cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μανώλης Σκουλούδης
Ο Μανώλης Σκουλούδης (Χανιά, 04/07/1901 – Αθήνα, 1989) υπήρξε πολυσχιδής καλλιτεχνική προσωπικότητα. Ασχολήθηκε τόσο με τη μουσική ως συνθέτης, πιανίστας, διευθυντής ορχήστρας, καθηγητής σε ωδείο όσο και με τη συγγραφή ως πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, κριτικός, μεταφραστής, διασκευαστής λογοτεχνικών έργων για το θέατρο και το ραδιόφωνο, σεναριογράφος, αρθρογράφος και εκδότης. Ως καλλιτεχνικό ψευδώνυμο χρησιμοποίησε συχνά το όνομα Μ. Κουρήτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1901 στη Χαλέπα Χανίων. Πατέρας του ήταν ο δικαστικός Γεώργιος Σκουλούδης, ο οποίος την περίοδο της Κρητικής Πολιτείας ανέλαβε σημαντικές διοικητικές θέσεις στον τομέα της δικαιοσύνης και της παιδείας. Αδερφή του ήταν η καλλιτέχνιδα εικαστικών και εφαρμοσμένων τεχνών Φλωρεντίνη Καλούτση-Σκουλούδη. Ήταν παντρεμένος με τη μεταφράστρια Διονυσία Σκουλούδη-Βικτωράτου, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, την ηθοποιό Κλεό Σκουλούδη και τη ζωγράφο Μανόλια Μπονάτσου-Σκουλούδη.
Σπούδασε πιάνο και θεωρία της μουσικής (1924–1926). Αρχικά, εργάστηκε δίνοντας κάποια ρεσιτάλ πιάνου, αλλά κυρίως απασχολήθηκε επαγγελματικά ως καθηγητής στο Εθνικό Ωδείο του Μανώλη Καλομοίρη. Με το πολύμορφο συγγραφικό του έργο υπήρξε υπέρμαχος της δημοτικής γλώσσας και της ανάδειξης των τοπικών γλωσσικών ιδιωμάτων. Η περίοδος της Κατοχής φαίνεται να είναι μια εποχή ιδεολογικών και πνευματικών ζυμώσεων για τον Μ. Σκουλούδη. Συμμετέχει στην Αντίσταση με το Ε.Α.Μ. και έπειτα μοιάζει να μετακινείται περισσότερο προς τον χώρο της Κεντροαριστεράς. Οι ιδεολογικοί του προσανατολισμοί αναδεικνύονται σε μεγάλο βαθμό τόσο μέσα στα κείμενά του όσο και στις δράσεις του στον χώρο του πολιτισμού. Ενδεικτικά, την περίοδο 1945/46 συνεργάστηκε με την εφημερίδα Ελεύθερη Ελλάδα που εξέδιδε το Ε.Α.Μ. και το 1947 προσυπέγραψε, μαζί με άλλους διανοούμενους και καλλιτέχνες της εποχής, την ανοιχτή επιστολή διαμαρτυρίας «Το Πνεύμα υπό διωγμόν» προς τον βασιλιά Γεώργιο και τους αρμόδιους υπουργούς. Η επιστολή στηλίτευε τις επιθέσεις και τους τραυματισμούς από «εξτρεμιστές της Δεξιάς» αριστερών ηθοποιών κατά τη διάρκεια θεατρικών παραστάσεων και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα (30 Ιουνίου 1945).
Υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης με τον Γιάννη Τσαρούχη καθώς και με τον Μανώλη Καλομοίρη, τη Μαρίκα Κοτοπούλη, τον Αλέξη Μινωτή, τον Κάρολο Κουν, τον Μάνο Κατράκη κ.ά. Πέθανε το 1989 στην Αθήνα και έχει ταφεί στον γενέθλιο τόπο του, στη Χαλέπα Χανίων.
Επισκόπηση
Από νεαρή ηλικία έλαβε ενεργά μέρος στην καλλιτεχνική και πολιτιστική ζωή της πόλης καταγωγής του. Συμμετείχε στην ίδρυση του «Συνδέσμου υπέρ της διαδόσεως των Καλών Τεχνών εν Κρήτη». Στο πλαίσιο των δράσεων του Συνδέσμου συμμετείχε ενεργά στην έκδοση του περιοδικού ''Ερωτόκριτος: Μηνιαία Πανελλήνιος Επιθεώρησις. Γράμματα – Καλές Τέχνες – Επιστήμες – Πολιτική Ζωή'' (1924–1925) και στην ίδρυση του «Κρητικού Ωδείου Χανίων» (μετέπειτα Βενιζέλειο Ωδείο Χανίων). Για την ενίσχυση των επιχειρημάτων υπέρ της ίδρυσης του ωδείου προχώρησε στη σύνταξη μίας σειράς εμβριθών άρθρων στην τοπική εφημερίδα Κήρυξ (Οκτώβριος 1923) των Χανίων με τίτλο «Η μουσική ιστορία των Χανίων 1898–1923 και η ιδέα της ίδρυσης του Κρητικού Ωδείου: ιστοριοκριτική μουσική επισκόπηση». Στα τοπικά περιοδικά Ερωτόκριτος, Νεοελληνικά Γράμματα (Ηράκλειο) και Δομένικος Θεοτοκόπουλος πραγματοποίησε και τα πρώτα του λογοτεχνικά βήματα, δημοσιεύοντας ποιήματα και πεζά κείμενα. Ένθερμος δημοτικιστής, συμβάλλει στην οργάνωση και υλοποίηση μιας σειράς διαλέξεων του Γιάννη Ψυχάρη στην πόλη των Χανίων, το καλοκαίρι του 1925.
Παράλληλα με τη μουσική διδασκαλία, εργάστηκε ως αρθρογράφος, ως μουσικοκριτικός και ως θεατρικός κριτικός στον περιοδικό και ημερήσιο Τύπο. Από το 1931 γράφει μουσικοκριτικά και μουσικολογικά σημειώματα στην εφημερίδα Η Καθημερινή (1931–1934), στην εφημερίδα Ηχώ της Ελλάδος (1936) κ.ά., ενώ, κατά καιρούς, δημοσιεύει μουσικές και θεατρικές κριτικές στις εφημερίδες Πολιτεία, Ελεύθερος Άνθρωπος, Ελεύθερη Ελλάδα (1945–1946), Προοδευτικός Φιλελεύθερος (1950–1952), Φιλελεύθερος (1952–1953), Η Ώρα (1956), Δημοκρατική (1956), Μεσημβρινή (1964), Ελευθεροτυπία (1976–1980), καθώς και στα λογοτεχνικά περιοδικά Νεοελληνικά Γράμματα (Αθήνα, 1938), Γράμματα (1945), Ελεύθερα Γράμματα (1947), Καινούρια Εποχή κ.ά. Πέρα από τις θεατρικές κριτικές, ο Μ. Σκουλούδης ασχολήθηκε με το θέατρο τόσο ως μουσικός και συνθέτης όσο και ως θεατρικός συγγραφέας, αλλά και ως σκηνοθέτης ερασιτεχνικών παραστάσεων. Τον συναντάμε συχνά σε παραστάσεις με περισσότερες από μία ιδιότητες, σε κάποιες περιπτώσεις είναι συνθέτης και μεταφραστής, σε άλλες συνθέτης και εισηγητής δραματολογίου ή συγγραφέας και συνθέτης. Στη δραματουργία του κυριαρχεί η δημιουργία ελεύθερων θεατρικών διασκευών που βασίζονται σε πεζογραφικά ή ποιητικά έργα τρίτων. Έργα του παραστάθηκαν από τις κρατικές θεατρικές σκηνές και από θιάσους του ελεύθερου θεάτρου.
Το συγγραφικό του έργο εκτός από θεατρικά έργα, κριτικές και άρθρα, περιλαμβάνει διηγήματα, ένα μυθιστόρημα, καθώς και μεταφράσεις ξενόγλωσσων κλασικών λογοτεχνών (Σαίξπηρ, Ουγκώ, Τολστόι). Μεταφράσεις και διασκευές του δημοσιεύτηκαν σε σειρά εντύπων, όπως η φιλολογική εφημερίδα Νεοελληνικά Γράμματα, τα περιοδικά Ποιητική Τέχνη, Καινούρια Εποχή κ.ά. Επιπλέον, μετέφρασε και διασκεύασε για παιδιά και εφήβους μεγάλο αριθμό ξένων πεζογράφων (Β. Ουγκώ, Α. Δουμάς, Κ. Ντίκενς κ.ά.). Η πλειονότητα των μεταφράσεων αυτών δημοσιεύτηκε στις παιδικές περιοδικές εκδόσεις Ο Θησαυρός των Παιδιών και Το Ελληνόπουλο, ενώ στο πέρασμα του χρόνου συγκεντρώθηκαν, εκδόθηκαν και επανεκδόθηκαν σε μονογραφίες, αναδεικνύοντας μια διαχρονικότητα στο μεταφραστικό αυτό έργο του. Σημαντικός αριθμός των μεταφράσεών του πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τη σύζυγό του και μεταφράστρια, Διονυσία Σκουλούδη-Βικτωράτου. Επίσης, σε συνεργασία με τη σύζυγό του και υπό την επιμέλεια του Μ. Καλομοίρη, μετέφρασε και διασκεύασε μια σειρά από αυτοτελείς βιογραφίες συνθετών όπως οι Μότσαρτ, Λιστ, Σούμπερτ κ.ά.
Τον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών τον υπηρέτησε και από τη θέση του εκδότη περιοδικού τύπου. Εκτός από το περιοδικό Ερωτόκριτος, συμμετείχε και στην έκδοση της φιλολογικής εφημερίδας Νεοελληνικά Γράμματα, κατά τη Β' περίοδο της εφημερίδας (1936–1941), όταν την ανέλαβε η «Εταιρεία Θεατρικής Συνεργασίας», της οποίας ο Μ. Σκουλούδης υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Το συγκεκριμένο έντυπο —σύμφωνα με τον Α. Αργυρίου— εξέφρασε παραστατικά το πνεύμα της εποχής του, όπως το αντιλαμβάνονταν οι «προοδευτικοί» διανοούμενοι, που παρακολουθούσαν την ευρωπαϊκή και αμερικανική λογοτεχνία. Στα Νεοελληνικά Γράμματα ο Μ. Σκουλούδης για περίπου μία διετία έγραφε τα επίκαιρα χρονικά «Η αισιοδοξία της εβδομάδας» και «Punctum contra punctum», ενώ διατηρούσε και στήλη με κριτικές θεατρικών παραστάσεων. Παράλληλα με τη συγγραφική του δραστηριότητα, υπήρξε ενεργό μέλος της Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων, της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και του Σωματείου Ελλήνων Κριτικών. Ανέπτυξε πλούσια αρθρογραφία και άσκησε δημόσια κριτική για τη μη προώθηση της σύγχρονής του ελληνικής δραματουργίας τόσο από το Εθνικό Θέατρο όσο και από τους θιάσους του ελεύθερου θεάτρου.
Τέλος, η καλλιτεχνική δράση του Μ. Σκουλούδη επεκτάθηκε περιστασιακά και στο ραδιόφωνο και τον κινηματογράφο. Έγραψε ραδιοφωνικές θεατρικές εκπομπές, μετέφρασε και διασκεύασε θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο (Ελλάδα του Π. Σέλλεϋ, Οι δαιμονισμένοι του Φ. Ντοστογιέφσκι κ.ά.). Για τον κινηματογράφο θα γράψει τα σενάρια για τις ταινίες Είμαι Αθώος (1960) και Ένας Ντελικανής (1963). Η ταινία Ένας Ντελικανής αποτέλεσε, ταυτόχρονα, τη μοναδική κινηματογραφική σκηνοθετική απόπειρά του. Παράλληλα, υπήρξε και κινηματογραφικός παραγωγός της ίδιας ταινίας, καθώς και της ταινίας Εξωτικές Βιταμίνες (1964), μέσω της βραχύβιας κινηματογραφικής εταιρείας ΜΑΣΚ ΦΙΛΜΣ που είχε ιδρύσει.
Συνθέτης
Στο θέατρο ο Μ. Σκουλούδης άρχισε να εργάζεται την περίοδο του Μεσοπολέμου, ως μουσικός και συνθέτης, στον θίασο «Ελευθέρα Σκηνή» της Μαρίκας Κοτοπούλη και του Σπύρου Μελά (1929–1930). Έγραψε τη μουσική για τις παραστάσεις των έργων Ντιμπούκ, Σιμούν, Η κωμωδία της ευτυχίας, Ερωτόκριτος. Για τον Ερωτόκριτο (1929) συνέθεσε μουσική για ορχήστρα, τραγούδι και υπόκρουση. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε ως συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας με το Εθνικό Θέατρο (1933–1936). Την περίοδο αυτή, η συνεργασία του με τον Φώτο Πολίτη τού έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργήσει, με αφορμή τη μουσική επένδυση των παραστάσεων, πλήρη συμφωνικά έργα. Συγκεκριμένα, για την παράσταση Η θυσία του Αβραάμ (1933) δημιούργησε μουσική δωματίου, μουσική για τραγούδι και υπόκρουση. Για τον Αρχοντοχωριάτη (1933) έγγραψε για συμφωνική ορχήστρα, μπαλέτο, υπόκρουση και τραγούδια. Για το σατυρικό δράμα Κύκλωψ συνέθεσε μουσική για συμφωνική ορχήστρα και για τα χορικά. Ως διευθυντής ορχήστρας εργάστηκε στην παράσταση Οι γάμοι του Φίγκαρο (1935). Στο Εθνικό Θέατρο θα επανέλθει ως συνθέτης το 1946 και το 1952, για να γράψει μουσική για τις παραστάσεις των δικών του θεατρικών έργων Ο Ηλίθιος και Σταυροδρόμι, αντίστοιχα. Σε σχέση με την ενορχήστρωση της μουσικής της παράστασης Η θυσία του Αβραάμ, όπως μαρτυρά σχετική αρχειακή πηγή   φαίνεται, ότι ασχολήθηκαν σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους τόσο ο Νίκος Σκαλκώτας όσο και ο Μίκης Θεοδωράκης. Ο Ν. Σκαλκώτας μάλλον ενορχήστρωσε την μουσική για την παράσταση του Εθνικού, ενώ ο Μ. Θεοδωράκης ενορχήστρωσε το έργο και το παρουσίασε το 1951 σε σειρά εκδηλώσεων που έλαβαν χώρα στην εκκλησιά της Αγίας Μαγδαληνής στη Χαλέπα Χανίων. Την ίδια χρονιά η Κρατική Ορχήστρα παρουσίασε σε συναυλία της στο Ηρώδειο, απόσπασμα από τη μουσική του έργου Η θυσία του Αβραάμ,  τη Σουίτα σε μι ελάσσονα για ορχήστρα —σε απαγγελία Κατίνας Παξινού—. Ο Ν. Σκαλκώτας φαίνεται ότι εργάστηκε και για την ενορχήστρωση της μουσικής του Μ. Σκουλούδη στην παράσταση του Εθνικού Κύκλωψ.
Επιπλέον, πραγματοποίησε μια σειρά από συνεργασίες —ως συνθέτης— με θιάσους του ελεύθερου θεάτρου, όπως της Μαρίκας Κοτοπούλη (Όπως αγαπάτε 1937, Το ψάθινο καπέλο 1940), της Κατερίνας Ανδρέαδη (Πολύ κακό για το τίποτα 1938, Τέσσα ή Η πιστή καρδιά 1938/39), του Δημήτρη Μυράτ (Η Άννα των χιλίων ημερών 1950/51, Κατσαντώνης 1951/52, Μάκβεθ 1954/55), του Μάνου Κατράκη (Η τραγωδία του λόρδου Βύρωνα 1955. Ηλίθιος 1957), τον Θυμελικό Θίασο του Λίνου Καρζή (Η Ντίαρντρη των θλίψεων, 1951), αλλά και με την Εταιρία Θεάτρου Κρήτης (Η θυσία του Αβραάμ 1973/74) κ.α. Στις δύο συνεργασίες του με την Κ. Ανδρεάδη θα χρησιμοποιήσει ως συνθέτης, το φιλολογικό του ψευδώνυμο, το Εμ. Κουρήτης. Όπως μαρτυρούν κριτικές των παρατάσεων αλλά και σωζόμενες παρτιτούρες του Μ. Σκουλούδη, για τις παραστάσεις των σαιξπηρικών έργων δημιούργησε κυρίως μουσική δωματίου για πνευστά, ενώ σε παραστάσεις ελληνικών θεατρικών έργων βάσισε τις μουσικές του συνθέσεις κυρίως, στην ελληνική μουσική παράδοση και στα μοτίβα του δημοτικού τραγουδιού.
Θεατρικός συγγραφέας
Το πρώτο θεατρικό έργο του Μ. Σκουλούδη το οποίο ανέβηκε επί σκηνής ήταν Ο ηλίθιος, μία ελεύθερη θεατρική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Φ. Ντοστογιέφσκι. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από το Εθνικό Θέατρο το 1946/47 (σκηνοθεσία Πέλου Κατσέλη), παρόλο που είχε γίνει δεκτό στο δραματολόγιο του Εθνικού Θεάτρου ήδη από το 1943. Το έργο Ο Ηλίθιος γνώρισε άλλες τρεις παραγωγές από επαγγελματικούς θιάσους κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα (Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο Μάνου Κατράκη το 1957/58, Κ.Θ.Β.Ε. το 1979/80 και πάλι από το Εθνικό Θέατρο το 1987/88). Το πρώτο ωστόσο, θεατρικό έργο που ο Μ. Σκουλούδης έγραψε ήταν το Σταυροδρόμι, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1938. Ενώ είχε γίνει δεκτό στο δραματολόγιο του Εθνικού από το 1935, παραστάθηκε με αρκετή καθυστέρηση για πρώτη φορά το 1951/52 (σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη). Κατά τη θεατρική περίοδο 1978/79, το Σταυροδρόμι γνώρισε μία ακόμα θεατρική παραγωγή, από το Άρμα Θέσπιδος αυτήν τη φορά. Κάποια από τα υπόλοιπα θεατρικά του έργα ανέβηκαν επί σκηνής μία μόνο φορά: Η Τραγωδία του λόρδου Βύρωνα (1955/56) και η Οδύσσεια (1961/62) από το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη, η Υπόθεση Ντρέιφους από τον θίασο του Δημήτρη Μυράτ (1959/60). Η παράσταση της Υπόθεσης Ντρέιφους και το κείμενο του Μ. Σκουλούδη αποτέλεσαν τον πυρήνα για την κινηματογραφική ταινία Είμαι αθώος (1960). Ακολούθησε η παράσταση από το Εθνικό Θέατρο (1971/72) του έργου Οι Μαυρόλυκοι, μιας ελεύθερης θεατρικής μεταφοράς από τον Μ. Σκουλούδη του ομώνυμου μυθιστορήματος του Θανάση Πετσάλη-Διομήδη. Τέλος, το καλοκαίρι του 2016 παρουσιάστηκε επί σκηνής το μυθιστόρημα Ο Ντελικανής, σε διασκευή του Ηλία Μαλανδρή.
Η έμμετρη τραγωδία Λάμπρος και Μαρία, την οποία εμπνεύστηκε από την ομότιτλη ποιητική σύνθεση του Διονυσίου Σολωμού, δεν έχει εξακριβωθεί αν παραστάθηκε ποτέ στη σκηνή. Το έργο γράφτηκε για τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, ο οποίος και το ανήγγειλε για τον χειμώνα του 1940, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, στην πορεία όμως η παράσταση αναβλήθηκε, χωρίς να έχουν έκτοτε βρεθεί στοιχεία που να πιστοποιούν το τελικό ανέβασμα του έργου. Ωστόσο, το έργο αυτό παρουσιάστηκε στο Εθνικό ίδρυμα Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ.), σε ραδιοφωνική προσαρμογή του Νότη Περγιάλη, μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και ραδιοσκηνοθεσία του Νίκου Γκάτσου. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμήνευσαν ο Μάνος Κατράκης και η Άννα Συνοδινού. Ανάλογη πορεία διακρίνει και το θεατρικό κείμενο Πριν ξημερώσει, το οποίο βασίστηκε σε μια ιστορία της Σοφίας Σπανούδη. Εκείνο παρουσιάστηκε το 1960 στο ραδιόφωνο, σε ραδιοσκηνοθεσία Μήτσου Λυγίζου, ενώ δεν έχει εξακριβωθεί αν παραστάθηκε στο θέατρο, παρόλο που είχε αναγγελθεί από τον θίασο της Μ. Κοτοπούλη το φθινόπωρο του 1943. Από το κρατικό ραδιόφωνο παρουσιάστηκε, επίσης, κατά τη δεκαετία του 1980 και το θεατρικό έργο Η Τραγωδία του λόρδου Βύρωνα του Μ. Σκουλούδη, σε ραδιοσκηνοθεσία Κώστα Μπάκα.
Κριτικός Θεάτρου
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1930 ο Μ. Σκουλούδης άρχισε συστηματικά να δημοσιεύει θεατρικά κριτικά σημειώματα στον Τύπο της εποχής. Οι κριτικές του εστίασαν κυρίως στην πρόζα και στο αρχαίο δράμα. Παρακολούθησε και έγραψε για παραστάσεις τόσο του Εθνικού Θεάτρου όσο και του ελεύθερου, κυρίως, εμπορικού θεάτρου. Όπου οι πνευματικοί προσανατολισμοί τού εκάστοτε εντύπου με το οποίο συνεργάστηκε του το επέτρεψαν, παρουσίασε και παραστάσεις μικρών, πειραματικών θιάσων (παραστάσεις Κ. Κουν στο Κολέγιο Αθηνών, Ενωμένων Καλλιτεχνών, Θέατρο Πορεία κ.ά.). Σε μικρότερη έκταση ασχολήθηκε με την κριτική παραστάσεων επιθεώρησης. Μέσα από τις κριτικές του αναδεικνύεται η ευρυμάθειά του γύρω από τη δυτική και ευρωπαϊκή δραματουργία, λογοτεχνία και θεατρική παραγωγή, η βαθιά του γνώση για την ελληνική θεατρική πραγματικότητα της εποχής του, καθώς και το σταθερό και μαχητικό του ενδιαφέρον για τη σύγχρονή του ελληνική δραματουργική παραγωγή.
Μεταφραστής κ.ά.
Η συνεργασία του με τη Μαρίκα Κοτοπούλη απέκτησε και μια επιπλέον διάσταση, καθώς συνεργάστηκε μαζί της όχι μόνο ως συνθέτης, αλλά και ως μεταφραστής και εισηγητής δραματολογίου, εγκαινιάζοντας έτσι τη μακρά του πορεία ως μεταφραστής θεατρικών έργων και λιμπρέτων. Για τον θίασο της Μ. Κοτοπούλη μετέφρασε μια σειρά από έργα, κυρίως την περίοδο 1935–1940. Ενδεικτικά, μετέφρασε τα Όπως αγαπάτε (Όπως σας αρέσει) του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Δον Ζουάν του Αντρέ Ομπέ, Αγώνας για το τομάρι του Τζον Γκάλσγουορθυ, Το φως που προδίδει του Πάτρικ Χάμιλτον (1940/41). Η μετάφραση τού Όπως αγαπάτε (Όπως σας αρέσει) εκδόθηκε το 1937 από τις Εκδόσεις Πυρσός, ενώ αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τον Αλέξη Σολομό σε δύο παραστάσεις που σκηνοθέτησε για το Εθνικό Θέατρο την περίοδο 1951/52 και 1973/74. Το δεύτερο έργο τού Σαίξπηρ που μετέφρασε —σε συνεργασία με τη Δ. Σκουλούδη— ήταν το Αντώνιος και Κλεοπάτρα. Μετάφραση που παρουσιάστηκε πρώτα στο ραδιόφωνο το 1948, σε ραδιοσκηνοθεσία του Πέλου Κατσέλη, και την επόμενη χρονιά επί σκηνής, από τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως και τα τέλη της δεκαετίας του 1970 συνεργάζεται με την Εθνική Λυρική Σκηνή, μεταφράζοντας στα ελληνικά αρκετά λιμπρέτα μελοδραμάτων, όπως τα Έτσι κάνουν όλες σε λιμπρέτο του Λορέντζο ντα Πόντε, Ο πρόξενος σε λιμπρέτο Τζιαν Κάρλο Μενότι, Η Σταχτοπούτα σε λιμπρέτο του Γιάκοπο Φερέτι, Το μπουλούκι σε λιμπρέτο του Ντομένικο Τζιλαρντόνι, Αρραβωνιάσματα στο μοναστήρι σε λιμπρέτο των Μίρα Μέντελσον και Σεργκέι Προκόφιεφ. Επιπλέον, μετέφρασε και διασκεύασε το μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Μίτσελ Όσα παίρνει ο άνεμος, το οποίο ηχογραφήθηκε αρχικά για το ραδιόφωνο (1961) και παραστάθηκε στο θέατρο την περίοδο 1987/88 σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Ποταμίτη. Για το ραδιόφωνο ηχογραφήθηκαν αρκετά θεατρικά έργα σε μετάφραση ή/και διασκευή του Μ. Σκουλούδη, όπως τα έργα Έντα Γκάμπλερ (1955 και 1971) και Όταν ξυπνήσουμε ανάμεσα στους νεκρούς (1956) του Χένρικ Ίψεν, το μυθιστόρημα Οι δαιμονισμένοι του Φ. Ντοστογιέφσκι σε θεατρική διασκευή του Αλμπέρ Καμύ (1960), το έργο Οι Αυτοτιμωρούμενοι της Αλτόνα του Ζαν Πολ Σαρτρ (1961), το δράμα Πέερ Γκιντ του Χένρικ Ίψεν (1961), το ποιητικό δράμα Ελλάδα του Πέρσι Σέλλεϋ (1962) κ.ά..
Από κει και πέρα, ο Μ. Σκουλούδης είχε σταθερή συμμετοχή στην προσπάθεια οργάνωσης και υλοποίησης διάφορων πολιτιστικών εκδηλώσεων και φεστιβάλ στη γενέτειρά του, την Κρήτη, ενώ σύμφωνα με τη μαρτυρία της κόρης του, Κλεό Σκουλούδη, σε κάποιες από αυτές τις εκδηλώσεις συμμετείχε και ως σκηνοθέτης ερασιτεχνικών θεατρικών παραστάσεων. Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι το 1951 σκηνοθέτησε την παράσταση Η θυσία του Αβραάμ με ερασιτέχνες ηθοποιούς στον προαύλιο χώρο του ναού της Αγίας Μαγδαληνής στη Χαλέπα Χανίων.
Επισκόπηση
Ως λογοτέχνης, ο Μ. Σκουλούδης πρωτοπαρουσιάζεται με μια σειρά από ποιήματά του στα τοπικά περιοδικά Ερωτόκριτος, Νεοελληνικά Γράμματα (Ηράκλειο), Δομένικος Θεοτοκόπουλος. Πρόκειται για ποιήματα που ο ίδιος τα χαρακτήρισε «τραγούδια» και που ως πρωτόλεια φέρουν έντονα στοιχεία πειραματισμού σε επίπεδο ύφους και δομής. Η ποιητική του παραγωγή, για το διάστημα 1924–1927, θα φτάσει τα δεκατρία δημοσιευμένα ποιήματα, ενώ μετά την περίοδο αυτή δεν φαίνεται να επιδιώκει να δημοσιεύσει ποίηση.
Το πεζογραφικό του έργο συνίσταται, κυρίως, σε μια σειρά από διηγήματα και ένα μυθιστόρημα. «Συστήνεται» και ως πεζογράφος με το διήγημα Μόνος (1924), το οποίο δημοσιεύεται σε συνέχειες στο περιοδικό Ερωτόκριτος. Η πρώτη του αυτοτελής εκδοτική απόπειρα υλοποιείται με το βιβλίο Περί το τέρμα: κι άλλα διηγήματα (Πυρσός, 1935). Πρόκειται για ένα βιβλίο έξι διηγημάτων, τα οποία συνοδεύονται από την εικονογράφηση του Γ. Λυδάκη. Με τη συλλογή αυτή, ο Μ. Σκουλούδης κέντρισε το ενδιαφέρον τής τότε κριτικής, η οποία ενέταξε τη συλλογή στην κοινωνική και ψυχολογική αστική πεζογραφία. Τα τέσσερα πρώτα διηγήματα έχουν έντονο ψυχογραφικό χαρακτήρα και παρουσιάζουν ιστορίες ανθρώπων που ζουν στην Αθήνα. Από την άλλη, τα δύο τελευταία είναι περισσότερο ηθογραφικά και παρουσιάζουν τη ζωή στην Κρήτη, τη γενέτειρα του συγγραφέα. Τα διηγήματα αυτά είναι γραμμένα με ρεαλισμό, με λιτό ύφος, με γρήγορο αφηγηματικό ρυθμό και συχνά με λεπτή ειρωνεία. Γλώσσα τους είναι η δημοτική με έντονα τα στοιχεία του κρητικού ιδιώματος. Ένα κοινό στοιχείο σε αρκετά από τα διηγήματα αυτά, αλλά και ευρύτερο μοτίβο στο συνολικό συγγραφικό έργο του Μ. Σκουλούδη, αποτελεί η ανάδειξη του ερωτικού ενστίκτου, της σαρκικής ηδονής, της ατίθασης ζωτικότητας στο πλαίσιο της σχέσης νέου ατόμου και κοινωνικού συνόλου. Το συγκεκριμένο στοιχείο αποκρυσταλλώνεται τόσο στο κινηματογραφικό σενάριο Ένας ντελικανής (1963) όσο και στη μετέπειτα μυθιστορηματική μεταγραφή του (Ο ντελικανής: μυθιστόρημα πανερωτικό, επικό, 1974).
Η δραματουργία του Μ. Σκουλούδη μπορεί να ενταχθεί στο ποιητικό θέατρο. Βασίζεται σε ένα αμάλγαμα έμμετρου και πεζού λόγου, όπου δεσπόζει ο ενδεκασύλλαβος στίχος και ένας ρυθμός νευρώδης, ρέων. Σε επίπεδο δομής είναι πολυπρόσωπα έργα, με πλούσια εναλλαγή σκηνικών εικόνων και μία διαρκή ισορροπία ανάμεσα στο δραματικό και στο κωμικό στοιχείο. Σε επίπεδο μύθων, ο Μ. Σκουλούδης είναι πολυσυλλεκτικός ως προς τις επιρροές του, μοιάζει όμως να καλλιεργεί ένα μοτίβο ως προς τη θεματολογία τού. Η πλειονότητα των θεατρικών του έργων βασίστηκε πάνω στην ιδέα και το πνεύμα γνωστών λογοτεχνικών έργων. Το πρώτο του θεατρικό κείμενο, το Σταυροδρόμι, αποτελεί έργο αποκλειστικά δικής του έμπνευσης και αντλεί τη θεματολογία του από την πατρίδα του συγγραφέα, την Κρήτη, παρουσιάζοντας τη ζωή στα ορεινά του νησιού, στις «κρητικές Μαδάρες». Πραγματεύεται τον έρωτα μεταξύ δύο νέων, που έχουν διαφορετικές κοινωνικές καταβολές, προσανατολισμούς, αλλά και διαφορετική ιδιοσυγκρασία. Ο συγγραφέας, όπως και στα διηγήματά του, έτσι και στα θεατρικά του έργα εστιάζει και διερευνά τη σχέση, τη σύγκρουση άνδρα–γυναίκας, ατόμου – κοινωνίας, καθώς πραγματεύεται ζητήματα, όπως το ερωτικό ένστικτο, τα ατομικά «θέλω» και τη σύγκρουση της ατομικής και κοινωνικής υπόστασης του ανθρώπου.
Το Σταυροδρόμι είναι ένα κείμενο στο οποίο ο συγγραφέας επανήλθε και το επεξεργάστηκε κατά το διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ της πρώτης έκδοσής του (1938) και του πρώτου ανεβάσματος από το Εθνικό Θέατρο (1951/52). Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο τριών πράξεων, με έντονες και συχνές εναλλαγές ανάμεσα στο δραματικό και κωμικό. Το 1952, ο ίδιος ο συγγραφέας, το χαρακτήρισε «δραματική κωμωδία». Πρόκειται για έργο με έντονα ηθογραφικά στοιχεία, αλλά και έντονη θεατρικότητα. Ο λόγος είναι πεζός και έμμετρος, ενώ συχνά γίνεται χρήση τού κρητικού ιδιώματος. Η κριτική της εποχής εντοπίζει μειονεκτήματα στη σύνθεση του έργου, όπως η πραγμάτευση του βασικού μύθου, τα εμφανή «δάνεια» και η «φλυαρία». Του αναγνωρίζει, ωστόσο, και μια σειρά θετικών στοιχείων, όπως η ύπαρξη σε αρκετές σκηνές κίνησης και ρυθμού, η απόδοση κάποιων προσώπων ενίοτε με ζωηρότητα, με αδρά και με ανάγλυφα χαρακτηριστικά. Η μεταγενέστερη φιλολογία τείνει να το εντάξει στο είδος της θεατρικής ηθογραφίας.
Η ελεύθερη μεταφορά του μυθιστορήματος Ο Ηλίθιος του Φ. Ντοστογιέφσκι σε θεατρική φόρμα από τον Μ. Σκουλούδη αναγνωρίστηκε από την κριτική της εποχής του ως ένα αυτόνομο δράμα και όχι ως μία απλή διασκευή. Πρόκειται για «ένα διακείμενο του αρχικού κειμένου με μορφή δραματοποίησης ορισμένων καταστάσεων που εκθέτει ο Ντοστογιέφσκι» στο μυθιστόρημά του. Δομικά είναι ένα δράμα τεσσάρων πράξεων σε πεζό και έμμετρο λόγο. Σύμφωνα με την κριτική, ο συγγραφέας πέτυχε να δημιουργήσει ένα αυτόνομο δράμα, διατηρώντας, όμως, τα πολυσύνθετα χαρακτηριστικά και την ψυχοσύνθεση των προσώπων του Ντοστογιέφσκι. Διαθέτει μία σωστή αντίληψη δραματουργικής ισορροπίας, κυρίως καθώς στους συνοψισμένους ρόλους και στη σκηνική πλοκή μεταφέρεται το ήθος και η διάνοια του κειμένου. Έντονα ποιητικό κείμενο, σε έμμετρο και πεζό λόγο, διαθέτει υποβλητικές σκηνές και άρτια σκιαγραφημένους χαρακτήρες. Η Τραγωδία του λόρδου Μπάυρον αποτελεί ένα δράμα πέντε πράξεων, με έντονο το ποιητικό στοιχείο στο λόγο του. Λόγος ρέων, μεστός σε νοήματα και με ποιότητα στον στίχο του. Η κριτική, για άλλη μια φορά, είναι θετικά διακείμενη απέναντι στο κείμενο του Μ. Σκουλούδη. Εντοπίζει και αναφέρει μειονεκτήματα και ενστάσεις (έλλειψη δραματικότητας, ζητήματα δομής κ.ά.), όμως αναγνωρίζει στον συγγραφέα —και με το έργο αυτό— ότι είναι ένας δραματουργός με δυνατότητες. Θετική θα είναι η κριτική —στο μεγαλύτερο μέρος της— και για τα άλλα δύο έργα του Μ. Σκουλούδη, που θα ανέβουν επί σκηνής (Οδύσσεια και Υπόθεση Ντρέυφους), παρόλο που θα υπογραμμιστούν για άλλη μια φορά οι αδυναμίες και αστοχίες του συγγραφέα.
Μεταφράσεις (ενδεικτικά)
Μονογραφίες: Σε περιοδικές εκδόσεις:
Κριτικογραφία για το θέατρο (ενδεικτικά)
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20%28%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20AS%20%3Fwd_%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82%29%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AELabel%20%3F%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8CLabel%20%3F%CF%84%CE%B5%CF%8D%CF%87%CE%BF%CF%82%20%3F%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B1%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82%20%3F%CF%80%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B5%CF%82_%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%20WHERE%20%7B%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20wdt%3AP31%20wd%3AQ191067%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ64352813%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP136%20wd%3AQ2416230.%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20wdt%3AP1433%20%3F%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20wdt%3AP433%20%3F%CF%84%CE%B5%CF%8D%CF%87%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20wdt%3AP577%20%3F%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20wdt%3AP304%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20wdt%3AP953%20%3F%CF%80%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B5%CF%82_%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF.%20%7D%0A%20%20%0A%7D%0AORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B1%29 Συγκεντρωτική λίστα με τα θεατρικά κριτικά σημειώματα που έγραψε ο Μ. Σκουλούδης].
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Ηλεκτρονικές Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Συνθέτες μουσικής θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του θεάτρου
Ιβάν Ράκιτιτς
Ο Ιβάν Ράκιτιτς (Ivan Rakitić, 10 Μαρτίου 1988) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην ΦΚ Σεβίλλη και στην εθνική Κροατίας.
Βιογραφία
Οι γονείς του Ιβάν μετανάστευσαν από την Κροατία στην Ελβετία εξαιτίας του Κροατικού πολέμου. Ο Ιβάν γεννήθηκε στο Rheinfelden.
Καριέρα
Ο Ράκιτιτς ξεκίνησε την καριέρα του στην ΦΚ Μέχλιν Ρίμπουργκ, ενώ αργότερα πήρε μεταγραφή στην ΦΚ Βασιλεία. Μετά, πήρε μεταγραφή στην ΦΚ Σάλκε 04 και κατέληξε το 2011 στην ΦΚ Σεβίλλη, με την οποία υπέγραψε συμβόλαιο 4.5 ετών. Με τη Σεβίλλη πραγματοποιήσε 149 συμμετοχές, σκοράροντας 32 γκολ και δίνοντας 41 ασίστ, και τη σαιζόν 2013-14 κατέκτησε το Γιουρόπα Λιγκ. Στις 16 Ιουνίου 2014, ο Rakitić υπέγραψε στην ΦΚ Μπαρτσελόνα 5ετές συμβόλαιο έναντι του ποσού των 18 εκατομμυρίων ευρώ. Το 2020 επέστρεψε στη Σεβίλλη, έναντι 1,5 εκατομμυρίων ευρώ.
Όσον αφορά το διεθνές επίπεδο, ο Ράκιτιτς ξεκίνησε με την εθνική Ελβετίας κάτω των 21 ετών, ενώ το 2009 αγωνίστηκε την εθνική Κροατίας κάτω των 21 ετών. Σήμερα, ο Ράκιτιτς είναι παίκτης της εθνικής Κροατίας ανδρών. Ήταν μέλος της αποστολής που έφτασε στον τελικό του Μουντιάλ 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασιλεία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Εθνική Γαλλίας Κ-18 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Γαλλίας Κ-18 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κάτω των 18 της Γαλλίας, η οποία ελέγχεται από τη Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Η ομάδα λειτουργεί ως τροφοδότης της Εθνικής Γαλλίας Κ-19 και δε συμμετέχει σε επίσημους αγώνες, αλλά μόνο σε φιλικούς αγώνες και σε φιλικά τουρνουά, όπως το Εσ-Μπι-Ες Κύπελλο (SBS Cup) και το Κύπελλο του Ατλαντικού (Taça do Atlântico).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Γαλλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-18 Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων στη Γαλλία
Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος Α.Π.Θ.
Το Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος Α.Π.Θ. είναι μαζί με το Τμήμα Δασολογίας και Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων της Σχολής Επιστημών Γεωπονίας και Δασολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης ένα από τα 2 τμήματα εκπαίδευσης που υπάρχουν στον Ελλαδικό χώρο που ασχολούνται με την επιστήμη της Δασολογίας. Το Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος Α.Π.Θ. και το Τμήμα Γεωπονίας A.Π.Θ. συνθέτουν την Σχολή Γεωπονίας, Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το Τμήμα προσφέρει προπτυχιακές, μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές.
Προσωπικό
Τον Μάρτιο του 2021 το προσωπικό περιλαμβάνει 18 καθηγητές, 13 αναπληρωτές καθηγητές, 17 Ε.ΔΙ.Π. και 2 Ε.Τ.Ε.Π.
Πρόεδρος του Τμήματος για την περίοδο 2020-2022 είναι η καθηγήτρια Θέκλα Τσιτσώνη.
Εγκαταστάσεις
Η Σχολή που τα πρώτα δέκα χρόνια λειτουργίας της στεγάστηκε αρχικά σε μια αίθουσα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και έπειτα σε ένα ξεχωριστό κτίριο στην Αθήνα (Μιχ. Βόδα και Σμύνης), μεταφέρθηκε στη συνέχεια έως το 1956 στο μοναδικό τότε κτίριο του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από το 1956 ως σήμερα στεγάζεται σε μια πτέρυγα του κτιρίου της πρώην Γεωπονικής και Δασολογικής Σχολής στην Πανεπιστημιούπολη. Τον Αύγουστο του 1981 θεμελιώθηκαν για πρώτη φορά νέες ξεχωριστές εγκαταστάσεις στο Δασοβοτανικό Κήπο στο Φοίνικα με συνολική στεγασμένη επιφάνεια 14.000 τ.μ. στα πέντε (5) κτίρια και 10 χρόνια μετά, το 1991, εγκαινιάστηκε η λειτουργία τους.
Η Σχολή, για πρακτική εξάσκηση των φοιτητών και για έρευνα διαθέτει δύο Πανεπιστημιακά Δάση (Περτουλίου - Πίνδου με έκταση 33.000 στρέμματα και Ταξιάρχη - Χαλκιδικής με έκταση 58.000 στρέμματα περίπου). Η Διοίκηση των Πανεπιστημιακών Δασών ασκείται από το Ν.Π.Δ.Δ. με την ονομασία Ταμείο Διοίκησης και Διαχείρισης Πανεπιστημιακών Δασών (Τ.Δ.Δ.Π.Δ.).
Στο τμήμα επίσης ανήκουν:
Η Βιβλιοθήκη του Τμήματος Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος βρίσκεται στο κτίριο Δ', στις εγκαταστάσεις της Σχολής στο Φοίνικα και στις κατα τόπους βιβλιοθήκες των εργαστηρίων. Η βιβλιοθήκη περιέχει μια πλούσια συλλογή από βιβλία, έντυπα περιοδικά, αρχείο προπτυχιακών διπλωματικών εργασιών , αρχείο μεταπτυχιακών διπλωματικών εργασιών και αρχείο διδακτορικών διατριβών. Η βιβλιοθήκη είναι δανειστική.
Σπουδές
Το Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος περιλαμβάνει πέντε τομείς (ΦΕΚ 231/Τεύχος Β/29.4.1983 και Υ.Α. Β1/420 ), το Εργαστήριο Δασικής Πληροφορικής και τη Νησίδα Υπολογιστών. Οι 5 τομείς είναι οι εξής:
Δασικής Παραγωγής - Προστασίας Δασών - Φυσικού Περιβάλλοντος
Ο τομέας Δασικής Παραγωγής - Προστασίας Δασών - Φυσικού Περιβάλλοντος έχει σαν γνωστικό αντικείμενο την Γενική και Δασική Οικολογία, Δασοκομία, Δασική Εδαφολογία, Δασική Γενετική και Βελτίωση Δασικών Φυτών, Υλωρική(προστασία του δάσους), Δασική Βοτανική και Γεωβοτανική, Προστασία της Φύσης και Διαμόρφωση Φυσικού Τοπίου. Διευθύντρια του τομέα για το πανεπιστημιακό έτος 2020-2021 είναι η αναπληρώτρια καθηγήτρια Παρασκευή Αλιζώτη. Στον τομέα αυτό υπάγονται:
Λιβαδοπονίας και Άγριας Πανίδας - Ιχθυοπονίας Γλυκέων Υδάτων
Ο τομέας Λιβαδοπονίας και Άγριας Πανίδας - Ιχθυοπονίας Γλυκέων Υδάτων έχει σαν γνωστικό αντικείμενο την Οικολογία και Διαχείριση των Δασικών Βοσκοτόπων, την Θηραματοπονία και Ιχθυοκομία των Ορεινών Υδάτων. Διευθύντρια του τομέα για το πανεπιστημιακό έτος 2020-2021 είναι η καθηγήτρια Ελένη Αβραάμ. Στον τομέα αυτό υπάγονται:
Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Φυσικών Πόρων
Ο τομέας Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Φυσικών Πόρων έχει σαν γνωστικό αντικείμενο την Δασική Βιομετρία, την Δασική Διαχειριστική, την Δασική Πολιτική, την Δασική Οικονομική, την Δασική Αεροφωτογραφία. Διευθυντής του τομέα για το πανεπιστημιακό έτος 2020-2021 είναι ο καθηγητής Ιωάννης Γήτας. Στον τομέα αυτό υπάγονται:
Δασοτεχνικών και Υδρονομικών Έργων
Ο τομέας Δασοτεχνικών και Υδρονομικών Έργων έχει σαν γνωστικό αντικείμενο τις Διευθετήσεις Ορεινών Υδάτων, τον Υδρολογικό Χειρισμό Λεκανών Απορροής, τις Δασικές Κατασκευές, την Δασική Οδοποιϊα και Δασικές Μεταφορές και την Τοπογραφία. Διευθυντής του τομέα για το πανεπιστημιακό έτος 2020-2021 είναι ο αναπληρωτής καθηγητής Μάριος Σαπουντζής. Στον τομέα αυτό υπάγονται:
Συγκομιδής και Τεχνολογίας Δασικών Προϊόντων
Ο τομέας Συγκομιδής και Τεχνολογίας Δασικών Προϊόντων έχει σαν γνωστικό αντικείμενο την Συγκομιδή Δασικών Προϊόντων, τη Δασική Εργασιολογία, τη Δομή και Ιδιότητες του Ξύλου, τη Χημική και Μηχανική Κατεργασία του Ξύλου και των Προϊόντων του και την Λειτουργία Βιομηχανιών Ξύλου. Διευθυντής του τομέα για το πανεπιστημιακό έτος 2020-2021 είναι ο καθηγητής Φίλιππος Αραβανόπουλος. Στον τομέα αυτό υπάγονται τα εργαστήρια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δασολογία
Χάμερ ντε Ρομπίρτ
Ο Χάμερ ντε Ρομπίρτ ( Hammer DeRoburt, 25 Σεπτεμβρίου 1922 – 15 Ιουλίου 1992) ήταν ο πρώτος Πρόεδρος του Ναουρού και κυβέρνησε τη χώρα του για τα περισσότερα από τα πρώτα 20 χρόνια μετά την ανεξαρτησία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου του 1922. Υπήρξε επιζήσας από την απέλαση όλων των κατοίκων του Ναουρού στο Τρουκ, την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (1942-1946). Στη δεκαετία του ‘ 50 εξελέγη στο τοπικό συμβούλιο και έπειτα αρχηγός των φυλών (1955) και διαπραγματευτής των κερδών από τις φωσφάτες με την αποικιακή δύναμη, Αυστραλία, η οποία διοίκησε το νησί υπό εντολή του ΟΗΕ. Το 1982 του απονεμήθηκε τιμητικά ο τίτλος του Ιππότη από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Θεωρείται ο άνθρωπος που εισήγαγε και κατέστησε εθνικό άθλημα το αυστραλιανό ποδόσφαιρο. Απεβίωσε στη Μελβούρνη, στις 25 Ιουλίου του 1992.
Πρόεδρος
Ο ντε Ρομπίρτ οδήγησε τη χώρα του στην ανεξαρτησία στις 31 Ιανουαρίου του 1968 και υπήρξε Πρόεδρος ως τις 17 Αυγούστου του 1989 με ελάχιστες διακοπές. Το Δεκέμβριο του 1976 νεότεροι πολιτικοί κατέλαβαν την πλειοψηφία και εγκατέστησαν στην προεδρία τον Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο. Ωστόσο, το Μάιο του 1978 ο ντε Ρομπίρτ επέστρεψε στην εξουσία. Επίσης ήταν εκτός εξουσίας επί δύο μικρές περιόδους το Σεπτέμβριο και Δεκέμβριο του 1986.
Μαρκ Ουόρνερ
Ο Μαρκ Ρόμπερτ Ουόρνερ (αγγλ. Mark Robert Warner, 15 Δεκεμβρίου 1954), είναι Αμερικανός επιχειρηματίας και πολιτικός που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Βιρτζίνια από το 2009. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Επίσης, έχει υπηρετήσει και ως 69ος Κυβερνήτης της Βιρτζίνια από το 2002 έως το 2006.
Ο Ουόρνερ, είναι ένα από τα πλουσιότερα μέλη της Γερουσίας, με εκτιμώμενη περιουσία 300 εκ. δολάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Κυβερνήτες της Βιρτζίνια Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Στέφανος Ξανθουδίδης
Ο Στέφανος Αντωνίου Ξανθουδίδης (Αβδού, 1864 - 18 Σεπτεμβρίου 1928), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και μεσαιωνοδίφης του 19ου και 20ού αιώνα, γνωστότερος για πολλές αρχαιολογικές έρευνες, αλλά και για την κριτική έκδοση του Ερωτόκριτου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1864 στο Αβδού του νομού Ηρακλείου Κρήτης, όπου και τελείωσε το σχολείο. Έφυγε πολύ νέος για την Αθήνα όπου και σπούδασε φιλολογία. Διορίστηκε αρχικά στα γυμνάσια της Νεάπολης και Ηρακλείου. Εκεί έγινε γραμματές του Φιλεκπαιεδευτικού Συλλόγου και γνωρίστηκε με τον ιδρυτή του μουσείου Ηρακλείου Ιωσήφ Χατζηδάκι, με τον οποίο ανέπτυξε στενή συνεργασία  για την αρχαιολογική κίνηση της Κρήτης. Όταν μετά την απελευθέρωση της Κρήτης ο Χατζιδάκις έγινε διευθυντής του Κρητικού μουσείου, ο Ξανθουδίδης διορίστηκε έφορος αρχαιοτήτων της Κρητικής Πολιτείας, θέση στην οποία παρέμεινε δέκα πέντε χρόνια (1900-1915. Έγινε επίσης  έφορος της δεκάτης Αρχαιολογικής περιφέρειας της Ελλάδας, και αργότερα διευθυντής του Μουσείου Ηρακλείου. Διενήργησε αρχαιολογικές ανασκαφές σε πολλά μέρη της Κρήτης και ασχολήθηκε συστηματικά με την μεσαιωνική ιστορία και την γλώσσα του νησιού.Ήταν συγγραφέας αρκετών βιβλίων ιστορικού, λαογραφικού  και αρχαιολογικού περιεχομένου.
Εκδόσεις και Δημοσιεύσεις
Ασχολήθηκε με πάθος με τις ανασκαφές της Μεσαράς και συγκεκριμένα με τους κυκλικούς πρωτομινωικούς τάφους για τους οποίους κυκλοφόρησε (το 1924) και βιβλίο στα αγγλικά (Τhe Vaulted Tombs of Mesara). Επίσης ασχολήθηκε και έγραψε πάνω από 40 εργασίες μεταξύ των οποίων «Προϊστορική Οικία εις Χαμαίζι Σητείας», «Μέγας Πρωτομινωικός Τάφος Πύργου», «Τάφοι Αρτσά και Μουλιανών» και πολλά άλλα. Μια από τις σπουδαιότερες συνεισφορές του ήταν η κριτική  έκδοση του Ερωτόκριτου, έργο σημαντικό, μια που ο ίδιος γνώριζε καλά τις ανατολικές διαλέκτους του νησιού και είχε ενδιαφέρον για όλες τις άλλες, τις οποίες γνώριζε επίσης σε βάθος. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αφιερώθηκε στη μεσαιωνική λογοτεχνία του νησιού του, το 1928 πρόλαβε να εκδώσει και μια εκλαϊκευμένη μορφή του «Ερωτόκριτου» όπως και τον Φορτουνάτον του Μάρκου Φωσκόλου. Ετοιμαζόταν να εκδώσει και την Ερωφίλη του Χορτάτση αλλά δεν πρόλαβε –εκδόθηκε μετά το θάνατό του Το 1909 είχε εκδόσει επίσης το έργο «Επίτομος Ιστορία της Κρήτης». Επίσης είχε συγκεντρώσει πλούσιο λαογραφικό υλικό που κληροδοτήθηκε μετά το θάνατό του (με διαθήκη που είχε συντάξει ο ίδιος) στον τότε αρμόδιο οργανισμό, το Λεξικογραφικόν Αρχείον.
Θάνατος
Λίγο προτού πεθάνει εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Πέθανε το Σεπτέμβριο του 1928 από έμφραγμα και κηδεύτηκε στις 19 Σεπτεμβρίου. Οδοί σε πόλεις της Κρήτης φέρουν το όνομά του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων
Τέρενς Χιλλ
Ο Τέρενς Χιλλ (αγγλ. Terence Hill, ψευδώνυμο του Mario Girotti) είναι Ιταλός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στη Βενετία της Ιταλίας στις 29 Μαρτίου του 1939. Η μητέρα του ήταν Γερμανίδα. Έζησε στη Γερμανία το διάστημα 1943-1945 και επέζησε από τον βομβαρδισμό της Δρέσδης. Έγινε γνωστός από τις πολλές του συμμετοχές σε ουέστερν (Western) και σε κωμωδίες, συνήθως παίζοντας ντουέτο μαζί με τον Μπαντ Σπένσερ (Bud Spencer).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Πρόσωπα γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Επαρχία Ντένοφ
Η επαρχία Ντένοφ είναι ραγιόν (επαρχία) στην περιφέρεια Σουρχοντάριο στο νότιο Ουζμπεκιστάν. Η πρωτεύουσα είναι το Ντένοφ.
Πληθυσμός
Ντενοφ
Πάπυρος Νας
Ο Πάπυρος Νας (Nash) αποτελείται από τέσσερα αποσπάσματα σε πάπυρο τα οποία περιέχουν 24 γραμμές εβραϊκού κειμένου, μήκους περίπου 7,5 έως 12,5 εκατοστών. Η ονομασία που δόθηκε προέρχεται από το όνομα του Δρ Γουόλτερ Λέγουελιν Νας (Walter Llewellyn Nash), του γραμματέα της Εταιρίας Βιβλικής Αρχαιολογίας, ο οποίος είχε αποκτήσει τον πάπυρο από κάποιον Αιγύπτιο έμπορο αρχαιοτήτων το 1902. Δημοσιεύτηκε στο άρθρο «Ένας Προμασοριτικός Βιβλικός Πάπυρος» ("A Pre-Massoretic Biblical Papyrus") από τον Στάνλεϊ Α. Κουκ (Stanley A. Cook) τον επόμενο χρόνο στα Πρακτικά (Proceedings) της Εταιρίας Βιβλικής Αρχαιολογίας και δόθηκε ως προσφορά στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ στην Αγγλία, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα.
Η ιδιαίτερη αξία αυτού του αποσπάσματος σε πάπυρο έγκειται στην ηλικία του. Με βάση την παλαιογραφία, ο Πάπυρος Νας χρονολογείται στο δεύτερο ή στον πρώτο αιώνα π.Χ. Πριν την ανακάλυψη των εβραϊκών κειμένων στο Κουμράν το 1947, ο Πάπυρος Νας αποτελούσε την αρχαιότερη μαρτυρία των Εβραϊκών Γραφών.
Περιεχόμενο
Στα αποσπάσματα του παπύρου περιέχονται μέρη από τις Δέκα Εντολές που βρίσκονται στο 20ό κεφάλαιο του βιβλίου Έξοδος (εδ. 2-17), μαζί με μερικά εδάφια από το 5ο και το 6ο κεφάλαιο του βιβλίου Δευτερονόμιο (εδ. 5:6-21· 6:4, 5). Συνεπώς, αυτό δεν ήταν ένα συνηθισμένο Βιβλικό χειρόγραφο αλλά ένα μικτό κείμενο που είχε κάποιον ειδικό εκπαιδευτικό ή λειτουργικό σκοπό. Προφανώς ήταν μέρος μιας διδακτικής συλλογής που σκοπό είχε να υπενθυμίζει σε κάποιον Ιουδαίο τα καθήκοντά του προς τον Θεό. Περιλαμβάνεται η Σεμά —το πρώτο μέρος του εδαφίου Δευτερονόμιο 6:4—, η οποία επαναλαμβανόταν συχνά: «Άκου, Ισραήλ, ο Ιεχωβά ο Θεός μας είναι ένας Ιεχωβά». (LITV )
Πρόσθετα στοιχεία
Ο πάπυρος αυτός περιέχει τις Δέκα Εντολές αλλά το λεξιλόγιο το οποίο χρησιμοποιείται αποτελεί μείγμα τόσο του 20ου κεφαλαίου της Εξόδου όσο και του 5ου κεφαλαίου του Δευτερονομίου. Η έκτη και η έβδομη εντολή βρίσκονται με αντίστροφη σειρά.
Υπάρχει μία πρόταση η οποία δεν βρίσκεται σε άλλα χειρόγραφα των Εβραϊκών Γραφών, η οποία όμως εμφανίζεται στην ελληνική μετάφραση των Εβδομήκοντα.
Το κείμενο του παπύρου
Ακολουθεί μετάφραση των 24 γραμμών του Πάπυρου Νας:
Βιβλιογραφία
Νας Κατηγορία:Χειρόγραφα της Αγίας Γραφής Κατηγορία:Χειρόγραφα
Νήσος Μπάθερστ
Η νήσος Μπάθερστ (αγγλικά:Bathurst Island) είναι ακατοίκητο νησί στο Καναδικό Αρκτικό Αρχιπέλαγος, το οποίο ανήκει στο καναδικό έδαφος Νούναβουτ. Με έκταση 16.042 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το 13ο μεγαλύτερο νησί του Καναδά.
Λάγκουμοτ Χάρις
Ο Λάγκουμοτ Χάρις (Lagumot Harris, 28 Δεκεμβρίου 1938 - 8 Σεπτεμβρίου 1999) ήταν πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε δύο φορές πρόεδρος του Ναουρού. Υπήρξε ο τρίτος ιστορικά αρχηγός κράτους της νησιωτικής χώρας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1938. Έγινε για πρώτη φορά Πρόεδρος (προσωρινά) σε ηλικία 40 ετών, από τις 19 Απριλίου του 1978 ως τις 15 Μαΐου του ιδίου έτους. Η πρώτη του θητεία στο προεδρικό αξίωμα σηματοδότησε την απαρχή μιας εποχής με προέδρους που υπηρετούσαν βραχύβιες θητείες, σε αντίθεση με την προηγούμενη θητεία του Χάμερ ντε Ρομπίρτ. Έπειτα από 20 χρόνια περίπου, εξελέγη για μία ακόμη φορά Πρόεδρος και υπηρέτησε στο αξίωμα στο διάστημα από τις 22 Νοεμβρίου του 1995 ως τις 11 Νοεμβρίου του 1996. Απεβίωσε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1999.
Παραπομπές
Χαρις
Πατριάρχης Κάλλιστος Α΄
Ο Κάλλιστος Α΄ διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1350 έως το 1353 και από το 1355 έως το 1363.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν εξαιρετικά ενάρετος και βαθύτατα μορφωμένος λόγιος μοναχός, μολονότι η θύραθεν και εκκλησιαστική του παιδεία αμφισβητήθηκε από τους αντιπαλαμικούς κύκλους. Επελέγη από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους ως μέλος αντιαιρετικής επιτροπής κατά των Βογομίλων που εκείνη την εποχή είχαν αναπτύξει έντονη δράση στον Άθω. Ήταν ενθουσιώδης οπαδός της ησυχαστικής διδασκαλίας του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Για τις αρετές του επελέγη από τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Κατακουζηνό για τον Πατριαρχικό Θρόνο. Εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης στις 10 Ιουνίου του 1350 και ο Αυτοκράτορας έστειλε τριήρη για να τον παραλάβει από το Άγιο Όρος.
Αποδείχθηκε πολύ δραστήριος Πατριάρχης και πολλές φορές έπαιρνε μόνος του αποφάσεις που κανονικά θα χρειάζονταν συνοδική επικύρωση. Αξιοσημείωτο θεωρείται το σιγίλιο που εξέδωσε το Δεκέμβριο του 1350 κατά των προστρεχόντων στους μάγους. Στο θέμα αυτό ο Κάλλιστος αφιέρωσε και ιδιαίτερη ομιλία του (Ομιλία κατά γοήτων και γοητευουσών, σχ. βλ. έκδοση Κ. Παΐδα). Επί Πατριαρχίας του, μεταξύ τέλους Μαΐου και Ιουλίου 1351, συνήλθε Σύνοδος στα ανάκτορα των Βλαχερνών, η οποία επικύρωσε τη διδασκαλία του Παλαμά. Το 1353 διέκοψε τις σχέσεις με το αυτόβουλα ανυψωθέν «Πατριαρχείο» του Πεκίου και αφόρισε τον Σέρβο Τσάρο και τον αυτοανακηρυχθέντα Πατριάρχη. Στις 27 Νοεμβρίου του 1353 παραιτήθηκε, καθώς αρνούνταν να συναινέσει στον παραγκωνισμό του νόμιμου αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου από τον Καντακουζηνό. Έτσι, αποσύρθηκε στη Μονή του Αγίου Μάμαντα και μετά στην Τένεδο.
Το 1355, με την επιστροφή στον θρόνο του Ιωάννη Ε΄, εκθρονίστηκε ο Πατριάρχης Φιλόθεος και στη θέση του εξελέγη εκ νέου ο Κάλλιστος. Στη διάρκεια της δεύτερης Πατριαρχίας του βοήθησε τον Άγιο Αθανάσιο των Μετεώρων να κτίσει το μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στα Μετέωρα, ενώ την ίδια περίοδο κτίστηκαν και οι μονές Παντοκράτορος και Σίμωνος Πέτρας στο Άγιο Όρος. Το 1359 ορίστηκε ημερομηνία μνήμης του αγίου Γρηγορίου Παλαμά και συνεστήθη Μητρόπολη Ουγγροβλαχίας.
Το 1363 ηγήθηκε αντιπροσωπείας προς τη βασίλισσα της Σερβίας, Ελισάβετ, με σκοπό τη συμμαχία των σερβικών και των βυζαντινών δυνάμεων, προκειμένου να αναχαιτιστεί η Τουρκική επεκτατικότητα στη Θράκη. Με την αντιπροσωπεία αυτή, αφού προσκύνησαν στο Άγιο Όρος, έφτασαν στις Σέρρες, όπου έγιναν δεκτοί από τη βασίλισσα. Εκεί όμως ο Πατριάρχης Κάλλιστος αρρώστησε από λοιμώδη ασθένεια και πέθανε. Ωστόσο, ήδη από την εποχή εκείνη εκφράστηκαν υπόνοιες ότι ίσως έπεσε θύμα δολοφονικής ενέργειας με δηλητήριο.
Σώζονται αρκετές επιστολές και συνοδικές αποφάσεις της Πατριαρχίας του. Το συγγραφικό του έργο αποκαλύπτει μία πολύπλευρη προσωπικότητα, με έντονες ευαισθησίες, συγγραφικό τάλαντο, βαθύτατη πίστη και ανεξάντλητη διάθεση για προσφορά στο πλήρωμα της ορθόδοξης Εκκλησίας.
Περαιτέρω ανάγνωση
Καλλιστος Α Καλλιστος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Λακκί Ρόδου
Το Λακκί είναι οικισμός στην Ρόδο και τα Δωδεκάνησα, σε απόσταση περίπου 61 χλμ. ΝΔ. από την πόλη της Ρόδου. Βρίσκεται στο μέσο του νησιού και προς τις δυτική του πλευρά, στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Ατάβυρου σε υψόμετρο 207 μέτρα. Αναφέρεται επίσημα το 1948 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σιάνων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Σιάνα αποτελούν την κοινότητα Σιάνων που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Αταβύρου του δήμου Ρόδου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 1 κάτοικος.
Σημείωση
Στα Δωδεκάνησα υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί Λακκί Λέρου και Λακκί Καρπάθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Ρογήρος Βερνάρδος Δ΄ της Φουά-Καστελμπόν
Ο Ρογήρος-Βερνάρδος, γαλλ.: Roger-Bernard III de Foix-Castelbon, (1310 - 1350) από τον Οίκο της Φουά, ήταν υποκόμης του Καστελμπόν και άλλων καταλανικών εδαφών, που κληροδοτήθηκαν από τους γονείς του Γκαστόν Α΄ κόμη της Φουά και του Μπεάρν (απεβ. 1315) και Ιωάννας του Αρτουά (απεβ. μετά το 1350), κόρης το Φιλίππου του Αρτουά. Είναι ο ένατος πρόγονος του Ερρίκου Δ' της Γαλλίας.
Βιογραφία
Είναι ο νεότερος από τους γιους του Γκαστόν Α΄ του Φουά-Μπεάρν και απέκτησε την επαρχία του Καστελμπόν (Castellbò στα καταλανικά) και των άλλων καταλανικών εδαφών, υπό την προϋπόθεση να αποτίει φόρο τιμής στον πρεσβύτερο κλάδο, ο οποίος ιδρύθηκε από τον μεγαλύτερο αδελφό του, Γκαστόν Β΄ του Φουά-Μπεάν (1308 - 1343).
Από τον Ρογήρο-Βερνάρδο Δ΄ προέρχεται έτσι ο πλάγιος κλάδος του Φουά-Καστελμπόν, ο οποίος αργότερα θα δώσει τους τελευταίους κόμητες της Φουά του Οίκου της Φουά: τα εγγόνια του, ο Mατθαίος της Φουά-Καστελμπόν και στη συνέχεια η αδελφή του, Iσαβέλλα της Φουά-Καστελμπόν, που παντρευτηκε τον Aρσαμπώ του Γκραγύ, διοικητή του Βuch.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κωνσταντίνα δε Λούνα (απεβ. 1353) και από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν:
Πέντε νόθα τέκνα του είναι γνωστά.
Σχετικά Άρθρα
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Μπίλι Γκαν
Ο Μόντι Κιπ Σοπ (αγγλικά: Monty Kip Sopp, γενν. 1 Νοεμβρίου 1963) είναι Αμερικανός παλαιστής, που είναι περισσότερο γνωστός είναι με το ψευδώνυμο Μπίλι Γκαν που χρησιμοποιεί στα ρινγκ. Αυτή την περίοδο εργάζεται για την εταιρεία WWE, όπου είναι παλαιστής και εργάζεται επίσης ως εκπαιδευτής παλαιστών.