cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Τουρκίας
Πρώιμη ιστορία των Τούρκων
Τον 6ο αιώνα, 400 χρόνια μετά την κατάρρευση των βόρειων Σιονγκνού στην Εσωτερική Ασία, την ηγεσία των τουρκικών λαών ανέλαβαν οι Ουράνιοι Τούρκοι, ή αλλιώς Γκιοκτούρκοι. Οι Ουράνιοι Τούρκοι κληρονόμησαν τις παραδόσεις και τη διοικητική εμπειρία των Σιονγκνού. Από το 552 έως το 745, η ηγεσία των Ουράνιων Τούρκων ένωσε τις νομαδικές τουρκικές φυλές σε μια ενιαία αυτοκρατορία. Σε αντίθεση με τους σιονγκνού, οι Ουράνιοι Τούρκοι διόριζαν τους χάνους τους από την φυλή Ασίνα, η οποία ήταν υποταγμένη σε μια κυρίαρχη αρχή την οποία ήλεγχε ένα συμβούλιο φυλάρχων. Το Χανάτο διατήρησε στοιχεία της αρχικής του σαμανιστικής θρησκείας, του Τενγκρισμού, αν και δέχτηκε βουδιστές ιεραποστόλους στο έδαφος του, βουδιστές μοναχούς συγκεκριμένα, και συγκρότησε μια συγκριτική θρησκεία. Οι Ουράνιοι Τούρκοι έγραφαν την παλαιά τουρκική γλώσσα στην ρουνική ορχονική γραφή. Το Χανάτο ήταν επίσης το πρώτο γνωστό τουρκικό κράτος. Προς το τέλος του 6ου αιώνα, το Χανάτο των Ουράνιων Τούρκων χωρίστηκε στο δυτικό και το ανατολικό χαγανάτο. Η Αυτοκρατορία των Τανγκ κατέκτησε το Ανατολικό Τουρκικό Χαγανάτο το 630 και το Δυτικό Τουρκικό Χαγανάτο το 657 σε μια σειρά στρατιωτικών εκστρατειών. Ωστόσο το 681 το χανάτο αναβίωσε. Οι Ουράνιοι Τούρκοι τελικά κατέρρευσαν λόγω μιας σειράς δυναστικών συγκρούσεων, αλλά το εθνωνύμιο των Τούρκων επιβίωσε.
Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας του Στάνφορντ
Η Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας του Στάνφορντ είναι διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια της φιλοσοφίας που δημοσιεύει έγκριτες μελέτες στη φιλοσοφία, ελεύθερα διαθέσιμες στους χρήστες του διαδικτύου. Συντηρείται από το πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Κάθε λήμμα εισάγεται και συντηρείται από ειδικούς στον σχετικό τομέα, περιλαμβανομένων καθηγητών πανεπιστημίων. Οι συγγραφείς που συνεισφέρουν στην εγκυκλοπαίδεια παρέχουν στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ την άδεια να δημοσιεύσει τα άρθρα τους αλλά διατηρούν τα πνευματικά τους δικαιώματα. Στις 2 Νοεμβρίου, 2012, η εγκυκλοπαίδεια έφτασε τις 1335 καταχωρήσεις. Η εγκυκλοπαίδεια χρησιμοποιεί την παραδοσιακή ακαδημαϊκή προσέγγιση των επιστημονικών περιοδικών, προκειμένου να εξασφαλίσει την ποιότητά της με συγγραφείς που επιλέγονται από επιστημονική επιτροπή και τη σχετική κριτική των άρθρων της.
Ιστορία της Τουρκίας
Αυτοκρατορία των Σελτζούκων
Οι Σελτζούκοι Τούρκοι δημιούργησαν μια μεσαιωνική αυτοκρατορία που έλεγχε μια τεράστια περιοχή που εκτεινόταν από το Ινδοκούς μέχρι την ανατολική Ανατολία και από την Κεντρική Ασία έως τον Περσικό Κόλπο. Η κοιτίδα τους ήταν στην θάλασσα της Αράλης, αλλά μετά, αφού έφτασαν στο Χορασάν και μετά στην Περσία κατέκτησαν την ανατολική Μικρασία.
Η αυτοκρατορία των Σελτζούκων/Σελτζούκων ιδρύθηκε από τον Τουγρίλ Μπεγκ (1016-1063) το 1037. Ο Τουγρίλ ανετράφη από τον παππού του, τον Σελτζούκ, ο οποίος έδωσε το όνομα του τόσο στην αυτοκρατορία των Σελτζούκων όσο και στη δυναστεία των Σελτζούκων. Οι Σελτζούκοι ένωσαν τον διασπασμένο ανατολικό ισλαμικό κόσμο και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη πρώτη και τη δεύτερη σταυροφορία. Η μάχη του Μαντζικέρτ το 1071 ήταν κρίσιμη καθώς κέρδισαν τους Βυζαντινούς και εξασφάλισαν την παρουσία τους στην περιοχή, με την προς δυτικά επέκταση τους να έρχεται αμέσως μετά. Ίδρυσαν το σουλτανάτο του Ρουμ, που κατέλαβε μεγάλο μέρος της Μικράς Ασίας, ενώ το 12ο αιώνα υπέστησαν απώλειες υπέρ των Βυζαντινών εδαφικά. Έχοντας εκπερσιστεί σημαντικά στον πολιτισμό και τη γλώσσα, οι Σελτζούκοι έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της τουρκοπερσικής παράδοσης, εξάγοντας τον περσικό πολιτισμό στην Ανατολία.
Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας του Στάνφορντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδικτυακές εγκυκλοπαίδειες
Ιστορία της Τουρκίας
Οθωμανική Αυτοκρατορία
αριστερά|μικρογραφία|271x271εσ| Ο [[Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής|Μωάμεθ Β΄ εισέρχεται στην Κωνσταντινούπολη από τον Φαούστο Τσονάρο.]] Η πρώτη πρωτεύουσα του οθωμανικού κράτους ήταν στην Προύσα, από το 1326. Η Αδριανούπολη κατακτήθηκε το 1361 και έγινε πρωτεύουσα. Αφού επεκτάθηκαν στα Βαλκάνια και την Ανατολία κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών, το 1453, οι Οθωμανοί σχεδόν ολοκλήρωσαν την κατάκτηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας καταλαμβάνοντας την πρωτεύουσά της, την Κωνσταντινούπολη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μωάμεθ Β΄. Η Κωνσταντινούπολη έγινε η νέα πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία συνέχισε να επεκτείνεται στην Μικρασία, την Κεντρική Ευρώπη, τον Καύκασο, τη Βόρεια και Ανατολική Αφρική, τα νησιά της Μεσογείου, τη Μεγάλη Συρία, τη Μεσοποταμία και την Αραβική χερσόνησο έως τον 17ο αιώνα. δεξιά|μικρογραφία|292x292εσ| Ο [[Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής|Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής.]] αριστερά|μικρογραφία| Η Οθωμανική Αυτοκρατορία το [[Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης|1683, στην αρχή του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου (1683–1699)]] Η δύναμη και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έφτασαν στο απόγειο τους τον 16ο και 17ο αιώνα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς. Η αυτοκρατορία βρισκόταν συχνά σε ένοπλη αντιπαράθεση με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία όταν οι Τούρκοι προωθούνταν προς την Κεντρική Ευρώπη μέσω της κατάκτησης των Βαλκανίων και του νότιου τμήματος της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Επιπλέον, οι Οθωμανοί βρίσκονταν συχνά σε πόλεμο με την Περσία για εδαφικές διαφορές, γεγονός που τους επέτρεψε να κληρονομήσουν τα αποτελέσματα της αναγέννησης των Τιμουριδών. Στη θάλασσα, η αυτοκρατορία συγκρούστηκε με τον Ιερό Σύνδεσμο που αποτελούνταν από την Ισπανία των Αψβούργων, τη Δημοκρατία της Βενετίας και τους Ιππότες του Αγίου Ιωάννη. Η ναυτική σύγκρουση των Τούρκων με τους δυτικούς ήταν για τον έλεγχο της Μεσογείου. Στον Ινδικό Ωκεανό, το οθωμανικό ναυτικό ερχόταν συχνά σε αντιπαράθεση πορτογαλικούς στόλους προκειμένου να υπερασπιστεί το παραδοσιακό του μονοπώλιο στις θαλάσσιες εμπορικές οδούς μεταξύ της Ανατολικής Ασίας και της Δυτικής Ευρώπης. Η ανακάλυψη του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας το 1488 από τους Πορτογάλους οδήγησε στην ισχυροποίηση της πορτογαλικής οικονομίας. Οι Οθωμανοί είχαν επιρροή ακόμη και στη Νοτιοανατολική Ασία καθώς οι Οθωμανοί έστειλαν στρατιώτες στον πιο μακρινό υποτελή τους, το Σουλτανάτο του Ατσέχ στη Σουμάτρα στην Ινδονησία. Οι δυνάμεις τους στο Ατσέχ αντιτάχθηκαν στους Πορτογάλους που περνώντας τον Ατλαντικό και τον Ινδικό Ωκεανό εισέβαλαν στο σουλτανάτο της Μαλάκα και τους Ισπανούς που είχαν περάσει από τη Λατινική Αμερική και εισέβαλαν στην πρώην μουσουλμανική Μανίλα στις Φιλιππίνες, καθώς αυτές οι ιβηρικές δυνάμεις διεξήγαγαν παγκόσμιο πόλεμο κατά των Οθωμανών.
Η Συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699 σηματοδότησε την αρχή της εδαφικής υποχώρησης των Οθωμανών από την Ευρώπη. Η Αυστρία πήρε την Ουγγαρία και την Τρανσυλβανία εκτός του Βανάτου, και η Βενετία πήρε την Δαλματία με τη Πελοπόννησο από τους Τούρκους. Η Πολωνία ανέκτησε την Ποδολία. Κατά τη διάρκεια του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία συνέχισε να χάνει τα εδάφη της, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, της Αλγερίας, της Τυνησίας, της Λιβύης. Η Ελλάδα χάθηκε με την επανάσταση του 1821 και οι υπόλοιπες τρεις από τις αποικιακές φιλοδοξίες Γάλλων και Ιταλών. Μεγάλο μέρος των Βαλκανίων χάθηκε στους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-1913. Η Ανατολία παρέμεινε ένα μωσαϊκό εθνικοτήτων μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Οι κάτοικοί της ήταν Τούρκοι, Αρμένιοι, Ασσύριοι, Κούρδοι, Έλληνες, Γάλλοι και Ιταλοί (κυρίως από τη Γένοβα και τη Βενετία). Αντιμέτωπη με εδαφικές απώλειες από όλες τις πλευρές, η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπό την κυριαρχία των Τριών Πασάδων συνήψε συμμαχία με τη Γερμανία που την υποστήριξε με στρατεύματα και εξοπλισμό. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία εισήλθε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914–1918) στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων και τελικά ηττήθηκε. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαιρέθηκε σε πολλά νέα κράτη και άλλες περιοχές πέρασαν στους Βρετανούς και τους Γάλλους. Το 1915 ξεκίνησε η γενοκτονία των Αρμενίων.
Στις 30 Οκτωβρίου 1918 υπογράφηκε η συνθήκη του Μούδρου και ακολούθησε η επιβολή της Συνθήκης των Σεβρών στις 10 Αυγούστου 1920 από τις Συμμαχικές Δυνάμεις, η οποία δεν επικυρώθηκε ποτέ. Η Συνθήκη των Σεβρών θα διέλυε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και θα ανάγκαζε μεγάλες εδαφικής παραχωρήσεις υπέρ της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Βρετανίας και της Γαλλίας.
Τουρκική Δημοκρατία
Εν τω μεταξύ, οι σχέσεις με τη Μόσχα επιδεινώθηκαν, θέτοντας το έδαφος για την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου. Οι απαιτήσεις της Σοβιετικής Ένωσης για στρατιωτικές βάσεις στα Τουρκικά Στενά, ώθησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να υιοθετήσουν το Δόγμα Τρούμαν το 1947. Το δόγμα εξήγγειλε τις αμερικανικές προθέσεις να εγγυηθούν την ασφάλεια της Τουρκίας και της Ελλάδας και είχε ως αποτέλεσμα μεγάλης κλίμακας στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη των ΗΠΑ προς τις δύο χώρες.
Αφού συμμετείχε στο πόλεμο της Κορέας ως σύμμαχος του ΟΗΕ, η Τουρκία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ το 1952, για να εξασφαλίσει την μη επέκταση των Σοβιετικών στη Μεσόγειο. Μετά από μια δεκαετία διακοινοτικής βίας στο νησί της Κύπρου και το ελληνικό στρατιωτικό πραξικόπημα του Ιουλίου 1974, το οποίο ανέτρεψε τον εκλεγμένο ηγέτη Μακάριο και εγκατέστησε τον Νίκο Σαμψών ως δικτάτορα, η Τουρκία εισέβαλε στην Κυπριακή Δημοκρατία το 1974. Εννέα χρόνια αργότερα ιδρύθηκε η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) που μόνο η Τουρκία αναγνωρίζει.
Το 1945 υιοθετήθηκε πολυκομματική δημοκρατία. Στρατιωτικά πραξικοπήματα έλαβαν χώρα το 1960, το 1971 και το 1980. Το 1984, το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν ξεκίνησε μια εξέγερση κατά της τουρκικής κυβέρνησης, με πάνω από 40.000 θύματα έως σήμερα. Μετά την απελευθέρωση της τουρκικής οικονομίας κατά τη δεκαετία του 1980, η χώρα γνώρισε ισχυρότερη οικονομική ανάπτυξη και μεγαλύτερη πολιτική σταθερότητα.
Τον Αύγουστο του 2014, ο τότε πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κέρδισε τις πρώτες άμεσες προεδρικές εκλογές στην Τουρκία.
Τον Ιούλιο του 2016 έγινε απόπειρα πραξικοπήματος. Ορισμένες στρατιωτικές μονάδες επιχείρησαν να αναλάβουν την εξουσία χωρίς επιτυχία. Από τότε έχουν ακολουθήσει εκκαθαρίσεις σε πολλές εκφάνσεις του δημόσιου βίου και των κρατικών υπηρεσιών. Ειδικά μετά τις διαδηλώσεις στο πάρκο Γκεζί το 2013 και την απόπειρα πραξικοπήματος το 2016, παρατηρείται μια στροφή στον αυταρχισμό στη Τουρκία.
Τον Απρίλιο του 2017, έλαβε χώρα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, όπου οι προτεινόμενες αλλαγές εγκρίθηκαν με οριακή πλειοψηφία. Το 2018 και το 2023 ο Ερντογάν ξαναπήρε την πλειοψηφία των εδρών και επανεξελέγη.
Στις 6 Φεβρουαρίου 2023 έλαβε χώρα σεισμός ισχύος 7.7 Ρίχτερ στα νοτιοανατολικά της χώρας και στη βορειοδυτική Συρία. Οι νεκροί ξεπερνούν τους 51.000 στη Τουρκία και τους 8.000 στη Συρία. Πάνω από 100.000 έχουν μείνει άστεγοι, χιλιάδες οικίες έχουν καταστραφεί και πολλοί άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τις σεισμόπληκτες περιοχές, με την κατάρρευση χιλιάδων κτιρίων να αποδίδεται, κυρίως, στην κακή ποιότητα κατασκευής και των οικοδομικών υλικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Δυτικής Ασίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Μικρά Ασία Κατηγορία:Ιστορία της Ευρασίας
Νίκαια
Με το όνομα Νίκαια μπορεί αναφέρονται:
Πρόσωπα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Νίκος Ίκαρης
Ο Νίκος Ίκαρης (1915 - 1994) ήταν Έλληνας γλύπτης με οικογενειακό επίθετο Αϊβαλιώτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1915 στο Χρυσόστομο Ικαρίας. Έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41 και στην συνέχεια στην Εθνική Αντίσταση όπου συνελήφθη και φυλακίστηκε. το 1952 πραγματοποίησε τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και συνέχισε μετεκπαίδευση στις εικαστικές σπουδές στο Παρίσι. Εργάστηκε στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπως Γερμανία και Ηνωμένες Πολιτείες.
Δίδαξε στο Κingsborough του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης όπου και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Απεβίωσε Στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 25 Δεκεμβρίου 1994.
Διακρίσεις
Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις, Μπιενάλε Βενετίας 1956, Μπιενάλε Παρισίων 1957, Διεθνή Παναθήναια 1965 κ.ά. και έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων.
Έργα του
Βρίσκονται σε Μουσεία ανά τον κόσμο όπως το Μπόχουμ στη Γερμανία, στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας, στην Χάιφα του Ισραήλ αλλά και σε ιδιωτικές συλλογές.
Επίσης κοσμούν διάφορες πόλεις της Ελλάδα και ανά τον κόσμο όπως Άγιος Κήρυκος Ικαρίας, Πυθαγόρειο Σάμου, Βόλος, Κως, Νέα Υόρκη, Βοστόνη, Βιέννη, Ρουρ Γερμανίας κ.ά.
Εκτός από τα εικαστικά του έργα, ο Ίκαρης άφησε και γραπτά κείμενα, κυρίως ποίηση και δοκίμια.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Ερρίκος Δ΄ του Λίμπουργκ
Ο Ερρίκος Δ΄ του Λίμπουργκ (1195 - 25 Φεβρουαρίου 1247) από τον Οίκο του Λίμπουργκ υπήρξε δούκας του Λίμπουργκ και του Μπεργκ από το 1226 μέχρι και το 1247. Γιος του Βάλεραν Γ΄ δούκα του Λίμπουργκ και κόμης του Λουξεμβούργου, και της Κουνιγούνδης, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Λωρραίνης.
Αρχικά άρχοντας του Μονζουά, παντρεύτηκε την διάδοχο της Κομητείας του Μπεργκ, κόρη του κόμη Αδόλφου Γ΄, ο οποίος πέθανε στη Νταμιέτα το 1218. Δεν μπόρεσαν να κληρονομήσουν άμεσα τη κομητεία, καθώς αυτή ανήκε και στον Ενγκελβέρτο, αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Καθώς ο Ενγκελβέρτος που ήταν ο βασικός σύμβουλος του Φρειδερίκου Β΄,, και του παραχωρήθηκε η κομητεία του Μπεργκ για το υπόλοιπο της ζωής του, με αντάλλαγμα ένα ετήσιο "ενοίκιο" προς τον Ερρίκο και την Ερμενγάρδη.
Ο Ενγκελβέρτος δολοφονήθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 1226 και ο Ερρίκος παρέλαβε την κομητεία του Μπεργκ, λίγο αφότου είχε κληρονομήσει το Λίμπουργκ. Παρέδωσε τότε το Μονζουά στον αδερφό του Βαλεράνο που διατηρούσε ήδη το Φωκαιμόν. Στην συνέχεια πολέμησε εναντίον του κόμη Φρειδερίκου του Ίσενμπεργκ, του ξαδέρφου του, που ήταν ο βασικός ύποπτος της δολοφονίας του Ενγκελβέρτου. Ο Φρειδερίκος του Ίσενμπεργκ συνελήφθη, βασανίστηκε και εκτελέστηκε. Ο Ντίτριχ, ο γιος του Φρειδερίκου του Ίσενμπεργκ, δημιούργησε μετά από αυτό το γεγονός την δυναστεία των κόμητων του Λίμπουργκ.
Το 1228, συστρατεύτηκε με τον Φρειδερίκο Β΄ στην ΣΤ΄ Σταυροφορία και τον ακολούθησε στους Άγιους Τόπους. Με την επιστροφή του στη Γερμανία, πολέμησε εναντίον του αρχιεπισκόπου της Κολωνίας, την περίοδο 1238-1241, και υπήρξε μέλος των οπαδών των Χοενστάουφεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1218 την Ίρμγκαρτ (απεβ. 1248) κόμισσα του Μπεργκ, κόρη του Αδόλφου ΣΤ΄ κόμη του Μπεκ και της Μπέρτας του Ζάυν και απέκτησε μαζί της:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ Κατηγορία:Δούκες του Λίμπουργκ Κατηγορία:Κόμητες του Μπεργκ
Δεκανοί
Η αρχαίοι Έλληνες τους ονόμαζαν δεκανούς ή δέκατα, γιατί η ηλιακή ανατολή τους ήταν κάθε δέκα μέρες (δηλαδή κάθε δέκα μέρες μια νέα ομάδα δεκανών αστέρων εμφανιζόταν στον ανατολικό ορίζοντα την αυγή λίγο πριν την ανατολή του ήλιου, μετά από μια περίοδο που δεν ήταν ορατοί), και όταν αυτή η έννοια μεταφέρθηκε στην Ινδία ονομαζόταν drekkanna στα Σανσκριτικά. Αυτές τις προβλεπόμενες εμφανίσεις τελικά χρησιμοποίησαν οι Αιγύπτιοι για να διαιρέσουν το ηλιακό ημερολόγιο, με την ηλιακή ανατολή του Σείριου, που συνέπιπτε χρονικά με την ετήσια πλημμύρα του Νείλου, να ορίζει το νέο έτος.
Τελικά αυτό το σύστημα οδήγησε σε σύστημα 12 ωρών ημέρας και 12 ωρών νύχτας, που είχαν διαφορετική διάρκεια ανάλογα με την εποχή. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε ένα σύστημα 24 "ισονύκτιων" ωρών.
Μετά την εισαγωγή της Ελληνιστικής αστρολογίας στην Αίγυπτο, εμφανίστηκαν διάφορα συστήματα τα οποία απέδιδαν αστρολογική σημασία στους δεκανούς. Για παράδειγμα, συνδέθηκαν με διάφορες αρρώστιες, και την κατάλληλη χρονική περίοδο που έπρεπε να φτιαχτούν φυλαχτά για τη θεραπεία τους. Επίσης, με τις "όψεις" (ή "φάσεις") των δεκανών, ένα σύστημα όπου τρεις δεκανοί αντιστοιχούσαν σε ένα ζώδιο, κάθε ένας καλύπτοντας 10° μοίρες του ζωδιακού και που τον κυβερνούσε ένας πλανήτης (βλ. Πίνακα παρακάτω). Και τέλος, με την σύνδεσή τους με τα αστρολογικά ζώδια.
Οι δεκανοί συνέχιζαν να χρησιμοποιούνται κατά την Αναγέννηση στην αστρολογία και τη μαγεία, αλλά δεν λαμβάνονται σχεδόν καθόλου υπόψη από τους σύγχρονους αστρολόγους.
Καταβολές από την Αρχαία Αίγυπτο
Οι δεκανοί εμφανίστηκαν για πρώτη φορά κατά τη 10η Δυναστεία σε καλύμματα φέρετρων. Η ακολουθία άρχιζε με τον Σώθι / Σείριο, και κάθε δεκανός αποτελούνταν από ομάδα αστεριών και αντίστοιχων θεοτήτων. Ως μέτρο χρόνου, η ανατολή και δύση των δεκανών όριζε τις «ώρες» και τα 10ήμερα που αποτελούσαν το Αιγυπτιακό έτος.
Υπάρχουν 36 δεκανοί (36 X 10 = 360 ημέρες), συν 5 μέρες που προστίθενται για να ολοκληρώσουν τις 365 του ηλιακού έτους. Οι δεκανοί μετράνε τον αστρικό χρόνο, και το ηλιακό έτος είναι 6 ώρες μεγαλύτερο. Τα έτη βασισμένα στο αστικό χρόνο συγχρονιζόταν με τα ηλιακά στο αιγυπτιακό ημερολόγιο κάθε 1460 χρόνια. Οι δεκανοί που απεικονίζονταν στα φέρετρα ύστερων δυναστειών (για παράδειγμα του Σέτι Α’) σε σύγκριση με παλιότερων δυναστειών, δείχνουν αυτή τη διαφοροποίηση μεταξύ αστρικού και ηλιακού έτους.
Πίνακας Φάσεων (ή Δεκανών)
* όπως χρησιμοποιούνται ως ιδιάζουσα σπουδαιότητα στην αστρολογία.
Παρατηρούμε ότι κυβερνήτες ακολουθούν μια σειρά, την λεγόμενη "Χαλδαϊκή" σειρά των πλανητών: Κρόνος, Δίας, Άρης, ήλιος, Αφροδίτη, Ερμής, Σελήνη. Αυτή η πλανητική σειρά, στην οποία ο Ήλιος είναι στο κέντρο τις διαδοχής, με τους πλανήτες ανάμεσα στον Ήλιο και τη Γη στην μια πλευρά και τους εξωτερικούς πλανήτες στην άλλη, αντικατοπτρίζει την αντιληπτή ταχύτητα της κίνησης κάθε πλανήτη έτσι όπως είναι παρατηρητή από τη Γη.
Αρχαία Ινδία
Η εικονογραφία και οι χρήση των drekkana αναφέται πρώτα από τον Sphujidhvaja στο έργο Γιαβαναγιατάκα (269-70 π.Χ.), και μετά με πιο λεπτομερή ανάλυση από τον Varāhamihira (Ινδό αστρονόμο, μαθηματικό και αστρολόγο) στο έργο του Brihat-Samhita (550 μ.Χ.). Η σύγχρονοι μελετητές πιστεύουν ότι οι δεκανοί εισήχθησαν στην Ινδία από τους Έλληνες, οι οποίοι με τη σειρά τους γνωρίζανε από τους Αιγύπτιους.
Υπάρχουν πολλού τύποι drekkana που χρησιμοποιούνται στην Ινδική αστρολογία. Στους parivritti drekkana η σειρά πάει με τα ζώδια: ο πρώτος δεκανός είναι Κριός, ο δεύτερος ο Ταύρος, ο τρίτος οι Δίδυμοι, ο τέταρτος ο Καρκίνος κ.ο.κ. Επίσης υπάρχει ο υπολογισμός ανά τριάδες, που κάνει χρήση των βασικών τριάδων για κάθε ζώδιο: Στον Κριό είναι ο Κριός, Λέων και Τοξότης, ενώ στον Ταύρο ο Ταύρος, η Παρθένος, και ο Αιγόκερώς (κάτι αντίστοιχο με τον διαχωρισμό στη δυτική αστρολογία σε ζώδια της φωτιάς, ζώδια της γης κ.τ.λ). Συνολικά υπάρχουν τέσσερεις παραλλαγές υπολογισμού των drekkana. Οι ινδοί αστρολόγοι υπολογίζουν αυτά τα ζώδια (τριάδες ζωδίων, varga), για την δημιουργία αστρολογικού χάρτη βασισμένου σε αυτά, για προβλέψεις.
Παραπομπές
Ο== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
Κατηγορία:Ιστορία της αστρονομίας Κατηγορία:Αστρολογία
Νικόλαους Σνάϊντερ
Νικόλαους Σνάϊντερ (Nikolaus Schneider * 3 Σεπ. 1947) είναι Praeses (Προκαθημένος) της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Ρηνανίας και από τις 9 Νοεμβρίου 2010 Πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευαγγελικής Εκκλησίας στη Γερμανία.
Ζωή
Ο Σνάϊντερ γεννήθηκε στο Ντούισμπουργκ σπούδασε στο Βούπερταλ, Γκέτινγκεν και Μίνστερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προτεστάντες θεολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι
Toyota Peugeot Citroën Automobile
Η Toyota Peugeot Citroën Automobile (TPCA - Αυτοκίνητα Τογιότα Πεζώ Σιτροέν) ήταν εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων με έδρα το Kolin (Κόλιν) της Τσεχίας. Ήταν μια κοινοπραξία μεταξύ της ιαπωνικής Toyota Motor Corporation και του τότε γαλλικού Ομίλου PSA (από το 1991 έως το 2016 ονομαζόταν «PSA Peugeot Citroën», ενώ τον Ιανουάριο του 2021 ενσωματώθηκε στον πολυεθνικό όμιλο Stellantis). Η TPCA κατασκεύαζε αυτοκίνητα πόλης της μικρής κατηγορίας A και αποκλειστικά για τις ευρωπαϊκές αγορές.
Ιστορικό
Στις 20 Δεκεμβρίου 2001, η Toyota Motor Corporation και η τότε PSA Peugeot Citroën ανακοίνωσαν την έναρξη συνεργασίας τους για την από κοινού κατασκευή ενός εργοστασίου στην Τσεχία. Η συνεργασία μεταξύ των εταιρειών πυροδοτήθηκε καθώς η Peugeot έψαχνε ήδη για έναν φθηνό, αλλά μοντέρνο αντικαταστάτη για το γηρασμένο πλέον Peugeot 106, που ήδη βρισκόταν τότε στην αγορά για 10 χρόνια. Παράλληλα και η Toyota έψαχνε τρόπο να διεισδύσει στην κατηγορία των αυτοκινήτων πόλης, αφού ένα τέτοιο μοντέλο από πλευράς διαστάσεων και τιμής (μικρότερο από το Toyota Yaris της κατηγορίας B) έλειπε από τη παλέτα της. Έτσι, ήταν αναμενόμενη κίνηση η παραγωγή ενός αυτοκινήτου πόλης της κατηγορίας A που θα ήταν διαθέσιμο, με μικρές αλλαγές με τα εμπορικά σήματα και των τριών αυτοκινητοβιομηχανιών, Toyota, Peugeot και Citroën. 300px|thumb|right|Η παρουσίαση του Citroën C1 πρώτης γενιάς στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2005.
Τα τρία αυτά οχήματα εξελίχθηκαν από κοινού ως το «project B-Zero» και παρουσιάστηκαν σε παγκόσμια πρεμιέρα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2005, αν και η παραγωγή τους είχε ξεκινήσει ήδη από τον Φεβρουάριο. Η επίσημη έναρξη των πωλήσεων έγινε τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Τον Μάρτιο του 2014 παρουσιάστηκαν οι διάδοχοι των αρχικών μοντέλων: το Peugeot 108 και η δεύτερη γενιά των Citroën C1 και Toyota Aygo.
Ωστόσο, τον Νοέμβριο του 2018 ανακοινώθηκε ότι το 2021 η Toyota θα εξαγοράσει εξ ολοκλήρου το εργοστάσιο και θα διατηρήσει μόνο το Aygo (που διαχρονικά έχει ξεπεράσει, με διαφορά, σε πωλήσεις τα C1 και 108), και αυτό πυροδότησε εξ αρχής έντονες φήμες ότι τα 108 και C1 θα διακοπούν τότε οριστικά, χωρίς να υπάρξει ποτέ μελλοντική γενιά τους. Τελικώς, τα δύο αυτά μοντέλα διακόπηκαν χωρίς διάδοχο, το 2021 και τον Ιανουάριο του 2022 αντίστοιχα, ενώ αντιθέτως η Toyota εξέλιξε έναν διάδοχο του Aygo, που εισήχθη στα τέλη του 2021, ως Toyota Aygo X, ένα μικρό crossover. Η εξαγορά του εργοστασίου έγινε στις 1 Ιανουαρίου 2021 και πλέον η μονάδα παραγωγής ανήκει πλήρως στην Toyota Ευρώπης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Γαλλικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Οσουίν της Ντέιρα
Χριστιανική λατρεία
Σύμφωνα με τα Αγγλικά έθιμα της εποχής η εκδίκηση ενός φόνου θα μπορούσε να επιστραφεί στο περισσότερο συγγενικό πρόσωπο του δολοφόνου, δολοφόνος θεωρήθηκε ο ίδιος ο Οσουί και το περισσότερο συγγενικό του πρόσωπο ήταν η γυναίκα του. Ο Οσουί μετανιωμένος για τον φόνο ίδρυσε ένα μοναστήρι στο οποίο κατέφυγε ο ίδιος και η οικογένεια του προσευχόταν συνεχώς και ζητώντας την συγχώρεση του θεού και την ανάπαυση της ψυχής του Οσουίν, το μοναστήρι ήταν το ίδιο στο οποίο ο Οσουίν αργότερα ανακηρύχτηκε Άγιος. Ο Οσουίν της Ντέιρα ήταν ένας από τους πολλούς Αγγλοσάξονες βασιλείς οι οποίοι ανακηρύχτηκαν αργότερα άγιοι ένας από αυτούς ήταν και ο Εδουάρδος ο Μάρτυρας. Ο Οσουίν τάφηκε στο Τίνεμαουθ αλλά ο τόπος ταφής του αργότερα ξεχάστηκε, ακούγεται ότι έγινε γνωστός από έναν μοναχό με το όνομα Εδμόνδος. Υπήρξε λατρεία του Αγίου Οσουίν σαν χριστιανού μάρτυρα επειδή πέθανε "αν όχι για την πίστη του Χριστού τουλάχιστον για την λατρεία του Χριστού". Η Αγγλική χριστιανική κοινότητα στο Νορθάμπερλαντ είναι αφιερωμένη στον Άγιο Οσουίν η οποία ανηγέρθη το 1886 και μπορεί να συγκεντρώσει 150 πιστούς, έχει έξι καμπάνες στην οροφή και τακτικές υπηρεσίες για το καμπαναριό κάθε Κυριακή. Η Καθολική κοινότητα του Τίνεμαουθ με την εκκλησία βρίσκεται κοντά στον τόπο ταφής του Οσουίν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ντέιρα
Νίκος Βούζης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Αθλητισμός-επέκταση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2010
EN
Η συντομογραφία λατινικών & ελληνικών χαρακτήρων και αριθμός EN ή En ή ΕΝ ή εν (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ι-εν) μπορεί να αναφέρεται:
Κυανιούχο βρωμοβενζύλιο
Το κυανιούχο βρωμοβενζύλιο (CA) είναι ένα ισχυρότατο δακρυγόνο το οποίο είναι αμφίβολο αν γνώρισε ποτέ αξιόλογης έκτασης χρήση και δεν χρησιμοποιείται πλέον στην εποχή μας.
Χημικά χαρακτηριστικά
Το κυανιούχο βρωμοβενζύλιο αντιδρά εκρηκτικά με τον σίδηρο και το ατσάλι και υδρολύεται ελάχιστα από το νερό.
Παραγωγή
Η παρασκευή του κυανιούχου βρωμοβενζυλίου γίνεται με μέθοδο δύο βημάτων:
1. Διάλυμα χλωριούχου βενζυλίου σε αιθυλική αλκοόλη βράζεται με κυανιούχο κάλιο, οπότε αποστάζεται το ακίνδυνο κυανιούχο βενζύλιο:
2. Το προκύπτον κυανιούχο βενζύλιο αντιδρά με αέριο βρώμιο, παρουσία ηλιακού φωτός ή υπεριώδους ακτινοβολίας, οι οποίες καταλύουν την αντίδραση:
Το προϊόν που λαμβάνεται ανακρυσταλλώνεται σε οινόπνευμα, οπότε προκύπτει καθαρό κυανιούχο βρωμοβενζύλιο σε μορφή κιτρινόλευκων κρυστάλλων με οσμή σάπιων φρούτων. Για στρατιωτικούς σκοπούς χρησιμοποιείτο ακάθαρτο κυανιούχο βρωμοβενζύλιο, ένα ελαιώδες, πυκνόρρευστο και καστανόχρωμο υγρό.
Ιστορία, χρήση
Το κυανιούχο βρωμοβενζύλιο δεν είναι γνωστό με σιγουριά αν χρησιμοποιήθηκε κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ωστόσο αγγλικές και ρωσικές πηγές υποστηρίζουν ότι χρησιμοποιήθηκε από τους Γάλλους κατά το τέλος του πολέμου υπό την κωδική ονομασία "Camite". Κατά το Μεσοπόλεμο, οι Αμερικανοί δοκίμασαν την ουσία και απέδειξαν ότι επρόκειτο για το ισχυρότερο δακρυγόνο της εποχής.
Τοξικότητα, συμπτώματα έκθεσης
Το κυανιούχο βρωμοβενζύλιο είναι, όπως αναφέρθηκε, ένα από τα ισχυρότερα δακρυγόνα που υπάρχουν: 0,0003 χιλιοστόγραμμα της ουσίας ανά λίτρο αέρα είναι αρκετά για να προκαλέσουν δάκρυα. Η μέση θανατηφόρος δόση (LD50) για το κυανιούχο βρωμοβενζύλιο είναι 8.000 mg·min·m3. Αντικείμενα που μολύνονται από κυανιούχο βρωμοβενζύλιο πρέπει να καθαρίζονται αρχικά με σφουγγάρι εμποτισμένο σε τετραχλωράνθρακα και έπειτα με αλκοολικό διάλυμα Υδροξειδίου του νατρίου (20%). Το θύμα που εκτίθεται σε κυανιούχο βρωμοβενζύλιο αμέσως δακρύζει ακατάσχετα και εμφανίζει πονοκέφαλο και ναυτία. Η ουσία αναμιγνύεται με τον ιδρώτα και τα δάκρυα και σχηματίζει ερεθιστικά μίγματα που προκαλούν φλόγωση στο δέρμα του θύματος και ιδιαίτερα στις περιοχές όπου εκκρίνονται υγρά, όπως στο πρόσωπο και γύρω από τα μάτια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικά όπλα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις βρωμίου
Hush (τραγούδι του Μπίλι Τζο Ρόγιαλ)
Το Hush είναι τραγούδι του Μπίλι Τζο Ρόγιαλ το οποίο είχε γραφτεί από τον Τζο Σάουθ και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1967 γνωρίζοντας επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το τραγούδι αυτό, έχει διασκευαστεί από αρκετούς καλλιτέχνες με γνωστότερες εκτελέσεις να είναι αυτές των Deep Purple το 1968, όταν και έφτασε στο # 4 των αμερικανικών τσαρτ και των Kula Shaker το 1997, όταν και ανέβηκε στο # 2 των αντίστοιχων βρετανικών.
Deep Purple
Η έκδοση των Deep Purple κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1968, σαν το σινγκλ του πρώτου τους δίσκου, "Shades of Deep Purple" και ανέβηκε στην τέταρτη θέση των τσαρτ των ΗΠΑ και στην αντίστοιχη δεύτερη των τσαρτ του Καναδά, άλλα δε γνώρισε επιτυχία στην πατρίδα του συγκροτήματος, τη Μεγάλη Βρετανία.
Στην 20η επέτειο από τη δημιουργία του συγκροτήματος, το 1988, οι Deep Purple επανεκτέλεσαν το "Hush" με τον Ίαν Γκίλαν στα φωνητικά και τον Ρότζερ Γκλόβερ στο μπάσο, έκδοση η οποία ανέβηκε στο # 62 των βρετανικών τσαρτ.
Άλλες εκτελέσεις
Άλλες ηχογραφήσεις του κομματιού είναι αυτές των Funky Junction το 1973, των Killdozer το 1989, των Gotthard το 1992 και των Kula Shaker το 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1967 Κατηγορία:Singles του 1968 Κατηγορία:Singles του 1980 Κατηγορία:Singles του 1988 Κατηγορία:Singles του 1967 Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Singles της Mercury Records Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο) Κατηγορία:Singles της Parlophone
Γεώργιος Α. Πετιμεζάς
Ο Γεώργιος Πετιμεζάς (1816 - 1884) ήταν δικαστικός και πολιτικός.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αναγνώστη Πετιμεζά και σε αντίθεση με την οικογενειακή παράδοση που ήθελε οι Πετιμεζάδες να ακολουθούν στρατιωτική καριέρα, ο Γεώργιος σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Μονάχου με υποτροφία της Αντιβασιλείας. Ακολούθησε τον δικαστικό κλάδο, όπου έφθασε μέχρι τον βαθμό του εισαγγελέα Εφετών. Το 1854 έλαβε μέρος στην εκστρατεία της Ηπείρου.
Υπήρξε πρωτεργάτης της επανάστασης του Ναυπλίου το 1861-62 μαζί με τον Δημήτριο Γρίβα και μέλος της εκεί ιδρυθείσης προσωρινής Κυβέρνησης. Για τον ρόλο του αυτό εξορίστηκε. Την περίοδο 1862 - 1864 ήταν πληρεξούσιος της επαρχίας των Καλαβρύτων στην εθνοσυνέλευση και την ίδια περίοδο διετέλεσε υπουργός εσωτερικών στην Κυβέρνηση Διομήδη Κυριακού.
Απεβίωσε στις 4 Φεβρουαρίου 1884 στην Αθήνα. Γιος του ήταν ο Θρασύβουλος Πετιμεζάς.
Πηγές
Πετιμεζας Γεωργιος Πετιμεζας Γεωργιος Πετιμεζας Γεωργιος Γεωργιος
Μακρυγιαλός Λασιθίου
Ο Μακρύς Γιαλός ή Μακρυγιαλός  είναι χωριό της κοινότητας Αγίου Στέφανου του δήμου Ιεράπετρας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 760 κατοίκους. Απέχει από την Ιεράπετρα 24 χλμ., από τη Σητεία 35 χλμ. από τον Άγιο Νικόλαο 60 χλμ. και από το Ηράκλειο 123 χλμ. Σήμερα έχει γίνει προορισμός διακοπών. μικρογραφία|Παραλία στο Μακρυγιαλό Λασιθίου.
Οι ανασκαφές έχουν φέρει στο φως μια Μινωική έπαυλη καθώς και μια έπαυλη Ρωμαϊκής περιόδου.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Μακρύς Γιαλός ήταν ένας μικρός παραθαλάσσιος οικισμός σε φυσικό όρμο (Λιμανάκι) αποτελούμενο από λίγες αποθήκες κτισμένες στη άκρη της θάλασσας. Σε αυτές οι ντόπιοι κάτοικοι (που εκείνη την εποχή κατοικούσαν στα γύρω βουνά) αποθήκευαν προς εξαγωγή διάφορα προϊόντα όπως λάδι, σουλτανίνα, χαρούπια, σιτηρά και οικόσιτα ζώα, ενώ μέχρι σήμερα παράγεται το ξύγαλο Σητείας (ΠΟΠ). Επίσης τις χρησιμοποιούσαν για τα εισαγόμενα αγαθά, όπως λιπάσματα σιτηρά ξυλεία κλπ. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1900, όταν ανήκε στην κοινότητα Χαντρά και είχε 5 κατοίκους, αλλά δεν αναφέρεται στην απογραφή του 1920.
Εκείνο τον καιρό ελάχιστες οικογένειες κατοικούσαν στο χωριό και μερικοί άνδρες διανυκτέρευαν όταν πήγαιναν στο ψάρεμα. Δεν υπήρχαν δρόμοι για τις μεταφορές επειδή το έδαφος είναι πετρώδες. Δεν υπήρχαν ως το τέλος του τελευταίου πολέμου, και μεταξύ του 1950 ως το 1970 οπότε το κράτος άρχισε να κατασκευάζει δρόμους. Η περιοχή ήταν πολύ φτωχή και εκείνη την εποχή ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων μετανάστευσε σε μεγάλες πόλεις, όπως το Ηράκλειο και η Αθήνα. Πολλοί επίσης πήγαν στη Γερμανία και την Αυστραλία για ανεύρεση εργασίας.
Σήμερα ο Μακρύ Γιαλός ονομάζεται όλη η ευρύτερη περιοχή του τέως Δήμου. Η τουριστική περιοχή Μακρύ Γιαλού απαρτίζεται από τους οικισμούς Μακρύ Γιαλού και Αναλήψεως. Έχει κτιστεί κατά μήκος του οδικού άξονα Σητείας - Ιεράπετρας. Η περιοχή οικοδομήθηκε πολύ σύντομα μεταξύ 1980 – 1995.
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Τουρισμός
Η περιοχή έχει μεγάλη ποικιλία από ταβέρνες, μπαρ, καταστήματα τροφίμων, δώρων, τράπεζα, φαρμακείο, γιατρό, οδοντίατρο κλπ. Κάθε Παρασκευή γίνεται και λαϊκή στη διασταύρωση στο λιμανάκι. Για να έλθει κάποιος εδώ μπορεί να ταξιδέψει με πλοίο στα λιμάνια Σητείας, Αγ. Νικολάου ή Ηρακλείου. Επίσης αεροπορικώς από το αεροδρόμιο Σητείας και το αεροδρόμιο Ηρακλείου. Επίσης την περιοχή εξυπηρετούν τακτικά δρομολόγια λεωφορείων. Το καλοκαίρι τα τουριστικά γραφεία οργανώνουν εκδρομές στα αρχαιολογικά και φυσιολατρικά μέρη της Κρήτης (Κνωσός, Μουσεία, Σαμαριά, Βάι κλπ.), καθώς επίσης και σε μικρότερα νησιά (Χρυσή, Σπιναλόγκα).
Στη περιοχή έχει κτισθεί ένα μεγάλο ξενοδοχείο και πολλά μικρότερα. Πολλά επίσης ενοικιαζόμενα δωμάτια και διαμερίσματα είναι διαθέσιμα το καλοκαίρι. Ο πληθυσμός αριθμεί περίπου 1200 κατοίκους που προέρχονται κυρίως από τα χωριά Άγιος Στέφανος και Πεύκοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Μακρύ Γιαλού
Βαϊνιά Λασιθίου
Η Βαϊνιά είναι χωριό της Κοινότητας Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας στην Περιφεριακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται βορειοανατολικά από την Ιεράπετρα στις πρόποδες της οροσειράς Θρυπτής σε υψόμετρο 40 μέτρα. Απέχει 3 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα. και 1 χιλιόμετρα από την επαρχιακή οδό Ιεράπετρας - Παχείας Άμμου. Μέχρι το 1928 το χωριό ονομαζόταν Γιαννίτσι. Η Βαϊνιά αποτελούσε έδρα ομώνυμης Κοινότητος ως το 1973, οπότε ενσωματώθηκε στο  δήμο Ιεράπετρας.
Σε απόσταση περίπου ενός χιλιομέτρου ανατολικά του χωριού, κοντά στον ναό του Τιμίου Σταυρού, βρίσκονται τα ερείπια ενός ενετικού πύργου. Η πρώην κοινότητα Βαϊνιάς περιλαμβάνει επίσης τη Μονή Παπλίνου, 4 χιλιόμετρα (μέσω μονοπατιού) ανατολικά του χωριού. Οδικώς υπάρχει πρόσβαση από την επαρχιακή οδό Ιεράπετρας - Σητείας που απέχει 2 χιλιόμετρα.
Υποδομή
Στην Βαϊνιά υπάρχει αγροτικό ιατρείο, πρώην δημοτικό σχολείο, νυν σχολείο δεύτερης ευκαιρίας, αγροτικός συνεταιρισμός καθώς και πολιτιστικό-λαογραφικό σύλλογο με λαογραφικό μουσείο. Στο χωριό λειτουργούν και παντοπωλείο, αρτοποιείο και ταβέρνες. Η στάση λεωφορείων της Βαϊνιάς εξυπηρετείται από γραμμή από/προς Κεντρί - Ιεράπετρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
3030 Φέρενμπεργκ
Ο Φέρενμπεργκ (Vehrenberg) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,3. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Σελτ Μπας, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Σάιντινγκ Σπρινγκ της Αυστραλίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού ερασιτέχνη αστρονόμου Χανς Φέρενμπεργκ (Hans Vehrenberg, 1910–1991).
Εξαιτίας και της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, κοντά στο περιήλιο ο Φέρενμπεργκ βρίσκεται πέρα από τα εσώτατα (δηλαδή τα προς τον `Ηλιο) όρια της Κύριας Ζώνης.
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Φέρενμπεργκ είναι άγνωστα.
Σαράγεβο
Το Σαράγεβο ή Σεράγεβο (λατινικό: Sarajevo, κυριλλικό: Сарајево), είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και η de jure πρωτεύουσα της Σερβικής Δημοκρατίας, με πληθυσμό 275.524 στα τρέχοντα διοικητικά του όρια. Η μητροπολιτική περιοχή του, που περιλαμβάνει το Καντόνι του Σαράγεβο, το Ανατολικό Σαράγεβο και γειτονικούς δήμους, έχει 555.210 κατοίκους. Φωλιασμένο μέσα στην ευρύτερη κοιλάδα του Σαράγεβο της Βοσνίας, περιβάλλεται από τις Δειναρικές Άλπεις και βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Mίλιατσκα, στην καρδιά της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων.
Το Σαράγεβο είναι το πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό κέντρο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, ξεχωριστό κέντρο πολιτισμών στα Βαλκάνια, με την περιφερειακού εύρους επιρροή του στην ψυχαγωγία, τα μέσα ενημέρωσης, τη μόδα και τις τέχνες.
Λόγω της μακράς και πλούσιας ιστορίας του και της θρησκευτικής και πολιτιστικής ποικιλομορφίας, το Σαράγεβο αποκαλείται συχνά «Ιερουσαλήμ της Ευρώπης» ή «Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων». Είναι η μόνη μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη που διαθέτει τζαμί, καθολική εκκλησία, ορθόδοξη εκκλησία και συναγωγή στην ίδια γειτονιά. Περιφερειακό εκπαιδευτικό κέντρο, η πόλη φιλοξενεί επίσης τον πρώτο θεσμό τριτοβάθμιας εκπαίδευσης των Βαλκανίων με τη μορφή ενός Ισλαμικού πολυτεχνείου, που ονομάζεται Saraybosna Osmanlı Medrese, σήμερα τμήμα του Πανεπιστημίου του Σεράγεβο.
Ετυμολογία
Το Σαράγεβο είχε πολλά προσωνύμια. Το παλαιότερο είναι Σεχέρ, που είναι ο όρος που χρησιμοποίησε ο Ισα-Μπεγκ Ισάκοβιτς για να περιγράψει την πόλη που επρόκειτο να χτίσει. Πρόκειται για μια τουρκική λέξη που σημαίνει μια ανώτερη πόλη βασικής σημασίας (σεχίρ), που με τη σειρά της προέρχεται από την Περσική: شهر σαχρ (πόλη). Καθώς αναπτύχθηκε το Σεράγεβο, πολλά προσωνύμια προέκυψαν από συγκρίσεις με άλλες πόλεις του ισλαμικού κόσμου, όπως «Δαμασκός του Βορρά». Το δημοφιλέστερο από αυτά ήταν «Ευρωπαϊκή Ιερουσαλήμ».
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μια πιο σωστή μετάφραση του σαράι είναι κυβερνητικό γραφείο ή κατοικία. Σαράι είναι συνηθισμένη λέξη στα τουρκικά για ένα ανάκτορο ή ένα αρχοντικό (από την περσική λέξη سرای σαράι, που σημαίνει «κατοικία, ανάκτορο»).
Γεωγραφία
Το Σεράγεβο βρίσκεται κοντά στο γεωμετρικό κέντρο της τριγωνικής Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και στην ιστορική περιοχή της κυρίως Βοσνίας. Βρίσκεται 518 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στην κοιλάδα του Σαράγιεβο, στο μέσο των Δειναρικών Άλπεων .Η ίδια η κοιλάδα αποτελούσε άλλοτε μια τεράστια έκταση πράσινου, αλλά έδωσε τη θέση της στην αστική επέκταση και ανάπτυξη των πόλεων στην εποχή μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πόλη περιβάλλεται από έντονα δασωμένους λόφους και πέντε μεγάλα βουνά. Η υψηλότερη από τις γύρω κορυφές είναι η Τρεσκάβιτσα στα 2.088 μέτρα, στη συνέχεια το βουνό Μπιελάσνιτσα στα 2.067 μέτρα, το Τζαχορίνα στα 1.913 μέτρα, το Τρέμπεβιτς στα 1.627 μέτρα και 1.502 μέτρα το Ίγκμαν, που είναι το χαμηλότερο. Τα τελευταία τέσσερα είναι επίσης γνωστά ως Ολυμπιακά Όρη του Σεράγεβο (λόγω των Χειμερινών Ολυμπιακών του 1984). Η ίδια η πόλη έχει ανάλογο ποσοστό λοφώδους εδάφους, όπως αποδεικνύεται από τους πολλούς έντονα κεκλιμένους δρόμους και τις κατοικίες που φαίνεται να σκαρφαλώνουν στις πλαγιές.
Ο ποταμός Mίλιατσκα είναι ένα από τα κύρια γεωγραφικά χαρακτηριστικά της πόλης. Διαρρέει την πόλη από τα ανατολικά μέσω του κέντρου του Σαράγεβο προς το δυτικό τμήμα της πόλης, όπου τελικά συναντά τον ποταμό Μπόσνα. Ο ποταμός Mίλιατσκα είναι ο «Πποταμός του Σαράγεβο», με τις πηγές του (Βρέλο Μίλατσκε) 2 χιλιόμετρα νότια της πόλης Πάλε στους πρόποδες του όρους Τζαχορίνα, αρκετά χιλιόμετρα ανατολικά του κέντρου του Σαράγεβο. Οι πηγές του Μπόσνα, Βρέλο Μπόσνε κοντά στο Ιλιτζα (δυτικό Σαράγεβο), είναι ένα ακόμη φυσικό αξιοθέατο και ένας δημοφιλής προορισμός για τους κατοίκους του Σεράγεβο και άλλους τουρίστες. Αρκετοί μικρότεροι ποταμοί και ρέματα όπως ο Κόσεβσκι Πότοκ διαρρέουν επίσης την πόλη και τα περίχωρά της.
Αστικό τοπίο
Το Σαράγεβο βρίσκεται κοντά στο κέντρο της τριγωνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Η κυρίως πόλη του Σαράγεβο αποτελείται από τέσσερις δήμους: Τσεντάρ (Κέντρο), Νόβι Γκραντ (Νέα Πόλη), Νόβο Σαράγιεβο (Νέο Σαράγεβο) και Στάρι Γκραντ (Παλαιά Πόλη), ενώ η Μητροπολιτική περιοχή του Σαράγεβο (περιοχή του Μείζονος Σαράγιεβο) περιλαμβάνει αυτούς και τους γειτονικούς δήμους Ίλιτζα, Χάτζιτσι, Βόγκοστσα και Ίλιγιας (πριν από τον πόλεμο και τη νέα διοικητικη διαίρεση (που επιβλήθηκε με τη συμφωνία του Ντέιτον), η Μητρόπολη του Σαράγεβο αποτελείτο επίσης, εκτός από τους προαναφερθέντες, και από τρεις δήμους, σήμερα διαιρεμένους μεταξύ της Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και της Σερβικής Δημοκρατίας - τους Τρνόβο, Λουκάβιτσα και Πάλε. Η πόλη έχει μια αστική περιοχή 1.041,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το Βελίκι Παρκ (Μεγάλο Πάρκο) είναι η μεγαλύτερη περιοχή πρασίνου στο κέντρο του Σεράγεβο. Περιβάλλεται από τους δρόμους Τίτοβα, Κόσεβο, Ντζιντζίκοβατς, Τίνα Ουγιέβιτσα και Τράμπινα και στο χαμηλότερο τμήμα του υπάρχει ένα μνημείο αφιερωμένο στα Παιδιά του Σαράγεβο.
Κλίμα
Η υψηλότερη καταγραφείσα θερμοκρασία ήταν στις 19 Αυγούστου 1946 και στις 23 Αυγούστου 2008 (41,0), ενώ η χαμηλότερη (-26,2° C) στις 25 Ιανουαρίου 1942. Κατά μέσο όρο ανά έτος το Σαράγεβο έχει 46 ημέρες που η θερμοκρασία υπερβαίνει τους 32° C και 4 ημέρες που η θερμοκρασία πέφτει κάτω από -15° C. Η πόλη εμφανίζει κατά κανόνα μέτρια νεφελώδη ουρανό, με μέση ετήσια νεφοκάλυψη 45%.
Ο πιο συννεφιασμένος μήνας είναι ο Δεκέμβριος (75% μέση νεφοκάλυψη), ενώ ο καθαρότερος ο Αύγουστος (37%). Οι μέτριες βροχοπτώσεις εμφανίζονται αρκετά σταθερά καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους, με μέσο όρο 75 ημερών βροχόπτωσης. Οι κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες επέτρεψαν να ευδοκιμήσουν στην περιοχή τα χειμερινά αθλήματα, έτσι εξηγείται η διεξαγωγή των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1984 στο Σαράγεβο. Η μέση ταχύτητα των ανέμων είναι 28 - 48 km / h και η πόλη έχει 1.769 ώρες ηλιοφάνειας/έτος.
Ατμοσφαιρική ρύπανση
Η ατμοσφαιρική ρύπανση είναι σημαντικό πρόβλημα στο Σαράγεβο. Σύμφωνα με τη Βάση Δεδομένων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για την Ατμοσφαιρική Ρύπανση του 2016 , η μέση ετήσια συγκέντρωση σωματιδίων PM2.5 το 2010 εκτιμήθηκε σε 30 μg/m3 με βάση τη μέτρηση PM10, που είναι 3 φορές υψηλότερη από τη συνιστώμενη από τις Κατευθυντήριες Οδηγίες Ποιότητας του Αέρα του ΠΟΥ για τα μέσα ετήσια PM2.5.
Αρχαία εποχή
Από τα αρχαιότερα ευρήματα κατοίκησης στην περιοχή του Σαράγεβο είναι εκείνα του Νεολιθικού πολιτισμού Μπούτμιρ. Οι ανακαλύψεις στο Μπούτμιρ έγιναν στο σημερινό προάστιο Ιλιτζα του Σαράγεβο το 1893 από τις Αυστροουγγρικές αρχές κατά την κατασκευή μιας γεωργικής σχολής. Ο πλούτος της περιοχής σε πυριτόλιθο ήταν ελκυστικός για τους νεολιθικούς ανθρώπους και ο οικισμός άκμασε. Ο οικισμός ανέπτυξε μοναδικά σχέδια κεραμικής και αγγείων, που χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους του Μπούτμιρ ως μοναδικό πολιτισμό, όπως περιγράφεται στο Διεθνές Συνέδριο Αρχαιολόγων και Ανθρωπολόγων, που συνήλθε στο Σεράγεβο το 1894.
Ο επόμενος σημαντικός πολιτισμός στο Σαράγεβο ήταν οι Ιλλυριοί. Οι αρχαίοι, που θεωρούσαν πατρίδα τους το μεγαλύτερο μέρος των Δυτικών Βαλκανίων, είχαν αρκετούς σημαντικούς οικισμούς στην περιοχή, κυρίως γύρω από τον ποταμό Mίλιατσκα και την κοιλάδα του Σαράγεβο. Οι Ιλλυριοί στην περιοχή του Σεράγεβο ανήκαν στους Δαισιτάτες, τον τελευταίο λαό της Ιλλυρίας στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, που αντιστάθηκε στη Ρωμαϊκή κατάκτηση. Η ήττα τους από το μετέπειτα Ρωμαίο αυτοκράτορα Τιβέριο το 9 μ.Χ. σηματοδοτεί την έναρξη της ρωμαϊκής κυριαρχίας στην περιοχή. Οι Ρωμαίοι δεν εποίκισαν ποτέ την περιοχή της σημερινής Βοσνίας, αλλά η ρωμαϊκή αποικία Aquae Sulphurae βρισκόταν κοντά στην κορυφή της σημερινής Ιλιτζα και ήταν ο σημαντικότερος οικισμός της εποχής. Μετά τους Ρωμαίους στην περιοχή οι εγκαταστάθηκαν οι Γότθοι, ακολουθούμενοι από τους Σλάβους τον 7ο αιώνα.
Μεσαίωνας
Οι Σλάβοι ήρθαν στη Βοσνία τον 7ο αιώνα, αλλά οι λεπτομέρειες των μετακινήσεων και της εγκατάστασής τους στη χώρα παραμένουν άγνωστες. Πάντως ορισμένα σλαβικά τεχνουργήματα σώζωνται από τότε και είναι αρκετά σίγουρο ότι εγκαταστάθηκαν στην κοιλάδα του Σαράγεβο, αντικαθιστώντας τους Ιλλυριούς. Η Κατερά, μία από τις δύο αρχικές Βοσνιακές πόλεις που αναφέρθηκε από τον Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο στο Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν, βρέθηκε στα νοτιοανατολικά του Σεράγεβο. Από την εποχή πριν την Οθωμανική κατάκτηση ελάχιστοι οικισμοί έχουν απομείνει στην περιοχή, μην επιτρέποντας την κατανόηση της ιστορίας της περιοχής του Σαράγεβο κατά το Μεσαίωνα.
Οι πρώτες αναφορές για τη Βοσνία περιγράφουν μια μικρή περιοχή, που ήταν βασικά η κοιλάδα του ποταμού Μπόσνα, που εκτεινόταν από τη σημερινή Ζένιτσα μέχρι το Σαράγεβο. Το 12ο αιώνα, όταν η Βοσνία έγινε υποτελής της Ουγγαρίας, ο πληθυσμός αποτελείτο κυρίως από μέλη της Βοσνιακής Εκκλησίας. Η περιοχή του σημερινού Σαράγεβο ήταν τμήμα της βοσνιακής επαρχίας Βρχμπόσνα, κοντά στο παραδοσιακό κέντρο του βασιλείου. Αν και υπήρχε ένας οικισμός με το όνομα Βρχμπόσνα, η ακριβής θέση του Σαράγεβο της εποχής είναι υπό συζήτηση. Κατά το Μέσο Μεσαίωνα (1000 - 1250) διάφορα έγγραφα αναφέρονται σε ένα τόπο στην περιοχή ονόματι «Tόρνικ». Καθ΄ όλες τις ενδείξεις, το Tornik ήταν μια πολύ μικρή αγορά, που περιβαλλόταν από ένα αναλογικά μικρό χωριό, που δεν θεωρείτο πολύ σημαντική από τους εμπόρους της Ραγούσας. Ακόμα και το τοπικό φρούριο του Χόντιτζεντ το υπερασπίζονταν μόλις δύο δωδεκάδες άνδρες όταν έπεσε στους Τούρκους.
Άλλοι υποστηρίζουν ότι η Βρχμπόσνα ήταν μεγάλος οικισμός, που βρισκόταν στη μέση του σύγχρονου Σαράγεβο. Παπικά έγγραφα δείχνουν ότι το 1238 χτίστηκε στην πόλη ένας ναός αφιερωμένος στον Άγιο Παύλο. Οι μαθητές των σημαντικών αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου σταμάτησαν στην περιοχή, ιδρύοντας εκκλησία στο Βρέλο Μπόσνε. Είτε η πόλη βρισκόταν ή όχι στο σημερινό Σαράγεβο, τα έγγραφα επιβεβαιώνουν τη σημασία αυτής και της περιοχής. Ίσως υπήρχε ένα χωριό περίχωρα της ίδιας της πόλης, κοντά στη σημερινή πόλη Ιλιτζα, μία από τις πιο ελκυστικές περιοχές για κατοίκηση την περιοχή, που είχε κατοικηθεί σημαντικά σε όλες σχεδόν τις περιόδους της ιστορίας της. Η Βρχμπόσνα ήταν μια σλαβική ακρόπολη από το 1263 μέχρι την κατάληψή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1429. Δεδομένης της σημασίας του Αγίου Πέτρου, θα ήταν πιθανώς ένας πολύ σημαντικός καθεδρικός ναός, αλλά η ακριβής του θέση είναι άγνωστη. Μερικοί έχουν υποστηρίξει ότι βρισκόταν στη σημερινή συνοικία του Σαράγεβο Σκεντέριγια, καθώς λέγεται ότι κατά την ανοικοδόμηση στα τέλη του 19ου αιώνα βρέθηκαν κίονες ρωμαϊκού ρυθμού που χρονολογούνται από το 12ο αιώνα.
Οθωμανική περίοδος
Το Σαράγεβο ιδρύθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1450 με την κατάκτηση της περιοχής, με το 1461 να χρησιμοποιείται ως ημερομηνία ίδρυσης της πόλης. Ο πρώτος οθωμανικός κυβερνήτης της Βοσνίας, Ισά-Μπεγκ Ισάκοβιτς, μετέτρεψε το σύμπλεγμα χωριών σε πόλη και πρωτεύουσα του κράτους, οικοδομώντας μια σειρά βασικών κτιρίων, όπως ένα τζαμί, μια κλειστή αγορά, ένα δημόσιο λουτρό, έναν ξενώνα και φυσικά το κάστρο του κυβερνήτη («Σαράι») που έδωσε στην πόλη το σημερινό του όνομα. Το τζαμί ονομάστηκε «Τσάρεβα Τζαμίγια» (Τζαμί του Αυτοκράτορα) προς τιμή του Σουλτάνου Μωάμεθ Β΄. Με την ανοικοδόμηση το Σαράγεβο γρήγορα κατέστη η μεγαλύτερη πόλη της περιοχής. Ο οικισμός καθιερώθηκε ως πόλη, που ονομάστηκε Μπόσνα-Σαράι, γύρω από την ακρόπολη το 1461. Το όνομα Σαράγεβο προέρχεται από το τουρκικό σαράι οβασί, που σημαίνει το πεδίο γύρω από το σαράι.
Μετά την απέλαση των Εβραίων από την Ισπανία στα τέλη του 15ου αιώνα και την πρόσκληση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για μετεγκατάσταση του πληθυσμού τους, έφτασαν στο Σαράγεβο Σεφαρδίτες, που με την πάροδο του χρόνου θα έκαναν την πόλη ηγετικό κέντρο του Σεφαρδίτικου πολιτισμού και της γλώσσας Λαντίνο. Αν και σχετικά μικρή σε μέγεθος, μια εβραϊκή συνοικία θα αναπτυσσόταν σε αρκετά τετράγωνα στη Μπαστσάρσιγια.
Πολλοί ντόπιοι Χριστιανοί προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ εκείνη την εποχή. Για να φιλοξενεί τους νέους προσκυνητές στο δρόμο προς τη Μέκκα το 1541 ο επιμελητής του Γαζή Χουσρέβ Μπέη Βεκίλ Χαράτς έχτισε ένα τζαμί Προσκυνητών, που μέχρι σήμερα είναι γνωστό ως Τζαμί Χάτζισκα.
Υπό ηγέτες όπως ο δεύτερος κυβερνήτης Γαζή Χουσρέβ Μπεγκ, το Σαράγεβο αναπτύχθηκε με ταχύ ρυθμό. Ο Χουσρέβ έδωσε σε μεγάλο βαθμό στην πόλη το σχήμα της, καθώς το μεγαλύτερο τμήμα της σημερινής Παλιάς Πόλη χτίστηκε επί της διοίκησής του. Το Σαεράγεβο έγινε γνωστό για τη μεγάλη αγορά και τα πολλά τζαμιά του, που μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα αριθμούσαν πάνω από 100. Στην κορύφωση της ακμής της αυτοκρατορίας, το Σαράγεβο ήταν η μεγαλύτερη και σημαντικότερη οθωμανική πόλη στα Βαλκάνια μετά την Κωνσταντινούπολη. Το 1660 ο πληθυσμός της εκτιμάται ότι ξεπερνούσε τις 80.000. Αντίθετα το Βελιγράδι το 1838 είχε 12.963 κατοίκους και το Ζάγκρεμπ το 1851 είχε 14.000. Οταν άλλαξε η πολιτική κατάσταση το Σαράγεβο έγινε πεδίο πολεμικών συγκρούσεων.
Το 1697, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου, ο Πρίγκιπας Ευγένιος της Σαβοΐας ηγήθηκε μιας επιδρομής της Μοναρχίας των Αψβούργων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με την οποία κατέλαβε το Σεράγεβο και το άφησε μολυσμένο από την πανώλη και ισοπεδωμένο από τη φωτιά. Αφού οι άντρες του το λεηλάτησαν τελείως, πυρπόλησαν την πόλη και την κατέστρεψαν σχεδόν όλη σε μια μέρα. Μόνο ελάχιστες γειτονιές, μερικά τζαμιά και μια ορθόδοξη εκκλησία έμειναν όρθια. Πολλές άλλες πυρκαγιές κατέστρεψαν την πόλη, που αργότερα ανοικοδομήθηκε, αλλά ποτέ δεν ανέκαμψε πλήρως από την καταστροφή. Το 1807 είχε περίπου 60.000 κατοίκους.
Τη δεκαετία του 1830, κατά τη Βοσνιακή εξέγερση, αρκετές μάχες έλαβαν χώρα γύρω από την πόλη, υπό την ηγεσία του Χουσείν Γκραντάσεβιτς. Σήμερα ένας μεγάλος δρόμος της πόλης ονομάζεται Ζμάι οντ Μπόσνε (Δράκου της Βοσνίας) προς τιμή του. Η εξέγερση απέτυχε και για αρκετές ακόμη δεκαετίες το Οθωμανικό κράτος διατήρησε τον έλεγχο της Βοσνίας.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέστησε το Σαράγεβο σημαντικό διοικητικό κέντρο το 1850. Η Μπαστσάρσιγια ανοικοδομήθηκε ως παλιά αγορά και ιστορικό και πολιτιστικό κέντρο της πόλης.