cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος σεισμών στην Κύπρο
Η Κύπρος βρίσκεται σε μια σύνθετη ζώνη αλληλεπίδρασης μεταξύ της Ανατολίας (που αποτελεί μέρος της μεγαλύτερης ευρασιατικής πλάκας) και της αφρικανικής πλάκας. Αυτές οι δύο πλάκες συγκρούονται κατά μήκος του Κυπριακού Τόξου, το όριο των πλακών που εκτείνεται νότια του νησιού. Αυτή η ζώνη καταβύθισης αντισταθμίζεται από ένα μικρό ρήγμα μετασχηματισμού γνωστό ως Ρήγμα Μετασχηματισμού Πάφου. Το όριο της πλάκας, σε συνδυασμό με τη ζώνη μετασχηματισμού της Νεκράς Θάλασσας και το ρήγμα της Ανατολικής Ανατολίας, οφείλεται την κίνηση της Αφρικανικής και της αραβικής πλάκας. Αυτό έχει οδηγήσει σε μέτρια καταστροφικούς σεισμούς μεσαίας εμβέλειας, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγέθους 7,1-7,5 βαθμών το 1222, που προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στο νησί και τσουνάμι.
Πηγές
κατηγορία:Σεισμοί Κατηγορία:Καταστροφές στην Κύπρο Κατηγορία:Γεωγραφία της Κύπρου
Ισλανδικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Το Ισλανδικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση της Ισλανδίας, που διοργανώνεται από την Ισλανδική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Borðtennissamband Íslands).
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Ισλανδίας σε πέντε αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών και το διπλό μικτό. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1971.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Γκργκα Νόβακ
Ο Γκργκα Νόβακ (2 Απριλίου 1888 – 7 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν διακεκριμένος Κροάτης ιστορικός, αρχαιολόγος και γεωγράφος και διετέλεσε πρόεδρος της Γιουγκοσλαβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών από το 1958 έως το 1978. Γεννημένος στο νησί Χαβρ, ήταν καθηγητής αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, όπου επίσης διετέλεσε πρύτανης μεταξύ των ετών 1946 και 1947. Έγινε γνωστός στην Κροατία για τις πρωτοποριακές αρχαιολογικές μεθόδους και τις δημοσιεύσεις του για την ιστορία της Δαλματίας, του Σπλιτ, του Ντουμπρόβνικ, του Χβάρ και των νησιών της Αδριατικής Θάλασσας.
Βιογραφικό
Ο Γκργκα Νόβακ σπούδασε ιστορία, αρχαιολογία και γεωγραφία στο Ζάγκρεμπ, την Πράγα και τη Βιέννη, και έλαβε το διδακτορικό του το 1913. Από το 1920, δίδαξε στη Φιλοσοφική Σχολή στα Σκόπια (η οποίε τότε αποτελούσε μέρος του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου ) και μετά πέρασε στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, όπου δίδαξε αρχαία ιστορία από το 1924 έως το 1959. Ο Γκργκα Νόβακ ήταν μέλος της Γιουγκοσλαβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών στο Ζάγκρεμπ από το 1939, υπηρετώντας ως πρόεδρός της κατά το διάστημα μεταξύ 1958 και 1978.
Έρευνα και δημοσιεύσεις
Ο Γκργκα Νόβακ ήταν ο σημαντικότερος Κροάτης μελετητής της γενιάς του στον τομέα της ιστορίας και της αρχαιολογίας. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντας κάλυπταν τον Αρχαίο Κόσμο (Ελλάδα, Ρώμη, Αίγυπτος). Εκτός αυτών, είχε βαθιά γνώση της ιστορίας της Κροατίας, ιδιαίτερα της Δαλματίας και των νησιών της Αδριατικής Θάλασσας. Έγραφε εκτενώς, έδινε διαλέξεις και ταξίδευε.
Οι σημαντικότερες δημοσιεύσεις αυτού του διακεκριμένου Κροάτη ιστορικού ήταν η Ιστορία του Σπλιτ (σε τρεις τόμους), η Ιστορία του Χβαρ, του Βις και του Ντουμπρόβνικ, καθώς και μια ολοκληρωμένη Ιστορία της Δαλματίας κατά την αρχαιότητα. Ο Νόβακ δημοσίευσε επίσης πέντε τόμους με εκθέσεις διοικητών της Δαλματίας, με βάση υλικό από τα ενετικά αρχεία. Το βιβλίο του για τους προϊστορικούς χώρους του Χβαρ, με τα αποτελέσματα της αρχαιολογικής του έρευνας αποτέλεσε τη βάση για την περαιτέρω ανασκαφή και έρευνα στα νησιά της Αδριατικής Θάλασσας.
Το Μεσογειακό Ινστιτούτο Γκργκα Νόβακ στο Χβαρ ιδρύθηκε το 1998 από μια ομάδα συγγραφέων και επιστημόνων για την προώθηση της επιστήμης, της τέχνης και της δημόσιας δραστηριότητας στη Δαλματία. Ένα από τα ιδρυτικά μέλη είναι ο Κλόμπονταν Προσπέροφ Νόβακ, ανιψιός του Γκργκα Νόβακ.
Η αρχαιολογική συλλογή και το Lapidarium του Νόβακ εκτίθενται στην πρώην δομινικανή εκκλησία του Αγίου Μάρκου στο Χβαρ, ως μέρος του Μουσείου Κληρονομιάς του Χβαρ. Πρόκειται για την πιο ολοκληρωμένη ιδιωτική συλλογή νεολιθικών αντικειμένων στην περιοχή της Μεσογείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Κροάτες επιστήμονες
Fiat 126
Το Fiat 126 ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat, μεταξύ του 1972 και του 1979 στην Ιταλία, και μεταξύ του 1973 και του 2000 στην Πολωνία με την ονομασία Polski Fiat 126p. Αντικατέστησε το κλασικό Fiat 500 (το γνωστό στην Ελλάδα ως «πεντακοσαράκι») και αντικαταστάθηκε στα τέλη του 1991 από το Fiat Cinquecento. Συνολικά κατασκευάστηκαν 4.673.655 αντίτυπα σειράς Fiat 126 στα 28 χρόνια παραγωγής του.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|Το σαλόνι ενός Fiat 126 του 1976.
Η αισθητική και το γενικότερο δομικό υπόβαθρο του τελικού Fiat 126 βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στο πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) «City Taxi» («αστικό ταξί»), που είχε δημιουργηθεί από τον Pio Manzù (πραγματικό όνομα : Pio Manzoni) το 1968, ο οποίος σχεδίασε τότε και το λίγο μεγαλύτερο Fiat 127, το οποίο και κυκλοφόρησε στην αγορά τον Απρίλιο του 1971. Αν και το πρωτότυπο «City Taxi» δεν έφτασε ποτέ στην παραγωγή, ωστόσο αποτέλεσε σε μεγάλο βαθμό τη βάση για το 126. Οι τελικές πινελιές στο ντιζάιν του 126 παραγωγής, διαμορφώθηκαν από τον Sergio Sartorelli, που μεταγενέστερα σχεδίασε και το μικρομεσαίο Fiat Ritmo του 1978 - 1988.
Το μοντέλο παραγωγής 126 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τορίνο τον Οκτώβριο του 1972, ως ο επίσημος αντικαταστάτης του δημοφιλέστατου Fiat 500 του 1957 - 1975, και μάλιστα διατήρησε τα περισσότερα μηχανικά μέρη από αυτό. Ο γνωστός 2-κύλινδρος αερόψυκτος κινητήρας του 500, μεταφέρθηκε αυτούσιος από την ισχυρότερη έκδοση 500 R, έχοντας έτσι κυβισμό 594 cm³ και ισχύ 23 hp στις 4.800 στροφές το λεπτό, με την μέγιστη ταχύτητα στα 106 km/h. Επιπρόσθετα, διατηρήθηκε η διάταξη «κινητήρας πίσω, πίσω κίνηση», κοινώς «όλα πίσω», όπως είχε συμβεί και με τα Fiat 500 και Fiat 600. Ιστορικά, το 126 έμελλε να είναι και το τελευταίο μοντέλο της Fiat με τη διάταξη «όλα πίσω». Το κιβώτιο ταχυτήτων ήταν 4-τάχυτο μηχανικό, με την πρώτη ασυγχρόνιστη. thumb|left|Η έκδοση Fiat 126 BIS, με την ηλιοροφή ανοιχτή.
Το αμάξωμα, ωστόσο, του 126 ήταν εντελώς νέο και έμοιαζε έντονα με μινιατούρα του Fiat 127, που είχε κυκλοφορήσει στην αγορά μόλις 1,5 έτος νωρίτερα, ενώ σε αντίθεση με την ηλιοροφή του Fiat 500, που μάλιστα εκτεινόταν σε ολόκληρο το μήκος της οροφής, το Fiat 126 δεν διέθετε ηλιοροφή, μολονότι τελικώς η μεταγενέστερη έκδοση Fiat 126 BIS του 1987 - 1991 προσέφερε μια ηλιοροφή, αν και μικρότερου μεγέθους από την αντίστοιχη στο 500. Όπως και το Fiat 500 του 1957 - 1975, το 126 ήταν επίσης μικροσκοπικό, έχοντας μάλιστα το ίδιο ακριβώς μεταξόνιο με το 500 (1,84 μέτρα), αν και το συνολικό μήκος του είχε αυξηθεί λίγο, στα 3.054 χιλιοστά, ενώ στο 500 ήταν κάτω από τα 3 μέτρα (2,97 μέτρα). thumb|right|Η μπροστινή [[Ανάρτηση αυτοκινήτου|ανάρτηση, η μπαταρία και η ρεζέρβα, περιόριζαν τον χώρο αποσκευών στο μπροστινό μέρος του 126 (εδώ ένα αριστεροτίμονο του 1973) στα μόλις 100 λίτρα.]]
Από την άλλη όμως, υπήρξε μια μικρή αύξηση στο πλάτος του 126, βελτιώνοντας έτσι την άνεση των επιβατών στο εσωτερικό, ενώ το σαλόνι και το ταμπλό ήταν εντελώς καινούρια. Επιπλέον, είχε υπάρξει και μέριμνα για την παθητική ασφάλεια, με ζώνες ασφαλείας, ζώνη ελεγχόμενης παραμόρφωσης στο μπροστινό μέρος του σασί και τοποθέτηση της δεξαμενής καυσίμου μακριά από το πίσω άκρο και ακριβώς κάτω από τα πίσω καθίσματα, μειώνοντας έτσι δραστικά τον κίνδυνο ανάφλεξης σε τυχόν πρόσκρουση. Να σημειωθεί ότι στον προκάτοχο 500 το ντεπόζιτο ήταν στον χώρο αποσκευών στο μπροστινό μέρος του αμαξώματος, έχοντας έτσι υψηλό κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιάς μετά από μετωπική πρόσκρουση. Για την ιστορία, ωστόσο, η συνηθέστερη διάταξη σε όλα σχεδόν τα αυτοκίνητα έως και τις αρχές της δεκαετίας του 1970 (και σε αρκετά μοντέλα για κάποιες δεκαετίες ακόμα), ήταν με το ντεπόζιτο καυσίμων στο πίσω άκρο του αυτοκινήτου, μπροστά από τον πίσω προφυλακτήρα, με αποτέλεσμα τον εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο εκδήλωσης φωτιάς μετά από οπίσθια πρόσκρουση.
Βελτιώσεις
thumb|left|Το ταμπλό ενός Polski Fiat 126p.
Τον Οκτώβριο του 1976, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τορίνο, παρουσιάστηκε το 126 Personal, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο. Έφερε αφαιρούμενο πίσω κάθισμα και πλαστικούς μαύρους προφυλακτήρες (αντί για μεταλλικούς), οι οποίοι άρχισαν να διαδίδονται και στις άλλες εκδόσεις στα επόμενα χρόνια. Τον Ιούλιο του 1977, ο κυβισμός του αρχικού κινητήρα αυξήθηκε από 594 cm³ σε 652 cm³ και η ισχύς του από 23 hp σε 24 hp, με αύξηση της μέγιστης ταχύτητας από τα 106 km/h στα 110 km/h, ενώ τον Δεκέμβριο του 1977 σταμάτησε οριστικά η παραγωγή του κινητήρα των 594 cm³.
Τον Δεκέμβριο του 1984, το 126p έλαβε ένα έντονο λίφτινγκ, με τους πλαστικούς μαύρους προφυλακτήρες να καθιερώνονται ως στάνταρ, ενώ απέκτησε και ένα νέο ταμπλό και μετονομάστηκε σε Fiat 126p FL (FL = Face Lift). thumb|right|Fiat 126 BIS του 1987 - 1991, με την 3η πίσω πόρτα, παρά την τοποθέτηση του κινητήρα στο πίσω μέρος. thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Fiat 126 BIS στην Αυστραλία (με ηλιοροφή), όπου διατέθηκε τοπικά ως FSM Niki.]]
Το 1987, έγινε μια ακόμα ανανέωση, με νέας σχεδίασης προφυλακτήρες, ενώ τοποθετήθηκε ένας καινούριος κινητήρας, επίσης 2-κύλινδρος, αλλά με κυβισμό 704 cm³ και με αύξηση της ισχύος του από 24 hp σε 25 hp, και μάλιστα για πρώτη φορά ήταν υδρόψυκτος, αντί για αερόψυκτος. Ο νέος αυτός κινητήρας ήταν πολωνικής κατασκευής και προσέφερε καλύτερες επιδόσεις στο μοντέλο, με την τελική ταχύτητα να φτάνει τα 116 km/h. Όπως προαναφέρθηκε, αυτή η νέα έκδοση κυκλοφόρησε ως Fiat 126 BIS και προσέφερε μια ηλιοροφή, ενώ η ίδια έκδοση, επίσης, έγινε κανονικό hatchback με τρίτη πίσω πόρτα, παρά την τοποθέτηση του κινητήρα στο πίσω μέρος. Επίσης, έφερε νέους εξωτερικούς καθρέφτες (αν και του συνοδηγού ήταν αρχικά έξτρα), νέα πίσω φώτα, στάνταρ (αντί για έξτρα, είχε εισαχθεί το 1979) πίσω φως ομίχλης, το οποίο και φαίνεται στη διπλανή φωτογραφία, καθώς και ελαστικά 135/70/R13 που τότε προσέδωσαν καλύτερο χειρισμό και κράτημα / οδική συμπεριφορά στο αυτοκίνητο. Διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 1991 και μάλιστα ήταν το τελευταίο 126 που διατέθηκε στις χώρες της Δυτικής και της Νότιας Ευρώπης, όπου ήταν και η μοναδική έκδοση στα κράτη αυτά, ενώ στα τέλη του 1991 αποσύρθηκε οριστικά από τις αντιπροσωπείες των τελευταίων χωρών όπου είχε απομείνει και αντικαταστάθηκε από το Fiat Cinquecento. Αντιθέτως, η προηγούμενη έκδοση του 126 συνέχισε να παράγεται αποκλειστικά για την αγορά της Πολωνίας, όπου διατέθηκε όμως επίσης και το 126 BIS.
Είναι ιστορικά ενδιαφέρον ότι το 126 BIS έφερε πολλά μηχανικά μέρη που μεταφέρθηκαν και στον διάδοχο Fiat Cinquecento. Μάλιστα το 126 BIS πωλήθηκε και στην Αυστραλία, μεταξύ του 1989 και του 1992, υπό την τοπική ονομασία FSM Niki, και στο διάστημα αυτό ήταν το φθηνότερο αυτοκίνητο στην αγορά της χώρας αυτής. Στα επόμενα χρόνια, έως και την αντικατάσταση το 1991, η μοναδική αλλαγή στα 126 δυτικών προδιαγραφών ήταν η προσθήκη αυτοκόλλητων ταινιών στα πλαϊνά κάποιων 126 BIS το διάστημα 1989 - 1991, μοντέλα που κυκλοφόρησαν με την ονομασία Fiat 126 Up.
Τον Σεπτέμβριο του 1994, έλαβε χώρα ακόμα μία ανανέωση για το 126p, το οποίο υιοθέτησε τότε και κάποια ακόμα μηχανικά μέρη από το Fiat Cinquecento και μετονομάστηκε σε Fiat 126p EL. Τον Ιανουάριο του 1997, εισήχθη το Fiat 126p ELX, που έφερε καταλύτη, προκειμένου να εκπληρώσει τις προδιαγραφές καυσαερίων Euro 1.
Εμπορική πορεία
thumb|right|Το ταμπλό ενός Polski Fiat 126p ELX του 1997 - 2000. Με την ανανέωση του 1994, όλα τα 126p απέκτησαν το ταμπλό και το τιμόνι του Fiat Cinquecento.
Παρά την έξυπνη διαφημιστική προώθησή του, το 126 δεν υπήρξε ποτέ τόσο δημοφιλές όσο το κλασικό Fiat 500 στην Ιταλία και στις άλλες χώρες της Νότιας και της Δυτικής Ευρώπης, καθώς οι υποψήφιοι αγοραστές αυτών των χωρών επιζητούσαν πλέον μεγαλύτερου μεγέθους αυτοκίνητα πόλης από το 500, αλλά και διότι τα μοντέλα με τον κινητήρα πίσω είχαν αρχίσει πλέον να θεωρούνται εντελώς αναχρονιστικά. Ωστόσο, το 126 παρέμεινε έως και τη δεκαετία του 1990 εξαιρετικά δημοφιλές στις χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, όπου εκτιμήθηκε ιδιαίτερα για την αξιοπιστία του και την εντυπωσιακή οικονομία καυσίμων. Η δημοτικότητά του στην Ανατολική Ευρώπη οφειλόταν στο ότι τα περισσότερα 126 κατασκευάστηκαν στην Πολωνία, ως Polski Fiat 126p, όπως προαναφέρθηκε, και μάλιστα στη χώρα αυτή είχε τόσο μεγάλη απήχηση και ζήτηση που συνήθως ο χρόνος αναμονής από την παραγγελία έως την απόκτηση έφτανε τα 2 έτη. Η παραγωγή του στην Πολωνία ξεκίνησε στις 6 Ιουνίου 1973 και έληξε στις 22 Σεπτεμβρίου 2000. Για την ιστορία, τα τελευταία 126p (όσα παρήχθησαν το τρίτο τρίμηνο του 2000) έφεραν, ως έκδοση, την ονομασία «Happy End».
Συνολικά κατασκευάστηκαν 4.673.655 αντίτυπα σειράς 126, από τα οποία: 1.352.912 αντίτυπα του 126 στην Ιταλία, συν 3.318.674 αντίτυπα του 126p στην Πολωνία και 2.069 αντίτυπα στην Αυστρία από την Steyr-Puch, ενώ παρήχθη και ένας άγνωστος αριθμός αντιτύπων Zastava 126 στην πρώην Γιουγκοσλαβία.
Αντικατάσταση του 126
Αν και η παραγωγή της πολωνικής εκδοχής έφτασε έως το 2000, ο διάδοχος του Fiat 126 είχε εισαχθεί ήδη από το 1991 και ήταν το Fiat Cinquecento. Η αισθητική του ήταν ριζικά πιο σύγχρονη από αυτήν του 126, ενώ τόσο ο κινητήρας, όσο και η μετάδοση της κίνησης στο νέο μοντέλο ήταν πλέον μπροστά, κοινώς η διάταξη «όλα εμπρός», σε αντίθεση με το «όλα πίσω» των Fiat 500 και 126. Παράλληλα και οι εξωτερικές διαστάσεις του Cinquecento είχαν αυξηθεί σημαντικά σε σύγκριση με αυτές των προκατόχων του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Μοντέλα Fiat Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα πίσω
Ταρζάν 2
Ο Ταρζάν 2 (πρωτότυπος τίτλος: Tarzan II - γνωστό κι ως Ταρζάν 2: Ο θρύλος αρχίζει) είναι Αμερικανική ταινίας κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2005 που κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο και αποτελεί συνέχεια της ταινίας του 1999 της Walt Disney Feature Animation, Ταρζάν. Η παραγωγή έγινε από τα DisneyToon Studios στο Σίδνεϊ στην Αυστραλία και Toon City Animation στη Μανίλα στις Φιλιππίνες. Κυκλοφόρησε στις 14 Ιουνίου 2005 σε DVD και VHS.
Η ταινία διηγείται τις περιπέτειες του νεαρού Ταρζάν στο να ανακαλύψει ποιος πραγματικά είναι. Οι Γκλεν Κλόουζ και Λανς Χένρικσεν επέστρεψαν για τους ρόλους τους ως Κάλα και Κέρτσακ αντίστοιχα, ενώ οι Χάρισον Τσαντ, Μπρέντα Γκρέιτ και Χάρισον Φαν χαρίζουν τις φωνές τους στις νεαρότερες εκδοχές των Ταρζάν, Τερκ και Τάντορ αντίστοιχα. Στην ταινία εισέρχονται νέοι χαρακτήρες που δεν υπήρχαν στην πρώτη ταινία, στους οποίους χαρίζουν τις φωνές τους οι Τζορτζ Κάρλιν, Εστέλ Χάρις, Μπραντ Γκάρετ και Ρον Πέρλμαν.
Πλοκή
Ως ένα νεαρό αγόρι μεγαλωμένο από γορίλες μετά τον θάνατο των γονιών του στην Αφρικανική ζούγκλα, ο Ταρζάν ανησυχεί πως το μυθικό τέρας, γνωστό ως Ζούγκορ, θα προσπαθήσει μια μέρα να τον αιχμαλωτίσει. Είναι απογοητευμένος που δεν μπορεί να τρέξει τόσο γρήγορα όσο οι άλλοι νεαροί γορίλες στην οικογένειά του και οι προσπάθειές του να αποδείξει πως αξίζει, προκαλούν συνεχώς χάος απογοητεύοντας τον Κέρτσακ. Όταν ένα ατύχημα μετά τη διέλευση των γορίλων από ένα φαράγγι αφήνει τη μητέρα του, Κάλα, να πιστεύει πως ο Ταρζάν είναι νεκρός, οι άλλοι γορίλες νιώθουν πως ο Ταρζάν είχε ένα σωστό τέλος. Ο Ταρζάν ακούει τα σχόλιά τους και πιστεύει πως για το καλό όλων θα είναι καλύτερα να απομακρυνθεί από την οικογένεια.
Μόνος στη ζούγκλα, ο Ταρζάν καταδιώκεται από τον Σάμπορ τη λεοπάρδαλη, καταλήγοντας σε ένα βραχώδες μέρος γνωστό ως το Σκοτεινό Βουνό. Όταν η ηχώ του τέρατος καλεί, ο Σάμπορ το βάζει στα πόδια ενώ ο Ταρζάν αιχμαλωτίζεται από δύο ογκώδη, κακομαθημένα αδέλφια γορίλες, τους Ούτο και Κόγκο, και από την υπερπροστατευτική μητέρα τους, Γκούντο. Όταν όμως η ηχώ του τέρατος ξανακούγεται στην κοιλάδα, φοβούμενοι όσο και ο Ταρζάν, οι τρεις τους το βάζουν στα πόδια δίνοντας την ευκαιρία στον Ταρζάν να δραπετεύσει. Στην πορεία, συναντά έναν ιδιότροπο ηλικιωμένο γορίλα, ο οποίος αρχικά προσπαθεί να κρατήσει το αγόρι σε απόσταση. Ο Ταρζάν όμως ανακαλύπτει πως αυτός ο ηλικιωμένος γορίλας είναι στην πραγματικότητα ο Ζούγκορ, ο οποίος χρησιμοποιεί κούφια δέντρα ως μεγάφωνα για να ενισχύσει τη φωνή του προσποιούμενος πως είναι τέρας, έτσι ώστε να φοβίζει τα άλλα πλάσματα της ζούγκλας και να τα κρατάει μακριά από την περιοχή και το φαγητό του. Ο Ταρζάν χρησιμοποιεί αυτή την ανακάλυψη για να αναγκάσει τον Ζούγκορ να τον αφήσει να μείνει μαζί του. Λόγω του κεφιού και της εξυπηρετικότητας του Ταρζάν, ο Ζούγκορ αρχίζει να τον συμπαθεί. Ο Ταρζάν συνεχίζει να προσπαθεί να ανακαλύψει ποιος είναι μαζί με τον Ζούγκορ, ενώ και οι δύο υπόσχονται να μην πουν τίποτα σε κανέναν για τις ταυτότητές τους.
Οι δύο καλύτεροι φίλοι του Ταρζάν, Τερκ και Τάντορ, τον ψάχνουν, ενώ η Κάλα μαθαίνει επίσης πως είναι ζωντανός και τον ψάχνει κι εκείνη. Η Τερκ και ο Τάντορ μπλέκουν σε μπελάδες στο Σκοτεινό Βουνό όταν έρχονται αντιμέτωποι με την Μαμά Γκούντο, τον Ούτο και τον Κόγκο, αλλά καταφέρνουν να τους ξεφύγουν. Τότε, οι δυο τους βρίσκουν τον Ταρζάν και εγκαταλείπουν όλοι μαζί το Σκοτεινό Βουνό, με τη Μαμά Γκούντο και τους γιους της να τους ακολουθούν. Ο Ταρζάν δεν θέλει να επιστρέψει στο σπίτι μαζί τους και τους αποκαλύπτει πως δεν υπάρχει τέρας, κάτι το οποίο η Μαμά Γκούντο και οι γιοι της ακούνε ανακαλύπτοντας ποιος ακριβώς είναι ο Ζούγκορ και τώρα τον ψάχνουν. Ο Ούτο και ο Κόγκο διαλύουν το δεντρόσπιτό του ως εκδίκηση και ο Ζούγκορ κατηγορεί τον Ταρζάν πως αθέτησε την υπόσχεση που του είχε δώσει και φεύγει, αρνούμενος οποιαδήποτε βοήθεια ξανά σε εκείνον. Η Κάλα φτάνει κοντά στο Σκοτεινό Βουνό και αντιμετωπίζει κι αυτή τη Μαμά Γκούντο και τους γιους της, με τον Ταρζάν να συνειδητοποιεί τι είναι: ένας Ταρζάν με τα δικά του κόλπα που κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει στη ζούγκλα, ενώ ο Ζούγκορ επιστρέφει και ξαναγίνεται φίλος μαζί του.
Ο Ταρζάν είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει κόλπα και παγίδες νικώντας τους Ούτο και Κόγκο, ενώ η Τερκ και ο Τάντορ προσπαθούν να σώσουν την Κάλα όταν αρχίζει να πέφτει από έναν γκρεμό. Ο Ταρζάν τελικά τη σώζει ενώ ο Ζούγκορ κρατάει όμηρο τη Μαμά Γκόντο. Εξαιτίας της χημείας τους και σε ένα σχόλιο που έκανε ο Ζούγκορ πως έχει 'όμορφα μάτια', ερωτεύονται. Ο Ούτο και ο Κόγκο επιστρέφουν και παθαίνουν σοκ βλέποντάς τους μαζί. Ο Ταρζάν λέει στην Κάλα πως είχε δίκιο και πως είναι κι αυτός μέρος της οικογένειας και μαζί με τη Τερκ και τον Τάντορ επιστρέφουν στην αγέλη.
Η ταινία τελειώνει με την Κάλα να δίνει μια αγκαλιά στον Ταρζάν και να του λέει πόσο περήφανη είναι για εκείνον που την έσωσε, ενώ η Μαμά Γκούντο τιμωρεί τους Ούτο και Κόγκο που κατέστρεψαν το δεντρόσπιτο του Ζούγκορ, διατάζοντάς τους να το ξαναφτιάξουν και να μην τσακώνονται ή να καταστρέψουν πράγματα ξανά. Ο Ταρζάν, η Τερκ και ο Τάντορ παίζουν ένα παιχνίδι με τέρας, όπου ο Ταρζάν είναι πλέον ευτυχισμένος και περήφανος για τον εαυτό του για αυτό που είναι.
Μουσική
Η ταινία περιέχει δύο καινούρια τραγούδια γραμμένα και ερμηνευμένα από τον Φιλ Κόλινς: «Leaving Home (Find My Way)» και «Who Am I?» (το δεύτερο ερμήνευσε επίσης και η Τίφανι Έβανς). Τη μουσική επένδυση της ταινίας συνέθεσε ο Μαρκ Μανσίνα και ο Ντέιβ Μέτζγκερ. Αργότερα, κατά την προσαρμογή της ταινίας σε μιούζικαλ, το τραγούδι «Leaving Home» έγινε «I Need to Know».
Υποδοχή
Η ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία ποσοστό αποδοχής 33% με μέσο όρο 5.5/10, βασισμένο σε 6 κριτικές. Έλαβε θετικά σχόλια για την καλή εικονογράφησή της αλλά επικρίθηκε για το ότι ήταν μια αχρείαστη συνέχεια.
Η ταινία κέρδισε τρία DVDX βραβεία στις κατηγορίες «Καλύτερης Μουσικής», «Καλύτερου Τραγουδιού» (Who am I?) και «Καλύτερων Οπτικών Εφέ». Ήταν επίσης υποψήφια για βραβείο Annie στην κατηγορία «Παραγωγή οικιακής ψυχαγωγίας» και για βραβείο Young Artist στην κατηγορία «Καλύτερη ερμηνεία από ηθοποιό φωνής» με την Μπρέντα Γκρέιτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DisneyToon Studios Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με παιδιά Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ορφανά Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2005
Κομαγιάγουα
Η Κομαγιάγουα (ισπανικά Comayagua, ισπαν. προφορά ΔΦΑ : [komaˈʝaɣwa]) είναι μια πόλη στην Ονδούρα, περίπου 50 χιλιόμετρα από την Τεγουσιγάλπα.
Το 2003 ο εκτιμώμενος πληθυσμός ήταν 60.000 κάτοικοι. Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Κομαγιάγουα της Ονδούρας. Η πόλη είναι γνωστή για τον πλούτο της ισπανικής αποικιακής αρχιτεκτονικής.
Η Κομαγιάγουα ιδρύθηκε με το όνομα Σάντα Μαρία δε λα Νουέβα Βαγιαδολίδ από τον κονκισταδόρ Αλόνσο δε Κάσερες (Κάθερες στα καστιλιάνικα ισπανικά) υπό τις διαταγές του Φρανσίσκο δε Μοντέχο (Φρανθίσκο στα καστιλιάνικα ισπανικά), Κυβερνήτη του Γιουκατάν, στις 8 Δεκεμβρίου 1537. Από το 1540 η Κομαγιάγουα ήταν η πρωτεύουσα της «Επαρχίας Ονδούρας» της Γενικής Αρχηγίας της Γουατεμάλας. Το 1820, η Ονδούρα ονομάστηκε πάλι «Επαρχία της Κομαγιάγουα» ή «της Ονδούρας», με τη Κομαγιάγουα ως πρωτεύουσά της. Μετά την ανεξαρτησία της από τους Ισπανούς η Κομαγιάγουα ήταν η πρωτεύουσα της Πολιτείας της Ονδούρας στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής. Αφότου η Ονδούρα έγινε ανεξάρτητη δημοκρατία, η πρωτεύουσα εναλλάχθηκε μεταξύ της Τεγουσιγάλπα και της Κομαγιάγουα. Η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε οριστικά στην Τεγουσιγάλπα το 1880.
ΕΛΙΖΑ-Εταιρία κατά της Κακοποίησης του Παιδιού
Η Εταιρία κατά της Κακοποίησης του Παιδιού – ΕΛΙΖΑ είναι μη κερδοσκοπικό σωματείο, που ιδρύθηκε από τη Μαρίνα Καρέλλα και τον Πρίγκιπα Μιχαήλ στην Ελλάδα το 2008, με σκοπό την προστασία παιδιών που έχουν υποστεί ή κινδυνεύουν να υποστούν κακοποίηση ή παραμέληση.
Η ιστορία της Ελίζας
H ιστορία της Ελίζας (Elisa Izquierdo, 1989 – 1995)  είναι η αληθινή ιστορία ενός κακοποιημένου παιδιού, που η ξαφνική απώλεια του πατέρα της, ο εθισμός της μητέρας της στα ναρκωτικά και η ανεπάρκεια των υπηρεσιών παιδικής προστασίας στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, το οδήγησαν στο θάνατο από κακοποίηση στα 6 του χρόνια.
Στη Νέα Υόρκη, η ιστορία της Ελίζας έγινε πρωτοσέλιδο στο περιοδικό TIME και η αιτία να υπογραφεί το μανιφέστο «Ποτέ Ξανά» και να θεσπιστεί «Ο Νόμος της Ελίζας» που επανακαθόρισε τις ευθύνες του κράτους και των κοινωνικών υπηρεσιών σε ό,τι αφορά την προστασία των παιδιών.]
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Φέοντορ Λίνεν
Ο Φέοντορ Λίνεν (Feodor Felix Konrad Lynen, 6 Απριλίου 1911 - 6 Αυγούστου 1979) ήταν Γερμανός βιοχημικός. Το 1964 κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής μαζί με τον Κόνραντ Μπλοχ για τις ανακαλύψεις τους σχετικά με το μηχανισμό και τη ρύθμιση της χοληστερίνης και το μεταβολισμό των λιπαρών οξέων ενώ ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Κυτταρικής Χημείας Μαξ Πλανκ στο Μόναχο.
Ο Φέοντορ Λίνεν γεννήθηκε στο Μόναχο στις 6 Απριλίου του 1911. Σπούδασε στο τμήμα χημείας του Πανεπιστημίου του Μονάχου και το 1937 αναγορεύτηκε διδάκτορας. Στη συνέχεια (1942) διορίστηκε λέκτορας και το 1953 καθηγητής βιοχημείας. Το 1954 ανέλαβε τη διεύθυνση του Ινστιτούτου Κυτταρικής Χημείας Μαξ Πλανκ στην ίδια πόλη. Το 1961 έγινε μέλος της Λεοπόλδειας Γερμανικής Ακαδημίας Φυσιοδιφών και λίγο αργότερα μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Η.Π.Α. Ασχολήθηκε κυρίως με τη βιοχημεία και τη ρύθμιση του μεταβολισμού, την οξείδωση των λιπαρών οξέων στο σώμα και την ενεργοποίηση των αλάτων του οξικού οξέος. Το 1964, μαζί με τον Κόνραντ Μπλοχ, τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας, για τις έρευνές του στη βιοσύνθεση και στη ρύθμιση του μεταβολισμού της χοληστερίνης και των λιπαρών οξέων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες
Wikiloc
Το Wikiloc είναι ένας ιστότοπος, που δημιουργήθηκε το 2006, και προσφέρει ελεύθερη πρόσβαση σε ίχνη GPS και σημεία ενδιαφέροντος που μπορούν να ανεβάσουν και να μοιραστούν τα μέλη (με δωρεάν εγγραφή) για διάφορες δραστηριότητες στη φύση, όπως η πεζοπορία και η ποδηλασία. H κοινότητα χρηστών μπορεί να δημιουργήσει, να δεί, να εκτυπώσει και να κατεβάσει τις διαδρομές στο GPS, ώστε να τις μοιραστεί.
Είναι μία συνδυαστική διαδικτυακή εφαρμογή η οποία εμφανίζει διαδρομές χρησιμοποιώντας τους Χάρτες Google, OpenStreetMap, OpenCycleMap και άλλα χαρτογραφικά εργαλεία. Η υπηρεσία είναι επίσης διαθέσιμη στο Google Earth. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε ελεύερο λογισμικό, όπως το GNU/Linux, Apache Software και άλλα. Υπάρχουν εφαρμογές για κινητά Android και iPhone. Η ιστοσελίδα έχει περισσότερα από 5,5 εκατομμύρια μέλη, προσφέρεται σε πολλές γλώσσες  και έχει περισσότερα από 15 εκατομμύρια διαδρομές για δεκάδες δραστηριότητες (πεζοπορία, ποδηλασία, ιστιοπλοΐα, ιππασία, καταδύσεις, αλεξίπτωτο πλαγιάς και ούτω καθεξής) σε πολλές χώρες και περιοχές. Τα μέλη, κατά τη δημιουργία της διαδρομής τους, μπορούν να συμπεριλάβουν πληροφορίες όπως η διάρκεια, η ακριβής τοποθεσία, ενδιαφέροντα σημεία, φωτογραφίες, απόσταση, δυσκολία κ.ά. Οι υπόλοιποι χρήστες μπορούν να σχολιάσουν και να προσθέσουν πληροφορίες σε κάθε καταχώρηση. Επίσης, λειτουργεί ένα φόρουμ, όπου η κοινότητα μελών μπορεί να συζητά σχετικά με προβλήματα που αντιμετωπίζει, νέες ιδέες, προτάσεις για βελτιώσεις και άλλα.
Ιστορία
Η ιστοσελίδα ξεκίνησε από τον καταλανό Jordi L. Ramot, μηχανικό πληροφορικής και οπαδό των αθλημάτων στη φύση, όπως το τρέξιμο, το σκι και η ορεινή ποδηλασία. Ο Καταλανός Jordi L. Ramot ξεκίνησε την ιστοσελίδα το 2006, όπου ανέβαζε φωτογραφίες των μονοπατιών που επισκεπτόταν σε μία ιστοσελίδα και κάποιοι φίλοι του είχαν κάνει εγγραφή. Επισκεπτόταν τοπικές βιβλιοθήκες και αρχεία όπου αναζητούσε χαρτογραφικό υλικό το οποίο συμπεριλάμβανε στην ιστοσελίδα του. Αργότερα τον ίδιο χρόνο, κερδίζει ένα βραβείο καλύτερης συνδυαστικής διαδικτυακής εφαρμογής από την Google Maps, η οποία ξεκινά να δραστηριοποιείται στην Ισπανία.Το ξεκίνημα της Google Μaps επέτρεψε την απλοποίηση της διαδικασίας κωδικοποίησης και την διεύρυνση της ιστοσελίδας. Το 2008 πραγματοποιείται συμφωνία με την Google Earth να εμφανίζονται οι διαδρομές του Wikiloc ως προεπιλεγμένο στρώμα, η οποία όμως δεν ανανεώνεται το 2019. Η ιστοσελίδα έχει κερδίσει διάφορα βραβεία, όπως το Geotourism Challenge από το National Geographic και την Ashoka Changemakers (2009), το "Dynamism in services" από το Cambra de Comerç de Sant Feliu de Guíxols (2010), βραβείο από την Ισπανική Γεωγραφική Εταιρεία (Spanish Geographic Society) το 2013, και άλλα. To 2011 δημιουργείται η εφαρμογή για iPhone και το 2012 για Android. To 2012 οι καταχωρήσεις των μελών αφορούν 40 διαφορετικά είδη δραστηριοτήτων στη φύση. Τα επόμενα χρόνια, η συμμετοχή των μελών αυξάνεται από 200.000 μέλη το 2010 σε πάνω από 5 εκατομμύρια μέλη το 2019.
Το Wikiloc ως ψηφιακό κοινό
Τα ψηφιακά κοινά ανήκουν στην κατηγορία των άυλων ή πνευματικών ή πληροφοριακών κοινών.
Σύμφωνα με την Mayo Fuster Morell, τα ψηφιακά κοινά ορίζονται ως "πόροι πληροφόρησης και γνώσης που δημιουργούνται συλλογικά και ανήκουν ή μοιράζονται μεταξύ μιας κοινότητας και που τείνουν να είναι μη αποκλειστικοί, δηλαδή να είναι (γενικά ελεύθεροι) διαθέσιμοι σε τρίτους. Έτσι, είναι προσανατολισμένοι να ευνοούν τη χρήση και την επαναχρησιμοποίηση, αντί να ανταλλάσσονται ως εμπόρευμα. Επιπλέον, η κοινότητα των ανθρώπων που τους κατασκευάζει μπορεί να παρεμβαίνει στη διακυβέρνηση των διαδικασιών αλληλεπίδρασης τους και στις διαμοιραζόμενες πηγές τους".
Ο διαμοιρασμός της πληροφορίας σχετικά με ενδιαφέρουσες διαδρομές και μονοπάτια για διαφορετικές δραστηριότητες πραγματοποιείται από ομότιμους δημιουργούς (peers), οι οποίοι "χωρίς να υπάρχει κεντρικός συντονισμός, οι ομότιμοι δημιουργοί (peers) μοιράζονται άυλους πόρους, όπως την πληροφορία και τη γνώση, ανάλογα με τις ανάγκες τους και προσφέρουν στην κοινή δημιουργία ανάλογα με τις ικανότητές τους." Η διακυβέρνησή τους δεν είναι ομότιμη καθώς υπάρχει ιεραρχική κατανομή των θέσεων εργασίας και, επομένως, αποτελεί υβριδική επιχείρηση με στοιχεία της ομότιμης παραγωγής (peer production).
Αναφορές
Κατηγορία:Λογισμικό Android Κατηγορία:Πληθοπορισμός Κατηγορία:Δορυφορικά συστήματα πλοήγησης Κατηγορία:Λογισμικό iOS Κατηγορία:Διαδικτυακοί χάρτες
Στέργιος Γούσιος
Ο Στέργιος Γούσιος, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1954 μέχρι το 1965, ενώ συμμετείχε με την εθνική Ελλάδος στο Ευρωμπάσκετ του 1961.
Καριέρα
Ο Γούσιος εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το 1954, σε ηλικία 16 ετών, αγωνιζόμενος στα περισσότερα παιχνίδια του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης για τη σεζόν 1954-55. Στις δύο επόμενες χρονιές, κατάφερε να γίνει βασικό στέλεχος και πρώτος σκόρερ της ομάδας των "κίτρινων", οι οποίοι δεν κατάφεραν όμως να προκριθούν στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1957, ο Γούσιος πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή στην ελληνική εθνική ομάδα, στη φιλική νίκη εναντίον της Ρουμανίας με 74-65.
Τη σεζόν 1957-58, ο Άρης κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και προκρίθηκε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Εκεί, κατέλαβε τη δεύτερη θέση πίσω από την ΑΕΚ, με τον Γούσιο να σημειώνει 87 πόντους σε έξι αγώνες.
Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" κατέλαβαν τη δεύτερη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα και προκρίθηκαν στην τελική φάση, όπου ισοβάθμησαν στην πρώτη θέση με τις ομάδες του ΠΑΟΚ και του Σπόρτιγκ. Στους αγώνες μπαράζ που ακολούθησαν, ο Άρης κατέβαλε την αντίσταση του Σπόρτιγκ με 78-77, με τον Γούσιο να πετυχαίνει 25 πόντους και τον Πετράκη 32, αλλά ηττήθηκε από τον ΠΑΟΚ με 58-66 και περιορίστηκε στη δεύτερη θέση.
Ο Γούσιος επέστρεψε στην εθνική ομάδα το καλοκαίρι του 1960, όπου αγωνίστηκε στο Προολυμπιακό Τουρνουά με την Ελλάδα να καταλαμβάνει την τρίτη θέση. Ακολούθησε η συμμετοχή του στο Ευρωμπάσκετ του 1961, όπου η ελληνική ομάδα κατέλαβε την 17η θέση. Η καλύτερη του εμφάνιση με τα γαλανόλευκα πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιουνίου 1961, όταν σε φιλικό αγώνα στην Τύνιδα, η Ελλάδα κέρδισε τη Λιβύη με 90-48, με τον Γούσιο να πετυχαίνει 15 πόντους.
Ο Γούσιος συνέχισε να αγωνίζεται στον Άρη μέχρι το 1965, παίζοντας για δύο σεζόν στο νεοσύστατο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής και καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση στην τελευταία του χρονιά με τον Άρη.
Από το 1965 και έπειτα, διευθύνει εργοστάσιο γραφικών τεχνών. Επίσης, από το 1978 μέχρι το 1982 υπήρξε μέλος της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης.
Το 2016, κατάφερε σε ηλικία 79 ετών να πάρει το πτυχίο των οικονομικών επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Διακρίσεις
Άρης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Σέντερ
Μάσκαρα (Αλγερία)
Η Μάσκαρα (معسكر) είναι πόλη και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στη βορειοδυτική Αλγερία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 108.587 κατοίκους από 87.512 το 1998 σημειώνοντας ετήσια αύξηση 2,23%. Ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα από τους Μπανού Ιφράν, μια βερβερική φυλή και ήταν η πρωτεύουσα του Εμίρη Αμπντ αλ-Καντίρ, ηγέτη της αλγερινής αντίστασης στην πρώιμη γαλλική αποικιακή κυριαρχία.
Η Μάσκαρα είναι διοικητικό, εμπορικό και εμπορικό κέντρο. Το εμπόριό του επικεντρώνεται κυρίως σε δερμάτινα είδη, σιτηρά και ελαιόλαδο, αλλά είναι ιδιαίτερα γνωστό για το καλό κρασί του. Έχει καλές οδικές και σιδηροδρομικές συνδέσεις με άλλα αστικά κέντρα της Αλγερίας. Το Ρελιζάν βρίσκεται 65 χλμ. βορειοανατολικά, το Σιντί Μπελ Αμπές 90 χλμ. νοτιοδυτικά, το Οράν 105 χλμ βορειοδυτικά και η Σαϊντά 80 χλμ. νότια.
Ετυμολογία
Η λέξη Μάσκαρα είναι η γαλλικοποίηση της αραβικής λέξης معسكر (μουασκάρ), που σημαίνει «στρατόπεδο». Λόγω της γαλλικής αποικιοκρατίας την εποχή εκείνη, το όνομα της πόλης έλαβε τη γαλλική έκδοση ως επίσημη ονομασία. Το καλλυντικό μάσκαρα είναι άσχετο ετυμολογικά, μιας και προέρχεται από την ιταλική λέξη maschera («καλυμμένος με μάσκα»).
Οθωμανική περίοδος
δεξιά|μικρογραφία|247x247εσ|Εμίρης [[Εμίρης Αμπνταλκαντέρ|Αμπντ αλ-Καντίρ.]] μικρογραφία|Μεγάλο Τέμενος
Δίδυμες/αδελφές πόλεις
Η Μάσκαρα είναι αδελφοποιημένη με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Ρούγα Ιωαννίνων
Η Ρούγα είναι ορεινό χωριό στη περιοχή των Βορείων Τζουμέρκων (Αθαμανικά Όρη) του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 950 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα όρια με το νομό Άρτας ανατολικά του Άραχθου ποταμού. Απέχει 47 χλμ. ΝΑ. από τα Ιωάννινα και 56,5 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Άρτα. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στην απογραφή για πρώτη φορά το 1951 ως μέρος της κοινότητας Ραφταναίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Βουνόρεια, τον Φράξο, το Μυλοκοπειό, το Παλαιομοχούστι, το Παλληκάρι, τη Πλάκα, τους Ραφταναίους, τη Μεγάλη Ράχη και τον Ζαλούχο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ραφταναίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πραμάντων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 2 μόνο κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Ροσάνα Αρμπέλο
Η Ροσάνα Αρμπέλο (Rosana Arbelo Gopar, 24 Οκτωβρίου 1963) είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια και συνθέτης.
Γεννήθηκε στο νησί Λανθαρότε στα Κανάρια νησιά, όπου ανατράφηκε. Ήταν η νεώτερη μιας οικογένειας οκτώ παιδιών. Άρχισε να συνθέτει μουσική μετά τη μετακίνηση στη Μαδρίτη στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Κέρδισε την πρώτη θέση στο φεστιβάλ μουσικής του Μπενιδόρμ με το τραγούδι της «Fuego y Miel».
Το δεύτερο άλμπουμ της, Luna Nueva, κυκλοφόρησε το 1998, είχε έναν ωριμότερο και βαθύ ήχο, αλλά διατήρησε τα φυσικά και απαλά συναισθήματα που χαρακτηρίζουν την καλλιτέχνη. Μετά από τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων έγραψε τραγούδια για άλλους καλλιτέχνες, το τρίτο άλμπουμ της, Rosana, κυκλοφόρησε το 2001. Οι ήχοι του πειραματίστηκαν τους ρυθμούς της γενέτειρας της στα Κανάρια νησιά.
Τον Δεκέμβριο του 2003, κυκλοφόρησε Marca Registrada, ένα διπλό άλμπουμ που περιείχε 10 νέα τραγούδια, 12 μεγαλύτερες επιτυχίες, και δύο βίντεο. Πιο πρόσφατα, έχει σε περιοδεία στην Ισπανία και τη Λατινική Αμερική, προωθώντας το άλμπουμ Magia της το 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές
Καρόλα Ρακέτε
Η Καρόλα Ρακέτε (Carola Rackete, γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1988 στο Πρέετς της Γερμανίας) είναι Γερμανίδα πλοίαρχος που εργάζεται για τη γερμανική οργάνωση διάσωσης Sea-Watch. Τον Ιούνιο του 2019 συνελήφθη για την αποβίβαση μεταναστευτικού σκάφους διάσωσης χωρίς άδεια στο λιμάνι της Λαμπεντούζα στην Ιταλία. . Καταδικάστηκε σε κατ' οίκον περιορισμό. Τον Ιανουάριο του 2020, το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Ιταλίας, την αθώωσε οριστικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ακτιβιστές
Νικόλαος της Αντιόχειας (διάκονος)
Ο Νικόλαος είναι πρόσωπο της Καινής Διαθήκης και της Εβραϊκής Βίβλου. Ήταν ιθαγενής της Αντιόχειας και προσηλυτής (μετατράπηκε σε Ιουδαϊστής) και στη συνέχεια οπαδός του τρόπου ζωής του Χριστού. Όταν η Εκκλησία ήταν ακόμη περιορισμένη στην Ιερουσαλήμ, επιλέχθηκε από ολόκληρο το πλήθος των μαθητών να είναι ένας από τους πρώτους επτά διακόνους, και χειροτονήθηκε από τους αποστόλους, γύρω στο 33 μ.Χ. Έχει αμφισβητηθεί εάν αυτός ο Νικόλαος συνδέθηκε με τους Νικολαΐτες που αναφέρονται στην Αποκάλυψη, και εάν ναι, πόσο στενά.
Νικολαϊσμός
Ο Νικολαϊσμός (επίσης Νικολισμός, Νικολιτισμός ή Νικολιτανισμός) ήταν μια πρώιμη χριστιανική αίρεση που αναφέρεται δύο φορές στο Βιβλίο της Αποκάλυψης της Καινής Διαθήκης. Οι οπαδοί ονομάστηκαν Νικολίτες, ή Νικολαΐτες. Θεωρήθηκαν αιρετικοί από την κυρίαρχη Εκκλησία. Σύμφωνα με την Αποκάλυψη 2:6 και 15, ήταν γνωστός στις πόλεις της Εφέσου και της Περγάμου. Σε αυτό το κεφάλαιο, η εκκλησία στην Έφεσο επαινείται «ἀλλὰ τοῦτο ἔχεις, ὅτι μισεῖς τὰ ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, ἃ κἀγὼ μισῶ» (Μισείς τα έργα των Νικολαϊτών που και εγώ μισώ). Και η εκκλησία στην Πέργαμο επιπλήττεται: «οὕτως ἔχεις καὶ σὺ κρατοῦντας τὴν διδαχὴν τῶν Νικολαϊτῶν ὁμοίως» (έχεις μερικούς, που κρατούν την διδασκαλίαν των Νικολαϊτών).
Αρκετοί από τους παλιούς πατέρες της εκκλησίας ανέφεραν αυτήν την ομάδα, συμπεριλαμβανομένων του Ειρηναίου, του Ιππόλυτου, Επιφανίου και Θεοδωρήτου, δηλώνοντας ότι ο διάκονος Νικόλαος ήταν ο δημιουργός της αίρεσης ή της σέκτας.
Επιφάνιος
Ο Επιφάνιος περιγράφει μερικές λεπτομέρειες για τη ζωή του Διακόνου Νικολάου, όπου τον περιγράφει ως βαθμιαία βυθιζόμενο στη χονδροειδής ακαθαρσία, και πως έγινε ο δημιουργός των Νικολαϊτών και άλλων ελευθεριακών Γνωστικών σεκτών: Ο Νικόλαος είχε μια ελκυστική γυναίκα, και είχε αποφύγει τη συνουσία μαζί της μιμούμενος αυτούς που είδε να είναι αφιερωμένοι στον Θεό. Το υπέμεινε για λίγο, αλλά στο τέλος δεν άντεξε να ελέγχει τις ορμές του. Αλλά επειδή ήταν ντροπιασμένος για την ήττα του και υποψιάστηκε ότι είχε ανακαλυφθεί, τόλμησε να πει, "Εκτός αν κάποιος συνουσιάζεται κάθε μέρα, δεν μπορεί να έχει αιώνια ζωή.". Ο Ιππόλυτος συμφώνησε με τον Επιφάνιο στην αρνητική του άποψη για τον Νικόλαο.
Ειρηναίος
Ο Ειρηναίος ήταν της γνώμης ότι ο Νικόλαος ήταν ο ιδρυτής των Νικολαϊτών:"Οι Νικολαΐτες είναι οι οπαδοί αυτού του Νικολάου που ήταν ένας από τους επτά και χειροτονήθηκε για πρώτη φορά σε διάκονος από τους αποστόλους. Έζησαν ζωές ανεξέλεγκτης επιείκειας. Ο χαρακτήρας αυτών των ανδρών επισημαίνεται πολύ ξεκάθαρα στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, που δίδαξαν ότι είναι θέμα αδιαφορίας να ασκεί κανείς μοιχεία και να τρώει πράγματα (αναφέροντας στον Νικόλαο) που θυσιάζονται στα είδωλα."
Ιουστίνος ο Μάρτυρας
Ο Ιουστίνος συζητά επίσης το γεγονός ότι «πολλοί από αυτούς που λένε ότι ομολογούν πίστη στον Ιησού, και λέγονται χριστιανοί, τρώνε κρέατα που προσφέρονται σε είδωλα και δηλώνουν ότι δεν συνεπάγονται καθόλου τραυματισμό ψυχής». Λέει ότι:"Αυτοί οι άνθρωποι ομολογούν ότι είναι Χριστιανοί και παραδέχονται τον σταυρωμένο Ιησού ως Κύριο και Χριστό, αλλά δεν διδάσκουν τον δρόμο Του, αλλά τους δρόμους των πνευμάτων του λάθους. [Αυτοί είναι] που διδάσκουν την βλασφήμια κατά του Δημιουργού όλων των πραγμάτων, και του Χριστού, που τον προανέφερε Αυτός ως ερχόμενο, και τον Θεό του Αβραάμ, και του Ισαάκ, και του Ιακώβ. Με αυτούς δεν έχουμε τίποτα κοινό, αφού γνωρίζουμε ότι είναι άθεοι, ασεβείς, άδικοι, και αμαρτωλοί, και εξομολογητές του Ιησού μόνο στο όνομα.'."Ο Ιουστίνος υποστηρίζει ότι η ύπαρξη των Νικολαϊτών ενισχύει την αληθινή πίστη καθώς αποτελεί απόδειξη της προφητείας της χριστιανικής Γραφής σχετικά με την άνοδο των ψευδοπροφητών (Κατά Ματθαίον 7:15). Δηλώνει ότι "είναι αυτοί που, μπροστά στο όνομα του Ιησού, δίδαξαν τόσο να μιλάμε όσο και να ενεργούμε άσεμνα και βλασφημικά.".
Στη σύγχρονη κριτική
Μεταξύ των μετέπειτα κριτικών, μερικοί φαίνεται να κλίνουν προς την ευνοϊκή άποψη του χαρακτήρα του Νικολάου. Ο Έντουαρντ Μπάρτον, θεολόγος του 18ου αιώνα, ήταν της γνώμης ότι η προέλευση του όρου Νικολαΐτες είναι αβέβαιη και ότι, «αν και ο Νίκολαος ο διάκονος έχει αναφερθεί ως ιδρυτής τους, τα στοιχεία είναι εξαιρετικά ελαφρά που δεν θα καταδίκαζαν το ίδιο το άτομο για τυχόν ανήθικες συμπεριφορές».
Άλλες απόψεις
Μερικοί πιστεύουν ότι ήταν ένας άλλος Νικόλαoς, παρά ο Νικόλαoς ο Διακόνος που έγινε αποστάτης. Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι ήταν κάποιος στενά συνδεδεμένος με τον Νικόλαο, όπως ο ένας του γιος που έγινε επίσκοπος της Σαμάρειας, όπου ο Γνωστικισμός προήλθε προτού εξαπλωθεί στις πόλεις της Ανατολίας στη ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα Κατηγορία:Γνωστικισμός Κατηγορία:Σέκτες Κατηγορία:Πρόσωπα των Πράξεων των Αποστόλων
Ρωσικός ιμπεριαλισμός
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Territorial_Expansion_of_Russia.svg/320px-Territorial_Expansion_of_Russia.svg.png|δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ| Χάρτης που δείχνει την επέκταση της Ρωσίας από το 1300 έως το 1945.
Η έννοια ρωσικός ιμπεριαλισμός χρησιμοποιείται για να καταγράψει την ιδεολογία και τις πρακτικές της Ρωσίας σε σχέση με τα κράτη με τα οποία συνορεύει.
Η περίοδος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ήταν η μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική περίοδος της Ρωσίας, αφού η εκτεταμένη ενσωμάτωση εδαφών άλλων λαών και εθνοτήτων έδωσε στη Ρωσία την ευκαιρία να αναπτυχθεί και να κυριαρχήσει για πολλούς αιώνες στην Ευρασία.
Γεώργιος Πιλίδης
Ο Γεώργιος Πιλίδης (γεν. 21 Ιανουαρίου 2000) είναι Έλληνας παλαιστής ελεύθερου στυλ. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 65 κιλά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πάλης U23 2021 που πραγματοποιήθηκε στο Βελιγράδι της Σερβίας. Αγωνίστηκε στην κατηγορία των 65 κιλών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.
Ρωσικός ιμπεριαλισμός
Πολλοί δυτικοί ερευνητές έχουν προσδώσει ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά και στο διάδοχο κράτος, της Σοβιετικής Ένωσης, κυρίως μέσω της επιρροής που ασκούσε η Σοβιετική Ένωση στα άλλα σοσιαλιστικά κράτη.
Γεώργιος Πιλίδης
Έγινε ευρύτερα γνωστός μέσω της συμμετοχής του στο ριάλιτι επιβίωσης του ΣΚΑΪ, Survivor 2022.
Ρωσικός ιμπεριαλισμός
Ακόμα και σήμερα, δυτικοί και αντιφρονούντες του καθεστώτος Πούτιν, θεωρούν τις προσπάθειες της Ρωσικής ομοσπονδίας να επέμβει σε γειτονικά, διαφιλονικούμενα εδάφη, ως προσπάθεια εφαρμογής του σύγχρονου ρωσικού δόγματος, του «Ρωσικού κόσμου».
Γεώργιος Πιλίδης
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες παλαιστές
Ρωσικός ιμπεριαλισμός
Ιστορία του ιμπεριαλισμού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Επί του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας, η Ορθοδοξία, η Αυτοκρατορία και η Εθνικότητα έγιναν η επίσημη κρατική ιδεολογία. Απαιτούσε από την Ορθόδοξη Εκκλησία να αναλάβει ουσιαστικό ρόλο στην πολιτική και τη ζωή και επίσης απαιτούσε την κεντρική διακυβέρνηση ενός μόνο αυταρχικού ή απόλυτου ηγεμόνα και διακήρυξε ότι ο ρωσικός λαός ήταν μοναδικά ικανός να ενώσει μια μεγάλη αυτοκρατορία λόγω ιδιαίτερων χαρακτηριστικών. Παρόμοια με το ευρύτερο «θείο δικαίωμα των βασιλιάδων», η εξουσία του αυτοκράτορα θα θεωρούνταν ότι επιλύει τυχόν αντιφάσεις στον κόσμο και δημιουργεί μια ιδανική «ουράνια» τάξη. Ο Hosking υποστήριξε ότι το τρίπτυχο «Ορθοδοξία, Αυτοκρατορία, Εθνικότητα» είχε βασικά ελαττώματα σε δύο από τους βασικούς πυλώνες του, καθώς η εκκλησία ήταν εξ ολοκλήρου εξαρτημένη και υποταγμένη στο κράτος και η έννοια της εθνικότητας ήταν υπανάπτυκτη επειδή πολλοί αξιωματούχοι ήταν Γερμανοί της Βαλτικής και οι οι επαναστατικές ιδέες των εθνικών κρατών ήταν μια «πνιγμένη ηχώ» σε ένα σύστημα που στηριζόταν στη δουλοπαροικία. Στην πράξη, αυτό άφησε την απολυταρχία ως τον μόνο βιώσιμο πυλώνα.
Τον 19ο αιώνα, ο πανσλαβισμός έγινε μια νέα θεωρία νομιμοποίησης για την αυτοκρατορία. Η ιδέα του ρωσικού κόσμου έγινε βασική έννοια και η αυτοκρατορική οικοδόμηση του έθνους της « παν-ρωσικής » εθνικότητας αγκαλιάστηκε από πολλούς αυτοκρατορικούς υπηκόους (συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων και των Γερμανών) και χρησίμευσε ως το θεμέλιο της Αυτοκρατορίας. Είχε αρχικά αποκτήσει πολιτική σημασία κοντά στα τέλη του 18ου αιώνα ως μέσο νομιμοποίησης των ρωσικών αυτοκρατορικών διεκδικήσεων στα ανατολικά εδάφη της διαιρεμένης Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Μετά την εξέγερση του Ιανουαρίου το 1863, η ρωσική κυβέρνηση έδειξε εξαιρετικά αποφασισμένη να εξαλείψει όλες τις εκδηλώσεις αυτονομισμού. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, οι Ρώσοι δημοσιογράφοι υιοθέτησαν και μεταμόρφωσαν την ιδεολογία του πανσλαβισμού. «Πεπεισμένοι για τη δική τους πολιτική υπεροχή [υποστήριξαν] ότι όλοι οι Σλάβοι θα μπορούσαν επίσης να συγχωνευθούν με τους Μεγάλους Ρώσους».
Ρωσική αποικιακή επέκταση
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9c/Russia_1533-1896.gif/260px-Russia_1533-1896.gif|μικρογραφία|260x260εσ| Ρωσική επέκταση στην Ευρασία μεταξύ 1533 και 1894 Από τον 16ο αιώνα και μετά η Ρωσία κατακτούσε, κατά μέσο όρο, εδάφη στο μέγεθος της Ολλανδίας κάθε χρόνο για 150 χρόνια.
Το 1858, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Πολέμου του Οπίου, η Ρωσία ενίσχυσε και τελικά προσάρτησε τη βόρεια όχθη του ποταμού Αμούρ και την ακτή μέχρι τα σύνορα της Κορέας από την Κίνα στις « Άνισες Συνθήκες » της Συνθήκης του Αιγκούν (1858) και στη Σύμβαση του Πεκίνου ( 1860). Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης των Μπόξερ, η Ρωσική Αυτοκρατορία εισέβαλε στη Μαντζουρία το 1900 και η σφαγή του Μπλαγκοβεσένσκ συνέβη εναντίον Κινέζων κατοίκων στη ρωσική πλευρά των συνόρων. Επιπλέον, η αυτοκρατορία κατά καιρούς έλεγχε εδάφη παραχώρησης στην Κίνα, ιδίως τον κινεζικό ανατολικό σιδηρόδρομο και παραχωρήσεις στο Τιαντζίν και το Ρωσικό Νταλιάν.
Κεντρική Ασία
Η ρωσική κατάκτηση της Κεντρικής Ασίας έλαβε χώρα σε αρκετές δεκαετίες. Το 1847–64 διέσχισαν την ανατολική στέπα του Καζακστάν και έχτισαν μια σειρά από οχυρά κατά μήκος των βόρειων συνόρων της Κιργιζίας. Το 1864–68 μετακινήθηκαν νότια από το Κιργιστάν, κατέλαβαν την Τασκένδη και τη Σαμαρκάνδη και κυριάρχησαν στα Χανάτα του Κοκάντ και της Μποκχάρα. Το επόμενο βήμα ήταν να μετατρέψουν αυτό το τρίγωνο σε ορθογώνιο διασχίζοντας την Κασπία Θάλασσα. Το 1873 οι Ρώσοι κατέλαβαν τη Χίβα και το 1881 κατέλαβαν το δυτικό Τουρκμενιστάν. Το 1884 κατέλαβαν την όαση Μερβ και το ανατολικό Τουρκμενιστάν. Το 1885 η περαιτέρω επέκταση νότια προς το Αφγανιστάν εμποδίστηκε από τους Βρετανούς. Το 1893–95 οι Ρώσοι κατέλαβαν τα ψηλά βουνά Παμίρ στα νοτιοανατολικά. Σύμφωνα με τον ιστορικό Αλεξάντερ Μόρισον, «η επέκταση της Ρωσίας προς τα νότια κατά μήκος της στέπας του Καζακστάν στις παραποτάμιες οάσεις του Τουρκεστάν ήταν ένα από τα πιο γρήγορα και δραματικά παραδείγματα αυτοκρατορικής κατάκτησης του 19ου αιώνα».
Στο νότο, το Μεγάλο Παιχνίδι ήταν μια πολιτική και διπλωματική αντιπαράθεση που υπήρχε για το μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου αιώνα μεταξύ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στην Κεντρική και Νότια Ασία. Η Βρετανία από την πλευρά της φοβόταν ότι η Ρωσία σχεδίαζε να εισβάλει στην Ινδία και ότι αυτός ήταν ο στόχος της επέκτασης της Ρωσίας στην Κεντρική Ασία, ενώ η Ρωσία συνέχιζε την κατάκτηση της Κεντρικής Ασίας. Πράγματι, μαρτυρούνται πολλαπλά σχέδια εισβολής της Ρωσίας του 19ου αιώνα στην Ινδία, συμπεριλαμβανομένων των σχεδίων Duhamel και Khrulev του Κριμαϊκού Πολέμου (1853–1856), μεταξύ των μεταγενέστερων σχεδίων που δεν υλοποιήθηκαν ποτέ.
Ο ιστορικός AI Andreyev δήλωσε ότι, «στις ημέρες του Μεγάλου Παιχνιδιού, η Μογγολία ήταν αντικείμενο ιμπεριαλιστικής καταπάτησης από τη Ρωσία, όπως ήταν το Θιβέτ για τους Βρετανούς». Στην Αγγλο-ρωσική σύμβαση του 1907, η Ρωσική Αυτοκρατορία και η Βρετανική Αυτοκρατορία τερμάτισαν επίσημα τον ανταγωνισμό τους για το Μεγάλο Παιχνίδι για να επικεντρωθούν στην αντίθεση με τη Γερμανική Αυτοκρατορία, διαιρώντας το Ιράν σε βρετανικά και ρωσικά τμήματα. Το 1908, η Περσική Συνταγματική Επανάσταση προσπάθησε να εγκαθιδρύσει μια δημοκρατική κοινωνία των πολιτών στο Ιράν, με ένα εκλεγμένο κοινοβούλιο, έναν σχετικά ελεύθερο τύπο και άλλες μεταρρυθμίσεις. Η Ρωσική Αυτοκρατορία παρενέβη στην Περσική Συνταγματική Επανάσταση για να υποστηρίξει τον Σάχη και τις αντιδραστικές φατρίες. Οι Κοζάκοι βομβάρδισαν το Majilis, Ενώ η Ρωσία είχε νωρίτερα ιδρύσει την Περσική Ταξιαρχία Κοζάκων το 1879, μια δύναμη που καθοδηγούνταν από Ρώσους αξιωματικούς και χρησίμευε ως όχημα για τη ρωσική επιρροή στο Ιράν.