cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καθεδρικός Ναός Αγίου Στεφάνου (Βιέννη)
Ιστορικά στοιχεία
Έξι χρόνια μετά την έναρξη της γοτθικής επέκτασης του Αλβερτινού Χοροστασίου, το 1365, ο Ροδόλφος Δ΄ παραβλέπει το γεγονός ότι ο ναός αποτελεί μια κοινή ενοριακή εκκλησία και διορίζει ένα σώμα ιερέων κατάλληλο για τη στελέχωση ενός μεγάλου καθεδρικού ναού. Με την κίνηση αυτή, πραγματοποιείται το πρώτο βήμα ώστε η Βιέννη να αποκτήσει δική της επισκοπή· έτσι, το 1469, ο Φρειδερίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπερισχύει του Πάπα Παύλου Β΄ και διορίζει με αυτοκρατορικό διάταγμα τον πρώτο επίσκοπο της Βιέννης. Παρά τη δυσκαμψία των Επισκόπων του Πάσσαου, οι οποίοι δεν ήθελαν να παραχωρήσουν μια περιοχή υπό τον έλεγχό τους, η Επισκοπή της Βιέννης ιδρύεται στις 18 Ιανουαρίου 1469, με τον Καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου ως μητροπολιτικό ναό. Το 1722, βασιλεύοντος του Καρόλου ΣΤ΄, ο επισκοπικός θρόνος ανάγεται σε αρχιεπισκοπικός, με τις ευλογίες του Πάπα Ιννοκέντιου ΙΓ΄.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ο Καθεδρικός του Αγίου Στεφάνου γλιτώνει από σκόπιμη καταστροφή, καθώς ο Λοχαγός Γκέρχαρτ Κλίνκιχτ της Βέρμαχτ λειτουργεί ερήμην του διοικητή της πόλης Σεππ Ντήτριχ, οι διαταγές του οποίου είναι να «καούν εκατό καταφύγια και να μη μείνει παρά μόνο στάχτη και θρύψαλα». Εντούτοις, στις 12 Απριλίου 1945, πυρκαγιές σε γειτονικά μαγαζιά -πυροδοτημένες από συμμορίτες κατά την είσοδο των Ρώσων στρατιωτών στην πόλη- μεταφέρθηκαν με τον άνεμο στον καθεδρικό, κατακαίγοντας και καταστρέφοντας τη στέγη, η οποία και κατέρρευσε. Ευτυχώς, η προστατευτική τοιχοποιία γύρω από τον άμβωνα και το μνήμα του Φρειδερίκου Γ΄ προστάτευσαν σε μεγάλο βαθμό τα πλέον πολύτιμα έργα τέχνης. Τα ξυλόγλυπτα στασίδια του 1487, όπως και άλλα περίτεχνα αντικείμενα του ναού δεν διασώθηκαν. Η αποκατάσταση άρχισε αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου, ξανανοίγοντας τις πύλες του στις 12 Δεκεμβρίου 1948 και επανεγκαινιάζοντας την πλήρη του λειτουργία στις 23 Απριλίου 1952.
Το εξωτερικό μέρος του ναού
μικρογραφία|Υδατογραφία του Eduard Gurk (1830), στην οποία διακρίνεται η πρόσοψη του ναού, με τους ρωμανικούς Πύργους, την Πύλη των Γιγάντων και στο βάθος τον Βόρειο Πύργο (NT) Ο ναός αφιερώθηκε στον Άγιο Στέφανο, όπως και στην περίπτωση του επισκοπικού καθεδρικού ναού στο Πάσσαου· γι' αυτόν τον λόγο, ο προσανατολισμός του κτηρίου έγινε με βάση την ανατολή ανήμερα του Αγίου Στεφάνου, στις 26 Δεκεμβρίου, όπως τουλάχιστον υπολογίστηκε το πρώτο έτος κατασκευής του. Κυρίαρχο δομικό στοιχείο είναι ο ασβεστόλιθος, ενώ το μέγεθος υπολογίζεται σε 107 μ. μήκος, 40 μ. πλάτος και 136 μ. ύψος, στο υψηλότερό του σημείο (νότιος πύργος). Ανά τους αιώνες, λόγω της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, η λιθοδομή έχει αποκτήσει μελανή απόχρωση· χάρη στις πρόσφατες ανακαινίσεις και επισκευές, ο ναός έχει επανακτήσει το αρχικό του, λευκό χρώμα.
Οι πύργοι
Στα 136 μέτρα από την επιφάνεια του εδάφους υψώνεται ο νότιος πύργος του ναού, αποκαλούμενος από τους Βιεννέζους χαϊδευτικά και «Στεφλ» (γερμ. Steffl - υποκοριστικό του Στέφανος). Η κατασκευή του διήρκεσε 65 χρόνια, από το 1368 έως το 1433. Κατά την Πρώτη πολιορκία της Βιέννης του 1529 και κατά τη Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης το 1683, ο πύργος χρησίμευσε ως παρατηρητήριο της πολιορκούμενης Βιέννης, διαθέτοντας μάλιστα και ένα διαμέρισμα μέχρι το 1955, στο οποίο διέμεναν οι παρατηρητές-φύλακες τη νύχτα και σήμαιναν τις καμπάνες σε περίπτωση πυρκαγιάς. Στην κορυφή του πύργου είναι στερεωμένο το αυτοκρατορικό έμβλημα του διπλού αετού, στο στήθος του οποίου εμφαίνεται το οικόσημο του Οίκου των Αψβούργων-Λοραίνης· πάνω στο έμβλημα επικάθεται ο διπλός Αποστολικός σταυρός, με άμεση αναφορά στην «Αποστολική Μεγαλειότητα», τον επίσημο τρόπο προσφώνησης των βασιλέων της Ουγγαρίας.
Ο βόρειος πύργος αρχικά προοριζόταν να αποτελεί πανομοιότυπο του νοτίου, ωστόσο το εγχείρημα ήταν μάλλον υπερβολικά τολμηρό, δεδομένου ότι η εποχή των Γοτθικών καθεδρικών έφτανε στο τέλος της και ότι όλες οι κατασκευαστικές εργασίες έπαψαν το 1511. Το 1578 ο «κοντός» πύργος «στέφθηκε» με μια αναγεννησιακού ύφους κορώνα, την οποία οι Βιεννέζοι αποκαλούν «κορώνα του νερόπυργου». Το ύψος του δεν ξεπερνά τα 68 μ., ήτοι το μισό περίπου ύψος του «αδελφού» του.
Η κύρια είσοδος στην εκκλησία έχει λάβει το προσωνύμιο «Πύλη των Γιγάντων» ή Riesentor, αναφερόμενη στο μηριαίο οστό ενός μαστόδοντα που κρεμόταν από πάνω της για δεκαετίες. Το αρχαιολογικό εύρημα ήρθε στο φως στο 1443 με τις εργασίες θεμελίωσης του βόρειου πύργου. Το τύμπανο πάνω από την Πύλη των Γιγάντων απεικονίζει τον Παντοκράτορα Χριστό πλαισιωμένο από δύο φτερωτούς αγγέλους, ενώ εκατέροθεν στέκουν δύο ρωμανικοί πύργοι, επονομαζόμενοι Heidentürme, 65 μ. ύψους έκαστος. Το προσωνύμιο των πύργων ανάγεται στις πρώτες ύλες που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή τους, οι οποίες προήλθαν από ρωμαϊκά ερείπια (η λέξη Heiden σημαίνει «ειδωλολάτρες» ή «παγανιστές»). Οι δύο πύργοι έχουν τετράγωνη βάση, αλλά οκτάγωνη περίμετρο από το ύψος της στέγης και πάνω, και αρχικά χρησιμοποιήθηκαν ως κωδωνοστάσιο. Οι καμπάνες του νότιου πύργου χάθηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο· αυτές του βόρειου πύργου παραμένουν σε λειτουργία. Οι Ρωμανικοί Πύργοι και η Πύλη των Γιγάντων αποτελούν τα παλαιότερα δομικά στοιχεία του ναού.
Η στέγη
Σημείο αναφοράς του Καθεδρικού του Αγίου Στεφάνου αποτελεί η περίτεχνα διακοσμημένη και πολύχρωμη στέγη, η οποία είναι μήκους 111 μέτρων και καλύπτεται από 230.000 στιλβωμένα κεραμικά πλακίδια. Στη νότια πλευρά του κτηρίου, πάνω από το χοροστάσιο, τα πλακίδια έχουν διάταξη ψηφιδωτού, ώστε να απεικονίζεται το σύμβολο της Δυναστείας των Αψβούργων, ο δικέφαλος αετός. Στη βόρεια πλευρά, απεικονίζονται αντίστοιχα τα εμβλήματα της Πόλεως της Βιέννης και της Δημοκρατίας της Αυστρίας. Το 1945, λόγω της πυρκαγιάς από τα παρακείμενα καταστήματα, καταστράφηκε το ξύλινο πλαίσιο της στέγης. Το κόστος για την αντικατάστασή του από ξύλο ήταν απαγορευτικό, δεδομένου του μεγέθους του (βρίσκεται 38 μ. από το έδαφος)· η επιλογή ατσάλινων δοκών (πάνω από 600 μετρ. τόνοι) θεωρήθηκε ως δεύτερη καλύτερη λύση. Η κλίση της στέγης είναι αρκετά μεγάλη, επιτρέποντας στη βροχή να τη διατηρεί καθαρή, αλλά και να μη συσσωρεύεται το χιόνι. μικρογραφία|αριστερά|Λεπτομέρεια από τη στέγη, με εμφανή τα ψηφιδωτά εμβλήματα και τη μεγάλη κλίση της
Οι καμπάνες
Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν ανακάλυψε την ολοσχερή απώλεια της ακοής του, όταν βλέποντας πουλιά να πετούν έξω από το καμπαναριό, εντούτοις δεν άκουγε τις καμπάνες. Ο Καθεδρικός του Αγίου Στεφάνου διαθέτει συνολικά 23 καμπάνες, η μεγαλύτερη εκ των οποίων είναι αφιερωμένη στην Παναγία, αλλά έχει λάβει το προσωνύμιο Pummerin, και βρίσκεται στον βόρειο πύργο. Με βάρος άνω των δύο τόνων (20.130 κιλά) αποτελεί τη μεγαλύτερη σε λειτουργία καμπάνα της Αυστρίας και τη δεύτερη μεγαλύτερη στην Ευρώπη (τα πρωτεία κατέχει η καμπάνα «Πέτρος» στον Καθεδρικό Ναό της Κολωνίας). Κατασκευάστηκε σε χυτήριο το 1711, αντλώντας ως πρώτη ύλη τα κατασχεμένα κανόνια των Μουσουλμάνων εισβολέων· ανακατασκευάστηκε (μερικώς από το ίδιο υλικό) το 1951, όταν λόγω της πυρκαγιάς του 1945 κάηκε η ξύλινη δοκός απ' όπου κρεμόταν, έπεσε στο έδαφος και θρυμματίστηκε. Η νέα καμπάνα έχει διάμετρο 3,14 μ. και αποτέλεσε δωρεά του ομόσπονδου κρατιδίου της Άνω Αυστρίας, ενώ δεν «χτυπάει» παρά μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις, όπως η έλευση του νέου έτους. Άξιες αναφοράς είναι και άλλες τρεις καμπάνες, οι οποίες αν και πλέον δεν χρησιμοποιούνται στεγάζονται στον βόρειο πύργο: η «μικρή» (Kleine Glocke) βάρους 62 κιλών (κατασκ. περ. 1280), η «καμπάνα του δείπνου» (Speisglocke) βάρους 240 κιλών (κατασκ. 1746) και η «καμπάνα της λιτανείας» (Zügenglocke) βάρους 65 κιλών (κατασκ. 1830).
Ένα ηλεκτροκίνητο σύστημα κωδωνοκρουσίας τέθηκε σε ισχύ το 1960 και βρίσκεται στον νότιο πύργο: αποτελείται από σύγχρονα αντίγραφα των καμπανών που χάθηκαν στη φωτιά του 1945, και χρησιμοποιούνται στις Λειτουργίες του καθεδρικού: τέσσερις για τις κανονικές λειτουργίες, ένας αυξανόμενος αριθμός μέχρι δέκα αναλόγως της σπουδαιότητας της λειτουργίας και η ενδέκατη και μεγαλύτερη στην περίπτωση που ο Καρδινάλιος και Αρχιεπίσκοπος της Βιέννης είναι παρών. Με σειρά κατάταξης από τη μεγαλύτερη στη μικρότερη, ονομάζονται: Αγ. Στέφανος (5.700 κ.), Αγ. Λεοπόλδος (2.300 κ.), Αγ. Χριστόφορος (1.350 κ.), Αγ. Λεονάρδος (950 κ.), Αγ. Ιωσήφ (700 κ.), Αγ. Πέτρος ο Κανίσιος (400 κ.), Αγ. Πίος Ι΄ (280 κ.), Αγ. Πάντες (200 κ.), Αγ. Κλήμης Μαρία Χόφμπάουερ (120 κ.), Αγ. Μιχαήλ (60 κ.) και Αγ. Ταρσίζιος (35 κ.). Ο πύργος επίσης στεγάζει τις καμπάνες Primglocke (1772) και Uhrschälle (1449), οι οποίες σημαίνουν κάθε ώρα.
Ο βόρειος Ρωμανικός Πύργος περιέχει έξι καμπάνες, πέντε εκ των οποίων κατασκευάστηκαν το 1772, οι οποίες σημαίνουν τους εσπερινούς και τις νεκρώσιμες ακολουθίες. Τα ονόματά τους μαρτυρούν την αρχική τους χρήση: Feuerin («συναγερμός φωτιάς», πλέον για τους εσπερινούς κατ. 1859), Kantnerin (για την προσέλευση των μουσικών [κάντορας=μουσικός]), Feringerin (για την κύρια λειτουργία της Κυριακής), Bieringerin (σήμαινε τις τελευταίες παραγγελίες στις ταβέρνες [Bier=μπίρα]), πένθιμη (για κηδείες) και Churpötsch (δωρεά της τοπικής κουρίας, προς τιμήν της εικόνας της Maria Pötsch στην εκκλησία).
Προσαρτήματα στην εξωτερική τοιχοποιία
μικρογραφία|Οι ράβδοι-υποδείγματα του βιεννέζικου [[αρσίν, στερεωμένοι στον τοίχο του καθεδρικού]] Κατά τον Μεσαίωνα τα μεγάλα αστικά κέντρα είχαν τα δικά τους μέτρα και σταθμά, τα οποία και εξέθεταν σε κοινή θέα, ώστε να διευκολύνονται οι συναλλαγές μεταξύ κατοίκων και επισκεπτόμενων εμπόρων. Επίσημη μονάδα μήκους στη Βιέννη της εποχής υπήρξε το λεγόμενο αρσίν (ell - 77,6 εκ.), το οποίο χρησιμοποιούνταν κυρίως στο εμπόριο υφασμάτων. Μία μεταλλική ράβδος η οποία υποδεικνύει το ακριβές μήκος του αρσίν, είναι προσαρτημένη στην τοιχοποιία του καθεδρικού, αριστερά της κυρίας εισόδου. Συνοδεύεται από μια δεύτερη ράβδο, ώστε να διαχωρίζεται από τη Βιεννέζικη γιάρδα (89,6 εκ.), καθώς τα δύο σταθμά χρησιμοποιούνταν για διαφορετικά είδη υφασμάτων. Σύμφωνα με τον Φραντς Τβάροχ (Franz Twaroch), η αναλογία μεταξύ των δύο μηκών είναι ακριβώς \sqrt{3}/2. . Το βιεννέζικο ελλ αναφέρεται για πρώτη φορά το 1685 στο βιβλίο Beschreibung der ansehnlichen und berühmten St. Stephans-Domkirchen. («Περιγραφή του όμορφου και διάσημου Καθεδρικού του Αγίου Στεφάνου») του ιερωμένου Τεσταρέλλο ντέλλα Μάσσα.
Μια αναμνηστική πινακίδα (κοντά στην περιοχή SJC του παρακάτω σχεδιαγράμματος) αναφέρει λεπτομερώς τη σχέση του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ με τον καθεδρικό ναό, συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος ότι λίγο πριν τον θάνατό του είχε διοριστεί αναπληρωματικός διευθυντής της μουσικής (Kappellmeister). Ο Καθεδρικός του Αγίου Στεφάνου υπήρξε εξάλλου η εκκλησία της ενορίας του (όσο διέμενε στην "Οικία του Φίγκαρο"), όπου παντρεύτηκε και βαπτίστηκαν τα δύο του παιδιά· η κηδεία του τελέστηκε στο Παρεκκλήσι του Σταυρού, στην περιοχή PES.
μικρογραφία|αριστερά|Ο Αγ. Φραγκίσκος επικρατεί του εισβολέα - ανδριάντας του 18ου αιώνα Άξιος αναφοράς είναι και ο άμβωνας (πλέον υπαίθριος στην περιοχή 'SJC), απ' όπου ο Ιωάννης του Καπιστράνο κήρυξε τη σταυροφορία του 1454, και συνεπώς αποκρούστηκε η εισβολή των μουσουλμάνων στη χριστιανική Ευρώπη. Στην τοποθεσία υπάρχει ανδριάντας του 18ου αιώνα, όπου αναπαρίσταται ο Αγ. Φραγκίσκος, κάτω από το Θείο Φως, να ποδοπατεί τον ηττημένο εισβολέα. Εδώ υπήρξε ο κύριος άμβωνας του ναού (τότε στο εσωτερικό του), μέχρι την αντικατάστασή του το 1515 από τον Niclaes Gerhaert van Leyden.
Τέλος, στην περιοχή CT, υπάρχει γλυπτό του Ιησού Χριστού, το οποίο οι Βιεννέζοι αποκαλούν χαριτολογώντας «ο Χριστός με πονόδοντο», δεδομένης της αγωνιώδους έκφρασης στο πρόσωπό Του, ενώ η νοτιοδυτική περιοχή S περιλαμβάνει διάφορα αναθήματα από την εποχή που το προαύλιο του ναού υπήρξε κοιμητήριο, όπως ένα ηλιακό ρολόι του 15ου αιώνα πάνω σε μια αντιρίδα.
Το εσωτερικό του ναού
thumb|250px|Κάτοψη του Καθεδρικού του Αγίου Στεφάνου. Οι εμφαινόμενες συντομογραφίες με κόκκινα γράμματα αναφέρονται σε αντίστοιχες τοποθεσίες που παρατίθενται στο λήμμα: CT γλυπτό του "Χριστού με πονόδοντο"· Fr3 Μνήμα του Αυτοκράτορα [[Φρειδερίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Φρειδερίκου Γ΄· G "Πύλη των Γιγάντων"· HA Αγία Τράπεζα· MP Εικόνα της Μαρίας του Πετς· NT Βόρειος Πύργος; P Άμβωνας· PES ταφικό παρεκκλήσι του Πρίγκηπα Ευγένιου της Σαβοΐας· RT Ρωμανικοί Πύργοι· S Ηλιακό ρολόι· SJC άμβωνας του Ιωάννη του Καπιστράνο· ST Νότιος Πύργος· WNA Αγία Τράπεζα Νεαπόλεως Βιέννης (Wiener Neustädter Altar)]]
Αγίες Τράπεζες
Υπάρχουν 18 Αγίες Τράπεζες εντός του κυρίου ναού, αλλά και ακόμη περισσότερες στα διάφορα παρεκκλήσια του. Η Κύρια Αγία Τράπεζα (ΗΑ) και η Αγία Τράπεζα Νεαπόλεως Βιέννης (Wiener Neustädter Altar - WNA) είναι οι πλέον περίφημες.
Κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος αποτελεί το Κυρίως Βήμα, η κατασκευή του οποίου διήρκεσε επτά χρόνια, από το 1641 έως το 1647, ως μέρος της πρώτης ανακαίνισης του ναού, σε μπαρόκ τεχνοτροπία. Φιλοτεχνήθηκε από τον Τομπίας Ποκ, κατά τις οδηγίες του Αρχιεπισκόπου Φίλιπ Φρήντριχ Γκραφ Μπρόινερ, με μάρμαρο από την Πολωνία και τα τότε ανεξάρτητα κρατίδια της Στυρίας και του Τιρόλου. Αποτελεί εξαιρετικό κομψοτέχνημα, στο οποίο αναπαρίστανται γλυπτά τοπικών Αγίων (πολιούχων): Άγιος Λεοπόλδος Γ΄, Άγιος Φλωριανός, Άγιος Σεβαστιανός και Άγιος Ρόκκος. Τη σύνθεση συμπληρώνει άγαλμα της Παναγίας, ενώ η κύρια θεματολογία της αναφέρεται στη θεμελίωση του ναού από τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο.
Η Αγία Τράπεζα Νεαπόλεως Βιέννης βρίσκεται στην κεφαλή του βόρειου κλίτους και κατασκευάστηκε το 1447 επί παραγγελία του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄, το μνήμα του οποίου βρίσκεται στην αντίθετη κατεύθυνση. Στη βάση του βήματος (predella) απεικονίζεται ο περίφημος μηχανισμός με την ακροστιχίδα A.E.I.O.U., τον οποίον ο Αυτοκράτορας παρήγγειλε για το Κιστερκιανό Αββαείο του Viktring (κοντά στο Κλάγκενφουρτ), όπου και παρέμεινε μέχρι το 1786, οπότε και σταμάτησε τη λειτουργία του, λόγω των αντικληρικών μεταρρυθμίσεων του Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄. Κατόπιν, μεταφέρθηκε στην Κιστερκιανή Μονή του Αγ. Βερνάρδου του Κλαιρβώ (ιδρυθείσα υπό του Φρειδερίκου Γ΄) στη Νεάπολη Βιέννης (Βίνερ Νόιστατ), απ' όπου επωλήθη το 1885 στον Καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου, αφού η προαναφερθείσα Μονή συγχωνεύτηκε με το Αββαείο του Τιμίου Σταυρού (Stift Heiligenkreuz).
Η Αγία Τράπεζα Νεαπόλεως Βιέννης αποτελείται από δύο τρίπτυχα, το άνω μέρος της οποίας είναι τετραπλάσιο σε ύψος από το κάτω μέρος, το οποίο όταν ανοίγει αποκαλύπτεται η γοτθικής τεχνοτροπίας λειψανοθήκη. Τις καθημερινές, οι τέσσερις πτυχές παραμένουν κλειστές και απεικονίζουν μια πολυσυλλεκτική σκηνή με 72 Αγίους· τις Κυριακές, οι πτυχές ανοίγονται και προβάλλουν επίχρυσα αγαλματίδια, τα οποία αναπαριστούν σκηνές από τον βίο της Παρθένου Μαρίας. Το 1985, συμπίπτοντας με την εκατονταετή της επετηρίδα, άρχισε η αναστήλωσή της η οποία διήρκεσε 20 χρόνια, ενώ απαιτήθηκαν δέκα συντηρητές, 40.000 ώρες εργασίας και το ποσό του 1,3 εκατομμυρίων ευρώ, κυρίως λόγω του μεγάλου της εμβαδού (100 m2). μικρογραφία|αριστερά|Το κεντρικό κλίτος του ναού - στο βάθος διακρίνεται η Κύρια Αγία Τράπεζα
Η εικόνα της Μαρίας του Πετς
Η εικόνα της Μαρίας του Πετς (Maria Pötsch - MP) αποτελεί μια Βυζαντινής τεχνοτροπίας εικονογράφηση της Παναγίας με το Θείο Βρέφος, η οποία έλαβε το προσωνύμιό της από το ιερό λείψανο της Μαρίας, στο Ουγγρικό χωριό Πετς (Máriapócs)· το λείψανο υπήρξε αντικείμενο της Ουγγρικής Βυζαντινής Εκκλησίας, απ' όπου μεταφέρθηκε στη Βιέννη. Απεικονίζεται η Παρθένος Μαρία κρατούσα το Θείο Βρέφος, το οποίο κρατά ένα τρίμισχο ρόδο (συμβολίζοντας την Αγία Τριάδα) και φέρει τον προφητικό σταυρό στο λαιμό. Η εικόνα, διαστάσεων 50 × 70 εκ., είναι έργο του Ίστβαν Παπ (István Papp), κατόπιν παραγγελίας του Λάσλο Τσίγκρι (László Csigri), ο οποίος το 1676 απελευθερώθηκε από τους Τούρκους εισβολείς. Ο Τσίγκρι δεν μπόρεσε να πληρώσει το ποσό των έξι φιορινίων για την εικόνα, την οποία και αγόρασε ο Λέριντς Χούρτα (Lőrinc Hurta), για να τη δωρίσει αργότερα στην Εκκλησία του Πετς.
Ο άμβωνας
μικρογραφία|Ο περίτεχνος άμβωνας Ο λίθινος άμβωνας αποτελεί αριστουργηματική έκφραση της γοτθικής γλυπτικής· έργο αρχικά θεωρούμενο του Αντόν Πίλγκραμ, πλέον πιστεύεται ότι φιλοτεχνήθηκε από τον Φλαμανδό γλύπτη Niclaes Gerhaert van Leyden. Στηριζόμενος σε έναν στύλο, ο άμβωνας προεξέχει προς τη μεριά του κλίτους, παρά προς το Ιερό· καθώς την εποχή της κατασκευής του δεν υπήρχαν μικρόφωνα και ηχεία, αυτό επέτρεπε στο εκκλησίασμα να ακούει καλύτερα την ανάγνωση του Ευαγγελίου και την εκφώνηση του κηρύγματος.
Η όλη σύνθεση φέρει περίτεχνα σκαλίσματα, πολλά από τα οποία έχουν εξαιρετική λεπτομέρεια, ενώ στις πλευρές αναπαρίστανται οι τέσσερις αρχικοί Πατέρες της Εκκλησίας (Αγ. Αυγουστίνος, Αγ. Αμβρόσιος, Μέγας Γρηγόριος και Αγ. Ιερώνυμος), καθένας από τους οποίους με διαφορετική συναισθηματική διάθεση και σε διαφορετική ηλικία. Η κουπαστή της σκάλας που οδηγεί στον άμβωνα φέρει διακοσμητικά σκαλίσματα, στα οποία απεικονίζονται βάτραχοι και σαύρες να δαγκώνονται μεταξύ τους, συμβολίζοντας τη μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό. Στην κορυφή της σκάλας ένα σκαλιστό κουτάβι λειτουργεί ως φύλακας του κήρυκα.
Κάτω από τη σκάλα υπάρχει ένα από τα πιο αγαπητά σύμβολα του καθεδρικού: μια λίθινη φιγούρα που ξεπροβάλλει (γερμ. gucken) μέσα από ένα παράθυρο (γερμ. fenster), λαμβάνοντας έτσι το προσωνύμιο Fenstergucker. Το καλέμι που κρατά η φιγούρα του γλυπτού και το σύμβολο των λιθοξόων πάνω από το παράθυρο, οδηγεί στην εικασία ότι πιθανότατα πρόκειται για αυτοπροσωπογραφία του αγνώστου γλύπτη του έργου.
Παρεκκλήσια
Εντός του καθεδρικού ναού υπάρχουν αρκετά επίσημα παρεκκλήσια, καθένα αφιερωμένο σε κάποιον άγιο ή ορόσημο του χριστιανισμού, μερικά από τα οποία είναι τα εξής: μικρογραφία|αριστερά|Η κολυμβήθρα στο παρεκκλήσιο της Αγ. Αικατερίνης
Μνήματα, κατακόμβες και κρύπτες
μικρογραφία|300px|Το μνήμα του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄ Η τοποθεσία του Καθεδρικού του Αγίου Στεφάνου φιλοξενούσε ανέκαθεν νεκροταφεία, κάποια από τα οποία χρονολογούνται από τη Ρωμαϊκή εποχή· στα έγκατα τους αναπαύονται εδώ και αιώνες τόσο οι κοινοί θνητοί, όσο και οι αξιοσημείωτοι της ιστορίας. Για τους πλέον σπουδαίους, υπήρξε ανέκαθεν προνόμιο η ταφή τους εντός της εκκλησίας, όπου βρίσκονται πιο κοντά στα λείψανα των αγίων, και συνεπώς στη φυσική τους παρουσία. Οι λιγότεροι επιφανείς αρκούνταν στην ταφή κοντά στην εκκλησία, αλλά πάντοτε στον αύλιο χώρο.
Η κατασκευή του μνήματος του Φρειδερίκου διήρκεσε 45 χρόνια, ήδη 25 χρόνια πριν τον θάνατό του. Η εντυπωσιακή αυτή σαρκοφάγος, από βαθυκόκκινο μάρμαρο του λατομείου Άντνετ, φιλοτεχνήθηκε από τον Niclaes Gerhaert van Leyden· το κάλυπτρο φέρει τη φιγούρα του βασιλέως, περιβαλλόμενη από τα βασιλικά διάσημα και τους θυρεούς των περιοχών της κυριαρχίας του. Με 240 ανάγλυφα αγάλματα και πλούσιο διάκοσμο, θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της γοτθικής γλυπτικής τέχνης.
Όταν το οστεοφυλάκιο και τα οκτώ νεκροταφεία πέριξ του καθεδρικού έκλεισαν με το ξέσπασμα της βουβωνικής πανώλης το 1735, τα οστά περισυλέχθηκαν και αποθηκεύτηκαν στις υπόγειες κατακόμβες του ναού. Μέχρι το 1783 τελούνταν ταφές απ' ευθείας στις κατακόμβες, οπότε και απαγορεύτηκε δια νόμου· τα εναπομείναντα οστά (άνω των 11.000 ανθρώπων) είναι πλέον επισκέψιμα.
Όπως και οι περισσότεροι καθεδρικοί, ο Άγιος Στέφανος διαθέτει κρύπτες, όπου αναπαύονται οι εκδημήσαντες Επίσκοποι, Δούκες και Πρυτάνεις (provost)· ο πιο πρόσφατος ενταφιασμός στην Επισκοπική κρύπτη του 1952, ήταν αυτός του 98 ετών Καρδιναλίου Φραντς Κένιχ, το 2004. Οι πρυτάνεις ενταφιάζονται σε διαφορετική κρύπτη, ενώ για τους υπόλοιπους κληρικούς έχει χωροθετηθεί ένα μέρος του Κεντρικού Νεκροταφείου (Zentralfriedhof).
Η Δουκική Κρύπτη, που βρίσκεται κάτω από το οστεοφυλάκιο, διαθέτει 78 μπρούτζινα δοχεία, στα οποία φυλάσσονται ολόκληρα τα σώματα (ή τα σπλάχνα) 72 μελών της Δυναστείας των Αψβούργων. Ο Δούκας Ροδόλφος Δ΄, πριν τον θάνατό του το 1365, είχε διατάξει την κατασκευή μιας τέτοιας κρύπτης εντός του νεόδμητου καθεδρικού, όπου και θα φυλάσσονταν το σώμα του. Μέχρι το 1754, η κρύπτη φιλοξενούσε 12 σαρκοφάγους και 39 υδρίες, έχοντας ξεπεράσει τη δυναμική της χωρητικότητάς της· η επέκταση του χώρου, ο οποίος ανακαινίστηκε το 1956, αποσυμφόρησε την κατάσταση, ενώ τα δοχεία αναδιατάχθηκαν, με τελευταία προσθήκη αυτή του Αρχιδούκα Καρόλου (υιού του Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄) το 1878.
Συντήρηση και αναπαλαίωση
Το μεγαλύτερο έργο συντήρησης των τελευταίων ετών δεν είναι άλλο απ' αυτό του νοτίου πύργου, στον οποίο έχει εγκατασταθεί μια μόνιμη σκαλωσιά. Οι διαφημιστικές πινακίδες που είχαν αναρτηθεί γύρω από τη σκαλωσιά απόσβαιναν ένα μέρος του κόστους, ωστόσο διακόπηκε κατόπιν αντιδράσεων για την παράταιρη αισθητική τους. Από τον Δεκέμβριο του 2008 οι περισσότερες εργασίες στον πύργο έχουν ολοκληρωθεί και το μεγαλύτερο μέρος της σκαλωσιάς έχει αποκαθηλωθεί.
Στο εσωτερικό του ναού, η αποκατάσταση του χρώματος της τοιχοποιίας συνεχίζεται, ενώ ολοκληρώθηκε πρόσφατα ένα τεράστιο έργο, το οποίο υπήρξε ευσεβής πόθος ήδη από το 1147: βελτιωμένη θέρμανση κατά τους χειμερινούς μήνες. Διάφορα συστήματα θέρμανσης έχουν χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς, όπως τζάκια, τα οποία όμως ρύπαιναν ασύμμετρα το εσωτερικό· το νέο σύστημα βασίζεται σε πολλαπλές εστίες θερμότητας, ώστε να διαχέεται η θερμότητα με την ελάχιστη κίνηση του αέρα, και αποφεύγοντας έτσι την ανεξέλεγκτη αιώρηση των σωματιδίων. Η θερμοκρασία του ναού πλέον ρυθμίζεται στους 10 °C.
Τα αρχιτεκτονικά σχέδια του ναού, τα οποία χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα, είναι αποτυπωμένα σε κομμάτια χαρτιού μήκους 4,5 μ., τα οποία και είναι υπερβολικά εύθραυστα. Χάριν στη νέα τεχνολογία, έχουν γίνει μετρήσεις του ναού με ηλ. υπολογιστή και πλέον διατίθενται λεπτομερή σχέδια και τρισδιάστατες απεικονίσεις (εικονικά μοντέλα). Στην περίπτωση που κάποιο γλυπτό χρειάζεται αναπαλαίωση ή αντικατάσταση, ένα αυτοματοποιημένο σύστημα αναπαράγει συνθετικά γλυπτά φυσικού μεγέθους, τα οποία και χρησιμοποιούνται ως οδηγοί για τους λιθοξόους και γλύπτες του ναού.
Παραπομπές
Στεφανου Καθεδρικος Ναος Αγιου Στεφ Βιενν Καθεδρικος Ναος Αγιου Στεφ
Άνθρωποι του αίματος
Οι Άνθρωποι του αίματος (Πρωτότυπος τίτλος: Thieves' Highway) είναι ένα δραματκό φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1949 σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν και σενάριο του Άλ Μπεζερίδης, βασισμένο στο μυθιστόρημα "Thieves 'Market" (1949) του Μπεζερίδη. Πρωταγωνιστούν οι Ρίτσαρντ Κόντε, Λι Τζέι Κομπ και η Βαλεντίνα Κορτέζε.
Η ταινία κέρδισε το βραβείο Photoplay καλύτερης ταινίας του μήνα (Νοέμβριος), που απονέμονταν από το περιοδικό Photoplay στις ΗΠΑ, ενός περιοδικού κινηματογραφικών θαυμαστών της εποχής.
Πλοκή
Ένας βετεράνου του πολέμου, ο Νικ Γκάρκος επιστρέφει στο σπίτι του για να διαπιστώσει ότι ο πατέρας του που γεννήθηκε στο εξωτερικό, ένας οδηγός φρούτων στην Καλιφόρνια, έχει χάσει τα πόδια του εξαιτίας ενός ατυχήματος και αναγκάστηκε να πουλήσει το φορτηγό του. Μαθαίνει ότι ο πατέρας του έγινε ανάπηρος εξαιτίας ενός αδίστακτου εμπόρου προϊόντων στο Σαν Φρανσίσκο, του Μάικ Φίγκλια.
Ο Γκάρκος ορκίζεται εκδίκηση και αποφασίζει να μπει στη δουλειά με συνεταίρο τον Εντ Κίννεϊ, ο οποίος αγόρασε το φορτηγό του πατέρα του Γκάρκος. Οι δύο τους θα αγοράσουν ένα φορτίο μήλα από παραγωγούς και θα οδηγήσουν μέχρι το Σαν Φρανσίσκο. Ο Γκάρκος εκεί συναντά τον Φίγκλια, καθώς το φορτηγό του θα μείνει ακινητοποιημένο με ένα κομμένο ελαστικό, το οποίο μπλοκάρει την πολυάσχολη περιοχή χονδρικής του Φίγκλια και δεν μπορεί να ρυμουλκηθεί. Ο Φίγκλια προσλαμβάνει μια πόρνη του πεζοδρομίου, την Ρίκα, για να σαγηνεύσει και να απασχολήσει τον Νικ στο δωμάτιό της, ενώ οι άντρες του ξεφορτώνουν τα μήλα χωρίς την άδεια του Νικ. Ο Φίγκλια πληρώνει αργότερα τον Νικ για τα φρούτα του, αλλά εκείνο το βράδυ οι δύο μπράβοι του Φίγκλια ακολουθούν τον Νικ, τον ξυλοκοπούν και του παίρνουν τα μετρητά. Εν τω μεταξύ, ο Κίννεϊ σκοτώνεται όταν το δικό του φορτηγό καθώς παρουσιάζει μηχανική βλάβη με αποτέλεσμα να βγει από το δρόμο και να καεί εκτός ελέγχου σε έναν μακρύ λόφο. Η Πόλυ, η αγαπημένη του Νικ, φτάνει στην πόλη έτοιμη να τον παντρευτεί, αλλά φεύγει απογοητευμένη αφού τον βρίσκει να συνέρχεται από τον ξυλοδαρμό του στο διαμέρισμα της Ρίκα και χωρίς χρήματα. Ο Νικ και ένας φίλος του αντιμετωπίζουν επιτέλους τον Φίγκλια σε μια ταβέρνα και τον ξυλοκοπούν, παίρνοντας τα χρήματα τους πίσω και αποκαθιστώντας την οικογενειακή τιμή του Νικ.
Επιλογή ηθοποιών
Ο Ντέινα Άντριους και ο Βίκτωρ Μαντσιούρ είχαν ανακοινωθεί αρχικά για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Κινηματογράφηση
Η ταινία γυρίστηκε στην τοποθεσία του Σαν Φρανσίσκο και είναι γνωστή για την ακριβή απεικόνιση της ζωντανής αγοράς φρούτων και προϊόντων της πόλης, η οποία βρίσκεται δίπλα στο Embarcadero βόρεια του κτιρίου Φέρρυ. Το κατάστημα του Φίγκλια απεικονίζεται στη γωνία της επί της οδού Ουάσινγκτον και Ντέιβις (υποδεικνύεται σαφώς από μια πινακίδα). Η αγορά προϊόντων έκλεισε και μεταφέρθηκε στο νοτιοανατολικό τμήμα της πόλης μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1950. Οι αποθήκες κατεδαφίστηκαν για να ανοίξουν οι δρόμοι για το κτίριο Αλκόα και για την οικιστική και εμπορική ανάπτυξη του Golden Gateway. Το ξενοδοχείο Κόλτσεστερ όπου κατοικεί η Ρίκα βρισκόταν στο 259 Embarcadero (σήμερα είναι χώρος στάθμευσης). Επίσης απεικονίζεται ο παλιός σιδηρόδρομος State Belt Line που παρείχε υπηρεσίες στις αποβάθρες και τις αποθήκες ολόκληρου του Embarcadero. Μερικές από τις υπαίθριες σκηνές της αγοράς προϊόντων γυρίστηκαν στην Αγορά Παραγωγών Όκλαντ, κοντά στη σημερινή πλατεία Τζακ Λόντον.
Κριτικές
Όταν κυκλοφόρησε η ταινία, ο κριτικός κινηματογράφου των New York Times Μπόσλεϊ Κράουδερ είπε, ως μέρος μιας ευρύτερης κριτικής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια
Σωτήρης Τσιόδρας
Ο Σωτήρης Τσιόδρας (Σίδνεϊ, 13 Οκτωβρίου 1965) είναι Έλληνας γιατρός παθολόγος, πανεπιστημιακός με ειδικότητα ειδικού λοιμωξιολόγου. Κατάγεται από το Νεοχώρι Αργολίδος.
Εργάζεται στην Δ’ Πανεπιστημιακή Παθολογική Κλινική του νοσοκομείου ΠΓΝ «Αττικόν» και είναι καθηγητής Παθολογίας - Λοιμωξιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα εκτελεί καθήκοντα ειδικού συμβούλου και επιστημονικού συνεργάτη του ΕΟΔΥ.
Από την 1η Φεβρουαρίου μέχρι και τις 26 Μαΐου 2020 εκτελούσε καθήκοντα εκπροσώπου του υπουργείου Υγείας, οπότε και σταμάτησαν οι ενημερώσεις του κοινού, ενώ παραμένει, όπως δήλωσε, επικεφαλής της ομάδας για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού στην Ελλάδα.
Σπουδές
Αποφοίτησε το 1984 από το 15ο Λύκειο Αθηνών και εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το 1986 μετεγγράφηκε στην αντίστοιχη σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το Μάρτιο του 1991 με βαθμό «Άριστα».
Ξεκίνησε την κλινική του εκπαίδευση και απόκτηση κλινικής εμπειρίας κατά τη διάρκεια της θητείας του στο 401 ΓΣΝΑ (1992-1993). Κατά το διάστημα 1991–1993 υπηρέτησε στο Στρατό Ξηράς, ως ιατρός στα κέντρα εκπαίδευσης Υγειονομικού στο Μεσολόγγι, στην Άρτα, στη Σύμη και στη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού. Το διάστημα 1993-94 υπηρέτησε αντίστοιχα ως αγροτικός ιατρός στο Κέντρο Υγείας Άστρους Κυνουρίας, και το 2001 στο Κέντρο Υγείας Μεσσήνης για το υπόλοιπο υπηρεσίας υπαίθρου.
Μετεκπαίδευση και σταδιοδρομία
Το 1993 υπηρέτησε ως ειδικευόμενος ιατρός στην ειδικότητα της Εσωτερικής Παθολογίας στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών. Κατά τα έτη 1994-1997 εργάστηκε ως εσωτερικός ειδικευόμενος ιατρός με ειδικότητα την Παθολογία, στο Albert Einstein Medical Center στις ΗΠΑ. Από το 1997 έως το 2001 έκανε αντίστοιχη ειδίκευση στην παθολογία με περαιτέρω εξειδίκευση στη λοιμωξιολογία στο Beth Israel Deaconess Medical Center και στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ. Τον Αύγουστο του 1997 έλαβε τον τίτλο ειδικότητας παθολογίας ΗΠΑ και αντίστοιχα το 2000, ειδικότητα λοιμωξιολογίας ΗΠΑ.
Μεταξύ 1998 και 2001 εργάστηκε ως υπότροφος ερευνητής της ιατρικής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Τον Ιούνιο του 2001 έλαβε Μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Ιατρικές Επιστήμες από την Ιατρική σχολή Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.
Έχει συμμετοχή σε επιτροπές εκπαίδευσης, με περισσότερες από 200 επιστημονικές συναντήσεις και θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Έλληνες επιστήμονες στο αντικείμενο της λοιμωξιολογίας - επιδημιολογίας, με σημαντικές συνεισφορές στην επιστήμη της Ιατρικής.
Πανδημία του Κορονοϊού
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού, ορίστηκε επικεφαλής της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων Λοιμωξιολόγων του υπουργείου Υγείας και εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας για το κορονοϊό με σκοπό την ενημέρωση των πολιτών σε καθημερινή βάση. Από αυτήν τη θέση υποστήριξε μεταξύ άλλων πολλά μέτρα με σκοπό την προστασία της υγείας του πληθυσμού και την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Αγορά εμβολίων και φαρμάκων για τη γρίπη
Το 2009 ο Τσιόδρας συμμετείχε στην ομάδα των εμπειρογνωμόνων, που ενεπλάκησαν σε ένα ζήτημα που από κάποιους θεωρήθηκε σκάνδαλο διαφθοράς, σχετικά με το ΚΕΕΛΠΝΟ .Η ομάδα αυτή είχε προτείνει στον τότε υπουργό Υγείας Δημήτρη Αβραμόπουλο, την αγορά υπερβολικών αναλογικά με τον πληθυσμό της Ελλάδας ποσοτήτων εμβολίων και φαρμάκων, για την γρίπη Η1Ν1. Συγκεκριμένα έγινε παραγγελία αρχικά για 8 και αργότερα για 16 εκατομμύρια δόσεις του εμβολίου για τον ιό (για να καλυφθεί όλος ο πληθυσμός με την απαιτούμενη διπλή δόση) καθώς και ενός μικρότερου αριθμού δόσεων Tamiflu (αντιϊικού φαρμάκου με αμφιλεγόμενη αποτελεσματικότητα). Το κόστος των φαρμάκων έφτανε τα 12 εκατομμύρια ευρώ (από τις εταιρίες Roche και Glaxo Smithkline). Η αγορά αυτή αποδείχθηκε προβληματική τόσο στον σχεδιασμό (ανεπαρκή στοιχεία επικινδυνότητας της νόσου) όσο και στην πραγματοποίησή της (μικρή ανταπόκριση στον πληθυσμό) και ακυρώθηκε (κατά μέρος και ύστερα από δικαστικούς αγώνες) από την μετέπειτα υπουργό Υγείας Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου. Με την ακύρωση της παραγγελίας, το ελληνικό δημόσιο κατάφερε να εξοικονομήσει 80 εκατ. ευρώ. Σε πόρισμα που βγήκε αργότερα, οι εισαγγελείς που ερεύνησαν την υπόθεση έκριναν ότι δεν προέκυψαν επαρκείς ενδείξεις για την άσκηση ποινικών διώξεων και την κατηγορία ότι υπήρξε ζημία του δημοσίου από την προμήθεια των εμβολίων.
Πανδημία του κορονοϊού
Το προφίλ του σε συνδυασμό με την ψύχραιμη στάση ως προς την αντιμετώπιση της πανδημίας έλαβε πολύ θετικά σχόλια εντός, αλλά και εκτός Ελλάδας, με πολλούς δημοσιογράφους και άλλους επιστήμονες να κάνουν ειδικές αναφορές στο όνομα του για τη διαχείριση της κρίσης. Σε άρθρο στους The New York Times χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους «ήρωες της επιστήμης στα χρόνια του κορονοϊού».
Προσωπική ζωή
To 1995 παντρεύτηκε την Μίνα Τσιόδρα και μαζί έχουν αποκτήσει 7 παιδιά. Στον ελεύθερό του χρόνο είναι ιεροψάλτης. Το 2021 χειροθετήθηκε άρχων οφφικιάλιος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πανδημία του κορονοϊού στην Ελλάδα το 2020
Μπένο Όνεζοργκ
Ο Μπένο Όνεζοργκ (Benno Ohnesorg, 15 Οκτωβρίου 1940 - 2 Ιουνίου 1967) ήταν Γερμανός φοιτητής που σκοτώθηκε από αστυνομικό κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Δυτικό Βερολίνο.
Ο θάνατος
Στη Γερμανία και συγκεκριμένα στο Δυτικό Βερολίνο, στην καρδιά της διαιρεμένης Γερμανίας και της διχασμένης Ευρώπης του Ψυχρού πολέμου, με εμβληματικό σύμβολο της ακραίας σύγκρουσης των δυο πόλων το Τείχος του Βερολίνου, η επίσκεψη του σάχη του Ιράν πυροδότησε θύελλα αντιδράσεων και διαμαρτυριών. Ο 27χρονος φοιτητής Μπένο Όνεζοργκ αποφάσισε να συμμετάσχει για πρώτη φορά στη ζωή του σε διαδήλωση στις 2 Ιουνίου του 1967. Έχοντας διαβάσει στις εφημερίδες ρεπορτάζ για την απίστευτη κτηνωδία της Σαβάκ, της μυστικής υπηρεσίας του σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί του Ιράν, η οποία βασάνιζε ανελέητα και δολοφονούσε χωρίς δισταγμό τους αντιπάλους του τυραννικού καθεστώτος του Ιράν, ο Όνεζοργκ αισθάνθηκε την ανάγκη να διαδηλώσει την αποδοκιμασία του. Έτσι το βράδυ της μοιραίας ημέρας βρέθηκε μαζί με πλήθος αριστερών φοιτητών μπροστά στο κτίριο της Όπερας του Δυτικού Βερολίνου, όπου ο σάχης του Ιράν, που βρισκόταν σε επίσημη επίσκεψη στη Δυτική Γερμανία, επρόκειτο να παρακολουθήσει παράσταση.
Τα πνεύματα ήταν ήδη οξυμμένα από το μεσημέρι, καθώς πράκτορες των ιρανικών μυστικών υπηρεσιών πραγματοποίησαν επιθέσεις με καδρόνια και μπίλιες από ρουλεμάν, εναντίον αντισαχικών διαδηλωτών, υπό τα απαθή βλέμματα των Γερμανών αστυνομικών. Στις 19.57, μόλις έκλεισαν οι πόρτες της Όπερας, ο Έριχ Ντούενζινγκ, αρχηγός της αστυνομίας, έδωσε την εντολή στους άνδρες του: "Βγάλτε τα κλομπ και διαλύστε τους!". Με την εντολή αυτή οι αστυνομικοί επιτέθηκαν απροειδοποίητα μαινόμενοι επί τους πλήθους των διαδηλωτών και των περιέργων, τραυματίζοντας οποιονδήποτε βρισκόταν μπροστά τους. Ο Μπένο Όνεζοργκ, αιμόφυρτος από τα χτυπήματα και ανυπεράσπιστος, προσπάθησε να απομακρυνθεί από τον τόπο των επεισοδίων και κρύφτηκε στην πίσω αυλή κάποιου κοντινού κτιρίου. Σμήνος αστυνομικών τον περικύκλωσε. Ο 40χρονος βαθμοφόρος της αστυνομίας Καρλ Χάιντς Κούρας έβγαλε το περίστροφό του και τον δολοφόνησε εν ψυχρώ, πυροβολώντας τον στο πίσω μέρος του κρανίου ενώ βρισκόταν πεσμένος στα γόνατα, μπροστά από το δημαρχείο Σένεμπεργκ του Δυτικού Βερολίνου. Ο άτυχος φοιτητής ξεψύχησε λίγα λεπτά αργότερα στο νοσοκομείο Μοαμπίτ του Δυτικού Βερολίνου. Η σορός του Όνεζοργκ μεταφέρθηκε συνοδεία χιλιάδων αυτοκινήτων από το Δυτικό Βερολίνο στη γενέτειρά του, κοντά στην πόλη του Αννόβερου, όπου και θάφτηκε.
Αντιδράσεις
Στο επίκεντρο των συζητήσεων του συνεδρίου «Πανεπιστήμιο και δημοκρατία: Προϋποθέσεις και οργάνωση της Αντίστασης», που έγινε στο Αννόβερο αμέσως μετά την κηδεία του φοιτητή και στο οποίο συμμετείχαν περισσότεροι από 5.000 φοιτητές, βοηθοί και καθηγητές από όλα τα πανεπιστήμια της χώρας, βρέθηκε το θέμα της βίας ενάντια στο κατεστημένο, όπου διασταύρωσαν τα ξίφη τους ο καθηγητής Γιούργκεν Χάμπερμας και τα ηγετικά στελέχη της Σοσιαλιστικής Γερμανικής Φοιτητικής Ενωσης (SDS) Ρούντι Ντούσκε και Χανς-Γιούργκεν Κραλ, οι οποίοι και διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο καθ΄ όλη τη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος διαμαρτυρίας.
Η φρικιαστική δολοφονία του Όνεζοργκ, ο οποίος είχε παντρευτεί μόλις πέντε εβδομάδες νωρίτερα, δεν ανήκε σε καμία πολιτική οργάνωση, μισούσε τη βία και επισκεπτόταν σποραδικά τα γραφεία της Ευαγγελικής Φοιτητικής Ένωσης, συγκλόνισε τη Δυτική Γερμανία και προκάλεσε τρομερές πολιτικές μετατοπίσεις στη νεολαία. Μέσα σε μία νύχτα, κυριολεκτικά, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι Γερμανοί ριζοσπαστικοποιήθηκαν. Η δολοφονία του Όνεζοργκ έγινε σύμβολο της σκληρότητας του γερμανικού καθεστώτος. Καθώς μάλιστα συνδυάστηκε με το γεγονός ότι τη χώρα κυβερνούσε ο συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών, ο οποίος προωθούσε προς ψήφιση νομοσχέδιο για την κήρυξη κατάστασης πολιορκίας σε περίπτωση ανάγκης, εκατοντάδες χιλιάδες αριστεροί Γερμανοί ερμήνευσαν τον συνδυασμό των δεδομένων αυτών ως προοίμιο αναβίωσης του ολοκληρωτισμού στη Δυτική Γερμανία. Πάνω από 100.000 φοιτητές διαδήλωσαν σε ολόκληρη τη Δυτική Γερμανία τις επόμενες μέρες. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι πυρήνας της φοιτητικής εξέγερσης αναδείχθηκε η ακραία αριστερή Σοσιαλιστική Φοιτητική Ένωση (SDS) και η συσπείρωση της Εξωκοινοβουλευτικής Αντιπολίτευσης (APO). Από αυτές τις διαδηλώσεις γεννήθηκε το «Κίνημα της 2ας Ιουνίου» ενώ τότε, επίσης, ξεκίνησε και ο ένοπλος αγώνας από ορισμένες ομάδες, με χαρακτηριστικότερη εκείνη της RAF (Φράξια Κόκκινος Στρατός) του Αντρέας Μπάαντεν και της Ουλρίκε Μάινχοφ.
Ο δολοφόνος αστυνομικός αθωώθηκε από το δικαστήριο. Το 2009 η Γερμανία σοκαρίστηκε από την αποκάλυψη ότι ο αστυνομικός που πυροβόλησε και σκότωσε τον Μπένο Όνεζοργκ ήταν και πράκτορας της ανατολικογερμανικής μυστικής υπηρεσίας Στάζι και εγγεγραμμένο μέλος του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας. Το γεγονός ανακαλύφθηκε από τον ιστορικό Χέλμουτ Μίλερ Ένμπεργκ, ο οποίος εργαζόταν στην Υπηρεσία Διαχείρισης των Αρχείων της Στάζι: «''Έπεσα από την καρέκλα μου. Κάτι τέτοιο δεν μου είχε τύχει ποτέ. Έχω διαβάσει τα πιο τρελά πράγματα, αλλά ότι ένας Δυτικογερμανός αστυνομικός πήρε ένα 38άρι περίστροφο από τη Στάζι αυτό πρώτη φορά το διάβαζα στα 17 χρόνια που λειτουργεί η υπηρεσία''». Σε συνέντευξή του ο Καρλ Χάινς Κούρας παραδέχθηκε ότι ήταν ταγματάρχης της Στάζι. Σύμφωνα με τα αρχεία που ερεύνησαν οι ιστορικοί, ο Κούρας ζήτησε το 1955 από τις αρχές της Ανατολικής Γερμανίας να ενταχθεί στην αστυνομία της χώρας. Η αποκάλυψη πως ο Κούρας ήταν πράκτορας της ανατολικογερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών αναθέρμανε τις συζητήσεις για το εάν οι ταραχές που έγιναν το 1968 ήταν «υποκινούμενες» ή όχι. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που επεξεργάστηκαν οι ιστορικοί ερευνητές, μετά τη δολοφονία η Στάζι έκοψε κάθε επικοινωνία με τον κατάσκοπό της στο Δυτικό Βερολίνο, στέλνοντάς του και ένα οριστικό μήνυμα που έγραφε: «Κατάστρεψε όλο το υλικό. Σταμάτησε κάθε εργασία επί του παρόντος. Το συμβάν αντιμετωπίζεται ως ένα πολύ ατυχές γεγονός».
Σήμερα, στο σημείο όπου δολοφονήθηκε ο Μπένο Όνεζοργκ έχει στηθεί μνημείο, φιλοτεχνημένο από τον γλύπτη Άλφρεντ Χρντλίκα, με επίγραμμα «ο θάνατος του διαδηλωτή». Ο Ούβε Τιμ, γνωστός συγγραφέας και φίλος του Όνεζοργκ, αφιέρωσε στον παλιό του συμμαθητή ένα «ρέκβιεμ», με τον τίτλο «Ο φίλος και ο ξένος».
SingularLogic
Η SingularLogic είναι ελληνική εταιρεία πληροφορικής, που παρέχει επιχειρηματικό λογισμικό, εξειδικευμένες ψηφιακές λύσεις και υπηρεσίες σε μεγάλες επιχειρήσεις και οργανισμούς του Ιδιωτικού και του Δημόσιου τομέα. Η εταιρεία απασχολεί πάνω από 250 εργαζόμενους (στοιχεία 2023) και ανήκει κατά 60% στον Όμιλο εταιρειών της Space Hellas. Πρόεδρος της εταιρείας είναι ο κ. Σπυρίδων Μανωλόπουλος και Διευθύνων Σύμβουλος είναι ο Ιωάννης Μερτζάνης.
Η εταιρεία συμμετέχει σε όλες τις εκλογικές διαδικασίες από το 1981 μέχρι σήμερα, συνεργαζόμενη με το Υπουργείο Εσωτερικών στο έργο της συλλογής, επεξεργασίας και μετάδοσης των αποτελεσμάτων των Εκλογών (Εθνικών, Ευρωεκλογών, Περιφερειακών & Δημοτικών, Δημοψηφισμάτων). Τα επίσημα εκλογικά αποτελέσματα είναι αρμοδιότητα των κατά τόπους Πρωτοδικείων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργείο Εσωτερικών (Ελλάδα) Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Δαγοβέρτος Γ΄
Ο Δαγοβέρτος Γ΄, Dagobert III (699 - 715) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν Βασιλιάς των Φράγκων (711 - 715).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Χιλδεβέρτου Γ΄ των Φράγκων και της Εντόννε· το όνομα της μητέρας του είναι μεταγενέστερη φαντασία.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 711 στα τρία Φραγκικά βασίλεια: η Νευστρία-Βουργουνδία και η Αυστρασία είχαν ήδη ενοποιηθεί μετά από τη νίκη τού Πεπίνου τού Χέρσταλ το 687 στο Τερτύ. Ήταν 12ετής και την πραγματική εξουσία ασκούσε ο Πεπίνος τού Χέρσταλ μαγιορδόμος των Φράγκων. Αυτός απεβίωσε το 714· ακολούθησε διαφωνία, ανοικτά μερικές φορές, των κληρονόμων του με τους ευγενείς της Νευστρίας, οι οποίοι εξέλεξαν μαγιορδόμους. Το επόμενο έτος απεβίωσε και ο Δαγοβέρτος Γ΄· η Ιστορία των Φράγκων αναφέρει, ότι απεβίωσε από ασθένεια, δεν περιγράφει πάντως τις πράξεις ή τον χαρακτήρα του.
Ενώ η προσοχή επικεντρώθηκε στις μάχες με του Φρισίους στο βορρά, οι περιοχές στο νότο άρχισαν να αποσχίζονται κατά τη σύντομη βασιλεία του: ο Σαβέρικ επίσκοπος τού Ωσέρ ήταν μαχητικός και υπέταξε τις πόλεις Ορλεάνη, Νεβέρ, Αβαλλόν και Τοννέρ. Επίσης ο Εύδης ο Μέγας στην Τουλούζη της Ακουιτανίας και ο Αντενόρ στην Προβηγκία ήταν στην πραγματικότητα ανεξάρτητοι μεγιστάνες.
Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Δήμος Λαμιέων
Ο Δήμος Λαμιέων είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης την 1η Ιανουαρίου 2011. Προέκυψε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Λαμιέων, Γοργοποτάμου, Λειανοκλαδίου και Υπάτης και της κοινότητας Παύλιανης. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 947 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 75.315 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου ορίστηκε η Λαμία.
Δημοτική Ενότητα Γοργοποτάμου
Σύνολο [ 3.374 ]
Δημοτική Ενότητα Λαμιέων
Σύνολο [ 64.716 ]
Δημοτική Ενότητα Λειανοκλαδίου
Σύνολο [ 2.186 ]
Δημοτική Ενότητα Παύλιανης
Σύνολο [ 498 ]
Δημοτική Ενότητα Υπάτης
Σύνολο [ 4.541 ]
Δήμαρχοι Λαμιέων
Δήμαρχοι Λαμιέων διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής:
Παραπομπές
Λαμιεων Λ
Μαμούρρας
Το Μαμούρρας (Mamurras ή Mamurasi) είναι πόλη και πρώην δήμος στον νομό της Λέζα στη βορειοδυτική Αλβανία. Στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 έγινε ενότητα του δήμου Κουρμπίν. Ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2011 ήταν 15.284 άτομα. Η πόλη βρίσκεται 8 χιλιόμετρα από την Αδριατική Θάλασσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Σάο Μιγκέλ
Το Σάο Μιγκέλ, (πορτογαλικά: São Miguel) είναι νησί στον Ατλαντικό που ανήκει στην Πορτογαλία και συγκεκριμένα στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Αζορών. Έχει έκταση 746,8 τ.χλμ. και 137.699 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η πόλη Πόντα Ντελγάδα με 68.809 κατοίκους (2011). Είναι το μεγαλύτερο πορτογαλικό νησί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζόρες
Χρυσόθεμις (του Σταφύλου)
Ένα από τα πολλά μυθικά πρόσωπα που αναφέρονται στην Ελληνική Μυθολογία ήταν και η Χρυσόθεμις, η σύζυγος του Σταφύλου, (γιου του Διονύσου ή του Θησέα) και μητέρα της Μολπαδίας, της Παρθένου και της Ροιούς.
Όπως σημειώνει ο Διόδωρος από την ένωση της Ροιούς με τον Απόλλωνα γεννήθηκε ο Άνιος.
Πηγές
• "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica” τομ.6οςς, σελ.361.
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μάχη του Μαρί
Η Μάχη του Μαρί, επίσης γνωστή ως Καταστροφή του Μαρί, ήταν μάχη μεταξύ των Μαμελούκων της Αιγύπτου και των Αρμενίων της Κιλικιανής Αρμενίας στις 24 Αυγούστου 1266.
Η σύγκρουση ξεκίνησε όταν ο Μαμελούκος Σουλτάνος, Μπαϊμπάρς, απαίτησε από τον Βασιλέα της Αρμενίας, Χετούμ Α΄, να εγκαταλείψει την συμμαχία του με τους Μογγόλους, καθώς και να τεθεί υποτελής του και να επιστραφούν στους Μαμελούκους τα εδάφη και τα φρούρια, τα οποία ο Χετούμ είχε αποκτήσει μέσω της συμμαχίας του με τους Μογγόλους.
Μετά τις απειλές αυτές, ο Χετούμ Α΄ μετέβη στην αυλή των Μογγόλων του Ιλχανάτου στην Περσία, ώστε να λάβει στρατιωτική βοήθεια. Στην διάρκεια της απουσίας του, ωστόσο, οι Μαμελούκοι βάδισαν εναντίον της Κιλικιανής Αρμενίας, υπό την ηγεσία του Αλ-Μανσούρ Αλί και του Μαμελούκου διοικητή, Καλαούν.
Οι δύο υιοί του Χετούμ Α΄, ο Λέων (ο μελλοντικός Βασιλέας Λέων Β΄) και ο Τορός ηγήθηκαν της άμυνας ενισχύοντας σημαντικά τα φρούρια που ευρίσκονταν στην είσοδο των εδαφών της Κιλικίας. Οι Μαμελούκοι, ωστόσο, προσπέρασαν τα φρούρια περνώντας μέσω των βουνών, και συνάντησαν τους Αρμένιους στο Μαρί, κοντά στο Νταρμπσάκ στις 24 Αυγούστου 1266, όπου οι Αρμένιοι ηττήθηκαν. Ο Λέων πιάστηκε αιχμάλωτος, ενώ ο Τορός σκοτώθηκε στην διάρκεια της μάχης. Ο Αρμενομογγόλος υιός του Κοντόσταυλου Σιμπάτ, γνωστός ως Βασίλ Τατάρ, πιάστηκε επίσης αιχμάλωτος από τους Μαμελούκους και οδηγήθηκε στην αιχμαλωσία μαζί με τον Λέοντα, αν και φέρεται να έτυχαν καλής συμπεριφοράς.
Μετά την νίκη τους, οι Μαμελούκοι εισέβαλαν στην Κιλικία, λεηλατώντας τις τρεις μεγάλες πόλεις της κιλικιανής κοιλάδας: την Μαμίστρα, τα Άδανα και την Ταρσό, καθώς και το λιμάνι του Αγιάς. Μια άλλη ομάδα Μαμελούκων υπό τον Μανσούρ κατέλαβε την πρωτεύουσα των Αρμενίνων, Σις. Η λεηλασία διήρκεσε επί διάστημα 20 ημερών, ενώ 40.000 Αρμένιοι πιάστηκαν αιχμάλωτοι.
Όταν ο Χετούμ Α΄ κατέφθασε συνοδευόμενος από μογγολικά στρατεύματα, η χώρα είχε ήδη καταστραφεί. Ο Χετούμ Α΄ υποχρεώθηκε να διαπραγματευτεί την επιστροφή του υιού του, Λέοντα, παραχωρώντας τον έλεγχο των συνοριακών φρουρίων της Αρμενίας στους Μαμελούκους. Το 1269, ο Χετούμ Α΄ παραιτήθηκε υπέρ του υιού του, ενώ ο ίδιος εκάρη μοναχός, ωστόσο απεβίωσε έναν χρόνο αργότερα. Ο Λεβόν ευρέθηκε στην δύσκολη περίπτωση της διατήρησης της Κιλικίας ως υποτελή της Μογγολικής Αυτοκρατορίας, ενώ, ταυτόχρονα, όφειλε να πληρώνει φόρο υποτέλειας στους Μαμελούκους.
Πηγές
Μαρι Μαρι Κατηγορία:Μεσαιωνική Κιλικία
Φιλόδημος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Φιλόδημος αναφέρονται:
Ελβίρα Ευσταθίου
Η Ελβίρα Ευσταθίου (Αθήνα, 5 Ιουλίου 1989) είναι ελληνίδα αθλήτρια κολύμβησης με διεθνείς διακρίσεις και Παιδίατρος. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο με την Εθνική ομάδα κολύμβησης όπου αγωνίστηκε στα 400μ και 800μ ελεύθερο αλλά και στα 200μ πεταλούδα. Παράλληλα με τη συμμετοχή της σε πανελλήνια, πανευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα, φοίτησε στην Ιατρική σχολή Αθηνών. Στη συνέχεια, ειδικεύτηκε στην Παιδιατρική στην Α' Πανεπιστημιακή Κλινική του ΕΚΠΑ για τέσσερα (4) έτη (Νοσοκομείο Παίδων, Αγία Σοφία) και έπειτα απέκτησε πολύτιμη εργασιακή εμπειρία στο Λονδίνο (King's College Hospital, Guy's St Thomas Hospital) στην επείγουσα Παιδιατρική και την παιδιατρική Πνευμονολογία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της κολύμβησης Κατηγορία:Κολυμβητές ΠΑΟ Κατηγορία:Ιατρός Κατηγορία:Παιδίατρος
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ζάμπιας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ζάμπιας (αγγλικά: Football Association of Zambia, FAZ) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Ζάμπια. Εδρεύει στη Λουσάκα. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ζάμπιας.
Ιστορία
Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1929.
BBC UKTV
Ιστορικό
Το κανάλι ξεκίνησε να εκπέμπει στην Αυστραλία τον Αύγουστο του 1996, έγινε διαθέσιμο από την πλατφόρμα Austar (η οποία εξαγοράστηκε και απορροφήθηκε από την Foxtel το 2012) τον Απρίλιο του 1999 και από την Optus τον Οκτώβριο του 2002. Μία νέα έκδοση του καναλιού για τη Νέα Ζηλανδία με διαφορετικό πρόγραμμα ξεκίνησε να εκπέμπει τον Νοέμβριο του 2003 από την πλατφόρμα Sky Television.
Στις 3 Οκτωβρίου του 2009 κυκλοφόρησε ένα νέο λογότυπο για το κανάλι, όπου στο όνομα φαινόταν και το λογότυπο του BBC. Από τις 15 Νοεμβρίου του 2009 το κανάλι εκπέμπει και σε HD. Τον Απρίλιο του 2013 το κανάλι μετονομάστηκε σε BBC UKTV.
Αλλαγές
Από τις 1 Ιουλίου του 2008 το κανάλι ανήκει εξ' ολοκλήρου στο BBC Worldwide. Πιο πριν το BBC Worldwide είχε μόλις το 20%, σε συνεργασία με τις εταιρείες Foxtel (ιδιοκτησία της News Corp Australia και της Telstra) και FremantleMedia (θυγατρική της RTL Group, ιδιοκτησία της πολυεθνικής Bertelsmann).