cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλδουίνος Γ΄ της Ιερουσαλήμ
Βιογραφία
Με το τέλος του πατέρα του (1143) τον διαδέχθηκε ως συγκυβερνήτης με τη μητέρα του, αλλά αυτή τον παραμέρισε ασκώντας η ίδια την ολοκληρωτική εξουσία. Με ένα παιδί να βρίσκεται στον θρόνο των Ιεροσολύμων, η πολιτική σταθερότητα ήταν αβέβαιη: τα κράτη στον βορρά ζητούσαν την ανεξαρτησία τους και δεν υπήρχε στρατός να υπερασπιστεί τα Ιεροσόλυμα απέναντι στους Μουσουλμάνους, όπως επί Βαλδουίνου Β΄ και Φούλκωνος Ε΄. Στον ισλαμικό κόσμο, ο Ζενγκί κυβερνούσε τις πόλεις Μοσούλη και Χαλέπιο στη βόρεια Συρία, επιθυμώντας να προσθέσει και τη Δαμασκό στην κατοχή του. Κατά τον Γουλιέλμο της Τύρου, ο Ζενγκί ήταν ο πιο απειλητικός και κυρίευσε την Έδεσσα (1144), κάτι που παρακίνησε όλο τον δυτικό κόσμο, προκειμένου να πραγματοποιήσει τη Β΄ Σταυροφορία. Ο Ζενγκί προχωρούσε σε κατάληψη των Ιεροσολύμων, αλλά δολοφονήθηκε 1146) και τον διαδέχθηκε ο γιος του, Νουρεντίν. Το 1147, ο Νουρεντίν έκανε συμμαχία με τον κυβερνήτη της Δαμασκού Ουνούρ αλ Αταμπέκι κατά των Ιεροσολύμων.
Συγκρούσεις με τη μητέρα του
thumb|250px|left|Νόμισμα του Βαλδουίνου Γ΄ της Ιερουσαλήμ Οι Σταυροφόροι επέστρεψαν στην Ευρώπη (1149) αφήνοντας τα Ιεροσόλυμα εξασθενημένα και ο Νουρεντίν εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση: επιτέθηκε στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας, όπου ο Ραϋμόνδος πρίγκιπας της Αντιόχειας σκοτώθηκε στη μάχη του Ινάμπ. Η σύζυγός του Κωνσταντία της Αντιόχειας, ήταν εξαδέλφη του Βαλδουίνου Γ΄, ο οποίος προσπάθησε να την παντρευτεί, αλλά χωρίς επιτυχία.
Δεν μπόρεσε καν να υπερασπιστεί το Τελ Μπασίρ, τα τελευταία υπολείμματα της Έδεσσας, που αναγκάστηκε να τα παραχωρήσει στον Μανουήλ Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (1150). Κλήθηκε με τη μητέρα του (1152) να παρέμβει σε μία διαμάχη μεταξύ της θείας του Οντιέρνας της Τρίπολης και του συζύγου της, Ραϋμόνδου Β΄ κόμη της Τρίπολης. Σύντομα ο Ραϊμόνδος Β΄ δολοφονήθηκε και η Οντιέρνα πήρε την εξουσία για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Ραϋμόνδου Γ΄, αφήνοντας και την Τρίπολη ουσιαστικά χωρίς κυβερνήτη.
Ήρθε στην πρώτη σύγκρουση με τη μητέρα του (1152), με την οποία ήδη είχε ψυχράνει τις σχέσεις του πριν δύο χρόνια, ζητώντας ο Βαλδουίνος Γ΄ περισσότερες εξουσίες στο βασίλειο, κάτι που η μητέρα του -αν και ήταν πολλά χρόνια ενήλικος- δεν έκανε. Η Μελισσάνθη του Ρετέλ δεν τον εμπιστευόταν και ήθελε να κρατήσει για τον εαυτό της τον τίτλο της βασίλισσας, κάτι που έκανε τον Βαλδουίνο Γ΄ να ζητήσει από τον πατριάρχη δεύτερη στέψη ξεχωριστά από τη μητέρα του, κάτι που ο πατριάρχης αρνήθηκε.
Τελικά αποφάσισαν να προσφύγουν στο Κρατικό Συμβούλιο, που χώρισε το βασίλειο στα δύο, με τον Βαλδουίνο Γ΄ να κρατάει τη Γαλιλαία στα βόρεια (με τις πόλεις Άκρα και Τύρο) και τη Μελισσάνθη να κρατάει την Ιουδαία και τη Σαμάρεια (με τις πόλεις Νεάπολη και Ιερουσαλήμ), κάτι που δεν άφησε ικανοποιημένο κανέναν από τους δύο. Μερικές εβδομάδες μετά τη διαίρεση ο Βαλδουίνος Γ΄ επιτέθηκε νότια, όπου η Μελισσάνθη με τον μικρότερο γιο της Αμαλρίκ βρήκαν καταφύγιο στον πύργο του Δαυίδ. Μεσολάβησε η Εκκλησία αναγκάζοντάς τον να κάνει όρκο, ότι θα διατηρήσει την ειρήνη με τη μητέρα του, ενώ αργότερα (1154) συμφιλιώθηκε μαζί της αφού αναγνώρισε ότι είχε μεγάλη δύναμη με τον έλεγχο των ευγενών.
Συμμαχία με τη Ρωμανία
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου ο Νουρεντίν πήρε και τον έλεγχο της Δαμασκού, μετά το τέλος του κυβερνήτη της, δημιουργώντας ένα ισχυρό βασίλειο στα βόρεια, κάτι που απαγόρευε στον Βαλδουίνο Γ΄ να έχει περαιτέρω βλέψεις. Ο βασιλιάς προσανατολίστηκε στα νότια, στην εξασθενημένη Αίγυπτο των Φατιμιδών (1150) και κατέλαβε την Ασκαλών (1153) που ενώθηκε με τη Γιάφα, η οποία είχε παραχωρηθεί στον αδελφό του Αμαλρίκ. Κατόπιν είχε μερικές επιτυχίες κατά του Νουρεντίν, καταλαμβάνοντας τη Σαϊζάρ και τη Χαρίμ (1157 - 1158).
Ο Βαλδουίνος Γ' είχε στόχο να αυξήσει το χαμένο κύρος της οικογένειάς του, πραγματοποιώντας συμμαχία με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στέλνοντας (1157) τον κοντόσταυλο Χάμφρεϋ Β΄ κύριο του Τορόν προκειμένου να ζητήσει ως νύφη από τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό την ανιψιά του Θεοδώρα. Η συμμαχία ωφελούσε περισσότερο τα Ιεροσόλυμα παρά την Κωνσταντινούπολη: ο Βαλδουίνος Γ΄ πιέστηκε να αναγνωρίσει τον Μανουήλ Α΄ κύριο της Αντιόχειας, ενώ συμφώνησε ότι αν η σύζυγός του χήρευε πρόωρα, θα είχε στην κατοχή της την Άκρα. Ο γάμος έγινε (1158) και ο 28χρονος Βαλδουίνος Γ΄ νυμφεύτηκε την 13χρονη Θεοδώρα Κομνηνή.
Οι σχέσεις μεταξύ Ιεροσολύμων και Βαλδουίνου Γ' βελτιώθηκαν σημαντικά τα επόμενα χρόνια, με αποκορύφωμα τη συνάντηση (1159) του Βαλδουίνου Γ΄ και του Μανουήλ Α΄ στην Αντιόχεια. Ο Μανουήλ Α΄ φορούσε δυτικά ενδύματα σε όλη τη διάρκεια των περιοδειών του με τον Βαλδουίνο Γ', ενώ νυμφεύτηκε (1160) την εξαδέλφη του Βαλδουίνου Γ΄, Μαρία της Αντιόχειας.
Η μητέρα του Μελισσάνθη τού Ρετέλ απεβίωσε (1161) και αμέσως μετά (1162) απεβίωσε και ο ίδιος από δυσεντερία, που είχε συνοδευτεί από πολυήμερη ασθένεια. Κατά τον Γουλιέλμο της Τύρου και πολλούς άλλους ιστορικούς, δηλητηριάστηκε στην Αντιόχεια από Σύριους Ορθόδοξους γιατρούς.
Οικογένεια
Το 1158 νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Κομνηνή, κόρη του Ισαακίου, γιου του Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Η προίκα της ήταν 100.000 υπέρπυρα, ενώ μόνο το πολυτελές γαμήλιο ένδυμά της κόστιζε 14.000 υπέρπυρα. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Οίκος του Ανζού
Ένκι
Στη σουμεριακή μυθολογία, ο Ένκι (ή Εά) είναι ο θεός των υδάτων, αλλά και ο σοφός θεός της δημιουργίας, του πνεύματος και της ιατρικής που μπορούσε να αναστήσει τους νεκρούς. Αποτελούσε την πηγή όλης της απόκρυφης και μαγικής γνώσης της ζωής και της αθανασίας. Με τη Νινχουρσάγκ απέκτησαν μια κόρη, τη Νινσάρ.
Ο Ένκι ήταν προστάτης της σουμεριακής πόλης Ερίντου. Έλεγχε επίσης τις "εξουσίες" και τους "νόμους" του κόσμου, μέχρι που τις έκλεψε η Ινάννα και τις μετέφερε στην πόλη της, την Ουρούκ. Ο Ένκι εφήυρε για χάρη των ανθρώπων τον πολιτισμό κι έπειτα τους άφησε να ακολουθήσουν τη μοίρα τους. Επέβαλε την τάξη στον κόσμο: γέμισε τους ποταμούς με ψάρια, κι έμαθε τη γεωργία στους ανθρώπους. Επίσης ήταν ο αφέντης της γης αλλά και της βαθιάς γης, του υπεδάφους και σε μερικές θεολογικές παραδόσεις θεωρείται δημιουργός της ανθρωπότητας που την είχε ζυμώσει με λάσπη και της ειχε δώσει ζωή με την ανάσα του. Χάρη σε αυτόν ένα μόνο ζευγάρι προειδοποιήθηκε και σώθηκε από τον κατακλυσμό.
Ο Ένκι, σύμφωνα με την Μεσοποταμιακή μυθολογία, είναι αυτός που γέμισε τους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη με άφθονο γλυκό νερό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουμεριακή μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της μαγείας Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας Κατηγορία:Θεότητες της χειροτεχνίας Κατηγορία:Μεσοποταμία Κατηγορία:Θεότητες της Μεσοποταμίας
Πήγασος (μυθολογία)
Σύμφωνα με τη Μυθολογία
1. Όταν ο Περσέας αποκεφάλισε τη Μέδουσα, που είχε καταστήσει έγκυο ο Ποσειδώνας, ξεπήδησαν από τη τομή ο Χρυσάωρας, πατέρας του Γυριόνη και ο Πήγασος το φτερωτό άλογο. Κατά μια μαρτυρία, ο Πήγασος γεννήθηκε από το αίμα που έπεσε στη θάλασσα. Τότε ο Περσέας ιππεύοντας αυτόν κατάφερε να διαφύγει τη καταδίωξη των άλλων δύο γοργόνων, αδελφών της Μέδουσας ή, με την πιο συνηθισμένη μορφή του μύθου, με τα φτερωτά σανδάλια του. Ο Πήγασος ήταν συνεπώς γιος του Ποσειδώνα και της Μέδουσας.
2. Κατά τον Ησίοδο το όνομά του οφείλεται στις "Πηγές" του Ωκεανού όπου είχε γεννηθεί, έτσι το όνομα φέρεται να έχει σχέση με πηγές. Ο Πήγασος, φτερωτός όπως ήταν, ανήλθε στον Όλυμπο, στην έδρα των Αθανάτων και διέμενε στην υπηρεσία του Δία χρησιμοποιούμενος για την μεταφορά των κεραυνών από το εργαστήριο του Ηφαίστου στον Όλυμπο. (Θεογονία 281-286, Απολλόδωρος ΙΙ 3, 4).
3. Σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση που επικρατούσε στη Κόρινθο ο Πήγασος ήταν κατ΄ εξοχήν Κορινθία θεότητα, για τον οποίο είχαν κοπεί και νομίσματα με τη παράστασή του. Λέγονταν ότι μόλις ο Πήγασος ξεπήδησε από τη Μέδουσα, πέταξε στον Ακροκόρινθο και ξεδίψασε στα νερά της Πειρήνης πηγής εξ ού και "Πειρήνιος πώλος" το από τότε όνομά του. Στη συνέχεια οι παραδόσεις των Κορινθίων συσχετίζουν τον Πήγασο με τη παράδοση του Βελεροφόντη και της Χίμαιρας.
4. Η συσχέτιση του Πήγασου με τις Μούσες οφείλεται στη ακόλουθη παράδοση: Όταν οι Μούσες διαγωνίζονταν κάποτε στο τραγούδι με τις κόρες του Πιέρου, στον ποταμό Ελικώνα, μόλις άρχισαν το τραγούδι οι Πιέριες κόρες όλα είχαν σκοτεινιάσει. Αμέσως μετά, όταν ήλθε η σειρά των Μουσών, όλα φαίνονταν σαν να σταμάτησαν, ο Ουρανός, η Θάλασσα, τα ποτάμια, για να ακούσουν τους εξαίσιους ύμνους, ο δε Ελικώνας άρχιζε να υψώνει τη κορυφή του προς τον ουρανό από χαρα και υπερηφάνεια μέχρι που τον σταμάτησε ο φτερωτός Πήγασος, με διαταγή του Ποσειδώνα, λακτίζοντάς τον με τις οπλές του. Από το λάκτισμα αυτό γεννήθηκε η πηγή του Ελικώνα, της οποίας τα νερά ενέπνεαν τις Μούσες, η καλούμενη και Ιπποκρήνη.
Ο Πήγασος σε μεταγενέστερους μύθους
thumb|Βελλεροφόντης και Πήγασος (Μουσείο Σπάντα Ρώμης)|εναλλ.=|αριστερά 5. Σε μεταγενέστερους μύθους ο Πήγασος αναφέρεται και ως άλογο της Ηούς στην οποία της τον πρόσφερε ως δώρο ο Ζεύς για να σέρνει το άρμα της.
6. Σε ακόμη μεταγενέστερους χρόνους ο Πήγασος θεωρήθηκε ως άλογο των Μουσών που ιππεύουν οι ποιητές και πετούν μαζί του ψηλά στο καλλιτεχνικό στερέωμα.
Τελικά οι θεοί πρόσφεραν στον Πήγασο μια αιώνια θέση στον ουρανό δημιουργώντας τον Αστερισμό του Πήγασου.
Ο Πήγασος στην τέχνη
Πολλές υπήρξαν οι παραστάσεις του Πήγασου κυρίως σε νομίσματα και δακτυλιόλιθους κατά τους Μυκηναϊκούς χρόνους μέχρι και τους τελευταίους Ρωμαϊκούς ως άλογο με πτέρυγες. Εκτός από το βάθρο του άρματος του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης, στην Κόρινθο, που από το στέρνο και κάτω απεικονίζεται ως θαλάσσιο κήτος.
Αποσυμβολισμός
Γενικά ο Πήγασος συμβολίζει αλληγορικά το θαλάσσιο νέφος (θαλάσσιοι υδρατμοί - γιος του Ποσειδώνα), που μεταφέρει τους κεραυνούς (του Δία) και που γίνονται αντιληπτοί στις καταιγίδες.
Ειδικότερα, από τη παραπάνω 4η μυθολογική παράδοση διαφαίνεται περίτρανα (με τα λακτίσματα του Πήγασου στον Ελικώνα), το τελευταίο στάδιο του κατακλυσμού όπου σταμάτησαν πλέον τα νερά να υποχωρούν και αντίθετα να υψώνονται οι κορυφές των βουνών (με εντολή του Ποσειδώνα) μέσα με πανηγυρισμό και νίκη των τεχνών (Μουσών).
Σύμφωνα με την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία
-
Παραπομπές - σημειώσεις
Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Just the 2 Of Us (Ελλάδα)
Το Just the 2 of Us είναι ελληνικός τηλεοπτικός διαγωνισμός τραγουδιού διάσημων προσωπικοτήτων που αρχικά προβλήθηκε ο 1ος και ο 2ος κύκλος (2010-2011 και 2014 αντίστοιχα) από το Mega Channel, ο 3ος και ο 4ος κύκλος (2020) από το Open TV, ο 5ος, ο 6ος και ο 7ος κύκλος (2021-2022, 2022-2023 και 2023 αντίστοιχα) από τον Alpha TV. Η εκπομπή είναι η ελληνική εκδοχή του ομότιτλου διαγωνισμού που δημιούργησε η βρετανική δημόσια ραδιοτηλεόραση το 2006.
Μέχρι σήμερα έχουν προβληθεί έξι συνολικά κύκλοι, με τον τρίτο να κάνει πρεμιέρα στις 14 Μαρτίου του 2020, μετά από διακοπή έξι χρόνων. Ο πρώτος κύκλος προβλήθηκε από τις 17 Οκτωβρίου 2010 μέχρι τις 16 Ιανουαρίου 2011, ενώ ο δεύτερος από τις 2 Απριλίου 2014 ως τις 18 Ιουνίου 2014.
Τον Ιούνιο του 2020 η εκπομπή ανανεώθηκε για τέταρτη σεζόν, με την πρεμιέρα να πραγματοποιείται τον Οκτώβριο του 2020 από το Open TV με τον ίδιο παρουσιαστή και την ίδια κριτική επιτροπή. Από τον Σεπτέμβριο του 2021 μεταδίδεται στον Alpha TV.
Παρουσίαση
Την παρουσίαση στον πρώτο κύκλο του show είχε ο Γιώργος Καπουτζίδης, ενώ τον δεύτερο κύκλο παρουσίασε η Ζέτα Μακρυπούλια. Από τον τρίτο κύκλο, παρουσιαστής είναι ο Νίκος Κοκλώνης.
Στην αίθουσα πίσω από την σκηνή τους παίκτες υποδέχεται στον πρώτο κύκλο η Δούκισσα Νομικού, στον δεύτερο ο Δημήτρης Ουγγαρέζος, στον τρίτο η Βίκυ Κάβουρα, στον τέταρτο η Λάουρα Καραΐσκου, και από τον πέμπτο και έπειτα η Κατερίνα Στικούδη η οποία στο τέταρτο και πέμπτο live του πέμπτου απουσίαζε καθώς έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί και την αντικατέστησε η Κατερίνα Καινούργιου.
Κριτική Επιτροπή
Οι Κώστας Τουρνάς, Στέφανος Κορκολής, Αθηναΐς Νέγκα και Λυδία Παπαϊωάννου ήταν οι κριτές του πρώτου κύκλου.
Στον δεύτερο κύκλο η κριτική επιτροπή αποτελούνταν από τους Γιώργο Θεοφάνους, Ρούλα Κορομηλά, Δημήτρη Αρβανίτη και Κρατερό Κατσούλη. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αρβανίτης αποχώρησε από την κριτική επιτροπή της εκπομπής μετά την έκτη ζωντανή εκπομπή εξαιτίας των γυρισμάτων της τότε επερχόμενης καθημερινής σειράς Δικαίωση. Τη θέση του πήρε ο ηθοποιός Κρατερός Κατσούλης από την 7η ως την τελευταία ζωντανή μετάδοση της εκπομπής.
Η κριτική επιτροπή από τον τρίτο κύκλο αποτελούνταν από την τραγουδίστρια Δέσποινα Βανδή, τον σκηνοθέτη και θεατρικό παραγωγό Σταμάτη Φασουλή, την ηθοποιό Βίκυ Σταυροπούλου και την παρουσιάστρια Μαρία Μπακοδήμου.
Στον πέμπτο κύκλο συμμετείχαν ως guest στην κριτική επιτροπή η παρουσιάστρια Ναταλία Γερμανού στον ημιτελικό και ο παρουσιαστής Νίκος Αλιάγας στον τελικό.
Στον έκτο κύκλο αποχώρησε από την κριτική επιτροπή η Μαρία Μπακοδήμου μετά από τρεις σεζόν και τη θέση της πήρε η τραγουδίστρια Καίτη Γαρμπή.
Στο 7ο Live του έκτου κύκλου συμμετείχε ως guest στην κριτική επιτροπή ο τραγουδιστής Διονύσης Σχοινάς.
Στο 4ο Live του έβδομου κύκλου συμμετείχε ως guest στην κριτική επιτροπή ο τραγουδιστής Σταμάτης Γονίδης.
Στο 11ο Live του έβδομου κύκλου, το οποίο είχε ως θέμα το Eurovision Party, συμμετείχε ως guest στην κριτική επιτροπή ο μάνατζερ Ηλίας Ψινάκης.
5ος Κύκλος (2021-2022)
Αυτή η σεζόν του show ξεκίνησε στο πρώτο live με 14 διαγωνιζόμενα ζευγάρια. Κατά τη διάρκεια του πρώτου live στο διαγωνιστικό μέρος συμμετείχε και ένα ακόμη ζευγάρι αυτό της επιχειρηματία Δήμητρας Κατσαφάδου μαζί με την Ελένη Δήμου, που διαγωνίστηκε επίσης και με τον ηθοποιό Μαρίνο Κόνσολο. Μετά το τέλος του πρώτου live το ζευγάρι αυτό δεν εμφανίστηκε ξανά στο show. Στο δεύτερο live, ενώ επρόκειτο να γίνει η πρώτη αποχώρηση της σεζόν τελικά η διαδικασία ακυρώθηκε λόγω απουσίας ζευγαριών εξαιτίας της πανδημίας της COVID-19. Έτσι η πρώτη αποχώρηση πραγματοποιήθηκε στο τρίτο live της πέμπτης σεζόν. Στο 3ο live επεισόδιο ο Δημήτρης Αλεξάνδρου διαγωνίστηκε με την τραγουδίστρια Ελένη Χατζίδου καθώς η Κέλλυ Κελεκίδου βρέθηκε θετική στον κορωνοϊό.
Στο τέταρτο και πέμπτο live την παρουσίαση των backstage ανέλαβε η Κατερίνα Καινούργιου, λόγω απουσίας της Κατερίνας Στικούδη καθώς έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί. Στο τέλος του 7ου live επεισοδίου η Ιωάννα Τούνη ανακοίνωσε την οικειοθελή αποχώρηση της από τον διαγωνισμό για προσωπικούς της λόγους. Στις 13 Νοεμβρίου του 2021 στο 8ο live επεισόδιο προστέθηκαν δύο νέα ζευγάρια, η Λάουρα Νάργες αντικαθιστώντας την Ιωάννα Τούνη ως ντουέτο του Νικηφόρου και η Μαρίνα Πατούλη μαζί με τον Στέλιο Διονυσίου. Στο ίδιο επεισόδιο μετά την αποχώρηση της (Super) Κικής Λιτσάκη και του Γιώργου Βελισσάρη ανακοινώθηκε η διαδικασία επιστροφής ενός από τα ζευγάρια που έχουν αποχωρήσει. Συγκεκριμένα οι Δημήτρης Αλεξάνδρου-Κέλλυ Κελεκίδου, Δημοσθένης Τζουμάνης-Γιώτα Γρίβα, Ελένη Βουλγαράκη-Κωνσταντίνος Παντελίδης, Κώστας Φραγκολιάς-Μαντώ, (Super) Κική Λιτσάκη-Γιώργος Βελισσάρης και Σάσα Σταμάτη-Θέμης Αδαμαντίδης τέθηκαν σε τηλεφωνική ψηφοφορία από το κοινό με σκοπό το πιο δημοφιλές ζευγάρι να επιστρέψει στο show. Την Τετάρτη 17 Νοεμβρίου μέσα από την εκπομπή του Alpha TV Super Κατερίνα ανακοινώθηκε το τελικό αποτέλεσμα με τους Super Κική και Γιώργο Βελισσάρη να επιστρέφουν ξανά στο show. Μετά το τέλος του 9ου live, κι ενώ ανακοινώθηκε η αποχώρηση των Χρυσοπηγής Δεβετζή και Θάνου Πετρέλη, ο παρουσιαστής Νίκος Κοκλώνης ανακοίνωσε πως στο 10ο live οι celebrities και οι τραγουδιστές πρόκειται να διαγωνιστούν με νέους παρτενέρ με σχηματισμό νέων ζευγαριών στο 10ο live με την συμμετοχή και αποχωρήσαντος ζευγαριού της βραδιάς. Στο 10o live δεν υπήρξε αποχώρηση. Στις 27 Νοεμβρίου στο 10ο live επεισόδιο η Μαρίνα Πατούλη διαγωνίστηκε μαζί με τον Θάνο Πετρέλη ενώ ανακοίνωσε την οικειοθελή της αποχώρηση από το show. Στο τελικό του show η φιναλίστ Άννα-Μαρία Ψυχαράκη διαγωνίστηκε μαζί με τον Stan καθώς ο παρτενέρ της Χάρης Βαρθακούρης διαγνώστηκε θετικό στον κορωνοϊό.
Ζακ Νεκέρ
Ο Ζακ Νεκέρ (Jacques Necker, 30 Σεπτεμβρίου 1732, Γενεύη - 9 Απριλίου 1804 στο Κοππέ) ήταν Γάλλος πολιτικός με καταγωγή από τη Γενεύη. Ήταν προτεστάντης και υπουργός Οικονομικών, ανώτατος υπουργός από τις 25 Αυγούστου 1788 έως τις 11 Ιουλίου 1789 (τα επακόλουθα της παραίτησης του οδήγησαν στην άλωση της Βαστίλλης) και από τις 29 Ιουλίου 1789 έως τις 3 Σεπτεμβρίου 1790. Ήταν ο πατέρας της συγγραφέως Ζερμαίν ντε Σταλ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γενεύη. Ο πατέρας του καταγόταν από το Βρανδεμβούργο και ήταν καθηγητής.
Το 1750 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Ετιάν Φρανσουά δούκα του Σουαζέλ απέκτησε τεράστια περιουσία από την ενασχόληση του με τις τράπεζες. Το σπίτι του ήταν τόπος συνάντησης για μορφωμένους και ευγενείς. Το 1764 παντρεύτηκε τη Σουζάν Κυρσό με την οποία απέκτησαν μια κόρη, τη μελλοντική συγγραφέα, γνωστή με το όνομα του συζύγου της, Ζερμαίν ντε Σταλ.
Στο δοκίμιό του "Έκθεση περί της νομοθεσίας και του εμπορίου των σιτηρών" (Παρίσι, 1775), το οποίο έκανε πολύ θόρυβο, ο Νεκέρ έγραψε θέσεις που ήταν υπέρ της εμποροκρατίας. Ο Νεκέρ υποστηρίχθηκε από τον κόμη Μορέπ, Υπουργό Επικρατείας και Επικεφαλής Σύμβουλο του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄.
Ο Νεκέρ έπαιξε σημαντικό ρόλο στο ξεκίνημα της Γαλλικής Επανάστασης.
Ο Νεκέρ έγινε σύμβουλος στο τμήμα οικονομικών και το 1777 έγινε επικεφαλής του οικονομικού τμήματος. Το 1781 έκανε μια κίνηση για την οποία είναι γνωστός μέχρι σήμερα: δημοσίευσε τον προϋπολογισμό της χώρας, κάτι παράξενο για μια απόλυτη μοναρχία όπου η κατάσταση των οικονομικών ήταν πάντα μυστική. Ο Νεκέρ απολύθηκε σε λίγους μήνες. Μέχρι το 1788 η Γαλλία είχε περιέλθει σε οικονομική κρίση. Ο Νεκέρ επανήλθε στη βασιλική υπηρεσία. Όταν απολύθηκε στις 11 Ιουλίου 1789, η απόλυση του ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους έλαβε χώρα η κατάληψη της Βαστίλλης τρεις μέρες αργότερα. Μέσα σε δύο μέρες η συνέλευση και ο βασιλιάς των ανακάλεσαν. Ο Νεκέρ μπήκε θριαμβευτικά στη Γαλλία και προσπάθησε να επιταχύνει τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις, ωστόσο λόγω της αντίθεσης της Συνταγματικής Συνέλευσης παραιτήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1790 σε κλίμα γενικής αδιαφορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι οικονομολόγοι
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2016-17
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο γυναικών για την περίοδο 2016–17 είναι το 30ο στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων αλλά με νέο σύστημα. Στην Α' φάση οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους, όπου στον 1ο συμμετείχαν οι 4 πρώτες ομάδες της περυσινής περιόδου και στον 2ο οι άλλες 4. Η πρώτη φάση ξεκίνησε στις 22 Οκτωβρίου και τελείωσε στις 7 Ιανουαρίου 2017. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 28 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 12 Φεβρουαρίου. Η τρίτη φάση όπου πάλι συγκροτήθηκαν νέοι όμιλοι με βάση την κατάταξη της Β΄ φάσης, ξεκίνησε στις 18 Φεβρουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 5 Απριλίου. Οι 4 ομάδες που "επιβίωσαν" απ' αυτό το σύστημα, με το τέλος της τρίτης φάσης, συγκρότησαν και την τετράδα των πλει-οφ του πρωταθλήματος που άρχισαν στις 20 Απριλίου και ολοκληρώθηκαν στις 13 Μαΐου με την ανάδειξη του πρωταθλητή, ο οποίος ήταν ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 8η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στην σειρά των τελικών με 3-2 του Ν.Ο. Βουλιαγμένης, ανατρέποντας το 0-2 που είχε προηγηθεί η ομάδα των Νοτίων Προαστίων.
Α' όμιλος
{|
Β' όμιλος
{|
Γ' όμιλος
Στο Γ' όμιλο μετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες του Α' ομίλου, και αγωνίστηκαν στις δύο νίκες. Και οι δύο ομάδες συνέχισαν στον Στ' όμιλο. {|
Δ' όμιλος
Αγωνίστηκαν οι δύο τελευταίες ομάδες του Α' ομίλου και οι δύο πρώτες του Β' ομίλου. Οι δύο πρώτες προκρίθηκαν στον Στ' όμιλο, ενώ οι δύο τελευταίες στον Ζ' όμιλο. {|
Ε' όμιλος
Στον Ε' όμιλο μετείχαν οι δύο τελευταίες ομάδες του Β' ομίλου, και αγωνίστηκαν στις δύο νίκες. Και οι δύο ομάδες συνεχίσαν στον Ζ' όμιλο. {|
Ζ' όμιλος
Οι ομάδες ξεκίνησαν με μπόνους βαθμών: 3η Δ' ομίλου: 6 βαθμοί, 4η Δ' ομίλου: 3 βαθμοί, 1η Ε' ομίλου: 1 βαθμός, 2η Ε' ομίλου: 0 βαθμοί. {|
Πλέι άουτ
Μετείχαν οι 2 τελευταίες ομάδες του Ζ' ομίλου και αγωνίστηκαν στις 2 νίκες. Ο Τρίτων Αμαρουσίου με 2-1 παρέμεινε στην κατηγορία και υποβιβάστηκε στην Α2 ο Ηλυσιακός.
Πλέι οφ
Συμμετείχαν οι ομάδες του Στ' ομίλου. Οι ημιτελικοί και ο μικρός τελικός κρίθηκαν στις 2 νίκες, ενώ ο μεγάλος τελικός στις 3.
Το πανόραμα των πλέι οφ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
2016 2017 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2016 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2017
Νινλίλ
Μετά το θάνατό της, η Νινλίλ έγινε θεότητα των ανέμων, όπως κι ο Ενλίλ. Δείχνει επίσης έλεος προς όσους αδικεί η μοίρα. Μαζί με τον Ενλίλ λατρεύονταν κυρίως στην πόλη της Νιπούρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουμεριακή μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες του ανέμου
Κωνσταντίνος Φωτιάδης (ηγεμόνας Σάμου)
Ο Κωνσταντίνος Φωτιάδης ήταν ηγεμόνας της Σάμου από το 1874 ως το 1879.
Ήταν Φαναριώτης και διαδέχθηκε τον Κωνσταντίνο Αδοσίδη στη διοίκηση της Σάμου το 1874, όπου έμεινε για πέντε έτη.
Το 1879 παύθηκε και ο Κωνσταντίνος Αδοσίδης επέστρεψε στην ηγεμονία της νήσου.
Κατηγορία:Ηγεμόνες Σάμου
Αυτοκράτορας Ανέι
Ο Αυτοκράτορας Ανέι (ιαπωνικά: 安寧天皇), επίσης γνωστός ως Σικιτσουχικοταματέμι νο Μικότο (師木津日子玉手見命), ήταν ο τρίτος θρυλικός αυτοκράτορας της Ιαπωνίας σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Πολύ λίγα είναι γνωστά για αυτόν τον Αυτοκράτορα λόγω έλλειψης διαθέσιμου υλικού για περαιτέρω επαλήθευση και μελέτη. Ο Ανέι είναι γνωστός ως «θρυλικός αυτοκράτορας» μεταξύ των ιστορικών, καθώς η πραγματική του ύπαρξη αμφισβητείται. Τίποτα δεν υπάρχει στο Κοτζίκι εκτός από το όνομα και τη γενεαλογία του. Η βασιλεία του Ανέι φέρεται να ξεκίνησε το 549 π.Χ., είχε μία γυναίκα και τρεις γιους. Μετά το θάνατό του το 511 π.Χ., ο δεύτερος ή ο τρίτος γιος του υποτίθεται ότι έγινε ο επόμενος αυτοκράτορας.
Γνωστές πληροφορίες
Η ύπαρξη τουλάχιστον των εννέα πρώτων Αυτοκρατόρων αμφισβητείται λόγω ανεπαρκούς διαθέσιμου υλικού για περαιτέρω επαλήθευση και μελέτη. Ο Ανέι θεωρείται επομένως από τους ιστορικούς ως «θρυλικός Αυτοκράτορας» και θεωρείται ότι ήταν ο δεύτερος από τους οκτώ Αυτοκράτορες χωρίς συγκεκριμένους θρύλους να σχετίζονται με αυτούς. Το όνομα Annei -tennō του αποδόθηκε μεταθανάτια από τις μεταγενέστερες γενιές, και κυριολεκτικά σημαίνει «σταθερή ηρεμία». Το όνομά που του αποδόθηκε μπορεί να είχε μονιμοποιηθεί αιώνες μετά τη ζωή του, πιθανώς κατά την περίοδο κατά την οποία οι θρύλοι για την προέλευση της δυναστείας Γιαμάτο συντάχθηκαν ως τα χρονικά γνωστά σήμερα ως Κοτζίκι. Το όνομα «Ανέι» αποδίδεται για πρώτη φορά στον Ιάπωνα λόγιο και συγγραφέα Όμι νο Μιφούνε, ο οποίος φέρεται να βρήκε το όνομα κάποια στιγμή στο δεύτερο μισό του 8ου αιώνα.
Ενώ η πραγματική τοποθεσία του τάφου του Ανέι δεν είναι γνωστή, ο Αυτοκράτορας λατρεύεται παραδοσιακά σε ένα μνημείο Σιντοϊσμού στην Κασιχάρα. Η Αυτοκρατορική Υπηρεσία ορίζει αυτήν την τοποθεσία ως το μαυσωλείο του Ανέι και ονομάζεται επίσημα Unebi-yama no hitsujisaru Mihodo no i no e no misasagi (Ο βασιλικός τάφος πάνω από το μιχόντο στα νοτιοδυτικά του όρους Ουνέμπι). Ο πρώτος αυτοκράτορας που οι ιστορικοί πιστεύουν ότι μπορεί να υπήρχε στην πραγματικότητα είναι ο Αυτοκράτορας Σουτζίν, ο 10ος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας. Έξω από το Κοτζίκι, η βασιλεία του Αυτοκράτορα Κίνμεϊ ( c. 509 – 571 μ.Χ.) είναι η πρώτη για την οποία η σύγχρονη ιστοριογραφία μπορεί να ορίσει επαληθεύσιμες ημερομηνίες. Τα συμβατικά αποδεκτά ονόματα και ημερομηνίες των πρώτων Αυτοκρατόρων δεν επιβεβαιώθηκαν ως «παραδοσιακά» ωστόσο, μέχρι τη βασιλεία του Αυτοκράτορα Κάνμου μεταξύ 737 και 806 μ.Χ.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Θρυλικοί αυτοκράτορες της Ιαπωνίας
Πεπλατυσμένο δωδεκάεδρο
Στη Στερεομετρία, το πεπλατυσμένο δωδεκάεδρο είναι ένα κυρτό ημικανονικό πολύεδρο, που ανήκει στα στερεά του Αρχιμήδη. Διαθέτει 92 έδρες: 80 ισόπλευρα τρίγωνα και 12 κανονικά πεντάγωνα. Έχει 60 κορυφές και 150 ακμές.
Το στερεό απαντάται σε δύο μορφές, που είναι μεταξύ τους αντικατοπτρικές, οι οποίες λέγονται εναντιόμορφα, το ένα αριστερόστροφο και το άλλο δεξιόστροφο. Αυτό το φαινόμενο του εναντιομορφισμού παρουσιάζεται και σε ένα ακόμη στερεό του Αρχιμήδη, τον πεπλατυσμένο κύβο.
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά πεπλατυσμένου δωδεκαέδρου
Αν θεωρήσουμε \alpha \,\! το μήκος της ακμής του στερεού, τότε ισχύουν τα εξής:
(ο χρυσός αριθμός),
Κατασκευαστικά, το πεπλατυσμένο δωδεκάεδρο μπορεί να προέλθει από το δωδεκάεδρο, εάν απομακρύνουμε προς τα έξω (σε σχέση με το κέντρο του) όλες τις έδρες του κατά ορισμένη απόσταση και τις περιστρέψουμε ως προς το κέντρο τους (όλες αριστερόστροφα ή όλες δεξιόστροφα), έτσι ώστε τα κενά που δημιουργούνται να μπορούν να καλυφθούν από ισόπλευρα τρίγωνα.
Ένας άλλος τρόπος κατασκευής του πεπλατυσμένου δωδεκαέδρου είναι να λάβουμε ένα κόλουρο εικοσιδωδεκάεδρο και να του απαλείψουμε τις μισές κορυφές (ομοιόμορφα κατανεμημένα, αριστερόστροφα ή δεξιόστροφα). Έτσι, τα 12 δεκάγωνα του αρχικού στερεού μετατρέπονται σε ισάριθμα πεντάγωνα, τα 20 εξάγωνα μετατρέπονται σε ισάριθμα τρίγωνα, όλα τα τετράγωνα εκφυλίζονται σε ακμές, ενώ οι 60 κορυφές που απαλείφονται σχηματίζουν ισάριθμα τρίγωνα.
Δημήτριος Σειραδάκης
Ο Δημήτριος Σειραδάκης (γεννήθηκε το 1897 και πέθανε στις 8 Μαρτίου 1990) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, που υπηρέτησε ως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού από το 1958 ως το 1959. Νωρίτερα υπηρέτησε ως διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού.
Στρατιωτική καριέρα
Γεννήθηκε στη Λειβάδα Σούγιας Χανίων. Ανέπτυξε πολεμική δράση και συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Όταν έφτασε στο βαθμό του Ταξιάρχου, ανέλαβε Διοικητής της Σχολής Πεζικού από τον Οκτώβριο του 1952 ως το Μάιο του 1953. Τον Ιανουάριο του 1956 ανέλαβε διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού. Το 1958 ως Αντιστράτηγος (είχε προαχθεί το 1955) ανέλαβε αρχηγός του ΓΕΣ για μικρό χρονικό διάστημα, ως το 1959. Πέθανε στην Αθήνα το 1990.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Ντένις Κάλφερτ
Βιογραφία
Αφού σπούδασε τοπιογραφία για κάποιο διάστημα στη γενέτειρα πόλη του, (στο "Αρχείο Καλλιτεχνών" της Αμβέρσας ("Liggeren") καταγράφεται, το 1556-57 ως Caluwaert), τον ανέλαβε ο Κρίστιαν φαν Κούεμπορν (Christian van den Queborn ή Christiaen van Queecborn).
Στη συνέχεια μετακόμισε στη Μπολόνια, όπου αρχικά εργάστηκε υπό τον Ιταλό ζωγράφο Πρόσπερο Φοντάνα (Prospero Fontana). Τα έργα του χαρακτηρίζονται από τον μανιερισμό της φλαμανδικής τέχνης και έμοιαζαν κατασκευασμένα από κάποιον Ιταλό. Φεύγοντας από τη Μπολόνια μετέβη στη Ρώμη, το 1572, όπου βοήθησε τον Λορέντσο Σαμπατίνι (Lorenzo Sabbatini) στις εργασίες του στο παπικό Ανάκτορο του Βατικανού και αφιέρωσε πολύ από τον χρόνο του αντιγράφοντας και μελετώντας τις εργασίες του Ραφαήλ.
Ο Κάλφερτ έχαιρε του σεβασμού των συμπολιτών του στη Μπολόνια, καθώς και των συναδέλφων του, όπως φαίνεται από την παρουσία του Λουντοβίκο Καρράτσι, επικεφαλής του "ανταγωνιστικού" εργαστηρίου, μαζί με όλους του τους μαθητές, στη νεκρώσιμη ακολουθία του Κάλφερτ στη Βασιλική Santa Maria dei Servi της Μπολόνια.
Ύφος και επιδράσεις
Ο Κάλφερτ χρησιμοποιούσε χαρακτηριστικά την τεχνική του κιαροσκούρο (chiaroscuro) για να αποδώσει το ύφος που επιζητούσε στις μορφές του προσκηνίου, τεχνική που προερχόταν από τον Κορρέτζο, με παρασκήνιο βορειοευρωπαϊκά τοπία. Η από πλευράς του χρήση των χρωμάτων αντικατοπτρίζει την επιρροή του Φεντερίκο Μπαρρότσι (Federico Barocci). Συνεχίζοντας να ακολουθεί τη μανιεριστική αισθητική σε όλη του τη σταδιοδρομία, ο Κάλφερτ συνέβαλε σημαντικά στον κλασικισμό που χαρακτήριζε τη Σχολή της Μπολόνια στη ζωγραφική από τις αρχές του 17ου αιώνα.
Τα κύρια έργα του σήμερα βρίσκονται στη Μπολόνια, στη Φλωρεντία, στην Αγία Πετρούπολη, στην Πάρμα και την Καν, ενώ πολλοί πίνακές του έχουν γίνει και χαρακτικά. Πολλά από τα έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Μπολόνια, ενώ ένα από τα πλέον ξακουστά έργα του, ο "Αρχάγγελος Μιχαήλ" βρίσκεται στη Βασιλική του Αγίου Πετρωνίου της Μπολόνια.
Φρανσουά-Γκαμπριέλ Λεπώλ
thumb|280x280px|Ο ναύαρχος [[Ανρί ντε Ρινί|ντε Ρινί (1836). Μεταθανάτια προσωπογραφία από τον Λεπώλ.]] Ο Γκυγιώμ-Φρανσουά-Γκαμπριέλ Λεπώλ (Guillaume-François-Gabriel Lépaulle) ήταν Γάλλος ζωγράφος του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε το 1804 και πέθανε το 1886.
Ντένις Κάλφερτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Μανιεριστές ζωγράφοι
Φρανσουά-Γκαμπριέλ Λεπώλ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1804 στις Βερσαλλίες και σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλους τους Οράς Βερνέ, Ζαν Μπατίστ Ρενό και Ζαν Βικτόρ Μπερτίν. Παρουσίασε τα έργα του τακτικά σε όλα τα Σαλόν του Παρισιού από το 1824 μέχρι το 1879, πραγματοποίησε μια σειρά ταξιδιών σε διάφορες περιοχές της Ευρώπης (Αγγλία, Ιταλία, Ισπανία) τα οποία αποτυπώνονται σε αρκετά έργα του ενώ υποστηρίζεται πως επισκέφτηκε επίσης την Αφρική, το Βέλγιο και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τη δεκαετία του 1840 συμμετείχε στη διακόσμηση του χριστιανικού ναού Saint-Merri του Παρισιού. Εκτός από τη ζωγραφική ασχολήθηκε και με τον σχεδιασμό κουστουμιών για την όπερα των Παρισίων. Πέθανε το 1886 στο Άι της βορειοανατολικής Γαλλίας.
Έργο & τεχνοτροπία
Ο Λεπώλ ασχολήθηκε στα έργα του με αναπαραστάσεις ιστορικών γεγονότων, σκηνές της καθημερινότητας και κυρίως με την προσωπογραφία. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από τη δημιουργία πλούσιων σκηνικών, ο τρόπος ζωγραφικής του θεωρείται ως απαλός, ρευστός και γρήγορος ενώ το όλο ύφος του παραπέμπει στον εκλεκτισμό των ζωγραφικών ρευμάτων που κυριαρχούσαν εκείνη την εποχή στη γαλλική πρωτεύουσα. Πολλές από τις προσωπογραφίες του βρίσκονται στο παλάτι των Βερσαλλιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Γραμμή χιονιού
Ως γραμμή χιονιού ορίζεται η φανταστική γραμμή που σημειώνει σε ένα βουνό το υψόμετρο πάνω από το οποίο το χιόνι δεν λιώνει σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Σύμφωνα με έναν άλλο ορισμό, ως γραμμή χιονιού ορίζεται το τοπογραφικό όριο της μόνιμης χιονοκάλυψης.
Η υγρή ή ξηρή γραμμή ή ζώνη χιονιού, χωρίζει εκείνο το σημείο στο οποίο το χιόνι λειώνει, από εκείνο στο οποίο δεν παρατηρείται λειώσιμο, με το χιόνι να παραμένει στη ξηρή κοκκώδη κατάστασή του. Η δημιουργία ζώνης χιονιού εξαρτάται από το αν η περιβαλλοντική θερμοκρασία υπερβεί τους 0 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και υπόκειται σε έναν κύκλο λειωσίματος και επανάψυξης του χιονιού κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Βασικοί συντελεστές της διαδικασίας είναι ο ήλιος, ο οποίος παρέχει την απαιτούμενη ενέργεια για το λειώσιμο του χιονιού, η ένταση της ηλιακής ακτινοβολίας και ο προσανατολισμός της πλαγιάς.
Σημειώσεις - παραπομπές
Κατηγορία:Κλίμα Κατηγορία:Υδρομετέωρα Κατηγορία:Ορεινή οικολογία Κατηγορία:Χιόνι
Πολιορκία των Ιωταπάτων
Ύστερα από την επιτυχημένη έναρξη της εισβολής του στην Γαλιλαία ο Βεσπασιανός κατευθύνθηκε στα Ιωταπάτα (πρώτο δεκαήμερο Μαΐου του 67) επειδή πίστευε ότι εκεί βρίσκονταν ένα από τα πιο ισχυρά σημεία αντίστασης στην περιοχή. Επικεφαλής της άμυνας της πόλης ήταν ο Ιώσηπος.
Οι πρώτες επιθέσεις των Ρωμαίων
Ο Βεσπασιανός επέλεξε να στρατοπεδεύσει επιδεικτικά με όλη την δύναμή του σε κάποιο σημείο της περιοχής που ήταν ορατό από όλη την πόλη προκειμένου να προκαλέσει πλήγμα στο ηθικό των αμυνομένων. Την επόμενη μέρα οι Ρωμαίοι υπό την κάλυψη τοξοτών και σφενδονητών εξαπέλυσαν μια ισχυρότατη έφοδο εναντίον των τειχών της πόλης. Όλος ο πληθυσμός της πόλης αντιδρώντας αυθόρμητα ανέβηκε στις επάλξεις για να τους αντιμετωπίσει. Η έφοδος τελικά απέτυχε οι αμυνόμενοι όμως είχαν 600 νεκρούς ενώ οι Ρωμαίοι μερικές δεκάδες.
Οι έφοδοι των Ρωμαίων συνεχίστηκαν για τις επόμενες πέντε μέρες. Οι αμυνόμενοι κατάφεραν να τις αντιμετωπίσουν με επιτυχία.
Η πολιορκία
Όταν ο Βεσπασιανός είδε ότι οι έφοδοι απέτυχαν έκανε συμβούλιο με τους αξιωματικούς του και αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν συστηματική πολιορκία. Όλα τα δέντρα της περιοχής κόπηκαν ενώ υψώθηκαν μεγάλοι σωροί από πέτρες. Ταυτόχρονα άρχισαν να υψώνονται αναχώματα που θα έπρεπε να φτάσουν ως το ύψος του τείχους. Όσοι εργάζονταν σε αυτά βρίσκονταν κάτω από ξύλινα στέγαστρα για να   προστατεύονται από τα τοξεύματα των υπερασπιστών.
Την επιχείρηση υποστήριζαν 160 πολεμικές μηχανές που έβαλαν ασταμάτητα κατά του τείχους μαζί με τοξότες, ακοντιστές και σφενδονήτες των επικουρικών σωμάτων και των συμμάχων. Οι υπερασπιστές επιχείρησαν να πραγματοποιήσουν εξόδους που αντιμετωπίστηκαν με επιτυχία από τον Βεσπασιανό. Τελικά ο Ιώσηπος για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα κατάφερε να υψώσει περισσότερο το τείχος. Οι τεχνίτες που το έκαναν αυτό εργάζονταν μέρα και νύχτα κάτω από ένα παραπέτασμα από δέρματα για να προστατεύονται από τα πλήγματα των αντιπάλων τους.
Εκείνη την εποχή ο αποκλεισμός της πόλης έγινε εντονότερος. Ο Ιώσηπος είχε φροντίσει έγκαιρα ώστε να υπάρχουν αρκετά τρόφιμα και νερό για τις ανάγκες μιας πολιορκίας, ζήτησε όμως από τους κατοίκους να φύγει από την πόλη προκείμενου να εξασφαλίσει εξωτερική βοήθεια. Οι κάτοικοι όμως δεν δέχθηκαν το αίτημα του. Έτσι αποφάσισε να πραγματοποιεί συνεχείς εξόδους για να καταστρέψει τα πολιορκητικά έργα των αντιπάλων.
Οι έξοδοι αυτοί δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν τα έργα από την ολοκλήρωση τους. Όταν τα αναχώματα έφτασαν μπροστά στο τείχος ένας πανίσχυρος κριός ανέλαβε δράση κλονίζοντας το επικίνδυνα. Ο Ιώσηπος προσπάθησε να το αποτρέψει αυτό χρησιμοποιώντας σάκους με άχυρα τους οποίους με την βοήθεια σχοινιών τοποθετούσε ανάμεσα στο τείχος και τον κριό, οι Ρωμαίοι όμως ανταπάντησαν επινοώντας εξοπλισμό που έκοβε τα σχοινιά των σάκων.
Όταν τελικά το τείχος άρχισε να καταρρέει στο σημείο που δέχονταν χτυπήματα οι αμυνόμενοι πραγματοποίησαν μια ορμητική έξοδο με στόχο να κάψουν τα μηχανήματα. Ήταν η αρχή μιας μάχης σώμα με σώμα που κράτησε όλη την νύχτα και τέλειωσε το επόμενο πρωί όταν το τείχος ύστερα από τα τελευταία πλήγματα του κριού είχε μεταβληθεί σε χαλάσματα. Το επόμενο πρωί οι Ρωμαίοι έφεραν σκάλες στο σημείο εκείνο για να αναρριχηθούν στα ερείπια. Αφού ανασυντάχθηκαν ο Βεσπασιανός έδωσε το σύνθημα της επίθεσης. Η μάχη ήταν άγρια και κράτησε ως το απόγευμα χωρίς οι Ρωμαίοι να μπορέσουν να διασπάσουν την γραμμή των αμυνομένων(αρχές Ιουνίου του 67).
Η κατάληψη της πόλης
Η κατάσταση έγινε δύσκολη για τους αμυνόμενους όταν αμέσως μετά την μάχη οι Ρωμαίοι αντί να χάσουν το θάρρος τους κατασκεύασαν σε λίγο χρόνο τρεις πανύψηλους πύργους καλυμμένους από σίδερο και εξοπλισμένους με καταπέλτες, τοξότες, ακοντιστές και σφενδονήτες. Τους πύργους αυτούς τους προώθησαν στα τείχη και οι αμυνόμενοι στάθηκε αδύνατο να τους αντιμετωπίσουν.
Λίγο αργότερα τα αναχώματα έφτασαν στο ύψος του τείχους που πρόσφατα είχε ανεγερθεί. Τότε πληροφορήθηκαν οι πολιορκητές από ένα λιποτάκτη ότι κάποιο σημείο των τειχών τις τελευταίες ώρες της νύχτας έμενε αφύλακτο.Ένα ολιγάριθμο απόσπασμα με επικεφαλής τον Τίτο και τον χιλίαρχο Δομίτιο Σαβίνο κατάφερε να περάσει από το σημείο εκείνο μέσα στην πόλη. Πίσω τους έρχονταν μια δύναμη με επικεφαλής τους χιλιάρχους Σέξτο Καλουάριο και Πλάκιδο.
Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν αθόρυβα την ακρόπολη και με το πρώτο φως της ημέρας ξεχύθηκαν πάνω στους αιφνιδιασμένους κατοίκους. Ακολούθησε γενικευμένη σφαγή. Λίγοι μπόρεσαν να αντισταθούν έστω για λίγο και επέζησαν μόνο όσοι κρύφτηκαν όπως ο Ιώσηπος σε υπονόμους και σπηλιές.
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι Κατηγορία:Πολιορκίες
Γεώργιος Καλύβας
Ο Γεώργιος Καλύβας ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.(-μετά το 1527). Άκμασε περί το έτος 1525.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ρόδο ή, κατά το Γεώργιο Μαρκόπουλο στο Ορεινό. Έζησε από κοντά την άλωση της Ρόδου από τον Σουλεϊμάν το 1522. Έφυγε από τη Ρόδο και εγκαταστάθηκε στη Σητεία, ενώ έχασε όλη του την περιουσία και τη βιβλιοθήκη του στον καιρό της πολιορκίας της Ρόδου. Προτού εγκατασταθεί στη Σητεία πήγε στο Ορεινό, όπως γράφει ο ίδιος, με σκοπό να ξεκουραστεί. Ίδρυσε σχολή στη Σητεία και δίδασκε εκεί επί πολλά χρόνια.
Στο χωριό Κεντρί υπάρχει οικογένεια Καλύβηδων. Ένας από αυτούς ήταν ο Μάρκος Καλύβης (γεννήθηκε το 1829), ο οποίος ήταν εύπορος. Πιστεύεται, λοιπόν, ότι η οικογένεια αυτή προέρχεται από το Γεώργιο Καλύβα (καθώς κατάγονται και εκείνοι από το Ορεινό).
Συγγράμματα
Προς τον Καλύβα διευθύνουν επιστολές ο Ιωάννης Αβραμίου, Αντώνιος Έξαρχος, Ιωάννης Ναθαναήλ, Νικόλαος και Μαθουσάλας ο μοναχός.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Φρέιρ Αλεξάντερσον
Ο Φρέιρ Αλεξάντερσον (γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1982) είναι Ισλανδός προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην παίκτης. Ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας γυναικών της χώρας του από το 2013 έως το 2018.
Καριέρα
Ο Φρέιρ αναρριχήθηκε από τα τμήματα υποδοχής της Λέικνιρ Ρέικιαβικ, όπου έπαιξε 81 αγώνες κυπέλλου και πρωταθλημάτων.
Ισλανδική εθνική ομάδα γυναικών
Τον Σεπτέμβριο του 2013 ο Φρέιρ διορίστηκε προπονητής της Ισλανδικής γυναικείας εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου.
Καθώς η Μαργκρέτ Λάρα Βιδαρσντότιρ αποχώρησε προσωρινά με άδεια μητρότητας, ο Φρέιρ διόρισε την Σάρα Μπιορκ Γκουναρσντότιρ ως νέα αρχηγό τον Ιανουάριο του 2014.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2018 ανακοίνωσε ότι παραιτήθηκε από προπονητής της ομάδας αφού η εθνική Ισλανδίας απέτυχε να προκριθεί για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Γυναικών του 2019.
Ισλανδική εθνική ομάδα ανδρών
Ο Φρέιρ ήταν αναλυτής αγώνων για την Ισλανδική εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ισλανδοί ποδοσφαιριστές
Νάμου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ναμου
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1935 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1935 πραγματοποιήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου στο Στάδιο Φενέρμπαχτσε.
Στο αγώνισμα αυτό, η Τουρκία κέρδισε το αργυρό και το χάλκινο μετάλλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Έλληνας Γρηγόρης Λαμπράκης μπροστά από τον Πούλιο Πουλάτ. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Ζεκί Νταχταόγλου. Η Ελλάδα κέρδισε το αγώνισμα για έβδομη συνεχόμενη χρονιά.
Βαθμολογία
Η επίσημη βαθμολογία που δημοσιεύθηκε ήταν: Βαθμολογικό σύστημα: 6-5-4-3-2-1 βαθμοί
Μετέχουσες χώρες
Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν στο αγώνισμα ήταν:
• 4
Πίνακας μεταλλίων (1929—1935)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1935.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1935 1935
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1865
Οι Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1865 διεξήχθησαν από την Κυβέρνηση Κουμουνδούρου του Μαρτίου 1865, στις 4 Μαΐου 1865, με βάση τον εκλογικό νόμο του 1864 που είχε ψηφίσει η εν Αθήναις Β' Εθνική Συνέλευση, που προέβλεπε έναν βουλευτή για «κάθε 10.000 ψυχές». Απετέλεσαν τις πρώτες εκλογές με το νέο Σύνταγμα του 1864 σε ισχύ, τις πρώτες βουλευτικές μετά την περίοδο βασιλείας του Όθωνα και είχαν αναβληθεί για μικρό χρονικό διάστημα λόγω της παραίτησης της Κυβέρνησης Κωνστ. Κανάρη στις αρχές Μαρτίου. Θεωρούνται οι πρώτες εκλογές στη σύγχρονη ελληνική ιστορία που διεξήχθησαν με ομαλό τρόπο χωρίς παρεμβάσεις ή σοβαρά επεισόδια κατά τη διάρκεια των εκλογών.
Κάποιοι από τους εκλεγμένους βουλευτές παρουσιάζονται παρακάτω σύμφωνα με τον Τρύφωνα Ευαγγελίδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Οικογένεια Airbus A320neo
Η οικογένεια Airbus A320neo (το neo μεταφράζεται σε νέα επιλογή κινητήρα) είναι μια εξέλιξη της οικογένειας αεροσκαφών A320 που παράγονται από την Airbus.
Παρουσιάστηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2010. Έκανε την πρώτη του πτήση στις 25 Σεπτεμβρίου 2014 και εισήχθη από την Lufthansa στις 25 Ιανουαρίου 2016.
Επανεξοπλισμένο με κινητήρες CFM LEAP-1A ή Pratt & Whitney PW1000G και εξοπλισμένο από προεπιλογή με ακροπτερύγια, εξοικονομεί 15% με 20% περισσότερα καύσιμα από τα υπόλοιπα αεροσκάφη της οικογένειας A320ceo.
Μέχρι το 2020, πάνω από 115 αεροπορικές εταιρείες έχουν παραγγείλει 7.395 αεροσκάφη της οικογένειας A320neo κάνοντας το το πιο ευπώλητο αεροσκάφος στην ιστορία.
Τύποι αεροσκαφών
μικρογραφία|Airbus A319neo κατά τη διάρκεια δοκιμαστικής πτήσης.
Airbus A319neo
Το Airbus A319neo είναι το μικρότερο μέλος της οικογένειας A320neo. Είναι βασισμένο στο παλαιότερο Α319-100, της σειράς Α320. Έχει χωρητικότητα 140-160 επιβατών και εμβέλεια 6,940 χιλιομέτρων, με βελτιωμένη απόδοση συγκριτικά με την παλαιότερη έκδοσή του. Στο μεταξύ, η έκδοση ACJ319neo, που φέρει υπερπολυτελώς διαμορφωμένη καμπίνα, μπορεί να μεταφέρει 8 επιβάτες σε απόσταση 12.500 χιλιομέτρων ή περίπου 15 ωρών πτήσης.
To A319neo είναι το λιγότερο ευπώλητο αεροσκάφος της οικογένειας Α320neo. Η Qatar Airways αναμενόταν να αποτελέσει τον πρώτο χρήστη του αεροσκάφους, ωστόσο το 2013 επέλεξε τα μεγαλύτερα Α320neo. Σήμερα, η αμερικανική Spirit Airlines είναι ο μεγαλύτερος πελάτης του A319neo, έχοντας παραγγείλει 47 τέτοια αεροσκάφη. Ωστόσο, παραμένει άγνωστο πότε θα ξεκινήσουν οι παραδόσεις.
Πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση στις 31 Μαρτίου 2017, χρησιμοποιώντας κινητήρες CFM LEAP-1A. Μετά από δοκιμαστικές πτήσεις συνολικής διάρκειας άνω των 500 ωρών, η FAA και η EASA πιστοποίησαν από κοινού το αεροσκάφος στις 21 Δεκεμβρίου του 2018. Στόχος ήταν το πρώτο αεροσκάφος να παραδοθεί στο πρώτο μισό του 2019. Την εποχή εκείνη υπήρχαν παραγγελίες για συνολικά 53 αεροσκάφη, τα 17 εκ των οποίων θα χρησιμοποιούσαν κινητήρες LEAP-1A: 12 από την Avianca, 4 από έναν άγνωστο αγοραστή από την Κίνα, καθώς και 1 αεροσκάφος της έκδοσης ACJ319neo. Σε ό,τι έχει να κάνει με τα υπόλοιπα 36 αεροσκάφη, ο κινητήρας με τον οποίο θα εξοπλίζονταν δεν είχε ακόμη επιλεγεί. Επρόκειτο για 8 ακόμη παραγγελίες από την Avianca, 26 από πελάτες που δεν κατονομάζονταν και άλλα 2 ACJ319neo. Η δεύτερη επιλογή κινητήρων, η Pratt & Witney PW1100G, αναμενόταν να πιστοποιηθεί στα τέλη του 2019, μετά από άλλες 200 ώρες δοκιμαστικών πτήσεων. Ένα Α319neo κόστιζε US$101.5 εκατομμύρια.
Το ενδιαφέρον που έδειξαν οι αεροπορικές εταιρίες για το αεροσκάφος ήταν εξαιρετικά περιορισμένο. Οι παραγγελίες για τα A319neo παραμένουν πολύ λιγότερες συγκριτικά με τα παρόμοια σε μέγεθος και ρόλο Airbus A220. Ωστόσο, η Airbus έχει ξεκαθαρίσει πως το πρόγραμμα του αεροσκάφους θα προχωρήσει κανονικά.
Οι κινητήρες PW1100G πιστοποιήθηκαν στο αεροσκάφος στα τέλη Νοεμβρίου 2019, μετά από 90 πτήσεις συνολικής διάρκειας 240 ωρών.
Εκτός από τις παραγγελίες για τη βασική έκδοση A319neo, η Airbus έχει λάβει παραγγελίες για άλλα 6 ACJ319neo.
Στις 18 Φεβρουαρίου 2022 η κινεζική China Southern Airlines παρέλαβε το πρώτο από τα 4 A319neo που είχε σε παραγγελία και έγινε ο πρώτος εμπορικός χρήστης τους στον κόσμο. Πραγματοποίησε την πρώτη επιβατική πτήση με τα αεροσκάφη αυτά στις 9 Μαρτίου.
Μέχρι τον Μάρτιο του 2022, η Airbus είχε λάβει παραγγελίες για μόλις 70 A319neo και είχε παραδώσει μόνο 6 από αυτά.
Airbus A320neo
μικρογραφία|Airbus A320neo της [[Lufthansa]] Το Α320neo είναι η το βασικό μοντέλο της ομώνυμης οικογένειας. Είναι βασισμένο στο παλαιότερο Α320-200, παρουσιάζοντας, όμως, σημαντικές βελτιώσεις, σε ό,τι αφορά στην κατανάλωση καυσίμων, τις εκπομπές ρίπων και τα επίπεδα θορύβου.
Το πρώτο Α320neo βγήκε από τις εγκαταστάσεις παραγωγής της Airbus στην Τουλούζη την 1 Ιουλίου 2014. Πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση στις 25 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς και έλαβε πιστοποίηση από την EASA και την FAA στις 24 Νοεμβρίου 2015. Το πρώτο επιβατικό αεροσκάφος παραδόθηκε στη Lufthansa στις 25 Ιανουαρίου 2016.
Ένα χρόνο αργότερα η Lufthansa δήλωσε πως το Α320neo ήταν κατά 20% αποδοτικότερο από την παλαιότερη έκδοση του, όταν μετέφερε 180 επιβάτες. Επιπλέον, προσέφερε κατά 15% χαμηλότερη κατανάλωση καυσίμων ανά θέση, παρά την αυξημένη χωρητικότητά του (180 επιβάτες έναντι 168 του Α320-200), ποσοστό που μπορεί να αυξηθεί στο 16-17% ή ακόμη και στο 20% σε μακρύτερα δρομολόγια.
Όπως και στην περίπτωση του Α319neo, οι πελάτες μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα στους κινητήρες CFM International LEAP-1A και στους Pratt & Whitney PW1000G, οι οποίοι έχουν κατά 15% χαμηλότερο κόστος συντήρησης σε σχέση με τους κινητήρες των παλαιότερων Α320.
Μέχρι τον Μάρτιο του 2022, η Airbus είχε λάβει παραγγελίες για συνολικά 3,728 A20neo και είχε παραδώσει τα 1,432 από αυτά.
Κάποιοι από τους χρήστες του αεροσκάφους ανά τον κόσμο σήμερα είναι η Lufthansa, η easyJet, η British Airways, η Indigo, η Avianca, η Spirit Airlines, η JetBlue Airways, η Air China, αλλά και η Aegean Airlines.
Airbus A321neo
Το Airbus Α321neo είναι το μεγαλύτερο και πιο επιτυχημένο μέλος της οικογένειας Α320neo. Είναι και αυτό βασισμένο στο παλαιότερο Α321. Το πρώτο τέτοιο αεροσκάφος, με αριθμό νηολογίου D-AVXB, πραγματοποίησε την πρώτη του δοκιμαστική πτήση στις 9 Φεβρουαρίου 2016. Ωστόσο, τρεις ημέρες αργότερα, κατά τη διάρκεια άλλης δοκιμαστικής πτήσης, η ουρά του αεροσκάφους προσέκρουσε στο έδαφος και χρειάστηκε να πετάξει στην Τουλούζη για επισκευές, καθυστερώντας τη διαδικασία πιστοποίησής του για αρκετές εβδομάδες.
Εν τέλει, το Α321neo με κινητήρες Pratt & Whitney πιστοποιήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2016, ενώ αυτό με κινητήρες CFM International στις 1 Μαρτίου 2017, από κοινού από τις EASA και FAA. Το πρώτο επιβατικό αεροσκάφος παραδόθηκε στην Virgin America, νοικιασμένο από την GECAS, τον Μάιο της ίδιας χρονιάς, με χωρητικότητα 184 επιβατών και κινητήρες LEAP.
Πρώτος πελάτης του αεροσκάφους ήταν η ILFC, μια Αμερικανική εταιρία ενοικίασης αεροσκαφών, η οποία, όμως, εξαγοράστηκε από την GECAS το 2013.