cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βρύσες Κυπαρισσίας Μεσσηνίας
Ιστορία
Το χωριό Βρύσες είναι ριζωμένο στους πρόποδες του βουνού Άη Βλάσης με το ομώνυμο ξωκλήσι στην κορυφή του και έχει μακρόχρονη ιστορία. Οι πρώτοι του κάτοικοι θεωρείται ότι ήταν βοσκοί, οι οποίοι κατέβηκαν από τα πιο ορεινά σημεία με τα γιδοπρόβατά τους και εγκαταστάθηκαν σε αυτό. Η επικρατέστερη άποψη για την ονομασία του χωριού, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του Δήμου Τριφυλίας, αλλά και με βάση τις τοπικές παραδόσεις, είναι ότι η λέξη «βρύσες», οφείλεται στις πολλές πηγές, που υπάρχουν γύρω από τις Βρύσες. Από αυτές, άλλωστε υδρεύεται και η κωμόπολη της Κυπαρισσίας. Μερικές από αυτές είναι οι πηγές: Ανάβρυοι, Νεράκια, Βρύση του Ραγιά, Βρύση της Μουριάς, Βρύση του Κουρτ-Αγά, η Βρύση στο Πηγαδούλι, η μικρή πηγή στα Τζιριάνικα και η μεγάλη πηγή σην είσοδο του χωριού Κεφαλόβρυσος. Η περίοπτη θέση του χωριού ήταν και η κυριότερη αιτία καταστροφών του. Αρκετές φορές κάηκε ολοκληρωτικά, αλλά στη συνέχεια ξαναδημιουργήθηκε. Η μεγαλύτερη καταστροφή για το χωριό ήταν αυτή που έγινε στις 7 Οκτωβρίου 1825 από τον Ιμπραήμ. Στο πέρασμά του έκαψε τα πάντα. Όσοι κάτοικοι επέζησαν από τη σφαγή και την πυρκαγιά πουλήθηκαν σε σκλαβοπάζαρα και μόνο ελάχιστοι κατάφεραν να καταφύγουν στα βουνά για να κρυφτούν. Η χαράδρα πάνω από τις Βρύσες (χαράδρα της Λάμιας) για πολλά χρόνια (1830-1870) εθεωρείτο στοιχειωμένο μέρος από τη σφαγή των κατοίκων, σύμφωνα με το βιβλίο «Βρύσες Τριφυλίας», του ερευνητή της τοπικής ιστορίας - λαογραφίας της περιοχής, Αλέκου Σουλιμιώτη.
Διοικητική ιστορία
Η παλαιότερη επίσημη ονομασία του χωριού ήταν αι Βρύσαι ή Βρύσαις, όπως αναφέρεται από το 1835, όταν και προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας. Οι Βρύσες αναφέρονται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Κυπαρισσίας της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 199 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1899, το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 αποσπάται από τον Δήμο Κυπαρισσίας και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Βρυσών, ενώ σε αυτήν προσαρτάται και ο οικισμός Μπλεμενιάνοι, (ως το 1926 που μεταφέρθηκαν στην Κοινότητα Κυπαρισσίας ). Οι Βρύσες παρέμειναν έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κυπαρισσίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 115 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με διάφορες κτηνοτροφικές και αγροτικές εργασίες.
Κτίρια και αξιοθέατα
Η μόνη οικογένεια που διασώθηκε από το καταστροφικό πέρασμα του Ιμπραήμ, σύμφωνα με το βιβλίο «Βρύσες Τριφυλίας», του Αλέκου Σουλιμιώτη, ήταν η οικογένεια Μπονώρα, η οποία παρέμεινε στο χωριό. Στη συνέχεια προστέθηκαν και άλλες οικογένειες από τις γύρω ορεινές περιοχές με τα κοπάδια τους. Τα σπίτια του χωριού αναστηλώθηκαν, όπως και οι εκκλησίες του. Οι νέοι κάτοικοι έχτισαν ελαιοτριβεία, υδρόμυλους, υδραγωγείο, έφεραν πόσιμο νερό στο χωριό και καθιέρωσαν γιορτές και πανηγύρια. Το πρώτο υποτυπώδες σχολείο των Βρυσών άρχισε να λειτουργεί από το 1875 και ονομαζόταν «Ελληνοδιδασκαλείο». Από το 1909 έως το 1972 το σχολείο αρχικά στεγάσθηκε σε οίκημα δίπλα από την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, στο κέντρο του χωριού. Το 1974 το σχολείο στεγάστηκε εκ νέου σε οίκημα νοτιοδυτικά της εκκλησίας της Ζωοδόχου Πηγής, ενώ έκλεισε, το 1993, λόγω έλλειψης μαθητών. Σε περίοπτη θέση του χωριού υπάρχουν το καφενείο και η μοναδική του ταβέρνα, όπου ο επισκέπτης μπορεί να βρει παραδοσιακούς μεζέδες (κόκορα με χυλοπίτες, παστό κ.λπ.) με θέα το καταπράσινο τοπίο. Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού υπάρχουν επίσης διάφορες πηγές. Η μεγαλύτερη από αυτές βρίσκεται στην είσοδο του χωριού και ονομάζεται «Κεφαλόβρυσος» ενώ από πάνω της υπάρχουν τεράστια πλατάνια. Τα νερά της καταλήγουν σε δεξαμενή και από εκεί χρησιμοποιούνται στις γειτονικές καλλιέργειες. Στις όχθες του ποταμού Καρτελά, που περνά δίπλα από το χωριό, διασώζονται 4 μικρά πέτρινα γεφύρια. Στα άλλα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνονται ο παραδοσιακός φούρνος, το Καμίνι για ξυλοκάρβουνα και το Μνημείο Ηρώων. Στο χωριό έχει επίσης την έδρα του ο "Πολιτιστικός και Λαογραφικός Σύλλογος «το Λιθάρι»", ο οποίος ιδρύθηκε το 1999 και έχει δημιουργήσει το Λαογραφικό Μουσείο - Πολιτιστικό Κέντρο των Βρυσών, όπου εκτίθενται διάφορα είδη λαϊκής τέχνης (όπως εργαλεία, σκεύη μαγειρικής, υφαντά κ.λπ.) του χωριού.
Εκκλησίες
Στη βορειοδυτική πλευρά του χωριού βρίσκεται η εκκλησία, του Αγίου Παντελεήμονος, ο οποίος είναι και ο πολιούχος Άγιος. Στην περιοχή των Βρυσών υπάρχουν αρκετές εκκλησίες - ξωκλήσια, οι οποίες υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται η Εκκλησια της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Ο Ιερος Ναοςτης Ζωοδόχου Πηγής:
Μερικές από τις εκκλησίες-ξωκλήσια της περιοχής των Βρυσών είναι κι αυτές των: Αγίου Παντελεήμονος, Αγίων Θεοδώρων (νότια του χωριού), Αγίου Νικολάου (στην είσοδο του χωριού), Αγίου Δημητρίου (μέσα στο χωριό), Αγίου Γεωργίου (στην ομώνυμη περιοχή) και Αγίας Μαρίνας (μέσα στο χωριό). Υπάρχουν επίσης: η Τρισυπόστατη (Αναστάσιος-Αλέξανδρος-Ειρήνη), του Αγίου Αντωνίου, του Αγίου Κωνσταντίνου, της Υπαπαντής της Θεοτόκου, το παρεκκλήσι των Δώδεκα Αποστόλων, του Αγίου Δημητρίου στη θέση Γριβοκάμπος και οι Άγιοι Ταξιάρχες.
Εκκλησίες-ξωκλήσια που δεν υπάρχουν πλέον
Σύμφωνα επίσης με τον συγγραφέα Αλέκο Σουλιμιώτη, στην περιοχή του χωριού υπήρχαν παλαιότερα και άλλες εκκλησίες και ξωκλήσια, τα οποία δεν διασώζονται πλέον, όπως της Αγίας Αναστασίας, των Αγίων Αποστόλων, του Αγίου Βασιλείου, του Αγίου Βλάση, του Αγίου Ιωάννη, του Αγίου Ιωάννη στη θέση Κούρταγα, δύο εκκλησιές της Παναγίας στη θέση Μπαγουρίνα, η εκκλησία της Παναγίας της Κρεββατάς και της Αγίας Παρασκευής.
Γεώργιος Μαρτινέλης
Ο Γεώργιος Μαρτινέλης (1836–1896) ήταν Έλληνας ποιητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1836 στην Κέρκυρα και σπούδασε στο Ιόνιο Γυμνάσιο. Στη συνέχεια μετέβη στην Κεφαλονιά και Ιταλία, όπου έμεινε για λίγα χρόνια πραγματοποιώντας σπουδές. Με το πέρας των σπουδών του επέστρεψε στην πατρίδα του όπου ξεκίνησε αγώνες για την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα. Ο πατέρας του τον έστειλε στην Οδησσό για να ασχοληθεί με το εμπόριο. Ωστόσο, αποβιβάστηκε από το πλοίο όταν έφτασε στην Κωνσταντινούπολη και επέστρεψε στην Κέρκυρα. Λόγω της δράσης του για την ένωση με την Ελλάδα, οι Άγγλοι τον εξόρισαν για οκτώ μήνες στα Κύθηρα. Τελικά πήρε πτυχίο νομικής από την Ιόνιο Ακαδημία χωρίς όμως να ασκήσει ποτέ το επάγγελμα του δικηγόρου.
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα γράμματα το 1874 με την έμμετρη σάτιρά του Αυλικοί και κομματάρχαι. Ανήκε στην Επτανησιακή Σχολή και έγραφε στη δημοτική γλώσσα με έντονη λυρική διάθεση και ευαισθησία. Πέθανε το 1896 στην Κέρκυρα, ενώ μετά το θάνατό του η κόρη του εξέδωσε ποιητική συλλογή με έργα του, με τίτλο Τραγούδια. Ήταν μέλος της Μεγάλης Τεκτονικής Στοάς της Ελλάδας.
Εργογραφία
Στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται τα εξής :
Παραπομπές
Κατηγορία:Επτανησιακή σχολή
Μελιγού Αρκαδίας
Η ονομασία Μελιγού Αρκαδίας μπορεί να αναφέρεται σε δύο οικισμούς της Αρκαδίας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Λα Γκαρέν-Κολόμπ
Το Λα Γκαρέν-Κολόμπ (γαλλικά: La Garenne-Colombes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκαρενουά (γαλλικά: Garennois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Κάρολος Α΄ του Άνχαλτ-Τσερμπστ
Ο Κάρολος Α΄, γερμ. Karl I (17 Νοεμβρίου 1534 - 4 Μαΐου 1561) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ (1551-61) και του Άνχαλτ-Πλέτσκαου (1553-61).
Βιογραφία
Το 1551 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τους μικρότερους αδελφούς του Ιωακείμ-Ερνέστο και Βερνάρδο Ζ΄, καθώς ο νόμος του Οίκου των Ασκάνια δεν επέτρεπε διαίρεση του πριγκιπάτου. Το 1557 απεβίωσε ο θείος τους Γεώργιος Γ΄ πρίγκιπας του Άνχαλτ-Πλέτσκαου και οι τρεις αδελφοί κληρονόμησαν την επικράτειά του.
Το 1561 απεβίωσε στο Τσερμπστ σε ηλικία 27 ετών. Απεβίωσε άτεκνος και στη διακυβέρνηση του πριγκιπάτου έμειναν οι δύο αδελφοί του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη του Μπάρνιμ ΙΑ΄ δούκα της Πομερανίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Γκαρς
Το Γκαρς (γαλλικά: Garches) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκαρσουά (γαλλικά: Garchois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Ζενβιλιέ
Το Ζενβιλιέ (γαλλικά: Gennevilliers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Ο Πύργος του Ντάουντον
Ο Πύργος του Ντάουντον (Downton Abbey) είναι ο τίτλος μιας βρετανικής ιστορικής δραματικής τηλεοπτικής σειράς που διαδραματίζεται στις αρχές του 20ού αιώνα, δημιουργός και συν-σεναριογράφος της οποίας είναι ο Τζούλιαν Φέλοους. Η σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά από το ITV στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 26 Σεπτεμβρίου 2010 και στις Ηνωμένες Πολιτείες από το PBS, το οποίο υποστήριξε την παραγωγή της σειράς ως μέρος της ανθολογίας Masterpiece Classic, στις 9 Ιανουαρίου 2011.
Ζενβιλιέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζενβιλουά (γαλλικά: Gennevillois).
Ο Πύργος του Ντάουντον
Η σειρά, η οποία διαδραματίζεται στο φανταστικό εξοχικό κτήμα Downton Abbey στο Γιόρκσαϊρ μεταξύ 1912 και 1926, περιγράφει τη ζωή της αριστοκρατικής οικογένειας Crawley και των οικιακών τους υπηρετών στη μετά-Εδουαρδιανή εποχή - τα μεγάλα γεγονότα της εποχής επηρεάζουν τη ζωή τους και τη βρετανική κοινωνική ιεραρχία. Τα γεγονότα που απεικονίζονται σε όλη τη σειρά περιλαμβάνουν ειδήσεις για τη βύθιση του Τιτανικού στην πρώτη σειρά- το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, την πανδημία της ισπανικής γρίπης και το σκάνδαλο Marconi στη δεύτερη σειρά- τον Ιρλανδικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας που οδήγησε στο σχηματισμό του Ιρλανδικού Ελεύθερου Κράτους στην τρίτη σειρά- το σκάνδαλο Teapot Dome στην τέταρτη σειρά- τις βρετανικές βουλευτικές εκλογές του 1923 και το Beer Hall Putsch στην πέμπτη σειρά. Η έκτη και τελευταία σειρά παρουσιάζει την άνοδο της εργατικής τάξης κατά την περίοδο του μεσοπολέμου και υπαινίσσεται την τελική παρακμή της βρετανικής αριστοκρατίας.
Ζενβιλιέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Ο Πύργος του Ντάουντον
Η σειρά έχει αποσπάσει τις καλύτερες κριτικές από τους τηλεκριτικούς και έχει κερδίσει πολλές διακρίσεις, όπως Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Μίνι Σειράς ή Τηλεοπτικής Ταινίας και Βραβείο Primetime Emmy Εξαιρετικής Μίνι Σειράς ή Ταινίας. Αναγνωρίστηκε από τα Παγκόσμια Ρεκόρ Γκίνες ως η τηλεοπτική σειρά του 2011 με τις περισσότερες κριτικές στην αγγλική γλώσσα. Κέρδισε τις περισσότερες υποψηφιότητες από κάθε άλλη διεθνή τηλεοπτική σειρά στην ιστορία των βραβείων Primetime Emmy, με είκοσι επτά συνολικά (μετά τις δύο πρώτες σειρές). Ήταν η τηλεοπτική σειρά με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση τόσο στο ITV όσο και στο PBS, και στη συνέχεια έγινε η πιο επιτυχημένη βρετανική δραματική σειρά με κοστούμια μετά την τηλεοπτική σειρά του 1981 Brideshead Revisited.
Στις 26 Μαρτίου 2015, η Carnival Films και το ITV ανακοίνωσαν ότι η έκτη σειρά θα ήταν η τελευταία. Προβλήθηκε στο ITV μεταξύ 20 Σεπτεμβρίου 2015 και 8 Νοεμβρίου 2015. Το τελευταίο επεισόδιο, που χρησίμευε ως το ετήσιο χριστουγεννιάτικο αφιέρωμα, μεταδόθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2015. Μια κινηματογραφική μεταφορά, που θα λειτουργήσει ως συνέχεια της σειράς, επιβεβαιώθηκε στις 13 Ιουλίου 2018 και στη συνέχεια κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 13 Σεπτεμβρίου 2019 και στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 20 Σεπτεμβρίου 2019. Μια δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους, Downton Abbey: A New Era, έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 29 Απριλίου 2022 από την Universal Pictures και στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά στις 20 Μαΐου 2022 από την Focus Features.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-σειρές) Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές
Κόπτσακ (Γκαγκαουζία)
Το Κόπτσακ είναι κοινότητα και χωριό στην Γκαγκαουζία της Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2004, ο πληθυσμός ανερχόταν στα 9.551 άτομα. Οι Γκαγκαούζοι ανερχόντουσαν στους 9.068. Επίσης, υπήρχε μια μειονότητα που αποτελούταν από 110 Μολδαβούς, 97 Ρώσους, 71 Ουκρανούς, 144 Βούλγαρους και 33 Ρομά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γκαγκαουζία
Λεβαλουά-Περέ
Το Λεβαλουά-Περέ (γαλλικά: Levallois-Perret) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λεβαλουαζιέν (γαλλικά: Levalloisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Case Utilaje Construcții
Η Case Utilaje Construcții είναι ρουμανική εταιρεία εισαγωγής και διανομής οικοδομικών εργαλείων. Ιδρύθηκε το 2006 από τρεις Ρουμάνους επιχειρηματίες, τους Κονσταντίν Μίνκου, Μάριους Μάρτσιου και Ραζβάν Νιτόι.
Μεταξύ των προϊόντων τα οποία εισάγει η Case Utilaje Construcții στην τοπική αγορά περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, εκείνα των εταιρειών CASE, Cesab, Furukawa και Dulevo. Τον Αύγουστο του 2010, η εταιρεία αριθμούσε, συνολικά, 35 εργαζομένους.
Οικονομικός απολογισμός
Οικονομικός απολογισμός (εκατομμύρια ευρώ):
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ρουμανίας
Βερνάρδος Ζ΄ του Άνχαλτ-Τσερμπστ
Ο Βερνάρδος Ζ΄, γερμ. Bernhard VII (17 Μαρτίου 1540 - 1 Μαρτίου 1570) από τον Οίκο των Ασκάνια ήτανν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ (1551-70), του Άνχαλτ-Πλέτσκαου (1553-70), του Άνχαλτ-Ντεσάου (1561-70) και του Άνχαλτ-Κέτεν (1562-70).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Ε΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και της Μαργαρίτας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωακείμ Α΄ Νέστορα εκλέκτορα του Βανδεμβούργου.
Το 1551 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Κάρολο Α΄ και Ιωακείμ-Ερνέστο, καθώς ο νόμος του Οίκου των Ασκάνια δεν επέτρεπε τη διαίρεση του πριγκιπάτου. Το 1553 απεβίωσε ο θείος τους Γεώργιος Γ΄ πρίγκιπας του Άνχαλτ-Πλέτσκαου και τον διαδέχθηκαν. Το Μάιο του 1561 απεβίωσε ο Κάρολος Α΄ και τρεις μήνες μετά ο θείος τους Ιωακείμ Α΄ πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντεσάου, τον οποίον κληρονόμησε ο Ιωακείμ-Ερνέστος και ο Βερνάρδος Ζ΄. Το 1566 διαδέχθηκαν τον εξάδελφο του πατέρα τους Βόλφγκανκ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν. Έτσι αποκαταστάθηκε η ενότητα του Άνχαλτ.
Το 1570 απεβίωσε σε ηλικία 30 ετών και ο αδελφός του Ιωακείμ-Ερνέστος έμεινε μόνος κύριος του Άνχαλτ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1565 την Κλάρα, κόρη του Φραγκίσκου των Γουέλφων δούκα του Γκίφχορν και απέκτησαν ένα γιο, που απεβίωσε ενός έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Όμιλος Β΄ Ευρωμπάσκετ 2015
Ο Όμιλος Β΄ του Ευρωμπάσκετ 2015 θα λάβει χώρα από την 5η Σεπτεμβρίου έως την 10η Σεπτεμβρίου 2015. Όλοι αγώνες του ομίλου γίνονται στο O2 Γουόρλντ στο Βερολίνο, στη Γερμανία.
Ο όμιλος αποτελείται από τη Γερμανία, την Ισλανδία, την Ιταλία, τη Σερβία, την Ισπανία και την Τουρκία. Οι τέσσερις καλύτερες ομάδες στην τελική κτάταξη προκρίνονται στο δεύτερο γύρο.
Βαθμολογία
Όλες οι ώρες είναι στην τοπική (UTC+2).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Όμιλος Β΄
ΚΣ Πόγραδετς
Η Κλούμπι Σπορτίβ Πογραδέτσι είναι αλβανική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Πόγραδετς, μια πόλη στη νοτιοανατολική Αλβανία. Η έδρα του συλλόγου είναι το Στάδιο Γκιόργκι Κουτσίκου και σήμερα αγωνίζεται στην Πρώτη Κατηγορία Αλβανίας.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1932 με το όνομα Κλούμπι Σπορτίβ Ντραγκόι Πογραδέτσι. Στην εποχή του 1936, ο σύλλογος αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην πρώτη κατηγορία της Αλβανίας. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ιστορίας του συλλόγου η συμμετοχή της ομάδας στα ημιτελικά του Αλβανικού Κυπέλλου κατά την περίοδο 1992-93.
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αλβανίας
Λίλυ Χουλιαράκη
Η Λίλυ Χουλιαράκη είναι καθηγήτρια Δημοσιογραφίας και Τηλεπικοινωνιών στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Είναι γνωστή για την έρευνα της στην προβολή του ανθρώπινου πόνου στα μέσα μαζικής και ψηφιακής ενημέρωσης και για την ερμηνευτική μεθοδολογία της στην κοινωνική έρευνα, με έμφαση στον λόγο, στην οπτική και στην πολυτροπική ανάλυση.
Καριέρα
Η Χουλιαράκη σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στην γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ.
Οι δημοσιεύσεις της Χουλιαράκη περιλαμβάνουν τα : Discourse in Late Modernity (1999), The Spectatorship of Suffering (2006), The Soft Power of War (επιμ. 2008), Media, Organizations, Identity (2009), ''Self-mediation. New Media, Citizenship and Civic Selves (επιμ. 2012) και The Ironic Spectator: Solidarity in the Age of Post-humanitarianism'' (2013) καθώς και εξήντα άρθρα σε περιοδικά και συλλογικούς τόμους. Η εργογραφία της έχει λάβει ευρεία αναγνώριση και έχει δημοσιευτεί στα γαλλικά, τα ιταλικά, τα πορτογαλικά, τα πολωνικά, τα δανέζικα, τα ελληνικά και (αυτή την στιγμή) στα κινέζικα. Έχει λάβει τρία διεθνή βραβεία για το σύνολο των άρθρων και των βιβλίων της.
Το 2014, η Χουλιαράκη συνομίλησε με τον καθηγητή Conor Gearty για τις "ηθικές συνέπειες της επιλογής διασημοτήτων από ανθρωπιστικές οργανώσεις" στην σειρά ομιλιών με τίτλο Gearty Grilling στο Youtube.
Σήμερα είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου των επιστημονικών περιοδικών Discourse and Society ; Visual Communication ; Social Semiotics ; Critical Discourse Studies ; Crime, Media, Culture ; Journal of Language and Politics ; JOMEC Journal ; Popular Communication ; Digital Journalism. Διετέλεσε μέλος της κριτικής επιτροπής στον Διεθνή Διαγωνισμό Ανάπτυξης της εφημερίδας Guardian το 2012 και το 2013.
Μαρσέλ Μπεζανσόν
Βιογραφία
Ο Μπεζανσόν γεννήθηκε στο Ορμπ της Ελβετίας το 1907 και απέκτησε πτυχίο στην ιστορία της Τέχνης το 1932. Δραστηριοποιήθηκε στην ελβετική ραδιοφωνία (Ράδιο Λωζάνη) και τηλεόραση. Συνετέλεσε στην έλευση της τηλεόρασης στην Ελβετία και ήταν πρωτοπόρος στην παραγωγή ραδιοφωνικών προγραμμάτων. Το 1961 θεσμοθέτησε το φεστιβάλ Χρυσό Ρόδο (Rose d'Or) και τα ομώνυμα βραβεία. Απεβίωσε στη Λωζάνη το 1981.
Βραβεία Μπεζανσόν
Το 2002 καθιερώθηκαν τα βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν (στη μνήμη του Μπεζανσόν) από τον Κρίστερ Μπιόρκμαν (Christer Björkman) (νικητή του σουηδικού εθνικού τελικού Melodifestivalen νικητής και συμμετέχων στον διαγωνισμό του 1992) και τον Ρίτσαρντ Χέρεϊ (συμμετέχοντα της Σουηδίας στον διαγωνισμό του 1984).
Παραπομπές
Κατηγορία:Eurovision Κατηγορία:Ελβετία-επέκταση
Το Σπίτι με τα 1000 Πτώματα
Το Σπίτι με τα 1000 Πτώματα (ελεύθερη απόδοση: House of 1000 Corpses) είναι αμερικανική ταινία τρόμου του 2003, σε σκηνοθεσία και σενάριο Rob Zombie, ο οποίος συμμετείχε και στη μουσική σύνθεση. Επίσης, πρόκειται για την πρώτη σκηνοθετική δουλειά σε ταινία μεγάλου μήκους. Η ταινία αποτελεί το πρώτο μέρος της Firefly τριλογίας. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Σιντ Χέιγκ, Μπιλ Μόουσλι, Σέρι Μουν Ζόμπι, Κάρεν Μπλακ και ο Ντένις Φιμπλ, στην τελευταία του ταινία.
Τα γυρίσματα της ταινίας είχαν ολοκληρωθεί περί το 2000, όμως η εταιρεία παραγωγής, αργούσε την κυκλοφορία της λόγω του φόβου που είχε μην λάβει βαθμολογία NC-17. Ο Rob Zombie τότε αναθεώρησε τα δικαιώματα της ταινίας, τα οποία αγοράστηκαν από την Lions Gate Films, η οποία την κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2003. Η ταινία δεν έλαβε καλές κριτικές, παρόλα αυτά το κοινό την αποδέχτηκε, με τα έσοδα της να ανέρχονται στα 16 εκατομμύρια δολάρια. Πλέον η ταινία έχει αποκτήσει το δικό της cult following. To 2005 και το 2019 κυκλοφόρησαν και τα σίκουελ της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment Κατηγορία:Χαλοουίν μυθοπλασία
Μαλακόφ (Ω-ντε-Σεν)
Το Μαλακόφ (γαλλικά: Malakoff) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαλακοφιό (γαλλικά: Malakoffiots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Περσικό Ιράκ
thumb|right|300px|Με την ονομασία του στ' αραβικά, Djebel (Τζεμπέλ), απεικονίζεται στο κέντρο του χάρτη το Περσικό Ιράκ Το Περσικό Ιράκ (περσικά: عراق عجم, αραβικά: عراق العجم‎‎), είναι ένας ιστορικός όρος για τα δυτικά εδάφη του Ιράν. Από τον 11ο αιώνα μ.Χ. μέχρι το 19ο αιώνα, το όνομα Ιράκ αναφερόταν σε δύο γειτονικές περιοχές: το Αραβικό Ιράκ (ʿIrāq-i ʿArab, Ιράκ-ι Αράμπ) και το Περσικό Ιράκ (ʿIrāq-i ʿAjam, Ιράκ-ι Ατζάμ και Ιράκ αλ-Ατζάμ), γνωστό και ως Τζεμπέλ ή Τζιμπάλ. Το Αραβικό Ιράκ αντιστοιχούσε στην αρχαία Βαβυλωνία (σημερινό Ιράκ) και το Περσικό Ιράκ αντιστοιχούσε στην αρχαία Μηδία (σημερινό δυτικό Ιράν). Οι δύο περιοχές χωρίζονταν από την οροσειρά του Ζάγρου.
Αργότερα, μέχρι την έναρξη του 20ου αιώνα, ο όρος Ιράκ στο Ιράν συνήθιζε ν' αναφέρεται σε μια πολύ μικρότερη περιοχή νότια της πόλης Σαβέχ και δυτικά της πόλης Κομ. Η περιοχή αυτή είχε κέντρο την πόλη Σουλταναμπάντ, που μετονομάστηκε αργότερα σε Αράκ.
Η λέξη Τζεμπέλ είναι αραβική, σημαίνει βουνό και σε αυτή την περίπτωση αναφέρεται στη οροσειρά του Ζάγρου.
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Ιράκ
Μονρούζ
Το Μονρούζ (γαλλικά: Montrouge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονρουζιέν (γαλλικά: Montrougiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Μαρν-λα-Κοκέτ
Το Μαρν-λα-Κοκέτ (γαλλικά: Marnes-la-Coquette) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρνουά (γαλλικά: Marnois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Μάρκος Ασουνσάο
Ο Μάρκος ντος Σάντος Ασουνσάο (πορτογαλικά: Marcos dos Santos Assunção, γεννήθηκε 25 Μαρτίου 1976), είναι Βραζιλιάνος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής, που κατά τη διάρκεια της καριέρας έγινε γνωστός για τις απευθείας εκτελέσεις φάουλ.
Ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος σε μεγάλες βραζιλιάνικες ομάδες όπως η Σάντος και η Φλαμένγκο, ενώ το 1999 άρχισε να αγωνίζεται στην Ευρώπη και τη Ρόμα με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2001. Την 1η Μαρτίου 1998 σημείωσε εκτός έδρας χατ τρικ με ελεύθερα λακτίσματα για τη Σάντος με αντίπαλο τη Μπαΐα της δεύτερης κατηγορίας, στον πρώτο αγώνα του δεύτερου γύρου του Κυπέλλου Βραζιλίας 1998.
Τίτλοι και διακρίσεις
Σάντος Ρόμα Ρεάλ Μπέτις Αλ-Αχλί Ντουμπάι Παλμέιρας Φιγκεϊρένσε
Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο
Η Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Αγγλικά: Kilimanjaro Region, Σουαχίλι: Mkoa wa Kilimanjaro), είναι μια από τις τριάντα διοικητικές περιφέρειες της Τανζανίαs. Η περιφέρεια συνορεύει βόρεια και ανατολικά με την Κένυα, στα νότια με την Περιφέρεια Τάνγκα (Tanga Region), νοτιοδυτικά από την Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region) και δυτικά με την Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region).
Η περιφέρεια αποτελεί τμήμα του Εθνικού Πάρκου Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro National Park). Η περιφερειακή πρωτεύουσα είναι ο δήμος Μόσι (Moshi).
Δημογραφικά στοιχεία
thumb|200px|left|Οι Επαρχίες στην Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (διακρίνονται με πράσινο, οι ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι). Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2012, η περιοχή είχε πληθυσμό 1.640.087 κατοίκους, ο οποίος ήταν χαμηλότερος από την προ-απογραφής εκτίμηση των 1.702.207 ατόμων. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:σελίδα 2 Για την περίοδο 2002-2012, ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης του πληθυσμού του 1,8 τοις εκατό στην περιοχή, ήταν ο 24ος υψηλότερος στη χώρα. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:σελίδα 4 Ήταν επίσης, η όγδοη πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή, με 124 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:σελίδα 6
Ιστορία
Η Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region), δανείστηκε την ονομασία της από το ψηλότερο βουνό της Αφρικής, το Όρος Κιλιμαντζάρο (Mount Kilimanjaro).
Από τις επτά επαρχίες της περιοχής, παραδοσιακά οι πέντε είχαν οικισμούς της φυλής Τσάγκα (Chagga), οι οποίες είναι: Οι υπόλοιπες δύο, ιστορικά, περιλαμβάνουν οικισμούς της φυλής Πάρε (Pare). Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας στα τέλη του 19ου αιώνα έως τα μέσα του 20ού αιώνα, η περιφέρεια διαιρείτο σε δύο κύριες περιοχές: την περιοχή Μόσι, η οποία αποτελείτο από όλες τις περιοχές όπου ήσαν εγκατεστημένοι κάτοικοι της φυλής Τσάγκα (Chagga), στις πλαγιές του βουνού και της περιοχής Πάρε, η οποία ήταν οικισμός της φυλής Πάρε (Pare). Η περιφέρεια, από παλαιότερες εποχές, είχε συλλογικά κατοικηθεί από τους Τσάγκα (Chagga), Μαασάι (Maasai), Ουακουάβι (Wakwavi) και Ουααρούσα (Waarusha) (στα χαμηλότερα τμήματα του όρους Κιλιμαντζάρο) και τους Πάρε (Pare) στα Όρη Πάρε (Pare Mountains). Αυτές οι φυλές, είχαν μεταξύ των ανάμειξη, εμπορικές συναλλαγές ακόμη και περιστασιακούς πολέμους για διάφορους κοινωνικο-πολιτικούς λόγους. Αργότερα, άλλες φυλές επίσης, μετανάστευσαν στην περιοχή.
Οι ασχολίες κλπ. των πρώτων ξένων - Ελλήνων αποίκων
Το ενδιαφέρον είναι ότι σε άλλα μέρη του κόσμου οι περισσότεροι Έλληνες στη διασπορά, δημιούργησαν την καριέρα τους στο εμπόριο και στις επιχειρήσεις εστίασης (ξενοδοχεία και εστιατόρια). Στην Τανγκανίκα όμως, η πλειοψηφία των Ελλήνων έγιναν κατασκευαστές σιδηροδρόμων και αργότερα διευθυντές φυτειών, ιδιοκτήτες φυτειών σε σχοινοκτήματα στην Τάνγκα (Tanga) και στο Μορογκόρο (Morogoro), ξεκίνησαν τις φυτείες του καφέ και τις μικτές φυτείες πέριξ του Μόσι (Moshi) και της Αρούσα (Arusha) ή την καλλιέργεια του καπνού στην Ιρίνγκα (Iringa). Αυτοί οι Έλληνες διεκδικούν τη δική τους θέση στην αποικιακή κοινωνία, εκμεταλλευόμενοι τη ρευστότητα και την ασάφεια των αποικιακών ιεραρχιών, οι οποίες διαδραματίζουν διαφορετικές αξιώσεις ότι είναι είτε Ευρωπαίοι, είτε Έλληνες είτε άνθρωποι που είναι ικανότεροι να κατανοήσουν και να συνεργαστούν με τους Αφρικανούς απ' ότι οι Γερμανοί, οι Άγγλοι και οι Ινδοί, λόγω της έλλειψης των φυλετικών διακρίσεων και της κατανόησής των στην εκτεταμένη οικογενειακή ζωή.
Η Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο έχει εδάφη πλούσια, στα οποία καλλιεργείται κυρίως ο καφές.
Ο πρώτος Έλληνας που εγκαταστάθηκε στο Μόσι, ήταν ο 25-χρονος έμπορος Κωνστανίνος Μεϊμαρίδης (εκ Τενέδου) και ήταν αμέσως μετά την κατάληψή του από τους Γερμανούς. Ο οποίος ξεκίνησε την καλλιέργεια του καφέ, ακολουθούμενος από τον Έλληνα, Βορειο-Ηπειρώτη Φίλιππο Φίλιο. Η Ελληνική Κοινότητα Μόσι, είναι η αρχαιότερη στην Ανατολική Αφρική, ιδρύθηκε το 1909. Λόγω δε, της μη ύπαρξης ευρύχωρου οικήματος έως και το 1914, οι συνεδριάσεις των μελών, γίνονταν υπό την σκιά αιωνόβιων και πανύψηλων δέντρων -συχνά διακοπτόμενες από τους πολυάριθμους πιθήκους και οι οποίοι ζούσαν πάνω στα δέντρα και δεν τους άρεσε η διατάραξη της ησυχίας τους- στα κτήματα των κ.κ Ν. Αθηναίου ή Γεωργίου Παπαδόπουλου. Η Ελληνική Κοινότητα Μόσι, στεγάστηκε σε ιδιόκτητο χώρο το 1914 και από τα πρώτα της μελήματα ήταν η δημιουργία του πρώτου Ελληνικού Σχολείου στην Ανατολική Αφρική (στη θέση "Μασόκο"). Αργότερα, το σχολείο αυτό συγχωνεύτηκε με το αντίστοιχό του στη Ντουλόυτη της Αρούσα. Παρακάτω, αναφέρονται ορισμένοι από τους 165+ Έλληνες οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή κατά το 1950+: • 3 Στο Μόσι επίσης, λειτουργούν δύο ελληνικά ξενοδοχεία:
Γεωλογία
Σε κάποιο στάδιο, το μεγαλύτερο τμήμα της κορυφής του Κιλιμαντζάρο, ήταν καλυμμένο από ένα στρώμα πάγου, βάθους ίσως περισσότερο από 100 μ. Οι παγετώνες επεκτείνονταν για τα καλά κάτω από το όρος, που διαμορφώνει τις κορυφογραμμές μοραίνα (moraine), σαφώς ορατές τώρα, στις νότιες πλαγιές κάτω στα περίπου 4.000 μ. Προς το παρόν, παραμένει μόνο ένα μικρό κλάσμα του καλύμματος των παγετώνων.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κιλιμαντζαρο
Πολ Μπ. Πρεθιάδο
Ο ''' Πολ Μπ. Πρεθιάδο''', (γεννημένος το 1970 στο Burgos, της Ισπανίας) είναι ένας σύγχρονος συγγραφέας, φιλόσοφος και επιμελητής του οποίου το έργο επικεντρώνεται στα εφαρμοσμένα και θεωρητικά θέματα που σχετίζονται με την ταυτότητα, το φύλο, την πορνογραφία, την αρχιτεκτονική και τη σεξουαλικότητα.
Ο Πρεθιάδο φοίτησε στο Νέο Σχολείο στη Νέα Υόρκη με υποτροφία Fulbright απο την Ισπανία όπου και απέκτησε μεταπτυχιακό στη Φιλοσοφία. Ο Jacques Derrida και η Agnes Heller υπήρξαν μέντορες για τον Πρεθιάδο. Το 1999, ο Derrida προσκάλεσε τον Πρεθιάδο να διδάξει ένα σεμινάριο στο Παρίσι σχετικό με την συγχώρεση και το δώρο κατά τη διάρκεια του μετασχηματισμού. Αργότερα, επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να ολοκληρώσει το Διδακτορικό του στη Φιλοσοφία και την Θεωρία της Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, γράφοντας μια διατριβή που ονομάζεται, Pornotopía: Architecture and Sexuality in Playboy During the Cold War in 2010.
Ο Πρεθιάδο υπήρξε καθηγητής Πολιτικής Ιστορίας του Σώματος, Θεωρίας Φύλου και Ιστορίας της Performance στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού VIII και ήταν ο διευθυντής του Ανεξάρτητου Προγράμματος Σπουδών (PEI), στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Βαρκελώνης (MACBA). . Σήμερα είναι επιμελητής του Δημόσιου Προγράμματος της documenta 14, στο Κάσελ και την Αθήνα.
Από τον Ιανουάριο του 2013, ο Πρεθιάδο είναι τακτικός συντάκτης στην ιστοσελίδα της γαλλικής εφημερίδας Libération: Liberation.fr. Στην στήλη του, τα επικρατέστερα θέματα είναι αυτά που πραγματεύονται το φύλο, την σεξουαλικότητα, την αγάπη και την βιοπολιτική.
Γνωστός αρχικά ως γυναίκα συγγραφέας και αυτο-προσδιοριζόμενος ως λεσβία, ο Πρεθιάδο ανακοίνωσε το 2014, ότι βρισκόταν σε περίοδο επαναπροσδιορισμού φύλου και τον Ιανουάριο του 2015, άλλαξε το μικρο του όνομά σε Πολ. Ο Πρεθιάδο διατήρησε σχέση με την Γαλλίδα συγγραφέα-σκηνοθέτη, Virginie Despentes από το 2005 έως το 2014.
Είμαι το τέρας που σας μιλά (2022)
Μιλώντας από το δικό του «μεταλλαγμένο» κλουβί, ο Πρεθιάδο επιχειρεί να δείξει ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή κατά την οποία αλλάζει το επιστημολογικό παράδειγμα της έμφυλης διαφοράς και επομένως τα επιστημονικά εργαλεία και οι θεμελιώδεις έννοιες της ψυχανάλυσης βρίσκονται σε βαθιά κρίση. Η κρίση αυτή αποκαλύπτει την ιστορικότητα και άρα τη σχετικότητα των ψυχαναλυτικών εννοιών, καθώς και τις βαθιές σχέσεις τους με την πατριαρχία και την αποικιοκρατία. Ο Πρεθιάδο καλεί σε έναν ριζικό μετασχηματισμό των ψυχιατρικών και ψυχαναλυτικών ­λόγων και πρακτικών, υποστηρίζοντας μια νέα επιστημολογία που θα αποδέχεται την πολλαπλότητα των σωμάτων χωρίς να τα ανάγει στην αποκλειστικά ετεροφυλοφιλική αναπαραγωγική τους ικανότητα, και χωρίς να νομιμοποιεί την ετεροπατριαρχική και αποικιοκρατική βία.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε σε μετάφραση Αναστασίας Μελίας Ελευθερίου τον Μάρτιο του 2022 από τις εκδόσεις Αντίποδες.
Testo Junkie (2008)
Το 2008 δημοσιεύθηκε στην Ισπανία και στη Γαλλία το βιβλίο: Testo Junkie: sex, drugs, and biopolitics in the pharmacopornographic era, στο οποίο ο ίδιος ο Πρεθιάδο αφηγείται την εμπειρία του κατά την αυτο-χορήγηση τεστοστερόνης. Το έργο μεταφράστηκε αργότερα το 2013 στα αγγλικά.
Ο Πρεθιάδο λαμβάνει ένα τοπικό φαρμακευτικό προϊόν ονόματι Testogel, ως φόρο τιμής προς τον κοντινό ομοφυλόφιλο Γάλλο φίλο και συγγραφέα Guillaume Dustan, ο οποίος μολύνθηκε από τον ιό του AIDS και πέθανε από μια κατά λάθος υπερβολική δόση ενός φάρμακου που λάμβανε. Ο Πρεθιάδο διερευνά την πολιτικοποίηση του σώματος, από αυτό που αποκαλεί φαρμακοπορνογραφικό καπιταλισμό (pharmacopornographic capitalism).
Ο Πρεθιάδο περιγράφει την πράξη της λήψης τεστοστερόνης ταυτόχρoνα ως πολιτική και performance, με στόχο να αναιρέσει την ιδέα σύμφωνα με την οποία το φύλο βρίσκεται κωδικοποιημένο εξ αρχής στο σώμα από το σύστημα της σεξουαλικότητας και της αντισύλληψης.
Αναφορές
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Ισπανοί φιλόσοφοι
Ζοζέ Σα
O Ζοσέ Πέδρο Μαλέιρο ντε Σα (πορτογαλικά: José Pedro Malheiro de Sá, 17 Ιανουαρίου 1993) είναι επαγγελματίας τερματοφύλακας στη Premier League για την ομάδα της Γούλβς.
Μαρίτιμο
Ο Σα εντάχθηκε στην Μαρίτιμο σε ηλικία 18 ετών. Στις 23 Ιανουαρίου 2013 έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την Β-ομάδα, παίζοντας και τα 90 λεπτά στο εντός έδρας παιχνίδι με την Ολιβεϊρένσε για την δεύτερη επαγγελματική κατηγορία της Πορτογαλίας.
Το 2013 ο Σα προήχθη στην πρώτη ομάδα από τον προπονητή Πέδρο Μαρτίνς. Έπαιξε το πρώτο παιχνίδι του στην Πριμέιρα λίγκα στις 18 Αυγούστου στην εντός έδρα νίκη με αντίπαλο την Μπενφίκα και κράτησε τη θέση του και στο επόμενο παιχνίδι με αντίπαλο την Πόρτο, όπου όμως η ομάδα του ηττήθηκε με 0-3.
Πόρτο
Στις 25 Ιανουαρίου του 2016, τόσο ο Σα όσο και ο συμπαίκτης του Μουσά Μαρεγκά υπέγραψαν στην Πόρτο με συμβόλαιο διάρκειας 4 ετών και ενός εξαμήνου,με τις υπηρεσίες του πρώτου να αγοράζονται για 1.500.000 ευρώ.
Ολυμπιακός
Στις 31 Αυγούστου του 2018 ο Σα εντάχθηκε στον Ολυμπιακό με ετήσιο δανεισμό. Έγινε βασικός λίγο μετά την άφιξή του, ενώ την ομάδα προπονούσε ο συμπατριώτης του και πρώην προπονητής του στη Μαρίτιμο, Μαρτίνς. Στις 15 Μαΐου 2019, o Σα συμφώνησε για συμβόλαιο 4 ετών.
Τον Ιούλιο του 2021 ο Ζοσέ Σα ολοκληρώνει την τριετή θητεία του στον Ολυμπιακό, καθώς παραχωρείται με μεταγραφή στην Γουλβς. Στους «ερυθρόλευκους» κατέγραψε συνολικά 124 συμμετοχές, κράτησε 72 φορές απαραβίαστη την εστία του και πανηγύρισε δύο πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο Ελλάδας.
Διεθνής καριέρα
Ο Σα εκπροσώπησε την Πορτογαλία το 2013 στο Παγκόσμιο κύπελλο κάτω των 20.
Στις 6 Αυγούστου του 2013, ο Σα έλαβε την πρώτη του κλήση από την ομάδα κάτω των 21, για ένα φιλικό παιχνίδι με αντίπαλο την Ελβετία, όπου και πήρε τα πρώτα του λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο.
Ο Σα ήταν η πρώτη επιλογή στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κάτω των 21 ετών το 2015, κρατώντας το 0 σε όλα τα παιχνίδια, αλλά η ομάδα του τερμάτισε στη δεύτερη θέση, χάνοντας στον τελικό από τη Σουηδία.
Στις 25 Μαΐου 2017, ο Σα συμπεριλήφθηκε στην αποστολή της Εθνικής ανδρών από τον Φερνάντο Σάντος, για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών. Ο Σα κλήθηκε ξανά για τους τελικούς του Πρωταθλήματος Εθνών ως δεύτερη επιλογή, διοργάνωση την οποία η ομάδα του κατέκτησε.
Συλλογικές
Ολυμπιακός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Μαρίτιμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ
Τάγκα ζα Γιουγκ
δεξιά|μικρογραφία|Αφίσα που εκδόθηκε τη δεκαετία του 1930 από την αδελφότητα Στρούγκα Σόφια της Βουλγαρίας, η οποία περιέχει το κείμενο από το ιστορικό ποίημα.Το Τάγκα ζα Γιουγκ (Тъга за юг, «Λαχτάρα για το Νότο») είναι το όνομα ενός διάσημου ποιήματος του Βούλγαρου ποιητή Κονσταντίν Μιλαντίνοφ (ο οποίος προέρχεται από την Οθωμανική Μακεδονία).
Ιστορία του έργου
δεξιά|μικρογραφία|158x158εσ|ονσταντίν ΜιλαντίνοφΚ Ο Μιλαντίνοφ έγραψε το έργο ενώ ζούσε στη Ρωσία. Προφανώς ένιωθε νοσταλγία για την Οχρίδα. Είναι αυτά τα σκοτεινά και καταθλιπτικά συναισθήματα που φέρνουν τη λαχτάρα του για το ζεστό ήλιο του Νότου. Χρησιμοποιώντας μόνο τα θετικά επίθετα για να απεικονίσει τη πατρίδα του, ο συγγραφέας θυμίζει την επώδυνη, ανέφικτη επιθυμία να επιστρέψει στην πατρίδα του, την οποία αγκαλιάζει συμβιωτικά. Όσον αφορά τους στίχους, αναφέρει ότι η Σταμπόλ είναι στη πραγματικότητα η Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας, και το Κούκους (Кукуш) είναι το σημερινό Κιλκίς στην Ελλάδα. Αναφέρει επίσης την Οχρίδα και τη Στρούγκα στη σημερινή Βόρεια Μακεδονία. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από τον Γκεόργκι Ρακόβσκι στην εφημερίδα «Ντουνάβσκι λέμπεντ» που εκδίδεται στο Βελιγράδι το 1860. Στη Βόρεια Μακεδονία θεωρείται ως ένα από τα πιο σημαντικά σλαβομακεδονικά λογοτεχνικά έργα κάτω από αυτό το όνομα. Το ποίημα απαγγείλεται παραδοσιακά κατά την τελετή εγκαινίων των Ποιητικών Βραδιών της Στρούγκα, ένα διεθνές φεστιβάλ ιδρυμένο προς τιμή του συγγραφέα τιμή, με το βραβείο ποίησης Αδελφοί Μιλαντίνοφ.
Στο δημοφιλή πολιτισμό
Το κρασί Τ'γκα ζα Γιουγκ παίρνει το όνομά του από το ποίημα του Μιλαντίνοφ. Παράγεται στη Βόρεια Μακεδονία και έχει ημίξηρο και κόκκινο-ρουμπινί χρώμα. Γευστικά είναι παρόμοιο με το ιταλικό κρασί ή το καλιφορνέζικο Μπαρμπέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Βουλγαρίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Βόρειας Μακεδονίας
Ναντέρ
Το Ναντέρ (γαλλικά: Nanterre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ναντεριέν (γαλλικά: Nanterriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Σιρβάν (περιοχή)
thumb|right|250px|Το Σιρβάν σε χάρτη του Καυκάσου του Γιόχαν Κριστόφ Ματίας Ράινεκε, 1804 Το Σιρβάν (περσικά: شروان‎), γνωστό και ως Σαρβάν, Σερβάν, είναι ιστορική περιοχή στον ανατολικό Καύκασο, γνωστή με αυτό το όνομα τόσο στην ισλαμική εποχή όσο και στη σημερινή. Σήμερα, η περιοχή αποτελεί ανεπτυγμένο βιομηχανικό και γεωργικό τμήμα της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, και απλώνεται μεταξύ των δυτικών ακτών της Κασπίας Θάλασσας και του ποταμού Κουρά, με κέντρο της την πεδιάδα του Σιρβάν.
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Αζερμπαϊτζάν
Θέμης Πάνου
Ο Θέμης Πάνου (1960) είναι Έλληνας ηθοποιός, γνωστός για την συμμετοχή του στο Εθνικό Θέατρο, καθώς και για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην ταινία Miss Violence σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Αβρανά. Είναι ο πρώτος και μοναδικός Έλληνας ηθοποιός που έχει κερδίσει το Βραβείο Volpi Καλύτερου Ηθοποιού, βραβείο που απονέμεται στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Το 2016, ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της ελληνικής ταινίας Γραμμές, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαζωμένου.
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το ΚΚΕ στην Α' Αθηνών.
Πυτώ
Το Πυτώ (γαλλικά: Puteaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Λε Πλεσί-Ρομπενσόν
Το Λε Πλεσί-Ρομπενσόν (γαλλικά: Le Plessis-Robinson) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρομπενσοναί (γαλλικά: Robinsonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Επαρχία του Σεμνάν
thumb|right|250px|Η Επαρχία Σεμνάν στο Ιράν Η Επαρχία Σεμνάν (περσικά: استان سمنان‎‎, Ostān-e Semnān) είναι μία από τις 31 επαρχίες του Ιράν. Βρίσκεται στα βόρεια της χώρας και έχει κέντρο της την ομώνυμη πόλη. Η επαρχία Σεμνάν καλύπτει μια έκταση 96.816 τ.χλμ. και απλώνεται κατά μήκος της οροσειράς Ελμπούρζ, συνορεύοντας με την έρημο Νταστ-ι Καβίρ στα νότια τμήματά της.
Σεμναν
Σω (Ω-ντε-Σεν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεέν (γαλλικά: Scéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Σαιν-Κλου
Το Σαιν-Κλου (γαλλικά: Saint-Cloud) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κλοντοαλντιέν (γαλλικά: Clodoaldiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Χριστιανός Α΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Ο Χριστιανός Α΄, γερμ. Christian I (11 Μαΐου 1568 - 17 Απριλίου 1630) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν αρχικά πρίγκιπας του Άνχαλτ (1586-1603) μαζί με τους αδελφούς του και μετά τη διαίρεση του Άνχαλτ, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (1603-1630).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωακείμ Ερνέστου, πρίγκιπα του Άνχαλτ και της Αγνής, κόρης του Βόλφγκανγκ Α΄, κόμη του Μπάρμπυ-Μύλινγκεν.
Το 1630 απεβίωσε στο Μπέρνμπουργκ σε ηλικία 62 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Χριστιανός Β΄ στο μεγαλύτερο μέρος του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και ο Φρειδερίκος στο Χάρτσγκεροντε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1595 την Άννα του Μπέντχαϊμ-Στάινφουρτ, κόρη του Άρνολντ Γ΄ κόμη του Τέκλενμπουργκ-Λίμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Συρέν
Το Συρέν (γαλλικά: Suresnes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Συρενουά (γαλλικά: Suresnois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Συμμετοχή της Ναμίμπιας στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η Ναμίμπια μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1992.
Γενικές πληροφορίες
thumb|230px|Ο Πάουλους Αλί Νουουμπέμπε ήταν ο σημαιοφόρος της Ναμίμπιας στην τελετή έναρξης των [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2000|Ολυμπιακών Αγώνων του 2000 στο Σίδνεϊ.]]
Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή της Ναμίμπιας ιδρύθηκε στις 28 Μαΐου 1990 και αναγνωρίστηκε πλήρως από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στις 16 Ιουνίου 1991, σε σύνοδο στο Μπέρμιγχαμ. Η πρώτη εμφάνιση της χώρας σε Ολυμπιάδα πραγματοποιήθηκε στους Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη με 6 αθλητές. Έκτοτε, η Ναμίμπια έχει λάβει μέρος σε όλους τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες με συνολικά 47 αθλητές, αλλά όχι ακόμη σε Χειμερινούς.
Οι μεγαλύτερες επιτυχίες για τη χώρα έχουν σημειωθεί στους δρόμους ταχύτητας του στίβου, όπου η Ναμίμπια μετράει πέντε ασημένια μετάλλια. Κύριος πρωταγωνιστής είναι ο Φράνκι Φρέντερικς, ο οποίος κατέκτησε συνολικά τέσσερα ασημένια σε δύο Ολυμπιάδες (στα 100 και στα 200 μέτρα στους Αγώνες του 1992 και του 1996) και θεωρείται ένας από τους κορυφαίους σπρίντερ της δεκαετίας του 1990. Το πέμπτο ασημένιο μετάλλιο ήρθε από την Κριστίν Εμπομά στα 200 μέτρα γυναικών στους Αγώνες του 2020.
Ολυμπιονίκες
thumb|170px|Ο [[Φράνκι Φρέντερικς]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ναμιμπια Κατηγορία:Αθλητισμός στη Ναμίμπια
Σιστάν
thumb|right|300px|Οι πύλες της Χαοζντάρ στο Σιστάν Το Σιστάν (περσικά: سیستان), γνωστό στα αρχαία χρόνια ως Σακαστάν (η γη των Σακών), είναι ιστορική και γεωγραφική περιοχή στο σημερινό Ιράν (επαρχία Σιστάν και Βαλουχιστάν), νότιο Αφγανιστάν (επαρχίες Νιμρούζ, Κανταχάρ και Ζαμπούλ) και την περιοχή Νοκ Κούντι του Βαλουχιστάν (δυτικό Πακιστάν).
Το όνομα της περιοχής Σιστάν προέρχεται από το Σακαστάν (γη των Σάκα, Σακών). Οι Σάκες ήταν μια σκυθική φυλή οι οποίοι μεταξύ 2ου αιώνα και 1ου αιώνα π.Χ. μετανάστευσαν στο οροπέδιο του Ιράν, καθώς και στην Ινδία, όπου ίδρυσαν ένα βασίλειο που έγινε γνωστό ιστορικά ως το Ινδο-σκυθικό βασίλειο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Ιράν Κατηγορία:Ιρανικές χώρες και εδάφη
Μπωζολαί
Το Μπωζολαί (γαλλικά: Beaujolais) είναι ιστορική επαρχία και αμπελουργική περιοχή στη νοτιοανατολική Γαλλία. Βρίσκεται βόρεια της Λυών και καλύπτει το βόρειο τμήμα του νομού Ρον στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ και το νότιο τμήμα του νομού Σον-ε-Λουάρ στη Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ. Η περιοχή είναι γνωστή διεθνώς για τη μακρά παράδοση οινοποιίας και πιο πρόσφατα για το εξαιρετικά δημοφιλές Μπωζολαί Νουβώ.
Η ιστορική πρωτεύουσα είναι το Μπωζέ και η σημερινή πρωτεύουσα η Βιλφράνς-συρ-Σον.
Τοπωνυμία
Το Μπωζολαί έλαβε το όνομά του από το Beaujou, που αναλύεται σε Beau που σημαίνει Ωραίο και τον διαλεκτικό όρο jou που στα γαλλικά σημαίνει mont, colline, και στα ελληνικά βουνό, λόφος, δηλαδή Ωραίο βουνό.
Κατά άλλη άποψη το όνομα προέρχεται από την πρώην πρωτεύουσα Μπωζέ (γαλλικά: Beaujeu), το παλαιότερο Μπελοζόβιουμ.
Στα γαλλοπροβηγκιανά, την παραδοσιακή γλώσσα της περιοχής, το όνομα είναι Biôjolês.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Περιοχή και κοινότητες του Μπωζολαί Το Μπωζολαί είναι μία λοφώδης περιοχή που βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ) και συνορεύει στα ανατολικά με την κοιλάδα του ποταμού Σον και στα δυτικά με την κοιλάδα του Λίγηρα.
Βρίσκεται βόρεια της Λυών και αντιστοιχεί σε μεγάλο βαθμό με το βόρειο τμήμα του νομού Ρον στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, περιλαμβάνοντας μικρό τμήμα στα νότια του νομού Σον-ε-Λουάρ στην Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ.
Τα όρη του Μπωζολαί, όπως συχνά ονομάζεται το σύνολο της περιοχής, περιλαμβάνουν 72 κοινότητες, οι οποίες χωρίζονται κατά προσέγγιση σε δύο περιοχές:
Συνολικά, το Μπωζολαί καλύπτει περίπου 23.000 εκτάρια αμπελώνων και εκτείνεται σε μήκος 50 χιλιομέτρων σε κατεύθυνση βορρά-νότου και έχει μέγιστο πλάτος 15 χιλιόμετρα. Ο ποταμός Σον αποτελεί το ανατολικό άκρο της περιοχής.
Το υψηλότερο σημείο στα όρη του Μπωζολαί είναι το όρος Σαιν-Ριγκώ, με υψόμετρο 1.009 μέτρα.
Η περιοχή, εκτός των ποταμών Σον και Λίγηρα, διαρρέεται από τους ποταμούς Αρντιέρ, Αζέργκ, Τυρντίν και Ρανς.
Το κλίμα είναι ωκεάνιο με ορεινές επιρροές.
Ιστορία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|132x132εσ|Έμβλημα της περιοχής Μπωζολαί εναλλ.=|μικρογραφία|268x268εσ|Η γενική κυβέρνηση της Λυών τον 18ο αιώνα, με τις επαρχίες Λιονναί, [[Φορέζ και Μπωζολαί και τις σύγχρονες κοινότητες και νομούς.]] Το Μπωζολαί ήταν αρχικά μια βαρονία που κατά τον 9ο αιώνα την κατείχε ο Γκιγιώμ, κόμης του Λιονναί και του Φορέζ. Μετά το θάνατό του το 900, η βαρονία πέρασε στον γιο του Μπεράρ, που είναι ο πρώτος που έφερε τον τίτλο του κυρίου του Μπωζέ. Αυτός ο πρώτος οίκος έσβησε το 1265, στο πρόσωπο του Γκισάρ Ε'.
Η Ιζαμπώ, η κληρονόμος του, παντρεύτηκε τον Ρενώ, κόμη του Φορέζ, ο οποίος ήταν ο πρώτος ενός νέου οίκου κυρίων του Μπωζέ, μεταξύ των οποίων διακρίθηκε ο Εντουάρ Α' που διετέλεσε στρατάρχης της Γαλλίας. Γύρω στο 1400, η βαρονία του Μπωζέ πέρασε στον οίκο των Βουρβόνων, με την παραχώρηση που έκανε ο Εντουάρ Β' στον Λουδοβίκο Β΄ του Μπουρμπόν, θείο του. Ένας από τους απογόνους του, ο Πέτρος Β΄ του Μπουρμπόν, παντρεύτηκε την Άννα της Γαλλίας, κόρη του Λουδοβίκου ΙΑ', γνωστή ως Κυρία του Μπωζέ.
Το 1522, στην εποχή που το Μπωζολαί κατείχε ο Κάρολος Γ΄ του Μπουρμπόν, κοντόσταυλος της Γαλλίας, η περιοχή κατασχέθηκε, λόγω προδοσίας του προαναφερόμενου, από τον βασιλιά Φραγκίσκο Α', και δόθηκε στη Λουίζα της Σαβοΐας, μητέρα του βασιλιά. Το 1531, πέρασε στις γαλλικές βασιλικές κτήσεις και το 1560 αποδόθηκε από τον Φραγκίσκο Β' στον Λουδοβίκο του Μονπανσιέ, κληρονόμο του κοντόσταυλου. Η Μαρία του Μονπανσιέ το έφερε σαν προίκα, το 1626, στον Γκαστόν της Γαλλίας, του οποίου η κόρη το κληροδότησε στον Φίλιππο της Ορλεάνης, αδελφό του Λουδοβίκου ΙΔ'.
Το Μπωζολαί, που ανυψώθηκε εν τω μεταξύ σε κομητεία, παρέμεινε από τότε στον οίκο της Ορλεάνης. Ο τελευταίος πρίγκιπας που έφερε τον τίτλο του κόμη του Μπωζολαί ήταν ο  Λουδοβίκος Κάρολος του Μπωζολαί, τρίτος αδελφός του βασιλιά Λουδοβίκου-Φιλίππου, που γεννήθηκε στο Παρίσι το 1779 και πέθανε στη Μάλτα το 1808.