cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίμι Λίχτενφελντ
Από το 1936 μέχρι το 1940, η βία ήταν ατελείωτη. Το 1940 τα πράγματα άρχισαν να γίνονται δύσκολα για τον Ίμι, με αποτέλεσμα να αφήσει φίλους και οικογένεια και να επιβιβαστεί σε ένα πλοίο μεταναστών δραπετεύοντας από τους διώκτες του. Το πλοίο μετά από ένα περιπετειώδες ταξίδι κατάφερε να φτάσει στην Παλαιστίνη και ο Ίμι στον προορισμό του. Κατατάχθηκε στον εβραϊκό στρατό και από το 1944 άρχισε να εκπαιδεύει στρατιώτες και κομάντος: σωματική ενδυνάμωση, κολύμβηση, πάλη, χρήση μαχαιριού και άμυνα έναντι επιθέσεων με μαχαίρι. Το 1948 όταν ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ, ανέλαβε επικεφαλής εκπαιδευτής φυσικής εκγύμνασης και Κραβ Μάγκα στην στρατιωτική σχολή του Ισραήλ. Υπηρέτησε για περίπου 20 χρόνια και κατά τη διάρκειά τους τελειοποίησε την ξεχωριστή του μέθοδο αυτοάμυνας και μάχης με γυμνά χέρια. Η πιο σημαντική προσφορά του ήρθε μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση όταν ξεκίνησε την προσαρμογή του συστήματος στις ανάγκες ενός πολίτη.
Το 1978 δημιουργείται η Ένωση Κραβ Μαγκά στο Ισραήλ. Η πολεμική τεχνική τροποποιήθηκε με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε να «ταιριάζει» και σε άνδρα και σε γυναίκα χωρίς να απαιτούνται ξεχωριστές σωματικές ικανότητες. Αποτελούσε το κατάλληλο εργαλείο στα χέρια όποιου είχε ανάγκη να προστατεύσει τη ζωή του έναντι σε κάποιον κίνδυνο που θα αντιμετώπιζε στο δρόμο. Για να διαδώσει την τέχνη του ο Ίμι δημιούργησε δύο εκπαιδευτικά κέντρα, ένα στο Τελ Αβίβ και ένα στη Νατάνια. Ακόμη και κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της ζωής του, ο Λίχτενφελντ συνέχισε να επιτηρεί την ανάπτυξη του συστήματος και την πρόοδο των νέων εκπαιδευτών. Στις 9 Ιανουαρίου 1998 άφησε την τελευταία του πνοή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δάσκαλοι πολεμικών τεχνών
Μπάρμπρα Στρέιζαντ
Η Μπάρμπρα Στράισαντ (Barbara Joan "Barbra" Streisand, 24 Απριλίου 1942) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, ηθοποιός, συγγραφέας, παραγωγός ταινιών και σκηνοθέτης. Έχει βραβευτεί με δύο βραβεία Όσκαρ (ένα Α' Γυναικείου Ρόλου κι ένα Καλύτερου Τραγουδιού), οχτώ Βραβεία Γκράμι, πέντε Βραβεία Έμμυ , ένα ειδικό Βραβείο Τόνυ, βραβείο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου και βραβείο Peabody και είναι μία από τους λίγους καλλιτέχνες που έχουν κερδίσει Όσκαρ, Έμμυ, Γκράμι και Βραβείο Τόνι.
Είναι μία από τις πιο επιτυχημένες καλλιτέχνες στη μοντέρνα ιστορία της καλλιτεχνικής βιομηχανίας με πωλήσεις πάνω από 71,5 εκατομμύρια δίσκους στις Ηνωμένες Πολιτείες και 140 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Είναι η μεγαλύτερη σε πωλήσεις γυναίκα καλλιτέχνης στη λίστα των Μεγαλύτερων σε Πωλήσεις Καλλιτεχνών της RIAA, η μόνη γυναίκα που βρίσκεται μέσα στο top 10 και η μόνη καλλιτέχνης εκτός της σκηνής του ροκ. Μαζί με τον Φρανκ Σινάτρα, τη Σερ και τη Σίρλεϊ Τζόουνς, μοιράζεται τη διάκριση να έχει βραβευτεί με Όσκαρ υποκριτικής και να έχει φτάσει στην κορυφή του U.S. Billboard Hot 100 chart.
Σύμφωνα με την RIAA, η Στράισαντ κατέχει το ρεκόρ για τους περισσότερους δίσκους στο τοπ 10 από όλες τις γυναίκες καλλιτέχνες - σύνολο 32 από το 1963. Συνολικά έχει 51 χρυσούς δίσκους, 30 πλατινένιους και 13 πολυπλατινένιους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πέρα από την καριέρα της στο χώρο της μουσικής, η Στράιζαντ έχει διαγράψει λαμπρή πορεία στο χώρο του κινηματογράφου. Έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση το 1968 στο μιούζικαλ Ένα αστείο κορίτσι (Funny Girl) σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ, ενώ ήταν ήδη καταξιωμένη στο χώρο της μουσικής. Η ταινία της χάρισε Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το οποίο μοιράστηκε με την Κάθριν Χέπμπορν επίσης νικήτρια εκείνη τη χρονιά για την ταινία Το λιοντάρι του χειμώνα (Lion in the Winter). Έπειτα ακολούθησε μια σειρά από επιτυχημένες ταινίες όπως: ''Άλο, Ντόλι! (Hello Dolly, 1969), Μια τρελή τρελή καταδίωξη (What's up, Doc?, 1972), Τα καλύτερά μας χρόνια (The Way We Were, 1973) (για το οποίο έλαβε την δεύτερή της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου ) και Ένα αστέρι γεννιέται (A Star Is Born, 1976)''. Το 1982 σκηνοθέτησε και έκανε την παραγωγή της ταινίας Yentl, ενώ το δεύτερό της σκηνοθετικό εγχείρημα, η ταινία του 1991 Ο πρίγκηπας της παλίρροιας (The Prince of Tides) της χάρισε μια υποψηφιότητα για την παραγωγή της ταινίας. Το 1996 σκηνοθέτησε τη ρομαντική κωμωδία Ο καθρέφτης έχει δυο πρόσωπα (The Mirror Has Two Faces) στην οποία είχε επίσης τον πρωταγωνιστικό ρόλο που της χάρισε μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ερμηνείας σε μιούζικαλ ή κωμωδία. Πιο πρόσφατος αξιοσημείωτος κινηματογραφικός της ρόλος είναι εκείνος της Ροζ Φόκερ στην κωμωδία Πεθερικά της συμφοράς (Meet the Fockers, 2004) (σίκουελ της ταινίας του 2000 Γαμπρός της Συμφοράς (Meet the Parents) και στο σίκουελ Γονείς της Συμφοράς (Little Fockers, 2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Γουόλτερ Ματάου στην ταινία Αλό, Ντόλι! (1969)]]
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1985
Το 50ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1985 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας, στην Καλογρέζα, από 5 ως 7 Ιουλίου, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1985. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 25 Μαΐου στην Πάτρα ταυτόχρονα με το πρωτάθλημα μαραθωνίου ανδρών. Το πρωτάθλημα επτάθλου διεξήχθη κατά το τριήμερο των αγώνων. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία. Για πρώτη φορά διεξήχθη και πρωτάθλημα 5.000μ βάδην.
Στους αγώνες μετείχαν 430 αθλήτριες. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με πολύ μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους συλλόγους, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.
Βαθμολογία
*.
Αναφορές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1985 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Ύας
Ο Ύας, κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν ο θεός των εποχιακών βροχών και αδελφός των Υάδων και των Πλειάδων. Ήταν γιος του Τιτάνα Άτλαντα και της Πλειόνης, μια από τις Ωκεανίδες και κόρη του Τιτάνα Ωκεανού και της Τιτανίδας Τηθύος. Πέθανε σε νεαρή ηλικία κατά τη διάρκεια κυνηγιού από έναν αγριόχοιρο (μια άλλη εκδοχή λέει από μία λέαινα, όταν ο Ύας προσπάθησε να πάρει τα μικρά της, ενώ μια άλλη από αγριόχοιρο). Μετά τον θάνατό του έγινε αστέρι στον αστερισμό του Λέοντα. Οι αδελφές του, οι Υάδες, τον πένθησαν με τόσο πάθος και αφοσίωση, που πέθαναν από την θλίψη τους. Ο θεός Δίας, ως αναγνώριση της οικογενειακής τους αγάπης, τις λυπήθηκε και τις έκανε αστέρια στον ουρανό (ο αστερισμός των Υάδων) και τις τοποθέτησε επάνω από τον Ταύρο.
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της βροχής
Φάσμα Μάρκοφ
Στα μαθηματικά, το Φάσμα Μάρκοφ επινοήθηκε από τον Αντρέι Μάρκοφ, είναι ένα περίπλοκο σύνολο πραγματικών αριθμών που προκύπτουν στη θεωρία της διοφαντικής προσέγγισης, και περιέχει όλους τους πραγματικούς αριθμούς που είναι μεγαλύτεροι από τη σταθερά του Φράιμαν.
Περιεχόμενο
Αρχίζοντας από το θεώρημα του Χούρβιτς στη διοφαντική προσέγγιση, ότι οποιοσδήποτε πραγματικός αριθμός \xi έχει μια αλληλουχία ορθολογικών προσεγγίσεων m/n με την τάση
όπου το m, σε συνάρτηση με το n, επιλέγεται ως ένας ακέραιος τέτοιος ώστε να κάνει τη διαφορά ελάχιστη. Αυτή είναι μια συνάρτηση του \xi, όπου το αντίστροφο του φάσματος Λαγκράνζ είναι το εύρος των τιμών που παίρνει σε άρρητους αριθμούς.
Το αρχικό μέρος του φάσματος Λαγκράνζ, δηλαδή το μέρος που βρίσκεται στο διάστημα [√5, 3), συνδέεται με κάποιες δυαδικές τετραγωνικές μορφές που είναι αόριστες (έτσι παράγεται εντός δύο πραγματικών γραμμικών μορφών). Οι πρώτες τιμές είναι √5, √8, √221/5, √1517/13, ... . Το φάσμα Μάρκοφ ασχολείται άμεσα με τα φαινόμενα που συνδέονται με αυτές τις τετραγωνικές μορφές.
Σταθερά του Φράιμαν είναι το όνομα που δίνεται στο τέλος του τελευταίου διακένου στο φάσμα Λαγκράνζ, δηλαδή:
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Διοφαντικές εξισώσεις Κατηγορία:Θεωρία αριθμών Κατηγορία:Συνδυαστική
Επαμεινώνδας Δημητρίου
Ο Επαμεινώνδας Δημητρίου (1847 - 1898) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Χλεμποτσάριο Θηβών το 1847. Πατέρας του ήταν ο προύχοντας του δήμου Τανάγρας Αναγνώστης Δημητρίου. Σχολείο πήγε στη Θήβα και κατόπιν σπούδασε στην Αθήνα. Εργάστηκε σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες και ασχολήθηκε με τα πολιτικά, κυρίως από το 1881, όταν και εκλέχτηκε βουλευτής εκλογικής περιφέρειας Θηβών στις εκλογές του 1881.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1898.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Θηβών
Στρατής Δούκας
Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Αιολικής Σχολής, όπως αυτή προσδιορίζεται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της Γενιάς του 1930.
Βιογραφία
Ο Στρατής Δούκας γεννήθηκε στα Μοσχονήσια του Αδραμυτινού κόλπου της Μικράς Ασίας, γιος του Κωσταντή Δούκα και της Αιμιλίας το γένος Χατζηαποστολή. Είχε ένα μεγαλύτερο αδερφό τον Αλέκο. Τέλειωσε το σχολαρχείο στη γενέτειρά του και το γυμνάσιο στο Αϊβαλί.
Το 1912 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συγκατοίκησε με το Φώτη Κόντογλου, με τον οποίο συνδεόταν φιλικά από τα γυμνασιακά χρόνια. Διέκοψε τις σπουδές του μετά το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και επισκέφτηκε τη Λέσβο και το Άγιο Όρος. Το 1913 οργάνωσε λαογραφικές μελέτες στη Μυτιλήνη από κοινού με τον Αντώνη Πρωτοπάτση και τρία χρόνια αργότερα κατατάχτηκε εθελοντικά στην Εθνική Άμυνα. Πολέμησε στη Μακεδονία και τη Μικρά Ασία και τραυματίστηκε.
Αποστρατεύτηκε το 1923 και στράφηκε στην προσπάθεια διάδοσης της μικρασιατικής λαϊκής τέχνης και βιοτεχνίας (αγγειοπλαστική και ταπητουργία) στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα οργάνωσε εκθέσεις ζωγραφικής με έργα των Φώτη Κόντογλου και Σπύρου Παπαλουκά. Με τους δυο τελευταίους υπήρξε επίσης συνιδρυτής του Συλλόγου Μουσικών Τεχνών της Μυτιλήνης (μαζί με τον Στράτη Μυριβήλη) και της Εταιρείας Διακοσμητικής Τέχνης της Αθήνας. Υπήρξε επίσης βασικό στέλεχος των περιοδικών Φιλική Εταιρεία και Φραγγέλιο και καλλιτεχνικός διευθυντής της Εταιρείας Αγγειοπλαστικής της Κιουτάχειας. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Μακεδονία και Εφημερίς των Βαλκανίων (Θεσσαλονίκης) και Ελεύθερος Λόγος (Μυτιλήνης).
Μετά από μια σοβαρή ασθένεια το 1927 και ανάρρωσή του στη Θεσσαλονίκη, άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική και περιόδευσε δύο φορές ανά τη μακεδονική επαρχία, εμπειρία που του έδωσε υλικό για δημοσιογραφική έρευνα που δημοσίευσε στην εφημερίδα Πρωία (σειρά ανταποκρίσεων με τον γενικό τίτλο «Η ορεινή Ελλάδα»), για κάποια εικαστικά έργα του, καθώς επίσης για το αφήγημα Ιστορία ενός αιχμαλώτου. Από το 1929 άρχισε να συνεργάζεται με τις αθηναϊκές εφημερίδες Πρωία, Πολιτεία και Νέος Κόσμος ως δημοσιογράφος και παράλληλα δημοσίευσε λυρικά κείμενα στο περιοδικό Κύκλος.
Το 1931 ξεκίνησε η ενασχόλησή του με το έργο του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά και γνωρίστηκε με το Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη. Το 1934 πήρε μέρος στην ίδρυση της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Συνεργάστηκε επίσης στην ίδρυση και την κυκλοφορία του περιοδικού Το Τρίτο Μάτι μαζί με τους Πικιώνη, Παπαλουκά, Χατζηκυριάκο-Γκίκα και Καραντινό 1935-1937) και το περιοδικό Νεολαία (1939-1940). Από το 1937 ως το 1939 εργάστηκε ως γραμματέας της Τουριστικής Επιτροπής Θεσσαλονίκης και κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940-41 υπηρέτησε ως αξιωματικός.
Το 1942 επέστρεψε στην Αθήνα και παντρεύτηκε τη Δήμητρα Μαγγανά που ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνία. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση από τις γραμμές του ΕΑΜ και εντάχτηκε στο ΚΚΕ. Κακοποιήθηκε από τους Γερμανούς κατακτητές για τη δράση του. Μετά την απελευθέρωση, υπηρέτησε στα ιατρεία του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και συνεργάστηκε με τα περιοδικά Ελεύθερα Γράμματα (1949-1950 διευθυντής), Ο Αιώνας μας, Ποιητική Τέχνη και Ζυγός. Υπήρξε σύμβουλος (1949-1953) και γενικός γραμματέας (1953-1960) της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Το 1962 έφυγε για να υποβληθεί σε εγχείρηση προστάτη στη Μόσχα. Η εγχείρηση δεν έγινε τελικά και ο Δούκας πέρασε την υπόλοιπη ζωή του κατάκοιτος στο σπίτι του στην Αθήνα. Συνεργάστηκε τότε με το περιοδικό Διαγώνιος της Θεσσαλονίκης και ολοκλήρωσε τα λογοτεχνικά του έργα Οδοιπόρος και Ενώτια, καθώς και τα κείμενά του για τον Χαλεπά. Διώχθηκε από το δικτατορικό καθεστώς του Παπαδόπουλου και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε γηροκομεία.
Το 1979 διοργανώθηκε στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης συγκεντρωτική τιμητική έκθεση βιογραφικών του μαρτυριών και αναδρομική έκθεση ζωγραφικών έργων του της περιόδου 1924-1929, που αποτέλεσε το υλικό συγκρότησης του Μουσείου Στρατή Δούκα στο Πνευματικό Κέντρο "Βίλα Βουγά" του Δήμου Ζωγράφου με τον οργανωτικό σχεδιασμό και την επιμέλεια του ποιητή και τεχνοκρίτη Ευάγγελου Ανδρέου. Τη χρονιά του θανάτου του πρόλαβε να αναγορευτεί επίτιμος πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, επίτιμο μέλος του Pen Club και επίτιμος Δημότης Ζωγράφου. Επίσης μετά το θάνατό του, το 1986, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης (EUARCE) διοργάνωσε τιμητικό αφιέρωμα με έκθεση ζωγραφικής της Αμαλίας (Παρασκευοπούλου) και τίτλο "Έβδομη ζωγραφική εκδοχή για τα γραπτά του Στρατή Δούκα".
Το συγγραφικό έργο του Στρατή Δούκα τοποθετείται χρονικά στην ελληνική πεζογραφία του Μεσοπολέμου και εκτείνεται χρονικά ως τη μεταπολεμική ελληνική πεζογραφία. Χαρακτηριστικό της γραφής του είναι η παράλληλη στήριξή του τόσο στην παράδοση, όσο και στα ανανεωτικά ρεύματα του καιρού του, η αξιοποίηση της λαϊκής γλώσσας και το βιωματικό στοιχείο.
Ο αδελφός του Αλέκος μετανάστευσε από το 1927 στην Αυστραλία όπου αναδείχθηκε σε σημαντική μορφή των ελληνικών γραμμάτων και του εκεί εργατικού κινήματος. Σκοτώθηκε επιστρέφοντας από διαδήλωση υπέρ της ειρήνης.
Στην Αυστραλία εγκαταστάθηκε τουλάχιστον από το 1938 και η αδελφή του Ελένη Δούκα-Ανδρονίκου με την οικογένειά της.
Πηγές
(Επιλογή)
1.Νίκος Παππάς,Η αληθινή ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας (1100-1973). Αθήνα, Τύμφη, 1973
2.Δ.Π.Κωστελένος,Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια Ελλήνων λογοτεχνών, Εκδ. Αφοι Παγουλάτοι, Αθήνα 1979  ISBN 960-7208-43-9, ISBN-13 978-960-7208-43-9 3.
3.Τάσος Κόρφης,Βιογραφία Στρατή Δούκα· 1895-1936. Αθήνα, Πρόσπερος, 1988.
4.Χάρη Πάτση, Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Αθήνα
5.Ευάγγελος Ανδρέου, Στρατής Δούκας, ο πρώτος διδάξας - Στοιχεία Ζωής 1978 σ.15-22, Στρατής Δούκας-ένας ‘’πρωτοπόρος’’ αναπολεί την ‘Κιουτάχεια. Περ. Κεραμικά Χρονικά, τ. 22/1981 σ.12-15, Από την πρώτη έκθεση Κεραμικής στη Θεσσαλονίκη του 1927 μέχρι το Μουσείο..., Περ. Κεραμικά Χρονικά, τ. 26/1982 σ.17-18, Στρατής Δούκας ‘’Αυτό δεν θα το υπέγραφε ούτε ένας δούλος...", Περ. «ΕΙ», τ. 4/1993 σ. 31-35, Η ‘’Παληά Αθήνα’’, Περ. «ΕΙ» , τ. 5/1994 σ.34-36, Για το "Θερμοκήπιο" του Στρατή Δούκα, Χάρη Πάτση, Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, τ.3 σ.331
6.Λίνος Πολίτης, Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Εκδ Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα, 1998
7.Τάσος Βουρνάς ("Παρατηρητής"), Λόγοι και αντίλογοι - Περί ένα φιλολογικό ζήτημα, Αυγή 14.10.1977
8.Μαρία Θερμού, Μιά εκδοχή. Εφημ. "Πρώτη" 29.11.1986 σ.25 (Αμαλία, "Έβδομη ζωγραφική εκδοχή για τα γραπτά του Στρατή Δούκα")
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Γενιά του ’30 Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Τα κόκκινα φανάρια
Τα κόκκινα φανάρια (αγγλικός τίτλος: The Red Lanterns) είναι μια αισθηματική κοινωνικοδραματική ταινία ελληνικής παραγωγής του 1963, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη και σενάριο Αλέκου Γαλανού, βασισμένο στο θεατρικό έργο «Το σπίτι με τα κόκκινα φανάρια» του Γαλανού. Πρωταγωνιστούν οι Τζένη Καρέζη, Γιώργος Φούντας, Μαίρη Χρονοπούλου, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Μάνος Κατράκης και Φαίδων Γεωργίτσης.
Πλοκή
Η Μαίρη (Μαίρη Χρονοπούλου), που ερωτεύεται παράφορα τον Άγγελο (Φαίδων Γεωργίτσης), ένα ξανθό αγόρι το οποίο μαζί της γνώρισε για πρώτη φορά τον έρωτα.
Η Μαρίνα (Κατερίνα Χέλμη), παράφορα ερωτευμένη με έναν σωματέμπορο, τον Ντόρη (Κώστας Κούρτης), εξαρτά όλη της την ύπαρξη απ' αυτόν.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ κατηγορίας Αθηνών-Πειραιώς ανδρών 1963-64
Το πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α' κατηγορίας ανδρών 1963-64 (αλλιώς πρωτάθλημα μπάσκετ "Κέντρου") διεξήχθη από τα μέσα Μαΐου έως τις αρχές Οκτωβρίου του 1964 με τη συμμετοχή 10 συλλόγων, ήτοι των Α.Ο. Παγκρατίου, Πανιωνίου, ΧΑΝ Νίκαιας, Ιωνικού Νικαίας, Αμύντα, Α.Ο. Ζωγράφου, Τυφώνα, Νήαρ Ηστ, Εθνικού Γ.Σ. και Εσπέρου Καλλιθέας. Η σύνθεση της κατηγορίας προέκυψε ως εξής: Από την τελική κατάταξη της Α΄κατηγορίας "Κέντρου" 1962-63 (12 ομάδων) προκρίθηκαν οι έξι σύλλογοι που κατέλαβαν τις θέσεις 7η-12η (καθώς οι έξι πρώτοι συμμετείχαν στην Α΄ Εθνική 1963-64). Τέσσερις ακόμη σύλλογοι (Τυφών, Έσπερος Καλλιθέας, Α.Ο. Ζωγράφου και ΧΑΝ Νίκαιας) προωθήθηκαν από τη Β΄ κατηγορία "Κέντρου" 1962-63.
Τα κόκκινα φανάρια
Πλοκή
Η Άννα (Αλεξάνδρα Λαδικού) που κρατάει καλά φυλαγμένο το μεγάλο μυστικό της, την ύπαρξη ενός παιδιού, το οποίο εκείνη σπουδάζει κρυφά και αγαπά τον επί χρόνια πελάτη της καπετάν Νικόλα (Μάνος Κατράκης).
Η Μυρσίνη (Ελένη Ανουσάκη), μια νεόκοπη ιερόδουλη, η μόνη που βλέπει τις αλλαγές που έρχονται.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ κατηγορίας Αθηνών-Πειραιώς ανδρών 1963-64
Οι δυο πρώτες ομάδες, ήτοι ο Πανιώνιος ως πρωταθλητής και το Παγκράτι σαν δεύτερο κέρδισαν το δικαίωμα να συμμετάσχουν στο Πανεπαρχιακό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών που διοργανώθηκε εν συνεχεία, στο οποίο έλαβαν μέρος οι πρωταθλητές των κυριώτερων Ενώσεων της χώρας. Τελικά, ο Α.Ο. Παγκρατίου πέτυχε την άνοδό του στην Α΄Εθνική, μαζί με τον ΠΑΟΚ. Από την Α΄ Κατηγορία Αθηνών υποβιβάστηκαν δε, ο Τυφώνας με τον Έσπερο.
Τα κόκκινα φανάρια
Πλοκή
Η μαντάμ Παρί (Δέσπω Διαμαντίδου), η μεγαλύτερη σε ηλικία, είναι η "μάνατζερ" των κοριτσιών και ερωτευμένη με τον Μιχαήλο.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ κατηγορίας Αθηνών-Πειραιώς ανδρών 1963-64
Παραπομπές
Κατηγορία:Περίοδοι Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1964
Τα κόκκινα φανάρια
Πλοκή
Η Κατερίνα (Ηρώ Κυριακάκη), η καθαρίστρια του σπιτιού, είναι μια ταλαιπωρημένη και μεσόκοπη γυναίκα, που περιμένει τον γέρο άντρα της (Νότης Περγιάλης) να βγει από το άσυλο και ονειρεύεται να φύγουν και να ζήσουν ειρηνικά στην παράγκα τους.
Τα κορίτσια ζουν και εργάζονται στο "σπίτι" με τα κόκκινα φανάρια της μαντάμ Παρί, που βρίσκεται στην Τρούμπα του Πειραιά και ονομάζεται Phryne's Bar. Λίγο αργότερα έρχονται τα πάνω κάτω. Κλείνουν με διαταγή όλα τα σπίτια της Τρούμπας και τα κορίτσια αναγκάζονται να φύγουν. Ο Πέτρος μαθαίνει τα πάντα για την Ελένη και γίνεται έξαλλος. Ο Άγγελος αποφασίζει να χωρίσει με τη Μαίρη για χάρη της οικογένειάς του και για να αποφύγει την κοινωνική κατακραυγή, ενώ η Μαίρη καταρρακώνεται. Η Άννα δέχεται την πρόταση γάμου του ναυτικού, αλλά εκείνος πεθαίνει σε ναυάγιο λίγο πριν από τον γάμο. Η Μυρσίνη σηκώνει κεφάλι και κάνει πρόταση στα υπόλοιπα κορίτσια να συνεργαστούν μαζί της. Ο Ντόρης εγκαταλείπει την Μαρίνα και εκείνη γίνεται ράκος. Ο Μιχαήλος ζητάει συγγνώμη από την Ελένη και της προσφέρει βοήθεια.
Το τέλος βρίσκει τους ήρωες χωριστά και σκορπισμένους. Η Άννα σταματάει τη δουλειά και μένει με το παιδί της. Η Μαρίνα και η Μαίρη φεύγουν για νέο σπίτι με αρχηγό την Μυρσίνη. Η Κατερίνα πραγματοποιεί τα σχέδιά της και φεύγει με τον άντρα της για την παράγκα τους. Η μαντάμ Παρί μένει πίσω πληγωμένη και μόνη, ενώ η Ελένη τα ξαναβρίσκει με τον Πέτρο και φεύγουν μαζί.
Πληροφορίες
Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1963-1964 και έκοψε 473.686 εισιτήρια. Τα Κόκκινα Φανάρια κατέλαβαν την 3η θέση σε 92 ταινίες. To 1964 ήταν υποψήφια για βραβείο Όσκαρ, στην κατηγορία της καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Τo Όσκαρ κέρδισε η ταινία του Φελίνι 8½. Επίσης, προτάθηκε να διαγωνιστεί για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών, όπου απέσπασε διθυραμβικές κριτικές.
Από κριτική στο ιστολόγιο "Τα αριστουργήματα της 7ης τέχνης": Ο σκηνοθέτης Βασίλης Γεωργιάδης, αφηγείται με μοναδικό τρόπο την ιστορία του και καταφέρνει να ξεναγήσει τον θεατή μέσα σε έναν οίκο ανοχής της εποχής εκείνης, μεταφέροντας μια χυδαία και αποκρουστική πραγματικότητα, αρκούμενος μόνο σε υπαινιγμούς, αποφεύγοντας την απεικόνιση ρεαλιστικών εικόνων. Ο ρομαντισμός και το συγκρατημένο μελό είναι τα στοιχεία που επικρατούν στην ταινία καθώς η ευτυχία και το δράμα των ηρώων εναλλάσσονται σε ένα εκπληκτικό ντεκόρ, με μια ατμόσφαιρα απέριττη και σκληρά φωτισμένη.
Η ιστορία εξελίσσεται με ομαλό τρόπο αφήγησης και ο σκηνοθέτης κατορθώνει με δεξιοτεχνία να οδηγήσει τον θεατή σε ένα τέλος το οποίο ενώ τακτοποιεί κάποια ζητήματα, δεν του προσφέρει πλήρη κάθαρση.
Η μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου που πλαισιώνει τις σκηνές τις ταινίας είναι υπέροχη και διαχρονική. Το ίδιο υπέροχα και διαχρονικά είναι και τα τραγούδια που ακούγονται από τους Γρηγόρη Μπιθικώτση και Γιώργο Ζαμπέτα. Επίσης πανέμορφο και το τραγούδι «Κι ούτε ένα ευχαριστώ» που ερμηνεύει με συγκινητικό τρόπο η Τζένη Καρέζη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1964 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Σταύρου Ξαρχάκου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Άλμπα Βερολίνου
Η Άλμπα Βερολίνου (γερμανικά: Alba Berlin) είναι γερμανική επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης. Ιδρύθηκε το 1991 και αποτελεί τον ποιο δημοφιλή σύλλογο καλαθοσφαίρισης στη Γερμανία. Εδρεύει στο Βερολίνο και διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στη Mercedes-Benz Arena, χωρητικότητας 14.500 θεατών.
Με δέκα Πρωταθλήματα, έντεκα Κύπελλα και τρία Σούπερ Καπ Γερμανίας, καθώς και το Κύπελλο Κόρατς το 1995, η Άλμπα Βερολίνου θεωρείται η πιο επιτυχημένη γερμανική ομάδα καλαθοσφαίρισης, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς. Με μέσο όρο προσέλευσης περισσότερους από 10.000 οπαδούς ανά παιχνίδι σε κάθε αγωνιστική περίοδο, είναι επίσης ένας από τους πιο δημοφιλής συλλόγους καλαθοσφαίρισης στην Ευρώπη. Το 2013, η Άλμπα παρουσιάστηκε στη σειρά ντοκιμαντέρ του ESPN, Basketball Capitals. Το 2014, ο σύλλογος αποτέλεσε την πρώτη γερμανική ομάδα καλαθοσφαίρισης που κατάφερε να νικήσει μία από τις πρωταθλήτριες του NBA, τους Σαν Αντόνιο Σπερς. Τη σεζόν 2019-20, αγωνίστηκε στην Ευρωλίγκα, ενώ στη Γερμανία αναδείχτηκε πρωταθλήτρια και κυπελλούχος κάνοντας το νταμπλ. Το 2021, κατέκτησε το δέκατο Πρωτάθλημα Γερμανίας στην ιστορία της. Το 2022, κατέκτησε το νταμπλ στη Γερμανία, κερδίζοντας το Πρωτάθλημα κόντρα στην Μπάγερν Μονάχου και το Κύπελλο κόντρα στην Κράιλσχαϊμ.
Εγχώριες διοργανώσεις
Πρωταθλήματα Γερμανίας Κύπελλο Γερμανίας Σούπερ Καπ Γερμανίας
Ευρωπαϊκές διοργανώσεις
Κύπελλο Κόρατς Γιούροκαπ
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1991
Τζορτζ Έλιοτ
Χρησιμοποιούσε ανδρικό λογοτεχνικό ψευδώνυμο, γιατί, όπως είχε πει, ήθελε να είναι σίγουρη ότι θα πάρουν στα σοβαρά τα έργα της. Οι γυναίκες συγγραφείς ήταν ελεύθερες να δημοσιεύουν τα έργα τους με το δικό τους όνομα, αλλά η Έλιοτ ήθελε να εξασφαλίσει ότι δεν θα θεωρούνταν απλά μία συγγραφέας ρομάντζων. Ένας ακόμη λόγος εικάζεται ότι μπορεί να ήταν η επιθυμία της να προστατεύσει την προσωπική της ζωή και να εμποδίσει τη δημιουργία σκανδάλου σχετικά με την σχέση της με τον παντρεμένο φιλόσοφο και λογοτεχνικό κριτικό Τζορτζ Χένρυ Λούις.
Βιογραφία
Η Μαίρυ Ανν (ή Μάριαν) Έβανς γεννήθηκε στο Νανήταν του Ουόρικσιρ και ήταν η μικρότερη κόρη του Ρόμπερτ Έβανς και της Κριστιάνα Πήρσον. Ο πατέρας της ήταν διαχειριστής του κτήματος του Μεγάρου Άρμπερυ στο Ουόρικσιρ. Τα αδέλφια της ήταν η Κριστιάνα "Κρίσσυ" (1814-59), ο Άιζακ (1816-1890) και δύο δίδυμοι αδελφοί που πέθαναν λίγες μέρες μετά τη γέννησή τους τον Μάρτιου του 1821. Είχε ακόμη δύο ετεροθαλή αδέλφια από τον προηγούμενο γάμο του πατέρα της με την Χάρριετ Πόυντον: τον Ρόμπερτ Έβανς (1802-64) και τη Φράνσες "Φάννυ" Έβανς Χάουτον (1805-82).
Κατά την παιδική της ηλικία ήταν πολύ δεμένη με τον αδερφό της Άιζακ, και η σχέση τους αυτή αντικατοπτρίζεται στη σχέση της Μάγκι Τάλλιβερ και του αδερφού της Τομ στο μυθιστόρημά της The Mill on the Floss (1860). Όταν ήταν ακόμη παιδί, ήταν πολύ έξυπνη και είχε πρόσβαση στη βιβλιοθήκη του Μεγάρου Άρμπερυ, αλλά ήταν σχετικά αποκομμένη από πολιτισμικές δραστηριότητες.
Το 1836 η μητέρα της πέθανε και η Μαίρυ Ανν έγινε οικονόμος του σπιτιού, ενώ παράλληλα συνέχιζε τις σπουδές της και μάθαινε γερμανικά και ιταλικά. Όταν ήταν 21 ετών, ο αδερφός της παντρεύτηκε και η ίδια με τον πατέρα της μετακόμισαν στο Κόβεντρυ. Σε αυτό το νέο, πιο προοδευτικό περιβάλλον, οι πνευματικοί ορίζοντες της Έβανς διευρύνθηκαν. Γνώρισε τους προοδευτικούς διανοούμενους Τσαρλς και Κάρολαϊν Μπρέυ και άρχισε να συναναστρέφεται ανθρώπους με ριζοσπαστικές πολιτικές και θρησκευτικές απόψεις, ανάμεσα στους οποίους και οι Χέρμπερτ Σπένσερ, Χάρριετ Μάρτινω και Ραλφ Ουώλντο Έμερσον. Αυτές οι συναναστροφές αλλά και οι δικές της θεολογικές μελέτες την οδήγησαν σε αμφισβήτηση των θρησκευτικών της πεποιθήσεων, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα τον κλονισμό της σχέσης της με τον πατέρα της. Ωστόσο, εξακολούθησε να μένει μαζί του ως οικονόμος του, και συμβιβάστηκε με το να πηγαίνουν έστω και τυπικά, μαζί στην εκκλησία.
Αυτή η ενασχόλησή της με θεολογικά ζητήματα είχε ως αποτέλεσμα την έκδοση του πρώτου της βιβλίου, το 1846, που ήταν μια μετάφραση του έργου του Γερμανού Ντάβιντ Φ. Στράους, Life of Jesus. Η μετάφραση αυτή ήταν το μόνο έργο της που έφερε το πραγματικό της όνομα.
To 1851 γνώρισε τον Τζορτζ Χένρυ Λούις, κριτικό λογοτεχνίας και φιλόσοφο, με τον οποίο άρχισε να συζεί το 1854. Ο Λούις ήταν παντρεμένος με την Άγκνες Τζέρβις και είχαν τρία παιδιά, όμως είχαν αποφασίσει να έχουν ανοιχτό γάμο, και η Τζέρβις είχε κάνει και άλλα παιδιά με τον εκδότη της Daily Telegraph, Θόρντον Λη Χαντ. Παρόλα αυτά, ο Λούις δεν κατάφερε να πάρει διαζύγιο, και η απόφαση της Έβανς να ζήσει μαζί του ως ερωμένη του ήταν αρκετά επίπονη, και οδήγησε στη διάλυση αρκετών κοινωνικών και οικογενειακών δεσμών της, και κυρίως στην αποξένωσή της από τον αδερφό της Άιζακ, ο οποίος δεν της ξαναμίλησε ποτέ.
Το 1854 ταξίδεψε με τον Λούις στη Βαϊμάρη και στο Βερολίνο για ερευνητικούς σκοπούς. Τον ίδιο χρόνο δημοσιεύτηκε άλλη μία μετάφρασή της από τα γερμανικά, το Essence of Christianity του Λούντβιχ Φόιερμπαχ. Όταν επέστρεψαν από τη Γερμανία, απείχαν από τη λογοτεχνική κοινότητα του Λονδίνου, λόγω του σκανδάλου της σχέσης τους και της δυσκολίας της βικτωριανής κοινωνίας να την αποδεχθεί. Μετά το ταξίδι τους στη Γερμανία θεωρούσαν ότι ήταν ουσιαστικά παντρεμένοι. Η Έβανς αποκαλούσε τον Λούις σύζυγό της, υπέγραφε ως Μαίρυ Ανν Έβανς Λούις και υιοθέτησε επίσημα το όνομα αυτό μετά το θάνατό του.
Ο Λούις την ενθάρρυνε να ασχοληθεί συστηματικά με την λογοτεχνία, και το 1857 άρχισε να δημοσιεύεται τμηματικά το Scenes of Clerical Life. Το ψευδώνυμο Τζορτζ Έλιοτ δημιούργησε την εντύπωση πως επρόκειτο για άνδρα συγγραφέα. Το 1859 ακολούθησε το μυθιστόρημα Άνταμ Μπηντ (Adam Bede), που έγινε αμέσως ιδιαίτερα δημοφιλές, και το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού για την ταυτότητα του συγγραφέα εντάθηκε. Εντέλει, η Έλιοτ αποκάλυψε πως αυτή ήταν η συγγραφέας, και παρόλο που πολλοί από τους θαυμαστές της σοκαρίστηκαν από την προσωπική της ζωή, αυτό δεν επηρέασε τελικά τη δημοτικότητά της ως συγγραφέα.
Τις δεκαετίες 1860 και 1870 η Τζορτζ Έλιοτ έγραψε άλλα επτά μυθιστορήματα, τα περισσότερα από τα οποία είχαν εξίσου μεγάλη επιτυχία με το Άνταμ Μπηντ, όπως τα Σάιλας Μάρνερ (Silas Marner, 1861), Ρόμολα (Romola, 1863), και Φήλιξ Χολτ, ο Ριζοσπάστης (Felix Holt, the Radical, 1866). Η Βιρτζίνια Γουλφ είπε για το Μίντλμαρτς (Middlemarch, 1871-72) ότι "είναι ένα από τα λίγα αγγλικά μυθιστορήματα που έχουν γραφτεί για ώριμους ανθρώπους".
Το τελευταίο της μυθιστόρημα Ντάνιελ Ντερόντα (Daniel Deronda) εκδόθηκε το 1876. Δύο χρόνια μετά ο Τζορτζ Λούις πέθανε και η Έλιοτ πέρασε τα επόμενα δύο χρόνια επεξεργαζόμενη το τελευταίο του βιβλίο Life and Mind.
Τα μυθιστορήματα της Έλιοτ είναι επηρεασμένα από το έργο της Τζέην Ώστεν, ως προς το ενδιαφέρον για τη ζωή στην επαρχία και τη σάτιρα των ανθρώπινων κινήτρων. Όμως, η Έλιοτ εξετάζει τα θέματα αυτά υπό φιλοσοφικό και ψυχολογικό πρίσμα, που διαφέρει από την οπτική γωνία της Ώστεν. Το έργο της Έλιοτ συνδυάζει τον εκτενή φιλοσοφικό διαλογισμό με την λεπτομερή ανάλυση των κινήτρων και των συναισθημάτων των χαρακτήρων της. Όπως παρατήρησε και ο Όσκαρ Ουάιλντ το 1897, η Έλιοτ "είναι η ενσάρκωση της φιλοσοφίας στη μυθιστοριογραφία".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι δοκιμιογράφοι
Κατρίν Μπελχοτζά
Η Κατρίν Μπελχοτζά (Catherine Belkhodja, 15 Απριλίου 1955) είναι Γαλλίδα ηθοποιός, με αλγερινή καταγωγή από τον πατέρα της.
Βιογραφικό
Η Κατρίν Μπελχοτζά γεννήθηκε στο Παρίσι στις 15 Απριλίου 1955, με πατέρα που είναι από την Αλγερία (καταγωγής από τη νομαδική φυλή Καβύλοι) και μητέρα που είναι από τη Γαλλία. Στο Αλγέρι όπου κατοικούσε απέναντι από την Grande Poste ολοκληρώνει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, γράφει τα πρώτα της διηγήματα και αρχίζει τις σπουδές στη σχολή Καλών Τεχνών, στο Θέατρο και στη Μουσική. Κάνει τα πρώτα της βήματα στο κινηματογράφο και αποφασίζει να πάει στο Παρίσι να συνεχίσει σπουδές στην αρχιτεκτονική, τη φιλοσοφία, την πολεοδομική χωροθέτηση και εθνολογία του Μαγκρέμπ.
Πτυχιούχος της Φιλοσοφικής κερδίζει τη ζωή της εργαζόμενη στην Εθνική Εκπαίδευση ενώ παράλληλα πολλαπλασιάζει τις απασχολήσεις της. Έχοντας αποκτήσει το δίπλωμα της Αρχιτεκτονικής, ειδικεύεται στη βιοκλιματική αρχιτεκτονική γίνεται πολεοδόμος στη Νομαρχία του Παρισιού. Συνεχίζει τις έρευνές της στην ηλιακή αρχιτεκτονική στο Βέλγιο και πάει στην Αίγυπτο να σπουδάσει αρχιτεκτονική της γης με τον Ηassan Fathy μετά την απόκτηση του μεταπτυχιακού Αισθητικής υπό τη διεύθυνση του Ολιβιέ Ρενώ ντ'Αλλόν στη Σορβόνη. Δημοσιεύει τα πρώτα άρθρα της στις εφημερίδες «Le sauvage» και «Sans frontières» και γράφει το πρώτο της σενάριο.
Ήδη παρούσα στον κινηματογράφο υπό τη διεύθυνση της Κλαιρ Ντεβέρ ( noir et Blanc), του Guy Gilles (Nuit Docile), του Ζαν-Πιέρ Λιμουζέν (L'autre nuit) ή του Μπενουά Πετέρ (Le compte-rendu), συμμετέχει στη «Εκατονταετία του Κινηματογράφου» ούσα η κεντρική φιγούρα τις ταινίας Silent Movie, στην οποία σύμφωνα με τον Μπιλ Χόγκαν "είναι ένα είδος ταξιδιώτισσας του κινηματογραφικού χρόνου, προβαλλόμενη μέσα στο μονοχρωματικό σύμπαν του βωβού κινηματογράφου για να του κλέψει τα μυστικά του."
Συναντά στο "Level Five" μία παράξενη διαμόρφωση: η ταινία στηρίζεται εξ' ολοκλήρου σε μία μόνο ερμηνεία, ένα είδος ταξιδιώτισσας του κινηματογραφικού χρόνου, προβαλλόμενη μέσα στο μονοχρωματικό σύμπαν του βωβού κινηματογράφου για να του κλέψει τα μυστικά του."
Μια επιλεκτική διαδρομή
Γυρνώντας στο Παρίσι συχνάζει στην Εθνική Ακαδημία της Δραματικής Τέχνης και της εμπιστεύονται του πρώτους της ρόλους της στη τηλεόραση και στον κινηματογράφο.
Στη συνέχεια ασχολείται με το ρεπορτάζ και εργάζεται για λογαριασμό του πρακτορείου “Gamma” και αναλαμβάνει να πραγματοποιήσει διάφορα θέματα για διαφορετικές εκπομπές των οποίων κάνει μερικές φορές τους σχολιασμούς: «Moi-je», «Sexy folies», «Mosaïque», «Envoyé spécial», «Des racines et des ailes», «Faut pas rêver», «Océaniques».
Κατά τη διάρκεια ενός ρεπορτάζ ο Φιλίπ Αλφονσί την ξεχωρίζει και της προτείνει να παρουσιάσει μία νέα εκπομπή που ετοίμαζε με τον Μωρίς Ντυγκοσόν καθώς και να συμμετάσχει και να συμβάλλει στην ιδέα. Εκείνη προτείνει ένα κινητό πλατό για να αποφύγουν τον εγκλεισμό μέσα στο στούντιο και στη ρουτίνα. Τολμά να δώσει ένα τόνο ζωντάνιας και μοντερνισμού σ' ένα πρωτότυπο σκηνικό: ένα ταξί που κυκλοφορεί στο Παρίσι! Η Cadillac κυκλοφορεί τη νύχτα και η παρουσιάστρια συζητά με τους καλεσμένους της στο αμάξι της στη διάσημη εκπομπή «Ταξί». Η εκπομπή επευφημείται από το σύνολο του δημοσιογραφικού χώρου και της απονέμεται το βραβείο Sept d'or.
Ο Κρις Μάρκερ εντυπωσιάστηκε από αυτή τη νέα προσέγγιση και θα της προτείνει το ρόλο του δημοσιογράφου στη ταινία «Level Five» το 1997. Υποδύθηκε το ρόλο με τόση φυσικότητα ου κάποιοι θεατές ξέχασαν ότι επρόκειτο για μυθοπλασία!
Στη συνέχεια μεταβαίνει στην Αλγερία όπου πραγματοποιεί το πρώτο της ντοκιμαντέρ με τίτλο "Reflet perdu du miroir" πάνω στην ιστορία δύο δίδυμων κοριτσιών που ξαναβρίσκονται έπειτα από ένα μεγάλο αποχωρισμό. Συνεργάζεται με τις εκπομπές « L'autre Journal» και «La légende du siècle».
Μια δημιουργική οικογενειακή ζωή που αποτελεί κινητήρια δύναμη
Η Κατρίν Μπελχοτζά είναι επίσης η μητέρα 5 παιδιών ήδη γνωστά στον καλλιτεχνικό κόσμο.
Ταινίες μικρού μήκους
1976: L'étourdie, Ανί Μπερτινί
1980: Fragments du discours amoureux, Ντενί Λαζέρμ
1984: Le compte rendu, Μπενουά Πετέρς
1985: Procès de l'oeuf, Κατρίν Μπελχοτζά
1989: Clip New Order, Κρις Μάρκερ
1990: Yoyo, Κατρίν Μπελχοτζά σε μουσική Γκαμπριέλ Γιαρέντ
1991: Cinéma, Κατρίν Μπελχοτζά σε μουσική Γκαμπριέλ Γιαρέντ
1991: Place des Vosges με την Ιζίλντ Λε Μπεσκό και τον Κόλια Λίτσερ
1993: Parfaitement imparfaite της και με την Κατρίν Μπελχοτζά
Τηλεόραση
1981: Point de rencontre, Μισέλ Φαβάρ
1983: Der Fahnder, Έρβιν Κόις (Bavaria)
1985: Studio Lavabo, Πατρίκ Μπουσιτέ (Canal+)
1987: Marc et Sophie
1988: Les hommes de bonne volonté
1989: L'héritage de la chouette, Κρις Μάρκερ
1990: Berliner balade, Κρις Μάρκερ (φωνή)
1987: Reflets perdus du miroir, με τη Μαϊγουέν Λε Μπεσκό και την Ιζίλντ Λε Μπεσκό
Θέατρο
1980: La maison de Bernarda Alba, Lorca, σε σκηνοθεσία Γιουσέφ Χαμίντ, Théâtre de la Vilette
1982: Phèdre, Théâtre de l'Atopie, σε σκηνοθεσία Νορμπέρ Χαϊνμπουργκέρ
1986: Le voleur d'autobus, Théâtre Yerma Youssef
Ασία
Το πάθος της για την Ασία την παρακινεί να πραγματοποιήσει μερικά ταξίδια στην Ιαπωνία, στην Κίνα, στη Βιρμανία, στο Βιετνάμ, στην Καμπότζη, στη Ταϊλάνδη, στο Λάος, στη Μαλαισία, στη Νότια Κορέα, στις Μαλδίβες, στη Ινδία και Ινδονησία, στη Σρι Λάνκα, στη Σιγκαπούρη, στο Χονγκ Κονγκ (Κίνα) στην Ταϊβάν, στο Μακάο (Κίνα), για να συνιδρύσει ένα νέο περιοδικό ειδικό στην Ασία και του οποίου γίνεται η Διευθύντρια Σύνταξης.
Δίνει μαθήματα κινηματογράφου στο Λίβανο και στη συνέχεια επισκέπτεται την Κεντρική Ασία (Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν αφού έχει ήδη ανακαλύψει την Τουρκία και τη Ρωσία). Στη συνέχεια συνεργάζεται και με άλλα περιοδικά για τον τουρισμό, τη γαστρονομία και τα ταξίδια ασχολούμενη ταυτόχρονα με την εταιρεία παραγωγής που έχει ιδρύσει και τις εκδόσεις Karedas.
Γραφή
Η Catherine Belkhodja συγκεντρώνει τις δραστηριότητές της γύρω από το γράψιμο και κείμενά της δημοσιεύονται τακτικά σε λογοτεχνικά περιοδικά όπως «Alter texto», «Hakaî», «Poète», «Carquois», «Les Cahiers de Poésie», "Gong".
Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Karedas η συλλογή της Kaîseki που αφιερώνεται στο Haiku.
Για να εγκαινιάσει αυτή τη συλλογή καλεί ένα Καναδό haidjin: τον Υβ Μπργιόν, ο οποίος κέρδισε τα Grand Prix Hiver 2005, Grand Prix Vague 2006 και Grand Concours International de Haîku, βραβεία που διοργάνωσε το περιοδικό Marco Polo στο Maison de la culture du Japon στο Παρίσι.
Αυτήν τη περίοδο συμμετέχει σε ένα εργαστήριο γραφής στη δικτυακή τοποθεσία (site) "Psychologie Magazine" μέσα στη οποία παρουσιάζει μία πρώτη προσέγγιση στο haîku.
Ιδρύτρια του Διεθνούς Βραβείου haîku Μάρκο Πόλο
Το βραβείο αυτό που θεσμοθετήθηκε το 2005 βραβεύει κάθε χρόνο τους καλύτερους συγγραφείς haîku μεταξύ υποψηφίων από 10 χώρες.
Η απονομή των βραβείων πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά την 18η Μαΐου 2006 κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης στο Ιαπωνικό Σπίτι στο Παρίσι υπό την αιγίδα της Ιαπωνικής Πρεσβείας στο Παρίσι. Η απονομή των βραβείων του 2ου Διαγωνισμού πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της 25η Νοεμβρίου 2006 στο χώρο της Γάλλο-Ιαπωνικής πολιτιστικής ένωσης κατά τη διάρκεια ενός απεριτίφ με σακέ και γιαπωνέζικο μπουφέ. Ο τρίτος διαγωνισμός έλαβε χώρα μέσα στο πλαίσιο της διοργάνωσης "Printemps des Poetes" και είχε για θέμα την «αγάπη». Η απονομή των βραβείων έλαβε χώρα στο κέντρο TENRI την 4η Μαΐου 2007 στις 18.00’
Εκδόσεις KAREDAS
L'ombre du caméléon του Φρανσουά Ρος (Αρχιτεκτονική, διανεμήθηκε από το Γαλλικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής)
Peintures του Ντομινίκ Μαραβάλ (σύγχρονη γλυπτική τέχνη)
D'un instant à l'autre του Υβ Μπριγιόν (haîku,συλλογή Κaiseki)
Σχετικοί Σύνδεσμοι
Φιλμογραφία της Catherine Belkhodja στο actricesdefrance.org
Φιλμογραφία της Catherine Belkhodja στο dvdtoile.com
Catherine Belkhodja.free.fr προσωπικό διαδίκτυο
Catherine Belkhodja.eu με τις δημοσιεύσεις της
Marco Polo magazine
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.psychologies.com/livres.cmf/livre/4477/Yves-Brillon/D-un-instant-a-l-autre.html
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γεωγραφία της Ολλανδίας
δεξιά|μικρογραφία|227x227εσ| Χάρτης της Ολλανδίας, δεξιά|μικρογραφία|229x229εσ| Ανάγλυφος χάρτης της Ολλανδίας. Η γεωγραφία της Ολλανδίας είναι ασυνήθιστη σε σχέση με τις άλλες χώρες, καθώς μεγάλο μέρος της γης της έχει ανακτηθεί από τη θάλασσα και βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, προστατευμένο από αναχώματα. Είναι μια μικρή χώρα με συνολική έκταση 41.545 τ.χλμ. και είναι η 131η μεγαλύτερη χώρα στο κόσμο. Με πληθυσμό 17,4 εκατομμύρια κατοίκους και πυκνότητα 521 ανθρώπων ανά τ.χλμ. είναι το δεύτερο πιο πυκνοκατοικημένο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά τηΜάλτα και η 12η πιο πυκνοκατοικημένη χώρα στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων-κρατών. Είναι πολύ αστικοποιημένη.
Στατιστικά
Γεωγραφικές συντεταγμένες : 52.36667°N, 4.88333°W
Το ολλανδικό σύστημα συντεταγμένων RD (Rijksdriehoeksmeting) είναι δημοφιλές στην Ολλανδία. Υπάρχει ένα επίσημο πρότυπο, το RDNAPTRANS, για την μετατροπή των ολλανδικών συντεταγμένων σε συντεταγμένων με το παγκόσμιο σύστημα και αντιστρόφως, αλλά και τέτοια εργαλεία που διατίθονται στο εμπόριο.
Το κεντρικό σημείο στο ολλανδικό σύστημα συντεταγμένων βρίσκεται στο Όνζε-Λίβε-Φραουβεντόρεν (Πύργος της Παναγίας) στο Άμερσφοορτ, με συντεταγμένες RD (155.000,00, 463.000,00 m) και γεωγραφικές συντεταγμένες 52.15°N, 5.38333°W στο παγκόσμιο σύστημα.
υδάτινες εκτάσεις: 8.064 τ.χλμ.
Χερσαία σύνορα:
σύνολο: 1.027 τ.χλμ. Έχει 450 χιλιόμετρα συνόρων με το Βέλγιο και 577 χιλιόμετρα συνόρων με την Γερμανία.
Αξιώσεις στη θάλασσα:χωρικά ύδατα: 12 ναυτικά μίλια
ζώνη αρμοδιότητας: 24 ναυτικά μίλια
αποκλειστική οικονομική ζώνη : 154.011 τ.χλμ.
Κλίμα: εύκρατο, ωκεάνιο, με δροσερά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Οι ολλανδικές κτήσεις στην Καραϊβική θάλασσα έχουν τροπικό κλίμα.
Έδαφος: ως επί το πλείστον παράκτιες πεδινές και ανακτημένες εκτάσεις (πόλντερ), μερικοί λόφοι και λοφώδεις εκτάσεις στα νοτιοανατολικά μικρογραφία| Υψομετρική καμπύλη της Ολλανδίας στην Ευρώπη. Το έδαφος είναι σε χαμηλό υψόμετρο και αρκετά τμήματα βρίσκονται κάτω από τη [[Στάθμη θαλάσσης|στάθμη της θάλασσας .]] Άκρα υψομέτρου:χαμηλότερο σημείο: Ζουντπλασπόλντερ (Νιουερκέρκ αν ντεν Άισελ), στα 7 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.υψηλότερο σημείο στην ηπειρωτική Ευρώπη: ο λόφος του Βάαλσερμπερχ στα 322.7 μέτρα από τη στάθμη της θάλασσαςυψηλότερο σημείο (σε όλο το βασίλειο των Κάτω Χωρών συμπεριλαμβανομένων των νησιών στη Καραϊβική): όρος Σίνερι στο Σάμπα στα 887 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Φυσικοί πόροι: φυσικό αέριο, πετρέλαιο, τύρφη, ασβεστόλιθος, αλάτι, άμμος και χαλίκι, καλλιεργήσιμη γη
Χρήση γης: (2011)καλλιεργήσιμη γη: 25.08%μόνιμες καλλιέργειες: 0.88%άλλες χρήσεις: 74.04%
Αρδευόμενη γη (2007): 4.572 τ.χλμ.
Σύνολο ανανεώσιμων υδάτινων πόρων (2011): 91 κυβικά μέτρα. μικρογραφία| Οι παράκτιοι αμμόλοφοι είναι ζωτικής σημασίας για την προστασία της Ολλανδίας από το νερό. Φυσικοί κίνδυνοι: οι πλημμύρες από θάλασσα και ποτάμια αποτελούν διαρκή κίνδυνο. Το εκτεταμένο σύστημα αναχωμάτων, φραγμάτων και αμμόλοφων προστατεύει σχεδόν το μισό της Ολλανδίας από πλημμύρες κατά τη διάρκεια των έντονων καταιγίδων του φθινοπώρου από τα βορειοδυτικά.
Περιβάλλον – τρέχοντα ζητήματα: ρύπανση των υδάτων με τη μορφή βαρέων μετάλλων, οργανικών ενώσεων και λιπασμάτων όπως νιτρικά και φωσφορικά άλατα. Επίσης, οι ατμοσφαιρική ρύπανση από οχήματα και δραστηριότητες διύλισης, αλλά και η όξινη βροχή.
Περιβάλλον – διεθνείς συμφωνίες:Συμβαλλόμενο μέρος σε: συνθήκη για την Ατμοσφαιρική Ρύπανση, Ατμοσφαιρική Ρύπανση-Οξείδια του αζώτου, Ατμοσφαιρική Ρύπανση-Μόνιμοι οργανικοί ρύποι, Ρύπανση του αέρα-Θείο 85, Ρύπανση του Αέρα-Θείο 94, Ρύπανση του αέρα-Ευαίσθητες οργανικές ενώσεις, Ανταρκτική-Πρωτόκολλο για το περιβάλλον, σύμφωνο για τη Βιοποικιλότητα, τη συνθήκη της Ανταρκτικής. Είναι συμβαλλόμενο μέρος και στο Πρωτόκολλο του Κιότο, τη συμφωνία για την Ερημοποίηση, τα Απειλούμενα Είδη, τη Τροποποίηση του Περιβάλλοντος, τα Επικίνδυνα Απόβλητα, το Δίκαιο της Θάλασσας, τη Θαλάσσια απόρριψη, τη Διατήρηση της θαλάσσιας ζωής, τη Προστασία του στρώματος του όζοντος, τη Ρύπανση πλοίων, τους υγροτόπους, την φαλαινοθηρία και τις συνθήκες για τη τροπική ξυλεία του 1983 και 1994. Έχει υπογράψει και επικυρώσει όλες τις παραπάνω συμφωνίες.
Τοπίο
Η χώρα μπορεί να χωριστεί σε δύο περιοχές: τις χαμηλές και επίπεδες εκτάσεις στα δυτικά και τα βόρεια, και τις υψηλότερες περιοχές με μικρότερους λόφους στα ανατολικά και νότια. Η πρώτη περιοχή περιλαμβάνει τα πόλντερ και τα δέλτα των ποταμών, και αποτελεί περίπου το ήμισυ της επιφάνειάς της Ολλανδίας. Αρκετά από τα εδάφη της πρώτης περιοχής είναι κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Μια εκτεταμένη ποικιλία που περιλαμβάνει θαλάσσια τοιχώματα και παράκτιους αμμολόφους προστατεύουν την Ολλανδία από τη θάλασσα, ενώ αναχώματα προστατεύουν τη χώρα από τις πλημμύρες των ποταμών. Η υπόλοιπη χώρα είναι ως επί το πλείστον επίπεδη. Μόνο στο νότιο άκρο της χώρας υπάρχουν κάποιες περιοχές με υψηλότερο υψόμετρο, στις πρόποδες των Αρδεννών. Εδώ βρίσκεται το όρος Βάαλσερμπερχ, το υψηλότερο σημείο στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ολλανδίας στα 322.7 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το υψηλότερο σημείο ολόκληρης της χώρας είναι το όρος Σένερι (σε υψόμετρο 887 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας) και βρίσκεται στο νησί Σάμπα στην Καραϊβική. Η Ολλανδία βρίσκεται στις εκβολές τριών μεγάλων ευρωπαϊκών ποταμών (του Ρήνου, του Μεύση και του Σκάλδη).
Τον Νοέμβριο του 2016, η Ολλανδία και το Βέλγιο συμφώνησαν να ανταλλάξουν μερικά μικρά, ακατοίκητα αγροτεμάχια λόγω της αλλαγής στην πορεία του Μεύση (ή Maas, στα ολλανδικά). Η ανταλλαγή γης μπήκε σε ισχύ το 2018.
Μεγαλύτερες πόλεις
Τα στοιχεία ισχύουν για τον Νοέμβριο του 2019. Σε παρένθεση, αναφέρονται οι επαρχίες στις οποίες ανήκουν.
Κλίμα
Οι περισσότερες αέριες μάζες στην Ολλανδία έρχονται από τα νοτιοδυτικά, γεγονός που φέρνει στην χώρα ένα ήπιο ωκεάνιο κλίμα, με μέτρια ζεστά καλοκαίρια, δροσερούς χειμώνες και συνήθως υψηλή υγρασία. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα κοντά στην ολλανδική ακτή, όπου η διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ καλοκαιριού και χειμώνα, καθώς και μεταξύ ημέρας και νύχτας είναι αισθητά μικρότερη απ'ότι στα νοτιοανατολικά της χώρας.
Οι ημέρες όπου οι μέγιστες θερμοκρασίες είναι υπό του μηδενός, είναι συνήθως μεταξύ Δεκεμβρίου και Φεβρουαρίου, αν και οι μέρες όπου η θερμοκρασία μπορεί να πέσει κάτω του μηδενός είναι μεταξύ μέσα Νοεμβρίου με τέλη Μαρτίου, αλλά έχει συμβεί να εκδηλωθεί κάτι τέτοιο ακόμη και από τα μέσα Οκτωβρίου, ή στα μέσα του Μαίου. Συνήθως χιονίζει από τον Νοέμβριο ως τον Απρίλιο, σπανιότερα και τους μήνες Οκτώβριο και Μάιο.
Οι μέγιστες θερμοκρασίες (πάνω από 20 βαθμούς Κελσίου) συνήθως σημειώνονται μεταξύ Απριλίου και Οκτωβρίου. Τέτοιες θερμοκρασίες μπορούν να σημειωθούν ακόμη και τον Φεβρουάριο αλλά πολύ σπάνια. Επίσης θερμοκρασίες άνω των 30 βαθμών, κατά κανόνα εκδηλώνονται μόνο το καλοκαίρι.
Οι βροχοπτώσεις κατανέμονται περίπου εξίσου όλο το χρόνο. Το καλοκαίρι και οι φθινοπωρινοί μήνες τείνουν να είναι λίγο πιο βροχεροί, κυρίως λόγω της έντασης των βροχοπτώσεων και όχι του αριθμού των ημερών με βροχή (αυτό ισχύει ιδιαίτερα το καλοκαίρι, όταν οι καταιγίδες είναι συχνότερες από τις άλλες εποχές).
Ο αριθμός των ωρών ηλιοφάνειας επηρεάζεται από το γεγονός ότι λόγω του γεωγραφικού πλάτους, η διάρκεια της ημέρας κυμαίνεται από τις οχτώ και κάτι ώρες τον Δεκέμβριο έως και σχεδόν 17 ώρες τον Ιούνιο.
Ο παρακάτω πίνακας βασίζεται στις μετρήσεις του σταθμού του Ντε Μπιλτ μεταξύ 1991 και 2020. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία στην Ολλανδία είναι οι 40.7 βαθμοί Κελσίου, οι οποίοι σημειώθηκαν στο Γκίλζε-Ράιεν στις 25 Ιουλίου 2019. Η χαμηλότερη θερμοκρασία στην Ολλανδία καταγράφηκε στο Βίντερσβαϊκ στις 27 Ιανουαρίου 1942, όταν η θερμοκρασία έπεσε στους -27.4 βαθμούς Κελσίου.
Παραδοσιακή ενδυμασία Ίου
Ως παραδοσιακή ενδυμασία της Ίου αναφέρεται ο τρόπος ένδυσης που καθιερώθηκε κατά τους παλαιότερους αιώνες στη νήσο Ίο των Κυκλάδων και διατηρήθηκε μέχρι περίπου τα μέσα του εικοστού αιώνα.
Ανδρική ενδυμασία
Η καθημερινή ενδυμασία των ανδρών ονομαζόταν «τσικουδένια» ενώ η επίσημη «λεβεντίστικη». Κατά την καθημερινή ενδυμασία, οι άνδρες χρησιμοποιούσαν ως κάλυμμα μια στρογγυλή κουκούλα την οποία στις επίσημες περιστάσεις αντικαθιστούσε ένας πλεκτός σκούφος ή φέσι. Παράλληλα φορούσαν σωκάρδι, ένα είδος γιλέκου, ζώνη, βράκα, κάλτσες και τσαρούχια.