cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος
Πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός
Πέραν τούτου ήταν αντεπιστέλλον μέλος των Ακαδημιών της Χαϊδελβέργης (από το 1972) και του Παλέρμο, επισκέπτης καθηγητής του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, επίτιμος διδάκτορας της φιλοσοφίας του δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο, τακτικό μέλος του «Διεθνούς Ινστιτούτου Φιλοσοφίας», της «Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας» και της «Αμερικανικής Εταιρείας Μεταφυσικής», μέλος της διοικήσεως της «Διεθνούς Εταιρείας Μεσαιωνικής Φιλοσοφίας» (SIEPM), Αντιπρόεδρος της «Ομοσπονδίας Φιλοσοφικών Εταιρειών» (FISP) και μέλος της «Διεθνούς Εταιρείας Πλατωνικών Μελετών».
Διάφορα στοιχεία
Διετέλεσε υπουργός Εθνικής Παιδείας στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου το 1945 και, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, το 1966 στην Κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου. Ακόμη υπήρξε συνεργάτης της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας (Πυρσού). Το 1957 τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορηματικής Βιογραφίας για το έργο του «Ο Φάουστ του Γκαίτε» του 1956. Από το 1975 μέχρι το 1979 διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Λακωνικών Σπουδών ενώ ήταν αντιπρόεδρός της στο ιδρυτικό διοικητικό συμβούλιο του 1966.
Το 1975 ίδρυσε στο χωριό Μαγούλα της Σπάρτης, κοντά στον Μυστρά, την ελεύθερη σχολή φιλοσοφίας "Ο Πλήθων", αποσκοπώντας στη συνέχιση της παράδοσης του Μυστρά και στη διαπίστωση της πνευματικής και ηθικής ταυτότητας του σύγχρονου ελληνισμού, με μια προσπάθεια επιστροφής στις πολιτιστικές και φιλοσοφικές ρίζες. Στη σχολή αυτή, εκτός από τις οκτώ περιόδους των μαθημάτων, οργανώθηκαν και πολλά εξειδικευμένα συνέδρια. Ο Θεοδωρακόπουλος έλαβε μέρος σε μεγάλο αριθμό φιλοσοφικών συνεδρίων, έδωσε διαλέξεις για φιλοσοφικά θέματα στο εξωτερικό και τιμήθηκε από Πανεπιστήμια και πνευματικά ιδρύματα του εξωτερικού αλλά και του εσωτερικού.
Αν και θεωρείται από τους μεγαλύτερους μελετητές του Πλάτωνα και του Πλωτίνου, το 1978 ήταν Πρόεδρος του Παγκοσμίου Συνεδρίου της Θεσσαλονίκης για τον Αριστοτέλη και, την ίδια χρονιά, ένας από τους επτά φιλοσόφους ομιλητές του Διεθνούς Συμποσίου για τον Αριστοτέλη, που διοργάνωσε στο Παρίσι η ΟΥΝΕΣΚΟ.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 1981 από άσθμα. Στην κηδεία του, που τελέστηκε δημοσία δαπάνη, παραβρέθηκε μεγάλο μέρος της πολιτικής εξουσίας καθώς και οι φίλοι και συνεργάτες του Κωνσταντίνος Τσάτσος και Παναγιώτης Κανελλόπουλος.
Εργογραφία
Το συγγραφικό έργο του είναι τεράστιο και εκτός από μεμονωμένα βιβλία περιλαμβάνει πλήθος άρθρων σε περιοδικά.
Πλήρη εργοβιογραφία του έχει συντάξει ο Λίνος Μπενάκης. Μεταξύ αυτών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου
Μάσιμο Στάνο
Ο Μάσιμο Στάνο (γεννήθηκε 27 Φεβρουαρίου 1992) είναι Ιταλός αθλητής του στίβου που συμμετέχει στο βάδην. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 20 χιλιόμετρα βάδην, και έτσι είναι ο εν ενεργεία Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα.
Παναγιώτης Ρήγας
Ο Παναγιώτης Ρήγας (1956-) είναι Έλληνας πολιτικός. Έχει χρηματίσει έπαρχος, νομάρχης, βουλευτής και υφυπουργός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1956 στην Καλαμάτα. Σπούδασε Δημόσιο Δίκαιο και Πολιτικές Επιστήμες στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του με μεταπτυχιακό στο Διεθνές Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο της Νίκαιας (Γαλλία).
Τοποθετήθηκε έπαρχος Άνδρου (1986-1988) και Νομάρχης Χίου (1988-1989 και 1993-1994). Εξελέγη Νομάρχης Κυκλάδων το 1994 και το 1998, ενώ το 2002 εξελέγη νομαρχιακός σύμβουλος Κυκλάδων. Το 2004 εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων με το ΠΑΣΟΚ, και επανεξελέγη το 2007 και το 2009. Από τον Σεπτέμβριο του 2010 έως και τον Ιούνιο του 2011 ήταν υφυπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009.
Είναι παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Προυσαλόγλου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Νομάρχες Κυκλάδων Κατηγορία:Νομάρχες Χίου
Αρκτοστάφυλος
Ο Αρκτοστάφυλος είναι γένος Δικότυλων Αγγειόσπερμων φυτών που ανήκει στην τάξη Ερεικώδη, οικογένεια Ερεικοειδή (Ericaceae). To γένος περιλαμβάνει 70 περίπου είδη που απαντούν κυρίως στην Κεντρική και Βόρεια Αμερική. Στην Ελλάδα απαντά το είδος A. uva-ursi. Είναι αειθαλείς δασικοί θάμνοι ή μικρά δέντρα. Ο καρπός είναι ράγα ή δρύπη και το χρώμα του είναι κόκκινο. Το όνομά του προέρχεται από τις λέξεις "άρκτος" και "σταφύλι" καθώς αποτελεί εξαιρετικό έδεσμα για τις αρκούδες.
Χρήσεις
Μερικά είδη έχουν και φαρμακευτικές ιδιότητες. Το αφέψημα των φύλλων χρησιμοποιείται ως τονωτικό, διουρητικό και κατά των παθήσεων των νεφρών και της κύστης ενώ στη Ρωσία πίνεται ως τσάι με την ονομασία Καυκασιανό τσάι. Τα φύλλα του χρησιμοποιούνται στη βυρσοδεψία. Τέλος μερικά από τα είδη καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά για το ωραίο τους φύλλωμα και άνθη
Ουσίες που περιέχει
Τα φύλλα του Αρκτοστάφυλου περιέχουν αρμπουτίνη, μεθυλαρμπουτίνη, γαλλικό οξύ, δεψικές ουσίες και το ένζυμο αρμπουτάση.
Πηγές
Κατηγορία:Ερεικοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Αφέψημα Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα του Μεξικού Κατηγορία:Δρύπες
Ελληνική κατοχή Σμύρνης
Ελληνική κατοχή της Σμύρνης ονομάζεται στην ιστορία της πόλης, το χρονικό διάστημα από την από την 1/15η Μαΐου του 1919 έως την 30/8 - 9η Σεπτεμβρίου του 1922, όταν η Σμύρνη (σημ. Ιζμίρ) και η ευρύτερη περιοχή της βρισκόταν κάτω από την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση των Ελλήνων.
Κατά την διάρκεια της ελληνικής κατοχής ο πολιτικός φορέας που διοικούσε την πόλη ήταν η «Ύπατη Αρμοστεία Σμύρνης», με επικεφαλής τον Ύπατο Αρμοστή Αριστείδη Στεργιάδη, ενώ οι στρατιωτικές επιχειρήσεις διευθύνονταν από το Σώμα Στρατού Σμύρνης.
Ο ελληνικός στρατός εξουσιοδοτημένος από τις νικήτριες δυνάμεις του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου να εφαρμόσει την Συνθήκη ανακωχής του Μούδρου στην περιοχή, κατείχε την επονομαζόμενη Ζώνη της Σμύρνης κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων σχετικά με την κατάτμηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, για την προστασία του χριστιανικού πληθυσμού που ζουσε μέσα και γύρω από την πόλη.
Η ελληνική απόβαση στις 15 Μαΐου του 1919 γιορτάστηκε από τον τοπικό ελληνικό πληθυσμό αλλά γρήγορα οδήγησε σε εθνοτική βία στην περιοχή. Αυτή η βία είχε ως αποτέλεσμα τη μειωμένη διεθνή υποστήριξη για την κατοχή, όπως και την άνοδο του τουρκικού εθνικισμού. Ο Ύπατος Αρμοστής της Σμύρνης Αριστείδης Στεργιάδης πήρε μια σταθερή στάση κατά των διακρίσεων εις βάρος του τουρκικού πληθυσμού από τη διοίκηση. Ωστόσο οι εθνοτικές εντάσεις και οι διακρίσεις συνεχίστηκαν. Ο Στεργιάδης άρχισε επίσης τις εργασίες για τα έργα που αφορούσαν την επανεγκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων, τα θεμέλια για ένα πανεπιστήμιο και κάποια έργα για τη δημόσια υγεία. Η Σμύρνη ήταν ένα σημαντικό ορμητήριο για τα ελληνικά στρατεύματα στην Ανατολία κατά τη διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας (1919-1922).
Η κατοχή της Σμύρνης έληξε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1922 με την κατάληψη της Σμύρνης από τα τουρκικά στρατεύματα υπό τον Μουσταφά Κεμάλ. Μετά την τουρκική προέλαση στην Σμύρνη ένας όχλος θανάτωσε τον ορθόδοξο Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο, ενώ, λίγες μέρες αργότερα, με τη Καταστροφή της Σμύρνης πυρπολήθηκαν μεγάλα τμήματα της πόλης (συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων ελληνικών και αρμενικών συνοικιών), ενώ η τουρκική συνοικία έμεινε ανέπαφη. Με το τέλος της κατοχής της Σμύρνης η μεγάλη μάχη στην Ανατολία μεταξύ ελληνικών και τουρκικών δυνάμεων ολοκληρώθηκε σε μεγάλο βαθμό ενώ στις 24 Ιουλίου του 1923 τα αντιμαχόμενα μέρη υπέγραψαν τη Συνθήκη της Λωζάνης, γεγονός που σήμανε τον τερματισμό του πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1919
Α.Ο. Καβάλα Ν.Α.Σ. ΑμΕΑ
Α.Ο.ΚΑΒΑΛΑ ΝΑΣ ΑμΕΑ (Πρώην σωματείο ΝΑΣ ΑμΕΑ ΙΡΙΣ ΚΑΒΑΛΑ)
Πρώτος Πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Κωνσταντίνος Διαλεκτόπουλος και από το 2002, Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Τάσος Βυζικίδης .
Πρωτεργάτες του συλλόγου οι Δομβρίδης Θεοδ., Διαλεκτόπουλος Ντίνος, Παπαδόπουλος Χριστ., Χατζίδης  Δημ., Παρασκευοπούλου Χρύσα, Μαυρίδης Γιώργος, Μισίδης Ηλίας.
Διατηρεί τμήματα στίβου, κολύμβησης και καλαθοσφαίρισης για ΑμΕΑ.
Υπεύθ, στρατηγικού σχεδιασμού του συλλόγου ο Μιχαήλ Θ.Λολίδης από το 2018.
Η επίσημη σελίδα του συλλόγου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι
f/b Α[https://web.facebook.com/%CE%91-%CE%9F-%CE%9A%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CE%BB%CE%B1-Wheelchair-Basketball-446991062494189/?__tn__=%2Cd%2CP-R&eid=ARDOhQdWKkSUMv3jb9RD3HnY-0Dq88uNOVVs5KVojFPpMYm6Q8IVyIsbelJA4-B99uE5Tcej1gVijuTE&_rdc=1&_rdr. Ο. Καβάλα Wheelchair Basketbal]l και των φίλων στο f/b ΦΙΛΟΙ Α.Ο.ΚΑΒΑΛΑ ΜΠΑΣΚΕΤ ΣΕ ΑΜΑΞΙΔΙΟ -A.O.KAVALA WEELCHAIR
Το Δημοτικό Στάδιο «Ανθή Καραγιάννη» στην πόλη της Καβάλας πήρε το όνομά προς τιμήν της Ανθής Καραγιάννη το 2004.
Το Κλειστό γυμναστήριο «Αλ.Δήμογλου» στην πόλη της Καβάλας στην περιοχή Καλαμίτσα, Καβάλας  πήρε το όνομά της προς τιμήν της.
Έτσι με κωδικό ' SDG Action#29908' ο σύλλογος έχει ανεβάσει την καλή πρακτική,“'''EXEDRAΜark776 s2, a toolkit for better life for disabled persons. A sports oriented initiative"''' στην πλατφόρμα αειφορίας των Ηνωμένων Εθνών  Μία  από τις δράσεις αφορούσε την παγκόσμια ημέρα αναπηρίας με ευαισθητοποίηση και συμμετοχή του κοινωνικού ιστού της πόλης (03-12-2018).
Rebound φιλίαςτο 2018 διοργανώθηκε από τον σύλλογο το "1ο Rebound φιλίας".
το 2019 διοργανώνεται από τον σύλλογο το "2ο Rebound φιλίας". Με συμμετοχή από ομάδες από 5 χώρες και τις ομάδες(Αlba Berlin, Menarini Rossi Volpe Wheelchairs basketball club, Εθν.Βουλγαρίας, Σαμψούντα Tουρκίας) και την υποστήριξη του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης,.
Νιλς Μπρέμπαχ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Βαδιστές Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
873 Μεχθίλδη
Η Μεχθίλδη (Mechthild) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,32. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μεχθίλδης εκτιμάται σε 29,04 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,053. Η Μεχθίλδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 36 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεχθιλδη
Η Πόλη της Βίας
Η Πόλη της Βίας (αγγλικά: Violent City), είναι μια αστυνομική περιπέτεια Ιταλικής παραγωγής του 1970, σε σκηνοθεσία Σέρτζιο Σολίμα. Πρωταγωνιστούν : Τσαρλς Μπρόνσον, Τζιλ Άιρλαντ, Τέλυ Σαβάλας και Ουμπέρτο Ορσίνι.
Υπόθεση
Ένας επαγγελματίας δολοφόνος, ο Τζεφ Ιστον (Τσαρλς Μπρόνσον) κάνει διακοπές με την ερωμένη του, Βανέσα (Τζιλ Άιρλαντ) στους Παρθένους Νήσους. Έκει θα πέσει σε μια φονική ενεδρα από τον πρώην συνεργάτη του, Κόγκαν, όπου ο Τζεφ θα πυροβοληθεί και θα φανεί ότι είναι νεκρός, ενώ η Βανέσα θα τρέξει και θα γλυτώσει από τους πυροβολισμούς.
Στη συνέχεια ο Τζεφ αφού καταφέρε να μείνει ζωντανός θα πάει στη Νέα Ορλεάνη για να βρει ποιος κρυβέται πίσω από την ενέδρα που του είχαν στήσει και να πάρει εκδίκηση.
Εν τω μεταξύ η Βανέσα που θεωρεί ότι ο Τζεφ έχει πεθάνει, θα επιστρέψει στον πρώην σύζυγο της και ισχυρό αφεντικό της μαφίας, Αλ Γουέμπερ (Τέλυ Σαβάλας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σέρτζιο Σολίμα
20ό Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Το 20ό δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού (Γαλλικά: Le 20e arrondissement de Paris) είναι το τελευταίο από τα 20 διαδοχικά αριθμημένα διαμερίσματα  της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Η περιοχή συνήθως αναφέρεται ως Βαντιέμ, δηλαδή Εικοστό.
Το διαμέρισμα ονομάζεται επίσημα διαμέρισμα του Μενιλμοντάν, βρίσκεται στα ανατολικά του Παρισιού και περιέχει τις κοσμοπολίτικες περιοχές Μενιλμοντάν και Μπελβίλ.
Το 20ό διαμέρισμα είναι επίσης διεθνώς γνωστό για το κοιμητήριο Περ-Λασαίζ, όπου βρίσκονται οι τάφοι πολλών διάσημων καλλιτεχνών.
Τοποθεσία
μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης του Παρισιού με τα 20 διαμερίσματα, το 20ό στα ανατολικά Το 20ό διαμέρισμα βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα, συνορεύει προς τα βόρεια με το 19ο διαμέρισμα, στα ανατολικά με τις κοινότητες Λιλά, Μπανιολέ, Μοντρέιγ και Σαιν-Μαντέ, στα νότια με το 12ο διαμέρισμα και προς δυτικά με το 11ο.
Περιγραφή
Το 20ο διαμέρισμα είναι ένα από τα πιο δημοφιλή στο Παρίσι. Το κοινωνιολογικό του προφίλ από τη δεκαετία του 2000 έχει αλλάξει με τη μαζική άφιξη ενός πληθυσμού νέων αστών «μοντέρνων» και ευκατάστατων. Αυτοί ζουν παράλληλα με έναν πληθυσμό με χαμηλότερα εισοδήματα, καθώς υπάρχουν ακόμη μερικές περιοχές κοινωνικής στέγασης. Συνολικά, το σύνολο βοηθά στη δημιουργία μιας ζωντανής, δημοφιλούς και φιλικής περιοχής. Χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα από έναν μεγάλο αριθμό θεάτρων και καφέ-θεάτρων, χώρων συναυλιών, γκαλερί σύγχρονης τέχνης, street art, γκράφιτι κ.ά. Επίσης, υπάρχουν πολλά μπαρ, καφέ, κινεζικά εστιατόρια και γενικά μεγάλη κίνηση και ζωντάνια στους επικλινείς δρόμους του.
Ιστορικό
Το ένα τέταρτο του σημερινού 20ού διαμερίσματος καταλαμβάνονταν από τον πύργο του Μενιλμοντάν με τα κτίσματά του. Στα μέσα του 18ου αιώνα, αυτό το κάστρο ονομάστηκε καταφύγιο Πομπαντούρ επειδή πέρασε στην ιδιοκτησία της μαρκησίας ντε Πομπαντούρ που έμεινε εκεί κατά διαστήματα. Το πάρκο του Μενιλμοντάν συνόρευε στα νοτιοανατολικά με μια άλλη περιοχή που ονομάζονταν Μον-Λουί, η οποία ανήκε στους Ιησουίτες μοναχούς και η οποία έχει γίνει το κοιμητήριο Περ-Λασαίζ.
Τον 18ο αιώνα, στην περιοχή υπήρχαν αμπελώνες και μεγάλες εκτάσεις, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό, έγιναν εθνική ιδιοκτησία και αγοράστηκαν από τους αγρότες ή τους υπηρέτες των μεγάλων αρχόντων που τα κατείχαν πριν από τη Γαλλική Επανάσταση.
Δημογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|250x250εσ|Πάρκο της Μπελβίλ μικρογραφία|250x250εσ|Το Δημαρχείο του 20ού διαμερίσματος Ο πληθυσμός του 20ού διαμερίσματος του Παρισιού κορυφώθηκε το 1936, όταν είχε 208.115 κατοίκους. Παραμένει πολύ πυκνοκατοικημένη περιοχή και με έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα με 197.067 κατοίκους το 2009 και 54.786 θέσεις εργασίας. Στην απογραφή του 2017 ο πληθυσμός ανέρχονταν σε 196.739 κατοίκους.
Συνοικίες
μικρογραφία|Οι 4 συνοικίες του 20ού διαμερίσματος Κάθε ένα από τα 20 διαμερίσματα του Παρισιού χωρίζεται σε 4 συνοικίες. Οι 4 συνοικίες του 20ού διαμερίσματος:
Σύμφωνα με την επίσημη αρίθμηση των συνοικιών του Παρισιού, οι συνοικίες του 20ού διαμερίσματος έχουν τους αριθμούς από 77 έως 80.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
20 Κατηγορία:Παρίσι
Columbia Pictures
Η Columbia Pictures είναι μία μεγάλη αμερικάνικη εταιρεία παραγωγής ταινιών. Κατατάσσεται στα "Μεγάλα δέκα", όπως αποκαλούνται στις ΗΠΑ, στούντιο, δηλαδή σε ένα από τα δέκα μεγαλύτερα κινηματογραφικά στούντιο που κατέχουν την μεγαλύτερη μερίδα των σημαντικών κινηματογραφικών ταινιών.
Η εταιρεία ανήκει στην Sony Pictures, θυγατρική εταιρεία του Ιαπωνέζικου κολλοσού Sony.
Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Columbia TriStar Κατηγορία:Sony Pictures Entertainment Κατηγορία:Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Ιστορία της Κίνας
μικρογραφία|Η Κίνα από το 1000 π.Χ. μέχρι σήμερα Ο κινεζικός πολιτισμός δημιουργήθηκε σε ποικίλα τοπικά κέντρα κατά μήκος τόσο της κοιλάδας του Κίτρινου Ποταμού όσο και της κοιλάδας του Ποταμού Γιανγκτσέ στη Νεολιθική Εποχή, με τον Κίτρινο Ποταμό να θεωρείται ως η κοιτίδα του κινεζικού πολιτισμού. Με χιλιάδες χρόνια συνεχούς ιστορίας, η Κίνα αποτελεί έναν από τους αρχαιότερους πολιτισμούς της υφηλίου. Η γραπτή ιστορία της Κίνας αρχίζει από την εποχή της Δυναστείας Σανγκ (γύρω στα 1700-1046 π.Χ.), παρόλο που αρχαία ιστορικά κείμενα όπως τα Αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού (γύρω στο 100 π.Χ.) και τα Χρονικά Μπαμπού επιβεβαιώνουν την ύπαρξη μιας δυναστείας ονόματι Σια (μονοσύλλαβη λέξη, προφορά πινγίν: Σια, προφορά Wade-Giles: Χσια) πριν από αυτή των Σανγκ. Οστά από μαντεία, με αρχαία κινεζική γραφή από τον καιρό της δυναστείας Σανγκ έχουν ραδιοχρονολογηθεί μέχρι και το 1500 π.Χ. Μεγάλο μέρος της κινεζικής κουλτούρας, λογοτεχνίας και φιλοσοφίας αναπτύχθηκε περαιτέρω κατά τη διάρκεια της Δυναστείας Τσόου (1045-256 π.Χ.).
Η Δυναστεία των Τσόου άρχισε να λυγίζει σε εξωτερικές και εσωτερικές πιέσεις τον 8ο αιώνα π.Χ. και το βασίλειο τελικώς διασπάστηκε σε μικρότερα κρατίδια, ξεκινώντας από την Περίοδο της Άνοιξης και και του Φθινοπώρου και καταλήγοντας στην Περίοδο των Εμπόλεμων Βασιλείων. Αυτή η περίοδος αποτελεί μια από τις πολλές περιόδους αναταραχής στην κινεζική ιστορία (με πιο πρόσφατη τον κινεζικό εμφύλιο πόλεμο).
Τις περιόδους ανάμεσα σε αυτές των πολλαπλών βασιλείων και των πολεμάρχων, κινεζικές δυναστείες (ή πιο πρόσφατα, δημοκρατίες) κυβέρνησαν όλη την Κίνα, εκτός της περιοχής Σιντζιάνγκ και του Θιβέτ, υπό κινεζική κατοχή σήμερα, όπου η κινεζική Αρχή δεν υπήρξε συνεχής. Η πρακτική αυτή άρχισε με τη Δυναστεία Τσιν: το 221 π.Χ., ο Τσιν Σι Χουάνγκ ένωσε τα διάφορα εμπόλεμα βασίλεια και σχημάτισε την πρώτη κινεζική αυτοκρατορία. Οι επόμενες δυναστείες στην κινεζική ιστορία ανέπτυξαν γραφειοκρατικά συστήματα τα οποία διευκόλυναν τον αυτοκράτορα στον απευθείας έλεγχο αχανών περιοχών.
Η συμβατική όψη της κινεζικής ιστορίας είναι αυτή της εναλλαγής περιόδων πολιτικής ενότητας με περιόδους διχόνοιας και αναταραχών, με την Κίνα να περιέρχεται κατά περιόδους υπό την κυριαρχία άλλων λαών της Ασίας, οι περισσότεροι εκ των οποίων αφομοιώθηκαν από τον κινεζικό πολιτισμό των Χαν. Πολιτιστικές και πολιτικές επιρροές από πολλά μέρη της Ασίας, εισαχθείσες από αλλεπάλληλα κύματα μετανάστευσης, επέκτασης και πολιτιστικής αφομοίωσης, αποτελούν μέρος της μοντέρνας κουλτούρας της Κίνας.
Παλαιολιθική Εποχή
Πίθηκοι τεραστίων διαστάσεων, οι μεγαλάνθρωποι ή γιγαντοπίθηκοι, εντοπίστηκαν στη νότια Κίνα. Τα σημερινά εδάφη της Κίνας κατοικήθηκαν από τον Homo erectus περισσότερο από ένα εκατομμύριο χρόνια πριν. Πρόσφατη μελέτη αποδεικνύει ότι τα λίθινα εργαλεία που βρέθηκαν στην τοποθεσία Σιαοτσανγκλιάνγκ στη σημερινή επαρχία Χεμπέι, χρονολογούνται 1,36 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η αρχαιολογική τοποθεσία Σιχοουντού στην επαρχία Σαανσί αποτελεί την αρχαιότερη καταγεγραμμένη περίπτωση χρησιμοποίησης της φωτιάς από τον Homo erectus, η οποία χρονολογείται στα 1,27 εκατομμύρια χρόνια πριν. Οι δε ανασκαφές στην επαρχία Γιουνάν δείχνουν εποικισμό από πολύ νωρίς. 250px|thumb|right|Η είσοδος του σπηλαίου Τσουκουτιέν όπου βρέθηκαν τα ευρήματα του Ανθρώπου του Πεκίνου Ίσως το πιο διάσημο δείγμα του Homo erectus που βρέθηκε ποτέ στην Κίνα είναι ο αποκαλούμενος Άνθρωπος του Πεκίνου, ο οποίος χρησιμοποιούσε εργαλεία και ήταν οι αρχαιότερος γνωστός χρήστης της φωτιάς. Τα ευρήματα στο σπήλαιο του Τσουκουτιέν στην περιοχή του Πεκίνου είναι ίσως τα πλουσιότερα που έχουν βρεθεί: μέσα στο έδαφος του σπηλαίου έχουν ανακαλυφθεί απολιθώματα περίπου 50 ατόμων, καθώς και 17.000 λίθινα εργαλεία. , που ανακαλύφθηκαν στα 1923-1927.
Νεολιθική Εποχή
Η Νεολιθική Εποχή στην Κίνα χρονολογείται ανάμεσα στα 12.000 και 10.000 π.Χ. Πρώιμες αποδείξεις πρωτοκινεζικής γεωργίας κεχριού βρέθηκαν με ραδιοχρονολόγηση να ανάγονται γύρω στο 7.000 π.Χ. Ο πολιτισμός Πεϊλιγκάνγκ της περιοχής Σιντζένγκ της επαρχίας Χενάν, ανακαλύφθηκε το 1977. Με τη γεωργία ο πληθυσμός αυξήθηκε, όπως και η ικανότητα να αποθηκεύονται τρόφιμα, να αναδιανέμονται οι σοδειές και να αναδιαμορφώνονται οι καλλιέργειες. Παρουσιάστηκε επίσης η δυνατότητα ύπαρξης ειδικών τεχνιτών και διοίκησης, μιας και ένας αριθμός ατόμων μπορούσε τώρα να απέχει από τη σοδειά και να ασχοληθεί με άλλα πράγματα εφόσον η τροφή επαρκούσε για όλους. Στα ύστερα νεολιθικά χρόνια, η κοιλάδα του Κίτρινου Ποταμού άρχισε ν΄ αναδεικνύεται ως πολιτιστικό κέντρο, όπου ιδρύθηκαν τα πρώτα χωριά. Το πιο σημαντικό από αυτά από αρχαιολογικής πλευράς βρέθηκε στον αρχαιολογικό χώρο Μπανπό της επαρχίας Σαανσί. Ο Κίτρινος Ποταμός ονομάστηκε έτσι επειδή η εναπόθεση του χώματος από τον άνεμο που σχημάτιζε τις όχθες του έδινε μια κιτρινωπή απόχρωση στο νερό.
Η αρχική ιστορία της Κίνας είναι ασαφής λόγω της έλλειψης γραπτών ντοκουμέντων από εκείνη την εποχή, αλλά και λόγω της ύπαρξης αρχείων γραμμένων σε μεταγενέστερες περιόδους που επιχειρούσαν να καταγράψουν γεγονότα που είχαν συμβεί αρκετούς αιώνες πριν. Υπό μία έννοια, το πρόβλημα πηγάζει από αιώνες ενδοσκόπησης του κινεζικού λαού, η οποία έκανε θολή την εύρεση της διαφοράς μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας όσον αφορά την πρώιμη ιστορία της Κίνας.
3η χιλιετία π.Χ.
Η κοινωνική οργάνωση της περιόδου, όπως οι κινεζικές φιλολογικές πηγές μαρτυρούν, δείχνουν επιβίωση της μητριαρχίας. Ο ιστορικός Σιμά Τσιεν αναφέρει πως οι κυβερνήτες εκλέγονται από ένα συμβούλιο των επικεφαλής των γενών, χωρίς να μπορούν να ορίσουν ως διαδόχους τους γιους τους. Από τα τέλη όμως της 3ης χιλιετίας οι αρχηγοί των φυλών ορίζουν διαδόχους χωρίς εκλογή.
Δυναστεία των Σια (2100 περίπου-1600 π.Χ. περίπου)
Η Δυναστεία Σια ή Χσια της Κίνας είναι η πρώτη δυναστεία που περιγράφεται στα αρχαία ιστορικά κείμενα όπως τα Αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού και τα Χρονικά Μπαμπού. Αν και υπάρχει διχογνωμία ως προς την ύπαρξη ή μη της συγκεκριμένης δυναστείας, υπάρχουν κάποιες αρχαιολογικές ενδείξεις ότι πιθανόν να υπήρξε. Ο ιστορικός Σιμά Τσιεν (145/135-86 π.Χ.), ο οποίος έγραψε τα Αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού και τα αποκαλούμενα Χρονικά Μπαμπού, χρονολογεί την ίδρυση της δυναστείας Σια 4.200 έτη πριν (από το 2200 με 2100 π.Χ. περίπου), χωρίς όμως αυτό να έχει επιβεβαιωθεί επιστημονικώς. Οι περισσότεροι αρχαιολόγοι συνδέουν τους Σια με ανασκαφές στην τοποθεσία Ερλιτού στην κεντρική κινεζική επαρχία Χενάν. Πρώιμα γραπτά σημάδια από αυτή την περίοδο που βρέθηκαν σε αγγεία και σε όστρακα θεωρείται ότι είναι πρόγονοι των σύγχρονων κινεζικών γραμμάτων. Με λίγα καθαρά αρχεία να ταιριάζουν με τα μαντικά οστά της εποχής της δυναστείας Σανγκ και τους χαρακτήρες από ορείχαλκο στα πλοιάρια της εποχής της δυναστείας των Τσόου, η εποχή των Σια παραμένει σχετικώς ένα μυστήριο. Σύμφωνα με τη μυθολογία, η δυναστεία τερμάτισε το βίο της γύρω στο 1600 π.Χ., συνεπεία της μάχης του Μινγκτιάο και της ήττας της από τη φυλή Σανγκ.
Δυναστεία των Σανγκ (1600-1046 π.Χ. περίπου)
Η ονομασία προέρχεται από την τοποθεσία όπου βρίσκονταν τα κτήματα των γενών των φυλάρχων των Σανγκ. Το κράτος των Σανγκ περιελάμβανε περιοχές της σημερινής επαρχίας Γιουνάν. Περιβαλλόταν από διάφορες ημιαυτόνομες και υποταγμένες φυλές. Η κτηνοτροφία και η γεωργία αρχίζει να παίζει πιο σημαντικό ρόλο στην οικονομία της περιόδου. Πλατιά διάδοση αρχίζει να γνωρίζει η χρήση του ορείχαλκου για την κατασκευή όπλων και γεωργικών εργαλείων. Στη γεωργία αρχίζουν να χρησιμοποιούν προδρομικά την άρδευση, μεταλλικά εργαλεία και ζώα. Σημαντική είναι και η ανάπτυξη της βιοτεχνίας Εμπορικές σχέσεις αναπτύσσονται με τους Ινδούς, καθώς και με νομαδικές και ημινομαδικές φυλές στα βόρεια (Σιβηρία) και δυτικά. Η κοινωνική διάρθρωση του κράτους των Σανγκ ήταν πυραμιδοειδής: στην κορυφή βρισκόταν ο βασιλιάς-ο ανώτατος ιδιοκτήτης όλης της γης που είχε το κράτος και ταυτόχρονα ο ανώτατος στρατιωτικός αρχηγός και ανώτατος ιερέας: ήταν ο γιος του θεού Ουρανού. Ακολουθούσαν οι δουλοκτήτες, οι ελεύθεροι γεωργοί, και οι δούλοι. Η διάρθρωση του κράτους ήταν στρατιωτική, με στρατιωτικούς διοικητές επικεφαλής των διάφορων περιοχών. Οι αρχηγοί των υποτελών φυλών αποτελούσαν κι αυτοί τους αντιπροσώπους του κράτους των Σανγκ.
Δυναστεία των Τσόου (1046–256 π.Χ.)
Η δυναστεία Τσόου ήταν η μακροβιότερη δυναστεία στην κινεζική ιστορία. Με το τέλος της 2ης χιλιετίας π.Χ., η δυναστεία Τσόου άρχισε να προβάλλει στην κοιλάδα του Κίτρινου Ποταμού, λυμαίνοντας την επικράτεια των Σανγκ. Οι Τσόου εμφανίζονται να έχουν ξεκινήσει την εξουσία τους υπό ένα ημιφεουδαρχικό σύστημα. Οι Τσόου ζούσαν δυτικά των Σανγκ, όντες ημιαυτόνομοι υποτελείς τους, και ο βασιλιάς των Τσόου είχε διοριστεί ως "Προστάτης της Δύσης" από τους Σανγκ. Στη συνέχεια όμως, ο ηγέτης των Τσόου, βασιλιάς Γου, με τη βοήθεια του αδερφού του, Δούκα του Τσόου, ως αντιβασιλέα, κατάφερε να νικήσει τους Σανγκ στη μάχη του Μουγιέ.
Ο βασιλιάς των Τσόου εκείνη τη στιγμή επικαλέστηκε την αρχή της Εντολής του Ουρανού για να νομιμοποιήσει την εξουσία του, ένα μοτίβο που θα αποτελούσε κοινή πρακτική για σχεδόν καθεμία επόμενη δυναστεία. Θεωρείτο ότι ένας ηγέτης είχε απωλέσει την εύνοια του θεού Ουρανού όταν φυσικές καταστροφές συνέβαιναν σε μεγάλη συχνότητα, και όταν ο ηγέτης αυτός είχε χάσει προφανώς το ενδιαφέρον του για τους υπηκόους του. Ως επακόλουθο, ο βασιλικός οίκος θα ανατρεπόταν και ένας νέος οίκος θα κυβερνούσε, έχοντας λάβει τη χάρη του θεού Ουρανού.
Οι Τσόου αρχικώς μετέφεραν την πρωτεύουσά τους δυτικά σε μια περιοχή κοντά στη σημερινή Σιάν, στον ποταμό Βέι, έναν παραπόταμο του Κίτρινου Ποταμού, αλλά θα κατηύθηναν και θ΄ ασκούσαν τον έλεγχο σε μια σειρά επακόλουθων επεκτάσεων στην κοιλάδα του ποταμού Γιανγκτσέ. Αυτή θα αποτελούσε την πρώτη από μια σειρά πληθυσμιακών μεταναστεύσεων από το βορρά στο νότο στην κινεζική ιστορία.
Η Κίνα από τον 5ο έως τον 3ο αι. π.Χ.
Η περίοδος από το 481 π.Χ. έως το 221 π.Χ. ονομάζεται των αντιμαχομένων βασιλείων ή Τσανγκό: τα πολλά βασίλεια που υπήρχαν στην Κίνα ήλθαν σε εμφύλια σύγκρουση μεταξύ τους και τελικά απόμειναν όχι περισσότερα από δέκα. Την περίοδο αυτή αρχίζει να διαδίδεται η επεξεργασία του σιδήρου και των σχετικών εργαλείων. Η γεωργία συνιστά τη βάση της οικονομίας στην αρχαία Κίνα: σιτάρι, κεχρί και σόργο καλλιεργούνται στο Βορρά και ρύζι στο Νότο. Η αγροτική οικονομία στην Κίνα στηρίζεται στους ελεύθερους καλλιεργητές. . Η οργωτή καλλιέργεια διαδίδεται στη χώρα άνισα και με αργούς ρυθμούς. Ανάπτυξη γνωρίζει και η μεταλλωρυχία η ο οποία βρίσκεται σε χέρια ιδιωτών. Ευρύνεται ο καταμερισμός της εργασίας: πλήθος βιοτεχνικών ειδικοτήτων αναπτύσσονται και σε κάποιες περιπτώσεις έχουμε βασίλεια με μεγαλύτερη βιοτεχνική εξειδίκευση και ανάλογες επιδόσεις, όπως η υφαντουργία στο βασίλειο του Τσι, το οποίο φημιζόταν για τα μεταξωτά και λινά υφάσματά του. Συνακόλουθα αναπτύσσεται και το εμπόριο μεταξύ των κινεζικών βασιλείων και των βασιλείων και των διαφόρων φυλών. Από τις τελευταίες προμηθεύονταν δούλους, άλογα, κερασφόρα ζώα, πρόβατα, τομάρια, μαλλί, χρώματα, πολύτιμα μέταλλα και μαργαριτάρια. Η άνοδος της κοινωνικής σημασίας και του ρόλου των εμπόρων στην κοινωνική και πολιτική ζωή των βασιλείων αρχίζει να γίνεται αισθητή την περίοδο αυτή: στο βασίλειο Βέι ο έμπορος Μπάι Γούι (4ος αι.π.Χ.) έγινε σημαντικός αξιωματούχος και ο έμπορος αλόγων Λιούι μπου Βέι (3ος αι. π.Χ.) έγινε αρχισύμβουλος στο βασίλειο Τσιν. Το προηγούμενο σύστημα της κληρονομικής διαδοχής στα αξιώματα κλονίζεται. Εμπόδια στην ανάπτυξη του εμπορίου ήταν η ποικιλία νομισματικών συστημάτων και μέτρων και σταθμών αλλά και η πληθώρα τελωνειακών σταθμών. Η γιγάντωση των αστικών κέντρων είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό της περιόδου: πόλεις με δέκα χιλιάδες κατοίκους πολλαπλασιάζονται αν και στην αρχαιότητα οι πόλεις δεν υπερέβαιναν τις τρεις χιλιάδες κατοίκους. Η φορολόγηση των φυσικών προσώπων μεταβάλλεται: πριν ήταν η κοινότητα στο σύνολό της ενώ πλέον είναι η κάθε οικογένεια χωριστά. Θεσπίζεται ο έγγειος φόρος, δηλαδή το ποσοστό επί της σοδειάς και καταβαλλόταν σε γέννημα. Εμπόδια στην ανάπτυξη του εμπορίου ήταν η ποικιλία νομισματικών συστημάτων και μέτρων και σταθμών αλλά και η πληθώρα τελωνειακών σταθμών. Τις κοινωνικές αντιθέσεις αντικατόπτριζαν τα θρησκευτικοφιλοσοφικά ρεύματα της περιόδου: ο Ταοϊσμός και ο θεμελιωτής του, ο Λάο Τσε αν και δεν κρύβει τη συμπάθειά του στις λαϊκές μάζες και αποδοκιμάζει την αυθαιρεσία της αριστοκρατίας, προβάλλει μια «παθητική διαμαρτυρία της γεωργικής κοινότητας» και την «απραξία», την καρτερική συμμόρφωση με τους ρυθμούς του Τάο. Από την περίοδο αυτή διασώζονται και τα ποιήματα του Κου Γουάν, σημαντικής μορφής της αρχαίας κινεζικής ποίησης.
Η Κίνα από τα μέσα του 1ου αι.π.Χ. έως τον 2ο αι. μ.Χ.
Στο κράτος των Χαν υπάρχουν δύο τάσεις στην εξωτερική πολιτική: η μία ήταν υπέρμαχος των εκστρατειών και κατακτήσεων, ενώ η άλλη τις απέρριπτε από το φόβο εκδήλωσης εντός του κράτους αντιπερισπασμών. Κατά κύριο λόγο η εξωτερική πολιτική της δυναστείας των Χαν ήταν αμυντική. Η κυριότερη εκστρατεία που σημειώνεται είναι αυτή κατά των Ούννων (36 π.Χ), αλλά τελικά οι τελευταίοι θα αποκόψουν την πρόσβαση των Κινέζων προς τις δυτικές χώρες. .Η εποχή Χαν σημαδεύεται από την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων: η μεγάλη γαιοκτησία ενισχύεται ακόμα πιο πολύ σε βάρος της μικρής και μεσαίας ιδιοκτησίας. Υπό την προοπτική λαϊκής εξέγερσης τα φορολογικά βάρη μετριάζονταν. Καθώς είχαν ξεσπάσει και λαϊκές εξεγέρσεις στα τέλη του 1ου αι. π.χ. από εξαθλιωμένους γεωργούς και κρατικούς δούλους, η αυτοκρατορία γίνεται πιο μετριοπαθής: η συγκέντρωση γης και δούλων με το διάταγμα Αϊντί (6-1 π.Χ) περιοριζόταν. Όμως η εφαρμογή του ανεστάλη. Το 8 μ.Χ. όμως, ο Ουάνγκ Μανγκ ανέρχεται στν θρόνο και εμπνεόμενος από τις κομφουκιανές απόψεις περί χρυσού αιώνος κατά το παρελθόν, οπότε απουσίαζε ο πλούτος και η φτώχεια, εξαγγέλλει την απαγόρευση αγοραπωλησίας γης και δούλων. Χωρίς να επιδιώκει την ανακατανομή της ιδιοκτησίας ήθελε να μη μετατραπούν σε ακτήμονες και δούλους οι ελεύθεροι γεωργοί της κοινότητας.
Όμως το σύνολο των μέτρων που έλαβε ενίσχυσε την κρατική δουλοκτησία. Επιχείρησε να ελέγξει τους τόκους των δανείων και τις τιμές της αγοράς. Επίσης ενίσχυσε τα διάφορα κρατικά μονοπώλια. Υπό την κοινωνική πίεση επέτρεψε το δουλεμπόριο και τη δουλοκτησία που την υπερφορολόγησε. Η υπερφορολόγηση που επέβαλε εξυπηρετούσε τη χρηματοδότηση των πολέμων κατά των Ούννων και τον υπερτροφικό γραφειοκρατικό μηχανισμό, που σε συνδυασμό με την υποχρεωτική στράτευση εξαθλίωνε τις μάζες. Πράγματι πληθώρα λαϊκών κινημάτων εκδηλώνονται σαν αντίδραση σε όλα αυτά τα μέτρα, με πολλές ονομασίες. Τελικά σε μια από αυτές τις εξεγέρσεις ο Βανγκ Μανγκ σκοτώθηκε thumb|right|200px|Βασιλική σφραγίδα του Ουράνιου Βασιλείου Τάι Πινγκ
Η Κίνα από τον 3ο αι. μ.Χ. έως τον 6ο αι. μ.Χ.
Μετά την πτώση των Χαν ακολούθησε περίοδος διάφορων διαδοχικών βασιλείων και δυναστειών τόσο στα βόρεια όσο και στα νότια της χώρας. Οι ιστορικοί την προσδιορίζουν ως Περίοδο των Έξι Δυναστειών. Η αυτοκρατορία κατατμήθηκε σε περιοχές διοικούμενες από ισχυρούς πρώην στρατηγούς των Χαν. Τα Τρία Βασίλεια κυριάρχησαν τον 3ο αι. (220-280): οι Γουέι, οι Σου και οι Γου. Από τα τρία αυτά ξεχώρισαν διάφορες δυναστικές φυσιογνωμίες: του κράτους Σου ο Τζούγκε Λιανγκ (181-234) που ξεχώρισε ως ήρωας της κινεζικής ιστορίας και λογοτεχνίας. Οι Γουέι αντάλλαξαν διπλωματικές επαφές με την Ιαπωνία. Τέλος οι Γου επικοινωνούσαν με περιοχές όπως η Ινδοκίνα και με βασίλεια στη σημερινή Καμπότζη και κεντρικό Βιετνάμ. Η δυναστεία Τζιν (265-420) καλύπτει μια περίοδο μερικής ενοποίησης. Η βόρεια Κίνα βρισκόταν υπό την εξουσία ηγεμόνων-φεουδαρχών οι οποίοι κυρίως ήταν αρχηγοί ξένων μειονοτήτων. Γνωστή ως Περίοδος των 16 κρατιδίων (304-439) οι ηγεμόνες στη βόρεια περιοχή εξουσίαζαν πλήθος αντιμαχόμενων κρατιδίων. Επί των Τζιν οι σχέσεις με την Ιαπωνία εμβαθύνονται: οι Κινέζοι μεταλαμπαδεύουν τεχνικές γνώσεις (κεραμική, ύφανση) και τον Κομφουκιανισμό δια των κειμένων του. Τότε και ο Βουδισμός έγινε γνωστός από τις Ινδίες στην Κίνα, ενώ απεσταλμένοι από τη Ρώμη έφτασαν στην αυλή των Τζιν. Διαφορετικές σειρές δυναστειών δεσπόζουν στην ιστορία της νότιας Κίνας: οι Νότιες Δυναστείες καλύπτουν το χρονικό διάστημα μεταξύ 420-589 μ.Χ.
Η Κίνα μέχρι και το τέλος του Β΄Παγκοσμίου πολέμου
Μέχρι το 1911 η δυναστεία των Μαντσού ήταν τόσο εξασθενημένη ώστε το 1911-1912 ανατράπηκε σχεδόν χωρίς αγώνα: εγκαθιδρύθηκε δημοκρατία με πρώτο πρόεδρο τον Σουν Γιατ-Σεν ο οποίος εμπνεόταν από δυτικά πρότυπα χωρίς όμως και πλήρη αφομοίωση των δυτικών συνταγματικών προτύπων. Στρατιωτικοί και μορφωμένοι κρατικοί διευθυντές διαγκωνίζονταν για τη νομή των δημοσίων θέσεων ενώ το χάσμα ανάμεσα στους χωρικούς και τους διανοουμένους μεγάλωνε. Ο Σουν Γιατ-Σεν διαπιστώνοντας την απήχηση της Οκτωβριανής Επανάστασης οργάνωσε το κόμμα της Κουομιντάγκ, ενώ δέχθηκε και κομμουνιστές ως μέλη, και τους έστειλε να μελετήσουν τις μεθόδους του Ερυθρού Στρατού. 200px|thumb|left|Σουν Γιατ-Σεν ο πρώτος πρόεδρος της Κινεζικής Δημοκρατίας Οι τρεις αρχές βάσει των οποίων θα μεταμόρφωνε το κράτος του ήταν: ο Εθνικισμός που θα καθιστούσε την Κίνα ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος ισότιμο με τα άλλα κράτη του κόσμου, η Δημοκρατία με την οποία θα περιόριζε το ρόλο των στρατιωτικών και την κηδεμονία από το κόμμα Κουομιτάνγκ, η εγκατάσταση με εκλογές συνταγματικής κυβέρνησης. Τέλος, η αναδιανομή της γης με σκοπό την ευημερία του Λαού. Το κράτος θα ανέπτυσσε το κεφάλαιο. Όταν ο Σουν πέθανε ο διάδοχός του Τσιανγκ Κάι Σεκ αναδιπλώθηκε εγκαταλείποντας το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του προκατόχου του. Από το 1917 η Κίνα μπήκε σε μια μακρά περίοδο εμφύλιων συγκρούσεων ανάμεσα στο Βορρά και το Νότο, αλλά και ανάμεσα στις στρατιωτικές φατρίες. Από τους εμφυλίους Βορείων και Νοτίων (1919-1920) καταρρέει το φιλοϊαπωνικό καθεστώς Τουάν στο Πεκίνο. Η αντιϊαπωνική δράση δόμησε δύο πολιτικούς χώρους: την κομμουνιστική Αριστερά και την Κεντροαριστερά. Στην πρώτη διακρίθηκε ο Μάο Τσετούνγκ-ιδρυτής του Κ.Κ. Κίνας και στη δεύτερη ο Τσιανγκ Κάι Σεκ. Οι Ιάπωνες απομακρύνονται από πολλές περιοχές της Κίνας με την παρέμβαση των Αμερικανών (1922) και το Πεκίνο καταλαμβάνεται (1924) από τον Φενγκ Γου-σιανγκ (επιτελή του πολέμαρχου Βου Πέι Φου, ο οποίος σχημάτισε δική του αυτόνομη κυβέρνηση). Οι περισσότεροι από τους φορείς των κεντρόφυγων τάσεων στην κινεζική πολιτική σκηνή δεν ήταν παρά εγκάθετοι «των ξένων δυνάμεων, που καρπώνονταν οφέλη από τη ρευστή πολιτική κατάσταση». Το Μάιο του 1925 εκδηλώνονται εξεγέρσεις υποκινημένες από τους κομμουνιστές κατά των ξένων και της ντόπιας οικονομικής ολιγαρχίας. Η αντίδραση σε βάρος των κομμουνιστών ήταν σφοδρή: το 1927 σημειώνονται σφαγές κομμουνιστών σε Σαγκάη και Καντώνα. Το 1928 ο Τσιανγκ Κάι Σεκ καταλαμβάνει το Πεκίνο: όμως είναι προσωρινή η επανένωση της Κίνας. Κατά την περίοδο διακυβέρνησής του η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν ενισχύθηκε αλλά υπονομεύθηκε από τη διατήρηση της ισχύος των πολεμάρχων της επαρχίας. Οι ξένες δυνάμεις έκαναν πιο αισθητή την παρουσία τους: η Μαντζουρία περιήλθε στην κατοχή της Ιαπωνίας. Το 1931 συστήθηκε το βραχύβιο κομμουνιστικό κράτος του Τσιανγκσί από τον Μάο, αλλά καταλύθηκε από τον Τσιανγκ Κάι Σεκ το 1943. Αυτό ώθησε τους κομμουνιστές να πραγματοποιήσουν την προς τη Βορειοδυτική Κίνα Μεγάλη Πορεία τους (1934-1936), παίρνοντας με το μέρος τους τις μάζες λόγω και της προσήλωσής τους στον αντιϊαπωνικό αγώνα.
Η Κίνα μετά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο
Μετά την κατάρρευση της ιαπωνικής κατοχής, οι Εθνικιστές του Τσιανγκ Κάι Σεκ και οι Κομμουνιστές του Μάο Τσετούνγκ, ενώ αγωνίζονταν για την κατάληψη των πρώην κατεχόμενων εδαφών της ανατολικής και βόρειας Κίνας, παράλληλα αγωνίζονταν για τη μεταξύ τους συμφιλίωση. Από το 1946 έως το 1949 εκδηλώθηκε εμφύλιος πόλεμος: προσωρινή ήταν η κατίσχυση των Εθνικιστών στη Μαντζουρία. Όμως αδυνατώντας να συγκροτήσουν σταθερές δομές εξουσίας και ασφάλεια στους χειμαζόμενους από την πείνα και την τρομοκρατία πληθυσμούς, ο Κόκκινος Στρατός επανέκτησε το χαμένο έδαφος εξασφαλίζοντας στους κατοίκους ελευθερία από τα φεουδαρχικά δεσμά και αποκαθιστώντας τις περιουσίες των χωρικών. Τελικά η Νανκίνγκ-έδρα της κυβέρνησης του Τσιανγκ Κάι Σεκ- καταλήφθηκε τον Απρίλιο του 1949 και ακολούθησε η Σαγκάη. Την 1η Οκτωβρίου 1949 έγινε η επίσημη ανακήρυξη της Κίνας σε Λαϊκή Δημοκρατία από τον Μάο Τσετούνγκ. Μετά από λίγους μήνες το κράτος του Θιβέτ τέθηκε υπό τον κινεζικό έλεγχο. Η νέα κομμουνιστική ηγεσία η οποία ανήλθε το 1949 επεδίωξε την ανοικοδόμηση της εγχώριας οικονομίας. Αξιοποιώντας το κύριο πλουτοπαραγωγικό μέσο που διέθετε η Κίνα, την τεράστια εργατική δύναμη και εφαρμόζοντας τις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού προσαρμοσμένες όμως στις κινεζικές συνθήκες, προώθησε τη μαζική προσπάθεια σε μια ατμόσφαιρα έντονου εθνικισμού και πατριωτισμού. Η πανάρχαιη αγροτική οικονομία αύξησε τους ρυθμούς παραγωγής της με απώτερο σκοπό την αντιμετώπιση της πείνας αλλά και την αύξηση των εξαγωγών για την εισαγωγή -αντίστοιχα- μηχανημάτων και λοιπού τεχνικού εξοπλισμού από το εξωτερικό μέχρι την ανάπτυξη εγχώριας παραγωγής μηχανημάτων. Άλλα σημαντικά γεγονότα της περιόδου ήταν η σημαντική συμβολή της χώρας στον Πόλεμο της Κορέας (1951-1953) και η αναγόρευση του Μάο σε πρόεδρο του Ανωτάτου Κυβερνητικού Συμβουλίου. Επίσης η εξαγγελία της πολιτικής των Εκατό Λουλουδιών (1956) που στρεφόταν κατά του δογματισμού σε θέματα ιδεολογίας και Τέχνης. Ο Μάο αγωνίστηκε για την ομαλή μετάβαση και αποδέσμευση από την οικονομική κηδεμονία, αλλά και την πολιτική επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό εκφράστηκε με την Πολιτική των Τριών Κόκκινων Σημαιών (΄΄Γενική Γραμμή΄΄-΄΄Μεγάλο Οικονομικό Άλμα΄΄-΄΄Λαϊκές Κομμούνες΄΄) (1958-1959),. Όμως οι επιμέρους στόχοι δεν επιτεύχθηκαν. Το 1959 τον Μάο διαδέχθηκε ο Λιου Σάοσι, εκπρόσωπος της συντηρητικής κατεύθυνσης του Κ.Κ.Κίνας. Το 1961 ο Μάο ήλθε σε ρήξη με την ηγεσία της ΕΣΣΔ: την κατηγορούσε για εγκατάλειψη των επαναστατικών αρχών του μαρξισμού-λενινισμού. Απομακρυνόμενη από την ομάδα των σοσιαλιστικών χωρών και με μόνη σύμμαχό της την Αλβανία, ηγήθηκε στο πλαίσιο του Τρίτου Κόσμου του επαναστατικού σοσιαλιστικού κινήματος. Η ρήξη με την ΕΣΣΔ προκάλεσε εσωτερικό διχασμό εντός των κόλπων του Κ.Κ. Κίνας: δύο τάσεις γεννήθηκαν,, η επαναστατική και δεξιά πτέρυγα. Το 1966 ο Μάο μεθόδευσε την Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση. Με αυτήν την επανάσταση μέσα στην Επανάσταση κάθε συντηρητικό στοιχείο απομονώθηκε. Τελικά το 1969 εξέπνευσε το επαναστατικό αυτό πρόγραμμα όταν θεωρήθηκε απειλή και για τους οργανωτές της.
Βλέπε επίσης
Σχέσεις Ελλάδας-Κίνας
Κατηγορία:Κινεζικός πολιτισμός
Δημοτική Ενότητα Αντικυθήρων
Η Δημοτική Ενότητα Αντικυθήρων, με έδρα τον Ποταμό, αποτελείται από την Κοινότητα Αντικυθήρων, με έδρα τον Ποταμό και μαζί με τους οικισμούς Γαλανιανά και Χαρχαλιανά, υπάγονται στο Δήμο Κυθήρων, με έδρα τα Κύθηρα. Ο πληθυσμός της Δημοτικής Ενότητας Αντικυθήρων και της Κοινότητας Αντικυθήρων, είναι 59 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης
<mapframe latitude="35.870273" longitude="23.304405" zoom="13" width="1000" height="250" align="center" /> Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων Κατηγορία:Αντικύθηρα
Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Παλαιοσκαμιάς
Ο ιερός ναός Αγίας Τριάδος Παλαιοσκαμιάς βρίσκεται χτισμένος στο κέντρο του παλιού οικισμού της Παλαιοσκαμιάς, που καταστράφηκε από τους Γερμανούς το 1943.
Περιγραφή
Χρονολογείται από το 1400 μ.Χ. Πρόκειται για μια τρίκλιτη βασιλική, που καταλήγει ανατολικά σε ημικυκλική κόγχη. Έχει περίβολο πετρόκτιστο σε ύψος 2 μ. με είσοδο στην νοτιοδυτική πλευρά. Φέρει δίρριχτη στέγη, καλυμμένη με λαμαρίνα. Παλαιότερα ήταν καλυμμένη με σχιστολιθικές πλάκες. Στη δυτική πλευρά, νεότερα προστέθηκε ο νάρθηκας, που αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως γυναικωνίτης και ως κρυφό σχολειό. Δίπλα του βρίσκεται ένα καμπαναριό διώροφο με εσωτερική σκάλα, το οποίο έχει ανακαινισθεί με πέτρινη επένδυση. Στη νότια πλευρά του ναού υπάρχει ανοιχτή στοά με κολόνες. Εκεί βρίσκεται και η είσοδος, που είναι τοξωτή και στο υπέρθυρό της κοσμείται με τοιχογραφίες. Στο κέντρο βρίσκεται ο Χριστός Παντοκράτωρ και η Αγία Τριάδα. Υπάρχουν επίσης επιγραφές, στο υπέρθυρο της εισόδου του ναού, του καμπαναριού και της νότιας εισόδου που έχει ο νάρθηκας.
Ο νάρθηκας επικοινωνεί εσωτερικά με τον ναό με θύρα που βρίσκεται σε υπερυψωμένο επίπεδο από τον ναό. Εσωτερικά, δύο ξύλινες τοξοστοιχίες από 4 στύλους η καθεμία, διαιρούν τον ναό σε τρία κλίτη. Σήμερα οι ξύλινες κολόνες είναι επικαλυμμένες με τσιμέντο για λόγους συντήρησης και στήριξης του ναού. Η οροφή είναι ξύλινη, στον τύπο των αρχοντικών και των ναών του 18ου αιώνα. Έχει πλούσιο σκαλιστό διάκοσμο με γεωμετρικά σχήματα, όπως ρόμβους, στο κέντρο, και έντονα χρώματα στις αποχρώσεις του κίτρινου και του πράσινου. Το τέμπλο είναι ξύλινο, φέρει σκαλιστή διακόσμηση και είναι ζωγραφισμένο με φυτικά σχέδια σε έντονα χρώματα και κυρίως σε σκούρο κόκκινο και πράσινο. Πολλές από τις δεσποτικές εικόνες έχουν κλαπεί και το ξύλινο τέμπλο είναι σχεδόν άδειο από εικόνες. Στο Ιερό Βήμα διατηρείται η Αγία Τράπεζα που είναι ξύλινη και ζωγραφισμένη. Έχει θόλο και εσωτερικά είναι λιθόκτιστη στο σχήμα του βωμού και σε ύψος 0,30 εκ. Διατηρείται επίσης στον ναό ο ξύλινος άμβωνας, ο ‘θρόνος’, το ψαλτήρι και τα στασίδια της νότιας πλευράς. Το δάπεδο είναι πλακόστρωτο από μεγάλες πέτρες. Η είσοδος φέρει ξύλινη πόρτα και ασφαλιζόταν εσωτερικά από μεγάλο πάσσαλο. Ο ναός έχει λίγα μικρά παράθυρα στην νότια πλευρά και σε μεγάλο ύψος.
Τοιχογραφίες
Ο ναός είναι κατάγραφος, με τοιχογραφίες λαϊκής τεχνοτροπίας και χωρίζεται σε τρεις ζώνες. Στην κάτω σειρά συναντούμε ολόσωμους αγίους. Στη μεσαία σειρά και μέσα σε μετάλλια, πλαισιωμένα από έλικες υπάρχουν πορτρέτα αγίων. Στην πάνω σειρά συναντούμε σκηνές από τη ζωή του Χριστού στη βόρεια πλευρά και από τη ζωή της Παναγίας στη νότια πλευρά. Εντύπωση προκαλούν στην κάτω σειρά τα φωτοστέφανα των ολόσωμων αγίων που είναι ανάγλυφα και σε χρυσό χρώμα. Επίσης συναντούμε τη σπάνια μορφή του Αγίου Χριστόφορου με τη μορφή κυνοκέφαλου αγίου. Στον θόλο του Ιερού Βήματος συναντούμε την τοιχογραφία της Παναγίας Βρεφοκρατούσας, ενώ στις δύο μικρότερες κόγχες, αριστερά και δεξιά, δεν σώζονται οι τοιχογραφίες γιατί επικαλύφθηκαν από ασβέστη.
Στην εσωτερική πλευρά του δυτικού τοίχους, στο υπέρθυρο υπάρχει επιγραφή που λέει ότι ο ναός αγιογραφήθηκε με συνδρομή και έξοδα του Ιωάννη και Ιωάννη Νικολάου Αλεξανδρή το 1810, διά ζωγράφου Παναγιώτη Ζαρκηνού. Ο ναός πανηγυρίζει κάθε χρόνο την ημέρα του Αγίου Πνεύματος.
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας Παλαιοσκαμιας
Βασίλι Μίζινοφ
Ο Βασίλι Μίζινοφ (γενν. 29 Δεκεμβρίου 1997) είναι Ρώσος αθλητής του στίβου που εξειδικεύεται στα αγωνίσματα βάδην.
Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 20 χιλιόμετρα βάδην στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Βαδιστές Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Αυτή η γη είναι δική μας
Το Αυτή η γη είναι δική μας είναι μια ελληνική κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1967 σε σενάριο Γιώργου Ολύμπιου και σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.
Πλοκή
Πεθαίνοντας ο γερο-κτηματίας, ο Αθηναίος αρραβωνιαστικός αποφασίζει να κλέψει το χρηματοκιβώτιο του πατέρα της αρραβωνιαστικιάς του ενοχοποιώντας τον Κωνσταντή. Τελικά, θα αποδειχθεί η αθωότητα του Κωνσταντή, ενώ ο γαμπρός θα αποδειχθεί πως δεν είναι γεωπόνος αλλά ένας κοινός απατεώνας. Ο Κωνσταντής θα αποφυλακισθεί και θα παντρευτεί την κόρη του κτηματία και τα κτήματα θα προφυλαχθούν από τους απατεώνες.
Παραγωγή
Η ταινία βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1966-1967 κόβοντας 51.686 εισiτήρια και κατακάχθηκε στην 88η θέση ανάμεσα σε 117 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κολομβιανές βουλευτικές εκλογές 2014
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 9 Μαρτίου 2014 στην Κολομβία για την εκλογή των μελών του Κογκρέσου. Συνολικά αποφασίστηκαν οι 102 έδρες στη Γερουσία και οι 166 της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κολομβίας και οι αντιπρόσωποι στο Κοινοβούλιο των Άνδεων. Για τη Γερουσία κατήλθαν 773 υποψήφιοι, για τη Βουλή 1.528 και για το Κοινοβούλιο των Άνδεων 23 υποψήφιοι. 32.795.962 Κολομβιανοί ήταν εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους μέχρι την προθεσμία της 25 Ιανουαρίου 2014.
Γαβριήλ Μαρινάκης
Ο Γαβριήλ Μαρινάκης (περ. 1826 - 1866) ήταν ηγούμενος της Μονής Αρκαδίου και αγωνιστής της Κρητικής Επανάστασης του 1866. Σκοτώθηκε τον Νοέμβριο του 1866 κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της μονής από ισχυρές οθωμανικές δυνάμεις.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Μαργαρίτες Ρεθύμνης γύρω στο 1826 και κατά το 1856 εκλέχθηκε ηγούμενος της ιεράς μονής Αρκαδίου. Ήδη από το ξεκίνημα της ηγουμενίας του έλαβε σημαντικές πρωτοβουλίες για την ανασυγκρότησή της μονής. Είχε ενεργή παρουσία στο ζήτημα της διαχείρισης της μοναστηριακής περιουσίας, μερίμνησε για τη σύνταξη κτηματολογίου του μοναστηριού και παράλληλα δώρισε σε αυτή 69 ελαιόδεντρα .Όταν ξέσπασε στην Κρήτη η Επανάσταση του 1866, ο Γαβριήλ συμμετείχε ενεργά σε αυτή. Την 1η Οκτωβρίου 1866 έλαβε μέρος στη Γενική Συνέλευση των επαναστατών στο Φρε Χανίων, μέσω της οποίας έγινε έκκληση προς τους προξένους των Μεγάλων Δυνάμεων στην Κρήτη, ώστε να μεριμνήσουν για την αποφυγή γενικής σφαγής των γυναικόπαιδων από τα οθωμανικά στρατεύματα. Παράλληλα ήταν πρόεδρος της επαναστατικής επιτροπής Ρεθύμνου. Κατά τα τέλη του ίδιου μήνα, συμμετείχε σε πολεμικό συμβούλιο που έλαβε χώρα στη μονή Αρκαδίου. Εκεί, από κοινού με τους υπόλοιπους μοναχούς και τον οπλαρχηγό Γεώργιο Δασκαλάκη διαφώνησε με την πρόταση του Πάνου Κορωναίου να εγκαταλειφθεί το Αρκάδι διότι δεν προσφερόταν για αποτελεσματική άμυνα σε ενδεχόμενη τουρκική επίθεση. Επίσης απέρριψε και έτερη πρόταση του Κορωναίου για καταστροφή των στάβλων και του νερόμυλου που θα μπορούσαν να αποτελέσουν προγεφύρωμα για τις εχθρικές δυνάμεις, απόφαση που αποδείχτηκε σημαντικό σφάλμα καθώς οι φόβοι του Κορωναίου επιβεβαιώθηκαν.
Κολομβιανές βουλευτικές εκλογές 2014
Παραπομπές
2014 βουλευτικες εκλογες
Γαβριήλ Μαρινάκης
Βιογραφία
Στις 6 Νοεμβρίου, η μονή κυκλώθηκε από ισχυρά οθωμανικά στρατεύματα, τη στιγμή που εντός αυτής βρίσκονταν περίπου 950 άτομα, εκ των οποίων οι ένοπλοι υπολογίζονταν γύρω στους 300. Δύο ημέρες μετά ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες που οδήγησαν στην άλωση της μονής στις 9 Νοεμβρίου. Ο Γαβριήλ συμμετείχε ενεργά στη μάχη μεταφέροντας πολεμοφόδια, ενθαρρύνοντας τους μαχητές αλλά και συμπολεμώντας στο πλευρό τους.
Από τους περισσότερους ερευνητές εικάζεται πως ο Γαβριήλ σκοτώθηκε κατά την τελευταία ημέρα της πολιορκίας. Ο θάνατός του φέρεται να προήλθε είτε από αυτοκτονία για να μην πιαστεί αιχμάλωτος είτε από πυροβολισμό στη κοιλιά κατά τη διάρκεια της μάχης. Το πτώμα του κακοποιήθηκε από τους αντίπαλους στρατιώτες, οι οποίοι το γύμνωσαν και το αποκεφάλισαν μεταφέροντας το κεφάλι ως τρόπαιο σε διάφορες περιοχές της Κρήτης. Την επόμενη ημέρα της άλωσης, το ακέφαλο σώμα του Γαβριήλ θάφτηκε στον αυλόγυρο του ναού της μονής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1866-1869) Κατηγορία:Κρητικοί Μ
Πολυκατοικία Παπαλεονάρδου
Η πολυκατοικία Παπαλεονάρδου βρίσκεται στην συμβολή των οδών Πατησίων και Σκαραμαγκά στην Αθήνα. Οικοδομήθηκε περί το 1925 με μορφολογικές επιρροές του ευρωπαϊκού ρυθμού Αρ Νουβό της εποχής εκείνης σε σχέδια του αρχιτέκτονα και καθηγητή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, Κωνσταντίνου Κιτσίκη. Η πολυκατοικία έχει συνολική επιφάνεια 1590 τ.μ. και θεωρείται εκ των σπουδαιότερων μεσοπολεμικών οικημάτων της Αθήνας.