cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γενικές εκλογές Γκάνας (2020)
Γενικά αποτελέσματα
μικρογραφία|Συνοπτικά οι έδρες που κέρδισαν τα κόμματα ανά [[Περιφέρειες της Γκάνα|περιφέρεια]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Γκάνα Γκανα
Κότορ
Το Κότορ (μαυροβουνιακή: Котор / Kotor, Λατινικά: Acruvium; Ελληνικά: Ασκρήβιον, Ιταλικά: Càttaro) είναι μια παραθαλάσσια πόλη του Μαυροβουνίου. Η πόλη (μαζί με την πόλη Ντομπρότα/Dobrota βορείως ουσιαστικά δημιουργούν μια πόλη) έχει πληθυσμό 13.176 και είναι το διοικητικό κέντρο του Δήμου Κότορ. Ο Δήμος Κότορ έχει πληθυσμό 22.947 και συμπεριλαμβάνει τις γειτονικές πόλεις και μικρά χωρία γύρω από το κόλπο του Κότορ.
Το παλαιό Μεσογειακό λιμάνι του Κότορ είναι περικυκλωμένο από ένα τείχος το οποίο ανοικοδομήθηκε από τη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας. Οι ενετικές επιρροές φαίνονται στην αρχιτεκτονική της πόλης. Ο κόλπος του Κότορ (Boka Kotorska) ορισμένες φορές καλείται το νοτιότερο φιόρδ της Ευρώπης (καλείτε έτσι λόγω του φυσικού τοπίο, γιατί στην πράξη δεν είναι φιόρδ).
Πόλος έλξης των τουριστών είναι το τοπίο του Κόλπου του Κότορ αλλά και η αρχιτεκτονική της παλιάς πόλης. Τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί αύξηση των τουριστών.
Η φυσική πολιτιστική-περιοχή του Κότορ είναι μέρος των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του 2003 στο Κότορ (το Κότορ και η Ντόμπροτα βορείως-δίπλα από το Κότορ θεωρούνται ως μία πόλη) υπάρχουν:
Ιστορία
thumb|right|Οι αρχαίες οχυρώσεις του Κότορ Το Κότορ έχει για πρώτη φορά αναφερθεί το 168 π.Χ. και είχε κατοικηθεί κατά την διάρκεια των Αρχαίων Ρωμαϊκών χρόνων. Την εποχή εκείνη ήταν γνωστή ως Acruvium, Ascrivium ή Ascruvium και ήταν μέρος της Ρωμαϊκής επαρχίας της Δαλματίας.
Στον μεσαίωνα το φυσικό λιμάνι του Κότορ στην Αδριατική θάλασσα αποτέλεσε σημαντικό εμπορικό και καλλιτεχνικό κέντρο.
Αξιοθέατα
Η φυσική πολιτιστική-περιοχή του Κότορ είναι χαρακτηρισμένη από το 1979 ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Μουσείο Αφής Αθήνας
Το Μουσείο Αφής δημιουργήθηκε στην Αθήνα το 1984 σαν μια προσπάθεια που θα δώσει την ευκαιρία σε άτομα με προβλήματα όρασης να γνωρίσουν την πολιτιστική κληρονομία της Ελλάδας.
Τα εκθέματα της συλλογής ανήκουν στην Κυκλαδική, Μινωική περίοδος Μινωική, Γεωμετρική περίοδος Γεωμετρική, Αρχαϊκή περίοδος Αρχαϊκή, Αυστηρού Ρυθμού, Κλασσική περίοδος Κλασσική, Ελληνιστική περίοδος Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδος Ρωμαϊκή περίοδο. Υπάρχουν επίσης εκθέματα που ανήκουν στη βυζαντινή περίοδο καθώς και έργα ατόμων με προβλήματα όρασης. Αυτό το μουσείο στην Καλλιθέα είναι ένα από τα 4-5 του είδους του παγκόσμιος.
Η πρωτοβουλία για την δημιουργία του ανήκει στο "Φάρο Τυφλών της Ελλάδος" και βρίσκεται στην οδό Δοϊράνης 198 στην Καλλιθέα Αττικής Καλλιθέα. Ο χώρος είναι επισκέψιμος για το κοινό τις καθημερινές 9.00 - 14.00 αλλά και τα Σαββατοκύριακα κατόπιν συνεννοήσεως. Έχει ποικιλία αγαλμάτων τα οποία οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν αλλά και να αγγίξουν, κάτι που δεν επιτρέπεται σε αλλά μουσεία, όπως το Μουσείο Ακρόπολης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα Αφης
Χελένα Μάγιερ
Η Χελένα Τζούλι Μάγιερ (20 Δεκεμβρίου 1910 – 10 Οκτωβρίου 1953) ήταν Γερμανίδα ξιφομάχος που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ και το ασημένιο μετάλλιο σε Ολυμπιακούς αγώνες του 1936 στο Βερολίνο. Συμμετείχε για τη Ναζιστική Γερμανία στο Βερολίνο, παρά το γεγονός ότι αναγκάστηκε να φύγει από τη Γερμανία το 1935 και να επανεγκατασταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή ήταν Εβραία.
Η Μάγιερ είχε χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη γυναίκα ξιφομάχος όλων των εποχών. Ονομάστηκε από το "Sports Illustrated" ως μία από τις 100 Κορυφαίες Αθλήτριες του 20ου Αιώνα, αλλά η κληρονομιά της παραμένει ασαφής. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου ήταν ο μόνος Γερμανός αθλητής Εβραϊκής προέλευσης που κέρδισε μετάλλιο, έδωσε Ναζιστικό χαιρετισμό κατά τη διάρκεια την τελετή απονομής μεταλλίων και αργότερα δήλωσε ότι αυτό ίσως προστάτευσε την οικογένειά της που ζούσε ακόμα στη Γερμανία σε στρατόπεδα εργασίας. Ορισμένοι την θεωρούν προδότη και καιροσκόπο, ενώ άλλοι την θεωρούν τραγική εικόνα που χρησιμοποιήθηκε όχι μόνο από τη Ναζιστική Γερμανία, αλλά επίσης από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή και την Ολυμπιακή Επιτροπή των ΗΠΑ για την πρόληψη μποϊκοτάζ των αγώνων.
Μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και έγινε εννέα φορές πρωταθλήτρια ΗΠΑ. Έλαβε αμερικανική ιθαγένεια το 1941 αλλά επέστρεψε στη Γερμανία. Η Μάγιερ πέθανε το 1953, αφήνοντας μερικές συνεντεύξεις και λίγα γράμματα, δημιουργώντας ένα μυστήριο για τα αισθήματά ως αθλήτρια για τη Ναζιστική Γερμανία. Το 1953 επέστρεψε στη Γερμανία.
Οικογένεια και πρώτα χρόνια
Η Μάγιερ γεννήθηκε στο Όφενμπαχ αμ Μάιν, προάστιο της Φρανκφούρτης. Η μητέρα της ήταν η Ίντα Άννα Μπέρθα (το γένος Μπέκερ) ήταν Λουθηρανή. Ο πατέρας της ήταν ο Λούντβιχ Καρλ Μάγιερ, γιατρός, Εβραίος και γεννήθηκε το 1876. Ο Εμμανουήλ Μάγιερ ήταν προπάππους από τη πλευρά του πατέρα της. Η Γιούλι Βάισμαν ήταν η σύζυγος του, και ήταν γονείς του Μάρτιν Μάγιερ που παντρεύτηκε την Ρόζαλι Χάμπουργκ, την γιαγιά του.
Η Μάγιερ είναι το θέμα του βιβλίου Foiled: Hitler's Jewish Olympian: the Helene Mayer Story (RDR Books, 2002), η οποία επικεντρώθηκε στο πως "οι Ναζί έφεραν την Μάγιερ στην πατρίδα της από την αυτοεξορία της στην Καλιφόρνια για να είναι το δείγμα συμμετοχής Εβραίων στην ομάδα τους." Το πιστοποιητικό γέννησης της αναφέρει ότι είναι "Israelitischen" (Ισραελιτίσεν), δηλαδή Εβραία. Ως παιδί, ήταν γνωστή ως "Εβραία Μάγιερ", για να ξεχωρίζεται από τον "Κρίστιαν Μάγιερ", ένα παιδί που ζούσε στην διπλανή πόρτα, σύμφωνα με τον τύπο της εποχής. Τον Ιανουάριο του 1933, η Λέσχη Ξιφασκίας του Όφενμπαχ ανακάλεσε την ιδιότητα μέλους από την Μάγιερ με βάση τη νέα Ναζιστική νομοθεσία για την απαγόρευση των Εβραίων. Η θρησκευτική ταυτότητα της σύμφωνα με πληροφορίες δεν έγινε θέμα μέχρι την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία στη δεκαετία του 1930.
Καριέρα
Η Μάγιερ κέρδισε το πρώτο της πρωτάθλημα το 1924. Η τεχνική και το ταλέντο της ήταν θεαματική, σύμφωνα με τους ειδικούς που είδαν τα βίντεο στους αγώνες ξιφασκίας που συμμετείχε. Μέχρι το 1930, είχε κερδίσει έξι γερμανικά πρωταθλήματα.
Ολυμπιακοί αγώνες
Η Μάγιερ κέρδισε χρυσό μετάλλιο στην ξιφασκία σε ηλικία 17 ετών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ, εκπροσωπώντας τη Γερμανία, κερδίζοντας 18 αγώνες και χάνοντας μόνο 2. Έγινε εθνική ήρωας στη Γερμανία και παντού άνθρωποι ύψωναν φωτογραφίες προς τιμήν της. Σύμφωνα με τον The Guardian "ήταν ψηλή, ξανθιά, κομψή και γεμάτη ζωή."
Το 1931, ο πατέρας της πέθανε από καρδιακή προσβολή. Τερμάτισε πέμπτη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932 στο Λος Άντζελες, έχοντας μάθει δύο ώρες πριν από τον αγώνα ότι ο φίλος της είχε πεθάνει σε μια στρατιωτική άσκηση στη Γερμανία. Στη συνέχεια παρέμεινε στις ΗΠΑ το 1933 σπουδάζοντας στο κολέγιο Σκριπς, κερδίζοντας πιστοποιητικό στην Κοινωνική Εργασία. Αργότερα σπούδασε για την απόκτηση μεταπτυχιακού διπλώματος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ και κινήθηκε προς την ένταξη στην Αμερικανική Λέσχη Ξιφασκίας. Ήλπιζε να ενταχθεί στο γερμανικό διπλωματικό σώμα.
Αφού ο Χίτλερ κατέλαβε την εξουσία το 1933, η αντιεβραϊκή νομοθεσία που τέθηκε σε ισχύ σχεδόν τελείωσε την καριέρα της. Η ένταξη της στην γερμανική λέσχη ξιφασκίας διακόπηκε ενώ μελετούσε στις ΗΠΑ. Εργάστηκε ως καθηγήτρια γερμανικών  στο Κολλέγιο Μιλς στο Όκλαντ της Καλιφόρνιας. Αργότερα δίδαξε στο Κολλέγιο της Πόλης του Σαν Φρανσίσκο. Της αφαιρέθηκε η Γερμανική της ιθαγένεια το 1935 σε εφαρμογή των Νόμων της Νυρεμβέργης, βάσει των οποίων κρίθηκε ως μη Γερμανίδα.
Η Μάγιερ δέχθηκε πρόσκληση να συμμετάσχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 που πραγματοποιήθηκαν στο Βερολίνο. Ο Γκέμπελς απαίτησε από τον τύπο να "μην γίνουν παρατηρήσεις για τη μη-Άρια καταγωγή της Μάγιερ". Κέρδισε ασημένιο μετάλλιο στη ξιφασκία. Έδωσε ναζιστικό χαιρετισμό στο βάθρο και αργότερα δήλωσε ότι αυτό ίσως να προστάτευσε την οικογένειά της που ζούσε ακόμα στη Γερμανία σε στρατόπεδα εργασίας.
Διεθνή πρωταθλήματα
Το 1928 κέρδισε το ιταλικό πρωτάθλημα. Ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1929 και 1931. Κέρδισε παγκόσμια πρωταθλήματα το 1929-31 και 1937.
Αμερικανικά πρωταθλήματα
Τελικά, εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και είχε επιτυχημένη καριέρα, κερδίζοντας το αμερικανικό πρωτάθλημα 8 φορές το 1934-46 (1934, 1935, 1937, 1938, 1939, 1941, 1942, και 1946).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της ξιφασκίας
Αλγεβρική τοπολογία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Μια [[Τόρος|σπείρα, ένα από τα πιο συχνά μελετημένα αντικείμενα στην αλγεβρική τοπολογία]]
Η αλγεβρική τοπολογία είναι ένας κλάδος των μαθηματικών ο οποίος χρησιμοποιεί εργαλεία από την αφηρημένη άλγεβρα για τη μελέτη τοπολογικών χώρων. Βασικός στόχος της είναι η εύρεση αναλλοίωτων αλγεβρικών στοιχείων τα οποία ταξινομούν τους τοπολογικούς χώρους μέχρι και τον ομοιομορφισμό, αν και τα περισσότερα στοιχεία συνήθως ταξινομούν μέχρι και την ισοδυναμία ομοτοπίας.
Παρόλο που η αλγεβρική τοπολογία χρησιμοποιεί κυρίως την άλγεβρα για την μελέτη των τοπολογικών προβλημάτων, είναι μερικές φορές δυνατή και η χρησιμοποίηση της τοπολογίας. Παραδείγματος χάρη, η αλγεβρική τοπολογία επιτρέπει την εύκολη απόδειξη ότι οποιαδήποτε υποομάδα μιας ελεύθερης ομάδας αποτελεί με την σειρά της μια ελεύθερη ομάδα.
Βασικοί κλάδοι της αλγεβρικής τοπολογίας
Παρακάτω υπάρχουν μερικά από τα κυριότερα αντικείμενα που διδάσκονται στην αλγεβρική τοπολογία:
Ομότοπες ομάδες
Στα μαθηματικά, οι ομότοπες ομάδες χρησιμοποιούνται στην αλγεβρική τοπολογία για την ταξινόμηση των τοπολογικών χώρων. Η πρωταρχική και η πιο απλή ομότοπη ομάδα είναι η θεμελιώδης ομάδα, η οποία καταγράφει πληροφορίες σχετικά με τους βρόχους μέσα σε ένα διάστημα. Ενστικτωδώς, οι ομότοπες ομάδες καταγράφουν πληροφορίες σχετικά με το βασικό σχήμα ή με τις οπές ενός τοπολογικού χώρου.
Ευρωπαϊκή Κάρτα Ασφάλισης Ασθενείας
250px|μικρογραφία|Δείγμα της ΕΚΑΑ στα Γαλλικά Η Ευρωπαϊκή Κάρτα Ασφάλισης Ασθενείας (ΕΚΑΑ) εκδίδεται δωρεάν και επιτρέπει σε οποιονδήποτε είναι ασφαλισμένος ή καλύπτεται ασφαλιστικά από δεύτερο πρόσωπο του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου και της Ελβετίας να λαμβάνει δωρεάν σε άλλο κράτος εφόσον η νοσηλεία κριθεί απαραίτητη ή υφίσταται χρόνια πάθηση που απαιτεί φροντίδα, όπως αιμοκάθαρση. Ο χρόνος ισχύος της κάρτας διαφέρει ανάλογα με τη χώρα έκδοσης. Δημιουργήθηκε βάσει απόφασης της κοινότητας 2003/751 και ετέθη σε ισχύ στη 1 Ιουνίου 2004. Η κάρτα γίνεται δεκτή και σε συγκεκριμένες περιοχές εκτός ΕΟΧ, παραδείγματος χάριν στις Νήσους Φερόες και Γροιλανδία.
Αλγεβρική τοπολογία
Ομολογία
Στην αλγεβρική τοπολογία και την αφηρημένη άλγεβρα, η ομολογία (λέξη προερχόμενη από το Ελληνικό επίθετο ὁμός = ίδιος) είναι μία βέβαιη, γενική διαδικασία συσχέτισης μιας ακολουθίας Αβελιανών ομάδων ή προτύπων με κάποιο δεδομένο μαθηματικό αντικείμενο όπως είναι ένας τοπολογικός χώρος ή μια ομάδα.
Ευρωπαϊκή Κάρτα Ασφάλισης Ασθενείας
Παραπομπές
Κατηγορία:Υγεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Αλγεβρική τοπολογία
Συνομολογία
Στην θεωρία συνομολογίας και την αλγεβρική τοπολογία, η συνομολογία είναι ένας γενικός ορισμός για μια ακολουθία Αβελιανών ομάδων που χαρακτηρίζονται από ένα συν-αλυσιδωτό σύμπλοκο. Δηλαδή, η συνομολογία χαρακτηρίζεται ως η αφηρημένη μελέτη των συναλυσίδων, των ομόκυκλων και των ομοσύνορων. Η συνομολογία μπορεί να θεωρηθεί μια μέθοδος ανάθεσης αναλλοίωτων αλγεβρικών στοιχείων σε έναν τοπολογικό χώρο ο οποίος διαθέτει μια πιο εξευγενισμένη αλγεβρική δομή σε σχέση με την ομολογία. Η συνομολογία προέρχεται από την αλγεβρική δυαδικότητα της κατασκευής της ομολογίας. Με μια λιγότερο αφηρημένη προσέγγιση, οι συναλυσίδες, στην ουσία, πρέπει να αναθέτουν 'μεγέθη' στις αλυσίδες της θεωρίας της ομολογίας.
Πολλαπλότητες
Η πολλαπλότητα είναι ένας τοπολογικός χώρος στον οποίον σχεδόν κάθε σημείο φέρνει ομοιότητες με τον Ευκλείδειο χώρο. Τα παραδείγματα περιλαμβάνουν το επίπεδο, την σφαίρα και την σπείρα, τα οποία μπορούν να πραγματοποιηθούν στις τρεις διαστάσεις, αλλά και η επιφάνεια του Klein και το πραγματικό προβολικό επίπεδο, τα οποία μπορούν να πραγματοποιηθούν σε τέσσερις διαστάσεις. Τυπικά, τα αποτελέσματα στην αλγεβρική τοπολογία εστιάζουν σε καθολικές, μη διαφορίσιμες πτυχές των πολλαπλοτήτων• όπως για παράδειγμα η δυαδικότητα του Poincaré.
Θεωρία κόμβων
Η θεωρία κόμβων είναι η μελέτη των μαθηματικών κόμβων. Βασισμένος στους κόμπους που βρίσκουμε στο κορδόνι και το σχοινί στην καθημερινότητά μας, ο μαθηματικός κόμβος διαφέρει στο γεγονός ότι οι άκρες είναι συνδεδεμένες με τέτοιο τρόπο ώστε να μην είναι δυνατό το λύσιμό του. Με ακριβές μαθηματικό λεξιλόγιο, κόμβος ορίζεται η εμβύθιση ενός κύκλου σε έναν Ευκλείδειο χώρο τριών διαστάσεων, το, R3. Δυο μαθηματικοί κόμβοι θεωρούνται ισοδύναμοι εάν ο ένας μπορεί να μετασχηματιστεί στον άλλον μέσω μιας παραμόρφωσης του R3 (γνωστή ως μια περιβαλλοντική ισοτοπία)• οι παραμορφώσεις αυτές αντιστοιχούν στους χειρισμούς ενός δεμένου κορδονιού οι οποίοι δεν περιλαμβάνουν το κόψιμο του κορδονιού ή το πέρασμα του μέσα από το ίδιο.
Συμπλέγματα
Ένα πλεγματικό σύμπλεγμα είναι ένας τοπολογικός χώρος κάποιου συγκεκριμένου είδους, που κατασκευάζεται κολλώντας σημεία, ευθύγραμμα τμήματα, τρίγωνα και τα αντίστοιχα μέρη τους ν διαστάσεων. Τα πλεγματικά συμπλέγματα δεν πρέπει να συγχέονται με την πιο αφηρημένη έννοια του πλεγματικού συνόλου που εμφανίζεται στην σύγχρονη θεωρία της πλεγματικής ομοτοπίας. Το καθαρά συνδυαστικό αντίστοιχο σε ένα πλεγματικό σύμπλεγμα είναι ένα αφηρημένο πλεγματικό σύμπλεγμα.
Ένα σύμπλεγμα CW είναι ένα είδος τοπολογικού χώρου που θεσπίστηκε από τον J. H. C. Whitehead έτσι ώστε να καλύψει τις ανάγκες της θεωρίας της ομοτοπίας. Αυτή η κατηγορία χώρων είναι ευρύτερη και διαθέτει ορισμένες καλύτερες κατηγορηματικές ιιδιότητες από τα πλεγματικά συμπλέγματα, αλλά διατηρεί ακόμη μια συνδυαστική φύση η οποία επιτρέπει τον υπολογισμό (συχνά με ένα πολύ μικρότερο σύμπλεγμα).
Μέθοδος αναλλοίωτων αλγεβρικών στοιχείων
Μια παλαιότερη ονομασία του αντικειμένου ήταν η συνδυαστική τοπολογία, κάτι που υπονοούσε μια έμφαση στο πώς ένας χώρος Χ κατασκευάζονταν από απλούστερους χώρους (το σύγχρονο πρότυπο εργαλείο για μια τέτοια κατασκευή είναι το σύμπλεγμα CW). Στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, υπήρξε μια ολοένα αυξανόμενη έμφαση στην έρευνα των τοπολογικών χώρων μέσω της εύρεσης των αντιστοιχιών τους στις αλγεβρικές ομάδες, κάτι το οποίο οδήγησε στην αλλαγή ονομασίας σε αλγεβρική τοπολογία. Η ονομασία συνδυαστική τοπολογία χρησιμοποιείται μερικές φορές για να δώσει έμφαση σε μια αλγεβρική προσέγγιση βασισμένη στην ανάλυση των χώρων.
Στην αλγεβρική προσέγγιση, μπορούμε να βρούμε μια αντιστοιχία ανάμεσα στους χώρους και τις ομάδες η οποία εκτιμά την σχέση του ομοιομορφισμού των χώρων (ή την γενικότερη ομοτυπία τους). Αυτό μας επιτρέπει να ανασχεδιάσουμε τις αποφάνσεις για τους τοπολογικούς χώρους σε αποφάνσεις για ομάδες, οι οποίες έχουν μια πολύ διαχειρίσιμη δομή, κάτι το οποίο διευκολύνει την απόδειξη των αποφάνσεων αυτών. Δυο βασικοί τρόποι με τους οποίους μπορεί να συμβεί αυτό είναι μέσω θεμελιωδών ομάδων, ή γενικότερα μέσω της θεωρίας της ομοτοπίας, και μέσω ομάδων ομολογίας και συνομολογίας. Οι θεμελιώδεις ομάδες μας παρέχουν πληροφορίες σχετικά με την δομή ενός τοπολογικού χώρου, όμως συχνά δεν είναι Αβελιανείς και η εργασία πάνω σε αυτές μπορεί να αποδειχθεί δύσκολη. Η θεμελιώδης ομάδα ενός (τετελεσμένου) πλεγματικού συμπλέγματος έχει πράγματι μια τετελεσμένη παράσταση.
Οι ομάδες ομολογίας και συνομολογίας, από την άλλη, είναι Αβελιανείς ομάδες και σε πολλές σημαντικές περιπτώσεις είναι παραγόμενες από πεπερασμένο πλήθος γεννητόρων. Οι Αβελιανές ομάδες παραγόμενες από πεπερασμένο πλήθος γεννητόρων είναι πλήρως ταξινομημένες και σχετικά εύκολες για να εργαστούμε πάνω σε αυτές.
Θεωρία Κατηγοριών
Γενικά, όλες οι κατασκευές στην αλγεβρική τοπολογία είναι παραγοντικές• οι έννοιες της κατηγορίας, του συναρτητή και του φυσιολογικού μετασχηματισμού έχουν τις ρίζες τους εδώ. Οι θεμελιώδεις ομάδες και οι ομάδες ομολογίας και συνομολογίας δεν είναι μόνο αναλλοίωτα στοιχεία του βαθύτερου τυπολογικού χώρου, ε την έννοια ότι δυο τοπολογικοί χώροι που είναι ομομορφισμοί έχουν τις ίδιες συσχετιζόμενες ομάδες, αλλά επίσης οι συσχετιζόμενοι μορφισμοί είναι επίσης αντίστοιχοι - μια συνεχόμενη απεικόνιση των χώρων συνάγει σε έναν ομαδικό ομομορφισμό στις συσχετιζόμενες ομάδες, και οι ομομορφισμοί αυτοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δείξουν την ανυπαρξία (ή, σε πολύ μεγαλύτερο βάθος, την ύπαρξη) απεικονίσεων.
Ένας από τους πρώτους μαθηματικούς που εργάστηκε με διαφορετικούς τύπους συνομολογίας ήταν ο Georges de Rham. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την δομή διαφοροποίησης των ομαλών πολλαπλοτήτων μέσω της συνομολογίας Rham, Cech ή της συνομολογίας δεματίου για την έρευνα της επιλυσημότητας των διαφοροποιημένων συναρτήσεων που έχουν οριστεί στην συγκεκριμένη πολλαπλότητα. Ο De Rham έδειξε πως όλες αυτές οι προσεγγίσεις αλληλεπιδρούν και ότι οι αριθμοί Betti προερχόμενοι από την πλεγματική ομολογία είναι ίδιοι με εκείνους προερχόμενους από την συνομολογία Rham, όσον αφορά μια κλειστή, προσανατολίσιμη πολλαπλότητα. Αυτό επεκτάθηκε στην δεκαετία του 1950, όταν ο Eilenberg και ο Steenrod γενίκευσαν αυτή την προσέγγιση. Όρισαν την ομολογία και την συνομολογία ως συναρτητές εξοπλισμένους με φυσιολογικούς μετασχηματισμούς υποβαλλόμενους σε συγκεκριμένα αξιώματα (π.χ. μια ασθενής ισοδυναμία των χώρων μεταφέρεται σε έναν ισομορφισμό των ομάδων ομολογίας), επιβεβαίωσαν ότι όλες οι υπάρχουσες θεωρίες (συν)ομολογίας ικανοποιούσαν τα αξιώματα αυτά, και μετέπειτα απέδειξαν πως η θεωρία χαρακτηρίζεται από ένα τέτοιο αξιωματικό σύστημα.
Τρηματώδη
Τα τρηματώδη (Trematoda) είναι κατηγορία παρασιτικών σκουληκιών στο φύλο των Πλατυέλμινθων. Περιλαμβάνει 18.000 με 24.000 είδη, χωρισμένα σε δύο υποτάξεις. Συγγενεύει με τα κεστώδη και τα μονογενή, τα οποία όλα ανήκουν στα νεοδέρματα, στη συνομοταξία ραβδιτοφόρα. Είναι εσωτερικά παράσιτα σε μαλάκια και σπονδυλωτά. Τα περισσότερα τρηματώδη έχουν περίπλοκο κύκλο ζωής, με τουλάχιστον δύο ξενιστές. Ο κύριος ξενιστής, όπου τα τρηματώδη αναπαράγονται είναι ένα σπονδυλωτό. Ο ενδιάμεσος ξενιστής, όπου λαμβάνει χώρα η ασεξουαλική αναπαραγωγή, είναι συνήθως ένα σαλιγκάρι.
Τα τρηματώδη έχουν επίπεδο οβάλ ή σκωληκοειδές σώμα, συνήθως μήκους μερικών εκατοστών, αν και υπάρχουν είδη που έχουν μήκος ένα χιλιοστό. Τα πιο χαρακτηριστικά εξωτερικά χαρακτηριστικά είναι η παρουσία δύο μυζητήρων, ένας κοντά στο στόμα και ένας άλλος στο κάτω μέρος του σώματος. Το σώμα καλύπτεται από σκληρό συγκυτιακό κάλυμμα, ώστε να προστατευθεί από πεπτικά ένζυμα των ξενιστών. Είναι επίσης επιφάνεια ανταλλαγής αερίων, καθώς δεν υπάρχουν αναπνευστικά όργανα. Τα περισσότερα τρηματώδη είναι ερμαφρόδιτα, έχοντας τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα.
Τα τρηματώδη μπορεί να προκαλέσουν ασθένεια στον άνθρωπο, όπως σχιστοσωμίαση. Άλλα τρηματώδη που προκαλούν ασθένεια στον άνθρωπο είναι ο παραγόνιμος, ο οπισθόρχις και ο κλονόρχις.
Παραπομπές
κατηγορία:Παράσιτα κατηγορία:Πλατυέλμινθες
Τσαρλς Ιμς
Ο Τσαρλς Ιμς (Charles Ormond Eames, 17 Ιουνίου 1907 - 21 Αυγούστου 1978) ήταν Αμερικανός βιομηχανικός σχεδιαστής, αρχιτέκτονας και παραγωγός ταινιών ο οποίος σχεδίασε πολλά σημαντικά προϊόντα του 20ού αιώνα, ειδικά στον τομέα της επίπλωσης. Τα σχέδιά του είναι πολύ λειτουργικά.
Η κατοικία των Charles και Ray Eames, στη Santa Monica της Καλιφόρνια (1949), είναι ένα πειραματικό και αντισυμβατικό σπίτι που σχεδίασαν οι Ιμς για τον εαυτό τους και είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παραδείγματα κατοικίας της μοντέρνας αρχιτεκτονικής.
Βιογραφία
thumb|αριστερά|200px|Eames Lounge Chair, 1957
Ο Τσαρλς Ιμς γεννήθηκε στο Saint Louis στο Μισούρι όπου έμεινε μέχρι τα 14 του χρόνια. Σ’ αυτή την ηλικία εργάστηκε στην επιχείρηση χάλυβα Laclede. Ανέπτυξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την εφαρμοσμένη μηχανική, το σχέδιο και την αρχιτεκτονική. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον όπου πήρε υποτροφία. Το 1929 γνώρισε την πρώτη του γυναίκα. Το 1930 άνοιξε το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο και ταυτόχρονα έλαβε μια υποτροφία στην ακαδημία Cranbrook του Μίσιγκαν ‘οπου έγινε επικεφαλής του τμήματος σχεδίου. Το 1941 παντρεύεται τη δεύτερη σύζυγο του Ray και εγκαθίστανται στην Καλιφόρνια. Το 1946 ξεκίνησε το σχεδιασμό των επίπλων όπου κύριος συνεργάτης του υπήρξε ο Eliel Saarinen. Στις αρχές της δεκαετίας του 50 επέκτειναν το ενδιαφέρον τους στη φωτογραφία δημιουργώντας πανω από 85 ταινίες μικρού μήκους. Συνέχισαν να δημιουργούν νέα σχέδια επίπλων μέχρι το θάνατό του. Τα περισσότερα σχέδια του βγήκαν στην παραγωγή από την Herman Miller και την Vitra.
Πολλά έργα του έχουν φιλοξενηθεί στο μουσείο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Νέα Υόρκη) και αρκετά από αυτά έχουν μόνιμη θέση εκεί. Μάλιστα έχει κερδίσει το πρώτο βραβειο στο διαγωνισμό Moma's Organic Design in Home Furnishing.
Έργα
''"Οι λεπτομέρειες δεν είναι λεπτομέρειες. Αυτές αποτελούν τον σχεδιασμό". ("The details are not the details. They make the design"), Τσαρλς Ιμς''
Μέσα από τη δουλειά του προβάλλει το προσωπικό του όραμα για το πως λειτουργεί ο κόσμος και πώς το design μπορεί να ενισχύσει τις ζωές των ανθρώπων που το χρησιμοποιούν.
thumb|right|250px|Το σπίτι των Ιμς 1949 thumb|right|250px|Η παιδική γκαρνταρόμπα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αμερικανοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Σχεδιαστές επίπλων
Κόρακου-εν
Ο Κόρακου-εν (ιαπωνικά: 後楽園, Kōrakuen) είναι ιαπωνικός κήπος, ο οποίος βρίσκεται στην Οκαγιάμα, στον νομό Οκαγιάμα της Ιαπωνίας. Είναι ένας από τρεις Μεγάλους Κήπους της Ιαπωνίας, μαζί με τον Κενρόκου-εν και τον Καϊράκου-εν. Βρίσκεται δίπλα στο κάστρο της Οκαγιάμα. Ο Κόρακου-εν κατασκευάστηκε το 1700 από τον Ικέντα Τσουναμάσα, άρχοντα της Οκαγιάμα. Ο κήπος έφτασε στην σύγχρονή του μορφή το 1863. Για την είσοδο στον κήπο απαιτείται η καταβολή εισιτηρίου. Υπάρχουν δύο πύλες εισόδου στο πάρκο. Η κύρια είσοδος βρίσκεται δίπλα από Νομαρχιακό Μουσείο. Η άλλη πύλη βρίσκεται νότια κοντά σε μία γέφυρα, που διασχίζει το κάστρο της Οκαγιάμα. Ο κήπος Κόρακου-εν απέχει 1,5 χιλιόμετρα από τον Σταθμό Οκαγιάμα.
Ιστορία
μικρογραφία| Κάστρο, Κόρακου-εν στην Οκαγιάμα Το 1687, ο νταϊμιό Ικέντα Τσουναμάσα διέταξε τον Τσούντα Ναγκατάντα να ξεκινήσει την κατασκευή του κήπου. Ολοκληρώθηκε το 1700 και έχει διατηρήσει την αρχική του εμφάνιση μέχρι σήμερα, εκτός από μερικές αλλαγές από διάφορους νταϊμιό. Ο κήπος αρχικά ονομαζόταν Κόεν ("μετέπειτα κήπος") επειδή χτίστηκε μετά το Κάστρο της Οκαγιάμα. Ωστόσο, δεδομένου ότι ο κήπος χτίστηκε στο πνεύμα του "σεν-γιου-κοράκου" ("θρηνείτε νωρίτερα από άλλους, απολαμβάνετε αργότερα από άλλους"), το όνομα άλλαξε σε Κόρακου-εν το 1871.
Το Κόρακου-εν είναι ένας από τους λίγους κήπους νταϊμιό στις επαρχίες όπου μπορεί να παρατηρηθεί ιστορική αλλαγή, χάρη στους πολλούς πίνακες της περιόδου Έντο και τα αρχεία και τα έγγραφα της οικογένειας Ικέντα, που άφησαν πίσω τους. Ο κήπος χρησιμοποιήθηκε ως χώρος ψυχαγωγίας σημαντικών επισκεπτών και επίσης ως σπα για τους νταϊμιό, αν και οι απλοί άνθρωποι μπορούσαν να τον επισκεφτούν ορισμένες ημέρες.
Το 1884, η ιδιοκτησία μεταβιβάστηκε στην επαρχία Οκαγιάμα και ο κήπος άνοιξε για το κοινό. Ο κήπος υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τις πλημμύρες του 1934 και από τους βομβαρδισμούς το 1945 κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Έχει αναστηλωθεί με βάση πίνακες και διαγράμματα της εποχής Έντο. Το 1952, το Κόρακου-εν ορίστηκε ως " Ειδική γραφική τοποθεσία " σύμφωνα με τον Νόμο για την Προστασία της Πολιτιστικής Περιουσίας και διαχειρίζεται ως ιστορικό πολιτιστικό αγαθό, που θα μεταδοθεί στις μελλοντικές γενιές.
Χαρακτηριστικά του Κήπου
Ο κήπος βρίσκεται στη βόρεια όχθη του ποταμού Ασάσι σε ένα νησί ανάμεσα στον ποταμό και ένα ανεπτυγμένο τμήμα της πόλης. Ο κήπος σχεδιάστηκε στο στυλ Κάιγιου («γραφικός περίπατος»), και παρουσιάζει στον επισκέπτη μια νέα θέα σε κάθε στροφή του μονοπατιού, που συνδέει το γρασίδι, τις λιμνούλες, τους λόφους, τα τεϊοποτεία και τα ρυάκια. Στο κεντρικό σημείο του κήπου βρίσκεται το κτήριο Ένιο-τέι. Ο κήπος διαθέτει επίσης μία σκηνή θεάτρου Νο. Ανάμεσα στα δέντρα και τα φυτά του κήπου περιλαμβάνονται 100 δέντρα δαμασκηνιάς, κερασιές, σφένδαμοι, αζαλέες, νούφαρα και ίριδες.
Ο κήπος καλύπτει συνολική έκταση περίπου 133.000 τετραγωνικών μέτρων, με το γρασίδι να καλύπτει περίπου 18.500 τετραγωνικά μέτρα. Το μήκος του ρέματος, που διασχίζει τον κήπο είναι 640 μέτρα. Διαθέτει μια κεντρική λίμνη που ονομάζεται Σάβα-νο-ίκε (Ελώδης λιμνούλα), η οποία περιέχει τρία νησιά, που υποτίθεται ότι αναπαριστούν το τοπίο γύρω από τη λίμνη Μπίβα κοντά στο Κιότο.
Δάκιος Μεδιολάνων
Ο Δάκιος (ή Δάτιος) Μεδιολάνων (Dazio di Milano, πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 552) ήταν χριστιανός επίσκοπος Μεδιολάνων από το 530 έως το 552. Θεωρείται άγιος από την Καθολική εκκλησία.
Βίος
Ο Δάκιος έγινε επίσκοπος της πόλης των Μεδιολάνων στα 530. Στα τέλη του 537 πήγε στη Ρώμη με σκοπό να ζητήσει βοήθεια κατά τον Γότθων. Εκεί παρέμεινε μέχρι το 544, οπότε έφυγε για την Κωνσταντινούπολη. Επέστρεψε στη Σικελία με σκοπό την ενημέρωση του Πάπα για το θέμα των Τριών Κεφαλαίων. Μετέβη μαζί του στην Ανατολή, βοηθώντας τον στην αντιμετώπιση του θέματος. Πέθανε τον Φεβρουάριο του 552. Η μνήμη του ως αγίου τιμάται στις 14 Ιανουαρίου από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Διηπειρωτικό Κύπελλο καλαθοσφαίρισης 2019
Διοργάνωση
Η τελική νικήτρια, ΑΕΚ, αποτελεί την τρίτη ελληνική ομάδα που κερδίζει το συγκεκριμένο τρόπαιο, μετά τον Παναθηναϊκό το 1996 και τον Ολυμπιακό το 2013 και την 18η διαφορετική ομάδα που το κατακτά. Πολυνίκης του θεσμού είναι η Ρεάλ Μαδρίτης με πέντε κατακτήσεις (1976, 1977, 1978, 1981, 2015).
Το NBA επέλεξε να στείλει στο Διηπειρωτικό Κύπελλο τους πρωταθλητές της NBA G League, Όστιν Σπερς (θυγατρική ομάδα των Σαν Αντόνιο Σπερς) και όχι τους πρωταθλητές του NBA, Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Στην Ευρώπη, η συνεχιζόμενη διαμάχη μεταξύ της Euroleague και της ΦΙΜΠΑ, καθιστά ανέφικτη την συμμετοχή του νικητή της Euroleague από το 2016. Η Φλαμένγκο επιλέχθηκε ως οικοδέσποινα, καθώς γιόρταζε τα 100 χρόνια από την ίδρυση της ομάδας καλαθοσφαίρισης.
MVP του Final Four
Κύριο λήμμα: Πολυτιμότερος παίκτης του Διηπειρωτικού Κυπέλλου καλαθοσφαίρισης
Ατομικές διακρίσεις
Πρώτος σκόρερ
Πρώτος ριμπάουντερ
Πρώτος σε ασίστ
Πρώτος σε κοψίματα
Πρώτος σε κλεψίματα
Πηγές
Επίσημος ιστοχώρος της διοργάνωσης
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηπειρωτικές αθλητικές διοργανώσεις 2019
Σαμάνθα (όνομα)
Το όνομα Σαμάνθα προέρχεται από το αρσενικό όνομα Σαμουήλ και το άνθος,ελληνική λέξη για το «λουλούδι». Μια θεωρία είναι ότι είναι μια γυναικεία μορφή του Σαμουήλ στην οποία προστέθηκε το ήδη υπάρχον γυναικείο όνομα Ανθή.
Λούκα Αττανάσιο
Ο Λούκα Αττανάσιο (Luca Attanasio) (1977 -22 Φεβρουαρίου 2021) ήταν πρέσβης της Ιταλίας στο Κονγκό από το 2017 μέχρι το Φεβρουάριο του 2021.
Στις 22 Φεβρουαρίου 2021 δολοφονήθηκε από ενόπλους ενώ κατευθυνόταν με κονβόι αυτοκινήτων του Παγκόσμιου Προγράμματος Σίτισης στη πόλη Rutshuru στα ανατολικά του Κονγκό.
Σαμάνθα (όνομα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Εσπρέσο
μικρογραφία|Προετοιμασία του καφέ εσπρέσο.
Ο  εσπρέσο (όρος ιταλικός, απόκομμα υπό πίεση) ή αλλιώς, σύντομος καφές είναι ένας πολύ δυνατός καφές με έντονο άρωμα, το οποίο αποκτάται με διήθηση υπό μεγάλη πίεση, δηλαδή κάνοντας να περάσει γρήγορα ζεστό νερό κάτω από μια πίεση εννέα (9) μπαρ (ενδεδειγμένη βέλτιστη πίεση απόσταξης σε μανόμετρα επαγγελματικών μηχανών εσπρέσο) μέσω του ψιλοκομμένου και ψιλοκαβουρδισμένου καφέ. Αυτή η διαδικασία πραγματοποιείται με τη βοήθεια μιας μηχανής καφέ «για εσπρέσο». Ο ειδικός της παραγωγής του εσπρέσο είναι ο μπαρίστας (Ιταλικός όρος).
Ετυμολογία
Ο ιταλικός όρος espresso προέρχεται από το ρήμα esprimere, του οποίου είναι παθητική μετοχή, η οποία σημαίνει αφαιρώ υπό πίεση.
Ιστορία
μικρογραφία|Angelo Moriondo, εφευρέτης της μηχανής του καφέ εσπρέσο. Ο καφές εσπρέσο γεννιέται στο Τορίνο το 1884 χάρη στην εφεύρεση της μηχανής για την παραγωγή του από τον Άντζελο Μοριόντο (ευρεσιτεχνία n. 33/256, 16 Μαΐου 1884). Έπειτα, αυτή η εφεύρεση προστατεύεται από μια διεθνής ευρεσιτεχνία, η οποία κατεγράφη στο Παρίσι, στις 23 Οκτώβρη 1885.
Περιγραφή
Ένας εσπρέσο έχει σκούρο καφέ χρώμα και έναν αφρό στην επιφάνειά του, ο οποίος ονομάζεται κρέμα, αποτελούμενος από λάδι, πρωτεΐνες και σάκχαρα.
Η κρέμα είναι υπεύθυνη για τη διατήρηση των αρωμάτων και της θερμοκρασίας του καφέ. Η ιδανική κρέμα έχει χρώμα φουντουκί με καστανές ανταύγειες. Πρέπει να είναι πυκνή, ομοιόμορφη και λεία και να μην παρουσιάζει φυσαλίδες στην επιφάνειά της. Η ιδανική πυκνότητά της είναι 2mm και δεν πρέπει να εξαφανιστεί μέχρι ο καφές να είναι έτοιμος.
Για να έχει κανείς δικαίωμα στο όνομα "espresso", το ζεστό ρόφημα θα πρέπει να έχει προετοιμαστεί με τουλάχιστον 7 γραμμάρια καβουρδισμένου καφέ ανά δεκατόλιτρο (ενάντια στα 5 γραμμάρια που χρειάζονται για έναν «καφέ»).
Ο καφές εσπρέσο διαφέρει από τον καφέ που συνήθως ετοιμάζεται με φιλτράρισμα ή απλή διήθηση (όπως στις ιταλικές καφετέριες) λόγω της παχιάς υφής και του έντονου αρώματός του.
Λόγω της δυνατής του γεύσης, ο εσπρέσο, ο οποίος σερβίρεται χωρίς ζάχαρη και χωρίς γάλα, θεωρείται από μερικούς ως ένας καφές με εξαιρετική γεύση: σερβίρεται γενικά σε μικρή ποσότητα και σε μικρά φλιτζάνια.
Κατά κανόνα, ένας εσπρέσο, απλός ή διπλός, πρέπει να συνοδεύεται από ένα ποτήρι φρέσκο νερό προκειμένου να ξανοίξει ο ουρανίσκος πριν ή μετά την απόλαυση.
Εθνικό Ινστιτούτο Ιταλικού Εσπρέσο
μικρογραφία|Η Gaggia, μοντέλο Classica - 1948. Από το 1998, το Εθνικό Ινστιτούτο Ιταλικού Εσπρέσο δεσμεύτηκε να προασπίσει την ποιότητα του εσπρέσο από μια αναγνωρισμένη πιστοποίηση CSQA (πιστοποιητικό συμμόρφωσης No 214, 24 Σεπτέμβρη 1999, DTP 008 ed. 1), η οποία προβλέπει αποκλειστικά την χρήση πιστοποιημένων μειγμάτων, μηχανών και ειδικευμένων επαγγελματιών.
Ο πιστοποιημένος εσπρέσο είναι ένα φλιτζάνι, το οποίο περιέχει 25ml καφέ, με μία κρέμα άρτιας υφής στην επιφάνειά του και χρώμα φουντουκί προς καφέ σκούρο. Το άρωμα πρέπει να είναι έντονο και πλούσιο με αρωματικές αποχρώσεις λουλουδιών, φρούτων, σοκολάτας και φρυγανιάς. Στη γεύση, ο καφές πρέπει να είναι δυνατός και βελούδινος, ελαφρώς πικρός και ποτέ στυφός.
Εκθέσεις
Από το 2004, στην Τεργέστη, πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια η έκθεση TriestEspresso: μεγάλη διεθνής έκθεση αφιερωμένη στον τομέα της βιομηχανίας του εσπρέσο.
Παρασκευάσματα
Ο εσπρέσο αποτελεί στοιχείο-κλειδί του ιταλικού πολιτισμού. Κατά βάση, σχετίζεται μ’ έναν αμέτρητο αριθμό παρασκευασμάτων:
Μίθριον όρος
Το Μίθριον όρος ή φαιός λόφος (σήμερα στα τουρκικά Boztepe) είναι ένας λόφος κοντά στην Τραπεζούντα, στην Τουρκία. Βρίσκεται 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του κέντρου της πόλης και η συνοικία Καϊμακλί (Kaymaklı) καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του λόφου.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Τραπεζούντα
55 Μέρες στο Πεκίνο
Το 55 Μέρες στο Πεκίνο (55 Days at Peking) είναι μια αμερικανική επική ιστορική πολεμική ταινία του 1963 που αναφέρεται στην πολιορκία των ξένων αποστολών στο Πεκίνο κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης των Μπόξερ, η οποία έλαβε χώρα στην Κίνα από το 1899 έως το 1901. Η σκηνοθεσία της ταινίας έγινε κυρίως από τον Νίκολας Ρέι, αν και ο Γκάι Γκριν και ο Άντριου Μάρτον ανέλαβαν τη σκυτάλη στα τελευταία στάδια των γυρισμάτων καθώς ο Ρέι είχε αρρωστήσει. Πρωταγωνιστούν οι Τσάρλτον Ήστον, Άβα Γκάρντνερ, Ντέιβιντ Νίβεν και σε υποστηρικτικούς ρόλους είναι οι Φλόρα Ρόμπσον, Τζον Αϊρλαντ, Λέο Τζενν, Ρόμπερτ Χέλπμαν, Κουρτ Κάσζναρ και Πωλ Λούκας.
Το 55 Μέρες στο Πεκίνο κυκλοφόρησε από τους Allied Artists στις 29 Μαΐου 1963 και έλαβε μικτές κριτικές, κυρίως για τις ιστορικές του ανακρίβειες και την έλλειψη ανάπτυξης χαρακτήρων. Ωστόσο, η ταινία εγκωμιάστηκε για την ερμηνεία, τη σκηνοθεσία, τη μουσική, τις σκηνές δράσης και τον σχεδιασμό παραγωγής. Εκτός από τις μικτές κριτικές της, η ταινία απέφερε μόλις 10 εκατομμύρια δολάρια στο box office έναντι προϋπολογισμού παραγωγής 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Παρόλα αυτά, η ταινία ήταν υποψήφια για δύο βραβεία Όσκαρ. Ήταν η τελευταία ταινία του σκηνοθέτη Νίκολας Ρέι μέχρι το Lightning Over Water (1980).
Πλοκή
Η πείνα, που είναι ευρέως διαδεδομένη στην Κίνα, πλήττει περισσότερους από 100 εκατομμύρια αγρότες μέχρι το καλοκαίρι του 1900. Περίπου χίλιοι ξένοι υπήκοοι από διάφορες δυτικές βιομηχανικές χώρες έχουν εκμεταλλευτεί τις θέσεις τους μέσα στις πρεσβείες του Πεκίνου, αναζητώντας τον έλεγχο του εξασθενημένου έθνους. Οι Μπόξερ αντιτίθενται στους δυτικούς και τη χριστιανική θρησκεία και σχεδιάζουν να τους διώξουν.
Η αναταραχή στην Κίνα επιδεινώνεται καθώς οι μυστικές οργανωσεις των Μπόξερ αποκτούν σιωπηρή έγκριση από την αυτοκράτειρα Τζου ξι. Με 13 από τις 18 επαρχίες της Κίνας να αναγκάζονται σε εδαφικές παραχωρήσεις από αυτές τις αποικιακές δυνάμεις, η απογοήτευση για την ξένη καταπάτηση γίνεται έντονη όταν η Αυτοκράτειρα Τζου ξι ενθαρρύνει τους Μπόξερ να επιτεθούν σε όλους τους ξένους υπηκόους στο Πεκίνο και στην υπόλοιπη Κίνα. Όταν η αυτοκράτειρα συγχωρεί τη δολοφονία του Γερμανού πρέσβη και «προτείνει» στους ξένους να φύγουν, ξεσπά μια βίαιη πολιορκία της περιοχής των ξένων πρεσβειών του Πεκίνου. Οι ξένες πρεσβείες του Πεκίνου καταλαμβάνονται από τρόμο, καθώς οι Μπόξερ, υποστηριζόμενοι από αυτοκρατορικά στρατεύματα, άρχισαν να σκοτώνουν χριστιανούς σε έναν αντιδυτικό εθνικιστικό παραλήρημα.
Ο Ταγματάρχης Λιούις ηγείται της μικρής ομάδας 400 πολυεθνικών στρατιωτών και Αμερικανών πεζοναυτών που υπερασπίζονται την περιοχή. Καθώς η πολιορκία επιδεινώνεται, ο Ταγματάρχης Λιούις συνάπτει συμμαχία με τον ανώτερο αξιωματικό της βρετανικής πρεσβείας, τον σερ Άρθουρ Ρόμπερτσον, εν αναμονή της άφιξης μιας δύναμης υπό την ηγεσία των Βρετανών. Καθώς μαθαίνουν ότι η δύναμη απωθήθηκε από τις κινεζικές δυνάμεις, ο Ταγματάρχης Λιούις και ο Σερ Άρθουρ πετυχαίνουν να ανατινάξουν μια μεγάλη κινεζική αποθήκη πυρομαχικών.
Καθώς οι ξένοι υπερασπιστές συντηρούν προμήθειες, ενώ προσπαθούν να σώσουν τα πεινασμένα παιδιά, η αυτοκράτειρα συνεχίζει να συνωμοτεί με τους Μπόξερ παρέχοντας βοήθεια από τα κινεζικά στρατεύματά της. Τελικά, μια ξένη αποβατική δύναμη από τη Συμμαχία των Οκτώ Εθνών φτάνει και καταπνίγει την εξέγερση των Μπόξερ. Τα στρατεύματα φτάνουν στο Πεκίνο την 55η ημέρα και, μετά τη μάχη του Πεκίνου, άρουν την πολιορκία των ξένων πρεσβειών. Προαναγγέλλοντας τον θάνατο της δυναστείας Τζινγκ, ηγεμόνων της Κίνας για τους προηγούμενους δυόμισι αιώνες, η Αυτοκράτειρα Τζου ξι, μόνη στο δωμάτιο του θρόνου της, έχοντας στοιχηματίσει την αυτοκρατορία της και διαπιστώνοντας την ήττα της, δηλώνει επανειλημμένα στον εαυτό της, «η δυναστεία τελείωσε».
Όταν οι στρατιώτες της Συμμαχίας των Οκτώ Εθνών παίρνουν τον έλεγχο της πόλης, κατατροπώνοντας τους Μπόξερ και τα υπολείμματα του Αυτοκρατορικού Στρατού, ο Ταγματάρχης Λιούις μαζεύει τους άνδρες του, έχοντας λάβει νέες εντολές από τους ανωτέρους του να φύγουν από το Πεκίνο. Σταματάει και γυρίζει πίσω για να ανασύρει την Τερέζα, μια νεαρή, μισή Κινέζα και κόρη ενός από τους πεζοναύτες συντρόφους του που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας των 55 ημερών. Στο άλογό του, αυτή και ο Ταγματάρχης Λιούις εγκαταλείπουν την πόλη, μαζί με την δύναμη των πεζοναυτών του.
Ανάπτυξη
Εν τω μεταξύ, ο παραγωγός Σάμουελ Μπρόνστον είχε γνωρίσει εμπορική επιτυχία κάνοντας ιστορικά θεάματα στην Ισπανία, ιδιαίτερα King of Kings (1961), σε σκηνοθεσία Νίκολας Ρέι, και El Cid (1961), σε σκηνοθεσία Άντονι Μαν με πρωταγωνιστή τον Τσάρλτον Ίστον. Στο Παρίσι, οι σεναριογράφοι Φίλιπ Γιόρνταν και Μπέρναρντ Γκόρντον διατύπωσαν ιδέες για πιθανά ιστορικά έπη. Κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου ιστορίας, ο Γκόρντον ανέφερε ότι για την Εξέγερση του Μπόξερ την είχε θυμηθεί όταν διάβασε ένα θεατρικό έργο ενώ εργαζόταν στο Τμήμα Ιστορίας της Paramount Pictures κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940. Ο Γιόρνταν απέρριψε την ιδέα, αλλά αργότερα, αφού επέστρεψε από μια κρουαζιέρα στο Λονδίνο, η γυναίκα του εντόπισε ένα βιβλίο με ένα κεφάλαιο με τίτλο «Πενήντα πέντε μέρες στο Πεκίνο» μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο και του το έδειξε. Γοητευμένος μόνο με τον τίτλο, ο Γιόρνταν πρότεινε την ιδέα στον Γκόρντον, ο οποίος σημείωσε ότι είχε μιλήσει νωρίτερα για την Εξέργεση των Μπόξερ. Σε μια συνέντευξη στους Los Angeles Times, ο Μπρόνστον δήλωσε ότι τον έλκυε η εξέγερση επειδή έδειχνε «την ενότητα των λαών, ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις τους, μπροστά στον κίνδυνο. Αυτό το περιστατικό είναι αυτό που συμβολίζει τα Ηνωμένα Έθνη, αλλά δεν το έχει ακόμη πετύχει»
Τον Σεπτέμβριο του 1961, ο Μπρόνστον ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε μια τριλογία ιστορικών επών στην Ισπανία, μεταξύ των οποίων ήταν το 55 μέρες στο πεκίνο και την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1964). Για το 55 ημέρες στο Πεκίνο, ο Άλεκ Γκίνες αναζητούνταν για πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ επρόκειτο να επιλεγεί ένας Βρετανός σκηνοθέτης. Τα γυρίσματα ήταν προγραμματισμένα να ξεκινήσουν την άνοιξη του 1962. Τον ίδιο μήνα, ο Γουόλντ είπε στους New York Times ότι ήταν δυσαρεστημένος με τα σχέδια του Μπρόνστον καθώς το έργο του βρισκόταν εδώ και πολύ καιρό σε εξέλιξη, με ένα τελικό προσχέδιο σεναρίου να γράφτηκε από τον Barre Lyndon. Ο Γουόλντ ήθελε επίσης να πρωταγωνιστήσει ο Γκίνες στο έργο του. Επιπλέον, δήλωσε ότι είχε υποβάλει καταγγελία παράβασης στην Ένωση Κινηματογράφου της Αμερικής επειδή είχε προσεγγίσει τον Γιόρνταν για να γράψει ένα σενάριο το 1956. Τον Απρίλιο του 1962, ο Γουόλντ πούλησε το έργο στο NBC ως τηλεοπτική ταινία, αλλά ο θάνατος του Γουόλντ τρεις μήνες αργότερα εμπόδισε τη συνέχισή του.
Επιλογή ηθοποιών
Τον Σεπτέμβριο του 1961, ο Ιστον ήταν αρχικά προγραμματισμένος να πρωταγωνιστήσει στην ταινία The Fall of the Roman Empire, αλλά εξέφρασε απροθυμία αφού είδε το σενάριο. Τον Νοέμβριο του 1961, στον Ιστον παρουσιάστηκε ένα πρόσχεδιο για το 55 ημέρες στο Πεκίνο, και σε αυτό το στάδιο, ο Ρέι ήταν σκηνοθέτης. «Μπορεί να είναι μια ενδιαφέρουσα περίοδος για μια ταινία», έγραψε ο Ιστον. «Θα ήθελα να δουλέψω και για τον Νικ». Ωστόσο, ο Ίστον ήταν ακόμα απρόθυμος. Τον Δεκέμβριο του 1961, μετά την πρεμιέρα του Ελ Σιντ στη Μαδρίτη, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με πτήση πίσω στο Λος Άντζελες, ο Γιόρνταν και ο Ρέι του έθεσαν ξανά την ιδέα. Ο Ιστον συμφώνησε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία γράφοντας στο ημερολόγιό του, «Νιώθω άβολα, αλλά τώρα είμαι πεπεισμένος ότι πρέπει να συνεχίσω βασικά την εμπιστοσύνη που έχω στο ταλέντο ενός σκηνοθέτη». Στη συνέχεια, η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τέθηκε σε αναμονή καθώς τα ήδη χτισμένα σκηνικά κατεδαφίστηκαν αργότερα και αντικαταστάθηκαν με αυτά της Απαγορευμένης Πόλης για το 55 ημέρες στο Πεκίνο.
Τον Μάρτιο του 1962, ο Μπρόνστον ανέφερε στη αρθρογράφο Χέντα Χόπερ ότι ήλπιζε ότι η Κάθριν Χέπμπορν θα υποδυόταν την Κινεζα αυτοκράτειρα Τζου Σι. Επίσης, ο Μπρόνστον ήθελε την Άβα Γκάρντνερ για το γυναικείο πρωταγωνιστικό ρόλο, αν και ο Ιστον δεν ήθελε να συνεργαστεί με την Γκάρντνερ και αντ' αυτού πίεσε την Ζαν Μορό. Εν τω μεταξύ, ο ρόλος είχε προταθεί στη Μελίνα Μερκούρη που τον απέρριψε. Στις 11 Ιουνίου, αναφέρθηκε ότι η Γκάρντνερ και η Χέπμπορν είχαν ενταχθεί στο καστ. Στο λόμπι του Grand Hotel στη Ρώμη, ο Μπρόνστον πρόσφερε στον Ντέιβιντ Νίβεν έναν ρόλο στην ταινία για μισθό 300.000 δολαρίων, τον οποίο δέχτηκε χωρίς να δει σενάριο. Στις 12 Ιουνίου, ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Νίβεν. Στα τέλη Ιουνίου του 1962, η Φλόρα Ρόμπσον είχε αντικαταστήσει τη Χέπμπορν για να υποδυθεί την Κινέζα αυτοκράτειρα, ενώ ο Ρόμπερτ Χέλπμαν θα έπαιζε τον Πρίγκιπα Τουάν.
Σενάριο
Το 1977, ο Ρέι θυμάται: «Η πίεση ήταν τεράστια. Σε μια παραγωγή 6 εκατομμυρίων δολαρίων, δεν είχα διευθυντή παραγωγής και έναν 21χρονο βοηθό σκηνοθέτη. Χωρίς σενάριο. Είχα δύο καλλιτέχνες στο γραφείο μου, έναν Κινέζο και έναν Ισπανό. Τους περιέγραφα τη σκηνή, τη ζωγράφιζαν και μετά την έδινα στους λεγόμενους συγγραφείς και έλεγα, "Γράψε μια σκηνή γύρω από αυτό;" Πριν από τα γυρίσματα, ο Γκόρντον και ο Ρέι είχαν δουλέψει πάνω σε ένα προσχέδιο στο οποίο ο πρώτος δυσκολευόταν να γράψει καθώς έπαθε «κρυολόγημα και γρίπη και είχε συνεχώς χαμηλό πυρετό». Μετά από τέσσερις εβδομάδες δουλειάς, παρουσίασαν σελίδες από το προσχέδιο τους στον Γιόρνταν, ο οποίος τους διέταξε «να επιστρέψουν στην αρχή και να γράψουν το είδος του αδέξιου, απρόσωπου, ιστορικού έργου» που ήθελαν οι διεθνείς διανομείς.» Με τα γυρίσματα να πλησιάζουν σχεδόν, ο Γιόρνταν πρότεινε να προσλάβει τον Αρνό ντ' Ουσώ για να βοηθήσει τον Γκόρντον να γράψει κάποιες σκηνές, ιδιαίτερα αυτές με την Γκάρντνερ. Ο Γκόρντον θυμήθηκε αργότερα ότι ο ντ' Ουσώ δούλευε σχολαστικά αργά και «απλώς δεν μπορούσε να βρει το δρόμο του στο σενάριό μας». Μετά από μερικές εβδομάδες, ο ντ' Ουσώ άφησε το έργο χωρίς να χρησιμοποιηθεί κανένα από τα έργα του. Λίγο μετά από αυτό, ο σεναριογράφος της μαύρης λίστας Τζούλιαν Χάβελυ αποδέχτηκε την πρόταση του Γκόρντον να ξαναγράψει κάποιες σκηνές, μεταξύ των οποίων ήταν νέες σκηνές για την Κινεζα Αυτοκράτειρα.
Μέχρι τον Μάιο του 1962, ο Γκόρντον παρέδωσε ένα σενάριο γυρισμάτων 140 σελίδων, αλλά οι περισσότερες από τις σκηνές απλώς συνοψίστηκαν ή σκιαγραφήθηκαν. Τον ίδιο μήνα, ο Ιστον έλαβε το σενάριο, αλλά έγραψε αποδοκιμαστικά λόγια στο ημερολόγιό του ότι «η ιστορία αγάπης είναι πολύ αυθαίρετη, νομίζω, ο διάλογος πρωτόγονος». Τα γυρίσματα θα προχωρούσαν χωρίς τελειωμένο σενάριο και οι επαναλήψεις στο σετ ήταν συχνές. Είχε προταθεί ότι ένας γηγενής Βρετανός σεναριογράφος θα έπρεπε να αναθεωρήσει τον διάλογο για τον χαρακτήρα του Νίβεν για τον οποίο είχε προσληφθεί ο Ρόμπερτ Χάμερ για το έργο. Τελικά, οι υπηρεσίες του αργότερα απορρίφθηκαν καθώς ο Χάμερ είχε βυθιστεί στον αλκοολισμό. Στη συνέχεια, ο Γιόρνταν στρατολόγησε τον Τζον Μάντσιπ Γουάιτ για να βοηθήσει στην επανεπεξεργασία του σεναρίου, αλλά δεν βγήκε. Τέσσερις εβδομάδες αργότερα στην παραγωγή, ο Νίβεν απείλησε να αποχωρήσει από το πλατό, εκτός αν το σενάριο ξαναγραφτεί. Ο Γιόρνταν διέταξε τον Γκόρντον να του γράψει «μια σκηνή του Άμλετ και θα σωπάσει». Στη συνέχεια, ο Γκόρντον έγραψε τέσσερις έως πέντε σελίδες μονολόγου για τον χαρακτήρα του Νίβεν για να σκεφτεί τις πράξεις του. Οι νέες σκηνές στάλθηκαν στον Νίβεν στις οποίες επέστρεψε για να ολοκληρώσει τα γυρίσματα.
Γυρίσματα
Η κύρια φωτογραφία ξεκίνησε στις 2 Ιουλίου 1962. Η ταινία γυρίστηκε σε τοποθεσία στο Λας Μάτας. Τρεις χιλιάδες επιπλέον χρειάστηκαν, συμπεριλαμβανομένων 1.500 Κινέζων. Υπολογίστηκε ότι υπήρχαν 300 ενήλικες Κινέζοι στην Ισπανία, επομένως οι υπόλοιποι εισήχθησαν από όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα από το Λονδίνο, τη Ρώμη, τη Μασσαλία και τη Λισαβόνα.
Καθώς η παραγωγή συνεχιζόταν, η Γκάρντνερ δυσκολεύτηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, συχνά εμφανιζόταν αργά, δεν της άρεσε το σενάριο και έπινε πολύ. Μια μέρα, έφυγε από το πλατό ισχυριζόμενος ότι ένας επιπλέον την είχε τραβήξει φωτογραφία. Τελικά, η ιδέα να γραφτεί η αποχώρηση της Γκάρντνερ από την ταινία προήλθε από τον σεναριογράφο Ben Barzman, ο οποίος είχε ξαναγράψει το El Cid. Σύμφωνα με τον Ίστον ο Γιόρνταν είχε γράψει μια σκηνή θανάτου στην οποία η βαρόνη πεθαίνει τραυματισμένη από σκάγια. Μέχρι τη στιγμή που γυρίστηκε η σκηνή, η Γκάρντνερ πάλευε να θυμηθεί τις ατάκες της. Ο Ιστον τότε πρότεινε να δώσει τις ατάκες της στον Πολ Λούκας, ο οποίος έπαιζε έναν γιατρό.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1962, ο Ρέι νοσηλεύτηκε μετά από καρδιακή προσβολή. Σε αυτό το σημείο, η παραγωγή είχε πέσει έξι εβδομάδες πίσω από το χρονοδιάγραμμα με τον ρόλο της Γκάρντνερ να έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, αλλά σημαντικές σκηνές για τον Ιστον και τον Νίβεν δεν είχαν ακόμη γυριστεί. Για να τον αντικαταστήσει, ο Ιστον πρότεινε τον Γκάι Γκριν, ο οποίος τον είχε σκηνοθετήσει στο παρελθόν στο Diamond Head (1963), να τελειώσει τις υπόλοιπες σκηνές ανάμεσα σε αυτόν και την Γκάρντνερ. Στη συνέχεια, ο Γκριν εγκατέλειψε την παραγωγή και τον Οκτώβριο του 1962, τα σκηνοθετικά καθήκοντα μεταφέρθηκαν στον Άντριου Μάρτον, ο οποίος σκηνοθέτησε τη δεύτερη ενότητα. Ο Μάρτον σκέφτηκε: «Όταν επιβιβάστηκα, σκέφτηκα ότι η ταινία ήταν πολύ ρηχή, απλώς δράση, δράση, δράση και δεν είχε νόημα. Έγραψα μια νέα αρχή και ένα νέο τέλος και τα υπέβαλα στη διοίκηση — η οποία αποτελούνταν από τους Μπρόνστον και Μάικλ Βασίνσκι .Τέλος πάντων, είπαν "ΟΧΙ!". Και ήμουν πολύ δυστυχισμένος». Ανεξάρτητα από αυτό, ο Μάρτον κάλεσε τον σκηνοθέτη Τζον Φορντ στο πλατό, ο οποίος τον συμβούλεψε να γυρίσει τις σεκάνς χωρίς δισταγμό. Ο Ιστον ολοκλήρωσε τις σκηνές του στις 20 Οκτωβρίου 1962, για τις οποίες έγραψε στο ημερολόγιό του: «Αυτό που έμαθα από αυτό, ελπίζω μόνιμα, είναι να μην ξεκινήσω ποτέ μια ταινία χωρίς ένα καλά τελειωμένο σενάριο». Η κύρια κινηματογράφιση ολοκληρώθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1962.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε Αμερικανικά κόμικς Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντιμίτρι Τιόμκιν Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Allied Artists Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη
Λόρα Ίνγκαλς Ουάιλντερ
Η Λόρα Ελίζαμπεθ Ίνγκαλς Ουάιλντερ (Laura Elizabeth Ingalls Wilder, 7 Φεβρουαρίου 1867 – 10 Φεβρουαρίου 1957) ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας γνωστή για την σειρά παιδικών βιβλίων Little House on the Prairie, που δημοσιεύτηκαν μεταξύ 1932 και 1943, τα οποία βασίστηκαν στην παιδική ηλικία της ίδιας, κατά τις δεκαετίες του 1870 και του 1880, μέσα σε μια πρωτοπόρα οικογένεια.
Μεταξύ του 1974 και του 1983, η τηλεοπτική σειρά Το μικρό σπίτι στο λιβάδι βασίστηκε ελαφρώς στην σειρά βιβλίων Little House, και πρωταγωνίστησαν η Μελίσσα Γκλίμπερτ ως Laura και ο Μάικλ Λάντον ως ο πατέρας της, Charles Ingalls.
Ντοκιμαντέρ
Little House on the Prairie: The Legacy of Laura Ingalls Wilder (February 2015) is a one-hour documentary film that looks at the life of Wilder. Wilder's story as a writer, wife, and mother is explored through interviews with scholars and historians, archival photography, paintings by frontier artists, and dramatic reenactments.
Ενσάρκωση στην τηλεόραση και το θέατρο
Multiple adaptations of Wilder's Little House on the Prairie book series have been produced for screen and stage. In them, the following actresses have portrayed Wilder:
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Μουσεία
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Γενικές εκλογές Αγίας Λουκίας 2011
μικρογραφία|Ο νικητής των εκλογών [[Κένι Άντονι, ο οποίος εκλέχθηκε προωθυπουργός]] Στην Αγία Λουκία διεξήχθησαν γενικές εκλογές στις 28 Νοεμβρίου 2011. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη του Εργατικού Κόμματος, που κέρδισε 11 επί συνόλου 17 εδρών.
Συνακόλουθα, στις 30 Νοεμβρίου 2011 ο αρχηγός του Εργατικού Κόμματος Κένι Άντονι ορκίστηκε πρωθυπουργός.
Παραπομπές
2011
Μαντιναδολόγος
Ο μαντιναδολόγος είναι το πρόσωπο το οποίο φτιάχνει και λέει μαντινάδες. Στην Κρήτη γνωστοί μαντιναδολόγοι ήταν ή είναι ο Νίκος Ξυλούρης, ο Κώστας Μουντάκης, ο Μιχάλης Σταυρακάκης, ο Γεώργιος Δραμουντάνης και πολλοί άλλοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρήτη