cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένζυμο
Γενικά
Σχεδόν όλες οι χημικές αντιδράσεις στα κύτταρα απαιτούν τη ρυθμιστική δράση των ενζύμων. Όπως όλοι οι καταλύτες, έτσι και τα ένζυμα λειτουργούν αυξομειώνοντας την ενέργεια ενεργοποίησης μιας αντίδρασης. Τα περισσότερα ένζυμα επιταχύνουν την αντίδραση εκατομμύρια φορές σε σχέση με την ταχύτητα της χωρίς αυτά να επηρεάζονται. Ωστόσο,τα ένζυμα διαφέρουν από τους υπόλοιπους καταλύτες ως προς την εξειδίκευση, καθώς είναι πολύ πιο περιοριστικά εξειδικευμένα από αυτούς - κάθε ένζυμο μπορεί να καταλύσει μια συγκεκριμένη μόνο αντίδραση.
Για παράδειγμα, η πηκτινάση βοηθά να διασπαστούν πρωτεΐνες, υδατάνθρακες και λιπίδια. Ο αριθμός τους υπολογίζεται σήμερα σε περισσότερα από 700.
Ιστορία
Αν και η ζύμωση, ως έννοια, ήταν γνωστή από τις αρχές του 18ου αιώνα, ο μηχανισμός της ανακαλύφθηκε ένα αιώνα μετά. Πρώτος που φέρεται να προσδιόρισε την έννοια του ενζύμου ήταν ο Λουδοβίκος Παστέρ, ενώ ο πρώτος που έκανε τη χρήση του όρου, εκ της ελληνικής, "ένζυμο" ήταν ο Γερμανός φυσιολόγος Βίλελμ Κύνε (1837-1900), το 1877. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1897, ο Έντουαρντ Μπούχνερ, (που το 1907 τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ Χημείας), ονομάζει το ένζυμο που διασπά τη σακχαρόζη "ζυμάση".
Κατά τα αναφερόμενα από τη διεθνή βιβλιογραφία μέχρι το 1952 είχαν απομονωθεί σε καθαρή κατάσταση 50 ένζυμα. Στη δεκαετία του 1960 ο Ντέιβιντ Τσίλτον Φίλιπς και η ομάδα του με τη βοήθεια εφαρμογής κρυσταλλογραφίας ακτίνων-Χ κατάφερε να αποκαλύψει τις δομές της λυσοζύμης. Η επιτυχία του αυτή άνοιξε τελικά και τον δρόμο της πληρέστερης ανακάλυψής των και της πλήρους κατανόησης όχι μόνο των δομών των ενζύμων, αλλά και των μηχανισμών της καταλυτικής τους δράσης.
Ονομασία
Η ονομασία των ενζύμων εκτός από εκείνων που παρέμεινε από παλαιότερα (π.χ, θρεψίνη, πεψίνη κ.λπ.) έχει καθοριστεί, κατά παράδειγμα του Μπούχνερ, να λαμβάνει ως πρώτο συνθετικό τη θεματική ονομασία του υποστρώματος (της ένωσης επί της οποίας γίνεται η χημική μεταβολή) με την κατάληξη -άση. Έτσι το ειδικό ένζυμο που έχει λιπολυτική δράση ονομάζεται (λιπ + άση) λιπάση, το ένζυμο που καταλύει την ουρία ουρεάση κ.λπ.
Δράση ενζύμων
Παρόλο που σχεδόν όλα τα ένζυμα είναι πρωτεΐνες, δεν είναι όλοι οι βιοχημικοί καταλύτες ένζυμα. Παράδειγμα μη ενζύμου αποτελεί το καταλυτικό RNA. Η δράση των ενζύμων μπορεί να επηρεαστεί από άλλα μόρια: οι ανασταλτικοί παράγοντες μειώνουν τη δράση τους, ενώ υπάρχουν μόρια που την αυξάνουν (παράγοντες ενεργοποίησης). Η ενζυμική δράση εξαρτάται επίσης από τη θερμοκρασία, το χημικό περιβάλλον (π.χ. το pH) και από τη συγκέντρωση του υποστρώματος στο ενεργό κέντρο του. Τα αλλοστερικά ένζυμα υπάρχουν σε ενεργές και αδρανείς μορφές, ενώ κάποια άλλα μπορεί ν' αναστέλλονται από μόρια που δεν ανήκουν σε υποστρώματα.
Τα ένζυμα που διασπoύν τις πρωτεΐνες (οι πρωτεάσες) παράγονται σε αδρανείς μορφές στο πεπτικό σύστημα των θηλαστικών, προκειμένου έτσι να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο της "αυτόπεψης". Για παράδειγμα η πεψίνη παράγεται ως αδρανές πεψινογόνο, όπως και η θρυψίνη που παράγεται ως θρυψινογόνο.
Κάποια ένζυμα χρησιμοποιούνται και εμπορικά, όπως για παράδειγμα για την παραγωγή αντιβιοτικών. Επιπλέον,κάποια οικιακά είδη περιέχουν ένζυμα ώστε να αυξήσουν την ταχύτητα κάποιας αντίδρασης, όπως για παράδειγμα τα απορρυπαντικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιοχημεία *
Ουκρανικός Πόλεμος Ανεξαρτησίας
Ο Ουκρανικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας ήταν μια στρατιωτική σύγκρουση στην οποία συμμετείχαν πολλά μέρη από το 1917 έως το 1921 που οδήγησε στην ίδρυση και ανάπτυξη μιας ανεξάρτητης Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουκρανίας, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας απορροφήθηκε αργότερα από την ΕΣΣΔ ως Ουκρανική ΣΣΔ η οποία υπήρξε από το 1922 έως το 1991.
Ο πόλεμος συνίστατο σε στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ διάφορων κυβερνητικών, πολιτικών και στρατιωτικών δυνάμεων. Στους αντιμαχόμενους περιλαμβάνονταν οι Ουκρανοί εθνικιστές, Ουκρανοί αναρχικοί, οι δυνάμεις της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας, ο Λευκός Στρατός, ο Εθελοντικός Στρατός και δυνάμεις της Β' Πολωνικής Δημοκρατίας. Αγωνίστηκαν για τον έλεγχο της Ουκρανίας μετά την Φεβρουαρινή Επανάσταση (Μάρτιος 1917) στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ενεπλάκησαν και οι συμμαχικές δυνάμεις του Βασιλείου της Ρουμανίας και της Γαλλίας.
Ο πόλεμος ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1917 και έληξε τον Νοέμβριο του 1921 με αποτέλεσμα τη διαίρεση της Ουκρανίας μεταξύ της ΕΣΣΔ και της Β' Πολωνικής Δημοκρατίας. Η σοβιετική ιστορική παράδοση θεωρούσε τη νίκη των Μπολσεβίκων ως την απελευθέρωση της Ουκρανίας από την κατοχή από τους στρατούς της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης (συμπεριλαμβανομένης αυτής της Β' Πολωνικής Δημοκρατίας). Αντίθετα, οι σύγχρονοι Ουκρανοί ιστορικοί τον θεωρούν ως αποτυχημένο πόλεμο ανεξαρτησίας από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας ενάντια στους Μπολσεβίκους.
Η σύγκρουση μπορεί να εξεταστεί στο πλαίσιο του Νοτίου Μετώπου του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου του 1917-1922, καθώς και στο στάδιο κλεισίματος του Ανατολικού Μετώπου του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το οποίο διήρκησε από το 1914 έως το 1918.
Ιστορικό
μικρογραφία|273x273εσ| Ανατολικό Μέτωπο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1917 Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου η Ουκρανία βρισκόταν στην πρώτη γραμμή των κύριων μαχητών: της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Ρουμανίας που ανήκαν στις συμμαχικές δυνάμεις της Αντάντ, και των Κεντρικών Δυνάμεων της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας. Στις αρχές του 1917, μετά την επίθεση Μπρουσίλοφ του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού - στρατηγικά επιτυχημένη αλλά δαπανηρή όσον αφορά το ανθρώπινο δυναμικό του στρατού - οι δυνάμεις του Τσάρου κράτησαν μια αμυντική γραμμή μέσω της οποίας ανακτούσε εν μέρει τη Βολυνία και την ανατολική Γαλικία.
Η Φεβρουαρινή Επανάσταση του 1917 ενθάρρυνε πολλές εθνοτικές ομάδες στη Ρωσική Αυτοκρατορία να απαιτήσουν μεγαλύτερη αυτονομία και διάφορους βαθμούς εθνικής αυτοδιάθεσης. Ένα μήνα αργότερα, η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας ανακηρύχθηκε στο Κίεβο ως αυτόνομη οντότητα με στενούς δεσμούς με τη Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση και διοικούνταν από το σοσιαλιστικό Κεντρικό Συμβούλιο της Ουκρανίας. Η αδύναμη Προσωρινή Κυβέρνηση στο Πέτρογκραντ συνέχισε την πίστη της στην Αντάντ και στον όλο και πιο αντιλαϊκό πόλεμο, ξεκινώντας την θερινή επίθεση του Κερένσκυ το καλοκαίρι του 1917. Αυτή η επίθεση ήταν μια πλήρης καταστροφή για τον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό. Η γερμανική αντεπίθεση έκανε τη Ρωσία να χάσει όλα τα κατακτημένα εδάφη του 1916 και κατέστρεψε το ηθικό του στρατού της, γεγονός που προκάλεσε την σχεδόν πλήρη αποσύνθεση των ενόπλων δυνάμεων και του κυβερνητικού μηχανισμού στην αχανή Ρωσική Αυτοκρατορία.
Πολλοί στρατιώτες και αξιωματικοί που λιποτάκτησαν -κυρίως Ουκρανοί- είχαν χάσει την πίστη τους στο μέλλον της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και βρήκαν το ολοένα και πιο αυτοκαθορισμένο Κεντρικό Συμβούλιο της Ουκρανίας μια πολύ πιο ευνοϊκή εναλλακτική λύση. Ο Νέστορ Μάχνο ξεκίνησε την αναρχική του δράση στη νότια Ουκρανία αφοπλίζοντας έρημους Ρώσους στρατιώτες και αξιωματικούς που διέσχισαν τον ποταμό Χαιτσούρ δίπλα στην πόλη Χουλιαϊπόλε, ενώ στα ανατολικά στη βιομηχανική λεκάνη του Ντομπάς γίνονταν συχνές απεργίες από μπολσεβίκους διεισδυμένα συνδικάτα.
Η Ουκρανία μετά τη ρωσική επανάσταση, 1917
Όλα αυτά οδήγησαν στην Οκτωβριανή Επανάσταση στο Πέτρογκραντ, η οποία γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλη την επικράτεια της αυτοκρατορίας. Η Μπολσεβικική Εξέγερση στο Κίεβο τον Νοέμβριο του 1917 οδήγησε στην ήττα των δυνάμεων της Ρωσικής Δημοκρατίας στην Στρατιωτική Περιφέρεια του Κιέβου. Αμέσως μετά, το Κεντρικό Συμβούλιο της Ουκρανίας ανέλαβε την εξουσία στο Κίεβο, ενώ στα τέλη του Δεκεμβρίου 1917 οι Μπολσεβίκοι δημιούργησαν την αντίπαλη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας στην ανατολική πόλη του Χαρκόβου, η οποία αρχικά είχε την ονομασία "Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας". Οι εχθροπραξίες ενάντια στην κυβέρνηση του Κεντρικού Συμβουλίου της Ουκρανίας στο Κίεβο ξεκίνησαν αμέσως. Υπό αυτές τις συνθήκες, η ανεξαρτησία κηρύχθηκε στο Τέταρτο Παγκόσμιο Συμβούλιο του Ουκρανικού Κεντρικού Συμβουλίου στις 22 Ιανουαρίου 1918 και το Κεντρικό Συμβούλιο της Ουκρανίας διέκοψε τους δεσμούς με τη Ρωσική Δημοκρατία. Όπως και στην περίπτωση των χωρών της Βαλτικής, η ανεξαρτησία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουκρανίας υπο την ηγεσία του Κεντρικού Συμβουλίου της Ουκρανίας δεν αναγνωρίστηκε από την νεοσύστατη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία.
Το Κεντρικό Συμβούλιο της Ουκρανίας είχε περιορισμένη ένοπλη δύναμη (τον Ουκρανικό Λαϊκό Στρατό) και δεχόταν σκληρές πιέσεις από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ουκρανίας στο Χάρκοβο, όπου ο Βλαντιμίρ Αντόνοφ-Οβσεγένκο εγκατέστησε το αρχηγείο του, με σκοπό να αποκόψει τις δυνάμεις του Καλεντίν στο Ντον από την Ουκρανία. Οι Μπολσεβικικές δυνάμεις με επικεφαλής τον Μιχαήλ Αρτεμίεβιτς Μουράβιοφ κατέλαβαν γρήγορα την Πολτάβα, μετά το Αικατερινόσλαβ (Ντνίπρο) στις 10 Ιανουαρίου, τη Ζερμίνκα και τη Βίνιτσα στις 23 Ιανουαρίου, την Οδησσό στις 30 Ιανουαρίου και τον Νικολάεφ στις 4 Φεβρουαρίου. Επιβραδύνθηκε από τη Μάχη του Κρούτι στις 30 Ιανουαρίου, αλλά με τη βοήθεια της εξέγερσης του Ιανουαρίου του Άρσεναλ του Κιέβου, το Κίεβο καταλήφθηκε από τους Κόκκινους στις 9 Φεβρουαρίου. Οι Υπουργοί του Κεντρικού Συμβουλίου της Ουκρανίας κατέφυγαν στο Ζιτόμιρ. Στη συνέχεια ο Μουράβιοφ επιστρατεύτηκε με τους Ρουμάνους που κατέλαβαν τη Βεσσαραβία.
Σε ολόκληρη την Ουκρανία, οι ντόπιοι Μπολσεβίκοι σχημάτισαν επίσης τις Σοβιετικές Δημοκρατίες της Οδησσού και του Ντόνετσκ-Κρίβοϊ Ρογκ. και στο νότο ο Νέστορ Μαχνό σχημάτισε τη Μαχνοβία -ένα αναρχικό κράτος- και στη συνέχεια συμμάχησε τις δυνάμεις του με τους Μπολσεβίκους. Οι περισσότερες εναπομείνασες μονάδες του Ρωσικού Στρατού είτε συμμάχησαν με τους Μπολσεβίκους είτε αυτομόλησαν στον Λαϊκό Στρατό της Ουκρανίας. Μια αξιοσημείωτη εξαίρεση ήταν ο συνταγματάρχης Μιχαήλ Ντροζντόφσκι, ο οποίος προέλασε με τη μονάδα του Λευκού Στρατού και του Εθελοντικού Στρατού σε ολόκληρη τη Νέα Ρωσία στον ποταμό Ντον, νικώντας τις δυνάμεις του Νέστορ Μαχνό στη διαδικασία.
Γερμανική παρέμβαση και Ουκρανικό Χετμανάντο, 1918
μικρογραφία|300x300εσ| Εδάφη που διεκδικούνται από την [[Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας πριν από την προσάρτηση των ουκρανικών εδαφών στην Αυστροουγγαρία (Άρθρο Φεβρουαρίου 1918 από τους New York Times )]] μικρογραφία| Γερμανικά στρατεύματα στο [[Κίεβο, 1918]] Αντιμέτωπη με την επικείμενη ήττα, η Ράντα στράφηκε στους εχθρικούς ακόμα αντιπάλους της -τις Κεντρικές Δυνάμεις- για μια εκεχειρία και συμμαχία, η οποία έγινε αποδεκτή από τη Γερμανία στην Α' Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ (η οποία υπογράφηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1918) σε αντάλλαγμα για την απελπιστικά αναγκαία τροφή και προμήθειες που η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας θα παρείχε στους Γερμανούς. Στη συνέχεια, ο αυτοκρατορικός γερμανικός και ο αυστροουγγρικός στρατός έδιωξαν τις Μπολσεβικικές δυνάμεις από την Ουκρανία, καταλαμβάνοντας το Κίεβο στις 1 Μαρτίου 1918. Δύο μέρες αργότερα, οι Μπολσεβίκοι υπέγραψαν τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, με την οποία σταμάτησαν και επίσημα οι εχθροπραξίες στο Ανατολικό Μέτωπο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και άφησε την Ουκρανία στην γερμανική σφαίρα επιρροής. Στις 13 Μαρτίου 1918, ουκρανικά στρατεύματα και ο Αυστροουγγρικός Στρατός ασφάλισαν την Οδησσό. Ο Ουκρανικός Λαϊκός Στρατός ανέλαβε τον έλεγχο της λεκάνης του Ντονμπάς τον Απρίλιο του 1918. Επίσης την ίδια στιγμή η Κριμαία καταλήφθηκε από τον Ουκρανικό Λαϊκό Στρατό και τον Αυτοκρατορικό Γερμανικό Στρατό, διώχνοντας όλες τις Μπολσεβικικές δυνάμεις. Στις 5 Απριλίου 1918, ο Γερμανικός Στρατός πήρε τον έλεγχο του Ντνιπρό και μετά από τρεις μέρες το Χάρκοβο. Μέχρι τον Απρίλιο του 1918 όλες οι εδαφικές κτήσεις των Μπολσεβίκων στην Ουκρανία χάθηκαν: Αυτό οφειλόταν κυρίως στην απάθεια του τοπικού πληθυσμού και στις τότε κατώτερες μαχητικές ικανότητες του Κόκκινου Στρατού σε σύγκριση με τους Αυστροούγρους και Γερμανικούς ομολόγους τους.
Ωστόσο, οι αναταραχές συνεχίστηκαν σε ολόκληρη την Ανατολική Ουκρανία, όπου οι ντόπιοι Μπολσεβίκοι, οι αγροτικές ομάδες αυτοάμυνας γνωστές ως "πράσινοι στρατοί" και ο αναρχικός Επαναστατικός Επαναστατικός Στρατός της Ουκρανίας αρνήθηκαν να υποταχθούν στη Γερμανία. Ο πρώην στρατηγός του αυτοκρατορικού ρωσικού στρατού Πάβλο Σκοροπάντσκι ηγήθηκε ενός επιτυχημένου πραξικοπήματος με την υποστήριξη της Γερμανίας εναντίον του Κεντρικού Συμβουλίου της Ουκρανίας στις 29 Απριλίου 1918. Ο Σκοροπάντσκι ανακήρυξε την δημιουργία του συντηρητικού Ουκρανικού Κράτους (που ήταν πιο γνωστό ως "Χετμανάτο") με τον εαυτό του ως μονάρχη, και αντέστρεψε πολλές από τις προοδευτικές πολιτικές της πρώην κυβέρνησης υπό το Ουκρανικό Σοσιαλιστικό-Επαναστατικό Κόμμα. Η νέα κυβέρνηση είχε στενούς δεσμούς με το Βερολίνο, αλλά ο Σκοροπάντσκι δεν κήρυξε ποτέ πόλεμο σε καμία από τις δυνάμεις της Τριπλής Αντάντ. Τοποθέτησε επίσης την Ουκρανία σε μια θέση που την έκανε ασφαλές καταφύγιο για πολλούς ανθρώπους της ανώτερης και μεσαίας τάξης που εγκατέλειπαν την Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία και ήθελε να στρατολογήσει πολλούς πρώην στρατιώτες και αξιωματικούς του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού.
Παρά τη σποραδική παρενόχληση από τον Νέστορ Μαχνό, η επικράτεια του Ουκρανικού Χετμανάτου απολάμβανε σχετική ειρήνη μέχρι τον Νοέμβριο του 1918. όταν οι Κεντρικές Δυνάμεις ηττήθηκαν στο Δυτικό Μέτωπο, η Γερμανία απέσυρε όλα τα στρατεύματά της από την Ουκρανία. Ο Πάβλο Σκοροπάντσκι διέφυγε από το Κίεβο με την βοήθεια των Γερμανών και το Χετμανάτο ανατράπηκε με τη σειρά του από τη Διεύθυνση της Ουκρανίας υπό την ηγεσία του Ουκρανικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος.
Επανάληψη των εχθροπραξιών, 1919
δεξιά|μικρογραφία| Η Ευρώπη το 1919 μετά τις συνθήκες του Μπρεστ Λιτόφσκ μικρογραφία| Η Ουκρανία σύμφωνα με μια παλιά καρτ ποστάλ του 1919 αριστερά|μικρογραφία| Γαλλικά στρατεύματα στην [[Οδησσός|Οδησσό, 1919]] Σχεδόν αμέσως μετά την ήττα της Γερμανίας, η κυβέρνηση του Λένιν ακύρωσε τη συνθήκη Μπρεστ-Λιτόφσκ - την οποία ο Λέων Τρότσκι περιέγραψε ως "όχι πόλεμος, όχι ειρήνη" - και εισέβαλε στην Ουκρανία και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που είχαν δημιουργηθεί υπό γερμανική προστασία. Ταυτόχρονα, η κατάρρευση των Κεντρικών Δυνάμεων επηρέασε την πρώην αυστριακή επαρχία της Γαλικίας, η οποία κατοικούνταν από Ουκρανούς και Πολωνούς. Οι Ουκρανοί δημιούργησαν την Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας στην Ανατολική Γαλικία, η οποία επιθυμούσε να ενωθεί με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας, ενώ οι Πολωνοί της Ανατολικής Γαλικίας - που συγκεντρώθηκαν κυρίως στη Λβιβ - πίστευαν στη νεοσύστατη Β' Πολωνική Δημοκρατία. Οι εχθρότητες και από τις δυο πλευρές είχαν οξυνθεί περισσότερο. Στις 22 Ιανουαρίου 1919, η Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας και η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας υπέγραψαν Πράξη Ένωσης στο Κίεβο. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1919, ο Γαλικιανός Στρατός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Δυτικής Ουκρανίας ηττήθηκε από τις πολωνικές δυνάμεις στον Πολωνο-Ουκρανικό Πόλεμο και η Ανατολική Γαλικία προσαρτήθηκε στην Πολωνία. η Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού το 1919 παραχώρησε την Ανατολική Γαλικία στην Πολωνία για 25 χρόνια.
Η ήττα της Γερμανίας άνοιξε επίσης τη Μαύρη Θάλασσα στους Συμμάχους, και στα μέσα Δεκεμβρίου 1918 μερικές μικτές δυνάμεις υπό τη γαλλική διοίκηση αποβιβάστηκαν στην Οδησσό και τη Σεβαστούπολη και μήνες αργότερα στην Χερσώνα και στο Μικολάιβ. Ωστόσο, στις 2 Απριλίου 1919, ο Λουί Φρανσέ ντ'Εσπερέ διέταξε τον Φιλίπ Ανρί Ζοζέφ ντ'Ανσέλμ να εκκενώσει την Οδησσό εντός 72 ωρών. Με τον ίδιο τρόπο, στις 30 Απριλίου 1919, οι Γάλλοι εκκένωσαν τη Σεβαστούπολη. Σύμφωνα με τον Κενέζ, "Οι Γάλλοι αποχώρησαν όχι για να αποφύγουν την ήττα, αλλά για να αποφύγουν τη μάχη. Δεν είχαν σχέδια για εκκένωση. Οι Γάλλοι άφησαν πίσω τους τεράστια αποθέματα στρατιωτικού υλικού. Ξεκίνησαν ένα φιλόδοξο σχέδιο χωρίς ξεκάθαρους στόχους, χωρίς κατανόηση των συνεπειών και με ανεπαρκείς δυνάμεις."
Στις 25 Ιουνίου 1919, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Νότιας Ρωσίας του Ντενίκιν κατέλαβαν το Χάρκοβο και ακολούθησαν το Ντνιπρό στις 30 Ιουνίου. Σύμφωνα με τον Πίτερ Κένεζ, "η προέλαση του Αντόν Ντενίκιν στην Ουκρανία ήταν η πιο θεαματική. Κατέλαβε την Πολτάβα στις 31 Ιουλίου, την Οδησσό στις 23 Αυγούστου και το Κίεβο στις 31 Αυγούστου"
Ωστόσο, μέχρι τον χειμώνα η παλίρροια του πολέμου αντιστράφηκε αποφασιστικά, και μέχρι το 1920 όλη η ανατολική και κεντρική Ουκρανία εκτός από την Κριμαία είχαν ανακαταληφθεί από τους Μπολσεβίκους. Οι Μπολσεβίκοι επίσης πρόδωσαν και νίκησαν τον Νέστορ Μάχνο, τον πρώην σύμμαχό τους ενάντια στον Αντόν Ντενίκιν.
Πολωνική παρέμβαση, 1920
μικρογραφία| Ο Έντβαρντ Ριντζ-Σμίγκουι χαιρετίζει τον Πολωνικό Στρατό στην παρέλαση που γιορτάζει την πρόσφατη νίκη στην επίθεση του 1920 για την απελευθέρωση του Κιέβου, στις 8 Μαΐου 1920 Αντιμετωπίζοντας ξανά την επικείμενη ήττα, η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας στράφηκε στον παλιό αντίπαλό της, την Β' Πολωνική Δημοκρατία. και τον Απρίλιο του 1920, ο Γιούζεφ Πιουσούτσκι και ο Σιμόν Πετλιούρα υπέγραψαν στρατιωτική συμφωνία στη Βαρσοβία για να πολεμήσουν τους Μπολσεβίκους. Ακριβώς όπως η πρώην συμμαχία με τη Γερμανία, αυτή η κίνηση θυσίασε εν μέρει την ουκρανική κυριαρχία: ο Πετλιούρα αναγνώρισε την πολωνική προσάρτηση της Γαλικίας και συμφώνησε με τον ρόλο της Ουκρανίας στο όνειρο του Πιουσούτσκι για μια ομοσπονδία υπό την Πολωνία στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Αμέσως μετά την υπογραφή της συμμαχίας, τα Πολωνικά στρατεύματα ενώθηκαν με τον Ουκρανικό Λαϊκό Στρατό στην επίθεση στο Κίεβο για να καταλάβουν την κεντρική και νότια Ουκρανία από τον έλεγχο των Μπολσεβίκων. Αρχικά επιτυχής, η επίθεση έφτασε μέχρι το Κίεβο στις 7 Μαΐου 1920. Ωστόσο, η Πολωνο-Ουκρανική Εκστρατεία ήταν μια πύρρειος νίκη: στα τέλη Μαΐου, ο Κόκκινος Στρατός με επικεφαλής τον Μιχαήλ Τουχατσέφσκι οργάνωσε μια μεγάλη αντεπίθεση νότια του Ζιτομίρ, η οποία ώθησε τον πολωνικό στρατό σχεδόν εντελώς έξω από την Ουκρανία, εκτός από την Λβιβ στη Γαλικία. Μια ακόμη ανατροπή, τον Αύγουστο του 1920 ο Κόκκινος Στρατός ηττήθηκε στην μάχη της Βαρσοβίας και αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Ο Λευκός Στρατός, τώρα υπό την διοίκηση του στρατηγού Πιότρ Βράνγκελ, εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση, για να ξεκινήσουν μια καινούργια επίθεση στη νότια Ουκρανία. Υπό τις συνδυασμένες συνθήκες της στρατιωτικής τους ήττας στην Πολωνία, της ανανεωμένης επίθεσης των Λευκών και των καταστροφικών οικονομικών συνθηκών σε ολόκληρη τη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία -αυτά μαζί ανάγκασαν τους Μπολσεβίκους να επιδιώξουν μια εκεχειρία με την Πολωνία.
Τέλος των εχθροπραξιών, 1921
Λίγο μετά τη Μάχη της Βαρσοβίας οι Μπολσεβίκοι μήνυσαν για ειρήνη με τους Πολωνούς. Οι Πολωνοί, εξουθενωμένοι και δεχόμενοι συνεχείς πιέσεις από τις δυτικές κυβερνήσεις και την Κοινωνία των Εθνών, με τον στρατό τους να ελέγχει την πλειονότητα των αμφισβητούμενων εδαφών, ήταν πρόθυμοι να διαπραγματευτούν. Οι Σοβιετικοί έκαναν δύο προσφορές: η μία στις 21 Σεπτεμβρίου 1921 και η άλλη στις 28 Σεπτεμβρίου 1921. Η πολωνική αντιπροσωπεία υπέβαλε την δική της προσφορά στις 2 Οκτωβρίου 1921. Στις 5 Οκτωβρίου 1921, οι Σοβιετικοί πρόσφεραν τροποποιήσεις στην πολωνική προσφορά, τις οποίες η Πολωνία αποδέχθηκε. Η Προκαταρκτική Συνθήκη Ειρήνης και Συνθηκών Εκεχειρίας μεταξύ της Πολωνίας από τη μια πλευρά και της Ουκρανικής ΣΣΔ και της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας από την άλλη υπογράφηκε στις 12 Οκτωβρίου και η ανακωχή τέθηκε σε ισχύ στις 18 Οκτωβρίου. Οι επικυρώσεις ανταλλάχθηκαν στη Λιέπαγια της Λετονίας στις 2 Νοεμβρίου 1920. Ακολούθησαν μακρές διαπραγματεύσεις μέχρι την υπογραφή της τελικής συνθήκης ειρήνης.
Εν τω μεταξύ, οι ουκρανικές δυνάμεις του Σιμόν Πετλιούρα, οι οποίες αριθμούσαν τώρα 23.000 στρατιώτες και έλεγχαν εδάφη στα ανατολικά της Πολωνίας, σχεδίασαν μια επίθεση στην Ουκρανία για τις 11 Νοεμβρίου 1920, αλλά δέχθηκαν επίθεση από τους Μπολσεβίκους την προηγουμένη. Έντεκα μέρες μετά και ύστερα από αρκετές μάχες, οδηγήθηκαν σε εδάφη που ελέγχονταν από την Πολωνία.
Με την ειρήνη στο δυτικό μέτωπο εξασφαλισμένη, οι Μπολσεβίκοι κινητοποιήθηκαν αμέσως για να διαλύσουν τα απομεινάρια του Λευκού Στρατού. Ύστερα από μια τελική επίθεση στον Ισθμό του Περεκόπ, ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε ολόκληρη την χερσόνησο της Κριμαίας. Ο Βράνγκελ μετέφερε τον Εθελοντικό Στρατό στην Κωνσταντινούπολη τον Νοέμβριο του 1920. Μετά τη στρατιωτική και πολιτική ήττα της, η Διεύθυνση συνέχισε να διατηρεί τον έλεγχο ορισμένων από τις στρατιωτικές της δυνάμεις. Τον Οκτώβριο του 1921, εξαπέλυσε μια σειρά ανταρτικών επιδρομών στην κεντρική Ουκρανία που έφτασαν ανατολικά μέχρι τη σύγχρονη Περιφέρεια του Κιέβου ("ή επαρχία του Κιέβου"). Στις 4 Νοεμβρίου 1921, αντάρτες από την Διεύθυνση της Ουκρανίας κατέλαβαν το Κόροστεν και μια αποθήκη στρατιωτικών προμηθειών, αλλά στις 17 Νοεμβρίου 1921, αυτή η δύναμη παγιδεύτηκε από το ιππικό των Μπολσεβίκων και καταστράφηκε.
Συνέπειες
Στη σημερινή επαρχία Τσερκάσι της περιφέρειας Τσερκάσι (τότε βρισκόταν στο Κυβερνείο του Κιέβου), ένας ντόπιος ονόματι Βασίλ Τσούτσουπακ ηγήθηκε της "Δημοκρατίας Κολόντνι Γιάρ" που αγωνιζόταν για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας. Διήρκεσε από το 1919 έως το 1922, καθιστώντας το το τελευταίο έδαφος που κατείχαν ένοπλοι υποστηρικτές ενός ανεξάρτητου ουκρανικού κράτους πριν από την προσάρτηση της Ουκρανίας στη Σοβιετική Ένωση ως Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία.
Το 1922, καθώς ο Ρωσικός Εμφύλιος έφτανε στο τέλος του στην Ρωσική Άπω Ανατολή και οι κομμουνιστές δημιούργησαν την Σοβιετική Ένωση ως ομοσπονδία της Ρωσίας, της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας και της Υπερκαυκασίας. Η νέα ουκρανική σοβιετική κυβέρνηση ήταν σχεδόν ανίσχυρη μπροστά στον συγκεντρωτικό μονολιθικό μηχανισμό του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης στη Μόσχα. Στο νέο αυτό κράτος, οι Ουκρανοί απολάμβαναν αρχικά τη θέση του τίτλου του έθνους κατά την περίοδο της εθνικοποίησης και της εξουκρανοποίησης του. Ωστόσο, έως το 1928 ο Ιωσήφ Στάλιν είχε πλέον εδραιώσει την εξουσία του στη Σοβιετική Ένωση. Έτσι ξεκίνησε μια εκστρατεία πολιτιστικής καταστολής, η οποία κορυφώθηκε τη δεκαετία του '30 όταν το Γολοντομόρ, ένας τεράστιος λιμός, έπληξε τη δημοκρατία και στοίχισε πολλές εκατομμύρια σε ανθρώπινες ζωές. Στο ελεγχόμενο από την Πολωνία τμήμα της Ουκρανίας, υπήρχε πολύ μικρή αυτονομία, τόσο πολιτικά όσο και πολιτιστικά, αλλά δεν επηρεάστηκε από τον λιμό. Στα τέλη της δεκαετίας του '30 τα εσωτερικά σύνορα της νεοσύστατης Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας επανεδημιουργήθηκαν χωρίς σημαντικές αλλαγές.
Το πολιτικό καθεστώς της Ουκρανίας δεν είχε αλλάξει καθόλου μέχρι το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Ναζιστικής Γερμανίας τον Αύγουστο του 1939, στο οποίο ο Κόκκινος Στρατός συμμάχησε με τη Ναζιστική Γερμανία για να εισβάλει στην Πολωνία και να ενσωματώσει τη Βολυνία και τη Γαλικία στην Ουκρανική ΣΣΔ. Τον Ιούνιο του 1941, όταν η Γερμανία και οι σύμμαχοί της εισέβαλαν στη Σοβιετική Ένωση και η Ουκρανία είχε κατακτηθεί ολοκληρωτικά μέσα στον πρώτο χρόνο της εισβολής. Ύστερα από τη νίκη των Σοβιετικών στο Ανατολικό Μέτωπο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στην οποία συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό οι Ουκρανοί, η περιοχή της Καρπάθιας Ρουθηνίας -πρώην τμήμα της Ουγγαρίας πριν από το 1919, της A' Τσεχοσλοβακικής Δημοκρατίας από το 1919 έως το 1939, της Ουγγαρίας μεταξύ 1939 και 1944 και πάλι της Τσεχοσλοβακίας από το 1944 έως το 1945- ενσωματώθηκε στην Ουκρανική ΣΣΔ, όπως και τμήματα της Πολωνίας κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου. Η τελική επέκταση της Ουκρανίας έγινε το 1954, όταν ο Σοβιετικός ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ παρέδωσε την χερσόνησο της Κριμαίας.
Κληρονομιά
Ο πόλεμος απεικονίζεται στο μυθιστόρημα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ Η Λευκή Φρουρά.
Πολλά δημοτικά τραγούδια γράφτηκαν από το 1918 έως το 1922 που εμπνεύστηκαν από πρόσωπα και γεγονότα αυτής της σύγκρουσης. Τα τραγούδια "Oi u luzi chervona kalyna" και "Oi vydno selo" εμπνεύστηκαν από την ουκρανική μονάδα των Τυφεκιοφόρων Σιχ του Αυστροουγγρικού Στρατού, η οποία έγινε το τάγμα πυρήνα του Ουκρανικού Γαλικιανού Στρατού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Δυτικής Ουκρανίας. Το "Pisnya pro Tiutiunnyk" εμπνεύστηκε από γεγονότα γύρω από τον διοικητή της ταξιαρχίας του Ουκρανικού Λαϊκού Στρατού, Γιούρι Τιουτιούνικ. Ένα άλλο τραγούδι που γράφτηκε εκείνη την εποχή ήταν το "Za Ukrayinu". Αυτά τα «πολεμικά τραγούδια» άρχισαν να τραγουδιούνται ξανά δημόσια στο δυτικό τμήμα της Ουκρανικής ΣΣΔ μετά την εισαγωγή του γκλάσνοστ (ουκρανικά:hlasnist) από τον Σοβιετικό ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, και ανέκτησαν δημοτικότητα σε όλη την Ουκρανία μετά την ανεξαρτησία- ειδικά κατά την τρέχουσα ρωσική εισβολή.
Μια άλλη μουσική κληρονομιά αυτής της περιόδου ήταν η Ουκρανική Δημοκρατία Καπέλα (αργότερα ονομάστηκε Ουκρανική Εθνική Χορωδία ), που δημιουργήθηκε στις αρχές του 1919 από την κυβέρνηση Διεύθυνσης του Σιμόν Πετλιούρα. Υπό τη διεύθυνση του Αλεξάντρ Κόσιτς, η Καπέλα/Χορωδία περιόδευσε στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική από το 1919 έως το 1921 και ενώ ήταν εξόριστος από το 1922 έως το 1927. εκλαϊκεύοντας τα τραγούδια "Shchedryk" και "Oi khodyt son, kolo vikon"- τα οποία επηρέασαν τη σύνθεση των δημοφιλών αγγλόφωνων τραγουδιών "Carol of the Bells" και "Summertime", αντίστοιχα.
Τον 21ο αιώνα, η σημαία της Δημοκρατίας του Κολόντνι Γιαρ εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων του 2013, που οδήγησαν στην Επανάσταση της Αξιοπρέπειας και αργότερα χρησιμοποιήθηκε από το τάγμα Αζόφ στον πόλεμο του Ντονμπάς.
Δείτε επίσης
• * Πάβλο Σκοροπάντσκι
• Πράξη Ενοποίησης
• Ουκρανο-Σοβιετικός Πόλεμος
• Φινλανδικός Εμφύλιος Πόλεμος
• Εσθονικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκό κίνημα Κατηγορία:Εθνικές αναγεννήσεις Κατηγορία:Πόλεμοι της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Γαλλίας Κατηγορία:Ρωσο-Ουκρανικές σχέσεις Κατηγορία:Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1920 Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1919 Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1918 Κατηγορία:Πόλεμοι ανεξαρτησίας Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Ουκρανίας
Σιμωνία
Όρος που κυρίως αναφέρεται σε περιπτώσεις χειροτονίας ή προαγωγής κληρικών και μοναχών σε εκκλησιαστικό αξίωμα, με προσφορά οικονομικών ανταλλαγμάτων. Εκτός αυτού όμως, ο όρος Σιμωνία αναφέρεται και στη μετάδοση των εκκλησιαστικών μυστηρίων κατόπιν απαίτησης ανταλλάγματος, όπως και σε κάθε άλλη ανάλογη παράβαση τελετουργική ή διοικητική.
Ιστορικά, οι διαβρωτικές επιπτώσεις της φεουδαρχίας και του χάους που επικρατούσε κατά το Μεσαίωνα με την ανεξέλεγκτη δύναμη των φεουδαρχικών φατριών, βοήθησαν ιδιαίτερα στην εξάπλωση του φαινομένου στη Δύση. Το φαινόμενο της Σιμωνίας παρουσίαστηκε σε αντίστοιχη έκταση και στην Ανατολή. Χαρακτηριστική είναι η καταδίκη της σιμωνίας από την εν Τρούλλω Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο (691-692 μ.Χ.):"Κανών κγ’: «Μή χρηματίζεσθαι ἔνεκα τῆς μεταλήψεως»""Περὶ τοῦ μηδένα τῶν εἴτε ἐπισκόπων, εἴτε πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, τῆς ἀχράντου μεταδιδόντα κοινωνίας, παρὰ τοῦ μετέχοντος εἰσπράττειν, τῆς τοιαύτης μεταλήψεως χάριν, ὀβολούς, ἢ εἶδος τὸ οἱονοῦν. Οὐδὲ γὰρ πεπραμένη ἡ χάρις, οὐδὲ χρήμασι τὸν ἁγιασμὸν τοῦ Πνεύματος μεταδιδόαμεν, ἀλλὰ τοῖς ἀξίοις τοῦ δώρου ἀπανουργεύτως μεταδοτέον. Εἰ δὲ φανείη τις τῶν ἐν κλήρῳ καταλεγομένων ἀπαιτῶν, ᾧ μεταδίδωσι τῆς ἀχράντου κοινωνίας, τὸ οἱονοῦν εἶδος, καθαιρείσθω, ὡς τῆς Σίμωνος ζηλωτής πλάνης καὶ κακουργίας.""(Συμφωνία Κανόνων: Αποστολικοι κθ’ - Δ’ Οικ. Συν. β' - ΣΤ’ Οικ. Συν. κβ' - Ζ’ Οικ. Συν. δ', ιε', ιθ’ - Βασιλείου κ' - Γενναδίου και Ταρασίου Επιστολή)"
Προέλευση του όρου
Ο όρος προέρχεται από τη Βιβλική αφήγηση του μάγου Σίμωνα από τη Σαμάρεια, ο οποίος έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στον περίγυρό του. Έζησε τον πρώτο αιώνα μ.Χ., και οι άνθρωποι ήταν τόσο ενθουσιασμένοι από τις μαγικές του ικανότητες ώστε έλεγαν για αυτόν: «Αυτός ο άνθρωπος είναι η Δύναμη του Θεού, η οποία μπορεί να ονομαστεί Μεγάλη». (Πράξεις 8:9-11, ΜΝΚ, Κείμενο εδώ) Αυτή η "Μεγάλη Δύναμη" προφανώς αφορά τον Θεό ή κάποιον άλλο θεό ή, σύμφωνα με Σαμαριτικές παραδόσεις, τον αρχάγγελο του Θεού.
Όταν όμως ο Σίμων βαφτίστηκε Χριστιανός, αντιλήφθηκε ότι υπήρχε μια δύναμη πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που κατείχε εκείνος προηγουμένως. Ήταν η δύναμη που είχε χορηγηθεί στους αποστόλους του Ιησού, η οποία τους καθιστούσε ικανούς να μεταδίδουν σε άλλους τα θαυματουργικά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Ο Σίμων εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ ώστε πρόσφερε στους αποστόλους χρήματα ζητώντας τους το εξής: «δότε καμοί την εξουσίαν ταύτην, ίνα ώ εάν επιθώ τας χείρας λαμβάνη Πνεύμα Άγιον» δηλ. «Δώστε και σε εμένα αυτή την εξουσία, ώστε, πάνω σε όποιον θέτω τα χέρια μου, να λαβαίνει άγιο πνεύμα». (Πράξεις 8:13-19)
Ο Απόστολος Πέτρος επιτίμησε τον Σίμωνα, λέγοντας: «τὸ ἀργύριόν σου σὺν σοὶ εἴη εἰς ἀπώλειαν, ὅτι τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ ἐνόμισας διὰ χρημάτων κτᾶσθαι. οὐκ ἔστι σοι μερὶς οὐδὲ κλῆρος ἐν τῷ λόγῳ τούτῳ· ἡ γὰρ καρδία σου οὐκ ἔστιν εὐθεῖα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ...» δηλ. «Το ασήμι σου ας αφανιστεί μαζί με εσένα, επειδή νόμισες ότι με χρήματα θα αποκτήσεις τη δωρεά του Θεού. Δεν έχεις ούτε μέρος ούτε κλήρο σε αυτό το ζήτημα, γιατί η καρδιά σου δεν είναι ευθεία στα μάτια του Θεού». (Πράξεις 8:20- 21) Στην συνέχεια τον αποκάλεσε «δηλητηριώδη χολή και δεσμό αδικίας» («εἰς γὰρ χολὴν πικρίας καὶ σύνδεσμον ἀδικίας ὁρῶ σε ὄντα.») και του έκανε έκκληση να μετανοήσει ώστε να συγχωρηθεί για την «πλεκτάνη» («επίνοια», στο Κείμενο) που είχε καταστρώσει («μετανόησον οὖν ἀπὸ τῆς κακίας σου ταύτης, καὶ δεήθητι τοῦ Θεοῦ εἰ ἄρα ἀφεθήσεταί σοι ἡ ἐπίνοια τῆς καρδίας σου·») (Πράξεις 8:22, 23).
Η σιμωνία στην ιστορία της εκκλησίας
Κατά το μεσαίωνα, στον ευρωπαϊκό χώρο, υπήρχε συνύπαρξη της κοσμικής και της πνευματικής εξουσίας. Αποτέλεσμα ήταν ότι οι λαϊκοί άρχοντες είχαν την ίδια αντιμετώπιση προς τους κληρικούς όπως προς τους διοικητικούς τους συνεργάτες, σε μια εποχή όπου οι τίτλοι ευγενείας αγοράζονταν ελεύθερα.
Λόγω των κατηγοριών που δέχτηκε ο κλήρος για σιμωνία, η Καθολική εκκλησία θέσπισε αρκετούς κανόνες για να καθορίσει το τι είναι και τι δεν είναι σιμωνία. Ακόμη και ο αριθμός των διαταγμάτων για τη σιμωνία δείχνει την έκταση που είχε πάρει το πρόβλημα.
Η σιμωνία έβλαψε αρκετά την φήμη της Καθολικής εκκλησίας και χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι ο Δάντης καταδίκασε στον όγδοο κύκλο της κολάσεως όσους έπεφταν στο αμάρτημα της σιμωνίας. Άλλοι συγγραφείς όπως ο Νικολό Μακιαβέλι και ο Έρασμος καταδίκασαν την πρακτική αυτή αρκετούς αιώνες αργότερα.
Σιμωνιακοί
Έτσι ονομάζονται οι κληρικοί ή μοναχοί που είναι ένοχοι σιμωνίας, εκείνοι που επιτυγχάνουν την χειροτονία ή την προαγωγή τους με προσφορά ανταλλαγμάτων.
Νεότερη ιστορία
Σκάνδαλο δωροδοκίας και σιμωνίας που συγκλόνισε την κοινή γνώμη τον Ιανουάριο του 1875 και στο οποίο ήταν αναμεμιγμένοι δύο υπουργοί της κυβέρνησης Βούλγαρη, οι οποίοι είχαν δωροδοκηθεί από τρεις ανώτερους κληρικούς για να επηρεάσουν την Ιερά Σύνοδο ώστε να τους εκλέξει επισκόπους. Από τις ανακρίσεις, που την διενέργεια τους διέταξε ο Χαρίλαος Τρικούπης, προέκυψε ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης Β. Νικολόπουλος και ο υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Ι. Βαλασόπουλος, δωροδοκήθηκαν από τους επισκόπους Πατρών, Κεφαλληνίας και Μεσσηνίας ώστε να εξασφαλίσουν τις έδρες.
Σιμωνιανοί
Ονομασία που δόθηκε στους οπαδούς του Σίμωνος του Μάγου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κανονικό Δίκαιο
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1967-68
Το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1967-1968 ήταν η δεύτερη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Σε αυτήν αναδείχθηκε ως τροπαιούχος η ελληνική Α.Ε.Κ., φθάνοντας έτσι στον πρώτο διεθνή τίτλο της ιστορίας της. Κατείχε για πολλά χρόνια και το παγκόσμιο ρεκόρ προσέλευσης κόσμου, καθώς 55.800 (επισήμως) / 80.000 (συνολικά) άτομα παρακολούθησαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο τον τελικό με τη Σλάβια Πράγας.
Αναλυτικά η διοργάνωση
Με τεχνικό το Νίκο Μήλα και ένα αμιγώς ελληνικό ρόστερ (Γιώργος Αμερικάνος, Χρήστος Ζούπας, Γιώργος Τρόντζος, Λάκης Τσάβας, Αίας Λαρεντζάκης, Στέλιος Βασιλειάδης, Αντώνης Χρηστέας, Νίκος Νεσιάδης, Πέτρος Πετράκης και Ανδρέας Δημητριάδης), η «Ένωσις» (όπως αποκαλείτο τότε από τους οπαδούς της) αφού πρώτα απέκλεισε τους κατόχους του τροπαίου, υπέταξε και στον τελικό που διεξήχθη στις 4 Απριλίου του 1968 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας μπροστά σε 55.800 θεατές, με σκορ 89-82 την τσεχοσλοβακική Σλάβια Πράγας. Οι θεατές στις κερκίδες και χιλιάδες άλλοι όρθιοι στον κάτω διάδρομο και έξω από το στάδιο ένωσαν τις φωνές τους, που έγιναν ουρανομήκεις κραυγές θριάμβου όταν ο Γιώργος Αμερικάνος έκανε τον «γύρο του θριάμβου». Προηγουμένως η Α.Ε.Κ. βάδιζε στην κόψη του ξυραφιού. Έχανε εκτός έδρας και κατόρθωνε να κερδίζει με μεγαλύτερη διαφορά στο Στάδιο. Ξεκίνησε με ήττα από την ισπανική Βιτόρια με 72-82 και νίκη στη ρεβάνς με 85-65. Ακολούθησαν οι αγώνες με τη βελγική Ρουαγιάλ (76-54, 54-74) και την περίφημη ιταλική Ίνις Βαρέζε (60-78, 72-52).
Μεγάλη έκπληξη αποτέλεσε η πορεία της ανατολικογερμανικής εκπροσώπου, που κατόρθωσε να φτάσει μέχρι τους ημιτελικούς.
Διαδικασία διεξαγωγής
Το σύστημα διεξαγωγής περιελάμβανε έναν προκριματικό γύρο με επτά ζευγάρια σε διπλές αναμετρήσεις και στη συνέχεια τρεις γύρους (φάση των 16, προημιτελικός και ημιτελικός) πάντα με διπλές συναντήσεις, έως τον μονό τελικό αγώνα. Οι συμμετέχουσες ομάδες ήταν 21 ενώ η κάτοχος του τίτλου Παλακανέστρο Βαρέζε ξεκίνησε τις υποχρεώσεις της στα προημιτελικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1967 1968 Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης
NGC 7004
Ο NGC 7004 είναι σπειροειδής γαλαξίας που απέχει περίπου 330 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Ινδό. Η διάμετρός του εκτιμάται πως είναι 166.980 έτη φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 2 Οκτωβρίου 1834 και ανήκει στην ίδια ομάδα γαλαξιών με τον γειτονικό του NGC 7002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ινδός (αστερισμός) 7004 66019
Γουανάκος
Ο Γουανάκος (Lama guanikoe) ή αλλιώς το Γκουανάκο είναι ένα είδος άγριου λάμα. Κατατάσσεται στο ίδιο γένος με το λάμα και περιλαμβάνει τέσσερα υποείδη.
Περιγραφή
Έχει μέγεθος ελαφιού, με μήκος 2,1-2,2 μέτρα και ύψος 1-1,3 μέτρα στους ώμους, μακρύ λαιμό, μακρόστενα πόδια, όρθια αυτιά και ευέλικτο σώμα. Ζυγίζει 90-140 κιλά. Το τρίχωμά του είναι κοντό με χρώμα πυρρόξανθο με λευκό κάτω μέρος και γκρι πρόσωπο. Έχουν πολύ πυκνό τρίχωμα στον λαιμό, πράγμα που τα προστατεύει από τα αρπακτικά, τα οποία συχνά στοχεύουν εκεί. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα χερσαία ζώα που ζουν στη νότια Αμερική.
Ζωή και Συμπεριφορά
Ζει στην οροσειρά των Άνδεων σε υψόμετρο 4.000 μέτρων, αλλά και στις χλοερές πεδιάδες της Νότιας Αμερικής, σε οικογενειακές ομάδες των 10 περίπου ενήλικων ατόμων, οι οποίες αποτελούνται από ένα κυρίαρχο αρσενικό, θηλυκά και τα μικρά τους. Ένας άλλος τύπος αγέλης είναι αυτή η οποία αποτελείται μόνο από εργένικα αρσενικά, και μπορεί να απαριθμεί και πάνω από 50 μέλη. Για να ξεφύγει από τους εχθρούς του, ο γουανάκος τρέχει με ταχύτητα έως και 56 km/h. Ο πληθυσμός των γουανάκων υπολογίζεται σε 400 με 600 χιλιάδες άτομα. Ένας γουανάκος ζει συνήθως 20-25 χρόνια. Οι φυσικοί εχθροί τους είναι τα πούμα και οι αλεπούδες των Άνδεων.
Πηγές
https://en.wikipedia.org/wiki/Guanaco
Κατηγορία:Καμηλίδες Κατηγορία:Φυτοφάγα Κατηγορία:Θηλαστικά της Νότιας Αμερικής
Ο άρχοντας του Μπάλαντρε
Ο άρχοντας του Μπάλαντρε (αγγλικός τίτλος: The Master of Ballantrae) είναι μυθιστόρημα του Σκωτσέζου συγγραφέα Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον που γράφτηκε στην Ταϊτή. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες σε αμερικανικό περιοδικό το 1888 -1889 και εκδόθηκε σε βιβλίο τον Σεπτέμβριο του 1889.
Η ιστορία επικεντρώνεται στη σύγκρουση μεταξύ δύο αδελφών Σκωτσέζων ευγενών που καταστρέφονται από το μίσος.
Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί σε τηλεοπτικές σειρές, κινηματογραφικές ταινίες και κόμικς.
Τα πρόσωπα
Στη Σκωτία, τον 18ο αιώνα, στο αρχοντικό Ντιούρισντερ, ζουν οι δύο αδερφοί Ντιούρι: Ο Τζέιμς, ο άρχοντας του Μπάλαντρε, ο μεγαλύτερος της οικογένειας, είναι ένας νεαρός άνδρας ατίθασος, φιλόδοξος, ανήθικος, αλλά γοητευτικός και χαρισματικός. Ο Χένρι, ο μικρότερος αδελφός, είναι μετριοπαθής, ενάρετος, έντιμος και όχι ιδιαίτερα δημοφιλής. Στο αρχοντικό μένουν επίσης ο ηλικιωμένος πατέρας τους που έχει παραιτηθεί πια από τον έλεγχο του κτήματος και η δεσποινίς Άλισον Γκρέιμ, μια κοντινή συγγενής, ορφανή και κληρονόμος της περιουσίας που απέκτησε ο πατέρας της στο εμπόριο, αρραβωνιασμένη και πολύ ερωτευμένη με τον Τζέιμς.
Το μυθιστόρημα αρχίζει το 1745, τη χρονιά της εξέγερσης των Ιακωβιτών και παρουσιάζεται ως τα απομνημονεύματα του Εφραίμ Μακέλαρ, διαχειριστή του κτήματος Ντιούρισντερ. Γράφει ηλικιωμένος πια, αφηγούμενος την ιστορία του πολύ μετά τα γεγονότα, θρηνώντας για τις πολλές κακοτυχίες που έπεσαν στην ευγενή οικογένεια Ντιούρι κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του.
Υπόθεση
Η εξέγερση μικρογραφία|«Κορώνα πηγαίνω, γράμματα μένω», από εικονογράφηση του 1889 Όταν ο Κάρολος Εδουάρδος Στιούαρτ το 1745 συγκεντρώνει στρατό για να βαδίσει νότια και να διεκδικήσει τον θρόνο της Μεγάλης Βρετανίας, η οικογένεια βρίσκεται σε δίλημμα, όπως και οι περισσότερες οικογένειες σε όλη τη Σκωτία, και αποφασίζει μια κοινή στρατηγική: ο ένας γιος θα συμμετάσχει στην εξέγερση ενώ ο άλλος θα ενταχθεί στους πιστούς του βασιλιά Γεώργιου. Μ' αυτόν τον τρόπο, όποια πλευρά και αν κερδίσει, η θέση και η περιουσία της οικογένειας είναι διασφαλισμένη. Λογικά, ο μικρότερος γιος θα έπρεπε να συνταχθεί με τους επαναστάτες, αλλά ο Τζέιμς, με τη χαρακτηριστική βίαιη επιπολαιότητα του, επιμένει να πάει αυτός και κατηγορεί περιφρονητικά τον Χένρι ότι προσπαθεί να σφετεριστεί τη θέση του. Τα δύο αδέλφια συμφωνούν να ρίξουν ένα νόμισμα. Ο Τζέιμς κερδίζει και πηγαίνει να πολεμήσει δίπλα στον πρίγκιπα Κάρολο, ενώ ο Χένρι παραμένει υποστηρίζοντας τον βασιλιά. Η εξέγερση αποτυγχάνει και μετά την καθοριστική μάχη του Κάλλοντεν ο Τζέιμς θεωρείται νεκρός, οπότε ο Χένρι γίνεται κύριος της περιουσίας που διευθύνει προσεκτικά και υπεύθυνα. Μετά από επιμονή του πατέρα τους, η θλιμμένη αρραβωνιαστικιά του Τζέιμς παντρεύεται απρόθυμα τον Χένρι και η περιουσία της ανακουφίζει τα χρέη της οικογένειας. Τα χρόνια περνούν και ο Χένρι αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση από τους κατοίκους της περιοχής επειδή πρόδωσε την εξέγερση. Η δε οικογένειά του τον αντιμετωπίζει με πλήρη αδιαφορία καθώς η σύζυγός του και ο πατέρας του περνούν το χρόνο τους θρηνώντας τον ήρωα Τζέιμς.
Νέα του άρχοντα του Μπάλαντρε – και ένας δεύτερος αφηγητής μικρογραφία|Ο κυβερνήτης και όλο το πλήρωμα ρίχνονται στη θάλασσα με τη μέθοδο του περπατήματος στη σανίδα, Γουόλτερ Πάτζετ Τον Απρίλιο του 1749 έρχεται ο συνταγματάρχης Φράνσις Μπερκ, φέρνοντας μαζί του επιστολή του Τζέιμς, που είναι ακόμη ζωντανός και βρίσκεται στη Γαλλία. Σ' αυτό το σημείο, ο αφηγητής εισάγει μια άλλη ιστορία στην αφήγηση, τα απομνημονεύματα του συνταγματάρχη Μπερκ, από τα οποία ο Μακέλαρ εξάγει τις ενότητες που αναφέρονται στον Τζέιμς. Από κει φαίνεται ότι ο Τζέιμς συντάχθηκε με τον πρίγκιπα Κάρολο αποκλειστικά και μόνο για να κερδίσει χρήματα και ανώτερα αξιώματα σε περίπτωση επιτυχίας της εξέγερσης. Όταν όμως φάνηκε ότι η εξέγερση ήταν σίγουρο ότι θα αποτύγχανε, ο Τζέιμς τον εγκατέλειψε, φεύγοντας στη Γαλλία με τον Μπερκ. Ωστόσο, το πλοίο που τους μετέφερε, αφού κινδύνευσε για επτά μέρες στην κακοκαιρία, κατελήφθη από πειρατές.
Ο Τζέιμς κατάφερε να ανατρέψει τον πειρατή και έγινε ο νέος καπετάνιος. Αποδείχθηκε βάναυσος και αδίστακτος, κούρσεψε πολλά πλοία και έσφαξε ή έριξε στη θάλασσα τα πληρώματα και τους επιβάτες τους για να μην τον αναγνωρίσουν. Μετά από πολλές περιπέτειες, έφθασαν στην ακτή της Βόρειας Καρολίνας, όπου ο Τζέιμς εγκατέλειψε το πλοίο και το πλήρωμά του, φεύγοντας κρυφά μαζί με τον Μπερκ και έναν πειρατή που εμπιστεύονταν κάπως - κάποιον Ντάτον που ισχυρίζονταν ότι ξέρει τον δρόμο μέσα στα έλη που έπρεπε να διασχίσουν όταν έβγαιναν στην ξηρά, παίρνοντας μαζί τους όλον τον θησαυρό που είχαν συγκεντρώσει. Όταν διέσχισαν τα αδιαπέραστα δασώδη έλη, με τον κίνδυνο των Ινδιάνων στο δάσος κοντά, ο Τζέιμς άφησε τον Ντάτον να πνιγεί στην κινούμενη άμμο, κλέβοντας το μερίδιο του θησαυρού του. Με τον Μπερκ επιβιβάστηκαν σε ένα εμπορικό πλοίο για το Όλμπανι. Στη συνέχεια προσπάθησαν να βρουν καταφύγιο ανάμεσα στους Γάλλους, που υποστήριξαν την εξέγερση. Πήραν μαζί για οδηγό έναν Ινδιάνο έμπορο, αλλά εκείνος πέθανε από πυρετό και οι δύο φυγάδες χάθηκαν στις άγριες ερημιές όπου περιπλανήθηκαν απελπισμένα αφού έθαψαν τον θησαυρό. Τελικά κατάφεραν να σωθούν και επέστρεψαν στη Γαλλία.
Αφού μαθαίνει τα κατορθώματα του αδερφού του, ο Χένρι αποφασίζει να μην ενημερώσει σχετικά την οικογένεια για να μην τους λυπήσει. Αντίθετα, συνεχίζει να υποστηρίζει την εγκαταλελειμμένη ερωμένη του αδερφού του και το νόθο παιδί τους και να του στέλνει χρήματα. Ο Τζέιμς κατηγορεί τον Χένρι ότι του έκλεψε την κληρονομιά του και οι απαιτήσεις του διαρκώς αυξάνονται. Για να ανταποκριθεί, ο ευσυνείδητος Χένρι αναγκάζεται να κάνει τρομερές οικονομίες και αντιμετωπίζεται ως φιλάργυρος από την οικογένειά του, αλλά δεν τους λέει ότι στέλνει χρήματα για τον πλούσιο, σπάταλο τρόπο ζωής του αδελφού του. Η πικραμένη σύζυγός του τον αντιμετωπίζει με όλο και περισσότερη περιφρόνηση. Αυτό συνεχίζεται για επτά χρόνια. Τον Ιούλιο του 1756, ο Τζέιμς έχει μπλέξει πάλι και φυλακίζεται στη Γαλλία. Ενημερώνει τον αδελφό του για τα σχέδιά του να φύγει στην Ινδία, λέγοντάς του ότι θα χρειαστεί χρήματα για να το κάνει, αλλά ο Χένρι απαντά ότι το κτήμα έχει εξαντληθεί.
Ο άρχοντας του Μπάλαντρε επιστρέφει μικρογραφία|Η μονομαχία, από εικονογράφηση του 1889 Τον Νοέμβριο του 1756, ο Τζέιμς επιστρέφει στο Ντιούρισντερ. Συναντά τον Χένρι στο δρόμο για το σπίτι και του λέει δυσοίωνα ότι ο Χένρι διάλεξε τη μοίρα του όταν δεν του έστειλε χρήματα για να πάει στην Ινδία. Ο πατέρας του και η γυναίκα του αδερφού του είναι πανευτυχείς για την επιστροφή του, καθώς δεν τον έχουν δει για 11 χρόνια. Η αφήγηση τον απεικονίζει σαν έναν αδυσώπητο τύπο – που υποκριτικά παρουσιάζεται ως ευγενικός και στοργικός γιος στον ηλικιωμένο λόρδο και τη νύφη του – αλλά όποτε είναι μόνος με τον Χένρι, εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να τον κοροϊδεύει και να τον προσβάλλει σκληρά, κατηγορώντας τον για όλα όσα έχουν πάει στραβά στη ζωή του, εντελώς αδιάφορος για τον τρόπο με τον οποίο ο Χένρι ρήμαξε το κτήμα για να χρηματοδοτήσει τον τρόπο ζωής του. Με σατανικά τεχνάσματα κάνει να φαίνεται ότι ο Χένρι προσβάλλει τον ίδιο. Για την οικογένεια φαίνεται ότι ο Τζέιμς είναι ένας ταλαιπωρημένος ήρωας και άγιος, ενώ ο Χένρι είναι ένα σκληρό, αναίσθητο τέρας. Ο Χένρι υπομένει όλες τις ταπεινώσεις με στωική σιωπή από σεβασμό προς τον πατέρα του που θα πέθαινε από τον πόνο του αν μάθαινε την αλήθεια.
Εξοργισμένος για τη μεταχείριση του καλού τίμιου αφέντη του, ο Μακέλαρ ανακαλύπτει στην αλληλογραφία του Τζέιμς γράμματα που αποδεικνύουν ότι πρόδωσε από καιρό τους Ιακωβίτες και έγινε κατάσκοπος της αγγλικής κυβέρνησης – αν και αυτός καυχιόταν συνέχεια στον πατέρα του, στην Άλισον, στους υπηρέτες και τους αγρότες για τους κινδύνους που διατρέχει επιστρέφοντας στη Σκωτία.
Τελικά, η ένταση φτάνει στο αποκορύφωμα όταν ο Τζέιμς λέει ότι η Άλισον είναι ακόμη ερωτευμένη μαζί του και τα αδέρφια καταφεύγουν σε μονομαχία. Ο Χένρι χτυπάει με το σπαθί του τον Τζέιμς που πέφτει στο έδαφος, φαινομενικά νεκρός. Όταν επιστρέφουν στο σημείο για να μεταφέρουν το πτώμα… είναι εξαφανισμένο! Ακολουθώντας τα ίχνη του αίματος και σπασμένους θάμνους μέχρι τον κόλπο, συνειδητοποιούν ότι οι λαθρέμποροι πρέπει να τον μετέφεραν.
Στην Ινδία
Ο ηλικιωμένος λόρδος αρρωσταίνει και πεθαίνει. Ο Μακέλαρ δείχνει στην Άλισον τα γράμματα που αποδεικνύουν ότι ο Τζέιμς είναι κατάσκοπος και υποκριτής, αλλά εκείνη τον αποδοκιμάζει και τα καίει. Όμως επί τέλους αντιλαμβάνεται την κατάσταση και τελικά συμφιλιώνεται με τον άντρα της. Αλλά είναι πολύ αργά: ο Χένρι έχει αλλάξει από τότε που σκότωσε τον αδελφό του. Ο Μακέλαρ ανησυχεί για τα λογικά του.
Ωστόσο, ο Τζέιμς έχει επιζήσει ως εκ θαύματος από την πληγή του και καθώς είχε κανονίσει να φύγει εκείνη τη νύχτα, οι λαθρέμποροι ως μέρος της συμφωνίας, τον πήραν νεκρό ή ζωντανό. Με τα χρήματα που εκβιαστικά έχει πάρει, πηγαίνει στην Ινδία για να κάνει την τύχη του.
Νέα Υόρκη
Όταν ο Τζέιμς επανεμφανίζεται συνοδευόμενος από τον Ινδό ακόλουθό του Σεκούντρα Ντας, ο Χένρι παίρνει την οικογένειά του και μέσα στη νύχτα φεύγουν για τη Νέα Υόρκη, όπου η κυρία Ντιούρι έχει ένα οικογενειακό κτήμα. Ο Τζέιμς ορκίζεται να τους εντοπίσει και να τους καταστρέψει και πολύ σύντομα ανακαλύπτει πού βρίσκεται η οικογένεια και ξεκινάει για τη Νέα Υόρκη, με τον πιστό Μακέλαρ να σπεύδει επίσης, ελπίζοντας να προλάβει να προειδοποιήσει τον Χένρι για την άφιξη του αδελφού του. Όταν ο Τζέιμς φτάνει στην πόλη, προσπαθεί για άλλη μια φορά να στρέψει τους ανθρώπους εναντίον του Χένρι και καθώς δεν το καταφέρνει, υιοθετεί μια διαφορετική τακτική και ξεκινά να ταπεινώσει την οικογένεια. Εξασφαλίζει μια άθλια παράγκα και γίνεται ράφτης, με μια μεγάλη ταμπέλα που αναφέρει την καταγωγή του. Αλλά ο Χένρι δεν ενδιαφέρεται, απολαμβάνει ήσυχα την ταπείνωσή του. Ωστόσο, ο Μακέλαρ ανησυχεί.
Ο Τζέιμς ζητά από τον αδερφό του χρήματα για να βρει τον θαμμένο πειρατικό θησαυρό, αλλά ο Χένρι, που τώρα πέρασε πέρα ​​από την κανονικότητα στο εμμονικό μίσος, αρνείται. Αντίθετα, κανονίζει κρυφά με έναν λαθρέμπορο να συγκεντρώσει μια συμμορία και να παρουσιαστούν στον Τζέιμς ως πρόθυμοι να ξεκινήσουν μαζί του για να βρουν τον κρυμμένο θησαυρό, με πραγματικό σκοπό να τον δολοφονήσουν και για αμοιβή τους να πάρουν τον θησαυρό.
Στην ερημιά
Έχοντας στείλει τον διαβολικό αδερφό του στις ερημιές με τη συμμορία δολοφόνων, ο Χένρι ανακαλύπτει ότι μια επίσημη αποστολή ξεκινά σχεδόν στην ίδια διαδρομή και ο Μακέλαρ και ο Χένρι ακολουθούν. Μερικές μέρες μετά, συναντούν τον μοναδικό επιζώντα της αποστολής του Τζέιμς που τους ανακοινώνει τον θάνατό του. Ο Χένρι αρνείται να πιστέψει ότι ο αδερφός του είναι νεκρός, πεπεισμένος ότι είναι ένα υπερφυσικό πνεύμα και ότι τίποτα δεν μπορεί να τον σκοτώσει. Πηγαίνουν όλοι μαζί στον τόπο ταφής και βρίσκουν τον Ινδό υπηρέτη να έχει ξεθάψει και να προσπαθεί να φέρει στη ζωή τον Τζέιμς. Ο νεκρός ανοίγει τα μάτια του για μια στιγμή και σ' αυτό το φρικιαστικό θέαμα ο Χένρι πέφτει στο έδαφος, νεκρός.
Ο Μακέλαρ μαθαίνει από τον Σεκούντρα Ντας ότι ο Τζέιμς συνειδητοποίησε γρήγορα ότι έχει σταλεί στη μέση του πουθενά με δολοφόνους να τον σκοτώσουν. Για να σωθεί, προσποιήθηκε ότι είναι νεκρός και ο Ινδός υπηρέτης τον έθαψε, με σκοπό να τον επαναφέρει στη ζωή σύντομα αλλά η τεχνική του Ινδού απέτυχε.
Ο Μακέλαρ θάβει τα δύο αδέρφια εκεί στην ερημιά, τοποθετώντας μια ξύλινη ταμπέλα πάνω από τους τάφους τους, και εκεί η αφήγηση τελειώνει απότομα.