cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δολοφονία της Σύλβια Λάικενς
Κακοποίηση
Σε μια άλλη περίπτωση, η Σύλβια ταπεινώθηκε, όταν ισχυρίστηκε ότι είχε αγόρι στο Λονγκ Μπιτς, το οποίο είχε γνωρίσει την άνοιξη του 1965, όταν η οικογένεια της ζούσε στην Καλιφόρνια. Σε απάντηση, η Γκέρτρουντ ρώτησε την κοπέλα αν είχε «κάνει ποτέ τίποτα με ένα αγόρι» και η Σύλβια - μην καταλαβαίνοντας το νόημά της φράσης της Μπανισέφσκι - απάντησε, «υποθέτω». Εξήγησε στην συνέχεια ότι είχε πάει για πατινάζ με κάποια αγόρια εκεί, ενώ με το αγόρι της είχε επισκεφτεί μια φορά ένα πάρκο στην παραλία. Συνεχίζοντας τη συζήτηση με την Τζένη και τη Στέφανι, η Σύλβια ανέφερε ότι κάποτε είχε ξαπλώσει κάτω από τα σκεπάσματα με τον φίλο της. Όταν το άκουσε αυτό, η Γκέρτρουντ ρώτησε: "Γιατί το έκανες αυτό, Σύλβια;" Η Σύλβια απάντησε: «Δεν ξέρω» και ανασήκωσε τους ώμους της. Αρκετές μέρες αργότερα, η Γκέρτρουντ άνοιξε ξανά το θέμα λέγοντάς στην κοπέλα: «''Σίγουρα μεγάλωσε η κοιλιά σου, Σύλβια. Φαίνεται ότι θα κάνεις μωρό''». Η Σύλβια σκέφτηκε ότι η Μπανισέφσκι αστειευόταν μαζί της και απάντησε: «Ναι, σίγουρα έχει μεγαλώσει. Απλώς θα πρέπει να κάνω δίαιτα».
Η Γκέρτρουντ τότε ενημέρωσε την Σύλβια και τα άλλα κορίτσια του σπιτιού, ότι όποτε «έκαναν κάτι» με ένα αγόρι, θα ήταν βέβαιο ότι θα συλλάμβαναν παιδί. Στη συνέχεια κλώτσησε την Σύλβια στα γεννητικά της όργανα. Η Πόλα, η οποία ήταν ήδη έγκυος τριών μηνών και ζήλευε επίσης την Σύλβια, συμμετείχε στη συνέχεια στην κακοποίηση της. Την έριξε από την καρέκλα και στο πάτωμα της κουζίνας, και της είπε φωνάζοντας: "Δεν είσαι άξια να κάθεσαι ούτε σε μια καρέκλα!"
Σε μια άλλη περίπτωση, καθώς η οικογένεια έτρωγε δείπνο, η Γκέρτρουντ, η Πόλα και ένα αγόρι της γειτονιάς ονόματι Ράντι Γκόρντον Λέπερ, τάισαν με το ζόρι την Σύλβια ένα λουκάνικο γεμάτο καρυκεύματα, όπως μουστάρδα, κέτσαπ και μπαχαρικά. Ως αποτέλεσμα, η κοπέλα έκανε εμετό και αργότερα την ανάγκασαν να φάει το ξερατό της.
Ως αντίποινα της για παρόμοιες κατηγορίες, η Σύλβια διέδωσε στο λύκειο ότι η Στέφανι και η Πόλα Μπανισέφσκι ήταν πόρνες.
Ενώ ήταν στο σχολείο, η Στέφανι έμαθε από ένα μαθητή ότι η Σύλβια είχε ξεκινήσει να διαδίδει φήμες για εκείνη. Όταν επέστρεψε στο σπίτι εκείνη την ημέρα, η Στέφανι ρώτησε την Σύλβια για το ζήτημα και εκείνη παραδέχτηκε ότι το είχε κάνει. Η Στέφανι της έριξε μια μπουνιά αλλά η Σύλβια της ζήτησε συγγνώμη κλαίγοντας, και η Στέφανι άρχισε επίσης να κλαίει. Ωστόσο, όταν το αγόρι της Στέφανι, ο 15χρονος Κόι Ράντολφ Χάμπαρντ, άκουσε τη φήμη, επιτέθηκε βάναυσα στην Σύλβια, γρονθοκοπώντας την, χτυπώντας το κεφάλι της στον τοίχο και ρίχνοντας την στο πάτωμα. Όταν η Γκέρτρουντ έμαθε τι είχε συμβεί, χτύπησε και εκείνη την Σύλβια με βέργα.
Σε μια άλλη περίπτωση, η Πόλα χτύπησε την Σύλβια στο πρόσωπο με τέτοια δύναμη που έσπασε τον καρπό της, έχοντας επικεντρώσει τα χτυπήματα της κυρίως στα δόντια και στα μάτια της κοπέλας. Αργότερα, η Πόλα χρησιμοποίησε το γύψο της για να χτυπήσει περαιτέρω την Σύλβια. Η Γκέρτρουντ κατηγόρησε επανειλημμένα και ψευδώς την Σύλβια για ασωτία και πορνεία. Στην πορεία η Μπανισέφσκι ανάγκαζε περιστασιακά την Τζένη να χτυπάει την αδερφή της, και χτυπούσε και την Τζένη αν δεν συμμορφωνόταν.
Ο Κόι Χάμπαρντ και αρκετοί από τους συμμαθητές του επισκέπτονταν συχνά την κατοικία Μπανισέφσκι για να βασανίσουν τόσο σωματικά όσο και λεκτικά την Σύλβια, συχνά συνεργαζόμενοι με τα μέλη της οικογένειας. Με την ενεργή ενθάρρυνση της Γκέρτρουντ, αυτά τα παιδιά της γειτονιάς χτυπούσαν τακτικά την Λάικενς, μερικές φορές τη χρησιμοποιούσαν ως σάκο εξάσκησης για βίαιες συνεδρίες τζούντο, τρυπώντας το σώμα της, καίγοντας το δέρμα της με αναμμένα τσιγάρα πάνω από 100 φορές, και τραυματίζοντας σοβαρά τα γεννητικά της όργανα. Για να διασκεδάσει την Γκέρτρουντ και τους έφηβους συνεργούς της, η Σύλβια αναγκάστηκε κάποια στιγμή να γδυθεί μπροστά τους στο οικογενειακό σαλόνι και να αυνανιστεί με ένα γυάλινο μπουκάλι Pepsi-Cola παρουσία τους. Η Γκέρτρουντ σε αυτή την περίπτωση δήλωσε σε όλους τους παρευρισκόμενους ότι αυτή η πράξη ταπείνωσης έγινε για να «αποδείξει η Σύλβια στην Τζένη τι είδους κορίτσι είναι».
Η Γκέρτρουντ τελικά απαγόρευσε στην Σύλβια να πάει στο σχολείο, όταν εκείνη ομολόγησε ότι είχε κλέψει μια στολή γυμναστικής από το σχολείο επειδή η Μπανισέφσκι αρνήθηκε να της αγοράσει τα ρούχα. Για αυτήν την πράξη κλοπής, η Γκέρτρουντ χτύπησε την Σύλβια με μια αστυνομική ζώνη. Στη συνέχεια, η Γκέρτρουντ άρχισε να μιλά για τις "συνέπειες" του προγαμιαίου σεξ προτού κλωτσήσει επανειλημμένα την Λάικενς στα γεννητικά της όργανα. Ωστόσο η Στέφανι υπερασπίστηκε την κοπέλα, φωνάζοντας: "Δεν έκανε τίποτα!" Στη συνέχεια, η Μπανισέφσκι έκαψε τα δάχτυλα της Σύλβιας με σπίρτα πριν την χτυπήσει περαιτέρω με την ζώνη. Λίγες μέρες αργότερα, η Γκέρτρουντ χτύπησε επανειλημμένα την Τζένη με τη ζώνη, επειδή έκλεψε ένα παπούτσι τένις από το σχολείο για να το φορέσει στο δυνατό της πόδι.
Αναταραχή
Οι αδελφές Λάικενς φοβόντουσαν να ειδοποιήσουν τα μέλη της οικογένειας τους και τους καθηγητές στο σχολείο τους για τα αυξανόμενα περιστατικά κακοποίησης και παραμέλησης που υπέφεραν, καθώς πίστευαν ότι κάτι τέτοιο θα επιδείνωνε απλώς την κατάσταση. Η Τζένη κρατούσε το στόμα της κλειστό, καθώς είχε απειληθεί από τη Γκέρτρουντ ότι η ίδια θα βασανιζόταν στον ίδιο βαθμό με την αδερφή της αν το έκανε. Η Τζένη δέχτηκε επίσης εκφοβισμό από κορίτσια της γειτονιάς, εκτός την περιστασιακή γελοιοποίηση και τον ξυλοδαρμό που υπέφερε όποτε αναφερόταν στην κατάσταση της Σύλβια.
Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1965, τόσο ο Λέστερ όσο και η Ελίζαμπεθ Λάικενς επέστρεφαν περιστασιακά στην Ιντιανάπολις για να επισκεφτούν τις κόρες τους, όποτε το πρόγραμμα τους παρείχε αυτή την ευκαιρία. Η τελευταία φορά που ο Λέστερ και η Ελίζαμπεθ επισκέφτηκαν τις κόρες τους ήταν στις 5 Οκτωβρίου του 1965. Σε αυτήν την περίπτωση, κανένα από τα κορίτσια δεν έδειξε ορατά σημάδια αγωνίας σχετικά με την κακομεταχείριση τους στους γονείς τους. Αυτό πιθανόν συνέβη επειδή η συνάντηση έγινε ενώπιον της Γκέρτρουντ και των παιδιών της. Σχεδόν αμέσως αφού ο Λέστερ και η Ελίζαμπεθ έφυγαν από το σπίτι της Μπανισέφσκι, η Γκέρτρουντ απευθύνθηκε προς την Σύλβια λέγοντας: «Τι θα κάνεις τώρα, Σύλβια; Τώρα έφυγαν!»
Σε μια περίπτωση τον Σεπτέμβριο, τα κορίτσια συνάντησαν τη μεγαλύτερη παντρεμένη αδερφή τους, Νταϊάνα Σούμεϊκερ, σε ένα τοπικό πάρκο. Τόσο η Τζένη όσο και η Σύλβια ενημέρωσαν την αδελφή τους για την κακοποίηση που υπέφεραν από την Γκέρτρουντ, προσθέτοντας ότι η Σύλβια στοχοποιούνταν περισσότερο στην σωματική κακοποίηση και σχεδόν πάντα για πράγματα που ούτε καν είχε πει και δεν είχε κάνει. Καμία αδελφή δεν ανέφερε την πραγματική διεύθυνση όπου διέμεναν και, αρχικά, η Νταϊάνα πίστευε ότι οι αδερφές της πρέπει να υπερέβαλλαν στους ισχυρισμούς τους σχετικά με το εύρος της κακομεταχείρισής τους.
Λίγο μετά από αυτό το περιστατικό, ο πατέρας ενός αγοριού της γειτονιάς με το όνομα Μάικλ Τζον Μονρόε τηλεφώνησε στο σχολείο για να καταγγείλει ανώνυμα ότι ένα κορίτσι με ανοιχτές πληγές σε όλο της το σώμα ζούσε στο σπίτι των Μπανισέφσκι. Καθώς η Σύλβια δεν είχε πάει σχολείο για αρκετές ημέρες, μια σχολική νοσοκόμα επισκέφτηκε την οικία για να διαπιστώσει αν ίσχυαν αυτοί οι ισχυρισμοί. Η Γκέρτρουντ είπε στη νοσοκόμα ότι η Σύλβια είχε φύγει από το σπίτι της την προηγούμενη εβδομάδα και ότι δεν γνώριζε που βρισκόταν, προσθέτοντας ότι η κοπέλα ήταν "εκτός ελέγχου" και ότι οι ανοιχτές πληγές της ήταν αποτέλεσμα της άρνησης της Λάικενς να διατηρήσει την προσωπική της υγιεινή. Η Μπανισέφσκι υποστήριξε περαιτέρω ότι η Σύλβια ήταν κακή επιρροή τόσο για τα δικά της παιδιά όσο και για την αδερφή της. Το σχολείο δεν έκανε περαιτέρω έρευνες σχετικά με την ευημερία της κοπέλας.
Ο Ρέιμοντ και η Φίλις Βερμίλιον, ένα μεσήλικο ζευγάρι που ζούσε κοντά στο σπίτι της οικογένειας Μπανισέφσκι, θεωρούσε την Γκέρτρουντ ιδανική για την φροντίδα των αδερφών Λάικενς καθώς είχαν επισκεφτεί την κατοικία Μπανισέφσκι δύο φορές, ενώ ήταν παρών οι δυο αδελφές. Ωστόσο και στις δύο περιπτώσεις, το ζεύγος Βερμίλιον είδε την Πόλα να κακοποιεί σωματικά την Σύλβια, η οποία και τις δύο φορές είχε μαυρισμένα μάτια. Επίσης άκουσαν την Γκέρτρουντ να καυχιέται για την κακομεταχείριση του κοριτσιού. Κατά τη δεύτερη επίσκεψή τους υπέθεσαν απλώς ότι οι αδελφές Λάικενς ήταν από την φύση τους εξαιρετικά πράες και υπερβολικά ήσυχες και δεν ανέφεραν ποτέ την εμφανή κακομεταχείριση της Σύλβια στις αρχές.
Ο αιδεσιμότατος Ρόι Τζούλιαν επισκέφθηκε τον Σεπτέμβριο την οικογένεια Μπανισέφσκι. Καθισμένος με την Γκέρτρουντ στο σαλόνι άκουσε την 37χρονη γυναίκα να διαμαρτύρεται μεταξύ άλλων για τις μεγάλες καθυστερήσεις στην πληρωμή της διατροφής από τους πρώην συζύγους της, για τα πολλά προβλήματα υγείας που βασάνιζαν την ίδια και για τα προβλήματα που είχε με τα παιδιά. Το χειρότερο δε απ’ όλα ήταν η Σύλβια Λάικενς, η οποία «το έσκαζε συνεχώς από το σχολείο και έκανε “εξυπηρετήσεις” σε μεγαλύτερους άντρες με αντάλλαγμα τα λεφτά»! H Τζένη, τρομοκρατημένη από τις συνεχείς απειλές, επιβεβαίωσε τους ισχυρισμούς της Γκέρτρουντ και ο σοκαρισμένος κληρικός, αφού προσευχήθηκε μαζί με την Μπανισέφσκι, έφυγε.
Την 1η Οκτωβρίου του 1965, η Νταϊάνα ανακάλυψε ότι οι αδερφές της βρίσκονταν στην κατοικία Μπανισέφσκι. Επισκέφτηκε το διαμέρισμα σε μια προσπάθεια να ξεκινήσει τακτική επαφή μαζί τους. Παρόλα αυτά, η Γκέρτρουντ, δεν της επέτρεψε να μπει, δηλώνοντας ότι «έλαβε άδεια» από τους γονείς τους να μην αφήσει κανένα από τα κορίτσια να την συναντήσει. Στη συνέχεια διέταξε την Νταϊάνα να φύγει. Περίπου δύο εβδομάδες αργότερα, η Νταϊάνα συνάντησε τυχαία την Τζένη, κοντά στο σπίτι των Μπανισέφσκι και την ρώτησε αν είναι καλά η Σύλβια. Εκείνη της απάντησε: «Δεν μπορώ να σου πω γιατί θα μπω σε μπελάδες».
Κλιμάκωση
Λόγω της αύξησης, της συχνότητας και της βαρβαρότητας των βασανιστηρίων και της κακομεταχείρισης που δεχόταν η Σύλβια, σταδιακά απέκτησε ακράτεια. Της αρνήθηκαν οποιαδήποτε πρόσβαση στο μπάνιο, αναγκαζόμενη να κατουράει τον εαυτό της. Ως μορφή τιμωρίας για την ακράτεια της, στις 6 Οκτωβρίου του 1965, η Μπανισέφσκι έκλεισε την Σύλβια στο υπόγειο και την έδεσε. Συχνά την άφηναν γυμνή και χωρίς φαγητό και το νερό. Περιστασιακά, την έδεναν στο κιγκλίδωμα της σκάλας του υπογείου με τα πόδια της μόλις να ακουμπούν στο έδαφος.
Τις εβδομάδες πριν από το κλείδωμα της Σύλβια στο υπόγειο, η Γκέρτρουντ είχε γίνει περισσότερο κακοποιητική απέναντι στην δύστυχη κοπέλα. Περιστασιακά ισχυριζόταν ψευδώς στα παιδιά της ότι είτε η ίδια, είτε ένα από αυτά δεχόταν ευθείες προσβολές από την Σύλβια, προσπαθώντας να τους προκαλέσει να της επιτεθούν λεκτικά και σωματικά. Σε μια περίπτωση, η Γκέρτρουντ κράτησε ένα μαχαίρι και προκάλεσε την Σύλβια να «της επιτεθεί». Όμως η κοπέλα απάντησε ότι δεν ήξερε πώς να αμυνθεί. Σε απάντηση, η Μπανισέφσκι προκάλεσε μια ελαφριά πληγή στο πόδι της Λάικενς.
Σε μια περίπτωση, η Γκέρτρουντ και ο δωδεκάχρονος γιος της, Τζον Τζούνιορ, πασάλειψαν με ούρα και περιττώματα από την πάνα του ενός έτους γιου της Μπανισέφσκι το στόμα της Σύλβια. Κατόπιν της έδωσαν ένα φλιτζάνι μισογεμάτο με νερό και της είπαν αυτό ήταν το μόνο που θα έπαιρνε για το υπόλοιπο της ημέρας.
Στις 22 Οκτωβρίου του 1965, ο Τζον Μπανισέφσκι Τζούνιορ βασάνισε την Σύλβια προσφέροντας της ένα μπολ με σούπα με την προϋπόθεση ότι θα την έτρωγε με τα δάχτυλα της. Όταν η κοπέλα προσπαθούσε να το πιάσει ο Τζον τραβούσε γρήγορα το μπολ. Σε αυτό το στάδιο η Σύλβια έπασχε από ακραίο υποσιτισμό. Η Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι τελικά επέτρεψε στην κοπέλα να κοιμηθεί στον επάνω όροφο, με την προϋπόθεση ότι θα σταματούσε να βρέχει το στρώμα της. Εκείνο το βράδυ, η Σύλβια ψιθύρισε στην Τζένη να της δώσει κρυφά ένα ποτήρι νερό πριν αποκοιμηθεί.
Το επόμενο πρωί, η Γκέρτρουντ ανακάλυψε ότι η Σύλβια είχε κατουρηθεί πάνω της. Ως τιμωρία, αναγκάστηκε να βάλει ένα άδειο γυάλινο μπουκάλι κόκα-κόλα στον κόλπο της παρουσία των παιδιών της Μπανισέφσκι, προτού η Γκέρτρουντ τη διατάξει να μπει στο υπόγειο.
Λίγο αργότερα, η Γκέρτρουντ φώναξε στην Σύλβια να έρθει στην κουζίνα και στη συνέχεια την διέταξε να γδυθεί. Κατόπιν της είπε: «Έχεις σταμπάρει τις κόρες μου, και τώρα θα σε σταμπάρω εγώ». Αμέσως μετά άρχισε να χαράζει στην κοιλιά της Σύλβια με μια πυρωμένη βελόνα τις εξής λέξεις: «ΕΙΜΑΙ ΠΟΡΝΗ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΓΙ' ΑΥΤΟ».
Επειδή όμως η Γκέρτρουντ δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει το μαρκάρισμα, έδωσε εντολή σε ένα από τα παιδιά της γειτονιάς που ήταν παρόντα, τον 14χρονο Ρίτσαρντ Ντιν Χομπς, να ολοκληρώσει τη χάραξη των λέξεων στο δέρμα της Σύλβια καθώς πήγαινε την Τζένη σε ένα κοντινό παντοπωλείο. Καθώς ο Χομπς συνέχισε να μαρκάρει το κείμενο στην κοιλιά της Λάικενς, εκείνη έσφιγγε τα δόντια της και βόγκαγε από τους πόνους. Τόσο ο Χομπς όσο και η 10χρονη Σίρλεϊ Μπανισέφσκι οδήγησαν στη συνέχεια την Σύλβια στο υπόγειο όπου ο καθένας χρησιμοποίησε ένα πυρωμένο μπουλόνι αγκύρωσης σε μια προσπάθεια να χαράξουν το γράμμα "Σ" κάτω από το αριστερό στήθος της κοπέλας. Ωστόσο δεν τα κατάφεραν πλήρως, καθώς αυτό το βαθύ έγκαυμα έμοιαζε με τον αριθμό 3.
Η Γκέρτρουντ αργότερα χλεύασε την Λάικενς ισχυριζόμενη ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να παντρευτεί λόγω των λέξεων που ήταν χαραγμένες στο στομάχι της, δηλώνοντας: «Σύλβια, τι θα κάνεις τώρα; ''Δεν μπορείς να παντρευτείς πλέον. Τι σκοπεύεις να κάνεις;» Κλαίγοντας, η Σύλβια απάντησε: «Υποθέτω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα''». Αργότερα εκείνη την ημέρα, η Σύλβια αναγκάστηκε να επιδείξει το χαραγμένο μήνυμα σε παιδιά της γειτονιάς, με τη Μπανισέφσκι να ισχυρίζεται ότι είχε λάβει την επιγραφή σε ένα όργιο.
Εκείνο το βράδυ, η Σύλβια εκμυστηρεύτηκε στην αδερφή της: «Τζένη, ξέρω ότι δεν θέλεις να πεθάνω, αλλά θα πεθάνω. Μπορώ πλέον να το πω.»
Την επόμενη μέρα, η Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι ξύπνησε την Σύλβια και μετά την ανάγκασε να γράψει ένα γράμμα καθώς υπαγόρευε το κείμενο του, με σκοπό να παραπλανήσει τους γονείς της για να πιστέψουν ότι η κόρη τους το είχε σκάσει από την οικία των Μπανισέφσκι. Η επιστολή έγραφε τα εξής:
«Προς τον κύριο και την κυρία Λάικενς.
''Τη νύχτα ακολούθησα μία συμμορία αγοριών. Είπαν ότι θα με πλήρωναν αν τους έδινα κάτι. Έτσι μπήκα στο αυτοκίνητο και όλοι πήραν αυτό που ήθελαν … και όταν τελείωσαν, με χτύπησαν γεμίζοντας με πληγές και σημάδια όλο μου το σώμα. Επίσης έγραψαν στην κοιλιά μου τη φράση «ΕΙΜΑΙ ΠΟΡΝΗ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΙΦΑΝΗ ΓΙ' ΑΥΤΟ».''
''Έκανα τα πάντα για να εξοργίζω την Γκέρτι και κόστισα σε εκείνη περισσότερα χρήματα απ’ όσα έχει. Έσκισα ένα στρώμα και ούρησα πάνω του. Επίσης στοίχισα στην Γκέρτι χρήματα για γιατρούς, τα οποία δεν μπορεί να πληρώσει κι εξόργιζα συνεχώς την ίδια και όλα τα παιδιά…''».
Αφού ολοκλήρωσε τη συγγραφή της επιστολής, η Σύλβια δέθηκε ξανά στο κάγκελο της σκάλας και η Μπανισέφσκι της πρόσφερε κράκερς για να φάει, αλλά εκείνη τα αρνήθηκε, λέγοντας: «Δώσε τα στο σκύλο να τα φάει, δεν τα θέλω». Σε απάντηση, η Γκέρτρουντ της τα έβαλε με το ζόρι στο στόμα της και έπειτα αυτή και ο Τζον Μπανισέφσκι τη χτυπήσαν στο σώμα και ιδιαίτερα γύρω από το στομάχι.
25 – 26 Οκτωβρίου του 1965
Στις 25 Οκτωβρίου, η Σύλβια προσπάθησε να δραπετεύσει από το υπόγειο αφού άκουσε μια συνομιλία μεταξύ της Γκέρτρουντ και γιου της του Τζον, σχετικά με το σχέδιο της να την εγκαταλείψει για να πεθάνει. Προσπάθησε να διαφύγει στην εξώπορτα. Ωστόσο, λόγω των εκτεταμένων τραυματισμών και της γενικής αδυναμίας της, η Γκέρτρουντ την έπιασε πριν προλάβει να βγει έξω. Στη συνέχεια, η Σύλβια έλαβε ένα κράκερ για να φάει, αλλά δεν μπορούσε να καταναλώσει το φαγητό λόγω της ακραίας κατάστασης αφυδάτωσης στην οποία βρισκόταν ο οργανισμός της. Η Μπανισέφσκι έβαλε με το ζόρι το κράκερ στο στόμα της πριν χτυπήσει επανειλημμένα στο πρόσωπό με ένα κουρτινόξυλο έως ότου τα τμήματα του οργάνου λυγίσουν σε ορθές γωνίες. Στη συνέχεια, ο Κόι Χάμπαρντ πήρε το κουρτινόξυλο από τη Γκέρτρουντ και χτύπησε τη Λάικενς για άλλη μια φορά, αφήνοντας την αναίσθητη. Στη συνέχεια, η Γκέρτρουντ έσυρε την Σύλβια στο υπόγειο.
Θάνατος
Μέχρι το πρωί της 26ης Οκτωβρίου του 1965, η Σύλβια δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει κατανοητά ούτε να συντονίσει σωστά την κίνηση των άκρων της. Η Γκέρτρουντ μετέφερε τη Σύλβια στην κουζίνα και, έχοντας ακουμπήσει την πλάτη της σε έναν τοίχο, προσπάθησε να της ταΐσει ένα ντόνατς και ένα ποτήρι γάλα. Έριξε την Σύλβια στο πάτωμα με απογοήτευση επειδή εκείνη δεν μπόρεσε να μεταφέρει σωστά το ποτήρι με το γάλα στα χείλη της. Στη συνέχεια επέστρεψε στο υπόγειο.
Λίγο αργότερα, η Σύλβια έπεσε σε παραλήρημα, και γκρίνιαζε και μουρμούριζε επανειλημμένα. Όταν η Πόλα της ζήτησε να απαγγείλει το αγγλικό αλφάβητο, η Σύλβια μπόρεσε να αρθρώσει τα τέσσερα πρώτα γράμματα αλλά δεν μπόρεσε να σηκωθεί από το έδαφος. Σε απάντηση, η Πόλα την απείλησε ότι αν δεν σταθεί όρθια, θα πηδούσε πάνω της με ένα άλμα εις μήκος. Έπειτα η Γκέρτρουντ διέταξε την Σύλβια που είχε αφοδεύσει, να καθαριστεί.
Εκείνο το απόγευμα, αρκετοί από τους άλλους βασανιστές της Λάικενς συγκεντρώθηκαν στο υπόγειο. Η Σύλβια κούνησε τα χέρια της σε μια προφανή προσπάθεια να δείξει τα πρόσωπα των βασανιστών που μπορούσε να αναγνωρίσει, κάνοντας δηλώσεις όπως: «Είσαι ο. . . Ρίκι» και «Είσαι ο Γκέρτι» προτού η Γκέρτρουντ φωνάξει: «Σκάσε! Ξέρεις ποιος είμαι!" Λίγα λεπτά αργότερα, η Σύλβια προσπάθησε ανεπιτυχώς να δαγκώσει ένα σάπιο αχλάδι που της είχαν δώσει να φάει, δηλώνοντας ότι ένιωθε τη χαλαρότητα στα δόντια της. Στο άκουσμα αυτό, η Τζένη απάντησε: «Δεν θυμάσαι, Σύλβια; Το μπροστινό σου δόντι έσπασε όταν ήσουν επτά ετών». Η Τζένη άφησε τη Σύλβια στο υπόγειο για να κάνει δουλειές κηπουρικής για τους γείτονες με την ελπίδα να κερδίσει χρήματα.
Σε μια προσπάθεια να πλύνει την Σύλβια, ο Τζον Μπανισέφσκι Τζούνιορ την έβρεξε γελώντας με ένα λάστιχο κήπου που έφερε στο σπίτι εκείνο το απόγευμα ο Ράντι Λέπερ κατόπιν αιτήματος της Γκέρτρουντ. Η Σύλβια προσπάθησε και πάλι απεγνωσμένα να βγει από το υπόγειο αλλά κατέρρευσε πριν προλάβει να φτάσει στις σκάλες. Ως απάντηση σε αυτή την προσπάθεια, η Γκέρτρουντ χτύπησε την κοπέλα στο κεφάλι πριν σταθεί όρθια. Λίγο μετά τις 17:30, ο Ρίτσαρντ Χομπς επέστρεψε στην κατοικία των Μπανισέφσκι και αμέσως πήγε στο υπόγειο. Γλίστρησε στις βρεγμένες σκάλες του υπογείου και έπεσε βαριά στο πάτωμα του υπογείου για να βρεθεί αντιμέτωπος με το θέαμα της Στέφανι να κλαίει και να αγκαλιάζει το αδυνατισμένο και πληγωμένο σώμα της Σύλβια αφού την είχε διατάξει η μητέρα της να καθαρίσει την κοπέλα.
Στη συνέχεια, η Στέφανι και ο Ρίτσαρντ αποφάσισαν να κάνουν στη Λάικενς ένα ζεστό μπάνιο με σαπούνι και να την ντύσουν με καινούργια ρούχα. Στη συνέχεια την έβαλαν σε ένα στρώμα σε ένα από τα υπνοδωμάτια καθώς η Σύλβια μουρμούρισε την τελευταία της επιθυμία ότι «ο μπαμπάς της ήταν εδώ» και ότι η Στέφανι θα την πήγαινε στο σπίτι. Η Στέφανι γύρισε τότε στη μικρότερη αδερφή της, Σίρλεϊ, αναφωνώντας: "Ω, θα είναι εντάξει!"
Όταν η Στέφανι συνειδητοποίησε ότι η Σύλβια δεν ανέπνεε πλέον, προσπάθησε να της κάνει ανάνηψη δίνοντας της το φιλί της ζωής, καθώς η Γκέρτρουντ φώναζε επανειλημμένα στα παιδιά στο σπίτι ότι η Λάικενς προσποιούταν την νεκρή. Η Σύλβια ήταν 16 ετών όταν τελικά υπέκυψε στα τραύματά της.
Σύλληψη
Η Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι χτύπησε αρχικά την Σύλβια με ένα βιβλίο, φωνάζοντας «Ψεύτρα! Ψεύτρα!» για να την ξυπνήσει. Ωστόσο, σύντομα πανικοβλήθηκε και έδωσε εντολή στον Ρίτσαρντ Χομπς να καλέσει την αστυνομία από ένα κοντινό καρτοτηλέφωνο. Όταν η αστυνομία έφτασε στη διεύθυνσή της περίπου στις 18:30, η Γκέρτρουντ οδήγησε τους αξιωματικούς στο αδυνατισμένο, και εκτενώς ταλαιπωρημένο και ακρωτηριασμένο σώμα της Λάικενς που βρισκόταν σε ένα λερωμένο στρώμα στην κρεβατοκάμαρα πριν τους δώσει το γράμμα που είχε αναγκάσει την Σύλβια να γράψει προηγουμένως υπό την υπαγόρευση της. Ισχυρίστηκε επίσης ότι είχε «φροντίσει» το κορίτσι μια ώρα ή περισσότερο πριν από τον θάνατο του, αφού είχε εφαρμόσει οινόπνευμα εντριβής στα τραύματα της Λάικενς σε μια μάταιη προσπάθεια παροχής πρώτων βοηθειών. Πρόσθεσε ότι η Σύλβια είχε φύγει νωρίτερα από το σπίτι της με πολλά έφηβα αγόρια προτού επιστρέψει στο σπίτι της νωρίτερα εκείνο το απόγευμα, με το στήθος της να είναι γυμνό και κρατώντας χαρτονόμισμα.
Κρατώντας μια Βίβλο, η Πόλα Μπανισέφσκι, έχοντας δηλώσει σε όλους τους παρευρισκόμενους στο σπίτι ότι ο θάνατος της Σύλβια ήταν «γραφτό να συμβεί», μετά έριξε μια ματιά προς την κατεύθυνση της Τζένη και είπε ήρεμα: «Αν επιθυμείς να ζήσεις μαζί μας, Τζένη, εμείς θα σου φερόμαστε σαν να είσαι αδερφή μας».
Η Γκέρτρουντ είχε δασκαλέψει την Τζένη Λάικενς να αναφέρει στην αστυνομία την δική της εκδοχή των γεγονότων που οδήγησαν στο θάνατο της Σύλβια. Ωστόσο η κοπέλα κατάφερε να ψιθυρίσει στους αστυνομικούς: «Βγάλτε με από εδώ μέσα και θα σας τα πω όλα».
Η επίσημη κατάθεση που δόθηκε από την Τζένη Λάικενς ώθησε τους αστυνομικούς να συλλάβουν την Γκέρτρουντ, την Πόλα, την Στέφανι και τον Τζον Μπανισέφσκι Τζούνιορ ως υπόπτους για τη δολοφονία της Σύλβιας Λάικενς μέσα σε λίγες ώρες από την ανακάλυψη του πτώματος της. Την ίδια μέρα, ο Κόι Χάμπαρτ και ο Ρίτσαρντ Χομπς συνελήφθησαν επίσης και κατηγορήθηκαν για τα ίδια αδικήματα. Ο Κόι Χάμπαρτ μαζί με τα τρία μεγαλύτερα παιδιά της Μπανισέφσκι, τέθηκαν υπό την κράτηση σε ένα κοντινό αναμορφωτήριο. Ο Ρίτσαρντ Χομπς και τα μικρότερα παιδιά της Γκέρτρουντ και ο Ρίτσαρντ Χομπς κρατήθηκαν στο Παιδικό Σπίτι Φύλαξης της Ιντιανάπολις. Όλοι τέθηκαν υπό κράτηση εν αναμονή της δίκης, χωρίς την δυνατότητα να αφεθούν ελεύθεροι με εγγύηση.
Αρχικά, η Γκέρτρουντ αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη στον θάνατο της Σύλβια. Όμως μέχρι της 27 Οκτωβρίου του 1965 είχε ομολογήσει ότι γνώριζε ότι «τα παιδιά», ιδιαίτερα η κόρη της Πόλα και ο Κόι Χάμπαρντ, είχαν κακοποιήσει σωματικά και συναισθηματικά την Σύλβια. Συγκεκριμένα δήλωσε: «Η Πόλα έκανε τη μεγαλύτερη ζημιά» και «Ο Κόι Χάμπαρντ την ξυλοκοπούσε βάναυσα». Η Γκέρτρουντ παραδέχτηκε περαιτέρω ότι ανάγκασε το κορίτσι να κοιμηθεί στο υπόγειο σε περίπου τρεις περιπτώσεις όταν είχε βρέξει το κρεβάτι της. Εκείνη άρχισε να μασάει τα λόγια της ή να αποφεύγει να απαντήσει όταν ένας αξιωματικός δήλωσε ότι οι πιθανοί λόγοι που η Σύλβια είχε ακράτεια ήταν η ψυχική της κακοποίηση και οι τραυματισμοί των γεννητικών οργάνων και των νεφρών της.
Πέντε άλλα παιδιά της γειτονιάς που είχαν συμμετάσχει στην κακοποίηση της Σύλβιας - ο Μάικλ Μονρό, ο Ράντι Λέπερ, η Ντάρλεν ΜακΓκουάιρ, η Τζούντι Ντιουκ και η Άννα Σίσκο - είχαν επίσης συλληφθεί μέχρι τις 29 Οκτωβρίου του 1965. Όλοι κατηγορήθηκαν για πρόκληση τραυματισμού και ο καθένας αφέθηκε στη συνέχεια υπό την κηδεμονία των γονιών του με κλήτευση για να εμφανιστούν ως μάρτυρες στην επερχόμενη δίκη.
Αυτοψία
Η επίσημη αιτία του θανάτου της Λάικενς καταγράφηκε από τον ιατροδικαστή Δρ. Άρθουρ Κέμπελ ως υποσκληρίδιο αιμάτωμα λόγω του ότι δέχτηκε ένα ισχυρό χτύπημα στον δεξιό της κρόταφο. Επίσης, συνέβαλαν τόσο το σοκ που είχε υποστεί κυρίως λόγω της σοβαρής και παρατεταμένης βλάβης που προκλήθηκε στο δέρμα και στους υποδόριους ιστούς της, καθώς και ο σοβαρός υποσιτισμός. Η νεκρική ακαμψία είχε αναπτυχθεί πλήρως, υποδεικνύοντας ότι η Σύλβια μπορεί να είχε πεθάνει έως και οκτώ ώρες πριν βρεθεί η σωρός της. Ο Δρ Κέμπελ σημείωσε ότι η κοπέλα είχε κάνει πρόσφατα μπάνιο, πιθανόν μετά το θάνατο της. Αυτή η ενέργεια θα μπορούσε να είχε επιταχύνει την απώλεια της θερμοκρασίας του σώματος και έτσι να επιταχύνει την έναρξη των μεταθανάτιων μεταβολών.
Κηδεία
Η κηδεία της Σύλβια Μαρί Λάικενς τελέστηκε στο Γραφείο Τελετών Russell & Hitch στο Λέμπανον το απόγευμα της 29ης Οκτωβρίου του 1965. Τη λειτουργία τέλεσε ο αιδεσιμότατος Λούις Γκίμπσον, με περισσότερους από 100 παρευρισκόμενους. Το γκρίζο φέρετρο της Σύλβια παρέμεινε ανοιχτό καθ' όλη τη διάρκεια της τελετής, ενώ δίπλα του είχε τοποθετηθεί ένα πορτρέτο της κοπέλας που τραβήχτηκε πριν από τον Ιούλιο του 1965.
Στην δοξολογία του, ο αιδεσιμότατος Γκίμπσον δήλωσε: «Κάποια στιγμή θα φτάσει ο χρόνος του θανάτου μας, αλλά δεν θα υποφέρουμε όπως η μικρή μας αδερφή τις τελευταίες μέρες της ζωής της». Στη συνέχεια, ο αιδεσιμότατος Γκίμπσον βάδισε προς το φέρετρο της Σύλβια προτού προσθέσει: «Έχει περάσει στην αιωνιότητα».
Μετά από αυτή τη λειτουργία, το φέρετρο της Λάικενς τοποθετήθηκε σε νεκροφόρα και οδηγήθηκε στο νεκροταφείο Oak Hill για να ταφεί. Η νεκροφόρα ακολουθούνταν από μια πομπή 14 οχημάτων που οδηγούσε στο νεκροταφείο για την ταφή της Σύλβια. Στην ταφόπλακα της χαράχτηκε η φράση: «Η αγαπημένη μας κόρη».
Κατηγορίες
Στις 30 Δεκεμβρίου του 1965, το μεγάλο δικαστήριο της Κομητείας Μάριον απέδωσε κατηγορίες για δολοφονία πρώτου βαθμού κατά της Γκέρτρουντ, της Πόλα, του Τζον Μπανισέφσκι, του Κόι Χάμπαρτ και του Ρίτσαρντ Χομπς. Όλοι κατηγορήθηκαν ότι επανειλημμένα τραυμάτισαν ψυχικά και σωματικά και μέχρι θανάτου την Σύλβια Λάικενς σε μια εκ προμελέτης κανόνια.
Τρεις εβδομάδες πριν από την κατάθεση της δικογραφίας εναντίον των πέντε κατηγορουμένων, η Στέφανι Μπανισέφσκι είχε αφεθεί ελεύθερη, καθώς ο δικηγόρος της ισχυρίστηκε επιτυχώς ότι το κράτος δεν είχε επαρκή στοιχεία για να υποστηρίξει τυχόν κατηγορίες για κακοποίηση και ανθρωποκτονία εναντίον της. Η Στέφανι παραιτήθηκε από την ασυλία της και από οποιαδήποτε πιθανή επικείμενη δίωξη, ενώ συμφώνησε να καταθέσει εναντίον της οικογένειας της και των άλλων ατόμων που κατηγορούνταν στην υπόθεση.
Σε μια επίσημη προδικαστική ακρόαση που πραγματοποιήθηκε στις 16 Μαρτίου του 1966, αρκετοί ψυχίατροι κατέθεσαν ενώπιον του δικαστή Σαούλ Ισαάκ Ραμπ σχετικά με τα συμπεράσματα τους σχετικά με τις ψυχιατρικές αξιολογήσεις που είχαν κάνει σε τρία άτομα που κατηγορήθηκαν για τη δολοφονία της Σύλβιας Λάικενς, δηλώνοντας ότι ήταν διανοητικά ικανά να δικαστούν.
Η Δίκη
Η δίκη της Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι, της Πόλα Μπανισέφσκι, του Τζον Μπανισέφσκι, του Κόι Χάμπαρτ και του Ρίτσαρντ Χομπς ξεκίνησε στις 18 Απριλίου του 1966. Όλοι μαζί δικάστηκαν ενώπιον του δικαστή Σαούλ Ισαάκ Ραμπ στο δικαστικό μέγαρο City-County της Ιντιανάπολις.
Η αρχική επιλογή της επιτροπής των ενόρκων ξεκίνησε αυτήν την ημερομηνία και συνεχίστηκε για αρκετές ημέρες. Η κατηγορούσα αρχή αποτελούνταν από δικηγόρο τον Λερόι Κ. Νιού και αναπληρώτρια εισαγγελέα Μάρτζορι Βέσνερ, οι οποίοι ανακοίνωσαν την πρόθεση τους να ζητήσουν τη θανατική ποινή και για τους πέντε κατηγορούμενους στις 16 Απριλίου του 1966. Υποστήριξαν επίσης επιτυχώς ενώπιον του δικαστή ότι όλοι οι κατηγορούμενοι έπρεπε να δικαστούν μαζί καθώς ενήργησαν «σε συνεννόηση» στα συλλογικά τους εγκλήματα εις βάρος της Σύλβιας Λάικενς. Ως εκ τούτου, εάν ο καθένας δικαζόταν χωριστά, ούτε ο δικαστής ούτε οι ένορκοι θα είχαν μια «συνολική εικόνα» της συσσώρευσης των αδικημάτων που διαπράχθηκαν.
Κάθε υποψήφιος ένορκος ερωτήθηκε από τους συνηγόρους, τόσο της κατηγορίας όσο και της υπεράσπισης, αν θεωρούσε την θανατική ποινή ως δίκαιη ποινή για φόνο πρώτου βαθμού και εάν μια μητέρα ήταν πράγματι υπεύθυνη για την «συμπεριφορά των παιδιών της». Οι ένορκοι που εξέφρασαν οποιαδήποτε αντίθεση στη θανατική ποινή απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντα τους από τον δικηγόρο κατηγορίας Λερόι Κ. Νιού. Από την άλλη πλευρά, όποιος εργαζόταν με παιδιά, εξέφρασε προκατάληψη για την υπεράσπιση της παραφροσύνης ή ένιωθε απέχθεια για την πραγματική φρικτή φύση του θανάτου της Σύλβια, παραλείφθηκε από τους συνηγόρους υπεράσπισης.
Την Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι υπερασπίστηκε ο δικηγόρος Γουίλιαμ Ερμπέκερ. Την κόρη της Πόλα ο Τζορτζ Ράις, ενώ τον γιό της Ρίτσαρντ Χομπς υπερασπίστηκε ο Τζέιμς Γ. Νέντερ. Τέλος τους Τζον Μπανισέφσκ Τζούνιορ και Κόι Χάμπαρτ υπερασπίστηκε ο δικηγόρος Φόρεστ Μπόουμαν. Η υπεράσπιση της Πόλα Μπανισέφσκι, του Τζον Μπανισέφσκι, του Κόι Χάμπαρτ και του Ρίτσαρντ Χομπς ισχυρίστηκε ότι είχαν πιεστεί να συμμετάσχουν στο μαρτύριο, την κακοποίηση και τα βασανιστήρια της Λάικενς από τη Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι. Η ίδια η Γκέρτρουντ δήλωσε αθώα λόγω παραφροσύνης.
Μαρτυρίες
Ένας από τους πρώτους μάρτυρες που κατέθεσε εξ ονόματος της κατηγορίας ήταν ο αναπληρωτής ιατροδικαστής Τσαρλς Έλις, ο οποίος στις 29 Απριλίου του 1966 κατέθεσε για τον έντονο πόνο που είχε υποστεί η Σύλβια, δηλώνοντας ότι τα νύχια της ήταν σπασμένα προς τα πίσω, ενώ πολλά βαθιά κοψίματα και πληγές κάλυπταν μεγάλο μέρος του σώματος της. Επίσης δήλωσε ότι τα χείλη της ήταν «ουσιαστικά σε κομμάτια» επειδή τα είχε δαγκώσει και μασήσει επανειλημμένα κατά την κακοποίηση της. Ο μάρτυρας κατέθεσε περαιτέρω ότι η Λάικενς βρισκόταν σε οξύ κατάσταση καταπληξία για δύο έως και τρεις ημέρες πριν από το θάνατο της και ότι οποιαδήποτε μορφή υποβληθείσας θεραπείας ήταν μάταιη τις τελευταίες τις ώρες. Συμπλήρωσε ότι εκτός από το εκτεταμένο πρήξιμο μέσα και γύρω από τα γεννητικά της όργανα, το σώμα της δεν έφερε ενδείξεις για άμεση σεξουαλική κακοποίηση.
Τμήματα της κατάθεσης της Τζένης επιβεβαιώθηκαν αργότερα από τον Ράντι Λέπερ, ο οποίος δήλωσε ότι είχε δει κάποτε την Σύλβια να κλαίει χωρίς δάκρυα. Ο Λέπερ κατέθεσε επίσης ότι είδε την Στέφανι να χτυπάει την Σύλβια «πολύ δυνατά» αμέσως μόλις η μητέρα της είχε διατάξει την Λάικενς να βγάλει τα ρούχα της. Στη συνέχεια χαμογέλασε εμφανώς καθώς ομολόγησε ότι είχε χτυπήσει την θανούσα σε 10 - 40 ξεχωριστές περιπτώσεις.
Στις 10 Μαΐου, ένας πάστορας των βαπτιστών ονόματι Ρόι Τζούλιαν κατέθεσε ότι γνώριζε ότι η Σύλβια κακοποιούνταν στο σπίτι του Μπανισέφσκι, άλλα δεν είχε αναφέρει αυτές τις πληροφορίες στις αρχές καθώς είχε πληροφορηθεί από την Γκέρτρουντ ότι η κοπέλα «εκδιδόταν επί χρήμασι», και υπέθεσε ότι την τιμωρούσαν για την ανηθικότητα της. Την ίδια μέρα, η 13χρονη Τζούντι Ντιουκ κατέθεσε ότι είχε δει μια φορά να τρίβουν στις πληγές της Λάικενς αλάτι, μέχρι που η κοπέλα ούρλιαξε από τους πόνους. Ο Ντιουκ κατέθεσε επίσης μια περίσταση όπου είδε τη 10χρονη Σίρλεϊ Μπανισέφσκι να σκίζει τη μπλούζα της Σύλβιας, ενώ ο Ρίτσαρντ Χομπς σχολίασε ότι: «Όλοι διασκεδάζουν με τη Σύλβια».
Την επόμενη μέρα, κατέθεσε η Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι προς δική της υπεράσπιση, κατά την οποία την φαινόταν περισσότερο να κατηγορεί τη Σύλβια για διάφορες «ανήθικες» πράξεις, παρά να υπερασπίζεται τον εαυτό της. Στην ουσία, αρνήθηκε οποιαδήποτε ευθύνη για την παρατεταμένη κακοποίηση, το μαρτύριο και τον βίαιο θάνατο της Σύλβιας, ισχυριζόμενη ότι τα παιδιά της και τα άλλα παιδιά στη γειτονιά της πρέπει να διέπραξαν τις πράξεις μέσα στο σπίτι της, το οποίο περιέγραψε ως «τρελοκομείο». Πρόσθεσε επίσης ότι ήταν πολύ απασχολημένη με τη δική της κακή υγεία και κατάθλιψη για να ελέγξει τα παιδιά της.
Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το εάν είχε κακοποιήσει σωματικά τις αδερφές Λάικενς, η Γκέρτρουντ ισχυρίστηκε ότι, παρόλο που είχε «αρχίσει να τις χτυπά» σε κάποια περίπτωση, δεν μπορούσε συναισθηματικά να συνεχίσει. Δήλωσε ότι κατόπιν από αυτό το περιστατικό δεν είχε απλώσει ξανά χέρι πάνω τους. Αρνήθηκε ότι γνώριζε ότι η Σύλβια είχε υποστεί παρατεταμένο ξυλοδαρμό, ζεμάτισμα, μαρκάρισμα στο δέρμα ή κάψιμο μέσα στο σπίτι της.
Δύο μέρες αργότερα, ο Ρίτσαρντ Χομπς κατέθεσε προς υπεράσπιση του, περιγράφοντας πώς η Γκέρτρουντ είχε καλέσει την Σύλβια στην κουζίνα στις 23 Οκτωβρίου του 1965 και της είπε: «Έχεις στιγματίσει τα παιδιά μου, οπότε τώρα θα σε στιγματίσω εγώ». Ο Χομπς κατέθεσε ότι η Γκέρτρουντ είχε αρχίσει να χαράζει προσβλητικές λέξεις στην κοιλιά της Λάικενς και κατόπιν του ζητήσει να ολοκληρώσει την εργασία. Αν και ο Χομπς κατέθεσε ότι αυτή η ενέργεια είχε ματώσει το δέρμα της κοπέλας και ότι εκείνη τον παρακαλούσε να σταματήσει, αυτός παρέμεινε ανένδοτος στο ισχυρισμό ότι τα τραύματα που είχε προκαλέσει δεν ήταν σοβαρά. Κατόπιν ανέφερε ότι αρχικά πίστευε ότι η Σύλβια δεν ήταν στο σπίτι στις 26 Οκτωβρίου του 1965, καθώς η Γκέρτρουντ τον ενημέρωνε ότι σκόπευε να «ξεφορτωθεί» τη κοπέλα. Στο τέλος της κατάθεσης του δήλωσε ότι μετά το θάνατο της Λάικενς, είχε επιστρέψει στο σπίτι του για να παρακολουθήσει την υπόλοιπο της εκπομπής "Το Σόου του Λόιντ Τάξτον".
Όταν η Μαρί Μπανισέφσκι βρισκόταν στο βήμα ως μάρτυρας υπεράσπισης, κατά την διάρκεια των ερωτήσεων του δικηγόρου κατηγορίας εκείνη τελικά έσπασε. Σε εκείνο το σημείο παραδέχτηκε ότι είχε πυρώσει την βελόνα που είχε χρησιμοποιήσει ο Χόμπς για να μαρκάρει την κοιλιά της Σύλβιας. Επίσης αποκάλυψε την αδιαφορία της μητέρας της για την εμφανή στενοχώρια και αγωνία της Λάικενς σε σχέση με τη σωματική και ψυχική κακοποίηση που αυξανόταν συνεπώς, δηλώνοντας ότι σε μια περίπτωση, η Γκέρτρουντ είχε καθίσει σε μια καρέκλα και έπλεκε παρακολουθώντας ταυτόχρονα την Άννα Σίσκο μια νεαρή γειτόνισσα να επιτίθεται στις αδελφές Λάικενς. Η Μαρί πρόσθεσε ότι παρόλο που και οι πέντε κατηγορούμενοι είχαν βασανίσει επανειλημμένα σωματικά και ψυχικά την Σύλβια, είχε δει τις περισσότερες φορές τη μητέρα και την αδερφή της να διαπράττουν αυτές τις πράξεις, προτού η Γκέρτρουντ αναγκάσει το θύμα να ζήσει στο υπόγειο όπου η κακοποίηση είχε αυξηθεί κατά πολύ περισσότερο και τελικά οδήγησε στον θάνατο της. Μια μάρτυρας κατηγορίας, η Γκρέις Σάρτζεντ, δήλωσε πώς είχε καθίσει κοντά στην Πόλα στο σχολικό μετά το κατηχητικό και την άκουσε να καυχιέται ανοιχτά ότι έσπασε τον καρπό της λόγω της σφοδρότητας του ξυλοδαρμού που είχε προκαλέσει στο πρόσωπο της Σύλβιας την 1η Αυγούστου του 1965. Η Σάρτζεντ κατέθεσε επίσης ότι η Πόλα είχε κατόπιν δηλώσει με καμάρι: "Προσπάθησα να τη σκοτώσω!"
Στις 16 Μαΐου του 1966, ένας διορισμένος από το δικαστήριο γιατρός ονόματι Ντουάιτ Σούστερ κατέθεσε εξ ονόματος της εισαγγελίας. Όταν ρωτήθηκε από τον δικηγόρο κατηγορίας, Λερόι Νιού σχετικά με τις εξαντλητικές συνεντεύξεις και τις εκτιμήσεις που είχε κάνει με τη Γκέρτρουντ, ο γιατρός δήλωσε ότι ήταν ασαφής και μη συνεργάσιμη. Ο Σούστερ κατέθεσε την πεποίθηση του ότι η Μπανισέφσκι έλεγχε πλήρως τις ενέργειες της, προσθέτοντας ότι ήταν με σώας τας φρένας τον Οκτώβριο του 1965 και παρέμεινε διανοητικά υγιής μέχρι εκείνη την ώρα. Ο Δρ. Σούστερ υποβλήθηκε σε πάνω από δύο ώρες έντονης αντιπαράθεσης από τον δικηγόρο της Γκέρτρουντ, τον Γουίλιαμ Ερμπέκερ παραμένοντας ακλόνητος στην διάγνωση του ότι η Μπανισέφσκι δεν είναι και δεν ήταν ποτέ ψυχωτική.
Δίωξη
Η αναπληρώτρια εισαγγελέας Μάρτζορι Γουέσνερ έκανε την τελική αγόρευση ενώπιων των ενόρκων εκ μέρους της εισαγγελίας. Καθώς κάθε κατηγορούμενος, εκτός από τον Ρίτσαρντ Χομπς, παρέμενε απαθής, η Γουέσνερ εξιστόρησε τη συνεχή κακομεταχείριση που είχε υποστεί η Σύλβια Λάικενς πριν από το θάνατο της, τονίζοντας σε κανένα σημείο, ότι το θύμα δεν προκάλεσε κανέναν από τους κατηγορούμενους για να της επιτεθούν. Από την άλλη πλευρά, δήλωσε ότι η μοναδική ιατρική περίθαλψη που είχε λάβει ήταν η περιστασιακή χρήση μαργαρίνης στα καμένα τμήματα του προσώπου και του σώματος της. Αναφερόμενη σε συγκεκριμένες μορφές και μέσα κακοποίησης και παραμέλησης από τα χέρια των κατηγορουμένων, και τη συλλογική τους αποτυχία είτε να βοηθήσουν τη Σύλβια είτε να αποτρέψουν ο ένας τον άλλον από το να την κακομεταχειριστούν, η Γουέσνερ περιέγραψε τα βασανιστήρια του θύματος ως «τραυματικά». Επιπρόσθετα συνέκρινε τη μεταχείριση της Σύλβια από τους πέντε κατηγορούμενοι, ως ισοδύναμη σε βαρύτητα με εκείνη που διαπράχθηκε εναντίων των κρατουμένων στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Αναφερόμενη στην προμελετημένη φύση του θανάτου του θύματος, η Γουέσνερ επέστησε την προσοχή των ενόρκων στην επιστολή που η Γκέρτρουντ είχε αναγκάσει την Σύλβια να γράψει στις 24 Οκτωβρίου του 1965, δηλώνοντας: «Η [Γκέρτρουντ] ήξερε στις [24 Οκτωβρίου του 1965] ότι θα κρατούσε αυτο το γράμμα μέχρι οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι να ολοκληρώσουν τη δολοφονία της Σύλβιας». Κρατώντας ψηλά ένα πορτρέτο της Σύλβια Λάικενς που τραβήχτηκε πριν από τον Ιούλιο του 1965, η Γουέσνερ πρόσθεσε: «Μακάρι να ήταν εδώ σήμερα, με την ζωντάνια των ματιών της όπως απεικονίζονται σε αυτή την φωτογραφία, τα οποία είναι γεμάτα ελπίδα και προσμονή».
Υπεράσπιση
Ο Γουίλιαμ Ερμπέκερ ήταν ο πρώτος δικηγόρος υπεράσπισης που παρέθεσε την τελευταία του αγόρευση ενώπιον των ενόρκων. Προσπάθησε να παρουσιάσει την πελάτισσα του ως παράφρον και ως εκ τούτου ανίκανη να εκτιμήσει τη σοβαρότητα των πράξεων της, ανέφερε: «Την καταδικάζω για δολοφόνο, αλλά δηλώνω ότι δεν είναι υπεύθυνη, γιατί δεν είναι όλη εδώ!». Έπειτα, ο Ερμπέκερ σκούντησε το κεφάλι του για να τονίσει την αναφορά του στην ψυχική της κατάσταση, πριν προσθέσει: «Αν αυτή η γυναίκα είναι υγιής, βάλτε την [στην ηλεκτρική καρέκλα]. ''Έκανε ενέργειες εξαχρείωσης που δεν θα έκανες καν σε έναν σκύλο. . . Πρέπει να είναι τρελή, αλλιώς δεν θα το επέτρεπε. Θα πρέπει να ζήσετε με το βάρος στη συνείδηση σας για την υπόλοιπη ζωή σας αν στείλετε μια τρελή γυναίκα στην ηλεκτρική καρέκλα» Κρατώντας ψηλά μια φωτογραφία αυτοψίας του θύματος, ο Ερμπέκερ έδωσε εντολή στους ενόρκους να «κοιτάξουν αυτό το τεκμήριο», προσθέτοντας: «Κοιτάξτε τα χείλη σε αυτό το κορίτσι! Πόσο σαδιστής μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος; Αυτή η γυναίκα [η Γκέρτρουντ] είναι τρελή!''». Στη συνέχεια, ο δικηγόρος αναφέρθηκε στην προηγούμενη μαρτυρία ενός ψυχιάτρου που είχε αμφισβητήσει τη λογική της Γκέρτρουντ πριν ολοκληρώσει την επιχειρηματολογία του.
Ο Φόρεστ Μπάουμαν ξεκίνησε την τελική του συζήτηση με ανοιχτά επικριτικό τρόπο, καθώς επιτέθηκε στην απόφαση της εισαγγελίας να επιδιώξει τη θανατική ποινή για ανήλικους, δηλώνοντας: «Θα ήθελα να έχω μια ώρα από το χρόνο [των ενόρκων] για να εξηγήσω γιατί 16 χρόνοι και 13χρονοι δεν πρέπει να θανατώνονται». Αποφεύγοντας να αναγνωρίσει τον κατάλογο των φρικαλεοτήτων που ο καθένας είχε προκαλέσει στο θύμα, ο Μπάουμαν τόνισε επανειλημμένα την ηλικία των πελατών του, δηλώνοντας ότι ο καθένας ήταν ένοχος μόνο για επίθεση και ξυλοδαρμό, πριν ζητήσει μια ετυμηγορία αθώου για κάθε νεαρό.
Ο Τζορτζ Ράις ξεκίνησε την τελική του αγόρευση αποδοκιμάζοντας το γεγονός ότι η Πόλα και οι άλλοι κατηγορούμενοι είχαν δικαστεί από κοινού. Παρακάμπτοντας τις πολλαπλές μαρτυρίες στη δίκη που περιέγραφαν την Πόλα και τη μητέρα της ως τους πιο ενθουσιώδεις συμμετέχοντες στη σωματική κακοποίηση της Σύλβιας, ο Ραις ισχυρίστηκε ότι τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν εναντίον της πελάτισσας του δεν ισοδυναμούσαν με την πραγματική της ενοχή για φόνο. Στη συνέχεια, ολοκλήρωσε με την έκκληση προς τους ενόρκους να επιστρέψουν την αθώα ετυμηγορία για ένα κορίτσι που «είχε περάσει την αναξιοπρέπεια να δικαστεί σε ανοιχτό δικαστήριο».
Ο Τζέιμς Νέντερ ξεκίνησε την τελική υπεράσπιση του Ρίτσαρντ Χομπς αναφερόμενος στην απώλεια της Λάικενς, δηλώνοντας: «Είχε δικαίωμα να ζήσει. Μέσα στην καρδιά μου δεν μπορώ να θυμηθώ ένα κορίτσι να έχει κακοποιηθεί τόσο». Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο θάρρος του Χομπς που επέλεξε να καταθέσει προς υπεράσπιση του εαυτού του και στην «άγρια και αδυσώπητη κατ' αντιπαράσταση εξέταση» στην οποία είχε υποβληθεί από τον Λερόι Νιού. Ο Νέντερ προσπάθησε να απεικονίσει τον πελάτη του ως μια προσωπικότητα που είχε ενεργήσει υπό τον έλεγχο της Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι, υπονοώντας ότι αν δεν είχε χαράξει μέρος των άσεμνων φράσεων στην κοιλιά του θύματος κατόπιν αιτήματος της Γκέρτρουντ, ο Χομπς θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν μάρτυρας υπεράσπισης σε αντίθεση με τη Στέφανι Μπανισέφσκι. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη γενική αποτυχία της Τζένης, η οποία ενημέρωσε τις αρχές για την κακοποίηση της αδερφής της αφού η Σύλβια είχε ήδη πεθάνει, περιγράφοντας την ως «μια αδερφή που μπορούσε να κουτσαίνει για τρεισήμισι μίλια σε ένα πάρκο αλλά δεν μπορούσε να κάνει δύο ή τρία βήματα έξω στην οδό της Νέας Υόρκης για να εκλιπαρήσει για βοήθεια!».
Αγόρευση Κατηγορούσας Αρχής
Ο Λερόι Νιου αντέκρουσε τα τελικά επιχειρήματα των συνηγόρων υπεράσπισης υποσχόμενος ότι θα μιλήσει "μέσα" από τα κατακρεουργημένα χείλη της Σύλβια Λάικενς. «Την βλέπω όπου κι αν κοιτάξω» Περιγράφοντας τον κατάλογο της κακομεταχείρισης που είχε υποστεί το θύμα πριν από το θάνατο της στα χέρια καθενός από τους κατηγορούμενους, ο Νιού αντέκρουσε ευθέως την κριτική που είχε δεχτεί νωρίτερα από τον δικηγόρο της υπεράσπισης, Φόρεστ Μπάουμαν δηλώνοντας: «Η δουλειά των εισαγγελέων είναι να παρουσιάζουμε τα στοιχεία όσο καλύτερα μπορούμε. ''Τώρα, ας δούμε μερικές από τις ευθύνες εδώ. Καθένας από τους πέντε κατηγορούμενους είχε την κύρια ευθύνη να αφήσει ήσυχη τη Σύλβια Λάικενς. Εμείς είχαμε την ευθύνη να φέρουμε όλα τα στοιχεία που μπορούσαμε να βρούμε που θα μπορούσαν να εξηγήσουν αυτό το έγκλημα''».
Ο δικηγόρος ολοκλήρωσε την τελική του επιχειρηματολογία δίνοντας έμφαση στην ομοφωνία των κατηγορουμένων στη συλλογική κακομεταχείριση της Σύλβια, προτού ζητήσει από τους ενόρκους να απορρίψουν τα επιχειρήματα που διατύπωσαν διάφοροι συνήγοροι υπεράσπισης σχετικά με το ποιος μπορεί πράγματι να προκάλεσε το "μοιραίο χτύπημα" στο κεφάλι του θύματος, δηλώνοντας: «Κάθε σημάδι στο σώμα του κοριτσιού συνέβαλε άμεσα στον θάνατο της, και αυτό αποτελούσε μια απόδειξη. ''Το υποσκληρίδιο αιμάτωμα ήταν το απόλυτο χτύπημα. Αυτό είναι το πιο αποτρόπαιο πράγμα που έχει δει ποτέ η Ιντιάνα και, ελπίζω, να μην το δω ποτέ ξανά» Δηλώνοντας ότι "ούτε ένα κομμάτι αποδεικτικών στοιχείων''" δεν είχε προσκομιστεί που να υποδεικνύει ότι κάποιος κατηγορούμενος έπασχε από μια μορφή ψυχικής ασθένειας. Έτσι, ο Νιού ζήτησε και πάλι τη θανατική ποινή για κάθε κατηγορούμενο, δηλώνοντας στους ενόρκους: «Το θέμα εδώ δεν αφορά την ηλεκτρική καρέκλα ή ένα ψυχιατρείο, αλλά το νόμο και την τάξη. ''Θα αποφύγουμε την πιο διαβολική υπόθεση που έχει βρεθεί ποτέ ενώπιον δικαστηρίου ή ενόρκων; Αν πάτε κάτω από τη θανατική ποινή (στις ετυμηγορίες σας) σε αυτή την περίπτωση, θα μειώσετε την αξία της ανθρώπινης ζωής τόσο πολύ για κάθε κατηγορούμενο. Το αίμα αυτού του κοριτσιού θα είναι για πάντα στις ψυχές τους''».
Καταδίκες
Η δίκη των πέντε κατηγορουμένων διήρκεσε 17 ημέρες πριν αποσυρθεί το δικαστήριο για να συσκεφθεί. Στις 19 Μαΐου του 1966, μετά από συζήτηση οκτώ ωρών, η ομάδα των ενόρκων που αποτελούνταν από οκτώ άνδρες και τέσσερεις γυναίκες έκρινε την Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι ένοχη για φόνο πρώτου βαθμού, συνιστώντας ποινή ισόβιας κάθειρξης. Η Πόλα Μπανισέφσκι κρίθηκε ένοχη για φόνο δεύτερου βαθμού και οι Χομπς, Χάμπαρντ και Τζον Μπανισέφσκι Τζούνιορ κρίθηκαν ένοχοι για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Όταν άκουσαν τον δικαστή Ραμπ να εκφέρει τις αποφάσεις, η Γκέρτρουντ και τα παιδιά της ξέσπασαν σε κλάματα και προσπάθησαν να παρηγορήσουν ο ένας τον άλλον, ενώ ο Χομπς και ο Χάμπαρντ παρέμειναν απαθείς. δεξιά|μικρογραφία|214x214εσ| Η Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι και ο γιος της, Τζον Μπανισέφσκι Τζούνιορ, μετά την καταδίκη τους για τη δολοφονία της Σύλβια Λάικενς, στις 19 Μαΐου του 1966. Στις 25 Μαΐου του 1965, η Γκέρτρουντ και η Πόλα Μπανισέφσκι καταδικάστηκαν επίσημα σε ισόβια κάθειρξη. Την ίδια μέρα, ο Ρίτσαρντ Χομπς, ο Κόι Χάμπαρντ και ο Τζον Μπανισέφσκι Τζούνιορ καταδικάστηκαν σε ποινές από 2 έως 21 χρόνια στο Αναμορφωτήριο της Ιντιάνα.
Εφετείο
Οι κατηγορούμενες δικάστηκαν ξανά το 1971. Σε αυτήν την περίπτωση, η Πόλα Μπανισέφσκι επέλεξε να δηλώσει ένοχη για εκούσια ανθρωποκτονία αντί να αντιμετωπίσει εκ νέου δίκη και καταδικάστηκε να εκτίσει ποινή φυλάκισης μεταξύ δύο και είκοσι ετών για τη συμμετοχή της στην κακοποίηση και τον θάνατο της Σύλβια Λάικενς. Παρά το γεγονός ότι δύο φορές ότι είχε αποπειραθεί να αποδράσει από τη φυλακή το 1971, απελευθερώθηκε τον Δεκέμβριο του 1972. Εντούτοις, η Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι καταδικάστηκε και πάλι για φόνο πρώτου βαθμού με φυλάκιση ισόβιας κάθειρξης.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων 14 ετών, η Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι έγινε γνωστή ως υπόδειγμα κρατούμενης στη Γυναικεία Φυλακή της Ιντιάνα. Εργαζόταν στο κατάστημα ραπτικής της φυλακής και ήταν γνωστή ως «προστατευτική μητέρα» για τις νεότερες γυναίκες κρατούμενες, ενώ άλλες κρατούμενες στη φυλακή την φώναζαν με το παρατσούκλι «Μαμά». Μέχρι την τελική αποφυλάκιση της το 1985, είχε αλλάξει το όνομά της σε Νεντίν Βαν Φόσεν (συνδυασμός του μεσαίου ονόματος της και του πατρικού της επωνύμου) και περιέγραψε τον εαυτό της ως πιστή χριστιανή.
Αποφυλάκιση υπό όρους
Η είδηση για την επικείμενη αποφυλάκιση της Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι προκάλεσε αναστάτωση σε όλη την Ιντιάνα. Η Τζένη Λάικενς και άλλα μέλη της οικογένειας διαμαρτυρήθηκαν έντονα για την προοπτική της απελευθέρωσης της. Μέλη δύο ομάδων κατά του εγκλήματος ταξίδεψαν επίσης στην Ιντιάνα για να αντιταχθούν στην πιθανή αποφυλάκιση της Μπανισέφσκι και να υποστηρίξουν δημόσια την οικογένεια Λάικενς. Έτσι ξεκίνησαν μια εκστρατεία δημόσιας διαμαρτυρίας. Κατά τη διάρκεια δύο μηνών, αυτές οι ομάδες συγκέντρωσαν πάνω από 40.000 υπογραφές από τους πολίτες της Ιντιάνα, συμπεριλαμβανομένων των υπογραφών που ελήφθησαν από αγανακτισμένους πολίτες που ήταν πολύ νέοι για να θυμούνται την υπόθεση. Όλες οι υπογραφές που συγκεντρώθηκαν απαιτούσαν η Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι να παραμείνει έγκλειστη για το υπόλοιπο της ζωής της.
Κατά την ακρόαση της αποφυλάκισης της, η Μπανισέφσκι δήλωσε την επιθυμία της να μπορούσε να «αναιρεθεί» ο θάνατος της Σύλβια Λάικενς, αν και ελαχιστοποίησε την ευθύνη της για οποιαδήποτε από τις ενέργειες της, δηλώνοντας: «Δεν είμαι σίγουρη τι ρόλο είχα στο [θάνατο της Λάικενς], επειδή ήμουν υπό την επήρεια φαρμάκων. ''Ποτέ δεν την γνώρισα πραγματικά. . . Αναλαμβάνω την πλήρη ευθύνη για ό,τι συνέβη στη Σύλβια''». Λαμβάνοντας υπόψη την καλή συμπεριφορά της Γκέρτρουντ στη φυλακή, το συμβούλιο αποφυλάκισης ψήφισε οριακά υπέρ της αποφυλάκισής της. Αποφυλακίστηκε στις 4 Δεκεμβρίου του 1985.
Επακόλουθα
αριστερά|μικρογραφία|160x160εσ| Φωτογραφία της Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι το 1986, ένα χρόνο μετά την αποφυλάκιση της από τις Γυναικείες Φυλακές της Ιντιάνα. Μετά την αποφυλάκισή της το 1985, η Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι μετακόμισε στην Αϊόβα. Ποτέ δεν αποδέχτηκε την πλήρη ευθύνη για το παρατεταμένο μαρτύριο και τον θάνατο της Σύλβιας, επιμένοντας ότι δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί με ακρίβεια καμία από τις ενέργειες της τους μήνες της παρατεταμένης και αυξανόμενης κακοποίησης και βασανιστηρίου της κοπέλας μέσα στο σπίτι της. Ισχυρίστηκε ότι έφταιγαν πρωτίστως οι παρενέργειες από τα φάρμακα που της είχαν συνταγογραφήσει για τη θεραπεία του άσθματος. Η Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι έζησε σε σχετική αφάνεια στο Λόρελ της Αϊόβα, μέχρι το θάνατό της λόγω καρκίνου του πνεύμονα στις 16 Ιουνίου του 1990, σε ηλικία 61 ετών.
Σχετικά με τον θάνατο της Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι και τα ζητήματα που τέθηκαν σχετικά με τη λογική της και στις δύο δίκες της, ο Τζον Ντιν, πρώην ρεπόρτερ της εφημερίδας The Indianapolis Star που είχε κάνει εκτενή κάλυψη της υπόθεσης, δήλωσε το 2015: «Ποτέ δεν πίστευα ότι ήταν τρελή. Νόμιζα ότι ήταν μια καταπιεσμένη, κακιά γυναίκα» Ο Ντιν παρομοίασε επίσης την υπόθεση με το μυθιστόρημα του Ουίλιαμ Γκόλντινγκ, Άρχοντας των Μυγών, αν και δήλωσε ότι η αυξανόμενη σωματική και συναισθηματική κακοποίηση της Σύλβια Λάικενς δεν ήταν αποτέλεσμα του ότι «τα παιδιά τρελάθηκαν· αλλά του ότι εκείνα έκαναν αυτό που τους έλεγαν». Σχετικά με το πραγματικό κίνητρο της Μπανισέφσκι να βασανίσει και τελικά να δολοφονήσει το θύμα, ο δικηγόρος Φόρεστ Μπόουμαν είπε το 2014: «''Είχε μια άθλια ζωή. Πιστεύω ότι το κίνητρο της ανθρωποκτονίας ήταν τελικά η ζήλια''»