cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξης Κυρίτσης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παπάγου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ε.Κ. Καβάλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ικάρου Καλλιθέας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δόξας Λευκάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εκπαιδευτηρίων Δούκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Κνέσετ
thumb|250px|Το κτίριο της Κνεσέτ
Η Κνέσετ (εβραϊκά: )   είναι το κοινοβούλιο του Ισραήλ. Συγκλήθηκε σε σώμα για πρώτη φορά το 1949 και έχει έδρα την Ιερουσαλήμ. Οι συνολικά 120 βουλευτές της Κνέσετ εκλέγονται για 4 χρόνια από τους ισραηλινούς πολίτες, οι οποίοι έχουν δικαίωμα ψήφου από την ηλικία των 18 ετών. Η κυβέρνηση του Ισραήλ πρέπει να εγκριθεί από την πλειοψηφία της Κνέσετ κατά τη σχετική ψηφοφορία.
Λειτουργία της Κνέσετ
Ως νομοθετική εξουσία της ισραηλινής κυβέρνησης, η Κνέσετ θεσπίζει νόμους, εκλέγει τον πρόεδρο και τον πρωθυπουργό (αν και τον τελευταίο εθιμοτυπικά διορίζει ο Πρόεδρος), επιβλέπει το έργο της κυβέρνησης, διατηρεί την αρμοδιότητα για την καθαίρεση του προέδρου του κράτους και του ελεγκτή του κράτους από τα καθήκοντά τους, ενώ μπορεί να διαλυθεί η ίδια και να προκηρύξει νέες εκλογές. Η Κνέσετ έχει de jure κοινοβουλευτική υπεροχή και μπορεί να περάσει οποιοδήποτε νόμο με απλή πλειοψηφία.
Το κτίριο του κοινοβουλίου
Το σημερινό κτήριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Τζόζεφ Κλάρβαϊν (Joseph Klarwein) και είναι δωρεά του ευεργέτη Βαρώνου Τζέιμς Ρότσιλντ (James A. de Rothschild). Τα έργα τέχνης είναι δημιουργίες του καλλιτέχνη Μαρκ Σαγκάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινοβούλια Κατηγορία:Πολιτική του Ισραήλ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιερουσαλήμ
164 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Καγκοσίμα (νομός)
Ο Νομός Καγκοσίμα (ιαπωνικά: 鹿 児 島 県) είναι ένας νομός της Ιαπωνίας που περιλαμβάνεται από το νησί Κιούσου και τα νησιά Ρίου Κίου. Ο νομός Καγκοσίμα έχει 1.599.779 κατοίκους και έχει γεωγραφική περιοχή 9.187 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο νομός Καγκοσίμα συνορεύει με τον νομό Κουμαμότο στα βόρεια και τον Νομό Μιγιαζάκι στα βορειοανατολικά.
Η Καγκοσίμα είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη του νομού Καγκοσίμα, ο οποίος έχει και άλλες μεγάλες πόλεις όπως η Κιρισίμα, η Κανόγια και το Σάτσουμασεντάι. Ο νομός Καγκοσίμα βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο της νήσου Κιούσου και περιλαμβάνει τις ομάδες νησιών Σάτσουναν και Ρίου Κίου. Η ηπειρωτική επικράτεια του νομού Καγκοσίμα εκτείνεται από τη θάλασσα Αριάκε έως τον κόλπο του Σιμπούσι στις ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού και χαρακτηρίζεται από δύο μεγάλες χερσονήσους που δημιουργούνται από τον κόλπο Καγκοσίμα.
Ιστορία
Ο νομός Καγκοσίμα αντιστοιχεί στις αρχαίες Ιαπωνικές επαρχίες Όσουμι και Σάτσουμα, συμπεριλαμβανομένου του βόρειου τμήματος των νησιών Ρίου Κίου. Αυτή η περιοχή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην μεταρρύθμιση Μεϊτζί (Σάιγκο Τακαμόρι) και η πόλη Καγκοσίμα ήταν μια σημαντική ναυτική βάση κατά τη διάρκεια των πολέμων του 20ού αιώνα της Ιαπωνίας και το σπίτι του ναύαρχου Τόγκο Χεϊχάτσιρο. Πιο πρόσφατα περιστατικά είναι η βύθιση ενός κατασκοπευτικού πλοίου της Βόρειας Κορέας (το οποίο κατατασσόταν στην κατηγορία των 100 τόνων) το 2001 από την ακτοφυλακή, το οποίο αργότερα διασώθηκε και εκτέθηκε στο Τόκιο. Ένα άλλο περιστατικό έιναι και η απαγωγή ενός γραμματέα από μια παραλία της Καγκοσίμα το 1978 από πράκτορες της Βόρειας Κορέας. Αυτό έγινε γνωστό μόλις πρόσφατα, υπό τη διοίκηση Κοϊζούμι.
Πληθυσμοί
Οι δύο κύριες εθνικές ομάδες του νομού Καγκοσίμα είναι οι Ιάπωνες και οι Ριούκινιανοί (Νήσοι Ρίου Κίου).
Γεωγραφική θέση
Ο νομός Καγκοσίμα βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του Κιούσου στη χερσόνησο Σάτσουμα και στη χερσόνησο Όσουμι. Ο νομός αυτός περιλαμβάνει επίσης μια αλυσίδα νησιών που εκτείνεται πιο νοτιοδυτικά του Κιούσου για μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα.
Ο νομός διαθέτει επίσης μια αλυσίδα ενεργών και αδρανών ηφαιστείων, συμπεριλαμβανομένου του μεγάλου Σακουρατζίμα, που υψώνεται έξω από τον κόλπο του Καγκοσίμα απέναντι από την ομώνυμη πόλη. Μια σταθερή γραμμή καπνού και τέφρας αναδύεται από την καλντέρα, που διαπερνάται από δυνατές μικρές εκρήξεις σε σχεδόν καθημερινή βάση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομοί της Ιαπωνίας *
Σκάιλερ Μπόουλιν
Ο Σκάιλερ Μπόουλιν (αγγλικά: Skyler Bowlin, γενν. στις 7 Ιουλίου 1989) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ/σούτινγκ γκαρντ για τον Ηρακλή.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του, ο Μπόουλιν αγωνίστηκε κατά σειρά στη γερμανική Τόπσταρ Κάνγκαρους, στη δανική Χόρσενς ΙΚ και στην αυστριακή ΒΜΚ Βελς.
Τη σεζόν 2015–16, αναδείχθηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης των Τελικών του Πρωταθλήματος Σουηδίας, αφού κέρδισε τον τίτλο με τους Σαντερτέλγε Κινγκς. Μετά το τέλος της σεζόν στη Σουηδία, υπέγραψε με τη γερμανική Γκίσεν 46ερς για τη σεζόν 2016-17. Σε 33 αγώνες, ο Μπόουλιν είχε μέσο όρο 8,8 πόντους και 4,1 ασίστ για την ομάδα.
Στις 19 Ιουλίου 2020, ο Μπόουλιν υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ηρακλή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χόρσενς ΙΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές δανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαντερτέλγε Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σουηδικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκίσεν 46ερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάιενς Σίτι Γένα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σ.Όλιβερ Βίρτσμπουργκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Αντρέα Μαφφέι
Ο Αντρέα Μαφφέι (Andrea Maffei, 1798-1885) ήταν λόγιος Ιταλός ποιητής κλασικιστής, μεταφραστής και πολιτικός.
Έγινε περισσότερο γνωστός από τις μεταφράσεις ξένων ποιητών, κυρίως Άγγλων και Γερμανών, όπως του Σαίξπηρ, του Γκαίτε, Φρίντριχ Σίλερ, και άλλων. Ο Μαφφέι έγραψε επίσης και δικά του πρωτότυπα ποιήματα. Ζούσε στο Μιλάνο και από το σαλόνι του σπιτιού του είχαν περάσει πολλοί σπουδαίοι των γραμμάτων και των τεχνών της εποχής του.
Ασχολήθηκε ακόμη με την πολιτική και το 1879 εξελέγη βουλευτής του Βασιλείου της Ιταλίας. Πέθανε το 1885. Το όνομά του φέρει προς τιμή του ένα Λύκειο του Μιλάνου.
Βαλέριαν Μπορόφτσικ
Ο Βαλέριαν Μπόροβτσικ (πολωνικά: Walerian Borowczyk, 2 Σεπτεμβρίου 1923 - 3 Φεβρουαρίου 2006) ήταν Πολωνός σκηνοθέτης. Σκηνοθέτησε περισσότερες από 40 ταινίες στο διάστημα 1946-1988 ενώ έγινε γνωστός για τα τολμηρά και ιδιαίτερα αισθησιακά θέματα των ταινιών του.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Κβίλιζ, κοντά στο Πόζναν, σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας και αρχικά αφιερώθηκε στη ζωγραφική και τη λιθογραφία δημιουργώντας συν τοις άλλοις και αφίσες για κινηματογραφικές ταινίες. Το 1959 μετακομίζει και εγκαθίσταται στο Παρίσι.
Η μετάβαση από τα κινούμενα σχέδια σε κανονικές ταινίες έγινε με τις ταινίες Goto, l'île d'amour (Γκότο, το νησί του έρωτα - 1968) και Blanche (1971), που διαπραγματεύονταν και οι δύο παράνομες σχέσεις, απατημένους ζηλιάρηδες συζύγους και είχαν κοινή πρωταγωνίστρια τη γυναίκα του σκηνοθέτη, Λίγκια Μπράνις. Το 1975 θα είναι υποψήφιος στις Κάννες με το Dzieje grzechu (Αμαρτωλή Ιστορία), μια ταινία του που όπως και το βραβευμένο στο Βερολίνο Rosalie (1966) βασίζεται σε μεταφορά λογοτεχνικού έργου και πραγματεύεται εύστοχα θέματα όπως η αποπλάνηση και η βρεφοκτονία. Από το 1974 και μέχρι το 1988 θα σκηνοθετήσει ταινίες όπως τα Contes Immoraux (Τολμηρές Ιστορίες - 1974), La Bête (Το Κτήνος - 1975) και Cérémonie d'amour (1988), που ακροβατούν ανάμεσα στον ερωτικό κινηματογράφο και την πορνογραφία και απέσπασαν ανάμεικτες κριτικές.
Πέθανε από ανακοπή της καρδιάς το 2006 στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκηνοθέτες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2000-2001
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο ανδρών της περιόδου 2000−2001, ήταν το 15ο πρωτάθλημα στην ιστορία της Α1 κατηγορίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2000 2001 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2000 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2001
Νέναντ Μάρκοβιτς
Ο Νέναντ Μάρκοβιτς (γεννημένος στις 6 Ιουνίου 1968) είναι Βόσνιος παλαίμαχος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης.
Καριέρα
Ο Μάρκοβιτς υπέγραψε το 1988 το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Βόσνα Σαράγιεβο, στην οποία αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια.
Την περίοδο 1992-93 αγωνίστηκε αρχικά με την ιταλική Τεργέστη κι έπειτα με την ισπανική Φέρις Γιρία.
Το 1993 ταξίδεψε στο Ισραήλ με προορισμό τη Χάποελ Τελ Αβίβ, ενώ την αμέσως επόμενη σεζόν επέστρεψε στην Ισπανία για λογαριασμό της Ζουβεντού Μπανταλόνα. Μέσα στο 1995 μεταπήδησε στην ελβετική Λουγκάνο, στην οποία αγωνίστηκε για λίγους μόνο μήνες.
Τη διετία 1956-57 αγωνίστηκε στο Ισραήλ αρχικά με την Χαποέλ Τελ Αβίβ και έπειτα με τη Χάποελ Έιλατ.
Το 1996 επέστρεψε στην Ευρώπη με προορισμό αυτήν τη φορά τη Γαλλία, και πήρε μεταγραφή στην Λιμόζ στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια.
Το 1999 μετεγγράφη στην Βαλένθια, ενώ το 2000 μεταπήδησε στην Εστουδιάντες Μαδρίτης.
Το 2001 ταξίδεψε στην Ελλάδα με προορισμό τον Πανιώνιο. Μετά από ένα χρόνο παρουσίας στην ομάδα της Νέας Σμύρνης, ο Μάρκοβιτς πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο αγωνίστηκε επίσης για ένα χρόνο.
Το 2005, ο Μάρκοβιτς επέστρεψε στη Βόσνα Σαράγιεβο, την ομάδα από την οποία ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα. Στην ομάδα της Βοσνίας αγωνίστηκε για μία μόλις σεζόν (2005-06) μετά το τέλος της οποίας ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την ενεργό δράση.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Νέναντ Μάρκοβιτς έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα μπάσκετ της Βοσνίας.
Μάλιστα, έχει συμμετάσχει και στο Ευρωμπάσκετ του 2001, στο οποίο η Βοσνία κατέκτησε την 13η θέση.
Προπονητική καριέρα
Αρχικά έκατσε στον πάγκο της Εθνικής ομάδας της Βοσνίας και στη συνέχεια ανέλαβε προπονητής της Βόσνα Σαράγιεβο.
Τον Οκτώβριο του 2007, ο Μάρκοβιτς ανέλαβε προπονητής στον Πανιώνιο, τον οποίο μάλιστα οδήγησε και στην Ευρωλίγκα του 2009. Αν και αποχώρησε από τον πάγκο του Πανιωνίου το καλοκαίρι του 2008, ο Μάρκοβιτς επέστρεψε στη Νέα Σμύρνη στα τέλη Ιουλίου του 2009.
Το Φεβρουάριο του 2013, ο Μάρκοβιτς ανέλαβε το πόστο του προπονητή στον Κ.Α.Ο. Δράμας, με τον οποίο υπέγραψε εξάμηνο συμβόλαιο συνεργασίας. Το καλοκαίρι του 2013 ανανεώθηκε το συμβόλαιό του με τον Κ.Α.Ο. Δράμας και παραμένει προπονητής της ομάδας μέχρι και σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Βόσνιοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Βόσνιοι προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Τριέστε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εστουδιάντες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιμόζ ΣΣΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελβετικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΚΑΟΔ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μούρθια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαλένθια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης βοσνιακών συλλόγων
Π.Φ.Ο. Πανόπουλου
Ο Πολιτιστικός Φιλαθλητικός Όμιλος Πανόπουλου (Π.Φ.Ο. Πανόπουλου) ήταν ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Πανόπουλο (Χάνια Πανόπουλου) του δήμου Αρχαίας Ολυμπίας, χωριό της ορεινής Ηλείας με πληθυσμό 216 κατοίκους (2011). Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και άσπρο. Αγωνίζονταν σε ιδιόκτητο γήπεδο με φυσικό χλοοτάπητα στα Χάνια Πανόπουλου. Η ομάδα ιδρύθηκε το 2007 από τον Γιώργο Πανόπουλο, ο οποίος δραστηριοποιείται επιχειρηματικά στην περιοχή της ορεινής Ηλείας.
Αγωνιστική πορεία
Tελικά αποφασίστηκε η συγχώνευση με τον Αστέρας Αμαλιάδος και ετσι η νεα ομαδα Αστέρας Αμαλιάδος/Πανόπουλο, που έχει έδρα την Αμαλιάδα και τα χρώματα-έμβλημα του Αστέρας Αμαλιάδος, ήταν αυτη που αγωνίστηκε στην Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική.
Πηγές
Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηλείας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2007
165 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Έριχ Ραίντερ
Ο Έριχ Χανς Άλμπερτ Ραίντερ (Erich Johann Albert Raeder, 24 Απριλίου 1876 - 6 Νοεμβρίου 1960) ήταν Γερμανός μέγας ναύαρχος (γερμ. Großadmiral), επικεφαλής του γερμανικού πολεμικού ναυτικού (Kriegsmarine) πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Από την ηγεσία του ναυτικού παραιτήθηκε τον Ιανουάριο του 1943. Δικάσθηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης, όπου βρέθηκε ένοχος και καταδικάσθηκε σε ισόβια, για να αφεθεί αργότερα ελεύθερος.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ραίντερ γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1876 στην κωμόπολη Βάντσμπεκ (Wandsbek) κοντά στο Αμβούργο. Ήταν ο πρώτος από τους τρεις γιους που απέκτησαν ο Χανς Ραίντερ, Καθηγητής Αγγλικών και Γαλλικών στο Matthias Claudius Gymnasium και της Γκέρτραουντ (πατρ. Χάρτμαν (Hartmann)). Ο μικρός Έριχ ήταν λαμπρός μαθητής, που ενδιαφερόταν ζωηρά για την Ιστορία, τη Γεωγραφία, τη σύγχρονη πολιτική και τις ξένες γλώσσες (ο πατέρας του του δίδασκε ήδη δύο, αν και η πολιτική του προκαλούσε απέχθεια, γι' αυτό και απαγόρευε τις πολιτικές συζητήσεις μπροστά του). Η αρχική απόφασή του ήταν να σπουδάσει στρατιωτικός ιατρός χειρουργός, αλλά, δύο εβδομάδες πριν τις απολυτήριες εξετάσεις του, ανήγγειλε στον πατέρα του ότι είχε αποφασίσει να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού. Παρά το γεγονός ότι η προθεσμία υποβολής αιτήσεων είχε λήξει, η αίτησή του εξετάστηκε και τον Απρίλιο του 1894 εισήλθε στη Σχολή του Ναυτικού (Marineschule) στο Κίελο.
Ολοκλήρωσε τη Σχολή Ναυτικού και τοποθετήθηκε σε διάφορα πολεμικά πλοία σε θέσεις ανάλογες του βαθμού του. Η πρώτη σημαντική τοποθέτησή του ήταν, το 1901, ως αξιωματικός διοίκησης στη Ναυαρχίδα του (τότε) Πρίγκιπα Χάινριχ "Kaiser Wilhelm der Grosse", διοικητή της 1ης Γερμανικής Ναυτικής Μοίρας. Παράλληλα, επηρεάζεται σημαντικά από τη ναυτική στρατηγική τακτική του Ναυάρχου Άλφρεντ φον Τίρπιτς (Alfred von Tirpitz).
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Οι εξαίρετες ικανότητές του τού εξασφαλίζουν, εκτός από γρήγορες προαγωγές, τη θέση του Αρχηγού του Επιτελείου του σημαντικού ηγέτη του Ναυτικού Φραντς φον Χίππερ (Franz von Hipper) (1912). Από αυτή τη θέση έλαβε μέρος σε όλες τις σημαντικές ναυτικές συγκρούσεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως η Ναυμαχία της Γιουτλάνδης (1916). Οι προαγωγές του συνεχίζονται και μετά τον Πόλεμο και, το 1922 προάγεται σε Υποναύαρχο, το 1925 σε Αντιναύαρχο και, το 1928, σε Ναύαρχο και τοποθετείται επικεφαλής του Πολεμικού Ναυτικού της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (Oberbefehlshaber der Reichsmarine).
Περίοδος του Γ' Ράιχ
Το 1933 το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα καταλαμβάνει την εξουσία στη Γερμανία. Ο Ραίντερ δεν είναι ιδιαίτερα ένθερμος υποστηρικτής του Εθνικοσοσιαλισμού. Είναι όμως Ναυτικός ηγέτης και υποστηρίζει πολύ θερμά τις προσπάθειες του Χίτλερ για την ανασυγκρότηση του Πολεμικού Ναυτικού (που, στο μεταξύ, έχει μετονομαστεί σε Kriegsmarine). Το Ναυτικό κατασκευάζει δύο πραγματικά αριστουργήματα της ναυπηγικής τέχνης, τα θωρηκτά τσέπης "Γκραφ Σπέε" και "Ντόιτσλαντ" (ύστερα από τη βύθιση του "Γκραφ Σπέε" θα μετονομαστεί σε "Λύτσοβ"), επιτρεπόμενα από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, καθώς έχουν εκτόπισμα μόνον 10.000 τόνων (στην πραγματικότητα το εκτόπισμα ήταν περίπου 12.000 τόνοι, αλλά αυτό επιμελώς απεκρύβη). Κατασκευάζονται, επίσης, δύο βαριά καταδρομικά, ενώ υπάρχουν ακόμη "στα σκαριά" δύο βαρέα θωρηκτά (τα οποία δεν θα είναι έτοιμα παρά μόνο προς το μέσον του Πολέμου). Το 1935 ο Πλοίαρχος Καρλ Νταίνιτς ξεκινά τη δημιουργία του πρώτου στολίσκου υποβρυχίων. Ο Ραίντερ δεν τον βλέπει με ιδιαίτερα ευνοϊκό μάτι, καθώς είναι (και θα παραμείνει μέχρι τέλους) κλασικός αξιωματικός σκαφών επιφανείας. Γνωρίζοντας, όμως, τη σημασία του υποβρύχιου όπλου, δεν αποτρέπει ούτε τον σχηματισμό ούτε την επέκτασή του. Το 1936 ο Χίτλερ ονομάζει τον Ραίντερ Αρχιναύαρχο (Generaladmiral). Ο Ραίντερ, ωστόσο, ποτέ δεν θα σταματήσει να συγκρούεται με τον Χέρμαν Γκαίρινγκ, επικεφαλής του "τετραετούς σχεδίου" ανάπτυξης της Οικονομίας, για την απορρόφηση πόρων για την ανασυγκρότηση του Ναυτικού (ο Γκαίρινγκ απορροφούσε πόρους αναδιοργανώνοντας την Πολεμική Αεροπορία και αδικούσε το Πολεμικό Ναυτικό στο θέμα αυτό). Ως συνέπεια, ούτε ο υποβρυχιακός στόλος αναπτύσσεται όπως θα ήθελε ο δημιουργός του, ούτε ο Στόλος επιφανείας ανασυγκροτείται στον επιθυμητό βαθμό.
Τον Οκτώβριο του 1939 ο Χίτλερ διαβλέπει ότι η σύγκρουση με τη Βρετανία στη θάλασσα δεν θα μπορέσει να αποβεί υπέρ της Γερμανίας, αν αυτή δεν διαθέτει τους λιμένες της Δανίας και της Νορβηγίας. Η κατάκτηση της πρώτης επιτυγχάνεται αναίμακτα, όταν η Δανική Κυβέρνηση παραδίδει, υπό την απειλή βομβαρδισμού της Κοπεγχάγης, τη χώρα αμαχητί. Η Νορβηγία αρνείται να κάνει το ίδιο, δεν διαθέτει όμως παρά ελάχιστα στρατεύματα. Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι στέλνουν εκστρατευτικά σώματα, ωστόσο ο Ραίντερ τους έχει προλάβει και, δημιουργώντας δέκα μικρές νηοπομπές, που περνούν απαρατήρητες από το Βρετανικό Ναυτικό, στέλνει πρώτος στρατεύματα στη Νορβηγία (Απρίλιος 1940). Οι Άγγλοι αιφνιδιάζονται και, επιδεικνύοντας ατολμία, αφήνουν να χαθεί η Νορβηγία. Ωστόσο, η εκστρατεία αυτή στοιχίζει ακριβά στον Γερμανικό Στόλο, ο οποίος χάνει 10 από τα 22 αντιτορπιλικά που διαθέτει. Για τις απώλειες αυτές ο Χίτλερ μέμφεται τον Ραίντερ.
[[Αρχείο:Bundesarchiv Bild 183-H27590, Erich Raeder, Adolf Hitler.jpg|left|thumb|200px|Ραίντερ και Χίτλερ, 1943. Φωτ. Γερμανικό Ομοσπονδιακό Αρχείο]]
Η αποτυχία αυτή προκαλεί πραγματική μανία στον Χίτλερ, ο οποίος καλεί τον Ραίντερ και, σε έξαλλο ύφος, του δηλώνει ότι το Ναυτικό επιφάνειας είναι άχρηστο και το μόνο που κάνει είναι να απορροφά πόρους χωρίς αντίκρισμα. Γι' αυτό και θα διαταχθεί άμεσα η διάλυση όλων των σκαφών επιφανείας. Ο Ραίντερ, αν και είναι ακόμη από τους λίγους αξιωματικούς, των οποίων τη γνώμη ακούει ο Χίτλερ, προσπαθεί να δικαιολογήσει το γεγονός και να σώσει τον Στόλο επιφανείας. Ο Χίτλερ είναι ανένδοτος και ο Ναύαρχος, μη βλέποντας ποιον ρόλο θα μπορούσε να διαδραματίζει χωρίς να διαθέτει στόλο, υποβάλλει παραίτηση. Ο Χίτλερ την αποδέχεται και του ζητεί να υποδείξει διάδοχο. Ο Ραίντερ υποδεικνύει έναν, άσημο κατά τον Χίτλερ, Ναύαρχο και τον Νταίνιτς. Προς μεγάλη απογοήτευση του Ραίντερ, διάδοχός του ορίζεται ο Νταίνιτς (30 Ιανουαρίου 1943), ο οποίος ωστόσο καταφέρνει να διασώσει από τη διάλυση τον Στόλο Επιφανείας. Αυτός είναι όμως πλέον τόσο μικρός, ώστε δεν θα διαδραματίσει κανένα ρόλο στα επερχόμενα γεγονότα του Πολέμου. Ο Ραίντερ παραμένει "σε εφεδρεία" ως "Αρχιεπιθεωρητής του Στόλου".
Μετά τον Πόλεμο
Ο Ραίντερ απεβίωσε στο Κίελο στις 6 Νοεμβρίου 1960.
Πηγές, Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης Κατηγορία:Γερμανοί ναύαρχοι
Μιχαήλ Γαληνός
Ο Μιχαήλ-Μίμης Γαληνός (1911 – 4 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας κτηματίας και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1911 στη Μυτιλήνη και ήταν γιος του Αλκιβιάδη Γαληνού. Ήταν Ιερολοχίτης κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λέσβου με την ΕΠΕΚ το 1950, και το 1951, με το Δημοκρατικόν Κόμμα Εργαζομένου Λαού (ΔΚΕΛ) το 1956 (Δημοκρατική Ένωσις), ως ανεξάρτητος υποστηριζόμενος από τη ΕΔΑ το 1958 και με την Ένωση Κέντρου το 1961, το 1963 και το 1964.
Έγινε ένας από τους βουλευτές που αποχώρησαν από την Ένωση Κέντρου το 1965. Στην κυβέρνηση Τσιριμώκου ήταν υπουργός Εργασίας και προσωρινά Υγιεινής από τις 20 Αυγούστου 1965 έως τις 17 Σεπτεμβρίου 1965. . Στην κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου ανέλαβε υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας στις 5 Οκτωβρίου 1965 και παρέμεινε υπουργός έως την παραίτησή του, στις 14 Απριλίου 1966, για να αναλάβει ξανά το ίδιο χαρτοφυλάκιο από τις 11 Μαΐου 1966 έως τις 22 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.
Πέθανε σε ηλικία 73 ετών το 1984 και κηδεύτηκε στις 5 Απριλίου από τον ιερό ναό Χρυσομαλούσας στη Μυτιλήνη. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Σάλτα και είχαν δύο γιους, από τους οποίους ο Σπύρος Γαληνός εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής Κατηγορία:Δήμαρχοι Μυτιλήνης
57 Μνημοσύνη
Η μέση διάμετρός της υπολογίσθηκε σε 112,6 χλμ., ενώ η μάζα της σε 1,5 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Μνημοσύνης εκτιμάται σε 3,15 cm/sec², δηλαδή είναι 310 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής εκτιμάται σε 59,5 m/sec (214 χιλιόμετρα την ώρα).
Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μνημοσύνη γύρω από τον άξονά της. Το άλβεδό της είναι περίπου 0,215 και ο φασματικός τύπος της S (λιθώδης). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 116 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2009
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2009 ήταν η 54η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Έλαβε χώρα στη Μόσχα της Ρωσίας, μετά τη νίκη του Ντίμα Μπιλάν στον διαγωνισμό του στο Βελιγράδι της Σερβίας με το τραγούδι "Believe". Ήταν η πρώτη φορά που η Ρωσία φιλοξένησε το διαγωνισμό, 14 χρόνια αφότου η χώρα έκανε το ντεμπούτο της. Με τη διοργάνωση να αναλαμβάνουν η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) και το Channel One (C1R), ο διαγωνισμός διεξήχθη στο Olimpiyskiy Arena, και αποτελούνταν από δύο ημιτελικούς στις 12 και 14 Μαΐου, και τον τελικό στις 16 Μαΐου 2009. Τα δύο ζωντανά σόου των ημιτελικών παρουσίασαν οι Νατάλια Βοντιάνοβα και Αντρέι Μαλάχοφ, ενώ τον τελικό παρουσίασαν οι Ιβάν Ούργκαντ και Αλσού Αμπράμοβα.
Σαράντα δύο χώρες συμμετείχαν στο διαγωνισμό - μία λιγότερη από το ρεκόρ των σαράντα τριών το προηγούμενο έτος. Η επέστρεψε στο διαγωνισμό για πρώτη φορά από το, ενώ ο  δεν συμμετείχε λόγω οικονομικών προβλημάτων. Η και η  ανακοίνωσαν αρχικά την πρόθεσή τους να μην συμμετάσχουν, αλλά αργότερα δήλωσε η EBU ότι πράγματι θα συμμετάσχουν και οι δύο χώρες. Ωστόσο, η Γεωργία αποφάσισε αργότερα να αποσυρθεί αφού η EBU απέρριψε το επιλεγμένο τραγούδι τους ως παραβίαση των κανόνων του διαγωνισμού.
Νικήτρια αναδείχθηκε η Νορβηγία με το τραγούδι "Fairytale", ερμηνευμένο και γραμμένο από τον Αλεξάντερ Ρίμπακ. Αυτή ήταν η τρίτη νίκη της Νορβηγίας στο διαγωνισμό, μετά τις νίκες τους το και το. Το τραγούδι έλαβε ένα ρεκόρ 387 βαθμών από ένα σύνολο 492 βαθμών, τότε το υψηλότερο συνολικό σκορ στην ιστορία του διαγωνισμού. Η Ισλανδία, το Αζερμπαϊτζάν, η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο ολοκλήρωσαν την πρώτη πεντάδα, αντίστοιχα, με την τελευταία να επιτυγχάνει την καλύτερη θέση από το. Η δεύτερη θέση της Ισλανδίας ήταν η καλύτερη θέση της χώρας μετά από μία δεκαετία.
Μετά από κριτική για το σύστημα ψηφοφορίας το, έγιναν αλλαγές στη διαδικασία ψηφοφορίας πριν από αυτόν τον διαγωνισμό, με την επανεισαγωγή μιας εθνικής κριτικής επιτροπής παράλληλα με την τηλεψηφοφορία, ενώ η μορφή των ημιτελικών παρέμεινε η ίδια.
Τοποθεσία
Ο διαγωνισμός διενεργήθηκε στη Ρωσία έπειτα από τη νίκη του Ντίμα Μπιλάν στον προηγούμενο διαγωνισμό, με το τραγούδι "Believe". Ο ίδιος ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, δήλωσε ότι ο διαγωνισμός θα διεξαγόταν στη Μόσχα.
Προτάθηκε από το Channel One ότι ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί στο Olimpiysky Arena της Μόσχας και αυτή η πρόταση αξιολογήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) και επιβεβαιώθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2008. Ο Γενικός Διευθυντής του χώρου, Βλαντιμίρ Τσουριλίν, αντέκρουσε τις φήμες για επείγουσα ανακατασκευή του κτιρίου, λέγοντας: "Δεν θα απαιτηθεί για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Τώρα μπορούμε να πάρουμε έως και 25 χιλιάδες θεατές."
Μορφή
Τριάντα επτά χώρες συμμετείχαν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς του διαγωνισμού, με τις χώρες των "Μεγάλων Τεσσάρων" (,, και ) και τη διοργανώτρια χώρα να προκρίνονται αυτόματα στον τελικό. Εκτός από αυτές που προκρίθηκαν, ο τελικός περιελάμβανε επίσης τις δέκα επιλεγμένες χώρες από κάθε ημιτελικό, κάνοντας συνολικά είκοσι πέντε συμμετέχοντες.
Μια συζήτηση για τις αλλαγές στη μορφή του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision του 2009 πραγματοποιήθηκε σε μια συνάντηση της EBU στην Αθήνα της Ελλάδας τον Ιούνιο του 2008, όπου έγινε μια πρόταση που θα μπορούσε να είχε ως αποτέλεσμα οι "Μεγάλες Τέσσερις" να χάσουν την αυτόματη πρόκρισή τους στον τελικό του διαγωνισμού. Ωστόσο, επιβεβαιώθηκε ότι οι "Μεγάλες Τέσσερις" θα συνεχίσουν να προκρίνονται αυτόματα στον τελικό στο διαγωνισμό του 2009.
Γραφικός σχεδιασμός
Ο τηλεοπτικός σταθμός Channel One παρουσίασε το υπο-λογότυπο και το θέμα για το διαγωνισμό του 2009 στις 30 Ιανουαρίου 2009. Το υπο-λογότυπο βασίζεται σε ένα "Fantasy Bird", το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πολλά χρώματα. Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, το υπο-λογότυπο παρουσιάστηκε παράλληλα με το γενικό λογότυπο. Το 2009 ήταν το πρώτο έτος από το 2001 χωρίς σύνθημα για το διαγωνισμό.
Η σκηνή σχεδιάστηκε από τον σκηνογράφο John Casey που εδρεύει στη Νέα Υόρκη και βασίστηκε στο θέμα της σύγχρονης ρωσικής πρωτοπορίας. Ο Casey, ο οποίος είχε προηγουμένως σχεδιάσει τη σκηνή για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1997 στο Δουβλίνο, συμμετείχε επίσης σε ομάδες σχεδιασμού για τους διαγωνισμούς του και του. Εξήγησε ότι "ακόμη και πριν [ο ίδιος] συνεργαστεί με τους Ρώσους στα βραβεία TEFI στη Μόσχα το 1998, εμπνεύστηκε και τέθηκε στην τέχνη από τη ρωσική περίοδο της Avant Garde, ειδικά την εποικοδομητική... Προσπάθησε να θέσει ένα θεατρικό σχέδιο για το διαγωνισμό που ενσωματώνει τη ρωσική πρωτοποριακή τέχνη σε ένα σύγχρονο σκηνικό, σχεδόν εξ ολοκλήρου αποτελούμενο από διαφορετικούς τύπους οθονών LED". Ο Casey, εξήγησε ότι μαζί, τα διάφορα σχήματα LED αποτελούν το τελικό προϊόν. Επιπλέον, μεγάλα τμήματα της σκηνής μπορούν να κινηθούν, συμπεριλαμβανομένου του κυκλικού κεντρικού τμήματος των καμπυλωμένων οθονών LED, τα οποία μπορούν να μετακινηθούν για να ενεργήσουν καταλλήλως και να επιτρέψουν σε κάθε τραγούδι να έχει διαφορετική αίσθηση.
Καρτ-ποστάλ
Η μουσική που συνοδεύει τις κάρτες που χρησιμοποιούνται για την εισαγωγή κάθε συμμετέχουσας χώρας γράφτηκε και δημιουργήθηκε από τον Βρετανό ηλεκτρονικό μουσικό Μάθιου Χέρμπερτ.
Οι καρτ-ποστάλ άνοιξαν με τις λέξεις "Moskva 2009" (Москва 2009), ο μεταφρασμένος ρωσικός τρόπος για να πούμε "Μόσχα 2009". Συνεχίστηκε με την εμφάνιση της Μις Κόσμος 2008, της Ξένια Σουχίνοβα της Ρωσίας, και στη συνέχεια μια ομάδα από διάσημα κτίρια, μνημεία και τοπία από την αντίστοιχη χώρα, παρόμοια με τις τρισδιάστατες σελίδες ενός βιβλίου. Το κινούμενο σχέδιο προσομοιώνει ένα αναδυόμενο βιβλίο, με κάθε "στροφή σελίδας" να δείχνει διαφορετικά ορόσημα. Στη συνέχεια, Η Σουχίνοβα επανεμφανίστηκε φορώντας ένα καπέλο που περιλαμβάνει τα παραπάνω (καθώς και διαφορετικό χτένισμα και μακιγιάζ κάθε φορά) και ένα μπλουζάκι με τα χρώματα της σημαίας της χώρας. Στα δεξιά εμφανίστηκε το λογότυπο της ESC 2009 με το όνομα της χώρας. Το ρωσικό βίντεο είχε την ακριβή εμφάνιση της Σουχίνοβα που εμφανίζεται στο πρώτο μέρος κάθε βίντεο και δεν εμφανίστηκε διαφορετικό χτένισμα για τη ρωσική συμμετοχή.
Στη συνέχεια, στα δεξιά, εμφανίστηκε το λογότυπο του διαγωνισμού του 2009 με το όνομα και τη σημαία της χώρας. Τέλος εμφανίστηκε μια φράση σε μεταφρασμένη ρωσική λέξη και η αγγλική μετάφρασή της. Οι λέξεις που παρουσιάστηκαν ήταν οι ακόλουθες, οι οποίες παρατίθενται με αλφαβητική σειρά:
Κλήρωση κατανομής στους ημιτελικούς
Την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2009, πραγματοποιήθηκε η κλήρωση για να αποφασιστεί ποιες χώρες θα εμφανιστούν είτε στον πρώτο είτε στο δεύτερο ημιτελικό. Οι συμμετέχουσες χώρες, εξαιρουμένων των αυτόματων φιναλίστ (Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) χωρίστηκαν σε έξι δοχεία, με βάση τον τρόπο με τον οποίο ψήφισαν στο παρελθόν αυτές οι χώρες. Από αυτά τα δοχεία, οι μισοί (ή όσο το δυνατόν πλησιέστεροι στο μισό) διαγωνίστηκαν στον πρώτο ημιτελικό στις 10 Μαΐου 2009. Οι άλλοι μισοί σε αυτό το συγκεκριμένο δοχείο αγωνίστηκαν στον δεύτερο ημιτελικό στις 12 Μαΐου 2009. Η κλήρωση για την τρέχουσα σειρά εμφάνισης των ημιτελικών, των τελικών και της σειράς ψηφοφορίας, πραγματοποιήθηκε στις 16 Μαρτίου 2009. \
Ψηφοφορία
Σε απάντηση στις συνεχιζόμενες καταγγελίες ορισμένων ραδιοτηλεοπτικών φορέων σχετικά με την "πολιτική", "γειτονική" και "της διασποράς" ψηφοφορία, η EBU αξιολόγησε τη διαδικασία ψηφοφορίας που χρησιμοποιήθηκε στον διαγωνισμό, με τη δυνατότητα αλλαγής στο σύστημα ψηφοφορίας για το 2009. Οι διοργανωτές του διαγωνισμού έστειλαν ερωτηματολόγιο σχετικά με το σύστημα ψηφοφορίας στους συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς, και μια ομάδα αναφοράς ενσωμάτωσε τις απαντήσεις στις προτάσεις τους για τη μορφή του επόμενου έτους. Η Telewizja Polska (TVP), ο Πολωνός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, πρότεινε να εισαχθεί μια διεθνής κριτική επιτροπή (παρόμοια με εκείνη που χρησιμοποιήθηκε στο Διαγωνισμό Χορού της Eurovision 2008) στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision για να μειωθεί ο αντίκτυπος της "γειτονικής" ψηφοφορίας και να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στην καλλιτεχνική αξία του τραγουδιού. Μια κριτική επιτροπή θα οδηγούσε σε λιγότερο "πολιτική" και "της διασποράς" ψήφο, καθώς τα μέλη της κριτικής επιτροπής, με εντολή να είναι εμπειρογνώμονες της μουσικής βιομηχανίας, θα έχουν επίσης λόγο εκτός από τα "τυχαία μέλη του κοινού".
Αποφασίστηκε ότι για τον τελικό του διαγωνισμού, οι ψήφοι κάθε χώρας θα αποφασίζονταν με συνδυασμό 50% αποτελεσμάτων τηλεψηφοφορίας και 50% εθνικής κριτικής επιτροπής. Η μέθοδος επιλογής των ημιτελικών παρέμεινε η ίδια ως επί το πλείστον, με εννέα χώρες, αντί για τις δέκα όπως τα προηγούμενα χρόνια, να προκρίνονται από κάθε ημιτελικό βάσει των αποτελεσμάτων της τηλεψηφοφορίας. Για τον δέκατο φιναλίστ από κάθε ημιτελικό, επιλέχθηκε για τον τελικό η χώρα με την υψηλότερη θέση στον εφεδρικό πίνακα των επιτροπών που δεν είχε ήδη προκριθεί. Στον τελικό, κάθε χώρα συνδύασε τους πόντους 1 με 7, 8, 10, 12 από την τηλεψηφοφορία με τους πόντους 1 με 7, 8, 10, 12 από τγν επιτροπή για να δημιουργήσει την "εθνική κάρτα αποτελεσμάτων". Η χώρα με τους περισσότερους πόντους έλαβε 12 βαθμούς, η δεύτερη θέση έλαβε 10 βαθμούς, η τρίτη θέση έλαβε 8 βαθμούς και ούτω καθεξής μέχρι τον 1 βαθμό. Εάν προκύψει ισοπαλία, το τραγούδι με την υψηλότερη θέση στην τηλεψηφοφορία είχε το πλεονέκτημα και την υψηλότερη τιμή πόντων. Οι εθνικές επιτροπές καταργήθηκαν αρχικά από το διαγωνισμό που ξεκίνησε το 1997, με την τηλεψηφοφορία να είναι υποχρεωτική για σχεδόν όλους τους συμμετέχοντες από το 2003.
Ο Edgar Böhm, διευθυντής ψυχαγωγίας του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα της Αυστρίας, Österreichischer Rundfunk (ORF), δήλωσε ότι η μορφή του 2008 με δύο ημιτελικούς "εξακολουθεί να περιλαμβάνει ένα μείγμα χωρών που θα ευνοηθούν πολιτικά στη διαδικασία ψηφοφορίας" και "αυτό, εκτός εάν μια σαφής οδηγία για το πώς διοργανώνονται οι ημιτελικοί από την EBU, η Αυστρία δεν θα λάβει μέρος στη Μόσχα το 2009". Παρά την ένταξη της κριτικής επιτροπής στον τελικό, η Αυστρία δεν επέστρεψε στο διαγωνισμό το 2009.
Κριτικές επιτροπές
"Σε καθεμία από τις 42 συμμετέχουσες χώρες, μια κριτική επιτροπή πέντε επαγγελματιών της μουσικής βιομηχανίας (συμπεριλαμβανομένου ενός προέδρου της επιτροπής) θα κρίνει τις συμμετοχές που θα λάβουν μέρος στον Τελικό. Η απόφασή τους θα βασιστεί στην δεύτερη γενική πρόβα. Τα ονόματα των μελών της κριτικής επιτροπής πρέπει να αποκαλυφθούν από τους αντίστοιχους συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς πριν ή κατά τη διάρκεια του Τελικού.
Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν
Επίσης, υπήρξαν καταγγελίες ότι δεν εμφανίστηκε κανένας τηλεφωνικός αριθμός για το κοινό όταν παίχτηκε ξανά η συμμετοχή της Αρμενίας στη διάρκεια της τηλεοπτικής μετάδοσης από το Αζερμπαϊτζάν., Οι καταγγελίες απορρίφθηκαν από Αζέρους αντιπροσώπους. Ωστόσο, η συνακόλουθη έρευνα της EBU βρήκε ότι ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας του Αζερμπαϊτζάν, η Ictimai TV, είχε θαμπώσει τον αριθμό για το τραγούδι της Αρμενίας και είχε αλλάξει το τηλεοπτικό σήμα όταν οι διαγωνιζόμενοι της Αρμενίας ερμήνευαν επί σκηνής. Η EBU επέβαλε πρόστιμο στην Ictimai TV και φέρεται να απείλησε τη χώρα με τρίχρονο αποκλεισμό σε περίπτωση που δεν θα σεβόταν ξανά τους κανονισμούς.
Γεωργία: "We Don't Wanna Put In"
Η Γεωργία αρχικά είχε δηλώσει ότι θα πάρει μέρος και μάλιστα είχε κληρωθεί να διαγωνιστεί στον Α' ημιτελικό, όμως αποκλείστηκε, καθώς το τραγούδι της θεωρήθηκε προσβλητικό για τον πρωθυπουργό της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν. Προβλήματα παρουσιάστηκαν επίσης με την καθυστέρηση στη μετάδοση του διαγωνισμού από την ισπανική τηλεόραση, με αποτέλεσμα η Ισπανία αν απειληθεί με κυρώσεις από την EBU. Η συμμετοχή της Ισπανίας τερμάτισε στην τελευταία θέση.
Διαμαρτυρίες των LGBT
Ο Ρώσος ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, Νικολάι Αλεξέιφ, χρησιμοποίησε την παρουσία του Διαγωνισμού στη Ρωσία ως πλατφόρμα για την προώθηση της θέσης της χώρας σχετικά με τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ ατόμων, αντιπαραθέτοντας την άποψη του δημάρχου της Μόσχας, Γιούρι Λουζκόφ, ότι η ομοφυλοφιλία είναι σατανική. Ο Νικολάι Αλεξέιφ ανακοίνωσε ότι η έκδοση του Pride της Μόσχας το 2009, η ετήσια παρέλαση της γκέι υπερηφάνειας της πόλης, θα συμπέσει με τους τελικούς στις 16 Μαΐου, μια μέρα πριν από τη Διεθνή Ημέρα κατά της Ομοφοβίας. Η παρέλαση μετονομάστηκε επίσης "Slavic Pride", για την προώθηση των δικαιωμάτων και του πολιτισμού των ομοφυλόφιλων σε ολόκληρη την περιοχή των Σλάβων της Ευρώπης. Η παρέλαση αρνήθηκε την έγκριση από αξιωματούχους της Μόσχας με την αιτιολογία ότι θα "καταστρέψει τα ηθικά στην κοινωνία" και εκδόθηκαν δηλώσεις που δηλώνουν ότι οι διαδηλωτές θα αντιμετωπίζονται "σκληρά", και ότι "σκληρά μέτρα" θα αντιμετωπίσει οποιοσδήποτε συμμετέχει στην παρέλαση.
Το ράλι διασπάστηκε από την αστυνομία της Μόσχας και συνελήφθησαν 20 διαδηλωτές, συμπεριλαμβανομένου του Νικολάι Αλεξέιφ και του υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Πίτερ Τάτσελ, ο οποίος αναφώνησε ότι "αυτό δείχνει ότι ο ρωσικός λαός δεν είναι ελεύθερος" καθώς απομακρύνθηκε από την αστυνομία. Η εκπρόσωπος της Σουηδίας, Μαλένα Έρνμαν, υποστήριξε την αιτία λέγοντας ότι δεν είναι η ίδια η ομοφυλόφιλη, αλλά θα ήταν υπερήφανη που θα αποκαλούσε γκέι τον εαυτό της για να υποστηρίξει τους θαυμαστές της, δηλώνοντας ότι ήταν λυπημένη που η κυβέρνηση της Μόσχας δεν θα επέτρεπε να συμβεί ένα "αφιέρωμα στην αγάπη". Ο νικητής του διαγωνισμού, Αλεξάντερ Ρίμπακ της Νορβηγίας, αναφέρθηκε επίσης στη διαμάχη σε μια συνέντευξη όταν χαρακτήρισε τον ίδιο τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision".
Η ολλανδική ομάδα De Toppers έκανε ειδήσεις από το μέλος Γκόρντον που απειλεί να μποϊκοτάρει τον τελικό της Eurovision 2009 εάν η παρέλαση των ομοφυλόφιλων χτυπηθεί βίαια. Ωστόσο, η αποτυχία της ομάδας να προκριθεί στον τελικό άφησε αυτήν την απειλή περιττή.
Συμμετέχουσες χώρες
Μετά την κυκλοφορία της λίστας των τελικών συμμετεχόντων από την EBU, 42 χώρες επιβεβαίωσαν τη συμμετοχή τους στο διαγωνισμό του 2009, συμπεριλαμβανομένης της Σλοβακίας, η οποία επέστρεψε στον διαγωνισμό μετά από 11 χρόνια. Η Γεωργία ανακοίνωσε αρχικά ότι δεν θα συμμετείχε στο διαγωνισμό λόγω του Ρωσο-Γεωργιανού Πολέμου σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις εξωτερικές πολιτικές της Ρωσίας,  αλλά αργότερα αποφάσισε να επιστρέψει στο διαγωνισμό, εμπνευσμένη από τη νίκη της στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2008, καθώς και από τους 12 βαθμούς της Ρωσίας στον ίδιο διαγωνισμό. Η χώρα αποχώρησε τελικά από το διαγωνισμό λόγω της συμμετοχής της που θεωρείται ότι περιέχει πολιτικές αναφορές, συμπεριλαμβανομένου στον τίτλο-τρικ για τα λόγια του επωνύμου του πρωθυπουργού της Ρωσίας.
Υπήρξαν φήμες γύρω από τη συμμετοχή και την επιστροφή του Αγίου Μαρίνου και του Μονακό. Ο Télé Monte Carlo (TMC), ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός του Μονακό, επιβεβαίωσε ότι έγιναν συνομιλίες με την EBU για την επιστροφή του κρατιδίου στο διαγωνισμό του 2009. Ταυτόχρονα, εξαπλώθηκαν φήμες ότι ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός του Αγίου Μαρίνου, Radiotelevisione della Repubblica di San Marino (SMRTV), δεν θα συμμετείχε στο διαγωνισμό λόγω κακής συμμετοχής στο διαγωνισμό του 2008. Στο τέλος, αφού επιβεβαίωσε αρχικά την πρόθεσή του να συμμετάσχουν στη Μόσχα, το SMRTV αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την εκδήλωση λόγω οικονομικών δυσκολιών που εμπόδισαν τη δεύτερη είσοδο.
Ο Λετονικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, Latvijas Televīzija (LTV), φέρεται να αποχώρησε από το διαγωνισμό του 2009 στις 17 Δεκεμβρίου 2008, τρεις ημέρες μετά την τελική προθεσμία συμμετοχής. Αυτό προέκυψε λόγω περικοπών προϋπολογισμού άνω των 2 εκατομμυρίων λατί (2,8 εκατομμύρια ευρώ) από τον προϋπολογισμό του LTV, εμποδίζοντας την ικανότητά τους να πληρώσουν το τέλος συμμετοχής. Η LTV επιβεβαίωσε ότι είχαν ενημερώσει την EBU για την πρόθεσή τους να αποσυρθούν με βάση αποκλειστικά οικονομικές δυσκολίες. Στη συνέχεια, το LTV ξεκίνησε συζητήσεις με την EBU σε μια προσπάθεια να βρει μια λύση που θα διατηρούσε τη χώρα στον Διαγωνισμό. Στις 20 Δεκεμβρίου 2008, το LTV ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί από το διαγωνισμό και ότι τόσο η EBU όσο και το Channel One συμφώνησαν να μην επιβάλουν χρηματική ποινή για την καθυστερημένη απόσυρση του ραδιοτηλεοπτικού φορέα από το διαγωνισμό του 2009. Το LTV ανακοίνωσε επίσης την πρόθεσή της να συμμετάσχει στο διαγωνισμό του 2010. Ωστόσο, στις 12 Ιανουαρίου 2009, ανακοινώθηκε ότι η Λετονία θα συμμετείχε στο διαγωνισμό του 2009. Κάθε χώρα επέλεξε τη συμμετοχή της στο διαγωνισμό μέσω της διαδικασίας επιλογής της. Ορισμένες χώρες επέλεξαν τη συμμετοχή τους μέσω μιας εσωτερικής επιλογής, όπου το δίκτυο εκπροσώπησης επέλεξε τόσο το τραγούδι όσο και τον καλλιτέχνη, ενώ άλλες κράτησαν εθνικούς τελικούς όπου το κοινό επέλεξε το τραγούδι, τον καλλιτέχνη ή και τα δύο.
Αξιοσημείωτοι καλλιτέχνες που δεν προκρίθηκαν για το διαγωνισμό
Σημαντικοί καλλιτέχνες που συμμετείχαν σε μια από τις εθνικές επιλογές τραγουδιών, αλλά δεν κατάφεραν να προκριθούν στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision συμπεριλαμβάνουν τους Άγκνες Κάρλσον, Alcazar, Αλεξέι Βορομπιόφ, Άνα Μπέμπιτς, Άνα Νικολίτς, Ανίτα Χέγκερλαντ, Άννα Σεμένοβιτς, Βαλέρια, Βέντσε Μίρε, Εμίλια Ράιντμπεργκ, Καλιόπι, Μαρί Σέρνεχολτ, Μονς Σέλμερλεβ, Τζάρι Σίλανπαα, Χέρα Μπιόρκ, Bambir και Hurriganes.
Καλλιτέχνες που επέστρεψαν
Στο διαγωνισμό του 2009 επανήλθαν καλλιτέχνες, όπως η Κιάρα που εκπροσώπησε τη Μάλτα ξανά το και το  και ο Σάκης Ρουβάς, ο οποίος εκπροσώπησε ξανά την Ελλάδα το  και παρουσίασε το διαγωνισμό το. Ο Φρίδρικ Ομάρ, μέλος του ντουέτου Euroband το, ήταν μέλος της χορωδίας της συμμετοχής της Ισλανδίας. Τέλος, η Μαρτίνα Μάγιερλε, η οποία εκπροσώπησε τη Σλοβενία με τους Quartissimo, είχε συμεμτάσχει ξανά κάνοντας φωνητικά στις συμμετοχές της Κροατίας το 2003 και της Σλοβενίας το 2007.
Ημιτελικοί
Τριάντα επτά χώρες συμμετείχαν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς του διαγωνισμού. Η σειρά των τραγουδιών που έλαβαν μέρος στον πρώτο ημιτελικό αποφασίστηκε με κλήρωση που έγινε στις 30 Ιανουαρίου 2009. Ίδια διαδικασία ακολουθήθηκε και για τα τραγούδια του δεύτερου ημιτελικού, με την κλήρωση να λαμβάνει χώρα στις 16 Μαρτίου 2009. Εννέα και όχι δέκα χώρες, όπως τα προηγούμενα χρόνια, προκρίθηκαν στον τελικό.
Α' Ημιτελικός
Ο πρώτος ημιτελικός διεξήχθη στις 12 Μαΐου του 2009. Σε αυτόν ψήφισαν το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία. Πριν την αποχώρησή της, η Γεωργία είχε κληρωθεί να συμμετέχει σε αυτόν τον ημιτελικό.
Β' Ημιτελικός
Ο δεύτερος ημιτελικός διεξήχθη στις 14 Μαΐου 2009. Σε αυτόν ψήφισαν η Γαλλία και η Ρωσία. Είχε οριστεί να ψηφίσει και η Ισπανία, όμως οι καθυστερήσεις στη μετάδοση του προγράμματος από τον TVE, είχαν ως αποτέλεσμα να μην μπορέσουν να ψηφίσουν οι Ισπανοί τηλεθεατές και η βαθμολογία της Ισπανίας να γίνει μόνο από κριτική επιτροπή.
Τελικός
Οι φιναλίστ ήταν:
Ο τελικός διεξήχθη στις 16 Μαΐου του 2009 στις 23:00 Ώρα Μόσχας (19:00 Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα) και νικήτρια αναδείχθηκε η Νορβηγία. Έλαβαν βαθμούς από κάθε χώρα που ψήφιζε (η χαμηλότερη βαθμολογία ήταν 2 βαθμοί από τη Βουλγαρία) και ηγήθηκε της ψηφοφορίας από την αρχή έως το τέλος. Η Νορβηγία έλαβε επίσης τις 3 κορυφαίες βαθμολογίες (8, 10 ή 12 βαθμοί) από 35 χώρες.
Πίνακες βαθμολογίας
Υπήρξαν μερικές δυσλειτουργίες από τους 84 συνολικούς αριθμούς televote από τους δύο ημιτελικούς και τον μεγάλο τελικό. [75]
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του πρώτου ημιτελικού:
Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του δεύτερου ημιτελικού:
Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του τελικού:
OGAE
Τα βραβεία του Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision (περισσότερο γνωστού ως OGAE) απονέμονται από διαφορετικά φαν κλαμπ ανά τον κόσμο. Παρακάτω παρατίθενται τα 5 πρώτα συνολικά αποτελέσματα.
Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ
Το χιουμοριστικό βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ κέρδισε η συμμετοχή της Ουγγαρίας με τον Ζόλι Άντοκ, με το τραγούδι "Dance With Me".
Εκπρόσωποι βαθμολογίας
Η σειρά με την οποία ανακοίνωσαν οι χώρες τις βαθμολογίες τους και τα πρόσωπα που επιμελήθηκαν την εκφώνηση ήταν:
Σχολιαστές
Οι περισσότερες χώρες έστειλαν σχολιαστές στη Μόσχα ή σχολίασαν από την ίδια τους τη χώρα. Οι σχολιαστές των 42 χωρών που έλαβαν μέρος έχουν ως εξής:
Οι σχολιαστές των μη συμμετεχουσών χωρών ήταν:
Αναμεταδόσεις
Επιπρόσθετα, ο επίσημος δικτυακός τόπος του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision μετέδωσε ζωντανά χωρίς σχόλια το διαγωνισμό με τη μέθοδο Octoshape.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:2009
166 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
167 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κορόκορε
Η Κορόκορε ή Κοράκορα αποτελεί ιδιαίτερο τύπο πιρόγας στη Μαλαισία (Μαλαισιανή πιρόγα).
Είναι υπερμεγέθη με εξήντα περίπου κωπηλάτες και που μπορεί να κινηθεί σε μεγάλες αποστάσεις. Κατατάσσεται στις ελαφριές αβαθείς πιρόγες πεπλατυσμένες κατά τη τρόπιδα και με ανυψωμένα κατά πολύ τα «ακρώνεια» όπως οι βενετικές «γόνδολες».
Στη πρύμη του σκάφους στέκονται όρθιοι δύο ιθαγενείς πηδαλιούχοι που χειρίζονται δύο κοντά αλλά πολύ πεπλατυσμένα κουπιά ως πηδάλια για τη διακυβέρνηση αυτού του περίεργου ναυπηγήματος. Περιστασιακά χρησιμοποιούν αφαιρετό ιστό (κατάρτι) στον οποίο προσαρμόζουν ιστίο (πανί) από ψάθα.
Κατηγορία:Τύποι ελαφρών σκαφών
Βουνό Φυλής
Το Βουνό Φυλής είναι ύψωμα που εκτείνεται βόρεια της Φυλής, στην δυτική Πάρνηθα.
Ουσιαστικά ονομάζεται έτσι μία χαμηλή κορυφή της δυτικής Πάρνηθας, πάνω στην οποία είναι χτισμένο το κάστρο της Φυλής. Το κάστρο είναι χτισμένο στην κορυφή του υψώματος σε υψόμετρο 687 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Χτίστηκε από τους αρχαίους Αθηναίους για την προστασία της Αθήνας από τους Θηβαίους και άλλους επιδρομείς. Στην περιοχή του κάστρου βρισκόταν ο αρχαίος δήμος Φυλής.
Παραπομπές
κατηγορία:βουνά της Αττικής
Λίμνη Γιανκίουε
-41.13333°N, -72.78333°W
Η λίμνη Γιανκίουε βρίσκεται στη βόρεια Παταγονία. Οι θεαματικές απόψεις του ηφαιστείου Οσόρνο από τη λίμνη καθιστούν τις περιβάλλουσες πόλεις, όπως το Πουέρτο Βάρας, δυναμικές ζώνες τουρισμού.
Πόρτα ντελ Σόλε (Παλεστρίνα)
Η Πόρτα ντελ Σόλε είναι πύλη, χρονολογούμενη από τον 16ο αιώνα, των τειχών της πόλης της Παλεστρίνα στην επαρχία της Ρώμης.
Ανεγέρθηκε το 1642 κατόπιν επιθυμίας των Μπαρμπερίνι. Στις αρχές του 18ου αιώνα πρόσθετες εργασίες μετέτρεψαν την πύλη στη σημερινή της μορφή.
Φέρει οδοντωτή οχύρωση, ενώ διαθέτει μία πλούσια διακοσμημένη πύλη, η οποία πλαισιώνεται από δύο ζευγάρια κιόνων δωρικού ρυθμού τα οποία στηρίζουν δύο σπασμένα αετώματα, τα οποία με την σειρά τους εντάσσονται σε ένα ενιαίο τύμπανο. Στο κέντρο, επάνω από την πύλη, βρίσκεται το οικόσημο της οικογένειας Μπαρμπερίνι, από το οποίο η λεπτομέρεια της αναπαράστασης των μελισσών αφαιρέθηκε το 1798.
Εμπρός στην πύλη, αρχαιολογικές ανασκαφές που έλαβαν χώρα έφεραν στο φως τα υπολείμματα μίας ρωμαϊκής οδού, η οποία υποστηριζόταν από τείχη κατασκευασμένα με τις αρχιτεκτονικές μεθόδους του opus siliceum και του opus incertum, ενώ, επίσης στο φως, ήρθε τμήμα μίας πύλης των ρωμαϊκών τειχών της πόλης, κατασκευασμένη με την αρχιτεκτονική μέθοδο του opus quadratum και με την χρήση τόφου, η οποία χρονολογείται από τον 2ο αιώνα π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Porsche 928
Η Porsche 928 ήταν ένα πολυτελές σπορ αυτοκίνητο τύπου grand tourer, με σαλόνι διάταξης 2+2, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Porsche, μεταξύ του 1977 και του 1995. Το μοντέλο κέρδισε τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Αυτοκινήτου της Χρονιάς για το 1978 και μάλιστα ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που αυτοκίνητο της Porsche κέρδισε το βραβείο. Είναι, επίσης, και η μοναδική φορά που ένα σπορ αυτοκίνητο, γενικά, έφτασε στην κατάκτηση ενός τέτοιου βραβείου.
Αρχικά, η 928 είχε σχεδιαστεί με πιθανή προοπτική να αντικαταστήσει σε βάθος χρόνου την μυθική Porsche 911 και συνδύαζε τις επιδόσεις και την οδική συμπεριφορά ενός σπορ αυτοκινήτου με την ποιότητα κατασκευής, την άνεση και τον εξοπλισμό ενός σεντάν πολυτελείας. Μάλιστα είχε τότε θεωρηθεί από τα ανώτατα στελέχη της Porsche ότι θα είχε μεγαλύτερη επιτυχία από την 911, αλλά τελικώς η ζήτηση για την 911 διατηρήθηκε σε υψηλά επίπεδα και, ως αποτέλεσμα, τα δύο μοντέλα συνυπήρξαν.
Μέχρι σήμερα, η 928 είναι ένα από τα έξι μόλις μοντέλα στην ιστορία της Porsche με τον κινητήρα μπροστά, ενώ επίσης παραμένει το μοναδικό της κουπέ με κινητήρα V8 μπροστά και υπήρξε το πρώτο, χρονολογικά, μαζικής παραγωγής μοντέλο της Porsche με κινητήρα V8 αντί για 6-κύλινδρο. Για την ιστορία, η Porsche εισήγαγε εκ νέου κινητήρες V8 τον Δεκέμβριο του 2002, με την εισαγωγή του SUV Porsche Cayenne πρώτης γενιάς.