cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διονύσιος ο Νεότερος
Ανατροπή και επάνοδος
thumb|300px|right|Ο Διονύσιος ο Νεώτερος δείχνει στον [[Δαμοκλής|Δαμοκλή το σπαθί που κρέμεται πάνω από το κεφάλι του - έργο του Ρίτσαρντ Γουέστολ.]] Ο Δίων συμμάχησε με τους Ζακύνθιους και επέστρεψε με στρατό στη Σικελία, ο Διονύσιος βρισκόταν στην Καυλωνία, στην Καλαβρία και ο Δίων μπόρεσε να καταλάβει εύκολα την Ακρόπολη των Συρακουσών. Ο Διονύσιος ο Νεώτερος επέστρεψε ταχύτατα, μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να ανακαταλάβει την Ακρόπολη και να κλείσει ειρήνη με τον Δίων δραπέτευσε στους Λοκρούς, στις Συρακούσες παρέμεινε ο γιος του Απολλοκράτης. Την εποχή που βρισκόταν ο Διονύσιος Β΄ στην εξορία με πλεονέκτημα τις φιλικές σχέσεις που είχε με τους κατοίκους των Λοκρών κατέλαβε την εξουσία και ανακυρήχτηκε τύραννος της πόλης, κυβέρνησε με μεγάλη σκληρότητα και βιαιοπραγίες. Επέστρεψε στις Συρακούσες οκτώ χρόνια μετά τη δολοφονία του Δίωνος (346 π.Χ.) και ανέλαβε ξανά την τυραννία αφού εκμεταλλεύτηκε τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των κατοίκων. Στο διάστημα αυτό πολλές πόλεις στη Σικελία που βρισκόντουσαν την εποχή του πατέρα του στην εξουσία των Συρακουσών επαναστάτησαν και ανεξαρτητοποιήθηκαν με δικούς τους τυράννους. Οι κάτοικοι των Συρακουσών κάλεσαν τις υπόλοιπες πόλεις να συμμαχήσουν για να διώξουν τον Διονύσιο, ο Κορίνθιος στρατηγός Τιμολέων ήρθε με στρατό να τους βοηθήσει (344 π.Χ.). Ο Διονύσιος ο Νεώτερος κατέφυγε στην Ακρόπολη και παραδόθηκε αφού πρώτα του εγγυήθηκαν την ασφάλεια του και τη μετάβαση στην Κόρινθο, πέθανε την επόμενη χρονιά στην Κόρινθο σε άθλιες συνθήκες ασκώντας το επάγγελμα του δασκάλου για να ζήσει (343 π.Χ.).
Η Έβδομη επιστολή του Πλάτωνα
Στην Έβδομη Επιστολή του Πλάτωνα ο φιλόσοφος επικεντρώνεται στην επιστημονική καλλιέργεια, έμεινε γνωστή σαν "Δόγμα του διαφωτισμού". Μετά τη δεύτερη επίσκεψη του στη Σικελία ο Πλάτων δέχτηκε μία επιστολή από τον Αρχύτα με την οποία τον παρακαλούσε να διδάξει τον Διονύσιο τον Νεώτερο και να τον μετατρέψει σε μικρό φιλόσοφο. Στην τρίτη επίσκεψη του στη Σικελία ο Πλάτων προσπάθησε να ελέγξει την πρόοδο του Διονυσίου στο θέμα της φιλοσοφικής καλλιέργειας. Ο Πλάτων στην Έβδομη Επιστολή τονίζει ότι ο σωστός φιλόσοφος έχει μέσα του από τον θεό τη φιλοσοφική φλόγα και μπορούσε να τη δεχτεί εύκολα, αντίθετα όποιος δεν είναι γεννημένος φιλόσοφος αρνείται τη σοφία. Το δόγμα του διαφωτισμού διδάσκει ότι ο αληθινός φιλόσοφος ρυθμίζει από μόνος του τις καθημερινές του ανάγκες με μοναδικό στόχο τη διδασκαλία και τη μάθηση. Η άποψη του Πλάτωνα ήταν ότι οι φιλόσοφοι θα έπρεπε την εποχή της εκπαίδευσης τους να αναπτύξουν έναν αποφασιστικό χαρακτήρα, όσοι δεν δέχονταν τη σκληρή δουλειά απορρίπτονταν, ο Διονύσιος Β΄ αλαζονικά δήλωσε ότι γνωρίζει τη διδασκαλία του Πλάτωνα. Στην Έβδομη Επιστολή ο Πλάτων υποπτεύεται ότι ο Διονύσιος έγραψε μία πραγματεία με την οποία ισχυρίζεται ότι η γνώση της φιλοσοφίας έχει σχέση μόνο με τη διδασκαλία, αυτό στάθηκε αιτία να τον απορρίψει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σικελοί τύραννοι Κατηγορία:Αρχαίοι Συρακούσιοι
Άγιος Γεώργιος εν τη κυπαρίσσω
Ο Άγιος Γεώργιος εν τη κυπαρίσσω υπήρξε ελληνική χριστιανική εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη.
Η τοποθεσία του ναού
Ο ναός βρίσκεται κτισμένος επί λεωφόρου που οδηγεί από την Βλάγκα στην Ψάμαθο, στα ανατολικά της άλλοτε μονής της Περιβλέπτου, σήμερα αρμενική εκκλησίας.
Περιγραφή του ναού
Πρόκειται για άσημο, μικρό ναό, τον οποίο οι Οθωμανοί δεν χρησιμοποίησαν. Ο τρούλος του είναι έργο ακαλλές και χωρίς αρμονία. Πάνω από την πύλη της εισόδου υπάρχει μαρμάρινη πλάκα που φέρει ως επιγραφή ένα ποίημα του κλεινού Πατριάρχη Κωνστάντιου, και το οποίο ιστορεί την επανέγερση της εκκλησίας μετά από την πυρκαγιά. Οι εικόνες του ναού δεν έχουν σωθεί, ούτε και άλλα Βυζαντινά κοσμήματα.
Ιστορία του ναού
Την εκκλησία αυτή μνημονεύουν οι συναξαριστές, λέγοντας ότι τα εγκαίνιά της γιορτάζονταν στις 28 Νοεμβρίου. Στον βίο του Μάρτυρα Χριστόφορου προσθέτουν ότι η μνήμη του γιορτάζονταν σε ένα εκκλησάκι κοντά στον Άγιο Γεώργιο εν τη κυπαρίσσω. Στον ναό αυτό του Αγίου Γεωργίου γινόταν και η σύναξη των Αγίων Μαρτύρων Ζήνωνος και Ζηνά και του Αγίου Χριστοφόρου.
Η εκκλησία πυρπολήθηκε το 1782, και ακολούθως ανακαινίστηκε εκ θεμελίων από τον Πατριάρχη Κωνστάντιο στο ίδιο σχήμα και μέγεθος. Ο Κωνστάντιος φύτεψε και το κυπαρίσσι στο ίδιο μέρος που υπήρχε και πριν και είχε καεί από την φωτιά.
Πηγές
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Κωνσταντινούπολη Γεωργιος Κατηγορία:Βυζαντινοί ναοί Κυπαρισσω
Chevrolet Camaro 4ης γενιάς
Η τέταρτη γενιά της Chevrolet Camaro κυκλοφόρησε στην αγορά της Βόρειας Αμερικής τον Ιανουάριο του 1993 και έμελλε να είναι η τελευταία που βασίστηκε στην πλατφόρμα F-body του ομίλου General Motors, η οποία αποτέλεσε τη βάση για τις 4 πρώτες γενιές του επώνυμου muscle car, κατά το διάστημα 1967 - 2002. Διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Αύγουστο του 2002, οπότε και διακόπηκε χωρίς άμεση αντικατάσταση, λόγω μιας έντονης στροφής της μητρικής General Motors προς την τότε ολοένα και πιο δημοφιλή κατηγορία των SUV, που είχε ως αποτέλεσμα να παραμελήσει εντελώς τα muscle cars. Μετά από μια παύση επτά ετών, η διάδοχος Chevrolet Camaro πέμπτης γενιάς κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ τον Απρίλιο του 2009, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2010, και με βάση την νέα τότε πλατφόρμα GM Zeta platform.
Βασικά στοιχεία
Αν και η Chevrolet Camaro τρίτης γενιάς είχε σημειώσει μεγάλη εμπορική επιτυχία, ωστόσο αμαυρώθηκε από μια ολόκληρη σειρά προβλημάτων συναρμολόγησης και κάκιστης ποιότητας κατασκευής, όπως συνέβη επίσης και στη δίδυμη Pontiac Firebird τρίτης γενιάς. Ήδη από το 1990, καταβλήθηκαν σημαντικές προσπάθειες για βελτίωση αυτών των ατελειών, για τις οποίες η μητρική General Motors είχε εισπράξει πάρα πολλές διαμαρτυρίες από το κοινό και ισάριθμα ειρωνικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου.
Ως αποτέλεσμα των συγκεκριμένων προβλημάτων ποιότητας που σημειώθηκαν στα πρώτα και στα τελευταία χρόνια της παραγωγής των Camaro και Firebird τρίτης γενιάς, καθώς και μιας απεργίας των εργαζομένων του εργοστασίου στο Van Nuys της Καλιφόρνια, η διοίκηση του ομίλου της General Motors αποφάσισε να μεταφέρει την παραγωγή της 4ης γενιάς στο Κεμπέκ του Καναδά. thumb|left|Chevrolet Camaro Z28 coupé του 1993.
Τελικώς, η τέταρτη γενιά της Chevrolet Camaro, όπως και της Pontiac Firebird, μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Νοέμβριο του 1992 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά της Βόρειας Αμερικής τον Ιανουάριο του 1993, για τη σεζόν (model year) του 1993. Και τα δύο μοντέλα πλέον κατασκευάζονταν στο Σεντ-Τερέζ (Sainte-Thérèse) της επαρχίας Κεμπέκ του Καναδά, με προσεκτικότερο έλεγχο στην ποιότητα κατασκευής και με πιο προηγμένες μεθόδους.
Σε αντίθεση, ωστόσο, με την σαφώς πιο εντυπωσιακή σπορ αισθητική της Firebird 4ης γενιάς, η αναθεώρηση της Camaro αυτή τη φορά ήταν αμφισβητούμενη. Η χαρακτηριστική φαρδιά και δυναμική εμφάνιση της Camaro προσαρμοζόταν διαρκώς με το πέρασμα του χρόνου και είχε αρχίσει πλέον να εξομαλύνεται. Επιπρόσθετα, αν και η εξωτερική της εμφάνιση είχε γίνει πολύ πιο αεροδυναμική, οι μηχανικές αλλαγές «κάτω από το δέρμα» δεν ήταν σημαντικές και τα περισσότερα στοιχεία στο τεχνολογικό υπόβαθρο παρελήφθησαν απευθείας από την τρίτη γενιά.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|left|Αστυνομική Camaro του 2002 της California Highway Patrol σε φωτογραφία τον Νοέμβριο του 2004. Η τέταρτη γενιά της Camaro προσέφερε και έκδοση για την αμερικανική αστυνομία, που ονομαζόταν επίσημα Chevrolet Camaro B4C και ήταν δημοφιλής ιδίως στις Τροχαίες Εθνικών Οδών.
Από την άλλη πάντως, όλες οι Chevrolet Camaro 4ης γενιάς (όπως επίσης και όλες οι Pontiac Firebird 4ης γενιάς) εξοπλίστηκαν με στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους και Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), αν και μέχρι και το 1998 ήταν μόνο 3 καναλιών, αντί για 4. Η ανοιχτή έκδοση convertible επανήλθε στα μέσα της σεζόν του 1994 και ένα Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system) εμφανίστηκε στα μέσα της σεζόν του 1995, ως έξτρα στις εκδόσεις με τους κινητήρες V8, ενώ στις εκδόσεις με τους κινητήρες V6 άρχισε να προσφέρεται μόλις από τη σεζόν του 1999.
Επίσης, από τη σεζόν του 1997 τοποθετήθηκαν στάνταρ προβολείς που λάμπουν ακόμα και την ημέρα (daytime running lights), μαζί με έναν νέο πίνακα οργάνων, που καθιέρωσε πλέον ψηφιακούς χιλιομετρητές, νέα κεντρική κονσόλα με μεγαλύτερο αποθηκευτικό χώρο και λίγο διαφορετικούς χρωματισμούς στα πίσω φώτα. Ωστόσο, Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP) και πλευρικοί αερόσακοι δεν διατέθηκαν σε κανένα έτος παραγωγής και σε κανένα από τα δύο μοντέλα, Camaro και Firebird, έως τη λήξη της παραγωγής τους το 2002. Επίσης, και στα δύο μοντέλα, λόγω του ότι βασίζονταν στην ίδια πλατφόρμα F-Body από την εισαγωγή τους, το 1966 και το 1967 αντίστοιχα, και στις 4 γενιές αυτής της πλατφόρμας, έως το 2002, το ντεπόζιτο καυσίμων ήταν ακόμα στο πίσω άκρο του αμαξώματος (και μάλιστα καταλαμβάνοντας ολόκληρο τον χώρο κάτω από την «ουρά») και έχοντας έτσι εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο έκρηξης και εκδήλωσης πυρκαγιάς μετά από οπίσθια πρόσκρουση. Κατά μια ιστορική ειρωνεία, την ίδια ακριβώς εξαιρετικά επικίνδυνη διάταξη είχε και η αντίπαλος Ford Mustang από την εισαγωγή της, τον Απρίλιο του 1964, έως και τη λήξη παραγωγής της 4ης γενιάς της, τον Μάιο του 2004. Αντιθέτως, από την εισαγωγή στην αγορά της Ford Mustang 5ης γενιάς τον Οκτώβριο του 2004 και από την αναβίωση της Chevrolet Camaro τον Μάρτιο του 2009, η δεξαμενή καυσίμων μετακόμισε οριστικά στο κέντρο του αμαξώματος, κάτω από τα πίσω καθίσματα.
Κινητήρες
thumb|right|Chevrolet Camaro coupé του 1993 - 1997.
Κατά την εισαγωγή της τέταρτης γενιάς της Camaro, προσφέρονταν δύο βενζινοκινητήρες:
Σε όλα τα έτη παραγωγής, και οι δύο κινητήρες συνδυάζονταν με στάνταρ 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, ενώ μπορούσαν να παραγγελθούν με προαιρετικό μηχανικό κιβώτιο, 5-τάχυτο στα V6 και 6-τάχυτο T56 στα V8.
Το 1995, εισήχθη ένας νέος V6 βενζινοκινητήρας 3.8 λίτρων (231 cu.in.) από την Buick, ισχύος 200 hp και πολύ πιο οικονομικός και το 1996 αντικατέστησε τον αρχικό βασικό κινητήρα. Επίσης, το 1996 η ισχύς στην έκδοση Z28 ανέβηκε στους 285 hp, ενώ η εταιρεία SLP επανέφερε την έκδοση SS, με αισθητικές αναβαθμίσεις, βελτιωμένο σύστημα εξάτμισης και εισαγωγή αέρα στο καπό Ram-Air, φτάνοντας έτσι τους 305 hp.
Ανανέωση του 1998
thumb|right|Chevrolet Camaro SS του 2001.
Για την σεζόν του 1998, η Camaro υπέστη μια αισθητική ανανέωση, με έντονο επανασχεδιασμό στο μπροστινό μέρος και ιδίως στους προβολείς, οι οποίοι απέκτησαν ένα αεροδυναμικό κάλυμμα, σε αντίθεση με τους προηγούμενους βαθουλωτούς, ενώ έγιναν και κάποιες αναβαθμίσεις στο εσωτερικό. Ο κάπως αναχρονιστικός κινητήρας LT1 της κορυφαίας έκδοσης Ζ28, αντικαταστάθηκε από έναν νέο κινητήρα από αλουμίνιο, τον LS1, που ήταν ο ίδιος κινητήρας που είχε εισαχθεί με την εμπορική εισαγωγή της Chevrolet Corvette C5 στις αρχές του 1997. Αν και ο κυβισμός του ήταν και πάλι 5.7 λίτρα (346 κυβικές ίντσες), ωστόσο επρόκειτο για εντελώς νέο μηχανικό σύνολο. Η Camaro Z28 απέδιδε πλέον ισχύ 310 hp και από το 2000 έφτασε τους 325 hp, ενώ η κορυφαία έκδοση Camaro SS απέδιδε 330 hp και από το 2000 έφτασε τους 340 hp.
Ο κινητήρας LS1 μάλιστα προσφέρει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες για αναβάθμιση ισχύος, το γνωστό ως tuning potential, από τον προκάτοχό του. Πολλοί οπαδοί της σχολής των muscle cars, έχουν προβεί σε βελτιωτικές ρυθμίσεις tuning, επιτυγχάνοντας ιπποδυνάμεις της τάξης των 360 - 400 hp εύκολα, χωρίς αισθητή επιβάρυνση του κινητήρα. Με επιτάχυνση 0 - 60 μίλια την ώρα (0 - 97 χιλιόμετρα την ώρα) σε μόλις 5,3 δευτερόλεπτα, η Camaro Ζ28 ήταν μακράν το ταχύτερο αμερικανικό αυτοκίνητο με ατμοσφαιρικό κινητήρα (χωρίς υπερτροφοδότηση) για την τιμή του, σε σύγκριση με τον ανταγωνισμό. Επίσης, το 1998 εισήχθη ένα νέο διαφορικό Torsen της Zexel, αντί της Auburn, μια πιο ομαλή ανάρτηση και ένα νέο, ισχυρότερο σύστημα πέδησης. thumb|left|Το [[Ταμπλό αυτοκινήτου|ταμπλό μιας Chevrolet Camaro SS 35th Anniversary Edition καμπριολέ του 2002. Φαίνεται και το νεότερο τιμόνι, που καθιερώθηκε από τη σεζόν του 2000.]]
Αν και ήταν το ταχύτερο F-Body όλων των εποχών, και από τις 4 γενιές αυτής της πλατφόρμας, η εμφανής στροφή της μητρικής General Motors προς την ήδη από τότε ολοένα και πιο δημοφιλή κατηγορία των SUV απέβη μοιραία, καθώς η Camaro παραμελήθηκε εντελώς στον τομέα της διαφημιστικής προώθησης. Επιπλέον, με το λίφτινγκ στο μπροστινό μέρος του αμαξώματος που έγινε τη σεζόν του 1998, η εξωτερική της εμφάνιση είχε γίνει ακόμα πιο ομαλή και κοινότοπη, με εμφανή εξορθολογισμό, χάνοντας ακόμα ένα μέρος της προσωπικότητάς της. Ως αποτέλεσμα, οι πωλήσεις κατέρρευσαν ολοκληρωτικά, συνεχίζοντας μάλιστα να πέφτουν κάθε χρόνο διαρκώς, και ήδη από το καλοκαίρι του 1999 άρχισαν για πρώτη φορά να κυκλοφορούν φήμες για διακοπή της παραγωγής.
Από τα τέλη του 1998, με την έναρξη της σεζόν του 1999, το ABS και το Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system) ενεργούσαν απευθείας στους τροχούς (με δύο αισθητήρες) και όχι μόνο μέσω του διαφορικού (με έναν αισθητήρα), ενώ το ABS έγινε πλέον 4-κάναλο, αντί για 3 καναλιών, και το έξτρα Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης προσφερόταν πλέον και στα μοντέλα με τον κινητήρα V6. Για τη σεζόν του 2000, τοποθετήθηκε ένα νέο τιμόνι, κοινό με αυτό της Pontiac Firebird και δημοφιλές τότε και σε άλλα μοντέλα του ομίλου της General Motors, το οποίο είχε και διακόπτες χειρισμού για το ηχοσύστημα. Ωστόσο, οι πωλήσεις είχαν πλέον πέσει κατακόρυφα και κάθε χρόνο η πτώση συνεχιζόταν.
Διακοπή του 2002
Τελικώς, τον Σεπτέμβριο του 2001 ο μητρικός όμιλος της General Motors ανακοίνωσε την οριστική διακοπή και των δύο μοντέλων της πλατφόρμας F-Body, Camaro και Firebird, αν και όχι άμεσα, αλλά για το επόμενο έτος. Επίσημα, απέδωσε την απόφαση αυτή στη μεγάλη πτώση της ζήτησης στην κατηγορία των σπορ αυτοκινήτων, προσθέτοντας και ότι οι πωλήσεις ήταν πλέον τόσο χαμηλές ώστε δεν δικαιολογούσαν την εξέλιξη ενός νέου μοντέλου ή έστω τον επανασχεδιασμό των υφιστάμενων. Μάλιστα συμπλήρωσε και ότι ακόμα και αν όλα τα στοιχεία του έξτρα εξοπλισμού γίνονταν στάνταρ, η τιμή πώλησης των Camaro και Firebird δεν θα μπορούσε να τοποθετηθεί σε τόσο υψηλά επίπεδα ώστε να καταστήσει τις λίγες πωλήσεις κερδοφόρες, κατά το πρότυπο της Chevrolet Corvette. Ένας άλλος λόγος ήταν η εξαιρετικά μεγάλη ηλικία της πλατφόρμας F-Body εκείνη την εποχή, καθώς είχε παραμείνει αμετάβλητη από το 1966 και δεν θα μπορούσε πλέον να ανταποκριθεί στις επερχόμενες προδιαγραφές παθητικής ασφάλειας. Ιδίως μάλιστα η επαρκής προστασία από τυχόν πρόσκρουση στο πίσω μέρος (καθώς μάλιστα το ντεπόζιτο καυσίμων στην πλατφόρμα αυτή ήταν στο πίσω άκρο του αμαξώματος, έχοντας έτσι εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο έκρηξης και εκδήλωσης πυρκαγιάς μετά από οπίσθια πρόσκρουση, όπως προαναφέρθηκε) και στα πλάγια θα απαιτούσε τεράστιο κόστος ανακατασκευής και αναβάθμισης, ενώ και οι πωλήσεις είχαν πέσει πλέον τόσο χαμηλά που δεν θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν το κόστος εξέλιξης μιας νέας πλατφόρμας.
Η τελευταία Camaro τέταρτης γενιάς κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 27 Αυγούστου 2002 και κατέληξε απευθείας στο μουσείο της General Motors. Η προτελευταία Camaro, μια κόκκινη Z28, δημοπρατήθηκε για φιλανθρωπικούς σκοπούς και κατέληξε να πωληθεί στην απίστευτα υψηλή τιμή, για την τότε ισοτιμία, των 71.500 δολαρίων. thumb|right|Το πίσω μέρος της προηγούμενης Chevrolet Camaro SS 35th Anniversary του 2002.
Σημειωτέον ότι την τελευταία σεζόν της τέταρτης γενιάς, προσφέρθηκε μια επετειακή έκδοση υπό το όνομα Camaro SS 35th Anniversary, με τους χρωματισμούς που φαίνονται στις διπλανές φωτογραφίες, για να σηματοδοτήσει τα 35 συνεχόμενα έτη παραγωγής της Chevrolet Camaro. Μετά από αυτό, οι φανατικοί οπαδοί των muscle cars της General Motors χρειάστηκε να περιμένουν 7 χρόνια για να μπορέσουν να παραγγείλουν μια νέα γενιά Camaro.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Camaro 4
Commodore 64
Ο Commodore 64, γνωστός και ως C64 (ή και CBM 64 ή VIC-64 στη Σουηδία), είναι προσωπικός υπολογιστής 8-bit που δημιουργήθηκε το 1982 από την Commodore International. Έχει συμπεριληφθεί στα Βραβεία Γκίνες ως ο υπολογιστής με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών, με ανεξάρτητες μετρήσεις να αναφέρουν ότι ο αριθμός των πωλήσεων κυμαίνεται μεταξύ 10 και 17 εκατομμυρίων κομματιών. Η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε στις αρχές του 1982. Πήρε το όνομά του από τη μνήμη RAM 64 ΚΒ που διαθέτει. Είχε καλύτερο ήχο και προδιαγραφές γραφικής απεικόνισης σε σύγκριση με άλλα νεότερα συστήματα της εποχής του, όπως το Apple II και το Atari 800, καθώς μπορούσε να παρουσιάσει πολύχρωμα sprites και διέθετε πιο προηγμένο επεξεργαστή ήχου.
Ο Commodore 64 δεν διαθέτει εσωτερικά αποθηκευτικά μέσα μεγάλης χωρητικότητας (π.χ. σκληρούς δίσκους). Απαιτούμενα δεδομένα έπρεπε να φορτωθούν από εξωτερικές συσκευές (αρχικά από κασέτα, αργότερα από δισκέτα μέσω του floppy drive VC1541). Οι βασικές λειτουργίες του υπολογιστή βρίσκονταν σε τσιπ μνήμης ROM των 8 kB, το λεγόμενο KERNAL (Keyboard Entry Read, Network, And Link, σήμερα γνωστό ως KERNAL), βασικό μέρος των οποίων ήταν ερμηνευτής της γλώσσας προγραμματισμού BASIC (Commodore BASIC V2).
Ένα μέρος της επιτυχίας του Commodore 64 οφείλεται στην πώλησή του σε κανονικά καταστήματα λιανικής, αντί για την πώλησή του αποκλειστικά σε καταστήματα ηλεκτρονικών ειδών ή καταστήματα που απευθύνονται σε χομπίστες υπολογιστών. Σχεδόν 10,000 τίτλοι διαφημιστικού λογισμικού δημιουργήθηκαν για το Commodore 64, συμπεριλαμβανομένων εργαλείων ανάπτυξης, εφαρμογές παραγωγικότητας γραφείου, και βιντεοπαιχνιδιών. Σήμερα, ένας σύγχρονος υπολογιστής με emulators ή μία συμβατή κονσόλα μπορεί να τρέξει αυτά τα προγράμματα. Το Commodore 64 θεωρείται ότι αύξησε τη δημοτικότητα του demoscene των υπολογιστών, και χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα από χομπίστες. Το 2011, έρευνες έδειξαν ότι η αναγνωρισιμότητα του brand του μοντέλου κυμαινόταν στο 87%.
Ιστορία
Έπειτα η Commodore ξεκίνησε ένα πρόγραμμα κονσόλας παιχνιδιών που θα χρησιμοποιούσε τα νέα τσιπ. Η παιχνιδομηχανή αυτή θα είχε το όνομα Ultimax ή εναλλακτικά Commodore MAX Machine. Κατασκευάστηκε από τον Yash Terakura της Commodore Japan. Αφού όμως κατασκευάστηκαν λίγα μηχανήματα για την ιαπωνική αγορά, το πρόγραμμα αυτό ακυρώθηκε.
Ο Robert Russell (προγραμματιστής και αρχιτέκτονας συστημάτων του VIC-20) και ο Robert Yannes (μηχανικός του SID), με την υποστήριξη των Al Charpentier (μηχανικός του VICII) και Charles Winterble (διευθυντής της MOS Technology), πρότειναν στον CEO της Commodore, Jack Tramiel, μια πραγματικά χαμηλού κόστους συνέχεια του VIC-20 χρησιμοποιώντας τα τσιπ της Ultimax/MAX Machine. Ο Tramiel επέμενε ο νέος υπολογιστής να έχει 64 kB μνήμη RAM. Την εποχή εκείνη 64 kB DRAM κόστιζαν πάνω από 100 δολάρια. Ο Tramiel όμως ήξερε ότι το κόστος της μνήμης DRAM έπεφταν και θα μειωνόταν σύντομα σε ένα αποδεκτό επίπεδο προτού να επιτευχθεί η πλήρης παραγωγή. Το Νοέμβριο, ο Tramiel έθεσε για την παραγωγή πρωτότυπου προθεσμία με λήξη το πρώτο σαββατοκύριακο του Ιανουαρίου του 1982, ώστε η παρουσίασή του να συμπέσει με την Consumer Electronics Show (CES), μια μεγάλη έκθεση τεχνολογίας.
Το κωδικό όνομα του προϊόντος ήταν VIC-40, παραπέμποντας έτσι στον επιτυχημένο προκάτοχο VC-20. Επίσης ο αριθμός 40 παρέπεμπε στους 40 χαρακτήρες ανά σειρά. Οι Robert Russell, Robert Yannes και David A. Ziembicki αποτελούσαν την ομάδα κατασκευής και μετά από ακούραστη εργασία τελειοποίησαν το σχέδιο, τα πρωτότυπα και μερικά δείγματα λογισμικού εγκαίρως για την επίδειξη. Όταν το μηχάνημα παρουσιάστηκε στη δημοσιότητα, το VIC-40 μετονομάστηκε και πήρε το όνομα C64.
Ο C64 έκανε ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο στην CES του 1982. Ο David A. Ziembicki αναφέρεται σε άτομα της Atari που κατά τη διάρκεια της CES απορούσαν πως είναι δυνατόν να προσφέρεται ένας τέτοιος υπολογιστής στην τιμή των 595 δολαρίων. Η απάντηση, όπως έδειξε αργότερα, ήταν η κάθετη ενοποίηση: επειδή η Commodore ήταν ιδιοκτήτης της MOS Technology και των εγκαταστάσεων παραγωγής ημιαγωγών, κάθε C64 είχε εκτιμώμενο κόστος παραγωγής μόνο 135 περίπου δολαρίων. Τον Σεπτέμβριο του 1982 ο C64 βγήκε στην αμερικανική αγορά (όντως στην τιμή των 595 δολαρίων). Είχε μεγάλη επιτυχία σε όλες τις σημαντικές αγορές (εκτός από την Ιαπωνία).
RAM
Ο C64 διέθετε 65536 bytes RAM (64 kB). Περίπου 38 kB της μνήμης ήταν διαθέσιμα για αρχεία της BASIC. Η μνήμη ήταν για την τότε εποχή (1982) επαναστατική (ο VC 20 που κυκλοφόρησε 2 χρόνια πριν είχε μονάχα 5 kB, τα 3,5 kB των οποίων ήταν διαθέσιμα για τη γλώσσα BASIC).
ROM
Ο C64 διέθετε 20 kB ROM. Περίπου 9 kB της ROM περιείχαν τον ερμηνευτή BASIC του παλαιότερου υπολογιστή Commodore PET 2001 (από το 1977) σε σχεδόν ίδια μορφή. Ο ερμηνευτής ήταν προϊόν της Microsoft. Άλλα περίπου 7 kB αποτελούσαν τον χώρο για λειτουργικό σύστημα, το οποίο έλεγχε το πληκτρολόγιο, την οθόνη, τη διεπαφή (interface) της αποθηκευτικής συσκευής (κασέτας), τη σειριακή μεταφορά δεδομένων μεταξύ συστημάτων μέσω RS-232, τη σειριακή θύρα (CBM-Bus) εκτυπωτή, την αποθηκευτική συσκευή δισκέτας (floppy disk drive), κλπ. Το λειτουργικό σύστημα αυτό υπήρξε επίσης σε παλαιότερα μηχανήματα της Commodore, προσαρμόστηκε όμως στο διαφορετικό υλικό του C64. Τα υπόλοιπα 4 kB ήταν διαθέσιμα για την προβολή δυο γραμματοσειρών στην οθόνη (8×8-Matrix).
Γραφικά
Το chip γραφικών του C64 ήταν το MOS 6569/8565 (έκδοση PAL) ή το MOS 6567 (έκδοση NTSC). Είχε τις εξής ιδιότητες:
Ήχος
Η δημιουργία ήχου γινόταν μέσω του ενσωματωμένου πολυφωνικού Sound Interface Device Chip MOS Technology SID 6581 (συχνά αποκαλούμενο SID, συμβατό με την οικογένεια επεξεργαστών 65xx). Το SID ήταν σε θέση να παράγει ήχο σε τρία διαφορετικά κανάλια, κάνοντας τον C64 να ξεπερνά κάθε άλλο home computer στον τομέα της δημιουργίας ήχου την εποχή που πρωτοκυκλοφόρησε. Αργότερα το 6581 αντικαταστήθηκε με το 8580.
Αλυκή Λάρνακας
Η Αλυκή Λάρνακας βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της πόλης της Λάρνακας, ανατολικά των χωριών Μενεού και Δρομολαξιάς, παρά του αεροδρομίου Λάρνακας. Αποτελείται από ενα δίκτυο τεσσάρων αλμυρών λιμνών διαφόρων μεγεθών τρεις από τις οποίες είναι συνδεδεμένες. Οι τέσσερις κυρίως λίμνες ονομάζονται Αλυκή, Σορός, Ορφανή και η τέταρτη είναι μια μικρή λίμνη, η οποία ήταν μέρος της Ορφανής αλλά αποκόπηκε από αυτή έπειτα από την κατασκευή του δίαυλου του αεροδρομίου της Λάρνακας. Η αλυκή θεωρείται ως υδροβιότοπος διεθνούς σημασίας και προστατεύεται από τη σύμβαση Ραμσάρ από το 2001, ενώ έχει χαρακτηριστεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας από το 2005.
Κάθε χρόνο, την ίδια εποχή, η Αλυκή της Λάρνακας βάφεται ροζ από τα χιλιάδες φλαμίνγκο (Phoenicopterus roseus) που ξεχειμωνιάζουν στις όχθες της. Στη δυτική όχθη είναι χτισμένο το Τέμενος Χαλά Σουλτάν Τεκκέ (Ουμμ Χαράμ τούρκικη εκκλησία).
Μύθοι και Παραδόσεις
Η παράδοση του νησιού θέλει την Αλυκή της Λάρνακας να συνδέεται με τον Άγιο Λάζαρο και συγκεκριμένα με τον ερχομό του στο νησί. Σύμφωνα με την παράδοση, στη θέση της λίμνης υπήρχε ένας αμπελώνας. Περνώντας μια μέρα από εκεί ο Άγιος Λάζαρος, κουρασμένος όπως ήταν, ζήτησε λίγο σταφύλι από την ιδιοκτήτρια. Εκείνη του αρνήθηκε και τότε ο  Άγιος Λάζαρος για να την τιμωρήσει μετάτρεψε τον αμπελώνα της σε αλυκή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές Κατηγορία:Λίμνες της Κύπρου Κατηγορία:Επαρχία Λάρνακας Κατηγορία:Αλυκές Κατηγορία:Δήμος Λάρνακας
Μονή Ηρακλείου
Εντός του χωριού βρίσκονται οι εκκλησίες της Αγίας Παρασκευής (πανηγυρίζει στις 26 Ιουλίου) και του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου, όπως επίσης και τα εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου και του Τιμίου Σταυρού. Στη Μονή υπάρχει δημοτικό σχολείο, αγροτικό ιατρείο και δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος.
Ιστορικά στοιχεία
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου του Χυμευτού, που βρίσκεται σε καταπράσινη τοποθεσία και περιβάλλεται από λόφους. Για τους επισκέπτες υπάρχει δροσερή πηγή. Από εδώ πιθανότατα προέρχεται και η ονομασία, από το λατινικό Humectus=τόπος υγρός ή απ΄τη λέξη χούμους ή χυμός. Στα ανατολικά υπάρχουν σημάδια παλαιότερης εκκλησίας και σε σχετικά μικρή απόσταση από το σημερινό ναό μπορεί κανείς να δει ένα σκαλιστό κελί σε βράχο.
Το 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακα, αναφέρεται Mogni με 50 κατοίκους.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τυλίσσου και το 1943 στο ΦΕΚ 183Β - 20/10/1943 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τυλίσου του Δήμου Μαλεβιζίου. Σύμφωνα την απογραφή του 2011 απογράφησαν 195 κάτοικοι.
Παραπομπές
Μονη Μονη Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Βιβλιοθήκη της Πολιτείας της Νέας Υόρκης
Η Βιβλιοθήκη της Πολιτείας της Νέας Υόρκης (New York State Library) είναι μια ερευνητική βιβλιοθήκη στο Ώλμπανι, την πρωτεύουσα της πολιτείας της Νέας Υόρκης, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ιδρύθηκε το 1818 για να εξυπηρετήσει την κρατική κυβέρνηση της Νέας Υόρκης και είναι μέρος του Υπουργείου Παιδείας της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Η βιβλιοθήκη είναι μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο από τον αριθμό των αντικειμένων που διατηρούνται, με πάνω από 20 εκατομμύρια καταχωρημένα τεκμήρια το 2011.
Η βιβλιοθήκη και τα εταιρικά της ιδρύματα, το κρατικό μουσείο της Νέας Υόρκης και τα κρατικά αρχεία της Νέας Υόρκης, στεγάζονται στο Πολιτιστικό Κέντρο Εκπαίδευσης, το οποίο αποτελεί μέρος του Empire State Plaza, ενός μεγάλου συγκροτήματος κρατικών γραφείων στο κέντρο του Ὠλμπανι.
Η Βιβλιοθήκη της Πολιτείας της Νέας Υόρκης βρισκόταν παλαιότερα στο Καπιτώλιο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης και στη συνέχεια απέναντι από τη Λεωφόρο Ουάσιγκτον στο Κτίριο Εκπαίδευσης της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Ένα παράρτημα που περιέχει βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες βρίσκεται ακόμα στο υπόγειο του Κτιρίου Εκπαίδευσης. Η βιβλιοθήκη προσπάθησε να απορρίψει μερικά από αυτά τα στοιχεία το 2014.
Ιστορία
μικρογραφία|282x282εσ|Εσωτερικό της βιβλιοθήκης στα τέλη του 19ου αιώνα. Η πολιτειακή βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης ιδρύθηκε το 1818 για να εξυπηρετήσει την κυβέρνηση της πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Μέχρι το 1855, η Βιβλιοθήκη της Πολιτείας της Νέας Υόρκης ήταν ανοιχτή για το κοινό. Ένας μέλος των Σέικερ από τον Νέο Λίβανο της Νέας Υόρκης, την επισκέφθηκε τον Νοέμβριο του 1855 και θαύμασε με την ελεύθερη πρόσβαση στα βιβλία: «Πήγα για λίγο στην κρατική βιβλιοθήκη, δωρεάν για το κοινό - κοίταξα τριγύρω - και ενθουσιάστηκα πολύ με την υπέροχη συλλογή βιβλίων, με τους χάρτες και άλλα - πολλά έργα τέχνης. Ο καθένας μπορεί να κοιτάξει γύρω του ή να διαβάσει ό, τι του αρέσει - ζητώντας μόνο το βιβλίο που θέλει. Κάθισα και μίλησα λίγο με τον βιβλιοθηκονόμο. Ο Melvil Dewey ήταν ο κρατικός βιβλιοθηκονόμος από το 1888 έως το 1905. Δημιούργησε τη θέση του βιβλιοθηκονόμου αναφοράς και ίδρυσε ένα παιδικό τμήμα στη βιβλιοθήκη. Ο Dewey ξεκίνησε επίσης περιοδεύοντας βιβλιοθήκες, με περίπου 100 βιβλία που στάλθηκαν σε κοινότητες χωρίς δημόσιες βιβλιοθήκες. Το σύστημα των περιηγητικών βιβλιοθηκών της Νέας Υόρκης ήταν συχνά πρότυπο για άλλες πολιτείες.
Στις 29 Μαρτίου 1911, μια πυρκαγιά στο Επιμελητήριο του Καπιτώλιο της Νέας Υόρκης, όπου βρισκόταν τότε η Βιβλιοθήκη, κατέστρεψε τις συλλογές, καταστράφηκαν περίπου 450.000 βιβλία και 270.000 χειρόγραφα, συμπεριλαμβανομένων μερικών ιστορικών αρχείων που τεκμηριώνουν το Νέο Η πρώιμη ολλανδική και την αποικιοκρατική ιστορία της Υόρκης, σε μετάφραση του Francois Adriaan van der Kemp.
Συλλογές
Κυβερνητικές δημοσιεύσεις: Αν και το πεδίο εφαρμογής της αυξήθηκε με την πάροδο του χρόνου, μία από τις κύριες λειτουργίες της Βιβλιοθήκης NYS είναι να χρησιμεύει ως χώρος αποθήκευσης για τις επίσημες εκδόσεις της κυβέρνησης της Πολιτείας της Νέας Υόρκης (η εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία, καθώς και οι επιτροπές, δημόσιες αρχές και άλλες υπηρεσίες). Η Βιβλιοθήκη είναι επίσης θεματοφύλακα για έγγραφα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και θεματοφύλακα διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας.
Νόμοι: Η Βιβλιοθήκη της Πολιτείας της Νέας Υόρκης διαθέτει μία σημαντική συλλογή νόμων, ιδιαίτερα για το δίκαιο της πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Ιστορία της Πολιτείας της Νέας Υόρκης: Ένας άλλος στόχος είναι η ιστορία και ο πολιτισμός της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, συμπεριλαμβανομένων εκτεταμένων συλλόγων τοπικής ιστορίας και γενεαλογίας. Ένα από τα μεγαλύτερα τμήματα της Βιβλιοθήκης, οι τοπικές συλλογές ιστορίας και γενεαλογίας χρησιμοποιούνται από πολλούς διαφορετικούς ερευνητές, συμπεριλαμβανομένων ανθρώπων που εντοπίζουν την οικογενειακή τους ιστορία, επαγγελματίες γενεαλογικούς ερευνητές, βιογράφους και ιστορικούς που αναζητούν πληροφορίες για τις συλλογικές οικογενειακές ιστορίες ή την οικιακή ζωή μιας συγκεκριμένης περιόδου στην αμερικανική ιστορία.
Η συλλογή είναι εθνικής εμβέλειας, αλλά με έμφαση σε οικογένειες από τη Νέα Υόρκη, το Νιου Τζέρσεϊ, την Πενσυλβανία και τη Νέα Αγγλία. Υπάρχουν ορισμένα έργα αναφοράς διαθέσιμα για γενεαλογική έρευνα εκτός των ΗΠΑ, αλλά ξεχωριστά οικογενειακά ιστορικά δεν συλλέγονται για ξένες χώρες. Ο διαδικτυακός κατάλογος της βιβλιοθήκης παρέχει πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με γενεαλογικό υλικό μέσω συγγραφέα, τίτλου και αναζήτησης θεμάτων. Τα αρχεία καρτών είναι διαθέσιμα στον ιστότοπο και παρέχουν πρόσβαση σε πρόσθετους πόρους, όπως τα αρχεία επωνύμων, ζωτικής σημασίας αρχεία, καταλόγους πόλεων και τη συλλογή Daughters of the American Revolution (DAR).
Ψηφιακές Συλλογές: Οι ψηφιακές συλλογές της Βιβλιοθήκης αποτελούνται από 80.000 αρχεία και πάνω, συμπεριλαμβανομένων κυβερνητικών εκδόσεων της Πολιτείας της Νέας Υόρκης και ιστορικού υλικού από τον 18ο και 19ο αιώνα σε πολλούς θεματικούς τομείς.
Ομιλούντα βιβλία και Βιβλιοθήκη Μπράιγ
Το New York State Talking Book and Braille Library (TBBL) είναι μια μονάδα της κρατικής βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης, αλλά είναι επίσης μια περιφερειακή βιβλιοθήκη στο εθνικό πρόγραμμα που συντονίζεται από την Εθνική Υπηρεσία Βιβλιοθηκών για Τυφλούς και Αναπήρους, τμήμα της Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, στην Ουάσινγκτον.
Ανάπτυξη βιβλιοθηκών
Το τμήμα ανάπτυξης βιβλιοθηκών παρέχει κρατικές ηγετικές και συμβουλευτικές υπηρεσίες σε όλες τις βιβλιοθήκες - δημόσιες, σχολικές, ακαδημαϊκές και ειδικές - σε όλη τη Νέα Υόρκη. Ανάπτυξη βιβλιοθήκης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στις Η.Π.Α.
Μιθριδάτης Γ΄ της Κομμαγηνής
Ο Μιθριδάτης Γ΄ Αντίοχος Επιφανής (έζησε τον 1ο αι. π.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν βσιλιάς της Κομμαγηνής (20-12 π.Χ.).
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο τού Μιθριδάτη Β΄ της Κομμαγηνής (γιού τού Αντιόχου Α΄ της Κομμαγηνής) και της Λαοδίκης. Το όνομα της μητέρας του ήταν σύνηθες στους Σελευκίδες.
Ο Μιθριδάτης Γ΄ είχε ιρανική    (ή αρμενική ) και ελληνική καταγωγή. Παντρεύτηκε την εξαδέλφη του, Ιοτάπα, κόρη της Αθηναΐδας, κόρης του Αντίοχου Α΄ της Κομμαγηνής. Απέκτησαν τέκνα την Άκα Β΄, τον Αντίοχο Γ΄, την Ιοτάπα και την Ιοτάπα.
Το 20 π.Χ. απεβίωσε ο πατέρας του και ο Μιθριδάτης Γ΄ τον διαδέθηκε. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του ως βασιλιά. Όταν απεβίωσε το 12 π.Χ., τον διαδέθηκε ο γιος του.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Τζων Μπέρρυμαν
Ο Τζων Μπέρρυμαν (John Berryman) ήταν ένας από τους πλέον χαρακτηριστικούς και επιδραστικούς αμερικανούς μεταμοντέρνους ποιητές.
VDSL
Η τεχνολογία Very-high-bitrate DSL (VDSL ή VHDSL) είναι μια DSL τεχνολογία που προσφέρει γρηγορότερους ρυθμούς μετάδοσης δεδομένων από το ADSL/ADSL2+.
Τζων Μπέρρυμαν
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τζων Μπέρρυμαν γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 1914 στο ΜακΆλεστερ της Οκλαχόμα. Αυτοκτόνησε στις 7 Ιανουαρίου του 1972 στη Μινεάπολη της Μινεσότα, πηδώντας από τη γέφυρα Ουάσινγκτον του ποταμού Μισισιπή. Ποιήματά του μετάφρασαν στα ελληνικά ο ποιητής Αντώνης Ζέρβας, ο οποίος τον παρουσίασε σε τεύχος του περιοδικού Νέα Εστία και ο ποιητής Γιάννης Λειβαδάς από τις εκδόσεις Ηριδανός.
VDSL
Το πετυχαίνει αυτό χρησιμοποιώντας FTTN ή FTTC αρχιτεκτονική, δηλαδή ο εξοπλισμός(DSLAM) τοποθετείται σε επίπεδο γειτονιάς (συνήθως στα ΚΑΦΑΟ).
Οι μέγιστες ταχύτητες που παρέχει το VDSL είναι τα 26 Mbps συμμετρικά, ή τα 52/12 Μbps ασύμμετρα. Αυτές οι ταχύτητες επιτυγχάνονται σε απόσταση έως 300 μέτρα.
Τζων Μπέρρυμαν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές
VDSL
To VDSL έχει προτυποποιηθεί ως ITU-T G.993.1. Διάδοχος της τεχνολογίας του VDSL είναι το VDSL2.
Κατηγορία:Digital Subscriber Line
デジタル加入者線 Digital Subscriber Line
ΑΣΝ Λενιάνο Κάλτσιο 1913
Η ΑΣΝ Λενιάνο Κάλτσιο 1913 είναι ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Λενιάνο, Λομβαρδία. Ιδρύθηκε το 1913. Έδρα της ομάδας είναι το Stadio Giovanni Mari χωρητικότητας 6700 θεατών. Χρώματα της ομάδας είναι το λιλά και το άσπρο. Μετράει 3 συμμετοχές στη Σέριε Α, τερματίζοντας και τις 3 φορές στην τελευταία θέση.
Διακρίσεις
Σέριε Β
Serie C2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1913
Μίσιγκαν
Το Μίσιγκαν (αγγλικά: State of Michigan), είναι πολιτεία των μεσοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών, στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών. Το όνομα Michigan είναι η γαλλική απόδοση της λέξης mishigamaa, από την ινδιάνικη γλώσσα Οτζίμπουα, που σημαίνει «μεγάλο νερό» ή «μεγάλη λίμνη». Έχει έκταση 250.487 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.135.438 κατοίκους (εκτίμηση 2023). Το Μίσιγκαν είναι η 8η πιο πυκνοκατοικημένη πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών, και η 11η σε έκταση. Πρωτεύουσα της πολιτείας είναι η Λάνσινγκ και η μεγαλύτερη πόλη είναι το Ντιτρόιτ. Το Μίσιγκαν εισήχθη στην Ένωση στις 26 Ιανουαρίου του 1837, ως η 26η πολιτεία.
Το Μίσιγκαν έχει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή του γλυκού νερού από οποιαδήποτε πολιτική υποδιαίρεση στον κόσμο, που οριοθετείται από τέσσερις από τις πέντε Μεγάλες Λίμνες, συν τη Λίμνη Σεντ Κερ. Είναι μία από τις κορυφαίες πολιτείες των ΗΠΑ για σκάφη αναψυχής. Η πολιτεία έχει 64.980 λίμνες και τέλματα. Ένα άτομο στην πολιτεία δεν απέχει ποτέ περισσότερο από έξι μίλια (9,7 χλμ.) μακριά από μια φυσική πηγή νερού ή περισσότερο από 85 μίλια (137 χλμ) από την ακτογραμμής μιας εκ των Μεγάλων Λιμνών. Είναι η πολιτεία με την μεγαλύτερη συνολική έκταση ανατολικά του ποταμού Μισισιπή.
Το Μίσιγκαν είναι η μόνη πολιτεία που αποτελείται από δύο χερσονήσους. Η Κάτω Χερσόνησος, αυτή στην οποία δόθηκε αρχικά το όνομα Μίσιγκαν, μοιάζει με γάντι. Η Άνω Χερσόνησος (που συχνά αναφέρεται ως «UP») χωρίζεται από την Κάτω Χερσόνησο από τα Στενά του Μάκινακ, ένα κανάλι πέντε μιλίων (8 χλμ) που συνδέει τη λίμνη Χιούρον με τη λίμνη Μίσιγκαν. Οι δύο χερσόνησοι συνδέονται με τη Γέφυρα Μάκινακ. Αν και αραιοκατοικημένη, η Άνω Χερσόνησος είναι οικονομικά σημαντική, επειδή είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός, καθώς και διαθέτει πληθώρα των φυσικών πόρων.
Πολιτική
Το Μίσιγκαν, παρότι αποτελεί προπύργιο του Δημοκρατικού Κόμματος, θεωρείται αμφιταλαντευόμενη πολιτεία (swing state), η οποία είναι συνήθως αμφίβολη ως προς το, ποιος υποψήφιος για το προεδρικό αξίωμα, από τα δύο μεγάλα κόμματα (Δημοκρατικό και Ρεπουμπλικανικό), θα την κερδίσει. Είναι μετριοπαθής πολιτικά πολιτεία, η οποία συνήθως για τους ομοσπονδιακούς της αντιπροσώπους (Γερουσιαστές και Βουλευτές), ψηφίζει συνήθως ισομερώς.
Πληθυσμός
μικρογραφία|Η κατανομή του πληθυσμού του Μίσιγκαν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020 του Γραφείου Απογραφών των ΗΠΑ, το Μίσιγκαν, είχε συνολικό πληθυσμό 10.084.442 κατοίκους (10.077.331 μόνιμοι κάτοικοι), μία άνοδο της τάξης του 2.03% από τον αντίστοιχο πληθυσμό του 2010, που ανερχόταν σε 9.883.635 κατοίκους.
Οι εκτιμήσεις του πληθυσμού για το 2021, κυμαίνονται από 10.093.455 έως 10.100.566 κατοίκους.
Οι εθνικότητες των κατοίκων του Μίσιγκαν, κατά την απογραφή του 2010, κατανέμονται ως εξής:
Η φόνισσα (ταινία 1940)
Υπόθεση
Δυο αδέλφια ο Τζο (Τζορτζ Ραφτ) κι ο Πολ Φαμπρίνι (Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ) εργάζονται ως νταλικέρηδες κι αγωνίζονται ώστε να τα βγάλουν πέρα, έχοντας να αντιμετωπίσουν την διαφθορά των εργοδοτών τους και τον ανταγωνισμό των συναδέλφων τους. Οι δυο τους οδηγούν ασταμάτητα για ώρες ατελείωτες κι ο κίνδυνος κάποιου ατυχήματος παραμονεύει πάντα. Ο Πολ έχει μια σύζυγο που αγωνιά περιμένοντάς τον να επιστρέψει στο σπίτι κι ο Πολ είναι ερωτευμένος με την Κάσι (Αν Σέρινταν) μια πανέμορφη σερβιτόρα. Όταν κάποια στιγμή ο Πολ χάνει το ένα του χέρι σε ατύχημα, πράγμα που τον καθιστά ανίκανο να συνεχίσει να εργάζεται ως νταλικέρης, ο Τζο αναγκάζεται να συνεχίσει μόνος του. Ένας παλιός του φίλος ο Εντ Κάρλσον (Άλαν Χέιλ), που έχει εταιρία με φορτηγά, τον προσλαμβάνει προσφέροντάς του καλύτερες συνθήκες εργασίας. Τα προβλήματα όμως διογκώνονται όταν τον ερωτεύεται η σύζυγος του Κάρλσον, Λάνα (Άιντα Λουπίνο). Η Λάνα είναι μια αδίστακτη κι ανισόρροπη γυναίκα που δε διστάζει να διαπράξει φόνο για να πετύχει τους σκοπούς της.
Πληροφορίες
Η φόνισσα του Ράουλ Γουόλς, ταινία βασισμένη στο μυθιστόρημα του Α.Ι. Μπεζερίδη The Long Haul, ήταν η πρώτη ταινία που γύρισε ο Τζορτζ Ραφτ αφότου υπέγραψε ένα επικερδές συμβόλαιο που τον δέσμευε με τη Warner για κάμποσα χρόνια. Χάρη στην επιτυχία των δυο προηγούμενων του φιλμ στο box-office είχε γίνει ένα από τα πιο ισχυρά ονόματα στο Hollywood στα τέλη της δεκαετίας του 30. Η ταινία αυτή επέφερε αλλαγή ρεπερτορίου στο Ραφτ καθώς αυτή τη φορά δεν υποδυόταν τον σκληροτράχηλο γκάνγκστερ. Η εμπειρία που είχε αποκτήσει ως οδηγός νταλίκας κατά τη διάρκεια της πότοαπαγόρευσης τον βοήθησε να μπει στο πετσί του ρόλου του. Η ερμηνεία του εντούτοις επισκιάστηκε από εκείνες των συμπρωταγωνιστών του. Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ που ακόμα αγωνιζόταν να αποδείξει την αξία του κατάφερε να δώσει μια αξιομνημόνευτη ερμηνεία που τον οδήγησε στην επιτυχία της επόμενης χρονιάς με τις ταινίες: Ο δραπέτης της Σιέρα (High Sierra, 1941) και Το γεράκι της Μάλτας (The Maltese Falcon, 1941).
Κριτικές
Ο κριτικός των New York Times, Μπόσλεϊ Κράουδερ έδωσε θετικές κριτικές στην ταινία γράφοντας: Για τους λάτρεις του σκληροτράχηλου κινηματογράφου, το They Drive At Night προσφέρει μια διασκεδαστική εμπειρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες του 1940 Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ραούλ Γουόλς Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Σιντριβάνι του Βασιλιά Φαχντ
thumb|350px|right|Το σιντριβάνι φωταγωγημένο τη νύχτα. Το Σιντριβάνι του Βασιλιά Φαχντ, επίσης γνωστό ως το Σιντριβάνι της Τζέντα, είναι το υψηλότερο του είδους του σιντριβάνι στον κόσμο. Βρίσκεται στην ακτή της Τζέντα, την δυτική ακτή του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας. Το σιντριβάνι εκτοξεύει νερό σε ύψος 260 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της Ερυθράς Θάλασσας. Δωρήθηκε στην πόλη της Τζέντα από τον Βασιλιά Φαχντ, απ' όπου έλαβε και το όνομα του. Το σιντριβάνι είναι ορατό σε όλη την περιοχή της Τζέντα. Το νερό που εκτοξεύει μπορεί να φθάσει σε ταχύτητα 375 χιλιομέτρων την ώρα και η μάζα του στον αέρα μπορεί να υπερβεί τους 18 τόνους. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1980 και 1983 και άρχισε να λειτουργεί το 1985. Το σιντριβάνι χρησιμοποιεί αλμυρό νερό από την Ερυθρά Θάλασσα αντί για γλυκό νερό. Χρησιμοποιούνται πάνω από 500 σποτ για να φωταγωγείται το σιντριβάνι τη νύχτα.
Στις 27 Μαρτίου 2010, τα φώτα του σιντριβανιού έσβησαν προς υποστήριξη της Ώρας της Γης. thumb|350px|right|Απογευματική όψη του Συντριβανιού του Βασιλιά Φαχντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βασιλια Φαχντ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σαουδική Αραβία
Ρίο Νέγκρο
μικρογραφία|270px|Δορυφορική λήψη του Ρίο Νέγκρο στη πόλη Μανάους 270px|μικρογραφία|Συμβολή του Αμαζονίου (καφέ χρώμα νερού) με τον Ρίο Νέγκρο (σκούρο χρώμα νερού) Ο Ρίο Νέγκρο (Rio Negro), προφέρεται στα βραζιλιάνα πορτογαλικά Ρίο Νέγκρο, βραζιλιανή πορτογαλική προφορά ΔΦΑ : [ˈʁi.u nɛɡɾu], και στα ισπανικά Ρίο Νέγρο, ισπανική προφορά : [ˈri.o ˈneɣɾo], είναι ένας από τους μεγαλύτερους παραποτάμους του Αμαζονίου (συμβάλει περίπου στο 14% της απόθεσης υδάτων) και πηγάζει στη νοτιοανατολική Κολομβία και για ένα διάστημα συνιστά τα σύνορά της με τη Βενεζουέλα. Συμβάλει μαζί του στο εσωτερικό του τροπικού δάσους της Βραζιλίας νοτίως της πόλης Μανάους σε μια απόσταση 10 χιλιομέτρων από αυτήν κι ονομάστηκε έτσι από το μαύρο χρώμα των υδάτων του (συνιστά τον μεγαλύτερο ποταμό αυτού του είδους).
Εξαιτίας του γεγονότος πως φέρει από ελάχιστα ως καθόλου ιζήματα θεωρείται ένας από τους καθαρότερους ποταμούς του πλανήτη και η διαύγεια των υδάτων του μπορεί ανάλογα με τις συνθήκες να φτάσει και τα 9 μέτρα. Εκτιμάται πως 800-900 είδη ψαριών ζουν στα νερά του ποταμού εκ των οποίων έχουν περιγραφεί τα 700 και 90 θεωρούνται ενδημικά.
Συνδέσεις με άλλα ποτάμια
Μέσω του ποταμού Κασικιάρε, που λειτουργεί ως φυσικό κανάλι, συνδέεται με τον ποταμό Ορινόκο στη νότια Βενεζουέλα. Η ένωση του Ρίο Νέγκρο με τον ποταμό Σολιμόες (πορτογαλικά: Solimões, Άνω Αμαζόνιος) στο σημείο αυτό σχηματίζει τον ποταμό Αμαζόνιο.Έχει μήκος 2.2250 χμ εκ των οποίων τα 1,370 βρίσκονται στη Βραζιλία. Είναι πλωτός για περίπου 725 χμ. από το σημείο της συμβολής του και προς το εσωτερικό του. Παρόλο που οι όχθες του είναι αραιοκατοικημένες, θεωρείται πολύ σημαντική κυκλοφοριακή αρτηρία.
Η συνάντηση των υδάτων
Το μαύρο χρώμα του νερού του ποταμού προέρχεται από την αποσύνθεση οργανικού υλικού που λαμβάνει χώρα στους βάλτους που τον περιβάλουν και στη χαμηλή περιεκτικότητα του σε αλάτι. Εξ αιτίας αυτού του φαινομένου είναι χαρακτηριστική η αντίθεση που παρατηρείται εξαιτίας έντονης διχρωμίας κατά τη συμβολή του και με τον Ποταμό Μπράνκο που είναι ο μεγαλύτερός του παραπόταμος και με τον ίδιο τον Αμαζόνιο καθώς το χρώμα των νερών των ποταμών αυτών είναι σαφώς πιο ανοιχτόχρωμο (κίτρινο-καφέ). Γι' αυτό το λόγο το σημείο συμβολής του Ρίο Νέγκρο και του Αμαζονίου είναι γνωστό ως "Η συνάντηση των νερών". Σε αυτό το μέρος, παρόλο που μοιράζονται κοινές όχθες, οι δύο ποταμοί ρέουν ο ένας δίπλα στον άλλο για μια απόσταση μεγαλύτερη των 6 χιλιομέτρων. Ο ποταμός Σολιμόες κινείται γρηγορότερα κι είναι πιο πυκνός και ψυχρός, ενώ ο Ρίο Νέγκρο ειναι βραδύτερος, πιο ελαφρύς και θερμότερος. Η σύγκλιση που τελικά επιτυγχάνουν μερικά χιλιόμετρα αργότερα εξαιτίας της απορρόφησης των αργών μαύρων υδάτων από τα ταχύτερα λευκά σχηματίζει τον Κάτω Αμαζόνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Βραζιλίας Κατηγορία:Ποταμοί της Κολομβίας Κατηγορία:Ποταμοί της Βενεζουέλας
Ζερμαίν Τζάκσον
Ο Ζερμαίν Τζάκσον, γεννημένος την 7 Ιουνίου 1976 στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος εργάζεται πλέον ως προπονητής. Έχει ύψος 1,93 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Καριέρα
Ο Τζάκσον γεννήθηκε στο Ντιτρόιτ και αγωνίστηκε στο λύκειο του Φίνεϊ το 1995, πριν συνεχίσει στο κολέγιο της γενέτειρας του μέχρι το 1999. Έπαιξε σε 118 αγώνες για το NCAA με μέσους όρους 11,4 πόντων, 4,7 ριμπάουντ και 4,3 ασίστ.
Χωρίς να επιλεχθεί για τα ντραφτ, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με την ομάδα των Ντιτρόιτ Πίστονς στο ΝΒΑ, αγωνιζόμενος σε επτά αγώνες, πριν συνεχίσει στους Γιακίμα Σαν Κινγκς και τους Κουάντ Σίτι Θάντερ για το CBA το 2000-01. Ακολούθησαν οι ομάδες των Κάνσας Κέιγκερζ του USBL και της ιταλικής Βερόνα, πριν επιστρέψει στο ΝΒΑ με τους Τορόντο Ράπτορς με 24 συμμετοχές και 2,4 πόντους ανά αγώνα. Συνέχισε στην καναδική ομάδα και την επόμενη σεζόν, την οποία όμως ολοκλήρωσε με τους Ατλάντα Χοκς.
Αγωνίστηκε σε πέντε αγώνες της σεζόν 2003-04 για τον Άρη Θεσσαλονίκης, σκοράροντας συνολικά 49 πόντους και μοιράζοντας 31 ασίστ. Ολοκλήρωσε την χρονιά στην Μπενετόν Τρεβίζο, κατακτώντας το κύπελλο Ιταλίας, κερδίζοντας στον τελικό την Σκαβολίνι Πέζαρο με 85-76.
Την επόμενη σεζόν ξεκίνησε στην Παμέσα Βαλένθια και ολοκλήρωσε την χρονιά στους Νιου Γιορκ Νικς, παίζοντας σε 21 αγώνες με μέσους όρους 2,0 πόντων, 1,1 ασίστ και 1,1 ριμπάουντ. Το 2005-06, υπέγραψε στους Μιλγουόκι Μπακς αγωνιζόμενος σε τριάντα παιχνίδια, ενώ συνέχισε την επόμενη σεζόν στην Αζοβμάς Μαριουπόλ από την Ουκρανία.
Συνέχισε στην Μπαλοντσέστο Λεόν από την Ισπανία, την Ούντινε από την Ιταλία, την Σεντράλ Εντεριάνο από την Αργεντινή, την Λόμπος Γκρίσες από το Μεξικό, πριν ολοκληρώσει την αγωνιστική του καριέρα στην Μακάμπι Χάιφα από το Ισραήλ.
Μετά το τέλος της καριέρας του επέστρεψε στο Μίσιγκαν, ανοίγοντας το Jermaine Jackson-Cairns Community Center στο Μάουντ Κλέμενς, ενώ ανέλαβε καθήκοντα προπονητή στην ομάδα του λυκείου της περιοχής. Στις 29 Ιουνίου 2015, έγινε βοηθός προπονητή στην ομάδα του πανεπιστημίου του Ντιτρόιτ.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιτρόιτ Πίστονς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τορόντο Ράπτορς‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρεβίζο Μπάσκετ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαλένθια‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Γιορκ Νικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μιλγουόκι Μπακς‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αζοβμάς Μαριουπόλ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αργεντίνικων συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές μεξικανικών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Χάιφα‎‎
Ελίσα Κάθμπερτ
Η Ελίσα Αν Κάθμπερτ (αγγλικά: Elisha Ann Cuthbert, 30 Νοεμβρίου 1982) είναι Καναδή ηθοποιός και μοντέλο. Είναι περισσότερο γνωστή από την τηλεοπτική σειρά 24 όπου έχει το ρόλο της Κιμ Μπάουερ, κόρης του κεντρικού ήρωα Τζακ Μπάουερ. Ο πρώτος πρωταγωνιστικός της ρόλος στο σινεμά ήταν στην ταινία The Girl Next Door (Το Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας) το 2004.
Βιογραφία
Η Ελίσα γεννήθηκε στο Κάλγκαρι της Αλμπέρτα. Έχει δυο μικρότερα αδέρφια, το Τζόναθαν και την Λι-Αν. Μεγάλωσε κοντά στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ. Το 2000 σε ηλικία 17 ετών και αφού αποφοίτησε από το γυμνάσιο, μετακόμισε στο Λος Άντζελες προκειμένου να ασχοληθεί με την υποκριτική.
Σταδιοδρομία
Σε ηλικία 7 ετών η Ελίσα έκανε τα πρώτα της βήματα στο μόντελινγκ. Λίγο αργότερα ακολούθησαν εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές και εκπομπές αρχικά σαν κομπάρσος και αργότερα σαν συμπαρουσιάστρια. Ο πρώτος της ρόλος στον κινηματογράφο ήταν στο οικογενειακό δράμα Dancing on the Moon (1997) ενώ ακολούθησαν και άλλες ταινίες παρόμοιου τύπου. Το 2002 συμμετείχε στην καναδική τηλεταινία Lucky Girl αποσπώντας ένα βραβείο Gemini για την ερμηνεία της.
Κινηματογράφος
Η Ελίσα πέρασε από οντισιόν για το ρόλο της Μαίρη-Τζέιν στην ταινία Spider-Man, αλλά τελικά επιλέχθηκε η Κίρστεν Ντανστ. Οι πρώτες της εμφανίσεις σε χολυγουντιανές παραγωγές ήταν δύο μικροί ρόλοι στις ταινίες Old Schhol και Love Actually το 2003. Η επόμενη ταινία της ήταν το The Girl Next Door όπου υποδυόταν μια ανερχόμενη πορνοστάρ. Η Ελίσα είχε κάποιες αναστολές για το συγκεκριμένο ρόλο, που παραμερίστηκαν μετά από συζητήσεις με το σκηνοθέτη, για την πιο πειστική μάλιστα απόδοση του ρόλου συναντήθηκε και μίλησε με εν ενεργεία πορνοστάρ των εταιρειών Wicked Pictures και Vivid Entertainment. Η ταινία αν και έλαβε ανάμεικτες κριτικές αποτέλεσε εμπορική επιτυχία. Στη συνέχεια ακολούθησε η αποτυχημένη ταινία τρόμου House of Wax και η ανεξάρτητη παραγωγή (την οποία συγχρηματοδότησε η ίδια η Κάθμπερτ) The Quiet.