cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερωτισμός
Ο ερωτισμός είναι στοιχείο που προκαλεί σεξουαλικά συναισθήματα, καθώς και μια φιλοσοφική σκέψη σχετικά με την αισθητική της σεξουαλικής επιθυμίας, του αισθησιασμού και της ρομαντικής αγάπης. Αυτό το στοιχείο μπορεί να βρεθεί σε οποιαδήποτε μορφή έργου τέχνης, όπως ζωγραφική, γλυπτική, φωτογραφία, θέατρο, μουσική ή λογοτεχνία. Ο όρος μπορεί επίσης να αναφέρεται σε μια κατάσταση σεξουαλικής διέγερσης.
Ψυχαναλυτική προσέγγιση
Επηρεασμένοι από τον Σίγκμουντ Φρόυντ, οι ψυχοθεραπευτές στράφηκαν στην ελληνική φιλοσοφία για κατανόηση της αυξημένης αισθητικής του έρωτα. Για τον Πλάτωνα, ο Έρωτας είναι μια σχεδόν υπερβατική εκδήλωση όπου το υποκείμενο επιδιώκει να προχωρήσει πέρα από τον εαυτό του και να σχηματίσει μια σχέση με το αντικείμενο : "η αληθινή σειρά της μετάβασης ... στα θέματα της αγάπης, χρησιμοποιείς τις ομορφιές της γης ως βήματα ... έως ότου φτάνεις στην έννοια της απόλυτης ομορφιάς ".
Ομοερωτισμός
δεξιά|μικρογραφία| Αρσενικά γυμνά σώματα, του John Singer Sargent (περ. 1880). Ο ομοερωτισμός είναι η σεξουαλική έλξη μεταξύ των μελών του ίδιου φύλου. Η έννοια διαφέρει από την έννοια της ομοφυλοφιλίας αφού αναφέρεται συγκεκριμένα στην ίδια την ερωτική επιθυμία και όχι απαραίτητα στον σεξουαλικό προσανατολισμό. Είναι μια πολύ παλαιότερη ιδέα από την ιδέα της ομοφυλοφιλίας του 19ου αιώνα και απεικονίζεται ή εκδηλώνεται σε όλη την ιστορία των εικαστικών τεχνών και της λογοτεχνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βίντεο Κατηγορία:Πορνογραφία Κατηγορία:Ανθρώπινη σεξουαλικότητα
Γιανίνα Σοκολόβα
Η Γιανίνα Μιχαΐλιβνα Σοκολόβα (Яніна Михайлівна Соколова, γεν. 6 Μαρτίου 1984, Ζαπορίζια) είναι Ουκρανή δημοσιογράφος, τηλεπαρουσιάστρια και ηθοποιός. Εργάζεται ως παρουσιάστρια των προγραμμάτων "Ραντεβού" και "Σινεμά" στο Κανάλι 5, "Ντροπή!" στο Channel 4 και στο YouTube, καθώς και στο "Βράδυ με τη Γιανίνα Σοκολόβα" στο YouTube. Είναι η συγγραφέας του πολυμεσικού έργου «Εγώ, Νίνα», βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα από τη ζωή της. Είναι η ιδρύτρια του ιδρύματος «Varto Zhyty».
Βιογραφία
Η Γιανίνα Σοκολόβα γεννήθηκε στη Ζαπορίζια της Ουκρανίας.
Αποφοίτησε από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ζαπορίζια σπουδάζοντας ψυχολογία και από το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου σπουδάζοντας υποκριτική θεάτρου και κινηματογράφου.
Πρώιμη καριέρα
Το 2000 εργάστηκε ως ανταποκρίτρια στην εφημερίδα "Zaporizhian Sich". Σε ηλικία 18 ετών, εκπαιδεύτηκε στο τοπικό κανάλι "TV5 " και το 2001 εργάστηκε εκεί ως παρουσιάστρια μετεωρολογικών προγνώσεων.
Το 2004 ήταν ηθοποιός στο Ελεύθερο Θέατρο και στο Θέατρο Dakh, ενώ παράλληλα εργάστηκε ως μοντέλο και πρωταγωνίστησε σε ταινίες.
2006–2017
Το 2006, η Σοκολόβα επέστρεψε στην τηλεοπτική βιομηχανία, όπου άρχισε να εργάζεται ως παρουσιάστρια και δημοσιογράφος σε μια πρωινή εκπομπή. Την ίδια χρονιά άρχισε να παίζει σε ταινίες. Το 2007-2008, η Σοκολόβα ήταν οικοδέσποινα και δημοσιογράφος του προγράμματος "Πρωινό με 1+1".
Το 2009, η Σοκολόβα παρουσίαζε τη δική της εκπομπή στο Channel 5.
Από το 2011, η Σοκολόβα εργάζεται ως παρουσιάστρια του προγράμματος "Cinema with Yanina Sokolova", "Time of News" και, από το 2015, στο πρόγραμμα "Rendezvous" στο Channel 5. Πρόκειται για μια εκπομπή προσωπικών συνεντεύξεων με κορυφαίους πολιτικούς, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες κ.λπ.
Η Σοκολόβα είναι η ιδρύτρια της σχολής "Screen School" και επιμελήτρια του μαθήματος "τηλεπαρουσίαση", στο πλαίσιο του διδακτικού προγράμματος.
2018–σήμερα
Τον Απρίλιο του 2018, η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ Ми – солдати (Είμαστε στρατιώτες) πραγματοποιήθηκε στο Κίεβο. Η Σοκολόβα ήταν μία από τους παραγωγούς της ταινίας.
Τον Σεπτέμβριο του 2018, το διεθνές φεστιβάλ βιβλίου στο Ντνίπρο φιλοξένησε την παρουσίαση ενός διαδραστικού βιβλίου για το οποίο γυρίστηκαν 53 βίντεο, στα οποία η Σοκολόβα απαγγέλλει τα ποιήματα του ποιητή Σεβτσένκο.
Το 2020, η Σοκολόβα ξεκίνησε ξανά το έργο στο κανάλι της στο YouTube, αλλά με το νέο όνομα "Ντροπή!" ("Соромно!"). Από τις 21 Απριλίου, το έργο κυκλοφορεί επίσης στο Channel 4.
Η Σοκολόβα παρουσιάζει του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Οδησσού.
Προσωπική ζωή
Τον Μάιο του 2010 η Σοκολόβα παντρεύτηκε τον τραπεζίτη Βολοντίμιρ Λίτβιν (ουκρανικά: Володимир Миколайович Литвин). Το ζευγάρι απέκτησε δύο γιους: τον Μίκολα και τον Μίρον.
Η Σοκολόβα λατρεύει το τρέξιμο. Προπονείται στην ομάδα στίβου "TopRunners" του Κιέβου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ουκρανοί ηθοποιοί
Μπράντον Τίνα
Ο Μπράντον Τίνα (Brandon Teena, 12 Δεκεμβρίου 1972 - 31 Δεκεμβρίου 1993) ήταν Αμερικανός τρανς άνδρας, ο οποίος βιάστηκε και δολοφονήθηκε στο Χούμπολτ της Νεμπράσκα. Η ζωή και ο θάνατός του αποτέλεσαν το αντικείμενο της βραβευμένης με Όσκαρ κινηματογραφικής ταινίας του 1999, Boys Don't Cry, που βασίστηκε εν μέρει στο ντοκιμαντέρ του 1998, The Brandon Teena Story. Και οι δύο ταινίες έδειξαν ότι οι νομικές και ιατρικές διακρίσεις συνέβαλαν στον βίαιο θάνατο του Τίνα.
Η δολοφονία του Τίνα, μαζί με αυτήν του Μάθιου Σέπαρντ, οδήγησαν στην αυξημένη άσκηση πίεσης για νόμους κατά των εγκλημάτων μίσους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί θύματα δολοφονικών ενεργειών Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία τον 20ο αιώνα
Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1978
Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1978 ήταν το δεύτερο πρωτάθλημα Α' Εθνικής κατηγορίας. Ολοκληρώθηκε στη 1 Οκτωβρίου 1978 με τον αγώνα μπαράζ μεταξύ Ολυμπιακού και Εθνικού. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Εθνικός. Παλαιό Φάληρο και Π.Α.Ο.Κ. υποβιβάστηκαν στην δεύτερη κατηγορία.
Συμμετείχαν 8 ομάδες που αγωνίστηκαν μεταξύ τους σε δύο γύρους.
Τελική κατάταξη
Ο Ολυμπιακός κέρδισε στον πρώτο γύρο τον Εθνικό με 5–4. Στην τελευταία αγωνιστική του δεύτερου γύρου ο Εθνικός θα κερδίσει με 6–5 ενώ θα κερδίσει και το μπαράζ με 5–2.
Ο Ν.Ο. Πατρών έδωσε αγώνα μπαράζ με τον Ν.Α.Ο. Κέρκυρας (ομάδα δεύτερης κατηγορίας) και επικράτησε με 9–6.
Αγώνας μπαράζ
Ο Εθνικός προηγήθηκε στο ημίχρονο με 2–1 ενώ στην αρχή του τελευταίου πενταλέπτου, ο Ολυμπιακός είχε ισοφαρίσει με τον Μπεριστιάνο, προτού απαντήσει ο Εθνικός με τρία τέρματα.
Πηγή
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών
Μάγια Τσόκλη
Η Μάγια Τσόκλη, γεννημένη στο Παρίσι, είναι καταξιωμένη Ελληνίδα ταξιδιωτική δημοσιογράφος και πρώην βουλευτής. Η Μάγια Τσόκλη σπούδασε κοινωνιολογία στη Γαλλία και εργάστηκε στον χώρο της μόδας ως σχεδιάστρια για μια δεκαετία, προτού αρχίσει να ενδιαφέρεται για την ταξιδιωτική δημοσιογραφία και τα ντοκιμαντέρ. Η σειρά ντοκιμαντέρ Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα (1999-2003) και η συνέχειά της Ταξιδεύοντας με τη Μάγια Τσόκλη (2004-2013) με περισσότερες από 180 ώρες προγράμματ
ος στη δημόσια τηλεόραση την έκαναν γνωστή στην Ελλάδα. Οι εκπομπές της, που γυρίστηκαν σε περισσότερες από 70 χώρες, έλαβαν πολλαπλά βραβεία.
Από το 2005 έως το 2010 η Μάγια ήταν αρχισυντάκτρια του περιοδικού Passport, ενός μηνιαίου ταξιδιωτικού περιοδικού που εκδίδεται από τις εκδόσεις Καθημερινή.
Η Μάγια είναι δημιουργός διαφόρων ταξιδιωτικών περιοδικών και ιστοσελίδων, διευθύνει ένα υπαίθριο θέατρο και είναι συνιδρύτρια της NISSOS Beer, μιας διεθνώς βραβευμένης craft μπύρας που παρασκευάζεται στο νησί της Τήνου.
Επίσης, είναι κόρη του Έλληνα καλλιτέχνη Κώστα Τσόκλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Το Χαμόγελο του Πόνου
Το Painful Smile (στα ελληνικά: Το χαμόγελο του πόνου) είναι ταινία μικρού μήκους σε σκηνοθεσία Χρήστου Αρφάνη. Στη ταινία πρωταγωνιστούν οι Chiara Koskina, Makis Papaefstathiou και Sofia Rousou, ενώ η παραγωγή είναι του George Palierakis και του Akis Charizanis.
Υπόθεση
Η ταινία ακολουθεί μια έφηβη, της οποίας η σεξουαλική ελευθερία παραβιάζεται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες μικρού μήκους Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Ονώριος του Τάραντα
Ο Ονώριος (Onorio), ήταν επίσκοπος του Τάραντα τον 7ο αιώνα.
Ο Ονώριος είναι γνωστός από επιστολές του Πάπα Γρηγόριου Α΄. Σε μία από αυτές τις επιστολές τον επαινεί για την κατασκευή νέας εκκλησίας και βαπτιστηρίου. Αναφέρεται ότι έχτισε πολλά νέα κτίρια κι επέκτεινε την εκκλησία
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Τάραντα Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Βερντέν
Το Βερντέν είναι η μεγαλύτερη πόλη του νομού Μεζ, αν και πρωτεύουσα του νομού είναι το Μπαρ-λε-Ντυκ, το οποίο είναι λίγο μικρότερο από το Βερντέν. Έχει πληθυσμό 17.913 κατοίκους (2016), είναι δε το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 40.412 κατοίκους (2016).
Η πόλη είναι γνωστή από μια μεγάλη μάχη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τη μάχη του Βερντέν.
Οι κάτοικοι αναφέρονται ως Βερντυνουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Χάρτης της Λωρραίνης με τις κυριότερες πόλεις Η κοινότητα Βερντέν βρίσκεται στο κέντρο του νομού Μεζ, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ. Είναι χτισμένη στην κοιλάδα του ποταμού Μεζ και εκτείνεται στις δύο όχθες του ποταμού, σε μέσο υψόμετρο 260 μέτρων.
Είναι η μία από τις δύο υπονομαρχίες του νομού Μεζ, η άλλη είναι η κοινότητα Κομερσί, και έχει πληθυσμό 17.913 κατοίκους (2016), είναι δε το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 40.412 κατοίκους (2016). Πληθυσμιακά, είναι η μεγαλύτερη πόλη του νομού, αν και συνεχίζει να υφίσταται δημογραφική μείωση από τη δεκαετία του 1970. Εκτείνεται σε περιοχή 31 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Βρίσκεται στα μισά της διαδρομής μεταξύ Παρισιού (225 χλμ) και Στρασβούργου (184 χλμ) κατ'ευθεία γραμμή. Απέχει 46 χιλιόμετρα από το Μπαρ-λε-Ντυκ, την πρωτεύουσα του νομού. Τα βελγικά σύνορα απέχουν 40 χιλιόμετρα.
Το ιστορικό κέντρο της πόλης βρίσκεται σε ύψωμα στην αριστερή όχθη μιας καμπής του ποταμού Μεζ. Η πόλη αναπτύχθηκε στη συνέχεια προς τα κάτω και στην άλλη όχθη του ποταμού. Επεκτάθηκε έξω από τα τείχη της προς τα βορειοανατολικά και προς τα δυτικά. Στα νοτιοδυτικά, το χωριό Ρεγκρέ έχει ενωθεί με την κοινότητα του Βερντέν. Κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, τα τείχη κατεδαφίστηκαν.
Το επίσημο όνομα της πόλης από το 1801 έως το 1970 ήταν Βερντέν-συρ-Μεζ.
Η πόλη βρίσκεται σε ζώνη εύκρατου κλίματος με ωκεάνιες και ηπειρωτικές επιρροές.
Ιστορία
Η ιστορία του Βερντέν αρχίζει με τους Γαλάτες που ίδρυσαν στην περιοχή ένα οχυρωμένο τόπο (oppidum) που στη ρωμαϊκή εποχή ήταν γνωστός ως Verodunum, εκλατινισμένη ονομασία που σημαίνει «ισχυρό φρούριο»). Από τον 4ο αιώνα ήταν έδρα επισκοπής. Το 486, μετά από την αποφασιστική νίκη των Φράγκων στη μάχη του Σουασόν, η πόλη (και πολλές άλλες κοντινές πόλεις) αρνήθηκε να παραδοθεί στους Φράγκους και έτσι πολιορκήθηκε από τον βασιλιά Κλοβίς Α'. Το 843 η Συνθήκη του Βερντέν διαίρεσε την αυτοκρατορία του Καρλομάγνου σε τρία μέρη.
Το Βερντέν αποτέλεσε τμήμα του μεσαίου βασιλείου της Λοθαριγγίας, και το 1374 έγινε ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η επισκοπή του Βερντέν σχημάτισε μαζί με τις πόλεις Τουλ και Μετς τις Τρεις επισκοπές, οι οποίες προσαρτήθηκαν από τη Γαλλία το 1552 (επίσημα το 1648 από την ειρήνη της Βεστφαλίας). μικρογραφία|250x250εσ|Το Βερντέν, 1638 Από το 1624 έως το 1636 κατασκευάστηκε μια μεγάλη οχυρωμένη ακρόπολη στο χώρο της Μονής του Αγίου Βαν. Το 1670, ο στρατιωτικός αρχιτέκτονας Σεμπαστιάν Βωμπάν επισκέφθηκε το Βερντέν και συνέταξε ένα φιλόδοξο σχέδιο για την οχύρωση ολόκληρης της πόλης. Αν και μεγάλο μέρος του σχεδίου του κατασκευάστηκε τις επόμενες δεκαετίες, μερικά από τα στοιχεία δεν ολοκληρώθηκαν παρά μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους. Παρά τις εκτεταμένες οχυρώσεις, το Βερντέν κατελήφθη από τους Πρώσους το 1792 κατά τη διάρκεια του πολέμου του Πρώτου Συνασπισμού, αλλά εγκαταλείφθηκε από αυτούς μετά τη μάχη του Βαλμί. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων, η ακρόπολη χρησιμοποιήθηκε για να στεγάσει τους Βρετανούς αιχμαλώτους πολέμου.
Στον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο, το Βερντέν ήταν το τελευταίο γαλλικό φρούριο που παραδόθηκε το 1870. Λίγο αργότερα, ξεκίνησε ένα νέο σύστημα οχύρωσης. Αυτό αποτελούσε έναν δακτύλιο από 22 πολυγωνικά φρούρια σε απόσταση περίπου 8 χιλιομέτρων από την πόλη και ένα εσωτερικό δακτύλιο 6 οχυρών.
Μάχη του Βερντέν (1792)
Η μάχη του Βερντέν διεξήχθη στις 20 Αυγούστου 1792 μεταξύ των γαλλικών επαναστατικών δυνάμεων και του πρωσικού στρατού. Οι Πρώσοι νίκησαν και έτσι άνοιξε ο δρόμος προς το Παρίσι.
Το Βερντέν το 1819
Ο Άγγλος αξιωματικός Νόργουιτς Νταφ επισκέφθηκε το Βερντέν το 1819, λίγο μετά το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων και άφησε την εξής μαρτυρία για την πόλη: "Το Βερντέν βρίσκεται σε μια όμορφη κοιλάδα που περιβάλλεται από λόφους. Ο ποταμός Μεζ διέρχεται από την πόλη και σχηματίζει διάφορα κανάλια και τάφρους γύρω από την πόλη που είναι οχυρωμένη, πιστεύω, από τον μεγάλο στρατάρχη Βωμπάν.
Η ακρόπολη και ο περιβάλλων χώρος χρειάζονται επισκευές και γίνονται εργασίες επισκευής. Αν και στο Βερντέν υπάρχουν λίγα πράγματα, ήταν ενδιαφέρον για τον αριθμό των συμπατριωτών μας (δηλ. Βρετανοί αιχμάλωτοι πολέμου) που περιορίστηκαν εδώ κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το Βερντέν φημίζεται για τα γλυκά του κουταλιού, τα δαμάσκηνα, τα μπισκότα κ.λπ. που λέγεται ότι είναι τα καλύτερα στη Γαλλία. Χρειάστηκε να δείξουμε τα διαβατήριά μας, καθώς είναι μια οχυρωμένη πόλη."
Α' Παγκόσμιος πόλεμος
μικρογραφία|260x260εσ|Το Βερντέν μετά τους βομβαρδισμούς το 1916 Μετά την κήρυξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, οι πολίτες μετακινήθηκαν από το Βερντέν και η πόλη ετοιμάστηκε για πόλεμο. Ο γερμανικός στρατός εισήλθε στη βορειοανατολική Γαλλία και έφθασε έξω από Βερντέν. Η οχυρωμένη πόλη ήταν προσβάσιμη μόνο από δύο άξονες που οδηγούσαν στο Μπαρ-λε-Ντυκ: τον τοπικό σιδηρόδρομο και το τμήμα του δρόμου που αργότερα ονομάστηκε «Ιερός δρόμος».
Τον Αύγουστο του 1915, το Γαλλικό Αρχηγείο μην αναγνωρίζοντας πλέον στρατηγική αξία στα οχυρά, αφόπλισε αυτά του Βερντέν και απομάκρυνε τη φρουρά. Το Γερμανικό Γενικό Επιτελείο εκμεταλλεύτηκε την ευάλωτη θέση της περιοχής, τελευταίου προμαχώνα πριν το Παρίσι, και εξαπέλυσε επίθεση. Στις 21 Φεβρουαρίου 1916, περίπου στις 7 το πρωί, 2.000.000 οβίδες έπληξαν το Βερντέν. Αλλά σε αντίθεση με ό,τι ανέμεναν οι Γερμανοί, ο γαλλικός στρατός αντιστάθηκε και κράτησε τις θέσεις του. Οι σκληρές μάχες διήρκεσαν σχεδόν 10 μήνες προκαλώντας 163.000 νεκρούς και 216.000 τραυματίες στη γαλλική πλευρά και 143.000 νεκρούς και 196.000 τραυματίες στους Γερμανούς. Το φθινόπωρο του 1916, ο γαλλικός στρατός, εκμεταλλευόμενος τη μάχη του Σομμ που λειτούργησε σαν αντιπερισπασμός, αντεπιτέθηκε, κατέλαβε τα χαμένα οχυρά, απώθησε τους Γερμανούς και έτσι σώθηκε το Βερντέν.
Η μάχη του Βερντέν του 1916 ήταν μία από τις σημαντικότερες του Α' Παγκοσμίου πολέμου. Με την εναλλαγή των γαλλικών μονάδων (τα δύο τρίτα των στρατιωτών αγωνίστηκαν εκεί), το Βερντέν έγινε το σύμβολο του πολέμου και είναι γνωστό τόσο στη Γαλλία όσο και στο εξωτερικό. Η πόλη έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, γαλλικά και διεθνή, που την κατέστησαν την πόλη με τις περισσότερες διακρίσεις στη Γαλλία. μικρογραφία|250x250εσ|Στρατιωτικό κοιμητήριο στο Ντουωμόν Στις 20 Αυγούστου 1917, ο γαλλικός στρατός με επικεφαλής τον στρατηγό Γκιγιωμά εξαπέλυσε μια επίθεση που ιστορικά ονομάζεται Δεύτερη Μάχη του Βερντέν. Έτσι οι Γάλλοι κατάφεραν να ξανακερδίσουν εδάφη που είχαν καταλάβει οι Γερμανοί και να ξαναβρεθούν στη θέση των γραμμών του 1916. Το 1918 ο αμερικανικός στρατός έκανε ένα σημαντικό άνοιγμα προς το Σαιν-Μιγιέλ και ελευθέρωσαν το βορρά του Βερντέν.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Η κατοχή
Το Βερντέν δεν βρίσκονταν πλέον στα σύνορα, τα οποία υπερασπίζονταν η οχυρωματική Γραμμή Μαζινό. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη εκκενώθηκε τον Ιούνιο του 1940 και όλες οι γέφυρες καταστράφηκαν. Οι Γερμανοί εισήλθαν στην πόλη στις 15 Ιουνίου 1940. Η πόλη βρέθηκε στην κατεχόμενη ζώνη της Γαλλίας και έγινε έδρα Στρατιωτικής Διοίκησης, της Γκεστάπο και ενός στρατοπέδου κρατουμένων. Η αντίσταση ήταν ενεργή στην περιοχή, αλλά τα μέλη της υπέστησαν εκτελέσεις και απελάσεις.
Η πόλη ελευθερώθηκε από την Τρίτη Στρατιά των Ηνωμένων Πολιτειών στις 31 Αυγούστου 1944.
Από τη μεταπολεμική περίοδο μέχρι τον 21ο αιώνα
μικρογραφία|250x250εσ|Το Παγκόσμιο Κέντρο Ειρήνης Μετά τον πόλεμο, το Βερντέν έγινε έδρα των αμερικανικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ και παρέμεινε έως το 1966.
Τα μεταπολεμικά χρόνια το Βερντέν γνώρισε μια δημογραφική έξαρση που οδήγησε στην επέκταση της πόλης, ειδικά προς τα ανατολικά, για να αντιμετωπισθεί η ζήτηση στεγαστικής κατοικίας. Έως το 1967 ήταν παρόντες 2.000 Αμερικανοί στρατιώτες που εργάζονταν για τη βάση εφοδιαστικής της Advance Service.
Στη δεκαετία του 1980, η πόλη αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες στον βιομηχανικό τομέα. Ο τουρισμός είναι μια πολλά υποσχόμενη δραστηριότητα, δεδομένης της πλούσιας κληρονομιάς και της ιστορίας της επισκοπικής πόλης, η οποία παραμένει τόπος προσκυνήματος.
Το καλοκαίρι του 1994, το Παγκόσμιο Κέντρο Ειρήνης, Ελευθεριών και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, του οποίου οι δραστηριότητες άρχισαν το 1990, στεγάστηκε στο πρώην επισκοπικό παλάτι.
Νεκροταφεία και μνημεία
Υπάρχουν πολλά γαλλικά και γερμανικά νεκροταφεία σε όλο το πεδίο της μάχης. Το μεγαλύτερο είναι το Γαλλικό Εθνικό Νεκροταφείο και το Οστεοφυλάκιο του Ντουωμόν κοντά στο οχυρό Ντουωμόν. 13.000 σταυροί βρίσκονται στον χώρο μπροστά από το οστεοφυλάκιο, το οποίο συγκεντρώνει περίπου 130.000 άγνωστα κατάλοιπα από το πεδίο της μάχης.
Το μνημείο αφιερωμένο «στη Νίκη και τους στρατιώτες του Βερντέν», βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και ανεγέρθηκε το 1929.
Ανάμεσα σε πολλά διασωθέντα μνημεία στο πεδίο της μάχης είναι η «τάφρος με τις ξιφολόγχες» στο οποίο ανακαλύφθηκαν δεκάδες ξιφολόγχες σε σειρά που προβάλλονταν έξω από το έδαφος. Κάτω από κάθε τουφέκι βρισκόταν το σώμα ενός Γάλλου στρατιώτη.
Σε κοντινή απόσταση στα βορειοδυτικά του Βερντέν, το Αμερικανικό Κοιμητήριο και το Μνημείο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου του Μεζ-Αργκόν, βρίσκεται στο Ρομάνι-σου-Μωνφωκόν. Είναι ο τελευταίος τόπος ανάπαυσης για 14.246 Αμερικανούς στρατιώτες, που σκοτώθηκαν στην επίθεση της Μεζ-Αργκόν, την τελευταία επίθεση του A' Παγκοσμίου Πολέμου που ώθησε το γερμανικό στρατό στην τελική ήττα και την υπογραφή της ανακωχής της 11ης Νοεμβρίου, η οποία έθεσε τέλος στις εχθροπραξίες.
Γαστρονομία
μικρογραφία|192x192εσ|Κουφέτα του Βερντέν Η γαστρονομική σπεσιαλιτέ του Βερντέν είναι τα κουφέτα, που δημιουργήθηκαν από έναν φαρμακοποιό της πόλης το 1220. Αναζητώντας έναν τρόπο να διατηρήσει τα αμύγδαλα του, είχε την ιδέα να τα καλύψει με μέλι και ζάχαρη. Το κουφέτο θεωρήθηκε αρχικά φάρμακο (ειδικά κατά της στειρότητας) πριν γίνει γλυκό. Θεωρούνταν ως προϊόν πολυτελείας και προσφέρονταν σε όλους τους μονάρχες ή μεγάλους Ευρωπαίους που περνούσαν από το Βερντέν, όπως ο Ναπολέων Α', ο Πρίγκιπας της Ουαλίας και ο Σαρλ ντε Γκωλ. Επίσης μοιράζονταν στη βάπτιση Γάλλων πριγκίπων. Σήμερα παραμένει μόνο ένα εργοστάσιο της Λωρραίνης, το οποίο βρίσκεται στο Βερντέν, που κατασκευάζει κουφέτα με τον παραδοσιακό τρόπο.
Το Βερντέν βρίσκεται στη γεωγραφική περιοχή της γαλακτοκομικής παραγωγής και της παραγωγής τυριού Μπρι (Brie de Meaux, AOC και ΠΟΠ). Το 2015, τρία εργοστάσια τυριού στο νομό Μεζ παρήγαγαν το 70% της γαλλικής παραγωγής Βrie de Meaux. Η πόλη βρίσκεται επίσης στις περιφέρειες προστατευόμενης γεωγραφικής ένδειξης δαμάσκηνων της Λωρραίνης και περγαμόντων του Νανσύ (καραμέλες).
Αξιοθέατα-Τουρισμός
μικρογραφία|250x250εσ|Το επισκοπικό παλάτι Η πόλη έχει μια πλούσια θρησκευτική κληρονομιά ως έδρα της επισκοπής του Βερντέν από τον 4ο αιώνα, που περιλαμβάνει έναν καθεδρικό ναό, ένα επισκοπικό παλάτι, δύο παλιές μονές, επτά εκκλησίες, διάφορα παρεκκλήσια, ένα μοναστήρι, μια συναγωγή και ένα ναό. Άλλα σημαντικά κτίρια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λωρραίνης Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Αικατερίνη Δωροθέα Φινκ του Φίνκενσταϊν
Η κόμισσα Αικατερίνη-Δωροθέα κόμισσα Φινκ του Φίνκενσταϊν, γερμ.: Katharina Dorothea Elisabeth Gräfin Finck von Finckenstein (6/7 Ιουνίου 1700 – 26 Ιουνίου 1728) ήταν μέλος της γερμανικής ευγενούς οικογένειας Φιννκ του Φίνκενσταϊν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σένμπεργκ της Ανατολικής Πρωσίας και ήταν κόρη του Aλβέρτου-Χριστοφόρου κόμη Φινκ του Φίνκενσταϊν (1661–1730) και της Aρνόλντας-Καρλόττας του Κρόιτσεν (1673–1749).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε στο Σένμπεργκ στις 27 Νοεμβρίου 1720 τον Γεώργιο-Αδάμ Γ΄ κόμη του Σλήμπεν (1688–1737). Είχαν τρία παιδιά με τον τίτλο τού κόμη (της κόμισσας) του Σλήμπεν:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Θάνατοι τον Αύγουστο του 2019
Παραπομπές
08
Ιωάννης του Αρσούφ
Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean (π. 1211 - 1258) ήταν κύριος του Αρσούφ/Αρσούρ (1236-1258) και αντιβασιλιάς και κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ (1251-1258).
Βιογραφία
Ήταν ένας από τα νεαρότερα τέκνα του Ιωάννη Α΄ κυρίου της Βηρυτού και της Μελισσάνθης, κόρης του Γκυ κυρίου του Αρσούφ.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Μπαλιάν κληρονόμησε τη Βηρυτό. Ο Ιωάννης έγινε αντιβασιλιάς της Ιερουσαλήμ το 1253-54 κατά την ανηλικιότητα του Κορράδου Β΄ των Χοενστάουφεν και το 1256-58 κατά την ανηλικιότητα του Κορράδου Γ΄ (γιου του προηγουμένου). Ήταν βοηθός αντιβασιλιά τα διαστήματα 1247-48, 49-52 για τον Ερρίκο Α΄ των Λουζινιάν της Κύπρου και το 1258 για την Πλαιζάνς των Πουατιέ (σύζυγο του προηγουμένου).
Ενίσχυσε τις υπάρχουσες οχυρώσεις του Αρσούφ το 1241. Το ίδιο έτος υπέγραψε με τον εξάδελφό του Φίλιππο του Μονφόρ κύριο της Τύρου και τον Γοδεφρείδο του Εστραίν μία επιστολή προς τον Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας, σύζυγο της Ισαβέλλας Β΄ των Μπριέν της Ιερουσαλήμ. Το κείμενο, που γράφτηκε με την παρότρυνση του Ριχάρδου των Ανζού κόμη της Κορνουάλης (γιου του Ιωάννη της Αγγλίας), πρότεινε στον βασιλιά να συγχωρήσει όλους τους εξεγερθέντες βαρόνους και να ορίσει διοικητή (bailiff) τον Σίμωνα των Μονφόρ κόμη του Λέστερ (τρισεγγονό του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας). Οι βαρόνοι θα ορκιζόταν πίστη στον Σίμωνα, που θα διοικούσε ως την ενηλικίωση του Κορράδου Β΄ το 1243 (γιου του Φρειδερίκου Β΄), αλλά ο βασιλιάς αρνήθηκε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλίκη, κόρη του Ροάρ της Χάιφα και είχε τέκνο:
Πηγές
Riley-Smith, Jonathan. The Feudal Nobility and the Kingdom of Jerusalem, 1174–1277. Archon Books, 1973.
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Θανατική ποινή στην Κίνα
Η θανατική ποινή αποτελεί νομική ποινή στην ηπειρωτική χώρα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Εφαρμόζεται ως επί το πλείστον για τη δολοφονία και τη διακίνηση ναρκωτικών, και οι εκτελέσεις πραγματοποιούνται με θανατηφόρες ενέσεις ή με τυφεκισμό. Παρόλο που η κινεζική κυβέρνηση συχνά επιπλήττεται από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για το θέμα αυτό, η θανατική ποινή ως νομική κύρωση λαμβάνει συντριπτική δημόσια στήριξη στην ηπειρωτική Κίνα. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτό οφείλεται στον φόβο ότι θα θανατωθούν αν δεν υποστηρίξουν τη θανατική ποινή.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η θανατική ποινή ήταν μία από τις κλασικές Πέντε Ποινές της δυναστείας της Κίνας. Στην κινεζική φιλοσοφία, η θανατική ποινή υποστηρίχθηκε από τους Νομικιστές, αλλά η εφαρμογή της αμβλυνόταν υπό την επίδραση των Κομφουκιανών, οι οποίοι προτιμούσαν την αναμόρφωση και το έλεος αντί της θανατικής ποινής. Ο Κομφούκιος δεν απέρριψε απολύτως τη θανατική ποινή, αλλά έκρινε ότι σε μια σωστά διατεταγμένη κοινωνία που βασίζεται στην ηθική πειθώ, η θανατική ποινή θα καθίστατο περιττή.
Ποσοστά εκτελέσεων
Σύμφωνα με τα επιβεβαιωμένα μεγέθη, το ποσοστό των εκτελέσεων στην ηπειρωτική Κίνα είναι πολύ υψηλότερο από το αντίστοιχο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο αριθμός των εκτελέσεων μειώθηκε σημαντικά από τη στιγμή που το Ανώτατο Λαϊκό Δικαστήριο ανέκτησε την εξουσία επανεξέτασης όλων των περιπτώσεων θανατικής καταδίκης το 2007. Για παράδειγμα, το Dui Hua Foundation εκτιμά ότι η Κίνα εκτέλεσε 12.000 άτομα το 2002, 6.500 άτομα το 2007 και περίπου 2.400 άτομα το 2013 και το 2014. Λαμβάνοντας υπ' όψιν τις συντηρητικές και αποκλίνουσες ως προς τα μεγέθη των μετρήσεων εκτιμήσεις των εκτελέσεων στην Κίνα, οι εκτελέσεις στην Κίνα αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 58% το 2009 και το 65% το 2010 του συνόλου των εκτελέσεων σε ολόκληρο τον κόσμο.
Νομική διαδικασία
Μετά από μια πρώτη δίκη που διεξήχθη από ένα Ενδιάμεσο Λαϊκό Δικαστήριο, του οποίου η απόφαση ήταν η θανατική ποινή, πρέπει να έπεται μια διπλή διαδικασία προσφυγής. Για την εξέταση της πρώτης προσφυγής αρμόδιο είναι ένα ανώτατο δικαστήριο, αν ο κατηγορούμενος απευθύνει έκκληση σε αυτό και, από το 2007, το Ανώτατο Λαϊκό Δικαστήριο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (SPC) Πεκίνο εξετάζει αυτομάτως άλλη μία προσφυγή (ακόμα και αν ο καταδικασθείς αντιταχθεί στην πρώτη προσφυγή) προκειμένου να αποφευχθούν περιπτώσεις, στις οποίες ο εναγόμενος αποδείχθηκε αθώος μετά την εφαρμογή της "εσχάτης των ποινών" - μιας προφανώς αμετάκλητης τιμωρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θανατική ποινή ανά χώρα Κατηγορία:Κίνα
Προπινάλη
Η προπινάλη (αγγλικά: propynal) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, οξυγόνο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C3H2O, αν και συχνά γράφεται πιο αναλυτικά ως HC≡CCHO. Είναι η απλούστερη δυνατή αλδεΰδ η με τριπλό δεσμό. Έτσι, συνδυάζει τις ιδιότητες αλδεΰδης και αλκινίου.
Φυσική παρουσία
Η προπινάλη έχει παρατηρηθεί στο διαστρικό ενδιάμεσο. Υποτέθηκε ότι σχηματίζεται μέσω συμπλόκου μονοξειδίου του άνθρακα και αιθινίου. Μια άλλη πιθανή οδός παραγωγής είναι μέσω αντίδρασης προπινυλιδινίου (C3H) και νερού.
Πηγές
Κατηγορία:Αλδεΰδες Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Τυπικοί υδατάνθρακες
Κότυς Θ΄
Ο Κότυς Θ΄ (άκμασε τον 1ο αι.) ήταν Θράκας πρίγκιπας και -ως πελάτης των Ρωμαίων- βασιλιάς της Μικρής Αρμενίας.
Βιογραφία
Ο Κότυς Θ΄ ήταν ο δεύτερος γιος του ηγεμόνα -πελάτη των Ρωμαίων- της Θράκης Κότυ Γ΄ (Σαπαίων) και της Αντωνίας Τρύφαινας. Οι γονείς τού πατέρα του ήταν οι πιστοί Ρωμαίοι πελάτες βασιλείς Ροιμητάλκης Α΄ της Θράκης και Πυθοδωρίς Α΄, ενώ οι γονείς της μητέρας του ήταν οι Ρωμαίοι πελάτες βασιλείς Πολέμων Α΄ του Πόντου και Πυθοδωρίδα. Η Πυθοδωρίδα του Πόντου ήταν το πρώτο εγγόνι του Ρωμαίου Mάρκου Αντώνιου, ενός της Τριανδρίας. Έτσι, μέσω της εκ μητρός γιαγιάς του Αντωνίας Υβρίδας, ο Κότυς Θ΄ συνδεόταν με διάφορα μέλη της δυναστείας των Ιουλίων-Κλαυδίων.
Το 38 ο Ροιμητάλκης Γ΄ έγινε Ρωμαίος πελάτης βασιλιάς της Θράκης και είχε νυμφευτεί την αδελφή του Κότυ Θ΄, Πυθοδωρίδα Β΄. Επίσης το 38 ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Καλιγούλας με τη συμφωνία της Ρωμαϊκής Συγκλήτου διόρισε τον Κότυ Θ΄ ως Ρωμαίο πελάτη βασιλιά της Μικρής Αρμενίας. Ο Καλιγούλας και η Ρωμαϊκή Σύγκλητος τού έδωσαν ένα μέρος τού βασιλείου της Μικρής Αρμενίας και ορισμένα μέρη της Αραβίας για να κυβερνήσει. Αυτά τα μέρη της Αραβίας έγιναν αργότερα η ρωμαϊκή επαρχία της Πετραίας Αραβίας.
Ο Κότυς Θ΄ κυβέρνησε στη Μικρή Αρμενία από το 38 έως τουλάχιστον το 47. Λίγο μετά το 48, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Κλαύδιος ζήτησε από τον Κότυ Θ΄ να παραιτηθεί από τον θρόνο και τον αντικατέστησε εκεί με έναν πρώην Αρμένιο βασιλιά, τον Μιθριδάτη της Αρμενίας. Στην αρχή ο Κότυς Θ΄ αντιστάθηκε επιτυχώς στο αίτημα του Κλαύδιου, με την υποστήριξη Ρωμαίων και εντόπιων Αρμένιων ευγενών. Ωστόσο, με εντολή του Κλαύδιου, ο Κότυς Θ΄ αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τον θρόνο του, για να μπορέσει να τον αντικαταστήσει ο Μιθριδάτης. Η μετέπειτα μοίρα του Κότυ Θ΄ είναι άγνωστη.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκά υποτελή βασίλεια
Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως
Το Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως αποτελεί εκπαιδευτικό ίδρυμα της Κωνσταντινούπολης. Ιδρύθηκε με χορηγία από τον Κωνσταντίνο Ζάππα. Το Σεπτέμβριο του 1875 γίνεται η έναρξη των μαθημάτων.
Η πρώτη διευθύντρια του Ζαππείου ήταν η Καλλιόπη Κεχαγιά, πρωτοπόρος εκπαιδευτικός και φεμινίστρια του 19ου αιώνα που καταγόταν από την Προύσα της Μικράς Ασίας, η οποία είχε διατελέσει ήδη διευθύντρια του Αρσακείου Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία στην Τουρκία Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία
Steel Wheels
Το Steel Wheels είναι το 19ο βρετανικό και 21ο αμερικάνικο άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Rolling Stones, το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Αυγούστου του 1989 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Rolling Stones Records".
Το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτέλεσε το αποτέλεσμα της επανένωσης και της συμφιλίωσης των μελών του συγκροτήματος, μετά από ένα διάστημα κρίσης για τους Rolling Stones. Ηχογραφήθηκε από τον Μάρτιο ως τον Ιούνιο του 1989 στα "Air Studios" του Μοντσερράτ και σηματοδότησε την επιστροφή του Κρις Κίμσεϊ στην παραγωγή, μαζί με τους Μικ Τζάγκερ και Κιθ Ρίτσαρντς.
Οι στίχοι του σινγκλ "Mixed Emotions" είναι αυτοβιογραφικοί, αφού αναφέρονται στην συμφιλίωση. Ανέβηκε στην πρώτη θέση των καναδικών τσαρτ και την πέμπτη θέση στο αμερικάνικο Billboard, ενώ στους καταλόγους επιτυχιών μπήκαν τα "Almost Hear You Sigh" και "Rock and a Hard Place". Ο δίσκος σκαρφάλωσε στην δεύτερη θέση στην πατρίδα του συγκροτήματος και στην τρίτη θέση στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ έφθασε στην κορυφή στην Αυστρία, τη Νορβηγία και τον Καναδά.
Το άλμπουμ τοποθετήθηκε στην 87η θέση της λίστας με τα εκατό καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας του '80 του περιοδικού "Rolling Stone", ενώ η ιδιαίτερα επιτυχημένη περιοδεία για την προώθηση του αποτυπώθηκε στον δίσκο "Flashpoint" που κυκλοφόρησε το 1991.
Λίστα Τραγουδιών
Όλα τα κομμάτια είναι συνθέσεις των Μικ Τζάγκερ και Κιθ Ρίτσαρντς, εκτός του "Almost Hear You Sigh" το οποίο συνέγραψε ο Στιβ Τζόρνταν.
Μέλη των Rolling Stones
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Steel Wheels" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rolling Stones Κατηγορία:Άλμπουμ του 1989
Δίγελα Αχαΐας
Η Δίγελα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Πλατανιώτισσας της Δημοτικής ενότητας Καλαβρύτων του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν οικισμός της Κοινότητας Πλατανιώτισσας ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Πλατανιώτισσας του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 918 μέτρων βόρεια των Καλαβρύτων και σε απόσταση 31 χιλιομέτρων από αυτά. Ο οικισμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει πλέον μόνιμους κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Πράσινο Κόμμα (Καναδάς)
Το Πράσινο Κόμμα του Καναδά είναι ένα καναδέζικο (Γαλλικά: Parti vert du Canada) πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 1983 με 10.000–12.000 μέλη τον Οκτώβριο του 2008. Οι Πράσινοι προωθούν μία πολιτική πλατφόρμα που θα αντικατοπτρίζει τις θεμελιώδεις αξίες της οικολογικής σοφίας, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, της εγγύτητας και της μη-βίας. Έχει επικεφαλής την Ελίζαμπεθ Μαί από τις 26 Αυγούστου του 2006.
Κατηγορία:Καναδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα
Γεώργιος Α. Βάρβογλης
Ο '''Γεώργιος Α. Βάρβογλης''' του Αναστασίου (Αθήνα, 15 Οκτωβρίου 1907 - 4 Ιανουαρίου 1980) ήταν Έλληνας χημικός και καθηγητής του ΑΠΘ και του ΕΚΠΑ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών (πτυχίο) και στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου (διδακτορικό). Από το 1940 ως το 1969 ήταν καθηγητής της Οργανικής Χημείας στη Φυσικομαθηματική Σχολή του ΑΠΘ και από το 1969 ως το 1973 καθηγητής της Οργανικής Χημείας στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών. Διετέλεσε πρύτανης του ΑΠΘ από το 1960 ως το 1961. Δημοσίευσε σε ξένα περιοδικά πλήθος επιστημονικών εργασιών και μελετών για διάφορα θέματα, όπως οι μοριακές ενώσεις, τα χλωρίδια των οξέων και τα αλκαλοειδή. Ήταν πρόεδρος του Β΄ Πανελληνίου Χημικού Συνεδρίου και της Εκτελεστικής Επιτροπής του. Πέθανε, ενώ ήταν ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου των Αθηνών, στις 4 Ιανουαρίου 1980 και κηδεύτηκε την επόμενη ημέρα. Ήταν παντρεμένος, σε πρώτο γάμο, με την Αναστασία Βούρλα και είχαν 2 γιους και 1 κόρη και σε δεύτερο γάμο με την Βασιλική Ταβλά.
Ούγος του Ιμπελέν (απεβ. 1238)
Ο Ούγος ο δυνατός, γαλλ. Hugues le fort (π. 1213 - 1238) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν ένας από αυτούς που εστάλησαν ως όμηροι στην Αυλή του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου της Βηρυτού και της Μελισσάνθης, κόρης και κληρονόμου του Γκυ κυρίου του Αρσούφ.
Μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπαλιάν εστάλη το 1228-29 στην Αυλή του Φρειδερίκου Β΄ των Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας, συζύγου της Ισαβέλλας Β΄ των Μπριέν βασίλισσας της Ιερουσαλήμ.
Ήταν αρχηγός της πρώτης επίθεσης στη μάχη του Αγκρίντι το 1232 και αντέκρουσε το κύριο χτύπημα του εχθρού.
Το 1238 απεβίωσε σε ηλικία 25 ετών. Το 1239 ο Ερρίκος Α΄ των Λουζινιάν βασιλιάς της Κύπρου έκανε λειτουργία στο όνομά του στη Νικοζία/Λευκωσία.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Φαινυλαιθανάλη
Η φαινυλαιθανάλη  (αγγλικά phenylethanal) είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C8H8O, αλλά συμβολίζεται συχνότερα με τον ημισυντακτικό της τύπο PhCH2CHO ή και συντομογραφικά BnCHO. Ο τύπος αυτός δείχνει ότι η φαινυλαιθανάλη αποτελείται δομικά από μια βενζυλομάδα (Bn- ή PhCH2-) και μια φορμυλομάδα (-CHO). Πιο συγκεκριμένα, αποτελεί αρωματική αλδεΰδη, που αξιοποιείται βιομηχανικά, για την παραγωγή αρωμάτων, γευστικών πρόσθετων και πολυμερών. μικρογραφία|[[Βατομουριά]]
Φυσική παρουσία
Η φαινυλαιθανάλη παρουσιάζεται εκτενώς στη φύση, γιατί μπορεί να βιοσυνθεθεί, προερχόμενη από το αμινοξύ φαινυλαλανίνη [BnCH(NH2)COOH]. Φυσικές πηγές της ένωσης συμπεριλαμβάνουν τη σοκολάτα, το φαγόπυρο, τα μήλα, τα βατόμουρα, τις πατάτες, τα ροδάκινα, τον ταμάρινδο, τις ντομάτες, και
διάφορα λουλούδια, όπως ο υάκινθος. Ακόμη, χρησιοποιείται ως φερομόνη επικοινωνίας, από διάφορες τάξεις εντόμων. Σε ιδιαίτερα υψηλές συγκεντρώσεις βρέθηκε στο ηλιέλαιο Βραζιλίας ''Lecythis usitata var. Paraensis (28,2 %), στο σπορέλαιο Mori από Eschweilera coriacea'' (2,4%) και στο εκχύλισμα κιχωρίου (1,04 %).
Παραγωγή
Η παραγωγή φαινυλαιθανάλης μπορεί να επιτευχθεί μέσω διαφόρων συνθετικών οδών, και από πολλές πρόδρομες ενώσεις. Αξιοσημείωτα παραδείγματα συπεριλαμβάνουν:
Ισομερισμός φαινυλοξιρανίου
Ο ισομερισμός φαινυλοξιρανίου μπορεί να επιτευχθεί με όξινη κατάλυση: σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Styrene%20oxide.svg|χωρίς-πλαίσιο|70x70εσ
Αφυδρογόνωση 2-φαινυλαιθανόλης
Η καταλυτική αφυδρογόνωση 2-φαινυλαιθανόλης (PhCH2CH2OH), με χρήση αργύρου (Ag) ή χρυσού (Au), ως καταλύτες:
Η ίδια αντίδραση μπορεί να πραγματοποιηθεί και με οξείδωση 2-φαινυλαιθανόλης με χρωμικό οξύ (H2CrO4):
Αντίδραση Ντάρζενς
Η αντίδραση Ντάρζενς (Darzens reaction) μεταξύ βενζαλδεΰδης (PhCHO) και χλωροαιθανικών εστέρων (ClCH2COOR) οδηγεί σε παραγωγή φαινυλαιθανάλης: χωρίς-πλαίσιο|100x100εσ
χωρίς-πλαίσιο|100x100εσχωρίς-πλαίσιο|100x100εσ
χωρίς-πλαίσιο|100x100εσ
Οξείδωση Γουέικερ
Με οξείδωση Γουέικερ (Wacker process) στυρενίου (από ατμοσφαιρικό οξυγόνο), χρησιμοποιώντας διχλωριούχο παλλάδιο (PdCl2) και διχλωριούχο χαλκό (CuCl2), ως καταλύτες, παράγεται φαινυλαιθανάλη:
Η αναγέννηση των καταλυτών γίνεται με τις ακόλουθες αντιδράσεις:
Οξείδωση κυκλοοκτατετραενίου
Με οξείδωση κυκλοοκτατετραενίου με υδατικό διάλυμα θειικού υδραργύρου (HgSO4), παράγεται φαινυλαιθανάλη : χωρίς-πλαίσιο|50x50εσ
Αποικοδόμιση Στρέκερ
Με αποικοδόμιση Στρέκερ (Strecker degradation) φαινυλαλανίνης [PhCH2CH(NH2)COOH], παράγεται φαινυλαιθανάλη. : Όπου εδώ R = Bn.
Αρώματα και γεύσεις
Η οσμή της χημικά καθαρής φαινυλαιθανάλης έχει περιγραφεί ότι θυμίζει μέλι, γλυκό, τριαντάφυλλο, πρασινάδα ή χορτάρι. Προστίθεται, λοιπόν, σε αρώματα για να αποδώσει την οσμή υάκινθου, νάρκισσου ή τριανταφύλλου. Για παρόμοιους λόγους, η φαινυλαιθανάλη έχει προστεθεί σε αρωματικά τσιγάρα και ποτά. Ιστορικά, πριν από τη (σύγχρονη) ανάπτυξη της βιοτεχνολογίας, η φαινυλαιθανάλη χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή φαινυλαλανίνης, μέσω της σύνθεσης Στρέκερ, ως πρόδρομη ένωση για την παραγωγή ασπαρτάμης.
Πολυμερή
Η φαινυλαιθανάλη χρησιμοποιείται για τη σύνθεση πολυεστέρων, όπου και χρησιμεύει ως υλικό που ελέγχει την ταχύτητα αντίδρασης, κατά τη διάρκεια του πολυμερισμού.
Φυσική Ιατρική
Η φαινυλαιθανάλη για την αντιβιοτική δραστηριότητα της θεραπείας Μαγκότ.
Πρόδρομη ένωση φαινελζίνης
Θεωρητικά, ο σχηματισμός υδραζόνης και η επακόλουθη αναγωγή (υδρογόνωση) της φαινυλαιθυλιδενυδραζίνης (RCH2CH=NNH2), δίνει φαινελζίνη (PhCH2CH2NHNH2).
Δραστικότητα
Η φαινυλαιθανάλη περιέχει συχνά προσμείξεις από πολυστυρολοξείδιο, λόγω της ιδιαίτερης αστάθειας του α-πρωτονίου της και της δραστικότγτας της αλδεϋδομάδας. Η αλδολική συμπύκνωση δίνει ένα αρχικό διμερές, που αρχίζει, με τη σειρά του, μια σειρά από δότες και δέκτες αντίδρασης Μίχαελ (Michael reaction).
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αρωματικές ύλες Κατηγορία:C8 Κατηγορία:Αρωματικές αλδεΰδες
Φραντσέσκο Βαλότι
Ο Φραντσέσκο Αντόνιο Βαλότι (Francesco Antonio Vallotti Βερτσέλι 11 Ιουνίου 1697 – Πάντοβα 10 Ιανουαρίου 1780) ήταν Ιταλός συνθέτης, οργανίστας και θεωρητικός της μουσικής του 18ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βαλότι γεννήθηκε στο Βερτσέλι της ΒΔ. Ιταλίας, το 1697. Σπούδασε με τον Τ. Α, Μπισόνε (G. A. Bissone) στην εκκλησία του Αγίου Ευσέβιου και εντάχθηκε στη φραγκισκανική τάξη μοναχών, το 1716. Χειροτονήθηκε ιερέας το 1720. Σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία και εγκαταστάθηκε στην Πάντοβα, το 1721. Εκεί, σπούδασε μουσική με τον Φ. Καλεγκάρι (Francesco Antonio Calegari). Το 1722 έγινε οργανίστας (3ος κατά σειρά) στην Εκκλησία Σαν Αντόνιο της Πάντοβα, βοηθός (1727) και, τελικά, αρχιμουσικός (1730), διαδεχόμενος τον δάσκαλό του. Τη θέση αυτή κατείχε για τα επόμενα πενήντα χρόνια. Εδώ θα συναντηθεί και θα συνεργαστεί με έναν άλλο θεωρητικό και συνθέτη, τον Τζουζέπε Ταρτίνι, ο οποίος τον θεωρούσε ως τον καλύτερο οργανίστα της εποχής. Στους μαθητές του συμπεριλαμβάνονταν οι Λ. Σαμπατίνι (Luigi Sabbatini) και Γ. Βόγκλερ (Georg Vogler). Πέθανε στην Πάντοβα, το 1780.
Μουσικολογικά στοιχεία
Οι σωζόμενες συνθέσεις του Βαλότι είναι, εξ ολοκλήρου, θρησκευτικές. Στην εποχή του φημιζόταν γι’ αυτές, που ήσαν γραμμένες συνήθως για 4φωνη χορωδία, εκκλησιαστικό όργανο και έγχορδα. Πολά αυτόγραφα χειρόγραφα του Βαλότι είναι καταχωρημένα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Ασίζης και την αντωνιανή Βιβλιοθήκη της Πάντοβα.
Ωστόσο, μεγαλύτερη αξία έχει το θεωρητικό του έργο, το οποίο περιλαμβάνει πονήματα πάνω στη θεωρία της αρμονίας και της αντίστιξης. Οι προσπάθειές του θα κορυφωθούν, το 1779, με τη δημοσίευση του εξαιρετικού τετράτομου συγγράματος, Della scienza teorica e pratica della moderna musica «Περί επιστήμης θεωρητικής και πρακτικής της νεότερης μουσικής», λίγο πριν το τέλος της ζωής του (τόμος 1, Πάντοβα 1779, τόμοι 2-4, Πάντοβα 1950).
Παράλληλα, το αρμονικό του σύστημα στηρίζεται στη θεωρία της αναστροφής των συγχορδιών που, ως ένα σημείο, είναι δανεισμένο από τους Καλεγκάρι και Ραμό.
Κυριότερα έργα
Ακόμη, 30 φούγκες για όργανα (οι 22 για κουαρτέτο). Επίσης, ενορχήστρωσε 43 θρησκευτικά κομμάτια του δασκάλου του Καλεγκάρι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Οργανίστες
Βαλδουίνος του Ιμπελέν, σενεσάλης της Κύπρου
Ο Βαλδουίνος, γερμ. Baldwin, γαλλ. Baudouin (απεβ. 21 Φεβρουαρίου 1267) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κύριος της Βηρυτού (1236-1247) και σενεσάλης της Κύπρου.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου της Βηρυτού και της Μελισσάνθης, κόρης και κληρονόμου του Γκυ κυρίου του Αρσούφ.
Το 1232 στη μάχη του Αρσούφ διοίκησε την τρίτη επίθεση. Το 1246 ορίστηκε σενεσάλης της Κύπρου· τη σύζυγό του Αλίκη, την αποκαλούσαν σενεσαλέσα. Στη μάχη του Μανσουράχ το 1250 πιάστηκε αιχμάλωτος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλίκη, κόρη του Γκωτιέ/Βάλτερ Γ΄ κυρίου του Μπετσάν (Σκυθόπολης) και της Θεοδώρας Κομνηνής-Λαθούμενας και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Φιλελεύθερο Προσφυγικό Κόμμα
Το Φιλελεύθερο Προσφυγικό Κόμμα ήταν πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα. Έδρασε κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1920.
Ιστορία
Το κόμμα συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1926. Στις εκλογές του 1926 κέρδισε 13.798 ψήφους (1.44% των συνολικών ψήφων) και 4 έδρες. Ωστόσο, οι εκλογές του 1926 ήταν οι μοναδικές στις οποίες συμμετείχε το κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Μισέλ Μπάουενς
μικρογραφία|Michel Bauwens in Quito, Ecuador, Sept. 2013
Μισέλ Μπάουενς
Ο Μισέλ Μπάουενς (αγγλικά: Michel Bauwens, 21 Μαρτίου 1958) είναι Βέλγος ανθρωπολόγος, ενεργός συγγραφέας και ερευνητής για θέματα τεχνολογίας, πολιτισμού και επιχειρηματικής καινοτομίας. Είναι επίσης δημιουργός του Peer to peer foundation, μια παγκόσμια οργάνωση στην οποία ερευνητές εργάζονται σε συνεργασία για την εξερεύνηση της παραγωγής ομοειδών, της διακυβέρνησης και της ιδιοκτησίας. Είναι ιδρυτικό μέλος του Commons Strategies Group μαζί με τους  Silke Helfrich και Ντέιβιντ Μπόλιερ και έχουν διοργανώσει μεγάλα παγκόσμια συνέδρια για τα κοινά και την οικονομία γενικότερα. Έχει γράψει πολλά δοκίμια όπως το "The Political Economy of Peer Production " και το "What P2P means for the world of tomorrow".
Βιογραφία
Το πρώτο εξάμηνο του 2014 ο Μπάουενς ήταν υπεύθυνος της έρευνας τουfloksociety.org, όπου δημιουργήθηκε το πρώτο ολοκληρωμένο σχέδιο μετάβασης των κοινών για την κυβέρνηση του Εκουαδόρ, με σκοπό την δημιουργία πολιτικών για μια «οικονομία κοινωνικής γνώσης». Ο Μπάουενς διδάσκει σε διεθνές επίπεδο τη θεωρία P2P, τα Κοινά και τις δυνατότητές τους για κοινωνική αλλαγή.
Αυτήν την περίοδο μένει στην Τσιάνγκ Μάι της Ταιλάνδης.
Θεωρία Ομότιμης Παραγωγής (P2P Theory)
Βασικό χαρακτηριστικό της P2P φιλοσοφίας είναι η ελεύθερη και ανοικτή δραστηριοποίηση των ανθρώπων σε διανεμημένα δίκτυα (distributed networks), η οποία διαμορφώνει το κυρίαρχο τρόπο της άυλης ή πνευματικής παραγωγής.
Η παραπάνω θεωρία δε προσφέρει λύσεις σε προβλήματα που απασχολούν τη παγκόσμια κοινότητα, προσφέρει τα μέσα για να αντιμετωπιστούν αυτά με βάση την συλλογική σοφία των ανθρώπων. Η ανάδυση των εργαλείων της P2P θεωρίας στον εικονικό κόσμο (virtual world) και των τεχνικών διευκόλυνσης στον φυσικό κόσμο (physical world) για πρόσωπο με πρόσωπο συναντήσεις επιταγχάνεται ολοένα και περισσότερο, συνεισφέροντας στη συνειδητοποίηση και την αλλαγή νοοτροπίας.
Έργο
Ενδεικτικά
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Βέλγοι συγγραφείς Κατηγορία:Ερευνητές
Dardo (αντιτορπιλικό, 1930)
Το Dardo (ιταλ. «Βέλος») ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Freccia που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Ναυτικό Βασιλικό (Regia Marina) στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1932 και έλαβε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έπειτα από τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας τον Σεπτέμβριο του 1943, το Dardo πέρασε στην κατοχή των γερμανικών δυνάμεων και χρησιμοποιήθηκε από το Kriegsmarine ως TA31 μέχρι τη βύθισή του τον Απρίλιο του 1945.
Περιγραφή
Σχεδιαστικά, τα αντιτορπιλικά της κλάσης Freccia ήταν μεγαλύτερες και βελτιωμένες εκδοχές των προγενέστερών τους της κλάσης Turbine. Είχαν ολικό μήκος 96,15 m, πλάτος 9,75 m και μέσο βύθισμα 3,15 m. Το εκτόπισμά τους ανερχόταν σε 1225 t (1206LT) με κανονικό (standard) φορτίο και 2150 t (2120 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 185 αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και ναύτες.
Το προωστικό σύστημα απέδιδε έως και 44000 shp και μπορούσαν να φθάσουν σε ταχύτητες της τάξεως των 30 kn σε πραγματικές συνθήκες. Κατά τις θαλάσσιες δοκιμές είχαν φθάσει και τους 38-39 kn, όμως με πολύ περιορισμένο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους έφθανε τα 4600 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 12 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε ένα πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και έναν πίσω από αυτήν καθώς και έξι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο πυροβόλα των 40 mm και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, τα αντιτορπιλικά της κλάσης αυτής είχαν δύο εκτοξευτές βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 54 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Dardo ξεκίνησε στις 23 Ιανουαρίου 1929 στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali Odero στην Γένοβα. Καθελκύστηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1930 και εντάχθηκε σε υπηρεσία την 21η Ιανουαρίου 1932.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Freccia Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ελισάβετ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Η Ελισάβετ, γερμ.: Elizabet von Schleswig-Holstein-Sonderburg (24 Σεπτεμβρίου 1580 - 21 Δεκεμβρίου 1653 στο Ρύγκενβαλντε της Πομερανίας) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Γερμανίδα ευγενής. Ήταν κόρη του δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πομερανίας-Στετίν.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ (1545-1622) και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ των Γουέλφων (1550-1586), κόρης του Ερνέστου Γ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν. Οι γονείς της είχαν παντρευτεί στις 10 Αυγούστου 1568 στο Κόλντινγκ.
Η Ελισάβετ παντρεύτηκε το 1615 με τον Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ δούκα της Πομερανίας. Έμειναν στο Ρύγκενβαλντε και μετά το 1625 στο Στετίν. Η αδελφή της Σοφία παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ. Η αδερφή της Άννα ήταν η δεύτερη σύζυγος τού πατέρα τού Φιλίππου Β΄, τού Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας.
Ο γάμος της έμεινε άτεκνος. Μετά το τέλος τού αδερφού τού Μπόγκισλαβ ΙΔ΄, τού Ούλριχ, το 1622, της υποσχέθηκαν το κάστρο Ρύγκενβαλντε ως κατοικία χηρείας. Μετακόμισε εκεί μετά το τέλος του Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ το 1637.
Το εισόδημα χηρείας (wittum) της περιλάμβανε την πόλη Ρύγκενβαλντε, με την οποία μάλωνε συχνά κατά τη διάρκεια της χηρείας της. Στο Ρύγκενβαλντε επέβλεψε την ολοκλήρωση του περίφημου «αργυρού βωμού» και τον δώρισε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Ρύγκενβαλντε, όπου παρέμεινε μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Απεβίωσε στο Ρύγκενβαλντε το 1653 και αρχικά τάφηκε στην εκκλησία του κάστρου Ρύγκενβαλντε. Αργότερα μεταφέρθηκε στον τάφο του Ερρίκου Ζ΄ της Δανίας στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας.