cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1974-75
Το Κύπελλο Κύπρου 1974-75 ήταν η 33η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για έκτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 1974-75 συμμετείχαν οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1974-75, ο ΑΠΟΕΛ που συμμετείχε ανεπίσημα στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1974-75 και ο πρωταθλητής του Ειδικού μικτού πρωταθλήματος Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75, ΑΠΟΠ Πάφου.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1975-76.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου. Ο τελικός διεξήχθη στις 6 Ιουλίου 1975 στο Παλιό Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-2.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1974-1975
Αντώνης Καρυοφύλλης
Ο Αντώνης Καρυοφύλλης (1904 – 1989) ήταν Έλληνας αθλητής. Αγωνίστηκε στο άλμα εις ύψος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1924 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1928. Το 1928 ήταν ο σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1928 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Ένδυση στην αρχαία Ελλάδα
Η ένδυση στον αρχαίο ελληνικό κόσμο αποτελούνταν κυρίως από τον χιτώνα, τον πέπλο, το ιμάτιον ή μανδύα και την χλαμύδα.
Ιστορία και τύποι
Αν και δεν έχει διατηρηθεί κάποιο ρούχο μέχρι τις μέρες μας, αντλούμε πληροφορίες από άλλα ευρήματα όπως αγάλματα, αγγεία και άλλες καλλιτεχνικές απεικονίσεις. Τα ρούχα ήταν, σχεδόν αποκλειστικά, χειροποίητα φτιαγμένα στο σπίτι και χρησιμοποιούνταν και ως κλινοσκεπάσματα ή στρωσίδια. Παρά την γενική αντίληψη ότι τα ρούχα ήταν όλα λευκά, στην πραγματικότητα, σύμφωνα με ίχνη χρωμάτων σε αγάλματα και από συμπεράσματα βάσει αγγείων, τα υφάσματα που φορούσαν οι αρχαίοι Έλληνες είχαν αρκετά έντονα χρώματα και τα ρούχα ήταν περίτεχνα διακοσμημένα. Άνδρες και γυναίκες φορούσαν ένα εσωτερικό ρούχο, είτε τον πέπλο είτε τον χιτώνα, και ένα εξωτερικό, το ιμάτιον. Ο πέπλος ήταν από πιο βαρύ ύφασμα, μάλλινος συνήθως ενώ ο χιτώνας ήταν ελαφρύτερος, από λινό ύφασμα. Εφάρμοζαν στο σώμα με την βοήθεια πόρπης ή/και ζώνης. Αν τραβούσε κανείς τον πεπλο προς τα πάνω κάτω από την ζώνη, το άνω μέρος φαινόταν σαν ξεχωριστή μπλούζα και αυτό λεγόταν κόλπος. Επίσης μπορούσε να φορεθεί ένα π.χ. Δωρικός χιτώνας πάνω από έναν Ιωνικό δημιουργώντας ένα δημοφιλές (μοδάτο) αποτέλεσμα για τις γυναίκες της εποχής. Ο χιτώνας των ανδρών ήταν συνήθως πιο κοντός, έφτανε το πολύ μέχρι το γόνατο.
Οι άνδρες επίσης φορούσαν ένα καπέλο, τον πέτασο, ενώ οι γυναίκες φορούσαν πιο συχνά ένα διάδημα (διά + δένω) το στεφάνι.
Έξω από την οικία τους φορούσαν σανδάλια από δέρμα, μπότες και άλλα υποδήματα, ενώ μέσα κυκλοφορούσαν περισσότερο ξυπόλυτοι αν και υπήρχε και υπόδημα που χρησίμευε όπως οι σημερινές παντόφλες.
Πηγές
Κατηγορία:Ένδυση Αρχαια Κατηγορία:Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων
Σταμάτιος Εμπειρίκος
Ο Σταμάτιος Εμπειρίκος (1868 - 1934) ήταν Έλληνας εφοπλιστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Γεωργίου Εμπειρίκου, εφοπλιστή και μέλους της οικογένεια Εμπειρίκου με καταγωγή από την Άνδρο. Το 1896 ίδρυσε ναυτιλιακό γραφείο με την επωνυμία "S.G. Embiricos Ltd" στο Κάρντιφ, το οποίο στις αρχές του 20ου αιώνα μετέφερε στο Λονδίνο. Η ναυτιλιακή του εταιρεία υπήρξε από τις μακροβιότερες στον χώρο λειτουργώντας μέχρι και το 1994. Το γραφείο του στο Λονδίνο αποτέλεσε το κέντρο δραστηριοτήτων για πολλά μέλη της οικογένειας Εμπειρίκου καθώς και για πολλούς μικρο-πλοιοκτήτες της Άνδρου. Το 1925 πραγματοποίησε σημαντική δωρεά για την ανέγερση γυμνασίου στην Άνδρο, το οποίο φέρει και το επίθετό του ("Εμπειρίκειο Γυμνάσιο Άνδρου").
Την περίοδο 1924 - 1934 διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Ρότσντεϊλ ΑΦΚ
Η Ρότσντεϊλ (αγγλ.: Rochdale Association Football Club) είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αγγλίας. Εδρεύει στην ομώνυμη κωμόπολη της ευρύτερης περιοχής του Μάντσεστερ και έδρα της είναι το Spotland με χωρητικότητα 10.249 θεατές. Όμως ο μέσος όρος των θεατών που παρακολουθούν τους αγώνες του συλλόγου είναι γύρω στους 2.500.
Τα χρώματά της είναι το μπλε και το λευκό και από το 1949 αγωνίζεται με μπλε εμφανίσεις. Μόνο για το 2007-08 που συμπλήρωσε εκατό χρόνια ζωής επανέφερε τις παλιές ριγέ μαυρόασπρες φανέλες με λευκό παντελόνι. Αυτή ήταν η αρχική της εμφάνιση όταν ιδρύθηκε, σε απομίμηση των χρωμάτων της πανίσχυρης τότε Νιούκασλ Γιουνάιτεντ.
Έμβλημα του συλλόγου είναι το έμβλημα της πόλης του Ρότσντεϊλ σε μπλε κύκλο. Τα παρατσούκλια της είναι: "The Dale", "The pride of Lancashire" (Το καμάρι του Λανκασάιρ).
Ίδρυση
Η Ρότσντεϊλ ιδρύθηκε το 1907 και αμέσως έγινε δεκτή στο τοπικό πρωτάθλημα του Μάντσεστερ (Manchester League). Όμως, το 1908 εντάχθηκε στην ομοσπονδία του Λανκασάιρ (Lancashire Combination).
Το 1911 κέρδισε τον τίτλο, αλλά απέτυχε να ενταχθεί στην νεοϊδρυθείσα τρίτη κατηγορία της επαγγελματικής ομοσπονδίας (Football League).
Στη Λίγκα
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η επαγγελματική λίγκα επεκτάθηκε κι άλλο, αλλά η ομάδα απέτυχε πάλι να ενταχθεί σε αυτή. Τελικά το 1921 η Ρότσντεϊλ κατάφερε να συμπεριληφθεί στον βόρειο όμιλο της τρίτης κατηγορίας (Third Division North).
Έδωσε τον πρώτο επαγγελματικό αγώνα στις 27 Αυγούστου 1921 στην έδρα της και νίκησε την Άκρινγκτον Στάνλεϊ με 6-3. Όμως, στο τέλος της πρώτης αυτής σεζόν τερμάτισε στην τελευταία θέση και έπρεπε να παλέψει για να μείνει στη λίγκα.
Τα επόμενα χρόνια η Ρότσντεϊλ αγωνίστηκε πάντα στις μικρές κατηγορίες της Αγγλίας.
Νεότερα χρόνια
Η μεγαλύτερη επιτυχία της Ρότσντεϊλ ήταν η παρουσία της στο τελικό του Λιγκ Καπ Αγγλίας το 1962, στον οποίο ηττήθηκε από τη Νόριτς Σίτι. Είναι η μοναδική ομάδα από την τέταρτη κατηγορία, που κατάφερε να παίξει σε τελικό μεγάλης διοργάνωσης στην Αγγλία.
Από το 1974 η ομάδα αγωνίζεται στην χαμηλότερη κατηγορία της Λίγκας, στην παλιά 4th Division που είναι η σημερινή League Two. Πρόκειται για ρεκόρ παραμονής στην τελευταία κατηγορία, γι’ αυτό μερικοί την αποκαλούν σκωπτικά "Rochdale Division".
Στο τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε στη Ρότσντεϊλ ο Τέρι Όουεν, πατέρας του Άγγλου διεθνή Μάικλ Όουεν. Έπαιξε τη διετία 1977-79. Σε 82 ματς σημείωσε 21 γκολ και ήταν ο αγαπημένος παίκτης της εξέδρας.
Το 1980 η Ρότσντεϊλ κινδύνεψε να εκδιωχθεί από τη Λίγκα αλλά σώθηκε για μία ψήφο! Κινδύνεψε επίσης τη σεζόν 2003-04, αν και είχαν προηγηθεί δύο καλές χρονιές, στις οποίες τερμάτισε όγδοη και πέμπτη αντίστοιχα. Μάλιστα συμμετείχε στους αγώνες κατάταξης για την άνοδο αλλά δεν τα κατάφερε.
Την επόμενη χρονιά πέτυχε άλλη μια διάκριση, φθάνοντας ως τον 5ο γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας αποκλείοντας μεταξύ άλλων τις Πρέστον Νορθ Εντ και Κόβεντρι Σίτι.
Από το Δεκέμβριο του 2006 στο τιμόνι της ομάδας είναι ο Κιθ Χιλ, γέννημα θρέμμα της πόλης, που μέχρι τότε ήταν υπεύθυνος στα τμήματα υποδομής. Προχώρησε σε ανανέωση και αφού πέτυχε την πρώτη χρονιά να τερματίσει την ομάδα στην 9η θέση, το 2007-08 πέτυχε τη συμμετοχή της στους αγώνες κατάταξης για την άνοδο, χωρίς όμως επιτυχία. Τη σεζόν 2008-09 η ομάδα έφτασε για δεύτερη συνεχή χρονιά στα πλέι οφ, χωρίς πάλι αντίκρυσμα. Η μεγάλη ώρα του συλλόγου έφτασε το 2009-10, όταν η ομάδα μέσα από τους αγώνες κατάταξης κέρδισε την άνοδο στην Φούτμπολ Λιγκ Ουάν. Το τέλος της σεζόν 2011-12 βρήκε την ομάδα να υποβιβάζεται μετά από δύο αγωνιστικές περιόδους, όμως δύο χρόνια αργότερα, τη σεζόν 2013-14 η Ρότσντεϊλ επανήλθε στην Φούτμπολ Λιγκ Ουάν.
Γήπεδο
Το γήπεδο χτίστηκε το 1920 αλλά από το 1988 ανήκει επίσης στο δήμο της πόλης και στους Rochdale Hornets (ομάδα ράγκμπι).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρότσντεϊλ Ρότσντεϊλ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1907
Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης
thumb|right|250px|Ο Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν σαν αυτοκράτωρ με το "Αυτοκρατορικό προνόμιο" που εκδόθηκε από τον ίδιο. Ο Αλφόνσος Ζ΄ ο Αυτοκράτωρ (ισπ.: Alfonso VII de León, 1 Μαρτίου 1105 - 21 Αυγούστου 1157) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα, ήταν βασιλιάς του Λεόν, της Καστίλης (1126 - 1157) και βασιλιάς της Γαλικίας (1111 - 1157). Ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Ιβηρικής από τον Οίκο της Ιβρέας. Ο Αλφόνσος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ραϊμόνδου της Γαλικίας και της Ουρράκας των Χιμένεθ, κόρης του Αλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν, Καστίλης & Γαλικίας. Η μητέρα του έδωσε στον Αλφόνσο Ζ΄ την ηγεμονία του Τολέδο· ο ίδιος χρησιμοποίησε πρώτος τον τίτλο αυτοκράτορας της όλης Ισπανίας, κυβερνώντας με τη μητέρα του από το 1116. Ο Αλφόνσος Ζ΄ ήταν θρυλική και αινιγματική προσωπικότητα σαν βασιλιάς της Ιβηρικής χερσονήσου. Επεδίωξε να κυριαρχήσει στους χριστιανικούς πληθυσμούς της δυτικής Ιβηρικής, αλλά οι προσπάθειες του δεν ήταν επιτυχείς. Η Πορτογαλία ανεξαρτητοποιήθηκε (1128) και αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο βασίλειο (1143).
Κλεισούρα Καστοριάς
Η Κλεισούρα (ή Βλαχοκλεισούρα, εναλλακτική ονομασία παλαιότερα) είναι οικισμός στη Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς της Μακεδονίας.
Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης
Κληρονόμος της Καστίλης και του Λεόν
Ο Αλφόνσος στέφτηκε βασιλιάς της Γαλικίας στον καθεδρικό ναό της Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, από τον επίσκοπο της Κομποστέλα Ντιένγκο Γκελμίρεζ και από τον κόμη της Τράβας (1111) αν και βρισκόταν ακόμα σε νηπιακή ηλικία. Ή μητέρα του είχε κληρονομήσει το ενωμένο βασίλειο Λεόν και Καστίλης και Γαλικίας (1109) και ήθελε να εξασφαλίσει τη διαδοχή της από τον γιο της. Το 1125 ο Αλφόνσος κληρονόμησε το πρώην μουσουλμανικό βασίλειο του Τολέδο. Μετά τον θάνατο της μητέρας του στις 10 Μαρτίου 1126 στέφτηκε βασιλιάς της Καστίλης και του Λεόν, αμέσως έβαλε στόχο την ουσιαστική κυριαρχία στο βασίλειο την οποία κατείχε μέχρι τότε ο Αλφόνσος ο Μαχητής. Ο Αλφόνσος ο Μαχητής τον αναγνώρισε τελικά βασιλιά με την ειρήνη του Ταμάρα (1127). Τα εδάφη στα ανατολικά του βασιλείου του είχαν γνωρίσει μεγάλη ανεξαρτησία την εποχή της μητέρας του και ο Αλφόνσος βρέθηκε αντιμέτωπος με πολλές εξεγέρσεις, προσπάθησε με στρατιωτικά μέσα να περιορίσει την αυτονομία των τοπικών βαρόνων.
Προσπάθειες για ενοποίηση των χριστιανικών βασιλείων της Ιβηρικής
Ο Αλφόνσος ο Μαχητής βασιλιάς της Παμπλόνα και της Αραγωνίας πέθανε χωρίς απογόνους (1134), άφησε το βασίλειο του στα στρατιωτικά τάγματα, αλλά η αριστοκρατία των δυο βασιλείων το απέρριψε. Ο Γκαρσία Ραμίρεζ, κόμης του Μονθόν εξελέγη βασιλιάς της Παμπλόνα ενώ ο ίδιος ο Αλφόνσος Ζ´ διεκδικούσε το βασίλειο της Αραγωνίας. Οι ευγενείς έκαναν άλλη επιλογή εκλέγοντας νέο βασιλιά τον αδελφό του Αλφόνσου του μαχητή Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας. Ο Αλφόνσος Ζ´ απάντησε με κατάκτηση της Λα Ριόχα και της Σαραγόσας, από τότε φαίνεται ότι κυβέρνησε τα βασίλεια ενωμένα. Σε πολλές μάχες βγήκε νικητής απέναντι στον ενωμένο στρατό της Ναβάρρας και της Αραγωνίας με υποταγή των δυο βασιλείων, είχε την υποστήριξη των βαρόνων βόρεια των Πυρηναίων τα εδάφη των οποίων έφταναν μέχρι τον Ροδανό. Ο στρατός των αντιπάλων του ήταν όμως πολύ μεγάλος για να τον ελέγξει με μεγάλη αδυναμία στην προσπάθεια του να ενώσει την Ιβηρική, γι'αυτό ζήτησε τη βοήθεια του Ραϊμόνδου Βερεγγάριου Γ΄, κόμη της Βαρκελώνης.
Κλεισούρα Καστοριάς
Η Κλεισούρα αποτελεί μια ιστορική και σημαντική κωμοπόλη του βλάχικου ελληνισμού που ανέδειξε πολλά ιστορικά πρόσωπα κατά την εποχή της ακμής της. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της περιφερειακής ενότητας, στην είσοδο των ομώνυμων στενών, 34 χλμ. ανατολικά της Καστοριάς. Βρίσκεται χτισμένη σε υψόμετρο 1.150 μ. στους πρόποδες του όρους Μουρίκι, ορεινού όγκου του Ασκιού, σε στρατηγική θέση και σε κατάφυτη περιοχή. Ο σημερινός οικισμός, αισθητά μειωμένος σε σχέση με το παρελθόν που άγγιζε τους 3.200 κάτοικους στις αρχές του 20ου αιώνα, φτάνει σύμφωνα με την απογραφή του 2011 τους 257 κατοίκους. μικρογραφία|Άποψη της Κλεισούρας τον χειμώνα
Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης
Προσπάθειες για ενοποίηση των χριστιανικών βασιλείων της Ιβηρικής
Διάφοροι θρύλοι αναφέρουν ότι ο Αλφόνσος Ζ´ μετά την κατάκτηση του Λεόν διεκδίκησε τον τίτλο του αυτοκράτορα θεωρώντας ότι η πόλη έχει αυτοκρατορική θέση, έκοψε και νομίσματα με τίτλο "Αυτοκράτωρ των Ισπανών". Θεωρούσε τον εαυτό του απόγονο των Βησιγότθων βασιλέων οι οποίοι είχαν σχέση με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο τίτλος διεκδικήθηκε επιπλέον από τον Αλφόνσο ΣΤ΄ του Λεόν και τον Αλφόνσο τον Μαχητή αλλά είχε μάλλον λογοτεχνική σημασία. Ο Αλφόνσος στέφθηκε «Αυτοκράτορας της Ισπανίας» στον καθεδρικό ναό του Λεόν (1135). Από τότε προσπάθησε να κατακτήσει όλα τα χριστιανικά βασίλεια της χερσονήσου και να ηγηθεί στην Ανακατάκτηση όλων των υπόλοιπων βασιλείων από τους μουσουλμάνους.
Κλεισούρα Καστοριάς
Η Κλεισούρα υπήρξε μία από τις περιοχές της Ελλάδας που βίωσαν με τον σκληρότερο τρόπο τα γερμανικά αντίποινα κατά τη διάρκεια της κατοχής. Οι επιπτώσεις της Σφαγής της Κλεισούρας, όπως ονομάστηκε η ανθρώπινη αυτή τραγωδία, σε συνάρτηση με την μεταβολή των εμπορικών δρόμων που ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα με την ανάπτυξη του σιδηροδρόμου, προκάλεσαν την παρακμή της κωμόπολης. Σήμερα οι προοπτικές ανάπτυξης του οικισμού, στηρίζονται κυρίως στην τόνωση του τουρισμού και της παραγωγής κτηνοτροφικών προϊόντων. Η ιστορία της, σε συνδυασμό με τις επιβλητικές εκκλησίες και τα εναπομείναντα αρχοντικά της, μένουν να θυμίζουν το λαμπρό παρελθόν αυτής της ιστορικής κωμόπολης.
Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης
Ανεξαρτησία της Πορτογαλίας
Η ενότητα της Ιβηρικής χερσονήσου σε ένα βασίλειο είχε χαθεί από την εποχή των Βησιγότθων, η υποταγή της Πορτογαλίας είχε εξασφαλιστεί όταν ο Αλφόνσος Α΄ της Πορτογαλίας αναγνώρισε τον Αλφόνσο Ζ΄ σαν κυρίαρχο του (1137). Στη συνέχεια ο Αλφόνσος Ζ΄ ηττήθηκε στη μάχη του Βαλντεβέζ (1141) στις προσπάθειες του να κατακτήσει την Πορτογαλία (1141), γι'αυτό αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Πορτογαλίας με τη Συνθήκη της Θαμόρα (1143). Την ίδια χρονιά o Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας κατάφερε να ενώσει την την Αραγωνία με την Βαρκελώνη και τις προσαρτημένες σε αυτή καταλανικές κομητείες στο στέμμα της Αραγωνίας, πραγματοποιώντας τον γάμο ανάμεσα στην κόρη του Πετρονίλα της Αραγωνίας και τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄ της Βαρκελώνης. Ο Αλφόνσος Ζ΄ αναγνώρισε την εγκυρότητα της σύμβασης γάμου.
Ο Αλφόνσος ήταν ευσεβής βασιλιάς, εισήγαγε το Τάγμα των Κιστερκιανών στην Ιβηρική με την ίδρυση αβαείου στο Φιτέρο. Ανέλαβε ο ίδιος εκστρατείες για την εκδίωξη των μουσουλμάνων από την Ανδαλουσία ιδιαίτερα μετά την κατάληψη της Κορία (1138) με μια σειρά μαχών ενάντια στους Αλμοραβίδες. Κατέλαβε το σημαντικό φρούριο Ορέζα κοντά στο Τολέδο μετά από επτάμηνη πολιορκία, ο χρονικογράφος Αντεφόνσι Ιμπερατόρι γράφει :
" ... νωρίς το πρωί το κάστρο ήταν γεμάτο από χριστιανούς ιππότες, τα βασιλικά σύμβολα σηκώθηκαν ψηλά στον πύργο. Οι πιστοί χριστιανοί μέσα στον πύργο πανηγύριζαν με την ιαχή "ζήτω ο Αλφόνσος, ο αυτοκράτορας του Λεόν και του Τολέδο!"
Κλεισούρα Καστοριάς
Διοικητικές μεταβολές
Ιστορικά η περιοχή ανήκει στην Ορεστίδα της Άνω Μακεδονίας του Μακεδονικού Βασιλείου. Την Ρωμαϊκή περίοδο και στο πρώιμο Βυζάντιο, ανήκει στην επαρχία της Μακεδονίας για να ενταχθεί αργότερα στην επαρχία της Θεσσαλίας. Αργότερα κυριεύεται από τους Βούλγαρους, τους Νορμανδούς, εντάσσεται στην επαρχία της Θεσσαλονίκης την περίοδο του λατινικού Βασιλείου της Θεσσαλονίκης στην Φραγκοκρατία, ενώ στην Τουρκοκρατία στο βιλαέτι του Μοναστηρίου, και στην διοικητική περιφέρεια του καζά της Καστοριάς του σαντζακιού της Κορυτσάς. Η περιοχή μετά την προσχώρηση της Μακεδονίας στο ελληνικό κράτος το 1913, ανήκει στην επαρχία Καστοριάς του νομού Φλωρίνης.
Το 1918 συστήνεται για πρώτη φορά η κοινότητα Κλεισούρας με έδρα τον οικισμό Κλεισούρα, ενώ αναγνωρίζεται ως οικισμός η Μονή Παναγιάς και προσαρτάται στην κοινότητα, το 1940. Το 1941, η κοινότητα υπάγεται στον δημιουργηθέντα Νομό Καστοριάς. Το 1942, υπάγεται στον Νομό Φλωρίνης μέχρι την οριστική ένταξή του στον Νομό Καστοριάς το 1950. Με την διοικητική μεταρρύθμιση του σχεδίου Καποδίστρια του 1994, γίνεται δήμος με δημοτικό διαμέρισμα την Μονή της Παναγίας Κλεισούρας. Με την διοικητική μεταρρύθμιση του σχεδίου Καλλικράτης το 2011, αποτελεί έδρα δημοτικής ενότητας και εντάσσεται στον διευρυμένο Δήμο Καστοριάς.
Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης
Σταυροφορία του πάπα εναντίον των Μαυριτανών
Ο Αλφόνσος πολιόρκησε για δεύτερη φορά την Κορία την κατέλαβε (1142), στη συνέχεια έφτασε μέχρι την Κόρδοβα (1144). Δύο χρόνια αργότερα δέχτηκε επίθεση από τους Αλμοάδες, ο Αλφόνσος προκειμένου να ενισχύσει τα νότια σύνορα του ήρθε σε συμφωνία με τους Αλμοραβίδες για αμοιβαία υποστήριξη. Την ίδια εποχή ο πάπας Ευγένιος Γ΄ οργάνωσε τη Β΄ Σταυροφορία εναντίον των Μαυριτανών στην οποία μετείχαν ο ίδιος ο Αλφόνσος, ο Γκαρθία Ραμίρεθ της Ναβάρρας, ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ της Βαρκελώνης, στρατός Καταλανών, Φράγκων και ναυτικό από τη Γένοβα και την Πίζα, οι Σταυροφόροι κατέλαβαν το πλούσιο λιμάνι της Αλμερίας τον Οκτώβριο του 1147. Το ένα τρίτο της πόλης δόθηκε στη Γένοβα και στη συνέχεια παραχωρήθηκε στον Γενοβέζο πολίτη Όττο ντε Μπονβιλλάνο, ήταν το μεγαλύτερο λιμάνι της Καστίλης και της Μεσογείου. Το 1151 ο Αλφόνσος υπέγραψε τη Συνθήκη του Τουντιλέν με τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄ η οποία καθόριζε τα όρια επιρροής τους στην Ανδαλουσία για να αποτρέψει τους δυο ηγεμόνες να έρθουν σε σύγκρουση. Η Αλμερία καταλήφθηκε έξι χρόνια αργότερα από τους Αλμοάδες, ο Αλφόνσος πέθανε κατά τη διάρκεια της επιστροφής του από μια εκστρατεία εναντίον τους στο πέρασμα του Μουραντέλ στη Σιέρρα Μορένα πιθανώς στη Θιουδάδ Ρεάλ.
Συμπεράσματα
Ο Αλφόνσος δεν ήταν προστάτης μονάχα των χριστιανών αλλά και των λίγων μουσουλμάνων οπαδών του, η βασιλεία του χαρακτηρίζεται σαν μια σημαντική προσπάθεια για την ελάττωση της εξουσίας των Αλμοάδων στην Ιβηρική, δεν κατάφερε να τους υποτάξει ολοκληρωτικά αλλά άνοιξε τον δρόμο να το κάνουν οι απόγονοι του. Την εποχή του θανάτου του είχε γίνει ευρύτερα αποδεκτό ότι κανένας άλλος ηγεμόνας δεν θα μπορούσε να κατορθώσει να ενώσει τις δυο θρησκείες, μοίρασε το βασίλειο του ανάμεσα στους δυο γιους του. Ο Αλφόνσος ήταν προστάτης των ποιητών συμπεριλαμβανόμενου και του τροβαδούρου Μαρκαμπού.
Κλεισούρα Καστοριάς
Πληθυσμιακά στοιχεία
Στην πρώτη απογραφή του Ελληνικού Κράτους το 1913, ο πληθυσμός της κωμόπολης είναι 3.200 κάτοικοι. Με εξαίρεση την απογραφή του 2011 που παρουσιάζεται ο μόνιμος πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την αναπροσαρμογή της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, παρουσιάζεται ο πραγματικός πληθυσμός του από τις αρχές του 20ου αιώνα. Ο μόνιμος πληθυσμός της Κλεισούρας, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 257 κάτοικοι, ενώ στην Μονή Γενέθλιου της Παναγίας απογράφηκαν δυο μοναχές.
Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1128 με τη Βερεγγάρια της Βαρκελώνης, κόρη του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Γ΄ κόμη της Βαρκελώνης και απέκτησε τέκνα:
Gillette Stadium
Το Gillette Stadium είναι στάδιο το οποίο βρίσκεται στο Φόξμπορο στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ, 21 μίλια (34 χιλιόμετρα) νοτιοδυτικά του κέντρου της πόλης της Βοστώνης και 20 μίλια (32 χλμ) από το κέντρο της Πρόβιντενς (Ρόουντ Άιλαντ). Χρησιμοποιείται ως έδρα και διοικητικά γραφεία από την ομάδα του NFL Νιου Ίνγκλαντ Πάτριοτς και την ποδοσφαιρική ομάδα του MLS Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον. Το 2012, έγινε, επίσης, η έδρα για το πρόγραμμα αμερικανικού ποδοσφαίρου του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης (UMass). Η εγκατάσταση άνοιξε το 2002, αντικαθιστώντας το παλιό στάδιο Foxboro. Η χωρητικότητα του είναι 68.756, συμπεριλαμβανομένων 6.000 θέσεων των ομάδων και 87 πολυτελείς σουίτες. Το γήπεδο ανήκει και διαχειρίζεται από την Kraft Sports Group, θυγατρική της Kraft Group, η εταιρεία μέσω της οποίας ο επιχειρηματίας Ρόμπερτ Κραφτ κατέχει τις ομάδες Νιου Ίνγκλαντ Πάτριοτς και Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον. Το γήπεδο ήταν αρχικά γνωστό ως CMGI Field πριν τα δικαιώματα ονομασίας αγοραστούν από την Gillette. Παρά το γεγονός ότι η Gillette έκτοτε έχει αποκτηθεί από την Procter & Gamble, το γήπεδο διατηρεί το όνομα Gillette, επειδή η P & G συνέχισε να χρησιμοποιεί το εμπορικό σήμα της Gillette και επειδή η εταιρεία Gillette ιδρύθηκε στην περιοχή της Βοστώνης.
Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης
Οικογένεια
Ο Αλφόνσος Ζ΄ έκανε το 1152 δεύτερο γάμο με τη Ριτσέζα των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη του Βλάντισλαφ Β΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας και απέκτησε τέκνο:
Gillette Stadium
Η πόλη Φόξμπορο ενέκρινε τα σχέδια για την κατασκευή του σταδίου στις 6 Δεκεμβρίου του 1999, και οι εργασίες για το γήπεδο άρχισαν στις 24 Μαρτίου του 2000. Η πρώτη επίσημη εκδήλωση ήταν ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι των Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον στις 11 Μαΐου 2002. Τα μεγάλα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 9 Σεπτεμβρίου, όταν οι Νιου Ίνγκλαντ Πάτριοτς παρουσίασαν το έμβλημα του πρωταθλήματος Σούπερ Μπόουλ XXXVI πριν από το παιχνίδι εναντίον των Πίτσμπουργκ Στίλερς.
Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης
Οικογένεια
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα:
Gillette Stadium
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Στάδια αμερικανικού ποδοσφαίρου Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ Κατηγορία:Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον
Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Καστίλης Κατηγορία:Βασιλείς του Λεόν Κατηγορία:Μονάρχες της Γαλικίας Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Κλεισούρα Καστοριάς
Κλίμα και περιβάλλον
μικρογραφία|Δάσος οξυάς κοντά στην Κλεισούρα Το κλίμα της περιοχής χαρακτηρίζεται από χαμηλές θερμοκρασίες τον χειμώνα με αραιές χιονοπτώσεις, συχνές βροχοπτώσεις ιδιαίτερα το φθινόπωρο, μέτρια ηλιοφάνεια, χαμηλή νέφωση και ομιχλώδες συχνά τοπίο. Κλιματολογικά δεδομένα για την περιοχή δεν υπήρχαν, μέχρι την εγκατάσταση μετεωρολογικού σταθμού από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών στις 29 Απριλίου του 2010 εντός του οικισμού και σε υψόμετρο 1.160 μέτρων. Από τα αποτελέσματα που καταγράφονται μέχρι το τέλος του 2011, προκύπτουν οι παρακάτω μετρήσεις:
18ος - 19ος αιώνας
μικρογραφία|Γυναίκα της Κλεισούρας Καστοριάς την περίοδο του [[Μακεδονικός αγώνας|Μακεδονικού Αγώνα- Φωτογραφία Λεωνίδα Παπάζογλου]] Η Κλεισούρα είναι από τις πιο ακμαίες ελληνικές πόλεις κατά την Οθωμανοκρατία. Οι κάτοικοί της μιλούνε βλάχικα, αλλά για της εμπορικές συναλλαγές τους χρησιμοποιούν την ελληνική γλώσσα. Ο Γάλλος μελετητής Αλ. Συνβέτ αναφέρει ότι η Βλαχοκλεισούρα είχε 7.000 χριστιανοί ορθόδοξοι κατοίκους, αριθμός που θεωρήθηκε υπερβολικός από άλλους μελετητές που αναφέρουν ότι ο πληθυσμός κυμαινόταν στα τέλη του 19ου αιώνα πάνω από 3.500 κατοίκους.
Ελληνική επανάσταση και μεταγενέστερα γεγονότα
Κλεισουριώτες όπως ο Ιωάννης Αναστασίου Σιμώτας, συμμετέχουν στην Ελληνική Επανάσταση, που εκδηλώθηκε σε όλη την Ελλάδα και στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Το 1821, η Μονή Παναγίας Κλεισούρας παρέχει ασφάλεια στον Ναουσαίο οπλαρχηγό Ζαφειράκη ενώ τρία μέλη της οικογένειας του Γεώργιου (Γκίκα) Χατζημάσιου μυήθηκαν το 1818 στην Φιλική Εταιρία.
Κατά την Μακεδονική επανάσταση του 1878, η Κλεισούρα λεηλατείται από ληστρικές επιθέσεις των Τουρκαλβανών του Ισμαήλ Αγά για να εκδιωχθούν αργότερα στις 5 Σεπτεμβρίου 1878 από τους βλαχόφωνους οπλαρχηγούς Ηλία Φαρμάκη απ' το Μπλάτσι(Βλάστη), Ναούμ Σπανό από τη Χρούπιστα (Άργος Ορεστικό) και Νικόλαο Βλάχο.
Ιδρύεται η Νέα Φιλική Εταιρία (αρχικά Εθνική Επιτροπή) το 1867, στην οποία συμμετέχουν Κλειρουσιώτες Βλάχοι. Το 1886, μια επιστολή του Αναστάσιου Τσιρλή από την Νεβέσκα προς τον γιατρό Κλεισουριώτη Ιωάννη Αργυρόπουλο, σχετικά με την προμήθεια πενήντα όπλων, πέφτει στα χέρια των οθωμανικών αρχών και ακολουθεί κύμα συλλήψεων μελών της οργάνωσης σε πολλές πόλεις, μεταξύ αυτών και Κλεισουριωτών. Μετά από δυο χρόνια, το 1888, γίνεται στο Μοναστήρι η δίκη των 15 Κλεισουριωτών και άλλων από 40 Καστοριανών από την πόλη της Καστοριάς και τα χωριά της περιοχής.
Οικονομική άνθηση και αρχιτεκτονική
Οι κάτοικοι της Κλεισούρας μιλούν την βλάχικη-αρωμανική γλώσσα. Κύρια επαγγέλματά τους την πρώτη περίοδο είναι η κτηνοτροφία, το εμπόριο, η βιοτεχνία γουναρικών, η γεωργία, ενώ αρκετοί είναι αγωγιάτες (κυρατζήδες). Η κωμόπολη αναδεικνύεται σε κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου και εμπορικό κέντρο, λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Η ανάπτυξη του εμπορίου αλλάζει την οικονομική ζωή της πόλης. Τα εμπορικά καταστήματα, οι τράπεζες και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα δείχνουν την οικονομική ευμάρεια των κατοίκων της. Η αρχιτεκτονική των σπιτιών, των εκκλησιών, των δημόσιων κτηρίων και ιδιαίτερα των αρχοντικών, τα οποία συχνά είναι διώροφα και τριώροφα, αντικατοπτρίζουν την σημασία της βλάχικης κωμόπολης. Υπάρχει αναφορά από τον Τούρκο περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή ότι οι κάτοικοι της ασχολούνταν και με την παραγωγή και το εμπόριο γούνινων παλτών.
Η εμπορική και πνευματική αυτή δραστηριότητα προσέλκυσε πολλούς κατοίκους από την Μακεδονία, την Θεσσαλία και την Ήπειρο, κυρίως από πόλεις όπως η Μοσχόπολη, ο Γράμος, η Σιάτιστα, η Φούρκα, η Σμίξη, η Αβδέλλα, η Σαμαρίνα, το Νυμφαίο, την Βλάστη, τα Νάματα κ.ά. Ο πληθυσμός της Κλεισούρας ανέρχονταν σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1870 στους 6.400 κατοίκους, κάνοντας την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στον καζά Καστοριάς. Πολύ αργότερα, το 1911, ο Άγγλος Άλαν Γουέις (Alan Wace), αρχαιολόγος, και Μορίς Τόμσον (Maurice Thompson), συγγραφέας, επισκεπτόμενοι την περιοχή αναφέρουν για τα καλοφτιαγμένα αρχοντικά της κωμόπολης:
Πνευματική άνθηση και λόγιοι συγγραφείς
Το 1868 ανοίγει ρουμάνικο Αρρεναγωγείο με την ονομασία Δημοτικό Σχολείο της Βλαχοκλεισούρας (Ρουμάνικα: Scοala Primara din Vlaho-Clisura), καθώς και Παρθεναγωγείο το 1881, τα οποία κάηκαν το Φεβρουάριο του 1943. Το έργο των ελληνικών σχολείων βοηθούσαν τοπικοί φιλεκπαιδευτικοί σύλλογοι:
Σημαντική ήταν η συνεισφορά των αδερφών Δάρδαρη Δήμητριου και Πέτρου στην εκπαίδευση της κωμόπολης αλλά και στην έκδοση βιβλίων για τον ελληνισμό και την εκκλησία. Ο Μιχαήλ Παρτζουλάς, συγγραφέας γαλλικών βοηθημάτων. Παρακάτω, παρατίθεται ένα απόσπασμα που αναφέρεται στην εκπαίδευση της εποχής εκείνης:
Θρησκεία
Η πίστη των κατοίκων στην Ορθόδοξη Εκκλησία αντικατροπτίζεται από τις καλαίσθητες εκκλησίες αλλά και από το γεγονός ότι οι απόδημοι Κλεισουριώτες διατηρούσαν την πίστη τους και συνέδραμαν στο χρήσιμο εκκλησιών. Όμως ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα, λόγω κυρίως της αντίθεσης μέρους των κατοίκων στην επιρροή του Μητροπολίτη Καστοριάς σε θέματα του τοπικού συμβουλίου, σημειώνεται διαχωρισμός των κατοίκων σε αυτούς που υποστήριζαν ότι ο τοπικός μητροπολίτης μπορούσε να παρεμβαίνει στα ζητήματα της κοινότητας και των υπολοίπων που έβλεπαν με συμπάθεια την ρουμανική επιρροή στα εκκλησιαστικά και εκπαιδευτικά πράγματα της κωμόπολης. Η δεύτερη ομάδα ονομάζονται στην ιστοριογραφία ως «ρουμανίζοντες» και αυτή η ένταση των δυο ομάδων του πληθυσμού διατηρείται μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα.
Μακεδονικός Αγώνας και Βαλκανικοί Πόλεμοι
μικρογραφία|Η κατάληψη της Κλεισούρας κατά την [[Εξέγερση του Ίλιντεν.]] μικρογραφία|Ο Γεώργιος Σεϊμένης από την [[Ανώπολη Ηρακλείου|Άνω Πόλη Σφακιών αιχμαλωτίστηκε κατά την πολιορκία της Κλεισούρας στο Ίλιντεν και θανατώθηκε από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες στο Λέχοβο. Θεωρείται ο πρώτος νεκρός μακεδονομάχος από την νότια Ελλάδα.]] Σε μια ταραχώδη περίοδο πριν τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, η ρουμανική κατά πρώτον, και η βουλγαρική προπαγάνδα κατά δεύτερον, προσπαθούσαν να προσεταιρίσουν τον βλαχόφωνο πληθυσμό συχνά χωρίς μεγάλο αποτέλεσμα. Σημαντικός παράγοντας της ρουμανικής διείσδυσης ήταν ο Απόστολος Μαργαρίτης, δάσκαλος και κάτοικος της κωμόπολης, καθώς και ο ιερέας Ν. Ποπέσκου της Κλεισούρας. Μια περίοδος εντάσεων παρατηρείται τα έτη 1890-91 σε Νυμφαίο και Κλεισούρα λόγω της προσπάθειας των ρουμανιζόντων να λειτουργήσουν σε εκκλησίες. Ο Απόστολος Μαργαρίτης μετά τις καταγγελίες της πλειοψηφίας των κατοίκων φυλακίζεται για κάποιο διάστημα.
Μετά το 1902, οργανώνεται ένοπλη ομάδα από το Προξενείο Μοναστηρίου, η Άμυνα με το τμήμα της Κλεισούρας να αποτελείται από τους Ιωάννη Αργυρόπουλο, Γεώργιο Κιάντο, Γεώργιο Πάτσα και Κωνσταντίνο Βούτση. Στις 22 Ιουλίου 1903, η Κλεισούρα δέχεται, μαζί με το Κρούσοβο και το Νυμφαίο την επίθεση των κομιτατζήδων της Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση στην Εξέγερση του Ίλιντεν και βρίσκεται υπό των ανταρτών για περίοδο 23 ημερών. και επέβαλαν βαριά φορολογία. Την κωμόπολη είχε υπερασπιστεί, μαζί με την τοπική οθωμανική φρουρά, ο Ευάγγελος Νάτσης από τα Ασπρόγεια Φλώρινας, ο Αλέξανδρος Καραλίβανος από το Προσήλιο Κοζάνης και ο Γεώργιος Σεϊμένης από την Ανώπολη Σφακίων, που σκοτώνεται και θεωρείται ο πρώτος νεκρός Μακεδονομάχος από την νότια Ελλάδα. Αποχωρώντας οι κομιτατζήδες, έκαψαν γειτονικά χωριά ως αντιπερισπασμό προς τις τουρκικές δυνάμεις που κατάφθαναν. Στις 27 Ιουλίου μπαίνει ο τουρκικός στρατός στην κωμόπολη. Ο μακεδονομάχος Τσόντος Βάρδας οργάνωσε την επιτροπή αγώνα με υπολοίπους αρχηγούς τους Ανδρέα Παναγιωτόπουλο (καπετάν Τζήκα), τον Δημήτριο Στάγκα και με πρόεδρο τον γιατρό Ιωάννη Αργυρόπουλο, γραμματέα τον Γεώργιο Κιάντο και ταμία τον Γ. Πάτσιου.
Η οικονομική ανάπτυξη που γνώρισε η κωμόπολη, άρχισε να φθίνει από τα τέλη του 19ου αιώνα. Οι κυριότεροι λόγοι ήταν η ανάπτυξη του σιδηροδρομικού δικτύου και των σιδηροδρομικών μεταφορών χωρίς την χρήση ιππηλατών άμαξων, η αύξηση των ληστρικών επιθέσεων εις βάρος των πλούσιων οικογενειών, η ρουμανική προπαγάνδα που δίχασε τους κατοίκους της περιοχής, οι διώξεις από την αποκάλυψη της ίδρυσης της Νέας Φιλικής Εταιρίας το 1886. Παράλληλα αρχίζει να παρατηρείται σημαντική μείωση του πληθυσμού για να φτάσει τους 3.000 κατοίκους το 1912.
Με την κήρυξη του ελληνοτουρκικού πολέμου το 1912, οι Κλεισουριώτες ύψωσαν την ελληνική σημαία στο καμπαναριό του ναού του Αγίου Νικολάου. Στις 2 Νοεμβρίου 1912, η κωμόπολη πυρπολείται και λεηλατείται από τους Οθωμανούς και καίγονται αρκετά αρχοντικά σπίτια και εμπορικά καταστήματα κατά την αποχώρησή τους από την Μακεδονία. Πυρπολείται επίσης ο ναός του Αγίου Νικολάου με το περίφημο ξυλόγλυπτο τέμπλο, ενώ σκοτώνονται στη συνέχεια δέκα εναπομείναντες γέροντες, όταν ο υπόλοιπος πληθυσμός είχε καταφύγει σε διπλανές ορεινές περιοχές.
Μάχη της Στενωπού της Κλεισούρας
μικρογραφία|αριστερά|Η πρώτη γραμμή στις 14 Απριλίου 1941 μικρογραφία|αριστερά|Σχέδιο άμυνας του Ελληνικού Στρατού πριν την Μάχη της Κλεισούρας Μετά την διάσπαση του μετώπου στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα δόθηκε μία από τις τελευταίες μάχες, πριν την συνθηκολόγηση της Ελλάδας. Τα γερμανικά στρατεύματα, μετά την κατάληψη του μεγαλύτερου μέρους της Μακεδονίας, μαζί με την Θεσσαλονίκη, προωθούνταν προς τα δυτικά ώστε να ελέγξουν τις διαβάσεις που οδηγούσαν στα υπόλοιπα ελεύθερα εδάφη. Η Καστοριά αποτελούσε σημαντική βάση πολλών ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων που είχαν στρατεύματα στην Ελληνοαλβανική μεθόριο. Σκοπός της επιχείρησης των ναζιστικών δυνάμεων ήταν ο έλεγχος του περάσματος που συνδέει οδικά την Καστοριά με την υπόλοιπη Μακεδονία, καθώς ήταν ο κύριος οδικός άξονας εκείνη την εποχή.
Οι Γερμανοί, αφού κατέλαβαν την Εορδαία, προχωρούσαν προς τα δυτικά ώστε να καταλάβουν την στρατηγική για αυτούς διάβαση της Κλεισούρας. Η επίθεση άρχισε στις 13 Απριλίου 1941, αλλά σύντομα αποκόπτεται καθώς συναντά σθεναρή αντίσταση στην προέλασή του μετά την Μάχη της Βεύης. Η ελληνική 20η μεραρχία ήταν καλά εδραιωμένη τόσο στην κωμόπολη και στα ορεινά σημεία. Μία από τις χαρακτηριστικές ιστορίες πάνω στην μάχη είναι αυτής του αξιωματικού του Τάγματος Αντιχνευτών Κουρτ Μάγιερ (Kurt Meyer). Ο Μάγιερ είχε οργάνωσει το τάγμα του σε τρεις ομάδες επίθεσης, με επικεφαλής τον ίδιο και τους αξιωματικούς Κράας (Kraas) και Γιούντσε (Wünsche). Η σφοδρή επίθεση είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί τέτοια ανάγκη οπισθοχώρησης, επειδή οι άνδρες του δεν υπάκουαν σε αλλεπάλληλες διαταγές του να επιτεθούν, που ο Γερμανός αξιωματικός προκειμένου να τους εξαναγκάσει να προχωρήσουν, να εκσφενδονίσει μία χειροβομβίδα. Έως το απόγευμα της 14ης Απριλίου, η κωμόπολη της Κλεισούρας και οι γύρω ορεινές περιοχές είχαν καταλυφθεί και ο δρόμος προς Καστοριά ήταν ανοιχτός. Η μάχη κατέληξε σε κατάληψη της Κλεισούρας, με 600 στρατιώτες αιχμαλώτους από τις γερμανικές δυνάμεις και με απώλειες ενός αξιωματικού και έξι οπλιτών, ενός γερμανού χωροφύλακα, και 17 συνολικά τραυματιών. Για τις ενέργειες αυτές, απονεμήθηκε στον Μάγιερ ο Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού στις 18 Μαΐου του 1941.
Τα αίτια της ήττας της 20ης Μεραρχίας οφείλονταν στην σύνθεσή της. Τα περισσότερα ελληνικά τμήματα μετά την Μάχη της Βεύης και της πτώσης της γραμμής του Βερμίου, ήταν καταπονημένα, ήρθαν εσπευσμένα, ήταν κατάκοπα, μειωμένα σε έμψυχο και υλικό δυναμικό, καθώς τα τμήματα είχαν χάσει αρκετούς και τα πολεμοφόδια ήταν λίγα. Αλλά η άμυνα ήταν πολύ σημαντική, καθώς είχε εξασφαλίσει 24 ώρες προετοιμασίας για τις άλλες ελληνικές δυνάμεις πεζικού και βρετανικές δυνάμεις τεθωρακισμένων, ώστε να περάσουν στα δυτικά του Αλιάκμονα και να αποφύγουν το βέβαιο εγκλωβισμό. Παράλληλα δόθηκε πολύτιμος χρόνος ώστε να συμπτηχθούν και να προετοιμαστούν με ασφάλεια οι ελληνικές δυνάμεις της Ηπείρου.
Σφαγή της Κλεισούρας
Στις 5 Απριλίου 1944, η Κλεισούρα δέχεται ακόμη ένα πλήγμα. Αντάρτες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που δρούσαν στην περιοχή, με αρχηγό τον Σιατιστινό Αλέξη Ρόσιο (Καπετάν Υψηλάντη), επιτίθενται σε γερμανική στρατιωτική φάλαγγα στην θέση Νταούλι, όπου σκοτώνουν τρεις προπομπούς στρατιώτες μοτοσικλετιστές. Οι άνδρες κάτοικοι, φοβούμενοι αντίποινα κρύβονται σε ορεινές περιοχές.
Μεταπολεμικά, η Κλεισούρα τιμήθηκε με Πολεμικό Σταυρό Α’ Τάξεως και συμπεριλήφθηκε στο Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων & Χωριών της Ελλάδας 1940-45. Κάθε χρόνο τελείται μνημόσυνο εις μνήμην των θυμάτων του Ολοκαυτώματος της Κλεισούρας στο μεγαλοπρεπές μνημείο που στήθηκε, δίπλα στο ναό του Αγίου Δημητρίου.
Σήμερα
Η μετανάστευση από τα μεταπολεμικά χρόνια, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό, στην Καστοριά και σε άλλες μεγάλες ελληνικές πόλεις, έχει οδηγήσει σε μεγάλη μείωση του πληθυσμού. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, καθώς και με την βιοτεχνία της γούνας, αν και τα τελευταία χρόνια η δραστηριότητα αυτή βρίσκεται σε σημαντική κάμψη. Το 2011 έκλεισαν το νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο Κλεισούρας μετά την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας. Στη κωμόπολη λειτουργεί Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών, υποθηκοφυλακείο, συμβολαιογραφείο, και ορισμένες ημέρες του χρόνου Ειρηνοδικείο, κάποιες μέρες την εβδομάδα υπάρχει αγροτικός ιατρός, ενώ από το έτος 2003 υλοποιείται το πρόγραμμα Βοήθεια στο Σπίτι.
Τα παλαιά αρχοντικά, τα γραφικά σοκάκια, οι εκκλησίες και τα αρχοντικά σπίτια, θυμίζουν το ένδοξο παρελθόν στον επισκέπτη. Εκδηλώσεις μνήμης για την Θηριωδία της Κλεισούρας, γίνονται την πρώτη Κυριακή μετά της 5 Απριλίου, με εκπροσώπους της πολιτείας και πλήθος κόσμου. Τα τελευταία χρόνια, ξενοδοχειακές μονάδες έχουν ανοίξει στην περιοχή, με προοπτική να αναδείξουν την Κλεισούρα, σε ταξιδιωτικό προορισμό. Η θέση της ιστορικής κωμόπολης, κοντά σε ταξιδιωτικούς προορισμούς, μπορεί να αποτελέσει βάση για εξορμήσεις όπως το Νυμφαίο, η Καστοριά, οι Πρέσπες, τα χιονοδρομικά κέντρα του Βόρα και του Βέρνου.
Μονή Παναγίας Κλεισούρας
μικρογραφία|Η Μονή Παναγίας Κλεισούρας
Η Μονή της Παναγίας είναι αφιερωμένη στην Γέννηση της Θεοτόκου. Ιδρύθηκε το 1813 ως ανδρώα μονή, σε προϋπάρχουσα θέση, από τον κλεισουριώτη μοναχό Ησαΐα Πήστα. Η εκκλησιαστική παράδοση παραθέτει, ότι ο μοναχός Ησαΐας, είδε ένα όραμα όταν όταν εγκαταβιούσε στην Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους και τον οδήγησε στην ανασύσταση της μονής. Βρίσκεται χτισμένη σε μια εύφορη κοιλάδα, κάτω από την Κλεισούρα. Αποτελεί σημαντικό θρησκευτικό προσκύνημα για την περιοχή.
Το συγκρότημα, με τον φρουριακό του χαρακτήρα, σώζεται στο σύνολο του. Τα υπάρχοντα κτίσματα είναι του 18ου και 19ου αιώνα. Αποτέλεσε χώρο κρησφύγετου την εποχή της Επανάστασης του 1821 και του Μακεδονικού Αγώνα, όπου φιλοξενήθηκε ο Παύλος Μελάς και οι συναγωνιστές του. Στο μέσον της εσωτερικής αυλής βρίσκεται το καθολικό, στο οποίο υπάρχει επιγραφή όπου ιστορείται η Μονή. Η εκκλησία είναι τρίκλιτη τρουλαία βασιλική με νάρθηκα και ανακαινίστηκε το 1813 με δαπάνες του μοναχού Ησαΐα και της τοπικής μητρόπολης, επί Μητροπολίτη Καστοριάς Νεοφύτου. Οι αγιογραφίες που ολοκληρώθηκαν το 1813, αποτελούν ένα ποιοτικό έργο του Γεωργίου από τους Χιονάδες της Ηπείρου, με μια πρωτότυπη θεματολογία από την δημιουργία του κόσμου.
Την 1η Ιουλίου 2012 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος παρέστει στις εορταστικές εκδηλώσεις αγιοκατατάξεως της Οσίας Σοφίας, της «εν τη Ιερά Μονή Παναγίας Θεοτόκου Κλεισούρας ασκησάσης», η μνήμη της οποίας τιμάται από την Ορθόδοξη εκκλησία στις 6 Μαΐου.
Εθνολογικό Λαογραφικό Μουσείο Κλεισούρας
Το Εθνολογικό Λαογραφικό Μουσείο της Κλεισούρας φιλοξενεί ιστορικά κειμήλια και φωτογραφικό υλικό από της διάφορες περιόδους της ιστορίας της ιστορικής κωμόπολης. Ιδρύθηκε από τον Φιλανθρωπικό Σύλλογο των Απανταχού Κλεισουριέων Ο Άγιος Μάρκος Θεσσαλονίκης. Στεγάζεται σε αίθουσα κτηρίου που παραχωρήθηκε από τον Κλεισουριώτη Ιωάννη Κεχαγιά, ενώ με την τελευταία διοικητική μεταρρύθμιση η διαχείρισή του εντάσσεται στον Δήμο Καστοριάς.
Μεταβυζαντινές εκκλησίες
Οι δύο σημαντικότερες εκκλησίες της ιστορικής κωμόπολης, είναι ο Άγιος Νικόλαος, που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Κλεισούρας και ορίζει την μία ενορία, και ο Άγιος Δημήτριος, που βρίσκεται στην κάτω γειτονιά, και αποτελεί την άλλη ενορία.
Άγιος Δημήτριος
Η υπάρχουσα εκκλησία κτίστηκε στην θέση παλαιότερης εκκλησίας που χτίστηκε το 1700. Η οικοδόμηση της τοποθετείται στα έτη 1846 με 1856 με ρυθμό ξυλόστεγης τρίκλιτης βασιλικής. Το κωδωνοστάσιο της εκκλησίας με τετράγωνη κάτοψη, κατασκευάστηκε το 1858 και αναπαλαιώθηκε πρόσφατα από την 11η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Αξιόλογης τέχνης είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο, ενώ ιστορικής αξίας θεωρούνται η φορητή εικόνα του Αγίου Δημητρίου με χρονολογία την 30η Μαΐου 1733, καθώς και ο δεσποτικός θρόνος και το προσκυνητάρι με χρονολογία την 25η Μαρτίου 1820. Οι τοιχογραφίες φέρονται να δημιουργήθηκαν από Σαμαρινιώτες και Κλεισουριώτες αγιογράφους, ενώ οι φορητές εικόνες του ναού είναι μεταβυζαντινής τέχνης. Στα θρησκευτικά κειμήλια της εκκλησίας, σημαντικότερο θεωρείται η ασημένια λειψανοθήκη του 1870 που φιλοξενεί τα λείψανα του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτου. Δίπλα από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, βρισκόταν σε μεγαλόπρεπο κτήριο στο περίβολο του ναού, το Ελληνόμουσο Κλεισούρας (ή Ελληνική Σχολή με την περίφημη βιβλιοθήκη του και το οποίο ήταν κέντρο των φιλόμουσων της εποχής. Δίπλα υπήρχε και το Αλληλοδιδακτικό. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου έχει ενταχθεί ως μνημείο στον Κατάλογος των Αρχαιολογικών Χώρων και Μνημείων της Ελλάδος από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Άγιος Νικόλαος
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, οικοδομήθηκε το 1839. Είναι ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής με ξύλινη στέγη. Πυρπολήθηκε από τους Τούρκους στις 2 Νοεμβρίου 1912, κατά την αποχώρησή τους από την περιοχή. Στην πυρκαγιά καταστράφηκε το περίτεχνο τέμπλο του ναού. Ανοικοδομήθηκε στα 1920 με 1922 με την συνδρομή των μελών του Συλλόγου Απανταχού Κλεισουριωτών "Ο Άγιος Μάρκος". Ο ναός είχε ένα εξαγωνικό κωδωνοστάσιο, που χτίστηκε το 1856 αλλά μετά τους βομβαρδισμούς της μάχης της στενωπού της Κλεισούρας το 1941, πήρε επικίνδυνη κλίση και ανοικοδομήθηκε το 1959. Η γιορτή του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου γιορτάζονταν με ιδιαίτερη λαμπρότητα στο παρελθόν. Το διάστημα μεταξύ της γιορτής και της γιορτής του Αγίου Σπυρίδωνα, ο μητροπολίτης Καστοριάς, έμενε για μια εβδομάδα στην κωμόπολη για να λειτουργηθεί και να επιθεωρήσει την συντήρηση των εκκλησιών, των εγγράφων και των εκκλησιαστικών βιβλίων και της βιβλιοθήκης, να ασχοληθεί με τα κοινοτικά ζητήματα, και την ημέρα του Αγίου Σπυρίδωνα, τοπική σχολική εορτή, να επισκεφτεί τις εκπαιδευτικές μονάδες της Κλεισούρας.
Άλλες εκκλησίες της ιστορικής Κλεισούρας όπως ο Άγιος Αντώνιος, ο Προφήτης Ηλίας, ο Άγιος Μάρκος και ο Άγιος Αθανάσιος, κοιμητηριακός ναός, στον οποίο υπήρχε μέχρι πρόσφατα, μανουάλι που δωρίθηκε από Κλεισουριώτες αποδήμους της Κωνσταντινούπολης το 1901.
Τοπικά προϊόντα και τοπική κουζίνα
Η τοπική κατανάλωση συμβάλλει στην ανάπτυξη της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής της κωμόπολης. Πολλά προϊόντα που στο παρελθόν περιορίζονταν αποκλειστικά για οικιακή χρήση, τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται σε τοπικά καταστήματα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Στη Κλεισούρα υπάρχει μια μονάδα παραγωγής τυροκομικών προϊόντων, με σημαντικότερο το ομώνυμο προϊόν της Φέτα Κλεισούρας. Εκτός από τα αγροτικά προϊόντα, όπως τα κάστανα, τα καρύδια, οι πατάτες και τα φασόλια, τα υψώματα της περιοχής προσφέρουν μεγάλη ποικιλία από αρωματικά φυτά, όπως τσάι του βουνού, ρίγανη, φλαμούρι, μέντα, ζουμπούχου και σαλέπι.
Πολλά τυποποιημένα προϊόντα από την τοπική παραδοσιακή κουζίνα διατίθεται στους επισκέπτες της όπως γλυκά του κουταλιού (κυδώνι πελτέ και στο ρεντέ, κολοκύθι, κεράσι, βύσσινο, καρύδι, πορτοκάλι), ζυμαρικά (τραχανάς και χυλοπίτες), λικέρ (βατόμουρο, καρύδι, βύσσινο, κράνα), καθώς και τσίπουρο και κρασί από τα αμπέλια της περιοχής. Κάποια τοπικά φαγητά είναι οι αλμυρές και οι γλυκές πίτες, φασόλια ή κρέας ή κοτόπουλο με λάχανο τουρσί, λαχανοντολμάδες με λάχανο τουρσί και άλλα.
Έθιμα και εκδηλώσεις
μικρογραφία|Κλεισουριώτισσα που πλέκει δίπλα στη σαρμανίτσα. Βραβευμένη φωτογραφία των [[Αβδέλλα Γρεβενών|Αβδελλιωτών φωτογράφων και κινηματογραφιστών αδελφών Μανάκη. Μουσείο Ρουμάνου Αγρότη, Βουκουρέστι]]
Τα Αραγκουτσάρια και το Μισνακού
Τα Αραγκουτσάρια είναι το παραδοσιακό καρναβάλι της Κλεισούρας, που συντελείται την ημέρα του Άι Γιάννη στις 6 Ιανουαρίου κάθε έτους. Ντυμένοι καρναβαλιστές με δέρματα ζώων και κουδούνες, περιφέρονται στα σοκάκια της κωμόπολης με την συνοδεία μουσικής και επισκέπτονται τα σπίτια των κατοίκων για να κεραστούν. Το Μπισνακού είναι ένα καλοκαιρινό έθιμο που δεν διατηρείται σήμερα. Ανήμερα της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, στις 6 Αυγούστου, νιόπαντρες και ανύπαντρες κοπέλες, πήγαιναν στην τοποθεσία Μπιλιάνη και χόρευαν με τους γονείς και τις πεθερές τους. μικρογραφία|Παραδοσιακός γάμος στην Κλεισούρα Καστοριάς.
Το έθιμο της Γκαλιάτας και οι κρήνες της κωμόπολης
Η Γκαλιάτα, γνωστό και ως Κλήδωνας σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, είναι ένα ακόμα έθιμο της το σαββατοκύριακο του Γενεθλίου του Ιωάννη του Προδρόμου στις 23 με 24 Ιουνίου. Οι κοπέλες της Κλεισούρας, μάζευαν λουλούδια και στόλιζαν ένα γκιούμι το οποίο γέμιζαν με νερό από τις τρεις κρήνες της πόλης, τη Φαντάνα ντι Σούπρου, τη Μπουχουρήτου και τη Ρούγκο. Αφού γέμιζαν το γκιούμι με νερό από την τελευταία κρήνη, οι κοπέλες, που σήμερα φορούν τις παραδοσιακές στολές τους, χόρευαν παραδοσιακούς βλάχικους χορούς. μικρογραφία|Παιδιά από την Κλεισούρα, αρχές 20ου αιώνα.
Ο τρανός χορός και το δρώμενο του βαλμά
Το δρώμενο του Βαλμά είναι μια θεατρικό δρώμενο σε συνδυασμό με μια στιχομυθία μεταξύ ενός αφεντικού και ενός αλογοβοσκού, του βαλμά, και αναπαριστάται μετά το τέλος του τρανού χορού, ενός βλάχικου χορευτικού τραγουδιού. Το βλάχικο αυτό δρώμενο εξιστορείται επίσης στο έργο του συγγραφέα Αριστοτέλη Βαλαωρίτη Δημώδης περί βαλμά θρύλος που συνέγραψε το 1878.
Πολιτιστικοί φορείς και σύλλογοι
Πολιτιστικοί σύλλογοι Έντυπος Τύπος
Μεταφορές
Από την Αθήνα απέχει 603 χιλιόμετρα και από την Θεσσαλονίκη 166 χιλιόμετρα (Εγνατία Οδός & A27 έως την Πτολεμαΐδα μέσω Βαρικού). Από την Καστοριά απέχει 31 χιλιόμετρα, από την Έδεσσα 79 χιλιόμετρα και από τα Γρεβενά 85 χιλιόμετρα (Εγνατία Οδός & A29 έως το Δισπηλιό μέσω Κορησού).
Εκτελούνται δρομολόγια ΚΤΕΛ από την Καστοριά προς Αμύνταιο μέσω Κλεισούρας, μία φορά την ημέρα ανά κατεύθυνση. Ο κοντινότερος σιδηροδρομικός σταθμός είναι ο Σ.Σ. Αμυνταίου που απέχει 35 χιλιόμετρα και το κοντινότερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Καστοριάς που απέχει 30 χιλιόμετρα (30 λεπτά).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστορικά θέματα
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς Κατηγορία:Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας
Πλεοχρωισμός
Πλεοχρωισμός (αγγλ. pleochroism) είναι η ιδιότητα που εμφανίζουν οι κρύσταλλοι να αλλάζουν χρώμα όταν παρατηρούνται σε μικροσκόπιο του οποίου η οπτική τράπεζα στρέφεται, δηλαδή η παρατήρησή τους γίνεται υπό διαφορετική γωνία. Ο πλεοχρωισμός είναι σημαντική ιδιότητα για τα ορυκτά, καθώς χάρη σε αυτόν μπορεί να γίνει διάκριση μεταξύ ορυκτών, τα οποία είναι δύσκολο να ξεχωρίσουν μακροσκοπικά. Είναι, επίσης, μέθοδος ταυτοποίησης ορυκτών που απαντούν παρενεσπαρμένα σε πετρώματα. Ο πλεοχρωισμός εμφανίζεται μόνο στα ανισότροπα έγχρωμα ορυκτά και παρατηρείται μόνο με πολωτή όταν δηλαδή N//.
Αίτια
Ο πλεοχρωισμός οφείλεται στη δυνατότητα που εμφανίζουν μερικοί κρύσταλλοι να απορροφούν το φως σε διαφορετικά μήκη κύματος, ανάλογα με τη συμμετρία τους. Οι κρύσταλλοι αυτοί χαρακτηρίζονται ως ανισότροποι. Το ευθύγραμμα πολωμένο φως που εκπέμπει το μικροσκόπιο διέρχεται από τον ανισότροπο κρύσταλλο αλλά δεν απορροφάται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις διευθύνσεις. Έτσι, ανάλογα με τη διεύθυνση διέλευσης του φωτός από τον κρύσταλλο αυτός εμφανίζει διαφορετικές αποχρώσεις. Αν, για παράδειγμα, κατά κάποια διεύθυνση ο κρύσταλλος απορροφά την ερυθρή και τη γαλάζια ακτινοβολία, ο κρύσταλλος θα εμφανίζεται να έχει πράσινο χρώμα. Στρέφοντας τον κρύσταλλο προς άλλη διεύθυνση, λόγω της κρυσταλλικής συμμετρίας, απορροφώνται όλες οι ακτινοβολίες πλην της κίτρινης, οπότε ο κρύσταλλος εμφανίζεται να έχει κίτρινο χρώμα.
Ως μέθοδος διάγνωσης
Οι κρύσταλλοι του κυβικού συστήματος δεν εμφανίζουν πλεοχρωισμό, καθώς έχουν την ίδια δομή - και συνεπώς τις ίδιες ικανότητες απορρόφησης - προς όλες τις διευθύνσεις. Κρύσταλλοι του τετραγωνικού, του τριγωνικού και του εξαγωνικού συστήματος εμφανίζουν διχρωισμό, έχοντας μόνο έναν οπτικό άξονα (μονάξονες), ενώ οι κρύσταλλοι του ρομβικού, του μονοκλινούς και του τρικλινούς συστήματος εμφανίζουν τριχρωισμό, έχοντας δύο οπτικούς άξονες (διάξονες κρύσταλλοι).
Πλεοχρωισμό παρουσιάζουν, επίσης, μόνο οι ανισότροποι κρύσταλλοι που έχουν κάποιο χρώμα. Οι άχροοι κρύσταλλοι δεν εμφανίζουν πλεοχρωισμό. Η μέγιστη ένταση του πλεοχρωισμού εμφανίζεται σε τομές παράλληλες με τον οπτικό άξονα των μοναξόνων κρυστάλλων ή παράλληλες με το επίπεδο των οπτικών αξόνων (διάξονες κρύσταλλοι). Αντίθετα, τομές κάθετες προς τον οπτικό άξονα ή το οπτικό επίπεδο δεν εμφανίζουν πλεοχρωισμό.
Μερικά από τα ορυκτά που εμφανίζουν έντονο πλεοχρωισμό είναι ο βιοτίτης, ο ανδαλουσίτης, ο ελβαΐτης και η κεροστίλβη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορυκτολογία
Αλέξανδρος Κατράνης
Σαιντ-Ετιέν
Τον Αύγουστο του 2017, η Σαιντ-Ετιέν ανακοίνωσε την υπογραφή του με πενταετές συμβόλαιο. Το κόστος της μεταγραφής του αναφέρθηκε στα 800.000 €, συν 15% του ποσού μελλοντικής μεταγραφής. Δεν έπαιξε ούτε σε έναν αγώνα με την πρώτη ομάδα, καθώς η διαφορά επιπέδου από έναν σύλλογο μεσαίας κατηγορίας της Σούπερλιγκ, σε ένα κορυφαίο γαλλικό σύλλογο της Λιγκ 1 όπως η Σαιντ-Ετιέν, είναι πολύ μεγάλη.