cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2197 Σαγκάη
Η Σαγκάη (Shanghai) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,465. Ανακαλύφθηκε το 1965 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη κινεζική μεγαλούπολη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σαγκάης εκτιμάται σε 22,36 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,117 ± 0,021. Η Σαγκάη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4,5 ως 7,5 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαγκαη
Γεγονότα Φεβρουαρίου 2019
7 Φεβρουαρίου
Επιστήμη και τεχνολογία
24 Φεβρουαρίου
(Asahi Shimbun English)
27 Φεβρουαρίου
(CNN)
Παραπομπές
02
Γλώσσα Μπάνγκνι-Ταγκίν
Η Ταγκίν (Ταγκέν), επίσης γνωστή ως Δυτική Ντάφλα, και Μπάνγκνι (συμπεριλαμβανομένης της Να) είναι Σινοθιβετιανή γλώσσα που ομιλείται στην Ινδία.
Κοινότητα Ασφένδου
Η Κοινότητα Ασφένδου είναι κοινότητα του Δήμου Σφακίων στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Άσφενδος. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει τους οικισμούς Άγιος Γεώργιος, Άγιος Νεκταριος, Βουβάς, Κούτελος και Νομικιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 272 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Σταύρο Γιαννουλάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σφακιά
RC4WD
Η RC4WD είναι κατασκευαστής και πωλητής τηλεκατευθυνόμενων modelparts, οχημάτων και εξοπλισμού. που ιδρύθηκε το 2001 στο Σαν Φρανσίσκο. Τα προϊόντα της έχουν επιλεγεί από την NASA και έχουν εμφανιστεί στην τηλεόραση και τα περιοδικά σε πολλές χώρες. Η εταιρεία κατασκεύαζε μέρη/κομμάτια για τα ταχύτερα τηλεκατευθυνόμενα αυτοκίνητα.
Η ιστορία της RC4WD
Η εταιρεία RC4WD ιδρύθηκε το 2001 στην περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, σε ένα γκαράζ. Αρχικά η RC4WD ξεκίνησε ως "εταιρεία παροχής υπηρεσιών μιας στάσης"(one stop shop) (website) στη δευτερογενή αγορά οχημάτων και ανταλλακτικών για τα RC Monster Trucks. Η επιχείρηση επεκτάθηκε με τη βοήθεια της RCMT.net, μια κοινότητα αφιερωμένη στους λάτρεις των RC Monster Trucks. Το 2005, η επιχείρηση είχε αποθέματα για περίπου 800 ανταλλακτικά μέρη από εταιρείες όπως η Thundertech Racing, JPS, New Era Models, Imex, Defiance Racing, RC Alloy, Vertigo Performance και άλλοι. Το 2007, η RC4WD μεταφέρθηκε τελικά σε μια μικρή αποθήκη στο Σαν Χοσέ. Τον Ιούλιο του 2010, ήρθε το πρώτο αδειοδοτούμενο εμπορικό προϊόν, "The Dick Cepek  MudCountry" 1.9. Τον επόμενο χρόνο, τον Φεβρουάριο του 2011, η εταιρεία HorizonHobby άρχισε να διανέμει τα προϊόντα της RC4WD. Τον Μάρτιο του 2014 η Towerhobbies άρχισε να πωλούν τα προϊόντα της RC4WD.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 2001 Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Πέτρος Β΄ Αλεξανδρείας
Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας Πέτρος Β΄ (... - 381) ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Αλεξάνδρεια.
Βιογραφικά στοιχεία
Διαδέχθηκε στον πατριαρχικό θρόνο τον Μεγα Αθανάσιο, κατόπιν υποδείξεως του, και παρέμεινε Πατριάρχης για επτά χρόνια, από το 373 μέχρι το 380, οπότε τον διαδέχθηκε ο Τιμόθεος Α΄ Αλεξανδρείας. Όταν εκλέχθηκε, ο έπαρχος Παλλάδιος, κατόπιν εντολής του αυτοκράτορα Ουάλη,θα εισβαλει στον ναό του Αγίου Θεωνά για να συλλάβει τον Πέτρο, αυτός όμως διέφυγε στη Ρώμη με πλοίο. Θα εγκαταστήσει ο Παλλάδιος τον αρειανόφρονα Λούκιο στον επισκοπικό θρόνο. Το καλοκαίρι του 378 ο Πέτρος επέστρεψε στην έδρα του και ο λαός εκδίωξε τον Λούκιο. Αργότερα θα αναμιχθεί στα εκκλησιαστικά της Κωνσταντινουπόλεως σε βάρος του Γρηγόριου Θεολόγου, αρχιεπισκόπου της Βυζαντινής πρωτεύουσας, καθώς ο Πέτρος βοήθησε τον κυνικό φιλόσοφο Μάξιμο να γίνει επίσκοπος στην πόλη.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Βομβαρδισμός της Βαρσοβίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ο βομβαρδισμός της Βαρσοβίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αναφέρεται στην εναέρια εκστρατεία βομβαρδισμού της Βαρσοβίας από τη γερμανική Λούφτβαφε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Βαρσοβίας στην εισβολή στην Πολωνία το 1939. Μπορεί επίσης να αναφέρεται σε γερμανικές βομβιστικές επιδρομές κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, περίπου το 85% της πόλης καταστράφηκε εξαιτίας των γερμανικών μαζικών βομβαρδισμών, των βαρέων πυροβόλων όπλων και μιας προγραμματισμένης εκστρατείας κατεδάφισης. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η Βαρσοβία μετά από γερμανικό βομβαρδισμό τον Σεπτέμβριο του 1939. Το 1939, η Λούφτβαφε ξεκίνησε τη γερμανική επίθεση στην Πολωνία με την επιχείρηση Βάσερκαντε, μια αεροπορική επίθεση στη Βαρσοβία την 1η Σεπτεμβρίου. Αυτή η επίθεση από τέσσερις βομβαρδιστικές ομάδες ήταν περιορισμένης αποτελεσματικότητας λόγω της χαμηλής κάλυψης σύννεφων και της έντονης πολωνικής αντίστασης από τους μαχητές των PZL P.11 της Ταξιαρχίας Καταδίωξης, οι οποίοι κατέρριψαν 16 γερμανικά αεροσκάφη για την απώλεια 10 δικών τους. Ωστόσο, οι μεγάλες απώλειες στα πολωνικά μαχητικά αεροσκάφη σήμαινε ότι μέχρι τις 6 Σεπτεμβρίου η αεροπορική άμυνα της Βαρσοβίας ήταν στα χέρια 24 όπλων 40 mm και 72 όπλων 75 mm αντιαεροπορικών πυροβόλων και πολλών αντιαεροπορικών πολυβόλων της Βαρσοβίας.
Καθώς ο Γερμανικός Στρατός πλησίασε τη Βαρσοβία στις 8 Σεπτεμβρίου 1939, 140 Junkers Ju 87 Stukas επιτέθηκαν στα τμήματα της πόλης στην ανατολική όχθη του ποταμού Βιστούλα και άλλα βομβαρδιστικά βομβάρδισαν τις θέσεις του πολωνικού στρατού στα δυτικά προάστια. Στις 13 Σεπτεμβρίου, η Λούφτβαφε και καταδυτικά βομβαρδιστικά προκάλεσαν πυρκαγιές. Ακολούθησε περαιτέρω αντίσταση με ρίψεις φυλλαδίων προπαγάνδας.
Τέλος, ξεκινώντας από τις 8 π.μ. στις 25 Σεπτεμβρίου, οι βομβιστές της Λούφτβαφε υπό την ηγεσία του Ταγματάρχη Βόλφραμ φον Ρίχτχοφεν πραγματοποίησαν τη μεγαλύτερη αεροπορική επιδρομή που είχε γίνει μέχρι τότε, ρίχνοντας 560 τόνους υψηλών εκρηκτικών βομβών και 72 τόνους εμπρηστικών βομβών, σε συντονισμό με βαρύ πυροβολισμό από στρατιωτικές μονάδες. Το κέντρο της Βαρσοβίας υπέστη σοβαρές ζημιές. Περίπου 1.150 εξορμήσεις πραγματοποιήθηκαν από μια μεγάλη ποικιλία αεροσκαφών, συμπεριλαμβανομένων των παρωχημένων βομβαρδιστικών Junkers Ju 52/3m, τα οποία έριξαν το 13% των εμπρηστικών βομβών που έπεσαν εκείνη την ημέρα. Μόνο δύο βομβαρδιστικά Ju 52 χάθηκαν.
Αν και συνήθως απεικονίζεται ως απολύτως αποφασιστική, η αεροπορική επίθεση της Μαύρης Δευτέρας ήταν μια μικτή επιτυχία. Ενώ ο βομβαρδισμός έριξε το πολωνικό ηθικό, δεν προκάλεσε την παράδοση των Πολωνών. Ο καπνός από πυρκαγιές και τις μεγάλες ποσότητες σκόνης κάλυψαν στόχους και μείωσε σημαντικά την ακρίβεια. Ως αποτέλεσμα, οι βομβαρδιστές της Λούφτβαφε έριξαν σημαντικό αριθμό βομβών σε γερμανικές θέσεις πεζικού στα βορειοδυτικά προάστια της πόλης, οδηγώντας σε δηκτικές συζητήσεις μεταξύ διοικητών της Λούφτβαφε και του στρατού. Η ποσότητα που ρίχτηκε σε συνδυασμό με μόνο κατά προσέγγιση στόχευση και η μικρή διάρκεια προσέγγισε την ένταση των επιθέσεων που υπέστησαν ακολούθως σημαντικές ευρωπαϊκές πόλεις.
Ωστόσο, στις 26 Σεπτεμβρίου καταλήφθηκαν τρία βασικά αμυντικά οχυρά της πόλης και η πολωνική φρουρά παραδόθηκε. Στις 27 Σεπτεμβρίου γερμανικά στρατεύματα εισήλθαν στην πόλη. Σύμφωνα με εκτιμήσεις περίπου 20.000 έως 25.000 πολίτες σκοτώθηκαν, 40 τοις εκατό των κτιρίων στην πόλη υπέστησαν ζημιές και 10 τοις εκατό των κτιρίων καταστράφηκαν. Ωστόσο, ορισμένες από τις ζημιές ήταν αποτέλεσμα πυρκαγιάς στο έδαφος και όχι μόνο από αεροπορικές βομβιστικές επιθέσεις - συμπεριλαμβανομένων εντατικών συγκρούσεων στο δρόμο μεταξύ γερμανικών μονάδων πεζικού και τεθωρακισμένων και του Πολωνικού πεζικού και πυροβολικού.
Η επιδρομή της 25ης Σεπτεμβρίου είχε ως στόχο να σπάσει το πολωνικό ηθικό και να εξαναγκάσει την παράδοση. Σύμφωνα με τους νόμους του πολέμου το 1939, η Βαρσοβία ήταν ένας αμυνόμενος στρατιωτικός στόχος και η επιδρομή της Λούφτβαφε θα μπορούσε να θεωρηθεί ως νόμιμη στρατιωτική επιχείρηση.
Η Πολιορκία της Βαρσοβίας αντιπροσώπευε το 10% των κατεστραμμένων κτιρίων στα τέλη του 1939.
Εξέγερση της Βαρσοβίας (1944)
Η εξέγερση του 1944 στη Βαρσοβία ξέσπασε παρά την εναέρια υπεροχή και υποστήριξη της Γερμανίας. Παρ 'όλα αυτά, η Πολεμική Αεροπορία της Λούφτβαφε πραγματοποίησε πολλές εναέριες επιθέσεις εναντίον της πολωνικής αντίστασης και πολιτικών στόχων. Η υποδομή της Βαρσοβίας υπέστη επίσης σοβαρές ζημιές από αεροπορικές επιδρομές, καθώς πραγματοποιήθηκαν απελπισμένες μάχες δρόμου στις κατεστραμμένες περιοχές. Μετά από 63 ημέρες έντονης αστικής μάχης, οι συνδυασμένες προσπάθειες της Λούφτβαφε με τον βομβαρδισμό πυροβολικών και τη συστημική καταστροφή είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή του 85%-90% των κτιρίων μέχρι τον Ιανουάριο του 1945.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εναέριες επιχειρήσεις και μάχες στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Πολωνία Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Βαρσοβίας Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία Κατηγορία:Σχέσεις Γερμανίας-Πολωνίας Κατηγορία:20ός αιώνας στη Βαρσοβία
Φανερωμένη Θεσπρωτίας
Η Φανερωμένη είναι ελληνικό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης).
Παλαιότερα ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.
Βρίσκεται 21 χλμ. ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα και σε μικρή απόσταση περίπου 5 χλμ. από τους Φιλιάτες, σε υψόμετρο 90 μ.. Πρόκειται για πεδινό χωριό, που έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακό, με πέτρινες οικίες και εκπληκτική θέα της γύρω περιοχής, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και περισσότερο με τη γεωργία, το 1928 αριθμούσε 136 κατοίκους, έχοντας δημοτικό σχολείο και ταχυδρομικό γραφείο. Το 1971 αριθμούσε 52 κατοίκους, το 1981 ήταν 49, ενώ το 2001 αριθμούσε μόλις 26 κατοίκους.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου.
Ιστορία
Στη διάρκεια της κατοχής κατά το Β' Π.Π. Γερμανοί και Αλβανοί λεηλάτησαν και πυρπόλησαν το χωριό καταστρέφοντας ολοκληρωτικά 8 από τις 36 οικίες.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Φοινίκι Θεσπρωτίας
Το Φοινίκι, ή Φοινίκιο, ή Φοινίκο, είναι ελληνικό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης).
Βρίσκεται σε μικρή απόσταση περίπου 5 χλμ. ΒΑ. από τους Φιλιάτες, επί του λόφου Μαυροστάσι, σε υψόμετρο 220 μ.. Πρόκειται για ημιορεινό χωριό, με λιθόκτιστα σπίτια και κλιμακωτούς δρόμους, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και περισσότερο με τη γεωργία, το 1928 αριθμούσε 342 κατοίκους, έχοντας δημοτικό σχολείο και ταχυδρομικό γραφείο. Το 1981 αριθμούσε 61 κατοίκους, το 1991 ήταν 138, το 2001 αριθμούσε 142 κατοίκους και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 60 κατοίκους. .
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος.
Γεματρία
Γεματρία ονομάζεται η αριθμολογία με χρήση της εβραϊκής γλώσσας και αλφαβήτου. Ο όρος είναι εβραϊκή δάνεια λέξη, και πιστεύεται ότι προέρχεται από την ελληνική λέξη «γεωμετρία» ή «γραμματεία», αν και η ετυμολογία του δεν είναι γνωστή. Η αντίστοιχη πρακτική για τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου ονομάζεται ισοψηφία.
Υπάρχουν διάφοροι τύποι γεματρίας, όπως ο "αποκαλυπτικός" που εμφανίζεται σε μορφές του ραβιννικού Ιουδαϊσμού και ο "μυστικιστικός" που αποτελεί κατά κύριο λόγο καμπαλιστική πρακτική. Όπως και στα Ελληνικά, στα Εβραϊκά κάθε γράμμα του αλφαβήτου έχει τη δική του αριθμητική αξία. Η Γεματρία αφορά στον υπολογισμό της αριθμητικής ισοδυναμίας των γραμμάτων, των λέξεων ή των φράσεων με απώτερο σκοπό την κατανόηση του αλληλοσυσχετισμού των γραμμάτων και την αποκωδικοποίηση κρυμμένων ιδεών. Αυτή η αντίληψη προέρχεται από την άποψη ότι εφόσον —σύμφωνα με τις Εβραϊκές Γραφές— όλος ο κόσμος δημιουργήθηκε με τον «λόγο» του Θεού, θα πρέπει αντίστοιχα το κάθε γράμμα να αναπαριστά μια διαφορετική δημιουργική δύναμη. Κατ' αυτό τον τρόπο, τα αριθμητικά ισοδύναμα των λέξεων συνδέονται με τη δημιουργική δυναμική που πιστεύεται ότι κατέχουν. Οι Πυθαγόρειοι, επίσης, έκαναν χρήση των γραμμάτων της Ελληνικής για να καταγράψουν γεωμετρικούς συμβολισμούς, ήχους και αριθμούς.
Υπουργείο Εσωτερικών (Ελλάδα)
Το Υπουργείο Εσωτερικών (ΥΠ.ΕΣ.) είναι αρμόδιο για την εποπτεία των αποκεντρωμένων διοικήσεων και των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, το συντονισμό και την οργάνωση της προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία (εκλογές, δημοψηφίσματα), τη νομοθεσία περί ελληνικής ιθαγένειας και ομογενών, μητρώων, ληξιαρχείων και δημοτολογίων. Είναι ένα από τα παλαιότερα υπουργεία Ελληνικών κυβερνήσεων. Η έδρα του είναι στην οδό Σταδίου 27, στην Αθήνα. 27 Ιουνίου 2023 με την Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη 2023 ο Νίκη Κεραμέως με Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών τον  Θοδωρής Λιβάνιος και Υφυπουργός Εσωτερικών τους Στάθης Κωνσταντινίδης και Βιβή Χαραλαμπογιάννη
Υπουργείο Εσωτερικών (2011-2015)
thumb|180px|Λογότυπο του ΥΠ.ΕΣ. την περίοδο 2011-2015
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπουργείο Εσωτερικών (Ελλάδα) Εσωτερικων Κατηγορία:Υπουργεία Εσωτερικών
Βαρθολομαίος Ρόμπερτς
Ο Βαρθολομαίος Ρόμπερτς (Bartholomew Roberts, 17 Μαΐου 1682 – 10 Φεβρουαρίου 1722), γεννηθείς με το όνομα Τζον Ρόμπερτς (John Roberts) ήταν Ουαλός πειρατής που έδρασε στην ευρύτερη περιοχή ανάμεσα στις Αμερικάνικες ακτές και τη Δυτική Αφρική την περίοδο 1719-1722. Ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους πειρατές της Χρυσής Εποχής της Πειρατείας έχοντας κουρσέψει συνολικά περίπου 470 πλεούμενα. Είναι επίσης γνωστός με το ψευδώνυμο Μαύρος Μπαρτ, Black Bart, (ουαλικά:Barti Ddu), αν και ποτέ αυτό το όνομα δεν χρησιμοποιήθηκε κατά την περίοδο της ζωής του.
Πρώτα χρόνια
Ο Βαρθολομαίος Ρόμπερτς γεννήθηκε το 1682 στην Ουαλία. Αρχικά το όνομα του ήταν Τζον Ρόμπερτς και πατέρας του ήταν μάλλον ο Τζώρτζ Ρόμπερτς. Δεν είναι γνωστό γιατί άλλαξε το όνομα του, αλλά κάτι τέτοιο ήταν σύνηθες στους πειρατές. Η πρώτη καταγεγραμμένη επαφή του με τη θάλασσα ήταν το 1718 με τον βαθμό του υπάρχου σε σκούνα.
Το 1719 ήταν τρίτος ύπαρχος σε πλοίο δουλεμπορίου με το όνομα Princess υπό τον καπετάνιο Αβραάμ Πλάμπ (Abraham Plumb). Το πλοίο βρισκόταν στην περιοχή της σημερινής Γκάνα όταν δέχθηκε επίθεση και αιχμαλωτίστηκε από πειρατές. Οι πειρατές είχαν 2 καράβια, το Royal Rover και το Royal James και αρχηγός τους ήταν ο καπετάνιος Χάουελ Ντέιβις (Howell Davis), ο οποίος όπως και ο Ρόμπερτς ήταν Ουαλός. Κάποια από τα μέλη του πληρώματος, ανάμεσα τους και ο Ρόμπερτς, στρατολογήθηκαν με τη βία από τους πειρατές.
Ο Ντέιβις γρήγορα είδε το ταλέντο του Ρόμπερτς στην πλοήγηση και άρχισε να τον συμβουλεύεται. Επίσης η επικοινωνία τους γίνονταν στα ουαλικά για να μένουν κρυφές οι πληροφορίες από τα υπόλοιπα μέλη. Ο Ρόμπερτς στην αρχή ήταν διστακτικός ως το προς να γίνει πειρατής, στη συνέχεια όμως είδε τα πλεονεκτήματα της νέας του ζωής.
Πειρατική ζωή
Στο εμπορικό ναυτικό ο μισθός του Ρόμπερτς ήταν λιγότερο από 3 στερλίνες τον μήνα, χωρίς καμία ευκαιρία για προαγωγή σε καπετάνιο, οπότε γίνονται αντιληπτά τα θέλγητρα της πειρατείας. Λίγες βδομάδες αργότερα το πλοίο Royal James παρουσίασε βλάβη και εγκαταλείφθηκε. Οι πειρατές με το άλλο πλοίο κατευθύνθηκαν στο νησί Πρίνσιπε. Ο Ντέιβις σήκωσε σημαίες βρετανικού πολεμικού πλοίου και του επιτράπηκε η είσοδος στο λιμάνι. Μετά από λίγες μέρες ο καπετάνιος κάλεσε για γεύμα πάνω στο καράβι τον κυβερνήτη του νησιού, με σκοπό να τον απαγάγει για να του δοθούν λύτρα. Οι Πορτογάλοι, όμως είχαν ανακαλύψει την πραγματική ταυτότητα τους και ο κυβερνήτης κάλεσε τον Ντέιβις για ένα ποτήρι κρασί προτού το γεύμα. Στην πορεία η ομάδα των πειρατών που συνόδεψαν τον καπετάνιο τους έπεσε σε ενέδρα και ο Ντέιβις σκοτώθηκε από τα πυρά.
Τώρα οι πειρατές έπρεπε να εκλέξουν νέο καπετάνιο. Το πλήρωμα είχε χωριστεί στη βουλή των Λόρδων και στη βουλή των Κοινοτήτων και ήταν οι Λόρδοι που έπρεπε να προτείνουν ένα όνομα στο υπόλοιπο πλήρωμα και πρότειναν τον Ρόμπερτς. Μέσα σε 6 βδομάδες από την αιχμαλωσία του ο Βαρθολομαίος είχε γίνει καπετάνιος, παρά τις αρχικές του αντιρρήσεις για την είσοδο του στην πειρατεία. Η προαγωγή σε καπετάνιο οφείλεται στην ικανότητα του στην πλοήγηση και στη διαγωγή του καθώς ήταν ευθύς χαρακτήρας και ισχυρογνώμων.
Η πρώτη του ενέργεια σαν καπετάνιος ήταν η εκδίκηση για τον θάνατο του Ντέιβις. Οι πειρατές επέστρεψαν στο νησί και με τη βοήθεια της νύχτας εξαπλώθηκαν και σκότωσαν μεγάλο μέρος του ανδρικού πληθυσμού, αρπάζοντας ότι πολύτιμο είδος μπορούσαν να μεταφέρουν. Σύντομα, μετά από την επιδρομή, αιχμαλώτισαν ένα ολλανδικό εμπορικό πλοίο και μετά από 2 μέρες ένα βρετανικό πλοίο. Έπειτα από την ανανέωση των προμηθειών τους οι πειρατές έπρεπε να διαλέξουν ανάμεσα στις Ανατολικές Ινδίες και τη Βραζιλία ως τον επόμενο προορισμό τους. Η ψηφοφορία ανέδειξε τη Βραζιλία. Ο συνδυασμός θάρρους και επιτυχίας σφράγισε την αφοσίωση του πληρώματος στον νέο καπετάνιο και κατέληξαν στο ότι είχαν πολλά να κερδίσουν με αυτόν αρχηγό.
Βραζιλία και Καραϊβική (Ιούλιος 1719 - Μάιος 1720)
Οι πειρατές του Ρόμπερτς διέσχισαν τον Ατλαντικό, εφοδιάστηκαν και έκαναν επιδιορθώσεις στο πλοίο τους, στα ακατοίκητα νησιά Φερδινάνδο. Για 9 εβδομάδες έπλεαν στην ακτή της Βραζιλίας χωρίς να συναντήσουν κανένα πλοίο. Ήταν έτοιμοι να σαλπάρουν για την Καραϊβική όταν εντόπισαν έναν στόλο από 42 πορτογαλικά καράβια, που περίμεναν 2 πολεμικά πλοία για να ταξιδέψουν στη Λισαβόνα. Ο Ρόμπερτς κατέλαβε ένα πλεούμενο και διέταξε τον καπετάνιο του να του δείξει το πλοίο με το πολυτιμότερο φορτίο, το οποίο ήταν ένα πλοίο με 40 κανόνια και 170 άτομα για πλήρωμα. Οι πειρατές έκαναν ρεσάλτο και κατέλαβαν το πλοίο, αποκομίζοντας 40.000 χρυσά πορτογαλικά νομίσματα και διάφορα τιμαλφή, συμπεριλαμβανομένου και ενός σταυρού από διαμάντια που προορίζονταν για τον βασιλιά της Πορτογαλίας.
Επόμενος προορισμός ήταν η Νήσος του Διαβόλου στη Γουιάνα για να ξοδέψουν τα λάφυρα. Έπειτα κατευθύνθηκαν στον ποταμό Σουρινάμ όπου έπιασαν ακόμη ένα πλοίο. Αμέσως ένα βριγαντίνο φάνηκε και ο Ρόμπερτς πήρε σαράντα άντρες μαζί του στο πρόσφατα αιχμαλωτισμένο πλοίο για να το καταδιώξει, αφήνοντας υπεύθυνο στο Royal Rover τον Ουόλτερ Κένεντι, Ιρλανδικής καταγωγής, με ότι απέμενε από τα κλοπιμαία. Επιστρέφοντας μετά από 8 ημέρες το πλοίο είχε εξαφανιστεί. Ο Ρόμπερτς και το πλήρωμά του ονόμασαν Fortune(Τύχη) το νέο πλοίο τους και έφτιαξαν κανόνες, γνωστούς ως πειρατικός κώδικας και ορκίστηκαν στη Βίβλο για την τήρησή τους.
Πειρατικός κώδικας του Ρόμπερτς
Τέλη Φεβρουαρίου του 1720 ο Γάλλος πειρατής Μοντιγνί λα Παλίς (Montigny la Palisse) με το πλοίο Sea King, ενώθηκε με τους πειρατές του Ρόμπερτς. Οι κάτοικοι των Μπαρμπάντος, με 2 καλά εξοπλισμένα πλοία προσπάθησαν να βάλουν ένα τέλος στην απειλή των πειρατών. Στις 26 Φεβρουαρίου εντόπισαν τα 2 πειρατικά πλοία και άρχισαν τη μάχη, με το πλοίο του Μοντιγνί να τρέπεται γρήγορα σε φυγή. Το Fortune υπέστη σοβαρές ζημιές αλλά κατάφερε να ξεφύγει από τη μάχη και κατευθύνθηκε στη Δομινίκα για επισκευές, με είκοσι άτομα από το πλήρωμα να πεθαίνουν στη διάρκεια της πορείας λόγω τραυμάτων. Υπήρχαν και 2 πλοία από τη Μαρτινίκα που αναζητούσαν τους πειρατές και ο Ρόμπερτς ορκίστηκε εκδίκηση από τους κατοίκους των Μπαρμπάντος και της Μαρτινίκα. Έφτιαξε μια νέα σημαία, που παρίστανε τον εαυτό του με το ένα πόδι να πατάει ένα κρανίο ενός κατοίκου των Μπαρμπάντος και με το άλλο να πατάει ένα κρανίο ενός κατοίκου από τη Μαρτινίκα.
Νέα Γη και Καραϊβική (Ιούνιος 1720 - Απρίλιος 1721)
Η νέα πορεία του Ρόμπερτς ήταν βόρεια στο νησί Νέα Γη. Μετά από επιδρομή στο Κάνσο στη Νέα Σκωτία και καταλήψεις αρκετών πλοίων στο Κέιπ Μπρετόν, οι πειρατές εφόρμησαν στο Λιμάνι του Φέρυλαντ (Ferryland) αιχμαλωτίζοντας μια ντουζίνα πλοίων. Στις 21 Ιουνίου επιτέθηκαν στο μεγαλύτερο λιμάνι του Τρεπασέι (Trepassey) με υψωμένες μαύρες σημαίες. Όλα τα καράβια στο λιμάνι εγκαταλείφθηκαν από τα πανικόβλητα πληρώματα τους αφήνοντας τα εύκολη λεία, με αποτέλεσμα οι πειρατές να κυριέψουν το λιμάνι χωρίς καμία αντίσταση. Ο Ρόμπερτς κατάφερε να κουρσέψει 22 πλοία αλλά εκνευρίστηκε από τη δειλία των καπετάνιων τους. Κάθε πρωί στον ήχο ενός κανονιού οι καπετάνιοι έπρεπε να συναντήσουν τον Ρόμπερτς πάνω στο καράβι του, όποιος ήταν απών το πλοίο του παραδινόταν στις φλόγες. Ένα βριγαντίνο αντικατάστησε το Fortune και εξοπλίστηκε με 16 κανόνια. Οι πειρατές έφυγαν τέλη του ίδιου μήνα και έκαψαν όλα τα πλοία που βρίσκονταν στο λιμάνι. Τον Ιούλιο οι πειρατές αιχμαλώτισαν 9 ή 10 γαλλικά πλοία, επιτάσσοντας ένα από αυτά εξοπλίζοντας το με 26 κανόνια. Το νέο πλοίο ονομάστηκε Good Fortune. Πλέοντας με ισχυρότερο πλοίο κατέλαβαν έναν ακόμη αριθμό πλοίων, βάζοντας πλώρη νότια για Δυτικές Ινδίες με τον Μοντιγνί να ξαναενώνει δυνάμεις μαζί τους.
Τον Σεπτέμβριο το πλοίο δέχθηκε επιδιορθώσεις στο νησί Καρριακού και μετονομάστηκε σε Royal Fortune, το πρώτο από μια σειρά πλοίων που ονομάστηκαν έτσι από τον Ρόμπερτς. Τέλη Σεπτεμβρίου οι πειρατές κατευθύνθηκαν στο νησί ΄Αγιος Χριστόφορος και εισήλθαν στο λιμάνι με μαύρες σημαίες και τους μουσικούς να παίζουν με τρομπέτες και τύμπανα, πλέοντας ανάμεσα στα πλοία, τα οποία κατέβασαν τις σημαίες τους, μια πράξη που σήμαινε παράδοση. Η επόμενη αποβίβαση ήταν στο νησί Άγιος Βαρθολομαίος, όπου ο Γάλλος κυβερνήτης τους έδωσε άδεια να παραμείνουν για μερικές βδομάδες ευωχίας. Στις 25 Οκτωβρίου κατευθύνθηκαν στη νήσο Αγία Λουκία, αιχμαλωτίζοντας 15 γαλλικά και αγγλικά πλοία στις επόμενες 3 μέρες. . Ανάμεσα σε αυτά τα πλοία βρίσκονταν το πλοίο Greyhound με αρχηγό τον Τζέημς Σκυρμ (James Skyrme), ο οποίος αργότερα θα γίνονταν καπετάνιος υπό τον Ρόμπερτς, του πλοίου Ranger.
Στο μεταξύ ο Ρόμπερτς κατάφερε και αιχμαλώτισε τον κυβερνήτη της Μαρτινίκα, ο οποίος ταξίδευε με πολεμικό πλοίο. Οι πειρατές πλησίασαν το πολεμικό και υποκρίθηκαν πως ήταν γαλλικό εμπορικό πλοίο που πρόσφεραν πληροφορίες για την τοποθεσία του καπετάνιου Ρόμπερτς. Ξαφνικά άνοιξαν πυρ με κανόνια και με όπλα και έπειτα έκαναν ρεσάλτο χρησιμοποιώντας σπαθιά και πιστόλια και τελικά το κατέλαβαν. Ο κυβερνήτης με το που αιχμαλωτίστηκε απαγχονίστηκε από το οριζόντιο κατάρτι του Royal Fortune.
Μέχρι την άνοιξη του 1721 οι ενέργειες των πειρατών του Βαρθολομαίου Ρόμπερτς έφεραν το θαλάσσιο εμπόριο στην περιοχή της Καραϊβικής σε ακινησία. Τα 2 πλοία του Ρόμπερτς Royal Fortune και Good Fortune χάραξαν πορεία για τις ακτές τις Δυτικής Αφρικής. Στις 18 Απριλίου ο Τόμας Άνστις (Thomas Anstis), άφησε τον Ρόμπερτς στη διάρκεια της νύχτας, με το πλοίο Good Fortune και συνέχισε να κάνει επιδρομές στην Καραϊβική. Ο Ρόμπερτς συνέχισε για την Αφρική.
Δυτική Αφρική (Απρίλιος 1721 - Ιούνιος 1721)
Τέλη Απριλίου οι πειρατές είχαν φτάσει στα νησιά Κέηπ Βέρντε (Cape Verde) όταν βρήκαν πως στο πλοίο Royal Fortune έμπαιναν νερά και το εγκατέλειψαν εκεί. Το πλήρωμα μεταφέρθηκε στο Sea King που ονομάστηκε Royal Fortune. Με το νέο Royal Fortune πλησίασαν στην ακτή της Γουινέα, αρχές Ιουνίου. 2 γαλλικά πλοία, το ένα με 16 και το άλλο με 10 κανόνια, αιχμαλωτίστηκαν και επιτάχθηκαν. Το ένα ονομάστηκε Ranger, με καπετάνιο τον Τόμας Σάτον (Thomas Sutton), και το άλλο Little Ranger, με καπετάνιο τον Τζέημς Σκίρμ (James Skyrme) και χρησιμοποιήθηκε σαν αποθήκη. Νέος προορισμός ήταν η Σιέρρα Λεόνε, όπου έφτασαν στις 12 Ιουνίου. Εκεί έμαθαν πως 2 πλοία του βρετανικού βασιλικού πολεμικού ναυτικού, το Swallow και το Weymouth, που είχαν πλεύσει τέλη Απριλίου, σκόπευαν να επιστρέψουν πριν τα Χριστούγεννα. Στις 8 Αυγούστου ο Ρόμπερτς αιχμαλώτισε 2 μεγάλα πλοία. Στο ένα, τη φρεγάτα Onslow, υπήρχαν στρατιώτες, οι οποίοι εξέφρασαν την επιθυμία να υπηρετήσουν με τους πειρατές. Τελικά στρατολογήθηκαν αλλά με το ένα τέταρτο του μεριδίου στη μοιρασιά των λαφύρων. Η φρεγάτα έγινε το τέταρτο Royal Fortune. Τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο οι πειρατές επισκεύασαν τα πλοία τους και ξεκουράστηκαν στο ακρωτήριο Λόπεζ και στο νησί Αννομπόν. Ο Σκυρμ αντικατέστησε τον Σάτον και έγινε καπετάνιος στο Ranger. Αιχμαλώτισαν και άλλα πλοία τον Ιανουάριο του 1722. Στη συνέχεια έπλευσαν στο λιμάνι της Ουίντα στο Μπενίν, με υψωμένες τις σημαίες τους, καταλαμβάνοντας και τα 11 πλοία που ήταν αγκυροβολημένα στο λιμάνι.
Θάνατος στη μάχη
Στις 5 Φεβρουαρίου το Swallow με καπετάνιο τον Τσάλονερ Όγκλ (Chaloner Ogle), κινήθηκε εναντίον των τριών πειρατικών καραβιών, που εκείνη τη στιγμή δέχονταν επισκευές. Το βρετανικό πολεμικό καράβι άλλαξε πορεία για να αποφύγει έναν ύφαλο, με αποτέλεσμα οι πειρατές να νομίσουν πως ήταν εμπορικό που τράπηκε σε φυγή και το Ranger αμέσως ξεκίνησε για να το καταδιώξει. Μόλις έφτασαν σε απόσταση βολής οι Βρετανοί άνοιξαν πυρ με τα κανόνια. 10 πειρατές έπεσαν νεκροί και ο Σκυρμ έχασε το πόδι του από μπάλα κανονιού, όμως παρέμεινε στο κατάστρωμα. Τελικά οι πειρατές παραδόθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν.
Στις 10 του μηνός το Swallow επέστρεψε στο ακρωτήρι Λόπεζ και βρήκε πως το Royal Fortune ήταν ακόμη εκεί. Στο μεταξύ την προηγούμενη μέρα ο Ρόμπερτς είχε αιχμαλωτίσει το πλοίο Neptune και οι πιο πολλοί άντρες από το πλήρωμα ήταν μεθυσμένοι και ακατάλληλοι για δράση τη στιγμή που τους χρειαζόταν περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Οι πειρατές το πέρασαν για το Ranger που επέστρεφε αλλά ένας λιποτάκτης από το Swallow το αναγνώρισε και ενημέρωσε τον Ρόμπερτς, ο οποίος έπαιρνε πρωινό με τον καπετάνιο του Neptune. Όπως πάντα πριν από μάχη ο Ρόμπερτς φόρεσε τα καλύτερα ρούχα του.
Ο Ρόμπερτς ήταν μια ηρωική φιγούρα την ώρα της μάχης, ντυμένος με πλούσιο πορφυρό δαμασκηνό γιλέκο και παντελόνι, ένα κόκκινο φτερό στο καπέλο, μια χρυσή αλυσίδα με διαμαντένιο σταυρό, ένα σπαθί στο χέρι και από 2 πιστόλια να κρέμονται σε κάθε ώμο του.
Το σχέδιο των πειρατών ήταν να περάσουν δίπλα από το βρετανικό πολεμικό που σήμαινε πως θα εξέθεταν το πλευρό τους σε μια ομοβροντία κανονιών. Αν περνούσαν τότε θα μπορούσαν να ξεφύγουν. Ο πηδαλιούχος όμως δεν κατάφερε να κρατήσει σωστή πορεία και το πολεμικό πλησίασε και κατάφερε να χτυπήσει τους πειρατές με μια δεύτερη ομοβροντία. Ο Ρόμπερτς σκοτώθηκε από τα πυρά, που τον τραυμάτισαν στον λαιμό. Η τελευταία επιθυμία του ήταν να ταφεί στη θάλασσα ώστε να μην πάρουν το πτώμα του οι εχθροί. Οι πειρατές του σεβάστηκαν την επιθυμία του, τον τύλιξαν σε ένα πανί από το πλοίο και έριξαν τη σορό του στη θάλασσα.
Ο θάνατος του Βαρθολομαίου Ρόμπερτς συγκλόνισε τον πειρατικό κόσμο και το βασιλικό ναυτικό. Οι τοπικοί έμποροι και ο πληθυσμός θεωρούσαν πως ήταν ανίκητος ενώ κάποιοι τον έβλεπαν ακόμη και σαν ήρωα.
Αποτέλεσμα
Από τους αιχμάλωτους πειρατές που έδωσαν τόπο γέννησης το 42% ήταν από την Κορνουάλη, το Ντέβον και το Σόμερσετ, ενώ το 19% από το Λονδίνο. Υπήρχαν επίσης πειρατές από τη Βόρεια Αγγλία και την Ουαλία και από διάφορες χώρες όπως η Ιρλανδία, η Σκοτία, η Ελλάδα, οι Δυτικές Ινδίες και η Ολλανδία. Γενικά ο Ρόμπερτς απέφευγε Ιρλανδούς εξαιτίας των προβλημάτων που είχε αντιμετωπίσει από στασιαστές Ιρλανδούς. Μάλιστα ορισμένοι ναύτες εμπορικών πλοίων μιμούνταν ιρλανδική προφορά για να αποφύγουν τη βίαιη στρατολόγηση στο πλήρωμα του.
Ο Καπετάνιος Τσάλονερ Όγκλ χρίστηκε ιππότης, ο μοναδικός Βρετανός αξιωματικός ναυτικού που τιμήθηκε με αυτόν τον τρόπο για πράξεις εναντίον πειρατών. Επίσης έγινε ναύαρχος, ενώ αποκόμισε και οικονομικό κέρδος από σκόνη χρυσού που βρήκε στην καμπίνα του Ρόμπερτς.
Η μάχη αποτέλεσε σημείο καμπής στον αγώνα κατά της πειρατείας, ενώ ο θάνατος του Ρόμπερτς θεωρείται από πολλούς το τέλος της Χρυσής Εποχής της Πειρατείας.
Χαρακτήρας
Οι περισσότερες πληροφορίες για τον Βαρθολομαίο Ρόμπερτς προέρχονται από το βιβλίο Γενική Ιστορία των Πειρατών που εκδόθηκε κάποια χρόνια μετά τον θάνατο του. Οι αρχικοί τίτλοι το 1724 ανέφεραν τον καπετάνιο Τσαρλς Τζόνσον (Charles Johnson) ως συγγραφέα. Πολλοί θεωρούν πως το όνομα ήταν παρατσούκλι, ίσως και του συγγραφέα Ντάνιελ Ντεφόε. Ο Τζόνσον αφιέρωσε μεγάλο μέρος του βιβλίου του στον Ρόμπερτς.
Μετά τα κατορθώματα του στη Νέα Γη, ο κυβερνήτης της Νέας Αγγλίας σχολίασε «Δεν μπορεί κάποιος να μην θαυμάσει το θάρρος και τη γενναιότητα του.» Μισούσε τη δειλία και όταν οι καπετάνιοι 22 πλοίων στο Τρέπασεϊ δεν υπερασπίστηκαν τα πλοία τους, εξαγριώθηκε.
Ο Ρόμπερτς ήταν το αρχέτυπο του πειρατή που αγαπούσε τον πολυτελή ρουχισμό και τα τιμαλφή, αλλά είχε και κάποια στοιχεία που δεν ήταν συνηθισμένα σε πειρατές αφού προτιμούσε να πίνει τσάι από το ρούμι και απεχθανόταν την κατανάλωση αλκοόλ πάνω στο πλοίο. Τραγική ειρωνεία αποτελεί το γεγονός πως ο θάνατος του οφειλόταν έμμεσα στη μέθη των αντρών του. Ο Ρόμπερτς δεν φερόταν σκληρά στους αιχμαλώτους του χωρίς αυτό να σημαίνει πως έδειχνε ιδιαίτερη φροντίδα. Μερικές φορές κακομεταχειριζόταν αιχμαλώτους αν ένιωθε πως το πλήρωμα ήθελε κάτι τέτοιο. Επίσης κάποιες φορές χάριζε στους καπετάνιους των καραβιών που αιχμαλώτιζε και που ήταν συνεργάσιμοι, διάφορα πράγματα αξίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ουαλοί πειρατές
Κουζής Γεωργούλης
Ο '''Κουζής Δημ. Γεωργούλης''' (18.. - 1964) ήταν ο μακροβιότερος δήμαρχος Μυκόνου. Έγινε πρόεδρος της Κοινότητας Μυκόνου το 1920 και παρέμεινε κοινοτάρχης ως το 1942. Το 1951 εξελέγη δήμαρχος και επανεξελέγη το 1954, το 1959 και το 1964. Απεβίωσε εν ενεργεία στην Αθήνα στις 21 Νοεμβρίου 1964 και κηδεύτηκε την επομένη στη Μύκονο. Σύζυγός του ήταν η Άννα Κ. Γεωργούλη. Το όνομά του δόθηκε σε δρόμο του νησιού. Συνολικά θήτευσε ως κοινοτάρχης, δήμαρχος ή δημαρχεύων 35 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Μυκόνου Κατηγορία:Έλληνες Κοινοτάρχες
Αγγλική γλώσσα στην Ευρώπη
Η αγγλική γλώσσα στην Ευρώπη, ως μητρική γλώσσα, ομιλείται κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία. Εκτός από αυτές τις χώρες, έχει επίσημο καθεστώς στη Μάλτα, τις κτήσεις του Στέμματος (Νήσος του Μαν, Τζέρσεϋ και Γκέρνσεϊ), το Γιβραλτάρ και τις Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων του Ακρωτηρίου και της Δεκέλειας (δύο από τα Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη). Στο Βασίλειο των Κάτω Χωρών, τα αγγλικά έχουν επίσημη θέση ως περιφερειακή γλώσσα στα νησιά της Saba και Sint Eustatius (βρίσκεται στην Καραϊβική). Σε άλλα μέρη της Ευρώπης, τα Αγγλικά ομιλούνται κυρίως από εκείνους που την έχουν μάθει ως δεύτερη γλώσσα, αλλά επίσης, σε μικρότερο βαθμό, από κάποιους ομογενείς από ορισμένες χώρες στον αγγλόφωνο κόσμο.
Γνώση Αγγλικών στην ΕΕ
Η αγγλική γλώσσα είναι η de facto επίσημη γλώσσα της Αγγλίας, η μόνη επίσημη γλώσσα του Γιβραλτάρ και του Ακρωτηρίου και της Δεκέλειας και μία από τις επίσημες γλώσσες της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, της Μάλτας, της Βόρειας Ιρλανδίας, της Σκωτίας, της Ουαλίας, της Νήσου του Μαν, του Τζέρσεϋ και Γκέρνσεϊ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Δημοκρατία της Ιρλανδίας δημιουργούν μια «ευρωπαϊκή αγγλόσφαιρα» με έκταση περίπου 316.000 km 2 (122.000 τετραγωνικά μίλια) και πληθυσμό άνω των 71 εκατομμυρίων. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε το 2006, το 13% των πολιτών της ΕΕ μιλούν αγγλικά ως μητρική τους γλώσσα. Ένα άλλο 38% των πολιτών της ΕΕ δηλώνει ότι έχουν επαρκείς γνώσεις στα αγγλικά για να συνομιλήσουν, οπότε η συνολική προσέγγιση των αγγλικών στην ΕΕ είναι 51%.
Αγγλικά ως lingua franca
Τα αγγλικά είναι η πιο γνωστή ξένη γλώσσα σε 19 από τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκτός της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου). Στην Ευρώπη των 25, η βασική γνώση της αγγλικής γλώσσας (συμπεριλαμβανομένων των φυσικών ομιλητών) σαφώς ομιλείται από το 38% του πληθυσμού, ακολουθούμενο από τα γερμανικά και τα γαλλικά (και τα δύο 14%), τα ρωσικά και τα ισπανικά (6%) και τα ιταλικά (3%). Μια «άριστη» γνώση της αγγλικής βρίσκεται κυρίως στη Μάλτα (52%), στη Δανία (44%), στην Κύπρο (42%) και στη Σουηδία (40%). Τα ποσοστά βασικών γνώσεων ποικίλλουν πολύ μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών: είναι υψηλά στην προαναφερθείσα Μάλτα, τη Δανία και τη Σουηδία, αλλά χαμηλά στη Ρωσία, την Ισπανία (12%), την Ουγγαρία (14%) και τη Σλοβακία (14%). Κατά μέσο όρο, το 2012, το 38% των πολιτών της ΕΕ (εκτός από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία) δήλωσαν ότι είχαν επαρκή γνώση της αγγλικής γλώσσας για να είναι σε θέση να συνομιλούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλική γλώσσα Κατηγορία:Γλώσσες της Ευρώπης
Γεωμαγνητισμός
Γενικά ο Γεωμαγνητισμός, ως επιστημονικός κλάδος, δεν περιορίζεται μόνο στην υπάρχουσα κατάσταση του γεωμαγνητικού πεδίου αλλά και στην προέλευση, τις μεταβολές στο χρόνο, τον τρόπο που εκδηλώνεται, την μορφή των πόλων, τη μαγνήτιση των πετρωμάτων, την εκπόνηση και έκδοση γεωμαγνητικών χαρτών, καθώς επίσης και στις λεγόμενες μαγνητικές ανωμαλίες, τοπικές ή περιφερειακές, για τις οποίες ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη θεωρία των τεκτονικών πλακών καθώς και σε κάποια άλλα φαινόμενα. Ειδικότερα για τις γεωμαγνητικές ανωμαλίες, αυτές φέρονται ν΄ αντανακλούν σημαντικές διαφορές μεταξύ των θεωρητικών και πραγματικών τιμών μαγνητικής έντασης σε πολλά σημεία μέτρησης με συνέπεια ν΄ αποτελούν βάση συμπερασμάτων για πιθανή υπο-επιφανειακή δομή και σύνθεση.
Πηγές
Κατηγορία:Τεκτονική
Εύη Κορώνη
Η Εύη Κορώνη είναι Ελληνίδα ηθοποιός, ποιήτρια απόφοιτη της 'Ανωτέρας Δραματικής Σχολής «Βασίλης Διαμαντόπουλος», στη Θεσσαλονίκη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καβάλα, στις 9 Δεκεμβρίου του 1989. Η καταγωγή της είναι από τη Θάσο. Αποφοίτησε το 2010 από την Ανώτερη Δραματική Σχολή - Σύγχρονο θέατρο «Βασίλης Διαμαντόπουλος» στη Θεσσαλονίκη. Από τότε έως και σήμερα δουλεύει συστηματικά στο θέατρο ως ηθοποιός, αλλά και ως σκηνοθέτης ή βοηθός σκηνοθέτη. Παράλληλα με τις σπουδές της στο θέατρο, άρχισε να γράφει τα πρώτα της άρθρα σε διάφορα περιοδικά. Πολλά από τα ποιήματα της, έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά και έχουν δημοσιευθεί σε ποιητικούς ιστότοπους και διαδικτυακά περιοδικά ποίησης, αποσπώντας πολύ καλές κριτικές αλλά και βραβεία.
Το 2014 επέστρεψε για δύο χρόνια στη γενέτειρά της, την Καβάλα όπου και έλαβε μέρος σε τρεις θεατρικές παραστάσεις και συνεργάστηκε με τη Στέγη Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας και με το δη.πε.θε Καβάλας.
Ένας σημαντικός «σταθμός», ήταν και η ενός χρόνου εθελοντικής προσφορά της στο Εξειδικευμένο Κέντρο Κοινωνικής & Επαγγελματικής Ένταξης Ατόμων με Αναπηρίες «Αγία Μαρίνα» Καβάλας, όπου εκεί παρέδιδε μαθήματα θεατρικής αγωγής σε ανθρώπους με σύνδρομο Down και Αυτισμό (2014).
Βιβλία
Το βιβλίο της Ήσουνα κάποτε εδώ , Ανέβηκε στο Θέατρο Tempus Verum εν Αθήναις σε σκηνοθεσία της Χριστίνα Ράπτη, Αθήνα 2017
Άλλες δουλειές
Έχει εργαστεί και στο ραδιόφωνο. Ο τελευταίος της ραδιοφωνικός σταθμός ήταν ο «Στο Κόκκινο 102,8FM – Καβάλας», όπου μαζί με τη συγγραφέα Γεωργία Χιόνη παρουσίαζαν την πολιτιστική εκπομπή στο «Θεωρείο». Tο Δεκέμβρη του 2019 δημιούργησε τη δική της εκπομπή podcast με τίτλο ONAIR με την Εύη Κορώνη όπου φιλοξενεί συζητήσεις για την τέχνη, για βιβλία και εκπαίδευση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Evi Koroni on IMDB
Φιλμογραφία της Εύης Κορώνη on 90 λεπτά
ONAIR με την Εύη Κορώνη | Podcast
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Εθνική Μάλτας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Μάλτας είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Μάλτας σε διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Ανήκει στην Μαλτέζικη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Ιστορία
Η πρώτη ισοπαλία της Μάλτας ήρθε απέναντι στην Εθνική Ελλάδος, 1-1, το 1970. Οι πρώτες δύο νίκες ήταν εντός έδρας απέναντι στην Εθνική Ελλάδος (2-0) και την Εθνική Ιρλαδίας (2-1) στα προκριματικα του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου το 1975 και το 1982 αντίστοιχα. Το 1979 η Μάλτα απέσπασε ισοπαλία απέναντι 0-0 από τη Δυτική Γερμανία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου. Η τρίτη νίκη ήρθε εκτός έδρας με 1-0, απέναντι στην Εθνική Εσθονίας το 1993 στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου. Σκόρερ ήταν ο Kris Laferla. Απέσπασαν ακόμα δύο ισοπαλίες απέναντι στην Εθνική Ουγγαρίας στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1990 και πέτυχαν ακόμη τέσσερις φιλικές νίκες το 1991 και το 1992.
Το 2005, η Μάλτα απέσαπσε ισοπαλία 1-1 με την Εθνική Κροατίας και τη Εθνική Βουλγαρίας. Ακόμη μία ισοπαλία απέσπασε έναντι της Εθνική Βορείου Ιρλανδίας (1-1), εντός έδρας σε φιλικό παιχνίδι. Το 2006, σε φιλικό απέναντι στην Εθνική Ιαπωνίας, η οποία προετοιμαζόταν για τα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006 στη Γερμανία, η Μάλτα νίκησε 1-0. Τον Οκτώβριο του 2006, η Μάλτα πέτυχε μια σημαντική νίκη με 2-1 απέναντι στην Εθνική Ουγγαρίας στα προκριματικά του Euro 2008 με τον Andre Schembri να σκοράρει εις διπλούν.
Το Φεβρουάριο του 2007, η Μάλτα εξήλθε ισόπαλη με 1-1 με μία από της οικοδεσπότριες του Euro 2008, την Εθνική Αυστρίας. Το παιχνίδι διεχθήκηκε για να γιορταστεί η 50η επέτειος του πρώτου διεθνούς παιχνιδιού που έδωσε η Εθνική Μάλτας. Ακόμα ένα φιλικό απέναντι στην Αυστρία τον Ιούνιο του 2008 τελείωσε με ήττα 5-1. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2007, η Μάλτα απέσπασε ακόμα μια ισοπαλία απέναντι στην Εθνική Τουρκίας στα προκριματικά του Euro 2008 (2-2). Στις 26 Μαρτίου 2008, η Μάλτα πέτυχε τη μεγαλύτερη νίκη της ιστορίας της νικώντας 7-1 την Εθνική Λίχτενσταϊν σε ένα φιλικό στο Γκράουντ Νατσιονάλι Τα' Κάλι, με σκόρερ τον Μάικλ Μιφσούντ με 5 τέρματα. Ακολούθησε η νίκη με 2-0 επί της Εθνικής Γεωργίας το 2009.
Τον Ιούνιο του 2010, η Μάλτα έπεσε στην τελευταία θέση της κατάταξης της ΦΙΦΑ, 169η παγκοσμίως. Το 2009, η Μάλτα απέσπασε ισοπαλία 0-0 με την Εθνική Αλβανίας εντός έδρας. Αυτός ήταν ο μοναδικός βαθμός της Μάλτας το στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2010. Τον Αύγουστο του 2010 η Μάλτα απέσπασε ισοπαλία 1-1 απέναντι στην Εθνική Μακεδονίας στα προκριματικά του Euro 2012 με τον Michael Mifsud να σκοράρει ένα εξαιρετικό γκολ.
Το Φεβρουάριο του 2011 απέσπασαν ισοπαλία 0-0 απέναντι στην Εθνική Ελβετίας, σε ένα παιχνίδι στο οποίο ο τερματοφύλακας Justin Haber απέκρουσε δύο πέναλτι. Ο Mifsud σκόραρε εις διπλούν στις 10 Αύγουστο 2011, όταν η Μάλτα κέδρισε την Central African Republic με 2–1 εντός. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2011, η Μάλτα κέρδισε τον πρώτο βαθμός της για τα προκριματικά του Euro 2012, με ισοπαλία 1-1 απέναντι στη Εθνική Γεωργίας. Τα έτη 2010 και 2011 η Μάλτα δεν πέτυχε αρκετά θετικά αποτελέσματα και ο προπονητής John Buttigieg αλλά και ο βοηθός προπονητής Carmel Busittil απολύθηκαν τον Οκτώβριο του 2011.
Τρέχουσα σύνθεση
Συμμετοχές και γκολ: ενημέρωση 1 Ιουνίου 2012.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Μάλτας (ποδόσφαιρο)
Σλαβόφωνοι Έλληνες Μακεδόνες
Οι Σλαβόφωνοι Έλληνες Μακεδόνες είναι μια δίγλωσση πληθυσμιακή ομάδα της Μακεδονίας που ομιλεί σλαβικές διαλέκτους. Υπάρχουν επίσης, ορισμένοι εντός της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας και Βουλγαρίας που μιλούν μόνο σλαβικά. Στην Ελλάδα ανέρχονται γύρω στους 50.000 (σε αντιδιαστολή με έναν πληθυσμό της τάξης των περίπου 10.000 με σλαβομακεδονική εθνική συνείδηση).
Γενικά
Οι σλαβόφωνοι της Μακεδονίας βρίσκονται σε μια γεωγραφική ζώνη από βορειοδυτικά της λίμνης της Καστοριάς, κατά μήκος των συνόρων της Βόρειας Μακεδονίας, άλλοτε Γιουγκοσλαβικών, έως το όρος Όρβηλο στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Δεν υπάρχουν στοιχεία για τους σλαβόφωνους Έλληνες Μακεδόνες της Βόρειας Μακεδονίας και της Βουλγαρίας.
Οι σπουδαιότεροι λόγοι που συνετέλεσαν στη διαμόρφωση του σλαβικού ιδιώματος (φωνητικά) ανάγονται στην ύστερη βυζαντινή περίοδο και τη Τουρκοκρατία που ακολούθησε, όταν αριθμός Βουλγάρων αιχμαλώτων αναζήτησε εργασία στα μεγάλα αγροκτήματα των Βυζαντινών τιμαριούχων. Ο Απόστολος Βακαλόπουλος αναφέρει ότι συναντιώνταν σλαβόφωνοι ως εποχιακοί εργάτες συλλογής βαμβακιού ακόμα και στην περιοχή των Τρικάλων. Η έλλειψη ουσιαστικών συνόρων στην ελληνική χερσόνησο έκανε εύκολο τον συγχρωτισμό με τους άλλους λαούς και οι μετακινήσεις για εργασία πολλών φτωχών Νότιων Σλάβων προς τις εύφορες βόρειες περιοχές του ελληνικού χώρου, ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Έτσι προέκυψε το σλαβικό ιδίωμα, και αποτέλεσε μέσο κοινής συνεννόησης Τούρκων, Ελλήνων και Σλάβων εποίκων για να εξυπηρετούνται εμπορικοί και άλλοι σκοποί. Σε πολλές περιπτώσεις, οι περιστάσεις ανάγκαζαν τον ελληνικό πληθυσμό να προτιμά να μαθαίνει το προφορικό ιδίωμα αυτό και να προσποιείται πρόσκαιρα ότι είναι σλαβικός ώστε να αποφεύγει το παιδομάζωμα, τις σφαγές και το μίσος των Τούρκων έπειτα από κάθε επανάσταση του ελληνισμού. Η σλαβοφωνία αποτέλεσε αργότερα τη βάση της βουλγαρικής προπαγάνδας με την ίδρυση βουλγαρικών εξαρχικών σχολείων και καταλήψεις ελληνικών εκκλησιών, σύμφωνα με σουλτανικό φιρμάνι του 1870, που όριζε εφόσον οι εξαρχικοί αποτελούσαν το ένα τρίτο του εκκλησιάσματος να λειτουργούν εκ περιτροπής σε εκκλησίες που ποτέ δεν έκτισαν και να δημιουργούν μητροπόλεις αν ήσαν οι μισοί. Κατά την περίοδο των ελληνοβουλγαρικών αναταράξεων οι σλαβόφωνοι της Μακεδονίας χωρίστηκαν σε πατριαρχικούς και εξαρχικούς στα συνοριακά όμως εδάφη της βόρειας σημερινής Μακεδονίας (1895 - 1908) και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (1946-49) τη σκυτάλη παρέλαβε ο Τίτο που ήδη είχε συστήσει από τις 2 Αυγούστου του 1944 τη Λαϊκή Δημοκρατία της «Μακεδονίας». Μετά όμως τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τη σκυτάλη την παρέλαβε η Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας.
Γλώσσα
230px|thumb|Το [[Ευαγγέλιο του Κονικόβου, Θεσσαλονίκη, 1852.]] ''«Έκαμα ένα γλωσσάριο που το πλουτίζω, το συμπληρώνω μέρα με τη μέρα. Μιλάνε μια γλώσσα πούναι παρακλάδι σλαβικό, με πολλά τούρκικα και ελληνικά στοιχεία. Η αντρίκεια της φτογγολογία μου δίνει ένα τονωτικό συναίστημα Τα φωνήεντα είναι σπάνια. Η μαλακιά θηλυκάδα τους πνίγεται σ΄ένα κατακρύλισμα από φωνές αδρές και σκληρές. Σας μιλάν ακούς να δρομίζουν τον κατήφορο βότσαλα και χαλίκια στρογγυλεμένα στ΄ ορμητικό ρέμα του Δραγόρα. Μερικές λέξεις έχουν την παρθένα παραστατικότητα των πρωτογέννητων γλωσσών, που δεν ήταν παρά ηχητική μίμηση των κρότων και των θορύβων της ζωντανής ζωής. Για να πούνε πως το πουλί ((πέταξε)) λένε ((π΄ρρλιτς)). Σε καμιά γλώσσα δεν άκουσα τόσο ηχητικά το πέταγμα του πουλιού. Στρατής Μυριβήλης, Η ζωή εν τάφω,
Σλαβικές διάλεκτοι ομιλούνται σήμερα ως δεύτερη γλώσσα από τους σλαβόφωνους της Μακεδονίας, όπως ομιλούνταν στο ευρύτερο βιλαέτι του Μοναστηρίου μέσα σ΄ ένα περιβάλλον με Έλληνες, Αλβανούς, Βουλγάρους, Τούρκους, κ.α. επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Πολλές από τις ομιλούμενες διαλέκτους, λόγω των συνθηκών δημιουργίας τους, ως εμπορική γλώσσα που επιβλήθηκε σε αλλόφωνους πληθυσμούς (ελληνόφωνους, αλβανόφωνους, βλαχόφωνους), χαρακτηρίζονται ως απλοποιημένες διάλεκτοι (μια μορφή πίτζιν διαλέκτων ως προς την απλοποίηση της προγενέστερης).
Εμφάνιση των σλαβικών φύλων στον ελλαδικό χώρο
Από το τέλος του 6ου αιώνα μ.Χ. στη Βαλκανική βρέθηκαν εγκατεστημένοι σλαβόφωνοι πληθυσμοί. Οι πρώτοι αυτοί πληθυσμοί που επέδραμαν στις Ελληνικές χώρες (Μακεδονία, Ήπειρος, Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησο), γρήγορα αφομοιώθηκαν από τους ντόπιους πληθυσμούς και κατά τον 13ο αιώνα με την κατάκτηση της Μακεδονίας από τους Σταυροφόρους απουσιάζουν από οποιεσδήποτε αναφορές. Προς τα μέσα του 19ου αιώνα η σλαβοφωνία είχε επικρατήσει στην ύπαιθρο χώρα της Οθωμανικής Μακεδονίας βορείως μιας νοητής γραμμής που από την περιοχή βόρεια της Καστοριάς κατέληγε στη Θεσσαλονίκη. Οι σλαβόφωνοι κάτοικοι της Μακεδονίας ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και ζούσαν σε τσιφλίκια στα πεδινά ή σε ελεύθερα χωριά στα ορεινά. Γνωστοί την περίοδο αυτή με βάση τη γλώσσα τους ως «Βούλγαροι», όρο που είχε κοινωνικές συνδηλώσεις, αυτοπροσδιορίζονταν με βάση τη θρησκευτική τους ταυτότητα ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι.
Σλαβόφωνοι Έλληνες στην Ελληνική Επανάσταση
Οι σλαβόφωνοι Έλληνες της Μακεδονίας συμμετείχαν μαζικά στην Ελληνική επανάσταση του 1821 και πολλοί διακρίθηκαν. Γνωστοί σλαβόφωνοι Έλληνες Μακεδόνες αγωνιστές, ήταν ο Σωτήριος Δαμιάνοβιτς, ο Γεώργιος Ντέμπρελης, ο Στάικος, ο Αγγελίνας, και άλλοι. Οι αγώνες τους στη Μακεδονία και στη νότια Ελλάδα (Στερεά, Πελοπόννησο, Κρήτη κ.α.), καθώς και η αθρόα συμμετοχή τους συνέβαλε τα μέγιστα στην έκβαση του αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας και τους συνέδεσε με δεσμούς αίματος στον κοινό αγώνα, με τους λοιπούς Έλληνες. Πολλοί σλαβόφωνοι αγωνιστές, που μετά το τέλος της επανάστασης, εγκαταστάθηκαν στο ελεύθερο ελληνικό κράτος, υιοθέτησαν το επώνυμο "Βούλγαρης", το οποίο ήταν συνηθισμένο προσωνύμιο και σήμαινε τη σλαβοφωνία και όχι την εθνότητα.
Ο Μακεδονικός Αγώνας και οι Βαλκανικοί Πόλεμοι
μικρογραφία|259x259px|Ο σλαβόφωνος οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα, [[Δημήτριος Γκογκολάκης.]]Στη συνέχεια λόγω της χρήσης βίας και καταπίεσης από τη Βουλγαρική πλευρά προς τους πληθυσμούς, για μια περίπου γενιά (1870-1904) η κατάσταση περιπλέχτηκε, έως ότου ο Μακεδονικός Αγώνας ως αντιστάθμιση στη βουλγαρική βία διαχώρισε βίαια τους σλαβόφωνους πληθυσμούς σε Έλληνες και Βούλγαρους.
Κατά τη διάρκεια των πολύχρονων συγκρούσεων, στις τάξεις των μακεδονομάχων συμμετείχαν δεκάδες γηγενείς ένοπλοι που προέρχονταν από αμιγώς σλαβόφωνους οικισμούς. Αρκετοί από αυτούς παρουσίασαν αξιόλογη δράση ως οπλαρχηγοί (όπως ο Λάκης Νταηλάκης από το Βερνίκι της Κορυτσάς, ο Γκόνος Γιώτας από τα Γιαννιτσά, ο Παντελής Γραικός από το Κολέσινο της Στρώμνιτσας, ο Δημήτριος Γκογκολάκης από την περιοχή των Σερρών κ.ά.), ενώ η υποστήριξη των σλαβόφωνων πατριαρχικών συγκαταλέγεται στους παράγοντες που συνέβαλαν καθοριστικά στις επιτυχίες των ελληνικών ανταρτικών σωμάτων.
Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους η Οθωμανική Μακεδονία μοιράστηκε μεταξύ της Ελλάδας, τη Σερβίας, της Βουλγαρίας και του νεοσύστατου αλβανικού κράτους. Οι σλαβόφωνοι Έλληνες που παρέμειναν στη Σερβία ή τη Βουλγαρία, είτε προσέφυγαν στην Ελλάδα (κυρίως από τις περιοχές Γευγελής, Στρώμνιτσας, Πετριτσίου και Μελενίκου), είτε ενσωματώθηκαν στα εθνικά κράτη στα οποία πλέον ζούσαν, αναπτύσσοντας σλαβομακεδονική εθνική συνείδηση ή εντασσόμενοι στο βουλγαρικό έθνος.
Πληθυσμιακά δεδομένα
Το 1913, με βάση έγγραφο που εντοπίστηκε στο αρχείο του πρώτου Γενικού Διοικητή της Μακεδονίας, Στέφανου Δραγούμη, οι σλαβόφωνοι Έλληνες της Μακεδονίας υπολογίζονταν σε περίπου 71.000 άτομα, ενώ παρόμοια στατιστική του 1915 τους ανεβάζει στις 75.000. Σύμφωνα με μεταγενέστερες έρευνες που στηρίχθηκαν σε ελληνικές κρατικές στατιστικές της περιόδου 1915-1924, οι σλαβόφωνοι Έλληνες ανέρχονταν σε 57.000 άτομα, με τους περισσότερους να εντοπίζονται στον νομό Σερρών. Ως ελληνικής εθνικής συνείδησης αναφέρεται και το σύνολο των σλαβόφωνων της περιοχής του Γράμμου και του Νεστορίου. Πέραν από τους Έλληνες σλαβόφωνους, ο συνολικός πληθυσμός των σλαβόφωνων και δίγλωσσων της Μακεδονίας περιλάμβανε ακόμη Βούλγαρους, καθώς και άτομα με ρευστή εθνική συνείδηση.