cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inc. (περιοδικό)
Ιστορία
Το γραφείο της Inc. βρίσκεται στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 7 στη Νέα Υόρκη. Τον Δεκέμβριο του 2013, ο Έρικ Σούρενμπεργκ διορίστηκε πρόεδρος και αρχισυντάκτης της Inc., αντικαθιστώντας τον επί μακράς θητείας Μπομπ ΛαΠόιντ. Τον Μάρτιο του 2018, ο Σούρενμπεργκ διορίστηκε Διευθύνων Σύμβουλος της Mansueto Ventures και ο Λέντμπετερ προήχθη σε αρχισυντάκτης της Inc.
Ο σημερινός αρχισυντάκτης του είναι ο Σκοτ Ομελίανουκ, πρώην αρχισυντάκτης του περιοδικού This Old House. Διαδέχθηκε τον Τζέιμς Λέντμπετερ στις αρχές του 2020.
Τον Οκτώβριο του 1981, η Inc. έγινε το πρώτο περιοδικό που παρουσίασε τον Στηβ Τζομπς στο εξώφυλλό του, μαζί με τη διακήρυξη «Αυτός ο άνθρωπος άλλαξε δουλειά για πάντα».
Το Inc. εκδίδει βιβλία με το αποτύπωμα An Inc. Πρωτότυπο σε συνεργασία με την Greenleaf Book Group. Τα βιβλία είναι γραμμένα από ειδικούς στις επιχειρήσεις και απευθύνονται σε ένα κοινό επιχειρηματιών.
Το Inc. παράγει ένα εβδομαδιαίο, βραβευμένο podcast που ονομάζεται Inc. Χωρίς λογοκρισία, όπου οι δημοσιογράφοι του Inc. συζητούν νεοφυείς επιχειρήσεις, τεχνολογία, τάσεις της αγοράς και του κλάδου και πολλά άλλα. Το podcast κυκλοφόρησε εκατοντάδες επεισόδια και κέρδισε τα βραβεία Best of the Web του 2016 και 2017 για το καλύτερο Podcast, μαζί με μια τιμητική διάκριση για το Folio: Eddie & Ozzie Award 2018.
Το Inc. έλαβε πολλαπλά βραβεία Folio το 2017 και το 2018, συμπεριλαμβανομένων διακρίσεων για τεύχη πλήρους εκτύπωσης, καλύτερου επανασχεδιασμού, χρήσης βίντεο και χρήσης μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η ταινία του 2016 "The Stealthy Sales Kings of Amazon" κέρδισε το βραβείο Best in Business από το Society for Advancing Business Writing and Editing.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες
Κλάδεος Ηλείας
Για τον συνώνυμο ποταμό δείτε το λήμμα: Κλάδεος
Ο Κλάδεος  ή Κλαδέος είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 104 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Κλάδεος βρίσκεται στο κέντρο του νομού, στις ανατολικές όχθες του ομώνυμου ποταμού Κλάδεου που καταλήγει νοτιότερα στον Αλφειό. Απέχει 5 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Αρχαία Ολυμπία (έδρα του δήμου) και 21 χλμ. Α. από τον Πύργο, ενώ νότια του χωριού περνάει η ΕΟ Ολυμπίας - Πύργου. Στην περιοχή έχουν βρεθεί ακέραια αγγεία από ταφικά σύνολα ή νεκροταφεία της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Η παλιά ονομασία του, από την εποχή της τουρκοκρατίας είναι Στραβοκέφαλον και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Πίσσης. Το 1933 με το ΦΕΚ 179Α - 05/07/1933 μετονομάστηκε σε Κλαδέον και το 1940 διορθώθηκε σε Κλάδεος. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κλαδέου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 154 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Πάνος Καραβίας
Ο Πάνος Καραβίας (Αθήνα, 1907 – Αθήνα, 1985) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας. Τα έργα του, από την δεκαετία του 1930 μέχρι την δεκαετία του 1970, τιμήθηκαν με βραβεύσεις. Θεωρείται πεζογράφος της μεσοπολεμικής περιόδου, της αποκαλούμενης γενιάς του 1930.
Αρχή της σταδιοδρομίας του - σπουδές
Άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα το 1921 στο περιοδικό Μούσα, σε ηλικία 16 ετών. Δυο χρόνια αργότερα, το 1923, συμμετείχε στη δημοτιστική Φοιτητική συντροφιά (χωρίς να είναι ακόμη φοιτητής). Σημαντική για αυτόν αποδείχθηκε διάλεξη σχετικά με τον Κώστα Ουράνη (άρθρα για τον οποίο είχε δημοσιεύσει στην εφημερίδα Αθηναϊκή) την οποία παρουσίασε σε εκδήλωση της Φοιτητικής συντροφιάς, στο Ελληνικό Ωδείο. Όταν πηγε στο Παρίσι για σπουδές στην Ελεύθερη Σχολή Πολιτικών Επιστημών (École libre des sciences politiques) και στο Κολλέγιο της Γαλλίας (Collège de France) την περίοδο 1924-1930, εργάστηκε ως δημοσιογράφος - ανταποκριτής στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος μετά από σύσταση του Ουράνη.
Δημοσιογράφος
Από το 1935 έως το 1939 είχε τη θέση του γενικού γραμματέα στο διοικητικό συμβούλιο του Συνδέσμου Ανταποκριτών Ξένου Τύπου στην Ελλάδα.
Λογοτέχνης
Άρχισε να δημοσιεύει έργα του το 1930 με την Νύχτα με πολύχρωμα φώτα, την πρώτη συλλογή του από διηγήματα. Συνέχισε να γράφει μέχρι το 1981. Έλαβε βραβεία και διακρίσεις για το έργο του:
Εργογραφία
Τα έργα του, εκτός από τα δημοσιογραφικά του κείμενα είναι :
Οικογένεια / Θάνατος
Καταγόταν από πλούσια οικογένεια της Ιθάκης. Σύζυγός του ήταν η ζωγράφος Σελέστ Πολυχρονιάδη. Πέθανε στην Αθήνα το 1985 σε ηλικία 78 ετών.
Επίδραση του έργου του
Με το έργο του έχουν ασχοληθεί πολλοί μελετητές, ανάμεσα στους οποίους οι :
Αφιέρωμα περιοδικού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Ίρος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ίρος είναι γνωστά δύο διαφορετικά πρόσωπα, τα παρακάτω:
"«Φεύγα απ' την πόρτα, κνώδαλο, να μη σε ποδοσύρω! / Δε βλέπεις πως μου κάνουνε το μάτι να σε διώξω; / Εγώ όμως το 'χω σε ντροπή. Μον' σήκω, μην πιαστούμε». / Τότε λοξά τον κοίταξε κι έτσι ο Δυσσέας του 'πε: / «Καημένε, εγώ δε σ' έβλαψα, κακό δε σού 'πα λόγο, / μήτε ζηλεύω αν πιο πολλά κανείς σε σένα δώσει. / Να, το κατώφλι και τους δυο μας παίρνει... / Μα να πιαστούμε μη ζητάς στα χέρια, μη μ' ανάψεις / και σου τα βάψω μ' αίματα το στήθος και τα χείλια...» / Τότε έτσι του 'πε με θυμό κι ο Ίρος ο ζητιάνος: / «Μωρέ για ιδείτε η γλώσσα του του φωνακλά πώς τρέχει, / σαν της γριάς της καμινούς, που μια να φάει θα λιώσει, / κι απ' τις μασέλες καταγής τα δόντια του θα πέσουν, .../ Ανασκουμπώσου το λοιπόν κι αυτοί να μας γνωρίσουν / στο ξύλο. Βρε παλιόγερε, με νιο πώς θα τα βάλεις;» (σ 10-16, 20, 21, 25-28, 30, 31)"
Πηγές
Ιρος Ιρος Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ιθάκης
697
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 697 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τάσος Κοντογιαννίδης
Ο Τάσος Κοντογιαννίδης είναι Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Γεννήθηκε στο  χωριό Κομνηνά Ξάνθης στις 12-7-1946. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Σταυρουπόλεως, στη δημοσιογραφική σχολή του Σπύρου Μελά και είναι πτυχιούχος του Παντείου Πανεπιστημίου και της Νομικής.
Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό ως δρομέας μεγάλων αποστάσεων στην ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς και την Εθνική Ενόπλων και σταδιοδρόμησε ως δημοσιογράφος στην Αθήνα, πραγματοποιώντας πολλές δημοσιογραφικές αποστολές στο εξωτερικό.
Εργάστηκε ως ελεύθερος ρεπόρτερ, δικαστικός και πολιτικός συντάκτης, σε μεγάλες αθηναϊκές εφημερίδες (Ακρόπολις, Ελεύθερο Τύπο, Βήμα και Απογευματινή), στα περιοδικά ( «Εικόνες», «Ταχυδρόμος», «Φαντάζιο»), σε ομογενειακές εφημερίδες της Νέας Υόρκης («Εθνικός Κήρυξ» και «Πρωινή»), στον δημοτικό ραδιοσταθμό «Αθήνα 9.84», στην Ελληνική ραδιοφωνία της ΕΡΤ και για 17 χρόνια στην τηλεόραση του «Mega». Σήμερα συνεργάζεται με την εφημερίδα «Real News»  και με διάφορες ιστοσελίδες, ενώ είναι εκλεγμένο μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ.
Για την δημοσιογραφική του προσφορά και το συγγραφικό του έργο τιμήθηκε το 2008 με το βραβείο του Ιδρύματος Μπότση από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενώ για διάφορες εργασίες του, βραβεύτηκε:
Συγγραφικό έργο
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Άδεια
Μια άδεια είναι μια επίσημη άδεια ή άδεια να πραγματοποιηθεί ή να γίνει κάτι, ή να χρησιμοποιηθεί κάτι (όπως και το έγγραφο της άδειας).
Μια άδεια μπορεί να χορηγηθεί από ένα συμβαλλόμενο μέρος σε άλλο μέρος, ως στοιχείο της συμφωνίας μεταξύ των εν λόγω μερών. Ένας ορισμός-συντομογραφία της άδειας είναι "μια άδεια χρήσης αδειοδοτημένου υλικού".
Ειδικότερα, η άδεια μπορεί να εκδοθεί από τις αρχές, για να επιτρέψει μια δραστηριότητα που διαφορετικά θα ήταν απαγορευμένη. Αυτό μπορεί να απαιτεί την καταβολή αμοιβής ή την απόδειξη της ικανότητας. Η απαίτηση αυτή μπορεί επίσης να χρησιμεύσει για να κρατήσει τις αρχές ενημερωμένες για το είδος της δραστηριότητας, και να τους δώσει την ευκαιρία να θέσουν όρους και περιορισμούς.
Ένας δικαιοπάροχος μπορεί να χορηγεί άδεια δυνάμει των νόμων πνευματικής ιδιοκτησίας για να επιτρέψει μια χρήση (όπως η αντιγραφή του λογισμικού ή η χρήση της εφεύρεσης (με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας)) σε ένα δικαιοδόχο, απαλλάσσοντας τον δικαιοδόχο από υπόθεση παράβασης από τον δικαιοπάροχο. Μια άδεια βάσει δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας έχει συνήθως πολλά στοιχεία πέραν της ίδιας της ενίσχυσης, συμπεριλαμβανομένης των διατάξεων διάρκειας, εδάφους, ανανέωσης, καθώς και άλλους περιορισμούς που θεωρούνται ζωτικής σημασίας για τον δικαιοπάροχο.
Όρος: πολλές άδειες ισχύουν για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Αυτό προστατεύει τον δικαιοπάροχο από την αύξηση της αξίας της άδειας, ή την αλλαγή των συνθηκών της αγοράς. Επίσης, διατηρεί την εκτελεστότητα, διασφαλίζοντας ότι καμία άδεια δεν επεκτείνεται πέρα από το όρος της συμφωνίας.
Έδαφος: Η άδεια μπορεί να ορίζει το έδαφος στο οποίο αφορά η άδεια. Για παράδειγμα, αν το έδαφος μιας άδειας περιορίζεται στην "Βόρεια Αμερική" (Μεξικό/ΗΠΑ/Καναδάς), δεν θα επιτρέπει στον αδειολήπτη προστασία από ενέργειες για χρήση στην Ιαπωνία.
Ένας ορισμός-συντομογραφία της άδειας είναι "μια υπόσχεση από τον δικαιοπάροχο να μην μηνύσει τον δικαιοδόχο". Αυτό σημαίνει ότι αν δεν υπάρχει μια άδεια για οποιαδήποτε χρήση ή εκμετάλλευση της πνευματικής ιδιοκτησίας από τρίτους ανέρχεται σε αντιγραφή, ή παράβαση. Η αντιγραφή θα ήταν ανάρμοστη και θα μπορούσε, χρησιμοποιώντας το νομικό σύστημα, να σταματήσει αν ο κάτοχος της πνευματικής ιδιοκτησίας το κάνει.
Οι άδειες εκμετάλλευσης της πνευματικής ιδιοκτησίας παίζουν σημαντικό ρόλο σε επιχειρήσεις, πανεπιστήμια και μεταδόσεις. Επιχειρηματικές πρακτικές όπως το franchising, η μεταφορά τεχνολογίας, τη δημοσίευση και ο χαρακτήρας του merchandising εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από την αδειοδότηση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Η αδειοδότηση γης (αποκλειστικές άδειες εκμετάλλευσης) και η αδειοδότηση IP αποτελούν υποκλάδους του δικαίου που γεννήθηκαν από την αλληλεπίδραση των γενικών νόμων της σύμβασης και των ειδικών αρχών και καταστατικών νόμων που αφορούν τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμπορικό Δίκαιο
699
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 699 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό
Ο Αλμπέρτο Σάντος-Ντουμόντ (Alberto Santos-Dumont, 20 Ιουλίου 1873 – 23 Ιουλίου 1932), γνωστός εξελληνισμένα (από τη γαλλική) και ως Αλβέρτος Σάντος-Ντυμόν, ήταν Βραζιλιανός πρωτοπόρος της αεροπορίας, εφευρέτης αεροναυπηγός και πιλότος, γαλλικής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα του. Γόνος πλούσιας οικογένειας, αφιερώθηκε στις αεροναυτικές μελέτες στο Παρίσι, όπου πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ενήλικης ζωής του.
Ο Σάντους-Ντουμό σχεδίασε, κατασκεύασε και πέταξε το πρώτο πρακτικό αερόπλοιο, αποδεικνύοντας ότι η ελεγχόμενη πτήση για μία επανδρωμένη ανθρώπινη κατασκευή ήταν δυνατό να γίνει ρουτίνα. Αυτή η «κατάκτηση των αιθέρων», και ιδίως η βράβευσή του για την επιτυχημένη πτήση του γύρω από τον Πύργο του Άιφελ το 1901, τον κατέστησαν έναν από τους διασημότερους ανθρώπους στον κόσμο στις αρχές του 20ού αιώνα.
Μετά την πρωτοπόρο εργασία του στα αερόπλοια, στράφηκε απότομα στα βαρύτερα του αέρα σκάφη και κατασκεύασε το «14-bis». Στις 23 Οκτωβρίου 1906 το πέταξε ο ίδιος, σημειώνοντας την πρώτη πτήση βαρύτερου του αέρα σκάφους σε ευρωπαϊκό έδαφος, και την πρώτη πιστοποιημένη από τη Διεθνή Αεροναυτική Ομοσπονδία (FAI).
Στην πατρίδα του, τη Βραζιλία, όπου το 1931 έγινε Ακαδημαϊκός, ο Σάντους-Ντουμό θεωρείται εθνικός ήρωας και ως ο πατέρας της αεροπλοΐας.
Παιδική ηλικία
Ο Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό γεννήθηκε στο αγρόκτημα Καμπάνγκου (Cabangu) κοντά στη μικρή πόλη Παλμίρα (η οποία σήμερα έχει μετονομασθεί προς τιμή του σε «Σάντους-Ντουμό»), στην πολιτεία Μίνας Ζεράις της Βραζιλίας. Είχε επτά αδέλφια, τα πέντε μεγαλύτερά του, και μεγάλωσε στη φυτεία καφέ της οικογένειάς του, στην πολιτεία του Σάο Πάολο. Ο πατέρας του, Ανρί Ντυμόν, που είχε γεννηθεί στη Γαλλία, ήταν μηχανικός και έκανε χρήση των νεότερων εφευρέσεων της εποχής που αντικαθιστούσαν τη χειρωνακτική εργασία. Με τον τρόπο αυτό απέκτησε μεγάλη περιουσία και έγινε γνωστός ως ο «Βασιλιάς του Καφέ της Βραζιλίας».
thumb|upright|Σκίτσο του Σάντους-Ντουμό από το περιοδικό Vanity Fair, 1899
Ο Αλμπέρτου συναρπαζόταν από τις μηχανές και ως μικρό παιδί ακόμα έμαθε να οδηγεί τους ατμοκίνητους γεωργικούς ελκυστήρες και την ατμομηχανή του μικρού τρένου που χρησιμοποιούσαν στη φυτεία. Επίσης, ήταν θαυμαστής του Ιουλίου Βερν και είχε διαβάσει όλα τα βιβλία του πριν κλείσει τα δέκα του χρόνια. Αργότερα έγραψε στην αυτοβιογραφία του ότι το όνειρο να πετάξει τού ήρθε καθώς κοίταζε τους υπέροχους ουρανούς της Βραζιλίας κατά τα μακριά, ηλιόλουστα απογεύματα στη φυτεία.
Ο Αλμπέρτου εκπαιδεύτηκε από δασκάλους στο σπίτι και μετά στάλθηκε σε γυμνάσιο σε μία μεγάλη πόλη, την Καπίνας.
Στη Γαλλία
Το 1891 ο πατέρας του είχε ένα ατύχημα: έπεσε από το άλογό του και απέκτησε μία αναπηρία. Απεφάσισε τότε να πουλήσει τη φυτεία και να εγκατασταθεί στη Γαλλία με τη σύζυγό του Φρανσίσκα ντους Σάντους και τα μικρότερα από τα παιδιά τους, οπότε ο Αλμπέρτου άφησε την καλή σχολή Escola de Minas στο Όρου Πρέτου της Μίνας Ζεράις και ακολούθησε τους γονείς του στο Παρίσι. Λίγο μετά την άφιξή του αγόρασε ένα αυτοκίνητο. Αργότερα έμαθε στοιχεία φυσικής, χημείας, μηχανικής και ηλεκτρισμού με τη βοήθεια ιδιαίτερων μαθημάτων.
Αερόστατα και αερόπλοια
thumbnail|upright|Το Bresil, το πρώτο αερόστατο του Σάντους-Ντουμό thumbnail|upright|Καλάθι αερόπλοιου του Σάντους-Ντουμό
Μετά από πολλές πτήσεις με αερόστατο, ο Σάντους-Ντουμό στράφηκε στον σχεδιασμό πηδαλιουχούμενων αερόστατων, που θα μπορούσαν να προωθηθούν στον αέρα αντί να ωθούνται από τον άνεμο. Και πράγματι, ένα τέτοιο αερόστατο με ηλεκτρικό κινητήρα, το La France, ικανό να πετά με ταχύτητα 24 χιλιομέτρων την ώρα, είχε πετάξει με επιτυχία το 1884 από τους Σαρλ Ρενάρ και Αρτύρ Κρεμπς, αλλά οι πειραματισμοί τους δεν είχαν προχωρήσει εξαιτίας ελλείψεως πόρων. Το πρώτο του σχέδιο καταστράφηκε κατά τη δεύτερη πτήση του, στις 29 Σεπτεμβρίου 1898 και το επόμενο δεν μπόρεσε να εκτελέσει ούτε την πρώτη (Μάιος 1899). Κύρια αιτία των αποτυχιών αυτών ήταν ότι η απώλεια πιέσεως προκαλούσε το λύγισμα του μακρόστενου, αεροδυναμικού σχήματος, κι έτσι στο τρίτο του σχέδιο ο Σάντους-Ντουμό υιοθέτησε ένα πολύ πιο κοντόχοντρο σχήμα και προς τα τέλη του 1899 πραγματοποίησε μερικές επιτυχημένες πτήσεις με αυτό. Στο μεταξύ έβαλε και του έφτιαξαν ένα υπόστεγο αεροπλοίων με δική του εγκατάσταση παραγωγής υδρογόνου στο αεροπεδίο της Αερολέσχης της Γαλλίας (Aéro-Club de France), στο Parc Saint Cloud κοντά στο Παρίσι.
Το αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας του Σάντους-Ντουμό με ελαφρότερα του αέρα σκάφη ήρθε όταν κέρδισε το Βραβείο Deutsch de la Meurthe. Αυτό θα δινόταν για την πρώτη πτήση από το Parc Saint Cloud μέχρι τον Πύργο του Άιφελ και πάλι πίσω σε λιγότερα από 30 λεπτά της ώρας, κάτι που αντιστοιχούσε σε μέση ταχύτητα ως προς το έδαφος 22 και πλέον χιλιομέτρων την ώρα. thumb|180px|left|Το #6 του Σάντους-Ντουμό κάνει τον γύρο του Πύργου του Άιφελ στην πτήση που του απέφερε το Βραβείο Deutsch Για να πάρει το Βραβείο, ο Σάντους-Ντουμό αποφάσισε να κατασκευάσει ένα μεγαλύτερο σκάφος, το πηδαλιουχούμενο Νο. 5. Στις 8 Αυγούστου 1901, σε μία από τις προσπάθειες, το Νο. 5 άρχισε να χάνει υδρογόνο, να κατεβαίνει και τελικώς δεν μπόρεσε να περάσει επάνω από την οροφή του Ξενοδοχείου Τροκαντερό. Ο Σάντους-Ντουμό έμεινε να κρέμεται από το καλάθι του αερόπλοιου από την πλευρά του ξενοδοχείου. Με τη βοήθεια της πυροσβεστικής, που του πέταξε σκοινιά, σκαρφάλωσε στην οροφή χωρίς να έχει τραυματισθεί, αλλά το πηδαλιουχούμενο δεν επιδεχόταν επισκευής. Αμέσως, παράγγειλε την κατασκευή ενός νέου.
Η βράβευσή του τον κατέστησε έναν από τους διασημότερους ανθρώπους στην Ευρώπη. Κέρδισε αρκετά ακόμα βραβεία και έγινε φίλος με άλλους πρωτοπόρους της αεροπορίας και μέλη βασιλικών οικογενειών. Με τον έλεγχο και τους περιορισμούς της εναέριας κυκλοφορίας να απέχει ακόμα δεκαετίες, απολάμβανε να αιωρείται επί ώρες πάνω από τα βουλεβάρτα του Παρισιού λίγο πάνω από τις στέγες με το «No. 9 Baladeuse», των 220 κυβ. μέτρων και συνήθως να προσγειώνεται μπροστά σε κάποιο καλό υπαίθριο εστιατόριο για γεύμα. Μια φορά μάλιστα το πέταξε νωρίς ένα πρωινό στο δικό του διαμέρισμα στη Rue Washington, όχι μακριά από την Αψίδα του Θριάμβου. Το 1903 επέτρεψε και σε μία γυναίκα, την Κουβανή Αΐντα δε Ακόστα, να κυβερνήσει το αερόπλοιό του, και ήταν η μοναδική φορά που άφησε άλλο άτομο να κυβερνήσει σκάφος του. Οι Παριζιάνοι αποκαλούσαν χαϊδευτικά τον Σάντους-Ντουμό le petit Santos. Οι άνθρωποι που ακολουθούσαν τη μόδα εκείνη την εποχή αντέγραψαν διάφορες πλευρές της ενδυμασίας του, από τα πουκάμισα με το ψηλό κολάρο μέχρι το χαρακτηριστικό καπέλο τύπου «παναμά».
Το 1904 ο Σάντους-Ντουμό έστειλε ένα αερόπλοιό του να διαγωνισθεί για το Βραβείο των 100.000 δολαρίων στο Σαιντ Λούις. Επειδή ήταν ο γνωστότερος παγκοσμίως αεροπόρος εκείνη την εποχή, οι διοργανωτές έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή του, ακόμα και τροποποιώντας τους όρους. Αλλά όταν έφθασε στην πόλη ο Σάντους-Ντουμό βρήκε ότι το σκάφος είχε υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά μετά από το ταξίδι του με πλοίο κι έτσι δεν έλαβε τελικώς μέρος.
Βαρύτερα του αέρα σκάφη
Παρότι ο Σάντους-Ντουμό συνέχισε να εργάζεται πάνω στα αερόπλοια, το κύριο ενδιαφέρον του στράφηκε απότομα στα βαρύτερα του αέρα σκάφη. Το 1905 ολοκλήρωσε το πρώτο του αεροπλάνο με σταθερές πτέρυγες και επίσης ένα ελικόπτερο. Πραγματοποίησε το όνειρό του να πετάξει ένα αεροπλάνο στις 23 Οκτωβρίου 1906, κυβερνώντας το «14-bis» μπροστά σε μεγάλο πλήθος μαρτύρων για απόσταση 60 μέτρων και με μέγιστο ύψος πτήσεως 5 μέτρα. Αυτό το καλά πιστοποιημένο γεγονός υπήρξε η πρώτη πτήση βαρύτερου του αέρα σκάφους με κινητήρα στην Ευρώπη και κέρδισε το Βραβείο Deutsch-Archdeacon για την πρώτη επίσημα πιστοποιημένη τέτοια πτήση σε απόσταση μεγαλύτερη των 25 μέτρων.
Στις 12 Νοεμβρίου 1906 ο Σάντους-Ντουμό πέτυχε το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ που αναγνωρίσθηκε από τη Διεθνή Αεροναυτική Ομοσπονδία (FAI, ιδρύθηκε στη Γαλλία το 1905), πετώντας 220 μέτρα μέσα σε 21,5 δευτερόλεπτα.
Ο Σάντους-Ντουμό πραγματοποίησε και άλλες συνεισφορές στο πεδίο του σχεδιασμού αεροσκαφών. Προσέθεσε κινητές επιφάνειες ανάμεσα στις πτέρυγες για πρόσθετη πλευρική σταθεροποίηση. Επεδίωξε επίσης και εκμεταλλεύθηκε σημαντικές βελτιώσεις στον λόγο «ισχύος προς βάρος» του κινητήρα, καθώς και άλλες τελειοποιήσεις στις τεχνικές κατασκευής αεροσκαφών.
thumb|left|Ο Σάντους-Ντουμό πετά τη Demoiselle πάνω από το Παρίσι
Το τελικό σχέδιο του Σάντους-Ντουμό ήταν τα μονοπλάνα Demoiselle (No. 19 ως 22). Αυτά τα αεροπλάνα τα χρησιμοποιούσε για την προσωπική του μεταφορά. Η άτρακτός τους ήταν κατασκευασμένη από τρία ειδικά ενισχυμένα στελέχη μπαμπού, ενώ η θέση του πιλότου ήταν ανάμεσα στους κύριους τροχούς ενός τρίκυκλου συστήματος προσγειώσεως. Ο έλεγχος πτήσεως γινόταν από μία ουραία μονάδα που λειτουργούσε ως πηδάλιο (ύψους-βάθους και κατευθύνσεως μαζί) και με την κάμψη των πτερύγων (No. 20).
Το 1908 ο Σάντους-Ντουμό άρχισε συνεργασία με την εταιρεία Clement-Bayard του Αντόλφ Κλεμάν για τη μαζική παραγωγή του μοντέλου Demoiselle No. 19. Σχεδίασαν την παραγωγή 100 σκαφών, κατασκεύασαν τα 50 και πούλησαν τα 15, προς 7500 φράγκα το ένα. Αυτή υπήρξε η πρώτη μαζική παραγωγή αεροσκαφών στην Ιστορία. Το 1909 μπορούσαν πλέον να το προσφέρουν με επιλογή ανάμεσα σε τρεις κινητήρες: Clement 20 hp, τετρακύλινδρη Wright 30 hp (η Clement-Bayard είχε την άδεια να κατασκευάζει τις μηχανές των Ράιτ) και Clement-Bayard 40 hp, σχεδιασμένη από τον Pierre Clerget. Τα Demoiselle μπορούσαν να επιτύχουν ταχύτητα 120 χιλιομέτρων την ώρα και μπορούσε να κατασκευασθεί μέσα σε μόλις 15 ημέρες.
Το τεύχος Ιουνίου 1910 του περιοδικού Popular Mechanics δημοσίευσε σχέδια του Demoiselle και έγραψε: «Αυτή η πτητική μηχανή είναι καλύτερη από οποιαδήποτε άλλη που κατασκευάστηκε ποτέ, για όσους θέλουν να επιτύχουν αποτελέσματα με τα ελάχιστα δυνατά έξοδα και με μίνιμουμ πειραματισμών». Αμερικανικές εταιρείες πουλούσαν σχέδια και εξαρτήματα για τις Demoiselles επί αρκετά χρόνια. Ο Σάντους-Ντουμό ήταν τόσο ενθουσιασμένος για την αεροπορία, ώστε διέθεσε δωρεάν τα σχέδια του αεροπλάνου, πιστεύοντας πως η αεροπορία θα οδηγούσε σε μία νέα εποχή ευημερίας την ανθρωπότητα.
Σύγκριση του «14-bis» με τις συσκευές των αδελφών Ράιτ
Οι ιστορικοί της αεροπορίας πιστώνουν γενικά τους αδελφούς Ράιτ με την κατασκευή της πρώτης επιτυχημένης βαρύτερης του αέρα πτητικής μηχανής, που ήταν ικανή να απογειωθεί με τις δικές της δυνάμεις και ικανή για ελεγχόμενη πτήση με κάποια διάρκεια.
Οι αδελφοί Ράιτ χρησιμοποίησαν σιδηροτροχιά εκτοξεύσεως για τις πτήσεις τους το 1903 και καταπέλτη εκτοξεύσεως για τις πτήσεις τους το 1904 και 1905, ενώ τα σκάφη του Σάντους-Ντουμό και άλλων Ευρωπαίων διέθεταν συστήματα τροχών. Η Διεθνής Αεροναυτική Ομοσπονδία, αρμόδια για την κατοχύρωση των ρεκόρ στην αεροπορία, περιλαμβάνει στους κανόνες της ότι ένα αεροσκάφος θα πρέπει να είναι σε θέση να απογειώνεται με τις δικές του δυνάμεις προκειμένου να μπορεί να καταγράψει κάποιο ρεκόρ. Οι υποστηρικτές του Σάντους-Ντουμό πιστεύουν ότι αυτό σημαίνει πως το «14-bis» ήταν το πρώτο επιτυχημένο αεροπλάνο με σταθερές πτέρυγες.
thumb|250px|Το «14-bis» σε καρτ-ποστάλ Το θέμα τού ποιο σκάφος υπήρξε το πρώτο ή το πρακτικότερο αποτελεί και σήμερα αντικείμενο συζητήσεων ανάμεσα στους υποστηρικτές του Σάντους-Ντουμό και αυτούς των αδελφών Ράιτ. Οι Ράιτ πέταξαν πρώτοι, αλλά χωρίς επίσημους αυτόπτες μάρτυρες. Ο Βραζιλιάνος απογειώθηκε με ρόδες πριν τους Ράιτ, ενώ κέρδισε ποικιλία βραβείων και επίσημων ρεκόρ. Το σημαντικότερο ίσως είναι ότι οι πτήσεις του Σάντους-Ντουμό με το «14-bis» συνεισέφεραν στην ανάπτυξη της αεροπορίας, αποδεικνύοντας δημοσίως ότι η πτήση με συσκευή βαρύτερη του αέρα είναι κατορθωτή, κάτι που ενεθάρρυνε άλλους πρωτοπόρους στην Ευρώπη να αρχίσουν να ασχολούνται με το θέμα, ή να επιταχύνουν τα πειράματά τους.
Το ρολόι χειρός
Κατά τη διάρκεια μιας πτήσεως ο Σάντους-Ντουμό είχε την ανάγκη να μετρά διαστήματα χρόνου. Το ρολόι που δένεται στον καρπό του χεριού είχε εφευρεθεί αιώνες νωρίτερα, αλλά ο Σάντους-Ντουμό έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διάδοση της χρήσεώς του, τουλάχιστον από τους άνδρες. Πριν από αυτόν, ρολόγια χειρός φοριούνταν μόνο από γυναίκες σαν κόσμημα, ενώ οι άνδρες προτιμούσαν τα ρολόγια τσέπης.
Το 1904 ο Σάντους-Ντουμό παραπονέθηκε στον φίλο του Λουί Καρτιέ για τη δυσκολία του να βλέπει το ρολόι τσέπης του κατά την πτήση και του ζήτησε να βρει μία εναλλακτική λύση που θα του επέτρεπε να κρατά και τα δύο χέρια του στον έλεγχο του αεροσκάφους. Ο Καρτιέ εργάσθηκε πάνω στο πρόβλημα και το αποτέλεσμα ήταν ένα ρολόι με δερμάτινη ζώνη και μία μικρή πόρπη για να φοριέται στον καρπό.
Ο Σάντους-Ντουμό χρησιμοποίησε αυτό το ρολόι για να ελέγξει τον χρόνο του στην πτήση της 12ης Νοεμβρίου 1906, που κατέληξε σε ρεκόρ, και από τότε δεν πέταξε πια χωρίς αυτό. Το συγκεκριμένο ρολόι επιδεικνύεται από τις 20 Οκτωβρίου 1979 στο Αεροπορικό Μουσείο των Παρισίων, δίπλα στο Demoiselle του 1908. Ακόμα και σήμερα η εταιρεία του Καρτιέ πουλά ρολόγια χειρός και γυαλιά ηλίου με το όνομα Santos-Dumont.
Τα ύστερα χρόνια
thumb|180px|left|Ο Σάντους-Ντουμό με έναν άλλο Νοτιοαμερικανό εραστή των αιθέρων, τον Αργεντινό κυβερνήτη αεροστάτων Εδουάρδο Μπράντλεϋ
Ο Σάντους-Ντουμό συνέχισε να κατασκευάζει αεροπλάνα και να πετά με αυτά. Η τελευταία του πτήση ως κυβερνήτη έγινε με ένα Demoiselle στις 4 Ιανουαρίου 1910. Η πτήση αυτή τελείωσε με ατύχημα, τα αίτια του οποίου ποτέ δεν ξεκαθαρίστηκαν εντελώς.
Λίγους μήνες αργότερα, ο Σάντους-Ντουμό ασθένησε σοβαρά, με συμπτώματα ιλίγγους και διπλωπία. Οι γιατροί διέγνωσαν σκλήρυνση κατά πλάκας. Μη μπορώντας πια να οδηγήσει αεροπλάνο, έκλεισε το εργαστήρι του και έδιωξε το πρσωπικό του. Η ασθένειά του του προκάλεσε μία αυξανόμενη κατάθλιψη.
Το 1911 εγκαταστάθηκε στο γαλλικό παραθαλάσσιο χωριό Benerville-sur-Mer, στη Νορμανδία, όπου άρχισε να ασχολείται με την ερασιτεχνική αστρονομία για χόμπι. Κάποιοι ντόπιοι, που δεν γνώριζαν για τη μεγάλη του φήμη και τα κατορθώματά του στο Παρίσι λίγα μόλις χρόνια νωρίτερα (σε μία εποχή χωρίς τηλεόραση και με ελάχιστους χωρικούς να διαβάζουν περιοδικά ή εφημερίδα), εξέλαβαν το γερμανικής κατασκευής τηλεσκόπιό του και την ασυνήθιστη προφορά του ως σημάδια ότι ήταν Γερμανός κατάσκοπος που παρακολουθούσε τη γαλλική ναυτική δραστηριότητα. Αυτές οι υποψίες οδήγησαν τελικά στην έρευνα του σπιτιού του από τη γαλλική στρατιωτική αστυνομία. Αναστατωμένος από την κατηγορία, ο Σάντους-Ντουμό έκαψε όλες τις σημειώσεις και τα σχέδιά του. Υπάρχει έτσι ελάχιστη γνώση των τελευταίων σχεδίων του.
Το 1928 ο Σάντους-Ντουμό άφησε τη Γαλλία και επέστρεψε στη γενέτειρά του. Η επιστροφή του στη Βραζιλία σημαδεύθηκε από μία τραγωδία: Δώδεκα μέλη της βραζιλιάνικης επιστημονικής κοινότητας επιβιβάσθηκαν σε ένα υδροπλάνο με σκοπό να του δώσουν ένα ιπτάμενο «καλωσόρισμα», καθώς αυτός επέστρεφε με το υπερωκεάνειο Cap Arcona. Αλλά το υδροπλάνο συνετρίβη και σκοτώθηκαν όλοι. Αυτή η σημαδιακή απώλεια βάθυνε την απελπισία και την κατάθλιψη του Σάντους-Ντουμό.
thumb|205px|right|Το σπίτι στην Πετρόπολη Στη Βραζιλία ο Σάντους-Ντουμό είχε αγοράσει ένα μικρό κτήμα στην πλευρά ενός λόφου της Πετρόπολης, στην ορεινή περιοχή κοντά στο Ρίο ντε τζανέιρο, και το 1918 είχε χτίσει εκεί ένα μικρό σπίτι γεμάτο με ευφάνταστα γκάτζετς, όπως ένα θερμαινόμενο με οινόπνευμα ντους σχεδιασμένο από τον ίδιο. Ο λόφος είχε επιλεγεί επίτηδες εξαιτίας της μεγάλης του κλίσεως, ως απόδειξη του ότι η ανθρώπινη εφευρετικότητα μπορούσε να κατασκευάσει ένα άνετο σπίτι σε αυτή την απίθανη τοποθεσία. Το χρησιμοποίησε λοιπόν τα τελευταία του καλοκαίρια για να αποφεύγει τη ζέστη στο Ρίο.
Ο Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό, απογοητευμένος ίσως, πέραν της ασθένειάς του, και από τη χρήση αεροσκαφών κατά την εξέγερση των Παουλίστας το θέρος του 1932, φέρεται ότι αυτοκτόνησε στις 23 Ιουλίου 1932, στην παραθαλάσσια πόλη Γκουαρουζά της πολιτείας του Σάο Πάολο. Ωστόσο, ο θάνατός του υπό συνθήκες που δεν είναι δυνατό να διερευνηθούν ολοκληρωτικά παρέχει έδαφος για αμφισβήτηση της επίσημης εκδοχής και για υποθέσεις ότι δολοφονήθηκε.
Μετά την παραμονή της σορού του για δύο ημέρες στην κρύπτη του καθεδρικού ναού του Σάο Πάολο, το σώμα του μεταφέρθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο και, μετά από μία κρατική κηδεία, θάφτηκε στο Κοιμητήριο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Υπάρχουν πολλά μνημεία προς τιμή του, τόσο στη Βραζιλία όσο και σε άλλες χώρες. Το σπίτι της Πετρόπολης είναι σήμερα μουσείο. Το 1997 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον αναφέρθηκε στον Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό ως τον πατέρα της αεροπορίας.
Η υπογραφή του
Ο Σάντους-Ντουμό όχι μόνο κράτησε και το επώνυμο της μητέρας του, αλλά είναι γνωστό και ότι υπέγραφε συχνά θέτοντας διπλή γραμμή (δηλαδή το σύμβολο της ισότητας, =) αντί απλής παύλας ανάμεσα στα δύο επώνυμα, και ότι προτιμούσε αυτή την πρακτική ως ένδειξη ίσου σεβασμού προς τον γαλλικής καταγωγής πατέρα του και τη Βραζιλιάνα (πορτογαλικής καταγωγής) μητέρα του.
Τιμητικές διακρίσεις
right|thumb|Προτομή του Σάντους-Ντουμό κοντά στην πρεσβεία της Βραζιλίας στην Ουάσινγκτον
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
thumb|Ο Σάντους-Ντουμό πετώντας το Demoiselle νo. 21, ομοίωμα στο Μουσείο Αέρα και Διαστήματος, στο Le Bourget της Γαλλίας thumb|[[Παγωτό με γεύση καφέ («μόκα») από την Εταιρεία Καφέ Santos Dumont]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Κατηγορία:Εφευρέτες Κατηγορία:Αυτόχειρες
Άρνηση
Η άρνηση είναι ένας αμυντικός μηχανισμός ο οποίος λειτουργεί ασυνείδητα και έχει ως αποτέλεσμα το άτομο να αρνείται την ύπαρξη ορισμένων στοιχείων που προέρχονται από την εξωτερική πραγματικότητα. Ένα συνηθισμένο παράδειγμα είναι ο αλκοολικός που αρνείται ότι έχει πιει, ενώ μυρίζει αλκοόλ. Η άρνηση ως μηχανισμός άμυνας δεν κάνει διακρίσεις, εμφανίζεται σε όλους τους ανθρώπους. Η αντίδραση αυτή έχει τις ρίζες της στον εγωκεντρισμό του παιδιού και βασίζεται στη θεώρηση ότι «αν δεν το παραδεχτώ, τότε δεν συμβαίνει».
Eίδη  άρνησης
1) Άρνηση της παρόρμησης:
Χαρακτηριστικά παραδείγματα της άρνησης της παρόρμησης είναι κάποιες εκφράσεις που ασυνείδητα χρησιμοποιούνται  στο άκουσμα μιας δυσάρεστης είδησης. Για παράδειγμα, «δεν μπορεί να συμβαίνει σε μένα». Επίσης, η απάντηση ενός οργισμένου ατόμου που διαμαρτύρεται λέγοντας «όχι, δεν είμαι θυμωμένος».
2) Άρνηση της πραγματικότητας:
Πότε χρησιμοποιούμε την άρνηση
Οι περισσότεροι άνθρωποι υπόκεινται στην άρνηση από αδυναμία να διαχειριστούν μια αλήθεια που δεν αντέχουν. Με αυτό τον τρόπο κάνουν τη ζωή τους λιγότερο δυσάρεστη και περισσότερο υποφερτή. Κατά τον Carl Rogers η άρνηση σχετίζεται  στενά με την διαστρέβλωση(distortion) της εμπειρίας. Kαι οι δυο  μηχανισμοί άμυνας αφορούν καταστάσεις ασυμφωνίας   ανάμεσα στην εμπειρία που έχει το άτομο και την αυτοαντίληψή  του, δηλ. τον ιδανικό εαυτό (ideal self).Ο ιδανικός εαυτός  αφορά αντιλήψεις μεγάλης αξίας  συναφείς με τον εαυτό. Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας επιτρέπει στην εμπειρία να γίνει συνειδητή, αλλά με μια μορφή σύμφωνη προς τον εαυτό. Η άρνηση εξυπηρετεί την προστασία δομής του εαυτού από την απειλή, με την απαγόρευση συνειδητής έκφρασης.
Θετικές και αρνητικές επιπτώσεις
Αυτός ο μηχανισμός άμυνας μπορεί ακόμη και να σώσει τη ζωή ενός ατόμου, το οποίο αν και βρίσκεται σε κατάσταση κρίσης ή άμεσης ανάγκης, επιστρατεύει την άρνηση με αποτέλεσμα να δράσει με ένα τρόπο που είναι πιο αποτελεσματικός. Οι θετικές ψευδαισθήσεις (διαστρέβλωση)μπορούν να αποδειχτούν ωφέλιμες για την ψυχική υγεία του ατόμου, αρκεί να μην είναι πολύ ακραίες.Η προσωρινή απαλλαγή από κάποιο συναισθηματικό τραύμα μπορει να οδηγήσει στην αποφυγή άγχους και κατάθλιψης. Όμως, η άρνηση μπορεί να επιφέρει και αρνητικά αποτελέσματα, καθώς δυσχεραίνει την προσαρμογή όταν αποτρέπει εποικοδομητικές ενέργειες .Παράδειγμα, περιπτώσεις κατά τις οποίες ένας ασθενής αρνείται να παραδεχτεί ότι έχει νοσήσει και πρέπει να ακολουθήσει την κατάλληλη θεραπεία.
Η άρνηση στην ψυχοπαθολογία
Το ψυχοπαθολογικό γνώρισμα της άρνησης είναι η μανία. Τα άτομα που φτάνουν σε τέτοιου είδους ψυχοπαθολογικές καταστάσεις αρνούνται να παραδεχτούν την πραγματικότητα της κατάστασης που τους συμβαίνει σε ακραίο βαθμό. Τα άτομα που χρησιμοποιούν ως βασική τους άμυνα την άρνηση, είναι μανιακά σε ό,τι αφορά την οργάνωση του χαρακτήρα τους και ονομάζονται υπομανιακά.
Πηγές
Κατηγορία:Γνωστικές προκαταλήψεις Κατηγορία:Εξαπάτηση Κατηγορία:Πίστη Κατηγορία:Αμυντικοί μηχανισμοί Κατηγορία:Εναντίωση
Μεγάλο Σάββατο
μικρογραφία|Το Μεγάλο Σάββατο στην Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζεται η εις Άδου Κάθοδος του Χριστού Το Μεγάλο Σάββατο είναι η τελευταία μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και της Μεγάλης Σαρακοστής. Η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη στην Ταφή και την Κάθοδο του Χριστού στον Άδη.
Το πρωί εορτάζεται στην εκκλησία η πρώτη Ανάσταση, ο Εσπερινός δηλαδή της Κυριακής του Πάσχα, κατά την οποία ψάλλεται το "". Τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου προς Κυριακή του Πάσχα εορτάζεται κατά το ορθόδοξο τυπικό η Ανάσταση του Χριστού, όπου ψάλλεται το Χριστός Ανέστη, και στη συνέχεια τελείται ο Όρθρος και η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία της Κυριακής του Πάσχα. Είναι το μόνο Σάββατο του χρόνου κατά το οποίο νηστεύεται και το λάδι, για αυτό και ονομάζεται και Αλάδωτο Σάββατο".
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2011
5 Δεκεμβρίου
(Deutsche Welle)
7 Δεκεμβρίου
(BBC)
8 Δεκεμβρίου
(RIA Novosti)
20 Δεκεμβρίου
(ABC)
31 Δεκεμβρίου
12
698
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 698 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ροβίτσα
thumb|Ροβίτσα thumb|Φύτρες ροβίτσας
H ροβίτσα ή ψιλοφάσουλο (αγγλ. mung bean) είναι είδος φασολιού και καρπός του φυτού Vigna radiata. Το φυτό ανήκει στο γένος Vigna όπως και το αμπελοφάσουλο. Έχει πράσινο χρώμα και είναι μικρή σε μέγεθος, περίπου σαν τη φακή. Είναι εύκολη στο μαγείρεμα γιατί δεν χρειάζεται να την αφήσουμε να μουλιάσει σε νερό πρώτα. Χρησιμοποιείται για την παρασκευή τόσο γλυκών όσο και αλμυρών πιάτων. Έχει αρκετό σίδηρο και πρωτεΐνη και αυτό την καθιστά δημοφιλή στη χορτοφαγική διατροφή. Είναι εύκολο αν τη μουσκέψουμε να βγάλει φύτρες και μπορεί να καταναλωθεί και σε αυτή τη μορφή.
Είναι γνωστή στο εξωτερικό ως «φασόλι μουνγκ» (αγγλ. mung bean ). Καλλιεργείται ευρέως στην ανατολική και νοτιοανατολική Ασία και στην Ινδική υποήπειρο και χρησιμοποιείται αρκετά στην κουζίνα τους. Στην Ελλάδα δεν καλλιεργείται εκτεταμένα, παρόλα αυτά υπάρχουν αρκετοί καλλιεργητές στην Καλαμάτα και κάποιοι στα Καλάβρυτα (οπού το στιφάδο της ροβίτσας είναι τοπική σπεσιαλιτέ).
Πηγές
Κατηγορία:Όσπρια
Μορέττο ντα Μπρέσια
[[Αρχείο:Moretto_da_Brescia_001b.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Η Αγία Ιουστίνη, λατρευόμενη από τον χορηγό
Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη.]] μικρογραφία| Ο Νικόλαος του Μπάρι με δύο παιδιά και την Παρθένο. Ο Αλεσσάντρο Μπονβιτσίνο (Alessandro Bonvicino, επίσης Buonvicino, c. 1498 – πιθανώς στις 22 Δεκεμβρίου 1554), πιο γνωστός ως Moretto, ή Μορέττο ντα Μπρέσια (στα ιταλικά Il Moretto da Brescia (ο Μαυριτανός της Μπρέσια)), ήταν Ιταλός αναγεννησιακός ζωγράφος από τη Μπρέσια, όπου επίσης ως επί το πλείστον εργάστηκε. Τα χρονολογημένα έργα του καλύπτουν την περίοδο από το 1524 έως το 1554, αλλά είχε ήδη περιγραφεί ως δάσκαλος το 1516. Ήταν κυρίως ζωγράφος ρετάμπλ που τείνουν προς τη σοβαρότητα, κυρίως για τις εκκλησίες μέσα και γύρω από τη Μπρέσια, αλλά και στο Μπέργκαμο, το Μιλάνο, τη Βερόνα και την Άζολα. Πολλά παραμένουν στις εκκλησίες για τις οποίες ζωγραφίστηκαν. Τα περισσότερα είναι σε καμβά, αλλά ένας αριθμός ακόμη και από μεγάλα είναι σε ξύλινα πάνελ. Μόνο λίγα σχέδια διασώζονται.
Ζωγράφισε επίσης μερικά πορτρέτα, αλλά αυτά έχουν μεγαλύτερη επιρροή. Ένα πλήρες πορτρέτο ενός άνδρα στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, με χρονολογία 1526, φαίνεται να είναι το πρώτο ιταλικό ανεξάρτητο πλήρους μεγέθους πορτρέτο, ακόμη πιο απροσδόκητο, καθώς αυτός που ποζάρει, αν και σαφώς είναι ένας πλούσιος ευγενής, δεν εμφανίζει κανένα σημάδι ότι είναι μελος κυρίαρχης, άρχουσας οικογένειας. Αυτή η μορφή, και το φόντο ενός εξωτερικού που κλείνει σε μεγάλο βαθμό από μια στήλη στην οποία κλίνει ο άντρας, υιοθετήθηκε από τον κύριο βοηθό του Τζοβάννι Μπαττίστα Μορόνι, ο οποίος ζωγράφιζε κυρίως πορτρέτα και ήταν ένας από τους σημαντικότερους πορτρετίστες των μέσων του 16ου αιώνα.
Ήταν ένας εξέχων και ευσεβής πολίτης της μικρής πόλης της Μπρέσια, που ανήκε σε τουλάχιστον δύο από τις πιο εξέχουσες αδελφότητες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ροβάτο, στην επικράτεια της Μπρέσια, και σπούδασε πρώτα στο Fioravante Ferramola. Άλλοι δηλώνουν ότι εκπαιδεύτηκε με τον Βιντσέντσο Φόππα. Τα αδέλφια του Πιέτρο και Γιάκοπο ήταν επίσης ζωγράφοι. Μπορεί να είχε μαθητεύσει με τον Τιτσιάνο στη Βενετία και να διαμόρφωσε την προηγούμενη τέχνη του στο βενετσιάνικο ύφος. Από την άλλη πλευρά, το ύφος του μοιάζει επίσης με αυτό του Τζορτζόνε ή, αργότερα, του Τζοβάννι Μπελλίνι. Είχε μεγάλο ενθουσιασμό για τον Ραφαήλ, αν και δεν ταξίδεψε ποτέ στη Ρώμη. από την άλλη πλευρά, η κλασική ηρεμία του μοιάζει με εκείνη που έδειξε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και οι οπαδοί του στη Λομβαρδία όπως ο Μπραμαντίνο. Μπορεί να συμβουλεύτηκε τον σύγχρονό του Τζιρόλαμο Σαβόλντο (Girolamo Savoldo). Ο Μορέττο διακρίθηκε περισσότερο σε ήρεμα ρετάμπλ παρά σε αφηγηματική δράση, και περισσότερο στην ελαιογραφία παρά στην τοιχογραφία, αν και ζωγράφισε όμορφες τοιχογραφίες που απεικονίζουν τις θυγατέρες του Κόμητα Μαρτινένγκο σε ένα από τα παλάτια κοντά στη Μπρέσια. Το 1521, συνεργάστηκε με τον Girolamo Romanino στο Cappella del Sacramento στον Παλαιό Καθεδρικό Ναό της Μπρέσια, όπου ο Μορέττο ολοκλήρωσε τον Μυστικό Δείπνο, τον Ηλία στην Έρημο και μια πτώση του Μάννα. Ήταν ενεργός κατά τη διάρκεια του 1522–1524 στην Πάδοβα. μικρογραφία| Πορτρέτο ενός άνδρα, [[Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου|Εθνική Πινακοθήκη, 1526, το παλαιότερο ιταλικό πλήρες πορτρέτο]] Ζωγράφισε, μαζί με τον Λορέντσο Λόττο στη Βασιλική της Αγίας Μαρίας της Μεγαλυτέρας στο Μπέργκαμο. Στη Μπρέσια, ολοκλήρωσε τους πίνακες πέντε Παρθένες Μάρτυρες και το αριστούργημά του, την Κοίμηση της Θεοτόκου για την εκκλησία του Σαν Κλεμέντε, τη στέψη της Παναγίας με τέσσερις Αγίους ( c. 1525 ) για την εκκλησία των Santi Nazaro e Celso. και τον πίνακα Άγιος Ιωσήφ για τη Σάντα Μαρία ντελλε Γκράτσιε. Ένα άλλο έργο, με δύο μικρά παιδιά που απεικονίζονται, είναι ο καμβάς του Αγίου Νικολάου του Μπάρι που παρουσιάζει δύο παιδιά στην Παρθένο (1539) που αρχικά ζωγραφίστηκε για την εκκλησία της Σάντα Μαρία ντέι Μιράκολι, αλλά σήμερα βρίσκεται στην Πινακοθήκη Tosio Martinengo. Συνεργάστηκε με τον Φλοριάνο Φερραμόλα στη διακόσμηση του θόλου του καθεδρικού ναού της Μπρέσια.
Στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, στη Βιέννη, βρίσκεται μια Αγία Ιουστίνη (κάποτε είχε αποδοθεί στον Ιλ Πορντενόνε). στο Μουσείο Στέντελ, Φρανκφούρτη, η Μαντόνα Ενθρονισμένη μεταξύ των Αγίων. Αντωνίου και Σεβαστιανού, στο Μουσείο του Βερολίνου, έναν κολοσσιαίο πίνακα που απεικονίζει τη λατρεία των βοσκών και μια μεγάλη αναθηματική εικόνα (μια από τις καλύτερες του δασκάλου) της Παναγίας και του Βρέφους, με Αγγέλους σε μορφές παιδιών και άλλες μορφές πάνω από τα σύννεφα και κάτω, μέσα σε πλούσιο τοπίο, δύο ιερείς. Στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Κεντρικό Λονδίνο, βρίσκεται π πίνακας Ο Άγιος Βερναρδίνος και Άλλοι Άγιοι. Καθ 'όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του τα έργα του εμφανίζουν μια εσωτερική ταλάντωση μεταξύ των παραδόσεων των ενετικών και κεντρικών ιταλικών Σχολών. Ταυτόχρονα κοίταξε τη μορφή και το χρώμα βενετσιάνικων καλλιτεχνών όπως ο Τιτσιάνο και ο Πάλμα Βέκκιο, ενώ η κλασικοποίηση, η γλυκιά ένταση του έδωσε το προσωνύμιο « Ραφαήλ της Μπρέσια » Αν και υπάρχει κάποια αβεβαιότητα σχετικά με το στούντιο του, ανέλαβε έναν αριθμό μαθητών, ο σημαντικότερος από τους οποίους ήταν ο προσωπογράφος Τζοβάννι Μπαττίστα Μορόνι. Επηρέασε, επίσης, τον Καλλίστο Πιάτσα.
Ο Μορέττο αναφέρεται ότι ήταν άνθρωπος με μεγάλη ευσέβεια, προετοιμάζοντας τον εαυτό του με προσευχή και νηστεία για κάθε μεγάλη πράξη ιερής τέχνης, όπως η ζωγραφική της Θεοτόκου.
Δημόσιες συλλογές
Ο Μορέττο εκπροσωπείται στις ακόλουθες συλλογές: Εθνική ΠινακοθήκηΛονδίνου, Μητροπολιτικό Μουσείο, Νέα Υόρκη; Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη; Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη; Μουσείο Στέντελ, Φρανκφούρτη; Πινακοθήκη της Ακαδημίας, Βενετία; Πινακοθήκη Tosio Martinengo, Μπρέσια ( Ευαγγελισμός ); Αμβροσιανή Πινακοθήκη, Μιλάνο; Εθνική Πινακοθήκη, Ουάσιγκτον; Λούβρο, Παρίσι; Μουσείο Ashmolean, Οξφόρδη; Μουσείο Καλών Τεχνών, Βουδαπέστη, μεταξύ άλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
The Rentals
Οι Rentals είναι μια αμερικάνικη ροκ μπάντα της οποίας το μόνο μόνιμο μέλος της είναι ο ιδρυτής της και πρώην μπασίστας των Weezer, Matt Sharp. Η μπάντα έγινε γνωστή μέσω του single "Friends of P.". Οι Rentals κυκλοφόρησαν 2 άλμπουμ, το Return of the Rentals (1995) και το Seven More Minutes (1999), μέσω της Maverick Records, πριν διαλυθούν το 1999 μετά το τέλος της παγκόσμιας περιοδείας τους. Η μπάντα επανενώθηκε το 2006 και έχει κυκλοφορήσει μερικά EP από τότε. Το τρίτο τους άλμπουμ, Lost in Alphaville κυκλοφόρησε στις 26 Αυγούστου του 2014 από την Polyvinyl Records.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά rock συγκροτήματα
Σαχτούρης ΙΙΙ (αντιτορπιλικό)
Το Σαχτούρης ΙΙΙ / D-214 ήταν αντιτορπιλικό στόλου τύπου GEARING, πρώην ‘USS A. ISBELL DD 869’.
Το 1945 ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Bathelehen Steel Cop., Staten Island, NY’. Καθελκύστηκε στις 6 Αυγούστου 1945. Στην ενεργεία στις 25 Ιανουαρίου 1946. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στις 4 Δεκεμβρίου 1973. Παραχωρήθηκε από τις Η.Π.Α. στα πλαίσια στρατιωτικής βοήθειας.
Ιδίου τύπου πλοία : ‘ Κανάρης IV’, ‘Σαχτούρης ΙΙΙ’, ‘ΤΟΜΠΑΖΗΣ ΙΙΙ’ και ‘ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ ΙΙΙ’.
Καλλίνικος ο Σύρος
Ο Καλλίνικος ήταν αρχαίος σοφιστής και ρήτορας που άκμασε μετά τα μέσα του 3ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Συρία ή στην Πετραία Αραβία και σπούδασε στην Ρώμη. Έδρασε και δίδαξε στην Αθήνα και συνέγραψε στην ελληνική διάφορα συγγράμματα, εκ των οποίων και μέρος από την «Ιστορία της Αλεξανδρείας», που έχει διασωθεί.
Σαχτούρης ΙΙΙ (αντιτορπιλικό)
Στις 1 Δεκεμβρίου 1973 στο LONG BEACH των Η.Π.Α. παρελήφθη από τον Αντιπλοίαρχο Χ. Τραγέα. Για τη βελτίωση της Α/Α προστασίας του, προστέθηκε ΠΡ ένα πυροβόλο 40 χιλιοστών / L.70 και το Φθινόπωρο του 1976, στο δάπεδο του Ε/Κ, ένα πυροβόλο OTOMELARA 76/62 με ιδιαίτερο σύστημα βολής. Προϊστάμενη αρχή : Διοίκηση Αντιτορπιλικών.
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά
Κόρι Γκάρντνερ
Ο Κόρι Γκάρντνερ (αγγλικά: Cory Gardner) είναι ένας Αμερικανός πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών, αντιπροσωπεύοντας την Πολιτεία Κολοράντο από το 2015 έως το 2020. Αποτελεί μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Καλλίνικος ο Σύρος
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ιστορία
Κόρι Γκάρντνερ
Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1974 στην Γιούμα του Κολοράντο. Η καταγωγή του έχει ιρλανδικές, γερμανικές και αγγλικές ρίζες. Σπούδασε στο πολιτικές επιστήμες στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Κολοράντο και νομικά στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο.
Διορίστηκε στη Βουλή των Αντιπροσώπων του Κολοράντο το 2005 και το 2006 εξελέγη για μία πλήρη θητεία, εκπροσωπώντας την Περιφέρεια 63 από το 2005 έως το 2011. Το 2010 εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, στην οποία ήταν μέλος το διάστημα 2011-2015. Τον Νοέμβριο του 2014 κέρδισε τις εκλογές για τη Γερουσία, με οριακό προβάδισμα, έναντι του αντιπάλου του Μαρκ Γιούνταλ. Στις εκλογές του 2020 ηττήθηκε από τον Δημοκρατικό, πρώην κυβερνήτη του Κολοράντο, Τζον Χίκενλουπερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ
Ααρτράικε
Το Ααρτράικε (Aartrijke), είναι κωμόπολη του BΔ Βελγίου, στην επαρχία Δυτική Φλάνδρα (West-Vlaanderen). Έχει έκταση 21,52 χμ² και πληθυσμό 4.533 κατοίκους (2006). Από το 1977 ανήκει στο δήμο Ζέντελχεμ (Zedelgem).
Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Ααρτράικενααρ (πληθ. Ααρτράικενααρς) (Aartrijkenaar-s).
Ιστορία
Το όνομα Ααρτράικε εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε έγγραφο του 893 μ.Χ. ως Artiriacum, με την περιοχή να ανήκει στον κόμη της Φλάνδρας. Στο κενό εξουσίας που είχε δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια των επιδρομών των Βίκινγκς, ο κόμης κατέλαβε το χώρο παράνομα από τον επίσκοπο του Ντόρνικ-Νογιόν (Doornik-Noyon). Στην εποχή του Παλαιού Καθεστώτος (Ancien Regime), το Ααρτράικε ανήκε κατά τα δύο τρίτα, περίπου στο Φρέιε (Vrije) και, κατά το ένα τρίτο στο Βέινεντάλε (Wijnendale). Μικρό ποσοστό, 2% περίπου ανήκε στο φέουδο Κανούνικσε (Kannunikse) και μερικά εκτάρια στο φέουδο Χάουτσε (Houtse).
Μεγάλο μέρος από το αρχειακό υλικό του Ααρτράικε φυλάσσεται στο Κρατικό και το Αρχείο OCMW της Μπρυζ, αλλά και στο αρχείο του δήμου Ζέντελχεμ (Zedelgem). Επίσης, στοιχεία σχετικά με την ιστορία της πόλης γράφηκαν από τον Ζυλ Πολέ (Jules Pollet): «Συμβολή στην ιστορία του Ααρτράικε». Τέλος ο Ντάνιελ Γιάνσενς (Daniel Janssens) δημοσιεύει περιστασιακά άρθρα στο περιοδικό "Agenda" για την ιστορία του Ααρτράικε.
Αξιοθέατα
280px|thumb|right|Ο Άγ. Ανδρέας στο Ααρτράικε
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Γιάννης Κερδεμελίδης
Ο Γιάννης Κερδεμελίδης (1925 - 5 Σεπτεμβρίου 2014) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής. Υπήρξε επίλεκτο μέλος της σπουδαίας ομάδας του Πανιωνίου που δημιουργήθηκε στα δύσκολα χρόνια της κατοχής και μεγαλούργησε μεταπολεμικά. Έπαιξε για επτά χρόνια στο σύλλογο στις θέσεις του δεξιού μέσου και του κεντρικού αμυντικού. Είχε τα παρατσούκλια «Κερδές» και «Καλλιτέχνης».
Εκτός από τη μπάλα η άλλη μεγάλη αγάπη του ήταν η ζωγραφική, αφού ήταν ένας εξαίρετος ζωγράφος με εκθέσεις στον Καναδά και στην Ελλάδα. Απεβίωσε στις 5 Σεπτεμβρίου 2014.
Το ξεκίνημα
Ο Γιάννης Κερδεμελίδης, γεννήθηκε το 1925 στη Γιάλτα της Σοβιετικής Ένωσης. Στην Ελλάδα ήρθε με την οικογένειά του σε ηλικία επτά ετών, το 1932, κι εγκαταστάθηκε στη Νέα Σμύρνη. Στο γυμνάσιο γράφτηκε στην Ευαγγελική Σχολή της Νέας Σμύρνης και στη σχολική ομάδα έπαιζε τερματοφύλακας.
Το 1941, σε ηλικία 16 ετών, εγγράφεται στον Πανιώνιο και σχεδόν αμέσως παίζει στην πρώτη ομάδα. Όμως, ο προπονητής του συλλόγου Γιώργος Ρουσόπουλος, βλέποντας τα προσόντα του, τον προέτρεψε αντί για τερματοφύλακας να παίξει δεξιός μέσος, θέση στην οποία καθιερώθηκε. Ο Ρουσσόπουλος τον βοήθησε να βελτιωθεί στον τεχνικό τομέα και στις μεταβιβάσεις με κατάλληλη δουλειά στην προπόνηση.
Η καριέρα
Μέσα στο γήπεδο διακρινόταν για τις θαυμάσιες και ακριβείς μεταβιβάσεις του προς τους επιθετικούς, για τις εξαιρετικές σέντρες του, τις απευθείας εκτελέσεις φάουλ και τις εύστοχες εκτελέσεις πέναλτι, στα οποία ήταν σπεσιαλίστας. Ο ίδιος λέει:
"Δεν είχα ποτέ αγωνία πριν από μια εκτέλεση πέναλτι. Φρόντιζα να σουτάρω πάντα δυνατά και τεχνικά πολύ κοντά στη γωνία. Θυμάμαι το πρώτο μου πέναλτι, σε ένα ματς με τον Παναθηναϊκό στο γήπεδο της Λεωφόρου το 1945. Χάναμε 1-0, κερδίσαμε πέναλτι, αλλά κανείς δεν πήγαινε να το εκτελέσει. Έτρεξα, πήρα την μπάλα, την έστησα, και την έστειλα συρτά και με δύναμη στην γωνία του αντίπαλου τερματοφύλακα, του Μαθιού. Από εκεί και πέρα, μέχρι το τέλος της καριέρας μου στον Πανιώνιο το 1952, εκτελούσα όλα τα πέναλτι".
Ο «Κερδές», όπως ήταν το παρατσούκλι του, τη διετία 1950-1952 αγωνίστηκε ως σέντερ μπακ. Από το 1949 η ομάδα είχε έλλειψη κεντρικού αμυντικού, επειδή έχε αποχωρήσει ο Βενετσάνος. Ο Κερδεμελίδης ζήτησε να παίξει αυτός, όμως, ο προπονητής Κώστας Νεγρεπόντης δεν τον εμπιστεύτηκε. Τελικά, αφού δεν βρέθηκε λύση, την επόμενη χρόνια ο «καλλιτέχνης» μετατέθηκε στην άμυνα, όπου αγωνίστηκε για δύο σεζόν. Ήταν η διετία που ο Κερδεμελίδης πέτυχε με την ομάδα τις μεγαλύτερες διακρίσεις του.
Την περίοδο εκείνη ο Πανιώνιος διέθετε μια από τις πιο ζηλευτές ομάδες της ιστορίας του, τόσο σε αγωνιστική αξία όσο και σε ήθος. Είναι χαρακτηριστικό ότι επί πέντε συνεχείς περιόδους (1950-1955) κατακτούσε Κύπελλο Ήθους. Το 1950-51 έχασε το πρωτάθλημα Αθηνών από την ΑΕΚ, αν και ισοβάθμησε μαζί της στην πρώτη θέση. Όμως, τη σεζόν 1951-52 κατέκτησε το πρωτάθλημα Αθηνών τερματίζοντας με μεγάλη διαφορά μπροστά από τον Απόλλωνα, την ΑΕΚ, και τον Παναθηναϊκό και τερμάτισε δεύτερος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα πίσω από τον Ολυμπιακό. Την ίδια χρονιά αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος. Ο Πανιώνιος προηγήθηκε 2-1 αλλά ισοφαρίστηκε στο 90’ με 2-2, για να χάσει στον επαναληπτικό με 0-2. Στον κανονικό τελικό, ο Κερδεμελίδης ήταν από τους κορυφαίους του αγώνα, κάνοντας ίσως την καλύτερη εμφάνιση της καριέρας του, σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής:
"Καλύτεροι των παικτών του Πανιωνίου οι Τσολιάς, Κερδεμελίδης και Ν. Ζαρκάδης. Ο Κερδεμελίδης, με θαυμασίας και αψόγους αποκρούσεις, εκ των πρωτεργατών της ωραίας εμφανίσεως του Πανιωνίου. Πολλάκις εξουδετερώνων δυσκόλους και επικινδύνους Ολυμπιακάς επιθέσεις εύρισκεν τον τρόπον να στείλη την μπάλα σε συναδελφικά πόδια. Αχρήστευσε και τους τρεις σέντερ φορ του Ολυμπιακού".