cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φυτείες Αιτωλοακαρνανίας
Οι Φυτείες (παλιότερη ονομασία Μαχαλάς ) βρίσκονται στην πρώην επαρχία Ξηρομέρου, σε υψόμετρο 329 μέτρα και περιβάλλονται από τα χωριά Παπαδάτου, Αετός, Μπαμπίνη και Σκουρτού. Είναι χτισμένες στους πρόποδες πευκόφυτου λόφου και απέχουν περίπου, 25 χιλιόμετρα από το Αγρίνιο και 8 χιλιόμετρα από την εθνική οδό Αντίρριου - Ιωαννίνων (διασταύρωση Κουβαρά). Ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 1.210 κάτοικοι ενώ με την απογραφή του 2001 ήταν 1.577 κάτοικοι.
Ε/Γ - Ο/Γ Οδυσσέας Ελύτης
Σχεδιασμός και κατασκευή
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, τα πλοία που εκτελούσαν την υπηρεσία Ελσίνκι - Στοκχόλμη ήταν μικρά σκάφη που ανήκαν στην Finland Steamship Company (FÅA), την Rederi AB Svea και την Steamship Company Bore. Τα πλοία που χρησιμοποιήθηκαν στην υπηρεσία δεν κατασκευάστηκαν για πλοήγηση σε πυκνούς θαλάσσιους πάγους και ως εκ τούτου η υπηρεσία έπρεπε να διακοπεί κατά τους χειμερινούς μήνες. Η Siljavarustamo, μια κοινή θυγατρική των τριών εταιρειών που αναφέρθηκαν παραπάνω, είχε ξεκινήσει τη λειτουργία συγκεκριμένων πλοίων αυτοκινήτων/επιβατών από τη δυτική Φινλανδία στη Στοκχόλμη και άλλα κοντινά λιμάνια το 1961, και μέχρι το τέλος της δεκαετίας η Siljavarustamo άρχισε επίσης να σχεδιάζει πλοία για την υπηρεσία Ελσίνκι -Στοκχόλμη. Τα σχέδια ήταν η κατασκευή δύο πορθμείων για καθημερινή εξυπηρέτηση που να επιτρέπει κυκλοφορία όλο το χρόνο στη διαδρομή και αρκετά υψηλή ταχύτητα που θα τους επέτρεπε να αναχωρήσουν το βράδυ, με άφιξη το επόμενο πρωί (αντί ημερήσιες αναχωρήσεις των πλοίων που χρησιμοποιούνταν τότε στην υπηρεσία).
Η κύρια ευθύνη για το σχεδιασμό των πλοίων δόθηκε στον Καρλ-Μπέρτελ Ένγκστρομ, μετά από στόχους που έθεσαν τα στελέχη μάρκετινγκ Γκόστα Ρύνινγκ και Καλέβι Ετέλα. Στις 3 Ιανουαρίου 1971 η Siljavarustamo έδωσε παραγγελία για τα νέα πλοία στο ναυπηγείο Dubigeon Normandie στη Νάντη της Γαλλίας. Ταυτόχρονα με την παραγγελία των πλοίων, οι ιδιοκτήτες της Siljavarustamo σχεδίαζαν σχέδια αναδιοργάνωσης των εργασιών τους. Αποφασίστηκε να μετατραπεί η Siljavarustamo σε κοινή εταιρεία μάρκετινγκ για την FÅA, τη Svea και την Bore με τη νέα ονομασία Silja Line, ενώ τα πλοία που ανήκουν στο Siljavatustamo θα μεταφερθούν στους στόλους των ιδιοκτητών του Siljavarustamo. Μόνο πέντε ημέρες μετά την παραγγελία των νέων πλοίων και την υπογραφή του προσωπικού, επιτρέποντας τη μεταφορά της σύμβασης κατασκευής στη FÅA, τη Svea ή την Bore. Τον Φεβρουάριο του 1970 η σύμβαση του πρώτου πλοίου μεταφέρθηκε στη FÅA, το οποίο τελικά έγινε το Aallotar, ενώ η σύμβαση του δεύτερου πλοίου μεταφέρθηκε στη Svea στις 9 Νοεμβρίου 1970.
Η βάση του πλοίου (καρίνα ή τρόπιδα) που ανήκε στην Svea τοποθετήθηκε στις 2 Ιουνίου 1971 και καθελκύστηκε έξι μήνες αργότερα στις 3 Δεκεμβρίου 1971. Στις 13 Φεβρουαρίου 1972 μια καταιγίδα έκανε το πλοίο να αποκολληθεί από το σημείο τοποθέτησης του εξοπλισμού, με αποτέλεσμα μικρές ζημιές. Παρά τις δυσκολίες, το πλοίο παραδόθηκε στην Rederi AB Svea στις 26 Μαΐου 1972 και βαφτίστηκε Svea Regina από την κ. Ίνγκεγκερντ Χάγκλοφ, σύζυγο του κ. Ίνγκεμαρ Χάγκλοφ, σουηδού πρέσβη στη Φινλανδία. Μετά την παράδοση, το Svea Regina απέπλευσε από τη Ναντη με προορισμό τη Στοκχόλμη μέσω του καναλιού του Κιέλου. Στις 30 Μαΐου 1972 έφτασε στο Νυμπρόβικεν της Στοκχόλμης.
1972–79
αριστερά|μικρογραφία|225x225εσ|ως Svea Regina στη [[Στοκχόλμη το 1973]] Στις 5 Ιουνίου 1972, το Svea Regina ξεκίνησε το παρθενικό του ταξίδι από τη Στοκχόλμη στο Ελσίνκι. Το Aallotar είχε μπει στην υπηρεσία τέσσερις μήνες νωρίτερα, και με την Svea Regina να "διπλώνει" το αδερφό του στο δρομολόγιο, ξεκίνησε καθημερινά όλο το χρόνο υπηρεσία μεταξύ των πρωτευουσών της Φινλανδίας και της Σουηδίας για πρώτη φορά. Παρά τις αμφιβολίες που εκφράστηκαν, ακόμη και από άτομα που ανήκαν στην κοινοπραξία Silja, τα Aallotar και Svea Regina αποδείχθηκαν μια εκπληκτική επιτυχία. Στην πράξη τα πλοία αποδείχθηκαν πολύ μικρά για τη διαδρομή κατά το πρώτο έτος υπηρεσίας τους και ήδη στις 4 Ιουνίου 1973 η FÅA, η Svea και η Bore έδωσαν παραγγελίες για τρία μεγαλύτερα πλοία για να αντικαταστήσουν τα Svea Regina και Aallotar στην υπηρεσία του Ελσίνκι.
Το Svea Regina τερμάτισε την υπηρεσία του στη διαδρομή Ελσίνκι -Στοκχόλμη στις 24 Μαΐου 1975 μετά από λιγότερο από τρία χρόνια, όταν αντικαταστάθηκε από το νέο και μεγαλύτερο Svea Corona. Κατόπιν μεταφέρθηκε αρχικά στην υπηρεσία Τούρκου - Μαριεχάμν –Στοκχόλμη την ίδια ημερομηνία, αλλά επέστρεψε στη διαδρομή Ελσίνκι - Στοκχόλμη κατά τη διάρκεια του δεξαμενισμού του Svea Corona μεταξύ 20 Ιουνίου και 17 Ιουλίου του ίδιου έτους. Μετά από αυτό, επέστρεψε στην υπηρεσία Τούρκου – Στοκχόλμης μέχρι τις 4 Οκτωβρίου 1975, όταν εντάχθηκε στην υπηρεσία Aallotar στο Τούρκου– Νορτάλιε. Η γραμμή προς το Νορτάλιε έκλεισε ένα χρόνο αργότερα, την 1η Σεπτεμβρίου 1976 και το Svea Regina παροπλίστηκε στη Στοκχόλμη.
Μεταξύ 2 Ιουνίου και 30 Αυγούστου 1977, το Svea Regina ναυλώθηκε στην Compagnie Nationale Algerienne de Navigation Maritime (CNAN) για υπηρεσίες από τη Μασσαλία στο Αλγέρι, τη Μπετζάγια και το Οράν. Μετά το τέλος της ναύλωσης επέστρεψε στο Νορτάλιε για άλλη μια περίοδο. Τον Μάρτιο του 1978 το πλοίο επέστρεψε σύντομα στην υπηρεσία της Silja Line στη διαδρομή Τούρκου-Στοκχόλμη, προτού ναυλωθεί ως πλοίο διαμονής στο Det Bergenske D/SA/S μεταξύ 31 Μαρτίου και 20 Μαΐου 1978. Μετά το τέλος του ναυλώματος, το πλοίο επέστρεψε και πάλι στην υπηρεσία Τούρκου – Στοκχόλμης της Silja Line για τη διάρκεια της θερινής περιόδου του 1978, μετά την οποία παροπλίστηκε ξανά, αυτή τη φορά στο Τούρκου.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 1978, το Svea Regina επέστρεψε ξανά στην υπηρεσία αυτή τη φορά ως κρουαζιερόπλοιο της Silja Line. Τέσσερις ημέρες αργότερα, πουλήθηκε από την Rederi AB Svea στην Finland Steamship Company και στις 2 Οκτωβρίου 1978 το όνομά του συντομεύτηκε σε Regina και επανεγγράφηκε στο Ελσίνκι. Η αρχική του υπηρεσία με τη Silja Cruise αποδείχθηκε σύντομη, καθώς ναυλώθηκε στην Polferries στις 27 Οκτωβρίου 1978, για χρήση στην υπηρεσία τους Ελσίνκι - Νύνασχαμν - Γκντανσκ. Η Polferries είχε επίσης ναυλώσει το Aallotar για την ίδια υπηρεσία και για λίγο τα δύο αδερφά υπηρέτησαν ξανά μαζί στην ίδια διαδρομή. Οι συμβάσεις ναύλωσης τόσο για το Regina όσο και για το Aallotar περιελάμβαναν επιλογές αγοράς, αλλά παρόλο που είχε υπογραφεί ένα μνημόνιο συμφωνίας για την πώληση και των δύο πλοίων τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1978, αντίστοιχα, στο τέλος η Polferries αποφάσισε να αγοράσει το Aallotar αλλά όχι το Regina.
Η ναύλωση στην Polferries έληξε τον Απρίλιο του 1979 και στη συνέχεια η Regina ναυλώθηκε σε ένα γερμανικό ταξιδιωτικό γραφείο για κρουαζιέρες από το Κίελο στα Νορβηγικά Φιορδ από τις 20 Μαρτίου έως τις 12 Ιουνίου 1979. Μετά από αυτό το ναύλωμα επέστρεψε ξανά στην υπηρεσία Τούρκου-Στοκχόλμης για τη Silja Line μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου 1979. Μετά από αυτό, ναυλώθηκε για λίγο στην Brittany Ferries για την υπηρεσία Σαιν Μαλό - Πόρτσμουθ. Μεταξύ 28 Οκτωβρίου και 29 Νοεμβρίου 1979 επέστρεψε στην υπηρεσία Τούρκου – Στοκχόλμη για τελευταία φορά.
1979–89
Στις 29 Νοεμβρίου 1979 το Regina πωλήθηκε στην Karageorgis Lines, μετονομάστηκε σε Mediterranean Sun και νηολογήθηκε στην Ελλάδα. Το 1980 μπήκε σε υπηρεσία στο δρομολόγιο Πάτρα - Ανκόνα. Αργότερα επανανηολογήθηκε στην Κύπρο. Παρέμεινε στην υπηρεσία Πάτρα -Ανκόνα μέχρι το 1981, όταν παροπλίστηκε στην Πάτρα. Το 1982 το Mediterranean Sun πωλήθηκε στη Ναυτιλιακή Εταιρεία Λέσβου, επανεγγράφηκε ξανά στην Ελλάδα, μετονομάστηκε σε Οδυσσέας Ελύτης και τοποθετήθηκε στις υπηρεσίες Πειραιώς - Λέσβου, Ρόδου - Λεμεσού - Αλεξάνδρειας και Πειραιώς-Ρόδου. Τον Δεκέμβριο του 1983, το Οδυσσέας Ελύτης συμμετείχε στην εκκένωση μελών της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, συμπεριλαμβανομένου του Γιασέρ Αραφάτ, από τον Λίβανο.
Τον Ιούνιο του 1985 το Οδυσσέας Ελύτης πωλήθηκε στη θυγατρική της DFDS SeaEscape, μετονομάστηκε σε Scandinavian Sky και επανεγγράφηκε στις Μπαχάμες. Ξαναχτίστηκε ριζικά στο Werft Nobiskrug, Rendsburg, Γερμανία για χρήση στην κρουαζιέρα της SeaEscape στο Μαϊάμι -Μπαχάμες, στην οποία μπήκε στην υπηρεσία τον Αύγουστο του 1985.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Φινλανδικά (fi) Οδυσσέας Ελύτης
Δήμοι της Νικαράγουας
Τα 17 διαμερίσματα της Νικαράγουας υποδιαιρούνται σε 153 δήμους.
Έρπης ζωστήρ
Ο έρπης ζωστήρ (λέγεται επίσης έρπης ζωστήρας, έρπητας ζωστήρας) είναι μια ιογενής νόσος η οποία χαρακτηρίζεται από επώδυνο φυσαλιδοειδές εξάνθημα περιορισμένης έκτασης σε μια πλευρά του σώματος (δεξιά ή αριστερά) και συχνά κατά γραμμές. Ο υπεύθυνος ιός για τη λοίμωξη του έρπητα ζωστήρα είναι ο varicella zoster virus (VZV) η κοινώς ο ιός έρπης ζωστήρ. Η αρχική λοίμωξη από τον ιό VZV προκαλεί την οξεία και βραχυχρόνια νόσο της ανεμοβλογιάς που προσβάλλει συνήθως παιδιά και εφήβους. Μετά το πέρας της νόσου της ανεμοβλογιάς ο ιός παραμένει στον οργανισμό σε λανθάνουσα μορφή και μπορεί να προκαλέσει μελλοντικά τη νόσο του έρπητα ζωστήρα και συχνά αυτό συμβαίνει μετά από πολλά χρόνια από την αρχική λοίμωξη. Ο έρπητας ζωστήρας δεν αποτελεί ίδια ασθένεια με τον επιχείλιο έρπητα παρόλο που μοιάζει η ονομασία των ασθενειών. Ο έρπητας ζωστήρας προκαλείται όπως προαναφέρθηκε από τον varicella zoster virus (VZV) ενώ ο επιχείλιος έρπητας απο τον herpes simplex virus (HSV). Ωστόσο, ανήκουν στην ίδια κατηγορία ιών, τους Alphaherpesvirinae.
Μετά το πέρας της αρχικής λοίμωξης από ανεμοβλογιά, ο ιός VZV παραμένει ανενεργός στο περικάρυο των απλών νευρικών κυττάρων και λιγότερο συχνά στα δορυφόρα νευρικά κύτταρα της σπονδυλικής στήλης, του κρανίου ή του αυτόνομου νευρικού συστήματος (ΑΝΣ), χωρίς να προκαλεί συμπτώματα. Μετά από χρόνια ή δεκαετίες από την αρχική λοίμωξη, ο ιός μπορεί να ξεφύγει από το σώμα των νευρικών κυττάρων και μέσω του άξονα των νευρικών κυττάρων να εγκατασταθεί στα δερματικά κύτταρα της γύρω περιοχής. Η εξάπλωση του ιού στα δερματικά κύτταρα μπορεί να προκαλέσει επώδυνο εξάνθημα. Παρόλο που το εξάνθημα συνήθως θεραπεύεται αυτόματα μετά από 2 εως 4 εβδομάδες, ορισμένοι ασθενείς παρουσιάζουν νευρολογικά συμπτώματα στη γειτονική περιοχή για μήνες ή και για χρόνια, μια πάθηση που ονομάζεται μετα-ερπητική νευραλγία. Ο μηχανισμός με τον οποίο ο ιός παραμένει ανενεργός στον οργανισμό και ξαφνικά ενεργοποιείται δεν είναι ακόμη κατανοητός.
Σε όλο τον κόσμο, ο επιδημιολογικός δείκτης του έρπητα ζωστήρα κυμαίνεται από 1,2 έως 3,4 περιστατικά ανά 1000 άτομα το χρόνο, αυξάνεται δε σε ηλικίες μεγαλύτερες από 65 χρόνων σε 3,9 έως 11,8 περιστατικά ανά 1.000 άτομα το χρόνο. Μια Βρετανική μελέτη που διεξήχθη το 1965 και κράτησε 16 χρόνια έδειξε ότι σε άτομα που ζουν 85 χρόνια, έχουν 50% πιθανότητες να νοσήσουν 1 φορά από τον έρπητα ζωστήρα και 1% νόσησε τουλάχιστον 2 φορές.
Το εμβόλιο κατά του ιού VSV αποτελεί τον πιο αποτελεσματικό τρόπο να μειωθούν τα περιστατικά του έρπητα ζωστήρα καθώς και της μετα-ερπητικής νευραλγίας όπως επίσης και να μειωθεί η σοβαρότητα των συμπτωμάτων σε περίπτωση έξαρσης.
Tα αντιικά φάρμακα θεωρούνται θεραπεία δεύτερης εκλογής, ωστόσο μπορούν να μειώσουν τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων καθώς και τη διάρκεια έξαρσης του ιού αν χρησιμοποιηθούν για 7-10 ημέρες και η θεραπεία ξεκινήσει μέσα σε 72 ώρες από την εμφάνιση του χαρακτηριστικού εξανθήματος.
Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες
Σαφράνι
Η γεύση του σαφράν και το άρωμα που μοιάζει με ιωδοφόρμιο ή σαν σανό προκύπτουν από τις φυτοχημικές ουσίες πικροκροκίνη και σαφράναλη. Περιέχει επίσης μια καροτενοειδή χρωστική ουσία, την κροκίνη, η οποία προσδίδει πλούσια χρυσοκίτρινη απόχρωση στα πιάτα και τα υφάσματα. Η καταγεγραμμένη ιστορία του μαρτυρείται σε μια ασσυριακή βοτανική πραγματεία του 7ου αιώνα π.Χ. και αντικείμενο εμπορίου για χιλιάδες χρόνια. Τον 21ο αιώνα, το Ιράν παράγει περίπου το 90% του παγκόσμιας παραγωγής σαφράν με την καλύτερη ποιότητα. Με 5.000 $ ανά κιλό ή υψηλότερο, το σαφράν είναι το πιο ακριβό μπαχαρικό στον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρόκος Κατηγορία:Χρωστικές ουσίες τροφίμων Κατηγορία:Μπαχαρικά
Hanshin Tigers
Ο Hanshin Tigers(阪神タイガース) είναι αθλητικός σύλλογος Μπέιζμπολ στην Οσάκα. Ιδρύθηκε το 1935 με χρώματα το κίτρινο και μαύρο και άσπρο. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Koshien.Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Hanshin Tigers ήταν μια μέτρια ομάδα η οποία έφτανε συχνά στην τελευταία θέση της κατηγορίας της. Το 2003, η ομάδα πανηγύρισε την πρώτη της νίκη και δύο χρόνια αργότερα, στέφθηκε πρωταθλήτρια της κατηγορίας της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ιαπωνίας Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ιαπωνία
Αντώνης Βουσβούνης
Ο Αντώνης Βουσβούνης (1918–1980) ήταν Έλληνας λογοτέχνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1918, και ήταν γιος εμπόρου. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή μετακόμισε στον τόπο καταγωγής του, την Μυτιλήνη. Την δεκαετία του 1930, η οικογένεια του μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ο Βουσβούνης εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ολοκλήρωσε τις σπουδές του, αλλά δεν ασχολήθηκε επαγγελματικά με το επάγγελμα του νομικού. Στράφηκε άμεσα στη λογοτεχνία, και το 1939 εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα, «Γαλάζιες ώρες».
Ίδρυσε και διηύθυνε τον εκδοτικό οίκο Γλάρος (1943–1946), ήταν υπεύθνος έκδοσης του περιοδικού Τα Νέα Γράμματα (από το 1944), συνεργάτης του περιοδικού Τετράδιο (1945–1947), συνιδρυτής του περιοδικού Θέατρο (1958–1959) και ιδρυτής των εκδοτικών οίκων Γαλαξίας και Κεραμεικός (δεκαετία του 1960). Μετά την επιβολή της δικτατορίας το 1967 στην Ελλάδα, διέκοψε την εκδοτική του δραστηριότητα, συνεργαζόμενος με τη σειρά Νέα Ελληνική Βιβλιοθήκη και τις εκδόσεις Ερμείας. Ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Πέθανε στην Αθήνα στις 17 Μαΐου 1980.
Έργο
Το πρώτο του έργο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Νεοελληνικά Γράμματα ήταν το «Μια Ιστορία που είναι Ιστορία». Συνέχισε με την συγγραφή λογοτεχνικών έργων μέχρι το 1978 έχοντας όμως μεγάλα διαστήματα διακοπών. Ασχολήθηκε επίσης με την συγγραφή ποιημάτων, λογοτεχνικών δοκιμίων και κριτικών. Μεταξύ άλλων συνέγραψε τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Έλα στο θείο...
Το Έλα στο θείο... είναι κινηματογραφική κωμωδία που γυρίστηκε το 1950 σε σενάριο και σκηνοθεσία Νίκου Τσιφόρου.
Πλοκή
Διαβάζει στην εφημερίδα μια αγγελία για συνοικέσιο η οποία όμως μπερδεύεται με μιαν άλλη αγγελία για την πώληση μιας ραπτομηχανής. Ο μπακάλης και ο ανιψιός πηγαίνουν να γνωρίσουν την υποψήφια νύφη εκεί που πωλείται η ραπτομηχανή. Εκεί γνωρίζουν τη Λούλα (Σμαρούλα Γιούλη), αδελφή του Φώτη (Μίμης Φωτόπουλος), την οποία περνούν για την υποψήφια νύφη. Η Λούλα συναινεί αρχικά στον γάμο που προτείνεται, επειδή ο Φώτης έχει πολλά οικονομικά προβλήματα και θέλει να τον βοηθήσει. Είναι, όμως, ερωτευμένη με έναν υπάλληλο του Χαρίλαου, τον Κώστα (Νίκος Βασταρδής). Παράλληλα, ο Αντώνης σχετίζεται με τη Νανά (Σπεράντζα Βρανά), μια σχέση που ποτέ δεν πρόκειται να εγκρίνει ο Χαρίλαος.
Στο τέλος, χάρη στο λάθος της αγγελίας, όλα τα πρόσωπα της ιστορίας βρίσκουν το καθένα τον άνθρωπο που τους ταιριάζει.
Πληροφορίες
Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 6 Δεκεμβρίου 1950. Κόβοντας 124.740 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 3η θέση ανάμεσα σε 13 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και σε μορφή ντιβιντί στις 11 Απριλίου 2006.
Πρόκειται για την πρώτη κινηματογραφική ταινία στην οποία εμφανίζονται τόσο ο Νίκος Σταυρίδης όσο και η Σπεράντζα Βρανά.
Τα επαγγέλματα του εργολάβου και του μεσίτη αναδεικνύονται μέσα από την ταινία ως τα νέα επαγγέλματα υψηλής κερδοφορίας κατά την εποχή που άρχιζε να ανθίζει η οικοδομική δραστηριότητα στην Αθήνα.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1950 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Σενάρια του Νίκου Τσιφόρου Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Τσιφόρου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ντμίταρ Νέμανιτς
Ο Ντμίταρ/Ντίμιτριε, σερβ. Дмитар Немањић (13ος αι.) από τον Οίκο των Νέμανιτς ήταν πρίγκιπας στη Σερβία. Είναι ο άγιος Δαυίδ Νέμανιτς με τον τίτλο τού σεβάσμιου (prepodobni) της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Σερβίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Βούκαν πρίγκιπα της Πομόριε (παράκτιας Σερβίας). Θείος του ήταν ο Στέφανος ο Πρωτόστεπτος της Σερβίας. Αδελφοί του ήταν ο Τζόρτζε πρίγκιπας της Διόκλειας/Ζέτας, που είχε αυτοανακηρυχθεί βασιλιάς της και ο Στέφαν πρίγκιπας.
Τον Απρίλιο τού 1271 ζήτησε από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο να δωρήσει στη μονή Χιλανδαρίου μία ιδιοκτησία στον ποταμό Στρυμώνα. Έπειτα ανέλαβε μοναστικούς όρκους με το όνομα Δαυίδ. Τον Αύγουστο τού 1281 έκτισε το μοναστήρι Νταβίντοβιτσα κοντά στο Μπρόνταρεβο, στον ποταμό Λιμ. Αναφέρεται το 1286, όταν ταξίδευσε για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ.
Γιος του ήταν ο Βράτισλαβ. Ο εγγονός του Βράτκο είναι ο πατέρας της πριγκίπισσας Μίλιτσας. Ο Δαυίδ εορτάζεται στις 24 Σεπτεμβρίου (Ν.Η.: 7 Οκτωβρίου) από τον Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Σέρβοι άγιοι Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Πέρσι Σραμ
Ο Πέρσι Έρνστ Σραμ (γερμ. Percy Ernst Schramm, 1894 - 1970) ήταν Γερμανός ιστορικός που ερεύνησε κυρίως την ιστορία του πρώιμου και ώριμου Μεσαίωνα καθώς και την πολιτιστική και οικογενειακή ιστορία των Χανσεατικών οικογενειών της σύγχρονης εποχής. Συγκαταλέγεται στους κορυφαίους διεθνούς φήμης Γερμανούς ιστορικούς του Μεσαίωνα του 20ού αιώνα.
Γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1894 στο Αμβούργο. Με διακοπή λόγω στρατιωτικής θητείας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και απαγόρευσης διδασκαλίας μέχρι το 1948, ο Σραμ δίδαξε από το 1929 έως το 1970 ως τακτικός καθηγητής μέσης και σύγχρονης ιστορίας και ιστορικών βοηθητικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Το έργο του Σραμ διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από την επαφή του με τον Άμπι Βάρτμπουργκ, τον πρωτοπόρο των σύγχρονων πολιτιστικών σπουδών και τον ιστορικό τέχνης και πολιτισμού Φριτς Ζαξλ. Η άκριτη στάση του Σραμ απέναντι στον εθνικοσοσιαλισμό διέλυσε τη φιλία του με τον Ζαξλ και εμπόδισε επίσης την περαιτέρω ανταλλαγή με τη Βιβλιοθήκη Πολιτιστικών Σπουδών Βάρτμπουργκ, η οποία διοικούνταν από Εβραίους μελετητές και μετακόμισε στο Λονδίνο. Από το 1943 ο Σραμ κρατούσε το πολεμικό ημερολόγιο στο αρχηγείο της Βέρμαχτ.
Το έργο του Σραμ έχει πρωτοποριακό χαρακτήρα στη μεσαιωνική έρευνα. Το κύριο ενδιαφέρον του ήταν η έρευνα των μεσαιωνικών ηγεμόνων. Πραγματοποίησε πρωτοποριακή έρευνα για σύμβολα και τελετουργίες κυριαρχίας, την Οθωνική αυτοκρατορία και την πολιτική εικονογραφία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Μέλη της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Γερμανοί πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μέλη του Ναζιστικού Κόμματος Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Α.Π.Ο. Ήφαιστος Περιστερίου
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ήφαιστος Περιστερίου είναι ερασιτεχνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στο Περιστέρι Αττικής. Ιδρύθηκε το 1947 και έχει χρώματα κόκκινο και λευκό και έμβλημα τον πυρσό. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών και γυναικών και αμφότερα έχουν λάβει μέρος στις εθνικές κατηγορίες. Έδρα των τμημάτων του αποτελεί το ΕΑΚ Ηφαίστου, όπου και αγωνίζονται.
Ιστορική αναδρομή
Ο Α.Π.Ο. Ήφαιστος Περιστερίου ιδρύθηκε το 1947 από τους Ιωάννη Αγαπίου, Σπυρίδωνα Γαβριελάτο, Νικόλαο Σατραζανίδη, Γεώργιο Ζαχαρόπουλο, Αγκόπ, Αναστάσιο Τσαρικτζιάν και Ιωάννη Βορώβο.
Από τη σεζόν 1949-50 αγωνιζόταν σαν ανεπίσημο σωματείο στη Δόκιμη κατηγορία που διοργάνωνε η Ε.Π.Σ. Αθηνών. Το 1954 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με αύξοντα Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 510 και σαν επίσημο σωματείο πλέον ξεκίνησε την αγωνιστική του δράση από την Γ΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Στη συνέχεια ανέβαινε σταδιακά τις κατηγορίες και τη σεζόν 1968-69 τερμάτισε στην 3η θέση του 1ου ομίλου της Β΄ κατηγορίας κερδίζοντας την άνοδο στην Α΄ κατηγορία.
Έκτοτε αγωνίστηκε σταθερά στην Α΄ κατηγορία και τη σεζόν 1981-82 αναδείχθηκε πρωταθλητής του 2ου ομίλου, νικώντας σε αγώνα κατάταξης την ισόβαθμη Δόξα Βύρωνα με 1-0 στο γήπεδο της Λεωφόρου στις 6 Ιουνίου 1982 και κέρδισε την άνοδο για πρώτη φορά στα εθνικά πρωταθλήματα και συγκεκριμένα στην Εθνική Ερασιτεχνική, την 4η τη τάξει κατηγορία.
Στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία αγωνίστηκε για 5 σεζόν, από τη σεζόν 1982-83 έως τη σεζόν 1986-87. Ενδιάμεσα πανηγύρισε την κατάκτηση του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Αθηνών της σεζόν 1984-85, νικώντας με 3-1 τον Γ.Σ. Ηλιούπολης στον τελικό στο στάδιο της Καλλιθέας στις 3 Απριλίου 1985.
Τη σεζόν 1989-90 αναδείχθηκε πρωταθλητής στον 1ο όμιλο του Αθηναϊκού πρωταθλήματος και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε για μια τριετία και πιο συγκεκριμένα τις σεζόν 1990-91, 1991-92 και 1992-93, όποτε και υποβιβάστηκε.
Τα επόμενα χρόνια έως και σήμερα η αγωνιστική του παρουσία περιορίστηκε στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Τη σεζόν 2009-10 αναδείχτηκε Υπερπρωταθλητής Ε.Π.Σ. Αθηνών νικώντας με 4-0 τον Α.Ο. Περιστερίου στο Δημοτικό Στάδιο Περιστερίου και προβιβάστηκε στην Δ΄ Εθνική που αγωνίστηκε τη σεζόν 2010-11, όποτε και υποβιβάστηκε. Την επόμενη χρονιά βίωσε άλλον έναν υποβιβασμό από την Α΄ στην Β΄ ΕΠΣΑ, όπου τη σεζόν 2012-13 κατέκτησε το πρωτάθλημα στον 2ο όμιλο και επέστρεψε αμέσως στην Α΄ κατηγορία.
Την φανέλα του Ηφαίστου Περιστερίου έχουν φορέσει ποδοσφαιριστές με πλούσια καριέρα μεταξύ των οποίων ο Γιάννης Τομαράς, ο Γιώργος Ρυμικής κ.α.
Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
Το γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου του Συλλόγου ιδρύθηκε το 1981. Έχει αγωνιστεί πολλές σεζόν στην Α΄ Εθνική, στην οποία ήταν τριταθλητής το 2000, το 2005 και το 2006. Επίσης, έχει φτάσει δυο φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, το 2000 και 2001. Το 2010-11, έπειτα από αναδιάρθρωση των κατηγοριών, αγωνίζεται στη Γ΄ Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Facebook : Ηφαιστος Περιστερίου
e-mail hfaistos.peristeriou@yahoo.gr
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Περιστέρι Αττικής Κατηγορία:Α.Π.Ο. Ήφαιστος Περιστερίου
Κουμάνοβο
Ονομασία
Το όνομα της πόλης στη Σερβική και τη  Βουλγαρική, είναι ίδιο με τη Σλαβομακεδονική: Kumanovo (Куманово). Η ετυμολογία ανάγει την ονομασία στην επιδρομή των Κουμάνων στις αρχές του 12ου αι. .
Γεωγραφία
Το Κουμάνοβο βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας, κοντά στην πρωτεύουσα Σκόπια. Οι συντεταγμένες της πόλης κατά προσέγγιση είναι 42°05'N και 21°40'E. Το Κουμάνοβο βρίσκεται 340μ πάνω από τη στάθμη της θάλασσας  και περιβάλλεται από το Καραντάγκ, του Σκόπσκα Τσρνά Γκόρα (Μαύρο Βουνό των Σκοπίων) δυτικά, το όρος Γκραντίστανσκα νότια και το Μανγκοβίτσα ανατολικά. Το Κουμάνοβο έχει εύκρατο κλίμα.
Προϊστορία και αρχαιότητα
Στην περιοχή υπάρχουν αρκετοί προϊστορικοί και αρχαιολογικοί χώροι, μεταξύ των οποίων το Κοστοπέρσκα Κάρπα, το Γκραντίστε της Εποχής του Χαλκού κοντά στο χωριό Πέλιντσε, η Νεολιθική θέση Μλάντο Ναγκορίτσανε, ο τύμβος της Εποχής του σιδήρου Γκρόμπλιε στο Βόινικ, η ρωμαϊκή νεκρόπολη Ντρέζγκα του Λόπατε και ο ρωμαϊκός οικισμός Vicianus στο χωριό Κλέτσοβτσε.
Μεσαίωνας
Οι πρώτες γραπτές αναφορές των επιμέρους σύγχρονων χωριών της περιοχής του Κουμάνοβο γίνεται το 14ο αιώνα. Βρίσκονται ως επί το πλείστον σε σερβικά έγγραφα: του Βασιλιά Στέφανου Μιλούτιν, του Αυτοκράτορα Στέφανου Δουσάν, του Σεβαστοκράτορα Ντέγιαν, της Ευδοκίας Ντεγιάνοβιτς και των γιων του Ντέγιαν, Ιωάννη και Κωνσταντίνου. Την εποχή αυτή η περιοχή του Κουμάνοβο (παλιά Ζεγκλίγκοβο) ταυτίστηκε με τη σημερινή γεωγραφική της θέση και απέκτησε όψη οικισμού.
Σύμφωνα με έγγραφο της μονής Aρχιλιεβίτσα του 1355, ο Σεβαστοκράτωρ Ντέγιαν κατείχε μια μεγάλη επαρχία (όμπλαστ) ανατολικά της Σκόπσκα Τσρνα Γκορά. Περιελάμβανε την παλιά župe (νομούς) της Žegligovo και στο Πρέσεβο (μοντέρνα περιοχή του Κουμάνοβο με Sredorek και Kozjačija)
Οθωμανική περίοδος
Η πρώτη κατανοητή και σχετική με την πόλη πληροφόρηση παρέχεται από τον  Εβλιγιά Τσελεμπί το 1660/1661: "Η πόλη του Κουμάνοβο βρίσκεται στην περιοχή του σαντζακίου των Σκοπίων ως επαρχία. Η πόλη είναι εξωραϊσμένη με πολλά ποτάμια και 600 πλακοσκεπείς κατοικίες. Το τζαμί της κάτω πόλης είναι όμορφο, υπάρχουν τεκέ(δες), μεντρεσέδες, χαμάμ, αρκετά καταστήματα και νερόμυλοι. Το κλίμα είναι ευχάριστο και υπάρχουν πολλά αμπέλια και κήποι".
Αργότερα, υπήρξε μια αλλαγή στη στρατιωτική και πολιτική κατάσταση στα Βαλκάνια, που είχε καθοριστικό αποτέλεσμα σε σχέση με την εξέγερση. Ο αυστριακός στρατός αναγκάστηκε να αποσύρει τις δυνάμεις του και ισχυρή οθωμανική δύναμη, ενισχυμένη με  ταταρικές δυνάμεις του Κριμαίου Χαν Σελίμ Α΄ Γκεράι, επιτέθηκε στους αντάρτες. Μετά από σκληρές μάχες οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κρίβα Παλάνκα, το προπύργιο των ανταρτών, και στη συνέχεια επιτέθηκαν στο Κουμάνοβο που προστατευόταν από νεόκτιστο φρούριο. Ο Κάρπος τελικά συνελήφθη, οδηγήθηκε στα Σκόπια και θανατώθηκε στη Πέτρινη Γέφυρα στον Αξιό.
Σε βιβλίο του 1861 ο Αυστριακός διπλωμάτης Γιόχαν Γκέοργκ φον Χαν αναφέρει ότι η πόλη είχε 650 κατοικίες, εκ των οποίων 300 ήταν Μουσουλμανικές και 350 ήταν Χριστιανικές Βουλγαρικές, και 30 Τσιγγάνων στα προάστια, ενώ ο συνολικός πληθυσμός της πόλης ήταν 3.500.
Η Εξέγερση του Κουμάνοβο, με επικεφαλής Σέρβους προύχοντες του Κουμάνοβο και των γύρω περιοχών, διήρκεσε από τις 20 Ιανουαρίου μέχρι τις 20 Μαίου 1878 (4 μήνες). Οι αρχηγοί ορκίστηκαν στην τοπική εκκλησία και απηύθυναν έκκληση στον Πρίγκιπα Μίλαν Γ΄ της Σερβίας να βοηθήσει την εξέγερση και υποσχέθηκαν την αφοσίωσή τους και την πίστη τους και την ένωση με τη Σερβία. Οι επαναστάτες τελικά νικήθηκαν από το Χαφούζ Πασά.
Η Επαναστατική Επιτροπή των Σκοπίων  της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΕΟ) αποφάσισε το 1894 να οργανώσει μια επιτροπή στο Κουμάνοβο, που αργότερα εγκαταστάθηκε στο σπίτι του Γιορντάν Γιόβτσεφ. Γνωστοί ακτιβιστές της ΕΜΕΟ από το Κουμάνοβο ήταν οι Γιορντάν Ιβάνοφ, Γιορντάν Γιόβτσεφ, Mετόντι Στογιάνοφ, Zαχάρι Γκιόρεφ και Μιχαήλ Σουμάνοφ.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Τον Οκτώβριο του 1912, κατά τη διάρκεια του Α Βαλκανικού Πολέμου, οι σερβικές δυνάμεις υπό τις διαταγές του Στρατηγού Ραντομίρ Πούτνικ κέρδισαν σημαντική νίκη κατά των Οθωμανών βόρεια της πόλης. Η διήμερη Μάχη του Κουμάνοβο τερμάτισε την οθωμανική επικυριαρχία στη Μακεδονία του Βαρδάρη και προετοίμασε την ενσωμάτωση της περιοχής στη Γιουγκοσλαβία. Η Μακεδονία τριχοτομήθηκε μεταξύ Ελλάδας, Σερβίας και Βουλγαρίας με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913.
Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η αντιφασιστική εξέγερση των Σλαβομακεδόνων και ο αγώνας για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση ξεκίνησε στο Κουμάνοβο και το Πρίλεπ στις 11 Οκτωβρίου 1941. Ο αγώνας έληξε με νίκη και το σχηματισμό του Μακεδονικού ομοσπονδιακού κράτος στη Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία (ΣΟΔΓ). Ένας από τους πιο γνωστούς Παρτιζάνους από το Κουμάνοβο ήταν ο Χρίστιαν Τοντορόβσκι-Κάρπος. Μετά το 1945 Κουμάνοβο γνώρισε ταχεία οικονομική, διοικητική και πολιτιστική ανάπτυξη.
Αλβανική εξέγερση του 2001 και διακοινοτικές σχέσεις
Η Αλβανική εξέγερση στην τότε πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας πρωτοξεκίνησε στα ορεινά περίχωρα του Τέτοβο και στη συνέχεια εξαπλώθηκε τον Μάιο του 2001 στη βόρεια κυρίως περιοχή του Κουμάνοβο. Η ένοπλη σύγκρουση στο Κουμάνοβο είχε ως αποτέλεσμα κυρίως τη διάσπαση του εκπαιδευτικού συστήματος σε εθνοτική βάση. Όλοι οι αλβανόφωνοι μαθητές εγκατέλειψαν τα σχολεία και απαίτησαν την ίδρυση νέων. Μετά από αυτή τη διαδικασία υπήρξε ένας ορατός διαχωρισμός στην πόλη που επηρεάζει τις διακοινοτικές σχέσεις. Ο νόμος για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, Άρθρο 44 (2002), προβλέπει τη σύσταση της Επιτροπής Διακοινοτικών Σχέσεων. Η Επιτροπή αυτή είναι ένα συμβουλευτικό όργανο του Δημοτικού Συμβουλίου του Κουμάνοβο,  αποτελείται από 12 εκπροσώπους των εθνοτικών ομάδων των Σλαβομακεδόνων, Αλβανών, Ρομά, Σέρβων, Τούρκων και Βλάχων και στοχεύει στην ανάπτυξη και τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των εθνοτικών κοινοτήτων και στη διασφάλιση τη ενεργού συμμετοχής των μειονοτήτων στη διαδικασία λήψης αποφάσεων για θέματα που έχουν εθνική φύση και βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη του Δημοτικού Συμβουλίου του Κουμάνοβο. Άλλες οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ των κοινοτήτων είναι το Κέντρο για το Διαπολιτισμικό Διάλογο, το κέντρο της κοινότητας των Ρομά, ο τοπικός Ερυθρός Σταυρός και άλλες. Ένα από τα πιο αποτελεσματικά συστήματα για την υποστήριξη των διακοινοτικές σχέσεων είναι τα κέντρα νεότητας MultiKulti που διαχειρίζεται το Κέντρο για το Διαπολιτισμικό Διάλογο. Τα κέντρα αυτά προσφέρουν χώρο στους νέους να συναντηθούν και, εκτός από την αλληλογνωριμία,, τους παρέχουν επίσης υποστήριξη για ανεύρεση εργασίας.
Οικονομία
Οι βιομηχανίες επεξεργασίας μετάλλου, καπνού, η γεωργία, η βιομηχανίες υποδημάτων και κλωστοϋφαντουργίας έχουν καταστήσει την πόλη οικονομικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο περίπου 135.529 ατόμων. Η γεωργία και το εμπόριο αναπτύχθηκαν κυρίως κατά τον 19ο αιώνα, αλλά η σύγχρονη εμφάνιση της πόλης καθορίστηκε μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μεταφορές
Σιδηροδρομική γραμμή συνδέει το Κουμάνοβο με τα Σκόπια και τη Σερβία. Το 2013 επρόκειτο να ξεκινήσει η αποκατάσταση της σιδηροδρομικής γραμμής μεταξύ του Κουμάνοβο και του χωριού Μπελιάκβτσε, που είναι τμήμα του Σιδηροδρομικού Διαδρόμου VIII και θα συνδέει την Βόρεια Μακεδονία με τη Βουλγαρία.
Αυτοκινητόδρομος μήκους 40 χιλιομέτρων συνδέει τα Σκόπια με το Κουμάνοβο, περνώντας κοντά από την πόλη βορείως αυτής και διασχίζοντας τα σύνορα με τη Σεβία. Τμήμα του Πανευρωπαϊκού Διαδρόμου Χ τέθηκε σε λειτουργία το 2010, συνδέοντας το Κουμάνοβο με το μεθοριακή διέλευση Ταμπάνοβτσε, Ένας άλλος σημαντικός δρόμος οδηγεί από την πόλη στην Κρίβα Παλάνκα και στη συνέχεια στα σύνορα με τη Βουλγαρία.
Το Αεροδρόμιο των Σκοπίων είναι 20 χλμ. νότια του Κουμάνοβο. Το Αεροδρόμιο της Σόφιας είναι 190 χλμ. από την πόλη και το Διεθνές Αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης "Μακεδονία" 240 χλμ.
Πολιτισμός
thumb|220px|Εκκλησία του Αγίου Νικολάου
Μνημεία και αξιοθέατα
Το Κουμάνοβο έχει αρκετά μνημεία που χρονολογούνται από την προϊστορική περίοδο. Τα σημαντικότερα είναι: Το Γκράντιστε, αρχαιολογικός χώρος κοντά στο χωριό Πελίντσε και χρονολογείται από την Εποχή του Χαλκού. Κοντά το χωριό Μλάνο Ναγκορίτσανε βρίσκεται άλλη ενδιαφέρουσα θέση, που χρονολογείται από τη νεολιθική περίοδο. Κοντά στο χωριό Λόπατε βρίσκεται η θέση Ντρέζγκα, ρωμαϊκή νεκρόπολη.
Ένα από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα που βρίσκονται κοντά στο Κουμάνοβο είναι το ηλικίας 4000 ετών μεγαλιθικό αστρονομικό παρατηρητήριο του Κόκινο, που βρίσκεται 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Κουμάνοβο και ανακαλύφθηκε το 2001. Καταλαμβάνει την τέταρτη θέση στον κατάλογο αρχαίων παρατηρητηρίων της NASA. Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται το Γλυπτό του Μπάτκο Γκιόργκιγια, το Μνημείο Τέσσερις Στέκες στην κεντρική πλατεία, το Μνημείο Οστεοφυλάκιο και το Μουσείο-Οικία του Χριστιγιάν Τοντορόφσκι Κάρπος. Η παλαιότερη και μεγαλύτερη εκκλησία στην πόλη είναι του Άγιος Νικόλαου με εικόνες του 13ου αιώνα. Η εκκλησία αποτελεί αριστούργημα του Αντρέι Νταμιάνοφ, σημαντικού αρχιτέκτονα της Σλαβομακεδονικής αναγέννησης του 19ου αι. Αλλα αξιοθέατα είναι η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας του 1902, η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο χωριό Mλάντο Ναγκορίτσανε, η Εκκλησία του Αγίου Πέτκα, η Μονή Καρπίνο, η Ανάληψη της Θεοτόκου στο χωριό Ματέιτσε, το Εσκί Τζαμί του 1751, το Μνημείο Zέμπρνιακ, τα Κουμάνοβσκα Μπάνια στο χωριό Πρόεβτσε και το Αθλητικό Κέντρο Σοκόλανα. Άλλα αξιοθέατα είναι: το Άγαλμα της Γυναίκας Αγωνίστριας, τα κτίρια Ζανάτσκι ντομ και Kασάπσκι Κρουγκ και το μνημειακό κέντρο АСНОМ στο χωριό Πέλιντσε. thumb|220px|Kokino
Πολιτιστικοί θεσμοί
Κάθε χρόνο το Κουμάνοβο έχει το φεστιβάλ "Ημέρες Κωμωδίας", που χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού, με κωμωδίες από διάφορα θέατρα της χώρας, αλλά και της γειτονικής Σερβίας και Βουλγαρίας.
Ιστορία
Ακολουθεί πίνακας περιηγητών στο Κουμάνοβο, με τον αριθμό κατοικιών ή πληθυσμού που καταγράφουν
Πίνακας που δείχνει τη δημογραφική εξέλιξη σύμφωνα με στοιχεία Γιουγκοσλαβικών και Βορειομακεδονικών απογραφών:
Σήμερα
Ο πληθυσμός της πόλης του Κουμάνοβο, σύμφωνα με την απογραφή του 2002 ήταν 77.561, η πλειοψηφία των οποίων είναι Σλαβομακεδόνες 62,4% (48.416), με σημαντική μειονότητα Αλβανών 23,7% (18.369) και Σέρβων 7,4% (5746).
Οι περισσότερο ομιλούμενες μητρικές γλώσσες στην πόλη ήταν οι εξής :
Η θρησκευτική σύνθεση του πληθυσμού ήταν :
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Κουμάνοβο είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις και δήμους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειοανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)  Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Κουμάνοβο
Γκόρνι Στόλιβ
Το Γκόρνι Στόλιβ (σερβικά κυριλλικά: Горњи Столив) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Συμβούλιο της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας
Το Συμβούλιο της Δημοκρατίας ( Савет Рэспублікі) είναι η άνω βουλή του διθάλαμου Κοινοβουλίου της Λευκορωσίας. Αποτελείται από 64 μέλη, από τα οποία τα 56 εκλέγονται από τα περιφερειακά διοικητικά συμβούλια και τα 8 διορίζονται από τον Πρόεδρο για τετραετή θητεία. Οι έξι περιφέρειες (όμπλαστ) εκπροσωπούνται από οκτώ μέλη έκαστη, και η πόλη Μινσκ από άλλα οκτώ.
Το Συμβούλιο της Δημοκρατίας λειτουργεί όπως ορίστηκε στο άρθρο 98 του Συντάγματος μετά τις τροποποιήσεις του 1996. Είναι νομοθετικό σώμα που εγκρίνει ή απορρίπτει τους νόμους της Βουλής των Αντιπροσώπων και τις αποφάσεις των τοπικών διοικητικών συμβουλίων. Επίσης, εκλέγει τους 6 δικαστές του Συνταγματικού Δικαστηρίου και τα 6 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής για τις Εκλογές και τα Εθνικά Δημοψηφίσματα.
Το Συμβούλιο της Δημοκρατίας έχει έναν Πρόεδρο που είναι ο Ομιλητής και εκλέγεται από τα μέλη του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Λευκορωσίας
Άστον
Το αγγλοσαξονικό όνομα Άστον (Ashton ή Aston) μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Τζων Ράτερ
Ο Τζων Μίλφορντ Ράτερ (John Milford Rutter, γενν. 24 Σεπτεμβρίου 1945) είναι Άγγλος συνθέτης, κυρίως χορωδιακής μουσικής, και διευθυντής χορωδίας, αλλά και ενορχηστρωτής και δισκογραφικός παραγωγός.
Γεννήθηκε στο Λονδίνο και τελείωσε το Σχολείο Χάιγκεϊτ, όπου είχε συμμαθητή τον Τζων Τάβενερ, ενώ ως μέλος χορωδίας εκεί έλαβε μέρος στην πρώτη ηχογράφηση του Πολεμικού ρέκβιεμ του Μπέντζαμιν Μπρίτεν το 1963, υπό τη διεύθυνση του ίδιου του συνθέτη. Στη συνέχεια σπούδασε μουσική στο Κολέγιο Κλέιρ του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, όπου ήταν επίσης μέλος της χορωδίας. Συνέθεσε τα πρώτα του έργα όταν ακόμα ήταν φοιτητής. Αργότερα έγινε Διευθυντής Μουσικής στο κολέγιο αυτό (1975-1979) και κατέστησε τη χορωδία του διεθνώς γνωστή.
Το 1981 ίδρυσε τη δική του χορωδία, τους «Cambridge Singers», την οποία διευθύνει και με την οποία ηχογράφησε πολλά έργα του θρησκευτικού χορωδιακού ρεπερτορίου (τόσο δικά του, όσο και άλλων), τα περισσότερα με τη δική του δισκογραφική εταιρεία, την «Collegium Records».
Σχολή Τεχνικής Εκπαίδευσης Αξιωματικών Μηχανικού
Η Σχολή Τεχνικής Εκπαίδευσης Αξιωματικών Μηχανικού (Σ.Τ.Ε.Α.ΜΧ.) είναι Τεχνική Στρατιωτική Σχολή του Στρατού Ξηράς, αντίστοιχη των Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ. Η έδρα της βρίσκεται στην Αθήνα, στο Γουδί. Ιδρύθηκε την 2η Σεπτεμβρίου 1925. Σε αυτή φοιτούν Αξιωματικοί του Μηχανικού (Στρατός Ξηράς) καθώς και Μηχανικοί Αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού. Η φοίτηση στη Σ.Τ.Ε.Α.ΜΧ. διαρκεί πέντε εξάμηνα, περιλαμβάνει και διπλωματική εργασία, ενώ η εισαγωγή της σε αυτή γίνεται με κατατακτήριες εξετάσεις.
Τζων Ράτερ
Από το 1985 έως το 1992 ο Ράτερ υπέφερε έντονα από σύνδρομο χρόνιας κοπώσεως, το οποίο περιόρισε το έργο του ως συνθέτη. Μετά το 1985 σταμάτησε να γράφει μουσική επί παραγγελία, καθώς δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί ότι θα τηρούσε χρονικές προθεσμίες παραδόσεως των έργων.
Σχολή Τεχνικής Εκπαίδευσης Αξιωματικών Μηχανικού
Ίδρυση - Ιστορία
Η ΣΤΕΑΜΧ ιδρύθηκε ως Σχολείο Τεχνικής Εκπαίδευσης με το ΝΔ της 2ης Σεπτεμβρίου 1925, που δημοσιεύτηκε στο υπ' αριθμόν 247 ΦΕΚ, τεύχος Α', 11 Σεπτεμβρίου 1925.
Τζων Ράτερ
Ο Ράτερ συνέθεσε κάλαντα, πάρα πολλούς ύμνους, καθώς και μεγαλύτερης διάρκειας έργα, όπως Gloria (1974), Requiem (1985), Magnificat (1990), Te Deum (1990) και άλλα. Η μουσική του Ράτερ είναι εκλεκτική, με εμφανείς τις επιρροές της γαλλικής και της αγγλικής χορωδιακής παραδόσεως των α΄ μισού του 20ού αιώνα, αλλά και της ελαφράς μουσικής.
Παρά το ότι συνέθεσε και διεύθυνε πλείστα έργα θρησκευτικής μουσικής, ο Ράτερ δήλωσε στην αμερικανική τηλεόραση (εκπομπή 60 Minutes) το 2003 ότι δεν ήταν ένας ιδιαιτέρως θρήσκος άνθρωπος, αλλά βαθιά πνευματικός και εμπνεόταν από την πνευματικότητα των θρησκευτικών στίχων και των προσευχών. Βασικά θέματα σε εκείνη την εκπομπή, που μεταδόθηκε μια εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα του 2003, ήταν η προτίμηση για έργα του Ράτερ στις χορωδίες των ΗΠΑ, αλλά και άλλων χωρών, καθώς και η σύνθεσή του με τίτλο Mass of the Children, γραμμένη μετά τον αιφνίδιο θάνατο του γιου του Κρίστοφερ, φοιτητή στο Κολέγιο Κλέιρ του Κέιμπριτζ, όπου είχε σπουδάσει και ο ίδιος ο συνθέτης.
Σε συνέντευξη του 2009 ο Ράτερ συζήτησε το πώς εννοεί την έννοια της «μεγαλοφυΐας» και την ικανότητά της να μεταμορφώνει ζωές – είτε αυτή η μεγαλοφυΐα επικοινωνείται μέσω της μουσικής, είτε με άλλους τρόπους ή μέσα. Παρομοίασε την καθαρότητα της μουσικής με εκείνη των μαθηματικών, με τα οποία και τη συνέδεσε αναφέροντας την αρχαία ελληνική ανακάλυψη ότι οι συχνότητες που αντιστοιχούν στις αρμονίες σχετίζονται μεταξύ τους με απλούς λόγους μικρών ακεραίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες Κατηγορία:Βρετανοί διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards
Σχολή Τεχνικής Εκπαίδευσης Αξιωματικών Μηχανικού
Ίδρυση - Ιστορία
Από το 1926 μέχρι σήμερα αποφοίτησαν από τη σχολή Αξιωματικοί του Μηχανικού οι οποίοι υλοποίησαν όλο το φάσμα των κατασκευών στον Ελληνικό Στρατό που αναλυτικά μπορούν να συνοψιστούν στις παρακάτω κατηγορίες:
Σκοπός
Σκοπός της Σ.Τ.Ε.Α.ΜΧ. είναι η παροχή ανώτατης επιστημονικής και τεχνικής εκπαίδευσης στους Αξιωματικούς Μηχανικού του Στρατού Ξηράς και μηχανικούς Αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού προκειμένου να καταστούν ικανοί να:
Σπουδές
Η Σ.Τ.Ε.Α.ΜΧ. είναι Τεχνική Στρατιωτική Σχολή αντίστοιχη των Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ.
Δικαίωμα φοίτησης έχουν Αξιωματικοί του Μηχανικού του Στρατού Ξηράς, απόφοιτοι της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, καθώς και Μηχανικοί Αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού, απόφοιτοι της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων. Η εισαγωγή γίνεται με κατατακτήριες στα μαθήματα της Μαθηματικής ανάλυσης, Αναλυτικής Γεωμετρίας και Άλγεβρας, Φυσικής και Μηχανικής.
Φοιτούν κάθε χρόνο μέχρι 13 Αξιωματικοί του Μηχανικού και κάθε διετία ένας Κύπριος Αξιωματικός του Μηχανικού και ένας Αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.
Η εκπαίδευση διαρκεί 5 εκπαιδευτικά εξάμηνα. Τα μαθήματα που διδάσκονται στη Σχολή είναι κατεύθυνσης Πολιτικού Μηχανικού του ΕΜΠ και επιπλέον διδάσκεται το μάθημα της Οχυρωτικής. Εκτός της εκπαίδευσης στις αίθουσες διδασκαλίας πραγματοποιούνται και:
Διακρίσεις
Στους σπουδαστές που αποφοιτούν από τη Σχολή, απονέμεται σε ειδική τελετή, πτυχίο ισότιμο με το πτυχίο των Ανωτάτων Σχολών του Κράτους (ΝΔ 2125/1939).
Οι απόφοιτοι Αξιωματικοί της Σ.Τ.Ε.Α.ΜΧ. φέρουν αντίστοιχο διακριτικό, ενώ το πτυχίο της Σ.Τ.Ε.Α.ΜΧ. θεωρείται απαραίτητο προσόν για κάθε Αξιωματικό του Μηχανικού, καθώς παίζει καθοριστικό ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξή του.
Πηγές - Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός Κατηγορία:Στρατιωτικές σχολές στην Ελλάδα
Τεουστέπε
Το Τεουστέπε (ισπανικά: Teustepe) είναι ένας από τους έξι δήμους του Διαμερίσματος Μποάκο της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Τεουστέπε.
Η πόλη
Το Τεουστέπε βρίσκεται 94 χιλιόμετρα από την Μανάγουα.
Ονομασία
Το όνομα Τεουστέπε προέρχεται από τις λέξεις της τοπικής γλώσσας Τσοροτέγκα Teote (Θεός) και Tepec (τόπος).
Πηγές
Τ Τ
Αδόλφος Γ΄ του Λα Μαρκ
Ο Αδόλφος Γ΄, γερμ. Adolf III (π. 1334 - 7 Σεπτεμβρίου 1394) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόμης του Λα Μαρκ (1391-93), ως Αδόλφος Α΄ κόμης της Κλέβης (1368-94), επίσκοπος του Μύνστερ (1357-63) και αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας & δούκας της Βεστφαλίας (1363).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδόλφου Β΄ κόμη του Λα Μαρκ και της Μαργαρίτας, κόρης του Ντήτριχ Η΄ κόμη της Κλέβης.
Το 1357 ορίστηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο ΣΤ΄ ως επίσκοπος του Μύνστερ. Το 1362 συμφώνησε με τον θείο του Ένγκελμπερτ Γ΄ επίσκοπο της Λιέγης να κληρονομήσει την κομητεία της Κλέβης από τον Ιωάννη κόμη της Κλέβης (νεότερο αδελφό του Ντήτριχ Η΄), αν εκείνος απεβίωνε άτεκνος.
Το 1363 ορίστηκε αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, αν και ο Ιωάννης του Βίρνεμπουρκ ήταν ένας άξιος συνυποψήφιος. Έπειτα από έξι μήνες σκανδάλων και ερίδων, παραιτήθηκε. Ο Ιωάννης κόμης της Κλέβης τελικά απεβίωσε το 1368 άτεκνος και τον διαδέχθηκε· μπορούσε να την κρατήσει την κομητεία της Κλέβης με την υποστήριξη του επισκόπου της Λιέγης.
Το 1391 διαδέχθηκε τον -χωρίς άρρεν τέκνο- αδελφό του Ένγκελμπερτ Γ΄ ως κόμης του Λα Μαρκ. Το 1393 παραχώρησε την κομητεία στον δευτερότοκο γιο του Ντήτριχ Θ΄. Το 1394 απεβίωσε σε ηλικία 60 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφος Α΄ ως κόμης της Κλέβης. Το 1398 απεβίωσε ο Ντήτριχ Θ΄ και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αδόλφος Α΄ ως κόμης του Λα Μαρκ, επανενώνοντας έτσι τις δύο περιοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Ενισκίλεν
Το Ενισκίλεν (Αγγλικά: Enniskillen, Ιρλανδικά: Inis Ceithleann) είναι κωμόπολη της Βόρειας Ιρλανδίας, στην επαρχεία Φέρμανγκαχ. Το 2001 ο πληθυσμός της υπολογιζόταν γύρω στους 13.500 κατοίκους. Βρίσκεται μεταξύ των δύο λιμνών Λοχ Ερν της Βόρειας Ιρλανδίας. Αποτελεί έδρα τοπικού συμβουλίου του Φέρμανγκαχ, πρωτεύουσα της επαρχίας και μεγαλύτερή της πόλη.
Το όνομα της πόλης προέρχεται από το Inis Ceithleann, που στα Ιρλανδικά σημαίνει «το νησί της Κίθλεν» και αναφέρεται στην Κίθλεν (Cethlenn), την σύζυγο του Μπάλορ των Φομόριαν, της Ιρλανδικής Μυθολογίας. Το όνομα της πόλης έχει πάρει διάφορες αγγλικές μορφές στο παρελθόν.
Ιστορία
Το παλαιότερο κτήριο της πόλης χτίστηκε από τον Ούγο τον Φιλόξενο, αδελφό του βασιλιά του Φέρμανγκαχ, Τόμας Μαγκουάιρ, τον 15ο αιώνα. Η στρατηγική του θέση το έκανε στόχο του Αγγλικού στρατού κατά την επιχείρηση της «Σύλληψης του Όλστερ». Η κύρια επιχείρηση τους πραγματοποιήθηκε κατά την οχταήμερη πολιορκία του 1504, από τον Dowdall. Οι Μαγκουάιρ αντιστάθηκαν στους Άγγλους, ανακαταλαμβάνοντας το οχυρό το 1596, μέχρι την τελική του κατάληψη από τους Άγγλους στις αρχές του 17ου αιώνα.
Η πόλη αναπτύχθηκε σημαντικά προς τα τέλη του 17ου αιώνα, όταν και αποτέλεσε, μαζί με το Ντέρι, κέντρα της αντίστασης των οπαδών του Γουλιέλμου του Τρίτου (Γουλιελμίτες) ενάντια στον Ιάκωβο τον Δεύτερο. Στις 31 Ιουλίου του 1689 σημειώθηκε στην περιοχή η μάχη του Νιουταουνμπάτλερ, μεταξύ των δυνάμεων των Γουλιέλμου και Μαρίας και αυτών του Ιακώβου, με νικητές τους πρώτους.
Τα νεότερα χρόνια το Ενισκίλεν έγινε πιο γνωστό από τα γεγονότα κατά την περίοδο των λεγομένων «Ταραχών» (The Troubles, αρχές 1960 - 1998), καθώς διάφορες πράξεις βίας έπληξαν την πόλη. Το πιο σημαντικό από αυτά συνέβη στις 8 Νοεμβρίου 1987 και έμεινε γνωστό ως «Remembrance Day bombing» ή «Ο βομβαρδισμός του Ενισκίλεν» ή ακόμα και ως  «η σφαγή του Poppy Day». Την ημέρα εκείνη 11 άτομα σκοτώθηκαν από έκρηξη βόμβας του IRA σε μνημείο για τους νεκρούς του Βρετανικού Στρατού. Το 1997, ο ηγέτης του κόμματος Σιν Φέιν, Τζέρι Άνταμς, ζήτησε συγγνώμη από τους συγγενείς των θυμάτων για το περιστατικό.
Στην πόλη διοργανώνονται διάφορα διεθνή αθλητικά γεγονότα, κυρίως γύρω από το θαλάσσιο σκι.
Η αποστολή (ταινία)
Η αποστολή (The Mission) είναι βρετανικής παραγωγής δραματική κινηματογραφική ταινία του 1986, που βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα σχετικά με την ιεραποστολή στη Νότια Αμερική του 17ου και του 18ου αιώνα. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Αγγλογάλλος Ρολάν Ζοφέ (αγγλ. προφ.: Ρόουλαντ Τζόφι), σεναριογράφος ο Ρόμπερτ Μπολτ και πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τζέρεμι Άιρονς, Ρέυ Μακάναλυ, Άινταν Κουίν, Τσέρι Λούνγκι και Λίαμ Νίσον.
Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών και Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας. Είναι μία από τις μόλις 15 ταινίες που υπάρχουν στην κατηγορία «Θρησκεία» του Καταλόγου ταινιών του Βατικανού. Η μουσική της, έργο του Ιταλού συνθέτη Ένιο Μορικόνε, αξιολογήθηκε πρώτη σε ψηφοφορία που οργάνωσε ο αυστραλιανός ραδιοσταθμός ABC Classic FM για τις 100 καλύτερες μουσικές ταινιών το έτος 2013.
Υπόθεση
Ο Ισπανός Ιησουίτης ιερέας πατήρ Γκαμπριέλ εισέρχεται στην απάτητη ζούγκλα πάνω από τους Καταρράκτες Ιγκουασού, σήμερα στα σύνορα Αργεντινής-Παραγουάης, προκειμένου να ιδρύσει μια ιεραποστολή και να κηρύξει τον Χριστιανισμό στον τοπικό πληθυσμό των Ινδιάνων Γ(κ)ουαρανί. Οι Γκουαρανί αρχικώς δεν ήταν ανεκτικοί προς τους ξένους γενικά. Είχαν δέσει έναν προηγούμενο ιερέα σε έναν ξύλινο σταυρό και τον είχαν ρίξει από τους καταρράκτες (σκηνή που εικονίζεται στην εμβληματική αφίσα της ταινίας). Αλλά ο πατήρ Γκαμπριέλ, αφού αναρριχηθεί στο μέρος πάνω από τους καταρράκτες, αρχίζει να παίζει το κλαρίνο του μέσα στη ζούγκλα. Οι πολεμιστές Γκουαρανί, αιχμαλωτισμένοι από τη μουσική, τον αφήνουν να ζήσει.
Στο μεταξύ, ο μισθοφόρος (λοχαγός) και δουλέμπορος Ροδρίγο Μεντόσα βγάζει το ψωμί του απάγοντας ιθαγενείς, όπως τους Γκουαρανί, και πουλώντας τους ως δούλους στους ιδιοκτήτες φυτειών της περιοχής, όπως στον Ισπανό Κυβερνήτη Δον Καμπέσα. Επιστρέφοντας από ένα ακόμη ταξίδι «συλλογής» ιθαγενών, ο Μεντόσα πληροφορείται από την αγαπημένη του Καρλότα ότι είναι ερωτευμένη με τον νεαρότερο ετεροθαλή αδελφό του, τον Φελίπε. Ο Μεντόσα λίγο μετά τους βρίσκει στο κρεβάτι μαζί και έξαλλος προκαλεί τον Φελίπε σε μονομαχία, στην οποία τον σκοτώνει. Παρά το ότι αθωώνεται για τον φόνο του αδελφού του, ο Μεντόσα κατρακυλά ψυχολογικά στην κατάθλιψη. Ο π. Γκαμπριέλ τον επισκέπτεται και τον προκαλεί να απαλλαγεί από τις τύψεις του με μία κατάλληλη άσκηση μετάνοιας. Πράγματι, ο Μεντόσα συνοδεύει τους Ιησουίτες στο ταξίδι επιστροφής τους στη νέα ιεραποστολή σέρνοντας ένα βαρύ δίχτυ που περιέχει την πανοπλία του και το ξίφος του. Μετά από μερικές πρώτες έντονες στιγμές στο σύνορο του εδάφους των ιθαγενών, εκείνοι, αν και τον αναγνωρίζουν, τον αγκαλιάζουν και κόβουν το δέσιμο με το βαρύ του φορτίο.
Η ιεραποστολή του πατρός Γκαμπριέλ προσφέρει καταφύγιο στους ιθαγενείς από τους δουλέμπορους και μόρφωση στην ευρωπαϊκή κουλτούρα. Συγκινημένος από την αποδοχή των Γκουαρανί, ο Μεντόσα θέλει να βοηθήσει στην ιεραποστολή και ο π. Γκαμπριέλ του δίνει μία Αγία Γραφή. Μετά από καιρό, ο Μεντόσα χειροτονείται και γίνεται Ιησουίτης.