cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φαλαινοκέφαλος
Κυνήγι
Δεδομένου ότι διαθέτει ισχυρό και αιχμηρό ράμφος, ο φαλαινοκέφαλος αποτελεί εξαιρετικό θηρευτή, από τους κορυφαίους της τροφικής αλυσίδας των ενδιαιτημάτων του. Άλλωστε, συχνά εστιάζει σε θηράματα μεγαλύτερα από εκείνα που κυνηγούν τα άλλα μεγάλα παρυδάτια πτηνά. Οι ιχθύες που αλιεύονται είναι συνήθως 15 έως 50 εκατ. σε μήκος και ζυγίζουν περίπου 500 γραμ., αν και έχουν αλιευθεί άτομα μήκους 1 μέτρου. Τα φίδια είναι συνήθως 50-60 εκατοστά.
Ο φαλαινοκέφαλος συνήθως τρέφεται σε θολά νερά και είναι μοναχικό πτηνό, αναζητώντας την τροφή του, σε απόσταση τουλάχιστον 20 μέτρων το ένα από το άλλο, ακόμη και όταν υπάρχουν πυκνές ομάδες. Παραμονεύει υπομονετικά τη λεία του, με αργό βηματισμό, όπως κάνουν οι ερωδιοί. Όταν το θήραμα έχει εντοπιστεί, κινείται ακόμη πιο αργά ή, συχνά, «παγώνει» εντελώς ακίνητος. Σε αντίθεση με ορισμένα μεγάλα καλοβατικά πτηνά, ο φαλαινοκέφαλος κυνηγάει αποκλειστικά μέσω της όρασης και δεν είναι γνωστό ότι συμμετέχουν και απτικά συστήματα στη διαδικασία θήρευσης. Όταν το θήραμα είναι σε απόσταση βολής, επιτίθεται αστραπιαία και βίαια με θανατηφόρο κτύπημα του ράμφους του. Ωστόσο, ανάλογα με το μέγεθος του θηράματος, το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από το κτύπημα μέχρι την κατάποση της λείας, μπορεί να υπερβαίνει τα 10 λεπτά. Περίπου το 60% των επιθέσεων καταλήγουν σε επιτυχία, ενώ το νερό και η βλάστηση που -αναγκαστικά- αρπάζονται μαζί με το θήραμα, εκχέονται ή/και απορρίπτονται από τα χείλη του ράμφους.
Πτήση
Όταν πετάει, ο φαλαινοκέφαλος διατηρεί τις πτέρυγες σε οριζόντια θέση, ενώ -όπως συμβαίνει με τους πελεκάνους και τα μαραμπού, ο λαιμός τραβιέται προς τα πίσω, σε σχήμα S. Ο αριθμός των φτεροκοπημάτων κυμαίνεται στα 150 κτυπήματα ανά λεπτό, περίπου, είναι δηλαδή αργός, παρόμοιος με εκείνους των μεγάλων πελαργών. Οι κύκλοι εναλλαγής κτυπημάτων/παύσεων είναι περίπου 7 δευτερόλεπτα, που σημαίνει ότι το γυροπέταγμα (gliding) του φαλαινοκέφαλου τον τοποθετεί μεταξύ των μεγάλων πελαργών και του Κόνδορα των Άνδεων (Vultur gryphus). Όταν αιφνιδιάζεται, συνήθως προσπαθεί να πετάξει όχι περισσότερο από 100 έως 500 μ. από την προηγούμενη θέση του. Μακρινές πτήσεις πραγματοποιούνται σπάνια, και μόνον λίγες πέρα από την ελάχιστη απόσταση αναζήτησης τροφής -περίπου 20μ.- έχουν καταγραφεί. Κατά την πτήση, αν το εντυπωσιακό του ράμφος δεν μπορεί να γίνει ορατό, η σιλουέτα του μοιάζει με εκείνη ενός πελαργού ή κόνδορα, αλλά το πτέρωμά και η ουρά του έχουν ένα ιδιαίτερο μπλε-γκρι χρώμα.
Φωνή
Οι φαλαινοκέφαλοι παραμένουν συνήθως σιωπηλοί, αλλά κροταλίζουν τα ράμφη τους στη φωλιά, όπως οι πελαργοί. Όταν ερωτοτροπούν, αρθρώνουν καλέσματα που μοιάζουν με μουγκανητά αγελάδας, καθώς και υψίσυχνες κραυγές.
Αναπαραγωγή
thumb|right|360px|Φαλαινοκέφαλος σε ζωολογικό κήπο της Σιγκαπούρης Η μοναχική φύση του φαλαινοκέφαλου επεκτείνεται και στις αναπαραγωγικές του συνήθειες. Οι φωλιές σπάνια ξεπερνούν τις 3 ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, σε αντίθεση με τους ερωδιούς, τους κορμοράνους, τους πελεκάνους και τους πελαργούς, που κυρίως φωλιάζουν κατά αποικίες. Το ζευγάρι μένει ενωμένο για μια ζωή, ενώ υπερασπίζεται σθεναρά ζωτικό χώρο έκτασης 2-4 χμ². Στις ακραίες -βόρειες και νότιες- περιοχές εξάπλωσης, το φώλιασμα αρχίζει αμέσως μετά το τέλος της περιόδου των βροχών. Σε πιο κεντρικές περιοχές, μπορεί να αρχίζει κατά το τέλος της υγρής περιόδου, προκειμένου η εκκόλαψη να συμπέσει στην αρχή της επόμενης. Και οι δύο γονείς συμμετέχουν στην οικοδόμηση τη φωλιάς, η οποία κατασκευάζεται σε «πλωτή εξέδρα», ή πάνω σε μικρή νησίδα, μετά τον καθαρισμό περιοχής περίπου 3 μέτρων σε ακτίνα. Είναι μεγάλη και πλατιά, 1 έως 1.7 μ. σε πλάτος, συχνά βυθισμένη εν μέρει στο νερό και μπορεί να έχει μέχρι και 3 μ. βάθος. Είναι κατασκευασμένη από υδρόβια βλάστηση και, σε πείραμα στο Σουδάν, ήταν σε θέση να στηρίξει το βάρος ενός ενήλικου άνδρα (!), αν και αυτό δεν αποτελεί τον κανόνα.
Απειλές
Το μικροεμπόριο αποτελεί σοβαρή απειλή για τις μικρούς, τοπικούς πληθυσμούς, όχι όμως στον συνολικό πληθυσμό, αν και πρόσφατες εκθέσεις δείχνουν ότι τα επίπεδα της διαταραχής και του εμπορίου δεν είναι βιώσιμα στη Ζάμπια. Στην ίδια χώρα, οι πυρκαγιές και η ξηρασία απειλούν τα ενδιαιτήματα του πτηνού, ειδικά στην Bangweulu, όπου η μείωση είναι εμφανής, ενώ υπάρχουν κάποιες ενδείξεις για παγίδευση και διώξεις. Πολλές φωλιές ποδοπατούνται από μεγάλα φυτοφάγα ζώα που τρέφονται σε βάλτους. Οι πολεμικές συγκρούσεις στη Ρουάντα και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, έχουν διαταράξει τις προστατευόμενες περιοχές (π.χ. στο Εθνικό Πάρκο Ακαγκέρα). Ταυτόχρονα, η διάδοση των όπλων έχει διευκολύνει σε μεγάλο βαθμό το κυνήγι του είδους. Στο Νότιο Σουδάν, προπύργιο του φαλαινοκέφαλου, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος από την καταστροφή των βάλτων με παπύρους, από τα βοοειδή και από τις πυρκαγιές.
Μεταξύ 1952 και 1980 η περιοχή με βάλτους Sudd του Νότιου Σουδάν αυξήθηκε από 6.700 χμ² σε 19.200 χμ². Ενώ αυτό το ενδιαίτημα νωρίτερα απειλείτo από την αποξήρανση, λόγω σχεδίων για την κατασκευή του Καναλιού Τζόνγκλεϊ (Jonglei Canal), τα σχέδια αυτά δεν υποστηρίζονται πλέον, αν και οι αγωγοί και των σχετικά συστήματα της βιομηχανίας πετρελαίου αποτελούν πάντοτε απειλή. Η κατασκευή πολλών φραγμάτων κατά μήκος του Κάτω Νείλου θα επιτρέψει την τεχνητή χειραγώγηση της στάθμης του νερού στο Sudd. Στο Μαλαγκαράσι (Malagarasi), οι μεγάλες περιοχές του δάσους Μιόμπο (Miombo) δίπλα σε βάλτους, αποψιλώνονται για την καλλιέργεια του καπνού και τη γεωργία, ενώ ο ιθαγενής πληθυσμός που περιλαμβάνει αλιείς, αγρότες και ημι-νομάδες βοσκούς, αυξήθηκε με ταχείς ρυθμούς κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Στην περιοχή αυτή, οι εμπρησμοί της ξηρής περιόδου και τα βοοειδή που βόσκουν στην περιοχή (πυρήνα του είδους) είναι σοβαροί και επεκτεινόμενοι κίνδυνοι, ενώ οι πρώτοι ορυζώνες έχουν εμφανιστεί στις παρυφές των -σημαντικών για το είδος- βάλτων. Επίσης, στο Malagarasi, μια (1) σιδηροδρομική γραμμή έχει διχοτομήσει βάλτους και ορυζώνες σε ορισμένες από τις βασικές περιοχές του. Αναφορές ατόμων εκτός των βασικών τους εδαφών, μπορεί να οφείλεται στη μετατόπιση των πληθυσμών από τις πυρκαγιές, κατά τα χρόνια με ξηρασία.
Κατάσταση πληθυσμού
Αυτό το σπάνιο είδος ταξινομείται από την IUCN ως Τρωτό (Vulnerable, κριτήρια C2 a(ii)), επειδή εκτιμάται ότι έχει μικρό πληθυσμό μέσα σε ευρεία περιοχή εξάπλωσης. Ο πληθυσμός βρίσκεται σε συνεχή πτώση λόγω θήρας, διαταραχής των περιοχών φωλιάσματος, καθώς και από την τροποποίηση και την αποψίλωση των ενδιαιτημάτων του από πυρκαγιές. thumb|right|400px|Παρά το παρουσιαστικό του, ο φαλαινοκέφαλος είναι από τα «αγαπημένα» είδη των ορνιθολόγων
Το είδος έχει ευρεία αλλά πολύ τοπική κατανομή στους μεγάλους βάλτους από το Νότιο Σουδάν μέχρι τη Ζάμπια. Η αριθμητική προσέγγιση των εθνικών εκτιμήσεων που προτείνονται από τον Τ. Dodman in litt. (2002) για τα Wetlands International (2002) είναι: Νότιο Σουδάν: περίπου 5.000 άτομα (50-80% του συνολικού πληθυσμού, Ουγκάντα: 100-150, (αλλά πιθανόν πάνω από 200), δυτική Τανζανία: 100-500, Ζάμπια: <500, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό: <1.000, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (ακανόνιστο), Ρουάντα: <50 και Αιθιοπία : <50. Το 1997, ο πληθυσμός υπολογιζόταν σε 12.000-15.000 άτομα (Rose and Scott 1997), αλλά μια πιο πρόσφατη κριτική κάνει μια συντηρητική εκτίμηση σε 5.000-8.000 άτομα. Το ποσοστό αυτό μπορεί να αποδειχθεί πολύ χαμηλό, ανάλογα με την έρευνα για τους πληθυσμούς του Νότιου Σουδάν. Εκτίμηση 3.830 ατόμων δόθηκε για την περιοχή Sudd (συμπεριλαμβανομένων των περιοχών του Zeraf Reserve).
Συνολικός πληθυσμός κάτω από 10.000 άτομα υποστηρίζεται από μια επανανασκόπηση της βιβλιογραφίας, στην οποία η έκταση ορισμένων υγροβιότοπων βρέθηκε να έχει υπερεκτιμηθεί κατά πολύ από τις προηγούμενες μελέτες. Έρευνες τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο 2005 υποστηρίζουν την άποψη ότι υπάρχουν μερικές εκατοντάδες άτομα στην περιοχή Malagarasi της Τανζανίας (Briggs 2007). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το είδος μειώνεται στην Τανζανία, τη Ζάμπια και τη Ρουάντα, με πτώση ίσως και στην Ουγκάντα, ενώ μπορεί να απειλείται περισσότερο από ότι προκύπτει από τις διαθέσιμες πληροφορίες.
Άλλες ονομασίες
Οι εναλλακτικές ονομασίες Παπουτσομύτα και Τσοκαρομύτα που καταγράφονται σε κάποια παλαιότερα έντυπα ή εκδόσεις, είναι η απόδοση της αγγλικής λαϊκής ονομασίας Shoebill (βλ. Ονοματολογία) για τον Φαλαινοκέφαλο.
Σημειώσεις
i. Για την ακριβή απόδοση της ονομασίας του γένους από τη λατινική γλώσσα στην ελληνική, βλ. Ονοματολογία.
Πηγές
Κατηγορία:Φαλαινοκεφαλίδες Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής
1ος αιώνας
Παραπομπές
01
13 Ιουλίου
12 Ιουλίου | 13 Ιουλίου | 14 Ιουλίου
Η 13η Ιουλίου είναι η 194η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (195η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 171 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Άστατο
right|200px Το χημικό στοιχείο Άστατο ή Αστάτιο (Astatum) είναι ένα αλογόνο με ατομικό αριθμό 85 και ατομικό βάρος (210). Έχει θερμοκρασία τήξης 302 C° και θερμοκρασία βρασμού 337 C°. Το Άστατο πρωτοπαρασκευάστηκε τεχνητά το 1940 στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ από τον Αιμίλιο Σεγκρέ. Ήταν το προτελευταίο υποουράνιο στοιχείο που ανακαλύφθηκε. Την ονομασία του την οφείλει στο γεγονός πως είναι εξαιρετικά ασταθές με το σταθερότερο του ισότοπο, το 210At να έχει χρόνο ημιζωής μόλις 8,3 ώρες.
Ιστορικά στοιχεία
Όλες οι προσπάθειες πολλών επιστημόνων από διάφορες χώρες, να ανακαλύψουν με όλες τις δυνατές χημικές και φυσικές μεθόδους, το ογδοηκοστό πέμπτο στοιχείο στη φύση, ήταν ανεπιτυχείς. Το 1940, ο Ε. Σεγκρέ, ο Ντ. Κόρσον και ο Κ. Μακένζι πέτυχαν τη δημιουργία του πρώτου ισοτόπου, 211At, βομβαρδίζοντας βισμούθιο με σωματίδια α μέσα σε ένα κύκλοτρο, στο Μπέρκλεϊ. Μόνο μετά από αυτήν την τεχνητή δημιουργία αποδείχτηκε ότι τέσσερα από τα ισότοπα της αστατίνης (215At, 216At, 218At και 219At) σχηματίζονται σε διάφορες διακλαδώσεις των τριών φυσικών σειρών της ραδιενεργού διάσπασης του ουρανίου και του θορίου, διακλαδώσεις, όμως, που έχουν λίγες πιθανότητες να συμβούν (5x10-5 - 0,02%). Το άστατο προσροφάται από μέταλλα (άργυρο, χρυσό και πλατίνα) και εξαερώνεται εύκολα υπό κανονικές συνθήκες στο κενό. Εξαιτίας αυτών των ιδιοτήτων του, το άστατο μπορεί να απομονωθεί (μέχρι και 85%) από τα προϊόντα της ακτινοβολίας του βισμούθιου με απόσταξη σε κενό και προσρόφηση του άστατου από άργυρο ή πλατίνα(λευκόχρυσος). Οι χημικές ιδιότητες του άστατου είναι μοναδικές και πολύ ενδιαφέρουσες. Το άστατο συγγενεύει τόσο με το ιώδιο, όσο και με το πολώνιο, παρουσιάζει δηλαδή, ιδιότητες τόσο αμετάλλου, όσο και μετάλλου. Αυτός ο συνδυασμός ιδιοτήτων οφείλεται στη θέση του άστατου στον περιοδικό πίνακα: είναι το βαρύτερο (και κατά συνέπεια το πιο "μεταλλικό") στοιχείο της ομάδας των αλογόνων. Όπως όλα τα αλογόνα, το άστατο δίνει αδιάλυτο άλας, AgAt, και όπως το ιώδιο, γίνεται πεντασθενές με οξείδωση (το άλας AgAtJO3 είναι ανάλογο προς το AgJO3). Όμως, όπως τα τυπικά μέταλλα έτσι και το άστατο κατακρημνίζεται με υδρόθειο, ακόμη και σε πολύ όξινο διάλυμα. Ο ψευδάργυρος το εκτοπίζει από διαλύματα θειικού οξέος με αποτέλεσμα να εναποτίθεται στην κάθοδο κατά την ηλεκτρόλυση. Η παρουσία του άστατου καθορίζεται από την εκπομπή σωματιδίων α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλογόνα
Μασκαράς
Μασκαράς ονομάζεται ο μεταμφιεσμένος κατά τις Απόκριες. Η λέξη προέρχεται απ' την Ιταλική λέξη maska και σημαίνει προσωπιδοφόρος. Φυσικά σήμερα στη γλώσσα μας τη λέξη αυτή την χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε τους μεταμφιεσμένους ανθρώπους την περίοδο των Απόκρεων είτε έχουν καλυμμένο το πρόσωπό τους με μάσκα είτε όχι. Οι μασκαράδες κυκλοφορούν στο δρόμο, μπαίνουν στα κέντρα, χορεύουν, πειράζονται και γλεντούν.
Κατηγορία:Απόκριες
Ιός Έμπολα
Ο ιός 'Εμπολα (πρώην επίσημη ονομασία Zaire ebolavirus, ή EBOV) είναι ένα ιολογικό taxon, είδος που περιλαμβάνεται στο γένος ebolavirus, της οικογένειας των filoviridae, τα μέλη της οποίας ονομάζονται filovirus. Η τάξη είναι mononegavirales. Ο ιός Έμπολα του Ζαΐρ (Zaire ebolavirus) είναι ο πλέον επικίνδυνος από τους έξι ιούς του γένους ebolavirus, που είναι αιτιολογικός παράγοντας της ασθένειας του ιού Έμπολα Ο ιός προκαλεί σοβαρό αιμορραγικό πυρετό σε ανθρώπους και άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά. Ο EBOV είναι παθογόνο του Επιπέδου Κινδύνου 4, το υψηλότερο στην κλίμακα, και έχει καταχωρηθεί επίσημα ως βιολογικό όπλο στον έλεγχο εξαγωγών-εισαγωγών.
Είδη και έκθεση
Το όνομα Zaire ebolavirus προέρχεται από το Ζαΐρ (τη χώρα στην οποία ανακαλύφθηκε αρχικά ο ιός Έμπολα) και το ταξονομικό του πρόθεμα είναι ebolavirus (που υποδηλώνει είδος του ιού Έμπολα . Επίσης, είναι ένας από τους 30 γνωστούς ιούς που μπορούν να προκαλέσουν ιογενές σύνδρομο αιμορραγικού πυρετού. Το γένος Ebolavirus επί του παρόντος διαθέτει πέντε (5) διακριτά είδη: Sudan ebolavirus, Zaire ebolavirus, Tai Forest ebolavirus, Reston ebolavirus και Bundibugyo ebolavirus.
Επιδημιολογία
Ο EBOV είναι ένας από τους τέσσερεις ebolaviruses που προκαλούν την Ασθένεια ιού Εμπόλα (EVD) στους ανθρώπους (αναφέρεται επίσης και ως αιμορραγικός πυρετός Εμπόλα, EHF). Κατά το παρελθόν, ο EBOV προκάλεσε τις ακόλουθες EVD εξάρσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμπόλα Κατηγορία:Ιοί Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών
Η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών (Academy of Motion Picture Arts and Sciences, συντομογραφία: ) ιδρύθηκε στις 11 Μαΐου 1927 στην Καλιφόρνια, και είναι μια επαγγελματική τιμητική οργάνωση που αφιερώνεται στην πρόοδο των τεχνών και των επιστημών των κινηματογραφικών ταινιών. Η Ακαδημία είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο για τα ετήσια κινηματογραφικά Βραβεία Όσκαρ.
Η Ακαδημία αποτελείται από πάνω από 6.000 επαγγελματίες ταινιών. Ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των μελών προέρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μέλη μπορούν να γίνουν και παραγωγοί ταινιών από όλο τον κόσμο. Από το 2004 περιλαμβάνει παραγωγούς από 36 χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία Όσκαρ Κινηματογραφικων Κατηγορία:Πολιτισμός του Λος Άντζελες Κατηγορία:Πολιτισμός της Καλιφόρνια
Φοίνικες (αρχαίος λαός)
Ο όρος Φοίνικες είναι εξώνυμο, δηλαδή ονομασία που Έλληνες, Ρωμαίοι ή άλλοι απέδωσαν σε έναν λαό ή λαούς, ενώ δεν υπάρχουν αρχαία κείμενα που να δείχνουν ότι κάποιοι αυτοαποκαλούνταν «Φοίνικες». Ο πρώτος που αυτοαποκαλείται «Φοίνικας» είναι ο Ηλιόδωρος ο Εμεσηνός από την Έμεσα (Χομς) της Συρίας (3ος αι. μ.Χ.).
Ονομασία - καταγωγή
Μια δοξασία των Ελλήνων ήταν πως οι Φοίνικες πήραν το όνομά τους από τον μεγαλύτερο ήρωά τους και ιδρυτή του γένους τους, τον Φοίνικα.Τους θεωρούσαν δηλαδή ελληνικό φύλλο. Σε αυτό συναινεί και η παρουσία του ονόματος Φοίνιξ στην Οδύσσεια και την Ιλιάδα (Ι 168, 427 & 432 κ.εξ., Π 196, Ρ 555 κ.εξ., Τ 311). Δεν αποκλείεται βέβαια να υπήρξε όντως κάποια σπουδαία προσωπικότητα στην περιοχή της σημερινής Μέσης Ανατολής που η δράση της να ήταν ιδιαίτερα σημαντική για τους εκεί λαούς και που το όνομά της να έμοιαζε με το «Φοίνιξ», όμως η εκδοχή αυτή θεωρείται ελάχιστα πιθανή. Στη μυκηναϊκή γραφή οι Φοίνικες αναφέρονται ως «πονίκιοι». Η ονομασία αυτή, δανεισμένη κατά πάσα πιθανότητα από την αρχαία αιγυπτιακή γλώσσα, σχετίζεται πιθανόν εξαρχής ή σίγουρα στη συνέχεια, με τις λέξεις φοῖνιξ και φοινός, που σημαίνουν πορφυρός και πορφύρα. Αυτές οι λέξεις χαρακτηρίζουν το χρώμα, τη χρωστική ουσία και το ύφασμα που βαφόταν με αυτή. Οι Φοίνικες ήταν δεινοί παραγωγοί τόσο του πορφυρού χρώματος από το θαλάσσιο όστρακο της πορφύρας όσο και των πορφυρών υφασμάτων, που ήταν πολύτιμα και περιζήτητα στη Μεσόγειο. Η λέξη «πονίκιοι» και «φοίνικες» μετά ( από την οποία προήλθε και η λατινική poenicus και μετά punic, για τους πολίτες της Καρχηδόνας) προήλθε, σύμφωνα με τις επικρατέστερες θεωρίες, είτε από την αιγυπτιακή λέξη «φενχού» είτε από την «ποούν».
Οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν τους Φοίνικες αποίκους που είχαν φτάσει στα ανατολικά παράλια της Μεσογείου μεταναστεύοντας εκεί από τη σημερινή Σομαλία και καθώς ονόμαζαν την περιοχή στο κέρας της Αφρικής απέναντι από την Αραβία Poun ή Pount, έτσι αποκαλούσαν και τους Φοίνικες. Άλλη θεωρία όμως αποδίδει το «πονίκιοι» στην αιγυπτιακή λέξη «φενκχού», που σήμαινε «ασιατικός» αλλά και «έμπορος ξυλείας» (κάτι που είναι όντως πιθανόν να παραπέμπει στους Φοίνικες, αφού είχαν άφθονη ξυλεία σε αντίθεση με τους Αιγυπτίους που την εισήγαγαν).
Οι Φοίνικες πιθανώς υπήρξαν άποικοι αν όχι από τη Σομαλία (πεποίθηση των Αιγυπτίων), ίσως από την Ερυθρά Θάλασσα, γεγονός που αναφέρεται από τον Ηρόδοτο, στο «Κλειώ», το πρώτο από τα 9 βιβλία του. Στο σημερινό Μπαχρέιν βρέθηκε και ο Στράβων, και αναφέρει ότι βρήκαν εκεί, αγάλματα θεών όμοια με τα φοινικικά και οι κάτοικοι του είπαν πως οι Φοίνικες της Μεσογείου είναι άποικοι από τα μέρη τους. Επίσης αναφέρει φοινικικές πόλεις που έχουν την ίδια ονομασία με αραβικές, την Τύρο και την Άραδο.
Αλφάβητο
left|thumb|Τα 22 γράμματα των Φοινίκων Κατά την κυρίαρχη έως τον 20ό αιώνα άποψη, η φοινικική γλώσσα είναι μέρος της βορειοδυτικής ομάδας των σημιτικών γλωσσών. Θεωρείται πως το ελληνικό αλφάβητο προέρχεται από το φοινικικό αλφάβητο, όμως διαφοροποιήθηκε, καθώς οι Φοίνικες δεν περιλάμβαναν φωνήεντα σε αντίθεση με τους Έλληνες. Από το ίδιο αλφάβητο εικάζεται ότι άρχισε να εξελίσσεται και το λατινικό, καθώς πήραν το ελληνικό οι Ετρούσκοι και το μετέδωσαν στους Ρωμαίους.
Κατά σύγχρονες απόψεις, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για να προσδιοριστεί μια "φοινικική γλώσσα", το δε αλφάβητο θεωρείται προϊόν μιας πολυ-εθνικής τάξης γραφέων που εργαζόταν στον "Λεβάντε" (Αν. Μεσόγειο) και έγραφε σε μια "κοινή" γλώσσα της εποχής. Υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτοί οι γραφείς εργάζονταν ως έμμισθοι σε διάφορα ανάκτορα αλλά οι ίδιοι ήταν πλανόδιοι. Σύγχρονοι (21ος αι.) ειδικοί προτιμούν ουδέτερους όρους όπως "Πρώιμη Αλφαβητική C" (γραφή) ή "όψιμη Πρωτο-Χαναανική" (post Proto-Canaanite).
Ναυσιπλοΐα και σχέσεις με άλλους λαούς
Καθώς οι εμπορικές συναλλαγές και οι αποικίες τους εξαπλώθηκαν στη Μεσόγειο, οι Φοίνικες και οι Έλληνες φαινόταν να έχουν χωρίσει τη θάλασσα σε δύο: οι Φοίνικες διέσχισαν και τελικά κυριάρχησαν στη νότια ακτή, ενώ οι Έλληνες ήταν ενεργοί κατά μήκος των βόρειων ακτών. Οι δύο πολιτισμοί σπάνια συγκρούστηκαν, κυρίως στους Σικελικούς Πολέμους.
Εισήγαγαν και από αλλού υλικά, και ίσως τα πιο σημαντικά ήταν το ασήμι από τη Σαρδηνία και την Ιβηρική Χερσόνησο, κασσίτερος, ο οποίος, όταν τήκεται με χαλκό (από την Κύπρο), δημιουργείται το ανθεκτικό χάλκινο κράμα που ονομάζεται ορείχαλκος (μπρούτζος). Ο αρχαιολόγος Glenn Markoe προτείνει ότι ο κασσίτερος «μπορεί να έχει αποκτηθεί από τη Γαλικία μέσω της ακτής του Ατλαντικού ή της νότιας Ισπανίας, εναλλακτικά, μπορεί να προέρχεται από τη Βόρεια Ευρώπη (Κορνουάλη ή Βρετάνη) μέσω της κοιλάδας του Ροδανού και της παραλιακής Μασσαλίας.» Ο Στράβων δηλώνει ότι διεξαγόταν ιδιαίτερα κερδοφόρο φοινικικό εμπόριο κασσιτέρου με τη Βρετανία, πιθανά μέσω της βορειοδυτικής ακτής της Ιβηρικής χερσονήσου.
Η λέξη Ταρσίς (εβραϊκά: תַּרְשִׁישׁ) εμφανίζεται στην εβραϊκή Βίβλο με πολλές ασαφείς έννοιες. Μία από τις πιο επαναλαμβανόμενες είναι ότι πρόκειται για τόπο, πιθανώς πόλη ή χώρα, μακριά από το ομόσπονδο κράτος του Ισραήλ, με το οποίο το χώριζε η θάλασσα, και στον οποίο διεξαγόταν το εμπόριο του Ισραήλ με τη Φοινίκη. Ήταν ένας τόπος όπου οι Φοίνικες έλαβαν διάφορα μέταλλα, ειδικά ασήμι, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σολομώντα. Ο Ουίλιαμ Φ. Ολμπράιτ (1941) και ο Φρανκ Μουρ Κρος (1972) πρότειναν ότι η Ταρσίς θα μπορούσε να είναι ή ήταν η Σαρδηνία, εξαιτίας της ανακάλυψης της πέτρας της Nora Stone, η οποία αναφέρει τη λέξη Ταρσίς, σε φοινικική επιγραφή. Η Κριστίν Μ. Τόμσον (2003) εντόπισε συγκέντρωση θραυσμάτων αργυρών αντικειμένων που χρονολογούνται μεταξύ 1200 και 586 π.Χ. στη συλλογή Cisjordan Corpus η οποία προέρχεται από ευρήματα στη Μέση Ανατολή. Τα αντικείμενα αυτά έχουν περιεκτικότητες ισοτόπου μολύβδου που ταιριάζουν με μεταλλεύματα στη Σαρδηνία και την Ισπανία. Αυτό συμφωνεί με τη βιβλική αναφορά στην Ταρσίς η οποία παρείχε στον Σολομώντα άργυρο μέσω της Φοινίκης. Τα αρχεία της Ασσυρίας δείχνουν ότι η Ταρσίς ήταν νησί.
Οι Φοίνικες δημιούργησαν εμπορικά φυλάκια σε όλη τη Μεσόγειο, τα πιο στρατηγικά σημαντικό ήταν είναι η Καρχηδόνα στη Βορειοδυτική Αφρική, νοτιοανατολικά της Σαρδηνίας, στη χερσόνησο της σημερινής Τυνησίας. Άλλο Φοίνικες ταξίδευαν επίσης νότια, κατά μήκος των ακτών της Αφρικής. Μια εκστρατεία της Καρχηδονίας υπό την ηγεσία του Άννωνος του Εξερευνητή διερεύνησε τις ακτές του Ατλαντικού της Αφρικής μέχρι τον Κόλπο της Γουινέας. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, μια φοινικική αποστολή που διέταξε ο Φαραώ Νέχο Β 'της Αιγύπτου (περίπου το 600 π.Χ.) περιέπλευσε την Αφρική και επέστρεψε μέσω των Ηράκλειων Πυλών (στενό του Γιβραλτάρ), μετά από τρία χρόνια. Τη 2η χιλιετία π.Χ., οι Φοίνικες διαπραγματεύονταν με τους Σομαλούς, διαμέσου των σομαλικών πόλεων-κρατών Mosylon, Opone, Malao, Sarapion, Mundus και Tabae.
Φοινικικά πλοία
Οι Έλληνες είχαν δύο ονόματα για τα φοινικικά πλοία: ίπποι (άλογα) και γάλλοι (σωλήνες). Αυτά τα ονόματα εξηγούνται εύκολα από απεικονίσεις φοινικικών πλοίων στα ανάκτορα των βασιλιάδων των Ασσυρίων από τον 7ο και τον 8ο αιώνα, καθώς τα σκάφη σε αυτές τις εικόνες έχουν σωληνωτό σχήμα και άλογα στα άκρα τους.
Το 2014, ένα φοινικικό εμπορικό πλοίο, που χρονολογείται από το 700 π.Χ., βρέθηκε κοντά στο νησί Γκόζο. Το πλοίο είχε μήκος περίπου 15 μέτρα και περιείχε 50 αμφορείς γεμάτους κρασί και λάδι.
Μεγάλο Φωκιονήσι Αστυπάλαιας
Το Μεγάλο Φωκιονήσι είναι νησίδα των Δωδεκανήσων. Βρίσκεται βόρεια της Αστυπάλαιας και είναι μέρος μίας συστάδας νησίδων, των Φωκιονησίων, που βρίσκονται βόρεια της Αστυπάλαιας. Η έκταση της νησίδας είναι είναι 0,569 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητη. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Αστυπάλαιας.
Φοίνικες (αρχαίος λαός)
Πόλεις και πολιτισμός
Σημαντικότερες πόλεις των Φοινίκων ήταν η Βύβλος (σημερινό Τζουμπάιλ), η πόλη και νήσος Άραδος (σήμερα Αρουάντ) και η απέναντί της ηπειρωτική πόλη Αντάραδος (σημερινή Ταρτούς), η Σιδώνα (στα αραβικά Σαιντά), η Τύρος (στα αραβικά σήμερα Σουρ), το Κίτιο της Κύπρου (η σημερινή Λάρνακα), και η Καρχηδόνα (σήμερα προάστιο της Τύνιδας). Παρότι οι ιστορικοί αναφέρονται στον «φοινικικό πολιτισμό» της περιοχής από το 1200 και μετά ή και πιο πριν, εντούτοις δεν είναι σαφές κατά πόσον οι Φοίνικες είχαν αίσθηση κοινής ταυτότητας. Ήταν οργανωμένοι σε πόλεις-κράτη, όπως και οι Έλληνες, αλλά πέρα από την εμπορική και ναυτική τους ικανότητα, λίγα είναι γνωστά για τον τρόπο ζωής τους. Κατά καιρούς οι πόλεις-κράτη συμμαχούσαν για να αποκρούσουν κοινούς εχθρούς, αλλά δεν είχαν στενότερες σχέσεις - είχαν μάλιστα και εχθρικές πολύ συχνά. Η διοίκηση ασκείτο από τον βασιλιά, με άλλα δύο κέντρα εξουσίας άγνωστης βαρύτητας, το ιερατείο και τη γερουσία. Φαίνεται πως στην περιοχή λειτουργούσαν τρεις συνασπισμοί ή κέντρα. Το βόρειο ήταν της πόλης της Αράδου (σε νησί) και της απέναντι πεδινής έκτασης με την πόλη Σιμύρα (ή Σιμήρα), το κεντρικό, που το αποτελούσε η Βύβλος (ή Γκέμπελ), η Βηρυτός και η Σιδώνα, και τέλος το νότιο, που το αποτελούσε η Τύρος (σε νησί) με την Παλαιτύρο. Αργότερα στη βόρεια ομάδα προστέθηκε η Τρίπολις και στις άλλες η Άκη (Άκκο) η οποία στα ελληνιστικά χρόνια μετονομάσθηκε σε Πτολεμαϊδα και άλλες. Χρονολογικά άκμασε πρώτα η Βύβλος, μετά η Σιδών και τελευταία η Τύρος
Μεγάλο Φωκιονήσι Αστυπάλαιας
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Φοίνικες (αρχαίος λαός)
Πόλεις και πολιτισμός
Η Βύβλος έγινε το πρώτο κέντρο διεθνούς ακτινοβολίας απλώνοντας την επιρροή της στη Μεσόγειο και στην Ερυθρά Θάλασσα. Σε αυτή την πόλη βρέθηκε και η πρώτη επιγραφή με το φοινικικό αλφάβητο, σε σαρκοφάγο του 1200 π.Χ. Αργότερα πήρε την εξουσία η Τύρος, ένας από τους βασιλιάδες της οποίας, ο Ιθομπάαλ (887–856 π.Χ.) κυβερνούσε όλες τις πόλεις μέχρι βόρεια τη σημερινή Βηρυτό και τμήμα της Κύπρου. Η Καρχηδόνα ιδρύθηκε το 814 π.Χ. όταν στην εξουσία βρισκόταν ο Πυγμαλίων της Τύρου (820-774 π.Χ.) και η Φοινίκη έφτασε να αποκαλείται Τυρία ή Σιδωνία. Οι Φοίνικες και οι Χαναναίοι αποκαλούνταν επίσης Σιδώνιοι και Τύριοι ανάλογα με το ποια φοινικική πόλη είχε κατά καιρούς την εξουσία της περιοχής
Θρησκεία
Στη θρησκεία τους φαίνεται πως μιμήθηκαν τους Χαλδαίους και τους Αιγυπτίους δημιουργώντας ένα είδος κοινού συνόλου αυτών των δύο. Κάθε φοινικική πόλη λάτρευε και ένα ζευγάρι θεών, τον Βάαλ που χαρακτήριζαν και βασιλιά (Μελέκ ή Μολόχ στις χριστιανικές γραφές) και τη θεά και κυρία Βααλάτ που τιτλοφορούσαν και βασίλισσα (Μιλκάτ). Αυτό το θείο ζευγάρι δεν έφερε κύριο όνομα (όπως Ζευς ή Ήρα για τους Έλληνες) και η ονομασία τους ήταν προσηγορική, σήμαινε ιδιότητα. Κάθε πόλη έδινε στο ζευγάρι ένα δικό της επίθετο με την ιδιότητα με την οποία λατρευόταν. Για παράδειγμα ονομαζόταν Βάαλ Σιδών ο κύριος του Ουρανού Ήλιος και Ασταρέθ η Θεά Σελήνη στη Σιδώνα, αλλά Βάαλ Ταμούζ και Βααλέθ εν Γκέμπελς ή εν Βύβλω. Στις γιορτές των θεών τους τελούσαν και ανθρωποθυσίες. Σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδας λατρεύτηκε για ένα διάστημα η Αστάρτη (η Αστορέθ των Φοινίκων, η θεά των Δασών για την Ελλάδα), με σύμβολο το μισοφέγγαρο και το περιστέρι, όπως η Αφροδίτη (επιρροή της Σιδώνας) και ο Μέγας Τύριος θεός Βάαλ-Μελκάρτ ως Ηρακλής. Όμως αυτές οι λατρείες παρουσιάστηκαν κατά την ελληνιστική εποχή και κατά την ελληνορωμαϊκή, όταν έμποροι από τη Συρία και τη Φοινίκη δημιούργησαν ένα είδος «πολιτιστικών σωματείων» τα οποία τις διέδιδαν πιθανόν στο πλαίσιο άσκησης αποικιακής πολιτικής.
Τα θρησκευτικά σωματεία της αρχαίας Τύρου ονομάζονταν marzeh. Διάφορες κοινωνίες marzeh εξελίχτηκαν σε ελίτ αδελφότητες, επηρεάζοντας το εμπόριο και τη διακυβέρνηση της Τύρου. Μέχρι την πτώση της Καρχηδόνας, οι πρεσβείες από εκεί πραγματοποιούσαν τακτικά το ταξίδι στην Τύρο για να λατρεύουν τον Μελκάρτ, προσφέροντας υλικές προσφορές.
Στην Καρχηδόνα, όπως και στην Τύρο, η θρησκεία ήταν αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής της πόλης. Μία επιτροπή που αποτελείτο από δέκα πρεσβυτέρους, που είχαν επιλεχθεί από τις πολιτικές αρχές, ρύθμιζε τη λατρεία και έχτιζε τους ναούς. Οι φοινικικές επιγραφές αναφέρουν cohen (ιερέα) και rab cohenim (άρχοντες ιερείς). Κάθε ναός ήταν υπό την επίβλεψη του αρχιερέα ή του ιερατείου του. Για να μπει κάποιος στον ναό του Eshmun, έπρεπε να απέχει από τη σεξουαλική επαφή για τρεις ημέρες και από την κατανάλωση φασολιών και χοιρινού κρέατος. Η θρυλική ιδρύτρια της πόλης, η Elissa (ή, κατά τους Ρωμαίους, Διδώ), ήταν η χήρα του Αχαρμπά, πρώτου ιερέα της Τύρου, στην υπηρεσία της κύριας θεότητας Μελκάρ και ήταν επίσης, συνδεδεμένη με τη θεά της γονιμότητας Αστάρτη. Όχι μόνο έφερε τελετουργικά εργαλεία για τη λατρεία της Αστάρτης, αλλά και ιερείς και ιερές πόρνες (από την Κύπρο). Ο Μελκάρτ αντικαταστάθηκε από το αναδυόμενο θεό Baal Hammon, που ίσως σημαίνει «άρχοντας των βωμών του θυμιάματος.» Αργότερα, άλλη ανερχόμενη θεότητα ήταν η θεά Tanit, θεά της γεωργίας και της γενιάς που εκδήλωσε τη βασιλική μεγαλοσύνη στην Καρχηδόνα.
Τέχνες
thumb|left|Σαρκοφάγος της [[Βύβλος|Βύβλου -Εθνικό Μουσείο Βηρυτού]] Η αιγυπτιακή και η βαβυλωνιακή τέχνη επηρέασαν σημαντικά τη φοινικική τέχνη· ο φοινικικός λαός όμως, είναι κατ εξοχήν εμπορικός και είχε μεγάλη παραγωγή ειδών, πράγμα επέδρασε αρνητικά στην ανάπτυξη της τέχνης.
Έχουν βρεθεί, σε φοινικικές πόλεις, έργα που διαθέτουν περισσότερες λεπτομέρειες, αλλά αυτά έχουν σαφώς υποστεί επεξεργασία από άλλους λαούς. Ακόμη έχουν βρεθεί ξεχωριστά έργα και θεωρείται πως επιμελούνταν μία ιδιαίτερη τέχνη: τις σαρκοφάγους. Κατά τους ελληνιστικούς χρόνους, άκμασε η γλυπτική όπως και οι άλλες τέχνες. Στη Σιδώνα είχε βρεθεί ένας Ερμής, ο οποίος θεωρείται εξαιρετικό δείγμα λεπτής τέχνης, η οποία άρχισε να αναπτύσσεται τότε στην περιοχή.
Το γεγονός πως η φοινικική τέχνη επηρεάζεται από ξένους καλλιτεχνικούς πολιτισμούς, έχει αποτέλεσμα να μην διαθέτει μοναδικά χαρακτηριστικά που να τη διακρίνουν από άλλους λαούς της εποχής. Επηρεάστηκε κυρίως από την Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Ασσυρία.
Ακμή
thumb|upright=0.6|left|«Επιστολή» του βασιλιά της Βύβλου στον Φαραώ [[Αμένωφις Γ'|Αμένοφι περί το 1350 π.Χ. -βρέθηκε στην Αμάρνα της Αιγύπτου, τώρα στο Λούβρο.]]
Ο λαός που αποκαλούμε Φοίνικες ζούσαν στην ανατολική Μεσόγειο από την 3η χιλιετία, όμως λίγα γνωρίζουμε για το απώτερο παρελθόν του. Γύρω στο 1200 όταν στην ανατολική Μεσόγειο σημειώθηκε μεγάλη αναστάτωση από επιδρομές των Λαών της Θάλασσας, από την κάθοδο των Φρυγών στη Μικρά Ασία, την Κάθοδο των Δωριέων στην Ελλάδα και τις συνεπαγόμενες μετακινήσεις πληθυσμών, αλλά και από τη διαμάχη Χετταίων - Αιγυπτίων, οι Φοίνικες, που ήταν ουσιαστικά υποτελείς των Αιγυπτίων, πήραν ανάσα λόγω της αποδυνάμωσης των εξουσιαστών τους αλλά και των Χιττιτών. Επίσης τους αναπτέρωσε το εμπορικό ηθικό και ο διωγμός των Αχαιών από τους Δωριείς και γενικά ο τότε «μεσαίωνας» της Ελλάδας.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1958
Το ΚΓ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1958 διεξήχθη από τις 5 ως τις 6 Ιουλίου 1958 στο γυμναστήριο του Εθνικού Γ.Σ. της Αθήνας και περιλάμβανε έντεκα αγωνίσματα. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανιώνιος για έκτη συνεχόμενη φορά. Σύμφωνα με την προκήρυξη οι μετέχουσες αθλήτριες έπρεπε να είναι τουλάχιστον 16 ετών (γεννημένες το 1942), μιας και διεξήχθη ξεχωριστό πρωτάθλημα κορασίδων τρεις μέρες αργότερα,  με εξαίρεση κάποια αγωνίσματα:
Φοίνικες (αρχαίος λαός)
Ακμή
Η περιοχή τους ήταν μικρή και φτωχή, αλλά βρισκόταν σε εξαιρετική θέση και γι'αυτό εξάλλου ήταν πάντα δύσκολο να αποφεύγουν τους πολέμους - η χώρα τους είχε πρόσβαση στην ξυλεία των βουνών, διέθετε καλό κλίμα, είχε τον «θησαυρό» των πολύτιμων κοχυλιών για το χρώμα τους και τα υφάσματα που έβαφε αυτό, ήταν πάνω στο πέρασμα των δρόμων από το εσωτερικό της Μέσης Ανατολής, αλλά και στη θάλασσα που οδηγούσε στην Αίγυπτο, σε όλες τις πόλεις της βόρειας Αφρικής, της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Κύπρου, της Κρήτης, της ηπειρωτικής Ελλάδας, της Ιταλίας και μικρότερων κέντρων στη μεσογειακή Ευρώπη. Παράλληλα όμως ο τόπος δεν προσφερόταν για να θρέψει τους κατοίκους από άποψη προϊόντων και έτσι από νωρίς οι Φοίνικες επιβίωσαν με την ίδρυση αποικιών, με το εμπόριο και με τη ναυτιλία. Υπήρξαν οι μεσίτες μεταξύ των λαών της Μέσης Ανατολής και των λαών της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης ή και του Καυκάσου με τα καραβάνια τους. Τα δάση του Λιβάνου προσέφεραν την αναγκαία ξυλεία για τη ναυπήγηση πλοίων και η αλιεία των πορφυριούχων κοχυλιών έφερε τα πλοία τους στην Κιλικία, στην Κύπρο, στη Ρόδο, στην Κρήτη και σε πολλά ευρωπαϊκά λιμάνια που ακόμα ήταν αδιαμόρφωτα και δεν είχαν σημαντικούς πληθυσμούς.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1958
Η συμμετοχή υπήρξε περιορισμένη, αφού πήραν μέρος μόνο οκτώ σύλλογοι, επτά αθηναϊκοί και από την επαρχία ο Παλλεσβιακός. Το 8ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πεντάθλου διεξήχθη χωριστά αλλά τα αποτελέσματα δεν υπολογίστηκαν στη βαθμολογία του πανελλήνιου πρωταθλήματος.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1958 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Φοίνικες (αρχαίος λαός)
Ακμή
Η δυσκολία στη μεταφορά των κοχυλιών έγινε αιτία οι Φοίνικες να διαδραματίσουν τον σημαντικότερο ρόλο τους στην ιστορία του πολιτισμού, δηλαδή με τα ταξίδια τους να μεταλαμπαδεύσουν γνώσεις του ενός τόπου στον άλλο. Ο λόγος ήταν πως τα κοχύλια δεν μπορούσαν να αντέξουν σε μακρινά ταξίδια χωρίς επεξεργασία και έτσι οι Φοίνικες όπου τα έβρισκαν, ίδρυαν μικρούς σταθμούς επεξεργασίας σε διάφορα σημεία με αγκυροβόλια και με επαρκή αριθμό οικισμών ντόπιων ώστε να διασφαλίζεται το εμπόριο. Στους σταθμούς αυτούς οι τεχνίτες της πορφύρας έκαναν τις αναγκαίες επεξεργασίες επί τόπου και έβγαζαν τον χυμό των ντόπιων κοχυλιών. Τέτοιοι σταθμοί είχαν συσταθεί στην Κύπρο, στη Ρόδο, στην Κρήτη, στα Κύθηρα, στην Κρανάη της Λακωνικής, στη Σαλαμίνα κ.α. Από εκεί οι Φοίνικες έπαιρναν όσα προϊόντα τους έλειπαν, όπως μέταλλα ή βαφές που δεν είχαν εκείνοι, καθώς και αγροτικά είδη. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως έδειχναν για τα μεταλλεύματα. Περιέπλεαν τα νησιά και όπου έβρισκαν δυνατότητα για εξόρυξη μετάλλων, έφτιαχναν λιμάνια αλλά και δρόμους. Οι σταθμοί τους εξελίχθηκαν σε εμπορικά πρακτορεία και αυτά με τη σειρά τους σε μόνιμες εγκαταστάσεις και μικρές αποικίες. Χάρη στους Φοίνικες οι Έλληνες εισήγαγαν και φυτά που δεν διέθεταν, όπως φοίνικες, κυπαρίσσια, συκιές, αμυγδαλιές, ροδιές κ.α.
Στις πρώτες τους εμπορικές επιχειρήσεις οι Φοίνικες είχαν αντίπαλους τους Αχαιούς, με τους οποίους ήρθαν σε ρήξη για την κατοχή της Κύπρου -νησιού με ειδικό ενδιαφέρον για πολλούς λόγους, αλλά τότε περισσότερο για τον χαλκό του. Οι Φοίνικες ίδρυσαν εκεί το Κίτιο, το Κούριο, το Μάριο, την Αμαθούντα (Λεμεσός), την Πάφο και την Ταμασσό. Οι πόλεις αυτές έμειναν φοινικικές αποικίες για περίπου 8 αιώνες.
thumb|Τα περίφημα κοχύλια. Όταν οι Αχαιοί έχασαν την εξουσία (περί το 1200 π.Χ.) οι Φοίνικες ξεχύθηκαν σε όλο το Αιγαίο για αλιεία κοχυλιών και όχι μόνον. Τότε η Σιδώνα και η Τύρος έγιναν ουσιαστικά οι πρώτες «βιομηχανικές» πόλεις του αρχαίου κόσμου, καθώς εκατοντάδες άτομα ρίχνονταν στην επεξεργασία του εμπορικού αυτού είδους με τη διεθνή κατανάλωση -όχι μόνον του χρώματος, αλλά κυρίως των εκλεκτών υφασμάτων που έβαφαν. Έκαναν διαμετακομιστικό τους κέντρο τη Θάσο και άρχισαν να αναζητούν και χρυσό στα παράλια της Μικράς Ασίας. Οι Τύριοι αποφάσισαν επίσης η Φοινίκη να αναζητήσει και άργυρο και κασσίτερο στη Σικελία και στην Ισπανία. Οι τολμηροί θαλασσοπόροι πέρασαν και τα στενά του Γιβραλτάρ για να βρουν μέταλλα, και βρήκαν όντως στη Βρετανία και στις «Κασσιτερίδες νήσους» που δεν ξέρουμε ποιες ήταν. Για το εμπόριο με τη δυτική λεκάνη της Μεσογείου έχτισαν την Καρχηδόνα και τα Γάδειρα στην Ιβηρική. Επειδή όμως δεν δημιουργούσαν πολλές αποικίες αλλά απλώς μικρούς σταθμούς, δεν μπόρεσαν να στηρίξουν τη διεθνή τους παρουσία. Ήδη από τον 9ο αιώνα οι Έλληνες τους απαγορεύουν να διαπλέουν το Αιγαίο πέλαγος και σταδιακά οι Φοίνικες περιορίζονται στην Τύρο, με μοναδικό κέντρο δικό τους εκτός Φοινίκης, την Καρχηδόνα. μικρογραφία|Πολεμικό πλοίο των Ασσυρίων (πιθανώς φοινικικό). Ανάγλυφο από το ανάκτορο της [[Νινευή, 700-692 π.Χ. Βρεταννικό Μουσείο]]
Οι Φοίνικες στο μεταξύ πάντως δεν είχαν περιοριστεί στη θάλασσα. Είχαν και καραβάνια στη στεριά, που λειτουργούσαν με παρόμοιο τρόπο και συνέδεαν τη χώρα τους με τον Περσικό κόλπο αλλά και με την Κασπία. Ουσιαστικά έλεγχαν όλο το διαμετακομιστικό εμπόριο. Στην ξηρά εμπορεύονταν αχάτη, λιβάνι, όνυχα, σμύρνα Αραβίας, μαργαριτάρια, αρώματα, ελεφαντοστό, έβενο, φτερά στρουθοκαμήλου, πιθήκους από την Ινδία καθώς και μπαχαρικά, μετάξι από την Κίνα, άσφαλτο, λινά και βαμβακερά υφάσματα κ.α. Επίσης εμπορεύονταν και ανθρώπους καθώς ασκούσαν δουλεμπόριο με άτομα αφρικανικής καταγωγής.
Παρακμή
Γύρω στο 880 π.Χ. είναι γνωστό ότι βασιλιάς στην Τύρο και τη Σιδώνα (επειδή είχε υποταγεί η μία στην άλλη) ήταν ο Ιθαβάαλ ο οποίος δέχτηκε να είναι φόρου υποτελής στον Ασσουρμπανιπάλ των Ασσυρίων.
Αργότερα, για να γλυτώσει από τον φόρο, η Φοινίκη συμμάχησε εναντίον του Σεναχερίβ των Ασσυρίων με τους Ιουδαίους και τους Αιγύπτιους, πόλεμος ο οποίος, όμως, έληξε με την καταστροφή της Τύρου το 702 π.Χ. Επωφελήθηκε τότε η Σιδώνα που έως τότε ήταν υποτελής της Τύρου και πήρε εκείνη την εξουσία των δύο μεγαλουπόλεων της εποχής. Όμως η παρακμή είχε αρχίσει και όταν τριάντα χρόνια αργότερα η Τύρος καταστράφηκε για δεύτερη φορά (τώρα από τον Ναβουχοδονόσορα), εκμεταλλεύτηκαν την ήττα της οι Έλληνες και συγκεκριμένα οι Ρόδιοι και οι Μεγαρείς που κινήθηκαν για να προασπίσουν τα συμφέροντα των δικών τους αποικιών στην ευρύτερη περιοχή. Το ίδιο έκαναν και οι Αιγύπτιοι που επί της βασιλείας του Άμαση (570-526) απέσπασαν από τους Φοίνικες την Κύπρο.
Περίπου 20 με 30 χρόνια αργότερα άρχισαν σοβαροί τριγμοί στη Μικρά Ασία και στις ελληνικές πόλεις της Ιωνίας. Κατά την Ιωνική επανάσταση (499-494), οι Φοίνικες βοήθησαν (ίσως πρόθυμα, ίσως και αναγκαστικά) τους Πέρσες. Ο στόλος τους εξασφάλισε την περσική νίκη στη Ναυμαχία της Λάδης και ουσιαστικά την περσική κυριαρχία στη Μικρά Ασία. Επίσης βοήθησαν σημαντικότατα τον Ξέρξη στην εκστρατεία του εναντίον της ηπειρωτικής Ελλάδας. Εντούτοις, παρά τον αξιόμαχο στόλο τους, ηττήθηκαν στον Ευρυμέδοντα ποταμό το 465 π.Χ. Η συμμετοχή τους στις πολεμικές επιχειρήσεις των Περσών δεν τους γλύτωσαν από την υποτέλεια, παρά τα σημαντικά προνόμια που διατηρούσαν. Αναζήτησαν νέο σύμμαχο στο πρόσωπο του βασιλιά της Αιγύπτου και όταν την ηγεσία της Περσίας πήρε ο Αρταξέρξης, συμμάχησαν με την Κύπρο και την Αίγυπτο. Ωστόσο, εξαιτίας αυτής της στάσης τους, οι Πέρσες φάνηκαν αμείλικτοι και λέγεται ότι 40.000 Φοίνικες προτίμησαν να καούν στην πόλη της Σιδώνας παρά να αιχμαλωτιστούν.
Μετά την περσική κατοχή, η περιοχή πέρασε στον Μέγα Αλέξανδρο και στη συνέχεια στους επιγόνους του. Μετά τους Πτολεμαίους η Φοινίκη περιήλθε στα χέρια των Ρωμαίων και ο Αντώνιος τη δώρισε στην Κλεοπάτρα, τότε βασίλισσα της Αιγύπτου. Ο Αύγουστος ενοποίησε τη Φοινίκη με τη Συρία σε μία επαρχία, αλλά ο Αδριανός τις ξαναχώρισε, εκτείνοντας μάλιστα τα όρια της Φοινίκης και πέρα από τη Δαμασκό. Αργότερα, επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αποτέλεσε τμήμα της επαρχίας Πρώτης Συρίας (Syria Prima).
Η περιοχή στη συνέχεια καταλήφθηκε από τους Άραβες και μετά από τους Τούρκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαοί της Βίβλου Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί * Κατηγορία:Ιστορία του Λιβάνου Κατηγορία:Σημιτικοί λαοί Κατηγορία:Ιστορία της Μεσογείου
Φρανσουά Κριστόφ Κελλερμάν
Ο Φρανσουά Κριστόφ Κελλερμάν (Γαλλικά: François Christophe Kellermann), γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1735 στο Στρασβούργο και πέθανε στις 13 Σεπτεμβρίου 1820 στο Παρίσι, ήταν Γάλλος στρατιωτικός και πολιτικός.
Άρχισε τη στρατιωτική του καριέρα το 1750 και έφτασε στο βαθμό του στρατηγού το 1788. Το 1789, προσχώρησε στις ιδέες της Γαλλικής επανάστασης και ετέθη επικεφαλής του στρατού του Μοζέλα. Μαζί με τον Σαρλ Φρανσουά Ντυμουριέ ήταν οι νικητές της μάχης του Βαλμί (20 Σεπτεμβρίου 1792). Το 1793, διέφυγε την εκτέλεση την τελευταία στιγμή κατά την εποχή της Τρομοκρατίας και στη συνέχεια αποκαταστάθηκε. Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Αυτοκρατορίας, προήχθη στο βαθμό του στρατάρχη της αυτοκρατορίας και μπήκε στη Γερουσία. Το 1808, ο Ναπολέων του απένειμε τον τίτλο του δούκα του Βαλμί σε αναγνώριση της νίκης του. Στη συνέχεια, υπηρέτησε υπό τον Λουδοβίκο ΙΗ', ο οποίος του απένειμε τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Αγίου Λουδοβίκου και τον ονόμασε κυβερνήτη του Στρασβούργου και Ομότιμο της Γαλλίας.
Συνολικά, συμμετείχε με τα γαλλικά στρατεύματα σε σαράντα τρεις μάχες.
Πρώτα χρόνια
Ο Φρανσουά Κριστόφ Κελλερμάν προέρχονταν από σαξονική οικογένεια, η οποία είχε εγκατασταθεί από δύο αιώνες στο Στρασβούργο και ανήκε στην τοπική αριστοκρατία. Ήταν μοναχογιός της οικογένειας που ζούσε στη γαλλική επαρχία της Αλσατίας. Ο πατέρας του ήταν ο Φρανσουά ντε Κελλερμάν, ανώτερος αξιωματούχος επιφορτισμένος με τη διοίκηση της είσπραξης των φόρων και η μητέρα του, η βαρόνη Μαρί Μαντλέν φον Ντιρν.
Στρατιωτική σταδιοδρομία πριν από την Επανάσταση
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|231x231εσ|Ο στρατηγός Κελλερμάν Σε ηλικία δεκαπέντε ετών ο Φρανσουά-Κριστόφ Κελλερμάν μπήκε στον Γαλλικό Στρατό ως μαθητευόμενος εθελοντής σε ένα σύνταγμα πεζικού. Προήχθη σε λοχαγό το 1758 κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου, στον οποίο έλαβε μέρος και διακρίθηκε αιχμαλωτίζοντας 300 εχθρούς, επικεφαλής ενός μικρού αποσπάσματος ιππικού.
Μεταξύ 1770 και 1771 ο Κελλερμάν πολέμησε στην Πολωνία, όπου το 1771 χρίστηκε Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Λουδοβίκου για τη δράση του στο Βιστούλα κοντά στην Κρακοβία.
Αν και πολλοί αξιωματικοί του Ναπολέοντα είχαν υπηρετήσει στον βασιλικό στρατό πριν από την Επανάσταση, ο Κελλερμάν ήταν ο μόνος που είχε φτάσει σε τέτοια ανώτατη θέση υπό το Παλαιό καθεστώς.
Γαλλική επανάσταση
Τον Μάιο του 1793, ο Κελλερμάν κατηγορήθηκε από τον στρατηγό Αντάμ Κυστίν ότι δεν υποστήριξε σωστά τις επιχειρήσεις του στον Ρήνο. Ανακλήθηκε από τα καθήκοντά του αλλά αθωώθηκε από τη Συμβατική στο Παρίσι, και διορίστηκε σύντομα διοικητής των στρατών των Άλπεων και της Ιταλίας, όπου αποδείχθηκε προσεκτικός στρατηγός και εξαιρετικός διοικητής.
Λίγο αργότερα, καθώς συγχρόνως με την εχθρική εισβολή στη Γαλλία είχαν ξεσπάσει οι Ομοσπονδιακές εξεγέρσεις, κλήθηκε να καταστείλει την εξέγερση της Λυών, αλλά λίγο μετά την παράδοση της πόλης, και έχοντας πέσει στη δυσμένεια των επαναστατικών εκπροσώπων σε αποστολή, φυλακίστηκε στο Παρίσι για δεκατρείς μήνες κατά τη διάρκεια της Τρομοκρατίας. Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου (Ιούλιος 1794), αθωώθηκε και επέστρεψε στον στρατό του υπερασπιζόμενος τα νοτιοανατολικά σύνορα εναντίον των Αυστριακών, έως ότου ο στρατός του συγχωνεύτηκε με εκείνον του στρατηγού Ναπολέοντα Βοναπάρτη στην Ιταλία.
Αυτοκρατορία
μικρογραφία|270x270εσ|Ο τάφος του Κελλερμάν στο στο [[Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ|κοιμητήριο Περ-Λασαίζ]] Ο Κελλερμάν ήταν τότε εξήντα δύο ετών, ακόμα σωματικά ακμαίος, αλλά οι νεαροί στρατηγοί που είχαν έρθει στο μέτωπο τα δύο προηγούμενα χρόνια αντιπροσώπευαν το νέο πνεύμα και τη νέα τέχνη του πολέμου και η ενεργή καριέρα του έφτασε στο τέλος.
Όμως, ο ήρωας του Βαλμί δεν ξεχάστηκε ποτέ. Όταν ο Ναπολέων ανέλαβε την εξουσία, ο Κελλερμάν διορίστηκε διαδοχικά γερουσιαστής (1800), πρόεδρος της Γερουσίας (1801), επίτιμος στρατάρχης της Γαλλίας (19 Μαΐου 1804) και έλαβε τον τίτλο του δούκα του Βαλμί (1808).
Στην υπηρεσία του κατά την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία, ο Κελλερμάν συμμετείχε στη διοίκηση και την εκπαίδευση του στρατού, ήταν επίσης υπεύθυνος της γραμμής επικοινωνίας και της διοίκησης των εφεδρικών στρατευμάτων και η μακρά και ευρεία εμπειρία του τον έκανε έναν από τους πιο πολύτιμους βοηθούς του Ναπολέοντα.
Το 1814 ψήφισε υπέρ της πτώσης του αυτοκράτορα και ονομάστηκε Ομότιμος της Γαλλίας υπό τη βασιλική κυβέρνηση του Λουδοβίκου ΙΗ'. Μετά τις Εκατό Ημέρες, συμμετείχε στη Βουλή των Ομοτίμων και ψήφισε το κόμμα των Φιλελευθέρων.
Ο στρατάρχης Κελλερμάν πέθανε στο Παρίσι στις 23 Σεπτεμβρίου 1820 και είναι θαμμένος στο κοιμητήριο Περ-Λασαίζ.
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Βόρειος πυλώνας, Στήλη 3).
Ο γιος του Φρανσουά Ετιέν ντε Κελλερμάν, 2ος δούκας του Βαλμί, αγωνίστηκε επίσης για τον Ναπολέοντα και προήχθη σε στρατηγό ιππικού μετά τη Μάχη του Μαρένγκο. Ο εγγονός του Κελλερμάν ήταν ο πολιτικός Φρανσουά Κριστόφ Εντμόν ντε Κελλερμάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Στρατάρχες της Γαλλίας Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου Κατηγορία:Στρατάρχες της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας
2ος αιώνας
Εφευρέσεις και ανακαλύψεις
02
Χαρτασέν (Σιράκ)
Το Χαρτασέν (αρμενικά: Հարթաշեն, έως το 1946 γνωστό ως Ντιουζχαραμπά ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 180 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Σπουδή Op. 25, No. 12 (Σοπέν)
Η Σπουδή Op. 25, No. 12 σε Ντο ελάσσονα (Étude Op. 25, No. 12) είναι σπουδή του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκε το 1836. Η συγκεκριμένη σπουδή είναι η τελευταία από το σετ των Opus 25, ενώ είναι αφιερωμένη στη Μαρί ντ'Αγούλ. Πρώτη φορά δημοσιεύθηκε το 1837, σε Γαλλία, Γερμανία και Αγγλία. Στη γαλλική έκδοση ο ρυθμός ήταν 4/4, όπως στη γερμανική 2/2, με το τελευταίο να καθιερώνεται. Τα πρώτα μέτρα της θυμίζουν το δεύτερο πρελούδιο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ από Το καλοσυγκερασμένο κλειδοκύμβαλο. Η σπουδή είναι γνωστή και ως Ocean.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
25 12 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1836 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο ελάσσονα
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Λεόντιος
Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Λεόντιος (κατά κόσμον Αντώνιος Λεοντίου; 3 Μαρτίου 1896 - 26 Ιουλίου 1947) ήταν Αρχιεπίσκοπος Κύπρου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 3 Μαρτίου 1896. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών έγινε μοναχός στη Μονή Αγίου Γεωργίου. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κατόπιν ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και στη Θεολογική Ακαδημία της Νέας Υόρκης.
Το 1933 που πέθανε ο Κύριλλος Γ΄, ο Λεόντιος ήταν Μητροπολίτης Πάφου. Ήταν μάλιστα ο μοναδικός επίσκοπος στην Κύπρο, καθώς η Αγγλική Διοίκηση του νησιού είχε απελάσει τους υπόλοιπους ως υποκινητές επεισοδίων. Έγινε έτσι τοποτηρητής του χηρεύοντος θρόνου, αλλά η πολιτική κατάσταση ανέβαλε επί μακρόν την εκλογή νέου Αρχιεπισκόπου και την εξομάλυνση της κατάστασης. Το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου περιέπλεξε τα πράγματα. Μετά τον πόλεμο, οι Άγγλοι επέτρεψαν την επιστροφή του ενός απελαθέντος ιεράρχη, του Κυρηνείας Μακαρίου (ο Κιτίου Νικόδημος είχε ήδη πεθάνει εξόριστος). Το Οικουμενικό Πατριαρχείο βοήθησε την κατάσταση στέλνοντας στην Κύπρο τον Μητροπολίτη Δέρκων Ιωακείμ, καθώς ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Κύπρου προνοούσε τρεις Ιεράρχες για να είναι έγκυρη η Σύνοδος που θα εκλέξει νέο Αρχιεπίσκοπο. Εν μέσω διχασμού περί την Ένωση του νησιού με την Ελλάδα, η δεξιά υποστήριξε την εκλογή του Αρχιεπισκόπου Σιναίου Πορφυρίου και η αριστερά τον Πάφου Λεόντιο (Ενωσιακοί και μετριοπαθείς αντιστοίχως).
Στις 20 Ιουνίου 1947 ο Λεόντιος εξελέγη Αρχιεπίσκοπος και ενθρονίστηκε κατόπιν πιέσεων, καθώς δήλωνε ότι δεν θα δεχόταν την εκλογή του. Πέθανε μετά από 37 ημέρες, στις 26 Ιουλίου, σε ηλικία μόλις 51 ετών. Ο πρόωρος θάνατός του πυροδότησε τότε έντονες φήμες για δηλητηρίασή του, πράγμα που ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε.
Πηγές
Λεοντιος Κατηγορία:Κύπριοι ιεράρχες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Λεοντιος
Τηλεφωνικοί κωδικοί της Ελλάδας
thumb|Οι κωδικοί κλήσης σταθερών τηλεφώνων κατανεμημένοι στις οκτώ γεωγραφικές ζώνες, σύμφωνα με το Εθνικό Σχέδιο Αριθμοδότησης της Ελλάδας|upright=2.5 Η τηλεφωνία στην Ελλάδα χρησιμοποιεί τηλεφωνικούς κωδικούς για να κατηγοριοποιήσει τους τηλεφωνικούς αριθμούς, η ρύθμιση των οποίων γίνεται με σχετική απόφαση της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ), που είναι ο ρυθμιστής της αγοράς τηλεπικοινωνιών στη χώρα. Η απόφαση αυτή καλείται Κανονισμός Διαχείρισης και Εκχώρησης των Αριθμοδοτικών Πόρων του Εθνικού Σχεδίου Αριθμοδότησης, και δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.
Συγκεκριμένα, το μήκος των αριθμών του σχεδίου αριθμοδότησης ορίζεται ως ακολούθως:
Σύντομοι κωδικοί και κωδικοί επιλογής/προεπιλογής φορέα
Οι σειρές αριθμών με πρώτο ψηφίο το 1 αφορούν αποκλειστικά σύντομους κωδικούς και κωδικούς επιλογής/προεπιλογής φορέα. Οι σύντομοι κωδικοί αφορούν υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, υπηρεσίες που απορρέουν από την υποχρέωση παροχής καθολικής υπηρεσίας, υπηρεσίες πληροφοριών καταλόγου, υπηρεσίες ιδιαίτερης σπουδαιότητας για το κοινωνικό σύνολο, υπηρεσίες δικτύου που προσφέρονται από τους παρόχους δικτύων στους συνδρομητές τους, υπηρεσίες πρόσθετης χρέωσης και υπηρεσίες σύντομων μηνυμάτων (SMS).
===Αριθμοί κλήσης έκτακτης ανάγκης ===
Όλοι οι πάροχοι δικτύου ηλεκτρονικών υπηρεσιών ή υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών διασφαλίζουν τη δυνατότητα δωρεάν κλήσης των παραπάνω αριθμών.
Υπεραστικοί Αριθμοί Κλήσης
Γενικά, για τους τηλεφωνικούς κωδικούς κλήσης σταθερής τηλεφωνίας στην Ελλάδα, ισχύουν τα παρακάτω: Η ελληνική επικράτεια είναι χωρισμένη σε οκτώ γεωγραφικές ζώνες, όπως φαίνεται στη διπλανή εικόνα και αναλύεται παρακάτω. Συνοπτικά: