cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοινωνία Χουνμιντζόνγκουμ
Από το 2015, η κοινωνία προεδρεύεται από τον καθηγητή γλωσσολογίας Κιμ Τζου-γουόν του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σεούλ και η σημερινή της εστίαση είναι στις χώρες που στέλνουν μεγάλο αριθμό ανθρώπων για να εργαστούν στην Κορέα. Το 2009 πέτυχε την υιοθέτηση του χάνγκουλ για τη γλώσσα Τσία-Τσία στην πόλη Μπάου-Μπάου, στο νησί Μπούτον στο Σουλαουέζι της Ινδονησίας. Η κοινωνία δημοσίευσε μια σειρά βιβλίων στο χάνγκουλ στα Τσία-Τσία για χρήση στα σχολεία, χρησιμοποιώντας μια ορθογραφία που σχεδίασε η Κιμ, αλλά το 2012 αναφέρθηκε ότι η επισημοποίηση φαίνεται να έχει προβλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Νότιας Κορέας
Ιππολύτη Μαρία Σφόρτσα
Η Ιππολύτη-Μαρία, ιταλ. Ippolita-Maria (18 Απριλίου 1446 - 20 Αυγούστου 1484) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν κόρη του δούκα του Μιλάνου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Καλαβρίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Μιλάνου και της Μπιάνκας-Μαρίας Βισκόντι, κόρης του Φιλίππο Μαρία Βισκόντι δούκα του Μιλάνου.
Κάρμινε Κρόκκο
Ο Κάρμινε Κρόκκο, γνωστός ως Ντονατέλλο ή ορισμένες φορές ως Ντονατέλλι (5 Ιουνίου 1830-18 Ιουνίου 1905), ήταν Ιταλός ληστής. Αρχικά στρατιώτης της πόλης Μπουρμπόν, αργότερα πολέμησε υπό τις υπηρεσίες του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι. Λίγο μετά την ιταλική ενοποίηση δημιούργησε έναν στρατό από δύο χιλιάδες άνδρες, με αποτέλεσμα να ηγείται της πιο συνεκτικής και επίφοβης ομάδας στη νότια Ιταλία και να γίνεται ο τρομερότερος ηγέτης από την πλευρά της Μπουρμπόν. Ήταν γνωστός για τις ανταρτοπολεμικές τεχνικές του, όπως η διακοπή της παροχής νερού, η καταστροφή αλευρόμυλων, το κόψιμο των καλωδίων του τηλέγραφου και τον θάνατο λιποτακτών.
Ιππολύτη Μαρία Σφόρτσα
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1465 τον Αλφόνσο Β΄ των Τραστάμαρα τότε δούκα της Καλαβρίας (δηλ. διάδοχο της Νάπολης) και είχε τέκνα:
Κάρμινε Κρόκκο
Παρά το γεγονός ότι ορισμένοι συγγραφείς του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα τον θεωρούσαν ως "πονηρό κλέφτη ή δολοφόνο" ή ως "άγριο κλέφτη, χυδαίο φονιά", από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα οι συγγραφείς (κυρίως οι υποστηρικτές του ρεβιζιονισμού του Ριζοργκιμέντο) ξεκίνησαν να τον βλέπουν υπό νέα οπτική, σαν μια "κινητήρια δύναμη της επανάστασης των αγροτών" και σαν "αντικρουόμενο μακριά από τη λογοτεχνία, μια από τις πιο λαμπρές στρατιωτικές μεγαλοφυΐες που είχε η Ιταλία".
Ιππολύτη Μαρία Σφόρτσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα Κατηγορία:Δούκισσες της Καλαβρίας
Κάρμινε Κρόκκο
Σήμερα πολλοί άνθρωποι της νότιας Ιταλίας, και κυρίως της περιοχής της καταγωγής του της Μπασιλικάτα, τον θεωρούν έναν λαϊκό ήρωα.
Πρώτα χρόνια
Ο Κρόκκο γεννήθηκε σε μια οικογένεια από πέντε παιδιά στην πόλη Ριονέρο του Vulture, που εκείνη την περίοδο ανήκε στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών. Ο πατέρας του, Φραντσέσκο Κρόκκο, ήταν υπάλληλος της αρχοντικής οικογένειας Σαντάντζελο από τη Βενόζα και η μητέρα του, Μαρία Γκεράρντα Σαντομάουρο, ήταν νοικοκυρά. Ο θείος του Μαρτίνος ήταν βετεράνος του στρατού του Ναπολέοντα και πολέμησε στην Ισπανία κατά τη διάρκεια του πολέμου της Χερσονήσου, χάνοντας ένα πόδι, πιθανότατα στην πολιορκία της Σαραγόσα. Ο Κρόκκο μεγάλωσε με τις ιστορίες του θείου του, από τον οποίο έμαθε να διαβάζει και να γράφει. Σαν παιδί ξεκίνησε να αναπτύσσει μια αποστροφή προς την ανώτερη τάξη μετά τον θάνατο του αδερφού του από τον Δον Βιτσέντζο, έναν νεαρό άρχοντα, για τη δολοφονία ενός σκύλου που είχε επιτεθεί σε μια κότα της οικογένειας Κρόκκο. Η μητέρα του, έγκυος εκείνη την περίοδο, προσπάθησε να υπερασπιστεί τον γιο της αλλά ο άρχοντας την κλώτσησε στην κοιλιά αναγκάζοντάς την να διακόψει την κύηση. Ο πατέρας του αργότερα κατηγορήθηκε για την απόπειρα δολοφονίας του Ντον Βιτσέντζο και φυλακίστηκε χωρίς επαρκείς αποδείξεις.
Κατά την εφηβεία ο Κρόκκο μετακόμισε στην Απουλία για να εργαστεί σαν βοσκός, μαζί με τον αδερφό του Ντονάτο. Το 1845 ο Κρόκκο έσωσε τη ζωή του Ντον Τζοβάνι Ακουϊλεκία, άρχοντα της Ατέλλα, ο οποίος είχε προσπαθήσει να διασχίσει τα μαινόμενα νερά του ποταμού Οφάντο. Ο Ακουϊλεκία τον αντάμειψε με 50 δουκάτα, επιτρέποντας στον Κρόκκο να επιστρέψει τελικά στη γενέτειρά του από την Απουλία και να βρει μια καινούρια δουλειά. Ο Κρόκκο είχε την ευκαιρία να συναντήσει τον Δον Πιέτρο Τζινιστρέλλι, τον κουνιάδο του Ακουϊλεκία, ο οποίος ήταν σε θέση να εξασφαλίσει την απελευθέρωση του πατέρα του από τη φυλακή.
Ωστόσο, τη στιγμή που βγήκε από τη φυλακή ο Φραντσέσκο Κρόκκο ήταν ηλικιωμένος και άρρωστος και αυτό οδήγησε τον Κρόκκο να ενεργεί ως επικεφαλής της οικογένειάς του, δουλεύοντας ως αγρότης στο Ριονέρο. Εκεί συνάντησε τον Ντον Φερντινάντο, τον γιο του Ντον Βιτσέντζο, ο οποίος ένιωσε τύψεις για τη συμπεριφορά του πατέρα του εναντίον της οικογένειας Κρόκκο. Ο Ντον Φερντινάντο του πρόσφερε δουλειά ως αγρότης στα κτήματά του αλλά ο Κρόκκο προτίμησε αντιθέτως να λάβει τα χρήματα, τα οποία χρησιμοποίησε για να αποφύγει τη στρατιωτική θητεία στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών, μια θητεία που μπορούσε να αποφευχθεί με πληρωμή. Ο ευγενής δέχτηκε τη συναλλαγή αλλά σκοτώθηκε στις 15 Μαΐου 1848 στη Νάπολη από ελβετικά στρατεύματα. Έτσι ο Κρόκκο αναγκάστηκε να ενταχθεί στον στρατό του Φερδινάνδου ΙΙ αλλά εγκατέλειψε αφού πρώτα δολοφόνησε έναν σύντροφο σε μια φιλονικία. Κατά την απουσία του, η αδερφή του Ροζίνα έπρεπε να αναλάβει τη φροντίδα της οικογένειας.
Εγκληματίας
Κατά τη διάρκεια της απουσίας του Κρόκκο, η αδερφή του Ροζίνα, τότε όχι ακόμα 18 ετών, δέχτηκε το φλερτ ενός άρχοντα, του Δον Πεππίνο. Η Ροζίνα δεν ενδιαφερόταν για αυτόν και τον απέρριψε. Ενοχλημένος από την άρνησή της, ο Πεππίνο προχώρησε στη δυσφήμισή της.
Όταν ο Κρόκκο ενημερώθηκε για αυτά τα γεγονότα θύμωσε και αποφάσισε να εκδικηθεί για την αδερφή του. Γνωρίζοντας τις συνήθειες του Πεππίνο, ο οποίος επισκεπτόταν ένα συγκεκριμένο κλαμπ για να παίξει κατά τις απογευματινές ώρες, ο Κρόκκο ανέμενε την επιστροφή του στο σπίτι του Πεππίνο. Όταν ο Δον Πεππίνο επέστρεψε, ο Κρόκκο τον ανέκρινε αλλά η συζήτηση κατέληξε σε μάχη, μόλις ο Πεππίνο χτύπησε τον Κρόκκο με ένα μαστίγιο.
Τυφλωμένος από οργή, ο Κρόκκο έβγαλε ένα μαχαίρι, σκότωσε τον Πεππίνο και έπειτα κατέφυγε στο δάσος Φορέντζα. Ωστόσο αυτό το περιστατικό είναι αμφιλεγόμενο επειδή ο καπετάνιος Ευγκένιο Μάσσα, ο οποίος συνεργάστηκε στην αυτοβιογραφία του Κρόκκο, πραγματοποίησε μια λεπτομερή έρευνα στο σημείο και δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει ότι μια δολοφονία είχε λάβει χώρα εκεί πέρα υπό τις συνθήκες που περιγράφονται από τον Κρόκκο.
Ενόσω κρυβόταν, ο Κρόκκο συνάντησε και άλλους εγκληματίες και μαζί δημιούργησαν μια ομάδα η οποία ζούσε από τους εκβιασμούς και τις ληστείες. Ο Κρόκκο επέστρεψε στο Ριόνερο αλλά συνελήφθη στις 13 Οκτωβρίου 1855. Δραπέτευσε κατά τη νύχτα της 13ης προς 14ης Δεκεμβρίου 1859 και κρύφτηκε στο δάσος μεταξύ του Μοντίκιο και του Λαγκοπεσόλε.
Εκστρατεία των Χιλίων
Την ίδια περίοδο ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι ξεκίνησε την Εκστρατεία των Χιλίων και το Βασίλειο των Δύο Σικελιών ήταν σύντομα στα πρόθυρα της κατάρρευσης, απαιτώντας από όλες τις δυνάμεις να παραμείνουν υπό τις εντολές του για να αντιμετωπίσει τον Γκαριμπάλντι. Ο Γκαριμπάλντι κατάφερε να τους νικήσει, να αποκτήσει τον έλεγχο της Σικελίας και να περάσει στην ηπειρωτική χώρα, όπου κινήθηκε γρήγορα προς τα βόρεια και τη Νάπολη.
Οδηγήθηκε στη φυλακή της Κερινιόλα αλλά με τη βοήθεια της οικογένειας ευγενών Φορτουνάτο (συγγενείς του πολιτικού Τζουστίνο) κατάφερε να δραπετεύσει. Απογοητευμένος από τα ψέμματα της νέας ιταλικής κυβέρνησης, ο Κρόκκο πείστηκε από τους ευγενείς που συνδέονταν με τους Βουρβόνους και τους τοπικούς κληρικούς να ενταχθεί στη νόμιμη πλευρά.
Στο μεταξύ, ο πληθυσμός της Μπαζιλικάτα άρχισε να αυξάνεται ενάντια στη νέα κυβέρνηση επειδή δεν έλαβε κανένα όφελος από την πολιτική αλλαγή και έγινε ακόμα φτωχότερη από ότι πριν ενώ η αστική τάξη (πιστή στους Βουρβόνους κατά το παρελθόν) διατήρησε τα προνόμιά της, αφού υποστήριξε ευκαιριακά την τακτική της ιταλικής ενοποίησης. Με τον πόλεμο και τη χρηματική υποστήριξη από τους νομιμόφρονες, στρατολόγησε 2000 άνδρες, ξεκινώντας την αντίσταση κάτω από τη σημαία του Βασιλείου των Δύο Σικελιών.
Στις υπηρεσίες του Φραγκίσκου ΙΙ
Σε δέκα μέρες ο Κρόκκο και ο στρατός του κατέλαβαν όλη την περιοχή Vulture, όπου διέταξε τα εμβλήματα και τα στολίδια του βασιλιά Φραγκίσκου ΙΙ να εμφανιστούν πάλι. Οι επιδρομές ήταν αιματηρές και πολλοί άνθρωποι (κυρίως φιλελεύθεροι πολιτικοί και πλούσιοι γαιοκτήμονες) απήχθησαν, εκβιάστηκαν ή σκοτώθηκαν βάναυσα από τον ίδιο τον Κρόκκο ή τα μέλη του αλλά, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι άνθρωποι των κατώτερων τάξεων τον έβλεπαν ως "απελευθερωτή" και υποστήριξαν τις ομάδες του.
Στις 7 Απριλίου του 1861 ο Κρόκκο κατέλαβε το Λαγκοπεσόλε και την επόμενη μέρα τη Ριπακαντίντα, όπου νίκησε το τοπικό τμήμα της Ιταλικής Εθνοφρουράς. Στις 10 Απριλίου 1861 ο στρατός του μπήκε στη Βενόσα και τη λεηλάτησε. Κατά την πολιορκία της Βενόσα, οι άνδρες του Κρόκκο σκότωσαν τον Φραντσέσκο Νίτι, φυσικός και πρώην μέλος των Καρμπονάρων αλλά και παππούς του πολιτικού Φραντσέσκο Σαβέριο Νίτι. Στη συνέχεια εισέβαλλε στο Λαβέλλο, όπου ίδρυσε ένα δικαστήριο το οποίο ανέκρινε 27 φιλελεύθερους και άδειασε τα δημοτικά ταμεία από τα 7000 δουκάτα, 6500 από τα οποία διανεμήθηκαν στον λαό, και έπειτα στο Μέλφι. Ο στρατός του Κρόκκο κατέλαβε επίσης τμήματα της Καμπανίας και της Απουλίας.
Εντυπωσιασμένη από τις νίκες του η εξορισμένη κυβέρνηση του Μπουρμπόν έστειλε τον Ισπανό στρατηγό Χόρχε Μπόρχες στην Μπαζιλικάτα για να ενισχύσει και να πειθαρχήσει τις ζώνες αλλά και να προειδοποιήσει τον επικεφαλής για μια επικείμενη ενίσχυση των στρατιωτών. Ο στόχος του Μπόρχες ήταν η συνθηκολόγηση της Ποτέντζα, του καλύτερα υπερασπισμένου προπύργιου του ιταλικού στρατού στη Βασιλικάτα. Ο Κρόκκο από την αρχή δεν εμπιστεύτηκε τον Μπόρχες και ανησυχούσε ότι θα έχανε την ηγεσία του αλλά δέχτηκε τη συμμαχία. Στο μεταξύ, ένας άλλος αρχηγός έφτασε : ο Αυγουστίνος ντε Λανγκλαί από τη Γαλλία, μια διφορούμενη προσωπικότητα για την οποία λίγα είναι γνωστά αναφορικά με τη ζωή του, συμπεριλαμβανομένου του λόγου για την παρουσία του μεταξύ των ληστών.
Ο Κρόκκο, με την υποστήριξη του Μπόρχες και του Ντε Λανγκλαί, κατέκτησε νέες πόλεις σε μια πρόσπάθεια αναζήτησης νέων προσλήψεων, συμπεριλαμβανομένων των Τριβίγκνο, Καλσιάνο, Γκαραγκούσο, Κράκο και Αλιάνο. Ο στρατός του Κρόκκο οδηγήθηκε στην Ποτέντζα, καταλαμβάνοντας γειτονικές πόλεις όπως την Γκάρντια Περτικάρα, τον Σαν Κίρικο Ραπάρο και το Βάγκλιο αλλά η αποστολή προς την κύρια πόλη απέτυχε εξαιτίας μιας σύγκρουσης μεταξύ του Κρόκκο και του Μπόρχες αναφορικά με τη στρατιωτική εκστρατεία.
Μετά από άλλες μάχες και υποχωρώντας προς το Μοντίκιο, ένα από τα κεντρικά σημεία του, ο Κρόκκο έσπασε τη συμμαχία με τον Μπόρχες επειδή δεν ήθελε να υπηρετεί έναν ξένο και δεν πίστευε την υπόσχεση της κυβέρνησης του Μπούρμπον σχετικά με την παροχή ενισχύσεων. Απογοητευμένος ο Μπόρχες σχεδίαζε να πάει στη Ρώμη για να ενημερώσει τον βασιλιά Φραγκίσκο ΙΙ αλλά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, συνελήφθη στο Ταγκλιακόζο και πυροβολήθηκε από στρατιώτες του Πεδεμοντίου, με επικεφαλής τον Ενρίκο Φραντσίνι.
Τελευταίες μέρες
Χωρίς εξωτερική υποστήριξη, ο Κρόκκο οδηγήθηκε στη λεηλασία και τους εκβιασμούς για να μαζέψει κεφάλαια, σε συνεργασία με τους ομοϊδεάτες συμμάχους του και κάνοντας επιδρομές μεταξύ του Μόλιζε και της Απουλίας. Ο Βεσπασιάνο ντε Λούκα, διευθυντής της δημόσιας ασφάλειας του Ριονέρο, τον κάλεσε να υπογράψει μια συνθήκη υποταγής αλλά ο Κρόκκο αρνήθηκε. Ακόμα και χωρίς τη βοήθεια των Βουρβόνων, ο Κρόκκο, ειδικευμένος στον ανταρτοπόλεμο, ήταν σε θέση να παρενοχλεί τους στρατιώτες του Πεδεμοντίου. Αντιμέτωπη με το προφανές αήττητο του στρατού του Κρόκκο, η Ουγγρική λεγεώνα (η οποία βοήθησε τον Γκαριμπάλντι κατά την Εκστρατεία της Χιλιάδας) παρενέβη υπέρ του ιταλικού συνασπισμού.
Ξαφνικά ο Κρόκκο προδόθηκε από τον Τζουζέπε Καρούσο, ένας από τους υπασπιστές του. Ο Καρούσο πήγε στις αρχές του Πεδεμοντίου και αποκάλυψε την τοποθεσία και τις κρυψώνες του Κρόκκο. Υπό τη διοίκηση του στρατηγού Εμίλιο Παλαβιτσίνι (που είναι γνωστός ότι σταμάτησε την εκστρατεία του Γκαριμπάλντι εναντίον της Ρώμης στα βουνά της Καλαβρίας), ο επιλεγμένος βασιλικός στρατός νίκησε τον Κρόκκο. Η ομάδα του υπέστη πολλές απώλειες και κάποιοι από τους υπασπιστές του συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν από το εκτελεστικό απόσπασμα, αφήνοντας τον Κρόκκο να αποσυρθεί από την περιοχή Οφάντο. Έχοντας χάσει την τελευταία μάχη, αναγκάστηκε να φύγει από το παπικό κράτος, ελπίζοντας σε μια βοήθεια από τον Πίο ΙΧ, για τον οποίο γνώριζε ότι προηγούμενως είχε υποστηρίξει την αντιπολίτευση του νότου.
Κατά την άφιξή του, ο Κρόκκο συνελήφθη από τα παπικά στρατεύματα στο Βερόλι και φυλακίστηκε στη Ρώμη. Έπειτα μεταφέρθηκε στην ιταλικές αρχές και καταδικάστηκε σε θάνατο στις 11 Σεπτεμβρίυο 1872 στη Ποτέντζα αλλά η ποινή μετατράπηκε σε σκληρή εργασία εφόρου ζωής. Φυλακίστηκε στο νησί του Αγίου Στεφάνου, όπου άρχισε να γράφει τα απομνημονεύματά του, με τη βοήθεια του Ευγκένιο Μάσσα, καπετάνιου του βασιλικού στρατού, ο οποίος τα δημοσίευσε το 1903 με το όνομα "Οι τελευταίοι ληστές της Βασιλικάτας". Το χειρόγραφο αναδημοσιεύτηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από άλλους συγγραφείς όπως ο Τομάσσο Πεντίο (1963), Μάριο Πρότο (1994) και ο Βαλεντίνο Ρομάνο (1997). Ο Κρόκκο μεταφέρθηκε αργότερα στη φυλακή του Πορτοφερραίο, όπου και πέθανε στις 18 Ιουνίου 1905.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Ιταλοί εγκληματίες Κατηγορία:Ιταλοί επαναστάτες
Μαρία Αλεξάνδρα της Βάδης
Η Μαρία Αλεξάνδρα της Βάδης (Marie Alexandra von Baden, 1 Αυγούστου 1902 - 29 Ιανουαρίου 1944) ήταν κόρη του Μαξιμιλιανού της Βάδης.
Βιογραφία
Η Μαρία Αλεξάνδρα Θύρα Βικτωρία Λουίζα Καρόλα Χίλντα γεννήθηκε την 1 Αυγούστου 1902 στο Ζάλεμ, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και η μοναχοκόρη του Μαξιμιλιανού της Βάδης και της Μαρίας Λουίζας του Αννοβέρου και του Κάμπερλαντ.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1924 παντρεύτηκε τον Βόλφγκανκ της Έσσης στο Κάστρο Ζάλεμ. Από αυτό το γάμο δεν υπήρξαν παιδιά.
Πέθανε σε επίθεση από τις Πολεμικές Αεροπορίες του Στρατού των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια αεροπορικής επιδρομής στη Φρανκφούρτη στις 29 Ιανουαρίου 1944 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε ηλικία 41 ετών. Αυτή και άλλες επτά γυναίκες, οι οποίες ήταν βοηθοί, σκοτώθηκαν όταν το κελάρι, στο οποίο είχαν καταφύγει, κατέρρευσε κάτω από το βάρος του κτιρίου, καθιστώντας το σώμα της Μαρίας Αλεξάνδρας ελάχιστα αναγνωρίσιμο.
Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερώνυμος
Ο Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερώνυμος (κατά κόσμον Παναγιώτης Νικολόπουλος, γενν. 21 Απριλίου 1971) είναι Έλληνας Επίσκοπος, Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου από το 2018.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971, με καταγωγή από την Ηλεία και τη Μύκονο. Είναι απόφοιτος της Νομικής και της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Έχει αποκτήσει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στην Ιστορία του Δικαίου (Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο) από το Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν. Ομιλεί την ελληνική, αγγλική, γερμανική, ολλανδική και τουρκική γλώσσα.
Εκάρη μοναχός στις 7 Δεκεμβρίου 1997 στην Ιερά Μονή Αντινίτσης Φθιώτιδος και διάκονος επτά ημέρες αργότερα. Στις 6 Δεκεμβρίου 2000 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στην Λαμία και αυθημερόν χειροθετήθηκε σε Αρχιμανδρίτη. Υπηρέτησε σε διάφορες ενορίες της Λαμίας και της Αθήνας, καθώς και ως γραμματέας στην Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος, την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και την Εκκλησία της Ελλάδος. Υπήρξε μέλος συμβουλίων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και εθελοντής παραγωγός στον ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου
Εξελέγη μητροπολίτης της μητρόπολης Λαρίσης και Τυρνάβου στις 5 Οκτωβρίου 2018 από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η ενθρόνισή του έγινε στις 10 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Με προσωπικές του ενέργειες επανέφερε στη Λάρισα τα οστά του μητροπολίτη Λαρίσης Ιακώβου Σχίζα ο οποίος το 1968 είχε διωχθεί από το τότε δικτατορικό καθεστώς και εξαναγκάστηκε να φύγει από τη Λάρισα. Τα οστά τοποθετήθηκαν μόνιμα στο παλαιό κοιμητήριο της Λάρισας, ώστε μετά θάνατον ο Ιάκωβος να επιστρέψει στην πόλη που διακόνησε ως επίσκοπος, παρά την τότε αντικανονική απομάκρυνσή του.
Στις 30 Μαΐου 2023 ο Μητροπολίτης Ιερώνυμος αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ).
Συγγραφικό έργο
Ο Μητροπολίτης Ιερώνυμος έχει συγγράψει και μεταφράσει διάφορα βιβλία:
Επιπλέον, υπήρξε συντάκτης του εβδομαδιαίου φυλλαδίου «Φωνή Κυρίου» που εκδίδει η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Έχει γράψει πληθώρα άρθρων και μελετών σε νομικά και θεολογικά περιοδικά, και εξακολουθεί να γράφει ποιμαντικά άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά.
Αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Εκκλησίας
Σχετικά με την αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Εκκλησίας, δήλωσε σε συνέντευξή του τον Νοέμβριο του 2019 ότι το ζήτημα δεν είναι πρόσφατο, αλλά ξεκινάει από το 1917, όταν ξέσπασε η Οκτωβριανή Επανάσταση, κατά την οποία η πλειονότητα των Ουκρανών τάχθηκε με τον Τσάρο και έτσι αυτό υπήρξε αφορμή δημιουργίας εθνικού μίσους μεταξύ Ουκρανών και Ρώσων. Επισήμανε ότι η πολιτική αυτή διένεξη, μετά και την εμπλοκή των Μεγάλων Δυνάμεων, πέρασε και σε εκκλησιαστικό επίπεδο. Τόνισε όμως ότι η Εκκλησία της Ελλάδος οφείλει να αποφύγει την ανάμιξη σε αυτή την διαμάχη, εφόσον αποτελεί ζήτημα που αφορά το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο έχει δικαίωμα να χορηγήσει την αυτοκεφαλία σε άλλες Εκκλησίες. Χαρακτήρισε απαράδεκτο το γεγονός ότι το Πατριαρχείο Μόσχας ανέστειλε την κοινωνία του με το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο πλαίσιο γεωπολιτικών συμφερόντων. Θεώρησε σημαντικό να αποφευχθεί ο διχασμός μεταξύ των Ορθοδόξων και να πορευθούμε με βάση τις αρχές της κανονικότητας και της ορθόδοξης εκκλησιολογίας.
Μεταναστευτικό ζήτημα
Για το θέμα του μεγάλου αριθμού παράνομων μεταναστών που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα, ο Μητροπολίτης Ιερώνυμος μίλησε τον Νοέμβριο του 2019 θίγοντας διάφορες πτυχές του προβλήματος. Τόνισε ότι δεν πρέπει να βλέπουμε το πρόβλημα ως κρίση αλλά ως «πρόκληση», προσθέτοντας ότι πρέπει να πορευθούμε με ανθρωπιά, με διάθεση φιλοξενίας, χωρίς διχασμό και με γνώμονα την πολιτιστική κληρονομιά των αρχαίων προγόνων μας και της Ορθοδοξίας. Ιδιαίτερα σημαντική χαρακτήρισε την ανάγκη να παρασχεθεί βοήθεια στους συνέλληνες, τους κατοίκους των νησιών τα οποία πλήττονται περισσότερο από τις μεταναστευτικές ροές (Λέσβος, Χίος). Δήλωσε ότι δεν υπάρχει ο αναγκαίος σχεδιασμός από την πολιτεία για τη διαχείριση της κατάστασης και ότι η Εκκλησία δεν μπορεί να αυτοσχεδιάσει. Για τη μετακίνηση παράνομων μεταναστών στην Καρίτσα Λάρισας, δήλωσε ότι τοποθετείται δυσανάλογος αριθμός μεταναστών σε σχέση με τον μικρό πληθυσμό του χωριού. Έκρινε θετικό το ότι υπάρχει στόχος να μην ξεπεράσει το 1% του ντόπιου πληθυσμού ο αριθμός των μεταναστών που θα μεταφέρονται σε διάφορες περιοχές. Επισήμανε πως πρέπει να αποφευχθεί οπωσδήποτε η δημιουργία γκέτο, καθώς η εμπειρία από άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι ότι οι μουσουλμάνοι μετανάστες δημιουργούν γκέτο και αυτό συνοδεύεται από αύξηση της εγκληματικότητας. Χαρακτήρισε όμως ως ανέκδοτο την άποψη που εκφράζεται για τον κίνδυνο αλλοίωσης της πίστης και της ταυτότητας των Ελλήνων και τόνισε ότι πρέπει να προσέξουμε να μην υπάρξουν λανθασμένες αντιδράσεις και να μην γίνονται δηλώσεις που ενσπείρουν τον φόβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιερωνυμος
Κάρολος του Άνχαλτ-Τσερμπστ
Ο Κάρολος, γερκ. Karl (16 Οκτωβρίου 1652 - 3 Νοεμβρίου 1718) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ (1667-1718).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και της Σοφίας-Αυγούστας, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ.
Το 1718 απεβίωσε στο Τσερμπστ σε ηλικία 66 ετών. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ιωάννης-Αύγουστος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τ 1676 τη Σοφία των Βέττιν, κόρη του Αυγούστου δούκα της Σαξονίας-Βάισσενφελς και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ανατόλι Ντ'Ακτίλ
Ο Ανατόλι Αντόλφοβιτς Ντ'Ακτίλ (ρωσ. Анатолий Адольфович Д'Актиль, γεννηθείς Νόσον-Νόχιμ Αμπράμοβιτς Φρένκελ, ρωσ. Носон-Нохим Абрамович Френкель, 15 Ιουνίου 1890, Ιρκούτσκ, Ρωσική Αυτοκρατορία - 29 Νοεμβρίου 1942, Μόλοτοφ, ΕΣΣΔ) ήταν Σοβιετικός ποιητής-τραγουδοποιός, θεατρικός συγγραφέας, σατιρικός και μεταφραστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ιρκούτσκ, σε μια αστική εβραϊκή οικογένεια, του βοηθού φαρμακοποιού Αμπράμ Νατάνοβιτς Φρένκελ και της Βέρα Μοϊσέιεβνα Μεϊερόβιτς. Το 1891, ο πατέρας του έγινε φαρμακοποιός, ιδιοκτήτης φαρμακείου και φαρμακείου στην Τσιτά  , όπου μετακόμισε όλη η οικογένεια.
Φοίτησε στο γυμνάσιο και 4 χρόνια στο κολλέγιο (Νέα Υόρκη), μετέπειτα στις νομικές σχολές του Τόμσκ (1909) και των πανεπιστημίων της Αγίας Πετρούπολης. Τα έργα του άρχισαν να εκδίδονται από τη δεκαετία του 1910.
Το 1912 εγκαταστάθηκε τελικά στην Αγία Πετρούπολη.
Επιμελήθηκε την εβδομαδιαία εφημερίδα "Ζωή και δικαστήριο" (1913). Έγραψε αιχμηρά φειγιέτα, δίστιχα, χιουμοριστικά ποιήματα, παρωδίες, τραγούδια.
Εργάστηκε ως συγγραφέας στίχων για τον Λεονίντ Ουτιόσοφ. Μετέφρασε την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων του Λιούις Κάρολ, καθώς και πολλές ιστορίες των Ο. Χένρι και Τζακ Λόντον.
Το 1917 κατέληξε στο Ροστόφ επί του Ντον, όπου εργάστηκε στο θέατρο βαριετέ «Διεφθαρμένος Τζίμι».
Ωστόσο, κέρδισε τη φήμη του στη Σοβιετική Ρωσία ως συγγραφέας του "Πορεία των Ιππέων του Μπουντιόνι" σε μουσική του Ντμίτρι Ποκράς. Κατά τον Εμφύλιο υπηρέτησε στο Πολιτικό Τμήμα της Α' Στρατιάς Ιππικού.
Το 1921 ο Ντ'Ακτίλ οργάνωσε και επιμελήθηκε το σατιρικό περιοδικό "Κόκκινο κοράκι" (αργότερα "Βεεμώθ") καθώς και το περιοδικό "Σμεχάτς".
Έγινε ευρέως γνωστός ως ο συγγραφέας των στίχων του "March of Enthusiasts" σε μουσική του Ισαάκ Ντουνάγιεφσκι, το οποίο ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια στις ετήσιες σοβιετικές διαδηλώσεις της Πρωτομαγιάς.
Από την αρχή του πολέμου μέχρι τον Αύγουστο του 1942 εργάστηκε στο Λένινγκραντ. Από την πολιορκημένη πόλη οδηγήθηκε στο Μόλοτοφ (Περμ).
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι νομικοί Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι στιχουργοί Κατηγορία:Ρώσοι μεταφραστές
Diamond League
Το Diamond League είναι μια σειρά από διεθνή μίτινγκ στίβου που γίνονται κάθε χρόνο. Η σειρά ξεκίνησε με το IAAF Diamond League 2010. Αποφασίστηκε να αντικαταστήσει το IAAF Golden League, που διοργανωνόταν κάθε χρόνο από το 1998.
Ενώ το Golden League αποτελούταν από μίτινγκ μόνο στην Ευρώπη, το Diamond League ήθελε να εξαπλώσει τα μίτινγκ και σε άλλες ηπείρους, όχι μόνο στην Ευρώπη. Έτσι, προστέθηκαν και μίτινγκ που γίνονται στην Κίνα, το Κατάρ, το Μαρόκο και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μίτινγκ
Όλα τα μίτινγκ της σειράς εχουν διοργανωθεί στο βόρειο ημισφαίριο. {{Legend|lightblue|Πρώην μίτινγκ της σειράς.}}
Παραπομπές
-
Φικίλε Εντσανγκάσε
H Φικίλε Εντσανγκάσε (δ. 22 Οκτωβρίου 2020) ήταν περιβαλλοντική ακτιβίστρια από τη Νότιο Αφρική.
Η Εντσανγκάσε αντιτάχθηκε στην επέκταση ενός ανθρακωρυχείου που διαχειρίζεται η Tendele Coal κοντά στο Σόμκέλε, στην επαρχία Κουαζούλου - Νατάλ, κοντά στο σπίτι της στο Οφοντβένι. Ήταν ηγετικό μέλος του Κοινοτικού Οργανισμού Περιβαλλοντικής Δικαιοσύνης Mfolozi, MCEJO, ο οποίος αγωνίστηκε κατά της επέκτασης του ορυχείου κοντά στο Hluhluwe-Imfolozi Game Reserve.
Κάποιοι στην κοινότητα, που παραδοσιακά εξαρτιόταν από την κτηνοτροφία και τη γεωργία, είχαν αγωνιστεί για τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής, άλλα, όμως, μέλη της κοινότητας χρειάζονταν εργασία από το ορυχείο και υποστήριζαν την επέκταση, οδηγώντας σε αύξηση των εντάσεων. Τον Απρίλιο, άγνωστοι πυροβόλησαν με 19 σφαίρες κατά του σπιτιού μίας άλλης ακτιβίστριας κατά των ναρκών, της Tholakele Mthethwa.
Οι ντόπιοι κοντά στο ορυχείο είχαν υποστεί εκφοβισμό και απειλές βίας τους μήνες πριν από τη δολοφονία της Εντσανγκάσε. Σύμφωνα με πληροφορίες, άγνωστοι πυροβόλησαν κατά οικογενειών που αρνήθηκαν να απομακρυνθούν από τις προγονικές τους περιοχές. Γύρω στις 6:30 μ.μ. στις 22 Οκτωβρίου 2020, σύμφωνα με την τοπική αστυνομία, τέσσερις άντρες μπήκαν στο σπίτι της Εντσανγκάσε και την σκότωσαν. Ήταν 65 ετών.
Ο θάνατός της ήταν μέρος μίας αυξανόμενης τάσης δολοφονημένων περιβαλλοντικών ακτιβιστών, καθώς ένας αριθμός ρεκόρ σκοτώθηκε σε όλο τον κόσμο το 2019, σύμφωνα με μία έκθεση του Global Witness του Ιουλίου του 2020.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ακτιβιστές
Ιωάννης Αύγουστος του Άνχαλτ-Τσερμπστ
Ο Ιωάννης-Αύγουστος, γερμ. Johann-August (29 Ιουλίου 1677 - 7 Νοεμβρίου 1742) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Καρόλου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και της Σοφίας των Βέττιν, κόρης του Αυγούστου δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς.
Το 1742 απεβίωσε στο Τσερμπστ σε ηλικία 65 ετών. Τον διαδέχθηκαν οι εξάδελφοί του Ιωάννης-Λουδοβίκος Β΄ και Χριστιανός-Αύγουστος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 11702 τη Φρειδερίκη των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.
Το 1709 απεβίωσε η Φρειδερίκη και ο Ιωάννης-Αύγουστος έκανε το 1715 δεύτερο γάμο με τη Χέντβιχ-Φρειδερίκη, κόρη του Φρειδερίκου-Φερδινάνδου δούκα της Βυρτεμβέργης-Βάιλτινγκεν (γιου του Μάνφρετ Α΄ που ήταν γιος του Ιουλίου-Φρειδερίκου). Δεν απέκτησε τέκνα από τους γάμος του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Κάστρο της Λοάρρε
Το κάστρο της Λοάρρε (castillo de Loarre) είναι ρομανικό κάστρο στην Ισπανία, που βρίσκεται κοντά στην πόλη με το ίδιο όνομα, στην οροσειρά της Λοάρρε, στην επαρχία της Ουέσκας, στην αυτόνομη κοινότητα της Αραγωνίας.
Από την θέση που είναι χτισμένο, έχει τον έλεγχο ολόκληρης της πεδιάδας της Όγια ντε Ουέσκα, και ιδίως της Μποέλα, των κύριων μουσουλμάνικών πεδίων της περιοχής που έλεγχε τα πλούσια γεωργικά εδάφη της πεδιάδας. Χτίστηκε τον 11ο αιώνα και διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση, πράγμα που το καθιστά ένα από τα καλύτερα δείγματα στρατιωτικής αρχιτεκτονικής και αστικής ρομανικής στην Ισπανία. Εντάχθηκε με τον τίτλο του μνημείου «Μεγάλου Πολιτιστικού Ενδιαφέροντος» και ως «Εθνικό Μνημείο» το έτος 1906. Τα περιφερειακά ιδρύματα και τα ιδρύματα της κομάρκας ενδιαφέρονται για την προώθηση του ώστε να δηλωθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ.
Το κάστρο βρίσκεται σε ένα ύψωμα ακρωτήρι από ασβεστολιθικά πετρώματα που χρησιμεύουν ως θεμέλια στην βάση του. Αυτό αποτελούσε και ένα μεγάλο αμυντικό πλεονέκτημα για το κάστρο, καθώς με αυτόν τον τρόπο τα τείχη δεν θα μπορούσαν να διαπεραστούν (μέσω της κοινής τεχνικής στην πολιορκία των κάστρων, η οποία βασιζόταν στο να χτιστεί μια σήραγγα κάτω από τα τείχη, που στη συνέχεια θα τα διαπεράσει ώστε να ανοίξει ένα πέρασμα μέσα από το οποίο θα γίνει η επίθεση). Επιπλέον περιβάλλεται από ένα τείχος με πύργους.
Το κάστρο βρίσκεται διατηρημένο σε μια αρκετά καλή κατάσταση (εκτός από το κομμάτι του παλιού κάστρου του Σάντσο Γ´ της Ναβάρρας, που είναι σε πολύ χειρότερη), και θεωρείται ως η καλύτερα διατηρημένη ρομανική οχύρωση στην Ευρώπη. Ξεχωρίζουν το μικρό εκκλησάκι, η κρύπτη της Σάντα Κιτέρια, που βρίσκεται στην είσοδο (με μια καταπληκτική ακουστική) και η μεγαλοπρεπής εκκλησία του κάστρου (στην οποία είναι άγνωστη η προέλευσή των ρομανικών πινάκων που υπάρχουν στο εσωτερικό της) της οποίας ξεχωρίζει ο εντυπωσιακός θόλος (που θεωρείται τουλάχιστον σπάνιος στην ρομανική αρχιτεκτονική).
Τοποθεσία
αριστερά|μικρογραφία|Σε μακρινή θέα. μικρογραφία|Το Κάστρο της Λοάρρε από την αντίθετη πλευρά. Η τοποθεσία του κτιρίου αποτελεί την βασική πτυχή στην κατανόηση του στρατιωτικού του χαρακτήρα. Βρίσκεται στην είσοδο των Πυρηναίων, ακριβώς εκεί που τα βουνά δίνουν τη θέση τους στην πεδιάδα, και με αυτόν τον τρόπο δεσπόζει σε ολόκληρη την περιοχή. Η μεγάλη πεδιάδα που σχηματίζει την περιοχή Όγια εκτείνεται μέχρι τις όχθες του ποταμού Έβρου έως την Σαραγόσα.
Πίσω από το κάστρο στα βόρεια βρίσκονται τα Πυρηναία όρη και η σημαντική πόλη Χάκα.
Ιστορία
Αργότερα, το 1071, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Ραμίρεθ έγινε μια επέκταση που του έδωσε τη μορφή με την οποία παραμένει έως σήμερα. Από την περίοδο αυτή είναι τα άλλα κτίσματα συμπεριλαμβανομένης της εκκλησίας. Η εντός των τειχών πόλη χτίστηκε το 1287.
Μετά την επέκταση ιδρύθηκε ένα κανονικό μοναστήρι του Αγίου Αυγουστίνου. Ο Πέτρος Α΄ της Αραγωνίας, γιος του Σάντσο Ραμίρεθ, άλλαξε την κεφαλή του εκκλησιασμού προς το Μοντεαραγόν, κίνηση με το οποία η Λοάρρε έχασε τον μοναστικό της χαρακτήρα. Η έξωση των μουσουλμάνων της περιοχής της Όγια, είχε ως αποτέλεσμα το κάστρο να χάσει και τον στρατιωτικό του χαρακτήρα, χάνοντας έτσι την σημασία και την επιρροή του. Στο πλαίσιο της εξέγερσης του κόμη του Ουρζέλ, το φρούριο αυτό χρησίμευσε προς όφελος της πλευράς των μαχητών του Ουρζέλ, και έπαιξε ρόλο στην πολιορκία του 1413, όταν η ηγουμένη Violante de Luna υπερασπίστηκε με σθένος το κάστρο, αλλά ωστόσο ηττήθηκε από την βασιλική πλευρά.
Τον δέκατο πέμπτο αιώνα, ο πληθυσμός που ζούσε στους πρόποδες του κάστρου μεταφέρθηκε στο σημερινό χωριό της Λοάρρε, επαναχρησιμοποιόντας υλικά από το φρούριο.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Θέα του κάστρου στο ηλιοβασίλεμα. μικρογραφία|Πόρτα των τειχών που δίνει είσοδο στο κάστρο της Λοάρρε Η κατασκευή δένει αρμονικά με το τοπίο παρά το μεγάλο της μέγεθος. Όλο το σύνολο περιβάλλεται από ένα μεγάλο τείχος που χτίστηκε το 1287. Το τείχος καλύπτει περίπου 10.000 τετραγωνικά μέτρα και έχει περίμετρο 172 μέτρα. Είναι κατασκευασμένο με ημικυκλικούς οχυρωματικούς πύργους, ενώ υπάρχει και ένας ορθογώνιος σε μία από τις εισόδους του.
Η πύλη της εισόδου του κτιρίου είναι ρομανικού ρυθμού με διακόσμηση στο τύμπανο. Οδηγεί στη συνέχεια σε μια επιβλητική σκάλα που καλύπτεται από θολωτή καμάρα και είναι διακοσμημένη με πέτρινο καρό στολισμό τύπου καθεδρικού της Χάκας. Στις πλευρές της σκάλας υπάρχουν δύο δωμάτια, το ένα στα αριστερά είναι το σώμα φρουράς και το άλλο στα δεξιά είναι η κρύπτη της Σάντα Κιντέρια, που ήταν τόπος ταφής. Αυτή η σκάλα διαμέσου δύο άλλων στενών κλιμάκων οδηγεί στην εκκλησία.
Πάνω από την κρύπτη βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Πέτρου. Είναι μια ρομανική κατασκευή ενός ενιαίου ναού με μια ημικυκλική αψίδα διακοσμημένη με κίονες λαξευμένους στους τοίχους με σκαλιστά κιονόκρανα με φανταστικά, φυτικά και βιβλικά μοτίβα. Το κεντρικό κλίτος καλύπτεται από καμάρα και είναι διακοσμημένη από ένα μακρύ πέτρινο καρό στολισμό. Μεταξύ της κόγχης του ιερού βήματος και του κυρίως ναού ανοίγεται ένας θόλος ύψους 26 μέτρων.
Στα δεξιά της κατασκευής βρίσκονται οι εξαρτήσεις των κανονικών κληρικών και των ευγενών που ζούσαν στο κάστρο. Υπάρχει επίσης το μπουντρούμι (το οποίο χρησιμοποιούταν επίσης για αποθήκευση) και η αίθουσα των όπλων. Διάφορα παράθυρα αραβικού τύπου παρέχουν θέα προς το σημείο όπου βρισκόταν το χωριό της Λοάρρε μέχρι τον δέκατο έκτο αιώνα.
Στα νότια, εκεί που υπήρχε το τμήμα του αρχικού κάστρου με τον περισσότερο στρατιωτικό χαρακτήρα, βρίσκεται η αυλή των όπλων και δίπλα η εκκλησία της Σάντα Μαρία, η οποία προϋπήρχε της ίδρυσης της μονής. Ξεχωρίζουν το υδραγωγείο με χωρητικότητα αποθήκευσης έως και 8.000 λίτρα νερού, οι στρατιωτικοί ξενώνες, ο βορινός πύργος (που καταστράφηκε) και οι κουζίνες.
Ο πύργος της βασίλισσας βρίσκεται προς την είσοδο στο στρατιωτικό τμήμα, το οποίο και προστατεύει. Ο κυρίως πύργος, ύψους 22 μέτρων, έχει 5 ορόφους και επικοινωνούσε με το κάστρο μέσω μιας κρεμαστής γέφυρας.
Κινηματογράφος
Μία από τις πρώτες ταινίες που γυρίστηκαν σε αυτό το σκηνικό, ήταν ισπανική ταινία «Βαλεντίνα» το 1982 με πρωταγωνιστή τον Χόρχε Σάνθ και τον Άντονι Κουίν και σε σκηνοθεσία Αντόνιο Χοσέ Μπετανκόρ, που βασίζεται στο μυθιστόρημα του αραγωνέζου Ραμόν Χοσέ Σεντέρ Γκαρθές, «Το Χρονικό της Αυγής».
Το Κάστρο της Λοάρρε πρωταγωνίστησε στα γυρίσματα της ταινίας «Το βασίλειο των Ουρανών» (Kingdom of Heaven) (2005) από τον σκηνοθέτη Ρίντλεϊ Σκοτ, με πρωταγωνιστές μεταξύ άλλων τους  Ορλάντο Μπλουμ, Έυα Γκριν, Λίαμ Νίσον και Τζέρεμι Άιρονς. Οι κάτοικοι του χωριού Λοάρρε συμμετείχαν στα γυρίσματα της ταινίας ως κομπάρσοι στις συμπληρωματικές σκηνές. Το κάστρο εμφανίζεται στην αρχή και στο τέλος της ταινίας.
Ήταν επίσης σκηνικό για την ισπανική ταινία «Μιγκέλ και Γουίλιαμ» (Miguel y William) (2006), με τους Έλενα Ανάγια, Juan Luis Galiardo, Τζεραλντίν Τσάπλιν, Malena Alterio και Josep Maria Pou.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Ισπανία Κατηγορία:Οχυρώσεις στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αραγωνία Κατηγορία:Μεσαιωνική Ισπανία Κατηγορία:Πολιτισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Τουρισμός στην Ισπανία
Αντώνιος Γκύντερ του Άνχαλτ-Τσερμπστ
Ο Αντώνιος-Γκύντερ, γερμ. Anthony-Günther (11 Νοεμβρίου 1653 - 10 Δεκεμβρίου 1714) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και της Σοφίας-Αυγούστας, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ.
Το 1714 απεβίωσε σε ηλικία 61 ετών.
Σεντ Χέλενς ΡΦΚ
Η Σεντ Χέλενς ΡΦΚ (αγγλικά: St Helens RFC) είναι επαγγελματικός σύλλογος ράγκμπι λιγκ στο Σεντ Χέλενς της Αγγλίας. Αγωνίζεται στη Σούπερ Λιγκ, το κορυφαίο πρωτάθλημα ράγκμπι λιγκ στην Ευρώπη.
Συστάθηκε το 1873 και είναι ένα από τα 22 ιδρυτικά μέλη της Βόρειας Ένωσης Ράγκμπι. Επίσης είναι πολυνίκης του βρετανικού πρωταθλήματος. Η Σεντ Χέλενς είναι από τις πλέον επιτυχημένες ομάδες στο Τσάλεντζ Καπ. Ο σύλλογος είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Σούπερ Λιγκ και είναι μία από τις τέσσερις ομάδες που παραμένουν σ' αυτή από τη δημιουργία της το 1996.
Από το 1961 τα εντός έδρας χρώματα της ομάδας είναι λευκό, με κόκκινο «V» στη φανέλα. Η Σεντ Χέλενς διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Totally Wicked Stadium του Σεντ Χέλενς, έχοντας μετακομίσει από την προηγούμενη έδρα της το Knowsley Road το 2012.
Πρώτα χρόνια (1873–1945)
Η Σεντ Χέλενς είναι ένα από τα παλαιότερα μέλη της Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ. Ιδρύθηκε με την ονομασία Σεντ Χέλενς Φούτμπολ Κλαμπ στις 19 Νοεμβρίου 1873 στο Fleece Hotel από τον Γουίλιαμ Ντάγκλας Χέρμαν, ενώ έδωσε τον πρώτο της αγώνα στις 31 Ιανουαρίου 1874 με το Βασιλικό Νοσοκομείο του Λίβερπουλ. Ήταν γνωστή ως Σεντ Χέλενς Ρέιντζερς μέχρι το 1880. Ο σύλλογος μετακόμισε από το City Ground το 1890 το οποίο μοιράζονταν με την Σεντ Χέλενς Ρικς, όταν και οι δύο δύλλογοι ήταν μέλη της Βόρειας Ένωσης Ράγκμπι. Μπόρεσε να νικήσει τη Μάντσεστερ Ρέιντζερς στον πρώτο αγώνα που έπαιξε στο Knowsley Road.
Το 1895 ο σύλλογος ήταν ένας από τους 22 συλλόγους που παραιτήθηκαν από την Ένωση Ράγκμπι και ίδρυσαν τη Βόρεια Ένωση. Ο πρώτος αγώνας του νέου αθλήματος ήταν μια εντός έδρας νίκη με 8–3 επί της Ρότσντεϊλ Χόρνετς μπροστά σε 3.000 θεατές, ενώ ο Μπομπ Ντόχερτι σημείωσε την πρώτη προσπάθεια της Σεντ Χέλενς. Η ομάδα φορούσε μπλούζα ριγέ μπλε άσπρη, εντελώς διαφορετική από τη λευκή φανέλα με το κόκκινο «V» που υιοθέτησε αργότερα. Ο σύλλογος επανέφερε αυτή τη μπλούζα για μία περίοδο κατά τη διάρκεια του εορτασμού των εκατό χρόνων από την ίδρυσή της το 1996.
Ο φυσικώς χρεωστούμενος
Ο όρος "φυσικῶς χρεωστούμενος" χρησιμοποιείται στο ρωμαϊκό δίκαιο και το βυζαντινό δίκαιο για να δηλώσει τον "δανειστή" που δεν μπορεί να ασκήσει αγωγή για να λάβει αυτό που τού οφείλεται. Για παράδειγμα, αυτός που δάνεισε άτομο υπεξούσιο ή ανήλικο ή παρανοϊκό (μαινόμενο) θεωρούταν "φυσικῶς χρεωστούμενος" (μόνον) και όχι "νομίμως χρεωστούμενος", διότι κατά Νόμον δεν μπορούσε να κινήσει αγωγή και να λάβει τα οφειλόμενα. Ενώ δηλαδή κατά φύση υπάρχει οφειλή, κατά νόμον δεν υπάρχει.
Πρόκειται δηλαδή για τον δανειστή "φυσικών ενοχών" (obligationes naturales). Η έννοια της "φυσικής ενοχής" επιζεί και στο σύγχρονο δίκαιο του Αστικού Κώδικα, στις περιπτώσεις των οφειλών από παίγνιο ή στοίχημα ή από λαχείο που δεν συστάθηκε με νόμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο
Ο πολιτικώς χρεωστούμενος
Ο όρος "πολιτικῶς χρεωστούμενος" χρησιμοποιείται στο βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο για να δηλώσει τον "δανειστή" προς τον οποίο υπάρχει χρέος από σύμβαση ("συνάλλαγμα"), η οποία ρυθμιζόταν από τη Δωδεκάδελτο, που ήταν ο "πολιτικός νόμος" του Ρωμαϊκού Δικαίου λ.χ. από πώληση (πρᾶσιν), μίσθωση, ανταλλαγή κ.λπ.
Στο Ρωμαϊκό και στο Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο ίσχυε ο κανόνας "Πᾶς ἄνθρωπος ἤ πολιτικῶς χρεωστεῖται ἤ πραιτωρίως".
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο
Doraemon
Το Doraemon (ιαπωνικά: ドラえもん, Χέπμπορν: Doraemon) είναι ιαπωνικό μάνγκα και άνιμε που δημιουργήθηκε από τους Φουτζίκο Φούτζιο. Κυκλοφόρησε από τις 8 Αυγούστου του 1969 μέχρι τις 23 Ιουνίου του 1996 από την εκδοτική εταιρεία Shogakukan.
Το μάνγκα κυκλοφόρησε σε 45 τόμους, και από αυτό έχει δημιουργηθεί μια πολύ επιτυχημένη ομώνυμη παιδική σειρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Σειρές manga Κατηγορία:Anime και manga περιπέτειας Κατηγορία:Υπερφυσικά anime και manga
Έβα Γκονθάλεθ (συγγραφέας)
Η Έβα Γκονθάλεθ Φερνάντεθ (17 Ιανουαρίου 1918 – 25 Απριλίου 2007) ήταν συγγραφέας στη Λεονέζικη γλώσσα που γεννήθηκε στο Παλάσιος ντελ Σιλ (Επαρχία Λεόν, Ισπανία) το 1918 και πέθανε στη Λεόν το 2007. Έχει έναν ειδικό δρόμο στη Λεόν από την συμβολή της στην λογοτεχνία στα Λεονέζικα.
Έγραψε τα παρακάτω έργα:
Εξέδωσε τα εξής συλλογικά βιβλία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς στα λεονέζικα
Πιερικός (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρησης του Σ.Φ.Κ. Πιερικός ιδρύθηκε το 1969 στην Κατερίνη και έπαυσε το 2008 μετά την συγχώνευσή του με τον Αρχέλαο Κατερίνης. Το σωματείο καλαθοσφαίρισης δεν υφίσταται πλέον με την νομική μορφή, το καταστατικό και την επωνυμία που είχε.
Παραπομπές
Καλαθοσφαιριση Γυναικων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1969
Εθνική Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Κορέας
Η Εθνική Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Κορέας βρίσκεται στην περιφέρεια Seocho-gu της Σεούλ. Είναι επίσης γνωστή ως "dibrary" (κορεατικά: 디브러리), μια λέξη στα Konglish που συνδυάζει τις λέξεις "ψηφιακή" και "βιβλιοθήκη". Εγκαινιάστηκε τον Μάιο του 2009 μετά από επτά χρόνια κατασκευής. Ο προϋπολογισμός της βιβλιοθήκης ήταν 115.200.000.000.000 Won, δηλαδή περίπου 102 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Το συνολικό εμβαδόν της βιβλιοθήκης είναι 38.013,39 τετραγωνικά μέτρα και περιλαμβάνει 5 υπόγειους ορόφους και 3 ισόγεια. Οι όροφοι περιλαμβάνουν χώρους για τη συλλογή και τις υπηρεσίες προς τους χρήστες ψηφιακών πόρων, γραφεία, βιβλία και χώρους στάθμευσης. Οι εγκαταστάσεις επιτρέπουν την πρόσβαση σε περισσότερες από 800 βιβλιοθήκες και άλλα ιδρύματα σε όλο τον κόσμο, καθώς και στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ, και συνολικά περισσότερα από 264 εκατομμύρια στοιχεία περιεχομένου. Το τηλεοπτικό στούντιο και το στούντιο περιεχομένου που δημιουργείται από τους χρήστες (UCC) περιέχουν βιντεοκάμερες και εγκαταστάσεις φωτισμού, επιτρέποντας στους χρήστες να παράγουν, να επεξεργάζονται και να προβάλλουν τους δικούς τους ήχους και εικόνες UCC.
Βραβεία
Η Εθνική Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Κορέας κέρδισε πολλά βραβεία για την αρχιτεκτονική της, όπως το Βραβείο Πράσινης Αρχιτεκτονικής της Κορέας το 2012 και το Βραβείο Αρχιτεκτονικής της Σεούλ το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Νότια Κορέα
Python Software Foundation
Το 2005, το Python Software Foundation έλαβε το βραβείο Computerworld Horizon στις τεχνολογίες αιχμής.
Ιστορία
Το πρώτο συνέδριο της κοινότητας Python έγινε τον Νοέμβριο του 1994, πολύ πριν την ίδρυση του PSF.
Python Software Activity
Πριν την ίδρυση της PSF (2001), λειτουργούσε ο επίσης μη κερδοσκοπικός οργανισμός Python Software Activity (συντομογραφία: PSA), που όμως είχε διαφορετικό, πιο περιορισμένο σκοπό και λιγότερα μέλη. Τα μέλη, τα οποία ήταν από σπουδαστές έως εταιρείες και οργανισμοί, ήταν συνδρομητικά (στο πλαίσιο των οικονομικών προσδοκιών τους) και είχαν πλεονεκτήματα (π.χ. νεότερες εκδόσεις, υποστήριξη, κλπ) έναντι των υπόλοιπον χρηστών.
Ζακλίν Μουτέρε
Η Ζακλίν Μουτέρε είναι ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών στην Κένυα και είναι συνιδρυτής του Grace Agenda, ενός ιδρύματος που παρέχει βοήθεια και συμβουλευτική σε θύματα βιασμού στην Κένυα. Η Μουτέρε είναι επίσης μέλος του Εθνικού Δικτύου Θυμάτων και Επιζώντων, ενός οργανισμού που επιδιώκει να συνεχίσει την ατζέντα αποζημιώσεων της Επιτροπής Αλήθειας, Δικαιοσύνης και Συμφιλίωσης (TJRC).
Ακτιβισμός
Η Μουτέρε ίδρυσε αρχικά το Grace Agenda το 2010 για να υποστηρίξει τα παιδιά των θυμάτων βιασμού κατά τη διάρκεια της μετεκλογικής βίας στην Κένυα το 2007-2008, αφού και ίδια υπέστη σεξουαλική βία κατά τη διάρκεια των ταραχών. Λίγο μετά τη δημιουργία του ιδρύματος, η Μουτέρε συνειδητοποίησε ότι πολλές από τις μητέρες αυτών των παιδιών χρειάζονταν, επίσης, ένα ασφαλές μέρος για να συζητήσουν το τραύμα τους και ότι παρέχοντας αυτό το σημείο, λιγότερες μητέρες θα μετέδιδαν το τραύμα τους στα παιδιά τους. Λόγω του χάους που υπήρχε κατά την περίοδο της βίας καθώς και της πρόκλησης για τον εντοπισμό των επιτιθέμενων, αυτή η οργάνωση ήταν αφιερωμένη σε γυναίκες που απέκτησαν παιδιά λόγω τέτοιων περιστατικών.
Η Μουτέρε επικεντρώνεται επίσης στην άσκηση πίεσης προς την κυβέρνηση της Κένυας για να πραγματοποιήσει την υπόσχεσή της να διανείμει αποζημιώσεις αξίας άνω των 100 εκατομμυρίων δολαρίων σε επιζώντες βιασμού κατά τη διάρκεια της αναταραχής 2007-2008. Αυτές οι προσπάθειες περιελάμβαναν μια ειρηνική πορεία για την υποβολή αναφοράς στη Γερουσία της Κένυας για να υπενθυμίσει στα μέλη της τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν προς τους επιζώντες βιασμών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Ακτιβιστές
Κλίμακα Ράνκιν
Ο όρος κλίμακα Ράνκιν μπορεί να αναφέρεται σε:
Κοινότητα Καστελλίου Πεδιάδος
Η Κοινότητα Καστελλίου Πεδιάδος είναι κοινότητα του Δήμου Μινώα Πεδιάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα της κοινότητας ορίστηκε ο οικισμός Καστέλλι. Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Καστελλίου περιλαμβάνει και τον οικισμό Λαγός. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 1.491 κατοίκους.
Κοινοτάρχες Καστελλίου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καστελλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Ο πραιτωρίως χρεωστούμενος
Ο όρος "πραιτωρίως χρεωστούμενος" χρησιμοποιείται στο βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο για να δηλώσει τον "δανειστή" προς τον οποίο υπάρχει χρέος με βάση κανόνα που δεν περιέχεται στη Δωδεκάδελτο, αλλά με βάση νόμο που εισηγήθηκε "πραίτορας", δηλαδή κάποιος άρχοντας. Λ.χ. αυτός που έχει λαμβάνειν λόγω ύβρεως ή αρπαγής είναι "πραιτωρίως χρεωστούμενος" και όχι "πολιτικῶς χρεωστούμενος".
Στο Ρωμαϊκό και στο Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο ίσχυε ο κανόνας "Πᾶς ἄνθρωπος ἤ πολιτικῶς χρεωστεῖται ἤ πραιτωρίως".
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο
Ουόρεν Χάρντινγκ
Ο Ουόρεν Γκαμάλιελ Χάρντινγκ (Warren Gamaliel Harding, 2 Νοεμβρίου 1865 – 2 Αυγούστου 1923) ήταν ο 29ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (1921–1923), ο δέκατος από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Καταγόταν από το Οχάιο, του οποίου διετέλεσε και γερουσιαστής.
Η οικογένειά του
Ο Ουόρεν Γκαμάλιελ Χάρντινγκ γεννήθηκε στο Μπλούμινγκ Γκρόουβ του Οχάιο. Οι πρόγονοί του από την πλευρά του πατέρα του, αφοσιωμένοι Βαπτιστές οι περισσότεροι, κατάγονταν από το Κλίφορντ της Πενσυλβάνια και μετανάστευσαν στο Οχάιο το 1820. . Ο Ουόρεν ήταν το πρωτότοκο από τα οκτώ τέκνα του δρα. Τζωρτζ Τ. Χάρντινγκ (1843–1928) και της Φοίβης Ελίζαμπεθ Ντίκερσον-Χάρντινγκ (1843–1910). Οι πρόγονοι της μητέρας του ήταν ολλανδικής καταγωγής και η ίδια ασκούσε το επάγγελμα της μαμής. Ο πατέρας του δεν ήταν ποτέ ικανοποιημένος με την εργασία του και άλλαζε συνεχώς: είχε μία φάρμα, δίδασκε σε σχολείο και μετά πήρε πτυχίο ιατρικής. Τελικώς η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Καληντόνια του Οχάιο, όπου ο πατέρας του αγόρασε τη μικρή τοπική εφημερίδα The Argus. Σε αυτή ο Ουόρεν έμαθε τα βασικά της δημοσιογραφίας από την ηλικία των 10 ετών. Το 1878 ο αδελφός του Τσαρλς και η αδελφή του Περσίλα πέθαναν από τυφοειδή πυρετό.
Δημοσιογράφος, εκδότης και γερουσιαστής
Ο Ουόρεν Χάρντινγκ σπούδασε στο «Κεντρικό Κολέγιο του Οχάιο», εργάσθηκε για λίγο ως ασφαλιστής και, μετά από μία σύντομη απόπειρα να σπουδάσει νομική, αγόρασε τη μικρή εφημερίδα Marion Daily Star της πόλης Μάριον. Μετέβαλε τη συντακτική της ομάδα ώστε να υποστηρίζει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και τον τότε κυβερνήτη του Οχάιο Τζόζεφ Φόρακερ. Αυτό τον έφερε σε αντίθεση με ισχυρούς τοπικούς παράγοντες, όπως τον μεγαλομεσίτη και τραπεζίτη Έιμος Κλινγκ (Amos Hall Kling), και την αντίπαλη εφημερίδα Marion Independent. Παρότι ο Χάρντινγκ υπερίσχυσε στον «πόλεμο των λέξεων», η ένταση είχε κόστος για την υγεία του, αφού σε ηλικία 24 ετών παρέμεινε αρκετές εβδομάδες σε σανατόριο με «εξάντληση και νευρική κόπωση». Στις 8 Ιουλίου 1891 νυμφεύθηκε τη Φλόρενς Κλινγκ Ντε Βολφ, θυγατέρα του Έιμος, διαζευγμένη με παιδί και 5 χρόνια μεγαλύτερή του. Παρά το γεγονός αυτό, ο πεθερός του συνέχισε τον πόλεμο εναντίον του για χρόνια: Το 1900 επιτέθηκε πείθοντας τον πολιτικό αντίπαλο Τζ.Φ. Μακνήλ να αγοράσει μυστικά τα δάνεια του Χάρντινγκ, ύψους 20.000 δολαρίων, και να τα καταστήσει αμέσως απαιτητά. Ο Χάρντινγκ μόλις που πρόλαβε να συγκεντρώσει αρκετά χρήματα για να σώσει την εφημερίδα του, την οποία πούλησε μόλις το τελευταίο έτος της ζωής του. Η Φλόρενς όμως, έχοντας την ίδια αποφασιστικότητα και σοβαρότητα με τον γερμανικής καταγωγής πατέρα της, βοήθησε στην ευδοκίμηση της εφημερίδας του συζύγου της ως διευθύντρια κυκλοφορίας. thumb|upright|Η σύζυγος του Χάρντινγκ, Φλόρενς Μετά την οικονομική επιτυχία της εφημερίδας, το ζεύγος άρχισε να ταξιδεύει στη χώρα και ο Χάρντινγκ απέκτησε εμπειρία των πολιτικών συγκεντρώσεων. Το 1899 κατόρθωσε να εκλεγεί στην τοπική γερουσία του Οχάιο και λίγο μετά συνάντησε τον ηγέτη των Ρεπουμπλικανών στο Οχάιο Χάρυ Μ. Ντούερτυ, που σχολίασε για τον Χάρντινγκ «Θεέ μου, τι υπέροχη φυσιογνωμία για Πρόεδρος!» και τον βοήθησε στη μετέπειτα πολιτική σταδιοδρομία του. Στις αρχές του 1903 ο Χάρντινγκ ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για το αξίωμα του κυβερνήτη του Οχάιο, η οποία αποδυναμώθηκε εξαιτίας μιας εσωκομματικής συμμαχίας που εξασφάλισε την εκλογή του Ρεπουμπλικανού Μάυρον Τ. Χέρικ. Ο Χάρντινγκ ανταμείφθηκε με τη θέση του αντικυβερνήτη, την οποία κράτησε έως το 1906.