cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάρης Ζησιάδης
Θάνατος και κηδεία
Ο Χάρης Ζησιάδης απεβίωσε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1987 και κηδεύτηκε στις 9 Οκτωβρίου από το νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ξάνθης - Ροδόπης Κατηγορία:Βουλευτές Ροδόπης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Νομάρχες Χαλκιδικής
Ένοπλες Δυνάμεις της Δημοκρατίας της Κορέας
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Δημοκρατίας της Κορέας (κορεατικά: 대한민국 국군, χάντσα: 大韓民國國軍) είναι οι ένοπλες δυνάμεις της Νότιας Κορέας. Συγκροτήθηκαν το 1948, μετά τη διαίρεση της Κορέας. Οι ένοπλες δυνάμεις της Δημοκρατίας της Κορέας είναι μία από τις μεγαλύτερες μόνιμες ένοπλες δυνάμεις στον κόσμο, με αναμενόμενη δύναμη προσωπικού 3.725.000 το 2016 (625.000 εν ενεγεία και 3.100.000 εφεδρεία).
Οι στρατιωτικές δυνάμεις της Νότιας Κορέας είναι υπεύθυνες για τη διατήρηση της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της δημοκρατίας, αλλά συχνά συμμετέχουν σε ανθρωπιστικές προσπάθειες και στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών σε εθνικό επίπεδο. Πιο πρόσφατα, ο στρατός της Νότιας Κορέας άρχισε να αυξάνει τη συμμετοχή του στις διεθνείς υποθέσεις, αναγνωρίζοντας το ρόλο και την ευθύνη του ως την ενδέκατη οικονομική δύναμη στον κόσμο όσον αφορά το ΑΕΠ. Ο στρατός της Νότιας Κορέας έχει συμμετάσχει σε διάφορες επιχειρήσεις διατήρησης της ειρήνης και αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις. Αναγνωρίζεται ως ένας από τους πιο επαγγελματικούς στρατούς της Ασίας και του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός της Νότιας Κορέας
Λαφαγιέτ (Καλιφόρνια)
Το Λαφαγιέτ  είναι μια πόλη στην Κομητεία Κόντρα Κόστα της Καλιφορνιας των Η.Π.Α. Το 2011, ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν σε 24,285. Η ονομασία προέρχεται από τον Μαρκήσιο ντε Λαφαγιέτ, γάλλο στρατιωτικό ήρωα του Αμερικανικού Επαναστατικού Πολέμου. Η πόλη διαθέτει ποιμαντικούς λόφους, καλά σχολεία και πλούσιους κατοίκους.
Ιστορία
Πριν από τον αποικισμό της περιοχής από τους Ισπανούς, το Λαφαγιέτ και τα περίχωρα κατοικούνταν από τους ιθαγενείς των φυλών Saclan, Bay Miwok και Ολόνε. Η πρώτη επαφή με τους Ευρωπαίους έγινε στα τέλη του 18ου αιώνα με τις Καθολικές αποστολές στην περιοχή. Υπήρξαν συγκρούσεις, ένοπλοι αγώνες, και μάχες μεταξύ των ισπανών και των ιθαγενών που περί το 1797 κατέληξε σε υποδούλωση των τελευταίων.
Το 1834 το Λαφαγιέτ δόθηκε ως Μεξικάνικη επιχορήγηση εδάφους, με την ονομασία Rancho Acalanes.
Ο Αμερικανικός αποικισμός άρχισε με την άφιξη του Ελάμ Μπράουν από το Σεντ Τζόζεφ του Μιζούρι, το 1846. Αγόρασε το Rancho Acalanes το 1848. Ο πληθυσμός αυξήθηκε λόγω της εγγύτητάς του στο Σαν Φρανσίσκο. Το 1853 δημιουργήθηκε ένας μύλος. Το 1852 ιδρύθηκε ένα μονοθέσιο σχολείο  με δάσκαλο τον 25χρονο, Μπέντζαμιν Σριβ. Το 1865 το σχολείο είχε επεκταθεί σε 43 φοιτητές σε πέντε τάξεις, ενώ το 1893, χτίστηκε νέο μεγαλύτερο σχολείο.
Την 2 Μαρτίου του 1857, ιδρύθηκε το ταχυδρομείο Λαφαγιέτ από την Ταχυδρομική Υπηρεσία των ΗΠΑ. Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Στις αρχές της δεκαετίας 1860, το Λαφαγιέτ ήταν μικρός σταθμός σταθμού για το Pony Express.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλιφόρνια
Μπριγκίτε Μπίρλαϊν
Η Μπριγκίτε Μπίρλαϊν (Brigitte Bierlein, ; 25 Ιουνίου 1949) είναι Αυστριακή νομικός και πολιτικός,  οποία υπηρέτησε ως καγκελάριος της Αυστρίας από τις 3 Ιουνίου 2019 μέχρι και τις 7 Ιανουαρίου 2020. Είναι η πρώτη γυναίκα που κατέχει αυτήν τη θέση. Ήταν η γενική εισαγγελέας του Γραφείου του Εισαγγελέα - ουσιαστικά η γενική εισαγγελέας της χώρας - από το 1990 έως το 2002 και μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης Εισαγγελέων από το 2001 έως το 2003. Το 2003 η Μπίρλαϊν έγινε μέλος του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Από τον Ιανουάριο του 2018 έως τον Ιούνιο του 2019, υπηρέτησε ως πρόεδρος του ίδιου Δικαστηρίου και έγινε η πρώτη γυναίκα που κατείχε την θέση αυτή.
Μετά την υπόθεση Ίμπιζα, ο Αυστριακός πρόεδρος Αλέξανδρος Βαν ντερ Μπέλεν διόρισε ως καγκελάριο την Μπίρλαϊν στις 3 Ιουνίου 2019, έπειτα από κοινοβουλευτική πρόταση μομφής, η πρώτη επιτυχής πρόταση μη εμπιστοσύνης στην αυστριακή σύγχρονη ιστορία, που κατέρριψε την κυβέρνηση του Σεμπάστιαν Κουρτς. Είναι η πρώτη γυναίκα σε αυτό το ρόλο στην Αυστρία και υπηρέτησε μέχρι να αναλάβει η νέα κυβέρνηση που προήλθε μετά τις εθνικές εκλογές του 2019.
Βιογραφία
Η Μπριγκίτε Μπίρλαϊν γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου 1949 στην Αυστρία, κατά την διάρκεια της κατοχής της Αυστρίας από τους Συμμάχους. Ο πατέρας της ήταν δημόσιος υπάλληλος και η μητέρα της, παρόλο που σπούδασε ζωγραφική, ήταν νοικοκυρά. Η Μπίρλαϊν σπούδασε στο Gymnasium Kundmanngasse, από όπου αποφοίτησε το 1967. Αρχικά ήθελε να σπουδάσει ζωγραφική ή αρχιτεκτονική κι έφτασε κοντά στο να εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών. Ωστόσο, τελικά επέλεξε να σπουδάσει νομική, λαμβάνοντας υπόψη εν μέρει τις συμβουλές της μητέρας της και εν μέρει επειδή δεν ήθελε να είναι βάρος στους γονείς της για τα χρήματα. Η Μπίρλεϊν φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, από όπου έλαβε το διδακτορικό της στην νομική το 1971.
Καριέρα ως δικαστής
Εργάστηκε για τέσσερα χρόνια ως ασκούμενη δικαστής πριν εισαχθεί επίσημα στο δικαστικό σώμα το 1975. Για τα δυο επόμενα χρόνια προέδρευσε σε δικαστήρια, αρχικά στο πρωτοβάθμιο περιφερειακό δικαστήριο της Κεντρικής Βιέννης (Bezirksgericht Innere Stadt Wien) και έπειτα στο Ποινικό Περιφερειακό Δικαστήριο της Βιέννης (Strafbezirksgericht Wien), που πλέον δεν υφίσταται. Στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο Κεντρικής Βιέννης ασχολήθηκε κυρίως με περιπτώσεις μίσθωσης κατοικιών.
Το 1977 η Μπίρλαϊν εγκατέλειψε το δικαστικό σώμα ώστε να εργαστεί στο γραφείο της Εισαγγελίας (Staatsanwaltschaft Wien) στην Βιέννη. Είχε την ευθύνη για τις ποινικές υποθέσεις γενικού και ποινικού ενδιαφέροντος αλλά και για τις ποινικές υποθέσεις πάνω στο δίκαιο των ΜΜΕ, υποθέσεις τις οποίες συνήθως χειρίζονταν εξειδικευμένοι νομικοί και δικαστές στην Αυστρία. Το 1986 η Μπίρλαϊν προήχθη στην Γενική Εισαγγελία της Βιέννης (Oberstaatsanwaltschaft Wien). Ήταν πια μια διακεκριμένη δημόσιος υπάλληλος, η οποία εργάστηκε σε ένα από τα πέντε ανώτερα ποινικά επιμελητήρια της χώρας. Το 1987 εργάστηκε για λίγους μήνες στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, στο Τμήμα Ποινικού Δικαίου, και αργότερα επέστρεψε στην θέση του εισαγγελέα.
Το 1990 διορίστηκε συνήγορος στην εισαγγελική υπηρεσία που συνδέεται άμεσα με το Ανώτατο Δικαστήριο της Αυστρίας. Έγινε τότε η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε σε αυτήν την θέση.
Την ίδια χρονιά, η Μπίρλαϊν έγινε μέλος του εκτελεστικού οργάνου δικαστών και εισαγγελέων στο Ανώτερο Περιφερειακό Δικαστήριο της Βιέννης ; θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 2010.
Το 1995 η Μπίρλαϊν διορίστηκε στο εκτελεστικό συμβούλιο της Ένωσης Αυστριακών Εισαγγελέων. Από το 2001 έως το 2003 υπηρέτησε ως πρόεδρος της ίδιας Ένωσης. Την ίδια περίοδο εργαζόταν και στο εκτελεστικό συμβούλιο της Διεθνούς Ένωσης Εισαγγελέων.
Το 2002 η τότε αυστριακή κυβέρνηση διόρισε την Μπίρλαϊν στην θέση της αντιπροέδρου του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Τότε αυτή η ενέργεια δεν προκάλεσε αντιδράσεις. Η Μπίρλαϊν είχε καταπολεμήσει την εγκληματικότητα με μεγάλο ζήλο αλλά δεν είχε διακριθεί ακόμα ως νομικός επιστήμονας. Εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης, όπως ο Josef Cap, κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι προτιμά υποψηφίους για να εντείνει την κομματική αντιπαράθεση. Οι υποστηρικτές της Μπίρλαϊν, όπως η Maria Fekter, εστίασαν στο γεγονός ότι ο διορισμός της Μπίρλαϊν θα θεωρούνταν ένα σημαντικό βήμα υπέρ της ισότητας των φύλων στην Αυστρία.
Σύμφωνα με τον Αυστριακό νομικό και καθηγητή Werner Doralt, η Μπίρλαϊν οφείλει την καριέρα της στο Συνταγματικό Δικαστήριο στον ακροδεξιό Αυστριακό πολιτικό Γεργκ Χάιντερ και στον Αυστριακό δικαστή και σύντροφό της Ernest Maurer, στενό φίλο του Χάιντερ.
Μετά την συμφωνία στην οποία κατέληξε το υπουργικό συμβούλιο, ο πρόεδρος της Αυστρίας Τόμας Κλέστιλ διόρισε την Μπίρλαϊν στις 21 Νοεμβρίου 2002 με τον διορισμό της να τίθεται σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2003. Για ακόμα μια φορά, η Μπίρλαϊν έγινε η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε σε μια υψηλή κοινωνικά θέση. Στην πραγματικότητα, μέχρι το 1995 δεν υφίστατο γυναικεία παρουσία στο Συνταγματικό Δικαστήριο.
Η Μπέρλαϊν διαδέχθηκε τον Γκέρχαρτ Χόλτσινγκερ στην προεδρία του Συνταγματικού Δικαστηρίου όταν ο τελευταίος αποχώρησε στις 31/12/ 2017.
Με πρωτοβουλία του Κόμματος Ελευθερίας της Αυστρίας, η κεντρώα κυβέρνηση του Σεμπάστιαν Κουρτς έκανε κινήσεις για να μονιμοποιήσει την θέση της Μπίρλαϊν. Ο πρόεδρος Αλεξάντερ Φαν ντερ Μπέλεν επιβεβαίωσε στις 23 Φεβρουαρίου 2018 ότι η Μπίρλαϊν θα είναι η νέα πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αυστρίας. Η προηγούμενη θέση της ως αντιπροέδρου πέρασε στο μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Christoph Grabenwarter. Ο Wolfgang Brandstetter, που ήταν πρώην αναπληρωτής καγκελάριος και υπουργός δικαιοσύνης με το Λαϊκό Κόμμα, ανέλαβε να καλύψει την κενή θέση του Συνταγματικού Δικαστηρίου.
Το 2019 η Μπίρλαϊν θα γίνει 70 ετών, που θεωρείται στην Αυστρία η υποχρεωτική ηλικία για συνταξιοδότηση.
Πολιτική
Η Μπίρλαϊν δεν έχει στενές επαφές με κανένα πολιτικό κόμμα. Θεωρείται ως εκπρόσωπος της κεντροδεξιάς. Κατά την διάρκεια της θητείας της ως εισαγγελέας, ήταν γνωστή για την σκληρή στάση που κράτησε ενάντια στην εγκληματικότητα, αν και η επαφή της με τον απλό κόσμο τής έχουν χαρίσει την φήμη ενός ευγενικού ανθρώπου που συνεργάζεται καλά με τους ιδεολογικούς του αντιπάλους. Οι πολιτικοί αναλυτές της Αυστρίας έχουν αναφερθεί στους στενούς δεσμούς της Μπίρλαϊν τόσο με το Λαϊκό Κόμμα όσο και με το Κόμμα της Ελευθερίας της χώρας καθώς και στο γεγονός ότι η σταδιοδρομία της οφείλει τα απροσδόκητα μεγάλα διαλείμματά της στις κεντροδεξιές κυβερνήσεις συνασπισμού που γνώρισε η Αυστρία.
Η ίδια η Μπίρλαϊν αναγνωρίζει τόσο την αντοχή της ως εισαγγελέα όσο και την συντηρητική της θεώρηση για την κοινωνία. Απαντώντας στην φημολογία πάνω στην ικανότητά της να παραμείνει πιστή στο Συνταγματικό Δικαστήριο, η ίδια ισχυρίζεται ότι είναι αφοσιωμένη στην αμεροληψία όπως οποιοσδήποτε άλλος ανώτατος δικαστής και επισημαίνει ότι δεν έχει προσχωρήσει ποτέ σε κανένα κόμμα.
Καγκελάριος της Αυστρίας
Μετά την μη παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Κουρτς στις 27 Μαΐου 2019. Ο ίδιος υπέβαλλε την παραίτησή του από την καγκελαρία στις 28 Μαΐου 2019 εξαιτίας της υπόθεσης Ίμπιζα, ο πρόεδρος της Αυστρίας Αλέξανδρος Βαν ντερ Μπέλεν όρισε προσωρινά τον Χάρτβιγκ Λέγκερ ως διάδοχο του έως ότου διορισθεί η κυβέρνηση που θα διενεργήσει τις πρόωρες εκλογές. Έτσι επιλέχθηκε η Μπριγκίτε Μπίρλαϊν στις 3 Ιουνίου 2019. Έτσι έγινε η πρώτη γυναίκα καγκελάριος της Αυστρίας και άσκησε τα καθήκοντά της μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν το φθινόπωρο του 2019. Όλα τα πολιτικά κόμματα της Αυστρίας συμφώνησαν στον διορισμό της Μπίρλαϊν. Μετά τις εκλογές όπου διενεργήθηκαν στις 29 Σεπτεμβρίου 2019, υπέβαλε την παραίτησή της και της κυβέρνησης της προς τον πρόεδρο Αλεξάντερ Φαν ντερ Μπέλεν, όπου και τους ζητήθηκε να συνεχίσουν να ασκούν τα καθήκοντά τους μέχρι τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης. Έπειτα από μακρές διαπραγματεύσεις ο Σεμπάστιαν Κουρτς, σχημάτισε κυβέρνηση με τους Πράσινους και στις 7 Ιανουαρίου 2020 την διαδέχθηκε στην καγκελαρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης Κατηγορία:Αυστριακοί καγκελάριοι
Χρυσούλα Γιαταγάνα
Η Χρυσούλα-Μαρία Ψωμά-Γιαταγάνα (Νέα Ερυθραία Αττικής, 9 Μαΐου 1944 - Θεσσαλονίκη, 30 Δεκεμβρίου 2018) ήταν Ελληνίδα δικαστικός και πολιτικός. Τη δεκαετία του '80 συνέβαλε στην αποκάλυψη παθογενειών του σωφρονιστικού συστήματος, με αφορμή υπηρεσιακή έκθεση που συνέταξε για τις συνθήκες κράτησης στις φυλακές Επταπυργίου (Γεντί Κουλέ) Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια της πολυετούς προσπάθειάς της, υπέστη πληθώρα διώξεων (πειθαρχικών και ποινικών).
Η υπόθεση των δικαστικών φυλακών Επταπυργίου Θεσσαλονίκης (Γεντί Κουλέ)
Τον Μάρτιο του 1984 ο προϊστάμενος της εισαγγελίας πρωτοδικών Θεσσαλονίκης διέταξε προανάκριση (μετά από καταγγελίες για διακίνηση ναρκωτικών μέσα στις φυλακές) και ανέθεσε την εποπτεία της έρευνας (διοικητικής και προκαταρκτικής ποινικής) στη Γιαταγάνα. Τον Ιούνιο του 1984 στο πλαίσιο αυτής της έρευνας, η Γιαταγάνα επισκέφθηκε τις φυλακές Επταπυργίου λαμβάνοντας καταθέσεις από κρατούμενους. Στην έκθεση/πόρισμα που υπέβαλε στον προϊστάμενό της και στο υπουργείο Δικαιοσύνης, ανέφερε ότι επαληθεύτηκαν οι καταγγελίες κι ότι διαπίστωσε σειρά σημαντικών προβλημάτων στη λειτουργία των φυλακών.
Το υπουργείο Δικαιοσύνης κίνησε πειθαρχική δίωξη εναντίον του διευθυντή των φυλακών, με ταυτόχρονη απομάκρυνση από τη θέση του. Στις 28 Ιουλίου 1984 οι κρατούμενοι έστειλαν υπόμνημα στον υπουργό Δικαιοσύνης ζητώντας (μεταξύ άλλων) η επιθεώρηση που κάνει κάθε εβδομάδα εισαγγελέας να είναι ουσιαστική, να μπαίνει μέσα στα κελιά ώστε να διαπιστώνει τις άθλιες συνθήκες. Ο προϊστάμενος της εισαγγελίας πρωτοδικών Θεσσαλονίκης έδωσε νέα εντολή στη Γιαταγάνα για έρευνα, το αποτέλεσμα της οποίας ήταν να απαγγελθούν κατηγορίες τον Φεβρουάριο του 1985 σε σωφρονιστικούς υπαλλήλους, στον απομακρυνθέντα διευθυντή των φυλακών και σε κρατούμενους.
Στις 7 Απριλίου 1986 δημοσιεύτηκε άρθρο στην εφημερίδα Τα Νέα, σύμφωνα με το οποίο κρατούμενος των φυλακών Επταπυργίου μετήχθη εσκεμμένα στις φυλακές Κέρκυρας επειδή αρνήθηκε να ανακαλέσει τις καταγγελίες που είχε κάνει στη Γιαταγάνα για τις συνθήκες διαβίωσης στις φυλακές Επταπυργίου. Το άρθρο είχε ως αποτέλεσμα να διαταχθεί προκαταρκτική εξέταση η οποία ανατέθηκε στον αντεισαγγελέα Κωνσταντίνο Λογοθέτη στις 14 Απριλίου 1986. Αντικείμενο της έρευνας ήταν να διαπιστωθεί για ποιους λόγους και με ποιον τρόπο οι κρατούμενοι που είχαν καταγγείλει στη Γιαταγάνα τα γνωστά περιστατικά (βιασμοί κρατουμένων, διακίνηση ναρκωτικών, ξυλοδαρμοί, ληστείες, δωροδοκίες, ασέλγειες σωφρονιστικών υπαλλήλων εις βάρος κρατουμένων γυναικών) ανακάλεσαν με υπεύθυνες δηλώσεις το περιεχόμενο των καταθέσεών τους, καθώς και να διαπιστωθεί το αν όσοι αρνήθηκαν την ανάκληση των καταθέσεών τους κακοποιήθηκαν από σωφρονιστικούς υπαλλήλους και μετήχθησαν σε άλλες φυλακές. Τον Ιούλιο του 1986 ο Λογοθέτης μετά από ανάκριση δύο ημερών συνέταξε αναφορά προς τον προϊστάμενό του παρουσιάζοντας τους αντικειμενικούς λόγους για τους οποίους αδυνατούσε να φέρει σε πέρας το ανακριτικό του έργο, εάν άμεσα δεν λαμβάνονταν αναγκαία μέτρα. Η αναφορά Λογοθέτη δεν προωθήθηκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, ούτε λήφθηκε κάποιο από τα μέτρα που ζήτησε ο αντεισαγγελέας ώστε να διευκολυνθεί στο έργο του. Η έρευνα τελικά συνεχίστηκε από άλλον δικαστικό λειτουργό, ο οποίος αποφάνθηκε ότι οι καταγγελίες της Γιαταγάνα περί άσκησης πίεσης σε κρατούμενους να ανακαλέσουν τις αρχικές τους καταθέσεις είναι "μυθεύματα" κι ότι στις φυλακές Επταπυργίου "όλα βαίνουν καλώς". Στις 9 Σεπτεμβρίου 1986 η Γιαταγάνα έδωσε στον Τύπο επτασέλιδο κείμενο, στο οποίο ανέφερε πως εξάντλησε όλες τις νόμιμες διαδικασίες και βρήκε παντού αξεπέραστα εμπόδια και συνειδητή προσπάθεια να καλυφθούν πρόσωπα και καταστάσεις και έχοντας πλέον φθάσει σε αδιέξοδο, έκρινε αναγκαίο να απευθυνθεί στους δημοσιογράφους, προκειμένου να ενημερώσει την κοινή γνώμη.
Τον Απρίλιο του 1987 το πειθαρχικό συμβούλιο του Αρείου Πάγου επέβαλε τρίμηνη αργία στη Γιαταγάνα για υπηρεσιακές υπερβάσεις. Η Γιαταγάνα κατήγγειλε ότι αντιμετώπιζε εμπόδια στις ανακρίσεις για τις φυλακές Επταπυργίου, με αποτέλεσμα να μην έχει άλλη επιλογή από το να μην τηρήσει την υπηρεσιακή ιεραρχική οδό. Τον Αύγουστο του 1987 ανακοινώθηκε η απόφαση μετάθεσης της Γιαταγάνα από τη Θεσσαλονίκη στη Σύρο και του Λογοθέτη στα Ιωάννινα. Ο Τύπος χαρακτήρισε ως δυσμενείς και τιμωρητικές τις μεταθέσεις των δύο αντεισαγγελέων. Οι μεταθέσεις πραγματοποιήθηκαν στα τέλη του 1987.
Τον Σεπτέμβριο του 1988 η Γιαταγάνα κατήγγειλε τον έπαρχο Θήρας για παρέμβαση στο έργο της δικαστικής εξουσίας. Επίσης, την ίδια χρονιά κατέθεσε μήνυση για παράβαση καθήκοντος σε βάρος των προϊσταμένων της Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Αθηνών και της Εισαγγελίας Εφετών, επειδή "είχαν παραλείψει να ασκήσουν δίωξη εναντίον του Κοσκωτά". Στο επόμενο διάστημα η Γιαταγάνα μετατέθηκε από τη Σύρο στις Σέρρες. Το 1989 το κτιριακό συγκρότημα του Επταπυργίου έπαψε να χρησιμοποιείται και οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στις φυλακές Διαβατών που μόλις είχαν αποπερατωθεί. Τον Οκτώβριο του 1990, η Γιαταγάνα υπηρετώντας πλέον ως αντεισαγγελέας στις Σέρρες, προσκεκλημένη σε ραδιοφωνική εκπομπή κατήγγειλε τις παθογένειες του σωφρονιστικού συστήματος. Λόγω της βαρύτητας των καταγγελιών της, κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις στην υπηρεσία της.
Η μετέπειτα πορεία
Στις αρχές του 1995 παραιτήθηκε από το δικαστικό σώμα. Στη συνέχεια, άσκησε δικηγορία ως μέλος του δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης. Στις δημοτικές εκλογές Οκτωβρίου 2002 εξελέγη δημοτική σύμβουλος Θεσσαλονίκης με την παράταξη του Αγάπιου Σαχίνη "Θεσσαλονίκη Τώρα". Στις 7 Μαρτίου 2006 βραβεύτηκε από τον "σύνδεσμο για τα δικαιώματα της γυναίκας" με το βραβείο γυναικείας κοινωνικής προσφοράς "Αλίκη Γιωτοπούλου Μαραγκοπούλου". Στις δημοτικές εκλογές Οκτωβρίου 2006 εξελέγη δημοτική σύμβουλος Θεσσαλονίκης με την παράταξη του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου. Στις δημοτικές εκλογές Οκτωβρίου 2010 εξελέγη δημοτική σύμβουλος Θεσσαλονίκης με την παράταξη του Κωνσταντίνου Γκιουλέκα, από την οποία ανεξαρτητοποιήθηκε στις 26 Μαρτίου 2012. Στις βουλευτικές εκλογές Μαΐου 2012 εξελέγη βουλευτής με τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Στις βουλευτικές εκλογές Ιουνίου 2012 επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα. Στις 25 Μαρτίου 2014, με επιστολή της προς τον πρόεδρο της Βουλής, δήλωσε την ανεξαρτητοποίησή της. Στις βουλευτικές εκλογές Σεπτεμβρίου 2015 στήριξε επίσημα το ΚΚΕ. Απεβίωσε στις 30 Δεκεμβρίου 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Γκαρθία Χιμένεθ της Παμπλόνα
ο Γκαρθία Χιμένεθ (García Jiménez 835 - μετά από 882) ήταν ένας ιππότης του πρώιμου μεσαίωνα, του βασιλείου της Παμπλόνα. Σύμφωνα με τον Κώδικα της Ρόδας ήταν ο αδελφός του Ίνιγο Χιμένεθ από τη δυναστεία των Χιμένεθ και ήταν αντιβασιλέας και συμβασιλέας του βασιλείου κατά τη βασιλεία των Γκαρθία Ίνιγεθ και Φορτούν Γκαρθές.
Προέλευση και καταγωγή
Οι καταγεγραμμένες πηγές που αναφέρουν αυτόν τον χαρακτήρα είναι ελλιπείς και αντιφατικές, ειδικά όταν αναφέρονται τους προγόνους του. Με βάση ορισμένες από αυτές τις πηγές έχει παρουσιαστεί εναλλακτικά ως γιος, ως εγγονός ή ως δισέγγονος του Χιμένο της Παμπλόνα. Ο Κώδικας της Ρόδας, παρόλο που δεν αναφέρεται λεπτομερώς στον πατέρα του, υποδηλώνει ότι το επώνυμο του ήταν "Χιμένεθ", το οποίο οδηγεί επίσης στο επιχείρημα όπως ο Γκαρθία Χιμένεθ ήταν ο υιός του Χιμένο της Παμπλόνα. Ωστόσο, η υπόθεση αυτή δεν συμφωνεί με τη χρονολογική σειρά που προτείνεται για τους δύο αυτούς χαρακτήρες, αφού κατά τις αναφορές θα πρέπει να ήταν γεννημένοι με διαφορά σχεδόν εκατό χρόνων ο ένας από τον άλλο.
Επίσης, υπάρχει μια σύγχυση με αυτόν τον Γκαρθία Χιμένεθ (τον πιθανόν ονομαζόμενο Γκαρθία Ίνιγεθ) ως πιθανός απόγονος του Γκαρσί Χιμένεθ, τον μυθικό πρώτο βασιλιά του Σοβράρβε, που επίσης έζησε στο πρώτο μισό του 8ου αιώνα, και με τον οποίο συνδέονται άλλες πηγές και παραδόσεις.
Επιπλέον, υπάρχει και μια άλλη σύγχυση με τον Ίνιγο Χιμένεθ, τον αδελφό του Γκαρθία Χιμένεθ (τον πιθανόν ονομαζόμενο Γκαρθία Ίνιγεθ) και με τον προηγούμενο Ίνιγο Χιμένεθ (αποθανών πατέρα του Ίνιγο Αρίστα), τον πρώτο σύζυγο της μητέρας του Ονέκας, και παππού του βασιλιά Γκαρθία Ίνιγεθ.
Βασιλεία
Ο δυναστεία Χιμένεθ που αργότερα θα κυβερνήσει το βασίλειο της Ναβάρρας αρχικά είχε υπό την κυριαρχία της μια περιοχή στις ανατολικές περιοχές της Ναβάρρας γύρω από την Αϊβάρ και τη Σανγκουέσα, μέσα στο διακριτό βασίλειο της Παμπλόνα το οποίο κυβερνιούνταν από τους απογόνους του Ίνιγο Αρίστα. Ο Γκαρθία θεωρείται ότι διαδέχθηκε τον πατέρα του σε αυτό τον ρόλο, είτε κατά τη διάρκεια της ζωής του βασιλιά Γκαρθία Ίνιγεθ είτε του γιου του βασιλιά Φορτούν Γκαρθές, και αποκαλείται "βασιλιάς" από τον Κώδικα της Ρόδας, μέσα σε "ένα άλλο μέρος του βασιλείου" της Παμπλόνα.
Δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία πως ο Γκαρθία Χιμένεθ έπαιζε κάποιο ρόλο στη διακυβέρνηση του ευρύτερου βασιλείου. Ωστόσο, ένας τέτοιος ρόλος πιθανώς να του είχε ανατεθεί. Το 860, ο Φορτούν Γκαρθές γιος και διάδοχος του βασιλιά Γκαρθία Ίνιγεθ, φυλακίστηκε στην Κόρδοβα, και κρατήθηκε εκεί για 20 χρόνια. Η παραδοσιακή ημερομηνία θανάτου του Γκαρθία Ίνιγεθ το έτος 870 θα σήμαινε ότι υπάρχει μια de facto 10ετής μεσοβασιλεία πριν την επιστροφή του Φορτούν στο βασίλειο. Έχει προταθεί από τους ιστορικούς Πέρεθ δε Ουρβέλ και Λεβί-Προβενσάλ, πως ο Γκαρθία Χιμένεθ αποκαλούνταν "βασιλιάς", λόγω της υπηρεσία του ως αντιβασιλέας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, που διαρκεί μέχρι που σκοτώθηκε στην Αϊβάρ (το 882) σε μια μάχη εναντίον του Εμίρη της Κόρδοβας. Πάνω σε αυτή τη βάση μερικές φορές ο Γκαρθία ονομάζεται και Γκαρθία Β´. Ωστόσο έχουν εκφραστεί επιφυλάξεις για αυτή τη θεωρία από τον Κλαούδιο Σάντσεθ-Αλβόρνοθ, καθώς κατά μια εναλλακτική ανασύνθεση των γεγονότων, το έτος θανάτου του Γκαρθία Ίνιγεθ προσδιορίζεται μεταξύ των ετών 880 και 882, όταν δηλαδή επέστρεψε ο γιος του από την αιχμαλωσία στην Κόρδοβα, πράγμα που καθιστά το έτος θανάτου 882 του Γκαρθία Χιμένεθ να συμπίπτει με αυτό του ίδιου του Γκαρθία Ίνιγεθ, επιτρέποντας του έτσι να επιβιώνει και μετά την επιστροφή του γιου του, οπότε σε αυτή την περίπτωση δεν μεσολαβεί κάποιο μεσοδιάστημα. Υπάρχουν επίσης και αρκετές αναφορές για κάποιον Σάντσο (προφανώς γιο του Γκαρθία Ίνιγεθ και μικρότερο αδερφό του αιχμάλωτου Φορτούν) που τον θέλουν να έχει τον ρόλο του κύριου της Παμπλόνα ή "βασιλιά" κατά τις δεκαετίες του 860 και 870.
Το έτος 905 έγινε ένα πραξικόπημα κατά του Φορτούν Γκαρθές και η δυναστεία Χιμένεθ πήρε τον έλεγχο του το Βασίλειο της Παμπλόνα.
Οικογένεια
Για τους απογόνους του, υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες. Να σημειωθεί ότι ήταν ο πατέρας του Σάντσο Γκαρθές Α´ της Παμπλόνα, του πρώτου βασιλιά της ονομαζόμενης δυναστείας Χιμένεθ, που παραδοσιακά θεωρούταν ως ο αρχαιότερος γνωστός εκπρόσωπος της συγκεκριμένης γενεαλογίας. Σύμφωνα με τις καταγεγραμμένες πηγές, ο Γκαρθία Χιμένεθ παντρεύτηκε δύο φορές. Με την πρώτη του γυναίκα, Ονέκα Ρεβέγε της Σανγκέσα, είχε δύο παιδιά: Ο δεύτερος γάμος του ήταν με τη Δαδιλδίς του Παλιάρς, κόρη του κόμη Λούπο της Μπιγκόρρας και της Φακιλένας του Ρουέργκ, κόρη του Ραϋμόνδου Α´ κόμη της Τουλούζης. Από αυτό τον γάμο γεννήθηκαν:
Σημειώσεις
<references group="lower-alpha"/>
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Γούτσια Φρέι
Η Γούτσια Φρέι (πολωνικά: Łucja Frey), ή Γούτσια Φρέι-Γκότεσμαν (Łucja Frey-Gottesman) (3 Νοεμβρίου 1889 στο Λβουφ – 1942, άγνωστο), ήταν Πολωνή γιατρός και νευρολόγος, γνωστή για την περιγραφή του συνδρόμου που αργότερα πήρε το όνομά της. Ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες ακαδημαϊκές νευρολόγους στην Ευρώπη. Η Φρέι πέθανε κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος το 1942 στο Γκέτο του Λβουφ, σε ηλικία 53 ετών.
Βιογραφία
Η Γούτσια Φρέι γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1889 στο Λβουφ, τότε μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας της ήταν ο εργολάβος οικοδομής Σίμον Σίμχα Φρέι και η μητέρα της η Ντίνα (το γένος Βάινρεμπ). Η Φρέι και η οικογένειά της ήταν Εβραίοι. Φοίτησε σε χριστιανικό δημοτικό σχολείο μεταξύ 1896 και 1900. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Φραντσίσεκ-Γιούζεφ ως εξωτερική μαθήτρια το 1907. Μετά την αποφοίτησή της σπούδασε μαθηματικά και φιλοσοφία υπό τον καθηγητή Μάριαν Σμολουχόφσκι (1872-1917). Ήταν φοιτήτρια της φιλοσοφικής σχολής από το 1907 έως το 1912, αλλά μετά από πέντε χρόνια μετακόμισε στη Βαρσοβία και άρχισε να σπουδάζει ιατρική.
Η Φρέι σπούδασε ιατρική από το 1918 έως το 1923 και έλαβε το πτυχίο της ιατρικής στις 2 Ιουνίου 1923. Οι σπουδές της διακόπηκαν για ένα χρόνο λόγω του Πολωνο-Ουκρανικού Πολέμου.
Μετά την αποφοίτησή της συνέχισε την εργασία της ως βοηθός του καθηγητή Καζίμιες Οζεχόφσκι (1878–1942) στη νευρολογική κλινική του στη Βαρσοβία. Στα τέλη του 1928 άφησε τη Βαρσοβία για να επιστρέψει στο Λβουφ και παντρεύτηκε έναν δικηγόρο ονόματι Μόρντεχαϊ (Μάρεκ) Γκότεσμαν (1887, Κομάρνο – 1941). Από τον Μάιο του 1929 εργαζόταν σε νευρολογική κλινική στο Λβουφ, στην οδό Ραπαπόρτα, ως αναπληρώτρια ανώτερη σύμβουλος. Γέννησε την κόρη της, Ντανούτα, το 1930.
Μετά τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία στις 19 Σεπτεμβρίου 1939 και την επακόλουθη κατάληψη του Λβουφ, ο Μάρεκ Γκότεσμαν κατηγορήθηκε για αντεπαναστατικές δραστηριότητες και συνελήφθη από το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (ΛΚΕΥ). Τίποτα δεν είναι γνωστό για αυτόν μετά από αυτό το σημείο. Το 1941, υπό τη γερμανική κατοχή του Λβουφ, η Φρέι επανεγκαταστάθηκε στο γκέτο και αναγκάστηκε να εργαστεί στην κλινική του γκέτο στην οδό Ζαμαρστινόφσκα (Zamarstynowska) 112. Πιθανότατα δολοφονήθηκε μαζί με τους ασθενείς της κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης του γκέτο τον Αύγουστο του 1942 ή λίγο μετά την απέλασή της στο στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ. Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι αυτή ή κάποιος από τους συγγενείς της επέζησε.
Υπάρχουν πολλές αβεβαιότητες για τη ζωή της. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γιαντ Βασσέμ της Χέντβα Μπαλάτ, κουνιάδας της Φρέι, η Γούσια και ο Μάρεκ είχαν έναν γιο που ονομαζόταν Γιάκουμπ, ο οποίος γεννήθηκε το 1919. Αυτός είναι πιθανότατα ο Γιάκουμπ Γκότεσμαν, ο γιος του Μάρεκ Γκότεσμαν με την πρώτη του γυναίκα, Κλάρα Φίλιπ. Ο Γιάκουμπ σκοτώθηκε επίσης στο Ολοκαύτωμα, όπως και η μητέρα του, Κλάρα, και ο θετός πατέρας του, ο Δρ. Μίχαλ Σοκάλερ.
Αναγνώριση
Μέχρι το 2004, υπήρχαν μόνο σύντομα βιογραφικά άρθρα για τη ζωή της Φρέι: στα πολωνικά, σουηδικά και αγγλικά. Αυτές οι δημοσιεύσεις επανέλαβαν αποσπασματικά και σπάνια γεγονότα από την κλασική μονογραφία του Εουφέμιους Χέρμαν για τους Πολωνούς νευρολόγους. Νέα στοιχεία για την τραγική ζωή της δημοσιεύτηκαν στη βιογραφία της Μίριαμ Μόλτρεχτ. Ωστόσο, το όνομα της Φρέι συχνά παραλείπεται ή γράφεται λάθος (ως "Lucy" ή "Lucie"  ) σε πολλά σχολικά βιβλία και λεξικά. Οι ημερομηνίες γέννησης και θανάτου του Αυστριακού ιατρού και φυσιολόγου Μαξιμίλιαν φον Φρέι (1852-1932) δόθηκαν μερικές φορές εσφαλμένα ως δικές της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί νευρολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Εβραίοι από τη Γαλικία (Ανατολική Ευρώπη) Κατηγορία:Πολωνοεβραίοι που πέθαναν στο Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ
1101 Κληματίς
Η Κληματίς (Clematis) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,565. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο γένος φυτών.
Το Φάντασμα της Ελένα
Το Φάντασμα της Ελένα (Ισπανικά: El fantasma de Elena) είναι μια ισπανικής γλώσσας τηλενουβέλα που παράγεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες με βάση το τηλεοπτικό δίκτυο Telemundo Studios, του Μαϊάμι και του Μεξικού Argos Comunicación, παραγωγής του 2010. Είναι η νέα έκδοση της Χούλια, Βενεζουελανής τηλενουβέλας του 1983. Πρωταγωνιστούν Ελισαμπέτ Γκουτιέρρες, Σεγούντο Σερνάδας, Άνα Λαγιέβσκα και Φαμπιάν Ρίος.
1101 Κληματίς
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κληματίδος εκτιμάται σε 37,86 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1124. Η Κληματίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 41 λεπτά ή (σύμφωνα με δημοσίευση του 2010) μία φορά κάθε 34 περίπου ώρες, μία πολύ αργή περιστροφη.
Το Φάντασμα της Ελένα
Υπόθεση
Η Ελένα Λάφε είναι μια νέα, όμορφη και ταλαντούχα ιππέας. Αυτή και ο χήρος πατέρας της, Τομάς, διαχειρίζονται ένα μικρό αλλά εξαιρετικό ξενοδοχείο στην ακτή του Key West. Μεγαλωμένη στη σκιά του πατέρα της και μακριά από τη μητρική της οικογένεια, η Ελένα δεν γνώρισε ποτέ την αληθινή αγάπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ισπανόφωνες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
1101 Κληματίς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κληματις
Γέλων ο Συρακούσιος
Ο Γέλων ο Συρακούσιος (γιος του Δεινομένη, 5ος αιώνας π.Χ., πέθανε το 478 π.Χ.), ήταν τύραννος της Γέλας (491 π.Χ. - 485 π.Χ.) και ο πρώτος Τύραννος των Συρακουσών (485 π.Χ. - 478 π.Χ.), ο πρώτος της δυναστείας των Δεινομενιδών. Υπήρξε ένας από τους διαχρονικά ισχυρότερους ηγεμόνες των ελληνικών αποικιών της Μεγάλης Ελλάδας με ιδιαίτερη οικονομική και στρατιωτική ισχύ, ο οποίος ανέδειξε την πόλη των Συρακουσών σε υπερδύναμη. Είναι επίσης γνωστός για την καθοριστική μάχη της Ιμέρας, το 480 π.Χ., όταν διέσωσε την ανεξαρτησία των ελληνικών πόλεων στη Σικελία από την ισχυρή εκστρατευτική δύναμη των Καρχηδονίων.
Καταγωγή
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, πατέρας του Γέλωνα ήταν ο Δεινομένης. Ένας από τους προγόνους του, που καταγόταν από τη νήσο Τήλο, ακολούθησε τους Λινδίους οικιστές και συμμετείχε στην ίδρυση της Γέλας στη νότια Σικελία. Αργότερα ένας άλλος πρόγονος, ο Τηλίνης, κατά την παράδοση κατόρθωσε να καταπαύσει την εμφύλια διαμάχη που είχε ξεσπάσει στη Γέλα, με τη βοήθεια των Χθονίων Θεών, και από τότε οι απόγονοί του είχαν το αξίωμα των ιεροφαντών των θεών αυτών. Ο Γέλων είχε τρεις αδελφούς, τον Ιέρωνα Α΄, τον Θρασύβουλο, και τον Πολύζηλο, οι οποίοι υπήρξαν όλοι τύραννοι της πόλης των Συρακουσών σε διαφορετικές περιόδους.
Άνοδος στην εξουσία
Ο Γέλων ήταν αρχικά σωματοφύλακας του τυράννου της Γέλας Ιπποκράτη. συμμετείχε στις πολεμικές εκστρατείες της Γέλας εναντίον των διαφόρων ελληνικών πόλεων της Σικελίας αλλά και των αυτοχθόνων, και απέκτησε τη φήμη ιδιαίτερα ικανού στρατιώτη. Τα στρατιωτικά του επιτεύγματα ήταν τόσο εντυπωσιακά ώστε προήχθη σε διοικητή του ιππικού της Γέλας. Η Καλλίπολη, η Νάξος, οι Λεοντίνοι και η Ζάγκλη υποτάχθηκαν στον Ιπποκράτη και μόνο οι Συρακούσες διασώθηκαν μετά από συνθηκολόγηση με βαρείς όρους.
Όταν ο Ιπποκράτης σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον των γηγενών Σικελών, η εξουσία πέρασε στους γιούς του, όμως ο λαός δεν ήθελε τυραννίδα και επαναστάτησε εναντίον τους. Ο Γέλων εμφανίστηκε αρχικά ως προστάτης των γιων του Ιπποκράτη, όταν όμως κατέστειλε την επανάσταση κράτησε την εξουσία για τον εαυτό του (491 π.Χ.). Τώρα πια ήταν ο ηγεμόνας της Γέλας, της σικελικής Νάξου στα ανατολικά της Γέλας, της Ζάγκλης στα βορειοανατολικά, και της Καμάρινας στα νότια.
Τύραννος των Συρακουσών
Τα πρώτα 5 έτη της κυριαρχίας του Γέλωνα στη Γέλα και τις γειτονικές περιοχές ήταν ειρηνικά. Το 488 π.Χ. συμμετείχε στους 73ους Ολυμπιακούς αγώνες όπου και ανακηρύχθηκε νικητής στο αγώνισμα του τέθριππου, κάτι που συνέβαλε στην περαιτέρω δημοφιλία του. Αρκετά μετά, στους 75ους αγώνες του 480 π.Χ., είναι πιθανό πως ο Γέλων ήταν αυτός που έπεισε τον δρομέα Άστυλο τον Κροτωνιάτη να αγωνιστεί υπό την πόλη των Συρακουσών παρά της γενέτειρας του, τον Κρότωνα. Η νίκη του Γέλωνα αποτυπώνεται στην παρουσία παραστάσεων του τέθριππου στα περισσότερα νομίσματα της περιόδου που έζησε.
Το 485 π.Χ., η αριστοκρατία των Συρακουσών -οι λεγόμενοι γαμόροι (αττ. γεωμόροι)-, η οποία είχε εκδιωχθεί από τις Συρακούσες μετά από επανάσταση του λαού και των δούλων, συμμάχησε με τον Γέλωνα ο οποίος βάδισε κατά της πόλης και την κατέλαβε αμαχητί καθώς ο λαός των Συρακουσών δεν προέβαλε καμία αντίσταση. Ως τύραννος πλέον και των Συρακουσών, άφησε την πόλη της Γέλας υπό τη διοίκηση του αδερφού του, Ιέρωνα, χωρίς να δείχνει ιδιαίτερη φροντίδα γι’ αυτήν. Αντίθετα, σύμφωνα πάντα με τον Ηρόδοτο, ο Γέλων φρόντισε για τις Συρακούσες που γνώρισαν ιδιαίτερη ανάπτυξη. Έφερε όλους τους κατοίκους της Καμάρινας –την οποία κατέσκαψε– και τους έκανε πολίτες των Συρακουσών, και το ίδιο έκανε με τους μισούς και παραπάνω πολίτες της Γέλας. Συνέχισε την τακτική αυτή και όταν κατέκτησε τα Μέγαρα Υβλαία το 483 π.Χ., οπότε μετέφερε την αριστοκρατία της πόλης στις Συρακούσες και πούλησε δούλους τους υπόλοιπους κατοίκους έξω από τη Σικελία. Την ίδια αντιμετώπιση επιφύλαξε και στους Ευβοείς της Σικελίας καθώς δεν του ήταν αρεστή η παρουσία του απλού λαού στην πόλη.
Υπό την ηγεσία του Γέλωνα, οι Συρακούσες απέκτησαν ιδιαίτερη οικονομική και στρατιωτική δύναμη. Υπήρξε έντονη οικοδομική δραστηριότητα στην πόλη, ενώ ο Γέλων φρόντισε για τη δημιουργία ισχυρού μισθοφορικού στρατού, ο οποίος προερχόταν κυρίως από τις γηγενείς σικελικές φυλές. Ωστόσο περίπου 10.000 στρατιώτες ήταν Έλληνες από την κυρίως Ελλάδα. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει πως σε όλους αυτούς δόθηκαν πολιτικά δικαιώματα. Ο Γέλων ισχυροποιήθηκε ακόμα περισσότερο με τη σύναψη συμμαχίας με την ισχυρή πόλη του Ακράγαντα, την οποία επιστέγασε με τον γάμο του με τη Δαμαρέτη, κόρη του Θήρωνα ο οποίος ήταν ο ηγεμόνας της πόλης.
Περσικοί Πόλεμοι
μικρογραφία|Ιδεατή προσωπογραφία του Γέλωνα από τον Τζουζέππε Ορτολάνι στο βιβλίο του για τους επιφανείς άνδρες της Σικελίας (1819) Κατά τα γραπτά του Ηροδότου, το 481 π.Χ. ο Γέλων, ο οποίος θεωρούνταν ο ισχυρότερος Έλληνας ηγεμόνας, δέχτηκε αντιπροσωπεία από την κυρίως Ελλάδα, η οποία του ζήτησε να συμμετάσχει στον πόλεμο εναντίον των Περσών του Ξέρξη. Ο Γέλων αρχικά επέπληξε τους απεσταλμένους επειδή οι Έλληνες δεν τον βοήθησαν όταν πολεμούσε με τους Καρχηδονίους, με συνέπεια να κινδυνεύσει όλη η Σικελία να υποδουλωθεί στους βαρβάρους. Ύστερα προσφέρθηκε να βοηθήσει με 28.000 άνδρες, 200 πλοία και τροφοδοσία όλου του στρατού όσο διαρκούσε ο πόλεμος, υπό τον όρο ότι θα αναλάμβανε τη γενική αρχηγία των Ελλήνων. Ο απεσταλμένος της Σπάρτης απέρριψε την πρόταση και τότε ο Γέλων δήλωσε ότι θα αρκούνταν στην αρχηγία είτε του στρατού είτε του στόλου. Όταν ο απεσταλμένος της Αθήνας αντέδρασε με τη σειρά του ως προς τον στόλο, ο Γέλων είπε : «Ήρθατε εδώ έχοντας τους αρχηγούς, που δεν θα έχουν όμως ποιους να διατάξουν. Γυρίστε στην Ελλάδα και πείτε ότι η χρονιά δεν θά ‘χει άνοιξη» εννοώντας ότι όπως η άνοιξη είναι η καλύτερη εποχή του έτους έτσι κι ο στρατός του ήταν ο καλύτερος των Ελλήνων.
Οι απεσταλμένοι έφυγαν άπρακτοι αλλά ο Γέλωνας εκτιμούσε ότι οι Έλληνες δεν θα μπορούσαν να αναχαιτίσουν τους Πέρσες, οπότε θα ερχόταν η σειρά του. Δεν ήθελε όμως ούτε και να πολεμήσει υπό τις διαταγές των Λακεδαιμονίων, και έτσι αποφάσισε να ακολουθήσει καιροσκοπική πολιτική στέλνοντας απεσταλμένο του στους Δελφούς με πολλά χρήματα και την εντολή να παρακολουθεί την εξέλιξη των πραγμάτων. Η εντολή ήταν αν νικούσε ο Ξέρξης, να του προσέφερε τα χρήματα και γην και ύδωρ. Αν νικούσαν οι Έλληνες να γύριζε πίσω με τα χρήματα, όπως και έγινε.
Στην αφήγησή του ο Ηρόδοτος αναφέρει και την εκδοχή των Σικελιωτών: η απροθυμία του Γέλωνα να ενισχύσει τους Έλληνες στον πόλεμο εναντίον των Περσών, πιθανώς να σχετιζόταν και με τη σοβαρή απειλή των Καρχηδονίων στα δυτικά της Σικελίας. Περιμένοντας λοιπόν την επίθεσή τους «δεν μπορούσε να βοηθήσει τους Έλληνες και έστειλε τα χρήματα στους Δελφούς».
Μάχη της Ιμέρας
μικρογραφία|Αναπαράσταση της [[Μάχη της Ιμέρας (480 π.Χ.)|μάχης της Ιμέρας]] Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι αιτία της διαμάχης Σικελιωτών και Καρχηδονίων, η οποία κατέληξε στη μάχη της Ιμέρας, ήταν το γεγονός ότι ο πεθερός του Γέλωνα Θήρων, τύραννος του Ακράγαντα, έδιωξε από την Ιμέρα τον τύραννό της Τήριλλο, οπότε αυτός, επιζητώντας την επανάκτηση της Ιμέρας, συγκέντρωσε βαρβαρικό στράτευμα τριακοσίων χιλιάδων ανδρών με ηγέτη τους τον Καρχηδόνιο στρατηγό Αμίλκα του Άννωνος. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ελάχιστα για τη μάχη, μιλά για τη νίκη των Ελλήνων σχεδόν εν παρόδω και στέκεται μόνο στο γεγονός ότι ο Αμίλκας αυτοκτόνησε όταν είδε τον στρατό του να τρέπεται σε φυγή.
Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης είναι αυτός που μιλά για συμφωνημένη και συνδυασμένη επίθεση Περσών και Καρχηδονίων κατά των Ελλήνων της Ελλάδος και της Σικελίας και περιγράφει λεπτομερώς τη σύγκρουση. μικρογραφία|Τζουζέππε Κάρτα : Ο Γέλων επιστρέφει νικητής στις [[Συρακούσες μετά τη μάχη της Ιμέρας, πίνακας του 1853]] Σύμφωνα με τον Διόδωρο, το 480 π.Χ. η καρχηδονιακή δύναμη η οποία αριθμούσε 300.000 άνδρες (κάποιες σύγχρονες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 20.000) αποβιβάστηκε στην Πάνορμο (σημερινό Παλέρμο) στη βόρεια πλευρά της Σικελίας και προχώρησε προς τα ανατολικά με κατεύθυνση την Ιμέρα υπό τον Αμίλκα. Όταν πλησίασε στην πόλη, ο Αμίλκας οχυρώθηκε σε δύο στρατόπεδα, για το πεζικό και τα πλοία του, και απέκρουε με επιτυχία τις εξόδους των Ιμεραίων. Ο Γέλων, μαθαίνοντας τα νέα για τον κίνδυνο στον οποίο βρισκόταν ο σύμμαχός του Θήρωνας, εκστράτευσε και αυτός με μια δύναμη 50.000 πεζικού και 5.000 ιππικού με κατεύθυνση την Ιμέρα. Οχυρώθηκε κι αυτός σε στρατόπεδο και εμψύχωσε τους καταπτοημένους Ιμεραίους. Όταν στρατιώτες του συνέλαβαν αγγελιαφόρο των Σελινουντίων με επιστολή τους προς τον Αμίλκα, η οποία έλεγε ότι ορισμένη μέρα το ιππικό των τελευταίων θα ερχόταν σε βοήθειά του, διέταξε δικούς του ιππείς να προσποιηθούν ότι είναι οι Σελινούντιοι και να εισχωρήσουν στο εχθρικό στρατόπεδο.
Την ορισμένη μέρα οι ιππείς του Γέλωνα εξαπάτησαν τους φύλακες του στρατοπέδου των Καρχηδονίων, βρέθηκαν μέσα στο στρατόπεδο, σκότωσαν τον Αμίλκα που θυσίαζε και άρχισαν να καίνε τα πλοία, ενώ ο Γέλων ειδοποιημένος με σήματα, επιτέθη κατά του στρατοπέδου. Οι Καρχηδόνιοι βγήκαν να τον αντιμετωπίσουν και άρχισε άγρια και αμφίρροπη μάχη. Όταν όμως σηκώθηκαν ψηλά οι φλόγες από τα πλοία και μαθεύτηκε ο θάνατος του Αμίλκα, οι Καρχηδόνιοι τράπηκαν σε φυγή. Κατά τον Διόδωρο οι νεκροί έφτασαν τους 150.000 ενώ οι αιχμάλωτοι υπήρξαν πολλοί.
Ο Διόδωρος ισχυρίζεται επίσης ότι η μάχη της Ιμέρας διεξήχθη την ίδια μέρα με τη μάχη των Θερμοπυλών, ενώ τέσσερις αιώνες νωρίτερα, ο Ηρόδοτος είχε γράψει ότι συνέπεσε με την ημέρα της ναυμαχίας της Σαλαμίνας.
thumb|Ερείπια του ναού της Νίκης στην [[Ιμέρα. Οικοδομήθηκε από τον Θήρωνα εις ανάμνησιν της μάχης]]
Επικράτηση στη Σικελία και θάνατος
Ο Γέλωνας κράτησε τα πολυτιμότερα από τα άπειρα λάφυρα για να κοσμήσει τους ναούς των Συρακουσών και της Ιμέρας, αντάμειψε τους αριστεύσαντες στη μάχη, και μοίρασε τα υπόλοιπα λάφυρα και τους πολλούς αιχμαλώτους στους συμμάχους. Στον Ακράγαντα ειδικά το μέγα πλήθος τους χρησιμοποιήθηκε για την ανέγερση των περίλαμπρων ναών και σε άλλα δημόσια έργα καθώς και στην καλλιέργεια της γης.
Αμέσως μετά τη μάχη ήρθαν στον Γέλωνα πρεσβευτές από αντίπαλες σικελικές πόλεις ζητώντας συμφιλίωση. Ο Γέλων φέρθηκε επιεικώς προς όλους κι ετοιμάστηκε να εκστρατεύσει στην Ελλάδα κατά των Περσών αλλά ήρθε η είδηση για τη νίκη των Ελλήνων στη Σαλαμίνα και την αποχώρηση του Ξέρξη. Ματαίωσε τότε τα σχέδιά του και συγκάλεσε εκκλησία, διατάσσοντας να προσέλθουν όλοι ένοπλοι. Άοπλος αυτός και φορώντας μόνο ένα ιμάτιο απολογήθηκε για τη ζωή του και τα πεπραγμένα του στους Συρακουσίους που τον ζητωκραύγασαν για τα κατορθώματά του και τον θαύμασαν για το θάρρος του να διακινδυνεύσει έτσι μπροστά σε οπλισμένους πολίτες. Αλλά δεν τον θεωρούσαν τύραννο και με μια φωνή τον αποκάλεσαν όλοι ευεργέτη και σωτήρα και βασιλέα.
Το 478 π.Χ. δύο χρόνια μετά από τη μάχη της Ιμέρας και μετά από συνολική κυριαρχία 7 ετών στην πόλη των Συρακουσών, ο Γέλων αρρώστησε βαριά. Παρέδωσε την εξουσία στον αδελφό του Ιέρωνα και παρήγγειλε να εφαρμοστούν επακριβώς και στην περίπτωσή του οι νόμοι των Συρακουσών που απαγόρευαν τις πολυτελείς κηδείες. Όταν πέθανε όλοι οι κάτοικοι των Συρακουσών ακολούθησαν την εκφορά, διακόσια στάδια μακριά, και, παρά την παραγγελία του, τον τίμησαν ως ήρωα και έκτισαν μνημείο στον τάφο του.
Αποτίμηση
Η εικόνα του Γέλωνα που παραδίδει ο Ηρόδοτος, είναι αυτή του ικανότατου μεν αλλά αδίστακτου τυράννου, που σφετερίστηκε την εξουσία, ταλαιπώρησε πολλούς κατοίκους της Σικελίας και ενδεχομένως αδιαφόρησε για την τύχη του Ελληνισμού (βλ. ανωτ.κεφ. 2, 3, 4).
Ο Συρακούσιος ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ. Διόδωρος ο Σικελιώτης υπήρξε εγκωμιαστικός στην περιγραφή του: «Πολλοί συγγραφείς παραβάλλουν τη μάχη της Ιμέρας με τη μάχη των Πλαταιών και το στρατήγημα του Γέλωνα με τις επινοήσεις του Θεμιστοκλή, και δίνουν τα πρωτεία άλλοι στον πρώτο και άλλοι στον δεύτερο». Έφερε την ειρήνη στη Σικελία, ταπείνωσε τους Καρχηδονίους, κυβέρνησε το νησί με επιείκεια και δικαιοσύνη και οι πόλεις ευημερούσαν.
Η πρώτη σημαντική ενέργεια του Γέλωνα, ως προς την ελληνική και τη σικελική ιστορία, ήταν η επιλογή των Συρακουσών ως πρωτεύουσάς του, την οποία ανέδειξε στην ισχυρότερη ελληνική πόλη της δύσης. Εκμεταλλευόμενος τη γεωγραφική θέση της πόλης, η οποία βρισκόταν επί της νησίδας Ορτυγίας και συνδεόταν με την ξηρά μέσω μιας τεχνητής χερσονήσου του 6ου αιώνα π.Χ., κατασκεύασε τείχος το οποίο εκτεινόταν από την ξηρά έως τη νησίδα την οποία περίκλειε, κάνοντας έτσι την πόλη πρακτικά απόρθητη. Επιπλέον, εποίκησε την πόλη με την αριστοκρατία των άλλων πόλεων που είχε κατακτήσει, κάτι που έφερε οικονομική ευμάρεια, καθώς ένα σημαντικό ποσοστό των κατοίκων της ήταν πλέον πλούσιοι. Ανάμεσα στα άλλα έργα του στην πόλη, συγκαταλέγεται και το αρχαίο θέατρο της πόλης, καθώς και ο μεγαλοπρεπής ναός της Αθηνάς ο οποίος κτίστηκε μετά τη μάχη της Ιμέρας, με τα λάφυρα που περισυνελέγησαν.
Η άλλη σημαντική συνεισφορά του Γέλωνα ήταν η νίκη του στη μάχη της Ιμέρας εναντίον των Καρχηδονίων, νίκη ιδιαίτερα σημαντική λόγω του χρονικού σημείου κατά το οποίο επετεύχθη. Εάν η ισχυρή δύναμη των Καρχηδονίων κατάφερνε να υπερνικήσει τις δυνάμεις του Γέλωνα και του Θήρωνα, δεν θα υπήρχε πρακτικά τίποτα να τους σταματήσει να αποκτήσουν ολόκληρη τη Σικελία. Οι ελληνικές πόλεις της κυρίως Ελλάδας δεν θα ήταν σε θέση να στείλουν ενισχύσεις καθώς θα ήταν απασχολημένες με τον πόλεμο εναντίον των Περσών, ενώ αν πράγματι υπήρχε συνεργασία στο παρασκήνιο μεταξύ Καρχηδονίων και Περσών, οι ελληνικές δυνάμεις θα πιέζονταν πλέον από τα δύο άκρα, μια κατάσταση στην οποία πολύ πιθανώς δεν θα είχαν τις δυνάμεις να αντεπεξέλθουν. Μετά τη νίκη του Γέλωνα το 480 π.Χ., η Σικελία δεν απειλήθηκε ξανά από τους Καρχηδονίους παρά μόνο μετά από 70 έτη.
Κατά μία άποψη, η καλή φήμη γύρω από τον Γέλωνα σχηματίστηκε για να τον φέρει στο ίδιο επίπεδο με προηγούμενους ηγέτες με τον ίδιο τίτλο στην κυρίως Ελλάδα και την Ιωνία, όπως ο Κύψελος της Κορίνθου ή και ο Σόλων των Αθηνών. Στην πραγματικότητα, οι Συρακούσες του Γέλωνα δεν ήταν περισσότερο αξιόλογη πόλη απ' ό,τι άλλες μεγάλες πόλεις της κυρίως Ελλάδος, της Ιωνίας ή της Μεγάλης Ελλάδος. Η πραγματική της άνθιση ήλθε αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Συρακούσιοι Κατηγορία:Σικελοί τύραννοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Τζόαν Φοντέιν
Η Τζόαν Φοντέιν (αγγλικά Joan Fontaine, 22 Οκτωβρίου 1917 − 15 Δεκεμβρίου 2013 ) ήταν Βρετανίδα ηθοποιός και Αμερικανίδα υπήκοος από το 1943, γνωστή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ Ρεβέκκα του 1940 και Υποψίες του 1941, καθώς και για την αντιπαλότητα με την αδελφή της, την ηθοποιό Ολίβια Ντε Χάβιλαντ. Η Φοντέιν ήταν βραβευμένη με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Υποψίες και η μοναδική ηθοποιός που κέρδισε ποτέ `Οσκαρ για πρωταγωνιστικό ρόλο σε ταινία του Χίτσκοκ. Άλλες αξιομνημόνευτες ταινίες της είναι οι Γυναίκες (1939), Ο Πύργος του Πόνου (1943) και Το γράμμα μιας άγνωστης του 1948.
Βιογραφία
Η Τζόαν Ντε Μπουβουάρ Ντε Χάβιλαντ γεννήθηκε στο Τόκιο από Βρετανούς γονείς, τον δικηγόρο Ουόλτερ Ντε Χάβιλαντ και την ηθοποιό Λίλιαν Αυγούστα Ρουζ. Οι γονείς της χώρισαν όταν αυτή ήταν δύο χρονών και μεταφέρθηκε με τη μητέρα της και την αδελφή της Ολίβια στην Σαρατόγκα της Καλιφόρνιας. Η αντιπαλότητα με την αδελφή της υπήρχε απ' όταν ήταν μικρές και η έχθρα μεταξύ τους μεγάλωσε απ' τη στιγμή που διάλεξαν να γίνουν και οι δύο ηθοποιοί, τόσο ώστε να έχουν αποξενωθεί από το 1975. Η Τζόαν για να μην επισκιάσει την καριέρα της μεγάλης της αδελφής, όταν πήγε στο Χόλυγουντ πήρε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της μητέρας της και από τότε έγινε γνωστή ως Τζόαν Φοντέιν.
Οι πρώτες της ταινίες ήταν αδιάφορες ή σε δεύτερους ρόλους, είχε την τύχη όμως να την επιλέξει ο Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ το 1940 για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεταφορά του μυθιστορήματος της Δάφνης Ντι Μοριέ Ρεβέκκα με σκηνοθέτη τον Άλφρεντ Χίτσκοκ και συμπρωταγωνιστή τον Λόρενς Ολίβιε. Προτάθηκε για Όσκαρ εκείνη τη χρονιά, αλλά το έχασε απ' τη Τζίντζερ Ρότζερς. Η επόμενη χρονιά τη βρήκε ξανά υποψήφια για Όσκαρ, αυτή τη φορά είχε όμως αντίπαλο την αδελφή της, που ήταν επίσης υποψήφια με την ταινία Αύριο δεν θα ξημερώσει (Hold back the dawn, 1941). Κέρδισε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Υποψίες του 1941, υπερισχύοντας της Ντε Χάβιλαντ. Είχε άλλη μια υποψηφιότητα το 1943 για την ταινία Πεθαίνω από Αγάπη και την τύχη να δουλέψει με άλλους μεγάλους σκηνοθέτες όπως τον Μπίλι Γουάιλντερ, τον Μαξ Όφιλς, τον Φριτς Λανγκ και τον Ρόμπερτ Ρόσσεν. Αποσύρθηκε το 1966, κάνοντας σποραδικές εμφανίσεις στην τηλεόραση τα χρόνια που ακολούθησαν. Απεβίωσε το Δεκέμβριο του 2013 από φυσικά αίτια.
Επιλεγμένη φιλμογραφία
thumb|right|250px|Η Τζόαν Φοντέιν στο τρέιλερ της ταινίας του [[Άλφρεντ Χίτσκοκ Υποψίες (Suspicion, 1941).]]
Εμανουέλ Σανόν
Βιογραφία
Ο έφηβος Σανόν ξεχώρισε για την ταχύτητα και την εξυπνάδα στο παιχνίδι του και μέχρι το 1974 αγωνιζόταν για τον ποδοσφαιρικό σύλλογο της Αϊτής Δον Μπόσκο στο Πέτιονβιλ, ένα προάστιο της πρωτεύουσας Πορτ-ο-Πρενς. Με το σύλλογο κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1970–71. Με την εθνική ομάδα της Αϊτής προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 στη Γερμανία. Ήταν η μοναδική συμμετοχή του νησιωτικού κράτους από την Καραϊβική σε Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου. Σε αυτή τη διοργάνωση, ο Σανόν δημιούργησε αίσθηση στο πρώτο παιχνίδι. Πρώτος αντίπαλος της Αϊτής ήταν η Ιταλία, δευτεραθλήτρια κόσμου στην προηγούμενη διοργάνωση. Η νεοφερμένη Αϊτή δεν μπορούσε να υπολογίζει σε ευκαιρίες. Στις 15 Ιουνίου 1974, η Αϊτή έμεινε στο 0–0 στο ημίχρονο. Αμέσως μετά την επανάληψη στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου, ο Σανόν έδωσε προβάδισμα στην Αϊτή στο 46ο λεπτό. Ο τερματοφύλακας της Ιταλίας Ντίνο Τζοφ είχε περάσει 1.142 λεπτά χωρίς να δεχτεί γκολ από τις 20 Σεπτεμβρίου 1972. Η Αϊτή έχασε το παιχνίδι με 1–3. Στη συνέχεια η ομάδα έχασε από την Πολωνία με 0–7 και από την Αργεντινή με 1–4. Ο Σανόν σκόραρε ξανά στον τελευταίο αγώνα των ομίλων με την Αργεντινή σημειώνοντας το γκολ της παρηγοριάς. Έγινε ο μοναδικός σκόρερ της χώρας του σε Παγκόσμιο Κύπελλο μέχρι στιγμής. Το γεγονός αυτό δεν τον καταξίωσε μόνο ως έναν από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της χώρας του, αλλά έγινε και ένας από τους πιο δημοφιλείς. Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο μετακόμισε στη Μπέρσχοτ στο βελγικό πρωτάθλημα, όπου έμεινε μέχρι το 1980. Το 1979 κατέκτησε με την ομάδα του το Κύπελλο Βελγίου. Στη συνέχεια μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου αγωνίστηκε στους Σαν Ντιέγκο Σόκερς. Παραμένει κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της εθνικής ομάδας με 37 σε 65 αγώνες.
Από το 1983 έως το 1997 ήταν προπονητής σε διάφορα λύκεια και ποδοσφαιρικούς συλλόγους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από το 1999 έως το 2000 ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας της Αϊτής.
Ο Εμανουέλ Σανόν πέθανε τον Φεβρουάριο του 2008 στο Ορλάντο της Φλόριντας σε ηλικία 56 ετών από όγκο στο πάγκρεας. Στην κηδεία του στο Πορτ-ο-Πρενς, όλοι οι παίκτες από την Αϊτή που ήταν στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 παρευρέθηκαν και μετέφεραν το φέρετρό του.
Τίτλοι και διακρίσεις
Δον Μπόσκο Μπέρσχοτ Σαν Ντιέγκο Σόκερς Αϊτή Ατομικές διακρίσεις