cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χλαινιέλλος ο μελανόκερως
Ο Χλαινιέλλος ο μελανόκερως (Chlaeniellus nigricornis) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Carabidae και την υποοικογένεια Chlaeniinae. Το γένος Χλαινιέλλος (Chlaeniellus) προγενέστερα θεωρήθηκε υπογένος του γένους Κλένιους (Chlaenius). Το σημερινό γένος Chlaeniellus εκπροσωπείται στην Ευρώπη με ένδεκα είδη, από τα οποία στην Ελλάδα συναντούμε επτά είδη. Αυτά είναι εκτός από τον Chlaeniellus nigricornis ο Chlaeniellus flavipes, ο Chlaeniellus nitidulus, ο Chlaeniellus terminatus, ο Chlaeniellus tristis ο Chlaeniellus vestitus και στην Κύπρο, όχι όμως ενδημικά, ο Chlaeniellus douei.
Το όνομα «nigricornis» αναφέρεται στο χρώμα των κεραιών, οι οποίες με εξαίρεση το πρώτο άρθρο είναι μαύρες (niger (λατινικά) = μελανό, cornu (λατινικά) = κεραία). Το χρώμα των κεραιών όμως δεν αρκεί ώστε να ξεχωρίζει ο Χλαινιέλλος ο μελανόκερως από όμοια είδη.
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το σώμα έχει τη μορφή που συναντούμε κατά κανόνα στα είδη της οικογένειας Carabidae. Είναι επίπεδο, με γερά πόδια που επιτρέπουν γρήγορo τρέξιμο, και το στενό κεφάλι με μεγάλους οφθαλμούς δείχνει προς τα μπροστά. Αποκτά μήκος από 9 έως σχεδόν 13 χιλιοστόμετρα.
Τα στοματικά μόρια  δείχνουν προς τα μπροστά. Οι άνω γνάθοι στην έξω πλευρά έχουν αυλάκωση, σε αυτήν όμως δεν υπάρχουν τρίχες. Οι γναθικές προσακτρίδες και οι χειλικές προσακτρίδες  τελειώνουν με τον ίδιο χαρακτηριστικό τρόπο, ούτε ακονισμένες ούτε κομμένες  (Εικ. 1). Οι κεραίες  είναι νηματοειδείς και συνίστανται από ένδεκα άρθρα. Είναι μαύρες με εξαίρεση το πρώτο άρθρο και το πολύ τη βάση του δεύτερου άρθρου, που είναι κιτρινωπό καφέ. Μόνο από το τέταρτο άρθρο ένα λεπτό τρίχωμα σκεπάζει τις κεραίες και γι' αυτό το λόγο δεν γυαλίζουν. Τα πρώτα τρία άρθρα γυαλίζουν και μόνο στο τέλος κάθε άρθρου μπορεί να έχουν μεμονωμένα μαλλιά (Εικ. 5). Σπουδαίο χαρακτηριστικό είναι ο αριθμός των γερών μαλλιών στην πάνω άκρη των ματιών. Σε όλα τα είδη του Χλαινιέλλος έχει μόνο μια τέτοια «γουρουνότριχα» (Εικ. 4).
Βλέποντας από πάνω το πρόνωτο στην πλευρική άκρη είναι παντού κυρτό προς τα έξω και οι οπίσθιες έξω άκρες είναι αποστρογγυλεµένες. Η στιγμάτωση του προνώτου είναι παντού μέτρια πυκνή. Δεν γίνεται πιο πυκνή προς την οπίσθια άκρη του προνώτου (Εικ. 3). Όπως το κεφάλι, το πρόνωτο είναι ζωηρά κοκκινωπό χαλκόχρωμο, ή μόνο πράσινο με χάλκινες αποχρώσεις.
Τα έλυτρα είναι πράσινα με λεπτό χρυσωπό τρίχωμα (φαίνεται καλά στην δεξιά κάτω άκρη της Εικ. 3). Έχει εννιά ή δέκα σειρές στιγμάτων. Η πρώτη σειρά τρέχει δίπλα στο θυρεό και είναι πολύ κοντή. Οι ακόλουθες σειρές τρέχουν παράλληλες στη ραφή κατά μήκος του ελύτρου. Τα διαστήματα μεταξύ των σειρών είναι σχεδόν επίπεδα. Η οπίσθια άκρη των δυο ελύτρων είναι στρογγυλεμένη ως σύνολο (όχι η κάθε μία ξεχωριστά).
Το χρώμα των ποδιών ποικίλει. Μπορεί να είναι μαύρο ή καστανό ή κιτρινωπό κόκκινο. Οι ταρσοί  όλων των ποδιών είναι  πενταμερείς. Τα πρώτα τέσσερα ταρσομερή των μπροστινών ποδιών των αρσενικών είναι τετραγωνικά επεκταμένα.
Βιολογία
Ο βιολογικός κύκλος ολοκληρώνεται σε ένα χρόνο. Είναι τα ακμαία που ξεχειμωνιάζουν. Η σύζευξη γίνεται την άνοιξη. Όπως τα ακμαία, οι προνύμφες είναι θηρευτές.
Πηγές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Τζιλ Σόλεν
Η Τζιλ Σόλεν (αγγλ. Jill Schoelen) γεννημένη στις 21 Μαρτίου του 1963 στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια είναι μια Αμερικανίδα ηθοποιός. Με μαύρα μάτια και μαλλιά και τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή της υπήρξε μια από τις λιγότερο συμβατικές "σκριμ κουήνς" της δεκαετίας του '80.
Βιογραφία - Σταδιοδρομία
Κόρη της γνωστής σχεδιάστριας μόδας Ντόροθι Σόλεν, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλιφόρνια. Σπούδασε υποκριτική και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της συμμετέχοντας σε τηλεταινίες και σήριαλ. Η πρώτη της εμφάνιση γίνεται σε ηλικία 17 ετών στην τηλεταινία Best of Times (1981) δίπλα στον επίσης πρωτοεμφανιζόμενο Νίκολας Κέιτζ. Ακολουθούν τηλεοπτικές σειρές όπως το ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ελλάδα Little House on the Prairie (Το μικρό σπίτι στο λιβάδι) και T.J. Hooker. Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση είναι στην κωμωδία του Τζόελ Σουμάχερ D.C. Cab (1983). Ακολουθούν κάποιες νεανικές ταινίες και το 1985 συμμετέχει για πρώτη φορά σε μια ταινία τρόμου, μια επιλογή που θα σημαδέψει την μετέπειτα καριέρα της. Ξεκινώντας με το Chiller (1985) του Γουές Κρέηβεν θα εμφανιστεί σε πολλές ακόμα ταινίες τρόμου αποκτώντας το δικό της κοινό. Το 1987 πρωταγωνιστεί στο καλτ πλέον θρίλερ The Stepfather και γίνετε ευρέως γνωστή. Ακολουθεί μια ακόμα επιτυχία με το The Phantom of the Opera (1989).
Ενώ όλα δείχνουν ένα λαμπρό μέλλον και ακόμα μεγαλύτερη καταξίωση η μετέπειτα συμμετοχή της σε ταινίες χαμηλού ποιοτικά επιπέδου όπως τα φιλμ Curse II: The Bite (1989), Cutting Class (1989) και Popcorn (1991) οδηγούν την καριέρα της σε απαξίωση. Μια δυναμική επιστροφή με την τηλεταινία When a Stranger Calls Back (1993) δεν στάθηκε αρκετή για την οριστική της επιστροφή στις επιτυχίες και έτσι το 1996 αποσύρεται από το χώρο για να αφοσιωθεί στο μεγάλωμα των παιδιών της.
Προσωπική ζωή
Η Τζιλ διατηρούσε σχέση στο παρελθόν με τον γνωστό ηθοποιό Μπραντ Πιτ. Γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας Cutting Class και αρραβωνιάστηκαν λίγο μετά. Ο αρραβώνας διαλύθηκε μετά από 3 μήνες. Το 1993 παντρεύεται τον μουσικοσυνθέτη Άντονι Μαρινέλι με τον οποίο και απέκτησε δύο παιδιά. Σήμερα ζει στο Ενσίνο της Καλιφόρνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμπντέλ Αζίζ
Ο Αμπντέλ Αζίζ ή Ανπντ Ελ Αζίζ (24 Φεβρουαρίου 1878 - 10 Ιουνίου 1943) ήταν σουλτάνος του Μαρόκου.
Γεννήθηκε στο Μαρόκο και ήταν γιος του Σουλτάνου Μουλάι Ελ Χασάν από μητέρα Κιρκασία. Ανήλθε στο θρόνο σε ηλικία 16 ετών, μετά το θάνατο του πατέρα του. Το 1900, μετά το θάνατο του Αντιβασιλέα και συμβούλου του, Σι Αχμέντ, ανέλαβε ο ίδιος τη διακυβέρνηση της Χώρας του. Μετά από συμβουλή της Κιρκασίας μητέρας του στράφηκε προς τη δυτικοποίηση της Χώρας και προσπάθησε να επιβάλει δυτικότροπο πολιτισμό. Το γεγονός όμως αυτό προκάλεσε την έντονη αντίδραση των ορθοδόξων μουσουλμάνων, οι οποίοι τον κατηγόρησαν ότι «ο ίδιος πουλήθηκε στους ξένους και θέλει να πουλήσει και τη χώρα του». Προκειμένου τότε ο Αμπντέλ Αζίζ να θέσει τέρμα σε εκείνες τις θρησκευτικές και συνάμα υστερικές εσωτερικές ταραχές που ακολούθησαν, αλλά και τις διαμάχες των ευρωπαϊκών κυρίως δυνάμεων που αμίλλονταν στην οικονομική διείσδυσή τους στη χώρα του, αναγκάσθηκε το 1906 να συγκαλέσει τη Διάσκεψη της Αλγεθίρας στην Ισπανία.
Παρά ταύτα όμως δεν κατέστη δυνατόν να τηρηθούν τα συμφωνηθέντα, αφού το επόμενο έτος εξερράγη επανάσταση από τον μεγαλύτερο αδελφό του Μουλάι Ελ Χαφίντ, η οποία και κατέληξε στην εκθρόνισή του. Ένα χρόνο μετά, τον Αύγουστο του 1908, ο Αμπντέλ Αζίζ προσπάθησε να ανακτήσει το θρόνο του χωρίς όμως να το επιτύχει. Αργότερα ο Αμντέλ Αζίζ συμφιλιώθηκε με τον αδελφό του και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στη Ταγγέρη όπου και πέθανε το 1943.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουλτάνοι του Μαρόκου
Μουράτ Γιλντιρίμ
Ο Μουράτ Γιλντιρίμ (τουρκικά: Murat Yıldırım) είναι Τούρκος ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου στο Ικόνιο της Τουρκίας. Η καταγωγή των γονιών του είναι από το Μαρντίν. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής λογοτεχνίας, ο Μουράτ μεγάλωσε στο Ικόνιο και στα Άδανα όπου oι γονείς του ζουν ακόμη. Έχει δύο αδερφές.
Αποφοίτησε από το τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Yildiz Technical University στην Κωνσταντινούπολη, ενώ από μικρός είχε ιδιαίτερο ταλέντο και ενδιαφέρον για τα μαθηματικά. Το ενδιαφέρον του όμως και για την μουσική και το θέατρο ξεκίνησε σε μικρή ηλικία καθώς συμμετείχε σε πολλές παραστάσεις του σχολείο του. Ως φοιτητής ήταν μέλος ροκ συγκροτήματος παίζοντας ντραμς. Τότε ξεκίνησε να συμμετέχει στην θεατρική ομάδα του πανεπιστημίου του και να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής.
Αφού συμμετείχε σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, στην αρχή ερασιτεχνικά και αργότερα επαγγελματικά,ένας σεναριογράφος που τον είδε να παίζει σε μία κωμωδία τον πρότεινε στην εταιρία παραγωγής BKM του Γιλμάζ Ερντογάν, έτσι πήρε τον πρώτο του μικρό ρόλο στο Olumsuz Ask. Αργότερα συμμετείχε στις σειρές Bütün Cocuklarim και Büyük Yalan ενώ είχε και ένα ρόλο στη ταινία Organize İşler.
Ο πρώτος του πρωταγωνιστικός ρόλος και επιτυχία ήρθε με την ρομαντική κομεντί Fitrina το 2006 ενώ την ίδια χρονιά για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην ταινία Araf προτάθηκε για βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο φεστιβάλ Χρυσού Πορτοκαλιού (Altın Portakal) της Αττάλεια, ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ στη Τουρκία. Το 2007 πρωταγωνίστησε στο Asi, σειρά που έχει προβληθεί σε 73 χώρες ενώ το 2011 ήταν υποψήφια στο τηλεοπτικό φεστιβάλ του Μόντε Κάρλο λόγω του γεγονότος ότι ήταν η σειρά με την δεύτερη μεγαλύτερη τηλεθέαση στον κόσμο στο είδος της, γεγονός που αύξησε την φήμη και την δημοφιλία του. Κατά την διάρκεια της των γυρισμάτων του Asi, ο Γιλντιρίμ πρωταγωνίστησε στην ταινία Πληγές του Φθινοπώρου (Güz Sancısı), την πρώτη Τούρκικη ταινία με αναφορά στα Σεπτεμβριανά και στο πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.
Κατάλογος Σειρών
♦ Έχουν προβληθεί στην Ελληνική Τηλεόραση
Προσωπική ζωή
Από το 2008 έως το 2014 ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μπουρτσίν Τερζίογλου, με την οποία γνωρίστηκαν το 2006 στα γυρίσματα της σειράς «Firtina». Από το 2016 είναι παντρεμένος με την ηθοποιό και εστεμμένη Miss Morocco 2006, Ιμάν Ελ Μπάνι.
Μουράτ Γιλντιρίμ και Ελλάδα
Ο Μουράτ Γιλντιρίμ έγινε γνωστός στην Ελλάδα μετά την επιτυχία του Έρωτας και Τιμωρία (Aşk ve Ceza) που προβλήθηκε από το Mega Channel, η σειρά παραμένει μέχρι σήμερα η Τούρκικη σειρά με τα μεγαλύτερα ποσοστά τηλεθέασης στην Ελλάδα αφού το τελευταίο επεισόδιο στις 16 Μαρτίου 2012 έφτασε το 48,8%. Η πρώτη του επαφή όμως με την Ελλάδα ήταν με την προβολή της ταινίας Πληγές του Φθινοπώρου(Güz Sancısı), στης οποίας την πρεμιέρα στην Αθήνα είχε παρευρεθεί. Τον Ιούνιο του 2012 ο τηλεοπτικός σταθμός ΑΝΤ1 προέβαλε την σειρά Αsi η οποία είχε επίσης μεγάλη επιτυχία αποτελώντας σταθερά το προϊόν με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση του σταθμού αλλά και της ημέρας κάποιες φορές, ενώ μετά την μεταφορά της στις 12:00 το πρωί απέναντι από την εκπομπή πρωινό μου άγγιξε μέχρι το 40% παραμένοντας καθημερινά νικήτρια.
Τζον Όμπρι
Ο Τζον Όμπρι FRS (John Aubrey, 12 Μαρτίου 1626 - 7 Ιουνίου 1697) ήταν Άγγλος αρχαιολόγος, φυσικός φιλόσοφος (η φιλοσοφική μελέτη της φύσης και του φυσικού σύμπαντος που κυριαρχούσε πριν από την ανάπτυξη της σύγχρονης επιστήμης.) και συγγραφέας. Είναι ίσως πιο γνωστός ως συγγραφέας του Σύντομες Ζωές (Brief Lives), της συλλογής σύντομων βιογραφικών έργων του. Ήταν πρωτοπόρος αρχαιολόγος, ο οποίος κατέγραφε (συχνά για πρώτη φορά) πολυάριθμα μεγαλιθικά και άλλα μνημεία στη νότια Αγγλία, και ο οποίος είναι ιδιαίτερα γνωστός ως ο άνθρωπος που ανακάλυψε το μνημείο του Έιβμπερι. Οι τρύπες του Όμπρι στο Στόουνχεντζ πήραν το όνομά του, αν και υπάρχει μεγάλη αμφιβολία ως προς το αν οι τρύπες που παρατήρησαν είναι αυτές που φέρουν το όνομα. Ήταν επίσης πρωτοπόρος λαογράφος, που συγκέντρωσε διάφορα υλικά σχετικά με τα έθιμα, τις παραδόσεις και τις πεποιθήσεις με τον τίτλο "Ερείπια του Εθνικισμού και του Ιουδαϊσμού". Ξεκίνησε να συγκεντρώνει ιστορίες κομητειών τόσο του Ουίλτσαϊρ όσο και του Σάρρεϋ, αν και τα δύο έργα παρέμειναν ημιτελή. Το «Ερμηνεία του Βιλλάρε Ανγκλικάνουμ» (επίσης ημιτελής) ήταν η πρώτη προσπάθεια να συντάξει μια πλήρη μελέτη αγγλικών τοπικών ονομάτων. Είχε ευρύτερα ενδιαφέροντα στα εφαρμοσμένα μαθηματικά και την αστρονομία και διατηρόυσε φιλικές σχέσεις με πολλούς από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της εποχής.
Για μεγάλο μέρος του 19ου και του 20ού αιώνα, χάρη σε μεγάλο βαθμό στη δημοτικότητα του Σύντομες Ζωές, ο Όμπρι έγινε λίγο περισσότερο από ένα διασκεδαστικό αλλά περίεργο, εκκεντρικό και αξιόπιστο κουτσομπολιό. Μόνο τη δεκαετία του 1970 άρχισε να εκτιμάται όλο το εύρος και η καινοτομία της λογιότητάς του. Δημοσίευσε λίγα στη ζωή του, και πολλά από τα πιο σημαντικά χειρόγραφα του (ως επί το πλείστον διατηρημένα στη Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν, την κύρια ερευνητική βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης) παραμένουν αδημοσίευτα ή δημοσιεύονται μόνο σε ελλιπής μορφή.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ίστον Πάιερς ή αλλιώς Πέρσι, κοντά στο Κίνγκτον Σέιντ Μάικλ, χωριό του Ουίλτσαϊρ, σε μια μακρόχρονη και εύπορη οικογένεια με ρίζες στις Ουαλικές Πορείες (ανακριβώς καθορισμένη περιοχή κατά μήκος των συνόρων μεταξύ Αγγλίας και Ουαλίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.). Ο παππούς του, ο Άιζακ Λάιτ, ζούσε στην Έπαυλη Λάιτς Κέρι, στο Σόμερσετ, που τώρα ανήκει στην Εθνική Εμπιστοσύνη για Μέρη Ιστορικού Ενδιαφέροντος ή Φυσικής Ομορφιάς (National Trust for Places of Historic Interest or Natural Beauty). Ο Ρίτσαρν Όμπρι, ο πατέρας του, διέθετε γη στο Ουίλτσαϊρ και στο Χίαρφορντσαϊρ. Για πολλά χρόνια ήταν μοναχοπαίδι, εκπαιδεύτηκε στο σπίτι με έναν ιδιωτικό δάσκαλο, ήταν «μελαγχολία» στη μοναξιά του. Ο πατέρας του δεν ήταν πνευματικός, προτιμώντας τα αθλήματα στο πεδίο (όπως κυνήγι) από τη μάθηση. Ο Όμπρι διάβασε τέτοια βιβλία όπως ήρθαν στον δρόμο του, συμπεριλαμβανομένων των Έσεϊ (Essay) του Φράνσις Μπέικον, και σπούδασε γεωμετρία στα κρυφά. Σπούδασε στο σχολείο γραμματικής του Μάλμσμπερι υπό τον Ρόμπερτ Λατίμερ. (Ο Λατίμερ είχε απαριθμήσει τον φιλόσοφο Τόμας Χομπς μεταξύ των προηγούμενων μαθητών του και ο Όμπρι γνώρισε για πρώτη φορά τον Χομπς, του οποίου θα έγραφε αργότεραν την βιογραφία, στο σπίτι του Λατίμερ.) Στη συνέχεια σπούδασε στη σχολή γραμματικής στο Μπλάντφορντ Φόρουμ, στο Ντόρσετ.
Μπήκε στο Κολλέγιο Τρίνιτι της Οξφόρδης το 1642, αλλά οι σπουδές του διακόπηκαν από τον αγγλικό εμφύλιο πόλεμο. Τα πρώτα αρχαιολογικά έργα του χρονολογούνται από αυτήν την περίοδο στην Οξφόρδη. Το 1646 έγινε μαθητής του Μέσου Ναού (Πανδοχεία της Αυλής). Πέρασε έναν ευχάριστο χρόνο στο Τρίνιτι το 1647, κάνοντας φίλους μεταξύ των συγχρόνων του στην Οξφόρδη και συλλέγοντας βιβλία. Πέρασε μεγάλο μέρος του χρόνου του στη χώρα και το 1649 ανακάλυψε για πρώτη φορά τα μεγαλιθικά ερείπια στο Έιβμπέρι, το οποίο αργότερα χαρτογράφησε και συζήτησε για το σημαντικό αρχαίο έργο του Monumenta Britannica. Επρόκειτο να δείξει το Έιβμπέρι στον Κάρολο Β´ μετά από αίτημα του Βασιλιά το 1663. Ο πατέρας του πέθανε το 1652, αφήνοντας τα μεγάλα κτήματα της οικογένειας των Όμπρι, αλλά μαζί τους κάποια περίπλοκα χρέη.
Καριέρα
Ευλογημένος με γοητεία, γενναιοδωρία του πνεύματος και ενθουσιασμό, ο Όμπρι συνέχισε να γνωρίζει πολλούς από τους πιο διάσημους συγγραφείς, επιστήμονες, πολιτικούς και αριστοκράτες της εποχής του, καθώς και ένα εξαιρετικό εύρος λιγότερο καλά τοποθετημένων ατόμων: πωλητές βιβλίων, έμποροι, η βασιλική μοδίστρα, οι μαθηματικοί και οι κατασκευαστές οργάνων. Ισχυρίστηκε ότι η μνήμη του δεν ήταν «ανθεκτική» από τα πρότυπα του 17ου αιώνα, αλλά από τις αρχές του 1640 διατηρούσε διεξοδικές σημειώσεις σχετικά με τη φυσική φιλοσοφία, τις ιδέες των φίλων του και τις αρχαιότητες. Άρχισε επίσης να γράφει το "Ζωές" επιστημόνων το 1650. Το 1659 προσλήφθηκε για να συνεισφέρει σε μια συνεργατική ιστορία της κομητείας του Ουίλτσαϊρ, οδηγώντας στις ημιτελείς συλλογές του σχετικά με τις αρχαιότητες και τη φυσική ιστορία του νομού. Ο πρώην φίλος του και συνάδελφός του Άντονι Γουντ προέβλεψε ότι μια μέρα θα έσπαζε το λαιμό του ενώ έτρεχε βιαστικά για να πάρει συνέντευξη από κάποιον υποκείμενο επισκέπτη ή κάποιον άλλον. Ο Όμπρι ήταν ένας αμερόληπτος βασιλικός, ο οποίος απολάμβανε τις καινοτομίες που χαρακτηρίζουν την περίοδο Interregnum, εκφράζοντας τη λύπη του για τη ρήξη των παραδόσεων και την καταστροφή αρχαίων κτιρίων που προκλήθηκαν από εμφύλιο πόλεμο και θρησκευτικές αλλαγές. Έπινε στην υγεία του Βασιλιά στο Μεσοβασιλικό Χίαρφορντσαϊρ, αλλά με τον ίδιο ενθουσιασμό παρακολούθησε συναντήσεις στο Λονδίνο του Ρεπουμπλικανικού Ρότα Κλαμπ.
Ο Όμπρι πέθανε από αποπληξία ενώ ταξίδευε, τον Ιούνιο του 1697, και θάφτηκε στο προαύλιο της εκκλησίας της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής της Οξφόρδης.
Βιογραφικές μέθοδοι
Ο Όμπρι, συγκεντρώνοντας όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες, άφησε το έργο της επαλήθευσης σε μεγάλο βαθμό στον Γουντ, και στη συνέχεια στην ερχόμενη γενιά. Είχε λίγο χρόνο και λίγη τάση για συστηματική δουλειά, και έγραψε το "Ζωές" νωρίς το πρωί, ενώ οι οικοδεσπότες του κοιμόταν από τα αποτελέσματα της προηγούμενης νύχτας. Αυτά τα κείμενα ήταν, όπως τα ονόμασε ο Όμπρι, Σχεδιάσματα (Schediasmata), "κομμάτια γραμμένα εκ του πρόχειρου, στην ώθηση της στιγμής". Με την πάροδο του χρόνου, αφήνει σημάδια παράλειψης (παύλες, ελλείψεις σε ημερομηνίες και γεγονότα), εισάγοντας νέες πληροφορίες κάθε φορά που του παρουσιάζονται. Τα περιθώρια των σημειωματάριών του είναι διάστικτα με σημειώσεις προς τον εαυτό του, συνήθως το λατινικό "quaere" δηλαδή "αναζήτηση". Συχνά ακολουθείται αυτή η προτροπή, για να "αναζητήσετε". Στη ζωή του Τόμας Χάρκορτ, ο Όμπρι σημειώνει ότι ένας Ρόιντον, ζυθοποιός που ζούσε στο Σάουθγουορκ, φημολογείται πως είχε στην κατοχή του το απολιθωμένο νεφρό του Χάρκορτ: «το έχω δει», γράφει με αποδοχή και "το εκτιμά πολύ" (αναφερόμενος στον Ρόιντον). Ο ίδιος ο Όμπρι εκτίμησε τις αποδείξεις των δικών του ματιών πάνω από όλα, και προσπάθησε πολύ να διασφαλίσει ότι, όπου ήταν δυνατόν, να σημειώνει όχι μόνο τους τελικούς χώρους ανάπαυσης των ανθρώπων, αλλά και τα πορτρέτα και τα χαρτιά τους. Αν και το έργο του κατηγορείται συχνά για ανακρίβεια, αυτή η κατηγορία είναι λανθασμένη. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο Όμπρι απλώς έγραψε αυτό που είχε δει ή ακούσει. Κατά τη μεταγραφή της φήμης, εμφανίζει μια προσεκτική προσέγγιση στην περιγραφή των πηγών. Για παράδειγμα, στη ζωή του Τόμας Σάλονερ (στον οποίο, σημειώνει ο Όμπρι, άρεσε να διαδίδει φήμες στη συνάντηση του Ουέστμινστερ Χολ, που επέστρεφε μετά το μεσημεριανό γεύμα για να τις ανακαλύψει), κατέγραψε ένα ανακριβές και γενναίο ανέκδοτο για το θάνατο του Σάλονερ, στη συνέχεια βρήκε ότι ήταν στην πραγματικότητα για τον Τζέιμς Σάλονερ. Ο Όμπρι άφησε την αρχική ιστορία να παραμείνει στο κείμενό του, επισημαίνοντας παράλληλα το σφάλμα σε μια περιθωριακή σημείωση. Ορισμένα παρόμοια περιστατικά δείχνουν ότι ενδιαφερόταν όχι μόνο για την προφορική ιστορία που σημείωσε, αλλά και για τις ίδιες τις διαδικασίες μετάδοσης και διαφθοράς από τις οποίες δημιουργήθηκε.
Σύντομες Ζωές
Το 1680, ο Όμπρι άρχισε να εργάζεται για τη συλλογή βιογραφικών σκίτσων του, με τίτλο "Schediasmata: Brief Lives". Τα παρουσίασε στον Γουντ το 1681, αλλά συνέχισε να εργάζεται πάνω σε αυτά μέχρι το 1693, όταν κατέθεσε τα χειρόγραφα του (σε τρεις τόμους) στο Μουσείο Ασμόλιαν, τα οποία βρίσκονται τώρα στη Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν της Οξφόρδης, ως MSS Aubrey 6-8.
Ως ιδιωτικά, χειρόγραφα κείμενα, το "Lives" μπόρεσε να περιέχει το πλούσιο αμφιλεγόμενο υλικό που είναι το κύριο ενδιαφέρον τους σήμερα, και την κύρια συμβολή του Όμπρι στη διαμόρφωση της σύγχρονης βιογραφικής γραφής. Όταν επέτρεψε στον Άντονι Γουντ να χρησιμοποιήσει τα κείμενα, ωστόσο, μπήκε στην προειδοποίηση ότι μεγάλο μέρος του περιεχομένου του Lives "δεν ήταν κατάλληλο για να πετάξει στο εξωτερικό" ενώ τα θέματα και ο συγγραφέας ζούσαν ακόμα.
Monumenta Britannica
Το Monumenta Britannica ήταν η κύρια συλλογή αρχαιολογικού υλικού του Όμπρι, που γράφτηκε σε πάνω από τριάντα χρόνια περίπου από το 1663 έως το 1693. Χωρίζεται σε τέσσερα μέρη:
Από αυτά τα τελευταία, το δοκίμιο για την αρχιτεκτονική, "Chronologia Architectonica", που γράφτηκε το 1671, ήταν το πιο λεπτομερές και (αν και στην αδημοσίευτη κατάστασή του παρέμεινε ελάχιστα γνωστό) θεωρείται σήμερα ως ένα εξαιρετικά αντιληπτό ορόσημο στην ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής ιστορίας.
Remaines of Gentilisme and Judaisme
Το χειρόγραφο ήρθε στα χέρια του Ουάιτ Κένετ, και ως εκ τούτου δεν είναι με τις άλλες συλλογές του Όμπρι στην Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Είναι στη Βρετανική Βιβλιοθήκη, ως Lansdowne MS 231. Μια έκδοση δημοσιεύθηκε από τον Τζιμς Μπρίτεν για την Λαϊκή Εταιρεία το 1881. Επανεπεξεργάστηκε ικανοποιητικά το 1972 από τον Τζον Μπουχάναν-Μπράουν.
Interpretation of Villare Anglicanum
Το έργο του Όμπρι "Interpretation of Villare Anglicanum" (ο πρόλογός του με ημερομηνία 31 Οκτωβρίου 1687) ήταν η πρώτη προσπάθεια να αφιερωθεί ένα έργο εξ ολοκλήρου στο θέμα των αγγλικών τοπωνύμων. Ωστόσο, είναι ημιτελές (ή, όπως παρατηρεί ο Γκίλλιαν Φέλοους-Τζένσεν, "μόλις ξεκίνησε"). Ο Όμπρι κατάρτισε μια λίστα με περίπου 5.000 ονόματα θέσεων, αλλά κατάφερε να παράσχει παραγώγους μόνο για ένα σχετικά μικρό ποσοστό από αυτά: πολλά είναι σωστά, αλλά μερικά είναι εξαιρετικά λανθασμένα. Το χειρόγραφο είναι τώρα στην Βιβλιοθήκη Μπόντλειν ως MS Aubrey 5.
Άλλα έργα
Τα έγγραφα του Όμπρι περιελάμβαναν επίσης τα "Architectonica Sacra" και "Erin Is God" (σημειώσεις εκκλησιαστικών αρχαιοτήτων).
Το "Adversaria Physica" ήταν ένα επιστημονικό κοινό βιβλίο, το οποίο μέχρι το 1692 ισοδυναμούσε με ένα φόλιο "πάχους μιας ίντσας". Χάνεται, αν και τα αποσπάσματα έχουν επιβιώσει με τη μορφή αντιγράφων.
Έγραψε δύο έργα, και οι δύο κωμωδίες που προορίζονταν για τον Τόμας Σάντγουελ. Το πρώτο δεν έχει επιβιώσει. το δεύτερο, "Countrey Revell", παρέμεινε ημιτελές.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Το 1967, ο Άγγλος σκηνοθέτης Πάτρικ Γκάρλαντ δημιούργησε ένα ατομικό σόου, "Brief Lives", βασισμένο στην έκδοση του έργου του Όμπρι της έκδοσης του Ντικ. Με πρωταγωνιστή τον Ρόι Ντότρις, έγινε η πιο επιτυχημένη παραγωγή ενός ατόμου που έχει δει ποτέ, με τον Ντότρις να δίνει πάνω από 1800 παραστάσεις σε σαράντα χρόνια και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Για πολλούς, το έργο έγινε ένα ουσιαστικό μέσο κατανόησης ενός "εξαφανισμένου χρόνου" και μιας εκδοχής του. Οι μελετητές του Όμπρι, ωστόσο, μερικές φορές θεωρούσαν την παραγωγή ως υπερβολική έμφαση στις εκκεντρότητες του θέματος και στην έλλειψη οργάνωσης, εις βάρος μιας ευρύτερης εκτίμησης της συμβολής του στην λογιότητα.
Στην τηλεοπτική σειρά Doctor Who του 1978 "Οι Πέτρες του Αίματος" - το οποίο διαθέτει έναν νεολιθικό πέτρινο κύκλο - ο γιατρός λέει σαρκαστικά, "πάντα πίστευα ότι ο Δρυιδισμός ιδρύθηκε από τον Τζον Όμπρι τον δέκατο έβδομο αιώνα ως αστείο. Είχε μεγάλη αίσθηση του χιούμορ ο Τζον Όμπρι.".
Το 2008, το Aubrey's Brief Lives ήταν μια πεντάμερη δραματική σειρά στο Radio 4. Ο συγγραφέας Νικ Γουορμπάρτον συνένωσε μερικά από τα βιογραφικά σκίτσα του Όμπρι με την ιστορία της ταραχώδους φιλίας μεταξύ του Όμπρι και του Άντονι Γουντ. Η Άμπιγκειλ λε Φλέμινγκ παρήγαγε και σκηνοθέτησε την σειρά.
Το 2015, η Δρ. Ρουθ Σκάρ δημοσίευσε το John Aubrey: My Own Life, ένα ημι-φανταστικό «ημερολόγιο» ή «αυτοβιογραφία» του Όμπρι, το οποίο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στα διάσπαρτα γραπτά κείμενα του Όμπρι (με μικρή προσαρμογή και εκσυγχρονισμό), αλλά είναι ουσιαστικά μια τεχνητή κατασκευή από την Σκαρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Άγγλοι βιογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Προϊστοριολόγοι
Τάγμα των Αλκανταρίων
Το Τάγμα των Αλκανταρίων ή Αλκαντάριοι ήταν ισπανικό μοναχικό Τάγμα που ιδρύθηκε το 1545 στην Ισπανία από ένα μυστικοπαθή μοναχό που έφερε το όνομα Πέτρος.
Το Τάγμα αυτό διέφερε κατά πολύ από το Τάγμα της Αλκαντάρας. Κύριος σκοπός του Τάγματος των Αλκανταρίων ήταν η καταπολέμηση του Προτεσταντισμού υπέρ του Καθολικισμού όπου και για το λόγο αυτό ο Πάπας ανακήρυξε τον ιδρυτή του τάγματος Άγιο το 1669.
Κατηγορία:Θρησκευτικά τάγματα Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ισπανία
Diamonds – The Best of Dio
Diamonds – The Best of Dio είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, η οποία κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1992 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Vertigo Records".
Στη συλλογή περιλαμβάνονται τραγούδια από τα πρώτα πέντε στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος τα οποία κυκλοφόρησαν από το 1983 μέχρι το 1990.
Η έκδοση του CD περιείχε 13 κομμάτια, αφού συμπεριελάμβανε το τραγούδι "Evil Eyes" από το δίσκο "The Last in Line" του 1984.
Μέλη των Dio
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών που συμπεριλαμβάνονται στο "Diamonds – The Best of Dio είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dio Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
Τσεζένα
Η Τσεζένα (ιταλικά: Cesena) είναι πόλη και δήμος στην Εμιλία-Ρομάνια, στη βόρεια Ιταλία και ανήκει στην επαρχία Φορλί-Τσεζένα. Σύμφωνα με υπολογισμούς του 2013, η Τσεζένα έχει 97.100 κατοίκους και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία μετά το Φορλί. Βρίσκεται νότια της Ραβέννας και ανατολικά του Ρίμινι, στις όχθες του ποταμού Σάβιο, στους πρόποδες των Απέννινων.
Η πόλη πιθανότατα δημιουργήθηκε από τους Ετρούσκους και κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, οι οποίοι της έδωσαν τον όνομα Καισένα (Caesena), τον 3ο αιώνα π.Χ. Η πόλη αποτελούσε σταθμό στη Βία Αιμιλία. Αργότερα η πόλη ήταν οχυρό των Οστρογότθων και των Βυζαντινών, οι οποίοι κατασκεύασαν τείχη. Η πόλη βρισκόταν υπό την εξουσία του εξαρχάτου της Ραβέννας. Όταν κατακτήθηκε από τους Φράγκους δόθηκε στα Παπικά Κράτη. Η πόλη γνώρισε στη συνέχεια πολλές αναταραχές, μέχρι να γίνει ελεύθερη από τον 11ο μέχρι το 13ο αιώνα. Το 1377 η πόλη καταστράφηκε από τον Ρομπέρτο, καρδινάλιο της Γένοβας (μετέπειτα Αντίπαπας Κλήμης Ζ΄) και στη συνέχεια πέρασε στην κατοχή της οικογένειας Μαλατέστα, από το Ρίμινι, μέχρι το 1465, όταν και έγινε πάλι μέρος των Παπικών Κρατών. Η πόλη επί της κυριαρχίας των Μαλατέστα άκμασε και ανακατασκευάστηκε το κάστρο στο λόφο πάνω από την πόλη (Ρόκα Μαλατεστιάνα), ενώ κοντά στο κάστρο χτίστηκε η Μαλατεστιανή Βιβλιοθήκη, η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη της Ευρώπης. Οι πάπες Πίος ΣΤ΄ και Πίος Ζ΄ γεννήθηκαν στη Τσεζένα το 1717 και 1740 αντίστοιχα. Κάτοικοι της πόλης έλαβαν μέρος στον αγώνα για την ενοποίηση της Ιταλίας τον 19ο αιώνα
Η πόλη είναι σημαντικό αγροτικό κέντρο, με βιομηχανία παρασκευής ζάχαρης και μεταποίησης φρούτων. Η πόλη είναι επίσης σημαντικός τουριστικός προορισμός, γνωστός για το φαγητό και το κρασί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Φορλί-Τσεζένα
Μαρία της Σαβοΐας (1448-1475)
Η Μαρία, ιταλ.: Maria di Savoia (20 Μαρτίου 1448 - 1475) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του δούκα της Σαβοΐας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σαιν-Πολ, του Μπριέν, του Λινύ & του Κονβερσάνο. Ο σύζυγός της έγινε κοντόσταυλος της Γαλλίας.
Βιογραφία
Το 1454, σε ηλικία έξι ετών, μνηστεύθηκε με τον Φίλιππο-Μαρία Σφόρτσα (1448–1492), γιο του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Μιλάνου και της Μπιάνκας-Μαρίας Βισκόντι. Το συμβόλαιο είχε ημερομηνία 13 Δεκεμβρίου 1454. Για άγνωστους λόγους, ο γάμος ακυρώθηκε και αυτός νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Κωστάντσα Σφόρτσα.
Η Μαρία απεβίωσε στις 9 Μαρτίου 1483.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Τσουκαλαίικα Αχαΐας
Τα Τσουκαλαίικα (ή σπανίως, από την παλιά του ονομασία, Τσουκαλά) είναι παραθαλάσσιο χωριό της πρώην επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας, πρώην Καποδιστριακό δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Βραχνέικων. Απέχει 13 χιλιόμετρα από την Πάτρα και 3 χιλιόμετρα από την Κάτω Αχαΐα, συνορεύει με τα χωριά Βραχνέικα, Αλισσός, Καμίνια και την βιομηχανική ζώνη Πατρών. Στα Τσουκαλαίικα ανήκει και ο πρώην οικισμός (νυν συνοικία) Ανεμόμυλος. Το δημοτικό διαμέρισμα έχει 393 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Τσουκαλαίικα / Tsoukaleika", στάση από την οποία προβλέπεται να λειτουργήσει λεωφορειακή ανταπόκριση για τη ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας.
Ιστορία
Στην περιοχή έχουν βρεθεί κατάλοιπα ελληνιστικών και μυκηναϊκών χρόνων και πολλές αγροικίες των ρωμαϊκών χρόνων.
Προεπαναστατικά στην περιοχή, 2 χιλιόμετρα περίπου από το σημερινό χωριό, υπήρχε το χωριό "Τσουκαλά" ή "Τζουκαλά" που αναφέρεται πρώτη φορά κατά την Ενετοκρατία τον 17ο αιώνα. Η ονομασία του, Τσουκαλά, προέρχεται από τον πρώτο οικιστή του χωριού. Τα σημερινά Τσουκαλαίικα ανήκαν στο χωριό Τσουκαλά όπου μετά την επανάσταση του 1821 κατέβαιναν ποιμένες από το Σούβαρδο των Καλαβρύτων και έμεναν σε καλύβες για ξεχειμώνιασμα με τα πρόβατα τους. Από αυτούς τους ποιμένες ονομαζόταν και "Σουβαρδαίικα", ο Πουκεβίλ το αναφέρει "Σουβάλα". Σταδιακά στην περιοχή εγκαταστάθηκαν και οι κάτοικοι του Τσουκαλά το οποίο στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε και σήμερα διασώζονται ερείπια των κατοικιών του.
Στην επανάσταση του 1821 στο χωριό Τσουκαλά έγινε μάχη μεταξύ Ελλήνων, γιων των Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα και Πετιμεζέων, και Οθωμανών, στο χωριό είχε στηθεί το Οθωμανικό στρατόπεδο.
Αναφέρεται πρώτη φορά σαν οικισμός στην απογραφή του 1899 όπου δεν αναφέρεται το χωριό Τσουκαλά, αναφερόταν στην προηγούμενη απογραφή του 1879, το οποίο πρέπει να είχε ήδη εγκαταλειφθεί.
Πολιτική ιστορία
Με το Β.Δ. 8/4/1835 τα Τσουκαλαίικα αποτέλεσαν οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Δρεσθενών του Δήμου Μεσσάτιδος. Με το Β.Δ. 3/7/1836 ο Δήμος Μεσσάτιδος συγχωνεύτηκε, στην ουσία απορροφήθηκε, με τον δήμο Πατρέων και τα Τσουκαλαίικα εντάχθηκαν στον Δήμο Δύμης. Με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 και τη κατάργηση των δήμων γίνεται ανεξάρτητη κοινότητα μαζί με το χωριό Θεριανό το οποίο το 1919 αποσπάται για να αποτελέσει ανεξάρτητη κοινότητα. Με το ΦΕΚ - 16/10/1940 διορθώνεται το όνομα από Τσουκαλέικα σε Τσουκαλαίικα, με το ΦΕΚ - 19/03/1961 αναγνωρίζεται ο οικισμός Ανεμόμυλος και προσαρτάται στην κοινότητα.
Το 1998 με το Σχέδιο Καποδίστριας έγινε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Βραχναίικων.
Συνοικία Ανεμόμυλος Αχαΐας
Συνοικία του χωριού αποτελεί ο Ανεμόμυλος που γειτνιάζει με τα Καμίνια κοντά στη θέση "Σκάγια(ς)". Ο Ανεμόμυλος απογράφτηκε ως αυτόνομος οικισμός, προτού ενσωματωθεί στα Τσουκαλαίικα, από το 1961 έως και το 2001. Στις 09/05/2011 καταργήθηκε ως οικισμός. Σύμφωνα με μαρτυρίες υπάρχει ως θέση τουλάχιστον από το 1890.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Βραχναίικων Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Επιθαλάσσια αρωγή
Ο σύγχρονος γενικός όρος επιθαλάσσια αρωγή που αντικατέστησε τον άλλοτε ταυτόσημο Ναυαγιαίρεση αναφέρεται σε παροχή βοήθειας επί παντός είδους κινδύνου που μπορεί να διατρέξει ένα πλοίο με κύριο σκοπό κατά πρώτον την διάσωση ανθρώπων, που είναι βασικά υποχρέωση, και κατά δεύτερον τη διάσωση του πλοίου, του φορτίου αλλά και του ναύλου* (που είχε καταβληθεί ή συμφωνηθεί).
Επί του κατά δεύτερον αυτού σκοπού διάσωσης η «επιθαλάσσια αρωγή» αποτελεί αντικείμενο «σύμβασης», καλούμενη επί τούτου "σύμβαση αρωγής", που συνάπτεται μεταξύ του πλοίου (Πλοιάρχου) που κινδυνεύει, και του πλοίου (Πλοιάρχου) εκείνου που προστρέχει σε βοήθεια, στην οποία συμφωνείται αμοιβή καλούμενη «σώστρα», που είναι ακριβώς εκείνη που θα λάβει το δεύτερο πλοίο από το πρώτο όταν και εφόσον φέρει ωφέλιμο αποτέλεσμα.
Η σύμβαση αυτή καταρτίζεται με συμφωνητικό που είναι τυποποιημένο από τους Νηογνώμονες, κυρίως τον αγγλικό Lloyd, που περιλαμβάνει τη γνωστή, βασική «ρήτρα»: no cure - no pay - (νο κιούρ νο πέϊ) - ( = καμία αμοιβή χωρίς διάσωση). Αν τελικά λόγω των συνθηκών δεν συμφωνηθεί η αμοιβή, το πλοίο που παρείχε την αποτελεσματική βοήθεια δικαιούται να λάβει εύλογη «αποζημίωση» που θα την καθορίσει Δικαστήριο. Η αμοιβή (τα καταβληθέντα σώστρα) σε επιθαλάσσια αρωγή (είθισται, - διεθνές ναυτικό έθιμο) να εισπράττεται κατά τα ακόλουθα μερίδια: Το 1/2 εισπράττει ο Πλοιοκτήτης του πλοίου που παρείχε τη βοήθεια, το 1/4  ο Πλοίαρχος και το υπόλοιπο 1/4 το πλήρωμα του ίδιου πλοίου. Αυτή βέβαια η διανομή αμοιβής δεν αφορά για εξειδικευμένα πλοία διάσωσης όπως ναυαγοσωστικά ή ρυμουλκά των οποίων Πλοίαρχοι και πληρώματά τους μισθοδοτούνται ανάλογα με τις ειδικές υπηρεσίες αρωγής ή διάσωσης που πρόκειται να παράσχουν.
Σημειώσεις
(*) Η διάσωση του ναύλου έγκειται στη διάσωση φορτίου ή μέρους αυτού και την προώθησή του στο λιμένα προορισμού του. Αλλά ακόμα και η συνέχιση, μετά την αρωγή, του ταξιδίου του πλοίου προς λιμένα φόρτωσης απ΄ όπου έχει ήδη λάβει προκαταβολή ναύλου (επόμενου ταξιδίου).
Ιστορία
Λόγω του διεθνούς ενδιαφέροντος για την ενιαία ρύθμιση επί θεμάτων και διαφορών που προέκυπταν στην επιθαλάσσια αρωγή, το 1910 καταρτίσθηκε η Διεθνής Συνθήκη των Βρυξελλών "Περί ενωποιήσεως κανόνων τινών περί θαλασσίας αρωγής και ναυαγαιρέσεως". Η σύμβαση εκείνη κυρώθηκε από την Ελλάδα το 1911 με τον Νόμο ΓΩΠΣΤ που αποτέλεσε και τη βάση των σχετικών διατάξεων του Κ.Ι.Ν.Δ..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διάσωση
Κατηγορία:Ναυτικό Δίκαιο
Αυχένας (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία αυχένας μπορεί να αναφέρονται:
Κατάλογος Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος
Στους παρακάτω δύο πίνακες παρουσιάζεται ο κατάλογος των Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, χωρισμένος διοικητικά στις Μητροπόλεις που ανήκαν στο ελληνικό κράτος ως τους Βαλκανικούς Πολέμους («Παλαιάς Ελλάδας») και αυτές των λεγομένων «Νέων Χωρών», οι οποίες προστέθηκαν μετά.
Στον κατάλογο δεν περιλαμβάνονται η Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης και οι οκτώ Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κρήτης. Η Εκκλησία της Κρήτης έχει σχετική αυτονομία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και δική της Σύνοδο και Αρχιεπίσκοπο. Το ίδιο ισχύει και για τις πέντε Μητροπόλεις του Νομού Δωδεκανήσου: (Ιερά Μητρόπολις Ρόδου, Ιερά Μητρόπολις Κώου και Νισύρου, Ιερά Μητρόπολις Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας, Ιερά Μητρόπολις Καρπάθου και Κάσου και Ιερά Μητρόπολις Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου και την Ιερά Πατριαρχική Εξαρχία Πάτμου) οι οποίες υπάγονται διοικητικά απ' ευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο επειδή αποτελούσαν, μέχρι το 1947, Ιταλική κτήση, ενώ την επομένη χρονιά (το 1948) τα Δωδεκάνησα ήταν η τελευταία περιοχή που ενσωματώθηκε και επίσημα με την Ελλάδα. thumb|right|250px|Χάρτης εκκλησιαστικών δικαιοδοσιών
Μητροπόλεις της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος (Παλαιάς Ελλάδας)
Οι Ιερές Μητροπόλεις της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, περιλαμβάνει τις έξης περιοχές:
Μητροπόλεις του Πατριαρχικού Οικουμενικού Θρόνου (Νέων Χωρών)
Οι Ιερές Μητροπόλεις των «Νέων Χωρών», περιλαμβάνουν τις περιοχές που απελευθερώθηκαν μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, ως εξής:
Πηγή
Κατάλογος Μητροπόλεων από την επίσημη ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Ελλάδος
*
Εθνική Γιουγκοσλαβίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γιουγκοσλαβίας, γνωστή επίσης με το προσωνύμιο Πλάβι (μπλε στη σερβοκροατική γλώσσα), ιδρύθηκε το 1919 στο τότε Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και υπήρξε το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Γιουγκοσλαβίας (1918-1941 Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, 1945-1992 Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, 1992-2003 Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας) στις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις εθνικών ομάδων ανδρών. Σταμάτησε να υφίσταται το 2003, όταν οι δύο τελευταίες συστατικές δημοκρατίες της παλαιάς Γιουγκοσλαβίας μετονομάσθηκαν σε Ένωση Σερβίας - Μαυροβουνίου. Μετά και την διάλυση της Ένωσης Σερβίας - Μαυροβουνίου, η ΦΙΦΑ και η ΟΥΕΦΑ θεωρούν την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Σερβίας ως τη μοναδική διάδοχο της εθνικής Γιουγκοσλαβίας.
Η ομάδα ήταν παρούσα στις μεγάλες διοργανώσεις από το πρώτο κιόλας Παγκόσμιο Κύπελλο, το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ουρουγουάης (1930). Τότε οι Γιουγκοσλάβοι ήταν η μοναδικοί ευρωπαίοι που προκρίθηκαν στα ημιτελικά, όπου όμως συνετρίβησαν από τους οικοδεσπότες με σκορ 6-1. Στις σύγχρονες στατιστικές της FIFA από το 1986, η Γιουγκοσλαβία φέρεται να έχει τερματίσει 4η, αν και δεν έγινε ποτέ σαφές με ποιο κριτήριο υστερεί των ΗΠΑ που επίσης είχαν αποκλεισθεί στον ημιτελικό. Την ίδια θέση κατέλαβε το 1962 στο Μουντιάλ της Χιλής. Τρεις ακόμα φορές (Ελβετία 1954, Σουηδία 1958, Ιταλία 1990) έφθασε μέχρι τα προημιτελικά.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, έφθασε δύο φορές στον τελικό στη δεκαετία του 1960 αλλά δεν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο. Την πρώτη φορά ηττήθηκε από την ΕΣΣΔ (Γαλλία 1960), ενώ τη δεύτερη ήλθε ισόπαλη με τους οικοδεσπότες Ιταλούς (1968), αλλά έχασε στον επαναληπτικό.
Κατά τη δεκαετία του '90, η Εθνική Γιουγκοσλαβίας αποκλείσθηκε από τρεις συνεχόμενες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις για πολιτικούς λόγους (κυρώσεις ΟΗΕ προς τη Γιουγκοσλαβία λόγω του Πολέμου της Βοσνίας). Το 1992, λίγο πριν ξεκινήσει το Euro της Σουηδίας, η πρόκρισή της ακυρώθηκε και αντικαταστάθηκε από τη Δανία. Εν συνεχεία δεν της δόθηκε το δικαίωμα να συμμετάσχει στα προκριματικά του Μουντιάλ των ΗΠΑ (1994) και του Euro της Αγγλίας (1996). Μετά την άρση των κυρώσεων η εθνική ομάδα προκρίθηκε, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1998 και στο Euro του 2000.
thumb|200px|Με 85 συμμετοχές, ο [[Ντράγκαν Ντζάγιτς (δεξιά) ήταν ο ρέκορντμαν της ομάδας]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνική Γιουγκοσλαβίας (ποδόσφαιρο)
Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Αστέρας Τρίπολης
Ο Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Αστέρας Τρίπολης είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο το οποίο εδρεύει στην Τρίπολη Αρκαδίας. Ιδρύθηκε στις 26 Μαρτίου 1931 και έχει ως αγωνιστική έδρα το Γήπεδο «Θεόδωρος Κολοκοτρώνης» το οποίο έχει χωρητικότητα 7.616 θέσεων. Το γήπεδο πήρε την ονομασία του στις 21 Νοεμβρίου 2012 προς τιμήν του εθνικού ήρωα και Αρχιστράτηγου των Ελλήνων στην Επανάσταση του 1821, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Τα χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το κίτρινο.
Είναι η μοναδική ομάδα της Τρίπολης Αρκαδίας και γενικά του Νομού Αρκαδίας που έχει αγωνιστεί στην Α΄ Εθνική Κατηγορία. Αγωνίζεται στο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Super League 1 με την επωνυμία «Αστέρας Τρίπολης Π.Α.Ε.».
Ίδρυση και μετέπειτα πορεία (1931–2003)
Ο Αστέρας ιδρύθηκε το 1931 στην περιοχή του σιδηροδρομικού σταθμού της Τρίπολης, ωστόσο ο αρχικός ενθουσιασμός των ιδρυτών του φαίνεται πως έσβησε γρήγορα, διότι το 1932 η ποδοσφαιρική ομάδα διαλύθηκε, όπως και άλλες της πόλης.
Την ίδια εποχή ιδρύθηκε στην Τρίπολη ο ανεπίσημος ποδοσφαιρικός σύλλογος «Κεραμεικός» από τον Μηνά Τσαβδάρη. Το 1938 ο Τσαβδάρης αποφάσισε να ενεργοποιήσει πάλι τον ανενεργό Αστέρα, εντάσσοντας σε αυτόν τους ποδοσφαιριστές του Κεραμεικού. Έτσι από το 1938 ξεκίνησε ουσιαστικά η ποδοσφαιρική παρουσία του Αστέρα στα αθλητικά πράγματα της Αρκαδίας.
Μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αστέρας επανιδρύθηκε με το όνομα «Νέος Αστέρας» και αναγνωρίστηκε στις 23 Ιουνίου 1947. Στη δεκαετία του ’50, ο Αστέρας άρχισε να συμμετέχει και πάλι στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Αρκαδίας, όπου έκανε ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία του από το 1957 και έπειτα, κατακτώντας τον τίτλο του πρωταθλητή πέντε συνεχόμενες χρονιές (1958–1962).
Ο Αστέρας αγωνίστηκε για δύο χρόνια στη Β’ Εθνική, όντας η πρώτη ομάδα της Τρίπολης που συμμετείχε σε τόσο υψηλή εθνική κατηγορία και μάλιστα υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της Β’ Εθνικής, με τη μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα, από την αγωνιστική περίοδο 1962–63.
Το καλοκαίρι του 1963, ο Αστέρας συγχωνεύθηκε με τον Άρη–Ατρόμητο, που είχε επίσης δημιουργηθεί έπειτα από συγχώνευση, έναν χρόνο νωρίτερα. Έτσι, δημιουργήθηκε ο Αθλητικός Όμιλος Τριπόλεως, που βασίστηκε πάνω στο καταστατικό του Αστέρα. Ο Όμιλος παρέμεινε στα αθλητικά δρώμενα μέχρι το 1968, όταν και διαλύθηκε με απόφαση του Πρωτοδικείου Τριπόλεως. Η νεότερη ιστορία του Αστέρα ξεκίνησε το 1978. Ο σύλλογος έχει κατακτήσει 8 πρωταθλήματα και 3 κύπελλα Αρκαδίας.
Άνοδος στην Α' Εθνική, έξοδος στην Ευρώπη και περίοδος διακρίσεων
Ο Αστέρας έως το 2003 αγωνιζόταν στις τοπικές κατηγορίες του νομού, με εξαίρεση τις χρονιές 1989 και 1991 που είχε προβιβαστοεί στη Δ΄ Εθνική. Από το 2003 άρχισε μια ξέφρενη ανοδική πορεία που τον έφτασε ως την Α' Εθνική Κατηγορία (Σούπερ Λιγκ). Τη 12η Μαΐου 2007, στα πλαίσια της 30ής αγωνιστικής του πρωταθλήματος Β΄ Εθνικής (2006–07) και μετά την εκτός έδρας νίκη επί της Καλαμάτας με 2–1, ο Αστέρας εξασφάλισε μαθηματικά την άνοδο στη Σούπερ Λιγκ, ανεβαίνοντας από το 2004 που αγωνιζόταν στη Δ΄ Εθνική κάθε χρόνο και μια κατηγορία.
Στις 7 Οκτωβρίου 2007 πέτυχε το πρώτο του τέρμα και παράλληλα την πρώτη του νίκη στην πρώτη τη τάξει κατηγορία (2007–08) και μάλιστα εναντίον του Παναθηναϊκού. Κατάφερε να νικήσει εντός έδρας τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ και τον Πανιώνιο, αποδεικνύοντας τη δυνατότητά του να συναγωνιστεί επάξια τους μεγάλους συλλόγους και να εδραιωθεί στη Σούπερ Λιγκ. Είχε πολύ καλή πορεία στο πρωτάθλημα και κατέκτησε τελικά την 7η θέση, χάνοντας την είσοδο για τα πλέι-οφ την τελευταία αγωνιστική.
Το 2011 τερμάτισε στη 14η θέση και βαθμολογικά υποβιβάστηκε στη Φούτμπολ Λιγκ, όμως η τιμωρία του Ηρακλή με αποβολή από το πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ 2011–12 λόγω πλαστών εγγράφων φορολογικής και ασφαλιστικής ενημερότητας, κράτησε αρχικά την ομάδα της Τρίπολης στην κατηγορία. Όμως ο Αστέρας ενεπλάκη σε μια υπόθεση δωροδοκίας με εμπλεκόμενους τον τότε πρόεδρο του Γιώργο Μποροβήλο και τον τότε πρόεδρο του Ολυμπιακού Βόλου Αχιλλέα Μπέο (η κατηγορία ήταν ότι ο πρόεδρος του Αστέρα δωροδόκησε με το ποσό των 500.000 ευρώ τον ομόλογό του στην ομάδα του Βόλου, για να εξασφαλίσει τη νίκη στον μεταξύ τους αγώνα την περίοδο 2010–11) και η Πειθαρχική Επιτροπή της Σούπερ Λιγκ τιμώρησε τον αρκαδικό σύλλογο με υποβιβασμό κατά μια κατηγορία και χρηματική ποινή 300.000 ευρώ. Η Επιτροπή Εφέσεων όμως της ΕΠΟ αθώωσε τόσο την ομάδα όσο και τον πρόεδρό της Γιώργο Μποροβήλο και ο Αστέρας παρέμεινε τελικά στην κατηγορία.
Την περίοδο 2011–12 ο Αστέρας μετά από εξαιρετική πορεία τερμάτισε 6ος στο πρωτάθλημα, στην καλύτερη, μέχρι τότε, θέση στην ιστορία του. Την επόμενη χρονιά (2012–13), εξαιτίας της αδυναμίας της ΑΕΚ να εξασφαλίσει αδειοδότηση, ο Αστέρας συμμετείχε για πρώτη φορά στην ιστορία του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Η περίοδος 2012–13 κρίνεται ως μία από τις πλέον επιτυχημένες στην ιστορία του συλλόγου, καθώς ο Αστέρας κατάφερε να φτάσει για πρώτη φορά στην ιστορία του μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου ηττήθηκε στην παράταση από τον Ολυμπιακό (1–3). Στο πρωτάθλημα (2012–13) πέτυχε μια από τις μεγαλύτερες διακρίσεις στην ιστορία του, τερματίζοντας στην 3η θέση στην κανονική διάρκειά του (και στην 4η στα πλέι οφ), εξασφαλίζοντας για δεύτερη φορά την έξοδο του στην Ευρώπη. Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2013–14 τερμάτισε στην 5η θέση, εξασφαλίζοντας για τρίτη συνεχή χρονιά τη συμμετοχή του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Την επόμενη χρονιά (2014–15), ο Αστέρας πραγματοποιώντας μια εντυπωσιακή πορεία στο Γιουρόπα Λιγκ έφτασε μέχρι τη φάση των ομίλων, παίρνοντας την πρόκριση έπειτα από τρεις συνεχόμενες διπλές αναμετρήσεις σε προκριματικούς γύρους και πλέι οφ. Στο πρωτάθλημα της ίδιας περιόδου (2014–15) τερμάτισε 4ος στην κανονική διάρκειά του και 3ος έπειτα από τη διαδικασία των πλέι οφ, βελτιώνοντας κατά μία θέση το σχετικό ρεκόρ (ήταν 4ος την περίοδο 2012–13), εξασφαλίζοντας παράλληλα για τέταρτη συνεχή χρονιά την έξοδό του στο Γιουρόπα Λιγκ, με απευθείας συμμετοχή στη φάση των ομίλων. Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2015–16 τερμάτισε στην 7η θέση, ενώ στο επόμενο (2016–17) κατέλαβε τη 13η. Κατά την περίοδο 2017-18, ο Αστέρας τερμάτισε στην 5η θέση, εξασφαλίζοντας ένα εισιτήριο για το Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν 2018-19, κατά την οποία κατέλαβε την 11η θέση του πρωταθλήματος. Την σεζόν 2019-20, ο Αστέρας κατέλαβε την 7η θέση της τελικής κατάταξης και πρώτος στα πλέι άουτ. Την επόμενη σεζόν (2020-21), κατέλαβε την 6η θέση στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος και εξασφάλισε την είσοδό του στα πλέι οφ.
Οικονομικά
Μεταξύ 2007 και 2017 της παρουσίας στην Α΄ Εθνική κατηγορία, η ΠΑΕ εμφανίζει θετικό ισοζύγιο στις αγοραπωλησίες ποδοσφαιριστών (περιλαμβάνονται τα έξοδα/έσοδα για/από δανεισμούς), με αποτέλεσμα να έχει εισπράξει ποσό μεγαλύτερο των 1,9 εκατομμυρίων ευρώ. Την πρώτη τριετία υπερίσχυσαν οι αγορές, σε αντίθεση με τις χρονιές από το 2010 όπου η πλέον προσοδοφόρα πώληση υπήρξε του Γιάννου σε σύλλογο της Κίνας, για να ακολουθούν εκείνες των Αργεντίνων Μπαράλες και ντε Μπλάσις, επίσης εκτός Ελλάδας:
Το ίδιο διάστημα τα έσοδα από τη συμμετοχή στο Γιουρόπα Λιγκ, δηλαδή τα εγγυημένα πριμ (λόγω παρουσίας στη διοργάνωση) και τα μεταβλητά μπόνους (βάσει επίδοσης και προκρίσεων), χωρίς τις εισπράξεις εισιτηρίων κατά τους εντός έδρας αγώνες, υπερβαίνουν τα 8,5 εκατομμύρια ευρώ:
Έμβλημα
Στο έμβλημα της ομάδας, το οποίο καθιερώθηκε από τη σεζόν 2020-2021, διατηρήθηκε στην πιο υψηλή θέση το άστρο, με το οποίο ταυτίστηκε ο σύλλογος από το 1931, χρονολογία ίδρυσής του. Κεντρικά τοποθετήθηκε η παράσταση του αγάλματος του Αρχιστράτηγου της Ελληνικής Επανάστασης, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη που βρίσκεται στην πλατεία Άρεως στην Τρίπολη (εκεί φυλάσσονται και τα οστά του). Το άγαλμα εμπεριέχεται σε ασπίδα που υποδηλώνει την αποφασιστικότητα (για άμυνα). Το νέο έμβλημα συμπληρώνει η λατινική φράση "ET IN ARCADIA EGO" ("Κι εγώ στην Αρκαδία ανήκω"), που εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε πίνακες ζωγραφικής τον 17ο αιώνα συμβολίζοντας το Αρκαδικό Ιδεώδες, τη νοσταλγία για την ειδυλλιακή ζωή. Αναφέρεται επίσης και η χρονολογία ίδρυσης του συλλόγου, το 1931. Το σήμα της ομάδας έχει το μπλε και το κίτρινο χρώμα ως κύρια, τα παραδοσιακά και επίσημα χρώματα του Αστέρα δηλαδή, καθώς και το άσπρο ως δευτερεύον.
Συμμετοχές στις εθνικές κατηγορίες
2022-23)
Οι αγώνες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις
Στη δεύτερη ευρωπαϊκή παρουσία του ο σύλλογος κληρώθηκε με τη Ραπίντ Βιέννης για τον τρίτο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ (2013–14). Στον πρώτο αγώνα που διεξήχθη στην Τρίπολη ήρθε ισόπαλος με 1–1, ενώ στον επαναληπτικό στη Βιέννη ηττήθηκε με 3–1 και αποκλείστηκε από τη συνέχεια του θεσμού.
Κορυφαία στιγμή για τον σύλλογο υπήρξε η συμμετοχή στους στα τελικά του θεσμού του Γιουρόπα Λιγκ την περίοδο 2014–15, αφού κέρδισε την συμμετοχή του στους ομίλους της διοργάνωσης έπειτα από τρεις διαδοχικές προκρίσεις στις προκριματικές φάσεις. Αρχικά κληρώθηκε για τον δεύτερο προκριματικό γύρο με τη φινλανδική Ροβανιέμι και στον πρώτο αγώνα στη Φινλανδία οι δύο ομάδες ήρθαν ισόπαλες 1–1. Στον επαναληπτικό στην Τρίπολη ο Αστέρας κατάφερε να νικήσει (4–2) για πρώτη φορά στην ιστορία του σε ευρωπαϊκό αγώνα, παίρνοντας παράλληλα και την πρόκριση για τον τρίτο προκριματικό γύρο, όπου κληρώθηκε με τη γερμανική Μάιντς. Με συνολικό σκορ 3–2 (ήττα 0–1 εκτός έδρας, νίκη 3–1 εντός) κατάφερε να ξεπεράσει και το εμπόδιο της γερμανικής ομάδας, συνεχίζοντας στα πλέι οφ της διοργάνωσης, όπου κλήθηκε να αντιμετωπίσει τη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Στον πρώτο αγώνα στην Τρίπολη επικράτησε με 2–0 και παρά την ήττα με 1–3 στον επαναληπτικό που διεξήχθη στη Λάρνακα (λόγω των γεγονότων στη Γάζα), προκρίθηκε στη φάση των ομίλων, όπου κληρώθηκε στον 3ο όμιλο και τέθηκε αντιμέτωπος με τις Τότεναμ, Μπεσίκτας και Παρτιζάν Βελιγραδίου, τερματίζοντας στην τρίτη θέση με απολογισμό 6 βαθμούς έχοντας τρεις ισοπαλίες, μια νίκη και δύο ήττες.