cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκέζα της Ουγγαρίας
Πρώτα χρόνια
Ο Γκέζα ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Τάκσονυ, Μεγάλου Πρίγκιπα των Ούγγρων.[1] Η μητέρα του ήταν σύζυγος του πατέρα του «από τη χώρα των Κουμάνων»,[2] σύμφωνα με τον ανώνυμο συγγραφέα του Gesta Hungarorum.[3] Αυτή η αναχρονιστική αναφορά στους μεταγενέστερους Κουμάνους υποδηλώνει ότι ήταν καταγωγής Χαζαρικής, βουλγαρικής Χαζάρων, Πετσενεγικής ή από τη Βουλγαρία του Βόλγα.[4] Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ' Πορφυρογέννητος, που απαρίθμησε τους απογόνους του Μεγάλου Πρίγκιπα Άρπαντ γύρω στο 950, δεν ανέφερε τον Γκέζα.[4] Ομως ο Γκιούλα Κρίστοέγραψε ότι ο Γκέζα γεννήθηκε γύρω στο 940 και ο αυτοκράτορας τον αγνόησε λόγω του νεαρού της ηλικίας του.[4] Η πραγματική μορφή του ονόματός του ήταν "Gyeücsa" ή "Gyeusa", που είναι πιθανώς μια υποκοριστική μορφή του τουρκικού τίτλου yabgu.[4] Ο πατέρας του Γκέζα κανόνισε το γάμο του με τη Σάρολτ—μια κόρη ενός Ούγγρου οπλαρχηγού που ονομαζόταν Γκιούλα, [4][5] που κυβερνούσε την Τρανσυλβανία ανεξάρτητα από το μεγάλο πρίγκιπα[5] και είχε προσηλυτιστεί στο Χριστιανισμό στην Κωνσταντινούπολη.[6] Η Σάρολτ φαίνεται ότι είχε επίσης προσχωρήσει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σύμφωνα με την παρατήρηση του Μπρούνο του Κβέρφουρτ για τον «άτονο και θολό χριστιανισμό» της.[6]
Βασιλεία
Ο Γκέζα διαδέχθηκε τον πατέρα του γύρω στο 972. Υιοθέτησε μια συγκεντρωτική πολιτική, που προκάλεσε τη φήμη του ως ανελέητου ηγεμόνα. Ακόμη και η μακροσκελέστερη εκδοχή του Βίου του γιου του αναφέρει ότι τα χέρια του Géza ήταν «βαμμένα με αίμα».Ο Παλ Ενγκελ έγραψε ότι ο Γκέζα πραγματοποίησε μια «εκκαθάριση μεγάλης κλίμακας» εναντίον των συγγενών του, γεγονός που εξηγεί την έλλειψη αναφοράς σε άλλα μέλη της δυναστείας του Αρπαντ από το 972 περίπου. Ο Κόπανι, που συνέχισε να κυβερνά την Υπερδουναβία, είναι η μόνη εξαίρεση σε αυτήν την έλλειψη πηγών. Μια γαμήλια συμμαχία μεταξύ της Γερμανικής και της Βυζαντινής δυναστείας επέφερε μια προσέγγιση μεταξύ των δύο δυνάμεων που γειτονεύουν με την Ουγγαρία το 972. Ο Γκέζα αποφάσισε να συνάψει ειρήνη με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Πρώτα, ένας μοναχός ονόματι Μπρούνο που στάλθηκε από τον Όθωνα Α', αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έφτασε στην Ουγγαρία γύρω στο 972. Ούγγροι «λεγάτοι» ήταν παρόντες σε μια διάσκεψη που συγκλήθηκε από τον αυτοκράτορα στο Κβέντλινμπουργκ το 973.
"Ο Γκέιζα, αυστηρός και σκληρός, ενεργώντας με δεσποτικό τρόπο, σαν να λέγαμε, με τους δικούς του ανθρώπους, αλλά συμπονετικός και γενναιόδωρος με τους ξένους, ειδικά με τους χριστιανούς, αν και [ήταν] ακόμα μπλεγμένος στις ειδωλολατρικές ιεροτελεστίες. Όταν πλησίασε το φως της πνευματικής χάριτος, άρχισε να συζητά προσεκτικά για την ειρήνη με όλες τις γειτονικές επαρχίες... Επιπλέον έθεσε έναν κανόνα να επιδεικνύεται η εύνοια της φιλοξενίας και της ασφάλειας σε όλους τους Χριστιανούς που επιθυμούσαν να εισέλθουν στις περιοχές του. Έδινε άδεια σε κληρικούς και μοναχούς να παρουσιαστούν μπροστά του, τους πρόσφερε πρόθυμα ακρόαση και τους ευχαριστούσε με τη βλάστηση του σπόρου της αληθινής πίστης που σπάρθηκε στον κήπο της καρδιάς του."
- ——Χάρτβικ: Ο Βίος του Βασιλιά Στεφάνου της Ουγγαρίας
Μια πηγή για κάποιον επίσκοπο Προύνβαρστο Αβαείο του Αγίου Γάλλου αναφέρει την επιτυχία του να βαφτίσει πολλούς Ούγγρους, συμπεριλαμβανομένου του «βασιλιά» τους. Ο σχεδόν σύγχρονός του Τίτμαρ του Μέρσεμπουργκ επιβεβαιώνει ότι ο εκχριστιανισμός των ειδωλολατρών Ούγγρων ξεκίνησε υπό τον Γκέζα, που έγινε ο πρώτος χριστιανός ηγεμόνας της Ουγγαρίας. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Στέφανος. Ωστόσο ο Γκέζα συνέχισε να τηρεί παγανιστικές λατρείες, γεγονός που αποδεικνύει ότι η μεταστροφή του στο Χριστιανισμό δεν ήταν ποτέ πλήρης. Ο Kρίστο και άλλοι ιστορικοί έχουν αναφέρει ότι η πρώτη ρωμαιοκαθολική επισκοπή στην Ουγγαρία, με έδρα το Βέσπρεμ, ιδρύθηκε την εποχή της βασιλείας του Γκέζα, αλλά η άποψή τους δεν έγινε ομόφωνα αποδεκτή. Ένας καταστατικός χάρτης που εκδόθηκε επί της βασιλείας του γιου του αναφέρει ότι ο Γκέζα ήταν ο ιδρυτής του Αρχιαβαείου Πανονχάλμα των Βενεδικτίνων.
"[Ο Γκέζα] ήταν πολύ σκληρός και σκότωσε πολλούς ανθρώπους λόγω της ευέξαπτης ιδιοσυγκρασίας του. Όταν όμως έγινε χριστιανός έστρεψε την οργή του εναντίον των απρόθυμων υπηκόων του, για να ενισχύσει αυτή την πίστη. Έτσι, λάμποντας από ζήλο για τον Θεό, ξέπλυνε τα παλιά του εγκλήματα. Θυσίαζε τόσο στον παντοδύναμο Θεό όσο και σε διάφορους ψεύτικους θεούς. Ωστόσο όταν τον επέπληξε ο ιερέας του επειδή το έκανε, υποστήριξε ότι η πρακτική αυτή του είχε φέρει πλούτο και μεγάλη δύναμη.
— Τίτμαρ του Μέρσεμπουργκ : Chronicum"
Εκμεταλλευόμενος τις εσωτερικές συγκρούσεις που προέκυψαν στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετά το θάνατο του Αυτοκράτορα Όθωνα Β', ο Γκέζα εισέβαλε στη Βαυαρία και κατέλαβε το φρούριο του Μελκ το 983. Το 991 οι Βαυαροί εξαπέλυσαν μια αντεπίθεση που ανάγκασε τον Γκέζα να αποσύρει τις ουγγρικές δυνάμεις από τα εδάφη ανατολικά των Δασών της Βιέννης. Επιπλέον αποκήρυξε τα εδάφη ανατολικά του ποταμού Λέιθα στη συνθήκη ειρήνης του 996 με τον Ερρίκο Δ' της Βαυαρίας. Ο Γκέζα κανόνισε επίσης τον γάμο του γιου και διαδόχου του Στέφανου με την αδερφή του Ερρίκου Δ', Γκίζελα. Πριν από αυτή τη γαμήλια συμμαχία ο Γκέζα κάλεσε τους Ούγγρους ηγέτες σε μια συνέλευση και τους ανάγκασε να ορκιστούν, επιβεβαιώνοντας το δικαίωμα του γιου του να τον διαδεχθεί.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σάρολτ, κόρη τού Γκυούλα Β΄ της Τρανσυλβανίας, Ορθόδοξου αρχηγού φυλής των Ούγγρων. Είχε τέκνα:
Η Σάρολτ γέννησε τουλάχιστον τρία από τα παιδιά του Γκέζα: τον Στέφανο, που διαδέχθηκε τον πατέρα του στο θρόνο, και δύο κόρες που δεν κατονομάζονται. Η Σάρολτ επέζησε του Γκέζα, γεγονός που υποδηλώνει ότι ήταν επίσης η μητέρα των θυγατέρων του. Με βάση το Πολωνο-Ουγγρικό Χρονικό Ο Σάμπολκς ντι Βάγιαϊ έγραψε ότι μητέρα των θυγατέρων ήταν η υποτιθέμενη δεύτερη σύζυγος του Γκέζα Αδελαΐδα της Πολωνίας, αλλά αυτό δεν έχει γίνει ευρέως αποδεκτό. Η Αδελαΐδα αναφέρεται μόνο στο Πολωνο-Ουγγρικό Χρονικό, που την περιγράφει ως αδελφή του Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας, αλλά οι ειδικοί αμφισβήτησαν συχνά την ύπαρξή της. Το χρονικό αποδίδει τον προσηλυτισμό του Γκέζα στην επιρροή της Αδελαΐδας.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
Χαϊκάλι
Το Χαϊκάλι είναι οικισμός της Αχαΐας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010 ανήκε στο Δήμο Ωλενίας, ενώ πριν από το σχέδιο Καποδίστριας αποτελούσε έδρα της πρώην ομώνυμης κοινότητας , η οποία περιελάμβανε επίσης τους οικισμούς Κατσαϊταίικα και Κουνελαίικα.
Απέχει περίπου 25 χιλιόμετρα ΝΔ της Πάτρας. Συνορεύει στα δυτικά με τη ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας. Βόρεια και πολύ κοντά στο χωριό διέρχεται ο ποταμός Τευθέας ή Παραπείρος, ο οποίος σε αυτή την περιοχή ονομάζεται και "Χαϊκαλαίικο" ή "Χαϊκαρέϊκο".
Ιστορία
Αναφέρεται ως οικισμός το 1697 επί Βενετοκρατίας με την πληροφορία ότι ήταν υπόχρεο 20 στατήρων φορβής για το ιππικό της Βενετίας. Το 1700, κατά τη βενετική απογραφή "Grimani", είχε 96 κατοίκους. Από το 1713 αποτελεί ενορία. Στα 1831 οι κάτοικοι Ι. Αθανασόπουλος και Λ. Κριγιαζόπουλος υπογράφουν υπέρ του Καποδίστρια.
Μέρος των κατοίκων του χωριού ήρθε τον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ού αι. από τις θέσεις "Στριγκλέικο Βουνό" και "Σάπια Βρύση" του Παναχαϊκού και εγκαταστάθηκε στην περιοχή. Ο Χρήστος Κορύλλος αναφέρει το 1903 ότι οι μισοί κάτοικοί του μιλούσαν αλβανικά, δηλ. ήταν αρβανίτες.
Στα 1885 αναφέρεται ότι ο οικισμός απείχε τότε τρεις ώρες δρόμο από την Κάτω Αχαΐα, την έδρα του τότε Δήμου Δύμης, στον οποίο είχε υπαχθεί από την 20/04/1835.
Δημογραφική εξέλιξη
Το 19ο αιώνα βρίσκεται να έχει 17 οικογένειες κατά την απογραφή του 1829 από την Expédition de Morée.
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Ναός του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος. Κύρια δραστηριότητα των κατοίκων του είναι η κτηνοτροφία και η γεωργία (κυρίως οι αμπελοκαλλιέργειες).
Στο Χαϊκάλι δραστηριοποιούνται δύο σημαντικά οινοποιεία, το Κτήμα Φραντζή και το Οινοποιείο Γιδιάρη ενώ πρόκειται να λειτουργήσει σε ιδιόκτητες εγκαταστάσεις το Αντωνοπούλειο ίδρυμα για παιδιά με ειδικές ανάγκες.
Αθλητισμός
Στο γήπεδο του Χαϊκαλίου έχουν την έδρα τους η ποδοσφαιρική ομάδα "Α.Ο. Χαϊκαλίου" καθώς και η ομάδα ράγκμπι γιούνιον του Αίολου Πατρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Κατάλογος κρατών-μαριονετών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Τα κράτη-μαριονέτες ήταν διοικητικές μονάδες που δημιουργήθηκαν από τον Άξονα Βερολίνου-Ρώμης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, είτε ως ημι-αυτόνομες οντότητες, είτε ως οντότητες που αντιστοιχούσαν σε εδάφη για τα οποία είχαν αρμοδιότητα συγκεκριμένες στρατιωτικές διοικήσεις του χιτλερικού στρατού. Ανήκαν στον Άξονα μέχρι την απελευθέρωση των περιοχών στις οποίες βρισκόταν. Κάποια από τα κράτη αυτά ήταν:
Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κόωνας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κόωνας (Κόων) είναι γνωστός ένας Τρώας πολεμιστής που έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Κόων ήταν ένας από τους «Αντηνορίδες», δηλαδή τους 11 ή 18 γιους του Αντήνορα, και σκοτώθηκε σε μάχη του πολέμου αυτού από τον Αγαμέμνονα. Καθώς αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου.
Πηγή
Κοωνας
Άντεν
thumb|250px|Το λιμάνι του Άντεν Το Άντεν (αραβικά: عدن) είναι λιμάνι στην Υεμένη, προσωρινή πρωτεύουσα από τον Μάρτιο του 2015, και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας μετά τη Σαναά. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της Αραβικής χερσονήσου, στον κόλπο του Άντεν, ο οποίος πήρε το όνομά του από την πόλη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2004, το Άντεν έχει 570.551 κατοίκους. Το Άντεν βρίσκεται σε μια ηφαιστειακή χερσόνησο η οποία συνδέεται με την ξηρά με έναν επίπεδο αμμώδη ισθμό. Το μέγιστο ύψος της είναι το Τζεμέλ Σαμσάμ (553 μέτρα ύψος). Το λιμάνι είναι ο κρατήρας του σβηστού ηφαιστείου.
Το Άντεν αποτελείται από τρεις διακριτούς πυρήνες: τον Κρατήρα, αρχικό πυρήνα της πόλης στην ανατολική ακτή της χερσονήσου, τη Μαάλα στη βόρεια ακτή της χερσονήσου που λειτουργεί ως το βασικό λιμάνι για τα καΐκια των ντόπιων, και το Ταουάχι, το σύγχρονος τομέα με τις πολλές εγκατεστημένες επιχειρήσεις. Στο ισθμό που το συνδέει με την ενδοχώρα βρίσκεται το Χορμακσάρ, όπου βρίσκονται οι διπλωματικές αποστολές της πόλης, τα κύρια γραφεία του πανεπιστημίου του Άντεν και Διεθνές Αεροδρόμιο του Άντεν, το δεύτερο μεγαλύτερο της χώρας. Στα ανατολικά της πόλης βρίσκεται μια δεύτερη χερσόνησος, με ύψος 374 μέτρα, το μικρό Άντεν, όπου βρίσκονται διυλιστήρια πετρελαίου και το λιμάνι για τα τάνκερ.
Το λιμάνι χρησιμοποιείται για τουλάχιστον 3000 χρόνια. Πέρασε στην κατοχή των Αιγυπτίων τον 3ο αιώνα π.Χ. και μετά των Ρωμαίων το 24 μ.Χ., των Αιθιόπων και των Περσών. Τον 7ο αι. μ.Χ. εντάχθηκε στην ευρύτερη περιοχή της Υεμένης. Το 1538 κατελήφθη από τους Οθωμανούς, το 1729 από το Σουλτανάτο του Λαχέτζ και το 1839 από τους Βρετανούς που προσάρτησαν το Άντεν στην Ινδία. Τον 19ο αιώνα το Άντεν λειτουργούσε περισσότερο ως λιμάνι ανεφοδιασμού των ατμόπλοιων. Μετά το άνοιγμα της διώρυγας του Σουέζ το 1869 έγινε ένα από τα πιο πολυάσχολα λιμάνια στον κόσμο γεγονός στο οποίο συνέβαλε και το εμπόριο χωρίς φόρους. Το 1937 αποσπάστηκε από την Ινδία και αποτέλεσε την βρετανική Αποικία του Άντεν. Το 1967 μετά την επανάσταση που ξέσπασε στην Υεμένη ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Νότιας Υεμένης, η οποία αντιστοιχούσε περίπου στο προτεκτοράτο του Άντεν. Το 1990 η νότια Υεμένη ενώθηκε με τη Βόρεια. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο του 1994, η πόλη υπέστη σημαντικές ζημιές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Υεμένης
Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1904
Η  (5η) Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1904 - (Δεκέμβριος 1904 - Μάιος 1905) - ήταν η τελευταία πρωθυπουργία του Θεόδωρου Δηλιγιάννη, αφού στις 31 Μαΐου του 1905, δολοφονήθηκε έξω από την Βουλή.
Ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης (που ο λαός τον ονόμαζε και «Γέρο του Μοριά») ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας μετά την άρση της εμπιστοσύνης της Βουλής, στην προηγούμενη κυβέρνηση Θεοτόκη.
Ο βασιλιάς Γεώργιος, διέλυσε κατ' επιθυμία του Δηλιγιάννη, την Βουλή, και προκήρυξε εκλογές για τις 20 Φεβρουαρίου του 1905, με την ελπίδα ότι θα αλλάξουν οι συσχετισμοί δυνάμεων και θα προκύψουν σταθερές, μονοκομματικές κυβερνήσεις. Πάνω σε αυτόν τον άξονα κινήθηκε και η προεκλογική εκστρατεία των δυο μεγάλων κομμάτων («Εθνικού» και «Νεωτερικού»), που κατάφεραν να συμπιέσουν την δύναμη του τρίτου κόμματος, του Αλέξανδρου Ζαΐμη, και έτσι να μεγενθύνουν την κοινοβουλευτική τους αντιπροσώπευση. Πιο συγκεκριμένα, το κόμμα του Δηλιγιάννη κατέλαβε 142 έδρες, του Θεοτόκη 78, του Ζαΐμη 13, ενώ οι πρώην αρχηγοί Δ. Ράλλης και Κωνσταντίνος Καραπάνος, δεν κατάφεραν τίποτα παραπάνω από το να εκλεγούν οι ίδιοι.
Η απόφαση ωστόσο του Δηλιγιάννη, να κλείσει τις χαρτοπαικτικές λέσχες, στάθηκε μοιραία για την ζωή του. Το απόγευμα της 31ης Μαΐου και ενώ έφευγε από την Βουλή, τον πλησίασε ένας άντρας, με πρόφαση την επίδοση αίτησης, και τον μαχαίρωσε θανάσιμα. Ο Δηλιγιάννης πέθανε ύστερα από λίγα λεπτά, στον σταθμό «Πρώτων βοηθειών» της Βουλής, ενώ ο άντρας (που ονομαζόταν Κωσταγερακάρης, ιδιοκτήτης χαρτοπαικτικής λέσχης) συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο δι' απαγχονισμού.
Την επομένη της δολοφονίας του Δηλιγιάννη, η κυβέρνηση δια του νέου υπουργού Εσωτερικών, Νικόλαου Γουναράκη, θέτει στο βασιλιά Γεώργιο ζήτημα κοινοβουλευτικής εμπιστοσύνης με το σκεπτικό :  «...ότι κατά τα έθιμα τα απανταχού και κατά τα ιδικά μας η Βουλή ενδείκνυσι κυρίως και πρωτίστως αυτόν τον Πρωθυπουργόν». Η κυβέρνηση : «συναισθάνεται ότι δια της απωλείας του Πρωθυπουργού του Κράτους απώλεσεν το στοιχείον της κοινοβουλευτικότητος.» Ωστόσο, ο βασιλιάς ''«ενετείλατο ημίν να παραμείνωμεν εις τας θέσεις ημών, μέχρις ού γείνη η κηδεία του μεγάλου ανδρός, ότε θα διακανονισθώσι τα ζητήματα ούτως ώστε να προέλθη ενώπιον υμών κοινοβουλευτική κατ' εξοχήν Κυβέρνησις...»''.
Μετά την κηδεία του Δηλιγιάννη ( η οποία προς ένδειξη τιμής έγινε δημοσία δαπάνη), ο βασιλιάς άρχισε τις επαφές για την ανάδειξη νέου Πρωθυπουργού. Χωρίς ωστόσο, να δώσει την πρωθυπουργία, στον δεύτερο τη τάξει σημαντικό πολιτικό άντρα του Εθνικού κόμματος, τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, προτίμησε να δώσει διερευνητική εντολή, στον «δηλιγιαννικό» Πρόεδρο της Βουλής, Αλέξανδρο Ρώμα. Ο Ρώμας κατέθεσε αμέσως την εντολή, αλλά αρνήθηκε να στηρίξει τον Μαυρομιχάλη, ο οποίος τότε ήρθε σε συμφωνία με τον Δημήτριο Ράλλη, ο οποίος στις 9 Ιουνίου 1905 κατέλαβε την θέση του Πρωθυπουργού και του υπουργού Εσωτερικών.
Αναφορές
1904 Κατηγορία:1905
Βραβεία Γκράμι του 1983
Δίσκος της χρονιάς
Toto (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το "Rosanna"
Album της χρονιάς
Toto (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Toto IV
Τραγούδι της χρονιάς
Τζόνι Κρίστοφερ, Μαρκ Τζέιμς & Γουέιν Κάρσον (τραγουδοποιοί) για το "Always on My Mind" σε ερμηνεία Γουίλι Νέλσον
Καλύτερος νέος καλλιτέχνης
Men at Work
Καλύτερο Σύγχρονο Album παραδοσιακής Μουσικής Μπλουζ
Clarence Gatemouth Brown για το Alright Again
Καλύτερο Album για παιδιά
Ντέιβιντ Λιβάιν & Λούσι Σάιμον (παραγωγοί) για το In Harmony 2 σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Καλύτερη Ορχηστρική Εκτέλεση
Τζέι Ντέιβιντ Σακς, Τόμας Z. Σέπαρντ (παραγωγοί), Τζέιμς Λιβάιν (διευθυντής ορχήστρας) & Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου για το Mahler: Sym. No. 7 in E Min. (Song of the Night)
Καλύτερη Σόλο Ερμηνεία Κλασικής Μουσικής
Ζούμπιν Μέτα (διευθυντής ορχήστρας), Λεοντάιν Πράις & Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ για το Verdi: Arias (Leontyne Price Sings Verdi)
Καλύτερο Album Όπερας
Άντριου Κάζντιν (παραγωγός), Πιερ Μπουλέζ (διευθυντής ορχήστρας), Τζανίν Ολτμάγιερ, Χέρμαν Μπεχτ, Πίτερ Χόφμαν, Ζίγκφριντ Γερούζαλεμ, Γκουίνεθ Τζόουνς, Μάνφρεντ Γιουνγκ, Ντόναλντ Μακντάιρ, Μάτι Σάλμινεν, Ορτούν Γουένκελ, Χάινς Ζέντνικ & The Bayreuth Festival Orchestra για το Wagner: Der Ring des Nibelungen
Καλύτερη Ερμηνεία από Χορωδία (εκτός από όπερα)
Γκέοργκ Σόλτι (διευθυντής ορχήστρας), Μάργκαρετ Χίλις (διευθυντής χορωδίας) & Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία του Σικάγου για το Berlioz: La Damnation de Faust
Καλύτερο Album με Κλασική Μουσική
Σάμιουελ Κάρτερ (παραγωγός) & Γκλεν Γκουλντ για το Bach: The Goldberg Variations
Καλύτερο Album σε Κωμωδία
Ρίτσαρντ Πράιορ για το Live on the Sunset Strip
Καλύτερη Οργανική Σύνθεση
Τζον Γουίλιαμς (Συνθέτης) για το "Flying - Theme Από το E.T. the Extra-Terrestrial"
Καλύτερο Album με αρχική σύνθεση για Κινηματογραφικό ή Τηλεοπτικό Πρόγραμμα
Τζον Γουίλιαμς (Συνθέτης) για το E.T. the Extra-Terrestrial
Καλύτερη Ενορχήστρωση για Album Οργανικής Μουσικής
Τζον Γουίλιαμς (ενορχηστρωτής) για το "Flying - Theme Από το E.T. the Extra-Terrestrial"
Καλύτερη Οργανική Ενορχήστρωση Με Συνοδεία Τραγουδιού
Τζέρι Χέι & Ντέιβιντ Πετς, Τζεφ Πορκάρο (ενορχηστρωτές) για το "Rosanna" σε ερμηνεία Toto
Καλύτερη Ενορχήστρωση Τραγουδιού για Δύο ή Περισσότερες Φωνές
Ντέιβιντ Πετς (ενορχηστρωτής) για το "Rosanna" σε ερμηνεία Toto
Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία Κάντρι Μουσικής
Τζους Νιούτον για το "Break It to Me Gently"
Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία Κάντρι Μουσικής
Γουίλι Νέλσον για το "Always on My Mind"
Καλύτερη Ερμηνεία Κάντρι Μουσικής από Ντουέτο ή Συγκρότημα με Τραγούδι
Alabama για το "Mountain Music"
Καλύτερη Ερμηνεία Κάντρι Οργανικής Μουσικής
Ρόι Κλαρκ για το "Alabama Jubilee"
Καλύτερο Τραγούδι Κάντρι Μουσικής
Γουέιν Κάρσον, Τζόνι Κρίστοφερ & Μαρκ Τζέιμς (τραγουδοποιοί) για το "Always on My Mind" σε ερμηνεία Γουίλι Νέλσον
Καλύτερο Album με Ethnic ή Παραδοσιακή Μουσική
Κουίν Άιντα για το Queen Ida & the Bon Temps Zydeco Band on Tour
17 (αριθμός)
Το 17 (δεκαεπτά) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 16 και πριν από το 18. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 17 συμβολίζεται ως XVII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΙΖ´ ή ιζ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Βραβεία Γκράμι του 1983
Καλύτερη Γκόσπελ Ερμηνεία, Παραδοσιακή
Blackwood Brothers για το "I'm Following You"
Καλύτερη Γκόσπελ Ερμηνεία, Σύγχρονη
Έιμι Γκραντ για το "Age to Age"
17 (αριθμός)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
17 17 17 Κατηγορία:Δίδυμοι πρώτοι αριθμοί
Βραβεία Γκράμι του 1983
Καλύτερη Σόουλ Γκόσπελ ερμηνεία, Παραδοσιακή
Αλ Γκριν για το "Precious Lord"
Καλύτερη Σόουλ Γκόσπελ ερμηνεία, Σύγχρονη
Αλ Γκριν για το "Higher Plane"
Καλύτερη Inspirational Ερμηνεία
Μπάρμπαρα Μαντρέλ για το "He Set My Life to Music"
Καλύτερο Ιστορικό Album
Άλαν Ντελ, Έθελ Γκέιμπριελ & Ντον Βαρντέλ (παραγωγοί) για το "The Tommy Dorsey/Frank Sinatra Sessions" - Vols.1,2 & 3
Καλύτερη Γυναικεία Τζαζ Ερμηνεία
Σάρα Βον για το Gershwin Live!
Καλύτερη Ανδρική Τζαζ Ερμηνεία
Μελ Τορμέ για το An Evening με George Shearing & Mel Tormé
Καλύτερη Τζαζ Ερμηνεία Τραγουδιού, Ντουέτο ή Συγκρότημα
The Manhattan Transfer για το "Route 66"
Καλύτερη Τζαζ Οργανική Εκτέλεση, Από Σολίστα
Μάιλς Ντέιβις για το We Want Miles
Καλύτερη Οργανική Τζαζ Ερμηνεία, Συγκρότημα
Φιλ Γουντς για το More Live
Καλύτερη Τζαζ Οργανική Εκτέλεση, Μεγάλη Ορχήστρα
Κάουντ Μπέιζι για το Warm Breeze
Καλύτερο Album με Λάτιν
Machito για το Machito & His Salsa Big Band '82
Καλύτερο Βιντεοκλίπ της χρονιάς
Ολίβια Νιούτον Τζον για το "Olivia Physical"
Καλύτερο Πακέτο σε Album
Τζον Κος & Ρον Λάρσον (σχεδιαστές) για το Get Closer σε ερμηνεία Λίντα Ρόνσταντ
Καλύτερες Σημειώσεις σε Album
Τζον Κλίντον & Ρίτσαρντ M. Σαντχάλτερ (συγγραφείς σημειώσεων) για το Bunny Berigan - Giants Of Jazz σε ερμηνεία Μπάνι Μπέριγκαν
Καλύτερη Ποπ Γυναικεία Ερμηνεία
Μελίσα Μάντσεστερ για το "You Should Hear How She Talks About You"
Καλύτερη Ποπ Ανδρική Ερμηνεία
Λάιονελ Ρίτσι για το "Truly"
Καλύτερη Μηχανική Επεξεργασία Ήχου σε Album, με Κλασική Μουσική
Paul Goodman (μηχανικός ήχου), James Levine (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Mahler: Symphony No. 7 in E Minor (Song of the Night)
Παραγωγός της χρονιάς
Toto
Κλασική Μουσική *Παραγωγός της χρονιάς
Ρόμπερτ Γουντς
Καλύτερη R&B Γυναικεία Ερμηνεία
Τζένιφερ Χόλιντεϊ για το "And I Am Telling You (I'm Not Going)"
Καλύτερη R&B Ανδρική Ερμηνεία
Μάρβιν Γκέι για το "Sexual Healing"
Καλύτερη R&B Ερμηνεία από Ντουέτο ή Συγκρότημα με Τραγούδι
Dazz Band για το "Let It Whip", Earth, Wind & Fire για το "Wanna Be With You"
Καλύτερο Τραγούδι Ριθμ εν Μπλουζ
Bill Champlin, Jay Graydon & Steve Lukather (τραγουδοποιοί) για το "Turn Your Love Around" σε ερμηνεία Τζορτζ Μπένσον
Καλύτερη Rock Ερμηνεία από Ντουέτο ή Συγκρότημα με Τραγούδι
Survivor για το "Eye of the Tiger"
Καλύτερη Rock Οργανική Εκτέλεση
A Flock of Seagulls για το "D.N.A."
Παραπομπές
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Οστρογότθοι
right|thumb|250px|Το βασίλειο των Οστρογότθων.
Οι Οστρογότθοι (Λατινικά: Ostrogothi, Austrogothi) ήταν Γερμανικός λαός της Ρωμαϊκής εποχής. Τον 5ο αιώνα ακολούθησαν τους Βησιγότθους, δημιουργώντας ένα από τα δύο μεγάλα Γοτθικά βασίλεια μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με βάση τους μεγάλους γοτθικούς πληθυσμούς που είχαν εγκατασταθεί στα Βαλκάνια τον 4ο αιώνα, έχοντας διασχίσει τον Κάτω Δούναβη. Ενώ οι Βησιγότθοι είχαν συγκροτηθεί υπό την ηγεσία του Αλάριχου Α', η νέα πολιτική οντότητα των Οστρογότθων που κατέληξε να κυβερνήσει την Ιταλία συγκροτήθηκε στα Βαλκάνια υπό την επιρροή της δυναστείας των Αμαλών, της οικογένειας του Θεοδώριχου του Μεγάλου.
Μετά τον θάνατο του Αττίλα και την κατάρρευση της αυτοκρατορίας των Ούννων, που συνέβη με τη Μάχη του Νεντάο το 453, η οικογένεια των Αμαλών άρχισε να συγκροτεί το βασίλειό της στην Παννονία. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ζήνων έστρεψε αυτούς τους Γότθους της Παννονίας εναντίον εκείνων της Θράκης, αλλά αντ' αυτού οι δύο ομάδες ενώθηκαν, μετά τον θάνατο του Θράκα ηγέτη Θεοδώριχου Στράβωνα και του γιου του. Στη συνέχεια ο Ζήνων υποστήριξε τον Θεοδώριχο για να εισβάλει στην Ιταλία και να αντικαταστήσει εκεί τον Οδόακρο, που είχε υποστηρίξει προηγουμένως ως βασιλιά της. Το 493 ο Θεοδώριχος ίδρυσε το Οστρογοτθικό Βασίλειο της Ιταλίας, όταν νίκησε τις δυνάμεις του Οδόακρου και σκότωσε τον ανταγωνιστή του σε ένα συμπόσιο.
Μετά τον θάνατο του Θεοδώριχου υπήρξε μια περίοδος αστάθειας, που τελικά έβαλε σε πειρασμό το Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ιουστινιανό να κηρύξει τον πόλεμο στους Οστρογότθους το 535, σε μια προσπάθεια να ανακτήσει τις πρώην δυτικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αρχικά οι Βυζαντινοί τα κατάφεραν αλλά υπό την ηγεσία του Τωτίλα οι Γότθοι κατέκτησαν εκ νέου το μεγαλύτερο μέρος της χαμένης επικράτειάς τους μέχρι τον θάνατό του στη Μάχη των Βουσταγαλλώρων (ή Ταγινών). Ο πόλεμος διήρκεσε σχεδόν 21 χρόνια και προκάλεσε τεράστιες ζημιές σε ολόκληρη την Ιταλία, μειώνοντας τον πληθυσμό της χερσονήσου. Οι εναπομείναντες Οστρογότθοι της Ιταλίας απορροφήθηκαν από τους Λομβαρδούς, που ίδρυσαν ένα βασίλειο στην Ιταλία το 568.
Όπως και με άλλες γοτθικές ομάδες, η ιστορία των λαών που τους αποτέλεσαν πριν φτάσουν στα Ρωμαϊκά Βαλκάνια είναι δύσκολο να ανασυντεθεί λεπτομερώς. Ωστόσο οι Οστρογότθοι συνδέονται με τους προηγούμενους Γκρεουτούνγκους. Οι ίδιοι οι Οστρογότθοι αναφέρονταν πιο συχνά απλώς ως Γότθοι ακόμη και τον 5ο αιώνα, αλλά και προηγούμενα αναφέρθηκαν μια φορά, σε ένα ποίημα του Κλαυδιανού που τους συνδέει με μια ομάδα Γκρεουτούνγκων, εγκατεστημένων ως στρατιωτική μονάδα στη Φρυγία. Επιπλέον ο ιστορικός των Γότθων του 6ου αιώνα Ιορδάνης ταύτιζε επίσης τους Οστρογότθους της εποχής του με τους Γότθους που κυβερνούσε τον 4ο αιώνα ο βασιλιάς Ερμανάριχος, τους οποίους ο Ρωμαίος συγγραφέας Αμμιανός Μαρκελλίνος είχε αποκαλέσει Γκρεουτούνγκους και περιέγραψε ότι ζούσαν μεταξύ των ποταμών Δνείστερου και Ντον. Οι Ούννοι και οι Αλανοί επιτέθηκαν στους Γότθους από τα ανατολικά και μεγάλες ομάδες Γότθων μετακινήθηκαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ενώ άλλοι έγιναν υποτελείς των Ούννων.
Γότθοι
Οι Οστρογότθοι ήταν ένας από τους πολλούς λαούς που αναφέρονται γενικότερα ως Γότθοι. Οι Γότθοι αρχίζουν να εμφανίζονται στις ρωμαϊκές πηγές από τον τρίτο αιώνα, στις περιοχές βόρεια του Κάτω Δούναβη και της Μαύρης Θάλασσας. Ανταγωνίστηκαν για επιρροή και ρωμαϊκές επιχορηγήσεις με λαούς που είχαν ζήσει περισσότερο στην περιοχή, όπως οι Κάρπιοι και διάφοροι Σαρμάτες, και συνεισέφεραν άνδρες στον Ρωμαϊκό στρατό. Με βάση τη γερμανική τους γλώσσα και τον υλικό πολιτισμό τους πιστεύεται ότι ο γοτθικός πολιτισμός τους προέρχεται από πολιτισμούς που αρχικά προέρχονταν από την περιοχή του ποταμού Βιστούλα στα βόρεια, τη σημερινή Πολωνία. Τον τρίτο αιώνα οι Γότθοι αποτελούνταν ήδη από υποομάδες με τα δικά τους ονόματα, επειδή οι Θερβίνγκοι, που συνόρευαν με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τα Καρπάθια Όρη, αναφέρονταν χωριστά τουλάχιστον σε μία περίπτωση.
Οι Οστρογότθοι, που μνημονεύονται αργότερα, συνδέονται με τους Γκρεουτούνγκους που ζούσαν ανατολικότερα. Ως διαχωριστική γραμμή μεταξύ των Θερβίνγκων και των Γκρεουτούνγκων αναφέρεται από τον Αμμιανό Μαρκελλίνο ο ποταμός Δνείστερος, ενώ στα ανατολικά των Γκρεουτούνγκων ζούσαν Αλανοί κοντά στον ποταμό Ντον.
Γοτθική γλώσσα
Οι Οστρογότθοι στην Ιταλία χρησιμοποιούσαν μια γοτθική γλώσσα, που είχε τόσο προφορικές όσο και γραπτές μορφές, και που αποδεικνύεται καλύτερα σήμερα στη σωζόμενη μετάφραση της Βίβλου του Ουλφίλα. Οι Γότθοι αποτελούσαν μειοψηφία σε όλα τα μέρη που ζούσαν εντός της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και δεν έχει διασωθεί καμία γοτθική γλώσσα ή ξεχωριστή γοτθική εθνότητα. Από την άλλη πλευρά τα κείμενα της γοτθικής γλώσσας που βοήθησε να διατηρηθούν το Οστρογοτθικό Βασίλειο είναι η μόνη ανατολική γερμανική γλώσσα με «συνεχή κείμενα» που σώζονται και τα πρώτα σημαντικά υπολείμματα οποιασδήποτε γερμανικής γλώσσας.
Eτυμολογία
Το πρώτο συνθετικό της λέξης «Οστρογότθος» προέρχεται από τη γερμανική ρίζα *auster- που σημαίνει «ανατολικός». Σύμφωνα με την πρόταση του Βόλφραμ αυτό ήταν αρχικά ένα καυχησιολογικό όνομα φυλής που σημαίνει «Γότθοι του ανατέλλοντος ηλίου», ή «Γότθοι που δοξάζονται από τον ανατέλλοντα ήλιο». Ωστόσο τον 6ο αιώνα ο Ιορδάνης, για παράδειγμα, πίστευε ότι οι Βησιγότθοι και οι Οστρογότθοι ήταν δύο αντίθετα ονόματα που σημαίνουν απλώς δυτικοί και ανατολικοί Γότθοι.
Οι Γκρεουτούνγκοι και οι Οστρογότθοι πριν από τους Ούννους
Η φύση των διαιρέσεων των Γότθων πριν από την άφιξη των Ούννων είναι ασαφής, αλλά σε όλη την ιστορία τους οι Οστρογότθοι αναφέρονται με αυτό το όνομα μόνο πολύ σπάνια, και συνήθως σε πολύ ασαφήπλαίσια. Ωστόσο, μεταξύ άλλων ονομάτων γοτθικών ομάδων, συνδέονται με τους Γκρεουτούνγκους. Οι απόψεις των επιστημόνων διίστανται σχετικά με αυτή τη σύνδεση. Ο ιστορικός Χέρβιγκ Βόλφραμ τα βλέπει αυτά ως δύο ονόματα για έναν λαό, όπως θα συζητηθεί παρακάτω. Ο Πήτερ Χήθερ, αντίθετα, έγραψε ότι: "Οι Οστρογότθοι με την έννοια της ομάδας με επικεφαλής τον Θεοδώριχο στην Ιταλία βρίσκονται στο τέλος σύνθετων διαδικασιών κατακερματισμού και ενοποίησης που περιλαμβάνουν μια ποικιλία ομάδων -κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά γοτθικών όπως φαίνεται- και οι καλύτερες, της εποχής, μαρτυρίες αμφισβητούν την αντίληψη που προκύπτει από τον Ιορδάνη ότι οι Οστρογότθοι ήταν Γκρεουτούνγκοι με άλλο όνομα."
Μερικοί ιστορικοί προχωρούν πολύ πιο μακριά από τον Χήθερ, αμφισβητώντας αν μπορούμε να υποθέσουμε ότι κάποια μεμονωμένη εθνότητα, ακόμη και η γοτθική, ένωσε τους Οστρογότθους προτού ενωθούν πολιτικά από τη φυλή των Αμάλ. Μια αμφίβολη πρώιμη αναφορά για τους Οστρογότθους βρίσκεται στην πολύ αργότερα γραμμένη Historia Augusta, αλλά διακρίνει τους Οστρογότθους και τους Γκρεουτούνγκους. Στο άρθρο για τον Αυτοκράτορα Κλαύδιο Γότθικο (βασίλευσε 268–270) δίνεται ο ακόλουθος κατάλογος των «σκυθικών» λαών που είχαν κατακτηθεί από τον αυτοκράτορα όταν κέρδισε τον τίτλο του «Γοτθικός»: «peuci trutungi austorgoti uirtingi sigy pedes celtae etiam eruli". Αυτές οι λέξεις παραδοσιακά ερμηνεύονται από σύγχρονους μελετητές για να συμπεριλάβουν γνωστούς λαούς: «Peuci, Grutungi, Austrogoti, Tervingi, Visi, Gipedes, Celtae etiam et Eruli». Ωστόσο αυτή η εργασία δεν θεωρείται αξιόπιστη, ειδικά για τη σύγχρονη ορολογία.
Η πρώτη καταγραφή μιας γοτθικής υποομάδας που ενεργούσε στο δικό της όνομά, συγκεκριμένα οι Θερβίνγκοι, χρονολογήθηκε από το 291. Οι Γκρεουτούνγκοι, οι Βησιγότθοι και οι Οστρογότθοι δεν κατονομάζονται νωρίτερα από το 388.
Οι Οστρογότθοι αναφέρθηκαν για πρώτη φορά οπωσδήποτε περισσότερο από εκατό χρόνια μετά τους Θερβίνγκους το 399 και αυτή είναι η μόνη βέβαιη αναφορά αυτού του ονόματος πριν οι Αμάλ δημιουργήσουν το βασίλειό τους της Ιταλίας. Ένα ποίημα του Κλαυδιανού περιγράφει τους Οστρογότθους, που ήταν αναμεμειγμένοι με τους Γκρεουτούνγκους και εγκαταστάθηκαν μαζί στη Φρυγία, ως μια δυσαρεστημένη στρατιωτική δύναμη βαρβάρων, που κάποτε είχαν πολεμήσει εναντίον της Ρώμης, αλλά τώρα υποτίθεται ότι θα πολεμούσαν για αυτήν. Ο Κλαυδιανός χρησιμοποιεί τον όρο Οστρογότθος μόνο μία φορά στο μακροσκελές ποίημα, αλλά σε άλλες αναφορές στην ίδια ομάδα τους αποκαλεί συχνότερα Γκρεουτούνγκους ή "Γετικούς" (μια παλαιότερη λέξη που χρησιμοποιείται ποιητικά για τους Γότθους αυτή την περίοδο). Αυτοί οι Γότθοι οδηγήθηκαν σε εξέγερση από τον Τριβιγίλδο, ένα Ρωμαίο στρατηγό γοτθικής καταγωγής. Πολύ αργότερα ο Ζώσιμος περιέγραψε επίσης τον Τριβιγίλδο και την εξέγερσή του ενάντια στον ευνούχο ύπατο Ευτρόπιο. Ο Γαϊνάς, δυσαρεστημένος Γότθος στρατηγός που στάλθηκε για να πολεμήσει τον Τριβιγίλδο, ένωσε ανοιχτά τις δυνάμεις του με αυτόν μετά τον θάνατο του Ευτροπίου. Ο Ζώσιμος πίστευε ότι ήταν συνωμοσία μεταξύ των δύο Γότθων από την αρχή. Πιστεύεται γενικά από τους ιστορικούς ότι αυτός ο εποικισμός της Φρυγίας από τους Γκρεουτούνγκους, που αναφέρονται ως Οστρογότθοι, έγινε από τμήμα της δύναμης των Γκρεουτούνγκων με επικεφαλής τον Oδόθεο το 386, και όχι από τους Γκρεουτούνγκους που είχαν εισέλθει στην αυτοκρατορία νωρίτερα, το 376 υπό τους Αλάθεο και Σάφρακα.
Σε κάθε περίπτωση η παλαιότερη ορολογία ενός διχασμένου γοτθικού λαού εξαφανίστηκε σταδιακά μετά την είσοδό τους στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο όρος «Βησιγότθοι» ήταν εφεύρεση του έκτου αιώνα του Κασσιόδωρου, Ρωμαίου στην υπηρεσία του Θεοδώριχου του Μεγάλου, επινόησε τον όρο Βησιγότθοι για να ταιριάζει με τους Οστρογότθους, όρους που θεωρούσε ως «Δυτικούς Γότθους» και «Ανατολικούς Γότθους» αντίστοιχα. Η διαίρεση δυτικού-ανατολικού ήταν μια απλοποίηση και μια λογοτεχνική τεχνική των ιστορικών του έκτου αιώνα, ενώ οι πολιτικές πραγματικότητες ήταν πιο περίπλοκες. Επιπλέον ο Κασσιόδωρος χρησιμοποίησε τον όρο «Γότθοι» για να αναφερθεί μόνο στους Οστρογότθους, τους οποίους υπηρετούσε, και διατήρησε τον γεωγραφικό όρο «Βησιγότθοι» για τους Γαλατοϊσπανόφωνους Γότθους. Αυτή η χρήση, ωστόσο, υιοθετήθηκε από τους ίδιους τους Βησιγότθους στις επικοινωνίες τους με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον έβδομο αιώνα.
Άλλα ονόματα για τους Γότθους αφθονούσαν. Ένας «Γερμανός» Βυζαντινός ή Ιταλός συγγραφέας αναφέρθηκε σε έναν από τους δύο λαούς ως Βαλαγότθους, που σημαίνει «Ρωμαίοι [walha] Γότθοι». Το 484 οι Οστρογότθοι είχαν ονομαστεί Βαλαμιριακοί (άντρες του Βαλάμηρος) επειδή ακολουθούσαν τον Θεοδώριχο, απόγονο του Βαλάμηρος. Αυτή η ορολογία επιβίωσε στη Βυζαντινή Ανατολή μέχρι και τη βασιλεία του Αθαλάριχου, που ονομαζόταν του Ουαλεμεριάκου από τον Ιωάννη Μαλάλα.
Εισβολές των Ούννων και των Αμαλ
Στα τέλη του 4ου αιώνα η άνοδος των Ούννων ανάγκασε πολλούς από τους Γότθους και τους Αλανούς να ενωθούν μαζί τους, ενώ άλλοι μετακινήθηκαν προς τα δυτικά και τελικά εγκαταστάθηκαν στη Ρωμαϊκή επικράτεια στα Βαλκάνια. Οι Οστρογότθοι και οι Γκρεουτούνγκοι, ίσως ο ίδιος λαός, πιστεύεται ότι ήταν από τους πρώτους Γότθους που υποτάχθηκαν από τους Ούννους. Πολλοί Γκρεουτούνγκοι εισήλθαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 376 με τον Σάφρακα και τον Aλάθεο και πολλοί από αυτούς τους Γότθους πιθανότατα στη συνέχεια ενώθηκαν με τον Αλάριχο, συνεισφέροντας στον σχηματισμό του Βησιγοτθικού Βασιλείου. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω μια ομάδα Οστρογότθων και Γκρεουτούνγκων προφανώς εγκαταστάθηκαν επίσης στη Φρυγία τη δεκαετία του 380 από τους Ρωμαίους. Κατά τα άλλα οι ιστορικές πηγές αρχίζουν να αναφέρουν μόνο το όνομα των Οστρογότθων ως τη γοτθική πολιτική οντότητα που σχηματίστηκε στα Βαλκάνια τον 5ο αιώνα.
Το Οστρογοτθικό Βασίλειο υπό τους Αμάλ άρχισε να συγχωνεύεται γύρω από την ηγεσία αυτής της δυναστείας που είχε πολεμήσει υπό τον Αττίλα και αργότερα εγκαταστάθηκε στην Παννονία. Το δεύτερο σημαντικό συστατικό του πληθυσμού του βασιλείου των Αμάλ ήταν οι Θράκες Γότθοι γύρω στο 483/484.
Οστρογότθοι της Παννονίας του 5ου αιώνα
Οι Οστρογότθοι της Παννονίας είχαν πολεμήσει μαζί με τους Αλανούς και τους Ούννους. Όπως αρκετοί άλλοι φυλετικοί λαοί, έγιναν ένας από τους πολλούς στους Ούννους υποτελείς, που πολέμησαν στην Ευρώπη, όπως στη Μάχη των Εθνών το 451, όπου οι Ούννοι ηττήθηκαν από τον Ρωμαίο στρατηγό Αέτιο σε συμμαχία με μια ομάδα Αλανών και Βησιγότθων. Η αφήγηση του Ιορδάνη για αυτή τη μάχη σίγουρα δεν μπορεί να είναι αξιόπιστη, καθώς αποδίδει λανθασμένα μεγάλο μέρος της νίκης στους Γότθους, ενώ ήταν οι Αλανοί που αποτελούσαν τη «ραχοκοκαλιά της ρωμαϊκής άμυνας». Γενικότερα ο Ιορδάνης απεικονίζει τους Αμάλ ως αρχαία βασιλική οικογένεια στα Getica του, καθιστώντας τους παραδοσιακά κυρίαρχους μεταξύ των Γότθων στην Ουκρανία, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας του Αττίλα. Ο Βαλάμηρος, θείος του Θεοδώριχου του Μεγάλου, απεικονίζεται ακόμη και ως ο πιο πολύτιμος ηγέτης του Αττίλα μαζί με τον Αρδάριχο των Γεπίδων. Οι σύγχρονοι ιστορικοί όπως ο Πήτερ Χήθερ πιστεύουν ότι αυτό είναι υπερβολή και επισημαίνουν ότι υπήρχαν τουλάχιστον τρεις φατρίες Γότθων στις δυνάμεις του Αττίλα.
Η καταγεγραμμένη ιστορία των Οστρογότθων ως πολιτικής οντότητας ξεκινά έτσι με την ανεξαρτησία τους από τα υπολείμματα της Αυτοκρατορίας των Ούννων μετά τον θάνατο του Αττίλα το 453. Υπό τον Βαλιμίρ ήταν μεταξύ των λαών που ζούσαν στην περιοχή του Μέσου Δούναβη εκείνη την εποχή, και των οποίων η ελευθερία από την κυριαρχία των γιων του Αττίλα επιβεβαιώθηκε με τη Μάχη του Νεντάο το 454, της οποίας ηγήθηκαν οι Γέπιδες. Δεν είναι σαφές αν και ποιό ρόλο έπαιξαν οι Γότθοι σε αυτή τη μάχη, μετά την οποία πολλοί Γότθοι εντάχθηκαν στον Ρωμαϊκό στρατό, ενώ μόνο μερικοί άρχισαν να συνενώνονται υπό την ηγεσία του Βαλάμηρος και των δύο αδελφών του, Βιδίμιρου και Θεοδέμιρου, πατέρα του Θεοδώριχου του Μεγάλου.
Αυτοί οι Γότθοι υπό την ηγεσία των Αμάλ προφανώς εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά στην Παννονική περιοχή της Λίμνης Μπάλατον και του Σιρμίου (Σρέμσκα Μιτρόβιτσα), στα σύνορα του ρωμαϊκού Δούναβη. Η γη που απέκτησαν μεταξύ της Βιντόμπονα (Βιέννη) και του Σιρμίου δεν ήταν πολύ αποδοτική, γεγονός που έκανε τους Οστρογότθους να εξαρτώνται από την Κωνσταντινούπολη για επιχορηγήσεις. Ήρθαν σε σύγκρουση με άλλους λαούς της Μέσης Παραδουνάβιας, περιλαμβανομένου του παραδουνάβιου Σουηβικού βασιλείου του Χούνιμουντ, και των Σκιρίων, που είχαν φτάσει εκεί ως μέλη της αυτοκρατορίας των Ούννων, και αυτό οδήγησε στον θάνατο του Βαλάμηρος και τελικά στη νίκη των Γοτθικών στη Μάχη της Μπόλια το 469, τώρα υπό τον Θεοδέμιρο. Αυτός, πατέρας του Θεοδώριχου, οδήγησε αυτούς τους Γότθους στην Ανατολική Ρωμαϊκή επικράτεια το 473/474. Ο νεότερος θείος του Θεοδώριχου, Βιδίμιρος, με τον ομώνυμο γιο του και μερικούς από τους Γότθους της Παννονίας, κατευθύνθηκε στην Ιταλία και ο γιος του τελικά εγκαταστάθηκε στη Γαλατία.
Ο Θεοδέμιρος και ο Θεοδώριχος μετέφεραν τους Γότθους τους στα Βαλκάνια, ενώ στο μεταξύ, οι Θράκες Γότθοι ήταν το κύριο επίκεντρο της Γοτθικής δύναμης. Για κάποιο διάστημα κατείχαν ένα τμήμα της Μακεδονίας, ελέγχοντας τμήμα της Εγνατίας Οδού μεταξύ των μεγάλων ρωμαϊκών πόλεων του Δυρραχίου και της Θεσσαλονίκης. Ο Θεοδέμιρος πέθανε στην Κύρρο το 474, αφού φρόντισε να οριστεί διάδοχός του ο Θεοδώριχος (ο μελλοντικός «Μέγας»). Την ίδια χρονιά ο άλλος Θεοδώριχος («Στράβων»), έπεσε σε δυσμένεια του νέου αυτοκράτορα Ζήνωνα.
Γότθοι της Θράκης του 5ου αιώνα
Οι Γότθοι της Θράκης του 5ου αιώνα, σύμφωνα με τον Πήτερ Χήθερ, είχαν πιθανώς ενοποιηθεί μόλις τη δεκαετία του 460, αν και πιθανότατα ζούσαν στην περιοχή από τη δεκαετία του 420, όταν μια ομάδα Γότθων στην Παννονία ήδη υπό την επιρροή των Ούννων αποσπάστηκε και εγκαταστάθηκε εκεί. Ο Βόλφραμ έχει υποστηρίξει ότι ο Θεοδώριχος Στράβων ήταν ένας Αμάλ, του οποίαου ο πατέρας είχε χωρίσει από τον κλάδο του Θεοδώριχου μόλις την εποχή της Μάχης του Nαντάο.
Σχημάτισαν μια στρατιωτική δύναμη που ήταν πιστή στον Άσπαρ, τον Ανατολικό Ρωμαίο magister militum ("στρατηλάτη") αλανικής-γοτθικής καταγωγής, που σκοτώθηκε το 471. Τον θάνατο του Άσπαρ ακολούθησε μια αλλαγή στην προσέγγιση της Ανατολικής Ρωμαϊκής πλευράς στις γοτθικές στρατιωτικές δυνάμεις, με τις οποίες είχε συμμαχήσει. Ο Θεοδώριχος Στράβων ηγήθηκε μιας εξέγερσης το 473 και ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Γότθων. Όπως σημείωσε ο Βόλφραμ «Η ανάδειξή του ως βασιλιά στη Θράκη το 473 παραλληλίζεται με την ανάδειξη του Οδόακρου το 476. [...] Ένας Ρωμαϊκός στρατός φοιδεράτων προσπάθησε να εκπληρώσει τις απαιτήσεις του κάνοντας τον στρατηγό βασιλιά του». Απαίτησε να αναγνωριστεί ως ο «μοναδικός Γότθος βασιλιάς στον οποίο έπρεπε να επιστραφούν όλοι οι αυτομολήσαντες [...] και απαίτησε περαιτέρω την εγκατάσταση του λαού του στη Θράκη καθώς και την ανάληψη της θεσμικής και υλικής κληρονομιάς του Άσπαρ. Απαιτήθηκε περισσότερη αιματοχυσία και καταστροφή μέχρι ο αυτοκράτορας να ενδώσει επίσημα στις απαιτήσεις του και υποσχέθηκε επιπλέον να πληρώνει δύο χιλιάδες χρυσές λίρες κάθε χρόνο». Σε αντάλλαγμα οι Γότθοί του ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν για τη Ρώμη, εκτός από μια εκστρατεία κατά του Βασιλείου των Βανδάλων στη Βόρεια Αφρική.
Μετά τον θάνατο του Αυτοκράτορα Λέοντα Β' και τη διαδοχή του από τον παλιό αντίπαλο του Ασπάρ, Αυτοκράτορα Ζήνωνα το 474, η κατάσταση για την παλιά γοτθική παράταξη έγινε ολοένα και πιο δύσκολη στην Ανατολική Αυτοκρατορία και ο Θεοδώριχος Στράβων έχασε την υποστήριξη του Αυτοκράτορα. Ο νεότερος Θεοδώριχος, γιος του Θεοδέμιρου, μπόρεσε να ωφεληθεί από αυτό.
Ο Μέγας Θεοδώριχος και οι Γότθοι της Θράκης
Περίπου το 476 ο Ζήνων, έχοντας αποσύρει την υποστήριξή του από τον Θεοδώριχο Στράβωνα, άρχισε να αποδίδει σημαντικές τιμές στον Θεοδώριχο, γιο του Θεοδέμιρου. Υιοθετήθηκε ως «υιός στα όπλα», ονομάστηκε φίλος του αυτοκράτορα και του δόθηκε το αξίωμα του πατρίκιου και του αρχιστράτηγου. Το βασίλειό του, με βάση στη Μοισία στον Κάτω Δούναβη, αναγνωρίστηκε ως ομοσπονδιακό βασίλειο και του χορηγήθηκε (τουλάχιστον θεωρητικά) ετήσια επιχορήγηση. Ωστόσο όταν ο Ζήνων υποχρέωσε τις δύο γοτθικές ομάδες σε αντιπαράθεση το 478, ο Θεοδώριχος Στράβων έκανε έκκληση στους Γότθους υπό την ηγεσία του Αμάλ για ενότητα των Γότθων. Ο Στράβων έκανε επίσης έκκληση στον Ζήνωνα, αλλά αυτός έκανε νέες προσφορές στον Θεοδώριχο των Αμάλ, που όμως απορρίφθηκαν. Ακολούθησε πόλεμος μεταξύ των Γότθων και των αυτοκρατορικών δυνάμεων και οι Γότθοι υπό την ηγεσία του Αμάλ μετακινήθηκαν και πάλι, εγκαταλείποντας τη Μοισία. Ο Ζήνων τους πρότεινε ένα νέο βασίλειο φοιδεράτων στη Δακία, βόρεια του Δούναβη, αλλά αντ' αυτού οι Γότθοι προσπάθησαν να καταλάβουν το Δυρράχιο αλλά οι ρωμαϊκές δυνάμεις τους απέκρουσαν γρήγορα.
Μεταξύ 479 και 481 οι Γότθοι της Θράκης υπό τον Θεοδώριχο Στράβωνα ήταν εκείνοι που κράτησαν τους Ρωμαίους απασχολημένους, αλλά το 481 ο Στράβων πέθανε, όταν έπεσε από το άλογό του και καρφώθηκε σε μια λόγχη. Ο γιος του Ρεσιτάκ δεν μπόρεσε να διατηρήσει την υποστήριξη των Γότθων και δολοφονήθηκε το 484 με εντολή του Θεοδώριχου των Αμάλ, που ένωσε τις δύο γοτθικές ομάδες. Ο Ζήνων αναγκάστηκε να συνάψει συνθήκη και ο Θεοδώριχος των Αμάλ ονομάστηκε ύπατος το 484. Οι εχθροπραξίες μεταξύ των Γότθων του Θεοδώριχου των Αμάλ και της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας άρχισαν πάλι το 487.
Βασίλειο της Ιταλίας
Ο σπουδαιότερος από όλους τους Οστρογότθους ηγεμόνες, ο μετέπειτα Θεοδώριχος ο Μέγας (το γοτθικό όνομα του οποίου σήμαινε «αρχηγός του λαού») του Οστρογοτθικού Βασιλείου (Regnum Italiae, «Βασίλειο της Ιταλίας»), γεννήθηκε από τον Θεόδεμιρο το ή περί το 454, λίγο μετά τη Μάχη του Νεντάο. Την παιδική του ηλικία την πέρασε στην Κωνσταντινούπολη ως διπλωματικός όμηρος, όπου εκπαιδεύτηκε επισταμένως. Στο πρώτο μέρος της ζωής του ενεπλάκη σε διάφορες διαμάχες, ίντριγκες και πολέμους εντός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στους οποίους είχε ως αντίπαλο τον Θεοδώριχο Στράβωνα των Γότθων της Θράκης, μακρινό συγγενή του και γιο του Τριάριου. Αυτός ο πρεσβύτερος αλλά ελάσσων Θεοδώριχος φαίνεται ότι ήταν αρχηγός, όχι βασιλιάς, εκείνου του κλάδου των Οστρογότθων, που είχαν εγκατασταθεί νωρίτερα στην Αυτοκρατορία. Ο Μέγας Θεοδώριχος, όπως συχνά ξεχωρίζεται, ήταν άλλοτε φίλος και άλλοτε εχθρός της Αυτοκρατορίας. Στην πρώτη περίπτωση έφερε διάφορους ρωμαϊκούς τίτλους και αξιώματα, όπως πατρίκιος και ύπατος. αλλά σε όλες τις περιπτώσεις παρέμενε ο εθνικός βασιλιάς των Οστρογότθων. Ο Θεοδώριχος είναι επίσης γνωστός για την υποστήριξή του από την Καθολική Εκκλησία και σε μια περίπτωση βοήθησε ακόμη και στην επίλυση μιας αμφισβητούμενης παπικής εκλογής. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ο Θεοδώριχος, που ήταν Αρειανός, επέτρεψε την ελευθερία της θρησκείας, κάτι που δεν είχε γίνει πριν. Ωστόσο προσπάθησε να κατευνάσει τον Πάπα και να διατηρήσει ισχυρή τη συμμαχία του με την εκκλησία. Έβλεπε τον Πάπα ως εξουσία όχι μόνο της εκκλησίας αλλά και της ίδιας της Ρώμης. Η ικανότητά του να συνεργάζεται καλά με τους ευγενείς της Ιταλίας, τα μέλη της Ρωμαϊκής Συγκλήτου και την Καθολική Εκκλησία βοήθησαν να γίνει αποδεκτός ως ηγεμόνας της Ιταλίας.
Ο Θεοδώριχος προσπάθησε να αναβιώσει τη ρωμαϊκή κουλτούρα και κυβέρνηση και με αυτόν τον τρόπο ωφέλησε τον λαό της Ιταλίας. Το 488, κατόπιν εντολής του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ζήνωνα, ξεκίνησε να ανακτήσει την Ιταλία από τον Οδόακρο. Το 489 οι Ρογοί, γερμανική φυλή που κατοικούσε στην ουγγρική πεδιάδα, συμμετείχε με τους Οστρογότθους στην εισβολή τους στην Ιταλία υπό τον αρχηγό τους Φριδέρικο. Το 493 καταλήφθηκε η Ραβέννα, που ο Θεοδώριχος θα την έκανε πρωτεύουσά του. Ήταν επίσης εκείνη την εποχή που ο Οδόακρος δολοφονήθηκε από το χέρι του ίδιου του Θεοδώριχου. Η εξουσία των Οστρογότθων εδραιώθηκε πλήρως στην Ιταλία, τη Σικελία, τη Δαλματία και τα εδάφη στα βόρεια της Ιταλίας. Γύρω στο 500 ο Θεοδώριχος γιόρτασε την τριακοστή επέτειό του ως Βασιλιάς των Οστρογότθων. Προκειμένου να βελτιώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι Οστρογότθοι και οι Βησιγότθοι άρχισαν και πάλι να ενώνονται σε μια χαλαρή συνομοσπονδία γερμανικών λαών. Οι δύο κλάδοι του έθνους ήρθαν σύντομα πιο κοντά : όταν υποχρεώθηκε να γίνει αντιβασιλέας του Βησιγοτθικού βασιλείου της Τουλούζης, η εξουσία του Θεοδώριχου επεκτάθηκε ουσιαστικά σε μεγάλο μέρος της Γαλατίας και σε ολόκληρη σχεδόν την Ιβηρική Χερσόνησο. Ο Θεοδώριχος σύναψε συμμαχίες με τους Βησιγότθους, τους Αλαμανούς, τους Φράγκους και τους Βουργουνδούς, μερικές από τις οποίες ολοκληρώθηκαν μέσω διπλωματικών γάμων.
Από το 508–511 υπό τις διαταγές του Θεοδώριχου οι Οστρογότθοι βάδισαν στη Γαλατία όταν ο βασιλιάς των Βάνδαλων της Καρχηδόνας και ο Κλόβις κατέβαλαν συντονισμένες προσπάθειες να αποδυναμώσουν τον έλεγχο του στους Βησιγότθους. Με τον θάνατο του Θεοδώριχου το 526 οι ανατολικοί και δυτικοί Γότθοι χωρίστηκαν και πάλι. Στα τέλη του 6ου αιώνα οι Οστρογότθοι έχασαν την πολιτική τους ταυτότητα και αφομοιώθηκαν με άλλες γερμανικές φυλές. Η εικόνα της διακυβέρνησης του Θεοδώριχου αποτυπώνεται για εμάς στα κρατικά έγγραφα που συντάXUHKAN, στο όνομά του και στα ονόματα των διαδόχων του, ο Ρωμαίος υπουργός του Κασσιόδωρος. Οι Γότθοι φαίνεται να ήταν πολλοί στη βόρεια Ιταλία, ενώ στον νότο κάτι περισσότερο από φρουρές. Εν τω μεταξύ ο Φράγκος βασιλιάς Κλόβις πολέμησε παρατεταμένους πολέμους ενάντια σε διάφορους εχθρούς ενώ εδραίωσε την κυριαρχία του, σχηματίζοντας την εμβρυϊκή φάση αυτού που τελικά θα γινόταν η Μεσαιωνική Ευρώπη.
Πόλεμος με το Βυζάντιο (535–554)
Ελλείψει της ενοποιητικής παρουσίας του Θεοδώριχου οι Οστρογότθοι και οι Βησιγότθοι δεν μπόρεσαν να ενοποιήσουν τα βασίλειά τους παρά την κοινή γερμανική τους συγγένεια. Οι λίγες περιπτώσεις που έδρασαν μαζί μετά από αυτό το διάστημα είναι τόσο διάσπαρτες και τυχαίες όσο και πριν από αυτό. Ο Αμαλάριχος διαδέχθηκε το βασίλειο των Βησιγότθων στην Ιβηρία και τη Σεπτιμανία. Ο εγγονός του Θεοδώριχου Αθαλάριχος ενδύθηκε το μανδύα του βασιλιά των Οστρογότθων για τα επόμενα πέντε χρόνια. Η Προβηγκία προστέθηκε στην κυριαρχία του νέου βασιλιά των Οστρογότθων Αθαλάριχου και μέσω της κόρης του Αμαλασούνθα που ονομάστηκε αντιβασιλέας. Και οι δύο δεν μπόρεσαν να διευθετήσουν τις διαφορές μεταξύ των γοτθικών ελίτ. Ο Θεοδάτος, ξάδερφος της Αμαλασούνθα και ανιψιός του Θεοδώριχου από την αδερφή του, τους συνέλαβε και τους σκότωσε. Ωστόσο ο σφετερισμός οδήγησε σε περισσότερη αιματοχυσία. Πέρα από αυτή τη διαμάχη οι Οστρογότθοι αντιμετώπισαν τις δογματικές προκλήσεις που προέκυψαν από τον Αρειανισμό τους, στον οποίο αντιτάχθηκαν σθεναρά τόσο η αριστοκρατία του Βυζαντίου όσο και ο Παπισμός — τόσο πολύ που τους έφερε κοντά..
Με την επίθεση στη Ραβέννα ο Ουίτιγις και οι άνδρες του παγιδεύτηκαν στην πρωτεύουσα των Οστρογότθων. Ο Βελισάριος αποδείχθηκε πιο ικανός σε πολιορκητικό πόλεμο από ό,τι ο αντίπαλός του Ουίτιγις στη Ρώμη και ο ηγεμόνας των Οστρογότθων, που είχε να αντιμετωπίσει και Φράγκους εχθρούς, αναγκάστηκε να παραδοθεί, αλλά όχι χωρίς όρους. Ο Βελισάριος του αρνήθηκε οποιαδήποτε παραχώρηση εκτός από την άνευ όρων παράδοση εν όψει του γεγονότος ότι ο Ιουστινιανός ήθελε να κάνει τον Ουίτιγι υποτελή βασιλιά στην Πέραν του Πάδου Ιταλία. Αυτή η συνθήκη δημιούργησε κάτι σαν αδιέξοδο. Μια φατρία των γοτθικών ευγενών επεσήμανε ότι ο δικός τους βασιλιάς Ουίτιγις, που μόλις είχε χάσει, ήταν αδύναμος και χρειαζόταν ένας νέος. Ο Εράριχος, αρχηγός της ομάδας, ενέκρινε τον Βελισάριο και το υπόλοιπο βασίλειο συμφώνησε, έτσι του πρόσφεραν το στέμμα τους. Ο Βελισάριος ήταν στρατιώτης, όχι πολιτικός, και ακόμα πιστός στον Ιουστινιανό. Έκανε ότι δεχόταν την προσφορά, πήγε στη Ραβέννα για να στεφθεί και αμέσως συνέλαβε τους ηγέτες των Γότθων και ανέκτησε ολόκληρο το βασίλειό τους για την Αυτοκρατορία. Φοβούμενος ότι ο Βελισάριος θα μπορούσε να δημιουργήσει μια μόνιμη βασιλεία αν εδραιώσει τις κατακτήσεις του, ο Ιουστινιανός τον ανακάλεσε στην Κωνσταντινούπολη με τον Ουίτιγι. Αμέσως μόλις έφυγε ο Βελισάριος οι εναπομείναντες Οστρογότθοι εξέλεξαν νέο βασιλιά με το όνομα Τωτίλας. Υπό τη λαμπρή διοίκηση του Τωτίλα οι Γότθοι μπόρεσαν να επιβληθούν εκ νέου σε κάποιο βαθμό. Για μια περίοδο σχεδόν δέκα ετών ο έλεγχος της Ιταλία αποτέλεσε αντικείμενο διεκδίκησης μεταξύ των Βυζαντινών και των Οστρογοτθικών δυνάμεων. Ο Τωτίλας τελικά ανακατέλαβε όλη τη βόρεια Ιταλία και έδιωξε ακόμη και τους Βυζαντινούς από τη Ρώμη, γεγονός που του επέτρεψε να αναλάβει τον πολιτικό έλεγχο της πόλης, εν μέρει εκτελώντας τη ρωμαϊκή συγκλητική εντολή. Πολλοί από αυτούς κατέφυγαν προς τα ανατολικά για την Κωνσταντινούπολη.