cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιοβάτης
Μετά από καιρό, η Σθενέβοια ερωτεύθηκε τον Βελλεροφόντη (τότε ονομαζόταν Ιππόνοος) και όταν αυτός δεν ανταποκρίθηκε τον συκοφάντησε στον Προίτο ότι θέλησε να τη βιάσει. Τότε ο Προίτος έστειλε τον Βελλεροφόντη στον πεθερό του, τον Ιοβάτη, εφοδιάζοντάς τον με επιστολή που περιείχε «σήματα λυγρά» (Ιλιάδα, Ζ 168), ζητώντας δηλαδή από τον Ιοβάτη να σκοτώσει τον κομιστή, επειδή ο Προίτος, σεβόμενος παλαιότερο έθιμο, δεν ήθελε να σκοτώσει με τα χέρια του άνθρωπο με τον οποίο είχε φάει στο ίδιο τραπέζι.
Ο Ιοβάτης, αφού διάβασε το γράμμα, ανέθεσε στον Βελλεροφόντη αρκετές επικίνδυνες αποστολές, με την ελπίδα πως έτσι θα εκπληρωνόταν η επιθυμία του γαμπρού του χωρίς να χρειασθεί και ο ίδιος να σκοτώσει άνθρωπο. Αντίθετα όμως, αυτό έγινε η αιτία για τα ηρωικά κατορθώματα του Βελλεροφόντη (για περισσότερα βλ. Βελλεροφόντης). Απελπισμένος στο τέλος ο Ιοβάτης, συγκέντρωσε τους γενναιότερους Λυκίους και τους διέταξε να του στήσουν ενέδρα. Κι αυτή όμως η ενέργεια, που στοίχισε τον θάνατο σε όλους τους ανθρώπους του Ιοβάτη, απέτυχε. Μετά από όλα αυτά, ο Ιοβάτης αναγνώρισε την αξία του Βελλεροφόντη, του έδειξε το γράμμα του Προίτου και του ζήτησε να μείνει μαζί του. Του έδωσε ως σύζυγο την κόρη του, τη Φιλονόη (ή Κασσάνδρα, ή Αντίκλεια, ή Αλκιμένη) και τον άφησε διάδοχό του στον θρόνο.
Πηγές
Ιοβατης
Φίλιππος Παπαδόπουλος
Ο Φίλιππος Παπαδόπουλος (1852-1918) ήταν Έλληνας θεολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Βάρνα το 1852. Σπούδασε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή, στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Γερμανία. Διορίστηκε καθηγητής στη Χάλκη (1880-1888), και στην Ριζάρειο Σχολή, και αργότερα το 1918 καθηγητής του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών στις έδρες της πρακτικής θεολογίας και της συμβολικής.
Απεβίωσε στις 30 Νοεμβρίου 1918 στην Αθήνα μη προλαβαίνοντας να διδάξει.
Συγγραφικό έργο
Έγραψε συγγράμματα θεολογικού περιεχομένου. Μεταξύ αυτών :
Γ.Σ. Κύμης
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Κύμης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην κωμόπολη της Κύμης, στην Εύβοια, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Κύμης «Νίκος Μαρίνος». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2010 και στο έμβλημά του εμφανίζεται η θεά Αθηνά. Αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα ανδρικής καλαθοσφαίρισης και γυναικείας πετοσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων, ωστόσο μέλη του καλλιεργούν και άλλες δραστηριότητες: πεζοπορία, ποδηλασία, τρέξιμο αντοχής και φωτογραφία.
Ίδρυση
Ο Γ.Σ. Κύμης ήταν ιστορικός σύλλογος της πόλης με χρονολογία ίδρυσης το 1893. Ήταν ένας εκ των ιδρυτών του Σ.Ε.Γ.Α.Σ. που με την πάροδο των δεκαετιών είχε αδρανοποιηθεί. Ο σύγχρονος σύλλογος ιδρύθηκε από παρέα ερασιτεχνών αθλητών που εξασφάλισαν το καταστατικό του παλαιού συλλόγου από τον τότε κάτοχο του, στον οποίο είχε περάσει από γενιά σε γενιά.
Η αγωνιστική δραστηριότητα του σύγχρονου συλλόγου ξεκίνησε επισήμως το 2010 με τη δημιουργία τμήματος ανδρικής καλαθοσφαίρισης. Ξεκίνησε την πορεία του πολύ δυναμικά, πετυχαίνοντας άμεσα διαδοχικές ανόδους από τα τοπικά Πρωταθλήματα που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε. μέχρι τις εθνικές κατηγορίες.
Ξεκίνημα στα Τοπικά Πρωταθλήματα (2010 - 2013)
Κατά το ξεκίνημά του την αγωνιστική περίοδο 2010-11 ο σύλλογος εντάχθηκε στο δυναμικό της Γ΄ Κατηγορίας Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε. Κατάφερε να ανέλθει άμεσα στη Β΄ Κατηγορία στα πλαίσια της οποίας αγωνίστηκε την περίοδο 2011-12. Διατηρώντας την αρχική του ώθηση, το επόμενο μόλις καλοκαίρι κέρδισε το εισιτήριο για την Α΄ Κατηγορία Ανδρών.
Το Μάιο του 2012 καθήκοντα πρώτου προπονητή ανέλαβε ο Βασίλης Μπρατσιάκος με βοηθό το Γιώργο Τσακοφίτη. Η άνοδος του συλλόγου στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία επετεύχθη μετά το πέρας της επόμενης χρονιάς, 2012-13, παρά την έλλειψη πείρας στο επίπεδο αυτό. Συγκεκριμένα η Κύμη κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε. αντιμετωπίζοντας στη σειρά των Τελικών το συντοπίτη της Α.Ο. Κύμης. Το εμπόδιο του τελευταίου ξεπέρασε επιτυχώς φέρνοντας τη σειρά στις 3-1 νίκες. Αξιοσημείωτα η ομάδα ολοκλήρωσε αήττητη την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, ενώ υπέστη τη μοναδική ήττα της στον πρώτο τελικό.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2015-16, ο Γ.Σ. Κύμης λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης.
Την περίοδο αυτή ο σύλλογος της Κύμης πραγματοποίησε το ντεμπούτο του και στο Κύπελλο Ελλάδος, γνωρίζοντας τον αποκλεισμό στην Α΄ Φάση κατόπιν ήττας από τον Προμηθέα Πατρών με σκορ 62-64.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Κύμης «Νίκος Μαρίνος», χωρητικότητας 500 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Αλέξανδρος Θεοδώρου και γενικός αρχηγός του τμήματος ο πρώην καλαθοσφαιριστής Μάρκος Κολώκας. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από το Μάιο του 2012 ο Βασίλης Μπρατσιάκος με συνεργάτες την φετινή σεζόν τους Νίκο Κότσιαρη και Ισίδωρο Κουτσό, ενώ γυμναστής της ομάδας είναι ο Δημήτρης Πασπαλάς. Το ρόστερ του Γ.Σ. Κύμης για την αγωνιστική περίοδο 2015-16 συνθέτουν οι παρακάτω αθλητές:
Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών
Το 2014 ο σύλλογος δημιούργησε τμήμα γυναικείας πετοσφαίρισης. Στα πρώτα του βήματα αυτό λαμβάνει μέρος στα τοπικά Πρωταθλήματα που διοργανώνει η Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Αθήνας και Ανατολικής Αττικής.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Κύμης «Νίκος Μαρίνος», χωρητικότητας 500 θεατών περίπου.
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> α. Οι πρώτοι αθλητές αυτής της ομάδας, που στην συντριπτική πλειοψηφία τους μεγάλωσαν και ζουν στην Κύμη, ήταν οι: Γιώργος Γέραλης, Γεώργιος Γλάρος, Νικόλαος Γλυκός, Κωνσταντίνος Δημάς, Προκόπιος Δούνας, Χαράλαμπος Κωνσταντούρας, Aλέξανδρος Θεοδώρου, Ιωάννης Ιορδανίδης, Νικόλαος Κουτέλος, Ελευθέριος Μαλανδρής, Νικόλαος Γιαννιός, Δημήτριος Γιαννακός, Ευάγγελος Σέγκος, Ελευθέριος Πόγκας, Αναστάσιος Πέτσας, Χρήστος Μπασινάς, Βασίλειος Παπασταμέλος, Νίκος Πολιτάκης, Βασίλειος Σιδεράκης, Δημήτριος Σιδεράκης, Ιωάννης Σπανός, Σπυρίδων Τσικλιδής, Περικλής Ψύχας.</i>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Εύβοιας Γυμναστικος Συλλογος Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ποδηλασίας Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Π.Α.Α.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2010 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2010
Δημήτριος Δημητρίου
Ο Δημήτριος Δημητρίου ( Dimitrija Demeter, 21 Ιουλίου 1811- 24 Ιουνίου 1872) ήταν ένας Έλληνoκροάτης ποιητής, δραματουργός, διηγηματογράφος και κριτικός λογοτεχνίας, χαρακτηρισμένος ως ένας από τους πλέον μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του. Διαδραμάτισε έναν σημαντικό ρόλο στην εθνική αφύπνηση των Κροατών (τότε υπό Αυστροουγγρική κυριαρχία) ως τμήμα του έθνους που αποκαλούσε ιλλυρικό, μαζί με τον φίλο και συνάδελφο του Λούντεβιτ (Λουδοβίκος) Γκάι, μέσα από την επιβολή της χρήσης της κροατικής γλώσσας στην τοπική διανόηση και τη δημιουργία του Κροατικού Εθνικού Θεάτρου στο Ζάγκρεμπ. Ο πολιτικός ακτιβισμός του προς την κατεύθυνση της κροατικής εθνικής αφύπνησης εκδηλώθηκε μέσα από τη συμμετοχή του σε πολλά εθνικιστικά φυλλάδια, με προεξέχοντα τα Ναρόντε Νόβινε, (μετάφραση:επίσημη εφημερίδα) και Χρβάτσκι Σόκολ (μετάφραση: κροατικό γεράκι).
Βίογραφικό
Γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας σε μια εύπορη οικογένεια Ελλήνων εμπόρων. Ο πατέρας του Θεόδωρος (-1828)  και η μητέρα του Αφρατή (-1836) είχαν μετοικίσει στην Αυστρουγγαρία από τη Σιάτιστα της Δυτικής Μακεδονίας το 1790, κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας. Είχε τέσσερεις αδερφές, τις Ελισάβετ (μετέπειτα Νίκολιτς), Μαρία (μετέπειτα Δήμτσου), Αλεξάνδρα (μετέπειτα Μαζούρανιτς) και Ρόζα. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Ζάγκρεμπ από το 1827 μέχρι το 1828 και μετά Ιατρική στο Γκράτς, στη Βιέννη και στην Πάδοβα, όπου το 1836 ανακηρύχτηκε Διδάκτωρ της ιατρικής.΄Ήδη κατά τη διάρκεια των σπουδών του ασχολιόταν με τη γραφή και το 1841 εγκατέλειψε την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος και ασχολήθηκε αποκλειστικά με αυτή.
Ο Δημητρίου ήταν ένας από τους ιδρυτές του Κροατικού Εθνικού Θεάτρου. Όταν το Κροατικό Κοινοβούλιο ίδρυσε το μόνιμο θέατρο το 1861, ο Δημητρίου διορίστηκε ως διευθυντής και δραματουργός του.
Ο Δημητρίου πέθανε στο Ζάγκρεμπ στις 24 Ιουνίου του 1872 και θάφτηκε στο ορθόδοξο νεκροταφείο της συνοικίας Πάντοβτσακ. Με το κλείσιμο των περισσότερων παλαιών νεκροταφείων της πόλης τη δεκαετία του 1870 και τον ορισμό του νεκροταφείου του Μίρογκοϊ ως κύριου δημοτικού νεκροταφείου, τα λείψανα του μετακινήθηκαν εκεί πολλά χρόνια μετά, όπου και παραμένουν..
Λογοτεχνική δραστηριότητα
Ο Δημητρίου ξεκίνησε τη λογοτεχνική του δραστηριότητα σε πολύ νεαρή ηλικία γράφοντας ποίηση στα ελληνικά. Συνέγραψε το πρώτο του θεατρικό στη μητρική του γλώσσα, τη Βιργινία, στην ηλικία των 16. Στο πλέον γνωστό του θεατρικό, το γραμμένο στην κροατική Τέουτα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως το πρώτο εθνικό έργο για τους Κροάτες, προπαγάνδισε την ιδέα της ιλλυρικής καταγωγής των νότιων Σλάβων. Έγραψε επίσης διηγήματα, επιφυλλίδες, λογοτεχνικές κριτικές, λιμπρέτα για τις οπερες του Βάτροσλαβ Λιζίνσκι Λιούμπαβ ι ζλόμπα (μετάφραση: Αγάπη και μοχθηρία) και Πόριν και τα θεατρικά Ντραματίτσκα Ποκουσένια I (1834) και II. (1844). Στα κείμενα του προσπάθησε να συνδυάσει την κροατική λογοτεχνική παράδοση με στοιχεία από την ευρωπαϊκή δραματουργία. Χρησιμοποίησε κυρίως ιστορικά θέματα για να εκφράσει τις εθνικιστικές του επιδιώξεις και να σχολιάσει τα σύγχρονα του κοινωνικά θέματα. Ο ρόλος του στην οργάνωση της πολιτιστικής ζωής του Ζάγκρεμο και της Κροατίας ήταν εξαιρετικά σημαντικός. Ήταν επίσης ο συντάκτης ποικίλων φυλλαδίων εθνικιστικού προσανατολισμού, όπως τα Ίσκρα (μετάφραση:σπίθα), Συντσλάβισε τσάιτουνγκ (μετάφραση: Νοτιοσλάβικη εφημερίδα), Ντάνικα, Ναρόντνε νόβινε και Χρβάτσκι Σόκολ.
Ένα από τα γνωστότερα έργα του είναι το ρομαντικό ποίημα Γκρόμπνιτσκο πόλιε (μετάφραση: λειβάδι του Γκρόμπνικ) γραμμένο το 1842, στην 600η επέτειο της μάχης του Γκρόμπνικ όπου σύμφωνα με τον θρύλο οι Κροάτες νίκησαν τους Τάταρους εισβολείς. Στο έργο υπάρχουν εμφανή δείγμα του ταλέντου του, αν και ήταν το λογοτεχνικό του ντεμπούτο. Τα δύο κύρια θέματα του έργου συμπλέκονται, η εξοχή και ο πατριωτισμός. Το θέμα του παγκόσμιου πόνου, εμπνευσμένο από τον λόρδο Βύρωνα, επίσης εμφανίζεται. Ο Δημητρίου χρησιμοποίησε δεκασύλλαβο και δωδεκασύλλαβο στίχο για να αποφύγει τη μονοτονία των δημοτικών τραγουδιών και παράλληλα να δώσει έμφαση στους χαρακτήρες και τα πάθη των πρωταγωνιστών. Δίνει στα έργα του έντονα δραματουργικά χαρακτηριστικά, θυμίζοντας τα αντίστοιχα έργα του Βύρωνα.
Το έργο του Δημητρίου επικεντρώνεται στα προβλήματα της ανθρωπότητας μέσα από την αναπαράσταση της μάχης ανάμεσα στο καλό και το κακό, με το καλό να θριαμβεύει πάντα στο τέλος. Αυτή η δομή, κυρίαρχη τόσο στο έμμετρο όσο και το πεζό του έργο, αποτελεί προάγγελο του σημαντικότερου κροατικού έργου της περιόδου: του επικού ποιήματος Ο θανατος του Ισμαήλ-αγά Τσένγκιτς που έγραψε ο Ιβάν Μαζουράνιτς το 1845. Ανάμεσα στα ποιήματα του Δημητρίου ιδιαίτερη θέση κατέχει το οκτασύλλαβο Πιέσμα Χρβάτα, (μετάφραση:τραγούδι για τους Κροάτες) περισσότερο γνωστό για τον πρώτο του στίχο «Το ελεύθερο πουλί πετάει»
Υστεροφημία
Προς τιμή του, το όνομα του Δημητρίου αναγράφεται δεύτερο στην τιμητική πλάκα των ιδρυτών του μεγαλοπρεπούς Κροατικού Εθνικού Θεάτρου, και η προτομή του κοσμεί το προαύλιο του θεάτρου αυτού. Από το 1907 έχει καθιερωθεί το Βραβείο Δημητρίου καλύτερου θεατρικού έργου.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς
Lizzo
Η Μελίσα Βιβιάν Τζέφερσον (γεννημένη 27 Απριλίου 1988), γνωστή επαγγελματικά ως Lizzo, είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και ράπερ. Είναι ιδρυτικό μέλος των indie hip-hop συγκροτημάτων The Chalice, Grrrl Prty, The Clerb, Ellypseas, και Absynthe.
Έκανε το ντεμπούτο της με το άλμπουμ Lizzobangers, το οποίο κυκλοφόρησε το 2013. Κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της, το Big Grrrl Small World, το 2015.
Μετά την κυκλοφορία του Big Grrrl Small World, συνεργάστηκε με τον Ρίκι Ρηντ, ο οποίος την βοήθησε να βελτιώσει τη φωνή της και έπειτα της έκλεισε δισκογραφικό συμβόλαιο με την Atlantic Records. Λίγο αργότερα, κυκλοφόρησε το 2016 το μικρού μήκους άλμπουμ της Coconut Oil. Στις 19 Απριλίου 2019 κυκλοφόρησε το Cuz I Love You, το τρίτο της άλμπουμ της.
Η Lizzo γεννήθηκε στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν. Στην ηλικία των 10 ετών, η οικογένειά της μετακόμισε στο Χιούστον του Τέξας. Μετακόμισε στη Μινεάπολις, της Μινεσότα το 2011. Ξεκίνησε την καριέρα της στο ραπ, ενώ ζούσε στο Τέξας. Η Lizzo άρχισε να παίζει ως έφηβος στο τμήμα Σάουθγουεστ Άλιφ του Χιούστον του Τέξας, το οποίο είναι γνωστό ως "SWAT". Στην ηλικία των 14 ετών σχημάτισε ένα συγκρότημα που ονομαζόταν Cornrow Clique με τους καλύτερους φίλους της. Στην Μινεάπολις, εμφανίστηκε με ίντι συγκροτήματα όπως το electro soul-pop duo, Lizzo & the Larva Ink. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου βοήθησε να σχηματίσει το όλως-θηλυκό rap/R&B συγκρότημα, The Chalice. Το 2012, το εν λόγω συγκρότημα κυκλοφόρησε το πρώτο τους άλμπουμ, We Are the Calice, το οποίο ήταν επιτυχημένο στην περιφέρεια.
Την 1η Ιουνίου του 2014, η Lizzo μοιράστηκε τη σκηνή με τους St Paul και The Broken Bones, ερμηνεύοντας το "A Change Is Gonna Come". Στις 7 Οκτωβρίου 2014, η Lizzo εμφανίστηκε ως μουσικός προσκεκλημμένος στο Late Show with David Letterman.
Τον Σεπτέμβριο του 2014, η Lizzo συμμετείχε μαζί με το συγκρότημα Chalice, την Sophia Eris και την Κλαιρ ντε Λυν για το τραγούδι "BoyTrouble" στο άλμπουμ των Πρινς και 3rdEyeGirl Plectrumelectrum. Σχετικά με την συνεργασία με τον Πρινς, η Lizzo λέει ότι η εμπειρία ήταν «σουρεαλιστική ... σχεδόν σαν παραμύθι» και ότι ήταν «κάτι που δεν θα ξεπεράσω ποτέ».
Το Big Grrrl Small World κυκλοφόρησε στις 11 Δεκεμβρίου 2015. Το πρώτο άλμπουμ μικρού μήκους της Lizzo, το Coconut Oil, κυκλοφόρησε στις 7 Οκτωβρίου 2016.
Η Lizzo εμφανίστηκε ως γκεστ κριτής στη δέκατη σεζόν του Drag Race του RuPaul.
Το 2018, η Lizzo ταξίδεψε με τους Χάλμαντ Φλόρενς και Machine και ξεκινά την προσωπική της περιοδεία για το άλμπουμ της Cuz I Love You το 2019.
Αφού πάλεψε με θέματα που αφορούν το σώμα της σε μικρή ηλικία, η Lizzo έγινε υπέρμαχος της θετικής στάσης του σώματος και της αγάπης του εαυτού του καθενός, δημιουργώντας ταυτόχρονα διαφορετικότητα στο επίκεντρο της μουσικής της, όσον αφορά το σώμα του καθενώς (στο "Fitness" και στο "Juice") την σεξουαλικότητα (στο "Boys"), τη φυλή (στο "My Skin") και άλλα .Η ομάδα χορευτών της, οι Big Grrrls, αποτελείται από plus-size χορευτές. Αναδεικνύοντας την ένταξη του σώματος και εορτάζοντας την ατομικότητας, η Lizzo εμφανίστηκε στην καμπάνια του ModCloth "Say It Louder". Ξεκίνησε στις 11 Ιουνίου 2018. Τον ίδιο μήνα, φόρεσε το πρώτο plus-size ρούχο που έγινε για το show FIT's Future of Fashion, από την Grace Insogna, σε εκδήλωση LGBTQ στο νησί Πράιντ. Τον Απρίλιο του 2019 το βάρος της αναφέρθηκε σε 113 κιλά και το ύψος είναι 178 εκατοστά.
Η Lizzo παρουσιάστηκε στο περιοδικό Teen Vogue Music Issue του Ιουνίου του 2018. Το σινγκλ της "Juice" κυκλοφόρησε στις 4 Ιανουαρίου 2019 από την Atlantic Records. Στις 14 Φεβρουαρίου 2019 κυκλοφόρησε το ομώνυμο κομμάτι από το τρίτο άλμπουμ της Cuz I Love You, το οποίο κυκλοφόρησε πλήρως στις 19 Απριλίου 2019.
Η Lizzo εμφανίστηκε πρόσφατα σε ένα επεισόδιο του Jimmy Kimmel Live στο οποίο τραγούδησε το τραγούδι της "Juice". Έκτοτε, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την επαινούν διότι έφερε την "αισθητική του μαύρου κοριτσιού" στην σκηνή, αφού της έκαναν κοτσίδες στα μαλλιά κατά την διάρκεια που τραγουδούσε
Η Lizzo είναι επίσης γνωστή για την ικανότητα της να παίζει φλάουτο. Άρχισε να παίζει ως παιδί και συνέχισε να ακονίζει τις δεξιότητές της στο φλάουτο στην ενηλικίωση της.
Το 2020 τιμήθηκε με 3 βραβεία Γκράμι και το 2023 με ένα ακόμα, για το Άλμπουμ της Χρονιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Σαιν-Φελίξ-ντε-Σοργκ
Το Σαιν-Φελίξ-ντε-Σοργκ (γαλλικά: Saint-Félix-de-Sorgues, οξιτανικά: Sant Faliç de Sòrgas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Φελισιέν (γαλλικά: Saint-Féliciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ
Ο Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ (Ramόn Menéndez Pidal, Α Κορούνια, 1869 – Μαδρίτη, 1968) ήταν Ισπανός φιλόλογος, ακαδημαϊκός, ιστορικός και κριτικός. Κοινωνός των ιδεών της Γενιάς του 1898, που υποστήριζε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Καστίλης στην ιστορία της Ιβηρικής, θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της Ισπανικής Φιλολογίας και Γλωσσολογίας στην Ισπανία. Ακόλουθος του θετικισμού, ήταν ο πρώτος που εφάρμοσε την επιστημονική έρευνα σε σημαντικά ζητήματα της ιστορίας της γλώσσας και της μεσαιωνικής λογοτεχνίας με έργα όπως Το άσμα του Ελ Σιντ (1908-11), το Romancero hispánico (1910) και Οι απαρχές της ισπανικής γλώσσας (1926), χωρίς να ξεφεύγει ωστόσο από την ισπανική παραδοσιοκρατία. Υπήρξε καθηγητής και σημείο αναφοράς για ισπανιστές και φιλολόγους του πρώτου μισού του 20ού αιώνα και ιδρυτής του ακαδημαϊκού περιοδικού Περιοδικό Ισπανικής Φιλολογίας ενώ το 1954 προτάθηκε για το Νόμπελ λογοτεχνίας.
Βιογραφία
Οι δεσμοί του με την εκπαιδευτική ανανέωση που έφεραν εις πέρας οι συνεργάτες του Φιλελεύθερου Μορφωτικού Ιδρύματος τον έφεραν στη θέση του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου της Φοιτητικής Εστίας και του Κέντρου Ιστορικών Σπουδών. Κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο διέφυγε παράνομα στο εξωτερικό, διδάσκοντας μεταξύ άλλων στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Επέστρεψε στην Ισπανία το 1939· παρόλο που ήταν ένας από τους ελάχιστους επιστήμονες με διεθνή φήμη που παρέμειναν στη χώρα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και του γεγονότος ότι μέρος του ισπανικού φασισμού υιοθέτησε θέσεις του, ποτέ δεν υποστήριξε το καθεστώς.
Έργο
Το έργο του Πιδάλ εντάσσεται στη χρονική συγκυρία της άνθησης του θετικισμού ως κυρίαρχου επιστημονικού παραδείγματος. Ωστόσο η υιοθέτησή του από τον φιλόλογο δεν ήταν απόλυτη. Στις γλωσσολογικές του έρευνες εντοπίζονται επιρροές από τον Φρίντριχ Ντιτς και τον Άουγκουστ Σλάιχερ. Οι δύο Ισπανοί ακαδημαϊκοί που επηρέασαν τον Πιδάλ υπήρξαν ο Μαρθελίνο Μενέντεθ Πελάγιο και ο Καταλανός Μανουέλ Μιλά ι Φοντανάλς. Ο πρώτος ήταν καθηγητής του κατά τη διάρκεια του διδακτορικού του στη Μαδρίτη ενώ τα βιβλία του δεύτερου αποτέλεσαν σταθερά αναγνώσματα για τον νεαρό Πιδάλ. Από τη διεθνή ρομανιστική αντίστοιχα, κύρια επιρροή του ήταν ο Γάλλος φιλόλογος Γκαστόν Παρί, το βιβλίο του οποίου Histoire poétique de Charlemagne αποτέλεσε βάση του πρώτου του βιβλίου, La leyenda de los Infantes de Lara (1896, «Ο θρύλος των Πριγκήπων της Λάρα»). Με το βιβλίο αυτό ο Πιδάλ έτρεψε την προσοχή της φιλολογίας για πρώτη φορά στην καστιλιανική επική ποίηση που μέχρι τότε είχε παραγκωνιστεί. Η μελέτη του αντικειμένου αυτού ενισχύθηκε με την έκδοση της διδακτορικής του διατριβής Cantar del Mío Cid: texto, gramática y vocabulario (1908–1912, «Άσμα του Ελ Σιντ: κείμενο, γραμματική και λεξιλόγιο») που ενσωμάτωνε την παλαιογραφική έκδοση του αυθεντικού κειμένου. To 1904 ακολούθησε το Manual elemental de gramática histórica española («Στοιχειώδες εγχειρίδο ιστορικής γραμματικής της ισπανικής γλώσσας») και το 1906 το άρθρο του αναφορικά με τη λεονική γλώσσα «El dialecto leonés». Στη συνέχεια, το 1910 ο Αστουριανός φιλόλογος εξέδωσε το La epopeya castellana a través de la literatura española («Η καστιλιανική εποποιΐα διαμέσω της ισπανικής λογοτεχνίας»), έργο όπου λαμβάνει ξεκάθαρη μορφή η υιοθέτηση της θεωρίας της παραδοσιοκρατίας και που έχει ως θέση τη διαχρονική επιβίωση των μεσαιωνικών λαϊκών ασμάτων της Καστίλης (π.χ. στο θέατρο του ισπανικού Μπαρόκ) μέχρι την εποχή του.
Η ίδρυση του ακαδημαϊκού περιοδικού Revista de Filología Española το 1914 έδωσε νέα πνοή στον ντόπιο ισπανισμό, προωθώντας όμως και την επαφή με ξένους ισπανιστές και ρομανιστές όπως τον Βίλχελμ Μέγερ-Λύμπκε. Το 1926 εκδόθηκε το Orígenes del español («Οι απαρχές της ισπανικής γλώσσας») ενώ ακολούθησαν εκδόσεις σχετικές με την ιβηρική και κελτική τοπωνυμία της Ιβηρικής και τη βασκική γλώσσα. Όσον αφορά την ιστορία, προώθησε από το 1927 τη συγγραφή μιας συλλογικής ιστορίας της Ισπανίας που είδε το φως σταδιακά στα τέλη του 20ού αιώνα.
Φιλολογικές και γλωσσολογικές θέσεις
Ο Πιδάλ υπήρξε προωθητής μιας οξείας καστιλιανοκεντρικής θέσεις σε φιλολογικό και γλωσσολογικό επίπεδο. Στο πρώτο υποστήριξε την αυτόνομη ύπαρξη μιας ιθαγενούς καστιλιανικής λογοτεχνίας αγνοώντας τις ευρωπαϊκές συνδέσεις των λογοτεχνικών παραδόσεων της Ιβηρικής με τη δυτική Ευρώπη. Η ισχύς της λογοτεχνίας της, απόδειξη της κατά τον Πιδάλ πολιτισμικής της πυγμής, ήταν αυτή που την οδήγησε στην καθιέρωσή της ως κύρια πολιτική δύναμη της χερσονήσου, επιβάλλοντας τη διάλεκτό της στα εδάφη που ενσωματώθηκαν αρχικά στο βασίλειο κι έπειτα στο στέμμα της. Στο δεύτερο, υποστήριξε την πρωτοκαθεδρία της καστιλιανικής ρομανικής διαλέκτου στη διαδικασία διαμόρφωσης της ισπανικής γλώσσας κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα, την ευρύτερη ποικιλία των διαδικασιών που όρισαν τη διαλεκτολογική πραγματικότητα της ισπανικής στην Ιβηρική και περιθωριοποιώντας τη συνδρομή των δύο έτερων πρωτογενών ρομανικών διαλέκτων, της αστουρλεονικής και ναβαροαραγωνικής διαλέκτου, μα και τις επιρροές από τα καταλανικά και τα γαλικιανά σε αυτή. Ως αποτέλεσμα, η διαλεκτολογική εικόνα της Ιβηρικής περιέκλυε το περίφημο καστιλιανικό τρίγωνο, κατά το οποίο η καστιλιανική διάλεκτος εξαφάνισε τις συγγενείς της διαλέκτους στα δυτικά και τα ανατολικά. Σήμερα αντιθέτως η διαλεκτολογία της Ιβηρικής έχει αποδείξει ότι οι επιρροές των αμφότερων «περιθοριοποιημένων» διαλέκτων είναι εμφανείς, διαχωρίζοντας την διαλεκτολογία της Ιβηρικής όχι μόνο σε έναν άξονα βορρά-νότου (που θα ακολουθούσε τις θέσεις της ισπανικής σχολής περί παράλληλης προώθησης των γλωσσών με την χριστιανική ανακατάκτηση) αλλά και σε έναν άλλο, δύσης-ανατολής.
Υπερκαινοφανής 1987A
thumb|right|Ο SN 1987A, μία από τις πλέον ευδιάκριτες αστρικές εκρήξεις που ανιχνεύθηκαν μετά την εφεύρεση του τηλεσκοπίου το 1610 μ.Χ. Ο Υπερκαινοφανής (SN) 1987A ήταν μια αστρική έκρηξη που σημειώθηκε στο Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου (έναν γειτονικό μας νάνο γαλαξία), σε απόσταση περίπου 168.000 ετών φωτός από τη Γη. Αυτή η απόσταση ήταν αρκετά μικρή για έναν τέτοιο υπερκαινοφανή, ώστε να είναι εύκολα ορατός και με γυμνό μάτι, από το Νότιο Ημισφαίριο της Γης. Υπήρξε ο κοντινότερος στη Γη υπερκαινοφανής που παρατηρήθηκε μετά τον Υπερκαινοφανή του 1604, ο οποίος είχε εκραγεί μέσα στον Γαλαξία μας. Το φως από τον νέο υπερκαινοφανή έφθασε στη Γη στις 23 Φεβρουαρίου 1987. Ως ο πρώτος χρονικά υπερκαινοφανής που ανακαλύφθηκε εκείνο το έτος, πήρε τη συμβολική ονομασία 1987A. Η φωτεινότητά του κορυφώθηκε τον Μάιο του 1987, οπότε έφθασε σε φαινόμενο μέγεθος περίπου +3, και μετά έγινε αμυδρότερο τους επόμενους μήνες. Ο Υπερκαινοφανής 1987A υπήρξε η πρώτη ευκαιρία για τους σύγχρονους αστρονόμους να μελετήσουν τη φάση της αυξήσεως της λαμπρότητας ενός υπερκαινοφανούς με μεγάλη λεπτομέρεια, και οι παρατηρήσεις του έχουν διαφωτίσει πολλά ζητήματα σχετικά με τις εκρήξεις από αστρική βαρυτική κατάρρευση.
Ο SN 1987A έδωσε επίσης την πρώτη ευκαιρία να επιβεβαιωθεί με άμεση παρατήρηση η πηγή της ραδιενεργού ακτινοβολίας που έδινε και το ορατό φως, ανιχνεύοντας την ακτινοβολία γ σε συγκεκριμένη ενέργεια φωτονίου από δύο εκ των αφθονότερων ραδιενεργών πυρήνων της. Αυτό απέδειξε τη ραδιενεργό φύση της εκπομπής μακράς διάρκειας του ορατού φωτός μετά την έκρηξη των υπερκαινοφανών.
Ανακάλυψη
Ο SN 1987A ανακαλύφθηκε ανεξάρτητα από τους Ίαν Σέλτον και Όσκαρ Ντουάλντε στο Αστεροσκοπείο Λας Καμπάνας, στη Χιλή, στις 24 Φεβρουαρίου 1987, και μέσα στο ίδιο 24ωρο από τον ερασιτέχνη αστρονόμο Άλμπερτ Τζόουνς στη Νέα Ζηλανδία. Από τις 4 ως τις 12 Μαρτίου 1987 παρατηρήθηκε από το διάστημα από το Astron, το μεγαλύτερο διαστημικό τηλεσκόπιο υπεριώδους εκείνη την εποχή.
Προγεννήτορας
Στην περίπτωση του SN 1987A για πρώτη φορά στην ιστορία ταυτοποιήθηκε ο προγεννήτορας, δηλαδή ο αστέρας που είχε προκαλέσει την έκρηξη, και αυτό έγινε μόλις 4 ημέρες μετά την καταγραφή του υπερκαινοφανούς. Επρόκειτο για τον κυανό υπεργίγαντα Sanduleak −69° 202 στο Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου. Πράγματι, μετά το σβήσιμο του υπερκαινοφανούς διαπιστώθηκε ότι ο Sanduleak −69° 202 είχε εξαφανισθεί. Τα μοντέλα της αστρικής εξελίξεως για αστέρες μεγάλης μάζας εκείνης της εποχής δεν προέβλεπαν εκρήξεις υπερκαινοφανών από κυανούς υπεργίγαντες. Μία άποψη που υποστηρίχθηκε από αρκετές εργασίες είναι ότι το χρώμα του προγεννήτορα οφειλόταν στην ιδιαίτερη χημική του σύσταση, ιδίως στην έλλειψη βαρέων στοιχείων, και επομένως δεν ήταν ένας «γνήσιος» κυανός υπεργίγαντας. Υπήρξαν επίσης εικασίες ότι ίσως να αποτελούσε διπλό σύστημα με έναν άλλο, μικρότερο αστέρα, με τον οποίο συγχωνεύθηκε πριν από την έκρηξη. Ωστόσο, τώρα πλέον είναι ευρύτατα αποδεκτό ότι και οι κυανοί υπεργίγαντες αποτελούν φυσικούς προγεννήτορες υπερκαινοφανών, μολονότι υπάρχει ακόμη η άποψη ότι μια τέτοια εξέλιξή τους απαιτεί ανταλλαγή μάζας με έναν κοντινό συνοδό αστέρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο συγκεκριμένος υπερκαινοφανής είχε περίπου δέκα φορές μικρότερη απόλυτη λαμπρότητα από τον μέσο υπερκαινοφανή τύπου ΙΙ, κάτι που συνδέεται με τη μεγαλύτερη πυκνότητα του προγεννήτορα. Η μικρότερη απόλυτη λαμπρότητα των υπερκαινοφανών από κυανούς υπεργίγαντες σημαίνει ότι δεν είναι ορατοί από τόσο μεγάλες αποστάσεις όσο εκείνοι που προκαλούνται από ερυθρούς υπεργίγαντες. Επομένως δεν αναμένεται η παρατήρηση πολλών τέτοιων περιπτώσεων και αυτός ήταν ένας λόγος που παρέμεναν άγνωστες, μέχρι που εξερράγη αυτός ο κυανός αστέρας τόσο (σχετικά) κοντά στη Γη. Αλλά αυτό από την άλλη σημαίνει ότι δεν είναι μάλλον τόσο ασυνήθιστες στο Σύμπαν όσο πιστευόταν προηγουμένως.
Εκπομπή νετρίνων
Περίπου δύο με τρεις ώρες προτού το ορατό φως από τον SN 1987A φθάσει στη Γη, μια σωρεία (αντι-)νετρίνων ανιχνεύθηκε από τρεις διαφορετικούς ανιχνευτές. Το φαινόμενο οφείλεται πιθανότατα σε εκπομπή νετρίνων από την αστρική έκρηξη, η οποία συμβαίνει ταυτόχρονα με την κατάρρευση του πυρήνα, προτού εκπεμφθεί ορατό φως. Το φως διαδίδεται στο διάστημα μόνο όταν το κρουστικό κύμα από την έκρηξη φθάνει στην επιφάνεια του αστέρα.
Συγκεκριμένα, στις 07:35 UT ο ανιχνευτής Kamiokande II κατέγραψε 12 αντινετρίνα, ο Irvine-Michigan-Brookhaven κατέγραψε 8 αντινετρίνα και Baksan κατέγραψε 5 αντινετρίνα, όλα μέσα σε λιγότερο από 13 δευτερόλεπτα. Σχεδόν τρεις ώρες νωρίτερα ο υγρός σπινθηριστής του Λευκού Όρους ανίχνευσε έναν συρμό 5 νετρίνων, που σήμερα πλέον πιστεύεται ότι μάλλον δεν συνδέεται με τον SN 1987A.
Παρά το ότι μόνο 25 αντινετρίνα ανιχνεύθηκαν συνολικά, επειδή ήρθαν όλα μέσα σε τόσο λίγο χρόνο αποτελούσαν μία σημαντική αύξηση από το παρατηρούμενο επίπεδο υποβάθρου. Αυτή ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που ανιχνεύθηκαν απευθείας νετρίνα τα οποία μπορούσαν να αποδοθούν με κάποια βεβαιότητα σε κάποιον υπερκαινοφανή, και θεωρείται ότι σημειώνει τη γέννηση του κλάδου που είναι γνωστός ως αστρονομία νετρίνων. Οι παρατηρήσεις ήταν συμβατές με τα θεωρητικά πρότυπα (μοντέλα) των υπερκαινοφανών, στα οποία το 99% της ενέργειας της καταρρεύσεως διαδίδεται στο Σύμπαν με τη μορφή της κινητικής ενέργειας νετρίνων. Οι παρατηρήσεις είναι επίσης σε συμφωνία με τις θεωρητικές εκτιμήσεις για συνολικό αριθμό νετρίνων από μία έκρηξη υπερκαινοφανούς της τάξεως των 1058, με συνολική ενέργεια 1046 Joules.
Οι μετρήσεις των (αντι)νετρίνων του SN 1987A επέτρεψαν τον καθορισμό άνω ορίων για τη μάζα των νετρίνων, για τον αριθμό των «γεύσεων» (ειδών) των νετρίνων κλπ.. Ως προς το πρώτο, τα δεδομένα δείχνουν ότι η μάζα ηρεμίας του νετρίνου (και του αντινετρίνου) του ηλεκτρονίου είναι το πολύ 16 eV/c2, δηλαδή 30 χιλιάδες φορές μικρότερη από τη μάζα ενός ηλεκτρονίου. Πολλά από αυτά τα ευρήματα έχουν από τότε επιβεβαιωθεί (ή έχουν τεθεί και ακόμα στενότερα όρια) από άλλα πειράματα νετρίνων, όπως από την προσεκτικότερη ανάλυση των ηλιακών νετρίνων και αυτών που παράγονται στην ατμόσφαιρα, ή με χρήση νετρίνων που προέρχονται από τεχνητές πηγές.
Ο κρυμμένος αστέρας νετρονίων
Με κριτήριο την εκτιμώμενη μάζα του προγεννήτορά του, ο Υπερκαινοφανής 1987A ταξινομήθηκε ως τύπου ΙΙ και επομένως πρέπει να έχει δημιουργήσει έναν αστέρα νετρονίων. Τα δεδομένα από τα νετρίνα υποδεικνύουν ότι πραγματικά σχηματίσθηκε ένα τέτοιο συμπαγές σώμα από τον πυρήνα του αστέρα. Από την ώρα που έγινε ορατός ο υπερκαινοφανής, οι αστρονόμοι αναζητούν αυτό το σώμα, αλλά δεν το έχουν ανιχνεύσει σε κανένα μήκος κύματος. Το Διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ λάβαινε εικόνες του τόπου της εκρήξεως τακτικά από τον Αύγουστο του 1990 και μετά, χωρίς να εντοπίσει ποτέ ενδείξεις για την ύπαρξη ενός αστέρα νετρονίων. Μία συνηθισμένη εξήγηση που δίνεται είναι ότι ο αστέρας νετρονίων είναι τυλιγμένος μέσα σε πυκνά σύννεφα σκόνης και για αυτό παραμένει αόρατος. Μια άλλη άποψη είναι ότι ο αστέρας νετρονίων ή πάλσαρ έχει ασυνήθιστα ασθενές ή ισχυρό μαγνητικό πεδίο και έτσι δεν εκπέμπει αρκετή ενέργεια. Είναι επίσης δυνατόν να έπεσαν πίσω στον αστέρα νετρονίων μεγάλες ποσότητες ύλης, έτσι ώστε αυτός κατέρρευσε βαρυτικά περισσότερο, δημιουργώντας μια μαύρη τρύπα. Τόσο οι αστέρες νετρονίων, και ιδίως οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν ακτινοβολία όταν πέφτει σε αυτά τα σώματα νέα ύλη. Αν δεν υπάρχει αυτή η προσαύξηση ύλης στην περίπτωση του συμπαγούς σώματος-νεκρού αστέρα, αυτός θα ήταν πολύ αμυδρός, ώστε να είναι μη ανιχνεύσιμος. Μια λιγότερο συμβατική ερμηνεία είναι ότι ο αστρικός πυρήνας που κατέρρευσε βαρυτικά μετατράπηκε σε αστέρα κουάρκ.
Η καμπύλη φωτός
Μεγάλο μέρος της ενέργειας που εκλύεται ως φως μετά από μια έκρηξη υπερκαινοφανούς τύπου II, όπως ήταν αυτή του SN 1987A, παρέχεται από ραδιενεργές διασπάσεις ατομικών πυρήνων. Η ραδιενεργός ισχύς που απορροφάται από τη γύρω ύλη διατηρεί το υπόλειμμα του υπερκαινοφανούς αρκετά θερμό ώστε να εκπέμπει φως. Χωρίς αυτή την ενέργεια, το φως του θα εξασθενούσε πολύ πιο γρήγορα. Ειδικότερα, η ραδιενεργός διάσπαση του ισοτόπου 56Ni μέσω του θυγατρικού του πυρήνα 56Co σε 56Fe παράγει φωτόνια ακτίνων γ, τα οποία απορροφώνται από τη γύρω ύλη και τη θερμαίνουν, κυριαρχώντας έτσι στη λαμπρότητα της εκτινασσόμενης ύλης από τις λίγες πρώτες εβδομάδες μετά την έκρηξη μέχρι και αρκετούς μήνες αργότερα. Η ενέργεια για το μέγιστο της καμπύλης φωτός του SN 1987A παρέχεται από τη μετατροπή του56Ni σε 56Co (ημιζωή 6 ημέρες), ενώ η ενέργεια για το ύστερο τμήμα της καμπύλης φωτός ταιριάζει πολύ καλά στην ημιζωή των 77,3 ημερών του ισοτόπου56Co που μετατρέπεται σε 56Fe. Μεταγενέστερες μετρήσεις από διαστημικούς ανιχνευτές ακτίνων γ του μικρού ποσοστού των ακτίνων από το 56Co και το 57Co που ξέφυγαν από το υπόλειμμα υπερκαινοφανούς (νεφέλωμα) του SN 1987A χωρίς να απορροφηθούν επιβεβαίωσαν νωρίτερες προβλέψεις ότι αυτοί οι δύο ραδιενεργοί πυρήνες αποτελούσαν την πηγή ενέργειας.
Επειδή το 56Co στην ύλη του SN 1987A έχει διασπαστεί εντελώς μετά τα πρώτα έτη, δεν παρέχει ενέργεια στα παρατηρούμενα σήμερα υλικά του υπολείμματός του, τα οποία δίνουν φως τροφοδοτούμενα από τη ραδιενεργό διάσπαση ενός άλλου ισοτόπου, του 44Ti, το οποίο έχει ημιζωή περίπου 60 έτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1987Α Υπερκαινοφανής 1987 Κατηγορία:Υπολείμματα υπερκαινοφανών
Mamma Mia! Η Ταινία
'''Mamma Mia! Η Ταινία' (αγγλικά: Mamma Mia! ή Mamma Mia! The Movie'') είναι αμερικανικό/βρετανικό μιούζικαλ και αισθηματική κωμωδία, παραγωγής 2008. Αποτελεί προσαρμογή του ομότιτλου μιούζικαλ του Γουέστ Εντ και του Μπρόντγουεϊ, το οποίο είναι βασισμένο στα τραγούδια του επιτυχημένου συγκροτήματος ABBA, με επιπρόσθετη μουσική σύνθεση του Μπένι Άντερσον, μέλος του συγκροτήματος. Την ταινία σκηνοθέτησε η Φιλίντα Λόιντ και πρωταγωνιστούν οι Μέριλ Στριπ στο ρόλο της Ντόνα Σέρινταν και οι Πιρς Μπρόσναν, Κόλιν Φερθ και Στέλαν Σκάρσγκορντ ως οι τρεις πιθανοί πατέρες της κόρης της Ντόνα, Σόφι, που υποδύεται η Αμάντα Σάιφρεντ. Στην ταινία επίσης συμμετέχουν οι Τζούλι Γουόλτερς, Ντόμινικ Κούπερ και Κριστίν Μπαράνσκι.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου στις 30 Ιουνίου 2008 και στις Ηνωμένες Πολιτίες στις 18 Ιουλίου 2008. Έλαβε κυρίως μικτές κριτικές, αλλά αυτό δεν το εμπόδισε να γίνει τεράστια εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 694,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Μέχρι και σήμερα είναι το μεγαλύτερο σε εισπράξεις μιούζικαλ όλων των εποχών. Έλαβε δύο υποψηφιότητεες για Χρυσή Σφαίρα στις κατηγορίες Καλύτερη Ταινία - Κωμωδία/Μιούζικαλ και Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Στριπ.
Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από τη μεγάλη επιτυχία "Mamma Mia" των ABBA.
Το 2018 πραγματοποιήθηκε η πρώτη προβολή του σίκουελ της ταινίας, Mamma Mia! Here We Go Again.
Πλοκή
Πολλοί άνθρωποι επισκέπτονται το ελληνικό νησί Σκόπελος και μένουν στο ξενοδοχείο Villa Donna, το οποίο ανήκει και διαχειρίζεται από τη Ντόνα Σέρινταν, για το γάμο της 20χρονης κόρης της, Σόφι με τον μέλλοντά σύζυγό της, Σκάι. Τρεις από τους καλεσμένους που έρχονται στο γάμο, εν αγνοία της Ντόνα είναι ο αρχιτέκτονας Σαμ Καρμάικλ, ο τραπεζίτης Χάρι Μπράιτ και ο ναυτικός Μπιλ Άντερσον. Η Ντόνα έχει να δει τους τρεις αυτούς άνδρες πάνω από είκοσι χρόνια. Άγνωστοι στη Σόφι, τους προσκάλεσε στο γάμο όταν διάβασε το ημερολόγιο της μητέρας της και ανακάλυψε ότι αυτοί οι τρεις άνδρες είχαν σχέση με τη Ντόνα όταν αυτή έμεινε έγκυος και πιστεύει ότι ένας από τους τρεις είναι ο πατέρας της. Η Σόφι θέλει αυτός που θα αποδειχθεί ο πατέρας της να τη συνοδεύσει στην εκκλησία. Με βοήθεια από τις παράνυμφές της, Λίζα και Άλι, η Σόφι προσπαθεί να εξακριβώσει ποιος είναι ο πατέρας της. Όταν η Ντόνα βλέπει τους τρεις άνδρες από το παρελθόν της, μαζί με τη βοήθεια των φιλενάδων της Ρόζι και Τάνια προσπαθεί να δει τι θα κάνει. Εν τω μεταξύ, οι άνδρες δεν ήξεραν ο ένας τον άλλον πριν φτάσουν στο νησί, και ο καθένας πίστευε ότι είναι ο πατέρας της Σόφι.
Box office
Με προϋπολογισμό 52.000.000 δολάρια, το ''Mamma Mia! Η Ταινία'' στις Ηνωμένες Πολιτείες έκανε άνοιγμα στη 2η θέση με 27,7 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις το πρώτο τριήμερο ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο άνοιξε στην 1η θέση με 13,1 εκατομμύρια δολαρια. Συνολικά συγκέντρωσε 144,1 εκατομμύρια δολάρια στo αμερικανικό box office, 178,9 στο βρετανικό και 550,3 στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 694,4 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 13η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική και η 5η παγκοσμίως για το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές αισθηματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές μουσικές ταινίες
Ντην Καρνάζης
Ο Ντην Καρνάζης ή Κωνσταντίνος (αγγλικά: Dean Karnazes, γενν. 3 Αυγούστου 1962, Λος Άντζελες, ΗΠΑ) είναι Αμερικανός υπερμαραθωνοδρόμος ελληνικής καταγωγής, καθώς και επιχειρηματίας και συγγραφέας.
Νεαρή ηλικία
Ενώ ο Καρνάζης υιοθέτησε το συνεχές τρέξιμο ως συνήθεια για τις καθημερινές δραστηριότητές του από τον καιρό που βρισκόταν σε πολύ μικρή ηλικία σε νηπιαγωγείο και δημοτικό, οι πραγματικές του δυνατότητες φάνηκαν όταν σε ηλικία 11 ετών διέτρεξε όλη την απόσταση του Γκραν Κάνιον, καθώς και μετέπειτα σκαρφάλωσε το όρος Ουάτνεϋ (Whitney), το οποίο είναι το υψηλότερο βουνό στην ηπειρωτική έκταση των ΗΠΑ. Αργότερα σε ηλικία 12 ετών διένυσε μια απόσταση 64 χλμ. με ποδήλατο επισκεπτόμενος τον παππού και τη γιαγιά του. Το 1976, και ενώ βρισκόταν στην πρώτη τάξη του λυκείου, ο Καρνάζης συμμετείχε στην τοπική ομάδα τρεξίματος μεγάλων αποστάσεων, όπου και έτρεξε στον πρώτο οργανωμένο μαραθώνιο του.
Κατόπιν έχασε το ενδιαφέρον του για το τρέξιμο και σταμάτησε να τρέχει για 15 χρόνια, πριν ξεκινήσει ξανά στην ηλικία των 30 ετών.
Μεγαλώνοντας, σπούδασε στην πολυτεχνική σχολή της Καλιφόρνια στο Σεν Λιούις όπου εξειδεικεύτηκε στην τεχνολογία τροφίμων, και κατόπιν συνέχισε στη σχολή επιχειρήσεων του πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο.
Αθλητικά επιτεύγματα
Ο Καρνάζης έχει ολοκληρώσει ένα μεγάλο αριθμό αθλημάτων αντοχής, κυρίως τρεξίματος, αλλά και κολύμβησης. Τα πιο σημαντικά επιτεύγματά του είναι:
Έχει δεχθεί κριτική από μέρος του τύπου πως τα επιτεύγματά του είναι περισσότερο εντυπωσιακά παρά ουσιαστικά, όπως για παράδειγμα το ότι υπήρξε νικητής στην Ανταρκτική, ενώ δεν αποσαφηνίζεται εάν συμμετείχαν και άλλοι διαγωνιζόμενοι. Ωστόσο με βάση τις γνώμες άλλων υπερμαραθωνοδρόμων, η κριτική αυτή πιθανώς πηγάζει από την ικανότητα του Καρνάζη να προσελκύει χορηγούς και να λαμβάνει δημοσιότητα για επιτεύγματα τα οποία είναι λιγότερο θεαματικά από ότι αρχικά φαίνονται, καθώς και το ότι είναι ιδιαίτερα ικανός ως προς την προώθηση της δημόσιας εικόνας του. Απαντώντας στην κριτική, ο Καρνάζης ανέφερε πως θεωρεί σημαντικότερα τα εκατοντάδες μηνύματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας που λαμβάνει από ανθρώπου,ς όπου του λένε πως τους ενέπνευσε να ασχοληθούν με τα αθλήματα αντοχής, καθώς και την εκτίμηση για το φιλανθρωπικό του έργο.
Αναφορές και αφιερώματα
Έχει φιλοξενηθεί σε μεγάλο αριθμό τηλεοπτικών εκπομπών υψηλής τηλεθέασης στις ΗΠΑ, καθώς και έχουν γίνει πλήθος αφιερωμάτων γι' αυτόν από τον αθλητικό τύπο.
Το ντοκιμαντέρ του 2008 με τίτλο UltraMarathon Man: 50 Marathons - 50 States - 50 Days, ασχολείται με τους 50 μαραθωνίους του Καρνάζη σε μια χρονική περίοδο 50 ημερών, καλύπτοντας όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ.
Άλλες ασχολίες
Αρθογραφεί επίσης τακτικά στο περιοδικό σωματικής ανάπτυξης Men's Health.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1978
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1978 ήταν η 23η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Πραγματοποιήθηκε στις 22 Απριλίου 1978 στο Παρίσι της Γαλλίας. Το διαγωνισμό κέρδισε ο Izhar Cohen μαζί με το συγκρότημα Alphabeta που αντιπροσώπευαν το Ισραήλ με το τραγούδι "A-Ba-Ni-Bi". Παρόλο που "A-Ba-Ni-Bi" είναι ο σωστός τίτλος, η γαλλική τηλεόραση έγραψε κατά λάθος τον τίτλο του τραγουδιού ως "Ah-Bah-Nee-Bee". Οι παρουσιαστές ήταν οι Ντενίζ Φαμπρ και Λεόν Ζιτρόν, και αυτή ήταν η πρώτη φορά που περισσότεροι από ένας παρουσιαστές παρουσίασαν μια έκδοση του Διαγωνισμού και η πρώτη που είχε έναν άνδρα παρουσιαστή από το. Επιπλέον, οι δύο παρουσιαστές χρησίμευσαν ως σχολιαστές για τη Γαλλική τηλεόραση. Συμμετείχαν είκοσι χώρες, ένα ρεκόρ τότε.
Η νικήτρια συμμετοχή ήταν ένα τραγούδι αγάπης που τραγουδούσε στο εβραϊκό ισοδύναμο του Ubbi dubbi (ο τίτλος είναι μια επέκταση της εβραϊκής λέξης ani אני, που σημαίνει "εγώ"). Αυτή ήταν η πρώτη νίκη του Ισραήλ στην Eurovision, καθώς ήταν και το πρώτο τραγούδι που κέρδισε σε μια από τις σημιτικές γλώσσες. Η νίκη προκάλεσε προβλήματα σε πολλά έθνη της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής που παρακολουθούσαν τον διαγωνισμό, παρόλο που δεν συμμετείχαν. Σύμφωνα με τον συγγραφέα και τον πολιτικό σχολιαστή John Kennedy O'Connor στο βιβλίο του The Eurovision Song Contest: The Official History, όταν ήταν σαφές ότι το Ισραήλ κέρδισε κατά την ψηφοφορία, οι περισσότεροι από τους αραβικούς σταθμούς τερμάτισαν τη μετάδοση του διαγωνισμού. Η τηλεόραση της Ιορδανίας ολοκλήρωσε την εκπομπή με μια φωτογραφία από ένα σωρό νάρκισσους στην οθόνη, αργότερα ανακοινώνοντας ότι η βελγική συμμετοχή (η οποία τερμάτισε δεύτερη) ήταν ο νικητής. Η τηλεόραση της ΕΣΣΔ για πρώτη φορά έδειξε διαγωνισμό, και μέχρι το 1988 μόνο παραστάσεις πολλών συμμετεχόντων, κάθε φορά με εξαίρεση εκπροσώπους του Ισραήλ. Η Νορβηγία τερμάτισε τελευταία για πέμπτη φορά, και ήταν η πρώτη χώρα μετά το νέο σύστημα ψηφοφορίας του 1975 που κατάφερε να τερματίσει με μηδέν βαθμούς.
Τόπος διεξαγωγής
Ο διαγωνισμός έγινε στην πρωτεύουσα και στη μεγαλύτερη πόλη της Γαλλίας, το Παρίσι. Ο χώρος ήταν το Παλαί ντε Κονγκρέ που αποτελεί αίθουσα συναυλιών, αίθουσα διασκέψεων και συνεδρίων και εμπορικό κέντρο στο 17ο διαμέρισμα των Παρισίων. Κτίστηκε από τον αρχιτέκτονα Γκιγιόμ Γκιγιέ και εγκαινιάστηκε το 1974.
Μορφή
Οι καρτ-ποστάλ γυρίστηκαν ζωντανά, με τους καλλιτέχνες να φτάνουν στη σκηνή. Πήραν ένα διάδρομο, μετά ένα ασανσέρ. Φεύγοντας από τον ανελκυστήρα, τους υποδέχτηκαν οι προηγούμενοι συμμετέχοντες και στη συνέχεια έκαναν τις εισόδους τους στη σκηνή. Η κάμερα έκανε επίσης πολλές λήψεις του κοινού, ιδίως της Τζέιν Μπίρκιν και του Σερζ Γκέινσμπουργκ.
Ο Μπιόρν Σκιφς (Björn Skifs) ήταν δυσαρεστημένος με τον κανονισμό που υποχρέωνε κάθε χώρα να ερμηνεύει το τραγούδι στη δική της γλώσσα. Σκόπευε να τραγουδήσει στα αγγλικά, όμως άλλαξε γνώμη την τελευταία στιγμή, με αποτέλεσμα να ξεχάσει όλους τους στίχους. Για τον λόγο αυτό τραγούδησε λίγους από τους πρώτους στίχους στα αλαμπουρνέζικα προτού βρει ξανά τα λόγια. Εκτός από τις 20 συμμετέχουσες χώρες, ο διαγωνισμός μεταδόθηκε ζωντανά στη Γιουγκοσλαβία, Τυνησία, Αλγερία, Μαρόκο, Ιορδανία, Ανατολική Γερμανία, Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία, Ντουμπάι, Χονγκ Κονγκ, Σοβιετική Ένωση και στην Ιαπωνία.
Συμμετέχουσες χώρες
Για πρώτη φορά αμφότερες η Ελλάδα και η Τουρκία έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό. Η Δανία επέστρεψε για πρώτη φορά από το 1966.
Το τραγούδι της ελληνικής συμμετοχής είχε το όνομα του πρόσφατα (1977) αποβιώσαντος Τσάρλι Τσάπλιν. Τον ίδιο τίτλο είχε και το τραγούδι των Peter, Sue and Marc που προκρίθηκαν στον γερμανικό εθνικό τελικό, όμως ήρθαν στην 3η θέση. Το τραγούδι του Μονακό έκανε επίσης αναφορά στον μεγάλο κωμικό, όχι όμως στο κύριο μέρος του.
Μαέστροι
Για κάθε ερμηνεία βρισκόταν στο πόντιουμ ένας διευθυντής ορχήστρας.
Καλλιτέχνες που επέστρεψαν
Πολλοί ήταν οι καλλιτέχνες που επέστρεψαν στον διαγωνισμό του 1978. Η Ιρίν Σιρ είχε εκπροσωπήσει το Λουξεμβούργο το 1974 και τερμάτισε στην ίδια (4η) θέση. Ο Ζαν Βαλί επίσης επανήλθε, 8 χρόνια μετά τη συμμετοχή του με το Βέλγιο, το 1970, ενώ ο Νόρμπερτ Νιντερμέγιερ (Norbert Niedermeyer), ο οποίος ήταν εκπρόσωπος της Αυστρίας το 1972 ως μέλος του συγκροτήματος The Milestones, επανήλθε με το αυστριακό συγκρότημα Springtime.
Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορία
Στον παρακάτω πίνακα παρατίθεται η σειρά με την οποία δόθηκαν οι βαθμολογίες ανά χώρα στον διαγωνισμό του 1978 όπως και ο εκπρόσωπος βαθμών που ήταν αρμόδιος για την ανακοίνωση των ψήφων που έδινε η αντίστοιχη χώρα. Η κάθε χώρα είχε μία κριτική επιτροπή, η οποία μπορούσε να δώσει στα 10 καλύτερα τραγούδια 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2 και 1 βαθμό.
Ο κάθε ραδιοτηλεοπτικός φορέας (με την εξαίρεση του Ισραήλ) έστειλε επίσης έναν σχολιαστή για τον διαγωνισμό, προκειμένου να τον καλύψει στην αντίστοιχη εθνική γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision
Πουάντ-α-Πιτρ
Η Πουάντ-α-Πιτρ (γαλλικά: Pointe-à-Pitre) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Γουαδελούπης. Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Πουάντ-α-Πιτρ. Έχει πληθυσμό 17.541 κατοίκων. Συμπεριλαμβάνει το Διεθνές Αεροδρόμιο της Πουάντ-α-Πιτρ, το κύριο αεροδρόμιο της Γουαδελούπης. Η πόλη βρίσκεται στο κανάλι το οποίο χωρίζει τα δύο νησιά της Γουαδελούπης, τη Γκραντ-Τερ και την Μπας-Τερ.
Οι Γάλλοι ήθελαν να κτίσουν μια πόλη στην περιοχή, αλλά απέτυχαν λόγω του ελώδους εδάφους. Ένας οικισμός σε ένα παρακείμενο λόφο κτίστηκε κατά τη διάρκεια της βρετανικής κατοχής (1759-1763), ενώ μετά την ανάκτησή της, οι Γάλλοι αποξήραναν του βάλτους και άρχισε η ανάπτυξη της σημερινής πόλης. Η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα εξαιτίας των κουρσάρων. Η πόλη έχει καταστραφεί πολλές φορές εξαιτίας πυρκαγιών, σεισμών και τυφώνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γουαδελούπης
Βραβείο Χρυσή Πατούσα
To Χρυσή Πατούσα (στα αγγλικά: Golden Foot) είναι ένα διεθνές ποδοσφαιρικό βραβείο. Απονέμεται κάθε χρόνο από το 2003 σε παίκτες άνω των 29 ετών, οι οποίοι έχουν διακριθεί για τις επιτυχίες τους στο γήπεδο (τόσο ατομικά όσο και ομαδικά) αλλά και για την προσωπικότητά τους καθώς επίσης και την εκτίμηση που απολαμβάνουν από το κοινό και τους ειδικούς στο άθλημα.
Ο νικητής επιλέγεται μεταξύ 10 υποψηφίων από κατάλογο που καταρτίζει επιτροπή αποτελούμενη από εκπροσώπους των ΜΜΕ αλλά και φιλάθλους από όλο τον κόσμο. Μόνο μία φορά μπορεί να βραβευτεί ένας ποδοσφαιριστής και αυτό οφείλεται στην ιδιαιτερότητα του βραβείου. Ειδικότερα, ο νικητής αφήνει τα αποτυπώματα από τα πόδια του στην "Προκυμαία των Πρωταθλητών", ένα είδος «Λεωφόρου της Δόξας» στο Μονακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνή ποδοσφαιρικά βραβεία
Φιοντόρ Β΄ της Ρωσίας
Ο Φιοντόρ (Θεόδωρος) Μπορίσοβιτς Γκοντουνόφ (Фёдор Борисович Годуно́в) υπήρξε τσάρος του Ρωσικού Βασιλείου ως Φιοντόρ Β΄ κατά την Εποχή των Αναστατώσεων, διαδεχόμενος τον πατέρα του Μπορίς. Μητέρα του ήταν η Μαρία Σκουράτοβα-Μπέλσκαγια, κόρη του Γρηγόρι Σκουράτοβ-Μπέλσκι του Μαλυούτα αρχηγού της Οπρίτσνινα επί Ιβάν Δ΄.
Γεννημένος το 1589 στη Μόσχα, την περίοδο που ο πατέρας του ήταν de facto αντιβασιλέας του Φιοντόρ Α΄, ο Φιοντόρ Γκοντουνόφ ξεχώριζε για τη μόρφωσή του - λέγεται ότι είναι ο πρώτος Ρώσος που έφτιαξε χάρτη της χώρας του. Από μικρό παιδί παρακολουθούσε εκ του σύνεγγυς όλην την κυβερνητική δραστηριότητα του πατέρα του, ακόμα και κλειστές συναντήσεις ή διαπραγματεύσεις με ξένες δυνάμεις.
Όταν ο Μπορίς Γκοντουνόφ πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο, ο δεκαεξάχρονος Φιοντόρ στέφθηκε τσάρος (23 Απριλίου 1605). Δεν πρόλαβε όμως να κυβερνήσει, αφού στα τέλη Ιουνίου τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό από βογιάρους που υποστήριζαν τον Ψευδοδημήτριο. Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 20 Ιουλίου, στραγγαλίστηκε μαζί με τη μητέρα του.
Κατηγορία:Τσάροι της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας
Γάντια εργασίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Ένδυση Κατηγορία:Προστατευτικός εξοπλισμός Κατηγορία:Ενδύματα χειρός
Λευκοθέα
Το όνομα Λευκοθέα μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κωνσταντίνος Φούμης
Ο Κωνσταντίνος Φούμης (1860 - 1942) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη και καταγόταν από την βυζαντινή οικογένεια των Σκορδιλών. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1888 ανέλαβε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο την έκδοση της εφημερίδας «Λευκά Όρη». Ασχολήθηκε με την πολιτική και υπήρξε στενός συνεργάτης και φίλος του Ελευθερίου Βενιζέλου. Εξελέγη το 1899 αντιπρόσωπος της επαρχίας Σελίνου στην Κρητική Συνέλευση και διορίστηκε σύμβουλος Οικονομικών (υπουργός) της Κρητικής Πολιτείας στην κυβέρνηση που σχημάτισε ο πρίγκιπας Γεώργιος. Το 1905 συμμετείχε στην τριανδρία που οργάνωσε την επανάσταση στο Θέρισο. Συνέχισε να ασχολείται με την πολιτική εκλεγόμενος πληρεξούσιος της περιφέρειάς του και μετά την επανάσταση στο Θέρισο.
Πηγές
Κατηγορία:Κρητικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Σαιν-Ζωρζ-ντε-Λυζανσόν
Το Σαιν-Ζωρζ-ντε-Λυζανσόν (γαλλικά: Saint-Georges-de-Luzençon, οξιτανικά: Sent Jòrdi) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζωρζιέν (γαλλικά: Saint-Georgiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Σαιντ-Ιπολίτ (Αβερόν)
Το Σαιντ-Ιπολίτ (γαλλικά: Saint-Hippolyte, οξιτανικά: Sent Ipòli) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντ-Ιπολιταίν (γαλλικά: Saint-Hippolytains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν