cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αζντάρ Ισμαΐλοβ
Κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητες
Σχετικά με την αφιερωμένη στην υποψηφιότητα του Γ. Αλίεφ συγκέντρωση του πληθυσμού της πόλης Σαρούρ, οι συμμετέχοντες διαφώνησαν με την απόφαση του "Ορίου ηλικίας", και γι’ αυτόν τον λόγο, στις 24 Απριλίου 1992, πραγματοποιήθηκε το ιστορικό συλλαλητήριο, μπροστά από το κτήριο του Ανώτατου Συμβουλίου.
Ο Αζντάρ Ισμαΐλοβ, ως ένας από τους διοργανωτές του συλλαλητηρίου, στην πρώτη του ομιλία, κάλεσε τους πολίτες να επαγρυπνούν, να αποφύγουν τις μελλοντικές τραγωδίες και να συγκεντρωθούν γύρω από την προσωπικότητα του Χεϊντάρ Αλίγιεβ.
Μετά το συλλαλητήριο, ο Αζντάρ Ισμαΐλοβ, μετά από πρόσκληση του Χεϊντάρ Αλίγιεβ, παρουσιάστηκε στον ηγέτη του Ναχτσιβάν και τον ενημέρωσε λεπτομερώς για τα κρίσιμα πολιτικά γεγονότα στο Μπακού. Κατά τη συνάντησή τους, ο Ισμαΐλοβ πρότεινε να δημιουργηθεί ένα νέο κόμμα, ως μοναδική διέξοδος της χώρας από την χαοτική κατάσταση. Για το σκοπό αυτό, τον Αύγουστο του 1992, ο Ισμαΐλοβ, σε συνεργασία με άλλους διανοουμένους της περιοχής Σαρούρ, δημιούργησε μια ομάδα πρωτοβουλίας με το όνομα "Οι υποστηρικτές του Χεϊντάρ Αλίγιεβ". Στη συνέχεια, χώρισε αυτήν την περιφέρεια σε νομούς. Μέσα σε λίγους μήνες, ο Ισμαΐλοβ είχε συμπεριλάβει στη λίστα του πάνω από δύο χιλιάδες υποστηρικτές. Αυτή η δραστηριότητα των πολιτών της πόλης Σαρούρ έγινε η ιστορική βάση του ιδρυτικού συνεδρείου του ΚΝΑ (Κόμμα του Νέου Αζερμπαϊτζάν), το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 21η Νοεμβρίου 1992 στην πόλη Ναχτσιβάν. Στις 9 Δεκεμβρίου 1992, στην εφημερίδα "Φωνή", ο Αζντάρ Ισμαΐλοβ δήλωσε: "Ο ηγέτης του κόμματός μας είναι ο λαός" τονίζοντας με αυτή τη δήλωση, τη σημασία για τον λαό του Κόμματος του Νέου Αζερμπαϊτζάν.
Στις 4 Οκτωβρίου 1994, ο Α. Ισμαΐλοβ πήρε ενεργό μέρος στο έργο της προεδρικής επιτροπής για την αποτροπή του πραξικοπήματος στο Μπακού. Επιπροσθέτως, ο Α. Ισμαΐλοβ έπαιξε βασικό ρόλο στη διεξαγωγή του γνωστού συλλαλητηρίου στις 24 Απριλίου 1992, μπροστά στο Κτίριο του Ανώτατου Συμβουλίου, καθώς και στη συγκέντρωση των "Υποστηρικτών του Χεϊντάρ".
Η αγάπη των πολιτών για τον Χεϊντάρ Αλίγιεβ δεν επέτρεψε την πτώση της Κυβέρνησης και αποσόβησε τις καταστροφές. Την επόμενη μέρα, στις 6 το πρωί, ο προθυπουργός Χεϊντάρ Αλίγιεβ έφυγε από το γραφείο του συνοδευόμενος από τρία άτομα: Σεϊχουλισλάμ Χατζί Αλλαχσουκούρ Πασαζαντέ, Τζαλάλ Αλίγιεβ και Αζντάρ Ισμαΐλοβ.
Στη συγκέντρωση, που ήταν αφιερωμένη στην καταδίκη του πραξικοπήματος και πραγματοποιήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1994 με εντολή του Χεϊντάρ Αλίγιεβ, στην Πλατεία Ελευθερίας (Azadlig), συμμετείχαν εκατοντάδες χιλιάδες λαού. Ένας από τους διοργανωτές αυτής της συγκέντρωσης ήταν ο Αζντάρ Ισμαΐλοβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζερμπαϊτζάν
Πασπάρντο
Το Πασπάρντο (ιταλικά: Paspardo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Λώρι Γκλίμτσερ
Η Λώρι Χόλις Γκλίμτσερ (Laurie Hollis Glimcher, γενν. 1951) είναι Αμερικανίδα ερευνήτρια ιατρός, ανοσολόγος, πρόεδρος και CEO του Ινστιτούτου Καρκίνου Dana-Farber από τον Οκτώβριο του 2016.
Γονείς και σπουδές
Η Γκλίμτσερ απεφοίτησε από το ιδιωτικό σχολείο θηλέων Γουίνσορ (Winsor School) της Βοστώνης. Γονείς της, αμφότεροι εβραϊκής καταγωγής, ήταν η Τζεραλντίν Λη (το γένος Bogolub) και ο Μέλβιν Τζ. Γκλίμτσερ (1925-2014), πρωτοπόρος στην ανάπτυξη τεχνητών μελών την εποχή που ήταν επικεφαλής του Τμήματος Ορθοπεδικής στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης. Το 1972 η Λώρι απεφοίτησε με άριστα (magna cum laude) από το Κολέγιο Ράντκλιφ του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και 4 έτη αργότερα και από την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ.
Σταδιοδρομία
Από το 1991 μέχρι το 2011 η Γκλίμτσερ ήταν καθηγήτρια στην έδρα «Irene Heinz» της Ανοσολογίας στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ και καθηγήτρια της ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ. Κλινικώς εξειδικεύθηκε στην οστεοπόρωση.
Από το 2012 έως το 2016 η Γκλίμτσερ ήταν κοσμήτορας του Ιατρικού Κολεγίου Weill του Πανεπιστημίου Κορνέλ.
Στο Ινστιτούτου Καρκίνου Dana-Farber η Γκλίμτσερ συνεργάζεται σε έρευνες που επιδιώκουν την εξεύρεση μεθόδων καταπολεμήσεως του καρκίνου από το the human immune system. Η Γκλίμτσερ ήταν η πρώτη γυναίκα στην ιστορία που έγινε κοσμήτορας σε κάποια Ιατρική Σχολή στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, όσο και η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Dana-Farber στην ιστορία του Ινστιτούτου.
Ερευνητικό έργο
Η Γκλίμτσερ ενδιαφέρθηκε για την ανοσολογία από το πρώτο ήδη έτος φοιτήσεώς της στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ. Ειδικότερα ενδιαφέρθηκε για την απορρύθμιση του Ανοσοποιητικού συστήματος στις αυτοάνοσες ασθένειες και κατά το τέταρτο έτος των σπουδών της ανεκάλυψε την πρωτεΐνη που είναι γνωστή ως Nk1.1, που γρήγορα αναγνωρίσθηκε ευρύτατα στο πεδίο της ανοσολογίας.
Η Γκλίμτσερ έγινε γνωστή για το πρώιμο έργο της επί της διαφοροποιήσεως των λεμφοκυττάρων T. Ανεκάλυψε επίσης ότι η πρωτεΐνη HIVEP3, γνωστή και ως Schnurri-3, ρυθμίζει τα των οστεοβλαστών, γεγονός που οδήγησε στη συνεργασία της με τη Merck & Co., σχετικώς με το φάρμακο «Fosamax» (αλενδρονικό οξύ), και την ανακάλυψη από την Γκλίμτσερ του ρόλου της πρωτεΐνης XBP1 στη λιπογένεση και στην απόκριση εκτυλιγμένης πρωτεΐνης. Η Γκλίμτσερ βοήθησε στο να ανακαλυφθεί ότι η Schnurri-3 (Shn3) είναι μια μεγάλη πρωτεΐνη με δάκτυλο ψευδαργύρου, μακρινά συγγενική με την αντίστοιχη της δροσόφιλας. Αποτελεί ισχυρό και ουσιώδη ρυθμιστή του σχηματισμού των οστών στους ενήλικες ανθρώπους. Οι έρευνες της Γκλίμτσερ συνετέλεσαν στην κατανόηση θεμάτων σχετικών με το άσθμα, τον HIV, την ιδιοπαθή φλεγμονώδη εντερική νόσο και την οστεοπόρωση, ενώ περί το 2016 άρχισαν να άπτονται και της ανοσοθεραπείας του καρκίνου.
Περαιτέρω, η Γκλίμτσερ ενδιαφέρθηκε για τους δεσμούς ανάμεσα στο σύστημα ER στους νευρώνες, τη λειτουργία ανοσίας και τον εκφυλισμό των νεύρων.
Τιμητικές διακρίσεις
Η Γκλίμτσερ έχει επίσης εκλεγεί μέλος της αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, της Εθνικής Ακαδημίας Ιατρικής, της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών και της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.
Προσωπική ζωή
Η Λώρι Γκλίμτσερ παντρεύτηκε αρχικώς τον Αύγουστο του 1973 τον συμφοιτητή της στο Χάρβαρντ, μετέπειτα επίσης ανοσολόγο και «δεξί χέρι» του Άντονι Φάουτσι, Χιου Ώκινκλος (Hugh Auchincloss Jr.), με τον οποίο απέκτησε και τα τρία παιδιά της. Αργότερα πήρε διαζύγιο και παντρεύτηκε τον Καθηγητή της Νευρολογίας στο Χάρβαρντ Γκρέγκορυ Πέτσκο (Gregory Petsko, γενν. 1948).
Τα τέκνα της Γκλίμτσερ είναι οι Κάλα, Χιου και Τζέικ Ώκινκλος. . Τα δύο πρώτα σπούδασαν επίσης ιατρική, ενώ ο Τζέικ είναι επιχειρηματίας και βουλευτής στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ.
Η Γκλίμτσερ έχει θεωρηθεί πρωταθλήτρια για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των γυναικών στην επιστημονική κοινότητα από πολλούς συναδέλφους της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ιατροί Κατηγορία:Ανοσολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Κατηγορία:Αμερικανίδες επιστήμονες Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες
Μήτρος και Μητρούσης στην Αθήνα
Ο Μήτρος και ο Μητρούσης στην Αθήνα είναι μια ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1960 σε σκηνοθεσία Στέλιου Τατασόπουλου και σε σενάριο Θεόδωρου Τέμπου. Πρωταγωνιστούν οι Φραγκίσκος Μανέλλης, Θανάσης Βέγγος, Άννα Μαντζουράνη, Νίκος Φέρμας και Νίκος Ξανθόπουλος.
Πλοκή
240px|thumb|Ο Βέγγος με τον Μανέλλη και τον Φέρμα στο τραίνο 240px|thumb|Ο Θανάσης Βέγγος με τον Φραγκίσκο Μανέλλη Δύο επαρχιώτες, ο Μήτρος (Θανάσης Βέγγος) και ο Μητρούσης (Φραγκίσκος Μανέλλης) αποφασίζουν να πάνε στην Αθήνα αναζητώντας δουλειά και ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους με το τρένο θα πέσουν σε μια σπείρα που ασχολείται με παράνομο εμπόριο κλεμμένων ρολογιών. Ο αρχηγός της σπείρας, ο Ανέστης (Νίκος Φέρμας), θέλοντας να αποφύγει τον έλεγχο από την αστυνομία θα δώσει τη βαλίτσα με τα κλεμμένα ρολόγια στον Μήτρο και τον Μητρούση, υποσχόμενος να τους βρει δουλειά, αν την παραδώσουν στο μέρος που θα τους πει. Κατεβαίνοντας από το τρένο, όμως, οι δυο γκαφατζήδες και κουβαλώντας συνεχώς την βαλίτσα, θα μπλέξουν σε διάφορες κατάστασεις. Όταν παραδώσουν σε λάθος άνθρωπο τα κλεμμένα ρολόγια, και πιστεύοντας ότι ο Ανέστης θα τους βρει μια καλή δουλειά, κάνουν τα πάντα για να τα ξαναπάρουν πίσω, αλλά οι γκάφες που διαπράττουν μπερδεύουν ολοένα και περισσότερο την κατάσταση.Τελικά, θα πέσουν στα χέρια της αστυνομίας, αλλα χάρη στην αδεξιότητά τους θα τη βοηθήσουν να συλλάβει τον Ανέστη με τη συμμορία του και αυτοί θα γλιτώσουν χωρίς να έχουν επιπτώσεις.
Διανομή ρόλων
Το καστ συμπληρώνουν με μικρούς ρόλους οι ηθοποιοί:
Εισπράξεις
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1960-1961 και έκοψε 16.474 εισιτήρια και ήρθε στην 29η θέση σε 58 ταινίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στέλιου Τατασόπουλου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα Κατηγορία:Ταινίες του 1960
Μακορναί
Το Μακορναί (γαλλικά: Macornay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Πασσιράνο
Το Πασσιράνο (ιταλικά: Passirano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Παβόνε ντελ Μέλλα
Το Παβόνε ντελ Μέλλα (ιταλικά: Pavone del Mella) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Λουδοβίκος Ιωσήφ του Βαντόμ
Ο Λουδοβίκος Ιωσήφ (γαλλ. Louis-Joseph, Duc de Vendôme, 1 Ιουλίου 1654 - 11 Ιουνίου 1712) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν δούκας του Βαντόμ και στρατάρχης (maréshal) της Γαλλίας. Ήταν ο πιο επιτυχημένος Γάλλος στρατιωτικός διοικητής κατά τον Εννεαετή Πόλεμο της Μεγάλης Συμμαχίας (1688-97) και κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701-14).
Εισήλθε στον Γαλλικό Στρατό και έγινε αντιστράτηγος το 1688, έπειτα από τη διάκρισή του στον Γαλλο-Ολλανδικό Πόλεμο (1672-78). Περαιτέρω επιτυχίες τον έκαναν διοικητή του στρατού το 1695 και σύντομα μετά αμείφθηκε με το να προαχθεί σε αρχιστράτηγο.
Ήταν ένας από τους πιο επιθετικούς και επιτυχείς Γάλλους διοικητές στρατού κατά τους πολέμους του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Το χάρισμά του, το κουράγιο του και η επιδεξιότητά του κέρδισαν την υπακοή των στρατιωτών του και το Ισπανικό στέμμα για τον Οίκο των Βουρβόνων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου, Δούκα του Βαντόμ, και της Λάουρα Μαντσίνι, ανιψιάς του καρδινάλιου Μαζαρέν. Ήταν 3 ετών όταν απεβίωσε η μητέρα του και 15 όταν απεβίωσε ο πατέρας του· κληρονόμησε μία τεράστια περιουσία από τον πατέρα του, ο οποίος την είχε κληρονομήσει από τη μάμμη του Δούκισσα του Μερκέρ και του Πεντιέβρ. Ανατράφηκε από τη θεία του Μαρία Άννα Μαντσίνι, Δούκισσα του Μπουγιόν.
Ο γάμος του
Η τελετή του γάμου του Λουδοβίκου Ιωσήφ έγινε στο παρεκκλήσιο του Σατώ ντε Σω το 1710. Το Σω ήταν η κατοικία της Λουίζας Βενεδίκτης. Ο Λουδοβίκος Ιωσήφ ήταν 55 ετών τότε και στρατάρχης της Γαλλίας· προοριζόταν για διάδοχος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας (γιου του 2ου εξαδέλφου του) αν αυτός δεν έκανε παιδιά. Ωστόσο ο Λουδοβίκος Ιωσήφ ήταν εκείνος που δεν έκανε παιδιά, ενώ ο Φίλιππος Ε΄ απέκτησε δέκα.
Αν και ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ είχε δώσει άδεια για τον γάμο, οι χειριστικοί δούκας και δούκισσα του Μαιν βιαζόταν να τακτοποιήσουν τις λεπτομέρειες του γάμου, μάλλον από φιλοχρήματη διάθεση. Η χήρα δούκισσα του Κονντέ δεν είχε ενημερωθεί πιο πριν για τον γάμο· παρευρέθη στην τελετή στο Σω μαζί με τον εγγονό της Λουδοβίκο Ερρίκο των Κονντέ, Δούκα του Μπουρμπόν, τη σύζυγό του Μαρία Άννα των Κοντί, τη χήρα Μαρία Θηρεσία των Κονντέ (αδελφή της νύφης) με τα τέκνα της Λουδοβίκο Αρμάνδο Β΄ του Κοντί και Λουίζα Αδελαΐδα.
Όταν ο Λουδοβίκος Ιωσήφ απεβίωσε δύο έτη μετά, άφησε στη σύζυγό του το δουκάτο του Ετάμπ και τις γαίες του. Η Μαρία Άννα έγινε δούκισσα ιδίω δικαιώματι και όταν απεβίωσε, το δουκάτο περιήλθε στην κόρη του αδελφού της Λουίζα Ελισάβετ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Άννα των Βουρβόνων, κόρη του 4ου εξαδέλφου του Ερρίκου Γ΄ του Κονντέ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί Κατηγορία:Δούκες του Βαντόμ
Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας
Ο Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας (Γαλλική γλώσσα : Joscelin II, απεβίωσε το 1159) ήταν ο 4ος και τελευταίος κόμης της Έδεσσας (1131 - 1150/1159).
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας και της Μαρίας των Ρουπενιδών, κόρης του Κωνσταντίνου Α΄ της Αρμενίας. Ο Ζοσλέν Α΄ συνελήφθη από τον Μπελέκ Γκάζι (1122), την επόμενη χρονιά (1123) ενώθηκε μαζί του στην αιχμαλωσία και ο Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ. Ο πατέρας του απελευθερώθηκε από Αρμένιους στρατιώτες (1123) και εργάστηκε σε συνεργασία με την βασίλισσα Μορφία της Μελιτηνής με στόχο την απελευθέρωση του Βαλδουίνου Β΄. Ο νεαρός Ζολέν Β΄ και η κόρη του Βαλδουίνου Β΄ Ιοβέτα της Βηθανίας δόθηκαν όμηροι στους Μουσουλμάνους με αντάλλαγμα την απελευθέρωση του βασιλιά (1124). Ο Ζοσλέν Β΄ και η Ιοβέτα απελευθερώθηκαν με λύτρα 80.000 Δηνάρια (1125) από λάφυρα που κέρδισε ο πατέρας του στην "μάχη του Αζάζ" εναντίον του κυβερνήτη της Μοσούλης. Ο πατέρας του Ζοσλέν Α΄ τραυματίστηκε θανάσιμα σε μάχη απέναντι στους Δανισμενδίδες και η Έδεσσα πέρασε στα χέρια του Ζοσλέν Β΄. Ο νεαρός Ζοσλέν Β΄ αρνήθηκε να ηγηθεί τον μικρό χριστιανικό στρατό εναντίων των Δανισμενδίδων και ο πατέρας του έκανε τις τελευταίες προσπάθειες να τους διώξει, πέθανε αμέσως μετά.
Ο Ζοσλέν Β΄ διοίκησε το πιο αδύναμο και απομονωμένο Σταυροφορικό κράτος. Το 1138 συμμάχησε με την Αντιόχεια και τον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων για να κτυπήσουν τον Ιμάντ αντ-Ντιν Ζενγκί αταμπέγκ του Χαλεπίου, αλλά η εκστρατεία έληξε με την ανεπιτυχή πολιορκία του Σαϊζάρ. Κατά την επιστροφή του εκμεταλλεύτηκε το τοπικό αίσθημα, που ήταν εναντίον των Ρωμαίων και προκάλεσε εξέγερση εναντίον τους, έτσι ο Ιωάννης Β΄ προτίμησε να αποσυρθεί. Το 1143 ο Ιωάννης Β΄ και ο Φούλκων της Ιερουσαλήμ σύζυγος της Μεισσάνθης των Ρετέλ της Ιερουσαλήμ απεβίωσαν, έτσι ο Ζοσλέν Β΄ βρέθηκε χωρίς δυνατούς συμμάχους για την άμυνα της Έδεσσας. Το 1144 συμμάχησε με τον Καρά Ασλάν των Αρτουκιδών και βάδισε με ένα ευμεγέθη στρατό βόρεια, για να τον ενισχύσει στον αγώνα του εναντίον του Ζενγκί. Τότε ο Ζενγκί άφησε ελαφρά φρουρούμενη την πρωτεύουσά του και οδήγησε το στρατό του στην εισβολή και κατάληψη της Έδεσσας. Ο Ζοσλέν διέφυγε στο Τυρμπεσέλ, όπου περιορίστηκε στο μέρος της κομητείας που βρίσκεται δυτικά του Ευφράτη. Ο Γιαρανκάς, ένα Φράγκος σκλάβος, φόνευσε τον Ζενγκί τον Σεπτέμβριο του 1146 και ο Ζοσλέν Β΄ ανακατέλαβε την Έδεσσα τον Οκτώβριο. Χωρίς συνδρομή από άλλο Σταυροφορικό κράτος, η πόλη χάθηκε πάλι τον Νοέμβριο από τον γιο του Ζενγκί, τον Νουρεντίν Ζενγκί. Για την πτώση της Έδεσσας κλήθηκε η Β΄ Σταυροφορία, που όμως άλλαξε στόχο και κατευθύνθηκε στη Δαμασκό. Το 1150 ο Ζοσλέν Β΄ ταξίδευε προς την Αντιόχεια για να βοηθήσει την πόλη, αλλά καθ' οδό τον συνέλαβαν οι Τουρκομάνοι του Νουρεντίν. Φυλακίστηκε στο Χαλέπι, όπου μπροστά σε ένα εχθρικό πλήθος, τυφλώθηκε δημόσια. Πέρασε τα υπόλοιπα εννέα έτη της ζωής του στα στενά υπόγεια της ακρόπολης του Χαλεπίου, ως το 1159. Η χήρα του πώλησε το εναπομείναν Τυρμεσέλ στους Ρωμαίους.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη του Σαόν, χήρα του Γουλιέλμου κυρίου του Σαόν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Κουρτεναί Κατηγορία:Β΄ Σταυροφορία
Πέρτικα Άλτα
Η Πέρτικα Άλτα (ιταλικά: Pertica Alta) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Σάρα Ραμίρες
Η Σάρα Έλενα Ραμίρεζ (Ισπανική προφορά : [ˈsaɾa eˈlena raˈmiɾes], 31 Αυγούστου 1975) είναι Μεξικανή Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και στιχουργός.
Γεννημένη στο Mazatlán, στο Sinaloa, σπούδασε καλές τέχνες στη Σχολή Τζούλιαρντ. Ξεκίνησε ως ηθοποιός στις Broadway productions, κάνοντας το ντεμπούτο της με την ταινία του Πολ Σίμον The Capeman, ενώ στη συνέχεια εξελίχθηκε με ρόλους σε τηλεόραση και κινηματογράφο. Η Ραμίρεζ έχει κερδίσει ένα Βραβείο Tony, ένα Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών και ένα Βραβείο Satellite, μεταξύ κι άλλων διακρίσεων.
Soundtracks
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμφιφυλόφιλες γυναίκες ηθοποιοί Κατηγορία:Μη-δυαδικοί μουσικοί
Ελίζαμπεθ Μπέντλεϊ
Η Ελίζαμπεθ Μπέντλεϊ (1767–1839) ήταν ποιήτρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νόριτς της Αγγλίας με γονείς την Ελίζαμπεθ Λόρενς και τον Ντάνιελ Μπέντλεϊ. Ο πατέρας της που ήταν τεχνίτης υποδηματοποιός, είχε λάβει καλή μόρφωση και μόρφωσε την Ελίζαμπεθ που ήταν το μοναδικό παιδί του. Η οικογένεια αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες όταν υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο το 1777 και δεν ήταν σε θέση να εργαστεί. Πέθανε το 1783, όταν η κόρη του ήταν δεκαέξι ετών.
Δύο χρόνια αργότερα, η Μπέντλεϊ ανακοίνωσε την πρώτη της επιθυμία να γράψει ποίηση «την οποία (η Μπέντλεϊ) δεν έχει καμία σκέψη ή επιθυμία να την διαβάσει κανείς.» Η πρώτη συλλογή της, "Γνήσιες ποιητικές συνθέσεις" (1791), είχε τον εντυπωσιακό αριθμό των 1.935 συνδρομητών, συμπεριλαμβανομένου γνωστών λογοτεχνών όπως η Ελίζαμπεθ Κάρτερ, η Ελίζαμπεθ Μόνταγκιου, ο Ουίλιαμ Κάουπερ και η Hester Chapone. Ως ποιήτρια της εργατικής τάξης, η Μπέντλεϊ- «το περιεχόμενο να είναι το τελευταίο και το χαμηλότερο του μελωδικού τρένο» -υιοθέτησε μια ταπεινή στάση προς τους αναγνώστες της και άφησε να εννοηθεί ότι η ενασχόλησή της είχε ως στόχο τη δημιουργία ενός εσόδου για εκείνη και η μητέρα της. Και οι δύο συλλογές της όμως, περιελάμβαναν αφιερώματα στην ίδια την ποιήτρια και των περιστατικών της ζωής της. Η έκθεση που γράφτηκε το 1790 και δημοσιεύτηκε στον πρώτο ποιητικό τόμο της, είναι το έργο για το οποίο είναι περισσότερο γνωστή. Η ποίησή της γιορτάζει την ύπαιθρο και επιδίδεται σε δημόσιες συζητήσεις για θέματα όπως η κατάργηση της δουλείας στην Αγγλία και τον βασανισμό των ζώων. Ο Κάουπερ την συγκρίνεται θετικά με τη Μαίρη Λίπορ, μια ποιήτρια της εργατικής τάξης της προηγούμενης γενιάς, επικαλούμενη την «δυνατή φυσική ιδιοφυΐα» της.
Μετά τη δημοσίευση του πρώτου ποιητικού τόμου της, η Μπέντλεϊ διατήρησε ένα μικρό οικοτροφείο και δημοσίευσε λίγα έργα της -μόνο μερικά ποιήματα για παιδιά, μια ωδή για τη Μάχη του Τραφάλγκαρ (1805) - σε διάστημα τριών δεκαετιών. Αυτή η παύση έληξε με τη δημοσίευση των ποιημάτων της, το 1821.
Πέθανε εννέα χρόνια αργότερα σε πτωχοκομείο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές
Πέρδικα Μαγνησίας
Η Πέρδικα είναι πολύ μικρός οικισμός του Δήμου Αλμυρού στη Θεσσαλία, ο οποίος βρίσκεται στα όρια της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας , στα βορειοδυτικά του κάμπου του Αλμυρού σε υψόμετρο 300 μέτρα. Απέχει περίπου 41 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τον Βόλο και 16 χλμ. ΒΔ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου). Μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Δαουτσιά, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιτώνου. Μετονομάστηκε σε Πέρδικα το 1955 με το ΦΕΚ 157Α - 21/06/1955. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην κοινότητα Αλμυρού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλμυρού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 9 κάτοικοι.
Μαχμούτ Μπέη Τζαμί
Το Κασαμπά ήταν, παλαιότερα, σημαντικός οικισμός εντός της Επαρχίας Κασταμονής. Σήμερα, αποτελεί μικρό χωριό ευρισκόμενο σε απόσταση περίπου 18 χμ. από την Κασταμονή. Ωστόσο, το ιστορικό τζαμί του χωριού αποτελεί σημαντικό πολιτισμικό μνημείο για το σύνολο της επαρχίας.
Κατάσταση ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Το τζαμί προστέθηκε εντός του ενδεικτικού καταλόγου στην πολιτισμική κατηγορία των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στις 15 Απριλίου 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας Κασταμονής Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Επαρχία Κασταμονής Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Τζαμιά στην Κασταμονή Κατηγορία:Τσαντάρογλου
Οφλάνζ
Το Οφλάνζ (γαλλικά: Offlanges) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Οφλανζουά (γαλλικά: Offlangeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Αχμέντ Μοχάμεντ αλ-Μακάρι
Ο Αμπού-λ-Αμπάς Αχμάντ ιμπν Μοχάμεντ αλ-Μακάρι (Abu-l-'Abbas Ahmad ibn Mohammed al-Maqqari ή Al-Makkari) (περ. 1578–1632) ήταν Αλγερινός λόγιος ο οποίος γεννήθηκε στο Τλεμσέν από επιφανή οικογένεια διανοούμενων που έλκυε την καταγωγή της από το χωριό Μακάρα, κοντά στη Μ'σίλα.
Μετά από την πρώτη εκπαίδευση που έλαβε στο Τλεμσέν, ο αλ-Μακάρι μετακόμισε στο Φεζ του Μαρόκου και έπειτα στο Μαρακές, και στο ανάκτορο του Αχμάντ αλ-Μανσούρ, στον οποίον αφιέρωσε το έργο του Rawdat al-As (Ο κήπος της Μυρτιάς) σχετικά με τους ουλεμάδες του Μαρακές και του Φεζ. Μετά τον θάνατο του αλ-Μανσούρ το 1603, ο αλ-Μακάρι εγκαταστάθηκε στο Φεζ, όπου διορίστηκε μουφτής και ιμάμης του τεμένους Καραουιγίν από τον διάδοχο του αλ-Μανσούρ, Ζιντάν Αμπού Μαάλι. Το 1617, μετακόμισε στην Ανατολή, ενδεχομένως λόγω φιλονικίας με τον τοπικό διοικητή, και εγκαταστάθηκε στο Κάιρο, όπου συνέθεσε το πιο γνωστό του έργο, το Nafh al-Tib.
Το 1620 επισκέφθηκε την Ιερουσαλήμ και τη Δαμασκό, και κατά τη διάρκεια των επόμενων έξι ετών πραγματοποίησε προσκυνήματα πέντε φορές. Το 1628 επέστρεψε και πάλι στη Δαμασκό, πραγματοποίησε διαλέξεις για τη συλλογή Παραδόσεων του Μπουκάρι, μίλησε αρκετά για τις δόξες της Ισλαμικής Ιβηρίας, και έλαβε την παρόρμηση να γράψει το έργο του πάνω στο θέμα αυτό αργότερα. Την ίδια χρονιά επέστρεψε στο Κάιρο, όπου πέρασε έναν χρόνο γράφοντας την ιστορία του. Προετοιμαζόταν για την οριστική του μετακόμιση στη Δαμασκό όταν απεβίωσε το 1632.
Το σημαντικότερο έργο του, Η πνοή του αρώματος από τον κλάδο της Πράσινης Ανδαλουσίας και υπομνήματα του Βεζύρη της Λισάν ουντ-Ντιν ιμπν ουλ-Χατίμπ, αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο αποτελεί απάνθισμα από πολλούς συγγραφείς με περιγραφές και ιστορικά στοιχεία της Ισλαμικής Ιβηρίας. Εκδόθηκε από τους Γουίλλιαμ Ράιτ, Κρίστοφ Κρελ, Ράινχαρτ Ντόζι και Γκυστάβ Ντουγκά ως Analectes sur l'histoire et la littérature des Arabes d'Espagne (Ανάλεκτα της ιστορίας και της λογοτεχνίας των Αράβων της Ισπανίας, 1855–1861), και σε συνοπτική μετάφραση στα Αγγλικά από τον Πασκουάλ ντε Γκαγιάνγκος (1840–1843). Το δεύτερο μέρος είναι βιογραφία του Ιμπν αλ-Χατίμπ. Ολόκληρο το έργο εκδόθηκε στο Μπουλάκ (1863), το Κάιρο (1885) και τη Βηρυτό (1968).
Πηγές
Κατηγορία:Αλγερινοί ιστορικοί Κατηγορία:Μουσουλμάνοι ιστορικοί Κατηγορία:Μουσουλμάνοι συγγραφείς Κατηγορία:Μουφτήδες
Σουληνάρι Κορινθίας
Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Σουληνάρι Μεσσηνίας
Το Σουληνάρι είναι είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο σε υψόμετρο 180 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Σουληνάρι βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού Κορινθίας σε απόσταση περίπου 22 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Κόρινθο, 17 χλμ. ΒΑ. από τη Νεμέα και 7 χλμ. ΝΔ. από το Ζευγολατιό (έδρα δήμου). Δυτικά από το χωριό περνά το ποτάμι της Νεμέας ή Κουτσομαδιώτικο ή χείμαρρος Ζαπάντι (Ζαπάντης) που ξεκινά από τα βόρεια της πεδιάδας της Νεμέας και σχηματίζει, στη γύρω από το χωριό περιοχή, την κοιλάδα του Ζαπάντη, στην οποία οι κάτοικοί του καλλιεργούν αμπέλια (την ποικιλία της κορινθιακής σουλτανίνας), εσπεριδοειδή και ελιές. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κορινθίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοσυσταθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Σουληναρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βόχας του δήμου Βέλου - Βόχας, ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 397 μονίμους κατοίκους.
Παραπομπές
Καλεντζι Κατηγορία:Δήμος Βέλου-Βόχας
Πιναρχισάρ
Το Πιναρχισάρ (τουρκικά: Pınarhisar· βουλγαρικά: Бунархисар), η αρχαία Βρύσις, είναι μεγάλη κωμόπολη και συνοικία της επαρχίας Κιρκλαρελί. Βρίσκεται στην Ανατολική Θράκη, στην περιοχή Μαρμαρά της Τουρκίας. Δήμαρχος είναι ο Μουσταφά Τζινγκιόζ (CHP). Ο πληθυσμός είναι 10.463 κάτοικοι από το 2010. Η κωμόπολη ήταν μέρος της αμυντικής γραμμής Λιουλεμπουργκάζ - Καρααγάτς - Μπουναρχισάρ κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου. Ο προηγούμενος τρόπος γραφής του ονόματός του ήταν Μπουναρχισάρ (Bunarhisar). Ο οικισμός καταλήφθηκε από τους Βούλγαρους στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο αλλά καταλήφθηκε πίσω από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου.
Ιστορία
Σύμφωνα με πηγές της τουρκικής κυβέρνησης, το Πιναρχισάρ ιδρύθηκε κατά τη βασιλεία του Θεοδοσίου Β', περί το 425, με το όνομα «Βρύσις». Το φρούριο της πόλεως χτίστηκε κατά τη βυζαντινή εποχή. Το 1190, η πόλη υπέστη σημαντικές ζημιές από την κατοχή των Σταυροφόρων. Δέχτηκε επίθεση από Τατάρους το 1264.
Η πόλη κατελήφθη από τους Οθωμανούς το 1368, από τις δυνάμεις υπό τη διοίκηση του Μιχαήλ Κοσέ, ως μέρος μιας εκστρατείας υπό τον Μουράτ Α΄.
Χριστιανική επισκοπή
Η πρώτη αναφορά της αρχιεπισκοπής της Βρύσεως είναι σε ένα Notitia Episcopatuum των αρχών του 10ου αιώνα που σχετίζεται με τον Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ' τον Σοφό. Σωζόμενα έγγραφα καταγράφουν τα ονόματα τριών αρχαίων αρχιεπισκόπων της: ο Ιωάννης έλαβε μέρος στη Β' Σύνοδο της Νίκαιας το 787. Ο Νικήτας ήταν στη Φωτιακή Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 879· Ο Λέων ήταν από τους υπογράφοντες ενός διατάγματος του Πατριάρχη Αλεξίου του Στουδίτη το 1027.
Δεν αποτελεί πλέον οικιστική επισκοπή, η Βρύσις καταγράφεται σήμερα από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητική έδρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Σαράντα Εκκλησιών
Τζορτζ Βέλλα
Ο Τζορτζ Βέλλα (George William Vella, KUOM KCMG, γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1942) είναι πολιτικός της Μάλτας και ο δέκατος και σημερινός Πρόεδρος της Μάλτας. Υπήρξε υπουργός Εξωτερικών της Μάλτας από το 1996 έως το 1998, υπό τον πρωθυπουργό Άλφρεντ Σαντ και υπό τον πρωθυπουργό Τζόζεφ Μούσκατ από το 2013 έως το 2017. Εκλέχθηκε ως ο μοναδικός υποψήφιος στις έμμεσες προεδρικές εκλογές του 2019 και ορκίστηκε ως ο 10ος Πρόεδρος της Μάλτας στις 4 Απριλίου 2019.
Πρώτα χρόνια και οικογένεια
Ο Βέλλα γεννήθηκε στο Żejtun το 1942. Είναι παντρεμένος με τη Μίριαμ (το γένος Γκρίμα). Έχει δύο κόρες και ένα γιο, μαζί με επτά εγγόνια.
Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή το 1964, έχοντας αποκτήσει δίπλωμα στην Ιατρική της Αεροπορίας από το Φάρνμποροου του Ηνωμένου Βασιλείου.
Εργατικό κόμμα
Ο Βέλλα εντάχθηκε στο Εργατικό Κόμμα (PL) και ξεκίνησε την κοινοβουλευτική του σταδιοδρομία το 1976. Στη συνέχεια, εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου τον Ιανουάριο του 1978 και στις γενικές εκλογές του 1981, του 1992, του 1996, του 1998, του 2003, του 2008 και του 2013. Ως βουλευτής αντιπροσωπεύει την 3η και 5η Περιφέρεια.
Στο εξωτερικό
Το 1978, ο Βέλλα ήταν αναπληρωματικό μέλος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης και εισηγητής, αρμόδιος για θέματα θαλάσσιας ρύπανσης από θαλάσσιες πηγές στη Διάσκεψη των Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών της Ευρώπης (CLRAE). Από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάιο του 1987, διετέλεσε μόνιμος εκπρόσωπος της Μάλτας στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
Αναπληρωτής ηγέτης
Το 1992, ο Βέλλα εξελέγη αντιπρόεδρος του Εργατικού Κόμματος για τις κοινοβουλευτικές υποθέσεις και εκπρόσωπος εξωτερικών υποθέσεων. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Κοινής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής ΕΕ / Μάλτας. μικρογραφία| Το γραφείο του Βέλλα όταν υπηρετούσε ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών Από το 1995 έως το 1996, ο Βέλλα ήταν μέλος της Επιτροπής Εσωτερικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων.
Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών
Διορίστηκε αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών και Περιβάλλοντος τον Οκτώβριο του 1996 και πάλι τον Μάρτιο του 2013, υπηρετώντας ως τον Ιούνιο του 2017.
Ο Βέλλα εξέφρασε την υποστήριξή του στην εκστρατεία για την ίδρυση μιας Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, μιας οργάνωσης που προωθεί τη δημοκρατική αναμόρφωση των Ηνωμένων Εθνών και τη δημιουργία ενός πιο υπεύθυνου διεθνούς πολιτικού συστήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βελλα Βελλα
Βιόλα του Τέσεν
Η Βιόλα, μετέπειτα Ελισάβετ, πολων. Wiola Elżbieta cieszyńska (π. 1291 - 21 Σεπτεμβρίου 1317) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν κόρη του δούκα του Τσέσυν και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Βοημίας & Πολωνίας και μετά κόμισσα του Ρόζενμπεργκ.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Μιέσκο Α΄ δούκα του Τσέσυν και μάλλον της Γκζυμισλάβας, ίσως των Ρουρικιδών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1305 τον Βεγκέσλαο Γ΄ των Πρεμυσλιδών βασιλιά της Βοημίας & Πολωνίας. Μετά τον γάμο της έλαβε ο όνομα Ελισάβετ. Δέκα μήνες μετά ο Βεγκέσλαος Γ΄ δολοφονήθηκε, αφήνοντας τη Βιόλα 15 ετών.
Το 1316 η Βιόλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Πέτρο Α΄ του Ρόζενμπεργκ λόρδο καγκελάριο της Βοημίας. Απεβίωσε το επόμενο έτος, χωρίς απογόνους από τους γάμους της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ανάκτορο Χίρσχολμ
Το ανάκτορο Χίρσχολμ, δανικά: Hirschholm palads, γνωστό και ως ανάκτορο Hørsholm, ήταν ένα βασιλικό παλάτι που βρισκόταν στον σημερινό δήμο Χίρσχολμ, ακριβώς βόρεια της Κοπεγχάγης, στη Δανία. Ξανακτίστηκε σε στυλ μπαρόκ τη δεκαετία του 1740 και, ως ένα από τα ωραιότερα κτίρια της εποχής του, έγινε γνωστό ως οι «Βερσαλλίες του Βορρά».
Ανέπτυξε μία περιβόητη φήμη σε σχέση με τον ρόλο του στην υπόθεση μεταξύ του γιόχαν-Φρήντριχ Στρούενσε και της βασίλισσας Καρολίνας-Ματθίλδης τη δεκαετία του 1770. Μετά από αυτό ερήμωσε και κατεδαφίστηκε το 1809-13.
Πρώιμη ιστορία
μικρογραφία|200x200εσ|Το ανάκτορο Χίρσχολμ.
Το ανάκτορο Χίρσχολμ κτίστηκε σε μία τοποθεσία, που είχε να χρησιμοποιηθεί από τον Μεσαίωνα. Από το 1100 περίπου υπήρχε μία οχύρωση στην τοποθεσία γνωστή ως Hørningsholm. Το 1391 το κτήμα έγινε γη του στέμματος, όταν η βασίλισσα Mαργαρίτα Α΄ κατέλαβε το ακίνητο. Στα τέλη του 16ου αιώνα ο Φρειδερίκος Β΄ και ο Χριστιανός Δ΄ έκτισαν ένα βασιλικό κυνηγετικό κάστρο στην τοποθεσία. Το κτήμα, που κάλυπτε μία μεγάλη έκταση (σημερινούς δήμους Hørsholm, Kάρλεμπο, Birkerød και ένα τμήμα του Allerød) ονομαζόταν Noble Estate of Hørsholm (adelsgodset Hørsholm ) και διδόταν σε διάφορους ευγενείς και μέλη της βασιλικής αυλής.
Στα μέσα του 17ου αι. είχε αναπτυχθεί μία βασιλική παράδοση, σύμφωνα με την οποία ο βασιλιάς χάριζε το ανάκτορο Χίρσχολμ στη σύζυγό του και χρησιμοποιείτο ως θερινή κατοικία. Το κτήμα το διαχειριζόταν τώρα απευθείας ο βασιλικός οίκος και τα έσοδα πήγαιναν στη βασίλισσα.
Το μπαρόκ παλάτι
μικρογραφία|Σχέδιο του παλατιού Χίρσχολμ (1749) του Λάουριτς ντε Τούραχh από το έργο Ο Δανός Βιτρούβιος.
Το μπαρόκ παλάτι που σχεδιάστηκε από τον ντε Τούραχ ολοκληρώθηκε το 1744 και ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά οικοδομικά έργα εκείνης της περιόδου. Αναφερόταν ως «οι Βερσαλλίες του Βορρά». Όταν ο βασιλιάς απεβίωσε το 1746, έγινε η κατοικία της Σοφίας-Μαγδαληνής ως χήρας βασίλισσας. Πραγματοποίησε μία σειρά από αλλαγές στο κτήμα, που έδειχναν τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα έπαιζαν μεγάλο ρόλο στη χώρα τις επόμενες δεκαετίες.
Τα σχέδια του Τούραχ του παλατιού δημοσιεύτηκαν στο Ο Δανός Βιτρούβιος το 1746-1749.
Η χήρα βασίλισσα απεβίωσε το 1770 και το παλάτι ανέλαβε ο βασιλιάς Χριστιανός Ζ΄, ο οποίος το χρησιμοποίησε ως θερινή κατοικία για την οικογένειά του και την Αυλή του. Στις 17 Ιουνίου 1771 η βασιλική οικογένεια και η Αυλή εγκαταστάθηκαν στο παλάτι και στις 7 Ιουλίου η Καρολίνα-Ματθίλδη γέννησε το δεύτερο παιδί της, την πριγκίπισσα Λουίζα-Αυγούστα, της οποίας ο πατέρας ήταν σχεδόν βέβαιο ότι ήταν ο Στρουένσεε. Αυτό το καλοκαίρι αναφέρεται ως το «Καλοκαίρι του Χίρσχολμ» στη δανική ιστορία.
Παραμέληση και κατεδάφιση
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Το Χίρσχολμ σε παρακμή, 1797.
Η τοποθεσία σήμερα
μικρογραφία|200x200εσ|Η [[εκκλησία Χίρσχολμ από το 1883, που τώρα βρίσκεται στη θέση του πρώην παλατιού.]]
Το 1822-23 μία μικρή εκκλησία που σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Κρίστιαν-Φρέντερικ Χάνσεν κτίστηκε στο έδαφος του κατεδαφισμένου παλατιού. Το πάρκο που περιβάλλει την εκκλησία, η οποία βρίσκεται σε ένα μικρό νησί σε μία λίμνη, εξακολουθεί να φέρει κάποια στοιχεία για τον αρχικό κήπο του παλατιού. Εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένα από τα αγροτικά κτίρια, που είχε κτίσει η Λουίζα στις αρχές του 18ου αι. Ορισμένα από αυτά στεγάζουν το Μουσείο Κυνηγιού και Δασοπονίας της Δανίας.
Το Τοπικό Μουσείο Χίρσχολμ έχει μία μόνιμη έκθεση για το παλάτι, τη βασιλική υπόθεση και τις συνέπειές της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Δανία
Λε Ρους
Το Λε Ρους (γαλλικά: Les Rousses) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρουσελάν (γαλλικά: Rousselands).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Πελαγία
Η Πελαγία (Pelagius, απεβίωσε το 457) στην ιστορία της Εκκλησίας είναι η σημαντικότερη μάρτυς και προστάτιδα των κωμικών και οι ηθοποιών. Το κοσμικό της όνομα ήταν Μαργαρίτα ή Μαρίνα.
Η αγιογραφία της συντάχθηκε στα ελληνικά το δεύτερο ήμισυ του 5ου αιώνα από έναν διάκονο, ονόματι Ιάκωβο. Ο συγγραφέας δηλώνει ότι ήταν αυτόπτης μάρτυς.
Η Πελαγία βιοποριζόταν ως πόρνη, ηθοποιός και χορεύτρια. Άκουσε το κήρυγμα του αιγύπτιου επισκόπου Νόνου και μετανόησε, βαπτίστηκε και δώρισε όλη την περιουσία της στους φτωχούς. Έζησε την υπόλοιπη ζωή της σε μια σκήτη στο όρος των Ελαιών σε ασκητική ζωή μέχρι που πέθανε.
Βιβλιογραφία
<div class="cx-template-editor-title" title="Zitation des „Biographisch-Bibliographischen Kirchenlexikon“ (BBKL)">BBKL  Archiv-URL    https://web.archive.org/web/20070629053826/http://www.bautz.de/bbkl/p/pelagia_v_j.shtml     Autor   Leonore Bazinek    Lemma   Pelagia von Jerusalem    Bandnummer <span data-key="band" title="Nummer des Bandes (als arabische Zahl)" class="cx-template-editor-param-desc">  7    Spalten <span data-key="spalten" title="Spalten des Artikels (Beispiel: „1234–1256“" class="cx-template-editor-param-desc">  161–166
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες και θρησκεία Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Χουάν Ντιέγο Κοβαρούμπιας
Φοίτησε σε αναγνωρισμένο σχολείο για αγόρια, στο Instituto Cumbres San Javier. Σπούδασε στην CEA της Televisa και αργότερα συμμετείχε στην νεανική τηλενουβέλα Atrévete a soñar.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Προεδρικές εκλογές της Μάλτας (2019)
Οι μαλτέζικες προεδρικές εκλογές του 2019 έλαβαν χώρα στις 2 Απριλίου 2019. Οι βουλευτές του κοινοβουλίου της Μάλτας ψήφισαν σε έμμεση εκλογή για να εγκρίνουν τον διορισμό του πρώην υπουργού της κυβέρνησης, Τζορτζ Βέλλα, που ήταν ο μοναδικός υποψήφιος, ως Προέδρου της Μάλτας.
Ο διορισμός του Βέλλα υποστηρίχθηκε τόσο από το κυβερνών Εργατικό Κόμμα όσο και από το Εθνικιστικό Κόμμα της αντιπολίτευσης. Το Δημοκρατικό Κόμμα ανακοίνωσε ότι υποστήριξε την υποψηφιότητα του Βέλλα για την προεδρία, αλλά αποφάσισε να μποϊκοτάρει την ψηφοφορία για να διαμαρτυρηθεί υπέρ μιας συνταγματικής τροποποίησης που απαιτεί πλειοψηφία των δύο τρίτων για να εκλέξει τον πρόεδρο και οι δύο βουλευτές του κόμματος δεν παρευρέθηκαν στην ψηφοφορία.
Η εκλογή ακολουθήθηκε από την επίσημη ορκωμοσία του Βέλλα ως προέδρου στις 4 Απριλίου 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Μάλτα Μαλτα
Τζέιμς Βερίνης
Ο Τζέιμς Βερίνης γεννήθηκε στο Κονέκτικατ των ΗΠΑ το 1916. Οι γονείς του ονομάζονταν Πέτρος και Διαμάντω Βερίνη. Στις αρχές του 1900 μετανάστευσαν στο Κοννέκτικατ των ΗΠΑ προερχόμενοι από το χωριό Άγιος Πέτρος της Πελοποννήσου. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Κοννέκτικατ και μόλις αποφοίτησε το 1941, κατατάχθηκε στην αμερικανική αεροπορία στρατού.
Πολεμική δράση
Αρχικά εκπαιδεύτηκε σε μαχητικά αεροσκάφη Ρ-40 και Ρ-39. Ένα ατύχημα όμως τον έκανε να ζητήσει μετάθεση στα βομβαρδιστικά B-17 Flying Fortress. Τοποθετήθηκε συγκυβερνήτης του διάσημου βομβαρδιστικού Memphis Belle, και μετατέθηκε στην Αγγλία για να λάβει μέρος στις επιχειρήσεις βομβαρδισμού στόχων στη κατεχόμενη Ευρώπη. Στη διάρκεια της θητείας με το Memphis Belle, συμμετείχε σε 25 επιχειρήσεις από το Νοέμβριο του 1942 έως το Μάιο του 1943. Υιοθέτησε ένα σκοτσέζικο τεριέ, που το ονόμασε Στούκα και ήταν η μασκότ του Memphis Belle. Ήταν ο πρώτος Αμερικανός χειριστής που συμπλήρωσε τις 25 αποστολές που ήταν υποχρεωτικές για να τοποθετηθεί σε μη μάχιμη θέση. Επέλεξε όμως να συνεχισει να πετάει και συνέχισε τη πολεμική του δράση ως κυβερνήτης πλέον του B-17 που έφερε το όνομα Connecticut Yankee. Παρασημοφορήθηκε 4 φορές για την ανδρεία του και παρέμεινε στην αεροπορία μέχρι που αποστρατεύθηκε φέροντας το βαθμό του συνταγματάρχη.
Τελευταία χρόνια
Ο Βερίνης εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ με τίτλο Memphis Belle: A Story of a Flying Fortress, που εξιστορούσε τους άθλους του πληρώματος του διάσημου πλέον αεροσκάφους. Αργότερα ο Verinis εργάστηκε στην επιχείρηση επίπλων του πρώην κυβερνήτη του Robert Morgan. Στα χρόνια που ακολούθησαν παντρεύτηκε και έκανε 2 γιους οι οποίοι του χάρισαν 2 εγγόνια. Πέθανε το 2003 στη Φλόριντα, σε ηλικία 86 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί
Πολύζηλος
Με το όνομα Πολύζηλος είναι γνωστά τα κάτωθι ιστορικά πρόσωπα:
Μεγάλος Μεντρεσές
Ο Μεγάλος Μεντρεσές ήταν μεντρεσές (σχολή) στη Λευκωσία της Κύπρου. Ανεγέρθηκε το 1573 και αποτέλεσε τον πρώτο μεντρεσέ στην Κύπρο. Περιελάμβανε αίθουσες διδασκαλίας και κοιτώνες, ενώ, το 1828, προστέθηκε μία κρήνη. Το 1936, ο μεντρεσές κατεδαφίστηκε, ωστόσο η εκπαίδευση συνεχίστηκε έως και το ακαδημαϊκό έτος 1939-40, ενώ εγκαταλείφθηκε οριστικά, αργότερα, κατά την διάρκεια του 1940. Αποτελούσε δωρεά του Ισμαΐλ Αγά, ενώ η διαχείρισή του γινόταν από την Βακουφική Διοίκηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεντρεσέδες Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λευκωσία Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Κύπρο Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Κύπρο
Σταν Βαβρίνκα
Ο Στάνισλας “Σταν” Βαβρίνκα, γεννηθείς στις 28 Μαρτίου 1985, είναι Eλβετός επαγγελματίας αντισφαιριστής.
Έχει κατακτήσει τρεις τίτλους Γκραν Σλαμ στην καριέρα του. Πιο συγκεκριμένα, ο Σταν κατέκτησε το Αυστραλιανό Όπεν το 2014 καθώς και το Γαλλικό Όπεν του 2015, με νίκες του στον τελικό επί των Ναδάλ και Τζόκοβιτς αντίστοιχα. Στις 27 Φεβρουαρίου 2014, μετά τον θρίαμβό του στον τελικό του Αυστραλιανού Όπεν, ο Βαβρίνκα ανέβηκε στην υψηλότερη θέση της καριέρας του στην παγκόσμια κατάταξη, το νούμερο 3, την οποία διατήρησε για αρκετούς μήνες. Στις επιτυχίες του συγκαταλέγονται ακόμα ένας τίτλος στο Μάστερς του Μόντε Κάρλο το 2014 καθώς και δύο τελικοί στα Μάστερς της Ρώμης και της Μαδρίτης το 2008 και το 2013 αντίστοιχα.Το 2008 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες εκπροσωπώντας την Ελβετία με παρτενέρ τον συμπατριώτη του Ρότζερ Φέντερερ, ενώ βοήθησε σημαντικά την Ελβετία να κατακτήσει το Κύπελλο Ντέιβις το 2014. Επιπροσθέτως, ανήκει σε μία πολύ κλειστή ομάδα ενεργών παικτών που έχει φτάσει τουλάχιστον μέχρι τα προημιτελικά και των τεσσάρων τουρνουά Γκραν Σλαμ. Είναι, μάλιστα, ένας από τους τρεις συνολικά τενίστες (μαζί με τους Τόμας Μπέρντιχ και Τζο- Γουίλφρεντ Τσονγκά) που έχουν πετύχει νίκη απέναντι στους επονομαζόμενους Big 4 (Ρότζερ Φέντερερ, Ραφαέλ Ναδάλ, Νόβακ Τζόκοβιτς και Άντι Μάρεϊ) σε τουρνουά Γκραν Σλαμ.
Ο Βαβρίνκα θεωρεί το χώμα ως την καλύτερη επιφάνεια, ενώ τα καλύτερα χτυπήματά του είναι το σερβίς και το ρεβέρ. Σχετικά με το ρεβέρ του Βαβρίνκα, ο Τζον ΜακΕνρό σε δηλώσεις του έχει υποστηρίξει ότι ο Βαβρίνκα διαθέτει ένα από τα πιο δυνατά ρεβέρ στην ιστορία του αθλήματος.
Λίγες μέρες πριν από την έναρξη του Γαλλικού Όπεν το 2014, ο Βαβρίνκα ζήτησε την αλλαγή του ονόματός του από “Στάνισλας Βαβρίνκα” σε “Σταν Βαβρίνκα”, δηλώνοντας ότι πρόθεσή του είναι να χρησιμοποιήσει το συντομευμένο όνομα στις συνεντεύξεις τύπου και στις κληρώσεις των τουρνουά.
Κατηγορία:Ελβετοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Εκλογή αρχηγού του Τσεχικού Πειρατικού Κόμματος 2022
Στις 8 Ιανουαρίου 2022 διεξήχθησαν εκλογές για την ηγεσία του Τσεχικού Πειρατικού Κόμματος.
Οι Πειρατές κλήθηκαν να επιλέξουν έναν από τους 4 υποψήφιους για τη θέση του αρχηγού του κόμματος. Ο γερουσιαστής Λούκας Βάγκενκνεχτ, η πρώην αντιπρόεδρος του κόμματος Γιάνκα Μιχαηλίδου και ο αντιδήμαρχος Οστράβας Νταβίτ Βίτος αναμετρήθηκαν με τον μέχρι στιγμής αρχηγό του κόμματος, τον Ιβάν Μπάρτος, για τη θέση του αρχηγού.
Τα πάνω από 1.200 μέλη του κόμματος ψήφισαν διαδικτυακά. Ο Ιβάν Μπάρτος κέρδισε στον 2ο γύρο της εκλογής, συγκεντρώνοντας τους 662 από τους 948 ψήφους, και κράτησε τη θέση του ως αρχηγός των Τσέχων Πειρατών.
Ιστορικό
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2021, το Τσεχικό Πειρατικό Κόμμα έγινε το πρώτο πειρατικό κόμμα της Ευρώπης που μπήκε σε κυβερνώσα συμμαχία και ανέλαβε δύο υπουργεία: το Υπουργείο εξωτερικών και το Υπουργείο περιφερειακής ανάπτυξης. Οι Τσέχοι Πειρατές είναι μέλη του Ευρωπαϊκού Πειρατικού Κόμματος, το οποίο έχει μέλη σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες, όπως στη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία. Παρά αυτήν την επιτυχία όμως, ισχύει ότι στις εκλογές του 2021 οι Πειρατές είχαν μεγάλη απώλεια σε έδρες. Κέρδισαν μόνο 4 έδρες, πολύ λιγότερες από τις 22 έδρες που κέρδισαν στις εκλογές του 2017. Μερικά από τα μέλη του κόμματος έριξαν την ευθύνη για την εκλογική αποτυχία στον πρόεδρο του κόμματος, τον Ιβάν Μπάρτος, ο οποίος είναι αναπληρωτής του Πρωθυπουργού και Υπουργός περιφερειακής ανάπτυξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Τσεχία Τσεχ
Κλαούντιο Ζάπα
Ο Κλαούντιο Ζάππα (Claudio Zappa), γεννημένος στις 30 Μαρτίου 1997, είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός για την ομάδα της Serie C Mantova.
Γιουβέντους
Η Γιουβέντους υπέγραψε τον Ζάπα ως δανεικό τον Φεβρουάριο του 2015, έναντι δανεισμού 200.000 ευρώ. Εντυπωσίασε  προπονητής Fabio Grosso και γενικά ήταν ο βασικός αριστερός μπακ για την ομάδα της Primavera, παίζοντας στην Campionato Nazionale Primavera, 2015–16 UEFA Youth League , Supercoppa Primavera και Torneo di Viareggio. Τον Ιούνιο του 2015 η Γιουβέντους υπέγραψε τον Ζάπα σε μια οριστική συμφωνία για επιπλέον χρέωση 1,5 € εκατομμύριο.
Στις 22 Ιουλίου 2016, η Γιουβέντους επιβεβαίωσε ότι είχε παραχωρήσει δανεικό τον Ζάπα στην ομάδα της Lega Pro Pontedera. Έκανε το ντεμπούτο του για τον σύλλογο σε μια ήττα 3–1 από τη Φότζια Κάλτσιο στον πρώτο γύρο του Κόπα Ιταλίας, στις 31 Ιουλίου 2016. Το ντεμπούτο του Ζάπα στο πρωτάθλημα έγινε στις 18 Σεπτεμβρίου 2016, παίζοντας 74 λεπτά εναντίον της Ράσινγκ Ρόμα, αφού έμεινε στον πάγκο για τα δύο προηγούμενα παιχνίδια εναντίον της Olbia 1905 και της Pistoiese. Στις 16 Ιανουαρίου 2017, ο Ζάπα ανακλήθηκε από την Ποντεντέρα από τη Γιουβέντους και την επόμενη μέρα δόθηκε ξανά δανεικός, αυτή τη φορά στο Πορντενόνε μέχρι τις 30 Ιουνίου 2017
Πιστοϊέσε
Στις 19 Ιουλίου 2017 ο Zappa υπέγραψε συμβόλαιο με την Pistoiese.
Νοβάρα
Στις 31 Ιανουαρίου 2019 εντάχθηκε στη Νοβάρα ως δανεικός μέχρι το τέλος της σεζόν 2018-19.
Σλιέμα Γουόντερερς
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2019 εντάχθηκε στην ομάδα της Μάλτας Sliema Wanderers ως δανεικός.
Μαντόβα
Στις 18 Αυγούστου 2020 μεταγράφηκε στη Μάντοβα, που προβιβάστηκε πρόσφατα στη Serie C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλιέμα Γουόντερερς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Μάλτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νοβάρα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Πιστοϊέζε 1921 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Γ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ροταλιέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ροταλιέν (γαλλικά: Rotaliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ιμπρίκτεπε
Το Ιμπρίκτεπε (τουρκικά: İbriktepe· ελληνικά: Κιουτέζα· αλβανικά: Qytezë  ) είναι μικρή κωμόπολη στην περιοχή των Υψάλων της επαρχίας Αδριανούπολης στη βορειοδυτική Τουρκία. Βρίσκεται στην Ανατολική Θράκη, στα σύνορα Τουρκίας-Ελλάδος. Η κωμόπολη απέχει 25 χλμ. από τα Ύψαλα και 100 χλμ. από την Αδριανούπολη. Ο πληθυσμός του Ιμπρίκτεπε είναι 1.492 κάτοικοι από το 2012.
Το Ιμπρίκτεπε είναι γνωστό για το ότι ήταν η γενέτειρα του Αλβανού πολιτικού και ιδρυτή της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας, Φαν Νόλι. Την εποχή της γέννησης του Νόλι, μια μικρή αλβανόφωνη ορθόδοξη κοινότητα ζούσε στην πόλη. Είχε μια εκκλησία του Αγίου Γεωργίου η οποία χτίστηκε το 1837. Η προτομή του τοποθετήθηκε στην κωμόπολη τον Ιανουάριο του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Τουρκίας
Γαβαλοχώρι Χανίων
Το Γαβαλοχώρι (επίσημο: το Γαβαλοχώριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 100 μέτρων, σε βραχώδη κοιλάδα με καλλιέργειες ελιών και αμπελιών. Απέχει 26 χιλιόμετρα από τα Χανιά.
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού προέρχεται από τη βυζαντινή οικογένεια των Γαβαλάδων, μια από τα 12 αρχοντόπουλα στα οποία μοιράστηκαν φέουδα στην Κρήτη το 1182. Η παλαιότερη μνεία στον οικισμό γίνεται στο έγγραφο της διανομής των φεούδων «άχρι του Γαβαλοχωρίου, ήγουν χωρίου Γαβαλά».
Το χωριό στα ενετικά χρόνια κατέστη κοινωνικοοικονομικό κέντρο της περιοχής και αρχιτεκτονικά δείγματα εκείνης της περιόδου σώζονται μέχρι σήμερα. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Gavaloghori Astiraca στην επαρχία Αποκορώνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Gavalloghori Astiraca με 258 κατοίκους. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Gavaloghori Amighdali. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, στο χωριό βρισκόταν η έδρα του Κρητικού Συμβουλίου.
Σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή του 1834, στο χωριό κατοικούσαν 10 χριστιανικές και 20 μουσουλμανικές οικογένειες. Το 1881 είχε 998 κατοίκους και ανήκε στον δήμο Βάμου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Δείτε: Κοινότητα Γαβαλοχωρίου
Από το Γαβαλοχώρι καταγόταν ο ήρωας σμηναγός Χρήστος Μουλάς.
Αξιοθέατα
Το Γαβαλοχώρι με τους οικισμούς Άγιο Βασίλειο, Άγιο Παύλο, Άσπρο (Κοπράνα) και Ντουλιανά έχει χαρακτηριστεί ιστορικός διατηρητέος τόπος και τοπίο ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους. Σύμφωνα με το ΦΕΚ, αποτελεί αξιόλογο σύνολο λαϊκής αρχιτεκτονικής χωρίς σημαντικές σύγχρονες αλλοιώσεις και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από πλευράς πολιτισμού λαϊκού. Αρχιτεκτονικά δείγματα των ενετικών χρόνων σώζονται μέχρι σήμερα.