cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σχέσεις Ελλάδας και Αγίου Μαρίνου
Ιστορία
Οι πολίτες του Αγίου Μαρίνου δεν χρειάζονται θεώρηση εισόδου για να εισέλθουν στην Ελλάδα, και οι Έλληνες πολίτες δεν χρειάζονται θεώρηση για να μπουν στον Άγιο Μαρίνο.
Οικονομικές σχέσεις
Το 2015, η Ελλάδα εξήγαγε στον Άγιο Μαρίνο αγαθά αξίας 2.060.000 δολαρίων ΗΠΑ, κυρίως αλουμίνιο. Εκείνο το έτος, ο Άγιος Μαρίνος εξήγαγε προϊόντα αξίας 4.25 εκατομμυρίων δολαρίων στην Ελλάδα, κυρίως αεροσκάφη και ελικόπτερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιος Μαρινος Ελλαδα
Κρατερός ο ιστορικός
Ο Κρατερός ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, του 3ου αιώνα π.Χ. Ήταν ο γιος του στρατηγού Κρατερού, και ο ετεροθαλής αδελφός του μετέπειτα βασιλιά της Μακεδονίας, Αντίγονου Β' Γονατά, από την μητέρα τους Φίλα. Επειδή είχε καταλάβει τη σπουδαιότητα που έχουν οι επιγραφές για όσους ασχολούνται με ιστορικές έρευνες, ο Κρατερός συνέταξε μια συνοπτική και χρονολογικά τακτοποιημένη «Συναγωγή ψηφισμάτων». Από αυτή άντλησαν πολλοί μεταγενέστεροι ιστορικοί.
Πηγές
Κρατερο Κρατερο
Οβιδοβόλο
thumb|Οβιδοβόλα διαμετρήματος 155 mm thumb|Καναδικό οβιδοβόλο C2 διαμετρήματος 105 mm thumb|Βαρύ οβιδοβόλο Feldhaubitze 18, διαμετρήματος 15 cm
Το οβιδοβόλο είναι ένα είδος στοιχείου του πυροβολικού, ελαφρού και ευμετακίνητου, με σχετικά βραχεία κάνη, ικανό να συμπορεύεται με τα στρατεύματα, που δύναται να εκτελέσει επισκηπτική βολή, να εκτοξεύσει δηλαδή τα βλήματά του σε μεγάλο ύψος, παρέχοντας μεγάλη καμπυλότητα στην τροχιά του βλήματος, ώστε να πετύχει μεγάλη γωνία πτώσεως και/ή την προσβολή μη ορατών στόχων, πίσω από κάποιο ενδιάμεσο εμπόδιο, π.χ. ένα λόφο. Ένεκα της βραχύτητας του σωλήνα (κάνης) του, μπορεί να φέρει διαμέτρημα μεγαλύτερο των συνήθων πεδινών και ορειβατικών πυροβόλων, χωρίς σημαντική αύξηση του βάρους του και ως εκ τούτου, να βάλει βλήματα μεγαλύτερα και ισχυρότερα από εκείνα, όπως τα βαρέα πυροβόλα.
Υπάρχουν δύο τύποι οβιδοβόλων, το βαρύ και το ελαφρό. Το βαρύ οβιδοβόλο έχει βραχύ σωλήνα μεγάλου διαμετρήματος, για επισκηπτική βολή εναντίον καλυμμένων και οριζοντίων στόχων, ισχυρών σκεπάστρων κλπ. Η χρήση του περιορίστηκε με την γενικότερη αλλαγή στρατηγικής, που δεν στηρίζονταν πια σε ισχυρές μόνιμες οχυρώσεις, αλλά σε μεγάλους ελιγμούς μηχανοκίνητων μονάδων. Το ελαφρό οβιδοβόλο είναι βραχύκαννο πυροβόλο μικρότερου διαμετρήματος, κατάλληλο πάντα για βολές με μεγάλη γωνία ανύψωσης (έως και 63ο), που χρησιμοποιεί βαριά και συχνά κρουσιφλεγή βλήματα ποικίλων γομώσεων, με στόχο ελαφρά οχυρωμένες θέσεις.
Ετυμολογία
Ο γενικός όρος των Ευρωπαϊκών λαών για το εν λόγω όπλο, πρωτοεμφανίστηκε γλωσσικά νωρίς στην εποχή της πυρίτιδας. Κατά τους Χουσιτικούς Πολέμους (1419-1434) οι οπαδοί του Γιαν Ζίζκα χρησιμοποιούσαν μικρά εποχούμενα πυροβόλα που ονόμαζαν «houfnice», από τη λέξη «houf» που σημαίνει «πλήθος», για να αποδεκατίζουν τους μονίμως ισχυρότερους αντιπάλους τους (καθώς και φορητά πυροβόλα όπλα, που ονόμαζαν «píštala», απ’ όπου η λέξη «πιστόλι» προέρχεται). Η πολεμική τακτική του Ζίζκα έγινε διάσημη παγκοσμίως και το ίδιο συνέβη με τα ονόματα των πολύτιμων όπλων του. Τελικά, όλοι οι Ευρωπαϊκοί λαοί, θέσπισαν κάποια παραφθορά της Τσέχικης λέξης, σαν όνομα για τα μικρά κανόνια τους. Οι Γερμανοί κατέληξαν στη λέξη «Haubitze», που οι Ιταλοί έκαναν «obice» και οι Γάλλοι «obusier» και «obus» για το βλήμα του οβιδοβόλου, απ’ όπου προέκυψε στα Ελληνικά η λέξη «οβίς-οβίδα».
Πρώιμη εποχή
Με τη σημερινή του ιδιότητα, το οβιδοβόλο πρωτοεμφανίστηκε στη Σουηδία, στα τέλη του 17ου αιώνα. Επρόκειτο για κανόνι με μικρότερο κιλλίβαντα από τα πεδινά πυροβόλα, που προορίζονταν για πολιορκίες, αλλά αντίθετα από τους όλμους, δεν έβαλλε βαρέα βλήματα προς κατεδάφιση των οχυρώσεων, αλλά κοίλες σιδερένιες μπάλες, που γέμιζαν με πυρίτιδα ή εύφλεκτα υλικά, στοχεύοντας στο εσωτερικό των εγκαταστάσεων του αντιπάλου. Ακόμη, σε αντιδιαστολή με τους όλμους της εποχής, που διέθεταν σταθερή γωνία κλίσης και ρύθμιζαν την εμβέλεια με αυξομειώσεις της προωθητικής τους γόμωσης, τα οβιδοβόλα μπορούσαν να τροποποιήσουν την κλίση της κάνης τους κατά βούληση.
Στα μέσα του 18ου αιώνα, κάποιοι Ευρωπαϊκοί στρατοί άρχισαν να χρησιμοποιούν οβιδοβόλα αρκετά ευμετακίνητα, ώστε να μπορούν να ακολουθήσουν τα στρατεύματα στο πεδίο της μάχης. Προορισμός τους ήταν, αντίθετα με τα πεδινά πυροβόλα που απλώς σάρωναν τις εχθρικές θέσεις με συμπαγή βλήματα, να βομβαρδίζουν τους αντιπάλους με εκρηκτικές οβίδες, δυνατότητα που προφανώς εκτιμούνταν ιδιαίτερα και τελικά καθόρισε τις μελλοντικές εξελίξεις.
Στα 1758 ο Ρωσικός στρατός έθεσε σε χρήση τον «μονόκερο» (Единорог), που συνδύαζε χαρακτηριστικά τηλεβόλου και οβιδοβόλου. Με κάνη μήκους περίπου 10 διαμετρημάτων, διέθετε κωνικό θάλαμο πυρίτιδας που διευκόλυνε την προπαρασκευή βολής και μπορούσε να βάλει οβίδες, «μπάλες», ακόμα και κάνιστρο με γόμωση διασποράς. Στην πράξη, τα όπλα αυτά δεν είχαν ανταγωνιστικές επιδόσεις και σταδιακά καταργήθηκαν. Εγκαινίασαν όμως ένα ευρύτερο ενδιαφέρον προς αυτή την κατεύθυνση.
Κατά το 19ο αιώνα, για προφανείς λόγους οικονομίας, άρχισε μια προσπάθεια να αντικατασταθούν τα εξειδικευμένα τηλεβόλα και οβιδοβόλα από ένα μόνο λειόκαννο πυροβόλο, που θα μπορούσε να βάλει τόσο εκρηκτικές οβίδες, όσο και συμπαγείς μπάλες. Στα 1859 όμως, νέες τεχνολογικές εξελίξεις οδήγησαν τους Ευρωπαίους σε μια νέα στροφή στα εξοπλιστικά τους προγράμματα. Ακόμα και όσοι είχαν ήδη αγοράσει τα καινούρια λειόκαννα πυροβόλα, άρχισαν να επανεξοπλίζονται με πεδινά πυροβόλα ραβδωτής κάνης. Αυτά τα νέα τηλεβόλα, είχαν μεν μικρότερη διάμετρο (με όλα τα συνεπακόλουθα, για ένα όπλο, οφέλη), αλλά έβαλαν κυλινδρικά βλήματα που έτσι εμπεριείχαν εφάμιλλη εκρηκτική γόμωση με τις μπάλες των λειόκαννων. Επιπλέον, η ανώτερη εμβέλειά τους επέτρεπε την εκτέλεση βολών που μέχρι τότε αποτελούσαν την ειδικότητα των οβιδοβόλων. Έτσι, για τα προσεχή έτη, τα ραβδόκαννα αυτά αντικατέστησαν όλους τους προηγούμενους τύπους πεδινών και ορειβατικών πυροβόλων.
Στην άλλη μεγάλη τότε κατηγορία, το πολιορκητικό πυροβολικό, η τεχνολογία της ραβδωτής κάνης έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα. Κατά τη δεκαετία του 1860, διαπιστώθηκε πως τα «βαρέα» οβιδοβόλα ραβδωτού σωλήνα ήταν πιο αποτελεσματικά ενάντια στις σύγχρονες οχυρώσεις από τα λειόκαννα και τους πολιορκητικούς όλμους. Έτσι, ενώ το πεδινό πυροβολικό καταργούσε το οβιδοβόλο, το πυροβολικό πολιορκίας στρέφονταν αποκλειστικά σε αυτό, ως ιδανική λύση. Τα πολιορκητικά οβιδοβόλα της εποχής ανήκαν σε τρεις κατηγορίες: ελαφρά, μέσα και βαρέα, με διαμέτρημα από 150 χιλ. με βάρος οβίδας 40-50 Χγρ μέχρι και 270 χιλ. με οβίδες βάρους 150 Χγρ.
Κατά το Ρωσο-Τουρκικό Πόλεμο του 1877-78, η αναποτελεσματικότητα των νέων τηλεβόλων ενάντια στα εχθρικά χαρακώματα, αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον για πεδινά οβιδοβόλα. Κατά τη δεκαετία του 1890, εμφανίστηκαν στην Ευρώπη οβιδοβόλα διαμετρημάτων από 105 χιλ. έως και 155 χιλ.
Τα νέα πεδινά οβιδοβόλα μπορούσαν να βάλλουν οβίδες σε μεγάλο ύψος, επιτυγχάνοντας τέτοιες γωνίες πρόσπτωσης ώστε να δύνανται να προσβάλουν στόχους πίσω από ενδιάμεσα εμπόδια. Ακόμη, τα πυρομαχικά τους ήταν διπλάσιου βάρους από αυτά των ιδίου μεγέθους τηλεβόλων. Έτσι ένα τηλεβόλο των 75 χιλ. με βάρος ενός τόνου, έβαλε οβίδες ελαφρύτερες των 8 Χγρ, ενώ ένα οβιδοβόλο των 105 χιλ. ιδίου περίπου βάρους, χρησιμοποιούσε οβίδες των 15 Χιλιογράμμων. Αντίστοιχα, τα τηλεβόλα πλεονεκτούσαν σε βεληνεκές.
Εικοστός αιώνας
Στις αρχές του εικοστού αιώνα, εμφανίστηκαν ακόμα μεγαλύτερα πολιορκητικά οβιδοβόλα, δημιουργώντας μια τέταρτη κατηγορία, αυτή των «υπερβαρέων». Η διάσημη «Χοντρή Μπέρτα» (Dicke Bertha) της Γερμανικής Κρουπ με διάμετρο 419 χιλ. και το Βρετανικό οβιδοβόλο των 15 ιντσών (381 χιλ.) είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ο όγκος και το βάρος τους δεν επέτρεπαν τη μεταφορά τους με παραδοσιακές μεθόδους. Τα τμήματά τους μεταφέρονταν με μηχανικά μέσα στη θέση βολής, όπου και συναρμολογούνταν προς χρήση.
Τα βαρέα-πεδινά και τα ελαφρά-πολιορκητικά οβιδοβόλα των αρχών του εικοστού αιώνα χρησιμοποιούσαν παρόμοιου τύπου και βάρους πυρομαχικά, οπότε καλλιεργήθηκε η τάση ομογενοποίησης των δύο κατηγοριών. Με τη διάδοση της νέας τεχνολογίας υδραυλικών μηχανισμών χαλινωτηρίου/επανάκτη για ελεγχόμενη οπισθοδρόμηση της κάνης, κάθε εμπόδιο παρακάμφτηκε και μια νέα γενιά οβιδοβόλων, κατάλληλων και για τους δύο ρόλους, παρουσιάστηκε.
Ο νέος οικουμενικός προσδιορισμός που καθόριζε τις διαφορές ανάμεσα σε πεδινό πυροβόλο και οβιδοβόλο, διαμορφώθηκε πλέον ως εξής:
Η φύση του πολέμου χαρακωμάτων, στον οποίο παγιδεύτηκαν οι εμπόλεμοι κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αύξησε τη ζήτηση σε οβιδοβόλα, που ήταν πολύ πιο αποτελεσματικά στην προσβολή επίπεδων στόχων, έβαλαν οβίδες με πολύ μεγαλύτερη εκρηκτική γόμωση και με σημαντικά χαμηλότερη φθορά κάνης. Το Γερμανικό πυροβολικό, από αυτή την άποψη υπερείχε σημαντικά έναντι του Γαλλικού, διαθέτοντας πολύ περισσότερα και καλύτερα οβιδοβόλα.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εμφανίστηκαν οβιδοβόλα με μακρύτερη κάνη από τους προπολεμικούς τύπους. Π.χ. οι Γερμανοί αύξησαν από 16 σε 22 διαμετρήματα το μήκος κάνης των νέων οβιδοβόλων τους των 105 χιλ.
Ακόμη, τα νέα πεδινά πυροβόλα άρχισαν να εγκαθίστανται σε κιλλίβαντες οβιδοβόλου, με δυνατότητα ανώτερης γωνίας ανύψωσης, καθώς και με πυρομαχικά μεταβλητής γόμωσης. Δημιουργήθηκε λοιπόν η τάση να συνδυαστούν οι δύο κατηγορίες σε ένα στοιχείο, γεγονός που οδήγησε στην αναγέννηση του πυροβόλου/οβιδοβόλου.
Αυτό στάθηκε δυνατό και χάρη στις νέες μεταλλουργικές εξελίξεις που επέτρεψαν τη δημιουργία ανθεκτικότερων αλλά και ελαφρύτερων σωλήνων, τεχνολογικών βελτιώσεων όπως μηχανισμούς περιορισμού της οπισθοδρόμησης, καθώς και την εφεύρεση του χαλινωτηρίου επιστομίου κάνης, που μείωνε την ένταση οπισθοδρόμησης.
Τα νέα πυροβόλα/οβιδοβόλα αντικατέστησαν αμφότερους τους δύο προηγούμενους τύπους όπλων, απλοποιώντας την οργάνωση, την εκπαίδευση και τον εφοδιασμό του πυροβολικού. Αυτό βέβαια επέφερε και την παρακμή της αυστηρής κατηγοριοποίησης των στοιχείων πυροβολικού. Έτσι σήμερα, ο όρος οβιδοβόλο χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει όπλα που δε χαρακτηρίζονται πλέον από τη βραχύτητα της κάνης τους.
Το μεσοπολεμικό στρατιωτικό δόγμα της Σοβιετικής Ένωσης, η τακτική της Βαθειάς Μάχης, σε αντίθεση με το Γερμανικό Κεραυνοβόλο Πόλεμο, στηρίζονταν στην ιδέα της διατήρησης ενός ευρέως μετώπου με τη μαζική χρήση πυροβολικού και τη δημιουργία τελικά ενός ρήγματος, από το οποίο θα πραγματοποιούνταν διείσδυση σε βάθος πίσω από τις εχθρικές γραμμές, με σκοπό την παράλυση του αντιπάλου. Λιγότερο ευκίνητο και αποφασιστικό από το «Blitzkrieg», υπολόγιζε σε τέτοιο βαθμό στο πυροβολικό, που ο Στάλιν το είχε αποκαλέσει «θεό του πολέμου».
Τυπικά παραδείγματα αποτελούν το οβιδοβόλο 152mm M1938 (M-10), το οβιδοβόλο 122mm M1938 (M-30) και το οβιδοβόλο 152mm M1943 (D-1).
Μια άλλη σημαντική καινοτομία που καθιερώθηκε στο Β΄ΠΠ είναι η κατασκευή αυτοκινούμενων στοιχείων, με βελτιωμένη ευκινησία, που μπορούν να παρακολουθούν από κοντά τα προελαύνοντα στρατεύματα.
Σύγχρονα τεθωρακισμένα οβιδοβόλα
thumb|Οβιδοβόλο Panzerhaubitze 2000 Σήμερα στο πυροβολικό χρησιμοποιούνται σχεδόν μόνο τεθωρακισμένα οβιδοβόλα. Ανάλογα με τον τρόπο ανάρτησης του οβιδοβόλου διακρίνουμε τις εξής μορφές: αυτοκινούμενα οβιδοβόλα ονομάζονται οβιδοβόλα πεδίου μάχης (Feldhaubitzen), π.χ. FH 155-1, ενώ τεθωρακισμένα οβιδοβόλα είναι προσαρτημένα σε άρματα μάχης, π.χ. M109, Panzerhaubitze 2000 ή 2S19 Msta-S. Εκτός αυτών, υπάρχουν και ειδικοί τύποι, π.χ. τα αερομεταφερόμενα ή τα συναρμολογούμενα, για χρήση σε ορεινά πεδία μάχης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυροβόλα
Μπάτζος
thumb|Μπάτσος από τη Βέροια. Ο μπάτζος (και μπάτσος ) αποτελεί Ελληνικό λευκό, σκληρό αιγοπρόβειο τυρί, με προέλευση τη Δυτική Μακεδονία.
Παράγεται από πρόβειο ή γίδινο μερικώς αποβουτυρωμένο γάλα, ή μίξη αυτών με αφαίρεση του 15% της κρέμας. Δεν έχει εξωτερική κρούστα και χαρακτηρίζεται από τρύπες στο εσωτερικό του. Εξαιτίας της χαμηλής λιπαρότητας διατηρείται στην άλμη, για να κρατιέται υγρό. Η γεύση του είναι υπόξινη και ελαφρώς πικάντικη και αλμυρή. Συχνά πριν χρησιμοποιηθεί.
Αρχικά παράγονταν στο Βόιο της Δυτικής Μακεδονίας και σήμερα έχει εξαπλωθεί σε όλη τη Δυτική και Κεντρική Μακεδονία και τη Θεσσαλία. Μπάτζος ονομάζονταν στην περιοχή του Βοΐου ο βοσκός που επιφορτιζόταν με το πήξιμο του γάλακτος. Η λέξη Μπάτσος προέρχεται από το Μπατσό το οποίο ήταν το υπαίθριο τυροκομείο κοντά στους χώρους παραγωγής γάλακτος κυρίως κοντά σε ψηλά βουνά όπου φυλασσόταν σε σπηλιές ή σε κουφάλες δένδρων. Διάσημα είναι τα τυριά στην οροσειρά της Πίνδου και του Καιμάκτσαλάν. Θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα Ελληνικά τυριά καθώς η παρασκευή του ξεκίνησε παράλληλα με την παρασκευή της φέτας. Επίσης, θεωρείται το παλαιότερο σκληρό τυρί, καθώς η μέθοδος παρασκευής του, είναι το αρχικό στάδιο, από το οποίο περνάει κάθε παρασκευή σκληρού τυριού, όπως η κεφαλογραβιέρα, το κεφαλοτύρι, το κασέρι κ.α.
Σήμερα προστατεύεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης στις περιοχές Δυτικής και Κεντρικής Μακεδονίας και Θεσσαλίας. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στους Σαρακατσαναίους της Μακεδονίας. Λόγω τις ιδιαίτερης γεύσης του, συχνά αποτελεί συνοδευτικό μεζέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρεμώδη τυριά Κατηγορία:Ελληνικά τυριά Κατηγορία:Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης Κατηγορία:Τυριά πρόβειου γάλακτος Κατηγορία:Τυριά κατσικίσιου γάλακτος Κατηγορία:Ελληνικά Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης
Εθνική Τόγκο (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Τόγκο αντιπροσωπεύει το Τόγκο στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Τόγκο (Fédération Togolaise de Basket-Ball).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε το 1977 στη Σενεγάλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τογκο Γυναικων
Man with a Mission
Οι Man with a Mission, στυλιζαρισμένο ως MAN WITH A MISSION ή μερικές φορές ως MWAM είναι ιαπωνικό ροκ μουσικό συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε στη Σιμπούγια του Τόκιο στην Ιαπωνία το 2010. Το συγκρότημα επί του παρόντος αποτελείται από πέντε μέλη συγκροτήματος, με τα καλλιτεχνικά ονόματα Tokyo Tanaka (φωνητικά, αρχηγός), Jean-Ken Johnny (κιθάρα, φωνητικά, ραπ), Kamikaze Boy (μπάσο, υποστηρικτικά φωνητικά), DJ Santa Monica (DJ, δειγματοληψία) και Spear Rib (κρουστά).
Το μουσικό στυλ των MWAM έχει περιγραφεί ως χαρντ ροκ και ντανς ποπ. Το χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι ότι όλα τα μέλη φορούν διαφορετικά σχεδιασμένες μάσκες λύκων κατά τη διάρκεια των συναυλιών τους και των μουσικών τους βίντεο. Πολλά από τα singles τους έχουν χρησιμοποιηθεί ως θεματικά τραγούδια ποικίλων άνιμε, ταινιών ζωντανής δράσης και βιντεοπαιχνιδιών.
Διξατελμεύς
Ο Διξατελμεύς ήταν βασιλιάς των Οδρυσών της Θράκης.
Βίος
Βασίλεψε τον 1ο αιώνα π.Χ άγνωστο ακριβώς πότε. Μετά τον θάνατο του Ζιβέλμιου το βασίλειο τον Οδρύσων περιέπεσε σε παρακμή και τα εδάφη του μειώνονταν συνεχώς από εισβολές άλλων φυλών του βορά. Στην διαδοχή εμφανίστηκαν πολλοί ασήμαντοι βασιλείς με μικρή διάρκεια βασιλείας. Ο Διξατελμέυς έκοψε χάλκινα νομίσματα που στην μία όψη έφεραν κεφαλή του Απόλλωνα και στην άλλη αγγείο με την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΔΙΞΑΤΕΛΜΕΩΣ.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Άνω Ζουμπούλι Ξάνθης
Το Άνω Ζουμπούλι (αναφέρεται και ως Αρναούτ ) είναι οικισμός του δήμου Μύκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης της Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 49 κατοίκων.
Στησιχόρου 73 (τηλεοπτική σειρά)
Στησιχόρου 73 ήταν ο τίτλος μιας ελληνικής τηλεοπτικής κοινωνικής σειράς 52 ημίωρων επεισοδίων της εταιρείας Ελληνικαί Επιχειρήσεις Τηλεοράσεως Ε.Π.Ε. (παραγωγός ήταν ο Σπύρος Σπυρίδης), που προβλήθηκε στην Ελλάδα από το 1972 έως το 1973, από το κρατικό κανάλι της ΥΕΝΕΔ.
Άνω Ζουμπούλι Ξάνθης
Γενικά στοιχεία
Το Άνω Ζουμπούλι βρίσκεται στο κέντρο του νομού, σε απόσταση 13 χιλιομέτρων βόρεια της Ξάνθης και 6 χλμ. (οδηγικά) νότια από τη Σμίνθη. Βορειοδυτικά και δίπλα είναι το Ζουμπούλι, ανατολικά το Κότινο, νότια η Αιώρα, ενώ δυτικά περνάει ο ποταμός Κόσυνθος και η ΕΟ Ξάνθης - Εχίνου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στη δημοτική ενότητα Μύκης του ομώνυμου δήμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Στησιχόρου 73 (τηλεοπτική σειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΥΕΝΕΔ
Σώθιμος
Ο Σώθιμος ήταν βασιλιάς των Οδρυσών της Θράκης.
Βίος
Βασίλευσε τον 1ο αι. π.Χ., ίσως το 93 π.Χ. Γιος και διάδοχός του ήταν ο Σαδάλας Α΄. Την εποχή του οι Ρωμαίοι άρχισαν να αναμιγνύονται στα εσωτερικά του κράτους των Οδρυσών.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Δήμος Παλιανής
Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Παλιανής.
Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Ηρακλείου.
Ο Δήμος Παλιανής ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ηρακλείου. Βρισκόταν στο κέντρο του νομού Ηρακλείου και είχε ως έδρα το χωριό Βενεράτο. Παλιότερα ονομαζόταν Δήμος Τετραχωρίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 2.404 κατοίκους και έκταση 21.423 στρέμματα.
Ο δήμος περιλάμβανε 4 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παλιανης
Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται (τηλεοπτική σειρά)
Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται είναι τηλεοπτική δραματική σειρά που προβλήθηκε από το ΕΙΡΤ-ΕΡΤ την περίοδο 1975-1976 και συντάραξε το τηλεοπτικό κοινό, σημειώνοντας υψηλή τηλεθέαση για τα δεδομένα εκείνης της εποχής. Το σενάριο ήταν βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη και με το οποίο η ΕΡΤ έκανε τα πρώτα αποφασιστικά βήματα στην παραγωγή μεγάλων ποιοτικών τηλεοπτικών σειρών.
Παραγωγή
Η σειρά προβλήθηκε σε 50 επεισόδια των 45 λεπτών (με το πρώτο επεισόδιο να βγαίνει στον αέρα στις 29 Μαΐου 1975 ) και ήταν παραγωγή του Αστήρ TV. Σήμερα και τα 50 επεισόδια διασώζονται στο Αρχείο της ΕΡΤ, καθώς και η διασκευή των 18 επεισοδίων που έγινε μεταγενέστερα, από τον σκηνοθέτη Βασίλη Γεωργιάδη. Η καταστροφή ή επαναχρησιμοποίηση του υλικού πάνω στο οποίο είχαν γυριστεί οι τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 1970 (όπως Η γειτονιά μας, Άγνωστος πόλεμος, Γιούγκερμαν κ.ά.) είχε ως συνέπεια Ο Χριστός ξανασταυρώνεται να είναι η παλαιότερη σωζόμενη ελληνική τηλεοπτική σειρά.
Υπόθεση σειράς
Η υπόθεση της σειράς εκτυλίσσεται στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας και πιο συγκεκριμένα στο χωριό Λυκόβρυση το 1921. Οι κάτοικοι του είχαν ένα παλιό έθιμο, κάθε 7 χρόνια έκαναν την αναπαράσταση των Παθών του Χριστού και έπρεπε να διαλέξουν μερικούς από τους άνδρες του χωριού που θα υποδύονταν κατά βάση τους Αποστόλους και έναν που θα υποδυόταν τον Χριστό. Μαζεύονται οι δημογέροντες του χωριού και αποφασίζουν σε ποιους θα αναθέσουν τους ρόλους.
Οι δημογέροντες είναι: ο "τραγόπαπας" παπα-Γρηγόρης (ένας συμφεροντολόγος και εξουσιαστικός ιερωμένος που χρησιμοποιεί τον Θεό και τον λόγο του κατά το δοκούν και παίζει τον ρόλο ενός "σκιώδους κυβερνήτη" πίσω από την επίσημη εξουσία, την οποία επηρεάζει με την μακιαβελική σκέψη και ενέργειές του), ο γερο-Λαδάς (ο τσιγκούνης τοκογλύφος του χωριού που όλοι φθονούν και μισούν για τα "αιματηρά" του πλούτη και την άδεια ψυχή του), ο άρχοντας Πατριαρχέας (ένας δεσποτικός προύχοντας γαιοκτήμονας που είναι ο αμέσως επόμενος ιεραρχικά μετά τον Τούρκο αγά της περιοχής και πρακτικά αποτελεί την "κεφαλή" των χριστιανών κατοίκων του χωριού), ο καπετάνιος Σπανομαρίας (ένας ξεπεσμένος αλκοολικός καπετάνιος που σταδιακά και τελικώς "ήπιε" ό,τι περιουσία έφτιαξε στην καριέρα του, στενός φίλος του Τούρκου αγά) και ο δάσκαλος του χωριού και αδελφός του παπα-Γρηγόρη (ένας "υποταγμένος" άνθρωπος των γραμμάτων" - ένα "ανθρωπάκι" που συμβολίζει την "ένοχη σιωπή" της διαννόησης).
Οι δημογέροντες αποφασίζουν να δώσουν το ρόλο του Ιωάννη στον Μιχελή (τον καλοκάγαθο γιο του Πατριαρχέα), το ρόλο του Πέτρου στον Γιαννακό (έναν αγράμματο και φαινομενικά αφελή θεοσεβούμενο μικροέμπορο με μπερδεμένη αλλά και ανήσυχη συνείδηση που συμβολίζει τον μέσο πολίτη), το ρόλο της Μαγδαληνής στην Κατερίνα (την όμορφη πόρνη του χωριού - μήλο της έριδος και πέτρα του σκανδάλου για πολλούς άντρες του χωριού - που από μικρή είχε "θυσιάσει τον εαυτό της" ευρισκόμενη στο πλευρό οικονομικά εξασφαλισμένων ανδρών), το ρόλο του Ιούδα στον Παναγιώταρο (τον αψύ και "στραβόξυλο" μέθυσο σαμαρά του χωριού που "δεν χωνεύει ούτε τ' άντερά του" και δεν μασάει τα λόγια του κατακεραυνώνοντας δικαίως και αδίκως άπαντες με αυτά, ο οποίος κατατρώγεται από το σαρκικό του πάθος για την Κατερίνα έχοντας φτάσει έτσι στο σημείο να καταστρέψει την οικογένεια και τη ζωή του) και τέλος στον πιο αγνό κάτοικο της Λυκόβρυσης (ψυχοπαίδι/"φαμέλιο" του Πατριαρχέα που τον έχει στην δούλεψή του ως βοσκό των βουνών), τον Μανωλιό (έναν νεαρό όμορφο άντρα, πραγματική κόπια αγιογραφιών του Ιησού), τον ρόλο του Χριστού, που η όλη διαδικασία του εθίμου της "Σταύρωσης" σε συνδυασμό με την έλευση στην Λυκόβρυση κουρελήδων μετοίκων ("χολεριασμένων" κατά τον παπα-Γρηγόρη, που τους βλέπει ως ανεπιθύμητη απειλή) κυνηγημένων από τους Τούρκους (γεγονός που θα φέρει τα πάνω-κάτω στο χωριό, επηρεάζοντας καταλυτικά συνειδήσεις, πράξεις και μεταξύ των κατοίκων σχέσεις), θα γίνει η αφορμή για να περάσει μέσα από διαδικασία συνειδησιακή επιφοίτησης, με δυστυχώς όμως τραγική κατάληξη.
Στη συνέχεια, καταφθάνουν πρόσφυγες από κάποιο μακρινό χωριό που λεηλάτησαν οι Τούρκοι και προσπαθούν να βρουν κάποιο μέρος να εγκατασταθούν με όσα πολύτιμα πράγματα κατάφεραν να πάρουν μαζί τους.
Επικεφαλής τους είναι ένας πράος, δυναμικός με ψυχή αντάρτη ιερέας, ο παπα-Φώτης. Δυστυχώς οι κάτοικοι της Λυκόβρυσης τους έδιωξαν παρακινούμενοι από τον παπα-Γρηγόρη να μην τους αφήσουν να μείνουν επειδή τάχα διαπίστωσε ότι μία από τις γυναίκες των προσφύγων έχει χολέρα. Ο Μανωλιός, όμως, με τον Γιαννακό, το Μιχελή και τους άλλους "απόστολους" τους λένε να πάνε στη Σαρακίνα όπου και υπάρχουν κάτι σπηλιές έτσι ώστε να μείνουν εκεί.
Κατά τη διάρκεια της σειράς γίνονται πάρα πολλά γεγονότα, περιληπτικά είναι τα εξής: Η διάλυση του αρραβώνα του Μανωλιού με τη Λενιώ, το μεγάλο μίσος του Παναγιώταρου για το Μανωλιό επειδή πιστεύει ότι ξελόγιασε την Κατερίνα για την οποία είχε σφοδρό πάθος, το Γιουσουφάκι (νεαρό αγόρι / "ερωτικός ευνοούμενος" του Τούρκου αγά, το οποίο υποδύεται η Τζένη Φωτίου) δολοφονείται από τον Σεΐζη και ο Αγάς θεωρεί ενόχους τους Λυκοβρυσιώτες, οι πρόσφυγες στη Σαρακίνα δυσκολεύονται να επιβιώσουν, αλλά ο Μιχελής μετά το θάνατο του πατέρα του τους δίνει τα χωράφια του. Ο Παναγιώταρος γίνεται σεΐζης και παρακολουθεί κάθε κίνηση και το τι γίνεται στη Σαρακίνα, ο Μανωλιός είναι μαζί με τους πρόσφυγες, μαζί του και ο Γιαννακός, η συμπλοκή των Λυκοβρυσιωτών και των προσφύγων δίνει στον Παναγιώταρο την ευκαιρία να ξεσπάσει όλο του το μίσος στο Μανωλιό, οι πρόσφυγες κατεβαίνουν στο χωριό, ο Μανωλιός συλλαμβάνεται και εκτελείται έξω από τον περίβολο της εκκλησίας από τον Παναγιώταρο και μερικούς άλλους και θάβεται από τους Σαρακινιώτες στη σπηλιά που είχαν βρει καταφύγιο, καθώς οι ίδιοι αποφάσισαν  να βρουν αλλού τόπο να εγκατασταθούν. Το βράδυ εκείνο, Σάββατο της Αναστάσεως, ενώ οι Σαρακινιώτες αναχωρούν για άλλο τόπο, Τούρκοι μπαίνουν στη Λυκόβρυση και αρχίζουν να σφάζουν τους κατοίκους της, ενώ ο Παναγιώταρος βλέποντας πως με τη δολοφονία του Μανωλιού δεν ησυχάζει, αυτοκτονεί. Ο Μιχελής είναι ο μόνος που μένει πίσω, κλεισμένος στις σπηλιές της Σαρακίνας.
Συντελεστές
Διασκευή για την τηλεόραση
Σκηνογραφίες
Πέτρος Καπουράλης
Κοστούμια
Τάσος Ζωγράφος
Κώστας Λυχναράς
Σκηνοθεσία
Βασίλης Γεωργιάδης
Παίζουν:
Σημειώσεις
Χριστος ξανασταυρώνεται Κατηγορία:Νίκος Καζαντζάκης Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία
Ολύμποι Χίου
Οι Ολύμποι είναι χωριό της νοτιοδυτικής Χίου, σε οδική απόσταση 31 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Μέχρι το 1997 ήταν έδρα κοινότητας, ενώ σήμερα αποτελεί ένα από τα εννέα δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Μαστιχοχωρίων. Οι Ολύμποι είναι πραγματικά ένα από τα 22 περίπου χωριά της νότιας Χίου όπου καλλιεργείται το μαστιχόδεντρο ή μαστιχοφόρος σχίνος (Pistacia lentiscus, var. Chia) από το οποίο εξάγεται η μαστίχα Χίου.
Θέση και περιγραφή
Οι Ολύμποι είναι κτισμένοι σε ομαλή έκταση, αλλά όχι κοντά στην ακτή. Το πλησιέστερο χωριό είναι τα Μεστά (3,5 χλμ). Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του οικισμού είναι 120 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, προς την οποία δεν έχει θέα.
Στους Ολύμπους διασώζεται, αν και σε μικρότερο βαθμό από ό,τι στα Μεστά, η μορφή του μεσαιωνικού χωριού-κάστρου, κλειστού με τείχος που διαμορφώνουν οι ίδιοι οι τοίχοι των εξωτερικών σπιτιών, τα οποία ήταν ενωμένα μεταξύ τους, όπως ενωμένα στο ύψος του πρώτου ορόφου είναι και τα σπίτια του χωριού, αφήνοντας από κάτω τα εσωτερικά δρομάκια να σχηματίζουν κάπου-κάπου μικρές σήραγγες. Η ίδια μορφή σώζεται και στα μαστιχοχώρια Ελάτα και Πυργί. Οφείλεται στον φόβο των πειρατών, που αποβιβάζονταν κατά τον Μεσαίωνα και μέχρι την Τουρκοκρατία στις ακτές, και έκαναν επιδρομές στα χωριά για να λεηλατήσουν τη μαστίχα και τα άλλα προϊόντα τους.
Ο ενοριακός ναός (η χωριοεκκλησιά) των Ολύμπων τιμάται στο όνομα του Αγίου Γεωργίου. Αξιοθέατη είναι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής με το ξυλόγλυπτο τέμπλο, καθώς και η Τράπεζα των Ολύμπων, ένα διώροφο κτίριο με μακρόστενες αίθουσες που σώζεται από τον Μεσαίωνα σε καλή κατάσταση.
Στην περιοχή των Ολύμπων και σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το χωριό υπάρχει μικρό σπήλαιο του τύπου του σπηλαιοβάραθρου (κάθετη διάσταση μεγαλύτερη από τις οριζόντιες, περίπου 57 μέτρα βάθος), με αξιόλογο φυσικό διάκοσμο από σταλακτίτες, που εξερευνήθηκε μόλις το 1985 και άρχισε να είναι επισκέψιμο μετά το έτος 2000 κατά τη θερινή περίοδο (αρχές Μαΐου ως Οκτώβριο).
Πληθυσμός
Οι κάτοικοι των Ολύμπων ονομάζονται Λυμπούσοι στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα. Η εξέλιξη του πληθυσμού των Ολύμπων στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα:
Πηγές
Ολυμποι Κατηγορία:Δήμος Χίου
Νεόφυτος Ε΄
Ο Νεόφυτος Ε΄ διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης για χρονικό διάστημα διάρκειας ολίγων ημερών τον Οκτώβριο του 1707.
Βιογραφία
Εξελέγη Μητροπολίτης Ηρακλείας στις 15 Μαΐου 1689. Στις 20 Οκτωβρίου 1707 εξελέγη από αρχιερείς και λαϊκούς Πατριάρχης χωρίς να παραιτηθεί από τη Μητρόπολη Ηρακλείας. Η εκλογή του προκάλεσε αντιδράσεις, οι οποίες οδήγησαν στην απομάκρυνσή του 5 ημέρες αργότερα. Συνέχισε κατόπιν να ποιμαίνει την Μητρόπολη Ηρακλείας ως τον θάνατό του το 1711.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Νεοφυτος Ε Κατηγορία:Μητροπολίτες Ηρακλείας Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Ίστρος ο Καλλιμάχιος
Ο Ίστρος ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, καταγόμενος από την Κυρήνη ή τη Μακεδονία ή την Πάφο. Η ακμή του τοποθετείται γύρω στο 220 π.Χ.. Γεννήθηκε δούλος, και διετέλεσε μαθητής του Καλλίμαχου, γεγονός από το οποίο ονομάσθηκε Καλλιμάχιος.
Ο Ίστρος συνέγραψε τα έργα Αττικά ή Συναγωγή των Ατθίδων, Αιγυπτίων αποικίαι, Ηλειακά, Περί Πτολεμαϊδος της εν Αιγύπτω πόλεως, και άλλα. Από τα έργα του διασώθηκαν λίγα αποσπάσματα.
Πηγές
Ιστρος Ιστρος
Ριφιφί στην Τράπεζα Εργασίας
Το Ριφιφί της Τράπεζας Εργασίας γνωστό και ως «το μεγάλο ριφιφί του αιώνα», ήταν μια διάρρηξη με την μέθοδο του ριφιφί, στο υποκατάστημα της Τράπεζας Εργασίας, στην οδό Καλλιροής 19, στο Νέο Κόσμο, στην Αθήνα, που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 19ης και 20ης Δεκεμβρίου του 1992.
Το ριφιφί
Σύμφωνα με τις ελληνικές αρχές άγνωστοι δράστες εισήλθαν στο υπόγειο της τράπεζας όπου βρίσκονταν οι θυρίδες, μέσω ενός τούνελ που είχαν σκάψει από την κοίτη του ποταμού Ιλισσού και έφτανε στο υποκατάστημα περνώντας κάτω από την οδό Καλλιρρόης.
Το τούνελ είχε μήκος γύρω στα 25 μέτρα και κατά μήκος της διαδρομής του είχαν τοποθετηθεί υποστυλώματα και ράγες, οι οποίες χρησίμευαν για να κινείται πάνω τους ένα βαγονέτο, με το οποίο οι δράστες έβγαζαν όλα τα μπάζα κατά την εκσκαφή της σήραγγας. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της αστυνομίας οι δράστες χρειάστηκαν 10 μέρες έως 3 μήνες προκείμενου να σκάψουν όλο το τούνελ. Κατά την είσοδο τους στο υπόγειο χώρο της Τράπεζας οι δράστες παραβίασαν 301 από τις 1.151 θυρίδες και αφαίρεσαν το περιεχόμενό τους. Εκτιμάται ότι η αξία των κλοπιμαίων ανερχόταν σε 5 δισεκατομμύρια δραχμές.
Οι έρευνες
Οι πρώτες έρευνες της Ελληνικής Αστυνομίας δεν οδήγησαν κάπου σχετικά με την εξακρίβωση της ταυτότητας των δραστών της ληστείας. Ωστόσο στις 12 Ιανουαρίου του 1993 ανακαλύφτηκαν τυχαία σε μια ερημική τοποθεσία σε παραλία της Βραυρώνας ομόλογα, επιταγές και άλλα έγγραφα που περιέχονταν σε θυρίδες της Τράπεζας. Οι αρχές θεώρησαν τότε ότι πιθανόν οι δράστες να διέφυγαν με τα κλοπιμαία στο εξωτερικό χρησιμοποιώντας κάποιο σκάφος.
Μαρτυρία και συλλήψεις
Τον Ιουλίο του 1994, ο Σύριος κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού Τζουμάχ Χαλίντ υπέδειξε ως δράστες του ριφιφί της Τράπεζας Εργασίας τον υποδιευθυντή του υποκαταστήματος Αναγνώστη Καλαφάτη, τον υπάλληλο των ΕΛΤΑ Λάμπρο Κότσαλο και τους επιχειρηματίες Στέλιο Κολοβό, Διονύση Παπασταμάτο και Μανώλη Σπανουδάκη. Ο Χαλίντ ισχυρίστηκε στην κατάθεση του στις δικαστικές αρχές ότι είχε πάρει μέρος στο ριφιφί και ο ίδιος βοηθώντας στο σκάψιμο του τούνελ και στην τοποθέτηση των υποστυλωμάτων αλλά οι υπόλοιποι δράστες αθέτησαν την υπόσχεση τους να του καταβάλουν 30 εκατομμύρια δραχμές βάσει της συμφωνίας που είχαν κάνει και έτσι ο ίδιος τους κατέδωσε στις αρχές.
Επίλογος
Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους όμως ο Χαλίντ σε μια τηλεοπτική συνέντευξη του αναίρεσε τους ισχυρισμούς του για τους δράστες του ριφιφί και στις 25 Ιανουαρίου του 1995 το επιβεβαίωσε και ενώπιον της Ελληνικής δικαιοσύνης. Λίγες ημέρες νωρίτερα ο Αναγνώστης Καλαφάτης και ο Διονύσης Παπασταματάτος αποφυλακίστηκαν ενώ τον Απρίλιο συνελήφθη ο Στέλιος Κολοβός, ο οποίος είχε διαφύγει στο εξωτερικό για να συγκεντρώσει στοιχεία, όπως είχε ισχυριστεί που θα αποκάλυπταν ότι δεν είχε καμιά ανάμιξη στη διάρρηξη. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους υπήρξε βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, το οποίο απάλλασσε από όλες τις κατηγορίες και τους πέντε κατηγορούμενους για το ριφιφί της Τράπεζας Εργασίας. Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο χωρίς να υπάρξει κάποιο νέο στοιχείο για την ταυτότητα των δραστών που έκαναν το ριφιφί στη Τράπεζα Εργασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ληστείες Κατηγορία:Έγκλημα στην Ελλάδα
Εθνικός Απελευθερωτικός Συνασπισμός Αγίου Δομετίου
Ο Εθνικός Απελευθερωτικός Συνασπισμός Αγίου Δομετίου ή ο ΕΑΣ Αγίου Δομετίου (διαβάζεται «έας») ειναι μια κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τον Άγιο Δομέτιο της επαρχίας Λευκωσίας. Παλαιότερα το σωματείο διατηρούσε και ομάδα ποδοσφαίρου σάλας.
Ιστορία
Ο ΕΑΣ Αγίου Δομετίου ιδρύθηκε το 1948, απο την ενοποίηση των σωματείων Αετός και Πρόοδος Αγίου Δομετίου. Μέχρι το 1985 συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Επαρχίας Λευκωσίας (ΠΟΕΛ), στην οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο ΕΑΣ ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.
Στην πρώτη του συμμετοχή στη Δ΄ κατηγορία, την περίοδο 1985-86, τερμάτισε στην έκτη θέση του ομίλου του. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην 14η θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε να αγωνίζεται στις διοργανώσεις της ΠΟΕΛ μέχρι το 2016 οπόταν και ανέστειλε την λειτουργία του αντρικού ποδοσφαιρικού τμήματος του. Σήμερα διατηρεί ακαδημία ποδοσφαίρου
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο ΕΑΣ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας.
Ποδόσφαιρο σάλας
Παλαιότερα ο ΕΑΣ Αγίου Δομετίου διατηρούσε ομάδα ποδοσφαίρου σάλας. Το 2006 κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Κυπριακές ομάδες ποδοσφαίρου σάλας Κατηγορία:Άγιος Δομέτιος Λευκωσίας
Κόσων
Ο Κόσων ήταν βασιλιάς των Οδρυσών και της Θράκης.
Βίος
Βασίλεψε γύρω στο 42π.Χ και είναι γνωστός από τα νομίσματα που έκοψε. Έκοψε αργυρά νομίσματα και χρυσούς στατήρες που στην μία όψη έχουν τρεις άνδρες ο Ρωμαίος ύπατος Βρούτος ανάμεσα σε δύο ραβδούχους και την επιγραφή ΚΟΣΩΝ, στην άλλη όψη φέρουν αετό που κρατά στεφάνι. Μερικοί σύγχρονοι ερευνητές τον κατατάσσουν βασιλιά των Γετών ή των Δακών λόγω του ότι βρέθηκαν μεγάλες ποσότητες νομισμάτων του στην σημερινή Τρανσυλβανία της Ρουμανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Mediterranean Sky
Το 1971 το City of York πουλήθηκε, μαζί με το αδερφό σκάφος του City of Exeter, στην ελληνική ναυτιλιακή εταιρία Karageorgis Lines του Αριστομένη Καραγεώργη, τα οποία ανακατασκευάστηκαν, μετονομάστηκαν (σε Mediterranean Sky και Mediterranean Sea αντίστοιχα), και ως σύγχρονα και υπερπολυτελή πλέον οχηματαγωγά τέθηκαν στην εξυπηρέτηση της σύνδεσης της Πάτρας με την Ιταλία. Το Mediterranean Sky παροπλίστηκε το 1996 και παρέμεινε αγκυροβολημένο στο πατρινό λιμάνι μέχρι το 1999. Από εκεί ρημουλκήθηκε στον κόλπο της Ελευσίνας, όπου το 2003 πήρε κλίση και βούλιαξε στα ρηχά. Το ναυάγιο βρίσκεται εκεί μέχρι σήμερα και συνιστά αξιοθέατο.
Μιχάλης Δασκαλάκης
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1914 στον Πειραιά.
Αποφοίτησε από το Σχολαρχείο στο Χατζηκυριάκειο και έπειτα έπιασε δουλειά, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του πήγαινε στην ταβέρνα της οικογένειας του «Ο Δασκαλάκης», όπου βρίσκονταν κοντά στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο λιμάνι του Πειραιά. Εκεί στην ταβέρνα άκουγε τους μουσικούς που ερχόντουσαν και αγάπησε το μπουζούκι.
Το 1943 άνοιξε μαζί με τον αδελφό του Γιάννη, μαγαζί στην Αθήνα με την ονομασία «Το Καρέ του Άσσου». Μετά την λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και την Απελευθέρωση, εργάστηκε σε πολλά λαϊκά μουσικά κέντρα της Αθήνας, όπως στο «Μπουκέτο» στο Μενίδι και στην «Πίνδο» στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Το 1963 άνοιξε δικό του μαγαζί στον Γέρακα και το 1968 μετακόμισε σε νέο κέντρο στο Πικέρμι, όπου μέχρι και το 1996 που έκλεισε, εμφανιζόταν ο ίδιος στο πάλκο μαζί με ορχήστρα και έπαιζε πάντοτε δίχως ηλεκτρικό ήχο και με το δικό του γνήσιο προσωπικό στυλ σε παίξιμο και ερμηνεία.
Κάποια από τα τραγούδια που δημιούργησε είναι «Βλάμης από το Μιλάνο», «Ναζιάρα Μαριγούλα», «Όταν πεθάνω βάλτε με», «Νύχτωσε πάλι», ενώ έχει ηχογραφήσει και πολλά γνωστά τραγούδια άλλων λαϊκών καλλιτεχνών όπως «Εγώ κακός δεν ήμουνα», «Αντιλαλούν οι φυλακές», «Το μινόρε της αυγής», «Τον Χάρο τον αντάμωσαν», «Άνθρωπε μου», «Η αλεπού», «Δυό πόρτες έχει η ζωή», «Ο ζητιάνος», «Το θαμπό φανάρι», «Ο ψαράς», «Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά».
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες μπουζουκτσήδες Κατηγορία:Ρεμπέτες
Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής
thumb|280px|Το κτίριο του Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής στην [[Ακτή Βασιλειάδη.]] Το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής (Υ.ΝΑ.Ν.Π.) συγκροτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2015 από υπηρεσίες του τέως Υπουργείου Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού σύμφωνα με Προεδρικό Διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου και του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.
Ιστορία
Συνοπτικά:
Αρμοδιότητες και αποστολή
Το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής αποτελεί αφενός τον διοικητικό φορέα της Εμπορικής Ναυτιλίας, και αφετέρου μέσω του Λιμενικού Σώματος − Ελληνικής Ακτοφυλακής έχει ως αποστολή την εφαρμογή του νόμου στον θαλάσσιο χώρο ευθύνης του, στα πλοία και στα πάσης φύσεως πλωτά ναυπηγήματα, στους λιμένες και στη χερσαία ζώνη αυτών, καθώς και σε άλλους χερσαίους, παράκτιους ή θαλάσσιους χώρους.
Ειδικότερα, στις αρμοδιότητές του περιλαμβάνονται:
Στελέχωση
Το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής στελεχώνεται από πολιτικό προσωπικό, καθώς και το στρατιωτικό προσωπικό του Λιμενικού Σώματος - Ελληνικής Ακτοφυλακής, Αξιωματικούς, Υπαξιωματικούς και Λιμενοφύλακες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργεία Ναυτιλίας Κατηγορία:Νυν υπουργεία της Ελλάδας
Clarkdale (μικροεπεξεργαστής)
Η ονομασία Clarkdale αποτελεί την κωδική ονομασία ορισμένων επεξεργαστών της Intel, οι οποίοι διατέθηκαν στην αγορά με τις εμπορικές επωνυμίες Intel Core i5, Intel Core i3 και Pentium. Είναι συγγενικοί με τους επεξεργαστές Arrandale για φορητά συστήματα, καθώς οι επεξεργαστικοί πυρήνες βασίζονται στην έκδοση Westmere (στα 32nm) της μικρo-αρχιτεκτονικής Nehalem. Επίσης, ενσωματώνουν ανεξάρτητο κύκλωμα γραφικών όπως επίσης και διαύλους PCI Express και DMI.
Πολιτειακές εκλογές στην Κουίνσλαντ 2015
Πολιτειακές εκλογές διενεργήθηκαν πρόωρα στην Κουίνσλαντ στις 31 Ιανουαρίου 2015 για την εκλογή όλων των 89 μελών της μονοθάλαμης Νομοθετικής Συνέλευσης, της οποίας η μέγιστη θητεία είναι 3 χρόνια.
Clarkdale (μικροεπεξεργαστής)
Ο πυρήνας Clarkdale αποτελεί τον διάδοχο του Wolfdale των 45nm (αρχιτεκτονικής Core) ο οποίος είχε χρησιμοποιηθεί στους επεξεργαστές Intel Core 2, Celeron και Pentium Dual-Core. Σε αντίθεση με τους επεξεργαστές Wolfdale, οι οποίοι συνεργάζονταν με εξωτερικά northbridge και southbridge, οι Clarkdale εμπεριέχουν τα συστατικά μέρη ενός nothbridge μέσα στο “πακέτο” του επεξεργαστή, τα οποία είναι ο ελεγκτής μνήμης, οι δίαυλοι PCI Express για την υποστήριξη εξωτερικών των γραφικών, ενσωματωμένη αυτόνομη μονάδα επεξεργασίας γραφικών και διασύνδεση DMI. Αυτή η αρχιτεκτονική σχεδίαση επιτρέπει τη κατασκευή πιο συμπαγών συστημάτων χωρίς να είναι αναγκαία η ύπαρξη εξωτερικής μονάδας γραφικών, όπως οι Lynnfield. Ένας επεξεργαστής Clarkdale αποτελείται από δύο ανεξάρτητες επεξεργαστικές μονάδες/μέρη: τη βασική κεντρική μονάδα επεξεργασίας κατασκευασμένη στα 32nm και τη μονάδα επεξεργασίας γραφικών κατασκευασμένη στα 45nm.
Πολιτειακές εκλογές στην Κουίνσλαντ 2015
Το Φιλελεύθερο Εθνικό Κόμμα της Κουίνσλαντ (LNP), με ηγέτη τον πρωθυπουργό Κάμπελ Νιούμαν διεκδίκησε μια δεύτερη θητεία, καθώς είχε αναδειχθεί νικητής στις πολιτειακές εκλογές του 2012, στην μεγαλύτερη ήττα κυβερνώντος κόμματος στην ιστορία της Αυστραλίας. Το LNP κέρδισε 78 έδρες και σχημάτισε την κυβέρνηση με την μεγαλύτερη πλειοψηφία εδρών στην ιστορία, έναντι 7 για τους Εργατικούς, 2 για το Αυστραλιανό Κόμμα Κάτερ και δύο για τους ανεξάρτητους. Έπειτα από την ήττα των Εργατικών, η πρωθυπουργός Άννα Μπλάι αποχώρησε από την πολιτική και την διαδέχθηκε η Αναστασία Παλατσούκ.
Clarkdale (μικροεπεξεργαστής)
Εμπορικές επωνυμίες
Οι επεξεργαστές Clarkdale διατέθηκαν στην αγορά με τις εμπορικές επωνυμίες Intel Core, Pentium και Celeron, ανάλογα με τις δυνατότητές τους και την αγορά χρηστών στην οποία απευθύνονται. Οι σειρά Core i5 έχει ενεργοποιημένα όλα τα επιπρόσθετα χαρακτηριστικά (με εξαίρεση τον Core i5-661). Αντιθέτως, οι κατηγορίες Pentium και Celeron δεν διαθέτουν πολλαπλή υπερνημάτωση (SMT) και χρησιμοποιούν λιγότερη κρυφή μνήμη 3ου επιπέδου.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Μικροεπεξεργαστές Intel
Πολιτειακές εκλογές στην Κουίνσλαντ 2015
Το αποτέλεσμα των εκλογών του 2015 ήταν να χάσει την πλειοψηφία του το LNP. Ο Νιούμαν έχασε την έδρα του στο Ασγκρόουβ από την προκάτοχό του, Κέιτ Τζόουνς. Ο Νιούμαν ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την πολιτική μετά την παραδοχή της ήττας του στις εκλογές και παρέμεινε προσωρινός πρωθυπουργός. Η ηγέτης των Εργατικών, Αναστασία Παλασέι θα γίνει η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην Κουίνσλαντ.
Η Αναστασία Παλασέι ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 14 Φεβρουαρίου 2015 και έλαβε εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας.
Πλαίσιο
Οι εκλογές ανακοινώθηκαν πρόωρα στις αρχές του 2015 από τον πολιτειακό πρωθυπουργό Κάμπελ Νιούμαν.
Η ανεργία αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα για τις επιλογές των ψηφοφόρων, καθώς την περίοδο των εκλογών διαμορφώθηκε στο 6,9%, κατέχοντας, μαζί με την Τασμανία, το υψηλότερο επίπεδο σ' όλη την Αυστραλία.
Εκτός από το ALP και το LNP, στις εκλογές έλαβαν μέρος και οι Πράσινοι, το Κόμμα Πρώτα η Οικογένεια, το Αυστραλιανό Κόμμα του Κάτερ, το Ένα Έθνος κι το Ενωτικό Κόμμα του Πάλμερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2015 Κουινσλαντ
Κότυς ΣΤ΄
Ο Κότυς ΣΤ΄ ήταν βασιλιάς των Ασταίων και της Θράκης, 58 - 48 π.Χ.
Βίος
Γιος και διάδοχος τού Σαδάλα Α΄, αναφέρεται ως σύμμαχος τού Πομπήιου εναντίον τού Καίσαρα. Όταν έγινε βασιλιάς, έβαλε τον ανθύπατο Πείσωνα και δολοφόνησε όλους τους πρέσβεις των υπολοίπων Θρακικών φυλών, που βρίσκονταν στην Αυλή του.
Τον διαδέχθηκε ο γιος του Σαδάλας Β΄.
Σημαφόρος (υπολογιστές)
Ο σηματοφόρος ή σηματοφορέας ή σημαφόρος (αγγλ. semaphore) είναι μια προγραμματιστική δομή δεδομένων, κύρια χρήση της οποίας είναι ο συγχρονισμός ταυτόχρονα εκτελούμενων διεργασιών ενός προγράμματος, ή ακόμα και ο συγχρονισμός διαφορετικών προγραμμάτων. Συνήθως χρησιμοποιούνται οι δυαδικοί σηματοφορείς οι οποίοι παίρνουν τιμές στο δισύνολο {0, 1}. Η χρήση των σηματοφόρων εξασφαλίζει τον αμοιβαίο αποκλεισμό των ταυτόχρονα εκτελούμενων διεργασιών με αποτέλεσμα τον επιθυμητό συγχρονισμό τους.
Ορισμός
Στον σηματοφόρο (έστω Sem1), εφαρμόζονται οι λειτουργίες P, (προέρχεται από την Ολλανδική λέξη proberen = να ελέγξεις), και V, (προέρχεται από την Ολλανδική λέξη verhogen = να αυξήσεις), που όρισε ο Ντάικστρα ως εξής:
Η εντολή P λέει στην διεργασία «αν είναι η τιμή του Sem1 μικρότερη ή ίση με το μηδέν αδράνησε για λίγο, αλλιώς αφαιρείται 1 από την τιμή του Sem1 και μπορείς να συνεχίσεις». (Αυτό πετυχαίνει τον αμοιβαίο αποκλεισμό των διεργασιών).
Η εντολή V λέει στην διεργασία «προστίθεται 1 στην τιμή του Sem1 και μπορείς να συνεχίσεις».
Αν πολλές διεργασίες θέλουν να εκτελέσουν λειτουργίες P ή V για έναν σηματοφόρο Sem1, εκτελούνται όλες οι λειτουργίες με τυχαία σειρά. (Αυτό πετυχαίνει την ανεξαρτησία των διεργασιών).
Όταν ο σηματοφόρος παίρνει δυο τιμές μόνο, (1 ή 0), λέγεται δυαδικός σηματοφόρος.
Τα προγράμματα των ταυτόχρονων διεργασιών γράφονται ανάμεσα από τις ειδικές εντολές, τις parbegin και parend:
Παράδειγμα αμοιβαίου αποκλεισμού
Έχουμε τρεις (μπορούν να είναι οσεσδήποτε) διεργασίες P1, P2, και P3, που αποκλείονται αμοιβαία. Χρησιμοποιούν έναν σηματοφόρο Sem1. Το πρόγραμμα που τις χειρίζεται είναι όπως παρακάτω:
Var Sem1 : semaphore; Sem1:= 1; parbegin P1: repeat μη ΚΤ1; {αρχικό μη κρίσιμο τμήμα της P1} P(Sem1); {αίτηση να γίνει το Sem1 μηδενικό} KT1; {κρίσιμο τμήμα της διεργασίας P1} V(Sem1); {επαναφορά της τιμής του Sem1 στο 1} μη ΚΤ1; {τελικό μη κρίσιμο τμήμα της P1} until false || P2: repeat μη ΚΤ2; P(Sem1); KT2; V(Sem1); μη ΚΤ2; until false || P3: repeat μη ΚΤ3; P(Sem1); KT3; V(Sem1); μη ΚΤ3; until false parend
Όταν είναι ο σηματοφόρος Sem1=1, οποιαδήποτε διεργασία (με τυχαία σειρά) μπορεί να τον μηδενίσει, άρα οι διεργασίες δεν εμποδίζονται αμοιβαία.
Μόνο μία διεργασία μπορεί να μηδενίσει τον σηματοφόρο Sem1, και όταν το κάνει, (για να μπορέσει να εκτελέσει το κρίσιμο τμήμα της), οι άλλες αποκλείονται, άρα εξασφαλίζεται ο αμοιβαίος αποκλεισμός των διεργασιών.
Παράδειγμα μη δυαδικού σηματοφόρου
Υπάρχει τρόπος να δημιουργήσουμε έναν σηματοφόρο πολλών τιμών, (έστω τον SemK για K τιμές), με χρήση δυο δυαδικών σηματοφόρων (αμοιβαίου αποκλεισμού Sem1, και αναμονής Sem2) και μιας μεταβλητής (της Var3, που θα παίρνει ακέραιες τιμές).
Ο έλεγχος της τιμής και η αλλαγή της τιμής της μεταβλητής Var3 είναι κρίσιμο τμήμα, γι’ αυτό μπαίνει ανάμεσα από τις P(Sem1) και V(Sem1).
Η αναμονή τελειώνει με την πρώτη λειτουργία V(SemK) που θα εκτελεστεί.
Παράδειγμα συγχρονισμού διεργασιών
Θέλουμε να συγχρονίσουμε δυο διεργασίες ώστε η Π1 να ειδοποιηθεί από την Π2. (Ας πούμε ότι η Π1 πρέπει να περιμένει μέχρι να φτάσει η Π2 σε συγκεκριμένο σημείο).
Θα χρησιμοποιήσουμε τον σηματοφόρο Sem1 με αρχική τιμή 0:
var Sem1 : semaphore; Sem1 := 0; parbegin P1: begin {προηγούμενες εντολές της P1} P(Sem1); {περίμενε ειδοποίηση από την P2} {επόμενες εντολές της P1} end || P2: begin {προηγούμενες εντολές της P2} V(Sem1); {ειδοποίησε την P1} {επόμενες εντολές της P2} end parend
Παράδειγμα : Το πρόβλημα των Φιλοσόφων που συντρώγουν και συσκέπτονται
Αυτό το παράδειγμα δόθηκε από τον Ντάικστρα το 1965 για να μπορέσει να αποδείξει την χρησιμότητα των σηματοφόρων:
Εικόνα:20050217_phil_table.JPG
Πρέπει να περιγραφεί η παραπάνω κατάσταση με εξομοίωση της δραστηριότητας καθενός φιλοσόφου με μια διεργασία, άρα θα υπάρχουν πέντε διεργασίες, που ορισμένες μπορούν να εκτελούνται παράλληλα. Ο καθένας από τους φιλοσόφους μπορεί να σκέπτεται, να τρώει, ή να περιμένει για να πάρει τα δυο ξυλάκια για να φάει. Είναι φανερό ότι όταν τρώει ένας φιλόσοφος δεν μπορούν να τρώνε οι διπλανοί του γιατί δεν είναι διαθέσιμα τα δυο ξυλάκια. (Για κάθε φιλόσοφο, οι χρόνοι που απαιτούνται για να σκεφτεί ή για να φάει μπορεί να διαφέρουν. Στην απλή περίπτωση, θα είναι σταθεροί για τον καθένα. Θα μπορούσαν γενικά οι χρόνοι να είναι τυχαίοι κάθε φορά που θα αρχίσει να τρώει ή που θα αρχίσει να σκέπτεται ο καθένας). Αν θέλει ο φιλόσοφος να σκεφτεί, δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα. Αν όμως θέλει να φάει τότε χρειάζεται τα ξυλάκια, που μπορεί να μην είναι διαθέσιμα, οπότε μπορεί να μπει σε κατάσταση αναμονής. Άρα θα πρέπει να οριστούν πέντε σηματοφόροι, ένας για κάθε ξυλάκι.
Το πρόγραμμα που εξομοιώνει το πρόβλημα των πέντε φιλοσόφων που περιγράψαμε, θα μπορούσε να είναι όπως το παρακάτω, (όπου με P1t σημειώνουμε ότι ο φιλόσοφος 1 τρώει, και με P1s σημειώνουμε ότι ο φιλόσοφος 1 σκέπτεται):