cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Μποβ
Πλαίσιο
Το 1848, ξέσπασε ο Πρώτος Πόλεμος του Σλέσβιχ, καθώς το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν επιχειρούσε να αποσχιστεί από τη Δανία, ενώ η Δανία το θεωρούσε ως μέρος των εδαφών της. Το Βασίλειο της Πρωσίας, η Αυστριακή Ομοσπονδία και η Γερμανική Συνομοσπονδία, απέστειλαν στρατεύματα προς υποστήριξη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν στην απόπειρα απόσχισής του από τη Δανία, καθώς και να αποτελέσει τμήμα της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Επιθυμώντας να νικήσουν τη Δανία προ της άφιξης των γερμανικών, αυστριακών και πρωσικών στρατευμάτων, 7.000 στρατιώτες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, ευρισκόμενοι υπό την ηγεσία του στρατηγού Κρον, κατέλαβαν το Φλένσμποργκ, στις 31 Μαρτίου 1848.
Πρελούδιο
Οι δανικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν επί της Χερσονήσου Χόλντνες, ευρισκόμενης ανατολικά του Φλένσμποργκ, ενώ, φοβούμενος το ενδεχόμενου περικύκλωσής του, ο Στρ. Κρον αιτήθηκε άδεια προκειμένου να αποσύρει τους στρατιώτες του από τον οικισμό. Το αίτημά του έγινε αποδεκτό, ενώ σχεδίασε την υποχώρησή του, ώστε αυτή να λάβει χώρα στις 9 Απριλίου. Οι Δανοί διοικητές είχαν αποφασίσει η επίθεσή τους να λάβει χώρα προ της υποχώρησης του Κρον. Συγκεκριμένα, αποφάσισαν πως το αριστερό άκρο του δανικού στρατού θα ξεκινούσε επίθεση αντιπερισπασμού, ενώ το δεξί άκρο και το ιππικό θα περικύκλωναν τον εχθρό, με τις επιθέσεις τους να χαίρουν της υποστήριξης ναυτικής μοίρας ευρισκόμενης εντός του Φιορντ του Φλένσμποργκ. Οι στρατιώτες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν ήσαν παρατεταγμένοι σύμφωνα με το σχέδιο της προσεχούς υποχώρησής τους, με αποτέλεσμα να μην ευρίσκονται σε θέση να προβάλουν οργανωμένη αντίσταση.
Μάχη
Οι Δανοί στρατιώτες ξεκίνησαν την επίθεσή τους μεταξύ 08:00 και 09:00 στις 9 Απριλίου. Έχοντας κακή οργάνωση και δίχως την παρουσία του ανώτατου διοικητή τους, του Πρίγκιπα του Νόερ, ο οποίος κατέφθασε δύο ώρες μετά την έναρξη της μάχης, οι στρατιώτες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν ήσαν ανίκανοι να νικήσουν τις δανικές δυνάμεις.
Επακόλουθα
Τριανταπέντε στρατιώτες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της μάχης, ενώ ο αριθμός των Δανών οι οποίοι σκοτώθηκαν ήταν της τάξεως των 16. Συνολικά 138 ήσαν οι στρατιώτες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν οι οποίοι τραυματίστηκαν, ενώ από την πλευρά των Δανών ο αριθμός των τραυματιών ήταν της τάξεως των 66. Οι στρατιώτες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν οι οποίοι συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι ήσαν, συνολικά, 923, ενώ, από την πλευρά των Δανών, ουδείς συνελήφθη ως αιχμάλωτος.
Παραπομπές
Μποβ Μποβ Κατηγορία:Φλένσμπουργκ
Στάρι Γκραντ (Σαράγιεβο)
Το Στάρι Γκραντ (κυριλλικά: Стари Град) είναι δήμος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εντός του Καντονιού του Σαράγιεβο και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 38,911 κατοίκους, εκ των οποίων οι 38,254 ήσαν κάτοικοι του αστικού τμήματος του δήμου.
Ο Δήμος του Στάρι Γκραντ είναι ένας εκ των τεσσάρων δήμων οι οποίοι αποτελούν την Πόλη του Σαράγιεβο. Αποτελεί το παλαιότερο τμήμα της βοσνιακής πρωτεύουσας, με επίκεντρο την Μπαστσαρσία, την αγορά της παλαιάς πόλης, η οποία ανεγέρθηκε από τους Οθωμανούς κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα. Περιλαμβάνει ως αξιοθέατα αρκετά ξενοδοχεία και παλαιά μνημεία όπως το Τζαμί του Γαζί Χουσρέβ Μπέη, το Αυτοκρατορικό Τζαμί ή, ακόμη, ο Καθολικός Καθεδρικός Ναός της Ιεράς Καρδίας του Ιησού.
Ιστορία
Μετά το πέρας του Πολέμου της Βοσνίας και κατόπιν των Συμφώνων του Ντέιτον (1995), τμήμα των οικισμών οι οποίοι υπάγονταν στον δήμο ενώθηκαν μεταξύ τους προκειμένου να δημιουργηθεί ο νέος δήμος του Ίστοτσνι Στάρι Γκραντ, ο οποίος εντάχθηκε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας.
Οικισμοί
Πέραν ενός τμήματος του Σαράγιεβο, ο δήμος αριθμεί 7 οικισμούς:
Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)
Το 1991, ο δήμος αριθμούσε 50,744 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Πολιτική
Έπειτα από τις τοπικές εκλογές του 2012, οι 31 έδρες της δημοτικής συνελεύσεως διαμοιράστηκαν όπως ακολουθεί :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Δήμοι του Σαράγιεβο
T-35
To Τ-35 ήταν ένα σοβιετικό βαρύ άρμα του Μεσοπολέμου και της αρχής του  Β' Παγκοσμίου Πολέμου περιορισμένης παραγωγής και παροχής υπηρεσιών του Κόκκινου στρατού. Ήταν το μόνο πέντε πυργίσκων βαρύ άρμα, αλλά αποδείχθηκε ότι είναι αργό και μηχανικά αναξιόπιστο. Τα περισσότερα από τα Τ-35 άρματα στην επιχείρηση Μπαρμπαρόσσα χάθηκαν λόγω μηχανικής βλάβης και όχι από την δράση του εχθρού. Προς τα έξω, ήταν μεγάλο, αλλά εσωτερικά, οι χώροι ήταν στριμωγμένοι με τους θαλάμους να διαχωρίζονται μεταξύ τους. Μερικοί από τους πυργίσκους επισκιαζόντουσαν από τις πόρτες εισόδου.
Ιστορία παραγωγής
Το T-35 αναπτύχθηκε από το σχεδιαστικό γραφείο της OKMO, η οποία ξεκίνησε τις εργασίες για ένα βαρύ άρμα το 1930. Δύο ομάδες ανέπτυξαν ξεχωριστά σχέδια. Η ομάδα με επικεφαλής τον Γερμανό μηχανικό Grotte εργάστηκε για το 100 τόνων και 4 πυργίσκων άρμα TG-5, οπλισμένο με ένα ναυτικό όπλο 107 mm, με τη χρήση πεπιεσμένου αέρα. Το έργο αυτό αργότερα ακυρώθηκε.
Η έννοια των μεγάλων αρμάτων πολλαπλών πυργίσκων ευνοήθηκε από αρκετούς ευρωπαϊκούς στρατούς στη δεκαετία του 1920 και του 1930. Σχέδια υπήρξαν στη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία για τα οχήματα αυτά. Η δεύτερη ομάδα OKMO, με επικεφαλής τον Ν Tsiets, εργάστηκε για ένα άρμα εμπνευσμένο από το βρετανικό Vickers A1E1 Independent.
Μέχρι τον Ιούλιο του 1932, ένα πρωτότυπο 35 τόνων με 76,2 mm όπλο ολοκληρώθηκε. Το πρώτο πρωτότυπο ενισχύθηκε περαιτέρω με τέσσερις μικρότερους πυργίσκους, δύο με 37 m όπλα και δύο με πολυβόλο. Αυτό το πρώτο πρωτότυπο είχε σοβαρά ελαττώματα στη διαβίβασή του και θεωρήθηκε υπερβολικά πολύπλοκο και ακριβό για μαζική παραγωγή. Ως εκ τούτου, οι εργασίες για αυτό σταμάτησαν και ένα νέο απλούστερο πρωτότυπο κατασκευάστηκε.
Αυτό το νέο πρωτότυπο είχε ένα νέο κινητήρα, νέο κιβώτιο ταχυτήτων και βελτιωμένη διαβίβαση. Μια απόφαση λήφθηκε επίσης για την ταυτοποποίηση των πυργίσκων του T-35 με αυτούς του T-28, ένα μέσο άρμα 3 πυργίσκων. Οι μικροί πυργίσκοι πολυβόλων ήταν πανομοιότυποι στα δύο άρματα. Οι μεγάλοι κύριοι πυργίσκοι με 76,2 mm όπλο ήταν σχεδόν πανομοιότυποι, αλλά εκείνοι του T-28 είχαν ένα πρόσθετο, πίσω βολών πολυβόλο.
Στις 11 Αυγούστου 1933, το T-35 έγινε δεκτό για την παραγωγή στο εργοστάσιο στο Χάρκοβο, και ολοκληρώθηκαν δύο παρτίδες των δέκα οχημάτων.
Οι εμπειρίες που αποκτήθηκαν με τα δυο πρωτότυπα χρησιμοποιήθηκαν για την κύρια παραγωγή Τ-35 Model 1935, η οποία και πάλι βελτιώθηκε από το δεύτερο πρωτότυπο, με ένα μεγαλύτερο πλαίσιο, βελτιωμένη γάστρα και όπλο 45 mm στη θέση του 37 mm. Ξεκίνησε την παραγωγή το 1935, και περίπου 35 κατασκευάστηκαν από το 1938. Σε γενικές γραμμές, κατά τη διάρκεια παραγωγής, έγιναν μικρές βελτιώσεις. Η παραγωγή είχε πυργίσκους παρόμοιους με εκείνους για τα BT-5, αλλά χωρίς την πίσω προεξοχή. Μερικά είχαν φλογοβόλο αντί για ένα από τα 45 mm όπλα. Η τελική παρτίδα ήταν μια σειρά έξι T-35 Μοντέλο 1938, η οποία είχε νέους πυργίσκους με κλίση ολόγυρα, καθώς και τροποποιημένες πλαϊνές ποδιές και καινούργιους τροχούς ελεύθερης κινήσεως.
Αρχικά, ο κύριος πυργίσκος ήταν εξοπλισμένος με ένα πυροβόλο όπλο 76,2 χιλιοστών. Από το 1936, αυτό το όπλο είχε αντικατασταθεί από το KT-28 κανόνι, το οποίο χρησιμοποιήθηκε επίσης στο άρμα Т-28 με ανώτατα και κατώτατα όρια των -7 ° C και + 23 °, αντίστοιχα. Ως βοηθητικό όπλο στον κεντρικό πυργίσκο, στα δεξιά του κανονιού, το 7,62 χιλιοστών πολυβόλο DT είχε τοποθετηθεί σε μια ρυθμιζόμενη μπάλα. Το DT πολυβόλο ήταν στερεωμένο σε ένα χώρο στο κοίλωμα αποθήκευσης του πυργίσκου. Ο μηχανισμός στροφής του πυργίσκου χρησιμοποιούσε ένα ηλεκτρομηχανικό δίσκο τριών ταχυτήτων και ένα βοηθητικό τιμόνι επίσης είχε παραχθεί για χρήση έκτακτης ανάγκης. Από το 1937, ένα αντι-αεροπορικό DT πολυβόλο τέθηκε σε Ρ-40 βάση πάνω στη βάση της καταπακτής πυροβολητών αέρος στον κεντρικό πυργίσκο. Το 1938, το L-10 κανόνι προτάθηκε για το κεντρικό πυργίσκο όπλο, αλλά οι εκπρόσωποι της ABTU (η «Διεύθυνση Auto-Tank") εγκατέλειψαν την ιδέα αυτή, λαμβάνοντας υπόψη τη δύναμη του KT-28 ως αρκετή για να νικήσει εχθρικά τεθωρακισμένα οχήματα, και η συνοδεία της επίθεσης πεζικού προβλεπόταν από τα δύο κανόνια των 45 mm.
Ο κύριος και οι δύο μικροί πυργίσκοι πολυβόλων του Т-35 και Т-28 είχαν ένα υψηλό επίπεδο τυποποίησης. Κύρια όπλα διόπτευσης χρησιμοποιούνταν το τηλεσκοπικό κλείστρο TOP obr.1930 και το περισκόπιο PT-1 обр.1932. Το πυροβόλο 76,2 χιλιοστών είχε 96 γύρους, τα 45 χιλιοστών όπλα είχαν 226 γύρους, και τα πολυβόλα DT είχαν 10.080 φυσίγγια. Το 50 τόνων άρμα σχεδιάστηκε με το μέγιστο πάχος των θωρακισμένων πλακών του σώματος να είναι 30 χιλιοστά και 20 χιλιοστά στους πυργίσκους. Οι τεθωρακισμένες πλάκες συνδέονται μεταξύ τους με συγκόλληση και πριτσίνια. Το 1936, το πάχος της μετωπιαίας πλάκας σώματος και η εμπρόσθια πλάκα προστασίας του οδηγού-μηχανικού αυξήθηκε σε 50 χιλιοστά. Στις θωρακισμένες πλαϊνές ποδιές πρόσθεσαν επίσης 10 χιλιοστά.
Το 1938, εισήχθη ένας κωνικός πυργίσκος με μέγιστο πάχος 25 χιλιοστά στο μπροστινό μέρος για την ενίσχυση της θωράκισης και το πάχος των μετωπιαίων πλακών αυξήθηκε επίσης, έως 70 χιλιοστά. Το βάρος του άρματος αυξήθηκε σε 54 τόνους (τα πρώτης σειράς ζύγιζαν 42,5 τόνους). Συνολικά, από τον Απρίλιο του 1939 έως το τέλος του Т-35, παρήχθησαν έξι με την αυξημένη θωράκιση. Σε δύο της έκδοσης του 1939, ένα 7,62 mm DT πολυβόλο είχε τοποθετηθεί στο τμήμα αποθήκευσης του κύριου κωνικού πυργίσκου πίσω, για πίσω άμυνα.
Δυτικοί και Ρώσοι ιστορικοί διαφωνούν για την έμπνευση για το σχεδιασμό του Τ-35. Ο πρώτοι υποστηρίζουν ότι εμπνεύστηκε από το βρετανικό Vickers A1E1 Independent, αλλά αυτό απορρίφθηκε από πολλούς Ρώσους ειδικούς. Είναι αδύνατον να γνωρίζουμε την αλήθεια, αλλά υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις για την υποστήριξη των Δυτικών ισχυρισμών, κυρίως οι αποτυχημένες προσπάθειες Σοβιετικών να αγοράσουν το A1E1. Την ίδια στιγμή, η επιρροή των Γερμανών μηχανικών, οι οποίοι στα τέλη της δεκαετίας του 1920 είχαν ανάπτυξη παρόμοιων σχεδίων στη βάση τους Κάμα στη Σοβιετική Ένωση, δεν μπορεί να αποκλειστεί. Αυτό που είναι σαφές είναι ότι ο δανεισμός στρατιωτικής τεχνολογίας και ιδεών από άλλα έθνη ήταν κοινός για το σύνολο των ενόπλων δυνάμεων του μεσοπολέμου. Ο Κόκκινος Στρατός, με την αγορά των βρετανικών μέσων αρμάτων Vickers Carden Loyd tankette, Vickers E-Light και Cruiser Mk II και του αμερικανικού Christie suspension για χρήση παραγωγής δικών του αρμάτων, ήταν σαφώς ένας από τους μεγαλύτερους εκφραστές αυτής της πρακτικής.
Λόγω του υψηλού κόστους του, ο κύκλος παραγωγής του Τ-35 έληξε με μόλις 61 άρματα.
Ιστορία μάχης
Το Τ-35 επεδόθη στην 5η Ξεχωριστή Βαρέων Αρμάτων Ταξιαρχία στη Μόσχα, κυρίως για τα καθήκοντα παρέλασης, από το 1935 μέχρι το 1940. Τον Ιούνιο του 1940 τέθηκε το ζήτημα ως προς το εάν θα απαλειφθούν τα Τ-35 από την πρώτη γραμμή υπηρεσίας, με δυνατότητα είτε της μετατροπής τους σε βαρέα αυτοκινούμενα πυροβόλα, ή της ανάθεσής τους στις διάφορες στρατιωτικές ακαδημίες. Η επιλογή έγινε για να τα χρησιμοποιήσουν στη μάχη σε αντικατάσταση και τα σωζόμενα οχήματα συγκεντρώθηκαν μαζί στα 67ο και 68ο Συντάγματα της 34η Μεραρχίας Τεθωρακισμένων, η οποία επεδόθη στο 8ο Μηχανοκίνητο Σώμα σε Ειδική Στρατιωτική Περιοχή στο Κίεβο.
Κατά την επιχείρηση Μπαρμπαρόσσα, το 90% των Τ-35 από τα 67ο και 68ο Συντάγματα χάθηκε όχι από την δράση του εχθρού, αλλά είτε λόγω μηχανικής βλάβης είτε επειδή εγκαταλήφθηκαν και καταστράφηκαν από τα πληρώματά τους. Οι πιο κοινές βλάβες σχετίζονται με την διαβίβαση. Η τελευταία καταγραμμένη δράση του Τ-35 πραγματοποιήθηκε κατά τα πρώτα στάδια στην μάχη της Μόσχας. Τουλάχιστον ένα καταληφθέν Τ-35 αποστάλθηκε στη Γερμανία για αξιολόγηση σε στρατιωτικό πεδίο δοκιμών.
Το Τ-35 μερικές φορές αναφέρεται ως έχοντας συμμετέχον στον Χειμερινό Πόλεμο κατά της Φινλανδίας, αλλά σύμφωνα με σοβιετικές πηγές αυτό δεν συνέβη. Στην πραγματικότητα, τα δύο άλλα πρωτότυπα βαρέων αρμάτων των πολλαπλών πυργίσκων είχαν σταλεί στο μέτωπο για δοκιμή: το T-100 και το SMK. Ενιαίος πυργίσκος KV-1 έλαβε επίσης μέρος στην ίδια δοκιμασία στην μάχη της Σούμα. Το άρμα SMK είχε απενεργοποιηθεί από μια φινλανδική νάρκη και όλες οι προσπάθειες για να ανακτηθεί το μεγαθήριο τών 55 τόνων απέτυχε. Σε φινλανδική φωτογραφία αυτό το άρμα εσφαλμένα χαρακτηρίζεται  Τ-35 C  από τη γερμανική νοημοσύνη.
Σωζόμενα
Ένα άρμα σώζεται και διατηρείται σε λειτουργική κατάσταση στο Μουσείο Kubinka κοντά στη Μόσχα. Επέζησε του Β' Παγκοσμίου Πολέμου επειδή ήταν ένα από τα τέσσερα Τ-35 που χρησιμοποιούνταν στις μονάδες εκπαίδευσης. Η συλλογή Kubinka περιλαμβάνει επίσης ένα πρωτότυπο SU-14 και ένα αυτοπροωθούμενο πυροβόλο όπλο με βάση το Τ-35 αμάξωμα.
Τον Ιανουάριο του 2016, η ρωσική μεταλλουργική και μεταλλουργική εταιρία UMMC ανακοίνωσε την αναδημιουργία ενός πλήρους αντιγράφου Τ-35 άρματος χρησιμοποιώντας σοβιετικά σχέδια. Το αντίγραφο Τ-35 θα είναι πλήρες από κάθε άποψη, εκτός του ότι δεν θα έχει κινητήρα. Το άρμα θα τοποθετηθεί στο Μουσείο Στρατιωτικού Εξοπλισμού της UMMC.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άρματα μάχης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κλέο
Η Γιοάνα Κλέπκο (πολωνικά: Joanna Klepko, 25 Ιουνίου 1983), γνωστή ως Κλέο (Cleo), είναι Πολωνή τραγουδίστρια.
Εκπροσώπησε την Πολωνία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2014 στην Κοπεγχάγη, με το τραγούδι «My Słowianie», τερματίζοντας στην 14η θέση στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές χιπ χοπ Κατηγορία:Αγγλόφωνοι τραγουδιστές από την Πολωνία Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες του 21ου αιώνα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Πολωνία
Γενοκτονία της Καμπότζης
Η Γενοκτονία της Καμπότζης (στη γλώσσα των Χμερ: ហាយនភាពខ្មែរ or ការប្រល័យពូជសាសន៍ខ្មែរ) αναφέρεται στις συστηματικές διώξεις και εκτελέσεις 1,5 έως 2 εκατομμύρια κατοίκων της Καμπότζης από το υποστηριζόμενο από το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας, καθεστώς των Ερυθρών Χμερ το χρονικό διάστημα 1975-1979. Locard, Henri (March 2005). "State Violence in Democratic Kampuchea (1975–1979) and Retribution (1979–2004)". European Review of History. 12 (1): 121–143. doi:10.1080/13507480500047811. S2CID 144712717. "Between 17 April 1975 and 7 January 1979 the death toll was about 25% of a population of some 7.8 million; 33.5% of men were massacred or died unnatural deaths as against 15.7% of the women, and 41.9% of the population of Phnom Penh. ... Since 1979, the so-called Pol Pot regime has been equated to Hitler and the Nazis. This is why the word 'genocide' (associated with Nazism) has been used for the first time in a distinctly Communist regime by the invading Vietnamese to distance themselves from a government they had overturned. This 'revisionism' was expressed in several ways. The Khmer Rouge were said to have killed 3.3 million, some 1.3 million more people than they had in fact killed. There was one abominable state prison, S–21, now the Tuol Sleng Genocide Museum. In fact, there were more than 150 on the same model, at least one per district. ... For the United States in particular, denouncing the crimes of the Khmer Rouge was not at the top of their agenda in the early 1980s. Instead, as in the case of Afghanistan, it was still at times vital to counter what was perceived as the expansionist policies of the Soviets. The USA prioritised its budding friendship with the Democratic Republic of China to counter the 'evil' influence of the USSR in Southeast Asia, acting through its client state, revolutionary Vietnam. All the ASEAN countries shared that vision. So it became vital, with the military and financial help of China, to revive and develop armed resistance to the Vietnamese troops, with the resurrected KR at its core. ... [France] was instrumental in forcing the Sihanoukists and the Republicans to form an obscene alliance with its former tormentors, the KR, under the name of the Coalition Government of Democratic Kampuchea (CGDK) in 1982. In so doing, the international community officially reintegrated some of the worst perpetrators of crimes against humanity into the world diplomatic sphere..."
Η γενοκτονία σταμάτησε με την εισβολή του στρατού του Βιετνάμ στη Καμπότζη, τον Ιανουάριο του 1979, και την ήττα των Ερυθρών Χμερ.
Από το 1970 μέχρι το 1975 διεξήχθη στη Καμπότζη εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των δυνάμεων του Κομμουνιστικού Κόμματος της Καμπότζης, τα μέλη του οποίου είναι γνωστά ως Ερυθροί Χμερ, και είχαν την υποστήριξη του Βορείου Βιετνάμ και των Βιετκόνγκ και των δυνάμεων της Δημοκρατίας των Χμερ, που είχε προκύψει μετά το πραξικόπημα της 18ης Μαρτίου 1970 και είχε την υποστήριξη των Η.Π.Α. Μετά τη λήξη του εμφυλίου και τη κατάληψη της εξουσίας από τους Ερυθρούς Χμερ, το νέο καθεστώς, υπό την επίδραση της Πολιτιστικής Επανάστασης στη Κίνα και λαμβάνοντας βοήθεια από τη Κίνα, θέλησε να μετατρέψει τη χώρα σε μια αποκλειστικά αγροτική οικονομία χωρίς βιομηχανία και χρηματικές συναλλαγές και για το σκοπό υποχρέωσε το πληθυσμό να εγκατασταθεί σε στρατόπεδα εργασίας, στην ύπαιθρο. Εκεί εκατομμύρια Καμποτζιανοί υπέστησαν βασανιστήρια και εκτελέστηκαν ή πέθαναν από τις κακουχίες, τον υποσιτισμό και τις αρρώστιες. Η γενοκτονία προκάλεσε μεγάλα κύματα προσφύγων κυρίως προς το Βιετνάμ και δευτερευόντως προς τη Ταϊλάνδη.
Κατά τη διάρκεια που ήταν στην εξουσία το καθεστώς των Ερυθρών Χμερ λειτούργησαν στην Καμπότζη 196 φυλακές, σε μια εκ των οποίων, τη Φυλακή Ασφαλείας 21 φυλακίστηκαν 20.000 άνθρωποι από τους οποίους επέζησαν μόνο 7. Οι κρατούμενοι μεταφέρονταν στα λεγόμενα Χωράφια του Θανάτου όπου εκτελούνταν, συχνά με αξίνες για να μη ξοδεύονται σφαίρες, και θάβονταν σε μαζικούς τάφους.
Στις 2 Ιανουαρίου 2001 η κυβέρνηση της Καμπότζης προχώρησε στη σύσταση του Δικαστηρίου των Ερυθρών Χμερ και δίκασε μέλη του καθεστώτος, που ήταν υπεύθυνα για τη γενοκτονία. Στις 7 Αυγούστου 2014 ο Nuon Chea και ο Khieu Samphan καταδικάστηκαν σε ισόβια για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Μέχρι το 2009 το Κέντρο Τεκμηρίωσης της Καμπότζης (Documentation Center of Cambodia) είχε χαρτογραφήσει 23.745 σημεία όπου υπήρχαν μαζικοί τάφοι, που περιείχαν τις σωρούς τουλάχιστον 1,3 εκατομμυρίων θυμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενοκτονίες Κατηγορία:Πολιτιστική γενοκτονία
197 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βυζαντινή αρχαιολογία
Ως βυζαντινή αρχαιολογία ορίζεται ο διακριτός κλάδος της αρχαιολογικής επιστήμης που ασχολείται με τη μελέτη πολεοδομικών στοιχείων και κινητών ευρημάτων, απότοκων της ανθρώπινης δράσης στη χρονική περιόδο που ορίζουμε ως Βυζαντινή. Ενώ η αρχαιολογία του πρώιμου βυζαντινού κόσμου υπηρετείται από ποικίλους σχετικούς συναφείς κλάδους (π.χ. ρωμαϊκή αρχαιολογία, χριστιανική ή παλαιοχριστιανική αρχαιολογία και ενίοτε πρώιμη μεσαιωνική αρχαιολογία για τα αντίστοιχα τμήματα της μεταρωμαϊκής δύσης), δεν υπάρχει ένας καθορισμένος τόπος συνάντησης των επιμέρους αναζητήσεων, παρά ένα γενικό περίγραμμα που αντιμετωπίζεται συνήθως σε τοπικό επίπεδο. Σε γενικές γραμμές η Βυζαντινή αρχαιολογία παρουσιάζει τις ίδιες εγγενείς δυσχέρειες που αντιμετωπίζει και η κλασική αρχαιολογία ενταγμένη στις ανάγκες φιλολογικών διερευνήσεων και ταυτόχρονα εντοπίζεται σε μείζονα αστικά κέντρα (π.χ. Κωνσταντινούπολη, Θεσσαλονίκη κ.ά.), οχυρώσεις ή ζητήματα λατρευτικής διαμόρφωσης του χώρου (ναοί, μονές, σκήτες, κ.ά.).
Έρευνα
Η ανασκαφική έρευνα στην παλαιοχριστιανική αρχαιολογία επικεντρώνεται κυρίως σε πολεοδομικά στοιχεία, όπως είναι οι οχυρώσεις, οι δρόμοι και οι πλατείες τα ιδιωτικά και δημόσια κτήρια, οι χώροι συνάθροισης –για ψυχαγωγία ή λατρευτικούς σκοπούς- οι χώροι παραγωγής οι τόποι εμπορίου, τα εργαστήρια και τα νεκροταφεία. Στη βυζαντινή αρχαιολογία το ενδιαφέρον μονοπωλούν οι μοναστικές κοινότητες, (μοναστήρια και εκκλησίες).
Ειδικό ενδιαφέρον οπωσδήποτε εκδηλώνει η βυζαντινή αρχαιολογία για την τέχνη της περιόδου, με έμφαση στην εντοίχια ζωγραφική και τις φορητές εικόνες και πολύ λίγο ενδιαφέρον για την κεραμεική, την οικιστική αρχιτεκτονική και τα αντικείμενα καθημερινής χρήσης των απλών ανθρώπων.
Θεωρήσεις
Σε ό,τι αφορά στη βυζαντινή αρχαιολογία σημαντικό ρόλο παίζουν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και η διαμόρφωση του χώρου, έτσι ώστε να εξυπηρετεί τη νέα λατρεία. Σε ό,τι αφορά στην παλαιοχριστιανική περίοδο το αρχαιολογικό αρχείο θα έπρεπε πιθανώς να προσφέρει λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ερευνητές για να τεκμηριώσουν αρχαιολογικά την περίοδο 4ος – 7ος αι. και να ερμηνεύσουν στα πλαίσια των βυζαντινών σπουδών την πρώιμη μεσαιωνική εθνογένεση για παράδειγμα και άλλα πραγματικά ή πιθανά κοινωνικά ζητήματα που προκύπτουν από την έρευνα ή ανάλογες υποθέσεις εργασίας.
Αναλύοντας τους βυζαντινούς χρόνους σε δύο επιμέρους περιόδους, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το ζητούμενο σε ό,τι αφορά στην περίοδο της βυζαντινής αναγέννησης (7ος – 12ος αι.), η αρχαιολογική έρευνα σε επίπεδο πολεοδομίας πέραν των μνημειακών κατασκευών θα μπορούσε να στραφεί στη διερεύνηση των αλλαγών της κατοικίας των απλών ανθρώπων, στον ιδιωτικό χώρο –ζήτημα που έχει αγνοηθεί έως τώρα- δίνοντας έμφαση στις διαφορές και τις ομοιότητες που παρουσιάζονται σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας και του ρόλου που μπορούν να παίξουν οι ομοιότητες στη διαμόρφωση μιας ενιαίας πολιτισμικής ταυτότητας ή τις πιθανές επιδράσεις τέτοιων αλλαγών σε δημογραφικό επίπεδο.
Κατά την τρίτη αρχαιολογική περίοδο (12ος – 15ος αι.) ενδυναμώνονται διαδικασίες που αρχίζουν στη δεύτερη περίοδο (δημογραφική αύξηση, νομισματοποίηση, αστικοποίηση, αύξηση της παραγωγής, ανταλλαγή και ανακατανομή και μια εκτεταμένη επένδυση στα ιερά και κοσμικά μνημειακά κτήρια), εξαιτίας σύνθετων, διαφοροποιημένων και ασταθών πολιτικών όρων και πιθανώς εξαιτίας ασταθέστερων περιβαλλοντικών συνθηκών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιολογία  Κατηγορία:Κλάδοι της αρχαιολογίας
Αρεκίπα
Η Αρεκίπα (ισπανικά: Arequipa) είναι πόλη του Περού, πρωτεύουσα της ομώνυμης περιοχής και επαρχίας. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του Περού, σε υψόμετρο 2.325 μ. Η πόλη βρίσκεται σε μια εύφορη κοιλάδα μέσα σε μια ερημική περιοχή στο δυτικό τμήμα των Άνδεων. Με πληθυσμό 867.462 ανθρώπων είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας μετά τη Λίμα και, επίσης, είναι και η πιο πυκνοκατοικημένη του Περού.
Αγία Αικατερίνη Καινουργίου Φθιώτιδας
Η Αγία Αικατερίνη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καινουργίου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Καμένων Βούρλων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φθιώτιδας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λοκρίδος του νομού Φθιώτιδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Αρεκίπα
Είναι σημαντικός εμπορικός κόμβος στο νότιο τμήμα της χώρας, όπου ανθεί η παραγωγή κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων, ειδικά του ποιοτικού μαλλιού από αλπακά. Η Αρεκίπα παράγει επίσης μια μεγάλη ποικιλία εδεσμάτων, οπότε ανακηρύχθηκε ως η "Γαστρονομική πρωτεύουσα του Περού".
thumb|right|Πανοραμική άποψη Η περιοχή κατοικούνταν ήδη από το 5.000 π.Χ. και κατά το 16ο αιώνα αποτέλεσε σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο αγροτικών προϊόντων της αυτοκρατορίας των Ίνκα, πριν καταστραφεί από σεισμό. Η σύγχρονη πόλη ιδρύθηκε στις 15 Αυγούστου 1540 από τον Γκαρσί Μανουέλ ντε Καμπαχάλ, απεσταλμένου του Φρανσίσκο Πισάρρο. Έμεινε γνωστή από την αποικιακή εποχή ως «Η Λευκή Πόλη», από τους πολυάριθμους ναούς και σπίτια χτισμένα με σιγιάρ (λευκό βράχο ηφαιστειακής λάβας).
Αγία Αικατερίνη Καινουργίου Φθιώτιδας
Γεωγραφία
Η Αγία Αικατερίνη είναι παράλιος οικισμός του νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται στο σημείο όπου ο Μαλιακός συναντά τον Βόρειο Ευβοϊκό, λίγο βορειότερα από τα Καμένα Βούρλα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Aπέχει περίπου 43 χλμ. ΝΑ. της Λαμίας.
Αρεκίπα
Αρκετοί μεγάλοι σεισμοί έχουν χτυπήσει μέχρι σήμερα την Αρεκίπα. Ο τελευταίος, στις 13 Ιουνίου του 2001, ήταν μεγέθους 7,9 της κλίμακας ρίχτερ και παραλίγο να καταστρέψει την πόλη. Επίσης, η Αρεκίπα βρίσκεται στους πρόποδες του ηφαιστείου Μίστι (5.821 μ.), το οποίο είναι ορατό από οποοιοδήποτε σημείο της πόλης. Το 2000, η Ουνέσκο κήρυξε το ιστορικό κέντρο της πόλης της Αρεκίπα ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Αγία Αικατερίνη Καινουργίου Φθιώτιδας
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καινουργίου του νομού Φθιώτιδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καινουργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καμένων Βούρλων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καμένων Βούρλων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μώλου-Αγίου Κωνσταντίνου ο οποίος, το 2018, μετονομάστηκε σε δήμο Καμένων Βούρλων.
Αρεκίπα
Η πόλη σήμερα έχει επίσης βιομηχανικές ζώνες, διατηρητέα ιστορικά σπίτια στο κέντρο και ναούς σε στυλ μπαρόκ, περιοχές οικιακές όσο και οικονομικών δραστηριοτήτων και εκτεταμένες περιοχές αναψυχής.
Αγία Αικατερίνη Καινουργίου Φθιώτιδας
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Καμένων Βούρλων Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Αρεκίπα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Περού
Ντραχιτσίν
Το Ντραχιτσίν (Λευκορωσικά: Драгічын, Ουκρανικά: Дорогичин, Ρωσικά: Дрогичин, Πολωνικά: Drohiczyn, Γίντις: דראהיטשין‎ Drohichin, Λιθουανικά: Drohičinas) είναι πόλη στην περιφέρεια Μπρεστ της Λευκορωσίας, διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ντραχιτσίν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας
Στρογγυλό Μακάρων
Το Στρογγυλό ή Στρογγυλή είναι ακατοίκητη νησίδα του συμπλέγματος των Μακάρων, που βρίσκονται μεταξύ Νάξου και Δονούσας.
Μαζί με τα άλλα δύο νησιά των Μακάρων, ανήκει διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Δονούσης, η οποία υπάγεται στον Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στην Κοινότητα Δονούσης.
Κατηγορία:Νησίδες των Μακάρων
Θεόδωρος Ανδρεάδης - Συγγελάκης
Ο Θεόδωρος Ανδρεάδης - Συγγελάκης είναι Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Ρώμη το 1973 και σπούδασε ιταλική και νεοελληνική φιλολογία. Μητέρα του είναι η επίσης δημοσιογράφος και ηθοποιός Αθανασία Συγγελάκη και πατέρας του ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας Γιάγκος Ανδρεάδης. Από τo 1992 εργάζεται ως δημοσιογράφος, ανταποκριτής ελληνικών μέσων ενημέρωσης από τη Ρώμη. Συνεργάστηκε επί σειρά ετών με την Ελληνική Υπηρεσία του BBC, αλλά και με την εφημερίδα Το Βήμα και το περιοδικό Μετρό. Από το 1994 είναι ανταποκριτής του ραδιοσταθμού και της τηλεόρασης του Alpha, για τα οποία κάλυψε, ως απεσταλμένος, και σημαντικά γεγονότα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες: στην Ισπανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Στη Ρώμη, απο το 2002 μεχρι το 2010 ασχολήθηκε με την σύνταξη του περιοδικού Foroellenico, το οποίο παρουσίαζε την ελληνική πολιτιστική και κοινωνική πραγματικότητα στο ιταλικό αναγνωστικό κοινό. Μόνιμος συνεργάτης της Rai International επί δεκα χρόνια, είναι μέλος της Εταιρίας Ιταλών Νεοελληνιστών. Απο το 2008 ειναι ανταποκριτής του Αθηναϊκού και Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων. Στην Ιταλία, το 2008, δημοσιεύθηκε η ποιητική συλλογή του Giorni allo specchio και το 2006 στην Ελλάδα το Άρωμα Ιταλίας - Storie italiane. Το 2013, με αφορμή την αυτοκτονία ενός γκέι εφήβου στην Ιταλία, αποκάλυψε πως είναι ομοφυλόφιλος και ο ίδιος. Το 2015, δημοσιευσε στην Ιταλία το βιβλίο- συνέντευξη "Alexis Tsipras, la mia sinistra". To 2017, στην Κατάνη της Σικελίας του απονεμήθηκε το διεθνές δημοσιογραφικο βραβείο Μaria Grazia Cutuli. Έχει συνεργαστεί με τις ιταλικές εφημερίδες L'Unità, il manifesto και il Messaggero.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα
Τζόρτζιο Καβατσάνο
200px|left|thumb|Ο Τζόρτζιο Καβατσάνο right|350px|thumb|Δείγμα δουλειάς του Ιταλού καλλιτέχνη Ο Τζόρτζιο Καβατσάνο (Giorgio Cavazzano, Βενετία, 19 Οκτωβρίου 1947) είναι Ιταλός σχεδιαστής κόμικς, γνωστός κυρίως για τη δουλειά του με τους ήρωες του Ντίσνεϋ.
Έκανε τα πρώτα του βήματα σε ηλικία μόλις 12 ετών, περνώντας μελάνι στις ιστορίες του ξαδέρφου του και σχεδιαστή κόμικς, Λουτσιάνο Καπιτάνο. Δύο χρόνια αργότερα, όντας 14 ετών, βρέθηκε στο πλευρό του διάσημου Ρομάνο Σκάρπα, εργαζόμενος ως μελανωτής και χρωματιστής στις ιταλικές εκδόσεις των κόμικς του Ντίσνεϋ. Το 1967, στην ηλικία των 20 ετών, έκανε το ντεμπούτο του σαν σχεδιαστής, αφού εξασκήθηκε επί σειρά ετών στο πλευρό του δασκάλου του.
Ανήκοντας στη νέα γενιά δημιουργών, ο Καβατσάνο κατάφερε να συνδυάσει την κλασσική τεχνοτροπία των ιστοριών του Γουώλτ Ντίσνεϋ με μία σύγχρονη αισθητική, παρουσιάζοντας συνολικά μια μοντέρνα καλλιτεχνική πρόταση. Η καλλιτεχνική του ταυτότητα και η επίδραση που άσκησε η δουλειά του στους σύγχρονους και νεότερούς του σχεδιαστές του επέτρεψε να κληρονομήσει τον τίτλο του μέντορα.
Μέσα σε λίγα χρόνια δημιούργησε δεκάδες δικούς του χαρακτήρες και σειρές: Walkie-Tokie, Oscar e Tango, Smalto e Johnny, Altai & Johnson, Capitan Rogers, Jungle Bungle. Το 2003 έγινε ο πρώτος Ιταλός σχεδιαστής κόμικς που εικονογράφησε ιστορία με τον Σπάιντερμαν, με τίτλο Το Μυστικό Του Κρυστάλλου (στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως) σε συνεργασία με τον συγγραφέα Τίτο Φαράτσι. Το 2006 κυκλοφορεί το γκράφικ νόβελ Jungle Town, πάλι σε κείμενα του Φαράτσι. Έχει συμμετάσχει επίσης σε πολλές επετειακές ανθολογίες, όπως για παράδειγμα Ο Σχεδιαστής Του Asterix Του Γαλάτη Uderzo Σκιαγραφημένος Από Τους Φίλους Του (στα ελληνικά από τη Μαμούθ Comix) και πιο πρόσφατα Diabolik - Με Το Βλέμμα Των Άλλων (στα ελληνικά από τη Jemma Press).
Δουλειές του δημοσιεύθηκαν στα έντυπα της Ντίσνεϋ σε όλο τον κόσμο, κυρίως στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα στα περιοδικά Μίκυ Μάους, Κλασσικά, Ντόναλντ, Σούπερ Μίκυ, Αλμανάκο και σε άλλα. Αξιοσημείωτες είναι οι διασκευές γνωστών κινηματογραφικών επιτυχιών με πρωταγωνιστές τους ήρωες του Ντίσνεϋ, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τη La Strada του Φεντερίκο Φελίνι και την Καζαμπλάνκα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΚΟΜΙΞ.
Το 2015 επισκέφτηκε την Ελλάδα στα πλαίσια της εκδήλωσης Thessaloniki Comic Convention (The Comic Con) στη Θεσσαλονίκη, της οποίας και υπήρξε επίσημος καλεσμένος.
Βραβεύθηκε πολλές φορές για τη συνεισφορά του στην 9η τέχνη. Εκτός από τα κόμικς, έχει εργαστεί επίσης στη διαφήμιση, τα κινούμενα σχέδια και την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Δημιουργοί κόμικς Disney
198 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μινσκ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Μινσκ μπορεί να αναφέρεται:
Αμάντα Μπάινς
Η Αμάντα Μπάινς (Amanda Laura Bynes, 3 Απριλίου 1986) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και σχεδιάστρια μόδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ Κατηγορία:Αμερικανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Αρχή διατήρησης της ενέργειας
Αρχή διατήρησης της ενέργειας είναι ότι το αλγεβρικό άθροισμα όλων των μορφών ενέργειας που εμφανίζονται σε ένα (απομονωμένο) σύστημα διατηρείται σταθερό με την πάροδο του χρόνου. Σε αυτό το άθροισμα μπορεί να ληφθεί υπόψιν η ενέργεια που οφείλεται σε τυχόν έλλειμμα μάζας. Η αρχή διατήρησης της ενέργειας συμπεριλαμβάνεται στη γενικότερη Αρχή διατήρησης της ενέργειας-μάζας.
Η αρχή διατήρησης της ενέργειας είναι μια από τις θεμελιώδεις αρχές της Φυσικής, της Χημείας και γενικά των θετικών και φυσικών επιστημών. Σε αυτήν την αρχή στηρίζεται η θεωρητική πρόβλεψη των νετρίνων.
Αρχή διατήρησης της μηχανικής ενέργειας
Έστω ότι οι μόνες ενέργειες που μπορούν να μεταβληθούν είναι η δυναμική ενέργεια και η κινητική ενέργεια. Τότε η μηχανική ενέργεια ως το άθροισμα των δύο προηγουμένων, έπεται ότι θα διατηρείται σταθερή. Έτσι, για τις στιγμές 1 και 2 ισχύει:
όπου U_1 η συνολική δυναμική ενέργεια όλων των σωμάτων τη στιγμή 1, U_2 η συνολική δυναμική ενέργεια όλων των σωμάτων τη στιγμή 2, K_1 η συνολική κινητική ενέργεια όλων των σωμάτων τη στιγμή 1 και K_2 η συνολική κινητική ενέργεια όλων των σωμάτων τη στιγμή 2 K_1
Στην περίπτωση των ελαστικών κρούσεων η συνολική κινητική ενέργεια δε μεταβάλλεται, οπότε η παραπάνω εξίσωση γίνεται:
K_1=K_2
Αρχή διατήρησης της ενέργειας με θερμικές απώλειες
Αν στο σύστημα μεταβάλλονται μόνο η δυναμική ενέργεια, η μηχανική ενέργεια και υπάρχουν τριβές, ενώ οι υπόλοιπες μορφές ενέργειας παραμένουν σταθερές, τότε η εξίσωση γίνεται:
Πρώτος θερμοδυναμικός νόμος
Ο πρώτος θερμοδυναμικός νόμος είναι υποπερίπτωση της αρχής διατήρησης της ενέργειας, αν όλες οι υπόλοιπες μορφές εκτός του έργου του αερίου, της εσωτερικής ενέργειας και της θερμικής ενέργειας, διατηρούνται σταθερές.
Αρχή διατήρησης της ενέργειας στις χημικές αντιδράσεις
H_1=Q+H_2
όπου με Η συμβολίζεται η ενθαλπία και Q η θερμότητα που αποβάλλεται στο περιβάλλον
Αρχή διατήρησης της ενέργειας σε πυρηνικές αντιδράσεις
Στις πυρηνικές αντιδράσεις σημαντική είναι η ακτινοβολία γ και το έλλειμμα μάζας. Από την ισοδυναμία μάζας-ενέργειας προκύπτει ότι
όπου Δm το έλλειμμα μάζας και E η ηλεκτρομαγνητική ενέργεια, που εκπέμπεται σε ακτινοβολία γ
Ηρακλής Βόλτος
Ο Ηρακλής Βόλτος ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην κωμόπολη Ζαγορά του Πηλίου τον Ιούνιο του 1856. Η μητέρα του ανήκε στην μεγάλη και επιφανή οικογένεια Κασσαβέτη του Πηλίου.
Πήγε στο ντόπιο σχολείο και σε ηλικία δεκαέξι χρονών αποδήμησε στην Αίγυπτο για να γίνει έμπορος. Αρχικά εργάστηκε ως υπάλληλος σε μεγάλο βαμβακεμπορικό κατάστημα του συγγενή του Σακελλαρίδη στο Birket el Sab και εξελίχτηκε γρήγορα, άνοιξε δική του επιχείρηση και προμήθευε χοντρικά τους εμπορικούς οίκους της Αλεξανδρείας. Συγκέντρωσε το απαραίτητο κεφάλαιο και ίδρυσε το 1892 στο Καφτ ελ Ζαγιάτ της Αιγύπτου μαζί με τον αδελφό του Αλέξανδρο τον γνωστότατο οίκο Αδελφών Δ. Βόλτου.
Ασχολήθηκε επίσης με την καλλιέργεια του βάμβακα και εξέλιξε δικές του ποικιλίες, την «Britannia» και την «New-Voltos», τις οποίες εκμεταλλεύτηκε με λαμπρά νηματουργικά αποτελέσματα.
Ο Βόλτος δαπάνησε πολλά ποσά για να ευεργετήσει όχι μόνο στην Αίγυπτο, αλλά και στην Ελλάδα. Ίδρυσε υποτροφίες του Εθνικού Πανεπιστημίου για φοιτητές της μουσικής σύνθεσης, της ζωγραφικής, και της γλυπτικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Αιγύπτιοι ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Ρουνική Επιγραφή του Ούπλαντ 871
Θεωρείται ότι αυτή η πέτρα μέχρι το 1896 βρίσκονταν στην αρχική θέση της, σε ένα σημείο κοντά στο Eriksgata, πάνω στον δρόμο που διέσχιζε ο βασιλιάς όταν ταξίδεψε μετά από την εκλογή του στους βράχους Mora, προκειμένου να γίνει αποδεκτός από τους υπηκόους του.
Η πέτρα πωλήθηκε το 1896 για το ποσό των 50 σουηδικών κορωνών στον Artur Hazelius, τον ιδρυτή του μουσείου Σκάνσεν, στο οποίο και βρίσκεται τοποθετημένη μέχρι σήμερα.
Το 1991, η εταιρεία ρούνων της Σουηδίας επικάλυψε πειραματικά την πέτρα με προστατευτική βαφή left|thumb|330px|Λεπτομέρεια από την ρουνική επιγραφή 871.
Κατηγορία:Ιστορία της Σουηδίας Κατηγορία:Πολιτισμός στη Σουηδία
Γκρόντνο (αποσαφήνιση)
Το Γκρόντνο (Χρόντνα) είναι μια πόλη στη Λευκορωσία.
Ο όρος Γκρόντνο μπορεί επίσης να αναφέρεται σε:
ΛΜ Σατορού
Η Λα Μπερισόν ντε Σατορού (πιο γνωστή ως ΛΜ Σατορού ή απλώς Σατορού) είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Σατορού. Η ποδοσφαιρική ομάδα ανήκει σε ένα αθλητικό σύλλογο, ο οποίος περιλαμβάνει και άλλα τμήματα, τα οποία δραστηριοποιούνται σε άλλα αθλήματα, και του οποίου το έτος ίδρυσης είναι το 1883. Η ομάδα αυτό τον καιρό αγωνίζεται στην Λιγκ 2, την δεύτερη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου, έχοντας τερματίσει 14η την σεζόν 2011-12. Η ομάδα έχει αγωνιστεί μονάχα μία σεζόν στην Λιγκ 1: την σεζόν 1997–98.
Ανατολικό Καπνοχωρίου Κοζάνης
Το Ανατολικό είναι ορεινός οικισμός της Κοινότητας Καπνοχωρίου της Κοζάνης σε υψόμετρο 690 μέτρα, στους βόρειους πρόποδες του όρους Σκοπός και απέχει 23 χλμ. Α.-ΒΑ. της Κοζάνης. Αποτελεί την ανατολική συνέχεια του Καπνοχωρίου και στα βόρεια του περνάει η Εγνατία Οδός. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Καπνοχώρι και τη Σκάφη αποτελούν την τοπική κοινότητα Καπνοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελλησπόντου του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός του είναι 28 κάτοικοι.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
ΛΜ Σατορού
Το 2004, η Σατορού έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας. Η ομάδα ηττήθηκε εκεί με σκορ 1–0 από την Παρί Σεν Ζερμέν, αλλά κατάφερε πάραυτα να εξασφαλίσει την πρόκριση για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης περιόδου, καθώς η Παρί Σεν Ζερμέν είχε τερματίσει στην δεύτερη θέση της Λιγκ 1 εκείνης της σεζόν. Η Σατορού τελικά αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης από την βελγική Κλαμπ Μπρυζ.
Η Σατορού δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο, χωρητικότητας 17,173 θέσεων, Σταντ Γκαστόν Πετί ενόπιον κοινού που αγγίζει τις 6,000–7,000 κατά μέσον όρο. Οι οπαδοί των φιλοξενούμενων συνήθως οδηγούνται στην κερκίδα Credit Agricole. Η εμφάνιση της ομάδας είναι κόκκινη και μπλε με μια κάθετη ριγέ φανέλα και μπλε σορτσάκι. Πρόεδρος της ομάδας είναι ο Μισέλ Ντενιζό, θέση την οποία προς το παρρόν κατέχει ο Πατρίκ Λε Σεγιέκ, ενώ προπονητής της είναι ο Ντιντιέ Τολό. Χορηγός αθλητικού υλικού της Σατορού είναι η Nike.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1883 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1883
Εθνικό Πάρκο Νιοκόλο-Κόμπα
Το Εθνικό Πάρκο Νιοκόλο-Κόμπα (γαλλικά: Parc national du Niokolo-Koba) βρίσκεται στη νοτιοανατολική Σενεγάλη, στα σύνορα με τη Γουινέα. Χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1981.
Ο Ποταμός Γκάμπια ρέει το πάρκο, το οποίο είναι γνωστό για την άγρια πανίδα του, που περιλαμβάνει εκτός των άλλων ελέφαντες, ιπποπόταμους, λεοπαρδάλεις, λιοντάρια, μπαμπουΐνους, χιμπατζίδες και Αντιλόπες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Γεωγραφία της Σενεγάλης Νιοκολο-Κομπα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε κίνδυνο
Πείραμα των Άβερι, ΜακΛόιντ και ΜακΚάρτι
Τα πειράματα των Avery, Mac-Leod και McCarty πραγματοποιήθηκαν το 1944. Ήταν στην ουσία μια επανάληψη των in vivo πειραμάτων του Griffith αυτή τη φορά όμως σε in vitro συνθήκες.
Οι ερευνητές μόλυναν έναν ποντικό με μίγμα που περιείχε δύο στελέχη του βακτηρίου Diplococcus Pneumoniae. Το πρώτο στέλεχος προερχόταν από αποικία λείων βακτηρίων (στέλεχος ΙΙI-S) που σε φυσιολογικές συνθήκες είναι παθογόνο διότι σχηματίζει ένα προστατευτικό κάλυμμα και δεν επηρεάζεται από το ανοσοποιητικό σύστημα του ποντικού. Θερμαίνοντας έπειτα το στέλεχος αυτό, σκότωσαν τα λεία βακτήρια και τα κατέστησαν μη παθογόνα. Το μίγμα περιείχε επίσης ένα στέλεχος που προερχόταν από αποικία αδρών βακτηρίων (στέλεχος II-R) που σε φυσιολογικές συνθήκες είναι επίσης μη παθογόνο διότι δεν σχηματίζει προστατευτικό κάλυμμα και το ανοσοποιητικό σύστημα του ποντικού το αναχαιτίζει.
Το αποτέλεσμα ήταν απρόσμενο, καθώς ο ποντικός που μολύνθηκε από το μίγμα αυτό, θανατώθηκε και στους ιστούς βρέθηκαν και απομονώθηκαν λεία ζωντανά βακτήρια.
Στη συνέχεια διαπίστωσαν πως το DNA των νεκρών λείων βακτηρίων, που δεν αποδιατάχτηκε με τη θέρμανση, απορροφήθηκε από το στέλεχος II-R (μέσω των πλασμιδίων) και "μετασχημάτισε" τα αδρά βακτήρια, ενσωματώνοντας στο DNA τους, το γονίδιο που είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία του προστατευτικού καλύμματος.
Τα αδρά βακτήρια σχημάτιζαν πλέον το προστατευτικό κάλυμμα των λείων και δεν επηρεάζονταν από το ανοσοποιητικό σύστημα του ποντικού και έτσι τον σκότωναν.
Οι ερευνητές λοιπόν συμπέραναν πως το συστατικό που "μετασχημάτιζε" τα αδρά μη παθογόνα βακτήρια σε λεία παθογόνα ήταν το DNA. Έτσι λοιπόν συνδυάζοντας το αποτέλεσμα του πειράματος με τα βιοχημικά δεδομένα που είχαν προκύψει εκείνη την εποχή και υποστήριζαν πως το DNA είναι το γενετικό υλικό, οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα ότι το γενετικό υλικό των οργανισμών είναι το DNA.
Τέλος, η οριστική επιβεβαίωση ότι το DNA είναι το γενετικό υλικό έγινε το 1952 με τα ιχνηθετικά πειράματα των Hersey και Chase.
Αβερι Μακλοιντ Μακκαρτι
Σιδηροδρομικός Σταθμός Καλαμάτας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Καλαμάτας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Καλαμάτα. Ο σταθμός άνοιξε το 1892 και έκλεισε για τα περισσότερα τρένα το 2010. Προς το παρόν, εξυπηρετείται από τρένα εκδρομικής λειτουργίας, ενώ παραμένει ανενεργός σε άλλα δρομολόγια, αλλά στο χώρο φιλοξενείται το υπαίθριο πάρκο σιδηροδρόμων, με αρκετά σιδηροδρομικά εκθέματα.
Αρχιτεκτονική
Το κτήριο αποτελεί παράδειγμα κτηρίου βιομηχανικής αρχιτεκτονικής. Είναι λιθόκτιστο, ενώ η στέγη του είναι ξύλινη δίρριχτη καλυμμένη με κεραμίδι. Τα πλαίσια των πορτών και των παραθύρων είναι διακοσμημένα με κόκκινα τούβλα ενώ τα παράθυρα έχουν τοξωτό σχήμα. Οι πόρτες είναι ταμπλαδωτές, ενώ στο περίγραμμα του κτηρίου υπάρχει διακοσμητική ταινία. Το ενδιάμεσο τμήμα του κτηρίου του σταθμού είναι διώροφο.
Νεβένα Μπόζοβιτς
Η Νεβένα Μπόζοβιτς (σερβικά: Невена Божовић, 15 Ιουνίου 1994) είναι Σέρβα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε τη Σερβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2013 στο Μάλμε της Σουηδίας με το τραγούδι Ljubav je svuda, μαζί με τη Μίρνα Ραντούλοβιτς και τη Σάρα Γιοβάνοβιτς. Είναι η πρώτη καλλιτέχνις που συμμετείχε ως βασική τραγουδίστρια και στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision και στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Επέστρεψε στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2019 ως σόλο καλλιτέχνιδα με το τραγούδι "Kruna", το οποίο προκρίθηκε στον τελικό όπου κατέλαβε την 18η θέση με 89 βαθμούς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μιτρόβιτσα του Κοσσυφοπεδίου, όπου και τελείωσε το σχολείο. Η Μπόζοβιτς σπούδασε μουσική στο Τμήμα Τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου.
Μουσική καριέρα
Το 2007 η Νεβένα συμμετείχε στο σόου Izbor za dečju pesmu Evrovizije, τον εθνικό τελικό της Σερβίας για τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision με το τραγούδι "Piši mi" (ελληνικά : Γράψε μου). Τη βραδιά του τελικού, κέρδισε την πρώτη θέση και πήγε στο Ρόττερνταμ της Ολλανδίας για να εκπροσωπήσει τη Σερβία. Στις 8 Δεκεμβρίου κατέκτησε την τρίτη θέση με 120 βαθμούς και έγινε το καλύτερο αποτέλεσμα της Σερβίας στον διαγωνισμό.
Το 2009, μετά από ένα μικρό διάλειμμα από τη μουσική, αποφάσισε να επιστρέψει και συμμετείχε στο σόου Sunčane skale με το τραγούδι "Ti" (ελληνικά: Εσύ).
Το 2013, μαζί με τη Μίρνα και τη Σάρα, έχοντας και οι τρεις συμμετάσχει στο Prvi Glas, συμμετείχαν στο Beosong 2013 με το τραγούδι "Ljubav je Svuda" (ελληνικά : Η αγάπη είναι παντού). Το συγκρότημα κέρδισε την πρώτη θέση στο σόου με πάνω από 25,000 ψήφους και πήγε να εκπροσωπήσει τη Σερβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στο Μάλμε. Εκεί συμμετείχαν στον πρώτο ημιτελικό και κατέλαβαν την εντέκατη θέση, χάνοντας τον τελικό για έξι πόντους. Την ίδια χρονιά, τον Ιούλιο, παρουσίασε το νέο της single, που ονομαζόταν "Pogledaj me" (ελληνικά : Κοίταξέ Με). Στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2005 στη Βιέννη, ήταν μια από τους πέντε κριτές για τη Σερβία.
Το σινγκλ της 'Jasno mi je' (Μου είναι Σαφές ) βραβεύτηκε στην απονομή των μουσικών βραβείων του 2019. Έλαβε μέρος στον διαγωνισμό Beovizija 2019 με το τραγούδι, "Kruna" και αναδείχθηκε νικήτρια, κερδίζοντας την εκπροσώπηση της χώρας της στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Σερβία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Κοσοβάροι
200 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Miyuki (αντιτορπιλικό)
Το Miyuki (ιαπωνικά: 深雪, «βαθύ χιόνι») ήταν το τέταρτο από τα είκοσι τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Fubuki που ναυπηγήθηκαν για το Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν εντάχθηκαν σε υπηρεσία, τα σκάφη αυτά ήταν τα ισχυρότερα αντιτορπιλικά παγκοσμίως. Ήταν πλοία πρώτης γραμμής σε όλη την δεκαετία του 1930 και παρέμειναν σημαντική απειλή στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Η ναυπήγηση των αντιτορπιλικών της κλάσης Fubuki ξεκίνησε στα πλαίσια του προγράμματος επέκτασης του Ναυτικού, που αποσκοπούσε στην ποιοτική αναβάθμιση του στόλου ώστε τα να βρίσκεται στην αιχμή της τεχνολογίας παγκοσμίως. Τα αντιτορπιλικά αυτής της κλάσης είχαν επιδόσεις τόσο πολύ ανώτερες συγκριτικά με όλες τις προγενέστερες σχεδιάσεις που το Ναυτικό τα ονόμασε Αντιτορπιλικά Ειδικού Τύπου. Το μέγεθος, το εκτόπισμα, η ταχύτητα και η ισχύς πυρός τους πλησίαζαν τα χαρακτηριστικά πολλών ελαφρών καταδρομικών. Η ναυπήγηση του Miyuki ξεκίνησε στις 30 Απριλίου 1927, η καθέλκυση του έλαβε χώρα στις 29 Ιουνίου 1928 και το πλοίο εντάχθηκε τελικά σε υπηρεσία στις 29 Ιουνίου 1929.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Miyuki εντάχθηκε, μαζί με τα αδελφά Fubuki, Shirayuki και Hatsuyuki, στην 11η Μοίρα Αντιτορπιλικών υπό τον 2ο Στόλο. Το διάστημα Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου 1931 βρίσκονταν στις εγκαταστάσεις στο Κούρε για επισκευή των λεβήτων του. Στις 29 Ιουνίου 1934 συγκρούστηκε με το αντιτορπιλικό Inazuma στα στενά της Κορέας και βυθίστηκε. Ο αριθμός των απωλειών παραμένει άγνωστος, όμως εκτιμάται πως τουλάχιστον πέντε μέλη του πληρώματος έχασαν την ζωή τους. Διεγράφη από την δύναμη του στόλου στις 15 Αυγούστου 1934. Επρόκειτο δε για το μοναδικό σύγχρονο ιαπωνικό αντιτορπιλικό που δεν χρησιμοποιήθηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ταυτόχρονα το μοναδικό που χάθηκε εξαιτίας σύγκρουσης με άλλο ιαπωνικό πλοίο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Fubuki
Μάξιμος Δ΄
Ο Μάξιμος Δ΄ (ο λεγόμενος Μανασσής) διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1491-1497.
Βιογραφικά στοιχεία
Εκάρη μοναχός με το όνομα Μανασσής και μόναζε στην Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους. Ήταν ηγούμενος της μονής όταν εξελέγη το 1486, επί Πατριαρχίας Συμεών, Μητροπολίτης Σερρών. Εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης στις αρχές του 1491 και άλλαξε το όνομά του σε Μάξιμος.
Ως Πατριάρχης υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των Ορθοδόξων που ζούσαν στα εδάφη της Γαληνοτάτης Βενετικής Δημοκρατίας. Κατά την Πατριαρχία του αντιμετώπισε αντιδράσεις του ποιμνίου του, ενεπλάκη σε διένεξη με κάποιον αγιορείτη μοναχό Γαβριήλ και τελικά οδηγήθηκε σε παραίτηση το 1497. Μετά την παραίτησή του συνέχισε όμως να ασχολείται ενεργά με τα εκκλησιαστικά πράγματα, μάλιστα συνωμοτούσε και κατά του διαδόχου του Νήφωνα Β΄, επί των ημερών της Πατριαρχίας του οποίου εξαναγκάστηκε να αποσυρθεί ξανά στην Μονή Βατοπεδίου, όπου και πέθανε το 1502. Το λείψανό του μεταφέρθηκε στη Σουστάσα της Βουκοβίνας, όπου κτίστηκε και ναός στο όνομά του.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Σερρών Κατηγορία:Βατοπεδινοί Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Λιαονίνγκ Φλάινγκ Λέοπαρντς
Οι Λιαονίνγκ Φλάινγκ Λέοπαρντς (αγγλικά: Liaoning Flying Leopards, απλοποιημένα κινέζικα: 辽宁飞豹, παραδοσιακά κινέζικα: 遼寧飛豹, πινγίν: Liáoníng Fēibào), επίσης γνωστοί ως Λιαονίνγκ 3SBio Φλάινγκ Λέοπαρντς, είναι κινεζικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα την Σενγιάνγκ στη Λιαονίνγκ της Περιφέρειας Χουνάν, η οποία συμμετέχει στον Βόρειο Όμιλο του Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Κίνας (CBA). Η ομάδα συνήθιζε να παίζει τους εντός αγώνες της στο Μπενσί, αλλά μετεγκαταστάθηκε στην Σενγιάνγκ τη σεζόν 2017-18. Η Liaoning 3SBio Inc. είναι ο εταιρικός χορηγός του συλλόγου, ενώ η μασκότ της είναι μια ιπτάμενη λεοπάρδαλη.