cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ξυλοχώρι Τρικάλων
Δημογραφικά Στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή των Οθωμανών του 1454/1455 στο χωριό ζούσαν τότε 10  πλήρεις οικογένειες και 2 ενήλικοι άγαμοι (Στουρνάρας Ι. Γρηγόριος :Φοροδιοικητικές ενότητες και παραγωγικοί μηχανισμοί στη Δυτική Θεσσαλία κατά την οθωμανική περίοδο: Η περίπτωση των τιμαρίων στην περιοχή του όρους Κόζιακα, σελ. 122 ).
Από επίσημες απογραφές του Ελληνικού Κράτους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Ντάλλας (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ντάλλας ή Ντάλας, εκ του Dallas φέρονται
Α. οι παρακάτω πόλεις των ΗΠΑ:
Β. τα παρακάτω πλοία του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ
Γ. άλλα
Πριγιούτοβο (Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν)
Το Πριγιούτοβο (Ρωσικά: Приютово, Μπασκίρ: Приют, Priyut) είναι μια αστική περιοχή στην Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2010, ο πληθυσμός του Πριγιούτοβο ανερχόταν στα 20,981 άτομα.
Διοικητική και δημοτική κατάσταση
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, ο οικισμός εργασίας του Πριγιούτοβο είναι ενσωματωμένος στην Επαρχία Μπελεμπεγιέφσκι. Ως δημοτική διαίρεση, το Συμβούλιο του Οικισμού Πριγιουτόφσκι είναι ενσωματωμένο εντός της Δημοτικής Επαρχίας Μπελεμπεγιέφσκι, ως Αστικός Οικισμός Πριγιουτόφσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Ex factis jus oritur
Το Ex factis jus oritur (λατινικά: το δίκαιο προκύπτει από τα περιστατικά) είναι μια αρχή του διεθνούς δικαίου. Η φράση αυτή βασίζεται στην απλή ιδέα ότι ορισμένες νομικές συνέπειες απορρέουν από συγκεκριμένα γεγονότα. Αντίπαλη αρχή είναι το Ex injuria jus non oritur, σύμφωνα με την οποία παράνομες πράξεις δεν μπορούν να δημιουργήσουν δίκαιο.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Κέντρο Γκέτι
Το Κέντρο Γκέτι (Getty Center) είναι ένα πολιτιστικό κέντρο που βρίσκεται στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Το κτίριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Μάιερ σε έναν λόφο στο Μπρέντγουντ. Στεγάζει μέρος του Μουσείου Τζιν Πολ Γκέτι (η άλλη τοποθεσία αφορά τη Βίλα Γκέτι), καθώς και το Ερευνητικό Ινστιτούτο Γκέτι και το Ινστιτούτο Διατήρησης Γκέτι.
Παρουσίαση
Το Κέντρο Γκέτι άνοιξε στις 16 Δεκεμβρίου 1997. Το εκτιμώμενο κόστος είναι 1 δισεκατομμύριο δολάρια, η κατασκευή ολόκληρης της τοποθεσίας διήρκεσε δώδεκα χρόνια, από το 1985 έως το 1997. Το κέντρο αποτελείται από έξι κτίρια που εκτείνονται σε έκταση 88.200 τμ. Ο Ρίτσαρντ Μάιερ, ο αρχιτέκτονας, θέλησε να δώσει στην τοποθεσία την εμφάνιση ενός «ιταλικού χωριού στους λόφους».
Το μουσείο περιλαμβάνει εκθέσεις γλυπτικής και κλασικής τέχνης, έργα Ευρωπαίων ζωγράφων, σχέδια, χειρόγραφα, διακοσμητικές τέχνες και φωτογραφίες. Σε μια προσπάθεια σεβασμού των προθέσεων του Γκέτι, το μουσείο δεν εκθέτει έργα τέχνης του 20ου ή του 21ου αι., με μόνη εξαίρεση τη φωτογραφία.
Το Μουσείο Γκέτι κατέχει περίπου 800.000 βιβλία για την τέχνη.
Ιστορία
Ο Τζιν Πολ Γκέτι έκανε περιουσία με την ίδρυση της πετρελαιοβιομηχανίας Γκέτι Oil και όταν έγινε δισεκατομμυριούχος, δημιούργησε το Ίδρυμα Γκέτι αφιερωμένο στην τέχνη. Το 1974 ίδρυσε ένα πρώτο ομώνυμο μουσείο, το Μουσείο Γκέτι αφιερωμένο στην Αρχαιότητα που στην ουσία είναι μια ανακατασκευή της βίλας των παπύρων (έπαυλης στο Ερκουλάνεουμ) στην ιδιοκτησία του στο Μαλιμπού της Καλιφόρνια. Το 1997, το μουσείο μετακόμισε στη σημερινή του θέση στο λόφο Μπρέντγουντ στο Λος Άντζελες και το αρχικό Μουσείο Μαλιμπού, μετονομάστηκε σε Βίλα Γκέτι και έκλεισε για ανακαίνιση, μέχρι τον Ιανουάριο του 2006. Στη Βίλα στεγάζονται οι συλλογές ελληνικών, ρωμαϊκών και ετρουσκικών αρχαιοτήτων.
Όταν ο Τζιν Πολ Γκέτι πέθανε το 1976, το ίδρυμά του κληρονόμησε μεγάλο μέρος της περιουσίας του. Με την πάροδο του χρόνου, το μουσείο έγινε πολύ μικρό για την προβολή της κολοσσιαίας συλλογής του Γκέτι. Το 1985 ξεκίνησαν οι εργασίες για την κατασκευή του Κέντρου Γκέτι στο Μπρέντγουντ από τον Ρίτσαρντ Μάιερ.
Το 1974, το μουσείο είχε προϋπολογισμό-ρεκόρ που άγγιζε τα 700 εκατομμύρια δολάρια. Επί του παρόντος, ο ετήσιος προϋπολογισμός είναι περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια, που εξυπηρετεί την πολιτική εξαγορών του κέντρου.
Το Μουσείο Γκέτι εμπλέκεται σε μια διαμάχη σχετικά με την ιδιοκτησία ορισμένων έργων τέχνης της συλλογής του. Μια πρώην επιμελήτρια του μουσείου, η Μάριον Τρου, και ένας διάσημος έμπορος έργων τέχνης, ο Robert Hecht Jr., κατηγορήθηκαν στην Ιταλία το 2005 για απόκρυψη αντίκες. Τα πιο πειστικά στοιχεία βρέθηκαν το 1995 σε μια αποθήκη στη Γενεύη που περιείχε πολλά κλεμμένα έργα τέχνης. Στο πλαίσιο της έρευνας, ο Ιταλός έμπορος έργων τέχνης Τζάκομο Μέντιτσι συνελήφθη το 1997. Το σύστημά του έχει περιγραφεί ως «ένα από τα μεγαλύτερα και πιο εξελιγμένα δίκτυα διακίνησης παλαιών αντικειμένων στον κόσμο, υπεύθυνο για την ανασκαφή και την εξαγωγή χιλιάδων κορυφαίων έργων και την κυκλοφορία τους στην αγορά. Tέχνη υψηλής ποιότητας. Σε μια επιστολή προς την κοινοπραξία που διαχειρίζεται το Μουσείο Getty, με ημερομηνία 18 Δεκεμβρίου 2006, η Marion True δήλωσε ότι «κατηγορήθηκε» για πρακτικές που ήταν γνωστές και εγκεκριμένες από το διοικητικό συμβούλιο του μουσείου. Οι ελληνικές αρχές ερευνούν αυτή τη στιγμή την απόκτηση ενός νεκρικού στεφάνου 2.500 ετών από τη Μάριον Τρου. Αναφέρεται επίσης η περίπτωση κομμένων ψηφιδωτών σε ορθόδοξους ναούς στα Κανάκια της Κύπρου.
Στις 20 Νοεμβρίου 2006, ο διευθυντής του Μουσείου Μίχαελ Μπραντ ανακοίνωσε ότι 26 αμφιλεγόμενα κομμάτια θα επιστραφούν στην Ιταλία. Για την Ελλάδα έγινε επίσης δεκτή η επιστροφή τεσσάρων νομισμάτων.
Περιγραφή
Το Κέντρο Γκέτι βρίσκεται βόρεια του Λος Άντζελες και είναι ειδικά σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Μάιερ για να αντέχει στους σεισμούς. Το σύνολο των κτιρίων παρουσιάζει μια σειρά από κυκλικά και τετράγωνα σχήματα που προσφέρουν μια οπτική ποικιλία. Οι τοίχοι, τα δάπεδα και η πλακόστρωση είναι από τετράγωνες πλάκες με πλευρά 76 cm. Το δάπεδο είναι κατασκευασμένο από ιταλική τραβερτίνη.
Το Κέντρο Γκέτι είναι προσβάσιμο με ένα τρένο που περνάει ανάμεσα στο πάρκινγκ και την κύρια είσοδο. Η είσοδος βρίσκεται στην κορυφή μιας μεγάλης σκάλας που δίνει επίσης πρόσβαση στην αυλή και στα διάφορα κτίρια. Τέσσερα περίπτερα με προσανατολισμό σύμφωνα με τα τέσσερα βασικά σημεία του ορίζοντα στεγάζουν τις μόνιμες συλλογές. Υπάρχει ένα ειδικό περίπτερο που φιλοξενεί τις προσωρινές εκθέσεις μεγάλης κλίμακας. Λίγο πιο μακριά, δεσπόζει το ερευνητικό ινστιτούτο (Getty Research Institute), με την πλούσια βιβλιοθήκη που περιέχει πάνω από 800.000 βιβλία, το Ίδρυμα και ένα αμφιθέατρο.
Διάφοροι κήποι και κρήνες συμπληρώνουν το σύνολο:
Η πρόσβαση στο Κέντρο Γκέτι είναι εντελώς δωρεάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία φωτογραφίας Γκετι Κατηγορία:Λος Άντζελες
Απεργίες στο Λοτζ το 1971
Στις 10 Φεβρουαρίου 1971, εργάτες κλωστοϋφαντουργίας στην πόλη Λοτζ της κεντρικής Πολωνίας (γνωστή ως «Μάντσεστερ της Πολωνίας») ξεκίνησαν μια απεργία, στην οποία η πλειοψηφία των συμμετεχόντων ήταν γυναίκες. Αυτά τα γεγονότα έχουν σε μεγάλο βαθμό ξεχαστεί επειδή λίγες εβδομάδες νωρίτερα, μεγάλες διαδηλώσεις και οδομαχίες είχαν λάβει χώρα στις πόλεις της βόρειας Πολωνίας. Ωστόσο, οι γυναίκες του Λοτζ πέτυχαν αυτό που δεν κατάφεραν οι εργαζόμενοι στα ναυπηγεία της ακτής της Βαλτικής Θάλασσας - ακύρωση της αύξησης των τιμών των τροφίμων, που είχε εισαχθεί από την κυβέρνηση της κομμουνιστικής Πολωνίας το Δεκέμβριο του 1970. Κατά συνέπεια, ήταν η μόνη βιομηχανική δράση στην κομμουνιστική Πολωνία πριν από το 1980 που έληξε με επιτυχία.
Ιστορικό
Η κομμουνιστική κυβέρνηση ανακοίνωσε αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων στις 12 Δεκεμβρίου 1970. Για παράδειγμα, οι τιμές για τα προϊόντα κρέατος αυξήθηκαν έως και 100%. Απεργίες και διαδηλώσεις στους δρόμους πραγματοποιήθηκαν στα λιμάνια της Βαλτικής Θάλασσας, Γκντανσκ, Γκντίνια, Στσέτσιν και Έλμπλονγκ. Οι δυνάμεις ασφαλείας, μαζί με μονάδες του Πολωνικού Στρατού σκότωσαν τουλάχιστον 42 διαδηλωτές εργάτες το Δεκέμβριο. Περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι τραυματίστηκαν. Τα νέα για αυτά τα γεγονότα έφτασαν γρήγορα στο Λοτζ παρά τη λογοκρισία της κυβέρνησης και τον αποκλεισμό των μέσων ενημέρωσης. Μια τεταμένη ατμόσφαιρα ήταν αισθητή στην πόλη που ήταν το πολωνικό κέντρο της κλωστοϋφαντουργίας, όπου η πλειονότητα των εργαζομένων ήταν γυναίκες. Όπως ανέφεραν πληροφοριοδότες των κομμουνιστικών μυστικών υπηρεσιών, οι υπάλληλοι των κύριων εργοστασίων μιλούσαν μεταξύ τους για υψηλές τιμές τροφίμων, απελπιστικές συνθήκες διαβίωσης και χαμηλούς μισθούς. Κάποιοι ανέφεραν το ενδεχόμενο απεργίας, αλλά το Δεκέμβριο του 1970 δεν έγιναν ανοιχτές διαδηλώσεις. Αυτό οφειλόταν σε δύο παράγοντες - τα πρόσφατα νέα για το λουτρό αίματος στις παράκτιες πόλεις και την αλλαγή στο Πολιτικό Γραφείο του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας, όπου στις 20 Δεκεμβρίου, ο Έντβαρντ Γκιέρεκ διορίστηκε Γενικός Γραμματέας. Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν έκανε πίσω για την αύξηση των τιμών των τροφίμων.
Τον Ιανουάριο του 1971, η κατάσταση στο Λοτζ έγινε ακόμη πιο τεταμένη. Η κυβέρνηση και το Κομμουνιστικό Κόμμα επικρίθηκαν ανοιχτά και οι εργαζόμενοι στα κλωστοϋφαντουργεία της πόλης μίλησαν μεταξύ τους ότι οι αλλαγές στο Πολωνικό Πολιτικό Γραφείο δεν ήταν αρκετές και ότι αυτές δεν εγγυώνται ότι τα αιματηρά γεγονότα των διαδηλώσεων του Δεκεμβρίου του 1970 δεν θα επαναλαμβάνονταν στο μέλλον. Πράκτορες των υπηρεσιών ασφαλείας ανέφεραν ότι οι εργαζόμενοι στο Λοτζ ανέφεραν συχνά μια απεργία - όρος που σύμφωνα με την επίσημη προπαγάνδα δεν υποτίθεται ότι υπήρχε καν στις κομμουνιστικές χώρες. Οι τοπικές αρχές εξασφάλισαν βασικά κτίρια της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του αρχηγείου του Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο φρουρούσαν 70 αξιωματικοί της Πολιτοφυλακής, 70 στρατιώτες και 50 αξιωματικοί της παραστρατιωτικής αστυνομίας ORMO. Στους δρόμους του Λοτζ περιπολούσαν 1.400 αστυνομικοί, αρκετές εκατοντάδες άτομα συνελήφθησαν προληπτικά και εκπονήθηκε ειδικό σχέδιο για αποκλεισμό κεντρικών δρόμων. Ξεκινώντας από τα μέσα Δεκεμβρίου 1970, μοιράστηκαν φυλλάδια στον πληθυσμό, με τα εξής: «Εργάτες! Γυναίκες του Λοτζ! Νεολαία του Λοτζ! Σας προτρέπουμε να διατηρήσετε την ψυχραιμία, την ειρήνη και την πειθαρχία σας! Η αποδιοργάνωση της ζωής σας θα βλάψει τα συμφέροντά σας! Μόνο η δουλειά, η ειρήνη και η τάξη θα σας βοηθήσουν να ξεπεράσετε τις τρέχουσες δυσκολίες!».
Απεργίες Φεβρουαρίου 1971
Την πρώτη ημέρα της απεργίας σημειώθηκαν στάσεις εργασίας σε δύο μεγάλα εργοστάσια - το εργοστάσιο βαμβακιού του Γιούλιαν Μαρχλέφσκι (το οποίο εκείνη την εποχή απασχολούσε 9.000 άτομα) και το εργοστάσιο παπουτσιών Στόμιλ. Στο εργοστάσιο Μαρχλέφσκι, η απεργία ξεκίνησε γύρω στο μεσημέρι από περίπου 400 εργάτες, ενώ στο Στόμιλ, 180 εργάτες σταμάτησαν τις μηχανές τους. Ένας από τους λόγους που επέσπευσαν τη δράση ήταν μια τηλεοπτική συνέντευξη με εργάτες ναυπηγείων από τις ακτές της Βαλτικής, οι οποίοι είπαν ότι ως αποτέλεσμα των διαμαρτυριών τους είχαν λάβει αύξηση μισθού κατά 25%.
Παρόλο που τα επίσημα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν ανέφεραν τις διαμαρτυρίες, στις 12 και 13 Φεβρουαρίου, άλλα εργοστάσια βαμβακιού συμμετείχαν στην απεργία. Συνολικά, περίπου 12.000 εργαζόμενοι σταμάτησαν την εργασία τους, το 80% από αυτούς γυναίκες. Τα αιτήματά τους ήταν απλά - αυξήσεις μισθών και επιστροφή στις τιμές των τροφίμων προ της 12ης Δεκεμβρίου 1970. Οι τοπικές αρχές προσπάθησαν να διαπραγματευτούν, λέγοντας στους απεργούς ότι τα αιτήματά τους ήταν αδύνατο να ικανοποιηθούν, αλλά οι συνομιλίες απέβησαν άκαρπες. Την Κυριακή 14 Φεβρουαρίου, η ατμόσφαιρα στο εργοστάσιο Μαρχλέφσκι ήταν πολύ τεταμένη. Οι εργάτες απαίτησαν από τον Πρώτο Γραμματέα του Κόμματος, Έντβαρντ Γκιέρεκ, να έρθει στο εργοστάσιό τους. Ωστόσο, αντί για το νούμερο ένα άτομο στην Πολωνία, αργά το βράδυ εκείνης της ημέρας ήρθε στο Λοτζ μια αντιπροσωπεία από τη Βαρσοβία, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Πιοτρ Γιαροσέβιτς. Οι διαπραγματεύσεις διήρκεσαν μέχρι το βράδυ. Όταν ο Γιαροσέβιτς και οι δικοί του προσπάθησαν να παρακινήσουν τις γυναίκες να επιστρέψουν στη δουλειά, απάντησαν με δραματικές ομιλίες και κάποιες έκλαψαν."Φοβάμαι, καθώς θέλω να γυρίσω σπίτι με ασφάλεια, αλλά υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα να κάνω. Πηγαίνω σε ένα κρεοπωλείο με 100 ζλότι, αγοράζω μισό κιλό κρέας, λίγο λουκάνικο και μου έχουν φύγει τα λεφτά. Όταν είμαι εξαντλημένη, πηγαίνω στον ιατρό του εργοστασίου μας, αλλά ο προϊστάμενος του τηλεφωνεί πριν φτάσω στο ιατρείο του και λέει στον ιατρό να μην με αφήσει να πάω σπίτι, γιατί χρειάζονται ανθρώπους για να δουλέψουν τα μηχανήματα.- είπε μια γυναίκα από το εργοστάσιο Μαρχλέφσκι.""Πλήρωσα το νοίκι μου, πλήρωσα το νηπιαγωγείο και δεν μου μένουν αρκετά χρήματα για να αγοράσω μια καραμέλα για το παιδί μου. Τα παιδιά μας τρώνε μαύρο ψωμί, ενώ η γυναίκα σου τρώει σάντουιτς.- είπε μια εργάτρια ενός εργοστασίου βαμβακιού."Μια άλλη γυναίκα από το εργοστάσιο Μαρχλέφσκι, θυμωμένη με τα λόγια του Βουοντζίμιες Κρούτσεκ των επίσημων συνδικαλιστικών οργανώσεων, κατέβασε το παντελόνι της και του έδειξε τους γλουτούς της. Κάποια στιγμή, ο Γιαροσέβιτς είπε: «Θέλω να σας στείλω ειλικρινείς εργατικούς χαιρετισμούς από τον σύντροφο Γκιέρεκ. Εμπιστευτείτε μας, βοηθήστε μας!». Σε απάντηση, άκουσε: «Έχουμε τα χαιρετίσματα, αλλά δεν έχουμε λεφτά».
Επακόλουθα
Μετά την επίσκεψη του Γιαροσέβιτς και μια επακόλουθη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου, στις 15 Φεβρουαρίου 1971, η κυβέρνηση αποφάσισε να ακυρώσει την αύξηση των τιμών των τροφίμων, η οποία τέθηκε σε ισχύ την 1η Μαρτίου 1971. Στο άκουσμα αυτής της απόφασης έληξαν οι περισσότερες απεργίες στο Λοτζ. Παρόλα αυτά, οι εργαζόμενοι ήταν δύσπιστοι προς την κυβέρνηση, ζητώντας γραπτή επιβεβαίωση της απόφασης. Τελικά, όλες οι απεργίες έληξαν το πρωί της 17ης Φεβρουαρίου, με τα δύο τελευταία εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας, Υπερασπιστές της Ειρήνης και Φέλιξ Ντζερζίνσκι, να ξεκινούν πάλι την παραγωγή. Μετά το τέλος των απεργιών, οι αρχές προσπάθησαν να βρουν και να τιμωρήσουν τους αρχηγούς. Μέχρι τις 5 Μαρτίου 1971, 26 εργάτες του Μαρχλέφσκι και 11 των Υπερασπιστών της Ειρήνης αναγνωρίστηκαν και αναγκάστηκαν να παραιτηθούν. Επιπλέον, οι κομμουνιστές ηγέτες εξοργίστηκαν όταν ανακάλυψαν ότι οι εργάτες του Μαρχλέφσκι συγκέντρωσαν χρήματα για μια αναμνηστική σημαία, με την επιγραφή: Σε ευχαριστώ, Παναγία, για την προστασία σου στις 10–15 Φεβρουαρίου 1971. Η σημαία φυλάσσεται τώρα στην Εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ στο Λοτζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδηλώσεις στην Πολωνία Κατηγορία:Αντικομμουνισμός στην Πολωνία Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Πολωνίας
Μαρία Άννα της Σαβοΐας
Η Μαρία Άννα (ιταλ. Maria Anna di Savoia, 19 Σεπτεμβρίου 1803 - 4 Μαΐου 1884) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν η σύζυγος του Φερδινάνδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έφερε τους τίτλους της Αρχιδούκισσας της Αυστρίας, της Βασίλισσας της Ουγγαρίας, της Βοημίας, της Λομβαρδίας και της Βενετίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Άννα Καρολίνα Πία γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1803 στο Παλάτι Κολόννα της Ρώμης. Ήταν κόρη του Βίκτωρος Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας και της συζύγου του Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας-Έστε. Είχε μια δίδυμη αδελφή, η οποία είχε αποκτήσει το όνομα της μητέρας της, Μαρία Θηρεσία. Οι δύο πριγκίπισσες βαφτίστηκαν στις 20 Σεπτεμβρίου 1803 από τον Πάπα Πίο Ζ΄ με αναδόχους τον αρχιδούκα Φερδινάνδο της Αυστρίας-Έστης και τη σύζυγό του Μαρία Βεατρίκη των Έστε. Στο Μουσείο της Ρώμης βρίσκεται ένας πίνακας, που απεικονίζει τη βάπτιση των δύο πριγκιπισσών.
Στις 12 Φεβρουαρίου 1831, η Μαρία Άννα παντρεύτηκε μέσω αντιπροσώπων στο Τορίνο τον Φερδινάνδο Ε΄ της Ουγγαρίας (μετέπειτα αυτοκράτορα Φερδινάνδο Α΄ της Αυστρίας). Στις 27 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, το ζευγάρι παντρεύτηκε αυτοπροσώπως στη Βιέννη στην Εκκλησία Χόφμπουργκ από τον Καρδινάλιο και Αρχιεπίσκοπο Ροδόλφο των Αψβούργων-Λωρραίνης. Η Μαρία Άννα και ο Φερδινάνδος δεν απέκτησαν παιδιά.
Στις 2 Μαρτίου 1835 ο Φερδινάνδος έγινε αυτοκράτορας της Αυστρίας κι έτσι η Μαρία Άννα απέκτησε τον τίτλο της αυτοκράτειρας της Αυστρίας. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1836 στέφθηκε ως βασίλισσα της Βοημίας στην Πράγα.
Στις 2 Δεκεμβρίου 1848 ο Φερδινάνδος παραιτήθηκε από αυτοκράτορας της Αυστρίας, ωστόσο τόσο εκείνος όσο και η Μαρία Άννα διατήρησαν τους αυτοκρατορικούς τίτλους τους. Πέρασαν μαζί τα υπόλοιπα χρόνια τους, διαμένοντας τους χειμώνες στο Κάστρο της Πράγας και τα καλοκαίρια στο Ζάκουπι ή το Πλοσκοβίτσε.
Η Μαρία Άννα πέθανε στην Πράγα στις 4 Μαΐου 1884 και ενταφιάστηκε δίπλα στο σύζυγό της στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αυστρίας (σύζυγοι αυτοκρατόρων) Κατηγορία:Βασίλισσες της Ουγγαρίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Βασίλισσες της Λομβαρδίας
Πατριάρχης Πάσης Βουλγαρίας
Ο Πατριάρχης Πάσης Βουλγαρίας είναι προκαθήμενος της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Πατριάρχης επισήμως προσφωνείται ως Πατριάρχης Πάσης Βουλγαρίας και Μητροπολίτης Σόφιας. Ο Πατριάρχης Νεόφυτος ανήλθε στο συγκεκριμένο αξίωμα στις 24 Φεβρουαρίου 2013.
Μεσαιωνική περίοδος
Έπειτα από δύο καθοριστικής σημασίας νίκες εναντίον των Βυζαντινών στον Αχελώο (πλησίον της σημερινής πόλεως του Μπουργκάς) και τους Κατασύρτες (πλησίον της Κωνσταντινούπολης), η αυτόνομη Βουλγαρική Αρχιεπισκοπή διακηρύχθηκε αυτοκέφαλη και αναβαθμίστηκε στον βαθμό του Πατριαρχείου στην διάρκεια εκκλησιαστικής και εθνικής συνόδου η οποία έλαβε χώρα το 918 ή το 919. Ως συνέπεια της Συνθήκης του 927, η οποία επικύρωνε τη νίκη των Βουλγάρων στον Βυζαντινό-Βουλγαρικό Πόλεμο του 913-927, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως αναγνώρισε την αυτοκεφαλία της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς και το πατριαρχικό της αξίωμα. Ως αποτέλεσμα, το Βουλγαρικό Πατριαρχείο κατέστη η πέμπτη αυτοκέφαλη Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία μετά τα πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Έδρα του Πατριαρχείου ήταν η νέα βουλγαρική πρωτεύουσα, Πρέσλαβ, αν και θεωρείται πιθανό ο Πατριάρχης να διέμενε στην πόλη Ντράσταρ (Σιλίστρα), παλαιοχριστιανικό κέντρο ιδιαιτέρως γνωστό για τους μάρτυρες και την χριστιανική του ιστορία.
Οθωμανική κατάκτηση
Έπειτα από την άλωση της πρωτεύουσας της Β΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, Τάρνοβο, από τους Οθωμανούς το 1393 και τον εξορισμό του Πατριάρχη Ευθυμίου, η αυτοκέφαλη Βουλγαρική Εκκλησία διαλύθηκε. Η Βουλγαρική εκκλησιαστική ιεραρχία βρέθηκε εκ νέου υπό τον έλεγχο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Νεότερη περίοδος
Προϋποθέσεις για την παλινόρθωση του Βουλγαρικού Πατριαρχείου δημιουργήθηκαν κατόπιν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1945, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αναγνώρισε την αυτοκεφαλία της Βουλγαρικής Εκκλησίας. Το 1950, η Ιερά Σύνοδος υιοθέτησε νέο Καταστατικό το οποίο άνοιγε τον δρόμο για την παλινόρθωση του Πατριαρχείου, ενώ, το 1953, εξέλεξε τον Μητροπολίτη του Πλόβντιβ, Κύριλλο, ως τον Βούλγαρο Πατριάρχη. Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Κύριλλου το 1971, η Εκκλησία εξέλεξε στην θέση του τον Μάξιμο, Μητροπολίτη του Λόβετς, ο οποίος και διετέλεσε Βούλγαρος Πατριάρχης έως τον θάνατό του το 2012. Ως προσωρινός προκαθήμενος, στις 10 Νοεμβρίου 2012, επελέγη ο Μητροπολίτης Κύριλλος της Βάρνα και του Βέλικι Πρέσλαβ, ο οποίος και διοργάνωσε την διαδικασία εκλογής του νέου Πατριάρχη. Στις 24 Φεβρουαρίου 2013, ο Νεόφυτος Βουλγαρίας εξελέγη ως ο νέος Πατριάρχης.
Παραπομπές
Βουλγαρια Κατηγορία:Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία
Κρατιδιακές εκλογές Κάτω Αυστρίας (2018)
Στις κρατιδιακές βουλευτικές εκλογές στην Κάτω Αυστρία που διεξήχθησαν στις 28 Ιανουαρίου 2018, το κυβερνών Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα (ÖVP) διατήρησε την πλειοψηφία του στην τοπική βουλή, με 29 έδρες από τις συνολικά 56. Από το 2003 το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα απολαμβάνει της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο. Το ÖVP στις εκλογές του 2018 εξασφάλισε ποσοστό 49,6%. Για πρώτη φορά στο κρατίδιο έλαβε μέρος και το NEOS κερδίζοντας 3 έδρες, ενώ το ποσοστό των Σοσιαλδημοκρατών παρέμεινε αμετάβλητο. Το Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας έλαβε 8 έδρες, διπλασιάζοντας τα ποσοστά του σε σύγκριση με τα αντίστοιχα των προηγούμενων εκλογών του 2013, ενώ οι Πράσινοι διατήρησαν μόνο τις 3 από τις 4 έδρες που κατείχαν από το 2013. Δεν έλαβαν μέρος στις εκλογές η Ομάδα Στρόναχ και το KPÖ.
Παραπομπές
2018
Άννα Σοφία Ρομπ
Η Άννα Σοφία Ρομπ (8 Δεκεμβρίου 1993) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Ξεκίνησε ως παιδί ηθοποιός στην τηλεόραση, κάνοντας την πρώτη της εμφάνιση στον ομώνυμο ρόλο στην ταινία Samantha: An American Girl Holiday (2004). Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο στην ταινία Because of Winn-Dixie (2005) και ακολούθησε ένας ρόλος στην ταινία του Τιμ Μπάρτον Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας (2005). Η ερμηνεία της στην ταινία Bridge to Terabithia (2007) τής χάρισε αναγνώριση και θετικά σχόλια αλλά και δυο Young Artist Awards. Άλλες συμμετοχές της σε ταινίες είναι οι : Race to Witch Mountain (2009), Soul Surfer (2011) και The Way, Way Back (2013). Έλαβε ευρύτερη αναγνωρισιμότητα και θετικά σχόλια μετά τον πρωταγωνιστικό της ρόλο ως Κάρι Μπράντσο στην σειρά The Carrie Diaries (2013-2014). Το 2019, συμμετείχε στην μίνι σειρά The Act.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πίτερ Μπουλ
Ο Πίτερ Μπουλ (φλαμανδικά: Pieter Boel ή Peeter Boel (1626–1674) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος ειδικευόταν σε "πολυτελείς" νεκρές φύσεις και πίνακες με ζώα. Μετοίκησε στο Παρίσι, όπου εργάστηκε στο εργοστάσιο των Γκομπλέν και έγινε ζωγράφος του βασιλέα. Ο Μπουλ επέφερε επανάσταση στη ζωγραφική ζώων, ζωγραφίζοντας ζώα εκ του φυσικού και στο φυσικό τους περιβάλλον. Στη Γαλλία απέκτησε πολλούς οπαδούς.
Βιογραφία
Ο Πίτερ Μπουλ γεννήθηκε στην Αμβέρσα σε οικογένεια καλλιτεχνών. Ήταν γιος του χαράκτη Γιαν Μπουλ και αδελφός του χαράκτη Κουίρν Μπουλ ΙΙ. Δάσκαλοί του ήταν ο πατέρας του και ο Γιαν Φάιτ, γνωστός τοπιογράφος και ζωγράφος ζώων. Ο Φάιτ είχε σπουδάσει με τον κορυφαίο ζωγράφο ζώων Φρανς Σνάιντερς. Πιστεύεται ότι κατά τη δεκαετία του 1640 ή το 1651 ταξίδεψε στην Ιταλία. Το ταξίδι του τον έφερε στη Γένοβα και στη Ρώμη. Στη Γένοβα έμεινε με τον θείο του, τον ζωγράφο και έμπορο έργων τέχνης Κορνέλις ντε Βελ, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στην πόλη.
Ο Μπουλ επέστρεψε στην Αμβέρσα, όπου έγινε μέλος στην τοπική Συντεχνία του Αγίου Λουκά ως wijnmeester, τίτλος που αποδιδόταν στα τέκνα των μελών της Συντεχνίας, το 1650-51. Μετά το 1668 μετοίκησε στο Παρίσι. Εκεί εργάστηκε για τον Σαρλ Λε Μπρεν στο πρώτο του εργαστήριο για ταπισερί. Έλαβε τον τίτλο paintre ordinaire από τον βασιλέα Λουδοβίκο ΙΔ΄ το 1674, αλλά απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Ήταν ο πατέρας των Γιαν Μπάπτιστ ΙΙ και Μπαλτάσαρ - Λούκας Μπουλ. Δίδαξε τους γιους του και τον Ντάβιντ ντε Κόνινκ.
Έργο
Ο Μπουλ ζωγράφιζε κατά κύριο λόγο νεκρές φύσεις, περιλαμβανομένων νεκρών φύσεων με άνθη, με κυνήγι, με ζώα και ψάρια, vanitas και όπλα. Ζωγράφισε, επίσης, και μερικά τοπία. Καθώς τα περισσότερα έργα του είναι αχρονολόγητα, είναι δύσκολο να δημιουργηθεί χρονολόγιο έργων του. Οι πίνακές του ήταν πολύ υψηλής ποιότητας. Πιστεύεται ότι από έναν αριθμό έργων του αφαιρέθηκε η υπογραφή του, ώστε να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ήταν έργα του Φρανς Σνάιντερς ή του δασκάλου του Γιαν Φάιτ. Μόνον πρόσφατα ένας αριθμός νεκρών φύσεων σε μουσεία, τα οποία προηγούμενως είχαν αποδοθεί στον Φάιτ, αποδόθηκαν εκ νέου στον Πίτερ Μπουλ.
Ο Μπουλ ακολουθεί, σε μεγάλο βαθμό, το ύφος του Δασκάλου του Γιαν Φάιτ, ιδιαίτερα στις μικρότερες συνθέσεις του, όπου απεικονίζεται ένας λαγός ή μερικά πτηνά στον αέρα. Τα έργα του Μπουλ διαφέρουν από αυτά του Φάιτ στο ότι είναι περισσότερο συγκρατημένα, με απαλότερη και περισσότερο ελεγχόμενη χρήση του χρώματος. Η παλέτα του, επίσης, διαφέρει από του Φάιτ, καθώς ο Μπουλ δείχνει μια προτίμηση στους τόνους του μπλε, του κόκκινου και του ροζ.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ιταλία, ο Μπουλ γνώρισε το έργο του Γενοβέζου καλλιτέχνη Τζοβάννι Μπενεντέττο Καστιλιόνε και του ζωγράφου νεκρών φύσεων Τζουζέππε Ρέκκο. Από αυτούς τους Ιταλούς Δασκάλους έμαθε να αυξάνει τη δραματική εντύπωση των έργων του, δίνοντας έμφαση στις σκιάσεις. Χρησιμοποίησε, επίσης, κόκκινα υφάσματα ως παρασκήνιο, ένα κατ' εξοχήν στοιχείο του μπαρόκ, προκειμένου να επαυξήσει την ατμόσφαιρα των συνθέσεών του. Ο Μπουλ είναι γνωστό ότι συνεργάστηκε με τους συμπατριώτες του από την Αμβέρσα Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ και Γιάκομπ Γιόρντενς, ο οποίος ζωγράφιζε τις ανθρώπινες μορφές στις συνθέσεις του.
Ο Μπουλ ήταν ιδιαίτερα ικανός στις μεγάλης κλίμακας συνθέσεις του είδους vanitas, στις οποίες απεικόνιζε άφθονα φρούτα, άνθη, λεία κυνηγίου και πολύτιμα αντικείμενα. Το αριστούργημά του στο είδος αυτό επιγράφεται Νεκρή φύση Vanitas και σήμερα βρίσκεται στο Ανάκτορο Καλών Τεχνών της Λιλ.
Λέγεται ότι ήταν αυτός που επέφερε επανάσταση στη ζωγραφική ζώων. Ως τότε, οι καλλιτέχνες αρκούνταν στο να κάνουν στατικές σπουδές, χρησιμοποιώντας βαλσαμωμένα ζώα. Ο Μπουλ σχεδίαζε και ζωγράφιζε ζώα εκ του φυσικού, στη "μεναζερί" (menagerie, πρόγονος του ζωολογικού κήπου) του Ανακτόρου των Βερσαλλιών. Με τον τρόπο αυτό απεικόνιζε τα ζώα στις φυσικές τους στάσεις. Ο νατουραλισμός του επηρέασε μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών που ασχολήθηκαν με ζώα, εκκινώντας από τον ζωγράφο Ζαν-Μπατίστ Ουντρύ ως τον γλύπτη Αντουάν-Λουί Μπαρύ. Ο Μπουλ ήταν ιδιαίτερα επιδέξιος στην απόδοση πολλών υφών, ιδιαίτερα πτερωμάτων.
Οι σπουδές του επί των ζώων χρησιμοποιήθηκαν ως μοντέλα για τα ζώα του προσκηνίου σε μια μεγάλη ταπισερί, η οποία είναι γνωστή ως Οι μήνες ή Τα βασιλικά οικήματα, που δημιούργησε το εργαστήριο ταπισερί Γκομπλέν. Έχοντας αντιληφθεί την αξία του έργου του Μπουλ πάνω στα ζώα, το εργαστήριο Γκομπλέν διατηρούσε ολόκληρη τη σειρά των πινάκων και των σχεδίων του Μπουλ. Ο Γάλλος ζωγράφος Φρανσουά Ντεπόρτ (François Desportes) αντέγραψε μερικούς από τους πίνακές του και δημιούργησε την εντύπωση ότι τα πρωτότυπα έργα ήταν δικά του. Μόνον όταν επιβεβαιώθηκε ότι τα πρωτότυπα ήταν έργα του Μπουλ, η φήμη του ως ζωγράφου ζώων αποκαταστάθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ιμτάρφα
Η Ιμτάρφα ή Μτάρφα είναι μια μικρή πόλη κοντά στη Ραμπάτ και στη Μντίνα στη βόρεια Μάλτα, με πληθυσμό 2572 κατοίκους (Μάρτιος 2014).
Αθλητισμός
Η πόλη έχει τη δική της ποδοσφαιρική ομάδα, τη Μτάρφα, η οποία ιδρύθηκε το 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μάλτας
Μάριος Γεωργίου
Ο Μάριος Γεωργίου είναι Ελληνοκύπριος γυμναστής. Ήταν ο πρωταθλητής Ευρώπης στο μονόζυγο το 2022.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1997 στη Λεμεσό από πατέρα Κύπριο και μητέρα Φιλιππινέζα.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής το 2019, στο Στσέτσιν, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο σύνθετο ατομικό. Τρία χρόνια αργότερα, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής στο Μόναχο, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο μονόζυγο. Έχει κερδίσει χρυσά μετάλλια στους Μεσογειακούς Αγώνες το 2018, στη Ταρραγόνα, στο σύνθετο ατομικό και στο μονόζυγο και στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2022, στο Οράν, στο μονόζυγο. Στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2018 κέρδισε επίσης το ασημένιο μετάλλιο στους παράλληλους ζυγούς και το χάλκινο στον πλάγιο ίππο ενώ στους Μεσογειακούς του Οράν κέρδισε και το χάλκινο μετάλλιο στο σύνθετο ατομικό. Στους παράλληλους ζυγούς ήταν δεύτερος και στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες στο Μινσκ, το 2019. Επίσης έχει κερδίσει μετάλλια στους Αγώνες Κοινοπολιτείας το 2018 και το 2022 καθώς και στους Αγώνες των Μικρών Κρατών της Ευρώπης, το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενόργανη γυμναστική Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές
Τα' Άλι
Το Τα' Άλι (Ta' Qali - το Q δεν προφέρεται, χρησιμεύει ως παύση) είναι ένα χωριό στη Μάλτα. Βρίσκεται στο κέντρο του νησιού. Στο χωριό αυτό βρίσκεται το εθνικό στάδιο και το εθνικό πάρκο της χώρας. Πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή ενός στρατιωτικού αεροδρομίου και ενός σταθμού για τη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μάλτας
Δημοψήφισμα του Όρεγκον 2010
To Δημοψήφισμα του Όρεγκον 2010 έλαβε χώρα στην πολιτεία Όρεγκον των ΗΠΑ στις 26 Ιανουαρίου 2010 και αφορούσε την έγκριση της λήψης των μέτρων 66 και 67, τα οποία πρότειναν την αύξηση των φόρων στις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά που είχαν ετήσιο εισόδημα άνω των $250.000 και στα φυσικά πρόσωπα με ατομικό εισόδημα άνω των $125.000, ώστε να εξισορροπηθούν τα οικονομικά της πολιτείας. Τα μέτρα 66 και 67 εγκρίθηκαν με ποσοστά 54% και 53% αντίστοιχα.
Σε συνέντευξη που έδωσε ο αμερικάνος οικονομολόγος Richard D. Wolff στη Νέλλη Ψαρρού δήλωσε ότι τα μέτρα ενάντια στη λιτότητα που έλαβε η πολιτεία του Όρεγκον αποτελούν εξαίρεση σε σχέση με την πολιτική λιτότητας που ακολουθούν οι υπόλοιπες πολιτείες των ΗΠΑ. Επεσήμανε επίσης ότι τα ΜΜΕ των υπολοίπων πολιτειών αποσιώπησαν το γεγονός.
Παραπομπές Άρθρου
Κατηγορία:Όρεγκον
Οι επικίνδυνες σχέσεις
Οι επικίνδυνες σχέσεις (γαλλικός τίτλος: Les Liaisons dangereuses) με υπότιτλο Γράμματα που συλλέχθηκαν σε μια κοινωνία και δημοσιεύονται για την καθοδήγηση κάποιων άλλων είναι γαλλικό επιστολικό μυθιστόρημα του Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό, το οποίο δημοσιεύθηκε σε τέσσερις τόμους το 1782.
Η υπόθεση διαδραματίζεται στη Γαλλία κατά τον 18ο αιώνα και απεικονίζει την ακολασία των Γάλλων ευγενών λίγο πριν τη Γαλλική Επανάσταση. Οι αριστοκράτες ήρωες, πλήττοντας θανάσιμα μέσα στην πολυτελή ζωή τους, επιδίδονται αχαλίνωτα στην αναζήτηση του έρωτα και της ηδονής, της διαφθοράς και του αισθησιασμού, χωρίς να υποψιάζονται ότι ζουν το λυκόφως της εποχής τους.
Αυτό το σημαντικό λογοτεχνικό έργο του 18ου αιώνα θεωρείται αριστούργημα της γαλλικής λογοτεχνίας, αν και έπεσε σε αφάνεια για το μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα, πριν ανακαλυφθεί ξανά στις αρχές του 20ού. Έργο εγγεγραμμένο στην παράδοση του ελευθερισμού των ηθών, είναι επίσης ένα μυθιστόρημα ψυχολογικής ανάλυσης και ανάγει την επιστολική μορφή, στην παράδοση της Νέας Ελοΐζας του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, σε βαθμό τελειότητας: κανένα στοιχείο δεν είναι περιττό, κάθε επιστολή έχει το δικό της ύφος και η πολυφωνία των διασταυρούμενων στοιχείων δημιουργεί ένα δράμα, που συνεχίζει να γοητεύει τον αναγνώστη και να εμπνέει πολυάριθμες διασκευές μέχρι την εποχή μας.
Υπόθεση
μικρογραφία|Εικονογράφηση του [[Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ|Φραγκονάρ, 1796]] Ο υποκόμης ντε Βαλμόν είναι αποφασισμένος να αποπλανήσει την ενάρετη, παντρεμένη και απρόσιτη κυρία ντε Τουρβέλ, η οποία φιλοξενείται στο σπίτι της θείας του ενώ ο σύζυγός της λείπει για δικαστική υπόθεση. Ταυτόχρονα, η μαρκησία ντε Μερτέιγ για να εκδικηθεί τον πρώην εραστή της κόμη Ζερκούρ που την εγκατέλειψε, αποφασίζει να διαφθείρει τη 15χρονη εξαδέλφη της Σεσίλ ντε Βολάνζ, η οποία πρόσφατα ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή της σε μοναστήρι και η μητέρα της σκοπεύει να την παντρέψει με τον κόμη ντε Ζερκούρ.
Η Μερτέιγ προτείνει στον υποκόμη να αποπλανήσει τη Σεσίλ για να εκδικηθεί τον μελλοντικό της σύζυγο. Ο Βαλμόν αρνείται, θεωρεί την πρόκληση πολύ εύκολη και προτιμάει να επικεντρωθεί στην αποπλάνηση της κυρίας ντε Τουρβέλ. Η Μερτέιγ υπόσχεται στον Βαλμόν ότι αν καταφέρει να αποπλανήσει την κυρία ντε Τουρβέλ και της παράσχει γραπτές αποδείξεις αποπλάνησης, θα περάσει τη νύχτα μαζί του. Περιμένει γρήγορη επιτυχία, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο όσο πολλές άλλες κατακτήσεις του. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του, ο Βαλμόν ανακαλύπτει ότι η μητέρα της Σεσίλ έχει γράψει στην κυρία ντε Τουρβέλ ενημερώνοντάς την για την κακή του φήμη. Για να την εκδικηθεί αποφασίζει να αποπλανήσει τη Σεσίλ, όπως είχε προτείνει η Μερτέιγ και σύντομα γίνεται εραστής της. Εν τω μεταξύ, η Μερτέιγ σαγηνεύει τον νεαρό ιππότη Ντανσενί και γίνεται ερωμένη του. Όταν ο Βαλμόν καταφέρνει να σαγηνεύσει την κυρία ντε Τουρβέλ, φαίνεται να την έχει ερωτευτεί ο ίδιος. Ζηλεύοντας, η Μερτέιγ τον καταφέρνει να την εγκαταλείψει — αν και αρνείται την υπόσχεσή της να περάσει τη νύχτα μαζί του. Σε αντίποινα, ο Βαλμόν αποκαλύπτει ότι ώθησε τον Ντανσενί να επανενωθεί με τη Σεσίλ, αφήνοντας την Μερτέιγ εγκαταλειμμένη για άλλη μια φορά. Η Μερτέιγ κηρύσσει τον πόλεμο στον Βαλμόν και αποκαλύπτει στον Ντανσενί ότι ο υποκόμης έχει αποπλανήσει τη Σεσίλ. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο σύρτης, [[Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ|Φραγκονάρ (1776-79), Μουσείο του Λούβρου]] Ο νεαρός ιππότης, βαθιά απογοητευμένος από την προδοσία του Βαλμόν τον οποίο θεωρούσε φίλο του, τον προκαλεί σε μονομαχία όπου ο Βαλμόν τραυματίζεται θανάσιμα. Πριν πεθάνει, δίνει στον Ντανσενί τα γράμματα που αποδεικνύουν την εμπλοκή και το ποιόν της Μερτέιγ. Ο Ντανσενί τα δημοσιεύσει, καταστρέφοντας έτσι τη φήμη της μαρκησίας για πάντα και έτσι αυτή αναγκάζεται να φύγει, αφού έχει προσβληθεί από ευλογιά. Το πρόσωπό της έχει μείνει μόνιμα σημαδεμένο και τυφλώνεται από το ένα μάτι, έτσι χάνει το μεγαλύτερο ατού της: την ομορφιά της. Η μαρκησία εξαφανίζεται χωρίς κανείς να ξέρει τι της έχει συμβεί, λένε ότι πήγε στην Ολλανδία.
Πολιτικές, ηθικοπλαστικές προθέσεις
μικρογραφία|Ο Βαλμόν μπαίνει στο δωμάτιο της Σεσίλ, Μαργκερίτ Ζεράρ (1796) Το μυθιστόρημα διακρίνεται για την εξερεύνηση της αποπλάνησης, της εκδίκησης και της ανθρώπινης κακίας. Την εποχή της έκδοσής του, θεωρήθηκε σκανδαλώδες «έργο εξοργιστικής ανηθικότητας» αλλά η πρώτη έκδοση εξαντλήθηκε σε μερικές μέρες και ακολούθησαν πολλές επόμενες.
Ωστόσο, οι προθέσεις του συγγραφέα παραμένουν άγνωστες. Πολλοί θέλησαν να δουν την πολιτική του πρόθεση, σκοπός της οποίας θα ήταν να ασκήσει κριτική στη διαφθορά και την παρακμή στην οποία ζούσε η αριστοκρατία του 18ου αιώνα στο λυκόφως του Παλαιού Καθεστώτος. Ωστόσο, αυτή η θεωρία έχει αρκετές αδυναμίες. Καταρχήν, ο συγγραφέας όχι μόνο απολάμβανε την προστασία του δούκα της Ορλεάνης Λουδοβίκου Φιλίππου Β', αλλά προσέλκυσε ένα πολύ βασιλικό και έντονα συντηρητικό κοινό με αυτό το έργο, συμπεριλαμβανομένης της βασίλισσας Μαρίας Αντουανέτας. Δεύτερον, όλοι οι χαρακτήρες της ιστορίας είναι αριστοκράτες, ακόμη και τα θύματα, όπως η κυρία ντε Τουρβέλ, η Σεσίλ και ο ιππότης Ντανσενί, χωρίς να υπάρχει καμία αντίθεση μεταξύ ενάρετων κοινών και διεφθαρμένων αριστοκρατών, ούτε κάποια πολιτική νύξη ή κοινωνική απαίτηση, ούτε η παραμικρή αναφορά κατά του καθεστώτος. Αυτοί οι παράγοντες υποδηλώνουν ότι το μυθιστόρημα παρουσιάσθηκε ως πολιτικό έργο χρόνια αργότερα από τη Γαλλική Επανάσταση, καθώς το 1825 επί βασιλείας Καρόλου Ι΄ απαγορεύθηκε μαζί με τα βιβλία των φιλοσόφων του Διαφωτισμού.
Στην πραγματικότητα, το μυθιστόρημα βρίσκεται σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο: δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητηθεί η ειλικρίνεια των ηθικολογικών προθέσεων του Λακλό, καθώς σημειώνει αυτή τη φράση, δανεισμένη από τη Νέα Ελοΐζα του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ:
«Είδα τα ήθη της εποχής μου και δημοσίευσα αυτές τις επιστολές. »
«Μου φαίνεται ότι θα προσφέρω υπηρεσία στην ηθική αποκαλύπτοντας τα μέσα που χρησιμοποιούν αυτοί που έχουν κακή ηθική για να διαφθείρουν αυτούς που έχουν καλή ηθική.»
Λογοτεχνικές προθέσεις
Κατά κάποιο τρόπο, οι Επικίνδυνες Σχέσεις είναι η λογοτεχνική αντίθεση του επιστολικού μυθιστορήματος του Σάμουελ Ρίτσαρντσον Πάμελα (1740). Ενώ ο Ρίτσαρντσον χρησιμοποιεί την αλληλογραφία για να δημιουργήσει στον αναγνώστη την αίσθηση ότι γνωρίζει τις πιο οικείες σκέψεις του πρωταγωνιστή, ο Λακλό χρησιμοποιεί τον επιστολικό χαρακτήρα για το αντίθετο. Καθώς στον αναγνώστη παρουσιάζονται πολλές διαφορετικές και αντιφατικές προοπτικές, είναι αυτός ο ίδιος που πρέπει να ανασκευάσει την πλοκή και τους χαρακτήρες της ιστορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν όπερες Κατηγορία:Επιστολικά μυθιστορήματα
Κουίνσι Τζόουνς
Ο Κουίνσι Ντιλάιτ Τζόουνς Τζούνιορ (Quincy Delight Jones Jr., γεννημένος στις 14 Μαρτίου 1933) είναι Αμερικανός μουσικός παραγωγός, τραγουδοποιός, συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας, ενορχηστρωτής και παραγωγός ταινιών και τηλεόρασης. Η καριέρα του στη βιομηχανία της ψυχαγωγίας έχει διάρκεια πάνω από 60 χρόνια με τον ίδιο να κατέχει το ρεκόρ των 80 υποψηφιοτήτων στα βραβεία Grammy, 28 βραβεία Grammy, και το βραβείο Grammy Legend που του απονεμήθηκε το 1992.
Ο Τζόουνς έγινε γνωστός στη δεκαετία του 1950 ως ενορχηστρωτής και διευθυντής ορχήστρας τζαζ μουσικής, προτού προχωρήσει στην ποπ μουσική και τη σύνθεση μουσικής για κινηματογραφικές ταινίες. Το 1969, ο Τζόουνς και ο συνεργάτης του τραγουδοποιός Μπομπ Ράσελ έγιναν οι πρώτοι αφροαμερικανοί που προτάθηκαν ποτέ για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού, για το "The Eyes of Love" από την ταινία Απαγόρευση (Banning). Ο Τζόουνς ήταν επίσης υποψήφιος για το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής για τη δουλειά του στην ταινία του 1967 Εν Ψυχρώ (In Cold Blood), όντας έτσι ο πρώτος αφροαμερικανός δις υποψήφιος την ίδια χρονιά. Το 1971 έγινε ο πρώτος αφροαμερικανός που ανέλαβε χρέη μουσικού διευθυντή και διευθυντή ορχήστρας στην τελετή απονομής των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών. Το 1995 ήταν ο πρώτος αφροαμερικανός που έλαβε το ανθρωπιστκό βραβείο Jean Hersholt της Ακαδημίας. Έχει συνδεθεί με τον μουσικό Willie D. Burton ως δεύτεροι στη λίστα των αφροαμερικανών με τις περισσότερες υποψηφιότητες στα βραβεία Όσκαρ, με επτά υποψηφιότητες ο καθένας.
Ο Τζόουνς ήταν παραγωγός, από κοινού με τον Μάικλ Τζάκσον, στα άλμπουμ του Τζάκσον Off the Wall (1979), Thriller (1982) και Bad (1987), καθώς επίσης παραγωγός και διευθυντής ορχήστρας του φιλανθρωπικού τραγουδιού, το 1985, "We Are the World", το οποίο συγκέντρωσε κεφάλαια για τα θύματα του λιμού στην Αιθιοπία. Το 2013, ο Jones εντάχθηκε στο Rock & Roll Hall of Fame ως νικητής, μαζί με τον Lou Adler, του βραβείου Ahmet Ertegun. Το περιοδικό Time τον ανέδειξε ως έναν από τους πιο επιδραστικούς μουσικούς της τζαζ στον 20ού αιώνα.
Βραβεία και τιμές
μικρογραφία| Ο Πρόεδρος [[Μπαράκ Ομπάμα απονέμει στον Τζόουνς το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών ]]
Ρίμπαρσκα Μπάνια
Η Ρίμπαρσκα Μπάνια (σερβικά κυριλλικά: Рибарска Бања) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του εδάφους της Πόλεως του Κρούσεβατς, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Ράσινα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 178 κατοίκους.
Η Ρίμπαρσκα Μπάνια είναι λουτρόπολη ευρισκόμενη επί των όρων Γιάστρεμπατς, σε απόσταση 35 χμ. από το Κρούσεβατς. Τα ιαματικά νερά της, τα οποία αναλύθηκαν για πρώτη φορά το 1834, θεραπεύουν τα τραύματα και τις ασθένειες των οστών και των αρθρώσεων. Η λουτρόπολη διαθέτει αριθμό ιαματικών πηγών, των οποίων η θερμοκρασία ποικίλει από τους 32 °C έως τους 38 °C.
Ακόμα και η βροχή
Το Ακόμα και η βροχή (ισπανικά: También la lluvia) είναι ισπανική δραματική ταινία του 2010 σε σκηνοθεσία της Ιθίαρ Μπογιαΐν και σε σενάριο του Πολ Λάβερτι.
Βασίζεται στις εξεγέρσεις του 2000 στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού.
Πλοκή
Μέσω της σχέσης τους με τον Ντάνιελ και των βιωμάτων τους κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων, ο Κόστα και ο Σεμπάστιαν αντιλαμβάνονται τελικά πως η αποικιοκρατία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, απλώς με διαφορετική μορφή.
Βραβεύσεις
Η ταινία τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με το Βραβείο Κοινού Panorama στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και με τρία Βραβεία Γκόγια, ενώ αποτέλεσε τη συμμετοχή της Ισπανίας για το Βραβείο Καλύτερης Ξένης Ταινίας στα Όσκαρ του 2010, πετυχαίνοντας να συμπεριληφθεί στην τελική εννεάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Μεξικάνικες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Πολιτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2010
Γλώσσα Νταασανάτς
Η Νταασανάτς (επίσης γνωστή ως Ντασενέτς, Νταασάνετς, Νταθανάικ, Νταθάνικ, Νταασανάκ, Γκελέμπα, Γκελέμπ, Γκελεμπίνια, Γκαλάμπ, Γκαλούμπα, Γκελάμπ, Γκελούμπα, Ντάμα, Μαρίλλε, Μερίλε, Μορίλε, Ρεσιάτ, Ρούσια) είναι αφροασιατική γλώσσα που ομιλείται από τους Νταασανάτς στην Αιθιοπία, το Νότιο Σουδάν και την Κένυα, των οποίων η πατρίδα βρίσκεται κατά μήκος του Κάτω Ποταμού Όμο και στις όχθες της Λίμνης Τουρκάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιθιοπία-επέκταση Κατηγορία:Γλώσσες της Αιθιοπίας Κατηγορία:Γλώσσες της Κένυας
Βιερούσουφ
Το Βιερούσουφ (πολωνικά: Wieruszów, γερμανικά: Weruschau) είναι πόλη του Πόβιατ Βιερούσουφ στο Βοεβοδάτο Λοτζ της Πολωνίας. Από το 1975 έως το 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Κάλις. Η πόλη βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Πρόσνα. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 8.639 κάτοικοι (2016).
Πάολα (Μάλτα)
Η Πάολα (Μαλτέζικα: Raħal Ġdid, Ιταλικά: Casal Nuovo, και τα δύο σημαίνουν "Νέα Πόλη") είναι μια πόλη στη νοτιοανατολική περιοχή της Μάλτας, με 8.706 κατοίκους από το 2019. Η πόλη αποτελεί μείζον εμπορικό κέντρο στην ευρύτερη περιοχή του Νοτίου Λιμανιού της Μάλτας ,σε απόσταση περίπου 5 χλμ. από την πρωτεύουσα Βαλέτα, και συνεχόμενη αστική ζώνη με το Ταρχιέν και Φγκούρα, με τα οποία αποτελεί μια ενιαία αστική περιοχή. Η Πάολα πήρε το όνομά της από τον Μεγάλο Διδάσκαλο Antoine de Paule, ο οποίος έθεσε τον θεμέλιο λίθο το 1626.Το Μάρτιο του 2014 είχε πληθυσμό 7864 κατοίκους. Η Πάολα είναι κυρίως γνωστή για το "Ħal Saflieni Hypogeum", τη Βασιλική του Βασιλέως Χριστού (η μεγαλύτερη εκκλησία στα νησιά της Μάλτας), την πλατεία Antoine de Paule,τα εμπορικά της κέντρα και την φημισμένη πομπή του Επιταφίου κάθε Μεγάλη Παρασκευή. Το τζαμί Mariam Al-Batool, το μοναδικό τζαμί στη Μάλτα, καθώς και το Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο βρίσκονται στην Πάολα. Το σωφρονιστικό ιδρύμα της χώρας (φυλακή Corradino) αλλά και ο μεγαλύτερος χώρος ταφής, το νεκροταφείο Addorata, βρίσκονται επίσης εντός των ορίων της Πάολα.
Βιερούσουφ
Ιστορία
Η πόλη προσαρτήθηκε από την Πρωσία στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, στη συνέχεια ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο νεοσύστατο, αλλά βραχύβιο, Δουκάτο της Βαρσοβίας το 1807 και το 1815 πέρασε στο Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας, ενώ το προάστιο Ποντζάμτσε έπεσε ξανά στην Πρωσία και από το 1871 αποτελούσε μέρος της Γερμανίας. Ως τιμωρία για την αποτυχημένη Ιανουαριανή Εξέγερση της Πολωνίας, το Βιερούσουφ ήταν ανάμεσα σε περισσότερες από 300 πόλεις που τους αφαιρέθηκαν τα προνόμια πόλης από την κυβέρνηση των Τσάρων το 1869-1870 και το μοναστήρι των Παουλίνων έκλεισε. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της και το Βιερούσουφ επανεντάχθηκε στην Πολωνία, ενώ το Ποντζάμτσε εξακολουθούσε να κατέχεται από τη Γερμανία. Τα δικαιώματα της πόλης αποκαταστάθηκαν. Τον Απρίλιο του 1919, το γερμανικό πυροβολικό πυροβόλησε 18 οβίδες από τον Ποντζάμτσε σε πλήθος στην εβδομαδιαία αγορά της πόλης, σκοτώνοντας επτά άτομα, συμπεριλαμβανομένου ενός 9χρονου αγοριού. Από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο του 1919, οι Γερμανοί βομβάρδισαν επανειλημμένα την πόλη και επιχείρησαν μια εισβολή, αλλά απωθήθηκαν από τους Πολωνούς. Δεκάδες σπίτια καταστράφηκαν. Λίγο αργότερα, ως αποτέλεσμα της επιτυχημένης Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας εναντίον της Γερμανίας, το Ποντζάμτσε επανήλθε στην Πολωνία. Ένα μνημείο για τους αντάρτες ανεγέρθηκε στο Ποντζάμτσε το 1925. Μέχρι το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη είχε σημαντικό εβραϊκό πληθυσμό, άνω των 2.000 κατοίκων.
Πάολα (Μάλτα)
Αθλητισμός
Στην πόλη εδρεύει η Χιμπέρνιανς ΦΚ
Βιερούσουφ
Ιστορία
Ως αποτέλεσμα της κοινής γερμανικής-σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Σεπτέμβριο του 1939, η πόλη καταλήφθηκε από τη Γερμανία. Οι Γερμανοί δολοφόνησαν αμέσως πολλούς Πολωνούς και Εβραίους και απήγαγαν άλλους. Αργότερα, το Βιερούσουφ προσαρτήθηκε απευθείας στη ναζιστική Γερμανία. Οι Γερμανοί κατέστρεψαν το μνημείο των ηρώων της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας. Κατά τα επόμενα δύο χρόνια, οι Γερμανοί απήγαγαν Εβραίους για καταναγκαστική εργασία, τους ανάγκασαν να ζήσουν σε ένα γκέτο στο φτωχότερο τμήμα της πόλης, παραδίδοντας τις πρώην κατοικίες τους στους Πολωνούς και έστειλαν άνδρες και γυναίκες σε στρατόπεδα εργασίας κοντά στο Πόζναν. Τον Αύγουστο του 1942, οι υπόλοιποι Εβραίοι συνελήφθησαν και κρατήθηκαν σε ένα τοπικό μοναστήρι για αρκετές ημέρες. Αρκετοί Εβραίοι δολοφονήθηκαν εκεί. Άλλοι στάλθηκαν στο Γκέτο του Λοτζ και οι υπόλοιποι, ίσως 800-900, μεταφέρθηκαν με τρένο στο στρατόπεδο εξόντωσης του Χέλμνο, όπου αμέσως δολοφονήθηκαν με αέριο. Μετά από αυτό, οι ντόπιοι Πολωνοί αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στα σπίτια που είχαν εγκαταλείψει οι Εβραίοι κάτοικοι. Μετά τον πόλεμο, μερικοί Εβραίοι επιζώντες επέστρεψαν στο Βιερούσουφ, αλλά το εγκατέλειψαν μετά τη δολοφονία πολλών Εβραίων. Ο αριθμός των επιζώντων είναι άγνωστος.
Πάολα (Μάλτα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μάλτας
Βιερούσουφ
Ιστορία
Το μνημείο της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας ανοικοδομήθηκε μετά τον πόλεμο και τώρα τιμά τα θύματα και των δύο παγκόσμιων πολέμων. Το Ποντζάμτσε συμπεριλήφθηκε στα όρια της πόλης το 1973. Το 1973, κατά τη διάρκεια του εορτασμού της 300ης επετείου του θανάτου του Αουγκούστιν Κορντέτσκι, η πρώην εκκλησία του Αγίου Παύλου κοσμήθηκε από την παρουσία του Καρδινάλιου Κάρολ Βοϊτίλα - του μελλοντικού Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ και του Καρδινάλιου Στέφαν Βισίνσκι.
Λάιμαν Γκίλμορ
Ο Λάιμαν Γουίσγουελ Γκίλμορ, Τζούνιορ (Lyman Wiswell Gilmore, Jr, 11 Ιουνίου 1874 – 18 Φεβρουαρίου 1951) ήταν πρωτοπόρος της αεροπορίας. Κατασκεύασε ένα ατμοκίνητο αεροπλάνο στο Γκρας Βάλεϊ της Καλιφόρνια και ισχυρίστηκε πως πέταξε με αυτό στις 15 Μαΐου 1902. Λόγω των απαιτήσεων για μεγαλύτερο λέβητα και της εξάρτησης από τον άνθρακα ως πηγή ισχύος, οι πτήσεις ήταν ασταθείς. Οι καταγραφές και οι αποδείξεις σχετικά με τους ισχυρισμούς του χάθηκαν μετά από πυρκαγιά στο υπόστεγο του, το 1935.
Πρώτη πτήση
Ο Γκίλμορ, σε συνέντευξή του το 1936, ανέφερε μία επιτυχή προσδεδεμένη πτήση με ανεμόπτερο το 1893 και μία ελεύθερη πτήση το 1894. Ο Γκίλμορ προσέθεσε επίσης πως (αν και δεν το είχε αναφέρει μέχρι το 1927) πραγματοποίησε ελεγχόμενη ατμοκίνητη πτήση στις 15 Μαΐου 1902. Ωστόσο, όλες οι καταγραφές και τα έγγραφα που σχετιζόταν με το αεροσκάφος του καταστράφηκαν σε πυρκαγιά.
Υπάρχουν φωτογραφίες του 1898 που αναπαριστούν τη μηχανή του Γκίλμορ, αλλά καμία δεν τη δείχνει στον αέρα. Οι ισχυρισμοί πως το αεροσκάφος κατάφερε να πετάξει είναι ανεπιβεβαίωτοι, και λαμβάνοντας υπόψη το βάρος του αεροσκάφους που φαίνεται στις φωτογραφίες, η πιθανότητα για πτήση είναι εξαιρετικά αμφίβολη.
Έργο
Ο Λάιμαν Γκίλμοορ βρισκόταν σε επαφή με άλλους πρωτοπόρους της αεροπορίας όπως ο Σάμιουελ Λάνγκλεϊ και τελικά με τους αδελφούς Ράιτ.
Το 1902, ο Γκίλμορ έλαβε δύο διπλώματα ευρεσιτεχνίας για ατμομηχανές. Πραγματοποίησε εφευρέσεις και σε άλλους τομείς: για παράδειγμα ένα περιστρεφόμενο εκχιονιστικό. Στις 15 Μαρτίου 1907, ο Γκίλμορ άνοιξε το πρώτο εμπορικό πεδίο προσγειώσεων, το Gilmore Airfield, στο Γκρας Βάλεϊ. Στο χώρο πλέον στεγάζεται σχολείο με το όνομά του.
300px|thumb|Το δεύτερο, μεγαλύτερο αεροπλάνο του Γκίλμορ 300px|thumb|Σχέδιο του πρώτου μικρότερου αεροπλάνου Το 1935, το υπόστεγο του Λάιμαν και δύο παλιά μονοπλάνα καταστράφηκαν από πυρκαγιά. Η φωτιά ακύρωσε τα σχέδια του να εκθέσει ένα μεγαλύτερο μονοπλάνο στη Διεθνή Έκθεση του Σικάγο. Ο Γκίλμορ άρχισε να ασχολείται με την εξόρυξη χρυσού και πέθανε φτωχός στη Νεβάντα Σίτι της Καλιφόρνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας Κατηγορία:Αμερικανοί πιλότοι
Σεραφείμ Παπακώστας (αρχιμανδρίτης)
Ο Σεραφείμ Παπακώστας (1892-1954) ήταν αρχιμανδρίτης, θεολόγος και επικεφαλής της Αδελφότητος Θεολόγων «Η Ζωή»