cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επεξεργασία εξαιρετικά υψηλής θερμοκρασίας
μικρογραφία|400x400εσ|Γραμμή υπερπαστερίωσης [[Tetra Pak.]] Η επεξεργασία εξαιρετικά υψηλής θερμοκρασίας (αγγλικά: Ultra High Temperatυre [UHT]) ή επεξεργασία [υπέρ|άκρως|πολύ] υψηλής θερμοκρασίας ή υπερθερμική επεξεργασία ή υπερπαστερίωση είναι μια τεχνολογία επεξεργασίας τροφίμων που αποστειρώνει τα υγρά τρόφιμα θερμαίνοντάς τα πάνω από 135 °C (δηλ. τη θερμοκρασία που απαιτείται για να σκοτωθούν τα βακτηριακά ενδοσπόρια) για 2 έως 5 δευτερόλεπτα. Το UHT χρησιμοποιείται πιο συχνά στην παραγωγή γάλακτος, αλλά η διαδικασία χρησιμοποιείται επίσης για χυμούς φρούτων, κρέμες, γάλα σόγιας, γιαούρτι, κρασί, σούπες, μέλι και συσκευασμένα μαγειρευτά φαγητά. Το γάλα UHT αναπτύχθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1960 και έγινε γενικά διαθέσιμο για κατανάλωση τη δεκαετία του 1970.
Η θερμότητα που χρησιμοποιείται κατά τη διαδικασία UHT μπορεί να προκαλέσει ένα πιο σκούρο χρώμα λόγω της ατίδρασης Μαϊγιάρ και να αλλάξει τη γεύση και τη μυρωδιά των γαλακτοκομικών προϊόντων. Μια εναλλακτική διαδικασία είναι η παστερίωση υψηλής θερμοκρασίας σύντομου χρόνου (HTST ή flash pasteurization), κατά την οποία το γάλα θερμαίνεται στους 72 °C για τουλάχιστον 15 δευτερόλεπτα.
Το γάλα UHT που είναι συσκευασμένο σε αποστειρωμένο δοχείο, έχει τυπική διάρκεια ζωής εκτός ψυγείου, από έξι έως εννέα μήνες. Αντίθετα, το παστεριωμένο γάλα υψηλής θερμοκρασίας σύντομου χρόνου (flash pasteurized), έχει διάρκεια ζωής περίπου δύο εβδομάδες από την επεξεργασία ή περίπου μία εβδομάδα από τη διάθεσή του στην αγορά.
Ιστορία
Η πιο συχνά εφαρμοζόμενη τεχνική για την παροχή ενός ασφαλούς και μακράς διαρκείας γάλακτος, είναι η θερμική επεξεργασία. Το πρώτο σύστημα που περιλάμβανε έμμεση θέρμανση με συνεχή ροή (125 °C για 6 λεπτά) κατασκευάστηκε το 1893. Το 1912, μια μέθοδος συνεχούς ροής, άμεσης θέρμανσης για ανάμειξη ατμού με γάλα σε θερμοκρασίες 130-140 °C, κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Ωστόσο, χωρίς εμπορικά διαθέσιμα συστήματα ασηπτικής συσκευασίας για τη συσκευασία και την αποθήκευση του προϊόντος, αυτή η τεχνολογία δεν ήταν πολύ χρήσιμη από μόνη της και η περαιτέρω ανάπτυξή της σταμάτησε μέχρι τη δεκαετία του 1950. Το 1953, η APV καινοτόμησε με μια τεχνολογία, που περιελάμβανε άμεση έγχυση ατμού μέσω ενός ειδικά σχεδιασμένου ακροφυσίου, το οποίο ανέβαζε άμεσα τη θερμοκρασία του προϊόντος, με την επωνυμία Uperiser. Με αυτήν την μέθοδο, το γάλα μπορούσε πλέον να συσκευαστεί σε αποστειρωμένα κουτιά. Τη δεκαετία του 1960, η APV κυκλοφόρησε το πρώτο εμπορικό σύστημα έγχυσης ατμού με την επωνυμία Palarisator. μικρογραφία| Κουτί γάλακτος UHT μακράς διαρκείας (δεξιά) Στη Σουηδία, η Tetra Pak κυκλοφόρησε τετραεδρικά χαρτοκιβώτια το 1952, ενώ την δεκαετία του 1960, μετά από τεχνολογικές προόδους, έκαναν μια πρωτοποριακή ανακάλυψη, συνδυάζοντας τεχνικές συναρμολόγησης χαρτοκιβωτίων και ασηπτικής συσκευασίας, το οποίο είχε διεθνή απήχηση. Στην ασηπτική επεξεργασία, το προϊόν και η συσκευασία αποστειρώνονται χωριστά και στη συνέχεια συνδυάζονται και σφραγίζονται σε αποστειρωμένο περιβάλλον, σε αντίθεση με την κονσερβοποίηση, όπου το προϊόν και η συσκευασία πρώτα συνδυάζονται και μετά αποστειρώνονται.
Ο νόμος περί εισαγωγής γάλακτος του 1983 ψηφίστηκε από το κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου, μετά από επιτυχή προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο που εμπόδισε την κυβέρνηση να απαγορεύσει την εισαγωγή γάλακτος UHT.
Τον Ιούνιο του 1993, η Parmalat παρουσίασε το δικό της γάλα UHT στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην αμερικανική αγορά, οι καταναλωτές είναι επιφυλακτικοί αναφορικά με την κατανάλωση γάλακτος, που δεν πωλείται υπό συνθήκες ψύξης και διστάζουν να το αγοράσουν. Για να το αντιμετωπίσει αυτό, η Parmalat πουλάει το UHT γάλα της σε παλιομοδίτικα δοχεία, που πωλούνται, χωρίς να υπάρχει λόγος, στα ράφια των ψυγείων. Το γάλα UHT χρησιμοποιείται επίσης για πολλά άλλα γαλακτοκομικά προϊόντα.
Το 2008 η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου πρότεινε να παραχθούν 9 στις 10 πίντες ως UHT μέχρι το 2020, κάτι που πίστευαν ότι θα μείωνε σημαντικά την ανάγκη για ψύξη και επομένως θα ωφελούσε το περιβάλλον, μειώνοντας τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Ωστόσο, η βιομηχανία γάλακτος αντιτάχθηκε σε αυτό και η πρόταση εγκαταλείφθηκε.
Τεχνολογία
Η επεξεργασία σε εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες πραγματοποιείται σε σύνθετες μονάδες παραγωγής, οι οποίες εκτελούν διάφορα στάδια επεξεργασίας και συσκευασίας τροφίμων αυτόματα και διαδοχικά:
Στο στάδιο θέρμανσης, το υπό επεξεργασία υγρό προθερμαίνεται πρώτα σε μια μη κρίσιμη θερμοκρασία (70-80 °C για το γάλα) και στη συνέχεια θερμαίνεται γρήγορα στη θερμοκρασία που απαιτείται από τη διαδικασία. Υπάρχουν δύο τύποι τεχνολογιών θέρμανσης: η άμεση, όπου το προϊόν έρχεται σε άμεση επαφή με τον ζεστό ατμό και η έμμεση, όπου το προϊόν και το θερμαντικό μέσο παραμένουν χωρισμένα από τις επιφάνειες επαφής του εξοπλισμού. Οι κύριοι στόχοι του σχεδιασμού, τόσο από άποψη ποιότητας του προϊόντος, όσο και από άποψη απόδοσης, είναι να διατηρηθεί η υψηλή θερμοκρασία του προϊόντος για όσο το δυνατόν συντομότερο χρονικό διάστημα και να διασφαλιστεί ότι η θερμοκρασία κατανέμεται ομοιόμορφα καθ' όλη την διάρκεια της διαδικασίας.
Συστήματα άμεσης θέρμανσης
Τα συστήματα άμμεσης θέρμανσης έχουν το πλεονέκτημα ότι το προϊόν διατηρείται σε υψηλή θερμοκρασία για μικρότερο χρονικό διάστημα, μειώνοντας έτσι τη θερμική βλάβη για τα ευαίσθητα προϊόντα, όπως το γάλα. Υπάρχουν δύο κατηγορίες άμεσων συστημάτων:
Συστήματα έμμεσης θέρμανσης
Υπάρχουν τρεις τύποι εναλλάκτη που χρησιμοποιούνται:
Ψύξη σύντομου χρόνου (flash cooling)
Μετά τη θέρμανση, το ζεστό προϊόν περνά σε ένα σωλήνα συγκράτησης και στη συνέχεια σε ένα θάλαμο κενού, όπου ξαφνικά χάνει τη θερμοκρασία του και εξατμίζεται. Η διαδικασία, που αναφέρεται ως ψύξη σύντομου χρόνου (flash cooling), μειώνει τον κίνδυνο θερμικής βλάβης, αδρανοποιεί τα θερμόφιλα μικρόβια λόγω απότομης πτώσης της θερμοκρασίας, αφαιρεί μέρος ή όλο το πλεονάζον νερό, που λαμβάνεται κατά την επαφή με τον ατμό και αφαιρεί ορισμένες από τις πτητικές ενώσεις που επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα του προϊόντος. Ο ρυθμός ψύξης και η ποσότητα του νερού που αφαιρείται καθορίζεται από το επίπεδο του κενού, το οποίο πρέπει να βαθμονομηθεί προσεκτικά.
Ομογενοποίηση
Η ομογενοποίηση είναι μέρος της διαδικασίας που πραγματοποιείται ειδικά για το γάλα. Είναι μια μηχανική διαδικασία που αποσκοπεί στη μείωση του μεγέθους των σφαιριδίων λίπους στο γάλα, το οποίο συνεισφέρει στην αύξηση του αριθμού τους και της συνολικής επιφάνειάς τους. Αυτό μειώνει την τάση του γάλακτος να σχηματίζει κρέμα στην επιφάνειά του, ενώ όταν έρθει σε επαφή με δοχεία, ενισχύει τη σταθερότητά του και το καθιστά πιο εύγευστο για τους καταναλωτές.
Παγκόσμια χρήση
Το γάλα UHT γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, αφού σε όλη την ήπειρο 7 στους 10 ανθρώπους το καταναλώνουν τακτικά. Σε χώρες με θερμότερο κλίμα, όπως η Ισπανία, προτιμάται το γάλα UHT λόγω του υψηλού κόστους μεταφοράς με φορτηγά-ψυγεία και των αναποτελεσματικών "ραφιών συντήρησης θερμοκρασίας". Το UHT είναι λιγότερο δημοφιλές στη Βόρεια Ευρώπη και τη Σκανδιναβία, ιδιαίτερα στη Δανία, τη Φινλανδία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία. Λιγότερο δημοφιλές είναι και στην Ελλάδα, όπου το φρέσκο παστεριωμένο γάλα είναι το πιο δημοφιλές.
Ενώ το μεγαλύτερο μέρος του κανονικού γάλακτος που πωλείται στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι παστεριωμένο, ένα σημαντικό ποσοστό του βιολογικού γάλακτος που πωλείται στις ΗΠΑ είναι κατεργασμένο με UHT (το βιολογικό γάλα παράγεται σε λιγότερες τοποθεσίες και κατά συνέπεια απαιτείται περισσότερος χρόνος στην αλυσίδα εφοδιασμού και επομένως μπορεί να χαλάσει πριν ή λίγο μετά την πώληση, εάν είναι παστεριωμένο). Πηγή:
Θρεπτικά αποτελέσματα
μικρογραφία| Κάψουλες γάλακτος UHT Το γάλα UHT περιέχει τον ίδιο αριθμό θερμίδων και ασβεστίου με το παστεριωμένο γάλα, ενώ μπορεί να υπάρξουν απώλειες σε βιταμίνη Β12, βιταμίνη C και θειαμίνη. Περιέχει 1 μg φυλλικού οξέος ανά 100 g, ενώ το παστεριωμένο γάλα περιέχει 9 μg.
Η πρωτεϊνική δομή του γάλακτος UHT είναι διαφορετική από αυτή του παστεριωμένου γάλακτος, γεγονός που εμποδίζει τον διαχωρισμό του στην τυροκομία.
Δύο μελέτες που δημοσιεύθηκαν στα τέλη του 20ου αιώνα έδειξαν ότι η επεξεργασία με UHT αναγκάζει τις πρωτεΐνες που περιέχονται στο γάλα να ξεδιπλώνονται και να ισοπεδώνονται και οι πρώην «θαμμένες» ομάδες σουλφυδρυλίου (SH), οι οποίες συνήθως καλύπτονται στη φυσική πρωτεΐνη, αφήνουν μια γεύση παραψημένου ή καμμένου. Μια μελέτη μείωσε την περιεκτικότητα σε θειόλη, ακινητοποιώντας την σουλφυδρυλοοξειδάση σε αποβουτυρωμένο γάλα θερμαινόμενο με UHT και ανέφερε, μετά από ενζυματική οξείδωση, ότι παρουσίασε βελτιωμένη γεύση. Δύο Αμερικανοί συγγραφείς πριν από τη θέρμανση, πρόσθεσαν τη φλαβονοειδή ένωση επικατεχίνη στο γάλα και ανέφεραν μερική μείωση των θερμικά παραγόμενων αρωμάτων.
Αναφορές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλα Κατηγορία:Τρόφιμα Κατηγορία:Συντήρηση τροφίμων Κατηγορία:Εργαστηριακές τεχνικές Κατηγορία:Επιστήμη τροφίμων Κατηγορία:Φυσικές διεργασίες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κυκλώνας Tauktae
350px|μικρογραφία|upright=0.7|Ο κυκλώνας Tauktae, στην [[Ινδία (17 Μαίου 2021).]] Ο κυκλώνας Tauktae ήταν ένας ισχυρός τροπικός κυκλώνας στην Αραβική Θάλασσα, που έγινε ο ισχυρότερος τροπικός κυκλώνας που έφτασε στην Ινδία στην πολιτεία Γκουτζαράτ και ήταν έναν από τους ισχυρότερους τροπικούς κυκλώνες που επηρέασαν ποτέ τη δυτική ακτή της Ινδίας.
Ιστορικό
Στις 17 Μαΐου 2021, τα κλιματικά φαινόμενα εντατικοποιήθηκαν σε μια εξαιρετικά σοβαρή κυκλωνική καταιγίδα, φτάνοντας στο μέγιστο της έντασης της αργότερα την ίδια μέρα. Στη συνέχεια, αφού έφερε πλήθος βροχοπτώσεων, άρχισε να εξασθενεί προοδευτικά, σταδιακά καθώς στράφηκε προς τα βορειοανατολικά στην Ινδική ενδοχώρα.
Απώλειες και ζημιές
Ο κυκλώνας Tauktae επέφερε μεγάλες βροχοπτώσεις και πλημμύρες σε περιοχές κατά μήκος της ακτής της Κεράλα. Υπήρξαν επίσης αναφορές για έντονη βροχόπτωση στις πολιτείες Γκόα, Καρνάτακα και Μαχαράστρα. Εν συνόλω, ο κυκλώνας είχε ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 169 θανάτους στην Ινδία,   και ακόμα 81 ανθρώπους ως αγνοούμενους.
Αναφέρθηκαν επίσης 5 θάνατοι στο Πακιστάν. Η κυκλωνική αυτή καταιγίδα εκτόπισε πάνω από 200.000 ανθρώπους στο Γκουτζαράτ. Ο κυκλώνας προκάλεσε επίσης εκτεταμένες υποδομές και γεωργικές ζημιές στη δυτική ακτή της Ινδίας. Πάνω από 40 ψαράδες χάθηκαν στη θάλασσα όταν τα σκάφη τους βρέθηκαν στο «μάτι» του κυκλώνα. Η Βομβάη επλήγη επίσης από την καταιγίδα, με τα αεροδρόμια να είναι κλειστά για λόγους ασφαλείας. Η πόλη γνώρισε την υψηλότερη καταγεγραμμένη ριπή ανέμου, που έφτασε στα 114 χλμ/ ώρα. Διακοπές ρεύματος και άλλα ηλεκτρικά προβλήματα δημιουργήθηκαν επίσης στις περιοχές που επλήγησαν.
Ο κυκλώνας προκάλεσε επίσης μεγάλο αριθμό θαλάσσιων απωλειών καθώς κινήθηκε κατά μήκος των ακτών της δυτικής Ινδίας. Εκατοντάδες ψαράδικα επλήγησαν. Ωστόσο, τα περισσότερα από αυτά διασώθηκαν. Άλλα μεγαλύτερα πλοία αντιμετώπισαν επίσης προβλήματα, όπως απώλεια ισχύος. Το συνολικό κόστος των καταστροφών από τον κυκλώνα Tauktae εκτιμήθηκε σε 2,1 δισ. δολάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τροπικός κυκλώνας
Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια
Η Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια (στην εποχή της, αναφερόμενη και ως: Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία) ήταν περιοδική έκδοση («Λεξικόν, Περιοδικόν») του Γενικού Επιτελείου Στρατού, η οποία άρχισε να εκδίδεται το 1927, σε εβδομαδιαία τεύχη. Το 1929, κυκλοφόρησε σε έξη τόμους.
Σκοπός
Κατά τους συντάκτες της, είχε σκοπό :
Τακτικά μέλη
Τακτικά μέλη της Επιτροπής Σύνταξης της Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαίδειας ήταν μεταξύ άλλων οι:
Συντάκτες Έκδοσης
Στους Συντάκτες της Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαίδειας περιλαμβάνονταν οι:
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές εγκυκλοπαίδειες
Τζέιμς Τσάντγουικ
Ο Σερ Τζέιμς Τσάντγουικ (James Chadwick, 20 Οκτωβρίου 1891 – 24 Ιουλίου 1974) ήταν Άγγλος φυσικός, ο οποίος τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1935 για την ανακάλυψη του νετρονίου.
Βιογραφία
Ο Τζέιμς Τσάντγουικ γεννήθηκε στο Μπόλινγκτον (Bollington) του Τσεσάιρ της Αγγλίας στις 20 Οκτωβρίου 1891, πρώτο παιδί της οικογένειας του Τζόζεφ Τσάντγουικ και της Ανν - Μέρι Νόουλς (Anne Mary Knowles). Παρακολούθησε μαθήματα αρχικά στο δημοτικό και Γυμνάσιο του Μπόλινγκτον και στη συνέχεια στο Λύκειο του Μάντσεστερ. Το 1908 εισήλθε στο Πανεπιστήμιο της πόλης (Victoria University). Αρχικά σκόπευε να σπουδάσει μαθηματικά, αλλά κατά λάθος γράφτηκε στο τμήμα φυσικής απ' όπου αποφοίτησε το 1911 με πτυχίο στη Φυσική. Τα επόμενα δύο χρόνια εργάστηκε στο Εργαστήριο Φυσικής με τον καθηγητή του (αργότερα Λόρδο) Έρνεστ Ράδερφορντ όπου ασχολήθηκε με διάφορα προβλήματα ραδιενεργών ακτινοβολιών. Πήρε το μάστερ του το 1913 και το ίδιο έτος έλαβε υποτροφία για να μεταβεί στη Γερμανία και συγκεκριμένα στο Σαρλότενμπουργκ κοντά στο Βερολίνο, στο Physikalisch Technische Reichsanstalt όπου είχε καθηγητή τον Χανς Γκάιγκερ (Hans Geiger). Οι σπουδές του διακόπηκαν με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου: Είχε υπηκοότητα αντίπαλης δύναμης και εγκλείστηκε στο στρατόπεδο Zivilgefangenenlager του Ρουλέμπεν (Ruhleben) περίπου 10 χλμ. από το κέντρο του Βερολίνου, όπως έγινε για όλους τους πολίτες των αντιπάλων δυνάμεων που βρέθηκαν στη Γερμανία για σπουδές, εργασία ή διακοπές. Εκεί του δόθηκε η δυνατότητα να δημιουργήσει ένα πρόχειρο εργαστήριο στους στάβλους του στρατοπέδου. Εγκλεισμένος στο ίδιο στρατόπεδο ήταν και ο επίσης φυσικός Τσαρλς Έλλις (Charles Drummond Ellis), με τον οποίο συνεργάστηκαν πάνω στον ιονισμό του φωσφόρου και στη φωτοχημική αντίδραση μονοξειδίου του άνθρακα και χλωρίου.
Το 1919 ο Τσάντγουικ επέστρεψε στην Αγγλία και άρχισε πάλι να συνεργάζεται με τον Ράδερφορντ, αυτή τη φορά στο "Cavendish Laboratory" του Κέμπριτζ. Εκεί το 1923 κατέλαβε τη θέση του αναπληρωτή διευθυντή ερευνών. Ο Ράδερφορντ εργαζόταν πάνω στη διάσπαση των πυρήνων αζώτου ύστερα από βομβαρδισμό τους με ακτινοβολία β και ο Τσάντγουικ ασχολήθηκε με τη διάσπαση άλλων πυρήνων και ιδιαίτερα του βηρυλλίου, καθώς επίσης και τις εκπομπές ακτινοβολίας γ κατά τη διάσπαση ραδιενεργών πυρήνων. Κατά τη διάρκεια των ερευνών του ταυτοποίησε το πρωτόνιο ως συστατικό του πυρήνα του ατόμου του υδρογόνου και συστατικό των πυρήνων όλων των άλλων ατόμων.
Το 1925 ο Τσάντγουικ νυμφεύτηκε την Αϊλόν Στιούαρτ-Μπράουν (Aileen Stewart-Brown) από το Λίβερπουλ. Απέκτησαν δύο δίδυμες κόρες και η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Ντένμπιχ (Denbigh) της Βόρειας Ουαλίας. Στον ελεύθερο χρόνο του ο Τσάντγουικ αγαπούσε την ενασχόληση με την κηπουρική και το ψάρεμα.
Η ανακάλυψη του νετρονίου
Με την ανακάλυψη του νετρονίου ως θεμελιώδους σωματιδίου, εξηγήθηκαν τελικά πολλά από τα ως τότε παράδοξα στη Φυσική και στη Χημεία, ενώ άνοιξαν νέοι δρόμοι έρευνας. Πριν την ανακάλυψή του η επιστημονική κοινότητα γενικά είχε την αντίληψη ότι ο πυρήνας αποτελείτο από πρωτόνια και "πυρηνικά ηλεκτρόνια". Αυτή η αντίληψη, όμως, δεν εξηγούσε τη στροφορμή του πυρήνα. Με τη νέα αντίληψη, οι ιδιότητες του πυρήνα ήταν πολύ πιο εύκολα εξηγήσιμες. Επειδή το νετρόνιο δεν έχει ηλεκτρικό φορτίο, μπορεί εύκολα να αλληλεπιδράσει με πυρήνες. Η σκέδαση νετρονίων δίνει τη δυνατότητα του ακριβούς προσδιορισμού των κρυσταλλικών δομών. Τα νετρόνια μπορούν, επίσης, να δράσουν ως "καταλύτες" σε πυρηνικές αντιδράσεις, όπως συμβαίνει με τη διάσπαση των πυρήνων ουρανίου όταν βομβαρδίζονται με νετρόνια. Η ανακάλυψη αυτή οδήγησε τόσο στη δημιουργία της ατομικής βόμβας όσο και στην κατασκευή εργοστασίων και μεταφορικών μέσων (πλοία, υποβρύχια) που χρησιμοποιούν ατομική ενέργεια.
Βραβεύσεις
Για την ανακάλυψή του αυτή ο Τσάντγουικ τιμήθηκε με το μετάλλιο Χιουζ (Hughes Medal) της Βασιλικής Εταιρείας (Royal Society) to 1932 (ήταν ήδη μέλος της από το 1927) και, το 1935 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Φυσικής. Στο Κέμπριτζ παρέμεινε ως το 1935, οπότε και εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής στην έδρα Λάιον Τζόουνς της Φυσικής (Lyon Jones Chair of Physics) στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ. Κατά την περίοδο 1943 - 1946 ο Τσάντγουικ μετέβη στις ΗΠΑ όπου εργάστηκε, ως επικεφαλής της Βρετανικής αποστολής, στο Σχέδιο Μανχάταν για την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας. Το 1945 ο Τσάντγουικ χρίστηκε Ιππότης και έλαβε τον τίτλο του «Σερ» (Sir). Επέστρεψε στην Αγγλία και το 1948 αποσύρθηκε από την ενεργή διδασκαλία στο Λίβερπουλ και εκλέχτηκε Διευθυντής στο Κολλέγιο Γκόνβιλ και Κάιους (Gonville and Caius College) του Κέμπριτζ. Το 1950 του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Κόπλεϊ (Copley Medal) και το 1951 το Μετάλλιο Φράνκλιν (Franklin Medal) του Ιδρύματος Φράνκλιν της Φιλαδέλφεια. Στη θέση του διευθυντή παρέμεινε ως το 1959. Από το 1957 ως το 1962 ήταν ημιαπασχολούμενο μέλος της Αρχής Ατομικής Ενέργειας του Ηνωμένου Βασιλείου. Ονομάστηκε επίτιμος διδάκτορας από τα πανεπιστήμια του Ρίντινγκ, του Δουβλίνου, του Ληντς, της Οξφόρδης, του Λίβερπουλ και του Εδιμβούργου. Ονομάστηκε επίσης, μέλος αρκετών ξένων Ακαδημιών, όπως της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου (Académie Royale de Belgique), της Δανίας (Kongelige Danske Videnskabernes Selskab), της Ολλανδίας (Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen), αντεπιστέλλον μέλος της Sächsische Akademie der Wissenschaften της Λειψίας, μέλος της Pontificia Academia Scientiarum του Ιδρύματος Φράνκλιν και επίτιμο μέλος των American Philosophical Society και American Physical Society.
Ο Τζέιμς Τσάντγουικ απεβίωσε στις 24 Ιουλίου 1974 στο Κέμπριτζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί
Τρομοκρατική επίθεση στο μετρό του Τόκιο (1995)
Η τρομοκρατική επίθεση με αέριο σαρίν στο μετρό του Τόκιο (ιαπωνικά :地下鉄サリン事件}}, Chikatetsu Sarin Jiken) ήταν ένα γεγονός εγχώριας τρομοκρατίας που έλαβε χώρα στις 20 Μαρτίου 1995, στο Τόκιο της Ιαπωνίας, από μέλη της θρησκευτικής σέχτας «Αούμ Σινρικιό» (που σημαίνει απόλυτη αλήθεια). Σε πέντε συντονισμένες επιθέσεις, οι δράστες απελευθέρωσαν το θανατηφόρο αέριο σαρίν σε τρεις γραμμές του μετρό του Τόκιο κατά την ώρα αιχμής, σκοτώνοντας 13 άτομα, και τραυματίζοντας σοβαρά άλλα 50 (μερικά από τα οποία πέθαναν αργότερα), προκαλώντας προσωρινά προβλήματα όρασης σε σχεδόν άλλα 1.000. Η τρομοκρατική επίθεση στράφηκε εναντίον συρμών που περνούσαν από το Κασουμιγκασέκι και το Ναγκατάτσο, όπου το ιαπωνικό κοινοβούλιο έχει την έδρα του στο Τόκιο.
Η σέχτα με επικεφαλής τον Σόκο Ασαχάρα, είχε ήδη πραγματοποιήσει αρκετές δολοφονίες και τρομοκρατικές επιθέσεις χρησιμοποιώντας σαρίν, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης με σαρίν στο Ματσουμότο εννέα μήνες νωρίτερα. Είχαν επίσης παραγάγει αρκετούς άλλους νευροτοξικούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του VX, και προσπάθησαν να παράγουν τοξίνη αλλαντίασης και είχαν διαπράξει αρκετές αποτυχημένες πράξεις βιοτρομοκρατίας. Ο Ασαχάρα είχε ενημερωθεί για την αστυνομική επιδρομή που είχε προγραμματιστεί για τις 22 Μαρτίου και είχε σχεδιάσει την επίθεση στο μετρό του Τόκιο προκειμένου να εμποδίσει τις αστυνομικές έρευνες για τη σέχτα και ενδεχομένως να πυροδοτήσει την αποκάλυψη στην οποία πίστευαν.
Στην επιδρομή που έλαβε χώρα μετά την επίθεση, η αστυνομία συνέλαβε πολλά ανώτερα μέλη της σέχτας. Η αστυνομική επιχείρηση συνεχίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού και περισσότερα από 200 μέλη συνελήφθησαν, συμπεριλαμβανομένης του Ασαχάρα. Δεκατρία από τα ανώτερα στελέχη της «Αούμ Σινρικιό», συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Ασαχάρα, καταδικάστηκαν σε θάνατο και αργότερα εκτελέστηκαν, ενώ σε πολλούς άλλους επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης έως και ισόβια. Η τρομοκρατική αυτή επίθεση παραμένει το πιο θανατηφόρο τρομοκρατικό περιστατικό στην Ιαπωνία όπως ορίζεται από τα σύγχρονα πρότυπα.
Προέλευση της Αούμ Σινρικιό
thumb|Σύμβολο της «Αούμ Σινρικιό». Η «Αούμ Σινρικιό» ιδρύθηκε το 1984 ως μάθημα γιόγκα και διαλογισμού, από τον φαρμακοποιό Τζίζου Ματσουμότο. Η σέχτα πίστευε σε ένα δόγμα που περιστρέφεται γύρω από ένα συγκριτικό μείγμα ινδικού και θιβετιανού βουδισμού, καθώς και χριστιανικών και ινδουιστικών πεποιθήσεων, ειδικά σε σχέση με τον ινδουιστικό θεό Σίβα. Πίστευαν ότι ο Αρμαγεδώνας είναι αναπόφευκτος με τη μορφή ενός παγκόσμιου πολέμου που περιλαμβάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιαπωνία και ότι τα μη μέλη ήταν καταδικασμένα στην αιώνια κόλαση, αλλά θα μπορούσαν να σωθούν αν δολοφονούνταν από μέλη της σέχτας. Επίσης πίστευαν ότι μόνο τα μέλη της σέχτας θα επιζούσαν από την αποκάλυψη και στη συνέχεια θα έχτιζαν το Βασίλειο της Σαμπάλα. Το 1987, η σέχτα μετονομάστηκε και ίδρυσε ένα υποκατάστημα στη Νέα Υόρκη. Το επόμενο έτος, δημιούργησε την έδρα της στη Φουτζινομίγια. Εκείνη την περίοδο, η ψυχική υγεία του Ματσουμότο (τώρα ονομάζεται Σόκο Ασαχάρα) επιδεινώθηκε, καθώς ανέπτυξε άγχος για την υγεία του και εξέφραζε αυτοκτονικές απόψεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα Κατηγορία:Τόκιο Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 39
thumb|right|250px|Το συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-39 με τα κεντρικά (εμπρός) και τις δυο εξέδρες εκτοξεύσεων LC-39Α (βάθος δεξιά) και LC-39Β (βάθος αριστερά). Στο βάθος ο Ατλαντικός ωκεανός. thumb|right|250px|Το νησί Merritt, οι βάσεις πυραύλων στο [[Κέιπ Κανάβεραλ (πολεμική αεροπορική βάση)|ακρωτήριο Κανάβεραλ (σε πράσινο χρώμα) και το διαστημικό κέντρο Κέννεντυ (σε λευκό χρώμα).]] thumb|250px|Το συγκρότημα εκτοξεύσεων 39 με το Κτίριο Κατασκευής Πυραύλων.
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-39 αποτελεί μέρος του διαστημοδρομίου του ακρωτηρίου Κένεντυ της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή της νήσου Μέριτ στη Φλόριντα, που χτίστηκε αρχικά για το πρόγραμμα Απόλλων, και στη συνέχεια αναμορφώθηκε για να εξυπηρετήσει εκτοξεύσεις των διαστημικών λεωφορείων. Στις αρχές του 2007 η NASA ξεκίνησε νέα τροποποιητικά έργα του LC-39 προκειμένου να το προσαρμόσει στις ανάγκες του διαστημικού προγράμματος Κονστελέισον.
Ιστορικό
Πριν από την κατασκευή των εγκαταστάσεων, η περιοχή ήταν ουσιαστικά κενή, κυρίως αγροτική και παραθαλάσσια. Από εκεί περνούσε ο κρατικός δρόμος A1A και η Αμερικάνικη ακτοφυλακή (αγγλ. United States Coast Guard) διατηρούσε σταθμό της.
Το σχέδιο του συγκροτήματος περιελάμβανε αρχικά πέντε εξέδρες εκτοξεύσεων, που για αποφυγή ζημιών σε περίπτωση έκρηξης κατά τις εκτοξεύσεις ήταν αραιά αραδιασμένες. Τρεις εγκρίθηκαν για κατασκευή, ενώ οι άλλες δύο προορίστηκαν για το μέλλον. Οι εξέδρες απαριθμήθηκαν από το βορρά προς το νότο, και ονομάστηκαν LC-39A η πρώτη, και LC-39C η τρίτη. Επειδή όμως η LC-39A τελικά δεν χτίστηκε, το 1963 η LC-39C μετονομάστηκε σε LC-39A.
Οι εξέδρες χρησιμοποιήθηκαν αρχικά για τις εκτοξεύσεις πυραύλων Κρόνος V των διαστημικών αποστολών του προγράμματος Απόλλων προς τη Σελήνη.
Η αρχική δομή των εξεδρών αναδιαμορφώθηκε, και συγκεκριμένα η εξέδρα LC-39A το 1973 και η LC-39B το 1977, για να αντεπεξέρχονται στις ανάγκες του διαστημικού λεωφορείου.
Το συγκρότημα LC-39 λειτούργησε κατά τη διάρκεια των αποστολών του προγράμματος Απόλλων απλά ως τόπος εκτοξεύσεων. Οι πύργοι εφοδιασμού που τροφοδοτούσαν τους πυραύλους πριν από την εκτόξευση ήταν μονταρισμένοι στην πλατφόρμα. Η μόνη τροποποίηση που έγινε ήταν η απόσυρση του αποκαλούμενου και «σκαμνί αρμέγματος», μιας ειδικής βάσης που έκανε τον πύραυλο Κρόνο IV συμβατό με τον πύργο εκτόξευσης του Κρόνου V. Για την εξυπηρέτηση του διαστημικού λεωφορείου, οι εξέδρες χρησιμοποιούν έναν σταθερό πύργο (όπως στις αποστολές Απόλλων-Κρόνος) και μια περιστρεφόμενη πλατφόρμα εργασίας, που προστατεύει το σκάφος και προσαρμόζει σε κάθετη θέση φορτία τις αποθήκες του. Σύμφωνα με τα σχέδια της NASA για το πρόγραμμα Κονστελέισιον, οι εξέδρες πρόκειται να τροποποιηθούν ξανά και να γίνουν όπως παλιά, με την προσθήκη όμως καινούργιων αλεξικέραυνων για την προστασία των πυραύλων Άρης Ι και Άρης V.
Το συγκρότημα LC-39 χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1967 με την πρώτη εκτόξευση πυραύλου τύπου Κρόνος V που μετέφερε το μη επανδρωμένο διαστημικό σκάφος Απόλλων 4 από την εξέδρα LC-39Α. Η δεύτερη εκτόξευση του επίσης μη επανδρωμένου Απόλλωνα 6, έγινε και αυτή από την LC-39A. Ακολούθησαν από την ίδια εξέδρα και όλες οι υπόλοιπες επανδρωμένες αποστολές, με εξαίρεση της Απόλλων 10, που λόγω προγραμματισμένης γενικής επιθεώρησης της LC-39A αναγκαστικά εκτοξεύθηκε από την LC-39B.
Μετά από την εκτόξευση του Skylab το 1974, η εξέδρα LC-39A αναδιαμορφώθηκε για το διαστημικό λεωφορείο και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην αποστολή STS-1 με το Κολούμπια το 1981.
Μετά την αποστολή του Απόλων 10, το LC-39B παρέμεινε ως εφεδρικό για την περίπτωση καταστροφής της LC-39A, και χρησιμοποιείται τακτικά, όπως στις τρεις αποστολές του Skylab, την πτήση ASTP, και άλλες. Μετά από την πτήση ASTP, η LC-39B τροποποιήθηκε όπως και η LC-39A, καθυστέρησε όμως για διάφορους τεχνικούς μα και οικονομικούς λόγους έως το 1986, και ατυχώς η πρώτη χρήση της ήταν στη μοιραία αποστολή STS 51-L του Τσάλεντζερ που καταστράφηκε και το πλήρωμα βρήκε μοιραίο θάνατο.
Η προετοιμασία εκτόξευσης του διαστημικού λεωφορείου
Για να υπερνικήσει την έλξη της βαρύτητας και να φθάσει το διαστημικό λεωφορείο στην προγραμματισμένη του τροχιά, χρειάζεται αρκετή ώθηση. Η ώθηση παρέχεται από έναν ενσωματωμένο συνδυασμό πυραύλων στερεών καυσίμων (αγγλ. Solid Rocket Booster, SRB) και των κύριων μηχανών του διαστημικού λεωφορείου (αγγλ. Space Shuttle Main Engines, SSME). Ο χαρακτηρισμός των φερομένων πυραύλων προέρχεται από το ότι πράγματι χρησιμοποιούν καύσιμα στερεάς μορφής. Οι μηχανές του λεωφορείου όμως χρησιμοποιούν υγρό υδρογόνο και υγρό οξυγόνο που διοχετεύεται από εξωτερική δεξαμενή, δεδομένου ότι το λεωφορείο δεν έχει δικές του δεξαμενές καυσίμων για τις κύριες μηχανές. Τα τρία κύρια συστατικά του συνδυασμού αυτού συγκεντρώνονται στο Κτήριο Κατασκευής Πυραύλων (VAB) μήνες πριν από την συναρμολόγηση και την εκτόξευση όπου ως σύνολο τοποθετούνται σε μια Κινητή Πλατφόρμα Εκτόξευσης, (αγγλ. Mobile Launcher Platform, MLP). Τα εξαρτήματα των πυραύλων έρχονται σε τμήματα, μέσω τραίνου, από τα εργοστάσια κατασκευής στη Γιούτα. Η εξωτερική δεξαμενή έρχεται με φορτηγίδα από τα εργοστάσια κατασκευής στη Λουιζιάνα, ενώ το διαστημικό λεωφορείο ήδη βρίσκεται στο Κτίριο Μετατροπής Διαστημοπλοίων (αγγλ. Orbiter Processing Facility, OPF).
Πρώτοι συναρμολογούνται οι πύραυλοι στερεών καυσίμων και έπειτα τοποθετείται ανάμεσά τους η εξωτερική δεξαμενή που αποτελεί συνολικά τον κύριο φορέα. Τελικά έρχεται το λεωφορείο με τη βοήθεια ενός γερανού υψηλής ανυψωτικής ικανότητας που το προσαρμόζει στον φορέα (εξωτερική δεξαμενή). Μετά την επιτυχημένη ολοκλήρωση των εργασιών, το συγκρότημα φορέας-πύραυλος και λεωφορείο μεταφέρεται από τεράστιο ερπυστριοφόρο μεταφορέα Crawler-Transporter, (θεωρείται το μεγαλύτερο σε μέγεθος ερπυστριοφόρο όχημα στον κόσμο), στην εξέδρα εκτόξευσης. Για τη διαδρομή αυτή, που είναι μια απόσταση μόλις 5 με 6 χιλιόμετρα χρειάζονται πάνω από οκτώ ώρες.
Στην εξέδρα, η κινητή πλατφόρμα εκτόξευσης χαμηλώνει επάνω στα διάφορα βάθρα, ενώ ο ερπυστριοφόρος μεταφορέας μετακινείται σε ασφαλή απόσταση όπου και σταθμεύει. Ο εξέδρες έχουνε δυο πύργους πρόσβασης, έναν σταθερό (αγγλ. Fixed Service Structure, FSS) και έναν περιστρεφόμενο (αγγλ. Rotating Service Structure, RSS). Ο σταθερός πύργος παρέχει πρόσβαση στο λεωφορείο μέσω ενός πτυσσόμενου σωληνωτού βραχίονα με στόμιο και «καπάκι» για να απορροφάει τυχόν υγρό οξυγόνο που εξαερώνεται από τη γεμισμένη εξωτερική δεξαμενή. Ο περιστρεφόμενος πύργος παρέχει πρόσβαση στις αποθήκες του λεωφορείου, έχει έναν αποστειρωμένο θάλαμο, ενώ μπορεί να προστατέψει το λεωφορείο από τα στοιχεία της φύσεως και από ανέμους μέχρι και 60 κόμβων.
Εκτός αυτού, οι εξέδρες διαθέτουν μεγάλες ψυκτικές δεξαμενές που αποθηκεύουν το υγρό υδρογόνο και οξυγόνο αντίστοιχα. Η ιδιαίτερα εκρηκτική φύση αυτών των χημικών ουσιών οδηγεί στα πολυάριθμα μέτρα ασφάλειας στο συγκρότημα εκτοξεύσεων. Κατά τις εκτιμήσεις της NASA, η ελάχιστη ασφαλής απόσταση σε περίπτωση πλήρως τροφοδοτημένου με καύσιμα διαστημικού λεωφορείου είναι πέντε χιλιόμετρα για το προσωπικό, και τρία χιλιόμετρα μεταξύ των εξεδρών. Μια άλλη εστία καταστροφής είναι η στιγμή της εκτόξευσης. Από τα ισχυρότατα κύματα ήχου που δημιουργούν οι πύραυλοι κινδυνεύουν λεωφορείο και πύραυλοι να αυτοκαταστραφούν ακριβώς στο κρίσιμο σημείο ταχύτητας της διάσπασης του φράγματος του ήχου. Ακόμα και σε μια απόσταση 20 χιλιομέτρων στην πόλη Titusville έσπαζαν τα τζάμια από τα σπίτια όταν γινότανε εκτόξευση Κρόνου V. Γι' αυτό, την ώρα της εκτόξευσης του λεωφορείου η εξέδρα μέσα σε δευτερόλεπτα πλημμυρίζεται με ένα εκατομμύριο λίτρα νερού που ακαριαία μετατρέπονται σε ατμό, απορροφώντας έτσι ένα μεγάλο μέρος από τον ήχο της εκτόξευσης. Η παραγωγή και η προοδευτική καθ΄ ύψος και μήκος επέκταση αυτού του ατμού, κατά την εκτόξευση, είναι πράγματι φαντασμαγορική.
Κατά τη διάρκεια της εκτόξευσης το προσωπικό βρίσκει καταφύγιο στο οχυρωμένο κέντρο ελέγχου εκτόξευσης (αγγλ. Launch Control Center, LCC) πέντε χιλιόμετρα μακρυά από την εξέδρα.
Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης υφίσταται σύστημα ανελκυστήρων "έκτακτης ανάγκης" (υψηλής πυροπροστασίας) δια του οποίου το πλήρωμα εγκαταλείπει τάχιστα το λεωφορείο. Ο θάλαμος αυτών των ανελκυστήρων είναι ένας κλωβός που μεταφέρει το πλήρωμα στο έδαφος με ταχύτητα εκατό χιλιόμετρα την ώρα μακρυά από το σκάφος, όπου τους περιμένει ένα τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού M113 και τους μεταφέρει σε σημείο όπου ελικόπτερο αναμένει σε συνεχή ετοιμότητα για απογείωση. Για λόγους προσωπικής ασφάλειας οι κανόνες της NASA απαιτούν όλο το προσωπικό εκτός του πληρώματος να έχει προ μακρού εγκαταλείψει το χώρο εκτόξευσης, επομένως στην περίπτωση ανάγκης το πλήρωμα είναι αναγκασμένο ν΄ ακολουθήσει αυτή τη διαδρομή διάσωσης χωρίς καμία ξένη βοήθεια.
Μελλοντικά σχέδια
thumb|right|250px|thumbtime=10|Εκτόξευση του Ντισκάβερι στην αποστολή [[STS-114.]]
Με την προγραμματισμένη απόσυρση των διαστημικών λεωφορείων το 2010, η NASA πρόκειται να τροποποιήσει τις δυο εξέδρες και να τις προσαρμόσει στο επανδρωμένο Άρης Ι και το μη επανδρωμένο Άρης V του προγράμματος Constellation.
Η εξέδρα LC-39B (μετά το Διαστημικό Λεωφορείο εποχή)
Για να εκπληρώσει το πρόγραμμα του διαστημικού λεωφορείου, αλλά και να ξεκινήσει τα δοκιμαστικά του νέου προγράμματος του πυραύλου Άρης Ι η NASA απενεργοποίησε την εξέδρα LC-39B στις 1 Ιανουαρίου 2007, κάνοντας τη νυχτερινή, τελευταία προγραμματισμένη εκτόξευση STS-116 στις 9 Δεκεμβρίου 2006. Παρά τον κύκλο εργασιών, η εξέδρα Β συνεχίζει να είναι υπό εφεδρεία για την επερχόμενη πτήση STS-125 που θα επισκευάσει το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble.
Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, ο περιστρεφόμενος πύργος θα αφαιρεθεί και μία κινητή πλατφόρμα εκτόξευσης θα χρησιμοποιηθεί για την εκτόξευση του Άρης ΙΧ. Κατά τη διάρκεια των μετατροπών, η NASA, σύμφωνα με την απλότητα που απαιτείται από την έκθεση ESAS (αγγλ. Exploration Systems Architecture Study, ESAS) θα αφαιρέσει τον σταθερό πύργο πρόσβασης από την LC-39B, δίνει στο τοπίο τη μορφή «απλής εξέδρας», όπως συνηθιζόταν και στο πρόγραμμα Απόλλων και δεν είχε χρησιμοποιηθεί πλέον από το 1977.
Ένα ζευγάρι υποστηριγμάτων, παρόμοια στη λειτουργία με τα υποστηρίγματα που χρησιμοποιούνται στο τροχιακό όχημα του λεωφορείου, θα χρησιμοποιηθεί για και να τροφοδοτήσει με καύσιμα, να απορροφάει, και να εξαερίσει το υγρό υδρογόνο και οξυγόνο της δεύτερης βαθμίδας του Άρη Ι. Επιπλέον, ένα νέο σύστημα διαφυγής, θα αντικαταστήσει το υπάρχον σύστημα με καλώδια και κλωβό, και θα συνδέσει τον πύργο εκτόξευσης με ένα νέο οχυρωμένο καταφύγιο, χίλια μέτρα από την εξέδρα. Προς το παρόν, τα δοκιμαστικά του Άρη Ι θα αποπερατωθούν μέχρι το 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Βαβυλωνιακά ψηφία
μικρογραφία|Βαβυλωνιακοί αριθμοί
Τα βαβυλωνιακά ψηφία ή αριθμοί ήταν τα σύμβολα που χρησιμοποιούσαν οι Βαβυλώνιοι για την αναπαράσταση των αριθμών και αποτελείτο από δύο σύμβολα, τη σφήνα και τη γωνία. Η σφήνα χρησίμευε για να μετρήσουν μονάδες, ενώ η γωνία χρησίμευε για να μετρήσουν δεκάδες. Βάση του βαβυλωνιακού συστήματος αποτέλεσε ο αριθμός 60, ενώ ήταν το πρώτο σύστημα αρίθμησης που έδωσε αξία στη θέση των ψηφίων - γι' αυτό και θεωρείται το πρώτο θεσιακό σύστημα αρίθμησης. Επίσης, οι Βαβυλώνιοι άφηναν κενά μεταξύ δύο αριθμών, ώστε να τους ξεχωρίσουν και να δείξουν την αξία του κάθε αριθμού. Παρά την οικονομία του στα σύμβολα, το βαβυλωνιακό σύστημα αρίθμησης είχε μερικές αδυναμίες:
Δείτε επίσης
κατηγορία:Βαβυλωνιακά μαθηματικά
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1957-58
Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών), της περιόδου 1957-58 ήταν η πρώτη διοργάνωση του συγκεκριμένου διασυλλογικού θεσμού. Διεξήχθη με τη συμμετοχή 24 ομάδων, από τις οποίες στον 2ο γύρο προκρίθηκαν οι οκτώ, χωρίς να δώσουν αγώνα. Οι αγώνες έγιναν κατά το χρονικό διάστημα από 1 Μαρτίου 1958 έως και 15 Ιουλίου 1958.
Το ζευγάρι του Τελικού αποτέλεσαν η τότε σοβιετική ΑΣΚ Ρίγα από τη σημερινή Λετονία και η βουλγαρική Ακαντέμικ Σόφιας.
Στην πορεία τους προς τον Τελικό, οι δυο ομάδες είχαν αποκλείσει αντίστοιχα, η πρώτη το Πανεπιστήμιο Βερολίνου (έχασε με 86-85 στη Γερμανία και νίκησε 91-56 στον επαναληπτικό), τη Λέγκια Βαρσοβίας (90-69 στη Λετονία και έχασε με 63-61 στη ρεβάνς) και τη Ρεάλ Μαδρίτης χωρίς αγώνα και η δεύτερη τις Αλέπ (84-58, 73-43), Ολύμπια Λιουμπλιάνας (81-80, 80-64), Σ.Σ.Α. Βουκουρεστίου (70-64 εντός έδρας και ήττα με 78-77 στη Ρουμανία) και Χόνβεντ, με 89-87 στη Βουδαπέστη και 76-64.
Ο διπλός τελικός
Οι συνθέσεις του 2ου Τελικού ήσαν:
Ρενέ Ομπερζανουά
Ο Ρενέ Μιρά Ομπερζανουά (αγγλικά: René Murat Auberjonois, 1 Ιουνίου 1940 – 8 Δεκεμβρίου 2019) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Είναι ευρύτερα γνωστός για το ρόλο του ως Όντο στο Star Trek: Deep Space Nine (1993–1999). Αρχικά έγινε γνωστός ως ηθοποιός θεάτρου, καθώς απέσπασε ένα Βραβείο Τόνι για ως ο Καλύτερος Ηθοποιός σε Μιούζικαλ το 1970 για την ενσάρκωση του χαρακτήρα Sebastian Baye στο μιούζικαλ Coco, δίπλα στην Όντρεϊ Χέπμπορν. Απέσπασε άλλες τρεις υποψηφιότητες Βραβείων Τόνι για ρόλους στα Ο Καλός Γιατρός του Νιλ Σάιμον (1973), Μεγάλος Ποταμός του Ρότζερ Μίλερ (1985) και Πόλη των Αγγέλων του Σάι Κόλμαν (1989).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ
Η Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ (Royal Antwerp FC) είναι ένας βελγικός ποδοσφαιρικός σύλλογος από την Αμβέρσα. Θεωρείται ο παλαιότερος σύλλογος του Βελγίου. Έχει ιδρυθεί το 1880 από Άγγλους φοιτητές που διέμεναν στην Αμβέρσα σαν Antwerp Athletic Club, 15 χρόνια πιρν τη δημιουργία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βελγίου. Στην αρχή δεν παιζόταν οργανωμένο ποδόσφαιρο από τα μέλη του, μέχρι το 1887 που δημιουργήθηκε όταν το τμήμα ποδοσφαίρου ιδρύθηκε με δικό του συμβούλιο, με το όνομα Antwerp Football Club. Καθώς ήταν ο παλαιότερος σύλλογος που εξακολοθούσε να υπάρχει, έγινε η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα που εγγράφθηκε στην ομοσπονδία το 1895 και έλαβε κατά συνέπεια τον αριθμό 1 όταν εισήχθησαν οι αριθμοί εγγραφής το 1926.
Εθνικοί
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου
Πρωτάθλημα Β' κατηγορίας Βελγίου
Κύπελλο Βελγίου
Διεθνώς
'''Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης
Λοκομοτίβ Κουμπάν
Η ομάδα μετέχει στη Γεντίναϊα Λίγκα (Единая Лига ВТБ). Σε ευρωπαϊκό επίπεδο αγωνίζεται στο Eurocup. Στις εγχώριες διοργανώσεις έχει κατακτήσει δυο Κύπελλα Ρωσίας. Στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μετράει ένα Γιούροκαπ το 2013 και μια συμμετοχή στον τελικό το 2018. Καλύτερη χρονιά της στην Ευρώπη ήταν η συμμετοχή της στο final four της Ευρωλίγκα το 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1946 Κατηγορία:Σοβιετικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Βροντερό Φλώρινας
Σε σπηλιές κοντά στο χωριό Βροντερό βρισκόταν το στρατηγείο και το νοσοκομείο του δημοκρατικού στρατού κατά την περίοδο του εμφυλίου", μια εκ των οποίων είναι γνωστή με το όνομα "σπηλιά Κόκκαλη ". Στο κατάστημα του Δημοτικού Διαμερίσματος Βροντερού, φιλοξενείται αξιόλογη συλλογή απολιθωμάτων από τη γύρω περιοχή.
Δημογραφικά στοιχεία
Στις αρχές του 1900 ζούσαν στο χωριό 276 σλαβόφωνοι χριστιανοί. Βλάχοι εγκαταστάθηκαν στο χωριό το 1949. Ήταν μια ομάδα νομάδων Βλάχων που μετακινούνταν εποχιακώς (γνωστοί ως Αρβανιτόβλαχοι) με καταγωγή από τη Θεσσαλία, και η ελληνική κυβέρνηση βοήθησε στην εγκατάστασή τους σε ερημωμένα χωριά της περιοχής των Πρεσπών όπως το Βροντερό. Οι Βλάχοι είναι οι μόνοι κάτοικοι του χωριού.
Το Βροντερό είχε 172 κατοίκους το 1981. Βάσει επιτόπιας έρευνας που πραγματοποιήθηκε από την Ρίκι Φαν Μπούσχοτεν στα τέλη του 1993, το Βροντερό κατοικήθηκε από Βλάχους. Η βλάχικη γλώσσα χρησιμοποιήθηκε από ανθρώπους όλων των ηλικιών, τόσο σε δημόσιους όσο και σε ιδιωτικούς χώρους, και ως η κύρια γλώσσα για τις διαπροσωπικές σχέσεις. Μερικοί ηλικιωμένοι χωρικοί είχαν ελάχιστη γνώση της ελληνικής.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Πρεσπών
Πενσυλβάνια
Η Κοινοπολιτεία της Πενσυλβάνια (Αγγλικά: Commonwealth of Pennsylvania, αναφέρεται και ως PA από τους ντόπιους και τους κατοίκους των βορειοανατολικών ΗΠΑ) είναι πολιτεία των ΗΠΑ που βρίσκεται στις βορειοανατολικές ΗΠΑ. Έχει έκταση 119.283 τ.χλμ. και πληθυσμό 13.062.764 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Πρωτεύουσα της πολιτείας, είναι το Χάρρισμπεργκ, και μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη, είναι η Φιλαδέλφεια. Άλλες σημαντικές πόλεις, είναι το Πίτσμπεργκ, η Άλενταουν, το Ήρι κ.α.
Συνορεύει με τις πολιτείες Ντέλαγουερ και Μέριλαντ στα νότια, με τη Δυτική Βιρτζίνια στα νοτιοδυτικά, με το Οχάιο στα δυτικά, με την Νέα Υόρκη και τα υδάτινα σύνορα με τον Καναδά στα βόρεια, και με το Νιου Τζέρσεϊ στα ανατολικά.
Η Πενσυλβάνια έχει γίνει γνωστή ως η πολιτεία ακρογωνιαίος λίθος από το 1802, εν μέρει λόγω της κεντρικής της γεωγραφικής θέσης ανάμεσα στις αρχικές δεκατρείς πολιτείες που ίδρυσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες, και επιπλέον λόγω των αρκετών σημαντικών αμερικανικών εγγράφων που υπογράφτηκαν σε αυτήν (όπως η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας). Τέλος το προσωνύμιο οφείλεται και στην οικονομική δραστηριότητα της πολιτείας, καθώς συνδύαζε τη βιομηχανική δραστηριότητα του βορρά με την αγροτική του νότου.
Άλλο ένα προσωνύμιο της Πενσυλβάνιας ήταν «Πολιτεία των Κουακέρων». Στα αποικιακά χρόνια ήταν επίσημα γνωστή ως Επαρχία των Κουακέρων, εξαιτίας συντάγματος του Πρώτου πλαισίου Διακυβέρνησης για την Πενσυλβάνια του Γουίλιαμ Πεν που εξασφάλιζε την ανεξιθρησκία. Γνώριζε την εχθρότητα που αντιμετώπιζαν οι Κουακέροι όταν έρχονταν σε αντίθεση με τις θρησκευτικές τελετές, τους όρκους, τη βία, τον πόλεμο και τη στρατιωτική θητεία, καθώς και με ό,τι θεωρούσαν ως ψευτορητορίες.
Γεωγραφία
Η Πενσυλβάνια, έχει απόσταση 274 χιλιόμετρα, από τον βορρά προς τον νότο, και 455 χιλιόμετρα, από την ανατολή προς τη δύση. Από την συνολική επιφάνεια 119.283 τ.χλμ. της πολιτείας, τα 115.883 τ.χλμ. είναι γη, τα 1.459 τ.χλμ. είναι νερό και 1.938 τ.χλμ. η έκταση της λίμνης Ήρι. Είναι η 33η σε έκταση Πολιτεία των ΗΠΑ.
Η Πενσυλβάνια, έχει 82 χιλιόμετρα ακτογραμμή κατά μήκος της λίμνης Ήρι και 92 χιλιόμετρα κατά μήκος των εκβολών του ποταμού Ντέλαγουερ.
Τοποθεσία των κύριων πόλεων
Στα νοτιοανατολικά της Πενσυλβάνια, βρίσκονται η Φιλαδέλφεια, το Ρίντινγκ και το Λάνκαστερ, στα κεντροανατολικά, οι τρεις ενωμένες πόλεις (Άλενταουν, Βηθλεέμ και Ίστον), και στα βορειοανατολικά βρίσκεται η περιοχή του Σκράντον/Γουίλκς Μπαρ.
Στα δυτικά/νοτιοδυτικά, βρίσκεται το Πίτσμπεργκ, ενώ στα βορειοδυτικά (στις όχθες της λίμνης Ήρι), βρίσκεται η πόλη Ήρι.
Στα κεντρονότια, βρίσκεται το Χάρισμπεργκ, στα κεντροδυτικά, η Αλτούνα, και στα νότια της Πενσυλβάνια βρίσκεται, η Υόρκη.
Εκλογικές τάσεις
Η Πενσυλβάνια, είναι μια από τις λεγόμενες αμφιταλαντευόμενες πολιτείες (swing states) των ΗΠΑ, όσον αφορά τα πολιτικά θέματα, και ψηφίζει αμφότερους Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικανούς πολιτικούς, όμως γενικότερα τείνει να κλείνει ελαφρώς προς τους Δημοκρατικούς. Ιδιαίτερα οι μεγάλες αστικές περιοχές της πολιτείας, όπως Φιλαδέλφεια, Πίτσμπεργκ, Άλενταουν και Σκράντον, οι κάτοικοι ψηφίζουν ως επί το πλείστον Δημοκρατικούς. Στις αγροτικές, ημιαστικές και προάστιες περιοχές της Πενσυλβάνιας, οι κάτοικοι ψηφίζουν περισσότερο Ρεπουμπλικανούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες των ΗΠΑ
Αδίστακτοι
Το Αδίστακτοι είναι ελληνική κοινωνική δραματική ταινία κινηματογράφου σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη και παραγωγή Σάββας Φιλμς.
Πλοκή
Ο Στάθης Κούγιας μεγάλωσε ορφανός, γιατί η μητέρα του αγνοείται από τον πόλεμο. Μπήκε στην φυλακή και φιλοσόφησε τον κόσμο. Αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την ανάγκη του κοσμάκη. Έχει όμως έναν καημό, να ξαναβρεί τη μητέρα του. Κάποια μέρα τον ειδοποιούν, ότι μια γειτόνισσα απάντησε στις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού και είπε ότι η μητέρα του Στάθη μένει στην γειτονιά της. Ο Στάθης αλλάζει ζωή και γίνεται τίμιος. Παίρνει σπίτι την μητέρα του, της ξεπληρώνει όλα τα χρέη της και την έχει να ζει ωραία. Κάποια στιγμή όμως θα μάθει το μυστικό, ότι πρόκειται για απάτη. Έπεσε θύμα αδίστακτου ψεύτη, που με τον τρόπο αυτό εκμεταλλεύτηκε οικονομικά την αδυναμία του Στάθη. Ο Στάθης πάει και τον ξεμπροστιάζει, ενώ στην συμπλοκή που θα ακολουθήσει θα φονευτεί από το στιλέτο του αντίζηλού του.
Διανομή
Στην ταινία τραγουδούν ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα.
Βραβεύσεις και συμμετοχές
Το 2007, η ταινία προβλήθηκε στο 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο του αφιερώματος ''Σε σκοτεινούς δρόμους: Το φιλμ νουάρ στον ελληνικό κινηματογράφο. ''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ντίνου Κατσουρίδη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιάννη Μαρκόπουλου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κρύα Ιτεών Πάτρας
thumb|right|260px|Μερική άποψη της συνοικίας Κρύα Ιτεών Πάτρας από το νέο ανισόπεδο κόμβο στο δέλτα του Γλαύκου ποταμού. Η Κρύα Ιτεών είναι συνοικία στο νότιο δημοτικό διαμέρισμα της Πάτρας, δίπλα στον Γλαύκο ποταμό.
Γενικά στοιχεία
Στην συνοικία ανήκουν και οι περιοχές «Βασιλόπουλου», «Αναστασόπουλου», «Μέμου», «Σταυρόπουλου» καθώς και η συνοικία «Ασημακόπουλου», των οποίων οι ονομασίες προέρχονται από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες της κάθε περιοχής.
Στη συνοικία βρίσκεται ο νεόδμητος ενοριακός ναός των Αγίων Αντωνίου και Χαραλάμπους, το 19ο Γυμνάσιο Πατρών, καθώς επίσης και το Κλειστό Γήπεδο Γλαύκου. Το βόρειο τμήμα της περιοχής εφάπτεται με την παλαιά βιομηχανία της Πειραϊκής-Πατραϊκής.
Συγκοινωνίες
Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας τόσο μέσω της κοντινής στάσης «Ιτιές - Άγ.Γεώργιος / Ities - Ag.Georgios» στις Ιτιές όσο και της στάσης «Άνθεια / Antheia» η οποία βρίσκεται επί των οδών Ανθείας και Σουνίου, αρκετά κοντά στη θέση Παπαθωμά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Μανουήλ Γεδεών
Ο Μανουήλ Γεδεών (Κωνσταντινούπολη, 1851 – Αθήνα, 1943) ήταν Έλληνας λόγιος, συγγραφέας και ιστοριοδίφης, καθώς και μέγας χαρτοφύλακας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, από τους μεγαλύτερους μελετητές του Νεότερου Ελληνισμού. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την περίοδο του Μεσαίωνα, και μάλιστα προτιμούσε να λέγεται Μεσαιωνολόγος. Η συγγραφική του δραστηριότητα εκτείνεται σε περισσότερα από 70 χρόνια. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ιστοριοδίφες και έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως ο «τελευταίος γνήσιος Φαναριώτης».
Η ζωή του
Γεννήθηκε στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης (1851). Ο πατέρας του, Ιωάννης Μ. Γεδεών, αρχιτέκτονας, μετανάστευσε από τη Λέρο και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1828, όπου και δραστηριοποιήθηκε στην ανοικοδόμηση του Πατριαρχικού Ναού και πολλών δημοσίων κτηρίων.
Ο Μανουήλ Γεδεών το 1869 αποφοίτησε από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή και άρχισε να ασχολείται με την δημοσιογραφία. Συνεργάστηκε αρχικά με την εφημερίδα Κωνσταντινούπολις, που κυκλοφορούσε στα Ελληνικά, αλλά και με την τουρκόφωνη εφημερίδα Μικρά Ασία. Αργότερα εξέδωσε ο ίδιος δύο ελληνόφωνες εβδομαδιαίες εφημερίδες, τις Πρωία (1876) και Ανατολή (1877), όμως αυτή η εκδοτική του δραστηριότητα δεν κράτησε πολύ. Από το 1881 έως το 1923 υπήρξε μέλος της συντακτικής ομάδας της Εκκλησιαστικής Αλήθειας, του επίσημου οργάνου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ενώ παράλληλα συνέχιζε την αρχειοδιφική και ιστορική έρευνα, που είχε από παλιότερα ξεκινήσει. Στις περιόδους από το 1882 έως το 1885, και από το 1888 έως το 1890 ήταν αρχισυντάκτης της Εκκλησιαστικής Αλήθειας, ενώ από το 1902 έως το 1923 επίτιμος διευθυντής της. Στο περιοδικό αυτό δημοσίευσε πλήθος ιστορικών μελετών, χειρόγραφους κώδικες ανέκδοτους έως τότε, καθώς και πατριαρχικά σιγίλλια και εκκλησιαστικά έγγραφα.
Το 1897 διορίστηκε Μέγας Χαρτοφύλαξ του Οικουμενικού Πατριαρχείου, οπότε από εκεί και πέρα είχε την ευκαιρία να αναδιφήσει το Πατριαρχικό αρχείο και να δημοσιεύσει πολύτιμο αρχειακό, ιστορικό και φιλολογικό υλικό από εκεί. Το 1901 δέχθηκε και το οφίκιο του Χρονογράφου του Οικουμενικού Πατριαρχείου και το 1920 του Υπομνηματογράφου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.