cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρεμί Γκαρντ
Παίκτης
Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της Ολιμπίκ Λυών, ο Ρεμί Γκαρντ ξεκίνησε από εκεί την επαγγελαμτική του καριέρα το 1988 και σύντομα κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του, τότε, προπονητή της ομάδας Ρεϊμόν Ντομενέκ, ο οποίος του έδωσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού της ομάδας. Συμμετείχε στην επάνοδο της OL στη Λιγκ 1, οδηγώντας την ομάδα του στην κατάκτηση του πρωταθλήματος της Λιγκ 2 της σεζόν 1988-1989. Ο Γκαρντ πέτυχε συνολικά 24 τέρματα σε 145 αγώνες με την ομάδα, μέχρι την αποχώρησή του το 1993.
Συνέχισε την καριέρα του στην ΡΚ Στρασμπούρ από το 1993 ως το 1996, προσθέτοντας στην τροπαιοθήκη του τη θέση του φιναλίστ του Κυπέλλου Γαλλίας του 1995, έχοντας ως συμπαίκτες του, μεταξύ άλλων, τους Φρανκ Λεμπέφ, Μαρκ Κελέρ, Αλεξάντρ Μοστοβόι.
Το 1996, εντάχθηκε στους Gunners της Άρσεναλ, όπου προπονητής ήταν ο Αρσέν Βενγκέρ και έγινε ο πρώτος αλλοδαπός ποδοσφαιριστής που να φορέσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού της ομάδας του Λονδίνου, με τον ερχομό του το 1996. Το 1998, πραγματοποίησε το νταμπλ, κατακτώντας το πρωτάθλημα και το FA Cup.
Αγωνίστηκε με την Εθνική Γαλλίας 6 φορές, συμμετέχοντας επίσης στην 20μελή αποστολή που έλαβε μέρος στο Euro 1992, το οποίο έλαβε χώρα στη Σουηδία.
Αποκατάσταση
Με το τέλος της καριέρας του, εργάστηκε ως σχολιαστής στο Canal+, ενώ ανέλαβε τον σχολιασμό των ηλεκτρονικών παιχνιδιών Pro Evolution Soccer 2 με τον Σιρίλ Λινέτ και των FIFA 2004 και 2005 με τον Γκρεγκουάρ Μαργκοτόν.
Από το 2003, ξεκίνησε να εργάζεται σε διάφορα πόστα στην Ολιμπίκ Λυών, καταλαμβάνοντας μεταξύ άλλων τη θέση του βοηθού προπονητή του Πολ Λε Γκεν, και στη συνέχεια του Ζεράρ Ουγιέ. Το 2010, ανέλαβε διευθυντής των τμημάτων υποδομής της Ολιμπίκ Λυών, διαδεχόμενος σε αυτή τη θέση τον Ζωρζ Προστ. Οι διάφορες θέσεις που ανέλαβε ο Γκαρντ εντός της Ολιμπίκ Λυών του έδωσαν τη δυνατότητα να αντιληφθεί, στο σύνολό της, τη λειτουργία της ομάδας, αποτελώντας έτσι την ιδανικότερη λύση μετά την απόλυση του Κλοντ Πυέλ με το τέλος της σεζόν 2010-2011.
Προπονητής
Ο Ρεμί Γκαρντ ανέλαβε χρέη τεχνικού της πρώτης ομάδας της OL στις 21 Ιουνίου 2011, παίρνοντας τη θέση του απολυθέντα Κλοντ Πυέλ. Το προφίλ του αντιστοιχούσε απόλυτα στη νέα πολτική του προέδρου της ομάδας Ζαν-Μισέλ Ολά, ο οποίος επιθυμούσε η ομάδα να στηρίζεται σε νεαρούς από τις ακαδημίες της, ώστε να μειωθεί το κόστος της και να διευκολυνθεί η χρηματοδότηση του μελλοντικού Σταντ ντε Λυμιέρ.
Κατά την πρώτη του συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ ως προπονητής της OL, έφτασε στις 12 τον αριθμό των συνεχόμενων συμμετοχών της ομάδας στη διοργάνωση, μετά τον αποκλεισμό της ρωσικής Ρουμπίν Καζάν από την ομάδα του (3-1 στο Ζερλάν, 1-1 στη Ρωσία). Οι προπονητικές του ικανότητες απέδωσαν καρπούς στο Τσάμπιονς Λιγκ στις 7 Δεκεμβρίου 2011 στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου της Ντιναμό Ζάγκρεμπ : χάρη σε μια νίκη με σκορ 7-1, οι Lyonnais επανακατέλαβαν, εντελώς απρόσμενα, με το κριτήριο της διαφοράς τερμάτων, τη δεύτερη θέση του ομίλου τους και προκρίθηκαν για τη φάση των 16 της διοργλανωσης για 9η διαδοχική σεζόν στην ιστορία τους.
Στη Λιγκ 1, η επιθετική τακτική στο αγωνιστικό στυλ της ομάδας που εισήγαγε ο Γκαρντ, οδήγησε τη Λυών στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος, από την 6η κιόλας αγωνιστική του. Παρά αυτή την πρώτη θέση, ηττήθηκε για πρώτη φορά στη σεζόν από την Καέν (1-0 στο Καέν), έπειτα από αήττητο σερί 10 αγώνων σε όλες τις διοργανώσεις. Από αυτή την ήττα στην Καέν και μετά, η Ολιμπίκ Λυών δέχτηκε 6 εκτός έδρας ήττες (Παρί ΣΖ, Λιλ, Σοσό, Βαλανσιέν, Μονπελιέ και Μπορντό) και δύο εντός έδρας, με το ίδιο σκορ (1-2), απέναντι στις Ρεν και Καέν. Κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο με την Ολιμπίκ Λυών στη διάρκεια αυτής της σεζόν : η ομάδα κατέβαλε την αντίσταση της ερασιτεχνικής ΟΣ Κεβιγί με σκορ 1- 0 στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας, χάρη σε ένα τέρμα του Λισάντρο Λόπες. Τρεις μήνες αργότερα πέτυχε τη δεύτερή του επιτυχία με την ομάδα, κατακτώντας το Σούπερ Καπ Γαλλίας απέναντι στη Μονπελιέ ΣΚ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άστον Βίλα
Υπέρ Παλαμήδους Απολογία
Ο Υπέρ Παλαμήδους Απολογία είναι αριστοτεχνικός λόγος (δικαίως χρῆσθαι τόν λόγον) του Γοργία που γράφτηκε μετά το Εγκώμιον της Ελένης (415 π.Χ.) δηλαδή δεκαπέντε περίπου χρόνια πριν την Απολογία Σωκράτους του Πλάτωνα και αναφέρεται στην κατηγορία από φθόνο τού Οδυσσέα για έναν άνθρωπο σοφό και ευεργέτη. Το σχετικό έργο απέκτησε ιδιαίτερη σημασία γιατί μια πλειάδα μελετητών μέχρι τις μέρες μας ασχολήθηκε επισταμένα με τη σύγκρισή του με την Απολογία τους Σωκράτους του Πλάτωνα από την οποία αντλεί αρκετά στοιχεία.
Σύνοψη
Η Παλαμήδους Απολογία είναι η απολογία κάθε ανθρώπου που κατηγορείται για εσχάτη προδοσία. Η «προδοσία» του Παλαμήδη, αναφέρεται σε κάθε προδοσία. Στην Απολογία του Σωκράτη του Πλάτωνα ο Σωκράτης λέει την αλήθεια και κρίνεται γι΄αυτό. Στον Παλαμήδη ο αγώνας γίνεται ανάμεσα στη βία και τη δίκη. Ο Παλαμίδης θέλει να πείσει, αλλά θέλει να γίνει με δικαιοσύνη. Γνωρίζει ο Παλαμήδης ότι, αν η αλήθεια των γεγονότων μπορούσε να γίνει δεκτή μέσω των λόγων, η απόφαση θα ήταν εύκολη· επειδή αυτό δεν γίνεται, παροτρύνει τους κριτές να μη βιασθούν.
Θεματολογία
Η Παλαμήδους Απολογία είναι η απολογία κάθε ανθρώπου που κατηγορείται για εσχάτη προδοσία. Η «προδοσία» του Παλαμήδη αναφέρεται σε κάθε προδοσία. Από την την πρώτη κιόλας πρόταση δημιουργείται η προδιάθεση: δεν πρόκειται για ζωή ή θάνατο αλλά για τιμή και ντροπή. Γιατί θάνατο βέβαια με φανερή ψήφο για όλους τους θνητούς έχει καταψηφίσει η φύση από την ημέρα που γεννήθηκαν. Στον «Παλαμήδη» ο αγώνας γίνεται ανάμεσα στην βία και την δίκη. Ο Παλαμήδης θέλει να πείσει, αλλά θέλει να γίνει με δικαιοσύνη. Θα μπορούσε να είχε προδώσει για χρήματα ή για τιμές ή για ασφάλεια ή για να βοηθήσει φίλους. Κάθε εξήγηση αναιρείται: χρήματα έχει, τιμές έχει, δεν επιζητεί ασφάλεια όταν προδίδεις σε μισούν - στην προδοσία προδίδεις- δεν βοηθείς. Η ανάλυση βασίζεται στα κύρια κίνητρα του ανθρώπου: πλούτος, τιμές ασφάλεια.
Ιδιαίτερη αναφορά
"''«δισσῶν (χάρη δυο πραγμάτων) γὰρ τούτων ἕνεκα πάντες πάντα πράττουσιν, ἢ κέρδος τι μετιόντες (επιδιώκοντε)ς ἢ ζημίαν φεύγοντες (19, 4-5)»"
Επιδράσεις σε μεταγενέστερα έργα
Η συγκριτική μελέτη των δυο κειμένων έγινε αντικείμενο ιδιαίτερης έρευνας από τους μελετητές της αρχαίας σκέψης. Αναλογίες, ομοιότητες επιχειρημάτων, κοινά υφολογικά γνωρίσματα οδήγησαν σ΄ ερμηνείες, μέσα από τις οποίες φαίνεται ο βαθμός επηρεασμού του Πλάτωνα από τον Γοργία. Ο Παλαμήδης και ο Σωκράτης αναφέρονται και οι δυο στον πρότερο έντιμο βία, στις ευεργεσίες τους προς τους άλλους, στον βίο που είναι αβίωτος, όταν χαθεί η εμπιστοσύνη των άλλων ή ο έλεγχος ο δικός μας, στην κακή υστεροφημία των δικαστών, αν άδικα δικάσουν. Ας μνημονεύσουμε τις ωραίες επιγραμματικές προτάσεις:
«Ο βίος πίστεως εστερημένος» (21.4) μετουσιώνεται σε: ὁ δὲ ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτὸς ἀνθρώπῳ 38a και το «ως δ'αληθή λέγω, μάρτυρα πιστόν παρέξομαι τον παροιχόμενον (πρότερον) βίον» μεταφέρεται: «εγώ παρέχομαι τον μάρτυρα ως αληθή λέγω». Την επίδραση του Γοργία στον Πλάτωνα, όταν έγραφε την Απολογία του Σωκράτη φαίνεται καθαρά τόσο στην υιοθέτηση ηθικών αρχών όσο και στην βαρύτητα του πειστικού λόγου, δηλαδή της πειθούς Συγκεκριμένα, η σωκρατική ηθική, ότι κανείς δεν σφάλλει θεληματικά (ουδείς εκών εξαμαρτάνειν), είναι ο πυρήνας των μεγάλων προϋποθέσεων της υπεράσπισης, τόσο στο Εγκώμιον της Ελένης όσο και στην Απολογία. Επιδράσεις του Γοργία συναντάμε επίσης και στον Κρίτωνα, όπου το «προδιδοὺς γὰρ τὴν Ἑλλάδα προὐδίδουν ἐμαυτόν, τοκέας, φίλους, ἀξίωμα προγόνων, ἱερὰ πατρῷα, τάφους, πατρίδα τὴν μεγίστην τῆς Ἑλλάδος», ανάγεται σε μείζονα λόγο.
Αλλά και στο ομώνυμο έργο του Ξενοφώντα βρίσκουμε επιδράσεις, όπως η όμοια αναφορά στον θάνατο ως κοινή μοίρα όλων των ανθρώπων, τόσο στην αρχή της Απολογίας του Παλαμήδη όσο και στην Απολογία Σωκράτους (Ξενοφών) § 27
Επίλογος
Ο Γοργίας πρωτοτυπεί κολακεύοντας τους δικαστές τους πρώτους από τους πρώτους των Ελλήνων: " Έλληνες δεν αρμόζει ούτε θα άρμοζε να σας ζητήσω να προσέξετε και να θυμηθείτε όσα έχουν λεχθεί."
Παραπομπές
Κατηγορία:Δικανικοί λόγοι Κατηγορία:Επιδεικτικοί λόγοι Κατηγορία:Απολογίες
Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρκόν
Ο Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρκόν ι Αρίθα (ισπανικά: Pedro Antonio de Alarcón y Ariza) (10 Μαρτίου 1833, Γκουαδίξ - 19 Ιουλίου 1891, Μαδρίτη ) ήταν Ισπανός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος του 19ου αιώνα. Έγινε παγκόσμια γνωστός για το μυθιστόρημα Το τρίκοχο καπέλο, που χρησίμευσε ως θέμα για το ομώνυμο μπαλέτο του Μανουέλ δε Φάλια (1919).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννημένος στην πόλη Γκουαδίξ στις 10 Μαρτίου 1833, είχε το πλήρες όνομα Pedro Antonio Joaquín Melitón de Alarcón y Ariza. Έζησε έντονη ιδεολογική ζωή -όπως και οι χαρακτήρες των έργων του-, και πέρασε από φιλελεύθερες και επαναστατικές ιδέες σε πιο παραδοσιακές θέσεις. Προερχόμενος από οικογένεια ευγενών με σοβαρά, ωστόσο, οικονομικά προβλήματα, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Γρανάδας, μια καριέρα που σύντομα εγκατέλειψε για να ξεκινήσει εκκλησιαστική. Ούτε αυτό, όμως, τον ικανοποίησε και έφυγε το 1853 για να πάει στο Κάδιθ, όπου ίδρυσε την El Eco de Occidente («Η Ηχώ της Δύσης»), μαζί με τον Τορκουάτο Ταραγκό (Torcuato Tárrago y Mateos), ξεκινώντας δημοσιογραφική καριέρα με βάση αυτή την εφημερίδα.
Ο Αλαρκόν ξεκίνησε να γράφει από την εφηβεία του. Το πρώτο του αφηγηματικό έργο, El final de Norma κυριαρχείται από αχαλίνωτο ρομαντισμό και φαντασία. Το έγραψε σε ηλικία δεκαοκτώ ετών και δημοσιεύτηκε το 1855. Οι ανησυχίες του τον οδήγησαν να ενταχθεί στην ομάδα που ονομαζόταν Cuerda granadina. Συμμετείχε στις επαναστατικές ταραχές της Βικαλβαράδα (Ιούλιος 1854) είτε παρών είτε, αργότερα, από τις σελίδες του εντύπου La Redención αλλά, ενοχλημένος από το αντιδραστικό περιβάλλον της Γρανάδας, μετακόμισε στη Μαδρίτη την ίδια χρονιά.
Με συντηρητική ιδεολογία, πλέον, δημοσιεύει πολυάριθμα διηγήματα και μυθιστορήματα που του εξασφαλίζουν μια θέση μεταξύ των πρώτων λογοτεχνών στην Ισπανία. Το 1857 ξεκίνησε, επίσης, τη θεατρική του καριέρα, με πρεμιέρα στις 5 Νοεμβρίου του έργου El hijo pródigo, ενός δράματος με μεγάλη απήχηση στο κοινό, αν και ο συγγραφέας έγραψε ότι οι κριτικοί σχεδόν όλου του Τύπου συνωμότησαν κατά του έργου. Παραδέχτηκε, ωστόσο, ότι άξιζε να διορθωθεί σε μια έκδοση μετά τον θάνατό του. Επίσης, το ίδιο έτος άρχισε να δημοσιεύει ταξιδιωτικές ιστορίες και άρθρα στο μαδριλένικο έντυπο El Museo Universal. Αργότερα (1859), παίρνει μέρος ως στρατιώτης και δημοσιογράφος στον Ισπανομαροκινό πόλεμο στην Αφρική, καταγράφοντας όλα όσα συνέβησαν στην εκστρατεία και τη ζωή του εκεί. Επέστρεψε τραυματισμένος και παρασημοφορημένος και συνέλεξε αυτά τα άρθρα στο έργο του Diario de un testigo de la guerra de África. Το βιβλίο, αριστούργημα στο είδος του στην αποτύπωση της εμπειρίας του πολέμου, εκτιμήθηκε και διαβάστηκε πολύ στην εποχή του και οι πολλές ανατυπώσεις κατέληξαν να αποδώσουν στον Αλαρκόν χρήματα και διασημότητα.
Χάρη στην καλύτερη οικονομική του κατάσταση, ο Αλαρκόν μπόρεσε να αφοσιωθεί στα ταξίδια και, παρεμπιπτόντως, να καλλιεργήσει το είδος της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας, αφηγούμενος σε διάφορα άρθρα τις περιηγήσεις του στην Ιταλία (De Madrid a Nápoles (1861) και στη γενέτειρά του επαρχία της Γρανάδας (La Alpujarra, 1873). Στο Mis viajes por España, ο ρεαλισμός των περιγραφών έρχεται σε αντίθεση με την ψευδαίσθηση μιας πρόζας που αφηγείται το κοντινό και το άγνωστο. Αυτά τα έργα υπερβαίνουν το καθαρά «δημοσιογραφικό» ενδιαφέρον, αποτελώντας υπόδειγμα για όλη τη μεταγενέστερη ταξιδιωτική λογοτεχνία. Ενθυμούμενος το παρελθόν του, εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη, μπαίνοντας ξανά στην πολιτική, το 1863. Αργότερα, ίδρυσε την εφημερίδα La Política και εξελέγη αναπληρωτής διπλωμάτης για την πόλη του Κάδιθ. thumb|230px|Καρικατούρα του Αλαρκόν (1880)
Το 1865 νυμφεύτηκε την Παουλίνα Ροδρίγκεθ στη Γρανάδα, από τον γάμο με την οποία γεννήθηκαν πέντε παιδιά, δύο αγόρια και τρία κορίτσια. Οι άνδρες πέθαναν στη Μαδρίτη στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου, όπως και δύο από τις γυναίκες. Η μόνη που επέζησε, Κάρμεν, (Carmen de Alarcón Contreras) παντρεύτηκε τον Μιγκέλ Γαμάθο (Miguel Valentín Gamazo), με τον οποίο απέκτησαν τρία παιδιά. Το τελευταίο, ο Μιγκέλ (Miguel Valentín de Alarcón), πέθανε στη Μαδρίτη στις 4 Μαΐου 2000, και ήταν ο τελευταίος άμεσος απόγονος του Πέδρο Αντόνιο ντε Αλαρκόν, αφού πέθανε ανύπαντρος και χωρίς να είναι γνωστό ότι άφησε απογόνους. Την ίδια χρονιά του γάμου του αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι. Μόλις επέστρεψε στην Ισπανία, συμμετείχε στη μάχη της Αλκολέα και, μετά την Επανάσταση του 1868, διορίστηκε πληρεξούσιος υπουργός στη Σουηδία, αλλά παραιτήθηκε και πήρε πιστοποιητικό αναπληρωτή για τη γενέτειρά του Γουαδίξ.
Το 1874 δημοσίευσε το El sombrero de tres picos («Το τρίκοχο καπέλο»), εμπνευσμένο από το λαϊκό έμμετρο διήγημα El Corregidor y la Molinera και διαδραματίζεται στην Ανδαλουσία. Το έργο διατηρεί τη ζωντάνια του ακόμη και σήμερα, χάρη στη μαστοριά της δομής του και την οξύτητα της παρατηρητικότητας. Είναι ένα αριστούργημα τοπικής (“costumbrista”) γραφής και ταυτόχρονα αποτελεί υπαινιγμό σε πρόσφατα γεγονότα. Σε λιγότερο από δέκα χρόνια επανεκτυπώθηκε αρκετές φορές και μεταφράστηκε σε δέκα γλώσσες. Είναι το πιο αναγνωρισμένο έργο του, πηγή έμπνευσης γαι αρκετές οπερέτες και την περίφημη ομώνυμη σουίτα του συνθέτη Μανουέλ δε Φάλια.
Το επόμενο έτος, δημοσίευσε το El escándalo, ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα με χαρακτηριστικά που τοποθετούν τον συγγραφέα στο επονομαζόμενο «νεοκαθολικό» ρεύμα, που εμφανίστηκε στην Ισπανία την εποχή της βασιλείας της Ισαβέλλας Β’. Παρά την κριτική των προοδευτικών, ο συγγραφέας το θεώρησε ως το αγαπημένο του έργο. Αλλά ο Αλαρκόν είχε ακόμα πολλά να προσφέρει: έγινε αυθεντία στο διήγημα, δημιουργώντας σε δύο χρόνια τρεις συλλογές εξαιρετικών ιστοριών: το Historietas nacionales (1881), όπου διαδραματίζονται τα όσα συνέβησαν στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, το Cuentos amatorios (1881) και το Narraciones inverosímiles (1882), όπου κυριαρχεί η φαντασία.
Ο Αλαρκόν πέρασε από «έναν υπερβολικό φιλελευθερισμό στα νεανικά του χρόνια, σε έναν ήπιο συντηρητισμό στην ωριμότητά του». Ήταν μέλος της Φιλελεύθερης Ένωσης (Unión Liberal) μαζί με άλλους συγγραφείς όπως οι López de Ayala, Ramón de Campoamor και Nuñez del Arce. Κατείχε διάφορες θέσεις, η σημαντικότερη από τις οποίες ήταν αυτή του συμβούλου Επικρατείας επί Αλφόνσου ΙΒ’I, το 1875. Επιπλέον, έγινε μέλος της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας το 1877. Το 1880 δημοσίευσε το El niño de la bola, μια τραγική ιστορία με δημοφιλή ατμόσφαιρα. Το El Capitán Veneno (1881) αφηγείται μια ιστορία αγάπης με αναπάντεχο τέλος. Στο La pródiga (1882) εκθέτει τις συνέπειες των παράνομων ερωτικών σχέσεων, αλλά οι κριτικοί δεν έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το έργο, προς μεγάλη πικρία του συγγραφέα.
Σχόλια
Όπως επισημαίνει ο Σόου (Shaw), ο Αλαρκόν με τα έργα του διακήρυξε τις δύο αρχές στις οποίες βασίστηκαν τα γραπτά του: η πρώτη ήταν η αντίθεση μεταξύ τέχνης και πραγματικότητας: «ο πίνακας, το άγαλμα, το δράμα, το μυθιστόρημα, που ασχολούνται πάντα με το μεγαλειώδες, το ηρωικό και προσκυνητικό (...) διότι υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα αυτή των ανώτερων περιοχών της ψυχής (...)». Η δεύτερη αρχή, βασίστηκε στην ιδέα ότι η τέχνη πρέπει να εκπληρώνει έναν ηθικό σκοπό: «Τα έργα τέχνης (...) πρέπει να είναι ένα μάθημα που δίνει ο συγγραφέας στο κοινό». Αναλύει με οξύτατη αντίληψη και ψυχολογική ακρίβεια τα θέματά του και η διάχυτη, λεπτή ειρωνεία του είναι γεμάτη καλοσύνη.
Ο Αλαρκόν είναι, πάνω από όλα, ένας εξειδικευμένος αφηγητής: ξέρει πώς να κάνει κάποιον να ενδιαφερθεί για μια ιστορία. Στα βιβλία του η δράση δεν φθείρεται ποτέ και, παρόλο που το χρονικό ή χωροχρονικό πλαίσιο των μυθιστορημάτων του είναι συνήθως σε ρεαλιστικό ύφος, οι χαρακτήρες του είναι, στην καρδιά, τους βαθιά ρομαντικοί.
Μυθιστορήματα
thumb|230px|Άγαλμα του Αλαρκόν στη γενέτειρά του, Γκουαδίξ
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές
Το Σκασιαρχείο
Η επιτυχία της ταινίας έγκειται κυρίως στον τρόπο προσέγγισης των παιδαγωγικών απόψεων του Σελεστέν Φρενέ. Αφηγείται την αρχή της διδασκαλίας του γνωστού παιδαγωγού και τη δημιουργία ανάγκης για μάθηση στους μαθητές.
Το 1990, το Συμβούλιο του ΟΗΕ για τον Κινηματογράφο έθεσε υπό την αιγίδα του, «Το Σκασιαρχείο» διότι, όπως αναφέρει, πρόκειται για ένα εξαιρετικό έργο τέχνης το οποίο εικονογραφεί με μοναδικό τρόπο μια από τις πλευρές της Διακήρυξης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.
Πλοκή
Λίγο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1920, σε ένα μικρό χωριό της Προβάνς, προσλαμβάνεται ένας νέος δάσκαλος στο σχολείο αρένων, ο κύριος Πασκάλ. Ο κύριος Πασκάλ συγκρούεται με την έλλειψη ενδιαφέροντος των μαθητών του. Αποφασίζει να αλλάξει ριζικά τις διδακτικές του μεθόδους. Εφαρμόζει καινούριες, φιλελεύθερες μεθόδους διδασκαλίας, ερχόμενος αντιμέτωπος με τις συντηρητικές αρχές της περιοχής, αφού αυτή η μικρή επανάσταση δημιουργεί αρνητικές εντυπώσεις σε κάποιους γονείς και παράγοντες της περιοχής. Ταυτόχρονα όμως ο δάσκαλος προσφέρει μία συμφωνία: αν έστω και ένας μαθητής αποτύχει στις κρατικές εξετάσεις, θα παραιτηθεί. Όλο το ενδιαφέρον στρέφεται γύρω από τον Άλμπερτ, έναν μεγαλύτερο μαθητή που έχει αποτύχει ήδη τρεις φορές.
Οι παιδαγωγικές μέθοδοι που προβάλλονται μέσα στην ταινία
Η ταινία «Το Σκασιαρχείο» παρουσιάζει, ουσιαστικά, τα πρώτα βήματα του Σελεστέν Φρενέ (περίπου το 1920) στην εκπαίδευση. Ο Φρενέ έθεσε τη βάση για να δημιουργηθεί μία καινούρια εκπαιδευτική αντίληψη. Ο ίδιος απέβλεπε στη δημιουργία ενός σχολείου που θα στηριζόταν στην ελεύθερη έκφραση των παιδιών και στη συνεχή αλληλεπίδραση του με την κοινωνική πραγματικότητα. Ταυτόχρονα, ο ρόλος του εκπαιδευτικού σε αυτό θα ήταν να δημιουργεί «σκαλωσιές» ώστε τα παιδιά να φτάνουν από μόνα τους στη γνώση. Ο Σελεστέν Φρενέ εισήγαγε πρώτος τις τεχνολογίες της εποχής στο εκπαιδευτικό περιβάλλον με κυριότερα το τυπογραφείο και τον κινηματογράφο. Ωστόσο, οι πρωτοπόρες μέθοδοί του προκάλεσαν αντιδράσεις κυρίως από την Καθολική Εκκλησία, οι οποίες είχαν αρνητικές συνέπειες στο εκπαιδευτικό του έργο αναγκάζοντας τον να αποχωρήσει από την δημόσια εκπαίδευση. Παρόλα ταύτα είχε θέσει τις βάσεις για ένα νέο παιδαγωγικό κίνημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες
20 Οκτωβρίου
19 Οκτωβρίου | 20 Οκτωβρίου | 21 Οκτωβρίου
Η 20η Οκτωβρίου είναι η 293η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο (294η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 72 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Οι Εκδικητές (ταινία, 2012)
Οι Εκδικητές (πρωτότυπος τίτλος: The Avengers ή Marvel's The Avengers - σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία κυκλοφόρησε και με τον τίτλο Marvel Avengers Assemble ) είναι αμερικανική ταινία περιπέτειας με υπερήρωες παραγωγής 2012, βασισμένη στο ομώνυμο κόμικ της Marvel, σε παραγωγή των Marvel Studios και διανομή από τα Walt Disney Studios Motion Pictures. Αποτελεί την έκτη ταινία του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel (MCU). Τη σκηνοθεσία και το σενάριο της ταινίας ανέλαβε ο Τζος Γουίντον και σε αυτήν πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Κρις Έβανς, Μαρκ Ράφαλο, Κρις Χέμσγουορθ, Σκάρλετ Τζοχάνσον και Τζέρεμι Ρένερ ως την ομότιτλη ομάδα των Εκδικητών, πλαισιωμένοι από τους Τομ Χίντλστον, Κλαρκ Γκρεγκ, Κόμπι Σμόλντερς, Στέλαν Σκάρσγκορντ και Σάμιουελ Λ. Τζάκσον. Στην ταινία, ο Νικ Φιούρι, διευθυντής της κατασκοπευτικής οργάνωσης Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α., στρατολογεί τους Τόνι Σταρκ, Στιβ Ρότζερς, Μπρους Μπάνερ και Θορ για τη δημιουργία μιας ομάδας με σκοπό να σταματήσουν τον αδελφό του Θορ, τον Λόκι, στην προσπάθειά του να υποτάξει τη Γη.
Η ανάπτυξη της ταινίας ξεκίνησε όταν τα Marvel Studios έλαβαν ένα δάνειο από τη Merill Lynch τον Απρίλιο του 2005. Μετά την επιτυχία της ταινίας Iron Man τον Μάιο του 2008, η Marvel ανακοίνωσε ότι η ταινία Οι Εκδικητές θα κυκλοφορούσε τον Ιούλιο του 2011 και σε αυτήν θα ενώνονταν οι Τόνι Σταρκ (Ντάουνι), Στιβ Ρότζερς (Έβανς), Μπρους Μπάνερ (Ράφαλο) και Θορ (Χέμσγουορθ) από τις προηγούμενες ταινίες της Marvel. Μετά την υπογραφή της Τζοχάνσον για τον ρόλο της Νατάσα Ρόμανοφ τον Μάρτιο του 2009, η ταινία επαναπρογραμματίστηκε να κυκλοφορήσει το 2012. Ο Γουίντον προσλήφθηκε τον Απρίλιο του 2010 και ξανάγραψε το σενάριο που είχε γράψει αρχικά ο Ζακ Πεν. Η παραγωγή ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2011 στην Αλμπουκέρκη του Νέου Μεξικού, πριν μεταφερθεί στο Κλίβελαντ του Οχάιο τον Αύγουστο και στη Νέα Υόρκη τον Σεπτέμβριο. Η ταινία έχει συνολικά περισσότερα από 2200 πλάνα οπτικών εφέ.
Η ταινία Οι Εκδικητές προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 11 Απριλίου 2012 στο El Capitan Theatre, ενώ κυκλοφόρησε στις αίθουσες των Ηνωμένων Πολιτειών στις 4 Μαΐου 2012. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 26 Απριλίου 2012. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές για τη σκηνοθεσία, το σενάριο, τις ερμηνείες και τη μουσική επένδυσή της, καθώς και αρκετά βραβεία και υποψηφιότητες, συμπεριλαμβανομένων των υποψηφιοτήτων για βραβεία Όσκαρ και BAFTA σε κατηγορίες για οπτικά εφέ. Είχε συνολικά έσοδα παγκοσμίως πάνω από $1.5 δισεκατομμύρια, θέτοντας αρκετά ρεκόρ στο box office και γινόμενη η τρίτη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις όλων των εποχών μέχρι τη στιγμή της κυκλοφορίας της, καθώς επίσης και η ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις για το 2012. Είναι επίσης η πρώτη παραγωγή της Marvel που έφτασε το $1 δισεκατομμύριο σε πωλήσεις εισιτηρίων. Το 2017, συμπεριλήφθηκε, έπειτα από ψηφοφορία, στη λίστα του περιοδικού Empire ως μία από τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Ακολούθησαν τρεις συνέχειες με τίτλους Εκδικητές: Η Εποχή του Ultron (2015), Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας (2018) και Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019).
Πλοκή
Ο Ασγκαρντιανός Λόκι συναντιέται με τον Άλλο, τον αρχηγό της εξωγήινης φυλής Τσιτάουρι, ο οποίος του υπόσχεται να του παραχωρήσει στρατό για να μπορέσει να υποτάξει τη Γη με αντάλλαγμα να του φέρει το Τεσσεράκτιο, μια ισχυρή πηγή ενέργειας. Ο Νικ Φιούρι, διευθυντής της οργάνωσης Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α., και η Πράκτορας Μαρία Χιλ καταφτάνουν σε μια απομακρυσμένη εγκατάσταση έρευνας, όπου ο φυσικός Δόκτωρ Έρικ Σέλβιγκ ηγείται μιας ερευνητικής ομάδας που πειραματίζεται στο Τεσσεράκτιο. Ενώ βρίσκονται εκεί, το Τεσσεράκτιο ξαφνικά ενεργοποιείται και ανοίγει μια πύλη, επιτρέποντας στον Λόκι να εισέλθει στη Γη. Ο Λόκι παίρνει το Τεσσεράκτιο και φεύγει μαζί με τους Σέλβιγκ, Κλιντ Μπάρτον και άλλους Πράκτορες, τους οποίους υπέταξε με το σκήπτρο του.
Ο Φιούρι ενεργοποιεί την «Πρωτοβουλία Εκδικητές» και η Πράκτορας Νάτασα Ρόμανοφ πηγαίνει να στρατολογήσει τον Δόκτωρ Μπρους Μπάνερ, ο οποίος θα τους βοηθήσει να εντοπίσουν το Τεσσεράκτιο. Ο Κόλσον επισκέπτεται τον Τόνι Σταρκ ζητώντας του να μελετήσει την έρευνα του Σέλβιγκ, ενώ ο Φιούρι προσεγγίζει τον Στιβ Ρότζερς αναθέτοντάς του την ανάκτηση του Τεσσεράκτιου.
Στη Στουτγκάρδη, ενώ ο Μπάρτον κλέβει ιρίδιο για να σταθεροποιήσουν τη δύναμη του Τεσσεράκτιου, ο Λόκι προκαλεί αντιπερισπασμό, συγκρούεται με τους Ρότζερς, Σταρκ και Ρόμανοφ τελικά παραδίνεται. Καθώς οδηγείται στην Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α., ο θετός αδελφός του, Θορ, τον ελευθερώνει ελπίζοντας να τον πείσει να εγκαταλείψει το σχέδιό του και να επιστρέψει στο Άσγκαρντ. Έπειτα από μια αναμέτρηση με τους Σταρκ και Ρότζερς, ο Θορ συμφωνεί παραδώσει τον Λόκι. Μετά την άφιξή τους στο Helicarrier της Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α., ο Λόκι φυλακίζεται ενώ οι Μπάνερ και Σταρκ προσπαθούν να εντοπίσουν το Τεσσεράκτιο.
Οι Εκδικητές διαφωνούν για το πως να προσεγγίσουν τον Λόκι, αλλά και για την αποκάλυψη πως η Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. σχεδιάζει να δημιουργήσει όπλα με το Τεσσεράκτιο για χρήση κατά εχθρικών εξωγήινων. Καθώς η ομάδα διαφωνεί, ο Μπάρτον και άλλοι πράκτορες επιτίθενται στο Helicarrier, απενεργοποιώντας έναν από τους κινητήρες και προκαλούν τη μεταμόρφωση του Μπάνερ σε Χαλκ. Οι Σταρκ και Ρότζερς προσπαθούν να επανεκκινήσουν τον κινητήρα, ενώ ο Θορ προσπαθεί να σταματήσει τον Χαλκ. Η Ρόμανοφ παλεύει με τον Μπάρτον και τον αναισθητοποιεί, καταφέρνοντας να σπάσει τον έλεγχο που έχει ο Λόκι πάνω του. Ο Λόκι, αφού σκοτώνει τον Πράκτορα Φιλ Κόλσον, δραπετεύει. Ο Φιούρι χρησιμοποιεί το θάνατο του Κόλσον για να δώσει κίνητρο στους Εκδικητές να δουλέψουν ως ομάδα και το καταφέρνει. Στο μεταξύ, ο Λόκι χρησιμοποιεί το Τεσσεράκτιο μαζί με μια συσκευή που κατασκεύασε ο Σέλβιγκ για να ανοίξει μια πύλη πάνω από τον Πύργο Σταρκ, από την οποία θα εισέλθει ο στρατός των Τσιτάουρι.
Οι έξι Εκδικητές πολεμούν μαζί τον στρατό των Τσιτάουρι, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να εκκενώσουν τη Νέα Υόρκη. Η Ρόμανοφ καταφέρνει να φτάσει στη γεννήτρια που κρατάει την πύλη ανοικτή και ο Σέλβιγκ, ελεύθερος πια από την επιρροή του Λόκι, αποκαλύπτει πως το σκήπτρο του Λόκι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κλείσει η πύλη. Στο μεταξύ, το Συμβούλιο Παγκόσμιας Ασφάλειας προσπαθεί να σταματήσει την εισβολή εκτοξεύοντας έναν πυρηνικό πύραυλο. Ο Σταρκ αναχαιτίζει τον πύραυλο και τον οδηγεί μέσω της πύλης στον στόλο των Τσιτάουρι. Ο πύραυλος εκρήγνυται καταστρέφοντας το επικεφαλής διαστημόπλοιο των Τσιτάουρι, διακόπτοντας την επίθεσή τους στη Γη. Ακριβώς πριν η Ρόμανοφ κλείσει την πύλη, η στολή του Σταρκ μένει από ενέργεια και χάνει τις αισθήσεις του πέφτοντας προς την πύλη, ενώ ο Χαλκ τον αρπάζει πριν κτυπήσει στο έδαφος. Ο Θορ επιστρέφει τον Λόκι και το Τεσσεράκτιο στο Άσγκαρντ, ενώ ο Φιούρι είναι σίγουρος πως οι Εκδικητές θα επιστρέψουν για να υπερασπιστούν τη Γη αν χρειαστεί.
Στη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους, ο Άλλος συζητάει με τον αφέντη του για την αποτυχημένη επίθεση στη Γη.
Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
Η Γκουίνεθ Πάλτροου και ο Μαξιμιλιάνο Χερνάντεζ επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους από προηγούμενες ταινίες ως Πέπερ Ποτς και Τζάσπερ Σίτγουελ αντίστοιχα. Ο Πολ Μπέτανι επιστρέφει για να χαρίσει τη φωνή του στον J.A.R.V.I.S., ενώ ο συχνός συνεργάτης του Γουίντον, Αλέξις Ντενίσοφ, ενσαρκώνει τον Άλλο και ο Ντέιμιον Πουατιέ τον αφέντη του, Θάνος (δεν αναφέρεται το όνομά του στην ταινία), στη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους. Οι Πάουερς Μπουθ και Τζένι Άγκατερ εμφανίζονται ως μέλη του Συμβουλίου Παγκόσμιας Ασφάλειας. Ο συν-δημιουργός των Εκδικητών Σταν Λι έχει μια κάμεο εμφάνιση σε ένα ρεπορτάζ ειδήσεων. Ο Χάρι Ντιν Στάντον εμφανίζεται ως φύλακας και ο Πολωνός σκηνοθέτης Γιέρζι Σκολιμόφσκι εμφανίζεται ως ο Γκιόργκι Λάνγκοφ, ο ανακριτής της Ρόμανοφ. Ο Ενβέρ Τζοκάι, ο οποίος αργότερα υποδύθηκε τον Πράκτορα Ντάνιελ Σούζα στην τηλεοπτική σειρά Agent Carter, εμφανίζεται ως αστυνομικός.
Ανάπτυξη
Η ιδέα για μια ταινία βασισμένη στους Εκδικητές ξεκίνησε το 2003, όταν ο πρόεδρος των Marvel Studios, Άβι Άραντ, ανακοίνωσε για πρώτη φορά τα σχέδια της εταιρίας να αναπτύξει μια ταινία για τον Απρίλιο του 2005, μετά τη δήλωση ανεξαρτησίας της Marvel Enterprises και συμμαχώντας με τη Merrill Lynch, για την παραγωγή μιας σειράς ταινιών οι οποίες θα διανέμονταν από την Paramount Pictures. Η Marvel συζήτησε και παρουσίασε τα σχέδιά της σε μια σύντομη παρουσίαση σε αναλυτές της Wall Street. Η πρόθεση των στούντιο ήταν να κυκλοφορήσει ανεξάρτητες ταινίες για τους κεντρικούς χαρακτήρες των Εκδικητών, έτσι ώστε να εγκαθιδρύσει τις ταυτότητές τους και να τους κάνει γνωστούς στο κοινό, πριν τους ενώσει όλους μαζί σε μια crossover ταινία. Ο σεναριογράφος Ζακ Πεν, ο οποίος έγραψε το σενάριο της ταινίας Ο Απίθανος Hulk (2008), συνδέθηκε με την ταινία το 2006 και προσλήφθηκε από τα Marvel Studios για να γράψει το σενάριο των Εκδικητών τον Ιούνιο του 2007. Στον απόηχο της απεργίας των σεναριογράφων το 2007-2008, η Marvel διαπραγματεύτηκε με τον Σύλλογο Σεναριογράφων της Αμερικής (Writers Guild of America) για να διασφαλίσει πως θα μπορούσε να δημιουργήσει ταινίες βασισμένες στα αντίστοιχα κόμικ, συμπεριλαμβανομένων των Captain America, Ant-Man και Εκδικητές. Μετά την επιτυχημένη κυκλοφορία του Iron Man τον Μάιο του 2008, η εταιρία προγραμμάτισε ως ημερομηνία κυκλοφορίας για τους Εκδικητές τον Ιούλιο του 2011. Τον Σεπτέμβριο του 2008, τα Marvel Studios έφτασαν σε συμφωνία με την Paramount - μια επέκταση της προηγούμενης συνεργασίας - η οποία έδινε στην εταιρία τα δικαιώματα της διανομής πέντε μελλοντικών ταινιών της Marvel.
Τον Ιούλιο του 2009, ο Πεν μίλησε για τη διαδικασία της «ένωσης» των χαρακτήρων δηλώνοντας: «Δουλειά μου είναι να περιπλανηθώ κάπως μεταξύ των διαφορετικών ταινιών και να σιγουρέψω πως το τελικό αποτέλεσμα μιμείται τη δομή των κόμικ, όπου όλες αυτές οι ταινίες είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους ... Υπάρχει απλά ένας πίνακας που ενώνει τα κομμάτια 'Εδώ είναι που όλα όσα συμβαίνουν σε αυτή την ταινία επικαλύπτουν τα γεγονότα αυτής της ταινίας' ... Τους πιέζω να δημιουργούν όσα περισσότερα προσχέδια μπορούν εικονογραφώντας την ταινία και να σχεδιάζουν πίνακες έτσι ώστε όλοι να δουλεύουμε πάνω στις ίδιες οπτικές ιδέες. Αλλά οι απαιτήσεις της παραγωγής είναι προτεραιότητα». Αρχικά, ο Πεν προσπάθησε να μειώσει τον ρόλο του Thor στο σενάριο επειδή είχε αμφιβολίες για την ικανότητα του χαρακτήρα να επιτύχει στην ταινία. Άλλαξε γνώμη όμως όταν για τον ρόλο προσλήφθηκε ο Χέμσγουορθ. Η ταινία είχε πάντα σκοπό να χρησιμοποιήσει τον Λόκι ως τον κακό, αλλά ο Πεν σημείωσε πως σε αρχικές συζητήσεις είχαν σκεφτεί και το ενδεχόμενο να χρησιμοποιούσαν τον Red Skull.
Τον Ιανουάριο του 2010, ο προϊστάμενος των Marvel Studios Κέβιν Φάιγκι ρωτήθηκε αν θα ήταν δύσκολο να ενώσουν το κομμάτι φαντασίας του Thor με την υψηλή τεχνολογία επιστημονικής φαντασίας του Iron Man και των Εκδικητών. «Όχι» είπε, «επειδή δημιουργούμε τον Θορ των Τζακ Κίρμπι/Σταν Λι/Γουώλτ Σάιμονσον/Τζ. Μάικλ Στρατζίνσκι. Δεν δημιουργούμε τον ξεσκονίστε-το-παλιό-βιβλίο-Νορβηγικής-μυθολογίας-που-βρίσκεται-στη-βιβλιοθήκη-σας Θορ. Και στον Thor του σύμπαντος της Marvel, υπάρχει μια φυλή που λέγονται Ασγκαρντιανοί. Και είμαστε ενωμένοι μαζί τους μέσω του Δέντρου της Ζωής, το οποίο όμως δεν γνωρίζουμε. Είναι πραγματική επιστήμη, αλλά δεν γνωρίζουμε για αυτό ακόμα. Η ταινία 'Thor' ασχολείται με το να διδάξει τους ανθρώπους αυτό». Τον Μάρτιο, δημοσιεύτηκε πως ο Πεν είχε ολοκληρώσει το πρώτο πρόχειρο του σεναρίου και πως ο αρχισυντάκτης της Marvel, Τζο Κεσάντα, και ο συγγραφέας των κόμικ των Εκδικητών, Μπράιαν Μάικλ Μπέντις, έλαβαν αντίγραφα αυτού. Επίσης, τον Μάρτιο, ο Κρις Έβανς αποδέχτηκε να υποδυθεί τον Captain America σε τρεις ταινίες, συμπεριλαμβανομένης και αυτής των Εκδικητών.
Προ-παραγωγή
Μέχρι τον Απρίλιο του 2010, ο Τζος Γουίντον βρισκόταν κοντά στο να συμφωνήσει να σκηνοθετήσει την ταινία και να δουλέψει πάνω στο σενάριο του Πεν, κάτι που ανακοινώθηκε επίσημα τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς. Σχετικά με την πρόσληψη, ο Άραντ δήλωσε: «Η προσωπική μου άποψη είναι πως ο Τζος θα κάνει μια εκπληκτική δουλειά. Αγαπά αυτούς τους χαρακτήρες και είναι ένας φανταστικός συγγραφέας... Είναι μέρος της ζωής του και για αυτό ξέρεις πως θα το προστατέψει... Αναμένω πως κάποιος σαν αυτόν θα κάνει το σενάριο ακόμα καλύτερο». Ο Φάιγκι πρόσθεσε: «Γνωρίζω τον Τζος εδώ και πολλά χρόνια. Ψάχναμε για τον κατάλληλο άνθρωπο και ήρθε και συναντηθήκαμε για αυτό... θέλαμε να βρούμε έναν σκηνοθέτη ο οποίος φτάνει στα άκρα για να φτιάξει κάτι εξαιρετικό, όπως πιστεύουμε πως είναι ο Τζος». Ο Γουίντον δήλωσε στη Διεθνή Comic-con του Σαν Ντιέγκο το 2010 πως αυτό που τον τράβηξε στην ταινία είναι το ότι αγαπά το πώς «αυτοί οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να βρίσκονται μαζί στο ίδιο δωμάτιο, πόσο μάλλον στην ίδια ομάδα και πως αυτό είναι ο ορισμός της οικογένειας».
Όταν ο Γουίντον έλαβε το πρόχειρο του Πεν, είπε στον Φάιγκι πως ένιωσε πως τα στούντιο «δεν είχαν τίποτα» και πως θα έπρεπε «να προσποιηθούν πως αυτό το πρόχειρο δεν έγινε ποτέ». Μέρος του λόγου της ένστασης του Γουίντον ήταν η έλλειψη των συνδέσεων μεταξύ των χαρακτήρων, κάτι το οποίο ήταν αναγκαίο για εκείνον έτσι ώστε να ξεκινήσει «από το μηδέν». Ο Γουίντον προχώρησε γράφοντας ένα προσχέδιο πέντε σελίδων του πλάνου του για την ταινία και δημιούργησε το σλόγκαν "Avengers: Some Assembly Required", παραπέμποντας στο σλόγκαν «Avengers Assemble» από τα κόμικ. Η Marvel ξεκίνησε γρήγορα τη διαδικασία για να υπογράψει ο Γουίντον ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίες, καθορίζοντας μόνο πως θα συμπεριελάμβανε στο σενάριο τους Εκδικητές εναντίον του Λόκι, μια μάχη ανάμεσα στους ήρωες στο μέσο της ταινίας, μια μάχη εναντίον των εχθρών στο τέλος και πως η ταινία θα ήταν έτοιμη προς κυκλοφορία τον Μάιο του 2012. Το σενάριο πέρασε από «πολλές επαναλήψεις του τι θα μπορούσε να είναι» σύμφωνα με τον Γουίντον. Ο Γουίντον εξήγησε πως υπήρχε κάποια στιγμή όπου δεν ήταν σίγουρο αν η Τζοχάνσον θα πρωταγωνιστούσε στην ταινία, έτσι «έγραψε ένα σωρό σελίδες σεναρίου όπου πρωταγωνιστούσε η Σφήκα». Επίσης «ανησυχούσα πως ένας Βρετανός χαρακτήρας ηθοποιός (Χίντλστον) δεν ήταν αρκετός για να τα βάλει με τους μεγαλύτερους ήρωες της Γης και πως θα έμοιαζε πως υποστηρίζαμε το φαβορί της μάχης. Έτσι, έγραψα ένα τεράστιο πρόχειρο που περιελάμβανε τον Εζέκιελ Στέιν, τον γιο του Ομπαντάια Στέιν, σε αυτό». Όταν όλοι οι ηθοποιοί «κλείδωσαν, η ταινία παρέμεινε στην πορεία της μέχρι τέλους». Ο Γουίντον σημείωσε πως οι χαρακτήρες είχαν συνηθίσει να μην έχουν το ίδιο πρόβλημα, σε αντίθεση με τους X-Men. Ένιωσε πως «αυτοί οι τύποι δεν ανήκουν μαζί» πριν συνειδητοποιήσει πως οι αλληλεπιδράσεις τους θα ήταν όπως αυτές της ταινίας Και οι 12 ήταν καθάρματα (1967). Ο Γουίντον αναφέρθηκε επίσης στις ταινίες S.O.S Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα (1964), Η άβυσσος (1989), Ξαναπαντρεύομαι τη γυναίκα μου (1940) και Μαύρο Γεράκι: Η Κατάρριψη (2001). Τελικά, ο Γουίντον μοιράστηκε στους τίτλους τέλους το σενάριο μαζί με τον Πεν, αν και ο Γουίντον σημείωσε πως «πάλεψε» να υπάρχει μόνο το δικό του όνομα και ήταν «πολύ αναστατωμένος με αυτό». Ο Πεν ένιωσε πως οι δυο τους «θα μπορούσαν να συνεργαστούν περισσότερο, αλλά αυτό δεν ήταν δική του επιλογή. [Ο Γουίντον] ήθελε να το κάνει με τον δικό του τρόπο και το σεβάστηκα».
Η διαδικασία του κάστινγκ συνεχίστηκε σε μεγάλο βαθμό μέσα στο 2010, με τις προσθήκες των Τζέρεμι Ρένερ, Μαρκ Ράφαλο και Κλαρκ Γκρεγκ. Ο Ράφαλο αντικατέστησε τον Έντουαρντ Νόρτον, για τον οποίο η Marvel απέρριψε την επιστροφή του. «Πήραμε την απόφαση να μην φέρουμε πίσω τον Εντ Νόρτον για τον ρόλο του Μπρους Μπάνερ στους Εκδικητές», δήλωσε ο Φάιγκι. «Η απόφασή μας σίγουρα δεν βασίζεται σε οικονομικούς παράγοντες, αλλά στην ανάγκη για έναν ηθοποιό ο οποίος ενσωματώνει τη δημιουργικότητα και το πνεύμα συνεργασίας των άλλων ταλαντούχων μελών του καστ. Οι Εκδικητές απαιτούν παίκτες που ευημερούν όταν δουλεύουν ως μέρος μιας ομάδας, όπως αποδεικνύεται από τον Ρόμπερτ, τον Κρις Χ, τον Κρις Ε, τον Σάμιουελ, τη Σκάρλετ και όλο το ταλαντούχο καστ μας. Αναμένουμε να ανακοινώσουμε το όνομα του ηθοποιού που πληρεί αυτές τις προϋποθέσεις και είναι παθιασμένος για αυτόν τον εικονικό ρόλο τις επόμενες εβδομάδες». Ως απάντηση, ο ατζέντης του Νόρτον επέκρινε τη δήλωση του Φάιγκι αποκαλώντας την «σκόπιμα παραπλανητική» και μια «άστοχη προσπάθεια να παρουσιαστεί ο πελάτης μας αρνητικά». Τον Οκτώβριο του 2014, ο Νόρτον ισχυρίστηκε πως ήταν δική του απόφαση να μην υποδυθεί ποτέ ξανά τον Hulk επειδή «ήθελε περισσότερη ποικιλία» στην καριέρα του και δεν ήθελε να συσχετιστεί με έναν μόνο χαρακτήρα.
Τον Δεκέμβριο του 2010, ο Κυβερνήτης του Νέου Μεξικού Μπιλ Ρίτσαρντσον και ο συμπρόεδρος των Marvel Studios Λούις Ντ'Εσπόζιτο ανακοίνωσαν πως οι Εκδικητές θα έκαναν γυρίσματα αρχικά στην Αλμπουκέρκη, με τα γυρίσματα να προγραμματίζονται από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2011. Μέρη της ταινίας είχαν επίσης προγραμματιστεί να γυριστούν στο Μίσιγκαν, αλλά το πλάνο να γίνουν γυρίσματα στο Ντιτρόιτ δεν προχώρησε έπειτα από την εξέδωση μιας πρότασης προϋπολογισμού από τον Κυβερνήτη Ρικ Σνάιντερ, η οποία θα καταργούσε το φορολογικό κίνητρο για την παραγωγή. Τρεις μήνες αργότερα, τον Μάρτιο, ο Κυβερνήτης του Οχάιο, Τζον Κέισικ, ανακοίνωσε πως οι Εκδικητές θα έκαναν γυρίσματα στο Κλίβελαντ.
Ο εικονογράφος και σχεδιαστής της στολής Mark VII του Iron Man, Φιλ Σόντερς, δήλωσε πως «ο Τζος Γουίντον έψαχνε για κάτι που θα είχε το 'κουλ' στοιχείο της στολής σε βαλίτσα [από τον Iron Man 2], ενώ θα εξακολουθούσε να είναι μια πλήρως θωρακισμένη στολή η οποία θα μπορούσε να τα βάλει με έναν ολόκληρο στρατό στην τελική μάχη». Για τον σκοπό αυτό, ο Σόντερς δανείστηκε ιδέες που είχαν προταθεί στον Iron Man 2, καθώς επίσης και κάποιες ιδέες που είχαν εγκαταλειφθεί στον Iron Man, και τις συγχώνευσε σε μια λειτουργική στολή που έχει μεγάλα πακέτα πυρομαχικών στα μπράτσα κι ένα σακίδιο πλάτης. Το επιστημονικό πρόγραμμα Science & Entertainment Exchange παρείχε επίσης συμβουλές για τα επιστημονικά κομμάτια της ταινίας.
Το κάστινγκ έφτασε στο τελικό του στάδιο την επόμενη χρονιά. Τον Φεβρουάριο του 2011, η Κόμπι Σμόλντερς πήρε τον ρόλο της Μαρία Χιλ, μετά από συμμετοχή της σε ακροάσεις που έγιναν από τη Marvel για έναν ρόλο ενός μέλους κλειδί της Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. και ο οποίος περιγράφηκε ως στενός συνεργάτης του Νικ Φιούρι. Τους μετέπειτα μήνες, το καστ της ταινίας επεκτάθηκε περιλαμβάνοντας τους Στέλαν Σκάρσγκορντ, Πολ Μπέτανι και Γκουίνεθ Πάλτροου. Η Πάλτροου προσλήφθηκε έπειτα από επιμονή του Ντάουνι• πριν από αυτό, ο Γουίντον δεν σκόπευε να συμπεριλάβει στην ταινία δευτερεύοντες χαρακτήρες από τις ατομικές ταινίες των ηρώων, σχολιάζοντας: «Πρέπει να ξεχωρίσεις τους χαρακτήρες από το υποστηρικτικό τους σύστημα προκειμένου να δημιουργήσεις την απομόνωση που απαιτείται για την ομάδα».
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 25 Απριλίου 2011 στην Αλμπουκέρκη του Νέου Μεξικού στα Albuquerque Studios, με την παραγωγή να δουλεύει υπό τον τίτλο Group Hug. Τον Ιούνιο του 2011, ο κασκαντέρ Τζέρεμι Φιτζέραλντ τραυματίστηκε στο κεφάλι κατά τη διάρκεια μιας σκηνής που απαιτούσε πτώση από ύψος 9 μέτρων από ένα κτίριο, όταν θα τον κτυπούσε ένα βέλος. Ένας εκπρόσωπος της Marvel είπε αργότερα στο TMZ πως παρά τον τραυματισμό, ο Φιτζέραλντ ανάρρωσε και συνέχισε να δουλεύει στην ταινία. Τον επόμενο μήνα, κάποια γυρίσματα έλαβαν χώρα στην περιοχή Butler που βρίσκεται περίπου μια ώρα έξω από το Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια. Μια σκηνή καταδίωξης γυρίστηκε επίσης στην περιφέρεια του Γουόρθινγκτον της Πενσυλβάνια, στις Creekside Mushroom Farms, το μεγαλύτερο αγρόκτημα μανιταριών στον κόσμο, το οποίο παραχώρησε για τα γυρίσματα 240 χιλιόμετρα εγκαταλελειμμένων τούνελ ασβεστόλιθου, 90 μέτρα υπογείως.
Η παραγωγή μεταφέρθηκε στο Κλίβελαντ του Οχάιο τον Αύγουστο του 2011, όπου τα γυρίσματα κράτησαν τέσσερις εβδομάδες. Ο δρόμος East 9th Street της πόλης επιλέχθηκε ως αναπαράσταση του δρόμου 42nd Street του Μανχάταν της Νέας Υόρκης και ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για κλιμακούμενες σκηνές μάχης. Στρατιώτες του Αποθεματικού Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών που είχαν τη βάση τους στο 391ο Τάγμα της Στρατιωτικής Αστυνομίας στο Κολόμπους του Οχάιο, χρησιμοποιήθηκαν για τη δράση στο φόντο κατά τη διάρκεια των σκηνών μάχης στο Κλίβελαντ. Ο επιλοχίας Μάικλ Τ. Λάντις δήλωσε πως η χρησιμοποίηση αληθινών στρατιωτών έκανε τις σκηνές πιο ρεαλιστικές και βοήθησε στη θετική απεικόνιση του στρατού εξηγώντας πως «είναι εύκολο για εμάς να κάνουμε επιτόπου διορθώσεις σε τακτικές και σχηματισμούς, ο σκηνοθέτης έλαβε υπόψη τις δικές μας προτάσεις σε μια σκηνή και μας επέστρεψε να εμπλακούμε με τον εχθρό σε αντίθεση της εμπλοκής μόνο όσων είχαν όπλα πάνω στα φορτηγά». Γυρίσματα έλαβαν επίσης χώρα στον μεγάλο θάλαμο κενού αέρος στον σταθμό Plum Brook της NASA κοντά στο Σαντάσκι του Οχάιο. Η εγκατάσταση Διαστημικής Ενέργειας του σταθμού χρησιμοποιήθηκε για την απεικόνιση των εγκαταστάσεων έρευνας της Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α.. Μια σειρά εκρήξεων γυρίστηκε στο εργοστάσιο παραγωγής κινητήρων της Chevrolet στην Πάρμα του Οχάιο, ως μέρος της σκηνής μάχης που ξεκίνησε στο Κλίβελαντ. Σκηνές γυρίστηκαν επίσης στην πλατεία Public στο Κλίβελαντ και στη γέφυρα Detroit–Superior. Το νοτιοδυτικό τετράγωνο της πλατείας Public μετατράπηκε, για τις ανάγκες της ταινίας, στην πόλη Στουτγκάρδη της Γερμανίας.
Τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν στη Νέα Υόρκη, όπου διήρκεσαν μόνο δύο μέρες. Τοποθεσίες της Νέας Υόρκης που χρησιμοποιήθηκαν συμπεριελάμβαναν το Park Avenue και το Central Park. Για σκηνές που υποτίθεται λάμβαναν χώρα στο Μανχάταν, ο επικεφαλής των οπτικών εφέ, Τζέικ Μόρισον, έκανε λήψεις και τράβηξε αεροφωτογραφίες για πάνω από τρεις μέρες έτσι ώστε να χρησιμοποιήσει το υλικό ως φόντο, λέγοντας πως ο κύριος στόχος του ήταν «να έχει όσο το δυνατόν περισσότερο αεροφωτογραφικό υλικό έτσι ώστε οι θεατές να δουν τις μεγάλες εκτάσεις, την ευρεία δημιουργία πλάνων, ενώ ταυτόχρονα να ήταν σίγουρος πως τα εφέ θα έμοιαζαν περισσότερο ρεαλιστικά παρά παραγμένα από υπολογιστή. [...] Γινόμαστε πολύ καλύτεροι στο να φτιάχνουμε περιβάλλοντα εξ'ολοκλήρου σχεδιασμένα σε υπολογιστή» εξήγησε ο Μόρισον, «αλλά δεν υπάρχει υποκατάστατο από το να ξεκινάς με την πραγματική εικόνα και να προσθέτεις ό,τι χρειάζεσαι».
Ο φωτογράφος Σίμους ΜακΓκάρβι δήλωσε πως συνέθεσε το πλάνο με αναλογία εικόνας 1.85:1 για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα διαφορετικά ύψη που είχαν οι βασικοί χαρακτήρες, εξηγώντας πως «το να δουλεύεις με αναλογία 1.85:1 είναι κάπως ασυνήθιστο για μια επική ταινία όπως αυτή, αλλά χρειαζόμασταν το ύψος στην οθόνη ώστε να μπορέσουμε να χωρέσουμε στο ίδιο πλάνο όλους τους χαρακτήρες όπως ο Hulk, ο Captain America και η Black Widow, η οποία είναι πολύ πιο μικροκαμωμένη. Έπρεπε να δώσουμε σε όλους προτεραιότητα και πλάτος στο ίδιο πλάνο. Επίσης, ο Τζος [Γουίντον] ήξερε πως η σκηνή της τελικής μάχης θα ήταν αυτή η αλλόκοτη σκηνή υπερβολής στο Μανχάταν, έτσι το ύψος και η κατακόρυφη κλίμακα των κτιρίων θα έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο». Η ταινία ήταν για τον ΜακΓκάβρι η πρώτη επιχείρηση να δουλέψει με ψηφιακή κάμερα, την Arri Alexa. Οι ψηφιακές SLR κάμερες Canon EOS 5D Mark II και Canon EOS 7D χρησιμοποιήθηκαν επίσης για κάποιες λήψεις,  ενώ λήψεις μεγάλης ταχύτητας έγιναν σε φιλμ 35 χιλιοστών με κάμερα Arriflex 435. Όσον αφορά την οπτική προσέγγιση, ο ΜακΓκάβρι σημείωσε: «Ο Τζος κι εγώ ήμασταν έντονα πρόθυμοι να είχαμε σπλαχνική και φυσιοκρατική ποιότητα στην εικόνα. Θέλαμε όλο αυτό να είναι επιβλητικό και δεν θέλαμε μια 'εικόνα βιβλίου κόμικ' που θα μπορούσε να απομακρύνει το κοινό από το να δεθεί με την ταινία. Μετακινούσαμε πολύ τις κάμερες χρησιμοποιώντας steadicam, γερανούς και dollies για να δημιουργήσουμε κινητικές εικόνες και επιλέξαμε οπτικές γωνίες που ήταν δραματικές, όπως για παράδειγμα μικρές χαμηλές γωνίες για ηρωικές εικόνες».
Μετά-παραγωγή
Σε μια συνέντευξη το 2012, ο Γουίντον είπε πως ήταν δική του απόφαση να συμπεριλάβει τον Θάνος στη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους, αν και ο χαρακτήρας δεν αναφέρεται στην ταινία. «Για μένα, είναι ο πιο ισχυρός και μαγευτικός κακός της Marvel. Είναι ο υπέροχος τεράστιος μπαμπάς των κακών και είναι ερωτευμένος με την Κυρά του Θανάτου, κάτι το οποίο πιστεύω πως είναι πολύ χαριτωμένο. Για μένα, το καλύτερο κόμικ των Εκδικητών ήταν το Avengers Annual #7 (1977) το οποίο έκανε ο Τζιμ Στάρλιν, ακολουθούμενο από το Marvel Two-in-One Annual #2 (1977) το οποίο περιείχε τον θάνατο του Adam Warlock. Αυτά ήταν κάποια από τα πιο σημαντικά κείμενα και πιστεύω υποτιμημένα ορόσημα στην ιστορία της Marvel και ο Θάνος βρίσκεται πίσω από όλα αυτά, έτσι κάποιος έπρεπε να έχει τον έλεγχο και να βρίσκεται πίσω από τα όσα έκανε ο Λόκι και έλεγα 'Πρέπει να είναι ο Θάνος'. Και είπαν 'εντάξει' και ενθουσιάστηκα λέγοντας 'Ω Θεέ μου!'» Μια επιπλέον σκηνή στην οποία οι Εκδικητές έτρωγαν σαουαρμά γυρίστηκε στις 12 Απριλίου 2012, μία μέρα μετά την παγκόσμια πρεμιέρα. Ο Έβανς είχε βάλει προσθετικό πηγούνι κατά τη διάρκεια της σκηνής για να καλύψει το μούσι που είχε αφήσει για τις ανάγκες άλλης ταινίας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι πωλήσεις Σαουαρμά σε Λος Άντζελες, Σαιντ Λούις και Βοστόνη εκτινάχθηκαν στα ύψη λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία της ταινίας. Ο Γουίντον δήλωσε πως η έμπνευση για τη σκηνή ήρθε από τα γεγονότα γύρω από κινηματογράφηση της σκηνής όπου η Φρεντ πεθαίνει στα χέρια του Γουέσλι στο επεισόδιο «A Hole in the World» της τηλεοπτικής σειράς ου 1999, Angel. Μετά την κινηματογράφηση αυτής της σκηνής, ο Γουίντον και οι ηθοποιοί Έιμι Άκερ και Ντενίσοφ, οι οποίοι ενσάρκωσαν τους Φρεντ και Γουέσλι αντίστοιχα, «πήγαν για ποτά και κατέληξαν απλά να κάθονται ήσυχα, εξαντλημένοι από τα γεγονότα της ημέρας», κάτι το οποίο ο Γουίντον μιμήθηκε για την post-credit σκηνή των Εκδικητών.
thumb|left|Ο Μαρκ Ράφαλο ως Hulk (κάτω) φορώντας την ειδική στολή και προσθετικά στον κορμό του σώματός του για να προσομοιώσει το μέγεθος του Hulk.
Η ταινία περιέχει περισσότερα από 2000 πλάνα με οπτικά εφέ τα οποία δημιουργήθηκαν από 14 συνολικά εταιρείες: Industrial Light & Magic (ILM), Weta Digital, Scanline VFX, Hydraulx, Fuel VFX, Evil Eye Pictures, Luma Pictures, Cantina Creative, Trixter, Modus FX, Whiskytree, Digital Domain, The Third Floor και Method Design. Η ILM ήταν ο βασικός προμηθευτής και κατείχε την ευθύνη για τη δημιουργία αρκετών από των σκηνών κλειδιών με εφέ για την ταινία, συμπεριλαμβανομένων των Helicarrier, αστικό τοπίο της Νέας Υόρκης, ψηφιακούς σωσίες, Iron Man και Hulk. Για τη δημιουργία του Hulk στην οθόνη, ο Ράφαλο φορούσε μια ειδική στολή κατά τη διάρκεια των σκηνών με τους άλλους ηθοποιούς, καθώς τέσσερις HD κάμερες λήψης κίνησης (δύο για όλο το σώμα και δύο επικεντρωμένες στο πρόσωπό του) κατέγραφαν τις κινήσεις του προσώπου και του σώματός του. Ο Τζεφ Γουάιτ, ο επικεφαλής των οπτικών εφέ της ILM, είπε: «Πραγματικά θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε όλα όσα είχαμε αναπτύξει τα τελευταία δέκα χρόνια και να φτιάξουμε έναν αρκετά θεαματικό Hulk. Μια από τις καλύτερες αποφάσεις σχεδιασμού ήταν να ενσωματώσουμε τον Μαρκ Ράφαλο στον Hulk. Έτσι, το μεγαλύτερο κομμάτι του Hulk είναι βασισμένο στον Ράφαλο και στην ερμηνεία του, όχι μόνο στις κινήσεις του κατά τη διάρκεια των σκηνών, αλλά και στα μάτια του, στα δόντια του και στη γλώσσα του».
Η ILM επαναδημιούργησε ψηφιακά τη συντριπτική πλειοψηφία του αστικού τοπίου της Νέας Υόρκης που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία. Συνολικά, οι καλλιτέχνες της ILM απέδωσαν μια περιοχή περίπου δέκα τετραγώνων από περίπου τέσσερα τετράγωνα. Για να το κάνουν αυτό, η ILM έστειλε ομάδα τεσσάρων φωτογράφων για να βγάλουν λεπτομερείς φωτογραφίες της περιοχής, διαδικασία που κράτησε οκτώ εβδομάδες. Ο Τάισον Μπάιντνερ, ο υπεύθυνος τοποθεσίας για την ταινία στη Νέα Υόρκη, βοήθησε εξασφαλίζοντας τα δικαιώματα σχεδόν κάθε κτιρίου της περιοχής που θα απεικονιζόταν στην οθόνη και χρειαζόταν η ILM. Η Disney και η Sony Pictures συμφώνησαν στο να συμπεριληφθεί στην ταινία και ο Πύργος OsCorp του Green Goblin από την ταινία του 2012 The Amazing Spider-Man, αλλά η ιδέα απορρίφθηκε επειδή το μεγαλύτερο τμήμα του ορίζοντα είχε ήδη ολοκληρωθεί.
Η Weta Digital ανέλαβε την εικονογράφηση του Iron Man για τη σκηνή από τη σύγκρουση στο δάσος από την ILM. Ο Γκάι Γουίλιαμς, ο επικεφαλής των οπτικών εφέ της Weta Digital, είπε: «Μοιραζόμασταν εργατικό δυναμικό και στοιχεία με την ILM για αυτό, αλλά οι γραμμές μας είναι μοναδικές και είναι δύσκολο για άλλα στοιχεία να δέσουν μαζί τους. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, πήραμε τα μοντέλα τους και έπρεπε να δημιουργήσουμε ξανά τους χώρους υφής επειδή ο τρόπος που δημιουργούμε είναι διαφορετικός». Ο Γουίλιαμς είπε πως το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν η επαναδημιουργία των ανακλαστικών μεταλλικών επιφανειών της στολής του Iron Man.