cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δοσίθεος Β΄ Ιεροσολύμων
Ο αγώνας υπέρ των προσκυνημάτων των Αγίων Τόπων
Ταξίδεψε στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούλιο του 1672 με σκοπό την εξασφάλιση οικονομικής βοήθειας. Εκεί πληροφορήθηκε πως ο Ναός της Βηθλεέμ είχε καταστεί χάνι από τον μουτεβελή της Πύλης του αγίου Τάφου, ο οποίος ζητούσε χρήματα για την απομάκρυνσή του, ενώ σε αντίθετη περίπτωση θα τον γκρέμιζε. Ο Δοσίθεος μετέβη στην Αδριανούπολη για να ζητήσει μεσολάβηση ώστε να εκδοθεί σουλτανική διαταγή που να εξασφαλίζει τον Ναό της Βηθλεέμ. Στη συνέχεια περιόδευσε σε μοναστήρια της Ουγγροβλαχίας και έστειλε για μεγαλύτερη ασφάλεια μέρος της κάρας του Ιωάννη Προδρόμου που φυλασσόταν σε μοναστήρι κοντά στην Ιερουσαλήμ. Όταν βρισκόταν στο Βελιγράδι περί το τέλος του 1673 πληροφορήθηκε επίσης πως οι Γάλλοι θέλησαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τον Ναό της Αναστάσεως. Ο Δοσίθεος έδρασε άμεσα υποβάλλοντας σχετική αναφορά στον Μεχμέτ Δ'. Τον Φεβρουάριο του 1675 εξέθεσε ενώπιόν του τα επιχειρήματά του, πείθοντάς τον να εκδώσει σουλτανικό ορισμό στις 28 Φεβρουαρίου 1675, με τον οποίο περιερχόταν η κατοχή του Παναγίου Τάφου και του αγίου Σπηλαίου της Βηθλεέμ στους Ορθοδόξους.
Νέες περιοδείες
Ο Δοσίθεος επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ τον Ιανουάριο του 1676 και έμεινε εκεί μέχρι το Πάσχα της ίδιας χρονιάς, όμως έφυγε εσπευσμένα λόγω απόπειρας δολοφονίας σε βάρος του. Περιόδευσε μέχρι το 1677 στη Μολδαβία και έλαβε από τον Ηγεμόνα Στέφανο Βοεβόδα οικονομική βοήθεια και δώρο το μοναστήρι των Ταξιαρχών. Τον Σεπτέμβριο του 1678 γύρισε στην Ιερουσαλήμ για σύντομο χρονικό διάστημα ανακαινίζοντας τη Μονή του Προφήτη Ηλία και χειροτονώντας νέο μητροπολίτη Ναζαρέτ. Τον Ιούνιο του 1679 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό την απόκρουση της σύμπραξης Αρμενίων και Λατίνων. Το 1683 μετά την επιστροφή του στην Ιερουσαλήμ ενίσχυσε τα μοναστήρια των Γεωργιανών ορθοδόξων της περιοχής, διότι βρίσκονταν σε οικονομική ένδεια λόγω των υπέρογκων φόρων που τους είχαν επιβάλει οι Τούρκοι, κάτι που τους είχε εξωθήσει σε δανεισμό. Έτσι, με συντονισμένες προσπάθειές του πέτυχε ο Δοσίθεος να περιέλθουν τα Ιβηρικά Μοναστήρια στην πλήρη κατοχή της Αγιοταφικής Αδελφότητας.
Η σχέση του με τους Ρώσους
Το 1683 ο Πατριάρχης Μόσχας διά του Έλληνα ιεροδιακόνου Μελέτιου Δομέστικου ζήτησε από τον Δοσίθεο να στείλει δασκάλους κατάλληλους για τη Σχολή της Μόσχας και εκείνος έστειλε τους Λειχούδες. Μετά από σχετική παράκληση της Ρωσικής κυβέρνησης ασχολήθηκε με τη διευθέτηση του ζητήματος της υποταγής στον Πατριάρχη Μόσχας της εξαρτώμενης από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μητρόπολης του Κιέβου στο Πατριαρχείο Μόσχας. Επίσης ασχολήθηκε με την αποτροπή της υπαγωγής της Ιεράς Μονής Σινά στο Πατριαρχείο Μόσχας. Συγκεκριμένα, μετά από σχετικά αιτήματα που υπέβαλαν οι μοναχοί της Μονής Σινά προς τον Τσάρο, το 1687 ετέθη υπό την προστασία του Τσάρου. Ο Δοσίθεος έστειλε επιστολή στον Κωνσταντινουπόλεως Ιάκωβο, ο οποίος τελικά εξέδωσε Συνοδικό Τόμο που καθόριζε τα δίκαια του θρόνου της Ιερουσαλήμ. Παράλληλα έστειλε επιστολή στον Μόσχας Αδριανό ζητώντας του να απορρίψει το σχετικό αίτημα των Σιναϊτών για υπαγωγή αυτών στον Μόσχας. Όταν το 1696 αλώθηκε το Αζόφ από τους Ρώσους, ο Δοσίθεος έστειλε κρυφά απεσταλμένο στον τσάρο για να τον συγχαρεί.
Η σχέση του με τις Ηγεμονίες
Ο Δοσίθεος δεν ήταν άγνωστος στις Ηγεμονίες, αφού ήδη από τη νεότητά του τις επισκεπτόταν, διετέλεσε μάλιστα πατριαρχικός έξαρχος εκεί. Ο Δοσίθεος κατόρθωσε χάρη στη χαρισματική προσωπικότητά του να επιβληθεί τόσο ο ίδιος όσο και να επιβάλει το Πατριαρχείο στις ηγεμονίες. Με δική του πρωτοβουλία, πιθανότατα, οι Βλάχοι ηγεμόνες στράφηκαν στα χρόνια 1688-1711 στην ομόδοξη Ρωσία και ζήτησαν βοήθεια για την απελευθέρωσή τους από τους Τούρκους. Η ευνοϊκή δεξίωσή του από τους ηγεμόνες ήταν αποτέλεσμα πολλών παραγόντων: η σθεναρή αντίδραση προς την ξένη προπαγάνδα που επέδειξε και η παράλληλη ιδεολογία των ηγεμόνων ότι συνεχίζουν τη βυζαντινή παράδοση, και άρα είναι και προστάτες της Ορθοδοξίας, έκανε τις δύο πλευρές να συνεργαστούν. Η γνώση εκ μέρους του των πολιτικών και πνευματικών προβλημάτων της περιοχής και η συμβολή του στην επίλυσή τους ήταν οι παράγοντες εκείνοι που καθόρισαν την αποδοχή του.
Τα προσκυνήματα εκ νέου στους Λατίνους
Τον Απρίλιο του 1689, κατόπιν διπλωματικής πίεσης της Γαλλίας, εξεδόθη σουλτανικό διάταγμα με το οποίο τα αγιοταφικά προσκυνήματα δίδονταν στους Λατίνους. Από τότε μέχρι τον θανατό του δεν επισκέφθηκε την Ιερουσαλήμ. Όμως προσέγγισε τη Ρωσία με υπόμνημα που απέστειλε στους συνάρχοντες τσάρους Πέτρο και Ιωάννη τον Νοέμβριο του 1690. Η Ρωσική πλευρά απάντησε πως όταν θα διεξάγονταν Ρωσοτουρκικές διαπραγματεύσεις θα ρυθμιζόταν και το θέμα των προσκυνημάτων υπέρ των Ελλήνων.
Αν και πέτυχε την έκδοση διαταγμάτων σχετικών με το δικαίωμα αφής του Αγίου Φωτός και την επισκευή μιας εκκλησίας και μίας μονής και του τρούλου του Ναού της Αναστάσεως, τελικά με τη Ρωσοτουρκική συνθήκη του 1700 επιστράφηκαν τα προσκυνήματα στους Ορθοδόξους, αλλά στην πράξη το ζήτημα παρέμεινε εκκρεμές. Επίσης λόγω του πολέμου που είχε ξεκινήσει η Ρωσία με τη Σουηδία, δεν επιθυμούσε να ανοίξει νέο μέτωπο με την Τουρκική πλευρά και δεν ανακίνησε το θέμα των προσκυνημάτων. Ο Δοσίθεος ζήτησε από τον τσάρο να συσταθεί Αγιοταφικό Μετόχιο στη Μόσχα με σκοπό την εξυπηρέτηση των εκάστοτε απεσταλμένων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων στη Ρωσία. Επίσης αξιοποιούσε κάθε δυνατή ευκαιρία για να προωθήσει το θέμα των προσκυνημάτων όταν στα 1703-1704 θα μετέβαινε στη Μόσχα Τούρκος απεσταλμένος και έστειλε επιστολές στον Ρώσο Ηγεμόνα.
Ο θάνατός του
Απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη στο Αγιοταφικό Μετόχιο της πόλης τη νύχτα μεταξύ 6 και 7 Φεβρουαρίου 1707 σε ηλικία 66 ετών. Στην κηδεία του παρέστη ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γαβριήλ Γ΄, αρχιερείς, ιερείς, μοναχοί και Έλληνες άρχοντες. Προσωρινώς ετάφη στο ναό της Αγίας Παρασκευής στο προάστιο της Κωνσταντινούπολης Χάσκιοϊ στις 8 Φεβρουαρίου και μετά από οκτώ χρόνια τα οστά του μεταφέρθηκαν στα Ιεροσόλυμα με μέριμνα του ανιψιού του και ετάφησαν στη Μονή των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων.
Βιβλία, χειρόγραφα και εκδόσεις
Μέρος της δραστηριότητάς του ήταν και η ενασχόλησή του με τα βιβλία. Συνέλεξε πολλά χειρόγραφα και βιβλία κατά τις περιοδείες του. Με αυτά επιχειρούσε να διαφωτίσει τον κλήρο και τους μοναχούς του πατριαρχείου του. Επίσης αντέγραψε χειρόγραφα στα Ιεροσόλυμα, ενώ ίδρυσε και βιβλιοθήκη στο Πατριαρχείο. Το μεγαλύτερο μέρος του Ιεροσολυμιτικού Κώδικα του Παναγίου Τάφου (Codex Hierosolymitanus Sancti Sepulchri) έχει γραφτεί από τον ίδιο.
Αντέγραφε χειρόγραφα και τα έστελνε ως δώρο σε άλλες εκκλησίες, όπως η Συναγωγή νόμων εκ διαφόρων Νομίμων, αντίγραφο μέρους της Νομικής Συναγωγής του, την οποία απέστειλε στη Μόσχα μετά το 1687. Οι εκδόσεις που εισηγείτο εξυπηρετούσαν την υπεράσπιση της ορθόδοξης πίστης και την απόκρουση των Ρωμαιοκαθολικών και Καλβινικών δογμάτων. Πολλές από αυτές τις εκδόσεις αφιερώνονται στο πρόσωπό του, όπως η Δογματική Διδασκαλία του Σεβαστού Κυμινήτη. Υπήρξε επίσης ιδρυτής ελληνικών τυπογραφείων στη Μολδαβία στην περίοδο της ηγεμονίας του Γεωργίου Δούκα. Συγκεκριμένα, ίδρυσε ελληνικό και ρουμανικό τυπογραφείο στο Ιάσιο, στον Άγιο Σάββα, και στη Βλαχία σε Βουκουρέστι, Τεργκοβίστε, Ρίμνικ και Σναγκώβ. Επίσης, με δική του εντολή μεταφράστηκε στα αραβικά το 1690 η Αντίρρησις του Μελέτιου Συρίγου).
Παιδεία
Μερίμνησε για τη σύσταση σχολείων και, μετά τη δωρεά 2650 ασλανίων από τον Γεώργιο Καστριώτη, ίδρυσε σχολές για νέους και μοναχούς στη Γάζα, την Ιερουσαλήμ, τη Ραμάλα, Τάϊπιν, Πεζαλά και Κοράκιο. Υπήρξε ένας εκ των συνιδρυτών της Αυθεντικής Ακαδημίας της Ουγγροβλαχίας. Αν και όπως λέει ο Αθανάσιος Καραθανάσης «η συμβολή του Δοσίθεου στις διεργασίες της ίδρυσης της Ακαδημίας δεν τεκμηριώνεται από σύγχρονες μαρτυρίες, αλλά νομίζουμε ότι ο ρόλος του [...] θα πρέπει να ήταν καθοριστικός». Ιδιαίτερη επίσης φροντίδα επέδειξε για την ενίσχυση της Ελληνολατινοσλαβικής Ακαδημίας της Μόσχας και την ανάπτυξη της τυπογραφίας της.
Ανέκδοτα έργα
Στα έργα του συμπεριλαμβάνονται και μερικά ανέκδοτα: ένα αντιλατινικό σύγγραμμα για την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος, κηρύγματα για Κυριακές και εορτές και κάποιες επιστολές.
Αποτίμηση
Ο Χρίστος Πατρινέλης σημειώνει πως στην επιβίωση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και στη διάσωση των προσκυνημάτων συντέλεσε το γεγονός πως στον θρόνο των Ιεροσολύμων βρέθηκαν άνδρες με μεγάλη διοικητική και διπλωματική ικανότητα, λογιοσύνη και ηθική ακτινοβολία, όπως ο Δοσίθεος. Ο Χρήστος Γιανναράς με αφορμή την Ομολογία του τον θεωρεί «[...]χαρακτηριστικό παράδειγμα της αθέλητης ή ανεπίγνωστης και γι' αυτό τραγικής αλλοτρίωσης των ορθοδόξων θεολόγων[...]» της περιόδου εκείνης και συνεχίζει: «αυτός ο φανατικός αντιδυτικός και λατινομάχος εμφανίζεται ουσιαστικά διαβρωμένος από τη νοοτροπία και θρησκευτικότητα των δυτικών[...]».
Ο Αθανάσιος Καραθανάσης τον χαρακτηρίζει εκκλησιαστικό ουμανιστή διευκρινίζοντας πως «δεν είναι ο ουμανιστής του τύπου του Κορυδαλέα, του Καρυοφύλλη και του κύκλου τους. Αγαπάει τη μάθηση και την παιδεία, αλλά τις θέτει και τις δύο στην υπηρεσία της χειμαζόμενης Ορθοδοξίας». Η όποια επιφυλακτικότητά του και εχθρότητά του προς τη Δύση ερμηνεύονται από τον ορμητικό χαρακτήρα της καθολικής και καλβινικής προπαγάνδας στην Ανατολή, αλλά και στο θέμα των προσκυνημάτων των Αγίων Τόπων και στις διαρκείς προστριβές του με τους δυτικούς.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Βιβλιοθηκονομία και επιστήμη της πληροφόρησης
Η βιβλιοθηκονομία και επιστήμη της πληροφόρησης (ΒΕΠ), είναι η επιστήμη με στόχο την οργάνωση της γνώσης και των πληροφοριών, με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνεται όσο το δυνατό πιο εύκολη η πρόσβαση από τους χρήστες. Θα μπορούσε να θεωρηθεί διεπιστημονικό αντικείμενο, αφού συχνά παρουσιάζει επικάλυψη με άλλους τομείς και διάφορες κοινωνικές επιστήμες.
Το κύριο πεδίο εφαρμογής της ΒΕΠ είναι οι βιβλιοθήκες και άλλα κέντρα πληροφόρησης (π.χ. αρχεία ή μουσεία), με αποτέλεσμα η ΒΕΠ να τείνει να ταυτίζεται με την οργάνωση και λειτουργία των βιβλιοθηκών. Εξαιτίας αυτής της ταύτισης, αλλά και χάριν οικονομίας του λόγου, συνηθίζεται ο μονολεκτικός όρος «βιβλιοθηκονομία». Η ΒΕΠ αξιοποιεί τις αρχές της επιστήμης πληροφόρησης, η οποία όμως μπορεί να θεωρηθεί ευρύτερο επιστημονικό πεδίο. Κατ' άλλους, η ΒΕΠ αποτελεί σύνθεση της βιβλιοθηκονομίας και της επιστήμης πληροφόρησης.
Ιστορικό
Ο όρος βιβλιοθηκονομία πρωτοεμφανίστηκε στα αγγλικά, στο βιβλίο του Lee Pierce Butler με τίτλο An introduction to library science (University of Chicago Press, 1933), αν και ως επιστήμη άρχισε να αναπτύσσεται περί τα τέλη του 19ου αιώνα στις ΗΠΑ. Στα αγγλικά γίνεται διάκριση μεταξύ των όρων «library science» και «librarianship», με το πρώτο να αναφέρεται στο επιστημονικό αντικείμενο και το δεύτερο στην πρακτική εφαρμογή της βιβλιοθηκονομίας. Σε επίπεδο ορολογίας, αυτή η διάκριση δεν γίνεται στην ελληνική γλώσσα.
Όπως άλλωστε και όλες οι άλλες επιστήμες, με την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών πληροφόρησης (ηλεκτρονικοί υπολογιστές, Διαδίκτυο κλπ) η ΒΕΠ πήρε νέες διαστάσεις, αρχικά με την οργάνωση σε ηλεκτρονικό περιβάλλον των πληροφοριών που αφορούν τις πληροφοριακές πηγές (δημιουργία ηλεκτρονικών καταλόγων) και αργότερα με την ψηφιοποίηση των ίδιων των πηγών ή την απευθείας δημιουργία τους σε ηλεκτρονική μορφή (ηλεκτρονικά βιβλία και περιοδικά, βάσεις δεδομένων, ιστοσελίδες, κ.ά.).
Χαρακτηριστικά
Τα άτομα που έχουν σπουδές στη βιβλιοθηκονομία και επιστήμη της πληροφόρησης είναι συνήθως βιβλιοθηκονόμοι, αλλά μπορούν επίσης να είναι αρχειονόμοι. Αυτό εξαρτάται από τις ειδικότητες που προσφέρουν τα πανεπιστήμια όπου μπορεί κάποιος να σπουδάσει ΒΕΠ. Συχνά οι σπουδαστές παίρνουν μια κατεύθυνση προς συγκεκριμένο τύπο βιβλιοθήκης ή κέντρου πληροφόρησης (π.χ. ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες, δημόσιες βιβλιοθήκες, αρχεία, μουσεία, κ.τ.λ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση
Τόμας Εράστους
Ο Τόμας Εράστους (Thomas Erastus, 7 Σεπτεμβρίου 1524 - 31 Δεκεμβρίου 1583) ήταν Ελβετός ιατρός και θεολόγος. Έγραψε 100 θέσεις (αργότερα 75), στις οποίες υποστήριξε ότι οι αμαρτίες που διαπράχθηκαν από τους χριστιανούς θα πρέπει να τιμωρούνται από το κράτος και ότι η Εκκλησία δεν θα πρέπει να αρνείται τα μυστήρια ως μορφή τιμωρίας. Δημοσιεύθηκαν το 1589, μετά το θάνατό του, με τον τίτλο Explicatio gravissimae quaestionis. Το όνομά του δόθηκε αργότερα στον «εραστιανισμό». Το επώνυμό του ήταν Lüber.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί θεολόγοι Κατηγορία:Ελβετοί ιατροί
Κάμενα Ηλείας
Κάμενα είναι η ονομασία χωριού του νομού Ηλείας, στην ανατολική πλευρά του νομού.
Η ιστορία του χωριού ξεκινά από τα τέλη του 19ου αιώνα, σύνφωνα με πλάκα που υπήρχε στην παλιά πέτρινη εκκλησία κι ανέφεραι ως ετος κτήσεως το έτος 1875. Πρώτοι ιδρυτές του όπως φαίνεται κι από τα ονόματα των περισσοτέρων σημερινών κατοίκων, προέρχονταν από άλλα ορεινότερα γειτονικά χωριά και κυρίως την Νεμούτα. Το γόνιμο έδαφος, τα άφθονα νερά και ο εύφορος κάμπος του Αλφειού θα πρέπει να ήταν οι λόγοι της μετεγκατάστασής τους και της δημιουργίας του νέου χωριού, το όνομα του οποίου -κατά την επικρατέστερη άποψη- μπορεί να προήλθε από τα πολλά καμίνια για ασβέστη (ασβεστοκάμινα) που υπήρχαν και των οποίων απομεινάρια σώζονταν έως και πριν μερικά χρόνια. Κατά μια άλλη κι ίσως λογικοφανέστερη άποψη,  πρέπει να προέρχεται από την φράση στα καμένα που λεγόταν για το μικρό χωριό που φαίνεται να υπήρχε κατά την Τουρκοκρατία και κάηκε μετά την επανάσταση του 1821. Στην περιοχή κοντά στο ποτάμι με τις υπεραιωνόβιες ελιές που και σήμερα λέγεται Παλιοκάμενα και Πράσας από το χρώμα πράσινο και από τα πολλά πράσα, όπως έλεγαν οι παλιοί. Παλιοκάμενα ήταν και το αρχικό όνομα του συνοικισμού,στην περιοχή αυτή, έχουν βρεθεί ίχνη παλαιότερης κατοικήσεως όπως κεραμίδια και πυθάρια.
Τα όρια του χωριού εκτείνονται σε αρκετές χιλιάδες τετρ. μέτρα αφού στα βόρεια φτάνει να συνορεύει με το ιστορικό Λάλα και το όρος Φολόη, από όπου πηγάζει το ρέμα που γίνεται το φυσικό όριο προς στα δυτικά με το χωριό Μουριά, βορειοανατολικά συνορεύει με τον Ξυρόκαμπο από όπου πηγάζει το ρέμα που είναι το φυσικό όριο με τα χωριά Λούβρο και Βασιλάκι και τέλος, στα νότια με τον Αλφειό και το Παλιοφάναρο που είναι τα όρια των δύο επαρχειών (Ηλείας και Ολυμπίας) του Νομού. Η Κάμενα είναι χτισμένη στην πλαγιά ενός λόφου στους πρόποδες του οποίου κυλάει το Καμενέικο ρέμα (ο Λευκυανίας, κατά τον Παυσανία ) και τα περίπου 80 σπίτια της εκτείνονται σε τέσσερις γειτονιές συν τον συνοικισμό. Στο μεγαλύτερο επίπεδο σημείο του χωριού είναι χτισμένη η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και το δημοτικό σχολείο που τις δεκαετίες του '60 - '70 που είχε και την μεγαλύτερη πληθυσμιακή του ακμή, είχε δυο δασκάλους και περισσότερους από 70 μαθητές. Είχε δικό του νερόμυλο, ο οποίος διατηρείται σε άριστη κατάσταση, ελαιοτριβείο και έως τα μέσα της δεκαετίας του '80, σαμαράδικο, κουρείο, τσαγκάρικο, κρεοπωλείο και τέσσερα μπακάλικα/καφενεία.
Οι κάτοικοι, αγρότες κυρίως, ασχολήθηκαν με τις καλλιέργειες, την κτηνοτροφία και την προσοδοφόρα συλλογή ρετσινιού από τα πεύκα των μεγάλων δασικών εκτάσεων του χωριού. Λόγω δε της γειτνίασης με τα Αρχαία Ολύμπια και της τουριστικής ανάπτιξης της περιοχής, ασχολούνται και με τα τουριστικά επαγγέλματα. Σήμερα, αν και με λιγότερους κατοίκους -περίπου 200 μόνιμους- το χωριό και ο συνοικισμός Νέα Κάμενα, με τα περισσότερα παλαιά σπίτια ανακαινισμένα αλλά και αρκετά καινούργια, είναι ένα τυπικό ημιορεινό χωριό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Καντάβου
Το Καντάβου είναι το τέταρτο μεγαλύτερο νησί των Φίτζι μετά το Βίτι Λέβου, το Βανούα Λέβου και το Ταβεούνι, με συνολική έκταση 411 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Επίσης είναι το μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους Καντάβου, ενός ηφαιστειογενούς αρχιπελάγους που αποτελείται από το Καντάβου, το Ono, το Γκαλόα και έναν αριθμό μικρότερων νησιών στον Ύφαλο του Μεγάλου Αστρολάβου (Great Astrolabe Reef). Το κύριο διοικητικό κέντρο του νησιού είναι η Βουνισέα, το οποίο διαθέτει αεροδρόμιο, γυμνάσιο, νοσοκομείο και κυβερνητικό σταθμό, στον ισθμό Ναμαλάτα όπου το νησί είναι σχεδόν κομμένο στα δύο. Η Σούβα, πρωτεύουσα των Φίτζι, βρίσκεται 88 χιλιόμετρα βόρεια του Καντάβου. Ο πληθυσμός του νησιού ήταν 10.167 κάτοικοι στην απογραφή το 2007.
Το νησί Καντάβου ανήκει στην επαρχία Καντάβου.
Γεωγραφία
left|thumb|Το Καντάβου σε χάρτη του Τζ.Π.Τόμσον, 1889 thumb|left|Βουνισέα thumb|Το όρος Ναμπουκελέβου. thumb|Ακτή του Καντάβου.
Το νησί έχει μήκος 60 χιλιόμετρα, και το πλάτος του κυμαίνεται από 365 μέτρα έως 8 χιλιόμετρα. Το νησί είναι σχεδόν τεμαχισμένο στα δύο με τον ισθμό Ναμαλάτα, που χωρίζει τον κόλπο Ναμαλάτα στη βόρεια ακτή από τον κόλπο Γκαλόα στη νότια ακτή. Στον κόλπο Γκαλόα βρίσκεται το νησί Γκαλόα και το μικρό νησάκι Tawadromu. Το Καντάβου χαρακτηρίζεται από το τραχύ και ορεινό του έδαφος. Το ψηλότερο βουνό είναι το όρος Ναμπουκελέβου, επίσης γνωστό ως Όρος Ουάσινγκτον, το οποίο έχει ύψος 805 μέτρα, στο δυτικό άκρο του νησιού.
Ιστορία
Ο Γουίλιαμ Μπλάι ήταν ο πρώτος γνωστός Ευρωπαίος που είδε το Καντάβου, το οποίο ανακάλυψε το 1792 στο δεύτερο ταξίδι του στα Φίτζι με το HMS Providence. Ακολούθησε το 1799 το αμερικανικό σκάφος Ann & Hope, με κυβερνήτη τον C. Bently κατά τη διαδρομή από την Αυστραλία. Το 1827, ο Γάλλος διοικητής Ζυλ Ντυμόν ντ' Ουρβίλ σχεδόν ναυάγησε με το πλοίο του, τον Αστρολάβο, στον ύφαλο που φέρει τώρα το όνομα του σκάφους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά των Φίτζι
Ποκάρα
Η Ποκάρα (νεπαλ.: पोखरा, pokharā) είναι η δεύτερη σε έκταση και πληθυσμό μεγαλύτερη πόλη του Νεπάλ, μετά την Κατμαντού. Έχει έκταση 11,6 τ.μ. και πληθυσμό 350.000 κατοίκους. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της χώρας, στη Δυτική περιφέρεια, στο Κάσκι της ζώνης Γκαντάκι.
Γεωγραφία
thumb|right|250px|Το όρος Ματσχαπούτσχρε (माछापुछ्रे)
Η Ποκάρα βρίσκεται στη βορειοδυτική γωνία της Πεδιάδας της Ποκάρα, που είναι μέρος της Πεδιάδας Σέτι Νταουλαγκίρι. Ο ποταμός Σέτι έχει κάνει υπέροχα φαράγγια μέσα στην πεδιάδα, που είναι ορατά μόνο από ψηλά ή από τον αέρα. Στα ανατολικά της Ποκάρα βρίσκεται η Λεϊκνάτ, ένας πρόσφατα ιδρυμένος δήμος και πόλη.
Η Ποκάρα βρέχεται στα νότια από τη Λίμνη Πέουα Ταλ και στα βόρεια "ακουμπάει" την οροσειρά Αναπούρνα και στη μέση της οροσειράς το όρος Ματσχαπούτσχρε, που σημαίνει Ουρά Ψαριού. Το όρος αυτό επιβάλλει τον βόρειο ορίζοντα της πόλης και το όνομά του βγήκε από τις δίδυμες κορυφές του, που είναι δεν ορατές από το νότο. Το υπέδαφος της Πεδιάδας της Ποκάρας ευνοεί την ανάπτυξη σπηλιών, από τις οποίες μπορούν να βρεθούν τρεις: Μαχένδρα, Μπατ και Γκουπτεσουόρ.
thumb|right|250px|Οι καταράχτες Ντέιβιντ
Νότια της πόλης, ένας παραπόταμος του ποταμού Σέτι, που έρχεται από τη λίμνη Πέουα Ταλ, εξαφανίζεται στο Πατάλε Τσχάνγο (Καταράχτες Χελ ή Ντέβι ή Ντέιβιντ) σε ένα φαράγγι στο υπέδαφος για να ξαναεμφανιστεί 500 μέτρα νοτιότερα.
Λίμνες και ποτάμια
Η Ποκάρα είναι πλούσια σε πηγές νερού, κυρίως λίμνες και ποτάμια, και έτσι υπάρχουν πολλές δραστηριότητες νερού, όπως κολύμβηση, βαρκάδα, ράφτινγκ, κ.τ.λ.
Λίμνες
thumb|right|300px|Η λίμνη [[Πέουα Ταλ (1982)]]
Κλίμα
Το κλίμα της Ποκάρα είναι υπο-τροπικό. Η θερμοκρασία κατά μέσο όρο φτάνει το καλοκαίρι τους 25 – 35 °C, ενώ το χειμώνα τους -2 – 15 °C.
Ιστορία
Η Ποκάρα απλώνεται σε έναν σημαντικό δρόμο ανάμεσα στην Κίνα και την Ινδία. Το 17ο αιώνα ήταν μέρος του Βασιλειου του Κάσκι, που ήταν ένα από τα 24 βασίλεια του Νεπάλ. Πολλά βουνά γύρω-γύρω από την Ποκάρα έχουν ακόμα ερείπεια από εκείνη την εποχή. Το 1786 ο Πρίτβι Ναραγιάν Σαχ (पृथ्वीनारायण शाह) έβαλε και την Ποκάρα στο βασίλειό του. Από τότε είχε γίνει σημαντικό μέρος στους δρόμους Κατμαντού με Τζούμλα και Ινδίας με Θιβέτ.
Η Ποκάρα κατοικούνταν από τους Κας (Μπράχμιν, Τσχέτρι, Τακούρι και Νταλίτς). Οι κύριες κοινότητες βρίσκονταν στις περιοχές Παρσυάνγκ, Πάρδι, Μαλεπατάν και Χαριτσόουκ της Ποκάρα και του Μάτζχι, κοντά στη λίμνη Πέουα Ταλ. Αργότερα, τον 18ο αιώνα, οι νεβάρι του Μπακταπούρ μετανάστευσαν στην Ποκάρα και εγκαταστάθηκαν κοντά στις τοποθεσίες κύριων επιχειρήσεων όπως ο ναός Μπιντιγιαμπασίνι, το Ναλακομούκ και το Μπαϊράμπ Τόλε. Η ίδρυση μιας βρετανικής στρατοπεδέδευσης έφερε μεγαλύτερες κοινότητες Μαγκάρ και Γκουρούνγκ στην Ποκάρα. Υπάρχει επίσης πληθυσμός νεβάρι στην πόλη. Μια μικρή κοινότητα Μούσλιμ βρίσκεται ανατολικά της Ποκάρα και λέγεται αλλιώς Μίγια Πατάν.
Τα κοντινά λοφοχωριά γύρω-γύρω από την Ποκάρα είναι μια αναμοιγμένη κοινότητα του Κας και Γκουρούνγκ. Μικρές κοινότητες Μανγκάρ είναι και αυτές παρούσες περισσότερο στους νότιους λόφους έξω από τα όρια της Ποκάρα. Η κοινότητα Νεβάρ σχεδόν δεν υπάρχει στα χωριά στους νότιους λόφους έξω από τα όρια της Ποκάρα.
Από το 1959 έως το 1962 περίπου 3.000.000 πρόσφυγες έφυγαν από το Νεπάλ στο γειτονικό Θιβέτ, αφού προσαρτήθηκε από την Κίνα. Τέσσερεις στρατοπεδεύσεις προσφύγων ιδρύθηκαν μέσα και γύρω από την Ποκάρα: Τασιπαλκέλ, Τασιλίνγκ, Παλτζορλίνγκ και Τζαμπλίνγκ. Αυτές οι στρατοπεδεύσεις έχουν μετατραπεί σε καλά χτισμένους οικισμούς, ο καθένας με ένα γκόμπα (Βουδαϊστική οχύρωση), στούπα (πέτρινη δομή που περιέχει Βουδαϊστικά λείψανα) και την ειδιαίτερη αρχιτεκτονική του.
Αθλητισμός
Οι αθλητικές δραστηριότητες στην Ποκάρα γίνονται στο Στάδιο Ποκάρα Ρανγκασάλα στο Ραμπαζάαρ. Η ομάδα βόλεϋ των γυναικών επιβάλλεται περισσότερο από παίχτριες από την Περιφέρεια Ποκάρα. Η πιο γόνιμη αθλητική θέσπιση είναι το Σαχάρα Κλαμπ. Μερικά νοτιοασιατικά κλαμπ για τουρνουά ποδοσφαίρου, όπως το Άχα Γκολντ Καπ και το Σαφάλ Καπ κρατούνται στην Ποκάρα. Υπάρχουν πολλά γήπεδα τέννις και γκολφ μέσα και γύρω από την πόλη. Κοντά στο λόφο Σαρανγκότ έχει αναπτύξει σαν μια καλή έλξη για περιπετειώδη τουρισμό όπως το Παρατέντ και ο Αλεξιπτοτισμός (Sky diving). Τα τοπικά κλαμπ κρατούν ενεργώς και συμμετέχουν σε διαφορετικά τουρνουά, ιδιαίτερα στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, στο κρίκετ και στο βόλεϊ με παραδοσιακά παιχνίδια με διαφορετικά εισιτήρια. Οι διάφοροι αγώνες τρέξιμου που περιλαμβάνουν το μαραθόνιο, διαχειρίζονται στην πεδιάδα. Τα αθλήματα περιπέτειας είναι πιο γνωστά μεταξύ των τουριστών με δραστηριότητες όπως αθλήματα σε φαράγγια, σκαρφάλωμα σε βράχους, κ.τ.λ.
Μουσική
Η μουσική στην Ποκάρα είναι διαφορετική από άλλα μέρη του Νεπάλ. Η παραδοσιακή μουσική έχει επικρατιθεί σε όλο το μουσικό σενάριο της Ποκάρα. Τα παραδοσιακά τραγούδια του Νεπάλ κατάγονται από την Δυτική περιφέρεια (Γκαντάκι, Νταουλαγκίρι και Λουμπίνι) (η Ποκάρα βρίσκεται στο Γκαντάκι). Οι περισσότεροι παραδοσιακοί τραγουδιστές κατάγονται από αυτήν την περιφέρεια. Το γνωστό, μάλιστα, τραγούδι "Ρεσάμ φιρίρι" κατάγεται από την Ποκάρα. Πολλοί νέοι τραγουδιστές και μουσικές μπάντες έρχονται να τραγουδίσουν στην Πεδιάδα της Ποκάρα. Η Γκ9, μια μπάντα από την Ποκάρα, κατάφερε να νικήσει την ΣΠράιτ Μπαντ Νεπάλ Τσάλεντζ. Η Ρίτου Λάμα, μια άλλη μπάντα που ήρθε από την Ποκάρα, κατάφερε να νικήσει το Αστέρι του Τραγουδιού-Δεύτερος Διαγωνισμός. Και οι δύο αυτές μπάντες ήταν Εθνικές Προκλήσεις του Νεπάλ. Πολλές συναυλίες κρατούνται στην Πεδιάδα της Ποκάρα σε διαφορετικές γιορτές και φεστιβάλ.
Μπάντες
Κάποιες μπάντες της Ποκάρα είναι η Νεπατάγια, που ήταν η πρώτη μπάντα του Νεπάλ, η Μπάντα της Ακμής, η Ρίτου Λάμα, η Τζχαλάκ Μαν Γκαντάρμπχα, η Καντχάρα, η Ντ-μάρτσα, η Γκ9, η Μαντιάνχα ή Κάρνα Κας, η Χαϊντέβι Κοϊράλα και η Πρατζαπάτι Παρατζούλι.
Εκπαίδευση
Μερικά σχολεία και πανεπιστήμια στην Ποκάρα είναι το Πανεπιστήμιο Πριτίβι Ναραγιάν, το Πανεπιστήμιο της Ποκάρα, το Μηχανικό Κολλέγιο της Ποκάρα, το Δασικό Πανεπιστήμιο, το Σχολείο του Γκαντάκι, το Νοσοκομιακό Πανεπιστήμιο, που βρίσκεται κάτω από το Πανεπιστήμιο Τριμπουβάν και το Κολλέγιο Επιστημών και Ιατρικής του Μανιπάλ, το Γυμνάσαιο Αμαρσίνγκ, που είναι ένα από τα παλιότερα ινστιτούτα, το Πανεπιστήμιο Καλίκας, το Πολλαπλό Πανεπιστήμιο του Τζαναπρίγια (ΠΠΤ), το Κολλέγιο Επιστημών και Ιατρικής το Γκαντάκι, το οποίο άνοιξε πρόσφατα (2010), το Κολλέγιο Μηχανικής και Επιστημών του Γκαντάκι και πολλά άλλα πανεπιστήμια και κολλέγια κάτω από το Πανεπιστήμιο της Ποκάρα και άλλα πανεπιστήμια. Η Ποκάρα είναι κατάλληλη για πολλές εθνικές και ξένες θεσπίσεις. Εδώ, οι μαθητές έχουν ταλέντο, και αυτό έχει αποδειχθεί σε διαφορετική είσοδο και τελικές εξετάσεις διαφόρων τμημάτων.
ΜΜΕ
Υπάρχουν 15 ραδιοφωνικοί σταθμοί στην Πεδιάδα της Ποκάρα με επιπρόσθετους 4 ραδιοφωνικούς σταθμούς από την Κατμαντού. Δηλαδή η Ποκάρα έχει συνολικά 19 ραδιοφωνικούς σταθμούς. Υπάρχουν δύο σταθμοί τηλεόρασης: Ο σταθμός "ΧρυσόΜάτι" και ο σταθμός Γκαντάκι. Υπάρχουν ποικίλα cite για ειδήσεις ή ψυχαγωγία από την Ποκάρα και είναι γνωστά εθνικώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Νεπάλ
Εξολοθρευτής Άγγελος
Εξολοθρευτής άγγελος (πρωτότυπος τίτλος στα ισπανικά: El ángel exterminador) είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας, σε σκηνοθεσία του Λουίς Μπουνιουέλ, παραγωγής του 1962. Αποτέλεσε τη δεύτερη συνεργασία του Μπουνιουέλ με τον παραγωγό Γκουστάβο Αλατρίστε και την ηθοποιό Σίλβια Πινάλ, που διαδέχτηκε την επιτυχία της Βιριδιάνα (1961) και προηγήθηκε του Σίμων της ερήμου (1965). Ανήκει στις ταινίες που ο Λουίς Μπουνιουέλ σκηνοθέτησε στο Μεξικό, αν και σύμφωνα με τον ίδιο, επιθυμούσε να γυριστεί στο Παρίσι ή το Λονδίνο, με Ευρωπαίους ηθοποιούς. Τιμήθηκε με το Βραβείο Κριτικών FIPRESCI, στο Φεστιβάλ των Καννών του 1962.
Υπόθεση
Η ταινία περιγράφει το δείπνο μίας παρέας αριστοκρατών σε κάποιο σπίτι. Μετά το δείπνο, οι καλεσμένοι μεταφέρονται στο σαλόνι από το οποίο, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, είναι αδύνατο να εξέλθουν. Ο εγκλεισμός τους, στο διάστημα των επόμενων ημερών, οδηγεί στην απώλεια της αξιοπρέπειάς τους και την υποταγή στα ένστικτά τους.
Το κυρίως θέμα της αδυναμίας εκπλήρωσης μίας επιθυμίας, αναδεικνύεται συχνά στις ταινίες του Μπουνιουέλ, όπως στη Χρυσή Εποχή ή στο Σκοτεινό αντικείμενο του πόθου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Μεξικάνικες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Σουρεαλιστικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λουίς Μπουνιουέλ Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες
Ηλίας Μπέριος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ηλίας Μπέριος γεννήθηκε το 1959. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν δεξί μπακ. Ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του στον Απόλλωνα Αθηνών, στον οποίο έγινε γνωστός και κλήθηκε στην Εθνική ομάδα. Τη σεζόν 1977-78 έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική ως ερασιτέχνης και από την επόμενη υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο. Το 1982 πήρε μεταγραφή για τον Παναθηναϊκό, στον οποίο αγωνίστηκε για δύο σεζόν. Στη συνέχεια πήγε στον Πανιώνιο και έκλεισε την καριέρα του στον Απόλλωνα.
Όταν σταμάτησε να αγωνίζεται ασχολήθηκε με ποδοσφαιρικές ακαδημίες και με το ποδόσφαιρο σάλας. Το 1997 ίδρυσε την ομάδα Ηνίοχος στο Γουδή, η οποία συμμετείχε στα δοκιμαστικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου σάλας της ΕΠΟ. Το 1999 ίδρυσε μαζί με άλλους την Πανελλήνια Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σάλας (ΠΕΠΣΣ), της οποίας διετέλεσε πρόεδρος και βασικός παράγοντας από τότε μέχρι σήμερα.
Στην Εθνική
Ο Ηλίας Μπέριος κλήθηκε το 1982 στην Εθνική ομάδα, όταν προπονητής ήταν ο Χρήστος Αρχοντίδης. Αγωνίστηκε μόνο σε τρία φιλικά ματς: στις 10 Μαρτίου 1982 με τη Σοβιετική Ένωση, στη Νέα Φιλαδέλφεια (σκορ: 0-2), στις 24 Μαρτίου με την Τσεχοσλοβακία στην Πράγα (σκορ: 1-2) και στις 22 Δεκεμβρίου με την Κύπρο στα Γιάννενα (σκορ: 1-0).
Επίσης, στις 19/4/1979 έπαίξε με την Εθνική ολυμπιακή ομάδα σε ένα ματς του προολυμπιακού τουρνουά κατά της Ιταλίας.
Πηγές
Μπεριος Μπεριος Μπεριος Μπεριος Μπεριος Μ
Λουδοβίκος, δούκας της Βουργουνδίας
Ο Λουδοβίκος, Δούκας της Βουργουνδίας (γαλλ. Louis de France, duc de Bourgogne, 6 Αυγούστου 1682 – 18 Φεβρουαρίου 1712) από τον Οίκο των Βουρβόνων, ήταν δελφίνος της Γαλλίας, αποκαλούμενος μερικές φορές και ως Μικρός Δελφίνος.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκου, Μεγάλου Δελφίνου της Γαλλίας, και της Μαρίας Άννας Βικτωρίας της Βαυαρίας, κόρης του Φερδινάνδου Μαρία της Βαυαρίας.
Κατά την διάρκεια της βασιλείας του παππού του, Λουδοβίκου ΙΔ΄, και όσο ζούσε ο πατέρας του, ήταν δεύτερος στην τάξη διαδοχής του, έτσι ονομάστηκε από την γέννησή του δούκας της Βουργουνδίας. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1711, ορίστηκε δελφίνος και διάδοχος του Γαλλικού θρόνου.
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|αριστερά|Στοιχεία Γεωμετρικά, 1713 Σε μικρή ηλικία ήταν εξαιρετικά αγροίκος, κακόψυχος και υπερόπτης, αλλά σύντομα άλλαξε διαμετρικά ο χαρακτήρας του σε έναν ευσεβέστατο πρίγκηπα. Το 1702, σε ηλικία 20 ετών, του ανατέθηκε από τον παππού του η συμμετοχή του στο υψηλό συμβούλιο του κράτους.
Η μεταμόρφωση αυτή του νεαρού Λουδοβίκου οφειλόταν στον παιδαγωγό του Φρανσουά Φενελόν, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο του Καμπραί, ο οποίος κατόρθωσε να τιθασεύσει τον νεαρό Πρίγκηπα. Στα πλαίσια της διαπαιδαγώγησης του Λουδοβίκου, ο Φενελόν έγραψε διάφορα έργα, περιφημότερο των οποίων ήταν Οι περιπέτειες του Τηλέμαχου (1699).
Το 1697 παντρεύτηκε τη δεύτερη εξαδέλφη του, Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας, στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών. Ο γάμος ήταν αποτέλεσμα της συνθήκης του Τορίνου που έδωσε τέλος στις συγκρούσεις μεταξύ Γάλλων και Σαβογιάρων κατά τη διάρκεια του Εννεαετούς Πολέμου.
Στις αρχές του 1712, τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγός του, χτυπήθηκαν από ιλαρά. Η Μαρία Αδελαΐδα πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου και ο Λουδοβίκος στις 18. Από την ίδια ασθένεια μολύνθηκαν και οι δύο επιζώντες γιοι τους. Ο μεγαλύτερος γιος τους Λουδοβίκος πέθανε λίγες μέρες αργότερα στις 8 Μαρτίου, ενώ ο άλλος γιος έγινε βασιλιάς της Γαλλίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1697 τη Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας (1685-1712), κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας, και απέκτησε τρία παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών
Get Buck in Here
Το "Get Buck in Here" είναι ένα σινγκλ από τον DJ Felli Fel. Διαθέτει τους Diddy, Akon, Ludacris και Lil Jon. Το κομμάτι κυκλοφόρησε στις 4 Οκτωβρίου του 2007.
Το τραγούδι περιέχει τον Diddy να ραπάρει την πρώτη και την τρίτη στροφή, τον Ludacris στη δεύτερη στροφή, τον Akon να τραγουδά στο ρεφρέν, και τον Lil Jon στο τέλος. Σε αντίθεση με τα περισσότερα κομμάτια του DJ-led, αυτό το σινγκλ έχει παραχθεί από τον DJ Felli Fel τον ίδιο. Επίσης τραγουδά δεύτερα φωνητικά στο κομμάτι.
Το "Get Buck in Here" έγινε Χρυσό από την RIAA τον Απρίλιο του 2008. Είναι πιστωμένο να περιέχεται στο βιντεοπαιχνίδι Midnight Club: Los Angeles.
Βίντεο κλιπ
Το βίντεο έκανε πρεμιέρα στο Yahoo! Music στις 23 Ιανουαρίου του 2008. Σύντομες εμφανίσεις από τους Power 106 family, DJ Khaled, Pitbull, Juicy J, Fat Joe, Jermaine Dupri, Kevin Hart και Deray Davis. Το βίντεο σκηνοθετήθηκε από τον Rage.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Lil Jon Κατηγορία:Singles του 2007 Κατηγορία:Τραγούδια του 2007 Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο)
Μαγνητική βελόνα
Η λεγόμενη μαγνητική βελόνα ή μαγνητική βελόνη είναι ένας πολύ λεπτός και πολύ ελαφρύς τεχνικός μαγνήτης που το σχήμα του είναι συνήθως επίμηκες οξύμορφος ρόμβος, πολύ λεπτού πάχους, που μπορεί να περιστρέφεται ελεύθερα επί κατακορύφου άξονα, από του κέντρου του.
Η μαγνητική βελόνα αποτελεί το κύριο και θεμελιώδες εξάρτημα των πάσης φύσεως "ξηρών" μαγνητικών πυξίδων.
Περί της εφαρμογής της στη ναυσιπλοΐα δείτε σχετικά το άρθρο ανεμολόγιο που είναι πολύ αρχαιότερο της μαγνητικής βελόνας πλην όμως ο συνδυασμός και των δύο αποτελούν σήμερα τον "μαγνητικό δίσκο" των πάσης φύσεως "υγρών" μαγνητικών πυξίδων.
Ιστορία
Από την αρχαιότητα όταν ο άνθρωπος επιδόθηκε στη ναυτιλία παρατήρησε πως ο Πολικός Αστέρας δεν μετακινούνταν από τη θέση του στον ουράνιο θόλο με συνέπεια να χρησιμοποιεί αυτόν για πυξίδα του. Όταν όμως ο Πολικός δεν ήταν ορατός τότε χρησιμοποιούσε άλλα ουράνια σώματα όπως τον Ήλιο τη Σελήνη κ.λπ. Έτσι η έννοια της πυξίδας ως κατεύθυνση είναι πολύ παλαιά. Παρά ταύτα η καταγωγή της μαγνητικής βελόνας δεν είναι γνωστή. Το 203 π.Χ. όταν ο Αννίβας απέπλευσε από την Ιταλία λέγεται πως ο πλοηγός του έφερε το όνομα "Pelorus". Κανείς όμως δεν είναι σήμερα βέβαιος αν αυτό το όνομα ταυτιζόταν με μαγνητική βελόνα που κατ΄ άλλους υποστηρίζεται πως την έφερε (εισήγαγε) ο Μάρκο Πόλο στην Ιταλία από την Κίνα τον 13ο αιώνα. Αυτό όμως που τουλάχιστον ιστορικά είναι εξακριβωμένο είναι ότι το 1269 ο Petrus Peregrinus περιλαμβάνει στο βιβλίο του "Epistola de Magnete" αναφορά για μαγνητική βελόνα στηριζόμενη σε αξονίσκο και επιπλέουσα εντός δοχείου ύδατος και μάλιστα με γραμμή πίστεως προκειμένου να λαμβάνεται και διόπτευση.
Βελόνα
Μάνθος Οικονόμου
Ο Μάνθος Οικονόμου (Κουκούλι Ζαγορίου, 1754 - Μέτσοβο, 1820) ήταν Έλληνας Φιλικός, ιδιαίτερος γραμματέας και σύμβουλος του Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Εκτελέστηκε το 1820 από τα οθωμανικά στρατεύματα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1754 στο Κουκούλι Ζαγορίου και αργότερα μετέβη στα Ιωάννινα όπου σπούδασε. Χάρη στις ικανότητές του προσλήφθηκε ως γραμματικός στην υπηρεσία του Αλή Πασά όταν εκείνος ανέλαβε διοικητής των Ιωαννίνων και κατάφερε να αναδειχθεί σε έναν από τους διαπρεπέστερους συμβούλους του.
Σύμφωνα με μια εκδοχή, το 1807 έσωσε από βέβαιο θάνατο τον Οικονόμο εξ Οικονόμων όταν εκείνος βρισκόταν αιχμάλωτος στα Ιωάννινα. Την περίοδο 1817 - 1819, ο Οικονόμου συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με τους Άγγλους την αγορά της Πάργας για λογαριασμό του Αλή. Παράλληλα, προσπάθησε να μεταπείσει τους κατοίκους της Πάργας, που φοβούμενοι τον Αλή πασά, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να καταφύγουν στα Επτάνησα, ή τουλάχιστον να πετύχει την μείωση του αριθμού των προσφύγων ώστε να μειωθεί και το ποσό της αποζημίωσης που υποχρεούτο να καταβάλει ο πασάς. Μάλιστα, για να το πετύχει, φέρεται να επιχείρησε να δωροδοκήσει, χωρίς επιτυχία, τις αστυνομικές αρχές της Πάργας. Το ίδιο έτος μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον αδελφό του Χριστόδουλο και αργότερα προέβη με τη σειρά του στη μύηση του διερμηνέα και συμβούλου του Αλή πασά, Σπύρου Κολοβού. Κατά τον πόλεμο του Αλή Πασά με την Πύλη, ο Οικονόμου έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αυτομόληση σημαντικών οπλαρχηγών του Αλή, όπως ο Ομέρ Βρυώνης, ο Ταχήρ Αμπάζης, ο Άγος Βασιάρης κ.ά., προς τα σουλτανικά στρατεύματα. Μάλιστα, σύμφωνα με τον Κουτσονίκα, υπήρξε συνεννόηση με τους Ισμαήλ Πασόμπεη και Δράμαλη που κινούνταν κατά των Ιωαννίνων.
Υστεροφημία
Ο Μάνθος Οικονόμου παρουσιάζεται θετικά από μια μερίδα Ηπειρωτών, κυρίως, ιστορικών και συγγραφέων: συγκεκριμένα, ο Ιωάννης Λαμπρίδης τον χαρακτηρίζει ως ευεργέτη του Ζαγορίου καθώς μερίμνησε από τη θέση του στη διαφύλαξη των προνομίων που απολάμβανε η περιοχή, ενώ ο Σπυρίδων Αραβαντινός υποστηρίζει μεταξύ άλλων πως η δράση του Οικονόμου ωφέλησε τους συμπολίτες του και βοήθησε το έργο της Φιλικής Εταιρείας. Θετική είναι και η άποψη του Δημητρίου Καμπούρογλου, όπως αυτή είναι διατυπωμένη στο λήμμα που επιμελήθηκε ο ίδιος στη Σύγχρονο Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη για τον Οικονόμου.
Αντίθετα, ο Τρύφων Ευαγγελίδης, τον αναφέρει ως ραδιούργο καθώς και ένα από τα «βδελυρά όργανα» του Αλή, ενώ ανάλογη αρνητική θέση εκφράζει και η αναφορά των Ντουβάλ και Μουστοξύδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
115
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 115 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 115 (CXV) ήταν κοινό έτος το οποίο ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Μεσσάλα και Βεργιλιανού (γνωστό και ως έτος 868 από Κτήσεως Πόλεως). Η ονομασία 115 για το έτος χρησιμοποιείται από τον πρώιμο Μεσαίωνα, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
2519 Ανναγκέρμαν
Η Ανναγκέρμαν (Annagerman) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,3. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή της Πολωνής τραγουδίστριας `Αννας Γκέρμαν (Anna Viktoria German, 1936-1982).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ανναγκέρμαν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ανναγκερμαν
112
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 112 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 112 (CXII) ήταν δίσεκτο έτος το οποίο ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Τραϊανού και Κορνηλίου (γνωστό και ως έτος 865 από Κτήσεως Πόλεως). Η ονομασία 112 για το έτος χρησιμοποιείται από τον πρώιμο Μεσαίωνα, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αμαλία στη Βαυαρία
Βιογραφία
Η Αμαλία Μαρία ήταν η πρώτη κόρη (μόνο τέκνο από τον 1ο γάμο) του Καρόλου Θεοδώρου εν Βαυαρία και της Σοφίας, κόρης του Ιωάννη της Σαξονίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1892 τον Γουλιέλμο Κάρολο, 2ο Δούκα του Ούραχ, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες στη Βαυαρία Κατηγορία:Κόμισσες της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
You Shook Me All Night Long
Το κομμάτι συμπεριλήφθηκε και στη λίστα του τηλεοπτικού σταθμού VH1, με τα 100 Σπουδαιότερα Τραγούδια των 80s, καταλαμβάνοντας τη 10η θέση. Ο ίδιος σταθμός στη λίστα του με τα 10 Καλύτερα Τραγούδια των AC/DC, το τοποθέτησε στη θέση 1. Το περιοδικό Guitar World, τοποθέτησε το κομμάτι στη λίστα του με τα 100 Σπουδαιότερα Κιθαριστικά Σολο, καταλαμβάνοντας τελικά την 80η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1980 Κατηγορία:Τραγούδια των AC/DC Κατηγορία:Singles του 1980 Κατηγορία:Singles της Atlantic Records
Ραατμπέκ Σανατμπάγιεφ
Δολοφονήθηκε αργά τη νύχτα της 8ης Ιανουαρίου 2006, πολύ κοντά στην κατοικία του στο Μπισκέκ. Ο Σανατμπάγιεφ δέχθηκε δύο σφαίρες στο κεφάλι, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητό του. Δράστες ήταν δύο άνδρες με ασιατικά χαρακτηριστικά, οι οποίοι κατόρθωσαν να διαφύγουν. Η δολοφονία του Σανατμπάγιεφ έγινε λίγους μήνες μετά τον θάνατο του πρώην προέδρου της Ολυμπιακής Επιτροπής του Κιργιζιστάν, Μπαγιάμαν Ερκινμπάγιεφ, που κατηγορείτο για διακίνηση ναρκωτικών στις φυλακές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κιργίζιοι αθλητές
Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία
Η Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία ήταν ένα βραχύβιο ελληνικό κόμμα το οποίο ιδρύθηκε το 1976 από βουλευτές και προσωπικότητες που αποχώρησαν από την ΕΚ-ΝΔ.
Ιστορικό
Η Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία ιδρύθηκε το 1976 από βουλευτές και στελέχη που αποχώρησαν από την ΕΚ-ΝΔ. Την ηγετική ομάδα αποτελούσαν οι Αλέξανδρος Μαγκάκης, Χαράλαμπος Πρωτοπαπάς, Δημήτρης Τσάτσος και Τάσος Μήνης.
Η Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία μαζί με το ΚΚΕ Εσωτερικού, την ΕΔΑ υπό τον Ηλία Ηλιού, τη Σοσιαλιστική Πορεία του Νίκου Κωνσταντόπουλου και τη Χριστιανική Δημοκρατία υπό τον Νίκο Ψαρουδάκη, συγκρότησαν τη Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων, η οποία στις ελληνικές βουλευτικές Εκλογές του 1977 έλαβε ποσοστό 2,72%, χωρίς να εκλεγούν εκπρόσωποι από την Πρωτοβουλία.
Το 1978, ύστερα από εισήγηση του Μαγκάκη, η Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία, ανέστειλε τη δράση της, συμπορευόμενη με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα στελέχη, ο Χαράλαμπος Πρωτοπαπάς εντάχθηκε στο ΚΟ.ΔΗ.ΣΟ. του Γιάγκου Πεσμαζόγλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ελλάδα
ΑΧΕΠΑ
Η ΑΧΕΠΑ (αγγλικά: AHEPA ή American Hellenic Educational and Progressive Association) είναι μια ομογενειακή οργάνωση αφοσιωμένη στο να προάγει ελληνικά θέματα σε ολόκληρο τον κόσμο. Ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1922 στην Ατλάντα της Τζόρτζια, με σκοπό τον αγώνα για την ενσωμάτωση των Ελλήνων στην αμερικανική κοινωνία και τα πολιτικά τους δικαιώματα, καθώς και κατά των διακρίσεων, τον φανατισμό και του μίσους της Κου-Κλουξ-Κλαν. Η οργάνωση, διαθέτει περισσότερα από 400 παραρτήματα σε ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία και Ευρώπη.
Με διαχρονικά περισσότερα από 250.000 μέλη, μεταξύ αυτών και τρεις πρώην προέδρους των ΗΠΑ (Ρούζβελτ, Τρούμαν, Φορντ), έχει συνεισφέρει με πολυάριθμες δωρεές στη χρηματοδότηση ιατρικών και άλλων ερευνών στις Η.Π.Α. και την Ελλάδα (π.χ. Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ), καθώς και σε προγράμματα μαθητικών υποτροφιών.
Το 1931, δύο χρόνια πριν γίνει πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Franklin D. Roosevelt έγινε μέλος της οργάνωσης μετά από πρόσκληση του φίλου του, Ulius L. Amoss, πρώην ηγέτη της Ελληνικής Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων (X.A.N.).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική διασπορά Κατηγορία:Ελληνοαμερικανικές σχέσεις Κατηγορία:Πολιτισμός της Ουάσινγκτον, Π.Κ.
Ασιατικές αξίες
Ο όρος Ασιατικές αξίες είναι μια πολιτική ιδεολογία που προέκυψε τη δεκαετία του 1990, η οποία καθόρισε στοιχεία της κοινωνίας, του πολιτισμού και της ιστορίας κοινά για τα έθνη της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Ανατολικής Ασίας. Στόχος του ήταν να χρησιμοποιήσει ομοιότητες - για παράδειγμα, τις αρχές του κολεκτιβισμού ή του κομμουνισμού - για να ενώσει τους ανθρώπους για το οικονομικό και κοινωνικό τους καλό και να δημιουργήσει μια πανασιατική ταυτότητα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα αντιληπτά ευρωπαϊκά ιδανικά για τα παγκόσμια δικαιώματα του ανθρώπου. Η ιδέα υποστηρίχθηκε από τον Μαχαθίρ Μοχάμαντ (Πρωθυπουργός της Μαλαισίας, 1981–2003, 2018–2020), τον Λι Κουάν Γιου (Πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης, 1959–1990), τον Παρκ Τζονγκ-χούι (Πρόεδρος της Νότιας Κορέας, 1962–1979) και τον Σίνζο Άμπε (Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, 2012-2020), καθώς και από άλλους Ασιάτες ηγέτες.
Ορισμός
Έχουν διατυπωθεί διάφοροι ορισμοί των ασιατικών αξιών. Γενικά, η φράση παραπέμπει σε επιρροές από τον Κομφουκιανισμό - ειδικότερα, την ευσέβεια ή την πίστη προς την οικογένεια, τον οργανισμό και το έθνος, την παραίτηση της προσωπικής ελευθερίας για χάρη της σταθερότητας και της ευημερίας της κοινωνίας, την επιδίωξη της ακαδημαϊκής και τεχνολογικής αριστείας και μια ισχυρή ηθική εργασίας μαζί με φειδώ.
Οι υποστηρικτές των «ασιατικών αξιών» ισχυρίζονται ότι αυτές οι αξίες είναι πιο κατάλληλες για την περιοχή από τη δυτική δημοκρατία με έμφαση στις ατομικές ελευθερίες.
Οι «ασιατικές αξίες» κωδικοποιήθηκαν και προωθήθηκαν στη Διακήρυξη της Μπανγκόκ του 1993, η οποία τόνισε εκ νέου τις αρχές της κυριαρχίας, της αυτοδιάθεσης και της μη παρέμβασης στα αστικά και πολιτικά δικαιώματα. Περιλάμβαναν:
Ιστορία
Οι ασιατικές αξίες κέρδισαν δημοτικότητα στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, στη Μαλαισία (υπό τον Μαχαθίρ Μοχάμαντ), στη Σιγκαπούρη (υπό τον Λι Κουάν Γιου), στην Ινδονησία και στην Ιαπωνία (ίσως ήδη από την εποχή του προ Παγκοσμίου Πολέμου). Στη Δύση, η μελέτη των ασιατικών αξιών θεωρήθηκε ως τρόπος κατανόησης της Ασίας και ενίσχυσης μιας στενότερης σχέσης με την περιοχή.
Οι υποστηρικτές στη Μαλαισία ισχυρίζονται ότι η ιδέα βοήθησε στη συμφιλίωση του Ισλάμ, του Κομφουκιανισμού και του Ινδουισμού και ήταν πρόσφερε ενοποίηση επειδή ήταν διαφορετική από τη φιλοσοφία της Δύσης, αν και ο φιλελεύθερος χαρακτήρας του Ινδουισμού έρχεται σε προφανή αντίθεση. Ο Λι υποστήριξε ότι περισσότερο από τα οικονομικά ή την πολιτική, ο πολιτισμός ενός έθνους θα καθορίσει τη μοίρα του. Στην Ιαπωνία, μια ιδέα των «Ιδεών της Ανατολής» αγκαλιάστηκε σε ορισμένους εθνικιστικούς κύκλους, επειδή αμφισβήτησε τη Δύση και επίσης επειδή προσέφερε τη δυνατότητα ιαπωνικής ηγεσίας σε μια νέα Ασία. Κάποιοι αποδίδουν την οικονομική επιτυχία των εθνών της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ασίας στη δεκαετία του 1960 έως τη δεκαετία του 1980 σε "Ασιατικές αξίες", έναν τρίτο δρόμο, το ασιατικό πολιτικό μοντέλο που ήταν μια εναλλακτική λύση στον ολοκληρωτισμό και τη φιλελεύθερη δημοκρατία.
Οι «ασιατικές αξίες» ήταν επίσης εμφανείς στο σχεδιασμό της επιστροφής του Χονγκ Κονγκ στην Κίνα το 1997.
Η δημοτικότητα της ιδέας παρέμεινε. Κάποιοι πιστεύουν ότι μπορεί να συνέβαλε στις θρησκευτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και οικονομικές αλλαγές που σημειώθηκαν στην Ασία εκείνη την εποχή. Για παράδειγμα, η ασιατική χρηματοπιστωτική κρίση και η κατάρρευση του καθεστώτος Σουχάρτο στην Ινδονησία μπορεί να είχε αντιμετωπιστεί επιτυχώς από τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Η απουσία της Ινδίας, με την επιβλητική πολιτιστική της έκταση στο μεγαλύτερο μέρος της Ασίας, εξασφάλισε επίσης ότι δεν κέρδισε αποδοχή, καθώς η ιδέα δεν είχε χαρακτηριστικά του πολιτισμού Ινδίας που αποτυπώθηκε σταθερά στο μεγαλύτερο μέρος της Ασίας.
Το 2006, ο Γιουσούφ Καλά, αντιπρόεδρος της Ινδονησίας, συνέδεσε τις ασιατικές αξίες με την προτεινόμενη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου της Ανατολικής Ασίας και την κοινότητα της Ανατολικής Ασίας που προέκυψε από τη Σύνοδο Κορυφής της Ανατολικής Ασίας. Εν μέρει υπερασπίστηκε τις ασιατικές αξίες δίνοντας έμφαση στη συνεργασία έναντι του ανταγωνισμού.
Οι «ασιατικές αξίες» συνεχίζουν να συζητούνται στο ίδιο επίπεδο με αναφορά στο ζήτημα της καθολικότητας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (σε αντίθεση με τη θέση του πολιτιστικού σχετικισμού).
Οι συγγραφείς μιας μελέτης που δημοσιεύθηκε το 2015 ισχυρίστηκαν ότι το ρύζι έναντι της γεωργίας σίτου εξηγεί τις διαφορές στην αναλυτική σκέψη, τον «σιωπηρό ατομικισμό» και την καινοτομία μεταξύ διαφόρων κινεζικών επαρχιών. Σε σύγκριση με την καλλιέργεια σιταριού, η καλλιέργεια ρυζιού είναι μια πρακτική εργασίας έντασης που απαιτεί συνεργασία μεταξύ πολλών ανθρώπων. Ωστόσο, τα αποτελέσματα της μελέτης είναι αμφιλεγόμενα λόγω των πολύ μικρών μεγεθών δειγμάτων για ορισμένες μονάδες ανάλυσης (ορισμένα δείγματα ήταν τόσο μικρά όσο λιγότερα από δέκα άτομα), αμφισβητήσιμα όργανα μέτρησης και εσφαλμένη προδιαγραφή μοντέλου. Χρησιμοποιώντας ένα βελτιωμένο μέτρο ατομικισμού-κολεκτιβισμού, οι συγγραφείς μιας μελέτης αναπαραγωγής διαπίστωσαν ότι το συμπέρασμα του άρθρου του 2015 που ισχυρίζεται ότι δείχνει στοιχεία για τη σχέση μεταξύ σιταριού και καλλιέργειας ρυζιού ήταν αποτέλεσμα λανθασμένης μεθοδολογίας.
Κριτική
Έχουν γίνει πολλές κριτικές για τις ασιατικές αξίες. Ο ΚΙμ Ντε-τζουνγκ (Πρόεδρος της Νότιας Κορέας, 1998-2003), ο Αμάρτυα Σεν (ένας Ινδός οικονομολόγος, φιλόσοφος και βραβευμένος με Νόμπελ) και ο Γιου Γινγκ-σι (ένας Αμερικανός, γεννημένος στην Κίνα, ιστορικός και σινολόγος) διαφώνησαν πως οι «ασιατικές αξίες» είναι υπεκφυγές για την καταστολή των «δυτικών αξιών» όπως η «ελευθερία του λόγου» και τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Ο Ράνταλ Περενμπούμ σημείωσε ότι πολλοί δυτικοί μελετητές «συμφωνούν γενικά ότι ορισμένες ασιατικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τη ρητορική των ασιατικών αξιών για σκοπούς αυτοεξυπηρέτησης».
Ωστόσο, μίας κοινή αντικριτική του χαρακτήρα της ιδέας των ασιατικών αξιών είναι η αντιληπτή επιτυχία πολλών ασιατικών οιονεί δημοκρατικών κοινωνιών, όπως οι οικονομίες τίγρης της Ταϊβάν, η οποία κυβερνήθηκε βάσει του στρατιωτικού νόμου από το 1949 έως το 1987, το Χονγκ Κονγκ με το Μία Χώρα, Δύο Συστήματα, η Νότια Κορέα υπό την ηγεσία του Παρκ Τζονγκ-χούι που οδήγησε στο Θαύμα στον ποταμό Χαν, την ταχεία ανάπτυξη της Σιγκαπούρης υπό τον Λι Κουάν Γιου, η οποία κυβερνήθηκε από το Λαϊκό Κόμμα Δράσης από την ανεξαρτησία της και επίσης το οικονομικό θαύμα της Ιαπωνίας υπό το Σύστημα του 1955, όπου το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα είναι το κυρίαρχο ιαπωνικό κόμμα που βρίσκεται συνεχώς στην εξουσία από το 1955, εκτός από σύντομες περιόδους μεταξύ 1993 και 1994, και πάλι από το 2009 έως το 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες Κατηγορία:Ασιατικές σπουδές Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Πανασιατισμός Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Κοινωνικός συντηρητισμός
Τζιοβάνι Πάολο Πανίνι
Ο Τζιοβάνι Πάολο Πανίνι (ιταλικά: Giovanni Paolo Panini, 17 Ιουνίου 1691, Πιατσέντσα – 21 Οκτωβρίου 1765, Ρώμη) ήταν Ιταλός ζωγράφος και αρχιτέκτονας με βάση την Ρώμη ο οποίος ανήκε στο καλλιτεχνικό ρεύμα των βεντουτιστών, ζωγράφων οι οποίοι απεικόνιζαν απόψεις κτηρίων και τοπίων.