cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παυλικιανισμός
Η διάδοση
Η δράση των πρώτων Παυλικιανών εξόργισε τον Αρμένιο πατριάρχη Ναρσή Γ', ο οποίος ξεκίνησε διώξεις εναντίον τους. Έτσι, ο Κωνσταντίνος και οι οπαδοί του, αφού πρώτα συμμάχησαν με τους Άραβες ενάντια στους μονοφυσίτες του Ναρσή (Αναστασίου Ιωάννης, Οι Παυλικιανοί, σ. 44), μπήκαν στο βυζαντινό έδαφος και συγκεκριμένα στην πόλη Κίσοβα, κοντά στην Κολώνεια. Στη νέα του έδρα, ο Κωνσταντίνος υιοθέτησε το όνομα ενός από τους μαθητές του Αποστόλου Παύλου, του Σιλουανού. Επίσης ονόμασε την κοινότητά του "Μακεδονία". Τελικά, προσείλκυσε την προσοχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ' Πωγωνάτου (668-685), ο οποίος απέστειλε τον αξιωματούχο του Συμεών στην Κίβοσα με τη ρητή εντολή να εκτελέσει τον Κωνσταντίνο-Σιλουανό. Πράγματι, ο Συμεών τον συνέλαβε και εξανάγκασε τους οπαδούς του να τον λιθοβολήσουν μέχρι θανάτου. Οι Παυλικιανοί παραδόθηκαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία για κατήχηση. Ωστόσο, προσποιήθηκαν ότι προσηλυτίσθηκαν και διατήρησαν την κοινότητά τους στην Κίβοσα. Εκεί επέστρεψε ο Συμεών έπειτα από παραμονή τριών ετών στην Κωνσταντινούπολη. Τελικά τον είχε κερδίσει η παυλικιανή διδασκαλία την οποία είχε γνωρίσει κατά τη διάρκεια της ανάκρισης του Κωνσταντίνου-Σιλουανού. Κατά μία ειρωνεία της τύχης, από διώκτης έγινε ο νέος διδάσκαλος των Παυλικιανών. Η δράση του Συμεών-Τίτου διακόπηκε απότομα, όταν ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β' (685-695 και 705-711) στράφηκε εναντίον του. Ο Διδάσκαλος και οι άλλοι Παυλικιανοί που δεν απαρνήθηκαν την πίστη τους παραδόθηκαν στην πυρά. Ο Παυλικιανισμός κινδύνευε με αφανισμό μόλις λίγα χρόνια μετά την ίδρυσή του.
Τον Παυλικιανισμό διέσωσε ο νέος διδάσκαλος Παύλος ο Αρμένιος. Μαζί με άλλους ομοϊδεάτες του, διέφυγε στην Επίσπαρη, κοντά στην Αμάσεια του Πόντου, όπου προχώρησε σε ανασύνταξη των δυνάμεων της αίρεσης. Ήταν τόσο σημαντικός ο ρόλος του, ώστε πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι το όνομα της αίρεσης προήλθε από εκείνον και όχι από τον Απόστολο Παύλο.
Στο μεταξύ, το 726 ο αυτοκράτορας Λέων Γ' εγκαινίασε την Εικονομαχία εκδίδοντας διάταγμα εναντίον των εικόνων. Από την πλευρά τους, οι Παυλικιανοί επίσης δεν επιδοκίμαζαν τη λατρεία των εικόνων. Σύμφωνα με τον χρονογράφο Θεοφάνη, η πρώτη προσπάθεια εισαγωγής της εικονομαχίας στο Βυζάντιο έγινε από τον αυτοκράτορα Αναστάσιο Α΄ και η πράξη αυτή συνδεόταν όχι με τον χριστιανισμό, αλλά με τον μανιχαϊσμό: "Μανιχαίον δε τινα ζωγράφον ... Αναστάσιος ήγαγεν ... ος αλλότρια των εκκλησιαστικών αγίων εικόνων ετόλμησε γράψαι φασματώδη εν τω παλατίω Ελενιανών και εν τω αγίω Στεφάνω Αυρηλιανών γνώμη του βασιλέως χαίροντος τοις Μανιχαίοις όθεν και στάσις του λαού γέγονε μεγάλη" (Θεοφάνους, Χρονογραφία 149). Σύμφωνα με αρκετές πηγές, ρίζα του παυλικιανισμού ήταν ο μανιχαϊσμός. Θεοφάνης (Χρονογραφία 488), Φώτιος (PG 102,15), Πέτρος Σικελιώτης (PG 104, 1239), Άννα Κομνηνή (Αλεξιάς, 15,8.1), κάνουν λόγο για το μανιχαϊκό υπόβαθρο των παυλικιανών. Γεγονός, πάντως, είναι ότι τόσο ο αυτοκράτορας Λέων Γ', όσο και ο γιος και διάδοχός του Κωνσταντίνος Ε', έδειξαν ανοχή προς την "αίρεση". Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της κλήσης του γιου και διαδόχου του Παύλου του Αρμένιου, του Γενέσιου-Τιμόθεου, στην Κωνσταντινούπολη από τον Λέοντα Γ' για έλεγχο των πεποιθήσεών του. Την ανάκριση ανέλαβε ο πατριάρχης ο οποίος απεφάνθη ότι ο Γενέσιος ήταν αθώος και ελεύθερος να επιστρέψει στην Επίσπαρη. Προφανώς, κατόπιν συστάσεων του αυτοκράτορα, απέφυγε να υποβάλει ερωτήσεις στον Παυλικιανό διδάσκαλο που θα αποκάλυπταν τις αιρετικές του απόψεις. Ο Λέων δεν επιθυμούσε να δημιουργηθεί εστία έντασης στη Μικρά Ασία η οποία απειλείτο σοβαρά από τους Άραβες εκείνη την εποχή. Ύστερα από την επιστροφή του ο Γενέσιος-Τιμόθεος δεν παρέμεινε στην Επίσπαρη. Μετέβη με τους οπαδούς του στην πρώτη παυλικιανή κοινότητα, στη Μανάναλη, την οποία βάπτισε "Αχαΐα".
Τον θάνατο του Γενέσιου-Τιμόθεου ακολούθησε ο διχασμός της κοινότητας λόγω της σύγκρουσης των δύο γιων του, του Ζαχαρία και του Ιωσήφ-Επαφρόδιτου. Ο τελευταίος επέστρεψε στην Επίσπαρη, όπου του επιφυλάχθηκε θερμή υποδοχή από τους εκεί Παυλικιανούς. Ωστόσο, σε σύντομο χρονικό διάστημα ένας τοπικός Βυζαντινός αξιωματούχος επιχείρησε να τον συλλάβει. Ο Παυλικιανός διδάσκαλος κατάφερε να διαφύγει με δυσκολία. Στη συνέχεια κατευθύνθηκε στην Αντιόχεια (της Πισιδίας), όπου ίδρυσε την κοινότητα των "Φιλιππισίων". Ταυτόχρονα, ο Κωνσταντίνος Ε' κατέλαβε τη Θεοδοσιούπολη και την Μελιτήνη. Ακολουθώντας την παράδοση προγενέστερων αυτοκρατόρων και εκτιμώντας τις μαχητικές ικανότητες των Παυλικιανών, ο αυτοκράτορας υποχρέωσε ορισμένους πληθυσμούς να μετοικήσουν από εκείνες τις πόλεις στη Θράκη, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις από Βορρά επιδρομές των Βουλγάρων. Έτσι αποτέλεσαν τη μαγιά του κινήματος των Βογομίλων.
Διάδοχος του Ιωσήφ-Επαφρόδιτου ήταν ο Βοάνης. Λόγω του ανήθικου βίου του έλαβε την προσωνυμία "ρυπαρός" και οδήγησε την παυλικιανή κοινότητα σε παρακμή. Τότε (περίπου το έτος 800) εμφανίστηκε στο προσκήνιο ο Σέργιος, ο οποίος διεκδίκησε την ηγεσία. Ο Σέργιος-Τυχικός εξελίχθηκε στον σημαντικότερο διδάσκαλο των Παυλικιανών. Υπό την επίδρασή του, η διδασκαλία της αίρεσης έλαβε την οριστική της μορφή. Επίσης, ανέπτυξε έντονη προσηλυτιστική δράση. Ίδρυσε την κοινότητα των "Κολασσαέων" στην Αργαούν (κοντά στη Μελητήνη), των "Λαοδικέων" στο Κυνοχώριο (κοντά στη Νεοκαισάρεια του Πόντου και των "Εφεσίων", στη Μοψουεστία της Κιλικίας. Η διάδοση του Παυλικιανισμού από τη μία άκρη της Μικράς Ασίας ως την άλλη θα προκαλούσε σύντομα την οργισμένη αντίδραση των Βυζαντινών αυτοκρατόρων καθώς τα 34 χρόνια του Σέργιου στην αρχηγεία των παυλικιανών (ανάμεσα στο διάστημα 800-835) συνοδεύτηκαν από λεηλασίες και επιθέσεις στα εδάφη του Βυζαντίου (Αναστασίου Ιωάννης, Οι Παυλικιανοί, σ. 67-68).
Οι διωγμοί και οι μάχες
Ο τελευταίος αυτοκράτορας που υπήρξε φιλικός προς τους Παυλικιανούς ήταν ο Νικηφόρος Α' (802-811), ο οποίος ακολούθησε γενικότερα μετριοπαθή θρησκευτική πολιτική. Άλλωστε, οι Παυλικιανοί τον είχαν υποστηρίξει κατά την καταστολή της εξέγερσης ενός στρατηγού του, του Βαρδάνη του Τούρκου. Ο Νικηφόρος έχασε τελικά τη ζωή του στη σύγκρουση με τον Βούλγαρο χάνο Κρούμο.
Ο διάδοχος του Νικηφόρου, ο Μιχαήλ Α' Ραγκαβές (811-813) υπέπεσε σε πολλά σφάλματα στον πόλεμο με τους Βουλγάρους. Ένα από τα σημαντικότερα ήταν ο διωγμός που εξαπέλυσε κατά των Παυλικιανών με εισήγηση του Πατριάρχη Νικηφόρου.Πολλοί Παυλικιανοί βρήκαν το θάνατο στην περιοχή της Νεοκαισάρειας. Αυτή τη φορά, όμως, υπήρξε δυναμική αντίδραση προς την κεντρική εξουσία. Σχηματίσθηκε μία πολιτοφυλακή από μαθητές του Σέργιου, τους επονομαζόμενους "Άστατους", οι οποίοι εκτέλεσαν τον Βυζαντινό αξιωματούχο Παρακονδάκη. Ταυτόχρονα, οι κάτοικοι του Κυνοχωρίου δολοφόνησαν τον επίσκοπο της Νεοκαισάρειας Θωμά. Τελικά η παράλογη και απάνθρωπη απόφαση ανακλήθηκε μετά από παρέμβαση συνετότερων συμβούλων, μεταξύ των οποίων και ο Θεόδωρος ο Στουδίτης, αλλά η αρχή του κακού είχε γίνει.
Προκειμένου να αποφύγουν τους διωγμούς, οι Παυλικιανοί της Νεοκαισάρειας πήραν την καθοριστική απόφαση να αναζητήσουν καταφύγιο στον Άραβα εμίρη της Μελιτήνης, Ομάρ. Ο τελευταίος τους παραχώρησε την Αργαούν για εγκατάσταση. Έτσι, οι Παυλικιανοί διαχωρίστηκαν σε δύο κοινότητες, εντός και εκτός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι πρώτοι υπέστησαν διωγμούς από τους αυτοκράτορες, αλλά οι άλλοι συνέδραμαν τους Άραβες στις συγκρούσεις τους με τους Βυζαντινούς με καταστρεπτικές επιδρομές εναντίον της αυτοκρατορίας.
thumb|250px|Το 843, η κυβερνητική επιτροπή των τεσσάρων επιτρόπων του ανηλίκου Μιχαήλ Γ΄ (Θεοδώρα, Μανουήλ, Θεόκτιστος, Βάρδας), αποφάσισε εκτεταμένες πολεμικές επιχειρήσεις κατά των Παυλικιανών, τα θύματα των οποίων οι πηγές, σύμφωνα με τους ερευνητές, ανεβάζουν στον υπερβολικό αριθμό 100.000. Μικρογραφία από το Χρονικό του Ιωάννη Σκυλίτζη. Τον πιο συστηματικό διωγμό εναντίον των Παυλικιανών εξαπέλυσε η αυτοκράτειρα Θεοδώρα (842-856). Επρόκειτο για μία υπέρμαχο της Ορθοδοξίας, η οποία είχε προηγουμένως καταλύσει την Εικονομαχία με την αναστήλωση των εικόνων (Μάρτιος 843). Ορισμένοι ιστορικοί επέκριναν τη Θεοδώρα για την απόφασή της να καταδιώξει τους Παυλικιανούς. Υποστήριξαν ότι έτσι πυροδότησε μία μακροχρόνια σύγκρουση που αποδυνάμωσε τα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας. Ο αντίλογος είναι ότι οι Παυλικιανοί είχαν ήδη συμμαχήσει με τους Άραβες εναντίον του συζύγου της Θεοδώρας, του αυτοκράτορα Θεόφιλου (829-842).
Οι τρεις απεσταλμένοι της αυτοκράτειρας στη Μικρά Ασία, ο Λέων Αργυρός, ο Ανδρόνικος Δούκας και ο Σουδάλης, επέδειξαν πρωτοφανή σκληρότητα εναντίον των "αιρετικών". Περίπου εκατό χιλιάδες Παυλικιανοί θανατώθηκαν μετά από βασανιστήρια. Αυτός ο αριθμός των θυμάτων αναφέρεται και από τον εθνικό μας ιστορικό Παπαρρηγόπουλο στο 10ο τόμο της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους (σελ. 430, εκδ. “ΚΑΚΤΟΣ”). Πάντως, η Αικατερίνη Χριστοφιλοπούλου σημειώνει ότι, «Ασφαλώς είναι φανταστικός ο αριθμός των θανατωθέντων, ως ανερχόμενος εις 100.000» (Βυζαντινή ιστορία, Β1΄, σ. 214) και ομοίως, ο Ιωάννης Αναστασίου γράφει ότι «''Οι Βυζαντινοί συγγραφείς ομιλούν περί 100.000 ούτω φονευθέντων. Ο αριθμός όμως ούτος κρίνεται υπερβολικός και απίστευτος» (Οι Παυλικιανοί'', σ. 75).
Σύμφωνα με τις βυζαντινές πηγές άλλοι Παυλικιανοί αποκεφαλίσθηκαν, άλλοι σταυρώθηκαν και άλλοι πνίγηκαν στη θάλασσα. Στα θύματα συμπεριλαμβανόταν ο πατέρας ενός αξιωματικού (πρωτομανδάτορα) του στρατού του θέματος των Ανατολικών, του Καρβέα. Αγανακτισμένος ο τελευταίος τέθηκε επικεφαλής 5.000 ομοθρήσκων του που κατέφυγαν στον εμίρη της Μελιτηνής. Ο πρώην αξιωματικός θα εξελισσόταν σε θανάσιμο εχθρό του Βυζαντίου. Για το γεγονός αυτό, ο Ιωάννης Αναστασίου στην μελέτη του για τους Παυλικιανούς αναφέρει ότι πρώτα είχε αυτονομηθεί ο Καρβέας και είχε συμμαχήσει με τους Άραβες και αργότερα έγιναν οι επιθέσεις που οδήγησαν στον θάνατο του πατέρα του. Δηλαδή, "η φυγή του Καρβέα χρονολογείται προ του γεγονότος τούτου" (Οι Παυλικιανοί, σ. 75-76).Αλλά τόσο από τις πρωτογενείς πηγές, όσο και από τον Παπαρρηγόπουλο, τίποτα τέτοιο δεν συνάγεται, και πολύ λιγότερο τα περί ανταρσίας των Παυλικιανών κατά του εικονομάχου Θεόφιλου, όπως αναφέρεται λίγο πιο πάνω. Οι πλησιέστεροι προς τα γεγονότα Ιωσήφ ο Γενέσιος (Βασιλείες Θεόφιλου και Μιχαήλ) και Συνεχιστές Θεοφάνους (σ. 165) τίποτα δεν αναφέρουν βέβαια για ανταρσία των Παυλικιανών κατά του Θεόφιλου. Θα ήταν άλλωστε περίεργο να στραφούν οι φυσικοί -και μονίμως πιστοί- σύμμαχοι των εικονομάχων αυτοκρατόρων εναντίον του εικονομάχου Θεόφιλου. Κάποιοι πάντως θεωρούν ότι ακόμα κι αν συνέβαινε αυτό, είχαν κάθε λόγο να αποστατήσουν οι Παυλικιανοί μετά τους διωγμούς του Μιχαήλ Α΄, ενώ ως αιτία του διωγμού και της μετατροπής των πιστών και πολεμικών υπηκόων σε εχθρούς αναφέρουν την "θρησκοληψία" της Θεοδώρας και τις εισηγήσεις των φανατικών (Συνεχιστές Θεοφάνους σ.165: «επειράτο [η Θεοδώρα] μετάγειν προς ευσέβειαν ή εξαιρείν και απ’ ανθρώπων ποείν». Ομοίως οι Κεδρηνός και Ζωναράς). Ως προς τον χρόνο φυγής του Καρβέα οι Συνεχιστές του Θεοφάνους (σελ. 166) είναι σαφέστατοι : «ως ουν τον εαυτόν ούτος ακήκοε πατέρα αναρτήσθαι τω ξύλω [ότι σταυρώθηκε]...φυγάς μετά και ετέρων πέντε χιλιάδων...γίνεται». Σύμφωνα βέβαια με τον ''Ι. Αναστασίου, αποτελεί "σφάλμα της 'Συνεχείας'" ότι ο Καρβέας έφυγε μετά τον διωγμό επί Θεοδώρας και επικαλείται για το αντίθετο τις "περί τούτου μαρτυρίας του Σικελιώτου και του Φωτίου [...] και την αναμφισβήτητον πηγήν του μαρτυρίου των 42 Μαρτύρων των εξ Αμορίου" (Οι Παυλικιανοί'', σ. 70).
Επίσης, είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι προηγήθηκε ο διωγμός επί Μιχαήλ Α΄, διότι ο Πέτρος Σικελιώτης με σαφήνεια αναφέρει ότι οι Παυλικιανοί έσφαζαν, λεηλατούσαν, βίαζαν και έκαναν δουλεμπόριο εις βάρος των κατοίκων του Βυζαντίου, δέκα ολοκληρα χρόνια πριν τον Μιχαήλ, ήδη από τα χρόνια της Ειρήνης της Αθηναίας η οποία δεν δίωξε τους Παυλικιανούς:
Στο μεταξύ ο Σέργιος δολοφονήθηκε από έναν Ορθόδοξο (περίπου το 835). Τότε πραγματοποιήθηκε μία μεταβολή στη διακυβέρνηση των Παυλικιανών. Την πνευματική καθοδήγηση δεν θα ασκούσε πλέον ένα άτομο, αλλά μία συνέλευση πρώην συνεργατών του Σεργίου, των "συνεκδήμων". Ταυτόχρονα, καθώς οι Παυλικιανοί βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την αυτοκρατορία, τα ηνία της εξουσίας πέρασαν στα χέρια του στρατιωτικού ηγέτη της κοινότητας, "του αρχηγού του οπλιτικού". Τη θέση αυτή ανέλαβε ο Καρβέας, όταν κατέφθασε στην Αργαούν.
Ο Καρβέας συνένωσε τις δυνάμεις του με εκείνες του εμίρη της Μελιτήνης, Αμρ, και του εμίρη της Ταρσού, Αλή, εναντίον των Βυζαντινών. Ταυτόχρονα, όμως, ένιωθε την ανάγκη να απαγκιστρωθεί από την άμεση εξάρτησή του από τους αλλόθρησκους Άραβες. Επίσης, ο Καρβέας επιθυμούσε οι Παυλικιανοί να βρίσκονται εγγύτερα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ώστε να πραγματοποιούν ταχύτερα επιδρομές εναντίον της. Για όλους τους παραπάνω λόγους, οι Παυλικιανοί μετεγκαταστάθηκαν σε νέες πόλεις στη στρατηγική περιοχή των βυζαντινοαραβοαρμενικών συνόρων. Μεταξύ άλλων, ίδρυσαν εκεί την πρωτεύουσά τους, Τεφρική.
Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ' (856-867), γιος της Θεοδώρας, στράφηκε αποφασιστικά εναντίον των εξ ανατολών εχθρών του. Ο στρατηγός του Πετρωνάς εισέβαλε το 856 στο εμιράτο της Μελιτήνης και στην επικράτεια των Παυλικιανών. Τα περίχωρα της Τεφρικής καταστράφηκαν και συνελήφθη ένα πλήθος αιχμαλώτων. Ωστόσο, λίγο αργότερα, μία απόπειρα εκπόρθησης των Σαμοσάτων από τον ίδιο τον αυτοκράτορα αποκρούσθηκε από τον εμίρη Ομάρ με τη συνδρομή του Καρβέα. Τελικά, ο Πετρωνάς κατήγαγε καθοριστική νίκη εναντίον των Αράβων στις όχθες του ποταμού Λαλακάοντα τον Σεπτέμβριο του 863. Η συγκεκριμένη μάχη αποτέλεσε ορόσημο, καθώς έκτοτε οι Βυζαντινοί ανέλαβαν την πρωτοβουλία έναντι των Αράβων στο Ανατολικό μέτωπο. Μία άλλη σημαντική συνέπεια της μάχης ήταν ότι σε αυτήν έχασε τη ζωή του ο εμίρης Αμρ, ο σπουδαιότερος σύμμαχος των Παυλικιανών. Πιθανολογείται επίσης η παρουσία του Καρβέα στην ίδια μάχη, καθώς είναι γνωστό ότι πέθανε το ίδιο έτος.
Ο αυτοκράτορας Βασίλειος Α' Μακεδόνας (867-886) επιχείρησε αρχικά να διαπραγματευθεί με τον Χρυσόχειρα και απέστειλε στην Τεφρική μια πρεσβεία με επικεφαλής τον Πέτρο τον Σικελιώτη. Τα αποτελέσματά της ήταν πενιχρά, καθώς επιτεύχθηκε μόνο ανταλλαγή αιχμαλώτων. Μάλιστα, ο Χρυσόχειρ, σίγουρος για την ισχύ του, απαίτησε ο αυτοκράτορας να περιορισθεί στις ευρωπαϊκές κτήσεις και να του παραδώσει ολόκληρη τη Μικρά Ασία. Ο Βασίλειος απάντησε δυναμικά με δύο εκστρατείες εναντίον των Παυλικιανών και των συμμάχων τους Αράβων. Κατάφερε να καταλάβει πολλές πόλεις και κάστρα, χωρίς, όμως, να απειλήσει την Τεφρική. Η εξόντωση του Χρυσόχειρα του έγινε έμμονη ιδέα. Καθημερινά ο αυτοκράτορας προσευχόταν στο ναό των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ να αξιωθεί να καρφώσει τρία βέλη "στη μιαρά κεφαλή" του Χρυσόχειρα.
Το 872, ο Χρυσόχειρ επέδραμε για μία ακόμη φορά στη Μικρά Ασία φθάνοντας μέχρι την Άγκυρα. Κατά την επιστροφή του στην Τεφρική, τον παρακολουθούσε ένας ισχυρός βυζαντινός στρατός υπό τον δομέστικο των Σχολών Χριστόφορο. Σε κάποιο σημείο, οι Παυλικιανοί δέχθηκαν αιφνιδιαστική επίθεση και τράπηκαν σε φυγή. Οι Βυζαντινοί κατόρθωσαν να συλλάβουν τον Χρυσόχειρα και στη συνέχεια τον αποκεφάλισαν. Η κεφαλή του αποστάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Η απώλεια του χαρισματικού ηγέτη τους θα σηματοδοτούσε την αρχή του τέλους για τους Παυλικιανούς.
Η κατάληξη
Οι Παυλικιανοί αντέταξαν πεισματώδη αντίσταση στα προελαύνοντα βυζαντινά στρατεύματα. Χρειάσθηκαν πέντε ολόκληρα χρόνια έπειτα από τον θάνατο του Χρυσόχειρα προκειμένου να πέσει η Τεφρική. Έτσι, το 878 καταλύθηκε οριστικά το κράτος των Παυλικιανών. Τότε, ένα πλήθος από αυτούς εντάχθηκε στον βυζαντινό στρατό και αφομοιώθηκε. Μία άλλη μεγάλη μερίδα Παυλικιανών επέλεξε τον εξισλαμισμό. Τέλος, ελάχιστα φρούρια των Παυλικιανών επιβίωσαν στη βόρεια Συρία. Αναφέρεται ότι ο Βοϊμόνδος Α' της Αντιόχειας, ένας από τους ηγέτες της Α' Σταυροφορίας (1096-1099), πολιόρκησε ένα τέτοιο φρούριο στην κοιλάδα της Αντιοχείας. Οι Παυλικιανοί είχαν συνταχθεί με τους Τούρκους και τους Άραβες εναντίον των Σταυροφόρων. Οι τελευταίες εστίες των αιρετικών στην Ασία εξαφανίστηκαν σταδιακά.
Απέμενε η ευρωπαϊκή κοινότητα των Παυλικιανών, η οποία είχε ενισχυθεί μετά από νέες μετοικήσεις ομόθρησκών τους. Ο αυτοκράτορας Ιωάννης Τσιμισκής (969-976) μετέφερε Παυλικιανούς από τη Μικρά Ασία στην περιοχή της Φιλιππούπολης. Την ίδια εποχή εμφανίσθηκε στη Βουλγαρία η αίρεση του Βογομιλισμού. Ο Βογομιλισμός παρουσίαζε πολλές ομοιότητες με τον Παυλικιανισμό. Είναι προφανές ότι οι Βογόμιλοι προήλθαν από τους Παυλικιανούς της Θράκης. Η νέα αίρεση επεκτάθηκε και σε άλλες περιοχές της Βαλκανικής, κυρίως στη Βοσνία, και επιβίωσε μέχρι την οθωμανική κατάκτηση. Μάλιστα, σύμφωνα με μία θεωρία, η αίρεση των Καθαρών στη νότια Γαλλία διαμορφώθηκε από Βογόμιλους απεσταλμένους.
Τέλος, αναφορές στον Παυλικιανισμό ανιχνεύονται στο έπος του Διγενή Ακρίτα. Συγκεκριμένα, ο ήρωας φέρεται να είναι εγγονός του Χρυσόχειρα από την πλευρά του πατέρα του. Σύμφωνα με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό, ο Βασίλειος Διγενής Ακρίτας ήταν Παυλικιανός.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
Μάλκομ Κιν
Ο Μάλκομ Κιν (αγγλικά: Malcolm Keen, 8 Αυγούστου 1887 - 30 Ιανουαρίου 1970) ήταν Άγγλος ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Γεννήθηκε στο Μπρίστολ και το ντεμπούτο του στο θέατρο το έκανε το 1902, ενώ στον κινηματογράφο το 1916. Ο Κιν, επίσης, συμμετείχε στις πρώτες ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ, όπως το The Mountain Eagle (1927), το Ο Ενοικιαστής (1927) και το Εξιλέωσις Δικαίου (1929).
Ο ηθοποιός Τζόφρι Κιν ήταν γιος του, ο οποίος είχε ερμηνεύσει το σαιξπηρικό Κυμβελίνος, όπως και ο Μάλκομ, ο ένας το 1932 και ο άλλος το 1957. Ο Κιν έκανε και μερικές εμφανίσεις στο αμερικανικό θέατρο, σε έργα όπως Man and Superman, The Enchanted, το Ρωμαίος και Ιουλιέτα και το Πολύ κακό για το τίποτα. Απεβίωσε στο Λονδίνο, σε ηλικία 82 ετών, έχοντας συμμετάσχει σε πάνω από 60 ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ρον-Ρόμπερτ Τσίλερ
Ο Ρον Ρόμπερτ Τσίλερ (γερμανικά: Ron-Robert Zieler, 12 Φεβρουαρίου 1989-) είναι Γερμανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στην Μπουντεσλίγκα, για τη Στουτγκάρδη. Μεταξύ άλλων έχει αγωνιστεί και στις Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Νορθάμπτον Τάουν ΦΚ και Αννόβερο 96.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αννόβερο 96 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθάμπτον Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ16 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Δυναστεία των Αρταξιαδών
Η δυναστεία των Αρταξιαδών, αρμεν. Արտաշեսյան արքայատոհմ κυβέρνησε την Αρμενία έπειτα από τη Δυναστεία των Οροντιδών, το διάστημα 189 π.Χ. - 12 μ.Χ., οπότε την εκτόπισαν οι Ρωμαίοι. Το βασίλειο περιελάμβανε τη (Μεγάλη) Αρμενία, τη Σωφηνή και κατά διαστήματα τη Μικρή Αρμενία (στα δυτικά) και μέρη της Μεσοποταμίας. Οι κύριοι εχθροί του ήταν οι Ρωμαίοι, οι Σελευκίδες και οι Πάρθιοι, εναντίον των οποίων οι Αρμένιοι έπρεπε να διεξάγουν πολλούς πολέμους. Έπειτα από μία περίοδο αστάθειας και ηγεμόνων υποτελών στη Ρώμη, το 53 μ.Χ. ανέβηκε στο θρόνο η Δυναστεία των Αρσακιδών της Αρμενίας, κλάδος της των Αρσακιδών της Παρθίας.
Ιστορικό υπόβαθρο
Σύμφωνα με τον γεωγράφο Στράβωνα, ο Αρταξίας Α΄ και ο Ζαριάδρης ήταν δύο σατράπες των Σελευκιδών, που κυβερνούσαν τις επαρχίες της (Μεγάλης) Αρμενίας και της Σωφηνής αντίστοιχα. Όταν το 190 π.Χ. στη μάχη της Μαγνησίας οι Σελευκίδες ηττήθηκαν, οι δύο σατράπες εξεγέρθηκαν και ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους· έτσι ο Αρταξίας Α΄ έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Αρμενίας το 188, ιδρυτής της δυναστείας των Αρταξιαδών.
Οι ερευνητές πιστεύουν, ότι οι δύο στρατηγοί δεν ήταν ξένοι, αλλά μορφές τού τόπου, οι οποίοι σχετιζόταν με την προηγούμενη δυναστεία των Οροντιδών, όπως δείχνουν τα Περσικο-Αρμενικά ονόματά τους, που δεν είναι Ελληνικά. Σύμφωνα με τη Νίνα Γκαρσοϊάν της Ιρανικής Εγκυκλοπαιδείας, οι Αρταξιάδαι ήταν κλάδος των Οροντιδών, Περσικής καταγωγής και πιστοποιούνται ως κυβερνήτες της Αρμενίας από τον 5ο αι. π.Χ.
Ελληνιστικές επιρροές
Αν και η (Μεγάλη) Αρμενία είχε μόνο επιφανειακά επηρεαστεί από τις κατακτήσεις τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου, η χώρα άρχισε να επηρεάζεται από τον Ελληνιστικό κόσμο την εποχή των Οροντιδών,τον 3ο αι. π.Χ.· η διαδικασία έφθασε στην κορύφωσή της την εποχή των Αρταξιαδών και ιδιαίτερα τού Τιγράνη Β΄ τού Μεγάλου. Τότε οι Αρμένιοι βασιλείς υιοθέτησαν πολλά στοιχεία, όπως δείχνουν τα αρμενικά νομίσματα, που είχαν πρωτοεμφανιστεί επί Οροντιδών. Οι Αρταξιάδες ακολούθησαν τα ελληνικά πρότυπα και οι επιγραφές τους ήταν στα ελληνικά. Μερικά νομίσματα περιγράφουν τους Αρμενίους βασιλείς ως Φιλέλληνες. Η γνώση των ελληνικών στην Αρμενία πιστοποιείται από διασωθείσες περγαμηνές και επιγραφές βράχων. Η σύζυγος τού Τιγράνη Β΄, η Κλεοπάτρα των Μιθριδατιδών τού Πόντου, εγγονή της Λαοδίκης ΣΤ΄ των Σελευκιδών, είχε προσκαλέσει τον ρήτορα Αμφικράτη και τον ιστορικό Μητρόδωρο τον Σκήψιο στην Αυλή της Αρμενίας και σύμφωνα με τον Πλούταρχο, όταν ο ρωμαίος στρατηγός Λούκουλλος κατέλαβε την πρωτεύουσα Τιγρανόκερτα, βρήκε έναν θίασο Ελλήνων ηθοποιών, που είχαν φθάσει για να παίξουν έργα για τον Τιγράνη Β΄. Ο διάδοχός του Αρταβάσδης Β΄ συνέθετε ελληνικές τραγωδίες ο ίδιος. Παρ' όλα αυτά ο αρμενικός πολιτισμός ακόμη διατηρούσε περσικά στοιχεία, ιδιαίτερα σε θρησκευτικά θέματα.
Αμφιδέξιος
Αμφιδέξιος ή αμφίχειρας ορίζεται το άτομο που μπορεί να χρησιμοποιεί με χαρακτηριστική ευκολία και επιδεξιότητα και τα δύο χέρια ή πόδια. Σήμερα χρησιμοποιείται για αθλητές που έχουν αυτή την ικανότητα (ποδοσφαιριστές, καλαθοσφαιριστές). Η λέξη μεταφέρθηκε από τα αρχαία Έλληνικά στα λατινικά και από εκεί σε λατινογενείς Ευρωπαϊκές γλώσσες, π.χ. Γαλλικά και Αγγλικά. Συνήθως άτομα που είναι εκ φύσεως αριστερόχειρες ή αριστεροπόδαροι με σκληρή προπόνηση και προσπάθεια γίνονται αμφιδέξιοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διανοητικές διαδικασίες
Αλέξανδρος Α΄ της Ελλάδας
Βιογραφία
thumb|Οι βασιλόπαιδες [[Γεώργιος Β΄ της Ελλάδας|Γεώργιος και Αλέξανδρος σε νεαρή ηλικία.]] Ήταν ο δευτερότοκος γιος του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ και της βασίλισσας Σοφίας, γεννήθηκε στις 1 Αυγούστου 1893 και πέθανε στις 12/25 Οκτωβρίου 1920. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από όπου αποφοίτησε το 1912. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους ως αξιωματικός του πυροβολικού.
Η περίοδος της Βασιλείας του
Ανέβηκε στο θρόνο στις 12 Ιουνίου 1917, ύστερα από την απομάκρυνση του πατέρα του και του Διαδόχου, πρίγκιπα Γεωργίου, από τις δυνάμεις της Αντάντ που είχαν καταλάβει τον Πειραιά και τον ισθμό της Κορίνθου και είχαν επιβάλει ναυτικό αποκλεισμό στην Αθήνα, η οποία έζησε ημέρες πείνας, ενώ υπέστη και βομβαρδισμό. Η ανάληψη του Θρόνου ήταν συνταγματικό πραξικόπημα ουσιαστικά, διότι δεν ακολουθήθηκαν οι περί διαδοχής διατάξεις του συντάγματος. Ο Βενιζέλος εκλάμβανε την αναχώρηση του Κωνσταντίνου ως παραίτηση κάτι που ανέτρεπε την τάξη διαδοχής σύμφωνα με το άρθρο 45 υπέρ του Γεωργίου. Για το λόγο αυτό ο Κωνσταντίνος δεν αποδέχθηκε ποτέ τον Αλέξανδρο ως βασιλέα, και στον τάφο του στο Τατόι αναγράφεται ως "Αλέξανδρος, βασιλόπαις της Ελλάδος, βασίλεψε αντί του πατρός αυτού". Επίσης η μητέρα του Σοφία στην αλληλογραφία μαζί του τον προσφωνούσε Προς τον Πρίγκηπα Αλέξανδρο. Αρχικά ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε εκφράσει την προτίμηση του προς τον νεότερο γιο του Κωνσταντίνου, τον ανήλικο τότε Παύλο και τον ορισμό αντιβασιλέα. Όμως οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν του επέτρεψαν να επιλέξει το διάδοχο. Αν και ορκίστηκε Βασιλιάς, ο Αλέξανδρος ανάλαβε τα καθήκοντά του με την πεποίθηση ότι εκτελούσε χρέη τοποτηρητή του θρόνου και ότι η προσωρινή ηγεμονία του θα έληγε με το τέλος του πολέμου και την επιστροφή του πατέρα του, καθώς ο Κωνσταντίνος δεν υπέβαλε επίσημα την παραίτησή του όταν αποχώρησε από την Ελλάδα.
Η σχέση και ο γάμος του με την Ασπασία Μάνου
Νυμφεύθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1919 την Ασπασία Μάνου, κόρη του Συνταγματάρχη της Χωροφυλακής Πέτρου Μάνου, παρουσία ενός ιερέα και του φίλου του Αλέξανδρου, συγγραφέα Χρήστου Ζαλοκώστα. Απέκτησαν μία κόρη, την πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, την οποία ο Αλέξανδρος δεν πρόλαβε να γνωρίσει, καθώς γεννήθηκε περίπου πέντε μήνες μετά τον θάνατό του, στις 25 Μαρτίου 1921. Η κόρη του πριγκίπισσα Αλεξάνδρα -η οποία πέθανε στις αρχές του 1993- παντρεύτηκε τον βασιλιά Πέτρο Β΄ της Γιουγκοσλαβίας το 1944 στο Λονδίνο και απέκτησε έναν γιο, τον πρίγκιπα Διάδοχο Αλέξανδρο Β΄ Καραγεώργεβιτς.
Η σχέση του με τον Ελευθέριο Βενιζέλο
Κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του, η Ελλάδα πήρε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Με το τέλος του και ύστερα από την υπογραφή της Συνθήκης του Νεϊγύ, παραχωρήθηκε στην Ελλάδα η ανατολική Μακεδονία και η δυτική Θράκη από τη Βουλγαρία, ενώ με την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, έναν χρόνο αργότερα, προσαρτήθηκε η ανατολική Θράκη, με εξαίρεση την Κωνσταντινούπολη, και η περιοχή της Σμύρνης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Άτυχο τέλος
thumb|250px|Ο τάφος του Αλεξάνδρου Α΄ στο Τατόι Απεβίωσε στις 12 Οκτωβρίου / (25 Οκτωβρίου με το νέο ημερολόγιο) 1920 από σηψαιμία. Ο θάνατός του αποδόθηκε σε μόλυνση, η οποία προκλήθηκε όταν ένας από τους δύο μακάκους Μπάρμπαρι - κατοικίδια (ενδημικοί στη Μπαρμπαριά της Βόρειας Αφρικής), στο βασιλικό κτήμα Τατοΐου, τον δάγκωσε. Αναλυτικότερα, στις 30 Σεπτεμβρίου (με το νέο ημερολόγιο), καθώς ο Αλέξανδρος έκανε περίπατο στο βασιλικό κτήμα, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο σκύλος του ο Φριτς, ένας Γερμανικός ποιμενικός (λυκόσκυλο), ενεπλάκη σε καυγά με έναν από τους δύο μακάκους-κατοικίδια του Γερμανού γεωπόνου Στουρμ του βασιλικού κτήματος. Ενώ ο Αλέξανδρος προσπαθούσε να διαχωρίσει τα δύο ζώα, ο δεύτερος μακάκος του επιτέθηκε και τον δάγκωσε στο πόδι και τον κορμό. Λίγο αργότερα, υπηρέτες κατέφτασαν και έδιωξαν τους μακάκους.
Αμέσως μετά ο Αλέξανδρος τηλεφώνησε στον έμπιστό του υπολοχαγό Στέφανο Μεταξά, από τον οποίο ζήτησε να φέρει γιατρό με επιδεσμικό υλικό. Ο Κωνσταντίνος Μέρμηγκας, διακεκριμένος καθηγητής της χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών με σπουδές στη Γερμανία, έφτασε στο Τατόι και εξέτασε τα τραύματα του βασιλιά παρουσία και της Ασπασίας Μάνου, η οποία έχει ειδοποιηθεί από το σπίτι του Χρήστου Ζαλοκώστα και είχε καταφθάσει ανήσυχη. Ο Μέρμηγκας έπλυνε τα τραύματα με οινόπνευμα και βενζίνη, που εθεωρείτο άριστο αντισηπτικό και συμμάζεψε τις πολτοποιημένες μυικές μάζες με γάζες εμποτισμένες σε ιώδιο, αλλά δεν θεώρησε τον καυτηριασμό αναγκαίο, πιστεύοντας ότι πρόκειται για ένα συνηθισμένο τραύμα. Ο ίδιος ο βασιλιάς ζήτησε το παράξενο αυτό περιστατικό να μη δημοσιευτεί. Οι πληγές ωστόσο είχαν μολυνθεί και το ίδιο βράδυ ο βασιλιάς ανέβασε πυρετό. Λίγες ημέρες αργότερα εμφανίστηκαν φλεγμονές και οι πληγές, αντί να κλείσουν, είχαν επεκταθεί. Καλούνται επτά από τους σπουδαιότερους Έλληνες καθηγητές ιατρικής της εποχής, οι Σάββας, Φωκάς, Αναγνωστόπουλος, Λιβιεράτος, Σακόρραφος, Μπένσης και Γερουλάνος για να δώσουν λύση. Ο Σάββας εντοπίζει με μικροσκόπιο στο πύον, που αναβλύζει από τις πληγές, το βακτήριο του στρεπτόκοκκου. Ο Φωκάς προτείνει ο βασιλιάς να ακρωτηριαστεί, αλλά η πρότασή του απορρίπτεται από την Ασπασία Μάνου, ενώ και οι ίδιοι οι ιατροί είναι διστακτικοί προς μια τέτοια λύση.
Μετά από λίγες ημέρες και με εντολή του Βενιζέλου, ο οποίος έχει ενημερωθεί και αγωνιά για την υγεία του βασιλιά, καλούνται στην Ελλάδα δύο διαπρεπέστατοι Γάλλοι ιατροί (Βιντάλ και Ντελμπέ ), οι οποίοι όμως εξηγούν, ότι ο ακρωτηριασμός πλέον είναι άσκοπος, αφού η μόλυνση έχει επεκταθεί και ότι ο βασιλιάς είναι καταδικασμένος σε θάνατο.
Ενταφιάστηκε στο βασιλικό κοιμητήριο στο Τατόι. Μετά τον θάνατο του βασιλιά οι μακάκοι θανατώθηκαν. Ο Βενιζέλος έπλεξε το εγκώμιο του νεκρού βασιλιά, τονίζοντας, ότι εμπνεύσθηκε από το παράδειγμα του πάππου του Γεωργίου Α΄ και υπήρξε υπόδειγμα δημοκρατικού βασιλιά, που σεβάσθηκε το πολίτευμα της χώρας. . Συντετριμμένοι από το θάνατο του βασιλιά, έδωσαν τέλος στη ζωή τους τόσο ο οδηγός του, όσο και ο γεωπόνος Στουρμ, που θεώρησε τον εαυτό του υπαίτιο για το συμβάν.
Η προσωπικότητα
Ο Αλέξανδρος ως δευτερότοκος γιος του βασιλιά θεωρούσε δεδομένο ότι δεν θα καθόταν ποτέ στον θρόνο. Ο φίλος του Χρήστος Ζαλοκώστας τον περιγράφει ως ένα μαθητή μέτριο στη στρατιωτική σχολή και ως άτομο που κατά τα νεανικά του χρόνια διακρινόταν για τον ατίθασο χαρακτήρα του, τις επιτυχίες του στο γυναικείο φύλο και την αγάπη του για τα αυτοκίνητα. (ήταν επίτιμος πρόεδρος του Συνδέσμου Οδηγών Αυτοκινήτων ). Ήπιος γενικά χαρακτήρας, ένιωθε συχνά να τον καταπιέζει η αυλική εθιμοτυπία και είχε ροπή στα ξενύχτια και το τάβλι, χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα για τις κρατικές υποθέσεις, μα πιο πολύ για τα γρήγορα αυτοκίνητα.
Δεδέαγατς - Αλεξανδρούπολη
Στις 8 Ιουλίου 1920 επισκέφθηκε το Δεδέαγατς ο βασιλιάς Αλέξανδρος και ο δήμαρχος Εμμανουήλ Αλτιναλμάζης, προσφωνώντας τον βασιλιά, είπε ότι η πόλη προς τιμήν του μετονομάζεται σε Αλεξανδρούπολη.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική Βασιλική Δυναστεία Ελλάδα Αλέξανδρος Α΄ Κατηγορία:Έλληνες πρωταγωνιστές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Βασιλείς της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού * Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σωτήρος
Μέινλαντ (Σέτλαντ)
Το Μέινλαντ, (αγγλικά Mainland) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των νησιών Σέτλαντ. Είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Σκωτίας και το πέμπτο μεγαλύτερο του Ηνωμένου Βασιλείου με έκταση 968,79 τ.χλμ. και έχει 18.765 κατοίκους, περίπου το 80% του συνολικού πληθυσμού των νησιών Σέτλαντ. Στο Μέινλαντ βρίσκεται και η μεγαλύτερη πόλη των Σέτλαντ, η πρωτεύουσα Λέργουικ με 7.070 κατοίκους.
Κατηγορία:Σέτλαντ
Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αζέροι συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Αζέροι διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Αζέροι διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Αζερικοί εθνομουσικολόγοι Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Συνθέτες μουσικής ταινιών
Μαλαισιανές γενικές εκλογές 2013
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Μαλαισία στις 5 Μαΐου 2013 έπειτα από τη διάλυση του Κοινοβουλίου από τον πρωθυπουργό στις 3 Απριλίου 2013. Αποτέλεσμα των εκλογών ήταν η ανανέωση τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων (Dewan Rakyat) και των 12 από τις 13 νομοθετικές συνελεύσεις των κρατιδίων της Μαλαισίας (εκτός από το Σαράουακ). Η ταυτόχρονη εκλογή έγινε για πρώτη φορά το 2004.
Ο κυβερνών συνασπισμός Barisan Nasional (BN), που κυριαρχείται από τον Εθνικό Οργανισμό των Ενωμένων Μαλαίων (UMNO) του πρωθυπουργού Νατζίμπ Ραζάκ, σχημάτισε κυβέρνηση με πλειοψηφία εδρών και ποσοστό 47,38% των ψήφων, ενώ ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης Pakatan Rakyat (PR) υπό τον Ανουάρ Ιμπραχίμ κέρδισε 50,87% των ψήφων. Παρότι το PR ενίσχυσε τη δύναμή του στο Κοινοβούλιο κατά 7 έδρες, δεν ήταν αρκετό να έχει την απαιτούμενη πλειοψηφία των 112 εδρών για να σχηματίσει κυβέρνηση.
Αποτελέσματα
Dewan Rakyat, 5 Μαΐου 2013 !style="background-color:#E9E9E9" align=left| !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% των ψήφων !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% των εδρών !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/– Πηγή: Εκλογική Επιτροπή της Μαλαισίας
Παραπομπές
2013 Μαλαισια
Η ειρωνεία της τύχης 2
Η ειρωνεία της τύχης 2 (Ρωσικά: Ирония Судьбы. Продолжение) είναι ταινία στο είδος ρομαντική κωμωδία, ρωσικής παραγωγής του 2007.
Πλοκή
Ο Ζένια και η Νάντια έχουν χαράξει χωριστούς δρόμους. η Νάντια έχει κολλήσει με το φίλο γραφειοκράτης της, παντρεύτηκαν και απέκτησαν μια κόρη, που ονομάζεται επίσης Νάντια. Ο Ζένια είναι παντρεμένος και είχε ένα γιο, τον Κονσταντίν. Και αργότερα χώρισαν.
Σχολή Γαλατά
To κτίριο της Σχολής Γαλατά στεγάζεται σε ένα από τα πλέον όμορφα κτίρια της Κωνσταντινούπολης. Θεμελιώθηκε το 1885, ενώ η Σχολή ξεκίνησε να λειτουργεί το 1900. Αρχικά αρρένων και από το 1935 και έπειτα μεικτό, το σχολείο του Γαλατά διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πνευματική ζωή της Πόλης, αφού στα διευθυντικά του έδρανα κάθισαν μεγάλες προσωπικότητες των Γραμμάτων.
Τον Φεβρουάριο του 2012 το Συμβούλιο της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων, αποφάσισε την επιστροφή του κτιρίου της Σχολής Γαλατά, το οποίο είχε καταχωρηθεί υπό το όνομα του τουρκικού δημοσίου, στους νόμιμους ιδιοκτήτες του (Εφορεία της Κοινότητας των Ναοί] και της Σχολής Γαλατά) βάσει του νόμου που ψηφίστηκε τον Αύγουστο του 2011 για τα βακούφια.
Αναμένεται δε να αποτελέσει προηγούμενο και για τις μετέπειτα αποφάσεις του Συμβουλίου, όπως αναφέρεται στη ιστοσελίδα του Συνδέσμου Υποστήριξης Ρωμαίικων Κοινοτικών Ιδρυμάτων.
Την 22α Μαρτίου 2012, συνετελέσθει η πρώτη επιστροφή περιουσίας στα πλαίσια του νόμου που ετέθη σε εφαρμογή την 27η Αυγούστου 2011, αναφέρει η ανακοίνωση που εκδόθηκε από το γραφείο του υπουργού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία στην Τουρκία Κατηγορία:Θεολογικές σχολές Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία
Η ειρωνεία της τύχης 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Ρωσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Αισθηματικές κωμικές ταινίες
Γιάννος Κρανιδιώτης
Ο Γιάννος Κρανιδιώτης (25 Σεπτεμβρίου 1947 - 14 Σεπτεμβρίου 1999) ήταν Κύπριος διεθνολόγος, διπλωμάτης και πολιτικός, κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, συνιδρυτής της ΕΔΕΚ (κυπριακού σοσιαλιστικού κόμματος) και σύμβουλος στο γραφείο του Ανδρέα Παπανδρέου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 25 Σεπτεμβρίου 1947. Ήταν γιος του Κύπριου διπλωμάτη, ποιητή και συγγραφέα Νίκου Κρανιδιώτη. Αποφοίτησε με Άριστα από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και κατόπιν έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Διεθνείς Σχέσεις στο Χάρβαρντ των ΗΠΑ και στο Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ της Μεγάλης Βρετανίας. Ήταν επίσης επίτιμος διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης.
Από το 1976 ήταν μέλος του ΠΑΣΟΚ και την περίοδο 1981-1984 υπηρέτησε ως σύμβουλος στο Πολιτικό Γραφείο του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου για το Κυπριακό. Την περίοδο 1981–1989 διετέλεσε ειδικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών με αρμοδιότητα τα ευρωπαϊκά θέματα, και κατόπιν ως γενικός γραμματέας (1993-1994) από το 1988 ως το 1990 ήταν πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών και από τις 8 Ιουλίου 1994 υφυπουργός Εξωτερικών, έως τον Ιανουάριο του 1995. Το 1995 έγινε Ευρωβουλευτής στη θέση του Χρήστου Παπουτσή, ο οποίος ορίστηκε τότε Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στις 3 Φεβρουαρίου 1997 ορίστηκε ξανά υφυπουργός Εξωτερικών. Τον Μάρτιο του 1999 το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ τον εξέλεξε μέλος της Κεντρικής του Επιτροπής, ενώ στις 19 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους ανέλαβε αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών, θέση που διατήρησε μέχρι το θάνατό του, στις 14 Σεπτεμβρίου 1999.
Την ημέρα εκείνη ο Γιάννος Κρανιδιώτης μαζί με το γιο του και άλλους υπηρεσιακούς παράγοντες μετέβαινε με το υπηρεσιακό αεροσκάφος τύπου Φάλκον της Ελληνικής Κυβέρνησης στο Βουκουρέστι, προκειμένου να συμμετάσχει σε Διαβαλκανική Διάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών. Είκοσι λεπτά πριν την προσγείωση, το αεροσκάφος υπέστη σφοδρές αναταράξεις και έχασε απότομα ύψος, πέφτοντας από τα 25.000 στα 5.000 πόδια. Αποτέλεσμα ήταν να βρουν τραγικό θάνατο έξι από τους 13 συνολικά επιβαίνοντες που εκείνη την ώρα δεν ήταν δεμένοι στις θέσεις τους: ο Γιάννος Κρανιδιώτης, ο γιος του, Νικόλας, οι δημοσιογράφοι Δημήτρης Πανταζόπουλος (της ΕΡΤ) και Νίνα Ασημακοπούλου (της ΕΡΑ), ο εικονολήπτης της ΕΡΤ Παναγιώτης Πούλος, ο συνοδός της φρουράς του, αστυνόμος Νίκος Ασημακόπουλος και ο μηχανικός του αεροσκάφους Μιχάλης Παπαδόπουλος.
Ήταν κάτοικος Αθηνών, νυμφευμένος με τη διπλωματική υπάλληλο Αικατερίνη Μπούρα και από προηγούμενο γάμο είχε έναν γιο, το Νικόλα, ο οποίος σκοτώθηκε μαζί του στο ίδιο δυστύχημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Μπερτόνε
Με το επώνυμο Μπερτόνε (ιταλ. Bertone) αναφέρονται τα εξής πρόσωπα:
Φουτουρισμός
Ο Φουτουρισμός ήταν λογοτεχνικό, καλλιτεχνικό και ουτοπικό κίνημα του 20ού αιώνα. Θεωρείται κυρίως ιταλική σχολή στο χώρο της λογοτεχνίας και της τέχνης που ωστόσο υιοθετήθηκε και από καλλιτέχνες άλλων χωρών, ειδικότερα της Ρωσίας. Ο Φουτουρισμός αναπτύχθηκε σχεδόν σε όλες της μορφές της τέχνης, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την ποίηση, τη μουσική, το θέατρο αλλά και στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό. Τοποθετείται χρονικά την περίοδο 1909-1920.
Βασική μορφή του φουτουριστικού κινήματος αποτέλεσε ο Ιταλός ποιητής Φίλιππο Τομάσο Μαρινέτι, που είναι και ο δημιουργός του περίφημου ιδρυτικού μανιφέστου του Φουτουρισμού. Αρχικά δημοσιεύτηκε στο Μιλάνο (1909) αλλά και στη γαλλική εφημερίδα Le Figaro (Φιγκαρό) στις 20 Φεβρουαρίου 1909.
Χαρακτηριστικά
Οι Φουτουριστές εισήγαγαν κάθε νέο μέσο στην καλλιτεχνική έκφραση και χαιρέτησαν τα νέα τεχνολογικά μέσα της εποχής ως ένα θρίαμβο του ανθρώπου απέναντι στη φύση. Αντιτάχθηκαν στο Ρομαντισμό, τις παλιές τεχνοτροπίες, την παράδοση, την ηθική, την αρχαιολογία, τα μουσεία, τις βιβλιοθήκες κλπ. και ύμνησαν την ταχύτητα και τις βιομηχανικές πόλεις. Κατά την έκφρασή τους: «ένα αυτοκίνητο... είναι ωραιότερο από τη Νίκη της Σαμοθράκης», ενώ επιζητούσαν να υμνηθεί η δύναμη, η ταχύτητα, ο πόλεμος, οι μηχανές και τα πολυβόλα! Πίστευαν στη βιομηχανία, στο σίδερο και στην ταχύτητα. Πρότειναν ακόμα τη χρήση ενός εναλλακτικού συντακτικού της γλώσσας στην τέχνη. Όπως θα γράψει και ο ίδιος ο Μαρινέτι:"Ο Φουτουρισμός βασίζεται στην πλήρη ανανέωση της ανθρώπινης ευαισθησίας, που προκαλείται από τις μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις. Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τον τηλέγραφο, το τηλέφωνο, το φωνόγραφο, το ποδήλατο, τη μοτοσικλέτα, το αυτοκίνητο, το υπερωκεάνιο, το πηδαλιοχούμενο, το αεροπλάνο, τον κινηματογράφο, τη μεγάλη εφημερίδα δεν έχουν ανακαλύψει ακόμη πως αυτά τα μέσα επικοινωνίας, μεταφοράς και πληροφόρησης ασκούν αποφασιστική επίδραση στην ψυχή τους."Ο Μαρινέτι κατάφερε γρήγορα να εμπνεύσει και άλλους καλλιτέχνες, κυρίως νέους ζωγράφους από το Μιλάνο, όπως ο Ουμπέρτο Μποτσιόνι, ο Κάρλο Καρά και ο Τζιάκομο Μπάλα, οι οποίοι βοήθησαν σημαντικά στην επέκταση του φουτουρισμού στη ζωγραφική και εν γένει στις εικαστικές τέχνες. Ο Μποτσιόνι έγραψε επίσης το μανιφέστο των φουτουριστών ζωγράφων το 1910.
Στις μέρες μας, αναγνωρίζεται ίσως ολοένα και περισσότερο η πολιτική διάσταση του φουτουρισμού, πέρα από την κάλυψη των όποιων αναγκών καλλιτεχνικής έκφρασης. Θεωρείται πως μεταξύ των ιδανικών του Μαρινέτι ήταν και η είσοδος της υποβαθμισμένης και αρκετά οπισθοδρομικής την εποχή εκείνη Ιταλίας, στον 20ό αιώνα. Στα μελανά σημεία του Φουτουρισμού αναφέρεται επίσης συχνά, η σύνδεση του με τον φασισμό, αφού οι ιδέες του αποτέλεσαν την καλύτερη προπαγάνδα του.
Ο Φουτουρισμός επηρέασε σημαντικά πολλά από τα σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα και ειδικότερα τον ρώσικο Κονστρουκτιβισμό, το Ντανταϊσμό και τον Υπερρεαλισμό. Ως οργανωμένο κίνημα σταμάτησε να υφίσταται περίπου το 1920, γεγονός που συνδέεται και με τον χαμό πολλών εκφραστών του φουτουρισμού στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, όταν μοναδικός υποστηρικτής του είχε μείνει τελικά ο Μαρινέτι.
Στη μουσική, ο φουτουριστής συνθέτης διαγράφοντας τους πατροπαράδοτους κανόνες αρμονίας κ.λπ. αρκείται στην απόδοση κραυγών, σειρήνων και θορύβων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα Φουτουρισμος
Βροντού
Η Βροντού είναι ημιορεινή κωμόπολη του νομού Πιερίας, σε υψόμετρο 120 μέτρων, που έχει 2.000 περίπου κατοίκους (απογραφή 2011). Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Δίου Ολύμπου και βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κατερίνης. Απέχει από την Κατερίνη 16 χιλιόμετρα. Είναι κτισμένη κοντά στο ρέμα της Αγίας Τριάδας και έλαβε την ονομασία της από τη δυνατή βοή του νερού, που έρεε ορμητικά από τον Όλυμπο.
Σε μικρή απόσταση από το σύγχρονο χωριό και σε υψόμετρο 400 μ. βρίσκεται η Παλιά Βροντού, από την οποία σώζεται σε καλή κατάσταση μόνο ο διατηρητέος ναός του Αγίου Νικολάου.
Η Βροντού είναι η είσοδος του Ολύμπου από τη βόρεια πλευρά του μυθικού βουνού. Πολλοί ορειβάτες με αφετηρία τη Βροντού προσεγγίζουν τις πανέμορφες κορυφές του Ολύμπου. Πριν την είσοδο στον Όλυμπο, στην τοποθεσία Άγιοι Απόστολοι, υπάρχει το Κέντρο Ενημέρωσης του Εθνικού Δρυμού Ολύμπου και οι εγκαταστάσεις του Ορειβατικού Συλλόγου Βροντούς, για χρήσιμες πληροφορίες. Στα 1100μ. υψόμετρο λειτουργεί το ορειβατικό καταφύγιο "Κρεβάτια" (προσέγγιση μονοπάτι 1,5 ώρα, αυτοκίνητο μισή ώρα) με δυνατότητα διανυκτέρευσης και φαγητού. Κρατήσεις και πληροφορίες στο τηλεφωνικό κέντρο του δήμου Δίου Ολύμπου.
Τρία μεγάλα ρέματα, με εντυπωσιακούς καταράκτες, της Αγίας Τριάδας, της Αγίας Κόρης και του Αράπη, τροφοδοτούν με άφθονα και γάργαρα νερά τους ταμιευτήρες ύδρευσης και άρδευσης της Βροντούς και των άλλων πέντε χωριών της Δημοτικής Ενότητας Δίου, ακόμα και της Κατερίνης.
Υποδομή
Το ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα έχει έναν οικισμό, με 2.081 κατοίκους. Έχει νέο ιατρείο, οκταθέσιο Δημοτικό Σχολείο, ένα Νηπιαγωγείο, Πολιτιστικό Σύλλογο και Αθλητικό Μορφωτικό Σύλλογο, με την επωνυμία "Ο Όλυμπος". Στο ποδόσφαιρο, στην A΄ κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας αγωνίζεται η ομάδα του χωριού "Όλυμπος Βροντούς". Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η καλλιέργεια καπνού, αμπελιού, ακτινιδίου και η κτηνοτροφία. Δευτερεύουσα ασχολία των κατοίκων είναι η καλλιέργεια, δημητριακών, ροδιών, μήλων, ελαιωδών καρπών κ.λ.π. Ο ΣΠΕΚΟ είναι ο αγροτικός συνεταιρισμός που ίδρυσαν οι αγρότες του χωριού.
Το 1981 ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βροντούς, με σκοπό, την προαγωγή του πολιτιστικού επιπέδου των κατοίκων, τη διατήρηση της παράδοσης, την προβολή της ιστορίας και της λαογραφίας του χωριού. Στεγάζεται στο πολιτιστικό κέντρο της κοινότητας που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού.
Στο χωριό εδρεύει και ο ραδιοφωνικός σταθμός "Διόνυσος FM".
Το 2007 εγκαταστάθηκε στο χωριό και μετεωρολογικός σταθμός.
Τον ίδιο χρόνο η πλατεία του Δημοτικού διαμερίσματος Βροντούς βραβεύτηκε στον πανελλήνιο διαγωνισμό της έκθεσης Polis ως η ομορφότερη πλατεία ή πεζόδρομος στην Ελλάδα μαζί με άλλες 12.
Το 2009 εγκαινιάστηκαν οι νέες εγκαταστάσεις του γηπέδου της Βροντούς (σύγχρονα αποδυτήρια, σκεπαστή κερκίδα, βοηθητικό γήπεδο, νέα περίφραξη κ.λ.π). Στα εγκαίνια έγινε φιλικός ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ των βετεράνων του Πιερικού και της Εθνικής Ελλάδος.
Το 2010 έγιναν στην πλατεία του χωριού τα αποκαλυπτήρια της προτομής του φονευθέντος το Μάρτιο του 1966, προέδρου της κοινότητας, Τσιμήτρη Αθανασίου.
Ιστορικά
Το χωριό αρχικά (στις αρχές του 17ου αιώνα περίπου) βρισκόταν στη θέση Πλατύδρομος και το όνομά του ήταν Καραβάν Σεράι, που σημαίνει "πανδοχείο" από το όνομα ενός πανδοχείου που αποτελούσε σταθμό πολλών ταξιδιωτών. Οι κάτοικοι αυτού του μικρού χωριού ονομάζονταν "Γκρέκοι" και ασχολούνταν με τη γεωργία. Γύρω στα 1700 το χωριό μεταφέρθηκε σε νέα θέση, 2 χιλιόμετρα πιο νότια και σε υψόμετρο 400 μ. στη θέση που βρίσκεται σήμερα η Παλιά Βροντού.
Την ονομασία Βροντού (αναφέρεται από περιηγητές και με το όνομα Βροντούσα) την πήρε το χωριό περίπου το 18ο αιώνα και την οφείλει στη βροντή που κάνει το ρέμα της Αγίας Τριάδας, κατά το πέρασμά του από το χωριό.
Εκτός από τους Γκρέκους στο χωριό εγκαταστάθηκαν πολλοί βοσκοί μετά το 1800. Αυτοί πήραν την ονομασία "Κοπατσάρηδες" και ασχολούνται αποκλειστικά με την κτηνοτροφία.
Οι Γκρέκοι και οι Κοπατσάρηδες με τους γάμους μεταξύ τους ευθύνονται για τη δημιουργία του πληθυσμού που σήμερα αποτελεί το σημερινό χωριό.
Οι κάτοικοι της Βροντούς έλαβαν μέρος στην Επανάσταση του Ολύμπου εναντίον των Τούρκων και στον Μακεδονικό αγώνα.
Διοικητική ιστορία
Η Κοινότητα Βροντούς Ν. Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1927 με το ΦΕΚ 296Α/30-11-1927 όταν αποσπάστηκε ο οικισμός της Βροντούς από την Κοινότητα Κονταριωτίσσης. Στον νομό Πιερίας υπάχθηκε το 1949. Στις 4 Δεκεμβρίου 1997 η Βροντού ως οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα και υπάχθηκε στο Δήμο Δίου. Η Κοινότητα Βροντούς καταργήθηκε.
Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Βροντούς
Πρόεδροι της Παλαιάς Βροντούς ήταν οι Γεώργιος Γκουνταμάνης, Κωνσταντίνος Τσιρίμπασης, Αθανάσιος Τσιμήτρης του Νικολάου και Κωνσταντίνος Γιάντσιος. Προδικτατορικά και επί πολλά έτη πρόεδρος της κοινότητας υπηρέτησε ο Αθανάσιος Τσιμήτρης, ο οποίος δολοφονήθηκε στις 24 Μαρτίου 1966. Το 1975 στις πρώτες εκλογές μετά τη Μεταπολίτευση πρόεδρος της Κοινότητας εξελέγη ο Ιωάννης Δημόπουλος. Τελευταίος πρόεδρος εξελέγη το 1994 ο Βασίλειος Ι. Σπανός. Όλες οι εκλογές έγιναν σε έναν γύρο.
Πολιτιστικές εκδηλώσεις
Στο ρέμα της Αγίας Τριάδας, λαμβάνει χώρα το "ρίβερ πάρτι Ολύμπου" κάθε καλοκαίρι.
Την Τρίτη μέρα του Πάσχα στην Παλιά Βροντού αναβιώνει το "τραπέζι της Αγάπης". Προσφέρεται στους επισκέπτες γίδα βραστή, φασολάδα και κρασί. Το τραπέζι συνοδεύεται από πλούσιες μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις.
Ναοί
Η Αγία Τριάδα βρίσκεται στο δρόμο προς την Αγία Κόρη, σε απόσταση περίπου 4 χλμ. από τη Βροντού και σε υψόμετρο 500μ. Κτισμένη πάνω στο βράχο, σε μια απότομη πλαγιά, η Μονή της Αγίας Τριάδας χτίστηκε το 14ο αιώνα. Σήμερα είναι ένα ξωκλήσι, που συγκεντρώνει πλήθος επισκεπτών, οι οποίοι εντυπωσιάζονται από τη θέα προς τις απότομες βουνοκορφές του Ολύμπου.Άλλα ξωκλήσια είναι ο Άγιος Δημήτριος και η Αγία Παρασκευή.
Ο Άγιος Νικόλαος είναι κηρυγμένο διατηρητέο μνημείο. Είναι λιθόκτιστος ναός με ξυλόγλυπτο τέμπλο και καμπαναριό και βρίσκεται στον ερειπωμένο οικισμό της Παλιάς Βροντούς. Χτίστηκε γύρω στο 1700 και ανακαινίστηκε το 1879.
Η Αγία Κόρη είναι ένα προσκύνημα αφιερωμένο σε μια άγνωστη κόρη, η οποία κατέφυγε εκεί για να ξεφύγει από τους Τούρκους. Βρίσκεται σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από το χωριό. Ένα μονοπάτι με 173 σκαλιά κατηφορίζει σε μια από τις πιο εντυπωσιακές χαράδρες του Ολύμπου. Στο εκκλησάκι τελούνται συχνά θρησκευτικές τελετές, δίπλα στην πηγή με το, κατά την παράδοση, θαυματουργό αγίασμα.
Ορειβατικό και αθλητικό ενδιαφέρον
Στη θέση Κρεβάτια Ολύμπου Βροντούς και σε υψόμετρο 1100 μέτρα, κατασκευάστηκε και λειτουργεί ορειβατικό καταφύγιο. Επίσης, στο ρέμα της Αγίας Τριάδας, έχουν κατασκευαστεί εγκαταστάσεις αναψυχής και άθλησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δίου - Ολύμπου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Πιερίας
Πάπας Μάρκελλος Α΄
Ο Πάπας Μάρκελλος Α΄ (Papa Marcello I, 255 – 16 Ιανουαρίου 309) διετέλεσε επίσκοπος Ρώμης για ένα μόλις έτος, από το 308 μέχρι 309. Εξορίστηκε κατά διαταγή του Αυτοκράτορα Μαξεντίου.
Έχει ανακηρυχθεί άγιος και τιμάται από τους Καθολικούς στις 16 Ιανουαρίου.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Πάπες 4ου αιώνα Μάρκελλος Α΄