cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασιλικός γύπας
Ονοματολογία
Η λατινική ονομασία του είδους, papa «πάπας», παραπέμπει στο παρουσιαστικό του και, συγκεκριμένα, στο ασπρόμαυρο πτέρωμά του, που μοιάζει με το κληρικό ένδυμα, τουλάχιστον όπως το φαντάστηκε ο ονοματήσας το πτηνό.
Για την προέλευση της αγγλικής ονομασίας του πτηνού King vulture «Βασιλικός γύπας» υπάρχουν δύο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη, ο συγκεκριμένος γύπας, εκτοπίζει «ιεραρχικά» τους μικρότερους «καθαριστές» (scavengers), πάνω από τα θνησιμαία και τρέφεται πρώτος, ενώ εκείνοι περιμένουν. Ωστόσο, η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι το όνομα προέρχεται από τους θρύλους των Μάγια, στους οποίους το πτηνό ήταν «βασιλιάς» ή «κύριος» (lord) και είχε αναλάβει τον ρόλο αγγελιαφόρου μεταξύ θεών και ανθρώπων. Επίσης το πτηνό ονομαζόταν και «άσπρος κόρακας» από τους Ισπανούς κατακτητές στην Παραγουάη. Στη γλώσσα Νάουατλ, απεκαλείτο cozcacuauhtli, από τα συνθετικά cozcatl «κολάρο» και cuauhtli «αρπακτικό πουλί».
Συστηματική Ταξινομική
Ο βασιλικός γύπας αποτελεί μονοτυπικό είδος εντός του γένους Sarcoramphus, δηλαδή δεν περιλαμβάνει υποείδη. Περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο το 1758, στη δέκατη έκδοση του έργου Systema Naturae ως Vultur papa, από δείγμα που είχε συλλεγεί στο Σουρινάμ. Μεταγενέστερα, «μεταφέρθηκε» στο γένος Sarcoramphus, το 1805, από τον Γάλλο ζωολόγο Αντρέ Ντυμερίλ (André Marie Constant Duméril, 1774-1860).
Το είδος είχε, επίσης, ταξινομηθεί στο γένος Gyparchus από τον Γερμανό ζωολόγο Κ. Γκλόγκερ (Constantin Wilhelm Lambert Gloger, 1803-1863) το 1841, αλλά η ταξινόμηση αυτή δεν ισχύει, διότι το Sarcoramphus έχει προτεραιότητα ως παλαιότερο όνομα.
Ο κοντινότερος συγγενής του, φυλογενετικά, θεωρείται ο κόνδορας των Άνδεων (Vultur gryphus'). Μερικοί ερευνητές τοποθετούν τον βασιλικό κόνδορα σε ξεχωριστή υποοικογένεια, σε σχέση με τους άλλους γύπες του Νέου Κόσμου, αν και οι περισσότεροι θεωρούν αυτή την υποδιαίρεση περιττή.
Εν τούτοις, η συστηματική του θέση εντός της οικογενείας, όπως και των υπολοίπων έξι γυπών του Νέου Κόσμου, παραμένει ασαφής. Παρόλο που, τόσο αυτοί (οικ. Καθαρτίδες), όσο και οι γύπες του Παλαιού Κόσμου (οικ. Αετίδες) είναι παρόμοιοι σε εμφάνιση και έχουν ανάλογους οικολογικούς θώκους, οι δύο ομάδες εξελίχθηκαν από διαφορετικούς προγόνους σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές, και δεν είναι στενά συνδεδεμένοι. Ακριβώς το πόσο διαφορετικές είναι οι δύο οικογένειες, επί του παρόντος βρίσκεται υπό συζήτηση, με ορισμένες παλαιότερες αναφορές να υποστηρίζουν ότι οι αμερικανικοί γύπες είναι πιο στενά συνδεδεμένοι με τους πελαργούς.
Σε πιο πρόσφατες δημοσιεύσεις, είτε διατηρείται η θέση τους στα Αετόμορφα, είτε τοποθετούνται στη «δική» τους τάξη, Καθαρτόμορφα (Cathartiformes). Η Επιτροπή Ταξινόμησης Νοτίου Αμερικής (SACC) που ανήκει στην Αμερικανική Ορνιθολογική Ένωση (AOU), έχει «αφαιρέσει» τους γύπες του Νέου Κόσμου από τα Πελαργόμορφα (Ciconiiformes) και τους κατατάσσει στην ειδική κατηγορία incertae sedis, αλλά σημειώνει ότι μετακίνηση προς τα Ιερακόμορφα (Falconiformes) ή τα Καθαρτόμορφα (Cathartiformes) είναι δυνατή. Όπως και άλλοι γύπες του Νέου Κόσμου, ο βασιλικός γύπας έχει διπλοειδή αριθμό χρωμοσωμάτων Ν=80.
Απολιθώματα
Το γένος Sarcoramphus, που σήμερα περιλαμβάνει μόνο τον βασιλικό γύπα, είχε ευρύτερη διάδοση στο παρελθόν. Ο γύπας Sarcoramphus kernense, έζησε στη νοτιοδυτική Βόρεια Αμερική κατά τη διάρκεια του μέσου-Πλειόκαινου (Piacenzian), περίπου 3,5 - 2.500.000 χρόνια πριν. Ήταν ένα από τα λιγότερο γνωστά μέλη της αποκαλούμενης Μπλανκανιανής/Δελμοντιανής πανίδας (Blancan / Delmontian fauna). Το μοναδικό απολίθωμα, ένα βραχιόνιο οστό, βρέθηκε στον ποταμό Πόζο της Κομητείας Κερν της Καλιφόρνια (Pozo Creek, Kern County). Σύμφωνα με την αρχική περιγραφή του Loye H. Miller, το οστό «έμοιαζε σε γενική μορφή και καμπυλότητα με το αντίστοιχο του αρτίγονου είδους, εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος και όγκο του». Βέβαια, η μεγάλη χρονική απόσταση μεταξύ των δύο ειδών υποδηλώνει ότι ο Sarcoramphus kernense μπορεί να ήταν ξεχωριστός φυλογενετικά. Επίσης, επειδή το απολίθωμα είναι κάπως κατεστραμμένο και δύσκολο να προσδιοριστεί με υψηλό βαθμό βεβαιότητας, ακόμη και η κατάταξη σο συγκεκριμένο γένος δεν είναι απολύτως σίγουρη. Κατά το Ύστερο Πλειστόκαινο, ένα άλλο είδος πιθανώς να ανήκε στο ίδιο γένος, το Sarcoramphus fisheri, από απολιθωμένα δείγματα που βρέθηκαν στο Περού. Τέλος, υποτιθέμενα οστά βασιλικού γύπα από τεταρτογενείς αποθέσεις σε σπήλαιο στην Κούβα, αποδείχθηκε ότι ανήκαν στο -μεγάλου μεγέθους- γεράκι Buteogallus borrasi (παλαιότερα Titanohierax borrasi).
Λίγα μπορούν να ειπωθούν για την εξελικτική ιστορία του γένους, κυρίως λόγω του ότι, τα υπολείμματα των άλλων γυπών του Νέου Κόσμου από το Νεογενές, είναι συνήθως μικρότερης ηλικίας και ακόμη πιο αποσπασματικά. Οι Τερατορνιθίδες (teratorns) κυριαρχούσαν στον οικολογικό θώκο της αρτίγονης ομάδας, ειδικά στη Βόρεια Αμερική. Ο Sarcoramphus kernense φαίνεται να προηγείται χρονικά της κύριας περιόδου που αποκαλείται Μεγάλη Αμερικανική Εναλλαγή (Great American Interchange), και φαίνεται ότι η σημερινή ποικιλομορφία των γυπών του Νέου Κόσμου έχει τις ρίζες της στην Κεντρική Αμερική. Πιθανόν, ο Sarcoramphus kernense να αποτελεί μια «βορεινή» απόκλιση στο δίδυμο Sarcoramphus fisheri-Sarcoramphus papa. Σε κάθε περίπτωση, τα λιγοστά απολιθώματα υποστηρίζουν τη θεωρία ότι οι πρόγονοι του βασιλικού γύπα και οι κόνδορες της Νότιας Αμερικής, διαχωρίστηκαν τουλάχιστον 5 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Sarcoramphus papa Ο βασιλικός γύπας είναι ημερόβιο αρπακτικό πτηνό της Νεοτροπικής οικοζώνης που απαντά συνήθως μεταξύ 19° βόρειου και 34° νότιου γεωγραφικού πλάτους. Οι πληθυσμοί του κατανέμονται σε -κατ’ εκτίμησιν- έκταση 14 εκατομμυρίων χμ², από το Ν. Μεξικό (Ν. Βερακρούς και Γουερέρο), νότια προς Περού, Βολιβία, μέχρι τη Β. Αργεντινή και την Ουρουγουάη. Σε γενικές γραμμές, ο βασιλικός γύπας δεν ζει δυτικά των Άνδεων, με εξαίρεση το δυτικό Εκουαδόρ, τη ΒΔ. Κολομβία και την απώτατη ΒΔ. Βενεζουέλα. Παρά την ευρεία γεωγραφική του εξάπλωση, σε αρκετές περιοχές είναι εξαιρετικά σπάνιος, π.χ. στην Κόστα Ρίκα απαντά μόνον στη χερσόνησο Όσα (Osa) και, δύσκολα αλλού.
Βιότοπος
Ο βασιλικός γύπας διαβιοί κυρίως στα ξηρά ή υγρά πεδινά δάση των τροπικών περιοχών, τα οποία παραμένουν χωρίς όχληση, καθώς και στις σαβάνες και τα λιβάδια που γειτονεύουν με αυτά τα δάση. Συχνά, απαντά κοντά σε δασικούς βάλτους ή ανάλογα ελώδη μέρη, αλλά και σε ράντσα ή παραθαλάσσια λιβάδια. Πιθανόν να αποτελεί τον μόνο γύπα που απαντά στα πρωτογενή πεδινά δάση του εύρους κατανομής του, αλλά στα τροπικά δάση του Αμαζονίου παρατηρείται συνήθως σε μικρότερους αριθμούς από τον μεγάλο κιτρινοκέφαλο γύπα (Cathartes melambrotus). Επίσης, δεν είναι τόσο κοινός σε σχέση με τον μικρό κιτρινοκέφαλο γύπα (Cathartes burrovianus), τον γύπα-γαλοπούλα (Cathartes aura) και τον μαύρο γύπα (Coragyps atratus) σε πιο ανοικτά ενδιαιτήματα.
Οι βασιλικοί γύπες, γενικά, δεν ζουν πάνω από τα 1500 μ., αν και έχουν παρατηρηθεί στα 2500 μ. ανατολικά των Άνδεων, ενώ σπάνια έχουν καταγραφεί μέχρι τα 3300 μ. Κινούνται είτε στο επίπεδο των δένδρων, είτε πάνω από τον δασικό θόλο. Κατά το Πλειστόκαινο, φαίνεται ότι ζούσαν στην περιοχή του σημερινού Μπουένος Άιρες στην κεντρική Αργεντινή, πάνω από 700 χιλιόμετρα νότια από τη σημερινή του εξάπλωση, προκαλώντας εικασίες σχετικά με το βιότοπο εκείνης της εποχής, ο οποίος σύμφωνα με τα υπάρχοντα δεδομένα δεν εμφανίζεται κατάλληλος για το πτηνό.
Μορφολογία
Εξαιρουμένων των δύο μεγάλων κονδόρων, ο βασιλικός γύπας είναι ο μεγαλύτερος από τους γύπες του Νέου Κόσμου. Το γενικό του παρουσιαστικό τονίζεται από το ογκώδες ράμφος, το άπτερο αλλά εξαιρετικά πολύχρωμο καφάλι, τις ευρείες πτέρυγες και τη σχετικά κοντή, τετραγωνισμένη ουρά. Έχει λευκό-κρεμ πτέρωμα, με κάποια ροζέ απόχρωση, στο άνω τμήμα της ράχης, αλλά το κάτω μέρος είναι μαύρο δημιουργώντας έντονη αντίθεση. Οι πτέρυγες είναι, επίσης, ασπρόμαυρες, τόσο στην άνω όσο και στην κάτω επιφάνειά τους, με το λευκό χρώμα προς το εμπρόσθιο τμήμα (πατάγιο). Μαύρο είναι και το ουροπύγιο, ενώ ο λαιμός περιβάλλεται από χαρακτηριστική, σκουρογκρίζα ή μαύρη παχιά χαίτη (ruff) και είναι άπτερος. thumb|right|400px|Το εντυπωσιακό κεφάλι του βασιλικού γύπα Το κεφάλι του βασιλικού γύπα είναι από τα πλέον όμορφα στα αρπακτικά πτηνά, με πολλά και έντονα χρώματα που καλύπτουν όλο σχεδόν το χρωματικό φάσμα, κάτι που τον διαφοροποιεί εύκολα από τους συγγενικούς γύπες. Τα χρώματα αυτά περιλαμβάνουν κόκκινο και μωβ στο κεφάλι, εκεί όπου το δέρμα εμφανίζεται «ζαρωμένο» και πτυχωτό, και έντονο πορτοκαλί και κίτρινο στον λαιμό. Οι ρινοφθάλμιες περιοχές φέρουν χαρακτηριστικούς κρεμάμενους λοβούς, βιολετί, γκριζομπλέ ή μωβ χρώματος.
Το ράμφος είναι ισχυρότατο -θεωρείται το ισχυρότερο από όλα τα αρπακτικά του Νέου Κόσμου-, έχει χρώμα πορτοκαλί-κόκκινο και οξύτατη, αγκιστρωτή ρινοθήκη, με κοφτερά χείλη (tomia). Διαθέτει χαρακτηριστικό, ακανόνιστο πορτοκαλί-χρυσαφί φύμα στο ύψος του κηρώματος, το κάλαιον (caruncle). Το φύμα αυτό δεν εμφανίζεται πλήρως σχηματισμένο μέχρι το 4ο έτος της ηλικίας του πτηνού.
Οι ταρσοί είναι σκοτεινόχρωμοι κιτρινωποί, αλλά συχνά εμφανίζονται λευκοί, λόγω του φαινομένου της ουροϋδρώσεως (βλ. Φυσιολογία). Οι γαμψώνυχες είναι μακροί και παχείς. Η ίριδα είναι λευκωπή και οι οφθαλμοί περιβάλλονται από χαρακτηριστικό κόκκινο οφθαλμικό δακτύλιο. Στο είδος εμφανίζεται μικρός φυλετικός διμορφισμός με παρόμοιους χρωματισμούς αλλά το το θηλυκό είναι μικρότερο από το αρσενικό. Επίσης, το κάλαιον είναι μεγαλύτερο και πιο κρεμαστό στο αρσενικό. Κατά τα άλλα, τα φύλα είναι όμοια και δεν μπορούν να ξεχωρίσουν από μακριά. Τα νεαρά άτομα έχουν, ως επί το πλείστον, σκούρο καφέ πτέρωμα με αμυδρά, λευκωπά στίγματα στην κάτω επιφάνεια των πτερύγων. Η ίριδα είναι σκούρα καφέ που, όσο περνάνε τα χρόνια, γίνεται κιτρινωπή και λευκή. Το κάλαιον αναπτύσσεται πολύ σταδιακά, ενώ το ράμφος είναι μαύρο με κοκκινωπή απόχρωση. Ο λαιμός είναι ελαφρά πτερωμένος και γκρίζος, που σταδιακά γίνεται πορτοκαλί. Το τελικό πτέρωμα του ενήλικα αποκτάται μεταξύ 5ου και 6ου έτους της ηλικίας τους.
Τροφή
thumb|right|350px|Ενήλικος βασιλικός γύπας σε ζωοολογικό κήπο στη Γερμανία Ο βασιλικός γύπας τρέφεται με μεγάλη ποικιλία θνησιμαίων, από σφάγια βοοειδών και πιθήκων μέχρι εκβρασμένα ψάρια και νεκρές σαύρες. Ωστόσο, υπάρχουν αναφορές ότι θανατώνει και τρώει τραυματισμένα ζώα, νεογέννητα μοσχάρια και μικρές σαύρες. Στις περιοχές όπου τα ενδιαιτήματα συμπίπτουν, τρέφεται με θνησιμαία βραδυπόδων. Τρώει κυρίως θνησιμαία στο δάσος, αν και είναι γνωστό ότι περιπλανάται και σε κοντινές σαβάνες ή ακόμη και σε ποτάμια προς αναζήτηση τροφής.
Κυνήγι
Από τη στιγμή που έχει εντοπιστεί ένα σφάγιο, ο βασιλικός γύπας εκτοπίζει τα άλλα όρνεα, λόγω του μεγάλου μεγέθους και του ισχυρότατου ράμφους του, με το οποίο μπορεί να εισχωρήσει στη σάρκα της λείας. Βέβαια, όταν στην ίδια περιοχή υπάρχει ο κόνδορας των Άνδεων, ο βασιλικός γύπας αναγκάζεται πάντοτε να περιμένει. Η γλώσσα του είναι τραχειά σαν λίμα, κάτι που τού επιτρέπει να αποκολλά τη σάρκα από τα οστά του σκελετού. Γενικά, τρώει μόνο το δέρμα και τα σκληρότερα μέρη του ιστού.
Πτήση
thumb|right|350px|Βασιλικός γύπας εν πτήσει (κοιλιακή όψη) Ο βασιλικός γύπας μπορεί και πετάει για ώρες χωρίς κόπο, εκμεταλλευόμενος τα θερμά ανοδικά ρεύματα, ενώ φτεροκοπάει σπάνια. Κατά την πτήση, οι πτέρυγες διατηρούνται σε οριζόντιο επίπεδο, με ελαφρώς ανορθωμένες τις άκρες των πρωτευόντων ερετικών φτερών. Από κάποια απόσταση, το μεγάλο του μέγεθος σε σχέση με το μικρό -συγκριτικά- κεφάλι μπορεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι ο γύπας είναι «ακέφαλος» (sic). Ωστόσο, εάν χρειαστεί να εγκαταλείψει τη θέση γυροπετάγματος, «καταδύεται» ταχύτατα.
Ηθολογία
Παρά το μέγεθoς και τα φανταχτερά του χρώματα, ο βασιλικός γύπας είναι αρκετά δυσδιάκριτος όταν κάθεται στα δένδρα, κάτι που επιτείνεται από την τοποθέτηση του κεφαλιού χαμηλά και προς τα εμπρός.
Αντίθετα με πολλούς άλλους γύπες που ζουν στις ίδιες περιοχές, απαντά συνήθως μόνος του ή σε μικρές οικογενειακές ομάδες. Τέτοιες ομάδες μέχρι 12 πουλιά έχουν παρατηρηθεί να παίρνουν το «μπάνιο» τους και να πίνουν νερό, πάνω από έναν καταρράκτη στο Μπελίζ. Μόλις ένα ή δύο πουλιά, γενικά, κατεβαίνουν να φάνε σε ένα σφάγιο, μερικές φορές το πολύ έως δέκα πουλιά εάν υπάρχει ικανή ποσότητα. Πολλές φορές παρατηρείται να κάνει «ηλιοθεραπεία» (sunbathing) με τις πτέρυγες ανοιγμένες.
Φωνή
Οι κόνδορες της Καλιφόρνιας δεν αρθρώνουν «πραγματικά» φωνητικά καλέσματα, παραγόμενα από την σύριγγα. Μπορούν, απλώς, να κακαρίζουν (croaking) ή να παράγουν συριστικούς ήχους από τα ρουθούνια τους (wheezing), που ακούγονται μόνον από πολύ κοντά.
Αναπαραγωγή
thumb|right|350px|Ενήλικος βασιλικός γύπας από τον Παναμά Η αναπαραγωγική συμπεριφορά του βασιλικού γύπα στην άγρια φύση είναι ελάχιστα γνωστή, με την περισσότερη γνώση να έχει αποκτηθεί από την παρατήρηση πουλιών σε αιχμαλωσία. Ωριμάζει σεξουαλικά όταν είναι 4 ή 5 ετών, με τα θηλυκά να ωριμάζουν λίγο νωρίτερα από ό, τι τα αρσενικά, ενώ το ζευγάρι μένει μαζί για μια ζωή.
Η φωλιά μπορεί να βρίσκεται σε διάφορες θέσεις, αλλά προτιμώνται τα δένδρα και οι κουφάλες τους, είτε το έδαφος στη βάση τους. Επίσης, τα πουλιά μπορεί να φωλιάζουν στην άκρη γκρεμών ή να χρησιμοποιούν τις φωλιές άλλων πουλιών.
Οι βασιλικοί γύπες αναπαράγονται κυρίως στο τέλος της περόδου των βροχών και κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου. Η γέννα απαρτίζεται από ένα (1) αβγό που δεν έχει κηλίδες. Για να απομακρύνουν πιθανούς θηρευτές οι γύπες διατηρούν τις φωλιές τους, εκούσια, δυσώδεις. Και οι δύο γονείς επωάζουν το αβγό για 52 έως 58 ημέρες και, εάν χαθεί, συχνά αντικαθίσταται μετά από περίπου έξι εβδομάδες.
Θηρευτές
Γενικά, ο βασιλικός γύπας δεν έχει φυσικούς θηρευτές, εκτός από τον ιαγουάρο που, σπάνια, μπορεί να θανατώσει έναν ενήλικα πάνω από κάποιο σφάγιο. Ωστόσο, την φωλιά μπορεί να λυμαίνονται τα φίδια, που αρπάζουν τα αβγά του.
Απειλές
Το είδος δεν αντιμετωπίζει σοβαρές απειλές από τη λαθροθηρία ή παρόμοιους κινδύνους (εμπόριο κ.ο.κ.), ωστόσο ο κατακερματισμός ή/και η απώλεια των ενδιαιτημάτων του πρέπει να αντιμετωπίζεται σοβαρά. Για παράδειγμα, ενώ στη Β., ΒΑ. και Κ. Βραζιλία οι πληθυσμοί είναι σταθεροί, στις άλλες περιοχές της χώρας μειώνονται επικίνδυνα.
Κατάσταση πληθυσμού
Για τους λόγους αυτούς, το είδος αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN.
Κουλτούρα
thumb|right|400px|Απεικόνιση βασιλικού γύπα από το Ημερολόγιο των Μάγια Ο βασιλικός γύπας είναι ένα από τα πιο κοινά είδη πτηνών που απεικονίζονται στους περίφημους κώδικες των Μάγια (códices mayas). Η εικόνα του είναι εύκολο να διακριθεί από τις άλλες, από το ύβωμα στο ράμφος του πουλιού και τους ομόκεντρους κύκλους γύρω από τα μάτια. Μερικές φορές απεικονίζεται ως θεός με ανθρώπινο σώμα και κεφάλι πουλιού. Σύμφωνα με τη μυθολογία των Μάγια, αυτός ο θεός συχνά μετέφερε μηνύματα μεταξύ των ανθρώπων και των άλλων θεών. Επίσης, χρησιμοποιείται για να αντιπροσωπεύσει το Cozcacuauhtli, την 13η ημέρα του το μήνα στο ημερολόγιο των Μάγια. Το αίμα και τα φτερά του πουλιού χρησιμοποιήθηκαν επίσης για να «θεραπεύσουν» ασθένειες.
Αποτελεί δημοφιλές θέμα στα γραμματόσημα των κρατών εντός της κατανομής του. Εμφανίζεται σε γραμματόσημα του Ελ Σαλβαδόρ το 1963, του Μπελίζ το 1978, της Γουατεμάλας το 1979, της Ονδούρας, το 1997, της Βολιβίας το 1998 και της Νικαράγουας το 1999.
Οζγκιέρ Οζγκιούρ
Ο Οζγκιέρ Οζγκιουρ (1940-2005) ήταν τουρκοκύπριος πολιτικός, εκ των ιστορικών ηγετών του Ρεπουπλικανικού Κόμματος στο ψευδοκράτος. Ήταν αριστερός.
Βασιλικός γύπας
Κουλτούρα
Λόγω του μεγάλου μεγέθους και των εντυπωσιακών χρωμάτων του, ο βασιλικός γύπας αποτελεί πόλο έλξης σε ζωολογικούς κήπους, σε όλο τον κόσμο.
Οζγκιέρ Οζγκιούρ
Την περίοδο 1961-1975 εργάστηκε ως καθηγητής αγγλικών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο νησί. Με τις ψήφους των εκπαιδευτικών, εξελέγη στο ιδρυτικό κοινοβούλιο του τουρκικού ομοσπονδιακού κράτους της Κύπρου το 1975. Μεταξύ 1976 και 1996 υπηρέτησε ως ηγέτης του Ρεπουμπλικανικό Τουρκικού Κόμματος.
Βασιλικός γύπας
Σημειώσεις
i. Κάποια ταξινομικά συστήματα αναφοράς έχουν υιοθετήσει την άποψη ότι, η οικογένεια Καθαρτίδες, ανήκει σε δική της ιδιαίτερη τάξη, την Καθαρτόμορφα (Cathartiformes), ωστόσο αυτή η θέση δεν έχει γίνει αποδεκτή από άλλους, ίσου κύρους, φορείς,  οπότε -προς το παρόν- ακολουθείται η «παραδοσιακή» ταξινόμηση στην τάξη Αετόμορφα (Accipitriformes).
Οζγκιέρ Οζγκιούρ
Κατηγορία:Τουρκοκύπριοι πολιτικοί
Βασιλικός γύπας
Πηγές
Κατηγορία:Καθαρτίδες
Αξιολογία
Αξιολογία είναι η φιλοσοφική μελέτη των πνευματικών αξιών. Αποτελεί είτε όρο για να υποδηλώσει από κοινού τα πεδία ηθικής και αισθητικής, τα οποία είναι φιλοσοφικά πεδία που εξαρτώνται στο μεγαλύτερο μέρος τους από αξιακές έννοιες, ή υποδηλώνει τα θεμέλια των εν λόγω πεδίων και είναι έτσι παρόμοια με τη θεωρία της αξίας και τη μετα-ηθική. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Eduard von Hartmann, το 1887, και τον Paul Lapie, το 1902.
Η αξιολογία μελετά κυρίως δύο είδη αξιών: ηθική και αισθητική. Η ηθική διερευνά τις έννοιες του «σωστού» και του «καλού» στην ατομική και κοινωνική συμπεριφορά. Η αισθητική μελετά τις έννοιες της «ομορφιάς» και της «αρμονίας». Η τυπική αξιολογία, η απόπειρα καθορισμού αρχών σχετικά με την αξία με μαθηματική αυστηρότητα, αποτελεί παράδειγμα της επιστήμης της αξίας του Robert S. Hartman.
Ιστορία
Μεταξύ του 5ου και του 6ου αιώνα π.Χ., ήταν σημαντικό στην Ελλάδα να είναι κάποιος μορφωμένος για να είναι επιτυχημένος. Οι φιλόσοφοι άρχισαν να αναγνωρίζουν ότι υπήρχαν διαφορές μεταξύ των νόμων και της ηθικής της κοινωνίας. Ο Σωκράτης πίστευε ότι η γνώση είχε ζωτική σχέση με την αρετή, κάνοντας την ηθική και τη δημοκρατία να συνδέονται στενά. Ο μαθητής του Σωκράτη, ο Πλάτων, επεξεργάστηκε περαιτέρω αυτή τη πεποίθηση κατονομάζοντας αρετές που πρέπει να ακολουθούν όλοι.
Με την πτώση της κυβέρνησης, οι αξίες έγιναν ατομικές, με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται σκεπτικιστικές σχολές σκέψης, σχηματίζοντας τελικά μια ειδωλολατρική φιλοσοφία που πιστεύεται ότι επηρέασε και διαμόρφωσε τον Χριστιανισμό. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο, ο Θωμάς Ακινάτης έκανε τη διάκριση μεταξύ φυσικών και υπερφυσικών (θεολογικών) αρετών. Αυτή η έννοια οδήγησε τους φιλοσόφους να διακρίνουν μεταξύ κρίσεων βασιζόμενων στο γεγονός και κρίσεων βασιζόμενων σε αξίες, προκαλώντας διαχωρισμό μεταξύ επιστήμης και φιλοσοφίας.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκέψη Κατηγορία:Φιλοσοφία Κατηγορία:Μεταφιλοσοφία Κατηγορία:Ηθική Κατηγορία:Κριτική σκέψη Κατηγορία:Έννοιες στη μεταφυσική Κατηγορία:Έννοιες στην Ηθική Κατηγορία:Αξιολογία
Κατάλογος ποιητών της Ελληνικής Ανθολογίας
Ο κατάλογος των ποιητών της Ελληνικής Ανθολογίας περιέχει τα ονόματα των ποιητών του corpus των δεκαέξι βιβλίων της Ελληνικής Ανθολογίας, όπως αυτά αναγράφονται στις κριτικές της εκδόσεις και όπως έγιναν παραδεκτά από τις κριτικές φιλολογικές εργασίες μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα. Όλες ανεξαιρέτως οι παραπομπές σε επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας και της Πλανούδειας γίνονται στο corpus αυτό.
Ο κατάλογος αυτός ενέχει το στοιχείο της αβεβαιότητος. Δεδομένου ότι πολλοί από τους ποιητές της Ανθολογίας είναι άγνωστοι από άλλες πηγές, η αοριστία, ποικιλομορφία και αμφιβολία για τα ονόματα των επιγραμματοποιών, όπως αυτά εμφανίζονται στα χειρόγραφα, ανοίγει στους μελετητές ευρύ πεδίο απόψεων, που όπως είναι φυσικό, δεν συμπίπτουν πάντοτε.
Πολλά επιγράμματα αποδίδονται διαζευκτικά στον ένα ή στον άλλο ποιητή (V 71, Ρουφίνου ή Παλλαδά). Υπάρχουν επιγράμματα που αναφέρουν το όνομα του επιγραμματοποιού χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό, ενώ υπάρχουν δύο και τρεις και πέντε μ’ αυτό το όνομα (Αρχίας ο Βυζάντιος, ο Μακεδών, ο Μυτιληναίος, ο νεώτερος), οπότε ο κάθε μελετητής έχει την άποψή του. Ένας ποιητής μπορεί να εμφανίζεται με διαφορετικά ονόματα (Διόδωρος Ζωνάς, Διόδωρος ο Σάρδιος, Ζωνάς ο Σαρδιανός). Υπάρχουν πατρότητες ελαφρώς ή σφοδρότατα αμφισβητούμενες κι επιγράμματα προφανώς ψευδεπίγραφα (Ομήρου, Αισώπου). Και τέλος, χίλια τουλάχιστον από τα 3.700 (συν 397 της Appendix Planudea) επιγράμματα χαρακτηρίζονται «άδηλα», αγνώστου δηλαδή ποιητή. Αυτά είναι λίγα από τα προβλήματα που προκύπτουν από την ασάφεια των χειρογράφων αναφορικά με τον κατάλογο, που δεν μειώνουν βέβαια καθόλου την αξία της Ανθολογίας.
Πηγές
Τα ονόματα των ποιητών στην Ελληνική Ανθολογία προτάσσονται των επιγραμμάτων τους και, δεδομένου ότι η Ανθολογία δεν έχει συγκροτηθεί κατά ποιητή, επανέρχονται διαρκώς (όσων ποιητών βέβαια υπάρχουν περισσότερα του ενός επιγράμματα ή λίγων συνεχομένων).
Στον παραπάνω κατάλογο έγινε προσπάθεια να περιληφθούν όλα τα ονόματα όπως ακριβώς αναφέρονται στις πιο προσιτές εκδόσεις, από την β’ έκδοση του Jacobs και μετά. '''Ως βάση ελήφθη η έκδοση αυτή, θεμελιώδης της Παλατινής Ανθολογίας. Ονόματα ποιητών πέραν αυτών του Jacobs, τα οποία νεώτεροι κριτικοί εκδότες προτείνουν εντός του κειμένου της έκδοσής τους, έχουν δίπλα τους εντός παρενθέσεως τα ονόματα των τελευταίων'''. Διεξοδικότερα για το θέμα αυτό γίνεται λόγος στα ιδιαίτερα άρθρα των ποιητών, όπως επίσης, όπου είναι απαραίτητο, και για τις απόψεις της φιλολογικής κριτικής ως προς την ταυτότητα των ποιητών και την πατρότητα των αποδιδομένων σ’ αυτούς επιγραμμάτων.
Αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία    ποιητων της ελληνικης ανθολογιας Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τις Τέχνες
Δημήτριος Τορνίκιος
Ο Δημήτριος Τορνίκιος ήταν Έλληνας λόγιος του 12ου αιώνα. Άκμασε περί το 1190. Ήταν λογοθέτης του δρόμου, και επί του Κανικλέιου, φίλος του διάσημου αρχιεπισκόπου Αθηνών Χωνιάτη. Σώζονται πολλές επιστολές του Χωνιάτη προς τον Τορνίκιο. Έγραψε προς τον Λατίνο επίσκοπο Σρογόμμου περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος στο όνομα του αυτοκράτορα Ισαάκιου Άγγελου. Αντίγραφο του έργου του φυλάγεται στην βιβλιοθήκη των Παρισίων υπό τον αριθμό 2830 και 2966.
Πηγές
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Λογοθέτες του δρόμου
Ρέντζο Άρμπορε
Ο Ρέντζο Άρμπορε (ιταλ. Lorenzo "Renzo" Giovanni Arbore) (24 Ιουνίου 1937) είναι σύγχρονος Ιταλός τραγουδιστής, σκηνοθέτης, συγγραφέας και παρουσιαστής της ιταλικής τηλεόρασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ιταλοί μουσικοί Κατηγορία:Τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Εμίλ Φίσερ
Ο Εμίλ Φίσερ (Hermann Emil Fischer, 9 Οκτωβρίου 1852 - 15 Ιουλίου 1919) ήταν Γερμανός χημικός, ο οποίος το 1902 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Χημείας για το σημαντικό ερευνητικό του έργο στους υδατάνθρακες και την παρουσία πουρινικών ομάδων σε διάφορες οργανικές ενώσεις. Θεωρείται ως ένας από τους κυριότερους χημικούς του 20ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Φίσερ γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1852 στο Όισκιρχεν της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, κοντά στη Κολωνία. Γιος επιχειρηματία, μετά τις εγκύκλιες σπουδές του φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, απ' όπου το 1874 έλαβε το διδακτορικό του τίτλο και τον επόμενο χρόνο διορίστηκε βοηθός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου στην έδρα της οργανικής χημείας. Στα επόμενα είκοσι χρόνια εργάστηκε διαδοχικά στα Πανεπιστήμια του Έρλανγκεν, του Βίρτσμπουργκ, με τελευταίο το 1902 το Πανεπιστήμιο του Μονάχου στο οποίο και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Έρευνα
Βασικά σημεία των ερευνών του ήταν οι πουρίνες που άρχισε να μελετά από το 1881 ανακαλύπτοντας τις σχέσεις που παρουσίαζαν τα μόρια της ξανθίνης, του ουρικού οξέος, της καφεΐνης καθώς και της θεοβρωμίνης με τα μόρια της πουρίνης. Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε την έρευνά του στους υδατάνθρακες. Ερευνώντας την στερεοχημική δομή τους κατάφερε και προσδιόρισε την μοριακή δομή της γλυκόζης, της φρουκτόζης, κ.ά. επαληθεύοντας αυτήν με την σύνθεση των ενώσεων αυτών.
Μεγάλη επίσης υπήρξε η συμβολή του Φίσερ στην ανάπτυξη της χημείας των πρωτεϊνών και των ενζύμων.
Αυτοκτονία
Αυτοκτόνησε στις 15 Ιουλίου του 1919, ευρισκόμενος σε καταθλιπτική κατάσταση εξαιτίας και της προσωπικής ανείπωτης τραγωδίας του (αφού είχε χάσει δύο από τους τρεις γιους του στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο) και λόγω της ιατρικής διάγνωσης ότι έπασχε από καρκίνο των όρχεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί χημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα
Μεχμέτ Νιγιαζί
Ο Μεχμέτ Νιγιαζί Τζεμαλί (κριμαϊκά ταταρικά: Mehmet Niyaziy, Ιανουάριος ή Φεβρουάριος 1878 - 20 Νοεμβρίου 1931) ήταν Οθωμανός κατά τη γέννα Ρουμάνος και Κριμαίος Τάταρος ποιητής, δημοσιογράφος, δάσκαλος, ακαδημαϊκός και ακτιβιστής για εθνοτικά ταταρικά ζητήματα. Έμεινε για ένα μέρος της ζωής του στη Ρωσική Αυτοκρατορία και στην Κριμαία. Έγραψε τα περισσότερα από τα έργα του στα Κριμαϊκά Ταταρικά και τα Οθωμανικά Τουρκικά. Ο Νιγιαζί πιστώνεται με το γεγονός ότι έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της ζωντανής σχέσης μεταξύ της κριμαϊκής ταταρικής διασποράς και της γης προέλευσής τους και είναι περισσότερο γνωστός για τα λυρικά έργα του που απεικονίζουν την Κριμαία (Το Πράσινο Νησί και η Πράσινη Πατρίδα).
Βιογραφία
Γεννημένος από μουσουλμανική οικογένεια Κριμαίων προσφύγων στο χωριό Αστσιλάρ της Βόρειας Ντομπρούγια, ήταν ο δεύτερος γιος του Ισμαήλ και της Αζιζέ, δύο εγγράμματων αγροτών υπήκοων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η γέννηση του Νιγιαζί συνέπεσε με τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878, ο οποίος κατέληξε στην προσάρτηση της περιοχής από το Βασίλειο της Ρουμανίας. Ο ίδιος εξοικειώθηκε με την ταταρική λογοτεχνία και λαογραφία κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας του και διδάχθηκε τα οθωμανικά τουρκικά από τον πατέρα του, πριν ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση του στο Αστσιλάρ. Πιθανότατα ξεκίνησε να γράφει τα πρώτα του λογοτεχνικά έργα στην εφηβική ηλικία, τα οποία γενικά ήταν γνωστά για την εξάρτησή τους από στοιχεία του οθωμανικού λεξιλογίου.
Το 1889, η οικογένεια έφυγε από τη Ρουμανία για την οθωμανική πρωτεύουσα της Κωνσταντινούπολης, όπου ο Μεχμέτ εγγράφηκε στο κανονικό σχολείο. Στα επόμενα χρόνια, επηρεάστηκε από τις δημιουργίες του Ναμίκ Κεμάλ και του Αμπντουλάχ Χαμίτ. Απέκτησε ευχέρεια στη γαλλική, την αραβική και την περσική γλώσσα. Το 1898 και το 1899, προσπάθησε να εγκατασταθεί στην κυβερνώμενη από τη Ρωσία Κριμαία και να ξεκινήσει μια καριέρα ως δάσκαλος, αλλά εκδιώχθηκε από την κυβέρνηση και στις δύο περιπτώσεις.
Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1904, ο Νιγιαζί επέστρεψε στη Ρουμανία και έγινε μέλος της ταταρικής κοινότητας στην Κονστάντζα. Παντρεύτηκε τη Σεφικά Αμπντουλακίμ (επίσης γνωστή ως Σαπιγιέ). Ήταν η αδελφή του Καζίμ Αμπντουλακίμ (αξιωματικός του ρουμανικού στρατού και ήρωας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου) και του πολιτικού Σελίμ Αμπντουλακίμ. Το ζευγάρι είχε τέσσερις κόρες και δύο γιους (δύο από τα παιδιά τους πέθαναν στην εφηβεία τους).
Ο Νιγιάζη διορίστηκε δάσκαλος στο τοπικό ταταρικό σχολείο το 1906, διδάσκοντας οθωμανική ιστορία, οθωμανική γλώσσα, την ποίηση και πεζογραφία, την περσική λογοτεχνία και το Καλάμ. Υπηρέτησε ως διευθυντής του ιδρύματος μεταξύ του 1910 και του 1914. Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Μεντγκιντία μετά το 1916, όταν διορίστηκε διευθυντής του Ισλαμικού Σεμιναρίου στην πόλη αυτή. Το 1909 άρχισε να εκδίδει το περιοδικό Ντόμπρουτσα, το οποίο εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον εκδοτικό οίκο Κάντερ. Άλλες βραχύβιες εκδόσεις που ξεκίνησε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου περιλαμβάνουν τις Τεσβίκ, το Μεκτέπ βε Άλλε, και μαζί με τον Τσεβντέτ Κεμάλ, το Ισίκ.
Υποφέροντας από τη φυματίωση, πέθανε ως αποτέλεσμα της ασθένειας, ενώ πριν από λίγα χρόνια είχε πεθάνει η σύζυγός του Σεφικά. Τότε θάφτηκε στη Μεντγκιντία, με τελετή που προσέλκυσε ένα μεγάλο πλήθος από τους θαυμαστές του. Υποστηρίζεται ότι ο μεγάλος τάφος του (μεζάρ) ήταν ο πρώτος σύγχρονος τάφος που φέρει τη τάμγκα στη σημαία του Χανάτου της Κριμαίας (βλέπε Σημαία της Κριμαίας). Η τοποθεσία άντεξε ως σημείο συγκέντρωσης για την κοινότητα των Τατάρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κριμαίοι Τάταροι συγγραφείς Κατηγορία:Οθωμανοί Κατηγορία:Ρουμάνοι πανεπιστημιακοί
Ίμβριος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ίμβριος (που σημαίνει τον κάτοικο της νήσου Ίμβρου) είναι γνωστός ένας από τους πολεμιστές που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχοι των Τρώων. Ο πατέρας του ονομαζόταν Μέντορας, είχε πολλά άλογα και κατοικούσε στο Πήδαιο. Ο Ίμβριος είχε πάρει για σύζυγό του τη Μηδεσικάστη και επομένως ήταν γαμπρός του βασιλιά της Τροίας Πριάμου. Ο Ίμβριος σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο από τον Τεύκρο με λόγχη και αναφέρεται στην Ιλιάδα (Ν 171 κ.ε.): ''«Κάτω απ' τ' αυτί τον τρύπησεν ο Τεύκρος με την λόγχην / και οπίσω την ανέσπασεν. Και ως μέλεγος, που σ' άκρην / όρους μακρόθεν φανερού χαλκός τον ξεριζώνει, / σμίγει με την γην κλίνοντας τα τρυφερά του φύλλα, / έπεσε αυτός κι εβρόντησαν επάνω τ' άρματά του»'' (Ν 177-181, μετάφραση Ι. Πολυλά).
Πηγές
Ιμβριος
201 Πηνελόπη
Η Πηνελόπη (Penelope) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,43. Ανακαλύφθηκε το 1879 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομά της από την πιστή σύζυγο του Οδυσσέα στην ελληνική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πηνελόπης εκτιμάται σε 68,0 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι M (μεταλλικός, πιθανότερα δηλαδή αποτελείται κυρίως από σίδηρο και νικέλιο). Το άλβεδό της είναι 0,160. Η Πηνελόπη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 45 λεπτά, μία μάλλον γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πηνελοπη
Λαρς Ούλριχ
Ο Λαρς Ούλρικ (Lars Ulrich, 26 Δεκεμβρίου 1963) είναι Δανός ντράμερ, γνωστός ως ιδρυτικό μέλος του heavy metal συγκροτήματος Metallica.
Πρώιμα χρόνια
Ο Λαρς Ούλρικ γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1963 στο Γκεντόφτε της Δανίας. Είναι εγγονός του τενίστα Άινερ Ούλρικ, ενώ ο πατέρας του, Τόρμπεν Ούλρικ, ο οποίος είναι εβραϊκής καταγωγής διώχθηκε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον Φεβρουάριο του 1973, ο πατέρας του τον πήρε μαζί του σε συναυλία των Deep Purple στην Κοπενχάγη, όπου συγκλονίστηκε από την εμφάνιση του συγκροτήματος. Την επόμενη ημέρα, αγόρασε τον δίσκο Fireball και έγινε οπαδός της hard rock μουσικής. Στα δώδεκα του χρόνια, η γιαγιά του του έκανε δώρο το πρώτο του σετ τυμπάνων και παράλληλα ο Ούλριχ επιχείρησε να ακολουθήσει επαγγελματική καριέρα στο τένις. Στην αντισφαίριση ήταν στην πρώτη δεκάδα των Δανών αντισφαιριστών, όταν μετακόμισε η οικογένειά του στις ΗΠΑ συνέχισε να αγωνίζεται αλλά με λιγότερη επιτυχία.
Το 1980, μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο και το 1981 μετέβη στο Λονδίνο για να παρακολουθήσει μία ζωντανή εμφάνιση των Diamond Head. Όταν επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, αποφάσισε να δημιουργήσει τους Metallica, με τον Τζέιμς Χέτφιλντ να απαντά στην αρχική του αγγελία.
Καριέρα
left|190px|thumb|Ο Ούλριχ σε συναυλία των Metallica το 2009Το 1983, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Kill 'em All, μία από τις σημαντικότερες ηχογραφήσεις για την εξέλιξη του thrash metal. Ακολούθησαν τα Ride the Lightning και Master of Puppets, πριν ο μπασίστας του συγκροτήματος, Κλιφ Μπάρτον, σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα κατά την περιοδεία του 1986.
Την θέση του Μπάρτον πήρε ο Τζέισον Νιούστεντ και οι Metallica κυκλοφόρησαν τα ...And Justice for All και Metallica γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία. Από εκεί και έπειτα, κάθε δίσκος του συγκροτήματος έχει σκαρφαλώσει στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ.
Ο Ούλριχ έχει αποτελέσει σημαντική επιρροή για τους μετέπειτα ντράμερ του είδους, αν και έχει κατακριθεί για την περιορισμένη τεχνική του. Τραγούδια στα οποία έχει ξεχωρίσει είναι τα Fight Fire with Fire, Damage Inc., Dyers Eve, One και Metal Militia. Το 2000, ο Ούλρικ εναντιώθηκε δημοσίως στην ιστοσελίδα Napster και οι Metallica έκαναν μήνυση για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων. Η υπόθεση επιλύθηκε εκτός δικαστηρίων με 300.000 χρήστες της σελίδας να διαγράφονται.
Έχει εμφανιστεί στις ταινίες Hemingway & Gellhorn και Get Him to the Greek, ενώ αποτέλεσε το κεντρικό θέμα του ντοκιμαντέρ Mission to Lars.
Διακρίσεις
Το 2009, εντάχθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame μαζί με τους υπόλοιπους Metallica.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Δανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Δανοί μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Metallica
Βασίλειο της Ολλανδίας
Το Βασίλειο της Ολλανδίας (Ολλανδικά: Koninkrijk Holland, γαλλικά: Royaume de Hollande) ιδρύθηκε από το Ναπολέοντα Βοναπάρτη ως κράτος-μαριονέτα για να προσφέρει το θρόνο του νεοσύστατου βασιλείου στον αδελφό του Λουδοβίκο και να ελέγχει έτσι καλύτερα τις Κάτω Χώρες. Το όνομα της σημαντικότερης επαρχίας, της Ολλανδίας, δόθηκε σε όλη τη χώρα. Το 1807 η πρωσική Ανατολική Φρισλάνδη και η πόλη Γιέφερ προστέθηκαν στο βασίλειο, το 1809 όμως, μετά από μια βρετανική εισβολή, το Βασίλειο υποχρεώθηκε να εκχωρήσει τις περιοχές νότια του ποταμού Ρήνου, στη Γαλλία. Την ίδια χρονιά επίσης, ολλανδικές δυνάμεις που πολεμούσαν στο πλευρό των Γάλλων, συμμετείχαν στην καταστολή της αντι-βοναπαρτικής γερμανικής εξέγερσης του Φερδινάνδου φον Σιλλ, στη Μάχη του Στράλσουντ.
Ο βασιλιάς Λουδοβίκος δεν αναταποκρίθηκε στις προσδοκίες του Ναπολέοντα, προσπαθώντας να υπηρετήσει μάλλον τα ολλανδικά συμφέροντα παρά αυτά του αδερφού του και έτσι το βασίλειο διαλύθηκε με απόφαση του Ναπολέοντα το 1810, με τις Κάτω Χώρες να προσαρτώνται στη Γαλλία μέχρι την ήττα της το 1813. Το Βασίλειο της Ολλανδίας κάλυπτε την περιοχή των σημερινών Κάτω Χωρών, με την εξαίρεση της επαρχίας τής Λιμβουργίας και τμήματα της επαρχίας τής Ζηλανδίας, τα οποία ήταν από την αρχή υπό γαλλική κατοχή. Η Ανατολική Φρισλάνδη (τμήμα της σημερινής Γερμανίας) ήταν επίσης μέρος του βασιλείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Ολλανδια
Άγιος Αθανάσιος Αθωνίτης
Ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης ήταν μοναχός καταγόμενος από την Αντιόχεια και θεωρείται ο θεμελιωτής του μοναχισμού στο Άγιο Όρος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε γύρω στο 930 μ.Χ. στην Τραπεζούντα της Μικράς Ασίας. Οι γονείς του, οι οποίοι κατάγονταν από την Αντιόχεια, πέθαναν πολύ νωρίς, ο πατέρας του πριν γεννηθεί, ενώ η μητέρα του λίγο καιρό μετά την γέννηση του, αφού προηγουμένως του έδωσε το όνομα Αβράμιος. Το πεντάρφανο μωρό μεγάλωσε μια μοναχή, φίλη της μητέρας του, η οποία όμως και αυτή πέθανε όταν ο Αβράμιος έγινε επτά ετών. Κοντά σε αυτή ο Άγιος γνώρισε και αγάπησε το Χριστιανισμό και το μοναχισμό.
Έμαθε τα πρώτα γράμματα στην Τραπεζούντα και κατόπιν συνέχισε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί έμεινε στο σπίτι μιας ξαδέλφης του, η οποία ήταν παντρεμένη με έναν αξιωματικό που ονομαζόταν Ζεφινεζέρ. Στην Κωνσταντινούπολη φοίτησε στη σχολή του Αθανάσιου, ο οποίος θεωρούνταν σοφός δάσκαλος. Στη σχολή αυτή δίδαξε κατόπιν και ο ίδιος και απέκτησε μεγάλη φήμη.
Αργότερα γνώρισε τον Όσιο Μιχαήλ τον Μαλεΐνο, ο οποίος ήταν ηγούμενος στη Μονή Κυμινά στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας. Μαζί με αυτόν, γνώρισε και τον ανηψιό του, Νικηφόρο Φωκά, ο οποίος μετά από μερικά χρόνια έγινε Αυτοκράτορας. Ο Αβράμιος ακολούθησε τον Όσιο Μιχαήλ στη Μονή Κυμινά, όπου εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Αθανάσιος. Μετά από τέσσερα χρόνια αποσύρθηκε στην έρημο, όπου ασκήτεψε, μέχρι τη στιγμή που ο Όσιος Μιχαήλ τον όρισε πνευματικό πατέρα του Νικηφόρου Φωκά. Αυτό μεγάλωσε τη φήμη του, πράγμα το οποίο ο ίδιος δεν ήθελε. Έτσι, πήγε στο μοναστήρι του Ζυγού στον Άθω, όπου παρουσιάστηκε με το όνομα Βαρνάβας, επιζητώντας την αφάνεια. Η ταυτότητα του όμως έγινε γνωστή και ο Νικηφόρος Φωκάς ζήτησε να τον δει και εκδήλωσε την επιθυμία του να γίνει μοναχός. Του ζήτησε μάλιστα να κτίσει μια εκκλησία και ένα ησυχαστήριο στον Άθω, στέλνοντάς του για το σκοπό αυτό αρκετό χρυσάφι.
Έτσι ο Αθανάσιος έκτισε το 963 τη Μονή Μεγίστης Λαύρας στην άκρη του Άθω. Το έτος αυτό θεωρείται και το έτος έναρξης του μοναστηριακού κοινοβιακού βίου στο λεγόμενο πλέον «Άγιο Όρος». Γύρω από το καθολικό της μονής κτίστηκαν κελιά, μαγειρείο, τράπεζα, νοσοκομεία, ξενώνες, υδραγωγείο, μύλος. Πολλοί μοναχοί ήρθαν να ζήσουν στη Μονή υπό την καθοδήγηση του Αγίου Αθανασίου, ο οποίος εφάρμοσε καινοτομίες στο μοναστικό βίο του Αγίου Όρους. Οι μοναχοί άρχισαν να καλλιεργούν την γη και να συνδυάζουν την προσευχή με την εργασία και τη δημιουργία, ενώ ως τότε ζούσαν περισσότερο ασκητικό, αναχωρητικό βίο.
Στη Μονή αυτή έμεινε ο Άγιος Αθανάσιος για σαράντα χρόνια. Κατά τη διάρκεια οικοδόμησης μιας εκκλησίας, κατέρρευσε ένα τμήμα του τρούλου και τον καταπλάκωσε, με αποτέλεσμα να τον σκοτώσει, ενώ κατά μία άλλη εκδοχή βρήκε τραγικό θάνατο όταν μαζί με άλλους μοναχούς έπεσαν από την κόγχη του Ιερού. Η μνήμη του τιμάται στις 5 Ιουλίου.
Πηγές
Αθανασιος Αθανασιος Κατηγορία:Αγιορείτες Κατηγορία:Πρώτοι του Αγίου όρους Κατηγορία:Ιδρυτές χριστιανικών μοναστηριών
Αμνών
Ο Αμνών (εβραϊκά: אַמִינוֹן και אַמְנוׄן και אֲמְנֹן) ήταν πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης ο πρωτότοκος γιος του Δαβίδ από την Ιεζραηλίτιδας Αχινοάμ. Ο Αμνών όντας ερωτευμένος με την ετεροθαλή αδελφή του, Θημάρ, κατόπιν συμβουλής του Ιωναδάβ, προσποιήθηκε τον άρρωστο, την ξεγέλασε και την βίασε. Στη συνέχεια την έδιωξε και εκείνη κατέφυγε στον αδελφό της, Αβεσσαλώμ, ενώ ο Δαβίδ, μαθαίνοντας το περιστατικό δεν τον τιμώρησε. Δύο χρόνια αργότερα, ο Αβεσσαλώμ προσκάλεσε τον Αμνών μαζί με άλλους πρίγκιπες στο κτήμα του στην Βελασὼρ, και αφού πρώτα τον μέθυσε, έβαλε τους ανθρώπους του να τον σκοτώσουν. Σύμφωνα με την Μίσνα, η ιστορία του Αμνών θεωρείται ακατάλληλη για δημόσια ανάγνωση σε συναγωγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Πέτρος Γ΄ του Αμάλφι
Ο Πέτρος (Pietro), ήταν επίσκοπος Αμάλφι και κυβερνήτης της Δημοκρατίας του Αμάλφι με το αξίωμα του κόμη την περίοδο 888-889, γιος του Ούρσο κι εγγονός του Πασχάλε.
Στην Δημοκρατία του Αμάλφι, ο Πέτρος, εκλέχτηκε κόμης μαζί με τον Σέργιο γιο του Σεργίου, με μονοετή θητεία, την περίοδο 888-889. Η επισκοπική του θητεία δεν είναι γνωστή, αναφέρεται επίσκοπος Αμάλφης το 879, αντικαθιστώντας πιθανώς τον Σέργιο, τον ίδιο διαδέχτηκε ο Όρσο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Αμάλφι
Τζούλιους Έπσταϊν
Ο Τζούλιους Έπσταϊν (αγγλικά: Julius J. Epstein, 22 Αυγούστου 1909 - 30 Δεκεμβρίου 2000) ήταν Αμερικανός σεναριογράφος, με μακρόχρονη καριέρα, και κυρίως γνωστός με τη συνεργασία που είχε με τον δίδυμο αδελφό του αλλά και τον Χάουαρντ Κοκ, στην ταινία Καζαμπλάνκα, το 1942. Μέσα από αυτή τη συνεργασία βραβεύθηκε και με Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου
Κλητορολόγιον
Ενότητες
Το έργο του Φιλοθέου σώζεται μόνο ως προσάρτημα στα τελευταία κεφάλαια (52-54) του δεύτερου βιβλίου μιας μεταγενέστερης πραγματείας για τις αυτοκρατορικές τελετές, την «Περί βασιλείου τάξεως» του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου (913–959). Χωρίζεται σε τέσσερα τμήματα:
Πηγές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία Κατηγορία:9ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Μιχάλ
Η Μιχάλ ή Μελχόλ (, Michal) είναι πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης, η μικρότερη κόρη του βασιλιά Σαούλ και της Αχινοόμ (ή Αχινοάμ) και η πρώτη σύζυγος του βασιλέα Δαβίδ. (Α' Βασ. 18,27) Είχε τέσσερις αδελφούς, τον Ιωνάθαν, τον Ιεσσιού (ή Αβασάλ), τον Μελχισουέ και τον Αμιναδάβ (Α' Παρ. 8,33) και μία αδελφή ονόματι Μερόβ. (Α' Βασ. 14,49)
Εξιστόριση
Κατά την Παλαιά Διαθήκη, μετά τη νίκη του Δαβίδ κατά του Γολιάθ ο Σαούλ τον ζήλεψε και τον φθόνησε επειδή είχε γίνει πολύ αγαπητός στο λαό. Έτσι αποφάσισε να τον σκοτώσει και σκέφτηκε ότι μέσω της κόρης του θα τον παγιδεύσει και θα σκοτωνόταν σε κάποια μάχη με τους Φιλισταίους. Ο Σαούλ υποσχέθηκε στον Δαβίδ πως αν σκοτώσει εκατό Φιλισταίους, θα του έδινε τη Μερόβ (ή Μεράβ), την μεγάλη του κόρη, για γυναίκα. Ο Δαβίδ σκότωσε διακόσιους, αλλά ο Σαούλ έδωσε τη Μερόβ στον Αδριήλ τον Μοθυλαθείτη. (Α' Βασ. 18,17-19)
Η Μιχάλ ήταν η ερωμένη του Δαβίδ, και αφού το ανήγγειλαν στον πατέρα της, αυτός ήταν πολύ ικανοποιημένος γιατί σκέφτηκε πως ήταν ένας καλός τρόπος να τον παγιδεύσει ώστε να σκοτωθεί απο τους Φιλισταίους και έγινε έτσι η σύζυγός του. (Α' Βασ. 18,27)
Απόπειρα φόνου
Η Μιχάλ βοήθησε τον Δαβίδ να φύγει όταν κινδύνευε από τον Σαούλ. Ένα βράδυ ο Σαούλ έστειλε ανθρώπους, να παραφυλάξουν στο σπίτι του Δαβίδ και το πρωί να τον σκοτώσουν. Αλλά η κόρη του και γυναίκα του Δαβίδ, η Μιχάλ, τον ειδοποίησε και εκείνος διέφυγε από το παράθυρο και ξέφυγε. Τότε η Μιχάλ πήρε ένα από τα αγάλματα του σπιτιού, το τοποθέτησε στο κρεβάτι του Δαβίδ, έβαλε στο προσκέφαλο ένα κατσικίσιο συκώτι και τα σκέπασε με το πανωφόρι του Δαβίδ, έτσι ώστε να φαίνεται ότι ο Δαβίδ κοιμόταν. (Α' Βασ. 19)
Οι απεσταλμένοι του Σαούλ του είπαν ότι ο Δαβίδ ήταν αδιάθετος και κοιμόταν. Αυτός τους είπε να τον φέρουν μπροστά του, όπως ήταν πάνω στο κρεβάτι για να τον φονεύσει. Τότε αυτοί μπήκαν ξαφνικά στο σπίτι και στο κρεβάτι δε βρήκαν παρά μονάχα το άγαλμα και το κατσικίσιο συκώτι στο προσκέφαλο. Ανακοίνωσαν το γεγονός στο Σαούλ κι εκείνος ρώτησε την κόρη του γιατί τον άφησε να ξεφύγει. Η Μιχάλ είπε στον πατέρα της, ότι ο Δαβίδ την απείλησε δήθεν να τη σκοτώσει και γι' αυτό ξέφυγε. (Α' Βασ. 19)
Εκδίκηση κατά του Σαούλ
200px|δεξιά|μικρογραφία|Η Μιχάλ βλέπει τον [[Δαβίδ να χορεύει κατά την μεταφορά της Κιβωτού. Πίνακας του Φρανσέσκο ντε' Ρόσσι (Σαλβιάτι).]] Όταν ο Σαούλ έμαθε πως ο Δαβίδ παντρεύτηκε την Αβιγαία και την Αχινοάμ (δεν πρέπει να συγχέεται με τη μητέρα της Μιχάλ), έδωσε τη Μιχάλ στον Φαλτί, γιο του Αμίς. (Α' Βασ. 25,44) Παρ'όλα αυτά αργότερα, ο αρχιστράτηγος του Σαούλ, Αβεννήρ, πήγε στον Δαβίδ και του πρότεινε να τον βοηθήσει να επεκτείνει τη βασιλεία του σε όλο το Ισραήλ. Ο Δαβίδ, για να εκδικηθεί τον βασιλιά Σαούλ, δέχθηκε την προσφορά του Αβεννήρ αλλά υπό έναν όρο. Να του έφερνε τη Μιχάλ καθώς ο πατέρας της παλαιότερα την είχε δώσει σε άλλον. Πράγματι ο Αβεννήρ και οι άντρες του πήραν τη Μιχάλ απο τον Φαλτί και την πήγαν κλαίγοντας στον Δαβίδ στην πόλη Βαρακίμ. (Β' Βασ. 3,12-16)
Η περιφρόνηση προς τον Δαβίδ
Ο Δαβίδ όμως της απάντησε: «''εγώ θα χορεύσω, χωρίς να εντρέπωμαι, ενώπιον του Κυρίου μου, ο οποίος με εξέλεξε βασιλέα αντί του πατρός σου και αντί της οικογενείας σου, δια να γίνω αρχηγός του λαού του, του ισραηλιτικού. Θα παίξω, λοιπόν, μουσικά όργανα και θα χορεύσω ενώπιον του Κυρίου, δια να δοξάσω τον Κυριον. Θα βγάλω τα βασιλικά μου ενδύματα, έστω και αν πρόκειται να φανώ τιποτένιος εις τα μάτια σου, και θα χορεύσω μαζή με τας δούλας, ενώπιον των οποίων μου είπες να μη ταπεινώνομαι έτσι''». (Β' Βασ. 6,21-22)
Η Μιχάλ επειδή μίλησε έτσι στον Δαβίδ, σε όλη της τη ζωή δεν απέκτησε παιδί. (Β' Βασ. 6,22)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Πρόσωπα της Εβραϊκής Βίβλου
Γιώργος Τσαφούλιας
Ο Γιώργος Τσαφούλιας, (Πάτρα, 1935 - Πάτρα, 11 Σεπτεμβρίου 2004) ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1996 ως το 2000.
Ιππόδαμος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιππόδαμος είναι γνωστός ένας από τους Τρώες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Ιππόδαμος, που υποτίθεται ότι ήταν γιος του βασιλιά Μέροπα της Περκώτης, σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Οδυσσέα, που τον λόγχισε μαζί με τον αδελφό του. Ο Ιππόδαμος αναφέρεται στην Ιλιάδα, όπου παρατηρείται μία σύγχυση: Στη ραψωδία Λ (στίχ. 334) ο αδελφός του, που σκοτώνεται μαζί του, έχει το όνομα Υπείροχος. Αλλά στη ραψωδία Β (στ. 830) μνημονεύονται οι μόνοι αληθινοί γιοί του Μέροπα: οι Άδρηστος και Άμφιος — όχι ο Ιππόδαμος. Επομένως οι Ιππόδαμος και Υπείροχος δεν πρέπει να ήταν γιοι του Μέροπα.
Γιώργος Τσαφούλιας
Βιογραφία
Εργάστηκε ως δικηγόρος και ήταν πολύ αγαπητός πολιτικός. Ήταν γνωστός και για τα καυστικά του σχόλια. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και είχε υπογράψει την ιδρυτική του διακήρυξη της 3ης Σεπτεμβρίου 1974. Το 1995 αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και ακολούθησε τον Δημήτρη Τσοβόλα στο ΔΗ.Κ.ΚΙ. και ήταν από τα ιδρυτικά του μέλη. Το 1996 εκλέχτηκε 9ος βουλευτής Αχαΐας με το ΔΗΚΚΙ με 2.452 ψήφους. Είχε επίσης διατελέσει Αντιπρόεδρος του νομαρχιακού συμβουλίου Αχαΐας. Το 2003 ήταν προσκεκλημένος, και παρέστη και στην ιδρυτική διακήρυξη της Δημοκρατικής Αναγέννησης από τον Στέλιο Παπαθεμελή. Ήταν παντρεμένος με τη γυμνάστρια και πρωταθλήτρια του στίβου Μαίρη Καμμένου (1938-2017) και απέκτησαν 3 παιδιά.
Ιππόδαμος (μυθολογία)
Πηγές
Ιπποδαμος
Γιώργος Τσαφούλιας
Βιογραφία
Απεβίωσε στις 11 Σεπτεμβρίου 2004 και κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά, από τον ιερό ναό Παντανάσσης Πατρών, ενώ ετάφη στην Καλλιθέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα
Μη χαμηλώνεις το βλέμμα
Το Μη χαμηλώνεις το βλέμμα (πρωτότυπος τίτλος: Werk ohne Autor, διεθνής τίτλος: Never Look Away) είναι γερμανική ταινία του 2018 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ.
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Λέοντα και για τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσεχία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Ταινίες του 2018
Πλάτων Αϊβαζίδης
Ο Πλάτων Αϊβαζίδης (1850 – 21 Σεπτεμβρίου 1921) ήταν Έλληνας θεολόγος, κληρικός από την Πάτμο και εθνομάρτυρας του 1921 κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτμο το 1850. Μετά την αποφοίτησή του από την ιερατική σχολή Πάτμου συνέχισε θεολογικές σπουδές στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και κατόπιν χρημάτισε διαδοχικά αρχιδιάκονος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στη Κωνσταντινούπολη, πρωτοσύγκελος των μητροπόλεων Λήμνου, Σάμου και Καστοριάς και στη συνέχεια από το 1910 πρωτοσύγκελος της Αμάσειας στη Μικρά Ασία, βοηθός του επισκόπου Γερμανού Καραβαγγέλη. Μετά την εξορία του τελευταίου συνέχισε ως βοηθός του διαδόχου του Ευθυμίου Ζήλων Αγριτέλη.
Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας ο επίσκοπος Ευθύμιος μαζί με τον βοηθό του Πλάτωνα Αϊβαζίδη συνελήφθησαν με άλλους 68 Έλληνες από την περιοχή της Αμάσειας από τους Τούρκους του Κεμάλ και εκτελέστηκαν με απαγχονισμό στις 21 Σεπτεμβρίου 1921, εκτός από τον Ευθύμιο που πέθανε από τις κακουχίες ή από τύφο ήδη από τις 29 Μαϊου.
Πηγές
Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία Κατηγορία:Έλληνες εθνομάρτυρες Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Αμάσεια Κατηγορία:Θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση Κατηγορία:Πάτμος
Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο Διονύσου - Ραπεντόζης
Το Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο Διονύσου - Ραπεντόζης 1939-1945 (Deutscher Soldatenfriedhof 1939-1945 Dionyssos - Rapendoza) είναι ένα από τα δύο νεκροταφεία στα οποία βρίσκονται οι τάφοι Γερμανών στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους στην Ελλάδα κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το άλλο νεκροταφείο είναι το Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο στο Μάλεμε, στην Κρήτη. Ενώ στο Βούρκο υπάρχουν αλλά 5 τέτοια νεκροταφεία.
Βρίσκεται σε σημείο που αρχικά ήταν αρκετά απομονωμένο, στη βόρεια πλευρά της Πεντέλης, στο Διόνυσο, κοντά στην Ραπεντώσα.
Στο κοιμητήριο αυτό βρίσκονται οι τάφοι 9.973 στρατιωτών του Γερμανικού Στρατού σε τρεις διαφορετικούς χώρους. Το Νεκροταφείο ιδρύθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1975 και στο χώρο αυτό τάφηκαν Γερμανοί στρατιώτες από όλα τα μέρη της Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Διονυσου Ραπεντοζης Κατηγορία:Νεκροταφεία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Δήμος Διονύσου Διονυσου Κατηγορία:Γερμανική κατοχή της Ελλάδας