cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκάνδαλο Enron
Αναζήτηση Βοήθειας
Ζητήματα πιστωτικής φύσεως όμως, γίνονταν όλο και πιο κρίσιμα. Κατά την περίοδο που γνωστοποιήθηκε η εξαγορά, η Moody's και η S&P αμφότερες προσάρμοσαν τη βαθμολογία της Enron ένα βήμα πάνω από το junk status. Εάν η βαθμολογία της έπεφτε κάτω από την επενδυτική κλίμακα, η δυνατότητά της να συναλλάσσεται θα μπορούσε να περιοριστεί σημαντικά, ως συνεπακόλουθο μιας περικοπής ή αποκοπής από της πιστοληπτικής της ικανότητας, έναντι των ανταγωνιστών. Σε μια τηλεφωνική διάσκεψη η S&P επιβεβαίωσε πως εάν η Enron δεν εξαγοραζόταν, θα έκοβε τη βαθμολογία της σε χαμηλό ΒΒ ή υψηλό Β, "βαθμολογίες που δεν αγγίζουν ούτε το υψηλότερο άκρο της θέσης για σκουπίδια". Επιπλέον, πολλοί έμποροι είχαν περιορίσει τις συναλλαγές τους με την εταιρεία ή τις είχαν σταματήσει τελείως, στο φόβο κι άλλων κακών νέων. Όμως ο Watson προσπάθησε ξανά να καθησυχάσει τον κόσμο, επιβεβαιώνοντας κατά τη διάρκεια μιας παρουσίασης σε επενδυτές της Νέας Υόρκης, πως "δεν υπήρχε τίποτα πλέον στραβό με τη διακυβέρνηση της Enron". Αναγνώρισε επιπρόσθετα πως επικερδή βήματα (υπό τη μορφή περισσοτέρων stock option) θα έπρεπε να γίνουν ώστε να αντιμετωπιστεί η εχθρικότητα πολλών υπαλλήλων της εξαγοραζόμενης εταιρείας για τη διοίκηση, μετά την αποκάλυψη πως ο Lay και άλλα ανώτατα στελέχη είχαν πουλήσει μετοχές αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων κατά τους μήνες που κρατούσε η κρίση. Η κατάσταση έγινε ακόμη χειρότερη όταν γνωστοποιήθηκε πως ο Lay, με την "κουρελιασμένη φήμη" περίμενε να λάβει $60 εκατομμύρια ως αποζημίωση για την απώλεια της διοίκησης της Enron που συνεπαγόταν η συγχώνευσή της με την Dynagy και μάλιστα τη στιγμή που πολλοί υπάλληλοι της Enron είχαν δει τους συνταξιοδοτικούς τους λογαριασμούς, οι οποίοι βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στο μετοχικό κεφάλαιο που αποδεκατίστηκε όταν η τιμή της μετοχής υποχώρησε κατά 90% μέσα στο έτος. "Είχαμε πολλά παντρεμένα ζευγάρια που δούλευαν αμφότερα και τα οποία έχασαν $800.000 ή $900.000" δήλωσε ένας εκπρόσωπος μιας εταιρείας που κατείχε η Enron. "Σχεδόν γκρέμισε κάθε αποταμιευτικό πλάνο των εργαζομένων"."
Ο Σκελετός που Βγήκε από την Ντουλάπα
Στα μέσα του Νοεμβρίου, η Enron ανακοίνωσε πως σχεδίαζε να εκποιήσει στοιχεία που υπολειτουργούσαν, αξίας περίπου $8 εκατομμυρίων, μαζί με ένα γενικό πλάνο περιορισμού των μεγεθών της προς όφελος της χρηματοοικονομικής σταθερότητας. Στις 19 Νοεμβρίου του 2001, η Enron αποκάλυψε στο κοινό περαιτέρω στοιχεία της κακής της κατάστασης των υποθέσεών της. Πιο κρίσιμο ήταν το γεγονός ότι η εταιρεία αντιμετώπιζε υποχρεώσεις αποπληρωμής $9 δισεκατομμυρίων, μέχρι το τέλος του 2002. Τέτοια χρέη ήταν υπερβολικά μεγάλα σε σύγκριση με τα διαθέσιμά της. Επιπλέον, η επιτυχία των μέτρων διατήρησης της φερεγγυότητάς της δεν ήταν σίγουρη, ειδικά όσον αφορά τις εκποιήσεις στοιχείων του Ενεργητικού και την επαναχρηματοδότηση των χρεών.
Δύο μέρες αργότερα, στις 21 Νοεμβρίου, στη Wall Street διατυπώνονταν σοβαρές αμφιβολίες για το εάν τελικά η Dynegy θα προχωρούσε στη συμφωνία ή όχι, ή εάν θα αναζητούσε μια ριζική επαναδιαπραγμάτευση. Η τιμή της μετοχής της Enron βούτηξε κατά $2 στα $7. Επιπλέον, αποκάλυψε σε μια φόρμα 10Q ότι σχεδόν όλα τα χρήματα που είχε δανειστεί για σκοπούς που συμπεριελάμβαναν αγορά των χρεογράφων της, ή περίπου $5 δισεκατομμύρια είχαν εξατμιστεί σε περίπου 50 ημέρες. Αναλυτές είχαν παγώσει με την αποκάλυψη αυτή, ειδικά μετά την πληροφορία που ήθελε τη Dynegy να μη γνωρίζει ούτε αυτή το μεγάλο ποσοστό χρήσης των ρευστών της διαθεσίμων.
Στην προσπάθειά της να αποχωρήσει από την προτεινόμενη εξαγορά, η Dynegy θα έπρεπε να αποδείξει νομικά μια "ουσιώδη μεταβολή" στις συνθήκες της συναλλαγής. Στα τέλη του Νοεμβρίου, πηγές φίλιες προς τη Dynegy ήταν σκεπτικές όσον αφορά τις τελευταίες αποκαλυψεις, για το εάν συνιστούσαν επαρκή νομικά ερείσματα.
Ο SEC ανακοίνωσε πως είχε στοιχειοθετήσει παράποντα για αστική απάτη εις βάρος της Arthur Andersen LLP, τον ελεγκτή της Enron. Μερικές ημέρες αργότερα, πηγές υποστήριξαν πως η Enron και η Dynagy διαπραγματεύονταν έντονα τους όρους της συμφωνίας τους. Η Dynegy πλέον απαιτούσε να συμφωνήσει η Enron να εξαγοραστεί για $4 δισεκατομμύρια έναντι της αρχικής προσφοράς των $8 δισεκατομμυρίων. Παρατηρητές ανέφεραν πως δυσκολεύονταν να εξακριβώσουν εάν καμιά από τις τις λειτουργίες της Enron ήταν επικερδής και αν ναι, τότε ποια. Αναφορές δηλώνουν μια συλλήβδην στροφή της διοίκησης στους ανταγωνιστές της Enron, προς μείωση της έκθεσης σε ρίσκο. Τελικά, μια νέα αναφορά από τη Moody's προκάλεσε νευρικότητα στη Wall Street.
Η Κατάρρευση της Συμφωνίας
Στις 28 Νοεμβρίου του 2001, οι δύο χειρότεροι εφιάλτες της Enron έγιναν πραγματικότητα. Η Dynegy Inc. αποδεσμεύεται μονομερώς από την προτεινόμενη συγχώνευση και η πιστοληπτική ικανότητα της Enron έπεσε στη junk status. Η εταιρεία, έχοντας πολύ λίγα μετρητά για τη λειτουργία της, βρέθηκε μόνη, πνιγμένη στα χρέη. Η τιμή της μετοχής της έπεσε στα $0,61 στο τέλος της ημέρας των συναλλαγών. "Η Enron αποτελεί πλέον στόχο μιας χρηματοοικονομικής καταιγίδας", όπως έγραψε ένας δημοσιογράφος. Συστημικές επιδράσεις έγιναν αντιληπτές, καθώς οι πιστωτές της και άλλες εταιρίες εκμετάλλευσης ενέργειας υπέφεραν από την απώλεια αρκετών ποσοστιαίων μονάδων. Ορισμένοι αναλυτές αισθάνονταν πως η αποτυχία της Enron υπογράμμισε τους κινδύνους της μετασεπτεμβριανής οικονομίας και ενθάρρυνε τους χρηματιστηριακούς παίχτες να κλειδώσουν τα κεφάλαιά τους σε ασφαλείς επενδύσεις, όσο μπορούσαν.
Το ερώτημα πλέον έγινε καθοριστικό ως προς τη συνολική έκθεση των αγορών και άλλων παιχτών στην αποτυχία της Enron. Τα πρώτα μεγέθη τοποθετούν τη ζημιά αυτή στα $18 δισεκατομμύρια. "Δε γνωρίζουμε πραγματικά ποιος είναι εκεί έξω εκτεθειμένος στην πιστoληπτική καταστροφή της Enron", δήλωσε ένας σύμβουλος. "Συμβουλεύω τους πελάτες μου να προετοιμαστούν για τα χειρότερα."
Η Enron υπολογίζεται να έχει περίπου $23 δισεκατομμύρια υποχρεώσεις, που συνίστανται σε ανεξόφλητα χρέη και εγγυημένα δάνεια. Η Citigroup και η JP Morgan Chase συγκεκριμένα εμφανίστηκαν να έχουν σημαντικά ποσά να απωλέσουν με την κατάρρευση της Enron. Επιπροσθέτως, πολλά από τα μεγάλα στοιχεία της Enron είχαν ενεχυριαστεί σε πιστωτές ως εγγύηση για τα δάνεια, δυσχεραίνοντας τη θέση των εκτεθειμένων πιστωτών και τελικώς των κατόχων μετοχών της για το εάν θα έπαιρναν τελικά τίποτα πίσω κατά τη διαδικασία της πτώχευσης.
Οι ευρωπαϊκές λειτουργίες της Enron κήρυξαν πτώχευση στις 30 Νοεμβρίου του 2001 και αναζήτησαν προστασία του Κεφαλαίου 11 προστασίας στις ΗΠΑ, δύο ημέρες αργότερα. Εκείνη την περίοδο αποτέλεσε τη μεγαλύτερη πτώχευση στην ιστορία των ΗΠΑ και στέρησε τη δουλειά από 4.000 υπαλλήλους.
Την ημέρα που η Enron πτώχευσε, οι εργαζόμενοί της ενημερώθηκαν πως έπρεπε να μαζέψουν τα υπάρχοντά τους και πως είχαν διορία 30 λεπτών να εκκενώσουν το κτίριο.
Λογιστικά Θέματα
Στην πορεία αναλύονται ορισμένα βασικά λογιστικά θέματα τα οποία, όπως φαίνεται εκ του αποτελέσματος, δεν αντιμετωπίστηκαν ορθά.
Χρηματοδοτική Μίσθωση
Ένα πεδίο στο οποίο δεν έγιναν οι δέοντες λογιστικοί χειρισμοί αφορά το εργαλείο της χρηματοδοτικής μίσθωσης.
Το χρηματοδοτικό αυτό εργαλείο προβλέπει τη χρήση ενός παγίου από το μισθωτή, ο οποίος, σε αντίθεση με τη λειτουργική μίσθωση, διακρατεί όλα τα οφέλη και τους κινδύνους που προκύπτουν από αυτή τη σύμβαση. Παρά ταύτα, δεν έχει την κυριότητα του παγίου, όπως ορίζει ο νόμος. Συνεπώς, κατ' αρχήν δεν οφείλει να το εμφανίζει στις λογιστικές του καταστάσεις.
Επειδή όμως η επιστήμη της λογιστικής διαπνέεται από την αρχή της επικράτησης της ουσίας επάνω στον τύπο, εφόσον χρησιμοποιεί κάποιος το πάγιο και λογίζει αποσβέσεις, θα πρέπει και οι συμμέτοχοι να έχουν ορθή πληροφόρηση. Η Enron δεν ενημέρωνε κατάλληλα τους ενδιαφερομένους για τα πάγια που χρησιμοποιούσε και από πού πηγάζουν οι αποσβέσεις, χειραγωγώντας τα κέρδη.
Συμμετοχές
Η Enron είχε επενδύσει και σε πολλές θυγατρικές εταιρίες, από τις οποίες εμφάνιζε κέρδη από εξορύξεις και αξιοποίηση ενεργειακών πόρων, κοιτασμάτων πετρελαίου κ.α. Παρά το γεγονός ότι σύμφωνα με τα ΑΛΠ έπρεπε να εμφανίζει την εύλογη αξία των συμμετοχών σε ποσοστό 10% και να την προσαυξάνει με τα κέρδη, η εταιρεία ακολουθούσε δημιουργικούς χειρισμούς, τους οποίους μάλιστα δεν επεσήμαναν και οι ελεγκτές της Arthur Andersen. Επιπλέον, οι ελεγκτές δεν ήλεγχαν τις θυγατρικές της ώστε να επιβεβαιώσουν τα νούμερα που εμφάνιζε η Enron. Εφόσον στα λογιστικά της βιβλία εμφάνιζε η εταιρεία κέρδη, προέβαινε και σε διανομή κερδών, διακυβεύοντας τη θέση των πιστωτών της (βλέπε μεταφορά πλούτου και ποιότητα κερδών).
Συνταξιοδοτικό Ταμείο
Οι χειρισμοί της εταιρείας έπληξαν και τους ίδιους τους εργαζομένους της, καθώς οι εισφορές τους για ασφαλιστική κάλυψη πήγαιναν στο μετοχικό κεφάλαιο, το οποίο κατέρρευσε στο χρηματιστήριο, με αποτέλεσμα να "τιναχθεί" το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό τους πρόγραμμα "στον αέρα". Χιλιάδες υπαλλήλων και επενδυτών της Enron έχασαν τις αποταμιεύσεις τους, τα κονδύλια για τις σπουδές των παιδιών τους και τις συντάξεις τους, όταν κατέρρευσε η εταιρεία. Οι ποικίλες ομάδες ενδιαφερομένων ακολούθησαν τη δικαστική οδό.
Ρευστοποίηση
Η αφερεγγυότητα εκ μέρους της Enron πήρε το δρόμο της ρευστοποίησης χωρίς να προηγηθεί νέος δομικός σχεδιασμός, όπως αρχικά αναμενόταν, ενώ το γεγονός αυτό ανακοινώθηκε ακόμη και στον ιστότοπο της εταιρείας. Περιφερειακά στοιχεία του Ενεργητικού της όπως εταιρίες εμπορίας ενέργειας και εκμετάλλευσης ευρυζωνικών δικτύων, η ενεργειακή μονάδα Enron Wind, και οι εταιρίες παροχής τεχνικών συμβουλών απομακρύνθηκαν. Στη διαδικασία της εκποίησης συμπεριλαμβάνονταν και οι πετρελαϊκή εταιρεία Mariner Energy (στην οποία η Enron συμμετείχε σε ποσοστό 98%) και η INSELA, μια βενεζουελική εταιρεία κατασκευής βαλβίδων αερίου και ηλεκτρικού εξοπλισμού, της οποίας η Enron κατείχε το 50%. Επιπλέον, πουλήθηκαν επί τόπου οι εταιρίες χαρτιού και εκμετάλλευσης λοιπών δασικών προϊόντων στις ΗΠΑ και τον Καναδά όπως οι Garden State Paper Company, Papiers Stadacona και St. Aurelie Timberlands.
Η Βασική ηλεκτρική μονάδα της Enron στις ΗΠΑ, Portland General Electric, αποκόπηκε ως ανεξάρτητη επιχείρηση το 2006, με τις μετοχές της να δαπανώνται για τους πιστωτές.
Οι εναπομείνασες λειτουργίες της Enron αναδιοργανώθηκαν στα πλαίσια δύο μεγάλων θυγατρικών που συγκροτήθηκαν το 2003: Την CrossCountry Energy, αποτελούμενη από τις τοπικές δεξαμενές συμφερόντων της Enron και την Prisma Energy International, που συγκροτήθηκε από το μεγαλύτερο τμήμα των εταιριών διεθνούς παραγωγής και διανομής ενέργειας, παλαιότερα γνωστή ως Enron International. Η CrossCountry Energy πουλήθηκε στην CCE Holdings, μια κοινοπραξία της Southern Union και μιας μονάδας της General Electric, το 2004. Η εκμετάλλευση υποπροϊόντων της Portland General Electric το 2005 καθιέρωσε την Prisma Energy ως το τελευταίο μεγάλο τομέα εκμετάλλευσης της Enron. Η Prisma Energy τελικώς πουλήθηκε στην Ashmore Energy Inbternational το 2006, καθιστώντας την Enron Corp. ένα άδειο εταιρικό "κουφάρι", ενώ βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο της διαδικασίας ρευστοποίησής της. Ανάμεσα στην αρχική πρόταση αναδιοργάνωσης του 2002 και την επίσημη δημιουργία της Prisma Energy International και της CrossCountry Energy το 2003, οι δύο προτεινόμενες εταιρίες ήταν γνωστές στα πλαίσια της Enron ως "InternationalCo" και "PipeCo" αντίστοιχα.
Στα πλαίσια εκποίησης των στοιχείων της Enron, η εταιρεία άλλαξε το νομικό, εταιρικό της τίτλο σε "Enron Creditors Recovery Corporation", d/b/a Enron Corporation, στις αρχές του 2007.
Ίσως ένα από τα τελευταία στοιχεία είναι το DealBench, μια διαδικτυακή υπηρεσία συναλλαγών και πωλήσεων, ένα άλλοτε τμήμα του υπολειτουργόντος πλέον EnronOnline.
Επιτώσεις προς την Arthur Andersen
Ανεξαρτήτως της δικαστικής έκβασης ως προς το ρόλο της εταιρείας στις δημιουργικές πρακτικές της Enron, η φήμη της Arthur Andersen επλήγη ανεπανόρθωτα. Από τους 28.000 υπαλλήλους της στις ΗΠΑ και 85.000 διεθνώς, η εταιρεία απασχολεί μόλις 200 στην έδρα της στο Σικάγο, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τις αγωγές από όσους θίχτηκαν από την ελλιπή πληροφόρηση των στοιχείων της Enron. Η άλλοτε μία εκ των μεγάλων πέντε ελεγκτικών εταιριών, με διεθνή φήμη και κύρος, άφησε πίσω της τέσσερις μεγάλες ελεγκτικές. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση στον ελεγκτικό κλάδο προκαλεί προβλήματα στις μεγάλες επιχειρήσεις που χρειάζεται να απασχολήσουν περισσότερες από μία εταιρίες για ελεγκτικές και μη ελεγκτικές υπηρεσίες ξεχωριστά. Επιπλέον, το κόστος στις λογιστικές υπηρεσίες είναι λιγότερο ελαστικό, καθώς οι μεγάλες επιχειρήσεις προτιμούν να επιλέξουν μεταξύ των μεγάλων ελεγκτικών.
Κοινωνικές και Νομικές Επιπτώσεις
Ο ιστορικός και νομοθέτης χρεογράφων Joel S. Seligman είχε σημειώσει στη Washington Post ότι: "Πρόκειται για το μεγαλύτερο εταιρικό σκάνδαλο όλων των εποχών. Ήταν ένας από τους άμεσους λόγους δημιουργίας τις Sarbanes-Oxley Act, τις κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και το NASD, καθώς και το βασικό λόγο επαναπροσδιορισμού της εταιρικής συμπεριφοράς από τότε που μπορούμε να θυμηθούμε."
Οι μακρόχρονες δίκες και επιπλοκές που έπονται της κατάρρευσης της Enron δεν είναι ακόμη τελείως ευδιάκριτες, αλλά το ίδιο το γεγονός της πτώσης της είχε αξιοσημείωτες επιπτώσεις στις ΗΠΑ, το ΗΒ, αλλά τελικώς και στην Ευρώπη. Τα αμερικανικά ΜΜΕ έκαναν αναφορές σε προσανατολισμό των δικαστικών ερευνών και προς πιθανές πολιτικές διαστάσεις του σκανδάλου, αλλά και προς τα συγγενικά πρόσωπα των στελεχών της εταιρείας.
Επιπλέον, τα ιστορικά δεδομένα των προβλημάτων της Enron προσδιορίζονται χρονικά στα τέλη της δεκαετίας του '90, μια περίοδο κατά την οποία αναδείχθηκαν πολλά χρηματιστηριακά προβλήματα, εταιρίες offshore και περιπτώσεις εσωτερικής πληροφόρησης σε πολλά μέρη του κόσμου (π.χ. χρηματιστηριακή κρίση του 1999). Επίσης, η κατάρρευσή της το 2001 ακολούθησε την ενεργειακή κρίση της Καλιφόρνια του 2001, αλλά προέκυψαν και πολλά προβλήματα μετά από αυτήν, όπως μικρές πετρελαϊκές κρίσεις και σύγχρονα προβλήματα της ευρύτερης αμερικανικής αγοράς που κλιμακώθηκαν με τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2007. Στις αρχές του 21ου αιώνα, καθιερώνονται σταδιακά τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα, στα οποία εν συνεχεία ενσωματώνονται τα Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Πληροφόρησης και οι Διερμηνείες, με σκοπό την καθιέρωση συγκεκριμένων λογιστικών πρακτικών ομοιόμορφα, έχοντας λάβει υπόψιν κατά το σχεδιασμό τους προηγούμενες διεθνείς εμπειρίες. Παράλληλα, ανοίγει μια μεγάλη κουβέντα στην Ευρώπη για τις εξωπραγματικές αμοιβές και bonus των στελεχών και managers.
Πηγές
Βιβλιογραφία
Αρθρογραφία
Enron Enron Κατηγορία:Πολυεθνικές εταιρείες
Γιάννηδες Εύβοιας
Οι Γιάννηδες είναι χωριό του Δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 105 κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 200 μ. σε κατάφυτη πλαγιά. Περιβάλλεται από καλλιέργειες ελιών, μουριών, κερασιών και συκιών. Το χωριό παράγει λάδι, σύκα, μέλι και κτηνοτροφικά προϊόντα.
Το όνομα του χωριού προέρχεται από το όνομα των πρώτων οικιστών. Αναφέρεται για πρώτη φορά ως ανεξάρτητος οικισμός το 1879, όταν προσαρτήθηκε στον δήμο Κοτυλαίων. Με την κατάργηση του δήμου το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καδίου, όπου και παρέμεινε μέχρι την καποδιστριακή διοικητική μεταρρύθμιση το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών. Σήμερα ανήκει στον δήμο Κύμης - Αλιβερίου.
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Μάαστριχτ
Το Μάαστριχτ (ολλανδικά: Maastricht, Λιμβουργιανή γλώσσα: Mestreech, γαλλικά: Maestricht) είναι δήμος και πρωτεύουσα της επαρχίας της Λιμβουργίας ή Λυμβούργου. Η πόλη βρίσκεται και στις δύο πλευρές του ποταμού Μεύση (στα ολλανδικά Μάας) στο νοτιοανατολικό μέρος της Ολλανδίας μεταξύ Βελγίου και Γερμανίας. Το όνομα της πόλης προέρχεται από το Λατινικό όνομά της Τραϊέκτουμ Αντ Μόσαμ (Trajectum Ad Mosam) (πέρασμα στον Μεύση), που αναφέρεται στην γέφυρα που έχτισαν οι Ρωμαίοι επί εποχής Αυγούστου Καίσαρα.
Πόλη
Για χρόνια, η πόλη βρισκόταν σε διαμάχη με το Ναϊμέχεν για το ποια είναι η παλαιότερη πόλη της Ολλανδίας. Το Ναϊμέχεν ήταν η πρώτη πόλη με Ρωμαϊκά δικαιώματα πόλης εντός της επικρατείας που αποτελεί σήμερα την Ολλανδία. Το Μάαστριχτ ήταν η πρώτη με Μεσαιωνικά δικαιώματα πόλης, σύστημα που εξελίχθηκε στο σημερινό σύστημα και χάρη στους Ρωμαίους, ο πρώτος καταυλισμός με θέλγητρα πόλης.
Γενικά είναι μια ωραία πόλη με πολλά ιστορικά κτίρια μεταξύ των οποίων ο Ναός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (Sint Janskerk), ο καθεδρικός Ναός του Αγίου Σερβατίου (6ος αιώνας), ο αρχαιότερος της Ολλανδίας, το αρχαιολογικό μουσείο, το δημαρχείο κ.ά. Η πόλη συνδέεται με διώρυγες με τη Λιέγη και τη Β. Ολλανδία. Έχει σημαντικές βιομηχανίες υαλουργίας, χημικών προϊόντων, πούρων και χάρτου.
Στους θεσμούς που είναι εγκατεστημένοι στο Μάαστριχτ συμπεριλαμβάνονται το Πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ, η Διοίκηση της Ολλανδικής επαρχίας της Λιμβουργίας και το Μουσείο Μποννεφάντεν της τέχνης. Άλλοι μεγάλοι εργοδότες είναι μεταξύ άλλων η ENCI (η Πρώτη Ολλανδική Βιομηχανία Τσιμέντου), η Βόνταφον, η Μερσέντες-Μπεντς, η Sappi και η Pie Medical. Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης ιδρύθηκε το 1981 και εδρεύει στο Μάαστριχτ.
Στα νότια της πόλης βρίσκεται ο λόφος του Σαιν Πιέτερσμπερχ (St. Pietersberg), που διαθέτει ένα παλιό οχυρό και ένα δίκτυο σπηλαίων, πραγματικό λαβύρινθο, οι σταλακτίτες του οποίου προσελκύουν χιλιάδες τουριστών. Οι σπηλιές διατηρούν μια μόνιμη θερμοκρασία 10 °C και αποτελούν τόπο χειμερίας νάρκης για νυχτερίδες. Επίσης στις σπηλιές αναπτύσσονται μανιτάρια. Συγκεκριμένες ώρες είναι δυνατό να επισκεφθεί κανείς τις σπηλιές με ξεναγό. Οι σπηλιές σχηματίστηκαν από την εξόρυξη ασβεστόλιθου που χρησιμοποιόταν για την κατασκευή σπιτιών. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία ενός εκτεταμένου δικτύου σπηλαίων, εντός του οποίου μπορούσε κανείς εύκολα να χαθεί. Ή να κρυφτεί, όπως γινόταν συχνά, πιο πρόσφατα κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Κάποιοι από τους ανθρώπους που έμειναν εκεί για μεγάλο διάστημα έκαναν τοιχογραφίες με κάρβουνο, μερικές εκ των οποίων είναι πραγματικά έργα τέχνης. Αποτελεί κοινό μυστικό πως στις σπηλιές βρίσκεται σήμερα μια στρατιωτική βάση των ΗΠΑ. Αργότερα ο ασβεστόλιθος χρησιμοποιήθηκε από την ENCI για την παρασκευή τσιμέντου. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ένα μεγάλο κομμάτι αφαιρέθηκε από τη μία πλευρά του λόφου. Το υλικό που δεν χρησιμοποιήθηκε χρησίμευσε για τη δημιουργία ενός νέου λόφου, του d’n Observant, και έχει αναπτυχθεί διάλογος για την μετατροπή της τρύπας σε περιοχή αναψυχής με αθλήματα νερού. thumb|right|300px|Μάαστριχτ, 3 Ιουλίου 2004 Κατά τη διαδικασία εξόρυξης του ασβεστόλιθου, βρέθηκαν απολιθώματα, με πιο αξιοπρόσεκτο αυτό ενός μονόσαυρου το 1780 (ο οποίος, αντίθετα με την κοινή πίστη, δεν ήταν δεινόσαυρος). Αυτό ήταν προτού βρεθούν απολιθώματα δεινοσαύρων και το εύρημα ήταν τόσο διάσημο που οδήγησε στην ονομασία μιας εποχής 6 εκατομμυρίων χρόνων από την πόλη: η Μααστρίχτια.
Μέσα από το Μάαστριχτ περνά ένας σιδηρόδρομος που κατευθύνεται νότια προς τη Λιέγη στο Βέλγιο και βόρεια προς την υπόλοιπη Ολλανδία, όπου έχει βραχίονα στο Χέερλεν. Η σιδηροδρομική γραμμή στο Χάσσελτ δεν είναι πλέον σε χρήση, αν και υπάρχουν σχέδια για την αποκατάστασή της. Το Μάαστριχτ εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο Μάαστριχτ - Άαχεν. Οδικώς, το Μάαστριχτ απέχει μία ώρα από τις Βρυξέλλες και 2 με 3 ώρες από το Άμστερνταμ.
Το καρναβάλι γιορτάζεται σχεδόν αποκλειστικά στα νότια της Ολλανδίας και ιδιαίτερα στο Μάαστριχτ, όπου όχι μόνο η πόλη μετατρέπεται σε ένα μεγάλο κέντρο γιορτής κατά τη διάρκεια των τριών ημερών πριν τη Σαρακοστή, αλλά υπάρχει επίσης και ειδική σημαία.
Ιστορία
thumb|300px|χάρτης που δείχνει την τοποθεσία του Μάαστριχτ σε σχέση με τα Βελγικά σύνορα Στα δυτικά του Μάαστριχτ έχουν βρεθεί κατάλοιπα παλαιολιθικής εποχής, μεταξύ 80.000 και 250.000 ετών. Τουλάχιστον 500 χρόνια πριν τον ερχομό των Ρωμαίων, εδώ ζούσαν Κέλτες, σε ένα σημείο όπου ο ποταμός Μεύσης ήταν ρηχός και άρα ευκολοδιάβατος. Οι Ρωμαίοι αργότερα έκτισαν μια γέφυρα και έναν μεγάλο δρόμο.
Ο Άγιος Σερβάτιους (Servatius) ήταν ο πρώτος επίσκοπος της Ολλανδίας. Ο τάφος του, στην κρύπτη της Βασιλικής του Αγίου Σερβάτιου, είναι γνωστό μέρος προσκυνήματος, ενώ το 1984 το επισκέφθηκε ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β'. Η επιχρυσωμένη λειψανοθήκη που περιέχει μερικά από τα λείψανα του αγίου μεταφέρεται γύρω από την πόλη κάθε επτά χρόνια. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο οι λιτανείες αυτές προκαλούσαν τέτοιες ταραχές που απαγορεύτηκαν.
Η πόλη παρέμεινε πρώιμη Χριστιανική επισκοπή μέχρι να χάσει τη θέση της αυτή από τη γειτονική Λιέγη τον 8ο αιώνα. Τον Μεσαίωνα το Μάαστριχτ εξελίχθηκε σε πόλη με δυαρχία, καθώς επί της πόλης ασκούσαν από κοινού εξουσία και το Πριγκηπάτο-Επισκοπή της Λιέγης και το Δουκάτο της Βραβάντης. Έλαβε δικαιώματα πόλης το 1204. Τον ρόλο των Δουκών ανέλαβαν οι Ολλανδοί από το 1632 και έπειτα όταν την πόλη κατέλαβε από τους Ισπανούς ο Φρέντερικ Χέντρικ. Η δυαρχία αυτή παρέμεινε μέχρι την κατάκτηση και προσάρτηση της πόλης από τους Γάλλους το 1794.
Κατά τον 16ο αιώνα η πόλη βρισκόταν στα χέρια των διαμαρτυρομένων. Το 1567 παραδόθηκε στους καθολικούς. Δέκα χρόνια αργότερα προσχώρησε στον Πρίγκιπα της Οράγγης. Το 1579 λεηλατήθηκε από τα στρατεύματα του Δούκα της Πάρμα. Το 1632 ανακαταλήφθηκε από τους Ολλανδούς υπό τον Πρίγκιπα Φρειδερίκο.
Σκελετοί που βρέθηκαν σε έναν κήπο στο Μάαστριχτ τον Μάιο του 2004 μπορεί να είναι λείψανα οπλιτών με μουσκέτα που πέθαναν κατά τη διάρκεια άγριας μάχης τον 17ο αιώνα μεταξύ των Γάλλων επιτιθεμένων και των Ολλανδών αμυνόμενων.
Στις 14 Ιουνίου 1673 τα στρατεύματα του Λουδοβίκου ΙΔ΄ περικύκλωσαν την πόλη του Μάαστριχτ. Υπό την ηγεσία του Αρχιλοχαγού Σαρλ ντε Μπατζ-Καστελμόρ, Κόμη ντ’ Αρτανιάν, ο Πρώτος Λόχος των "Μουσκετοφόρων του Βασιλιά" ετοιμάστηκε να επιτεθεί σε ένα οχύρωμα που βρισκόταν μπροστά σε μία από τις πύλες της πόλης. Η επίθεση στο προπύργιο έλαβε χώρα όχι μακριά από το μέρος όπου βρέθηκαν οι επτά σκελετοί. Ο Ντ’Αρτανιάν σκοτώθηκε από μουσκέτο στις 25 Ιουνίου 1673 κατά τη διάρκεια νυχτερινής επίθεσης στην Πύλη Τονχέρσε (το γεγονός αυτό περιγράφηκε από τον Αλέξανδρο Δουμά σε μυθιστόρημά του).
Μετά τη Ναπολεόντεια εποχή το Μάαστριχτ έγινε μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου των Κάτω Χωρών το 1815. Όταν οι νότιες επαρχίες διεκδίκησαν ανεξαρτησία από τον Βορρά για να σχηματίσουν το Βέλγιο το 1830, η φρουρά του Μάαστριχτ παρέμεινε πιστή στον Ολλανδό βασιλιά και το 1839 η πόλη και το ανατολικό μέρος της Λιμβουργίας, παρόλο που γεωγραφικά είναι εγγύτερα του Βελγίου, προστέθηκαν μόνιμα στην Ολλανδία. Εξαιτίας της επακόλουθης εκκεντρικής θέσης του, το Μάαστριχτ συχνά εστίαζε περισσότερο στο Βέλγιο και τη Γερμανία παρά στο υπόλοιπο της Ολλανδίας, γεγονός που συνέβαλε στον διακριτό μη-Ολλανδικό χαρακτήρα της πόλης.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1944 το Μάαστριχτ ήταν η πρώτη Ολλανδική πόλη που απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου και εγκαταστάθηκε για κάποιο διάστημα το Στρατηγείο της 9ης Αμερικανικής στρατιάς.
Στις 7 Φεβρουαρίου 1992, εδώ υπεγράφη η Συνθήκη του Μάαστριχτ, που οδήγησε στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας Κατηγορία:Λιμβουργία (Ολλανδία)
Παλιούρι
Με το όνομα Παλιούρι συναντώνται τέσσερις οικισμοί της Ελλάδας: Ο όρος Παλιούρι απαντά επίσης ως :
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ιχθύαση
Η ιχθύαση είναι κληρονομική νόσος με κύριο χαρακτηριστικό το ξηρό και λεπιδώδες δέρμα (σαν τα λέπια των ψαριών). Διακρίνεται ανάλογα με τον τύπο κληρονομικότητάς της στην κοινή ιχθύαση και στη φυλοσύνδετη κοινή ιχθύαση.
Κοινή ιχθύαση
Η νόσος μεταβιβάζεται με τον αυτοσωματικό επικρατούντα τύπο κληρονομικότητας. Οι ασθενείς έχουν φυσιολογική σωματική και πνευματική ανάπτυξη. Εμφανίζεται συνήθως κατά τον πρώτο χρόνο ζωής και διαρκεί διά βίου, συχνά με σταδιακή βελτίωση.
Κλινική εικόνα
Κλινικά η κοινή ιχθύαση χαρακτηρίζεται από έντονη ξηρότητα δέρματος σε συνδυασμό με λέπια μικρά, λεπτά, αλευρώδη ή μεγάλα, παχιά και φυλλώδη. Ανάμεσα στα λέπια το δέρμα είναι λεπτό και πτυχωτό. Η έκκριση των ιδρωτοποιών και σμηγματογόνων αδένων είναι ελαττωμένη με αποτέλεσμα τη δυσανεξία στις θερμές και υγρές μέρες. Το εξάνθημα μπορεί να είναι γενικευμένο και συνήθως είναι συμμετρικό. Καταλαμβάνει κυρίως τον κορμό και τις εκτατικές επιφάνειες των άκρων. Χαρακτηριστικό της νόσου είναι η απουσία δερματικών βλαβών από τις καμπτικές επιφάνειες των μεγάλων αρθρώσεων(αγκώνες,ιγνυακές και μασχαλιαίες κοιλότητες)
Συχνά η κοινή ιχθύαση συνυπάρχει με ατοπική δερματίτιδα, αλλεργική ρινίτιδα ή άσθμα. Συχνά συνυπάρχει θυλακική κερατίαση, ενώ πιο σπάνια συνυπάρχει και βλάβη του κερατοειδούς.
Πρόγνωση-Θεραπεία
Η νόσος εξελίσσεται διά βίου, χωρίς υποτροπές, ενώ μπορεί να παρατηρηθεί και βαθμιαία βελτίωση. Ως συμπτωματική θεραπεία χρησιμοποιούνται μαλακτικά, που μειώνουν την ξηρότητα του δέρματος. Σε σοβαρές περιπτώσεις χρησιμοποιούνται και κερατολυτικά φάρμακα.
Κλινική εικόνα
Το εξάνθημα συνίσταται από μεγάλα λέπια, φαιά, μελανά ή κιτρινωπά. Τα λέπια καταλαμβάνουν συνήθως όλη την επιφάνεια του σώματος και ιδιαίτερα την κοιλιακή χώρα και το τριχωτό της κεφαλής. Οι τρίχες είναι λεπτές και ξηρές.
Πρόγνωση-Θεραπεία
Η νόσος διαρκεί εφ' όρου ζωής, χωρίς βελτίωση. Κατά τη 2η με 3η δεκαετία της ζωής μπορεί να εμφανιστεί θόλωση του κερατοειδούς. Ως συμπτωματική θεραπεία χρησιμοποιούνται μαλακτικές αλοιφές, υγρά επιθέματα ή αμυλούχα λουτρά. Επίσης ορισμένοι συνιστούν τη χρησιμοποίηση ρετινοειδών από του στόματος,ενώ σπανίως χρησιμοποιούνται και κερατολυτικά φάρμακα.
Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Πεύκος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Πεύκος μπορεί να αναφερόνται:
Σπόρτπαρκ Ντε Τόεκομστ
Το  είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας και είναι έδρα της Γιονγκ Άγιαξ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το στάδιο
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ολλανδία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Ολλανδία Κατηγορία:Γιονγκ Άγιαξ
Ιόνιος πόρος
thumb|350 px|right|Ο Ιόνιος πόρος σε χάρτη των αρχών του 17ου αιώνα Ιόνιος πόρος καλείτο στην αρχαιότητα, σύμφωνα με αρχαίους γεωγράφους, το στενότερο εύρος του Ιονίου Πελάγους (Ιονίου Πόντου) και συγκεκριμένα ο πορθμός του Ότραντο, που έχει εύρος 42 μιλίων και ιδιαίτερα μεταξύ των ακρωτηρίων Σάντα Μαρία ντι Λέουκα και Λιγκουέττα.
Τζούλια Μόργκαν
Η Τζούλια Μόργκαν (αγγλικά: Julia Morgan) (20 Ιανουαρίου 1872–2 Φεβρουαρίου 1957) ήταν Αμερικανίδα αρχιτέκτονας και μηχανικός. Σχεδίασε περισσότερα από 700 κτίρια στην Καλιφόρνια κατά τη διάρκεια μιας μακράς και παραγωγικής καριέρας. Είναι περισσότερο γνωστή για τη δουλειά της στο Κάστρο Χερστ στο Σαν Σίμεον της Καλιφόρνια.
Ιόνιος πόρος
Σημειώνεται ότι ο Ιόνιος πόρος είχε μεγάλη στρατηγική σημασία, λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα της τεχνολογίας και της ναυπηγικής της εποχής, όπου ο διάπλους του ήταν ημερήσιας διάρκειας. Τη σημασία του αυτή είχε αντιληφθεί ο Τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος ο οποίος και έκτιζε πόλη και φυλάκια στον Αδρία «διανοούμενος τὸν ᾿Ιόνιον καλούμενον πόρον ἰδιοποιεῖσθαι», κατά τον Διόδωρο τον Σικελιώτη.
Πέραν του Διόδωρου του Σικελιώτη, τον Ιόνιο πόρο αναφέρουν, επίσης, οι: Πίνδαρος, Πολύβιος και Σκύλαξ ο Καρυανδεύς.
Τζούλια Μόργκαν
Σε πολλές από τις κατασκευές της, η Μόργκαν πρωτοστάτησε στην αισθητική χρήση του οπλισμένου σκυροδέματος, ενός υλικού που αποδείχθηκε ότι είχε ανώτερη σεισμική απόδοση στους σεισμούς του 1906 και του 1989. Ασπάστηκε το Κίνημα Τεχνών και Χειροτεχνίας και χρησιμοποίησε διάφορους παραγωγούς αγγείων της Καλιφόρνια για να κοσμήσει τα κτίριά της. Προσπάθησε να συμφιλιώσει το κλασικό και τον τεχνίτη, τη φιλολογία και την καινοτομία, τον φορμαλισμό και την φαντασία.
Ιόνιος πόρος
Πηγές
Κατηγορία:Ιόνιο Πέλαγος Κατηγορία:Ιστορική γεωγραφία Κατηγορία:Πορθμοί της Ιταλίας Κατηγορία:Πορθμοί της Αλβανίας
Τζούλια Μόργκαν
Η Τζούλια Μόργκαν ήταν η πρώτη γυναίκα που έλαβε το υψηλότερο βραβείο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων, το Χρυσό Μετάλλιο του ΔΑΑ, μεταθανάτια το 2014.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Μόργκαν, κόρη του Charles Bill Μόργκαν και της Eliza Woodland Parmelee Μόργκαν, γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1872, το δεύτερο από πέντε παιδιά. Η μητέρα της, Ελίζα, μεγάλωσε ως η καλομαθημένη κόρη του Albert O. Parmelee, ενός εμπόρου βαμβακιού και εκατομμυριούχου που στήριξε οικονομικά το ζευγάρι όταν μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο. Δύο χρόνια μετά τη γέννηση της κόρης τους, μετακόμισαν σε ένα σπίτι που είχαν φτιάξει στο προάστιο του Όουκλαντ. Αν και διέμεναν στη Δυτική Ακτή, η Ελίζα διατηρούσε ακόμα στενούς δεσμούς με την οικογένειά της. Μετά τη γέννηση κάθε παιδιού, οι γονείς της μητέρας της, Ελίζα, έστελναν χρήματα για να ταξιδέψει η οικογένεια με τον διηπειρωτικό σιδηρόδρομο, ώστε το βρέφος να βαφτιστεί στην παραδοσιακή εκκλησία της οικογένειας Parmelee στη Νέα Υόρκη. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/Merrill_Hall_Asilomar.jpg/220px-Merrill_Hall_Asilomar.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Merrill Hall (1928) στο χώρο του [[Συνεδριακό Κέντρο Asilomar|Συνεδριακού Κέντρου Asilomar στο Pacific Grove, Καλιφόρνια]] Ο Τσαρλς Μόργκαν, ένας μηχανικός ορυχείων από τη Νέα Αγγλία, ο οποίος είχε παντρευτεί μια γυναίκα από πλούσια οικογένεια, δεν πέτυχε σε κανένα από τα επιχειρηματικά του εγχειρήματα, έτσι η οικογένεια βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην περιουσία του Parmelee. Το 1865, ο Τσαρλς έκανε την πρώτη του επιχείρηση στην Καλιφόρνια όταν αγόρασε γη στη Σάντα Πάουλα με στόχο γεώτρηση πετρελαίου, ανεπιτυχώς. Αργότερα ίδρυσε την Shasta Iron Company, η οποία διαλύθηκε το 1975 μετά από περιορισμένα έσοδα. Στα μέσα του 1878, η Ελίζα πήρε τα παιδιά στη Νέα Υόρκη για να ζήσουν κοντά στους γονείς της για ένα χρόνο, ενώ ο Τσαρλς εργαζόταν στο Σαν Φρανσίσκο. Στη Νέα Υόρκη, η Τζούλια γνώρισε τη μεγαλύτερη ξαδέρφη της Λούσι Θόρντον, η οποία ήταν παντρεμένη με τον επιτυχημένο αρχιτέκτονα Πιερ Λε Μπρουν. Αφού επέστρεψε στο Όουκλαντ, η Τζούλια διατήρησε επαφή με τον Λε Μπρουν, ο οποίος την ενθάρρυνε να ακολουθήσει ανώτερη εκπαίδευση. Στη Νέα Υόρκη, η Τζούλια ήταν άρρωστη με οστρακιά και κρατήθηκε στο κρεβάτι για μερικές εβδομάδες. Ως αποτέλεσμα αυτής της ασθένειας, ήταν επιρρεπής σε λοιμώξεις του αυτιού σε όλη την ενήλικη ζωή της. Μετά τον θάνατο του Albert Parmelee τον Ιούλιο του 1880, η γιαγιά της μετακόμισε στο σπίτι του Όουκλαντ, φέρνοντας μαζί της τον πλούτο της Parmelee οικογένειας. Τόσο η μητέρα όσο και η γιαγιά της Τζούλια αποτελούσαν ισχυρά γυναικεία πρότυπα, που λόγω του πλούτου τους είχαν σημαντικό ρόλο στο νοικοκυριό της Μόργκαν.
Η Μόργκαν αποφοίτησε από το γυμνάσιο του Όουκλαντ το 1890. Ήταν αφοσιωμένη στην εκπαίδευσή της και σε μια επαγγελματική σταδιοδρομία στην αρχιτεκτονική. Γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο κοντινό Μπέρκλεϊ, όπου σπούδασε Μηχανικός, καθώς δεν υπήρχε αρχιτεκτονικό πρόγραμμα. Στο πανεπιστήμιο, ήταν μέλος της αδελφότητας Κάπα Άλφα Θήτα και συχνά ήταν η μόνη γυναίκα στα μαθήματα μαθηματικών, τις επιστημών και μηχανικής. Σπούδασε στο Μπέρκλεϊ κατά τη διάρκεια μιας περιόδου ανάπτυξης της γυναικείας συμμετοχής, που έλαβε χώρα μεταξύ 1889 και 1891, όταν οι γυναίκες ίδρυαν συλλόγους και αποκτούσαν πρόσβαση σε νέους χώρους και εξωσχολικές δραστηριότητες. Η Μόργκαν βοήθησε στη δημιουργία ενός κεφαλαίου του YWCA κατά τη διάρκεια της ως προπτυχιακής φοιτήτριας, το οποίο επέτρεψε στις γυναίκες να χρησιμοποιούν το γυμναστήριο. Αποφοίτησε το 1894 ως η πρώτη γυναίκα με πτυχίο B.S. ως πολιτικός μηχανικός στο Μπέρκλεϊ με άριστα. Μετά την αποφοίτησή της, έγινε μέλος του Συλλόγου Αποφοίτων Κολλεγίων, γνωστού σήμερα ως η Αμερικανική Ένωση Πανεπιστημιακών Γυναικών. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/54/Berkeley_Women%27s_City_Club_%28Berkeley%2C_CA%29.JPG/220px-Berkeley_Women%27s_City_Club_%28Berkeley%2C_CA%29.JPG|μικρογραφία| Μπέρκλεϊ Πόλη Γυναικών Κλαμπ Ένας από τους καθηγητές μηχανικής του τελευταίου της έτους ήταν ο Bernard Maybeck, ένας εκκεντρικά ντυμένος αρχιτέκτονας που σχεδίασε κτίρια που η Μόργκαν θαύμαζε για το σεβασμό τους για την γύρω τοπογραφία και το περιβάλλον. Ο Maybeck έγινε μέντορας της Μόργκαν, μαζί και των συμμαθητών της Arthur Brown, Jr., Edward H. Bennett και Lewis P. Hobart, στην αρχιτεκτονική στο σπίτι του στο Μπέρκλεϊ. Ενθάρρυνε τη Μόργκαν να συνεχίσει τις σπουδές της στην περίφημη École nationale supérieure des Beaux-Arts στο Παρίσι όπου ο ίδιος είχε διακριθεί. Μετά την αποφοίτησή της το 1894, η Μόργκαν απέκτησε ένα χρόνο εργασιακής εμπειρίας με τον Maybeck και στη συνέχεια ταξίδεψε στο Παρίσι το 1896 για να προετοιμαστεί για τις εισαγωγικές εξετάσεις για το Beaux-Arts. Το σχολείο δεν είχε επιτρέψει ποτέ πριν σε μια γυναίκα να σπουδάσει αρχιτεκτονική, αλλά το 1897, άνοιξε τη διαδικασία εισαγωγής του σε γυναίκες υποψήφιες, κυρίως λόγω της πίεσης από μια ένωση γυναικών Γαλλίδων καλλιτεχνών, τις οποίες η Μόργκαν χαρακτήρισε «μποέμ». Κατά τη φοίτηση της στο Beaux-Arts, η Μόργκαν αλληλοεπιδρούσε με μέλη της Union des femmes peintres et sculpteurs, μιας ομάδας που επικεντρωνόταν στην προώθηση των γυναικών στην τέχνη. Συναντήθηκε με αυτές τις γυναίκες και εκτέθηκε στις φεμινιστικές τους απόψεις. Συζητούσαν για τον τρόπο αύξησης της επιρροής των γυναικών στην επαγγελματική σταδιοδρομία.
Κατ' αρχήν, το σχολείο δέχθηκε τους 30 πρώτους υποψηφίους. Η Μόργκαν χρειάστηκε τρεις προσπάθειες για να μπει: στην πρώτη προσπάθεια, κατατάχθηκε πολύ χαμηλά, ενώ στη δεύτερη προσπάθεια, το 1898, αν και κατατάχθηκε στην πρώτη 30άδα, οι εξεταστές «κατέβασαν αυθαίρετα» τους βαθμούς της. Μετά από περισσότερο από ένα χρόνο περαιτέρω μελέτης, με δάσκαλο τον François-Benjamin Chaussemiche, νικητή του Βραβείου της Ρώμης, τελικά πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Πρόγραμμα Αρχιτεκτονικής, κατακτώντας τη 13η θέση σε 376 υποψηφίους και έγινε δεόντως δεκτή. Ωστόσο, μπορούσε να σπουδάσει μόνο μέχρι τα 30ά της γενέθλια, καθώς το σχολείο απαγόρευε μεγαλύτερους φοιτητές. Στις αρχές του 1902, καθώς πλησίαζαν τα γενέθλιά της, υπέβαλε ένα εξαιρετικό σχέδιο για ένα ανακτορικό θέατρο. Αυτό της χάρισε ένα πιστοποιητικό αρχιτεκτονικής, καθιστώντας την την πρώτη γυναίκα που έλαβε ένα από τη σχολή. Το κατάφερε σε τρία χρόνια, αν και ο συνήθης χρόνος ολοκλήρωσης ήταν τα πέντε χρόνια (τόσο χρειάστηκε για παράδειγμα ο Maybeck). Έμεινε στο Παρίσι για αρκετό καιρό για να συνεργαστεί με τον Chaussemiche πάνω σε ένα έργο για τη Harriet Fearing, μια πρώην Νεοϋορκέζα που υπέγραψε συμβόλαιο για ένα σχέδιο "μεγάλου σαλονιού" για την κατοικία της στο Φονταινεμπλώ.
Καριέρα
Μετά την επιστροφή της από το Παρίσι, η Μόργκαν εργάστηκε με τον αρχιτέκτονα του Σαν Φρανσίσκο John Galen Howard, ο οποίος επέβλεπε το Master Plan του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια. Η Μόργκαν εργάστηκε σε πολλά κτίρια στην πανεπιστημιούπολη του Μπέρκλεϊ, παρέχοντας τα διακοσμητικά στοιχεία για το Χερστ Mining Building και μια πρώιμη πρόταση για το Sather Gate. Ήταν η κύρια σχεδιάστρια του Χερστ Greek Theatre. Ο Χάουαρντ είπε σε έναν συνάδελφό του ότι η Μόργκαν ήταν «μία εξαιρετική σχεδιάστρια στην οποία δεν χρειάζεται να πληρώσω σχεδόν τίποτα, καθώς είναι γυναίκα». Αποταμίευσε τα χρήματά της και έκανε σχέδια να δουλέψει μόνη της, δεχόμενη σημαντικά παράπλευρα έργα.
Το 1904, η Μόργκαν ήταν η πρώτη γυναίκα που πήρε άδεια αρχιτεκτονικής στην Καλιφόρνια. Ενώ ζούσε στο παλιό σπίτι της οικογένειας στο Όουκλαντ, άνοιξε το δικό της γραφείο στο Σαν Φρανσίσκο, όπου το προσωπικό τη γνώριζε ως «JM». Αφού το πρώτο της γραφείο καταστράφηκε από την πυρκαγιά του 1906, άνοιξε το γραφείο της το 1907 στον 13ο όροφο του Merchants Exchange Building, στην οδό 465 California Street, στην καρδιά της οικονομικής περιοχής του Σαν Φρανσίσκο, όπου εργάστηκε για το υπόλοιπο της καριέρας της. Μεταξύ των ετών 1907 και 1910, συνεργάστηκε με τον Ira Hoover, πρώην σχεδιαστή του Howard. Η Μόργκαν επανίδρυσε μια ατομική ιδιωτική πρακτική στα τέλη του 1910.
Τον Απρίλιο του 1904, η Τζούλια Μόργκαν ολοκλήρωσε την πρώτη της κατασκευή από οπλισμένο σκυρόδεμα, το καμπαναριό των 72ft στο Κολλέγιο Μιλς, Ελ Καμπανίλ, που βρίσκεται απέναντι από τον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο. Δύο χρόνια αργότερα, η Ελ Καμπανίλ επέζησε από τον σεισμό του 1906 στο Σαν Φρανσίσκο αλώβητη χωρίς καμία ζημιά, κάτι που βοήθησε να χτίσει τη φήμη της και να ξεκινήσει την καριέρα της.
Η καταστροφή του σεισμού του Σαν Φρανσίσκο το 1906 της έδωσε την ευκαιρία να σχεδιάσει πολυάριθμα σπίτια, εκκλησίες, γραφεία και εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις. Ένα σημαντικό έργο ήταν ο επανασχεδιασμός του ορόσημου ξενοδοχείου Fairmont στο Σαν Φρανσίσκο, αφού το εσωτερικό του υπέστη σοβαρές ζημιές από πυρκαγιά μετά τον σεισμό του 1906. Επιλέχθηκε λόγω των σπάνιων τότε γνώσεων της σε αντισεισμικές κατασκευές από οπλισμένο σκυρόδεμα. Η δουλειά της για την αποκατάσταση του Fairmont σε λιγότερο από ένα χρόνο της έφερε μια εθνική φήμη ως «εξαιρετικής μηχανικού, καινοτόμου σχεδιάστριας και αρχιτέκτονα και αφοσιωμένης επαγγελματία». Η αξιοσημείωτη αύξηση των προμηθειών μετά τον σεισμό του Σαν Φρανσίσκο του 1906 της έφερε οικονομική επιτυχία. Ιδιαίτερα εντυπωσιασμένη από τη δουλειά της στο Fairmont, η Χερστ συνέστησε τη Μόργκαν για πολλά μεγάλα κατασκευαστικά έργα, συμπεριλαμβανομένου του Asilomar. Ο γιος της, Γουίλιαμ Ράντολφ Χερστ, εντυπωσιάστηκε επίσης πολύ και, μετά το θάνατο της μητέρας του, προσέλαβε τη Μόργκαν να σχεδιάσει αυτό που θα γινόταν το μεγαλύτερο και πιο διάσημο έργο της καριέρας της, το Κάστρο Χερστ.
Έργα Χερστ
Η συναναστροφή της Τζούλια Μόργκαν με την οικογένεια Χερστ συνεχίστηκε για τρεις γενιές. Το πρώτο της σχετικό αρχιτεκτονικά έργο ανατέθηκε από την οικογένεια το 1902, όταν επέστρεψε από την Ecole. Η πρώτη της παραγγελία από την οικογένεια ήταν το Hacienda της Phoebe Apperson Χερστ στο Pleasanton. Ο πιο διάσημος υποστηρικτής της Μόργκαν ήταν ο μεγιστάνας εφημερίδων και συλλέκτης αρχαιοτήτων William Randolph Χερστ, ο οποίος της είχε συστηθεί από τη μητέρα του, Phoebe Apperson Χερστ, την επικεφαλής χορηγό του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ. Πιστεύεται ότι αυτή η γνωριμία οδήγησε στην πρώτη ανάθεση της Μόργκαν από τον Χερστ για το σχεδιασμό του Los Angeles Examiner Building (περίπου το 1914), ένα έργο στυλ αναβίωσης της αποστολής που περιλάμβανε συνεισφορές από τους αρχιτέκτονες του Λος Άντζελες William J. Dodd και J. Martyn Haenkel. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική γωνία του Μπρόντγουεϊ και της 11ης οδού σε ένα αστικό τετράγωνο στο κέντρο του Λος Άντζελες, σε αναμονή προσαρμοστικής επαναχρησιμοποίησης.
Επιστολή προς Διόγνητον
Η Επιστολή προς Διόγνητον είναι κείμενο επιστολιμαίου χαρακτήρα του 2ου αιώνα μετά Χριστόν, ανώνυμου συντάκτη.
Τζούλια Μόργκαν
Έργα Χερστ
Το 1919, ο Χερστ επέλεξε την Μόργκαν ως αρχιτέκτονα για το La Cuesta Encantada, πιο γνωστό ως Κάστρο Χερστ, το οποίο χτίστηκε στην κορυφή του οικογενειακού κάμπινγκ με θέα στο λιμάνι San Simeon. Η Μόργκαν χρησιμοποίησε πλακάκια, σχεδιάζοντας πολλά από αυτά η ίδια, από την Καλιφόρνια Faience.
Επιστολή προς Διόγνητον
Η χειρόγραφη παράδοση του κειμένου
Διασώθηκε από ένα χειρόγραφο του 13ου ή 14ου αιώνα, του Cod. Argentoratensis Gr. 9 στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Στρασβούγου. Είχε εντοπισθεί από τον λατίνο κληρικό Thomas d' Arezzo το 1436 στην Κωνσταντινούπολη. Η κατάληξη του χειρογράφου δεν ήταν ευνοϊκή: το 1870 θα καεί στην πυρκαγιά του Στρασβούργου. Οι συγγραφείς της αρχαίας εκκλησίας και του μεσαίωνα το αγνοούν.
Περιεχόμενο
Ο συγγραφέας επιχειρεί να αποδείξει την υπεροχή του Χριστιανισμού έναντι των εθνικών θρησκειών και της ιουδαϊκής θρησκείας.
Τζούλια Μόργκαν
Έργα Χερστ
Το έργο αποδείχτηκε το μεγαλύτερο και πιο περίπλοκο της, καθώς το όραμα του Χερστ για το κτήμα του γινόταν ολοένα και μεγαλύτερο κατά τη διάρκεια των δεκαετιών σχεδιασμού και κατασκευής. Το έργο περιλάμβανε το Hacienda, ένα συγκρότημα κατοικίας ιδιωτικών ξενώνων χτισμένο σε υβριδικά στυλ Mission Revival, Spanish Colonial Revival (σε συνεργασία με τους Ισπανούς ειδικούς Mildred Stapley και Arthur Byne) και στυλ Μαυριτανικής Αναγέννησης. Βρισκόταν σε απόσταση μιας ημέρας ιππασίας στην ενδοχώρα από το Κάστρο Χερστ, δίπλα στην Αποστολή Σαν Αντόνιο ντε Πάντοβα κοντά στο Τζολόν της Καλιφόρνια. Η δουλειά της στο «The Castle» και στο San Simeon Ranch συνεχίστηκε μέχρι το 1947, και τελείωσε μόνο λόγω της δυσχερούς υγείας του Χερστ.
Η Μόργκαν έγινε η κύρια αρχιτέκτονας του William Randolph Χερστ, παράγοντας τα σχέδια για δεκάδες κτίρια, όπως το Wyntoon της Phoebe Apperson Χερστ, το οποίο εκείνος κληρονόμησε. Το κτήμα περιλαμβάνει ένα κάστρο και ένα "βαυαρικό χωριό" με τέσσερις βίλες, όλα σε 50000 acre δασικού αποθέματος που περιλαμβάνει τον ποταμό McCloud κοντά στο όρος Shasta στη Βόρεια Καλιφόρνια. Έκανε επίσης εργασίες στούντιο και εργοταξίου για το ανολοκλήρωτο Babicora, 1625000 acre στο Τσιουάουα του Μεξικό, ράντσο βοοειδών και καταφύγιο.
Έργα YWCA
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/Oakland_YWCA_%28Oakland%2C_CA%29.JPG/220px-Oakland_YWCA_%28Oakland%2C_CA%29.JPG|μικρογραφία| Oakland YWCA Η σχέση της Τζούλια Μόργκαν με το YWCA ξεκίνησε όταν η Phoebe Apperson Χερστ τη συνέστησε για το καλοκαιρινό συνεδριακό κέντρο Asilomar του οργανισμού, ένα έργο που ξεκίνησε το 1913. Το Συνεδριακό Κέντρο Asilomar, όχι πλέον YWCA αλλά κρατικό, βρίσκεται ακόμα στο Pacific Grove κοντά στο Μοντερέι της Καλιφόρνια. Η Μόργκαν σχεδίασε επίσης YWCA στην Καλιφόρνια, τη Γιούτα, την Αριζόνα και τη Χαβάη.
Επιστολή προς Διόγνητον
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανοί απολογητές
Τζούλια Μόργκαν
Έργα YWCA
Πέντε από τα κτίρια YWCA της Νότιας Καλιφόρνια σχεδιάστηκαν από την Μόργκαν. Το κτίριο Harbor Area YWCA (Σαν Πέντρο, Καλιφόρνια) του 1918 εξακολουθεί να στέκεται, όπως και το Hollywood Studio Club YWCA του 1926. Το Riverside YWCA από το 1929 εξακολουθεί να στέκεται, αλλά ως Μουσείο Τέχνης Riverside. Το Italian Renaissance υποκατάστημά της στο Long Beach του 1925 κατεδαφίστηκε. Το «πανέμορφο» Πασαντίνα YWCA αποκτάται από τη πόλη για αποκατάσταση και δημόσια χρήση μετά από αρκετές δεκαετίες σήψης.
Σχεδίασε επίσης YWCA στη Βόρεια Καλιφόρνια, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στο Όουκλαντ και στην Chinatown του Σαν Φρανσίσκο. Το κτίριο YWCA στο Σαν Φρανσίσκο αντικατοπτρίζει την κατανόησή της για την παραδοσιακή κινεζική αρχιτεκτονική. Το κτίριο ανακαινίστηκε το 2001 από την Κινεζική Ιστορική Εταιρεία της Αμερικής(CHSA), και τώρα στεγάζει το Μουσείο και Κέντρο Εκμάθησης της Κινεζικής Ιστορικής Εταιρείας της Αμερικής.
Mills College
Η Μόργκαν έκανε πολλές αρχιτεκτονικές συνεισφορές στο Mills College, ένα κολλέγιο γυναικών στους πρόποδες του East Bay του Όουκλαντ της Καλιφόρνια. Όπως και η δουλειά της για το YWCA, έγιναν με την ελπίδα να προωθηθούν ευκαιρίες για τις γυναίκες.
Η πρόεδρος του Mills Σούζαν Μιλς άρχισε να ενδιαφέρεται για την Μόργκαν το 1904 επειδή ήθελε να προωθήσει την καριέρα μιας γυναίκας αρχιτέκτονα και επειδή η Μόργκαν, έχοντας μόλις ξεκινήσει την καριέρα της, χρέωνε λιγότερα από τους άντρες ομόλογούς της. Σχεδίασε έξι κτίρια για την πανεπιστημιούπολη Mills, συμπεριλαμβανομένου του El Campanil, που πιστεύεται ότι είναι το πρώτο καμπαναριό σε μια πανεπιστημιούπολη των Ηνωμένων Πολιτειών. Το El Campanil δεν πρέπει να συγχέεται με το The Campanile, ένα παρατσούκλι του Sather Tower, το ρολόι/καμπαναριό του κοντινού UC Berkeley. Η Μόργκαν βοήθησε στη σύνταξη τμημάτων της πανεπιστημιούπολης του UC Berkeley υπό τον John Galen Howard, αλλά ο Πύργος Sather δεν ήταν το σχέδιό της. Παρά το γεγονός ότι επιλέχθηκε από τη Mills για να σχεδιάσει το El Campanil και τα ακαδημαϊκά διαπιστευτήριά της, συνάδελφοι όπως ο Μπέρναρντ Ράνσομ, γιος του Έρνεστ Ράνσομ, δεν εμπιστεύονταν τις ικανότητές της ως πραγματικού ειδικού στο σκυρόδεμα. Η υπονόμευση της ικανότητας της Μόργκαν από τον Ράνσομ οδήγησε σε λιγότερη εμπιστοσύνη στο έργο της και σε επαίνους που καλύπτονταν από έμφυλη ρητορική εκείνη την εποχή. Για παράδειγμα, ένας ομιλητής στην τελετή αφιέρωσης επαίνεσε τον El Campanil επειδή «ανατράφηκε από την ιδιοφυΐα του εγκεφάλου μιας γυναίκας».
Η φήμη της Μόργκαν μεγάλωσε όταν ο πύργος έμεινε αλώβητος από τον σεισμό του Σαν Φρανσίσκο το 1906. Οι καμπάνες στον πύργο «επιλέχθηκαν για την Παγκόσμια Κολομβιανή Έκθεση(Σικάγο-1893) και δόθηκαν στην Μιλς από μία διαχειρίστρια». Αυτή η επιτυχία οδήγησε στην μετατροπή της Μόργκαν στην ανεπίσημη αρχιτέκτονα του Mills College για τις επόμενες δύο δεκαετίες.
Η Μόργκαν σχεδίασε επίσης τη Βιβλιοθήκη Margaret Carnegie (1906), που πήρε το όνομά της από την κόρη του Άντριου Κάρνεγκι και το σπίτι Ming Quong για κινέζικα κορίτσια, που χτίστηκε το 1924 και αγοράστηκε για τους Mills το 1936. Τελικά μετονομάστηκε σε Alderwood Hall, προτού γίνει το Τζούλια Μόργκαν School for Girls το 2004 (ανεξάρτητο από το Κολλέγιο). Σχεδίασε το Mills College Student Union το 1916. Το Kapiolani Cottage της Μόργκαν έχει χρησιμεύσει ως αναρρωτήριο, στέγαση σχολών και γραφεία διοίκησης. Η Μόργκαν σχεδίασε επίσης το αρχικό γυμναστήριο και την πισίνα, τα οποία αντικαταστάθηκαν από το Tea Shop και την Suzanne Adams Plaza, την πρώτη κατασκευή από οπλισμένο σκυρόδεμα στη δυτική ακτή.
Άλλα έργα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/St._John%27s_Presbyterian_Church_%28Berkeley%2C_CA%29.JPG/220px-St._John%27s_Presbyterian_Church_%28Berkeley%2C_CA%29.JPG|μικρογραφία| Η πρώην Πρεσβυτεριανή Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, Μπέρκλεϊ, Καλιφόρνια Μεταξύ των πρώτων έργων της ήταν το North Star House στο Grass Valley της Καλιφόρνια, που παραγγέλθηκε το 1904-5 από τον μηχανικό ορυχείων Arthur De Wint Foote και τη σύζυγό του, τη συγγραφέα και εικονογράφο Mary Hallock Foote.
Θεωρούσε την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια, το καλύτερο κτίριο της σε στυλ τεχνίτη. Τώρα είναι το Playhouse του Μπέρκλεϊ.
Άλλα έργα περιλαμβάνουν το Chapel of the Chimes στο Όουκλαντ. το κοντινό τούβλινο κτίριο πολλαπλών χρήσεων στη λεωφόρο Piedmont 4021, το ιερό της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας Ocean Avenue στη λεωφόρο Ocean 32, Σαν Φρανσίσκο (όπου συνεδριάζει επίσης η Εκκλησία Mission Bay Community ), και το μεγάλο Berkeley City Club δίπλα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Σχεδίασε το YWCA Hostess House του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στο Πάλο Άλτο, που χτίστηκε το 1918, για να γίνει αργότερα η τοποθεσία του εστιατορίου MacArthur Park.
Μερικά από τα οικιστικά της έργα, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται στην περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, είναι υπέροχα μπανγκαλόου. Το στυλ συνδέεται συχνά με το έργο του Greene και του Greene και ορισμένων άλλων συγχρόνων και δασκάλων της Μόργκαν. Τα κτίρια αντιπροσωπεύουν το κίνημα Arts and Crafts και το αμερικανικό στυλ αρχιτεκτονικής Craftsman. Πολλά σπίτια βρίσκονται στο Russian Hill του Σαν Φρανσίσκο. Έζησε δυτικότερα στο Σαν Φρανσίσκο. Ένα από τα πρώτα οικιστικά έργα της ήταν η αναδιαμόρφωση και η ολοκλήρωση της Hacienda del Pozo de Verona της Phoebe Χερστ στο Pleasanton της Καλιφόρνια, σε στυλ Μεσογείου και Καλιφόρνιας Mission. Το 1908, η Τζούλια Μόργκαν σχεδίασε την κατοικία του James Henry Pierce στο 1650 The Alameda στο Σαν Χοσέ, η οποία διαθέτει σπάνια ξυλεία από την Καλιφόρνια. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d9/Hearst_Building%2C_San_Francisco_%282013%29_-_1.JPG/220px-Hearst_Building%2C_San_Francisco_%282013%29_-_1.JPG|μικρογραφία| Χερστ Building, Market & 3rd, San Francisco, 1937 επανασχεδιασμός από την Μόργκαν