cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυρήλιος Μητρόδωρος
Ο Αυρήλιος Μητρόδωρος (λατινικά: Aurelius Metrodorus, 2ος/3ος αιώνας μ.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από την Κύζικο της Ιωνίας, ο οποίος υπήρξε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του πεντάθλου κατά τους 244ους (197 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Σπύρος Πιζάνης
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας του ήταν ο διακοσμητής Στέφανος Πιζάνης, στον οποίο, πολλές φορές είχε ανατεθεί η ρεστορασιόν των τοιχογραφιών του «Αχιλλείου» και του Δημοτικού Θεάτρου της Κέρκυρας.
Ο Πιζάνης σπούδασε στη Ρώμη. Ο Φώτος Γιοφύλλης που μας δίνει αρκετές πληροφορίες γι' αυτόν στην «Ιστορία της Νεοελληνικής Τέχνης», λέει ότι έκανε σπουδές και στην Αθήνα, στη Σχολή Καλών Τεχνών. Ο Γιοφύλλης μαθήτευσε στην ιδιωτική σχολή του Πιζάνη, που λειτούργησε από το 1905 έως το 1907. Πριν από το 1905, από το 1900 περίπου, ο Πιζάνης δίδασκε ζωγραφική στη βραδινή Σχολή της Κέρκυρας, που την επιχορηγούσε το Υπουργείο Παιδείας της Ιταλίας. Μαθητής του Πιζάνη εκείνο τον καιρό ήταν κι ο Επαμεινώνδας Θωμόπουλος, που μετά έγινε Ακαδημαϊκός. Ο Σπύρος Πιζάνης είναι ένας από τους ζωγράφους που, μαζί με τον Βικέντιο Μποκατσιάμπη και τον Περικλή Τσιριγώτη, φέρανε τον εμπρεσσιονισμό στην Ελλάδα...«μέσω Ιταλίας».
Στα 1907 φεύγει από την Κέρκυρα και πάει στη Σμύρνη, αναλαμβάνοντας εκεί τη διεύθυνση της Ιταλικής Σχολής, στην οποία δίδαξε ζωγραφική και σχέδιο. Στη Μικρασία έμεινε έως το 1920. Από κει, κατόπιν, με την οικογένειά του, θα εγκατασταθεί στη Ρώμη αφοσιωμένος στην τέχνη του.
«Η τέχνη του Πιζάνη - γράφει ο ιστορικός Φ. Γιοφύλλης - ''ήτανε η πιο προχωρημένη μέσα στους γύρω του Κερκυραίους ζωγράφους. Τα ύπαιθρά του έχουν ατμόσφαιρα και φως και είναι εξαιρετικά αποδομένα''». Είτε με λάδι, είτε με ακουαρέλα δουλεύει ο Πιζάνης, πάντα διαφαίνεται το ενδιαφέρον του για το χρωματικό αποτέλεσμα. Στο έργο του «Μπουνάρ», όπως και στη «Γέφυρα του Σεβδίκιοϊ», οι αναζητήσεις του εκφράζουν σαφώς απόψεις χρωματικές. Οι βενετσιάνικες ακουαρέλες του,που μερικές βρίσκονται στη Δημοτική Πινακοθήκη της Κέρκυρας, κρατούν κείνη την υγρασία του θέματος και της ύλης τους.
Έργα του Πιζάνη βρίσκονται σκόρπια σήμερα, εκτός από την Κέρκυρα, στη Σμύρνη, την Άγκυρα, τη Γένοβα κι αλλού. Τα περισσότερα, όμως, υπάρχουν στη Ρώμη, όπου έζησε έως το τέλος της ζωής του. Πέθανε το 1927.
Ο γιος του Σπ. Πιζάνη, ο Βιττόριο Πιζάνι, ήταν κι αυτός ένας πολύ γνωστός στην Ιταλία ζωγράφος. Συνεργάστηκε επί χρόνια με την εβδομαδιαία επιθεώρηση Λα Τριμπούνα Ιλλουστράτα, στα εξώφυλλα της οποίας εικονογραφούσε τα επίκαιρα διεθνή γεγονότα. Από τα αντιπροσωπευτικά του έργα είναι η σύνθεση  Η καταβύθιση του αυστριακού θωρηκτού «Βίριμπους Ουνίτις» για την οποία τιμήθηκε με βραβείο του ιταλικού κράτους.
Πηγέ ς
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Λευτέρης Χαψιάδης
Ο Λευτέρης Χαψιάδης (γεν. στις 23 Οκτωβρίου 1953) είναι διακεκριμένος σύγχρονος Έλληνας στιχουργός, ποιητής και συγγραφέας μυθιστορημάτων. Τα τελευταία τριάντα χρόνια έχει γράψει διάφορα ποιήματα, τρία μυθιστορήματα και στίχους για 525 τραγούδια (καταχωρημένα στην ΑΕΠΙ ) στα σύγχρονα ελληνικά είδη ρεμπέτικα, λαϊκά και ελαφρά. Έχει συνεργαστεί με διάφορους μουσικοσυνθέτες, ενώ κατά καιρούς έχει εργαστεί ως παραγωγός δίσκων. Μεταξύ αυτών, έχει δουλέψει συχνά με τον Χρήστο Νικολόπουλο με τον οποίο είχε μια σειρά από δημοφιλείς δίσκους (συμπεριλαμβανομένων Μία είναι η ουσία και Κάποια, κάπου, κάποτε). Μαζί δημιούργησαν και κυκλοφόρησαν ένα CD με 12 τραγούδια (Δεκέμβριος 1986), στο οποίο κατάφεραν να συγκεντρώσουν 11 δημοφιλείς Έλληνες ερμηνευτές, μεταξύ των οποίων οι Γιώργος Νταλάρας, Χάρις Αλεξίου, Στράτος Διονυσίου, Γιάννης Πάριος και Μανώλης Μητσιάς. Ο Νικολόπουλος ερμήνευσε επίσης ένα από τα τραγούδια του CD, στην πρώτη του δημόσια ερμηνεία. Το CD κυκλοφόρησε ως Τραγούδια για τους φίλους μου. Άλλοι αρκετά γνωστοί ερμηνευτές των τραγουδιών του Χαψιάδη ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης, η Γλυκερία, ο Μανώλης Αγγελόπουλος και η Κατερίνα Στανίση.
Βιογραφία
Ο Λευτέρης Χαψιάδης γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1953 στις Φέρες και έζησε στα πρώτα χρόνια της ζωής του στα Κοίλα, και οι δύο οικισμοί βρίσκονται στην περιφερειακή ενότητα Έβρου. Ο Χαψιάδης αναφέρεται στον Κοίλα ως τον «επίγειο παράδεισό» του και περνά μεγάλο μέρος της ζωής του εκεί. Η καταγωγή της οικογένειάς του είναι από τον Πόντο. Μέχρι σήμερα, ο Χαψιάδης είναι πιστός στην ποντιακή καταγωγή του και έχει συχνά συνεργαστεί σε διάφορες καλλιτεχνικές πρωτοβουλίες για τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς της γης των προγόνων του. Ένα παράδειγμα περιλαμβάνει την παραγωγή τριών CD στην ποντιακή διάλεκτο, με ερμηνευτές τον Καζαντζίδη και τον Χρύσανθο Θεοδωρίδη (αυθεντικός τραγουδιστής του Πόντου). Ο Χαψιάδης γνωρίζει αρκετά την ποντιακή ελληνική διάλεκτο, την οποία έμαθε από τους γονείς και τη γιαγιά του στα Κοίλα.
Ο Χαψιάδης πήγε γυμνάσιο στην Αλεξανδρούπολη. Για τον σκοπό αυτό, μετακόμισε στην πόλη από τα Κοίλα ολόκληρη η οικογένειά του. Την περίοδο εκείνη, ο πατέρας του είχε περίπτερο. Η δουλειά στο περίπτερο του έδωσε την ευκαιρία να διαβάζει πολύ και να ενδιαφερθεί για τους στίχους των ρεμπέτικων. Όταν οι περισσότεροι συνομήλικοί του απολάμβαναν την ποπ και τη ροκ, ο Χαψιάδης ανακάλυπτε ελάχιστα γνωστά γεγονότα και λεπτομέρειες γύρω από τα ρεμπέτικα τραγούδια, τους ερμηνευτές και τους στίχους τους. Ανέπτυξε τη συνήθεια να συλλέγει ρεμπέτικους στίχους και να τους σημειώνει σε ένα τετράδιο. Αυτό τον βοήθησε πολύ να γίνει αποδεκτός στους κύκλους των βασικών παραγόντων του κλάδου του ρεμπέτικου τα επόμενα χρόνια.
Για έξι μήνες, παρακολούθησε μαθήματα στο τμήμα Βιολογίας στην Πάτρα, πριν εγκαταλείψει τις σπουδές του και απορροφηθεί πλήρως από τον επαγγελματικό κόσμο των ρεμπέτικων στην Αθήνα. Γνωρίστηκε με τον Γιώργο Νταλάρα και μέσω αυτού ήρθε αργότερα κοντά σε αρκετούς βασικούς παράγοντες της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας, όπως ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο συνθέτης Χρήστος Νικολόπουλος και διάφοροι δημοφιλείς Έλληνες τραγουδιστές (Στέλιος Καζαντζίδης, Στράτος Διονυσίου και Μανώλης Αγγελόπουλος). Έγινε επίσης στενός φίλος με τον μυθιστοριογράφο Βασίλη Βασιλικό. Στο πρώτο του μυθιστόρημα, ο Χαψιάδης αφιερώνει ένα κεφάλαιο σε μια δραματική περίοδο της ζωής του Βασιλικού, αμέσως μετά τον χαμό της συζύγου του, Μιμής, στη Ρώμη.
Τραγούδια
Ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του Χαψιάδη είναι το Μια είναι η ουσία, που κυκλοφόρησε κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Το τραγούδι ερμηνεύτηκε αρχικά από τη Χάρι Αλεξίου και αργότερα από αρκετούς άλλους ερμηνευτές, συμπεριλαμβανομένου του Γιώργου Νταλάρα.
Οι στίχοι του τραγουδιού πραγματεύονται περιπαικτικά την αθανασία. Ο στιχουργός παραδέχεται ότι τίποτα δεν είναι αθάνατο και παρακαλεί τον Θεό, αφού πρώτα πιει μερικά ποτά, να εξαλείψει οριστικά τον θάνατο. Οι στίχοι χρησιμοποιούνται σε ένα απόσπασμα στο δεύτερο βιβλίο του, όπου ο συγγραφέας πεθαίνει και αγωνίζεται να μπει στον Παράδεισο, αλλά συναντά τον ενοχλημένο Άγιο Πέτρο, που δεν φαίνεται να του αρέσει καθόλου το συγκεκριμένο τραγούδι.
Ένα ακόμη δημοφιλές τραγούδι του, που ερμήνευσε ο Γιώργος Νταλάρας, είναι το Κάποια, κάπου, κάποτε.
Ανάμεσα στα τραγούδια του υπάρχουν δύο που αναφέρονται στον Νομό Έβρου και τις πόλεις της Αλεξανδρούπολης και της Ορεστιάδας. Αυτά είναι το Αλεξανδρούπολη μεριά, που ερμήνευσε αρχικά ο Δημήτρης Μητροπάνος, και το Ορεστιάδα, που ερμήνευσαν ο Στέλιος Διονυσίου και ο Γιάννης Πλούταρχος.
Μυθιστορήματα
Εκτός από ποιήματα και στίχους τραγουδιών, ο Χαψιάδης έγραψε και τρία μυθιστορήματα μετά το 2005, περισσότερα από είκοσι χρόνια αφότου άρχισε να γράφει στίχους. Όλα είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικά με πολλές λεπτομέρειες για γεγονότα που έλαβαν χώρα και αποτελούν μέρος της ιστορίας του σύγχρονου ρεμπέτικου. Τα δύο πρώτα του μυθιστορήματα είναι Η ζωή μου τραγούδι το τραγούδι ζωή και O αλήτης άγγελος. Στο δεύτερο, αν και το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου περιγράφει πραγματικά γεγονότα, καθώς και τοποθεσίες και ονόματα πραγματικών προσώπων, ο συγγραφέας τα παρουσιάζει ως τα δομικά στοιχεία μιας μυθοπλασίας. Το τρίτο του μυθιστόρημα παρουσιάστηκε στο κοινό στις 23 Οκτωβρίου 2010 και λέγεται 13+1 γιατί; Αυτό το έργο ολοκληρώνει μια τριλογία στην οποία κεντρικό ρόλο κατέχει το ρεμπέτικο.
Ως αυτοδίδακτος συγγραφέας, ο Χαψιάδης δημιουργεί ασυνήθιστες πλοκές στις οποίες συμμετέχουν ως πρόσωπα βασικοί Έλληνες της μουσικής βιομηχανίας. Σε όλα τα μυθιστορήματά του μέχρι σήμερα, οι ήρωές του διατηρούν τα αληθινά τους ονόματα. Ωστόσο, στο δεύτερο μυθιστόρημά του, ο Χαψιάδης χρησιμοποιεί το όνομα Λέλος αντί για το δικό του χριστιανικό όνομα, Λευτέρης, για να εκπροσωπηθεί ως ο πρωταγωνιστής. Και τα τρία μυθιστορήματα είναι γραμμένα σε απλά προφορικά ελληνικά. Συνήθως τοποθετεί στίχους μέσα στο κείμενο, συχνά για λόγους ιστορικής σημασίας για το πλαίσιο που περιγράφει. Όλα τα μυθιστορήματά του εκθέτουν γεγονότα με πραγματικά ιστορικά δεδομένα. Συχνά προσφέρει δικές του γνώσεις για την εξέλιξη του ρεμπέτικου από την εποχή του Μάρκου Βαμβακάρη και του Βασίλη Τσιτσάνη (πριν και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) μέχρι σήμερα. Τα γεγονότα στα οποία ανφέρεται, σε πολλά από τα οποία υπήρξε ο ίδιος μάρτυρας ως συμμετέχων, παρουσιάζονται με αρκετή λεπτομέρεια. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο Χαψιάδης αποφεύγει την κριτική των προσώπων του βιβλίου του.
Διακρίσεις
Κατά τη διάρκεια της 25χρονης καριέρας του ως στιχουργός, ο Χαψιάδης απέσπασε πολλούς χρυσούς και πλατινένιους δίσκους και κατά καιρούς έχει αναγνωριστεί δημόσια για την προσφορά του στην ελληνική λαϊκή μουσική από τη Νομαρχία Έβρου και τους δήμους Αλεξανδρούπολης και Φερών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Λαϊκοί συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι
Δημογραφία της Ποντγκόριτσα
Η Ποντγκόριτσα είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Μαυροβουνίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ίδιας της Ποντγκόριτσα είναι 150.799 άτομα, ενώ η Πόλη Πρωτεύουσας της Ποντγκόριτσα (ανάλογη με μητροπολιτική περιοχή, και παρόμοιο με τη υποδιαίρεση οπστίνα/δήμου στο υπόλοιπο του Μαυροβουνίου) έχει πληθυσμό 185.937 κατοίκων.
Πληθυσμός ανά υποδιαίρεση
δεξιά|μικρογραφία|330x330εσ|Ζώνες σχεδιασμού της Ποντγκόριτσα Οι οικισμοί στο Μαυροβούνιο χωρίζονται σε υποδιαιρέσεις που ονομάζεται Μιέσνα ζαγιέντνιτσα, ή Τοπική κοινότητα. Αυτές είναι οι μικρότερες εδαφικές υποδιαιρέσεις του Μαυροβουνίου. Ωστόσο, η Στατιστική Υπηρεσία Μαυροβουνίου δεν κυκλοφορεί άμεσα δεδομένα που αφορούν τις τοπικές κοινότητες. Η Διοίκηση της Πόλης Πρωτεύουσας της Ποντγκόριτσα διαιρεί τη Ποντγκόριτσα σε ζώνες σχεδιασμού για εσωτερική χρήση, και δεν έχουν τα στατιστικά στοιχεία πληθυσμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Αυτές δεν αντιστοιχούν σε τοπικές κοινότητες ή παραδοσιακές γειτονιές Ποντγκόριτσα, αλλά είναι ενδεικτικές της διανομής του πληθυσμού της Ποντγκόριτσα.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα δεδομένα από τα έγγραφα της Πρωτεύουσας διαφέρουν ελαφρώς με αυτά της Στατιστικής Υπηρεσίας του Μαυροβουνίου. Αυτό μπορεί να οφείλεται στη χρήση διαφορετικών ορισμών, διαφορετικών ορίων της ίδιας της πόλης, ή της χρήσης των προκαταρκτικών στοιχείων από την απογραφή του 2011.
Οικισμοί της μητροπολιτικής περιοχής
Η Πόλη Πρωτεύουσας της Ποντγκόριτσα διαιρείται σε 141 οικισμούς, από τους οποίους 3 ορίζονται ως αστικοί από τη Στατιστική Υπηρεσία του Μαυροβουνίου (πόλη της Ποντγκόριτσα, Γκολουμπόβτσι και Τούζι, ενώ οι υπόλοιποι έχουν αγροτικό χαρακτήρα. Οι Γκολουμπόβτσι και Τούζι είναι η έδρα των δικών τους υποδήμων (gradske opštine), που καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της νότιας και νοτιοανατολικής περιοχής της Πόλης Πρωτεύουσας της Ποντγκόριτσα, από την ίδια τη Ποτνγκόριτσα έως την Λίμνη Σκόδρας. Ο υποδήμος Γκολουμπόβτσι έχει πληθυσμό 16.093 κατοίκων, με τον υποδήμο Τούζι να έχει 12.096 κατοίκους.
Παρακάτω υπάρχει ένας κατάλογος οικισμών με πληθυσμό μεγαλύτερο των 500 κατοίκων: Οι περισσότεροι από τους μεγαλύτερους οικισμούς αποτελούν μέρος της συνεχούς αγροτικής εξάπλωσης γύρω από τις πόλεις Γκολουμπόβτσι και Τούζι, στη κοιλάδα Ζέτα, που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Πρωτεύουσας Ποντγκόριτσα. Σε σύγκριση, το βόρειο τμήμα της περιοχής της Πρωτεύουσας είναι ορεινό και πολύ αραιοκατοικημένο.
Η προαστιακή ζώνη της Ποντγκόριτσα εκτείνεται πέρα από την πόλη πρωτεύουσας της Ποντγκόριτσα κυρίως στους δήμους Ντανιλόβγκραντ, Τσέτινιε, Μπαρ και Νίκσιτς. Σε συνδυασμό με το ρόλο της Ποντγκόριτσα ως κύρια πόλη του Μαυροβουνίου, με την εθνική συγκέντρωση της διοίκησης, της υγειονομικής περίθαλψης, των εκπαιδευτικών και οικονομικών δραστηριοτήτων, ο καθημερινός πληθυσμός είναι πιθανόν σημαντικά υψηλότερος από τους επίσημους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημογραφία ανά πόλη Κατηγορία:Ποντγκόριτσα
Πυργούσικος
Ο χορός χορεύεται σε ομάδες των τριών. Συνήθως τον χορεύουν δύο άντρες και μία γυναίκα και κινούνται χορεύοντας σε σχήμα V. Ο χορός συνοδεύεται συνήθως από ένα ορχηστρικό τραγούδι. Στο παρελθόν, οι χορευτές τραγουδούσαν μαζί ένα τραγούδι. Το βιολί είναι το βασικό όργανο που χρησιμοποιείται σήμερα για να παίξει τη μελωδία, αντί για τον παραδοσιακό άσκαυλο Τσαμπούνα. Ο μουσικός ρυθμός είναι 2/4. Η καταγωγή του χορού είναι από το χωριό Πυργί της Χίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Χοροί των νησιών του Αιγαίου Πελάγους
Θεόδωρος Λέλλης
Ο '''Θεόδωρος Π. Λέλλης' (ρωσικά: Лелли Фӗдор Пантелеевич'', Τριπολιτσά, 1759 - Αγία Πετρούπολη, 28 Ιουλίου 1818) ήταν Έλληνας στρατιωτικός που σταδιοδρόμησε στο ρωσικό πολεμικό ναυτικό.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1759 στην Τριπολιτσά της Πελοποννήσου, η οποία τότε αποτελούσε έδαφος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αργότερα εγκαταστάθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, όπου εκπαιδεύτηκε σε στρατιωτική σχολή από το 1778 μέχρι το 1782.
Στη συνέχεια μετατάχθηκε, κατόπιν επιθυμίας του στο πολεμικό ναυτικό, όπου σταδιοδρόμησε επί σειρά ετών, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του αντιναυάρχου. Αργότερα συμμετείχε στον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1787-1792, κατά τον οποίο διακρίθηκε στο μέτωπο του Οτσάκοφ, στις επιχειρήσεις εναντίον του Ισμαηλίου, καθώς και στη ναυμαχία του Μάτσιν.
Ολίβα Καβρέτα
Ο Ολίβα Καβρέτα, (Ισπανικά Oliba Cabreta, περί το 920 - 990) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Σερδάνια (968 - 988) και Κόμης του Μπεζαλού (984 - 988).
Βιογραφία
Ο Ολίβα Καβρέτα ήταν ο τέταρτος γιος τού Μιρό Β΄ κόμη της Σερδάνια & Μπεζαλού και της Άβα, κόρης τού Φιδέλ ή τού Βερνάρδ Ουνιφρέδ των Ριβαγόρσα. Τον δευτερότοκο Βιφρέδο Β΄ κόμη τού Μπεζαλού κληρονόμησε το 957 ο τρίτος αδελφός του Μιρό Γ΄. Ο Μιρό Β΄ κληρονόμησε τη Σερδάνια από τον πρωτότοκο αδελφό του Σούνιφρεδ Β΄ το 968. Από το 927 που απεβίωσε ο πατέρας του, ήταν υπό την επιτροπεία της μητέρας του.
Κατά τη διακυβέρνησή του πρόσθεσε τη Βέργα και το Ριπόλ στις κτήσεις του. Το 979 ο Ρογήρος Α΄ κόμης της Καρκασσόν τού παραχώρησε το Καπρίρ. Το 984 απεβίωσε και ο τελευταίος αδελφός του Μιρό Γ΄ άτεκνος και ο Ολίβα Καβρέτα ανέλαβε τη διοίκηση όλων των πατρικών κομητειών.
Ταξίδευσε δύο φορές στη Ρώμη: το 968 με τον Γαρίν ηγούμενο τού Κουιξά και το 988 κατά τη διαδρομή του προς το Μοντεκασσίνο, μονή όπου και αποσύρθηκε. Διαίρεσε τις κτήσεις του μεταξύ των γιων του: ο Βερνάρδος Α΄ έλαβε το Μπεζαλού & Ρίπολ, ο Γουίλφρεδ Β΄ τη Σερδάνια και ο Ολίβα τη Βέργα. Η σύζυγός του ανέλαβε την επιτροπεία των τέκνων τους και έζησε στην Ιταλία ως το 990.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την 3η εξαδέλφη τού πατέρα του Έρμενγαρδ των Μπελλονιδών, κόρη τού Γάουσβερτ κόμη τού Εμπούριες & Ρουσσιγιόν και είχε τέκνα:
Από την ερωμένη του Ίνγεβεργα δε Βεσόρα είχε ένα φυσικό τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Σεπτήρια
Σεπτήρια, ή Σεπτήριον, ή Στεπτήριον, ή Στεπήριον ονομαζόταν η αρχαία ελληνική γιορτή που πραγματοποιόταν κάθε 8 ή 9 χρόνια στους Δελφούς κατά το μήνα Ιλαίο. Σε αυτή διοργανωνόταν μια αναπαράσταση που εξιστορούσε την νίκη του θεού Απόλλωνα ενάντια στον Πύθωνα, που φύλαγε το Μαντείο των Δελφών, που μέχρι την επικράτηση του Απόλλωνα ήταν αφιερωμένο στη Γαία.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, κατασκευαζόταν μια ξύλινη καλύβα που παρίστανε τη φωλιά του Πύθωνα. Έπειτα, ένας νέος αριστοκρατικής καταγωγής υποδυόταν το ρόλο του Απόλλωνα, ο οποίος έφτανε με πομπή στην καλύβα, την οποία και πυρπολούσαν με αναμμένες δάδες. Στη συνέχεια, ο υποδυόμενος τον Απόλλωνα και οι συνοδοί του μετέβαιναν στα Τέμπη, προκειμένου να εξαγνισθούν από το φόνο. Μετά τον εξαγνισμό ο "Απόλλωνας" έπαιρνε την ιερή δάφνη και επέστρεφε στους Δελφούς, πάλι σε πομπή που ονομαζόταν Δαφνηφορία.
Μετά την τελετή, διοργανωνόταν αγώνας κιθαρωδών, ενώ αργότερα, κατά τον 6ο αιώνα π.Χ., προστέθηκε και αγώνας αυλητών.
Ο Γιάννης Ρίτσος το 1973 εξέδωσε μια ποιητική συλλογή με τον τίτλο: «Σεπτήρια και Δαφνηφόρια».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές
Βιττόρε της Νάπολης
Ο Βιττόρε, (ιταλικά : Vittore) ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως στα τέλη του 5ου αιώνα. Τιμάτε ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 8 Φεβρουαρίου.
Βιογραφία
Δεν είναι πολλά γνωστά για την ζωή του Αγίου Βιττόρε. Ήταν επίσκοπος της Νάπολης για 11 χρόνια επί Πάπα Γελάσιου Α΄ και αυτοκράτορα Ζήνων.
Κατά την θητεία του στην επισκοπή της Νεαπόλεως αναφέρεται το χτίσιμο τριών βασιλικών στην Νάπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Rurouni Kenshin
Το Rurouni Kenshin (Wandering samurai) είναι μια shonen anime σειρά που βασίζεται στο manga του Nobuhiro Watsuki. Εκτός από μια ταινία δημιουργήθηκαν επίσης δύο πρωτότυπες σειρές (OVA). Η πρώτη σειρά διασκευάστηκε με ιστορίες από το manga που δεν εμφανίστηκαν στο anime, ενώ η δεύτερη ήταν μια συνέχεια του manga. Μια σειρά από πέντε διασκευές θεατρικών ταινιών ζωντανής δράσης κυκλοφόρησε από το 2012 έως το 2021. Προς το τέλος του 2021 και στις αρχές του 2022 ανακοινώθηκε ότι θα δημιουργηθεί μια δεύτερη προσαρμογή τηλεοπτικής σειράς anime από τη Liden Films.Ο Watsuki εμπνεύστηκε για τον χαρακτήρα του Kenshin από έναν αληθινό σαμουράι που ήταν δολοφόνος και εκτελέστηκε από την κυβέρνηση. Η σειρά έχει προβληθεί στην Ελλάδα με ελληνική μεταγλώττιση.
Εκινοζού
Η Εκινοζού (τουρκικά: Ekinözü) ή Τζέλα (κουρδικά: Cela) είναι πόλη και διαμέρισμα της επαρχίας Καχραμάνμαρας στην περιοχή Μεσογείου της Τουρκίας.
Η περιοχή κατοικούταν από την αρχαιότητα. Η πόλη αποτέλεσε μέρος διαφόρων κρατών ενώ τον 16ο αιώνα έγινε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η πόλη ήταν κοντά στο επίκεντρο του σεισμού του 2023 στην νοτιοδυτική Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Γιώργος Πέτρου
Ο Γιώργος Πέτρου είναι Έλληνας μαέστρος, πιανίστας και θεατρικός σκηνοθέτης, με διακεκριμένη διεθνή καριέρα.
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη μουσική του 18ου και 19ου αιώνα και σήμερα θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ειδικούς του μπαρόκ στον κόσμο, επίσης με ιδιαίτερη αγάπη για το μπελ κάντο. Οι ηχογραφήσεις του από όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ θεωρούνται κορυφαίες από πολλούς κριτικούς. Ωστόσο, η μουσική του δραστηριότητα είναι πολύ ευρεία, συμπεριλαμβανομένης της μουσικής του 20ού αιώνα αλλά και της σύγχρονης.
Βιογραφία
Ο Γιώργος Πέτρου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών με τη Μαρία Χαιρογιώργου-Σιγάρα, στο Βασιλικό Κολλέγιο και στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου.
Καριέρα
Ο Πέτρου ξεκίνησε μια πρώιμη καριέρα ως πιανίστας συναυλιών, αλλά γρήγορα μεταπήδησε στη διεύθυνση ορχήστρας αναπτύσσοντας παράλληλο ενδιαφέρον για τα ιστορικά πληκτροφόρα όργανα και τις πρακτικές τους. Από το 2012, είναι καλλιτεχνικός διευθυντής της διάσημης ορχήστρας Armonia Atenea (πρώην Καμεράτα / Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής) με έδρα την Αθήνα, με την οποία περιοδεύει και ηχογραφεί εκτενώς, ερμηνεύοντας τόσο σε όργανα εποχής όσο και σε σύγχρονα όργανα.
Από τη σεζόν 2021–2022, είναι ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Χέντελ του Γκέντιγκεν, που αποτελεί το μακροβιότερο φεστιβάλ κλασικής μουσικής παγκοσμίως.
Επιπλέον, έχει αναπτύξει έντονο ενδιαφέρον για τη σκηνοθεσία και πρόσφατα έχει υπογράψει πολλές επιτυχημένες παραγωγές όπερας και μουσικού θεάτρου, όπως Αλτσίνα του Χέντελ, Kiss Me Kate του Κόουλ Πόρτερ, West Side Story του Λέοναρντ Μπερνστάιν, Sweeney Todd και Company του Στίβεν Σόντχαϊμ και Ο βαφτιστικός του Θεόφραστου Σακελλαρίδη.
Υπήρξε φιλοξενούμενος μεγάλων λυρικών αιθουσών, όπως Όπερα της Τουλούζης, Όπερα της Λειψίας, Όπερα της Κολωνίας, Όπερα του Στρασβούργου, Όπερα της Νίκαιας, Theatre an der Wien, Nederlandse Reisopera, Όπερα της Λωζάνης, Όπερα του Σανκτ Γκάλεν, Όπερα της Βέρνης, Εθνική Όπερα της Κορέας, Teatro Petrucelli, Teatro Verdi di Trieste, Theatre Champs Elysees, Βασιλική Όπερα των Βερσαλλιών, Βασιλική Σουηδική Όπερα και Εθνική Λυρική Σκηνή. Συνεργάζεται επίσης με ορχήστρες όπως π.χ. Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας του Μονάχου, Gewandhaus της Λειψίας, Ορχήστρα Nationale de Capitole du Τουλούζη, Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νίκαιας, Noord Nederlands Orkest, B'Rock, NAC Ορχήστρα (Οττάβα), Südwestdeutsche Philharmonie, Ορχήστρα Δωματίου νορβηγική, Συμφωνική Ορχήστρα του Τρόντχαϊμ, Κοντσέρτο της Κολωνίας, Pomo d'Oro, Συμφωνική Ορχήστρα Bilkent, Συμφωνική Ορχήστρα της Βέρνης, Φιλαρμονία του Κότμπους, Κρατικές Ορχήστρες Αθηνών και Θεσσαλονίκης, Συμφωνική Ορχήστρα του Ελληνικού Ραδιοφώνου, Φιλαρμονική της Μπρατισλάβας, Musica Viva και Συμφωνική Ορχήστρα της Νέας Ρωσίας. Έχει εμφανιστεί σε μεγάλα φεστιβάλ όπως Salzburg Pfingsfestspiele, BBC Proms, φεστιβάλ Klara στις Βρυξέλλες, φεστιβάλ Handel της Χάλλε και Καρλσρούης, φεστιβάλ Valle Itria (Martina Franca).
Ο Γιώργος Πέτρου υπήρξε πολύ δραστήριος από πλευράς ηχογραφήσεων, συνεργαζόμενος με τις μεγαλύτερες δισκογραφικές εταιρείες του κόσμου, όπως Deutsche Grammophon, DECCA και MDG. Όλες οι ηχογραφήσεις του έχουν λάβει εξαιρετικές κριτική από τον διεθνή Τύπο (Diapason d'Or, Preis der Deutsche Schalplattenkritik, Choc-Monde de la Musique, Gramophone-Editor's Choice, BBC Mag/Ηχογράφηση του μήνα, CD της εβδομάδας-Sunday Times, ηχογράφηση του μήνα στο Musicweb, Crescendo Bestenliste Platz 1 κ.λπ). Ο Γιώργος Πέτρου έχει λάβει υποψηφιότητα για Βραβείο Γκράμι (για το Ottone του Χέντελ που κυκλοφορεί από την Decca) και για Βραβείο Porin (για τον Αλέξανδρο του Χέντελ πάλι από την Decca). Τιμήθηκε ως Συνεργάτης της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής του Λονδίνου (ARAM), του απονεμήθηκε ο τίτλος Chevalier de l'ordre des Arts et des Lettres από τη γαλλική κυβέρνηση και το Μεγάλο Βραβείο Μουσικής 2018 από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Νίκος Γκούμας
Ο Νίκος Γκούμας (1908-2001) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και πλοιοκτήτης με καταγωγή από την Άνδρο καθώς και διετελέσαντας πρόεδρος της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως στο διάστημα 1957–1963. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του στην ΑΕΚ προχώρησε σε εκτεταμένες βελτιώσεις και εκσυγχρονισμούς του σταδίου της ομάδας, το οποίο πήρε αργότερα το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΕ ΑΕΚ Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Expo 67
Η Διεθνής και Παγκόσμια Έκθεση του 1967 ή Expo 67, όπως ήταν ευρέως γνωστή, ήταν μεγάλη εμπορική έκθεση, όπου παρουσιάστηκαν τεχνολογικά θαύματα. Η έκθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα του Κεμπέκ Μόντρεαλ, άνοιξε τις πύλες της στις 27 Απριλίου του 1967 και ολοκληρώθηκε στις 29 Οκτωβρίου του ίδιου έτους.
Μέσα στο κλίμα των φιλελεύθερων ιδεών της εποχής και των ρηξικέλευθων εξελίξεων στον τομέα της αρχιτεκτονικής, του design και των ανθρωπιστικών επιστημών το όνομα της έκθεσης ήταν: “Ο άνθρωπος και ο κόσμος του”.
Οι κατοικίες αποτέλεσαν μία από τις βασικότερες θεματικές της έκθεσης. Στο πλαίσιο αυτό, κατασκευάστηκε ως θεματικό περίπτερο το διάσημο συγκρότημα κατοικιών Habitat 67, το οποίο σχεδιάστηκε από τον Ισραηλο-Καναδό αρχιτέκτονα Moshe Safdie, και το οποίο επισκέφθηκαν χιλιάδες επισκέπτες.
Το γερμανικό περίπτερο σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Φράι Όττο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μόντρεαλ Κατηγορία:Ιστορία του Καναδά Κατηγορία:Εκθέσεις
Άιντα Τάρμπελ
Η Άιντα Μινέρβα Τάρμπελ (5 Νοεμβρίου 1857 – 6 Ιανουαρίου 1944) ήταν αμερικανίδα συγγραφέας, ερευνήτρια δημοσιογράφος, βιογράφος και εκπαιδευτικός. Ήταν μία από τις κορυφαίες ερευνήτριες δημοσιογράφους της Προοδευτικής Εποχής στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα και πρωτοστάτησε στην ερευνητική δημοσιογραφία.
Γεννήθηκε στην Πενσυλβάνια στην αρχή της εποχής της οικονομικής άνθησης χάρη στο πετρέλαιο, έγραψε πολλά άρθρα και βιογραφίες για τα έντυπα μέσα ενημέρωσης. Το βιβλίο που την έκανε διάσημη έχει τίτλο The History of the Standard Oil Company (1904). Το βιβλίο δημοσιεύτηκε ως μια σειρά άρθρων στο περιοδικό McClure's Magazine από το 1902 έως το 1904. Χαρακτηρίστηκε ως «αριστούργημα της ερευνητικής δημοσιογραφίας», από τον ιστορικό Τζ. Νορθ Κονγουέι, ενώ παρέμεινε στην πέμπτη θέση της λίστας των New York Times το 1999 με τα εκατό πιο επιδραστικά έργα του εικοστού αιώνα.
Η Τάρμπελ έγραψε επίσης αρκετές βιογραφίες κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, επί 64 χρόνια. Έγραψε βιογραφίες για τη Μαντάμ Ρολάν και τον Ναπολέοντα. Η Τάρμπελ πίστευε ότι «η αλήθεια και τα κίνητρα των ισχυρών ανθρώπων θα μπορούσαν να αποκαλυφθούν». Ήταν πεπεισμένη ότι αυτή η αλήθεια θα μπορούσε να γίνει γνωστή με τέτοιο τρόπο ώστε «να επιταχύνει την ουσιαστική κοινωνική αλλαγή». Έγραψε πολλά βιβλία και έργα για τον Αβραάμ Λίνκολν, ορισμένα από τα οποία είχαν ως θέμα τα πρώτα στάδια της ζωής και της σταδιοδρομίας του. Μετά το έργο της για την εταιρεία Standard Oil και τη βιογραφία του Τζον Ντ. Ροκφέλερ, έγραψε βιογραφίες των επιχειρηματιών Έλμπερτ Χένρι Γκάρι, προέδρου της εταιρείας US Steel, και του Όουεν Ντ. Γιανγκ, προέδρου της General Electric.
Πολυγραφότατη συγγραφέας και ομιλήτρια, η Τάρμπελ ήταν γνωστή για την ενασχόλησή της με σύνθετα θέματα, όπως τη βιομηχανία πετρελαίου, τους δασμούς, τις εργασιακές πρακτικές, και την ανάλυσή τους σε ενημερωτικά και εύληπτα άρθρα. Τα άρθρα της κυκλοφόρησαν στα περιοδικά McClure's Magazine και The American Magazine και πολλά από τα βιβλία της ήταν δημοφιλή στο ευρύ αμερικανικό κοινό. Μετά από μια επιτυχημένη σταδιοδρομία τόσο ως συγγραφέας όσο και ως συντάκτρια στο περιοδικό McClure's, η Τάρμπελ αποχώρησε μαζί με αρκετούς άλλους συντάκτες προχωρώντας στην αγορά και έκδοση του περιοδικού The American Magazine. Η Τάρμπελ ταξίδεψε επίσης σε όλες τις 48 (τότε) πολιτείες κάνοντας διαλέξεις και μιλώντας για θέματα όπως τις αρνητικές επιπτώσεις του πολέμου, την παγκόσμια ειρήνη, την αμερικανική πολιτική, τα τραστ, τους δασμούς, τις εργασιακές πρακτικές και τα γυναικεία ζητήματα.
Η Τάρμπελ συμμετείχε σε επαγγελματικές οργανώσεις και σε δύο προεδρικές επιτροπές. Συντέλεσε στην ίδρυση της Ένωσης Συγγραφέων (γνωστή τότε ως Author's League και σήμερα ως Author's Guild) και υπήρξε Πρόεδρος της λέσχης Pen and Brush Club επί 30 χρόνια. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, συμμετείχε στην Επιτροπή Γυναικών του Προέδρου Γούντροου Ουίλσον, στο Συμβούλιο Εθνικής Άμυνας. Μετά τον πόλεμο, η Τάρμπελ συμμετείχε στη Διάσκεψη για την Ανεργία του Προέδρου Γουόρεν Γ. Χάρντινγκ το 1921.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Η Άιντα Μινέρβα Τάρμπελ γεννήθηκε σε ένα αγρόκτημα στην κομητεία Ήρι της Πενσυλβάνια, στις 5 Νοεμβρίου 1857. Μητέρα της ήταν η Έστερ Ανν ΜακΚάλοου, δασκάλα, και πατέρας της ο Φράνκλιν Σάμερ Τάρμπελ, δάσκαλος και ξυλουργός, και αργότερα πετρελαιοπαραγωγός. Η Τάρμπελ είχε τρία μικρότερα αδέρφια: τον Γουόλτερ, τον Φράνκλιν Τζούνιορ και τη Σάρα. Ο Φράνκλιν Τζούνιορ πέθανε από οστρακιά σε νεαρή ηλικία. Ο Γουόλτερ έγινε πετρελαιοπαραγωγός όπως ο πατέρας του, ενώ η Σάρα ήταν καλλιτέχνης. αριστερά|μικρογραφία| Εξόρυξη πετρελαίου στην Πενσυλβάνια το 1862 Τα πρώτα χρόνια της Άιντα Τάρμπελ στις πετρελαιοπηγές της Πενσυλβάνια είχαν μεγάλη επίδραση αργότερα στο έργο της για την εταιρεία Standard Oil και για τις εργασιακές πρακτικές. Η οικονομική κρίση του 1857 έπληξε σκληρά την οικογένεια Τάρμπελ, καθώς οι τράπεζες κατέρρευσαν και οι Τάρμπελ έχασαν τις αποταμιεύσεις τους.
Η τύχη των Τάρμπελ άλλαξε όταν ξεκίνησε η εξόρυξη πετρελαίου στην Πενσυλβάνια το 1859. Το πετρέλαιο, όπως έγραψε στην αυτοβιογραφία της, άνοιξε «ένα πλούσιο πεδίο για απατεώνες, απατεώνες, εκμεταλλευτές του κακού σε κάθε γνωστή μορφή». Ο πατέρας της Τάρμπελ αρχικά κατασκεύαζε ξύλινες δεξαμενές αποθήκευσης πετρελαίου. Η οικογένεια ζούσε σε μια παράγκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε πετρελαιοπηγές. Η Τάρμπελ έγραψε για την εμπειρία της: «Κανένα ανθρώπινο εγχείρημα δεν ήταν ποτέ τόσο καταστροφικό για την ομορφιά, την τάξη, την ευπρέπεια, όσο η παραγωγή πετρελαίου».
Το 1860, οι Τάρμπελ μετακόμισαν στο Ρούζβιλ της Πενσυλβάνια. Τα ατυχήματα σε εκείνη την πόλη επηρέασαν βαθιά την Άιντα Τάρμπελ. Ο γείτονάς τους και ιδρυτής της πόλης, Χένρι Ρουζ, έκανε γεωτρήσεις για πετρέλαιο όταν ανεφλέγη αέριο από μια αντλία. Ο Ρουζ επιβίωσε λίγες μόνο ώρες, προλαβαίνοντας να γράψει τη διαθήκη του και να αφήσει ένα εκατομμύριο δολάρια στους άλλους αποίκους για να φτιάξουν δρόμους. Συνολικά σκοτώθηκαν 18 άνδρες και η μητέρα της Άιντα, η Έστερ, περιέθαλψε έναν από τους εγκαυματίες στο σπίτι τους. Δεν επιτρεπόταν στην Τάρμπελ να δει τα πτώματα, αλλά κατάφερε να μπει κρυφά στο δωμάτιο όπου τα είχαν μέχρι να ταφούν: θα υποφέρει από εφιάλτες για το υπόλοιπο της ζωής της.
Το 1869, η οικογένεια μετακόμισε στο Τίτουσβιλ, στην Πενσυλβάνια. Ο πατέρας της Τάρμπελ έχτισε ένα σπίτι εκεί για την οικογένεια.
Ο πατέρας της Τάρμπελ έγινε αργότερα πετρελαιοπαραγωγός στην Κομητεία Βενάνγκο. Η επιχείρηση του Φράνκλιν Τάρμπελ, μαζί με εκείνες πολλών άλλων μικρών επιχειρηματιών, δέχτηκε μεγάλο πλήγμα μετά την απορρόφηση από τη Standard Oil των 22 από τους 26 ανταγωνιστές της στο Κλίβελαντ. Η Τάρμπελ αναφέρει αυτό το γεγονός στο έργο της, στο οποίο κατηγόρησε τους ηγέτες της Standard Oil Company ότι χρησιμοποιούσαν αθέμιτες πρακτικές για να θέσουν εκτός λειτουργίας την εταιρεία του πατέρα της και πολλές μικρές εταιρείες πετρελαίου.
Οι Τάρμπελ ήταν πολύ κοινωνικοί, και δέχονταν στο σπίτι τους τόσο υπερασπιστές της απαγόρευσης όσο και σουφραζέτες, υποστηρικτές και υποστηρίκτριες της παροχής δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες. Η οικογένειά της είχε συνδρομές σε έντυπα όπως το Harper's Weekly, το Harper's Monthly και το New York Tribune και χάρη σε αυτά μπόρεσε να παρακολουθήσει τα γεγονότα του Εμφυλίου Πολέμου. Η Τάρμπελ έμπαινε επίσης κρυφά στον κοιτώνα των εργατών για να διαβάσει αντίτυπα της Police Gazette, ενός ταμπλόιντ. Η οικογένειά της ήταν Μεθοδιστές και πήγαιναν στην εκκλησία δύο φορές την εβδομάδα. Η Έστερ Τάρμπελ υποστήριζε τα δικαιώματα των γυναικών και φιλοξενούσε γυναίκες όπως η Μαίρη Λίβερμορ και η Φράνσις Ε. Ουίλαρντ. δεξιά|μικρογραφία| Ruter Hall, Allegheny College Η Άιντα Τάρμπελ ήταν έξυπνη, αλλά και απείθαρχη μαθήτρια. Σύμφωνα με την ίδια, δεν πρόσεχε ιδιαίτερα στην τάξη και απουσίαζε συχνά, ώσπου μια δασκάλα τη νουθέτησε: «Μου είπε την ξεκάθαρη και άσχημη αλήθεια για τον εαυτό μου εκείνη την ημέρα, και καθώς καθόμουν εκεί και την κοιτούσα κατά πρόσωπο, πολύ περήφανη για να δείξω οποιοδήποτε συναίσθημα, αλλά ντροπιασμένη όσο ποτέ άλλοτε και ποτέ τόσο πολύ από τότε». Η Τάρμπελ ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τις επιστήμες και άρχισε να συγκρίνει το τοπίο γύρω της στην Πενσυλβάνια με αυτό που μάθαινε στο σχολείο. «Εδώ βρέθηκα ξαφνικά σε ένα έδαφος που σήμαινε κάτι για μένα. Από μικρή, φυτά, έντομα, πέτρες ήταν αυτά που έβλεπα όταν πήγαινα στο εξωτερικό, αυτά που έφερνα σπίτι για να συμπιέσω, να βάλω σε μπουκάλια, να βρωμίσω όλο το σπίτι... Δεν είχα συνειδητοποιήσει ποτέ ότι ήταν αντικείμενα μελέτης... Το σχολείο έγινε ξαφνικά συναρπαστικό».
Η Τάρμπελ αποφοίτησε πρώτη στην τάξη της από το λύκειο στο Τίτουσβιλ και συνέχισε τις σπουδές της στη βιολογία στο Κολέγιο Allegheny το 1876, όπου ήταν η μόνη γυναίκα στην τάξη της μεταξύ 41 ατόμων. Είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την εξελικτική βιολογία και κατά την παιδική της ηλικία είχε πάθος με το μικροσκόπιο. Είπε για το ενδιαφέρον της για την επιστήμη: «Η αναζήτηση της αλήθειας είχε γεννηθεί μέσα μου... η πιο ουσιαστική από τις ανθρώπινες αναζητήσεις». Ένας από τους καθηγητές της Τάρμπελ, ο Τζερεμάια Τίνγκλεϊ, της επέτρεψε να χρησιμοποιήσει το μικροσκόπιο του κολεγίου για τις σπουδές της και η Τάρμπελ το χρησιμοποίησε για να μελετήσει ένα είδος σαλαμάνδρας, την Necturus maculosus, ένα αμφίβιο που χρησιμοποιούσε και βράγχια και πνεύμονα και θεωρούνταν ένας κρίκος που έλειπε από την εξελικτική αλυσίδα.
Επισκοπή Ορθωσιάδος Καρίας
Η Επισκοπή Ορθωσίας ή Ορθωσιάδος είναι πρώην εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Βρισκόταν στην Καρία της Μικράς Ασίας με έδρα την πόλη Ορθωσία, στην περιοχή των σημερινών χωριών Καβακλί (Κavakli) και Ορτάς (Ortas), που βρισκόταν σε ύψωμα νότια του Μαίανδρου. Διοικητικά ανήκε στην Ιερά Μητρόπολις Αφροδισιάδος.
Άγνωστο πότε εκχριστιανίστηκε η περιοχή αλλά και δημιουργήθηκε η επισκοπή, άγνωστη είναι η ιστορία και οι επίσκοποί της. Μοναδικός γνωστός επίσκοπός της είναι ο Διογένης όπου το 451 πήρε μέρος και υπέγραψε στην Δ΄ Οικουμενική σύνοδο της Χαλκηδόνας. Στα τακτικά αναφέρεται από τον 5ο αιώνα έως τον 13ο αιώνα.
Άιντα Τάρμπελ
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Η Τάρμπελ αποφοίτησε το 1880 με πτυχίο επιπέδου Bachelor of Arts και μεταπτυχιακό το 1883. Η Τάρμπελ αργότερα υπηρέτησε στο διοικητικό συμβούλιο του πανεπιστημίου, στο οποίο εξελέγη για πρώτη φορά το 1912. Ήταν η δεύτερη γυναίκα που υπηρέτησε ως διοικητικό στέλεχος και κατείχε τη θέση για περισσότερες από τρεις δεκαετίες.
Επισκοπή Ορθωσιάδος Καρίας
Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία διορίζει τιτουλάριο καθολικό επίσκοπο, με τον τίτλο Orthosiensis in Caria, από το 1641, από το 1911 ο θρόνος χηρεύει.
Άιντα Τάρμπελ
Σταδιοδρομία
αριστερά|μικρογραφία| Άιντα Μινέρβα Τάρμπελ, 1890 Η Τάρμπελ εγκατέλειψε το πανεπιστημιακό σύστημα επιθυμώντας να συνεισφέρει στην κοινωνία, αλλά καθώς δεν ήταν σίγουρη για το πώς να το κάνει, έγινε δασκάλα. Η Τάρμπελ ξεκίνησε την καριέρα της ως διευθύντρια στο Πόλαντ του Οχάιο τον Αύγουστο του 1880. Η Τάρμπελ δίδαξε μαθήματα γεωλογίας, βοτανικής, γεωμετρίας και τριγωνομετρίας καθώς και γλώσσες, όπως ελληνικά, λατινικά, γαλλικά και γερμανικά. Μετά από δύο χρόνια, συνειδητοποίησε ότι η διδασκαλία δεν της ταίριαζε και επέστρεψε στο σπίτι. Ήταν εξαντλημένη από τον φόρτο εργασίας και εξοργισμένη από τους χαμηλούς μισθούς που την υποχρέωναν να δανειστεί χρήματα από τους γονείς της.
Επισκοπή Ορθωσιάδος Καρίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Αφροδισιάδος
Άιντα Τάρμπελ
Σταδιοδρομία
Η Τάρμπελ άρχισε να γράφει σύντομα κείμενα για το περιοδικό και στη συνέχεια εργάστηκε σε μεγαλύτερα κείμενα, καθώς άρχισε να βρίσκει το δικό της στιλ γραφής. Το πρώτο της άρθρο ήταν το "The Arts and Industries of Cincinnati" («Οι Τέχνες και οι Βιομηχανίες του Σινσινάτι») που δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 1886.
Η Τάρμπελ έγραψε δύο άρθρα που παρουσίαζαν τις αντικρουόμενες απόψεις της για τους ρόλους των γυναικών και που θα την ακολουθούσαν σε όλη της τη ζωή. Το άρθρο της Τάρμπελ για τις γυναίκες ως εφευρέτριες ("Women as Inventors") δημοσιεύτηκε στο τεύχος Μαρτίου 1887 του περιοδικού The Chautauquan. Ένα άρθρο που έγραψε η Μαίρη Λόου Ντίκινσον και στο οποίο υποστήριζε ότι ο αριθμός των γυναικών κατόχων διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας ήταν περίπου 300, καθώς και ότι οι γυναίκες δεν θα γίνονταν ποτέ επιτυχημένες εφευρέτριες, κίνησε την περιέργεια της Τάρμπελ και ξεκίνησε τη δική της έρευνα. Η Τάρμπελ πήγε στο Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας στην Ουάσιγκτον και συναντήθηκε με τον επικεφαλής του τμήματος, Ρ. ΜακΓκιλ. Ο ΜακΓκιλ είχε συντάξει μια λίστα με σχεδόν 2.000 γυναίκες. Η Τάρμπελ έγραψε στο άρθρο της: «Τρία πράγματα που αξίζει να γνωρίζει και να πιστεύει κανείς: ότι οι γυναίκες έχουν εφεύρει έναν μεγάλο αριθμό χρήσιμων ειδών· ότι αυτές οι πατέντες δεν περιορίζονται σε συσκευές για τα ρούχα και την κουζίνα, όπως θέλουν να πιστεύουν οι άντρες· ότι οι εφευρέσεις είναι ένας τομέας στον οποίο οι γυναίκες έχουν μεγάλες δυνατότητες». Η Τάρμπελ συνέχισε αργότερα αυτό το άρθρο με μια παρουσίαση για τις γυναίκες στη δημοσιογραφία τον Απρίλιο του 1887. Το άρθρο πραγματεύεται την ιστορία της δημοσιογραφίας, δημοσιογραφικές πρακτικές και συμβουλές, συμπεριλαμβανομένης μιας προειδοποίησης ότι η δημοσιογραφία είναι ένα ανοιχτό πεδίο για τις γυναίκες, αλλά οι γυναίκες πρέπει να αποφεύγουν να κλαίνε εύκολα για να μη φαίνονται αδύναμες.
Στο Παρίσι τη δεκαετία του 1890
Αφήνοντας την ασφάλεια του περιοδικού The Chautauquan, η Τάρμπελ μετακόμισε στο Παρίσι το 1891 σε ηλικία 34 ετών για να ζήσει και να εργαστεί. Μοιραζόταν ένα διαμέρισμα στη Rue du Sommerard με τρεις φίλες της από το περιοδικό The Chautauquan. Το διαμέρισμα βρισκόταν σε απόσταση λίγων τετραγώνων από το Πάνθεον, την Παναγία των Παρισίων και τη Σορβόννη. Ήταν μια συναρπαστική εποχή στο Παρίσι, καθώς ο Πύργος του Άιφελ είχε μόλις ολοκληρωθεί, το 1889. Η Τάρμπελ και οι φίλες της εκτιμούσαν ιδιαίτερα την τέχνη των ιμπρεσιονιστών, όπως οι Ντεγκά, Μονέ, Μανέ και Βαν Γκογκ.
Η Τάρμπελ είχε μια έντονη κοινωνική ζωή στο Παρίσι. Μαζί με τις συγκατοίκους της δημιούργησαν έναν χώρο όπου αγγλόφωνοι και γαλλόφωνοι μπορούσαν να συναντηθούν για εξάσκηση στις δύο γλώσσες. Η σπιτονοικοκυρά τους, η Μαντάμ Μπονέ, διοργάνωνε κάθε εβδομάδα δείπνα για τους ενοίκους της. Μεταξύ αυτών ήταν ο πρίγκιπας Σαΐντ Τουσούμ, ξάδερφος του Αιγύπτιου ηγεμόνα. Η Τάρμπελ γνώρισε και ίσως είχε σχέση με τον Τσαρλς Ντάουνερ Χέιζεν, έναν νεαρό Γαλλό που έγινε αργότερα ιστορικός και καθηγητής στο Κολέγιο Σμιθ. μικρογραφία| Το Πάνθεον στο Παρίσι, περ. 1890-1900 Η Τάρμπελ ξεκίνησε την καριέρα της ως συγγραφέας στο Παρίσι. Έβγαζε τα προς το ζην γράφοντας για πολλές αμερικανικές εφημερίδες, συμπεριλαμβανομένων των Pittsburgh Dispatch, Cincinnati Times-Star και Chicago Tribune. Η Τάρμπελ δημοσίευσε το διήγημα France Adorée στο τεύχος Δεκεμβρίου 1891 στο περιοδικό Scribner's. Όλη αυτή η δουλειά, μαζί με τη διδασκαλία, βοήθησαν οικονομικά την Τάρμπελ για να μπορέσει να δουλέψει άνετα στην πρώτη της βιογραφία, ένα βιβλίο για τη Μαντάμ Ρολάν: την επικεφαλής ενός σαλονιού με επιρροή κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Η Τάρμπελ ήθελε ήδη να σώσει τις γυναίκες από την αφάνεια της ιστορίας. Η έρευνά της την οδήγησε στον Λεόν Μαριλιέρ, απόγονο της Ρολάν που της παρείχε πρόσβαση στις επιστολές και τα οικογενειακά έγγραφα της Μαντάμ Ρολάν. Ο Μαριλιέρ κάλεσε την Τάρμπελ να επισκεφτεί το κτήμα της Μαντάμ Ρολάν, το Le Clos.
Η Τάρμπελ συνέχισε την εκπαίδευσή της στο Παρίσι, μαθαίνοντας τις ερευνητικές τεχνικές που χρησιμοποιούσαν οι Γάλλοι ιστορικοί. Παρακολούθησε διαλέξεις στη Σορβόννη, κυρίως για την ιστορία της Γαλλικής Επανάστασης, τη λογοτεχνία του 18ου αιώνα και τη ζωγραφική της εποχής. Έμαθε από Γάλλους ιστορικούς πώς να παρουσιάζει αποδεικτικά στοιχεία με ξεκάθαρο και ελκυστικό στιλ.
Αυτά που ανακάλυψε η Τάρμπελ για τη Μαντάμ Ρολάν άλλαξαν τη δική της κοσμοθεωρία. Ξεκίνησε τη βιογραφία της με θαυμασμό για τη Μαντάμ Ρολάν, αλλά απογοητεύτηκε καθώς προχωρούσε την έρευνά της και μάθαινε περισσότερα. Η Τάρμπελ διαπίστωσε ότι η Ρόλαν, η οποία ακολούθησε το παράδειγμα του συζύγου της, δεν είχε την ανεξάρτητη σκέψη που είχε φανταστεί και ήταν συνένοχος στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας όπου η βία οδήγησε στον τρόμο και στη δική της εκτέλεση. Η Τάρμπελ έγραψε για τη Μαντάμ Ρολάν: «Αυτή η γυναίκα υποκινούσε σταθερά τη βία, πρόθυμη να χρησιμοποιήσει αυτή την τρομερή επαναστατική δύναμη, τόσο αλλοπρόσαλλη και τρομακτική για μένα, για να πετύχει τους στόχους της, πιστεύοντας αφελώς ότι η ίδια και οι φίλοι της αρκετά δυνατοί για να την ελέγξουν όταν δεν θα τη χρειαζόταν πια. Το πιο βαρύ πλήγμα στην αυτοπεποίθησή μου μέχρι τώρα ήταν η απώλεια της πίστης μου στην επανάσταση ως θεϊκό όπλο. Από τότε που ανακάλυψα ότι ο κόσμος δεν είχε φτιαχτεί σε έξι μέρες... είχα να αναστατωθώ τόσο πολύ, στον νου και την ψυχή μου».
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Τάρμπελ έλαβε άσχημα νέα: Ο συνέταιρος του Φράνκλιν Τάρμπελ αυτοκτόνησε, αφήνοντας τον Φράνκλιν χρεωμένο. Στη συνέχεια, σε μια εφημερίδα του Ιουλίου 1892 δημοσιεύτηκε ότι η γενέτειρα της Τάρμπελ, η Τίτουσβιλ, είχε καταστραφεί ολοσχερώς από πλημμύρα και πυρκαγιά. Τα θύματα ήταν περισσότερα από 150 και η Τάρμπελ φοβόταν ότι ανάμεσά τους ήταν και η οικογένειά της. Το Oil Creek είχε πλημμυρίσει και εύφλεκτα υλικά στο νερό είχαν αναφλεγεί και εκραγεί. Η Τάρμπελ ανακουφίστηκε όταν έλαβε ένα μονολεκτικό τηλεγράφημα που έγραφε: «Ασφαλείς!» Η οικογένειά της και το σπίτι τους είχαν σωθεί.
Το περιοδικό McClure's
Η Τάρμπελ είχε δημοσιεύσει άρθρα για την ομάδα τύπου του εκδότη Σάμιουελ ΜακΚλούρ, ο οποίος είχε διαβάσει ένα άρθρο της Τάρμπελ με τίτλο The Paving of the Streets of Paris by Monsieur Alphand («Ο κύριος Αλφάν και τα λιθόστρωτά του στους δρόμους του Παρισιού»), το οποίο περιέγραφε τον τρόπο με τον οποίο οι Γάλλοι πραγματοποιούσαν μεγάλα δημόσια έργα. Εντυπωσιασμένος, ο ΜακΚλούρ είπε στον συνέταιρό του Τζον Φίλιπς: «Αυτό το κορίτσι ξέρει να γράφει. Πρέπει να την πείσουμε να δουλέψει για το περιοδικό μας». Πεπεισμένος ότι η Τάρμπελ ήταν ακριβώς το είδος της συγγραφέως που έψαχνε, πήγε και τη βρήκε στο Παρίσι ενώ βρισκόταν σε προγραμματισμένη επίσκεψη στη Γαλλία το 1892 για να της προσφέρει τη θέση της συντάκτριας στο νέο περιοδικό.
Η Τάρμπελ περιέγραψε τον ΜακΚλούρ ως «μυστήριο». Παρέτεινε την επίσκεψή του, έχασε το τρένο του και χρειάστηκε να δανειστεί 40 δολάρια από την Τάρμπελ για να ταξιδέψει στη Γενεύη. Η Τάρμπελ υπέθεσε ότι έχασε τα χρήματά της, αλλά το γραφείο του μετέφερε τα χρήματα την επόμενη μέρα. Η Τάρμπελ αρχικά τον απέρριψε για να μπορέσει να συνεχίσει να εργάζεται στη βιογραφία της Μαντάμ Ρολάν αλλά ο ΜακΚλούρ ήταν αποφασισμένος. Στη συνέχεια, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του McClure's, ο August Jaccaci, επισκέφτηκε την Τάρμπελ για να της δείξει το πρώτο τεύχος του περιοδικού.
Αντί να αναλάβει τη θέση της συντάκτριας στο McClure's, η Τάρμπελ άρχισε να γράφει άρθρα για το περιοδικό ως ελεύθερος επαγγελματίας. Έγραψε άρθρα για γυναίκες διανοούμενες και συγγραφείς στο Παρίσι, καθώς και για επιστήμονες. Ήλπιζε ότι άρθρα όπως το "A Paris Press Woman" («Μια δημοσιογράφος στο Παρίσι») για την εφημερίδα Boston Transcript το 1893 θα αποτελούσαν πρότυπο για τις γυναίκες δημοσιογράφους και συγγραφείς. Το 1893 πήρε συνέντευξη από τον Λουί Παστέρ. Επέστρεψε ξανά στον Παστέρ για να μάθει τις απόψεις του για το μέλλον. Αυτό το γραπτό κατέληξε να γίνει ένα χρονικά με τίτλο "The Edge of the Future" («Η αιχμή του μέλλοντος»). Πήρε επίσης συνέντευξη, μεταξύ άλλων, από τους Εμίλ Ζολά, Αλφόνς Ντωντέ και Αλέξανδρο Δουμά (υιό). Η Τάρμπελ ανέλαβε το ρόλο του εκπροσώπου του περιοδικού στο Παρίσι. Στη συνέχεια προσφέρθηκε στην Τάρμπελ η θέση της συντάκτριας για το νεανικό κοινό για να αντικαταστήσει τη Φράνσις Χόντζσον Μπέρνετ. Όταν ολοκληρώθηκε η βιογραφία της για τη Μαντάμ Ρολάν, η Τάρμπελ επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και εντάχθηκε στο προσωπικό του McClure's με μισθό 3.000 δολάρια τον χρόνο.
Ναπολέων Βοναπάρτης
Η Τάρμπελ επέστρεψε από το Παρίσι το καλοκαίρι του 1894, και μετά από μια επίσκεψη με την οικογένειά της στο Τίτουσβιλ, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ο Σάμιουελ ΜακΚλούρ επικοινώνησε μαζί της προκειμένου να της αναθέσει μια βιογραφική σειρά για τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Ο ΜακΚλούρ είχε ακούσει ότι το περιοδικό Century, το ανταγωνιστικό περιοδικό του McClure's, είχε ξεκινήσει μια σειρά άρθρων για τον Βοναπάρτη. Για να εργαστεί αποτελεσματικά, η Τάρμπελ μετακόμισε στην Ουάσιγκτον, στο σπίτι του Γκάρντινερ Γκριν Χάμπαρντ. Η Τάρμπελ χρησιμοποίησε την εκτενή συλλογή αντικειμένων και εγγράφων του Ναπολέοντα που διατηρούσε ο Χάμπαρντ, καθώς και πηγές από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Η προθεσμία της Τάρμπελ για το βιβλίο ήταν ασφυκτική, η πρώτη έκδοση κυκλοφόρησε μόλις έξι εβδομάδες αφότου ξεκίνησε τη δουλειά της. Η Τάρμπελ το ονόμασε αυτό «καλπάζουσα βιογραφία».
Η σειρά αποτέλεσε πεδίο εκπαίδευσης για το στιλ και τη μεθοδολογία της Τάρμπελ στις βιογραφίες. Η Τάρμπελ πίστευε στη θεωρία του Μεγάλου Ανθρώπου για τη βιογραφία και ότι τα εξαιρετικά άτομα μπορούσαν να διαμορφώσουν την κοινωνία τους τόσο όσο και η κοινωνία διαμόρφωσε αυτά τα άτομα. Ενώ εργαζόταν στη σειρά, η Τάρμπελ παρουσιάστηκε στον ιστορικό και εκπαιδευτικό Χέρμπερτ Άνταμς του Πανεπιστημίου Johns Hopkins. Ο Άνταμς πίστευε στην «αντικειμενική ερμηνεία των πρωτογενών πηγών» που θα γινόταν επίσης η μέθοδος της Τάρμπελ για να γράφει για τα θέματά της. Ο Άνταμς δίδαξε επίσης στο Κολέγιο Σμιθ και ήταν υπέρμαχος της εκπαίδευσης των γυναικών.
Αυτή η σειρά άρθρων θα ενίσχυε τη φήμη της Τάρμπελ ως συγγραφέως, ανοίγοντάς της νέους δρόμους. Η σειρά για τον Ναπολέοντα αποδείχθηκε δημοφιλής, διπλασιάζοντας την κυκλοφορία του McClure's σε πάνω από 100.000 αντίτυπα. Το αναγνωστικό κοινό τετραπλασιάστηκε μέχρι την τελευταία έβδομη δημοσίευση για τον Ναπολέοντα. Περιλάμβανε εικονογραφήσεις από τη συλλογή του Γκάρντινερ Γκριν Χάμπαρντ. Τα άρθρα συγκεντρώθηκαν σε ένα βιβλίο που έγινε μπεστ σέλερ και απέδιδε έσοδα από πνευματικά δικαιώματα στην Τάρμπελ για όλη την υπόλοιπη ζωή της, αφού τυπώθηκαν πάνω από 70.000 αντίτυπα της πρώτης έκδοσης. Χάρη στην επιτυχία του βιβλίου, η Τάρμπελ μπόρεσε επίσης να βρει τελικά έναν εκδότη, τον Scribner's, για το βιβλίο της για τη Μαντάμ Ρολάν.
Αβραάμ Λίνκολν
Μια άλλη σειρά άρθρων του McClure's που δημιουργήθηκε ανταγωνιστικά προς το περιοδικό Century αφορούσε τον πρόεδρο των ΗΠΑ Αβραάμ Λίνκολν, για τον οποίο το περιοδικό Century είχε δημοσιεύσει μια σειρά άρθρων που έγραψαν οι προσωπικοί του γραμματείς του, οι Τζον Νικολάι και Τζον Χέι Στην αρχή, η Τάρμπελ ήταν απρόθυμη να ασχοληθεί με τον Λίνκολν, γιατί, όπως είπε αργότερα: «Αν ξεκινήσεις με την αμερικανική ιστορία, είπα στον εαυτό μου, ξέρεις καλά ότι τέλος η Γαλλία». Παράλληλα, η Τάρμπελ είχε γοητευτεί με τον Λίνκολν από νεαρή ηλικία. Θυμόταν την είδηση της δολοφονίας του και την αντίδραση των γονιών της σε αυτήν: ο πατέρας της επέστρεφε από το μαγαζί του, η μητέρα της έκρυψε το «πρόσωπό της στην ποδιά της και έτρεξε κλαίγοντας στο δωμάτιό της».
Όταν η Τάρμπελ πλησίασε για πρώτη φορά τον Τζον Νικολάι, της είπε ότι αυτός και ο Χέι είχαν γράψει «όλα όσα άξιζε να ειπωθούν για τον Λίνκολν». Η Τάρμπελ αποφάσισε να ξεκινήσει με την καταγωγή του Λίνκολν και τις ταπεινές του καταβολές. Η Τάρμπελ ταξίδεψε στη χώρα συναντώντας και παίρνοντας συνεντεύξεις από ανθρώπους που γνώριζαν τον Λίνκολν, συμπεριλαμβανομένου του γιου του Ρόμπερτ Τοντ Λίνκολν. Ο Ρόμπερτ Λίνκολν έδειξε στην Τάρμπελ μια παλιά και αδημοσίευτη δαγκεροτυπία του Λίνκολν. Η Τάρμπελ βρήκε τα ίχνη μιας χαμένης ομιλίας του Λίνκολν που εκφωνήθηκε το 1856 εντοπίζοντας τον Χένρι Κλέι Γουίτνεϊ, ο οποίος ισχυριζόταν ότι είχε γράψει σημειώσεις, και στη συνέχεια επιβεβαιώνοντας τις σημειώσεις του μέσω άλλων μαρτύρων. Η εκδοχή της ομιλίας του Γουίτνεϊ δημοσιεύτηκε στο McClure's, αλλά αργότερα θεωρήθηκε ψευδής από άλλους ιστορικούς.