cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναγία των Βράχων (Μαυροβούνιο)
Σύμφωνα με την παράδοση, στις 22 Ιουλίου 1452, οι αδερφοί Mortešić βρήκαν σε ένα βράχο, που υπήρχε εκεί που σήμερα η νησίδα, μια εικόνα της Παναγίας με το Χριστό Η εικόνα μεταφέρθηκε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Πέραστ αλλά κατά τη διάρκεια της νύχτας εξαφανίστηκε και ξαναβρέθηκε πάνω στο βράχο που είχε βρεθεί αρχικά και έτσι οι ντόπιοι αποφάσισαν να κατασκευάσουν εκεί έναν ναό. Όταν οι ναυτικοί της περιοχής επέστρεφαν από τα ταξίδια τους συνήθιζαν να ρίχνουν έναν βράχο στο σημείο. Επίσης συχνά κάτοικοι της περιοχής που είχαν παλιά πλοία που δεν μπορούσαν πια να χρησιμοποιηθούν, τα γέμιζαν με πέτρες και τα βύθιζαν γύρω από το βράχο. Έτσι με τον καιρό δημιουργήθηκε η νησίδα. Σ’ αυτή την παράδοση βασίζεται το έθιμο της fašinada που λαμβάνει χώρα στην περιοχή, το δειλινό της 22ας Ιουλίου κάθε χρόνο: οι ντόπιοι φορτώνουν τις βάρκες τους, που τις έχουν διακοσμήσει, με πέτρες και πηγαίνουν στην Παναγία των Βράχων. Εκεί ρίχνουν τις πέτρες γύρω από την νησίδα η οποία έτσι μεγαλώνει και σταθεροποιείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Μαυροβούνιο
Κατηγορία:Νησιά του Μαυροβουνίου
Αγριλιά Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Η Αγριλιά βρίσκεται νοτιοανατολικά από την Ανδρούσα από την οποία απέχει περίπου 3,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 41 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Κόλπου της Μεσσηνίας περίπου 14,5 χιλιόμετρα. Κοντά στην Αγριλιά βρίσκονται, προς τα βόρειά της η Εύα σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοανατολικά της η Τρίοδος σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νότιά της η Αμφιθέα σε απόσταση περίπου 900 μέτρων αντίστοιχα. Επίσης η Αγριλιά βρίσκεται στα βορειοδυτικά από την έδρα του δήμου, την Μεσσήνη, από την οποία απέχει 8,5 περίπου χιλιόμετρα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Ανδρούσας κατά την μεσαιωνική εποχή. Το χωριό υπάρχει, τουλάχιστον από τα χρόνια της Ενετοκρατίας και η παλαιότερη ονομασία του ήταν Αϊδίνι.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως το Αϊδίνι (Aidigni ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο.
Το χωριό, στα τέλη του 17ου αιώνα και τις αρχές του 18ου αιώνα, αναφέρεται σε διάφορες ενετικές πηγές-απογραφές, ως οικισμός ο οποίος ανήκε στην επαρχία της Ανδρούσας (Territorio d'Androussa).
Νεότερη ιστορία
Τον 19ο αιώνα αναφερόταν ως Aïdin σύμφωνα με τον Pouqueville, το 1815, ο οποίος αναφέρει το χωριό στον κατάλογο με τα ονόματα των χωριών της Επαρχίας Ανδρούσας (γαλλικά: Éparchie d'Androusa), τα οποία ήταν εξαρτημένα στην επισκοπική έδρα που είχε ιδρυθεί στο Νησί (Nisi: η Μεσσήνη), ενώ η πρώτη επίσημη ονομασία του χωριού, μετά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ήταν με το όνομα το Αϊδίνι.
Κτίρια - αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, υπάρχει και η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας, Στο χωριό υπάρχει επίσης Ηρώο για τους πεσόντες σε διάφορες μάχες και πολέμους του 20ου αιώνα, καθώς και μνημείο με προτομή του αντισυνταγματάρχη Πεζικού Γεωργίου Μπουλούκου, ο οποίος σκοτώθηκε, στις 9/10 Ιανουαρίου 1941, σε μια από τις σφοδρές μάχες στα στενά της Κλεισούρας, κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου. Στην Καλαμάτα υπάρχει επίσης, οδός με το όνομά του, ενώ στον Λαιμό (Φλώρινας ή Πρεσπών), κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα, υπήρχε παλαιότερα προς τιμή του και το «Στρατόπεδο αντισυνταγματάρχου Γεωργίου Μπουλούκου» (σήμερα μόνιμο Φυλάκιο του Α' ΣΣ, το ΕΦ Λαιμού). Ο Γεώργιος Μπουλούκος ήταν πατέρας 4 παιδιών, ανάμεσα στα οποία ο δικηγόρος Διονύσιος Μπουλούκος και ο στρατιωτικός Αριστόδημος Μπουλούκος (Άρις), οι οποίοι έγιναν γνωστοί από την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ και διατέλεσαν, κατά την μεταπολίτευση, βουλευτές της Α' Αθηνών και της Μεσσηνίας αντίστοιχα.
Η εκκλησιά του Αγίου Νικολάου
Ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου της Αγριλιάς είναι μονόχωρος ναός με δίρριχτη στέγη και τρεις ημικυκλικές κόγχες Ιερού, ο οποίος έχει κηρυχθεί ιστορικό-διατηρητέο μνημείο. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου που διαθέτει αξιόλογα ξυλόγλυπτα στο εσωτερικό της χρονολογείται περί το β' μισό του 19ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Τάγμα του Αγίου Αυγουστίνου
Το Τάγμα του Αγίου Αυγουστίνου (λατινικά: Ordo Fratrum Sancti Augustini) είναι ένα θρησκευτικό επαιτικό τάγμα της Καθολικής Εκκλησίας. Ιδρύθηκε το 1244 κατά το ποντιφικάτο του Πάπα Ιννοκέντιου Δ΄ με την συνένωση διάφορων ερημιτικών ομάδων της Τοσκάνης, τα οποία ακολουθούσαν τον Κανόνα του Αγίου Αυγουστίνου, γραμμένο από τον Άγιο Αυγουστίνο της Ιππώνος τον 5ο αιώνα. Επί του παρόντος έχει παρουσία σε 50 χώρες.
Τα μέλη του τάγματος είναι γνωστά ως Αυγουστινιανοί ή Μοναχοί του Όστιν, ενώ ήταν επίσης ιστορικά γνωστοί ως Ερημίτες του Τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου.
Το τάγμα έχει συνδεθεί ιδιαίτερα με την διάδοση της λατρείας της Παναγίας υπό το προσωνύμιο «Παναγία της Καλής Συμβουλής» (Mater boni consilii).
Ιστορία
Γύρω στις αρχές του 13ου αιώνα, δημιουργήθηκαν πολλές ερημιτικές κοινότητες, ειδικά στην περιοχή της Σιένα της Ιταλίας. Αυτές οι ομάδες ήταν συχνά ολιγομελείς (όχι περισσότερα από δέκα άτομα) και αποτελούνταν από λαϊκούς. Το θεμελιώδες πνεύμα τους βασιζόταν στην μοναχικότητα και την μετάνοια. Εκείνη την εποχή εντοπίζονται πολλές ερημιτικές κοινότητες σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, όπως η Τοσκάνη, το Λάτιο, η Ουμβρία, η Λιγουρία, η Αγγλία, η Ελβετία, η Γερμανία και η Γαλλία. Το 1223 τέσσερις από τις ερημιτικές κοινότητες που βρίσκονταν στην ευρύτερη περιοχή της Σιένα ενώθηκαν σε μια χαλαρή ένωση, η οποία μέσα σε λίγα χρόνια αύξησε σημαντικά τα μέλη της.
Οι μοναχοί που υιοθέτησαν τον Κανόνα του Αγίου Αυγουστίνου δημιούργησαν ένα επαιτικό κίνημα, που αποτέλεσε μία νέας μορφής θρησκευτική ζωή. Προσπάθησαν να φέρουν τα θρησκευτικά ιδεώδη της μοναστικής ζωής στο αστικό περιβάλλον, εξυπηρετώντας τις ανάγκες του λαού μέσα από το αποστολικό τους έργο. Το 1243 οι ερημίτες της Τοσκάνης ζήτησαν από τον Πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ να τους ενώσει όλους ως μια κοινότητα. Ο Ιννοκέντιος Δ΄ εξέδωσε ειδική βούλα (την Incumbit Nobis) στις 16 Δεκεμβρίου 1243, που προέτρεπε αυτούς τους ερημίτες να υιοθετήσουν «τον κανόνα και τον τρόπο ζωής του μακαριστού Αυγουστίνου» και να εκλέξουν έναν επικεφαλής τους. Η βούλα διόρισε επίσης τον καρδινάλιο Ρικάρντο Ανιμπάλντι ως επόπτη και νομικό καθοδηγητή τους.
Στις 15 Ιουλίου του 1255, ο Πάπας Αλέξανδρος Δ΄ εξέδωσε την βούλα Cum quaedam salubria για να διατάξει μια σειρά από θρησκευτικές ομάδες να συγκεντρωθούν με σκοπό να συγχωνευθούν σε ένα νέο Τάγμα Ερημιτών του Αγίου Αυγουστίνου. Σε εκείνους που κλήθηκαν περιλαμβάνονταν οι Γουλιελμίτες, αρκετές απροσδιόριστες κοινότητες του Τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου, οι Βονίτες και οι Βρικτινιανοί.
Οι αντιπρόσωποι των διάφορων κοινοτήτων συναντήθηκαν στη Ρώμη την 1η Μαρτίου του 1256, καταλήγοντας σε μία ενοποίηση. Ο Λανφράνκο Σεπτάλα από το Μιλάνο εκλέχτηκε στο αξίωμα του καθηγούμενου του νεοσύστατου Τάγματος.
Α.Ε. Αγίας Παρασκευής
Η Αθλητική Ένωση Αγίας Παρασκευής είναι αθλητικό σωματείο με έδρα το δήμο Αγίας Παρασκευής. Δημιουργήθηκε έπειτα από την ανεξαρτητοποίηση των τμημάτων πετοσφαίρισης του συλλόγου Α.Ο. Αγίας Παρασκευής.
Η ομάδα ανδρών της ΑΕ Αγ. Παρασκευής αγωνίζεται στη Β΄ κατηγορία της ΕΣΠ Αθήνας-Ανατολικής Αττικής (ΕΣΠΑΑΑ) και τη σεζόν 2009-10 διεκδίκησε την άνοδο.
Η γυναικεία ομάδα βόλεϊ μετέχει στο πρωτάθλημα Α2 Εθνικής κατηγορίας. Την περίοδο 2009-2010 τερμάτησε στην 6η θέση του Α΄ Ομίλου. Την επόμενη χρονιά και συγκεκριμένα για την περίοδο 2010-2011, η ομάδα κατέλαβε την 5η θέση του Β΄ Ομίλου.
Επίσης ο σύλλογος διαθέτει ομάδες κορασίδων, παγκορασίδων, παίδων και παμαίδων, καθώς και ακαδημίες για τα μικρότερα παιδιά που θέλουν να παίξουν βόλεϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Αγία Παρασκευή Αττικής Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Π.Α.Α.Α.
Βερτράδη του Μονφόρ
Η Βερτράδη του Μονφόρ (1070 - 14 Φεβρουαρίου 1117) ήταν κόμισσα του Ανζού με τον πρώτο γάμο της με τον Φούλκωνα Δ΄ και βασίλισσα των Φράγκων με τον δεύτερο γάμο της με τον Φίλιππο Α΄ των Φράγκων.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Σίμωνα Α΄ κυρίου του Μονφόρ-λ-Ωμπινύ και της Αγνής από τον Οίκο της Νορμανδίας, κόρης τού Ριχάρδου κόμη τού Εβρέ· αδελφός της ήταν ο Αμορί του Μονφόρ. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Ιωάννη του Μαρμουτιέ :
"Ο ακόλαστος Φούλκων αγάπησε με τρελό πάθος την αδελφή τού Αμορί τού Μονφόρ, για την οποία κανένας άνθρωπος δεν είχε πει τίποτα καλό, εκτός από την ομορφιά της. Η Βερτράδη και ο Φούλκων παντρεύτηκαν στον τέταρτο γάμο του Φούλκωνα· έκαναν έναν γιο, τον Φούλκωνα τον Νεότερο, ο οποίος θα γίνει τελικά ο διάδοχος τού πατέρα του. Την επόμενη χρονιά (1092) η Βερτράδη τον χώρισε, προκειμένου να παντρευτεί τον Φράγκο βασιλιά Φίλιππο Α΄ και να γίνει βασίλισσα των Φράγκων."''
Βασίλισσα της Γαλλίας
Ο γάμος της με τον βασιλιά των Φράγκων έγινε στις 15 Μαΐου 1092, αλλά κρίθηκε άκυρος από την εκκλησία, επειδή και οι δύο χώρισαν τους πρώτους συζύγους τους για να παντρευτούν. Ο Φίλιππος και η Βερτράδη αρνήθηκαν να υπακούσουν· ο πάπας Ουρβανός Β΄ αφόρισε τον Φίλιππο, ο οποίος δεν μετείχε στην Α΄ Σταυροφορία. Αργότερα η Βερτράδη κατάφερε να πείσει τους δυο συζύγους της να συμφιλιωθούν.
Λάρασα Μηδίας
Η Λάρασα ήταν μια αρχαία πόλη της Μηδίας.
Βερτράδη του Μονφόρ
Βασίλισσα της Γαλλίας
Σύμφωνα με τον Όρντερικ Βιτάλις, η Βερτράδη οργίστηκε, όταν ο Φίλιππος Α΄ όρισε διάδοχό του τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ τον Παχύ, τον γιο από τον πρώτο του γάμο με την Μπέρτα της Ολλανδίας, ενώ περίμενε να ορίσει έναν από τους δικούς της γιους. Έστειλε γράμμα στον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας να τον ανατρέψει. Φήμες λένε, ότι επιχείρησε δυο φορές να σκοτώσει τον γιο του Λουδοβίκο ΣΤ΄, την πρώτη με μάγια και τη δεύτερη με δηλητήριο, αλλά οι φήμες αυτές παραμένουν ανεπιβεβαίωτες. Η Βερτράδη μπορεί να μην κέρδισε το Γαλλικό στέμμα για λογαριασμό των απογόνων της, αλλά μέσω του γιου της Φούλκωνα του Νεότερου από τον πρώτο της γάμο έγινε γενάρχης δυο μεγάλων βασιλικών κλάδων, των Πλανταγενετών της Αγγλίας και της δυναστείας των Ιεροσολύμων.
Λάρασα Μηδίας
Η μοναδική αναφορά για την αρχαία αυτή πόλη γίνεται από τον Αλεξανδρινό γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο στην Γεωγραφική υφήγησή του. Τοποθετούσε την πόλη στα νοτιοδυτικά της Επιφανείας και στα δυτικά της Ηράκλειας, καθώς επίσης μεταξύ των ορέων Ζάγρος και Ιασονίου (σημερινό Damāvand).
Αυτές είναι οι μοναδικές πληροφορίες που αλιεύουμε από τον εν λόγω γεωγράφο. Λόγω της πυκνής ελληνιστικής κατοίκησης της Μηδίας τόσο από τον Μεγάλο Αλέξανδρο όσο και από την μακεδονική δυναστεία των Σελευκιδών, δεν αποκλείεται η Λάρασα να υπήρξε και αυτή ελληνιστική αποικία. Το όνομα αφ' εαυτό μας παραπέμπει στην πόλη Λάρασα ή Λάρισσα της Καρίας έξω από τις Τράλλεις, οποία υπήρξε ιωνική αποικία και κέντρο λατρείας του Λαρασίου ή Λαρισίου Διός, αλλά και του Απόλλωνος Λαρισηνού
Βερτράδη του Μονφόρ
Οικογένεια
Με τον δεύτερο σύζυγό της Φίλιππο Α΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας απέκτησε:
Λάρασα Μηδίας
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία, αλλά σίγουρα θα βρισκόταν κοντά στο σημερινό Hamadan (Εκβάτανα) του δυτικού Ιράν.
Βερτράδη του Μονφόρ
Πηγές
Κατηγορία:Κόμισσες του Ανζού Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Λάρασα Μηδίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μηδίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Σαμπάνι-συρ-Λου
Το Σαμπάνι-συρ-Λου (γαλλικά: Champagne-sur-Loue) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Αφιέρωμα σε Φως
μικρογραφία|Το 2020, όπως φαίνεται από το [[Τζέρσεϊ Σίτι]] μικρογραφία|Το 2014, όπως φαίνεται από το [[Μπρούκλιν]] μικρογραφία|Το Αφιέρωμα σε Φως δημιουργήθηκε στο Battery Parking Garage το 2018 μικρογραφία|Το 2010, όπως φαίνεται από το [[Μπρούκλιν]] Το Αφιέρωμα σε Φως είναι καλλιτεχνική εγκατάσταση που δημιουργήθηκε σε ανάμνηση των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου. Αποτελείται από 88 κάθετους προβολείς διατεταγμένους σε δύο στήλες φωτός για να αναπαριστούν τους Δίδυμους Πύργους. Βρίσκεται έξι τετράγωνα νότια του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου πάνω από το Battery Parking Garage στην πόλη της Νέας Υόρκης. Το Αφιέρωμα σε Φως ξεκίνησε ως προσωρινή ανάμνηση των επιθέσεων στις αρχές του 2002, αλλά έγινε ετήσια εκδήλωση, που παράγεται επί του παρόντος στις 11 Σεπτεμβρίου από τη Municipal Art Society of New York. Το Αφιέρωμα σε Φως σχεδιάστηκε από τους καλλιτέχνες John Bennett, Gustavo Bonevardi, Richard Nash Gould, Julian LaVerdiere και Paul Myoda και τον σύμβουλο φωτισμού Paul Marantz.
Τις καθαρές νύχτες, τα φώτα είναι ορατά από πάνω από 60 μίλια (97 χλμ.), ορατά σε όλη την πόλη της Νέας Υόρκης και στο μεγαλύτερο μέρος των προαστίων του Βόρειου Νιου Τζέρσεϊ και του Λονγκ Άιλαντ. Τα φώτα φαίνονται επίσης στην κομητεία Fairfield του Κονέκτικατ, καθώς και στις κομητείες Westchester, Orange και Rockland στη Νέα Υόρκη.
Οι δύο δέσμες κοστίζουν περίπου 1.626 $ (υποθέτοντας 0,11 $ ανά kWh) για να λειτουργήσουν για 24 ώρες. Οι 88 προβολείς xenon (44 για κάθε πύργο) καταναλώνουν 7.000 Watt ο καθένας. Από το 2011, το ετήσιο κόστος για ολόκληρο το έργο ήταν περίπου μισό εκατομμύριο δολάρια. μικρογραφία|Το 2011, όπως φαίνεται από το [[East Village]] Λόγω της πανδημίας COVID-19 και της ανάγκης για κοινωνική απόσταση, αρχικά ανακοινώθηκε ότι η εγκατάσταση δεν θα ανάψει στη 19η επέτειο των επιθέσεων τον Σεπτέμβριο του 2020, για πρώτη φορά από τη δημιουργία της. Ο Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης Άντριου Κουόμο ανακοίνωσε αργότερα ότι η πολιτεία θα παράσχει προσωπικό υγειονομικής περίθαλψης και επίβλεψη για να επιτρέψει τη διεξαγωγή του φόρου τιμής όπως είχε προγραμματιστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επακόλουθα των Επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 Κατηγορία:Νέα Υόρκη
Mannish Boy
Το Mannish Boy είναι τραγούδι του blues καλλιτέχνη Muddy Waters, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1955 μέσω της Chess Records. Αποτέλεσε απάντηση στο τραγούδι "I'm a Man" του Bo Diddley, το οποίο ήταν εμπνευσμένο από ένα άλλο τραγούδι του Waters με τίτλο "I'm Your Hoochie Coochie Man".
Έχει συμπεριληφθεί στην λίστα του Rock and Roll Hall of Fame με τα 500 τραγούδια που σχημάτισαν το ροκ εντ ρολ.
Σύνθεση και ηχογραφήσεις
Η σύνθεση του κομματιού πραγματοποιήθηκε από τον Muddy Waters, τον Bo Diddley και τον Μελ Λόντον και η ηχογράφηση του έλαβε χώρα στο Σικάγο στις 24 Μαΐου 1955, με τον Waters να συνοδεύεται από τον Τζίμι Ρότζερς στην κιθάρα, τον Τζούνιορ Γουέλς στην φυσαρμόνικα και τον Φρεντ Μπέλοου στα τύμπανα.
Ο τραγουδιστής ηχογράφησε μία νέα εκδοχή του κομματιού το 1968 για τον δίσκο "Electric Mud", προσπαθώντας να προσελκύσει το νεανικό ροκ κοινό της εποχής. Μετά την διάλυση της Chess Records, ηχογράφησε και πάλι το "Mannish Boy" το 1977 για το άλμπουμ "Hard Again", με παραγωγό τον Τζόνι Γουίντερ.
Εμπορική επιτυχία
Το σινγκλ του "Mannish Boy" με το κομμάτι "Young Fashioned Ways (Old Fashioned Ways)" ανέβηκε στην πέμπτη θέση του Billboard R&B chart, ενώ το 1988 μπήκε στις χαμηλές θέσεις του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών, φθάνοντας ως το # 51 και παραμένοντας στα τσαρτ για επτά εβδομάδες.
Διασκευές
Το "Mannish Boy" έχει διασκευαστεί από τον Τζίμι Χέντριξ, μία εκτέλεση που συμπεριλήφθηκε στον δίσκο "Blues", τον Πολ Μπάτερφιλντ στο άλμπουμ "The Legendary Paul Butterfield Rides Again", όπως και από τους Hindu Love Gods, Hank Williams Jr., Elliott Murphy, The Rolling Stones, Wolfmother, Black Stone Cherry, Roger Daltrey, Erykah Badu, Aerosmith, Jeff Garlin, John Mayer, κ.α..
Αγία Αργυρή της Προύσας
Η Αγία Αργυρή είναι νεομάρτυς της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γεννήθηκε στην Προύσα της Μικράς Ασίας το 1688.
Mannish Boy
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του Muddy Waters Κατηγορία:Τραγούδια του 1955 Κατηγορία:Singles του 1955
Αγία Αργυρή της Προύσας
Η αγία Νεομάρτυς Αργυρή θεωρείται προστάτης του γάμου και εικονίζεται να κρατά τα τελετουργικά στέφανα του γάμου. Η κυρίως μνήμη της Αγίας Αργυρής γιορτάζεται στις 5 Απριλίου και η ανακομιδή των λειψάνων της στις 30 Απριλίου.
Παραπομπές
Αργυρη Κατηγορία:Προύσα Κατηγορία:Νεομάρτυρες Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Σαντιβέρ
Το Σαντιβέρ (γαλλικά: Champdivers, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ρωσική λειτουργική μουσική
Η Ρωσική Λειτουργική Μουσική είναι η μουσική παράδοση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η παράδοση αυτή ξεκίνησε με την εισαγωγή της θρησκευτικής μουσικής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όταν οι Ρως του Κιέβου προσηλυτίστηκαν στην Ορθοδοξία το 988.
Προέλευση
Όταν ο πρίγκιπας Βλαδίμηρος του Κιέβου ασπάστηκε την Ορθοδοξία, το Άγιο Όρος ήταν το μουσικό κέντρο του ορθόδοξου κόσμου. Μοναχοί από όλη την Ανατολική Ευρώπη και το Βυζάντιο ταξίδευαν στο Άγιο Όρος για μουσική εκπαίδευση και για να μάθουν τους τρόπους της ορθόδοξης ψαλμωδίας. Στο Άγιον Όρος, οι Ρώσοι μοναχοί έμαθαν τη βυζαντινή σημειογραφία για την ψαλμωδία, την οποία υιοθέτησαν εύκολα και την έφεραν μαζί τους στη Ρωσία. Αυτή η βυζαντινή ψαλμωδία μετατράπηκε γρήγορα σε ένα ξεχωριστό ρωσικό ύφος, την ψαλμωδία Znamenny. Η ψαλμωδία άνθισε και εξαπλώθηκε στα βόρεια (κυρίως στο Νόβγκοροντ) και στα νοτιοδυτικά.
Από τη λεηλασία του Κιέβου το 1240 και την επακόλουθη κατοχή των Ρως από τους Μογγόλους μέχρι την εκδίωξή τους το 1480, υπάρχουν λίγες πηγές σχετικά με τη ρωσική μουσική, αλλά τα λίγα αρχεία που υπάρχουν δείχνουν ελάχιστες αλλαγές στην ψαλμωδία Znamenny εκτός από μικρές σημειογραφικές αλλαγές.
Ανάπτυξη
Τον 16ο αιώνα, η ρωσική λειτουργική παράδοση διαιρέθηκε μεταξύ του βορρά (περιοχή που κυριαρχούσε η Μόσχα) και του νοτιοδυτικού τμήματος (κοντά στο Κίεβο). Στο Βορρά, η ψαλμωδία Znamenny και η ψαλμωδία Demestvenny άρχισαν να γίνονται πιο περίπλοκες. Το νευματικό σύστημα γινόταν όλο και πιο περίπλοκο. Επιπλέον, οι περιφερειακές παραλλαγές και τα neumes έγιναν μέρος της καθιερωμένης παράδοσης σε αυτές τις περιοχές, καθιστώντας σχεδόν αδύνατο για τους τραγουδιστές να διαβάσουν οποιαδήποτε ψαλμωδία από το χαρτί. Η ίδια η ψαλμωδία έγινε επίσης πολύ πιο μελισματική από πριν. Αυτό οδήγησε στην ίδρυση σχολών τραγουδιού που συνδέονταν με μοναστήρια, με πιο αξιοσημείωτη τη σχολή του Νόβγκοροντ. Ο Ιβάν Δ', μετέφερε τη σχολή του Νόβγκοροντ στη Μόσχα για να αυξήσει το κύρος του Κρεμλίνου. Ο Τσάρος ήταν επίσης συνθέτης ψαλμωδίας, δύο από τις οποίες υπάρχουν ακόμη και σήμερα σε αναγνωρίσιμη και εκτελέσιμη κατάσταση. Η πολυφωνία εμφανίζεται επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου με τη μορφή ετεροφωνίας, η οποία στη ρωσική παράδοση σήμαινε ότι πολλοί τραγουδιστές τραγουδούσαν τη βασική ψαλμωδία και αυτοσχεδίαζαν ελεύθερα γύρω από αυτήν, διατηρώντας παράλληλα ισχυρούς δεσμούς με την κεντρική ψαλμωδία.
Στα νοτιοδυτικά, η Ορθόδοξη Εκκλησία με έδρα το Κίεβο αντιμετώπιζε συνεχή ανταγωνισμό από την κοντινή Καθολική Εκκλησία. Για να παραμείνει ισότιμη με τους Ιησουίτες, η Εκκλησία άνοιξε πολλά σχολεία που δίδασκαν τους λαϊκούς να τραγουδούν και να διαβάζουν νεούμενα. Δανείστηκαν από σερβικούς, βουλγαρικούς και άλλους ορθόδοξους ψαλμούς και τυποποίησαν τόσο τη σημειογραφία όσο και τη μέθοδο διδασκαλίας, αναμειγνύοντάς τα μεταξύ τους για να σχηματίσουν ένα ξεχωριστό ύφος κιβανικών ψαλμών. Τελικά, κατά τη διάρκεια της Πολωνικής Αναγέννησης, η Ορθόδοξη Εκκλησία του Κιέβου υιοθέτησε πλήρως τα πολυφωνικά στυλ που ήταν δημοφιλή εκείνη την εποχή. Διατήρησαν την ψαλμωδία Znamenny, τα 8 echoi (γυάλινοι, μελωδικά βασισμένοι ορθόδοξοι τρόποι βασισμένοι στη βυζαντινή ιδέα) και την κλίμακα, αλλά υιοθέτησαν το ύφος των καθολικών ομολόγων τους. Η σημειογραφία άλλαξε επίσης σε 5γραμμη σημειογραφία (σε αντίθεση με τη σύγχρονη 4γραμμη σημειογραφία) με τετράγωνες κεφαλές σημειώσεων.
Ο 17ος αιώνας σημαδεύτηκε από μεταρρυθμίσεις. Η ψαλμωδία είχε γίνει απίστευτα δυσκίνητη και ογκώδης, και διάφοροι Μητροπολίτες προσπάθησαν να χαλιναγωγήσουν το σύστημα. Ο Σαϊντούρ ήταν ο πρώτος, και το 1600 δημιούργησε μια σημειογραφία που έδειχνε με σαφήνεια το αρχικό ύψος κάθε ψαλμωδίας, γνωστή ως σήμανση Σαϊντούροφ. Ο Τσάρος Αλεξέι Μιχαήλοβιτς και ο Πατριάρχης Νίκωνας προστάτευσαν το νοτιοδυτικό ύφος της ψαλμωδίας έναντι του μοσχοβίτικου, υιοθέτησαν και οι δύο το ιησουιτικό μοντέλο εκπαίδευσης, εισήγαγαν τραγουδιστές από το Κίεβο και αντικατέστησαν την ψαλμωδία Znamenny με τη χειρονομία που χρησιμοποιούνταν στα νοτιοδυτικά. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλεξέι, η ψαλμωδία Znamenny εκδιώχθηκε από τη λαϊκή χρήση.
Κατά τις αρχές του 18ου αιώνα, οι εκκλησιαστικές λειτουργίες έγιναν πιο καθολικές, με τη μόνιμη καθιέρωση εκκλησιαστικών χορωδιών αντί λαϊκών για να ψάλλουν, καθώς και με τη θέσπιση ενός μουσικού Τακτικού, πολυφωνικού σε ιταλικό ύφος και αντλημένου από την εκσυγχρονισμένη ψαλμωδία και τα λαϊκά τραγούδια, που ονομάζεται Obychny. Η χρήση των χορωδιακών κοντσέρτων - σύντομων χορωδιακών συνθέσεων χωρίς συνοδεία, που προορίζονταν για εκτέλεση στα διαλείμματα της λειτουργίας όταν οι κληρικοί κοινωνούσαν, ήταν επίσης δημοφιλής από τα μέσα του δέκατου έβδομου έως τις αρχές του 19ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική στη Ρωσία
Ναός του Μπελ
Ο Ναός του Μπελ (معبد بل Αραβικά: معبد بل ‎), γνωστός και ως Ναός του Βάαλ-Δία, ήταν ένα αρχαίο λίθινο ερείπιο στην Παλμύρα της Συρίας. Ο ναός ονομάστηκε για τον Μεσοποτάμιο θεό Μπελ, που λατρεύονταν στην Παλμύρα ως μέρος της τριάδας με τον σελήνιο θεό Αγκλιμπόλ και τον ηλιακό θεό Γιαρχιμπόλ,και αφιερώθηκε το 32 μ.Χ. Έως το έτος 2015, τα ερείπιά του θεωρούνταν τα καλύτερα διατηρούμενα στην Παλμύρα.
Τα ερείπια του ναού καταστράφηκαν από το αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε τον Αύγουστο 2015.
Ιστορία
Ο ναός χτίστηκε σε ένα τελ με στρωματογραφία που υποδεικνύει ανθρώπινη παρουσία έως πίσω στην τρίτη χιλιετία π.Χ. Η περιοχή καταλήφθηκε σε προρωμαϊκές περιόδους από ένα προηγούμενο ναό γνωστό ως "ο πρώτος ναός του Μπελ" και "ο Ελληνιστικός ναός". Οι τοίχοι του τεμένους και τα προπύλαια κατασκευάστηκαν στα τέλη του πρώτου και το πρώτο μισό του δεύτερο αιώνα μ.Χ. Ο αρχιτέκτονας υπεύθυνος για την κατασκευή του Ναού του Βήλου ήταν Έλληνας, γνωστός ως Αλεξάνδρας, ενώ τα ονόματα τριών Ελλήνων που εργάστηκαν στο ναό του Μπελ είναι γνωστά μέσω επιγραφών που έχουν διατηρηθεί. Ο Ναός του Μπελ μετατράπηκε σε Χριστιανική εκκλησία κατά τη Βυζαντινή Εποχή. Μέρη της κατασκευής τροποποιήθηκαν από τους Άραβες το 1132, κάτι που την διατήρησε. Οι περισσότερες από τις Κορινθιακές κολόνες των εσωτερικών κιονοστοιχιών ακόμη διατηρούσαν τα βάθρα όπου έστεκαν τα αγάλματα των ευεργετών. Ο ναός ήταν στοιχισμένος στην ανατολική άκρη της Μεγάλης Κιονοστοιχίας της Παλμύρας.
Αρχιτεκτονική
left|thumb|Κίονες στο εσωτερικό προαύλιο του ναού Ο ναός εμφάνιζε αξιοσημείωτη σύνθεση αρχιτεκτονικής της αρχαίας Εγγύς Ανατολής και Ελληνορωμαϊκής αρχιτεκτονικής. Ο ναός ήταν τοποθετημένος σε ένα περίβολο στοιχισμένο με ένα πρόναο. Είχε ορθογώνιο σχήμα και προσανατολισμό βορρά-νότου. Η βάση του ήταν μια πλακόστρωτη αυλή που περιβαλλόταν από ένα τεράστιο μακρύ τοίχο 205 μέτρων με ένα προπύλαιο. Σε ένα βάθρο στην μέση της αυλής ήταν το κυρίως κτίριο του ναού. Ο σηκός περιβάλλονταν εξ ολοκλήρου από ένα πρόστυλο με κορινθιακούς κίονες, που διακόπτονταν μόνο από τη μεγάλη πλευρά από μια πύλη εισόδου με μεγάλα βήματα που οδηγούσαν στην αυλή. Ο σηκός ήταν μοναδικός στο γεγονός ότι είχε δύο εσωτερικά ιερά, το βόρειο και το νότιο άδυτον, αφιερωμένα ως τα ιερά του Μπελ και άλλων τοπικών θεοτήτων. Το βόρειο τμήμα ήταν γνωστό για ένα ανάγλυφο  των επτά πλανητών που ήταν γνωστοί στους αρχαίους περιβαλλόμενο από τα δώδεκα ζώδια του ζωδιακού κύκλου και τα ανάγλυφα μια πομπής από καμήλες και πεπλοφόρες γυναίκες. Ο σηκός φωτιζόταν από δύο ζεύγη παραθύρων ψηλά στους δύο μακρούς τοίχους. Σε τρεις γωνίες του κτιρίου υπήρχαν κλιμακοστάσια που οδηγούσαν σε ταράτσες.
Καταστροφή
Ο Διευθυντής Αρχαιοτήτων της Συρίας Μααμούν Αμπντούλ Καρίμ δήλωσε ότι το Ισλαμικό Κράτος έψαχνε για θησαυρούς και "αποθέματα χρυσού" στην πόλη. Στις 30 Αυγούστου 2015, το Associated Press ανέφερε ότι το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε είχε εν μέρει κατεδαφίσει το ναό με εκρηκτικές ύλες, επικαλούμενο αυτόπτες μάρτυρες. Τα τούβλα και οι κίονες έχουν αναφερθεί ως ξαπλωμένα στο έδαφος και μόνο ένας τοίχος αναφέρθηκε ως εναπομείνας, σύμφωνα με κάτοικο της Παλμύρας. Η ζημιά ήταν επίσης πιστοποιείται από το Συριακό Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ο Διευθυντής Αρχαιοτήτων της Συρίας Μααμούν Αμπντούλ Καρίμ αργότερα δήλωσε ότι αν και υπήρξε μια έκρηξη μέσα στην περίμετρό του ναού, «η βασική δομή στέκεται ακόμα". Ωστόσο, αυτές οι αναφορές αποδείχθηκαν ανακριβείς, όταν ο ΟΗΕ επιβεβαίωσε την καταστροφή του ναού μετά από την εξέταση δορυφορικών εικόνων. "Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε την καταστροφή του κεντρικού κτιρίου του Ναού του Μπελ, καθώς και μια σειρά από κίονες στην άμεση γειτονία του", αναφέρθηκε από το Ινστιτούτο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση και την Έρευνα (UNITAR). Το BBC εξέδωσε μια αναφορά βίντεο που δείχνει τις δορυφορικές εικόνες και την καταστροφή με περιγραφή από τον Einar Bjorgo, διευθυντή της Δορυφορικής Απεικόνισης των Ηνωμένων Εθνών (UNOSAT UNITAR).
External links
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Συρία Κατηγορία:Καταστροφές κτιρίων και κατασκευών από το Ισλαμικό Κράτος
Χημικά στοιχεία 10ης ομάδας
Η 10η ομάδα, όπως αριθμείται από την IUPAC, είναι η ομάδα χημικών στοιχείων στον περιοδικό πίνακα που αποτελείται από το νικέλιο (Ni), το παλλάδιο (Pd), το λευκόχρυσο (Pt) και ίσως επίσης το χημικά μη χαρακτηρισμένο νταρμστάντιο (Ds). Όλα τα γνωστά ισότοπα του νταρμσταντίου είναι ραδιενεργά με βραχεία ημιζωή και δεν είναι γνωστό ότι απαντώνται στη φύση. Μόνο μικρές ποσότητες έχουν συντεθεί σε εργαστήρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοδικός πίνακας
Ολεξάντρα Ναζάροβα
Η Ολεξάντρα (Αλεξάνδρα) Γιεβγένιβνα Ναζάροβα (Олександра Євгенівна Назарова; γεννημένος στις 30 Νοεμβρίου 1996) είναι Ουκρανή χορεύτρια καλλιτεχνικού πατινάζ. Με τον σύντροφό της στο πατινάζ, Μαξίμ Νικίτιν, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Νέων το 2015 και ήταν η αργυρή Ολυμπιονίκης Νέων του 2012. Στην κατηγορία γυναικών, είναι οι πρωταθλητές της Χειμερινής Πανεπιστημιάδας 2017, οι ασημένιοι Ολυμπιονίκες του Κυπέλλου Βαρσοβίας 2014, οι χάλκινοι Ολυμπιονίκες του Κυπέλλου Νίκαιας 2016, οι έξι φορές εθνικοί πρωταθλητές Ουκρανίας (2015, 2017, 2018, 2020–2022). Η Ναζάροβα/Νικίτιν εκπροσώπησε την Ουκρανία στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2018 και του 2022.
Προσωπική ζωή
Η Ολεξάντρα Ναζάροβα γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1996 στο Χάρκοβο της Ουκρανίας. Το 2014, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα διά αλληλογραφίας στην Κρατική Ακαδημία Φυσικής Αγωγής του Χάρκοβο.
Πρώιμη καριέρα
Γύρω στο 2004, η Χαλίνα Τσουρίλοβα ενθάρρυνε τη Ναζάροβα και τον Μαξίμ Νικίτιν  –και οι δύο ελεύθεροι σκέιτερ από το Χάρκοβο– να δημιουργήσουν μαζί μια συνεργασία χορού στον πάγο.
Οι Ναζάροβα/Νικίτιν έκαναν το ντεμπούτο τους στη σειρά ISU Junior Grand Prix το 2010. Κατέλαβαν την ενδέκατη θέση στο Γκρατς της Αυστρίας και την έβδομη στο Σέφιλντ της Αγγλίας. Η Τσουρίλοβα προπονούσε την ομάδα στη γενέτειρά της.
Τη σεζόν 2011–2012, δεν έκαναν καμία εμφάνιση στη σειρά JGP, αλλά στάλθηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων τον Ιανουάριο του 2012 στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας. Κέρδισαν το ασημένιο μετάλλιο πίσω από τη Ρωσίδα Γιανόφσκαγια /Μοζγκόφ.
Σεζόν 2012-2013
Οι Ναζάροβα/Νικίτιν κατέκτησαν την πέμπτη θέση και στους δύο αγώνες JGP του 2012 και συμμετείχαν στο πρώτο τους Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεανίδων. Στον τελευταίο διαγωνισμό, που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Φεβρουαρίου και αρχές Μαρτίου 2013 στο Μιλάνο της Ιταλίας, το δίδυμο κατέλαβε τη δωδέκατη θέση στον σύντομο χορό, την ένατη στον ελεύθερο χορό και την ενδέκατη συνολικά. Μετά το συμβάν, η Τσουρίλοβα τους συμβούλεψε να συνεργαστούν με τον Ρώσο προπονητή Αλεξάντερ Ζούλιν. Μετακόμισαν στη Μόσχα για να προπονηθούν με τους Ζούλιν και Όλεγκ Βολκόφ.
Σεζόν 2013-2014
Οι Ναζάροβα/Νικίτιν κέρδισαν το ασημένιο και στις δύο αναθέσεις JGP του 2013 και προκρίθηκαν στον Τελικό JGP. Κατέλαβαν την πέμπτη θέση στον τελικό, που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2013 στη Φουκουόκα της Ιαπωνίας. Τον Μάρτιο του 2014, τερμάτισαν πέμπτοι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων στη Σόφια της Βουλγαρίας, έχοντας καταταχθεί έβδομοι στο σύντομο πρόγραμμα και τέταρτοι στον ελεύθερο χορό.
Σεζόν 2014–2015: Πρώτο ντεμπούτο στην κατηγορία των ενηλίκων
Οι Ναζάροβα/Νικίτιν  συνέχισαν την προπόνηση στη Μόσχα τη σεζόν 2014–2015. Στην εκδήλωση Junior Grand Prix στο Κορσεβέλ της Γαλλίας, κατετάγησαν πέμπτοι στον σύντομο χορό και τρίτοι στον ελεύθερο χορό. Το δίδυμο τερμάτισε τέταρτο συνολικά, 0,54 λιγότερο από την τρίτη θέση. Κέρδισαν το χάλκινο μετάλλιο στην επόμενη διοργάνωση JGP τους, στο Ταλίν της Εσθονίας, αφού κατετάγησαν έκτοι στον σύντομο και τρίτοι στον ελεύθερο χορό.
Κάνοντας το διεθνές ντεμπούτο τους στην κατηγορία των ενηλίκων, οι Ναζάροβα/Νικίτιν κέρδισαν το ασημένιο μετάλλιο στο Κύπελο της Βαρσοβίας 2014, μια διοργάνωση της σειράς Challenger τον Νοέμβριο του 2014. Αφού κέρδισαν τον εθνικό τίτλο της Ουκρανίας στην κατηγορία των ενηλίκων, συμμετείχαν στην ομάδα της Ουκρανίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, που διεξήχθη στα τέλη Ιανουαρίου 2015 στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Κατατάχθηκαν δωδέκατοι στον σύντομο πρόγραμμα και ενδέκατοι στον ελεύθερο χορό, οι δύο τερμάτισαν ενδέκατοι συνολικά.
Στις αρχές Μαρτίου, οι δυο τους αγωνίστηκαν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων 2015 στο Ταλίν της Εσθονίας. Τους απονεμήθηκε το χάλκινο μετάλλιο αφού κατετάγησαν πέμπτοι στο σύντομο πρόγραμμα, δεύτεροι στον ελεύθερο χορό και τρίτοι γενικά πίσω από τους Γιανόφσκαγια /Μοζγκόφ της Ρωσίας και Μακναμάρα/ Κάρπεντερ από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν ο πρώτος τερματισμός της Ουκρανίας στο βάθρο στη διοργάνωση από το 2000. Στο τέλος του ίδιου μήνα, οι Ναζάροβα/Νικίτιν αγωνίστηκαν σε επίπεδο ενηλίκων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2015 στη Σαγκάη της Κίνας και κατέλαβαν τη δέκατη έβδομη θέση και στα δύο τμήματα και συνολικά.
Σεζόν 2015-2016
Κάνοντας το ντεμπούτο τους στο Grand Prix, οι Ναζάροβα/Νικίτιν τερμάτισαν έβδομοι στο Skate America 2015. Αποχώρησαν από το Ουκρανικό Πρωτάθλημα λόγω τραυματισμού της Ναζάροβα στο γόνατο. Το δίδυμο επέστρεψε στους αγώνες στα τέλη Μαρτίου 2016 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Βοστώνη. Βρισκόμενοι στην 20η θέση στον σύντομο χορό, προκρίθηκαν οριακά στον ελεύθερο χορό όπου κατέκτησαν την 18η θέση, με αποτέλεσμα την τελική κατάταξη στη δέκατη ένατη.
Αποφασίζοντας να αλλάξουν προπονητή, οι Ναζάροβα/Νικίτιν προσχώρησαν στους Ιγκόρ Σπίλμπαντ και Φαμπιάν Μπουρζά στο Νόβι του Μίσιγκαν στα τέλη Ιουνίου 2016.
Σεζόν 2016-2017
Οι Ναζάροβα/Νικίτιν άνοιξαν τη σεζόν τους με ένα χάλκινο μετάλλιο στο Διεθνές Κύπελλο της Νίκαιας. Τερμάτισαν έβδομοι στο Grand Prix τους, το Trophée de France 2016, και ένατοι στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2017 στην Οστράβα της Τσεχίας.
Τον Φεβρουάριο, έλαβαν το χρυσό μετάλλιο στη Χειμερινή Πανεπιστημιάδα του 2017 στο Αλμάτι του Καζακστάν. Τον Μάρτιο, κατέλαβαν τη δέκατη πέμπτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2017 στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Λόγω του αποτελέσματός τους, η Ουκρανία προκρίθηκε σε μια θέση στο αγώνισμα χορού πάγου στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2018 στην Πιονγκτσάνγκ της Νότιας Κορέας.
Περίοδος 2017–2018: Ολυμπιακοί Αγώνες της Πιονγκτσάνγκ
Οι Ναζάροβα/Νικίτιν κέρδισαν το χάλκινο μετάλλιο στο 2017 CS Lombardia Trophy και το 2017 CS Κύπελο Βαρσοβίας και κατέλαβαν την τέταρτη θέση στο 2017 CS Αστέρι του Πάγου. Στη μοναδική τους αποστολή Grand Prix για το έτος, 2017 NHK Trophy, κατέλαβαν την έκτη θέση. Κατέλαβαν την ενδέκατη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, πριν αγωνιστούν στους πρώτους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στην Πιονγκτσάνγκ της Νότιας Κορέας, όπου κατετάγησαν προς έκπληξη εικοστοί πρώτοι. Ολοκλήρωσαν με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2018, καταλαμβάνοντας τη δέκατη πέμπτη θέση.
Μετά το τέλος αυτής της σεζόν, άφησαν τονγκόρ Σπίλμπαντ στο Νόβι του Μίτσιγκαν, και άρχισαν να προπονούνται μόνο υπό τον Φαμπιάν Μπουρζά στη Γαλλία.
Σεζόν 2018-2019
Η νέα σεζόν ξεκίνησε στο 2018 CS Nebelhorn Trophy, όπου δυσκολεύτηκαν, καταλαμβάνοντας την ένατη θέση. Συμμετείχαν σε δύο αγώνες Grand Prix, κατέλαβαν την όγδοη θέση στο Skate America 2018 και την ένατη στο NHK Trophy 2018. Δεν τερμάτισαν στο Ουκρανικό Πρωτάθλημα. Λόγω τραυματισμού, αποχώρησαν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, με τους Πόποβα/ Μπεϊλίκοφ να κερδίζουν το πρώτο και να παρακολουθούν το δεύτερο ως ουκρανοί αθλητές. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2019, η Ναζάροβα/Νικίτιν κατέλαβαν την εικοστή θέση.
Σεζόν 2019-2020
Οι Ναζάροβα/Νικίτιν ξεκίνησαν τη σεζόν στο 2019 CS Lombardia Trophy, όπου κατέλαβαν την τέταρτη θέση και στα δύο προγράμματα, για να κερδίσουν το χάλκινο μετάλλιο συνολικά. Συνέχισαν και κέρδισαν το χάλκινο μετάλλιο στο CS Αστέρι του Πάγου 2019 όπου σημείωσαν προσωπικό καλύτερο στο Ρυθμικό χορό και στο συνολικό σκορ.
Μεταξύ 2019 CS Αστέρι του Πάγου και Κύπελο του Βοσπόρου 2019 οι Ναζάροβα/Νικίτιν ανακοίνωσαν ότι έληξαν τη συνεργασία τους με τον Φαμπιάν Μπουρζά. Επέστρεψαν στο Χάρκοβο για να προπονηθούν κυρίως υπό την Χαλίνα Τσουρίλοβα και περιστασιακά να εκπαιδεύονται υπό τον Αλεξάντερ Ζούλιν.
Στη συνέχεια κέρδισαν δύο άλλες διεθνείς διοργανώσεις και ένα ασημένιο μετάλλιο στο Κύπελο του Βοσπόρου 2019. Αργότερα την ίδια χρονιά, κέρδισαν το Πρωτάθλημα Ουκρανίας. Εθνικοί πρωταθλητές και πάλι, οι Ναζάροβα/Νικίτιν ολοκλήρωσαν τη σεζόν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020, όπου κατέλαβαν τη δέκατη θέση. Είχαν συμπεριληφθεί να αγωνιστούν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Μόντρεαλ, αλλά αυτό ακυρώθηκε ως αποτέλεσμα της πανδημίας του κορωνοϊού.
Σεζόν 2020-2021
Οι Ναζάροβα/Νικίτιν έκαναν το ντεμπούτο τους στο 2020 CS Τρόφι της Βουδαπέστης, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο. Αγωνίστηκαν στο Grand Prix στο Rostelecom Cup 2020, καταλαμβάνοντας την έκτη θέση. Κατέλαβαν την εικοστή θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2021 στη Στοκχόλμη. Το Παγκόσμιο τους αποτέλεσμα έδωσε την πρόκριση συμμετοχής σε μια ουκρανική ομάδα χορού στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2022.
Περίοδος 2021–2022: Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου
Ξεκινώντας τη σεζόν στη σειρά Challenger, η Ναζάροβα/Νικίτιν κέρδισαν το ασημένιο μετάλλιο στο 2021 CS Denis Ten Memorial Challenge. Στο Grand Prix, ήταν όγδοοι στο NHK Trophy 2021. Μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Βίκτωρ Πετρένκο, η Ναζάροβα/Νικίτιν κέρδισαν τον έκτο εθνικό τίτλο της Ουκρανίας και συμμετείχαν στη δεύτερη ολυμπιακή ομάδα της Ουκρανίας. Αγωνιζόμενοι πρώτοι στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2022, τερμάτισαν δέκατοι.
Η Ναζάροβα/Νικίτιν ξεκίνησαν τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2022 καθώς οι Ουκρανοί συμμετέχουν στο τμήμα του ρυθμικού χορού της ολυμπιακής διοργάνωσης. Τερμάτισαν ένατοι σε σύνολο δέκα ομάδων. Στο χορό στον πάγο τερμάτισαν εικοστοί στον ρυθμικό χορό και ήταν η τελευταία ομάδα που προκρίθηκε στον ελεύθερο χορό. Δέκατοι όγδοοι στον ελεύθερο χορό, παρέμειναν εικοστοί στο σύνολο.
Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Ναζάροβα και ο Νικίτιν επέστρεψαν στα σπίτια τους στο Χάρκοβο, το οποίο λίγο αργότερα έγινε κεντρικό σημείο σύγκρουσης όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν ξεκίνησε μια εισβολή στην Ουκρανία. Η εισβολή διέκοψε τις σχέσεις τους με τον Ρώσο προπονητή Αλεξάντερ Ζούλιν, με τον οποίο είχαν προπονηθεί από το 2013 έως το 2016 και ξανά από το 2019 και μετά. Και οι δύο εξέφρασαν την οργή τους για τον Ζούλιν και τους πρώην εκπαιδευτές-συνεργάτες Βικτώρια Σινιτσίνα και Νικίτα Κατσαλάποφ, οι οποίοι είχαν εμφανιστεί σε μια συγκέντρωση για την υποστήριξη της ρωσικής εισβολής, λέγοντας «ήμασταν τόσο μεγάλοι φίλοι με τη Βίκα και τον Νικίτα. Ήταν τόσο δύσκολο να δεις πώς υποστηρίζουν τον Πρόεδρό τους, που σκοτώνει τον ουκρανικό λαό μας». Μετά από εβδομάδες στην πόλη ενώ βομβαρδίζονταν, εκκενώθηκαν στην πολωνική πόλη Τόρουν, για να συνεχίσουν την εκπαίδευση. Έλαβαν σημαντική υποστήριξη από σκέιτερ σε άλλες ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές χώρες, κυρίως εκκλήσεις από τη Γαλλίδα Ολυμπιονίκη Γαβριέλλα Παπαδάκη να παρευρεθούν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2022 στο Μονπελιέ παρά τη διακοπή τους στην προπόνηση.
Η Ναζάροβα και ο Νικίτιν ζήτησαν βοήθεια από τον Καναδό μουσικό συντάκτη Χούγκο Σουινάρ, για να ανανεώσουν τον ρυθμικό τους χορό, καθώς δεν ήθελαν να κάνουν πατινάζ με χαρούμενη μουσική υπό τις περιστάσεις. Το νέο πρόγραμμα χρησιμοποίησε το τραγούδι της Ουκρανής τραγουδίστριας Τζαμάλα "1944", για τη δίωξη των Τατάρων της Κριμαίας με εντολή του Ιωσήφ Στάλιν, και ένα remix του λαϊκού τραγουδιού " Oi u luzi chervona kalyna " που είχε γίνει ύμνος αντίστασης στην εισβολή. Η Ναζάροβα και ο Νικίτιν βγήκαν στον πάγο φορώντας τα ουκρανικά εθνικά χρώματα και δέχθηκαν ένα τεράστιο χειροκρότημα από το πλήθος για το τμήμα του ρυθμικού χορού, όπου κατέλαβαν τη δέκατη έκτη θέση. Επέλεξαν να αποσυρθούν από τον ελεύθερο χορό, λέγοντας ότι δεν είχαν χρόνο να αλλάξουν αυτό το πρόγραμμα και «θεωρούμε ακατάλληλο να το χορεύουμε ενώ άνθρωποι πεθαίνουν και κρύβονται σε υπόγεια στη χώρα μας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί αθλητές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σαμπρουζιέ
Το Σαμπρουζιέ (γαλλικά: Champrougier, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Θεοτόκος Βρεφοκρατούσα του Ηλία Μόσκου (Μουσείο Μπενάκη)
Θεοτόκος Βρεφοκρατούσα  είναι έργο του Ηλία Μόσκου και εκτίθεται στο Μουσείο Μπενάκη.
Περιγραφή
Εικόνόιζεται ως προτομή και κατά τον συνηθισμένο τύπο της Οδηγήτριας και κατενώπιον. Φέρει το δεξί της χέρι μπροστά στο στήθος και με το αριστερό κρατάει τον Ιησού. Αυτός φοράει πλούσιο διακοσμημένο χιτώνα και ευλογεί με το δεξί χέρι, ενώ με το αριστερό κρατάει ειλητάριο κλειστό.Στο πάνω μέρος της εικόνας δύο Άγγελοι οι οποιοι κρατούν με το ένα χέρι τους το στέμμα πάνω από το κεφαλι της Θεοτόκου, ενώ με το άλλο χέρι τους ο καθένας κρατάει, κρίνο ο εξ αριστερών και ρόδο ο εκ δεξιών. Το βάθος της εικόνας έχει χρώμα κυανό και γεμίζει ελαφρώς με νέφη. Οι διαστάσεις είναι 0,98 Χ 0,63 και τοποθετείται στο β' μισό του 17ου αι.
Τεχνοτροπικά γνωρίσματα
Οι Άγγελοι είναι ιταλικής τέχνης. Η ξενική εντύπωση φαίνεται από το κυανό βάθος με τα νέφη που αντικαθιστά το χρυσό βάθος. Αυτό της δίνει την αίσθηση της ψυχρότητας και του άψυχου.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσείο Μπενάκη
Δημοσθένης Μπριστογιάννης
Ο '''Δημοσθένης Γ. Μπριστογιάννης''' (Αμαλιάδα 1898 - Αθήνα 1965) ήταν Έλληνας δικηγόρος και νομάρχης Πέλλας, Πρεβέζης και Λακωνίας.
Καταγωγή, σπουδές, οικογένεια
Ο Δημοσθένης Μπριστογιάννης, γιος του Γεωργίου, γεννήθηκε στην Αμαλιάδα την 12.12.1898. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και απέκτησε τίτλο διδάκτορα των οικονομικών από το πανεπιστήμιο των Παρισίων.
Όταν υπηρετούσε, ως νομάρχης, στην Πρέβεζα γνωρίστηκε και παντρεύτηκε με την Μαριάνθη Κοκκινάτου, κόρη του εμπόρου Γεράσιμου Κοκκινάτου και αδελφή του δικηγόρου Γιάννη Κοκκινάτου και του δημοσιογράφου Παναγή Κοκκινάτου, οι οποίοι ανήκαν στο Κόμμα Φιλελευθέρων και είχαν διατελέσει βουλευτές Πρέβεζας. Απέκτησαν έξι παιδιά: Ιωάννη, Παναγή, Καικιλία, Ιάσονα, Μαριάνθη και Κοσμά.
Νομάρχης
Δεν είχε κλείσει καν τα τριάντα του χρόνια όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος του ζήτησε να συμμετάσχει στη διοίκηση και τον διόρισε Νομάρχη Πέλλας, θέση την οποία υπηρέτησε από το 1928 μέχρι το 1930. Στη συνέχεια διορίστηκε Νομάρχης Πρέβεζας, όπου υπηρέτησε από το 1930 μέχρι το 1932. . Μετά την κατοχή διετέλεσε Νομάρχης Λακωνίας από το 1944 έως το 1946.
Απεβίωσε το 1965.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Πρέβεζας Κατηγορία:Νομάρχες Πέλλας Κατηγορία:Νομάρχες Λακωνίας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες
Σανσιά
Το Σανσιά (γαλλικά: Chancia, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Σανβάν (Ζυρά)
Το Σανβάν (γαλλικά: Champvans, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Rai 2
Το Rai 2 είναι το δεύτερο από τα τρία κύρια τηλεοπτικά κανάλια της ιταλικής δημόσιας ραδιοτηλεόρασης Rai. Τα άλλα δύο κανάλια είναι το Rai 1 και Rai 3. Το Rai 2 εξέπεμψε για πρώτη φορά στις 4 Νοεμβρίου 1961. Την δεκαετία του '80 ήταν γνωστό για τις πολιτικές πεποιθήσεις στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Τα τελευταία χρόνια έχει δώσει βάση στα talk shows και στην τηλεόραση της πραγματικότητας και της ψυχαγωγίας. Το κανάλι μεταδίδεται και σε υψηλή ευκρίνεια από τον Σεπτέμβριο του 2013.
Μετάδοση στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα μεταδίδονταν από το 1988, πάντα, υπό την ευθύνη της ΕΡΤ (όπως γίνεται με όλους τους δορυφορικούς και καλωδιακούς σταθμούς, που μεταδίδονται στην Ελλάδα), μέχρι και το 2015. Μεταδίδονταν αυτούσια επίγεια αναλογικά, αποκλειστικά στη Ιταλική γλώσσα, σε πολύ λίγες μόνο περιοχές της χώρας. Το Rai Due διέθετε αναλογικές εκπομπές κυρίως στην Δυτική Ελλάδα (Πάτρα, Κεφαλονιά, Ιωάννινα, Κέρκυρα κ.τ.λ.), λόγω της γειτνίασης τους με την Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεόραση στην Ιταλία
Σαρνό
Το Σαρνό (γαλλικά: Charnod) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βικτωριανή τέχνη
Ετυμολογία
Ο όρος «Βικτωριανή», αποδόθηκε στο συγκεκριμένο καλλιτεχνικό ρεύμα, λόγω της χρονικής περιόδου, κατά την οποία αναπτύχθηκε. Η βικτωριανή εποχή στη βρετανική ιστορία, πήρε το όνομά της από τη Βασίλισσα Βικτώρια, ή οποία, εκείνη την περίοδο, ασκούσε βασιλική εξουσία και πρόσφερε στη χώρα ευημερία και υψηλό φρόνημα.
Αρχιτεκτονική
Η βικτωριανή αρχιτεκτονική δεν περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο ύφος. Αντιθέτως, είναι ένας ευρύς όρος, ο οποίος περιγράφει τα πολλά και διαφορετικά στυλ, που εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια των 63 ετών βασιλείας της Βικτώριας. Δεν υπήρχε κάποιος τυποποιημένος ρυθμός, ο οποίος να επιτρέπει στους αρχιτέκτονες και οικοδόμους της εποχής, να δημιουργούν κτίρια, που να συμβαδίζουν με τις επιθυμίες των πελατών τους.
Τέλος, τα περισσότερα κτήρια, τα οποία ανεγέρθηκαν εκείνη την περίοδο, ήταν από τούβλα με μεγάλα παράθυρα, μπαλκόνια και τζάκια σε κάθε δωμάτιο, με μεγάλες εσωτερικές σκάλες και βεράντες.
Γλυπτική
Η βασιλεία της Βικτώριας αποτέλεσε μια χρυσή εποχή για τη γλυπτική στη Βρετανία. Διαπιστώθηκε μια ανάπτυξη στον τομέα της γλυπτικής, που δεν είχε παρατηρηθεί πριν, χάρη στη χορηγία που παρείχε η βασιλική οικογένεια, για πνευματικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, τις προμήθειες για νέα κτίρια και δημόσια έργα, καθώς και τις καινοτομίες στη χύτευση και στην αναπαραγωγή αντικειμένων. Από νομίσματα, σε προτομές και έργα σε φυσικό μέγεθος, γίνεται αντιληπτό, πως η γλυπτική, αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής εμπειρίας.
Οι βικτωριανοί γλύπτες παρήγαγαν μια σειρά από ποιοτικές προσωπογραφικές προτομές, καθώς και μια ποικιλία από κεραμικές τέχνες. Γενικότερα όμως, το κυρίαρχο ιδίωμα της βικτωριανής πλαστικής τέχνης ήταν ο στείρος ακαδημαϊκός ρεαλισμός, ο οποίος αντιπροσώπευε το θρίαμβο της τεχνικής πάνω από την καλλιτεχνική ζωτικότητα.
Τέλος, οι καλλιτέχνες σε αυτήν την περίοδο εμπνεύστηκαν τόσο από την τεχνική καινοτομία, όσο και από μία γενική κοινωνική γοητεία του παρελθόντος, που προκλήθηκε εν μέρει από τα αρχαιολογικά ευρήματα στην Αίγυπτο και την Ελλάδα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, τον πειραματισμό με την τεχνική και την επιλογή ιστορικών θεμάτων ως μοτίβα.
Ζωγραφική
Η τέχνη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου επικεντρώθηκε κυρίως στη δημοτικότητα της υψηλής μόδας της Αγγλίας και της σύγχρονης κομψότητας. Το έργο τέχνης ήταν κυρίως εμπνευσμένο από την ανάπτυξη και επέκταση της βρετανικής αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής. Λόγω των τεράστιων προόδων της φωτογραφικής και αρχιτεκτονικής τεχνολογίας, τα στυλ τέχνης διέφεραν. Οι μεταβολές στη μορφή και τη διάθεση των δύο, της αρχιτεκτονικής και της εικαστικής τέχνης μπορεί να φανεί ότι επηρεάζουν τις απόψεις της αισθητικής. Μαζί με δημοφιλείς κοινωνικές εκδηλώσεις υψηλής ποιότητας, υπήρχαν ζωγραφιές της υπαίθρου της Αγγλίας επίσης. Η ζωγραφική ήταν ένας τομέας στον οποίο κυριάρχησαν κυρίως αρσενικοί καλλιτέχνες μέχρι το 1859, όταν ορισμένες γυναίκες καλλιτέχνες υπέβαλαν αίτηση σε όλους τους βασιλικούς ακαδημαϊκούς να ανοίξουν μια ακαδημία τέχνης για τις γυναίκες. Εντούτοις, μέχρι το τέλος του αιώνα, το ενδιαφέρον του κοινού μετατοπίστηκε σε προ-βιομηχανική εποχή και τέθηκε σε μεγάλη μοίρα ζωγραφική μεσαιωνικών θεμάτων.
Τζόσουα Ρέινολντς και Βασιλική Ακαδημία Τέχνης
μικρογραφία|Πίνακας: Charles Dickens του Daniel Maclise Η βρετανική ζωγραφική επηρεάστηκε έντονα από τον Τζόσουα Ρέινολντς (1723-1792), τον πρώτο πρόεδρο της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών, που πίστευε, πως ο σκοπός της τέχνης ήταν "να συλλάβει και να εκπροσωπεί τα υποκείμενα της με ποιητικό τρόπο, χωρίς να περιορίζεται στην απλή ύλη και ότι οι καλλιτέχνες θα πρέπει να επιδιώκουν, να μιμηθούν τον Ιταλό αναγεννησιακό ζωγράφο Ραφαήλ, κάνοντας τα αντικείμενα τους να φαίνονται όσο το δυνατόν πλησιέστερα στην τελειότητα.
Μέχρι την άνοδο της Βικτώριας στο θρόνο, η Βασιλική Ακαδημία κυριάρχησε στη βρετανική τέχνη, με την ετήσια Θερινή Έκθεση Βασιλικής Ακαδημίας, το σημαντικότερο γεγονός στον κόσμο των τεχνών. Η Βασιλική Ακαδημία είχε, επίσης, υπό τον έλεγχό της τα διάσημα σχολεία τέχνης της Βασιλικής Ακαδημίας, τα οποία διδάσκονταν με πολύ στενή εστίαση στις εγκεκριμένες τεχνικές. Δημιουργώντας ζωγραφικά έργα σύμφωνα με το στυλ του Ραφαήλ, είχε αποδειχθεί εμπορική επιτυχία για τους καλλιτέχνες που έδειχναν ενδιαφέρον πρωτίστως για την οικογενειακή προσωπογραφία, στρατιωτικές σκηνές και σκηνές από την ιστορία, τη θρησκεία και την κλασσική μυθολογία. Η καταστροφή του Κοινοβουλίου στα τέλη του 1834, και οι επακόλουθοι διαγωνισμοί για την επιλογή καλλιτεχνών, για να διακοσμήσουν το νέο κτήριο, εστίασαν στο γεγονός πως υπήρχε έλλειψη ικανών Βρετανών καλλιτεχνών, οι οποίοι ήταν σε θέση να ζωγραφίσουν ιστορικά και λογοτεχνικά θέματα, κάτι που θεωρήθηκε η πιο σημαντική μορφή της ζωγραφικής. Από το 1841 το νέο, και με μεγάλη επιρροή, σατιρικό περιοδικό Punch γελοιοποιούσε όλο και περισσότερο τη Βασιλική Ακαδημία και τους σύγχρονους Βρετανούς καλλιτέχνες.