cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζώνη χωρίς ΛΟΑΤ
Διακηρύξεις
Ψηφίσματα κατά των ΛΟΑΤ εγκρίθηκαν από ορισμένα γκμίνα (δήμους), πόβιατ (κομητεία) και βοεβοδάτα (επαρχίες), που δήλωσαν ελεύθεροι από την «ΛΟΑΤ ιδεολογία» ως αντίδραση στη Διακήρυξη της Βαρσοβίας. Αν και είναι ανεφάρμοστες, οι ακτιβιστές λένε ότι οι δηλωμένες ζώνες αντιπροσωπεύουν προσπάθειες αποκλεισμού της ΛΟΑΤ κοινότητας και χαρακτήρισαν τις δηλώσεις «μια δήλωση που λέει ότι ένα συγκεκριμένο είδος ανθρώπων δεν είναι ευπρόσδεκτο εκεί».
Τα δύο έγγραφα που δήλωσαν οι δήμοι ήταν ένας «Χάρτης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης των Δικαιωμάτων της Οικογένειας» και ένα «Ψήφισμα κατά της ΛΟΑΤ ιδεολογίας». Και τα δύο αυτά έγγραφα επισημάνθηκαν στα μέσα ενημέρωσης ως «διακηρύξεις ζωνών χωρίς ΛΟΑΤ», αλλά κανένα από αυτά δεν περιέχει στην πραγματικότητα δήλωση αποκλεισμού των ΛΟΑΤ ατόμων από οποιαδήποτε επικράτεια, δραστηριότητες ή δικαιώματα. Ο «Χάρτης των Οικογενειακών Δικαιωμάτων» εστιάζει στις οικογενειακές αξίες στις κοινωνικές πολιτικές και αναφέρεται μόνο στα δικαιώματα των ΛΟΑΤ έμμεσα, όπως ορίζοντας τον γάμο ως μια σχέση «μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας». Το «Ψήφισμα κατά της ΛΟΑΤ ιδεολογίας» δεν απευθύνεται σε ΛΟΑΤ άτομα, αλλά δηλώνει αντίθεση σε μια «ιδεολογία του ΛΟΑΤ κινήματος» και εισάγει τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση σύμφωνα με τα εκπαιδευτικά πρότυπα του ΠΟΥ και καταδικάζει την πολιτική ορθότητα. Ένας διαδραστικός χάρτης της Πολωνίας που επισημαίνει όλους τους δήμους που αποδέχθηκαν είτε το ένα είτε και τα δύο ψηφίσματα, με συνδέσμους προς τα πρωτότυπα κείμενά τους, είναι διαθέσιμος στο Διαδίκτυο, με τίτλο «Άτλας του Μίσους».
Το 2019, περίπου 30 διαφορετικές τοπικές κυβερνήσεις είχαν αποδεχθεί τέτοια ψηφίσματα, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων βοεβοδάτων στα νοτιοανατολικά της χώρας: το Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας, το Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων, το Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού και το Βοεβοδάτο Λούμπλιν. Τα 4 βοεβοδάτα σχηματίζουν το «ιστορικά συντηριτικό» κομμάτι της Πολωνίας.
Το 2020, οι τοπικές κυβερνήσεις που ελέγχουν το ένα τρίτο της Πολωνίας δήλωσαν επίσημα ότι είναι «ενάντια στην «ΛΟΑΤ ιδεολογία» ή πέρασαν Χάρτες «υπέρ της οικογένειας», δεσμευόμενες να απόσχουν από την ενθάρρυνση της ανεκτικότητας ή τη χρηματοδότηση ΜΚΟ που εργάζονται για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ.
Ακτιβιστικά αυτοκόλλητα κατά και υπέρ των ΛΟΑΤ
Τον Ιούλιο του 2019, η συντηρητική εφημερίδα Gazeta Polska κυκλοφόρησε αυτοκόλλητα «Ζώνη χωρίς ΛΟΑΤ» για τους αναγνώστες. Η πολωνική αντιπολίτευση και διπλωμάτες, συμπεριλαμβανομένης της πρέσβης των ΗΠΑ στην Πολωνία Ζορζέτ Μόσμπαχερ, καταδίκασαν τα αυτοκόλλητα. Ο αρχισυντάκτης της Gazeta Polska Τόμας Σακιέβιτς, απάντησε στην κριτική: «αυτό που συμβαίνει είναι η καλύτερη απόδειξη ότι οι ΛΟΑΤ είναι μια ολοκληρωτική ιδεολογία».
Το Περιφερειακό Δικαστήριο της Βαρσοβίας διέταξε τη διακοπή της διανομής των αυτοκόλλητων εν αναμονή της επίλυσης μιας δικαστικής υπόθεσης. Ο εκδότης της Gazeta Polska απέρριψε την απόφαση λέγοντας ότι ήταν «ψευδείς ειδήσεις» και λογοκρισία και ότι η εφημερίδα θα συνεχίσει να διανέμει τα αυτοκόλλητα. Η Gazeta Polska συνέχισε τη διανομή των αυτοκόλλητων, αλλά τροποποίησε το αυτοκόλλητο για να γράψει «Ζώνη χωρίς ΛΟΑΤ ιδεολογία».
Η πολωνική Εκστρατεία κατά της Ομοφοβίας απάντησε εκδίδοντας 5.000 αυτοκόλλητα «Ζώνη χωρίς μίσος», που διανεμήθηκαν στο γκέι περιοδικό Replika. Τον Ιούλιο, η πολωνική αλυσίδα μέσων ενημέρωσης Empik, η μεγαλύτερη της χώρας, αρνήθηκε να διαθέσει την Gazeta Polska μετά την έκδοση των αυτοκόλλητων. Τον Αύγουστο του 2019, μια παράσταση που διοργανώθηκε από την Gazeta Polska, Community of America, που είχε προγραμματιστεί για τις 24 Οκτωβρίου στο Κάρνεγκι Χολ στη Νέα Υόρκη, ακυρώθηκε μετά από καταγγελίες για δεσμούς κατά των ΛΟΑΤ, που οδήγησαν τους καλλιτέχνες να αποχωρήσουν από την παράσταση. μικρογραφία| Μία πινακίδα από τον δήμο Κράσνικ στα νοτιοανατολικά της Πολωνίας που ενημερώνει τους οδηγούς πως βρίσκονται σε ελεύθερη ζώνη από ΛΟΑΤ Στις αρχές του 2020, ο Πολωνός ΛΟΑΤ ακτιβιστής Μπάρτος Στασέφσκι ταξίδεψε σε δήμους που είχαν δηλωθεί απαλλαγμένοι από αυτό που αναφέρουν ως «ΛΟΑΤ ιδεολογία», για να κάνει, όπως είπε, ένα έργο τέχνης. Τοποθέτησε τις δικές του κίτρινες πινακίδες στους δρόμους που έγραφαν «ΖΩΝΗ ΧΩΡΙΣ ΛΟΑΤ» στην είσοδο των δήμων και δημοσίευσε φωτογραφίες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Σε μια συζήτηση μεταξύ του Πολωνού συντηρητικού Βίτολντ Βαστσικόφσκι και του Γερμανού φιλελεύθερου Αλεξάντερ Γκραφ Λάμπσντορφ, που δημοσιεύτηκε στο Zeit Online, ο Βαστσικόφσκι απέδωσε την έννοια της «ζώνης χωρίς ΛΟΑΤ» στον ακτιβισμό. Είπε: «Δεν υπάρχουν «ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ» στην Πολωνία. Αυτή είναι μια πρόκληση που δημιουργήθηκε από ακτιβιστές. Ταξιδεύουν από πόλη σε πόλη, τοποθετούν αυτές τις πινακίδες που γράφουν «Ζώνη χωρίς ΛΟΑΤ», βγάζουν φωτογραφίες και τις κυκλοφορούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Zeit απάντησε: «Πράγματι, δεν υπάρχει εξ ορισμού «ζώνη χωρίς ΛΟΑΤ», αλλά υπάρχουν περισσότερα από 80 νομαρχιακά, δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια που έχουν υιοθετήσει τους λεγόμενους οικογενειακούς χάρτες». Σε πολλές περιπτώσεις αυτοί οι καταστατικοί χάρτες λένε ότι δεν πρέπει να γίνεται προπαγάνδα της λεγόμενης «ΛΟΑΤ ιδεολογίας» και αναφέρουν επίσης ότι η «ΛΟΑΤ ιδεολογία» έρχεται σε αντίθεση με τις χριστιανικές αξίες».
Διαδηλώσεις
μικρογραφία|Πορεία κάτω από ένα μεγάλο θόλο με [[Σημαία των ΛΟΑΤ|σημαία ουράνιου τόξου στο gay pride του Ζέσουφ το 2019]] μικρογραφία|[[Εθνικισμός|Εθνικιστές που αντιδιαδηλώνουν στο gay pride του Ζέσουφ κρατώντας τη σημαία μάχης της Συνομοσπονδίας]] Στο Ζέσουφ, αφού οι ΛΟΑ Τακτιβιστές υπέβαλαν αίτημα για διεξαγωγή πορείας ισότητας για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων τον Ιούνιο του 2019, οι σύμβουλοι του ΝκΔ συνέταξαν ένα ψήφισμα για να γίνει το Ζέσουφ μια «ζώνη χωρίς ΛΟΑΤ», καθώς και να τεθεί εκτός νόμου η ίδια η εκδήλωση. Περίπου 29 αιτήματα για αντεπιδηλώσεις έφθασαν στο δημαρχείο, γεγονός που οδήγησε τον δήμαρχο Ταντέους Φέρεντς, της αντιπολιτευόμενης Δημοκρατικής Αριστερής Συμμαχίας, να απαγορεύσει την πορεία λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια. Όταν η απαγόρευση στη συνέχεια ανατράπηκε με δικαστική απόφαση, οι σύμβουλοι του ΝκΔ υπέβαλαν ένα ψήφισμα που απαγορεύει την «ΛΟΑΤ ιδεολογία», το οποίο ηττήθηκε για δύο ψήφους.
Μετά τα βίαια γεγονότα στην πρώτη πορεία ισότητας στο Μπιαουίστοκ και τα αυτοκόλλητα της Gazeta Polska, πραγματοποιήθηκε διαδήλωση ανοχής στο Γκντανσκ στις 23 Ιουλίου 2019, με το σύνθημα «ζώνες χωρίς ζώνη» (Strefa wolna od stref). Στο Στσέτσιν, πραγματοποιήθηκε μια διαδήλωση υπό το σύνθημα «ζώνη χωρίς μίσος» (Strefa wolna od nienawiści) και στο Λοτζ αριστεροί πολιτικοί μοίρασαν αυτοκόλλητα «ζώνη χωρίς μίσος».
Επιπτώσεις στους ΛΟΑΤ κατοίκους
Σύμφωνα με έκθεση του Δεκεμβρίου 2020 του Επιτρόπου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης:
Υποστήριξη για διακηρύξεις
Η Μποζένα Μπιερίουο, δημοτική σύμβουλος του ΝκΔ στο Πόβιατ Μπιαουίστοκ, είπε ότι η νομοθεσία στο πόβιατ ήταν απαραίτητη λόγω των «προκλήσεων» και των «αιτημάτων» των ΛΟΑΤ για διδασκαλία σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης.
Το κόμμα ΝκΔ ενθάρρυνε τις τοπικές διακηρύξεις, με έναν αξιωματούχο του ΝκΔ να μοιράζει μετάλλια στο Λούμπλιν σε τοπικούς πολιτικούς που υποστήριξαν τις διακηρύξεις.
Κριτική στις διακηρύξεις
Τον Ιούλιο του 2019, ο Πολωνός Διαμεσολαβητής Άνταμ Μπόντναρ δήλωσε ότι «η κυβέρνηση αυξάνει τα ομοφοβικά αισθήματα» με παρατηρήσεις «στο περιθώριο της ρητορικής μίσους». Ο Μπόντναρ είπε ότι ετοιμάζει προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο κατά των δηλώσεων, καθώς σύμφωνα με τον Μπόντναρ δεν είναι μόνο πολιτικές αλλά έχουν και κανονιστικό χαρακτήρα που επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων στη δηλωμένη περιοχή.
Τον Αύγουστο του 2019, πολλά μέλη της ΛΟΑΤ κοινότητας δήλωσαν ότι αισθάνονται ανασφαλείς στην Πολωνία. Το αριστερό κόμμα Αριστερά Μαζί δήλωσε: «Θυμάστε πώς οι δεξιοί φοβόντουσαν τις λεγόμενες μουσουλμανικές ζώνες απαγόρευσης κυκλοφορίας; Χάρη στο ίδιο δικαίωμα, έχουμε τις δικές μας απαγορευμένες ζώνες». μικρογραφία| Συναγωγή στο [[Μπίντγκοστς, στη Γερμανοκρατούμενη Πολωνία, 1939. Το ναζιστικό πανό που ανακηρύσσει την πόλη judenfrei (γιούντενφραϊ, «χωρίς Εβραίους»). Αυτή η εικόνα δημοσιεύτηκε στο Twitter από έναν εκπρόσωπο του κόμματος του Ρόμπερτ Μπιέντρον ως απάντηση στις ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ. ]] Φιλελεύθεροι πολιτικοί και ακτιβιστές των μέσων ενημέρωσης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συνέκριναν τις διακηρύξεις με τις διακηρύξεις της ναζιστικής εποχής για περιοχές που ήταν judenfrei (χωρίς Εβραίους). Η αριστερή ιταλική εφημερίδα La Repubblica το αποκάλεσε «μια έννοια που παραπέμπει στον όρο «Judenfrei»». Ο διευθυντής της Εκστρατείας κατά της Ομοφοβίας Σλάβα Μέλνικ, Melnyk συνέκρινε τις διακηρύξεις με το «1933, όταν υπήρχαν επίσης ελεύθερες ζώνες από μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων». Ο αντιδήμαρχος της Βαρσοβίας, Πάβεου Ράμπιεϊ, έγραψε στο Twitter: «Οι Γερμανοί φασίστες δημιούργησαν ζώνες χωρις Εβραίους. Απαρτχάιντ, των μαύρων».
Τον Μάρτιο του 2020, το BBC Radio 4 μετέδωσε ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την αντίθεση της ΛΟΑΤ κοινότητας στην Πολωνία κατά της εισαγωγής ζωνών χωρίς ΛΟΑΤ στη χώρα.
Τον Απρίλιο του 2020, κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, πολλοί από την ΛΟΑΤ κοινότητα, άρχισαν να μοιράζουν μάσκες προσώπου με χρώματα του ουράνιου τόξου ως ευθεία διαμαρτυρία για τη «ζώνη χωρίς ΛΟΑΤ», σε ορισμένες τοπικές κυβερνητικές περιοχές της Πολωνίας.
Στις 17 Αυγούστου 2020, δημοσιεύθηκε ανοιχτή επιστολή προς την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, καλώντας την Ευρωπαϊκή Ένωση «να λάβει άμεσα μέτρα για την υπεράσπιση των βασικών ευρωπαϊκών αξιών [...] που έχουν παραβιαστεί στην Πολωνία» και εκφράζοντας «μια βαθιά ανησυχία για το μέλλον της δημοκρατίας στην Πολωνία». Κάλεσε επίσης την πολωνική κυβέρνηση να σταματήσει να στοχοποιεί τις σεξουαλικές μειονότητες ως εχθρούς και να αποσύρει την υποστήριξη από οργανώσεις που προωθούν την ομοφοβία. Οι υπογράφοντες την επιστολή περιλάμβαναν μεταξύ άλλων τους: Πέδρο Αλμοδόβαρ, Τίμοθι Γκάρτον Ας, Μάργκαρετ Άτγουντ, Τζον Μπάνβιλ, Τζούντιθ Μπάτλερ, Τζον Μάξγουελ Κούτσι, Στίβεν Ντόλντρι, Λούκα Γκουαντανίνο, Εντ Χάρις, Αγκνιέσκα Χόλαντ, Ιζαμπέλ Υπέρ, Γιαν Κομάσα, Γιώργο Λάνθιμο, Μάικ Λι, Πάβεου Παβλικόφσκι, Φόλκερ Σλέντορφ, Στέλαν Σκάρσγκορντ, Τίμοθι Σνάιντερ, Όλγκα Τοκάρτσουκ, Άνταμ Ζαγκαγιέφσκι και Σλάβοϊ Ζίζεκ.
Τον Σεπτέμβριο του 2020, ο Αμερικανός υποψήφιος για την προεδρία Τζο Μπάιντεν, καταδίκασε επίσης τις ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ στην Πολωνία μέσω Twitter, δηλώνοντας ότι «τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ είναι ανθρώπινα δικαιώματα — και οι «ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ» δεν έχουν θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή οπουδήποτε στον κόσμο». Η πολωνική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον απάντησε ότι το tweet του Μπάιντεν «βασίστηκε σε ανακριβείς πληροφορίες μέσων ενημέρωσης, καθώς δεν υπάρχουν "ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ" στην Πολωνία».
Η οργάνωση Άτλας του Μίσους, η οποία παρακολουθεί τα ψηφίσματα κατά των ΛΟΑΤ, προτάθηκε για το Βραβείο Ζαχάρωφ από 43 ευρωβουλευτές.
Το 2020, η ομάδα εποπτείας ILGA-Europe αναγνώρισε τον σεβασμό της Πολωνίας για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ ως τη χειρότερη από τις 27 χώρες της ΕΕ.
Αντίδραση από την Ευρωπαϊκή Ένωση
Στις 18 Δεκεμβρίου 2019, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε (463 υπέρ έναντι 107 κατά) υπέρ της καταδίκης των περισσότερων από 80 ζωνών χωρίς ΛΟΑΤ στην Πολωνία. Το Κοινοβούλιο ζήτησε «οι πολωνικές αρχές να καταδικάσουν αυτές τις πράξεις και να ανακαλέσουν όλα τα ψηφίσματα που προσβάλλουν τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ». Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι ζώνες αποτελούν μέρος «ενός ευρύτερου πλαισίου επιθέσεων κατά της ΛΟΑΤ κοινότητας στην Πολωνία, το οποίο περιλαμβάνει αυξανόμενη ρητορική μίσους από δημόσιους και εκλεγμένους αξιωματούχους και δημόσια μέσα ενημέρωσης, καθώς και επιθέσεις και απαγορεύσεις σε πορείες υπερηφάνειας και ενέργειες όπως οι «Παρασκευές του Ουράνιου Τόξου».
Βασιζόμενη σε πολυάριθμες καταγγελίες ότι «ορισμένες τοπικές κυβερνήσεις έχουν υιοθετήσει διακρίσεις και ψηφίσματα που στοχεύουν τα ΛΟΑΤ άτομα», η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέστειλε επιστολή στους κυβερνήτες πέντε βοεβοδάτων – Ελάσσονος Πολωνίας, Κάτω Καρπαθίων, Λούμπλιν, Λοτζ και Τιμίου Σταυρού – στις 2 Ιουνίου 2020, για να διερευνήσει τοπικά ψηφίσματα που διακηρύσσουν ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ ή έναν «Χάρτη των Οικογενειακών Δικαιωμάτων» και εάν τέτοια ψηφίσματα συνιστούσαν ή όχι ενέργειες που εισάγουν διακρίσεις έναντι των ατόμων που προσδιορίζονται ως ΛΟΑΤ. Η επιστολή μπορεί να θεωρηθεί ως επέκταση της ψηφοφορίας του 2019 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που καταδικάζει τις ζώνες, καθώς σημειώνει ότι η αποτυχία της Πολωνίας να τηρήσει τις κοινές αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για «σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ελευθερίας, δημοκρατίας, ισότητας, κράτος δικαίου και σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των ατόμων που ανήκουν σε μειονότητες», όπως αναφέρεται στο Άρθρο 2 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση του 2012, θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια κονδυλίων της ΕΕ που χορηγούνται στη Δημοκρατία της Πολωνίας στο μέλλον, όπως το European Structural and Investment.
Τον Ιούλιο του 2020, η Επίτροπος Ντάλι ανακοίνωσε ότι οι αιτήσεις για αδελφοποιήσεις πόλεων που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ από έξι πολωνικές πόλεις είχαν απορριφθεί, λόγω της υιοθέτησης ψηφισμάτων «χωρίς ΛΟΑΤ» ή «οικογενειακών δικαιωμάτων».
Στην ομιλία της για την Κατάσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Σεπτέμβριο του 2020, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δήλωσε: «Οι ζώνες χωρίς ΛΟΑΤΚΙ είναι ζώνες χωρίς ανθρωπότητα και δεν έχουν θέση στην Ένωσή μας».
Τον Μάρτιο του 2021, με πρωτοβουλία του Γάλλου ευρωβουλευτή Πιερ Καρλεσάν, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανακήρυξε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση «Ζώνη χωρίς ΛΟΑΤΚΙ» ως απάντηση στην οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ σε ορισμένες χώρες της ΕΕ, ιδίως στην Πολωνία και στην Ουγγαρία.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2021, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έστειλε επιστολές σε πολλά περιφερειακά συμβούλια της Πολωνίας, αναφέροντας ότι τα κονδύλια της ΕΕ θα αποσυρθούν εάν δεν εγκαταλείψουν την πολιτική τους για τις ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει μπλοκάρει κονδύλια 150 εκατομμυρίων ευρώ για «ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ» και επίσης έχει μπλοκάρει μια πληρωμή 42 δισεκατομμυρίων ευρώ από το ταμείο ανάκαμψης από τον Covid, λόγω της μη υπακοής της Πολωνίας στη νομοθεσία της ΕΕ.
Διεθνείς συμφωνίες
Τον Φεβρουάριο του 2020, η γαλλική κοινότητα Σαν-Ζαν-ντε-Μπρε αποφάσισε να αναστείλει τη συνεργασία με την πολωνική πόλη Τούχουφ ως αποτέλεσμα του αμφιλεγόμενου ψηφίσματος κατά των ΛΟΑΤ που εγκρίθηκε από τις αρχές του Τούχουφ. Τον Φεβρουάριο του 2020, η γαλλική κοινότητα Νοζά-σουρ-Ουάζ ανέστειλε τη συνεργασία της με την πολωνική πόλη Κράσνικ ως αντίδραση στην ψήφιση ενός ψηφίσματος κατά των ΛΟΑΤ από τις αρχές της πόλης. Τον Φεβρουάριο του 2020, η γαλλική περιφέρεια Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ ανέστειλε τη συνεργασία της με το Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας ως απάντηση στη θέσπιση ενός ψηφίσματος «ζώνης χωρίς ΛΟΑΤ» από τις αρχές του βοεβοδάτου. Τον Μάιο του 2020, η γερμανική πόλη Σφέρτε τερμάτισε τη συνεργασία της με την πολωνική πόλη Νόβι Σοντς μετά από 30 χρόνια συνεργασίας, λόγω της υιοθέτησης ψηφίσματος από την πόλη που κάνει διακρίσεις σε βάρος των ΛΟΑΤ ατόμων. Τον Ιούλιο του 2020, η ολλανδική πόλη Νιουχέιν, καθώς και η γαλλική κοινότητα Ντουαί, τερμάτισαν τις συμφωνίες αδελφοποίησης με την πολωνική πόλη Πουουάβι, λόγω της διακήρυξης της ως «ζώνης χωρίς ομοφυλόφιλους». Στις 12 Οκτωβρίου 2020, η ιρλανδική πόλη Φέρμοϊ τερμάτισε τη συμφωνία αδελφοποίησης με τη Νόβα Ντέμπα ύστερα από 14 χρόνια συνεργασίας ως αντίδραση στη διακήρυξη της ομοφοβικής ζώνης ζωίς ΛΟΑΤ που ενέκριναν οι αρχές της πολωνικής πόλης. Στις 13 Νοεμβρίου 2020, ο βελγικός δήμος Πούουρς-Σιντ-Αμάντς ανέστειλε την 20ετή συνεργασία του με την πολωνική πόλη Ντεμπίτσα, λόγω της υιοθέτησης από την πόλη του Χάρτη των Δικαιωμάτων της Οικογένειας, ο οποίος κάνει διακρίσεις στα ΛΟΑΤ άτομα.
Τον Ιούλιο του 2020, η Ευρωπαία Επίτροπος για τη Δικαιοσύνη και την Ισότητα Έλενα Ντάλι, ανακοίνωσε ότι σε 6 πολωνικές πόλεις που υιοθέτησαν τις «ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ» δεν θα χορηγηθούν κοινοτικά κονδύλια που σχετίζονται με τη χρηματοδότηση έργων εντός του πλαισίου των έργων αδελφοποίησης της ΕΕ ως άμεση συνέπεια των πολιτικών διακρίσεών τους που στρέφονται κατά των μελών της ΛΟΑΤ κοινότητας. Η απόφαση συνάντησε κριτική από τον Υπουργό Δικαιοσύνης Ζμπίγκνιεφ Ζιόμπρο, ωστόσο, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν υπερασπίστηκε την απόφαση προσθέτοντας ότι «Οι συνθήκες μας διασφαλίζουν ότι κάθε άτομο στην Ευρώπη είναι ελεύθερο να είναι αυτό που είναι, να ζει όπου βρίσκεται, να αγαπάει όποιον θέλει και να στοχεύει όσο ψηλά θέλει». Ωστόσο, στις 18 Αυγούστου, ο υπουργός Δικαιοσύνης Ζμπίγκνιεφ Ζιόμπρο ανακοίνωσε ότι η πόλη Τούχουφ στη νότια Πολωνία θα λάβει 250.000 ζλότι (67.800 $) από το Ταμείο Δικαιοσύνης του υπουργείου, για να αντισταθμίσει την αντιστροφή της χρηματοδότησης της ΕΕ.
Τον Σεπτέμβριο του 2020, η Ίνε Έρικσεν Σεράιντε, η Νορβηγίδα Υπουργός Εξωτερικών, ανακοίνωσε ότι οι πολωνικοί δήμοι που εισήγαγαν τις ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ θα στερηθούν τις επιχορηγήσεις του ΕΟΧ και της Νορβηγίας που στόχος τους είναι η μείωση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ). Η Πολωνία είναι ο μεγαλύτερος δικαιούχος αυτών των κεφαλαίων και ενδέχεται να χάσει εκατομμύρια ευρώ οικονομικής βοήθειας. Η αναστολή των κονδυλίων ισχύει μόνο για τα κυβερνητικά όργανα που έχουν εγκρίνει τα ίδια ψηφίσματα και δεν ισχύει για τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στις «ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ».
Τον Σεπτέμβριο του 2020, μια ομάδα ευρωβουλευτών δημοσίευσε μια επιστολή προς τις Ευρωπαϊκές Ολυμπιακές Επιτροπές (ΕΟΕ) στην οποία ζητούσαν να σεβαστούν τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ αθλητών και εξέφρασαν την ιδέα να φιλοξενηθούν οι Ευρωπαϊκοί Αγώνες του 2023, οι οποίοι είχαν προγραμματιστεί να διεξαχθούν στην Κρακοβία, σε διαφορετική τοποθεσία λόγω του καθεστώτος «ζώνης χωρίς ΛΟΑΤ» της περιοχής.
Κατάργηση και ακύρωση δηλώσεων κατά των ΛΟΑΤ
Τον Σεπτέμβριο του 2021, τρία βοεβοδάτα της Πολωνίας ακύρωσαν τις δηλώσεις τους κατά των ΛΟΑΤ ως απάντηση στην απειλή παγώματος της χρηματοδότησης από την ΕΕ, λόγω της νομοθεσίας κατά των διακρίσεων.
Τον Ιούνιο του 2022, ένα ανώτατο εφετείο στην Πολωνία διέταξε την κατάργηση τεσσάρων από τις λεγόμενες «ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ».
Μαροκινές γενικές εκλογές (2016)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μαρόκο, στις 7 Οκτωβρίου 2016. Το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα, κερδίζοντας 125 από τις 395 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων, μια αύξηση των 18 εδρών σε σύγκριση με τις εκλογές του 2011.
Ο Αμπντελιλά Μπενκιράν επαναδιορίστηκε πρωθυπουργός από τον βασιλιά στις 10 Οκτωβρίου.
Πλαίσιο
Οι εκλογές ανακοινώθηκαν από την κυβέρνηση του Μαρόκου στα τέλη Ιανουαρίου του 2016. Ήταν οι δεύτερες εκλογές μετά τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που εισήχθησαν το 2011 από τον βασιλιά Μοχάμετ ΣΤ΄, ως απάντηση στην Αραβική Άνοιξη. Παρά τις μεταρρυθμίσεις, οι περισσότερες εκτελεστικές εξουσίες εξακολουθούν να βρίσκονται στο βασιλιά.
Στις εκλογές του 2011 κέρδισε το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (PJD), που βρίσκεται στην κυβέρνηση από τότε. Το κόμμα περιγράφεται ως "μετριοπαθές ισλαμιστικό", όμως η κυβέρνηση συνασπισμού συμπεριέλαβε κόμματα με διαφορετικές ιδεολογίες.
Το μεγαλύτερο αντιπολιτευόμενο κόμμα είναι το Κόμμα της Γνησιότητας και της Νεωτερικότητας (ΡΑΜ), το οποίο περιγράφεται ως φιλομοναρχικό. Τα PJD και ΡΑΜ ηγήθηκαν μιας "ασυνήθιστα εχθρικής" εκστρατείας. Το μεγαλύτερο ισλαμιστικό κόμμα της αντιπολίτευσης, η Δικαιοσύνη και Πνευματικότητα, καθώς και διάφορες αριστερές οργανώσεις μποϊκοτάρισαν τις εκλογές, διαμαρτυρόμενα για τις σημαντικές εκτελεστικές εξουσίες της μοναρχίας.
Εκλογικό σύστημα
Οι 395 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση σε δύο επίπεδα: 305 βουλευτές εκλέγονται από 92 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, με το εκλογικό όριο να ορίζεται στο 6%, και οι υπόλοιπο 90 να εκλέγονται σε μία ενιαία εθνική εκλογική περιφέρεια με το εκλογικό όριο του 3%. Οι εθνικές έδρες είναι δεσμευμένες, με 60 για τις γυναίκες και 30 για τα άτομα κάτω από την ηλικία των 40.
Αναφορές
Κατηγορία:Εκλογές στο Μαρόκο
Λίζε Μάιτνερ
Η Λίζε Μάιτνερ (Elise Meitner, 7 Νοεμβρίου 1878 - 27 Οκτωβρίου 1968) ήταν Αυστριακή φυσικός, η οποία εργάστηκε στον τομέα της Πυρηνικής Φυσικής και της πυρηνικής ακτινοβολίας. Μαζί με τους Όττο Χαν (Otto Hahn) και Φριτς Στράσσμαν (Fritz Strassman) υπήρξαν οι πρώτοι που αντιλήφθηκαν ότι ο πυρήνας του ουρανίου είναι δυνατόν να διασπαστεί όταν "βομβαρδιστεί" με νετρόνια. Για το επίτευγμα αυτό ο Χαν τιμήθηκε, το 1944, με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας, ενώ η Μάιτνερ παραγκωνίστηκε από την επιτροπή απονομής του Βραβείου. Προς τιμήν της, το υπερουράνιο στοιχείο με ατομικό αριθμό 109 ονομάστηκε "Μαϊτνέριο".
Τα πρώτα χρόνια
Η Λίζε Μάιτνερ γεννήθηκε στις 7 ή στις 17 Νοεμβρίου 1878 στη Βιέννη, τρίτο από τα οκτώ παιδιά του ζεύγους Μάιτνερ. Ο πατέρας της, Φίλιπ, εβραϊκής καταγωγής, ήταν ευκατάστατος δικηγόρος και η μητέρα της, Χέντβιχ (Hedwig) της καλλιέργησε την αγάπη για τη μουσική. Από την παιδική της ηλικία η Λίζε εκδήλωσε την ισχυρή της κλίση προς τα Μαθηματικά και τη Φυσική. Διαβάζοντας τη βιογραφία της Μαρί Κιουρί, αποφάσισε ότι ήθελε και αυτή να γίνει φυσικός και να ασχοληθεί με τη ραδιενεργή ακτινοβολία. Παρά το ότι η εκπαίδευση στην Αυστρία της εποχής δεν προετοίμαζε κορίτσια για είσοδο στο Πανεπιστήμιο, οι γονείς της προσέλαβαν κατ' οίκον εκπαιδευτικούς και, το 1901, η Λίζε εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όπου είχε καθηγητή τον Λούντβιχ Μπόλτσμαν. Όπως έγραψε πολύ αργότερα ο ανεψιός της Όττο Φρις (Otto Robert Frisch), "ο Μπόλτσμαν της ενέπνευσε το όραμα της Φυσικής ως αναζήτησης της υπέρτατης αλήθειας, όραμα το οποίο δεν την εγκατέλειψε ποτέ".
Το 1905 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο με διδακτορικό στη Φυσική. Ήταν το πρώτο διδακτορικό στη Φυσική που απένειμε το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο σε γυναίκα.
Το 1907 η Μάιτνερ μετέβη στο Βερολίνο θέλοντας να παρακολουθήσει τα μαθήματα που παρέδιδε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου (σημερινό Humboldt University) ο Μαξ Πλανκ. Εκεί συνάντησε τον χημικό Όττο Χαν, ο οποίος έγινε ο σημαντικότερος συνεργάτης και στενός της φίλος. Στις κοινές τους έρευνες η Μάιτνερ ήταν η φυσικός και ο Χαν ο χημικός. Η συνεργασία αυτή κατέληξε, μεταξύ άλλων, στην ανακάλυψη, το 1917, του στοιχείου πρωτακτίνιο. Για την ανακάλυψη αυτή τιμήθηκε με το "Μετάλλιο Λάιμπνιτς" από την Ακαδημία Επιστημών του Βερολίνου.
Το 1908 η Μάιτνερ ασπάστηκε τον προτεσταντισμό ενώ οι δύο αδελφές της τον καθολικισμό. Η ενέργεια αυτή δεν επρόκειτο να τη γλιτώσει από μελλοντικές διώξεις.
Η συνεργασία Χαν-Μάιτνερ είχε ξεκινήσει με πολλά εμπόδια: Το Πανεπιστήμιο δεν επέτρεπε σε γυναίκες να καταλαμβάνουν επίσημες θέσεις και οι δύο συνεργάτες αναγκάστηκαν να εργάζονται σε ένα διασκευασμένο ξυλουργείο στο υπόγειο του πανεπιστημίου. Το 1912 η ομάδα τους μεταφέρθηκε στο νέο ίδρυμα Kaiser Wilhelm Gesellschaft, όπου επικεφαλής του τμήματος Φυσικοχημείας ήταν ο Φριτς Χάμπερ. Ο Χαν ανέλαβε το ίδρυμα ραδιοακτινοβολίας και, το 1918, η Μάιτνερ ανέλαβε το τμήμα φυσικής ραδιοακτινοβολίας στο ίδιο ίδρυμα. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ο Χαν εργάστηκε υπό τον Χάμπερ στα εργαστήρια χημικού πολέμου, ενώ η Μάιτνερ εργάστηκε εθελοντικά ως νοσοκόμα στις ακτινογραφίες για λογαριασμό του Αυστριακού στρατού. Η συνεργασία των δύο συνεχίστηκε μετά τον τερματισμό του Πολέμου. Στην ομάδα προστέθηκε και ο Φριτς Στράσσμαν το 1929.
Περίοδος ναζιστικής κυριαρχίας
Το 1926 η Μάιτνερ έγινε η πρώτη γυναίκα στη Γερμανία που ανέλαβε την έδρα Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Εκεί ασχολήθηκε με έρευνες που απέφεραν, το 1939, την ανακάλυψη της πυρηνικής σχάσης. Ωστόσο, η σκιά του Ναζισμού είχε αρχίσει να εμφανίζεται όλο και πιο έντονα στη Γερμανία. Το 1933, όταν οι Ναζί κατέλαβαν την εξουσία, σχεδόν όλοι οι συνεργάτες της Μάιτνερ, έχοντας εβραϊκή καταγωγή, αναγκάστηκαν να παραιτηθούν ή να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και να διαφύγουν στο εξωτερικό: Οι Όττο Φριτς, Λέο Ζίλαρντ, Φριτς Χάμπερ και άλλοι επιφανείς επιστήμονες εγκατέλειψαν τη χώρα ενώ η Μάιτνερ, επίσης εβραϊκής καταγωγής, προστατεύτηκε αρχικά από την αυστριακή της υπηκοότητα, παραμένοντας σιωπηλή στη θέση και στις έρευνές της. Αργότερα παραδέχτηκε ότι αυτό ήταν σφάλμα, κι έπρεπε να είχε αποχωρήσει μαζί τους. Το 1938, όμως, ύστερα από την Προσάρτηση της Αυστρίας, όλοι οι Αυστριακοί υποχρεώθηκαν να εναρμονιστούν με τους νόμους της Ναζιστικής Γερμανίας, εφόσον θεωρούνταν πλέον πολίτες της. Η ναζιστική κυβέρνηση δεν χορηγούσε πλέον βίζες εξόδου στους επιστήμονες και η Μάιτνερ βρέθηκε παγιδευμένη. Θέλοντας, ωστόσο, να εγκαταλείψει οπωσδήποτε τη χώρα, αποφάσισε να "πάει διακοπές" στην Ολλανδία, για την οποία δεν χρειαζόταν βίζα. Στα σύνορα το τρένο που τη μετέφερε σταμάτησε και όλοι οι επιβάτες πέρασαν από έλεγχο. Η περίπολος ελέγχου εξέτασε εξονυχιστικά το αυστριακό διαβατήριό της, ληγμένο ήδη από δεκαετίας. Ο Χαν της είχε δώσει ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι που είχε κληρονομήσει από τη μητέρα του, ώστε να δωροδοκήσει, αν χρειαζόταν, τους συνοριοφύλακες. Με τη βοήθεια, όμως, των Ολλανδών συναδέλφων της φυσικών Ντιρκ Κόστερ και Άντριααν Φόκκερ, που κατάφεραν να πείσουν την περίπολο ότι η Μάιτνερ είχε άδεια για να πραγματοποιήσει το ταξίδι, η περίπολος τελικά της επέτρεψε να συνεχίσει το ταξίδι χωρίς να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει το δαχτυλίδι. Φθάνοντας στην Ολλανδία οι συνάδελφοί της φρόντισαν να τη φυγαδεύσουν στη Σουηδία, αφού πρώτα προσπάθησαν, ανεπιτυχώς, να της βρουν μια θέση στο Πανεπιστήμιο του Γκρόνινγκεν. Η Μάιτνερ τελικά κατέφυγε στη Στοκχόλμη όπου κατέλαβε μια θέση στο εργαστήριο του Μάνε Ζίγκμπαν (Manne Siegbahn), νομπελίστα Φυσικής του 1924, παρά την αντιπάθεια του Σουηδού επιστήμονα στις γυναίκες επιστήμονες. Εκεί συνδέθηκε με τον Νιλς Μπορ, που ταξίδευε συχνά από την Κοπεγχάγη, ενώ διατήρησε τις επαφές της με τους Γερμανούς συναδέλφους της δι' αλληλογραφίας.
Δεκαετίες 1930 και 1940
Το 1932 ο Τζέιμς Τσάντγουικ ανακάλυψε ότι το βηρύλλιο, όταν "βομβαρδιζόταν" με σωμάτια άλφα εξέπεμπε μια άγνωστη ακτινοβολία, η οποία με τη σειρά της προκαλούσε την εκπομπή πρωτονίων από τους πυρήνες άλλων στοιχείων. Ο Τσάντγουικ ερμήνευσε την ακτινοβολία αυτή ως αποτελούμενη από σωματίδια περίπου ίδιας μάζας με τα πρωτόνια, αλλά χωρίς ύπαρξη ηλεκτρικού φορτίου. Αποκάλεσε τα σωματίδια αυτά "νετρόνια". Η ανακάλυψη αυτή ήταν το έναυσμα για νέες έρευνες: Το 1934 ο Ενρίκο Φέρμι και η ομάδα του, εργαζόμενοι συστηματικά με τον "βομβαρδισμό" πυρήνων με νετρόνια, ανακάλυψαν ότι εκπέμπονται τουλάχιστον τέσσερις τύποι ακτινοβολίας όταν βομβαρδιζόταν ουράνιο με νετρόνια. Το 1939 οι Χαν και Στράσσμαν ανακάλυψαν ότι η ακτινοβολία που εκπεμπόταν από τους πυρήνες ουρανίου ήταν πυρήνες βαρίου, λανθανίου και άλλων στοιχείων. Σχεδόν αμέσως η Μάιτνερ και ο Φρις ανακοίνωσαν ότι το ατομικό μοντέλο που είχε προτείνει ο Νιλς Μπορ λίγο νωρίτερα ερμήνευε θεωρητικά και ποσοτικά τις εκπομπές που ανακοίνωσαν οι Χαν - Στράσσμαν, υπέδειξαν ότι οι πυρήνες ουρανίου, όταν βομβαρδιστούν με νετρόνια διασπώνται σχεδόν στη μέση και απέδειξαν ότι από το γεγονός αυτό έπρεπε να εκλύεται μεγάλη ποσότητα ενέργειας. Ονόμασαν τη διαδικασία αυτή "πυρηνική διάσπαση". Η Μάιτνερ ήταν η πρώτη που αντιλήφθηκε ότι η διάσημη εξίσωση του Αϊνστάιν E = m c2 ήταν αυτή που εξηγούσε τα τρομακτικά ποσά ενέργειας που απελευθέρωνε η πυρηνική διάσπαση. Έναυσμα γι' αυτό ήταν μια επιστολή του Μπορ, το 1938, στην οποία ανέφερε ότι η ποσότητα ενέργειας που εκλυόταν από το βομβαρδισμένο ουράνιο ήταν πολύ μεγαλύτερη απ' αυτήν που είχαν αρχικά προβλέψει. Ο Χαν διαφωνούσε με την άποψη αυτή, ισχυριζόμενος ότι επρόκειτο για χημική ενέργεια.
Η Μάιτνερ αναγνώρισε τη δυνατότητα μιας αλυσιδωτής αντίδρασης ως βάση για την παραγωγή τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας. Αυτή η επισήμανση, ωστόσο, ηλέκτρισε την επιστημονική κοινότητα, καθώς ήδη είχε ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η επιστημονική γνώση ήταν σε γερμανικά χέρια. Οι Ζίλαρντ, Βίγκνερ και Τέλλερ έπεισαν τον Αϊνστάιν να συντάξει επιστολή προς τον Πρόεδρο Φράνκλιν Ρούζβελτ με την οποία του εφιστούσε την προσοχή επί του γεγονότος. Ο ίδιος ο Αϊνστάιν είχε σε μεγάλη εκτίμηση τη Μάιτνερ, την οποία αποκαλούσε "η μικρή μας Μαρί Κιουρί" Η επιστολή του Αϊνστάιν αποτέλεσε το έναυσμα για τη δημιουργία του Σχεδίου Μανχάταν μερικά χρόνια αργότερα. Η Μάιτνερ, ωστόσο, αρνήθηκε να συμμετάσχει στην ερευνητική ομάδα που δημιουργήθηκε στο Λος Άλαμος λέγοντας "εγώ δεν έχω καμιά σχέση με βόμβες!". Όταν η βόμβα χρησιμοποιήθηκε, η Μάιτνερ δήλωσε ότι η έκρηξη της Χιροσίμα την εξέπληξε ως μη αναμενόμενη και εξέφρασε τη λύπη της για την ανάγκη δημιουργίας μιας παρόμοιας βόμβας.
Μεταπολεμικά, η Μάιτνερ επέπληξε τόσο τον Χαν, στον οποίο είχε απονεμηθεί το βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1944 όσο και όλους τους Γερμανούς επιστήμονες που δεν αντιτέθηκαν στο καθεστώς του Χίτλερ. μεταξύ άλλων και τον Βέρνερ Χάιζενμπεργκ και δήλωσε ότι "ο Χάιζενμπεργκ και αρκετά εκατομμύρια Γερμανών έπρεπε να υποχρεωθούν να μεταβούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και να δουν "ιδίοις όμμασι" τα εγκλήματα που διέπραξε το χιτλερικό καθεστώς". Ο Χαν, ωστόσο, στα απομνημονεύματά του έγραψε ότι αυτός και η Μάιτνερ παρέμειναν φίλοι για πάντα, ενώ εξέφρασε την έκπληξή του όταν έμαθε ότι οι ανακαλύψεις του ήταν αυτές που τελικά οδήγησαν στην κατασκευή της ατομικής βόμβας. Η ίδια η Μάιτνερ δεν τιμήθηκε με το Νόμπελ, για αδιευκρίνιστους λόγους, ενώ αναφέρθηκε ως "βοηθός του Χαν", με τον οποίο υπήρξαν ισότιμοι συνεργάτες για περισσότερα από 30 χρόνια.
Το 1949 η Μάιτνερ απέκτησε τη σουηδική υπηκοότητα και το ίδιο έτος της απονεμήθηκε το Βραβείο του ιδρύματος Μαξ Πλανκ.
Τα τελευταία χρόνια
Αν και επισήμως είχε αποσυρθεί από την ενεργή δράση ως συνεργάτις του Ιδρύματος Νόμπελ Φυσικής στη Στοκχόλμη, παρέμεινε εκεί για ένα διάστημα και συνέχισε να εργάζεται. Το 1960 μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο για να βρίσκεται κοντά στον ανεψιό της Όττο Φρις, ο οποίος είχε τοποθετηθεί καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Το 1966 της απονεμήθηκε το Βραβείο "Ενρίκο Φέρμι" της Αμερικανικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας (μαζί με τους Χαν και Στράσσμαν). Ήταν η πρώτη γυναίκα που της απονεμόταν αυτό το βραβείο.
Η Λίζε Μάιτνερ απεβίωσε στο Λονδίνο στις 27 Οκτωβρίου 1968, λίγες μέρες πριν εορτάσει τα 90ά της γενέθλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί φυσικοί Κατηγορία:Σουηδοί φυσικοί Κατηγορία:Εβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί
Ακανθάρια
Τα ακανθάρια (λατινική-επιστημονική ονομασία Acantharea ή Acantharia) είναι μια ομοταξία πρωτοζώων, που ανήκουν στη συνομοταξία ακτινόζωα και διακρίνονται κυρίως από τους σκληρούς σκελετούς τους από θειικό στρόντιο. Είναι θαλάσσιοι μονοκύτταροι ετερότροφοι μικροοργανισμοί, που ανήκουν στο πλαγκτόν και έχουν διαστάσεις από 0,2 μέχρι 4 ή 5 χιλιοστόμετρα. Μερικά ακανθάρια φιλοξενούν στο εσωτερικό τους συμβιωτικούς οργανισμούς και θεωρούνται έτσι μιξότροφοι οργανισμοί.
Μορφολογία
Οι εξωτερικοί σκελετοί των ακανθαρίων αποτελούνται από τη χημική ένωση θειικό στρόντιο (SrSO4, υπό τη μορφή του κρυσταλλικού ορυκτού σελεστίνη. Ο σελεστίνης πήρε την ονομασία του εξαιτίας της απαλής γαλάζιας αποχρώσεως των κρυστάλλων του (στη λατινική coelestis = ουράνιος, δηλ. γαλάζιο του ουρανού) και είναι το βαρύτερο ορυκτό που βρίσκεται στον ωκεανό. Αυτό το βάρος εξασφαλίζει τη χρήση του εξωσκελετού από τον οργανισμό ως έρματος και μετά τον θάνατό του την ταχεία καθίζησή του ως ιζήματος σε μεγάλα βάθη. Τα ακανθάρια είναι οι μοναδικοί θαλάσσιοι οργανισμοί, όσο τουλάχιστον είναι γνωστό, που χρησιμοποιούν αυτή την ουσία ως το κύριο υλικό των σκελετών τους.
Το υλικό του σκελετού εκκρίνεται από οργανίδια (κενοτόπια) που περιβάλλουν το κάθε αγκάθι (άκανθα), από αυτά που κυριαρχούν στη μορφή τους και τους δίνουν την ονομασία τους. Αντίθετα με τα άλλα ακτινόζωα, των οποίων οι σκελετοί αποτελούνται από πυριτικά άλατα, οι σκελετοί των ακανθαρίων δεν γίνονται απολιθώματα, κυρίως επειδή το θειικό στρόντιο είναι ευδιάλυτο στο νερό και σπάνιο στο θαλάσσιο νερό, οπότε οι κρύσταλλοί του διαλύονται μετά τον θάνατο του ακανθάριου. Η διάταξη των ακάνθων είναι πολύ ακριβής και περιγράφεται από τον λεγόμενο «μυλεριανό νόμο» (Müllerian law), που μπορεί να διατυπωθεί με όρους γραμμών «πλάτους» και «μήκους» σφαίρας: οι άκανθες βρίσκονται πάνω στις διασταυρώσεις 5 εκ των πρώτων, συμμετρικά στις πλευρές ενός «ισημερινού», και 8 εκ των δεύτερων γραμμών, και οι μεταξύ τους αποστάσεις είναι αυστηρά ίσες. Η κάθε «γραμμή μήκους» φέρει είτε δύο «τροπικές» άκανθες, είτε μία «ισημερινή» συν δύο «πολικές» άκανθες, με εναλλασσόμενο τρόπο.
alt=acantharian|thumb| Ακανθάριο τύπου F με συμβιωτικούς οργανισμούς ορατούς με ρόδινο χρώμα (αυτοφθορισμός χλωροφύλλης) Το κυτταρόπλασμα των ακανθαρίων διακρίνεται σε δύο περιοχές: το ενδόπλασμα και το εκτόπλασμα. Το ενδόπλασμα βρίσκεται στο κέντρο του κυττάρου και περιέχει τα κυριότερα οργανίδια, μεταξύ των οποίων και τον πυρήνα ή τους πυρήνες του κυττάρου. Διαχωρίζεται από το εκτόπλασμα από ένα τείχος σαν κάψουλας, καμωμένο από ένα δίκτυο μικροϊνών. Στα συμβιωτικά είδη οι αυτότροφοι οργανισμοί (φύκη) διατηρούνται μέσα στο ενδόπλασμα. Το εκτόπλασμα αποτελείται κυρίως από προεκτάσεις του κυτταροπλάσματος, που χρησιμεύουν για τη σύλληψη της τροφής, ενώ περιέχει και κενοτόπια για την πέψη της τροφής. Το εκτόπλασμα περιβάλλεται από έναν περιπλασματικό φλοιό, που αποτελείται και αυτός από μικροΐνες, διατεταγμένες σε είκοσι πλακίδια, το καθένα με μία οπή μέσα από την οποία ξεπροβάλλει η ρίζα μιας άκανθας. Ο φλοιός συνδέεται με τις άκανθες με μυονήματα που μπορούν να συστέλλονται και να εκτείνονται, όπως οι «βλεφαρίδες» των εγχυματικών, οι οποίες υποβοηθούν στον έλεγχο της ανώσεως, επάγοντας τη συστολή και τη διαστολή του εκτοπλάσματος, οπότε μειώνεται ή αυξάνεται αντιστοίχως ο συμβολικός όγκος του κυττάρου.
Πηγές
Ακανθαρια
Αν Μακλάρεν
Η Αν Λόρα Δορινθέα Μακλάρεν (Dame Anne Laura Dorinthea McLaren ; 26 Απριλίου 1927 - 7 Ιουλίου 2007) ήταν Βρετανίδα επιστήμονας και ηγετική φυσιογνωμία στην αναπτυξιακή βιολογία. Με το έργο της συνέβαλε στην δημιουργία και ανάπτυξη της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Έλαβε πολλά βραβεία για την συνεισφορά της στην επιστήμη, συμπεριλαμβανομένης της θέσης της ως αξιωματικός στην Βασιλική Κοινωνία του Λονδίνου για την προώθηση της φυσικής γνώσης.
Βιογραφία
Η Μακλάρεν ήταν η κόρη του σερ Χένρυ Μακλάρεν, 2ου βαρόνου του Aberconway και φιλελεύθερου βουλευτή, και της Κρίσταμπελ Μαίρη Μέλβιλ Μακνάφτεν. Γεννήθηκε στο Λονδίνο και έζησε εκεί μέχρι τον πόλεμο, όταν η οικογένειά της μετακόμισε στο αγρόκτημά τους στην Βόρεια Ουαλία. Ως παιδί εμφανίστηκε στην κινηματογραφική εκδοχή του μυθιστορήματος του H.G. Wells Things to Come, που κυκλοφόρησε το 1936.
Σπούδασε ζωολογία στο Lady Margaret Hall της Οξφόρδης, όπου αργότερα έλαβε και ένα μεταπτυχιακό. Ερευνώντας την προσβολή των δροσόφιλων από τα ακάρεα υπό τον J.B.S. Haldane, συνέχισε τις σπουδές της στο University College London από το 1949, αρχικά υπό τον Peter Medawar πάνω στην γενετική των λαγών και αργότερα πάνω στους ιούς των νευροτροπικών ποντικών από τον Kingsley Sanders. Έλαβε το διδακτορικό της το 1952 και παντρεύτηκε τον συμφοιτητή της διδάκτορα Donald Michie στις 6 Οκτωβρίου 1952.
Θάνατος
Η Μακλάρεν (80 ετών) και ο πρώην σύζυγός της Ντόναλντ Μίτσι (83 ετών) σκοτώθηκαν σε τροχαίο στις 7 Ιουλίου 2007, όταν το αυτοκίνητό τους ανατράπηκε στην εθνικό οδό M11 καθώς ταξίδευαν από το Κέμπριτζ στο Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί βιολόγοι Κατηγορία:Αναπτυξιακή βιολογία Κατηγορία:Γενετιστές
Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας
Το Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας, ή Επαρχία Μείζονος Πολωνίας (πολωνικά: Województwo Wielkopolskie), είναι βοεβοδάτο (επαρχία) στη δυτικοκεντρική Πολωνία. Δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1999 από τα πρώην Βοεβοδάτα Πόζναν, Κάλις, Κόνιν, Πίουα και Λέσνο, σύμφωνα με τις μεταρρυθμίσεις της πολωνικής τοπικής αυτοδιοίκησης που εγκρίθηκαν το 1998. Το βοεβοδάτο πήρε το όνομά του από την περιοχή που ονομάζεται Μείζων Πολωνία (Wielkopolska). Το σύγχρονο βοεβοδάτο περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ιστορικής περιοχής, εκτός από ορισμένα δυτικά μέρη.
Το Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας είναι το δεύτερο σε έκταση και το τρίτο σε πληθυσμό μεταξύ των δεκαέξι βοεβοδάτων της Πολωνίας, με έκταση 29.826 χλμ2 και πληθυσμό κοντά στα 3,5 εκατομμύρια κατοίκους. Πρωτεύουσά του είναι το Πόζναν. Άλλες σημαντικές πόλεις περιλαμβάνουν τις Κάλις, Κόνιν, Πίουα, Όστρουφ Βιελκοπόλσκι, Γκνιέζνο (πρώιμη πρωτεύουσα της Πολωνίας) και Λέσνο. Συνορεύει με άλλα επτά βοεβοδάτα: το Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας στα βορειοδυτικά, το Βοεβοδάτο Πομερανίας στα βόρεια, το Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας στα βορειοανατολικά, το Βοεβοδάτο Λοτζ στα νοτιοανατολικά, το Βοεβοδάτο Οπόλε στα νότια, το Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας στα νοτιοδυτικά και το Βοεβοδάτο Λούμπους στα δυτικά.
Η πόλη του Πόζναν έχει διεθνείς συμφωνίες αδελφοποίησης με την αγγλική κομητεία του Νότιναμσιρ.
Ιστορία
Στο επανενωμένο βασίλειο, και αργότερα στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, η χώρα κατέληξε να χωρίζεται σε διοικητικές μονάδες που ονομάζονται βοεβοδάτα. Στην περίπτωση της περιοχής της Μείζονος Πολωνίας, αυτά ήταν το Βοεβοδάτο Πόζναν και το Βοεβοδάτο Κάλις. Η Κοινοπολιτεία είχε επίσης μεγαλύτερες υποδιαιρέσεις γνωστές ως prowincja («επαρχία»), μία από τις οποίες ονομαζόταν Μείζων Πολωνία. Ωστόσο, αυτή η επαρχία κάλυπτε μεγαλύτερη έκταση από την ίδια την περιοχή της Μείζονος Πολωνίας, περιλαμβάνοντας επίσης τη Μασοβία και τη Βασιλική Πρωσία. (Αυτή η διαίρεση του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας σε δύο οντότητες που ονομάζονται Μείζων και Ελάσσων Πολωνία, είχε τις ρίζες της στο Καταστατικό του Καζίμιρ του Μέγα του 1346–1362, όπου οι νόμοι της «Μείζονος Πολωνίας» – του βόρειου τμήματος της χώρας – κωδικοποιήθηκαν στο καταστατικό του Πιότρκουφ, με εκείνα της «Ελάσσονος Πολωνίας» στο χωριστό καταστατικό της Βισλίτσα).
Το 1768, το νέο Βοεβοδάτο Γκνιέζνο σχηματίστηκε από το βόρειο τμήμα του Βοεβοδάτου Κάλις. Ωστόσο, πιο εκτεταμένες αλλαγές θα έρχονταν με τους διαμελισμούς της Πολωνίας. Στον πρώτο διαμελισμό (1772), τα βόρεια τμήματα της Μείζονος Πολωνίας κατά μήκος του ποταμού Νότετς (γερμανικά: Netze) καταλήφθηκαν από την Πρωσία, και έγιναν η Περιοχή Νέτσε. Στο δεύτερο διαμελισμό (1793) ολόκληρη η Μείζων Πολωνία απορροφήθηκε από την Πρωσία, αποτελώντας μέρος της επαρχίας της Νότιας Πρωσίας. Παρέμεινε έτσι παρά την πρώτη Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1794), μέρος της αποτυχημένης Εξέγερσης του Κοστσιούσκο, που στράφηκε κυρίως κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. δεξιά|μικρογραφία|183x183εσ| Ιστορικό οικόσημο της περιοχής της [[Μείζων Πολωνία|Μείζονος Πολωνίας]] Πιο επιτυχημένη ήταν η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας το 1806, η οποία οδήγησε στην ένταξη της περιοχής στο Ναπολεόντειο Δουκάτο της Βαρσοβίας (αποτελώντας το Τμήμα του Πόζναν και τμήματα των Διαμερισμάτων Κάλις και Μπίντγκοστς). Ωστόσο, μετά το Συνέδριο της Βιέννης το 1815, η Μείζων Πολωνία διαιρέθηκε ξανά, με το δυτικό τμήμα (συμπεριλαμβανομένου του Πόζναν) να πηγαίνει στην Πρωσία. Το ανατολικό τμήμα εντάχθηκε στο ελεγχόμενο από τη Ρωσία Βασίλειο της Πολωνίας, όπου σχημάτισε το Βοεβοδάτο Κάλις μέχρι το 1837 και στη συνέχεια το Κυβερνείο Κάλις (συγχωνεύτηκε στο Κυβερνείο Βαρσοβίας μεταξύ 1844 και 1867).
Εντός της Πρωσικής Αυτοκρατορίας, η δυτική Μείζων Πολωνία έγινε το Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν (Πόζναν), το οποίο θεωρητικά είχε κάποια αυτονομία. Μετά από μια απραγματοποίητη εξέγερση το 1846, και την πιο ουσιαστική αλλά ακόμα αποτυχημένη εξέγερση του 1848 (κατά τη διάρκεια της Άνοιξης των Εθνών), το Μεγάλο Δουκάτο αντικαταστάθηκε από την Επαρχία του Πόζεν. Οι αρχές κατέβαλαν προσπάθειες να γερμανοποιήσουν την περιοχή, ιδιαίτερα μετά την ίδρυση της Γερμανίας το 1871, και από το 1886 και μετά η Πρωσική Επιτροπή Εποικισμού δραστηριοποιήθηκε στην αύξηση της γερμανικής ιδιοκτησίας γης σε πρώην πολωνικές περιοχές. αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Στρατιώτες κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας του 1918-1919 Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) εξασφάλισε ότι το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής έγινε μέρος του πρόσφατα ανεξάρτητου πολωνικού κράτους, σχηματίζοντας το μεγαλύτερο μέρος του Βοεβοδάτου Πόζναν (1921-1939). Τα βόρεια και ορισμένα δυτικά τμήματα της Μείζονος Πολωνίας παρέμειναν στη Γερμανία, όπου αποτελούσαν μεγάλο μέρος της επαρχίας Πόζεν-Δυτικής Πρωσίας (1922–1938), πρωτεύουσα της οποίας ήταν το Σνάιντενμυλ (Πίουα).
Μετά τη γερμανική εισβολή του 1939, η Μείζων Πολωνία ενσωματώθηκε στη Ναζιστική Γερμανία, και έγινε η επαρχία που ονομάστηκε Ράιχσγκαου Πόζεν, αργότερα Ράιχσγκαου Βάρτελαντ (Warthe είναι το γερμανικό όνομα του ποταμού Βάρτα). Ο πολωνικός πληθυσμός καταπιέζονταν, με πολλούς πρώην αξιωματούχους και άλλους να θεωρούνται πιθανοί εχθροί από τους Ναζί και να φυλακίζονται ή να εκτελούνται, μεταξύ άλλων στο διαβόητο στρατόπεδο συγκέντρωσης Οχυρό VII στο Πόζναν. Το Πόζναν ανακηρύχθηκε πόλη προπύργιο (Festung) στα τελευταία στάδια του πολέμου, όπου καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό στη Μάχη του Πόζναν, η οποία έληξε στις 22 Φεβρουαρίου 1945.
Μετά τον πόλεμο, η Μείζων Πολωνία ήταν πλήρως εντός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, ως Βοεβοδάτο Πόζναν. Με τις μεταρρυθμίσεις του 1975 χωρίστηκε σε μικρότερες επαρχίες (τα βοεβοδάτα Κάλις, Κόνιν, Πίουα και Λέσνο, και ένα μικρότερο Βοεβοδάτο Πόζναν). Το σημερινό Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας, πάλι με πρωτεύουσα το Πόζναν, δημιουργήθηκε το 1999.
Πόλεις
μικρογραφία|250x250εσ| Το [[Πόζναν είναι η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας]] μικρογραφία|250x250εσ| [[Κάλις]] μικρογραφία|250x250εσ| [[Λέσνο]] μικρογραφία|250x250εσ| [[Κόνιν]] μικρογραφία|250x250εσ| [[Συγκαθεδρικός ναός|Συνκαθεδρικός ναός του Όστρουφ Βιελκοπόλσκι]] μικρογραφία|250x250εσ| Το [[Γκνιέζνο, με τον καθεδρικό του ναό, είναι η έδρα του Καθολικού Προκαθήμενου της Πολωνίας]] Το βοεβοδάτο περιλαμβάνει 113 πόλεις. Αυτές παρατίθενται παρακάτω με φθίνουσα σειρά πληθυσμού (σύμφωνα με επίσημα στοιχεία για το 2019 ):
• # Πόζναν (535.802)
• # Κάλις (100.482)
• # Κόνιν (73.742)
• # Πίουα (73.176)
• # Όστρουφ Βιελκοπόλσκι (71.947)
Παλιάμπελα Γιαννοπούλων Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Παλιάμπελα
Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας
Πόλεις
• # Γκνιέζνο (68.323)
• # Λέσνο (63.774)
Παλιάμπελα Γιαννοπούλων Αιτωλοακαρνανίας
Τα Παλιάμπελα είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 150 μέτρα.
Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας
Πόλεις
• # Βζέσνια (30.688)
Παλιάμπελα Γιαννοπούλων Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Παλιάμπελα βρίσκονται δυτικά του Ίναχου ποταμού πριν καταλήξει στην τεχνητή λίμνη του Καστρακίου. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1940 να ανήκει στην τότε κοινότητα Σταθά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον οικισμό Γιαννόπουλοι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Γιαννοπούλων που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 124 κατοίκους.
Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας
Πόλεις
• # Σφάζεντς (30.343)
Παλιάμπελα Γιαννοπούλων Αιτωλοακαρνανίας
Σημείωση
Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Παλιάμπελα Ανακτορίου και Παλιάμπελα Νεοκάστρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας
Πόλεις
• # Κροτόσιν (28.845)
• # Τούρεκ (26.955)
• # Γιαρότσιν (26.155)
• # Βονγκρόβιετς (25.675)
• # Κόστσιαν (23.880)
• # Σρόντα Βιελκοπόλσκα (23.368)
• # Κόουο (21.838)
• # Γκόστιν (20.235)
• # Ράβιτς (20.225)
• # Σαμοτούουι (18.752)
• # Χόντζιες (18.602)
• # Ομπορνίκι (18.104)
• # Τστσιάνκα (17.159)
• # Νόβι Τόμισλ (14.574)
• # Οστσέσουφ (14.137)
• # Κέμπνο (14.101)
• # Μοσίνα (14.060)
• # Σουούπτσα (13.712)
• # Βόλστιν (13.107)
• # Βρόνκι (11.173)
• # Ρογκόζνο (11.128)
• # Τσάρνκουφ (10.675)
• # Μιεντζίχουτ (10.574)
• # Πουστσικόβο (9.695)
• # Κόστσιν (9.674)
• # Οπαλενίτσα (9.587)
• # Πομπιεντζίσκα (9.259)
• # Γιαστρόβιε (8.597)
• # Πνιέβι (8.047)
• # Κούρνικ (7.894)
• # Βιτκόβο (7.828)
• # Τσεμέσνο (7.661)
• # Ζμπόνσιν (7.264)
• # Κσις Βιελκοπόλσκι (6.220)
• # Μπουκ (6.036)
• # Σιεράκουφ (6.031)
• # Στένσεφ (5.946)
• # Βιέλεν (5.870)
• # Σμίγκιελ (5.688)
• # Βίζισκ (5.146)
• # Οντολάνουφ (5.135)
• # Νόβε Σκαλμιεζίτσε (4.751)
• # Ζντούνι (4.512)
• # Γκολίνα (4.495)
• # Σκόκι (4.407)
• # Κρόμπια (4.325)
• # Σαμότσιν (4.223)
• # Κλέτσεφ (4.159)
• # Οκόνεκ (3.869)
• # Νέκλα (3.791)
• # Ούιστσε (3.695)
• # Οπατούβεκ (3.673)
• # Κραγένκα (3.647)
• # Μιουόσουαφ (3.576)
• # Σομπόλνο (3.539)
• # Γκόουαντς (3.310)
• # Τουλίσκουφ (3.266)
• # Κομπίλιν (3.249)
• # Σλέσιν (3.153)
• # Ντομπζίτσα (3.130)
• # Πίζντρι (3.127)
• # Μαργκόνιν (2.988)
• # Ζαγκούρουφ (2.985)
• # Λβούβεκ (2.964)
• # Γουομπζενίτσα (2.951)
• # Μπογιανόβο (2.906)
• # Ριντζίνα (2.895)
• # Σουλμιεζίτσε (2.880)
• # Πόνιετς (2.859)