cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαδαχόθ (επαρχία)
Τοπογραφία
Αν και σε πολλές περιφέρεις υπάρχουν χαμηλές σειρές λόφων, η επιφάνεια είναι πιο συχνά μια έρημη και μονότονη πεδιάδα, ευθεία ή ελαφρώς κυματιστή. Ένας μεγάλος ποταμός του είναι ο Γουαδιάνα, ο οποίος διατρέχει τα βόρεια της επαρχίας από τα ανατολικά προς τα δυτικά, τροφοδοτούμενος από πολλούς παραποτάμους· but it is only at certain seasons that the river-beds fill with any considerable volume of water, and the Guadiana may frequently be forded without difficulty. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό με μεγάλες διακυμάνσεις ζέστης το θέρος και κρύου το καλοκαίρι, όταν άγριοι βόρειοι και βορειοδυτικοί άνεμοι φυσούν κατά πλάτος των πεδιάδων.
Μετά το Μπαδαχόθ, την πρωτεύουσα, οι κυριότερες πόλεις είναι το Αλμεντραλέχο, η Αθουάγα, το Δον Μπενίτο, το Χέρεθ ντε λος Καμπαγιέρος, η Μέριδα, η Θάφρα, το Μοντίχο και η Βιγιανουέβα ντε λα Σερένα.
Διοικητικές διαιρέσεις
Η Επαρχία του Μπαδαχόθ διαιρείται σε 134 δήμους:
Υπάρχουν επίσης παραδοσιακές κομητείες στην Επαρχία Μπαδαχόθ, όπως η Λα Σιμπέρια και η Γιάνος ντε Ολιβένθα, αλλά αυτές δεν έχουν πολύ επίσημη αναγνώριση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαδαχόθ
Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος
Ο Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος ήταν μαζί με τον ξάδελφο του Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο οι δύο πρώτοι Ύπατοι όταν ανακηρύχτηκε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία, οι δύο άντρες ανέτρεψαν το Ρωμαϊκό Βασίλειο. Ο βασιλιάς Ταρκύνιος ο Υπερήφανος που ήταν ανεπιθύμητος από τον Ρωμαϊκό λαό αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να φύγει με την οικογένεια του σε εξορία. Σύμφωνα με την Ρωμαϊκή παράδοση ο Λεύκιος ήταν γιος του Εγέριου και εγγονός του Αρρούν που μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο πέμπτος Βασιλιάς της Ρώμης Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος. Ο πατέρας του είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στην φτώχεια επειδή είχε αποκληρωθεί από τον παππού του αλλά όταν ο θείος του Ταρκύνιος ο πρεσβύτερος υπέταξε την Κολλατία τον διόρισε αρχηγό της Ρωμαϊκής φρουράς, από εκεί έδωσε στον γιο του το προσωνύμιο "Κολλατίνος". Ο Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος παντρεύτηκε την πανέμορφη και πιστή Λουκρητία, κόρη του θείου του Σπούριου Λουκρήτιου Τρικιπτίνου.
Ο ξάδελφος του Σέξτος Ταρκύνιος και γιος του βασιλιά τον προκάλεσε σχετικά με την πίστη των συζύγων τους, η δική του σύζυγος Λουκρητία αποδείχτηκε η περισσότερο πιστή. Ο Σέξτος ζήλεψε θανάσιμα και αποφάσισε να την βιάσει, εκείνη το αρνήθηκε αλλά τελικά συμφώνησε αφού πρώτα την απείλησε ότι θα την κατηγορήσει για μοιχεία με έναν υπηρέτη. Η Λουκρητία κάλεσε τον σύζυγο και τον πατέρα της, τους αφηγήθηκε την τραγική ιστορία και στην συνέχεια αυτοκτόνησε από ντροπή με ένα μαχαίρι στο στήθος παρά τις εκκλήσεις τους να μην το κάνει. Ο Κολλατίνος, ο πεθερός του και ο ξάδελφος της συζύγου του Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος ξεσήκωσαν τον λαό σε εξέγερση εναντίον του βασιλιά και των γιων του αφού διέδωσαν τον βιασμό του Σέξτου, κατέλαβαν τις πύλες της πόλης όταν έλλειπε ο βασιλιάς σε εκστρατεία και ανακήρυξαν την Δημοκρατία. Ο Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος και ο ξάδελφος του Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος ανακηρύχτηκαν οι δυο πρώτοι Ύπατοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας αλλά θα παραμείνει στην θέση πολύ λίγο. Ο ξάδελφος του Λεύκιος ζήτησε από τον Κολλατίνο να παραιτηθεί, ήταν ανεπιθύμητος από τον Ρωμαϊκό λαό επειδή ανήκε στην βασιλική οικογένεια των Ταρκύνιων, μαζί του συμφώνησε και ο πεθερός του με αποτέλεσμα να πάει ο Κολλατίνος εξορία στο Λαβίνιο. Ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος ήταν ανεψιός του πρώην βασιλιά αλλά παρέμεινε Ύπατος επειδή ανήκε στην οικογένεια των Ιούνιων, έπεσε ωστόσο σε μάχη την ίδια χρονιά. Ο Πούμπλιους Βαλέριους Ποπλίκολα διορίστηκε Ύπατος στην θέση του Κολλατίνου και ο ηλικιωμένος Σπούριος Λουκρήτιος Τρικιπτίνος στην θέση του Λεύκιου αλλά πέθανε αμέσως μετά. Ο Οράτιος Μάρκους Πόλβιλλος διορίστηκε στην θέση του Σπούριου Λουκρήτιου Τρικιπτίνου σαν πέμπτος Ύπατος τον πρώτο χρόνο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ταρκύνιοι
Μπεϊνελμιλέλ
Το Μπεϊνελμιλέλ (αζερικά και τουρκικά: Beynelmilel) μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση
Πριγκιπάτο του Ριαζάν
Το Πριγκιπάτο του Ριαζάν (ρωσικά: Великое княжество Рязанское ) ήταν ρωσικό πριγκιπάτο, με πρωτεύουσα το Ριαζάν, το οποίο υφίστατο από το 1078, ημερομηνία κατά την οποία ανεξαρτητοποιήθηκε από το Πριγκιπάτο του Τσέρνιγκοφ, έως το 1571, όταν και ενσωματώθηκε εντός των εδαφών της Μοσχοβίας.
Προ της εισβολής του Μπατού Χαν
Μεταξύ του 1097 και του 1155, το πριγκιπάτο κατέστη κυρίαρχο κράτος, ενώ, έως το 1161, σύμφωνα με τον Κώδικα του Ιπάτιεφ (του οποίου το πρώτο μέρος αποτελείται από το Πρώτο Χρονικό), ήταν γνωστό ως Πριγκιπάτο του Μουρόμ-Ριαζάν. Πρώτος μονάρχης του Ριαζάν ήταν, πιθανώς, ο Γιαροσλάβ Σβιατοσλάβιτς, Πρίγκιπας του Τσέρνιγκοφ (εκ των πόλεων των Ρως του Κιέβου), ο οποίος, στη συνέχεια, κατέστη Πρίγκιπας του Μουρόμ-Ριαζάν. Πρωτεύουσα του πριγκιπάτου κατέστη του Ριαζάν. Ωστόσο, η σημερινή πόλη του Ριαζάν βρίσκεται σε απόσταση 64 χιλιομέτρων βόρεια της πρωτεύουσας εκείνης της περιόδου, η οποία, ιστορικά, αναφέρεται ως Στάραγια Ριαζάν (μτφ. «Παλαιό Ριαζάν»). Κατά τα τέλη του 12ου αιώνα, το πριγκιπάτο ξεκίνησε σειρά πολέμων εναντίον του γειτονικού Μεγάλου Δουκάτου του Βλαντίμιρ-Σούζνταλ, του οποίου, παλαιότερα, είχε υπάρξει υποτελές κράτος. Κατά τη διάρκεια των διαφόρων συγκρούσεων, η πόλη του Ριαζάν δέχθηκε αριθμό επιθέσεων, ενώ, το 1209, έλαβε χώρα η σημαντικότερη εξ'αυτών, από τους Βουλγάρους του Βόλγα. Το 1217, έλαβε χώρα ένα σημαντικό γεγονός για την ιστορία του Ριαζάν: κατά τη διάρκεια εμφυλίου πολέμου ο οποίος είχε ξεσπάσει εντός του πριγκιπάτου, έξι πρόσωπα σημαντικής επιρροής σε πολιτικό επίπεδο φονεύθηκαν από τον Γκλεμπ Βλαντιμίροβιτς, ο οποίος, στη συνέχεια, αυτομόλησε στην αντίπαλη παράταξη, η οποία αποτελείτο από τους Κουμάνους. Περίπου κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, το πριγκιπάτο δέχθηκε την υποστήριξη του Βλαντίμιρ-Σούζνταλ, μέσω της υπέρ του παρέμβασης του τελευταίου στον υπό εξέλιξη εμφύλιο πόλεμο, η οποία αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα προκειμένου το Ριαζάν να πετύχει να επανέλθει σε μία κατάσταση εσωτερικής πολιτικής σταθερότητας. Το 1217, ο Γκλεμπ Βλαντιμίροβιτς, χαίροντας της υποστήριξης των Κουμάνων, επεχείρησε να αποτραβήξει το Ριαζάν από την επιρροή του γειτονικού βόρειου πριγκιπάτου, ωστόσο, τελικώς, ηττήθηκε από έτερο Πρίγκιπα του Ριαζάν, τον Ίνγκβαρ Ιγκόρεβιτς, ο οποίος, στη συνέχεια, κατέστη μόνος μονάρχης του κράτους.
Τον Δεκέμβριο του 1237, το πριγκιπάτο αποτέλεσε το πρώτο εκ των κρατών των Ρως του Κιέβου που κλήθηκε να αντιμετωπίσει τη μογγολική εισβολή. Το πριγκιπάτο κατελήφθη πλήρως, σχεδόν το σύνολο της πριγκιπικής οικογένειας σκοτώθηκε και η πρωτεύουσά του ισοπεδώθηκε ολοσχερώς, ενώ, η τελευταία, στη συνέχεια, μεταφέρθηκε σε διαφορετική γεωγραφική τοποθεσία. Το 1238, τμήμα των στρατιωτικών δυνάμεων του Ριαζάν αποσύρθηκε, προκειμένου να ενωθεί με εκείνες του Βλαντίμιρ-Σούζνταλ και να βαδίσει εναντίον των δυνάμεων του Μπατού Χαν, πλησίον της Κολόμνα.
Περίοδος της Χρυσής Ορδής
Το 1301, ο πρίγκιπας Δανιήλ της Ρωσίας έθεσε υπό τον έλεγχό του το Ριαζάν, έπειτα από σχετικές πολιτικές στρατηγικές, ενώ, στη συνέχεια, προχώρησε στη φυλάκιση του πρίγκιπα Κονσταντίν Ρομάνοβιτς. Το 1305, ο υιός του Δανιήλ, ο πρίγκιπας Γιούρι της Μόσχας, διέταξε την θανάτωσή του. Οι δύο αμέσως επόμενοι διάδοχοι του Κονσταντίν σκοτώθηκαν από την Χρυσή Ορδή.
Κατά τη διάρκεια σχεδόν του συνόλου της ιστορίας του, το Πριγκιπάτο του Ριαζάν βρέθηκε σε πόλεμο με το Προνσκ και τα περίχωρά του, ο οποίος ολοκληρώθηκε με την πλήρη προσάρτηση του Προνσκ από το Ριαζάν, το 1483, κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας της Άννας του Ριαζάν.
Προσάρτηση του Ριαζάν
Το 1520, ο Μέγας Πρίγκιπας Βασίλειος Γ΄ της Ρωσίας συνέλαβε ως αιχμάλωτο και φυλάκισε στη Μόσχα τον ύστατο Πρίγκιπα του Ριαζάν, Ιβάν Ε΄, λόγω των σχέσεων του τελευταίου με την Κριμαία, η οποία κυβερνείτο από τον χάνο Μεχμέντ Α΄ Γκιράι. Το 1521, ο πρίγκιπας Ιβάν Ιβάνοβιτς πέτυχε να διαφύγει προς το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Στη συνέχεια, το 1521, το Πριγκιπάτο του Ριαζάν προσαρτήθηκε από τη Μοσχοβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όμπλαστ του Ριαζάν Κατηγορία:Ρωσικά πριγκιπάτα
Ιστορία του φεμινισμού
Η σύγχρονη δυτική φεμινιστική ιστορία χωρίζεται συμβατικά σε τέσσερις χρονικές περιόδους, ή «κύματα», καθένα με ελαφρώς διαφορετικούς στόχους με βάση την προηγούμενη πρόοδο:
Παρόλο που ο όρος «κύμα» χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει την ιστορία του φεμινισμού, η ιδέα έχει επίσης επικριθεί από φεμινίστριες έξω από τον «αγγλοσαξονικό» χώρο επειδή αγνοεί και διαγράφει την ιστορία μεταξύ των «κυμάτων», επιλέγοντας να επικεντρωθεί αποκλειστικά σε μερικές διάσημες φιγούρες υπό την προοπτική λευκών αστών γυναικών, έχοντας χαρακτηριστεί για τον λόγο αυτό ρατσιστική και αποικιοκρατική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δικαίωμα ψήφου γυναικών Κατηγορία:Ιστορία των κοινωνικών κινημάτων Φεμινισμος Κατηγορία:Φεμινισμός
Plug-in
Ως plug-in ή add-on, επίσης plugin (ελλ. άρθρωμα ή πρόσθετο ), ορίζεται ένα σύστημα συστατικών κάποιου λογισμικού που προσθέτει ιδιαίτερες δυνατότητες σε ένα μεγαλύτερο λογισμικό. Τα plug-in χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα σε φυλλομετρητές για την προβολή video, την ανίχνευση ιών, και την επίδειξη νέων τύπων αρχείων. Πολύ γνωστά παραδείγματα plug-in είναι το Adobe Flash Player και το QuickTime.
Τα plug-in είναι εξειδικευμένες μορφές αυτού που αποκαλείται add-on ή πρόσθετο και περιλαμβάνει επεκτάσεις ή οπτικά θέματα
Οι διάφορες διαδικτυακές εφαρμογές υποστηρίζουν plug-in για πολλούς λόγους, ανάμεσα στους οποίους περιλαμβάνονται οι παρακάτω:
Πλαίσια λογισμικού
Οι προγραμματιστές λογισμικού χρησιμοποιούν ποικίλα πλαίσια plug-in παρουσιάζονται εδώ ανά γλώσσα προγραμματισμού:
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Τεχνολογικοί νεολογισμοί Κατηγορία:Μηχανική λογισμικού
Μορμώ
Η Μορμώ είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, ένας θηλυκός δαίμονας. Είχε την μορφή μιας δύσμορφης γριάς γυναίκας, με λυκίσιο ή σκυλίσιο πρόσωπο που έστελνε η θεά Εκάτη από τον Άδη και χρησιμοποιόταν σαν φόβητρο των μικρών παιδιών. Έλεγαν πως δάγκωνε τα κακά παιδιά και τα άφηνε κουτσά. Η Μορμώ ταυτίζεται συχνά στις πηγές με άλλα παρόμοια όντα, όπως η Λάμια, η Γελώ και η Έμπουσα.
Για το μύθο της Μορμώς έχουμε πληροφορίες που μας τις δίνει ο σχολιαστής του Αίλιου Αριστείδη: λέγεται ότι ήταν μία γυναίκα από την Κόρινθο, η οποία ένα βράδυ έφαγε με τη θέλησή της τα παιδιά της και στη συνέχεια έφυγε μακριά. Η ιστορία της μοιάζει με της Λάμιας στο βαθμό που αποτελεί και αυτή το παράδειγμα μιας μητέρας, η οποία απέτυχε στα καθήκοντά της. Η ομοιότητα αυτή επισημαίνεται από τον ίδιο το σχολιαστή, ο οποίος αποκαλεί τη Μορμώ έναν τύπο Λάμιας. Τέτοιες ταυτίσεις και εξισώσεις δεν πρέπει να μας παραξενεύουν, αφού στην πραγματικότητα τα ονόματα αυτών των οντοτήτων δεν είναι τίποτε άλλο παρά επίθετα που περιγράφουν τους κατόχους τους ως τρομακτικούς [Μορμώ. Πβ. μόρμη = χαλεπή, μύρμος = φόβος. Η λέξη μπορεί να προέρχεται από ονοματοποιία και να είναι αναδιπλασιασμένη για εκφραστικούς λόγους.
Κατηγορία:Δαίμονες της ελληνικής μυθολογίας
Ρεχιμλί (Νταβάτσι)
Το Ρεχιμλί (επίσης, Ραγκιμλί) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Νταβάτσι του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1,363 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Ρεχιμλί και Μαϊταμπλί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νταβάτσι
Παντάρ (Νταβάτσι)
Το Παντάρ (επίσης, Ποντάρ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Νταβάτσι του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 563 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Παντάρ και Μπορμπόρ.
Μιχάλης Παπαπέτρου
Ο Μιχάλης Παπαπέτρου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε πρόεδρος των Ενωμένων Δημοκρατών, του ΑΔΗΣΟΚ και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μιχάλης Παπαπέτρου γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 11 Απριλίου 1947. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο ναυτικό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Είναι δικηγόρος.
Είναι νυμφευμένος και έχει μία κόρη και ένα υιό.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο των σπουδών του διετέλεσε Πρόεδρος της Ένωσης Κυπρίων Φοιτητών Λονδίνου και μέλος του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Φοιτητικών Ενώσεων (ΟΕΦΕΚ). Την περίοδο 1975-1987 ήταν πρόεδρος της Ενιαίας Δημοκρατικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΔΟΝ).
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 1990, λόγω διαφωνιών, αποχώρησε από το ΑΚΕΛ μαζί με άλλους τέσσερις βουλευτές του κόμματος και άλλα στελέχη, οι οποίοι ίδρυσαν το Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΑΔΗΣΟΚ). Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 το ΑΔΗΣΟΚ δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτή. Το 1992 ο Μιχάλης Παπαπέτρου ανέλαβε πρόεδρος του ΑΔΗΣΟΚ, έως το 1996 που συγχωνεύθηκε με το Κίνημα Ελευθέρων Δημοκρατών, δημιουργώντας τους Ενωμένους Δημοκράτες.
Την περίοδο 2005-2007 διετέλεσε πρόεδρος των Ενωμένων Δημοκρατών.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι Κύπρου Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998 Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Αρνούλφος Α΄ της Βαυαρίας
Ο Αρνούλφος o Κακός, γερμ. Arnulf der Schlimme / der Böse (907 - 14 Ιουλίου 937) από τον Οίκο των Λεοπολδιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας (907-937).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Λεοπόλδου μαργράβου της Βαυαρίας και της Κουνιγούνδης των Αχαλολφινιδών, κόρης του Μπέρτολντ Α΄ παλατινού κόμη της Σουαβίας.
Μπαρτ Σένκεφελντ
Ο Μπαρτ Σένκεφελντ (Bart Schenkeveld, ολλανδική προφορά:[ˈbɑrt ˈsxɛŋkəˌvɛlt], γενν. 28 Αυγούστου 1991) είναι Ολλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τον Παναθηναϊκό, όπου επίσης είναι αρχηγός της ομάδας.
Αρνούλφος Α΄ της Βαυαρίας
Οικογένεια
Παντρεύτηκε, όπως πίστευαν οι ιστορικοί, την Ιουδήθ των Ουνρουοχιδών, κόρη του Εβεράρδος μαργράβου του Φρίουλι, αλλά αυτή απεβ. π. 881, ενώ αρκετά παιδιά του Αρνούφου γεννήθηκαν το διάστημα 912-930. Επιπλέον ο Αρνούλφος θα πρέπει να ήταν παιδί όταν νυμφεύτηκε, και αυτή μεγάλη. Είναι πιο πιθανό να νυμφεύτηκε την Ιουδήθ του Ζύλιχγκαου (γενν. π. 888), κόρη του Εβεράρδος κόμη του Ζύλιχγκαου (εγγονού του Εβεράρδος του Φρίουλι) και της Γκίζελα της Βερόνα. Είχαν τέκνα:
Μπαρτ Σένκεφελντ
Πρώιμη ζωή
Ο Σένκεφελντ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ντεν Χόορν (Den Hoorn) της Νότιας Ολλανδίας, ένα χωριό ανάμεσα στις πόλεις Χάγη και Ρότερνταμ στην Ολλανδία.
Αρνούλφος Α΄ της Βαυαρίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Λεοπολδιδών
Μπαρτ Σένκεφελντ
Νεανική σταδιοδρομία
Σε ηλικία πέντε ετών, ο Σένκεφελντ ξεκίνησε τη νεανική σταδιοδρομία του στο τοπικό ερασιτεχνικό σωματείο SV Den Hoorn. Μετά από μία σεζόν, εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Φέγενορντ ως δεξιός πλάγιος μέσος, αλλά γρήγορα μετατράπηκε σε αμυντικό. Πέρασε με επιτυχία από όλα τα επίπεδα της ακαδημίας, αλλά είχε μεγάλο κώλυμα λόγω τραυματισμού σε ηλικία 15 ετών. Ο νεαρός έκοψε εν μέρει τον χιαστό σύνδεσμο του, κάτι που προκάλεσε να μείνει εκτός δράσης για πέντε μήνες. Όταν έφτανε η στιγμή να επιστρέψει, έσχισε εντελώς τον χιαστό σύνδεσμό του. Συνολικά, ο Σχένκεβελτ αναγκάστηκε να αναρρώνει για σχεδόν δύο χρόνια.
Στις 29 Νοεμβρίου 2008, ο Σένκεφελντ ήταν σε θέση να κάνει την επιστροφή του για τη Φέγενορντ U19 στον αγώνα νέων εναντίον της Σπάρτα Ρότερνταμ U19 (2-1). Ο προπονητής της ομάδας νέων της Φέγενορντ, Jean-Paul van Gastel, εντυπωσιάστηκε από την επιστροφή του Σχένκεβελτ, δηλώνοντας: «Αν δουλέψεις τόσο σκληρά για ενάμιση χρόνο και γυρίσεις έτσι, είναι απίστευτο. Στεκόμουν στην πλάγια γραμμή και είχα ανατριχίλες».
Φέγενορντ (2009-2012)
Στις 29 Νοεμβρίου 2009, ακριβώς ένα χρόνο μετά την επιστροφή του, ο Σένκεφελντ έκανε το επίσημο ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα, στον εκτός έδρας αγώνα για την Ερεντιβίζιε εναντίον της ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ (0-2). Λόγω της τιμωρίας του Τζιοβάνι φαν Μπρόνκχορστ, ο Σένκεφελντ έπαιξε στη θέση του δεξιού πλάγιου αμυντικού, καθώς ο Κέλβιν Λίρνταμ μετατοπίστηκε στα αριστερά.
Στις 7 Ιανουαρίου 2010, ο Σένκεφελντ υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο του με τον σύλλογο του Ρότερνταμ. Βεβαιώθηκε ότι θα παραμείνει στο Ντε Κάιπ μέχρι το καλοκαίρι του 2012, με επιλογή ανανέωσης για ακόμη μία σεζόν.
Στις 23 Δεκεμβρίου 2011, ο Σένκεφελντ μετακινήθηκε με δανεισμό σε άλλη ομάδα του Ρότερνταμ, την Εξέλσιορ.
Χεράκλες Άλμελο και Ζβόλε (2012-2017)
Μεταξύ 2012 και 2017, ο Σένκεφελντ έπαιξε για τους συλλόγους της Ερεντιβίζιε Χεράκλες Άλμελο και Ζβόλε.
Μέλμπουρν Σίτι
Τον Αύγουστο του 2017, η ομάδα της A-League Μέλμπουρν Σίτι, ανακοίνωσε την υπογραφή του Σένκεφελντ με διετές συμβόλαιο. Στις 22 Ιανουαρίου 2019, ο Σένκεφελντ σημείωσε το πρώτο του γκολ για το σύλλογο, σε μία νίκη στις καθυστερήσεις εναντίον της Γουέστερν Σίντνεϊ Γουόντερερς. Αποχώρησε από την ομάδα τον Ιούλιο του 2019.
Παναθηναϊκός
Στις 28 Αυγούστου 2019, ο Παναθηναϊκός ανακοίνωσε τη μεταγραφή του Σένκεφελντ με διετές συμβόλαιο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Σένκεφελντ έκανε το διεθνές ντεμπούτο του με την Εθνική Ολλανδίας U15 στις 6 Δεκεμβρίου 2005, όπου ήταν ο αρχηγός της ομάδας στον εντός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Ιρλανδίας U15 (3-1). Ο νεαρός συνέχισε τη διεθνή του σταδιοδρομία στην Εθνική Ολλανδίας U16, αλλά αναγκάστηκε να παραλείψει τις αντιπροσωπευτικές ομάδες U17 και U18, λόγω του μεγάλου τραυματισμού του.
Ολλανδία U19
Μετά την επιστροφή του, ξεκίνησε ξανά τη διεθνή του σταδιοδρομία στις 20 Αυγούστου 2009, καθώς επιλέχθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ολλανδίας U19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας U15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜΦ Εξέλσιορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χεράκλες Άλμελο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΕΚ Ζβόλε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέλμπουρν Σίτι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Αυστραλίας Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μιουλκιουντερέ
Το Μιουλκιουντερέ (επίσης, Χαϊρενάτερ, Μιουλκουντάρα, Μιουλ'κουντάρα, και Μιουλ'κιουντερέ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Χοτζαβέντ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.
Γιάκομπ φαν ντερ Χάιντεν
Ο Γιάκομπ φαν ντερ Χάιντεν ((φλαμανδικά Jacob van der Heyden), Στρασβούργο, 1573 - Βρυξέλλες 1645) ήταν Φλαμανδός σχεδιαστής, χαράκτης, ζωγράφος και εκδότης. Ήταν κουνιάδος του χαράκτη Ίσαακ Μπρουνν (Isaac Brunn).
Μιουλκιουντερέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χοτζαβέντ
Γιάκομπ φαν ντερ Χάιντεν
Βιογραφία
Ο πατέρας του, Γιαν φαν ντερ Χάιντεν (Jan van der Heyden) μετακόμισε στο Στρασβούργο πριν από το 1590 και απέκτησε το δικαίωμα να ανήκει στην τοπική αστική τάξη το 1600. Είναι μάλλον αυτός που εκπαίδευσε τον γιο του Γιάκομπ, ο οποίος δραστηριοποιήηθηκε στο Στρασβούργο και τη Φρανκφούρτη. Κατά το πρώτο τρίτο του 17ου αιώνα αιώνα,εξελίσσεται σε ταλαντούχο ζωγράφο πορτρέτων και πραγματοποιεί πολυάριθμες χαρακτικές παραστάσεις πολέμαρχων, μελετητών και προσωπικοτήτων από το Στρασβούργο, με τη μέθοδο της γραμμικής οξυγραφίας.
Πιστός στην αισθητική εκείνης της εποχής, συνέθεσε εικονογραφήσεις για το βιβλίο εμβλημάτων Emblemata χαραγμένες από τον Ματέους Μέριαν (Matthäus Merian) για το έργο του Γιάκομπ Μπρουκ (Jacob Bruck) ή απεικονίσεις των τρεχόντων γεγονότων.
Επιτεύγματα
Εξέδωσε, επίσης, πολλές σειρές, ειδικά αφιερωμένες στις Πέντε αισθήσεις ή στις ηλικίες της ζωής.
Το 1618 παρήγαγε ένα σημαντικό έργο που απεικονίζει τη ζωή στο Στρασβούργο, το Speculum Cornelianum.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Μαϊταμπλί
Το Μαϊταμπλί (επίσης, Μαχταμπλί, Μεϊταμπλί, Μεϊτάμπλι, και Μεϋταμπλί) είναι ένα χωριό της επαρχίας Νταβάτσι του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Ρεχιμλί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νταβάτσι
Σιλβί Γκιλέμ
Η Σιλβί Γκιλέμ (Sylvie Guillem) (Παρίσι, 25 Φεβρουαρίου 1965) είναι διεθνούς φήμης Γαλλίδα χορεύτρια κλασικού και σύγχρονου χορού. Στα 19 της χρόνια αναδείχθηκε σε πρώτη χορεύτρια (étoile) του Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού (1984-1989), το οποίο εγκατέλειψε για να συνεχίσει την καριέρα της στο Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου. Ως συνεργαζόμενη καλλιτέχνιδα στο Sadler’s Wells Theatre εξέλιξε την τεχνική της πειραματιζόμενη κοντά σε σύγχρονους χορογράφους. Εμβληματικές παραστάσεις της: Ζιζέλ και, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ, Λίμνη των Κύκνων και Δον Κιχώτης. Το Νοέμβριο 2014, μετά από 35 χρόνια στη χορευτική σκηνή, η Σιλβί Γκιλέμ ανακοίνωσε ότι στα 50 της χρόνια (2015) θα αποσυρθεί από τη σκηνή, πραγματοποιώντας μεγάλη περιοδεία με χορογραφίες των Άκραμ Καν, Ράσελ Μάλιφαντ, Γουίλιαμ Φόρσαϊθ και Ματς Εκ και τίτλο Ζωή σε εξέλιξη (Life in Progress).
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένη με τον φωτογράφο Ζιλ Ταπί, ο οποίος το 2001 τη φωτογράφισε για τη γαλλική Βογκ (Vogue) γυμνή και άβαφη, όπως ήταν στο φυσικό της. Είναι απόλυτα χορτοφάγος. Ενδιαφέρεται για το περιβάλλον και υποστηρίζει την οργάνωση για την προστασία της θαλάσσιας ζωής Sea Shepherd και την οργάνωση για την προστασία των σπόρων Association Kokopelli. Στις συνεντεύξεις της μιλάει συχνά για την παιδική της ηλικία, την οικογένειά της, τον μέντορά της Ρούντολφ Νουρέγιεφ, αλλά και για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς της.
Παραστάσεις – Ρεπερτόριο
Με το μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού η Γκιλέμ ερμήνευσε: Δον Κιχώτη, Λίμνη των Κύκνων The Sleeping Beauty (Aurora), Boléro, Cinderella, Notre-Dame de Paris, Raymonda, La Bayadère (Nikiya and Gamzatti), Fall River Legend, Prince of the Pagodas (Princess Rose), Hermann Schmermann, Le Martyre de Saint-Sébastien.
Παραστάσεις στην Ελλάδα
Η Σιλβί Γκιλέμ επισκέφθηκε την Ελλάδα τουλάχιστον 7 φορές κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της. Έδωσε παραστάσεις στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Αγάπησε το ελληνικό κοινό, το οποίο αποχαιρέτησε πρώτο, ξεκινώντας από το Ηρώδειο την τελευταία περιοδεία της.
Συνεργασίες
Η Σιλβί Γκιλέμ έχει συνεργαστεί με τους μεγαλύτερους σύγχρονους χορογράφους: Ρούντολφ Νουρέγιεφ στην Όπερα του Παρισιού (Δον Κιχώτης, Λίμνη των Κύκνων, Ζιζέλ), Κένεθ ΜακΜίλαν στο Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου (Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Μανόν, Ο πρίγκιπας της παγόδας), Μορίς Μπεζάρ, Φρέντερικ Άστον, Ουίλιαμ Φόρσαϊθ, Ματς Εκ, Ράσελ Μάλιφαντ, Άκραμ Καν. Έχει χορέψει ως προσκεκλημένη συνεργάτιδα με το Μπαλέτο του Τόκιο, με τη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, το Μπαλέτο της Σκάλας του Μιλάνου, με το Φινλανδικό Εθνικό Μπαλέτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι χορευτές
MANET
Κάθε συσκευή σε ένα MANET είναι ελεύθερη να κινηθεί σε κάθε κατεύθυνση, και ως εκ τούτου να αλλάζει συχνά τις ζεύξεις της με άλλες συσκευές. Καθεμιά θα πρέπει να προωθεί την κυκλοφορία των δεδομένων που δε σχετίζονται με τη δική της χρήση, και συνεπώς να λειτουργεί ως δρομολογητής. Η κύρια πρόκληση για την οικοδόμηση ενός MANET είναι ο εφοδιασμός κάθε συσκευής έτσι ώστε να διατηρεί συνεχώς τις πληροφορίες που απαιτούνται για να δρομολογεί κατάλληλα την κυκλοφορία. Τα εν λόγω δίκτυα μπορούν είτε να λειτουργήσουν αυτόνομα είτε να συνδεθούν στο Internet.
Τα MANETs είναι ένα είδος ασύρματων ad hoc δικτύων με δρομολογήσιμο δικτυακό περιβάλλον στην κορυφή του στρώματος Ζεύξης Δεδομένων του Μοντέλου Αναφοράς OSI.
Η ανάπτυξη των φορητών υπολογιστών και ασύρματης δικτύωσης 802.11/Wi-Fi έχουν καταστήσει τα MANETs ένα δημοφιλές θέμα έρευνας από τα μέσα της δεκαετίας του '90. Πολλές ακαδημαϊκές εργασίες αξιολογούν τα πρωτόκολλα και τις δυνατότητές τους, όπου υποθέτουν ποικίλους βαθμούς κινητικότητας μέσα σε έναν οριοθετημένο χώρο, συνήθως με τους κόμβους να απέχουν ελάχιστα άλματα (hops) μεταξύ τους. Διαφορετικά πρωτόκολλα αξιολογούνται τότε βάσει των μετρήσεων όπως ρυθμός απώλειας πακέτων (packet drop rate), το overhead που έχει εισαχθεί από το πρωτόκολλο δρομολόγησης, η end-to-end καθυστέρηση των πακέτων, το throughput του δικτύου κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Mobile Ad Hoc Networks (MANETs)
MANET (Mobile Adhoc NETwork)
M
Ολυμπιακός Λευκωσίας
Ο Ολυμπιακός Λευκωσίας είναι ένα κυπριακό αθλητικό σωματείο, το οποίο παλαιότερα είχε και εθνική και καλλιτεχνική δράση. Ιδρύθηκε στις 4 Μαρτίου 1931.
Μητρόπολη Ξανθείας
Η Μητρόπολη Ξανθείας ήταν ορθόδοξη χριστιανική μητρόπολη στην περιοχή της Θράκης.
Ολυμπιακός Λευκωσίας
Σήμερα, ο Ολυμπιακός έχει ποδοσφαιρική ομάδα η οποία έχει κατακτήσει 3 φορές το πρωτάθλημα Κύπρου, έχει συμμετάσχει 3 φορές στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής Ελλάδας, έχει κατακτήσει ένα κύπελλο Κύπρου και μια ασπίδα Κύπρου και έχει εκπροσωπήσει την Κύπρο σε αρκετές ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Μητρόπολη Ξανθείας
Σύμφωνα με σχετικό έγγραφο του 1400, ο σχηματισμός της προήλθε από εδάφη τα οποία, προηγουμένως, υπάγονταν στη Μητρόπολη Τραϊανουπόλεως. Πιστεύεται πως σε ύστερη ημερομηνία, πιθανότατα κατά τα τέλη του 16ου αιώνα, η συγκεκριμένη μητρόπολη συγχωνεύτηκε με τη Μητρόπολη Περιθεωρίου, με αποτέλεσμα την έως σήμερα γνωστή ως Μητρόπολη Ξάνθης και Περιθεωρίου.
Ολυμπιακός Λευκωσίας
Παλαιότερα, ο Ολυμπιακός διέθετε καλαθοσφαιρική και πετοσφαιρική ομάδα, τμήμα ποδηλασίας και τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Μητρόπολη Ξανθείας
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Θράκης
Ολυμπιακός Λευκωσίας
Ίδρυση
Ο Ολυμπιακός Λευκωσίας ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1931. Ιδρυτές του σωματείου ήταν μια ομάδα μορφωμένων νέων, αποφοίτων του Παγκυπρίου Γυμνασίου, οι οποίοι ενδιαφέρονταν για τον αθλητισμό και κυρίως το ποδόσφαιρο, την καλλιτεχνική και πολιτιστική δραστηριότητα.
Οι νέοι αυτοί αρχικά ίδρυσαν ορχήστρα και διοργάνωναν μουσικές εκδηλώσεις. Η ορχήστρα έκανε πρόβες σε υφιστάμενο σωματείο («Ελευθέρια») των Κάτω Ενοριών της Λευκωσίας. Ωστόσο, το γεγονός ότι οι πρόβες ενοχλούσαν τους θαμώνες του σωματείου Ελευθέρια που επιδίδονταν στο χαρτοπαίγνιο και προκαλούσαν προβλήματα στη λειτουργίας της ορχήστρας, οδήγησε τα μέλη της ορχήστρας στην ίδρυση νέου σωματείου, του Ολυμπιακού.
Ονομασία
Οι ιδρυτές του νέου σωματείου αποφάσισαν να το ονομάσουν «Ολυμπιακός» λόγω της αγάπης που είχαν προς τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Έμβλημα και χρώματα
Το έμβλημα του Ολυμπιακού Λευκωσίας είναι το αντίσκηνο. Η ιδέα προέκυψε από την πρώτη κατασκηνωτική εξόρμηση του σωματείου στην περιοχή που είναι το εξωκκλήσι της Παναγιάς της Γλυκιώτισσας στην Κερύνεια. Ως χρώματα επιλέγησαν το μαύρο και το πράσινο. Το μαύρο για να θυμίζει το πένθος του Ελληνισμού της Κύπρου για τους πολλούς ξένους κατακτητές και το πράσινο για να συμβολίζει την ελπίδα και την πίστη του Κυπριακού ελληνισμού για ένωση με την Ελλάδα.
Κλείσιμο σωματείου από τους Άγγλους
Τον Οκτώβριο του 1931, οι Άγγλοι (η Κύπρος τότε ήταν αποικία της Μεγάλης Βρετανίας) έκλεισαν το οίκημα του Ολυμπιακού για ένα χρόνο λόγω της συμμετοχής των μελών του στην εξέργερση των Οκτωβριανών.
Πυρπόληση οικήματος
Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959), ο Ολυμπιακός και τα μέλη του ανέπτυξαν εθνική δράση. Μέλη του ήταν αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ υπήρχαν δικοινοτικές συγκούσεις μεταξύ Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων, οι οποίες υποθάλπονταν και από τους Άγγλους αποικιοκράτες. Στις 7 Ιουνίου 1958, Τουρκοκύπιοι εθνικιστές ξεκίνησαν βίαιες πράξεις, δολοφονίες Ελληνοκυπρίων και εμπρησμους των περιουσίων τους. Ένας από τους στόχους τον Τουρκοκύπριων εξτρεμιστών ήταν και το οίκημα του Ολυμπιακού, επειδή το σωματείο αποτέλεσε κέντρο της ΕΟΚΑ στη Λευκωσία και τα περίχωρα αλλά και επειδή ήθελαν να διώξουν τους Ελληνοκύπριους κάτοικους της περιοχής ώστε να συνδέσουν την τουρκική συνοικία της Λευκωσίας με τη μικρή τουρκική συνοικία του Τακτακαλά. Οι Τουρκοκύπριοι πυρπόλυσαν το οίκημα του Ολυμπιακού, με την ανοχή των Άγγλων στρατιωτών που ήσαν παρόντες. Το οίκημα καταστράφηκε ολοσχερώς. Σήμερα, το κτίριο αυτό βρίσκεται στη γραμμή κατάπαυση τους πυρός.
Το σωματείο ανέγειρε νέο οίκημα στην Πράσινη Γραμμή, στην περιοχή Αγίου Κασσιανού - Χρυσαλινιώτισσας, το οποίο εγκαινιάστηκε στις 25 Νοεμβρίου 1973.
Ποδόσφαιρο
Ο Ολυμπιακός αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Έχει κατακτήσει τρεις φορές το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας (1966-67. 1968-69, 1970-71) και ως πρωταθλητής Κύπρου συμμετείχε τρεις φορές στην Α΄ Εθνική Ελλάδας. Ακόμη έχει κατακτήσει μία φορά το Κύπελλο Κύπρου (1976-77) και μια φορά την Ασπίδα Πάκκου (1967). Έχει συμμετάσχει 3 φορές στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης (1967-68, 1969-70, 1971-72), 2 φορές στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1973-74, 2001-02), 1 φορά στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (1977-78) και δύο φορές στο Κύπελλο Ιντερτότο (2003, 2005). Έχει 66 συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία Κύπρου, όντας στην τέταρτη θέση στη σχετική κατάταξη.
Πετοσφαίριση
Στις 21 Μαρτίου 1972 το διοικητικό συμβούλιο της ομάδας αποφάσισε την ίδρυση πετοσφαιρικής ομάδας. Στις 23 Μαρτίου 1973 η πετοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού εγγράφεται στη δύναμη της Ε.Ο.ΠΕ (Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης).
Την εποχή εκείνη πρωτάθλημα διοργάνωνε η Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαιρίσεως Κύπρου. Η ομάδα του Ολυμπιακού συμμετείχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα την περίοδο 1972-73 και κατάφερε να κατακτήσει τη 2η θέση. Την επόμενη περίοδο, 1973-74, κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Λόγω της κατάκτησης του πρωταθλήματος αποκτούσε το δικαίωμα συμμετοχής στον ελληνικό Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1974-1975. Ωστόσο, λόγω της τουρκικής εισβολής, ο θεσμός καταργήθηκε και ο Ολυμπιακός δεν συμμετείχε. Συμμετείχε στο κυπριακό πρωτάθλημα εξασφαλίζοντας τη 2η θέση. Στο κύπελλο Κύπρου 1974-75 έφτασε μέχρι τον τελικό όπου ηττήθηκε από την Ανόρθωση. Ακολουθεί η κατάκτηση του πρωταθλήματος την περίοδο 1975-76. Στο κύπελλο Κύπρου 1975-76 έφτασε και πάλι στον τελικό του κυπέλλου για να χάσει και πάλι από την Αναγέννηση Δερύνειας. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε στον τελικό κυπέλλου Κύπρου 1976-77. Στο πρωτάθλημα της περιόδου 1976-77 κατέκτησε και πάλι τη δεύτερη θέση.
Στις 25 Φεβρουαρίου 1978 αντιπρόσωποι 20 σωματείων, ανάμεσα τους και ο Ολυμπιακός, συνήλθαν στη Λευκωσία και ίδρυσαν ξεχωριστή ομοσπονδία για το άθλημα της πετόσφαιρας, την Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (KOΠE). Ο Ολυμπιακός συμμετείχε στο πρωταθλήματα της ομοσπονδίας χωρίς οποιαδήποτε διάκριση. Το 1999 το τμήμα πετοσφαίρισης ανέστειλε τη λειτουργία του.
Καλαθοσφαίριση
Ο Ολυμπιακός την περίοδο 1966 αγωνίστηκε στην Α’ κατηγορία, με προπονητή τον Ανδρέα Μαυρονικόλα. Λόγω οικονομικών δυσκολιών το σωματείο ανέστειλε τις δραστηριότητες του καλαθοσφαιρικού τμήματος. Στις 23 Φεβρουαρίου 1971 το σωματείο επαναδρατηριοποιήθηκε και το 1973 ανέβηκε και πάλι στη Β’ κατηγορία. Κέρδισε δύο φορές το Κύπελλο, το 1978 και 1979 στους παίδες. Οι οικονομικές δυσκολίες ανάγκασαν το σωματείο να τερματίσει τις δραστηριότητες του καλαθοσφαιρικού τμήματος στις 13 Οκτωβρίου 1979.
Πολιτικές παρεμβάσεις
Ο Ολυμπιακός συχνά παρεμβαίνει στην πολιτική ζωή της Κύπρου καλώντας τα μέλη και τους φιλάθλους του να ψηφίσουν σε εκλογές συγκεκριμένους υποψηφίους. Για παράδειγμα, για το β΄ γύρο των προεδρικών εκλογών του 2008 υποστήριξε τον Ιωάννη Κασσουλίδη, υποψήφιο του ΔΗΣΥ. Στις δημοτικές εκλογές του 2016 ζήτησε από τους φιλάθλους και τα μέλη του να υποστηρίξουν στο δήμο Λευκωσίας την υποψηφιότητα του Κωνσταντίνου Γιωρκάτζη (υποψήφιο υποστηριζόμενο από το ΔΗΣΥ) και στο δήμο Στροβόλου την υποψηφιότητα του Ανδρέα Παπαχαραλάμπους (υποψήφιος προερχόμενος από το ΔΗΣΥ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1931
Αλεξάντερ Αουγκουστινόβιτς
Ο Αλεξάντερ Αουγκουστινόβιτς (πολωνικά: Aleksander Augustynowicz) (7 Φεβρουαρίου 1865, Ισκσίνια - 23 Αυγούστου 1944, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός ζωγράφος, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε μεταξύ 1865 και 1944 στην Πολωνία.
Βιογραφία
Ο Αλεξάντερ Αουγκουστινόβιτς γεννήθηκε στην Ισκσίνια στις 7 Φεβρουαρίου. Ο πατέρας του ήταν ο Βιντσέντι, γαιοκτήμονας και η μητέρα του η Γιούλια (το γένος Χαμπέτσκι). Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στο Ζέσουφ και τα έτη 1883-1886 σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» στην Κρακοβία, όπου εκπαιδεύτηκε από τους Φέλιξ Σιναλέφσκι, Βουαντίσουαφ Γουστσκιέβιτς και Γιαν Ματέικο. Για να ολοκληρώσει τις σπουδές του μετακόμισε στο Μόναχο και συμμετείχε σε ταξίδια καλλιτεχνών στην Ιταλία και στην Ουγγαρία. Το 1890, μετακόμισε στο Λβουφ (σήμερα Λβιβ στην Ουκρανία, τότε Πολωνία) όπου ξεκίνησε την καριέρα του ως καλλιτέχνης. Πέρασε χρόνο στο Ζακοπάνε μεταξύ 1914 και 1921, το 1921 μετακόμισε για να ζήσει στο Πόζναν, όπου είχε ήδη μια σταθερή θέση στους ντόπιους καλλιτέχνες, καθώς κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εξέθεσε τους πίνακές του με την Εταιρεία Καλλιτεχνών. Το 1925 έγινε μέλος της Εταιρείας Κινήτρου των καλών Τεχνών (Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych) στη Βαρσοβία. Το 1935, στο Πόζναν, γιόρτασε την πεντηκοστή επέτειο της δημιουργικότητάς του, κατά την οποία τα έργα του παρουσιάστηκαν σε μια αναδρομική έκθεση. Μετά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μετακόμισε στη Βαρσοβία, όπου σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας.
Ήταν παντρεμένος με την Άννα Τσεμερίνσκα (1895), με την οποία απέκτησε τρεις κόρες: τη Στανισουάβα (γενν. 1897), τη Ζόφια (1899-1935) και την Αλεξάντρα (γενν. 1901).
Ο Αουγκουστινόβιτς ζωγράφισε προσωπογραφίες, οι οποίες εκτέθηκαν σε εθνικές και διεθνείς εκθέσεις. Το 1925, κατά τη διάρκεια της έκθεσης Προσωπογραφία της Πολωνίας (Portret polski) στη Βαρσοβία, του απονεμήθηκε ο υψηλότερος τιμητικός τίτλος για όλα τα έργα τέχνης του. Στο Πόζναν ζωγράφισε πολλές προσωπογραφίες ( μεταξύ άλλων των Βόιτσεχ Τρομπτσίνσκι, Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι και Βίτολντ Τσελιχόφσκι), πολλές από τις οποίες ήταν ζωγραφισμένες με υδατογραφία. Οι περισσότεροι πίνακές του είναι φτιαγμένοι από υδατογραφία και έχουν θέμα τα τοπία και την πολωνική λαογραφία. Τα έργα του εκτίθενται επί του παρόντος σε πολλά μουσεία σε όλη την Πολωνία και σε ιδιωτικές συλλογές. Δεκατέσσερα από τα έργα του με υδατογραφία και ελαιογραφία βρίσκονται στο Εθνικό Μουσείο του Πόζναν.
Στις 11 Νοεμβρίου 1937, έλαβε τον Σταυρό του Αξιωματικού του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας από τον Πρόεδρο της Πολωνίας Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι, για την υπηρεσία του στον τομέα της τέχνης (za zasługi na polu sztuki).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί πολίτες που σκοτώθηκαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Σώμα Σηματοδότησης (Στρατός των ΗΠΑ)
Το Σώμα Σηματοδότησης του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών (United States Army Signal Corps) δοκιμάζει, αναπτύσσει, παρέχει και διαχειρίζεται την υποστήριξη των τηλεπικοινωνιακών και πληροφοριακών συστημάτων για λογαριασμό της διοίκησης των των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ. Ιδρύθηκε το 1860 ως κλάδος του Αμερικανικού Στρατού Ξηράς από τον ταγματάρχη Άλμπερτ Τζ. Μάιερ, και είχε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, είχε την αρχική ευθύνη για διάφορες λειτουργίες και νέες τεχνολογίες, τις οποίες επί του παρόντος διαχειρίζονται άλλοι οργανισμοί. Σε αυτές περιλαμβάνονται η στρατιωτική νοημοσύνη, οι προγνώσεις του καιρού και η αεροπορία.
Αεροπορικά τμήματα του σώματος
Οι αεροπορικές επιχειρήσεις του σώματος ξεκίνησαν την 1η Αυγούστου 1907, όταν ιδρύθηκε ένα Αεροναυτικό Τμήμα, όπου ένας αξιωματικός ορίστηκε να μελετήσει το αεροπλάνο και τις δυνατότητες του για στρατιωτικές χρήσεις. Το τμήμα απέκτησε το πρώτο του αεροσκάφος, το Wright Flyer IV στις 2 Αυγούστου 1909. Οι δύο κυβερνήτες Φρανκ Λαμ και Μπέντζαμιν Φουλουά εκπαιδεύτηκαν από τον Γουίλμπουρ Ράιτ και έγιναν οι πρώτοι κυβερνήτες του σώματος.
Στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το αεροναυτικό τμήμα επεκτάθηκε και μετονομάστηκε σε Αεροπορική Μεραρχία (Airplane Division). Όταν οι ΗΠΑ εισήλθαν στον πόλεμο στις 6 Απριλίου 1917, το σκέλος της αεροπορίας αποτελούνταν από 131 αξιωματικούς εκ των οποίων οι 75 ήταν εκπαιδευμένοι πιλότοι. Ο πρόεδρος Ουίλσον υπέγραψε διάταγμα στις 24 Ιουλίου 1917 με το οποίο χορήγησε 640 εκατομμύρια δολάρια για την αγορά αεροσκαφών. Μιας και η ποιότητα της εγχώριας παραγωγής ήταν υποδεέστερη αυτής της Ευρώπης, τα περισσότερα αεροσκάφη αγοράστηκαν από την Αγγλία ή κατασκευάστηκαν με άδεια στις ΗΠΑ. Στις 11 Νοεμβρίου 1918 το αμερικανικό αεροπορικό τμήμα αποτελούνταν από 45 ιπτάμενες μεραρχίες στο μέτωπο και πολλούς Αμερικανούς πιλότους στις πολεμικές αεροπορίες της Βρετανίας και της Γαλλίας. Μετά τη λήξη του πολέμου η αμερικανική αεροπορική βιομηχανία άρχισε να φτάνει την ευρωπαϊκή και αεροσκάφη άρχισαν να παράγονται για την αεροπορία. Στις 20 Μαΐου 1918 το αεροπορικό τμήμα αποσπάστηκε από το σώμα σηματοδότησης και ονομάστηκε Αεροπορική Υπηρεσία Στρατού (Army Air Service, AAS). Το 1920 κατά την αποστράτευση των ενόπλων δυνάμεων η Αεροπορική Υπηρεσία αποτελούνταν από 195.000 στρατιωτικούς οι οποίοι στη συνέχεια μειώθηκαν σε 1.156 αξιωματικούς και 16.000 στρατιωτικούς. Μέσα σε λίγα χρόνια το προσωπικό μειώθηκε περαιτέρω φτάνοντας στους 8.000 στρατιωτικούς. Το 1926 αποφασίστηκε η αναμόρφωση της Αεροπορικής Υπηρεσίας Στρατού σε Σώμα Αεροπορίας Στρατού (Army Air Corps, AAC) με προσωπικό 16.000 ανδρών και 1.800 αεροσκαφών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός των ΗΠΑ
Γκούντρεντ Μπγιέρνσον
Ο Γκούντρεντ Μπγιέρνσον, νορβηγ.: Gudrød Bjørnsson, από τον Οίκο του Χορφάγκρε ήταν -κατά την ύστερη παράδοση- ο γιος του Μπγιέρν Φέρμαν βασιλιά του Βέστφολντ, και εγγονός του Χάραλντ Α΄ του Καλλίκομου (Χορφάγκρε) της Νορβηγίας. Αυτές οι παραδόσεις κάνουν τον Γκούντρεντ ως πατέρα του Χάρλαντ Γκρένσκ και πάππο του Αγίου Όλαφ Β΄ από την πλευρά του πατέρα, αλλά οι σύγχρονοι μελετητές έχουν προτείνει ότι αυτή η γενεαλογία κατασκευάστηκε για να συνδέσει τον Άγιο Όλαφ Β΄ με τον Χάραλντ Α΄.
Βιογραφία
Αφού ο πατέρας του Γκούντρεντ είχε σκοτωθεί από τον Έρικ Α΄ τον Αιματοβαφή, έζησε με τον θείο του Όλαφ Χάραλντσον Γκάιρστανταλφ, τον βασιλιά του Βίνγκουλμαρκ. Ο Όλαφ επαναστάτησε εναντίον του Έρικ Α΄, αλλά σκοτώθηκε στη μάχη, και έτσι ο γκούντρεντ έπρεπε να διαφύγει στο Όπλαντ.
Όταν ο Χάακον Α΄ ο Αγαθός έγινε βασιλιάς, ο Γκούντρεντ έλαβε το Βέστφολντ, το βασίλειο του πατέρα του, ως φέουδο.
Ο Γκούντρεντ σκοτώθηκε στην περιοχή του Tένσμπεργκ, από τον Χάραλντ Β΄ τον Φαιοχίτωνα, ο οποίος φοβόταν μία εξέγερση από τους υφιστάμενούς του βασιλείς.
Πηγές
This article contains content from the Owl Edition of Nordisk familjebok, a Swedish encyclopedia published between 1904 and 1926, now in the public domain.
Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε
Αγκαλίκ
Το Αγκαλίκ (γνωστή ως Μπεϊνελμιλέλ μέχρι το 1999) είναι ένα χωριό και το πιο πυκνοκατοικημένο δήμο, εκτός από την πρωτεύουσα Σαμπράν, στην επαρχία Νταβάτσι του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2,446 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νταβάτσι
Αμεντέο της Σαβοΐας-Αόστας (1898-1942)
Ο Αμεδαίος Β΄, ιταλ. Amedeo, (21 Οκτωβρίου 1898 - 3 Μαρτίου 1942) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν 3ος δούκας της Αόστης. Πολέμησε για την κατάκτηση της Λιβύης από τους Ιταλούς και έγινε αντιβασιλιάς της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατέλαβε τις γύρω Βρετανικές κτήσεις, αλλά πολιορκήθηκε και παραδόθηκε στους Βρετανούς· απεβίωσε αιχμάλωτός τους.
Τα πρώτα έτη
Ο Αμεντέο-Ουμπέρτο-Ιζαμπέλα-Λουίτζι-Φιλίππο-Μαρία-Τζιουζέπε-Τζιοβάνι γεννήθηκε στο Τορίνο και ήταν γιος του Εμμανουήλ-Φιλιβέρτου 2ου δούκα της Αόστης και της Ελένης της Ορλεάνης, κόρης του Φιλίππου κόμη του Παρισιού. Από τη γέννησή του είχε τον τίτλο του δούκα της Απουλίας. Ήταν υψηλός άνδρας, 1,98 μ. και του έκαναν λογοπαίγνιο με την προσφώνηση «Υψηλότατε».
Σπούδασε στο Κολλέγιο Ήτον του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και απέκτησε αγγλικούς τρόπους: μιλούσε αγγλικά της Οξφόρδης και του άρεσε το κυνήγι της αλεπούς και το πόλο. Κατατάχθηκε στο Βασιλικό Στρατό και πολέμησε στο Πυροβολικό κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου διακρίθηκε. Έπειτα ταξίδεψε το 1921 στην Αφρική, αφήνοντας το στρατό, αλλά επέστρεψε το 1932 στην Αεροπορία. Υπηρέτησε στη Λιβύη, όπου με τους συντρόφους του πιλότους παρενοχλούσαν τους Σενούσι του Ομάρ Μουκτάρ, ώσπου τους ανάγκασαν να διαφύγουν στην Αίγυπτο. Το 1932 επετεύχθη ειρήνη.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Ιταλο-Αβυσσηνιακού Πολέμου η Ιταλία κατέκτησε την Αιθιοπία και το 1937 ο στρατηγός Ροντόλφο Γκρατσιάνι αντικαταστάθηκε από τον Αμεδαίο Β΄ που ορίστηκε αντιβασιλιάς και γενικός διοικητής της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής. Ήταν αρχηγός του Στρατού στην Ερυθραία, Αιθιοπία και Ιταλική Σομαλία.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Τον Ιούνιο του 1940 η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στη Βρετανία και τη Γαλλία. Ο Αμεδαίος Β΄ ήταν διοικητής των Ιταλικών Δυνάμεων, που αρχικά προωθήθηκαν στο Σουδάν, στην Κένυα και στη Βρετανική Σομαλία. Τον Ιανουάριο του 1941 η Βρετανία άρχισε αντεπίθεση. Στις 31 Ιανουαρίου ο Αμεδαίος Β΄ είχε 67 αεροσκάφη και λίγα καύσιμα. Οι Ιταλοί, αφού αντιστάθηκαν όλο το Φεβρουάριο και το Μάρτιο, ηττήθηκαν στο Κερέν της Ερυθραίας και γρήγορα έχασαν την υπόλοιπη Ερυθραία. Επειδή οι προμήθειες λιγόστευαν και δεν περίμενε νέες, συγκέντρωσε τις δυνάμεις του σε 5 οχυρά της ΒΔ Αιθιοπίας και τέθηκε επικεφαλής 7.000 Ιταλών σε ένα από αυτά, το Άμπα Αλάγκι. Με οριακά αποθέματα νερού περικυκλώθηκε από 9.000 Βρετανούς της Κοινοπολιτείας και περισσότερους από 20.000 ατάκτους Αιθίοπες, οπότε παραδόθηκε στις 18 Μαΐου 1941. Λόγω της γενναίας αντίστασης, οι Βρετανοί έκαναν την παράδοση με τιμές πολέμου.
Ο Αμεδαίος Β΄ κρατήθηκε ως αιχμάλωτος πολέμου σε στρατόπεδο στο Ναϊρόμπι της Κένυας. Μετά τον εγκλεισμό του ασθένησε από φυματίωση και ελονοσία και απεβίωσε τον Μάρτιο του 1942, πριν τη λήξη του Πολέμου. Επειδή δεν είχε άρρενες απογόνους, τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αϊμόνε ως 4ος δούκας της Αόστης, ο οποίος στις 18 Μαΐου 1941 είχε εκλεγεί βασιλιάς της Κροατίας.
Τον εκτιμούσαν για τους υψηλούς τρόπους του. Εγκαταλείποντας την Αντίς-Αμπέμπα άφησε σημείωμα στους Βρετανούς ευχαριστώντας τους εκ των προτέρων για την προστασία τους στις γυναίκες και τα παιδιά. Ο υπουργός των Εξωτερικών της Ιταλίας Γκαλεάτσο Τσάνο έγραψε γι' αυτόν όταν απεβίωσε, ότι «έφυγε ένας πρίγκιπας απλός στους τρόπους, με ευρύτητα σκέψης και ανθρώπινος». Όταν ο Χαϊλέ Σελασιέ εξορίστηκε, ο Αμεδαίος Β΄ έδειξε σεβασμό και φροντίδα για την προσωπική περιουσία που άφησε, κάτι που εντυπωσίασε τον αυτοκράτορα της Αιθιοπίας. Όταν αργότερα το 1953 ο Χαϊλέ Σελασιέ επισκέφθηκε επίσημα την Ιταλία, θέλησε να καλέσει τη χήρα του για τσάι σε μία χειρονομία ευχαριστίας, αλλά όταν ενημερώθηκε ότι αυτό θα προσέβαλλε τη νεοσύστατη Δημοκρατία, το ακύρωσε. Κάλεσε στα μέσα της δεκαετίας του 1950 τον ανιψιό εκείνου Αμεντέο της Σαβοΐας-Αόστας, τον λεγόμενο «δούκα της Αόστας» στην Αιθιοπία και τον δέχθηκε με όλο το πρωτόκολλο.
Οικογένεια
Το 1927 στη Νάπολη νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Άννα της Ορλεάνης, κόρη του Ιωάννη δούκα του Γκιζ και απέκτησαν τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Άγιος Νικόλαος Βολιμών Ζακύνθου
Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της Ζακύνθου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Βολιμών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ελατίων, του δήμου Ζακύνθου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ζακύνθου, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ζακύνθου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Νικόλαος είναι παράλιος οικισμός στη ΒΑ. Ζάκυνθο. Βρίσκεται στον μυχό μικρού όρμου που τον κλείνει η φερώνυμη νησίδα του Αγίου Νικολάου (Σκινάρι), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 32 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Ζακύνθου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βολιμών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βολιμών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελατίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ελατίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζακύνθου.
Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Νικόλαος είναι το κύριο λιμάνι της Β. Ζακύνθου που συνδέει το νησί με την Κεφαλονιά (Πεσάδα), καθώς και η αφετηρία για εκδρομικές εξορμήσεις στην περιοχή. Για το μέγεθός του έχει αξιόλογη τουριστική υποδομή (ξενοδοχεία, διαμερίσματα, επιπλωμένες κατοικίες).
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Ιστορίες της Πετρούπολης (Γκόγκολ)
Ιστορίες της Πετρούπολης ( ρωσικά: Петербургские повести) είναι μια συλλογή έργων του συγγραφέα Νικολάι Γκόγκολ που διαδραματίζονται στην Αγία Πετρούπολη κατά τη δεκαετία 1830 - 1840. Η συλλογή δημοσιεύθηκε το 1843.
Περιεχόμενο
Η συλλογή περιλαμβάνει πέντε νουβέλες:
Ιστορίες που δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά το 1835 στη συλλογή Αραβουργήματα:
Επίσης:
Περιγραφή
Τα διηγήματα είναι γραμμένα και δημοσιευμένα σε διαφορετικές εποχές και μόνο εκ των υστέρων ο Γκόγκολ τα συγκέντρωσε στη συλλογή, καθώς όλα διαδραματίζονται στην Αγία Πετρούπολη, που απεικονίζεται ως μια ψυχρή και γκρίζα πόλη, στην οποία ο άνθρωπος είναι αδύνατο να διατηρήσει την ανθρωπιά του και συνθλίβεται από την απειλητική πραγματικότητα. Ο Γκόγκολ απεικονίζει τους χαρακτήρες του με ανθρώπινη συμπόνια και ιδιότυπο σατιρικό και συχνά πικρό χιούμορ.
Ο Γκόγκολ, που γεννήθηκε στο Σορότσινσκι, ένα μικρό ουκρανικό χωριό, έζησε στην πρωτεύουσα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1828 έως το 1836, όπου αρχικά στράφηκε στην τέχνη και στη συνέχεια εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος και ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Πετρούπολη σχετίστηκε με τον Βασίλι Ζουκόφσκι και ιδιαίτερα με τον Αλέξανδρο Πούσκιν, ο οποίος άσκησε μεγάλη επιρροή στο έργο του, και πολλούς καλλιτέχνες.
Σε αντίθεση με την πρώτες του συλλογές Βραδιές σε ένα αγρόκτημα κοντά στη Ντικάνκα και Μίργκοροντ, όπου μέσα από φανταστικές ιστορίες βασισμένες σε λαϊκούς θρύλους με κακά πνεύματα, φαντάσματα, βρικόλακες και μάγισσες παρουσιάζεται μια γραφική εικόνα της ουκρανικής ζωής τον 17ο-18ο αιώνα, η δράση στις νουβέλες της Πετρούπολης κινείται στο αστικό περιβάλλον και είναι ρεαλιστική. Ο διάβολος δεν εμφανίζεται πλέον προσωποποιημένος, ο Γκόγκολ έχει απομακρυνθεί από τις απόκοσμες μυστικιστικές αφηγήσεις. Ωστόσο, κι εδώ δρουν δαιμονικές δυνάμεις και συμβαίνουν φανταστικά, αλλόκοτα και παράλογα πράγματα. Η πραγματικότητα παρουσιάζεται σαν ψέμα και εξαπάτηση και ο κόσμος δεν είναι παρά μόνο μάσκα και επιφάνεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νουβέλες του Νικολάι Γκόγκολ
Τσουρέκι
Το τσουρέκι είναι παραδοσιακό γλυκό ψωμί το οποίο έχει διάφορες ονομασίες ανά τον κόσμο. Η λέξη προέρχεται από το τουρκικό çörek, που σημαίνει οποιαδήποτε ζύμη περιέχει μαγιά.
Χώρες
Στην Αρμενία ονομάζεται chorek, στο Αζερμπαϊτζάν çörək, στη Βουλγαρία kozunak, στη Ρουμανία cozonac.