cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανδρέας Λασκαράτος
Βιογραφία
Ο Ανδρέας Λασκαράτος γεννήθηκε το 1811 στο Ληξούρι και συγκεκριμένα στην εξοχική τοποθεσία Ριτσάτα, σε μία περίοδο που τα Επτάνησα περνούσαν από τη γαλλική στην αγγλική προστασία.Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε κοντά στον Νεόφυτο Βάμβα στη Σχολή του Κάστρου. Σε ηλικία 21 ετών ο θείος του Δελαδέτσιμας τον διόρισε γραφέα στη Γερουσία στην Κέρκυρα και τον έγραψε στη Νομική Σχολή του Ιονίου Πανεπιστημίου επειδή τον προόριζε για δικαστή, αν και ο ίδιος ο Λασκαράτος επιθυμούσε να σπουδάσει ιατρική. Από την Κέρκυρα γύρισε στην Κεφαλονιά και εργάστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα πρωτοκολλητής του Ειρηνοδικείου. Στη συνέχεια παραιτήθηκε και πήγε στην Πίζα και στο Παρίσι για νομικές σπουδές. Το 1839 επέστρεψε, ασκώντας μόλις για τρία χρόνια το επάγγελμα του νομικού. Όταν πέθανε ο πατέρας του ασχολήθηκε ξανά με τη δικηγορία λόγω κάποιων οικογενειακών υποθέσεών του, όμως η Γερουσία αρνήθηκε να του χορηγήσει την άδεια. Την περίοδο αυτή ταξιδεύει στην Κρήτη για να μελετήσει το κρητικό γλωσσικό ιδίωμα και τα λαϊκά τραγούδια της. Ταξιδεύει επίσης στην Αθήνα, στη Σύρο, στην Κόρινθο, στην Πάτρα, στο Μεσολόγγι. Υπήρξε μαθητής του Ανδρέα Κάλβου, ενώ γνώρισε και τον Διονύσιο Σολωμό, κάτι που ασφαλώς επηρέασε τη μετέπειτα πορεία του. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, την ποίηση, ενώ είναι πιο γνωστός ως λιβελογράφος. Ήταν παντρεμένος με την Πηνελόπη Κοργιαλένειου, από γνωστή και εύπορη οικογένεια του νησιού, με την οποία απέκτησε 2 γιους και 7 κόρες.
Εξέδωσε αρκετές σατιρικές εφημερίδες όπως ο Λύχνος, καυτηριάζοντας αδιακρίτως την ανηθικότητα, την αδικία, την υποκρισία. Πολλές φορές καταφέρθηκε εναντίον των πολιτικών και της ανικανότητάς τους, ενώ πολέμησε σκληρά τις θρησκευτικές προλήψεις και δοξασίες, κυρίως δε την αυθαιρεσία της θρησκευτικής αρχής.
Κάτω Στρέφι Ηλείας
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.657460" longitude="21.593285" zoom="13" width="1000" height="400" align="center" />
Σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη Βιοιατρική
Η Σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την Βιοϊατρική ή Σύμβαση για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου σε σχέση με τις εφαρμογές της βιολογίας και της ιατρικής είναι σύμβαση μεταξύ των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αποσκοπεί στην οριοθέτηση των εφαρμογών και  των καινοτομιών της βιοϊατρικής και στην προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η Σύμβαση συνήφθη στις 4 Απριλίου 1997 στο Οβιέδο της Ισπανίας, γι΄ αυτό και είναι γνωστή και ως Σύμβαση του Οβιέδο. Η σύμβαση είναι μια εκδήλωση της προσπάθειας του Συμβουλίου της Ευρώπης να συμβαδίσει με τις εξελίξεις στον τομέα της βιοϊατρικής και αποτελεί το πρώτο πολυμερές δεσμευτικό μέσο που είναι αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στο βιολογικό δίκτυο. Τέθηκε σε ισχύ την 1η Δεκεμβρίου του 1999.
Ανδρέας Λασκαράτος
Βιογραφία
Πέθανε στις 24 Ιουλίου 1901 στο Αργοστόλι, όπου διέμενε μετά από τους διωγμούς που υπέστη. Το έργο του Λασκαράτου παραμένει διαχρονικό έως σήμερα. Όσοι το έχουν μελετήσει αντιλαμβάνονται ότι ήταν ένας άνθρωπος που έβλεπε ιδιαίτερα μπροστά από την εποχή του και όσα είχε προβλέψει και επιθυμούσε είτε να τα αλλάξει είτε να τα εμποδίσει έχουν κατά κανόνα επαληθευτεί.
Κάτω Στρέφι Ηλείας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Ανδρέας Λασκαράτος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Επτανησιακή σχολή Κατηγορία:Κριτική της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Αφορισμένοι από την Ορθόδοξη Εκκλησία
Σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη Βιοιατρική
Χαρακτηριστικά
Η Σύμβαση παρέχει ένα δομικό πλαίσιο για την πλήρη διατήρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε όλο τον τομέα της βιοηθικής. Διαμορφώνεται γύρω από την υπόθεση ότι υπάρχει μια θεμελιώδης σύνδεση μεταξύ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της βιοϊατρικής. Ένας κοινός κανόνας (άρθρο 27) επιτρέπει στα κράτη να νομοθετούν λαμβάνοντας μέτρα προστασίας όσον αφορά την εφαρμογή της βιολογίας και της ιατρικής, πέρα από αυτά που ορίζονται στην Σύμβαση. Επιπλέον, δεν υπάρχει κανένα νομικό πλαίσιο βάσει του οποίου ένα άτομο μπορεί να ασκήσει προσφυγή μόνο σε σχέση με τη Σύμβαση του Οβιέδο. Η Σύμβαση μπορεί να αναφέρεται μόνο σε συνδυασμό με διαδικασίες που έχουν σχέση με την παραβίαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η απουσία οποιωνδήποτε διατάξεων για δικαστική διαδικασία από τη Σύμβαση θεωρείται ότι αποτελεί σημαντική αδυναμία της.
Συμβαλλόμενα μέρη
Τριάντα πέντε χώρες έχουν υπογράψει τη Σύμβαση του Οβιέδο από τότε που έγινε διαθέσιμη για υπογραφή το 1997. Ωστόσο, μόνο 29 από αυτές τις χώρες έχουν επικυρώσει και εφαρμόσει πλήρως τους όρους της Σύμβασης στο εθνικό τους δίκαιο. Επιπλέον, έξι από αυτές τις 29 χώρες έχουν επιφυλάξεις που περιορίζουν τον βαθμό εφαρμογής ορισμένων διατάξεων (Γαλλία, Δανία, Ελβετία, Κροατία, Νορβηγία και Τουρκία). Χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία δεν έχουν υπογράψει ούτε επικυρώσει τη Σύμβαση, γιατί τη θεωρούν πολύ περιοριστική.
Ερυθραία, Ερυθραία, Ερυθραία
Μετάφραση στα ελληνικά
Ο εχθρός της αποδεκατίστηκε,
και οι θυσίες της δικαιώθηκαν με την απελευθέρωση.
Ακλόνητη στο στόχο της,
συμβολίζοντας την αντοχή,
Ερυθραία, η περηφάνια του καταπιεσμένου λαού της,
απέδειξε ότι η αλήθεια νικά.
Ερυθραία, Ερυθραία,
έχει τη θέση που της αξίζει στον κόσμο.
Η αφοσίωση που οδήγησε στην απελευθέρωση,
Θα την οικοδομήσει και θα την κάνει πράσινη,
Πρέπει να την τιμούμε με πρόοδο,
Έχουμε μια λέξη για να την ομορφύνουμε.
Ερυθραία, Ερυθραία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ερυθραίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Τραγούδια του 1951
Ενρίκο Μπομπιέρι
Ο Ενρίκο Μπομπιέρι ( γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1940) είναι Ιταλός μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στην αναλυτική θεωρία των αριθμών, τη διοφαντική γεωμετρία, τη μιγαδική ανάλυση και τη θεωρία ομάδων. Ο Μπομπιέρι είναι σήμερα επίτιμος καθηγητής στη Σχολή Μαθηματικών του Ινστιτούτου Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ. Ο Μπομπιέρι τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς το 1974 για τη συμβολή του στα μαθηματικά του μεγάλου κόσκινου, που επινοήθηκε από τον Λινίκ το 1941,  και την εφαρμογή  του στην κατανομή των πρώτων αριθμών.
Σταδιοδρομία
Ο Μπομπιέρι δημοσίευσε την πρώτη του μαθηματική εργασία το 1957, όταν ήταν 16 ετών. Το 1963 σε ηλικία 22 ετών πήρε το πρώτο του πτυχίο (Laurea) στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο του Μιλάνου υπό την επίβλεψη του Giovanni Ricci και στη συνέχεια σπούδασε στο Κολλέγιο Trinity του Κέιμπριτζ με τον Χάρολντ Ντάβενπορτ.
Ο Μπομπιέρι διετέλεσε επίκουρος καθηγητής (1963-1965) και στη συνέχεια τακτικός καθηγητής (1965-1966) στο Πανεπιστήμιο του Κάλιαρι, στο Πανεπιστήμιο της Πίζας το 1966-1974 και στη συνέχεια στη Scuola Normale Superiore στην Πίζα το 1974-1977. Από την Πίζα μετανάστευσε το 1977 στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έγινε καθηγητής στη Σχολή Μαθηματικών του Ινστιτούτου Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ. Το 2011 έγινε ομότιμος καθηγητής.
Ο Μπομπιέρι είναι επίσης γνωστός για τις αφιλοκερδείς υπηρεσίες του για λογαριασμό του επαγγέλματος των μαθηματικών, π.χ. για τη συμμετοχή του σε εξωτερικές επιτροπές αξιολόγησης και για την αξιολόγηση εξαιρετικά περίπλοκων χειρογράφων (όπως η εργασία του Per Enflo για το πρόβλημα του αναλλοίωτου υποχώρου).
Εργασίες
Το θεώρημα Μπομπιέρι-Βινόγκραντοφ είναι μία από τις σημαντικότερες εφαρμογές της μεθόδου μεγάλου κόσκινου. Τελειοποιεί το θεώρημα του Ντίριχλετ για τους πρώτους αριθμούς στην αριθμητική πρόοδο, δείχνοντας ότι με τη μέση τιμή του συντελεστή σε ένα εύρος, το μέσο σφάλμα είναι πολύ μικρότερο από αυτό που μπορεί να αποδειχθεί σε μια δεδομένη περίπτωση. Αυτό το αποτέλεσμα μπορεί μερικές φορές να αντικαταστήσει τη γενικευμένη υπόθεση Riemann που δεν έχει ακόμη αποδειχθεί.
Το 1969 οι Μπομπιέρι, Ντε Τζιόρτζι και Τζιούστι έλυσαν το πρόβλημα του Μπερνστάιν.
Το 1976, ο Μπομπιέρι ανέπτυξε την τεχνική που είναι γνωστή ως "ασυμπτωτικό κόσκινο" Το 1980 προσκόμισε την ολοκλήρωση της απόδειξης της μοναδικότητας των πεπερασμένων ομάδων τύπου Ree σε χαρακτηριστική 3. Την εποχή της δημοσίευσής της ήταν ένα από τα βήματα που έλειπαν για την ταξινόμηση των πεπερασμένων απλών ομάδων.
Βραβεία
Η έρευνα του Μπομπιέρι στη θεωρία αριθμών, την αλγεβρική γεωμετρία και τη μαθηματική ανάλυση του χάρισε πολλά διεθνή βραβεία - το μετάλλιο Φιλντς το 1974 και το βραβείο Μπαλζάν το 1980. Ήταν ομιλητής ολομέλειας στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών το 1974 στο Βανκούβερ. Είναι μέλος, ή ξένο μέλος, πολλών ακαδημιών, μεταξύ των οποίων η Ακαδημία Ναζionale dei Lincei (εκλεγμένος το 1976), η Γαλλική Ακαδημία Επιστημών (εκλεγμένος το 1984) και η Εθνική Ακαδημία Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών (εκλεγμένος το 1996) Το 2002 έγινε Ιππότης του Μεγάλου Σταυρού της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας Το 2010 τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο του Βασιλιά Φαϊζάλ (από κοινού με τον Τέρενς Τάο) και το 2020 του απονεμήθηκε το Βραβείο Κράφοορντ για τα Μαθηματικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ιταλοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Διεθνές Αεροδρόμιο Γκαν
Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Γκαν (αγγλικά: Gan International Airport) (IATA: GAN, ICAO: VRMG) βρίσκεται στο νησί Γκαν στην ατόλη Ατόλη Αντού (παλαιότερα γνωστή ως ατόλη Σεένου ) των Μαλδίβων.
Ιστορικά στοιχεία
Κατασκευάστηκε αρχικά από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό και περιήλθε μετέπειτα στον έλεγχο της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας της βάσης RAF Γκαν. Χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι το 1976 ως στρατιωτική αεροπορική βάση. Οι Βρετανοί παρέδωσαν τις εγκαταστάσεις στην κυβέρνηση των Μαλδίβων για να λειτουργήσει ως εγχώριος αερολιμένας. Πρόσφατα, το αεροδρόμιο έχει αναβαθμιστεί με βάση διεθνή πρότυπα για την εξυπηρέτηση διεθνών πτήσεων με το άνοιγμα τουριστικών θέρετρων στην περιοχή.
Εγκαταστάσεις
Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 2 μέτρων πάνω πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας. Διαθέτει έναν διάδρομο 10/28 με μια επιφάνεια διαστάσεων 3.400 x 45 μέτρα. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της χώρας και εξυπηρετεί αεροσκάφη διεθνών και τοπικών πτήσεων όλο το χρόνο. Στις εγκαταστάσεις περιλαμβάνεται ιδιωτικός τερματικός σταθμός, που κατασκευάστηκε το 2011 ο οποίος λειτουργεί για την εξυπηρέτηση των πελατών της ξενοδοχειακής μονάδας Shangri-La's Villingili Resort and Spa. Είναι ο πρώτος ιδιωτικός τερματικός σταθμός στις Μαλδίβες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαλδίβες
Δένδερα
Τα Δένδερα (αραβικά: دندرة) είναι μια μικρή πόλη στην Αίγυπτο, στη δυτική όχθη του Νείλου, περίπου πέντε χιλιόμετρα νότια της Κένα, στην απέναντι από αυτήν όχθη.
Ιστορία
Σε μια σχετικά απομονωμένη τοποθεσία στην άκρη της ερήμου, περίπου 2.5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της σύγχρονης πόλης, βρίσκεται αυτό για το οποίο είναι κυρίως γνωστά τα Δένδερα, ένα συγκρότημα ναού σχεδόν ελληνορωμαϊκού χαρακτήρα, που οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ονόμαζαν Iunet ή Tantere. Η σύγχρονη αραβική πόλη είναι χτισμένη στην αρχαία τοποθεσία Ta-ynt-netert, το οποίο μεταφράζεται 'Αυτή της Θεϊκής Στήλης', ή Τένδυρα, που είναι μια παραλλαγή στα αρχαία ελληνικά του ονόματος της πόλης. Για κάποια περίοδο ήταν η πρωτεύουσα της έκτης νομής της Άνω Αίγυπτου. Άλλοι θεωρούν ότι το όνομα προέρχεται από τη θεά του ουρανού και της γονιμότητας Αθώρ (που σχετίζεται με τη θεά των Ελλήνων Αφροδίτη), η οποία λατρευόταν στα Δένδερα. Ο κροκόδειλος, που λατρευόταν θεοποιημένος εκεί, όπως και σε άλλες πόλεις της Αιγύπτου, δημιούργησε ανταγωνισμό, όπως για παράδειγμα με την πόλη Κομ Όμπο.
Η πόλη είναι ακόμα η επισκοπική έδρα της περιφερειακής Μητρόπολης της Πτολεμαΐδος, στην περιοχή που κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο ήταν η Επαρχία της Θηβαΐδος. Λίγα είναι γνωστά για τον χριστιανισμό στην περιοχή, καθώς μας είναι γνωστά μόνο δύο ονόματα επισκόπων, ο Παχώμιος ο Μέγας, από τις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., ο οποίος είχε ιδρύσει το μοναστήρι στο νησί Ταβένα στον Νείλο, και ο φίλος και σύγχρονός του Σεραπίων ή Απρίων.
Κατά την Οθωμανική Αυτοκρατορία η πόλη έγιναν τα αραβικά Δένδερα, διοικητική βάση των 6.000 κατοίκων της περιφέρειας της Κένα.
Ο ναός
Το συγκρότημα του ναού στα Δένδερα, το οποίο περιλαμβάνει τον ναό της Αθώρ, είναι ένας από τους καλύτερα διατηρημένους, αν όχι ο καλύτερα διατηρημένος, ναός στην Αίγυπτο. Η έκταση του συγκροτήματος καταλαμβάνει 40.000 τετραγωνικά μέτρα, και περικλείεται από τείχη από άψητες πλίνθους. Το κτήριο χρονολογείται από την πτολεμαϊκή περίοδο, και ολοκληρώθηκε από τον αυτοκράτορα Τιβέριο, αλλά είναι χτισμένο πάνω στα θεμέλια παλιότερων κτηρίων, που χρονολογούνται μέχρι και από την εποχή του Χέοπα. Στον ναό βρέθηκε περίφημος ζωδιακός κύκλος, τώρα στο Παρίσι. Στην τοποθεσία του ναού υπάρχουν επίσης mammisi (Οίκοι της Γέννησης) από τη φαραωνική και τη ρωμαϊκή περίοδο, τα ερείπια ενός κοπτικού ναού, και ένας μικρός ναΐσκος αφιερωμένος στην Ίσιδα, ο οποίος χρονολογείται από την πτολεμαϊκή ή τη ρωμαϊκή περίοδο.
Η περιοχή γύρω από τον ναό έχει διαμορφωθεί εκτενώς στις μέρες μας, και υπάρχει εκεί τουριστικό κέντρο επισκεπτών, ανοιχτή αγορά, και μια μικρή καφετέρια.
Ανάγλυφο στον ναό της Αθώρ
Το "Φως των Δένδερων" είναι μια θεωρία που υποστηρίζουν κάποιοι συγγραφείς εκτός του κύριου επιστημονικού κορμού των μελετητών, ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι κατείχαν την τεχνολογία του ηλεκτρικού ρεύματος. Οι υποστηρικτές της θεωρούν ότι οι αναπαραστάσεις που βρέθηκαν σε τρία ανάγλυφα στον ναό της Αθώρ στα Δένδερα, απεικονίζουν τεχνολογία που μοιάζει με σύγχρονα ηλεκτρικά συστήματα. Οι αιγυπτιολόγοι απορρίπτουν αυτήν τη θεωρία, εξηγώντας αυτές τις αναπαραστάσεις στα πλαίσια του γνωστού συμβολισμού στην αρχαία Αιγυπτιακή θρησκεία και μυθολογία.
Οι αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι το ανάγλυφο αναπαριστά τη στήλη Ντζεντ, και ένα άνθος λωτού (μπλε νούφαρο της Αιγύπτου- nymphaea caerulea), από το οποίο βγαίνει ένα φίδι, απεικόνιση της αιγυπτιακής μυθολογίας. Η στήλη Ντζεντ είναι σύμβολο σταθερότητας, που επίσης μπορεί να ερμηνευτεί ως η ραχοκοκαλιά του Όσιρι. Πάνω από τις τέσσερεις οριζόντιες γραμμές στο ανάγλυφο που σχηματίζουν τη βάση του Ντζεντ, εκτείνονται δύο χέρια, όπως αν έβγαιναν από τον κορμό (τη ραχοκοκαλιά). Τα χέρια στηρίζουν το φίδι μέσα στο άνθος του λωτού.
Σε αντίθεση με την κλασική ερμηνεία των αιγυπτιολόγων, η εναλλακτική ερμηνεία θεωρεί ότι τα ανάγλυφα απεικονίζουν τεχνολογία ηλεκτρικής ενέργειας, με βάση την ομοιότητα της απεικόνισης με ηλεκτρικές συσκευές όπως ο σωλήνας Γκάιλσλερ, ο σωλήνας Κρουκς, και οι λαμπτήρες τόξου. Η ερμηνεία του Τζόζεφ Λόκυερ, σε αναφορά με υπόθεση συναδέλφου, ότι η ύπαρξη φωτισμού με ηλεκτρική ενέργεια μπορεί να εξηγήσει την απουσία υπολειμμάτων καύσης (από άλλα μέσα φωτισμού) στους τάφους, έχει προταθεί ως επιχείρημα υπέρ αυτής της θεωρίας (μιαν άλλη εξήγηση όντας η χρήση αντανακλαστικών κατόπτρων που διέχεαν το φως). Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας επίσης έχουν βασιστεί σε ένα κείμενο, που αναφέρεται σε, "πόλους καλυμμένους με πλάκες (αγωγούς) από χαλκό", αλλά ο Δρ. Bolko Stern έχει αναλύσει εκτενώς γιατί οι πόλοι που είναι καλυμμένοι με χαλκό (που είναι χαμηλότερα από τους αντίστοιχους πυλώνες –αγωγούς), δεν έχουν σχέση με ηλεκτρισμό και φωτισμό μέσω αυτού, τονίζοντας ότι δεν έχει βρεθεί καμία ένδείξη στην αρχαία Αίγυπτο χειρισμού ηλεκτρικής ενέργειας, και ότι αυτό που απεικονίζεται δεν είναι ηλεκτρική εγκατάσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Ford Cargo F798WM
Το Matford F917WS (F997WS), και μετά το Ford Cargo F798WM και το Simca / Unic Cargo ήταν μια σειρά από φορτηγά που κατασκευάστηκαν, με διακοπές και εκσυγχρονισμούς, μεταξύ του 1939 και 1960 στο εργοστάσιο αυτοκινήτων στο Πουασί στη Γαλλία από την Matford, την Ford Γαλλίας και μετά την Simca και από το 1960 έως το 1966 από στο Συρέν από την Unic.
Matford F917WS, F997WS (1939-1943)
μικρογραφία| Matford F917WS/F997WS Ένα αποτέλεσμα της συνεργασίας που προέκυψε στην εταιρία Matford, μεταξύ της SA Mathis και της Ford Γαλλίας, ήταν το Matford F917WS/F997WS, ένα φορτηγό πέντε τόνων με την καμπίνα του πάνω από τον κινητήρα (Στην Ελλάδα, αυτος ο τύπος φορτηγών ονομάζεται "φορτηγό χωρίς μούρη"). Το φορτηγό τροφοδοτήθηκε από τον γνωστό Αμερικάνικο V8 κινητήρα βενζίνης της Ford με όρθιες βαλβίδες, 3621 κυβικών, με εκτόπισμα cm³ και 75 έως 90 ίππους. Το φορτηγό κατασκευάστηκε στο εργοστάσιο αυτοκινήτων Πουασί από τον Μάρτιο του 1940 μαζί με το ελαφρώς μικρότερο μοντέλο Ford V8-51, το οποίο ήταν βασισμένο σε ένα Αμερικάνικο μοντέλο και είχε επίσης κατασκευαστεί στη Γερμανία για αρκετό καιρό. Το αρχικό εργοστάσιο της Matford ήταν κοντά στο Στρασβούργο, πλησιάζοντας στα γερμανικά σύνορα. Λόγω του κινδύνου μιας γερμανικής κατάληψης του εργοστασίου ως αποτέλεσμα του πολέμου που είχε ξεσπάσει μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας, η συναρμολόγηση φορτηγών μεταφέρθηκε στο Πουασί κοντά στο Παρίσι το φθινόπωρο του 1939 ως προληπτικό μέτρο. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, ο γαλλικός στρατός παρήγγειλε 5.000 φορτηγά από την Matford με ωφέλιμο φορτίο περίπου 5 τόνους και αύξησε αυτή την παραγγελία τον Δεκέμβριο του 1939 σε 6,150 οχήματα, που θα παραδινόντουσαν τον Ιανουάριο στα 150 και τους επόμενους μήνες στα 750 φορτηγά το μήνα. Τα πρώτα 99 φορτηγά Matford παραδόθηκαν τον Μάρτιο του 1940 και ακολούθησαν άλλα 300 στους επόμενους μήνες. Μέχρι τον Ιούνιο του 1940 περίπου 1200 φορτηγά Matford μπορεί να είχαν ολοκληρωθεί για τον Γαλλικό Στρατό. Για να μπορέσει να παράγει καθόλου στο Πουασί και να επιτύχει τον μηνιαίο στόχο παραγωγής των 1.200 φορτηγών (750 από αυτά για τον στρατό), η Ford Γαλλίας έπρεπε να δαπανήσει περίπου 220 εκατομμύρια φράγκα. Την 1η Ιουνίου 1940, γερμανικά αεροσκάφη της Βέρμαχτ βομβάρδισαν το Πουασί, αλλά δεν υπήρξαν μεγάλες ζημιές. Μετά την ανακωχή του Compiegne, το εργοστάσιο περιήλθε στη γερμανική κατοχή. H εταιρία Matford διαλύθηκε το 1940, αλλά το μοντέλο συνέχιζε να παράγεται με τις διαταγές των Γερμανών.
Από το 1941 το φορτηγό έλαβε τον ισχυρότερο κινητήρα V8 3,9 λίτρων με 95 ίππους, ενώ επίσης ένα φορτηγό 3,2 τόνων μπήκε τη γκάμα. Η Βέρμαχτ προσπάθησε να εξορθολογήσει και να τυποποιήσει τους πολλούς διαφορετικούς τύπους φορτηγών που παρήγαγε η Ford στην Ευρώπη, και έτσι από τον Φεβρουάριο του 1943 η κατασκευή του Γαλλικού φορτηγού στο Πουασί σταμάτησε υπέρ του Γερμανικού Ford V 3000 S τύπου Κολωνίας. Ωστόσο, η ποιότητα παρέμεινε χαμηλή, ενώ υπήρξαν και πράξεις δολιοφθοράς αφού οι Γάλλοι εργάτες σαμπόταραν συχνά την γραμμή παραγωγής, αφού δεν ήθελαν τους Γερμανούς. Ως επί το πλείστον, παραγόντουσαν μόνο ανταλλακτικά φορτηγών που στέλνονταν στην Κολωνία για να συνεχιστεί η λειτουργία της παραγωγής φορτηγών εκεί.
Από τις 26 έως τις 28 Την 1η Αυγούστου 1944, μετά από δύο μάχες πυροβολικού στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου, το Πουασί καταλήφθηκε από τους Δυτικούς Συμμάχους. Τα κατεστραμμένα κτίρια του εργοστασίου και η γέφυρα του Σηκουάνα έπρεπε να επισκευαστούν από το εργατικό δυναμικό. Μετά το τέλος του πολέμου το 1945, η παραγωγή μετατράπηκε ξανά στις ανάγκες των πολιτών. Από τα τέλη του 1945, τα γαλλικά φορτηγά μπήκαν πάλι σε παραγωγή με τα νέα ονόματα, Ford F198 και F598, τα οποία αντιστοιχούσαν μηχανικά στο γερμανικό Ford V 3000 S, όπως και σε διάφορα άλλα προηγούμενα Αμερικάνικα μοντέλα, τα οποία αποτέλεσαν την βάση για την παραγωγή αυτών των Ευρωπαϊκών φορτηγών.
Ford Cargo F798WM (1949-1954)
Τον Οκτώβριο του 1949, η Ford Γαλλίας παρουσίασε το νέο Ford Cargo F798WM με ωφέλιμο φορτίο πέντε τόνων στην Έκθεση Αυτοκινήτου του Παρισιού. Δύο διαφορετικά μεταξόνια και ένας εξακύλινδρος κινητήρας ντίζελ που κατασκευάστηκε κατόπιν άδειας από την Hercules θα μπορούσαν πλέον να προσφέρονται. Εκτός από τον κινητήρα V8 με πλευρική βαλβίδα, υπήρχε ένας κινητήρας ντίζελ για τον οποίο η Hispano-Suiza προμήθευε αρκετά εξαρτήματα. Και οι δύο είχαν το πολύ ισχύ για 95 ίππους. Τα Γαλλικά φορτηγά προσφέρθηκαν επίσης στη Γερμανία, παράλληλα με τη σειρά Ford FK. Η νέα σειρά με τον μοντέρνο σχεδιασμό της αρχικά πούλησε καλά και ήταν επίσης ευρέως διαδεδομένη στο Σάαρλαντ, το οποίο ήταν ακόμη υπό γαλλική διοίκηση εκείνη την εποχή. Αλλά η γενική ανάγκη για νέα φορτηγά είχε ήδη καλυφθεί.
Το 1951, το Γαλλικό Υπουργείο Άμυνας έκανε μια μεγάλη παραγγελία για 2000 φορτηγά ντίζελ με κίνηση σε όλους τους τροχούς 6x6. Ωστόσο, ένα τέτοιο μοντέλο δεν είχε ακόμη πλήρως αναπτυχθεί. Ως ενδιάμεση λύση, η Ford παρέδωσε 560 Cargo με βενζινοκινητήρες. Από το 1951, ήταν επίσης διαθέσιμη μια έκδοση νταλίκας με κινητήρα ντίζελ.
Λόγω των σχεδίων λιτότητας το 1952, η κυβέρνηση απέσυρε την εντολή της και το αφεντικό της Ford Γαλλίας, Lehideux, απέλυσε αμέσως αρκετές εκατοντάδες εργάτες. Ήδη από το 1950, βίαιες απεργίες είχαν σημειωθεί επανειλημμένα στο εργοστάσιο Poissy. Αυτές οι απεργίες και οι χαμηλές πωλήσεις σήμαιναν ότι η Ford αναζητούσε αγοραστή για το εργοστάσιο. Στις 4. Την 1η Ιουλίου 1954, η Simca ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Ford Γαλλίας και μαζί της το εργοστάσιο Poissy. Μέχρι το 1958, η Ford είχε ακόμα 18 % των μετοχών. Στα τέλη του 1954, οι πωλήσεις του Ford Cargo F798WM σταμάτησαν. Το φορτηγό αντικαταστάθηκε από το εισαγόμενο Thames Trader.
Simca Cargo 1955-1960, Unic Cargo 1960-1966
Το 1955 το Ford Cargo F798WM εμφανίστηκε σχεδόν αμετάβλητο ως Simca Cargo, μετά την αγορά του μεγαλύτερου μέρους της Ford Γαλλίας από την Simca. Είχε επίσης τον κινητήρα V8 με πλευρική βαλβίδα, 3924 κυβικών με 95 ίππους. Το 1956, η παραγωγή μεταφέρθηκε στο Συρέν, Γαλλία, στο εργοστάσιο Automobiles Unic που ανέλαβε η Simca, ενώ ο κινητήρας συνέχισε να προμηθεύεται από το εργοστάσιο της Bugatti στο Μολσάιμ. Μια παραλλαγή που αναπτύχθηκε για τον στρατό με μάσκα ψυγείου και πάνινο καπάκι παραδόθηκε στον γαλλικό στρατό μέχρι το 1966, 9.725 κομμάτια με ωφέλιμο φορτίο πέντε τόνων και κίνηση στους πίσω τροχούς και 14.645 κομμάτια με ωφέλιμο φορτίο τριών τόνων και τετρακίνηση.
Από το 1958 υπήρχε το Simca Cargo με τετρακύλινδρο κινητήρα diesel από την Unic ως Unic Cargo. Το 1959, ο κινητήρας βενζίνης V8 αυξήθηκε σε 4184 κυβικών και εγκαταστάθηκε συγχρονισμένο κιβώτιο 5 ταχυτήτων.
Από το 1960 το όχημα κυκλοφορούσε μόνο ως Unic Cargo στη Γαλλία.
Επειδή ο γαλλικός στρατός έψαχνε για ένα μικρό φορτηγό παντός εδάφους στο στυλ του Unimog και καμία γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία δεν είχε τέτοιο όχημα στη γκάμα προϊόντων της, αναπτύχθηκε το Simca SUMB. Η Simca παρείχε τον παλιό κινητήρα με πλευρικές βαλβίδες της Ford από το Cargo, η Unic το σασί, η Marmon-Herrington την τετρακίνηση με μηχανικό κιβώτιο τεσσάρων ταχυτήτων και τους άξωνες με βοήθεια από την Pont à Mousson, και η Bocquet το αμάξωμα. Αυτό το όχημα παράχθηκε μέχρι το 1973 και μετά ο σχεδιασμός του πουλήθηκε στην Renault, η οποία παρήγαγε μερικά ακόμα οχήματα στην δεκαετία του 1990, με πολλούς εκσυγχρονισμούς και δικούς της κινητήρες που χρησιμοποιούνταν ήδη σε άλλα φορτηγά.
Η Unic παρήγαγε το Cargo μέχρι το 1966. Με την εξαγορά της Unic από τη Fiat, το μικρότερο Unic 616 έγινε το διάδοχο μοντέλο.
Στάδιο Ζοφρουά Γκισάρ
Το Στάδιο Ζοφρουά Γκισάρ είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Σαιντ-Ετιέν στη Γαλλία και έδρα της ΑΣ Σαιντ-Ετιέν.
Ιστορία
Το γήπεδο άρχισε να κατασκευάζεται το 1930 και εγκαινιάστηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1931 με τον αγώνα: Σαιντ-Ετιέν-ΑΣ Κάννες. Η αρχική δομή είχε διάδρομο στίβου που το 1956 αφαιρέθηκε. Το 1982 άρχισαν οι ανακαινίσεις για το Euro 1984. 10 χρόνια μετά το Euro, το στάδιο επιλέχτηκε να φιλοξενήσει 6 αγώνες του Μουντιάλ 1998. Μέρος των ανακαινίσεων ήταν η αντικατάσταση των 4 προβολέων στις γωνίες των εξεδρών με 192 μικρότερους προβολείς στις κορυφές των κερκίδων. Σήμερα το γήπεδο ανακαινίζεται για να φιλοξενήσει το Euro 2016. Η χωρητικότητα είναι μειωμένη, με 26.747 θέσεις να είναι διαθέσιμες.
Μουντιάλ 1998
Οι παρακάτω αγώνες πραγματοποιήθηκαν στο Στάδιο Ζοφρουά Γκισάρ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γαλλία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Γαλλία Κατηγορία:ΑΣ Σαιντ-Ετιέν Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1998 Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016
Ντέιβιντ Ουίλσον
Ο Ντέιβιντ Ουίλσον (David Wilson, 17 Δεκεμβρίου 1908 – 22 Φεβρουαρίου 1992) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ένας ιδιαίτερα παραγωγικός σκόρερ, αναδείχθηκε σε έναν από τους καλύτερους στην ιστορία της χώρας του στο πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα έχοντας σημειώσει 551 γκολ σε 605 επίσημους αγώνες.
Καριέρα
Το μεγαλύτερο και πιο επιτυχημένο τμήμα της σταδιοδρομίας του ήταν με την Χάμιλτον Ακαντέμικαλ στη Σκωτία. Ήταν ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος Σκωτίας τη σεζόν 1936–37, με 34 γκολ. Αυτό παραμένει το υψηλότερο σύνολο μιας σεζόν που έχει καταγραφεί για το σύλλογο. Σκόραρε 246 γκολ πρωταθλήματος σε 11 σεζόν πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (και πάνω από 400 σε 17 χρόνια) με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί ως ο καλύτερος παίκτης της ομάδας και αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Σκωτίας του 1935 τον οποίο έχασαν με 2–1 από τους Ρέιντζερς Γλασκώβης.
Ο Ουίλσον δεν επιλέχθηκε ποτέ για την Εθνική Αγγλίας, ούτε για τη Σκωτία. Τον Ιούνιο του 1935 περιόδευσε στη Βόρεια Αμερική με ομάδα επιλέκτων, σκοράροντας έντεκα φορές σε έξι αγώνες (όλοι  θεωρούνται ανεπίσημα από τη Σκωτία, αν και δύο εμφανίσεις ήρθαν με αντίπαλο τις ΗΠΑ, των οποίων η Ομοσπονδία θεωρούσε τους αγώνες ως επίσημους).
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Σκωτίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Λουίτζι Περνιέ
μικρογραφία|261x261εσ O Λουίτζι Περνιέ (Ρώμη, 23 Νοεμβρίου 1874 – Ρόδος, 18 Αυγούστου 1937) ήταν Ιταλός αρχαιολόγος ακαδημαϊκός, ευρύτερα γνωστός για την ανακάλυψη του δίσκου της Φαιστού.
Σταδιοδρομία
Ο Περνιέ καταγόταν από μια πλούσια οικογένεια: ο πατέρας του λεγόταν Τζουζέπε ήταν γιος ενός πλούσιου γαιοκτήμονα γαλλικής καταγωγής και η μητέρα του Ανιέζε Ρομανίνι ανήκε σε μια αριστοκρατική οικογένεια. Παρακολούθησε το Δυτικό Γυμνάσιο «Έννιο Κουριρίνο Βισκόντι» πριν από την αποφοίτησή του στα Γράμματα στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης το 1897. Ειδικεύθηκε στο Scuola di Archeologia di Roma, αποκτώντας δίπλωμα το 1901, αφότου σπούδασε κάποια περίοδο στην Κρήτη με την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή υπό τον Φεντερίκο Χάλμπχερ.
Από το 1902 έως το 1916 ήταν επιθεωρητής σε Μουσεία, πινακοθήκες και ανασκαφές Αρχαιοτήτων στη Φλωρεντία και πραγματοποιούσε έρευνες σε διάφορες κεντρικές ιταλικές περιοχές. Την ίδια στιγμή εντάχθηκε στην Ιταλική αποστολή στην Κρήτη, κατευθύνοντας τις δραστηριότητές της από το 1906 μέχρι το 1909 στη θέση του Χάλμπχερ, ενώ ο τελευταίος παρέμεινε στην Ιταλία. Ήταν αυτή τη στιγμή που ο Περνιέ ασχολήθηκε με την ανακάλυψη του δίσκου της Φαιστού.Tο 1904, παντρεύτηκε την Tonina Falchi, κόρη του Isidoro Falchi. Από 1909 ήταν ο πρώτος διευθυντής του της νεοσύστατης Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.
Το 1914 έγινε διευθυντής του Αρχαιολογικού Μουσείου της Φλωρεντίας, παραιτούμενος από τη θέση του Διευθυντή της Σχολής Αθηνών. Το 1916 διορίστηκε έφορος των ανασκαφών και αρχαιολογικών μουσείων της Ετρουρίας, μια θέση που κράτησε μέχρι το 1922, όταν έγινε καθηγητής της Αρχαιολογίας και της ιστορίας της αρχαίας τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Ο Περνιέ πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα στο εξωτερικό την περίοδο εκείνη, ειδικά το καλοκαίρι, στην Κρήτη ή στην Κυρήνη. Στην Κρήτη, από το 1928 έως το 1929, ολοκλήρωσε τις ανασκαφές στο παλάτι της Φαιστού πριν γίνει διευθυντής της ιταλικής αρχαιολογικής αποστολής μετά το θάνατο του Χάλμπχερ το 1930.
Στην Κυρήνη, από το 1925 έως το 1936, ο Περνιέ τέθηκε επικεφαλής δέκα ανασκαφικών εκστρατειών ως μέλος της ιταλικής αρχαιολογικής αποστολής και (με Carlo Anti) οδήγησε την αποστολή της ανασκαφής στο ιερό του Απόλλωνα. Τα καθήκοντα αυτά τον κράτησαν ενεργό μέχρι το τέλος του βίου του, στη Ρόδο, το 1937.
Γνησιότητα
Το καλοκαίρι του 2008 ο Αμερικανός αρχαιοπώλης (έχει κατηγορηθεί και για εμπόριο προϊόντων αρχαιοκαπηλίας) Τζερόμ Άιζενμπεργκ (Jerome Eisenberg), που περιγράφεται από τους βρετανικούς Τάιμς ως «ειδικός σε πλαστά αρχαία έργα τέχνης», διατύπωσε μια θεωρία (αναδημοσίευση από το περιοδικό «Μinerva» που εκδίδει) κατηγορώντας τον Περνιέ ότι το πιο γνωστό εύρημά του, ο πήλινος δίσκος που βρέθηκε στο ανάκτορο της Φαιστού, δεν πλάστηκε περί το 1700 π.Χ. και ως εκ τούτου δεν ήταν αυθεντικός, αλλά πως ήταν δημιούργημα του Ιταλού αρχαιολόγου, το 1908, στην προσπάθειά του να κατασκευάσει ένα νέο εύρημα, που θα το καθιστούσε πιο διάσημο από αυτά του Βρετανού σερ Άρθουρ Έβανς στην Κνωσό και θα γνώριζε την καταξίωση των συναδέλφων του, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του. Έτσι, είπε ο Άιζενμπεργκ, αποφάσισε ο Περνιέ να δημιουργήσει ένα ακατάληπτο κείμενο πάνω σε ένα κομμάτι πηλού, που δεν θα ήταν δυνατόν να μεταφραστεί, τυπωμένο με κινητά στοιχεία (σφραγίδες). Όμως δεν πρόσεξε και το έψησε άψογα και όχι άτεχνα, όπως οι μινωικές και μυκηναϊκές πινακίδες που ψήθηκαν τυχαία εξαιτίας πυρκαγιάς. Οι ισχυρισμοί του αποδείχτηκαν αίολοι και δεν έπεισαν την επιστημονική κοινότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Πρόσωπα γαλλικής καταγωγής Κατηγορία:Μινωικός πολιτισμός
Σπυρόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Σπυρόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Σπυρoπουλος
Φριτς Τοτ
Ο Φριτς Τοτ (Fritz Todt, 4 Σεπτεμβρίου 1891 – 8 Φεβρουαρίου 1942) ήταν Γερμανός μηχανικός και εξέχουσα φυσιογνωμία του Εθνικοσοσιαλιστικού (Ναζιστικού) Κόμματος. Υπεύθυνος για τα μεγάλα οδικά έργα του Γ΄ Ράιχ, δημιούργησε την Οργάνωση Τοτ, η οποία πέρασε στην Ιστορία λόγω της καταναγκαστικής εργασίας, στην οποία υποχρέωνε κρατούμενους και αιχμαλώτους πολέμου. Ο Τοτ σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1942.
Σύντομη βιογραφία
Ο Τοτ γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1891 στην πόλη Πφόρτσχαϊμ (Pforzheim) της Βάδης - Βυρτεμβέργης, γόνος ευκατάστατης οικογένειας της μεσο-μεγαλοαστικής τάξης. Ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του αρχικά κατατάχτηκε στον Στρατό (1910) ως εθελοντής (14ο Σύνταγμα Πεδινού Πυροβολικού), στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 1911, οπότε και απολύθηκε παραμένοντας εν εφεδρεία. Στη συνέχεια γράφτηκε στο Πολυτεχνείο του Μονάχου, χωρίς, όμως, να προλάβει να ολοκληρώσει τις σπουδές του, επειδή ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Τον Αύγουστο του 1914 ανακλήθηκε από την εφεδρεία επανερχόμενος στην παλαιά του Μονάδα, στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Οκτώβριο, οπότε του ανατέθηκε η διοίκηση λόχου στο 110ο Σύνταγμα Γρεναδιέρων, τον οποίο διοίκησε μέχρι τον Ιανουάριο του 1916. Στη συνέχεια μετατέθηκε ως παρατηρητής (Flugzeugbeobachter) στο 70ό Σμήνος της Αεροπορίας, παραμένοντας στη θέση αυτή μέχρι το 1917, οπότε και μετακινείται στο τμήμα αεροφωτογραφήσεως στρατευμάτων. Για τις υπηρεσίες του στην Αεροπορία τιμήθηκε με τον Σιδηρό Σταυρό. Τον Δεκέμβριο του 1918, με τη λήξη του Πολέμου, αποστρατεύτηκε και, το 1919 γράφτηκε στο Πολυτεχνείο της Καρλσρούης, από όπου αποφοίτησε το 1920 με πτυχίο Πολιτικού Μηχανικού. Αρχικά εργάστηκε ως μηχανικός στην Εταιρεία Γκριν και Μπίλφινγκερ (Grün & Bilfinger AG) του Μανχάιμ (Mannheim), εταιρείας σχετικής με αρδευτικά έργα, μέχρι τον Αύγουστο του 1921 και στη συνέχεια μεταπήδησε στην Εταιρεία Ζάγκερ και Βέρνερ (Sager & Wörner) του Μονάχου, στην οποία ασχολήθηκε με έργα οδοποιίας. Στην εταιρεία αυτή παρέμεινε μέχρι το 1933 κατέχοντας τη θέση του Διοικητικού και Τεχνικού Διευθυντή.
Η μετακίνησή του στην κοιτίδα του NSDAP έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μετέπειτα ζωή του: Στις 5 Ιανουαρίου 1922 γίνεται μέλος του Κόμματος και το ίδιο έτος ολοκληρώνει τη διδακτορική του διατριβή με θέμα "Πηγές προέλευσης ελαττωμάτων στις οδικές επιφάνειες από ασφαλτικό σκυρόδεμα και άσφαλτο" ("Fehlerquellen beim Bau von Landstraßendecken aus Teer und Asphalt"). Το 1931 εντάσσεται, με βαθμό αντίστοιχο του Συνταγματάρχη (Oberführer), στην παραστρατιωτική οργάνωση Στουρμαμπτάιλουνγκ (Sturmabteilung) του Κόμματος, την οποία διοικεί, τότε, ο Ερνστ Ρεμ.
Σταδιοδρομία στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα
Τον Ιανουάριο του 1933 ο Χίτλερ αναλαμβάνει Καγκελάριος της Γερμανίας. Εντυπωσιασμένος από τις τεχνικές ικανότητες του Τοτ, τον ονομάζει Γενικό Επιθεωρητή των Γερμανικών Αυτοκινητοδρόμων (Generalinspektor für das deutsche Straßenwesen) και αναφέρεται απευθείας στον Χίτλερ.
Λίγο καιρό αργότερα, το ίδιο έτος, ονομάζεται "Διευθυντής του Κεντρικού Γραφείου Τεχνικών Υπηρεσιών της Διοίκησης του Ράιχ" (Leiter des Hauptamts für Technik in der Reichsleitung der NSDAP) και "Γενικός Επίτροπος για τη διαχείριση της κατασκευαστικής βιομηχανίας" (Generalbevollmächtigter für die Regelung der Bauwirtschaft ). Η ισχύς που του παρέχει ο Χίτλερ είναι τόση, ώστε δεν χρειάζεται να αναφέρεται στα εμπλεκόμενα Υπουργεία, προκειμένου να πραγματοποιήσει τις σχεδιαζόμενες κατασκευές του. Τον Μάρτιο του 1935 του αποδίδεται ο βαθμός του Υποστρατήγου της Πολεμικής Αεροπορίας, ενώ το 1936, στο ετήσιο Συνέδριο του Κόμματος στη Νυρεμβέργη εκφωνεί λόγο σχετικά με την κατασκευή των Γερμανικών αυτοκινητοδρόμων.
Προκειμένου να μπορέσει να πραγματοποιήσει τις κατασκευές που έχει σχεδιάσει, ίδρυσε, το 1938 την Οργάνωση Τοτ, στην οποία συγχωνεύει ιδιωτικές και κρατικές εταιρείες και την Υπηρεσία Εργασίας του Ράιχ (Reichsarbeitsdienst). Η βασική κατασκευή, που αναλαμβάνει η Οργάνωση Τοτ εκείνη την εποχή είναι το "Δυτικό τείχος" (West Wand), το οποίο αργότερα θα μετονομαστεί σε "Γραμμή Ζίγκφριντ". Χρησιμοποίησε κάθε διαθέσιμη εργατική δύναμη - μέχρι και μεραρχίες της Βέρμαχτ, προκειμένου να ολοκληρώσει την κατασκευή πριν το ξέσπασμα του Πολέμου, πράγμα που, τελικά, επιτυγχάνει μόνο στις βασικές του δομές.
Στις 17 Μαρτίου 1940 διορίστηκε από τον Χίτλερ Υπουργός Εξοπλισμών και Πολεμοφοδίων (Reichsminister für Bewaffnung und Munition). Κατάφερε, ωστόσο, να μείνει εκτός των πολιτικών παρασκηνίων και απόλυτα αφοσιωμένος στο δικό του έργο, κάτι που τον απομάκρυνε τόσο από τον Χέρμαν Γκέρινγκ, επικεφαλής του Τετραετούς Σχεδίου όσο και από τον Χάινριχ Χίμλερ (επικεφαλής της SS και μετέπειτα Υπουργό εσωτερικών). Ο Τοτ παρέμεινε επικεφαλής των έργων που κατασκευάζονταν στη δυτική Ευρώπη και, το 1941, διορίστηκε Γενικός Επιθεωρητής Υδάτων και Ενέργειας (Generalinspekteur für Wasser und Energie) Παράλληλα, ανέλαβε την ανασυγκρότηση των υποδομών στο Ανατολικό μέτωπο, κύρια την επίλυση των προβλημάτων που δημιουργούσε η σχεδόν ολοσχερής απουσία αυτοκινητοδρόμων, αλλά και το σιδηροδρομικό δίκτυο της ΕΣΣΔ, το οποίο είχε γραμμές μικρού πλάτους και το ανάλογο τροχαίο υλικό ήταν ολοσχερώς ανεπαρκές. Ο Τοτ προσπάθησε να επιλύσει το πρόβλημα αυτό τοποθετώντας μονή σιδηροτροχιά παράλληλα με τις υπάρχουσες, αλλά το έργο αυτό ήταν τεράστιο, σε σχέση με τους διαθέσιμους πόρους, πράγμα που εκμυστηρεύτηκε στον μελλοντικό του διάδοχο Άλμπερτ Σπέερ. Ο Τοτ, σε επίσκεψή του στον Χίτλερ, του δήλωσε ότι χωρίς καλύτερο εξοπλισμό και βελτίωση του ανεφοδιασμού των γερμανικών δυνάμεων, θα ήταν προτιμότερο να τερματιστεί ο πόλεμος με τη Ρωσία. Ο Χίτλερ δεν τον έλαβε καθόλου υπόψη του και, παράλληλα, εξοργίστηκε μαζί του για την υπόδειξη αυτή.
Θάνατος
Στις 8 Φεβρουαρίου 1942 ύστερα από μια ακόμη συνάντηση με τον Χίτλερ στο "Λημέρι του λύκου (Wolfsschanze), ένα από τα καταφύγια του Χίτλερ στην περιοχή του Ράστενμπουργκ (Ανατολική Πρωσία), ανέβηκε σε ένα Junkers Ju52 για να επιστρέψει στο Βερολίνο. Το αεροσκάφος του εξερράγη και κατέπεσε, με αποτέλεσμα ο Τοτ να σκοτωθεί. Σύμφωνα με κάποιες εκδοχές, το ατύχημα αυτό ήταν προσχεδιασμένο για την εξόντωση του Τοτ, χωρίς, ωστόσο, κάτι τέτοιο να έχει επιβεβαιωθεί. Η σορός του μεταφέρθηκε στο Βερολίνο, όπου το Κόμμα του επεφύλαξε κηδεία με όλες τις τιμές, στην οποία ο Χίτλερ, εκφωνώντας τον επικήδειο, του έπλεξε θερμό εγκώμιο και του απένειμε το παράσημο της "Γερμανικής Τάξεως" ("Deutscher Orden"). Τάφηκε στο Νεκροταφείο της Σαρνχορστ-Στράσσε (Scharnhorst-Strasse) του Βερολίνου.
Τον διαδέχτηκε ο νεαρός αρχιτέκτονας Άλμπερτ Σπέερ, ο οποίος εργάστηκε εξίσου, αν όχι και περισσότερο, αποτελεσματικά ως Υπουργός Εξοπλισμών. Διατήρησε, ωστόσο, την Οργάνωση Τοτ, πράγμα που του στοίχισε εικοσαετή κάθειρξη στη Δίκη της Νυρεμβέργης.
Πηγές, Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Τ
Ανδρέας Μπουχαλάκης
Ο Ανδρέας Μπουχαλάκης (Ηράκλειο Κρήτης, 5 Απριλίου 1993) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής όπου αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος στη Σούπερλιγκ για τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Εργοτέλης
Ο Ανδρέας Μπουχαλάκης έκανε τα πρώτα του βήματα στον χώρο του ποδοσφαίρου στις ακαδημίες του Εργοτέλη, στον οποίο βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία. Αρχικά αγωνιζόταν αποκλειστικά και μόνο στα ελληνικά πρωταθλήματα νέων, ωστόσο οι συνεχόμενες πολύ καλές του εμφανίσεις οδήγησαν τη διοίκηση του κρητικού συλλόγου να τον καλέσει προκειμένου να υπογράψει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο τον Μάιο του 2011 κι ενώ διένυε τότε το 18ο έτος της ηλικίας του.
Μετά την υπογραφή επαγγελματικού συμβολαίου ξεκίνησε να κάνει προπονήσεις με την πρώτη ομάδα, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να βρει αμέσως θέση στη βασική σύνθεση της ομάδας. Το επίσημο ντεμπούτο του με τον Εργοτέλη πραγματοποιήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2011, όταν και πέρασε ως αλλαγή στα τελευταία λεπτά του νικηφόρου εντός έδρας αγώνα με αντίπαλο τη Δόξα Δράμας (2-1).
Το καλοκαίρι του 2012 έλαβε μέρος στην προετοιμασία με την πρώτη ομάδα του Εργοτέλη και στη συνέχεια μονιμοποιήθηκε στην αρχική ενδεκάδα του κρητικού συλλόγου. Το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2012-13 βρήκε τον Μπουχαλάκη να έχει πραγματοποιήσει σε πρωτάθλημα (Β' Εθνική) και κύπελλο Ελλάδας 40 συμμετοχές, ενώ παράλληλα κατάφερε να πετύχει έξι γκολ και να μοιράσει δύο ασίστ.
Ολυμπιακός Πειραιώς
Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2013-14, οπότε και έληξε ο μονοετής δανεισμός του Μπουχαλάκη στον Εργοτέλη, επέστρεψε στον Ολυμπιακό έχοντας προηγουμένως πραγματοποιήσει με την κρητική ομάδα σε όλες τις εγχώριες διοργανώσεις 31 συμμετοχές (τις περισσότερες ως βασικός) και έχοντας πετύχει και δύο γκολ. Έλαβε κανονικά μέρος στην προετοιμασία του Ολυμπιακού και ο προπονητής του συλλόγου Μίτσελ τον συμπεριέλαβε στην αποστολή που συμμετείχε στο διεθνές τουρνουά International Champions Cup. Ο Μπουχαλάκης αγωνίστηκε και στους τρεις αγώνες που έδωσε ο σύλλογος με αντιπάλους τις Μίλαν, Λίβερπουλ και Μάντσεστερ Σίτι, ενώ παράλληλα πέτυχε ένα εξαιρετικό γκολ (με σουτ πολλά μέτρα εκτός περιοχής και την μπάλα να παίρνει αρκετά φάλτσα κατά τη διάρκεια της πορείας της προς τα δίχτυα), στον πρώτο αγώνα του Ολυμπιακού με αντίπαλο τη Μίλαν (3-0), το οποίο ψηφίστηκε ως το καλύτερο της διοργάνωσης. Η πολύ καλή του παρουσία στο τουρνουά αυτό, αλλά και η γενικά σταθερά καλή απόδοση του στους υπόλοιπους φιλικούς αγώνες και στις προπονήσεις, οδήγησαν στην παραμονή του στη βασική σύνθεση του ερυθρόλευκου συλλόγου.
Ο Μπουχαλάκης το επίσημο ντεμπούτο του με τη φανέλα του Ολυμπιακού το πραγματοποίησε στις 30 Αυγούστου 2014, ως αλλαγή, εναντίον του Παναιτωλικού (1-1). Ως βασικός ξεκίνησε στο ντεμπούτο του με τη φανέλα του Ολυμπιακού, στο κύπελλο, απέναντι στην Παναχαϊκή, σε έναν αγώνα που έληξε 0-1 υπέρ του Ολυμπιακού. Στις 3 Ιουνίου 2016, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε επίσημα την επέκταση του συμβολαίου του νεαρού μέσου με τον σύλλογο ως το καλοκαίρι του 2020.
Νότιγχαμ Φόρεστ
Στις 27 Ιουλίου 2017, η Νότιγχαμ Φόρεστ, ανακοίνωσε την απόκτηση του Έλληνα ποδοσφαιριστή, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας για τα επόμενα τρία χρόνια. Στο ντεμπούτο του με τον αγγλικό σύλλογο σημείωσε δύο τέρματα.
Εθνικές ομάδες
Υπήρξε διεθνής με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ελλάδας και συγκεκριμένα έχει πραγματοποιήσει με την εθνική Νέων (Κ19) επτά συμμετοχές, με την εθνική Νέων (Κ20) έξι συμμετοχές και ένα γκολ, ενώ με την εθνική Ελπίδων (Κ21) οκτώ συμμετοχές, έχοντας πετύχει και ένα γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νότιγχαμ Φόρεστ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόνιασπορ
Βαβούριο Θεσπρωτίας
Το Βαβούριο ή Βαβούρι είναι ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 23 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Βρίσκεται 40 χλμ. βόρεια των Φιλιατών και είναι ένα από τα βορειότερα χωριά του νομού, κτισμένο σε υψόμετρο 670 μέτρων, στην περιοχή της Μουργκάνας. Οι κάτοικοι του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται η μονή του Αγίου Αθανασίου, όπου την Πρωτομαγιά πραγματοποιείται πανηγύρι. Άλλα πανηγύρια στο χωριό λαμβάνουν χώρα στις 17 Ιουλίου στην εορτή της Αγίας Μαρίνας και τον Δεκαπενταύγουστο.
Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση «Καστρί», ανάμεσα στα σημερινά χωριά Βαβούρι και Λιάς, έχουν εντοπιστεί τα ερείπια αρχαίου τειχισμένου οικισμού, που ύπαρξή του πιθανολογείται και στην αυτοκρατορική περίοδο.
Ως πρώτοι οικιστές του σύγχρονου χωριού αναφέρονται κάτοικοι της περιοχής του Βούρκου, οι οποίοι κατέφυγαν στα ορεινά προκειμένου να αποφύγουν ενδεχόμενο εξισλαμισμό. Ιστορικά ανήκει στα λεγόμενα «Πανωχώρια» της Μουργκάνας. Σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ο πληθυσμός του Βαβουρίου ανερχόταν σε 883 κατοίκους (439 άνδρες και 444 γυναίκες) που ήταν κατανεμημένοι σε 184 φορολογικούς χανέδες. Το χωριό αναπτύχθηκε σημαντικά από οικονομικής απόψεως κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.
Στο Βαβούρι γεννήθηκε ο οπλαρχηγός της ηπειρωτικής επανάστασης του 1854, Δημήτρης Ντόμαρης, ο οποίος κατά τη διάρκεια της εξέγερσης επιτέθηκε στους Φιλιάτες πυρπολώντας μουσουλμανικές οικίες και παίρνοντας αρκετούς ομήρους (ανάμεσά τους και τη μητέρα ενός ισχυρού ντόπιου Τσάμη προύχοντα).
Διοικητικά, κατά την ύστερη Τουρκοκρατία το Βαβούρι υπαγόταν τον καζά Φιλιατών, ενώ μετά την ενσωμάτωση στο ελληνικό κράτος κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, υπήχθη στην επαρχία Φιλιατών. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου δήμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Μίλων ο Κροτωνιάτης
μικρογραφία|406x406εσ|Μίλων ο Κροτωνιάτης Ο Μίλων ο Κροτωνιάτης (557 π.Χ.), γιος του Διοτίμου, ήταν παλαιστής από την Μεγάλη Ελλάδα και είχε στεφανωθεί σε έξι Ολυμπιάδες, πέντε φορές στην κατηγορία των ανδρών και μία στην κατηγορία παίδων. Δεν κατάφερε να γίνει και έβδομη φορά Ολυμπιονίκης λόγω του Τιμασίθεου, ο οποίος ήταν συμπατριώτης του, νεότερός του παλαιστής και πρωτοπόρος στην τεχνική του ακροχειρίζειν. Ο Μίλων ανεδείχθη επτά φορές νικητής στα Πύθια στους Δελφούς (μία ως παις), δέκα στα Ίσθμια, καθώς και εννέα στα Νέμεα. Ήταν συνολικά έξι φορές Ολυμπιονίκης και πέντε φορές περιοδονίκης. Είχε δηλαδή πάνω από τριάντα νίκες σε στεφανίτες (Πανελλήνιους) αγώνες μέσα σε τουλάχιστον 24 χρόνια.
Πόλεμος
Εκτός από σπουδαίος αθλητής με αξιοζήλευτη σταδιοδρομία, είχε επίσης, σύμφωνα με τον Θεόδωρο Ιεραπολίτη, οδηγήσει τους συμπατριώτες του στον στρατιωτικό θρίαμβο επί των Συβαριτών το 510 π.Χ. ντυμένος σαν τον Ηρακλή, φορώντας τον Ολυμπιακό κότινο στο κεφάλι, με λεοντή πάνω στους ώμους και κουβαλώντας ρόπαλο στο χέρι.
Προσωπική ζωή
Ο Μίλων υπήρξε οπαδός του Πυθαγόρα και ανήκε στην αριστοκρατική μερίδα του Κρότωνα. Λέγεται ότι ήταν σύντροφος του Πυθαγόρα και κάποτε μάλιστα του έσωσε την ζωή όταν συγκράτησε μια οροφή που ήταν έτοιμη να πέσει πάνω του. Πιθανόν είχε νυμφευθεί την κόρη του φιλοσόφου, Μυία.
Άθλοι
Γύρω από το όνομα του Μίλωνα, αυτού του αληθινού θρύλου, είχαν δημιουργηθεί διάφορες ιστορίες για την ρώμη και την μυική του δύναμη:
Θάνατος
Ο Μίλων πέθανε όταν κατά την διάρκεια μιας βόλτας του στο δάσος είδε έναν κορμό δέντρου που είχαν αφήσει οι ξυλοκόποι μαζί με τις σφήνες. Μη μπορώντας να αντισταθεί στην πρόκληση του να δοκιμάσει την δύναμή του τελειώνοντας τη δουλειά που άφησαν στην μέση οι ξυλοκόποι, προσπάθησε να τον σχίσει με γυμνά χέρια. Κατά την προσπάθειά του αυτή όμως, οι σφήνες γλίστρησαν έξω και τα χέρια του πιάστηκαν στον κορμό. Έτσι όταν νύχτωσε τον κατασπάραξαν οι λύκοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Κροτωνιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης‎ Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.) Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες παλαιστές
Χρήστος Δάντης
Ο Χρήστος Δάντης (πραγματικό όνομα: Χρήστος Βλαχάκης, Καισαριανή Αττικής, 26 Σεπτεμβρίου 1966 - ) είναι Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και παραγωγός.
Καριέρα
μικρογραφία|Ο Δάντης σε συναυλία το 2011 Το 1987 ο Χρήστος Δάντης έκανε φωνητικά στον δίσκο Μωρό μου φάλτσο του Μιχάλη Ρακιντζή. Το 1990 κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο Δακτυλικά αποτυπώματα σε μουσική και στίχους Γιάννη Καραλή, με τον οποίο συνεργάστηκε από τον πρώτο του δίσκο, μέχρι τον 5ο (1990-1995). Την ίδια χρονιά, ερμηνεύει με την Πωλίνα και τον Μιχάλη Ρακιντζή το "Push ups" (ο Μιχάλης Ρακιντζής έπαιξε ντραμς στο κομμάτι αυτό σε μια προβολή και προώθηση του τραγουδιού σε τηλεοπτική εκπομπή).
Ακολούθησαν πολλοί άλλοι δίσκοι, σε ποπ-ροκ αλλά και λαϊκό ύφος: Αμάν 1992, Άλα 1993, 4 1994, Τάμα 1995, Φωνή Βοώντος 1996, Τα Γιουσουφάκια 1997, Live στο Κεντρί (με τον Κώστα Τουρνά) 1998.
Το 1996 έπαιξε στη σειρά Οι Μεν Και Οι Δεν στο επεισόδιο "All that jazz", ενώ το 1999 κυκλοφορεί Το παλιό μου παλτό, έναν δίσκο ο οποίος περιέχει συνεργασίες με αξιόλογους δημιουργούς της ελληνικής μουσικής (Δήμητρα Γαλάνη, Κώστας Τουρνάς, Λάκης Παπαδόπουλος, Αντώνης Ανδρικάκης κ.ά.). Στην κορυφή βέβαια βρέθηκε και ένα άλλο τραγούδι που αποφάσισε να διασκευάσει λίγο καιρό μετά. Ηχογράφησε μία παραλλαγή του κομματιού «24.000 Baci» για την ταινία Safe Sex και το τραγούδι έγινε η απόλυτη επιτυχία της χρονιάς.
Το 2001 κυκλοφορεί το 2πλό cd Το δωμάτιο (πλατινένιο) σε ποπ-ροκ ρυθμούς. Το mastering του δίσκου έγινε στα "Abbey road studios", όπου ηχογράφησαν οι Beatles. Από τον δίσκο αυτό, ξεχωρίζουν Το δωμάτιο, Δώσ' μου φωτιά και το ντουέτο με τον Νότη Σφακιανάκη στο Χειμώνας είναι, το οποίο γράφτηκε για τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Στο cd ακούγονται και αγγλόφωνα κομμάτια.