cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπράιαν Φέρι
Επιστροφή στη σόλο καριέρα (2011–2020)
Το 2014, ο Φέρι περιόδευσε εκτενώς, με αξιόλογες συναυλίες, όπως το Coachella Valley Music and Arts Festival, καθώς και μια εμφάνιση στο Chicago Theatre. Επίσης το 2014, ο Φέρι συνεργάστηκε με τον Νορβηγό DJ/παραγωγό Todd Terje, κάνοντας φωνητικά σε μια διασκευή του "Johnny and Mary" (αρχικά ηχογραφήθηκε από τον Ρόμπερτ Πάλμερ). Το κομμάτι κυκλοφόρησε ως single και μπήκε στο άλμπουμ του Terje It's Album Time.
Τον Νοέμβριο του 2014, ο Φέρι κυκλοφόρησε νέο άλμπουμ με τίτλο Avonmore, το οποίο περιλαμβάνει πρωτότυπο υλικό και δύο διασκευές (μεταξύ των οποίων το προαναφερθέν "Johnny and Mary"). Για να προωθήσει το άλμπουμ, ο Φέρι ξεκίνησε περιοδεία 20 εμφανίσεων σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο και κυκλοφόρησε το πρώτο σόλο λάιβ άλμπουμ του με τίτλο Live 2015. Ο Φέρι συνέχισε να περιοδεύει στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, δίνοντας όχι λιγότερες από 30 συναυλίες κάθε χρόνο. Το 2017, ο Φέρι έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Hollywood Bowl, με την υποστήριξη ορχήστρας.
Κατά την προώθηση τη σόλο καριέρας του τα τελευταία χρόνια, ο Φέρι συνέχισε να συνεργάζεται με πρώην μέλη των Roxy Music. Τον Φεβρουάριο του 2018, κυκλοφόρησε μια 45η επετειακή πολυτελής έκδοση του ομώνυμου πρώτου άλμπουμ των Roxy Music, μαζί με πολυάριθμα demos και ανέκδοτες φωτογραφίες που επιμελήθηκε όλα αυτά τα χρόνια ο Φέρι. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας του για την προώθηση της πολυτελούς επανέκδοσης, ο Φέρι είπε ότι ήταν ανοιχτός να συνεργαστεί για άλλη μια φορά με τον Μπράιαν Ίνο.
Η Bryan Ferry Orchestra ανακοίνωσε το νέο άλμπουμ Bitter-Sweet τον Νοέμβριο του 2018. Η περιοδεία Bryan Ferry World Tour 2019 ξεκίνησε σε τέσσερις ηπείρους τον Φεβρουάριο, ξεκινώντας από το 5.200 θέσεων Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ τον Ιούνιο, με 18 εμφανίσεις στη Βόρεια Αμερική έως τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο. Σε αυτήν την περιοδεία, Ο Φέρι εμφανίστηκε στην Αθήνα, στο Ηρώδειο στις 11 Σεπτεμβρίου 2018 και στη Θεσσαλονίκη στο Θέατρο Δάσους δύο μέρες αργότερα.
Τον Φεβρουάριο του 2020 ο Φέρι κυκλοφόρησε το ζωντανό άλμπουμ Live At The Royal Albert Hall, 1974.
Ο Φέρι συνέχισε την περιοδεία του στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Μάρτιο του 2020, ολοκληρώνοντάς τη λίγο πριν το αποκορύφωμα της πανδημίας COVID-19.
Επανένωση των Roxy Music μετά την πανδημία
Το Royal Albert Hall 2020, ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε ζωντανά στο Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ τον Μάρτιο.
Στιλ και επιρροή
Το φωνητικό στιλ του Φέρι θεωρείται μοναδικό και έχει ασκήσει μεγάλη επιρροή. Όταν ρωτήθηκε για τα τραγουδιστικά της πρότυπα, η Κέιτ Μπους σχολίασε «Θεωρούσα τον Φέρι τον πιο συναρπαστικό τραγουδιστή που είχα ακούσει. . . Για μένα κάλυπτε όλο το συναισθηματικό φάσμα και δεν τον χόρταινα».
Εισάγοντας τους Roxy Music στο Rock and Roll Hall of Fame το 2019, ο τραγουδιστής των Duran Duran, Σάιμον Λε Μπόν, περιέγραψε τη λυρική γραφή του Φέρι ως «εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς».
Εκτός από τη συνεισφορά του στη μουσική, ο Φέρι έγινε επίσης γνωστός για το ιδιαίτερο στιλ και τις καλλιτεχνικές του ευαισθησίες, καθώς και για ως "συνώνυμος του κουλ". Το 2007, ο Βέλγος σχεδιαστής μόδας Dries van Noten δημιούργησε μια συλλογή το φθινόπωρο του 2007 εμπνευσμένη από ρούχα που φόρεσε ο Φέρι κατά τη διάρκεια της σόλο καριέρας του και της καριέρας του με τους Roxy Music.
Στο δοκίμιό του «Them» το 1976, ο κριτικός Πίτερ Γιορκ περιέγραψε τον Φέρι ως «το καλύτερο δυνατό παράδειγμα της απόλυτης καλλιτεχνικής ύπαρξης». Ο Φέρι έχει επηρεαστεί πολύ από την τέχνη και τον κινηματογράφο σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, μεταξύ των οποίων από τους Ρίτσαρντ Χάμιλτον, Μαρσέλ Ντισάν και Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Ο Χάμιλτον θεωρείται ότι ενέπνευσε τον Φέρι τόσο ως καλλιτέχνη όσο και ως άτομο και είναι υπεύθυνος για την εισαγωγή του Φέρι ως φοιτητή καλών τεχνών στο έργο του Ντισάν. Ο τίτλος του σόλο άλμπουμ του Φέρι του The Bride Stripped Bare (1978) προέρχεται από το κλασικό έργο του Ντισάν The Bride Stripped Bare των Her Bachelors, Even. Για τον Μπόγκαρτ, ο Φέρι έγραψε το τραγούδι " 2HB" ("2HB" = "To Humphrey Bogart"), οδηγώντας το συγκρότημα Madness να ηχογραφήσει το "4BF" ("for Bryan Ferry"), στο άλμπουμ του 1988 The Madness. Ο Φιλ Μανζαρένα – που θα γινόταν ο κιθαρίστας των Roxy Music – θυμάται, κατά τη διάρκεια της ακρόασης για να γίνει μέλος της μπάντας, ότι με τον Φέρι συζήτησαν για τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και για κλασικές ταινίες από τη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ.
Σχέσεις και οικογένεια
Το 1975, η Φέρι ξεκίνησε σχέση με το μοντέλο Τζέρι Χολ. Γνωρίστηκαν όταν εκείνη πόζαρε για το εξώφυλλο του άλμπουμ για το σάουντρακ Siren (1975), στην Ουαλία το καλοκαίρι του 1975. Σύμφωνα με το περιοδικό Harper's Bazaar, η φωτογράφιση ενίσχυσε το στάτους της Χολ ως διεθνούς διασημότητας. Η διαμονή της στο σπίτι του Φέρι στο Χόλαντ Παρκ (Λονδίνο), μετά τη φωτογράφιση για το άλμπουμ, σηματοδότησε την έναρξη της σχέσης τους. Η Χολ και ο Φέρι ζούσαν μαζί μεταξύ των σπιτιών τους στο Λονδίνο και στη γειτονιά Μπελ Ερ του Λος Άντζελες. Η Χολ εμφανίστηκε επίσης σε μερικά σόλο μουσικά βίντεο του Φέρι, όπως "Let's Stick Together" και το "The Price of Love" (και τα δύο του 1976). Η σχέση τους έληξε όταν εκείνη τον άφησε για τον Μικ Τζάγκερ στα τέλη του 1977.
Ο Φέρι σπάνια μιλάει για τη Χολ, αλλά οι θαυμαστές συχνά υποθέτουν ότι το τραγούδι του "Kiss and Tell" από το άλμπουμ του Bête Noire (1987) ήταν η απάντησή του στο βιβλίο της Χολ για τη σχέση τους, που είχε δημοσιευτεί μερικά χρόνια νωρίτερα. Επιπλέον, πιστεύεται ευρέως ότι το σόλο άλμπουμ του Φέρι του The Bride Stripped Bare (1978) περιέχει νύξεις για τη ρήξη του με τη Χολ – ιδιαίτερα το τραγούδι "When She Walks in the Room".
Στις 26 Ιουνίου 1982, ο Φέρι παντρεύτηκε τη Λονδρέζα Λούσι Χέλμορ, η οποία είχε μείνει έγκυος στο παιδί τους Ότις (γενν. 1 Νοεμβρίου 1982). Αν και δεν φαίνεται το πρόσωπό της, η Χέλμορ ήταν το μοντέλο στο εξώφυλλο του άλμπουμ Avalon (1982) των Roxy Music, που κυκλοφόρησε ένα μήνα πριν από τον γάμο τους. Το ζευγάρι απέκτησε άλλους τρεις γιους, τους Άιζαν, Τάρα και Μέρλιν. Μετά από 21 χρόνια γάμου το ζευγάρι χώρισε το 2003. Η Χέλμορ πέθανε από αυτοτραυματισμό από πυροβόλο όπλο το 2018, ενώ βρισκόταν σε διακοπές στην κομητεία Κλερ της Ιρλανδίας, μετά από αυτό που ο αδελφός της περιέγραψε ως «μια μακρά μάχη με την κατάθλιψη». Ο Φέρι είπε ότι ένιωσε «λυπημένος και σοκαρισμένος» από τον θάνατό της.
Το 2000, όλη η οικογένεια του Φέρι βρισκόταν στην πτήση 2069 της British Airways για Ναϊρόμπι, όταν ένας επιβάτης μπήκε στο πιλοτήριο, επιτέθηκε στον πιλότο με αποτέλεσμα το αεροπλάνο να αρχίσει να πέφτει. Ο επιτιθέμενος τελικά νικήθηκε και ο πιλότος κατάφερε να επαναφέρει το αεροσκάφος από ρυθμό καθόδου 12.000 ποδιών μέσα σε 25 δευτερόλεπτα – ο ταχύτερος ρυθμός καθόδου από τον οποίο έχει ανακάμψει ποτέ πολιτικό αεροσκάφος.
Ο γιος του Φέρι, Ότις, έχει γίνει γνωστός στα βρετανικά ΜΜΕ για την πολιτική του δράση υπέρ του κυνηγιού. Έχει συλληφθεί και κατηγορηθεί πολλές φορές για δραστηριότητες που σχετίζονται με το κυνήγι, εκ των οποίων μόνο μία οδήγησε σε καταδίκη. Το 2004 ήταν μεταξύ των υποστηρικτών του κυνηγιού που εισέβαλαν στις αίθουσες της Βουλής των Κοινοτήτων κατά τη διάρκεια συζήτησης για την απαγόρευση του κυνηγιού. Κατηγορήθηκε για ανάρμοστη συμπεριφορά.
Μέχρι το 2008, ο γιος του Φέρι, Τάρα, έπαιξε σε ένα ροκ συγκρότημα που ονομαζόταν Rubber Kiss Goodbye. Μέχρι το 2008, ο Μέρλιν φοίτησε στο Marlborough College, και στη συνέχεια έπαιξε κιθάρα σε ένα συγκρότημα που ονομαζόταν Voltorb. Τα παιδιά του Φέρι έχουν επίσης συνεισφέρει στα άλμπουμ του Olympia και Avonmore. Στο Olympia, ο Τάρα έπαιζε ντραμς σε πολλά κομμάτια, ο Μέρλιν έπαιζε κιθάρα σε ένα κομμάτι και ο Άιζακ ήταν ο παραγωγός των γραφιστικών του άλμπουμ. Ο Τάρα συμμετείχε επίσης με τον Φέρι (και τους Roxy Music) στην περιοδεία του συγκροτήματος το 2011 For Your Pleasure, παίζοντας ντραμς.
Ο μικρότερος γιος του Φέρι, ο Μέρλιν, τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα στο Σρόπσιρ τον Δεκέμβριο του 2014
Η Φέρι και η Χέλμορ χώρισαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, μετά από δική της εξωσυζυγική σχέση, και πήραν διαζύγιο το 2003. Μετά τον χωρισμό τους, οι βρετανικές εφημερίδες φωτογράφισαν τον Φέρι με την 35 χρόνια νεότερή του Κέιτι Τέρνερ, ονομάζοντάς τη νέα του κοπέλα. Ο Φέρι και η Τέρνερ γνωρίστηκαν ενώ εκείνη εργαζόταν ως χορεύτρια στην περιοδεία των Roxy Music το 2001 (και εμφανίζεται στο DVD της Hammersmith Odeon το 2001). Εμφανίστηκε με τον Φέρι σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές για την προώθηση του άλμπουμ Frantic και στην περιοδεία Frantic το 2002. Μετά τον χωρισμό τους, ο Φέρι έκανε τα ξανάφτιαξε για λίγο με την Κέιτι Τέρνερ.
Το 2009, ο Φέρι ξεκίνησε σχέση με την Αμάντα Σέπαρντ, γνωστή ενός από τους γιους του, την οποία παντρεύτηκε στις 4 Ιανουαρίου 2012, σε ιδιωτική τελετή στα νησιά Τερκς και Κέικος. Τον Αύγουστο του 2013, αναφέρθηκε ότι το ζευγάρι επρόκειτο να χωρίσει μετά από 19 μήνες γάμου και πήραν διαζύγιο το 2014.
Υπολογίζεται ότι ο Φέρι έχει περιουσία 30 εκατομμυρίων λιρών σύμφωνα με τη λίστα των Sunday Times Rich List του 2010.
Πολιτική
Το 1988, ο Φέρι ανέφερε ότι είναι «κάπως συντηρητικός» στις πεποιθήσεις του σε μια συνέντευξη στην εφημερίδα Chicago Tribune. Επίσης δήλωσε "Προέρχομαι από το την εργατικής τάξη, όπου πρέπει να δουλεύεις πολύ σκληρά και, αν δεν το κάνεις, νιώθεις ένοχος."
Το 2007, προέκυψε διαμάχη όταν ο Φέρι μίλησε επαινετικά για την εικονογραφία της ναζιστικής Γερμανίας σε μια συνέντευξη στη γερμανική εφημερίδα Welt am Sonntag, αναφέροντας συγκεκριμένα «τις ταινίες της Λένι Ρίφενσταλ, τα κτίρια του Άλμπερτ Σπέερ, τις μαζικές παρελάσεις και τις σημαίες». Στην ίδια συνέντευξη αναφέρθηκε ότι ο Φέρι αποκαλούσε το στούντιό του στο Δυτικό Λονδίνο "Führerbunker" (το καταφύγιο του Αδόλφου Χίτλερ κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο). Ο Φέρι ζήτησε αργότερα δημόσια συγγνώμη για οποιαδήποτε προσβολή προκλήθηκε από τα σχόλια. Την εποχή της διαμάχης, η Φέρι είχε συμβόλαιο με τη βρετανική εταιρεία Marks & Spencer, έναν από τους συνιδρυτές της οποίας, ο Μάικλ Μαρκς είναι Εβραίος. Παρά τη δημόσια συγγνώμη του Φέρι για τα σχόλιά του, η Marks & Spencer επέλεξε να διακόψει τις σχέσεις της μαζί του.
Το 2007, ο Φέρι εμφανίστηκε σε μια συναυλία για συγκέντρωση χρημάτων υπέρ της οργάνωσης Countryside Alliance.
Το 2012, ο Φέρι ήταν καλεσμένος στον ασπρόμαυρο χορό του Συντηρητικού Κόμματος. Το 2020, περιέγραψε τον τότε πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον ως «έξυπνο», αλλά εξέφρασε απροθυμία να συζητήσει πολιτικά.
Τον Αύγουστο του 2014, ο Φέρι ήταν ένα από τα 200 δημόσια πρόσωπα που υπέγραψαν μια επιστολή προς την εφημερίδα The Guardian που εξέφραζε την ελπίδα ότι η Σκωτία θα ψηφίσει υπέρ της παραμονής της στο Ηνωμένο Βασίλειο στο δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου για αυτό το θέμα.
Σε άλλα μέσα
Το 1985, ο Φέρι συμμετείχε στο τραγούδι "Is Your Love Strong Enough?" στην ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ Θρύλος. Το τραγούδι, με κιθάρα από τον Ντέιβιντ Γκίλμορ, παίζει κατά τη διάρκεια των τίτλων τέλους της αμερικάνικης έκδοσης της ταινίας και κυκλοφόρησε από τους Tangerine Dream σε σιντί (το οποίο είναι εξαντλημένο και σπάνιο). Δημιουργήθηκε ένα διαφημιστικό μουσικό βίντεο, ενσωματώνοντας τους Φέρι και Γκίλμορ σε σκηνές της ταινίας. Αυτό περιλαμβάνεται ως μπόνους στην κυκλοφορία του ντιβιντί του 2002 "Ultimate Edition" του Φέρι. Το τραγούδι διασκευάστηκε αργότερα από τους How to Destroy Angels για το σάουντρακ της αμερικανικής έκδοσης του 2011 του Το κορίτσι με το τατουάζ.
Υποκριτική
Ο Φέρι έπαιξε έναν ρόλο στο τέταρτο επεισόδιο της γαλλικής τηλεοπτικής μίνι σειράς Petit déjeuner compris, που προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1980. Το 2004, πρωταγωνίστησε στη μικρού μήκους ταινία The Porter και το 2005 εμφανίστηκε στην ταινία του Νιλ Τζόρνταν Ζωή σε ανάποδη τροχιά.
Το 2017 ο Φέρι εμφανίστηκε ως τραγουδιστής καμπαρέ στην τηλεοπτική σειρά Babylon Berlin. Επιπλέον, συνεισέφερε στη σειρά με έξι τραγούδια καθώς και με το σάουντρακ της, συμπεριλαμβανομένων των "Dance Away" από το άλμπουμ του 1979 Manifesto και "Bitter-Sweet", με τους αυθεντικούς γερμανικούς στίχους του, από το άλμπουμ Country Life του 1974.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδοποιοί Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ποπ μουσικοί
Κλίμα της Καλκούτας
Η Καλκούτα έχει τροπικό υγρό και ξηρό κλίμα (τύπος Aw της κλιματική ταξινόμηση Κέππεν). Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 24.8 °C. Οι μέσες μηνιαίες θερμοκρασίες κυμαίνονται από 15 °C έως 30 °C. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά και υγρά με θερμοκρασίες πάνω των 30 °C και κατά τη διάρκεια ξηρών περιόδων, η μέγιστη θερμοκρασία συχνά υπερβαίνει τους 40 °C κατά τη διάρκεια του Μαΐου και του Ιουνίου. Ο χειμώνας τείνει να διαρκέσει μόνο για περίπου δύο-δυόμισι μήνες, με εποχική χαμηλά βύθιση 9 °C – 11 °C μεταξύ Δεκεμβρίου και Ιανουαρίου. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι 43.9 °C και η χαμηλότερο είναι 5 °C. Συχνά κατά τη διάρκεια της αρχές του καλοκαιριού, σκονοθύελλες που ακολουθείται από καταιγίδες και καταρρακτώδεις βροχές χτυπούν την πόλη, φέρνοντας ανακούφιση από την ζέστη και την υγρασία. Αυτές οι καταιγίδες είναι μεταφερόμενες στη φύση, και είναι τοπικά γνωστό ως Καλμπαϊσάχι (কালবৈশাখী, βορειοδυτικοί).
Οι βροχές που φέρνουν οι μουσώνες από τον Κόλπο της Βεγγάλης χτυπούν την πόλη μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου και προμηθεύει την πόλη με το μεγαλύτερο μέρος της ετήσιας βροχόπτωσης των 1.582 χιλιοστών. Οι υψηλότερες βροχοπτώσεις συμβαίνουν το Ιούλιο. Η πόλη δέχεται 2.528 ώρες ηλιοφάνειας ετησίως, με τη μέγιστη ηλιοφάνεια να συμβαίνει το Μάρτιο. Η ρύπανση είναι μια σημαντική ανησυχία στην Καλκούτα, και το επίπεδο των Αιωρούμενων Σωματιδίων είναι υψηλό σε σύγκριση με άλλες μεγάλες πόλεις της Ινδίας, που οδηγεί σε τακτική αιθαλομύχλη και ξηρά αχλύς. Η σοβαρή ρύπανση αέρα στην πόλη, έχει προκαλέσει αύξηση των αναπνευστικών ασθενειών σχετιζόμενων με ρύπανση όπως ο καρκίνος του πνεύμονα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλκούτα
W (τηλεοπτική σειρά)
W (χάνγκουλ: 더블유; RR: ' Deobeulyu') είναι μια νοτιοκορεάτικη τηλεοπτική σειρά, με πρωταγωνιστές τους Λι Τζονγκ-σουκ και Χαν Χιο-τζου.
Αποτελούμενη από 16 επεισόδια, μεταδιδόταν κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 22:00 (KST) στο κανάλι MBC από τις 20 Ιουλίου έως τις 14 Σεπτεμβρίου 2016. Το W επικεντρώνεται στη σύγκρουση δύο κόσμων, του πραγματικού και του φανταστικού κόσμου μέσα σε ένα webtoon, απ'όπου πάρθηκε και ο τίτλος της σειράς.
Η σειρά τιμήθηκε για το μοναδικό σενάριο και βγήκε πρώτη στο Πίνακα Δύναμης Περιεχομένου στην πρώτη εβδομάδα της. Έλαβε τηλεθέαση του ύψους του 11.63%, έχοντας το μεγαλύτερο μερίδιο τηλεθέασης στην ώρα μετάδοσης της για όλη τη περίοδο προβολής.
Επαρχία Τσαρλς Χιλ
Η Επαρχία Τσαρλς Χιλ (Ghanzi) είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Γκάνζι στη Μποτσουάνα. Πρωτεύουσα είναι η Τσαρλς Χιλ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επαρχίες της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Γκάνζι
Γαλλική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
Η Γαλλική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (γαλλικά: Fédération Française de Basket-Ball, FFBB) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στη Γαλλία. Εδρεύει στο Παρίσι και είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και νέων, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Γαλλίας.
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στη Γαλλία
Ιάλμενος
Στην ελληνική μυθολογία ο Ιάλμενος (< ἰάλλω «στέλνω, εκτοξεύω· (μέση φωνή) πετάγομαι, εφορμώ», δηλαδή «αυτός που ορμά με μανία στη μάχη») ήταν γιος του θεού Άρη και της Αστυόχης, της κόρης του Άκτορα. Ο Ιάλμενος, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ήταν ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης.
Ο Ιάλμενος και ο αδελφός του Ασκάλαφος έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο με 30 πλοία των Μινύων και στη συνέχεια επέστρεψε με τον αδελφό του και συμβασίλευαν στον βοιωτικό Ορχομενό.
Ο Στράβων αναφέρει ότι ο Ιάλμενος μετά την άλωση της Τροίας οδήγησε τους άνδρες του στον Πόντο. Σύμφωνα με μία άλλη παράδοση, ο Ιάλμενος επέστρεψε και πέθανε στον Ορχομενό. Η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου αναφέρει (Α΄ 9, 16) ότι έλαβε μέρος και στην Αργοναυτική Εκστρατεία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί Κατηγορία:Παιδιά του Άρη Κατηγορία:Αργοναύτες
Τάγμα της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Το Τάγμα της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας (Ordine al merito della Repubblica italiana) ιδρύθηκε ως η ανώτερη τάξη του ιππότη από τον δεύτερο Πρόεδρο της Ιταλίας, Λουίτζι Εϊνάουντι το 1951. Η υψηλότερη βαθμολογία της Δημοκρατίας, απονέμεται για την «αξία που αποκτήθηκε από το έθνος» στους τομείς της λογοτεχνίας, των τεχνών, της οικονομίας, της δημόσιας υπηρεσίας και των κοινωνικών, φιλανθρωπικών και ανθρωπιστικών δραστηριοτήτων και για μακρά και εμφανή θητεία σε πολιτικούς και στρατιωτικούς καριέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές βραβεύσεις και παρασημοφορήσεις της Ιταλίας
Η πτώση του οίκου των Άσερ
Η πτώση του οίκου των Άσερ (πρωτότυπος τίτλος:The Fall of the House of Usher) είναι διήγημα του Αμερικανού συγγραφέα Έντγκαρ Άλαν Πόε, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1839 σε περιοδικό και στη συνέχεια συμπεριλήφθηκε στη συλλογή Αλλόκοτες ιστορίες το 1840.
Το διήγημα, έργο γοτθικής μυθοπλασίας, κινείται στο χώρο του φανταστικού και περιλαμβάνει θέματα τρέλας, απομόνωσης και μεταφυσικής. Είναι προσεκτικά δομημένο για να προκαλεί συναισθήματα τρόμου και άγχους.
Πηγές έμπνευσης
μικρογραφία|250x250εσ|Το σπίτι των Άσερ στη Βοστώνη Η ιστορία πιθανότατα βασίζεται σε ένα γεγονός ​​που αποκαλύφθηκε στη Βοστώνη το 1830 και αφορούσε το σπίτι των Άσερ, που όταν κατεδαφίστηκε, στο υπόγειο βρέθηκαν τα πτώματα ενός ναύτη και μιας νεαρής γυναίκας αγκαλιασμένα, που είχαν ενταφιαστεί ζωντανοί από τον ηλικιωμένο σύζυγο της νεαρής γυναίκας.
Το διήγημα Το κάστρο του ληστή (Das Raubschloß, 1812) του Χάινριχ Κλάουρεν, όπου μια νεαρή γυναίκα ενταφιάζεται στο υπόγειο ενός κάστρου και εμφανίζεται πάλι αργότερα στην ιστορία, θεωρείται επίσης ότι χρησίμευσε ως πηγή έμπνευσης. Επίσης το διήγημα Τα πρωτοτόκια από τις Νυχτερινές Ιστορίες του Ε. Τ. Α. Χόφμαν αναφέρει ένα κάστρο, περίεργους θορύβους και εξαιρετικά νευρωτικούς χαρακτήρες, ένας από τους οποίους ονομάζεται Ρόντερικ, όπως στο διήγημα του Πόε, και τόσο το κάστρο όσο και η οικογένεια που ζει μέσα καταστρέφονται στο τέλος.
Το θέμα του στοιχειωμένου κάστρου είναι επίσης βασικό χαρακτηριστικό του Κάστρου του Οτράντο (1764) του Οράτιου Ουόλπολ, το οποίο συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στον καθορισμό του γοτθικού μυθιστορήματος.
Υπόθεση
μικρογραφία|383x383εσ|Εικονογράφηση του [[Όμπρεϊ Μπίρντσλι (1894)]] Η ιστορία αρχίζει με τον ανώνυμο αφηγητή να φτάνει στο σπίτι του παιδικού φίλου του Ρόντερικ Άσερ, έχοντας λάβει ένα γράμμα από αυτόν, στο οποίο διαμαρτύρεται για μια ασθένεια ασαφούς αιτιολογίας και ζητά τη βοήθειά του. Καθώς φτάνει, ο αφηγητής αισθάνεται μια βαθιά ανησυχία, παρατηρεί μια λεπτή ρωγμή που εκτείνεται από την οροφή, στο μπροστινό μέρος του σπιτιού και τη διπλανή λίμνη. Μπαίνει στην έπαυλη και συναντά τον φίλο του, του οποίου το πρόσωπο έχει αλλοιωθεί τόσο πολύ από την ασθένειά του που δύσκολα τον αναγνωρίσει.
Λίγο μετά την άφιξή του, διαπιστώνει τις απομονωτικές τάσεις του φίλου του και την ιδιαίτερη σχέση με τη δίδυμη αδερφή του Μέιντλιν, η οποία είναι επίσης άρρωστη και πέφτει σε καταληπτικές εκστάσεις. Ο Ρόντερικ και η Μέιντλιν είναι τα μόνα εναπομείναντα μέλη της οικογένειας Άσερ. Ο αφηγητής εντυπωσιάζεται με τους πίνακες του Ρόντερικ και προσπαθεί να τον εμψυχώσει διαβάζοντας μαζί του και ακούγοντας τις αυτοσχέδιες μουσικές του συνθέσεις στην κιθάρα. Ο Ρόντερικ λέει στον αφηγητή ότι πιστεύει ότι το σπίτι είναι ζωντανό και ότι η μοίρα του συνδέεται μ' αυτό.
Ο Ρόντερικ αργότερα ενημερώνει τον αφηγητή ότι η Μέιντλιν πέθανε. Φοβούμενος ότι το σώμα της θα εκταφεί για ιατρική μελέτη, ο Ρόντερικ επιμένει να ενταφιαστεί για δύο εβδομάδες στην οικογενειακή κρύπτη, που βρίσκεται στα υπόγεια του σπιτιού πριν ταφεί οριστικά. Ο αφηγητής βοηθά τον Ρόντερικ να βάλει το πτώμα στον τάφο, όπου διαπιστώνει ότι το πτώμα έχει ρόδινα μάγουλα, κάτι που πιστεύει ότι μερικές φορές συμβαίνει μετά θάνατον. Αφού βοήθησε τον φίλο του, ο αφηγητής παρατηρεί μια δριμεία επιδείνωση της κατάστασης του Ρόντερικ. μικρογραφία|250x250εσ|Ο οίκος των Άσερ, φωτογραφία από την ταινία Ο πύργος των καταραμένων του 1960 Περίπου μια εβδομάδα αργότερα, μια νύχτα που έχει ξεσπάσει καταιγίδα, ο Ρόντερικ έρχεται στο δωμάτιο του αφηγητή (που βρίσκεται ακριβώς πάνω από την κρύπτη του σπιτιού) σε σχεδόν υστερική κατάσταση. Ανοίγοντας τα παράθυρα στην καταιγίδα, ο Ρόντερικ παρατηρεί ότι η λίμνη που περιβάλλει το σπίτι φαίνεται να λάμπει στο σκοτάδι, όπως ακριβώς την απεικονίζει ο ίδιος στους πίνακές του, αλλά δεν υπάρχει κεραυνός ή άλλη αιτία που να εξηγεί τη λάμψη.
Ο αφηγητής προσπαθεί να ηρεμήσει τον φίλο του διαβάζοντάς του ένα (φανταστικό) μεσαιωνικό ειδύλλιο για τον ιππότη Έθελρεντ που καταφεύγει στην κατοικία ενός ερημίτη για να προστατευθεί από την καταιγίδα που πλησιάζει, κι εκεί βρίσκει ένα παλάτι από χρυσό που το φυλάει ένας δράκος. Βρίσκει επίσης μια λαμπερή χάλκινη ασπίδα κρεμασμένη στον τοίχο. Πάνω στην ασπίδα αναγράφονται μεταξύ άλλων: «Όποιος σκοτώσει τον δράκο, θα κερδίσει την ασπίδα». Ο Έθελρεντ χτυπά τον δράκο, ο οποίος πεθαίνει με μια διαπεραστική κραυγή. Όταν επιχειρεί να πάρει την ασπίδα από τον τοίχο, πέφτει στο πάτωμα με τρομακτικό κρότο.
Καθώς ο αφηγητής διαβάζει, αυτός και ο Ρόντερικ ακούνε ήχους σπασίματος και σκισίματος από κάπου στο σπίτι. Όταν περιγράφονται οι κραυγές θανάτου του δράκου, ακούγεται μια αληθινή κραυγή, πάλι μέσα στο σπίτι. Καθώς αφηγείται για την ασπίδα που πέφτει από τον τοίχο, ακούγεται μια υπόκωφη μεταλλική αντήχηση. Στην αρχή, ο αφηγητής αγνοεί τους θορύβους, αλλά ο Ρόντερικ ταράζεται όλο και περισσότερο. Ο Ρόντερικ τελικά του λέει ότι άκουγε αυτούς τους ήχους εδώ και μέρες και ότι τους κάνει η αδερφή του, η οποία πρέπει να ήταν ζωντανή όταν την ενταφίασαν.
Στη συνέχεια, η πόρτα του υπνοδωματίου ανοίγει και εμφανίζεται η Μέιντλιν, αιμόφυρτη από την επίπονη απόδρασή της από τον τάφο. Πηγαίνει προς τον αδερφό της και πέφτει πάνω του καθώς αφήνει την τελευταία της πνοή και ο ίδιος πεθαίνει από τον τρόμο. Στη συνέχεια, ο αφηγητής τρομοκρατημένος φεύγει από το σπίτι και, στη λάμψη του σεληνόφωτος, βλέπει τη ρωγμή που διατρέχει το σπίτι να διευρύνεται προκαλώντας την κατάρρευση ολόκληρου του κτιρίου και την καταβύθισή του στη λίμνη.
Σχολιασμός
Η πτώση του Οίκου των Άσερ θεωρείται ένα από τα γνωστά διηγήματα του Πόε. Καταδεικνύει την ικανότητα του συγγραφέα να δημιουργεί έναν συναισθηματικό τόνο στα έργα του, τονίζοντας συναισθήματα φόβου, επικείμενης καταστροφής και ενοχής. Όπως πολλοί χαρακτήρες στα έργα του, ο ήρωας πάσχει από μια απροσδιόριστη ασθένεια που εκδηλώνεται σωματικά αλλά βασίζεται στην ψυχική ή και ηθική κατάστασή του, είναι άρρωστος επειδή αναμένει να είναι άρρωστος με βάση το ιατρικό ιστορικό της οικογένειάς του. Ομοίως, θάβει ζωντανή την αδελφή του επειδή φοβάται ότι θα τη θάψει ζωντανή, δημιουργώντας τη δική του αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Η ψυχική ασθένεια προκαλείται επίσης μέσω των θεμάτων της μελαγχολίας, της πιθανής αιμομιξίας και του βαμπιρισμού. Μια αιμομικτική σχέση μεταξύ των αδελφών δεν είναι ξεκάθαρη, αλλά φαίνεται να υπονοείται από την περίεργη προσκόλληση που τους ενώνει.
Η παρουσία του σπιτιού παίζει πρωταρχικό ρόλο στην ιστορία, συνδέεται με τον θάνατο των κατοίκων του και συνεχίζει να είναι χαρακτηριστικό στοιχείο στο μεταγενέστερο έργο του Πόε.
Το όπιο, το οποίο ο Πόε αναφέρει πολλές φορές τόσο στην πεζογραφία όσο και στα ποιήματά του, αναφέρεται δύο φορές στο διήγημα. Η ζοφερή αίσθηση που προκαλεί το θλιβερό τοπίο γύρω από την έπαυλη των Άσερ συγκρίνεται από τον αφηγητή με την ασθένεια που προκαλείται από τα συμπτώματα στέρησης ενός εθισμένου σε οπιούχα. Ο αφηγητής περιγράφει επίσης την εμφάνιση του Ρόντερικ Άσερ ως αυτή ενός «εθισμένου οπιομανούς».
Ο αφηγητής του έργου είναι αγνώστων στοιχείων εκτός από το φύλο του. Η ιστορία δεν περιέχει περιγραφές για τα φυσικά του χαρακτηριστικά, την ηλικία του ή άλλα. Εκτός από την παιδική του φιλία με τον Ρόντερικ, η ιστορία του είναι άγνωστη. Η απουσία συγκεκριμένης περιγραφής του επιτρέπει στον αναγνώστη να ταυτιστεί εύκολα με τον αφηγητή. Στην πραγματικότητα, ο αναγνώστης αναλαμβάνει το ρόλο του αφηγητή και βιώνει την πτώση του οίκου του Άσερ τόσο ως παρατηρητής όσο και ως συμμετέχων — ακριβώς όπως σκόπευε ο Πόε.
Διασκευές
Με τον τίτλο «Η πτώση του Οίκου των Άσερ» έχουν γίνει θεατρικές διασκευές του διηγήματος, κινηματογραφικές ταινίες: η πρώτη το 1928 του Ζαν Επστάιν και η πιο πρόσφατη το 2006, τηλεοπτικές ταινίες. Αρκετές όπερες συνέθεσαν επίσης Ευρωπαίοι συνθέτες, μεταξύ των οποίων ο Γάλλος Κλωντ Ντεμπυσσύ και ο Βρετανός Πίτερ Χάμιλ σε ροκ όπερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηχογραφημένη σκηνική ανάγνωση σε διασκευή Κατερίνας Ευαγγελάτου
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε Κατηγορία:Έντγκαρ Άλλαν Πόε
Τζιμ Γουότσον
Ο Τζιμ Γουότσον (James «Jim» Watson, Cellardyke, Fife Σκοτίας, 21 Ιουλίου 1932 – 6 Δεκεμβρίου 2017) ήταν Βρετανός συγγραφέας και εικονογράφος, δημιουργός κόμικς. Είναι περισσότερο γνωστός για τη συνεισφορά του στα περιοδικά «T.V. Century 21» και «2000AD» καθώς και άλλα παρόμοια έντυπα των εκδόσεων «DC Thomson» και «IPC». Ο Γουότσον ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, αρχικά ως εικονογράφος της μετατροπής σε βιβλίο του φιλμ «Thunderbirds Are Go» και αργότερα σχεδίασε τις σειρές «Zerox» και «Captain Scarlet». Επίσης απασχολήθηκε στα περιοδικά δράσης «Battle» και «Commando», ενώ συνεισέφερε με κείμενα και εικόνες του στη σειρά «Colony Earth» του περιοδικού «2000AD». Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’80, ο καλλιτέχνης στράφηκε στη ζωγραφική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί δημιουργοί κόμικς
Ιλλυριοί Ενετοί
Οι Ιλλυριοί Ενετοί ήταν Ιλλυρικός λαός που ζούσαν στην Κλασική εποχή βορειοδυτικά της Μακεδονίας, οι γείτονες τους ήταν οι Δάρδανοι και οι Τριβαλλοί. Στην Αρχαία Ελληνική μυθιστοριογραφία τα αρχαιότερα φύλλα στην Ιλλυρία ήταν οι Ιλλυρικοί Ενετοί και οι Ταυλάντιοι. Τους Ιλλυρικούς Ενετούς αναφέρουν τον 5ο αιώνα π.Χ. ο Ηρόδοτος και ο Αππιανός τον 2ο αιώνα μ.Χ. στην Αρχαία Ρώμη. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος τους καταγράφει τον 6ο αιώνα μ.Χ. στο έργο του "Εθνικά", το επιβεβαιώνει τον 12ο αιώνα μ.Χ. ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης στα Σχόλια του για την Ιλιάδα του Ομήρου. Ο Αππιανός τους καταγράφει στις αναφορές που έκανε την εποχή που είχαν ξεσπάσει τον 1ο αιώνα π.Χ. οι Μιθριδατικοί πόλεμοι με την Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Η αρχαιότερη αναφορά είναι το Ηροδότου, αναφέρει ότι το έθιμο της Βαβυλώνας να πουλούν τα νεαρά κορίτσια λίγο πριν τον γάμο τους υπήρχε και στους Ιλλυριούς Ενετούς. Σύμφωνα με τον Αππιανό την εποχή που ο Ρωμαίος Ύπατος Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας περίμενε απάντηση για τις ειρηνικές προτάσεις που έκανε στον Μιθριδάτη ΣΤ΄ τον Ευπάτωρα που κυβερνούσε το Βασίλειο του Πόντου επιτέθηκε στους Δάρδανους, τους Ιλλυρικούς Ενετούς και τους Σίντιους. Τα τρια φύλλα παρενοχλούσαν συνέχεια της περιοχές της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας με συνεχείς επιδρομές. Σύμφωνα με τον Ευστάθιο της Θεσσαλονίκης που άντλησε πληροφορίες από τον Στέφανο τον Βυζάντιο οι Ιλλυρικοί Ενετοί ήταν σύμμαχοι με τους Τριβαλλούς.
Πηγές
Κατηγορία:Ιλλυρικές φυλές Κατηγορία:Αρχαία φύλα στην Αλβανία Κατηγορία:Ιλλυρική Αλβανία
Εστεγλάλ Τεχεράνης
Η Εστεγλάλ (περσικά: استقلال) είναι ποδοσφαιρική ομάδα του Ιράν στην πρωτεύουσα Τεχεράνη. Αποτελεί τμήμα του αθλητικού σωματείου Εστεγλάλ. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Αζαντί, χωρητικότητας 78.116 θεατών. Είναι μαζί με την Περσέπολις οι πολυνίκες του ιρανικού πρωταθλήματος.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1945 από τρεις στρατιωτικούς σαν ποδηλατικός σύλλογος με χρώμματα μπλε και άσπρο. Το αρχικό της όνομα ήταν Ντοτσαρχέ Σαβαράν (دوچرخه سواران, Οι Ποδηλάτες). Το 1946 ιδρύθηκε το ποδοσφαιρικό τμήμα και το 1947 κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο το Κύπελλο της Τεχεράνης, την ίδια χρονιά άλλαξε όνομα σε Ταζ (تاج, Στέμμα). Το 1978 με την ισλαμική επανάσταση και την καθίδρυση ισλαμικού κράτους στο Ιράν όλοι οι σύλλογοι υποχρεώθηκαν να αλλάξουν ονομασία, η Τάζ μετονομάστηκε σε Εστεγλάλ (استقلال, Ανεξαρτησία).
Η Εστεγλάλ από το 1946 αγωνιζόταν στα τοπικά πρωταθλήματα της Τεχεράνης ελλείψει εθνικού πρωταθλήματος, και από το 1970 στο Πρωτάθλημα του Ιράν. Το 1995 σε αγώνα με την Περσέπολις έγιναν μεγάλα επεισόδια από τους οπαδούς της Περσέπολις που πίστευαν ότι ο διαιτητής ήταν προκατειλημμένος υπέρ της Εστεγλάλ, η ιρανική ομοσπονδία πήρε απόφαση και μετακαλούσε ξένους διαιτητές έως την περίοδο 2008-09. Μεγαλύτερη επιτυχία της οι δυο κατακτήσεις του Κυπέλλου πρωταθλητριών Ασίας το 1970 νικώντας στον τελικό την ισραηλινή Μακάμπι Τελ Αβίβ, και το 1990 νικώντας την κινεζική Λιαονίνγκ.
Γενική απεργία Αυγούστου 1923
Η γενική απεργία του Αυγούστου του 1923 ήταν απεργιακή κινητοποίηση πανελλαδικής έκτασης. Ξεκίνησε κατόπιν κινητοποίησης της Ομοσπονδίας Αρτεργατών και σύντομα έλαβε πανελλαδικό χαρακτήρα. Οι απώλειες των απεργών μετά την αιματηρή επέμβαση των κρατικών αρχών, η οποία κορυφώθηκε στις 23 Αυγούστου στο Πασαλιμάνι του Πειραιά, ήταν 11 νεκροί και 100, περίπου, τραυματίες. Περισσότεροι από 500 διαδηλωτές συνελήφθησαν από την αστυνομία. Από το 1996 το Εργατικό Κέντρο Πειραιά έχει τοποθετήσει στο σημείο της σφαγής ένα μνημείο αφιερωμένο στα θύματα της απεργίας.
Υπόβαθρο
Το καλοκαίρι του 1923 στην εξουσία βρίσκεται η επαναστατική, στρατιωτική κυβέρνηση των Πλαστήρα – Γονατά που προέκυψε μετά τη Μικρασιατική καταστροφή. Οι συνθήκες ζωής των λαϊκών στρωμάτων είναι ιδιαίτερα δυσμενείς, λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης που ενέσκηψε στη χώρα, κατόπιν της αναγκαστικής προσφυγοποίησης εκατοντάδων χιλιάδων πρώην Ελλήνων της Μικρασίας που έφτασαν στη χώρα στερημένοι από τα υπάρχοντα και τις περιουσίες τους, μετά από την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στο πλαίσιο της λήξης του μεταξύ των δύο χωρών πολέμου (1919 – 1922). Τον Ιούνιο του 1923 πολλές βιομηχανίες προέβησαν σε απολύσεις και μείωση των ημερομίσθιων των εργαζομένων.
Κορύφωση της κρίσης
Τον ίδιο μήνα ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις μεταξύ ΓΣΕΕ και Εργατικού Κέντρου Πειραιά με την κυβέρνηση και τους εργοδότες, προκειμένου να συμφωνηθούν κάποια κοινώς αποδεκτά μέτρα, για εκτόνωση της κρίσης. Ωστόσο οι δύο πλευρές δεν κατάφεραν να βρουν σημεία σύγκλισης και έτσι σε Αθήνα και Πειραιά άρχισαν απεργιακές εκδηλώσεις, τις οποίες η κυβέρνηση απείλησε με επιστράτευση. Τον Ιούλιο η απεργία επεκτάθηκε στο Λαύριο και αλλού, με συμμετοχή τροχιοδρομικών, καπνεργατών, ηλεκτροτεχνιτών, τελωνειακών, εργατών Τύπου, ναυτεργατών, φορτοεκφορτωτών, μυλεργατών και σιδηροδρομικών. Προς τα τέλη του μήνα οι αρχές απειλούν κατάργηση των σωματείων και στις 19 Αυγούστου συλλαμβάνονται μέλη της διοίκησης της Ομοσπονδίας Ναυτεργατών. Η απεργία λαμβάνει πάνδημο χαρακτήρα και την επομένη η ΓΣΕΕ επικυρώνει την απόφαση. Παράλληλα, οι αρχές προβαίνουν σε συλλήψεις απεργών ναυτοθερμαστών, τους οποίους υποχρεώνουν να επιστρέψουν στην εργασία τους. Τα σωματεία υπό τη σκέπη των Ομοσπονδιών και του Εργατικού Κέντρου Πειραιά ανακοινώνουν τα αιτήματά τους για μέτρα κατά της ακρίβειας και σταθεροποίηση των αμοιβών των εργατών, όπως και απόλυση των συλληφθέντων.
Η καταστολή
Στις 23 Αυγούστου η κυβέρνηση δίνει εντολή στο στρατό και στην αστυνομία να διαλύσει δια της βίας την πανεργατική συγκέντρωση που έχει οργανωθεί από το ΕΚΠ, τις εργατικές Ομοσπονδίες και τα μεμονωμένα σωματεία στο Πασαλιμάνι, ενώ ο πρωθυπουργός Στυλιανός Γονατάς κατήγγειλε την απεργία ως «κομμουνιστική εξέγερση». Αρκετοί έφεδροι, όμως, αρνήθηκαν να πυροβολήσουν προς το πλήθος των διαδηλωτών και για το σκοπό αυτό επιστρατεύθηκαν ακόμη και Τσερκέζιοι χωροφύλακες, ενώ κινητοποιούνται ακόμη και μονάδες της πυροσβεστικής υπηρεσίας. Ο απολογισμός ανήλθε σε 11 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες και συλληφθέντες. Μετά την εξέλιξη αυτή, η απεργία αναστάλθηκε.
Απολογισμός και συνέπειες
Μετά από τα αιματηρά γεγονότα του Αυγούστου 1923 το ελληνικό εργατικό κίνημα δέχθηκε βαρύ πλήγμα, απαγορεύτηκε ο συνδικαλισμός και ουσιαστικά, οι Ομοσπονδίες καταργήθηκαν. Η συντριβή των κινητοποιήσεων αποδόθηκε από αρκετούς στην ακραία, όπως υποστήριξαν, τακτική της ηγετικής ομάδας του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ.
Ελεύθερο Σχολείο
Το Ελεύθερο σχολείο είναι σχολείο στη Αγγλία, το οποίο χρηματοδοτείται από φορολογούμενους πολίτες, είναι ακαδημαϊκά μη επιλεγόμενο και ελεύθερο προς παρακολούθηση, αλλά μη ελεγχόμενο από τηn τοπική αρχή. Η ιδέα είναι βασισμένη σε παρόμοια σχολεία, τα οποία ιδρύθηκαν στη Σουηδία, Χιλή , Νέα Ζηλανδία , Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τα Ελεύθερα σχολεία εισήχθησαν από τον συνασπισμό των Συντηρητικών-Φιλελεύθερων Δημοκρατών, ύστερα από τις γενικές εκλογές του 2010, καθιστώντας το δυνατόν για γονείς, δασκάλους, φιλανθρωπικές οργανώσεις και επιχειρήσεις να ιδρύσουν τα δικά τους σχολεία.
Τα Ελεύθερα σχολεία είναι μια επέκταση του υπάρχοντος προγράμματος Ακαδημιών. Ο νόμος των Ακαδημιών του 2010 εγκρίνει τη δημιουργία Ελεύθερων σχολείων και επιτρέπει σε όλα τα υπάρχοντα (κρατικά) σχολεία της πολιτείας να γίνουν ακαδημαϊκά. Τα πρώτα 24 Ελεύθερα σχολεία άνοιξαν το φθινόπωρο του 2011.
Τα Ελεύθερα σχολεία οφείλουν να ακολουθούν τις προϋποθέσεις και τους κανονισμούς των κρατικών σχολείων, με την εξαίρεση ότι τους επιτρέπεται να δίνουν προτεραιότητα στα παιδιά εκείνων, που έχουν ιδρύσει τα σχολεία. Με σκοπό να ιδρυθεί ένα Ελεύθερο σχολείο, το σύνολο των ενδιαφερόμενων υποβάλλει αιτήσεις στο Τμήμα Εκπαίδευσης. Οι ομάδες ενδιαφερομένων περιλαμβάνουν οργανώσεις που διοικούνται από γονείς, εκπαιδευτικές φιλανθρωπικές οργανώσεις και θρησκευτικές ομάδες. Ο Υπουργός Παιδείας Μάικλ Γκόουβ δήλωσε ότι έχει αποκλείσει τις θρησκευτικές φονταμενταλιστικές ομάδες από το να μπορούν να ιδρύσουν Ελεύθερα σχολεία. Η συνεχής χρηματοδότηση είναι ισάξια με άλλα τοπικά ελεγχόμενα σχολεία, τα οποία διατηρούνται κρατικά, αν και πληρώνονται ακόμα επιχορηγήσεις για τη δημιουργία σχολείων. Τα Ελεύθερα σχολεία επιδιώκεται ακόμη να προσφέρουν ένα ευρύ και ισορροπημένο πρόγραμμα σπουδών.
Αντίδραση
Όταν η πολιτική των Ελεύθερων σχολείων ανακοινώθηκε για πρώτη φορά, κάποιοι υπήρξαν επιφυλακτικοί για το γεγονός αυτό. Οι υποστηρικτές του Ελεύθερου σχολείου, όπως το συντηρητικό κόμμα, ισχυρίζονται ότι θα «δημιουργήσει περισσότερο τοπικό ανταγωνισμό και θα ανεβάσει το επίπεδο των σπουδών». Οι υποστηρικτές επίσης, νιώθουν έτοιμοι να επιτρέψουν στους γονείς να έχουν περισσότερες επιλογές στον τύπο εκπαίδευσης που το παιδί τους λαμβάνει, όπως έχουν και οι γονείς οι οποίοι στέλνουν τα παιδιά τους σε ανεξάρτητα σχολεία. Πολλά από τα πρώτα 24 Ελεύθερα σχολεία έχουν ένα πρόγραμμα σπουδών και ηθικό πλαίσιο που είναι προς το παρόν αποκλειστικά διαθέσιμο στα ανεξάρτητα σχολεία. Οι υποστηρικτές επίσης, ισχυρίζονται ότι το να επιμένεις ότι όλα τα σχολεία είναι ίδια, αποδεικνύει πως δεν υπάρχει μόνον ένας «σωστός» τρόπος να εκπαιδεύσεις τα παιδιά. Αντίθετα, πιστεύουν ότι υπάρχουν πολλές αποτελεσματικές μέθοδοι εκπαίδευσης, από τις οποίες οι γονείς θα πρέπει να είναι σε θέση να διαλέξουν βασισμένοι στη δική τους γνώση για τα παιδιά τους.
Οι κριτικοί έχουν υποστηρίξει ότι η πολιτική αυτή θα ωφελήσει μόνο τη μεσαία τάξη των γονέων δίνοντας τον χρόνο να δημιουργήσουν Ελεύθερα σχολεία και ότι οι γονείς θα απομακρύνουν τα λεφτά από τα υπάρχοντα σχολεία. Ο Πολ Κάρτερ, σύμβουλος των Συντηρητικών, δήλωσε ότι όσο περισσότερες Ακαδημίες και Ελεύθερα σχολεία λειτουργούν κάτω από τις παρούσες χρηματικές διευθετήσεις της Ακαδημίας, τόσο λιγότερα σχολεία θα διατηρηθούν ανοιχτά. Ο Πίτερ Γουίλμπι, γράφοντας στο The Guardian, προτείνει τα Ελεύθερα σχολεία να διοικούνται από ιδιωτικές εταιρίες αντί για γονείς, δασκάλους ή εθελοντικές ομάδες.
Η Daily Telegraph περιγράφει την προειδοποίηση της Εθνικής Ένωσης Δασκάλων (Ε.Ε.Δ.) λέγοντας ότι η παραπάνω τακτική θα τροφοδοτούσε τον κοινωνικό διαχωρισμό και θα υπονόμευε την τοπική δημοκρατία. Η Ε.Ε.Δ. λέει, επίσης, ότι τα Ελεύθερα σχολεία δεν είναι ούτε επιθυμητά ούτε απαραίτητα, βάση μιας επισκόπησης χιλίων γονέων. Ο Γραμματέας Παιδείας έχει κατηγορήσει τους αντιπάλους του Ελεύθερου σχολείου για υποβολή προσωπικών επιθέσεων στους υποστηρικτές, ακόμα και για θανατικές απειλές.
Ένα έγγραφο του 2010 από τη Ρεμπέκα Άλεν αναθεώρησε τη διαθέσιμη έρευνα για το Σουηδικό μοντέλο εκπαίδευσης, το οποίο εν μέρει ενέπνευσε τη πολιτική. Η Άλεν κατέληξε ότι τα οικονομετρικά στοιχεία σχετικά με τον αντίκτυπο των μεταρρυθμίσεων υποδεικνύουν ότι, μέχρι στιγμής, οι Σουηδοί μαθητές δεν φαίνεται να βλάπτονται από τον ανταγωνισμό των ιδιωτικών σχολείων, ωστόσο τα καινούρια σχολεία δεν έχουν ακόμα σημειώσει εκπαιδευτικά επιτεύγματα στη Σουηδία.
Ελεύθερο Σχολείο του Μπέντφορντ
Το ‘’Ελεύθερο σχολείο του Bedford’’ είναι ένα νέο ελεύθερο σχολείο στην πόλη Μπέντφορντ του Μπέντφορντσαϊρ της Αγγλίας. Το σχολείο άνοιξε τον Σεπτέμβριο του 2012 και προσφέρει υπηρεσίες σε κορίτσια και αγόρια στο Μπέντφορντ, το Κέμπστον και το ευρύτερο Μπέντφορντ. Η αρχική πρόσληψη του σχολείου ήταν 100 μαθητές ηλικίας 11 ετών (ακαδημαϊκά ηλικίας 7 ετών) και 100 μαθητές ηλικίας 13 ετών (ακαδημαϊκά ηλικίας 9 ετών), ενώ επιπρόσθετα, ο σχολικός κατάλογος θα αυξάνεται ετησίως μέχρι να φτάσει τη χωρητικότητα των 500 από παιδιά ηλικίας 11-16 ετών.
Ο Διευθυντής Μαρκ Λεχέν ήταν παλαιότερα επικεφαλής στα μαθηματικά και επικεφαλής βοηθός στο σχολείο Γούτον Άπερ. Πατέρας τριών τέκνων, είχε λάβει μέρος σε εκστρατεία για το Ελεύθερο σχολείο, και πάλι όμως έπρεπε να ανταγωνιστεί με άλλους για τη θέση. Το διοικητικό σώμα του σχολείου περιλαμβάνει ένα δικαστή, ένα χρηματιστή και έναν ορκωτό λογιστή.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Αγγλία Κατηγορία:Σχολεία
28 Οκτωβρίου
27 Οκτωβρίου | 28 Οκτωβρίου | 29 Οκτωβρίου
Η 28η Οκτωβρίου είναι η 301η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (302η σε δίσεκτα έτη).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους Κατηγορία:Αργίες
Δημόσιος υπάλληλος
Η δημόσια υπηρεσία είναι ένας συλλογικός όρος για έναν τομέα της κυβέρνησης που αποτελείται κυρίως από τους δημόσιους υπαλλήλους καριέρας που προσλαμβάνονται με επαγγελματική αξία παρά διορίζονται ή εκλέγονται, των οποίων η θεσμική θητεία συνήθως επιβιώνει από μεταβάσεις πολιτικής ηγεσίας. Δημόσιος υπάλληλος είναι ένα πρόσωπο που απασχολείται στο δημόσιο τομέα από κυβερνητική υπηρεσία ή οργανισμό ή επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι εργάζονται για την κεντρική κυβέρνηση και τις κρατικές κυβερνήσεις, και απαντούν στην κυβέρνηση, όχι σε πολιτικό κόμμα. Η έκταση των δημοσίων υπαλλήλων ενός κράτους ως μέρος της δημόσιας υπηρεσίας ποικίλλει από χώρα σε χώρα.
Τζέιμς Κάγκνεϊ
μικρογραφία|260x260εσ|Με την Μέι Κλαρκ στην περίφημη σκηνή με το [[γκρέιπφρουτ από την ταινία Ο εχθρός της κοινωνίας (1931)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με την Τζόαν Μπλοντέλ στην ταινία Η παρέλασις του γυμνού (1933) μικρογραφία|327x327εσ|Με τον [[Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στην ταινία Ο τρομοκράτης (1939)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στην ταινία Η πόλη του αίματος (1939)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με τη Βιρτζίνια Μέγιο στην ταινία [[Ο μεγάλος αμαρτωλός (1949)]] Ο Τζέιμς Φράνσις Κάγκνεϊ ο νεότερος (James Francis Cagney, jr., 17 Ιουλίου 1899 - 30 Μαρτίου 1986) ήταν Αμερικανός ηθοποιός αρχικά του θεάτρου κι έπειτα του κινηματογράφου όπου και διέπρεψε. Παρά το γεγονός ότι έλαβε βραβεία και αναγνώριση για ερμηνείες πολλών διαφορετικών χαρακτήρων, φημίζεται περισσότερο για τους ρόλους στους οποίους υποδυόταν σκληροτράχηλους άνδρες. Το 1999 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον κατέταξε στην 8η θέση στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών.
Καριέρα
Στην πρώτη του επαγγελματική συμμετοχή σε θεατρική παράσταση, ο Κάγκνεϊ εμφανίστηκε ντυμένος γυναικεία, αποτελώντας μέλος της χορωδίας της επιθεώρησης του 1919 Every Sailor. Ήταν μόλις 20 χρονών. Συνέχισε μια επιτυχημένη πορεία στο χώρο της επιθεώρησης ως χορευτής και κωμικός και το 1925 έλαβε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο. Ακολούθησαν επιτυχημένοι ρόλοι στο θέατρο και οι διθυραμβικές κριτικές που έλαβε το 1929 για την ερμηνεία του στο θεατρικό έργο Penny Arcade τον οδήγησαν σε συμβόλαιο 3 εβδομάδων με την εταιρία Warner, έναντι 500 δολαρίων την εβδομάδα προκειμένου να επαναλάβει το ρόλο που ερμήνευσε στο θέατρο. Στη συνέχεια η διάρκεια του συμβολαίου του αυξήθηκε στα 7 χρόνια.
Η έβδομη ταινία του Κάγκνεϊ, το γκανγκστερικό δράμα Ο εχθρός της κοινωνίας (Public Enemy, 1931), όπου υποδύθηκε τον γκάνγκστερ Τομ Πάουερς (ένα ρόλο που είχε αρχικά ανατεθεί στον συμπρωταγωνιστή του Έντουαρντ Γουντς, τον έκανε μεγάλο αστέρα κι η ταινία έγινε μια από τις σημαντικότερες ταινίες της εποχής. Αξιομνημόνευτη ήταν η σκηνή στην οποία ο ηθοποιός έτριψε ένα κομμάτι γκρέιπφρουτ στο πρόσωπο της Αν Ντβόρακ που υποδυόταν τη φιλενάδα του. Το 1935 όντας απογοητευμένος από τους ρόλους που του έδιναν στη Warner, μήνυσε την εταιρία για αθέτηση συμβολαίου και κέρδισε την υπόθεση. Αυτή η διαμάχη αποτέλεσε την αρχή μιας σειράς συγκρούσεων μεταξύ του ηθοποιού και του Τζακ Γουόρνερ, ο οποίος τον αποκαλούσε επαγγελματία αποστάτη . Η νίκη του Κάγκνεϊ στα δικαστήρια αποτέλεσε και την πρώτη ηθοποιού που ερχόταν αντιμέτωπος με το σύστημα των στούντιο. Το 1938 έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Κολασμένες ψυχές (Angels With Dirty Faces, 1938), στην οποία υποδυόταν πάλι τον γκάνγκστερ στο πλευρό των Πατ Ο'Μπράιαν, Αν Σέρινταν και Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Το 1941 συνεργάστηκε για δεύτερη φορά με τη Μπέτι Ντέιβις στην κωμωδία Η μνηστή εφορτώθη (The Bride Came C.O.D.) κι έπειτα με την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ σε μιαν άλλη κωμωδία την ταινία Ο πειρασμός (Strawberry Blondes). Η συμμετοχή του στις δυο αυτές ταινίες τον βοήθησε να απομακρυνθεί για λίγο από το στερεότυπο του γκάνγκστερ. Την επόμενη χρονιά η ερμηνεία του στο βιογραφικό δράμα του Μάικλ Κερτίζ Ο ουρανός της δόξας (Yankee Doodle Dandy, 1942) του χάρισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Στα χρόνια που ακολούθησαν ίδρυσε δική του εταιρία παραγωγής και η πιο αξιόλογη ταινία στην οποία συμμετείχε ήταν η γκανγκστερική περιπέτεια Ο μεγάλος αμαρτωλός (White Heat, 1949). Μετά την τεράστια εμπορική επιτυχία που είχε η ταινία (της οποίας την παραγωγή είχε κάνει η εταιρία Warner) η εταιρία του ηθοποιού χρηματοδότησε την γκαγκστερική ταινία Διά πυρός και σιδήρου (Kiss Tomorrow Goodbye, 1950) που απέτυχε στο Box-Office και που οι κριτικοί συνέκριναν με το Ο μεγάλος αμαρτωλός. Η εταιρία του Κάγκνεϊ έκλεισε το 1952. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '50 ο Κάγκνεϊ συμμετείχε στις ταινίες: Αγάπα με ή άφησέ με (Love me or Leave me, 1955) (που του χάρισε την τρίτη υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου) και Μίστερ Ρόμπερτς (Mister Roberts, 1955) και το 1961 μετά την επιτυχημένη του συμμετοχή στην ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ Ένα... Δυο... Τρία... (One, Two, Three) αποσύρθηκε από τα κινηματογραφικά δρώμενα για 21 περίπου χρόνια.
Ύστερα χρόνια, θάνατος, βραβεύσεις και υστεροφημία
Επέστρεψε στον κινηματογράφο το 1981, κυρίως για να βοηθήσει την αποκατάσταση από εγκεφαλικό επεισόδιο το οποίο υπέστη, κρατώντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Μίλος Φόρμαν Ragtime. Ο ηθοποιός πέθανε το 1986 από καρδιακή προσβολή. Υπήρξε παντρεμένος με τη χορεύτρια Φράνσις Βέρνον για 64 χρόνια, από το 1922 μέχρι και το θάνατό του.
Ο Κάγκνεϊ πέρα από το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου που έλαβε το 1942, βραβεύτηκε και με βραβείο προσφοράς στην 7η τέχνη από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου το 1974 και ήταν ο πρώτος ηθοποιός στην ιστορία του θεσμού που έλαβε αυτή την τιμή. Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ δήλωσε κάποτε ότι ο Τζέιμς Κάγκνεϊ ήταν ένας από τους αγαπημένους του ηθοποιούς ενώ ο Όρσον Γουέλς τον αποκάλεσε τον μεγαλύτερο ηθοποιό που βρέθηκε ποτέ μπροστά από την κάμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Λούσι Σίλβας
Η Λούσι Σίλβας (Lucie Silvas, 4 Σεπτεμβρίου 1977) είναι Βρετανίδα τραγουδίστρια και στιχουργός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές
Αλεξάντρ Γκέρτσεν
Ο Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς Γκέρτσεν (Александр Иванович Герцен, 6 Απριλίου 1812, Μόσχα — 21 Ιανουαρίου 1870, Παρίσι) ήταν Ρώσος συγγραφέας και στοχαστής γνωστός ως ο «πατέρας του ρωσικού σοσιαλισμού» και ένας από τους κύριους εκπροσώπους του αγροτικού λαϊκισμού.
Έργο
Στον Γκέρτσεν πιστώνεται η δημιουργία του πολιτικού κλίματος που οδήγησε στη χειραφέτηση των δουλοπάροικων της Ρωσίας το 1861. Μεταξύ των έργων του συγκαταλέγονται η αυτοβιογραφία του, καθώς και το σημαντικό κοινωνικό μυθιστόρημα [Ποιος φταίει;]] (1845-1846).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Σοσιαλισμός
Τρικεράτωψ
Μορφολογία
αριστερά|μικρογραφία αριστερά|μικρογραφία|Σκελετός του T. prorsus (πάνω) και του T. horridus Ο τρικεράτωψ ήταν από τους μεγαλύτερους δεινόσαυρους της οικογένειας των Κερατόψιδων. Το μήκος του εφτανε τα 7- 9 μ. (1 μέτρο είχαν μόνο τα κέρατά του), ύψος μέχρι 3 μ. και βάρος που έφτανε τους 6 - 12 τόνους.
Είχε 2 μεγάλα μετωπιαία κέρατα κι ένα μικρότερο στο ρύγχος του. Με αυτά αμυνόταν ενάντια στους εχθρούς του και κυρίως πάλευε με τα ομοειδή του, όπως ακριβώς παλεύουν σήμερα και τα ελάφια για το δικαίωμα του ζευγαρώματος. Είχε επίσης και ένα μεγάλο λοφίο που μάλλον ήταν ζωηρά χρωματισμένο για να το επιδεικνύει στα θηλυκά την περίοδο αναπαραγωγής.
Αν πλησίαζε κανένας μεγάλος σαρκοφάγος δεινόσαυρος όπως ο Τυραννόσαυρος η αγέλη πιθανώς σχημάτιζε κύκλο γύρω από τα μικρά για να τα προστατέψει. Το δέρμα του ήταν σχετικά ασυνήθιστο σε σχέση με τους άλλους δεινόσαυρους και πιθανόν να έφερε αδύναμες αραιές τρίχες σαν αυτές του γουρουνιού όπως ο Ψιττακόσαυρος.
Το ράμφος και τα δόντια του Τρικεράτοπα ήταν εξειδικευμένα στην σύνθλιψη και κατανάλωση φυτών.
Είδη
Το γένος περιλαμβάνει 2 είδη:
Ταξινόμηση
Ο τρικεράτωψ είναι το πιο δημοφιλές μέλος της οικογένειας των Κερατόψιδων, μιας οικογένειας μεγάλων κερασφόρων δεινοσαύρων της Βόρειας Αμερικής. Η ακριβής θέση του τρικεράτοπα ανάμεσα στα κερατόψιδα έχει σηζητηθεί τα τελευταία χρόνια. Σύγχηση έχει προκληθεί κυρίως από τον συνδιασμο μικρών, στερεών οστέινων κολάρων (παρόμοια με εκείνα του Σεντροσαυρίνων) και του μετώπου με τα μακριά κέρατα (περισσότερο μοιάζει με μέλος της οικογένειας Κερατοψίνες, γνωστή και ως Χασμοσαυρίνες). Στην πρώτη επισκόπιση των κερασφόρων δεινόσαυρων, η R. S. Lull υπέθεσαν δύο καταγωγές: η πρώτη από τον Μονοκλόνιο και τον Σεντρόσαυρο οδηγώντας στον Τρικεράτοπα, και η δεύτερη με τον Κεράτοπα και τον Τορόσαυρο, κάνοντας τον Τρικεράτοπα έναν Σεντροσαυρίνο, καθώς η ομάδα είναι κατανοητή σήμερα. Ύστερες αναθεωρήσεις υποστηρίζουν την άποψη αυτή, περιγράφοτας επίσημα την πρώτη ομάδα ως Σεντροσαυρίνες (περιλαμβάνοντας τον Τρικεράτοπα)και την δεύτερη πμάδα ως Χασμοσαυρίνες.