cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υδάτιος
Το Χρονικό
Το κύριο μέλημα του Υδάτιου σε όλη τη διάρκεια είναι να δείξει τη διάλυση της κοινωνίας των πολιτών στη δυτική ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και στην Hispania ειδικότερα, και ζωγραφίζει μία πολύ ζοφερή εικόνα της ζωής του 5ου αι. Η βαθιά απαισιοδοξία του μπορεί να πηγάζει από την πίστη στο επικείμενο τέλος τού κόσμου, αφού είχε διαβάσει την απόκρυφη επιστολή τού Χριστού προς τον Θωμά, η οποία ερμηνεύτηκε ότι δείχνει ότι ο κόσμος θα τελείωνε τον Μάιο του 482. Ο Υδάτιος μπορεί έτσι να πίστευε ότι εξιστορούσε τις τελευταίες ημέρες τού κόσμου, και σε ορισμένες περιπτώσεις παραμόρφωσε σκόπιμα την αφήγησή του, για να δείξει τα γεγονότα με πιο θλιβερό φως. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για το αφηγηματικό αποκορύφωμα της αφήγησης του, τη λεηλασία το 456 της πρωτεύουσας των Σουάβων στη Μπράγκα από τον βασιλιά των Βησιγότθων Θεοδώριχο Β', που ενεργούσε στην υπηρεσία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Άβιτου. Ανεξάρτητα από τις -μερικές φορές- πολύ εξελιγμένες λογοτεχνικές του τεχνικές, το χρονικό τού Υδάτιου είναι μία βασική πηγή πληροφοριών, για την ανασύνθεση της πορείας των γεγονότων του 5ου αι. Επιπλέον, είναι η μοναδική μας πηγή για την ιστορία της Hispania την περίοδο έως το 468, οπότε και διακόπτεται η αφήγηση.
Είναι αμφίβολο αν ο Υδάτιος είναι και ο συγγραφέας των Fasti consulares για τα έτη 245–468, που επισυνάπτονται στο Χρονικό στο μόνο, σχεδόν πλήρες χειρόγραφο, που έχουμε στην κατοχή μας. Το Χρονικό τυπώθηκε από τον Migne στο Patrologia Latina τόμ. 51, 873–890, και τόμ. 74, 701–750. Οι Fasti Consulares βρίσκονται στο P.L., τόμ. 51, 891–914.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι ιστορικοί Κατηγορία:Χρονικογράφοι
Αγραφορράχη Αιτωλοακαρνανίας
Η Αγραφορράχη είναι χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας στη Στερεά Ελλάδα (περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 8 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Η Αγραφορράχη είναι κτισμένος σε υψόμετρο 100 μέτρων και βρίσκεται βορειοανατολικά του Μεσολογγίου σε απόσταση 6,5 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης και 1,5 χλμ. βόρεια του Αγίου Θωμά και της Ιόνιας Οδού. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1981 ως μέρος της τότε κοινότητας Αγίου Θωμά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Θωμά, το Μετόχι και τα Πασπαλιαρέικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Θωμά που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Θωμά του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Norsk senter for forskningsdata
Το Norsk senter for forskningsdata, γνωστό υπό τα αρχικά NSD, είναι νορβηγικός δημόσιος οργανισμός υπεύθυνος για την διαχείριση των δεδομένων στον τομέα της έρευνας στη Νορβηγία. Η συγκεκριμένη υπηρεσία, υπαγόμενη στο Υπουργείο Παιδείας και Έρευνας της Νορβηγίας, αριθμούσε, συνολικά, 90 εργαζομένους το 2015, ενώ η έδρα της βρίσκεται στο Μπέργκεν. Αποτελεί ένα εκ των μεγαλύτερων παγκοσμίως αρχείων ερευνητικών δεδομένων.
Ιδρυθέν το 1971, αποτελούσε τμήμα του Norges forskningsråd έως το 2003, ημερομηνία κατά την οποία και τέθηκε υπό τον έλεγχο του υπουργείου.
Το NSD είναι υπεύθυνο για την διαχείριση του Norwegian Register of Scientific Journals, Series and Publishers, καθώς και, με σημείο εκκίνησης το 2014, του European Reference Index for the Humanities and Social Sciences (ERIH PLUS).
Σημειώσεις
<references group="σημείωση"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Νορβηγίας
Χέντερσον (επώνυμο)
Το Χέντερσον (Henderson) είναι ένα πολύ συνηθισμένο σκωτσέζικο επώνυμο. Ετυμολογείται από τις ρίζες son = γιος και Hendry, που είναι η σκωτσέζικη παραλλαγή του Henry (Χένρυ, εξελληνισμένα Ερρίκος). Κάποιοι Χέντερσον έλκουν το επώνυμο από τον «εκσκωτισμό» του Henryson.
Το επώνυμο φέρεται από πολλά μη συγγενή μεταξύ τους Σκωτσέζικα γένη («κλανς»), αλλά ήταν άγνωστο στην Αγγλία πριν από τον 17ο αιώνα. Μετά το 1800 διαδόθηκε στον αγγλόφωνο κόσμο. Μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω συγκεκριμένα πρόσωπα:
Ιωάννα Ελισάβετ του Μπάντεν-Ντούρλαχ
Η Ιωάννα-Ελισάβετ, γερμ.: Johanna Elisabeth von Baden-Durlach (3 Οκτωβρίου 1680 - 2 Ιουλίου 1757) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν, ήταν κόρη του μαργράβου του Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Το 1697 παντρεύτηκε στο Μπάντεν-Βυρτεμβέργη σε τελετή με τον Έμπερχαρντ-Λουδοβίκο δούκα της Βυρτεμβέργης (1676-1733). Το ζευγάρι έδεσε τις δύο κορυφαίες λουθηρανικές δυναστείες της νότιας Γερμανίας. Ο γάμος της Ιωάννας-Ελισάβετ εορτάστηκε στην Ελβετία, όπου η Αυλή του Μπάντεν παρέμεινε στην εξορία λόγω επανειλημμένων γαλλικών επιδρομών. Δύο μήνες αργότερα στη Στουτγκάρδη εορτάστηκε ο γάμος της αδελφής τού Έμπερχαρντ-Λουδοβίκου, της Mαγδαληνής-Βιλελμίνης με τον Καρόλο Γ΄ Γουλιέλμο πρίγκιπα, αργότερα μάργραβο, του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Ο Έμπερχαρντ-Λουδοβίκος έδινε λίγη προσοχή στη νέα του σύζυγο. Λέγεται ότι τη νυμφεύτηκε μόνο για να είναι κοντά σε μία από τις κυρίες επί των τιμών της.
Διαχωρισμός
Από τότε που γεννήθηκε το πρώτο έτος του γάμου ένας γιος, ο Φρειδερίκος-Λουδοβίκος (1698-1731), το ζευγάρι ζούσε σε μεγάλο βαθμό χωριστά. Λόγω της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας, ο Έμπερχαρντ-Λουδοβίκος έμεινε αρχικά σπάνια στη Στουτγκάρδη. Το 1704 έλαβε μέρος στη Μάχη του Μπλένχαϊμ και αργότερα διορίστηκε διοικητής της Στρατιάς του Ρήνου. Το 1707 έγινε στρατάρχης των Σουηβικών στρατευμάτων στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Ήταν σημαντικό γι' αυτόν να διοικεί έναν μόνιμο στρατό: ήθελε να είναι ένα εξαιρετικό πρότυπο και να οδηγήσει το δουκάτο του σε ένα απολυταρχικό κράτος γαλλικού τύπου, με μία λαμπρή Αυλή. Η Ιωάννα-Ελισάβετ επέμενε στις ευσεβιστικές ιδέες ηθικής, με τις οποίες είχε ανατραφεί και έμενε στο παλαιό κάστρο στη Στουτγάρδη.
Η υπόθεση Γκρέφενιτς
Ο Έμπερχαρντ-Λουδοβίκος ήταν ο πρώτος δούκας που ζούσε ανοιχτά με μία ερωμένη, τη Βιλελμίνη φον Γκρέφενιτς (1686–1744). Ο μοργανατικός του γάμος το 1707 θεωρήθηκε σκάνδαλο. Με αίτηση της Ιωάννας-Ελισάβετ στον Κάρολο ΣΤ΄ της Γερμανίας, ο δεύτερος, παράλληλα με τον πρώτο, γάμος λύθηκε και η φον Γκρέφενιτς στάλθηκε σε εξορία στην Ελβετία.
Ο σύζυγός της επέστρεψε το 1710 όταν η φον Γκρέφενιτς, μέσω ενός πλαστού γάμου με τον αρχιδικαστή κόμη του Βύρμπεν, κατάφερε επίσης να επιστρέψει στη Βυρτεμβέργη. Ζούσαν σε μεγάλο βαθμό στο Λούντβιχσμπουργκ, μάλιστα το 1718 η δουκική κατοικία μεταφέρθηκε επίσημα στο Λούντβιχσμπουργκ. Η Ιωάννα-Ελισάβετ, εν τω μεταξύ, συνέχισε να ζει στο Παλαιό Παλάτι της Στουτγκάρδης. Ωστόσο αρνήθηκε να υποβάλει αίτηση διαζυγίου και ο γάμος δεν λύθηκε.
Η Ιωάννα-Ελισάβετ επέζησε του συζύγου της για περισσότερα από 20 έτη. Έζησε ως χήρα στο κάστρο Κίρχαϊμ και απεβίωσε στο κάστρο Στέτεν, στο Στέτεν της κοιλάδας Ρεμς. Τάφηκε στην εκκλησία του κάστρου του Λούντβιχσμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1697 τον Έμπερχαρντ-Λουδοβίκο δούκα της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης
Λούκας Χάσσελ
Ο Λούκας Χάσσελ (φλαμανδικά: Lucas Gassel, 1480 – 1568 ή 1569 ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της Αναγέννησης.
Βιογραφία
Ο Χάσσελ γεννήθηκε στο Χέλμοντ της βόρειας Βραβάντης και ήταν ανάμεσα στους ζωγράφους που μετοίκησαν από την περιοχή για να σταδιοδρομήσουν στη Φλάνδρα και στη Φλαμανδική Βραβάντη. Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ εκπαιδεύτηκε στην Αμβέρσα πριν μεταβεί για να εργαστεί στις Βρυξέλλες. Ο φαν Μάντερ αναφέρει, επίσης, ότι τον θαύμαζε ο Ντομίνικους Λαμψόνιους, με τον οποίον ήταν και φίλοι και ο οποίος τον περιέλαβε στο βιβλίο με τις 23 προσωπογραφίες καλλιτεχνών που εξέδωσε. Ο Χάσσελ ζωγράφισε τοπία και αρχιτεκτονικές μελέτες, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τη ρεαλιστική απεικόνιση. Στο προσκήνιο των τοπίων του, με ποταμούς και βουνά, καθώς και στις απεικονίσεις πόλεων με ανάκτορα και κήπους, το "σταφάζ" (πληθύσμωση με μορφές) ποζάρει έχοντας στάσεις από παραβολές της Βίβλου, από κλασικά θέματα και ευγενείς καθημερινές ενασχολήσεις. Οι χαρακτήρες αυτοί προορίζονται κυρίως ως υποβοήθηση της πανοραμικής άποψης, στην οποία έχουν συμπεριληφθεί. Κατόρθωσε να αναμίξει φανταστικές μάζες βράχων με εξευγενισμένο κόσμο γλυκύτητας. Οι φανταστικοί του κόσμοι χαρακτηρίζονται από απαλές απεικονίσεις και διακριτικές στιλβώσεις.
Ήταν οπαδός του Χέρρι μετ ντε Μπλες αλλά με διακριτό από αυτόν ύφος, το οποίο η βελγική Εθνική Βιβλιοθήκη συνοψίζει ως εξής: "τονίζει την γραφική όψη, προτιμά τα χρώματα ματ, αποφεύγει τη μεγάλη ακρίβεια και την υπερφόρτωση με λεπτομέρειες, γεγονός που βοηθά να δώσει στο έργο του μια πιο σύγχρονη άποψη".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Αντινετρίνο
Αντινετρίνο είναι το αντισωματίδιο του νετρίνου. Έχει αντίθετους προσθετικούς κβαντικούς αριθμούς από το νετρίνο. Έχει μάζα περίπου δέκα χιλιάδες φορές μικρότερη από εκείνο του ηλεκτρονίου, περιστροφή 1/2 και ανήκει στην οικογένεια των λεπτονίων, από τα οποία υπάρχουν τρεις τύποι: το ηλεκτρονικό αντινετρίνο, το μυονικό αντινετρίνο και το αντινετρίνο ταυ. Επειδή το αντινετρίνο αλληλεπιδρά πολύ ασθενικά με την ύλη, η παρατήρησή του είναι εξαιρετικά δύσκολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λεπτόνια Κατηγορία:Αντιύλη
Φερόλ
Το Φερόλ (εκεί βρίσκεται το ακρωτήριο Νέριο που ανέφερε ο Στράβωνας, σημερινό ακρωτήριο Πριόρ   ), είναι πόλη της επαρχίας Α Κορούνια στην Γαλικία, στην ατλαντική ακτή της βορειοδυτικής Ισπανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2019, η πόλη έχει πληθυσμό 66.065 κατοίκων, όντας η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας της Γαλικίας. Στα νότια του Φερόλ βρίσκεται το Ο Έουμε και στα βόρεια βρίσκεται το Ορτεγάλ. Το Φερόλ σχηματίζει ένα πολεοδομικό συγκρότημα μαζί με αυτές τις δύο πόλεις γνωστό ως Φερολτέρα, με πληθυσμό άνω των 200.000 κατοίκων.
Είναι η γενέτειρα του Φρανθίσκο Φράνκο. Από τον Σεπτέμβριο του 1938 έως τον Δεκέμβριο του 1982 η πόλη ονομαζόταν "Ελ Φερόλ ντε Καουδίγιο". Είναι η γενέτειρα του Πάμπλο Ιγλέσιας, ιδρυτή του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Λεύκα Αποδοτίας Αιτωλοακαρνανίας
Η Λεύκα είναι ορεινό χωριό της Ναυπακτίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Λεύκα βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 1.080 μέτρων στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Οξυά και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας. Η παλαιά σλαβική ονομασία του χωριού μέχρι το 1927 ήταν Μικρά Παλούκοβα, σε αντίθεση με τη Μεγάλη Παλούκοβα, όπως ονομαζόταν τότε η Μανδρινή Αιτωλοακαρνανίας. Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την κατονομάζει με το όνομα Μικρά Παλούκοβα στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων να κατοικείται από 10 οικογένειες. Το 1850, στο χωριό έγινε καθίζηση του εδάφους, με αποτέλεσμα να βουλιάξουν περίπου όλα τα σπίτια στις βροχές του χειμώνα. Κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν τόσο στην Επανάσταση του 1821, όσο στους Βαλκανικούς Πολέμους και στην Κατοχή. Η μεγαλύτερη γιορτή του χωριού είναι το τριήμερο πανηγύρι στις 26 Ιουλίου, ανήμερα της Αγίας Παρασκευής.
Διοικητικά
Ως Μικρά Παλούκοβα αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οφιονίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε Λεύκα. Από το 1997, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Λεύκας που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 116 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράβαρα Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Ο Πλανήτης των Πιθήκων (βιβλίο)
Το βιβλίο αυτό προσαρμόστηκε στον κινηματογράφο το 1968, με την ταινία Ο Πλανήτης των Πιθήκων.
Πλοκή
Στην ιστορία αυτή, δυο άστροναύτες ταξιδεύουν σε έναν πλανήτη, όπου κυβερνούν νοήμοντες πίθηκοι.
Προσαρμογές
Η ταινία αυτή προσαρμόστηκε στον κινηματογράφο το 1968, με την ταινία Ο Πλανήτης των Πιθήκων.Η ταινία αυτή ενέπνευσε ένα οκλόκληρο φρανσαΐζ, ονόματι Ο Πλανήτης των Πιθήκων. Ακολούθησαν πέντε συνέχειες της ταινίας αυτής, ένα ριμέικ, και μια επανεκκίνηση της σειράς, ονόματι Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση, το έτος 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Ο Πλανήτης των Πιθήκων Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1963 Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Ο Πλανήτης των Πιθήκων
Α.Γ.Ε. Χαλκίδα
Η Αθλητική Γυμναστική Εταιρία Χαλκίδα, γνωστή και με τη σύντμηση Α.Γ.Ε.Χ., είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στην πόλη της Χαλκίδας, στο νησί της Εύβοιας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1976 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μπλε, το λευκό και το πορτοκαλί. Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Κανήθου «Τάσος Καμπούρης», χωρητικότητας 1.120 θεατών. Διατηρεί τμήμα ανδρικής και γυναικείας καλαθοσφαίρισης, ενώ στο παρελθόν διατηρούσε επίσης τμήματα πετοσφαίρισης και στίβου.
Ιστορικό
Το τμήμα ανδρικής καλαθοσφαίρισης της Ένωσης δημιουργήθηκε το 1976 και εντάχθηκε στα Πρωταθλήματα που διοργάνωνε η τότε Τ.Ε. Στερεάς Ελλάδος. Συνέλεξε στην τροπαιοθήκη της δύο τέτοια τρόπαια, κατά τα έτη 1982, 1985.
Στη Γ' Εθνική Κατηγορία αγωνίστηκε για μια οκταετία, μέχρι την κατάκτηση της πρώτης θέσης στον όμιλό της κατά την περίοδο 1993-94. Το γεγονός αυτό της έδωσε το εισιτήριο ανόδου στη Β' Εθνική Κατηγορία, όπου και διαγωνίστηκε την περίοδο 1994-95. Ωστόσο η πορεία της ομάδας δεν ήταν επιτυχημένη και υποβιβάστηκε αμέσως.
Με τον τρόπο αυτό η Χαλκίδα ξεκίνησε μια νέα πορεία στη Γ' Εθνική η οποία και είχε διάρκεια πέντε έτη, μέχρι την κατάκτηση εκ νέου του Πρωταθλήματος στον όμιλό της, την αγωνιστική περίοδο 1999-00. Την ίδια χρονιά, το εφηβικό τμήμα του συλλόγου, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος.
Αν και νεοφώτιστη, η ομάδα κατέκτησε την περίοδο 2000-01 την κορυφή του βαθμολογικού πίνακα της Β' Εθνικής με 20 νίκες και 6 ήττες. Βασικός συντελεστής της επιτυχημένης αυτής διετίας ήταν ο προπονητής Βαγγέλης Αγγέλου, που παρέμεινε στον πάγκο της ομάδας από το 1997 μέχρι το 2002.
Κατά την πρώτη του περίοδο στην Α2 Εθνική, 2002-03, ο σύλλογος κατέλαβε την 5η θέση της τελικής βαθμολογίας στέλνοντας θετικά μηνύματα για το μέλλον του. Η επόμενη περίοδος, 2003-04, δεν υπήρξε, ωστόσο, εξίσου καλή, με τη Χαλκίδα να τερματίζει στη 10η θέση. Εντούτοις παρέμεινε χωρίς πρόβλημα στην κατηγορία και την επόμενη χρονιά, 2004-05, έφτασε πολύ κοντά στην άνοδο στην κορυφαία κατηγορία της ελληνικής καλαθοσφαίρισης, ολοκληρώνοντας τις υποχρεώσεις της στην 3η θέση, πίσω από τον Κολοσσό Ρόδου και τον Γ.Σ. Λάρισας. Αυτή είναι και η καλύτερη επίδοση του συλλόγου μέχρι σήμερα.
Οι επόμενες δύο χρονιές, 2005-06 και 2006-07 βρήκαν το σύλλογο στο πρώτο μισό του βαθμολογικού πίνακα και συγκεκριμένα στην 6η και 5η θέση αντίστοιχα.
Η επόμενη χρονιά, 2007-08 σήμανε την αρχή της πτωτικής πορείας του συλλόγου της Χαλκίδας, ο οποίος τερμάτισε μόλις 14ος, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό. Παράλληλα τα οικονομικά προβλήματα του συλλόγου άρχισαν να γίνονται έντονα. Η επόμενη περίοδος, 2008-09 ήταν επίσης καταστροφική, με το σύλλογο να τερματίζει 15ος, μία μόλις θέση πάνω από την τελευταία, και να γνωρίζει το δεύτερο συνεχή υποβιβασμό. Παράλληλα, στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος, η ομάδα αποκλείστηκε μετά από μόλις ένα παιχνίδι, γνωρίζοντας την ήττα με σκορ 61-70 από τον Πιερικό Αρχέλαο.
Κατακλείδα της καθοδικής αυτής πορείας ήταν η πορεία του την αγωνιστική περίοδο 2009-10, οπότε αγωνιζόμενος στη Γ' Εθνική, ο σύλλογος είχε 25 ήττες κι ένα μηδενισμό, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό του στο τοπικό του πρωτάθλημα.
Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΕΧ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ:
1977-78: Τ.Ε. Στερεάς Ελλάδος
1978-79: Τ.Ε. Στερεάς Ελλάδος
1979-80: Τ.Ε. Στερεάς Ελλάδος
1980-81: Τ.Ε. Στερεάς Ελλάδος
1982-83: Β' Εθνική -Υποβιβασμός
1983-84: Τ.Ε. Στερεάς Ελλάδος
1984-85: Τ.Ε. Στερεάς Ελλάδος (1η)
1985-86: Τ.Ε. Στερεάς Ελλάδος - Άνοδος
1986-87: Γ' Εθνική
1987-88: Γ' Εθνική
1988-89: Γ' Εθνική
1989-90: Γ' Εθνική
1990-91: Γ' Εθνική
1991-92: Γ' Εθνική
1992-93: Γ' Εθνική
1993-94: Γ' Εθνική (1η) - Άνοδος
1994-95: Β' Εθνική - Υποβιβασμός
1995-96: Γ' Εθνική
1996-97: Γ' Εθνική
1997-98: Γ' Εθνική
1998-99: Γ' Εθνική
1999-00: Γ' Εθνική 2ος όμιλος νότου (1η) - Άνοδος
2000-01: Β' Εθνική (1η) - Άνοδος
2001-02: Α2 Εθνική (6η)
2002-03: Α2 Εθνική (5η)
2003-04: Α2 Εθνική (10η)
2004-05: Α2 Εθνική (3η)
2005-06: Α2 Εθνική (6η)
2006-07: Α2 Εθνική (5η)
2007-08: Α2 Εθνική (14η) - Υποβιβασμός
2008-09: Β' Εθνική (15η) - Υποβιβασμός
2009-10: Γ' Εθνική 2ος όμιλος νότου (14η) - Υποβιβασμός
2010-11: Δεν συμμετείχε σε κανένα πρωτάθλημα
2011-12: Β' ΕΣΚΑΣΕ
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης του συλλόγου έχει κυριαρχήσει από το 2000 και μετά σε τοπικό επίπεδο, κατακτώντας τα περισσότερα από τα Πρωταθλήματα Ανατολικής Στερεάς και Έυβοιας, τόσο σε επίπεδο γυναικών, όσο και σε ό,τι αφορά τα τμήματα υποδομής για νεαρές αθλήτριες.
Το καλοκαίρι του 2013 κινδύνευσε με διάλυση λόγω σοβαρών οικονομικών και διοικητικών προβλημάτων που αντιμετώπισε ο σύλλογος, παρόλο που δεν συνέτρεχαν αγωνιστικοί λόγοι. Εντούτοις κατάφερε να επανέλθει στην αγωνιστική δράση και παραμένει ενεργό μέχρι σήμερα.
Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Κανήθου «Τάσος Καμπούρης», χωρητικότητας 1.120 θεατών.
Τμήματα πετοσφαίρισης
μικρογραφία|δεξιά|150px|Το επίσημο σήμα των τμημάτων πετοσφαίρισης. Τα τμήματα πετοσφαίρισης της Α.Γ.Ε.Χ. αγωνιζόταν με χρώματα το κόκκινο και το σκούρο μπλε. Έδρα τους ήταν το Δ.Α.Κ. Μελίνα Μερκούρη.
Το καλοκαίρι του 2013 ο Α.Γ.Ε.Χ. διασπάστηκε και ουσιαστικά διαλύθηκε. Αρχικά τα τμήματα πετοσφαίρισης (ανδρικό και γυναικείο) ζήτησαν την απορρόφησή τους από μια νέα ομάδα της πόλης, τον Ο.ΠΕ. Χαλκίδας. Ακολούθως οι διοικούντες του συλλόγου, εν μέσω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων, αποφάσισαν τη διάλυση των τμημάτων καλαθοσφαίρισης για την επόμενη χρονιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Εύβοιας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1976 Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε.
Παύλος της Ελλάδας
Ο Παύλος της Ελλάδας (Αθήνα, 14 Δεκεμβρίου 1901 – 6 Μαρτίου 1964) ήταν βασιλιάς των Ελλήνων από το 1947 έως τον θάνατο του, το 1964. Ως απόγονος εκ πατρογονίας του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας, έφερε και τον τίτλο του Πρίγκιπα της Δανίας.
Πρώτα χρόνια
Ο Παύλος γεννήθηκε στα Βασιλικά Ανάκτορα του Τατοΐου στις 14 Δεκεμβρίου 1901 ως Πρίγκιπας της Ελλάδος και της Δανίας. Ήταν το τέταρτο κατά σειρά παιδί του τότε Διαδόχου Κωνσταντίνου και της συζύγου του Πριγκίπισσας Σοφίας. Ο Παύλος ήταν εγγονός του Βασιλιά Γεωργίου Α΄ και της Βασίλισσας Όλγας των Ελλήνων από την πλευρά του πατέρα του, ενώ από την πλευρά της μητέρας του ήταν εγγονός του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ´ και της Αυτοκράτειρας Βικτώριας της Γερμανίας.
Το 1916, κι ενώ είχε ξεσπάσει ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ξεκίνησε να φοιτά στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, όμως το επόμενο έτος (1917) αναγκάστηκε να εξοριστεί στην Ελβετία, μαζί τον πατέρα του Βασιλιά Κωνσταντίνο και άλλα μέλη της Βασιλικής Οικογένειας, έπειτα από την απαίτηση της Αγγλίας και της Γαλλίας. Στα τέλη Οκτωβρίου του 1920 και μετά τον θάνατο του αδελφού του Βασιλιά Αλέξανδρου, η ελληνική κυβέρνηση μέσω του Έλληνα πρέσβη στη Βέρνη, ζήτησε από τον Παύλο να αποδεχτεί το ελληνικό Στέμμα. Εκείνος απέρριψε την πρόταση, αναφέροντας ότι θα την έκανε αποδεκτή μόνο εάν ο ελληνικός λαός αποφάσιζε ότι δεν επιθυμούσε την επάνοδο του πατέρα του Βασιλιά Κωνσταντίνου και του Διαδόχου Γεωργίου.
Στις 19 Δεκεμβρίου 1920 ο Παύλος επέστρεψε στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά του και συνέχισε τη φοίτησή του στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, από την οποία αποφοίτησε τον Ιούνιο του 1922 με τον βαθμό του σημαιοφόρου. Ως νέος αξιωματικός, τοποθετήθηκε στο καταδρομικό «Έλλη», κυβερνήτης του οποίου ήταν ο πλοίαρχος Περικλής Ιωαννίδης.
Το 1923, λίγο πριν από την ανακήρυξη της αβασίλευτης δημοκρατίας στην Ελλάδα, έφυγε για το εξωτερικό μαζί με τον αδελφό του, Γεώργιο Β΄.
Υπήρξε λάτρης της κλασικής μουσικής καθώς και προσωπικός φίλος της Τζίνα Μπαχάουερ και του Γεχούντι Μενουχίν.
Διάδοχος
Το 1935, με την παλινόρθωση της μοναρχίας, ξαναγύρισε στην Ελλάδα, ως διάδοχος του θρόνου. Στις 9 Ιανουαρίου 1938 νυμφεύτηκε στην Αθήνα τη Φρειδερίκη πριγκίπισσα του Αννοβέρου, η οποία ήταν κόρη της πρώτης του εξαδέλφης, Βικτωρίας-Λουίζας της Πρωσίας. Από τον γάμο του απέκτησε 3 παιδιά:
Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο υπηρέτησε στο Γενικό Στρατηγείο και μετά τη γερμανική εισβολή ακολούθησε τον Βασιλιά Γεώργιο Β΄ στην Κρήτη. Μετά την κατάληψη αυτής από τους Γερμανούς, κατέφυγε στην Αίγυπτο, για να εγκατασταθεί τελικά με την οικογένειά του στο Κέιπ Τάουν της Νοτίου Αφρικής.
Η περίοδος της βασιλείας του
thumb|right|272x272px|Ο Παύλος και η Φρειδερίκη σε καταδρομικό των [[ΗΠΑ στον Πειραιά τον Μάιο του 1947]] Στις 27 Σεπτεμβρίου 1946 επανήλθε στην Ελλάδα με τον άτεκνο αδερφό του Γεώργιο, μετά τον θάνατό του οποίου, την 1η Απριλίου 1947, έγινε βασιλιάς.
Διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στον εμφύλιο πόλεμο, καθώς το βασιλικό ζεύγος επιδόθηκε με μια πρωτοφανή δραστηριοποίηση στη σύσταση ιδρυμάτων και φιλανθρωπικών θεσμών, αυξάνοντας τη δημοφιλία της Δυναστείας. Ελέγχοντας αποτελεσματικά τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας και διατηρώντας έναν αντιφατικό ρόλο κατά την περίοδο του ελεγχόμενου κοινοβουλευτισμού, καθώς και καλλιεργώντας άριστες σχέσεις με την Ουάσιγκτον, ο Παύλος εδραίωσε την εξουσία του.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, οι οικονομικές απαιτήσεις των ανακτόρων προκάλεσαν αρκετές φορές το δημόσιο αίσθημα δημιουργώντας παράλληλα ένταση στις σχέσεις του με τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο τελευταίος με επιστολή του προς τον βασιλιά είχε ζητήσει να μειώσει τις δαπάνες του. Τον Φεβρουάριο του 1962 προκλήθηκε νέα ένταση σχετικά με το ζήτημα της προίκας της κόρης του, Σοφίας. Σύμφωνα με τον νόμο που έφερε η ΕΡΕ προς ψήφιση η προίκα της πριγκίπισσας Σοφίας, ενόψει του γάμου της με τον Χουάν Κάρλος, ανερχόταν στις 300.000 δολάρια. Το ύψος του χρηματικού ποσού προκάλεσε τις έντονες διαμαρτυρίες της αντιπολίτευσης ενώ χρησιμοποιήθηκε και ως σύνθημα στις διαδηλώσεις των φοιτητών ("15% Προίκα στην Παιδεία και όχι στη Σοφία"). Αντίστοιχες διαμαρτυρίες προκλήθηκαν και τον Σεπτέμβριο του 1962 με την απόφαση της κυβέρνησης, ύστερα από έντονες πιέσεις των ανακτόρων, για αύξηση της βασιλικής χορηγίας από τα 11.500.000 δραχμές στα 17.000.000. Επίσης κριτική δέχτηκε για τα έξοδα διαφόρων εκδηλώσεων όπως για τους εορτασμούς της εκατονταετηρίδας του βασιλικού θεσμού με την παράλληλη πρόσκληση της βασιλικής οικογένειας της Δανίας
Το 1959 με πρωτοβουλία του ιδρύθηκε το Βασιλικό Ίδρυμα Ερευνών.
Διακυβέρνηση Παπάγου
Οι αποτυχημένες προσπάθειες για σύμπτυξη των βενιζελογενών δυνάμεων προς τη δημιουργία ενός ισχυρού κεντρώου συνασπισμού είχαν οδηγήσει στη δημιουργία έντονης παραφιλολογίας περί καθόδου του Παπάγου στην πολιτική. Η λύση αυτή αν και έχαιρε της υποστήριξης μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων, όπως αυτό του Λαμπράκη, καθώς και σημαντικών πολιτικών προσωπικοτήτων, δεν ήταν αποδεκτή από τα Ανάκτορα. Ήδη από τις αρχές του 1950 οι σχέσεις του Παπάγου με τα Ανάκτορα είχαν ψυχρανθεί ενώ ο ίδιος εξέφραζε την έντονη δυσαρέσκειά του για συγκεκριμένα πρόσωπα του ανακτορικού περιβάλλοντος. Χαρακτηριστικότερο ήταν αυτό του Αριστείδη (Μπούλη) Μεταξά, διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Βασιλιά Παύλου. Μέσα σε αυτό το κλίμα, στις 28 Μαΐου 1951, ο Παπάγος υπέβαλε την παραίτησή του από Στρατάρχης στον Πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο. Ο τελευταίος αρνήθηκε να την κάνει δεκτή. Την επομένη πραγματοποιήθηκε σε έντονο κλίμα συνάντηση μεταξύ του Παπάγου και του Βασιλιά Παύλου, κατά την οποία ο πρώτος απαίτησε την παραίτηση του Αριστείδη Μεταξά, τον οποίο κατηγόρησε ότι διέδιδε αρνητικές φήμες. Η πρόταση απορρίφθηκε από τον Βασιλιά. Στην ίδια συνάντηση ο Παπάγος φαίνεται να διαβεβαίωσε τον Βασιλιά ότι δεν επρόκειτο να πολιτευτεί. Το ίδιο βράδυ ανακοινώθηκε από το κρατικό ραδιόφωνο η παραίτησή του.
Στις 30 Ιουλίου 1951, ο Βασιλιάς προκήρυξε εκλογές. Την επομένη των εκλογών, ο Παπάγος, σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησε στην οικία του στην Εκάλη, ανακοίνωσε την κάθοδό του στην πολιτική. Ο Βασιλιάς Παύλος θεωρώντας ότι ο Παπάγος τον εξαπάτησε διέταξε τον αρχηγό Γ.Ε.Σ., Θρασύβουλο Τσακαλώτο, να τον συλλάβει, εντολή που εν τέλει δεν εκτελέστηκε.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Παπάγου, η επιρροή του Βασιλιά μειώθηκε σημαντικά. Ενδεικτικό της αλλαγής της κατάστασης είναι ότι ο Παπάγος προχώρησε σε αλλαγή των στελεχών του στρατού, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τα ανάκτορα, ενώ απαίτησε την αντικατάσταση του στρατηγού Γ. Βεντήρη από τη θέση του γενικού γραμματέα των ανακτόρων, αίτημα με το οποίο συμμορφώθηκε ο βασιλιάς Παύλος.
Πρέπει να σημειωθεί ότι, όπως προκύπτει από τα βρετανικά αρχεία, η πρώιμη πληροφόρηση της βρετανικής κυβέρνησης -εν μέσω της διαδικασίας διεθνοποίησης του κυπριακού- σχετικά με την κακή υγεία του Παπάγου, και τον επικείμενο θάνατό του οφειλόταν στον Βασιλιά, ο οποίος ενημέρωνε τακτικά τον Βρετανό πρέσβη κατά τη διάρκεια των συναντήσεών τους.
Διακυβέρνηση Καραμανλή
Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1952, ο Βασιλιάς μπορούσε να επιλέξει όποιον ήθελε για Πρωθυπουργό, αρκεί ο τελευταίος να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης μέσα σε δεκαπέντε μέρες από τη Βουλή. Έχοντας αυτή τη δυνατότητα, επέλεξε τον τότε Υπουργό Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνο Καραμανλή ως εντολοδόχο Πρωθυπουργό, μετά τον θάνατο του Παπάγου, και όχι κάποιον από τους αντιπροέδρους της κυβέρνησης και υποψήφιους για την αρχηγία του κόμματός τους, Στέφανο Στεφανόπουλο και Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Ο Καραμανλής δεν εξελέγη αρχηγός του κόμματός του, πήρε όμως την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής και ίδρυσε νέο κόμμα.
Τον Σεπτέμβριο του 1961 επέλεξε για υπηρεσιακό πρωθυπουργό τον στρατιωτικό αρχηγό του οίκου του, Κωνσταντίνο Δόβα, προκειμένου να προχωρήσει στη διενέργεια εκλογών. Για τη θέση του υπουργού Εθνικής Άμυνας, και παρά τις αντίθετες εισηγήσεις, επέλεξε τον έμπιστο σύμβουλό του, Χαράλαμπο Ποταμιάνο. Το αποτέλεσμα των εκλογών καταγγέλθηκε από την αντιπολίτευση ως προϊόν βίας και νοθείας. Παράλληλα, κηρύχθηκε ο Ανένδοτος Αγώνας κατά της μη νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης. Στο πλαίσιο του ανένδοτου αγώνα η αντιπολίτευση απείχε από τον λόγο του βασιλιά, από τους εορτασμούς για τα εξηκοστά γενέθλιά του, από τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας του βασιλικού θεσμού, από τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, καθώς από τον γάμο της πριγκίπισσας Σοφίας.
Μετά την άρνηση του βασιλιά να ακυρώσει την προγραμματισμένη επίσκεψή του στο Λονδίνο, το 1963, ο Καραμανλής παραιτήθηκε. Έχει υποστηριχθεί ότι οι πραγματικοί λόγοι της παραίτησής του αφορούσαν τις κακές σχέσεις του με τα Ανάκτορα λόγω των συνεχών παρεμβάσεων στο έργο του.
Επίσκεψη και επεισόδια στο Λονδίνο
Στις 26 Απριλίου φτάνει στο Λονδίνο ο Γρηγόρης Λαμπράκης, για να συμπαρασταθεί στην Μπέτυ Αμπατιέλου, σύζυγο του βαρυποινίτη κομμουνιστή συνδικαλιστή Αντώνη Αμπατιέλου, που διεκδικεί μαχητικά μια ακρόαση από τη Φρειδερίκη για να επαναφέρει στην επικαιρότητα το ζήτημα των πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα.
Υπήρχαν ήδη πληροφορίες ότι αντιβασιλικοί Έλληνες του εξωτερικού, προσκείμενοι στην αριστερά, ετοίμαζαν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και αποδοκιμασίας κατά του βασιλικού ζεύγους. Το βασιλικό ταξίδι άρχισε στις 9 Ιουλίου. Χιλιάδες άνδρες όλων των βρετανικών υπηρεσιών ασφαλείας προσπάθησαν να προστατεύσουν τον Παύλο και τη Φρειδερίκη. "Υποδοχή αστυνομικού κράτους" χαρακτηρίστηκε η βρετανική κινητοποίηση από την Ίβνινγκ Στάνταρντ, ενώ το Associated Press τη χαρακτήρισε ως "το μεγαλύτερο δίκτυο ασφαλείας, το οποίον οργανώθη ποτέ εις την Αγγλίαν". "Απίστευτα" χαρακτήρισε τα αστυνομικά μέτρα και η γαλλική Le Monde.
Στην πλατεία Τραφάλγκαρ σημειώθηκαν αιματηρά επεισόδια. Έγιναν εκτεταμένες συγκρούσεις, καθώς η αστυνομία "κατόπιν σκληρού αγώνος κατόρθωσε να απωθήση τους διαδηλωτάς και να κλείση τας πύλας κάτωθι της Αψίδος του ναυαρχείου, αποκλείουσα ούτω την προσπέλασιν προς τα ανάκτορα. Εις την διάλυσιν των διαδηλωτών συνέβαλε και η έφιππος αστυνομία... Περί το μεσονύκτιον αι οδοί είχον εκκαθαρισθή από το πλήθος. Εν τούτοις εκατοντάδες αστυνομικοί εξηκολούθουν να περιπολούν εις τας οδούς που οδηγούν εις τα ανάκτορα. Ακαθόριστος αριθμός τραυματιών καθημαγμένων, αστυνομικών και πολιτών, μετεφέρθη εις τα νοσοκομεία. Ενώ επλησίαζε το μεσονύκτιον, αι διαδηλώσεις συνεχίζοντο και υπήρχον ενδείξεις ότι είναι δυνατόν να συνεχισθούν καθ' όλην την νύκτα".
Την επομένη σημειώθηκε νέος κύκλος επεισοδίων. Το πρωί συνελήφθη από τη Σκότλαντ Γιαρντ η Μπέτυ Αμπατιέλου στην αποβάθρα του Ουεστμίνστερ, καθώς επιχείρησε να πλησιάσει τρέχοντας τους Έλληνες βασιλείς που επιβιβάζονταν σε πλοιάριο για να κάνουν βόλτα στον Τάμεση.
Κατά τη διάρκεια της ημέρας, δεκάδες διαδηλωτές καταδικάστηκαν από τα βρετανικά δικαστήρια σε μικρά χρηματικά πρόστιμα για τα επεισόδια της προηγουμένης. Το βράδυ υπήρξαν έντονες αποδοκιμασίες στο θέατρο Όλντουιτς, όπου ο Παύλος και η Φρειδερίκη μετέβησαν συνοδεία της βασίλισσας Ελισάβετ για να παρακολουθήσουν παράσταση προς τιμήν τους, ενώπιον κοινού αυστηρά επιλεγμένου, ώστε να αποφευχθούν νέα επεισόδια.
Κυβερνηση Γεωργίου Παπανδρέου
Η Ένωση Κέντρου κατάφερε να πρωτεύσει στις εκλογές με 138 έδρες. Σχημάτισε αυτοδύναμη κυβέρνηση μαζί με την ΕΔΑ που είχε αναδειχτεί τρίτο κόμμα (28 έδρες). Έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης στις 16 Δεκεμβρίου 1963. . Την ίδια ημέρα, ο βασιλιάς Παύλος εκφώνησε στην κατάμεστη Βουλή τον «Λόγο του Θρόνου», έχοντας δεξιά του τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου και αριστερά του τον διάδοχο Κωνσταντίνο Β'. Ο Λόγος αυτός προκάλεσε τη δυσαρέσκεια του προσωρινού αρχηγού της Ε.Ρ.Ε. Παναγιώτη Κανελλόπουλου, επειδή η βασιλική ομιλία περιελάμβανε την εκτίμηση ότι «δια των τελευταίων εκλογών παγιούται ο ομαλός πολιτικός βίος της χώρας». Αυτό εκλήφθη ως υπονοούμενο για τις αμφιλεγόμενες εκλογές του 1961
Ο Γ. Παπανδρέου διατήρησε σε δυο κρίσιμες θέσεις τους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς της προηγούμενης κυβέρνησης, κατ΄ επιθυμία του Στέμματος, παραχωρώντας μάλιστα «τον στρατό στον έλεγχο των Ανακτόρων σε αντάλλαγμα για τη διάλυση της Βουλής, την οποία χρειαζόταν άμεσα.»
Ασθένεια και θάνατος
Με απόφαση της συζύγου του, ο βασιλιάς Παύλος δε μετακινήθηκε από το Τατόι ενώ για τις ανάγκες της νοσηλείας του ένα δωμάτιο των ανακτόρων είχε μετατραπεί σε χειρουργείο. Παράλληλα κλήθηκαν δύο Βρετανοί ιατροί. Την παραμονή του χειρουργείου, η ανακοίνωση των Ελλήνων και Άγγλων γιατρών (Θωμά Δοξιάδη, Αλέξανδρου Μάνου, Νικόλαου Τσαμπούλα, Στ. Κέιντ και Εντ. Μουίρ) ανέφερε ότι πρόκειται για "στένωσιν του πυλωρού συνεπεία παλαιού έλκους" που "ενδείκνυται να εγχειρισθή". Τα ίδια ανέφερε και η ανακοίνωση μετά την εγχείρηση που έγινε το πρωί της 21ης Φεβρουαρίου. Τα ιατρικά δελτία εκείνης της ημέρας πρόσθεσαν ότι η μετεγχειρητική κατάσταση του βασιλιά ήταν "ικανοποιητική".
Αποφασίσθηκε επίσης η μεταφορά της εικόνας της Παναγίας από την Τήνο, όπως είχε γίνει και το 1915 για να σωθεί ο Κωνσταντίνος, πατέρας του Παύλου, που έπασχε από πνευμονία. Με κυβερνητική εντολή, το αντιτορπιλικό Ιέραξ έφερε στις 3 Μαρτίου από την Τήνο την εικόνα. Στην αποβάθρα περίμεναν ο διάδοχος, ο Γεώργιος Παπανδρέου, υπουργοί, ο αρχιεπίσκοπος, μητροπολίτες, ο αρχηγός του Γ.Ε.Ν. κ.ά. Τελικά πέθανε μετά από τρεις μέρες, στις 6 Μαρτίου 1964. Οι απλοί πολίτες για να μπορέσουν να δουν από κοντά και να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας, έπρεπε απαραίτητα να περάσουν από το τριήμερο λαϊκό προσκύνημα της σορού του Παύλου στη Μητρόπολη Αθηνών.
Το 2014, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 ετών από τον θάνατό του, προβλήθηκε ντοκιμαντέρ για τη ζωή του, με τίτλο Παύλος. Ένας Ασυνήθιστος Βασιλιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Βασιλική Δυναστεία Ελλάδα Παύλος Α΄ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Βασιλείς της Ελλάδας Κατηγορία:Πρόεδροι Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Μονρόν-λε-Σατώ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1970-1971
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1970-71 ήταν το 12ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας. Το κατέκτησε η ΑΕΚ για 5η φορά στην ιστορία της, τερματίζοντας 5 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Πανιώνιο.
Πρωταθλήτρια
thumb|right|167px| Πρωταθλήτρια 1970–71 [[Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως (ποδόσφαιρο)|ΑΕΚ ]] ΑΕΚ
Βαθμολογία
Β = Βαθμοί, Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων;
Κόρακας Αλοννήσου
Ο Κόρακας είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησί των Βορείων Σποράδων και βρίσκεται νοτιοδυτικά της νήσου Σκάντζουρα. Αποτελεί ένα από τα καταφύγια της μεσογειακής φώκιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θαλάσσιο_Πάρκο_Αλοννήσου_Βορείων_Σποράδων Κατηγορία:Σποράδες
Χορν
Η αγγλική και γερμανική λέξη Χορν (Horn, αγγλ. και Horne), που σημαίνει κέρατο, μπορεί, ως κύριο όνομα, να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Μονή Δαφνίου
Η Μονή Δαφνίου βρίσκεται στο Χαϊδάρι, στις παρυφές του Όρους Αιγάλεω, επί της Λεωφόρου Αθηνών, στο ρεύμα προς Αθήνα 11 χλμ. από το κέντρο της, και είναι κτισμένη στη θέση που υπήρχε το Ιερό του Απόλλωνα στο Δαφνί. Η εντυπωσιακή αρχιτεκτονική της και η ιδιαίτερη ψηφιδωτή διακόσμηση του ναού της μονής, την καθιστούν ένα από τα πλέον εξαιρετικά μνημεία της βυζαντινής τέχνης. Από το 1990 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Στο σεισμό του 1999 υπέστη σοβαρές ζημιές.
Ιστορία και αρχιτεκτονική
Η μονή ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα πάνω στα ερείπια του ναού του Δαφναίου Απόλλωνα ο οποίος είχε καταστραφεί από τους Γότθους το 395. Κάποιοι κίονες ιωνικού ρυθμού του αρχαίου ναού χρησιμοποιήθηκαν και πάλι. Σήμερα έχει διασωθεί μόνο ένας, ενώ οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν στο Λονδίνο από τον Λόρδο Έλγιν.
Το καθολικό της μονής χρονολογείται στον όψιμο 11ο αιώνα και ανήκει στον αρχιτεκτονικό τύπο του οκταγωνικού σταυροειδούς ναού. Στον τύπο αυτό ο κεντρικός χώρος του κυρίως ναού διευρύνεται με την αντικατάσταση των τεσσάρων κιόνων που στηρίζουν τον τρούλο από οκτώ κίονες τοποθετημένους πλησιέστερα στους τοίχους. Η διάταξη των κιόνων που διαμορφώνει περίστωο γύρω από τον κεντρικό χώρο και διατηρεί τις σταυροειδώς διατεταγμένες καμάρες στην οροφή με την παρεμβολή ημιχωνίων ανάμεσά τους, χαρακτηρίζει ειδικότερα τον λεγόμενο σύνθετο οκταγωνικό (ή "ηπειρωτικό") τύπο της μεσοβυζαντινής ναοδομίας.
Στο καθολικό της μονής σώζονται ψηφιδωτά, τα καλύτερα διατηρημένα της πρώτης περιόδου (Δυναστεία Κομνηνών, 1100 περίπου) που αντιπροσωπεύεται από την αυστηρή και ιερατική απεικόνιση του Παντοκράτορα Χριστού στο εσωτερικό του τρούλου, κύριο χαρακτηριστικό της Μακεδονικής εποχής.
Μετά τη λεηλασία της μονής από τους Σταυροφόρους το 1205, ο Όθων ντε λα Ρος (Otto de la Roche), Δούκας των Αθηνών, την παραχώρησε στους Κιστερκιανούς μοναχούς. Οι Γάλλοι μοναχοί ανοικοδόμησαν τον εξωνάρθηκα, πρόσθεσαν έναν περίβολο γύρω από το μοναστήρι καθώς και άλλες αλλαγές μέχρι και την εκδίωξή τους από τους Τούρκους, όταν η μονή παραδόθηκε το 1458 και πάλι στους ορθόδοξους μοναχούς. Με το πέρασμα των αιώνων η μονή ερημώθηκε. Οι εργασίες αποκατάστασής της ξεκίνησαν μόλις το 1888.
Η προέλευση της ονομασίας
Η ονομασία της μονής έχει συνδεθεί με το αρχαίο Ιερό του Δαφναίου Απόλλωνα, πάνω στο οποίο θεωρείται ότι έχει κτιστεί. Υπάρχουν όμως και άλλες εκδοχές. Μία από αυτές αναφέρει ότι πήρε το όνομά της από το πλήθος των δαφνών που υπήρχαν στην περιοχή και ίσως αυτός ήταν και ο λόγος ίδρυσης του αρχαίου Ιερού. Μία άλλη εκδοχή την συσχετίζει με την Παναγία της Δάφνης στην Κωνσταντινούπολη. Μία παράδοση, την οποία διηγήθηκε η ηλικιωμένη μοναχή Μάρθα γύρω στο 1870 στον Γεώργιο Λαμπάκη, αναφέρει ότι η ονομασία καθώς και η ίδρυση του Δαφνίου σχετίζονται με τη βασιλοπούλα Δάφνη. Θρύλος της εποχής αναφέρει ότι η Δάφνη ναυάγησε στη θάλασσα του Σκαραμαγκά, αλλά διασώθηκε μαζί με δώδεκα βαρέλια γεμάτα φλουριά. Για να ευχαριστήσει την Παναγία, έχτισε προς τιμήν της το μοναστήρι και όσα φλουριά περίσσεψαν τα έθαψε σε επτά πιθάρια στον περίβολο της μονής.
Υπάρχουν ακόμη πολλές εκδοχές από παραδόσεις, μάλλον μυθοπλασίες, οι οποίες έχουν προκύψει από την λαϊκή πεποίθηση ότι το μοναστήρι ήταν ίδρυμα Βυζαντινού αυτοκράτορα. Μία από αυτές συνδέει την μονή με τον θρύλο της βασιλοπούλας Μαργαρώνας (Maquelone) και του ευγενούς Ιμπέριου, που ανάγεται στον 12ο αιώνα.
Η ίδρυση της μονής
Η χρονολογία ίδρυσης της Μονής Δαφνίου δεν έχει διευκρινιστεί με απόλυτη βεβαιότητα. Οι περισσότεροι ερευνητές, ανάγουν την ίδρυση του μοναστηριού στον 6ο αιώνα, δηλαδή στα παλαιοχριστιανικά χρόνια. Κατά τη διάρκεια του 5ου και του 6ου αιώνα στην Αθήνα χτίστηκαν πολλές εκκλησίες και πολλοί ειδωλολατρικοί ναοί μετατράπηκαν σε χριστιανικούς, λόγω της εξάπλωσης του χριστιανισμού, μετά την ανακήρυξή του σε επίσημη θρησκεία του βυζαντινού κράτους από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α'. Για να γίνει εξαγνισμός των αρχαίων ναών και ιερών, επιβλήθηκε η μετατροπή τους σε χριστιανικές εκκλησίες.
Υπάρχει μία εκδοχή, την οποία υποστήριξε πρόσφατα ο καθηγητής Χαράλαμπος Μπούρας, που αναφέρει ότι χρονολογικά η ίδρυση της μονής έγινε τον 11ο αιώνα. Αυτό προκύπτει από την εξέταση των ευρημάτων, τα οποία χρονολογούνται όλα μετά τον 11ο αιώνα. Η απουσία μοναστηριών στην περιοχή νοτίως του Ολύμπου πριν από το τέλος της Εικονομαχίας, δηλαδή τις αρχές του 9ου αιώνα, ενισχύει την εκδοχή αυτή.
Η χρονολόγηση στον 6ο αιώνα είχε αποδοθεί βάσει των γλυπτών που υπήρχαν στο χώρο, τα οποία όμως μετά την μελέτη τους από αρχαιολόγους ανάγονται στη Μέση Βυζαντινή περίοδο (843-1204). Στην πρώιμη αυτή περίοδο αποδίδονταν και κάποια μοναστικά κελιά, καθώς και ο οχυρωματικός περίβολος.
Η βασιλική του 6ου αιώνα προφανώς κατεδαφίστηκε και τη θέση της πήρε ο σταυροειδής οκταγωνικός ναός του 11ου αιώνα. Οι περιορισμένες ανασκαφές που έχουν γίνει για να εντοπιστεί η βασιλική του 6ου αιώνα, δεν είχαν κάποιο αποτέλεσμα, μέχρι σήμερα.
Ιδρυτής της μονής
Η ίδρυση της Μονής Δαφνίου, κατά πάσα πιθανότητα γύρω στο 1080, έγινε με χορηγία άγνωστου δωρητή, καθώς δεν υπάρχει κάποια αφιερωματική επιγραφή. Η κωνσταντινουπολίτικη επίδραση που παρατηρείται τόσο στην αρχιτεκτονική όσο και στην ψηφιδωτή διακόσμηση του καθολικού της μονής, έχει οδηγήσει τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι ο δωρητής ήταν κάποιος υψηλά ιστάμενος αξιωματούχος ή κάποιος αυτοκράτορας, που πιθανόν κάλεσε τεχνίτες από την Πόλη.
Πολλοί ερευνητές συνέδεαν το Δαφνί με τον Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο (976-1025), λόγω του θαυμασμού του για την πανάρχαια πόλη των Αθηνών. Η μελέτη όμως της αρχιτεκτονικής και της διακόσμησης του καθολικού έχει οδηγήσει τους αρχαιολόγους στο συμπέρασμα ότι ο ναός χτίστηκε στα χρόνια γύρω στο 1080. Έτσι απλά μπορούμε να αποδώσουμε τη χορηγία σε κάποιο από τους διαδόχους του.
Η αρχιτεκτονική της
Η μονή Δαφνίου αποτελείται από το καθολικό, τον περίβολο, τα κελιά των μοναχών, την τράπεζα, το μαγειρείο, τον λουτρώνα, την κινστέρνα και μία ορθογώνια αίθουσα.
To καθολικό
Το καθολικό του Δαφνίου, δεσπόζει στο μέσον της σχεδόν τετράγωνης μεγάλης αυλής. Το μέγεθός του είναι εντυπωσιακό, ο αρχιτεκτονικός του τύπος περίπλοκος και η τοιχοδομία του εξαιρετικής ποιότητας. Ο ναός ανήκει στον σύνθετο οκταγωνικό αρχιτεκτονικό τύπο - αποτελεί μάλιστα ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα του τύπου αυτού στον ελλαδικό χώρο. Εξωτερικά θα μπορούσε να τον παρομοιάσει κανείς με μεγάλο κύβο, που υποστηρίζει έναν πλατύ και υψηλό τρούλο. Εσωτερικά, ο τρούλος βαστάζεται σε οκτώ τετράπλευρα στηρίγματα (πεσσούς), τέσσερα ελεύθερα και τέσσερα ενσωματωμένα στους τοίχους. Ο χαρακτηρισμός οκταγωνικός προκύπτει λόγω της οκταπλής στήριξης του τρούλου. Οι πεσσοί διαταγμένοι ανά ζεύγη σχηματίζουν τέσσερις γωνιακές κόγχες (ημιχώνια), οι οποίες γεφυρώνουν τις γωνίες του τετραγώνου της βάσης και το μετατρέπουν σε οκτάγωνο. Σε αυτό στηρίζεται ο τρούλος μέσω οκτώ μικρών σφαιρικών τριγώνων που σχηματίζονται μεταξύ των τόξων που συνδέουν τα οκτώ στηρίγματα. Οι οκταγωνικοί ναοί διακρίνονται σε απλούς και σύνθετους. Στους πρώτους τα οκτώ στηρίγματα του τρούλου είναι ενσωματωμένα στους τοίχους (παραστάδες), αφήνοντας εντελώς ελεύθερο τον εσωτερικό χώρο του ναού. Στους σύνθετους οκταγωνικούς ναούς τα στηρίγματα του τρούλου βρίσκονται σε κάποια απόσταση από τους εξωτερικούς τοίχους. Έτσι, δημιουργούνται μικρότερα διαμερίσματα γύρω από τον κεντρικό χώρο. Οι σύνθετοι οκταγωνικοί ναοί είναι σταυροειδείς εγγεγραμμένοι με διευρυμένο τον χώρο κάτω από τον τρούλο. Αντίθετα από τους απλούς οκταγωνικούς, ο σταυρός διαγράφεται με αρκετή σαφήνεια τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό του ναού. Οι οκταγωνικοί τύποι διαδόθηκαν στον ελλαδικό χώρο μέσω της Κωνσταντινούπολης. Ο χώρος κάτω από τον τρούλο είναι ανοικτός και ενιαίος και μάλιστα στο Δαφνί, πλημμυρίζεται από φως που διαχέεται από τα δεκαέξι μονόλοβα παράθυρα του τρούλου.
Εξωτερικά, το κτίριο υψώνεται πυραμιδωτά μέχρι την κορυφή του τρούλου. Είναι χτισμένο κατά το πλινθοπερίκλειστο σύστημα. Δεν υπάρχουν κουφικά διακοσμητικά στοιχεία, ενώ συχνά παραλείπεται και η απλή κατακόρυφη πλίνθος. Στα τύμπανα του νότιου και του δυτικού τοίχου έχει εντοπιστεί ψευδοκουφικός διάκοσμος. Γενικά, ο κεραμοπλαστικός διάκοσμος είναι αρκετά λιτός και αποτελείται κυρίως από οδοντωτές ταινίες γύρω από τα τόξα των παραθύρων. Περιορισμένος αλλά εξαιρετικά καλοφτιαγμένος ήταν και ο γλυπτός διάκοσμος στο εσωτερικό και το εξωτερικό του ναού. Το κάτω μέρος των τοίχων ήταν εσωτερικά καλυμμένο με μαρμάρινες πλάκες (ορθομαρμάρωση). Εξωτερικά, κάτω από τις ποδιές των παραθύρων μεγάλοι δόμοι σχηματίζουν σταυρούς.
Στη δυτική πλευρά του ναού υπήρχε νάρθηκας, όπου προσαρτήθηκε και εξωνάρθηκας με μορφή ανοικτής στοάς με όροφο κατά τον 12ο αιώνα. Εκεί πρέπει να βρίσκονταν τα διαμερίσματα του ηγούμενου και η βιβλιοθήκη. Στον εξωνάρθηκα έχουν εντοπιστεί ίχνη τοιχογραφιών του 12ου και του 13ου αιώνα, ενώ στον ναό έχουν βρεθεί μεταβυζαντινές τοιχογραφίες (17ος αιώνας).
Ο περίβολος
Η μονή προστατευόταν από ισχυρό περίβολο τετράγωνου σχήματος με πλευρά περίπου 97 μέτρα. Ο περίβολος είχε οχυρωματικό χαρακτήρα και μορφολογία, η οποία είναι ευδιάκριτη στη βόρεια πλευρά, όπου το τείχος σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση. Είχε ύψος 8 μέτρα με περίδρομο πλάτους 1,6 μέτρα, δηλαδή εσωτερικό διάδρομο που επέτρεπε την κίνηση κατά μήκος του τείχους, στο ύψος των 6 μέτρων. Ο περίδρομος υποστηριζόταν από τυφλή τοξοστοιχία. Το τείχος επιστεφόταν σε ολόκληρο το μήκος του από επάλξεις, ενώ η πορεία του διακοπτόταν κατά τακτά διαστήματα από πύργους τετράγωνης κάτοψης. Τρεις από αυτούς έχουν σωθεί μέχρι σήμερα και βρίσκονται στη βόρεια πλευρά του περιβόλου. Στην κατασκευή του τείχους είχαν χρησιμοποιηθεί κροκαλοπαγείς λίθοι κομμένοι σε μεγάλα ορθογώνια κομμάτια μήκους 1,6 μ. και ύψους 0,4-0,6 μ. και συνδεδεμένοι με κονίαμα, ενώ συχνά παρατηρούνται στρώσεις πηλοπλίνθων.
Η κύρια πύλη του μοναστηριού βρισκόταν στο μέσον της δυτικής πλευράς του περιβόλου, απέναντι από την είσοδο του καθολικού. Προστατευόταν από οχυρωματικό πύργο, ο οποίος υψωνόταν από πάνω της και ενισχυόταν και από δύο πλευρικούς προμαχώνες. Έτσι, για να εισέλθει κανείς στην αυλή της μονής έπρεπε να περάσει από το διαβατικό, καμαροσκέπαστο διάδρομο μήκους 6 μ. που ανοιγόταν κάτω από τον πύργο. Μικρότερη πύλη υπήρχε και στο μέσο της ανατολικής πλευράς του περιβόλου. Αυτή είναι και η είσοδος που χρησιμοποιείται σήμερα για το μοναστήρι. Ο λόγος ύπαρξης του περιβόλου για τα απομακρυσμένα μοναστήρια ήταν φυσικά η οχύρωσή τους από εισβολείς, ενώ για τα μοναστήρια εντός πόλεων ήταν η προστασία των μοναχών από τους πειρασμούς της κοσμικής ζωής. Η οχύρωση της μονής Δαφνίου, που ήταν χτισμένη σε απόσταση 10 χλμ. από την Αθήνα, σε κατάφυτη ημιορεινή περιοχή, αλλά εξαιρετικά πολυσύχναστη από ταξιδιώτες, εμπόρους και μικροπωλητές, στρατιώτες αλλά και ληστές και άρπαγες, φαίνεται πως εξυπηρετούσε και τους δύο παραπάνω σκοπούς.
Τα κελιά των μοναχών
Τα κελιά όπου ξεκουράζονταν οι μοναχοί κατασκευάζονταν συνήθως προσκολλημένα στην εσωτερική πλευρά του περιβόλου, για να εξοικονομηθεί χώρος αλλά και να ενισχυθεί ο αμυντικός χαρακτήρας του. Συνήθως αποτελούνταν από δύο ορόφους, αλλά αρκετές φορές είχαν ακόμη και τέσσερις. Οι χαμηλές πόρτες των κελιών άνοιγαν κατά κανόνα σε σκεπαστές στοές, τους ηλιακούς ή έμβολους. Εσωτερικά, τα μοναστικά κελιά είχαν τις κλίνες και μικρές κόγχες για τα ρούχα, τα βιβλία και τα προσωπικά αντικείμενα των μοναχών.
Στο βόρειο τείχος του μοναστηριού του Δαφνίου έχουν εντοπιστεί ίχνη που προδίδουν τη ύπαρξη κελιών: υποδοχές για τα δοκάρια που στήριζαν το ξύλινο δάπεδο του άνω ορόφου και κόγχες για τα προσωπικά είδη των μοναχών. Στη δυτική πλευρά του περιβόλου τα κελιά δεν ήταν προσκολλημένα στον περίβολο, αλλά βρίσκονταν σε μικρή απόσταση από αυτόν, με αποτέλεσμα να σχηματίζεται ένας στενός διάδρομος. Στα νότια του καθολικού υπάρχει ομάδα κελιών με στοές, τα οποία είναι χτισμένα γύρω από μικρή τετράγωνη αυλή. Αυτά τα κατασκεύασαν οι Κιστερκιανοί μοναχοί και τα αναδιαμόρφωσαν οι ορθόδοξοι κατά τον 16ο αιώνα.
Η τράπεζα και το μαγειρείο
Οι τράπεζες είναι ευρύχωρες ορθογώνιες αίθουσες με αψιδωτή απόληξη στη μία από τις δύο στενές πλευρές. Εκεί οι μοναχοί κάθονταν σε στενόμακρα κτιστά τραπέζια ή πάγκους τοποθετημένους σε παράλληλες σειρές κατά μήκος των τοίχων, ενώ ο ηγούμενος έτρωγε σε ξεχωριστό τραπέζι στην κόγχη.
Οι μοναχοί έμπαιναν στον χώρο από τρεις διπλές θύρες στη δυτική πλευρά του. Η ανατολική πλευρά καταλαμβανόταν από αψίδα, ημικυκλική εσωτερικά και ημιεξαγωνική εξωτερικά. Η αίθουσα στεγαζόταν από καμαροσκεπή, που στηριζόταν σε ενισχυτικά τόξα κατά μήκος των μακρών πλευρών. Όσο υπήρχε φως, ο χώρος φωτιζόταν από φυσικό φως που έμπαινε από σειρές παραθύρων που είχαν ανοιχτεί στις μακρές πλευρές της αίθουσας, ενώ το βράδυ άναβαν λύχνους.