cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Κατρούγκαλος
Δραστηριότητα στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης
Από το 2019 συμμετέχει στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης ως επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ, όπου εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της “Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς” (Unified European Left). Το Μάρτιο του 2022 εκλέχθηκε ομόφωνα Πρόεδρος της Ομάδας. Είναι η πρώτη φορά που Έλληνας εκλέγεται επικεφαλής πολιτικής ομάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης ή στο Ευρωκοινοβούλιο. Επίσης είναι:
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες.
Τιμητικές διακρίσεις
Έχει παρασημοφορηθεί με το Μεγαλόσταυρο του Πρίγκιπα Ερρίκου του Θαλασσοπόρου της Πορτογαλίας και το Μεγαλόσταυρο της Εθνικής Τάξης του Λιβάνου. Είναι Επίτιμο Μέλος του Οργανισμού Εξωτερικής Πολιτικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2014-2019 Κατηγορία:Βουλευτές Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Οικογένεια Λασκαριδών της Κύπρου
Η Οικογένεια Λασκαριδών ήταν μεσαιωνική οικογένεια της Κύπρου, και συγκεκριμένα κλάδος των Λασκαριδών του Μωριά, που διατείνονταν ότι κατάγονταν από τους Λασκαρίδες της αυτοκράτορες της Νίκαιας.
Παραπομπές
Λασκαριδες Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Κύπρου  Λασκαριδες
Σταύρος Ζουμπουλάκης
Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης (γεν. Συκιά Λακωνίας, 1953) είναι Έλληνας εκπαιδευτικός, φιλόλογος και δοκιμιογράφος. Μεταξύ άλλων, διετέλεσε διευθυντής του περιοδικού Νέα Εστία και πρόεδρος της Εθνικής Βιβλιοθήκης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Συκιά Λακωνίας και είναι γιος του ιερέα Κωνσταντίνου Ζουμπουλάκη. Μεγάλωσε στην Αθήνα και φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1971 έως το 1977. Στην περίοδο αυτή, εντάχθηκε στην Αριστερά, αρχικά στην Πανσπουδαστική της ΚΝΕ και λίγο αργότερα στην ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Με την αποφοίτησή του, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην φιλοσοφία του Δικαίου.
Το 1998, παραιτήθηκε από λυκειάρχης στα εκπαιδευτήρια Κωστέα-Γείτονα, για να αναλάβει διευθυντής του περιοδικού Νέα Εστία, θέση που κατείχε μέχρι το 2012. Από το 2013 είναι πρόεδρος της Εφορευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος. Είναι επίσης πρόεδρος του Βιβλικού Ιδρύματος «Άρτος Ζωής» από το 2008.
Έχει συγγράψει πλήθος έργων αυτοβιογραφικού, πολιτικού, φιλολογικού και θεολογικού περιεχομένου, ενώ αρθρογραφεί τακτικά στον ημερήσιο Τύπο. Το 2016 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο δοκιμίου κριτικής για το έργο του με τίτλο Υπό το φως του μυθιστορήματος, ενώ το 2017 τιμήθηκε με το βραβείο του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο του Ο στεναγμός των πενήτων: Δοκίμια για τον Παπαδιαμάντη. Το 2015 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και το 2019 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Είναι παντρεμένος και έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας
Ωρικό
Το Ωρικόν ή Ώρικον ή Ωρικός ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Χαονία της Ηπείρου (σήμερα στο έδαφος της Αλβανίας) στις ακτές του Ιονίου προς τα Ακροκεραύνεια Όρη. Κτίστηκε από Ευβοείς, που επέστρεφαν από την εκστρατεία της Τροίας και ρίχτηκαν στις ακτές της Ηπείρου από τρικυμία. Πιστεύεται ότι στην αρχαιότητα ήταν νησίδα αφιερωμένη στον Απόλλωνα, για αυτό κάποια νομίσματά της έφεραν την κεφαλή του Απόλλωνα. Το 214 π.Χ. κατελήφθη από τον Φίλιππο Ε' και μετά από τους Ρωμαίους. Σύμφωνα με τον Εκαταίο ήταν «λιμένας της Ηπείρου εν τη Ευρώπη» και σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Περιηγητή «αρχή της Ελλάδος». Μνημονεύεται από τον Στράβωνα, τον Πλούταρχο. και άλλους αρχαίους συγγραφείς.
Βιβλιογραφία-παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Ήπειρος
Στήλη του Κωνσταντίνου Α΄
Ιστορία
Η στήλη ανεγέρθηκε στις 11 Μαΐου του 330 μ.Χ., και κατά τα αποκαλυπτήρια της υπήρξαν τόσο παγανιστικές όσο και χριστιανικές εκδηλώσεις. Κατά την εποχή του Κωνσταντίνου η στήλη βρίσκονταν στο κέντρο του Φόρου του Κωνσταντίνου, ένα χώρο οβάλ σχήματος ο οποίος βρισκόταν έξω από τα τα τείχη της πόλης στην περιοχή της δυτικής Αντωνίνειας πύλης. Είχε ύψος 50 μέτρων, και αποτελούνταν από κυλινδρικά τμήματα πορφυρίτη, άγνωστο πόσα, αλλά εκτιμάται από 7 έως 11. left|thumb|Σύγχρονη όψη της στήλης Στην κορυφή της στήλης που σχημάτιζαν τα τμήματα αυτά, βρισκόταν το άγαλμα του Κωνσταντίνου με τη μορφή του θεού Απόλλωνα. Η σφαίρα που αναφέρεται πως κρατούσε, σύμφωνα με την παράδοση περιείχε ένα κομμάτι από τον Τίμιο Σταυρό της σταύρωσης του Ιησού. Στη βάση της στήλης υπήρχε ένα ιερό εντός του οποίου βρισκόταν κειμήλια τα οποία σύμφωνα με την παράδοση προέρχονταν από τους σταυρούς των 2 παρανόμων οι οποίοι σταυρώθηκαν μαζί με τον Χριστό στον Γολγοθά, τα καλάθια από το θαύμα με τον πολλαπλασιασμό των άρτων και των ψαριών του Χριστού, ένα αλαβάστρινο δοχείο αρωμάτων το οποίο ανήκε στη Μαρία τη Μαγδαληνή και το οποίο χρησιμοποίησε για τον καθαρισμό της κεφαλής και των ποδιών του Ιησού, και το παλλάδιο της αρχαίας Ρώμης το οποίο ήταν ένα ξύλινο άγαλμα της Αθηνάς Παλλάδος από την Τροία.
Το άγαλμα και 3 από τους κυλίνδρους πορφυρίτη κατέρευσαν κατά τη διάρκεια ισχυρών ανέμων το 1106. Μερικά χρόνια αργότερα, ο βυζαντινός αυτοκράτορας Μανουήλ Α´ Κομνηνός τοποθέτησε ένα σταυρό στην κορυφή της στήλης και πρόσθεσε μια αναμνηστική επιγραφή η οποία ανέφερε πως επιδιόρθωσε το έργο τέχνης αυτό το οποίο είχε καταστραφεί από τον χρόνο. Τα χάλκινα στεφάνια τα οποία κάλυπταν τις εσοχές μεταξύ των κυλίνδρων αφαιρέθηκαν από τους σταυροφόρους της Δ´ Σταυροφορίας μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, ενώ ο σταυρός αφαιρέθηκε αργότερα από τους Οθωμανούς με τη δεύτερη άλωση της πόλης το 1453.
Το 1779 σημειώθηκαν σεισμοί καθώς και μια πυρκαγιά η οποία κατέστρεψε την περιοχή όπου βρισκόταν η στήλη, και προσέδωσε μαύρα σημάδια στην στήλη η οποία από τότε απέκτησε τον χαρακτηρισμό η Καμμένη Στήλη. Η στήλη αναστηλώθηκε από τον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ στα τέλη του 18ου αιώνα και κατά την ίδια περίοδο προστέθηκε και μια νέα πέτρινη βάση, με την αρχική βάση της στήλης βρίσκεται 2.5 μέτρα υπό το έδαφος.
Z1 Leberecht Maass
Το Z1 Leberecht Maass ήταν γερμανικό αντιτορπιλικό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το πρώτο σκάφος της κλάσης (τύπου) 1934. Ονομάσθηκε έτσι προς τιμήν του υποναύαρχου Λέμπερεχτ Μάας (Leberecht Maass) που ήταν διοικητής του γερμανικού στόλου στη ναυμαχία της Ελιγολάνδης τον Αύγουστο του 1914. Μερικές ημέρες μετά την γερμανική επίθεση στην Πολωνία, το Ζ1 συμμετείχε μαζί με ακόμα ένα αντιτορπιλικό σε αποτυχημένη επίθεση ενάντια σε πολωνικά πλοία που ήταν αγκυροβολημένα στη ναυτική βάση της χερσονήσου Χελ. Το Leberecht Maass υπέστη ελαφρές αβαρίες στην επίθεση αυτή. Η σύντομη επιχειρησιακή πορεία του έληξε άδοξα στα μέσα Φεβρουαρίου 1940 στη Βόρεια Θάλασσα, όταν γερμανικό βομβαρδιστικό το έπληξε με τις βόμβες του με αποτέλεσμα να αχρηστευθεί το πηδάλιο. Στη συνέχεια το σκάφος είτε έπεσε σε ζώνη ναρκοθετημένη από τους Βρετανούς είτε χτυπήθηκε ξανά από βόμβες με συνέπεια να βυθισθεί και να χαθεί το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματος του.
Περιγραφή
Το Leberecht Maass είχε ολικό μήκος 119 m, ενώ στην ίσαλο ήταν 114 m. Το πλάτος του ήταν 11,3 m και το βύθισμα του 4,23 m. Είχε εκτόπισμα 2223 LT με κανονικό φορτίο και 3156 LT με μέγιστο. Οι ατμοστρόβιλοι Wagner που διέθετε του προσέδιδαν μέγιστη ισχύ 70000 shp και μπορούσαν να προωθήσουν το πλοίο με μέγιστη ταχύτητα 36 kn. Τον ατμό παρείχαν έξι καυστήρες υψηλής πίεσης Wagner. Το πλοίο μπορούσε να μεταφέρει μέχρι και 740 LT καυσίμου, που του έδιναν θεωρητική μέγιστη ακτίνα δράσης 4400 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα πλεύσης 19 kn, όμως το σκάφος είχε το κέντρο βάρους του ψηλά με συνέπεια το 30% της ολικής ποσότητας καυσίμου να πρέπει να διατηρείται σαν έρμα. Η πρακτική ακτίνα δράσης του ήταν 1530 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 19 kn.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Leberecht Maass ήταν το πρώτο αντιτορπιλικό που ναυπηγήθηκε στη Γερμανία μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η παραγγελία έγινε στις 7 Ιουλίου 1934 και η κατασκευή του ξεκίνησε στις 10 Δεκεμβρίου στα ναυπηγία της Deutsche Werke στο Κίελο. Το πλοίο καθελκύστηκε στις 18 Αυγούστου 1935 και ολοκληρώθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1937. Έγινε η ναυαρχίδα του Διοικητή των Τορπιλοβόλων (Führer der Torpedoboote) μετά την ολοκλήρωσή του. Το 1938 ολοκληρώθηκε η εκπαίδευση του πληρώματος ενώ τον Απρίλιο πραγματοποιήθηκε επίσημη επίσκεψη στο Γκέτεμποργκ (Gothenburg). Μετά την επιστροφή του, το πλοίο στάλθηκε πίσω στην Deutsche Werke για να γίνει ανακατασκευή της πλώρης του ώστε να μειωθεί η εισροή υδάτων όταν έπλεε κόντρα στον καιρό. Τον Αύγουστο του 1938 συμμετείχε στην Επιθεώρηση του Στόλου και στην άσκηση που ακολούθησε. Τον Δεκέμβριο απέπλευσε μαζί με τα αδελφά πλοία Z2 Georg Thiele, Z3 Max Schultz και Z4 Richard Beitzen με προορισμό την Ισλανδία προκειμένου να ελεγχθεί η πλοϊμότητα τους μετά την ανακατασκευή της πλώρης τους στις δύσκολες συνθήκες του Βόρειου Ατλαντικού τον χειμώνα. Στις 23-24 Μαρτίου 1939 το Leberecht Maass συνόδεψε μαζί με άλλα πλοία το βαρύ καταδρομικό Deutschland, στο οποίο επέβαινε ο Αδόλφος Χίτλερ, με κατεύθυνση την πόλη Μέμελ που μέχρι τότε ανήκε στη Λιθουανία αλλά πέρασε αναίμακτα στο Τρίτο Ράιχ. Το αντιτορπιλικό συμμετείχε επίσης στην εαρινή ναυτική άσκηση που έλαβε χώρα στη δυτική Μεσόγειο, ως ναυαρχίδα του υποναυάρχου Günther Lütjens. Κατά τη διάρκεια της άσκησης πραγματοποίησε πολλές επισκέψεις σε λιμάνια της Ισπανίας και του Μαρόκου.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1939, δύο ημέρες μετά την έναρξη της γερμανικής επίθεσης στην Πολωνία, τα Leberecht Maass και Wolfgang Zenker επιτέθηκαν στα πολωνικά πλοία Gryf και Wicher που βρίσκονταν στον λιμένα της Γδύνιας. Η Πολωνοί προέταξαν αποτελεσματική άμυνα, αναγκάζοντας τα γερμανικά πλοία να κάνουν ελιγμούς αποφυγής των εχθρικών πυρών πίσω από προπέτασμα καπνού. Το Leberecht Maass επλήγη από βλήμα πολωνικής παράκτιας πυροβολαρχίας που σκότωσε τέσσερις άνδρες και τραυμάτισε άλλους τέσσερις. Ο Lütjens διέταξε υποχώρηση 40 λεπτά μετά την έναρξη της επιχείρησης. Την επομένη το αντιτορπιλικό μετέβη στο Σβινούιστσιε (γερμανικά: Swinemünde) για να επισκευαστούν οι αβαρίες που υπέστη. Η διαδικασία διήρκησε μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου, ενώ ο Lütjens χρησιμοποίησε το Z21 Wilhelm Heidkamp σαν ναυαρχίδα. Στις 22 Δεκεμβρίου το Leberecht Maass μεταφέρθηκε στον 2ο Στολίσκο Αντιτορπιλικών.
Στις 22 Φεβρουαρίου 1940 έξι αντιτορπιλικά (τα Z3 Max Schultz, Z4 Richard Beitzen, Z6 Theodor Riedel, Z13 Erich Koellner, Z16 Friedrich Eckoldt και το Z1 Leberecht Maass) απέπλευσαν στα πλαίσια της επιχείρησης Wikinger για να αναχαιτίσουν βρετανικά αλιευτικά στη Βόρεια Θάλασσα (στο Ντόγγερ Μπανκ). Ενώ η ναυτική μοίρα ήταν εν πλω, δέχτηκε επίθεση γερμανικού βομβαρδιστικού Heinkel He 111 της KG 26. Το Leberecht Maass επλήγη από μία τουλάχιστον βόμβα, με αποτέλεσμα να χάσει το πηδάλιο του και αργότερα να κοπεί στα δύο και να βυθιστεί. Χάθηκαν 280 ναυτικοί, συμπεριλαμβανομένου και του πλοιάρχου Fritz Bassenge. Μόλις 60 άνθρωποι σώθηκαν. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης διάσωσης, το αντιτορπιλικό Max Schultz χτύπησε νάρκη και βυθίστηκε, με απώλεια ολόκληρου του πληρώματός του. Ο Χίτλερ διέταξε έρευνα για να διερευνηθούν τα αίτια της απώλειας των δύο σκαφών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματά της, τα δύο πλοία χάθηκαν από τα πλήγματα που τους κατάφερε το He 111. Το Kriegsmarine δεν είχε ενημερώσει τα αντιτορπιλικά του για τις επιχειρήσεις ενάντια σε θαλάσσιους στόχους που πραγματοποιούσε η Luftwaffe στην ευρύτερη περιοχή και επίσης δεν είχε ενημερώσει την αεροπορία για την παρουσία των αντιτορπιλικών του εκεί. Μεταπολεμικά η έρευνα έδειξε ότι τουλάχιστον ένα από τα δύο πλοία χάθηκε από νάρκες που είχαν ποντίσει τα βρετανικά αντιτορπιλικά HMS Ivanhoe και HMS Intrepid.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά Τύπου 1934
Όστιν Μπάτλερ
Ο Όστιν Ρόμπερτ Μπάτλερ (αγγλικά: Austin Robert Butler, γεννημένος στις 17 Αυγούστου 1991) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι γνωστός για την ερμηνεία του ως Έλβις Πρίσλεϊ στη μουσική βιογραφική ταινία Elvis (2022), για την οποία κέρδισε ένα βραβείο Χρυσής Σφαίρας και ένα BAFTA, όντας και υποψήφιος για το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου. Το περιοδικό Time τον ονόμασε έναν από τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο το 2023.
Ο Μπάτλερ ξεκίνησε την καριέρα του στην τηλεόραση, αρχικά με ρόλους στο Disney Channel και το Nickelodeon και αργότερα σε εφηβικά δράματα, συμπεριλαμβανομένων επαναλαμβανόμενων ρόλων στο Life Unexpected του The CW (2010–2011) και στο Switched at Birth (2011–2012). Απέκτησε αναγνώριση έχοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο The Carrie Diaries (2013–2014) και το The Shannara Chronicles (2016–2017). Ο Μπάτλερ έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ στην αναβίωση του The Iceman Cometh το 2018 και έπαιξε τον Τεξ Γουάτσον στην ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο, Κάποτε στο… Χόλιγουντ (2019).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Απεσιά
Η Απεσιά ή Απαισιά είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Ονομασία
Σύμφωνα με τον Νέαρχο Κληρίδη, η ονομασία του χωριού σχετίζεται με την Απεσιά της Μικράς Ασίας. Έλληνες μετανάστες από την Ιωνία (σημερινή Μικρά Ασία) μετακινήθηκαν από την Απεσιά (πόλη δίπλα από την Έφεσο) και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του χωριού δημιουργώντας ένα οικισμό με την ονομασία Απεσός. Μία άλλη εκδοχή αναφέρει ότι οι πρώτοι κάτοικοι της προήλθαν από την Παισός (ή Απαισός), πόλη κοντά στην αρχαία Τροία.
Ιστορία
Αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή υποδεικνύουν ότι το χωριό κατοικείτο από τη νεολιθική περίοδο (5700-2800 π.Χ.). Στην αυλή του σχολείου και της εκκλησίας του χωριού υπάρχουν επιτύμβιες κολώνες με ελληνικές επιγραφές ενώ στο χώρο υπήρχαν και αρχαίοι ρωμαϊκοί τάφοι οι οποίοι καταστράφηκαν.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από τη δεκαετία του 1980 και μετέπειτα παρουσιάζει αύξηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Απεσιάς όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ιεροί ναοί
Στο χωριό υπάρχουν δύο εκκλησίες, η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και η εκκλησία της Αγίας Ζώνης.
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό υπάρχει ένας αιωνόβιος τρέμιθος, ηλικίας πέραν των 1500 ετών. Οι κάτοικοι του χωριού τον αποκαλούν Ο Τρέμιθος του Αϊ-Γιωρκού. Αποτελεί έναν εκ των διακοσίων αιωνόβιων δέντρων της Κύπρου που περιλαμβάνονται στον σχετικό κατάλογο. Ανήκει στην οικογένεια Ανακαρδιίδων (Anacardiaceae). Αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα εν ζωή δείγματα του είδους Pistacia Atlantica σε παγκόσμιο επίπεδο. Βρίσκεται δίπλα από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Δωροθέα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Η Δωροθέα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα (Dorothea von Sachsen-Coburg und Gotha, 30 Απριλίου 1881 - 21 Ιανουαρίου 1967) ήταν κόρη του Φίλιππου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα.
Βιογραφία
Η Δωροθέα Μαρία Ερριέττα Αυγούστα Λουίζα γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1881 στη Βιέννη, και ήταν το δεύτερο παιδί και η μοναχοκόρη του Φίλιππου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και της Λουίζας Μαρίας του Βελγίου.
Στις 2 Αυγούστου 1898 παντρεύτηκε τον Ερνέστο Γκύντερ, Δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν στο Κοβούργο. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Το 1920, υιοθέτησαν την Πριγκίπισσα Μαρία Λουίζα και τον Πρίγκιπα Ιωάννη Γεώργιο, κόρη και γιο του Αλβέρτου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύξμπουρκ.
Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1967 στο Κάστρο Τάξις στο Ντίσινγκεν σε ηλικία 85 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου στο Κοβούργο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Ντεσόν Τόμας
Ο Ντεσόν Λιρόι Τόμας (Ιντιάνα ΗΠΑ, 29 Αυγούστου 1991) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μ. και αγωνίζεται είτε ως σμολ φόργουορντ, είτε ως πάουερ φόργουορντ στην ισπανική Μπανταλόνα. Τη διετία 2018-20, αγωνίστηκε για τον Παναθηναϊκό.
Πρώτα χρόνια
Ακόμη και ως νεαρός, οι προοπτικές του Τόμας στο μπάσκετ ήταν εμφανείς σε εκείνους που τον γνώριζαν. Ως μαθητής της 5ης τάξης στο Δημοτικό Σχολείο του Νόρθκρεστ στο Φορτ Γουέιν της Ιντιάνας, το ύψος του Τόμας είχε ξεπεράσει ήδη πολλούς από τους δασκάλους του. Στο Γυμνάσιο του Νόρθγουντ, ο Τόμας οδήγησε την ομάδα καλαθοσφαίρισης του σχολείου σε σχολικά πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης του Φορτ Γουέιν. Ξεκίνησε το μπάσκετ από τους Μπίσοπ Λούερς του Φορτ Γουέιν Χάι Σκουλ. Στα κολεγιακά του χρόνια βρέθηκε στο πανεπιστήμιο του Οχάιο, ενώ το 2013 επιλέχθηκε στη θέση 58 του NBA draft από τους Σαν Αντόνιο Σπερ ς. Την τελευταία του χρονιά στο κολέγιο μέτρησε 19,8 πόντους και 6 ριμπάουντ κατά μέσο όρο ανά αγώνα.
Συλλογική σταδιοδρομία
Ακολούθησε η ευρωπαϊκή του περιπέτεια με πρώτο του σταθμό τη γαλλική Ναντέρ και δεύτερο την Μπαρτσελόνα του Τσάβι Πασκουάλ.
Το 2015 επέστρεψε στις ΗΠΑ και στους Όστιν Σπερς, τη θυγατρική ομάδα των Σαν Αντόνιο Σπερς μετρώντας 15,4 πόντους και 6 ριμπάουντ κατά μέσο όρο ανά ματς.
Το 2016 επανήλθε στην Ευρώπη για λογαριασμό της Αναντολού Εφές, όπου αγωνίστηκε για μια σεζόν, πριν πάρει μεταγραφή για τη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Τη σεζόν 2017-2018 με τη φανέλα της ομάδας του λαού, ο Αμερικανός φόργουορντ είχε 11,5 πόντους (45,5% δίποντα, 42,5% τρίποντα, 68,9% βολές), 3,3 ριμπάουντ και 1,2 ασίστ ανά παιχνίδι στην Ευρωλίγκα. Επίσης, κατέκτησε το πρωτάθλημα του Ισραήλ, έχοντας 11,7 πόντους και 3,8 ριμπάουντ κατά μέσο όρο ανά αγώνα. Στις 10 Ιουλίου 2018, η Μακάμπι Τελ Αβίβ αποδέσμευσε τον ΝτεΣόν Τόμας χρησιμοποιώντας σχετικό όρο στο συμβόλαιο που υπήρχε.
Στις 30 Ιουλίου του 2018 υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Παναθηναϊκό. Τον Φλεβάρη του 2019 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, κόντρα στον ΠΑΟΚ με 79-73, με τον ίδιο να κάνει νταμπλ-νταμπλ (12 πόντοι, 10 ριμπάουντ). Τον Ιούνιο του 2019 κατέκτησε το πρωτάθλημα με τα πράσινα, νικώντας στη σειρά των τελικών τον Προμηθέα Πατρών με 3-0. Στις 2 Ιουλίου 2019, ανανέωσε το συμβόλαιό του για δυο ακόμα χρόνια. Με τον Παναθηναϊκό πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις στη σεζόν 2019/20, έχοντας στην Ευρωλίγκα κατά μ.ο 13,9 πόντους με 56,6% στα δίποντα, 35,9% στα τρίποντα, 78% στις βολές, 4,4 ριμπάουντ, 1 ασίστ και 1 κλέψιμο, με την αξιολόγηση του να είναι στο 13,9. Έπειτα από δύο χρόνια στο ΟΑΚΑ, ο ΝτεΣόν Τόμας έχοντας μείνει για πρώτη φορά στην Ευρώπη και δεύτερη σεζόν στην ίδια ομάδα, αποτέλεσε παρελθόν για τον Παναθηναϊκό.
Την 1η Αυγούστου 2020, συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στην ιαπωνική Άλβαρκ Τόκιο. Με την ομάδα είχε στο Πρωτάθλημα Ιαπωνίας σε 45 αγώνες, 16,6 πόντους, 4,7 ριμπάουντ, 1,7 ασίστ και 1,1 λάθη ανά 24,8 λεπτά συμμετοχής κατά μέσο όρο. Παράλληλα σούταρε με 51% εντός παιδιάς, 41% στα τρίποντα και 78% στις βολές. Τον Ιούνιο του 2021, αποχώρησε από την Άλβαρακ Τόκιο.
Στις 29 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε από την Αρμάνι Μιλάνο. Στις 23 Ιουνίου 2023, κατέκτησε για πρώτη φορά το Πρωτάθλημα Ιταλίας, νικώντας την Βίρτους Μπολόνια με 4-3 στη σειρά των τελικών. Τη σεζόν 2022-23, είχε 8.3 πόντους και 3.4 ριμπάουντ μέσο όρο σε 17 λεπτά συμμετοχής στο ιταλικό πρωτάθλημα και 4.2 πόντους και 1.3 ριμπάουντ μέσο όρο σε 10 λεπτά συμμετοχής στην Ευρωλίγκα. Στις 4 Ιουλίου 2023, αποτέλεσε παρελθόν για την Μιλάνο.
Στις 19 Ιουλίου 2023, ανακοινώθηκε από την Μπανταλόνα.
Τίτλοι
μικρογραφία|Ο Τόμας στο Λύκειο
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ναντέρ 92 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ώστιν Σπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας
Διογένης ο Κυνικός
Ο Διογένης (412 π.Χ. - 323 π.Χ.), γνωστός και ως Διογένης ο Κυνικός ή Διογένης ο Σινωπεύς ήταν Έλληνας φιλόσοφος, και ένας από τους θεμελιωτές του κυνισμού. Φέρεται να γεννήθηκε στη Σινώπη περίπου το 412 π.Χ., (σύμφωνα με άλλες πηγές το 399 π.Χ.), και πέθανε το 323 π.Χ. στην Κόρινθο.
Θεωρείται σημαντικός εκπρόσωπος της κυνικής φιλοσοφίας. Χρησιμοποιούσε τον αστεϊσμό και το λογοπαίγνιο ως μέσο για τα διδάγματά του. Πίστευε πως η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκεται στη φυσική ζωή και πως μόνο με την αυτάρκεια, τη λιτότητα, την αυτογνωσία και την άσκηση μπορεί κανείς να την εξασφαλίσει.
Βίος
Γεννήθηκε στη Σινώπη του Πόντου. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο Σωκράτης πέθανε την ημέρα της γέννησης του Διογένη. Κατά τα μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα ήλθε στην Αθήνα εξόριστος από τη γενέτειρά του, επειδή, με τον τραπεζίτη πατέρα του Ικεσία, είχαν παραχαράξει το νόμισμα της πόλης («Ο Διογένης όταν εξορίστηκε από την πατρίδα του για κάποια παραχάραξη νομισμάτων, ήλθε στην Αθήνα, σχετίστηκε με τον κυνικό Αντισθένη, αισθάνθηκε έλξη για τον τρόπο ζωής του και ακολούθησε την κυνική φιλοσοφία αδιαφορώντας για την μεγάλη του περιουσία». Σούδα, “Διογένης” n. 1143). Όταν οι Αθηναίοι τον κορόιδευαν πως οι Σινωπείς τον είχαν εξορίσει, αυτός με αστεϊσμό απαντούσε: «Εγώ τους καταδίκασα να μείνουν εκεί».
Σύμφωνα με άλλη εξιστόρηση, ο Διογένης είχε συλληφθεί αιχμάλωτος και κατέληξε στα δουλοπάζαρα της Κορίνθου. Ο Ξενιάδης, πλούσιος, αριστοκράτης της εποχής, είδε τον Διογένη και θέλησε να τον αγοράσει. Συζήτησε με τον δουλέμπορο και ο δουλέμπορος πλησίασε τον Διογένη και του είπε: «Αυτός ενδιαφέρεται να σε αγοράσει, τι δουλειά ξέρεις να κάνεις να του πω;». Ο Διογένης με λογοπαίγνιο απάντησε «Ανθρώπων άρχειν». Το λογοπαίγνιο αυτό, ενός δούλου, άρεσε στον Ξενιάδη που χαμογέλασε και τον αγόρασε, αφού αντιλήφθηκε τις δύο έννοιες που με οξυδέρκεια έθεσε ο Διογένης: «Διοικώ τους ανθρώπους και διδάσκω στους ανθρώπους αρχές». Ο Ξενιάδης ανάθεσε στον Διογένη τη διδασκαλία των παιδιών του και έτσι ο Διογένης έμεινε στο Κράθειον, προάστιο της Κορίνθου.
Στην Αθήνα παρακολουθούσε μαθήματα κοντά στον ιδρυτή της κυνικής φιλοσοφίας Αντισθένη. Παροιμιώδης έμεινε η απλότητα, η λιτότητα, το ελεγκτικό και χλευαστικό πνεύμα του απέναντι στους άλλους.
thumb|right|Ο [[Μέγας Αλέξανδρος επισκέπτεται τον Διογένη]]
Κατά τον Πλούταρχο, όταν ο Αλέξανδρος βρέθηκε στην Κόρινθο ως επικεφαλής του πανελληνίου συνεδρίου, το 336 π.Χ., θέλησε να γνωρίσει τον Διογένη. Όταν τον ρώτησε αν χρειάζεται κάτι, ο φιλόσοφος του έδωσε την αδιανόητη απάντηση «μικρόν από του ηλίου μετάστηθι» (παραμέρισε λίγο γιατί μου κρύβεις τον ήλιο). Φεύγοντας ο Αλέξανδρος είπε στην ακολουθία του το περίφημο: «Εάν δεν ήμουν Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν ο Διογένης». Ωστόσο πολλοί νεότεροι ιστορικοί αμφισβητούν την ιστορικότητα αυτού του γεγονότος, κατατάσσοντάς το στη μεταγενέστερη ανεκδοτολογία που πλάστηκε για τον Μακεδόνα βασιλιά.
Σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο, πέθανε το 323 π.Χ., την ημέρα που ο Αλέξανδρος ο Μέγας πέθανε στη Βαβυλώνα. Εξαιτίας της απόστασης, και εξαιτίας του γεγονότος ότι η ημερομηνία θανάτου του Διογένη δεν είναι ακριβώς γνωστή, ο Λαέρτιος πιθανώς παραθέτει κάποιον θρύλο.
Η διδασκαλία του
thumb|Ο Διογένης με το φανάρι|εναλλ.= Η κυνική φιλοσοφία αποκαλείται έτσι γιατί είχε ως έμβλημά της τον «κύνα» (σκύλος στα αρχαία ελληνικά). Δήλωναν πως «εμείς διαφέρουμε από τους άλλους σκύλους διότι εμείς δεν δαγκώνουμε τους εχθρούς αλλά τους φίλους, για να τους διορθώσουμε».
Η παράδοση λέει ότι ο Διογένης είχε μόνιμη κατοικία του ένα πιθάρι και συχνά κυκλοφορούσε στους δρόμους όλη μέρα με ένα αναμμένο φανάρι. Όταν τον ρωτούσαν «γιατί κρατάς φανό, ημέρα;» αυτός απαντούσε «αναζητώ άνθρωπο» («ἄνθρωπον ζητῶ»). Ο Διογένης έψαχνε να βρεί ένα ανθρώπινο ον, αλλά έλεγε πως έβλεπε μόνο κατεργάρηδες και αχρείους.
Ο Διογένης έθιξε αποκλειστικά κοινωνικά και ηθικά προβλήματα. Η διδασκαλία του ήταν ουσιαστικά επαναστατική και ανατρεπτική για την τάξη που επικρατούσε τότε. Προσπάθησε με τα επιχειρήματά του να αλλάξει την ανθρώπινη κοινωνία που είχε διαφθαρεί. Αυτό κατά τη γνώμη του θα γινόταν δυνατό αν ο άνθρωπος επέστρεφε στη φύση. Πίστευε, δηλαδή, πως η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκεται στη φυσική ζωή και πως μόνο με την αυτάρκεια, τη λιτότητα, την αυτογνωσία και την άσκηση μπορεί να την εξασφαλίσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Κυνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σκλάβοι
Δαμάστιον
Με την ονομασία Δαμάστιον ή Δαμάστιο αναφέρεται από τον Στράβωνα αρχαία ελληνική πόλη με μεταλλεία αργύρου που βρισκόταν μεταξύ της Μακεδονίας και Βορείου Ηπείρου. Περί της ύπαρξης αυτής της πόλης το πιστοποιούν σπουδαία ασημένια νομίσματα του 4ου αιώνα π.Χ. που έχουν βρεθεί τα επονομαζόμενα "Δαμαστινά"
Η θέση της αρχαίας αυτής πόλης δεν έχει μέχρι σήμερα εξακριβωθεί, υποστηρίζεται κατ΄ άλλους ότι είναι το σημερινό Αργυρόκαστρο και κατ΄ άλλους το Τεπελένι στη σημερινή Αλβανία.
Το αρχαίο νόμισμα του Δαμάστιου
thumb|right|150px|Αρχαίος στατήρας του Δαμαστίου. 4ος αι. π.Χ. Το Δαμάστιο είχε κόψει νόμισμα, και μερικά αρχαία κέρματα έχουν διασωθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηπείρου
Sturmgewehr 44
Το StG 44 (''γερμ. Sturmgewehr 44, «Τυφέκιο Εφόδου, υποδείγματος 1944»), όπλο το οποίο αναπτύχθηκε στη Ναζιστική Γερμανία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, απετέλεσε κατά πολλούς, το πρώτο τυφέκιο εφόδου της ιστορίας. Είναι γνωστό επίσης με το όνομα "MP 43" και "MP 44" (Maschinenpistole 43 και Maschinenpistole 44, αντίστοιχα), και με τη λιγότερο γνωστή ονομασία Mkb 42 (Maschinenkarabiner, Αυτόματο τυφέκιο), ονομασίες οι οποίες αφορούν ονομασίες πρώιμων μοντέλων.
Περιγραφή
400px|thumb|left|Σε αυτή τη φωτογραφία, ένας στρατιώτης επιδεικνύει τα πλεονεκτήματα που ενσωματώνει το StG 44, ήτοι τη χρήση του τόσο για κοντινές αποστάσεις όσο και την δυνατότητά του να χρησιμοποιείται από [[ελεύθερος σκοπευτής|ελεύθερους σκοπευτές σε μακρινές αποστάσεις. Εδώ το τυφέκιο είναι εφοδιασμένο με τηλεσκοπική διόπτρα ZF4.]]
Τα MP 43, MP 44, and StG 44 ήταν διαφορετικές ονομασίες του ίδιου εν πολλοίς όπλου, με μικρές διαφορές στην παραγωγική διαδικασία. Η ποικιλία των ονομασιών οφείλεται στη μνημειώδη βιομηχανική γραφειοκρατία της Ναζιστικής Γερμανίας. Έχοντας αναπτυχθεί από το Mkb 42, το StG 44 ενσωμάτωνε σε ένα όπλο τα χαρακτηριστικά ενός τυφεκίου (την βολή σε μακρινές σχετικά αποστάσεις), ενός υποπολυβόλου (τη σταθερότητα κατά τις βολές) και ενός αυτόματου όπλου (τον υψηλό ρυθμό βολής). Το όνομα που τελικά επικράτησε, StG 44, σύντμηση του "Sturmgewehr 44", επιλέχθηκε κυρίως για λόγους προπαγάνδας. Κυριολεκτικά σημαίνει "Τυφέκιο Εφόδου" (πρβ. "έφοδος εναντίον εχθρικής θέσης"), στο οποίο οφείλεται και η σύγχρονη επικράτηση του όρου για τα όπλα του είδους.
Το όπλο ήταν σχεδιασμένο για πυρομαχικά διαμετρήματος 7.92x33mm Kurz ("κοντό"). Οι σφαίρες αυτές ήταν μικρότερου διαμετρήματος (7.92x57mm Mauser) από αυτές που χρησιμοποιούσε το τυπικό τυφέκιο της Βέρμαχτ, το Kar98k. Αυτό οδήγησε μοιραία σε μείωση του βεληνεκούς και της δύναμης της σφαίρας. Πρακτικά όμως, αυτό προσέφερε τεράστια πλεονεκτήματα, καθώς μελέτες στο πεδίο της μάχης απέδειξαν πως οι συνηθισμένες ανταλλαγές πυρών διενεργούνταν σε αποστάσεις 200 περίπου μέτρων, πράγμα που καθιστούσε τα 800 μέτρα του δραστικού βεληνεκούς του Kar98k πλεονασμό. Επιπλέον, το μικρότερο μέγεθος και γόμωση της σφαίρας μείωναν αισθητά την ανάκρουση κατά τις βολές, προσφέροντας εξαιρετική σταθερότητα και ακρίβεια βολής, σε αντίθεση με το Kar98k, το οποίο μετά από 40 περίπου βολές προκαλούσε μωλωπισμούς στον ώμο ακόμα και ενός χρήστη, πράγμα που οδηγούσε στην μειωμένη αποτελεσματικότητα του όπλου κατά τη μάχη, καθώς οι στρατιώτες προσπαθούσαν περισσότερο να αποφύγουν την ανάκρουση κατά την εκπυρσοκρότηση του όπλου, παρά να βρουν το στόχο τους. Το Kar98k είχε επίσης χαμηλό ρυθμό πυρός, λόγω του συστήματος χειροκίνητου κλείστρου που χρησιμοποιούσε.
Το κυρίως σώμα του StG 44 κατασκευαζόταν όσο το δυνατόν περισσότερο από πρεσαριστό ατσάλι, όπως άλλα αυτόματα όπλα της περιόδου, όπως το MP40 και το MG42, προκειμένου να διευκολυνθεί η παραγωγή και να κερδηθεί χρόνος. Αυτό όμως οδήγησε σε αισθητή αύξηση του βάρους του όπλου. Αυτό επικρίθηκε από την αμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών του Στρατού, μαζί με την αυτόματη λειτουργία του όπλου, με την αιτιολογία πως ήταν «αναποτελεσματικό για όλους τους πρακτικούς σκοπούς», εκτίμηση εμφανώς εσφαλμένη. Οι Άγγλοι παρατήρησαν επίσης πως το όπλο μπορούσε να λυγίσει και το κλείστρο να απασφαλιστεί, αν κάποιος χτυπούσε το όπλο στο πάτωμα. Οι εκτιμήσεις αυτές απείχαν όμως πολύ από την πραγματικότητα και αντικατόπτριζαν περισσότερο μια προκατάληψη προς τη γερμανική στρατιωτική τεχνολογία, παρά μια αμερόληπτη αξιολόγηση του όπλου, όπως η χρήση του απέδειξε στο πεδίο της μάχης.
Το όπλο ήταν το πρώτο του είδους του και ενέπνευσε πολλά μελλοντικά σχέδια όπλων ως σήμερα, με σημαντικότερο από αυτά το γνωστό AK-47 "Καλάσνικοφ". Όσοι στρατιώτες το χρησιμοποίησαν, κυρίως στο Ανατολικό Μέτωπο, μιλούσαν με δέος για αυτό το "θαυματουργό όπλο", καθώς προσέφερε μεγάλα πλεονεκτήματα σε σχέση με τα τυπικά όπλα του γερμανικού πεζικού. Ωστόσο εμφανίστηκε πολύ αργά στο πεδίο της μάχης, την εποχή που όλα είχαν κριθεί, για να επηρεάσει την έκβαση του πολέμου, κάτι που δεν θα ήταν απίθανο λόγω των αξιοθαύμαστων επιδόσεών του.
Υπόβαθρο
300px|thumb|right|Γερμανός πεζικάριος με στολή παραλλαγής επιδεικνύει το StG 44 Μετά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το γερμανικό πεζικό διέθετε – στην αρχή τουλάχιστον – όπλα ισάξια με αυτά των Συμμάχων. Η διαφορά όμως επιτυγχανόταν στο δόγμα χρήσης τους: Το βαρύ πολυβόλο ήταν το κυριότερο όπλο της μονάδας. Προσέφερε μεγάλη ισχύ πυρός για συμπίεση εχθρικών θέσεων και πλήξη πολλαπλών στόχων σε λίγο χρόνο. Τα μικρά όπλα του πεζικού είχαν κυρίως ρόλο υποστήριξης, εκκαθαρίζοντας τις εχθρικές θέσεις που καταλάμβαναν υπό τα πυρά κάλυψης του φίλιου πολυβόλου.
Ένα από τα προβλήματα που παρουσιάζονταν ήταν πως τα όπλα αυτά δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από μηχανοκίνητες και τεθωρακισμένες δυνάμεις, οι οποίες έπαιζαν ζωτικό ρόλο στη στρατηγική μέθοδο του Blitzkrieg, λόγω του μεγάλο και άβολου μεγέθους τους. Υποπολυβόλα όπως το MP 28, MP 38 και MP40 σχεδιάστηκαν για να προσφέρουν μεγαλύτερη ισχύ πυρός και αυξημένη ταχυβολία στο πεζικό, αλλά υπέφεραν από μικρό δραστικό βεληνεκές (~100 m) και μειωμένη ακρίβεια. Ένα μικρό όπλο με υψηλό ρυθμό πυρός θα ήταν αρκετά χρήσιμο, αλλά οι θριαμβευτικές νίκες στην Πολωνία και τη Γαλλία έπεισαν τους ναζί πως ο πόλεμος είχε κερδηθεί. Επομένως προσωρινά ανεστάλησαν διάφορα φιλόδοξα προγράμματα (όπως και το πυραυλικό πρόγραμμα της Γερμανίας), καθώς φαινόταν πως η Γερμανία ήταν ικανή να κερδίσει τον Πόλεμο με τα μέσα που είχε ήδη στη διάθεσή της.
Το πρόβλημα λύθηκε εν μέρει προσωρινά με την χρησιμοποίηση καταληφθέντων PPSh-41, τα οποία είχαν αποκτηθεί κατά χιλιάδες ως λάφυρα κατά την κεραυνοβόλο προέλαση των Γερμανών στη Σοβιετική Ένωση. Καρπός των προσπαθειών για ανάπτυξη ενός ελαφρού όπλου με κατάλληλη ταχυβολία ήταν τα ημιαυτόματα τυφέκια Gewehr 41 και Gewehr 43, τα οποία αποδείχτηκαν ακατάλληλα για τακτική χρήση, καθώς εμφάνιζαν πολλά προβλήματα και αποδεικνύονταν αναξιόπιστα. Πολλές προσπάθειες έγιναν για τη δημιουργία ενός όπλου που θα ικανοποιούσε τις απαιτήσεις του στρατού, αλλά η πλειονότητά τους απέτυχε να παρουσιάσει κάποιο αποτελεσματικό σχέδιο, κυρίως λόγω του ότι τα σχέδια προορίζονταν για όπλα διαμετρήματος 7.92 mm Mauser, πυρομαχικά τα οποία προκαλούσαν ανεξέλεγκτη ανάκρουση, πράγμα που καθιστούσε το αυτόματο πυρ άβολο και αναποτελεσματικό.
Η λύση ήταν φυσικά η χρήση ενός μικρότερου φυσιγγίου, μεταξύ του φυσιγγίου ενός ισχυρού τυφεκίου και αυτού ενός πιστολιού. Καίτοι έρευνες με τέτοια φυσίγγια διενεργούνταν ήδη από τη δεκαετία του 1930, τα αποτελέσματα απορρίπτονταν από τον στρατό. Το 1941 ήταν πλέον φανερό πως κάτι έπρεπε να γίνει, και έτσι επιλέχθηκε τελικά το Polte 7.92x33mm Kurzpatrone ("κοντό φυσίγγιο"). Για πρακτικούς λόγους, το φυσίγγιο 7.92 mm Mauser αποτέλεσε τη βάση δημιουργίας της "μέσης λύσης", του φυσιγγίου 7.92x33mm Kurz, το οποίο περιλάμβανε αεροδυναμικό σχεδιασμό "spitz" (δηλαδή η σφαίρα είχε μυτερή αντί αμβλεία άκρη, όπως τα περισσότερα φυσίγγια μικρού διαμετρήματος). Το 7.92x33mm Kurz ήταν αρκετά μεγάλο για να επιτυγχάνει ικανοποιητικό βεληνεκές και καταστρεπτική δύναμη, αλλά αρκετά μικρό για να έχει χαμηλή ανάκρουση.
MKb 42
350px|thumb|left|Γερμανοί στρατιώτες εξοπλισμένοι με StG 44 κατά τη [[Μάχη των Αρδεννών.]] Συμβόλαια για την κατασκευή όπλων που θα χρησιμοποιούσαν το φυσίγγιο "Kurz" στάλθηκαν στις βιομηχανίες "Walther Waffen AG" (Όπλα Βάλτερ Α.Ε.) και "C. G. Haenel Waffen und Fahrradfabrik AG" (της οποίας επικεφαλής της σχεδιαστικής ομάδας ήταν ο Χούγκο Σμάισσερ, σχεδιαστής του MP 40). Ζητήθηκε από τις εταιρείες αυτές να αναπτύξουν όπλα με την ονομασία Maschinenkarabiner 1942 (MKb 42) (αυτόματο τυφέκιο). Και τα δύο σχέδια των εταιρειών αφορούσαν παρόμοια όπλα, που λειτουργούσαν με πίεση των αερίων και είχαν ρυθμιζόμενη αυτόματη και ημιαυτόματη βολή.
Το αρχικό μοντέλο της σχεδίασης Haenel, το MKb 42(H) (το "Η" από το αρχικό γράμμα της εταιρείας), με μηχανισμό βασισμένο στο τσεχοσλοβακικό ZB vz. 26, είχε σύστημα ανοιχτού κλείστρου και χρησιμοποιούσε επικρουστήρα για την πυροδότηση του φυσιγγίου. Το κλείστρο και ο μηχανισμός της σκανδάλης δίπλα στον οποίο βρισκόταν πιστολοειδής λαβή, κατασκευάζονταν από πρεσαρισμένο ατσάλι, τα οποία τοποθετούνταν στο "σώμα" της θαλάμης με έναν μεντεσέ, πράγμα που επέτρεπε γρήγορο ξεδίπλωμα του όπλου για καθάρισμα και αποσυναρμολόγηση. Το σχέδιο της Haenel αποδείχτηκε ανώτερο τελικά από το MKb 42(W) της Walther, και έτσι ο στρατός ζήτησε από την εταιρία την κατασκευή μίας τροποποιημένης έκδοσης MKb 42(H), η οποία περιλάμβανε μεταξύ άλλων υποδοχέα ξιφολόγχης. Τα πρώτα κομμάτια παραδόθηκαν στο μέτωπο τον Νοέμβριο του 1942 και οι χρήστες τους τα εκτίμησαν με λίγες παρατηρήσεις. Άλλες διορθώσεις αφορούσαν την τοποθέτηση ενός σκέπαστρου πάνω από το κλείστρο για να το προφυλάσσει από τη σκόνη και τη βροχή, που μπορούσαν να μπλοκάρουν το όπλο και την προσθήκη μίας υποδοχής στο  πάνω μέρος του για να τοποθετείται τηλεσκοπική διόπτρα. Το κατασκευαστικό πρόγραμμα ξεκίνησε στα τέλη του 1942 και μέχρι τις αρχές του 1943 11.833 τροποποιημένα MKb 42(H) είχαν σταλεί στο μέτωπο για δοκιμές επί του πεδίου.
Ωστόσο, προτάθηκε η αντικατάσταση του συστήματος ανοιχτού κλείστρου του όπλου με κλειστό, όπως αυτού που είχε προτείνει η Walther. Ο θάλαμος ενίσχυσης αερίων πάνω από τη θαλάμη κρίθηκε άχρηστος και αφαιρέθηκε από το τελικό σχέδιο, όπως και η υποδοχή της ξιφολόγχης κάτω από την κάννη.
Ένας θρύλος ισχυρίζεται πως το όπλο κέρδισε μεγάλη φήμη, όταν κουτιά MP 43 ρίφθηκαν από αέρος σε περικυκλωμένες ομάδες στρατιωτών, οι οποίες χρησιμοποιώντας το όπλο, έσπασαν τον σοβιετικό κλοιό και επέστρεψαν στις γραμμές τους.
MP 44, StG 44
300px|thumb|left|Γρεναδιέροι Πάντσερ που επιχειρούν κοντά στο [[Άαχεν το 1944]] 200px|thumb|Ένα StG 44 (κάτω) με Krummlauf των 90 μοιρών 200px|thumb|right|Αξιωματικοί της "Λαϊκής Αστυνομίας" ([[Volkspolizei) της Ανατολικής Γερμανίας παρελαύνουν στους δρόμους του Νόιστερλιτς το 1955. Το StG 44 παρέμεινε σε υπηρεσία στον οργανισμό αυτό ως τις αρχές της δεκαετίας του 1960.]]
Οι κατασκευαστές όπλων είχαν όμως να αντιμετωπίσουν μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτά της σχεδίασης – τον Αδόλφο Χίτλερ. Ο ισχυρογνώμων δικτάτορας επέμενε στην ανάγκη κατασκευής υποπολυβόλων και δεν εμπιστευόταν τους νέους τύπους πυρομαχικών. Για να αποφύγουν τις αντιρρήσεις του, έδωσαν στο όπλο το παραπλανητικό όνομα "MP 44" (MP για το Maschinenpistole, "πολυβόλο πιστόλι", όπως ονομάζονταν τα υποπολυβόλα). Τελικά, δείχνοντας κάποιο ενδιαφέρον για τις δοκιμές, ο Χίτλερ διέταξε την μετονομασία του όπλου από "MP 43" σε "MP 44". Τον Ιούλιο του 1944, με τους Σοβιετικούς να έχουν εξαπολύσει μια κολοσσιαία αντεπίθεση στο Ανατολικό Μέτωπο, σε μία συνάντηση με στρατιωτικούς ηγέτες ο Χίτλερ ρώτησε τι θα χρειαζόταν για να αντιμετωπιστούν οι Σοβιετικοί. Ένας στρατηγός τότε απάντησε ευθαρσώς «Περισσότερα από αυτά τα νέα τυφέκια!». Αυτό φαίνεται να προκάλεσε λίγη σύγχυση, καθώς ο Χίτλερ, έχοντας στο μυαλό του ως "τυφέκιο" όπλο του τύπου Kar98k, φέρεται να απάντησε «Ποια νέα τυφέκια;», αλλά όταν δοκίμασε ο ίδιος το όπλο, ενθουσιάστηκε και ονόμασε το όπλο "Sturmgewehr" ("τυφέκιο εφόδου"). Διακρίνοντας την πιθανότητα επιτυχημένης προπαγάνδας, το όπλο μετονομάστηκε πάλι σε StG 44 (Τυφέκιο εφόδου, υποδείγματος 1944), ονομασία η οποία επικράτησε για τα μελλοντικά όπλα του τύπου.
Το StG 44, σε επίπεδο αριθμών, ήταν μέσο όπλο της περιόδου. Η ταχύτητα εξόδου βλήματος από τη μήκους 419 mm κάννη του ήταν 685 m/s, αξιόλογη σε σχέση με τα 760 m/s του Kar98k και των 744 m/s του βρετανικού πολυβόλου Bren, αλλά ανώτερη του τυφεκίου M1 carbine (600 m/s) και του υποπολυβόλου MP40 (365 m/s).
Μεταγενέστερα πρωτότυπα
Σε ένα κάπως άσχετο με το υπάρχον πρόγραμμα ανάπτυξης, η εταιρία Mauser, μία από τις πιο σημαντικές εταιρείες στον τομέα της πολεμικής βιομηχανίας, συνέχισε τη σχεδίαση όπλων, προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα όπλο κατάλληλο για ευρεία υιοθέτηση από το Στρατό, το οποίο θα χρησιμοποιούσε το φυσίγγιο "kurz". Ένα από αυτά τα πρωτότυπα, καρπός των εργασιών των σχεδιαστών της Ομάδας Ανάπτυξης Ελαφρών Όπλων (Abteilung 37, "Απόσπασμα 37") στο Όμπερντορφ, ήταν το MKb Gerät 06 (Maschinenkarabiner Gerät 06, "Αυτόματο Τυφέκιο Εξάρτημα 06"), το οποίο χρησιμοποιούσε μηχανισμό οπισθοδρόμησης παρόμοιο με αυτόν του πολυβόλου MG 42, αλλά με τροποποιήσεις στην κάννη και το μηχανισμό αερίων. Οι σχεδιαστές παρατήρησαν όμως πως με λεπτομερή προσοχή στην μηχανική εφαρμογή, το σύστημα αερίων μπορούσε να αφαιρεθεί. Το όπλο που προέκυψε, το Gerät 06(H), δρομολογήθηκε για υιοθέτηση από τη Βέρμαχτ ως StG 45(M). Αν και το τέλος του πολέμου και η ήττα της Γερμανίας πόλεμος διέκοψαν τη διαδικασία, στο μηχανισμό του όπλου βασίστηκαν μεταπολεμικά σχέδια όπλων εταιρειών όπως η CEAM/AME, η CETME και η Heckler & Koch.
Κατά το τέλος του πολέμου, υπήρξαν επιπλέον προσπάθειες ανάπτυξης ενός φθηνού όπλου (διαμετρήματος 7.92x33mm), που έφερε την επωνυμία Volksgewehr, δηλαδή όπλο του λαού, με την ελπίδα πως θα κατόρθωναν να αναχαιτίσουν τους ταχέως προελαύνοντες Συμμάχους. Ένα από τα σχέδια αυτά της "τελευταίας στιγμής", το VG 1-5 (Volkssturmgewehr 1-5, "Όπλο της Φόλκστουρμ 1-5"), χρησιμοποιούσε μηχανισμό οπισθοδρόμησης αερίων βασισμένη στο σύστημα " Barnitzke ". Σε αυτό το σύστημα, αέριο από την κάννη κοντά στη θαλάμη ωθούσε το κλείστρο προς τα εμπρός. Όταν το φυσίγγιο εγκατέλειπε το όπλο, η πίεση του αερίου σταματούσε να ασκείται στο κλείστρο, με αποτέλεσμα η πίεση του κάλυκα να σπρώχνει το μηχανισμό του κλείστρου προς τα πίσω. Η αρχή λειτουργίας αυτή χρησιμοποιήθηκε με μεγαλύτερη επιτυχία στο πιστόλι Heckler & Koch P7.
Μεταπολεμικά
Γενικά αποδεκτό ως το πρώτο παγκοσμίως τυφέκιο εφόδου, το StG 44 επηρέασε σε ευρεία κλίμακα τον σχεδιασμό όπλων μετά τον πόλεμο. Τα πιο γνωστά όπλα που βασίστηκαν στο StG 44 είναι το AK-47 "Καλάσνικοφ" και τα μεταγενέστερα αμερικανικά όπλα της σειράς M16. Η Σοβιετική Ένωση υιοθέτησε ταχύτατα την ιδέα του τυφεκίου εφόδου. Το AK-47, αν και χρησιμοποιούσε και αυτό πυρομαχικά μέσου διαμετρήματος και είχε εμφανή εξωτερική ομοιότητα με το StG 44, είχε κάπως διαφορετικό μηχανισμό λειτουργίας.
thumb|left|AK-47. Η ομοιότητά του με το StG 44 είναι εμφανής. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλές δυτικές χώρες συνέχισαν την σχεδίαση όπλων με μεγάλα φυσίγγια. Αν και το φυσίγγιο 7.62x51mm NATO που υιοθετήθηκε μεταπολεμικά ήταν πλήρους ισχύος φυσίγγιο, η επιθυμία χρήσης ενός μέσου φυσιγγίου υπέβοσκε. Για παράδειγμα, το αμερικανικό τυφέκιο M1 Garand είχε αρχικά σχεδιαστεί για διαμέτρημα .276 Pedersen (7 mm), φυσιγγίου μικρότερης ισχύος από το τυπικό .30-06 Springfield. Η υιοθέτηση του τυφεκίου Μ1 carbine το 1941 απέδειξε τη χρησιμότητα ενός μικρού, ελαφρού, μικρής ισχύος όπλου, που δεν απαιτούσε εξειδικευμένη εκπαίδευση για να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά από ένα στρατιώτη.
Όσο για το ίδιο το StG 44, παρέμεινε σε χρήση από τον Εθνικό Λαϊκό Στρατό (Nationale Volksarmee) της Ανατολικής Γερμανίας, υπό την ονομασία MPi.44, ώσπου αντικαταστάθηκε με εκδόσεις του AK-47. Η "Λαϊκή Αστυνομία" το χρησιμοποίησε ως το 1962, οπότε και αντικαταστάθηκε από το σοβιετικό υποπολυβόλο PPSh-41. Το StG 44 χρησιμοποιήθηκε και από άλλες χώρες μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας και της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, όπου μονάδες του 63ου Τάγματος Αλεξιπτωτιστών το χρησιμοποίησαν ως τη δεκαετία του 1980, οπότε και τα υπάρχοντα όπλα είτε δόθηκαν στα αποθέματα του Στρατού Ξηράς ή πωλήθηκαν σε φιλικά καθεστώτα στη Μέση Ανατολή και την Αφρική.
Η Αργεντινή κατασκεύασε τις δικές τις δοκιμαστικές εκδόσεις του StG 44, οι οποίες παρήχθησαν από τη CITEFA στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και τις αρχές εκείνης του 1950, αλλά τελικά λήφθηκε η απόφαση υιοθέτησης του FN FAL το 1955 από τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας.
Νέα ημιαυτόματα αντίγραφα των MKb 42(H), MP 43/1 και StG 44 κατασκευάζονται σήμερα στη Γερμανία από την εταιρία Sport-Systeme Dittrich στο αυθεντικό διαμέτρημα 7.92x33mm Kurz.
Πηγές
Κατηγορία:Οπλικά συστήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Τυφέκια
Τζόζεφ Λόουζι
Ο Τζόζεφ Γοόλτον Λόουζι ο τρίτος (Joseph Walton Losey III, 14 Ιανουαρίου 1909 – 22 Ιουνίου 1984) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης του κινηματογράφου, παραγωγός και σεναριογράφος, ενώ επιπλέον σκηνοθέτησε και για το θέατρο. Μελέτησε το θέατρο στην προπολεμική Γερμανία και Σοβιετική Ένωση με τον Μπέρτολτ Μπρεχτ. Μεταπολεμικώς συμπεριλήφθηκε στη λεγόμενη «Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ» ως μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος των Ηνωμένων Πολιτειών, οπότε μετανάστευσε στην Ευρώπη, όπου δημιούργησε όλες τις υπόλοιπες ταινίες του, κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο. Από τις πλέον επαινεθείσες από την κριτική ταινίες του, αλλά και εμπορικώς επιτυχημένες, ήταν εκείνες στις οποίες το σενάριο είχε συγγράψει ο γνωστός Άγγλος θεατρικός συγγραφέας Χάρολντ Πίντερ: Ο υπηρέτης (1963) και Ο μεσάζων (1971).
Η ταινία του Λόουζι Κύριος Κλάιν (1976) κέρδισε το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας του 1977 και ο ίδιος το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Σκηνοθέτη για την ταινία αυτή. Επιπλέον, ήταν 4 φορές υποψήφιος με ταινίες του για τον «Χρυσό Φοίνικα» (τον κέρδισε μόνο η ταινία του Ο μεσάζων) και άλλες 4 για τον «Χρυσό Λέοντα», καθώς και δύο φορές υποψήφιος για Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Σεζάρ Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Κατηγορία:Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί σκηνοθέτες
Βουλευτικές εκλογές του Τατζικιστάν (2015)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Τατζικιστάν την 1η Μαρτίου 2015.
Εκλογικό σύστημα
Τα 63 μέλη της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων εξελέγησαν με 2 μεθόδους: 41 μέλη εκλέχθηκαν σε μονοεδρικές περιφέρειες με τη χρήση του συστήματος των 2 γύρων, ενώ οι 22 έδρες αναδείχθηκαν με την αναλογική εκπροσώπηση σε μια μονοεδρική περιφέρεια σε πανεθνικό επίπεδο. Για την είσοδο ενός κόμματος στη βουλή, απαιτείτο το 5%.
Πλαίσιο
Συνολικά 288 υποψήφιοι έλαβαν μέρος στις εκλογές. Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη έστειλε παρατηρητές για την επίβλεψη της εκλογικής διαδικασίας. Από το 1992 καμία εκλογική αναμέτρηση δεν έχει κριθεί ελεύθερη ή δίκαιη από τους εκλογικούς παρατηρητές.
Αποτελέσματα
Στο κοινοβούλιο κατάφεραν να εισέλθουν 4 κόμματα, κερδίζοντας έδρες σε μονοεδρικές περιφέρειες σε εθνικό επίπεδο. Αναλυτικά:
Παραπομπές
2015
Τότα Τσάκου-Κονβερτίνο
Η Τότα Τσάκου-Κονβερτίνο είναι Ελληνίδα μεταφράστρια, ιστορικός και λογοτέχνης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Ορχομενό Βοιωτίας από τον Γεώργιο και την Ελένη Τσάκου. Σπούδασε στην Ελλάδα και την Ιταλία, όπου γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγό της Τζίνο Κονβερτίνο. Η Τότα Τσάκου-Κονβερτίνο ασχολήθηκε συστηματικά με την ιστορία και τη μυθολογία της Βοιωτίας. Έζησε πολλά χρόνια εκτός Ελλάδας, Ιταλία και Βραζιλία.
Το μυθιστόρημα της "Όταν μιλήσουν οι καρδιές" απέσπασε το πρώτο βραβείο μυθιστορήματος "Μάρκος Αυγέρης" της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Ένα της άρθρο σχετικά με το Μοναστήρι της Παναγίας της Σκριπούς βραβεύτηκε από το Βυζαντινό Ινστιτούτο της Αστόρια της Αμερικής. Εργάζεται σαν μεταφράστρια-συγγραφέας. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Έχει μεταφράσει τους καλύτερους σύγχρονους συγγραφείς της Ιταλίας με τουλάχιστον 45 βιβλία μεταφρασμένα από τα Ιταλικά στα Ελληνικά και αντίστροφα. Συνεργάζεται με τα περιοδικά "Ιστορικά Θέματα" και "Ελληνική Αγωγή" καθώς και με την εφημερίδα "Σκέπη Ορχομενίων".
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Επαμεινώνδας Γονατάς
Βιογραφία
Ο Γονατάς ήταν γόνος οικογένειας πολιτικών με καταγωγή από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας, αλλά δεν ταυτίστηκε ποτέ με κανένα πολιτικό στρατόπεδο. Στο σχολείο ήταν συμμαθητής με τον ποιητή Μίλτο Σαχτούρη, με τον οποίο τον συνέδεσε βαθιά φιλία. Ήταν επίσης φίλος με τον ποιητή Δημήτρη Π. Παπαδίτσα, τον διηγηματογράφο Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο και τον πεζογράφο Νίκο Καχτίτση — τον τελευταίο τον γνώρισε μόνον δι' αλληλογραφίας.
Σπούδασε Νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος σε μεγάλες εταιρείες. Η πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα έγινε το 1945 με το αφήγημα Ο ταξιδιώτης. Αργότερα συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Π. Παπαδίτσα στην έκδοση του περιοδικού Πρώτη Ύλη (1959–1961). Το 1959 κυκλοφόρησε η συλλογή σύντομων αφηγημάτων Η κρύπτη, και ακολουθούν: Το βάραθρο (1963), Οι αγελάδες (1963), Ο φιλόξενος καρδινάλιος (1986) και Η προετοιμασία (1991). Η τελευταία του συλλογή αφηγημάτων με τίτλο Τρεις δεκάρες κυκλοφόρησε το 2006, λίγες ημέρες μετά τον θάνατό του.