cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Αιτωλίας
Κάρλελι
Από τότε και καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, καθιερώθηκαν οι ονομασίες της Αιτωλοακαρνανίας και της Ναυπάκτου από τους τελευταίους ηγεμόνες τους. Έτσι, η Αιτωλοακαρνανία ονομάστηκε σαντζάκι του Κάρλελι «χώρα του Καρόλου», από τον Κάρολο Τόκκο, παλατινό Κεφαλονιάς και ανηψιό του Ησαύ Μπουοντελμόντι. Η ονομασία Κάρλελι διατηρήθηκε επίσημα μέχρι την Ανεξαρτησία, αλλά και αργότερα ο λαός εξακολουθούσε να τη χρησιμοποιεί. Η Ναύπακτος πήρε την ονομασία Βενέτικο λόγω της ενετικής της ηγεμονίας. Οι ονομασίες αυτές αναφέρονται στις τουρκικές πηγές, αλλά παραμένουν ζωντανές και μέσα από τη δημοτική ελληνική μουσική. thumb|400px|right|Η κεντρική Ελλάδα στις αρχές του 19ου αιώνα, όπου διακρίνεται η Αιτωλοακαρνανία, με την ονομασία Κάρλελι Από τους, αρχικά, έξι καζάδες του σαντζακίου που δημιουργήθηκε μετά την τουρκική κατάκτηση και αναδιοργανώθηκε στα μέσα του 16ου αιώνα, οι τέσσερις, Ζυγού, Βλοχού, Αποκούρου και Βάλτου κάλυπταν την Αιτωλία, ενώ Το Ξηρόμερο και οι Βόνιτσα κάλυπταν την Ακαρνανία αν και για τη Βόνιτσα δεν φαίνεται να χρησιμοποιούσαν την ονομασία Κάρλελι. Παρά τις διοικητικές μεταβολές που έγιναν στην περίοδο αυτή, η γενική διάρθρωση παρέμεινε η ίδια. Γι΄αυτό και, πολύ αργότερα, δύο τουρκικά έγγραφα του 1761 και 1764, αναφέρουν τον «καζά Ξηρομέρου» και υπογράφονται από Τούρκο καδή. Επίσης, επί Καποδίστρια, στις απαντήσεις του στα «ερωτήματα» των αντιπροσώπων των Δυνάμεων για την κατάσταση της Ελλάδας (1828), αναφέρεται το «Σαντζάκι του Καρλελίου, περιέχον το Μεσολόγγι, Ανατολικόν, Ζυγόν, Βλοχόν, Ξηρόμερον, Βόνιτσαν και Βάλτον, η κυρίως λεγομένη Αιτωλία και Ακαρνανία». Από τα τμήματα του σαντζακίου αυτού, τα τρία τελευταία αποτελούν, σύμφωνα πάντοτε με τα έγγραφα του Καποδίστρια, την Ακαρνανία. Η Ναύπακτος, μαζί με τις ορεινές περιοχές των ευρυτανικών και θεσσαλικών Αγράφων, στα οποία είχαν χορηγηθεί προνόμια αυτοδιοίκησης και αυτονομίας, υπήχθηκε στο σαντζάκι των Τρικάλων.
Έδρα του μουσελίμη, δηλαδή του αντιπροσώπου της Πύλης που διοικούσε το Κάρλελι, ήταν ο Αετός της Ακαρνανίας, αργότερα όμως έγινε το Βραχώρι (Αγρίνιο), το οποίο εξελίχθηκε σε κεφαλοχώρι. Η διοικητική αυτή διαίρεση του Κάρλελι διατηρήθηκε αρχικά, αλλά αφότου η επικαρπία της περιοχής πέρασε στον γυναικωνίτη του σουλτάνου, η διοίκηση ανατέθηκε σε βοεβόδα. Τότε, όλη η Ναυπακτία αποτέλεσε ιδιαίτερο σαντζάκι στο οποίο περιλαμβάνονταν το Βενέτικο (Ναύπακτος), το Πατρατζίκι (Δομοκός) και η Υπάτη.
Αρματολίκια
Όπως και στην Ακαρνανία, τα πρώτα αρματολίκια στην Αιτωλία εμφανίζονται κατά τον 16ο αιώνα, μεταξύ 1530 και 1570, περίπου. Το δυπρόσιτο και ορεινό έδαφος αλλά και η γειτνίαση με τα Επτάνησα, ευνόησαν πάντοτε τη διατήρηση στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή. Επειδή η Πύλη δεν μπορούσε να υποτάξει τους ανυπότακτους πληθυσμούς που ζούσαν στις απρόσιτες αυτές περιοχές, τους παραχώρησε οικονομικά και στρατιωτικά προνόμια, με σημαντικότερα τα δεύτερα. Ήδη από τα χρόνια που προηγήθηκαν της Άλωσης, οι Τούρκοι αναγνώρισαν επίσημα τα ένοπλα σώματα που είχαν δημιουργηθεί και τους παραχώρησαν δικαιοδοσίες. Στην περίοδο του Σουλεϊμάν Α’ τους παραχωρήθηκαν αρματολίκια, δηλαδή περιφέρειες στις οποίες τη φρούρηση των στενών (δερβενίων) αναλάμβαναν ένοπλα ελληνικά σώματα με καπετάνιο που διοριζόταν επίσημα από τις τουρκικές αρχές.
Η περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας υπέστη πολλά δεινά κατά τη διάρκεια των τουρκοβενετικών πολέμων. Έτσι, όταν το 1570 κηρύχθηκε πόλεμος μεταξύ Βενετίας και Πύλης, η Βενετία κατέβαλε προσπάθειες να εξεγείρει τους κατοίκους της Ηπείρου και της Αιτωλοακαρνανίας κατά των Τούρκων. Τότε, πολλοί αρματολοί προτίμησαν να ενισχύσουν τους Τούρκους για να μη χάσουν τα προνόμιά τους, αλλά μετά τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), πλήθος ξένων στρατευμάτων βρέθηκαν μέχρι το 1573 στην περιοχή. Η παραμονή τόσων ανθρώπων προκάλεσε πολλές καταστροφές και ερήμωσε τη χώρα. Οι κάτοικοι πολλών πόλεων (Αιτωλικό, Αγγελόκαστρο, Βραχώρι, Ζαπάντι, κ.α.), αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα βουνά για να σωθούν. Το 1585 ο αρματολός Βόνιτσας και Λούρου Γρίβας, με την υποκίνηση των Βενετών που βρίσκονταν σε πόλεμο με την οθωμανική αυτοκρατορία, ξεκίνησε εξέγερση σφάζοντας Οθωμανούς στο Ξηρόμερο και τη Βόνιτσα, σε μία νύχτα, αλλά η τελική του προσπάθεια δεν στέφθηκε από επιτυχία. Κυνηγημένος από τον οθωμανικό στρατό, πέθανε στην Ιθάκη τραυματισμένος, και οι Τούρκοι διόρισαν στη θέση του αρματολού τον Τριμπούκη (Τρομπούκη) Συντεκνιώτη, άνθρωπο της εμπιστοσύνης τους που καταγόταν από τον Βάλτο. Τα ηπειρωτικά λεηλατήθηκαν από τους Τούρκους, τα δε παράλια από Μελιταίους, Ουσκόκους και Αλγερινούς πειρατές – η Ναύπακτος είχε το παρατσούκλι «Μικρό Αλγέρι, εκείνους τους καιρούς).
Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, η Αιτωλία, όπως και η Ακαρνανία, ήταν το θέατρο του ανταγωνισμού Τούρκων και Βενετών και καταστρεφόταν άλλες φορές από τους μεν και άλλες από τους δε. Αλλά και οι ανταγωνισμοί των ίδιων των Ελλήνων για τα αρματολίκια τους είχαν καταστρεπτικές συνέπειες για τον τόπο. Η οργή και η μανία ενός οπλαρχηγού που θεώρησε ότι έχει αδικηθεί, έπεφτε πάνω στον άμαχο πληθυσμό.
Μεγάλη σημασία είχε η εξέγερση κατά τη διάρκεια του ΣΤ’ Βενετοτουρκικού Πολέμου όταν, μετά την απώλεια της Κρήτης, οι Βενετοί προσπάθησαν να καταλάβουν τη Δ. Στερεά και την Πελοπόννησο για αντιστάθμισμα. Στην πρόσκληση των Βενετών ανταποκρίθηκαν ο Πάνος Μεϊντάνης από την Κατούνα, ο Αγγέλης Σουμίλας ή Βλάχος από τα Ιωάννινα και ο Χορμόπουλος («Μικρό Χορμόπουλο») από τα Άγραφα, στο πλευρό του Μοροζίνι. Ο Μοροζίνι για να τους εμψυχώσει ανέλαβε να δημιουργήσει αντιπερισπασμό στους Τούρκους, οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί στην Πρέβεζα. Κατέλαβε τη νησίδα Πεταλάς και διέταξε τον στρατηγό Στρασόλδο με πεντακόσιους άνδρες και τον Δελλαδέτσιμα με τους Επτανήσιους να διατρέξουν τη χώρα καταστρέφοντας οτιδήποτε ανήκε στους Τούρκους και να ξεσηκώνουν τους ντόπιους. Πράγματι, σε μικρό διάστημα ο Στρασόλδος κυρί¬ευσε το Μεσολόγγι μετά από μάχη με τον Σεφέρ αγά, καθώς και το Αιτωλικό. Ο Δελλαδέτσιμας, με τη βοήθεια των Ελλήνων (Σουμίλα, Σπαθόγιαννο, Βαλαωρίτη) και επικουρικής δύναμης που ο Μοροζί¬νι αποβίβασε στον Αστακό, λεηλάτησε τα χωριά Ζαπάντι, Μουριά, Καλύβια, Αγγελόκαστρο και Νεοχώρι. Το Μεσολόγγι, το Αιτωλικό και η Γούρια υποχρεώθηκαν να πληρώσουν στο όνομα της Ενετικής Δημοκρατίας φόρο πέντε χιλιάδων ταλήρων που τους εξασφάλιζε την προστασία των Ενετών. Τον Ιούλιο του 1687 η κατάληψη της Πάτρας και του Ρίου από τους Βενετούς μετέδωσε πανικό στις τουρκικές φρουρές του Αντιρρίου και της Ναυπάκτου. Ο Μοροζίνι έχοντας συνεργάτη στις πολεμικές του επιχειρήσεις τον αρματολό Κούρμα, μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, κατέλαβε τα δύο σημαντικά οχυρά του Κοριμθιακού. Ο Τούρκος διοικητής, μη μπορώντας να προβάλει αντίσταση, ανατίναξε το φρούριο του Αντιρρίου και εγκατέλειψε τη Ναύπακτο. Η Ναύπακτος, μαζί με τη Λευκάδα, αποτέλεσαν ιδιαίτερη περιφέρεια με διοικητή βενετό προβλεπτή.
Με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς (1699), όλη η Αιτωλοακαρνανία μαζί με την υπόλοιπη Στερεά και την Πρέβεζα περιήλθε ξανά στους Τούρκους. Οι Βενετοί θα πάρουν τη Λευκάδα και τη Βόνιτσα. Στον Ζ’ Βενετοτουρκικό Πόλεμο που άρχισε το 1714, η κατάσταση ανα¬τράπηκε υπέρ των Τούρκων. Ο Λαρισαίος «αρματολούμπασης» Τοπάλ Οσμάν πέρασε στην Πελοπόννησο για να καταλάβει τα φρούρια των Ενετών και πολλοί αρματολοί πήγαν μαζί του με κυριώτερη επιδίωξη τη λαφυραγώγηση της Πελοποννήσου (περίοδος της αλαμπάντας «αρπαγής»). Ο Μεϊ¬ντάνης ήταν από τους λίγους που δεν έλαβε μέρος σ’ αυτή την πελοποννησιακή «αλαμπάντα» ούτε συμμάχη¬σε με οποιονδήποτε τρόπο με τους Τούρκους. Αγωνίστηκε και μετά το 1715, έτος που οι Τούρκοι επανακατέλαβαν την Πελοπόννησο, αλλά βρήκε τον θάνατο το 1717, έξω από το Αγγελόκαστρο. Σε δύσκολες εποχές, ο Μεϊντάνης υπήρξε ασφαλώς ένας πρόδρομος της Εθνεγερσίας, που συνετέλεσε στη συντήρηση του επαναστατικού πνεύματος του Ελληνισμού, αλλ’ ίσως η σημαντικότερη προσφορά του ήταν το υπόδειγμα εθνικού ήθους που με τη συμπεριφορά του άφησε στους μεταγενέστερους, καθώς η παράδοση και η δημοτική ποίηση το μετέφεραν και το εμφύτευαν στην εθνική συνείδηση.
Οριστική σταθεροποίηση των βενετικών κτήσεων στο Ιόνιο έγινε με τη Συνθήκη του Πασάροβιτς (1718) και η ειρηνική περίοδος που ακολούθησε, συνετέλεσε στην ανάπτυξη των παραλίων περιοχών και την αναπτέρωση του εθνικού φρονήματος. Η Βόνιτσα παρέμειναν στους Βενετούς και, έτσι τουλάχιστον, ένα κομμάτι της Αιτωλοακαρνανίας ξέφυγε από τους Τούρκους. Πάντως, κατά τη διάρκεια όλης αυτής της πολυτάραχης περιόδου, έγινε πλέον σαφές στους κατοίκους της Αιτωλίας -αλλά και τους Έλληνες γενικότερα- ότι δεν υπήρχε ουσιαστική βοήθεια από την πλευρά των χριστιανών Βενετών, στους οποίους είχαν στηρίξει τόσο πολύ τις ελπίδες τους. Άλλωστε, από τις αρχές του 18ου αιώνα, ο ελληνικός λαός άρχισε να προσανατολίζεται προς την ορθόδοξη Ρωσία η οποία εγκαινίαζε τη νέα πολιτική της στα Βαλκάνια.
Ρώσοι και Ορλωφικά
Κατά την εποχή αυτή, μυστικοί πράκτορες της Ρωσίας διέτρεχαν την Αιτωλοακαρνανία, μοίραζαν βαθμούς και αξιώματα και προσηλύτιζαν αυτούς που επιθυμούσαν να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό, αλλά και αυτούς που δυσπιστούσαν με τους Βενετούς. Το 1730, αρματολοί της περιοχής έστησαν ενέδρα στην Κλόκοβα και σκότωσαν τον Τούρκο σπαχή με την ακολουθία του, που μετέφεραν τον φόρο «βουστίνα» από τη Ναύπακτο προς την Πόλη. Οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Αιτωλία και την ερήμωσαν, απαγόρευσαν την οπλοφορία στος Χριστιανούς και, μάλιστα, τους υποχρέωσαν να παραδώσουν τα όπλα τους. Νέοι πράκτορες εξαπολύθηκαν στην Ελλάδα. Η ρωσική διπλωματία προετοιμάζει ευρύτερο ξεσήκωμα με τον Παπάζωλη, το 1765, με την υπόσχεση της ανασύστασης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι αρματολοί του Βάλτου Γεροδήμος Σταθάς και Βόνιτσας και Ξηρομέρου Χρήστος Γρίβας δρουν στην Ακαρνανία, ενώ ο Παναγιώτης Παλαμάς οργανώνει το Μεσολόγγι. Και ενώ οι Ακαρνάνες αρματολοί παίρνουν μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις, στο Μεσολόγγι, ο Παλαμάς και οι προύχοντες της πόλης Ανδρέας Καλογεράκης και Αναστάσιος Γουλιμής συνέστησαν τοπική τριανδρική κυβέρνηση και υποχρέωσαν με τα όπλα την ειρηνική αποχώρηση των Τούρκων από την πόλη. Όταν αυτή, ολοκληρώθηκε έδωσαν εντολή για περίφραξη με αμυντική τάφρο και στη συνέχεια ζήτησαν από τον Θ. Ορλώφ τουλάχιστον ένα ρωσικό πλοίο για την περιφρούρηση του Κορινθιακού κόλπου, αναλαμβάνοντας μάλιστα οι ίδιοι να το εξοπλίσουν με δική τους δαπάνη. . Στο μεταξύ, ο Κωνσταντίνος Σουσμάνης με πολλούς Κραββαρίτες μαχητές εξεστράτευσε στη Ναύπακτο. Όλη η Αιτωλοακαρνανία έχει ξεσηκωθεί αλλά, όπως θα αποδειχθεί αργότερα, στήριξαν τις χιμαιρικές τους ελπίδες σε ξένες δυνάμεις, αυτή τη φορά στους Ρώσους.
Οι Τούρκοι για να καταπνίξουν την εξέγερση απευθύνθηκαν στους Τουρκαλβανούς οι οποίοι, με προορισμό την Πελοπόννησο, ξεχύθηκαν στη Στερεά σπέρνοντας παντού την καταστροφή και την ερήμωση. Ο Σταθάς επωφελούμενος από την αναστάτωση που δημιουργήθηκε κατέλαβε τα αρματολίκια Αγρινίου, Καρπενησίου και Υπάτης, αλλά προτίμησε να συνθηκολογήσει με τους Αλβανούς, που κατέβαιναν να πνίξουν την επανάσταση στην Πελοπόννησο, για να μη του πειράξουν τα αρματολίκια. Έτσι, οι επιδρομείς με αρχηγό τον Σουλεϊμάν πέρασαν ελεύθερα το δύσβατο Μακρυνόρος και τον Αχελώο. Αντίθετα, ο Γρίβας δεν υποτάχθηκε, δίνοντας μάχη με 300 ακόμη συντρόφους του έξω από το Αγγελόκαστρο, μέχρι τελικής πτώσεως. Η θέση αυτή της περιοχής ονομάζεται ακόμη και σήμερα «των Γριβαίων τα κόκκκαλα». Λίγο μετά την καταστροφή αυτή, οι χριστιανοί επαναστάτες του Μεσολογγίου, αφού περίμεναν μάταια τη ρωσική βοήθεια, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τα μέρη τους και να σωθούν. Επιβιβάστηκαν σε πλοιάρια αλλά, ενώ ήσαν έτοιμοι να αποπλεύσουν, εμφανίστηκαν σκάφη Δουλτσινιωτών πειρατών με τους οποίους αναγκάστηκαν να ναυμαχούν για μέρες. Τελικά κατόρθωσαν να διαφύγουν, άλλοι στα Επτάνησα και άλλοι στο Αιτωλικό. Οι τελευταίοι, όμως, είχαν οικτρή τύχη διότι οι Τουρκαλβανοί νικητές του Αγγελόκαστρου, πολιόρκησαν με πλοιάρια το Αιτωλικό και αφού με ψεύτικες υποσχέσεις τους έπεισαν να παραδοθούν, μετά τους κατέσφαξαν. Αρκετός χρόνος πέρασε έως ότου αναλάβει η περιοχή από την καταστροφή και τις σφαγές. Παρόλ’ αυτά, το Μεσολόγγι και το Αιτωλικό ανέλαβαν και απέκτησαν πάλι ναυτικό και οικονομική ευμάρεια.
Λίγα χρόνια μετά τα Ορλωφικά, η Αιτωλοακαρνανία, όπως και ολόκληρη η Στερεά μέχρι τη Λειβαδιά, βρέθηκαν κάτω από τη δεσποτική κυριαρχία του Αλή Πασά. Από την αφάνεια, χωρίς φραγμούς και χρησιμοποιώντας αδίστακτα κάθε μέσο για να πετύχει τον σκοπό του, ο Αλή γίνεται Πασάς στα Ιωάννινα (1788) και απλώνει την επιρροή του στην Ακαρνανία και τη Στερεά, γενικότερα. Στο εξής φέρει τον τίτλο «Αλή Πασάς, διοικητής του Σαντζακίου Ιωαννίνων και αρχηγός της περιφερείας της Ρούμελης». Με την πρόφαση του προστάτη των στενών, προσπαθεί να εξουδετερώσει όχι μόνον τους αρματολούς, αλλά και τους κοτζαμπάσηδες. Οι αρματολοί αναζήτησαν άσυλο στη Λευκάδα και στα Επτάνησα, γενικότερα, αλλά αυτή η πολιτική του Αλή, αντί να καταστείλει φούντωσε ακόμη περισσότερο την αντίδραση των κλεφτών και αρματολών, με αποτέλεσμα αυτή η προεπαναστατική περίοδος να προετοιμάσει τους μαχητές του Αγώνα στην ευρύτερη περιοχή. Το Κάρλελι, επί Αλή Πασά, είχε 65 χιλιάδες κατοίκους και υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Ναυπάκτου και Άρτας, με έδρα την Άρτα. Γενικότερα, οι ιδιαίτερες συνθήκες στις οποίες βρέθηκε η περιοχή στα πρόθυρα της Επανάστασης του 1821, δεν επέτρεψαν την ανάπτυξη του απελευθερωτικού αγώνα, όσο στη νότια Ελλάδα.
Επανάσταση του 1821 και Ανεξαρτησία
Η Επανάσταση του 1821 ξεκίνησε επίσημα στην Αιτωλοακαρνανία στις 25 Μαρτίου με προκήρυξη του Βαρνακιώτη που εκδόθηκε στο Ξηρόμερο της Ακαρνανίας. Ωστόσο, προανάκρουσμα της εθνεγερσίας θεωρείται μείζον γεγονός που συνέβη στις 5 Μαρτίου 1821, όταν αρματολοί από τον Ζυγό της Αιτωλίας σκότωσαν σε ενέδρα στη Σκάλα Μαυρομματίου τους Τούρκους υπαλλήλους, που μετέφεραν στην Κωνσαντινούπολη τους φόρους από τη Ναύπακτο. Μετά την απελευθέρωση του Αγρινίου, του Αιτωλικού και του Μεσολογγίου, από τον πρώτο χρόνο του Αγώνα η η Αιτωλοακαρνανία βρισκόταν σε ελληνικά χέρια. Μόνο οι περιφέρειες Βόνιτσας, και Ναυπάκτου, καθώς και η Πρέβεζα έμειναν στους Τούρκους που τις υπερασπίζονταν με πείσμα. Ωστόσο, αφενός η γεωγραφική θέση της περιοχής που ήταν πέρασμα για την κάθοδο των Τούρκων από τον βορρά, αφετέρου η κακή διαγωγή πολλών καπεταναίων που ενδιαφέρονταν περισσότερο για λεηλασίες και λύτρα, δεν διασφάλιζαν τις πρώτες επιτυχίες. Είναι γνωστή η συμπεριφορά συνθηκολόγησης με τον εχθρό (τα «καπάκια»), με το δόλωμα της εξασφάλισης ενός αρματολικιού. Ωστόσο, οι ηρωισμοί του Μεσολογγίου, σύμβολο των αγώνων για την ελευθερία, τίμησαν την επανάσταση στη Δυτική Στερεά Ελλάδα.
Η Δυτική Στερεά διατήρησε τη διοικητική αυτοτέλεια από την υπόλοιπη Στερεά Ελλάδα και μετά την Πρώτη Συνέλευση της Επιδαύρου. Ωστόσο, η λειτουργία τοπικού διοικητικού συστήματος δεν πραγματοποιήθηκε εξαιτίας της διατήρησης αυτόνομων, ισχυρών αρματολικιών, και του ανυπότακτου στρατιωτικών και πολιτικών, οι οποίοι ήσαν μαθημένοι ένθεν και ένθεν στην ασυδοσία. Τον Φεβρουάριο του 1823, με διάταγμα του Μαυροκορδάτου συστήθηκε η Επαρχία Αιτωλίας, που περιελάμβανε τα ενωμένα «έκπαλαι» τμήματα Μεσολογγίου και Αιτωλικού με τα περίχωρά τους. Γενικά, σε όλη τη διάρκεια του Αγώνα η περιοχή διατήρησε, εξ αιτίας των πολεμικών αναγκών, ιδιαίτερη διοικητική οργάνωση. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους συστήθηκε προσωρινά «Γενικόν Επαρχείον» της Αιτωλοακαρνανίας με όλες τις αρμοδιότητες στον Γενικό Έπαρχο, Κ. Μεταξά, ο οποίος έδειξε μεγάλη σύνεση και δράση. Από τον Οκτώβριο του 1823, ο Μαυροκορδάτος ανακηρύχθηκε «Γενικός Διευθυντής της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος».
Μετά τα δραματικά γεγονότα που ακολούθησαν την πτώση του Μεσολογγίου, ελάχιστοι οπλαρχηγοί απέμειναν στην περιοχή, καθώς ο αγώνας μεταφέρθηκε στην Ανατολική Στερεά. Από τον Νοέμβριο του 1827 τις επιχειρήσεις ανέλαβε ο Τσωρτς. Οι οπλαρχηγοί της περιοχής εμφανίστηκαν πρόθυμοι να συμπράξουν και ο Τσωρτς ανέθεσε στους Μακρή και Στάικο να αναλάβουν τις επιχειρήσεις στο Μεσολόγγι και το Αιτωλικό. Επί Καποδίστρια οι επιχειρήσεις για την απελευθέρωση της Αιτωλοακαρνανίας γενικεύθηκαν. Το Αντίρριο απελευθερώθηκε τον Μάρτιο του 1829 και η Ναύπακτος τον επόμενο μήνα, ενώ με την παράδοση του Μεσολογγίου και του Αιτωλικού, τον Μάιο του 1829, έληξαν οι πολεμικές επιχειρήσεις στην Αιτωλοακαρνανία.
Νεότερη ιστορία
Μετά την Ανεξαρτησία, υπήρχε ένας ιδιόμορφος τύπος «ανακωχής» στην περιοχή, καθώς οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν είχαν πάρει τις τελικές τους αποφάσεις για την τύχη της. Αρχικά, το Πρωτόκολλο του Λονδίνου (Μάρτιος 1829), όριζε ότι τα εδάφη που βρίσκονταν νότια της γραμμής Μακρυνόρους – Αμβρακικού θα αποτελούσαν επαρχίες του ελληνικού κράτους, φορολογικά υποτελείς στον Σουλτάνο. Όμως, με το Πρωτόκολλο του Φεβρουαρίου 1830, η Ακαρνανία έμεινε έξω από το ελληνικό κράτος «προς ικανοποίησιν της εκφρασθείσης επιθυμίας της Πύλης». Οι επαρχίες Βάλτου και Ξηρομέρου καθώς και άλλες που, αργότερα, θα δημιουργηθούν είχαν αποκλειστεί από το νέο ανεξάρτητο κράτος. Μόνο ύστερα από τις επίμονες προσπάθειες του Καποδίστρια οι Μεγάλες Δυνάμεις υποχώρησαν και με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (1832), η Ακαρνανία θα συμπεριληφθεί, αφού πρώτα καταβληθεί οικονομική αποζημίωση στην Τουρκία (30 εκετομμύρια πιάστρα). Μόνο το φρούριο του Ακτίου παρέμεινε στους Οθωμανούς, διότι οι Τούρκοι επέμεναν να το κρατήσουν για να ελέγχουν την άμυνα της Πρέβεζας. Η Ακαρνανία ενώθηκε με την Αιτωλία σε νομό με πρωτεύουσα το Βραχώρι και, αργότερα, το Μεσολόγγι (Σεπτέμβριος 1833). Καθ’ όλη τη διάρκεια των επομένων ετών και μέχρις ότου απελευθερωθεί η Θεσσαλία, η Αιτωλοακαρνανία, εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης, μαστιζόταν από τη ληστεία, διότι οι ληστές μπορούσαν, όταν καταδιώκονταν, να σωθούν «στο το «τούρκικο». Έγιναν πολλά αντιδυναστικά κινήματα, με βάση κυρίως την Ακαρνανία, με σκοπό την ανατροπή των εκάστοτε κυβερνήσεων και τη χορήγηση προνομίων στους στασιαστές.
Σημειώσεις
i. «''Ἐνδυμίωνος δὲ καὶ νηίδος νύμφης, ἢ ὥς τινες Ἰφιανάσσης, Αἰτωλός, ὃς ἀποκτείνας Ἆπιν τὸν Φορωνέως καὶ φυγὼν εἰς τὴν Κουρήτιδα χώραν, κτείνας τοὺς ὑποδεξαμένους Φθίας καὶ Ἀπόλλωνος υἱούς, Δῶρον καὶ Λαόδοκον καὶ Πολυποίτην, ἀφ᾽ ἑαυτοῦ τὴν χώραν Αἰτωλίαν ἐκάλεσεν. (7,7) Αἰτωλοῦ δὲ καὶ Προνόης τῆς Φόρβου Πλευρὼν καὶ Καλυδὼν ἐγένοντο, ἀφ᾽ ὧν αἱ ἐν Αἰτωλίᾳ πόλεις ὠνομάσθησαν. Απολλόδωρου Βιβλιοθήκη Α΄''»
iii. «Ρογέριος...Ακαρνάνας τε και Αιτωλούς τους νυν λεγομένους Αρτινούς, και όσα πάραλα αμαυρών τον Κορινθιακόν κόλπον εισέπλευσε»
iv. «...εσημειώθησαν χρημάτων αφαιρέσεις, των θρεψαμένων εκτοπίσεις, σφαγαί και φυγαί και μυρία προς τούτοις άλλα δεινά, ων τα πλείω οι εκ Ρωμαίων επετόλμων τύραννοι, μάλιστα δ’ απάντων ο Σγουρός Λέων...»
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Αιτωλοακαρνανίας
Κουμπιζού
Το Κουμπιζού (γαλλικά: Coubisou, οξιτανικά: Cobison) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουμπιζουνέλ (γαλλικά: Coubisounels).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Λέξη
Στη γλωσσολογία, η λέξη είναι το μικρότερο στοιχείο με σημασιολογικό ή πραγματολογικό περιεχόμενο (με κυριολεκτική ή πρακτική σημασία) που μπορεί να εκφωνηθεί και να σταθεί μόνο του στο λόγο. Αντιδιαστέλλεται με το μόρφημα, το οποίο είναι η μικρότερη μονάδα με νόημα αλλά δεν μπορεί απαραίτητα να σταθεί μόνο του στο λόγο. Μία λεξη μπορεί να αποτελείται από ένα μοναδικό μόρφημα (για παράδειγμα: αχ!, φως, ναι, όχι, πας), ή από περισσότερα (για παράδειγμα: πέτρες, γρήγορα, τρέχοντας, απρόσμενα). Μία περίπλοκη λέξη τυπικά περιλαμβάνει μία ρίζα και ένα ή περισσότερα προσφύματα (πέτρ-ες, γρήγορ-α, τρέχ-οντας, α-πρόσμεν-α) ή από περισσότερες από μία ρίζες στην περίπτωση των σύνθετων λέξεων (μαυρο-πίνακας, ανεβο-κατεβαίνω). Οι λέξεις μπορούν να συνθέσουν μεγαλύτερες μονάδες όπως φράσεις (π.χ. μία μαύρη πέτρα) ή προτάσεις (π.χ. πέταξα μία μαύρη πέτρα αλλά αστόχησα).
Ο όρος λέξη μπορεί να αναφέρεται είτε σε ομιλούμενη είτε σε γραπτή λέξη, ή μερικές φορές σε κάποιο αφηρημένο νόημα. Οι ομιλούμενες λέξεις κατασκευάζονται από μονάδες που ονομάζονται φωνήματα, ενώ οι γραπτές λέξεις από σύμβολα που ονομάζονται γραφήματα, όπως είναι τα γράμματα του Ελληνικού αλφάβητου.
Ορισμοί
Η ευκολία ή δυσκολία της αποκωδικοποίησης μίας λέξης εξαρτάται από την γλώσσα. Τα λέξικά κατηγοριοποιούν το λεξικό μίας γλώσσας (π.χ. το λεξιλόγιο του) σε λήμματα. Αυτά μπορούν να ληφθούν υπόψη ως προς το τι συνιστά μία λέξη σε σχέση με τις απόψεις των συγγραφέων της εκάστοτε γλώσσας.
Σημασιολογικός ορισμός
Ο Λέοναρντ Μπλούμφιλντ εισήγαγε την έννοια των "Ελάχιστων Ελεύθερων Μορφών" το 1926. Οι λέξεις νοούνται ως οι μικρότερες μονάδες του λόγου με νόημα που μπορούν να σταθούν από μόνες τους. Αυτός ο ορισμός συνδέει τα φωνήματα (μονάδες ήχου) με τα λεξήματα (μονάδες νοήματος). Παρόλα αυτά, μερικές γραπτές λέξεις δεν είναι ελάχιστες ελεύθερες μορφές καθώς δεν έχουν νόημα από μονες τους (π.χ. τα άρθρα ή οι σύνδεσμοι).
Κάποιοι επιστήμονες έχουν προτείνει τη θεωρία των λεγόμενων σημασιολογικών θεμελιακών στοιχείων ή σημασιολογικών αρχών, δηλαδή αόριστες λέξεις που αντιπροσωπεύουν θεμελιώδεις έννοιες που έχουν ενστικτωδώς σημασία. Σύμφωνα με αυτήν την θεωρία, οι σημασιολογικές αρχές εξυπηρετουν ως η βάση για να περιγραφεί το νόημα άλλων λέξεων, χωρίς κυκλικότητα, και των αντίστοιχων εννοιολογικών σημασιών τους.
Χαρακτηριστικά
Στην σχολή του μινιμαλισμού της θεωρητικής Σύνταξης, οι λέξεις (επίσης αποκαλούνται και λεξικές μονάδες στην βιβλιογραφία) θεωρούνται "δέσμες" γλωσσικών χαρακτηριστικών που ενοποιούνται σε ένα κατασκεύασμα με μορφή και νόημα. Για παράδειγμα, η λέξη "σκύλος" έχει σημασιολογικά χαρακτηριστικά (καταδεικνύει ένα αντικείμενο ή ζώο στον πραγματικό κόσμο, δηλαδή έναν σκύλο) κατηγοριακά χαρακτηριστικά (είναι ουσιαστικό), χαρακτηριστικά αριθμού (είναι στον ενικό αριθμό, και πρέπει να συμφωνεί επίσης με τα ρήματα, τις αντωνυμίες, τα δεικτικά, τα άρθρα κ.α. στο πεδίο του), φωνολογικά χαρακτηριστικά (προφέρεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο) κτλ.
Όρια των λέξεων
Το έργο του ορισμού του τι αποτελεί μία "λέξη" περιλαμβάνει το να αποφασιστεί που τελειώνει μία λέξη και που ξεκινάει μία άλλη- με άλλα λόγια, το να αναγνωριστούν τα όρια των λέξεων. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να αποφασιστεί που μπορουν να τοποθετηθούν τα όρια των λέξεων στην ομιλούμενη γλώσσα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έννοιες Κατηγορία:Μορφήματα Κατηγορία:Συντακτικό
Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Νεοελληνικών Σπουδών «Ανέμη»
Η Ανέμη είναι μια ψηφιακή βιβλιοθήκη, που έχει ως στόχο να παρέχει εύκολη και γρήγορη πρόσβαση σε μια πλούσια συλλογή ψηφιοποιημένου υλικού σχετικά με τις Νεοελληνικό πολιτισμό. Εκτός από την εύρεση βιβλιογραφικών πληροφοριών, η βιβλιοθήκη παρέχει την δυνατότητα περιήγησης σε ψηφιοποιημένα αρχεία και βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή. Η συλλογή περιέχει παλιά και σπάνια αρχεία, αλλά και σύγχρονες εκδόσεις των οποίων οι δημιουργοί επέτρεψαν την ψηφιοποίησή τους και την ελεύθερη διάθεσή τους στο διαδίκτυο μέσω της βιβλιοθήκης.
Νεοελληνιστής
Ψηφιακή βιβλιοθήκη βιβλιογραφιών, λεξικών και εγχειριδίων νεοελληνικών σπουδών.
Ανάχαρσης
Σπάνιες συλλογές από τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κρήτης, με ταξιδιωτική λογοτεχνία, καταλογογραφήθηκαν. Οι βιβλιογραφικές εγγραφές συνδέονται με τα αντίστοιχα ψηφιακά αρχεία που φιλοξενούνται είτε στην τοπική βιβλιοθήκη είτε αλλού σε άλλους βιβλιογραφικούς παράγοντες.
Μάρκος Μουσούρος
Πρόκειται για μια ψηφιακή συλλογή με βιβλία και αρχειακό υλικό που αφορά την Κρήτη. Τα σημαντικότερα τεκμήρια της συλλογής που είναι διαθέσιμα  προέρχονται από τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κρήτης. Ανάμεσά τους, το αρχέτυπο : Μέγα Ετυμολογικόν, που τυπώθηκε από τους Κρητικούς Ζαχαρία Καλλιέργη και Νικόλαο Βλαστό, στη Βενετία το 1499.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοελληνικές σπουδές Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες
Κάιλ Γκάι
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Στις 22 Νοεμβρίου 2016, στον τέταρτο κολεγιακό αγώνα της καριέρας του, ο Γκάι ηγήθηκε όλων των παικτών με 20 πόντους και πέντε τρίποντα εναντίον του Γκρέμπλινγκ Στέιτ. Ως πρωτοετής, είχε μέσο όρο 7,5 πόντους ανά παιχνίδι και σούταρε με 49,5% από τη γραμμή των τριών πόντων.
Σακραμέντο Κινγκς (2019–2021)
Ο Γκάι επιλέχτηκε στο NBA Ντραφτ του 2019 από τους Νιου Γιορκ Νικς προτού ανταλλαχθεί στους Σακραμέντο Κινγκς. Οι Κινγκς τον υπέγραψαν με αμφίδρομο συμβόλαιο στις 7 Ιουλίου 2019, για να μοιράσει τον χρόνο του μεταξύ Κινγκς και της θυγατρικής τους στην NBA G League, Στόκτον Κινγκς. Σκόραρε 42 πόντους για τους Στόκτον σε μια νίκη επί των Αϊόβα Γουλβς την 1η Δεκεμβρίου. Ο Γκάι έκανε το ντεμπούτο του στο ΝΒΑ στις 10 Ιανουαρίου 2020, κόντρα στους Μιλγουόκι Μπακς. Στις 18 Ιανουαρίου, ο Γκάι σημείωσε 37 πόντους και πέτυχε 7 τρίποντα για τους Στόκτον σε μια ήττα με 147–117 από την Οκλαχόμα Σίτι Μπλου.
Στις 21 Φεβρουαρίου 2021, ο Γκάι σημείωσε 9 πόντους σε 9 λεπτά εκτός πάγκου για τους Σακραμέντο Κινγκς εναντίον των Μιλγουόκι Μπακς, με 4 στα 5 σουτ.
Κλίβελαντ Τσαρτζ (2021)
Τον Αύγουστο του 2021, ο Γκάι εντάχθηκε στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς για το ρόστερ του NBA Σάμερ Λιγκ 2021. Έκανε το ντεμπούτο του με 15 πόντους σε 17 λεπτά, με 3 στα 7 τρίποντα, κόντρα στους Ορλάντο Μάτζικ. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2021, υπέγραψε με τους Κλίβελαντ Καβαλίερς, αλλά αποδεσμεύθηκε στις 16 Οκτωβρίου. Στις 23 Οκτωβρίου, υπέγραψε με τους Κλίβελαντ Τσαρτζ.
Μαϊάμι Χιτ (2021–2022)
Στις 30 Δεκεμβρίου 2021, ο Γκάι υπέγραψε συμβόλαιο 10 ημερών με τους Μαϊάμι Χιτ. Στις 10 Ιανουαρίου υπέγραψε δεύτερο συμβόλαιο 10 ημερών. Στο πρώτο του παιχνίδι μετά την υπογραφή του συμβολαίου 10 ημερών, ο Γκάι σημείωσε 17 πόντους και πέτυχε 4 τρίποντα. Στις 17 Ιανουαρίου 2022, ο Γκάι υπέγραψε αμφίδρομο συμβόλαιο με τους Χιτ. Στις 24 Μαρτίου αποδεσμεύθηκε από τους Χιτ.
Επιστροφή στους Τσαρτζ (2022)
Στις 28 Μαρτίου 2022, ο Γκάι επέστρεψε στους Κλίβελαντ Τσαρτζ.
Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα (2022–2023)
Στις 22 Ιουλίου 2022, ο Γκάι υπέγραψε με την ισπανική Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα. Σε 21 αγώνες στο EuroCup, είχε μέσο όρο 11,8 πόντους, 1,8 ριμπάουντ και 2,6 ασίστ σε 22 λεπτά ανά αγώνα. Επιπλέον, σε 40 αγώνες του Πρωταθλήματος ισπανίας, είχε μέσο όρο 12,8 πόντους, 1,8 ριμπάουντ και 2,1 ασίστ σε 23 λεπτά ανά αγώνα.
Παναθηναϊκός (2023–σήμερα)
Στις 14 Ιουλίου 2023, ο Γκάι υπέγραψε διετές συμβόλαιό με τον Παναθηναϊκό, όπου θα ήταν η πρώτη του ομάδα που θα αγωνιζόταν στην Ευρωλίγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Στόκτον Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κλίβελαντ Τσαρτζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μαϊάμι Χιτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Οι Κότες το 'Σκασαν
Οι Κότες το 'Σκασαν κυκλοφόρησε κινηματογραφικά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 23 Ιουνίου του 2000 και στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 30 Ιουνίου του 2000. Έλαβε αναγνώριση από τους κριτικούς και εισέπραξε $220 παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $42–45 εκατομμυρίων, γίνοντας η ταινία κινουμένων σχεδίων stop-motion με τις μεγαλύτερες εισπράξεις όλων των εποχών. Μια συνέχεια με τίτλο Chicken Run: Dawn of the Nugget είναι προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει στις 15 Δεκεμβρίου του 2023 στο Netflix.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Βρετανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα το περιβάλλον Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Πάουελ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pathé Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2000
Λαϊκή Δημοκρατία του Μπενίν
Η Λαϊκή Δημοκρατία του Μπενίν (République populaire du Bénin) ήταν σοσιαλιστικό κράτος που βρισκόταν στον Κόλπο της Γουινέας της Αφρικανικής ηπείρου, η οποία σήμερα αποτελεί το Μπενίν. Η Λαϊκή Δημοκρατία ιδρύθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1975, μετά το πραξικόπημα του 1972 κατά της Δημοκρατίας της Δαχομέης. Στην πράξη το κράτος υπήρχε μέχρι την 1η Μαρτίου 1990, με την έγκριση του νέου συντάγματος και την κατάργηση του Μαρξισμού-Λενινισμού στο έθνος το 1989.
Ιστορία
Στις 26 Οκτωβρίου 1972, ο στρατός με επικεφαλής τον Διοικητή Ματιέ Κερεκού ανέτρεψε την κυβέρνηση, ανέστειλε το σύνταγμα και να διέλυσε την Εθνική Συνέλευση και το Προεδρικό Συμβούλιο. Στις 30 Νοεμβρίου 1972 κυκλοφόρησε την εναρκτήρια ομιλία της Νέας Πολιτικής της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Η εδαφική διοικητική μεταρρύθμιση, ενώ οι δήμαρχοι και βουλευτές αντικατέστησαν τις παραδοσιακές δομές (αρχηγοί χωριών, ανιμιστές ιερείς, κλπ.). Στις 30 Νοεμβρίου 1974, πριν από την συνέλευση έκπληκτων εξέχοντων ατόμων στο Αμπομπέι, έδωσε μια ομιλία διακηρύσσοντας την επίσημη ένταξη της κυβέρνησής του στο Μαρξισμό-Λενινισμό. Σύντομα ευθυγράμμισε τη Δαχομέη με την Σοβιετική Ένωση. Το Λαϊκό Επαναστατικό Κόμμα του Μπενίν, που σχεδιάστηκε ως πρωτοπόρο κόμμα, που δημιουργήθηκε την ίδια μέρα, και έγινε το μόνο νόμιμο κόμμα της χώρας.
Το πρώτο έτος της Μαρξιστικής κυβέρνησης χαρακτηρίστηκε από εκκαθαρίσεις στον κρατικό μηχανισμό. Ο πρόεδρος Κερεκού καταδίκασε, και μερικές φορές εκτέλεσε διάφορους εκπρόσωπους του πρώην πολιτικού καθεστώτος, και μερικούς από τους υπαλλήλους: Ο Μισέλ Αϊπκέ, Υπουργός Εσωτερικών, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε με την κατηγορία της μοιχείας με την γυναίκα του αρχηγού του κράτους, και εκτελέστηκε με πυροβολισμό. Στις 30 Νοεμβρίου 1975, την πρώτη επέτειο από την ομιλία στο Αμπομέι, ο Κερεκού άλλαξε το όνομα της χώρας από Μπενίν με βάση την Αυτοκρατορία του Μπενίν, που κάποτε άνθισε στη γειτονική Νιγηρία (κεντρική και νότια). Η Εθνική Ημέρα ορίστηκε στις 30 Νοεμβρίου και αναφέρεται σε τρεις ημέρες των ετών 1972, 1974, 1975, που ονομάστηκαν από το καθεστώς ως Τρεις Ένδοξες.
Απόπειρα πραξικοπήματος
Τον Ιανουάριο του 1977, μια απόπειρα πραξικοπήματος, γνωστή ως Επιχείριση Γαρίδες, ηγούμενη από τον μισθοφόρο Μπομπ Ντενάρ και υποστηριζόμενη από τη Γαλλία, τη Γκαμπόν και το Μαρόκο απέτυχε και βοήθησε στη σκλήρυνση του καθεστώς, το οποίο επισήμως κινούταν στον τρόπο της κυβέρνησης-πολιτικό κόμμα. Το σύνταγμα εγκρίθηκε στις 26 Αυγούστου του ίδιου έτους, με το Άρθρο 4 να αναφέρει: μικρογραφία|Πλατεία των Μαρτύρων ([[Κοτονού|Συμφωνία της Κοτονού): Μνημείο στη μνήμη των θυμάτων της απόπειρας πραξικοπήματος του 1977.]] Ένας βασικός νόμος σύστησε μια ισχυρή εθνική συνέλευση.
Η αντιπολίτευση ήταν φιμωμένη και οι πολιτικοί κρατούμενοι παρέμειναν υπό κράτηση για χρόνια χωρίς δίκη. Οι εκλογές διεξάγονταν κάτω από ένα σύστημα μοναδικών εφαρμογών. Πραγματοποιούνταν εκστρατείες για την αγροτική ανάπτυξη και τη βελτίωση της εκπαίδευσης. Επίσης, η κυβέρνηση ακολούθησε μια πολιτική αντιθρησκευτικής έμπνευσης, προκειμένου να ξεριζώσει την μαγεία, τις δυνάμεις του κακού και τις οπισθοδρομικές πεποιθήσεις (το Δυτικοαφρικανικό Βουντού, μια παραδοσιακή θρησκεία που ιδρύθηκε στον Νότο, ήταν απαγορευμένη, το οποίο δεν εμπόδισε τον Πρόεδρο Κερεκού, λίγα χρόνια αργότερα από το να έχει την προσωπική του μαραμπούτ, κατά τη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία αναγνωριζόταν ως Μουσουλμάνος). Το Μπενίν έλαβε μόνο μέτρια υποστήριξη από άλλες κομμουνιστικές χώρες, που φιλοξενούσαν αρκετές ομάδες από τις συνεργατικές χώρες Κούβα, την Ανατολική Γερμανία, ΕΣΣΔ, και Βόρεια Κορέα.
Πτώση
Το Μπενίν προσπάθησε να εφαρμόσει εκτεταμένα προγράμματα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, χωρίς να πάρει αποτελέσματα. Η κακοδιαχείριση και η διαφθορά υπονόμευσε την οικονομία της χώρας. Η στρατηγική εκβιομηχάνισης από την εσωτερική αγορά του Μπενίν προκαλέσει μια κλιμάκωση του εξωτερικού χρέους. Μεταξύ του 1980 και του 1985, η ετήσια εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους αυξήθηκε από 20 έως 49 εκατ. ευρώ, ενώ το ΑΕΠ μειώθηκε από 1.402 σε 1.024 δισεκατομμύρια δολάρια και το απόθεμα του χρέους εξερράγη από τα 424 στα 817 εκατομμύρια δολάρια. Οι τρεις πρώην πρόεδροι, οι Ιμπέρ Μαγκά, Σουρού-Μιγκάν Απιτί, και Ζιστέν Αχομαντεγκμπέ (φυλακίστηκε το 1972) απελευθερώθηκαν το 1981.
Ένα νέο σύνταγμα εγκρίθηκε το 1978 και οι πρώτες εκλογές για την Εθνική Επαναστατική Συνέλευση πραγματοποιήθηκαν το 1979. Ο Κερεκού εξελέγη χωρίς αντίπαλο για τετραετή θητεία ως πρόεδρος το 1980 και επανεξελέγη το 1984. Όπως γινόταν και στα περισσότερα Μαρξιστικά-Λενινιστικά κράτη, η Εθνική Επαναστατική Συνέλευση ήταν ονομαστικά η υψηλότερη πηγή κρατικής εξουσίας, αλλά στην πράξη έκανε κάτι περισσότερο από αποφάσεις που έχουν ήδη γίνει από τον Κερεκού και την Λαϊκή Δημοκρατία του Μπενίν.
Το 1986, η οικονομική κατάσταση στο Μπενίν ήταν κρίσιμη: το σύστημα, ειρωνικά, είχε ήδη βαπτιστεί Μαρξισμός-Μπενινισμός, κληρονόμησε το παρατσούκλι λαξισμός-Λενινισμός. Ένα δημοφιλές είδος αστείου είπε ότι ο αριθμός των υποστηρικτών που πείθονταν από το καθεστώς δεν ξεπερνούσε τους δώδεκα. Η γεωργία ήταν ανοργάνωτη, η Εμπορική Τράπεζα του Μπενίν είχε καταστραφεί και οι κοινότητες είχαν παραλύσει σε μεγάλο βαθμό λόγω έλλειψης προϋπολογισμού. Στο πολιτικό μέτωπο, οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με περιπτώσεις βασανιστηρίων κατά των πολιτικών κρατουμένων, συνέβαλαν στην κοινωνική ένταση: η εκκλησία και τα συνδικάτα αντιτίθονταν πιο ανοιχτά στο καθεστώς. Τα σχέδια για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), επέβαλαν δρακόντεια οικονομικά μέτρα το 1987: 10% πρόσθετος φόρος για τους μισθούς, πάγωμα των προσλήψεων και υποχρεωτικές συνταξιοδοτήσεις. Στις 16 Ιουνίου του 1989, η Λαϊκή Δημοκρατία του Μπενίν υπέγραψε με το ΔΝΤ ένα πρώτο σχέδιο προσαρμογής, σε αντάλλαγμα για την ενισχυμένη εγκατάσταση διευκόλυνσης διάρθρωσης (ΕΔΔΠ) 21.9 εκατομμυρίων δολαρίων Ειδικών Σχεδιαστικών Δικαιωμάτων του ΔΝΤ. Επίσης προγραμματίσηκαν: μείωση των δημοσίων δαπανών και μεταρρύθμισητης φορολογίας, ιδιωτικοποιήσεις, αναδιοργάνωση ή εκκαθάριση δημόσιων επιχειρήσεων, πολιτική της απελευθέρωσης και υποχρέωση εισαγωγής δανεισμού με ευνοϊκούς όρους ποσοστών. Η συμφωνία με το ΔΝΤ πυροδότησε μια μαζική απεργία φοιτητών και προσωπικού, που απαιτούσαν την καταβολή των μισθών τους και των υποτροφιών τους. Στις 22 Ιουνίου 1989, η χώρα υπέγραψε συμφωνία αναδιάρθρωσης με τη Λέσχη των Παρισίων, για ένα σύνολο 199 εκατομμυρίων δολαρίων και χορηγήθηκε μείωση χρέους 14.1% στο Μπενίν.
Επιστροφή στην πολυκομματική δημοκρατία
Η κοινωνική και πολιτική αναταραχή, η καταστροφική οικονομική κατάσταση και την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη οδήγησε τον πρόεδρο Κερεκού να συμφωνήσει στην κατάργηση του καθεστώτος του. Τον Φεβρουάριο του 1989, μια ποιμαντική επιστολή που υπογράφηκε από τους έντεκα επισκόπους του Μπενίν, εξέφρασε την καταδίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας του Μπενίν. Στις 7 Δεκεμβρίου 1989, ο Κερεκού πήρε το προβάδισμα και εξέπληξε τους ανθρώπους διαδίδοντας μια επίσημη δήλωση ανακοινώνοντας την εγκατάλειψη του Μαρξισμού-Λενινισμού, την εκκαθάριση του Πολιτικού Γραφείου, καθώς και το κλείσιμο της κεντρικής επιτροπής. Η Κυβέρνηση αποδέχτηκε τη δημιουργία μιας Εθνικής Διάσκεψης με τη συμμετοχή εκπροσώπων από διαφορετικά πολιτικά κινήματα. Το Συνέδριο ξεκίνησε στις 19 Φεβρουαρίου 1990: ο Κερεκού εξέφρασε δημόσια και αυτοπροσώπως την αναγνώριση της αποτυχίας της πολιτικής του στις 21 Φεβρουαρίου 1990. Οι εργασίες του Συνεδρίου αποφάσισαν να συντάξουν ένα νέο σύνταγμα και τη δημιουργία μιας δημοκρατικής διαδικασίας που παρεχόταν από μια προσωρινή κυβέρνηση ανατεθειμένη σε έναν πρωθυπουργό. Ο Κερεκού παρέμεινε αρχηγός του κράτους σε προσωρινή βάση. Στη διάσκεψη, ο Κερεκού δήλωσε στις 28 Φεβρουαρίου ότι "δέχομαι όλα τα συμπεράσματα της εργασίας σας."
Μια μεταβατική κυβέρνηση συστάθηκε το 1990, ανοίγοντας το δρόμο για την επιστροφή της δημοκρατίας και του πολυκομματικού συστήματος. Το νέο σύνταγμα εγκρίθηκε με δημοψήφισμα το Δεκέμβριο του 1990. Το επίσημο όνομα Μπενίν διατηρήθηκε για τη χώρα, η οποία μετονομάστηκε σε Δημοκρατία του Μπενίν. Ο Πρωθυπουργός Νισεφόρ Σολιό έλαβε το 67.7% των ψήφων και νίκησε τον Κερεκού στις προεδρικές εκλογές τον Μάρτιο του 1991. Ο Κερεκού αποδέχτηκε τα αποτελέσματα των εκλογών και έφυγε από το αξίωμα του. Έγινε πρόεδρος και πάλι κερδίζοντας τις εκλογές του 1996, έχοντας απορρίψει πλέον όλες τις αναφορές στο Μαρξισμό και τον αθεϊσμό και αφού είχε γίνει ευαγγελικός πάστορας. Η επιστροφή του στην εξουσία δεν περιείχε κάποια ανάκαμψη του Μαρξιστικού-Λενινιστικού καθεστώτος στο Μπενίν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κράτη Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Λαϊκές Δημοκρατίες
Παλαιοσκαμιά Άρτας
Η Παλαιοσκαμιά ή Παλαιοσκαμνιά είναι ένας μικρός παραθαλάσσιος οικισμός του Δήμου Αρταίων με 36 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), δίπλα από τον Αμβρακικό κόλπο και υπάγεται στην τοπική κοινότητα Πολυδρόσου.
Ιστορία
Η πρώτη επίσημη αναφορά στον οικισμό γίνεται στην απογραφή του 1981, η οποία δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ B' 370 - 14.06.1982 και μας γνωστοποιεί ότι ο πληθυσμός του οικισμού ανερχόταν σε 69 κατοίκους. Στις αρχές της δεκαετίας του '60 άρχισε η χάραξη νέων δρόμων και έλαβε χώρα η ασφαλτόστρωση του κύριου οδικού άξονα που συνδέει την πόλη της Άρτας με την Κορωνησία με αποτέλεσμα η πρόσβαση προς την πόλη να γίνει πλέον ευκολότερη. Εκείνη την εποχή γίνεται και η διανομή της γης σε Βλάχους από το Συρράκο Ιωαννίνων και το Βαθύπεδο Ιωαννίνων και ακολουθεί η μόνιμη εγκαταστασή στην Παλαιοσκαμιά. Η περιοχή δεν ήταν άγνωστη στους συγκεκριμένους πληθυσμούς διότι πριν από τη διανομή της γης κατέβαιναν τα καλοκαίρια από τα ορεινά για να βοσκήσουν τα κοπάδια τους. Ο Σεραφείμ Ξενόπουλος ο Βυζάντιος, μητροπολίτης Άρτας στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884), μας πληροφορεί ότι στην περιοχή κοντά στη σημερινή Παλαιοσκαμιά και συγκεκριμένα στον όρμο της Σαλαώρας υπήρχε ένας κατεστραμμένος ναός αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο και το 1814 με εντολή του Αλή Πασά των Ιωαννίνων εγκαταστάθηκαν εκεί μερικές οικογένειες από τη Χειμάρρα αλλά εγκατέλειψαν τη συγκεκριμένη τοποθεσία μετά την εξόντωση του Αλή Πασά εξαιτίας του βάλτου και της ελονοσίας που μάστιζε την περιοχή.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Η Παλαιοσκαμιά γειτνιάζει με το Πολύδροσο, τη Βίγλα και την Ανέζα και απέχει ελάχιστα από τον όρμο της Σαλαώρας στον Αμβρακικό κόλπο και η απόσταση από την Κορωνησία είναι περίπου 11 χιλιόμετρα. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται το αντλιοστάσιο Βίγλας, έργο αποξήρανσης της δεκαετίας του ΄50 από ομάδα Ολλανδών μηχανικών. Συνδέεται οδικώς με την Άρτα μέσω της Επαρχιακής οδού Άρτας–Κορωνησίας. Η πρόσβαση από τον οικισμό προς την επαρχιακή οδό ήταν εφικτή μέχρι το 2012 μέσω της γέφυρας στη θέση Μαγκλάρα, η οποία όμως κρίθηκε ακατάλληλη και η πρόσβαση μέχρι το 2014 μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο μέσω της γέφυρας που βρίσκεται στο ύψος του αντλιοστασίου. Το καλοκαίρι του 2014 δόθηκε στην κυκλοφορία η νέα γέφυρα τύπου Μπέλεϋ, η οποία έχει μήκος 28 μ. και πλάτος 3,81 μ. και επιτρέπει την διέλευση οχημάτων μεικτού βάρους έως και 15 τόνους. Τον οικισμό εξυπηρετεί η γραμμή Άρτα-Κορωνησία, του Αστικού ΚΤΕΛ Άρτας. Οι κάτοικοι του χωριού εκκλησιάζονται στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου Πολυδρόσου.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 36 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 48 κατοίκους.
Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Παραγωγή και Απασχόληση
Οι κάτοικοι έχουν ως κύρια ασχολία την κτηνοτροφία και τη γεωργία με κύριες καλλιέργειες: καλαμπόκι και τριφύλλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παλαιοσκαμια Αρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Μπανάτο του Τέμεσβαρ
thumb|right|250px|Χάρτης του Βανάτου Το Βανάτο Τέμεσβαρ (σερβικά: Тамишки Банат, ρουμανικά: Banatul Timişoarei, ουγγρικά: Temesi Bánság) ήταν διοικητική διαίρεση της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας. Καταλάμβανε εδαφικά το έδαφος του σημερινού Μπανάτ κι είχε πρωτεύουσα την πόλη "Τέμεσβαρ" σημερινή Τιμισοάρα.
Το 1716 ο πρίγκιπας Ευγένιος της Σαβοΐας κατέκτησε το έδαφος του Μπανάτ από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μετά την ειρήνη του Άρεβατς το 1718 της δόθηκε ο επίσημος τίτλος "Βανάτο του Τέμεσβαρ", και ιδρύθηκε ως ξεχωριστή επαρχία. Αρχικά ολόκληρη η επαρχία ήταν υπό στρατιωτικό καθεστώς μέχρι το 1751 όταν η αυτοκράτειρα Μαρία Τερέζα δημιούργησε πολιτική κυβέρνηση στο βόρειο τμήμα της επαρχίας.
Η επαρχία καταργήθηκε 1778 για δημιουργηθεί πάλι το 1779. Το έδαφος συνδέθηκε με την Ουγγαρία των Αψβούργων ενώ το νότιο τμήμα της Μπανάτ, που ήταν μέρος της επαρχίας, παρέμεινε εντός των ορίων του στρατιωτικού καθεστώτος έως το 1871.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή που διεξήχθη από τις στρατιωτικές αρχές των Αψβούργων, είχε περίπου 20.000 κατοίκους, κυρίως Σέρβους.
Χριστουγεννιάτικη γκοφρέτα
Η χριστουγεννιάτικη γκοφρέτα (opłatek, πληθυντικός opłatki, kalėdaitis, πληθυντικός kalėdaičiai, oblátka, πληθυντικός oblátky) είναι μέρος μιας καθολικής χριστουγεννιάτικης παράδοσης που εορτάζεται στις Πολωνία, Λιθουανία και Σλοβακία. Το έθιμο τηρείται παραδοσιακά κατά τη διάρκεια του Κούτσιος στη Λιθουανία, του Στεντρά βετσερά στη Σλοβακία και της Βιγκίλια στην Πολωνία στις 24 Δεκεμβρίου.
Οι άζυμες γκοφρέτες ψήνονται από αγνό αλεύρι σίτου και νερό, έχουν συνήθως ορθογώνιο σχήμα και είναι πολύ λεπτές. Είναι πανομοιότυπες σε σύνθεση με τον άρτο του βωμού που γίνεται η Θεία Ευχαριστία στον καθαγιασμό κατά τη Λειτουργία στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Οι γκοφρέτες opłatki (οπουάτκι) είναι ανάγλυφες με θρησκευτικές εικόνες που σχετίζονται με τα Χριστούγεννα, που ποικίλλουν από τη σκηνή της Γεννήσεως, ειδικά την Παναγία με το μωρό Ιησού, μέχρι το Άστρο της Βηθλεέμ.
Τήρηση και πράξη
Πριν πάρει το γεύμα της Παραμονής των Χριστουγέννων, η οικογένεια μαζεύεται γύρω από το τραπέζι. Το γηραιότερο μέλος κρατά μια μεγάλη γκοφρέτα και κόβει ένα κομμάτι για να ξεκινήσει το τελετουργικό. Η υπόλοιπη γκοφρέτα μεταβιβάζεται σε άλλο μέλος ενώ λέγεται προσευχή για αγαπημένα πρόσωπα. Αυτό συνεχίζεται έως ότου όλοι στο τραπέζι έχουν ένα κομμάτι από τη γκοφρέτα. Τέλος, κάθε μέλος της οικογένειας δίνει ευχές σε κάθε άλλο μέλος της οικογένειας, καταναλώνοντας ένα κομμάτι γκοφρέτας που κόβεται από το κομμάτι γκοφρέτας του ατόμου στο οποίο έδιναν τις ευχές τους.
Ιστορία και πολιτιστική σημασία
Το σπάσιμο της χριστουγεννιάτικης γκοφρέτας είναι ένα έθιμο που ξεκίνησε στην Πολωνία τον 10ο αιώνα και εφαρμόζεται από ανθρώπους πολωνικής καταγωγής σε όλο τον κόσμο. Θεωρείται η πιο αρχαία και αγαπημένη από τις πολωνικές παραδόσεις.
Στην Πολωνία και σε ορισμένα μέρη της Κεντρικής Ευρώπης, αυτές οι χριστουγεννιάτικες γκοφρέτες βάφονται και χρησιμοποιούνται ως στολίδια. Αποστέλλονται επίσης ως μικρά στολίδια με ευχετήριες κάρτες σε αγαπημένα πρόσωπα που λείπουν από το σπίτι.
Η χριστουγεννιάτικη γκοφρέτα συμβολίζει την ενότητα της οικογένειας, που πολλοί θεωρούν ότι είναι ο βασικός πυλώνας της κοινωνίας. Σύμφωνα με τις πεποιθήσεις, ο δεσμός ενότητας πρέπει να υπάρχει μεταξύ των μελών της οικογένειας. Ο πατέρας θεωρείται ως ο κρίκος στην αδιάσπαστη αλυσίδα του Ένα Σώμα, Ένα Ψωμί, Ένας Χριστός και Μία Εκκλησία, ενώ άλλα μέλη της οικογένειας τον ενώνουν σε αυτή την αιώνια πομπή. Η γκοφρέτα συμβολίζει επίσης τη συγχώρεση και τη συμφιλίωση.
Προέλευση
Η παράδοση εντοπίζει τις ρίζες της στους χρόνους του πρώιμου Χριστιανισμού (βλ. Αντίδωρο) και θεωρείται ως μη μυστηριακή προεικόνιση της λειτουργικής μετάληψης της Θείας Ευχαριστίας (Δεσμός), άζυμου άρτου αφιερωμένου στο Σώμα, το Αίμα, την Ψυχή και τη Θεότητα του Ιησού Χριστού. Ως χριστουγεννιάτικο έθιμο το opłatek (οπουάτεκ) προέρχεται από την Πολωνία και διαδόθηκε ευρέως ήδη από τον 17ο αιώνα. Ήταν μέρος της κουλτούρας των σλάχτα (πολωνική αριστοκρατία) και το έθιμο είχε εξαπλωθεί σε όλη την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και τις γειτονικές χώρες. Τον 19ο αιώνα, στον απόηχο των διαμελισμών της Πολωνίας, απέκτησε πατριωτικό υπόβαθρο, καθώς η κοινή επιθυμία κατά τη διάρκεια της κοινής χρήσης του οπουάτεκ έγινε η επιθυμία για την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας. Από τότε, τα οπουάτκι είναι συχνά ανάγλυφα με θρησκευτικές εικόνες. Τον 20ο αιώνα, το έθιμο οπουάτεκ ξεπέρασε τις οικογένειες και απέκτησε άλλο νόημα: τη συνάντηση σημερινών ή περασμένων συναδέλφων ή μαθητών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα εδέσματα Κατηγορία:Πολωνικές παραδόσεις Κατηγορία:Χριστούγεννα στην Πολωνία Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Λιθουανική κουζίνα Κατηγορία:Σλοβάκικη κουζίνα Κατηγορία:Χριστιανική κουζίνα
Γιάγια Μπανανά
Ο Γιάγια Μπανανά (Yaya Banana, γεννημένος στις 29 Ιουλίου 1991) είναι Καμερουνέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός ή αμυντικός μέσος για τον Ολυμπιακό.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Τον Ιούνιο του 2009, υπέγραψε με την Εσπεράνς Σπορτίβ ντε Τυνίς, στην οποία ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία.
Στις 23 Ιουνίου 2017, μετά τη λήξη του συμβολαίου του με τον Πλατανιά, μετακινήθηκε στον Πανιώνιο, παραμένοντας στη Σούπερλιγκ. Στις 17 Αυγούστου 2018, δύο εβδομάδες πριν από το κλείσιμο της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου, ο διεθνής κεντρικός αμυντικός, αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό για 700.000 ευρώ από τον Πανιώνιο, όπου επέστρεψε ως δανεικός, καθώς δεν βρισκόταν στα σχέδια του προπονητή του Ολυμπιακού, Πέδρο Μαρτίνς. Τελικά, όντως, ο Πανιώνιος ανακοίνωσε τον δανεισμό του για τη σεζόν 2018-19.
Εθνική ομάδα
Το Μάρτιο του 2015, έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Καμερούν σε φιλικό αγώνα εναντίον της Ταϊλάνδης, όπου ξεκίνησε στο βασικό σχήμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπεράνς Σπορτίβ ντε Τυνίς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοζάν-Σπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελβετίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελβετία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πλατανιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Τζον Μπλόου
Ο Τζον Μπλόου (αγγλ. John Blow, βαπτ. 23 Φεβρουαρίου 1649 – 1 Οκτωβρίου 1708) ήταν Άγγλος συνθέτης και οργανίστας της Μπαρόκ περιόδου. Γνωστός για τους μετέπειτα περίφημους μαθητές του Ουίλιαμ Κροφτ, Τζερεμάια Κλαρκ και Χένρυ Πέρσελ, συνέθεσε πληθώρα έργων, με πλέον γνωστό τη μοναδική του όπερα, με τίτλο "Αφροδίτη και Άδωνις". Πολλά θρησκευτικά του έργα συνετέθησαν υπό την ιδιότητα του χοράρχη και οργανίστα, έχοντας θητεύσει στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ, τον Καθεδρικό του Αγίου Παύλου, καθώς και ως επίτημος συνθέτης στο Βασιλικό Παρεκκλήσι (Chapel Royal).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπλόου γεννήθηκε πιθανότατα στο Newark-on-Trent της κομητείας του Νότιγχαμσάιρ, όπου και καταγράφεται η βάπτισή του (1649) στο ενοριακό ληξιαρχείο. Από μικρή ηλικία υπήρξε χορωδός του Βασιλικού Παρεκκλησίου, ενώ η κλίση του στη μουσική τον οδήγησε αργότερα να ασχοληθεί επαγγελματικά. Έφηβος ακόμη, συνέθεσε αξιόλογο αριθμό ανθέμιων, ορισμένα από τα οποία σε συνεργασία με τους συναδέλφους του Πέλχαμ Χάμφρεϋ και Ουίλιαμ Τέρνερ.