cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυγουστίνος Καντουαρίας
Επιπλέον έργο
εναλλ.=Εθελβέρτος του Κεντ, άγαλμα στον Καθεδρικό Ναό του Κάντερμπερι.|μικρογραφία|Εθελβέρτος του Κεντ, άγαλμα στον Καθεδρικό Ναό του Κάντερμπερι. Το 604, ο Αυγουστίνος ίδρυσε δύο ακόμη επισκοπές στη Βρετανία. Δύο άνδρες που είχαν έρθει στη Βρετανία μαζί του το 601 χρίστηκαν, ο Μέλιτος ως Επίσκοπος του Λονδίνου και ο Ιούστος ως Επίσκοπος του Ρότσεστερ. Ο Βέδας αναφέρει ότι ο Αυγουστίνος, με τη βοήθεια του βασιλιά, «ανάκτησε» μια εκκλησία που χτίστηκε από Ρωμαίους Χριστιανούς του Κάντερμπερι. Δεν είναι ξεκάθαρο εάν ο Βέδας εννοούσε ότι ο Αυγουστίνος ανοικοδόμησε την εκκλησία ή ότι ο Αυγουστίνος απλώς ανέκαμψε ένα κτίριο που είχε χρησιμοποιηθεί για ειδωλολατρική λατρεία. Τα αρχαιολογικά στοιχεία φαίνεται να υποστηρίζουν την τελευταία ερμηνεία. Το 1973 αποκαλύφθηκαν τα ερείπια ενός διαδρόμου κτηρίου που χρονολογείται από τη Ρωμανο-Βρετανική περίοδο, ακριβώς νότια του παρόντος καθεδρικού ναού του Κάντερμπερι. Ο ιστορικός Ίαν Γουντ υποστηρίζει ότι η ύπαρξη του Libellus δείχνει περισσότερη επαφή μεταξύ του Αυγουστίνου και των ιθαγενών Χριστιανών, επειδή τα θέματα που καλύπτονται στο έργο δεν περιορίζονται στη μετατροπή από τον παγανισμό, αλλά ασχολούνται επίσης με τις σχέσεις μεταξύ διαφορετικών μορφών του Χριστιανισμού.
Ο Αυγουστίνος απέτυχε να επεκτείνει την εξουσία του στους χριστιανούς της Ουαλίας και της Δουμνονίας στα δυτικά. Ο Γρηγόριος είχε αποφασίσει ότι αυτοί οι Χριστιανοί πρέπει να υποταχθούν στον Αυγουστίνο και ότι οι επίσκοποί τους πρέπει να τον υπακούσουν, προφανώς πιστεύοντας ότι περισσότεροι από τους Ρωμαϊκούς κυβερνητικούς και εκκλησιαστικούς οργανισμούς επέζησαν στη Βρετανία από ότι στην πραγματικότητα. Σύμφωνα με την αφήγηση του Μπέντ, οι Βρετανοί σε αυτές τις περιοχές αντιμετώπισαν τον Αυγουστίνο με αβεβαιότητα και η υποψία τους επιδεινώθηκε από μια διπλωματική κρίση εκ μέρους του Αυγουστίνου. Το 603, ο Αυγουστίνος και ο Εθελβέρτοςt κάλεσαν τους Βρετανούς επισκόπους σε μια συνάντηση νότια του Σεβέρνου. Αυτοί οι φιλοξενούμενοι αποσύρθηκαν νωρίς για να συναντηθούν με τους ανθρώπους τους, οι οποίοι, σύμφωνα με τον Βέδα, τους συμβούλευαν να κρίνουν τον Αυγουστίνο βάσει του σεβασμού που επέδειξε στην επόμενη συνάντησή τους. Όταν ο Αυγουστίνος απέτυχε να σηκωθεί από την έδρα του στην είσοδο των Βρετανών επισκόπων, αρνήθηκαν να τον αναγνωρίσουν ως αρχιεπίσκοπό τους. Υπήρχαν, ωστόσο, βαθιές διαφορές μεταξύ του Αυγουστίνου και της βρετανικής εκκλησίας που ίσως έπαιξαν σημαντικότερο ρόλο στην αποτροπή μιας συμφωνίας. Επρόκειτο για την τόνωση, την τήρηση του Πάσχα και πρακτικών και βαθιές διαφορές στην προσέγγιση του ασκητισμού, των ιεραποστολικών προσπαθειών και του τρόπου οργάνωσης της ίδιας της εκκλησίας. Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Αυγουστίνος δεν είχε πραγματική κατανόηση της ιστορίας και των παραδόσεων της βρετανικής εκκλησίας, βλάπτοντας τις σχέσεις του με τους επισκόπους τους. Επίσης, υπήρχαν πολιτικές διαστάσεις, καθώς οι προσπάθειες του Αυγουστίνου χρηματοδοτήθηκαν από τον βασιλιά του Κεντ, και σε αυτήν την περίοδο τα βασίλεια του Ουέσσεξ και της Μερκίας επεκτείνονταν στα δυτικά, σε περιοχές που κατέλαβαν οι Βρετανοί.
Περαιτέρω επιτυχία
Ο Γρηγόριος ανέθεσε επίσης στον Αυγουστίνο άλλα ζητήματα. Οι ναοί έπρεπε να αφιερωθούν για χριστιανική χρήση και οι γιορτές, αν ήταν δυνατόν, να μετακινούνταν σε ημέρες που εορτάζονταν χριστιανούς μάρτυρες. Ένας θρησκευτικός χώρος αποκαλύφθηκε ως ιερό ενός τοπικού ναού του Αγίου Σίξτου, του οποίου οι προσκυνητές δεν γνώριζαν λεπτομέρειες για τη ζωή ή τον θάνατο. Μπορεί να ήταν γηγενείς Χριστιανοί, αλλά ο Αυγουστίνος δεν τους αντιμετώπισε ως τέτοιους. Όταν ενημερώθηκε ο Γρηγόριος, είπε στον Αυγουστίνο να σταματήσει την λατρευτική ομάδα και να χρησιμοποιήσει το ιερό για τον ρωμαϊκό Άγιο Σίξτο.
Η Βασιλική Σχολή του Κάντερμπερι ισχυρίζεται ότι ο Αυγουστίνος είναι ο ιδρυτής της, το οποίο θα την καθιστούσε την παλαιότερη σχολή του κόσμου, αλλά τα πρώτα ντοκιμαντέρ του σχολείου χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα. Ο Αυγουστίνος ίδρυσε ένα σχολείο και λίγο μετά το θάνατό του, το Κάντερμπερι κατάφερε να στείλει δασκάλους για να υποστηρίξει την αποστολή της Ανατολικής Αγγλίας. Ο Αυγουστίνος έλαβε λειτουργικά βιβλία από τον Πάπα, αλλά το ακριβές περιεχόμενό τους είναι άγνωστο. Ίσως ήταν μερικά από τα νέα λειτουργικά βιβλία που γράφονταν εκείνο τον καιρό. Η ακριβής λειτουργία που εισήγαγε ο Αυγουστίνος στην Αγγλία παραμένει άγνωστη, αλλά θα ήταν μια μορφή λειτουργίας της λατινικής γλώσσας που χρησιμοποιούνταν στη Ρώμη.
Θάνατος και κληρονομιά
250px|left|εναλλ.=Τόπος ταφής του Αυγουστίνου στο Κάντερμπερι.|μικρογραφία|Τόπος ταφής του Αυγουστίνου στο Κάντερμπερι. Πριν από το θάνατό του, ο Αυγουστίνος έχρισε τον Λόρενς του Κάντερμπερι ως διάδοχό του στην Αρχιεπισκοπή, πιθανότατα για να εξασφαλίσει μια ομαλή μεταφορά αξιώματος. Αν και τη στιγμή του θανάτου του Αυγουστίνου, στις 26 Μαΐου 604, η αποστολή μόλις επεκτάθηκε πέρα ​​από το Κεντ, η δέσμευσή του εισήγαγε ένα πιο ενεργό ιεραποστολικό ύφος στις Βρετανικές Νήσους. Παρά την προηγούμενη παρουσία χριστιανών στην Ιρλανδία και την Ουαλία, δεν καταβλήθηκαν προσπάθειες για να μετατραπούν οι σαξονικοί εισβολείς. Ο Αυγουστίνος στάλθηκε για να μετατρέψει τους απογόνους αυτών των εισβολέων και τελικά έγινε η αποφασιστική επιρροή του Χριστιανισμού στα Βρετανικά Νησιά. Μεγάλο μέρος της επιτυχίας του προέκυψε λόγω της στενής σχέσης του Αυγουστίνου με τον Εθελβέρτο, η οποία έδωσε στον αρχιεπίσκοπο χρόνο να εγκατασταθεί. Το παράδειγμα του Αυγουστίνου επηρέασε επίσης τις μεγάλες ιεραποστολικές προσπάθειες της Αγγλοσαξονικής Εκκλησίας.
Το σώμα του Αυγουστίνου θάφτηκε αρχικά στη στοά του σημερινού Αγίου Αυγουστίνου, στο Κάντερμπερι, αλλά αργότερα εκταφίστηκε και τοποθετήθηκε σε τάφο μέσα στην εκκλησία της μονής, η οποία έγινε τόπος προσκυνήματος και σεβασμού. Μετά την κατάκτηση των Νορμανδών, η λατρεία του Αγίου Αυγουστίνου προωθήθηκε ενεργά. Μετά την κατάκτηση, το ιερό του στο Αβαείο του Αγίου Αυγουστίνου κατείχε κεντρική θέση σε ένα από τα αξονικά παρεκκλήσια, πλαισιωμένο από τα ιερά των διαδόχων του, του Λόρενς και του Μελίτου. Ο Βασιλιάς Ερρίκος Α´ της Αγγλίας παραχώρησε στο Αβαείο του Αγ. Αυγουστίνου μια εξαήμερη έκθεση γύρω από την ημερομηνία κατά την οποία τα λείψανα του Αυγουστίνου μεταφέρθηκαν στο νέο ιερό του, από τις 8 Σεπτεμβρίου έως τις 13 Σεπτεμβρίου.
Μια βιογραφία του Αυγουστίνου γράφτηκε από τον Γκοσέλιν γύρω στο 1090, αλλά αυτή η βιογραφία απεικονίζει τον Αυγουστίνο σε διαφορετικό ύφος, σε σύγκριση με τις αναφορές του Βέδα. Οι αναφορές του Γκοσέλιν έχουν λίγο νέο ιστορικό περιεχόμενο, κυρίως γεμάτο θαύματα και φανταστικές ομιλίες. Με βάση αυτές τις αναφορές, αργότερα μεσαιωνικοί συγγραφείς συνέχισαν να προσθέτουν νέα θαύματα και ιστορίες στη ζωή του Αυγουστίνου, συχνά αρκετά φανταχτερές. Αυτοί οι συγγραφείς περιελάμβαναν τον Ουίλιαμ του Μάλμσμπερι, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο Αυγουστίνος ίδρυσε το Αββαείο του Κερν, αν και ο συγγραφέας πιστεύεται ότι είναι ο Τζον Μπρόμπτον, και η συγγραφή του βιβλίου φαίνεται να είναι ένα ύστερο μεσαιωνικό χρονικό που περιείχε επινοημένες επιστολές από τον Αυγουστίνο, και έναν αριθμό μεσαιωνικών συγγραφέων που περιελάμβαναν τον Αυγουστίνο στους ρομαντισμούς τους. Ένα άλλο πρόβλημα με τη διερεύνηση της λατρείας του Αυγουστίνου είναι η σύγχυση που προκύπτει επειδή τα περισσότερα μεσαιωνικά λειτουργικά έγγραφα που αναφέρουν τον Αυγουστίνο δεν κάνουν διάκριση μεταξύ του Αυγουστίνου του Κάντερμπερι και του Αυγουστίνου Ιππώνος, ενός αγίου του 4ου αιώνα. Ωστόσο, τα μεσαιωνικά σκανδιναβικά λειτουργικά βιβλία αναφέρουν συχνά τον Αυγουστίνο του Κάντερμπερι. Κατά τη διάρκεια της Αγγλικής Μεταρρύθμισης, ο ναός του Αυγουστίνου καταστράφηκε και τα λείψανα του χάθηκαν.
Το ιερό του Αυγουστίνου αποκαταστάθηκε τον Μάρτιο του 2012 στην εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου στο Ράμσγκεϊτ του Κεντ, πολύ κοντά στον τόπο έναρξης της αποστολής του. Ο Σταυρός του Αγίου Αυγουστίνου (πέτρινο μνημείο), ένας κελτικός σταυρός που ανεγέρθηκε το 1884, σηματοδοτεί το σημείο στο Έμπσφλιτ, Θάνετ, Ανατολικό Κεντ, όπου λέγεται ότι έφτασε με πλοίο ο Αυγουστίνος κατά την έναρξη της αποστολής του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι του Κάντερμπερι Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Μοσχονήσι
Το Μοσχονήσι ή Μοσχόνησος (τουρκικά:Alibey Adası) είναι νησί της Τουρκίας που βρίσκεται στον Αδραμυττηνό κόλπο, απέναντι από το Αϊβαλί. Είναι το μεγαλύτερο νησί της συστάδας των Μοσχονησίων, με έκταση 23,5 τ.χλμ.. Βρίσκεται πολύ κοντά στην ακτή με την οποία συνδέεται οδικώς μέσω της ενδιάμεσης νησίδας Κρεμμύδι, που παρεμβάλλεται ανάμεσα στο Αϊβαλί και το Μοσχονήσι.
Ιστορικά στοιχεία
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο πληθυσμός του νησιού παρέμενε ελληνικός. Το νησί μαζί με το υπόλοιπο σύμπλεγμα των Μοσχονησίων ανήκε στη Μητρόπολη Μυτιλήνης μέχρι το 1750 οπότε πέρασε στην Μητρόπολη Εφέσου. Το 1760 επανήλθε στη μητρόπολη Μυτιλήνης και λίγο αργότερα το 1763 εντάχθηκε στη Μητρόπολη Σμύρνης. Λίγο πριν την Μικρασιατική καταστροφή ο πληθυσμός του έφτανε τους 9.000 κατοίκους. Το νησί στηριζόταν οικονομικά στην αλιεία, στη σπογγαλιεία και στη γεωργία.
Μάχη της Φλώρινας
Η μάχη της Φλώρινας ήταν μια μάχη που διεξήχθη στις 11 με 13 Φεβρουαρίου 1949 στο πλαίσιο του Ελληνικού εμφύλιου πολέμου. Επρόκειτο για την απόπειρα από τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) να καταλάβει την πόλη της Φλώρινας από τον Ελληνικό Στρατό (ΕΣ).
Η ηγεσία του ΔΣΕ απέδιδε μεγάλη σημασία στην κατάληψη της Φλώρινας, ελπίζοντας ότι θα μπορούσε να εγκαταστήσει εκεί την κυβέρνησή της. Η γειτνίαση με τα σύνορα της Αλβανίας και της Γιουγκοσλαβίας αποτελούσε ένα βασικό μακροχρόνιο πλεονέκτημα. Άμεσος στόχος ήταν επίσης η στρατολόγηση ανδρών πολύ συχνά με την βία που περιλάμβανε και απαγωγές παιδιών (παιδομάζωμα).
Το χρονικό πλαίσιο, και η επιλογή της Φλώρινας ως στόχος του ΔΣΕ
Κατά την διάρκεια του 1948 ο Εθνικός Στρατός είχε ήδη αποκτήσει σημαντική υπεροχή έχοντας καταλάβει τον Γράμμο. Ωστόσο ο ΔΣΕ διατηρούσε τον έλεγχο μεγάλου μέρους της Δυτικής Μακεδονίας. Ορμητήριό τους ήταν το Βίτσι, όπου είχαν συγκεντρωθεί περίπου 10 χιλιάδες μαχητές. Στόχος τους ήταν η κατάληψη ενός αστικού κέντρου για να πετύχουν κάποιο τακτικό πλεονέκτημα και αναζωπύρωση του ηθικού τους. Επίσης, μια σταθερή εδαφική επικράτεια στα πεδινά θα λειτουργούσε ως βάση για τη διεκδίκηση της πολυπόθητης πολιτικής αναγνώρισης της «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης» (ΠΔΚ) από το εξωτερικό.
Η πρώτη απόπειρα διεξήχθη στη Νάουσα, την οποία κατόρθωσαν να καταλάβουν αλλά μόνο για τέσσερις μέρες (11-15 Ιανουαρίου).
Στις 30 Ιανουαρίου την ηγεσία του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ ανέλαβαν οι σχετικά άπειροι Γιώργος Βοντίτσιος («Γούσιας») ως Αντιστράτηγος, και ο Δημήτρης Βλαντάς ως Υποστράτηγος. Στόχος τους ήταν μία σημαντική επιτυχία, μεταξύ άλλων και ως απάντηση στην ανάληψη της αρχιστρατηγίας του ΕΣ από τον Αλέξανδρο Παπάγο την ίδια εποχή. Δεδομένης της ισχυρής παρουσίας του ΕΣ στην Κοζάνη, αυτή η πόλη αποφεύχθηκε ως στόχος. Έτσι επιλέχθηκε η Φλώρινα, η οποία όμως επίσης διέθετε αξιόλογη φρουρά.
Οι δυνάμεις
Ο ΕΣ διέθετε σχετική υπεροχή σε δυνάμεις, ανθρώπινες και υλικές για την άμυνα της Φλώρινας. Είχε διατάξει εκεί σύσσωμη την 2η Μεραρχία του, υπό την διοίκηση του υποστράτηγου Νικόλαου Παπαδόπουλου, η οποία αποτελούνταν από τρεις Ταξιαρχίες. Στο Πυροβολικό διέθετε μία Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού, μία Πυροβολαρχία Μέσων Πυροβόλων, και δύο Πυροβολαρχίες Ορειβατικού Πυροβολικού. Οι δυνάμεις αυτές ενισχύθηκαν και από Τάγματα Πεζικού και Ίλες θωρακισμένων από μονάδες της Καστοριάς και της Έδεσσας. Συνολικά αποτελούταν από 8.000 στρατιώτες και 300 χωροφύλακες.
Ο ΔΣΕ παρέταξε τέσσερις ταξιαρχίες, δύο Λόχους Κυνηγών Αρμάτων Μάχης (ΚΑΜ), δύο αντιαρματικούς ουλαμούς, δύο αντιαεροπορικούς ουλαμούς, πυροβολαρχία ορειβατικού πυροβολικού, δύο διλοχίες πεζικού, δύο διλοχίες σαμποτέρ, διμοιρία Σαμποτέρ, και διμοιρία αντιαεροπορικής άμυνας. Η συνολική του δύναμη αριθμούσε σε 7 χιλιάδες περίπου άντρες και γυναίκες.
Η έκβαση της μάχης
Η επίθεση του ΔΣΕ εκδηλώθηκε στις 3.30 τα ξημερώματα στις 12 Φεβρουαρίου. Στόχος ήταν η κατάληψη των υψωμάτων γύρω από την πόλη όσο ήταν σκοτάδι, και κατόπιν η είσοδος σε αυτήν με το χάραμα. Οι επιθέσεις διεξήχθησαν σχεδόν ταυτόχρονα και οδήγησαν στην κατάληψη μερικών υψωμάτων. Ο ΕΣ αντεπιτέθηκε άμεσα με επιτυχία, και αντιμετώπισε ακαριαία μία από τις τέσσερις ταξιαρχίες του ΔΣΕ που κατάφερε να εισδύσει για λίγο στην πόλη. 200 άνδρες του ΔΣΕ πιάστηκαν αιχμάλωτοι και κρατήθηκαν σε ένα κτίριο της πόλεως. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ο ΔΣΕ εξαπέλυσε μια τελευταία επίθεση, η οποία όμως επίσης απέτυχε.
Υπολογίζεται ότι ο ΔΣΕ υπέστη απώλειες άνω των 800 νεκρών και 930 τραυματιών. Οι νεκροί του ΔΣΕ εκτέθηκαν σε σειρές σε ένα χωράφι στην έξοδο της πόλης. Οι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν στο σημείο για να αναγνωρίσουν τα πτώματα των αξιωματικών τους. Αργότερα τα πτώματα τάφηκαν ομαδικά σε τεράστιους λάκκους.
Σύμφωνα με το Γενικό Επιτελείο του ΕΣ, ο ΔΣΕ είχε 713 νεκρούς, που τάφηκαν σε ομαδικό τάφο ανατολικά της πόλης, και 350 συλληφθέντες και παραδοθέντες - και οι κυβερνητικοί 44 νεκρούς, 284 τραυματίες και 35 αγνοούμενους. Σύμφωνα με το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ από τα κυβερνητικά τμήματα 404 σκοτώθηκαν, 976 τραυματίστηκαν και 82 αιχμαλωτίστηκαν - ενώ, κατά τον Δημήτρη Βλαντά οι απώλειες του Δημοκρατικού Στρατού, που έχασε σ' αυτή τη μάχη 194 στελέχη, ανέβηκαν σε 334 νεκρούς, 867 τραυματίες, 14 λιποτάκτες και 199 αγνοούμενους.
Οι συνέπειες της μάχης
Εκτιμάται ότι η συντριβή του ΔΣΕ στην μάχη της Φλώρινας αποτέλεσε την αρχή του τέλους του εμφυλίου. Λόγω των μεγάλων απωλειών, οι δυνάμεις του ΔΣΕ δεν ανέκαμψαν στην ουσία ποτέ. Ως συνέπεια, έγινε ευκολότερο για τον ΕΣ να διασπάσει τις αμυντικές γραμμές του ΔΣΕ στο Βίτσι, με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική επικράτηση τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς.
Viber
Το Viber είναι μια εφαρμογή για απευθείας μηνύματα για smartphone και tablets που αναπτύχθηκε από την Rakuten. Εκτός από την ανταλλαγή άμεσων μηνυμάτων, οι χρήστες μπορούν να ανταλλάσσουν φωτογραφίες, βίντεο και μηνύματα πολυμέσων ήχου. Το λογισμικό είναι διαθέσιμο σε Apple iOS, Android, BlackBerry OS, Nokia Series 40, Symbian, Bada, Windows Phone, Mac OS, Microsoft Windows και Linux. Το Viber λειτουργεί σε δίκτυα 3G / 4G / 5G και Wi-Fi. Τον Δεκέμβριο του 2016, το Viber είχε 800 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες. Υπάρχουν 260 εκατομμύρια ενεργοί χρήστες μηνιαίως από τον Ιανουάριο του 2019. Το Viber messenger είναι πολύ δημοφιλές στην Ελλάδα, στην Ανατολική Ευρώπη, στη Ρωσία, στη Μέση Ανατολή και σε ορισμένες ασιατικές αγορές.
Ιστορία
Το Viber ιδρύθηκε από τέσσερις ισραηλινούς εταίρους: Ταλμών Marco, Ιγκόρ Megzinik, Σάνη Maroli και Ofer Smocha, με τον Marco ως Διευθύνοντα Σύμβουλο. Το Viber αρχικά ξεκίνησε για το iPhone στις 2 Δεκεμβρίου, 2010, σε άμεσο ανταγωνισμό με το Skype. Μία προ-έκδοση για το Android περιορίζονταν σε 50.000 χρήστες εμφανίστηκε Μάιο του 2011, μια απεριόριστη έκδοση κυκλοφόρησε στις 19 Ιουλίου, 2012. Το Viber για συσκευές BlackBerry και Windows ξεκίνησε στις 8 Μαΐου, 2012.
Αρχικά, φωνητική κλήση ήταν διαθέσιμη μόνο για εφαρμογές iPhone και Android, με την υπόσχεση ότι θα προστεθεί στις επερχόμενες εκδόσεις για Bada, Symbian και Windows εφαρμογές  τηλεφώνου, χωρίς να αναφέρει ούτε Series 40 ή BlackBerry OS. Ο περιορισμός φαίνεται να βρίσκεται στον πυρήνα του Blackberry OS και Series 40, που δεν έχουν εύκολη υποστήριξη για εφαρμογές VoIP.
Στις 13 Φεβρουαρίου, το 2014, η Rakuten ανακοίνωσε ότι είχε αποκτήσει το Viber για $ 900 εκατομμύρια.
Η εταιρεία
Η Viber Media είναι εγγεγραμμένη στο Λας Βέγκας και στη Κύπρο - με την ανάπτυξη της να βρίσκεται στα κέντρα στη Λευκορωσία και το Ισραήλ. Η εταιρεία ιδρύθηκε από τον Marco και Magazinnik, που είναι φίλοι των Αμυντικών Δυνάμεων του Ισραήλ. Η εταιρεία διοικείται από το Ισραήλ, με ένα μεγάλο μέρος της ανάπτυξης της ανατίθενται στη Λευκορωσία, προκειμένου να μειώσει το κόστος εργασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Instant messengers Κατηγορία:Μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Καμάρες
Με το όνομα Καμάρες συναντώνται τα παρακάτω τοπωνύμια της Ελλάδας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αμπού Χαφέζ
Ο Αμπού Χαφέζ Ομάρ ή Αμπού Χαφς ήταν Άραβας που γεννήθηκε Κόρδοβα στην Ισπανία τον 8ο αιώνα. Ήταν στρατηγός των Ομεϋάδων ηγεμόνων της Κόρδοβας, που όμως στασίασε εναντίον τους και τελικά ηττήθηκε και εκδιώχθηκε. Μετά την αποπομπή του από την Ισπανία οργάνωσε μεγάλο πειρατικό στόλο και αρχικά μεν λεηλάτησε τα παράλια της Αιγύπτου. Αργότερα όμως αποβιβάσθηκε στην Κρήτη (823 μ.Χ.) την οποία και σιγά - σιγά την κατέλαβε όλη αντιμετωπίζοντας μάλιστα και με επιτυχία τους Βυζαντινούς που επανειλημμένα εκστράτευαν εναντίον του.
Ο Αμπού Χαφέζ έκτισε τον Χάνδακα που κατέστησε και πρωτεύουσά του και εργάσθηκε με φανατισμό για την εξαφάνιση του Χριστιανισμού και τον πλήρη εξισλαμισμό του νησιού. Γεγονός που το πέτυχε εν πολλοίς αν υπολογισθεί ότι ενάμιση αιώνα μετά όταν οι Βυζαντινοί ανέκτησαν την Κρήτη ελάχιστα ίχνη της χριστιανικής θρησκείας σώζονταν.
Ο Αμπού Χαφέζ ηττήθηκε το 829 στην εκστρατεία που επιχειρούσε στη Θράκη. Παραμένει όμως άγνωστο πότε πέθανε. Ο Αμπού Χαφέζ φέρεται από τους Βυζαντινούς χρονογράφους με το όνομα Απόχαψις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνικοί πειρατές Κατηγορία:Εμιράτο της Κρήτης
Προεδρικές εκλογές του Μάλι (2018)
Οι προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στο Μάλι στις 29 Ιουλίου 2018. Δεδομένου ότι κανένας υποψήφιος δεν έλαβε περισσότερο από το 50% των ψήφων στον πρώτο γύρο, στις 12 Αυγούστου 2018 διεξήχθη ένας δεύτερος και τελικός γύρος μεταξύ των δύο πρώτων υποψηφίων, του προέδρου Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά του Συναγερμού για το Μάλι και του Σουμάιλα Σισέ της Ένωσης για τον Ρεπουμπλικανισμό και τη Δημοκρατία. Συνακόλουθα ο Κεϊτά επανεκλέχθηκε με το 67% των ψήφων. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του Μάλι που το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών κρίθηκε σε έναν δεύτερο γύρο ανάμεσα στον κάτοχο της προεδρίας και σε έναν διεκδικητή.
Ιστορικό
Μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ των αυτονομιστών Τουαρέγκ και της κυβέρνησης υπογράφηκε το 2015 μετά από διαπραγματεύσεις μέσω διπλωματικού διαύλου που επεκτάθηκε από την κυβέρνηση του Μάλι.. Η δημιουργία του Μετώπου Απελευθέρωσης των Μασίνα το 2015, υπό την ηγεσία του ιεροκήρυκα Αμάντου Κουφά, οδήγησε σε αυξημένες εθνοτικές εντάσεις και βιαιότητες στη χώρα.
Υπήρξαν ελάχιστες ή καθόλου βιαιότητες στις προηγούμενες εκλογές του Μάλι, οι οποίες έχουν διεξαχθεί τα προηγούμενα χρόνια χωρίς διαμαρτυρίες.
Εκλογικό σύστημα
Ο πρόεδρος του Μαλί εκλέγεται με απόλυτη πλειοψηφία χρησιμοποιώντας το σύστημα δύο γύρων για πενταετή θητεία.
Προεκλογική περίοδος
Υπάρχουν αμφιβολίες ως προς την ασφάλεια των εκλογών και την ικανότητα των κυβερνήσεων να τις διεξαγάγουν. Αν διενεργούνταν, ο γάλλος διπλωμάτης Ζαν-Πιέρ Λακρουά είπε ότι «οι επικείμενες προεδρικές εκλογές θα σηματοδοτήσουν την αρχή ενός νέου κεφαλαίου για τη σταθερότητα του Μάλι».
Εγγραφή ψηφοφόρων
Από τους Μαλινέζους πρόσφυγες που ζουν στη Εμπέρα της Μαυριτανίας 7.000 άτομα ενεγράφησαν για να ψηφίσουν στις εκλογές.
Διαμαρτυρίες και βία
Στις 6 Ιουνίου, χιλιάδες ατόμων συγκεντρώθηκαν στην πρωτεύουσα Μπαμακό για να διαμαρτυρηθούν εναντίον του Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά.
Στις 25 Ιουλίου, έπειτα από ληστεία σε φαρμακείο, οι διαδηλωτές "έκαψαν ελαστικά και έβαλαν φωτιά σε οχήματα" στο Τιμπουκτού , απαντώντας στην βαθειά ανασφάλεια και τις καταγγελίες για κακομεταχείριση από την αστυνομία. Αυτό πυροδότησε βίαιες συγκρούσεις την επόμενη ημέρα με την εμπλοκή περί των 100 ατόμων..
Στις 31 Ιουλίου οι ένοπλοι επιτέθηκαν σε μια συνοδεία που διεξήγαγε εκλογές στην περιφέρεια Σεγκού. Αυτή η επίθεση και η ανταλλαγή πυροβολισμών που ακολούθησε είχαν ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις στρατιώτες και οκτώ από τους δράστες της επίθεσης.
Αποτελέσματα
δεξιά|μικρογραφία| Αποτελέσματα του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών του Μάλι 2018 σε κάθε τομέα του Μάλι
Παραπομπές
2018 Μαλι
Νεοπτόλεμος Γ΄ της Ηπείρου
Ο Νεοπτόλεμος Γ΄ (336 π.Χ. - 297 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Ηπείρου από τη φυλή των Μολοσσών, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών. Ήταν γιος του βασιλιά Αλεξάνδρου Α΄ και της Κλεοπάτρας, πριγκίπισσας της Μακεδονίας. Κατ' επέκταση ήταν εγγονός του Φιλίππου Β΄, αλλά και ανηψιός της Ολυμπιάδας (που ήταν αδελφή του πατέρα του).
Βιογραφικά στοιχεία
Όταν ο πατέρας του Νεοπτόλεμου, Αλέξανδρος, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας στην Ιταλία το 331 π.Χ., κατά πάσα πιθανότητα ο ίδιος ήταν απλά βρέφος. Έτσι στο θρόνο ανέβηκε ο εξάδερφός του, Αιακίδης, και μετά το θάνατο του τελευταίου ο Αλκέτας Β'. Όταν ο Αλκέτας δολοφονήθηκε από τους υπηκόους του, οι Ιλλυριοί βοήθησαν το γιο του Αιακίδη, τον ανήλικο ακόμη Πύρρο να ανέβει στο θρόνο της Ηπείρου.
Όταν ο νεαρός βασιλιάς έγινε δεκαεπτά χρονών, πραγματοποίησε ένα ταξίδι στην Ιλλυρία για χάρη ενός φίλου που παντρευόταν. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του οι Μολοσσοί συνωμότησαν, απέλασαν τους συμμάχους του, καταχράστηκαν την περιουσία του και ανακήρυξαν βασιλιά τον Νεοπτόλεμο το 302 π.Χ. Ο τελευταίος είχε κυβερνήσει έξι χρόνια, όταν άνοιξε ο δρόμος για την επάνοδο του Πύρρου με τη βοήθεια του Πτολεμαίου, βασιλιά της Αιγύπτου. Μεγάλο μέρος του λαού πήρε το μέρος του καθώς η διακυβέρνηση του Νεοπτόλεμου υπήρξε τυραννική.
Τελικά οι δύο άνδρες επιφανειακά συμφώνησαν να συγκυβερνήσουν ώστε να μην οδηγηθεί η χώρα σε εμφύλιο πόλεμο. Κρυφά όμως, ο καθένας υπονόμευε την εξουσία του άλλου, με τη συνδρομή και των καλοθελητών που υποστήριξαν τη μία ή την άλλη πλευρά. Η τελευταία πράξη της διαμάχης τους παίχτηκε κατά τη διάρκεια κάποιων εορτασμών όπου παραβρέθηκαν και οι δύο με την ακολουθία τους. Εκεί ο Νεοπτόλεμος άδραξε την ευκαιρία να συνωμοτήσει κατά της ζωής του Πύρρου. Ωστόσο τα σχέδιά του προδόθηκαν στον αντίπαλό του, αφ' ενός από έναν υπηρέτη ο οποίος θα εκτελούσε υποτίθεται το σχέδιο, αφ' ετέρου από μία γυναίκα, τη Φαιναρέτη. Η τελευταία κρυφάκουσε το Νεοπτόλεμο να καυχιέται για το σχέδιό του στο σπίτι της αδελφής του, Καδμείας. Κρυφά λοιπόν, αποκάλυψε τη συνωμοσία στη σύζυγο του Πύρρου, την Αντιγόνη, η οποία μετέφερε τα πάντα στον άνδρα της. Κάποιες ημέρες μετά, ο Πύρρος προσκάλεσε το Νεοπτόλεμο σε δείπνο όπου και τελικά του αφαίρεσε πρώτος τη ζωή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Αιακιδών
Άδρηστος του Μίδα
Ο Αδρηστος ή Άδραστος αυτός ήταν εγγονός του βασιλιά Μίδα της Φρυγίας. Η ιστορία του, την οποία αναφέρει ο Ηρόδοτος, είναι τραγική, καθώς φαίνεται σαν κάποια ανελέητη μοίρα να βάραινε πάνω του αναίτια.
Πριν ακόμα ενηλικιωθεί, παίζοντας σκότωσε κατά λάθος τον αδελφό του. Σύμφωνα με τους τότε νόμους έπρεπε να εξορισθεί, επειδή θεωρούσαν και τον ακούσιο φονέα «εναγή» και έπρεπε να βρεθεί κάποιος να τον «καθαρίσει» από το άγος. Απαρηγόρητος για τη διπλή συμφορά του (την απώλεια του αδελφού του και την εξορία του), ο Άδρηστος βρήκε τελικώς άσυλο κοντά στον Κροίσο, τον θρυλικό για τα πλούτη του βασιλιά της Λυδίας. Εκείνος τον δέχθηκε με πολλή καλοσύνη στο ανάκτορό του στις Σάρδεις, τον καθάρισε από το άγος, και με κάθε τρόπο του έδειχνε την εμπιστοσύνη και την αγάπη του.
Κάποτε οι κάτοικοι μιας επαρχίας ήλθαν να ζητήσουν από τον Κροίσο να τους απαλλάξει από ένα κακό: ένας τεράστιος κάπρος είχε κατεβεί από το βουνό Όλυμπος της Μυσίας (το σημερινό βουνό Ουλού Νταγ στη βορειοδυτική Τουρκία) και ερήμωνε την περιοχή τους. Κι όσες φορές είχαν βγει να τον κυνηγήσουν, δεν μπορούσαν να το βλάψουν, ενώ υπέφεραν πολύ. Ο καλός βασιλιάς υποσχέθηκε να τους στείλει τον ίδιο τον γιο του, τον Άτυ, μαζί με μερικά άλλα παλικάρια και κυνηγετικά σκυλιά για να εξοντώσουν το αγρίμι. Επειδή όμως είχε δει κάποιο κακό όνειρο (ότι ο Άτυς θα σκοτωνόταν από σιδερένια αιχμή δόρατος), ο Κροίσος κάλεσε τον Άδρηστο και του ανέθεσε να προφυλάσσει τον Άτυ, καθιστώντας τον υπεύθυνο για τη ζωή του. Εκεί όμως που κυνηγούσαν και είχαν περικυκλώσει τον κάπρο, καθώς του έρριχναν τα δόρατά τους, ο Άδραστος αστόχησε και το δόρυ του χτύπησε και τραυμάτισε θανάσιμα τον Άτυ.
Με την άφιξη του αποσπάσματος με το σώμα του νεκρού Άτυος, ο Άδραστος ήταν απαρηγόρητος γιατί είχε σκοτώσει τον μοναχογιο τού μοναδικού ευεργέτη της ζωής του. Απλώνοντας τα χέρια του σε ικεσία προς τον Κροίσο, ζήτησε να σφαγεί τελετουργικά πάνω στο σώμα του νεκρού πρίγκιπα, λέγοντας ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει να ζει άλλο με το κρίμα ακόμα ενός φόνου. Ο Κροίσος όμως, όταν είδε την ειλικρινή συντριβή του, τον λυπήθηκε και τον συγχώρησε, λέγοντας ότι επρόκειτο για εκδίκηση από τους θεούς, και όχι προσωπικό φταίξιμο του Αδρήστου. Παρά το γεγονός αυτό, ο ίδιος ο Άδρηστος δεν συγχώρεσε τον εαυτό του για το ανεπανόρθωτο κακό που είχε επιφέρει στον ευεργέτη του και αυτοκτόνησε πάνω στον τάφο του Άτυος.
Πηγές
Κατηγορία:Φρυγία Κατηγορία:Αυτόχειρες
Άνωση
Άνωση ονομάζεται η συνισταμένη δύναμη που δέχεται ένα σώμα από το ρευστό μέσα στο οποίο βρίσκεται. Η άνωση έχει κοινή διεύθυνση με το βάρος του σώματος, και αντίθετη φορά.
Η άνωση αναφέρεται σε συστήματα που βρίσκονται σε ηρεμία και δεν πρέπει να συγχέεται με την άντωση. Η μελέτη του φαινομένου της άνωσης εμπίπτει στον κλάδο της φυσικής που ονομάζεται "στατική των ρευστών".
Περιγραφή του φαινομένου
Η άνωση εκδηλώνεται σε κάθε σώμα που βρίσκεται εντός ρευστού, παρουσία βαρυτικού πεδίου και γίνεται αντιληπτή ως δύναμη που δρα αντίθετα στο βάρος.
Το μέγεθος της άνωσης προκύπτει από την Αρχή του Αρχιμήδη κατά την οποία: «Κάθε σώμα βυθισμένο σε ρευστό δέχεται δύναμη ίση και αντίθετη με το βάρος του ρευστού που εκτοπίζει». Η αντίστοιχη μαθηματική έκφραση είναι , όπου:
Το σημείο εφαρμογής της άνωσης λέγεται κέντρο άνωσης και συμπίπτει με το κέντρο βάρους του εκτοπιζομένου υγρού, του λεγόμενου στη ναυπηγική εκτοπίσματος. Ως εκ τούτου, η θέση εφαρμογής της άνωσης ενός σώματος διαφέρει κατά κανόνα από την θέση εφαρμογής του βάρους του.
Αν το υγρό παρουσιάζει ελεύθερη επιφάνεια τότε, στην περίπτωση που το βάρος του σώματος είναι μικρότερο του βάρους του εκτοπίσματός του, αυτό ανέρχεται στην επιφάνεια και μένει βυθισμένο κατά το μέρος που απαιτείται για να εξισωθεί το βάρος του εκτοπίσματος καταστεί με το βάρος του σώματος. Σε αυτή τη περίπτωση λέγεται ότι το σώμα "επιπολάζει" (επιπλέει).
Η στατική άνωση του ύδατος επί των σωμάτων είναι αυτή που επιτρέπει τη ναυπήγηση πλοίων.
Μαθηματική περιγραφή
Στα πλαίσια της υδροστατικής, η δύναμη της άνωσης γίνεται κατανοητή με βάση τις δυνάμεις που ασκούνται στην επιφάνεια ενός αντικειμένου μάζας m και πυκνότητας ρ που βυθίζεται σε ένα δοχείο που περιέχει ρευστό πυκνότητας ρf. Αν όλο το σύστημα δοχείου-αντικειμένου υπόκειται στην επίδραση ενός συντηρητικού πεδίου δυνάμεων επιτάχυνσης f, τότε η κατάσταση μηχανικής ισορροπίας περιγράφεται από την εξίσωση
όπου p η απόλυτη πίεση του ρευστού και ∇ ο τελεστής ανάδελτα. Αν το πεδίο f είναι συντηρητικό, μπορεί να γραφτεί υπό τη μορφή
όπου φ μία βαθμωτή συνάρτηση. Συνδυάζοντας τις εξισώσεις (1) και (2), υπό την προϋπόθεση ότι η πυκνότητα του ρευστού είναι σταθερή, προκύπτει ότι
Συνεπώς το άθροισμα (p+ρfφ) σε κάθε σημείο του χώρου που καταλαμβάνει το ρευστό είναι μία σταθερή ποσότητα. Στην ειδική περίπτωση του βαρυτικού πεδίου στην επιφάνεια της Γης, προκύπτει ότι η πίεση μεταβάλλεται ανάλογα με το βάθος, h, του δοχείου σύμφωνα με τη σχέση
όπου p0 η πίεση στην επιφάνεια του ρευστού και g η επιτάχυνση της βαρύτητας. Η παραπάνω σχέση είναι γνωστή ως θεμελιώδης νόμος της υδροστατικής (βλέπε σχετική θεματική ενότητα στο άρθρο υδροστατική).
Η δύναμη της άνωσης, A, που θα δεχθεί το σώμα ισούται με τη συνολική δύναμη που ασκεί η πίεση του ρευστού στην επιφάνειά του, ήτοι
όπου το μοναδιαίο διάνυσμα κάθετο σε κάθε στοιχείο επιφάνειας dA του βυθισμένου σώματος. Το αρνητικό πρόσημο δηλώνει ότι η πίεση του ρευστού συμπιέζει το σώμα. Σύμφωνα με το θεώρημα της απόκλισης, το επιφανειακό ολοκλήρωμα στο δεξιό μέλος της παραπάνω εξίσωσης μπορεί να μετατραπεί σε ολοκλήρωμα πάνω στον όγκο του βυθισμένου σώματος που βρίσκεται σε επαφή με το ρευστό ως εξής:
Βάσει όμως της εξίσωσης (1) για f=g (όπου g το διάνυσμα που περιγράφει το προσεγγιστικά ομογενές βαρυτικό πεδίο στην επιφάνεια της Γης), προκύπτει τελικά ότι
που δεν είναι άλλο παρά η Αρχή του Αρχιμήδη, όπου Vεκ ο όγκος του βυθισμένου σώματος (= όγκος ρευστού που εκτοπίζεται).
Η παραπάνω ανάλυση ισχύει μόνο στην περίπτωση όπου το ρευστό βρίσκεται σε κατάσταση υδροστατικής ισορροπίας, το οποίο σημαίνει ότι η Αρχή του Αρχιμήδη μπορεί να εφαρμοσθεί μόνο αν το σύνολο των δυνάμεων που ασκούνται στο βυθισμένο σώμα είναι μηδέν. Στην περίπτωση που το σώμα επιπλέει στην επιφάνεια του ρευστού,
Αντικαθιστώντας την έκφραση του μέτρου της άνωσης και θέτοντας m=ρV (όπου V ο συνολικός όγκος του σώματος), μπορεί να υπολογισθεί το ποσοστό του όγκου του σώματος που βυθίζεται σε σχέση με τον συνολικό όγκο του:
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="σ" />
Βιβλιογραφία
Ανωση Ανωση
Ελευθέριος Μαντζίκας
Ο Λευτέρης Μαντζίκας γεννήθηκε το 1917 στη Λιγοψά των Ιωαννίνων. Ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας του Χρήστου και της Βασιλικής Μαντζίκα, το γένος Πατραμάνη. Είχε ακόμα μία αδερφή την Αναστασία. Ο πατέρας του μέχρι τότε εργαζόταν ως αρτεργάτης στην Αίγυπτο. Το 1919 σε ηλικία 2 ετών έχασε τη μητέρα του, Βασιλική 21 ετών, η οποία απεβίωσε έχοντας νοσήσει από την Ισπανική Γρίπη. Πέρασε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια στη Λιγοψά όπου μεγάλωσε κυρίως με τις γιαγιάδες του, αφού ο πατέρας του έλειπε το μεγαλύτερο διάστημα για δουλειά. Ο πατέρας του παντρεύτηκε ξανά λίγα χρόνια μετά, την Παρασκευή Κυρίου, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, την Ευανθία, τη Σταυρούλα και τον Χαρίλαο. Το 1928, μόλις ο Λευτέρης τελείωσε την Ε’ τάξη του δημοτικού σχολείου, ταξίδεψε με τον πατέρα του στην Αθήνα, όπου εγγράφηκε στην ΣΤ’ τάξη και συνέχισε το σχολείο, ενώ ο Χρήστος Μαντζίκας ενοικίασε μαζί με τον Ιωάννη Ντίσκο με καταγωγή επίσης από τη Λιγοψά, έναν φούρνο.
Τον Ιούλιο του 1931 ο πατέρας του Λευτέρη αποφάσισε να επιστρέψει στον τόπο του, αφήνοντας τη δουλειά που είχε στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στα Γιάννενα χωρίς τον Λευτέρη, για να εργαστεί επίσης ως αρτεργάτης, κάνοντας παράλληλα και εποχικές αγροτικές εργασίες. Ο Λευτέρης έμεινε με τον θείο του Δημήτριο Πατραμάνη, αδερφό της μητέρας του, για να ολοκληρώσει τη Β’ τάξη του γυμνασίου. Από τον Σεπτέμβριο του 1931, έχοντας επιστρέψει πια και αυτός στα Γιάννενα και μαθητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων, έμενε στον φούρνο όπου εργαζόταν ο πατέρας του. Τότε αρρώστησε από ελονοσία. Ο Βασίλης Μαντζίκας, αδερφός του πατέρα του, προσκάλεσε τον Λευτέρη στην Αθήνα για να αναρρώσει από την ελονοσία και να συνεχίσει το σχολείο. Εκεί έμενε στον φούρνο όπου δούλευε ο θείος του και σιτιζόταν με βιβλιάριο από τοπική ταβέρνα. Ο Λευτέρης, που δεν ήθελε να στηρίζεται πια οικονομικά από κανέναν, ζήτησε δουλειά στο παντοπωλείο των Αδερφών Κίκιζα, όπου προσλήφθηκε ως βοηθός του λογιστή Χρήστου Λαμπαδαράκη. Με κόπο και πολλές στερήσεις, παράλληλα με τη δουλειά τα βράδια διάβαζε κι έτσι αποφοίτησε του νυχτερινού εξατάξιου γυμνασίου και συνέχισε τις σπουδές του στην επίσης νυχτερινή τριετή Εμπορική Ιδιωτική Σχολή «Φοίνιξ».
Τον Οκτώβριο του 1938 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως ναύτης στον Πόρο και στη συνέχεια στον στρατό ξηράς με τοποθέτησή του στη Μυτιλήνη. Μετά ήρθε ο πόλεμος. Τον Ιανουάριο του 1941 βρέθηκε κληρωτός στη πρώτη γραμμή στην Κλεισούρα όπου υπηρέτησε την πατρίδα του μέχρι τον Απρίλιο του 1941.
Όταν το μέτωπο κατέρρευσε γύρισε με ελαφρά κρυοπαγήματα στη Λιγοψά και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου αρραβωνιάστηκε τη Μαρίνα Ντίσκου, κόρη του αρτοποιού Ιωάννη Ντίσκου την οποία για πρώτη φορά γνώρισε στο καράβι «Ο Γλάρος» που εκτελούσε το δρομολόγιο Πειραιάς-Πρέβεζα. Ο γάμος τους ήρθε λίγους μήνες μετά, στις 30 Σεπτεμβρίου του 1941. Εργαζόταν και οι δύο στον οικογενειακό φούρνο ο οποίος έπειτα από μεγάλες δυσκολίες κατάφερε να επιβιώσει από τις καταστροφές του πολέμου και η λειτουργία του συνεχίστηκε μέχρι το 2014 στο Κολωνάκι με την επωνυμία «Κομπλέ». Η καθημερινή του επαφή με τους εμπόρους σιτηρών και αλεύρων σε συνδυασμό με το διορατικό του πνεύμα και τις γνώσεις του από τις σπουδές του στην εμπορική σχολή, τον ώθησαν σε μια απόφαση που άλλαξε για πάντα τη ζωή του, αλλά και την ιστορία της ελληνικής και παγκόσμιας βιομηχανίας ζυμαρικών.
Έτσι, με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την Αθήνα, ξεκίνησε η επιχειρηματική δράση του Λευτέρη. Τον Μάρτιο του 1945 μαζί με τον φίλο του Εμμανουήλ Παπαναστασίου, πρόσφυγα από τη Μικρά Ασία ο οποίος είχε εργαστεί τα παιδικά του χρόνια σε διάφορες βιοτεχνίες ζυμαρικών, και με την κατάθεση μικρών κεφαλαίων, ίδρυσαν στην Αθήνα τη βιοτεχνία ζυμαρικών «Ρεκόρ». Τον Οκτώβριο του 1953 προχώρησαν στη συνένωση της βιοτεχνίας «Ρεκόρ» με τη βιοτεχνία «Θρίαμβος» της οικογένειας Θεοδωράκη με έδρα την Αθήνα και της εταιρίας «Α.Ε. Παπαχρυσάνθου και Καμπέρου» με έδρα την Πάτρα. Στην πορεία, δαπανώντας το ποσό των 10.000 δραχμών, εξαγόρασαν την επωνυμία της εταιρίας MISKO (ΜΙΣΚΟ όπως ήταν η αρχική επωνυμία) με έδρα την Αθήνα, η οποία είχε ήδη χρεωκοπήσει την περίοδο του πολέμου. Η ιστορία της MISKO είχε ξεκινήσει ως εργαστήρι παρασκευής ζυμαρικών το 1927 στον Πειραιά από τις οικογένειες του Φώτη Μιχαηλίδη, βιοτέχνη ζυμαρικών με καταγωγή από τη Μικρά Ασία και του Μίνωα Κωνσταντίνη, Έλληνα από τα Χανιά με εβραϊκή καταγωγή. Μάλιστα, λέγεται ότι η εταιρία πήρε το όνομά της από τα αρχικά των επωνύμων των δύο ιδρυτών της, Μιχαηλίδης – Κωνσταντίνης.
Έτσι δημιουργήθηκε το 1953 στην Πάτρα η πρώτη εταιρία ζυμαρικών με καθαρά ευρωπαϊκά πρότυπα και η άνοδος για τη MISKO δεν άργησε να έρθει.
Τα μέσα της δεκαετίας του ’50 αποτέλεσαν εποχή ορόσημο για την εταιρία. Σύμφωνα με αναφορά που υπάρχει στο βιβλίο του Β. Κραψίτη «Ο Λευτέρης Μαντζίκας – Μέγας Ηπειρώτης Ευεργέτης», ένα ταξίδι του Λευτέρη στην περιοχή των Μετεώρων έγινε η αφορμή της δημιουργίας της πασίγνωστης διαφήμισης με έναν καλόγερο που ξεκινούσε για τα ψώνια της μονής με το γαϊδουράκι του, και στο βάθος ένας άλλος ηγούμενος τού υπενθύμιζε τη μάρκα των μακαρονιών. Στη λεζάντα της υπήρχε μια φράση που έγινε μία από τις πιο χαρακτηριστικές διαφημίσεις όλων των εποχών, «Ακάκιε, μην ξεχάσεις τα μακαρόνια να είναι ΜΙΣΚΟ», και ο Ακάκιος εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να κοσμεί όλες τις συσκευασίες των ζυμαρικών της εταιρίας.
Η διαφήμιση εκτόξευσε τις πωλήσεις τής βιοτεχνίας. Η MISKO υπήρξε η πρώτη ελληνική βιομηχανία ζυμαρικών που συσκεύασε τα μακαρόνια, καταργώντας την χύμα διάθεση και βάζοντας τέλος στη νοθεία. Τα πρώτα πακέτα ήταν γεγονός. Κυλινδρικά, του ενός κιλού, ιδανικά για το κυριακάτικο τραπέζι μιας οικογένειας. Έπειτα από εισήγηση του Λευτέρη ως προέδρου του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων Σ.Ε.Β., εκδόθηκαν ειδικές αγορανομικές διατάξεις που κατέστησαν επώνυμα τα ζυμαρικά και διασφαλίστηκαν άμεσα τα συμφέροντα των αγοραστών. Οι καινοτομίες διαδέχθηκαν η μία την άλλη και η MISKO κατέκτησε την πρώτη θέση στην αγορά ζυμαρικών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 παρασκεύασε πρώτη νέα προϊόντα, όπως κριθαράκι, σπαγγετίνι με αυγό, χυλοπίτες Μετσοβίτικες και ταλιατέλες με ντομάτα. Η παρασκευή των ζυμαρικών της γινόταν από 100% σιμιγδάλι από υψηλής ποιότητας ελληνικό σκληρό σιτάρι, στηρίζοντας έτσι δεκάδες Έλληνες παραγωγούς. Η επιλογή των καλύτερων πρώτων υλών, αποτελούσε τη σημαντικότερη από τις προδιαγραφές της βιοτεχνίας. Όλα πλέον παραγόταν αυτόματα και με συνθήκες που διασφάλιζαν την υγιεινή και την ασφάλεια του Έλληνα καταναλωτή, αφού το εργοστάσιο στην Πάτρα ήταν το πρώτο εργοστάσιο αυτοματοποιημένης παραγωγής ζυμαρικών στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τον Σ.Ε.Β., το 1978 η ΜΙΣΚΟ ήταν η 36η μεγαλύτερη βιομηχανία της Ελλάδας, αλλά και μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες ζυμαρικών στην Ευρώπη. Το πρότυπο εργοστάσιο στην Πάτρα ήταν από τα πιο σύγχρονα στα Βαλκάνια αλλά και ευρύτερα της Ευρώπης. Η παραγωγή της κάλυπτε το 37% της ελληνικής κατανάλωσης, πραγματοποιώντας ταυτόχρονα και εξαγωγές. Οι διακρίσεις δεν άργησαν να έρθουν. Το 1979, της απονεμήθηκε το βραβείο «Χρυσός Ερμής», για τις εξαγωγικές της δραστηριότητες στη Μέση Ανατολή, την Ασία, και την Αφρική, μία μόνο διάκριση από τις συνολικά 56 που απέσπασε στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Η έδρα της ήταν στην Αθήνα, ενώ το κεντρικό της εργοστάσιο στην Πάτρα. Διατηρούσε επίσης υποκαταστήματα στη Θεσσαλονίκη, στα Ιωάννινα, στη Λάρισα, στην Πάτρα και στο Ηράκλειο.
Το 1992 η ιταλική Barilla SpA εξαγόρασε τη MISKO, διατηρώντας ωστόσο τον ΛΜ σαν επίτιμο πρόεδρο της βιομηχανίας μέχρι τον θάνατό του. Λίγο καιρό μετά, ο Λ.Μ. ίδρυσε τη «ΘΕΟΜΑΡ», μια εταιρία επεξεργασίας μαρμάρων, δίνοντας έτσι συνέχεια στην αξιοσημείωτη επιχειρηματική του δραστηριότητα.
Καθοριστική υπήρξε και η στήριξη των συνεργατών του Λευτέρη Μαντζίκα σε όλα τα στάδια της επιχειρηματικής του πορείας.
Αντώνης Θεοδωράκης, ο οικονομικός διευθυντής της ΜΙΣΚΟ μέχρι το 1982.
Άγγελος Ασωνίτης, γέννημα θρέμμα της MISKO από το 1975, στέλεχος πωλήσεων και στη συνέχεια ο επόμενος διευθυντής του εργοστασίου της Πάτρας μέχρι και το 1992, φίλος, κουμπάρος αλλά και πιστός υποστηρικτής τού Λ.Μ. σε κάθε του βήμα.
Κώστας Αναγνωστόπουλος, εμπορικός διευθυντής της MISKO.
Λεύκιος Αλωνεύτης, ιδιοκτήτης της διαφημιστικής εταιρίας ΛΑΜΔΑ – ΑΛΦΑ και διαφημιστής της βιοτεχνίας από το 1968 και για 20 ολόκληρα χρόνια.
Σωματεία
Ο Λευτέρης Μαντζίκας υπήρξε πρόεδρος και ενεργό μέλος σε πάνω από δέκα σωματεία και συνδέσμους, μεταξύ των οποίων και τα παρακάτω.
Διετέλεσε πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Βιομηχάνων Ζυμαρικών (Π.Σ.Β.Ζ.) για 32 συνεχή χρόνια και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συνδέσμων Βιομηχάνων Ζυμαρικών των 12 χωρών της πρώην Ε.Ο.Κ. (UN.A.F.P.A.). Υπήρξε μέλος του γενικού συμβούλιου του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων Σ.Ε.Β., στο γενικού συμβουλίου των Ανωνύμων Εταιριών Ε.Π.Ε. και του Πανελλήνιου Συνδέσμου Εξαγωγών. Το 1957 ίδρυσε στην Αθήνα την «Αδελφότητα Λιγοψάς», της οποίας υπήρξε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου για 31 ολόκληρα χρόνια. Διετέλεσε πρόεδρος της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος για 15 χρόνια, χρηματοδοτώντας την, επίσης, ώστε να αποκτήσει ιδιόκτητα γραφεία στην Αθήνα. Το 1984, η ομοσπονδία ανακήρυξε τον Λευτέρη ως Μέγα Ηπειρώτη Ευεργέτη. Επίτιμος πρόεδρος και ευεργέτης της Ομοσπονδίας Πωγωνησίων και Μουργκάνας καθώς και άλλων σωματείων και αδελφοτήτων, και ισόβιο μέλος Φιλεκπαιδευτικής Εταιρίας (του Αρσάκειου) και του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.
Φιλανθρωπίες
Ο Λ.Μ. δεν ξέχασε ποτέ την πατρίδα του τη Λιγοψά, προσφέροντας με κάθε ευκαιρία στήριξη για την αντιμετώπιση καθημερινών δυσκολιών αλλά και δωρίζοντας αμύθητα ποσά σε οργανισμούς, ιδρύματα, νοσοκομεία, εκκλησιαστικούς ναούς, στην κοινότητα της Λιγοψάς χρηματοδοτώντας πολλά έργα αλλά προσφέροντας οικονομική βοήθεια ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο αμέτρητους ανθρώπους που συνάντησε στη ζωή του. Ενδεικτικά κάποιες από τις φιλανθρωπίες, αναφέρονται παρακάτω.
Οικονομική βοήθεια για την οικοδόμηση της αίθουσας διδασκαλίας στη Στέγη Προβληματικών Παιδιών Ηπείρου στη Ζίτσα. Ενίσχυση για την ανοικοδόμηση του Πνευματικού κέντρου «Τσακάλωφ» των Ιωαννίνων, δωρεές στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (ιατρική σχολή), στην εταιρία Ηπειρωτικών Μελετών, στον Σύλλογο Πολυτέκνων Γονέων των Ιωαννίνων, στο λύκειο Ελληνίδων, επιχορήγηση των σπουδαστών από τη Λιγοψά αλλά και παιδικό συσσίτιο στο δημοτικό σχολείο Λιγοψάς. Επιπλέον, στο Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, στο Πατριαρχείο και στο Άγιο Όρος. Αναρίθμητες είναι και οι επιχορηγήσεις για κοινοτικά έργα που αφορούν ανακατασκευές σε εκκλησίες, πλατείες και παιδικές χαρές. Ενίσχυσε, ακόμα, με τόνους ζυμαρικών την Καλαμάτα, τη Ρουμανία και την Αιθιοπία.
Απέσπασε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του πολλές διακρίσεις και βραβεία και τιμήθηκε επάξια για την ευεργεσία και την ανιδιοτελή προσφορά του. Λειτουργούσε πάντα με την ψυχή και με γνώμονα την αγάπη αφήνοντας έτσι πίσω του μία ανυπολόγιστης αξίας πνευματική και ανθρωπιστική διαθήκη.
Στις 28 Φεβρουαρίου 2008, ο «Μέγας Ηπειρώτης Ευεργέτης» απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών. Έντεκα μέρες νωρίτερα είχε αποχαιρετίσει για πάντα τη σύντροφο της ζωής του, Μαρίνα, με την οποία είχαν περάσει μαζί 67 ολόκληρα χρόνια.
Ο Λευτέρης και η Μαρίνα απέκτησαν μαζί δύο κόρες. Τη Βασιλική, σύζυγο του Δημητρίου Παντζόπουλου ασχολούμενου με ναυτιλιακές επιχειρήσεις, και την Ειρήνη, σύζυγο του Αθανασίου Γιώτη βιομήχανου μπαχαρικών. Ιδιαίτερη αδυναμία έτρεφε για τα τέσσερα εγγόνια του. Τους Λευτέρη και Ματθαίο Παντζόπουλο, παιδιά της Βασιλικής και τους Χρήστο και Μαρίνα Γιώτη, παιδιά της Ειρήνης.
''Για τη συγγραφή του παρόντος χρονογραφήματος χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία από το βιβλίο του Βασίλη Κραψίτη, «Ο Λευτέρης Χρ. Μαντζίκας – Μέγας Ηπειρώτης Ευεργέτης», Αθήνα 1993.''
Λουδοβίκος Ερρίκος Β΄ του Κοντέ
Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Ερρίκος Ιωσήφ ήταν ο μοναδικός γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου Ιωσήφ του Κοντέ και της Σαρλότ ντε Ροάν, κόρης του Σαρλ ντε Ροάν, Πρίγκιπα του Σουμπίζ.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης, διέφυγε και έμεινε στην Αγγλία στο πλευρό του πατέρα του. Έτσι γλύτωσε τις ομαδικές εκτελέσεις όλων των Βουρβόνων που ζούσαν στη Γαλλία (1793-1794) από το δολοφονικό καθεστώς του Ροβεσπιέρου, που ξεκίνησε με τους αποκεφαλισμούς του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και της Μαρίας Αντουανέττας.
Επέστρεψε στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ναπολέοντα Α΄, ξαναπήρε την περιουσία του και αποκαταστάθηκε στους τίτλους του. Το 1804, ο γιος του Λουδοβίκος Αντώνιος του Ανγκιέν, εκτελέστηκε στα χαρακώματα του Κάστρου της Βενσέν, αφού πρώτα απήχθη από άντρες που βρίσκονταν υπό τις διαταγές του Ναπολέοντα. Χωρίς να έχει κανέναν άλλον γιο, ανιψιό, αδελφό, εξάδελφο, η γραμμή του Οίκου των Βουρβόνων-Κοντέ εξαλείφθηκε με τον θάνατό του το 1830 σε ηλικία 74 ετών, λίγο μετά την Ιουλιανή Επανάσταση.
Οι τίτλοι και η περιουσία του πέρασαν στον βαπτιστικό του, Ερρίκο της Ορλεάνης, Δούκα του Ωμάλ, τέταρτο γιο του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας.
Οικογένεια
Το 1770 νυμφεύτηκε την Ματθίλδη της Ορλεάνης, κόρη του Λουδοβίκου Φιλίππου Α΄ της Ορλεάνης, και είχε τέκνο: Ο γάμος δεν ήταν ευτυχής, αφού το ζευγάρι χώρισε μετά από λίγα χρόνια, το 1780.
Ο Λουδοβίκος Ερρίκος δεν ξαναπαντρεύτηκε. Αμέσως μετά το χωρισμό του ξέσπασε σκάνδαλο για τη σχέση του με την τραγουδίστρια της όπερας Μαργκερίτ Μισελό, με την οποία έκανε δύο εξώγαμες κόρες:
Απέκτησε ακόμη δύο παιδιά με τη Σόφι Χάρρις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Κοντέ Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος Κατηγορία:Δούκες του Ανγκιέν
Μογγολικά αλφάβητα
Πολλά αλφάβητα έχουν επινοηθεί για τη μογγολική γλώσσα κατά τη διάρκεια των αιώνων. Το παλαιότερο ονομάζεται Μογγολικό αλφάβητο και υπήρξε το κυρίαρχο σενάριο κατά τη διάρκεια της πλειοψηφίας της ιστορίας της Μογγολίας και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σήμερα στην περιοχή της Εσωτερικής Μογγολίας της Κίνας και ντε φάκτο στη Μογγολία. Έχουν δημιουργηθεί πολλά αλφάβητα, είτε ως προσπάθειες να διορθώσουν τις αντιληπτές αδυναμίες, είτε για να επιτρέψει την γραφή άλλων γλωσσών, όπως τα σανσκριτικό και τα θιβετιανά. Τον 20ο αιώνα, η Μογγολία μεταπήδησε για πρώτη φορά στη λατινική γραφή και σχεδόν αμέσως αντικαταστάθηκε από το κυριλλικό αλφάβητο για να συμβαδίζει με τις γλώσσες που χρησιμοποιούσαν το κυριλλικό στην Σοβιετική Ένωση, τον πολιτικό σύμμαχο της Μογγολίας εκείνη την εποχή. Οι Μογγόλοι της Κίνας στην Εσωτερική Μογγολία και σε άλλα μέρη της Κίνας, από την άλλη πλευρά, συνεχίζουν να χρησιμοποιούν την παραδοσιακή μογγολική γραφή.
Κατηγορία:Αλφάβητο Κατηγορία:Πολιτισμός της Μογγολίας
Ευαγγελισμός
Ο όρος Ευαγγελισμός μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Τα παραμύθια του Ευγένιου Χρυσοβελόνη
Τα παραμύθια του Ευγένιου Χρυσοβελόνη ήταν μια παιδική εκπομπή της ΕΡΤ2 που άρχισε στις 4 Δεκεμβρίου 1986 και ολοκληρώθηκε σε 28 επεισόδια, μέσα στο 1987. Ωστόσο, προβλήθηκε σε επανάληψη από την ΕΡΤ2 την σεζόν του 1988 - 1989.
Σκοπός της εκπομπής ήταν να μάθουν τα παιδιά πως φτιάχνονται οι κούκλες για το κουκλοθέατρο. Μετά, παρουσίαζε τις παραστάσεις με τις κούκλες.
Έπαιζαν:
Μάλιστα η εκπομπή είχε και φυλλάδια με τις οδηγίες, που τότε αποστέλλονταν δωρεάν σε σχολεία ή και αλλού. Από την εκπομπή αυτή, πραγματοποιήθηκαν αρκετές παραστάσεις κουκλοθέατρου σε όλη την Ελλάδα, από πολλές τάξεις.
Τις κούκλες της εκπομπής κατασκεύαζε η οικογένεια Σοφιανού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ
Επικίνδυνη Θέση
Στον Αρθουριανό κύκλο, η Επικίνδυνη Θέση ήταν μια ξεχωριστή θέση στη Στρογγυλή Τράπεζα, την οποία ο ίδιος ο Μέρλιν την κρατούσε αδειανή για τον ιππότη που προοριζόταν για την αναζήτηση κι εύρεση του Αγίου Δισκοπότηρου. Οποιοσδήποτε άλλος καθόταν σε εκείνο το κάθισμα, έβρισκε το θάνατο.
Αναφορά στη λεγόμενη Επικίνδυνη Θέση κάνει, για παράδειγμα, ο Thomas Malory στο βιβλίο του Le Morte D'Arthur.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρθουριανός κύκλος
Ευαγγελίστρια
Το όνομα  Ευαγγελίστρια μπορεί να σχετίζεται με τα ακόλουθα λήμματα:
Μονωτής
thumb|Μονωτική ταινία Μονωτής είναι κάθε υλικό το οποίο δεν επιτρέπει την ελεύθερη διέλευση του ηλεκτρικού φορτίου από τη μάζα του. Τέλειοι μονωτές που να απαγορεύουν εντελώς τη διέλευση του ηλεκτρικού φορτίου από μέσα τους δεν υπάρχουν, αλλά μερικά υλικά τις περισσότερες φορές συμπεριφέρονται ως τέλειοι μονωτές. Μερικοί μονωτές είναι το πλαστικό, τα κεραμικά υλικά, το γυαλί. Επίσης ο ατμοσφαιρικός αέρας είναι ένας μονωτής.
Γενικές πληροφορίες για τους μονωτές
Διηλεκτρικά ή μονωτές χαρακτηρίζονται τα υλικά στα οποία τα ηλεκτρικά πεδία που αναπτύσσονται στο εσωτερικό τους διατηρούνται για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Κατά την επίδραση ηλεκτρικού πεδίου στα υλικά αυτά δημιουργούνται ηλεκτροστατικά δίπολα που προσανατολίζονται κατάλληλα ως προς το πεδίο (διεργασία πόλωσης) ενώ η ειδική ηλεκτρική τους αντίσταση παραμένει υψηλή. Η ιδιότητα αυτή καθορίζει βασικά τη διηλεκτρική συμπεριφορά τους.
Τα κοινά διηλεκτρικά χρησιμοποιούνται ως ηλεκτρικοί μονωτές και ως πυκνωτές. Οι απαιτήσεις απο τη χρησιμοποίηση ηλεκτρομονωτικών υλικών είναι η παρεμπόδιση της διαφυγής ηλεκτρικών φορτίων από τους αγωγούς, η αντοχή τους στις περιβαλλοντικές συνθήκες, η παροχή προστασίας στους αγωγούς ή τα εξαρτήματα από τη διάβρωση, η αντοχή τους στη θερμοκρασία που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν.