cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζαν-Φρανσουά ντε Γκαλώπ, κόμης του Λαπερούζ
Προετοιμασίες
Απέμενε το σημαντικότερο, η επιλογή των μελών των πληρωμάτων των δύο πλοίων. Ο Λαπερούζ επέλεξε άνδρες που έτρεφαν εκτίμηση προς τον ίδιο. Μεταξύ των 114 που επιλέχθηκαν για το πρώτο πλοίο, ήταν οι εξής δέκα επιστήμονες: ο αστρονόμος και μαθηματικός Ζοζέφ Λεπώτ Νταγκελέ (1751–1788), ο γεωλόγος Ρομπέρ ντε Λαμανόν, ο βοτανολόγος Λαμαρτινιέρ (Joseph Hugues Boissieu La Martinière), ένας φυσικός, ένας γεωγράφος-φυσιοδίφης και τρεις ειδικοί σχεδιαστές (ο Γκασπάρ Ντυσέ ντε Βανσύ και ένας θείος και ανεψιός ονόματι Prévost). Επίσης, ο γιατρός του πλοίου και ο ορυκτολόγος και ιερέας Ζαν-Αντρέ Μονγκέ (Jean-André Mongez).
Μεταξύ των ανδρών που είχαν κάνει αίτηση για την αποστολή ήταν και ένας δεκαεξάχρονος Κορσικανός ονόματι Ναπολεόν Μποναπάρτ, ο μετέπειτα γνωστός ως «Μέγας Ναπολέων». Τότε ήταν ανθυπολοχαγός της στρατιωτικής ακαδημίας των Παρισίων και μπήκε στον προκαταρκτικό κατάλογο, αλλά τελικώς δεν επιλέχθηκε για την αποστολή και έμεινε στη Γαλλία. Εκείνη την περίοδο, ενδιαφερόταν να υπηρετήσει στο ναυτικό αντί του στρατού ξηράς λόγω της ικανότητάς του στα μαθηματικά και τις βολές, αμφότερα εκτιμώμενα τότε περισσότερο στα πολεμικά πλοία.
Οι υπολογισμοί του γεωγραφικού μήκους θα γίνονταν με βάση ρολόγια ακριβείας και τη γωνία μεταξύ Ηλίου και Σελήνης, μαζί με τριγωνισμούς με θεοδόλιχο μετρήσεων από το πλοίο, η ίδια μέθοδος με αυτή του Κουκ. Αυτή η μέθοδος προσέδωσε στη χαρτογράφηση ένα επίπεδο επιστημονικής ακρίβειας. Ενώπιον της συνεχούς νεφώσεως και ομίχλης της βορειοδυτικής ακτής της Βόρειας Αμερικής, ο Λαπερούζ, όπως και ο Κουκ, δεν κατόρθωσε να συντάξει πλήρεις χάρτες, ωστόσο κατόρθωσε να συμπληρώσει ορισμένα από τα κενά στη χαρτογράφησή της.
Στη Χιλή και στη Χαβάη
thumb|Προτομή του Λαπερούζ στο ναυτικό μουσείο της Βρέστης Ο Λαπερούζ ανεχώρησε τελικώς με 220 άνδρες από τη Βρέστη την 1η Αυγούστου του 1785 και διέσχισε ομαλά τον Ατλαντικό Ωκεανό, πέρασε το Ακρωτήριο Χορν και διερεύνησε την ισπανική αποικιακή κυβέρνηση στο Κυβερνείο της Χιλής. Στις 9 Απριλίου 1786 έφθασε στο Νησί του Πάσχα και δύο ημέρες αργότερα απέπλευσε για τις Νήσους Σάντουιτς, τη σημερινή Χαβάη, όπου έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος στην ιστορία που πάτησε το πόδι του στο νησί Μάουι.
Στην Αλάσκα
Ο Λαπερούζ ανεχώρησε κατόπιν για την Αλάσκα, όπου έπιασε ακτή κοντά στο Όρος Σεντ Ελίας στα τέλη Ιουνίου του 1786 και εξερεύνησε τη γύρω περιοχή. Στις 13 Ιουλίου 1786 μία μαούνα και δύο βάρκες της αποστολής με 21 άνδρες χάθηκαν στα δυνατά ρεύματα του κόλπου που αποκλήθηκε Port des Français από τον Λαπερούζ, αλλά σήμερα είναι γνωστός ως Κόλπος Λιτούγια. Μέλη της αποστολής επισκέφθηκαν τη φυλή Τλίνγκιτ. (Αυτή η συνάντηση αναπαραστήθηκε με ηθοποιούς στο 13ο επεισόδιο της αστρονομικής σειράς του Καρλ Σέιγκαν Cosmos: A Personal Voyage.) Στη συνέχεια ο Λαπερούζ κατευθύνθηκε προς τα νότια εξερευνώντας τη βορειοδυτική ακτή της ηπείρου και τα εξωτερικά νησιά της σημερινής Βρετανικής Κολομβίας.
Στην Καλιφόρνια
Η αποστολή του Λαπερούζ απέπλευσε μεταξύ 10 και 30 Αυγούστου, παραπλέοντας την ακτή μέχρι την τότε ισπανική επαρχία της Καλιφόρνιας. Πιθανόν να παρατήρησε τη μοναδική στους ιστορικούς χρόνους έκρηξη του Ηφαιστείου Σάστα στις 7 Σεπτεμβρίου 1786, αλλά αυτό είναι αμφιλεγόμενο. Αγκυροβόλησε στο Πρεζίντιο του Σαν Φρανσίσκο αρκετά ώστε να συντάξει χάρτη του περιγράμματος του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο (Plan du port de St. François, situé sur la côte de la Californie septentrionale = «Χάρτης του Λιμένος του Αγίου Φραγκίσκου, στην ακτή της Βορείου Καλιφορνίας»). Κατόπιν εισέπλευσε στον Κόλπος του Μοντερέι και στο εκεί ισπανικό οχυρό στις 14 Σεπτεμβρίου 1786. Επισκέφθηκε τους ισπανικούς οικισμούς, τα ράντσα και τις ιεραποστολές. Κράτησε σημειώσεις κρίσιμης σημασίας για τον σύγχρονο ιστορικό σχετικώς με τη συμπεριφορά των ιεραποστόλων προς τους ιθαγενείς Ινδιάνους και τη μετεγκατάστασή τους σε οικισμούς που κτίσθηκαν από τους Ισπανούς. Επαναλαμβάνουμε ότι η Γαλλία και η Ισπανία ήταν σύμμαχες χώρες εκείνη την εποχή. Ο Λαπερούζ και τα μέλη της αποστολής του ήταν οι πρώτοι μη Ισπανοί επισκέπτες της Καλιφόρνια μετά την ίδρυση ισπανικών ιεραποστολών και στρατιωτικών φρουρίων, γνωστών ως presidios.
Στην ανατολική Ασία
Στη συνέχεια η αποστολή του Λαπερούζ διέσχισε τον Ειρηνικό Ωκεανό μέσα σε 100 ημέρες, φθάνοντας στην πορτογαλική αποικία Μακάου, όπου πώλησαν τις γούνες που είχαν πάρει από την Αλάσκα και το κέρδος μοιράσθηκε στα μέλη της αποστολής. Στις 9 Απριλίου 1787, μετά από μία επίσκεψη στη Μανίλα, απέπλευσε για τις ακτές της βορειοανατολικής Ασίας. Είδε τη νήσο Κελπάρ στην Κορεατική Χερσόνησο (το σημερινό Νησί Τζέτζου στη Νότια Κορέα), το οποίο είχαν επισκεφθεί Ευρωπαίοι μόνο μία φορά ως τότε, όταν κάποιοι Ολλανδοί είχαν ναυαγήσει εκεί το 1635.
Στην Ιαπωνία και στη Ρωσία
thumb|Χάρτης των ανακαλύψεων του Λαπερούζ στη [[Ιαπωνική Θάλασσα|Θάλασσα της Ιαπωνίας και στην Οχοτσκική θάλασσα]] Η αποστολή επισκέφθηκε το νησί Oku-Yeso, τη σημερινή Σαχαλίνη της Ρωσίας. Οι Αϊνού που κατοικούσαν εκεί τού σχεδίασαν έναν χάρτη που έδειχνε το δεύτερο μέρος που κατοικούσαν, το Yezo (το σημερινό Χοκκάιντο της Ιαπωνίας), και τις ακτές της Ρωσίας. Ο Λαπερούζ ήθελε να ταξιδέψει προς τα βόρεια και να διέλθει από τον Πορθμό των Τατάρων, αλλά απέτυχε. Τότε γύρισε νότια και διήλθε από τον πορθμό που φέρει σήμερα το όνομά του, μεταξύ του Oku-Yeso και του Χοκκάιντο, με κατεύθυνση προς τα δυτικά, συναντώντας και πάλι Αϊνού στο τρίτο μέρος της κυριαρχίας τους, τις Κουρίλες Νήσους, τις οποίες και εξερεύνησε.
Στη συνέχεια ο Λαπερούζ κατευθύνθηκε προς βορρά και έφθασε στο Πετροπάβλοφσκ, στη ρωσική Χερσόνησο Καμτσάτκα, στις 7 Σεπτεμβρίου 1787. Εκεί αναπαύθηκαν από το ταξίδι τους και απόλαυσαν τη φιλοξενία των Ρώσων και των ιθαγενών. Σε επιστολές που έλαβε από το Παρίσι, διάβασε εντολές να διερευνήσει σχετικώς με τον οικισμό που δημιουργούσαν οι Βρετανοί στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας. Ο νεαρός Μπαρτελεμύ ντε Λεσσέψ, Γάλλος υποπρόξενος στην Κροστάνδη (θείος του Φερντινάν), ο οποίος είχε συμμετάσχει στην αποστολή ως διερμηνέας, αποβιβάσθηκε στο Πετροπάβλοφσκ για να μεταφέρει δια ξηράς από εκεί τα μέχρι τότε ημερολόγια πλοίου (αντίγραφα), τους νέους χάρτες και αλληλογραφία στη Γαλλία, κάτι που πέτυχε μετά από επικό ταξίδι ενός έτους δια της Σιβηρίας.
Στον Νότιο Ειρηνικό
Επόμενος σταθμός ήταν οι «Νήσοι των Πλοηγού» (η σημερινή Σαμόα), όπου έφθασαν στις 6 Δεκεμβρίου 1787. Αλλά λίγο πριν αναχωρήσει από εκεί, οι ιθαγενείς επιτέθηκαν σε μία ομάδα ανδρών του, σκοτώνοντας 12. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν ο Ρομπέρ ντε Λαμανόν και ο Φλεριό ντε Λανγκλ, ο 43χρονος κυβερνήτης του Αστρολάβου, ενώ άλλοι είκοσι άνδρες τραυματίσθηκαν. Η αποστολή πήγε στην Τόνγκα για ανεφοδιασμό και βοήθεια, ενώ αργότερα αναγνώρισε τις νήσους Άτα (île Plistard, της οποίας διόρθωσε τις συντεταγμένες) και Νόρφολκ.
Στην Αυστραλία
Η αποστολή συνέχισε στην Αυστραλία, φθάνοντας έξω από τον Κόλπο Μπότανυ στις 24 Ιανουαρίου 1788 , πάνω που ο Άρθουρ Φίλιπ επιχειρούσε να αλλάξει τη θέση για τη νέα αποικία καταδίκων στο Σίντνεϊ Κόουβ του Πορτ Τζάκσον. Ο «Πρώτος Στόλος» δεν μπόρεσε να φύγει πριν την 26η Ιανουαρίου εξαιτίας μιας φοβερής θαλασσοταραχής, η οποία εμπόδιζε επίσης τα πλοία του Λαπερούζ να εισέλθουν στον κόλπο.
thumb|left|Η τελευταία επιστολή που έστειλε ο Λαπερούζ, φυλασσόμενη σήμερα στο πλοίο HMS Alexander thumbnail|right|Εκδηλώσεις κατά την Εθνική Εορτή της Γαλλίας στο Μνημείο του Λαπερούζ στο [[Σίδνεϊ]] Οι Βρετανοί δέχθηκαν ευγενικά την αποστολή του Λαπερούζ και οι δύο επικεφαλής αντάλλαξαν βοήθεια και χρειαζούμενες προμήθειες. Ο Λαπερούζ πέρασε 6 εβδομάδες στη νέα αποικία, που θα εξελισσόταν αργότερα στο Σίδνεϊ. Οι Γάλλοι εγκατέστησαν ένα αστεροσκοπείο, τέλεσαν τη Θεία Λειτουργία, πραγματοποίησαν γεωλογικές παρατηρήσεις και ίδρυσαν κήπο, όλα για πρώτη φορά στην ιστορία της Αυστραλίας. Ο ιερέας τους από τον Αστρολάβο τάφηκε εκεί και τιμάται ετησίως στην επέτειο του θανάτου του. Παρά το ότι ο Φίλιπ και ο Λαπερούζ δεν συναντήθηκαν ποτέ προσωπικά, καταγράφηκαν 11 επισκέψεις μεταξύ των Γάλλων και των Βρετανών. Από το 1825 μέχρι σήμερα, κυβερνήτες του Γαλλικού Ναυτικού αποτίουν τακτικά φόρο τιμής στο Μνημείο του Λαπερούζ που ανεγέρθηκε εκεί. Κάθε χρόνο τιμώνται εκεί η Εθνική Εορτή της Γαλλίας, η «Ημέρα Λαπερούζ» και η θεμελίωση του Μνημείου από τον Υασίντ ντε Μπουγκαινβίλ.
Ο Λαπερούζ εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία για να αποστείλει τα ημερολόγιά του, χάρτες και επιστολές στην Ευρώπη με ένα βρετανικό πλοίο που θα έφευγε εκείνες τις ημέρες, το Alexander. Αφού προμηθεύθηκε φρέσκο νερό και ξυλεία, απέπλευσε με την αποστολή του στις 10 Μαρτίου για τη Νέα Καληδονία, τις Νήσους Σάντα Κρούζ, τις Νήσους του Σολομώντα, τις Λουισιάδες και τη δυτική ακτή της Αυστραλίας.
Ο Λαπερούζ είχε γράψει ότι ανέμενε να επιστρέψει στη Γαλλία τον Ιούνιο του 1789. Τα όσα έστειλε με το Alexander έφθασαν τελικώς στο Παρίσι, όπου και εκδόθηκαν το 1797 υπό τον τίτλο Voyage de La Pérouse. . Ωστόσο, κανένας δεν τον ξαναείδε ποτέ, ούτε αυτόν, ούτε κάποιον από τους άνδρες του.
Η αποστολή του Αντρεκαστώ
Παρά το ότι στο μεταξύ μεσολάβησε η Γαλλική Επανάσταση, τρία χρόνια αργότερα, στις 25 Σεπτεμβρίου 1791, ο Αντιναύαρχος Αντουάν Μπρυνί ντ' Αντρεκαστώ ανεχώρησε από τη Βρέστη προς αναζήτηση του Λαπερούζ. Η αποστολή του ακολούθησε την προταθείσα διαδρομή του Λαπερούζ, δια των νήσων στα βόρεια και δυτικά της Αυστραλίας, ενώ ταυτοχρόνως πραγματοποίησε και ο ίδιος επιστημονικές και γεωγραφικές ανακαλύψεις. Η αποστολή του Αντρεκαστώ αποτελείτο επίσης από δύο πλοία, το Αναζήτησις (La Recherche) και το Ελπίς (L' Espérance).
Τον Μάιο του 1793 έφθασε στη νήσο Βανίκορο, μία από τις Νήσους Σάντα Κρούζ (που σήμερα ανήκουν στις Νήσους του Σολομώντα). Ο Αντρεκαστώ πίστεψε ότι είδε σήματα καπνού από αρκετές υπερυψωμένες τοποθεσίες στο νησί, αλλά δεν μπόρεσε να διερευνήσει το θέμα εξαιτίας των επικίνδυνων υφάλων που περιβάλλουν τη νήσο και υποχρεώθηκε να φύγει. Πέθανε δύο μήνες αργότερα. Ο βοτανολόγος Ζακ Λαμπιγιαρντιέρ, μέλος της αποστολής, επέστρεψε τελικώς στη Γαλλία και δημοσίευσε την αναφορά του, τη Relation du Voyage à la Recherche de la Pérouse, το 1800.
Στα χρόνια της Γαλλικής Επαναστάσεως οι αγγλογαλλικές σχέσεις χειροτέρευσαν και αθεμελίωτες φήμες εξαπλώθηκαν στη Γαλλία που κατηγορούσαν τους Βρετανούς για την τραγωδία που είχε συμβεί όχι μακριά από τη νέα τους αποικία. Προτού λυθεί το μυστήριο, η γαλλική κυβέρνηση είχε εκδώσει τα αρχεία της αποστολής μέχρι την Καμτσάτκα υπό τον τίτλο Voyage de La Pérouse autour du monde, τόμοι 1–4 (Παρίσι 1797). Αυτοί οι τόμοι χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα για άντληση χαρτογραφικών και επιστημονικών πληροφοριών σχετικά με τον Ειρηνικό.
Η ανακάλυψη
thumb|Μεταθανάτια προτομή του Λαπερούζ (1828) από τον [[Φρανσουά Ρυντ.]]
Πήτερ Ντίλον, 1826
Το 1826 ένας Ιρλανδός καπετάνιος, ο Πήτερ Ντίλον (Peter Dillon, 1788-1847) ανεκάλυψε αρκετά στοιχεία ώστε να θεμελιώσει την κατάληξη της αποστολής του Λαπερούζ: Στην Τικόπια (μία από τις Νήσους Σάντα Κρούζ), αγόρασε κάποια ξίφη που υποπτεύθηκε ότι ανήκαν στον Λαπερούζ και σε αξιωματικούς του. Ρώτησε και έμαθε ότι προέρχονταν από τη γειτονική νήσο Βανίκορο, όπου «δύο μεγάλα πλοία είχαν διαλυθεί χρόνια πριν». Ο Ντίλον κατόρθωσε να αποκτήσει ένα πλοίο στη Βεγγάλη και έπλευσε προς το Βανίκορο, όπου ανεκάλυψε μπάλες κανονιού, άγκυρες και άλλα υπολείμματα του εξοπλισμού πλοίων μέσα στο νερό ανάμεσα σε κοραλλιογενείς υφάλους.
Μετέφερε αρκετά από αυτά τα αντικείμενα στην Ευρώπη, όπως έκανε και ο Ζυλ Ντυμόν ντ' Υρβίλ το 1828. Ο Μπαρτελεμύ ντε Λεσέψ, το μοναδικό μέλος της αποστολής του Λαπερούζ που ήταν ακόμα ζωντανό, τα αναγνώρισε όλα ως ανήκοντα στο Αστρολάβος. Οι πληροφορίες που έδωσαν οι κάτοικοι του Βανίκορο στον Ντίλον επέτρεψαν μία χονδρική ανασύνθεση της καταστροφής της αποστολής του Λαπερούζ. Η ανασύνθεση του Ντίλον επιβεβαιώθηκε από την ανακάλυψη και εξέταση το 1964 αυτού που φαινόταν να είναι το ναυάγιο του Πυξίς.
Η αποστολή του 2008
Μία άλλη, παρόμοια αποστολή έγινε το 2008. Η αποστολή αυτή κατέδειξε την αφοσίωση της Γαλλίας σε συνεργασία με την Association Salomon της Νέας Καληδονίας να αναζητήσει και άλλες απαντήσεις για την τύχη του Λαπερούζ. Είχε την αιγίδα του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας και την υποστήριξη και συνεργασία του γαλλικού Υπουργείου Εθνικής Αμύνης, του Υπουργείου Ανώτατης Παιδείας και Ερευνών, και του Υπουργείου Πολιτισμού.
Η προετοιμασία της χρειάσθηκε 24 μήνες και συγκέντρωσε περισσότερα τεχνολογικά μέσα από τις προηγούμενες. Είχε δύο πλοία με 52 μέλη πληρώματος και σχεδόν 30 επιστήμονες ερευνητές. Ανεχώρησαν από τη Νουμεά για το Βανίκορο, αναβιώνοντας έτσι το τελευταίο μέρος του ταξιδιού του Λαπερούζ.
Η τελική ανασύνθεση
Αμφότερα τα πλοία του Λαπερούζ ναυάγησαν στους κοραλλιογενείς υφάλους του Βανίκορο, το Πυξίς πρώτο. Το Αστρολάβος ξεφορτώθηκε και αποσυναρμολογήθηκε από τα μέλη της αποστολής. Μία ομάδα τους, πιθανώς οι επιζήσαντες του Πυξίς, σφαγιάσθηκαν από τους ιθαγενείς. Σύμφωνα με τους νησιώτες, κάποιοι επιζήσαντες ναύτες κατασκεύασαν ένα δικάταρτο σκαρί από τα κομμάτια του Αστρολάβου και έφυγαν με αυτό προς τα δυτικά, περίπου εννέα μήνες μετά τα ναυάγια. Αλλά το τι συνέβηκε σε αυτούς είναι άγνωστο. Επίσης, δύο άνδρες, ένας «αρχηγός» και ο «υπηρέτης» του έμειναν πίσω, αλλά έφυγαν και αυτοί από το Βανίκορο λίγα χρόνια προτού φθάσει εκεί ο Ντίλον.
Ο Σβεν Βάλρος (Sven Wahlroos), στο βιβλίο του Mutiny and Romance in the South Seas (1989), υποστηρίζει ότι υπήρξε μία ευκαιρία που χάθηκε παρά λίγο για να σωθούν ένας ή περισσότεροι από τους επιζήσαντες το 1791.
Συγκεκριμένα, τον Νοέμβριο του 1790 ο Έντουαρντ Έντουαρντς, ως κυβερνήτης του πλοίου Πανδώρα, απέπλευσε από την Αγγλία με διαταγές να «χτενίσει» τον Ειρηνικό για να συλλάβει τους υπεύθυνους για την Ανταρσία του Μπάουντυ. Τον Μάρτιο του 1791 το Πανδώρα έφθασε στην Ταϊτή και συνέλαβε 14 άνδρες του Μπάουντυ που είχαν παραμείνει εκεί. Στη συνέχεια, το Πανδώρα άφησε την Ταϊτή αναζητώντας το πλοίο και τον ηγέτη της ανταρσίας Φλέτσερ Κρίστιαν.
Αυτή η αναζήτηση ήταν τελικώς άκαρπη. Ωστόσο, περνώντας από το Βανίκορο στις 13 Αυγούστου 1791 παρατήρησαν σήματα καπνού να υψώνονται από το νησί. Αλλά ο Έντουαρντς, με μοναδική του έγνοια την αναζήτηση του Μπάουντυ και πεπεισμένος ότι οι στασιαστές δεν θα διαφήμιζαν τη θέση τους, αγνόησε τα σήματα καπνού και συνέχισε την πορεία του.
Κατά τον Βάλρος, τα σήματα αυτά ήταν σχεδόν βέβαια ένα σήμα που έστελναν οι επιζήσαντες της αποστολής του Λαπερούζ, οι οποίοι, όπως αναφέρθηκε, ήταν ακόμα ζωντανοί στο Βανίκορο τρία χρόνια μετά το διπλό ναυάγιό τους εκεί.
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
thumb|right|255px|Μνημείο για τον Λαπερούζ στο [[Βανίκορο]]
Τοπωνύμια
Πολλά τοπωνύμια φέρουν το όνομα του Λαπερούζ προς τιμή του. Μερικά από αυτά είναι τα εξής:
Αλλά και:
Πλοία
Επιπλέον, αρκετά πλοία πήραν το όνομά του, όπως τα παρακάτω:
Ο Λαπερούζ στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο
Η κατάληξη του Λαπερούζ, των πλοίων του και των ανδρών του είναι θέμα ολόκληρου κεφαλαίου (του «Μπανίκορο», στο Μέρος Α΄) του μυθιστορήματος του Ιουλίου Βερν 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα. Επίσης, το μυθιστόρημα Landfalls της Ναόμι Γουίλιαμς (Naomi J. Williams), που εκδόθηκε το 2015, ασχολείται σε βάθος με την αποστολή του Λαπερούζ.
Ο Λαπερούζ αναφέρεται επίσης σε επεισόδιο ("The Quest") της τηλεοπτικής σειράς Northern Exposure, που διαδραματίζεται στην Αλάσκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι εξερευνητές Κατηγορία:Εξερευνητές του Ειρηνικού Κατηγορία:Χαβάη Κατηγορία:Εξερευνητές της Αυστραλίας Κατηγορία:Ιστορία της Βορειοανατολικής Ασίας
Walls of Jericho
Walls of Jericho είναι ο τίτλος του πρώτου άλμπουμ του γερμανικού power metal συγκροτήματος Helloween, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Noise Records.
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους στο Musiclab Studio του Βερολίνου, με παραγωγούς τα μέλη του συγκροτήματος και τον Χάρις Τζονς.
Το ομώνυμο κομμάτι αποτελεί την εισαγωγή του "Ride the Sky" και είναι βασισμένο στην μελωδία του παιδικού τραγουδιού "London Bridge Is Falling Down", αν και το συγκρότημα επηρεάστηκε από το μουσικό θέμα "Happy Happy Helloween" της ταινίας "Η νύχτα με τις μάσκες No 3" (Halloween III: Season of the Witch).
Κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, ο Χάνσεν αντιμετώπισε πρόβλημα να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει ταυτόχρονα, με αποτέλεσμα οι Helloween να αναζητήσουν έναν τραγουδιστή, με τον 18χρονο Μίκαελ Κίσκε να αναλαμβάνει το μικρόφωνο του σχήματος.
Ο δίσκος επανεκδόθηκε από τη Noise το 1987 σε μορφή CD, μαζί με το ομώνυμο ΕΡ τους.
Μέλη των Helloween
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Walls of Jericho" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Helloween Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985
Αυτοκρατορία των Κοσσανών
μικρογραφία|Η έκταση της κοσσανικής αυτοκρατορίας σε σκούρο χρώμα
Η Αυτοκρατορία των Κοσσανών (αρχαία ελληνικά: Βασιλεία Κοσσανῶν, βακτριανά: Κυϸανο, Κουσανό, σανσκριτικά: कुषाण राजवंश Kusan Rājavaṃśa, BHS (Βουδιστικά Υβριδικά Σανσκριτικά): Gusana-vaṃśa; παρθικά: 𐭊𐭅𐭔𐭍 𐭇𐭔𐭕𐭓 Kušan-xšaθr ) ήταν αυτοκρατορία που σχηματίστηκε από το λαό των Γιουέ-τσι, στα εδάφη της Βακτριανής στις αρχές του 1ου μ.Χ. αιώνα. Είχε εξαπλωθεί για να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού Αφγανιστάν και στη συνέχεια τα βόρεια τμήματα της ινδικής υποηπείρου, τουλάχιστον μέχρι τη Σακετά και το Σαρνάθ κοντά στο Βαρανάσι (Μπεναρές), όπου έχουν βρεθεί επιγραφές που χρονολογούνται από την εποχή του Κοσσανού αυτοκράτορα Κανίσκα του Μεγάλου. Ο αυτοκράτορας Κανίσκα ήταν μεγάλος προστάτης του Βουδισμού. Ωστόσο, καθώς οι Κοσσανοί επεκτάθηκαν προς τα νότια, οι θεότητες στα μεταγενέστερά τους νομίσματα αντικατόπτριζαν τη νέα ινδουιστική τους πλειονότητα-ταυτότητα. Μετά την κατάκτηση του ινδοελληνικού βασιλείου και των εδαφών του πρώην ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής, πιθανώς χρησιμοποίησαν την ελληνική γλώσσα για κάποιες δεκαετίες ως γλώσσα της διοίκησης, αλλά στις αρχές του 2ου αιώνα την αντικατέστησαν με τη Βακτριανή, ενώ γενικά χαρακτηρίζονται από την πρόσμειξη πολλών ελληνικών και ινδικών στοιχείων.
Αυτοκρατορία των Κοσσανών
Κινεζικές πηγές περιγράφουν τους Κουέι-σουάνγκ ή Γκουέισουάνγκ (Guishuang), δηλ. τους Κοσσανούς (Κουσάν), ως μία από τις πέντε αριστοκρατικές φυλές των Γιουέ-τσι, με κάποιους να ισχυρίζονται ότι αποτελούσαν μια χαλαρή συνομοσπονδία λαών ινδοευρωπαϊκής καταγωγής, παρόλο που πολλοί επιστήμονες ακόμη δεν έχουν πειστεί ότι αρχικώς μιλούσαν μια ινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Όπως το τοποθετεί ο ιστορικός Τζων Χιλ "για πολύ πάνω από έναν αιώνα ..... υπάρχουν αντιλογίες σχετικά με τις εθνικές και γλωσσολογικές καταβολές των Μεγάλων Γιουέ-τσι ή Τα Γιουέ-Τσι, Κοσσανών, και Τοχάριων, και ακόμα υπάρχει μικρή συναίνεση στο θέμα".
Οι Γιουέ-τσι περιγράφονται στα κινεζικά έργα "Αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού" και "Βιβλίο των Χαν" ως διαβιούντες στα λιβάδια της περιοχής Γκανσού, στα βορειοδυτικά της σημερινής Κίνας, μέχρι που ο βασιλιάς τους αποκεφαλίστηκε από τους Ούννους από τη Σιβηρία, που επίσης βρίσκονταν σε πόλεμο με την Κίνα, όπως και οι Γιουέ-τσι. Ο αποκεφαλισμός αυτός ανάγκασε τους Γιουέ-τσι να μεταναστεύσουν δυτικά την περίοδο 176-160 π.Χ. Οι πέντε φυλές που αποτελούσαν τους Γιουέ-τσι είναι γνωστές στην κινεζική ιστορία ως Σιου-μι, Κουέι-σουάνγκ, Σουάνγκ-μι, Σι-τουν, και Του-μι.
Οι Γιουέ-τσι έφτασαν στο ελληνιστικό βασίλειο της Βακτριανής (στο σημερινό βόρειο Αφγανιστάν και σημερινό Ουζμπεκιστάν) περίπου το 135 π.Χ. Οι επακόλουθα εκτοπισμένες ελληνικές δυναστείες επανεγκαταστάθηκαν στα νοτιοανατολικά των περιοχών του Ινδοκούς και του λεκανοπεδίου του ποταμού Ινδού (στο σημερινό Αφγανιστάν και σημερινό Πακιστάν), καταλαμβάνοντας το δυτικό τμήμα του ινδοελληνικού βασιλείου.
Πρώιμοι Κοσσανοί
Ίχνη της παρουσίας των Κοσσανών παραμένουν στην περιοχή της Βακτρίας και της Σογδιανής. Αρχαιολογικά κατάλοιπα είναι γνωστά σε διάφορα μέρη, όπως στον μνημειώδη ναό του Σουρχ Κοτάλ και στο παλάτι του Χαλτσαγιάν. Επίσης, διάφορα γλυπτά και ζωφόροι είναι γνωστά, που αναπαριστούν ιπποτοξότες και κυρίως άνδρες με τεχνητά παραμορφωμένα κρανία (μία πρακτική που απαντάται συχνά στη νομαδική Κεντρική Ασία), όπως ο Κοσσανός πρίγκιπας του Χαλτσαγιάν. Οι Κινέζοι αρχικά αναφέρονταν στους ανθρώπους αυτούς ως Γιουέ-τσι και έλεγαν ότι αυτοί ίδρυσαν την Αυτοκρατορία των Κοσσανών, παρόλο που η σχέση μεταξύ Κοσσανών και Γιουέ-τσι παραμένει ακόμη αδιευκρίνιστη. Στα ερείπια των αρχαίων ελληνιστικών πόλεων, όπως της Άι-Χανούμ, οι Κοσσανοί είναι γνωστό ότι έχτισαν κάστρα.
Ο αρχαιότερα καταγεγραμμένος ηγέτης, και ο πρώτος που ανακήρυξε τον εαυτό του ως ηγεμόνα των Κοσσανών, ήταν ο Ηραίος. Στα νομίσματα που έκοψε στα ελληνικά ονομάζει τον εαυτό του "τύραννο", και επίσης το κρανίο του παρουσιάζει τη γνωστή παραμόρφωση. Ίσως υπήρξε σύμμαχος των Ελλήνων δυναστών της περιοχής και μοιραζόταν την ίδια τεχνοτροπία νομισμάτων. Ο Ηραίος ίσως ήταν ο πατέρας του πρώτου αυτοκράτορα των Κοσσανών, Καδάφη.
Το Βιβλίο των Χαν αναφέρει ότι οι Κοσσανοί μοίρασαν το 128 π.Χ. τη Βακτρία. Το Βιβλίο των Ύστερων Χαν του Χόου Χανσού αφηγείται, πώς ο αρχηγός των Κοσσανών, ο Καδάφης, ίδρυσε με τη βία και την υποταγή των άλλων φυλών των Γιουέ-τσι την Αυτοκρατορία των Κοσσανών, γνωστή στους Έλληνες και τους Ρωμαίους με την ονομασία Αυτοκρατορία των Ινδοσκυθών. Στο ίδιο αυτό βιβλίο δίδεται ένα χρονικό του σχηματισμού της Αυτοκρατορίας των Κοσσανών, βασισμένο σε μια αναφορά του Κινέζου στρατηγού Παν Γιουνγκ στον Κινέζο αυτοκράτορα γύρω στα 125 μ.Χ.: "Περισσότερα από εκατό χρόνια αργότερα (από την κατάκτηση της Βακτρίας από τους Τα Γιουέ-τσι), ο πρίγκιπας [σιχόου] των Κουέι-σουάνγκ ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά και η δυναστεία του ονομάστηκε δυναστεία του Κουέι-σουάνγκ (Κοσσανού) βασιλιά. Εισέβαλε στο Ανσί (Ινδοπαρθία) και κατέλαβε την περιοχή Κάο-φου (περιοχή της σημερινής Καμπούλ). Επίσης, νίκησε το σύνολο των βασιλείων Που-τα (περιοχή Πακτίγια) και Τζι-μπιν (περιοχές Καπίσα και Γανδάρα). Ο Τσιου-σιου-τσουέ (Καδάφης) ήταν πάνω από ογδόντα ετών, όταν πέθανε. Ο γιος του, ο Γιανγκάο-τσεν, έγινε βασιλιάς στη θέση του. Κατέλαβε την περιοχή Τιεν-τσου (Βορειοδυτική Ινδία) και όρισε στρατηγούς-κυβερνήτες να τη διοικούν. Οι Γιουέ-τσι έγιναν τότε εξαιρετικά πλούσιοι. Όλα τα βασίλεια ονομάζουν τον βασιλιά τους βασιλιά των Κοσσανών, αλλά οι Χαν τούς ονομάζουν με το αρχικό τους όνομα, Τα Γιουέ-τσι."
- Χόου Χανσού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοσσανων Κοσσανοι Κοσσανων
Νήσος Σάιπλ
Η Νήσος Σάιπλ (αγγλικά: Siple Island) είναι ένα ακατοίκητο νησί με μήκος 110 χιλιόμετρα και έκταση 6.390 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το καλυμμένο με αιώνια χιόνια αυτό νησί βρίσκεται στην Ανταρκτική (Νότιος Ωκεανός), ανατολικά του Κόλπου Ρίγκλεϋ (Wrigley Gulf), κατά μήκος της Παγοκρηπίδας Γκετς, έξω από την Ακτή Μπακούτις της Γης Μαρί Μπερντ. Το κέντρο της Νήσου Σάιπλ βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 73°51΄ Νότιο και μήκος 125°50΄ Δυτικό. Πρόκειται για την έκτη μεγαλύτερη σε έκταση νήσο που βρίσκεται νοτίως του εξηκοστού παραλλήλου Νότιου πλάτους της Γης, αλλά και το εκατοστό σε έκταση νησί ολόκληρης της Γης.
Στο νησί κυριαρχεί το ψηλό και δυνητικώς ενεργό ασπιδοειδές ηφαίστειο Όρος Σάιπλ, που φθάνει σε υψόμετρο τα 3.110 μέτρα, καθιστώντας τη Σάιπλ τη 15η νήσο της Γης κατά σειρά υψηλότερου σημείου.
Τόσο η νήσος όσο και το ηφαίστειο πήραν το όνομά τους από τη Συμβουλευτική Επιτροπή Ονομασιών της Ανταρκτικής (US-ACAN) το 1967 προς τιμή του Αμερικανού εξερευνητή της Ανταρκτικής Πωλ Σάιπλ (1908–1968), μέλος των εξερευνητικών αποστολών του Ναυάρχου Μπερντ. Η Σάιπλ υποδείχθηκε για πρώτη φορά ως νήσος σε χάρτες της Γεωλογικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ που συντάχθηκαν από επισκοπήσεις και από αεροφωτογραφίες του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, οι οποίες λήφθηκαν από το 1959 μέχρι το 1965.
Πηγές
Σαιπλ
Οδός 3ης Σεπτεμβρίου (Αθήνα)
thumb|250px|Η οδός 3ης Σεπτεμβρίου όπως φαίνεται από την πλατεία Ομόνοιας Η Οδός 3ης Σεπτεμβρίου είναι μια ιστορική οδική αρτηρία στην Αθήνα. Ονομάστηκε από την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843, ενώ βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας λίγο πιο βόρεια από την Ακρόπολη. Ξεκινάει στη πλατεία Ομονοίας, συνεχίζει βόρεια περνώντας από τη πλατεία Βικτωρίας και καταλήγει στην Οδό Αγίου Μελετίου κοντά στη Πλατεία Αμερικής. Η οδός τα παλαιότερα χρόνια ήταν μια από τις πιο όμορφες της Αθήνας όπου ζούσαν πολλοί άνθρωποι της υψηλής κοινωνίας.
Σάλτσα καραμέλας
μικρογραφία|εναλλ.=|Η [[κρέμα καραμελέ είναι γαρνιρισμένη με σάλτσα καραμέλας]] Η σάλτσα καραμέλας ή σως καραμέλας παρασκευάζεται με ανάμιξη καραμελωμένης ζάχαρης και κρέμας γάλακτος. Ανάλογα με την συνταγή για την οποία προορίζεται, μπορούν να προστεθούν και άλλα συστατικά, όπως βούτυρο, πουρέδες φρούτων, λικέρ ή βανίλια. Χρησιμοποιείται σε πολλά επιδόρπια και στο γαρνίρισμα παγωτών, στην κρέμα καραμελέ. Η σάλτσα καραμέλας μπάτερσκοτς  παρασκευάζεται με καφετιά ζάχαρη, και μία δόση ουίσκι.
Οδός 3ης Σεπτεμβρίου (Αθήνα)
Σε όλο το μήκος της οδού συναντά κανείς σπουδαία κτίρια, αρχιτεκτονικά τοπόσημα της πόλης.
Σάλτσα καραμέλας
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άμορφα στερεά Κατηγορία:Ζαχαρώδη παρασκευάσματα Κατηγορία:Χρωστικές ουσίες τροφίμων
Οδός 3ης Σεπτεμβρίου (Αθήνα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Λεωφόροι της Αθήνας
Volta
Το Volta είναι το έκτο στούντιο άλμπουμ της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ, το οποίο κυκλοφόρησε την 1η Μαΐου 2007 από την One Little Indian Records. Ενας μεγάλος αριθμός καλλιτεχνών συνεργάστηκαν με τη Björk σε υλικό για το άλμπουμ. Ένας από αυτούς ήταν ο Mark Bell, με τον οποίο συνεργάστηκε για κάθε άλμπουμ της ως τότε, από το Homogenic και μετά. Ανάμεσα στους νέους παραγωγούς, σημαντικότεροι είναι ο Timbaland και ο Danja.
Πολλοί χαρακτήρισαν το άλμπουμ ως πιο ποπ σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες της, καθώς συνδυάζει ηλεκτρονικούς ποπ ήχους με πειραματική και world μουσική. Σε κάποια τραγούδια πειραματίζεται με industrial και ιαπωνική μουσική.
Κυκλοφορία και τίτλος
Οι τίτλοι των τραγουδιών ανακοινώθηκαν σε άρθρο του MTV στις 14 Μαρτίου 2007 και επιβεβαιώθηκαν με δημοσίευση στο sprk.nl έξι μέρες μετά. Το ακυκλοφόρητο κομμάτι "Trance", που δεν συμπεριλήφθηκε στο δίσκο ακούστηκε στην ταινία "To Lee, With Love, Nick", αφιερωμένη στον Alexander McQueen και σε σκηνοθεσία του Nick Knight.
Η Björk είπε για τον τίτλο του άλμπουμ:"«Πάντα ψάχνω για λέξεις με κάποιο είδος ενέργειας. Συνήθως το όνομα απλώς έρχεται, από περιοδικό ή αν κάποιος λέει κάτι. Περίμενα χρόνια ενώ δούλευα σε αυτό το άλμπουμ, αλλά δεν έρχόταν. Στους στίχους υπάρχουν λέξεις όπως 'voltage' και 'voodoo', που τα βρήκα κατά κάποιο τρόπο συνηθισμένα. Πάντα προσπαθούσα να βρω τίτλους που είναι κάπως πιο Λατινικοί ή κάτι που να μην είναι Αγγλικό. Αυτό είναι κάπως αστείο, καθώς εμείς οι Ευρωπαίοι θεωρούμε τα Λατινικά μια ουδέτερη γλώσσα... Αλλά βρήκα το 'Volta'...""Δεν θυμάμαι πως προέκυψε, αλλά το αναζήτησα στο Google και βρήκα ότι είναι και ένα όνομα ενός Ιταλού επιστήμονα που εφήυρε τη μπαταρία, αλλά και ονομασία ενός τεχνητού ποταμιού στην Αφρική και μια τεχνητή λημνοθάλασσα που ονομαζόταν Λίμνη Volta. Έτσι, προέρχεται από διαφορετικά πράγματα. Δεν πρόκειται να ονομάσω κάτι συγκεκριμένο, αλλά ο κόσμος μπορεί να μαντέψει μόνος του τι είναι. Υπάρχει επίσης ένας μεσαιωνικός χορός με το ίδιο όνομα, ένας πολύ αστείος χορός, δύσκολος να τον μάθει κανείς, Γι' αυτό το λόγο έχω πολλά πράγματα σε μια λέξη: ένας χορός, ένα ποτάμι στην Αφρική και μια μπαταρία. Έτσι, εντάξει, ταιριάζει.»"
μικρογραφία|Το εναλλακτικό εξώφυλλο του δίσκου στις ειδικές εκδόσεις του.
Διαρροή
Ολόκληρο το άλμπουμ έγινε διαθέσιμο καταλάθος στο κατάστημα iTunes του Ηνωμένου Βασιλείου τα μεσάνυκτα, στις 23 Απριλίου 2007 για έξι ώρες, δύο εβδομάδες πριν την επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας. Αυτό οδήγησε στη διαρροή του δίσκου την επόμενη μέρα στο διαδίκτυο.
Επίσημη κυκλοφορία
Το Volta κυκλοφόρησε :την 1η Μαΐου 2007 σε τρεις εκδοχές στο Ηνωμένο Βασίλειο: μια digipak εκδοχή του CD, μια περιορισμένης κυκλοφορίας εκδοχή με το CD κι ένα DVD με τα τραγούδια σε 5.1 DTS surround ήχο και μια εκδοχή με διπλό βινύλιο. Οι Βρετανικές και Ιαπωνικές εκδοχές περιελάμβαναν την εκδοχή του Mark Bell για το "I See Who You Are", ως επιπλέον κομμάτι. Κάποιες εκδοχές αργότερα έγιναν διαθέσιμες σε πλαστική θήκη.
Ορισμένες ειδικές εκδόσεις σε πλαστική θήκη, όπως της Λατινικής Αμερικής, της Ανατολικής Ευρώπης, της Ινδονησίας και διεθνείς ειδικές εκδόσεις είχαν κυκλοφορήσει με διαφορετικό εξώφυλλο. Δείχνει τη Björk σε μαύρο φόντο με χρωματιστά ρούχα και βαμμένο πρόσωπο και φλόγες που σχηματίζουν τον τίτλο του δίσκου.
Voltaïc
Το άλμπουμ επανακυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2009 σε εκτεταμένες εκδοχές, υπό το όνομα Voltaïc. Πέντε διαφορετικές εκδοχές κυκλοφόρησαν με υλικό σχετικό του Volta. Η πλήρης έκδοση περιελάμβανε ένα CD με τα 11 τραγούδια, σε ζωντανή ηχογράφηση στα Olympic Studios, ένα DVD με ζωντανές ερμηνείες στο Παρίσι και το Ρέικιαβικ κατά τη διάρκεια του Volta Tour, ένα δεύτερο DVD με τα μουσικά βίντεο του Volta και βίντεο των κορυφαίων 10 υποψήφιων βίντεο κλιπ για το διαγωνισμό μουσικού βίντεο για το "Innocence" και, τέλος, ένα δεύτερο CD με remixes των σίνγκλ του Volta. Ανάμεσα στις υπόλοιπες εκδοχές είναι και αυτή του μεμονωμένου CD με τα 11 ζωντανά τραγούδια, αλλά και του CD + DVD. Όλες οι εκδοχές κυκλοφόρησαν παγκόσμια στις 23 Ιουνίου 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007 Κατηγορία:Μπιορκ Κατηγορία:Άλμπουμ της Μπιορκ
Γλυκογονογένεση
== Βήματα ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιολογία
Γλώσσα Κάουγκελ
Οι διάλεκτοι είναι οι Άουα (Ίμπο Ούγκου, Ίμπο Ούνγκου, Ιμπόνγκου) και Γκαουίλ (Ούμπο Ούνγκου, Κακόλι).
Η αρίθμηση στα Κάουγκελ γίνεται με σύστημα με βάση το 24 σε κύκλους των 4. Η λέξη για το 4 είναι επίσης η λέξη για το χέρι σε σχέση με τα τέσσερα δάχτυλα.
Η μετάφραση της καινής Διαθήκης δημοσιεύθηκε το 1997 και σήμερα είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ
Χένρι Σόμερσετ, 6ος δούκας του Μπωφόρ
Ο Χένρι Σόμερσετ, 6ος δούκας του Μπωφόρ (22 Δεκεμβρίου 1766 - 23 Νοεμβρίου 1835), 6ος Δούκας του Μπωφόρ ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Χένρι Σόμερσετ, 5ου δούκα του Μπωφόρ και της Ελισάβετ Μποσκγουεν. Έγινε μαρκήσιος του Γούστερ από την γέννηση του μέχρι την ημέρα που διαδέχθηκε τον πατέρα του στο δουκάτο (1803). Έκανε εγγραφή στην Σχολή του Ουεστμίνστερ στην Οξφόρδη και αποφοίτησε από το Κολέγιο Τρίνιτι της Οξφόρδης με Μάστερ των Τεχνών (28 Ιουνίου 1786). Ο Γούστερ έγινε μέλος του Κοινοβουλίου για το Μόνμουθ (1788 - 1790), για το Μπρίστολ (1790 - 1796) και για το Γκλόστερσαιρ (1796 - 1803) στην συνέχεια διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Βουλή των Λόρδων. Διορίστηκε Υπολοχαγός του Μονμουθσάιρ, υπολοχαγός του Μπρέκνοκσαιρ (1803) και Υπολοχαγός του Γκλόστερσαιρ από το 1810 μέχρι τον θάνατο του (1835). Έφερε το στέμμα της βασίλισσας στην στέψη του Γουλιέλμου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αδελαΐδας της Σαξονίας-Μάινινγκεν (8 Σεπτεμβρίου 1831). Διορίστηκε Κοντόσταυλος του κάστρου του Μπράιαβιλ, Φύλακας του κάστρου του Ντίν (1812) και Υψηλός Στιούαρτ του Μπρίστολ (1834), κράτησε όλα τα αξιώματα μέχρι τον θάνατο του. Χρίστηκε ιππότης και έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας (17 Ιανουαρίου 1805) και εγκαταστάθηκε στις 23 Απριλίου, δεν υπήρχε στέψη κανενός νέου μέλους από το 1801 και υπήρχαν επτά κενές θέσεις.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε (16 Μαΐου 1791) στη εκκλησία του Λάμπεθ την Λαίδη Σοφία Λέβισον-Γκάγουερ (1771–1854), κόρη του Γκρανβίλ Λέβισον-Γκάγουερ, 1ου μαρκησίου του Στάφορντ με τον οποίο απέκτησε :
Ο Χένρι Σόμερσετ πέθανε στον Οίκο του Μπάντμιντον στο Γκλόστερσαιρ και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ και όλων των Αρχαγγέλων στο Μπάντμιντον στις 2 Δεκεμβρίου 1835 λίγο πριν τα 69α γενέθλια του.
Μάργκαρετ Τσαν
Η Μάργκαρετ Τσαν Φουνγκ Φου-Τσαν, TBE, ΔΕ, ΜΕΚΦ (γεννημένη στις 21 Αυγούστου 1947) είναι Κινέζα - Καναδή γιατρός, η οποία διετέλεσε ως Γενική Διευθύντρια της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (ΠΟΥ) που ανέθεσε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας για την περίοδο 2006-2017. H Τσαν είχε υπηρετήσει προηγουμένως ως Διευθύντρια της ΠΟΥ στην Κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ (1994–2003), εκπρόσωπος του Γενικού Διευθυντή της ΠΟΥ για την Πανδημία Γρίπης και Βοηθός Γενική Διευθύντρια της ΠΟΥ για τις Μεταδοτικές Ασθένειες (2003–2006). Το 2014, η Forbes την κατέταξε ως την 30η πιο ισχυρή γυναίκα στον κόσμο. Στις αρχές του 2018 προσχώρησε στην Πολιτική Συμβουλευτική Διάσκεψη του Λαού της Κίνας (ΠΣΔΛΚ).
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Τσαν γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Χονγκ Κονγκ, παρόλο που οι πρόγονοί της κατάγονταν από το Σούντε του Γκουανγκντόνγκ. Η Τσαν αρχικά εκπαιδεύτηκε ως οικειακή καθηγήτρια οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Εκπαίδευσης του Northcote, σήμερα γνωστό ως Πανεπιστήμιο Εκπαίδευσης του Χονγκ Κονγκ. Στη συνέχεια, απέκτησε το πτυχίο BA στην εγχώρια οικονομία στο Πανεπιστήμιο της Μπρέσια, ένα συνδεδεμένο ίδρυμα με το Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο (ΠΔΟ) το 1973 και το πτυχίο MD στο ΠΔΟ το 1977. Αργότερα, απέκτησε το πτυχίο MSc (δημόσια υγεία) στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης το 1985. Η Τσαν ολοκλήρωσε το Πρόγραμμα Ανάπτυξης Διαχείρισης (ΠΑΔ 61) στη Σχολή Επιχειρήσεων του Χάρβαρντ το 1991.
Πρώιμη καριέρα
Η Τσαν έγινε μέλος της κυβέρνησης του Βρετανικού Χονγκ Κονγκ τον Δεκέμβριο του 1978 ως ιατρός. Τον Νοέμβριο του 1989, προήχθη σε Βοηθός Διευθυντή του Υπουργείου Υγείας. Τον Απρίλιο του 1992, προήχθη σε Αναπληρώτρια Διευθύντρια και, τον Ιούνιο του 1994, αναδείχθηκε η πρώτη γυναίκα στο Χονγκ Κονγκ που ήταν επικεφαλής του Υπουργείου Υγείας.
Διευθύντρια Υγείας στο Χονγκ Κονγκ, 1994–2003
Η Τσαν επέζησε τη μετάβαση από τον Βρετανικό στον κανόνα ΛΔΚ - ΧΚΕΔΠ τον Ιούνιο του 1997. Το προφίλ της αναδείχθηκε από τον χειρισμό της, σε αυτές τις θέσεις, της επιδημίας γρίπης των πτηνών H5N1 του 1997 και της επιδημίας SARS του 2003 στο Χονγκ Κονγκ. Αφού πέθανε το πρώτο θύμα του H5N1, η Τσαν προσπάθησε αρχικά να καθησυχάσει τους κατοίκους του Χονγκ Κονγκ με τις περίφημες δηλώσεις της όπως, "Έφαγα κοτόπουλο χθες το βράδυ" ή "Τρώω κοτόπουλο κάθε μέρα, μην πανικοβάλλεστε όλοι"  Όταν εμφανίστηκαν πολλές περισσότερες περιπτώσεις H5N1, δέχθηκε κριτική για παραπλάνηση του κοινού. Έγινε «σύμβολο της άγνοιας και της αλαζονείας που υποδηλώνει τη νοοτροπία της« επιχείρησης ως συνήθως »που ενσωματώνεται στις ιδεολογικές και θεσμικές πρακτικές της γραφειοκρατίας, ειδικά μετά την παράδοση». Τελικά, πιστώθηκε ότι βοήθησε να τεθεί υπό έλεγχο η επιδημία με τη σφαγή 1,5 εκατομμυρίου κοτόπουλων στην περιοχή εναντίον της σκληρής αντιπολίτευσης.
Η απόδοσή της κατά τη διάρκεια της επιδημίας SARS, η οποία τελικά οδήγησε σε 299 θανάτους, προκάλεσε σκληρή κριτική από το Νομοθετικό Συμβούλιο του Χονγκ Κονγκ καθώς και από πολλά θύματα του SARS και από τους συγγενείς τους. Κατηγορήθηκε από το Νομοθετικό Συμβούλιο για την παθητικότητά της, για την πίστη της σε παραπλανητικές πληροφορίες που κοινοποίησαν οι ηπειρωτικές αρχές και για το ότι δεν ενεργούσε εγκαίρως. Η έλλειψη πολιτικής σοφίας ήταν εμφανής στην αδιαφορία της για τις αναφορές των μέσων ενημέρωσης και τον εκτεταμένο φόβο του κοινού εκείνη την εποχή. Από την άλλη πλευρά, η επιτροπή εμπειρογνωμόνων του SARS που συγκροτήθηκε από την κυβέρνηση ΧΚΕΔΠ για να αξιολογήσει τον χειρισμό της κρίσης, έκρινε ότι η αποτυχία δεν ήταν σφάλμα της Τσαν, αλλά της δομής του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης του Χονγκ Κονγκ, στο οποίο ο διαχωρισμός των νοσοκομειακών αρχών με τις αρχές δημόσιας υγείας είχε ως αποτέλεσμα προβλήματα με την κοινή χρήση δεδομένων
Βοηθός του ΓΔΠΟΥ
Η Τσαν έφυγε από την κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ τον Αύγουστο του 2003 μετά από 25 χρόνια υπηρεσίας για να προσχωρήσει στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Από το 2003 έως το 2005, η Τσαν διετέλεσε Εκπρόσωπος του Γενικού Διευθυντή της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας για την Πανδημία Γρίπης και ως Βοηθός Γενικού Διευθυντή για τις Μεταδοτικές Ασθένειες.
Πρώτη θητεία
μικρογραφία| Η Μαργαρίτα Τσαν και ο Ρώσος πρωθυπουργός [[Βλαντίμιρ Πούτιν|Βλαντιμίρ Πούτιν το 2009]] Τον Φεβρουάριο του 2007, η Τσαν προκάλεσε την οργή των ανθρωπιστικών και των κοινωνικοπολιτικών ομάδων αμφισβητώντας την ποιότητα των γενόσημων φαρμάκων κατά την επίσκεψή της στην Ταϊλάνδη.
Το 2010 η Τσαν κατακρίθηκε για "κλάμα λύκου" σχετικά με την πανδημία γρίπης του 2009, η οποία αποδείχθηκε πολύ πιο ήπια από το αναμενόμενο.
Μετά από μια επίσκεψη στη Βόρεια Κορέα τον Απρίλιο του 2010, η Τσαν είπε ότι ο υποσιτισμός ήταν πρόβλημα στη χώρα, αλλά ότι το σύστημα υγείας της Βόρειας Κορέας θα ήταν ο φθόνος πολλών αναπτυσσόμενων χωρών λόγω της αφθονίας του ιατρικού προσωπικού. Σημείωσε επίσης ότι δεν υπήρχαν σημάδια παχυσαρκίας στη χώρα, το οποίο είναι ένα πρόσφατα αναδυόμενο πρόβλημα σε άλλα μέρη της Ασίας. Τα σχόλια της Τσαν σηματοδότησαν μια σημαντική απόκλιση από εκείνα της προκατόχου της, Γκρο Χάρλεμ Μπρούντλαντ, η οποία δήλωσε το 2001 ότι το σύστημα υγείας της Βόρειας Κορέας πλησίασε την κατάρρευση. Η αξιολόγηση της γενικής διευθύντριας δέχτηκε κριτική, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης της Wall Street Journal που χαρακτήρισε τις δηλώσεις της «σουρεαλιστικές». Το περιοδικό δήλωσε περαιτέρω, "Η κα Chan είτε κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα για να διατηρήσει επαφή με τον Βορρά ή επέτρεψε στον εαυτό της να ξεγελαστεί."
Το 2011, λόγω των οικονομικών περιορισμών στις χώρες δωρητές, η ΠΟΥ αφαίρεσε από τον προϋπολογισμό της σχεδόν 1 δισεκατομμύριο δολάρια και έκοψε 300 θέσεις εργασίας στα κεντρικά της γραφεία υπό την ηγεσία της Τσαν.
Δεύτερη θητεία
μικρογραφία| Η Margaret Chan με την πρόεδρο της Βραζιλίας [[Ντίλμα Ρούσεφ|Dilma Rousseff το 2016]] H ΠΟΥ κατηγορήθηκε για αναβολή στη συριακή κυβέρνηση του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ όταν η πολιομυελίτιδα επέστρεψε στη χώρα αυτή στα τέλη του 2013.
Το 2014 και το 2015 η Τσαν ξανά κατηγορήθηκε έντονα λόγω της αργής ανταπόκρισης της ΠΟΥ στην επιδημία του ιού Έμπολα στη Δυτική Αφρική.
Το 2016 μετά από αίτημα της ΠΣΥ, η Τσαν ξεκίνησε το Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υγείας.
Αναγνώριση
Το 1997, η Τσαν πήρε διάκριση για την υποτροφία της Σχολής Ιατρικής Δημόσιας Υγείας του Βασιλικού Κολλεγίου Ιατρών του Ηνωμένου Βασιλείου και διορίστηκε επίσης ως αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β '.
Πλουτώ
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ωκεανίδες
Μάργκαρετ Τσαν
Αναγνώριση
Το 2014, η Τσαν κατετάγη η 30η πιο ισχυρή γυναίκα στον κόσμο, με βάση τη θέση της ως Γενική Διευθύντρια, από το Forbes. Η κατάταξή της αυξήθηκε από την 33η το 2013.
Προσωπική ζωή
Η Margaret Chan είναι παντρεμένη με τον David Chan, που είναι οφθαλμίατρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θέσεις σε μη-κερδοσκοπικές οργανώσεις
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ασφαλές σεξ
Το ασφαλές σεξ είναι η σεξουαλική δραστηριότητα που χρησιμοποιεί μεθόδους ή συσκευές (όπως προφυλακτικά ) για τη μείωση του κινδύνου μετάδοσης ή απόκτησης σεξουαλικά μεταδιδόμενων λοιμώξεων (ΣΜΝ), ιδιαίτερα του HIV. Το "ασφαλές σεξ" αναφέρεται επίσης μερικές φορές ως ασφαλέστερο σεξ ή προστατευμένο σεξ για να δείξει ότι ορισμένες πρακτικές ασφαλούς σεξ δεν εξαλείφουν εντελώς τους κινδύνους ΣΜΝ. Μερικές φορές χρησιμοποιείται επίσης στην καθομιλουμένη για να περιγράψει μεθόδους που στοχεύουν στην πρόληψη της εγκυμοσύνης που μπορεί να μειώσουν ή όχι τους κινδύνους ΣΜΝ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σεξουαλική υγεία Κατηγορία:Πρόληψη Κατηγορία:HIV/AIDS
Γλώσσα Σινασίνα
Η Σινασίνα είναι μια γλώσσα της επαρχίας Σίμπου στην Παπούα Νέα Γουινέα. Ανήκει στην διανεογουινεακή γλωσσική οικογένεια, στον κλάδο Τσίμπου-Ουάχγκι.
Τρελές Αδελφές 2
Τρελές Αδελφές 2 (αγγλικά: Sister Act 2: Back in the Habit) είναι αμερικανική μουσική κωμωδία παραγωγής 1993 σε σκηνοθεσία Μπιλ Ντιουκ και σε σενάριο των Τζέιμς Ορ, Τζιμ Κρούικσανκ και Τζούντι Αν Μέισον. Αποτελεί συνέχεια της ταινίας Τρελές Αδελφές (Sister Act, 1992) και πρωταγωνιστεί η Γούπι Γκόλντμπεργκ επαναλαμβάνοντας το ρόλο της ως Ντελόρες Βαν Καρτιέ. Η υπόθεση της ταινίας ξεκινά όταν οι καλόγριες φίλες της Ντελόρες, χρειάζονται τη βοήθεια της και της ζητούν να υποδυθεί ξανά την Αδελφή Μέρι Κλάρενς για να σώσουν το σχολείο όπου διδάσκουν. Στην ταινία επιστρέφουν επίσης οι Μάγκι Σμιθ, Κάθι Νάτζιμι, Γουέντι Μακίνα, Μέρι Γουίκς ενώ προστίθενται οι Τζέιμς Κόμπερν, Μπέρναρντ Χιουζ και Μάικλ Τζίτερ. Το καστ συμπληρώνεται με τις Λορίν Χιλ, Σέριλ Λι Ραλφ, Αλάνα Ούμπακ, Ράιαν Τόμπι και Τζένιφερ Λαβ Χιούιτ.
Μετά την απρόσμενη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία της πρώτης ταινίας, η Disney επιθυμούσε να προχωρήσει άμεσα στην παραγωγή μιας συνέχειας. Το πρότζεκτ όμως είχε να αντιμετωπίσει ένα σοβαρό πρόβλημα πριν ακόμα ξεκινήσει. Ο σκηνοθέτης της πρώτης ταινίας Εμίλ Αρντολίνο δεν μπορούσε να αναλάβει τη σκηνοθεσία και ο σεναριογράφος Πολ Ρούντνικ μετά τη δυσάρεστη εμπειρία του με το σενάριο της πρώτης ταινίας δεν είχε κανένα ενδιαφέρον να επιστρέψει. Έτσι, την ταινία ανέλαβε να σκηνοθετήσει ο Ντιουκ και το σενάριο έγραψαν οι Ορ, Κρούικσανκ και Μέισον. Οι σεναριογράφοι αποφάσισαν να μεταφέρουν τη δράση σε ένα καθολικό σχολείο με τις καλόγριες να εργάζονται εκεί ως καθηγήτριες και η πλοκή να επικεντρώνεται περισσότερο στους μαθητές, μια απόφαση που δεν άρεσε στους ηθοποιούς. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα ήταν ότι η Γκόλντμπεργκ δεν ήθελε να επιστρέψει καθώς δεν επιθυμούσε να κάνει μια συνέχεια της ταινίας. Ωστόσο άλλαξε γνώμη όταν η Disney της προσέφερε αμοιβή ύψους 7 εκατομμυρίων δολαρίων και επειδή το στούντιο συμφώνησε να χρηματοδοτήσει ένα άλλο πρότζεκτ, το οποίο η Γκόλντμπεργκ ήθελε πολύ.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 10 Δεκεμβρίου 1993. Έλαβε κυρίως αρνητικές κριτικές αλλά έγινε εισπρακτική επιτυχία με 124,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως αν και κινήθηκε χαμηλότερα σε σύγκριση με την πρώτη ταινία. Με το πέρασμα του χρόνου όμως, το Τρελές Αδελφές 2 αναδείχτηκε σε καλτ ταινία με τη δημοφιλία της να μεγαλώνει ανάμεσα στους θαυμαστές των ταινιών.
To 2020 ανακοινώθηκε μια τρίτη ταινία με την Γκόλντμπεργκ να επιστρέφει στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το Τρελές Αδελφές 3 θα κυκλοφορήσει αποκλειστικά στην πλατφόρμα Disney+.
Πλοκή
Η Ντελόρες Βαν Καρτιέ είναι πλέον διάσημη τραγουδίστρια στο Λας Βέγκας όπου και παρουσιάζει ένα σόου βασισμένο στις εμπειρίες της ως καλόγρια. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας της παράστασης, την επισκέπτονται οι φίλες της, Αδελφή Μέρι Πάτρικ, Αδελφή Μέρι Ρόμπερτ και Αδεφλή Μέρι Λάζαρους, οι οποίες έχουν έρθει στο Λας Βέγκας για να ζητήσουν τη βοήθειά της. Η Ντελόρες συναντά μια άλλη παλιά φίλη, την Αιδεσιμότερη Μητέρα, η οποία εξηγεί ότι οι μοναχές τώρα διδάσκουν στην Ακαδημία του Αγίου Φραγκίσκου στο Σαν Φρανσίσκο. Συμπτωματικά, η Ντελόρες φοίτησε σε αυτό το σχολείο στα παιδικά της χρόνια. Το σχολείο κινδυνεύει να κλείσει, εκτός εάν βελτιωθεί η φήμη του. Οι καλόγριες της ζητούν να υποδυθεί ξανά την Αδελφή Μέρι Κλάρενς και να γίνει η νέα δασκάλα μουσικής. Εκείνη διστακτικά συμφωνεί.
Στο σχολείο, η Μέρι Κλάρενς συναντά το προσωπικό των μοναχών του σχολείου, με επικεφαλή τον ταπεινό αλλά ανίκανο Πατέρα Μορίς και τον διαχειριστή της επισκοπής, κύριο Κρισπ. Ο Κρισπ επιθυμεί το σχολείο να κλείσει, ώστε να λάβει πρόωρη συνταξιοδότηση. Η Ντελόρες πηγαίνει στο πρώτο της μάθημα μουσικής, συναντώντας τους θορυβώδεις έφηβους, που παρακολουθούν το μάθημα με την προσδοκία να λάβουν έναν εύκολο βαθμό. Η Ντελόρες έρχεται σε σύγκρουση με την αρχηγό της τάξης, τη Ρίτα Λουίζ Γουάτσον. Η Ρίτα αποχωρεί όταν η Ντελόρες ενημερώνει τους μαθητές ότι θα πρέπει να κερδίσουν τους βαθμούς τους. Οι άλλοι μαθητές μένουν για να αποφύγουν την αποτυχία. Όταν ξεσπούν σε ένα αυθόρμητο, συγχρονισμένο τραγούδι, η Ντελόρες εμπνέεται και τους μετατρέπει σε χορωδία. Αρχικά, οι μαθητές είναι απογοητευμένοι και αντιτίθενται στην πρότασή της.
Η Αδελφή Μέρι Ρόμπερτ κρυφακούει τη Ρίτα να τραγουδάει. Συνιστά στη Ντελόρες να πείσει τη Ρίτα να επιστρέψει στην τάξη. Μαθητές, μοναχές και μοναχοί εργάζονται για να αποκαταστήσουν την άθλια αίθουσα μουσικής του σχολείου και η τάξη αρχίζει να εξασκείται εκτενώς. Ερμηνεύουν το τραγούδι "Oh Happy Day" μπροστά σε όλο το σχολείο, με επικεφαλή τον Αμάλ, έναν ταλαντούχο τραγουδιστή. Οι μοναχές ανακαλύπτουν πολλά τρόπαια, αποκαλύπτοντας ότι το σχολείο κέρδισε το Πρωτάθλημα Χορωδίας Πανελλήνιας Πολιτείας πολλές φορές στο παρελθόν και αποφασίζουν να συμμετάσχουν ξανά σε αυτό. Ο Πατέρας Μορίς το επιτρέπει, αρκεί να μαζέψουν μόνοι τους τα χρήματα και κάθε μαθητής να έχει υπογεγραμμένη γονική άδεια.
Η αυστηρή αλλά καλοπροαίρετη μητέρα της Ρίτα, η Φλόρενς αρνείται να την αφήσει να παρευρεθεί, πιστεύοντας ότι μια μουσική καριέρα είναι αδιέξοδο καθώς ο σύζυγός της πέθανε προσπαθώντας να κυνηγήσει το όνειρο αυτό. Ωστόσο, η Ρίτα πλαστογραφεί την υπογραφή της μητέρας της για να παρευρεθεί, αφήνοντας ένα σημείωμα συγγνώμης για την ανυπακοή της, αναγκάζοντας τη Φλόρενς να ταξιδέψει στο Χόλιγουντ για να δει το διαγωνισμό. Ο Κρισπ ανακαλύπτει ένα περιοδικό στη βιβλιοθήκη του σχολείου με την Ντελόρες Βαν Καρτιέ στο εξώφυλλο. Αναγνωρίζοντας την ως Αδελφή Μέρι Κλάρενς, προειδοποιεί τον Πατέρα Μορίς για την απάτη. Η χορωδία έχει ήδη φύγει για το διαγωνισμό, έτσι οι μοναχοί στοιβάζονται στο παλιό τους φορτηγό και τρέχουν να αντιμετωπίσουν τη Ντελόρες.
Στα παρασκήνια του διαγωνισμού, η χορωδία εκφοβίζεται από τους άλλους συμμετέχοντες και σκέφτεται να παραιτηθεί, αλλά η Ντελόρες τους εμπνέει να επιμείνουν. Οι μοναχοί φτάνουν και ο Πατέρας Μορίς αποφασίζει να στηρίξει τη χορωδία βλέποντας τον ενθουσιασμό τους. Οι άλλοι μοναχοί παγιδεύουν τον Κρισπ σε μια ντουλάπα για να τον αποτρέψουν να παρέμβει. Η χορωδία ανεβαίνει στη σκηνή, η Ρίτα εκτελεί ένα σόλο πριν η χορωδία τραγουδήσει μια σύγχρονη γκόσπελ διασκευή του τραγουδιού "Joyful, Joyful", με χιπ χοπ χορογραφία.
Η χορωδία κερδίζει το διαγωνισμό. Εντυπωσιασμένη με την παράσταση, η τοπική επισκοπή του σχολείου συμφωνεί να κρατήσει το σχολείο ανοιχτό. Για να αποτρέψει τον Κρισπ, η Αιδεσιμώτατη Μητέρα δηλώνει ότι η συμμετοχή στο διαγωνισμό ήταν δική του ιδέα και ότι η επισκοπή πρέπει να βρει μια άλλη "σημαντική" θέση γι 'αυτόν. Η Ρίτα και η Φλόρενς συμφιλιώνονται, ενώ η χορωδία μαθαίνει ότι η Αδελφή Μέρι Κλάρενς είναι στην πραγματικότητα επαγγελματίας τραγουδίστρια.