cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αττική
Τόποι λατρείας
Ακόμα κι αν αρχαιολογικά ερείπια βρίσκονται σχεδόν σε όλη την περιοχή της Αττικής, τα πιο σημαντικά είναι αυτά που βρίσκονται στην Ελευσίνα. Η λατρεία της θεάς Δήμητρας και της κόρης της, αρχής γενομένης από τη μυκηναϊκή περίοδο, συνεχίστηκε μέχρι τα τελευταία χρόνια της αρχαιότητας.
Πολλοί άλλοι τύποι λατρείας μπορούν να αποδοθούν στην προϊστορία. Για παράδειγμα, η λατρεία του Πάνα και των Νυμφών ήταν κοινή σε πολλές περιοχές της Αττικής, όπως τον Μαραθώνα, τη Πάρνηθα και τονΥμηττό. Ο θεός του κρασιού, ο Διόνυσος, λατρευόταν κυρίως στην περιοχή της Ικαρίας (σήμερα ο Διόνυσος). Η Ιφιγένεια και η Άρτεμις λατρευόταν στη Βραυρώνα, η Άρτεμις στη Ραφήνα, η Αθηνά στο Σούνιο, η Αφροδίτη επί της Ιεράς Οδού, και ο Απόλλωνας στη Δάφνη.
Μεσαιωνική περίοδος
Μετά την περίοδο της αρχαιότητας, η Αττική τέθηκε υπό ρωμαϊκή, βυζαντινή, ενετική και οθωμανική κυριαρχία. Κατά τη πρώιμη Βυζαντινή περίοδο, η Αθήνα καταλήφθηκε από τους Γότθους υπό τις εντολές του Αλάριχου, το 396 μ.Χ.. Ο πληθυσμός της Αττικής μειώθηκε, σε σύγκριση με την γειτονική περιοχή της Βοιωτίας. μικρογραφία|Καλλιτεχνική απεικόνιση του [[Ιλισός|Ιλισού και των Στηλών του Ολυμπίου Διός το 1821.]] αριστερά|μικρογραφία|Η Μονή Δαφνίου Οι θέσεις των ιστορικών ημερομηνιών που παρουσιάζουν ενδιαφέρον είναι ο 11ος και 12ος αιώνας, όταν η Αττική ήταν υπό την κυριαρχία των Φράγκων. Το μεγάλο μοναστήρι της Δάφνης, που χτίστηκε την περίοδο του Ιουστινιανού Α´, είναι μια μεμονωμένη περίπτωση που δεν σηματοδοτεί ευρεία ανάπτυξη της Αττικής κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Από την άλλη πλευρά, τα κτίρια που χτίστηκαν κατά τον 11ο και 12ο αιώνα δείχνουν μια μεγαλύτερη ανάπτυξη που συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των Φράγκων στη χερσόνησο.
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η Αθήνα απέκτησε κάποια δικαιώματα. Ωστόσο, αυτό δεν ίσχυε για τα χωριά της Αττικής. Μεγάλες εκτάσεις κατέχονταν από τους Τούρκους, οι οποίοι τρομοκρατούσαν τον πληθυσμό της υπαίθρου με τη βοήθεια των Σπαχήδων, του Οθωμανικού ιππικού, που ήταν οργανωμένο με φεουδαρχικό χαρακτήρα. Τα διάφορα μοναστήρια της Αττικής, στην Πεντέλη, στον Υμηττό και αλλού, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση του ελληνικού και χριστιανικού στοιχείου στα χωριά.
Παρά τις κατακτήσεις και τις εγκαταστάσεις ξένων πληθυσμών (κυρίως Αρβανιτών), η Αττική κατάφερε να διατηρήσει τις παραδόσεις της. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από τη διατήρηση αρκετών αρχαίων τοπωνυμίων, όπως Ωρωπός, Διόνυσος, Ελευσίνα και Μαραθώνας.
Ελληνική Επανάσταση του 1821
μικρογραφία|Η Απόβαση του [[Γεώργιος Καραϊσκάκης|Καραϊσκάκη στο Φάληρο, πίνακας του Κωνσταντίνου Βολανάκη ]] μικρογραφία|Πολιορκία της Ακρόπολης, πίνακας του Georg Perlberg Λίγους μήνες πριν την Επανάσταση, είχαν εκλεγεί ως Δημογέροντες των Αθηνών οι Προκόπιος Μπενιζέλος, Παλαιολόγος Μπενιζέλος και Άγγελος Γέροντας. Πιστεύεται ότι αυτοί ήταν μυημένοι στην Φιλική Εταιρεία και μύησαν και άλλους, ιδιαίτερα όσους είχαν μεγάλες εκτάσεις στην ύπαιθρο της Αττικής και επομένως επαφές με χωρικούς, τους «ξωτάρηδες», όπως αποκαλούνταν, εν αντιθέσει με τους «γκάγκαρους», τους κάτοικους της πόλης των Αθηνών. Σ' αυτούς περιλαμβάνονταν οι Παναγής Ζαχαρίτσας, Δημ. Ζωγράφος (άλλοτε γραμματέας του Λόρδου Βύρωνα) και Δημήτριος Καλλιφρονάς, που ήταν σύνδεσμος με τους Φιλικούς της Χαλκίδας. Ο Παναγής Σκουζές, Αθηναίος έμπορος της εποχής, έφερε μυστικά στην Αθήνα όπλα από την Ιταλία, τα οποία φυλάγονταν στο σπίτι του Παν. Ζαχαρίτσα. Ο Άγγελος Γέροντας γράφει στα απομνημονεύματά του ότι το απόγευμα της 25ης Μαρτίου 1821 ήλθε στο σπίτι του από την Ύδρα ο Νικ. Κοντόπουλος και του μίλησε για την Επανάσταση, πήρε 10 τουφέκια και επέστρεψε στην Ύδρα. Άμεσα στάλθηκαν μηνύματα στα χωριά των Αθηνών ώστε να είναι όλοι έτοιμοι στα όπλα, να συγκεντρωθούν στο Μενίδι και να περιμένουν εντολή πότε θα κινηθούν.
Στο μεταξύ, οι Τούρκοι είχαν αντιληφθεί τις επαναστατικές κινήσεις στην Αττική και αλλού. Οι Δημογέροντες και ο ηγούμενος της Μονής Πεντέλης Νεόφυτος Δέγλερης καθησύχασαν τους Τούρκους με διάφορα τεχνάσματα ώστε να κερδίσουν χρόνο. Όταν όμως μαθεύτηκε το ξέσπασμα της επανάστασης και στη Λειβαδιά, τουρκικός όχλος οπλίστηκε και ζητούσε τη μαζική σφαγή των Χριστιανών των Αθηνών. Ο καδής (ιεροδικαστής) των Αθηνών αρνήθηκε να δώσει την έγκρισή του και ζήτησε από τους προεστούς να προσφερθούν ως εγγύηση. Μερικοί προεστοί προσφέρθηκαν ως όμηροι και φυλακίσθηκαν στην Ακρόπολη από την 12 Απριλίου, Τρίτη του Πάσχα. Η σφαγή αποφεύχθηκε και κρυφά συνεχίζονταν οι προετοιμασίες, με την κατασκευή φυσιγγίων στο ναό της Αγίας Δύναμης (στη σημερινή οδό Μητροπόλεως) που ήταν μετόχιο της Μονής Πεντέλης. Τα πυρομαχικά μεταφέρονταν κρυφά έξω από την Αθήνα προς τα χωριά. Το βράδυ της 24ης Απριλίου 1821 συγκεντρώθηκαν στο Μενίδι οι αρχηγοί των επαναστατών από όλα τα χωριά της Αττικής και την Αθήνα και κήρυξαν την Επανάσταση. Όρισαν ως αρχηγούς τους Μελέτη Βασιλείου και Δημήτριο Σκευά, και οι δύο από τη Χασιά, τον Αναγνώστη Κιουρκακιώτη από το Μενίδι, τον Ιωάννη Ντάβαρη από την Παιανία (Λιόπεσι), τον Γεωργάκη Λέκα από το Μαρούσι, και από την Αθήνα τους Ιωάννη Βλάχο, Νικ. Σαρρή, Συμεών Ζαχαρίστα, Νερούτσο Βενιζέλο, Λουκά Νίκα, Σωτήριο Βουζάκη, Δημ. Ξάνθη, Σπυρίδωνα Κυριακό, Ιωάννη Καρόρη, Απόστολο Κορθινό, Νικ. Κόρδα και Αντώνιο Πούλο. Γενικός αρχηγός εκλέχθηκε ο Δήμος Αντωνίου από τη Λειβαδιά και γενικός υπασπιστής ο Νικ. Κολοβός. Την 25 Απριλίου οι επαναστάτες εισήλθαν στην Αθήνα από την Πύλη της Μπουμπουνίστρας, ενώ οι Τούρκοι είχαν κλειστεί στο φρούριο της Ακρόπολης. Οι επαναστάτες συγκεντρώθηκαν στο ναό του Αγ. Παντελεήμονα στην Παλιά Αγορά, όπου τέλεσαν δέηση και κατόπιν άρχισαν την πολιορκία της Ακρόπολης.
Η Αθήνα και η Αττική αποτέλεσαν συχνά πεδία μάχης και πολιορκίας σε πολλές διαφορετικές φάσεις του Αγώνα. Έλληνες επαναστάτες και Τούρκοι συγκρούστηκαν στο Κερατσίνι, στο Καματερό, στον Ανάλατο (σημερινός Νέος Κόσμος), στη Καστέλλα (Μικρολίμανο), στους Τρεις Πύργους (δυτικό άκρο Πειραιά) και στον Μαραθώνα, ενώ υπήρξαν και αλλεπάλληλες πολιορκίες της Ακρόπολης.
Μετά το 1829
μικρογραφία|Θέα του λεκανοπεδίου από τον Υμηττό Η Αττική από το 1829 ανήκε στο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, αφού απελευθερώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι μόλις είχαν υποτάξει την Ακρόπολη ξανά. Το 1834, η Αθήνα ορίστηκε ως τη νέα πρωτεύουσα της Ελλάδας (η πρώτη ήταν το Ναύπλιο της Αργολίδας) από τον βασιλιά Όθωνα, και κάτοικοι από διάφορα μέρη της Ελλάδας σταδιακά άρχισαν να εγκαθίστανται στην Αττική, η οποία έγινε πλέον το κέντρο των εξελίξεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η μετακίνηση Χιωτών, Υδραίων, Κρητών και Μανιατών στον Περιαιά (όλα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους), το λιμάνι της νέας πρωτεύουσας του κράτους. αριστερά|μικρογραφία|Η [[λεωφόρος Κηφισίας το 1922]] Η πιο δραματική αλλαγή ήρθε με Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, μετά από τις ανταλλαγές πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάνης. Εξαιτίας αυτής της εισροής, το λεκανοπέδιο από μόνο του ξεπέρασε τους 1.000.000 κατοίκους, ενώ προσφυγικοί συνοικισμοί ιδρύθηκαν σε ολόκληρη την Αττική. Αδιάσπαστα μέρη του σημερινού πολεοδομικού συγκροτήματος των Αθηνών, όπως ο Βύρωνας, η Καισαριανή, η Νέα Σμύρνη, η Νέα Ιωνία, αλλά και πιο μακρινές περιοχές, όπως η Νέα Ερυθραία και η Νέα Μάκρη, βρίσκουν τις ρίζες τους σε αυτή τη περίοδο.
Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος της Αττικής καταλαμβάνεται από την αστική Αθήνα, καλύπτοντας όλο σχεδόν το λεκανοπέδιο της Αττικής και τμήματα των Μεσογείων. Η σύγχρονη διοικητική περιφέρεια της Αττικής περιλαμβάνει την κλασική Αττική, τα νησιά του Αργοσαρωνικού, ένα μικρό μέρος της Πελοποννήσου γύρω από την Τροιζήνα, και το νησί του Ιονίου, τα Κύθηρα.
Κλίμα
Το κλίμα της Αττικής είναι εύκρατο και χαρακτηρίζεται ως μεσογειακό, ενώ είναι γενικά ήπιο το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Σαφώς υπάρχουν διάφορες ανά τόπους που προκύπτουν από το υψόμετρο και την απόσταση από την θάλασσα, καθώς και το μικροκλίμα και τους τοπικούς παράγοντες κάθε περιοχής. Παρόλο όμως που είναι μεσογειακό, το κλίμα της Αθήνας έχει αρκετά μεγάλη διαφορά στο εύρος των θερμοκρασιών μεταξύ καλοκαιριού και χειμώνα σε σχέση με άλλες περιοχές της χώρας. Έχει μέση ετήσια θερμοκρασία 18,3 βαθμούς Κελσίου.
Δεν είναι λίγες οι φορές που η θερμοκρασία φτάνει αλλά και υπερβαίνει τους 40 βαθμούς (καύσωνας). Θερμότερος μήνας θεωρείται ο Ιούλιος, ενώ ψυχρότερος είναι μάλλον ο Ιανουάριος. Κατά τον Νοέμβριο το κρύο στην πόλη γίνεται αισθητό, αλλά οι χιονοπτώσεις ξεκινούν συνήθως μετά την τελευταία εβδομάδα του Νοεμβρίου. Η Αθήνα φημίζεται για τα ιδιαίτερα θερμά καλοκαίρια της και μάλιστα η υψηλότερη θερμοκρασία που έχει ποτέ καταγραφεί στην Αθήνα αλλά και στην Ευρώπη είναι αυτή των 48,0 βαθμών Κελσίου στις 10 Ιουλίου του 1977 στο Τατόι. Οι χιονοπτώσεις το χειμώνα εντός της Αθήνας είναι σπάνιες και όποτε συμβαίνουν, τα χιόνια λιώνουν συνήθως μετά από μερικές ώρες. Βροχοπτώσεις έχουμε από τα τέλη Σεπτεμβρίου έως και τα μέσα Απριλίου. Την υπόλοιπη διάρκεια του έτους οι βροχοπτώσεις είναι σπάνιες. Οι νότιες περιοχές της Αττικής έχουν θερμό ημίξηρο κλίμα κατά την κλιματική ταξινόμηση "Κέππεν". Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι κλιματικές τιμές του νότιου προαστίου της Αθήνας, του Ελληνικού.
Περιφερειακές ενότητες της Αττικής
μικρογραφία|[[Κηφισιά]] Βορείου Τομέα Αθηνών
μικρογραφία|[[Αιγάλεω]] Δυτικού Τομέα Αθηνών
μικρογραφία|[[Αθήνα]] Κεντρικού Τομέα Αθηνών
μικρογραφία|[[Βουλιαγμένη Αττικής|Βουλιαγμένη]] Νοτίου Τομέα Αθηνών
μικρογραφία|[[Παιανία]] Ανατολικής Αττικής
μικρογραφία|[[Ελευσίνα]] Δυτικής Αττικής
μικρογραφία|[[Πειραιάς]] Πειραιώς
μικρογραφία|[[Ύδρα]] Νήσων Αττικής
Προτομή του Βία (Μουσεία του Βατικανού)
Η προτομή του Βία του Πριηνέως που φιλοξενείται σήμερα στα μουσεία του Βατικανού είναι το μοναδικό επιγραφημένο γλυπτό που εικονίζει τον Βία του Πριηνέως, έναν από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας.
Περιγραφή
Το κεφάλι είχε σπάσει από την βάση και ανασυγκολλήθηκε. Εικονίζει το κεφάλι ενός μεσήλικου άνδρα με πλατύ γενειοφόρο πρόσωπο και πλούσια κόμη. Η έκφραση του προσώπου είναι σοβαρή μέχρι ελαφρά απαισιόδοξη, αλλά ευγενική και καλόψυχη. Η καλλιτεχνική εργασία είναι λεπτομερής και με ακρίβεια, ενώ η κόμη αποδίδεται με αρκετή φυσικότητα.
Φέρει την επιγραφή «ΒΙΑΣ ΠΡΗΝΕΥΣ» (sic) και «ΟΙ ΠΛΕΙΣΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΚΟΙ».
Γοδεγίσελος
Ο Γοδεγίσελος (Λατινική γλώσσα : Chilperikus, πέθανε το 501), Συμβασιλέας της Βουργουνδίας (473 - 501) ήταν ο δεύτερος γιος του βασιλιά Γκουντέριχου. Την περίοδο 463 - 473 ήταν Συμβασιλέας στην Βουργουνδία μαζί με τον πατέρα του. Ο Γοδεγίσελος ήταν θείος και δάσκαλος της Αγίας Κλοτίλδης που παντρεύτηκε τον Βασιλιά των Φράγκων Κλόβις Α΄. Με την βοήθεια του Κλόβις Α΄ προσπάθησε να κατακτήσει ολόκληρο το Βασίλειο των Βουργουνδών από τον αδελφό του Γκουντομπάντ που είχε δολοφονήσει τους αδελφούς του Γκοντομάρ και Χιλπέριχο Β΄.
Με την υπόσχεση ότι θα πληρώσει ετήσιο φόρο ο Κλόβις Α΄ δέχτηκε να βοηθήσει τον Γοδεγίσελο εναντίον του αδελφού του και βάδισε με τον στρατό του στην Βουργουνδία (500). Ο Γκουντομπάντ κάλεσε σε βοήθεια τον Γοδεγίσελο να τον αποκρούσει αλλά είδε έκπληκτος ότι έπρεπε να αντιμετωπίσει τόσο τον στρατό των Φράγκων όσο και τον αδελφό του. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στην Ντιζόν, ο Γκουντομπάντ δραπέτευσε στην Αβινιόν και ο Γοδεγίσελος οπισθοχώρησε στην Βιέν. Ο Κλόβις Α΄ ακολούθησε τον Γκουντομπάντ στην Αβινιόν και ξεκίνησε να τον πολιορκεί, τον ανάγκασε τελικά να κλείσει ειρήνη και να του δώσει όρκο υποτέλειας. Ο Γκουντομπάντ ανέκαμψε ωστόσο την επόμενη χρονιά με την βοήθεια των Βησιγότθων (501), πολιόρκησε τον Γοδεγίσελο στην Βιέν και τον θανάτωσε, τον αντικατέστησε ο γιος του Γκουντομπάντ Σιγισμόνδος της Βουργουνδίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Βουργουνδών
Αρισταίνετος Τιμοκάδεος
Ο Αρισταίνετος, γιος του Τιμοκάδεος, ήταν στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας από την αρχαία πόλη Δύμη της Αχαΐας.
Ο Αρισταίνετος αναφέρεται ότι πήρε μέρος, υπό την αρχηγία του Φιλοποίμενος, ως αρχηγός του ιππικού στη μάχη της Μαντινείας το 207 π.Χ. . Για να τον τιμήσουν του έστησαν ανδριάντα στην αρχαία Ολυμπία που τον παρίστανε έφιππο, σήμερα έχει ανεβρεθεί η επιγραφή του.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί Κατηγορία:Στρατηγοί Αχαϊκής Συμπολιτείας
Citroën Méhari
To Citroën Méhari ήταν ένα ελαφρύ καμπριολέ εκτός δρόμου αυτοκίνητο, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, μεταξύ του 1968 και του 1987. Συνολικά κατασκευάστηκαν 144.953 αντίτυπα σειράς Méhari στα 19 έτη παραγωγής του. Αντικατέστησε την έκδοση Citroën 2CV Sahara του 1958 - 1966. Οι κυριότεροι ανταγωνιστές του Méhari ήταν τα Renault Rodéo και Mini Moke. Ο ιδεολογικός και πραγματικός του διάδοχος, το αμιγώς ηλεκτροκίνητο Citroën E-Méhari, παρήχθη από τον Μάρτιο του 2016 έως τον Ιανουάριο του 2019.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|4-θέσιο Méhari ευρωπαϊκών προδιαγραφών.
Το Méhari παρουσιάστηκε στις 11 Μαΐου 1968, σε σχετική τελετή στο Ντοβίλ, αν και η εισαγωγή του πέρασε τότε απαρατήρητη, λόγω των ταραχών στη Γαλλία τον Μάη του '68. Το πλαίσιο του μοντέλου βασιζόταν σε αυτό του Citroën Dyane 6, με τη διαφορά ότι τα εξωτερικά πάνελ του Méhari ήταν κατασκευασμένα από πλαστικό ABS (Acrylonitrile Βutadiene Styrene / Ακρυλονιτρίλιο - Βουταδιένιο - Στυρένιο) και επίσης είχε ένα πτυσσόμενο κάλυμμα για οροφή. Μοιραζόταν, επίσης, τον ίδιο επίπεδο 2-κύλινδρο βενζινοκινητήρα 602 cm³ με τα Citroën 2CV6 και Citroën Ami. Η στάνταρ εκδοχή του Méhari ήταν με 2-θέσιο σαλόνι, αν και μπορούσε να παραγγελθεί και ως 4-θέσιο. Η τελική ταχύτητα κυμαινόταν από 100 km/h έως 103 km/h, ανάλογα με την έκδοση.
Μομπούτου Σέσε Σέκο
Ο Τζόζεφ Ντεζιρέ Μομπούτου (Joseph-Désiré Mobutu, 14 Οκτωβρίου 1930 - 7 Σεπτεμβρίου 1997), γνωστός κυρίως με το στρατιωτικό όνομα Μομπούτου Σέσε Σέκο Κούκου Νγκμπέντου Γουα Ζα Μπάνγκα (Mobutu Sese Seko Kuku Ngbendu Wa Za Banga) ήταν Κονγκολέζος στρατιωτικός που κυβέρνησε το Ζαΐρ απο το 1965 ως το 1997. Ο δικτάτορας Μομπούτου πέθανε από καρκίνο στις 7 Σεπτεμβρίου 1997, στο Μαρόκο.
Citroën Méhari
Mehari 4x4
Στις 23 Μαΐου 1979, η Citroën κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά το «Méhari 4x4», που είχε μάλιστα έναν μόνο κινητήρα, σε αντίθεση με το 4-κίνητο Citroën 2CV Sahara 4x4, το οποίο είχε έναν κινητήρα σε κάθε άξονα μετάδοσης κίνησης. Η έκδοση του Méhari με κίνηση στους 4 τροχούς, είχε εξαιρετικές ικανότητες κίνησης εκτός δρόμου, αντίστοιχες με αυτές των πλέον ικανών σημερινών SUV, λόγω των εξής χαρακτηριστικών:
Μομπούτου Σέσε Σέκο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικτάτορες Κατηγορία:Ιστορία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
Citroën Méhari
Mehari 4x4
Επιπλέον εντυπωσιακό στοιχείο, ήταν ότι έφερε δισκόφρενα και στους 4 τροχούς, κάτι πολύ σπάνιο για την εποχή του και σχετικά δυσεύρετο τότε, ακόμα και σε μοντέλα πολυτελείας. Όλα τα 4x4 ξεχωρίζουν οπτικά από την ρεζέρβα, που είχε τοποθετηθεί πάνω στο μπροστινό καπό. Επίσης, έφεραν και έναν πιο σύγχρονο πίνακα οργάνων, ο οποίος μάλιστα είχε και στροφόμετρο. thumb|left|Citroën Méhari παραγωγής στην [[Ουρουγουάη, που κυκλοφόρησε στην Αργεντινή, σε φωτογραφία του 1982.]]
Η παραγωγή του Méhari 4x4 σταμάτησε στα τέλη Ιουνίου του 1983. Μόλις 1.213 αντίτυπα κατασκευάστηκαν και είναι πλέον περιζήτητα και άκρως συλλεκτικά, ενώ ανταλλακτικά του συστήματος τετρακίνησης είναι σχεδόν αδύνατον να βρεθούν σήμερα, και μπορούν μόνο να επισκευαστούν στο χέρι.
Ηλεκτροκίνητο Méhari
Ο Γαλλικός Στρατός χρησιμοποίησε ηλεκτροκίνητα Méhari, τάσης 24 βολτ. Η διάταξη παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ήταν η ίδια με αυτή που εφαρμόζεται στα φορτηγά και στα λεωφορεία, δηλαδή δύο μπαταρίες αυτοκινήτου (συσσωρευτές) των 12 βολτ, που συνδέονται στη σειρά, με έναν διακόπτη που παρεμβάλλεται ανάμεσά τους. Λόγω έλλειψης χώρου στο μπροστινό μέρος του Méhari, η δεύτερη μπαταρία είχε τοποθετηθεί μέσα στο ντουλαπάκι του συνοδηγού.
Το Méhari στις ΗΠΑ
right|thumb|Citroën Méhari του 1970, προδιαγραφών των ΗΠΑ.
Το Citroën Méhari διατέθηκε επίσημα στις ΗΠΑ για μόλις 2 έτη, το 1969 και το 1970, όλα ως «μοντέλα 1970». Επισήμως, το αυτοκίνητο είχε χαρακτηριστεί ως truck (ελαφρύ φορτηγό), καθώς όποιο όχημα ταξινομείτο ως truck είχε πολύ χαμηλότερες υποχρεώσεις στις απαιτούμενες προδιαγραφές ασφαλείας των ΗΠΑ, σε σύγκριση με τις προδιαγραφές ασφαλείας των επιβατικών αυτοκινήτων. Ως αποτέλεσμα, το Mehari αμερικανικών προδιαγραφών δεν είχε ζώνες ασφαλείας. Τελικώς, μόλις 214 Méhari πωλήθηκαν την σεζόν (model year) του 1970 στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών, τα περισσότερα ως οχήματα για παραλίες ή ως ενοικιαζόμενα για παραλιακές τουριστικές περιοχές.
Αντικατάσταση του Méhari
Η παραγωγή του Méhari έληξε στις 30 Ιουνίου 1987, χωρίς άμεσο αντικαταστάτη. Μόλις τον Μάιο του 2003 εμφανίστηκε ένας έμμεσος διάδοχος, το Citroën C3 Pluriel, που όμως δεν είχε πραγματικά «τζιποειδή» χαρακτήρα και, επιπλέον, ήταν ένα μοντέλο πολύ προηγμένο τεχνολογικά για την εποχή του, σε αντίθεση με το εντελώς «σπαρτιατικό», ακόμα και για τα δεδομένα της τότε εποχής, Méhari. Ο πραγματικός του διάδοχος όμως, το αμιγώς ηλεκτροκίνητο Citroën E-Méhari, παρουσιάστηκε στη Γαλλία την άνοιξη του 2016 και παρήχθη έως τον Ιανουάριο του 2019.
Ετήσια παραγωγή
Η συνολική παραγωγή του Citroën Méhari έφτασε τα 144.953 αντίτυπα, ενώ η ετήσια παραγωγή ήταν η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Mehari Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV
Πάπας Σύμμαχος
Ο Πάπας Σύμμαχος (Papa Simmaco, ... - 19 Ιουλίου 514) διετέλεσε Πάπας Ρώμης από το 498 έως το 514.
Γεννήθηκε στη Σαρδηνία και ο πατέρας του ονομαζόταν Φουρτουνάτος. Βαπτίστηκε στη Ρώμη, όπου έγινε αρχιδιάκονος της Εκκλησίας την εποχή του Πάπας Αναστασίου Β΄.
Εξελέγη Πάπας στις 22 Νοεμβρίου του 498. Ο αρχιερέας της Σάντα Πρασέντε, Λαυρέντιος εξελέγη επίσης Πάπας την ίδια ημέρα από μία μειοψηφική παράταξη με βυζαντινές συμπάθειες. Ο Λαυρέντιος είχε τη στήριξη του αυτοκράτορα Αναστάσιου Α', αλλά ο βασιλιάς των Γότθων Θευδέριχος, τελικά επέβαλλε την άποψή του, η οποία ήταν υπέρ του Συμμάχου.
Σε μία σύνοδο που διεξήχθη τη Ρώμη την 1 Μαρτίου του 499, ο Σύμμαχος παραχώρησε στο Λαυρέντιο την επισκοπή της Νοκερίας στην Καμπανία. Η σύνοδος διακήρυξε επίσης ότι οποιοσδήποτε κληρικός επιχειρούσε να συγκεντρώσει ψήφους για παπική διαδοχή όσο ήταν ζωντανός ο Πάπας ή όποιος διεξήγε συσκέψεις ή διαβουλεύσεις για το σκοπό αυτό, θα καθαιρούταν.
Το 501, ο κυβερνήτης Φέστος, υποστηρικτής του Λαυρέντιου, κατηγόρησε τον Σύμμαχο για διάφορα εγκλήματα. Ο Πάπας αρνήθηκε να παραστεί ενώπιον του βασιλιά προκειμένου να απολογηθεί, ισχυριζόμενος ότι ένας κοσμικός ηγεμόνας δεν είχε καμία δικαιοδοσία επί του υπέρτατου ποντίφικα. Μία σύνοδος, αποκαλούμενη Σύνοδος Παλμάρις, που διεξήχθη υπό τον βασιλιά Θευδέριχο στις 23 Οκτωβρίου του 501 βεβαίωσε την άποψη αυτή, διακηρύσσοντας ότι η απόφαση «πρέπει να αφεθεί στην κρίση του Θεού» και ότι ο Σύμμαχος ήταν «αθώος για όλες τις κατηγορίες που τον βάρυναν». Η σύνοδος αυτή επιβεβαίωσε και την παποσύνη του Σύμμαχου.
Παρόλα αυτά, ο Θευδέριχος εγκατέστησε το Λαυρέντιο στο Παλάτι του Λατεράνου σαν Πάπα. Το σχίσμα διήρκεσε τέσσερα χρόνια μέχρις ότου ο Θευδέριχος, αποφασίζοντας ότι οι υποστηρικτές του Λαυρέντιου είχαν υπερβολικά θετική στάση υπέρ των Βυζαντινών απέσυρε τη στήριξη του προς το πρόσωπο του Λαυρέντιου και τον απομάκρυνε από τη Ρώμη, και οι αντίπαλοι του Σύμμαχου χαμήλωσαν τους τόνους.
Ο Σύμμαχος προσέφερε σημαντική στήριξη στους καθολικούς επισκόπους της Αφρικής που διώκονταν από τους ηγεμόνες των Βανδάλων, οι οποίοι είχαν προσχωρήσει στον Αρειανισμό. Βοήθησε επίσης τους ιθαγενείς της βόρειας Ιταλίας που υπέφεραν από τις καταδρομές των βαρβάρων.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 5ου αιώνα Κατηγορία:Πάπες 6ου αιώνα Σύμμαχος
Βαλεντίν Κανγκελάρι
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1883 στο Κερτς της Κριμαίας. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Μπιέλγκοροντ και σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο του Χαρκόβου από το οποίο αποφοίτησε το 1910. Μετέσχε του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και διακρίθηκε στο Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκων) το 1917. Αρχηγός αντάρτικης ομάδας στο Ομσκ (1918), ανέλαβε τη διοίκηση του συντάγματος πεζικού «Καμισλόφσκυ» και φοίτησε στη Στρατιωτική Ακαδημία του Κόκκινου Στρατού (1918-1921). Διορίστηκε αρχηγός της κατασκοπείας στο Σμολένσκ (1919), διοικητής της 10ης μεραρχίας πεζικού (1920) και διακρίθηκε στην καταστολή της ανταρσίας της Κρονστάνδης (1921). Διετέλεσε επιτελάρχης των μυστικών υπηρεσιών του Κόκκινου Στρατού (1921-1923), ανέλαβε την εκτέλεση μυστικής αποστολής στη Γερμανία (1923-1925), διοργάνωσε ως στρατιωτικός σύμβουλος τον εθνικό στρατό της Μογγολίας και ανέλαβε την αρχηγεία του γενικού επιτελείου της (1925-1927). Το 1928 ανέλαβε υπαρχηγός του επιτελείου της στρατιάς του Καυκάσου και διευθυντής εκπαίδευσης στη Στρατιωτική Ακαδημία «Φρούνζε». Το 1930 διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής και πολιτικός επίτροπος της Στρατιωτικής Ιατρικής Ακαδημίας του Κόκκινου Στρατού και αργότερα πρώτος αναπληρωτής λαϊκός κομισάριος για την Υγεία στη Ρωσική ΣΟΣΔ (1934) και την Σοβιετική Ένωση (1936) και προήχθη στο βαθμό του αντιστρατήγου υγειονομικού (Корвоенврач). Το 1937 εξελέγη αντιπρόσωπος στο 17ο Έκτακτο Πανρωσικό Κογκρέσο του ΚΚΣΕ και το 1935-37 διετέλεσε μέλος της Πανρωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής.
Σύλληψη, εκτέλεση και αποκατάσταση
Κατά την εποχή της Μεγάλης Εκκαθάρισης, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο το 1937. Εκτελέστηκε το 1938 και αποκαταστάθηκε κατά την αποσταλινοποίηση το 1956.
Τιμητικές Διακρίσεις
Παράσημο της Κόκκινης Σημαίας (δις)
Σάτρες Θράκης
Οι Σάτρες ήταν πολεμική θρακική φυλή που κατοικούσε πέραν του Παγγαίου επί υψηλοτάτων ορέων. Ο Ηρόδοτος θαύμαζε τον ηρωισμό τους, με τον οποίο διατήρησαν την ανεξαρτησία τους, όπως και οι Αγριάνες και οι Οδόμαντες.
Οι Σάτρες λάτρευαν τον ορεινό Βάκχο, σε αντιδιαστολή από τον πεδινό. Σε υψηλότατη κορυφή υπήρχε το μαντείο του Διονύσου, το οποίο ήταν το γενικό προσκύνημα των Θρακών. Ίσως στο μαντείο αυτό αναφέρονται και οι στίχοι του Ευριπίδη ή σε άλλο επί του Παγγαίου ιερό του Διονύσου:
Οι Σάτρες λέγονταν και Σατροκένται, ονομασία η οποία υποστηρίζει την εικασία του Χάρισον και άλλων, οι οποίοι ταύτιζαν τους Σάτρες με τους Σάτυρους, ακόλουθους του Διονύσου. Απαντά ο τύπος -κένται και σε άλλα θρακικά ονόματα, όπως Επταί-κενθος, Δινί-κενθος. Επίσης Βερέ-κυνθες ή Βερε-κύνται ή Βερέ-κυντες, αρχαιότατη φρυγική φυλή, από τους οποίους αργότερα και οι Φρύγες ονομάσθηκαν γενικότερα από τους υπόλοιπους Έλληνες Βερεκύνθαι ή Βερέκυνθοι.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες
Έφιππος (επίκληση)
Το επίθετο Έφιππος ήταν μία αρχαία ελληνική θρησκευτική επίκληση, και συγκεκριμένα μία ονομασία της θεάς Αφροδίτης.
Αναφέρεται ότι ο Αινείας, όταν αποβιβάσθηκε στην Ιταλία, αφιέρωσε στη μητέρα του, τη θεά Αφροδίτη, ένα άγαλμα που την παρίστανε να ιππεύει ένα άλογο. Η `Εφιππος Αφροδίτη λατρευόταν και στην αρχαία Ερέτρια, όπου βρέθηκε έναςχάλκινος καθρέφτης, στον οποίο η θεά του έρωτα απεικονίζεται με αυτό τον τρόπο. Στην επίκληση αυτή αναφέρονται και τα επιθετα Χρυσάνιος και Ιπποδάμεια Αφροδίτη.
Πηγές
Εφιππος
Σύνορα Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας
Τα Σύνορα Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας (Σλαβομακεδονικά: Граници на Грција-Северна Македонија), έχουν μήκος 246 χιλιoμέτρων και χωρίζουν τις Περιφέρειες Δυτικής Μακεδονίας και Κεντρικής Μακεδονίας στην Ελλάδα, από τις Περιφέρειες Πελαγονίας, Βάρνταρ και τη Νοτιοανατολική Στατιστική Περιφέρεια, στη Βόρεια Μακεδονία. Παλιότερα, κομμάτια του αποτελούσαν τα σύνορα Ελλάδας-Σερβίας και Ελλάδας-Βουλγαρίας, ενώ από το 1920 μέχρι το 1991, η περιοχή ήταν γνωστή ως Σύνορα Ελλάδας-Γιουγκοσλαβίας.
Πορεία
Ο καθορισμός των συνόρων βασίζεται κυρίως από τον κατακόρυφο διαμελισμό της γύρω περιοχής. Το σύνορο ξεκινάει δυτικά από τη Λίμνη Μεγάλη Πρέσπα, κατευθύνεται ανατολικά, προς τις Νότιες κορυφογραμμές του Όρους Βαρνούντα και συνεχίζει ανάμεσα από τα χωριά Μετζιτλίγια και Νίκη. Ύστερα περνάει ανάμεσα από τους οικισμούς Ζίβορνο και Αχλάδα, μετά από τις κορυφές του Όρους Καϊμακτσαλάν, όπου στα 2521 μ. βρίσκεται ακριβώς πάνω στα σύνορα, η Σερβική Εκκλησία του Αγίου Πέτρου στην κορυφή Προφήτης Ηλίας και διασχίζει όλες τις κορυφογραμμές στην οροσειρά του Βόρα καταλήγοντας στον Αξιό, 3 χιλιόμετρα Νότια από τη Γευγελή. Έπειτα ακολουθεί την καμπή μεταξύ Αξιού και της Λίμνης Δοϊράνης. Διασχίζοντας τη λίμνη, προχωρά προς τα βόρεια, ώσπου συναντάει το δυτικό τμήμα του Όρους Μπέλλες. Τέλος, συνεχίζει στην κορυφογραμμή του και συναντά τα Σύνορα Ελλάδας-Βουλγαρίας, στα 1883 μ. υψόμετρο, στην κορυφή Τούμπα, 15,5 χιλιόμετρα δυτικά της Σιδηρόπετρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύνορα της Ελλάδας Κατηγορία:Ελλάδα Κατηγορία:Οδικό δίκτυο στην Ευρώπη ανά χώρα Κατηγορία:Σύνορα Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Σύνορα της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Σύνορα της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Σύνορα Ελλάδας-Γιουγκοσλαβίας
Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κρήτης
Η Ε.ΚΑ.Σ.Κ. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κρήτης») αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Το 1968 λειτούργησε μια πρώτη μορφή του οργάνου αυτού με την ιδιότητα της Τοπικής Επιτροπής Κρήτης. Το 1980 η Τ.Ε. Ηρακλείου συγχωνεύτηκε με την Τ.Ε. Δυτικής Κρήτης λαμβάνοντας την ονομασία Τ.Ε. Κρήτης. Η Ένωση ιδρύθηκε επίσημα το 1983 με έδρα την πόλη του Ηρακλείου. Στην δικαιοδοσία της ανήκουν τα καλαθοσφαιρικά σωματεία των Νομών Ηρακλείου, Λασιθίου, Ρεθύμνου και Χανίων.
Διοργανώσεις
Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα: Σε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Νεανίδων, Κορασίδων, Εφήβων και Παίδων. Επιπροσθέτως διεξάγονται αγώνες Κυπέλλου με την επίσημη ονομασία «Κύπελλο Μάχης Κρήτης».
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες ανδρών προβιβάζονται στον πρώτο όμιλο νότου της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, ενώ οι πρωταθλήτριες ομάδες γυναικών προβιβάζονται στην Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών, εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων Νοτίου Ελλάδος.
Ελισάβετ Ναζλίδου
Η Ελισάβετ Ναζλίδου (1955 -  Λάρισα, 22 Αυγούστου 2019 ) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, ποντιακής καταγωγής.
Βιογραφία
Συμμετείχε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικά έργα, αλλά και σε θεατρικές παραστάσεις. Γνωστές ήταν οι συχνές συνεργασίες της με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπως και εκείνες με διάφορες περιφερειακές σκηνές, ανά την Ελλάδα. Το 2013 βραβεύθηκε με διάκριση του κινηματογραφικού φεστιβάλ της Δράμας, για την ερμηνεία της στην ταινία της Στρατούλας Θεοδωράτου με τίτλο Όχι πια ιστορίες αγάπης.
Απεβίωσε στην ηλικία των 64 ετών ύστερα από σύντομη ασθένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Βιογραφική ταινία
Μια Βιογραφική ταινία (αγγλικά:Biographical Film) (συντομογραφία για βιογραφική κινηματογραφική ταινία) είναι μια ταινία που δραματοποιεί την ζωή ενός μη-φανταστικό ή ιστορικού προσώπου ή προσώπων. Τέτοιες ταινίες περιγράφουν τη ζωή ενός ιστορικού προσώπου και χρησιμοποιείται το πραγματικό όνομα του κεντρικού χαρακτήρα. Διαφέρουν από τις ταινίες docudrama και τις ιστορικές δραματικές ταινίες στο ότι προσπαθούν να απεικονίσουν συνολικά την ιστορία της ζωής ενός ατόμου ή τουλάχιστον τα πιο ιστορικά σημαντικά χρόνια της ζωής του.
Επειδή οι σκηνές μιας ταινίας που απεικονίζονται είναι πραγματικά γεγονότα, οι οποίες οι δράσεις και τα χαρακτηριστικά είναι γνωστά στο κοινό (ή τουλάχιστον ιστορικά τεκμηριωμένα), οι βιογραφικοί ρόλοι θεωρούνται μερικοί από τους πιο απαιτητικούς ρόλους για ηθοποιούς.
Οι Μπεν Κίνγκσλεϊ, Τζόνι Ντεπ, Τζιμ Κάρεϊ, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Τζέιμι Φοξ όλοι απέκτησαν νέο κύρος ως δραματικοί ηθοποιοί καθώς πρωταγωνίστησαν σε βιογραφικές ταινίες: Ο Κίνγκσλει στον ρόλο του Μαχάτμα Γκάντι στο Γκάντι (1982), ο Ντεπ στον ρόλο του Εντ Γουντ στο Εντ Γουντ (1994), ο Κάρεϊ στο ρόλο του Άντι Κάουφμαν στο Man on the Moon (1999), ο Ντάουνι στο ρόλο του Τσάρλι Τσάπλιν στο Τσάπλιν (1992), ο Φοξ στον ρόλο του Ρέι Τσαρλς στο Ray (2004).
Μερικά παραδείγματα βιογραφικών ταινιών που περιλαμβάνουν ιστορικά πρόσωπα είναι οι ταινίες Κλεοπάτρα, Ναπολέων, Σπάρτακος. Επίσης βιογραφικές ταινίες έχουν γίνει για πρόσωπα του οργανωμένου εγκλήματος όπως είναι: Μπάγκσι, (που ενσαρκώθηκε από τον Γουόρεν Μπίτι), Καπόνε (που ενσαρκώθηκε από τον Μπεν Γκαζάρα), Ντίλινγκερ (που ενσαρκώθηκε από τον Γουώρεν Όουτς)
Το casting είναι συχνά μια ισορροπία μεταξύ της ομοιότητας στην εμφάνιση και της ικανότητας απεικόνισης των χαρακτηριστικών του ατόμου. Ο Άντονι Χόπκινς ένιωθε ότι δεν έπρεπε να υποδυθεί τον Ρίτσαρντ Νίξον στο Νίξον λόγω έλλειψης ομοιότητας μεταξύ των δύο. Η αντίσταση του Τζον Γουέιν ως Τζένγκις Χαν στο The Conqueror αντιτάχθηκε επειδή ο Αμερικανός ηθοποιός έπαιξε ως Μογγόλος πολέμαρχος. Η μουσική βιογραφική ταινία Bohemian Rhapsody, βασισμένο στη ζωή του τραγουδιστή Φρέντι Μέρκιουρι, έγινε η ταινία με τα υψηλότερα κέρδη όλων των εποχών το 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά είδη
Τζούσα Βουλίσεβιτς
Ο Τζούσα Βουλίσεβιτς (σερβικά : Ђуша Вулићевић) (Αζανία, περίπου 1771 - Σμεντέρεβο 1805) ήταν Κνεζ του Σμεντέρεβο και ένας από τους διοργανωτές της πρώτης σερβικής εξέγερσης. Πέθανε στις μάχες για την απελευθέρωση της Σμεντέρεβο το 1805.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Πολεμικό Μουσείο (Κιλκίς)
Το Πολεμικό Μουσείο του Κιλκίς βρίσκεται στον πευκόφυτο λόφο του Ηρώου που απέχει 2.5 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης. Κύριο θέμα του μουσείου είναι η τριήμερη μάχη του Κιλκίς-Λαχανά κατά των Βουλγάρων (19-21 Ιουνίου 1913). Τα εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνουν ντοκουμέντα από το 1912-1913, προσωπικά αντικείμενα των αξιωματικών που πήραν μέρος στη μάχη του Κιλκίς, στολές, όπλα (όλμους, οβίδες, πυροβόλα κ.α.), και σημαίες συνταγμάτων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ανάγλυφος χάρτης και η οπτικοακουστική παρουσίαση της μάχης. Το μουσείο ανήκει στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και λειτουργεί από το 1966 (το 1971 επεκτάθηκε).
Το μουσείο λειτουργεί καθημερινά από τις 08:00 έως 14:00 και από 17:00 έως 20:00, και τα Σαββατοκύριακα από 08:00 έως 20:00. Διαθέτει μικρό χώρο στάθμευσης για ΙΧ οχήματα (χώρος στάθμευσης για λεωφορεία 300 μ. από το Μουσείο ) και έχει δυνατότητα πρόσβασης για άτομα με ειδικές ανάγκες. Η είσοδος είναι δωρεάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κιλκίς Κιλκις Κατηγορία:Μουσεία στην Κεντρική Μακεδονία
Ρενέα των Βουρβόνων
Η είσοδος της Ρενέα στην Νανσύ περιγράφεται από έναν Γάλλο χρονικογράφο, στις αρχές Μαρτίου του 1516 μετέβη από την Μπαρ-λε-Ντυκ στην Νανσύ, έκανε μία στάση τον πύργο του χωριού Λέχου. Αφού διασκέδασε για έξι ώρες με ένα καταπληκτικό πικνίκ έφτασε στις πύλες της Νανσύ, την υποδέχτηκε να την τιμήσει μία χορωδία με μεγαλοπρέπεια, τα κανόνια πυροβολούσαν από τα τείχη. Η δούκισσα Ρενέα δεν είχε τις ικανότητες να ασκήσει ισχυρή πολιτική εξουσία στην Λωρραίνη. Είχε ωστόσο μια ισχυρή πολιτική κουλτούρα, μετέφερε όπως περιγράφεται "τις χάρες και την κομψότητα της αυλής της Μάντουας" στην Λωρραίνη. Η μεγάλη έκρηξη των γραμμάτων και των τεχνών την εποχή του Αντωνίου στην Νανσύ οφείλεται στην Ρενέα. Η Ρενέα πήρε εντολή να ταξιδεύσει στην Κομπιένη για να συναντήσει την Μαρία της Ουγγαρίας, κυβερνήτης των Κάτω Χωρών. Τον Μάρτιο του 1539 ταξίδευσε στην Νεσατώ για να συναντήσει τον Αντώνιο που υπέφερε από στοματικές διαταραχές. Η Ρενέα πέθανε στην Νανσύ από δυσεντερία (26 Μαίου 1539).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1515 τον Αντώνιο δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκισσες της Λωρραίνης
Στέλιος Λιονάκης
Ο Στέλιος Λιονάκης (Χανιά, Κρήτη, 28 Φεβρουαρίου 1936 – Αθήνα, 11 Απριλίου 2003 ) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Ο Στέλιος Λιονάκης πρωτοεμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή το 1963, ως μέλος του θιάσου του Βασίλη Διαμαντόπουλου και της Μαρίας Αλκαίου. Ερμήνευσε δεκάδες ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου με τις συνεργασίες του, μεταξύ άλλων, με το Θέατρο Τέχνης, το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο, το Εθνικό Θέατρο κ.α. ενώ πήρε επίσης μέρος σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, όπως και σε γνωστά τηλεοπτικά σίριαλ, σε χαρακτηριστικούς ρόλους καρατερίστα. Ακόμη, ως μέλος του ΣΕΗ ασχολήθηκε με το συνδικαλισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί
Κάρολος ΙΔ΄ Ιωάννης της Σουηδίας
Ο Κάρολος ΙΔ΄ Ιωάννης (σουηδικά και νορβηγικά: Karl XIV Johan) γεννημένος Ζαν Μπατίστ Μπερναντότ (Jean-Baptiste Bernadotte, 26 Ιανουαρίου 1763 - 8 Μαρτίου 1844) από το 1818 μέχρι τον θάνατό του ήταν βασιλιάς της Σουηδίας και της Νορβηγίας. Στους σύγχρονους καταλόγους βασιλιάδων της Νορβηγίας ονομάζεται Κάρολος Γ΄ Ιωάννης. Ήταν ο πρώτος μονάρχης της δυναστείας των Μπερναντότ.
Γεννημένος στο Πω της νότιας Γαλλίας, ο Μπερναντότ εντάχθηκε στο γαλλικό Βασιλικό Στρατό το 1780. Μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης επέδειξε μεγάλο στρατιωτικό ταλέντο, ανεβαίνοντας γρήγορα στην ιεραρχία και έγινε ταξίαρχος το 1794. Διακρίθηκε υπηρετώντας στην Ιταλία και τη Γερμανία και ήταν για λίγο Υπουργός Πολέμου. Η σχέση του με τον Ναπολέοντα ήταν ταραχώδης. Παρ' όλα αυτά ο Ναπολέων τον ονόμασε Στρατάρχη κατά την ανακήρυξη της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Ο Μπερναντότ έπαιξε σημαντικό ρόλο στη νίκη των Γάλλων στο Άουστερλιτς και έγινε Πρίγκιπας του Ποντεκόρβο ως ανταμοιβή.
Μετά τον θάνατο του Κάρολου ΙΓ΄ το 1818 ο Κάρολος Ιωάννης ανέβηκε στον θρόνο ως Κάρολος ΙΔ΄ Ιωάννης. Βασίλεψε σε μια περίοδο ειρήνης και ευημερίας μέχρι τον θάνατό του το 1844.
Πρώτα χρόνια και οικογένεια
Γεννήθηκε στο Πω της Γαλλίας, γιος του Ανρί Μπερναντότ (1711-1780) και της Ζαν ντε Σαιν-Ζαν (1725-1809), ανιψιά του λαϊκού ηγούμενου του Σιρές. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Ζαν αλλά σύντομα προστέθηκε και το Μπατίστ, για να τον ξεχωρίζουν από τον μεγαλύτερο αδερφό του, Ζαν Εβανζελίστ. Πρόσθεσε το Ζυλ (= Ιούλιος) αργότερα, από το Jules Caesar (= Iούλιος Καίσαρ), σύμφωνα με το πνεύμα κλασικισμού της Γαλλικής Επανάστασης). Το οικογενειακό όνομα αρχικά ήταν Ντε Πουέ, αλλά άλλαξε σε Μπερναντότ στις αρχές του 17ου αιώνα.
Σε ηλικία 14 ετών μαθήτευσε σε έναν τοπικό δικηγόρο. Ωστόσο ο θάνατος του πατέρα του όταν ο ίδιος ήταν μόλις 17 ετών δεν του επέτρεψε να ακολουθήσει τη δική του καριέρα.
Αρχική Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Μπερναντότ εντάχθηκε στον στρατό ως ιδιώτης στο Σύνταγμα Ρουαγιάλ - Λα Μαρίν στον πόλεμο κατά της Αυστρίας επί Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ στις 3 Σεπτεμβρίου 1780 και υπηρέτησε για πρώτη φορά στο πρόσφατα κατακτημένο έδαφος της Κορσικής. [4] Στη συνέχεια το Σύνταγμα τοποθετήθηκε στην Μπεζανσόν, την Γκρενόμπλ, τη Βιέννη, τη Μασσαλία και το Ιλ ντε Ρε. Έφτασε στην τάξη του λοχία τον Αύγουστο του 1785 και του δόθηκε το παρατσούκλι Λοχίας Μπελ-Ζαμπ, για την κομψή εμφάνισή του. Στις αρχές του 1790 προήχθη σε Ανώτατο Ταγματάρχη, τον υψηλότερο βαθμό για υπαξιωματικό στο Παλαιό Καθεστώς.
Επαναστατικοί Πόλεμοι
Μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης οι μεγάλες στρατιωτικές του ικανότητες τον προώθησαν γρήγορα. Οι προαγωγές του Μπερναντότ προήλθαν τόσο από την εκτίμηση των διοικητών του όσο και από τους άντρες του, έχοντας εκλεγεί στον βαθμό του ταγματάρχη και του συνταγματάρχη από τους άντρες του, αν και αρνήθηκε και τα δύο, προτιμώντας την παραδοσιακή προαγωγή.
Το 1794 προήχθη σε ταξίαρχο της Στρατιάς του Σαμπρ-ε-Μεζ. Μετά τη νίκη του στρατάρχη Ζουρντάν στο Φλερύς (26 Ιουνίου 1794), όπου διακρίθηκε με μια αποφασιστική επίθεση και κατάληψη μιας θέσης-κλειδί που οδήγησε στην αυστριακή υποχώρηση, στη συνέχεια έγινε διοικητής μεραρχίας.
Ο Μπερναντότ είχε ρόλο-κλειδί τους επόμενους 18 μήνες σε τρεις γαλλικές εισβολές στη Γερμανία, συχνά επιχειρώντας τιμητικά τιμής στην εμπροσθοφυλακή των επιθέσεων και στην υποχώρηση ως ειδικευμένος αμυντικός, διοικώντας την οπισθοφυλακή.
Στη Μάχη του Τάινινγκεν (1796) συνέβαλε, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, στην επιτυχή υποχώρηση του γαλλικού στρατού πάνω από τον Ρήνο μετά την ήττα του από τον Αρχιδούκα Κάρολο της Αυστρίας.
Στις αρχές του 1797 διατάχθηκε από το Διευθυντήριο να βαδίσει με 20.000 άνδρες για να ενισχύσει τον στρατό του Ναπολέοντα Βοναπάρτη στην Ιταλία. Η επιτυχής του διέλευση των Άλπεων εν μέσω καταιγίδων στην καρδιά του χειμώνα επαινέθηκε ιδιαίτερα, αλλά έγινε ψυχρά δεκτή από τον Ιταλικό Στρατό. Προσβεβλημένος από τον Ντομινίκ Μαρτέν Ντυπύ, διοικητή του Μιλάνου, ο Μπερναντότ ήταν έτοιμος να τον συλλάβει για ανυποταξία. Ωστόσο ο Ντυπύ ήταν στενός φίλος του Λουί Αλεξάντρ Μπερτιέ και αυτό ξεκίνησε μια μακροχρόνια έχθρα μεταξύ του Μπερναντότ και του Αρχηγού του Επιτελείου του Ναπολέοντα.
Ο Μπερναντότ είχε την πρώτη του συνάντηση με τον Ναπολέοντα στη Μάντοβα και διορίστηκε διοικητής της 4ης μεραρχίας. Κατά την εισβολή στο Φρίουλι και την Ίστρια διακρίθηκε εξαιρετικά στο πέρασμα του Ταλιαμέντο, όπου ηγείτο της εμπροσθοφυλακής, και στην κατάληψη του φρουρίου της Γκράντισκα (19 Μαρτίου 1797). Μετά τη 18η του Φρουκτιδώρ ο Ναπολέων διέταξε τους στρατηγούς του να συλλέξουν αναφορές από τις αντίστοιχες μεραρχίες τους υπέρ του πραξικοπήματος εκείνης της ημέρας, αλλά ο Μπερναντότ έστειλε μια αναφορά διαφορετική από αυτόν που ήθελε ο Ναπολέων και χωρίς τη μεσολάβησή του.
Μετά τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο ο Ναπολέων έκανε φιλική επίσκεψη στο Μπερναντότ στο αρχηγείο του στο Ούντινε, αλλά αμέσως μετά τον αποστέρησε από το μισό της μεραρχίας του της στρατιάς του Ρήνου και τον διέταξε να επιστρέψει με την υπόλοιπη στη Γαλλία. Ο Πωλ Μπαρράς, επικεφαλής του Διευθυντηρίου, ανησυχούσε ότι ο Ναπολέων θα ανέτρεπε τη Δημοκρατία, έτσι διόρισε τον Μπερναντότ Γενικό Διοικητή του Ιταλικού Στρατού για να αντισταθμίσει την εξουσία του Ναπολέοντα. Ο Μπερναντότ ικανοποιήθηκε με αυτό τον διορισμό, αλλά ο Ναπολέων άσκησε πιέσεις στον Ταλλεϋράνδο, Υπουργό Εξωτερικών, αντί για αυτό να τον διορίσει στην πρεσβεία της Βιέννης. Ο Μπερναντότ δυσαρεστήθηκε πολύ, δέχτηκε τελικά τη θέση στη Βιέννη, αλλά υποχρεώθηκε να παραιτηθεί λόγω της αναταραχής που προκλήθηκε μετά την ανύψωση της τρικολόρ πάνω από την πρεσβεία.
Αφού επέστρεψε από τη Βιέννη, έμεινε στο Παρίσι. Παντρεύτηκε την Ντεζιρέ Κλαρύ τον Αύγουστο του 1798, κόρη ενός εμπόρου από τη Μασσαλία και κουνιάδα του Ιωσήφ Βοναπάρτη. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους έγινε διοικητής του στρατού επιτήρησης στον Άνω Ρήνο. Αν και παρακλήθηκε από τον Μπαρράς και τον Ιωσήφ Βοναπάρτη, δεν συμμετείχε στο πραξικόπημα της 30ης του Πραιριάλ. Από τις 2 Ιουλίου ως τις 14 Σεπτεμβρίου διετέλεσε Υπουργός Πολέμου, όπου αποδείχθηκε ικανότατος. Ωστόσο η δημοτικότητά του και οι επαφές του με τους ριζοσπαστικούς Ιακωβίνους προκάλεσαν αντιπάθεια απέναντί ​​του στην κυβέρνηση. Το πρωί της 13ης Σεπτεμβρίου είδε την παραίτησή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεώς χωρίς να την έχει υποβάλει. Αυτό ήταν μια απάτη που του έστησαν οι Εμμανυέλ Ζοζέφ Σιεγές και Ροζέρ Ντυκό, οι σύμμαχοι του Ναπολέοντα στο Διευθυντήριο.
Αρνήθηκε να βοηθήσει τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη να οργανώσει το πραξικόπημά του του Νοεμβρίου του 1799, ωστόσο δέχτηκε τον διορισμό του στο Προξενείο και από τον Απρίλιο του 1800 ως τις 18 Αυγούστου 1801 σε Γενικό Διοικητή της Δυτικής Στρατιάς, στην επαναστατημένη Βανδέα, και αποκατέστησε με επιτυχία την ηρεμία του.
Το 1802 ο Ναπολέων Βοναπάρτης πρότεινε στο Μπερναντότ να πάει στη Νέα Γαλλία για να υπηρετήσει ως κυβερνήτης της Λουιζιάνα, που επρόκειτο να επιστραφεί έλεγχο της Γαλλίας μετά την Τρίτη Συνθήκη του Σαν Ιλντεφόνσο. Αποδεχόμενος τη θέση, ο Μπερναντότ ζήτησε επιπλέον στρατιώτες, εποίκους και χρηματοδότηση για να στηρίξει την αποικία, αλλά ο Ναπολέων αρνήθηκε. Απαντώντας ο Μπερναντότ απέρριψε την τοποθέτηση και αντ΄ αυτού διορίστηκε πληρεξούσιος πρεσβευτής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο η τοποθέτησή του ακυρώθηκε μετά την Πώληση της Λουιζιάνας.
Στρατάρχης της Γαλλικής Αυτοκρατορίας
Με την ίδρυση της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας ο Μπερναντότ έγινε ένας από τους δεκαοκτώ Στρατάρχες της Αυτοκρατορίας και από τον Ιούνιο του 1804 έως τον Σεπτέμβριο του 1805 διετέλεσε κυβερνήτης του πρόσφατα κατεχόμενου Αννόβερου. Με αυτή την ιδιότητα, καθώς και κατά τη μετέπειτα διοίκηση του στρατού της βόρειας Γερμανίας, δημιούργησε για τον εαυτό του τη φήμη του ανεξάρτητου, αδιάφθορου, μετριοπαθούς και διοικητικά ικανού.
Κατά την εκστρατεία του 1805 ο Μπερναντότ, με τον στρατό του από το Αννόβερο που πήρε τη μορφή του Α΄ Σώματος, διοικούσε την Αριστερή Πτέρυγα της Μεγάλης Στρατιάς, επιβλέποντας το Β΄ Σώμα του Μαρμόν και έχοντας την πλειοψηφία του Βαυαρικού Στρατού υπό τη διοίκησή του, περίπου 65.000 άνδρες ή 1/4 του Στρατού. Ο Μπερναντότ ανέλαβε επίσης να διαβεβαιώσει τον νεότερο σύμμαχο της Γαλλίας, τον Μαξιμιλιανό Ιωσήφ της Βαυαρίας, ότι οι Αυστριακοί θα απομακρυνθούν από τη χώρα του.
Ο Μπερναντότ, με το Γ΄ Σώμα του στρατάρχη Νταβού υπό τη διοίκησή του και οι Βαυαροί πέτυχαν μια νίκη επί των Αυστριακών, εκδιώκοντάς τους από το Μόναχο στις 12 Οκτωβρίου, παίρνοντας περίπου 3.000 αιχμαλώτους και 19 πυροβόλα και εγκατέστησαν τον Μαξιμιλιανό Ιωσήφ στον θρόνο του. Το Α΄ Σώμα συνεργάστηκε στη συνέχεια στη μεγάλη επιχείρηση, που είχε ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό του Μακ στη Μάχη του Ουλμ. Τα στρατεύματα του Μπερναντότ κατέλαβαν το Σάλτσμπουργκ στις 30 Οκτωβρίου.
Στη Μάχη του Άουστερλιτς (2 Δεκεμβρίου 1805) τοποθετήθηκε με το σώμα του στο κέντρο μεταξύ του στρατάρχη Σουλτ και του στρατηγού Λαν και συνέβαλε στη ματαίωση της προσπάθειας της δεξιάς πτέρυγας των συμμάχων να υπερκεράσουν τον Γαλλικό στρατό. Ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του στο Άουστερλιτς έγινε ο 1ος Ηγεμόνας Πρίγκιπας της Πόντε Κόρβο (5 Ιουνίου 1806), μιας περιοχής της Νάπολης που μέχρι τότε υπαγόταν στον Πάπα.
Ωστόσο κατά την εκστρατεία εναντίον της Πρωσίας, τον ίδιο χρόνο, κατηγορήθηκε έντονα από τον Ναπολέοντα επειδή δεν συμμετείχε με τον στρατό του στις μάχες της Ιένας και του Άουερστετ (14 Οκτωβρίου 1806). Ο Ναπολέων το βράδυ της 13ης Οκτωβρίου, πιστεύοντας ότι είχε αντιμετωπίσει το σύνολο του Πρωσικού στρατού στην Ιένα, έστειλε εντολές στον Μπερναντότ και στον Νταβού να πέσουν πίσω από το Νάουμπουργκ και να περάσουν μέσα από τις γραμμές υποχώρησης των Πρώσων. Εκτελώντας αυτές τις εντολές ο Μπερναντότ, χωριστά από τον Νταβού, έφυγε από το Νάουμπουργκ το ξημέρωμα το πρωί της 14ης για το Ντόρνμπουργκ και βάδισε προς την Απόλντα, όπου έφτασε στις 16:00. Εμποδισμένος από την πολύ κακή κατάσταση των δρόμων, δεν μπόρεσε να πάρει μέρος στη Μάχη της Ιένας, αν και κατάφερε να εξαναγκάσει τους Πρώσους να υποχωρήσουν και από τα δύο πεδία της μάχης, τοποθετώντας τα στρατεύματά του στα υψώματα της Απόλντα. Στη συνέχεια ο Μπερναντότ κατηγορήθηκε ότι σκόπιμα αρνήθηκε να υποστηρίξει τον Νταβού, που είχε απροσδόκητα συναντήσει το κύριο σώμα του Πρωσικού στρατού στο Άουερστετ, από ζήλεια και ο Ναπολέων, αν γίνουν πιστευτά τα απομνημονεύματά του από την Αγία Ελένη, κάποια στιγμή να περάσει τον Μπερναντότ από στρατοδικείο. Στην πραγματικότητα έκανε ό, τι είχε διαταχθεί και βασικά υπεύθυνες για την απουσία του ήταν τις διφορούμενες και έμμεσες εντολές που εξέδωσε ο Μπερτιέ και η άγνοια του Ναπολέοντα για της θέσεις των Πρώσων.
Μετά τη Μάχη της Ιένας ο Μπερναντότ συνέτριψε τον Πρωσικό Εφεδρικό Στρατό, όλα τα νέα στρατεύματα οχυρώθηκαν πίσω από ένα έλος και τον ποταμό Ζάαλε, υπό τον Ευγένιο της Βυρτεμβέργης στο Χάλλε (17 Οκτωβρίου 1806), αν και το Αυτοκρατορικό Αρχηγείο δεν εκτίμησε πολύ αυτή τη νίκη. Όταν επισκέφτηκε το Χάλλε μετά τη μάχη, και σχολιάζοντας τον βαθμό δυσκολίας της επίθεσης σε μια οχυρωμένη θέση, προσβάσιμη μόνο από μία μόνο γέφυρα, ο Ναπολέων σχολίασε αινιγματικά: «''Ο Μπερναντότ δεν σταματά σε τίποτα. Κάποια στιγμή οι Γασκώνοι θα αιχμαλωτισθούν''». Στη συνέχεια ο Μπερναντότ καταδίωξε, από κοινού με τον Σουλτ και τον Μυρά (στη γνωστή ως «Καταδίωξη των τριών Στραταρχών»), το Σώμα του Πρώσου στρατηγού Μπλύχερ στο Λύμπεκ, όπου τα στρατεύματά του προσέβαλαν εξ εφόδου την πρωσική άμυνα, καταλαμβάνοντας την πόλη και αναγκάζοντας σε συνθηκολόγηση τον Μπλύχερ στο Ράντκοβ (7 Νοεμβρίου 1806). Όταν οι Γάλλοι κατέλαβαν το Λύμπεκ η πόλη έγινε στόχος μεγάλης κλίμακας λεηλασιών και καταστροφών από τους Γάλλους στρατιώτες. Στο Μπερναντότ, που αγωνίστηκε απεγνωσμένα να αποτρέψει τους άντρες του από τις λεηλασίες, δόθηκαν έξι άλογα από το Συμβούλιο του Λύμπεκ, ως αναγνώριση των προσπαθειών του. Αντιμετώπισε επίσης τους συλληφθέντες Σουηδούς στρατιώτες με ευγένεια και τους επέτρεψε να επιστρέψουν στη χώρα τους. Οι εντυπωσιασμένοι Σουηδοί επέστρεψαν στην πατρίδα τους ιστορώντας την ικανότητα του Μπερναντότ στη διατήρηση της τάξης μέσα στην πόλη.
Στη συνέχεια βάδισε στην Πολωνία για τη διοίκηση της Γαλλικής Αριστεράς Πτέρυγας, αποτελούμενης από το δικό του Α΄ Σώμα και το Δ΄ Σώμα VI του στρατηγού Νε. Οταν έμεινε χωρίς υποστήριξη από την απροσδόκητη κίνηση του στρατηγού Νε προς το Καίνιξμπεργκ οι Ρώσοι υπό τον Λέβιν Αουγκουστ φον Μπέννιγκσεν πέρασαν στην επίθεση και προσπάθησαν να καταστρέψουν το απομονωμένο σώμα των Μπερναντότ και Νε. Ο Ναπολέων, όταν έμαθε για τη ρωσική επίθεση, έδωσε εντολή στο Μπερναντότ να υποχωρήσει προς τα δυτικά για να παρασύρει τους Ρώσους προς αυτόν, ώστε ο ίδιος να μπορεί στη συνέχεια να αποκόψει και να περικυκλώσει τους Ρώσους. Ο Μπερναντότ μετακινήθηκε δυτικά σύμφωνα με τις διαταγές, ακολουθούμενος από το Μπένιγκσεν, όπου νίκησε την αριθμητικά ανώτερη ρωσική εμπροσθοφυλακή στο Mόρουνγκεν (25 Ιανουαρίου 1807). Λόγω της σύλληψης ενός αγγελιοφόρου που μετέφερε τις τελευταίες εντολές του Αυτοκράτορα, ο Μπερναντότ δεν ενημερώθηκε για την αλλαγή στρατηγικής για πορεία προς ανατολάς του υπόλοιπου Γαλλικού Στρατού. Κατά συνέπεια το Α΄ Σώμα του Μπερναντότ ήταν πολύ μακριά για να συμμετάσχει στη Μάχη του Άιλαου (7-8 Φεβρουαρίου 1807). Ο Ναπολέων τον επέπληξε για την απουσία του, αλλά αναγνωρίστηκε ότι αυτή δεν οφειλόταν στο Μπερναντότ, αλλά στην αμέλεια του Μπερτιέ να στείλει τον αγγελιοφόρο. Οι Ρώσοι επανέλαβαν την επίθεση εκείνο το καλοκαίρι και ο Μπερναντότ δέχτηκε επίθεση και ηττήθηκε ένα ισχυρό Πρωσικό Σώμα στο Σπάντεν, διατηρώντας το γαλλικό προγεφύρωμα πάνω από τον ποταμό Πάσλεκα, όπου παραλίγο να χάσει τη ζωή του, όταν μια αδέσποτη σφαίρα τον χτύπησε στον λαιμό. Λόγω αυτού του παρ' ολίγον θανατηφόρου τραύματος ο Μπερναντότ μεταφέρθηκε στα μετόπισθεν και απουσίασε στο υπόλοιπο της Πολωνικής Εκστρατείας.