cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kepler-1708b I
Ανακάλυψη
Σε έρευνα που διεξήχθη ανάμεσα σε 70 ψυχρότερους πλανήτες γίγαντες, που ανακαλύφθηκαν από το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler μέσω της μεθόδου διέλευσης, και που δυνητικά μπορεί να φιλοξενούν εξωδορυφόρους, μόνο ο Kepler-1708b ονομάστηκε ως υποψήφιος για την ύπαρξη δορυφόρων. Ένα έγγραφο που αναφέρει την πιθανή ανακάλυψη του Kepler-1708b υποβλήθηκε στο arXiv στις 12 Ιανουαρίου 2022. Η πιθανότητα ψευδώς θετικής αναφοράς για το Kepler-1708b I είναι μόλις περίπου 1%, με ακόμη μικρότερη πιθανότητα ότι το σήμα από τον υποτιθέμενο δορυφόρο μπορεί να οφείλεται σε έναν άγνωστο εξωπλανήτη εκτός του Kepler-1708b, που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον αστέρα Kepler-1708. Αν και αυτή την στιγμή δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Kepler-1708b I δεν είναι ένας εξωδορφόρος, εξακολουθεί να βρίσκεται σε στάδιο υποψήφιου εξωδορφόρου και απαιτούνται μελλοντικές επακόλουθες παρατηρήσεις για να επιβεβαιωθεί η ύπαρξή του. Πρόσθετες παρατηρήσεις διέλευσης του Kepler-1708b I και παραλλαγές χρονισμού διέλευσης μπορεί να είναι παρατηρήσιμες, εάν γίνουν μελλοντικές παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb, το PLATO κ.λπ. Η επόμενη διέλευση αναμένεται να πραγματοποιηθεί στις 24 Μαρτίου 2023.
Χαρακτηριστικά
Ο Kepler-1708b I λέγεται ότι είναι ένας μίνι-Ποσειδώνας ή πιθανώς μια υπεργαία με ακτίνα περίπου 2,6 γήινες ακτίνες. Αυτό θα τον καθιστούσε πολύ μικρότερο από τον έταιρο εξωδορυφόρο Kepler-1625b I. Ο Kepler-1708b I περιφέρεται σε απόσταση 740.000 χιλιομέτρων από τον Kepler 1708b, με περίοδο περιφοράς περίπου 4,6 ημερών, στο ίδιο επίπεδο με την τροχιά του πλανήτη γύρω από το αστέρι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εξωδορυφόροι
Θειιράνιο
Το θειιράνιο (αγγλικά thiirane) είναι οργανική ετεροκυκλική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και θείο, με μοριακό τύπο C2H4S, αν και συνήθως παριστάνεται με το γραμμικό του τύπο (40px|Θειιράνιο). Είναι ο απλούστερος ετεροκυκλικός θειαιθέρας. Το χημικά καθαρό θειιράνιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι ανοικτοκίτρινο, εύφλεκτο δύσοσμο υγρό.
Δομικά, το μόριό του αποτελείται από έναν τριμελή (και επομένως τριγωνικό) δακτύλιο, που περιέχει δύο (2) άτομα άνθρακα και ένα (1) άτομο θείου. Κάθε άτομο άνθρακα συνδέεται με το άλλο άτομο άνθρακα, το άτομο οξυγόνου, και επιπλέον με δύο (2) άτομα υδρογόνου. Λόγω του τριμελούς δακτυλίου, έχει υψηλή «ενέργεια τάσης δεσμών», όπως και ανάλογα μόρια, όπως για παράδειγμα του κυκλοπροπανίου, του οξιρανίου και της αζιριδίνης. Η υψηλή ενέργεια συνεπάγεται σχετικά εύκολες αντιδράσεις κυκλοπροσθήκης-1,3, με θραύση του ενός δεσμού C-S.
Ισομέρεια
Με βάση χημικό τύπο του (C2H4S) έχει δύο (2) ισομερή θέσης, την αιθανοθειάλη και την ελάσσονα ταυτομερή της αιθενοθειόλη.
«Μητρικό» και «θυγατρικά» θειιράνια
Το θειιράνιο είναι η «μητρική ένωση» για μια σειρά «θυγατρικών» του παραγώγων, που μαζί με τη «μητρική ένωση», ονομάζονται συλλήβδην «θειιράνια».
Από 1,3-διοξολαν-2-όνη
Το θειιράνιο μπορεί να παραχθεί με χημική αντίδραση 1,3-διοξολαν-2-όνης και θειοκυανιούχου καλίου. Για το σκοπό αυτό, το θειοκυανιούχο κάλιο πριν από τη χρήση τήκεται υπό κενό, για να αφαιρεθεί από αυτό όλη η υγρασία (που τυχόν) περιέχει: 60px|1,3-διοξολαν-2-όνη 40px|Θειιράνιο
Από 2-υδροθειαιθανόλη
Το θειιράνιο μπορεί να παραχθεί, επίσης, από 2-υδροθειαιθανόλη και φωσγένιο : 40px|Θειιράνιο
Από οξιράνιο
1. Το θειιράνιο μπορεί, τέλος, να παραχθεί από οξιράνιο και κάποιο θειοκυανιούχο άλας, όπως το θειοκυανιούχο κάλιο, που χρησιμοποιείται όπως στην παραπάνω μέθοδο : 40px|Οξιράνιο 40px|Θειιράνιο
2. Εναλλακτικά, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και η θειουρία ως πηγή θείου : 350 px|Σύνθεση θειιρανίου από οξιράνιο και θειουρία
Δομή, φυσικές και φασματοσκοπικές ιδιότητες
Τα μήκη δεσμών στο θειιράνιο είναι τα ακόλουθα: C-C: 149 pm και C-S: 162 pm. Οι δεσμικές γωνίες του είναι, αντίστοιχα SCC: 66° και CSC: 65°. Η διπολική ροπή του μορίου ανέρχεται σε 1,66 D. Τα μεθυλενικά πρωτόνια στη φασματοσκοπία μαγνητικού πυρηνικού συντονισμού συντονίζονται στα 2,4 δ, ενώ τα αντίστοιχα στο διμεθυλοθειαιθέρα συντονίζονται στα 2,6 δ. Το φάσμα μαζών του δίνει τα ακόλουθα ιονικά θραύσματα: C2H3+ και CH≡S+.
Χημικές ιδιότητες και παράγωγα
Το θειιράνιο είναι λιγότερο σταθερό από το οξιράνιο και πολυμερίζεται εύκολα, με διάνοιξη του δακτυλίου του, ακόμη και με την παραμονή του στο σκοτάδι. Γενικά, δίνει αντιδράσεις κυκλοπροσθήκης, όπως και το οξιράνιο, αλλά με μικρότερες αποδόσεις, λόγω ταυτόχρονου πολυμερισμού του. Η γενική μορφή της αντίδρασης κυκλοπροσθήκης ενός αντιδραστηρίου της μορφής AZ (όπου Z το πυρηνόφιλο τμήμα του αντιδραστηρίου) στο θειιράνιο είναι η ακόλουθη: 40px|Θειιράνιο
Χρήσιμη θεωρείται η αντίδραση κυκλοπροσθήκης αμινών (RNH2) σε θειιράνιο, εφαρμογή της παραπάνω γενικής αντίδρασης για A = Η και Z = RNH, που δίνει 2-αλκυλαμιναιθανοθειόλες (RNHCH2CH2SH), που είναι χρήσιμες πρόδρομες ύλες για χηλικές ενώσεις : 40px|Θειιράνιο
Μπορεί να γίνει και προσθήκη του θειιρανίου σε ιμίνη. Για παράδειγμα με επίδραση θειιρανίου σε ιμιδαζόλη έχουμε την αντίδραση : 350 px|Προσθήκη θειιρανίου σε ιμιδαζόλη
Το θειιράνιο, όμως, δίνει και άλλα είδη αντίδρασης, όπως είναι η αντίδραση απόσπασης θείου από τριφαινυλοφωσφίνη (PPh3), με αποτέλεσμα την παραγωγή αιθενίου : 40px|Θειιράνιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις Κατηγορία:Θειαιθέρες Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Ενώσεις με τριμελή δακτύλιο Κατηγορία:Κορεσμένες ενώσεις Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Νίκολας Ραίριχ
Ο Νίκολας Κονσταντίνοβιτς Ραίριχ (9 Οκτωβρίου, 1874 - 13 Δεκεμβρίου, 1947) ήταν Ρώσος συμβολιστής ζωγράφος, ο πρωτότοκος γιος του δικηγόρου και συμβολαιογράφου Κονσταντίν Ραίριχ και της συζύγου του Μαρίας. Μεγαλωμένος στο άνετο περιβάλλον μιας μεσοαστικής ρωσικής οικογένειας, ο Νίκολας είχε το πλεονέκτημα της συχνής επαφής με συγγραφείς, καλλιτέχνες και επιστήμονες που επισκέπτονταν συχνά την οικογένεια, από τα παιδικά του μόλις χρόνια.
Βίος
Μόλις σε ηλικία 9 ετών ακολουθεί τον αρχαιολόγο Ιβανόφσκι στις ανασκαφές του σε ερείπια της περιοχής της Ιζβάρα. Τούτη η περιπέτεια της αποκάλυψης των μυστηρίων του παρελθόντος ανάβει μέσα του μια σπίθα ενδιαφέροντος για την αρχαιολογία, η οποία θα κρατήσει για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Σε νεαρή ηλικία ακόμη έχει τη δική του συλλογή προϊστορικών αντικειμένων, νομισμάτων και ορυκτών και χτίζει το δικό του εργαστήρι για τη μελέτη των φυτών και των δέντρων. Την ίδια εποχή περίπου αποκαλύπτεται και το ταλέντο του στο σχέδιο. Στην ηλικία των 16 σκέπτεται πολύ σοβαρά να μπει στη Σχολή Καλών Τεχνών και να συνεχίσει την καριέρα του ως καλλιτέχνης. Ωστόσο, τούτη η επιθυμία του προσωρινά ανακόπτεται, καθώς η άποψη του πατέρα του είναι ότι πρέπει να ακολουθήσει τα δικά του βήματα στη Νομική Σχολή. Ο δρόμος του καλλιτέχνη δεν είναι ο κατάλληλος για ένα υπεύθυνο μέλος της κοινωνίας. Τελικά πατέρας και γιος καταλήγουν σε συμβιβασμό κι έτσι το φθινόπωρο του 1893 ο Νίκολας μπαίνει ταυτόχρονα στη Σχολή Καλών Τεχνών και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης.
Μόλις τελείωσε την πτυχιακή του στο πανεπιστήμιο, ο Ραίριχ σχεδίασε ένα ταξίδι στην Ευρώπη για ένα χρόνο, προκειμένου να επισκεφθεί τα διάσημα μουσεία της και τα καλλιτεχνικά εργαστήρια του Βερολίνου και του Παρισιού. Λίγο πριν φύγει, όμως, γνώρισε την Έλενα Σαποσνίκοβα, κόρη του αρχιτέκτονα Σαποσνίκοφ και ανιψιά του συνθέτη Μουσόργκσκι. Οι δύο νέοι ένιωσαν μια αμοιβαία έλξη και όταν ο Νίκολας γύρισε από το ταξίδι του, ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου. Η Έλενα Ραίριχ ήταν μια χαρισματική γυναίκα, ταλαντούχα πιανίστρια και συγγραφέας αρκετών βιβλίων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται το Θεμέλια του Βουδισμού και η ρωσική μετάφραση του έργου της Ε. Π. Μπλαβάτσκι Μυστική Δοξασiα. Η συλλογή της Γράμματα σε δύο τόμους είναι ένα παράδειγμα των στοχασμών που αντάλλαξε με αρκετούς φίλους, εχθρούς και συνεργάτες αντάμα. Αργότερα ο Νίκολας και η Έλενα Ραίριχ ίδρυσαν τον Οργανισμό της Άγκνι Γιόγκα, με τον οποίο φιλοδοξούσαν να αγκαλιάσουν και να συνθέσουν τις φιλοσοφίες και τις θρησκευτικές διδασκαλίες όλων των εποχών.
Ωστόσο, το νέο νοικοκυριό χρειαζόταν και σταθερό επάγγελμα. Έτσι, ο Νίκολας έκανε αίτηση και πήρε τη θέση του Γραμματέα της Σχολής που διέθετε η Εταιρία για την Ενθάρρυνση της Τέχνης. Αργότερα έγινε πρόεδρος και τούτη ήταν η πρώτη από τις πολλές θέσεις που κατέλαβε ο Ραίριχ ως δάσκαλος και ομιλητής για τις τέχνες. Με τη δουλειά του κατόρθωσε να βγάλει τη Σχολή από την ακαδημαϊκή μετριότητα, εισάγοντας ένα σύστημα εκπαίδευσης στην τέχνη επαναστατικό ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα.
Σύμφωνα με αυτό το σύστημα η διδασκαλία των τεχνών -όπως η ζωγραφική, η μουσική, το τραγούδι, ο χορός, το θέατρο- και οι αποκαλούμενες «βιομηχανικές τέχνες» -όπως η κεραμική, η ζωγραφική σε πορσελάνη και το μηχανικό σχέδιο- γίνεται κάτω από την ίδια στέγη σε ένα ευέλικτο και αποδοτικό πρόγραμμα σπουδών. Τούτη η γονιμοποιητική διασταύρωση των τεχνών είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο σκεπτόταν ο Νίκολας Ραίριχ.
Η τάση του ήταν να εναρμονίζει και να βρίσκει αντιστοιχίες σε φαινομενικά αντίθετα πράγματα σε όλους τους τομείς της ζωής. Αυτό ήταν το έμβλημα της σκέψης του και το ανακαλύπτει κανείς σε όλες τις δραστηριότητές του. Σε κάθε περίπτωση προσπαθούσε να σπάσει το φαινόμενο της εξειδίκευσης, συνδέοντας τα ηθικά προβλήματα με την επιστημονική γνώση του περιβάλλοντος κόσμου. 'Οπως το θέτει ο Γκάραμπεντ Μπέλιαν στο βιβλίο του Νίκολας Ρέριχ, «...μάθαινε πράγματα που οι άλλοι τα αγνοούσαν. Αντιλαμβανόταν σχέσεις ανάμεσα σε φαινομενικά απομονωμένα φαινόμενα και ασυνείδητα ένιωθε την παρουσία ενός άγνωστου θησαυρού».
Το 1902 οι Ραίριχ γιόρτασαν τη γέννηση του πρώτου γιου τους, Γεώργιου, ενώ τα καλοκαίρια του 1903 και 1904 έκαναν εκτεταμένες περιοδείες στη ρωσική επαρχία, προκειμένου να συγκρίνει ο Νίκολας τα αρχαία μνημεία, τις εκκλησίες και τα τείχη των πόλεων και να καταγράψει το ιστορικό πλαίσιο της ρωσικής αρχιτεκτονικής. Τότε ακριβώς συνέλαβε το σχέδιό του για τη διατήρηση της παγκόσμιας πολιτιστικής κλήρονομιάς, καθώς στα ταξίδια του συνάντησε την αδιαφορία των αρχών για τη συντήρηση των τοπικών αρχιτεκτονικών μνημείων. Την ίδια εποχή ζωγράφισε και τα πρώτα του θρησκευτικά θέματα. Ανάμεσά τους τον Τελευταίο Άγγελο και τη Φλεγόμεvn Kάμιvο, θέματα στα οποία επέστρεψε αρκετές φορές σε μεταγενέστερες περιόδους. Σε πολλές περιπτώσεις, επίσης, αναφέρεται στο «θησαυρό», όπως στο Θησαυρός του Βουνού, ή το Κρυμμένος Θησαυρός κ.λπ. Είναι ξεκάθαρο πως ο θησαυρός του δεν είναι υλικός. Αναφέρεται σε κρυμμένους πνευματικούς θησαυρούς, διαθέσιμους ωστόσο σε εκείνους που επιθυμούν να τους ξεθάψουν.
Ταξίδια
Από τούτη την εποχή και μετά η επερχόμενη παγκόσμια αναστάτωση και η βαριά πνευμονία του τον αναγκάζουν να μετακομίσει στη Σορταβάλα της Φινλανδίας, όπου θα μείνει για δύο χρόνια. Η παγκόσμια αγωνία και το παγωμένο περιβάλλον του βορρά αποτυπώνονται στα έργα του, (Αιώνια Προσδοκία, Η Γυναίκα που Περιμένει), μαζί με μια αίσθηση βαθιάς νοσταλγίας. Το ξέσπασμα της επανάστασης εμποδίζει την επιστροφή του. Αντί για αυτήν, έρχεται μια πρόσκληση από το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο να επισκεφθεί την Αμερική. Η περιοδεία του ξεκινά επιτυχημένα από την Γκαλερί Κίνγκορ, στη Νέα Υόρκη, το 1920. Εκεί, και σε πολλές πόλεις της Αμερικής, ο Ραίριχ έδειξε περισσότερα από 400 έργα του, ενώ παράλληλα εργάστηκε ως σκηνογράφος για τις παραγωγές Νεράιδα του Χιονιού και Τριστάvος και Ιζόλδη, για την Όπερα του Σικάγο. Στα διάφορα ταξίδια του ζωγράφιζε ανελλιπώς, φιλοτεχνώντας μια σειρά έργων στο Νέο Μεξικό και τη σειρά Ωκεαvός στο Μονχέγκαν, Μέιν, όπου η οικογένεια έμεινε ένα καλοκαίρι.
Το 1921 στη Νέα Υόρκη ίδρυσε το Ιvστιτούτο Εvωμένωv Τεxvώv, στο οποίο σχεδίαζε να πραγματοποιήσει τις εκπαιδευτικές ιδέες του από την εποχή ήδη της Αγ. Πετρούπολης. Σε αυτό το Ινστιτούτο δίδαξαν ταλαντούχοι δάσκαλοι Ανάμεσά τους ο Ντιμς Τέιλορ στη μουσική θεωρία και σύνθεση, ο Ρόμπερτ 'Εντμουντ Τζόουνς και ο Λι Σίμονσον στη θεατρική σκηνογραφία και πλήθος άλλων σε μουσικά όργανα, σχέδιο, γλυπτική, αρχιτεκτονική, μπαλέτο, δράμα, δημοσιογραφία και γλώσσες. Στο ίδιο Ινστιτούτο έδωσαν διαλέξεις άτομα όπως ο Τζορτζ Μπέλοους, ο Κλοντ Μπράγκτον, ο Νόρμαν Μπελ Γιαντς και ο Σταρκ Γιανγκ. Παρόλο που το Ινστιτούτο άνθισε γρήγορα ως πρωτοποριακή δύναμη στο χώρο των τεχνών, δεν κατόρθωσε να επιβιώσει πέρα από το 1937. Οι αναταραχές στην Αμερική, η απουσία της οικογένειας Ραίριχ και η πλήρης διακοπή των επιδοτήσεων επέφεραν την ολοκληρωτική κατάρρευση του οργανισμού, για τον οποίο μόχθησαν πολύ ο Ραίριχ μαζί με τους συνεργάτες του. Πολύ αργότερα, υπό την καθοδήγηση του Σάινα Φόσντικ, ενός από τα ιδρυτικά μέλη του πρώτου οργανισμού, ο οργανισμός ξαναγεννήθηκε ως Μουσεiο Νίκολας Ραίριχ, παρόν ακόμη και σήμερα με τη μεγαλύτερη συλλογή έργων του καλλιτέχνη.
Πέρα από αυτό ανάμεσα στο 1916 και το 1919 ο Ρέριχ έγραψε μια συλλογή ποιημάτων, η οποία εκδόθηκε στη ρωαική γλώσσα στο Βερολίνο με τίτλο Άvθη του Μορύα. Στην αγγλική μετάφραση του έργου δόθηκε ο τίτλος Φλόγα στο Δισκοπότηρο. Σε αυτούς τους στίχους είναι χαρτογραφημένη η πνευματική αναζήτηση και το εσωτερικό ταξίδι του Ραίριχ. Εδώ, επίσης, βρίσκονται κρυμμένες οι εικόνες που χρησιμοποίησε αργότερα για την τέχνη του. Στο δοκίμιό της Άvθn του Μορύα: Το Ζήτημα του Πvευματικού Προσκυνήματος στnv Ποίηση του Νίκολας Ρέριχ, η Ιρίνα Κόρτεν γράφει: "Στον πυρήνα της πίστης του Ραίριχ βρίσκεται η ινδουϊστική ιδέα ενός σύμπαντος δίχως αρχή και τέλος, το οποίο εκδηλώνεται σε διαδοχικούς κύκλους δημιουργίας και διάλυσης των υλικών μορφών εξαιτίας του παλμού της θείκής ενέργειας. Σε ανθρώπινο επίπεδο τούτο συμβαίνει στην άνοδο και πτώση των πολιτισμών ή στην επανενσάρκωση μιας ψυχής».
Το Ταξίδι στην lνδία
Το Μάιο του 1923 οι Ραίριχ ξεκίνησαν το ταξίδι τους για την Ινδία. Το Δεκέμβριο του 1923 άρχισαν μια περιοδεία σε πολιτιστικά κέντρα, συνάντησαν ινδούς επιστήμονες, ακαδημαϊκούς, καλλιτέχνες και συγγραφείς. Τέλος Δεκεμβρίου βρίσκονταν ήδη στο Σικίμ, στις νότιες πλαγιές των Ιμαλαϊων. Και μόνο από την ταχύτητα προσέγγισής τους φαίνεται πως τα Ιμαλάια ήταν εξαρχής το πρωταρχικό ενδιαφέρον τους. Από εκεί ξεκίνησαν τις εξερευνήσεις που τους έφεραν στο κινεζικό Τουρκεστάν, τα Αλτάι Όρη, τη Μογγολία και το Θιβέτ. Ήταν μια αποστολή σε αχαρτογράφητες περιοχές, στις οποίες σχεδίαζαν να μελετήσουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, τις γλώσσες και τον πολιτισμό των ιθαγενών κατοίκων.
Οι εντυπώσεις του Ραίριχ για αυτή την πρώτη αποστολή στην Κεντρική Ασία βρίσκονται στο βιβλίο του Η Καρδιά της Ασίας. Με τη ζωντανή του αφήγηση δημιουργεί έντονες εικόνες στον αναγνώστη για τα θαύματα αυτής της χώρας. Όμως, οι εικόνες πουθενά δεν είναι τόσο ζωντανές, όσο στους 500 πίνακες που προέκυψαν από τούτη τη διαδρομή. Στο έργο του Το Μεγάλο Πvεύμα τωv Ιμαλαΐωv και σε άλλα της ίδιας σειράς συναντάμε σύμβολα και φιλοσοφικές έννοιες που αποκαλύπτουν το μεγαλείο της Β. Ινδίας και της οροσειράς των Ιμαλαΐων. Στο Μοvοπάτι η μορφή του Χριστού οδηγεί μέσα από τις κορφές και τα απόκρημνα βράχια της οροσειράς, όντας μια μεταφορά για τα επικίνδυνα εμπόδια που συναντά ο ταξιδιώτης στο πνευματικό του ταξίδι Με τον ίδιο τρόπο σε άλλα έργα του εμφανίζονται μορφές όπως ο Κύριος Μαϊτρέγια, ο Ρίγκτεν Τζιέπο της Μογγολίας ή ο Λευκός Μπουριάν των Αλτάι. Όλες αυτές οι μορφές είναι συνδεδεμένες με το μύθο του Κυβερνήτη της Σαμπάλα, «ο οποίος είναι προορισμένος να εμφανιστεί στη γη για την τελική αναμέτρηση, την ανανέωση της δημιουργίας και την αποκατάσταση της αγνότητας».
Το μονοπάτι ήταν σκληρό και επικίνδυνο. Ο Ραίριχ διέσχισε 36 ορεινά περάσματα, κινούμενος σε υψόμετρο 6.000 έως 7.000 μ., πολύ κοντά στην αποκαλούμενη «ζώνη θανάτου». Όμως, ένιωθε πως ήταν γεννημένος για τέτοιου είδους προκλήσεις. Πίστευε πως η τραχύτητα των βουνών βοηθούσε τον άνθρωπο να βρει το χαμένο του κουράγιο και να αναπτύξει πνευματική δύναμη. Παρόλα τα εμπόδια, όπου κι αν βρέθηκαν, η πίστη των Ραίριχ στην ουσιαστική καλοσύνη της ζωής και την πνευματικότητα του ανθρώπου ενισχύθηκε. Τα Λάβαρα της Avατολής, μια σειρά από 19 πίνακες, απεικονίζουν τους παγκόσμιους θρησκευτικούς ηγέτες, τον Μωάμεθ, τον Χριστό, τον Μωυσή, τον Βούδα, τους χριστιανούς και ινδούς άγιους ή σοφούς, δίνοντας έμφαση στην ενότητα του θρησκευτικού μόχθου και των κοινών ριζών της ανθρώπινης πίστης.
Κεντρική μορφή των θεμάτων του Ρέριχ φαντάζει επίσης η γυναίκα και ο ρόλος της στην επερχόμενη νέα εποχή για την ανθρωπότητα. Οι απόψεις του αντανακλώνται σε αυτά που έγραψε η Έλενα Ραίριχ σε ένα φίλο το 1937: «...η γυναίκα θα έπρεπε να συνειδητοποιήσει ότι μέσα της υπάρχουν όλες οι δυνάμεις. Από τη στιγμή που θα αποτινάξει την αρχαία ύπνωση της φαινομενικά νόμιμης υποταγής της και νοητικής κατωτερότητας και ασχοληθεί με τη σφαιρική εκπαίδευσή της, σε συνεργασία με τον άνδρα θα δημιουργήσει ένα νέο κόσμο...ο Κόσμος επιβεβαιώνει το μεγαλείο της δημιουργικής αρχής στη γυναίκα. Η γυναίκα είναι η προσωποποίηση της φύσης και είναι η φύση που διδάσκει τον άνθρωπο και όχι το αντίθετο».
Ο Νίκολας Ραίριχ απεικόνισε τις μεγάλες θηλυκές θεότητες σε πίνακες όπως Η Μητέρα του Κόσμου, ή Οι Ωδίνες της Μαντόvα. Η Μητέρα του Κόσμου είναι μια ιδέα ισοδύναμη της Λάκσμι και της Κάλι των Ινδιών, μια εμπνευστική εικόνα που απέδωσε ο Νίκολας με βαθείς τόνους του μπλε και του βιολετί. Στο τέλος αυτής της μεγάλης εξερεύνησής της η οικογένεια εγκαταστάθηκε το 1928 στην κοιλάδα Κούλου, σε υψίπεδο 2.000 μέτρων, σε ένα σημείο με εκπληκτική θέα της κοιλάδας και των κορυφών που την περιέβαλαν. Εκεί εγκατέστησαν το νοικοκυριό τους και την έδρα του Ινστιτούτου Έρευνας των Ιμαλαίων Ουρουσβάτι, το οποίο οργανώθηκε για να μελετήσει τα αποτελέσματα των ερευνών της αποστολής, καθώς και των οποιωνδήποτε μελλοντικών αποστολών. Οι δραστηριότητες του Ινστιτούτου περιελάμβαναν βοτανικές και εθνολογικές-γλωσσολογικές σπουδές, καθώς και τηνεξερεύνηση αρχαιολογικών τόπων. Υπό την καθοδήγηση του πατέρα τους οι δύο γιοι του Ρέριχ, ο Γεώργιος και ο Σβέτοσλαβ, δημιούργησαν μια συλλογή φαρμακευτικών βοτάνων, κάνοντας παράλληλα εκτεταμμένες μελέτες στη βοτανική και την παραδοσιακή ιατρική, όπως και για τη θιβετανική και κινεζική φαρμακοποιία.
Στο επόμενο χρόνο ο Ραίριχ επέστρεψε στη Νέα Υόρκη για το άνοιγμα του Μουσείου Ρέριχ. Εκεί, χρησιμοποιώντας τον Ερυθρό Σταυρό ως παράδειγμα, πρότεινε μια παγκόσμια συνθήκη για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και κατά τη διάρκεια της ειρήνης και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Συμβουλευόμενος δικηγόρους έφτιαξε το προσχέδιο μιας Διεθνούς Σύμβασης και ενός συμβόλου, του Λάβαρου της Ειρήνης. Το Λάβαρο της Ειρήνης δείχνει τρεις σφαίρες που περιβάλλονται από έναν κύκλο. Οι τρεις σφαίρες συμβολίζουν τη Θρησκεία, την Τέχνη και την Επιστήμη ως όψεις του Πολιτισμού, ο οποίος συμβολίζεται με τον περιβάλλοντα κύκλο. Τούτο το σύμβολο υπάρχει στη σφραγίδα του Ταμερλάνου, στη θιβετανική, καυκασιανή και σκανδιναβική κοσμηματοποιία, όπως επίσης σε ρωμαϊκά και βυζαντινά έργα τέχνης. Σε τούτο το σύμβολο και τη ρήση Pax Cultura (Πολιτιστική Ειρήνη), αποτυπώνεται το όραμα του Ραίριχ για την ανθρωπότητα. Όπως έγραψε:
«''Ας είμαστε ενωμένοι! Θα ρωτήσετε με ποιον τρόπο; Θα συμφωνήσετε μαζί μου, με τον απλούστερο τρόπο της κοινής και ειλικρινούς γλώσσας. Ίσως στην Ομορφιά και τη Γνώση''».
Οι προσπάθειές του οδήγησαν τελικά, τον Απρίλιο του 1936, στην υπογραφή της Συνθήκης Ραίριχ από όλα τα μέλη-κράτη της Παναμερικανικής Ένωσης στον Λευκό Οίκο της Ουάσινγκτον. Τούτη η συνθήκη είναι ακόμη εν ισχύ, ενώ πολλά άτομα, ομάδες και οργανισμοί προσπαθούν να προωθήσουν την κεντρική ιδέα της. Μάλιστα, για όλες αυτές τις προσπάθειές του προτάθηκε και ως υποψήφιος για το Νομπέλ Ειρήνης. Αργότερα ο μεγάλος ταξιδευτής επέστρεψε στο Κούλου. Πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου του 1947. Το σώμα του αποτεφρώθηκε και οι στάκτες του θάφτηκαν σε μια πλαγιά των βουνών που τόσο αγάπησε και απεικόνισε στα περισσότερα από τα 7.000 έργα που άφησε πίσω του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
Βίγλα Αγίου Όρους
Η Βίγλα είναι περιοχή στην έρημο του Αγίου Όρους που υπάγεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας και στην οποία βρίσκονται ησυχαστήρια της. Βρίσκεται μισή ώρα περίπου μακρία από τη μονή, κοντά στη Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Μεγίστης Λαύρας. Εκεί βρίσκεται και το Σπήλαιο του Αγίου Αθανασίου. Αποτελείται από οκτώ υδροδοτούμενα Ησυχαστήρια και ένα Κελλί τα οποία έχουν ενσωματωμένο ναό.
842 Κέρστιν
Η Κέρστιν (Kerstin) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,532. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Βίγλα Αγίου Όρους
Σε αυτά διαμένουν δέκα μοναχοί που ασχολούνται με ιερορραπτική, αγιογραφία και κατασκευή κομποσχοινίων. Εκεί είναι το κελλί του Αγίου Μηνά που ζει ο Μοναχός Ιωσήφ.
842 Κέρστιν
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κέρστιν εκτιμάται σε 39,16 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,055.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κερστιν
Κάστρο της Κορώνης
Ιστορικό πλαίσιο
Η Κορώνη και η Μεθώνη αποτέλεσαν δύο πολιτείες με μεγάλη ακμή από το 13ο έως το 17ο αιώνα, γεγονός που οφείλεται στη γεωστρατηγική τους θέση ως λιμάνια - κλειδιά για το εμπόριο από και προς την Ανατολή. Η οικονομική τους ακμή συνεχίστηκε μέχρι το 19οαιώνα, οπότε και αποτελούσαν κέντρα βιοτεχνίας και εμπορίου.
Τον Αύγουστο του 1500, ο Βαγιαζήτ Β΄ κατέλαβε το Κάστρο της Μεθώνης. Οι κάτοικοι της Κορώνης, έχοντας τρομοκρατηθεί από αυτό το γεγονός, παραδόθηκαν στους Οθωμανούς. Το 1532 η Κορώνη καταλήφθηκε από το συμμαχικό στόλο του αυτοκράτορα Καρόλου E΄, του Πάπα και των Ιπποτών της Μάλτας με επικεφαλής το Γενουάτη ναύαρχο Αντρέα Ντόρια. Δύο χρόνια μετά, οι συμμαχικές δυνάμεις εγκατέλειψαν την Κορώνη, παίρνοντας μαζί τους περισσότερους από δύο χιλιάδες κατοίκους, που θα εγκαθίσταντο στην Κάτω Ιταλία. Το 1685 έγινε η ανακατάληψη της Κορώνης, από το Μοροζίνι.
Οι Οθωμανοί την κατέλαβαν ξανά το 1715. Στο Κάστρο εγκαταστάθηκαν οι οθωμανικές οικογένειες, ενώ οι Ελληνορθόδοξοι κατοικούσαν εκτός των τειχών. Κατά τη διάρκεια της α΄ και β΄ οθωμανικής κατάκτησης, παρατηρήθηκε οικονομική και κοινωνική παρακμή. Το 1770 το Κάστρο βομβαρδίστηκε από τους αδελφούς Ορλώφ. Η απελευθέρωση της Κορώνης πραγματοποιήθηκε το 1828, από το γαλλικό εκστρατευτικό σώμα, με επικεφαλής το Γάλλο στρατηγό Μαιζών.
Στα τέλη του 19ου αιώνα η πόλη και το Κάστρο ερημώθηκαν σιγά - σιγά, εξαιτίας του μεταναστευτικού ρεύματος που έπληξε την περιοχή. Όσοι από τους κατοίκους επέλεξαν να παραμείνουν στην περιοχή, διέμεναν εκτός των τειχών του Κάστρου, στο ύψωμα πάνω από το λιμάνι και κατά μήκος της παραλίας.
Οικοδομικές φάσεις
Στην Α΄ Οθωμανική περίοδο, η οχύρωση ενισχύθηκε στη νοτιοανατολική πλευρά με μια δεύτερη γραμμή άμυνας, η οποία ανατινάχθηκε από το Μοροζίνι το 1685 και την προσθήκη δύο κυκλικών προμαχώνων στα άκρα της. Κατά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο προμαχώνας στο βόρειο άκρο του τείχους ανατινάχθηκε από τους Γερμανούς. Σήμερα σώζονται λίγα ερείπια του συγκεκριμένου τμήματος του Κάστρου. Το 1463, στη δυτικότερη άκρη του, οι Βενετοί κατασκεύασαν ένα προμαχώνα, ο οποίος γνώρισε επάλληλες οικοδομικές φάσεις με τελευταία αυτήν της Β΄ Ενετοκρατίας (1685 - 1715). Στο εσωτερικό του Κάστρου σώζονται τα κατάλοιπα της τρίκλιτης βασιλικής της Αγίας Σοφίας, πιθανόν του 7ου αιώνα. Πλησίον, βρίσκεται ο σημερινός ναός του Αγίου Χαραλάμπους, που η αρχική οικοδόμησή του έγινε το 1689 ως καθολική εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Ρόκκο, προστάτη από τους λοιμούς και τις επιδημίες σύμφωνα με την παράδοση της Καθολικής Εκκλησίας. Ο ναός στη συνέχεια μετατράπηκε σε οθωμανικό τέμενος και στους νεότερους χρόνους, σε ορθόδοξο ναό. Κατά τη διάρκεια των προσθηκών, χρησιμοποιήθηκε αρχαίο οικοδομικό υλικό.
Στο δυτικό άκρο του Κάστρου υπάρχει το παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι, Μονή του Τιμίου Προδρόμου, που ιδρύθηκε στις αρχές του 20ουαιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορώνη Κατηγορία:Κάστρα της Μεσσηνίας
Γερμανική γλώσσα
Η γερμανική γλώσσα (deutsche Sprache) ανήκει στην ομάδα των δυτικών γερμανικών γλωσσών που περιλαμβάνει επίσης τα Αγγλικά, τα Ολλανδικά και τα Αφρικάανς. Ανά τον κόσμο τα Γερμανικά ομιλούνται περίπου από 105 εκατομμύρια ομιλητές ως μητρική γλώσσα και επίσης σχεδόν από 80 εκατομμύρια ομιλητές ως μη μητρική γλώσσα. Η επίσημη γερμανική γλώσσα διδάσκεται ευρέως στα σχολεία, τα πανεπιστήμια και στα Ινστιτούτα Γκαίτε σε όλον τον κόσμο. Είναι σημαντική γλώσσα της ΕΕ, γλώσσα εργασίας της ΕΕ και χρησιμοποιείται ως επίσημη γλώσσα σε πολλούς διεθνείς οργανισμούς.
Γεωγραφική εξάπλωση
Η Γερμανική γλώσσα είναι η κύρια γλώσσα 82 εκατομμυρίων ανθρώπων στη Γερμανία και 8 εκατομμυρίων στην Αυστρία αλλά και στα δύο τρίτα της Ελβετίας. Συνολικά υπάρχουν 96.389.702 σε όλον τον κόσμο Είναι, κατά πληθυσμό, η δεύτερη ομιλούμενη μετά τα Ρωσικά (150 εκατομμύρια ομιλητές στην Ευρώπη) και η τρίτη διδασκόμενη γλώσσα (στην Ευρώπη) μετά τα Αγγλικά και τα Γαλλικά. Τέλος, είναι μία από τις επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Χώρες και περιοχές που ομιλείται η Γερμανική είναι:
Στις περιπτώσεις που η γερμανική είναι επίσημη γλώσσα σε μια περιοχή αυτή σημειώνεται με έντονα γράμματα
Στην Ευρώπη: thumb|250px|Η παρουσία της γερμανικής γλώσσας στην Ευρώπη
Εκτός της Ευρώπης:
Ιστορικό υπόβαθρο
Η γερμανική (ή τευτονική) διακρίνεται στις επιμέρους γλώσσες και αντίστοιχες περιόδους τους:
2) Βόρεια Γερμανική: Η γλώσσα αυτή περιλαμβάνει τα γλωσσικά ιδιώματα της δανικής, σουηδικής, νορβηγικής και ισλανδικής, δηλαδή τις σκανδιναβικές γλώσσες. Η σουηδική γλώσσα είναι από γλωσσολογική άποψης ιδιαιτέρως χρήσιμη, μιας και έχει διατηρήσει αρκετά στοιχεία της αρχαίας Βόρειας Γερμανικής γλώσσας. Η ισλανδική είναι η γλώσσα από την οποία έχουμε τα παλαιότερα μνημεία, γνωστά ως Edda, του 9ου αιώνα μ.Χ. Τα Edda είναι κείμενα λαογραφικού περιεχομένου με πληροφορίες για μύθους, παραδόσεις και έθιμα, τα οποία παρέχουν, λόγω της παλαιότητάς τους, χρήσιμο υλικό σε εθνολόγους και γλωσσολόγους ερευνητές, που καταπιάνονται με τη σύνθεση της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας γλωσσών. Οι σκανδιναβικές, ως ζωντανές γλώσσες (που μιλιούνται δηλαδή ακόμη), μορφοποιήθηκαν πλήρως και άρχισαν να έχουν γραπτή μορφή γύρω στο 1.500 μ.Χ. Οι Νορβηγοί μέχρι τον 19ο αιώνα είχαν ως επίσημη γλώσσα τους τη δανέζικη. Από τον 19ο αιώνα και ύστερα χρησιμοποίησαν την εθνική τους γλώσσα, η οποία μέχρι σήμερα χρησιμοποιείται παράλληλα με τα δανέζικα.
3) Δυτική Γερμανική (ή δυτική τευτονική): Η γλώσσα αυτή χωρίζεται στην αγγλοφριζική, στη φραγκοσαξωνική και στην κυρίως γερμανική. Η αγγλοφριζική περιλαμβάνει την αγγλική και τη φριζική, η οποία δε διασώζεται σήμερα παρά μόνο στις Φριζικές Νήσους. Η αγγλική υποδιαιρείται στην αρχαία αγγλική ή αγγλοσαξωνική (450-1.100 μ.Χ.), τη μεσαιωνική αγγλική (1.100-1.500 μ.Χ.) και στη νεότερη αγγλική (1.500 μ.Χ. έως σήμερα). Η αγγλική έχει δεχθεί μεγάλη επίδραση από τη γαλλική μέσω των Νορμανδών (νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας), λαού σκανδιναβικής καταγωγής, γλωσσικώς εναγκαλίζοντα τη γαλλική γλώσσα. Υπολογίζεται ότι παρά τις αρχικές γερμανικές καταβολές της, το μισό περίπου λεξιλόγιο της αγγλικής γλώσσας προέρχεται άμεσα ή έμμεσα από τα γαλλικά (τα γαλλικά αποτελούσαν και τη γλώσσα των ευγενών μετά τη νορμανδική απόβαση). Στη φραγκοσαξωνική ανήκει η φραγκική, η οποία δε διασώζεται, η φλαμανδική, η γλώσσα των γηγενών Βέλγων, η ολλανδική και η κάτω γερμανική (Niederdeutsch-Νίντερντοιτς), γλώσσα που μιλήθηκε στην πεδινή βόρεια Γερμανία και διατηρείται σήμερα στο ιδίωμα Plattdeutsch (πλάτντόιτς-εκλαϊκευμένη γερμανική). Η κυρίως (ή άνω) γερμανική, που ονομάζεται Hochdeutsch (χόχντόιτς), μιλήθηκε στις νότιες περιοχές της ορεινής Γερμανίας και διακρίνεται σε αρχαία γερμανική (7ος-12ος αιώνας), μεσαιωνική γερμανική (12ος-15ος αιώνας) και νέα γερμανική (15ος-σήμερα). Η Hochdeutsch αποτελεί την κοινή (Κοινή) γλώσσα των σημερινών Γερμανών, αυτή που γίνεται άμεσα αντιληπτή από όλους, έχει επικρατήσει στη γραφή και την ομιλία και διδάσκεται σε κάθε σχολείο ανεξαρτήτως διαφόρων ντοπιολαλιών.
Η εξέλιξη της Hochdeutsch (Κοινής Γερμανικής)
Η εξέλιξη αρχίζει κατά τον 2ο αιώνα π.Χ., όταν ολόκληρη η γερμανική ομοφυλία υπέστη την πρώτη σημαντική φθογγική μεταβολή. Κατά την περίοδο αυτή, τα ελληνολατινικά σύμφωνα υπόκεινται σε συνεχείς μετατροπές, από τις οποίες θα προκύψουν οι συμπαγείς ηχηροί ήχοι των συμφώνων, που χαρακτηρίζουν ιδιαιτέρως τη γερμανική ομοφυλία. Στη φωνητική αυτή μετατροπή συμμετείχαν όλοι οι γερμανικοί λαοί, και κυρίως οι Γότθοι, Σκανδιναβοί, Ισλανδοί και οι Τεύτονες (Αγγλοφρίζιοι, Φραγκοσάξωνες, Βορειοτεύτονες, Νοτιοτεύτονες). Περί τα τέλη του 6ου μ.Χ. αιώνα επήλθε η δεύτερη φθογγική μεταβολή, μόνο όμως στη γλώσσα των Τευτόνων. Η μεταβολή αυτή, εκδηλώθηκε αρχικά στη βόρεια Ιταλία, όπου είχε εγκατασταθεί το γερμανικό φύλο των Λομβαρδών (ή Λογγοβάρδων), ενώ η μεταβολή αυτή επεκτάθηκε στη συνέχεια μέσω των Άλπεων στη γειτονική Αυστρία, τη νότια και κεντρική Γερμανία, σταματώντας στη βόρεια (επονομαζόμενη και κάτω, λόγω του χαμηλού υψομέτρου όσο πλησιάζουμε τη θάλασσα στα βόρεια) Γερμανία. Η στάση αυτή στη βόρεια Γερμανία, είχε ως αποτέλεσμα η φθογγική μετατροπή να μην επεκταθεί ούτε στους Γότθους ούτε στους Σκανδιναβούς αλλά ούτε και στους εκείθεν του Ρήνου εγκατεστημένους Αγγλοφρίζιους και Φραγκοσάξωνες. Η μη ενιαία φθογγική μεταβολή οδήγησε στην παρουσία δύο κυρίαρχων γλωσσικών συστημάτων την εποχή εκείνη: της Hochdeutsch (άνω γερμανικής-χόχντόιτς) και της Niederdeutsch (κάτω γερμανικής-νίντεαντόιτς). Από το πρώτο σύστημα, προέκυψε η σημερινή γερμανική γλώσσα που μιλιέται και γράφεται στη Γερμανία και την Αυστρία και σε αρκετές περιοχές της Ελβετίας, ενώ από το δεύτερο σύστημα, σχηματίσθηκαν οι υπόλοιπες γερμανικές γλώσσες (αγγλοσαξωνικές και σκανδιναβικές).
Ειδικότερα όσον αφορά την εξέλιξη της κυρίως γερμανικής (Hochdeutsch), διακρίνουμε τρεις περιόδους:
1) Την περίοδο της Παλαιάς Άνω Γερμανικής (die Althochdeutsche Periode-ντι Άλτχοχντόιτσε Περιόντε), από το 800-1.100 μ.Χ. - σε αυτή είναι γραμμένο το παλαιότερο σωζόμενο απόσπασμα της Ωδής του Χίλντεμπραντ.
2) Την περίοδο της Μέσης Άνω Γερμανικής (die Mittelhochdeutsche Periode-ντι Μίτελχοχντόιτσε Περιόντε), από το 1.100-1.350 μ.Χ. - είναι η γλώσσα του Τραγουδιού των Νιμπελούνγκεν.
3) Την περίοδο της Νέας Άνω Γερμανικής (die Neuhochdeutsche Periode-ντι Νόιχοχντόιτσε Περιόντε), από το 1.350 μ.Χ.-σήμερα
Η τελευταία περίοδος της Νέας Άνω Γερμανικής υποδιαιρείται στην Προλουθηρική και Μεταλουθηρική περίοδο. Κατά την πρώτη περίοδο, και πιο συγκεκριμένα στα τέλη του 800 μ.Χ., ακούγεται για πρώτη φορά η λέξη Deutsch (ντόιτς), λέξη προερχόμενη από τη γοτθική λέξη Thinda, η οποία σήμαινε το λαϊκό, το δημώδες ή απλούστερα, το λαό. Η ετυμολογία συναντάται και σε λατινικά χειρόγραφα του 6ου και 7ου αιώνα μ.Χ. όπου ο όρος Deutsch αναφέρεται ως theotisca ή teutisca. Αργότερα, το 12ο αιώνα, ο όρος έγινε αποδεκτός ως εθνικό όνομα των Τευτόνων (Γερμανών), ενώ προστέθηκε σε αυτόν και το συνθετικό Land (λαντ-γη, τόπος, περιοχή, χώρα) σχηματίζοντας τον όρο Deutschland (ντόιτσλαντ) για να δηλώσει τη γη, τη χώρα των Γερμανών, δηλαδή τη Γερμανία.
Κατά τον 11ο αιώνα, υπό την επίδραση των Σταυροφοριών, επήλθε αξιοσημείωτη ζύμωση μεταξύ των γερμανικών φύλων, η οποία επέδρασε θετικά στην υπό διαμόρφωση εθνική γλώσσα των Γερμανών. Την περίοδο αυτή, δηλαδή την περίoδο της Μέσης Άνω Γερμανικής, σημειώθηκε νέα μετατροπή των τελικών συμφώνων (το σύμφωνο στο οποίο τελειώνει μια λέξη, αν τελειώνει σε σύμφωνο), καθώς και των φωνηέντων.
Η τρίτη γλωσσική περίοδος στη Γερμανία αρχίζει με τον σχηματισμό διαφόρων διαλέκτων, από τις οποίες τελικώς τέσσερις απορρόφησαν σχεδόν όλες τις άλλες. Ο Λούθηρος και το έργο του άσκησαν τεράστια επιρροή στη γλωσσική ενότητα και ομογενοποίηση των Γερμανών. Ο εξέχων αυτός αναμορφωτής, μετέφρασε την Αγία Γραφή σε μια από τις τέσσερις κυρίαρχες διαλέκτους και παράλληλα άσκησε έντονη πολιτική δράση, αποτέλεσμα των οποίων ήταν η επιβολή της διαλέκτου του έναντι των τριών άλλων, σε σημείο που να θεωρηθεί ως η εθνική και φιλολογική γλώσσα των Γερμανών τόσο στη γραφή όσο και στην ομιλία.
Το 1578, η γλώσσα που επέβαλε ο Λούθηρος εδραιώθηκε ακόμη περισσότερο, με την έκδοση της πρώτης γερμανικής γραμματικής του Clays (Κλέις), έργο που θα ακολουθήσουν οι συνοπτικές γραμματικές του Schottel (Σότελ), του Bödiger (Μπεόντιγκερ) κ.α. Την ίδια εποχή, ένα νέο πνεύμα αρχίζει να πνέει και ανάμεσα στη γερμανική γραφειοκρατία, η οποία αρχίζει σταδιακά να αντικαθιστά τη γλώσσα των βιβλίων με την ευλύγιστη γλώσσα του λαού. Τους επόμενους αιώνες, οι μεγάλοι Γερμανοί συγγραφείς, εδραίωσαν ακόμη περισσότερο το έργο του μεγάλου αναμορφωτή. Σήμερα, η γερμανική κατακλύζεται από αμέτρητες διαλέκτους, γνωστές υπό τη γενική ονομασία Plattdeutsch (πλάτντόιτς). Παρόλες τις αναρίθμητες διαλέκτους όμως, η γλώσσα που γράφουν και μιλούν όλες οι τάξεις του λαού, όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και στην Αυστρία, είναι η Γερμανική του Λούθηρου.
Φράσεις και μεταφράσεις
Κατηγορία:Γλώσσες της Αυστρίας Κατηγορία:Γλώσσες του Βελγίου Κατηγορία:Γλώσσες της Γερμανίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ελβετίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ιταλίας Κατηγορία:Γλώσσες του Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Γλώσσες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Γερμανικές γλώσσες
.sr
.sr είναι ο top-level domain κωδικός για το Σουρινάμ στο Διαδίκτυο. To top-level domain χορηγείται από τον Telesur, ο οποίος είναι ο τοπικός οργανισμός τηλεποικοινωνιών.
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Toppdomän
Αντιστράτηγος
Ο Αντιστράτηγος (Αντγος) είναι ο δεύτερος υψηλότερος βαθμός (OF-8) που συναντάται στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς, κατώτερος μόνο του Στρατηγού, ενώ είναι ο αμέσως ανώτερος του Υποστράτηγου. Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Lieutenant General. Ο όρος προέρχεται από τους αρχαίους συγγραφείς, που τον χρησιμοποιούσαν για να αποδώσουν στα ελληνικά τον ρωμαϊκό τίτλο του προπραίτωρα (propraetor).
Στον Ελληνικό Στρατό, Αντιστράτηγοι είναι ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού καθώς και οι αρχηγοί μεγάλων στρατιωτικών σχηματισμών (Σώματα Στρατού, ΑΣΔΕΝ κλπ.).
Είναι επίσης ο ανώτατος βαθμός εξέλιξης εν ενεργεία αξιωματικού στην Ελληνική Αστυνομία, στο Πυροσβεστικό Σώμα και παλαιότερα στην Ελληνική Χωροφυλακή. Κατόπιν απόφασης του ΚΥΣΕΑ, χορηγείται ο βαθμός του Στρατηγού ΕΛ.ΑΣ. εν αποστρατεία και του Στρατηγού Π.Σ. εν αποστρατεία για τους ευδοκίμως τερματίσαντες τη σταδιοδρομία τους αντιστράτηγους της ΕΛ.ΑΣ και του Πυροσβεστικού Σώματος, αντίστοιχα. Επί του παρόντος, Αρχηγός της ΕΛΑΣ είναι ο Αντιστράτηγος Νικόλαος Παπαγιαννόπουλος και Αρχηγός του ΠΣ ο Αντιστράτηγος Σωτήριος Γεωργακόπουλος.
Οι αντίστοιχοι βαθμοί στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό Σώμα είναι ο Αντιναύαρχος και στην Πολεμική Αεροπορία ο Αντιπτέραρχος.
Διακριτικό
Το διακριτικό της στολής του Αντιστράτηγου στον Ελληνικό Στρατό είναι η χρυσή φλογοφόρος ροιά (= φλογοφόρος σφαίρα), σπαθί - σκυτάλη χιαστί και τρία αστέρια (σε σχήμα τριγωνικό), σε κάθετη διάταξη (σε κάθε επωμίδα). Το υπηρεσιακό αυτοκίνητό του φέρει τρία αστέρια σε κόκκινο πλαίσιο. Προσφωνείται Στρατηγός.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Δήμος Λαυρεωτικής
Ο Δήμος Λαυρεωτικής είναι δήμος της Περιφέρειας Αττικής ο οποίος συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και προήλθε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Λαυρεωτικής, Κερατέας και της κοινότητας Αγίου Κωνσταντίνου. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 176.87 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 25.102 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου είναι το Λαύριο. Το έμβλημα του Δήμου Λαυρεωτικής είναι "μεταλλευτική κάμινος εκπέμπουσα καπνόν" σύμφωνα με το Β.Δ. της 22 Νοεμβρίου 1891 (ΦΕΚ 333) "Περί μετονομασίας του Δήμου Σουνιέων εις Δήμον Λαυρεωτικής και καθορισμού του εμβλήματος της σφραγίδος αυτού". .  Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη Λαυρεωτική, βλέπε στο αντίστοιχο λήμμα.
Δήμος Λαυρίου
right|200px|thumb|Ο Δήμος Λαυρεωτικής του σχεδίου Καποδίστριας Ο Δήμος Λαυρίου συστάθηκε την 1-10-1835 (ΦΕΚ Α΄17/1835) και καταλάμβανε περίπου τον χώρο που καλύπτουν οι σημερινοί δήμοι Λαυρεωτικής και Σαρωνικού. Περιλάμβανε τους οικισμούς Κερατέα, Κουβαράς, Καλύβια, Όλυμπος, Ανάβυσσος, Εργαστήρια, και Θορικός. Ο δήμος ήταν Γ΄ τάξης και είχε πληθυσμό 1.238 κατοίκους. Έδρα του δήμου ορίστηκε η Κερατέα η οποία είχε τότε πληθυσμό 474 κατοίκους. Ο Δήμος Λαυρίου διατηρήθηκε μέχρι το 1890 οπότε διασπάστηκε σε δύο νέους δήμους, τον δήμο Σουνιέων και τον δήμο Θορικίων.
Δήμος Λαυρεωτικής 1890-2010
Ο Δήμος Λαυρεωτικής συστάθηκε το 1890 αρχικά με την ονομασία Δήμος Σουνιέων και προήλθε από την διαίρεση του παλαιότερου δήμου Λαυρίου. . Ένα χρόνο μετά, το 1891 μετονομάστηκε σε δήμο Λαυρεωτικής. Διατηρήθηκε ως ένας εκ των τριών δήμων του νομού Αττικής και μετά την διοικητική διαίρεση του 1912 (οι άλλοι δύο δήμοι ήταν ο δήμος Αθηναίων και ο δήμος Πειραιώς). Παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητος μέχρι το 1948 οπότε αποσπάστηκε ο οικισμός Καμάριζα ο οποίος συγκρότησε την κοινότητα Καμάριζας, μετέπειτα κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας το 1997 παρέμεινε αμετάβλητος. Την περίοδο αυτή περιλάμβανε τους οικισμούς Λαύριο, Άνω Θορικό, Θορικό, Κάτω Ποσειδωνία, Κάτω Σούνιο, Λεγρενά. Η έκτασή του ήταν 41,3 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 10.612 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. . Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης το 2011, συνενώθηκαν σ΄αυτόν ο δήμος Κερατέας και η κοινότητα του Αγίου Κωνσταντίνου σχηματίζοντας τον νέο δήμο Λαυρεωτικής.
Δήμαρχοι
Κατά το παρελθόν διετέλεσαν δήμαρχοι του δήμου Λαυρεωτικής οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαυρεωτικη
Κάθισμα Μυλοποτάμου
Το Κάθισμα Αγίου Ευσταθίου ή Μυλοποτάμου υπάγεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας και ιδρύθηκε από τον Άγιο Αθανάσιο, για να χρησιμεύσει σαν τόπος ανάρρωσης μοναχών. Έχει μορφή συγκροτήματος με αμυντικό πύργο και αρκετή εδαφική έκταση με αμπελώνες.
Εδώ μόνασε τον 19ο αιώνα και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωακείμ ο Γ΄. Βρίσκεται σε απόσταση οκτώ χιλιομέτρων περίπου, βορειότερα της μονής, κοντά στη μονή Καρακάλου. Σήμερα χρησιμοποιείται ως οινοποιείο και είναι γνωστό για το εξαιρετικής ποιότητας κρασί.
Κατηγορία:Άγιο Όρος Κατηγορία:Μονή Μεγίστης Λαύρας Κατηγορία:Ελληνικά οινοποιεία
Λαθρία
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λαθρία είναι γνωστή μία θυγατέρα του Ηρακλείδη Θερσάνδρου και της Δημώνασσας, δίδυμη αδελφή της Αναξάνδρας. Οι δύο αδελφές παντρεύτηκαν τους δίδυμους γιους του Αριστοδήμου και έγιναν με τον τρόπο αυτό γενάρχισσες των βασιλικών οίκων της Σπάρτης. Οι τάφοι τους υποτίθεται ότι υπήρχαν πίσω από το ιερό του Λυκούργου στη Σπάρτη.
Πηγή
Λαθρι
Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Hosts (αρχείο)
Το αρχείο hosts είναι ένα αρχείο στον υπολογιστή το οποίο χρησιμοποιείται για να αντιστοιχίζονται ονόματα υπολογιστών σε διευθύνσεις IP. Το αρχείο hosts είναι ένα απλό αρχείο κειμένου το οποίο λόγω σύμβασης έχει το συγκεκριμένο όνομα. Αρχικά το αρχείο ονομαζόταν HOSTS.TXT στο οποίο με χειροκίνητο τρόπο διατηρούνταν μια λίστα με τα ονόματα κόμβων του δικτύου και των αντίστοιχων IP διευθύνσεων. Το αρχείο αυτό το συντηρούσε και το διέθετε το ερευνητικό κέντρο του Στάνφορντ και ουσιαστικά ήταν ο κατάλογος συμμετοχής στο δίκτυο APRANET. Με την εξέλιξη του διαδικτύου το 1984 παρουσιάστηκε ο χώρος ονομάτων Domain Name System όπου είναι μια αυτόματη διαδικασία για την αντιστοίχιση ονομάτων κόμβων στις αντίστοιχες IP διευθύνσεις. Στα σύγχρονα λειτουργικά συστήματα το αρχείο hosts συνεχίζει να υπάρχει και αποτελεί μια εναλλακτική λειτουργία αντιστοίχησης ονομάτων του DNS.
Το αρχείο μέσα στο σύστημα αρχείων
Η ακριβής τοποθεσία του αρχείου μέσα στο σύστημα αρχείων διαφέρει σε διαφορετικά λειτουργικά συστήματα. Συνήθως το αρχείο ονομάζεται απλώς hosts, χωρίς κάποια επέκταση.
Ιστορικό
Το μικρό μέγεθος του ARPANET επέτρεπε στους διαχειριστές να διατηρούν χειροκίνητα την σχετικά μικρή λίστα των κόμβων του δικτύου. Ο κάθε κόμβος είχε μια διεύθυνση και πολλά ονόματα. Όσο τα τοπικά δίκτυα TCP/IP άρχισαν να γίνονται δημοφιλή το αρχείο με την λίστα των κόμβων (hosts) άρχισε να γίνεται όλο και μεγαλύτερο και πιο δύσκολο να διαχειριστεί χειροκίνητα. Ο διαχειριστής του δικτύου έπρεπε συνεχώς να προσθέτει νέους κόμβους όλο και πιο συχνά.
Στο RFC 952 έγινε η πρώτη προσπάθεια προτυποποίησης του αρχείου HOSTS.TXT και της διαδικασίας διαμοιρασμού αυτού. Αυτό οδήγησε την δημιουργία του κατανεμημένου συστήματος ονομάτων περιοχής DNS.
Παραπομπές
Κατηγορία:Domain name system
Τζουν Τριπ
Η Τζουν Χάουαρντ-Τριπ (αγγλικά: June Howard-Tripp, 11 Ιουνίου 1901 - 14 Ιανουαρίου 1985), γνωστή και με το καλλιτεχνικό της June, ήταν Αγγλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Γεννήθηκε στο Μπλάκπουλ και περισσότερο ήταν μία ηθοποιός του θεάτρου, ωστόσο έκανε και μερικές κινηματογραφικές εμφανίσεις, κυρίως στον βουβό κινηματογράφο, με γνωστότερη εμφάνιση αυτή στου θρίλερ του Άλφρεντ Χίτσκοκ, The Lodger: A Story of the London Fog (1927).
Περί το 1929, παντρεύτηκε τον Βαρόνο Άλαν Μπερνς, και έκτοτε εγκατέλειψε την υποκριτική της καριέρα κι έγινε μία κυρία της υψηλής κοινωνίας, ζούσα στο Κάστρο Γουέμις. Το 1933, όμως, χώρισαν, και η June, επέστρεψε στην υποκριτική της καριέρα. Το 1937, παντρεύτηκε τον Αμερικανό επιχειρηματία Έντουαρντ Χίλμαν Τζ, με τον οποίον όμως χώρισε δύο χρόνια αργότερα, για να τον ξαναπαντρευτεί λίγο καιρό μετά. Σε αυτήν την περίοδο της ζωής της άρχισε να εμφανίζεται και στον ομιλούντος κινηματογράφο.
Τη δεκαετία του 1950, είχε άφησε οριστικά πια την υποκριτική της καριέρα. Το 1951, έγινε και Αμερικανός πολίτης, ενώ το 1960, κυκλοφόρησε και την αυτοβιογραφία της, με τίτλο The Glass Ladder. Πέθανε στη Νέα Υόρκη, σε ηλικία 83 ετών.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αθανάσιος Μπρούφας
Ο Αθανάσιος Μπρούφας (Παλαιοκρίμνι, 1850 - Μορίχοβο, 1896) ήταν Έλληνας αγωνιστής από το Παλιοκρίμνι (κοντά στο Πολυκάστανο Κοζάνης) στην επαρχία Βοΐου της Μακεδονίας.
Βιογραφία
Ο Αθανάσιος Μπρούφας γεννήθηκε στο Παλιοκρίμνι (κοντά στο Πολυκάστανο Κοζάνης) στην επαρχία Βοΐου. Στη συνέχεια η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Στιζάκι (Αηδόνια) Γρεβενών. Μετά την ενηλικίωσή του μετέβη στην Αθήνα, όπου άσκησε το επάγγελμα του κτίστη. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Μακεδονία και εξακολούθησε να εργάζεται ως κτίστης. Το 1878, όταν ξέσπασε η Μακεδονική επανάσταση πούλησε την οικία του και εξόπλισε δικό του σώμα, αποτελούμενο από 70 άνδρες. Στο σώμα του συμμετείχαν και οι δύο αδελφοί του.
Κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1896, το Σώμα του αποβιβάστηκε στο Ελευθεροχώρι της Πιερίας στις αρχές Ιουλίου του 1896. Έπειτα από διάφορες συγκρούσεις με τουρκικά αποσπάσματα κινήθηκε προς Μορίχοβο, όπου ο ίδιος σκοτώθηκε και το Σώμα του διαλύθηκε. Πέντε άλλα σώματα ακολούθησαν το Σώμα του Μπρούφα. Τα περισσότερα κινήθηκαν από την ελληνοτουρκική μεθόριο, ενώ ένα επεχείρησε απόβαση στην Παραλία της Πιερίας. Κανένα, όμως, δεν μπόρεσε να κρατηθεί για αρκετό χρόνο και πολλά από αυτά διαλύθηκαν, μόλις εισέδυσαν στο τουρκικό έδαφος.
Ωστόσο, τμήματα των σωμάτων που διαλύθηκαν κάτω από ντόπιους οπλαρχηγούς κινήθηκαν σε διάφορες περιοχές στην Κεντρική και στη Δυτική Μακεδονία και ανέλαβαν ρόλο αρματολικό.
Η δράση του Αθανάσιου Μπρούφα δοξάστηκε από τους Έλληνες της Μακεδονίας που τον ύμνησαν με πλήθος δημοτικών τραγουδιών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπρουφας Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση του 1878 Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση 1896
Οίκος των Αργυρών
Αργυροί ήταν το όνομα μιας εξέχουσας Βυζαντινής οικογένειας (επίσης αποκαλούμενης Argyrus στα Λατινικά). Αρχικά ήταν μια αριστοκρατική στρατιωτική οικογένεια και τα μέλη της κατείχαν αξιώματα στον τόπο προέλευσης τους που ήταν το θέμα Χαρσιανόν στη Μικρά Ασία. Στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη έως και τον 11ο αιώνα όπου άρχισαν να χάνονται από το προσκήνιο. Από την οικογένεια προέρχεται ένας αυτοκράτορας, ο Ρωμανός Γ', καθώς επίσης και άλλα αξιομνημόνευτα μέλη, όπως ο Πόθος Αργυρός που ήταν Κατεπάνω της Βυζαντινής Ιταλίας.
Αξιοσημείωτα Μέλη (9ος - 12ος αι.)
Λέων Αργυρός, τουρμάρχης περί το 840.
Από τον 13ο αι. ως τον 17ο
Το επώνυμο αλλάζει από Αργυρός σε Αργυρόπουλος. Το 1230 βρίσκουμε τον Ιωάννη Αργυρόπουλο λογοθέτη στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη. Επίσης έναν ιερέα του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης και γύρω στο 1400 έναν άρχοντα της Αυλής περί το 1400.
Η οικογένεια συνεχίζει να ευημερεί εντός της Αυτοκρατορίας, ωστόσο μετά το 1453 αναγκάζεται να φύγει. Δύο γιοί του Μανουήλ Αργυρόπουλου, ο Δημήτριος και ο Ιωάννης (1395-1487) φεύγουν για τον Μωρέα και μετά για την Ιταλία. Ο Ιωάννης μετέβη πρώτα στη Φλωρεντία και μετά στη Ρώμη ως το τέλος του· αναγνωρίστηκε ως ένας από τους πιο σημαντικούς λογίους, φιλοσόφους και ανθρωπιστές της εποχής του. Ο Ιωάννης Αργυρόπουλος είχε δύο γιους, τον Βαρθολομαίο (απεβ. στη Ρώμη) και τον Ιωάννη, που εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ο τελευταίος είχε πολλούς απογόνους, όπως τον Εμμανουήλ Αργυρόπουλο (γενν. το 1740 στη Θεσσαλονίκη), που εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε ο γενάρχης του κλάδου τηω Φαναριωτών της οικογένειας:
Μανουήλ Αργ. νυμφεύτηκε μία Χρυσοβέργη, μάλλον ανιψιά του Ανδρέα Χρυσοβέργη, καθολικού αρχιεπισκόπου της Ρόδου.
Από τον 18ο αι. ως τώρα
Δες Οικογένεια Αργυροπούλου.
Κατηγορία:Βυζαντινές δυναστείες
Όλα είναι δρόμος
Όλα είναι δρόμος είναι ο τίτλος μιας σπονδυλωτής ελληνικής δραματικής ταινίας του 1998, σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη. Το σενάριο το έγραψε ο σκηνοθέτης σε συνεργασία με τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη. Πρωταγωνιστούν οι Δημήτρης Καταλειφός, Θανάσης Βέγγος και Γιώργος Αρμένης.
Διευθυντής Φωτογραφίας ήταν ο Γιώργος Φρέντζος, ενώ τον ήχο φρόντισε ο Αντώνης Σαμαράς.
Πλοκή
Τρεις διαφορετικές ιστορίες που έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό τον ανθρώπινο πόνο.
Στ' Χαρώνειο νόμισμα
Ένας αρχαιολόγος ταξιδεύει να συναντήσει τους φίλους του γιου του, Αλέξη, ο οποίος αυτοκτόνησε στα είκοσί του χρόνια, όταν ήταν φαντάρος στη σκοπιά. Παράλληλα, κάνει μια αρχαιολογική ανακάλυψη στους Φιλίππους, πέφτοντας πάνω στον ασύλητο τάφο με το λείψανο ενός αξιωματικού των ελληνιστικών χρόνων. Κατά το ταξίδι της αναζήτησής του, ο αρχαιολόγος ανακαλύπτει ακόμα και μια βιντεοκασέτα από ένα γλέντι στο στρατόπεδο, που αποτυπώνει το τελευταίο Πάσχα που γιόρτασε το παιδί του.
Η τελευταία νανόχηνα
Κοντά στα ελληνοτουρκικά σύνορα, στο Δέλτα του Έβρου, ζει ένας ηλικιωμένος θηροφύλακας, ο Αντώνης, ο οποίος έχει συναισθηματικό δέσιμο με τα σπάνια πουλιά που ζουν στην περιοχή. Φιλοξενεί με χαρά τους ορνιθολόγους που επισκέπτονται την περιοχή για να δουν τα πουλιά. Η συμπεριφορά του όμως αλλάζει, όταν ένας ασυνείδητος σκοτώνει με μια επανληπτική καραμπίνα την τελευταία νανόχηνα. Μέσα σε μια βάρκα, ο Αντώνης σκοτώνει με τη σειρά του τον κυνηγό.