.
Στερεότυπα εις βάρος αμφιφυλόφιλων ατόμων
Όπως κάθε σεξουαλικός προσανατολισμός που αποκλίνει απ' ό,τι θεωρείται "φυσιολογικό", έτσι και για την αμφιφυλοφιλία και τα αμφιφυλόφιλα άτομα υπάρχουν πάρα πολλά στερεότυπα και λάθος αντιλήψεις που κατ' επέκταση οδηγούν σε ρατσισμό και αμφιφοβία/μπαϊφοβία. Συχνά, τα στερεότυπα αυτά αναπαράγονται και διαιωνίζονται από τα ίδια τα άτομα που συνθέτουν την υπόλοιπη ΛΟΤ κοινότητα, δηλαδή τους ομοφυλόφιλους, τις λεσβίες και τα τρανς άτομα.
Αρχικά, η αυθεντικότητα και η ύπαρξη της αμφιφυλοφιλίας, σ' αντίθεση με την ομοφυλοφιλία ή τη διαφυλικότητα, αμφισβητείται ή θεωρείται ως μεταβατικό στάδιο και "ασφαλής χώρος" από το οποίο περνούν τα "μπερδεμένα" άτομα που διαισθάνονται μεν ότι δεν είναι ετεροφυλόφιλα αλλά φοβούνται, δε, να δηλώσουν και να αποδεχτούν άμεσα το γεγονός ότι είναι ομοφυλόφιλα. Μολονότι αυτό ισχύει για ορισμένες περιπτώσεις, δεν αποτελεί το γενικό κανόνα.
Η αμφιφυλοφιλία χαρακτηρίζεται επίσης εσφαλμένα ως απελπισμένος τρόπος του να επιστήσει κανείς την προσοχή του κόσμου επάνω του: με το να ισχυρισθεί ότι είναι αμφί, μπορεί εύκολα να προκαλέσει και να γίνει το επίκεντρο του ενδιαφέροντος· η στερεοτυπική αυτή αντίληψη αποδίδεται συχνότατα στις αμφιφυλόφιλες γυναίκες, που κατηγορούνται ότι δηλώνουν αμφί για να σαγηνεύουν τους άνδρες. Συνάμα, η αμφιφυλοφιλία δε γίνεται αποδεκτή λόγω της στερεοτυπικής ιδέας ότι η αμφιφυλοφιλία συνεπάγεται πάντα το σεξουαλικό πειραματισμό και δεν αποτελεί κάτι μόνιμο. Αυτό οφείλεται στο ότι πολλά άτομα επιλέγουν βεβιασμένα την ετικέτα αυτή ενώ πειραματίζονται με τη σεξουαλικότητά τους και, όταν τελικά αποφασίσουν ότι δεν τους αντιπροσωπεύει και ότι στην πραγματικότητα είναι ετεροφυλόφιλα, την απορρίπτουν, δημιουργώντας έτσι την εντύπωση ότι αποτελεί μια φάση ή μια περιστασιακή ενασχόληση.
Η "αδηφαγία" και η πλεονεξία καθώς και η αδυναμία δέσμευσης σε έναν/μία ερωτικό/ή σύντροφο συνδέονται επίσης με την αμφιφυλοφιλία, αφού επικρατεί η άποψη ότι οι αμφιφυλόφιλοι είναι στην πραγματικότητα πλεονέκτες που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν με ένα μόνο σύντροφο από το ένα φύλο και γι' αυτό καταφεύγουν και στο άλλο. Σε αυτό έγκειται και το γεγονός ότι θεωρείται πως οι αμφιφυλόφιλοι αδυνατούν να δεσμευτούν σε μια ερωτική σχέση και το ότι είναι άπιστοι.
Συχνότητα
Στο έργο του Kinsey Reports ο Άλφρεντ Κίνσεϊ αναφέρει ότι "το 46% του ανδρικού πληθυσμού έχει συμμετάσχει τόσο σε ετεροφυλοφιλικές όσο και ομοφυλοφιλικές δραστηριότητες ή είχε βιώσει σωματικές αντιδράσεις προς άτομα και των δύο φύλων, στην ενήλικη ζωή του". Επιπρόσθετα, στην έρευνα The Janus Report on Sexual Behavior που δημοσιεύτηκε το 1993, επισημαίνεται ότι το 5% και το 3% των ανδρών και των γυναικών αντιστοίχως θεωρούν τον εαυτό τους αμφιφυλόφιλο.
Το 2007, δε, ένα άρθρο της New York Times τόνιζε ότι "1,5 % των Αμερικανίδων και 1,7% των Αμερικανών αυτοχαρακτηρίζονται ως αμφιφυλόφιλες/οι ενώ επίσης, ότι 14,4% των νεαρών Αμερικανίδων θεωρούν τον εαυτό τους "όχι αυστηρώς ετεροφυλόφιλο", με το ποσοστό για τους ομοφυλόφιλους ή αμφιφυλόφιλους άνδρες να αγγίζει το 5,6%.
Σύμβολα αμφιφυλοφιλικής υπερηφάνειας
Η σημαία της αμφιφυλοφιλικής υπερηφάνειας αποτελείται από τρεις ρίγες, μια ροζ, μια μωβ και μια μπλε. Η ροζ ρίγα αντριπροσωπεύει την ομοφυλοφιλία, η μπλε την ετεροφυλοφιλία και η μωβ (η οποία προκύπτει από την ανάμειξη των δύο) την αμφιφυλοφιλία. Εκτός από την τρίχρωμη σημαία, χρησιμοποιείται επίσης και το σύμβολο του μπλε και του ροζ τριγώνου (με το ροζ να αποτελεί γνωστό σύμβολο που χρησιμοποιούταν στη Ναζιστική Γερμανία για τους ομοφυλόφιλους κρατούμενους και έχει επανοικειοποιηθεί σήμερα ως σύμβολο των ομοφυλόφιλων) που σχηματίζουν το μωβ χρώμα στο σημείο ένωσής τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρώπινη σεξουαλικότητα Κατηγορία:ΛΟΑΤ Κατηγορία:Σεξουαλικός προσανατολισμός Κατηγορία:Αμφιφυλοφιλία
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – 20 χιλιόμετρα βάδην ανδρών
Τα 20 χιλιόμετρα βάδην ανδρών ήταν ένα από τα αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 που πραγματοποιήθηκε στις 11 Αυγούστου 2018.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι τοπικές (UTC+2)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 Κατηγορία:Βάδην στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Ελυμαΐς
Η Ελυμαΐς ή Ελαμαΐς (ελληνική μορφή της αρχαιότερης ονομασίας Ελάμ) ήταν αυτόνομο κράτος του 2ου αιώνα π.Χ. έως τις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ., συχνά υποτελές στην Παρθία.
Βρίσκεται στην κορυφή του Περσικού Κόλπου στη σημερινή περιοχή του Χουζιστάν στο Ιράν (Σούσα).
Οι κάτοικοι ήταν ικανοί τοξότες και ντόπιοι της πόλης Σούσα, που βρισκόταν στα ανατολικά του εδάφους της Ελυμαΐδος. Οι περισσότεροι στο βασίλειο ήταν πιθανώς απόγονοι των αρχαίων Ελαμιτών, που κάποτε είχαν τον έλεγχο αυτής της περιοχής. Οι επαρχίες της Ελυμαΐδος ήταν η Μασσαβατική (αργότερα Μασαμπαντάν), η Κυρβιανή και η Γαβιανή.
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη γλώσσα τους, παρόλο που η ελαμιτική εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται από την Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία 250 χρόνια πριν σχηματιστεί το βασίλειο αυτό. Μια σειρά από αραμαϊκές επιγραφές έχουν ανακαλυφθεί στην Ελυμαία.
Το βασίλειο επιβίωσε μέχρι την εξαφάνιση του από εισβολή των Σασανιδών στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ..
Νομίσματα
μικρογραφία|250x250εσ|Νόμισμα του Καμνασκίρη Γ', βασιλιά των Ελυμαίων, και της συζύγου του, Ανζάζης μικρογραφία|Νόμισμα του Ορόντη Δ' (~150 ΜΚΕ) Τα νομίσματα στην Ελυμαΐδα απεικόνιζαν έναν βασιλιά. Δεν είναι γνωστό αν ήταν Πάρθος βασιλιάς ή τοπικός ηγέτης, καθώς τέτοιες πληροφορίες δεν έχουν αποκαλυφθεί. Τα νομίσματα αυτά βασίζονται σε ελληνικά πρότυπα δραχμών και τετράδραχμων. Η βασιλική εικόνα βασίζεται γενικά σε νομίσματα Πάρθων, συνήθως με άγκυρα με αστέρι σε μισοφέγγαρο. Το αντίστροφο έχει μια μορφή ή προτομή της Άρτεμης με κείμενο γύρω του, έναν αετό, ή συχνά μόνο επιμήκεις τελείες (αυτό οδήγησε στην υπόνοια ότι οι χαράκτες δεν γνώριζαν ελληνικά ή αντιγράφηκαν από νομίσματα των οποίων η γραφή ήταν ήδη ακατανόητη).
Μια παραλλαγή της αραμαϊκής γλώσσας, η οποία ήταν πιο συντηρητική από τη σύγχρονη ύστερη παλιά ανατολική αραμαϊκή, που ομιλούνταν στην ανατολική Μεσοποταμία, έχει καταγραφεί στην Ελυμαΐδα μέχρι την άνοδο των Σασανιδών. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι τα αραμαϊκά ήταν ομιλούμενη γλώσσα στο βασίλειο. Καταγράφονται μόνο σε νομίσματα (από τον Ορόντη Γ') και σε επιγραφές.
Αρσακίδες
Αρχίζοντας με τον Ορόντη, ένας κλάδος των Αρσακιδών ανέλαβε τη βασιλεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Παρθία
274 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νικόλαος Πλαστήρας
Ο Νικόλαος Πλαστήρας (4 Νοεμβρίου 1883 - 26 Ιουλίου 1953) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Έγινε γνωστός για τη δράση του κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (όπου απέκτησε το προσωνύμιο Μαύρος Καβαλάρης) και τη Μικρασιατική εκστρατεία ενώ πολλές φορές συμμετείχε σε στρατιωτικά κινήματα. Ήταν φιλοβενιζελικός και κυβέρνησε ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας τρεις φορές, μία το 1945 και άλλες δύο στα 1950-1952.
Καταγωγή-παιδικά χρόνια
Γιος του Χρήστου Πλαστήρα, ράφτη, και της Στυλιανής Καραγιώργου, υφάντρας, γεννήθηκε στο Μορφοβούνι Καρδίτσας (παλαιά ονομασία: Βουνέσι), το 1883.
Κατά τον πόλεμο του 1897, η οικογένειά του καταφεύγει στην ορεινή Πεζούλα της Νευρόπολης Αγράφων και μετά το τέλος του πολέμου επιστρέφουν στην Καρδίτσα, όπου φοιτά στο δημοτικό και στο ελληνικό σχολείο της πόλης. Η φοίτηση όμως στο σχολείο διακόπτεται όταν εμπλέκεται σε έναν καυγά με τον γιό ενός Τούρκου Αγά και αναγκάζεται να διαφύγει για να μη συλληφθεί, μέσω Βόλου στον Πειραιά. Φοιτά στη Βαρβάκειο Σχολή και στη συνέχεια επιστρέφει, αφού φεύγουν οι Τούρκοι από τη Θεσσαλία, στην ιδιαίτερη πατρίδα του για να ολοκληρώσει τις γυμνασιακές σπουδές του. μικρογραφία|Ο Πλαστήρας σε φωτογραφία του 1924.
Στρατιωτική δράση
Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο, κατατάχθηκε στον Στρατό τον Δεκέμβριο του 1903 με τον βαθμό του δεκανέα και υπηρέτησε στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού στα Τρίκαλα, όπου προήχθη σε υπαξιωματικό (επιλοχίας). Τον Απρίλιο του 1907 πήρε μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα: αφού εγκατέλειψε τη μονάδα του, μαζί με μερικούς συναδέλφους του ήλθε σε επαφή με διάφορα πρόσωπα στην Καρδίτσα συγκροτώντας ομάδα εθελοντών. Με αυτή στη συνέχεια, συνεργάζεται με την ομάδα του καπετάν-Αγραφιώτη και του υπολοχαγού Χαράλαμπου Παπαγάκη σε επιχειρήσεις γύρω από τη λίμνη των Γιαννιτσών. Μετά την ολοκλήρωση της αποστολής του επέστρεψε στη μονάδα του και στα 1908 δίνει εξετάσεις προκειμένου να εισαχθεί στη Σχολή Υπαξιωματικών της Κέρκυρας, ερχόμενος πρώτος επιλαχών. Συμμετείχε ενεργά στον «Σύνδεσμο Υπαξιωματικών» που είχε σκοπό την αξιοκρατία και την εξυγίανση του Στρατού και ήταν παράλληλη με τον «Στρατιωτικό Σύνδεσμο» των αξιωματικών, που έκανε το Κίνημα στο Γουδί το 1909. Το 1910 εισήχθη στη Σχολή Υπαξιωματικών της Κέρκυρας από όπου εξήλθε το 1912 ως Ανθυπολοχαγός. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η σχολή υπαξιωματικών Κέρκυρας (Προπαρασκευαστικόν Υπαξιωματικών Σχολείον ), λειτούργησε την περίοδο 1884 έως 1889, όπου και έκλεισε. Επαναλειτούργησε το 1925, όχι στην Κέρκυρα άλλα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κεφαλληνία. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για το ποία στρατιωτική σχολή παρακολούθησε ο Πλαστήρας.
Στους Βαλκανικούς Πολέμους
μικρογραφία|Ο Πλαστήρας έφιππος. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, υπηρετεί ως υπασπιστής τάγματος στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού με έδρα τη Λάρισα, και επειδή αυτό ανήκε στη Στρατιά της Θεσσαλίας, ήταν από τις πρώτες που πολέμησαν και έτσι διακρίθηκε στις μάχες της Ελασσόνας, των Γιαννιτσών και του Λαχανά, και ιδιαίτερα στην τελευταία στην οποία ονομάστηκε από τους συμπολεμιστές του Μαύρος Καβαλάρης. Μετά το πέρας των επιχειρήσεων, το 5ο Σύνταγμα Πεζικού του Πλαστήρα γύρισε στα Τρίκαλα και ένα τάγμα, στο οποίο ανήκε και ο ίδιος, αποσπάστηκε στη Χίο. Την ίδια περίοδο προήχθη σε υπολοχαγό και αργότερα στο βαθμό του λοχαγού λόγω «εξαιρέτων πράξεων».
Το 1914 πήρε μέρος στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα: από τη Χίο όπου βρισκόταν φεύγει για την Αθήνα και συναντά τον Στέφανο Σαράφη. Μαζί συνεννοούνται για να δράσουν υπέρ της κίνησης του Ζωγράφου. Ο Πλαστήρας μεταβαίνει στα Τρίκαλα με σκοπό την οργάνωση στρατιωτικής αποστολής στη Βόρειο Ήπειρο. Όμως του ανακοινώνεται η επικείμενη σύλληψή του λόγω ακριβώς του σχεδίου που οργάνωνε. Η συμπαράσταση πολλών συναδέλφων αλλά κυρίως η υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας ακύρωσε τα σχέδιά του αλλά και τη σύλληψή του. Επιστρέφει στη Χίο και ολοκληρώνει το σχεδιασμό άμυνας του νησιού.
Στον Διχασμό
Στην περίοδο του Εθνικού Διχασμού, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τάχθηκε με το Κίνημα Εθνικής Αμύνης (Σεπτέμβριος 1916) και συμμετείχε σ' αυτό. Συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 1916 κι όταν βρισκόταν με άδεια στην Αθήνα, ήλθε σε επαφή μαζί με άλλους αξιωματικούς με τον Βενιζέλο, για να τον συμβουλευθούν αν θα έπρεπε να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους για να ενωθούν με τον Γαλλικό Στρατό στη Θεσσαλονίκη. Αυτός τους ζήτησε να μην εγκαταλείψουν τις θέσεις τους στο στράτευμα προκειμένου να μην απογυμνωθεί από αντιμοναρχικούς αξιωματικούς, αλλά να στρατολογούν κι άλλους αξιωματικούς και να είναι σε ετοιμότητα. Όταν υπηρετούσε τότε ως λοχαγός στη Λευκάδα μαζί με 11 άλλους αξιωματικούς της μονάδας του εγκατάλειψε τη θέση του και κινήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου έφτασε στις 17/30 Σεπτεμβρίου 1916. Πολέμησε στο Μακεδονικό μέτωπο κατά των Γερμανοβουλγάρων, όπου τραυματίστηκε και παράλληλα προάχθηκε σε ταγματάρχη. Επίσης, ορίστηκε Στρατιωτικός Διοικητής στη Χίο. Στη μάχη του Σκρα διακρίθηκε ως διοικητής τάγματος και προήχθη «επ' ανδραγαθία» σε αντισυνταγματάρχη.
Στη Μικρασιατική εκστρατεία
Ως επικεφαλής του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων έχει ως περιοχή ευθύνης του την περιοχή Μαγνησίας. Μεταξύ άλλων προέβαινε σε εκκαθαρίσεις από τους Τούρκους τσέτες αντάρτες και στην προάσπιση των ελληνικών πληθυσμών, ενώ ίδρυσε και ένα ορφανοτροφείο με σκοπό τη φροντίδα των ορφανών Ελληνόπουλων. Μάλιστα είχε δώσει ρητή διαταγή στους άντρες του να μην πειράξουν Τούρκους και μουσουλμάνους πολίτες. Επίσης προέλασε τον Ιούνιο του 1920 καταλαμβάνοντας το Αξάρι. Στις εκλογές του 1920 οι οποίες διεξήχθησαν μεταξύ των στρατιωτών στο Μικρασιατικό μέτωπο, ο Πλαστήρας φρόντισε να διεξαχθούν άψογα στον τομέα του, όπου η αντιπολίτευση κέρδισε με συντριπτική πλειοψηφία. Μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του 1920, πολλοί βενιζελικοί αξιωματικοί απομακρύνθηκαν από το στράτευμα, ενώ χάρη σε απειλή ανταρσίας της 13ης Μεραρχίας, «ο αγαπητός στους άνδρες του Πλαστήρας απέφυγε τη μετάθεση» αν και συκοφαντήθηκε για «περιύβριση του Βασιλέως Κωνσταντίνου». Τελικά αποκαλύφθηκε η εις βάρος του ψευδής καταγγελία.
Στη Μικρασιατική εκστρατεία έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες με λίγες απώλειες που τον έκαναν γνωστό στους Τούρκους. Οι τελευταίοι τον ονόμασαν «Καρά-Πιπέρ» (μαύρο πιπέρι), ενώ το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων έγινε γνωστό ως «Σεϊτάν Ασκέρ» (Στρατός του Διαβόλου). Επίσης, επικηρύχθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ. Κατά την προέλαση του Ελληνικού Στρατού το καλοκαίρι του 1921 πέρα από τον Σαγγάριο, το Σύνταγμα έφθασε μέχρι το Καλτακλί, 8 χιλιόμετρα από το Καλέ Γκρότο, ως αριστερή πτέρυγα της 13ης Μεραρχίας του Β΄ Σώματος Στρατού. Στην τουρκική επίθεση της 13ης Αυγούστου 1922 στο Αφιόν Καραχισάρ στάλθηκε να ενισχύσει την άμυνα του υψώματος Καλετζίκ, στρατηγικής σημασίας για την ελληνική άμυνα, απέτυχε όμως να το κρατήσει και να το ανακαταλάβει. Την επομένη το 5/42 Σύνταγμά του και οι υπόλοιπες μονάδες, ύστερα από νέες τουρκικές επιθέσεις, ανατράπηκαν και υποχώρησαν, εγκαταλείποντας τα πυροβόλα. Ο διοικητής του Α΄ Σώματος Στρατού διέταξε τακτική υποχώρηση.