Συμβίωση
Καναδάς
μικρογραφία| Η συμβίωση είναι πολύ συνηθισμένη στο [[Κεμπέκ. Από το 1995, η πλειονότητα των γεννήσεων στο Κεμπέκ είναι από ανύπαντρα ζευγάρια. ]] Οι καναδικοί νόμοι σχετικά με την αναγνώριση της συμβίωσης χωρίς γάμο για νομικούς σκοπούς διαφέρουν σημαντικά ανά επαρχία/επικράτεια και επιπλέον αυτού, οι ομοσπονδιακοί κανονισμοί έχουν επίσης αντίκτυπο σε ολόκληρη τη χώρα. Ο σχηματισμός της οικογένειας έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές στον Καναδά κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, αλλά τα πρότυπα ποικίλλουν ευρέως σε ολόκληρη τη χώρα, υποδηλώνοντας διαφορετικά πολιτιστικά πρότυπα σε διαφορετικές περιοχές. Από το 1995, οι γεννήσεις από γονείς που συζούν έχουν αυξηθεί, ιδιαίτερα στο Κεμπέκ. Στον Καναδά, είναι δύσκολο να ληφθούν ακριβή δεδομένα σχετικά με το ποσοστό των γεννήσεων εκτός γάμου, επειδή τα δεδομένα για την οικογενειακή κατάσταση των μητέρων συλλέγονται διαφορετικά στις επαρχίες και τα εδάφη του Καναδά και σε ορισμένες (όπως η Αλμπέρτα) δεν αναλύονται αναλυτικά ως προς το αν η μητέρα ήταν νόμιμα παντρεμένη ή όχι κατά τη γέννηση του παιδιού της. Το 2012, η στατιστική κατηγορία «ανύπαντρες μητέρες» (που ορίζεται ως ποτέ δεν παντρεύτηκαν τη στιγμή της γέννας) περιλάμβανε το 28,3% των μητέρων, την κατηγορία «διαζευγμένες» (δηλ. μητέρες που ήταν ανύπαντρες κατά τη γέννηση, αλλά είχαν προηγουμένως παντρεμένες κατά τη διάρκεια της ζωής τους) περιλάμβανε το 1%, ενώ για το 10% των μητέρων η οικογενειακή κατάσταση ήταν άγνωστη («δεν αναφέρεται»). Ωστόσο, υπάρχουν πολύ σημαντικές διαφορές ανά επαρχία/επικράτεια. Για παράδειγμα, το 2012, το 77,8% των γεννήσεων στο Νούναβουτ καταγράφηκαν ως «ανύπαντρες μητέρες», αντίθετα, λιγότερο από το 20% των μητέρων στο Οντάριο καταγράφηκαν σε αυτήν την κατηγορία. Τα τελευταία στοιχεία από το Στατιστικό Ινστιτούτο του Κεμπέκ δείχνουν ότι από το 2015, στο Κεμπέκ, το 63% των παιδιών γεννήθηκαν από ανύπαντρες γυναίκες. Στον Καναδά, τα νομικά ζητήματα σχετικά με τη συμβίωση είναι πολύ περίπλοκα από το γεγονός ότι το οικογενειακό δίκαιο από την άποψη αυτή διαφέρει ανά επαρχία/επικράτεια, κάτι που προκαλεί μεγάλη σύγχυση στο κοινό, ειδικά καθώς αυτό έρχεται σε αντίθεση με το ποινικό δίκαιο που είναι το ίδιο σε ολόκληρο τον Καναδά, καθώς και με τη νομοθεσία περί γάμου και διαζυγίου, η οποία είναι επίσης η ίδια σε ολόκληρη τη χώρα, βάσει του νόμου περί διαζυγίου του 1986 (παρόλο που οι επαρχίες/περιοχές έχουν δικαιοδοσία για ορισμένα συζυγικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένης της επικύρωσης του γάμου, της διατροφής του συζύγου και των παιδιών και διαίρεση ιδιοκτησίας). Η οικογενειακή κατάσταση των Καναδών ποικίλλει επίσης ανά επαρχία/επικράτεια: το 2011, το 46,4% του πληθυσμού ηλικίας 15 ετών και άνω ήταν νόμιμα παντρεμένο, που κυμαίνονται από το χαμηλότερο ποσοστό των παντρεμένων ατόμων που βρίσκονται στο Νούναβουτ (29,7%), στις Βορειοδυτικές Επικράτειες (35,0%), στο Κεμπέκ (35,4%) και στο Γιουκόν (37,6%), με το υψηλότερο να βρίσκεται στη Νέα Γη και το Λαμπραντόρ (52,9%), στο νησί του Πρίγκηπα Εδουάρδου (51,7%), στο Οντάριο (50,3%) και στην Αλμπέρτα (50,2%). Ενώ σήμερα το Κεμπέκ είναι γνωστό για τον φιλελεύθερο σχηματισμό οικογένειας και τη συμβίωση, αυτή είναι μια πρόσφατη εξέλιξη: κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, η οικογενειακή ζωή στην επαρχία ήταν συντηρητική και κυριαρχούσε έντονα ο Ρωμαιοκαθολικισμός. Πριν από το 1968, δεν υπήρχε επαρχιακή νομοθεσία διαζυγίου στο Κεμπέκ και οι σύζυγοι μπορούσαν να τερματίσουν το γάμο τους μόνο εάν λάμβαναν ιδιωτική πράξη του Κοινοβουλίου. Μία από τις εξηγήσεις των σημερινών υψηλών ποσοστών συγκατοίκησης στο Κεμπέκ είναι ότι ο παραδοσιακά ισχυρός κοινωνικός έλεγχος της εκκλησίας και του Καθολικού δόγματος στις ιδιωτικές σχέσεις των ανθρώπων και τη σεξουαλική ηθική έχει οδηγήσει τον πληθυσμό να επαναστατήσει ενάντια στις παραδοσιακές και συντηρητικές κοινωνικές αξίες. Ενώ ορισμένες επαρχίες ήταν νωρίς για τον εκσυγχρονισμό του οικογενειακού δικαίου, σε άλλες αυτό συνέβη μόνο στη δεκαετία του 1990 και του 21ου αιώνα, όπως στην Αλμπέρτα, μέσω του νόμου για το οικογενειακό δίκαιο που τέθηκε σε ισχύ το 2005. Αυτός ο νόμος αναθεώρησε την οικογενειακή νομοθεσία, αντικαθιστώντας τον Νόμο για τις Οικογενειακές Σχέσεις, τον Νόμο περί Εντολών Διατροφής, τον Νόμο περί Γονέων και Διατροφής, καθώς και τμήματα του νόμου περί δικαστηρίου επαρχιακού δικαστηρίου και του νόμου για την ενίσχυση των παιδιών, των νέων και της οικογένειας, που θεωρήθηκαν ξεπερασμένοι. Επίσης, ο νόμος για τις αλληλοεξαρτώμενες σχέσεις ενηλίκων (SA 2002, περ. A-4.5) τροποποίησε 69 νόμους της Αλμπέρτα. Οι επαρχίες της Μανιτόμπα και του Σασκάτσουαν έχουν ισχυρούς κανονισμούς για τους συζύγους του κοινού δικαίου, που επιβάλλουν δικαιώματα και υποχρεώσεις στα κοινά ζευγάρια. Η Νέα Σκωτία άργησε επίσης να προωθήσει το οικογενειακό δίκαιο – μόλις το 1999 αυτή η επαρχία κατάργησε τις διακρίσεις σε βάρος των «παράνομων» παιδιών όσον αφορά την κληρονομιά (μέσω της ενότητας 16 του νόμου περί διαδοχής ατόμου NS που τροποποιήθηκε το 1999). Γενικά, σήμερα, οι επαρχίες του Δυτικού Καναδά δίνουν περισσότερα δικαιώματα σε συζύγους κοινού δικαίου από εκείνες του Ατλαντικού Καναδά και του Κεμπέκ. Αυτό μπορεί να φαίνεται αρκετά παράδοξο, γιατί είναι οι ανατολικές επαρχίες που έχουν την ισχυρότερη παράδοση συμβίωσης. Σύμφωνα με μια μελέτη «η συμβίωση χωρίς γάμο φαίνεται να είναι πιο συχνή στον Ανατολικό Καναδά παρά στον Δυτικό Καναδά, κάτι που μπορεί να σχετίζεται με εσωτερική και διεθνή μετανάστευση». Από το 2012, το 48% των γεννήσεων στο Νιού Μπράνσγουικ, το 47,1% στη Νέα Γη και Λαμπραντόρ και το 45,2% στη Νέα Σκωτία, καταγράφηκαν ως «ανύπαντρες μητέρες», πολύ πάνω από τον εθνικό μέσο όρο. Στη Βρετανική Κολομβία, ο νόμος για το οικογενειακό δίκαιο τέθηκε σε ισχύ το 2013.