cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρωσικός ιμπεριαλισμός
Ευρώπη
Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, η Ρωσία ακολούθησε επίσης μια πολιτική επέκτασης προς τα δυτικά. Μετά τη σουηδική ήττα στον Φινλανδικό Πόλεμο του 1808–1809 και την υπογραφή της Συνθήκης του Fredrikshamn στις 17 Σεπτεμβρίου 1809, το ανατολικό μισό της Σουηδίας, η περιοχή που στη συνέχεια έγινε Φινλανδία, ενσωματώθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία ως αυτόνομο μεγάλο δουκάτο. Ωστόσο, η πολιτική της ρωσικοποίησης της Φινλανδίας στόχευε στον περιορισμό του ειδικού καθεστώτος του Μεγάλου Δουκάτου της Φινλανδίας και πιθανώς στον τερματισμό της πολιτικής αυτονομίας και της πολιτιστικής του μοναδικότητας. Παρόμοιες πολιτικές ρωσικοποίησης ακολουθήθηκαν επίσης στην Ουκρανία και τη Λευκορωσία.
Στον απόηχο του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1806–12) και της Συνθήκης του Βουκουρεστίου που ακολούθησε (1812), τα ανατολικά τμήματα του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας, ενός οθωμανικού υποτελούς κράτους, και ορισμένες περιοχές που προηγουμένως τελούσαν υπό άμεση οθωμανική κυριαρχία, περιήλθαν στο κυριαρχία της Αυτοκρατορίας. Στο Συνέδριο της Βιέννης (1815), η Ρωσία κέρδισε την κυριαρχία στο Κογκρέσο της Πολωνίας, η οποία στα χαρτιά ήταν ένα αυτόνομο Βασίλειο σε προσωπική ένωση με τη Ρωσία. Ωστόσο, οι Ρώσοι Αυτοκράτορες γενικά αγνόησαν τυχόν περιορισμούς στη δύναμή τους. Ήταν, επομένως, κάτι περισσότερο από ένα κράτος- μαριονέτα. Η αυτονομία περιορίστηκε σοβαρά μετά τις εξεγέρσεις το 1830–31 και το 1863, καθώς η χώρα κυβερνήθηκε από αντιβασιλείς και αργότερα χωρίστηκε σε επαρχίες.
Ρωσική επέκταση προς τα ανατολικά
Η επέκταση προς τα ανατολικά ακολούθησε ο ρωσικός αποικισμός της Βόρειας Αμερικής στον Ειρηνικό Ωκεανό. Οι Ρώσοι θηρευτές και κυνηγοί ανέπτυξαν γρήγορα το θαλάσσιο εμπόριο γούνας, το οποίο υποκίνησε αρκετές συγκρούσεις μεταξύ των Αλεούτων και των Ρώσων τη δεκαετία του 1760. Στα τέλη της δεκαετίας του 1780, οι εμπορικές σχέσεις είχαν ανοίξει με τους Tlingits και το 1799 δημιουργήθηκε η Ρωσοαμερικανική Εταιρεία (RAC) για να μονοπωλήσει το εμπόριο γούνας, χρησιμεύοντας επίσης ως ιμπεριαλιστικό όχημα για τη ρωσικοποίηση των ιθαγενών της Αλάσκας.
Η Ρωσική Αυτοκρατορία απέκτησε επίσης το νησί Σαχαλίνη που μετατράπηκε σε μια από τις μεγαλύτερες αποικίες φυλακών της ιστορίας. Αρχικά, οι ρωσικές θαλάσσιες εισβολές στα ύδατα που περιβάλλουν το Χοκάιντο ξεκίνησαν στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα, ώθησαν την Ιαπωνία να χαρτογραφήσει και να εξερευνήσει το βόρειο νησιωτικό περιβάλλον της. Η Σαχαλίνη είχε κατοικηθεί από αυτόχθονες πληθυσμούς συμπεριλαμβανομένων των Αϊνού, Uilta και Nivkh, παρά το γεγονός ότι το νησί ονομαστικά απέτιζε φόρο τιμής στη Δυναστεία Τσινγκ. Καθώς η Ρωσία απέκτησε τη Μαντζουρία από τη δυναστεία Τσινγκ στη Συνθήκη του Aigun το 1858, απέκτησε επίσης, μια ονομαστική αξίωση για τη Σαχαλίνη πέρα από το στενό. Με την προηγούμενη Συνθήκη του 1855 του Shimoda, δημιουργήθηκε προσωρινά μια κοινή αποικία εποίκων τόσο Ρώσων όσο και Ιαπωνικών, παρά τις συγκρούσεις. Ωστόσο, με τη Συνθήκη της Αγίας Πετρούπολης του 1875, η Ρωσική Αυτοκρατορία παραχωρήθηκε στη Σαχαλίνη με αντάλλαγμα η Ιαπωνία να κερδίσει τα νησιά Κουρίλες.
Οι πιο απομακρυσμένες ρωσικές αποικίες ήταν στο Fort Elizavety και στο Φορτ Αλεξάντερ, ρωσικά οχυρά στα νησιά της Χαβάης, που χτίστηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα από τη Ρωσοαμερικανική Εταιρεία ως αποτέλεσμα μιας συμμαχίας με τον Ανώτατο Αρχηγό Kaumuali, καθώς και στο Sagallo. Ένας βραχύβιος ρωσικός οικισμός που ιδρύθηκε το 1889 στον κόλπο Tadjoura στη γαλλική Σομαλιλάνδη (σημερινό Τζιμπουτί ). Ο νοτιότερος οικισμός που ιδρύθηκε στη Βόρεια Αμερική ήταν στο Φορτ Ρος της Καλιφόρνια.
Όψεις του ιμπεριαλισμού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Ο ρωσικός ιμπεριαλισμός έχει συνδεθεί με το εντάσεως εργασίας και χαμηλής παραγωγικότητας οικονομικό σύστημα που βασίζεται στη δουλοπαροικία και τη δεσποτική κυριαρχία, το οποίο απαιτούσε συνεχή αύξηση της έκτασης της καλλιεργούμενης γης για να νομιμοποιήσει τον κανόνα και να προσφέρει ικανοποίηση στους υπηκόους. Το πολιτικό σύστημα με τη σειρά του εξαρτιόταν από τη γη ως πόρο για την ανταμοιβή των αξιωματούχων. Η πολιτική ελίτ έκανε την εδαφική επέκταση ένα σκόπιμο έργο.
Σοβιετική Ένωση
μικρογραφία|Μια σοβιετική αφίσα της σταλινικής εποχής με την επιγραφή "Όλος ο κόσμος θα είναι δικός μας!" Αν και η Σοβιετική Ένωση αυτοανακηρύχτηκε αντιιμπεριαλιστική, υποστηρίζεται ότι παρουσίαζε τάσεις κοινές με τις ιστορικές αυτοκρατορίες. Αυτό το επιχείρημα θεωρείται παραδοσιακά ότι προέρχεται από το βιβλίο του Ρίτσαρντ Πάιπς Ο σχηματισμός της Σοβιετικής Ένωσης (1954). Αρκετοί μελετητές, όπως ο Seweryn Bialer, υποστηρίζουν ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν μια υβριδική οντότητα που περιείχε στοιχεία κοινά τόσο για τις πολυεθνικές αυτοκρατορίες όσο και για τα εθνικά κράτη. Έχει επίσης υποστηριχθεί ότι η Σοβιετική Ένωση ασκούσε αποικιοκρατία παρόμοια με τις συμβατικές αυτοκρατορικές δυνάμεις. Οι μαοϊκοί υποστήριξαν ότι η Σοβιετική Ένωση είχε γίνει η ίδια μια ιμπεριαλιστική δύναμη διατηρώντας παράλληλα μια σοσιαλιστική πρόσοψη, ή σοσιαλιμπεριαλισμό.
Σύγχρονος ρωσικός ιμπεριαλισμός
Η Ρωσία είναι το κύριο αναγνωρισμένο διάδοχο κράτος της Σοβιετικής Ένωσης και έχει κατηγορηθεί ότι προσπαθεί να επαναφέρει τα μετασοβιετικά κράτη υπό την κυριαρχία της. Σχεδόν όλα τα κράτη σχημάτισαν αρχικά την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών και τα περισσότερα αργότερα εντάχθηκαν επίσης στον Οργανισμό Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας. Το κράτος της Ένωσης με τη Λευκορωσία ήταν μια ακόμη ισχυρότερη μορφή ολοκλήρωσης με τη Ρωσία. Άλλες μορφές ολοκλήρωσης περιελάμβαναν τις οικονομικές πρωτοβουλίες της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης και της Ευρασιατικής Τελωνειακής Ένωσης.
Στην πολιτική γλώσσα της Ρωσίας και ορισμένων άλλων μετασοβιετικών κρατών, ο όρος κοντά στο εξωτερικό αναφέρεται στις ανεξάρτητες δημοκρατίες που προέκυψαν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Η αυξανόμενη χρήση του όρου στα αγγλικά συνδέεται με ισχυρισμούς για το δικαίωμα της Ρωσίας να διατηρεί σημαντική επιρροή στην περιοχή. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε ότι η περιοχή είναι συστατικό της «σφαίρας επιρροής» της Ρωσίας και στρατηγικά ζωτικής σημασίας για τα ρωσικά συμφέροντα. Η ιδέα έχει συγκριθεί με το Δόγμα Μονρόε.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολιτική της Ρωσίας Κατηγορία:Ιμπεριαλισμός Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ζάουμε Καμπρέ
Ο Ζάουμε Καμπρέ (Jaume Cabré i Fabré, προφορά: [ˈʒawmə kəˈβɾe], γενν. Βαρκελώνη, 30 Απριλίου 1947) είναι Καταλανός συγγραφέας και σεναριογράφος, ένας από τους δημοφιλέστερους συγγραφείς στην καταλανική γλώσσα παγκοσμίως. Είναι απόφοιτος Καταλανικής Φιλολογίας από το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, έχοντας εργαστεί ως καθηγητής πανεπιστημίου στο Πανεπιστήμιο της Λιέιδα, ενώ είναι μέλος του φιλολογικού τομέα του Ινστιτούτου Καταλανικών Μελετών.
Έργο
Τα πρώτα του διηγήματα εκδόθηκαν το 1974 στη συλλογή Faules de mal desar («Μύθοι που δύσκολα φυλάσσονται») και το πρώτο του μυθιστόρημα τέσσερα χρόνια αργότερα με τον τίτλο Galceran, l'heroi de la guerra negra («Γκαλσεράν, ο ήρωας του μαύρου πολέμου»). Ακολούθησαν μυθιστορήματα στα οποία ο συγγραφέας αποκάλυψε τα θέματα που θα τον απασχολούσαν στο συγγραφικό του μέλλον: η εξουσία, η ανθρώπινη ιδιότητα, η μουσική και η καλλιτεχνική δημιουργία.
Το 2000 εξέδωσε τη συλλογή διηγημάτων Viatge d'hivern («Χειμερινό ταξίδι»). Ακολούθησαν τα δύο δημοφιλέστερα έργα του, Οι φωνές του ποταμού Παμάνο το 2004 και Confiteor (2011), που μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, μεταξύ των οποίων και στα ελληνικά με τη συνδρομή του Ινστιτούτου Ραμόν Λιουλ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς στα καταλανικά Κατηγορία:Καταλανοί λογοτέχνες
Ξενομεταμόσχευση
Ξενομεταμόσχευση (αγγλ. xenotransplantation), ή ετερόλογη μεταμόσχευση, είναι η μεταμόσχευση ζωντανών κυττάρων, ιστών ή οργάνων από ένα είδος σε άλλο. Τέτοια κύτταρα, ιστοί ή όργανα ονομάζονται ξενομοσχεύματα.
Γενικά
Η ξενομεταμόσχευση αντιπαραβάλλεται με την αλλομεταμόσχευση (από άλλο άτομο του ίδιου είδους), τη συγγενή μεταμόσχευση ή την ισομεταμόσχευση (μοσχεύματα που μεταμοσχεύονται μεταξύ δύο γενετικά πανομοιότυπων ατόμων του ίδιου είδους) και την αυτομεταμόσχευση (από ένα μέρος του σώματος σε άλλο στο ίδιο άτομο).
Η ξενομεταμόσχευση ανθρώπινων καρκινικών κυττάρων σε ανοσοκατεσταλμένα ποντίκια είναι μια ερευνητική τεχνική που χρησιμοποιείται συχνά στην προκλινική ογκολογική έρευνα.
Ηθικά ζητήματα
Η ανθρώπινη ξενομεταμόσχευση προσφέρει μια πιθανή θεραπεία για την ανεπάρκεια οργάνων τελικού σταδίου, ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας σε μέρη του βιομηχανοποιημένου κόσμου. Εγείρει ωστόσο πολλά νέα ιατρικά, νομικά και ηθικά ζητήματα. Μια συνεχιζόμενη ανησυχία είναι ότι πολλά ζώα, όπως λ.χ. οι χοίροι, έχουν μικρότερη διάρκεια ζωής από τους ανθρώπους, πράγμα που σημαίνει ότι οι ιστοί τους γερνούν με ταχύτερο ρυθμό. Η μετάδοση της νόσου (ξενοζωονόωση) και η μόνιμη αλλαγή του γενετικού κώδικα των ζώων αποτελούν επίσης αιτίες ανησυχίας. Παρόμοια με τις αντιρρήσεις για τις δοκιμές σε ζώα, οι ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων έχουν επίσης αντιταχθεί στην ξενομεταμόσχευση για ηθικούς λόγους. Δημοσιεύονται μερικές προσωρινά επιτυχείς περιπτώσεις ξενομοσχεύσεων.
Είναι σύνηθες για τους ασθενείς και τους γιατρούς να χρησιμοποιούν τον όρο "αλλομόσχευμα" με ανακρίβεια για να αναφέρονται είτε σε αλλομόσχευμα (άνθρωπος σε άνθρωπο) είτε σε ξενομόσχευμα (ζώο σε άνθρωπο), αλλά είναι χρήσιμο επιστημονικά (για όσους αναζητούν ή διαβάζουν την επιστημονική βιβλιογραφία) για να διατηρηθεί η ακριβέστερη διάκριση στη χρήση.
Οι πρώτες σοβαρές προσπάθειες ξενομεταμόσχευσης (τότε ονομαζόταν ετερομεταμόσχευση) εμφανίστηκαν στην επιστημονική βιβλιογραφία το 1905, όταν φέτες νεφρού κουνελιού μεταμοσχεύθηκαν σε ένα παιδί με χρόνια νεφρική νόσο. Στις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, δημοσιεύθηκαν αρκετές μεταγενέστερες προσπάθειες για τη χρήση οργάνων από αρνιά, χοίρους και πρωτεύοντα θηλαστικά.
Πετυχημένη μεταμόσχευση
Τον Ιανουάριο 2022, ο Ντέιβιντ Μπένετ στις ΗΠΑ έγινε ο πρώτος άνθρωπος στον κόσμο, στον οποίο έγινε ξενομεταμόσχευση καρδιάς, από γενετικά τροποποιημένο χοίρο. Η κατάσταση του ασθενούς εξελίχθηκε ομαλά, μετά επτάωρη επέμβαση που πραγματοποιήθηκε στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ στη Βαλτιμόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιμήκυνση ζωής
Οξύνεια Τρικάλων
Η Οξύνεια είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Οξύνεια βρίσκεται προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Γρεβενών, στους νότιους πρόποδες των Ορέων Αντιχάσια σε υψόμετρο 520 μέτρα. Απέχει περίπου 43 χλμ. ΒΔ. από τα Τρίκαλα και 22 χλμ. ΒΔ. την Καλαμπάκα (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι κτισμένο σε περιοχή που περικλείεται από 14.000 στρ. δρυών και πλατάνων, ενώ από το ύψωμα «Καλόγεροι» είναι ορατά τα Μετέωρα και ο Όλυμπος. Ανατολικά του περνάει ο χείμαρρος Μύκανι ενώ βορειοδυτικά προς τον οικισμό Κακοπλεύρι βρίσκεται το σπήλαιο «Γκιγκόρος». Αναφέρεται από την περίοδο της Τουρκοκρατίας με την ονομασία Μερίτσα (ήμερο μέρος, ετυμολογούν οι ντόπιοι) και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως γεωργοκτηνοτρόφοι, ενώ κάποιοι απασχολούνται στον κυλινδρόμυλο της Μύκανης και τη μονάδα τυροκομικών προϊόντων.
Κοντά στο χωριό έχουν εντοπιστεί αρχαία λείψανα ενώ η εκκλησία του Αγίου Γεωργίουέχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. "Πρόκειται για επιμήκη ναό, αποτελούμενο από δύο συνεχόμενα μονόχωρα τμήματα στεγαζόμενα με τρούλλους, με καμαροσκεπή νάρθηκα στη δυτική πλευρά, που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της περιοχής της Πίνδου. Εσωτερικά είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες που φιλοτεχνήθηκαν από τους Χιοναδίτες ζωγράφους Κωνσταντίνο και Μιχαήλ Μιχαήλ και Ιωάννη το 1779, σύμφωνα με επιγραφή στη νότια είσοδο"
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Μύκανη αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Χασίων του Δήμου Μετεώρων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 431 κάτοικοι
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Χανγκάζα
Δημογραφικά
Κατά το 1987, ο πληθυσμός τους εκτιμάται ότι αριθμεί 150.000 άτομα. Η γλώσσα που ομιλούν, ονομάζεται Χανγκάζα (Hangaza) ή Κιχανγκάζα (Kihangaza).
Διατροφή και ασχολίες
Η βασική τροφή των Ουαχανγκάζα (Wahangaza), αρχικά, ήταν το αλεύρι της μπανάνας και τα φασόλια, αλλά τώρα, έχουν μάθει να τρώνε τις τροφές που τρώνε και οι άλλες φυλές, όπως το χυλό.
Οι Ουαχανγκάζα (Wahangaza) ως επί το πλείστον, ασχολούνται με την γεωργία και τη βοσκή των ζώων, αλλά μερικοί εξ αυτών, με την κεραμοποιία και την κτηνοτροφία.
Θρησκεία
Η κύρια θρησκεία των Ουαχανγκάζα (Wahangaza) είναι ο Χριστιανισμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Κάμπουα
Οι Κάμπουα (Kabwa), είναι μια εθνοτική και γλωσσική ομάδα η οποία ζει στην Περιφέρεια Μάρα (Mara Region) (Αστική Περιοχή Μουσόμα (Musoma Rural District), Τομέα Μακονγκόρο (Makongoro Division), Τμήμα Μπουκάμπουα (Bukabwa Ward)), στη βόρειο-κεντρική Τανζανία.
Αποτελούν τμήμα των Μπαντού (Bantu), λαού του συμπλέγματος των Κεντρικών-Λιμνών εντός της Υπο-Σαχάριας Αφρικανικής ομάδας. Αυτή η ομάδα των ανθρώπων, βρίσκεται μόνο στην Τανζανία.
Δημογραφικά
Κατά το 2016, ο πληθυσμός τους εκτιμάται ότι αριθμεί 11.000 άτομα. Η γλώσσα που ομιλούν, ονομάζεται Κάμπουα (Kabwa).
Θρησκεία
Το 10 τοις εκατό των Κάμπουα (Kabwa) είναι Χριστιανοί, ενώ το υπόλοιπο 90 τοις εκατό, πιστεύει σε εθνοτικές θρησκείες. Η εθνοτική θρησκεία, είναι βαθιά ριζωμένη στην εθνική ταυτότητα ενός λαού και η μετατροπή της, ισοδυναμεί ουσιαστικά στην πολιτιστική αφομοίωση.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία
Γκρίφο
Ο Γκρίφο (γαλλ. Grifo, 726 - 753) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν διεκδικητής της Φραγκίας, αλλά υπερκεράστηκε από τον μεγαλύτερο αδελφό του Πεπίνο τον βραχύ.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Μαρτέλου μαγιορδόμου της Νευστρίας & Αυστρασίας, δούκα & πρίγκιπα (και de facto βασιλιά) των Φράγκων και ο μόνος γιος από τη 2η σύζυγό του Σβάνχιλντ των Αγκιλολφιδών, κόρη του Τάσσιλο Β΄ δούκα της Βαυαρίας (ή του Τέοντμπερτ δούκα της Βαυαρίας). Ο Κάρολος Μαρτέλος από την πρώτη σύζυγό του Ρότρουντ του Τρηρ (μάλλον των Μεροβιγγείων) είχε γιους τον Καρλομάν και τον Πεπίνο τον βραχύ.
Το 741 απεβίωσε ο πατέρας του και η εξουσία του έπρεπε να μοιραστεί στους τρεις γιούς του, αλλά ο Καρλομάν και ο Πεπίνος χαρακτήρισαν τον Γκρίφο νόθο και αφού τον δελέασαν σε παγίδα, τον φυλάκισαν σε μονή.
Ο Γκρίφο απέδρασε το 747 και τον υποστήριξε ο εκ μητρός μεγάλος θείος του Όντιλο δούκας της Βαυαρίας, ο οποίος όμως απεβίωσε το επόμενο έτος. Τότε ο Γκρίφο προσπάθησε να καταλάβει το δουκάτο της Βαυαρίας για τον εαυτό του. Εν τω μεταξύ ο Καρλομάν παραιτήθηκε και αποσύρθηκε σε μονή, έτσι ο Πεπίνος είχε γίνει μόνος μαγιορδόμος των Φράγκων. Αυτός ενήργησε αποφασιστικά, εισέβαλε στη Βαυαρία και τοποθέτησε δούκα τον γιο τού Όντιλο, τον Τάσσιλο Γ΄ υπό Φραγκική επικυριαρχία. Το 751 στέφθηκε βασιλιάς των Φράγκων.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Πεπινίδες Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
6000 (6.000 έως 6.999)
Οι αριθμοί από 6.000 έως 6.999 στην αριθμητική βάση 10, με τις πληροφορίες παραγοντοποίησης και διαιρετών τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί αριθμοί
Σέτζονγκ
Η Σέτζονγκ (κορεατικά: 세종, χάντσα: 世宗), επίσημα Ειδική Αυτοδιοικούμενη Πόλη Σέτζονγκ (세종특별자치시), είναι ειδική αυτοδιοικούμενη πόλη και de facto διοικητική πρωτεύουσα της Νότιας Κορέας.
Η Σέτζονγκ ιδρύθηκε το 2007 ως η νέα σχεδιασμένη πρωτεύουσα της Νότιας Κορέας από πολλές περιοχές της επαρχίας Τσούνγκτσονγκναμ-ντο και ορισμένες περιοχές της επαρχίας Τσούνγκτσονγκμπουκ-ντο για να διευκολύνει τη συμφόρηση στη σημερινή πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Νότιας Κορέας, τη Σεούλ, και να ενθαρρύνει τις επενδύσεις στην κεντρική περιοχή της χώρας. Από το 2012, η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας έχει μετεγκαταστήσει πολλά υπουργεία και υπηρεσίες στη Σέτζονγκ, αλλά πολλοί εξακολουθούν να κατοικούν σε άλλες πόλεις, κυρίως στη Σεούλ, όπου παραμένουν η Εθνοσυνέλευση και πολλά σημαντικά κυβερνητικά όργανα.
Η Σέτζονγκ έχει πληθυσμό 351.007 κατοίκους (το 2020) και καλύπτει μια γεωγραφική περιοχή 465,23 χλμ2, καθιστώντας την την διοικητική διαίρεση πρώτου επιπέδου στη Νότια Κορέα με το μικρότερο πληθυσμό και μέγεθος έκτασης. Η Σέτζονγκ βρίσκεται στη δυτικοκεντρική περιοχή Χόσεο, συνορεύει με το Νότιο Τσούνγκτσεονγκ στα δυτικά, τη μητροπολιτική πόλη Ντέτζον στα νότια και το Βόρειο Τσούνγκτσεονγκ στα ανατολικά.
Η κατασκευή της πόλης αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2030. Περίπου 500.000 κάτοικοι αναμένεται να ζήσουν εκεί το 2030.
Όνομα
αριστερά|μικρογραφία|Η Σέτζονγκ ονομάστηκε προς τιμή του Βασιλιά [[Σέτζονγκ ο Μέγας|Σέτζονγκ του Μέγα, του τέταρτου βασιλιά της Δυναστείας των Τζοσόν και δημιουργού του κορεατικού αλφαβήτου, Χάνγκουλ]] Η Σέτζονγκ ονομάστηκε προς τιμή του Βασιλιά Σέτζονγκ του Μέγα, του τέταρτου βασιλιά της Δυναστείας των Τζοσόν και του δημιουργού του κορεατικού αλφαβήτου, Χάνγκουλ. Η πόλη σχηματίστηκε συνδυάζοντας την κομητεία Γέονγκι, την κομητεία της Επαρχίας Νότιου Τσούνγκτσεονγκ από την οποία εκχωρήθηκε το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας της πόλης, και άλλες κομητείες.
Ιστορία
Το 2003, ο τότε Πρόεδρος Ρο Μού-χιον, προσπάθησε να μετεγκαταστήσει την εθνική πρωτεύουσα της Νότιας Κορέας από τη μητροπολιτική πόλη της Σεούλ σε μια νέα πολυλειτουργική διοικητική πόλη στο κέντρο της χώρας. Ο στόχος ήταν να μειωθεί η επιρροή και η κυριαρχία της Σεούλ στην εθνική διακυβέρνηση και την οικονομία, με ταυτόχρονη προώθηση της περιφερειακής ανάπτυξης άλλων περιοχών της χώρας. Σύμφωνα με τον πρώην υπουργό Εσωτερικών Μάενγκ Χιούνγκ-γκίου το 2012, «η Σέτζονγκ είναι σύμβολο των προσπαθειών της χώρας για πιο ισορροπημένη περιφερειακή ανάπτυξη», συμβάλλοντας στην αποσυμφόρηση της Σεούλ και στην τόνωση των επενδύσεων στην κεντρική περιοχή της χώρας.
Τον Οκτώβριο του 2004, το Συνταγματικό Δικαστήριο προκάλεσε οπισθοδρόμηση στα σχέδια του Προέδρου Ρο, αποφασίζοντας ότι η πρωτεύουσα πρέπει να παραμείνει στη Σεούλ ως απάντηση σε μια καταγγελία που υπέβαλε η κύρια αντιπολίτευση, το συντηρητικό Μεγάλο Εθνικό Κόμμα. Ως εκ τούτου, η διοίκηση του Ρο αναγκάστηκε να τροποποιήσει το έργο για να μετεγκαταστήσει την πλειοψηφία των κυβερνητικών υπουργείων και ιδρυμάτων στη Σέτζονγκ, το οποίο θα γινόταν μια ειδική διοικητική πόλη αντί για νέα πρωτεύουσα. Το αναθεωρημένο σχέδιο εγκρίθηκε από την Εθνοσυνέλευση τον Μάρτιο του 2005. Οι αμφισβητήσεις στο νέο σχέδιο απορρίφθηκαν από το Συνταγματικό Δικαστήριο τον Νοέμβριο του 2005.
Όταν το Μεγάλο Εθνικό Κόμμα ανέλαβε εκ νέου το προεδρικό αξίωμα το 2008, ο τότε Πρόεδρος Λι Μιόνγκ-μπακ αντιτάχθηκε στην ιδέα της μετακίνησης των κυβερνητικών υπηρεσιών, ισχυριζόμενος ότι θα έβλαπτε την παγκόσμια ανταγωνιστικότητα της Σεούλ και θα είχε ως αποτέλεσμα την αναποτελεσματικότητα. Ακολουθώντας τις οδηγίες του Λι, έγιναν σχέδια να γίνει η Σέτζονγκ βιομηχανικό, επιστημονικό και εκπαιδευτικό κέντρο. Αυτό το σχέδιο αντιτάχθηκε από πολλούς, συμπεριλαμβανομένων των συμμάχων του Ρο και ορισμένων μελών του κυβερνώντος Μεγάλου Εθνικού Κόμματος, συμπεριλαμβανομένης της μεγάλης αντιπάλου του Λι και τελικού διαδόχου, Παρκ Γκουν-χιέ. Η ήττα στα μέσα του 2010 στις τοπικές εκλογές ανάγκασε τον Λι να παρουσιάσει την πρότασή του στην Εθνοσυνέλευση όπου και καταψηφίστηκε.
Τον Ιούλιο του 2012, δημιουργήθηκε η Ειδική Αυτοδιοικούμενη Πόλη Σέτζονγκ συνδυάζοντας όλη την κομητεία Γέονγκι, τρεις δήμους της Γκόντσου και έναν δήμο της Κομητείας Τσέονγκουον.
Τον Απρίλιο του 2013, η κυβέρνηση της πόλης της Πουτρατζάγια της Μαλαισίας υπέγραψε μια επιστολή προθέσεων με την κυβέρνηση της πόλης Σέτζονγκ για να σηματοδοτήσει τη συνεργασία μεταξύ των δύο σχεδιαζόμενων πρωτευουσών.
Το 2019, 12 υπουργεία μετεγκαταστάθηκαν στην πόλη. Ως εκ τούτου, μόνο 5 υπουργεία εξακολουθούν να παραμένουν στη Σεούλ, το Υπουργείο Εξωτερικών, το Υπουργείο Ενοποίησης, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και το Υπουργείο Ισότητας των Φύλων και Οικογένειας.
Η Σέτζονγκ σχεδιάστηκε ειδικά για να είναι μια «έξυπνη πόλη» και μερικές φορές αναφέρεται ως έξυπνη πόλη Σέτζονγκ. Είναι η κορυφαία έξυπνη πόλη στην Κορέα και συχνά θεωρείται πρότυπο για άλλες πόλεις που πειραματίζονται με την ανάπτυξη υποδομής έξυπνων πόλεων.
Μέχρι το 2019, υπήρχε διαφωνία μεταξύ των ειδικών ως προς το εάν η Σέτζονγκ είχε «ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Η Σέτζονγκ χρησιμοποιεί τη νέα της ανάπτυξη για να πλασάρει τον εαυτό της ως εναλλακτική λύση στη Σεούλ, προσφέροντας πολυτελή διαβίωση με ένα κλάσμα του κόστους. Διαθέτει λαμπερές υπερσύγχρονες συγκυριαρχίες, άφθονο δημόσιο χώρο πρασίνου και έξυπνη και βιώσιμη τεχνολογία πόλης, όπως αυτοματοποιημένη συλλογή σκουπιδιών και απόρριψη τροφίμων με μηδενικά απορρίμματα, σταθμούς φόρτισης και κοινής χρήσης ηλεκτρικών οχημάτων, κτίρια με ηλιακή ενέργεια, διαδραστική ψηφιακή σήμανση και ειδοποιήσεις έκτακτης ανάγκης για ασφάλεια κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης. Έχει πυροδοτήσει κριτική ότι η νέα πόλη δεν είναι μόνο πολύ μουντή για να τραβήξει τους κατοίκους μακριά από τη Σεούλ, αλλά και δύσκολα προσβάσιμη και κακοσχεδιασμένη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Κορέας Κατηγορία:Πόλεις που οικοδομήθηκαν για να γίνουν πρωτεύουσες Κατηγορία:Έξυπνες πόλεις
Πέτρος Στυλιανού
Ο Πέτρος Στυλιανού είναι Ελληνοκύπριος συνδικαλιστής και πολιτικός. Διετέλεσε Υφυπουργός Εσωτερικών, Δήμαρχος Έγκωμης και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το Πατριωτικό Μέτωπο και το ΔΗΚΟ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέτρος Στυλιανού γεννήθηκε στην Κυθρέα στις 8 Ιουνίου 1933. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο ελληνικής φιλολογίας από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια απέκτησε διδακτορικό στην ιστορία.
Την περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ, ανέλαβε τον Μάιο του 1956 υπεύθυνος του αντάρτικου τομέα Σολέας, Μαραθάσας, Τηλλυρίας και Κύκκου, στρατολογώντας και εκπαιδεύοντας και άλλα μέλη. Συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Βρετανούς.
Διετέλεσε γενικός γραμματέας της ΣΕΚ την περίοδο 1961-1962. Το 1962 αποτέλεσε πρωτεργάτη στην ίδρυση της ΔΕΟΚ, της οποίας διετέλεσε γενικός γραμματέας περίοδο 1962-1973. Επιπλέον, εργάστηκε και ως εκπαιδευτικός.
Είναι νυμφευμένος και έχει δύο κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Στη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων (ΕΦΕΚ).
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το Πατριωτικό Μέτωπο για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 1962 διαγράφηκε από το Πατριωτικό Μέτωπο και παρέμεινε ανεξάρτητος βουλευτής για το υπόλοιπο της θητείας του.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1980 διορίστηκε Υφυπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τις 19 Απριλίου 1982. Ακολούθως διορίστηκε Ειδικός Σύμβουλος του προέδρου Σπύρου Κυπριανού για τη σύσταση του Πανεπιστημίου Κύπρου, Σύμβουλος για πολιτιστικά θέματα και Σύμβουλος για δημόσιες σχέσεις.
Επανεξελέγη βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΔΗΚΟ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1991 εκλέχθηκε Δήμαρχος Έγκωμης για την περίοδο 1992-1996.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Πατριωτικό Μέτωπο Κατηγορία:Κύπριοι συνδικαλιστές Κατηγορία:Υφυπουργοί Εσωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Δήμαρχοι Έγκωμης Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978 Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος
Δύο Αρχιεπίσκοποι Κρήτης έφεραν το όνομα Ευγένιος:
Τεμπουκοναζόλη
Η τεμπουκοναζόλη (αγγλ. tebuconazole) χημικώς είναι μία αζόλη που αποτελεί μυκητοκτόνο ευρέως χρησιμοποιούμενο στη γεωργία για την αντιμετώπιση φυτικών παθογόνων μυκήτων. μικρογραφία|240x240εσ|Η περίπλοκη χημική δομή της τεμπουκοναζόλης. Αν και η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ θεωρεί ότι αυτό το μυκητοκτόνο αυτό είναι ασφαλές για τον άνθρωπο, εξακολουθεί να ενέχει κίνδυνο για τον άνθρωπο. Αναφέρεται ως πιθανή καρκινογόνος ουσία στον κατάλογο χημικών ενώσεων του Γραφείου Μυκητοκτόνων της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Πολιτειών με βαθμολογία C (πιθανό καρκινογόνο). Η οξεία τοξικότητά του είναι μέτρια. Σύμφωνα με την ταξινόμηση τοξικότητας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, αναφέρεται ως III, που σημαίνει ελαφρώς επικίνδυνο.
Λόγω της πιθανότητας για ενδοκρινικές διαταραχές, η τεμπουκοναζόλη αξιολογήθηκε από τον Σουηδικό Οργανισμό Χημικών Προϊόντων ως πιθανώς αποσυρόμενη από την αγορά με βάση τον Κανονισμό 1107/2009 της Ευρωπαϊκή Ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυκητοκτόνα Κατηγορία:Αζόλες
Ταραχές του 2018 στην Αρμενία
Στις 23 Απριλίου, ο Σαργκσιάν παραδέχτηκε, λέγοντας ότι "έκανα λάθος, ενώ ο Νικόλ Ψασινιάν είχε δίκιο" και παραιτήθηκε. Η εκδήλωση, αναφέρεται από ορισμένους ως μια ειρηνική επανάσταση παρόμοια με επαναστάσεις και σε άλλα μετασοβιετικά κράτη. Το βράδυ της 25ης Απριλίου ο εταίρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ΑΕΟ-Ντασνακτσουτιούν είχε αποσυρθεί από τη συμμαχία.
Διορισμός του Σαργκσιάν για τη θέση του Πρωθυπουργού
Οι διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2018, όταν τα μέλη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος δεν απέκλεισαν τη δυνατότητα διορισμού του Σερζ Σαρκισιάν για την θέση του πρωθυπουργού. Αυτό σήμαινε συνέχιση της διακυβέρνησης του Σαρκισιάν (είτε ως Πρωθυπουργός ή Πρόεδρος) από το Μάρτιο του 2007. Είχε τροποποιήσει το σύνταγμα το 2015 για να αφαιρέσει τα όρια της θητείας που δεν θα τον άφηναν να συνεχίσει.
Οι διαδηλωτές ορκίστηκαν να αποκλείσουν τα γραφεία του κόμματος στις 14 Απριλίου, όπου οι ηγέτες επρόκειτο να συγκεντρωθούν για να προτείνουν επισήμως τον Σεργκ Σαργκισιάν για πρωθυπουργό. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα πραγματοποίησε την συνάντηση έξω από την πρωτεύουσα Ερεβάν και ψήφισε ομόφωνα να διορίσει επισήμως τον Σαργκισιάν ως υποψήφιο για το αξίωμα του πρωθυπουργού. Ο εταίρος του συνασπισμού, η Αρμενικής Επαναστατική Ομοσπονδία-Ντασνακσουτιούν υποστήριξε την απόφαση που έλαβε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα απόφαση, όπως και το κόμμα Ευημερούσα Αρμενία.
Διαμαρτυρίες
Στις 31 Μαρτίου, ο Νικόλ Πασινιάν ξεκίνησε τη διαμαρτυρία Ιμ Κάιλ (το βήμα μου) ξεκινώντας από το Γκιουμρί, περνώντας μέσα από πόλεις και κωμοπόλεις όπως το Βαναντζόρ, το Ντιλιτζάν, το Ραζντάν και το Αμποβιάν πριν φτάσει στο Ερεβάν στις 13 Απριλίου και κάνει ένα μικρό συλλαλητήριο.
Μετά την εκλογή του του Σερζ Σαργκσιάν ως πρωθυπουργού, οι διαδηλωτές συνέχισαν να αυξάνονται, παρά τις κρατήσεις εκατοντάδων ατόμων από την αστυνομία. Ο πρωθυπουργός σε απάντηση, ζήτησε από την κυβέρνηση να πάρει πίσω το προεδρικό μέγαρο, το οποίο του είχε δώσει λίγες εβδομάδες νωρίτερα. Το πλήθος έφτασε 50.000 τη νύχτα της 21ης Απριλίου, με αμέτρητες διακοπές κυκλοφορίας στην πρωτεύουσα, η οποία επίσης άρχισε να εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα.
Καθώς το πλήθος μεγάλωσε, ο νέος πρωθυπουργός κάλεσε επανειλημμένα για συνομιλίες με τον ηγέτη του κινήματος διαμαρτυρίας, τον Νικόλ Πασινιάν, αλλά ο Πασινιάν δήλωσε την προθυμία του να συζητήσει τους όρους της την παραίτηση του Πρωθυπουργού. Αφού ο πρόεδρος της Αρμενίας συμμετείχε στο συλλαλητήριο του Πασινιάν το βράδυ της 21ης Απριλίου για να συναντηθεί με αυτόν, ο Πασινιάν συμφώνησε να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό στις 10 το πρωί, στις 22 Απριλίου, λέγοντας ότι πίστευε ότι θα συνομιλήσει σχετικά με την παραίτηση του Σαργκισιάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Αρμενίας
Τζόις Μπέιτι
Παράλληλα, διατελεί και Επικεφαλής της Επιτροπής των Εγχρώμων Μελών του Κογκρέσου των ΗΠΑ από τον Ιανουάριο του 2021.
Προηγουμένως, υπηρέτησε επίσης, ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων του Οχάιο από την 27η περιφέρεια από το 1999 έως το 2008.
Η Μπέιτι, εξελέγη πρώτη φορά στην Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, στις εκλογές του 2012, με ποσοστό 68.3% έναντι 26.3% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψηφίου της. Επανεξελέγη το 2014, το 2016, το 2018 και το 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Οχάιο Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αφροαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Λουτζέιν αλ-Χαδλούλ
Η Λουτζέιν αλ-Χαδλούλ (لجين الهذلول, γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1989) είναι Σαουδαράβισσα ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών και πολιτική κρατούμενη. Έχει συλληφθεί και απελευθερωθεί αρκετές φορές για άρνηση της απαγόρευσης της οδήγησης γυναικών στη Σαουδική Αραβία και συνελήφθη για τελευταία φορά τον Μάιο του 2018, μαζί με άλλους σημαντικούς ακτιβιστές για τα δικαιώματα των γυναικών, κατηγορούμενοι για απόπειρα αποσταθεροποίησης του βασιλείου. Ήταν 3η στον κατάλογο των Κορυφαίων 100 Πιο Επιδραστικών Γυναικών Αραβικής καταγωγής το 2015.
Ο σύζυγος της, ο Σαουδάραβας κωμικός stand-up Φαχάντ Αλμπουταϊρί είναι επίσης υπό κράτηση.
Ακτιβισμός για τα δικαιώματα των γυναικών
Είναι γνωστή τόσο για το ρόλο που διαδραματίζει στο κίνημα οδήγησης των γυναικών και για την αντίθεσή της στο Σαουδαραβικό σύστημα αρσενικής κηδεμονίας. Την 1η Δεκεμβρίου 2014 συνελήφθη και κρατήθηκε για 73 ημέρες μετά από μια προσπάθεια να περάσει τα σύνορα από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στη Σαουδική Αραβία με το αυτοκίνητό της, με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για άρνηση της απαγόρευσης οδήγησης από γυναίκες στο Βασίλειο.
Συνελήφθη ξανά στην παραμονή της 15ης Μαΐου 2018, μαζί με τις Εμάν αλ-Ναφτζάν, Αϊσά αλ-Μάνα, Αζίζα αλ-Γιουσέφ, Μαντέχα αλ-Ατζρούς και μερικούς άνδρες που συμμετείχαν στην εκστρατεία για τα δικαιώματα των γυναικών στη Σαουδική Αραβία. Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ερμήνευσε το σκοπό των συλλήψεων ως εκφοβισμό "του καθενός που εξέφραζε σκεπτικισμό σχετικά με την ατζέντα δικαιωμάτων του πρίγκιπα".
Τον Ιούνιο του 2018, οι γυναίκες έλαβαν δικαίωμα οδήγησης στη Σαουδική Αραβία. Ωστόσο, η αλ-Χαδλούλ παραμένει φυλακισμένη όπως και οι υπόλοιποι ακτιβιστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαουδάραβες ακτιβιστές Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά Κατηγορία:Σαουδάραβες φεμινιστές
Τζένιφερ Γκονζάλες
Η Τζένιφερ Γκονζάλες (Jenniffer Aydin González Colón,  5 Αυγούστου 1976-) είναι πολιτικός του Πουέρτο Ρίκο και η 20ή  Κάτοικος Αρμοστής του Πουέρτο Ρίκο. Έχει υπηρετήσει σε ηγετικές θέσεις στο Νέο Προοδευτικό Κόμμα του Πουέρτο Ρίκο (PNP) και στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Στις θέσεις αυτές περιλαμβάνεται η προεδρία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος του Πουέρτο Ρίκο, η προεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων του Πουέρτο Ρίκο, η αρχηγία της μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων του Πουέρτο Ρίκο και η αντιπροεδρία του PNP.
Η Γκονζάλες είναι το νεότερο σε ηλικία πρόσωπο που εξελέγη Κάτοικος Αρμοστής και η πρώτη γυναίκα στη θέση αυτή.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Γκονζάλες γεννήθηκε στο Σαν Χουάν, κόρη του Χόρχε Γκονζάλες και της Νίντια Κολόν, αμφότερων δημόσιων υπαλλήλων δια βίου. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Πανεπιστημίου των Κήπων και έπειτα σπούδασε και απέκτησε μπάτσελορ στην Πολιτική Επιστήμη από το Πανεπιστήμιο του Πουέρτο Ρίκο. Έλαβε τόσο ντοκτορά νομικής όσο και LL.M. από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Πουέρτο Ρίκο.
Αντιπρόσωπος
Η Γκονζάλες εκλέχτηκε για πρώτη φορά στη Βουλή των Αντιπροσώπων σε ειδική εκλογή που διεξήχθη στις 24 Φεβρουαρίου 2002 για να καλύψει την κενή θέση του πρώην προέδρου της Βουλής Έντισον Μίσλα Αλδαρόντο μετά την παραίτησή του από το αξίωμα του αντιπροσώπου της 4ης Περιφέρειας του Σαν Χουάν. Ήταν η πρώτη γυναίκα εκλεγμένη εκπρόσωπος της Τέταρτης Περιφέρειας του Σαν Χουάν, το νεότερο μέλος της 14ης Νομοθετικής Συνέλευσης, και η νεότερη γυναίκα που εκλέχθηκε ποτέ στη Νομοθετική Συνέλευση του Πουέρτο Ρίκο. Προτού εκλεγεί ως αντιπρόσωπος, η Γκονζάλεζ υπηρέτησε ως αρχηγός της Οργάνωσης Νεολαίας του Νέου Προοδευτικού Κόμματος του Σαν Χουάν και ήταν πολύ δραστήρια στο κίνημα των Φοιτητών Υπέρ του να γίνει το Πουέρτο Ρίκο πολιτεία κατά την παρακολούθηση των μαθημάτων στο κολέγιο.
Επανεξελέγη στις γενικές εκλογές του Πουέρτο Ρίκο του 2004, αυτή τη φορά ως αντιπρόσωπος επικρατείας (At-Large Representative). Έχει διατελέσει πρόεδρος της Επιτροπής Κυβερνητικών Υποθέσεων του Σώματος και μέλος της Επιτροπής για τον Προϋπολογισμό, της Επιτροπής Ανάπτυξης του Σαν Χουάν, των επιτροπών για τις Γυναικείες Υποθέσεις και τις Εσωτερικές Υποθέσεις, καθώς και της Μεικτής Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Αστικού Κώδικα του Πουέρτο Ρίκο.
Πρόεδρος της Βουλής
Η Γκονζάλες επανεκλέχθηκε για άλλη θητεία στις γενικές εκλογές του Πουέρτο Ρίκο το 2008, παίρνοντας τις περισσότερες ψήφους από το κόμμα της, και ήρθε δεύτερη σε ψήφους συνολικά. Στην ηλικία των 32 ετών, εκλέχτηκε Πρόεδρος της Βουλής από τα μέλη της αντιπροσωπείας του Νέου Κόμματος για την Πρόοδο κατά τη διάρκεια μιας ψηφοφορίας που πραγματοποιήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2008. Η Γκονζάλες νίκησε τον κάτοχο του αξιώματος, Πρόεδρο του Σώματος, Χοσέ Απόντε Ερνάντες στην προσπάθειά του να επανεκλεγεί μετά, και έγινε το νεότερο άτομο στην ιστορία του Πουέρτο Ρίκο που εξελέγη πρόεδρος του σώματος, και η τρίτη γυναίκα σε εκείνη τη θέση.
Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος του Πουέρτο Ρίκο
Τον Νοέμβριο του 2015, η Γκονζάλες εξελέγη ομόφωνα ως πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος του Πουέρτο Ρίκο, έχοντας υπηρετήσει πριν ως αντιπρόεδρος του κόμματος για οκτώ χρόνια. Διαδέχθηκε τον δήμαρχο της Αγουαντίλα Κάρλος Μέντες στη θέση που κάποτε βρίσκονταν ο πρώην κυβερνήτης Δον Λουίς Α. Φερέ, ιδρυτής του Νέου Προοδευτικού Κόμματος και ο Δρ. Χοσέ Σέλσο Μπαρμπόσα, ο ιδρυτής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και του Κινήματος για να γίνει Πολιτεία το Πουέρτο Ρίκο.
Αρχηγός της Μειοψηφίας στη Βουλή
Το 2012 η Γκονζάλες επανεξελέγη, αυτήν τη φορά συγκεντρώνοντας τις περισσότερες ψήφους συνολικά, παρά το γεγονός ότι το κόμμα της έχασε την πλειοψηφία των εδρών. Την ίδια νύχτα των εκλογών, επελέγη από το κόμμα της ως αρχηγός μειοψηφίας.
Κάτοικος Αρμοστής του Πουέρτο Ρίκο
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2015, η Γκονζάλες ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της να διαδεχθεί τον Πέδρο Πιερλουίσι ως Κάτοικο Αρμοστή του Πουέρτο Ρίκο. Έξι ημέρες αργότερα, ένας από τους αντιπάλους του Πιερλουίσι για το χρίσμα του υποψήφιου Κυβερνήτη, ο Ρικάρδο Ροσελό, την επέλεξε ως υποψήφια αντικυβερνήτη για τις προκριματικές εκλογές της 5ης Ιουνίου 2016 και για τις γενικές εκλογές της 8ης Νοεμβρίου 2016. Κατά τη διάρκεια των δέκα μηνών που διήρκεσε η προεκλογική εκστρατεία, διάφορες δημοσκοπήσεις έδειχναν σταθερά ότι η Γκονζάλες είχε πάνω από 70% έγκριση από το εκλογικό σώμα, κάνοντάς της τον πιο δημοφιλή πολιτικό οποιουδήποτε πολιτικού κόμματος στο νησί.
Στις 5 Ιουνίου 2016 η Γκονζάλες κέρδισε τον προκριματικό γύρο με ποσοστό 70,54% των ψήφων κερδίζοντας τον αντίπαλό της, Κάρλος Πεσκέρα. Έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα στην ιστορία του Νέου Προοδευτικού Κόμματος που ήταν υποψήφια για το αξίωμα του Κατοίκου Αρμοστή στο Κογκρέσο για τις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου.
Στις 8 Νοεμβρίου 2016 η Γκονζάλες εξελέγη Κάτοικος Αρμοστής του Πουέρτο Ρίκο, με ποσοστό 48,77% των ψήφων, νικώντας τον κύριο αντίπαλό της, τον Έκτορ Φερέρ του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Πουέρτο Ρίκο, καθιστώντας την έτσι την πρώτη γυναίκα και το νεαρότερο άτομο που εκπροσωπεί το Πουέρτο Ρίκο στο Κογκρέσο των ΗΠΑ από τη δημιουργία της έδρας του Κατοίκου Αρμοστή του Πουέρτο Ρίκο 116 χρόνια πριν, το 1900.
Παραπομπές
Γκονζαλες
Ελληνικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων
Το Ελληνικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων (Greek Gospel of the Egyptians) είναι ένα παλαιοχριστιανικό θρησκευτικό κείμενο. Ο τίτλος του υιοθετείται από την αρχή του κειμένου της πρώτης σελίδας.
Χρονολογία
Το Ελληνικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων (το οποίο διαφέρει πολύ από το μεταγενέστερο, εξ ολοκλήρου Γνωστικό Κοπτικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων ), ίσως γραμμένο προς τα τέλη του 2ου αιώνα, είχε ήδη αναφερθεί απο το βιβλίο του Κλήμη της Αλεξάνδρειας, τα Στρώματα, όπου μας γίνεται εισαγωγή σε πολλά από τα σύντομα αποσπάσματα που απομένουν. Αναφέρθηκε επίσης από τον Ιππόλυτο, ο οποίος παραπέμπει σε «αυτές τις διάφορες αλλαγές της ψυχής, που εκτίθενται στο Ευαγγέλιο σύμφωνα με τους Αιγυπτίους» και συνδέει το Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων με τη Γνωστική σέκτα Ναασίνοι (Naassenes).
Αργότερα, τον 4ο αιώνα, ο Επιφάνιος της Σαλαμίνας, ισχυρίστηκε ότι οι Σαβελλιανοί χρησιμοποίησαν αυτό το ευαγγέλιο, αν και είναι απίθανο να είχε από πρώτο χέρι πληροφορίες για τον Σαβέλλιο, ο οποίος δίδαξε στις αρχές του 3ου αιώνα. Ο ευφημισμός, η λέξη Λόγος, ως ονομασία του Σωτήρα, που εμφανίζεται στο ευαγγέλιο, αποδεικνύει την επιρροή απο το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, υποδηλώνοντας έτσι μια ημερομηνία περίπου 120 - 150 μ.Χ.
Περιεχόμενο
Από αυτά τα λίγα αποσπάσματα, είναι άγνωστο πόσο πιο εκτεταμένα ήταν τα περιεχόμενα ή ποιά άλλα θέματα συζητούσαν ή αν τα γνωστά αποσπάσματα παρουσιάζουν ουσιαστικά τη φύση ολόκληρης της οντότητας, η οποία προφανώς είναι μια παράδοση «ρητών» που λειτουργούσε στον οικείο τύπο ενός διλόγου. Επίσης, λόγω της αποσπασματικής φύσης, δεν είναι γνωστό εάν αποτελεί μια εκδοχή κάποιου άλλου γνωστού κειμένου.
Τα γνωστά αποσπάσματα κειμένου έχουν τη μορφή μιας συζήτησης μεταξύ της ακόλουθου Σαλώμης και του Ιησού, ο οποίος υποστηρίζει την αγαμία ή, με μεγαλύτερη ακρίβεια, "κάθε απόσπασμα υποστηρίζει τον σεξουαλικό ασκητισμό ως μέσο διακοπής του θανατηφόρου κύκλου γέννησης και υπέρβασης των φερόμενων αμαρτωλών διαφορών μεταξύ ανδρών και γυναικών, επιτρέποντας σε όλα τα άτομα να επιστρέψουν σε αυτό που θεωρήθηκε ότι ήταν η αρχέγονη και ανδρογυνική τους κατάσταση"(Κάμερον 1982).
Η απόρριψη του γάμου υποστηρίχθηκε επίσης από τους Εγκρατίτες και πολλές από τις άλλες πρώιμες χριστιανικές ομάδες επαίνεσαν την αγαμία, και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να πούμε από ποια ομάδα προήλθε το κείμενο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόκρυφα κείμενα της Καινής Διαθήκης Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
Σοφία Ιορδανίδου
Η Σοφία Ιορδανίδου (γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1974) είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια της πετοσφαίρισης. Ήταν μέλος της ελληνικής εθνικής ομάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Βουλευτικές εκλογές του Μπενίν (2019)
Ιστορικό
Η ημερομηνία των εκλογών καθορίστηκε σε συνεδρίαση του Συμβουλίου των Υπουργών στις 9 Ιανουαρίου 2019, με τη θητεία της Εθνικής Συνέλευσης που εξελέγη το 2015 να τερματίζεται προγραμματισμένα τον Μάρτιο του 2019.
Εκλογικό σύστημα
Τα 83 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση σε 24 πολυεθνικές εκλογικές περιφέρειες, με βάση τα διαμερίσματα της χώρας. Ένας αμφιλεγόμενος νέος εκλογικός νόμος που εισήχθη τον Ιούλιο του 2018 δημιούργησε το εκλογικό όριο του 10% της εθνικής ψήφου για ένα κόμμα προκειμένου να εισέλθει στο κοινοβούλιο, ενώ η απαιτούμενη κατάθεση ποσού για να μπει σε βουλευτική λίστα αυξήθηκε από τα 8,3 εκατομμύρια φράγκα στα 249 εκατομμύρια φράγκα. Οι μεταρρυθμίσεις αποσκοπούσαν στη μείωση του αριθμού των πολιτικών κομμάτων, των οποίων ο αριθμός πλησίαζε τα 200.
Εκστρατεία
Λόγω του υψηλότερου εκλογικού ορίου, δημιουργήθηκαν αρκετά νέα κόμματα και ομάδες πριν από τις εκλογές. Η Προοδευτική Ένωση συγκροτήθηκε από τη συγχώνευση περισσότερων από 20 κομμάτων και συμμαχιών, μεταξύ των οποίων η Ένωση Κάνει το Έθνος, το Κόμμα Αναγέννησης του Μπενίν, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, η Πρωτεύουσα Δύναμη, το Κογκρέσο του Λαού για Πρόοδο, οι Ηνωμένες Δημοκρατικές Δυνάμεις, η Ένωση για την Αρωγή, Ένωση για τη Δημοκρατία και την Εθνική Αλληλεγγύη, η Συμμαχία Προσκόπων και η Ένωση για το Μπενίν.
Παρά το κάλεσμα από τις Δυνάμεις Καουρί για ένα Μπενίν που ξεπροβάλλει, μέσω του αρχηγού τους και πρώην προέδρου Γιαγί Μπονί για ενότητα μεταξύ των κομμάτων της αντιπολίτευσης, αναφέρθηκε ότι πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης κατά τα φαινόμενα κατήλθαν στις εκλογές μόνα τους, συμπεριλαμβανομένου και του Κόμματος Δημοκρατικής Ανανέωσης (PRD).
Παρόλο που ανακοινώθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2019 ότι η αντιπολίτευση θα αποτελούσε ένα ενιαίο μπλοκ για να συμμετάσχει στις εκλογές, εγγράφηκαν μόνο δύο μπλοκ για να συμμετάσχουν τις εκλογές - το Ρεπουμπλικανικό Μπλοκ και η Προοδευτική Ένωση, από τις οποίες αμφότερες είχαν δεσμούς με τον Πρόεδρο Πατρίς Ταλόν. Η εκλογική επιτροπή απέρριψε τις αιτήσεις πέντε ομάδων αντιπολίτευσης, της PRD, των Δυνάμεων Καουρί για την Ανάπτυξη του Μπενίν, της Ένωσης για την Ανάπτυξη του Μπενίν, της Moele-Bénin και της Κοινωνικής-Φιλελεύθερης Ένωσης.
Διεξαγωγή
Οι διαδηλώσεις εναντίον του νέου εκλογικού νόμου απαγορεύτηκαν, με όσους διαδηλωτές αψήφησαν την απαγόρευση να συλλαμβάνονται. Αμφότεροι οι πρώην πρόεδροι Νισεφόρ Σολιό και Γιαγί Μπονί μίλησαν σε μια εκδήλωση διαμαρτυρίας στο Κοτονού, στην οποία η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα. Πριν από τις εκλογές, συνελήφθησαν επίσης πολλοί ακτιβιστές της αντιπολίτευσης και δημοσιογράφοι του πολιτικού ρεπορτάζ.
Την ημέρα των εκλογών, η ιστοσελίδα NetBlocks ανέφερε το μπλοκάρισμα των πλατφορμών κοινωνικών μέσων και την επακόλουθη αποσύνδεση σχεδόν όλων των συνδέσεων στο Διαδίκτυο στη χώρα.
Η συμμετοχή ήταν μόνο 23% και σημείωσε σημαντική πτώση σε σχέση με το 65% από τις προηγούμενες εκλογές και ήταν η χαμηλότερη από τότε που το Μπενίν υιοθέτησε τη δημοκρατία.
Προκαταρκτικά αποτελέσματα
Η ψηφοφορία δεν πραγματοποιήθηκε σε 39 από τα 546 διαμερίσματα της χώρας λόγω τοπικών περιστατικών.
Παραπομπές
2019 Μπενιν
Στέμμα του Μονομάχου
μικρογραφία|320x320εσ|Το στέμμα του Μονομάχου.
Tο Σέμμα του Μονομάχου (Monomakhosz-korona) είναι ένα σύνολο επτά τεμαχίων από εγχάρακτη Βυζαντινή χρυσοχοΐα, διακοσμημένων με σμάλτο cloisonné, στο Εθνικό Μουσείο της Ουγγαρίας, στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Αποτελείται από επτά χρυσές πλάκες, που απεικονίζουν τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο, τη σύζυγό του Ζωή, την αδελφή της Θεοδώρα, δύο χορευτές και δύο αλληγορικές φιγούρες. Βρέθηκαν επίσης δύο χρυσά, επισμαλτωμένα μετάλλια με αγίους και ένα μικρό κομμάτι εγχάρακτου υαλιού ένθετο. που μάλλον δεν αποτελούσαν μέρος του ίδιου αντικειμένου. Το σύνολο των αντικειμένων είναι αινιγματικό και έχει γίνει εδώ και καιρό αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης. Πιθανότατα κατασκευάστηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1042.
Το σύνολο ανακαλύφθηκε το 1860 από έναν αγρότη, σε αυτό που σήμερα ονομάζεται Ivanka pri Nitre στη Σλοβακία, στη συνέχεια Nyitraivánka στην Ουγγαρία. Αν είναι στέμμα, είναι -μαζί με το Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας (μερικές δεκαετίες αργότερα, επίσης στη Βουδαπέστη) και το καμηλαύκιον της Κωνσταντίας της Αραγονίας- ένα από τα τρία Βυζαντινά στέμματα που έχουν διασωθεί.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|418x418εσ|Η κεντρική πλάκα απεικονίζει τον [[Κωνσταντίνος Θ´ ο Μονομάχος|Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο.]]
Το 1860 ένας αγρότης κοντά στη Nyitraivánka ανακάλυψε τον θησαυρό, ενώ όργωνε. Τα αντικείμενα πέρασαν σε ένα μέλος της τοπικής αριστοκρατίας των γαιοκτημόνων, ο οποίος τα πώλησε σε τέσσερις συναλλαγές στο Εθνικό Μουσείο της Ουγγαρίας μεταξύ 1861 και 1870· η τελευταία πώληση έγινε μετά το τέλος του, μέσω ενός εμπόρου ονόματι Μάρκοβιτς. Επίσης πωλήθηκαν τα δύο μικρότερα μετάλλια cloisonné, που βρέθηκαν με τις πλάκες του στέμματος, με προτομές των αποστόλων Πέτρου και Ανδρέα. Αυτά τα μετάλλια δεν έχουν τρύπες για καρφιά, σε αντίθεση με τις χρυσές πλάκες. Κατά την άποψη της Magda von Bárány-Oberschall και των περισσότερων μελετητών, σχεδόν σίγουρα δεν ανήκουν στο Στέμμα του Μονομάχου.
Η γενική υπόθεση ήταν για πολύ καιρό ,ότι το στέμμα «φαίνεται σχεδόν σίγουρα ότι είναι γυναικείο στέμμα και προφανώς ήταν δώρο στη σύζυγο ενός Ούγγρου βασιλιά», ή στον ίδιο τον βασιλιά. Το 1045 ο Ούγγρος βασιλιάς Ανδρέας Α΄ νυμφεύτηκε την Αναστασία, κόρη του Γιαροσλάβ Α΄ του Σοφού μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου, του οποίου ο αδελφός Βσεβολόντ Α΄ ήταν νυμφευμένος με την Ειρήνη (Μαρία), κόρη του Κωνσταντίνου Θ΄ από το 1046.
Σύμφωνα με την παραδοσιακή αφήγηση, ο Ανδρέας Α΄ ή η βασίλισσά του θα λάμβαναν το στέμμα από τον Κωνσταντίνο Θ΄ σε αυτή την περίσταση του γάμου τους. Χρειαζόταν νέο στέμμα, αφού ο Ερρίκος Γ΄ της Γερμανίας είχε πάρει το αρχικό στέμμα (που υποτίθεται ότι είχε δωρηθεί στον βασιλιά Στέφανο Α΄ από τον πάπα Σιλβέστρο Β΄' το 1000) από τον βασιλιά Σαμουήλ Άμπα το 1045 μετά τη μάχη του Μένφο και το είχε στείλει πίσω στη Ρώμη. Σύμφωνα με τον δημοφιλή μύθο, αυτό ήταν το Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας, ή κάποια εκδοχή του καθώς φαίνεται απίθανο ότι κάποια στοιχεία του παρόντος στέμματος είναι τόσο παλαιά. Το γεγονός ότι ο Ανδρέας Α΄, ο οποίος είχε αναλάβει την εξουσία κοντά στα τέλη Σεπτεμβρίου 1046, μπόρεσε να στεφθεί για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1047, θα μπορούσε να αποδοθεί στην ανάγκη μίας βασιλικής πρεσβείας να ταξιδέψει από την Ουγγαρία στην Κωνσταντινούπολη και να επιστρέψει το χειμώνα, για να φέρει το Στέμμα του Μονομάχου στην Ουγγαρία. Το 1057 με αυτό το στέμμα στέφθηκε και ο νεαρός βασιλιάς Σολομών. Άλλες, πολύ διαφορετικές, εκδοχές έχουν προταθεί και καλύπτονται παρακάτω.
Το 1057 ο Σολομών πολιορκήθηκε από τον Γκέζα Α΄ και διέφυγε με το στέμμα και τον θησαυρό προς την κατεύθυνση τού Ποζσόνυ, προκειμένου να ζητήσει την προστασία τού κουνιάδου του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας (η αδελφή του Ερίκου Δ΄ Ιουδήθ είχε παντρευτεί τον Σολομώντα). Ο Σολομών έθαψε τον θησαυρό και το στέμμα και ασφάλισε τον εαυτό του πίσω από τα τείχη τού Ποζσόνυ. Οι στρατιώτες του Γκέζα Α΄ τον συνέλαβαν καθώς περνούσε το Βαχ κοντά στην Ivanka pri Nitre. Όταν ο Ερρίκος Δ΄ ξεκίνησε μία αποστολή τον Σεπτέμβριο του 1074, για να επαναφέρει τον Σολομώντα στον Ουγγρικό θρόνο, ο στρατός του βασιλιά τον εγκατέλειψε και βάδισε κατά μήκος της κοιλάδας του Βα προς την κατεύθυνση της Νίτρα και της Σιντάβα. Πιθανώς αυτή να ήταν μία μάταιη προσπάθεια να ανακτηθεί το θαμμένο στέμμα κοντά στο δρόμο της Ivanka pri Nitre.
Περιγραφή
μικρογραφία|Χορεύτρια με πέπλο.
Η κεντρική, μεγαλύτερη πλάκα δείχνει τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο, ο οποίος ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας από το 1042 έως το 1055. Μία ελληνική επιγραφή στον πίνακα γράφει: Κῶνστάντινος Αυτοκράτο[ρ] Ρομέον ο Μονομάχο[ς]. Στην πλάκα στα δεξιά του είναι η σύζυγός του και στην πλάκα στα αριστερά η αδελφή της συναυτοκράτειρα. Στις μικρότερες πλάκες δεξιά και αριστερά από τις Αυτοκράτειρες υπάρχουν δύο γυναίκες, που χορεύουν στρεφόμενες προς την κεντρική πλάκα. Οι δύο μικρότερες πλάκες απεικονίζουν τις προσωποποιήσεις δύο Αρετών: της Αλήθειας και της Ταπείνωσης. Οι μορφές έχουν φωτοστέφανα στα κεφάλια τους και περιβάλλονται από ανθισμένους ελικοειδείς βλαστούς και πουλιά, εκτός από τις Αρετές που περιβάλλονται από κυπαρίσσια.