cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντένις Χόπερ
O Ντένις Λι Χόπερ (17 Μαΐου 1936 – 29 Μαΐου 2010) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης και φωτογράφος. Σπούδασε στο Actors Studio, έκανε την πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση το 1954 και λίγο αργότερα εμφανίστηκε στην ταινία Ο γίγας (1956).Τα επόμενα χρόνια έγινε γνωστός στην τηλεόραση και μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960 είχε εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες, όπως Ο μεγάλος δραπέτης (1967) και Κρεμάστε τους ψηλά (1968). Ο Χόπερ άρχισε επίσης τη σημαντική του καριέρα στη φωτογραφία κατά τη δεκαετία του 1960.
Ο Χόπερ έκανε το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης με την ταινία Ξένοιαστος καβαλάρης (Easy Rider) (1969), το σενάριο της οποίας έγραψε μαζί με τον συμπρωταγωνιστή του, Πίτερ Φόντα, και τον Τέρι Σάουδερν. Η ταινία χάρισε στον Χόπερ ένα βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου (μαζί με τους Φόντα και Σάουδερν). Ο κινηματογραφικός κριτικός Μάθιου Χέιζ έγραψε: "καμία άλλη περσόνα δεν συμβολίζει καλύτερα τον χαμένο ιδεαλισμό της δεκαετίας του 1960 από τον Ντένις Χόπερ".
Μετά την αποτυχία της δεύτερης σκηνοθετικής του απόπειρας με την ταινία Η τελευταία ταινία (1971), δούλεψε σε διάφορες ανεξάρτητες και ξένες παραγωγές, όπως Mad Dog Morgan (1976) και Ένας Αμερικανός φίλος (1977). Έγινε διάσημος για τον ρόλο του ως Αμερικανού φωτορεπόρτερ στο Αποκάλυψη, τώρα! (1979). Το 1986, γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τις ερμηνείες του στα Μπλε βελούδο και Πάθος για το μπάσκετ. Για το τελευταίο, μάλιστα, προτάθηκε για Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου.
Οι επόμενες δουλειές του Χόπερ περιλαμβάνουν έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά Crash (2008–2009), που βασίστηκε στην ομώνυμη ταινία. Εμφανίστηκε σε τρεις ταινίες που κυκλοφόρησαν μετά τον θάνατό του:(Γ)λυκάκια (2010), The Last Film Festival (2016) και The Other Side of the Wind (2018), η οποία είχε γυριστεί στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Χόπερ γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1936, στο Ντοτζ Σίτι του Κάνσας. Ήταν γιος της Μάρτζορι Μέι (το γένος Ντέιβις) και του Τζέιμς Μίλαρντ Χόπερ. Η οικογένειά του είχε σκοτσέζικες ρίζες. Ο Χόπερ είχε δυο αδελφούς, τον Μάρβιν και τον Ντέιβιντ.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικογένεια μετακόμισε στο Κάνσας Σίτι (Μιζούρι), όπου ο μικρός Χόπερ έκανε μαθήματα ζωγραφικής. Στα 13 του, ο Χόπερ και η οικογένειά του μετακόμισαν στο Σαν Ντιέγκο όπου η μητέρα του εργαζόταν ως δασκάλα ναυαγοσωστικής και ο πατέρας του ως διευθυντής ταχυδρομείου, έχοντας περάσει και από το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών, όπως ονομαζόταν παλιότερα η CIA, στα χρόνια του πολέμου. Ο Χόπερ ψηφίστηκε ως πλέον υποσχόμενος μαθητής στο γυμνάσιο Helix High, όπου δραστηριοποιήθηκε στον θεατρικό όμιλο, στον δημόσιο λόγο και στη χορωδία. Ο Χόπερ έγινε φίλος με τον ηθοποιό Βίνσεντ Πράις, του οποίου το πάθος για τη ζωγραφική τον επηρέασε. Του άρεσαν ιδιαίτερα τα θεατρικά έργα του Ουίλιαμ Σαίξπιρ.
Κινηματογράφος
μικρογραφία|Ο Χόπερ το 1960 Ο Χόπερ έπαιξε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο σε δύο ταινίες του Τζέιμς Ντιν (τον οποίο θαύμαζε απεριόριστα): στα Επαναστάτης χωρίς αιτία (1955) and Ο γίγας (1956). Ο θάνατος του Ντιν από τροχαίο ατύχημα τον Σεπτέμβριο του 1955 σημάδεψε βαθιά τον νεαρό Χόπερ.
Ο ιστορικός της ποπ μουσικής Πίτερ Γκούραλνικ αναφέρει ότι το 1956, όταν ο Έλβις Πρίσλεϊ γύριζε την πρώτη του ταινία στο Χόλιγουντ, ο Χόπερ συγκατοικούσε με έναν ηθοποιό ονόματι Νικ Άνταμς. Οι τρεις άντρες έγιναν φίλοι και έκαναν παρέα. Το 1959, ο Χόπερ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει υποκριτική στο Actors Studio. Το 1961, ο Χόπερ έπαιξε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στο ατμοσφαιρικό θρίλερ Night Tide.
Τον Δεκέμβριο του 1994, σε μια συνέντευξή του, ο Χόπερ είπε ότι ο Τζον Γουέιν έσωσε την καριέρα του, όταν, όπως είπε, δεν μπορούσε να βρει δουλειά στο Χόλιγουντ επί επτά χρόνια λόγω του μοναχικού του χαρακτήρα. Κατά τα λεγόμενά του, επειδή ήταν γαμπρός της ηθοποιού Μάργκαρετ Σάλιβαν, φίλης του Γουέιν, ο Γουέιν έσωσε στον Χόπερ έναν ρόλο στο Και οι τέσσερις ήταν γενναίοι (1965), γεγονός που του επέτρεψε να ξαναρχίσε την καριέρα του. Ο Χόπερ συμμετείχε σε μία ακόμη ταινία μαζί με τον Τζον Γουέιν, το Αληθινό θράσος (1969), κατά τα γυρίσματα της οποίας γνωρίστηκε καλά με τον Γουέιν. αριστερά|μικρογραφία|Ο Χόπερ με τη δεύτερη σύζυγό του Μισέλ Φίλιπς το 1970, στο μοντάζ της Τελευταίας ταινίας Το 1968, ο Χόπερ γύρισε μαζί με τους Πίτερ Φόντα, Τέρι Σάουδερν και Τζακ Νίκολσον την ταινία Ξένοιαστος καβαλάρης που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1969. Ο Χόπερ πήρε πολύ καλές κριτικές ως σκηνοθέτης της ταινίας για τις αυτοσχεδιαστικές του μεθόδους και για το καινοτόμο του μοντάζ. Η παραγωγή αμαυρώθηκε από τις καλλιτεχνικές διαφορές ανάμεσα στον Φόντα και τον Χόπερ, τη διάλυση του γάμου του Χόπερ με την Μπρουκ Χέιγουορντ και την κατάχρηση ναρκωτικών και αλκοόλ. "Στις ΗΠΑ άρχισε να υπάρχει πρόβλημα κοκαΐνης εξαιτίας μου. Δεν υπήρχε κοκαΐνη στην πιάτσα πριν από τον Ξένοιαστο καβαλάρη. Έκτοτε, ήταν παντού".
Εκτός από τις σκηνές χρήσης ναρκωτικών, η ταινία ήταν μία από τις πρώτες που έδειχνε τον τρόπο ζωής των χίπις. Ο Χόπερ έγινε στερεότυπο των νεαρών που απέρριπταν τις παραδοσιακές ασχολίες και την αμερικανική κουλτούρα. Ως αποτέλεσμα της ακραίας για την εποχή εμφάνισης του Φόντα και του Χόπερ, οι ηθοποιοί είχαν πρόβλημα να μπουν σε ξενοδοχεία και εστιατόρια. Ιδιαίτερα τα μακριά μαλλιά έγιναν σημείο αναφορά σε διάφορες σκηνές της ταινίας.
Ο Χόπερ επωφελήθηκε από την επιτυχία της ταινίας. Το 1970, γύρισε την Τελευταία ταινία, η οποία κέρδισε βραβείο CIDALC στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1971. Την περίοδο του Χαλοουίν του 1970, ο Χόπερ είχε νυμφευτεί την τραγουδίστρια των The Mamas and the Papas Μισέλ Φίλιπς. Ο γάμος τους κράτησε οκτώ ημέρες.
Ο Χόπερ έπαιξε σε πολλές ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού και σε ευρωπαϊκές ταινίες κατά την υπόλοιπη δεκαετία του 1970 ώστε να διατηρήσει τον δαπανηρό τρόπο ζωής του. Μερικές από αυτές ήταν: Mad Dog Morgan (1976), Tracks (1976) και Ένας Αμερικανός φίλος (1977). Με την τεράστια επιτυχία του Φράνσις Φορντ Κόπολα Αποκάλυψη, τώρα! (1979), ο Χόπερ επέστρεψε στη δημοσιότητα. Το 1980, πήρε πολύ καλές κριτικές για τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία του στο Οι ξεγραμμένοι. Εκείνη την εποχή, κατά τα λεγόμενα του Πίτερ Μπίσκιντ, ο Χόπερ κατανάλωνε καθημερινά τρία γραμμάρια κοκαΐνη, 30 μπίρες, μαριχουάνα και κοκτέιλ Κούβα λίμπρε.
Μετά από μια σκηνοθετημένη "απόπειρα αυτοκτονίας" σε ένα φέρετρο γεμάτο δυναμίτη στο Πανεπιστήμιο Ράις, που κινηματογραφήθηκε από τον καθηγητή και κινηματογραφιστή Μπράιαν Χούμπερμαν, και από μια περίοδο εξαφάνισής του στην έρημο, ο Χόπερ μπήκε σε πρόγραμμα απεξάρτησης το 1983.
Αν και ο Χόπερ πήρε εξαιρετικές κριτικές για τις εμηνείες του στις ταινίες Ο αταίριαστος (1983) του Κόπολα και Όστερμαν, το 48ωρο των κατασκόπων (1983) του Σαμ Πέκινπα (1983), η καριέρα του δεν αναβίωσε μέχρι το 1986, με τη συμμετοχή του στο Μπλε βελούδο του Ντέιβιντ Λιντς. Μόλις διάβασε το σενάριο, ο Χόπερ είπε στον Λιντς: "Βάλε με να παίξω τον Φρανκ Μπουθ. Γιατί είμαι ο Φρανκ Μπουθ!" Για τον ρόλο του, πήρε διθυραμβικές κριτικές και αρκετά βραβεία. Την ίδια χρονιά, προτάθηκε για βραβείο Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου για τον ρόλο του στην ταινία Πάθος για το μπάσκετ, όπου υποδυόταν έναν αλκοολικό βοηθό διαιτητή καλαθοσφαίρισης. Το 1988, ο Χόπερ σκηνοθέτησε Τα χρώματα της βίας με θέμε τη βία στο Λος Άντζελες στην οποία πρωταγωνίστηκσαν οι Σον Πεν και Ρόμπερτ Ντιβάλ. εναλλ.=Dennis Hopper and Jack Nicholson wearing tuxedos and holding drinks|δεξιά|μικρογραφία|Ο Χόπερ (αριστερά) με τον φίλο και συμπρωταγωνιστή του στον [[Ξένοιαστος Καβαλάρης|Ξένοιαστο Καβαλάρη Τζακ Νίκολσον το 1990]] Ο Χόπερ προτάθηκε για Βραβείο Έμμυ για την ταινία του HBO Paris Trout (1991). Το 1994, συμπρωταγωνίστησε στη μεγάλη επιτυχία Speed με τους Κιάνου Ριβς και Σάντρα Μπούλοκ και ενσάρκωσε τον συγγραφέα Χ. Φ. Λάβκραφτ στην τηλεταινία Witch Hunt.
Το 2008, ο Χόπερ έπαιξε τον Θάνατο στην ταινία του Βιμ Βέντερς Palermo Shooting. Η τελευταία αξιοσημείωτη συμμετοχή του σε ταινία ήταν στην ταινία Ελεγεία ενός έρωτα (2008) με τους Μπεν Κίνγκσλεϊ, Πενέλοπε Κρουθ και Ντέμπι Χάρι.
Τηλεόραση
Ερμήνευσε τον ρόλο του Γιούτα Κινγκ το 1956 σε ένα επεισόδιο του γουέστερν σίριαλ Cheyenne. Το 1958, εμφανίστηκε στο πρώτο επεισόδιο της δημοφιλούς σειράς The Rifleman. Το συγκεκριμένο επεισόδιο είχε γράψει ο Σαμ Πέκινπα.
Τέλος, εμφανίστηκε σε 140 επεισόδια τηλεοπτικών σειρών, όπως Gunsmoke, Μπονάντσα, Petticoat Junction, Η ζώνη του λυκόφωτος, The Barbara Stanwyck Show και Μάχη.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 1970, ο Χόπερ συμμετείχε στο δεύτερο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου του The Johnny Cash Show, όπου τραγούδησε ντουέτο με τον Τζόνι Κας το τραγούδι "Goin' Up Goin' Down". Ο Κας είπε ότι το τραγούδι είχε γράψει ο Κρις Κριστόφερσον για τον Χόπερ.
Ο Χόπερ γύρισε μια σειρά διαφημίσεων για τη Nike στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στις οποίες εμφανιζόταν ως τρελός διαιτητής.
Φωτογραφία και ζωγραφική
Η εμμονή του Χόπερ για την τέχνη άρχισε με τα μαθήματα ζωγραφικής που έκανε στην παιδική του ηλικία στο Κάνσας Σίτι (Μιζούρι). Από μικρός ζωγράφιζε και έγραφε ποίηση, αν και πολλά έργα του καταστράφηκαν σε πυρκαγιά το 1961. Το ζωγραφικό του στιλ κινείται μεταξύ αφηρημένου ιμπρεσιονισμού και φωτορεαλισμού με συχνές αναφορές στον κινηματογράφο και σε άλλους καλλιτέχνες.
Εξορισμένος από τα χολιγουντιανά στούντιο λόγω της φήμης του ως "δύσκολος" ηθοποιός, ο Χόπερ στράφηκε στη φωτογραφία το 1961 με μια μηχανή που του είχε αγοράσει η πρώτη του σύζυγος, Μπρουκ Χέιγουορντ. Εκείνη την περίοδο, τράβηξε φωτογραφίες για το εξώφυλλο του δίσκου των Άικ και Τίνα Τέρνερ River Deep – Mountain High που κυκλοφόρησε το 1966. Οι πρώτες του φωτογραφίες από τη δεκαετία του 1960 ήταν πορτρέτα για το Vogue και άλλα περιοδικά. Φωτογραφίες του Χόπερ από προσωπικές στιγμές των Άντι Γουόρχολ, Τζέιν Φόντα, The Byrds, Πoλ Νιούμαν, Άικ και Τίνα Τέρνερ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Τζον Γουέιν, Ντιν Μάρτιν, Κλάες Όλντενμπουργκ, Τζέιμς Μπράουν, Πίτερ Φόντα, Grateful Dead και Τίμοθι Λίρι, Ροζέ Βαντίμ μεταξύ άλλων, έγιναν τον θέμα εκθέσεων σε μουσεία και γκαλερί και δημοσιεύθηκαν σε διάφορα βιβλία. Πριν γυρίσει τον Ξένοιαστο καβαλάρη, ο Χόπερ είχε τραβήξει 18.000 φωτογραφίες καλλιτεχνών, μουσικών, ηθοποιών, εκδηλώσεων, διαδηλώσεων και συναυλιών εκείνης της περιόδου. Ο Γερμανός κινηματογραφικός σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς είπε ότι, αν ο Χόπερ ήταν φωτογράφος, θα ήταν ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ού αιώνα. Στο περιοδικό The New Yorker, ο φωτογράφος Χόπερ περιγράφεται ως "σημαντικός και παραδόξως πανταχού παρών καταγραφέας της εποχής του.
Ο Χόπερ άρχισε να απασχολείται ως ζωγράφος και ποιητής καθώς και ως συλλέκτης έργων τέχνης, ιδίως ποπ αρτ, στη δεκαετία του 1960.
Προσωπική ζωή
δεξιά|μικρογραφία|Ο Χόπερ με την τέταρτη σύζυγό του Κάθριν Λανάζα στα 62α [[Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1989|Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου το 1990]] Σύμφωνα με το περιοδικό Rolling Stone, ο Χόπερ ήταν επί 20 χρόνια "ένας από τους πιο διαβόητους ναρκομανείς στο Χόλιγουντ". Πέρασε μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1970 και των αρχών της δεκαετίας του 1980 ως απόκληρος στην περιοχή Τάος του Νιου Μέξικο μετά την επιτυχία του Ξένοιαστου καβαλάρη. Πασίγνωστες ήταν επίσης οι ταραχώδεις σχέσεις του με τις γυναίκες, όπως με τη Μισέλ Φίλιπς, η οποία τον χώρισε μετά από έγγαμο βίο οκτώ ημερών. Ο Χόπερ παντρεύτηκε πέντε φορές.
Αν και έχει γίνει γνωστό ότι ο Χόπερ ήταν νονός της ηθοποιού Άμπερ Τάμπλιν, σε μια συνέντευξή του το 2009 η Τάμπλιν εξήγησε ότι η λέξη "νονός" είχε μια χαλαρή έννοια για τον Χόπερ, τον Ντιν Στόκγουελ και τον Νιλ Γιανγκ, τρεις διάσημους φίλους του πατέρα της, που σύχναζαν στο σπίτι όταν ήταν μικρή και την επηρέασαν πολύ.
Το 1994, ο ηθοποιός Ριπ Τορν έκανε αγωγή στον Χόπερ για δυσφήμιση εξαιτίας δηλώσεών του στην εκπομπή The Tonight Show with Jay Leno. Ο Χόπερ είχε ισχυριστεί ότι ο Τορν τον απείλησε με μαχαίρι στα γυρίσματα του Ξένοιαστου καβαλάρη. Ο Τορν επρόκειτο να παίξει αρχικά στην ταινία, αλλά αντικαταστάθηκε από τον Τζακ Νίκολσον μετά το περιστατικό. Σύμφωνα με τον Τορν, ο Χόπερ ήταν αυτός που τράβηξε μαχαίρι εναντίον του. Το δικαστήριο δικαίωσε τον Τορν και επέβαλε στον Χόπερ να καταβάλει αποζημίωση 475.000 δολαρίων. Μετά από έφεση του Χόπερ, ο Τορν δικαιώθηκε και πάλι, επιβάλλοντας στον Χόπερ να καταβάλει άλλα 475.000 δολάρια.
Ο Χόπερ τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων σε τελετή που έγινε στο Παρίσι.
Διαζύγιο από τη Βικτόρια Ντάφι
Στις 14 Ιανουαρίου 2010, ο Χόπερ κατέθεσε αίτηση διαζυγίου από την πέμπτη του σύζυγο, Βικτόρια Ντάφι. Μετά από πολλές κατηγορίες, μεταξύ των οποίων και της παράνοιας, ο Χόπερ επέβαλε στην Ντάφι περιοριστικά μέτρα στις 11 Φεβρουαρίου 2010. Η Ντάφι αρνήθηκε να μετακομίσει από το σπίτι του Χόπερ παρά τη δικαστική απόφαση.
Στις 5 Απριλίου 2010, το δικαστήριο αποφάσισε ότι η Ντάφι μπορούσε να παραμείνει στο σπίτι του Χόπερ, ενώ εκείνος θα της πλήρωνε 12.000 δολάρια τον μήνα διατροφή για την ίδια και την κόρη τους, Γκέιλεν. Ο Χόπερ δεν παρευρέθηκε στη δίκη για λόγους υγείας. Παρά τις προσπάθειες της Ντάφι να παραμείνει η μοναδική δικαιούχος του ασφαλιστικού συμβολαίου του Χόπερ, αξίας πολλών εκατομμυρίων δολλαρίων, το δικαστήριο αποφάσισε να της επιδικάσει το ένα τέταρτο του ποσού.
Στις 14 Νοεμβρίου 2010, έγινε γνωστό ότι, παρά τη δήλωση της Ντάφι στο δικαστήριο τον Φεβρουάριο ότι ο Χόπερ ήταν πνευματικά ανίκανος και ότι τα παιδιά του είχαν αλλάξει τη διαθήκη του εξαιρώντας την ίδια και την κόρη τους Γκέιλεν, η Γκέιλεν τελικά κληρονομούσε το 40% της περιουσίας του.
Ασθένεια και θάνατος
μικρογραφία|Ο Χόπερ στην τελετή απονομής του αστεριού του στη [[Λεωφόρος της Δόξας στο Χόλυγουντ|Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ στις 26 Μαρτίου 2010, δύο μήνες πριν από τον θάνατό του]] Στις 28 Σεπτεμβρίου 2009, ο 73χρονος Χόπερ μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο του Μανχάταν με μάσκα οξυγόνου και διασωληνωμένος. Στις 2 Οκτωβρίου, πήρε εξιτήριο μετά από θεραπεία για αφυδάτωση.
Στις 29 Οκτωβρίου 2009, ο ατζέντης του Χόπερ Σαμ Μέιντιου ανέφερε ότι ο Χόπερ πάσχει από προχωρημένο καρκίνο του προστάτη. Τον Ιανουάριο του 2010, ανακοινώθηκε ότι ο καρκίνος είχε κάνει μετάσταση στα οστά.
Στις 18 Μαρτίου 2010, ο Χόπερ τιμήθηκε με το 2.403ό αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ.
Τον Μάρτιου του 2010, ο Χόπερ ζύγιζε μόνο 45 κιλά και δεν μπορούσε να μιλήσει. Σύμφωνα με τα έγγραφα του διαζυγίου του, δεν ήταν σε θέση να υποβληθεί σε χημειοθεραπεία.
Ο Χόπερ πέθανε στο σπίτι του στο παραλιακό Βένις (Λος Άντζελες), 12 μόλις ημέρες μετά τα 74α γενέθλιά του, το πρωί της 29 Μαΐου 2010. Η κηδεία του έγινε στις 3 Ιουνίου 2010 στο Τάος του Νιου Μέξικο, όπου και ετάφη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κοριτίμπα ΦΚ
Η Κοριτίμπα ΦΚ (Πορτογαλικά: Coritiba FC, προφέρεται Κουριτίμπα) είναι μια βραζιλιάνικη, ποδοσφαιρική ομάδα από την Κουριτίμπα. Ιδρύθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1909. Έδρα της ομάδας είναι το Κόουτο Περέιρα, χωρητικότητας 40.502 θεατών. Έχει κερδίσει μια φορά το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Βραζιλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κορίτιμπα Φουτ Μπολ Κλαμπ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας
Μιρέιγ Φλερύ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 7 Ιουνίου του 1907 και σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο με τον Κίμωνα Τριανταφύλλου. Είχε σπάνια φωνή λυρικοδραματικής υψιφώνου.
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά, μαθήτρια ακόμα, στη Μποέμ (Μιμή) με το Ελληνικό Μελόδραμα του Διονυσίου Λαυράγκα. Το 1930 τραγούδησε Μαντάμ Μπατερφλάι στην Τρίπολη με θίασο του Ελληνικού Μελοδράματος. Αργότερα τραγούδησε δίπλα στους διάσημους Νίνο Πικαλούγκα, Τίτο Ρούφο, τον Οδυσσέα Λάππα, Νίκο Μοσχονά και Γιάννη Αγγελόπουλο. Στις 24 Φεβρουαρίου του 1934 κατά την περιοδεία του Εθνικού Μελοδραματικού Ομίλου στην Κέρκυρα, πρωταγωνίστησε στην πρεμιέρα της όπερας Ο Λυτρωτής του Δ. Λαυράγκα.
Το 1938 πήγε στην Ιταλία για ανώτερες σπουδές, με υποτροφία του Δήμου Αθηναίων. Έως το 1940 εμφανίσθηκε, μεταξύ άλλων, στην Όπερα Ρεάλε της Ρώμης μαζί με τον Μπενιαμίνο Τζίλι και διευθυντή ορχήστρας τον Τούλιο Σεραφίν και στο Θέατρο Βέρντι της Πάδοβα με τον Τζοβάννι Μαλιπιέρο.
Από το 1940 ως το 1948 ήταν πρωταγωνιστικό στέλεχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ενώ παράλληλα συνεργάσθηκε με τη Χορωδία Αθηνών και την Κρατική Ορχήστρα, υπό την διευθυνση του Φιλοκτήτη Οικονομίδη.
Το 1948 πήγε και πάλι στο εξωτερικό. Τραγούδησε υπό την μπαγκέτα μεγάλων μαέστρων, όπως του Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ, του Σέργιου Κουσσεβίτσκι, του Καρλ Σούριχτ, του Χέρμαν Σέρχεν και του Γιόζεφ Κριπς.
Με την επιστροφή της στην Ελλάδα το 1954, επανήλθε στην Εθνική Λυρική Σκηνή, συνεχίζοντας την καριέρα της έως το 1959. Από το 1965 δίδαξε μονωδία στο Ωδείο Αθηνών.
Η Μιρέιγ Φλερύ πέθανε στην Αθήνα στις 22 Αυγούστου του 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες υψίφωνοι Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Μπέιρα
Όπως και πολλές άλλες πόλεις της Μοζαμβίκης, η Μπέιρα επηρεάστηκε από την πλημμύρα του 2000, που ερήμωσε την πόλη και τις γύρω περιοχές, άφησε πάρα πολλούς ανθρώπους άστεγους, σκότωσε πολλούς άλλους και προκάλεσε μεγάλη παρακμή στην οικονομία της πόλης. Η πλημμύρα αυτή προκλήθηκε από μια βροχή που διήρκεσε πέντε περίπου εβδομάδες.
Γεωγραφία
Η Μπέιρα βρίσκεται κεντρικά της Μοζαμβίκης και της Σοφάλα, στο σημείο που ο ποταμός Πουνγκ συναντά τον Ινδικό Ωκεανό. Βρίσκεται πολύ κοντά στους ποταμούς Μπούζι, Μετουτσίρα και Χόντε. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της πόλης Ντόντο, βορειοδυτικά του Τζανέιρο και της Ματσέσσε, ανατολικά των Μπούζι και Γκοόντα και βόρεια της Σοφάλα.
Δημογραφία
Η Μπέιρα το 2007 είχε συνολικό πληθυσμό 436.240 κατοίκων, ενώ το 1997 είχε 412.588, το 1980 230.744 και το 1970 113.770.
Τουρισμός
Μερικά αξιοθέατα που προσελκύουν τους τουρίστες στην Μπέιρα είναι ο φάρος της, ο καθεδρικός ναός, η Παραλία Μακούτι και το Ξενοδοχείο Γκράντε Οτέλ Μπέιρα που φιλοξενεί περίπου 1.000 άστεγους. Βόρεια της πόλης υπάρχει το Εθνικό πάρκο της Γκορονγκόσα. Μάλιστα υπάρχουν εστιατόρια και ξενοδοχεία και σε κάποιες περιοχές της πόλης η ασφάλεια είναι λιγοστή.
Κυβέρνηση
Ο δήμαρχος της πόλης είναι ο Νταβίς Σιμάνγκο (Daviz Simango). Γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1964. Είναι ο γιος του Ούρια Σιμάνγκο και έγινε από πολιτικός και Πρόεδρος ΔΜΜ (Δημοκρατική Μετατόπιση της Μοζαμβίκης) δήμαρχος της Μπέιρα το 2003.
Κτήση από την Πορτογαλία
Η Μπέιρα ιδρύθηκε το 1890 από τους Πορτογάλους και σύντομα αντικατέστησε την σημερινή πόλη Σοφάλα και έγινε έδρα της ομώνυμης επαρχίας. Στο παρελθόν ονομαζόταν Τσιβένε, από έναν τοπικό ποταμό και μετονομάστηκε για να τιμήσει τον Πορτογάλο πρίγκηπα Λουίς Φιλίπε, ο οποίος, το 1907, ήταν το πρώτο μέλος της Πορτογαλικής βασιλικής οικογένειας που επισκέφθηκε τη Μοζαμβίκη. Ο πρίγκηπας αυτός συχνά αποκαλείτο Πρίγκηπας της Μπέιρα, μιας ιστορικής επαρχίας της Πορτογαλίας. Οι Πορτογάλοι έχτισαν ένα λιμάνι και σιδηροτροχιά στην τότε Ροδεσία. Πορτογαλικές οικογένειες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή αυτή και άρχισαν να αναπτύσσουν εμπορικές δραστηριότητες.
Από το 1891 καθώς οι έδρες της Εταιρείας της Μοζαμβίκης (Companhia de Moçambique), η διαίρεση της πόλης πέρασαν από την εταιρεία στην Πορτογαλική κυβέρνηση το 1942.
Το 1966 είχε ολοκληρωθεί η κατασκευή ενός σταθμού σιδηροτροχιών.
Πριν την ανεξαρτησία της από την Πορτογαλία, η Μπέιρα, ως πόλη της Πορτογαλικής Μοζαμβίκης, ήταν γνωστή για το καλά εξοπλισμένο λιμάνι της, μία από τις κύριες εγκαταστάσεις της σε όλη την Ανατολική Αφρική, τον τουρισμό, το ψάρεμα και το εμπόριο.
Ένας μεγάλος αγγλόφωνος πληθυσμός ήταν το αποτέλεσμα του να είναι η Μπέιρα ένας αγαπημένος προορισμός για διακοπές των Λευκών Ροδεσιανών. Ένα ωραίο μέρος ήταν το Γκράντε Οτέλ, το οποίο είναι μέχρι σήμερα ένας προορισμός φτιαγμένος από τους Πορτογάλους που προσελκύει πολλούς τουρίστες, κοντά στον Ινδικό Ωκεανό.
Το 1970 η πόλη είχε 113.770 κατοίκους.
Ανεξαρτησία από την Πορτογαλία
Μετά την ανεξαρτησία της Μπέιρα από την Πορτογαλία το 1975, πολλοί Πορτογάλοι την εγκατέλειψαν. Η Μοζαμβίκη καταστράφηκε από εμφύλιο πόλεμο από το 1977 έως το 1992.
Στην πόλη της Μπέιρα υπάρχει το διάσημο Γκράντε Οτέλ που φιλοξενεί περίπου 1.000 άστεγους της Μπέιρα και στο τέλος του εμφυλίου πολέμου σχεδόν ερειπώθηκε.
Η Μπέιρα, όπως και πολλές άλλες πόλεις της Μοζαμβίκης, επηρεάστηκε από την Πλημμύρα της Μοζαμβίκης που ερήμωσε την πόλη και τις γύρω περιοχές, άφησε πάρα πολλούς ανθρώπους άστεγους, σκότωσε πολλούς άλλους και φυσικά προκάλεσε μεγάλη ακμή στην οικονομία της πόλης. Η πλημμύρα αυτή προκλήθηκε από μια βροχή που διήρκεσε πέντε περίπου εβδομάδες.
Μεταφορές
Η Μπέιρα από καιρό είναι κύριο σημείο εμπορίου για εξαγωγές που έρχονται από τη Ζιμπάμπουε, το Μαλάουι, τη Ζάμπια και άλλα νοτιοαφρικανικά έθνη. Χάρη σε αυτό η Μπέιρα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Μοζαμβίκης. Η σημασία του λιμανιού αναδείχθηκε κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου Πολέμου της Μοζαμβίκης, όταν οι ζιμπαμπουανές ομάδες προστάτευσαν τη σιδηροτροχιά και τον σιδηρόδρομο από την Μπέιρα στη Μουτάρε, προκειμένου να συνεχιστεί το εμπόριο.
Υπάρχει επίσης μια υπηρεσία πορθμείου στην Μπέιρα, που συνδέει την πόλη με άλλες γειτονικές πόλεις, κυρίως με τη Νόβα Σοφάλα (Nova Sofala, Νέα Σοφάλα) και άλλες παράκτιες κωμοπόλεις.
Σιδηρόδρομοι και σιδηροτροχιές
Η σιδηροτροχιά της Μπέιρα ήταν το 1890 0,610 μέτρο (2 πόδια), αλλά το 1900 μετατράπηκε σε 1,067 μέτρο. Το 1966 η σιδηροτροχιά ολοκληρώθηκε.
Πρόσφατα, ο υπουργός μεταφορών της Μοζαμβίκης, Πάουλο Ζουκούλα, ανέφερε ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει να ανανεώσει τα λιμάνια της Μπέιρα και περισσότερα από τα λιμάνια της βόρειας Νακάλα για κόστος $900m, $500m και 400m σεβαστά. Η κυβέρνηση ανέφερε επίσης ότι σχεδιάζει να ανανεώσει τους γύρω σιδηρόδρομους και σιδηροτροχιές, έτσι ώστε η πόλη και λιμάνι να συνδέεται καλύτερα με άλλα μέρη.
Αεροδρόμια
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Μπέιρα, που βρίσκεται βορειοανατολικά της πόλης και έχει πτήσεις διεθνείς και εσωτερικές πτήσεις. Έχει υψόμετρο 33 πόδια (8 μέτρα) και έχει γεωγραφικές συντεταγμένες -19.79639°N, 34.9075°W. Οι πτήσεις του είναι οι εξής:
Σημαντικές χρονολογίες
Οι σημαντικότερες χρονολογίες αναφέρονται στον πίνακα που ακολουθεί:
«Αδελφές» πόλεις
Η Μπέιρα είναι «αδελφοποιημένη» με τις παρακάτω πόλεις:
Στο παρελθόν ήταν αδελφοποιημένη με το Άμστερνταμ της Ολλανδίας (μέχρι το 2005), το Μπρίστολ του Ηνωμένου Βασιλείου (μέχρι το 1990) και την Κοΐμπρα (μέχρι το 1997).
Σημαντικά πρόσωπα που γεννήθηκαν στην Μπέιρα
thumb|right|250px|Ο Μία Κούτο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μοζαμβίκης
Χρυσοπέλεια
Η πιο παρατεταμένη έκθεσή της δίνεται στα σχόλια του Ιωάννη Τζέτζη για το Λυκόφρονα, και έχει ως εξής. Το δέντρο στο οποίο κατοικούσε η Χρυσοπέλεια τέθηκε σε κίνδυνο από τα νερά της πλημμύρας ενός ποταμού. Διασώθηκε από τον Αρκά, που έτυχε να είναι για κυνήγι στην περιοχή: αναδρομολόγησε το ποτάμι και ασφάλισε το δέντρο με ένα φράγμα. Η Χρυσοπέλεια έγινε ερωμένη του και του χάρισε δύο γιους, τους Αφείδα και Έλατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νύμφες
Μίλο Μανάρα
Ο Μίλο Μανάρα (Milo Manara, γεν. Λουσόν 12 Σεπτεμβρίου 1945, πραγμ. όνομ. Maurilio Manara) είναι Ιταλός δημιουργός κόμικς και ζωγράφος, παγκόσμια φημισμένος ιδιαίτερα για τον ερωτισμό των έργων του. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους σκιτσογράφους των κόμικς.
Έργο
Ο Μανάρα σπούδασε αρχιτεκτονική και ζωγραφική. Άρχισε να δουλεύει πάνω στα ερωτικά κόμικς το 1969. Γρήγορα ξεχώρισε για το ρεαλιστικό του σχέδιο και για τις αισθησιακές γυναίκες των ιστοριών του. Στα περισσότερα έργα του κάνει ο ίδιος και το σενάριο και το σχέδιο, έχει συνεργαστεί όμως και με άλλους συγγραφείς όπως ο Ούγκο Πρατ.
Στην Ελλάδα είναι αρκετά δημοφιλής και πολλά έργα του έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά από εταιρίες όπως η Βαβέλ, οι Εκδόσεις Λιβάνη, αλλά και το περιοδικό 9 της Ελευθεροτυπίας. Ενδεικτικά άλμπουμ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Νικητές Inkpot Award
Κέρες ποταμός
Ο Κέρες (σερβικά: Кереш, ουγγρικά: Hernád - Χέρναντ) είναι ποταμός της Σερβίας και της Ουγγαρίας με μήκος 70 χλμ. Ο Κέρες είναι παραπόταμος του ποταμού Τίσα και σε όλο το μήκος της διασχίζει την περιοχή της Μπάτσκα που είναι μοιρασμένη ανάμεσα σε Ουγγαρία και Σερβία. Στο Ουγγρικό μέρος αποτελείται από 28 χλμ., 15 χλμ ρέει παράλληλα στα σύνορα των δύο χωρών και τα υπόλοιπα 27 χλμ ρέει σε Σερβικό έδαφος.
Οι πηγές του Κέρες βρίσκονται στο ουγγρικό τμήμα του και δημιουργείται δυτικά της πόλης Γιανόσχαλμα όπου υπάρχει ένας βάλτος από τα νερά μικρότερων ρεμάτων. Ρέει βόρεια από την πόλη της Σουμπότιτσα που είναι η μεγαλύτερη πόλη που ρέει κοντά της, δεν είναι πλωτός ποταμός.
Αναφορές
Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ουγγαρίας
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νήσων Φερόε
Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νήσων Φερόε της πρώτης κατηγορίας (φεροϊκά: Effodeildin για εμπορικούς λόγους) διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νήσων Φερόε (FSF) και πραγματοποιείται ανελλιπώς από το 1942, με εξαίρεση το 1944 που δεν διεξήχθη λόγω του Β' παγκοσμίου πολέμου.
Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η ΧΜ Τόρσχαβν (24) και ακολουθεί η ΚΙ Κλάκσβικ (19), ενώ συνολικά 13 ομάδες έχουν καταφέρει να κατακτήσουν τον τίτλο μέχρι στιγμής.
Δομή
Ο αριθμός των ξένων παικτών που μπορούν να υπάρχουν στο ρόστερ μίας ομάδας είναι απεριόριστος, ωστόσο μόνο τέσσερις από αυτούς μπορούν να παίζουν μαζί στην ίδια ενδεκάδα. Πρόκειται για καθαρά ερασιτεχνικές ομάδες και κατά κανόνα αδύναμες, οι περισσότερες εκ των οποίων εδρεύουν σε χωριά και ακόμα και οι ξένοι παίκτες που αγωνίζονται σε αυτές, εργάζονται και σε άλλες δουλειές για να ζήσουν.
Το πρωτάθλημα των Νησιών Φερόε στέλνει τα τελευταία χρόνια τέσσερις εκπροσώπους του στα Ευρωπαϊκά κύπελλα της UEFA (Οι τρεις πρώτοι της κατάταξης, συν τον κυπελλούχο) στα οποία μετέχουν από το 1992-93, αλλά συνήθως δυσκολεύονται να περάσουν έστω και έναν προκριματικό γύρο.
Κατάταξη της UEFA
Στην ειδική κατάταξη της UEFA το πρωτάθλημα των νησιών Φερόε βρίσκεται στη θέση 51, ανάμεσα σε 55 πρωταθλήματα για το 2018.
Ονομασία
Το πρωτάθλημα έχει πάρει κατά καιρούς διάφορες ονομασίες, κυρίως για εμπορικούς λόγους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στις Νήσους Φερόες
Μαγγάνιο
Το μαγγάνιο είναι το χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο Mn και ατομικό αριθμό 25. Δεν έχει βρεθεί ως ελεύθερο στοιχείο στη φύση. Συχνά βρίσκεται σε ορυκτά σε συνδυασμό με σίδηρο. Ανήκει στην ομάδα της 1ης κύριας σειράς των μετάλλων μετάπτωσης. Χρησιμοποιείται σε σημαντικά βιομηχανικά κράματα, ιδιαίτερα στον ανοξείδωτο χάλυβα.
Ιστορικά, το μαγγάνιο ονομάστηκε έτσι από τον πυρολουσίτη και άλλα μαύρα ορυκτά από τη Μαγνησία της Ελλάδας, που επίσης έδωσε την ονομασία τους στο μαγνήσιο και στο μαγνητίτη. Κατά τα μέσα του 18ου αιώνα, ο σουηδογερμανός χημικός Καρλ Βίλχελμ Σέλε (Carl Wilhelm Scheele) χρησιμοποίησε πυρολουσίτη για την παραγωγή χλωρίου. Ο Σέλε και άλλοι γνώριζαν ότι ο πυρολουσίτης (που πλέον είναι γνωστό ότι περιέχει διοξείδιο του μαγγανίου, MnO2) περιείχε ένα νέο (για τότε) χημικό στοιχείο, αλλά δεν κατάφεραν να το απομονώσουν. Όμως, το 1774, ο Γιόχαν Γκότλιεμπ Γκαν (Johan Gottlieb Gahn) ήταν ο πρώτος που απομόνωσε ένα όχι χημικά καθαρό δείγμα μεταλλικού μαγγανίου, ανάγοντας διοξείδιο του μαγγανίου με άνθρακα.
Η φωσφορική επικάλυψη μαγγανίου χρησιμοποιείται για την αποτροπή διάβρωσης και οξείδωσης σε χάλυβα. Το ιονισμένο μαγγάνιο χρησιμοποιείται βιομηχανικά ως χρωστική σε διάφορα χρώματα, με το χρωματισμό να εξαρτάται από τη βαθμίδα οξείδωσης των ιόντων. Τα υπερμαγγανικά (MnO4−) των αλκαλίων και των αλκαλικών γαιών είναι ισχυρά οξειδωτικά.
Στη βιολογία, τα ιόντα Mn2+ λειτουργούν ως συμπαράγοντες για μεγάλη ποικιλία ενζύμων με πολλές λειτουργίες. Τα ένζυμα μαγγανίου είναι ιδιαίτερα ζωτικά για την αποτοξίνωση των ελευθέρων ριζών σουπεροξειδίων (O2–•) σε οργανισμούς που πρέπει να αξιοποιήσουν στοιχειακό οξυγόνο (O2). Το μαγγάνιο επίσης λειτουργεί (ως συμπαράγοντας) στο σύμπλοκο που δεσμεύει οξυγόνο σε φωτοσυνθετικά φυτά. Αλλά ενώ το μαγγάνιο ανήκει στα μεταλλικά ιχνοστοιχεία για όλλους τους γνωστούς ζώντες οργανισμούς, αποτελέι επίσης νευροτοξίνη σε μεγαλύτερες ποσότητες. Ιδιαίτερα αν εισπευθεί, μπορεί να προκαλέσει μαγγανίαση, μια κατάσταση στην οποία τα θηλαστικά οδηγούνται σε νευρολογική βλάβη που είναι ενίοτε μη αναστρέψιμη.
Ετυμολογία
Η ιστορία του ονόματος του μαγγανίου είναι περίπλοκη. Στην αρχαία εποχή, δυο μαύρα ορυκτά από τη Μαγνησία της Ελλάδας ονομάζονταν και τα δυο «μάγνες», από την ονομασία του τόπου προέλευσής τους, αλλά θεωρούνταν ότι διέφεραν ως προς γένος. Το «αρσενικό», ο μάγνης, έλκυε το σίδηρο και ήταν σιδηρούχο ορικτό, γνωστό ως «μαγνητίτης», με κύριο χημικό συστατικό το επιτεταρτοξείδιο του σιδήρου (Fe3O4), από τον οποίο μάλλον προήλθε ο όρος «μαγνήτης». Το «θηλυκό», η «μάγνις», δεν έλκυε το σίδηρο, αλλά χρησιμοποιούνταν για να αποχρωματίζει το γυαλί. Στις μέρες μας το δεύτερο ορυκτό είναι γνωστό ως πυρολουσίτης, με κύριο χημικό συστατικό το διοξείδιο του μαγγανίου. Ούτε ο μαγνητίτης αλλά ούτε και το μεταλλικό μαγνήσιο είναι μαγνητικά υλικά. Κατά το 16ο αιώνα, το διοξείδιο του μαγγανίου (MnO2) ονομάζονταν «μαγγανήσιο» (manganesum) από υαλουργούς, πιθανώς από παραφθορά και συνδυασμό δύο λέξεων, καθώς τόσο οι υαλουργοί, όσο και οι αλχημιστές έπρεπε να μπορούν να διαχωρίζουν τα δυο ορυκτά με την κοινή ονομασία, στην οποία δεν αναγνωρίζονταν τα γένη στα λατινικά, δηλαδή το «magnesia negra» (δηλαδή «μαύρη μαγνησία») και «magnesia alba» (δηλαδή «λευκή μαγνησία»), με κύριο συστατικό το οξείδιο του μαγγανίου (MnO), που επίσης ήταν χρήσιμο και στην υαλουργία. Ο Μισέλ Μερκάτι (Michele Mercati) ονόμασε τον πυρολουσίτη «magnesia negra manganesa», ενώ όταν τελικά το μέταλλο απομονώθηκε από το οξείδιο του μαγγανίου, έγινε γνωστό ως «manganese» (που αργότερα εξελληνίστηκε σε «μαγγάνιο»), με τη γερμανική του έκδοση να ήταν «mangen».
Φυσικές ιδιότητες
Το χημικά καθαρό μαγγάνιο, υπό κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος (25°C, 1 atm), είναι αργυρόγκριζο μέταλλο που ομοιάζει στην όψη με το σίδηρο. Είναι σκληρό, δύστηκτο και πολύ εύθριπτο, αλλά εύκολο να οξειδωθεί. Τόσο το μεταλλικό μαγνήσιο, όσο και τα συνηθισμένα ιόντα του, είναι παραμαγνητικά. Το μαγγάνιο θαμπώνει αργά στον αέρα και οξειδώνεται (σκουριάζει), όπως και ο σίδηρος, όταν έρχεται για σημαντικό χρονικό διάστημα με νερό που περιέχει διαλυμένο οξυγόνο.
Ισότοπα
Το μαγγάνιο που βρίσκεται στη φύση αποπτελείται από ένα μόνο σταθερό ισότοπο, το 55Mn. 18 ραδιοϊσότοπα του μαγγανίου έχουν απομονωθεί και περιγραφεί, με μαζικό αριθμό που κυμαίνεται από 46 ως 65. Τα σταθερότερα από αυτά είναι το 53Mn, που έχει ημιζωή 3,7 εκατομμύρια έτη, το 54Mn με ημιζωή 312,3 και το 52Mn με ημιζωή 5.591. Όλα τα υπόλοιπα ραδιοϊσότοπα έχουν ημιζωές βραχύτερες από 3 ώρες, ενώ η πλειοψηφία τους έχει ημιζωή βραχύτερη από 1 λεπτό.
Ο κύριος τρόπος διάσπασης για τα ραδιοϊσότοπα του μαγγανίου που βρίσκονται (δηλαδή αυτά με μαζικό αριθμό μικρότερο του 55) πριν από το πιο άφθονο σταθερό ισότοπο 55Mn, είναι η σύλληψη ηλεκτρονίου, ενώ για τα ραδιοϊσότοπα που βρίσκονται μετά από το 55Mn (δηλαδή αυτά με μαζίκό αριθμό μεγαλύτερο του 55) είναι η β-διάσπαση. Επιπλέον, το μαγγάνιο έχει τρεις μετασταθείς καταστάσεις.
Το μαγγάνιο είναι τμήμα των χημικών στοιχείων της ομάδας του σιδήρου, που θεωρείται ότι συνθέτεται σε μεγάλα άστρα, λίγο πριν από μια έκρηξη υπερκαινοφανούς αστέρα. Το 53Mn διασπάται σε 53Cr με ημιζωή 3,7 εκατομμύρια έτη. Εξαιτίας της σχετικά μικρής ημιζωής του, το 53Mn είναι σχετικά σπάνιο, αφού παράγεται με επίδραση κοσμικής ακτινοβολίας σε σίδηρο. Τα ισοτοπικά περιεχόμενα του μαγγανίου είναι τυπικά συνδυασμένα με ισοτοπικά περιεχόμενα του χρωμίου και βρίσκουν εφαρμογή στην ισοτοπική γεωλογία και στη ραδιομετρική χρονολόγηση. Η ισοτοπική αναλογία Mn-Cr ενισχύουν τιην ένδειξη από τα ισότοπα 26Al και 107Pd για την πρώημη ιστορία του ηλιακού συστήματος. Οι ποικιλίες των αναλογιών ισοτοπικών συγκεντρώσεων 53Cr/52Cr και Mn/Cr από διάφορους μετεωρίτες προτείνουν μια αρχική αναλογία 53Mn/55Mn, που δείχνει ότι η ισοτοπική σύνθεση Mn-Cr πρέπει να καταλήγει στην in situ ραδιενεργό διάσπαση του 53Mn σε διαφορετικά πλανητικά σώματα. Έτσι, το 53Mn παρέχει πρόσθετη ένδειξη για τη διεργασία πυρηνοσύνθεσης αμέσως μετά τη συνένωση του ηλιακού συστήματος.
Βαθμίδες οξείδωσης
μικρογραφία|Κρύσταλλοι [[Διχλωριούχο μαγγάνιο|διχλωριούχου μαγγανίου (MnCl2) στο απαλό ροζ χρώμα των αλάτων του MnII, εξαιτίας της απαγορευμένης λόγω σπιν μετάπτωσης 3d. |εναλλ.=]] μικρογραφία|Υδατικό διάλυμα [[Υπερμαγγανικό κάλιο|υπερμαγγανικού καλίου που επιδεικνύει το βαθύ μωβ χρώμα του MnVII, όπως υπάρχει στα υπερμαγγανικά ιόντα (MnO4−). ]] Οι ενώσεις του MnV είναι μπλε, ενώ οι ενώσεις του MnVI είναι πράσινες και είναι ισχυρά οξειδωτικά μέσα και ευάλωτες σε αντιδράσεις δυσαναλογοποίησης.
Η πιο σταθερή βαθμίδα οξείδωσης για το μαγγάνιο είναι η +2, που έχει απαλό ροζ χρώμα. Πολλές ενώσεις του MnII είναι γνωστές, όπως, για παράδειγμα, το θειικό μαγγάνιο (Mn SO4) και το διχλωριούχο μαγγάνιο (MnCl2). Σε αυτήν την οξειδωτική βαθμίδα βρίσκεται και το ορυκτό ροδοχρωσίτης, (κυρίως ανθρακικό μαγγάνιο, MnCO3). Οι περισσότερες ενώσεις του Mn2+ βρίσκονται στη βασική τους κατάσταση σε υψηλό σπιν, συγκεκριμένα S = 5/2, εξαιτίας της υψηλής ενέργειας ζευγαρώματος του MnII. Ωστόσο, υπάρχουν λίγα παραδείγματα χαμηλού σπιν, με S = 1/2. Δεν υπάρχουν επιτρεπτές σπιν μεταπτώσεις d-d του MnII, εξηγώντας γιατί οι ενώσεις του MnII είναι τυπικά απαλόχρωμες προς άχρωμες. Οι πιο συνηθισμένες βαθμίδες οξείδωσης του μαγγανίου είναι +2, +3, +4, +6 και +7, παρόλο που έχουν παρατηρηθεί όλες οι βαθμίδες οξείδωσης από -3 ως +7. Τα ιόντα Mn2+ συχνά ανταγωνίζονται τα ιόντα Mg2+ σε βιολογικά συστήματα. Οι ενώσεις του μαγγανίου στην οξειδωτική βαθμίδα +7 είναι πολύ περιορισμένες στο ασταθές επτοξείδιο του μαγγανίου (Mn2O7), τις έντονα μωβ ενώσεις του υπερμαγγανικού ιόντος (MnO4–), καθώς και τα λίγα οξυαλογονίδια, συγκεκριμένα το τριοξυφθοριούχο μαγγάνιο (MnO3F) και το τριοξυχλωριούχο μαγγάνιο (MnO3Cl). Όλες αυτές οι ενώσεις του MnVII αποτελούν πανίσχυρα οξειδωτικά μέσα.
Προέλευση
Το μαγγάνιο αποτελεί περίπου 1000 ppm (0,1%) της επιφάνειας της Γης, άρα είναι το δωδέκατο πιο συνηθισμένο στοιχείο στην επιφάνειά της. Το χώμα περιέχει 7 ως 9000 ppm μαγγανίου με μέσο όρο 440 ppm. Το θαλασσινό νερό περιέχει μόνο 10 ppm μαγγανίου και η ατμόσφαιρα περιέχει 0,01 μg/m3. Κυριότερα ορυκτά του μαγγανίου είναι ο μαγγανίτης, ο ροδοχρωσίτης, ο πυρολουσίτης και ο κρυπτομέλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Αστέρας Δερβενίου
Γ.Π.Σ. Αστήρ Δερβενίου
Ο Αστέρας αγωνίζεται στην Γ΄ κατηγορία Ε.Π.Σ. Κορινθίας την περίοδο 1972 – 1973 και μετά από αγώνες κατάταξης (με το Α.Ο. Ελληνοχωρίου και τη Θύελλα Κρηνών) ανεβαίνει στην Β΄ κατηγορία. Στη Β΄ κατηγορία αγωνίζεται τρεις περιόδους και το 1976, μετά από ανακατατάξεις που έγιναν στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Κορινθίας, ανέρχεται στην Α΄ κατηγορία. Στην Α΄ κατηγορία αγωνίζεται δώδεκα περιόδους. Το 1978 αποκτά ιδιόκτητο γήπεδο, όπου και αγωνίζεται πλέον (από το 1975 αγωνιζόταν στο γήπεδο Ξυλοκάστρου). Στα δώδεκα χρόνια της παραμονής του στην Α΄ κατηγορία πρωταγωνιστεί και καταλαμβάνει δύο φορές τη δεύτερη θέση της βαθμολογίας. Το 1983 ανακηρύσσεται Κυπελλούχος Κορινθίας επικρατώντας στον τελικό Κύψελου Κορίνθου και προχωρά μέχρι τα προημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών.
Την περίοδο 1987–1988 υποβιβάζεται για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Β΄ κατηγορία, όπου και παραμένει δύο χρονιές. Ανεβαίνει το 1990 και πάλι στην Α΄ κατηγορία μετά από αγώνα κατάταξης. Στην Α΄ κατηγορία πρωταγωνιστεί και μάλιστα την περίοδο 1991–1992 τερματίζει δεύτερος. Την επόμενη όμως χρονιά υποβιβάζεται και πάλι στην Β΄ κατηγορία, απ' όπου το 1993 σαν πρωταθλητής για πρώτη φορά στην ιστορία του (όλες τις προηγούμενες φορές κέρδιζε την άνοδό του είτε μετά από αγώνες κατάταξης είτε από ανακατατάξεις των ομάδων) ανεβαίνει στην Α΄ κατηγορία.
Ν.Γ.Π.Σ. Νέος Αστήρ Δερβενίου
Ο Νέος Αστέρας Δερβενίου δημιουργήθηκε το καλοκαίρι του 2005 κυρίως από παλιούς παίκτες και παράγοντες, με αφορμή την ύπαρξη πολλών νεαρών παικτών. Στις αρχές του καλοκαιριού 2005 υποβλήθηκε ένα νέο καταστατικό ποδοσφαιρικού συλλόγου προς έγκριση στο Πρωτοδικείο Κορίνθου και το φθινόπωρο του 2005 αναγνωρίστηκε ο «Ν.Γ.Π.Σ. Νέος Αστήρ Δερβενίου» με την 266/05 απόφαση του Πρωτοδικείου Κορίνθου.
Ο Νέος Αστέρας αγωνίστηκε τη περίοδο 2006-2007 στην Γ΄ κατηγορία και κέρδισε την άνοδο στη Β΄. Τις επόμενες δύο χρονιές συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας, από όπου κέρδισε την άνοδο ως πρωταθλητής τη περίοδο 2008-2009. Στην Α΄ κατηγορία τερμάτισε στην 4η θέση τη χρονιά 2009-2010 και στη 5η θέση τις χρονιές 2010-2011, 2011-2012 και 2012-2013.
Πηγή
Γήπεδο "ΚΩΣΤΑΣ ΒΥΖΑΣ"
Το γήπεδο Δερβενίου που χρησιμοποιεί ως έδρα ο Αστέρας βρίσκεται στο οροπέδιο της Γκούριας ακριβώς επάνω από το Δερβένι, και ονομάστηκε "ΚΩΣΤΑΣ ΒΥΖΑΣ" το 2012 προς τιμήν του εκλειπόντος προέδρου και εμψυχωτή της ομάδας. Η έκταση αγοράστηκε στις 10 Απριλίου 1977 αντί 106.000 δρχ. ποσού που μαζεύτηκε με έρανο από τους κατοίκους του Δερβενίου. Τα έργα κατασκευής ολοκληρώθηκαν τον Δεκέμβριο του 1977 και κόστισαν συνολικά 250.000 δρχ. Στον πρώτο επίσημο αγώνα, στις 26 Δεκεμβρίου 1977 ο Αστέρας νίκησε τον ΠΑΣ Άγιοι Θεόδωροι με 4 - 0. Το 1998 ο Αστέρας παραχωρεί το γήπεδο του προς χρήση στον Δήμο Ευρωστίνης. Με την ανασύσταση του Αστέρα το 2006 πραγματοποιήθηκε σειρά έργων για τη συντήρηση του γηπέδου από Νομαρχία και Δήμο. Τα έργα αυτά αφορούσαν στην αποκατάσταση του χωμάτινου αγωνιστικού χώρου και των αποδυτηρίων και στην βελτίωση του δρόμου που οδηγεί στο γήπεδο. Εκτός αυτών, ο Δήμος κατασκεύασε τσιμεντένιες κερκίδες, στις οποίες αργότερα ο Αστέρας με δικά του έξοδα τοποθέτησε πλαστικά καθίσματα. Από τον Ιούνιο του 2009 ξεκίνησαν οι διαδικασίες από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κορινθίας για την τοποθέτηση συνθετικού χλοοτάπητα, την κατασκευή νέων αποδυτηρίων, την εγκατάσταση προβολέων φωτισμού καθώς και την κατασκευή σκέπαστρου για τις κερκίδες. Στις 15 Ιανουαρίου 2011 στον πρώτο επίσημο αγώνα στο ανακαινισμένο γήπεδο, ο Αστέρας νίκησε την Προοδευτική Περιγιαλίου με σκορ 3 - 1. Το καλοκαίρι 2011 ολοκληρώθηκαν οι ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις και οι προβολείς χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά σε επίσημο αγώνα στις 15 Οκτωβρίου 2011 στον αγώνα Αστέρας - Ηρακλής Ξυλοκάστρου 2 - 0, λόγω της πυκνής νέφωσης και της δυνατής βροχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αστέρας Δερβενίου Αστέρας Δερβενίου
Χατζ
Το Χατζ (حجّ) είναι το ετήσιο Ισλαμικό προσκύνημα στην Μέκκα. Θεωρείται το υποχρεωτικό θρησκευτικό καθήκον των Μουσουλμάνων, και πρέπει να εκτελεστεί τουλάχιστον μια φορά κατά την διάρκεια της ζωής τους, από όλους όσους είναι σωματικά και οικονομικά ικανοί να κάνουν το ταξίδι, και μπορούν να συντηρήσουν την οικογένεια τους κατά την απουσία τους. Είναι ένας από τους πέντε στύλους του Ισλάμ. Η συγκέντρωση του πλήθους κατά την διάρκεια του Χατζ θεωρείται η μεγαλύτερη ετήσια συγκέντρωση ανθρώπων στον κόσμο.
Το προσκύνημα γίνεται στις 8 με 12 τον τελευταίο μήνα του Ισλαμικού ημερολογίου. Επειδή το Ισλαμικό ημερολόγιο είναι σεληνιακό, και έντεκα ημέρες νωρίτερο από το Γρηγοριανό ημερολόγιο, η Γρηγοριανή ημερομηνία του Χατζ αλλάζει από έτος σε έτος. Το Ιχράμ είναι η ονομασία που δίνεται στην ιδιαίτερη πνευματική κατάσταση στην οποία οι προσκυνητές φορούν τα λευκά υφάσματα και απέχουν από ορισμένες δραστηριότητες.
Το Χατζ είναι συνδεδεμένο με την ζωή του Μωάμεθ ο οποίος είναι ο προφήτης του Ισλάμ από τον 7ο αιώνα, αλλά το τελετουργικό του προσκυνήματος στη Μέκκα είναι πολύ παλαιότερο και θεωρείται από τους Μουσουλμάνους πως υπάρχει από την εποχή του βιβλικού Αβραάμ(γνωστού ως Ιμπραχίμ). Οι προσκυνητές μπορούν επίσης να προσκυνήσουν στην Μέκκα και σε άλλες χρονικές περιόδους. Αυτό αποκαλείται το  'μικρό προσκύνημα  ' ή Ούμρα. Ακόμα και αν επιλέξουν να εκτελέσουν το μικρό προσκύνημα όμως, παραμένει υποχρεωτικό να εκτελέσουν το Χατζ σε κάποιο άλλο χρονικό σημείο της ζωής τους.
Στα Ελληνικά επώνυμα, συχνά παρατηρείται το πρόθεμα ' Χατζη ', ή και επώνυμα όπως Χατζής, τα οποία έχουν την ρίζα τους από την λέξη Χατζ και τους χριστιανούς που επισκέπτονταν τους Άγιους Τόπους για να προσκυνήσουν.
Ετυμολογία της λέξης
Η λέξη Χατζ σημαίνει ' το ταξίδεμα  ' το οποίο σημειολογικά καλύπτει την εξωτερική δραστηριότητα του ταξιδιού και την εσωτερική του σκοπού του ταξιδιού. Η σύγχρονη αραβική ετυμολογία μεταφράζει τη λέξη χατζ «πηγαίνω σε…», δείχνοντας τη κατεύθυνση της πορείας του προσκυνήματος που δεν είναι άλλη παρά η γενέθλια πόλη του Μωάμεθ, η Μέκκα.
Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από το λεξιλόγιο των σημιτικών γλωσσών. Η ρίζα χογκ στα εβραϊκά σημαίνει «κάνω ένα γύρο», και «γιορτάζω ιερή γιορτή και προσφέρω θυσία στο θεό». «Τρεις φορές το χρόνο θα γιορτάζετε το χαγκ στο όνομά μου», διατάζει ο Ιεχωβά τους πιστούς του.
Γιορτή και ιεροτελεστία και των Αράβων ειδωλολατρών λοιπόν, που ο Μωάμεθ αναβάθμισε, εξευγένισε και ενσωμάτωσε στην μουσουλμανική θρησκεία.
Το Χατζ πραγματοποιείται στον τελευταίο μήνα του σεληνιακού έτους των μουσουλμάνων, τον μήνα του χατζ, όπως λέγεται, ντόου αλ-χατζ.
Η προέλευση του Χατζ
Όταν έφτασε η περίοδος του ετήσιου προσκυνήματος στη Μέκκα, 30.000 μουσουλμάνοι ξεκίνησαν, με επικεφαλής τον Προφήτη Μωάμεθ, από την Μεδίνα, για να πραγματοποιήσουν το χατζ. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής όλοι οι πιστοί έλεγαν την προσευχή που τους έμαθε ο Μωάμεθ, και ο οποίος την είχε μάθει από τον αρχάγγελο Γαβριήλ.
Αυτή η προσευχή- η talbiya-στα αραβικά έχει ως εξής:
Labaik Allahumma labaik, labaik la sharika laka labaik in alhamd  wa al-ni'amatu laka wal-mulk, la sharika laka.
Ενώ στα ελληνικά μπορούμε να τη μεταφράσουμε ως εξής:
''«Να 'μαι μπροστά Σου! Να 'μαι μπροστά Σου! Να 'μαι μπροστά Σου! Δεν είμαι ίσος με σένα, μα, να 'μαι μπροστά Σου! Στ’ αλήθεια ο έπαινος και η ευεργεσία ανήκουν σε Σένα μόνο, το ίδιο και η βασιλεία! Να 'μαι μπροστά Σου!»''
Ύστερα από 10 μέρες πορείας οι πιστοί μπαίνουν στη Μέκκα, ο Μωάμεθ φτάνει στη Κάαμπα και προσεύχεται ενώ οι πιστοί μαζί με αυτόν γυρίζουν γύρω από τον ιερό βράχο 7 φορές. Μετά πάνε όλοι μαζί στη κοιλάδα του Αραφάτ, και στη κορυφή του βουνού του Ελέους, ο Μωάμεθ προσεύχεται μαζί με τους πιστούς του, και τους απευθύνει τις τελευταίες οδηγίες του, το λεγόμενο «αποχαιρετιστήριο κήρυγμα». Ύστερα περνάνε την υπόλοιπη μέρα στο Αραφάτ, σε κατάσταση περισυλλογής και προσευχής. Την επόμενη μέρα ξεκινάνε για το ταξίδι επιστροφής προς τη Μέκκα περνώντας από τη κοιλάδα της Μουντζαλίφα. Εκεί μαζεύουν χαλίκια. Την επόμενη μέρα που φτάνουν στην περιοχή της Μίνα, στα περίχωρα της Μέκκας, στέκονται και πετροβολούν μία ψηλή στήλη, σε ανάμνηση της συνάντησης του Αβραάμ με το διάβολο στο ίδιο ακριβώς σημείο. Αφού πέταξαν τις πέτρες, προχώρησαν στο θυσιαστικό σφάξιμο προβάτων και καμηλών που το κρέας μοιράστηκε στους φτωχούς- πράξη που έκαναν σαν ανάμνηση της θυσίας του Ισμαήλ που είχε ζητήσει ο Αλλάχ από τον Αβραάμ και που τελικά ο Θεός δεν επέτρεψε να γίνει, αντικαθιστώντας όπως θα κάνει αργότερα και με τον Ισαάκ, το παιδί με ένα πρόβατο. Φτάνοντας στη Μέκκα έκαναν ξανά το προσκύνημα των 7 κύκλων γύρω από την Κάαμπα και μετά έκοψαν τα μαλλιά τους και τα νύχια τους, άλλαξαν τα άσπρα ρούχα που φορούσαν μέχρι τότε με τις καθημερινές τους κελεμπίες για να δείξουν ότι το προσκύνημα και η ιερή κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τέλειωσε και όλοι μαζί ξαναγύρισαν στη Μεδίνα.
Αυτή η αναπαράσταση των πράξεων του Μωάμεθ και των πιστών του, την άνοιξη του 630 είναι ο σκοπός του χατζ.
Νίγια, "η πρόθεση"
Το Κοράνι γράφει: «Να προτρέπεις τους ανθρώπους στο χατζ», ζητάει ο Θεός από τον τελευταίο αγγελιαφόρο του. επίσης, : «ο Θεός επιβάλλει στους ανθρώπους το προσκύνημα στον Ναόν αυτόν για όποιον έχει τα μέσα» (Κορ. 3,97)
Η πρώτη προϋπόθεση? Η νίγια, ‘’η πρόθεση’’, το πνευματικό κλειδί που ανοίγει τις πόρτες του προσκυνήματος. Πρέπει η πρόθεσή σου να είναι καρπός ελεύθερης βούλησης, να έχει θρησκευτική βάση, να είναι ανιδιοτελής, καλά μελετημένη, με μεγάλη ευσέβεια, και να είσαι ενήλικας αρσενικός – [οι ανήλικοι δεν πραγματοποιούν χατζ, γιατί το χατζ χρειάζεται την ελεύθερη συνειδητή βούληση που μόνο στον ενήλικα, αναγνωρίζεται, οι γυναίκες ασφαλώς μπορούν να πραγματοποιήσουν χατζ, αλλά αυτό δεν έχει σημασία για κανέναν]- να έχεις τα οικονομικά μέσα για να το πραγματοποιήσεις, δεν μπορείς να πάρεις δάνειο για να το κάνεις και θεωρητικά πρέπει να έχεις ρυθμίσει τις οικονομικές σου διαφορές με τους γύρω σου πριν ξεκινήσεις.
Ιχράμ (ihram), "ο εξαγνισμός
Προτού ο πιστός ξεκινήσει το Χατζ, θα πρέπει κατ´αρχάς να εξαγνίσει το σώμα του. πρέπει γι’ αυτό το σκοπό, να κάνει το ihram. Ihram σημαίνει τον εξαγνισμό του σώματος με το μεγάλο λουτρό και τη ένδυση μετά με το ειδικό τελετουργικό ρούχο, δυο μεγάλες άσπρες πετσέτες από καθαρό βαμβάκι, απολύτως αχρησιμοποίητες και απολύτως άραφες. Και αυτό για να εγκαταλείψουν τις σκέψεις και τις πράξεις της βέβηλης καθημερινότητας.Κάνεις το μεγάλο λουτρό, το τελετουργικό πλύσιμο, αφού το νερό συμβολίζει στον Ισλαμισμό, τον εξαγνισμό. Αυτό το λουτρό λέγεται ghousl, που σημαίνει, «να πλύνεις τελετουργικά ολόκληρο το κορμί». Πλένεται λοιπόν και φοράει το ιχράμ. thumb|Φωτογραφία από το προσκύνημα του 1907
Ταλμπίγια (talbiya), "η προσευχή"
Εκτελεί μετά, τις μετάνοιες «της προσευχής για το ταξίδι». «Κύριε, προτίθεμαι να αγιαστώ προσκυνώντας τον Οίκο σου. Κύριε, διευκολύνέ με και δέξου το από μένα».
Η δεύτερη προσευχή ονομαζόμενη talbiya, προσευχή την οποία θα πρέπει να επαναλάβει αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του προσκυνήματος (την αναφέραμε παραπάνω)
Μέκκα, ο τόπος
Η Μέκκα. Πόλη των ανέμων, η «κοιλάδα η ακατάλληλη για καλλιέργεια», ήταν παρ'όλα αυτά γνωστή και αναγνωριζόταν από τα βουνά της. Βουνά στρωμένα με μυτερούς, κατάξερους βράχους, διαβρωμένους από τα νερά της βροχής, έζωναν τη κοιλάδα που βρισκόταν η Μέκκα από παντού. Που και πού φαράγγια –περάσματα μέσα από τα βουνά που οδηγούσαν στη πόλη. Οι πόρτες της Μέκκας. Ο Ιμπν Μπαττούτα έγραφε για τη πόλη τον 14ο αιώνα.: « είναι μια μεγάλη πόλη με τα κτίρια κοντά-κοντά. Έχει το σχήμα παραλληλόγραμου και κείται στο βάθος μιας κοιλάδας που την περιστοιχίζουν βουνά. Έτσι που όποιος κατευθύνεται εκεί να μη τη βλέπει παρά αφού φτάσει.»