cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμπόσιο (Πλατωνικός διάλογος)
Μέρη του διαλόγου
Στο μεταξύ, πριν από τα τρία μέρη, προηγείται ένας πρόλογος σε μορφή διαλόγου ανάμεσα στον Απολλόδωρο και μερικούς φίλους του, στους οποίους ο συγγραφέας εσκεμμένα δεν προσδίδει κάποιο χαρακτηριστικό γνώρισμα, παρά μόνο πως είναι πλούσιοι και συνεπώς όχι επαγγελματίες διανοούμενοι. Από αυτούς μιλάει μόνο ένας, επίσης ανώνυμος, ο οποίος παρακινεί τον Απολλόδωρο να διηγηθεί τις συζητήσεις περί έρωτος που είχαν γίνει στο συμπόσιο του Αγάθωνα με την ευκαιρία της νίκης του στους δραματικούς αγώνες των Ληναίων του 416 π.Χ..
Σκηνικό
Ο νεαρός ποιητής Αγάθωνας κέρδισε το βραβείο στα Λήναια το έτος 416 π.Χ., επί άρχοντος Ευφήμου (Αθήν. 217α). Την επόμενη μέρα όμως κάλεσε σε συμπόσιο όλους τους εξέχοντες άνδρες της αριστοκρατικής τάξης της Αθήνας, επειδή την προηγούμενη μέρα δεν είχαν μπορέσει να παρευρεθούν στη γιορτή. Στο συμπόσιο πήραν μέρος ο Αριστόδημος, ο Φαίδρος, ο Αγάθωνας, ο γιατρός Ερυξίμαχος, ο Παυσανίας, ο Αριστοφάνης, ο Αλκιβιάδης και αργότερα ο Σωκράτης, ο οποίος αρχικά δίσταζε να παρευρεθεί και περίμενε έξω από την πόρτα ακούγοντας τα λεγόμενα. Η πρώτη μας επαφή με τον Σωκράτη γίνεται στο ενδιάμεσο του κειμένου, τη στιγμή που αυτός εμφανίζεται στο συμπόσιο. Οι παρευρισκόμενοι αποφασίζουν να περάσουν τη βραδιά όχι με άγριο φαγοπότι, αλλά όμορφα και διαλεκτικά, συζητώντας γύρω από ένα συγκεκριμένο θέμα. Το θέμα του συμποσίου είναι λοιπόν η αναζήτηση της υφής του έρωτα: «τι είναι ο έρωτας;»
Δομή του έργου
Σχεδόν ολόκληρος ο διάλογος είναι σε μορφή αφήγησης από τον Απολλόδωρο στον Εταίρο, ένα φίλο του στον δρόμο για την Αθήνα. Ο Απολλόδωρος άκουσε τη συζήτηση από τον Αριστόδημο, ο οποίος συμμετείχε στο συμπόσιο, και πιθανότατα ο Πλάτων έλαβε γνώση των λεγομένων από τον αδερφό του ή από τον ακατονόμαστο φίλο.
Ομοφυλοφιλία
Οι ομιλίες περιστρέφονται γύρω από την αγάπη του ιδίου φύλου, ειδικά τις σχέσεις μεταξύ ενηλίκων και εφήβων ανδρών. Ο φιλόσοφος Αlexander Nehamas δήλωσε ότι «είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι το Συμπόσιο, η πρώτη ρητή συζήτηση για την αγάπη στη δυτική λογοτεχνία και τη φιλοσοφία, αρχίζει ως συζήτηση για την ομοφυλοφιλική αγάπη». Ο καθηγητής, Louis Crompton, λέει ότι όλοι οι ομιλητές υποθέτουν ότι "η σοβαρή αγάπη σημαίνει συνήθως αγάπη μεταξύ ανδρών, γενικά η αγάπη ενός μεγαλύτερου για έναν νεαρό άνδρα", αλλά σημείωσε ότι το βιβλίο αντανακλούσε μικτές απόψεις στην αρχαία ελληνική κοινωνία σχετικά με το αν τέτοιου είδους αρσενική αγάπης είναι πάντα φυσική.
Ο διάλογος της Διοτίμας και του Σωκράτη (201d-212c)
-Καλά, Σωκράτη, δεν γνωρίζεις, είπε γελαστά η σοφή Διοτίμα, ότι ο Έρως είναι παιδί του Πόρου και της Πενίας!
- Μα γι΄αυτό ακριβώς ήρθα μέχρι τη μακρινή Μαντίνεια, Διοτίμα, γιατί έχω ανάγκη από δασκάλους."Την ώρα λοιπόν που γεννήθηκε η Αφροδίτη είχανε τραπέζι οι Θεοί και οι άλλοι και ο γιος της Μήτιδος, ο Πόρος. Όταν πια αποδείπνησαν, καθώς δα ἠτανε συμπόσιο, ήλθε για να επαιτήσει η Πενία και έστεκε στις θύρες. Ο Πόρος τότε μεθυσμένος από το νέκταρ, γιατί κρασί δεν ύπαρχε ακόμα, μπήκε στον κήπο του Διός βαρύς-βαρύς και αποκοιμήθηκε. Η Πενία λοιπόν έχοντας στον νού της, εξαιτίας που ήταν άπορη, να κάμει παιδί με τον Πόρο, ξαπλώνεται κοντά του και συνέλαβε τον Έρωτα. Για τούτο δα έγινε και της Αφροδίτης συνοδός και δούλος, γιατί γεννήθηκε στα γενέθλια εκείνης και ακόμα γιατί από φυσικού του είναι εραστής της ομορφιάς και η Αφροδίτη είναι δα όμορφη. Επειδή λοιπόν είναι του Πόρου και της Πενίας γιος ο Έρως βρίσκεται σ΄αυτήν εδώ την κατάσταση. Και πρώτα - πρώτα είναι πάντα φτωχός και κάθε άλλο παρά απαλός και τρυφερός, όπως νομίζουν οι πολλοί, αλλά σκληρός και ακατάστατος και ανυπόδητος και άστεγος, πλαγιάζει πάντα χάμω και χωρίς στρώμα, κοιμάται στην ύπαιθρο, στις θύρες και στους δρόμους, έχοντας της μητέρας του τη φύση, πάντα με τη φτώχεια σύντροφος. Και κατά τον πατέρα του πάλιν είναι επίβουλος στους όμορφους και στους καλούς, όντας ανδρείος και φιλοκίνδυνος και σφριγηλός, δεινός κυνηγός, πάντα πλέκοντας κάποια σχέδια κι επιθυμητής της φρόνησης και είναι άξιος και να εύρει φιλοσοφώντας σ΄όλη του τη ζωή, δυνατός γοητευτής και φαρμακευτής και σοφιστής. Και ούτε σαν αθάνατος είναι από τη φύση του ούτε σαν θνητός, αλλά μέσα στην ίδια ημέρα πότε ανθίζει και ζη, όταν εύρει αφθονία, πότε πάλιν πεθαίνει και πάλιν ξαναγεννιέται, γιατί το έχει από τη φύση τού πατέρα του. Και ό,τι κερδίζει πάντα το χάνει έτσι που μήτε άπορος είναι ποτέ ο Έρως μήτε πλούσιος. Και πάλιν είναι ανάμεσα στη σοφία και στην αμάθεια [201d].."
Ο έπαινος Σωκράτους του Αλκιβιάδου (212c-222d)
Αυτή η προοικονομία του Σωκράτους επαίνου που θα συνθέσει ο Αλιβιάδης και χάριν ισομετρίας του Συμποσίου γίνεται με μοναδική δεξιοτεχνία και παραστατικότητα: τις επιδοκιμασίες των συμποτών για την ομιλία του Σωκράτη - οπωσδήποτε πολύ λιγότερο ενθουσιαστικές από εκείνες που ξεσήκωσε η ομιλία του Αγάθωνα- και μια προσπάθεια του Αριστοφάνη να διατυπώσει κάποια ένταση για υπαινιγμό που έκανε η Διοτίμα στον λόγου του (205d), διακόπτει βίαια η θορυβώδης εμφάνιση του Αλκιβιάδη, που, μεθυσμένος, φορτωμένος με εορταστικές ταινίες και υποβασταζόμενος από μια αυλήτριδα, απαιτεί να γίνει δεκτός, αυτός και η συνοδεία του, στο τραπέζι του Αγάθωνα.
Αντί να εγκωμιάσει τον έρωτα, προτίμησε να μιλήσει για τον Σωκράτη. Ξεκίνησε τον λόγο του παρομοιάζοντας τον με ένα Σειληνό, κυρίαρχη μορφή των συμποτικών εθίμων, ο οποίος εξωτερικά είναι άσχημος αλλά μέσα του κρύβει στοιχεία άφατης ομορφιάς. Στη συνέχεια, εκδηλώνοντας φόβο και θαυμασμό, δηλώνει την αδυναμία του να αντισταθεί στην ισχυρή έλξη του προς αυτόν, παρομοιάζοντάς την με το τραγούδι των Σειρήνων. Αμέσως μετά προχωρά στις προσωπικές του αναμνήσεις για τον Σωκράτη, όπου, μεταξύ των άλλων, τονίζονται η ανδρεία, η αυτοκυριαρχία και η σωφροσύνη του τελευταίου.[212c-222d].
Πρόκειται για μια από τις πλέον εξαιρετικές περιγραφές της επίδρασης μιας προσωπικότητας πάνω σε άλλη, στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλατωνικοί διάλογοι Κατηγορία:Φιλοσοφία της αγάπης Κατηγορία:Αρχαία ΛΟΑΤ ιστορία Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία στην Ελλάδα Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Απολλόδωρος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Απολλόδωρος ήταν αρκετά κοινό στην αρχαία Ελλάδα. Με αυτό μπορεί να αναφέρονται:
καθώς και δύο Έλληνες βασιλιάδες της Βακτριανής του 2ου αιώνα
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο
Γράφτηκε από τον Καρλ Μαρξ και τον Φρίντριχ Ένγκελς, από τα τέλη του 1847 μέχρι τις αρχές του 1848 μετά από πρόσκληση της «Κομμουνιστικής Λίγκας» (Bund der Kommunisten) για να αποτελέσει το πρόγραμμά της. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 21 Φεβρουαρίου 1848, λίγες ημέρες πριν τη Φεβρουαριανή Επανάσταση στο Παρίσι 24 Φεβρουαρίου 1848.
Το κείμενο, παρότι μόνο 23 σελίδων, αποτελεί μακράν το πολιτικό κείμενο με τη μεγαλύτερη επιρροή μετά τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη της Γαλλικής Επανάστασης.
Το μανιφέστο εκδόθηκε αρχικά στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα φλαμανδικά και τα δανικά, ωστόσο αντίκτυπο είχε κατεξοχήν στη Γερμανία. Μετά την αποτυχία των επαναστάσεων του 1848, το κείμενο των Μαρξ και Ένγκελς παραγκωνίστηκε για μερικά χρόνια. Ωστόσο η προεξάρχουσα θέση του Μαρξ στη Διεθνή Ένωση Εργατών (γνωστή και ως Α’ Διεθνής) και η ανάδυση στη Γερμανία δυο μεγάλων κομμουνιστικών κινημάτων, έδωσε νέα ώθηση στο κομμουνιστικό μανιφέστο και σε άλλα κείμενα του Μαρξ. Ανάμεσα στο 1871 και 1883 μεταφράστηκε σε άλλες επτά γλώσσες και μέσα στα επόμενα 40 χρόνια κατέκτησε τον κόσμο. Μέχρι το 1917 είχε εκατοντάδες εκδόσεις σε περίπου 30 γλώσσες.
Σύνοψη
Το μανιφέστο αποτελείται από την εισαγωγή και τέσσερα κεφάλαια. Η εισαγωγή ξεκινά με το διάσημο «Ένα φάντασμα πλανιέται στην Ευρώπη: το φάντασμα του κομμουνισμού» και δείχνει την αντιπαλότητα του κομμουνισμού με τις τότε πολιτικές δυνάμεις. Το πρώτο κεφάλαιο ξεκινά με τη γνωστή φράση «Η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών είναι η ιστορία ταξικών αγώνων» ή ακριβέστερα, η γραφτή ιστορία. Το 1847 η προϊστορία της κοινωνίας, η κοινωνική οργάνωση που είχε προηγηθεί από κάθε γραφτή ιστορία, ήταν ακόμα σχεδόν άγνωστη. Τότε ο Χάξτχάουζεν ανακάλυψε την κοινή ιδιοκτησία της γης στη Ρωσία. Ο Μάουρερ απέδειξε ότι η κοινή ιδιοκτησία της γης αποτελεί την κοινωνική βάση απ' όπου προήλθαν ιστορικά όλες οι γερμανικές φυλές. Ύστερα ανακάλυψαν σιγά-σιγά ότι οι αγροτικές κοινότητες με την κοινή κατοχή της γης αποτελούσαν την πρωταρχική μορφή της κοινωνίας απ' τις Ινδίες ως την Ιρλανδία. Τέλος, η εσωτερική οργάνωση αυτής της πρωτόγονης κομμουνιστικής κοινωνίας αποκαλύφθηκε στην τυπική της μορφή με την ανακάλυψη του Μόργκαν που επιστέγασε όλο το έργο για την αληθινή φύση του γένους και τη θέση του μέσα στη φυλή. Με τη διάλυση αυτών των πρωταρχικών κοινοτήτων, αρχίζει ο χωρισμός της κοινωνίας σε ξεχωριστές και τελικά ανταγωνιζόμενες τάξεις. (Σημείωση του Ένγκελς στην αγγλική έκδοση του 1888 και στη γερμανική του 1890). Προσπάθησα να παρακολουθήσω την πορεία αυτής της διάλυσης στην Καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους, δεύτερη έκδοση, Στουτγάρδη 1886. η οποία εντάσσεται στον ιστορικό υλισμό. Εξηγεί πως οι κοινωνίες μέχρι σήμερα είχαν τη μορφή όπου μια μικρή ομάδα εξουσίαζε τη μεγάλη πλειοψηφία. Η φεουδαρχική κοινωνία καταρρίφθηκε από την επαναστατικότητα και ριζοσπαστικότητα της αστικής τάξης. Ο Μαρξ προέβλεπε ότι η ίδια διαδικασία θα επαναληφθεί με τους προλετάριους αυτή τη φορά να ανατρέπουν τους αστούς. Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζεται η σχέση του κομμουνιστικού κόμματος με άλλα αστικά κόμματα, με τα οποία δεν πρέπει να απορρίπτει τη συνεργασία, ωστόσο μόνο το κομμουνιστικό κόμμα εκφράζει τα συμφέροντα όλων των προλετάριων –και με σαφήνεια εξηγεί πως δεν πρέπει να τους διαχωρίζει αναλόγως της εθνικότητας τους. Στο τρίτο και τέταρτο κεφάλαιο εξηγεί τις διαφορές του κομμουνιστικού κόμματος με άλλα κόμματα όπως σοσιαλιστικά ή συντηρητικά. Κηρύσσει την πρόθεση για συμμαχία με τους σοσιαλδημοκράτες και τονίζει πως ο στόχος τους δεν πρέπει να είναι η βελτίωση του συστήματος αλλά η ανατροπή του. Κλείνει, πάλι με μια πολύ γνωστή πλέον φράση, «προλετάριοι όλου του κόσμου, ενωθείτε».
Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο στην Ελλάδα
thumb|180px|left|Εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης του Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος υπό τον τίτλο "Κοινωνιστικό Μανιφέστο" στα Ελληνικά (1913)'' Ο πρώτος μεταφραστής στα ελληνικά του Κομμουνιστικού Μανιφέστου ήταν ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, Έλληνας διανοούμενος πρωτοπόρος δημοτικιστής που είχε ασπαστεί τον Μαρξισμό κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Γερμανία. Η μετάφρασή του δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Εργάτης" του Βόλου το 1908 υπό τον τίτλο "Προκήρυξη του Κοινωνιστικού Κόμματος" και με το ψευδώνυμο Π. Βασιλικός. Αργότερα (1913) η ίδια μετάφραση εκδόθηκε σε μπροσούρα από το Σοσιαλιστικό Κέντρο Αθηνών με τον τίτλο "Το Κοινωνιστικό Μανιφέστο" με ένα μικρό πρόλογο του μεταφραστή με το πραγματικό του όνομα αυτή τη φορά.
Στα 1919 κυκλοφόρησε από το ΣΕΚΕ νέα έκδοση σε μετάφραση Α. Δούμα και πρόλογο του Αριστοτέλη Σίδερι με τίτλο "Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο" που επανακυκλοφόρησε το 1921. Το 1927 ο μαρξιστής συγγραφέας Γ. Κορδάτος ετοιμάζει νέα μετάφραση και την εκδίδει με εισαγωγή και σχόλια του ίδιου (Ακαδημαϊκόν Βιβλιοπωλείον). Η μετάφραση αυτή ξαναδουλεμένη από τον ίδιο εκδίδεται το 1945 (Αργύρης Παπαζήσης) και επανεκδίδεται το 1963 (άγνωστος εκδότης) και το 1998 (Αλφειός). Το 1933 με απόφαση του ΠΓ του ΚΚΕ τιμώντας τα 50 χρόνια του θανάτου του Μαρξ εκδίδεται εκ νέου σε μετάφραση του Ιορδάνη Ιορδανόπουλου και σε επανέκδοση το 1945 (Καινούργια Εποχή). Το 1948, στα 100 χρόνια από τη συγγραφή του Μανιφέστου το ΚΚΕ το επανεκδίδει σε νέα μετάφραση του Μιλτιάδη Πορφυρογένη που τη δημοσιεύει και την επανεκδίδει το 1998 το "Ποντίκι".
thumb|100px|right|Εξώφυλλο της έκδοσης του Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος υπό τον τίτλο "Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο" στα Ελληνικά (1919, ΣΕΚΕ)'' Το 1952 πάλι το ΚΚΕ στη συλλογική έκδοση "Διαλεχτά Έργα" των Μαρξ και Ένγκελς περιλαμβάνει και το "Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος" σε μετάφραση επιτελείου μεταφραστών του εξωτερικού. Η μετάφραση αυτή ήταν η βάση για πολλές μετέπειτα εκδόσεις, κυρίως από το εκδοτικό του ΚΚΕ "Σύγχρονη Εποχή" (1975-2006, αλλεπάλληλες εκδόσεις και επανατυπώσεις), τις εκδόσεις Παπακώστα (1963, 1965) και ΗΡΙΔΑΝΟΣ (1974, 1975) και τους εκδοτικούς Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις, ΓΝΩΣΕΙΣ και άλλους. Επίσης το 1963 κυκλοφόρησε μια έκδοση αγνώστων στοιχείων σε μετάφραση των Βασίλη Ρώτα και Βούλας Δαμιανάκου. Το 1981 οι εκδόσεις "Θεμέλιο" σε μετάφραση Γ. Κώττη κυκλοφόρησαν μια εύχρηστη και πλούσια σε σχόλια έκδοση που επανεκδόθηκε το 1998 με εισαγωγή του διαπρεπούς Βρεττανού ιστορικού Χομπσμπάουμ.
Το 1998 (και μετέπειτα) που συνέπεσαν τα 150 χρόνια από την πρώτη του έκδοση έγινε, όπως και παγκοσμίως, μία εκδοτική έκρηξη, με πολλές εκδόσεις και επανεκδόσεις. Εκδόσεις "ΕΡΑΤΩ", ΝΕΦΕΛΗ, Εκδοτική Θεσσαλονίκης, Κούριερ, οι προαναφερμένες ΑΛΦΕΙΟΣ, ΠΟΝΤΙΚΙ, ΓΝΩΣΕΙΣ, ΗΡΙΔΑΝΟΣ, ΘΕΜΕΛΙΟ, Σύγχρονη Εποχή κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνιστικά βιβλία Κατηγορία:Βιβλία κοινωνικοπολιτικής ιδεολογίας Κατηγορία:Καρλ Μαρξ Κ
Αδελφή Αγγελική
Η Αδελφή Αγγελική (Suor Angelica) είναι μια μονόπρακτη όπερα του Τζάκομο Πουτσίνι σε πρωτότυπο ιταλικό λιμπρέτο του Τζοβακκίνο Φορτσάνο. Είναι η δεύτερη εκ των τριών οπερατικών έργων που απαρτίζουν το Τρίπτυχο του Πουτσίνι. Έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στις 14 Δεκεμβρίου 1918, στη Μητροπολιτική Όπερα.
Σύνοψη
μικρογραφία| Σκίτσο της σκηνής όπου η Αδελφή Αγγελική συναντά την Πριγκίπισσα θεία της. Το έργο εκκινεί με μια σειρά από σκηνές της ζωής σε ένα γυναικείο μοναστήρι. Μεταξύ των μοναχών βρίσκεται και η φλωρεντινή αδελφή Αγγελική, που εξαναγκάστηκε να γίνει μοναχή από την οικογένειά της εξαιτίας μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης που είχε ως νέα.
Επτά χρόνια μετά την ένταξή της στο μοναστήρι, η Αγγελική δέχεται επίσκεψη από την πριγκίπισσα θεία της, που της ανακοινώνει ότι η μόνη της επιλογή είναι να αφοσιωθεί διά βίου στη μοναστική ζωή, καθώς το παιδί που είχε γεννήσει είχε πεθάνει δύο έτη νωρίτερα.
Συντετριμμένη, η Αδελφή Αγγελική υποπέφτει στο αμάρτημα της αυτοχειρίας πίνοντας δηλητήριο. Αμέσως μετά, μετανοεί και αιτείται τη βοήθεια της Παναγίας ώστε να μην πεθάνει ως αμαρτωλή. Η όπερα λήγει με τη θαυμαστή παρέμβαση της Παναγίας που σμίγει την Αγγελική με το αποθανόν τέκνο της.
Κοινότητα Βάμου
Η Κοινότητα Βάμου είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα της ορίστηκε ο οικισμός Βάμος. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Δουλιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 802 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Ευστράτιο Φλεμετάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Δυαδικό δέντρο
δεξιά|μικρογραφία|192x192εσ| Ένα δυαδικό δέντρο με μέγεθος 9 και ύψος 3 επιπέδων, με έναν ριζικό κόμβο του οποίου η τιμή είναι 2. Το παραπάνω δέντρο δεν είναι ισορροπημένο και δεν έχει ταξινομηθεί. Στην επιστήμη των υπολογιστών, ένα δυαδικό δέντρο είναι μια δενδρική Δομή δεδομένων στην οποία κάθε κόμβος έχει το πολύ δύο παιδιά, που αναφέρονται ως το αριστερό παιδί και το δεξιό παιδί. Ένας αναδρομικός ορισμός με την χρήση Θεωρίας Συνόλων είναι ότι δυαδικό δένδρο (μη κενό) είναι μια πλειάδα ( L, S, R ), όπου τα L και R είναι δυαδικά δέντρα ή το κενό σύνολο και το S είναι ένα μοναδιαίο σύνολο(singleton). Ορισμένοι συγγραφείς επιτρέπουν στο δυαδικό δέντρο να είναι και το κενό σύνολο.
Από την άποψη της θεωρίας γραφημάτων, τα δυαδικά (και τα Κ-οστά) δέντρα, όπως ορίζονται εδώ, είναι στην πραγματικότητα δενδρικά γραφήματα. Ένα δυαδικό δέντρο μπορεί έτσι να ονομάζεται επίσης διαιρετικό γράφημα - ένας όρος που εμφανίζεται σε κάποια πολύ παλιά βιβλία προγραμματισμού, πριν επικρατήσει η σύγχρονη ορολογία της πληροφορικής. Είναι επίσης δυνατή η ερμηνεία ενός δυαδικού δέντρου ως μη κατευθυνόμενου, αντί κατευθυνόμενου γραφήματος, οπότε ένα δυαδικό δέντρο είναι ένα δέντρο που έχει ταξινομηθεί και έχει ρίζα. Ορισμένοι συγγραφείς χρησιμοποιούν τον όρο δυαδικό δέντρο με ρίζα αντί για δυαδικό δέντρο για να τονίσουν το γεγονός ότι το δέντρο έχει ρίζες, αλλά όπως ορίστηκε παραπάνω, ένα δυαδικό δέντρο είναι πάντα ριζωμένο. Ένα δυαδικό δέντρο είναι μια ειδική περίπτωση ενός διατεταγμένου Κ-οστού δέντρου, όπου το κ είναι 2.
Στα μαθηματικά, το τί ονομάζεται δυαδικό δέντρο μπορεί να διαφέρει σημαντικά, ανάλογα με τον συγγραφέα. Κάποιοι χρησιμοποιούν τον ορισμό που χρησιμοποιείται συνήθως στην επιστήμη των υπολογιστών ,αλλά άλλοι το ορίζουν ως κάθε μη-φύλλο με ακριβώς δύο παιδιά και χωρίς απαραίτητα αυτά να έχουν καθορισμένη σειρά.
Στην επιστήμη των υπολογιστών, τα δυαδικά δέντρα χρησιμοποιούνται με δύο πολύ διαφορετικούς τρόπους:
Αναδρομικός ορισμός
Για να ορίσουμε πραγματικά ένα δυαδικό δέντρο σε γενικές γραμμές, πρέπει να επιτρέψουμε την πιθανότητα μόνο ένα από τα παιδιά να είναι άδειο. Ένα τεχνούργημα, το οποίο σε ορισμένα εγχειρίδια ονομάζεται εκτεταμένο δυαδικό δένδρο είναι απαραίτητο για το σκοπό αυτό. Επομένως, ένα εκτεταμένο δυαδικό δένδρο ορίζεται αναδρομικά ως:
Ένας άλλος τρόπος να φανταστούμε αυτή την κατασκευή (και να κατανοήσουμε την ορολογία) είναι να εξετάσουμε αντί για το άδειο σύνολο ένα διαφορετικό τύπο κόμβου - για παράδειγμα τετράγωνους κόμβους εάν οι κανονικοί είναι κύκλοι.
Χρήση εννοιών θεωρίας γραφημάτων
Η απαραίτητη διάκριση μπορεί να γίνει διαχωρίζοντας πρώτα τις άκρες, δηλ. ορίζοντας το δυαδικό δέντρο ως τριπλέτα (V, E 1, E 2 ), όπου (V, E 1 ∪ E 2 ) είναι ένα δένδρο με ρίζες, το E 1 ∩ E 2 είναι κενό και επίσης για κάθε j ∈ {1, 2} κάθε κόμβος έχει το πολύ ένα παιδί E j. Ένας πιο άτυπος τρόπος για να κάνουμε τη διάκριση είναι να πούμε, επικαλλούμενοι την Εγκυκλοπαίδεια των Μαθηματικών, ότι "κάθε κόμβος έχει ένα αριστερό παιδί, ένα δεξιό παιδί, κανένα εξ αυτών ή και τα δύο" και να διευκρινίσουμε ότι αυτά "είναι όλα διαφορετικά" δυαδικά δέντρα.
Τύποι δυαδικών δέντρων
Η ορολογία των δένδρων δεν είναι καλά τυποποιημένη και έτσι ποικίλλει στη βιβλιογραφία.
Ένωση Αμερικανικού Ακαδημαϊκού Τύπου
Ιστορία
Στις αρχές του 1920 είχε συσταθεί ανεπίσημα μια Ένωση Ακαδημαϊκού Τύπου, όταν εκπρόσωποι του Ακαδημαϊκού Τύπου συναντιόταν και συζητούσαν θέματα του κλάδου. Το 1928 προέκυψε κατόπιν συνεργασίας 13 Ακαδημαϊκών Τύπων, ο πρώτος συνεργατικός κατάλογος, ο οποίος αποτέλεσε το έρεισμα ώστε το 1932 να παροτρυνθούν οι κοινές δραστηριότητες μεταξύ εκδοτών. Το Φεβρουάριο του 1937 εκλέχθηκαν οι πρώτοι Διευθυντές της AAUP και το 1946 διεξήχθη το πρώτο ετήσιο συνέδριο στο Σικάγο. Σταδιακά η ένωση άρχισε να επεκτείνεται, ο αριθμός των μελών να αυξάνεται και το 1959 ιδρύθηκε το πρώτο κεντρικό γραφείο. Το 1964 ιδρύθηκε η θυγατρική επιχείρηση «Υπηρεσίες Αμερικάνικου Ακαδημαϊκού Τύπου» (American University Press Services) με υποστηρικτικό ρόλο για το έργο της ένωσης. Ο αριθμός των μελών άρχισε σταδιακά να αυξάνεται και να σχηματίζεται μια αλυσίδα ακαδημαϊκών ενημερωτικών εκδόσεων.
Σκοπός
Η AAUP επιδιώκει να στηρίξει τα μέλη της και να συμβάλλει στη συνεχή και πλήρη εκπαίδευση τους, καθώς και την επαγγελματική τους εξέλιξη. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της, η AAUP βοηθά τα μέλη της μέσω της παροχής επαγγελματικής κατάρτισης, συνεργατικών υπηρεσιών και δημόσιας υποστήριξης.
Δυαδικό δέντρο
Τύποι δυαδικών δέντρων
μικρογραφία|Ένα πλήρες δυαδικό δέντρο μικρογραφία| Ένα [[Γενεαλογικό δέντρο|διάγραμμα των προγόνων που αντιστοιχεί σε ένα τέλειο δυαδικό δένδρο με βάθος 4. ]]
Ένωση Αμερικανικού Ακαδημαϊκού Τύπου
Μέλη
Το σύνολο των μελών της AAUP αποτελείται από μη κερδοσκοπικούς εκδοτικούς οργανισμούς, οι οποίοι διακρίνονται για την επιστημονική φύση του εκδοτικού τους έργου. Ανεξάρτητα άτομα και προσωπικό εταιρειών που δε συνεργάζονται με την ένωση, μπορούν να συμμετέχουν στα προγράμματα επαγγελματικής εξέλιξης. Ακόμη, οργανισμοί οι οποίοι δεν πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις συμμετοχής σε κάποια από τις διαθέσιμες κατηγορίες μελών, μπορούν να συνεισφέρουν στη δράση της μέσω του Προγράμματος Συνεργατών της AAUP (AAUP Partners Program). Η AAUP αριθμεί περισσότερα από 130 μέλη σε παγκόσμιο επίπεδο, τα οποία διακρίνονται σε:
Δυαδικό δέντρο
Τύποι δυαδικών δέντρων
εναλλ.=|μικρογραφία| Ένα συμπληρωμένο δυαδικό δέντρο (που δεν είναι πλήρες)
Ένωση Αμερικανικού Ακαδημαϊκού Τύπου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμερικανικου Ακαδημαικου Τυπου
Φάνι Έντελμαν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί πολιτικοί Κατηγορία:Αθεϊστές Κατηγορία:Αργεντινοί κομμουνιστές Κατηγορία:Αργεντίνοι φεμινιστές Κατηγορία:Εβραίοι φεμινιστές Κατηγορία:Αντιφασίστες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Χολόν
thumb|Πάρκο για τα παιδιά στη Χολόν Η Χολόν (γνωστή στα ελληνικά ως η Χωλών ή Ωλών) είναι ένα προάστιο του Τελ Αβίβ. Το 2009, είχε πληθυσμό 184.700 κατοίκων. Η Χολόν έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη βιομηχανική ζώνη του Ισραήλ, μετά τη Χάιφα.
Ιστορία
Στην πόλη εδρεύει η Χάποελ Χολόν, γνωστή για το τμήμα καλαθοσφαίρισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Ζωή Ρηγοπούλου
Η Ζωή Ρηγοπούλου (24 Νοεμβρίου 1956, Αθήνα) είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης και του θεάτρου. Είναι η κόρη των ηθοποιών Κάκιας Αναλυτή και Κώστα Ρηγόπουλου, και μητέρα της Κατερίνας Βασιλείου.
Βιογραφία
Η Ρηγοπούλου υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Πέλου Κατσέλη και κόρη των επίσης ηθοποιών Κάκιας Αναλυτή και Κώστα Ρηγόπουλου. Είναι πτυχιούχος του τμήματος πολιτικών επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου. Επίσης έχει πτυχίο διδασκαλίας στην αγγλική γλώσσα.
Είναι μεταφράστρια θεατρικών και κινηματογραφικών έργων, παραγωγός μουσικών εκπομπών στο ραδιόφωνο επί σειρά ετών (Super FM, Κανάλι 15, Cool FM) και επί τρία χρόνια ήταν παρουσιάστρια και γενική υπεύθυνη της τηλεοπτικής εκπομπής για το θέατρο «Στάσιμον», στο SEVEN X. Έχει διδάξει Υποκριτική στην Δραματική Σχολή ΚΕΑ, στον Πειραϊκό Σύνδεσμο και στην Δραματική σχολή ΜΕΛΙΣΣΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου
Κοινότητα Γαβαλοχωρίου
Η Κοινότητα Γαβαλοχωρίου είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα της ορίστηκε ο οικισμός Γαβαλοχώρι. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Άσπρο. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 647 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κ. Αικατερίνη Μπακατσάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Δημήτριος Τσούμπας
Ο Δημήτριος Τσούμπας του Αντωνίου (1907 - 9 Νοεμβρίου 1975) ήταν Έλληνας τραπεζικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου.
Βουλευτής
Εργάστηκε ως τραπεζικός υπάλληλος και ήταν διευθυντής του τοπικού γραφείου της ΕΡΕ στον νομό. Ο Τσούμπας εξελέγη βουλευτής Ηλείας στις εκλογές του 1950 με το Μέτωπο Εθνικής Αναδημιουργίας. Ήταν υποψήφιος με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1956 αλλά δεν εξελέγη βουλευτής στην Ηλεία. Ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές του 1958 και πήρε 3.024 σταυρούς στην Ηλεία.
Πέθανε αιφνιδίως (από καρδιακή προσβολή) το Νοέμβριο του 1975. Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίου Ισιδώρου του Β΄ Νεκροταφείου Πατησίων.
Κατέλιπε τη σύζυγό του, τη δασκάλα Ασημίνα Τσόπελα και δύο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Μέτωπο Εθνικής Αναδημιουργίας
Κατάλογος παγκόσμιας κατανάλωσης καφέ ανά κάτοικο
thumbnail|250px|right|Καβουρδισμένα σπέρματα καφέας. Αυτός είναι ένας κατάλογος ταξινομημένος κατά παγκόσμια ετήσια κατανάλωση καφέ ανά κάτοικο. Τα δεδομένα προέρχονται από το έτος 2008 και νωρίτερα. Η παγκόσμια παραγωγή ήταν 7.358.897 τόνοι.
Η παγκόσμια κατανάλωση έτυχε ανάπτυξης παρά την οικονομική ύφεση και υπολογίζεται σε περίπου 130 εκατομμύρια σάκους (1 σάκος = 60 κιλά) καφέ το έτος 2008-2009, σε σύγκριση με την παραγωγή 127,2 εκατομμυρίων σάκων την περίοδο 2007-2008. Η ανάπτυξη οφείλεται κυρίως στην οικιακή κατανάλωση των εξαγωγικών χωρών, οι οποίες κρατούν το 28% της συνολικής ζήτησης (ICO 2009).
Η κατανάλωση καφέ ανά κάτοικο είναι ο μέσος όρος βάρους καφέ, σε κιλά, που καταναλώνεται ετήσια από το κάθε άτομο σε μία δεδομένη χώρα ή περιοχή. Το βάρος παρουσιάζεται ως Ισοδύναμο Πράσινων Σπερμάτων ( αγγλικά: Green Bean Equivalent, GBE). Πρώτη σε παγκόσμια κατάταξη έρχεται η Φινλανδία με 12 κιλά ετήσια κατανάλωση ανά κάτοικο, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται στην 16η θέση με κατανάλωση 5,5 κιλών.
Χάρτης
Χάρτης με την παγκόσμια κατανάλωση καφέ ανά κάτοικο. center
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Καφες καταναλωση
Τόμας Ραβέλι
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Ραβέλι γεννήθηκε στο Βέστερβικ, αλλά μεγάλωσε στο Βίμερμπι, όπου έζησε τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής του. Σε επίπεδο συλλόγων έπαιξε για την Έστερς ΙΦ και την ΙΦΚ Γκέτεμποργκ, κερδίζοντας τρία πρωταθλήματα Άλσβενσκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετούς θητείας του στην Έστερ πριν υπογράψει για τη δεύτερη το 1989, σε ηλικία 29 ετών.
Με την Γκέτεμποργκ, ο Ραβέλι κατέκτησε άλλα έξι πρωταθλήματα και το μοναδικό του Κύπελλο Σουηδίας. Το 1998, ήδη 39 ετών, εντάχθηκε στην Τάμπα Μπέι Μιούτινι του Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ, κλείνοντας την καριέρα του την επόμενη χρονιά με την Έστερ. Συνολικά, έπαιξε σε σχεδόν 600 επίσημους αγώνες ως επαγγελματίας.
Εθνική ομάδα
Η διεθνής καριέρα του Ραβέλι διήρκεσε σχεδόν δύο δεκαετίες, ξεκινώντας το 1981. Έπαιξε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1992 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, με τη Σουηδία να τερματίζει 3η στην τελευταία διοργάνωση, και συμμετείχε συνολικά σε 143 αγώνες. Ο ημιτελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994 εναντίον της Βραζιλίας ήταν ο 116ος αγώνας του Ραβέλι για τη Σουηδία, ξεπερνώντας το ρεκόρ συμμετοχών του Μπιορν Νόρντκβιστ.
Είναι γνωστός για το ότι απέκρουσε δύο πέναλτι κατά τη διάρκεια της διαδικασίας πέναλτι εναντίον της Ρουμανίας στον προημιτελικό αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994, συμπεριλαμβανομένου ενός στον «ξαφνικό θάνατο» από τον Μιόντραγκ Μπελοντέντιτσι (νίκη 5–4). Αυτό το κατόρθωμα τον οδήγησε στο να τερματίσει 2ος για το Βραβείο Τερματοφύλακα της Χρονιάς και επίσης ονομάστηκε από το France Football ως ο 7ος καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη.
Προσωπική ζωή
Ο δίδυμος αδερφός του Ραβέλι, Αντρέας, ήταν επίσης ποδοσφαιριστής. Ο πατέρας τους, ο Δρ. Πέτερ Ραβέλι, ήταν Αυστριακός μετανάστης ιταλικής καταγωγής, ο οποίος μετακόμισε στη Σουηδία το 1952 και τα αδέρφια έπαιξαν μαζί στην Έστερ και στην εθνική ομάδα.
Ο Ραβέλι συμμετείχε ως χορευτής στο Let's Dance 2019, που μεταδόθηκε από το TV4.
Διακρίσεις
Γκέτεμποργκ
Σουηδία
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σουηδοί ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έστερς ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦΚ Γκέτεμποργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερεταν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τάμπα Μπέι Μιούτινι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Δίδυμοι αθλητές
Εθνικός Οργανισμός Πληροφοριακών Προτύπων
Ο Εθνικός Οργανισμός Πληροφοριακών Προτύπων (αγγλ.National Information Standards Organization - NISO) ιδρύθηκε το 1939 και είναι ο εθνικός οργανισμός των ΗΠΑ για την ανάπτυξη, διατήρηση και δημοσίευση τεχνικών προτύπων. Ο NISO περιλαμβάνει στο σύνολο των μελών του περισσότερους από 70 οργανισμούς στο χώρο των εκδόσεων, των βιβλιοθηκών και της τεχνολογίας.
Σκοπός
Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του, ο NISO προωθεί την ανάπτυξη και τη διατήρηση προτύπων, τα οποία διευκολύνουν τη δημιουργία, τη διαχείριση και την αποτελεσματική ανταλλαγή της πληροφόρησης έτσι ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην έρευνα και τη μάθηση.
Μέλη
Οργανισμοί και βιβλιοθήκες που υποστηρίζουν τους στόχους του NISO και είναι αφοσιωμένοι σε αυτούς, μπορούν να συμμετάσχουν στο έργο του, ενισχύοντας τη διαδικασία Τυποποίησης. Ο NISO παρέχει στα μέλη του ευκαιρίες επαγγελματικής ανάπτυξης και δικτύωσης με αξιόλογες προσωπικότητες του χώρου της πληροφόρησης.
Τα μέλη του NISO διακρίνονται στις εξής κατηγορίες:
Επιπλέον, ο NISO σχετίζεται με πολλούς σημαντικούς φορείς, όπως o Διεθνής Οργανισμός Προτύπων (International Organization for Standardization - ISO), την Κοινοπραξία του Παγκόσμιου Ιστού (World Wide Web Consortium - W3C) και το Ίδρυμα Εθνικών Προτύπων Αμερικής - American National Standards Institute (ANSI).
Τα πρότυπα NISO
Τα πρότυπα NISO διατίθενται δωρεάν και εφαρμόζονται στις νέες, αλλά και τις παραδοσιακές τεχνολογίες, καλύπτοντας κάθε είδους ανάγκη σχετική με την πληροφόρηση. Μπορούν να ανακτηθούν και να αναπαραχθούν μόνο για μη εμπορικούς σκοπούς και δεν μπορούν να τροποποιηθούν χωρίς άδεια από τον οργανισμό, καθώς προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του NISO εντάσσεται και η έκδοση του περιοδικού ανοιχτής πρόσβασης «Information Standards Quarterly - SQ)» σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή, ως περιοδικό ανοιχτής πρόσβασης, καθώς ολόκληρο το τεύχος αλλά και μεμονωμένα άρθρα μπορούν να ανακτηθούν δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή. Η θεματολογία του περιοδικού σχετίζεται με θέματα που αφορούν στο χώρο των βιβλιοθηκών, των εκδόσεων και της πληροφόρησης γενικότερα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυποποίηση
Ολιβιέ Σορλέν
Καριέρα
Ο Σορλέν αγωνίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στη Γαλλία έχοντας αγωνιστεί με τις ομάδες Βαλένς, Μονπελιέ, ΑΣ Μονακό και Ρεν. Τον Ιανουάριο του 2008 ήρθε ως δανεικός στον ΠΑΟΚ από τη Ρεν όπου εντυπωσίασε με την απόδοση του. Το Ιούνιο του 2009 υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα της Θεσσαλονίκης που τον απέκτησε με μεταγραφή από τη Ρεν. Στις 29 Αυγούστου 2010, ο Σορλέν ζήτησε να συναντηθει με τον προεδρο του ΠΑΟΚ. Στη συνάντηση που είχαν του ανακοινωσε ότι αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά οικογενειακά προβληματα τα οποία τον αναγκάζουν να επιστρέψει στη Γαλλία και ζήτησε να λυθεί το συμβόλαιο του. Συνέχισε την καρίερα του στην ποδοσφαιρικη ομάδα του Εβιάν, η οποία αγωνίζεταν στη Β' Γαλλίας στο τέλος της σεζόν 2010-11 πανηγύρισε την άνοδο με την ομάδα στη μεγάλη κατηγορία στο Γαλλικό πρωτάθλημα.
Φρήντριχ Βίλχελμ Γιόζεφ Σέλινγκ
Ο Φρήντριχ Βίλχελμ Γιόζεφ Σέλλινγκ (Friedrich Wilhelm Joseph Schelling, 27 Ιανουαρίου, 1775 – 20 Αυγούστου 1854), ήταν Γερμανός φιλόσοφος. Θεωρείται διανοητής που άσκησε σημαντική επίδραση στην ανάπτυξη του γερμανικού ιδεαλισμού, μαζί με τον Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε, διδάσκαλο των πρώτων χρόνων της ενασχόλησής του με τη φιλοσοφία και τον Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ, φίλο, συμμαθητή και αργότερα ανταγωνιστή του.
Η σκέψη του Σέλλινγκ είναι σχετικά παραμελημένη στον αγγλόφωνο κόσμο, καθώς ένα μεγάλο μέρος του έργου του παραμένει αμετάφραστο. Σημαντικός παράγοντας γι' αυτό ήταν η στάση του Χέγκελ, ο οποίος στα ώριμα έργα του περιγράφει λίγο-πολύ τον Σέλλινγκ ως απλή υποσημείωση στην ανάπτυξη του ιδεαλισμού. Επίσης, η φυσική φιλοσοφία του Σέλλινγκ έγινε αντικείμενο επίθεσης από τους επιστήμονες εξαιτίας της έλλειψης εμπειρικού προσανατολισμού της. Ωστόσο, ορισμένοι φιλόσοφοι του 20ού αιώνα όπως ο Μάρτιν Χάιντεγκερ και ο Σλάβοϊ Ζίζεκ έδειξαν ενδιαφέρον για την επανεξέταση του έργου του Σέλλινγκ.
Έργα
Η εργογραφία του Σέλλινγκ, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας του Στάνφορντ, έχει ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Χριστιανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανικός ιδεαλισμός
Δημοτική Ενότητα Καμποχώρων
Με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, από τις αρχές του 2011, καταργήθηκε ως δήμος και αποτελεί, πλέον, Δημοτική Ενότητα του Δήμου Χίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Χίου
Камбохора (дем)
Σταύρος Βλάχος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1802. Ο πατέρας του, έμπορος το επάγγελμα τον προόριζε και αυτόν για το εμπόριο. Ο Σταύρος Βλάχος έλαβε την ανάλογη μόρφωση στα σχολεία της Αθήνας όπου δίδασκε ο φημισμένος διδάσκαλος Παλαμάς. Μετά τα γράμματα ο πατέρας του τον έβαλε στην δουλειά προσλαμβάνοντας τον στο κατάστημα.
Με την έναρξη της Επανάστασης εγκατέλειψε το εμπόριο και μπήκε στον αγώνα υπέρ της ελευθερίας των Ελλήνων. Πήρε ενεργό μέρος στην Πολιορκία των Αθηνών και στους αγώνες της ένδοξης φρουράς της Ακρόπολης.
Μετά την εγκατάσταση της βασιλείας διακρίθηκε σε διάφορες υπηρεσίες και πήρε μέρος στην μεταπολίτευση. Εκλέχτηκε πληρεξούσιος στη Α' Εθνική συνέλευση στην Αθήνα, και εκλέχτηκε βουλευτής για πέντε βουλευτικές περιόδους. Το 1852 ο Όθων τον διόρισε διευθυντή του Υπουργείου των Εκκλησιαστικών και της δημόσιας Εκπαίδευσης. Κατά τη διάρκεια της θητείας του το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγνώρισε την Εκκλησία της Ελλάδος ως αυτοκέφαλη, αλλά και δημιουργήθηκε το ζήτημα της "κακοδοξίας" του Θεόφιλου Καϊρη, που συντάραξε την Εκκλησία και την κοινή γνώμη.
Παραιτήθηκε το 1854 και ιδιώτευσε. Απεβίωσε στις 28 Δεκεμβρίου 1864.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές
Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική
Η Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική (γερμανικά: Deutsch-Südwestafrika, DSWA) ήταν αποικία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας από το 1884 μέχρι το 1915, όταν κατακτήθηκε από τη Νότια Αφρική (ως μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας) και ονομάστηκε Νοτιοδυτική Αφρική, προτού αποκτήσει τελικά την ανεξαρτησία της ως Ναμίμπια το 1990. Με έκταση 835.100 χιλιόμετρα, μία έως μιάμιση φορά το μέγεθος της ηπειρωτικής Γερμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη (χωρίς τις αποικίες της).
Πρώιμοι Οικισμοί
Η Ευρωπαϊκή επαφή με την Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική ήρθε από εμπόρους και ναυτικούς, η αρχή έγινε τον Ιανουάριο του 1486 όταν ο Διογένης Κάο, ενδεχομένως μαζί με τον Μαρτίνο Μπεχάιμ, αποβιβάστηκε στη Ναμίμπια. Ωστόσο, για πολλούς αιώνες, η ευρωπαϊκή διευθέτηση θα παραμείνει μικρή και προσωρινή. Τον Φεβρουάριο του 1805 η Λονδρέζικη Ιεραποστολική Κοινωνία θα πραγματοποιήσει μια μικρή αποστολή στο Μπλάιντερβαχτ. Οι προσπάθειες αυτής της ομάδας είχαν μικρή επιτυχία. Μερικοί από τους εκπροσώπους της οργάνωσης αυτής ήταν ο Φραγκίσκος Ερρίκος Κλάινσμιντ, ο οποίος έφτασε τον Οκτώβριο του 1842 και ο Κάρολος Ούγκο Χαν, έφτασε το Δεκέμβριο του 1842. Οι ιεραπόστολοι κατασκεύασαν εκκλησίες στη Ναμίμπια. Κατά την διάρκεια ίδια στιγμή που οι ιεραπόστολοι Ρένις, μια Γερμανική Ιεραποστολική Οργάνωση ήταν ενεργοί, οι έμποροι και οι αγρότες κατασκεύασαν φυλάκια.
Πρώιμη Ιστορία
Τον Απρίλιο του 1885, η Deutsche Kolonialgesellschaft für Südwest-Afrika (Γερμανική Αποικιακή Εταιρεία της Νοτιοδυτικής Αφρικής) ιδρύθηκε με την υποστήριξη γερμανικών τραπεζών (Gerson von Bleichröder, Adolph von Hansemann), βιομηχάνων (Κόμης Guido Henckel von Donnersmarck) και πολιτικών (Δήμαρχος Φρανκφούρτης Johannes von Miquel).
Ο Λύντεριτς πνίγηκε στη συνέχεια το 1886, ενώ λάμβανε μέρος σε μια αποστολή στον ποταμό Οράγγη. Η εταιρεία αγόρασε το σύνολο των εκτάσεων Λύντεριτς και τα μεταλλευτικά δικαιώματα του, μετά την πολιτική Βίσμαρκ ότι ιδιωτικό χρήμα πρέπει να χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη των αποικιών. Τον Μάιο, ο Έριχ Ερνστ Γκαίρινγκ διορίστηκε Επίτροπος και έδρα διοίκησης του το Οτζιμπίνγκουε. Στη συνέχεια, στις 17 Απριλίου του 1886 δημιουργήθηκε ένας νόμος δημιουργώντας το νομικό σύστημα της αποικίας, ο οποίος ψηφίστηκε, δημιουργώντας ένα διπλό σύστημα με τους νόμους για τους Ευρωπαίους και διαφορετικούς νόμους για ντόπιους.
Κατά τα επόμενα χρόνια οι σχέσεις ανάμεσα στους Γερμανούς και ντόπιους να συνεχίσει να επιδεινώνεται. Επιπλέον, ο Βρετανικός οικισμός στον κόλπο Ουάλβις, καθώς και πολλοί μικροί αγρότες και ιεραπόστολοι ήταν αναμειγμένοι σε αυτή τη σύγκρουση της περιοχής. Ένα σύνθετο πλέγμα συνθηκών, συμφωνιών και βεντετών αύξησαν την αναταραχή στην περιοχή. Το 1888 τα πρώτα αστυνομικά στρατεύματα Schutztruppen κατέφθασαν. Η δύναμη Schutztruppen αποτελούνταν από δύο αξιωματικούς, πέντε υπαξιωματικούς, και 20 μαύρους στρατιώτες.
Μέχρι το τέλος του έτους, ο Επίτροπος της Γερμανίας, Γκαίρινγκ, αναγκάζεται να καταφύγει στον κόλπο Ουάλβις αφού έιχαν αποτύχει οι διαπραγματεύσεις με μια τοπική φυλή. Επίσης, στη δεκαετία του 1890, η Εταιρεία της Νοτιοδυτικής Αφρικής είχε σχεδόν πτωχεύσει και χρειάστηκε να ζητήσει από το Βίσμαρκ βοήθεια και επιπλέον στρατιώτες. Από 1890 η αποικία ανακηρύχθηκε αποικία του Στέμματος και τα πρόσθετα Schutztruppen στάλθηκαν στην περιοχή. Επίσης το 1890, η αποικία μεγάλωσε με την απόκτηση από τον καγκελλάριο Καπρίβι της λεγόμενης «Λωρίδας Καπρίβι» (Caprivi-Streifen) στα βορειοανατολικά, που ένωνε την αποικία με τον ποταμό Ζαμβέζη και υποσχόταν νέες εμπορικές διαδρομές.
Η Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική ήταν η μόνη γερμανική αποικία, όπου οι Γερμανοί εγκαταστάθηκαν σε μεγάλους αριθμούς. Γερμανοί άποικοι έφτασαν στην αποικία για τις οικονομικές δυνατότητες εξόρυξης διαμαντιών και χαλκού, και για τη γεωργία. Το 1902, η αποικία είχε 200.000 κατοίκους, αν και μόνο 2.595 ήταν Γερμανοί, 1.354 ήταν Αφρικάνερ, και 452 ήταν Βρετανοί. Το 1914, οι Γερμανοί άποικοι είχαν φτάσει τις 9.000.
Εξέγερση κατά της Γερμανίας και γενοκτονία των Χερέρο και Νάμα
thumb|right|Ο Ερρίκος Γουίτμπουϊ (Hendrik Witbooi) Από το 1893 έως και 1894, συνέβη η πρώτη εξέγερση, η Εξέγερση των Νάμα με αρχηγό τους θρυλικό Χέντρικ Γουίτμπουι. Τα επόμενα χρόνια έγιναν πολλές ακόμη τοπικές εξεγέρσεις εναντίον των γερμανικών δυνάμεων, τους Πολέμους των Χερέρο του 1904 και την επακόλουθη γενοκτονία των Χερέρο και των Νάμα, η οποία θεωρείται η πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα.
Απομακρυσμένα αγροκτήματα δέχθηκαν επίθεση, και περίπου 150 Γερμανοί άποικοι σκοτώθηκαν. Η Schutztruppe είχε μόνο 766 στρατιώτες και αυτόχθονες βοηθητικές δυνάμεις. Οι Χερέρο επιτέθηκαν και περικύκλωσαν την Οκαχάντζια και το Βίντχουκ και κατέστρεψαν την σιδηροδρομική Γέφυρα της Οσόνας. Πρόσθετοι 14.000 στρατιώτες, έσπευσαν από τη Γερμανία με Αντιστράτηγο τον Λούθηρο Φον Τρόθα, και κατάφεραν να νικήσουν και να πνίξουν το αίμα την εξέγερση στην Μάχη του Γουότερμπεργκ.
Προηγουμένως ο Φον Τρόθα έστειλε τελεσίγραφο προς τους Χερέρο, στερώντας τους το δικαίωμα να παρακολουθούν μαθήματα και η απάντηση ήταν να εγκαταλείψει την αποικία ή να σκοτωθεί. Οι Χερέρο υποχώρησαν στο άνυδρο Ομαχέκε, περιοχή, στο δυτικό σκέλος της ερήμου Καλαχάρι, όπου πολλοί από αυτούς πέθαναν από δίψα. Οι γερμανικές δυνάμεις φρουρούσαν κάθε πηγή νερού και δόθηκαν εντολές να πυροβολούν οποιονδήποτε ενήλικο αρσενικό Χερέρο σε θέαμα. Μόνο λίγοι Χερέρο κατάφεραν να διαφύγουν στα Βρετανικά εδάφη.
Στα τέλη του 1904, οι Νάμα άρχισαν τους αγώνες τους κατά της αποικιακής δύναμης υπό τους ηγέτες τους Χέντρικ Γουίτμπουι και Γιάκομπς Μορένγκα. Αυτή η εξέγερση τελικά τελείωσε κατά τη διάρκεια του 1907 - 1908 με συνολικά μεταξύ 25.000 και 100.000 Χερέρο νεκρών ενώ περισσότεροι από 10.000 Νάμα και 1.749 Γερμανοί έχασαν τη ζωή τους στη σύγκρουση.
Το 2004 η Γερμανία αναγνώρισε την γενοκτονία εναντίον των Χερέρο και των Νάμα, αρνούμενη ωστόσο να καταβάλει οποιαδήποτε αποζημίωση.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα βρετανικά στρατεύματα της Νότιας Αφρικής επιτέθηκαν με μια επίθεση στο αστυνομικό τμήμα του Ράμανντριφτ στις 13 Σεπτεμβρίου 1914. Γερμανοί άποικοι μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα φυλάκισης κοντά στην Πρετόρια και αργότερα στο Πίττερμαριτζμπεργκ. Στις 9 Ιουλίου 1915, ο Βίκτωρ Φράνκε, ο τελευταίος διοικητής της Schutztruppe, συνθηκολόγησαν κοντά στο Κόραμπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποικίες της Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ναμίμπιας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής Νοτιοδυτικη Αφρικη
Σαϊντά
Η Σαϊντά (سعيدة) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της Αλγερίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 128.413 κατοίκους, από 115.166 το 1998, σημειώνοντας ετήσια αύξηση 1,12%.
Τοποθεσία
Η Σαϊντά βρίσκεται στη βορειοδυτική Αλγερία, στις νότιες πλαγιές της οροσειράς Τελλ του Άτλαντα στο βόρειο άκρο των Υψηλών Οροπεδίων. Η πόλη βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Ουαντί Σαϊντά, περικυκλωμένη από βουνά καλυμμένα με δάση στην απέναντι όχθη που φτάνουν σε υψόμετρο περίπου 1.000 μέτρων.
Ιστορία
Η τοποθεσία της πόλης έχει στρατιωτική σημασία από τη στιγμή που οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν ένα οχυρό στην περιοχή. Η Σαϊντά ήταν οχυρό του Αμπντ αλ-Καντίρ, του εθνικού ηγέτη της Αλγερίας, που έκαψε την πόλη καθώς οι γαλλικές δυνάμεις πλησίαζαν το 1844.
Η σύγχρονη Σαϊντά ιδρύθηκε ως γαλλικό στρατιωτικό φυλάκιο το 1854 και κάποτε αποτελούσε έδρα ένος συντάγματος της Γαλλικής Λεγεώνας των Ξένων. Η ανάπτυξή της ενθαρρύνθηκε από την κατασκευή του σιδηροδρόμου Οράν-Μπεσάρ το 1862.
Έχει το παρατσούκλι της πόλης των υδάτων, λόγω των άφθονων υπόγειων πηγών. Η περιοχή είναι καλυμμένη από δάση και τα κύρια προϊόντα της πόλης είναι τα σιτηρά, το μαλλί, το δέρμα και τα εμφιαλωμένα μεταλλικά νερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1978
Οι 37οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1978 έγιναν στη Θεσσαλονίκη, στο Καυτανζόγλειο Στάδιο από 11 ως 13 Αυγούστου. Συμμετείχαν και οι έξι βαλκανικές χώρες. Στους άνδρες, σε 23 αγωνίσματα, νικήτρια ήταν η Ελλάδα ενώ στις γυναίκες, σε 16 αγωνίσματα, νικήτρια ήταν η Ρουμανία.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1978 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στη Θεσσαλονίκη
Ζλάταρ
Το Ζλάταρ (σερβικά : Златар) είναι βουνό στο νοτιοδυτικό τμήμα της Σερβίας με ψηλότερη κορυφή την Γκόλο Μπρντο με 1.627 ύψος. Βρίσκεται μεταξύ των ποταμών Λίμ, Ούβτσα, Μίλεσεβκα και Μπίστριτσα. Ανήκει στις Δειναρικές Άλπεις.
Το Ζλάταρ έχει πολλές ηλιόλουστες μέρες, 951 ώρες, 265 ηλιόλουστες μέρες και 100 χιονισμένες ημέρες ετησίως. Στο βουνό γίνεται εξόρυξη λιγνίτη και είναι πλούσιο σε δάση και λιβάδια. Αναπτυγμένη είναι και η κτηνοτροφική παραγωγή και αρκετά έχει αναπτυχθεί και ο τουρισμός. Κοντά στο βουνό είναι το φαράγγι του ποταμού Ούμπατς όπου ζει ένα σπάνιο είδος γύπα. Κοντά στο βουνό βρίσκεται το μοναστήρι Μιλέσεβα με σπουδαία κειμήλια και χειρόγραφα και αγιογραφίες του 13ου αιώνα.
Στο Ζλάταρ έχει κτιστεί το «Ινστιτούτο για την πρόληψη, θεραπεία και αποκατάσταση των καρδιαγγειακών παθήσεων και της αρτηριακής πίεσης», που περιβάλλεται από πεύκα και δέντρα σημύδας. Το χειμώνα λειτουργεί χιονοδρομικό κέντρο με δύο πίστες μήκους 800 μέτρα με σκι-λιφτ και μία μικρότερη μήκους 420 μέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Σερβίας Κατηγορία:Δειναρικές Άλπεις
Μαρία της Βουλγαρίας
Η Μαρία, βουλγαρ. Мария (απεβ. 21 Νοεμβρίου, μετά το 1095) από τον Οίκο των Κομητόπουλων ήταν κόρη πρίγκιπα της Βουλγαρίας και με τον γάμο της έγινε πρωτοβεστιαρία. Ήταν η μητέρα της Αυτοκράτειρας Ειρήνης Δούκαινας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Τρόιαν πρίγκιπα της Βουλγαρίας (γιου του Ιβάν Βλαντισλάβ της Βουλγαρίας, τελευταίου τσάρου της Α΄ Βουλγαρικής αυτοκρατορίας) και μίας Βυζαντινής ευγενούς από το γένος των Κοντοστέφανων ή των Φωκάδων.
Παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Δούκα. Ο άνδρας της ήταν γιος του καίσαρα Ιωάννη, ισχυρού πολικά άνδρα της εποχής του και της Ειρήνης Πηγουνίτισσας. Ο Ιωάννης ήταν αδελφός του Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, έτσι ο Ανδρόνικος ήταν εξάδελφος του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα. Η Μαρία προικίστηκε με μία κληρονομιά αχανών εκτάσεων περί τη λίμνη Οχρίδα και το σημαντικό εισόδημά της χρησιμοποιήθηκε για να υποστηρίζει την πολυτελή ζωή του συζύγου της και τις πολιτικές φιλοδοξίες του. Όπως και τα άλλα τελευταία μέλη της δυναστείας της Βουλγαρίας, η Μαρία και οι κόρες της Ειρήνη και Άννα έφεραν, όχι μόνο τεράστιο πλούτο, αλλά και τη νομιμοποίηση της Ρωμαϊκής εξουσίας επί του Βουλγαρικού πληθυσμού: οι εξέχοντες γάμοι αυτής -και των κορών της- είναι η απόδειξη για την τελική αφομοίωση των απογόνων του Οίκου των Κομητόπουλων με τους ευγενείς της Αυλής της Κωνσταντινούπολης.
Ως η μητέρα της Αυτοκράτειρας Ειρήνης Δούκαινας, η Μαρία θα είχε επιρροή στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, αν και αυτή, ως χήρα, απέφευγε την Αυτοκρατορική Αυλή και είχε επιλέξει να ζει στην ιδιοκτησία της στη λίμνη Οχρίδα. Η εγγονή της Άννα Κομνηνή επαινεί την ομορφιά και τη σοφία της στην Αλεξιάδα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε αρκετά πριν το 1066 τον Ανδρόνικο Δούκα πρωτοβεστιάριο και Δομέστικο των Σχολών (Αρχιστράτηγου) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Κομητόπουλων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Ιωάννης Κώστας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κράψη της Ηπείρου. Για να ξεφύγει από την τυραννία του Αλή Πασά, κατέφυγε σε παιδική ηλικία στην Κέρκυρα και κατατάχτηκε στην Σουλιώτικη φάλαγγα αρχικά στους Γάλλους και ύστερα στους Εγγλέζους.
Το 1818 μπήκε στην υπηρεσία του Βασιλιά της Νεάπολης Φερδινάνδου. Κατηγορήθηκε επί συνωμοσία και κρατήθηκε στις φυλακές της Μεσσήνης. Πήρε αμνηστία το 1820 και επέστρεψε στην Κέρκυρα, όπου μυήθηκε στα μυστικά της Φιλικής Εταιρείας. Άρπαξε τα όπλα από την αρχή του αγώνα και έγινε σημαιοφόρος του Νότη Μπότσαρη. Πήρε μέρος στην Άλωση της Άρτας και των Αγράφων, στην πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου, στην υπεράσπιση της Σκιάθου και στις περισσότερες μάχες εναντίον του Ιμπραήμ.
Επί Καποδίστρια ονομάστηκε πεντακοσίαρχος και πολέμησε στην άλωση της Βόνιτσας και στην Μάχη του Μακρονερίου υπό τις διαταγές του Ρίτσαρντ Τσωρτς.
Απεβίωσε το 1877.
668 Δώρα
Η Δώρα (Dora) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,89. Ανακαλύφθηκε το 1908 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομα μιας φίλης της συζύγου του Κοπφ.
Ιωάννα της Γαλλίας (1391-1433)
Η Ιωάννα της Γαλλίας (1391 – 1433) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της Ισαβέλλας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Στεφάνου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας. Η Ιωάννα ήτα αδελφή του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Αικατερίνης, συζύγου πρώτα του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας και μετά του Όουεν Τυδώρ.