cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σούπερμαν 4: Η Αναζήτηση για την Ειρήνη
Πλοκή
Ξεκινάει μια φαύλη μάχη μεταξύ της δημιουργίας του Λεξ και του Σούπερμαν. Ενώ σώζει το Άγαλμα της Ελευθερίας από το να πέσει στη Μητρόπολη, ο Σούπερμαν είναι μολυσμένος από ασθένεια ακτινοβολίας με μια μηδέν από τα ραδιενεργά νύχια του Πυρηνικού Ανθρώπου. Ο Πυρηνικός άνθρωπος χτυπά τον Σούπερμαν στην απόσταση με τέτοια δύναμη που το ακρωτήριο του Σούπερμαν πέφτει.
Για την αηδία της Λοίς, ο Ημερήσιος Πλανήτης (ο οποίος έχει αναδιαμορφωθεί ως εφημερίδες) δημοσιεύει τον τίτλο "Ο Σούπερμαν είναι Νεκρός"; Η Λόις υποδεικνύει την επιθυμία να εγκαταλείψει και να απομακρύνει το ανακτημένο ακρωτήριο του Σούπερμαν για τον εαυτό του. Η Λέισι είναι επίσης αναστατωμένος και αποκαλύπτει στην Λόις ότι νοιάζεται για τον Κλαρκ. Η Λόις μπαίνει στο διαμέρισμα του Κλαρκ, όπου διακηρύσσει την αγάπη του για τον Σούπερμαν. Γεμάτη από ασθένεια ακτινοβολίας, ο Κλαρκ μπαίνει στην ταράτσα του, όπου ανακτά την κρυπτογονική μονάδα ενέργειας και επιχειρεί να θεραπευθεί. Έχοντας αναπτύξει μια συντριβή στην Λέισι, ο Πυρηνικός Άνθρωπος απειλεί το χάος αν δεν τον φέρει. Ο πρόσφατα αποκατασταθείς Σούπερμαν συμφωνεί να τον πάρει μαζί του για να εμποδίσει τον καθένα να πληγώσει. Ο Σούπερμαν παρασύρει τον Πυρηνικό άνθρωπο σε ένα αυτοκίνητο του ανελκυστήρα, τον παγιδεύει μέσα και στη συνέχεια το καταθέτει στην απόμακρη πλευρά του φεγγαριού. Καθώς ο ήλιος ανατέλλει, ο πυρηνικός άνθρωπος σπάει ελεύθερος λόγω ρωγμών στις πόρτες του ανελκυστήρα και ο Σούπερμαν ξαναγυρίστηκε να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Στο τέλος της μάχης, φαίνεται ότι ο Σούπερμαν έχει νικήσει και οδηγείται στην επιφάνεια του φεγγαριού από τον Πυρηνικό Άνθρωπο.
Ο Πυρηνικός άνθρωπος αναγκάζει τον δρόμο του στον Ημερήσιο Πλανήτη και απαγάγει την Λέισι, μεταφέροντάς τον στον εξωτερικό χώρο. Ο Σούπερμαν ελευθερώνει τον εαυτό του από την επιφάνεια του φεγγαριού και τον σπρώχνει έξω από την τροχιά του, ρίχνοντας τη Γη σε μια έκλειψη, εξουδετερώνοντας τις δυνάμεις του Πυρηνικού Ανθρώπου και αφήνοντας την Λέισι αβοήθητο στο διάστημα. Ο Σούπερμαν διασώζει την Λέισι και την επιστρέφει στη γη, ανακτά τον Πυρηνικό Άνθρωπο και τον καταθέτει στον πυρήνα ενός πυρηνικού εργοστασίου, καταστρέφοντάς τον. Αυτό που ήταν ο πυρηνικός άνθρωπος γίνεται ηλεκτρική ενέργεια για ολόκληρο το ηλεκτρικό δίκτυο. Ο Πέρι Γουάιτ εξασφαλίζει δάνειο για να αγοράσει ένα ελεγκτικό συμφέρον στην εφημερίδα, καθιστώντας τον Ντέιβιντ Γουόρφιλντ μειοψηφικό μέτοχο και προστατεύοντας το χαρτί από τυχόν περαιτέρω εξαγορές. Σε μια συνέντευξη Τύπου, ο Σούπερμαν δηλώνει μόνο μερική νίκη στην εκστρατεία του, λέγοντας: "Θα υπάρξει ειρήνη όταν οι λαοί του κόσμου το θέλουν τόσο άσχημα ώστε οι κυβερνήσεις τους δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να τους δώσουν". Ο Σούπερμαν ανακαλύπτει επίσης τους φτωχούς Λουτόρους. Βάζει τον Λένι στην πόλη Μπόις, λέγοντας στον ιερέα ότι ο Λένι έχει υποστεί κακή επιρροή και επιστρέφει τον Λεξ στη φυλακή.
Τα Πυρηνικά ως Θέμα Ταινίας
Για τέταρτη φορά ο Κρίστοφερ Ριβ, όχι μόνο φορά τη μπέρτα του θρυλικού υπερήρωα, αλλά συνέβαλε και στο προκλητικό θέμα του φιλμ: τον πυρηνικό αφοπλισμό. «Η συγκεκριμένη ταινία με αγγίζει πιο πολύ από τις άλλες», είχε πει ο Ριβ, «αντανακλά τον πραγματικό ρόλο του Σούπερμαν και τις ουσιαστικές υποχρεώσεις του».
Box Office
Με προϋπολογισμό 17 εκατομμυρίων δολαρίων, η ταινία κυκλοφόρησε στις 24 Ιουλίου του 1987 στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και απέφερε 5,6 εκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ το πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής, παιζόμενο σε 1.511 αίθουσες, και κατέληξε τέταρτο στο box Office. Συνολικά στην Βόρεια Αμερική απέφερε 15.681.020 δολάρια, ενώ εκτός Βορείου Αμερικής απέφερε 21 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 36.700.000 εκατομμύρια δολάρια.
Από την σειρά ταινιών Σούπερμαν με τον Κρίστοφερ Ριβ, το Σούπερμαν 4: Η Αναζήτηση για την Ειρήνη ήταν η ταινία με τις χαμηλότερες εισπράξεις αφού εισπρακτικά δεν κατάφερε να ξεπεράσει καμία από τις τρεις προηγούμενες ταινίες της σειράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1987 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της DC Κατηγορία:Σούπερμαν (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες με υπερήρωες
Κοσκώ
Στην ελληνική μυθολογία η Κοσκώ ήταν μία Θηβαία Μαινάδα που καταγόταν από την κόρη του Κάδμου, την Ινώ. Από επιγραφές των τελευταίων προχριστιανικών χρόνων παραδίδεται ότι οι κάτοικοι της Μαγνησίας βρήκαν κάποτε σε ένα πλάτανο που είχε ξεριζωθεί από τον άνεμο ένα «αφίδρυμα» (δηλαδή ένα άγαλμα) του θεού Διονύσου. Ρώτησαν σχετικά το Μαντείο των Δελφών και πληροφορήθηκαν ότι έπρεπε να ζητήσουν από τη Θήβα Μαινάδες, οι οποίες να οργανώσουν εκεί «όργια» και βακχικούς θιάσους.
Πηγές
Κοσκω
ΑΗΣ Αμυνταίου
μικρογραφία|Ο ΑΗΣ Αμυνταίου στην Φλώρινα Ο ΑΗΣ Αμυνταίου ήταν ένας ατμοηλεκτρικός σταθμός (ΑΗΣ) παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που λειτουργούσε με λιγνίτη. Ο ΑΗΣ είναι κοντά στο Αμύνταιο, Ελλάδα 40.61931°N, 21.68291°W. Αποτελείται από 2 μονάδες το καθένα με ικανότητα παραγωγής των 300 MW. Η καμινάδα του έχει ύψος 200 ​​μέτρα.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Αμυνταίου Κατηγορία:Ενέργεια στην Ελλάδα
Κατάλογος αρχηγών κυβέρνησης της Νορβηγίας
Ακολουθεί ένας κατάλογος με τους αρχηγούς κυβέρνησης της Νορβηγίας. Στη σύγχρονη εποχή, ο αρχηγός κυβέρνησης φέρει τον τίτλο του Πρωθυπουργού (statsminister). Σε διάφορες χρονικές περιόδους κατά το παρελθόν ο ανώτατος κυβερνητικός τίτλος ήταν επίσης ο steward (rigsstatholder), αντιβασιλέας (vicekonge) και πρώτος υπουργός (førstestatsraad)
Ως το 1873 ο Βασιλιάς της προσωπικής ένωσης μεταξύ Σουηδίας και Νορβηγίας διοικούσε τη Νορβηγία μέσω δύο κυβερνήσεων: μιας στη Στοκχόλμη και μιας άλλης στη Χριστιανία (σημερινό Όσλο). Η νεοσύστατη κυβέρνηση της Στοκχόλμης αποτελείτο από τον πρωθυπουργό και δύο υπουργούς, των οποίων ο ρόλος ήταν να μεταφέρουν τις διαθέσεις της κυβέρνησης που έδρευε στη Χριστιανία προς τον βασιλιά της Σουηδίας. Η κυβέρνηση της Χριστιανίας είχε επικεφαλής τον κυβερνήτη (αγγλικά steward, νορβηγικά: rigsstatholder). Για σύντομες χρονικές περιόδους, ο εκάστοτε διάδοχος του θρόνου διοριζόταν Αντιβασιλέας της Νορβηγίας από τον βασιλιά και σε εκείνη την περίπτωση ανώτατη αρχή στη Χριστιανία ήταν ο Αντιβασιλέας. Όμως, όταν ο Βασιλιάς ήταν παρών στη Χριστιανία, αναλάμβανε εκείνος ανώτατη αρχή, συνεπώς έθετε προσωρινά εκτός καθηκόντων τον αντιβασιλέα. Παρόμοια, σε περίπτωση απουσίας του κυβερνήτη, αντιβασιλέα ή βασιλιά στη Χριστιανία, η κυβέρνηση είχε επικεφαλής τον πρώτο υπουργό, ο οποίος ήταν το σημαντικότερο μέλος της κυβέρνησης.
Τον Ιούλιο του 1873 καταργήθηκε η θέση του κυβερνήτη, η οποία παρέμενε κενή από το 1856. Ταυτόχρονα, η θέση του Πρώτου Υπουργού της Χριστιανίας αναβαθμίστηκε σε εκείνη του Πρωθυπουργού της Χριστιανίας. Παρότι το αξίωμα του Νορβηγού πρωθυπουργού στη Στοκχόλμη υφίστατο ακόμα, στην πραγματική εξουσία και επιρροή στα κρατικά ζητήματα ασκούσε ο πρωθυπουργός της Χριστιανίας, ενώ ο πρωθυπουργός στη Στοκχόλμη έγινε η δεύτερη σημαντικότερη θέση στην κυβέρνηση. Μετά τη διάλυση της ένωσης το 1905, καταργήθηκε η θέση του πρωθυπουργού της Στοκχόλμης.
Κυβερνήτες της Νορβηγίας
Ο Κυβερνήτης της Νορβηγίας είχε τον τίτλο Rigsstatholder στα δανέζικα (riksstattholder στη σύγχρονη νορβηγική μεταγραφή), σήμαινε Αναπληρωτής του χώρου και ήταν ο διορισμένος αρχηγός της νορβηγικής κυβέρνησης εν απουσία του Μονάρχη στη διάρκεια της ένωσης της Δανίας με τη Νορβηγία. Καθώς η Νορβηγία αποτελούσε αυτόνομο βασίλειο, με δική του νομοθεσία και θεσμούς, η θέση του κυβερνήτη της Νορβηγίας εκείνη με τη μεγαλύτερη επιρροή για έναν Δανό-Νορβηγό ευγενή ή μέλος της βασιλικής οικογένειας, δεύτερη στην ιεραρχία μετά του Βασιλιά.
Κυβερνήτες της Νορβηγίας (1536–1814)
Το 1873 η θέση του Πρώτου Υπουργού αναβαθμίστηκε σε εκείνη του Πρωθυπουργού.
Διασπασμένη πρωθυπουργία (1873–1905)
{| class="wikitable" ! colspan=4|
Πρωθυπουργός στη Στοκχόλμη
! colspan=4|
Πρωθυπουργός στη Χριστιανία
! colspan=2 rowspan=2|Διάρκεια θητείας ! rowspan=2|Κυβέρνηση ! ! width=220|Όνομα (Γέννηση-Θάνατος) ! Εικόνα ! Πολιτικό κόμμα ! ! width=220|Όνομα (Γέννηση-Θάνατος) ! Εικόνα ! Πολιτικό κόμμα ! rowspan=2 | (1825–1897) ! rowspan=1 | (1808–1884) ! style="background:#87add7; color:white;" rowspan=2 | (1816–1889) ! (1806–1892) (υπηρεσιακός) ! (1839–1916) ! style="background:#87add7; color:white;" | (1838–1899) ! style="background:#8CD600; color:white;" | (1829–1888) ! style="background:#8CD600; color:white;" rowspan=2 | (1816–1892) V ! style="background:#8CD600; color:white;" | (1830–1907) ! style="background:#87add7; color:white;" | (1846–1929) ! style="background:#87add7; color:white;" | (1834–1912) H ! style="background:#8CD600 ; color:white;" | (1847–1927) ! style="background:#8CD600 ; color:white;" | (1827–1906) V ! style="background:#87add7; color:white;" rowspan=2 | (1846–1929) ! style="background:#87add7; color:white;" | (1834–1912) H ! style="background:#87add7; color:white;" | (1853–1921) H–MV–V ! style="background:#8CD600 ; color:white;" | (1853–1921) ! style="background:#8CD600 ; color:white;" | (1827–1906) V ! style="background:#8CD600 ; color:white;" | (1834–1904) ! style="background:#8CD600 ; color:white;" | (1847–1927) V ! style="background:#8CD600 ; color:white;" | (1859–1930) (1853–1921) H–V ! style="background:#8CD600 ; color:white;" | (1848–1922) ! style="background:#8CD600 ; color:white;" | (1857–1925) V–H–MV
Πρωθυπουργοί της Νορβηγίας (1905–σήμερα)
Το 1905 η ένωση μεταξύ Σουηδίας και Νορβηγίας διαλύθηκε. Έκτοτε ο Πρωθυπουργός της Νορβηγίας έχει έδρα το Όσλο, με εξαίρεση την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής από τη Γερμανία στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου όταν η εξόριστη νορβηγική κυβέρνηση έδρευε στο Λονδίνο.
Πρωθυπουργοί της Νορβηγίας (1905–1940)
Αγροτικό Κόμμα
Αρχηγοί κυβέρνησης (1940–1945)
Κατά την περίοδο της κατοχής της Νορβηγίας από τους Ναζί εγκαταστάθηκε η κυβέρνηση του φίλα προσκείμενου στους Γερμανούς, Βίντκουν Κουίσλιγκ. Η εξόριστη κυβέρνηση του Γιόχαν Νίγκαρτσφολτ (1935–1945) αναγνωρίζεται ως εκλεγμένη κυβέρνηση στη διάρκεια της κατοχικής περιόδου.
Παραπομπές
Νορβηγια
Νεβέ Ντεκαλήμ
Η Νεβέ Ντεκαλήμ (נְוֵה דְּקָלִים) (κυρ. «Όαση φοινίκων») ήταν ισραηλινός οικισμός και κοινότητα στο οικοδομικό τετράγωνο των οικισμών Γκους Κατίφ στη Λωρίδα της Γάζας. Ιδρύθηκε το 1983 μετά την αποχώρηση του Ισραήλ από τη χερσόνησο του Σινά. Η Νεβέ Ντεκαλήμ ήταν περιφερειακό κέντρο για την περιοχή Γκους Κατίφ και έδρα του Περιφερειακού Συμβουλίου Χοφ Αζά. Βρισκόταν μεταξύ του παλαιστινιακού στρατοπέδου προσφύγων Χαν Γιουνίς και της Μεσογείου. Η Νεβέ Ντεκαλήμ εκκενώθηκε τον Αύγουστο του 2005 στο πλαίσιο του μονομερούς σχεδίου απεμπλοκής του Ισραήλ. Μετατράπηκε σε στρατόπεδο εκπαίδευσης από τη Χαμάς.
Ιστορία
thumb|250px|Συναγωγή στη Νεβέ Ντεκαλήμ Ο πληθυσμός αποτελούνταν από περίπου 520 οικογένειες (2.600 άτομα), κυρίως Ορθοδόξων Εβραίων. Ήταν ο μεγαλύτερος εβραϊκός οικισμός στη Λωρίδα της Γάζας και σημαντικό εμπορικό κέντρο για την περιοχή. Η βιομηχανική ζώνη Γκους Κατίφ βρισκόταν στη Νεβέ Ντεκαλήμ. Ο ζωολογικός κήπος Κατιφάρι έκτασης 4,5 εκταρίων φιλοξενούσε εκατοντάδες φίδια, πουλιά και άλλα ζώα. thumb|250px|Εκκένωση εποίκων από τη Νεβέ Ντεκαλήμ, 2005 Από τη δεύτερη Ιντιφάντα μέχρι την εκκένωσή της το 2005, οι μαχητές της Γάζας εκτόξευσαν περίπου 6.000 όλμους και πυραύλους Κασσάμ εναντίον της Νεβέ Ντεκαλήμ. Τον Ιούλιο του 2005, λίγο πριν εφαρμοστεί το σχέδιο απεμπλοκής, δύο άτομα τραυματίστηκαν από πυρά όλμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λωρίδα της Γάζας
Αγιοπολίτικη Οκτώηχος
Οκτώηχος, ή Οκτάηχος, ή Οκταηχία (Διεθνώς: Octoechos, Προφορά: Oktōēchos, Νέα Ελληνικά: Οκταηχία, Αρχαία Ελληνικά: Ὀκτώηχος → από το ὀκτώ + ἦχος, Σλάβικα: Октоихъ Οκτώηχ → από το Окто οκτώ + ихъ ήχος, ή Осмогласникъ Οσμογκλάσνικ → από το о́семь οκτώ + гласъ φωνή) είναι το όνομα του μουσικού συστήματος των οκτώ ήχων που χρησιμοποιείται για τη σύνθεση εκκλησιαστικών ψαλμών στη Βυζαντινή, Συριακή, Κοπτική, Αρμένικη, Λατινική και Σλάβικη εκκλησία. Η Αγιοπολίτικη Οκτώηχος εντάσσεται χρονικά μέχρι τον Μεσαίωνα. Σε μια τροποποιημένη μορφή της η Οκτώηχος εξακολουθεί να θεωρείται ως το θεμέλιο της παράδοσης των μονοφωνικών Ορθόδοξων ψαλμωδιών, και σήμερα είναι γνωστή ως Νεοβυζαντινή Οκτώηχος.
300px|μικρογραφία|δεξιά|Μονή Μεγίστης Λαύρας του Σάββα του Ηγιασμένου στην Παλαιστίνη Η Οκτώηχος ως λειτουργική έννοια καθιέρωσε μια οργάνωση του ημερολογίου σε κύκλους των οκτώ εβδομάδων, οι οποίοι ήταν μία επινόηση των μοναχών υμνογράφων στην Κωνσταντινούπολη και κυρίως στην Παλαιστίνη στη Μονή Μεγίστης Λαύρας. Ήταν επίσημα δεκτή στην Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος του 692, η οποία επιπλέον αποσκοπούσε στο να αντικαταστήσει την εξηγητική ποίηση του κοντακίου, καθώς και άλλων, με τον τρόπο που είχαν ερμηνευθεί κατά τη διάρκεια του Όρθρου στους καθεδρικούς ναούς.
Το Βυζαντινό Βιβλίο «Οκτώηχος» ήταν αρχικά μέρος του «Στιχηραρίου». Ήταν ένα από τα πρώτα βιβλία ύμνων με μουσική σημειογραφία και τα πρώτα αντίγραφα του επέζησαν από τον 10ο αιώνα. Η σύνταξή του ακολουθεί τη μεταρρύθμιση των Στουδιτών, κατά την οποία είχε επινοηθεί το Στιχηράριο.
Καταγωγή
220px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. 220px|μικρογραφία|Ο Άγιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης. Οι μαθητές της Ορθόδοξης Ψαλτικής σήμερα απομνημονεύουν συχνά την ιστορία της Βυζαντινής μουσικής σε τρεις περιόδους, οι οποίες προσδιορίζονται από τα ονόματα:
Ο τελευταίος έχει πάρει όλη τη φήμη, διότι μόλις στην εποχή του συνδέθηκε η σημερινή παράδοση με το παρελθόν της Βυζαντινής ψαλμωδίας, η οποία στην πραγματικότητα ήταν το έργο τουλάχιστον τεσσάρων γενεών διδασκάλων της Νέας Μουσικής Σχολής του Πατριαρχείου.
Αυτή η διαίρεση της ιστορίας σε τρεις περιόδους ξεκινά αρκετά αργά τον 8ο αιώνα, παρά το γεγονός ότι η μεταρρύθμιση της Οκτωήχου είχε ήδη γίνει αποδεκτή μερικές δεκαετίες πριν, πριν ακόμα πάνε ο Ιωάννης Δαμασκηνός και ο Κοσμάς ο Ξένος, στη Μονή Μεγίστης Λαύρας επί του Όρους Σινά. Οι πρώτες πηγές που έδωσαν απόδειξη της χρήσης της Οκτωήχου στη Βυζαντινή ψαλμωδία, μπορούν να χρονολογηθούν ακόμα πιο πίσω κατά τον 6ο αιώνα.
Ιερουσαλήμ - Αλεξάνδρεια - Κωνσταντινούπολη
Το κοινό πρόγραμμα και η εστίαση στον κύκλο γύρω από τον Ιωάννη Δαμασκηνό επιβεβαιώνεται από μία πραγματεία του 9ου αιώνα που ονομάζεται «Αγιοπολίτες» (από το Άγια + Πόλη). Ο όρος αναφέρεται στην πόλη της Ιερουσαλήμ, η οποία είναι η μόνη που επέζησε ως πρότυπο σε ολοκληρωμένη μορφή. Η πραγματεία «Αγιοπολίτες» εξυπηρέτησε προφανώς την εισαγωγή ενός βιβλίου που ονομάζεται «Τροπολόγιον» - ένα βιβλίο Ψαλτικής του 9ου αιώνα το οποίο γρήγορα αντικαταστήθηκε από το Βιβλίο «Οκτώηχος», αρχικά σαν μέρος του «Στιχηραρίου» ένα από τα πρώτα βιβλία Ψαλτικής πλήρως εφοδιασμένο με μουσική σημειογραφία. Η αγιοπολίτικη έμφαση στον Ιωάννη Δαμασκηνό ήταν προφανώς το καθυστερημένο αποτέλεσμα μίας επιμέλειας του 9ου αιώνα γύρω από την Οικουμενική Συνόδο του 787, έτσι ήταν μέρος της μετέπειτα μεταρρύθμισης των Στουδιτών μεταξύ Ιερουσαλήμ και Κωνσταντινούπολης και υποκινήθηκε θεολογικά, όχι μόνο λόγω της συνεισφοράς του στο «Τροπολόγιον» αλλά και λόγω του ρόλου κλειδιού του Ιωάννη Δαμασκηνού με τον πόλεμο που κήρυξε κατά των εικονοκλαστών κατά τη διάρκεια αυτής της Συνόδου.
Παρ' όλα αυτά, η θεολογική και λειτουργική έννοια του κύκλου των οκτώ εβδομάδων μπορούν να αναχθούν στο καθεδρικό τυπικό της Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα και αρχικά ήταν η χριστιανική αιτιολόγηση της Κυριακής ως η όγδοη ημέρα μετά το Σάββατο. Ο Peter Jeffery ανέλαβε μια πρώτη φάση κατά την οποία η έννοια υπήρχε ανεξάρτητα σε διάφορα μέρη, και μια δεύτερη φάση κατά την οποία η Παλαιστίνη έγινε το ηγετικό κέντρο της μεταρρύθμισης των θρησκευτικών ύμνων. Δημιούργησε έτσι πρότυπα μεταρρύθμισης τα οποία χρησιμοποιήθηκαν και αργότερα από τη γενιά του Ιωάννη Δαμασκηνού. Παρά το γεγονός ότι η πρώτη παράγραφος του βιβλίου «Αγιοπολίτες» αποδίδει την πραγματεία στον Ιωάννη Δαμασκηνό, κατά πάσα πιθανότητα γράφτηκε περίπου 100 χρόνια μετά το θάνατό του και πέρασε από πολλές ανασυντάξεις κατά τους επόμενους αιώνες.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η αυτό-μεταρρύθμιση της Οκτωήχου είχε ήδη λάβει χώρα το 692, επειδή ορισμένα χωρία του βιβλίου «Αγιοπολίτες» παράφρασαν ορισμένα νομικά κείμενα (κανόνες και αποφάσεις από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος). Ο Eric Werner υπέθεσε ότι το σύστημα των οκτώ ήχων που έχει αναπτυχθεί στην Ιερουσαλήμ, από τα τέλη του πέμπτου αιώνα και η μεταρρύθμιση των υμνογράφων της Μονής Μεγίστης Λαύρας ήταν ήδη μια σύνθεση με τα αρχαία ελληνικά ονόματα τα οποία χρησιμοποιούνται για τους "τρόπους", που εφαρμόζεται σε ένα μοντέλο συριακής καταγωγής που έχει ήδη χρησιμοποιηθεί στη βυζαντινή παράδοση της Ιερουσαλήμ. Κατά τη διάρκεια του όγδοου αιώνα, πολύ πριν από τη μετάφραση των αρχαίων ελληνικών πραγματειών στην αραβική και περσική διάλεκτο, μεταξύ του ένατου και του δέκατου αιώνα, υπήρχε ήδη ένα μεγάλο ενδιαφέρον μεταξύ των θεωρητικών, όπως ο Αλ-Κιντί, των οποίων οι αραβικοί όροι προφανώς μεταφράστηκαν από τα ελληνικά. Διότι, λάτρευε την οικουμενικότητα της ελληνικής Οκτωήχου:
Sämtliche Stile aller Völker aber haben Teil an den acht byzantinischen Modi (hiya min al-alhān at-tamāniya ar-rūmīya), die wir erwähnt haben, denn es gibt nichts unter allem, was man hören kann, das nicht zu einem von ihnen gehörte, sei es die Stimme eines Menschen oder eines anderen Lebewesens, wie das Wiehern eines Pferdes oder das Schreien eines Esels oder das Krähen des Hahns. Alles, was an Formen des Schreis einem jeden Lebewesen/Tier eigen ist, ist danach bekannt, zu welchem Modus der acht es gehört, und es ist nicht möglich, daß es sich außerhalb eines von ihnen [bewegt].
Ο Αλ-Κιντί, έδειξε τα διαστήματα αυτά πάνω σε ένα απλό τετράχορδο ούτι, αρχής γενομένης από την τρίτη χορδή, με επτά βήματα τόσο σε αύξουσα όσο και σε φθίνουσα κατεύθυνση.
Σύμφωνα με τον Eckhard Neubauer, υπάρχει ένα ακόμα περσικό σύστημα με επτά advār ("κύκλους"), εκτός από την αραβική υποδοχή της βυζαντινής Οκτωήχου, το οποίο πιθανόν να ήταν μια πολιτιστική μεταφορά από Σανσκριτικές πραγματείες. Οι περσικές και οι αρχαίες ελληνικές πηγές ήταν το κύριο σημείο αναφοράς για τη μεταφορά της γνώσης στην Αραβο-Ισλαμική επιστήμη.
Μεταρρύθμιση της Μονής Μεγίστης Λαύρας
Σύμφωνα με τους Αγιοπολίτες οι οκτώ ήχοι υποδιαιρούνται σε τέσσερις κύριους ήχους και τέσσερις αντίστοιχους αυτών πλαγίους ήχους, οι οποίοι ανήκουν όλοι στο διατονικό γένος.
Οι οκτώ διατονικοί ήχοι της Αγιοπολίτικης Οκτωήχου
Παρά την καθυστερημένη αντιγραφή της Ελληνικής Αγιοπολίτικης πραγματείας, η πρώτη λατινική περιγραφή του Ελληνικού συστήματος των οκτώ ήχων είναι μια πραγματεία του 11ου αιώνα, μια μεταγλώττιση που ονομάζεται "alia musica". Οι «ήχοι» μεταφράστηκαν ως «Sonus» από έναν ανώνυμο μεταγλωττιστή, ο οποίος το σχολίασε κάνοντας κάποια σύγκριση με τη βυζαντινή Οκτώηχο:
Quorum videlicet troporum, sive etiam sonorum, primus graeca lingua dicitur Protus; secundus Deuterus; tertius Tritus; quartus Tetrardus: qui singuli a suis finalibus deorsum pentachordo, quod est diapente, differunt. Superius vero tetrachordum, quod est diatessaron, requirunt, ut unusquisque suam speciem diapason teneat, per quam evagando, sursum ac deorsum libere currat. Cui scilicet diapason plerumque exterius additur, qui emmelis, id est, aptus melo vocatur.
Sciendum quoque, quod Dorius maxime proto regitur, similiter Phrygius deutero, Lydius trito, mixolydius tetrardo. Quos sonos in quibusdam cantilenis suae plagae quodammodo tangendo libant, ut plaga proti tangat protum, deuteri deuterum, triti tritum, tetrardi tetrardum. Et id fas est experiri in gradalibus antiphonis.
Είναι γνωστό σχετικά με τους "τρόπους", στο σημείο αυτό να τους πω "ἦχους", ότι η Ελληνική γλώσσα τους ονομάζει τον πρώτο "πρῶτος", τον δεύτερο "δεύτερος", τον τρίτο "τρίτος", τον τέταρτο "τέταρτος". Τα τέλη τους διαχωρίστηκαν από ένα πεντάχορδο, το οποίο είναι: μία πέμπτη σε πτώση (διὰ πέντε) μεταξύ του κυρίου και του πλαγίου. Και πάνω από το πεντάχορδο απαιτούν ένα τετράχορδο, το οποίο είναι: μια τετάρτη (διὰ τεσσάρων), έτσι ώστε το καθένα από αυτά να έχει οκτάβα τέτοιου είδους, που να μπορεί να κινηθεί ελεύθερα, πηγαίνοντας κάτω και πάνω. Για την πλήρη οκτάβα (διὰ πασῶν) άλλος ένας τόνος μπορεί να προστεθεί, ο οποίος καλείται "ἐμμελῆς", δηλαδή "σύμφωνος με το μέλος".
Θα πρέπει να είναι γνωστό ότι η «Δωρική» οκτάβα τέτοιου είδους συνήθως αποφαίνεται στον πρώτο, ως η «Φρυγική» στο δεύτερο, η «Λυδική» στον τρίτο, ή η «Μιξολυδική» στον τέταρτο. Οι πλάγιοί τους προέρχονται από αυτούς τους "ἦχους" με τον ίδιο τρόπο, "κατεβαίνοντας μία πέμπτη". Έτσι ο πλάγιος του πρώτου αγγίζει τον πρώτο, ο πλάγιος του δευτέρου τον δεύτερο, ο πλάγιος του τρίτου (βαρύς) τον τρίτο ο πλάγιος του τετάρτου τον τέταρτο. Και αυτό θα πρέπει να αντιμετωπισθεί, λόγω των μελωδιών των αντιφωνικών σταδίων, ως ένας θεϊκός νόμος.
Αυτή η λατινική περιγραφή για την Οκτώηχο που χρησιμοποιείται από τους Έλληνες ψάλτες είναι πολύ ακριβής, όταν περιγράφει ότι το κάθε ζεύγος "κύριου" και "πλαγίου" χρησιμοποιεί την ίδια οκτάβα, διαιρείται σε μία πέμπτη (πεντάχορδο) και μία τετάρτη (τατράχορδο): D—a—d στον πρώτο, E—b—e στον δεύτερο, F—c—f στον τρίτο, και C—G—c στον τέταρτο. Ενώ οι "κύριοι" είχαν το φινάλε (και συνήθως τη βασική νότα) στην κορυφή, οι "πλάγιοι" είχαν το φινάλε στο κάτω μέρος του πεντάχορδου.
Μία φόρμουλα τονισμού, που ονομάζεται "ἐνήχημα", για τους "κύριους ήχους", συνήθως κατεβαίνει στο Πεντάχορδο και γυρίζει πίσω στο τέλος για φινάλε, ενώ οι "πλάγιοι ήχοι" απλά κινούνται μία τρίτη πάνω. Οι μετέπειτα "ἐρωταποκρίσεις" (πραγματείες διαλόγου) ανατρέχοντας στους Αγιοπολίτικους διατονικούς οκτώ τρόπους, χρησιμοποιούν τους κύριους τονισμούς για να βρουν εκείνους των πλαγίων:
Περὶ πλαγίων Ἀπο τοῦ πρώτου ἤχου πάλιν καταβαίνεις τέσσαρας φωνάς, καὶ εὑρίσκεται πάλιν πλάγιος πρώτου· ὅυτως δὲ / ἄνανε ἄνες ἀνὲ ἄνες· κέντρο|μικρογραφία|400px|Ο τονισμός σύμφωνα με τις ἐρωταποκρίσεις και το πρότυπο τονισμού του α' ήχου. Ὁμοίως καὶ ὁ β' ἤχος καταβαίνων φωνάς δ', εὑρίσκεις τὸν πλάγιον αὐτοῦ, ἤγουν τὸν πλάγιον τοῦ δευτέρου. πλ Β οὕτως δέ. κέντρο|μικρογραφία|400px|Ο τονισμός σύμφωνα με τις ἐρωταποκρίσεις και το πρότυπο τονισμού του β' ήχου. Ὁμοίως πάλιν ὁ τρίτος καταβαίνεις φωνὰς τέσσαρας, καὶ εὑρίσκεται ὁ πλάγιος αὐτοῦ, ἤγουν ὁ βαρύς, οὕτως·
κέντρο|μικρογραφία|600px|Ο τονισμός σύμφωνα με τις ἐρωταποκρίσεις και το πρότυπο τονισμού του γ' ήχου. Ὁμοίως καὶ ἀπὸ τὸν τέταρτον καταβαίνων φωνὰς τέσσαρας, εὑρίσκεις τὸν πλάγιον αὐτοῦ, ὡς ἐστὶ ὁ πλ δ'οὕτως· κέντρο|μικρογραφία|400px|Ο τονισμός σύμφωνα με τις ἐρωταποκρίσεις και το πρότυπο τονισμού του δ' ήχου.
Φθορές και Μέσοι της Αγίας Σοφίας
Οι Αγιοπολίτες στην "πρώτη" θεωρητική πραγματεία τους λένε, ότι υπάρχουν δύο επιπλέον "φθορές" με κατάλληλους τρόπους, οι οποίες δεν ταιριάζουν στο διατονικό σύστημα της Οκτωήχου, άρα η Αγιοπολίτικη Οκτώηχος είναι στην πραγματικότητα ένα σύστημα με 10 τρόπους. Παρά το γεγονός ότι οι δύο "φθορές" αναπτύσσουν κατάλληλο μέλος και τα μοντέλα τους έπρεπε να ερμηνευθούν κατά τη διάρκεια του κύκλου των οκτώ εβδομάδων, η αρχική έννοια της φθοράς ήταν απλά σαν μια αλλαγή η οποία είχε χρησιμοποιηθεί για ορισμένες μεταβάσεις μεταξύ των τρόπων. Αλλαγές μεταξύ του γ΄ ήχου και του πλαγίου του δ΄ ήχου γεφυρώθηκαν από την εναρμόνια φθορά "νανὰ", και αλλαγές μεταξύ του α΄ ήχου και του πλαγίου του β΄ ήχου από τη χρωματική φθορά "νενανῶ". Η θεωρία των Αγιοπολιτών πρότεινε με έμφαση ότι η "νενανῶ" και η "νανὰ" είναι "φθορές" μερικών εκ των 7 διατονικών βαθμών που χρησιμοποιούνται κατά την οκτάβα ενός συγκεκριμένου ήχου, και έτσι το χρωματικό και το εναρμόνιο γένος ήταν κατά κάποιο τρόπο υποταγμένα και αποκλείονταν από τη διατονική Οκτώηχο. Αυτό εγείρει το ζήτημα, του αν η μουσική στις αρχές του Μεσαίωνα ήταν εντελώς διατονική, πριν ορισμένες μελωδίες χρωματιστούν από αυτές του εναρμόνιου και του χρωματικού γένους.
Οι Αγιοπολίτες αναφέρουν επίσης ένα εναλλακτικό σύστημα με 16 ήχους, με 4 φθορές και 4 μέσους πέραν των κύριων και πλάγιων της διατονικής Οκτωήχου, και ο συγγραφέας ονόμασε το σύστημα αυτό «Ήχους του Άσματος»:
Οἱ μὲν οὖν τέσσαρρεις πρῶτοι οὐκ ἐξ ἄλλων τινων ἀλλ' ἐξ αὐτῶν γίνονται. οἱ δὲ τέσσαρεις δεύτεροι, ἤγουν οἱ πλάγιοι, ὁ μὲν πλάγιος πρῶτος ἐκ τῆς ὑπορροῆς τοῦ πρώτου γέγονε. καὶ ἀπὸ τῆς ὑπορροῆς τοῦ πληρώματος τοῦ δευτέρου γέγονεν ὁ πλάγιος δευτέρου· ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον δὲ καὶ τὰ πληρώματα τοῦ δευτέρου [εἰς τὸν πλάγιον δευτέρου] τελειοῖ. ὁ βαρὺς ὁμοίως καὶ ἀπὸ τοῦ τρίτοῦ· καὶ γὰρ εἰς τὸ ἆσμα ἡ ὑποβολὴ τοῦ βαρέως τρίτος ψάλλεται ἅμα τοῦ τέλους αὐτοῦ. καὶ ἀπὸ τοῦ τετάρτου γέγονεν ὁ πλάγιος τέταρτος. καὶ ἀπὸ τῶν τεσσάρων πλαγίων ἐγεννήθησαν τέσσαρεις μέσοι· καὶ ἀπ' αὐτῶν αἱ τέσσαρες φθοραί. καί ἀνεβιβάσθησαν ἦχοι ις', οἵτινες ψάλλονται εἰς τὸ ἆσμα, οἱ δὲ δέκα ὡς προείπομεν εἰς τὸν Ἁγιοπολίτην.
Αυτό δείχνει σαφώς μία διάκριση της μοναστικής μεταρρύθμισης της Οκτωήχου και μία παλαιότερη «ἀκολουθία ᾀσματική», αυτό ήταν και το όνομα του Καθεδρικού Τυπικού της Κωνσταντινούπολης καθώς και του κάθε βιβλίου των ψαλμών του: Ασματικόν, Ψαλτικόν και Κοντάκιον. Δυστυχώς δεν επέζησε καμία πραγματεία για το κωνσταντινουπολίτικο σύστημα των 16 ήχων, έτσι υπάρχει μόνο αυτή η σύντομη παράγραφος των Αγιοπολιτών η οποία λέει, ότι οι υμνωδοί της Αγίας Σοφίας και άλλων καθεδρικών ναών της αυτοκρατορίας ακολουθούσαν στα βιβλία τους ένα δικό τους σύστημα, το οποίο ήταν διαφορετικό από αυτό της Οκτωήχου.
Λατινική υποδοχή
δεξιά|μικρογραφία|350px|Το απόσπασμα του Saint-Riquier ([[#Riquier|Paris, Bibliothèque Nationale de France, fonds lat., Ms. 13159, fol. 167r)]] Η καθιέρωση του συστήματος της Οκτωήχου στις παραδόσεις της Δυτικής Ψαλτικής ήταν μέρος της Καρολίγγειας μεταρρύθμισης, είχε ως κίνητρο την επιβεβαίωση της προηγούμενης μεταρρύθμισης της Ανατολικής Ψαλτικής την οποία έκανε ο Πάπας Αδριανός Α΄, καθώς και τις Δυτικές παραδόσεις κατά τη διάρκεια της Συνόδου του 787. Παρ' όλα αυτά, το Καρολίγγειο ενδιαφέρον για τα βυζαντινή Οκτώηχο μπορεί ωστόσο να χρονολογηθεί από μια επίσκεψη μερικά χρόνια νωρίτερα, όταν ένα βυζαντινό κληροδότημα εισήγαγε μια σειρά από αντιφωνίες που ερμηνεύθηκαν κατά τη διάρκεια μιας πομπής των Θεοφανίων και που αποτέλεσε υπόδειγμα για τους οκτώ τρόπους του Αγιοπολίτικου συστήματος.
Η σύγχρονη επινόηση μίας κατάλληλης λατινικής εκδοχής του συστήματος της Οκτωήχου μελετήθηκε κυρίως από δύο οπτικές γωνίες:
Σύνδεση με τη Λατινική μουσική θεωρία
Σύμφωνα με τη Λατινική σύνθεση οι πλάγιοι και οι κύριοι τόνοι των α΄ (protus), β΄ (deuterus), γ΄ (tritus), και δ΄ (tetrardus) δεν χρησιμοποιούν το ίδιο πεδίο εφαρμογής όπως στην Αγιοπολίτικη Οκτώηχο, αλλά τόσο οι κύριοι όσο και οι πλάγιοι τόνοι χρησιμοποιούν το φινάλε των πλαγίων, έτσι ώστε το φινάλε ενός κύριου, η πέμπτη βαθμίδα του τρόπου, δεν χρησιμοποιειούταν πλέον ως φινάλε, αλλά ως "repercussa". Το πεδίο εφαρμογής ενός κύριου τόνου έγινε με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιείται στην Ελληνική Οκτώηχο, ενώ οι πλάγιοι τόνοι χρησιμοποιούσαν χαμηλότερο πεδίο εφαρμογής, όχι το τετράχορδο πάνω από το πεντάχορδο αλλά το αντίστοιχο από κάτω. Ως εκ τούτου, η "Υποδωρική" οκτάβα αναφέρεται στον "tonus secundus" και κατασκευάστηκε A—D—a και η "Δωρική" στον "tonus primus" D-a-d, και οι δύο τόνοι του "protus" χρησιμοποιούν το D ως φινάλε. Η "Φρυγική" οκτάβα E—b—e σχετίστηκε με τον "tonus tertius" και το φινάλε της E ανήκε στον "deuterus", η "Υπολυδική" οκτάβα C—F—c συνδέθηκε με τον "tonus sixtus", η "Λυδική" οκτάβα F—c—f με τον "tonus quintus" και οι δύο τους έκαναν κοινή χρήση του φινάλε F που ονομάστηκε "tritus", τελευταία ήταν η εβδόμη οκτάβα G—d—g που ονομάστηκε "Μιξολυδική" και αναφέρεται στον "tonus septimus" με G το φινάλε της.
δεξιά|μικρογραφία|350px|Saint-Amand Abbey: Αβαείο του Αγίου Αμάνδου, Γαλλία. Οι όροι tropus (η οκτάβα μεταφοράς) και modus (η οκτάβα που ορίζεται από τη θέση του tonus - o ολόκληρος τόνος tonus ορίζεται με το ποσοστό των 9:8 και o ήμισυ τόνος semitonium με το ποσοστό των 256:243), όροι που πάρθηκαν από τη μετάφραση του Boethius. Αλλά τα ονόματα αντίκες των επτά modi εφαρμόστηκαν στους οκτώ ήχους της εκκλησίας που ονομάζονται toni. Η πρώτη προσπάθεια για να συνδεθεί η Αρχαία Ελληνική Μουσική Θεωρία, η γνωστή από τη μετάφραση του Βοήθιου, με τη θεωρία των μονωδιών μπορεί να βρεθεί στην πραγματεία De harmonica institutione του Hucbald από το αβαείο του Αγίου Αμάνδου, που γράφτηκε στα τέλη του 9ου αιώνα και ο συγγραφέας του απηύθυνε την πραγματεία του ρητά προς τους ψάλτες και όχι στους μαθηματικούς λαμβάνοντας υπόψη ότι η μείωση των τεσσάρων "φινάλε", η οποία απαρτίζεται στο τετράχορδο D-E-F-G, είχε ήδη γίνει στους Καρολίγγειους καιρούς στις πραγματείες Musica και Scolica enchiriadis. Επίσης, η Musica enchiriadis είναι η μοναδική Λατινική πραγματεία που μαρτυρεί την παρουσία του τετραφωνικού τονικού συστήματος, εκπροσωπούμενη από τέσσερις Δασίες και ως εκ τούτου, ονομάζεται "Σύστημα Δασίας" (ή Σημειογραφία Δασείας), επιπλέον η πρακτική χρήση της μεταφοράς (μεταβολή κατά τόνο) στις μονωδίες ονομάζεται "absonia". Το όνομά της προέρχεται πιθανώς από το "Sonus", τη λατινική ονομασία για τον "ἦχο", αλλά στο πλαίσιο αυτής της πραγματείας, η χρήση του όρου absonia δεσμεύθηκε για να περιγράψει μια πρωτόγονη μορφή της πολυφωνίας ή της ετεροφωνίας αντί να χρησιμεύσει ως μία ακριβή περιγραφή της μεταγραφής μίας μονοφωνικής ψαλμωδίας, όπως αυτή είχε χρησιμοποιηθεί σε ορισμένα είδη της Βυζαντινής Ψαλτικής.
Ο Hucbald χρησιμοποιεί ένα δικό του σύστημα με Ελληνικά γράμματα με το οποίο αναφέρεται στο σύστημα της διπλής οκτάβας (Σύστημα Τέλειον) και κάλεσε τα τέσσερα στοιχεία D, E, F, G, που είναι γνωστά ως «φινάλε», σύμφωνα με το Ελληνικό σύστημα:
Βιβλίο Ήχων (Tonary Book)
300px|μικρογραφία|δεξιά|Οι τύποι τονισμού της Οκτωήχου, σύμφωνα με το «Aquitanian tonary» του Adémar de Chabannes ([[#Pbn909|Paris, Bibliothèque Nationale de France, fonds lat., Ms. 909, fol. 151r-154r)]] Η παλαιότερη Ψαλτική θεωρία που συνδέθηκε με την Καρολίγγεια Οκτώηχο είχε σχέση με το βιβλίο «Tonary» (βιβλίο των ήχων). Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην απομνημόνευση ψαλμωδιών και τα πρώτα tonaries που αναφέρονται με Ελληνικά ονόματα ως στοιχεία ενός τετραχόρδου: "πρῶτος", "δεύτερος", "τρίτος" και "τέταρτος" που μεταφράστηκαν σε "protus", "deuterus", "tritus", και "tetrardus", αλλά μόνο το τετράχορδο D—E—F—G έπρεπε να περιέχει τα «φινάλε» ("finales", τελικές νότες) για τους οκτώ τόνους που χρησιμοποιήθηκαν στη Λατινική Οκτώηχο. Από τον 10ο αιώνα οι οκτώ τόνοι εφαρμόστηκαν σε οκτώ απλοποιημένα μοντέλα ψαλμωδίας, τα οποία σύντομα υιοθετήθηκαν με τις απολήξεις τους, τις μελωδίες που αρχίζουν από τα αντίφωνα, τα οποία είχαν ερμηνευθεί σαν ρεφρέν κατά τη διάρκεια των απαγγελιών των ψαλμωδιών. Η πρακτική αυτή έκανε τη μετάβαση πιο ομαλή, και στη λίστα των αντιφώνων που μπορούν να βρεθούν από τις πρώτες κιόλας τονικότητες, υπήρχαν αρκετές αναφορές σε μελωδικές αρχές ή ανοίγματα κειμένου. Στις πρώτες τονικότητες δεν είχαν δοθεί μοντέλα ψαλμωδίας και ανοίγματα από κάθε είδους ψαλμών υπήρχαν στις λίστες, ίσως μόνο για μια λογική και αρμονική ταξινόμηση.
Ήδη κατά τη διάρκεια του 10ου αιώνα τα tonaries έγιναν τόσο διαδεδομένα σε διάφορες περιοχές, ώστε όχι μόνο να επιτρέπουν να μελετηθούν οι διαφορές μεταξύ των τοπικών σχολών σύμφωνα με την κατάταξη των τρόπων τους, αλλά και να συμβάλουν στη σύνταξη του τρόπου εκτέλεσης των μοντέλων, ακόμη και με το δικό τους τρόπο χρήσης της Καρολίγγειας ψαλμωδίας. Έδειξαν επίσης μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ της γραπτής μετάδοση των Λατινικών και των Ελληνικών ψαλτικών παραδόσεων, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί μεταξύ του 10ου και του 12ου αιώνα. Το κύριο μέλημα των Λατίνων ψαλτών και των βιβλίων τους ήταν μια ακριβή και σαφή ταξινόμηση όλων των μελωδικών τύπων σύμφωνα με την τοπική αντίληψη του συστήματος της Οκτωήχου.
Οι Έλληνες ψάλτες δεν ενδιαφέρονται καθόλου για το ζήτημα αυτό. Ήξεραν τα μοντέλα του κάθε «τρόπου» με ορισμένα απλά είδη ψαλμωδίας όπως τα Τροπάρια και οι Ειρμοί (τα μελωδικά μοντέλα χρησιμοποιούνταν για να δημιουργήσουν ποίηση στα μέτρα των ειρμολογικών ωδών), μα κάποια άλλα είδη όπως το Στιχηρόν και το Κοντάκιον μπορούσαν να αλλάξουν τους «ήχους» μέσα στο «μέλος» τους, έτσι ώστε το κύριο ενδιαφέρον τους ήταν η σχέση μεταξύ της κομψότητας των ήχων που συνέθεταν και τις διακριτικές μεταβολές μεταξύ αυτών.
Το «tonary» ήταν η καρδιά της δια στόματος κυρίως μετάδοσης ψαλμωδιών που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Καρολίγγειας μεταρρύθμισης και ως μέσο του θα πρέπει να είχε μια ισχυρή επίδραση στη μελωδική μνήμη των ψαλτών που το χρησιμοποιούσαν για να απομνημονεύσουν τους Ρωμαϊκούς ψαλμούς, μετά από μια Σύνοδο που επιβεβαίωσε την παραίνεση του Καρλομάγνου. Η γραπτή μετάδοση ψαλμών με χειρόγραφων σε πλήρη σημειογραφία, που είναι και το ζητούμενο της σημερινής εποχής πάνω στις σπουδές των ψαλμών, δεν μπορεί να χρονολογηθεί νωρίτερα από σχεδόν 200 χρόνια μετά την παραίνεση, δηλαδή, στο τελευταίο τρίτο του 10ου αιώνα. Αλλά φαίνεται ότι οι Έλληνες ψάλτες των οποίων η παράδοση έπρεπε να μαθευτεί δεν χρησιμοποιούσαν κάποιο αντίστοιχο βιβλίο ήχων, τουλάχιστον για 100 χρόνια αργότερα από τη μεταγραφή του ψαλτικού ρεπερτορίου τους διότι κανένα έγγραφο δεν έχει βρεθεί ή διασωθεί το οποίο μπορεί να μαρτυρήσει τη χρήση «tonaries» μεταξύ των Ελλήνων ψαλτών. Η επιβεβαίωση από τον Πάπα Αδριανό Α΄ σχετικά με τη μεταρρύθμιση της Ανατολικής Οκτωήχου δεν είχε πιθανότατα καμία επίπτωση για την παράδοση της Ελληνικής Ψαλτικής, αυτό θα μπορούσε να είναι μια καλή εξήγηση για τη διαφορετική γραπτή μετάδοσή της, και αυτό μπορεί να μελετηθεί μέσα από Γρηγοριανά και παλιότερα Ρωμαϊκά χειρόγραφα της ψαλτικής αυτής.
Τα οκτώ τμήματα της Λατινικής «tonary» διατάσσονται συνήθως ως "Tonus primus Autentus Protus", "Tonus secundus Plagi Proti", "Tonus tertius Autentus deuterus" κλπ. Κάθε τμήμα έχει ανοιχτεί από ένα τύπο τονισμού, χρησιμοποιώντας ονόματα για τους τόνους όπως "Noannoeane" για τους "Autentus" (αυθεντικούς, κύριους) και "Noeagis" για τους "Plagi" (πλάγιους). Στο θεωρητικό βιβλίο ήχων "Musica disciplina" του Φράγκου θεωρητικού Aurelian of Réôme αναφέρεται ότι προσπάθησε να βρει την Ελληνική έννοια των συλλαβών αυτών, και η έρευνά του αυτή απεφάνθη ότι δεν είχαν κανένα νόημα, και πρόκειται μάλλον μια χαρμόσυνη έκφραση, που χρησιμοποιήθηκε από τους αγρότες κατά τις εργασίες τους για να επικοινωνήσουν με τα ζώα τους, όπως για παράδειγμα με τα άλογα τους. Δεν υπάρχει συνήθως ακριβής ομοιότητα των Λατινικών συλλαβών στα ονόματα με τις αντίστοιχες των Ελληνικών ονομάτων στους τονισμούς ή τα ενηχήματα, τα οποία ταυτοποιήθηκαν με τους κύριους και τους πλάγιους ήχους της διατονικής κλίμακας, αλλά η απορία του συγγραφέα κατέστησε προφανές ότι η πρακτική αυτή είχε ληφθεί από Έλληνες ψάλτες. Σε αντίθεση με την Αγιοπολίτικη Οκτώηχο, η οποία χρησιμοποίησε δύο επιπλέον «φθορές» με τις συλλαβές «νανὰ» και «νενανῶ» για τις αλλαγές στο εναρμόνιο και το χρωματικό γένος, το εναρμόνιο και το χρωματικό γένος αποκλείστηκε από τη Λατινική Οκτώηχο, τουλάχιστον σύμφωνα με τους Καρολίγγειους θεωρητικούς.
Από τον 10ο αιώνα τα «tonaries» περιλαμβάνουν επίσης τους μνημονικούς στίχους για ορισμένα αντιφωνικά μοντέλα, τα οποία απομνημονεύουν τον κάθε τόνο σε αντιστοιχία με ένα στίχο. Η πιο κοινή «tonary» μεταξύ όλων χρησιμοποιήθηκε επίσης από τον Ιταλό θεωρητικό Γκουίντο ντ' Αρέτσο στην πραγματεία του «Micrologus» («Μικρόλογος»): "Primum querite regnum dei", "Secundum autem simile est huic" κλπ. Ένα άλλο χαρακτηριστικό ήταν ότι αυτά τα μελωδικά μελίσματα που ονομάζονται «neumae» (Νούμες ή Νεύματα) ακολουθούσαν τους τύπους τονισμού ή τους μνημονικούς στίχους. Μεταξύ των διαφόρων «tonaries» τα νεύματα αυτά διέφεραν συνήθως αρκετά, εν αντιθέσει με τους καταγεγραμμένους τονισμούς και στίχους, αλλά αποδείχθηκαν μια παραγωγική και δημιουργική πτυχή στη μεταφορά των ψαλμωδιών.
Σε σύγκριση με τους βυζαντινούς ψάλτες που χρησιμοποιούσαν πάντα σημειογραφία σε μια περισσότερο ή λιγότερο στενογραφική μορφή, τα ακριβή πρότυπα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη λεγόμενη "Θέσις του Μέλους" ανήκαν στην προφορική παράδοση μίας τοπικής σχολής, με δικό της σύστημα τρόπων και δικό της ύφος. Ήδη, όμως, κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους το ζήτημα του ύφους της ψαλτικής συνδέθηκε με τις τοπικές παραδόσεις και έγινε σημείο αναφοράς για τους ψάλτες που ερμήνευαν με ένα συγκεκριμένο ύφος: Η Αγιοπολίτικη Οκτώηχος και τα είδη της (οι ωδές σύμφωνα με τα πρότυπα του Ειρμολογίου, τα τροπάρια της Οκτωήχου ή το Τροπολόγιον), ή το καθεδρικό τυπικό της Κωνσταντινούπολης (η Ασματική Ακολουθία) και τα βιβλία της Ασματικόν, Ψαλτικόν και Κοντακάριον θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως παραδείγματα.
Το ζήτημα των διαστημάτων και η μεταφορά τους
Οι ακριβείς αναλογίες που διαιρείται ένα τετράχορδο, δεν υπήρξε ποτέ σαν ζήτημα στις ελληνικές μεσαιωνικές πραγματείες που ενδιαφερόντουσαν για τη Βυζαντινή ψαλτική. Ο διαχωρισμός της μαθηματικής επιστήμης των «αρμονικών» από την ψαλτική θεωρία έδωσε χώρο σε διάφορες εικασίες, ακόμη και αν υποτεθεί ότι χρησιμοποιήθηκε η ίδια κατανομή όπως περιγράφεται στη Λατινική μουσική θεωρία, που λειτουργεί με δύο διατονικά διαστήματα, όπως τόνος (9:8) και ημιτόνιο (256:243). Παρ' όλα αυτά, κάποιες πραγματείες αναφέρουν τη διαίρεση τετραχόρδου σε τρία χρονικά διαστήματα που ονομάζεται ο «μείζων τόνος» ("great tone"), η οποία συχνά αντιστοιχεί στην περίοπτη θέση του ολόκληρου τόνου (9:8), ο "ἐλάσσων τόνος" ("middle tone") μεταξύ α και β, και ο «ἐλάχιστος τόνος» ("small tone") μεταξύ β και γ, που ήταν συνήθως ένα πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από το ήμισυ του τόνου, και η διαίρεση αυτή ήταν κοινή μεταξύ των περισσοτέρων διαιρέσεων από διάφορους αρχαίους Έλληνες θεωρητικούς που αναφέρθηκαν από τον Πτολεμαίο στην πραγματεία "Αρμονικοί". Πριν από τα θεωρητικά του Χρύσανθου (το Μέγα Θεωρητικό της Μουσικής, δόθηκε στη δημοσιότητα από τους μαθητές του μετά τον θάνατό του), οι ακριβείς αυτές αναλογίες δεν αναφέρονται στην Ελληνική ψαλτική θεωρία. Το σύστημά του από 68 κόμματα τα οποία βασίζονται σε μία παρεφθαρμένη χρήση της αριθμητικής, μπορούν να αναχθούν με την κατανομή των 12:11 × 88:81 × 9:8 = 4:3 μεταξύ α και δ.
Τονικό σύστημα
Παρά το γεγονός ότι ο Χρύσανθος δεν αναφέρει το όνομά του, ο πρώτος που αναφέρθηκε σε αυτές ακριβώς τις αναλογίες ξεκινώντας από την ανοιχτή χορδή της τρίτης ή μεσαία χορδή του ούτι, ήταν ο Άραβας θεωρητικός Αλ-Φαραμπί στην πραγματεία του «Kitab al-Musiqa al-Kabir» η οποία γράφτηκε κατά τη διάρκεια του πρώτου μισόυ του 10ου αιώνα. Οι ρητές αναφορές του στην Περσική και την αρχαία Ελληνική θεωρία της μουσικής ήταν πιθανές, επειδή είχαν πρόσφατα μεταφραστεί στην Αραβική και Περσική διάλεκτο και υπήρχαν στη βιβλιοθήκη της Βαγδάτης. Χάρη σε αυτές ο Αλ-Φαραμπί απέκτησε μια εξαιρετική γνώση της αρχαίας Ελληνικής μουσικής θεωρίας. Η μέθοδος που υποδεικνύει τα διαστήματα με τα τάστα ενός ούτι προέρχεται πιθανότατα από τον Αλ-Κιντί Εδώ τα διαστήματα δεν αναφέρονται στους βυζαντινούς φθόγγους, αλλά στο όνομα του τάστου. Και το τάστο που αντιστοιχούσε στο β΄ ονομαζόταν «wuștā Zalzal», πήρε δηλαδή το όνομά του από τον Zalzal έναν διάσημο δεξιοτέχνη στο ούτι από τη Βαγδάτη και συγκεκριμένα από το δάκτυλό του που φορούσε δαχτυλίδι (wuștā). Φαίνεται ότι η αναλογία του τάστου Zalzal ήταν φτιαγμένη στα μέτρα της Βαγδάτης, με ένα μεγάλο "ελάσσονα τόνο" που έφτανε πολύ κοντά στο διάστημα του "ελαχίστου τόνου", ενώ η σχολή Mawsili χρησιμοποιεί 13:12 αντί για 12:11. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι αυτή η κατανομή ήταν βυζαντινής προέλευσης, ωστόσο οι Δυτικοί μελετητές παρασύρθηκαν με το να αποδώσουν τη χρήση της κατανομής που ονομάζεται «διατονικός μαλακός» ("soft diatonic") και τον χρωματισμό που προερχόταν από αυτόν ως επιρροή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να θεωρήσουν με την άποψή τους ότι το «Τέλειον Σύστημα» είναι ένας ακόμα κανόνας του βυζαντινού τονικού συστήματος. Όπως οι Φαναριώτες (το Φανάρι ήταν η Ελληνική συνοικία της Κωνσταντινούπολης, που είχε την έδρα του το Πατριαρχείου), ο οποίοι συνέθεταν εξ ίσου καλά και μακάμια, και οι δάσκαλοι της Νέας Μουσικής Σχολής του Πατριαρχείου γύρω από τον Χρύσανθο που είχε σίγουρα ανταλλαγές με Σεφαρδίτες, Αρμένιους και μουσικούς των Σούφι, καθώς η εντατική ανταλλαγή μεταξύ Βυζαντινών, Αράβων και Περσών μουσικών είχε ήδη μια ιστορία πάνω από 1000 χρόνια.
Σε αντίθεση με τις Λατινικές πραγματείες μόνο λίγες Ελληνικές πραγματείες ψαλτικής έχουν διασωθεί και οι συγγραφείς τους δεν έγραψαν τίποτα σχετικά με τα χρονικά διαστήματα, σχετικά με τις μικροτονικές μεταθέσεις (microtonal shifts) ως μέρος ενός συγκεκριμένου μέλους και των ήχων του, ή σχετικά με την πρακτική της ψαλμωδίας με ίσον (ισοκράτημα). Ωστόσο, αυτές οι πρακτικές παρέμειναν αδιαμφισβήτητες, επειδή εξακολουθούν να είναι μέρος της παράδοσης που επιβιώνει σήμερα, ενώ η Δυτική "plainchant" έπρεπε να ανακαλυφθεί ξανά κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Ούτε οι μουσικοί ούτε οι μουσικολόγοι ήταν περισσότερο εξοικειωμένοι με αυτά, και αυτό εξηγεί γιατί διάφορες περιγραφές που αγνοήθηκαν για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, άρχισαν και πάλι να μελετώνται σε ορισμένες Λατινικές πραγματείες.
245px|μικρογραφία|αριστερά|Σημειογραφημένη πλάκα στην οικία του μοναχού [[Γκουίντο ντ' Αρέτσο]] Το «Τέλειον Σύστημα» ήταν παρόν από ένα διάγραμμα του Βοήθιου που αντιπροσώπευε το διατονικό, το χρωματικό και το εναρμόνιο γένος. Σε αρκετές tonaries χρησιμοποιούνται γράμματα που αναφέρονται στις θέσεις αυτού του διαγράμματος. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι η σημειογραφία με γράμματα του Γουλιέλμου της Ντιζόν (William of Volpiano, "Toner Gradual of the Abbey St. Bénigne, Dijon"), την οποία ανέπτυξε για τις μεταρρυθμίσεις του αβαείου «Cluniac» πριν από το τέλος του 10ου αιώνα. Είχε ήδη γράψει μια μοναδική tonary στη σχολή του, όταν είχε γίνει ηγούμενος του αβαείου «Saint Benignus» της Ντιζόν. Η tonary δείχνει την ψαλμωδία της Ρωμαϊκής-Φραγκικής Λειτουργίας και αναγράφεται σε σημειογραφία τόνων και νευμάτων. Το ρεπερτόριο έχει ταξινομηθεί σύμφωνα με την Καρολίγγεια tonary και την πλήρως διατονική Οκτώηχό της. Η χρήση των Τυρονικών γραμμάτων δείχνει καθαρά, ότι η εναρμονική δίεση χρησιμοποιήθηκε ως ένα είδος μελωδικής έλξης εντός του διατονικού γένους, η οποία όξυνε το ημιτόνιο. Ακόμη και ο Γκουίντο ντ' Αρέτσο στην πραγματεία του Micrologus, τουλάχιστον στα παλαιότερα αντίτυπά της, εξακολουθεί να υπάρχει ένα απόσπασμα που εξηγεί πώς η δίεση μπορεί να βρεθεί στο μονόχορδο. Αυτό οξύνει το ημιτόνιο αντικαθιστώντας τον συνήθη ολόκληρο τόνο με αναλογία 9:8 ανάμεσα στο ρε-μι (D—E, G—a, or a—b) από έναν ακόμα μεγαλύτερο, με αναλογία 7:6 που συνήθως θεωρείται ως μια έλξη προς το φα.
Αλλά υπήρχαν και άλλες πρακτικές οι οποίες δεν θα μπορούσαν να εξηγηθούν από το διάγραμμα του Βοήθιου κάνοντας χρήση του τόνου και του ημιτονίου. Οι συγγραφείς ενός θεωρητικού tonary σύνθεσης που ονομάζεται "alia musica" χρησιμοποίησαν έναν εναλλακτικό τονισμό με το όνομα «AIANEOEANE», το όνομα προφανώς προέρχεται από το βυζαντινό ενήχημα «ἅγια νεανὲς», ένα είδος «μέσου τετάρτου» με τα φινάλε και τις βάσεις σε ένα χαμηλό Ε, και εφήρμοσαν τη Βυζαντινή πρακτική σε ορισμένα κομμάτια της Ρωμαϊκής-Φραγκικής ψαλτικής που είχαν χαρακτηριστεί ως "tonus tertius" ή "Autentus deuterus". Στην ακόλουθη ενότητα "De quarto tono" ο συγγραφέας παραθέτει την περιγραφή του Αριστόξενου για το εναρμόνιο και το χρωματικό τμήμα του τετραχόρδου, η σημείωση σχετικά με αυτό ακριβώς το τμήμα ήταν ότι είχε ερμηνευθεί κατά πάσα πιθανότητα με την Αγιοπολίτικη έννοια της φθοράς "νενανῶ" που συνδέει τον α΄ ήχο με έναν πλάγιο του β΄ ήχου στο Ε.
Μεσαιωνική χρήση των μεταφορών (μεταβολή κατὰ τόνον)
Οι Αγιοπολίτες δεν εξήγησαν, ούτε έκαναν ποτέ αναφορά σε οποιοδήποτε τονικό σύστημα, ούτε στο «μεταβολή κατὰ τόνον», αλλά αυτό έγινε κατά πάσα πιθανότητα, λόγω του ότι η μεταρρύθμιση ύμνων της Ιερουσαλήμ ασχολήθηκε κυρίως με τα απλά μοντέλα των Ειρμών και των Τροπαρίων. Οι Έλληνες πρωτοψάλτες χρησιμοποιούσαν τη μεταφορά μόνο σε πολύ λίγες συνθέσεις του Στιχηραρίου, για παράδειγμα, τις συνθέσεις που διέρχονται από όλους τους ήχους της Οκτωήχου, ή ορισμένες μελισματικές επεξεργασίες των τροπαρίων σε ψαλτικό ύφος, το σολιστικό ύφος του καθεδρικού τυπικού της Κωνσταντινούπολης. Αυτό μπορεί να εξηγήσει το ότι ο Τσαρλς Άτκινσον συζητούσε για την Καρολίγγεια θεωρία σε σχέση με τη μεταγενέστερη Παπαδική, στην οποία όλες οι πιθανές μεταγραφές εκπροσωπήθηκαν από τον «Τροχό του Κουκουζέλη» και από το «Κανώνιον».
Οι τροχοί χρησιμοποιούνται επίσης στην Αραβική μουσική θεωρία από τον 13ο αιώνα, και ο Αλ-Φαραμπί ήταν ο πρώτος που ξεκίνησε μια μακρά παράδοση της επιστήμης, η οποία δεν κατάφερε να βρει μόνο τις αναλογίες του μη μετατρεμμένου διατονικού συστήματος στο ούτι, αλλά και του συνόλου των πιθανών μετατροπών. Η χρήση των οργάνων έπρεπε πλέον να προσαρμοστεί σε μία πολυσύνθετη παράδοση η οποία ήταν μάλλον στην προέλευσή της μια καθαρά φωνητική παράδοση.
Βιβλιογραφία Σπουδών
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική μουσική Κατηγορία:Βυζαντινή μουσική Κατηγορία:Μεσαιωνική μουσική Κατηγορία:Μουσικοί τρόποι
Πέτρος Καραναστάσης
Ο Πέτρος Καραναστάσης (Λάρισα, 12 Μαΐου 1978) είναι Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου και βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε σαν τερματοφύλακας. Από το 2019 αποτελεί προπονητής τερματοφυλάκων στον Ηρακλή Λάρισας.
Στην ποδοσφαιρική του καριέρα αγωνίστηκε σε όλα τα πρωταθλήματα και διακρίθηκε κυρίως με τη φανέλα της Προοδευτικής, με την οποία αγωνίστηκε το μεγαλύτερο διάστημα στην καριέρα του και επίσης αποτελεί την μοναδική ομάδα, με την οποία μετείχε στην Α' Εθνική.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Γεννημένος στη Λάρισα, ο Πέτρος Καραναστάσης ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε μικρή ηλικία, από τα τμήματα υποδομών του Ολύμπου Γόννων, το σωματείο των Γόννων Λάρισας από όπου και κατάγεται και σε ηλικία μόλις 14 ετών, εντάχθηκε στην ανδρική ομάδα.
Το 1996 τον αποκτά η Προοδευτική και έτσι μετακινείται στον Πειραιά. Με τη φανέλα της Προοδευτικής, έπαιξε 9 συνεχόμενα χρόνια στην Β' και Α' Εθνική και διακρίθηκε, αποτελώντας βασικός τερματοφύλακας της. Το 2005 μετακινείται στη Λαμία για τον Α.Σ. Λαμία, με την οποία αγωνίστηκε ένα χρόνο στη Γ' Εθνική και το 2006 μετακινήθηκε στα Τρίκαλα για τον Α.Ο. Τρίκαλα, με τον οποίο αγωνίστηκε επίσης για ένα χρόνο στη Γ' Εθνική. Το 2007 μετακινείται στον Βόλο για τον Εθνικό Ολυμπιακό Βόλου, με τον οποίο αγωνίστηκε επίσης άλλη μία χρονιά στη Γ' Εθνική. Τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε αποκλειστικά σε σωματεία του νομού Λάρισας.