cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος
Τελευταία χρόνια του Μεθόδιου
Οι αρχιεπισκοπικές αξιώσεις του Μεθόδιου θεωρήθηκαν τέτοιο πλήγμα για τα δικαιώματα του Σάλτσμπουργκ, που αναγκάστηκε να απαντήσει για αυτές σε μια σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στο Ρέγκενσμπουρκ με την παρουσία του βασιλιά Λουδοβίκου. Η σύνοδος, μετά από έντονη συζήτηση, κήρυξε την εκθρόνιση του εισβολέα και διέταξε να σταλεί στη Γερμανία, όπου κρατήθηκε αιχμάλωτος στο Ελβάγκεν για δυόμισι χρόνια. Παρά τις έντονες αιτιάσεις του Conversio Bagoariorum et Carantanorum, γραμμένου το 871 για να επηρεάσει τον Πάπα, αν και δεν ομολογούσε ανοικτά το σκοπό του, η Ρώμη πήρε κατηγορηματικά το μέρος του Μεθόδιου και έστειλε έναν επίσκοπο να τον παλινορθώσει και να τιμωρήσει τους εχθρούς του, με την εντολή τα δύο μέρη να εμφανιστούν στη Ρώμη με τον απεσταλμένο. Η παπική βούληση υπερίσχυσε και ο Μεθόδιος εξασφάλισε την ελευθερία του και την αρχιεπισκοπική του εξουσία τόσο στη Μεγάλη Μοραβία όσο και στην Παννονία, αν και η χρήση της Σλαβονικής για τη λειτουργία δεν του επιτρεπόταν ακόμη. Η εξουσία του περιορίστηκε στην Παννονία όταν, μετά το θάνατο του Κότσελ, το πριγκιπάτο διοικούσαν Γερμανοί ευγενείς. Αλλά ο Σβάτοπλουκ κυβερνούσε τώρα ουσιαστικά με ανεξαρτησία στη Μεγάλη Μοραβία και έδιωξε το γερμανικό κλήρο. Αυτό προφανώς εξασφάλισε ανενόχλητο πεδίο δράσης για το Μεθόδιο και η "Vita Methodii" (χ.) παρουσιάζει τα επόμενα χρόνια (873-879) ως περίοδο γόνιμη προόδου. Ο Μεθόδιος φαίνεται να είχε αγνοήσει, εν όλω ή εν μέρει, την απαγόρευση της Σλαβονικής λειτουργίας και όταν Φράγκοι κληρικοί ξαναγύρισαν στη χώρα και η αυστηρότητα του αρχιεπισκόπου είχε δυσαρεστήσει τον έκφυλο Σβάτοπλουκ, αυτό έγινε αιτία καταγγελιών εναντίον του στη Ρώμη, σε συνδυασμό με κατηγορίες που αφορούσαν το Filioque.
Μεθόδιος υποστήριξε την ορθοδοξία του στη Ρώμη, εύκολα καθώς το Πιστεύω απαγγελλόταν ακόμα εκεί χωρίς το Filioque, και υποσχέθηκε να υπακούσει σε σχέση με τη λειτουργία. Η άλλη πλευρά συμβιβαζόμενος δίνοντάς του ένα Σουηβό, το Βίχιγκ, ως βοηθό του. Όποτε οι μεταξύ τους σχέσεις ήταν τεταμένες, ο Ιωάννης Η΄ υποστήριζε σθεναρά το Μεθόδιο αλλά μετά το θάνατό του (Δεκέμβριος 882) η θέση του αρχιεπισκόπου έγινε ανασφαλής και η ανάγκη του για υποστήριξη τον έκανε να πάει να επισκεφτεί το Βυζαντινό αυτοκράτορα ("Vita Methodii" (xiii.)).
Το σώμα του Μεθόδιος θάφτηκε στο κεντρικό καθεδρικό ναό της Μεγάλης Μοραβίας. Μέχρι σήμερα παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα ποιά πόλη ήταν πρωτεύουσα της Μεγάλης Μοραβίας και ως εκ τούτου ο τόπος της αιώνιας ανάπαυσης του Μεθόδιου παραμένει άγνωστος.
Επινόηση του Γλαγολιτικού και του Κυριλλικού αλφαβήτου
Το Γλαγολιτικό και το Κυριλλικό αλφάβητο είναι τα αρχαιότερα γνωστά σλαβικά αλφάβητά και δημιουργήθηκαν από τους δύο αδελφούς και τους μαθητές τους για τη μετάφραση της Αγίας Γραφής και άλλων κειμένων στις Σλαβικές γλώσσες. Το αρχικό Γλαγολιτικό αλφάβητο χρησιμοποιήθηκε στη Μεγάλη Μοραβία μεταξύ 863 (άφιξη του Κυρίλλου και Μεθοδίου) και 885 (απέλαση των μαθητών τους) για την κυβέρνηση και τα θρησκευτικά έγγραφα και βιβλία και στην Ακαδημία της Μεγάλης Μοραβίας (Veľkomoravské učilište) που ιδρύθηκε από τον Κύριλλο, όπου εκπαιδεύονταν οι οπαδοί του Κυρίλλου και του Μεθοδίου, από τον ίδιο το Μεθόδιο μαζί με άλλους. Το αλφάβητο έχει παραδοσιακά αποδοθεί στον Κύριλλο. Η απόδοση αυτή έχει επιβεβαιωθεί ρητά από την παπική επιστολή Industriae tuae (880), που εγκρίνει τη χρήση της Παλαιάς Εκκλησιαστικής Σλαβονικής και αναφέρει ότι το αλφάβητο "επινοήθηκε από τον Κωνσταντίνο τον Φιλόσοφο". Ο όρος επινόηση δεν αποκλείει κατ' ανάγκην την πιθανότητα οι αδελφοί να έχουν κάνει χρήση προγενέστερων γραμμάτων, αλλά σημαίνει μόνο ότι πριν από εκείνη την εποχή οι σλαβικές γλώσσες δεν είχαν δική τους διακριτή γραφή.
Το παλαιό Κυριλλικό αλφάβητο αναπτύχθηκε στην Α΄ Βουλγαρική Αυτοκρατορία και αργότερα τελειοποιήθηκε και διαδόθηκε από τους μαθητές Κλήμεντα και Ναούμ στις σχολές της Οχρίδας και της Πρεσλάβας του Τσάρου Βόρις της Βουλγαρίας, ως απλούστευση του Γλαγολιτικού αλφάβητου, που έμοιαζε περισσότερο με το Ελληνικό. Αυτό αναπτύχθηκε από τους μαθητές των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στη Φιλολογική Σχολή της Πρεσλάβας στο τέλος του 9ου αιώνα.
Μετά το θάνατο του Κυρίλλου ο Κλήμης της Οχρίδας συνόδευσε το Μεθόδιο από τη Ρώμη στην Παννονία και τη Μεγάλη Μοραβία. Μετά το θάνατο του Μεθοδίου το 885 ο Κλήμης ηγήθηκε του αγώνα κατά των Γερμανών κληρικών στη Μεγάλη Μοραβία, μαζί με το Γκόραζντ. Αφού πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στη φυλακή απελάθηκε από τη Μεγάλη Μοραβία και το 885 ή 886 έφθασαν στα σύνορα της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας μαζί με το Ναούμ της Πρεσλάβας, τον Αγγελάριο και ενδεχομένως το Γκόραζντ (σύμφωνα με άλλες πηγές ο Γκόραζντ τότε ήταν ήδη νεκρός). Οι τέσσερις τους στη συνέχεια εστάλησαν στη Βουλγαρική πρωτεύουσα Πλίσκα, όπου τους ανατέθηκε από τον Τσάρο Βόρις Α΄της Βουλγαρίας να εκπαιδεύσουν το μελλοντικό κλήρο του κράτους στη Σλαβονική γλώσσα.
Μετά την υιοθέτηση του Χριστιανισμού το 865 οι θρησκευτικές τελετές στη Βουλγαρία διεξάγονταν στα ελληνικά από κληρικούς που αποστέλλονταν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Φοβούμενος την αύξηση της επιρροής του Βυζαντίου και την αποδυνάμωση του κράτους ο Βόρις θεώρησε την υιοθέτηση της Παλαιάς Σλαβονικής γλώσσας ως ένα τρόπο για να διατηρήσει την πολιτική ανεξαρτησία και τη σταθερότητα της Βουλγαρίας, έτσι ίδρυσε δύο φιλολογικές σχολές (ακαδημίες), της Πλίσκας και της Οχρίδας, όπου η θεολογία θα διδασκόταν στη Σλαβονική γλώσσα. Ενώ ο Ναούμ της Πρεσλάβας έμεινε στην Πλίσκα, εργαζόμενος για την ίδρυση της εκεί Φιλολογικής Σχολής, στον Κλήμεντα ανατέθηκε από το Βόρις Α΄, να οργανώσει τη διδασκαλία της θεολογίας για τους μέλλοντες κληρικούς στην Παλαιά Εκκλησιαστική Σλαβονική στη Φιλολογική Σχολή της Οχρίδας. Επί επτά χρόνια (886-893) ο Κλήμης δίδαξε περίπου 3.500 μαθητές στη Σλαβονική γλώσσα και το Γλαγολιτικό αλφάβητο.
Εορτή
thumb|200px|Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος διδάσκουν το χριστιανισμό στους σλαβόφωνους πληθυσμούς. Η διαδικασία αγιοποίησης ήταν πολύ πιο αργή στις δεκαετίες μετά το θάνατο του Κυρίλλου από ότι σήμερα. Ο Κύριλλος θεωρήθηκε από τους μαθητές του ως άγιος λίγο μετά το θάνατό του. Οι πιστοί του εξαπλώθηκαν ανάμεσα στα έθνη που μετέδωσε το ευαγγέλιο και στη συνέχεια στην ευρύτερη Χριστιανική εκκλησία και ήταν γνωστός ως άγιος άνθρωπος, μαζί με τον αδελφό του Μεθόδιο. Υπήρξαν εκκλήσεις για αγιοποίηση του Κυρίλλου από τα πλήθη που πλαισίωναν τους δρόμους της Ρώμης κατά την επικήδεια πομπή του. Η πρώτη εμφάνιση των αδελφών σε παπικό έγγραφο είναι στο Grande Munus του Λέοντα Η' το 1880. Είναι γνωστοί ως "Απόστολοι των Σλάβων" και εξακολουθούν να χαίρουν μεγάλης εκτίμησης τόσο από τους Ρωμαιοκαθολικούς όσο και τους Ορθόδοξους Χριστιανούς. Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο στις 11 Μαΐου (αν και για τις Ορθόδοξες Εκκλησίες που χρησιμοποιούν το παλαιό ημερολόγιο αυτό είναι 24 Μαΐου του νέου ημερολογίου). Η γιορτή τιμά επίσης την εισαγωγή του αλφαβητισμού και το κήρυγμα των ευαγγελίων στη σλαβική γλώσσα από τους αδελφούς. Η ημέρα της γιορτής τους είναι στις 14 Φεβρουαρίου για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (για να συμπέσει με την ημερομηνία του θανάτου του Αγίου Κυρίλλου). Το 1980 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ κήρυξε τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο συμπροστάτες της Ευρώπης  μαζί με τον Άγιο Βενέδικτο. Οι Κύριλλος και Μεθόδιος θεωρούνται επίσης άγιοι από την Λουθηρανική και την Αγγλικανική εκκλησία.
Σύμφωνα με παλιά Βουλγαρικά χρονικά η ημέρα των αγίων αδελφών εορτάστηκε εκκλησιαστικά ήδη από τον 11ο αιώνα. Ο πρώτος καταγεγραμμένος κοσμικός εορτασμός της Ημέρας των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου ως "Ημέρα της Βουλγαρικής γραφής", όπως είναι παραδοσιακά δεκτό από τη Βουλγαρική ιστορία, πραγματοποιήθηκε στη Φιλιππούπολη στις 11 Μαΐου 1851, όταν μια τοπική Βουλγαρική σχολή ονομάστηκε "Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου", με πρωτοβουλία του διακεκριμένου Βούλγαρου εκπαιδευτικού Nάιντεν Γκέροφ, αν και ένας Αρμένιος περιηγητής αναφέρεται στην επίσκεψή του στη "γιορτή της Βουλγαρικής γραφής" στην πόλη Σούμεν στις 22 Μαΐου 1803.
Η ημέρα αυτή εορτάζεται ως αργία στις ακόλουθες χώρες :
Ναοί
Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί ναοί αφιερωμένοι στους αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο. Ειδικότερα, στη γενέτειρά τους, Θεσσαλονίκη, υπάρχουν τρείς ναοί. Ο πρώτος ναός που αφιερώθηκε στους θεσσαλονικείς αγίους βρίσκεται στη συνοικία Ξηροκρήνη της Θεσσαλονίκης και αποτελεί τον παλαιό ναό του αγίου Νικολάου, ο οποίος, μετά την ανέγερση του νέου το 1970, αφιερώθηκε στη μνήμη τους ώστε να τιμηθούν οι Θεσσαλονικείς άγιοι στη γενέτειρά τους. . Επίσης στη Θεσσαλονίκη έχουν ανεγερθεί δυο ναοί: στη Νέα Παραλία και στον Εύοσμο.
Ενοριακοί ναοί των αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου έχουν ανεγερθεί και στην υπόλοιπη Ελλάδα όπως στην Ξάνθη, στον Λαγκαδά, στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας και στο Ολυμπιακό Χωριό στις Αχαρνές. Άλλοι ναοί βρίσκονται στον Προμαχώνα Σερρών και τη Δοϊράνη Κιλκίς, ενώ παρεκκλήσια υπάρχουν στον στο Μέγα Γιαλό Σύρου, στην κατακόμβη του Μητροπολιτικού Ναού Αγίας Τριάδος Πειραιά και στις εγκαταστάσεις της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης στο Κολυμβάρι Χανίων.
Σε άλλες χώρες επίσης έχουν τιμηθεί με ανέγερση ναών στη μνήμη του όπως ο Καθεδρικός Ναός Μιχάλοβτσε της Σλοβακίας και ο μητροπολιτικός ναός του Πύργου στη Βουλγαρία.
Ελληνορθόδοξοι ναοί των αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου βρίσκονται επίσης στο Kirchheim U. Teck Γερμανίας, στην Οστάνδη Βελγίου, στο Huthwaite της Αγγλίας, στο Τορόντο του Καναδά, στο Preston Μελβούρνης στην Αυστραλία κ.α.
Αλλες τιμές
Η Εθνική βιβλιοθήκη της Βουλγαρίας στη Σόφια, το Πανεπιστήμιο Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου των Σκοπίων στην Βόρεια Μακεδονία και το Πανεπιστήμιο των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στο Βελίκο Τίρνοβο της Βουλγαρίας και εκείνο στην Ταρνάβα της Σλοβακίας φέρουν το όνομα των δύο αγίων. Η Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Πάλατσκι στο Όλομουτς Τσεχίας, φέρει το όνομα "Θεολογική Σχολή Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου".
Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος είναι οι πολιούχοι της Αρχιεπισκοπής της Λιουμπλιάνας. Ο Καθεδρικός Ναός της Λιουμπλιάνας βρίσκεται στην Πλατεία Κυρίλλου και Μεθοδίου. (Σλοβενικά: Ciril-Metodov trg). Επίσης είναι πολιούχοι της Ανατολικής Καθολικής Μητρόπολης Κόσιτσε της Σλοβακίας και της Σλοβακικής Ανατολικής Καθολικής Μητρόπολης του Τορόντο.
Τα λείψανα του Αγίου Κυρίλλου είναι θαμμένα σε ένα ιερό παρεκκλήσι μέσα στη Βασιλική του Αγίου Κλήμεντος στη Ρώμη.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κύριλλος και Μεθόδιος Κύριλλος και Μεθόδιος Κυριλλος Μεθοδιος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Μεγάλη Μοραβία
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κυκλάδων 2013–14
Για την περίοδο 2013–14, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κυκλάδων ήταν η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στον νομό Κυκλάδων.
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2013-14 ήταν η 34η διοργάνωση πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της ΕΠΣ Κυκλάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αίας Σύρου, ο οποίος έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώθηκε από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου διοργανώθηκε για 32η φορά και αποτέλεσε ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Α.Ο. Σύρου, ο οποίος απέκτησε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών της σεζόν.
Πρωτάθλημα
Στο πρωτάθλημα δήλωσαν συμμετοχή 22 σύλλογοι από 11 νησιά: 1 από την Άνδρο, 4 από τη Θήρα, 1 από την Ίο, 1 από τη Μήλο, 1 από τη Μύκονο, 4 από τη Νάξο, 3 από την Πάρο, 1 από τη Σέριφο, 1 από τη Σίφνο, 3 από τη Σύρο και 2 από την Τήνο.
Οι 22 σύλλογοι χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους με βάση τη γεωγραφική τους θέση, ώστε να ελαχιστοποιηθούν τα έξοδα των ομάδων για μετακινήσεις και διαμονή. Ο πρώτος όμιλος περιλαμβάνει τις ομάδες από Άνδρο, Μύκονο, Σύρο και Τήνο. Ο δεύτερος όμιλος τις ομάδες από Μήλο, Πάρο, Σέριφο και Σίφνο. Τέλος, ο τρίτος όμιλος περιλαμβάνει τις ομάδες από Θήρα, Ίο και Νάξο. Οι όμιλοι που καταρτίστηκαν ήταν οι εξής:
Α' φάση
Οι πρώτες κάθε ομίλου, καθώς και η καλύτερη δεύτερη ομάδα προκρίθηκαν αυτόματα στη Β' φάση για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Οι άλλες δύο δεύτερες ομάδες αγωνίστηκαν μεταξύ τους σε αγώνα μπαράζ για μία θέση στη Β' φάση.
1ος όμιλος
2ος όμιλος
Αγώνας μπαράζ
Στον αγώνα μπαράζ αγωνίστηκαν οι δύο χειρότεροι δεύτεροι των ομίλων, σε ουδέτερη έδρα, με τον νικητή (Α.Ο. Σύρου) να προκρίνεται στη Β' φάση.
Β' φάση
Οι σύλλογοι που τελικά προκρίθηκαν στη Β' φάση, σχημάτισαν ένα μίνι πρωτάθλημα όπου αγωνίστηκαν μεταξύ τους από μία φορά σε ουδέτερη έδρα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Αίαντα Σύρου για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Κύπελλο
Στον θεσμό του κυπέλλου συμμετείχαν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων, εκτός αυτών που αγωνίζονταν σε εθνική κατηγορία (Α.Ο. Μυκόνου και Πανναξιακός Α.Ο.). Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 14 Σεπτεμβρίου 2013 με τους πρώτους αγώνες της 1ης φάσης και ολοκληρώθηκε με τον τελικό στις 15 Φεβρουαρίου 2014. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Α.Ο. Σύρου για 12η φορά στην ιστορία του, αφού νίκησε στον τελικό την Α.Σ. Θύελλα Καμαρίου με 2-0 και κέρδισε τη συμμετοχή του στο Κύπελλο Ερασιτεχνών της σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Κυκλάδων Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2013-2014 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2013-2014
Κερτ Ράμπις
Ο Κερτ Ράμπις (Darrell Kurt Rambis, γεννήθηκε 25 Φεβρουαρίου 1958) είναι Ελληνο-Αμερικανός επαγγελματίας προπονητής καλαθόσφαιρας και πρώην καλαθοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ, με πολυετή παρουσία στο NBA.
Απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Σάντα Κλάρα, αγωνίστηκε στο κολεγιακό πρωτάθλημα από το 1976 έως το 1980, αναδεικνυόμενος σε κορυφαίο σκόρερ της ομάδας του όλων των εποχών, με συνολικά 1.736 πόντους. Επιλέχθηκε για τα ντραφτ του 1980 αλλά τελικά κατέληξε στην Ελλάδα και την ΑΕΚ, με την οποία αγωνίσθηκε ως ομογενής με το όνομα "Κυριάκος Ραμπίδης", κερδίζοντας το Κύπελλο Ελλάδας του 1981.
Εν συνεχεία έκανε μεγάλη σταδιοδρομία στις ΗΠΑ με τα χρώματα των Λος Άντζελες Λέικερς (1982-1988 και 1993-1995), Σάρλοτ Χόρνετς (1988-1989), Φοίνιξ Σανς (1989-1992) και Σακραμέντο Κινγκς (1992-1994). Από το 1995 εργάστηκε ως προπονητής, αρχικά ως βοηθός στους Λέικερς και μετά στους Μινεσότα Τίμπεργουλβς και Νιου Γιορκ Νικς.
Έχει κατακτήσει 4 πρωταθλήματα NBA με τους Λέικερς (1982, 1985, 1987, 1988), ενώ το 1980 αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης της χρονιάς στην περιφέρεια της Δυτικής Ακτής στο κολλεγιακό πρωτάθλημα.
Στις 29 Δεκεμβρίου του 2008 η ομάδα του Πανεπιστημίου της Σάντα Κλάρα απέσυρε προς τιμήν του την φανέλα με το Νο 34.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάρλοτ Χόρνετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο NBA Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Αποκατάσταση (Σοβιετική Ένωση)
Η Αποκατάσταση (реабилитация, μεταγράφεται στα αγγλικά ως reabilitatsiya, αποδίδεται ακαδημαϊκά ως reabilitacija) ήταν ένας όρος που χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και στα μετασοβιετικά κράτη. Ξεκινώντας μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953, η κυβέρνηση ανέλαβε την πολιτική και κοινωνική αποκατάσταση των προσώπων που είχαν καταπιεσθεί και είχε ασκηθεί εναντίον τους νομική δίωξη χωρίς νομική βάση. Επανέφερε τα άτομα στο καθεστώς αθώωσης. Σε πολλές περιπτώσεις, η αποκατάσταση ήταν μεταθανάτια, καθώς χιλιάδες θύματα είχαν εκτελεστεί ή πέθαναν σε στρατόπεδα εργασίας.
Η κυβέρνηση επίσης αποκατέστησε αρκετές μειονοτικών πληθυσμών, που εκτοπίστηκαν υπό τον Στάλιν, και τους επέτρεψε να επιστρέψει στα πρώην εδάφη τους και σε ορισμένες περιπτώσεις, αποκατέστησε την αυτονομία στις περιοχές αυτές.
Μετά την εποχή του Σταλινισμού
Η κυβέρνηση άρχισε να χορηγεί μαζική αμνηστία στα θύματα της Σοβιετικής καταστολής μετά το θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν. Το 1953, αυτό δεν συνεπαγόταν με κάποια μορφή αποζημίωσης. Η κυβέρνηση τους απελευθέρωνε σε εσωτερική εξορία σε απομακρυσμένες περιοχές, χωρίς κανένα δικαίωμα να επιστρέψουν στην αρχική κατοικία τους.
Η αμνηστία είχε εφαρμοστεί πρώτα για εκείνους που είχαν καταδικαστεί για έως 5 χρόνια, για μη πολιτικά άρθρα στον Σοβιετικό Ποινικό Κώδικα (για παράδειγμα, τα παιδιά των καταπιεσμένων για πολιτικούς λόγους ατόμων συχνά διώκονταν ως "αντικοινωνικά στοιχεία", δηλαδή σε ίδια βάση με τις πόρνες). Το 1954, η κυβέρνηση άρχισε να απελευθερώσει πολλούς πολιτικούς κρατούμενους από τα στρατόπεδα εργασίας γκουλάγκ.
Το 1956, ο Νικίτα Χρουστσόφ, ο οποίος τότε βρισκόταν στη θέση του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, κατήγγειλε τον Σταλινισμό στην αξιοσημείωτη ομιλία του Σχετικά με την Λατρεία της Προσωπικότητας και Τις Συνέπειες. Αργότερα, η κυβέρνηση συνόδευε την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων με την αποκατάστασή τους, επιτρέποντάς τους να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και να πάρουν τις ζωές τους.
Αρκετές εθνοτικές ομάδες είχαν απελαθεί στη Σιβηρία, το Καζακστάν και την Κεντρική Ασία κατά τη διάρκεια της μεταφοράς πληθυσμών. Αυτές αποκαταστάθηκαν επίσης στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Η κυβέρνηση επέτρεψε σε πολλές από αυτές τις ομάδες να επιστρέψουν στις παλιές τους πατρίδες και αποκατέστησε της πρώην αυτόνομες περιοχές τους. Δεν αποκαταστάθηκε η επικράτεια των Γερμανών του Βόλγα και των Τατάρων της Κριμαίας.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα πρόσωπα απελευθερώνονταν με τις φράσεις "λόγω έλλειψης ποινικής υπόθεσης" και "βασιζόταν σε προηγουμένως μη διαθέσιμες πληροφορίες". Κάποιοι απελευθερώθηκαν "λόγω έλλειψης απόδειξης ενοχής". Πολλές αποκαταστάσεις συνέβησαν μεταθανάτια, καθώς χιλιάδες είχαν εκτελεστεί από την Σταλινική κυβέρνηση ή πέθαναν από τις σκληρές συνθήκες στα στρατόπεδα εργασίας. Πολλά άτομα υπόκεινταν σε αμνηστία μόνο, αλλά όχι σε αποκατάσταση (ιδίως εκείνοι που είχαν διωχθεί επειδή "άνηκαν στην Τροτσκική Αντιπολίτευση").
Περεστρόικα και μετασοβιετικά κράτη
Ένα άλλο κύμα αποκαταστάσεων ξεκίνησε το 1986, με την αναδυόμενη Σοβιετική πολιτική της Περεστρόικα. Τα άτομα που ήταν καταπιεσμένα αποκαταστούνταν με συνοπτικές διαδικασίες. Επίσης, η Σοβιετική πολιτική και στρατιωτική δικαιοσύνη συνέχισε να κάνει αποκαταστάσεις στα θύματα των σταλινικών εκκαθαρίσεων (μετά θάνατον), καθώς και σε ορισμένα άτομα που καταπιέστηκαν μετά τον Στάλιν. Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης στα τέλη του 1991, η τάση αυτή συνεχίστηκε στα περισσότερα μετασοβιετικά κράτη.
Τόσο η σύγχρονη Ρωσική Ομοσπονδία και η Ουκρανία έχουν θεσπίσει νόμους "Για την Αποκατάσταση των Θυμάτων των Πολιτικών Διώξεων", οι οποίοι παρέχουν τη βάση για τη συνέχιση της μετασταλινικής αποκατάστασης των θυμάτων.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολιτική καταπίεση στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Δίκαιο της Ρωσίας Κατηγορία:Δίκαιο της Σοβιετικής Ένωσης
ΛΑΛΛ Λύσης
Η Λέσχη Αγάπη Λαού Λύσης (ή η ΛΑΛΛ Λύσης) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από τη Λύση της επαρχίας Αμμοχώστου. Η ΛΑΛΛ είχε συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία και στη Γ΄ κατηγορία Κύπρου. Το 1974 τερμάτισε τη λειτουργία της λόγω της τουρκικής εισβολής. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο.
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
Το σωματείο ΛΑΛΛ Λύσης ιδρύθηκε το 1919 με την ονομασία «Η Αγάπη του λαού Λύσης». Μετά τη ψήφιση του νόμου περί λεσχών, μετονομάστηκε σε Λέσχη Αγάπη Λαού Λύσης (Λ.Α.Λ.Λ.). Το σωματείο απορρόφησε άλλα δύο παλαιότερα σωματεία, την «Αναγέννηση» (έτος ίδρυσης 1895) και τον «Πανελλήνιο Πόθο» (έτος ίδρυσης 1909). Η ΛΑΛΛ ανέπτυξε κοινωνική, πολιτιστική και αθλητική δράση (χορωδίες, μαντολινάτες, θεατρικές παραστάσεις, γεωργικές εκθέσεις, ομιλίες, αγώνες στίβου, εκδρομές, λειτουργία βιβλιοθήκης κ.ά.).
Το σωματείο διέθετε ιδιόκτητο οίκημα και ιδιόκτητο γήπεδο ποδοσφαίρου. Τη δεκαετία του ΄50 ποδοσφαιριστής της ομάδας ήταν ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ Γρηγόρης Αυξεντίου.
Πορεία στις διοργανώσεις της ΚΟΠ
Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ. Η ΛΑΛΛ εντάχθηκε στη δύναμη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) το 1969 ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Στην πρώτη συμμετοχή της, την περίοδο 1969-70, τερμάτισε στη 13η θέση, μόλις 1 βαθμό πάνω από τη 14η ομάδα που υποβιβάστηκε. Την περίοδο 1970-71 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Στην τελευταία θέση τερμάτισε και την περίοδο 1971-72 αλλά δεν υπήρξε υποβιβασμός. Την περίοδο 1972-73 τερμάτισε στη 10η θέση και την περίοδο 1973-74 τερμάτισε στην τελευταία θέση αλλά και πάλι δεν υπήρξε υποβιβασμός.
Η ομάδα συμμετείχε μία φορά στο κύπελλο Κύπρου, την περίοδο 1973-74, όπου αποκλείστηκε στην προκριματική φάση. Το 1971 συμμετείχε στο Κύπελλο Παλιγγενεσίας, όπου αποκλείστηκε στην Α΄ φάση.
Αναστολή λειτουργίας
Το καλοκαίρι του 1974, τα τουρκικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Λύση. Η ποδοσφαιρική ομάδα δεν επαναδραστηριοποιήθηκε σε κάποια από τις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου. Τα πρώτα χρόνια του εκτοπισμού, μετά από πρωτοβουλία φίλων του σωματείου για διατήρηση του ονόματος του συλλόγου, δημιουργήθηκε ομάδα μπόουλινγκ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Αμμοχώστου Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Κυπριακοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919 Κατηγορία:Λύση Αμμοχώστου
Υποτροπικό κλίμα
Το υποτροπικό κλίμα χαρακτηρίζεται από μακρά ζεστά και ξηρά καλοκαίρια και μικρής διάρκειας υγρούς και ήπιους χειμώνες ενώ η θερμοκρασία δεν πέφτει κάτω από το 0 Το κλίμα αυτό εντοπίζεται στην βόρεια Αφρική και την νότια Ευρώπη. Μια υποκατηγορία του είναι το υγρό υποτροπικό κλίμα.
Κατηγορία:Κλίμα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κορινθίας 2013–14
Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κορινθίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Κορινθίας.
Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Π.Α.Ο. Λουτράκι. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Παννεμεατικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Κορινθίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2013-2014 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2013-2014
Το Γουρουνάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι
Το Γουρουνάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι (πρωτότυπος τίτλος: Piglet's Big Movie) είναι μια Αμερικανική ταινία μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2003 που κυκλοφόρησε στις 21 Μαρτίου 2003 από τη Walt Disney Pictures. Η ταινία περιέχει τους χαρακτήρες από τα βιβλία του Α. Α. Μιλν με τον Γουίνι το Αρκουδάκι και αποτελεί την τρίτη κινηματογραφική ταινία της σειράς του Γουίνι. Σε αυτή την ταινία, το Γουρουνάκι ντρέπεται για το μικρό του μέγεθος και το πόσο ατζαμής είναι και περιπλανιέται στο Δάσος των Γαλάζιων Ονείρων, οδηγώντας όλους τους φίλους του να συνασπιστούν για να τον βρουν. Η παραγωγή της ταινίας έγινε από το Ιαπωνικό τμήμα των DisneyToon Studios.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά με τον Γκαρή, τον Λαγό, τον Τίγρη και τον Γουίνι να δουλεύουν πάνω σε ένα σχέδιο για να πάρουν μέλι από μια κυψέλη. Το Γουρουνάκι θέλει να βοηθήσει, αλλά οι φίλοι του του λένε ότι είναι πολύ μικρός. Όταν το σχέδιό τους πάει στραβά, το Γουρουνάκι σώζει την κατάσταση παγιδεύοντας τις μέλισσες σε μια κυψέλη δόλωμα, αλλά κανείς δεν το προσέχει. Νιώθοντας να αγνοείται και παραγκωνισμένος, το Γουρουνάκι περιπλανιέται λυπημένο στο Δάσος ενώ οι μέλισσες το σκάνε από την κυψέλη δόλωμα.
Αφού καταφέρνουν να ξεφύγουν από τις μέλισσες, η παρέα συνειδητοποιεί ότι το Γουρουνάκι λείπει και αποφασίζουν να πάνε να τον βρουν χρησιμοποιώντας ένα ειδικό λεύκωμα ως οδηγό, το οποίο έχει φτιάξει το Γουρουνάκι και περιέχει τις περιπέτειες που έζησαν όλοι μαζί. Στην πορεία για το σπίτι της Κάνγκα, αναπολούν την περίοδο που εκείνη και ο γιος της, ο Ρω, έφτασαν στο Δάσος. Όλοι φοβούνται τις νέες αφίξεις και ο Λαγός είχε επινοήσει ένα σχέδιο απαγωγής του Ρω, χρησιμοποιώντας ως δόλωμα το Γουρουνάκι. Η Κάνγκα προσποιείται να πιστεύει πως το Γουρουνάκι είναι ο Ρω και του φέρεται πάρα πολύ καλά, κάνοντάς τον να συνειδητοποιήσει ότι είναι πολύ καλή. Στο μεταξύ, ο Ρω και ο Λαγός γίνονται φίλοι κι έτσι όλοι συμφωνούν ότι η Κάνγκα και ο Ρω μπορούν να μείνουν στο Δάσος.
Πίσω στο παρόν, ο Ρω συμμετέχει στην αναζήτηση και όλοι μαζί πηγαίνουν προς τον επόμενο προορισμό του λευκώματος, τον Βόρειο Πόλο. Θυμούνται την ιστορία της αποστολής τους να βρουν τον Πόλο. Στη μέση της αποστολής, ο Ρω πέφτει μέσα στο ποτάμι. Ο Τίγρης, ο Λαγός και ο Γκαρής προσπαθούν να τον σώσουν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Το Γουρουνάκι χρησιμοποιεί ένα πολύ μακρύ κλαδί για να εκτοξεύσει τον Ρω έξω από το ποτάμι και στη συνέχεια το δίνει στον Γουίνι καθώς εκείνος τρέχει να πιάσει τον Ρω. Ο Κρίστοφερ Ρόμπιν φτάνει εκείνη τη στιγμή και βλέποντας τον Γουίνι με το κλαδί, δηλώνει ότι ο Γουίνι ανακάλυψε τον Βόρειο Πόλο, με τον ρόλο του στη διάσωση και την ανακάλυψη, να περνάει απαρατήρητος.
Πίσω στο παρόν και πάλι, η παρέα εκφράζει τη μεταμέλειά της που δεν γιόρταζαν τον ηρωισμό του φίλου τους. Ανησυχούν όλο και περισσότερο καθώς η καταιγίδα πλησιάζει, και όλοι θυμούνται τότε που το Γουρουνάκι έχτισε ένα σπίτι για τον Γκαρή. Του Γουρουνάκι είχε επισημάνει στον Γουίνι πως ο Γκαρής δεν είχε ένα σπίτι να τον κρατάει ζεστό. Ο Γουίνι αποφάσισε πως θα έπρεπε να χτίσουν ένα σπίτι για τον Γκαρή σε συγκεκριμένο σημείο, το οποίο και ονόμασε «Η γωνία του Γουίνι». Ο Τίγρης βοηθάει τον Γουίνι στην προσπάθεια κτισίματος του σπιτιού καθώς το Γουρουνάκι δυσκολεύεται να συμβαδίσει μαζί τους. Τελικά, ο Γουίνι και ο Τίγρης εγκαταλείπουν την προσπάθεια και αργότερα μαθαίνουν πώς ο Γκαρής είχε ήδη χτίσει ένα σπίτι από κλαδιά, αλλά τώρα δεν το βρίσκει. Ο Γουίνι και ο Τίγρης συνειδητοποιούν πως πήραν τα κλαδιά με τα οποία έφτιαξε ο Γκαρής το σπίτι του, για να του φτιάξουν ένα καινούριο. Καθώς προσπαθούν να εξηγήσουν τι συνέβη, το Γουρουνάκι φτάνει και τους οδηγεί όλους στο μόλις χτισμένο σπίτι του Γκαρή. Για ακόμα μία φορά, η συνεισφορά του παραβλέπεται καθώς ο Γκαρής πιστεύει πως ο άνεμος μετέφερε το σπίτι που εκείνος είχε χτίσει, σε ένα καινούριο σημείο.
Καθώς αρχίζει να βρέχει, ο Τίγρης θέλει να πάνε κατευθείαν στο τέλος του λευκώματος έτσι να βρουν πού βρίσκεται στην πραγματικότητα το Γουρουνάκι, αλλά ο Λαγός επιμένει ότι θα πρέπει να συνεχίσουν με τη σειρά των ιστοριών στο λεύκωμα. Οι δυο τους αρχίζουν να καυγαδίζουν με αποτέλεσμα το λεύκωμα να πέσει στο ποτάμι. Οι φίλοι, στεναχωρημένοι με αυτό, επιστρέφουν στο σπίτι του Γουρουνακιού, έτσι ώστε να μην αρρωστήσει ο Ρω. Ζωγραφίζουν εικόνες με το Γουρουνάκι και στη συνέχεια ξαναρχίζουν το ψάξιμο στο Δάσος. Βρίσκουν κομμάτια του λευκώματος να αιωρούνται σε ένα κούτσουρο πάνω από καταρράκτες, και ο Γουίνι προσπαθεί να τα πάρει, πέφτοντας στην τρύπα του κούτσουρου.
Αλέξανδρος Τριανταφυλλόπουλος
Ο Αλέξανδρος Τριανταφυλλόπουλος (Αθήνα, 10 Ιανουαρίου 1997) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στον Παναθηναϊκό.
Το Γουρουνάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι
Πλοκή
Οι φίλοι του Γουίνι σχηματίζουν ένα σχοινί διάσωσης με τα σώματά τους, αλλά δεν είναι αρκετά μακρύ με αποτέλεσμα ο Γουίνι να παραμείνει κρεμασμένος πάνω από τους καταρράκτες. Το Γουρουνάκι εμφανίζεται και τραβάει τον Γουίνι στην ασφάλεια, αλλά το κούτσουρο ξεκινά να σπάει, πέφτοντας μαζί με το λεύκωμα στο ποτάμι που βρίσκεται από κάτω. Ο Λαγός, ο Γκαρής, ο Τίγρης και ο Ρω επανέρχονται σε στέρεο έδαφος και βλέπουν ότι το μισό κούτσουρο έπεσε στο ποτάμι. Αρχίζουν να θρηνούν για τον προφανή χαμό των φίλων τους και δεν βλέπουν ότι αυτοί βγαίνουν στην ασφάλεια από το άλλο μισό του κούτσουρου. Όλη η παρέα πηγαίνει σπίτι το Γουρουνάκι και του δείχνουν τις ζωγραφιές που έφτιαξαν για εκείνον, επιδεικνύοντας την εκτίμησή τους για όλα όσα έχει κάνει όλο αυτό το διάστημα.
Αλέξανδρος Τριανταφυλλόπουλος
Συλλογική καριέρα
Προέρχεται από τα τμήματα υποδομών του Παναθηναϊκού στα οποία εντάχθηκε το 2009, σε ηλικία 12 ετών. Στις 24 Αυγούστου του 2016 υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό. Τον Φεβρουάριο του 2017 υπέστη ρήξη χιαστών σε αγώνα της Κ-20 εναντίον του ΠΑΣ Γιάννινα με αποτέλεσμα να χάσει το υπόλοιπο της σεζόν. Στις 13 Ιουνίου του 2017 το συμβόλαιό του με την ομάδα επεκτάθηκε ως επιβράβευση της στάσης του μετά τον σοβαρό τραυματισμό του. Τον Οκτώβριο του 2017 τραυματίστηκε ξανά στο ίδιο γόνατο κατά τη διάρκεια προπόνησης με την Κ-20 του τριφυλλιού. Στις 24 Απριλίου του 2018 το συμβόλαιό του ανανεώθηκε για έναν ακόμη χρόνο.
Το Γουρουνάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι
Πλοκή
Η ταινία τελειώνει με ένα πάρτι και με τον Γουίνι να δείχνει στο Γουρουνάκι τη νέα πινακίδα στο σημείο που βρίσκεται το σπίτι του Γκαρή να γράφει «Η γωνία του Γουίνι και του Γουρουνακιού».
Παραγωγή
Το Γουρουνάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι είναι παραγωγή των DisneyToon Studios, από το τμήμα τους που βρίσκεται στην Ιαπωνία.
Αλέξανδρος Τριανταφυλλόπουλος
Διεθνής καριέρα
Ο Τριανταφυλλόπουλος έχει αγωνιστεί 1 φορά με την φανέλα της Εθνικής Ελλάδος Κ-18.
Το Γουρουνάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι
Παραγωγή
Η πλοκή της ταινίας βασίζεται κυρίως σε πέντε ιστορίες του Α. Α. Μιλν:
Αλέξανδρος Τριανταφυλλόπουλος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Το Γουρουνάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι
Μουσική
Το τραγούδι «The More It Snows (Tiddely-Pom)» ερμηνεύουν οι Τζιμ Κάμινγκς και Τζον Φίντλερ ως Γουίνι και Γουρουνάκι. Τη Σάιμον συνοδεύουν τα παιδιά της, Μπεν Τέιλορ και Σάλι Τέιλορ, σε αρκετά από τα τραγούδια. Η Ρενέ Φλέμινγκ τη συνοδεύει στο τραγούδι «Comforting to Know», ενώ στο τραγούδι «Sing Ho, for the Life of a Bear (Expotition March)» τη συνοδεύουν οι Καθ Σούσι και Τζιμ Κάμινγκς.
Λίστα κομματιών
250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Box office
Το Γουρουνάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι βρέθηκε στην 7η θέση του box office το πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής, με έσοδα $6 εκατομμύρια. Η ταινία είχε έσοδα στις Ηνωμένες Πολιτείες $23 εκατομμύρια —τα μισά από αυτά που είχε κάνει η ταινία Ο Τίγρης, ο Γουίνι και η Παρέα τους —και συνολικά $63 εκατομμύρια παγκοσμίως.
Κριτική
Στην σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία συγκεντρώνει ποσοστό 71% βασισμένο σε 76 κριτικές με μέσο όρο 6.2/10. Στο τμήμα ομοφωνίας της σελίδας διαβάζουμε: «Υγιεινή και γοητευτική διασκέδαση για τα μικρά παιδιά». Ο κριτικός ταινιών Στέφεν Χόλντεν της εφημερίδας The New York Times, απεκάλεσε την ταινία μια «όαση ευγένειας και ευφυίας». Η Νάνσι Τσάρνιν από την εφημερίδα The Dallas Morning News δήλωσε πως Το Γουρουνάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι ήταν «μία ευχάριστη απόλαυση όσο αυτή προχωρούσε» παρά το πιστεύω της πως «η Disney προσπαθεί να εκμεταλλευτεί όσο μπορεί περισσότερο τις κλασικές της ταινίες».
Βιντεοπαιχνίδια
Το 2003, η Disney κυκλοφόρησε το παιχνίδι Piglet's Big Game για τις κονσόλες PlayStation 2, Nintendo GameCube και Game Boy Advance, καθώς και ως παιχνίδι CD-ROM με τον ίδιο τίτλο. Το τελευταίο σχεδιάστηκε από τα Doki Denki Studio και έχει ως θέμα να βοηθήσεις το Γουρουνάκι να βοηθήσει στην προετοιμασία ενός «πολύ μεγάλου πάρτι σούπας». Στην κριτική τους, τα Edutaining Kids εξύμνησαν διάφορα στοιχεία του παιχνιδιού συμπεριλαμβανομένων της περιπέτειας/εξερεύνησης και πολλές από τις δραστηριότητες, όπως τη μίξη χρωμάτων. Σημείωσαν όμως ότι είναι πολύ σύντομο και ότι οι Κάνγκα και Ρω απουσιάζουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DisneyToon Studios Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Winnie-the-Pooh Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2003
Ιωάννης Γεννάδιος
Ο Ιωάννης Γεννάδιος (1844 - 1932) ήταν Έλληνας προξενικός υπάλληλος με συγγραφική δραστηριότητα και ευεργέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1844 στην Αθήνα. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Γεννάδιος ενώ από τη μητέρα του ήταν εγγονός του προεστού της Αθήνας κατά την περίοδο της Επανάστασης, Προκόπιου Μπενιζέλου από την ιστορική οικογένεια των Μπενιζέλων. Σχολείο πήγε στο Αγγλικό Λύκειο της Μάλτας και έζησε για πολλά χρόνια στο Λονδίνο. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ και υπηρέτησε ως διπλωμάτης στην Κωνσταντινούπολη και το Λονδίνο, υποστηρίζοντας θερμά τα συμφέροντα της Ελλάδας. Ασχολήθηκε με την αρχαιολογία, ιστορία και φιλολογία, και δημοσίευσε πολλά έργα του. Το 1922 δώρησε την πλούσια συλλογή βιβλίων του στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, η οποία αργότερα μεταβλήθηκε στην Γεννάδειο Βιβλιοθήκη. Απεβίωσε το 1932 στο Λονδίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Απόστολος Βαρνάβας και Άγιος Μακάριος (συνοικία Στροβόλου)
Απόστολος Βαρνάβας και Άγιος Μακάριος είναι συνοικία του Δήμου Στροβόλου.
Τοποθεσία
Στα ανατολικά συνορεύει με τον Δήμο Αγλαντζιάς, στα νότια με τον Άγιο Γεώργιο (Δήμος Λατσιών), στα νοτιοδυτικά με την Αγία Παρασκευή (Δήμος Λακατάμιας), στα δυτικά με τον Άγιο Βασίλειο, στα βορειοδυτικά με τη Χρυσελεούσα και στα βόρεια με τον Άγιο Δημήτριο. Επιπλέον, η συνοικία Σταυρός συνορεύει από όλες τις μεριές της με τη συνοικία Απόστολος Βαρνάβας και Άγιος Μακάριος.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της συνοικίας Απόστολος Βαρνάβας και Άγιος Μακάριος όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Στέφαν Τσβάιχ
Ο Στέφαν Τσβάιχ (Stefan Zweig· 28 Νοεμβρίου 1881, Βιέννη – 22 Φεβρουαρίου 1942, Πετρόπολις) ήταν Αυστριακός συγγραφέας, δημοσιογράφος και βιογράφος. Στον κολοφώνα της λογοτεχνικής του καριέρας στις δεκαετίες 1920 και 1930, ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους συγγραφείς στον κόσμο.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μόριτς Τσβάιχ, πλούσιου Εβραίου υφασματοβιομηχάνου, και της Ίντα Μπρετάουερ (Ida Brettauer) (1854–1938), κόρης ιουδαϊκής οικογένειας τραπεζιτών. σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όπου το 1904 έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα με διατριβή στη φιλοσοφία του Ιππολύτου Ταΐν. Η εβραϊκή θρησκεία ελάχιστα επηρέασε την οικογενειακή ζωή και τη μόρφωσή του. «Η μητέρα και ο πατέρας μου ήταν εβραϊκής καταγωγής μόνο στα χαρτιά» δήλωσε αργότερα σε μια συνέντευξη. Ωστόσο, ο ίδιος δεν αποκήρυξε την εβραϊκή πίστη του και έγραψε επανειλημμένως άρθρα σχετικά με την εβραϊκή ζωή.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο γερμανικό Υπουργείο Άμυνας. Παρόλα αυτά, παρέμεινε ειρηνιστής σε όλη του τη ζωή, τασσόμενος υπέρ της ενοποίησης της Ευρώπης. Το 1934, μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, κατέφυγε στην Αυστρία και κατόπιν στην Αγγλία. Στη συνέχεια έζησε στην Αγγλία (στο Λονδίνο και από το 1939 στο Μπαθ), και στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1940. Το 1941 πήγε στη Βραζιλία, στην ορεινή πόλη Πετρόπολις, 68 χλμ βόρεια του Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου στις 23 Φεβρουαρίου 1942 ο ίδιος και η δεύτερη σύζυγός του, Lotte, αυτοκτόνησαν απελπισμένοι για το μέλλον της Ευρώπης και του πολιτισμού της.
Έργογραφία στην ελληνική
Η πρώτη εμφάνιση και βέβαια μετάφραση του συγγραφέα στα ελληνικά γράμματα, γίνεται το 1922 όταν ο Λέων Κουκούλας μεταφράζει για το φιλολογικό περιοδικό «Μούσα», το ποίημα Bruges. Απο κει και πέρα κείμενα του φιλοξενούνται συχνά σε όλα τα φιλολογικά περιοδικά της χώρας, με ιδιαίτερη συχνότητα στο περιοδικό «Νέα Εστία». Από την δεκαετία του 1940 και ιδιαιτέρως του 1950 που οι εκδοτικοί οίκοι κυκλοφορούν τα βιβλία του, η παρουσία του στα περιοδικά συρρικνώνεται. Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει 28 νουβέλες του σε δεκάδες επανεκδόσεις, ενώ το πιο γνωστό έργο του, το αυτοβιογραφικό Ο κόσμος του χτες έχει γνωρίσει 6 εκδόσεις και 5 μεταφράσεις. Επίσης έχουν κυκλοφορήσει 30 εκδόσεις των βιογραφικών βιβλίων του. Όσον αφορά τους μεταφραστές, ο Κωστής Μεραναίος έχει μεταφράσει τα περισσότερα (25) έργα του αλλά κατά καιρούς και διάσημοι Έλληνες λογοτέχνες όπως ο Παντελής Πρεβελάκης, Νικηφόρος Βρεττάκος, ο Γιάννης Μπεράτης και άλλοι (όπως ο ιστορικός Σπύρος Λιναρδάτος) έχουν μεταφράσει κείμενά του.
Γιατί, όπως είχε πει ο Τόμας Μαν: «...Η λογοτεχνική του δόξα έφτανε ως την τελευταία γωνιά της Γης - ένα αξιοπερίεργο φαινόμενο σε σχέση με την περιορισμένη δημοτικότητα που απολαμβάνει κατά τα άλλα η γερμανική λογοτεχνία συγκριτικά με την αγγλική και τη γαλλική. Ίσως από την εποχή του Έρασμου [...] να μην υπήρξε κανένας συγγραφέας τόσο διάσημος όσο ο Στέφαν Τσβάιχ».
Ασημένιος Ύφαλος
Επειδή ο Ασημένιος Ύφαλος είναι ρηχός, η περιοχή δεν είναι κατάλληλη για μεγάλα πλοία να χρησιμοποιούν την περιοχή ως πέρασμα. Στην πραγματικότητα, κάθε βάρκα στην περιοχή πρέπει να κατέχει άδεια προτού εισέλθει στον ύφαλο.
Αυτή η περιοχή θεωρείται τμήμα της Δομινικανής Δημοκρατίας, όπως και ο Ύφαλος Ναβιδάδ στα ανατολικά της. Στις 14 Οκτωβρίου 1986, η Δομινικανή Δημοκρατία ίδρυσε το "Καταφύγιο Ασημένιου Ύφαλου" για την προστασία αυτής της περιοχής ως καταφύγιο (θαλάσσιο πάρκο) για τα θαλάσσια θηλαστικά. Στις 5 Ιουλίου 1996, μια νεότερη απόφαση της Δομινικανής κυβέρνησης διεύρυνε την περιοχή και την ανακήρυξε ως Καταφύγιο Θαλάσσιων Θηλαστικών. Ο Ασημένιος Ύφαλος για πολύ καιρό είναι τόπος αναπαραγωγής και θηλασμού της καμπούρας φάλαινας (του γένους megaptera).
Για το λόγο αυτό, τουρίστες ξεναγούνται στην περιοχή για να δουν τις φάλαινες και άλλα άγρια είδη.
Μόλις στα νοτιοανατολικά βρίσκεται ο Ύφαλος Ναβιδάδ, επίσης στην δικαιοδοσία της Δομινικανής Δημοκρατίας.
Ο Ασημένιος Ύφαλος, η Ανύψωση Ναβιδάδ, καθώς και ο Ύφαλος Μουτσουάρ (τμήμα των Νήσων Τερκς και Κέικος) μακρύτερα στα βορειοδυτικά, θεωρούνται γεωγραφικά μια συνέχεια του Αρχιπελάγους Λουκάγιαν (πιο γνωστό ως Αρχιπέλαγος των Μπαχάμας).
Βερίσιμο Κορέια Σεάμπρα
Ο Βερίσιμο Κορέια Σεάμπρα (Veríssimo Correia Seabra, 16 Φεβρουαρίου 1947 – 6 Οκτωβρίου 2004) ήταν στρατηγός από τη Γουινέα-Μπισσάου. Ηγήθηκε πραξικοπήματος που ανέτρεψε τον πρόεδρο Κούμπα Ιαλά τον Σεπτέμβριο του 2003.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην πρωτεύουσα Μπισσάου το 1947. Ανήκε στην εθνοτική ομάδα Πεπέλ (μειονότητα). Το 1963 σε ηλικία 16 ετών έγινε μέλος του αντιαποικιοκρατικού κόμματος PAIGC και τρία χρόνια αργότερα μετέβη για σπουδές ηλεκτρολόγου μηχανολόγου στη Βουλγαρία. Το 1971 παρακολούθησε μαθήματα σε σχολή Πυροβολικού στη Σοβιετική Ένωση και το 1976 σπούδασε σε σχολή αξιωματικών στην Πορτογαλία.
Σταδιοδρομία
Στα χρόνια μετά την ανεξαρτησία, ο Σεάμπρα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εσωτερική πολιτική στους κόλπους του PAICG. Πήρε μέρος στο πραξικόπημα του 1980 που είχε ως αποτέλεσμα να ανατραπεί ο πρόεδρος Λουίς Καμπράλ. Σύντομα προήχθη σε βαθμούς και ανέλαβε επικεφαλής της ειρηνευτικής αποστολής του ΟΗΕ στην Αγκόλα την δεκαετία του '90.
Αντάρτικο
Μαζί με τον Ανσουμάνε Μανέ άρχισε εξέγερση το 1998 με στόχο την ανατροπή του προέδρου Ζοάο Μπερνάρντο Βιέιρα. Τότε η χώρα υπέπεσε σε έναν σύντομο αλλά αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Το 1999 ο Σεάμπρα έλαβε μέρος και στο πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Βιέιρα. Σύντομα έγινε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού και διορίστηκε υπουργός Άμυνας στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2000 επί προεδρίας του Κούμπα Ιαλά. Τον Νοέμβριο του 2000 ο Μανέ επεχείρησε να αντικαταστήσει τον Σεάμπρα από αρχηγό του ΓΕΣ και τον έθεσε σε κατ' οίκον περιορισμό. Ωστόσο, ο Σεάμπρα κατάφερε να δραπετεύσει και ξέσπασαν συγκρούσεις. Ο Μανέ σκοτώθηκε μία εβδομάδα μετά σε συγκρούσεις με τον κυβερνητικό στρατό και ο Σεάμπρα παρέμεινε στη θέση του.
Πραξικόπημα του 2003
Καθώς αυξανόταν το κύμα δυσαρέσκειας στις τάξεις του στρατού αναφορικά με τη μισθοδοσία τους, ο Σεάμπρα προειδοποίησε τον πρόεδρο Ιαλά ότι ο στρατός θα επενέβαινε ξανά σε περίπτωση που θα παρέμεναν απλήρωτοι οι στρατιώτες. Έτσι, ηγήθηκε ενός αναίμακτου πραξικοπήματος στις 14 Σεπτεμβρίου 2003 και ανέτρεψε τον πρόεδρο Ιαλά. Τέθηκε επικεφαλής μιας στρατιωτικής επιτροπής με 32 μέλη, με αποστολή την αποκατάσταση της σταθερότητας στη χώρα και την παράδοση της εξουσίας σε μη στρατιωτικούς. Ο Ενρίκε Ρόζα ανέλαβε υπηρεσιακά πρόεδρος το 2003 και αρχηγός του Μεταβατικού Εθνικού Συμβουλίου ανέλαβε ο ίδιος ο Σεάμπρα. Το 2004 διεξήχθησαν ελεύθερες και δίκαιες βουλευτικές εκλογές.
Θάνατος
Στις 6 Οκτωβρίου 2004 εκδηλώθηκε βίαια ανταρσία του στρατού για την μη καταβολή του μισθού τους. Οι αντάρτες συνέλαβαν τον Σεάμπρα και τον συνεργάτη του Συνταγματάρχη Ντομίνγκος Μπάρος, και τους ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Γουινέας-Μπισσάου
Έντμουντ Χίλαρι
Ο σερ Έντμουντ Πέρσιβαλ Χίλαρι (Sir Edmund Percival Hillary, 20 Ιουλίου 1919 – 11 Ιανουαρίου 2008) ήταν Νεοζηλανδός ορειβάτης και εξερευνητής, ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στην κορυφή του όρους Έβερεστ, μαζί με τον Σέρπα οδηγό του Τένσινγκ Νοργκέι, το 1953. Είχε τιμηθεί με τους τίτλους του Ιππότη της Περικνημίδας, του μέλους του Τάγματος της Νέας Ζηλανδίας και Ιππότη-Διοικητή του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ώκλαντ στις 20 Ιουλίου του 1919 και ήταν επαγγελματίας μελισσοκόμος. Στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε στο Νότιο Ειρηνικό ωκεανό. Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε τρία παιδιά.
Ταξίδια στην Ανταρκτική
Κατά τη διάρκεια του διεθνούς γεωφυσικού έτους (1957-1958) ο Χίλαρι ήταν ένας από τους αρχηγούς της αποστολής που, για πρώτη φορά στην ιστορία, διέσχισε από την ξηρά την Ανταρκτική ήπειρο, από την μια άκρη ως την άλλη. Ο Χίλαρι έφτασε στο Νότιο Πόλο στις 4 Ιανουαρίου του 1958, ο πρώτος που έφτασε εκεί από την ξηρά, μετά τους Σκοτ και Ρόαλντ Αμούνδσεν.
Τον Ιανουάριο του 2007 ταξίδεψε στη Βάση Σκοτ στην Ανταρκτική και απέτισε φόρο τιμής στο μεγάλο εξερευνητή του Πόλου. Στο ταξίδι του τον συνόδευσε και αντιπροσωπεία με επικεφαλής την Πρωθυπουργό Έλεν Κλαρκ.
Τελευταία χρόνια
Πέθανε στις 11 Ιανουαρίου 2008, 09:35 ώρα Νέας Ζηλανδίας, σε νοσοκομείο του Ώκλαντ έπειτα από καρδιακό επεισόδιο. Είχε γίνει γνωστό ότι υπέφερε από πνευμονία.
Φιλανθρωπική δράση
Ανέπτυξε έντονη φιλανθρωπική δράση και βοήθησε πολύ τους φτωχούς Νεπαλέζους. Ειδικότερα ίδρυσε το Ταμείο των Ιμαλαΐων, το οποίο συγκέντρωνε ετησίως περίπου 250.000 δολάρια. Με πόρους από το Ταμείο κατασκευάστηκαν σχολεία, νοσοκομεία, γέφυρες, ακόμη και αεροδρόμιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί εξερευνητές Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Αυτοβιογράφοι
HWV
Ο όρος Händel-Werke-Verzeichnis (συντομογραφία HWV) αναφέρεται στον Κατάλογο Έργων του Χαίντελ. Αυτός ο θεματικός κατάλογος κατάλογος των έργων του συνθέτη είναι στα γερμανικά και εκδόθηκε μεταξύ 1978 και 1986 από τον Μπέρντ Μπάσελντ. Η συνήθης αρίθμιση των έργων του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ γίνεται βάσει αυτού του καταλόγου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ
2674 Πάνδαρος
Ο Πάνδαρος (Pandarus) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (επόμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,238. Ανακαλύφθηκε το 1982 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στο Όουκ Ριτζ και πήρε το όνομά του από τον Πάνδαρο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Πανδάρου εκτιμάται σε 98,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι D, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0461. Ο Πάνδαρος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 29 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Πανδαρος
Εθνική Φοιτητική Ένωση Κυπρίων - ΕΦΕΚ Αθήνας
Η Εθνική Φοιτητική Ένωση Κυπρίων (Ε.Φ.Ε.Κ.) Αθήνας ιδρύθηκε από Κύπριους φοιτητές, ανεξαρτήτου πολιτικής αποχρώσεως, στις 7 Μαΐου του 1949 στην Αθήνα και η οποία ακράδαντα σκόπευε μέσα από τη διακήρυξη επτά αρχών και το καταστατικό της την «…αδιάλλακτη επιδίωξη της ένωσης της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα», σκοπός ο οποίος την τότε εποχή θεωρείτο η ιδανικότερη λύση για τον Κυπριακό λαό. Στην ιδρυτική συνέλευση παρέστησαν περίπου 50 Κύπριοι φοιτητές και φοιτήτριες.
Μερικά από τα ιδρυτικά μέλη, όπως αναφέρονται και σε έκδοση του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού από τα πρακτικά του συνεδρίου «Η νεολαία στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59», είναι οι Φειδίας Δουκάρης-Γεωργιάδης, Χριστόφορος Χριστοφίδης (μετέπειτα Υπουργός Παιδείας 1990-93), Ανδρέας Βαρνάβας, Γιάννης Βαρνάβας, Χρίστος Καττάμης, Μάκης Ευθυμίου, Ευστάθιος Χριστοδουλίδης, Κώστας Σκαρπάρης, Αρτέμης Χατζήπαναγης (μετέπειτα ευεργέτης της ιδρύσεως του Πανεπιστημίου Κύπρου), Τάκης Ευδόκας (μετέπειτα πολιτικός) και Αμέρικος Αργυρίου (μετέπειτα ιδρυτής του «Θεοτόκος» και άλλων κοινωφελών ιδρυμάτων). Ως προσωρινή διοίκηση παρέμειναν οι πρωτεργάτες της ίδρυσης, φοιτητές Φειδίας Γεωργιάδης, Αντωνάκης Θεοχαρίδης, Θαλής Μιχαηλίδης, Αμερίκος Αργυρίου, Κωστάκης Λευκωσιάτης, Νίκος Σέρβος και Χριστόφορος Χριστοφίδης, ενώ προστέθηκε και τη μέρα της ιδρυτικής συνέλευσης ο Φοίβος Κότσαπας οι οποίοι μέχρι την πρώτη γενική συνέλευση εκπροσωπούσαν το Σύλλογο με κύριο εκπρόσωπο και προσωρινό πρόεδρο τον Αμερίκο Αργυρίου, ο οποίος φαίνεται να ήταν και ο τελευταίος πρόεδρος της "Ένωσις Κυπρίων Φοιτητών Ελλάδος" (Ε.Κ.Φ.Ε.), προηγούμενης ανεπίσημης οργάνωσης, η οποία δρούσε μάλλον από το 1946 και στην οποία διετέλεσαν επίσης πρόεδροι οι Μ. Αναστασιάδης (1946-47) και Βάσος Λυσσαρίδης (1947-48). Ως πρώτος πρόεδρος της ΕΦΕΚ για την περίοδο 1949-1950 καταγράφεται ο Αντώνης Θεοχαρίδης, ο οποίος εξελέγη κατά την Α' γενική συνέλευση το φθινόπωρο του 1949.
Τα πρώτα χρόνια 1950-1967
Την περίοδο 1950-51 πρόεδρος της ΕΦΕΚ ήταν ο επίσης ιδρυτικό μέλος Χριστόφορος Χριστοφίδης. Σε βιβλίο με τίτλο «Οι Κύπριοι φοιτητές στην Αθήνα και ο αγώνας του 1955-59» ο συγγραφέας του Πέτρος Στυλιανού, τότε και αυτός φοιτητής, αναφέρει ως το φθινόπωρο του 1951 ως αναδιοργάνωση της ΕΦΕΚ σε γενική συνέλευση με παρόντες 20 φοιτητές από τους 300 που υπήρχαν τότε στην Αθήνα, και με εκλογή νέου συμβουλίου με πρόεδρο τον Αρτέμη Χατζηπαναγή, ο οποίος αναφέρεται να συνεχίζει ως πρόεδρος ως το φθινόπωρο του 1952 όπου νέος πρόεδρος για την περίοδο 1952-53 εκλέγεται ο Νίκος Γεωργίου μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1953 όπου εκλέγεται πανηγυρικά, όπως αναφέρει ο ίδιος ο συγγραφέας Πέτρος Στυλιανού και μετέπειτα τομεάρχης της ΕΟΚΑ.