cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος Ντίκενς
Βιογραφία
Αυτή η περίοδος έληξε απότομα τον Ιούνιο του 1822, όταν ο Τζον Ντίκενς ανακλήθηκε στα κεντρικά του Ταμείου Ναύτου στο Μέγαρο Σόμερσετ και ακολούθως όλη η οικογένεια, εκτός του Καρόλου, που έμεινε πίσω για να τελειώσει τις εξετάσεις του, μετακόμισε στο Κάμντεν στο Λονδίνο. Η οικογένεια εγκατέλειψε το Κεντ, με χρέη που συσσωρεύονταν ραγδαία και καθώς ο Τζον δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στα έξοδά του, ο δανειστής του, ένας αρτοποιός, τον κυνήγησε για ένα χρέος 40 λιρών και τον έριξε στη φυλακή του Μάρσαλσι, στο Σάουθαρκ του Λονδίνου, το 1824. Η σύζυγός του και τα νεαρότερα αδέλφια του Καρόλου, ακολούθησαν τον πατέρα τους στη φυλακή, όπως συνηθιζόταν για τους φτωχότερους οφειλέτες, καθώς δεν μπορούσαν να τους προσφέρουν αλλιώς στέγη και τροφή. Ο Κάρολος, δώδεκα πλέον ετών, διέμενε με την Ελίζαμπεθ Ρόυλανς, οικογενειακή φίλη, στο Κόλλετζ Πλέις 112, στο Κάμντεν. Η Ρόυλανς ήταν «μια φτωχή γριά, γνωστή στην οικογένειά μας», την οποία ο Ντίκενς απαθανάτισε με «μερικές μικροαλλαγές και ωραιοποιήσεις», ως «κα. Πίπτσιν» στο μυθιστόρημα Ντόμπυ και Υιός. Αργότερα, διέμεινε στη σοφίτα του σπιτιού ενός δικαστικού κλητήρα, του Άρτσιμπαλντ Ράσσελ, «ενός παχουλού, καλοκάγαθου και ευγενικού γερο-τζέντλεμαν ... με σύζυγο μια ήσυχη γριούλα» και το χωλό γιο τους, στην Λαντ Στρητ στο Σάουθαρκ. Παρείχαν στον Κάρολο την έμπνευση για τους Γκάρλαντ στο Παλαιοπωλείο (The old curiosity shop). μικρογραφία|350x350εσ|Σχέδιο από τον Φρεντ Μπέρναρντ του Καρόλου Ντίκενς να δουλεύει στο εργοστάσιο παραγωγής βερνικιών παπουτσιών, αφότου ο πατέρας του είχε φυλακιστεί στο Μάρσαλσι, όπως δημοσιεύτηκε στο έργο του 1892 του Φόρστερ Life of Dickens. εναλλ.=Το προαύλιο της φυλακής Μάρσαλσι (περίπου το 1897), αφότου είχε κλείσειτο έτος 1842|αριστερά|μικρογραφία|Το προαύλιο της φυλακής Μάρσαλσι (περίπου το 1897). Η φυλακή είχε κλείσει το 1842. Περνούσε τις Κυριακές του στη φυλακή του Μάρσαλσι, για να βλέπει τον πατέρα του, μαζί με την αδερφή του Φράνσες, που ήταν ελεύθερη από τη μελέτη της στη Βασιλική Μουσική Ακαδημία. Ο Ντίκενς αργότερα χρησιμοποίησε τη φυλακή ως το περιβάλλον του μυθιστορήματος Η μικρή Ντόρριτ. Ο Ντίκενς σε ηλικία δεκαπέντε ετών αναγκάστηκε να διακόψει το σχολείο για να πληρώσει τα έξοδα στέγασής του, για να βοηθήσει την οικογένειά του και στην αποπληρωμή χρέους του πατέρα του. Εργαζόταν σε δεκάωρες βάρδιες στην αποθήκη βερνικιών παπουτσιών του Ουώρρεν, στα Χάνγκερφορντ Σταιρς, κοντά στο σημερινό σιδηροδρομικό σταθμό του Τσάρινγκ Κρος. Έβγαζε μόλις 6 σελίνια την εβδομάδα κολλώντας ετικέτες σε βαζάκια με βερνίκι παπουτσιών. Οι κουραστικές και συχνά απάνθρωπες εργασιακές συνθήκες έμειναν βαθιά χαραγμένες στη μνήμη του Ντίκενς και επηρέασαν το λογοτεχνικό του έργο αλλά και τα δοκίμιά του. Αυτή η εμπειρία αποτελούσε το θεμέλιο για το ενδιαφέρον του στις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και τις συμβάσεις εργασίας, την αυστηρότητα των οποίων επωμίζονταν αδίκως οι φτωχοί. Αργότερα, έγραψε χαρακτηριστικά: «... πόσο εύκολα θα μπορούσα να είχα παρασυρθεί σε τόσο νεαρή ηλικία». Χαρακτηριστικά διηγούνταν στο βιογράφο του Τζον Φόρστερ (από το The Life of Charles Dickens):
''«Η αποθήκη βερνικιών ήταν το τελευταίο κτίριο στην αριστερή πλευρά του δρόμου, στην παλιά συνοικία των Χάνγκερφορντ Σταιρς. Επρόκειτο για ένα χαοτικό, ετοιμόρροπο παλιό οίκημα, που ρύπαινε τον ποταμό με τα απόβλητά του και είχε κυριολεκτικά κατακλυστεί από τους αρουραίους. Τα δωμάτια με τις ξύλινες επενδύσεις, τα σάπια πατώματα, η ετοιμόρροπη σκάλα και οι γκρίζοι γερο-αρουραίοι, που εφορμούσαν στα κελλάρια, τα σκουξίματα και γρατσουνίσματά τους να ηχούν από τις σκάλες όλη την ώρα, όπως και η βρωμιά και η αποσύνθεση του μέρους, είναι ξεκάθαρα ακόμη μπροστά μου, σα να βρισκόμουν και πάλι εκεί. Το λογιστήριο βρισκόταν στον πρώτο όροφο, έχοντας μια εποπτική άποψη του ποταμού και των φορτηγίδων κάρβουνου. Εκεί υπήρχε μια εσοχή, όπου ήταν το πόστο εργασίας μου. Αντικείμενο εργασίας μου ήταν να καλύπτω τα δοχεία με το βερνίκι: Πρώτα, με ένα φύλλο λαδόχαρτου και μετά με ένα κομμάτι μπλε χαρτιού. Μετά τα έδενα με σπάγγο και στο τέλος έκοβα κοντά και ταιριαστά το χαρτί, γύρω από το στόμιο, έτσι που έμοιαζε με δοχείο αλοιφής, που έβρισκε κανείς σε φαρμακείο. Όταν ολοκλήρωνα ένα συγκεκριμένο αριθμό πακεταρισμένων δοχείων, κολλούσα στο καθένα μια τυπωμένη ετικέτα και ξανάρχιζα από την αρχή. Δύο ή τρία άλλα αγόρια είχαν ανάλογα καθήκοντα στο ισόγειο με παρόμοιο μισθό. Ένα από αυτά, φορώντας μια κουρελιασμένη ποδιά και ένα χάρτινο καπέλο, ήρθε το πρωί της πρώτης μου Δευτέρας στην αποθήκη και μου έδειξε το κόλπο, με το οποίο έσφιγγε το σπάγγο και έδενε τον κόμπο. Ονομαζόταν Μπομπ Φέιγκιν και πολύ αργότερα, λογοτεχνική αδεία, δανείστηκα το όνομά του στο μυθιστόρημα'' Όλιβερ Τουίστ .»
Όταν η αποθήκη μετακινήθηκε στην οδό Τσάντος στην πολυάσχολη περιοχή του Κόβεντ Γκάρντεν, τα αγόρια εργάζονταν σε ένα δωμάτιο, που το παράθυρο φαινόταν από το δρόμο. Έτσι, συγκεντρώνονταν ένα μικρό κοινό στο δρόμο που τους παρακολουθούσε να εργάζονται. Κατ' εκτίμηση του βιογράφου του Ντίκενς, του Σάιμον Κάλλοου, η εργασία τους σε κοινή θέα ήταν «μια ακόμη εξέλιξη που επέτεινε τη μιζέρια του».
Ο θάνατος της Ελίζαμπεθ Ντίκενς, γιαγιάς του Τζον Ντίκενς από τη μεριά του πατέρα του, απροσδόκητα κληροδότησε στον φυλακισμένο Τζον Ντίκενς 450 λίρες. Εν αναμονή της απόδοσης της κληρονομιάς, ο πατέρας του Καρόλου Ντίκενς αποφυλακίστηκε λίγους μήνες μετά τον εγκλεισμό του. Σύμφωνα με το Δίκαιο των Αρρύθμιστων Οφειλετών, ο Τζον Ντίκενς συμφώνησε την εξόφληση των χρεών του, στους πιστωτές του και έτσι η οικογένειά του έφυγε από τη φυλακή του Μάρσαλσι, αναζητώντας στέγη στο σπίτι της κυρίας Ρόυλανς.
Η μητέρα του Καρόλου, η Ελίζαμπεθ Ντίκενς, δεν στήριξε την άμεση αποχώρηση του γιου της από την αποθήκη βερνικιών. Αυτή η στάση επηρέασε βαθύτατα τον Κάρολο και τον ώθησε να διαμορφώσει την άποψη ότι ο πατέρας πρέπει να παίρνει τις αποφάσεις στην οικογένεια και ότι η μητέρα πρέπει να βρει το ρόλο της, περιορισμένη στα καθήκοντα του σπιτιού: «Ποτέ μετά δεν ξέχασα, δεν θα ξεχάσω, δεν μπορώ να ξεχάσω, ότι η μητέρα μου ήταν θετική, στο ενδεχόμενο επιστροφής μου στη βιοτεχνία βερνικιών». Η αδυναμία της μητέρας του να ανταποκριθεί στη θέλησή του για αποδέσμευση από το εργοστάσιο βερνικιών, ήταν καταλυτικός παράγοντας για την πικρία του απέναντι στις γυναίκες.
Η δίκαιη αγανάκτηση που πήγαζε από την προσωπική του κατάσταση και από τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων της εργατικής τάξης έγινε ένα από τα κεντρικά θέματα του λογοτεχνικού του έργου και αυτήν τη δυστυχισμένη περίοδο της νιότης του υπενθυμίζει, στην αγαπητή και πιο αυτοβιογραφική του νουβέλα, τον Ντέηβιντ Κόππερφιλντ : «Δεν είχα καμία συμβουλή, καμία δεύτερη γνώμη, καμία ενθάρρυνση, καμία παρηγοριά, καμία βοήθεια, καμία υποστήριξη, κανενός είδους, από κανέναν, όσο μπορώ να θυμηθώ, όσο και ελπίζω να πάω στον Παράδεισο!».
Αφού ο Κάρολος Ντίκενς απαλλάχθηκε από τη δουλειά που μισούσε, εστάλη στην Ακαδημία του Οικοτροφείου Ουέλλινγκτον στην πόλη του Κάμντεν, όπου παρέμεινε δύο χρόνια, ως το Μάρτιο του 1827. Δεν το θεωρούσε καλό σχολείο: «Πολλή από τη χαοτική, ανοργάνωτη διδασκαλία και την έλλειψη πειθαρχίας που τονίζονταν περαιτέρω από τη σαδιστική βιαιότητα του διευθυντή, τους ελεεινούς κλητήρες και τη γενική ατμόσφαιρα αποσάθρωσης, ενσωματώνονται στο έργο Ντέηβιντ Κόππερφιλντ, στην επιχείρηση του κου Κρικλ».
Ο Ντίκενς εργάστηκε στο νομικό γραφείο των Έλλις και Μπλακμορ, δικηγόρων στο δικαστήριο επί της διασταύρωσης των οδών Χόλμπορν και Γκρέυ Ινν, ως βοηθός κλητήρα από το Μάιο 1827 ως το Νοέμβριο του 1828. Είχε το χάρισμα του μίμου και μπορούσε να υποδυθεί πρόσωπα από το περιβάλλον του: πελάτες, δικηγόρους και κλητήρες. Ήταν φανατικός θεατρόφιλος. Ισχυρίζονταν ότι για τουλάχιστον τρία χρόνια παρακολουθούσε καθημερινά θεατρικές παραστάσεις. Ο αγαπημένος του ηθοποιός ήταν ο Τσαρλς Μάθιους και ο Ντίκενς είχε αποστηθίσει τους πολυμονολόγους του (φάρσες στις οποίες ο Μάθιους υποδυόταν όλους τους χαρακτήρες). Ακολούθως, έχοντας μάθει στενογραφία βάσει του συστήματος Γκέρνεϋ στον ελεύθερο χρόνο του, εγκατέλειψε τη δουλειά του κλητήρα για να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία. Ένας μακρινός συγγενής, ο Τόμας Κάρλτον, ήταν ανεξάρτητος ανταποκριτής σε υποθέσεις αστικού δικαίου και έτσι ο Ντίκενς κατόρθωσε να λάβει θέση στο ακροατήριο, ώστε να εργαστεί ως ανταποκριτής, καλύπτοντας τα νομικά τεκταινόμενα για σχεδόν τέσσερα χρόνια. Αυτή η προϋπηρεσία είναι εμφανής στα έργα του Νίκολας Νίκλμπυ, Ντόμπυ & Υιός και ιδιαίτερα στο έργο Ο Ζοφερός Οίκος. Η ζωντανή αναπαράσταση των μηχανορραφιών και της γραφειοκρατίας του νομικού συστήματος, διαφώτισαν το κοινό και λειτούργησαν ως όχημα διασποράς των αντιλήψεων του Ντίκενς, σχετικά με το βαρύ φορτίο που επωμίζονταν οι άποροι, που αναγκάζονταν λόγω συνθηκών να καταφύγουν στο Νόμο. Κανείς άλλος ανταποκριτής στο Λονδίνο δεν μπορούσε να συγκριθεί με τον Κάρολο Ντίκενς στην ακρίβεια και στην ταχύτητα των ειδήσεων.
Το 1830 ο Ντίκενς γνώρισε την πρώτη του αγάπη, τη Μαρία Μπήντνελλ, η οποία θεωρείται ότι αποτέλεσε το πρότυπο για το χαρακτήρα της Ντόρα στο έργο Ντέηβιντ Κόππερφιλντ. Οι γονείς της Μαρία όμως, δεν το ενέκριναν για την κόρη τους και διέκοψαν τη σχέση τους, στέλνοντάς την σε σχολείο στο Παρίσι.
Δημοσιογραφία και πρώτα μυθιστορήματα
Το 1832, στην ηλικία των 20 ετών, ο Ντίκενς ήταν δραστήριος και η αυτοπεποίθησή του ολοένα και αυξανόταν. Απολάμβανε τις μιμήσεις και την ψυχαγωγία που ήταν δημοφιλής στην εποχή του, δεν διέθετε ούτε ξεκάθαρη ούτε συγκεκριμένη άποψη του τι ήθελε να γίνει και παρόλα αυτά γνώριζε ότι επιθυμούσε φήμη. Με το θέατρο να του ασκεί έλξη –έγινε ένα από τα πρώτα μέλη της λέσχης Γκάρρικ – κατόρθωσε να συμμετέχει σε διανομή ρόλου ηθοποιού στο Κόβεντ Γκάρντεν, όπου ο διαχειριστής Τζωρτζ Μπράντλεϋ και ο ηθοποιός Τσαρλς Κεμπλ θα τον αξιολογούσαν. Ο Ντίκενς προετοιμάστηκε ενδελεχώς και αποφάσισε να μιμηθεί τον κωμικό Τσαρλς Μάθιους, αλλά τελικά έχασε την ακρόαση εξαιτίας ενός κρυολογήματος. Πριν προκύψει άλλη ευκαιρία, είχε ήδη ξεκινήσει τη συγγραφική του καριέρα. Το 1833 απέστειλε την πρώτη του ιστορία ("A Dinner at Poplar Walk") στο λονδρέζικο περιοδικό Μηνιαίο Περιοδικό (Monthly Magazine). Ο Γουίλιαμ Μπάρροου, θείος του από την πλευρά της μητέρας του, του πρόσφερε εργασία στον Καθρέπτη της Βουλής (The Mirror of Parliament) και εργάστηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων για πρώτη φορά στις αρχές του 1832. Νοίκιασε δωμάτιο στο πανδοχείο Φέρνιβαλ και εργάστηκε ως πολιτικός ανταποκριτής, δημοσιογραφώντας για τις αντιδικίες του Κοινοβουλίου, ενώ ταξίδεψε σε αρκετά μέρη της Βρετανίας για να καλύψει εκλογικές εκστρατείες για λογαριασμό του Πρωινού Χρονικού (Morning Chronicle). Η δημοσιογραφία του, υπό τη μορφή σχεδιαγραμμάτων σε περιοδικά, αποτέλεσε την πρώτη ανθολογία διηγημάτων του, που δημοσιεύτηκε το 1836 υπό τον τίτλο Σκιαγραφήματα του Μποζ (Sketches by Boz), όπου το Μποζ ήταν οικογενειακό υποκοριστικό που ο ίδιος χρησιμοποιούσε ως ψευδώνυμο για μερικά χρόνια. Ο Ντίκενς το υιοθέτησε από το ψευδώνυμο Μωυσής, που είχε προσδώσει στο νεότερο αδελφό του, Ωγκάστους Ντίκενς, βάσει ενός χαρακτήρα του έργου Ο Εφημέριος του Ουέικφιλντ του Όλιβερ Γκόλντσμιθ. Οποτεδήποτε το πρόφερε κάποιος με κρυολόγημα, το «Μόουζεζ» μετατρέπονταν σε «Μπόουζεζ», που αργότερα συντμήθηκε σε «Μποζ». Ένας κριτικός λογοτεχνίας της εποχής του έγραψε το 1849: «Ο κος Ντίκενς, σαν να ήθελε να πάρει εκδίκηση για το περίεργο όνομά του, αποδίδει ακόμη πιο περίεργα ονόματα στις φανταστικές δημιουργίες του». Συνεισέφερε και επιμελήθηκε περιοδικά καθ' όλη τη διάρκεια της λογοτεχνικής του καριέρας. Τον Ιανουάριο του 1935 το Πρωινό Χρονικό εξέδωσε μια εσπερινή έκδοση υπό την επιμέλεια του κριτικού μουσικής της εφημερίδας, Τζορτζ Χόγκαρθ. Ο Χόγκαρθ κάλεσε τον Ντίκενς να συνεισφέρει με Σκιαγραφήματα Δρόμου. Αυτός έγινε τακτικός επισκέπτης στο σπίτι του πρώτου στο Φούλαμ, καθώς η αγάπη του Χόγκαρθ για τον Ουόλτερ Σκοτ, γνωστό Σκωτσέζο λογοτέχνη και κοινό ήρωα των δύο αντρών, του διέγειρε το ενδιαφέρον, ενώ απολάμβανε την παρέα των τριών θυγατέρων του Χόγκαρθ, της Τζορτζίνα, της Μαίρυ και της δεκαεννιάχρονης Κάθριν.
Στις διαθέσιμες ώρες του έγραφε διηγήματα, βάζοντας μέσα τα πρόσωπα που γνώριζε, τους ανθρώπους που συναντούσε στο δρόμο και τους τύπους που δημιουργούσε με τη γόνιμη φαντασία του, εμφυσώντας στον καθένα τη γνώριμη πνοή του Ντίκενς. Την ίδια χρονιά, ένα άλλο από τα διηγήματά του δημοσιεύθηκε και αποτέλεσε την εκκίνηση της σταδιοδρομίας που επρόκειτο να δικαιώσει τη βαθιά πεποίθηση που είχε από τα πρώτα του παιδικά χρόνια ότι επρόκειτο να γίνει μεγάλος. Το Μάρτιο του 1836 κυκλοφόρησαν τα Έγγραφα του Πίκγουικ, που έγιναν ανάρπαστα από το αναγνωστικό κοινό. Μετά εκδόθηκε ο Όλιβερ Τουίστ, εμπνευσμένος από όσα είχε δει και γνωρίσει ο Ντίκενς στις περιοδείες του ως ανταποκριτής εφημερίδος.
Κατά τη διάρκεια των πρώτων αυτών επιτυχιών του, ο Ντίκενς είχε παντρευτεί την Κάθριν Χόγκαρθ και η οικογένειά του μεγάλωσε με γοργό ρυθμό, καθώς απέκτησε 10 παιδιά. Τα οικονομικά του επίσης βελτιώθηκαν πολύ και συνεχώς άλλαζε σπίτι, το ένα πιο μεγάλο από το άλλο.
Η δημοτικότητα του Ντίκενς μεγάλωνε κι αυτή. Έγινε γνωστός στην Αμερική, όσο ήταν και στην Αγγλία. Το 1842 διέσχισε τον Ατλαντικό και οι Αμερικανοί τον υποδέχθηκαν με τον χαρακτηριστικό ενθουσιασμό τους. Κι όμως, του νεαρού Ντίκενς οι Αμερικανοί τού φάνηκαν ακαλλιέργητοι και θορυβώδεις, μασούσαν καπνό, είχαν δούλους και δεν σέβονταν την ξένη πνευματική ιδιοκτησία. Δεν δίστασε καθόλου να εκφράσει τις απόψεις του και γυρίζοντας στην Αγγλία έγραψε, τις όχι και τόσο κολακευτικές, εντυπώσεις του από την Αμερική, στα Αμερικάνικα Σημειώματα» (1842) και στο Μάρτιν Τσάζλγουϊτ (1843-1844). Το 1843 είχε εκδώσει τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία που γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία, ενώ αργότερα ακολούθησε ο Ντέηβιντ Κόππερφιλντ.
Ο Ντέηβιντ Κόππερφιλντ (1849-1850) είναι σχεδόν η αυτοβιογραφία του Ντίκενς. Στο έργο αυτό απαθανατίζει τον πατέρα του στο πρόσωπο του κ. Μικώμπερ, και τον εαυτό του στο πρόσωπο του Ντέηβιντ. Το 1859 εξέδωσε την Ιστορία δύο πόλεων και το 1860-1861 εξέδωσε σε σειρές τις Μεγάλες Προσδοκίες.
Το 1868 ο Ντίκενς επέστρεψε στην Αγγλία και δύο χρόνια αργότερα, το 1870, πέθανε στο Ρότσεστερ. Η σορός του τάφηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Οργανισμοί και πύλες
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι δημοσιογράφοι
Το κοιμητήριο της Πράγας
Το κοιμητήριο της Πράγας (ιταλ. Il cimitero di Praga) είναι μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Ουμπέρτο Έκο, που δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2010, όντας το έκτο μυθιστόρημά του. Η ελληνική μετάφρασή του, από την Έφη Καλλιφατίδη, εμφανίσθηκε ένα έτος αργότερα. Το βιβλίο αυτό έχει χαρακτηρισθεί ως «το καλύτερο μυθιστόρημα του Έκο μετά το Το Όνομα του Ρόδου».
Περιεχόμενο
Ο βασικός πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος είναι ο Σιμόνε Σιμονίνι, ένας άνθρωπος τον οποίο ο Έκο ισχυρίσθηκε ότι προσπάθησε να καταστήσει τον πιο κυνικό και αντιπαθή χαρακτήρα σε όλη την ιστορία της λογοτεχνίας Στο βιβλίο είναι ο μοναδικός φανταστικός χαρακτήρας, καθώς όλοι οι άλλοι αποτελούν ιστορικά πρόσωπα του 19ου αιώνα. Ο Σιμόνε υπότιθεται ότι γεννήθηκε στο Τορίνο το 1830. Η μητέρα του πέθανε όταν αυτός ήταν ακόμα παιδί, ενώ ο πατέρας του σκοτώθηκε in 1848 μαχόμενος για μια ενωμένη Ιταλία. Ο Σιμόνε ανατράφηκε από τον παππού του, έναν αντιδραστικό που στέγαζε Ιησουίτες πρόσφυγες και μισούσε τους Εβραίους.
Ο Σιμονίνι απορροφά τον αντισημιτισμό του παππού του, αλλά και ο ριζοσπαστισμός και αντιπάθεια για τους Ιησουίτες που έτρεφε ο πατέρας του αυξάνουν τις αντικληρικαλιστικές τάσεις του. Στα έργα Γάλλων συγγραφέων όπως των Ευγενίου Σύη και Αλεξάνδρου Δουμά ο Σιμονίνι αρέσκεται να διαβάζει για δολοπλοκίες και συνωμοσίες, και εμπνεέται να τις μιμηθεί στη δική του ζωή.
Ο Σιμονίνι σπουδάζει νομική. Μετά τον θάνατο του παππού του, μπαίνει στην υπηρεσία ενός ανέντιμου δικηγόρου, ο οποίος του διδάσκει την τέχνη της πλαστογραφίας. Οι δεξιότητές του σχετικώς προσελκύουν την προσοχή της μυστικής υπηρεσίας του Βασιλείου Πεδεμοντίου-Σαρδηνίας, που αποφασίζει πως θα της ήταν ίσως χρήσιμες. Η υπηρεσία τού αναθέτει να δράσει ως πράκτορας, καταδίδοντας στην αστυνομία μια ομάδα ριζοσπαστών φοιτητών με τους οποίους έκανε παρέα. Σε αντάλλαγμα, η μυστική υπηρεσία βοηθεί τον Σιμονίνι να προδώσει το αφεντικό του, να τον ρίξει στη φυλακή (όπου σύντομα πεθαίνει) και να πάρει το δικηγορικό γραφείο του.
Το 1860 ο Γαριβάλδης με τους «Χίλιους» ερυθροχιτώνες του εισβάλλει στη Σικελία, οπότε ο Σιμονίνι στέλνεται στο Παλέρμο ως κατάσκοπος για να αναφέρει σχετικώς με τις κινήσεις του Γαριβάλδη μετά την κατάληψη του νησιού. Σε αυτή την αποστολή, ο Σιμονίνι ανακαλύπτει ότι, αντίθετα με τις φήμες, οι Χίλιοι του Γαριβάλδη δεν είναι αγρότες χωρικοί, αλλά σπουδάζουσα νεολαία, τεχνίτες και ελεύθεροι επαγγελματίες. Η στήριξη που προσφέρουν οι Σικελοί αγρότες δεν έχει να κάνει με κάποιο αίσθημα πατριωτισμού, αλλά με το μίσος τους κατά των εκμεταλλευτών τσιφλικάδων και των καταπιεστικών Ναπολιτάνων αξιωματούχων. Ο ίδιος ο Γαριβάλδης δεν ενδιαφέρεται για κοινωνική επανάσταση και παίρνει το μέρος των Σικελών γαιοκτημόνων κατά των εξεγερμένων αγροτών. Το Βασίλειο Πεδεμοντίου-Σαρδηνίας στηρίζει επιφυλακτικά την ενοποίηση της Ιταλίας, αλλά ανησυχεί ότι η δόξα του Γαριβάλδη ίσως επισκιάσει τη φήμη του βασιλιά του, Βίκτορος Εμμανουήλ, ή χειρότερα ότι ίσως ανακηρύξει αβασίλευτη δημοκρατία.
Ο Σιμονίνι συναντά τον Γάλλο μυθιστοριογράφο Αλέξανδρο Δουμά και τους Ιταλούς πατριώτες Νίνο Μπίξιο και Ιππόλυτο Νιέβο. Ο Σιμονίνι διατάσσεται να καταστρέψει κάποια καλά φυλασσόμενα έγγραφα που κατέχει ο Νιέβο. Γίνεται φίλος με τον Νιέβο προκειμένου να κερδίσει την εμπιστοσύνη του, αλλά τα έγγραφα φυλάσσονται πάρα πολύ καλά. Ο μόνος τρόπος που μπορεί να σκεφθεί ο Σιμονίνι είναι να ανατινάξει το πλοίο με το οποίο αναχωρεί ο Νιέβο - στέλνοντας τα έγγραφα, τον ίδιο τον Νιέβο και δεκάδες άλλους στα βάθη της θάλασσας. Μηχανεύεται ένα σχέδιο και επιβιβάζει λαθραία στο πλοίο έναν διαταραγμένο δυσαρεστημένο επαναστάτη με ένα κιβώτιο με εκρηκτικά, ενώ δωροδοκεί και έναν ναυτικό να λάβει μέρος στην επιχείρηση, γνωρίζοντας ότι αμφότεροι θα χαθούν με το ναυάγιο. Στη συνέχεια δολοφονεί με μαχαίρι τον άνθρωπο που είχει προμηθεύσει τα εκρηκτικά, ώστε να μην υπάρχει άλλος μάρτυρας.
Ωστόσο οι εργοδότες του Σιμονίνι στη μυστική υπηρεσία είναι κάθε άλλο παρά ευχαριστημένοι: το παρατράβηξε και υπερέβη κατά πολύ το καθήκον του, με τη βύθιση του πλοίου «Ηρακλής» να δημιουργεί υποψίες και κακή εικόνα για την κυβέρνηση της νέας, ενωμένης Ιταλίας. Ευτυχώς για τον Σιμονίνι, οι εργοδότες του δεν είναι τόσο ανελέητοι όσο ο ίδιος: Αντί να τον κάνουν να σωπάσει για πάντα, τον εξορίζουν στο Παρίσι και τον συστήνουν στη μυστική υπηρεσία του Γάλλου Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ΄. Το υπόλοιπο του μυθιστορήματος διαδραματίζεται στο Παρίσι.
Ο Σιμονίνι φθάνει εκεί το 1861 και στήνει μια επιχείρηση πλαστογραφήσεως εγγράφων πάνω από ένα παλαιοπωλείο κοντά στην Πλατεία Μωμπέρ. Εργάζεται και για λογαριασμό της γαλλικής μυστικής υπηρεσίας. Τα επόμενα 35 έτη στήνει παγίδες για επαναστάτες που μάχονται κατά του Ναπολέοντα Γ΄, παρέχει πληροφορίες κατά τις ημέρες της Κομμούνας των Παρισίων και πλαστογραφεί το bordereau που θα πυροδοτήσει την Υπόθεση Ντρέιφους.
Το μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος δίνεται υπό τη μορφή ενός ημερολογίου που γράφει ο Σιμονίνι το 1897: Ξυπνώντας ένα πρωινό διαπιστώνει ότι έχει χάσει τη μνήμη του και υποπτεύεται ότι κάτι τρομερό έχει συμβεί. Λίγα χρόνια νωρίτερα, στο μέρος όπου γευμάτιζε τακτικά, το Chez Magny, είχε συναντήσει έναν νεαρό γιατρό που μετεκπαιδευόταν στο Νοσοκομείο Σαλπετριέρ, το όνομα του οποίου, φαίνεται να θυμάται, ήταν «Φροΐντε ή κάτι τέτοιο». Αυτός του είχε μιλήσει για μια θεραπεία δια της ομιλίας ως μέσο για την καταπολέμηση τραυματικών εμπειριών. Ο Σιμονίνι αποφασίζει έτσι να γράψει οτιδήποτε θυμάται ακόμα με τη μορφή ενός ημερολογίου, με την ελπίδα να επανακτήσει τη μνήμη του.
Ο Σιμονίνι εργάζεται πολλές ώρες σε αυτό, αποκοιμώμενος από την εξάντληση ή από υπερβολική οινοποσία. Αλλά κάθε φορά που ξυπνάει ανακαλύπτει ότι κάποιος έχει προσθέσει σημειώσεις στο ημερολόγιό του, κάποιος μυστηριώδης Αββάς Νταλλά Πίκκολα, που φαίνεται να γνωρίζει υπερβολικά πολλά σχετικώς με τη ζωή του Σιμονίνι. Ο Πίκκολα έχει τη δική του ιστορία να διηγηθεί, που περιλαμβάνει Παλλαδιστές και Μασόνους γενικότερα, τη λατρεία του Σατανά και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, και εισάγει και άλλα πραγματικά πρόσωπα, όπως τις Αγία Τερέζα του Λισιέ, Γιουλιάνα Γκλίνκα και Ντιάνα Βων, τον Πιοτρ Ρατσκόφσκι και έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς πλαστών ιστοριών του 19ου αιώνα, τον Λεό Ταξίλ.
Η κορύφωση της σταδιοδρομίας του Σιμονίνι θα είναι η σύνθεση αυτού που θα καταστεί τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, με την επέκταση πολλών προγενέστερων κατασκευών που υποτίθεται ότι τεκμηριώνουν μια συνωμοτική συνάντηση για την παγκόσμια κυριαρχία, η οποία λέγεται ότι έλαβε χώρα στο παλαιό Εβραϊκό Κοιμητήριο της Πράγας (στην πραγματικότητα το παλαιότερο τέτοιο «ντοκουμέντο» που είχε γράψει ο Σιμονίνι όταν ακόμα διέμενε στην Ιταλία, είχε τους Ιησουίτες στη θέση συνωμοτών αντί των Εβραίων).
Το κείμενο δίνεται σε εκπροσώπους της μυστικής αστυνομίας του Τσάρου, οι οποίοι στη συνέχεια πιέζουν τον Σιμονίνι να τοποθετήσει μια βόμβα στη νέα σήραγγα του Μετρό των Παρισίων, η ευθύνη για την οποία θα αποδιδόταν «στους Εβραίους» και θα επαλήθευε τους ισχυρισμούς των Πρωτοκόλλων. Ο Σιμονίνι προμηθεύεται από έναν παλαιό Ιταλό εκπατρισμένο επαναστάτη που ζούσε στο Παρίσι μια ισχυρή ωρολογιακή βόμβα και οδηγίες για τη χρήση της. Σε αυτό το σημείο το ημερολόγιό του διακόπτεται απότομα. Φαίνεται ότι ο Σιμονίνι ανατίναξε κατά λάθος τον εαυτό του, μολονότι ο παντογνώστης αφηγητής που εμφανίζεται σε άλλα μέρη του βιβλίου παραμένει σιωπηλός επί του θέματος αυτού.
Ιστορικό υπόβαθρο
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, «τα πρόσωπα του μυθιστορήματος αυτού δεν είναι φανταστικά. Εκτός από τον βασικό χαρακτήρα, όλα τους έζησαν στην πραγματικότητα, ακόμα και ο παππούς του, που ήταν ο συγγραφέας του μυστηριώδους μηνύματος προς τον Αββά Μπαρυέλ, το οποίο ανέθρεψε όλο τον νεότερο αντισημιτισμό». Ο Έκο συνεχίζει:
"«Ο δέκατος ένατος αιώνας ήταν γεμάτος με τερατώδη και μυστηριώδη γεγονότα: ο αινιγματικός θάνατος του Ιππολύτου Νιέβο, η πλαστογραφία των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών που ενέπνευσε την εξολόθρευση των Εβραίων από τον Χίτλερ, η υπόθεση Ντρέιφους και ατελείωτες δολοπλοκίες υφασμένες από τις μυστικές υπηρεσίες διάφορων κρατών, σχέδια των Μασόνων και των Ιησουιτών, και άλλα γεγονότα των οποίων η αλήθεια δεν μπορεί να πιστοποιηθεί, αλλά που χρησιμεύουν ακόμα ως τροφή για στήλες εφημερίδων 150 χρόνια αργότερα.»"
Ο Έκο διαχέει στο βιβλίο υλικό από άλλα έργα, καθώς εξερευνά τα μυθιστορήματα του 19ου αιώνα που τροφοδότησαν τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, και του δίνει τη δομή τους. Το πνέυμα του μυθιστορήματος είναι αυτό των έργων του Αλεξάνδρου Δουμά, ειδικότερα μια διακειμενικότητα με το μυθιστόρημά του Ζοζέφ Μπαλσαμό (1846).
Σε αρκετά χωρία του κοιμητηρίου της Πράγας διάφοροι αντισημίτες του 19ου αιώνα χρησιμοποιούν τον όρο «Τελική λύση» αναφερόμενοι στην ολοκληρωτική εξολόθρευση όλων των Εβραίων, καθώς και τη φράση «Arbeit Macht Frei», που υπάρχει πάνω από την πύλη του στρατοπέδου του Άουσβιτς. Μετά την ολοκλήρωση των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών, ο Σιμονίνι μιλάει με βεβαιότητα για το γεγονός ότι αυτό το βιβλίο θα οδηγούσε τελικώς στην εξολόθρευση των Εβραίων, παρά το ότι αυτό θα συνέβαινε μετά τον θάνατό του και δεν θα χρειαζόταν να το κάνει ο ίδιος. Τέτοιες καθαρές αναφορές στο Ολοκαύτωμα αποτελούν προφανείς αναχρονισμούς, τους οποίους σκοπίμως έχει εισαγάγει ο Έκο.
Κριμαία
Η Κριμαϊκή Χερσόνησος (ρωσικά: Крымский полуостров, ουκρανικά: Кримський півострів, ταταρικά κριμαίας: Qırım yarımadası), που είναι απλώς γνωστή ως Κριμαία, είναι μια χερσόνησος στη βόρεια πλευρά της Μαύρης Θάλασσας, η οποία περικυκλώνεται σχεδόν αποκλειστικά από θάλασσα. Η χερσόνησος τοποθετείται, επίσης, πλησίον της νότιας Ουκρανίας, με την οποία συνδέεται εδαφικά.
Οι πρώτοι κάτοικοι της Κριμαίας ήταν οι Κιμμέριοι. Ένας αρχαίος λαός εγκατεστημένος στη στέπα της Κριμαίας και των περιοχών γύρω από την Αζοφική θάλασσα, (στη σημερινή Ουκρανία) Στην αρχαιότητα και το μεσαίωνα, ήταν γνωστή ως Ταυρική Χερσόνησος ή Ταυρίδα (Ταυρίς), αποτέλεσε σημείο πολλών πολιτισμών, με πιο σημαντικούς από αυτούς που πέρασαν από εκεί τους Έλληνες, τους Ρωμαίους, τους Βυζαντινούς Έλληνες, τους Τούρκους (Οθωμανούς), ενώ πολλές φορές υπήρξε σημείο διεκδίκησης για τους Σκύθες, τους Γότθους, τους Βούλγαρους, τους Ούνους, τους Χαζάρους, τους Μογγόλους και άλλους νομαδικούς λαούς.
Η χερσόνησος της Κριμαίας και οι γύρω περιοχές αποτέλεσαν μέρος του Χανάτου της Κριμαίας, ενός Οθωμανικού προτεκτοράτου, από τον 15ο ως το 18ο αιώνα, όταν και αποκτήθηκαν από τη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1783. Ως μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, η Κριμαία, απέκτησε ξανά το ελληνικό όνομα Ταυρίδα. Η ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης, στις αρχές του 20ού αιώνα αποφάσισε να δώσει ξανά το όνομα στην περιοχή Κριμαία, ενώ το 1954 αποφάσισε να το προσαρτήσει από τη Ρωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία στην Ουκρανική. Το 1991, με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η περιοχή παρέμεινε στα ουκρανικά εδάφη, ως Αυτόνομη Δημοκρατίας της Κριμαίας, ενώ η Σεβαστούπολη, το κύριο λιμάνι της χερσονήσου, απέκτησε και αυτή ένα ειδικό καθεστώς αυτονομίας.
Το 2014 έγιναν ταραχές στην περιοχή κατά τις οποίες επικράτησε η φιλορωσική μερίδα. Οργανώθηκε δημοψήφισμα στο οποίο η συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της ένωσης της Κριμαίας με τη Ρωσία. Ως εκ τούτου, από το 2014 η πλήρης κυριαρχία επί της χερσονήσου ασκείται από τη Ρωσία, κάτι το οποίο η Ουκρανία θεωρεί προσβολή της εδαφικής της ακεραιότητας, και το οποίο η πλειοψηφία της Διεθνούς κοινότητας δεν αναγνωρίζει. Από τότε η Κριμαία και η Σεβαστούπολη αποτελούν την 84η και 85η ομόσπονδη ενότητα της Ρωσίας, ως Δημοκρατία της Κριμαίας.
Κλίμα
Στα ορεινά φυσούν βόρειοι άνεμοι και επικρατεί παγωνιά με συχνές χιονοπτώσεις. Αντίθετα στο νότιο τμήμα το κλίμα είναι υποτροπικό, με αποτέλεσμα να προτιμάται η περιοχή από Ουκρανούς (έως το 2014) και Ρώσους τουρίστες για τις ηλιόλουστες παραλίες της.
Γλώσσα
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το 77% των κατοίκων της Κριμαίας δηλώνουν τα ρωσικά ως την εθνική τους γλώσσα. Επίσης, το 11,4% δηλώνουν τα ταταρικά της Κριμαίας και 10,1% τα ουκρανικά.
Η ζωή είναι όνειρο
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η ζωή είναι ένα όνειρο . Χάλκινο ανάγλυφο, λεπτομέρεια του μνημείου στην [[Πέδρο Καλντερόν δε λα Μπάρκα|Καλντερό στην Plaza de Santa Ana στη Μαδρίτη (έργο του J. Figueras, 1878 ).]] Η ζωή είναι όνειρο είναι έργο του θεάτρου του Πέδρο Καλντερόν δε λα Μπάρκα που κυκλοφόρησε το 1635 και ανήκει στο λογοτεχνικό κίνημα του μπαρόκ. Το κεντρικό θέμα είναι η ελευθερία του ανθρώπου να διαμορφώσει τη ζωή του, χωρίς να παρασυρθεί από ένα υποτιθέμενο πεπρωμένο.
Ερνέστο Μπενεντετίνι
Ο  Ερνέστο Μπενεντετίνι  (Ernesto Benedettini) είναι πολιτικός από τον Άγιο Μαρίνο. Ανήκει στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα του Αγίου Μαρίνου.
Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου του 1948. Υπήρξε Κυβερνών Διοικητής για το διάστημα από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1992. Εξελέγη για δεύτερη θητεία Κυβερνών Διοικητής για το εξάμηνο από 1η Οκτωβρίου 2008 ως τον Απρίλιο του 2009, μαζί με την Ασούντα Μελόνι.
Παραπομπές
Μπενε
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021 – Πένταθλο γυναικών
Το πένταθλο γυναικών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021 πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαρτίου στην Αρένα Τόρουν.
Τελικά αποτελέσματα
{{legend|#F2F5A9|Η μεγαλύτερη επίδοση κάθε αγωνίσματος σημειώνεται με κίτρινο.|border=solid 1px #AAAAAA}}
Παραπομπές
ΠενταθλοΓυ 2021
Ασούντα Μελόνι
Η  Ασούντα Μελόνι  (Assunta Meloni) είναι πολιτικός από τον Άγιο Μαρίνο.
Γεννήθηκε στις 21 Απριλίου του 1951. Εξελέγη Κυβερνούσα Διοικητής για το εξάμηνο από 1η Οκτωβρίου 2008 ως τον Απρίλιο του 2009, μαζί με τον Ερνέστο Μπενεντετίνι. Είναι μέλος της Λαϊκής Συμμαχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί του Αγίου Μαρίνου
La Chureca
Η Chureca της Μανάγουα στη Νικαράγουα είναι η μεγαλύτερη χωματερή σε όλη την κεντρική Αμερική καλύπτοντας 4 τετραγωνικά μίλια. Η χωματερή δημιουργήθηκε μετά από ισχυρότατο σεισμό το 1972, ο οποίος κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης Μανάγουα και άφησε μπάζα και σκουπίδια. Λόγω του μεγάλου όγκου των απορριμάτων από χώρος απορριμάτων μετατράπηκε σε χώρο εργασίας και διαμονής.
Επί πολλά έτη έχει εγκατασταθεί η κοινότητα των ‘’Churequeros’’ η οποία αριθμεί πάνω από 1.000 άτομα. Οι ‘’Churequeros’’ έχουν βρει μια κοινή μορφή διαχείρισης των απορριμάτων και τους προσδίδουν αξία. Τα σκουπίδια έχουν γίνει μέρος της ζωής τους, καθώς ζουν σε σπίτια φτιαγμένα από σκουπίδια, τρέφονται από αυτά και εργάζονται ψάχνοντας ανακυκλώσιμα υλικά προς πώληση. Η διαβίωσή τους εκεί είναι δύσκολη καθώς έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά με υγειονομικά προβλήματα, γύπες και άλλα ζώα.
Χρόνια αργότερα από το αναπτυξιακό έργο που εκτελέστηκε, η κατάσταση συνεχίζεται, με την κοινότητα ‘’Churequeros’’ να αυτοδιαχειρίζονται και να επιβιώνουν από τα στέρεα οικιακά απόβλητα όπου το εργοστάσιο αδυνατεί να διαχειριστεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μανάγουα
Ιωάννης Στιούαρτ, κόμης του Μαρ
Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
Η ζωή του Λαθαρίγιο ντε Τόρμες
Η ζωή του Λαθαρίγιο ντε Τόρμες και η τύχη και οι αντιξοότητες του (γνωστό ως Lazarillo de Tormes ) είναι ένα ανώνυμο ισπανικό μυθιστόρημα, γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο και σε επιστολικό στιλ (ως ένα μακρύ γράμμα), του οποίου οι παλαιότερες γνωστές εκδόσεις χρονολογούνται από 1554. Σε αυτό, η ζωή ενός παιδιού του 16ου αιώνα, το Λάθαρο ντε Τόρμες, είναι αυτοβιογραφική, από τη γέννησή του και την άθλια παιδική του ηλικία μέχρι τον γάμο του, ήδη στην ενηλικίωση. Θεωρείται ο πρόδρομος του μυθιστορήματος πικαρέσκο λόγω στοιχείων όπως ο ρεαλισμός, η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, η πλατφόρμα, η υπηρεσία σε διάφορους δασκάλους και η ηθικοποιητική και απαισιόδοξη ιδεολογία.
Arcane (τηλεοπτική σειρά)
Το Arcane (με τίτλο εισαγωγής Arcane: League of Legends) είναι μια γαλλοαμερικανική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων ροής του 2021. Περιγράφεται ως "σειρά γεγονότων", διαδραματίζεται στο σύμπαν του League of Legends. Η σειρά ανακοινώθηκε στους εορτασμούς της 10ης επετείου του League of Legends. Η παραγωγή του έγινε από την Riot Games και τη Fortiche, ένα γαλλικό στούντιο με έδρα το Παρίσι που παρείχε τις υπηρεσίες κινουμένων σχεδίων. Διαδραματίζεται στο παρελθόν, αφηγείται τις ιστορίες προέλευσης αρκετών χαρακτήρων από το Πίλτοβερ και το Ζάουν. Όπως και το παιχνίδι στο οποίο βασίζεται, το Arcane απευθύνεται σε κοινό «16+» και ασχολείται με κάποια πιο ενήλικη θεματολογία.
Η σειρά κέρδισε την αναγνώριση από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν το συνδυασμό κινουμένων σχεδίων με το χέρι και CGI, καθώς και την πλοκή, τη δημιουργία κόσμου και τους χαρακτήρες.
Η ζωή του Λαθαρίγιο ντε Τόρμες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναγεννησιακή λογοτεχνία Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Ισπανικά μυθιστορήματα
Arcane (τηλεοπτική σειρά)
Υπόθεση
Δύο αδερφές. Δύο πόλεις. Μια ανακάλυψη που θα αλλάξει τον κόσμο για πάντα. Στις πόλεις του Πίλτοβερ και του Ζάουν, η αναταραχή ξεσπά καθώς εφευρέτες και κλέφτες, πολιτικοί και άρχοντες του εγκλήματος αντιτίθενται στους περιορισμούς μιας κοινωνίας που έχει πια διαλυθεί.
Marketing
Την 1η Νοεμβρίου 2021, ανακοινώθηκε ότι η Riot Games θα γιόρταζε την έναρξη του Arcane μέσω εκδηλώσεων σε όλα τα παιχνίδια της, συμπεριλαμβανομένων των League of Legends, Legends of Runeterra, Teamfight Tactics, League of Legends: Wild Rift και Valorant ως μέρος μιας μεγαλύτερης γιορτής που ονομάστηκε στην καθομιλουμένη RiotX Arcane.
Πραγματοποιήθηκαν επίσης διάφορες άλλες συνεργασίες με άλλα παιχνίδια εκτός Riot, όπως το PUBG Mobile, ένα Jinx skin στο Fortnite και το Among Us skins. Συνεργασίες έγιναν με παιχνίδια όπως το Valorant που περιλαμβάνουν το Arcane Collector's Set. Αυτό είναι ένα πακέτο περιορισμένης έκδοσης που είναι διαθέσιμο από τις 5 Νοεμβρίου έως τις 22 Νοεμβρίου 2021, το οποίο περιλαμβάνει την κάρτα Arcane Mysteries, Jinx Title, Tag! You're Dead! Spray, Monkey Business Buddy, and the Arcane Sheriff που εμπνεύστηκε από το Zap Gun του Powder (Jinx) στο League of Legends.
Στις 6 Νοεμβρίου 2021, για την παγκόσμια πρεμιέρα, η Riot Games μετέδωσε το πρώτο επεισόδιο στο Twitch. Ορισμένοι δημιουργοί περιεχομένου είχαν τη δυνατότητα να κάνουν κοινή ροή τα τρία πρώτα επεισόδια της σειράς μόλις έλαβαν άδεια από την Riot Games, την πρώτη για μια σειρά του Netflix, η οποία επέτρεψε επίσης στους θεατές να ανακτήσουν τις σταγόνες εντός του παιχνιδιού κατά τη διάρκεια της πρεμιέρας. Τα Drops συμπεριλήφθηκαν μόνο στα παιχνίδια League of Legends (Arcane Capsule), Wild Rift ("A Single Tear" Emote), Teamfight Tactics (Gizmos & Gadgets Little Legends Egg), Legends of Runeterra ("Fascinating" Emote) και Valorant ( "Fishbones" Gun Buddy). Η πρεμιέρα έλαβε 1,8 εκατομμύρια ταυτόχρονους θεατές στο Twitch.
Παραγωγή
Τον Σεπτέμβριο του 2021, ανακοινώθηκε ότι οι Hailee Steinfeld, Ella Purnell, Kevin Alejandro, Katie Leung, Jason Spisak, Toks Olagundoye, JB Blanc και Harry Lloyd είχαν ενταχθεί στο φωνητικό καστ.
Κυκλοφορία
Αρχικά είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει το 2020, η εκπομπή είχε προγραμματιστεί εκ νέου για να κυκλοφορήσει το 2021 λόγω της πανδημίας COVID-19. Είχε προγραμματιστεί για την ταυτόχρονη κυκλοφορία στις 6 Νοεμβρίου 2021 στο Netflix και στο τηλεοπτικό βίντεο της Κίνας, με τη σειρά να χωρίζεται σε εννέα επεισόδια, με τρία επεισόδια "πράξεις" να κυκλοφορούν μία φορά την εβδομάδα σε τρεις εβδομάδες.
Υποδοχή
Το Arcane κατατάσσεται αρχικά ως η 16η καλύτερη από τις 250 εκπομπές με κορυφαία βαθμολογία στον ιστότοπο του IMDB. Έχει επίσης γίνει ένα από τα πιο αναγνωρισμένα σόου του Netflix με βαθμολογία κοινού 98% στο Rotten Tomatoes.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Τζον Μπανί
Ο πάτερ Τζον Μπανί (John Bennett Bani, 1941-) είναι Αγγλικανός ιερέας. Ήταν αρχηγός Κράτους του Βανουάτου (ο πέμπτος πρόεδρος) από το 1999 ως το 2004.
Προφίλ
Γεννήθηκε την 1η Ιουλίου του 1941 και κατάγεται από το Νησί της Πεντηκοστής. Η επαφή του με τα κοινά άρχισε από τη δεκαετία του 1970. Την εποχή εκείνη εξέδιδε μία εφημερίδα με συνεργάτες τους Ουόλτερ Λίνι και Ντόναλντ Καλπόκας. Υπήρξε θερμός υποστηρικτής της ανεξαρτησίας των νησιών, που επιτεύχθηκε το 1980. Έγινε πρόεδρος της νησιωτικής χώρας στις 25 Μαρτίου του 1999, όταν εξελέγη από το κοινοβούλιο με 43 ψήφους. Το μόνο κόμμα που τον καταψήφισε ήταν το Ενωμένο Εθνικό Κόμμα. Διατηρήθηκε στο αξίωμά του ως τις 24 Μαρτίου του 2004. To 2002 έδωσε αμνηστία στον πολιτικό Μπαράκ Σοπέ, ο οποίος είχε κριθεί ένοχος για πλαστογραφία. Απέτυχε να επανεκλεγεί το 2004. Ανήκει στο συντηρητικό κόμμα των Γαλλόφωνων, Ένωση των Μετριοπαθών Κομμάτων.
Παραπομπές
Μπανι
Μαντ (Λοζέρ)
Η κοινότητα Μαντ (Γαλλικά: Mende) βρίσκεται στη Γαλλία και είναι πρωτεύουσα του νομού Λοζέρ στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Η πόλη είναι παλιά, τα πρώτα ίχνη κατοίκησης χρονολογούνται από το 200 π.Χ.
Είναι η παλιά πρωτεύουσα της περιοχής Ζεβωντάν και βρίσκεται στην άνω κοιλάδα του ποταμού Λοτ, στην άκρη του Εθνικού Πάρκου των Σεβέν.
Αν και είναι αραιοκατοικημένη, με πληθυσμό 12.134 κατοίκους στην απογραφή του 2017, είναι η πιο σημαντική πόλη του νομού Λοζέρ.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Μαντουά (ζ).
Γεωγραφική θέση
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η γέφυρα Νοτρ-Νταμ στον ποταμό Λοτ αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Σπίτια κατά μήκος του Λοτ Η κοινότητα Μαντ βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νομού Λοζέρ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας, στα νότια της Γαλλίας.
Είναι η πρωτεύουσα του νομού. Βρίσκεται μεταξύ του Κλερμόν-Φεράν και του Μονπελιέ, αλλά και στον άξονα Λυών - Σαιντ-Ετιέν - Αλμπί - Τουλούζη. Άλλες σημαντικές πόλεις που βρίσκονται κοντά είναι το Σαιν-Φλουρ (Καντάλ), Μιγιώ και Ροντέζ (Αβερόν), Λε Πουί-αν-Βελαί (Ωτ-Λουάρ), Αλές (Γκαρ) και Ωμπενά (Αρντές).
Έχει πληθυσμό 12.134 κατοίκους (2017).
Το Μαντ βρίσκεται στα νότια της οροσειράς Μασίφ Σαντράλ, στο κέντρο της οροσειράς Γκραν Κως, και βόρεια των Σεβέν. Η πόλη είναι χτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Λοτ και κυριαρχείται από το όρος Μον Μιμάτ και το μαύρο πευκοδάσος του.
Η έκταση της κοινότητας είναι 36,56 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το υψόμετρο κυμαίνεται ανάμεσα στα 691 και 1.236 μέτρα.
Όσον αφορά το κλίμα, το Μαντ υπόκειται τόσο σε ωκεάνια επιρροή όσο και σε μεσογειακή. Ο νομός Λοζέρ και ειδικότερα το Μαντ επωφελούνται από την ηλιοφάνεια, όπως και η Τουλούζη, με περίπου 2.069 ώρες ηλιοφάνειας ετησίως. Η πόλη, προστατευμένη από τα γύρω βουνά, έχει ένα πιο προστατευμένο κλίμα από τα υψίπεδα του Ζεβωντάν: έτσι οι μέσες θερμοκρασίες κυμαίνονται μεταξύ 1 ° C και 17 ° C. Η ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται από 600 έως 1.800 mm, ανάλογα με την έκθεση των περιοχών, με έως και 50 ημέρες χιονοπτώσεων ανά έτος.
Τοπωνυμία
μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός Σαιν-Πριβά Η πόλη αναφέρεται με τη όνομα Memmatensis montis από τον 6ο αιώνα.
Η περιοχή ήταν τόπος εγκατάστασης που χρονολογείται από την Εποχή του Χαλκού, αν και πρωτεύουσα του Ζεβωντάν, στη Γαλατία και αργότερα στη Γαλατο-ρωμαϊκή εποχή, πρωτεύουσα ήταν το Anderitum. Η πόλη έδωσε το όνομά της στο όρος Μιμάτ.
Το όνομα της πόλης γράφεται Mende στα οξιτανικά σύμφωνα με το κλασικό πρότυπο και προφέρεται ['mende].
Αξιοθέατα -Μνημεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Πλατεία στο ιστορικό κέντρο Πρόκειται για μια πόλη που έχει διατηρήσει τον μεσαιωνικό της χαρακτήρα στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Είναι χαρακτηρισμένη ως Πόλη τέχνης και Πόλη Τέχνης και Ιστορίας, ετικέτα που αναφέρεται στην ιστορική κληρονομιά της. Η πόλη είναι το σημείο εκκίνησης για εκδρομές στα φαράγγια του ποταμού Ταρν.
Ανάμεσα στα αξιοθέατα είναι ο γοτθικός καθεδρικός ναός Σαιν-Πριβά, ιστορικό μνημείο,  η κατασκευή του άρχισε το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα και μια μεσαιωνική γέφυρα, η γέφυρα Νοτρ-Νταμ του 13ου αιώνα, σύμβολο της πόλης.
Τα δημόσια σιντριβάνια είναι πολυάριθμα στην πόλη, με νερό που έρχεται κατευθείαν από την οροσειρά των Γκραν Κως. Δύο από αυτά είναι εγγεγραμμένα στα ιστορικά μνημεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Οξιτανία
Ιωάννης Στιούαρτ, κόμης του Μαρ (απεβ. 1479)
Ο Ιωάννης, γγλ. John Stewart, earl of Mar (π. 1456 - π. 1479) από τον Οίκο των Στιούαρτ ήταν πρίγκιπας της Σκωτίας.
Βιογραφία
Ήταν ο 4ος γιος του Ιακώβου Β΄ της Σκωτίας και της Μαρίας των Έχμοντ, κόρης του Άρνολντ δούκα του Χέλρε.
Έπειτα από μία νομική διαμάχη, το 1457 ο Ιάκωβος Β΄ έλαβε με δικαστική απόφαση στο Αμπερντίν αναγνώριση του δικαιώματος του Στέμματος στην κομητεία και τα εδάφη της, έτσι απένειμε τους τίτλους του κόμη του Μαρ και του κόμη του Γκάριοχ στον γιο του κάποια στιγμή μεταξύ του 1458 και του 1459. Το 1479 ο Ιωάννης κατηγορήθηκε για προδοσία και φυλακίστηκε στο κάστρο Κράιγμιλαρ. Λίγο αργότερα απεβίωσε σε ύποπτες συνθήκες, πιθανώς κατόπιν εντολής του αδελφού του Ιακώβου Γ΄.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Κόβαλο Ροδόπης
Το Κόβαλο είναι ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, το οποίο βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία. Είναι κτισμένο στις νότιες πλευρές του όρους Ακρίτας σε υψόμετρο 572 μέτρα, σε απόσταση 39 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Κομοτηνή και 20 χλμ. ΒΑ. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου). Πολιτισμικά, όπως και όλα της Οργάνης, ανήκει στα Πομακοχώρια της Ροδόπης και στην περιοχή του τέλη Αυγούστου γίνεται το μπεκτασίδικο πανηγύρι με κουρμπάνι του Αλάν Τεπέ. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Οργάνης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Οργάνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Οργάνης του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 58 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Ερεχθηίδα φυλή
Ονομασία
Η Ερεχθηίδα, πήρε το όνομά της από τον μυθικό Ερεχθέα.
Οι 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας
Η φυλή και η περιοχή των Ερεχθείδων δήμων ήταν μέρος της μεγάλης πόλης-κράτους της αρχαίας Αθήνας, η οποία διοικούταν από εκπροσώπους των 10 φυλών της Αττικής, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, οι οποίες ήταν οι εξής:
Οι δήμοι της Ερεχθηίδος
Η φυλή Ερεχθηίς, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, είχε κατανεμηθεί σε διάφορες περιοχές, που καταλάμβαναν οι δήμοι, που ανήκαν σε αυτήν και έφεραν τις ονομασίες:
Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή
Η αντιπροσωπευτική ποσόστωση των εκπροσώπων - βουλευτών των δήμων της Ερεχθηίδας (στον παρακάτω πίνακα) αποδεικνύει και τη σημαντική συμμετοχή της φυλής αυτής, κατά την πρώτη (508 π.Χ. - 306 π.Χ.) και τη δεύτερη περίοδο (306 π.Χ. - 223 π.Χ.) της διακυβέρνησής της, μέσω της αρχαίας αθηναϊκής Βουλής και της Εκκλησίας του δήμου, ειδικότερα την περίοδο μεταξύ των ετών 343 π.Χ. - 253 π.Χ..
Προσωπικότητες από την Ερεχθηίδα
Με καταγωγή γενικά από την Ερεχθηίδα, αναφέρονται οι εξής:
Νεότερες πηγές
Κατηγορία:Φυλές της αρχαίας Αθήνας
Κίνα Παπούα-Νέας Γουινέας
Το Κίνα (kina, κωδικός ISO 4217: PGK) είναι το νόμισμα της Παπούα Νέας Γουινέας. Υποδιαιρείται σε 100 τοέα. Εισήχθη στις 19 Απριλίου του 1975 και αντικατέστησε το Δολάριο Αυστραλίας, με το οποίο είχε την ίδια αξία.
Κέρματα
To 1975 κυκλοφόρησαν κέρματα των 1, 2, 5, 10 και 20 τοέα καθώς επίσης και του 1 κίνα. Τα κέρματα του 1 και των 2 τοέα ήταν φτιασμένα από χαλκό και τα υπόλοιπα από χαλκονικέλιο. Το 1 κίνα είναι στρογγυλό με μια τρύπα στη μέση. Το 2006 με την απόσυρση των κερμάτων του 1 και των 2 τοέα τα κέρματα αυτής της ονομαστικής αξίας μειώθηκαν σε μέγεθος. Στις 19 Απριλίου του 2007 δεν ήταν πλέον σε νόμιμη χρήση. .
Το 1980 εισήχθησαν κέρματα των 50 τοέα, που όμως κυκλοφόρησαν ως αναμνηστικά.
Τραπεζογραμμάτια
Εισήχθησαν χαρτονομίσματα στις 19 Απριλίου του 1975, σε αξίες των 2, 5 και 10 κίνα, αντικαθιστώντας το αυστραλιανό δολάριο, με το οποίο είχαν την ίδια αξία. Το χρωματικό μοτίβο έμεινε το ίδιο. Μέχρι την 1η Ιανουαρίου του 1976 το κίνα κυκλοφορούσε μαζί με το αυστραλιανό δολάριο. Τα 20 κίνα εισήχθησαν το 1977, τα 50 κίνα το 1990 και τα 100 κίνα το 2005. Από το 1991 όλα τα τραπεζογραμμάτια φτιάχνονται από πολυμερή και όχι από απλό χαρτί.
Νέα σειρά
Το 1999 εισήχθη μια νέα σειρά χαρτονομισμάτων, με πρώτα τα 50 κίνα. . Ακολούθησαν τα 100 κίνα το 2005, τα 2 και 20 κίνα το 2007 και τα 5 και 10 κίνα το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κίνα Παπούα-Νέας Γουινέας Κατηγορία:Παπούα Νέα Γουινέα
Ντάουντα Τζαγουάρα
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στις 16 Μαΐου του 1924 στο Μπαρατζάλι, του νησιού Μακ Κάρθι, στην Γκάμπια. . Το 1955 παντρεύτηκε και βαπτίστηκε Χριστιανός, αποκτώντας το όνομα Ντέιβιντ (Κουέσι). Έπειτα όμως από μία δεκαετία επέστρεψε στο μουσουλμανικό δόγμα και υιοθέτησε ξανά το αρχικό του όνομα. Έγινε μέλος του Λαϊκού Κόμματος του Προτεκτοράτου το 1959 και το μετονόμασε σε Προοδευτικό Κόμμα του Λαού (PPP), αναλαμβάνοντας την ηγεσία του. Στις εκλογές του 1960 εξελέγη βουλευτής και διορίστηκε υπουργός Παιδείας. Το 1961 παραιτήθηκε από το αξίωμά του όταν η Βρετανία επέλεξε έναν αντίπαλό του ηγέτη της Γκάμπια να υπηρετήσει στο αξίωμα του προσωρινού πρωθυπουργού.
Πρωθυπουργία
Στις εκλογές του 1962 το κόμμα του Τζαγουάρα αναδείχθηκε νικητής και ο τελευταίος έγινε πρωθυπουργός. To 1962 πρότεινε για πρώτη φορά την ένωση της Γκάμπια με τη Σενεγάλη. Τρία χρόνια μετά, το 1965, οδήγησε τη χώρα του στην ανεξαρτησία. Η Γκάμπια έγινε έτσι μία από τις ελάχιστες επιτυχημένες αφρικανικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Το κυβερνών κόμμα PPP κέρδισε έξι συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις (1966, 1972, 1977, 1982, 1987, 1992) σε κλίμα ελεύθερο και δημοκρατικό.
Πρόεδρος
Το 1970 εγκρίθηκε δημοκρατικό Σύνταγμα και καταργήθηκε οριστικά η Μοναρχία. Ο Τζαγουάρα έγινε πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Γκάμπια, στις 24 Απριλίου του 1970. Στα τέλη Ιουλίου του 1981 εκδηλώθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα από τον Κουκόι Σανιάνγκ, που παρ' ολίγο θα τον ανέτρεπε. Το κίνημα εκδηλώθηκε ενώ ο Τζαγουάρα βρισκόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο για να παραστεί στους γάμους του Πρίγκιπα Καρόλου, διαδόχου του βρετανικού θρόνου. Το 1982 και μέχρι το 1989 διετέλεσε αντιπρόεδρος της Σενεγκάμπιας, της συνομοσπονδίας της χώρας του με τη γειτονική Σενεγάλη. Ως πολιτικός ήταν διαλλακτικός και θερμός υποστηρικτής της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Υποστήριξε επίσης σθεναρά τον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας και την πολιτική των Αδεσμεύτων.
Ανατροπή σε πραξικόπημα
Στις 22 Ιουλίου του 1994 ο Τζαγουάρα ανατράπηκε σε επιτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα, από τον Γιαγιά Τζαμέ. Ο πρώτος πρόεδρος της Γκάμπια κατέφυγε στη Σενεγάλη, η οποία του χορήγησε άσυλο. Στη συνέχεια έζησε εξόριστος στο Λονδίνο, επί οκτώ χρόνια.
Επιστροφή στην Γκάμπια
Τον Δεκέμβριο του 2001 του χορηγήθηκε αμνηστία χωρίς όρους και επέστρεψε στη χώρα του, την 1η Ιουνίου του 2002. Ο βετεράνος πολιτικός αποφάσισε να αποσυρθεί. Παραιτήθηκε από το κόμμα του, το PPP, στις 19 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Μετά την εκλογή του νέου προέδρου Αντάμα Μπάροου στις 3 Φεβρουαρίου 2017 ο Τζαγουάρα δέχτηκε επίσκεψη από τον Μπάροου στην οικία του. Στη διάρκεια της επίσκεψης, ο πρώτος πρόεδρος της χώρας υποσχέθηκε τη στήριξή του προς την νέα κυβέρνηση.
Θάνατος
Ο Τζαγουάρα απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών στις 27 Αυγούστου 2019.
Πηγές
Τζαγ
Κωπηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Απλό σκιφ ανδρών
Το απλό σκιφ ανδρών ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα κωπηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 30 Ιουλίου στη λίμνη Κριβ Κερ. Οι κωπηλάτες έπρεπε να διανύσουν μία ευθεία απόσταση περίπου 1,2 χιλιομέτρου και στη συνέχεια να επιστρέψουν, καλύπτοντας έτσι μία συνολική απόσταση 2,4 χιλιομέτρων (1,5 μίλι).
Έλαβαν μέρος τέσσερις κωπηλάτες (όλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες), όμως όχι οι δύο κορυφαίοι της εποχής: ο Τζέιμς Τεν Έικ από τις ΗΠΑ και ο Λούις Σκόουλς από τον Καναδά. Εν απουσία τους, το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο Φρανκ Γκρικ, το ασημένιο ο Τζέιμς Τζούβεναλ και το χάλκινο ο Κόνστανς Τίτους.
Πηγές
Απλό σκιφ
Μπαλτάσαρ Γκραθιάν
Ο Μπαλτάσαρ Γκραθιάν υ Μοράλες (Baltasar Gracián y Morales, Belmonte de Gracián, 8 Ιανουαρίου 1601 - Σαραγόσα, 6 Δεκεμβρίου 1658) ήταν Ιησουίτης, Ισπανός συγγραφέας της Χρυσής Εποχής που καλλιέργησε διδακτική και φιλοσοφική πεζογραφία. Μεταξύ των έργων του, ξεχωρίζει το El Criticón - αλληγορία της ανθρώπινης ζωής, το οποίο αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά μυθιστορήματα στην ισπανική λογοτεχνία, συγκρίσιμο σε ποιότητα με τον Δον Κιχώτη ή τη La Celestina.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιησουίτες
Σεγούντο Καστίγιο
Ο Σεγούντο Αλεχάντρο Καστίγιο Νασαρένο (ισπ: Segundo Alejandro Castillo Nazareno) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής απο τον Ισημερινό.
Βιογραφικό
Ο Καστίγιο γεννήθηκε στις 15 Μαΐου του 1982 στο Σαν Λορένσο της πολιτείας Εσμεράλντας και αγωνίζεται στο χώρο της μεσαίας γραμμής.