cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nissan Skyline
JGTC(All Japan Grand Touring Car Championship)
Στο τέλος της σεζόν το MOTUL PITWORK GT-R με οδηγούς τους Masami Kageyama και Richard Lyons είχε κερδίσει έναν αγώνα, το CALSONIC Skyline με οδηγούς τους Benoit Treluyer και Yuji Ide είχε κερδίσει δύο αγώνες, ενώ το XANAVI NISMO GT-R με οδηγούς τους Satoshi Motoyama και Michael Krumm, αν και δεν μπόρεσε να κερδίσει κανένα αγώνα, κατάφερε να κερδίσει το πρωτάθλημα οδηγών l, τερματίζοντας μέσα στους τρεις πρώτους σε τέσσερις από τους οκτώ αγώνες της σεζόν, δίνοντας ταυτόχρονα και το τρίτο πρωτάθλημα κατασκευαστών στην ομάδα της NISMO.
Το 2003, ήταν και τελευταία χρονιά που R34 GT-R θα συμμετείχε στο JGTC, μιας και η παραγωγή του είχε σταματήσει λίγο νωρίτερα και τα δύο αυτά πρωταθλήματα ήταν το καλύτερο δώρο για μια θεαματική έξοδο από ένα αυτοκίνητο το οποίο δημιουργήθηκε για να τρέχει σε αγώνες αυτοκινήτων.
Nurburgring 24-Hours
Το 2002, ένα Nissan Skyline R34 συμμετείχε σε έναν από τους σκληρότερους αγώνες αντοχής στην πίστα Nurburgring, μια πίστα 25 χιλιομέτρων γεμάτη δύσκολες στροφές, όπου μπορούν να διαγωνιστούν μέχρι και 200 αυτοκίνητα ταυτοχρόνως.
Το Falken GT-R που διαγωνίσθηκε εκείνη την χρονιά, ήταν βασισμένο στο Super Taikyu-Spec Skyline GT-R (R34) το οποίο είχε βελτιωθεί σύμφωνα με τις ανάγκες του αγώνα.
Αναλυτικότερα, προκειμένου το R34 Skyline να μπορεί να συναγωνιστεί τις πολύ δυνατές ομάδες των Dodge Viper και Porsche τη βελτίωση του αυτοκινήτου ανέλαβε η NISMO. Ως κινητήρας, επελέγη ο I6 RB26DETT, με αύξηση του κυβισμού του στα 2.771 cm³. Με την χρήση δύο στροβιλοσυμπιεστών, η απόδοση του κινητήρα έφτασε τους 500 ίππους, ενώ για τη μεταφορά αυτής της ισχύος στο δρόμο επελέγησαν λάστιχα με πάτημα 285 χιλιοστά. Τέλος, προκειμένου να εξοικονομήσουν βάρος, το καπό, τα φτερά, αλλά και το πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου αντικαταστάθηκαν με νέα φτιαγμένα από ανθρακονήματα, τα οποία συνδυάζουν αντοχή και ελάχιστο βάρος. 300px|right|thumb|MOTUL PITWORK R34 GT-R
Το 2003, ένα Nissan Skyline R34 συμμετείχε και πάλι στο αγώνα Nurburgring 24-Hours. Και αυτό το έτος, το αυτοκίνητο ήταν βασισμένο σε ένα Super Taikyu-Spec Skyline GT-R (R34), μην τερματίζοντας όμως στην προσδοκώμενη θέση.
Η ομάδα που οδηγούσε το FALKEN GT-R αποτελούνταν από τους Asch Roland, Schoysman Dirk, Kinoshita Takayuki και Tanaka Tetsuya. Στη γενική βαθμολογία, το FALKEN GT-R τερμάτισε 54ο, ενώ τερμάτισε δεύτερο στην κατηγορία Α8.
Η ομάδα αποτελούνταν από τους Ιάπωνες Takayuki Kinoshita και Tetsuya Tanaka, τον Γερμανό Roland Asch και τον Βέλγο Dirk Schoysman. Εκείνη την χρονιά, ο καιρός ήταν βροχερός, γεγονός που έβαλε σε δυσκολίες αρκετές ομάδες. Οι μόνες ομάδες που δεν αντιμετώπισαν πρόβλημα, ήταν η ομάδα της BMW όπου τελικά κέρδισε και τον αγώνα και η ομάδα της Nissan με το Falken GT-R.
Μετά το πέρας των 24 ωρών, το Falken GT-R είδε πέμπτο την καρό σημαία, ενώ βγήκε πρώτο στην κατηγόρια Α8.
Αγώνες Drift
300px|right|thumb|MOTUL PITWORK R34 GT-R
Το 2002, στο Ιαπωνικό πρωτάθλημα drift D1GP, το μοναδικό R34 Skyline που συμμετείχε τερμάτισε στην τρίτη θέση, με οδηγό τον Ken Nomura, ενώ το 2003 ο Nomura οδηγώντας και πάλι ένα R34 τερμάτισε 7ος.
Το 2004, ο Nomura τερμάτισε 4ος στο D1 Grand Prix και μάλιστα είχε και μία πρώτη θέση, αλλά το 2005 έπεσε δυο θέσεις, τερματίζοντας 6ος.
Το 2006, ήταν μια καλή χρονιά για τον Ken Nomura, καθώς τερμάτισε 2ος, έχοντας κερδίσει την πρώτη θέση σε δυο από τους 8 αγώνες του πρωταθλήματος. Το 2007, οι συμμετοχές για τα Nissan Skyline ER34 ήταν δύο, με τον Ken Nomura να τερματίζει 5ος και τον Michihiro Takatori να τερματίζει 18ος, ενώ το 2008 ο Nomura συμμετείχε και πάλι στο D1GP, τερματίζοντας 4ος και έχοντας πάρει και μία νίκη στον τρίτο γύρο του πρωταθλήματος.
Το ίδιο έτος, στην κατηγορία Street Legal, ο Tsuyoshi Tezuka τερμάτισε 16ος, οδηγώντας ένα R34 Skyline και έχοντας αγωνιστεί μόνο σε δύο από τους επτά γύρους του πρωταθλήματος.
Το 2009, ο Nomura, οδηγώντας το Nissan Skyline Blitz ER34, τερμάτισε 3ος στο D1GP, πετυχαίνοντας μία πρώτη, μία δεύτερη και μία τρίτη θέση στη διάρκεια του πρωταθλήματος, ενώ τερμάτισε 6ος στην κατηγορία Street Legal, οδηγώντας και πάλι ένα Nissan Skyline ER34.
Super GT
Το αμάξωμα του GT-R φτιάχτηκε ειδικά για να πληροί τους κανόνες του πρωταθλήματος, ενώ κίνηση στο παραπάνω σύνολο έδινε ένας κινητήρας βασισμένος στον κινητήρα VK45DE που συναντάται στο Nissan Fuga. Συνολικά συμμετείχαν πέντε GT-R R35 με τις εξής ομάδες NISMO, TEAM IMPUL, HASEMI MOTORSPORT και KONDO RACING.
Στον κατατακτήριο αγώνα του πρώτου γύρου τις τρεις πρώτες θέσεις κατέλαβαν τρία GT-R R35, ενώ στο τερματισμό την καρό σημαία είδαν πρώτα τα XAVANI NISMO GT-R και MOTUL AUTECH GT-R τερματίζοντας πρώτο και δεύτερο αντίστοιχα.
Παρόμοια ήταν τα αποτελέσματα και στον 2ο, αλλά και στον 4ο γύρο του πρωταθλήματος, με τα GT-R να κατακτούν την πρώτη και τη δεύτερη θέση. Στα μέσα της χρονιάς, ένα επιπλέον βάρος προστέθηκε στα R35 μειώνοντας τις επιδόσεις τους πράγμα που δεν εμπόδισε όμως το XAVANI NISMO GT-R να πάρει το πρωτάθλημα οδηγών με τρεις νίκες.
Συνολικά 7 από τους 9 αγώνες της σεζόν κερδήθηκαν από τα GT-R R35, ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι και οι τέσσερις ομάδες που είχαν την υποστήριξη της Nissan κέρδισαν αγώνες κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος.
2009
Στις 3 Μαΐου 2009 το Nissan GT-R έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα FIA GT, συμμετέχοντας στον πρώτο αγώνα που διεξήχθη στην πίστα Silverstone στην Αγγλία με την ομάδα Nismo / Gigawave και οδηγούς τους Michael Krumm και Daren Turner. Παρόλα αυτά, το ξεκίνημα του δεν ήταν το αναμενόμενο, αφού στον 28 γύρο το GT-R εγκατέλειψε τον αγώνα αντιμετωπίζοντας πρόβλημα στην πίσω ανάρτηση.
Στον τρίτο γύρο του πρωταθλήματος που πραγματοποιήθηκε στην πίστα Oschersleben στη Γερμανία, το GT-R πήρε την 10η θέση στους κατατακτήριους, ενώ τερμάτισε στην 14η θέση έχοντας μία έξοδο στον 57ο γύρο. 280px|right|thumb|Αγωνιστικό Nissan GT-R από το FIA GT-1 World Championship
Ο τέταρτος γύρος του πρωταθλήματος FIA GT πραγματοποιήθηκε στην πίστα Spa που βρίσκεται στο Βέλγιο στον εικοσιτετράωρο αγώνα Spa 24Hours. Στους κατατακτήριους γύρους, το GT-R κατάφερε να πάρει την 8η θέση, ενώ τερμάτισε 13ο στη γενική κατάταξη και 3ο στην κατηγορία GT1.
Σημαντικό είναι, επίσης, ότι το GT-R πήρε την πρώτη θέση στα αυτοκίνητα που έτρεχαν με τους GT1 2010 κανονισμούς, ενώ μέχρι τις 6:30 το πρωί βρισκόταν στην 4η θέση της γενικής κατάταξης, όταν ένα μηχανικό πρόβλημα ανάγκασε το GT-R να βγει εκτός αγώνα για 90 λεπτά και να συνεχίσει από την 19η θέση της γενικής κατάταξης.
Ο όγδοος και τελευταίος γύρος του πρωταθλήματος που διεξήχθη στην πίστα Zolder στο Βέλγιο, ήταν η τέταρτη και τελευταία συμμετοχή του GT-R στο πρωτάθλημα FIA GT για το 2009. Στους κατατακτήριους γύρους, το GT-R πήρε την όγδοη θέση, ενώ μέχρι τον 33ο γύρο ο Michael Krumm κατάφερε να ανέβει μέχρι την τέταρτη θέση. Σε αυτό τον γύρο, ο Krumm μπήκε για pitstop για να παραδώσει το αυτοκίνητο στον Darren Turner. Ο Turner μπήκε στον αγώνα από την 9η θέση, όπου και ξεκίνησε σταθερά να κερδίζει και πάλι έδαφος, μέχρι τη στιγμή που ένα πρόβλημα στα φρένα τον ανάγκασε να πάει για pitstop πάλι. Η επισκευή διήρκεσε 24 λεπτά, πράγμα που ήταν αρκετό για να απομακρυνθεί η ελπίδα για μια καλή έξοδο από το πρωτάθλημα. Στο τέλος του αγώνα, η ομάδα της NISMO τερμάτισε 8η στην κατηγορία GT1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Skyline Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Δήμος Καστοριάς
Ο Δήμος Καστοριάς είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, ο οποίος συστάθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αγίας Τριάδας, Αγίων Αναργύρων, Βιτσίου, Καστοριάς, Κλεισούρας, Κορεστίων, Μακεδνών, Μεσοποταμιάς και της κοινότητας Καστρακίου. Ο πληθυσμός του είναι 35.874 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011 (36.566 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001).
Διοικητική οργάνωση
thumb|250px|Χάρτης Περιφερειακών Ενοτήτων Δήμου Καστοριάς. thumb|250px|Τοπογραφικός χάρτης Δήμου Καστοριάς και θέσεις οικισμών. thumb|250px|Ο Δήμαρχος Καστοριάς Εμμανουήλ Χατζησημεωνίδης κατά την εκδήλωση απονομής τιμητικών διακρίσεων σε όσους συνέβαλαν στην ίδρυση του σπηλαιολογικού μουσείου του [[Σπήλαιο του Δράκου.]] Πρωτεύουσα του δήμου είναι η Καστοριά, η οποία είναι επίσης η μοναδική πόλη του. Κωμοπόλεις του δήμου είναι οι Μανιάκοι και η Μεσοποταμία. Οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες και ο πληθυσμός (απογραφή 2011) του Δήμου Καστοριάς είναι:
Άλλοι οικισμοί
Οικισμοί του Δήμου που ανήκουν στις δημοτικές ή τοπικές κοινότητες είναι:
Ευάγγελος Καρακώστας
Ο Ευάγγελος Καρακώστας (γεν. 14 Σεπτεμβρίου 1981) είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην βουλευτής της Χρυσής Αυγής στην εκλογική περιφέρεια Βοιωτίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Βοιωτίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Χρυσή Αυγή
Space Carrier Blue Noah
Το Space Carrier Blue Noah (ιαπωνικά: 宇宙空母ブルーノア, Χέπμπορν: Uchū Kūbo Burū Noa, γνωστό και ως ThunderSub), το οποίο προβλήθηκε στην Ελλάδα ως Υποβρύχιο Κεραυνός, είναι ιαπωνική σειρά anime επιστημονικής φαντασίας. Δημιουργός του είναι ο Καζουνόρι Τακαχάσι, ο σχεδιασμός έγινε από τον Γιοσιγιούκι Χάνε, και η παραγωγή από το στούντιο Office Academy. Η σειρά προβλήθηκε αρχικά στην Ιαπωνία την περίοδο 13 Οκτωβρίου του 1979 έως 30 Μαρτίου του 1980 και ολοκληρώθηκε σε 24 επεισόδια διάρκειας 30 λεπτών.
Πλοκή
Το έτος 2052 όλα τα έθνη ευημερούσαν και ειρήνη βασίλευε στον κόσμο, ώσπου μια φυλή εξωγήινων καταφτάνει στη γη με ένα γιγαντιαίο διαστημόπλοιο, το Άστρο του Τρόμου, το οποίο μπαίνει σε τροχιά γύρω από τη Γη, προκαλώντας τεράστιες φυσικές καταστροφές πάνω στον πλανήτη. Οι εξωγήινοι έχουν σκοπό να αποικήσουν τη Γη και να εξοντώσουν όσους ανθρώπους έχουν απομείνει. Η μόνη σωτηρία της Γης είναι ένα άκρως απόρρητο όπλο, ένα υπερσκάφος με το όνομα Υποβρύχιο Κεραυνός, το οποίο όμως δεν είναι πλήρως εξοπλισμένο. Η μηχανή που θα το επέτρεπε να γίνει διαστημόπλοιο, βρισκόταν υπό κατασκευή στο ερευνητικό κέντρο Ν9 στις Βερμούδες. Έτσι ξεκινά το ταξίδι του στους ωκεανούς της Γης με προορισμό τις Βερμούδες, πολεμώντας ωστόσο τους εξωγήινους, καταστρέφοντας τις βάσεις τους και ανακαλύπτοντας τα μυστικά τους.
Μαργαρίτα των Λουζινιάν
Η Μαργαρίτα των Λουζινιάν (1276 - 1296) ήταν Βασίλισσα του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας (1293 - 1296) σαν σύζυγος του Θόρου Γ΄ της Αρμενίας. Η Μαργαρίτα των Λουζινιάν ήταν δεύτερη κόρη και όγδοο παιδί του Ούγου Γ΄ της Κύπρου και της Ισαβέλλας του Ιμπελέν. Η πατρική της οικογένεια βασίλευσε στο Σταυροφορικό Βασίλειο της Κύπρου και στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ από τα τέλη του 12ου αιώνα. Η Μαργαρίτα είχε άλλα 10 αδέλφια, μεγαλύτεροι αδελφοί της ήταν : ο Ιωάννης Α΄ της Κύπρου, ο Ερρίκος Β΄ της Κύπρου, ο Αμαλρίκ, κύριος της Τύρου και ο Γκυ, κοντόσταυλος της Κύπρου.
Βιογραφία
Η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Θόρο/Θεόδωρο, δευτερότοκο γιο του Λέων Γ΄ της Αρμενίας (9 Ιανουαρίου 1288). Ο πάπας Πάπας Ονώριος Δ΄ ζήτησε με επιστολή από τον επίσκοπο της Ταρσού να δώσει στο ζεύγος την απαιτούμενη γαμήλια απαλλαγή· αυτή εκδόθηκε στις 23 Μαΐου 1286. Ο σύζυγός της έγινε εστεμμένος πρίγκιπας στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας (1289) και διαδέχθηκε στον θρόνο τον μεγαλύτερο αδελφό του Χετούμ Β΄ της Αρμενίας μετά την παραίτηση εκείνου (1293). Η Μαργαρίτα γέννησε σε ηλικία 14 ετών (7 Νοεμβρίου 1290) τον μεγαλύτερο γιο της Λέων Δ΄ της Αρμενίας, που έγινε βασιλιάς (1303) και παρέμεινε μέχρι την δολοφονία του (7 Νοεμβρίου 1370) μαζί με τον θείο του Χετούμ Β΄ από τον Ισλαμιστή Μογγόλο στρατηγό Μπιλαργκού. Στην συνέχεια γέννησε άλλον έναν γιο με το όνομα Βοημούνδος, αλλά η τύχη του είναι άγνωστη. Η Μαργαρίτα των Λουζινιάν πέθανε πρόωρα σε ηλικία 20 ετών (1296). Ο σύζυγός της νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο μία Μογγόλα πριγκίπισσα, που το όνομα της δεν καταγράφτηκε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Θόρο Γ΄ των Χετουμιδών της Αρμενίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων της Αρμενίας Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
(225274) 6781 P-L
Ο (225274) 6781 P-L είναι αστεροειδής της Κύριας ζώνης αστεροειδών. Η ανακάλυψη του έγινε από τους Κορνέλις Γιοχάνες φαν Χάουτεν, Ίνγκριντ φαν Χούτεν-Γκρένεφελντ και Τομ Γκέρελς στην Κομητεία Σαν Ντιέγκο, της Καλιφόρνια, στις 24 Σεπτεμβρίου του 1960.
Η Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ (πίνακας)
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Παραπομπές σημειώσεων
<references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πίνακες του 1824 Κατηγορία:Πίνακες του Ουίλλιαμ Τέρνερ Κατηγορία:Οράτιος Νέλσον Κατηγορία:Πίνακες με ναυμαχίες Κατηγορία:Πίνακες του Εθνικού Ναυτικού Μουσείου του Γκρήνουιτς Κατηγορία:Δωρεές από τη Βασιλική Συλλογή Κατηγορία:Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 – 3000 μέτρα γυναικών
Τα 3000 μέτρα γυναικών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 πραγματοποιήθηκαν στις 1 Μαρτίου, ώρα 21:40.
Αποτελέσματα
μικρογραφία|Ο τελικός.
Παραπομπές
3000 μέτραΓυν 2019
Εθνική Ολλανδίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ολλανδίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών) εκπροσωπεί την Ολλανδία σε αυτό το ηλικιακό επίπεδο (σε επίσημους και φιλικούς διεθνείς αγώνες ποδοσφαίρου). Ελέγχεται από τη Βασιλική Ολλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Τωρινός προπονητής της ομάδας είναι ο Μίσα Φίσερ. Συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-17 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Κ-17.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-17 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Ολλανδίας (ποδόσφαιρο)
Άγιος Ευβοίας
Ο Άγιος είναι χωριό του δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας (να μην συγχέεται με τον Άγιος Μεσσαπίων Εύβοιας του δήμου Διρφύων–Μεσσαπίων της κοινότητας Καμαρίτσης). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 801 κατοίκους και είναι ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της βόρειας Εύβοιας. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 100 μ. σε λόφους βρίσκονται ανάμεσα στην Ιστιαία και την Αιδηψό. Απέχει 114 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα και βρίσκεται 9 χιλιόμετρα βόρεια από τα Λουτρά Αιδηψού.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1835 ο Άγιος προσαρτήθηκε στον δήμο Αιδηψίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Από το 1934 μέχρι το 1947 ανήκε στον δήμο Λουτρών Αιδηψού, όμως έπειτα ορίστηκε ξανά έδρα της κοινότητας Αγίου. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας η κοινότητα προσαρτήθηκε στον δήμο Αιδηψού και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Ιστιαίας Αιδηψού.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό σώζονται ακόμα μερικά παλιά πετρόκτιστα σπίτια ανάμεσα στις νεότερες κατασκευές. Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Παναγία Ευαγγελιστρία. Ακόμη στο χωριό συναντά κανείς τις εκκλησίες του Αγίου Σάββα και του Αγίου Γεωργίου. Επίσης στο χωριό υπάρχει πέτρινο γεφύρι. Νότια του οικισμού βρίσκεται ο ερειπωμένος βυζαντινός ναός του Αγίου Δημητρίου που έχει κηρυχθεί ως ιστορικό διατηρηταίο μνημείο. Στη θέση Παλαιομονάστηρο βρίσκεται ο ναός της Παναγίας, πιθανόν καθολικό βυζαντινής μονής, ενώ κοντά βρίσκεται το εξωκλήσι της Αγίας Αικατερίνης, και αυτό πιθανόν καθολικό διαλυμένης μονής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Άγιος Αντώνιος Κιλκίς
Ο Άγιος Αντώνιος είναι μικρό χωριό του Δημοτικού διαμερίσματος Αγίου Μάρκου του Δήμου Κρουσσών του νομού Κιλκίς με επίσημο πληθυσμό 149 κατοίκους (2001). Παλαιότερα ονομαζόταν Λέλοβο.
Ιστορικά στοιχεία
Παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι κάτοικοι του Λελόβου παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1879 με την εγκατάσταση του Βούλγαρου ουνίτη επισκόπου στο Κιλκίς, Νείλου Ισβόρωφ, οι κάτοικοι του χωριού ασπάστηκαν την Ουνία. Μετά το 1893, όταν ο νέος Βουλγαρουνίτης επίσκοπος, Λάζαρος Μλαντένωφ προσχώρησε στην Βουλγαρική εξαρχία, οι Λελοβίτες προσχώρησαν σταδιακά και αυτοί στη Βουλγαρική εκκλησία (το 1905 οι Ουνίτες του Λελόβου ήταν 120 άτομα, ενώ το 1910 δεν υπήρχαν πλέον Ουνίτες στο χωριό). Μετά την συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919, και το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ του 1924 οι κάτοικοι αποχώρησαν στη Βουλγαρία. Με τη συνθήκη της Λωζάνης, το 1923 με την Τουρκία, Έλληνες πρόσφυγες ήρθαν στο χωριό από τον Άγιο Αντώνιο του Πόντου. Η εκκλησία του χωριού κτίστηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας (1870).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κρουσσών Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Βίλτσπίτσε
Το Βίλτσπίτσε (Wildspitze) είναι το υψηλότερο βουνό των Άλπεων Έτσταλ και του βόρειου Τιρόλου, καθώς και το δεύτερο υψηλότερο βουνό της Αυστρίας μετά το Γκροσγκλόκνερ: το Βίλτσπίτσε έχει μέγιστο υψόμετρο 3.770 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Θέση
Το Βίλτσπίτσε ανήκει σε μια μικρή οροσειρά των Άλπεων που αποκαλείται «Βάισκαμ», δηλαδή «Λευκή οροσειρά». Αυτή συνδέεται με τη βασική γραμμή των Άλπεων στο όρος Βάισκουγκελ. Η βόρεια και η δυτική πτέρυγα του Βίλτσπίτσε οριοθετούν το τέλος της κοιλάδας του ποταμού Πίτσε, ενώ οι νότιες και οι ανατολικές πλευρές του υψώνονται πάνω από το άνω άκρο της κοιλάδας Έτσταλ. Το βουνό έχει δίδυμες κορυφές, με τη βραχώδη νότια κορυφή να είναι η υψηλότερη ) και την καλυμμένη με παγωμένα χιόνια βόρεια κορυφή να έχει ύψος σήμερα περίπου 3.760 μέτρα. Το όρος περιβάλλεται από παγετώνες στις τρεις πλευρές του, από τους οποίους ο μεγαλύτερος είναι ο Τάσαχφέρνερ (Taschachferner) με έκταση 8 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η βόρεια πλαγιά, που έχει κλίση 50°, προσελκύει αναρριχητές πάγου.
Η θέα από την κορυφή περιορίζεται μόνο από την καθαρότητα της ατμόσφαιρας και την καμπυλότητα της Γης. Στα ανατολικά φαίνεται μέχρι και το Γκροσγκλόκνερ, ενώ στα ανατολικά διακρίνεται κάποτε ακόμα και το Φινστεράαρχορν στη μακρινή Ελβετία. Το κοντινότερο βουνό που είναι υψηλότερο από το Βίλτσπίτσε είναι το Όρτλερ, που απέχει 48,5 χιλιόμετρα και βρίσκεται στο Νότιο Τιρόλο, που ανήκει στην Ιταλία.
Ιστορία αναβάσεων
Η πρώτη καταγεγραμμένη απόπειρα ανόδου στην κορυφή του Βίλτσπίτσε έγινε το 1847 από τους Χέρμαν και Άντολφ Σλάγκιντβαϊτ, που πιθανώς έφθασαν σε ένα σημείο σε υψόμετρο 3.552 μέτρα στη βόρεια πτέρυγα. Η πρώτη γνωστή «κατάκτηση» της κορυφής έγινε το 1848 από τον Λέαντερ Κλοτς, οδηγό βουνού και αγρότη που ζούσε στην κοιλάδα Ρόφεν στους πρόποδες του βουνού (στον σημερινό δήμο του Ζέλντεν), και ο οποίος συνοδευόταν από έναν άλλο, ανώνυμο ντόπιο αγρότη. Τον Αύγουστο του 1857 οι αδελφοί Νίκοντεμ, Λέαντερ και Χανς Κλοτς οδήγησαν στην κορυφή τον Γιόζεφ Άντον Σπεχτ, έναν έμπορο από τη Βιέννη, και αυτή ήταν η δεύτερη γνωστή άνοδος ανθρώπων στην κορυφή. Ενδιαφέρον είναι το ότι όλες οι παραπάνω αναβάσεις αφορούσαν τη σήμερα υψηλότερη νότια κορυφή. Αλλά εξαιτίας του συσσωρευμένου παγωμένου χιονιού, η βόρεια κορυφή ήταν τότε η υψηλότερη, έχοντας μετρηθεί τον 19ο αιώνα σε 11.947 βιεννέζικα πόδια, δηλαδή 3.776 μέτρα. Στις 29 Αυγούστου 1861, οι Νίκοντεμ και Λέαντερ Κλοτς οδήγησαν τους Βιεννέζους Άντον φον Ρούτνερ και Φρήντριχ Ρ. φον Έντερες στη νότια και πάλι κορυφή, η οποία θεωρείτο ότι προσφέρει την καλύτερη θέα, αλλά κατά τη μιας ώρας παραμονή τους εκεί ο Λέαντερ επισκέφθηκε και τη βόρεια κορυφή, γεγονός που καταγράφηκε κατόπιν ως η πρώτη άνοδος στην τότε κύρια κορυφή του Βίλτσπίτσε. Αλλά μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα τα χιόνια έλιωσαν τόσο πολύ στη βόρεια κορυφή, ώστε το υψόμετρό της είχε κατεβεί στα 3.765 μέτρα, καθιστώντας έτσι τη νότια κορυφή την υψηλότερη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αυστρίας Κατηγορία:Τιρόλο Κατηγορία:Βουνά των Άλπεων
(225275) 6890 P-L
Ο (225275) 6890 P-L είναι αστεροειδής της Κύριας ζώνης αστεροειδών. Η ανακάλυψη του έγινε από τους Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld και Tom Gehrels στην Κομητεία Σαν Ντιέγκο, της Καλιφόρνια, στις 24 Σεπτεμβρίου του 1960.
Πηγές
Κατηγορία:Αστεροειδείς Κύριας Ζώνης
Θωρηκτό Ποτέμκιν (πλοίο)
Το πολεμικό πλοίο Πρίγκιπας Ποτιόμκιν της Ταυρίδας (ρωσικά: Князь Потёмкин-Таврический), γνωστό παγκοσμίως ως Θωρηκτό Ποτέμκιν, ήταν θωρηκτό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, υπαγόμενο στο στόλο της Μαύρης Θάλασσας.
Το Ποτέμκιν έγινε γνωστό τον Ιούνιο του 1905, όταν το κατώτερο πλήρωμα στασίασε εναντίον των αξιωματικών, ύψωσε κόκκινη σημαία και αγκυροβόλησε στα ανοιχτά της Οδησσού, καλώντας τους ναυτικούς των υπόλοιπων πλοίων και τους πολίτες σε γενικευμένο ξεσηκωμό εναντίον του τσάρου. Αν και τελικά η εξέγερση έληξε άδοξα με τη φυγή των στασιαστών στη Ρουμανία, ο απόηχός της υπήρξε μεγάλος τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, σε βαθμό που θεωρείται προάγγελος της Επανάστασης του 1917.
Στοιχεία του πλοίου
Το πλοίο ναυπηγήθηκε μεταξύ 1898-1900 στην ουκρανική πόλη Νικολάεβ (τότε ρωσικό έδαφος), ένα από τα τελευταία μεγάλα πολεμικά πλοία πριν την εμφάνιση της κλάσης Ντρέντνωτ. Αρχικά είχε σχεδιαστεί να κινείται με πετρέλαιο (θα ήταν το πρώτο του ρωσικού στόλου), αλλά μετά από μία πυρκαγιά στις δοκιμές επιλέχτηκε η δοκιμασμένη λύση του κάρβουνου.
Έφερε το όνομα του Πρίγκηπα Γκριγκόρι Ποτέμκιν, σημαντικού στρατιωτικού που είχε πρωταγωνιστήσει στην προσάρτηση της Ταυρίδας και του Βορείου Καυκάσου κατά το β' μισό του 18ου αιώνα. Μετά τα γεγονότα του 1905 το πλοίο έλαβε την ονομασία Παντελεήμων (Пантелеймон). Με την Επανάσταση του 1917 ξαναπήρε για λίγο την αρχική ονομασία, για να μετονομαστεί στη συνέχεια σε Μαχητή της Ελευθερίας (Борец за свободу).
Το 1918 έπεσε στα χέρια των Δυτικών Δυνάμεων, οι οποίες είχαν εισβάλει μέσω Μαύρης Θάλασσας για να καταπνίξουν την επανάσταση. Αυτές το βύθισαν στο λιμάνι της Σεβαστούπολης τον Απρίλιο του 1919, λίγο πριν την αποχώρησή τους, για να μην περιέλθει στον επελαύνοντα Κόκκινο Στρατό.
Ιστορικό περιβάλλον
Το πέρασμα από το 19ο στον 20ό αι. είχε βρει τη Ρωσική Αυτοκρατορία αντιμέτωπη με σοβαρά προβλήματα: Οι συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού στις μεγάλες πόλεις ήταν άθλιες, στις αγροτικές περιοχές κυριαρχούσαν ακόμα φεουδαρχικές οικονομικές και κοινωνικές δομές, ενώ σε πολιτικό επίπεδο ήταν το τελευταίο μεγάλο κράτος της Ευρώπης που επιβίωνε η απόλυτη μοναρχία. Ο τσάρος Νικόλαος Β' προσπαθούσε επιμελώς να αντιπαρέλθει την εσωτερική καθυστέρηση, προβάλλοντας την εικόνα της πανίσχυρης αυτοκρατορίας που εκτεινόταν από την Πολωνία μέχρι την Καμτσάτκα και φρόντιζε να είναι παρούσα σε όλες τις μεγάλες διεθνείς διενέξεις της εποχής.
Το 1904 η Ρωσία ενεπλάκη σε πόλεμο με την Ιαπωνία για τον έλεγχο της Μαντζουρίας και της Κορεατικής Χερσονήσου - η ευρύτερη περιοχή αποτελούσε ήδη μήλον της Έριδος επί τουλάχιστον μισό αιώνα. Οι ανάγκες του πολέμου, τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό όσο και σε οικονομικούς πόρους, επέτειναν την εσωτερική δυσαρέσκεια και ενίσχυσαν τις δυνάμεις εκείνες που ζητούσαν φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος. Το Γενάρη του 1905, μια συγκέντρωση με μετριοπαθή αιτήματα χτυπήθηκε βάναυσα μπροστά στα Χειμερινά Ανάκτορα της Πετρούπολης, αφήνοντας εκατοντάδες νεκρούς. Αυτό οδήγησε σε περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος, στο οποίο πλέον κυριαρχούσαν οι σοσιαλιστικές φωνές που επιζητούσαν ρήξη με τον Οίκο των Ρομάνοφ. Ξεκινούσε έτσι η περίοδος που ονομάστηκε Πρώτη Ρωσική Επανάσταση (1905-7).
Οι ναύτες του Ποτέμκιν στασιάζουν
Το Θωρηκτό Ποτέμκιν, όπως και συνολικά ο στόλος της Μαύρης Θάλασσας, είχε μείνει μακριά από τον πόλεμο λόγω μιας διεθνούς συνθήκης που απαγόρευε τη δραστηριότητά του εκτός της συγκεκριμένης περιοχής. Παρ' όλα αυτά, η δυσαρέσκεια των πληρωμάτων από τη γενικότερη πολιτική κατάσταση ήταν έκδηλη, για να ενταθεί ακόμη περισσότερο στις αρχές Ιουνίου 1905, όταν έφτασαν τα νέα της πανωλεθρίας στη Ναυμαχία της Τσουσίμα. Ταυτόχρονα, ναύτες-μέλη του Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος Εργατών είχαν ήδη ξεκινήσει την προετοιμασία μιας καθολικής στάσης (την τοποθετούσαν όμως αρκετά αργότερα, κατά το φθινόπωρο).
Η κατάσταση ήταν δύσκολα διαχειρίσιμη από τους άπειρους αξιωματικούς (οι πιο έμπειροι είχαν σταλεί στο μέτωπο) και αρκούσε ένα τυχαίο γεγονός για να πυροδοτηθεί η έκρηξη. Αυτό συνέβη το μεσημέρι της 14ης/27ης Ιουνίου: Το Ποτέμκιν βρισκόταν για άσκηση στο νησί Τέντρα, όταν κάποιοι ναύτες απέφυγαν να φάνε μπορς με κρέας στο οποίο είχαν βρει έντομα, περιοριζόμενοι στα συνοδευτικά. Ο υποδιοικητής του πλοίου Ιπολίτ Γκιλιαρόφσκι, αξιωματικός με παρελθόν βίαιης συμπεριφοράς, τους συγκέντρωσε στο κατάστρωμα ενώπιον οπλισμένης φρουράς. Η ακριβής σειρά των γεγονότων που ακολούθησαν είναι συγκεχυμένη - κατά την κυρίαρχη εκδοχή, οι εν γένει κινήσεις των αξιωματικών εκείνη τη στιγμή υποψίασαν το πλήρωμα ότι θα διατάσσονταν εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες. Άρχισαν λοιπόν να καλούν τη φρουρά να μην υπακούσει, με αποτέλεσμα ο οργισμένος Γκιλιαρόφσκι να αρπάξει ένα όπλο και να πυροβολήσει ένα ναύτη στο στήθος.
Ακολούθησε κατάληψη του Ποτέμκιν και του συνοδευτικού πλοίου Ισμαήλ, κατά την οποία οι ναύτες σκότωσαν επτά αξιωματικούς (συμπεριλαμβανομένου του Γκιλιαρόφσκι) και έθεσαν υπό κράτηση του υπόλοιπους έντεκα. Εξέλεξαν επίσης επιτροπή για τη διοίκηση του πλοίου με επικεφαλής τον έφεδρο υπαξιωματικό Αφανάσι Ματουσένκο.
Ένωση με τους εργάτες της Οδησσού
Το ίδιο βράδυ, το πλοίο αγκυροβόλησε στα ανοιχτά της Οδησσού, όπου εξελισσόταν απεργία των βιομηχανικών εργατών, έχοντας υψωμένη μια κόκκινη σημαία. Δύο ημέρες αργότερα, στις 16/29 Ιουνίου, τελέστηκε η κηδεία του υπαξιωματικού Γκριγκόρι Βακουλεντσούκ (η μοναδική απώλεια των εξεγερμένων), η οποία μετατράπηκε σε συλλαλητήριο εναντίον του τσάρου με επίκεντρο τις Σκάλες της Παραλίας - σήμερα αποκαλούνται Σκάλες Ποτέμκιν σε ανάμνηση των γεγονότων. Το τσαρικό ιππικό χτύπησε ανελέητα τους συγκεντρωμένους, το Ποτέμκιν απάντησε με βολές κατά των στρατώνων, ενώ σε όλη την πόλη μαίνονταν μάχες σώμα με σώμα μεταξύ απεργών και στρατού.
Στις 17/30 Ιουνίου, δύο μοίρες του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας στάλθηκαν στην Οδησσό με εντολή να επιτεθούν στο θωρηκτό. Ακολούθησε μία παράτολμη αλλά άκρως επιτυχημένη κίνηση των εξεγερμένων: με θριαμβευτικό τρόπο, το Ποτέμκιν έπλευσε ανάμεσά τους, ενώ οι ναύτες των επιτιθέμενων πλοίων αρνούνταν να υπακούσουν στο «πυρ» των ανωτέρων τους. Σε ένα από τα πλοία, το θωρηκτό Γκεόργκι Πομπεντονόσετς (Άγιος Γεώργιος Τροπαιοφόρος), το πλήρωμα στασίασε και ενώθηκε με τα Ποτέμκιν-Ισμαήλ.
Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος Β΄
Ο Θεόκλητος Β΄ Παναγιωτόπουλος (1890 - 8 Ιανουαρίου 1962) διετέλεσε αρχιεπίσκοπος Αθηνών από το 1957 έως το 1962.
Θωρηκτό Ποτέμκιν (πλοίο)
Διαφυγή στη Ρουμανία
μικρογραφία|δεξιά|220px|Φωτορεπορτάζ από τις διαπραγματεύσεις με τις ρουμανικές αρχές. Σε πρώτο πλάνο με τη λευκή μπλούζα ο Ματουσένκο, επικεφαλής των εξεγερμένων. Την 18η Ιουνίου/1η Ιουλίου, οι τσαρικοί αξιωματικοί ανέκτησαν τον έλεγχο του Αγίου Γεωργίου. Ταυτόχρονα το ιππικό κατέστελλε πλήρως τις εστίες αντίστασης στην Οδησσό, αποκόπτοντας το Ποτέμκιν από κάθε πιθανό ανεφοδιασμό, ενώ η διοίκηση του στόλου έστελνε προς καταδίωξή του νέα πλοία, επανδρωμένα αυτή τη φορά σχεδόν αποκλειστικά από αξιωματικούς ώστε να μην επαναληφθούν φαινόμενα απείθειας.
Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος Β΄
Βιογραφία
Ο Θεόκλητος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε στη Δημητσάνα το 1890, όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε στο Γενικό Εκκλησιαστικό Ταμείο. Στη συνέχεια, αφού πρώτα έγινε η κουρά του σε μοναχό, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και τοποθετήθηκε σε θέση ιεροκήρυκα στην Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος. Το 1923 ανέλαβε τα καθήκοντα του αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου και την αμέσως επόμενη χρονιά εξελέγη βοηθός επίσκοπος του αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου. Το 1931 διορίστηκε μητροπολίτης στην Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας. Τον Νοέμβριο του 1944, πριν συμπληρωθεί ούτε ένα έτος από τη Σφαγή των Καλαβρύτων, άφησε τα Καλάβρυτα για να μετατεθεί στην μεγαλύτερη Μητρόπολη Πατρών. Στις 7 Αυγούστου του 1957 εξελέγη αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι και τον θάνατό του, στις 8 Ιανουαρίου 1962.
1η Ταξιαρχία Αεροπορίας Στρατού (Ελλάδα)
Είναι αρμόδια για την εκπαίδευση, οργάνωση και εύρυθμη λειτουργία των Μονάδων Αεροπορίας Στρατού (ΜΑΣ). Ειδικότερα:
Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος Β΄
Άρνηση βοήθειας προς τους Καλαβρυτινούς
Τον Νοέμβριο του 1943 σε διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλήνων και Ναζιστών -ώστε να αποσοβηθούν ναζιστικά αντίποινα- κλήθηκε και ο Θεόκλητος ως μητροπολίτης Καλαβρύτων αλλά αρνήθηκε να συμμετάσχει. Μέσα στην απειλητική ατμόσφαιρα ο μητροπολίτης κλήθηκε εκ νέου σε διαπραγματεύσεις στο χωριό Βυσωκά, ώστε να μεσολαβήσει και να ασκήσει την επιρροή του προς εξεύρεση λύσης με τους Ναζί. Ωστόσο ο Θεόκλητος αρνήθηκε και πάλι. Τελικά τα αντίποινα έλαβαν χώρα και η κατάληξη των γεγονότων ήταν η Σφαγή των Καλαβρύτων με εκατοντάδες νεκρούς τον Δεκέμβριο του 1943. Αναλυτικότερα, οι αντάρτες, μη διαθέτοντας κατάλληλα στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου, κρατούσαν Γερμανούς αιχμαλώτους στο χωριό Μαζέικα (σημ. Κλειτορία). Οι Γερμανοί αιχμάλωτοι είχαν εντολή από τον διοικητή τους, Σόμπερ να μην επιχειρήσει κανείς να αποδράσει προκειμένου να μην επιβαρυνθεί η τύχη των υπόλοιπων. Διοικητής του ΕΛΑΣ στην περιοχή της Αχαΐας ήταν τότε ο Δημήτρης Μίχος. Όταν ο διοικητής της 117ης μεραρχίας έμαθε ότι υπήρχαν επιζώντες, άσκησε πίεση στους προύχοντες του Αιγίου και στον Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Θεόκλητο Παναγιωτόπουλο να μεταβούν στην περιοχή των ανταρτών με σκοπό τη μεσολάβηση για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων. Απείλησε μάλιστα πως, σε περίπτωση αποτυχίας τους θα προέβαινε σε μαζικά αντίποινα και εκτεταμένη καταστροφή χωριών. Σύμφωνα με μαρτυρία του Θεόκλητου που μεταφέρει ο Σπύρος Μελάς, ο Γερμανός διοικητής πρότεινε να βοηθήσει στον επισιτισμό της Αιγιαλείας και των Καλαβρύτων με αντάλλαγμα την επιστροφή των στρατιωτών. Στην αποστολή που συγκροτήθηκε συμμετείχαν τελικά ο δήμαρχος του Αιγίου Αλέξανδρος Καζάνης, ο δικηγόρος Παναγιώτης (Πάνος) Μεντζελόπουλος, ο συμβολαιογράφος Παναγιώτης (Τάκης) Μεντζελόπουλος (γερμανομαθής), ο πρόεδρος του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Αιγίου Παναγιώτης Ευθυμίου και ο αρχιμανδρίτης Κωνστάντιος Χρόνης ο οποίος είχε διοριστεί για τον σκοπό αυτό από τον μητροπολίτη. Όλοι παρακάλεσαν τον Θεόκλητο να μπει ο ίδιος επικεφαλής της αποστολής, αλλά αυτός αρνήθηκε παρόλο που γνώριζε τον Μίχο προσωπικά. Κατά τον ιστορικό Χέρμαν Φρανκ Μάγερ, το έκανε από έλλειψη θάρρους.
Θωρηκτό Ποτέμκιν (πλοίο)
Διαφυγή στη Ρουμανία
Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, τα Ποτέμκιν-Ισμαήλ κινήθηκαν προς τη Ρουμανία και αγκυροβόλησαν στα ανοιχτά της Κωνστάντζας, απευθύνοντας δύο μέρες αργότερα έκκληση «προς όλο τον πολιτισμένο κόσμο». Η άρνηση όμως της τοπικής διοίκησης να τους παράσχει οποιαδήποτε βοήθεια, τους ανάγκασε να φύγουν για τη Θεοδοσία της Κριμαίας, όπου τους προσφέρθηκαν εφόδια εκτός από κάρβουνα και νερό. Μια ομάδα τριάντα ανδρών αποβιβάστηκε κρυφά στο λιμάνι για να διαρρήξει τις αποθήκες, έγινε όμως αντιληπτή και απωθήθηκε με μεγάλες απώλειες.
Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος Β΄
Άρνηση βοήθειας προς τους Καλαβρυτινούς
Οι διαπραγματεύσεις διεξήχθησαν στο χωριό Βυσωκά (σημ. Σκεπαστό) μέσα σε κλίμα δυσπιστίας. Οι αντάρτες ζήτησαν την απελευθέρωση αιχμαλώτων μαχητών συντρόφων τους και έγκλειστων κομμουνιστών, ωστόσο οι Γερμανοί εξέφρασαν αντιρρήσεις. Στη συνέχεια η κατάσταση εκτραχύνθηκε με απειλές των ανταρτών προς τα μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας, καθώς είχαν εκνευριστεί από τη συμπεριφορά των Γερμανών. Αργότερα ο Μίχος έγραψε πως οι Γερμανοί δεν ήθελαν να γίνει ανταλλαγή αιχμαλώτων και πως ήθελαν να επιβάλλουν όρους νικητή σε ηττημένους. Μέσα σε αυτή τη συγκεχυμένη και απειλητική ατμόσφαιρα, ο Χρόνης επέστρεψε στο Αίγιο και παρακάλεσε τον μητροπολίτη να μεταβεί ο ίδιος στη Βυσωκά και να ασκήσει την επιρροή του προς εξεύρεση λύσης. Ωστόσο ο Θεόκλητος αρνήθηκε και πάλι. Έτσι έστειλε πίσω τον Χρόνη, με άλλα δύο μόνο μέλη της αρχικής αντιπροσωπείας αυτή τη φορά, καθώς οι υπόλοιποι είχαν φοβηθεί από τις απειλές που είχαν δεχθεί. Η αποστολή τους απέτυχε και πάλι. Στις 29 Νοεμβρίου, οι Έλληνες αντάρτες απέστειλαν την τελευταία τους πρόταση, με ονομαστική αναφορά σε Έλληνες κρατουμένους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας. Πιθανολογείται πως στη λίστα αυτή περιλαμβανόταν και το όνομα του Νίκου Ζαχαριάδη, έγκλειστου στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου. Επίσης απαιτούσαν την απελευθέρωση 50 Ελλήνων για κάθε Γερμανό αιχμάλωτο, ακολουθώντας την αναλογία που είχαν ορίσει οι ίδιοι οι Γερμανοί για τα μαζικά αντίποινα. Επίσης απέτυχε η αποστολή που είχαν αναθέσει οι Γερμανοί στον ελληνομαθή υπολοχαγό Φραντς Γιούππε, καθώς δεν επιτεύχθηκε ούτε και τότε συμφωνία για την απελευθέρωση των κομμουνιστών. Μετά από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων, ο Λε Σουίρ έδωσε εντολή να απελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι χρησιμοποιώντας βία.
1η Ταξιαρχία Αεροπορίας Στρατού (Ελλάδα)
Οργάνωση
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
Θωρηκτό Ποτέμκιν (πλοίο)
Διαφυγή στη Ρουμανία
Το βράδυ της 24ης Ιουνίου/7ης Ιουλίου τα πλοία επέστρεψαν στην Κωνστάντζα, όπου πλήθος κόσμου είχε συγκεντρωθεί στο λιμάνι και επευφημούσε τους εξεγερμένους. Ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τις ρουμανικές αρχές, οι οποίες κατέληξαν την επόμενη μέρα στα εξής:
Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος Β΄
Aρχιεπίσκοπος
Διετέλεσε αρχιεπίσκοπος για πέντε έτη - έως τον θάνατο του - και ασχολήθηκε με την κάλυψη των αναγκών για ιερείς της αρχιεπισκοπής, με μισθολογικά ζητήματα των ιερέων καθώς και με θέματα επιμόρφωσης τους. Το 1958 απαγόρευσε τη συμμετοχή των κληρικών στις βουλευτικές εκλογές.
Θωρηκτό Ποτέμκιν (πλοίο)
Τύχη του πληρώματος
Κάποια μέλη του πληρώματος επέλεξαν να επιστρέψουν αμέσως στη Ρωσία και να επικαλεστούν ότι έδρασαν σε καθεστώς εξαναγκασμού - αρκετοί αθωώθηκαν, πενήντα έξι καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης και επτά εκτελέστηκαν ως αρχισυνομώτες. Πολιτικό άσυλο στη Ρουμανία έλαβαν περίπου 600, εκ των οποίων οι περισσότεροι είτε έζησαν μόνιμα στη χώρα για το υπόλοιπο της ζωής τους είτε επέστρεψαν ως ήρωες στη Ρωσία μετά το 1917.
Ο επικεφαλής της επαναστατικής επιτροπής Αφανάσι Ματουσένκο ταξίδεψε στην Ελβετία, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, όπου συνδέθηκε με Ρώσους πολιτικούς εξόριστους όπως οι Λένιν και Γκόρκι. Το 1907 μπήκε στη Ρωσία με ψεύτικα στοιχεία αλλά συνελήφθη και απαγχονίστηκε στη Σεβαστούπολη (σύμφωνα με άλλες πηγές, είχε εισέλθει νόμιμα με την υπόσχεση αμνηστίας). Ένας άλλος ηγέτης, ο Γιόσεφ Ντιμτσιένκο, έφυγε με 31 ακόμα άντρες και εγκαταστάθηκαν στην Αργεντινή το 1908.
Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος Β΄
Aρχιεπίσκοπος
Αξιοσημείωτο της περιόδου αυτής ήταν και το κίνημα επτά αρχιερέων τον Απρίλιο του 1959, το οποίο οδήγησε στην κατάργηση από την κυβέρνηση της δυνατότητας μετάθεσης των μητροπολιτών. Αυτήν την περίοδο ανακαινίστηκε και το αρχιεπισκοπικό μέγαρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αθηνών και πάσης Ελλάδος Κατηγορία:Μητροπολίτες Καλαβρύτων Κατηγορία:Μητροπολίτες Πατρών Θεόκλητος Β΄ Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Θωρηκτό Ποτέμκιν (πλοίο)
Τύχη του πληρώματος
Τελευταίο επιζών μέλος των εξεγερμένων ήταν πιθανότατα ο Ιβάν Μπεσόφ. Μέσω Τουρκίας είχε περάσει στην Ιρλανδία, όπου άνοιξε κατάστημα πρόχειρου φαγητού (Fish and chips) στο Δουβλίνο. Πέθανε στις 25 Οκτωβρίου 1987 σε ηλικία 102 ετών.
Η ταινία
Ο Ρώσος σκηνοθέτης Σεργκέι Αϊζενστάιν γύρισε το 1925 την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία Θωρηκτό Ποτέμκιν, η οποία εξιστορεί το γεγονός της ανταρσίας που σημειώθηκε στο πλοίο το 1905.
Σχετικά άρθρα
Κατηγορία:Θωρηκτά Κατηγορία:Ρωσικά πολεμικά πλοία Κατηγορία:Πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ανταρσίες
Σουμάτρα
Η Σουμάτρα (ινδονησιακά: Sumatera) είναι νησί της Ινδονησίας και ανήκει στις Νήσους Σούνδες. Είναι το μεγαλύτερο νησί που ανήκει εξ ολοκλήρου στην Ινδονησία και είναι το έκτο μεγαλύτερο νησί στον κόσμο με έκταση 473.481 τ.χλμ.
Γεωγραφία
Τη Σουμάτρα τη διασχίζει ο Ισημερινός. Χωρίζεται σε δύο γεωγραφικές ζώνες: στην οροσειρά Μπαρισάν (Barisan) δυτικά, και στις ελώδεις πεδιάδες στα ανατολικά.
Το νησί βρέχεται βόρεια από τα Στενά της Μαλάκας, ανατολικά από τη Νότια Κινεζική θάλασσα, νοτιοανατολικά από τη Θάλασσα της Ιάβας, νότια και δυτικά από τον Ινδικό Ωκεανό και βορειοδυτικά από τη Θάλασσα Ανταμάν.
Η οροσειρά Μπαρισάν αποτελεί τη «ραχοκοκκαλιά» του νησιού, με το ενεργό ηφαίστειο Κερίντσι να αποτελεί την υψηλότερη κορυφή του νησιού στα 3.805 μέτρα. Η έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα της περιοχής είναι η κύρια αιτία για την ύπαρξη μεγάλων εκτάσεων γόνιμης γης στην οροσειρά, καθώς και όμορφων τοπίων, όπως π.χ στη λίμνη Τόμπα, η οποία είναι μια ηφαιστειακή καλντέρα που δημιουργήθηκε πριν 75.000 χρόνια περίπου. Η έκρηξη είναι από τις ισχυρότερες που έλαβαν χώρα τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια και θεωρείται ότι προκάλεσε την πιο πρόσφατη εποχή των παγετώνων.
Τα ποτάμια του νησιού πηγάζουν από τα δυτικά και εκβάλλουν στα Στενά της Μαλάκας στα ανατολικά, σχηματίζοντας ελώδεις εκτάσεις. Οι μεγαλύτεροι ποταμοί του νησιού είναι ο Κάμπορ, ο Χάρι, ο Σιάκ, και άλλοι.
Μεγαλύτερες πόλεις
Σύμφωνα με απογραφή του 2009 οι μεγαλύτερες πόλεις της Σουμάτρας είναι οι εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Ινδονησίας
Μεταφορέας
200 px|δεξιά|μικρογραφία|Έλληνας μεταφορέας, στο [[Αιγάλεω Αττικής το 1981]]Ο μεταφορέας (αλλιώς αχθοφόρος, ή και περιπεκτικά χαμάλης) είναι χειρωνακτικό επάγγελμα, που ασκήθηκε σε ατομικό επίπεδο από αρχαιοτάτων χρόνων, έως και τη σύγχρονη εποχή. Ωστόσο, από τα τέλη του 20ου αιώνα η άσκησή του έχει, σχεδόν αποκλειστικά, περάσει σε μεγάλες μεταφορικές εταιρίες.
Ιστορική εξέλιξη
Τον 21ο αιώνα η συντριπτική πλειοψηφία των μεταφορών, όταν δεν εξυπηρετείται από ίδια μέσα, εκτελείται από μεγάλες εταιρείες που αναλαμβάνουν τόσο τις μετακομίσεις ιδιωτών, όσο και τις παραλαβές και παραδόσεις υλικών και αγαθών, απαραίτητων για την ομαλή λειτουργία της επαγγελματικής δραστηριότητας.
Η ιστορία της μεταφοράς διαθέτει τεράστιο βάθος και δεν εξαντλείται σε ορίζοντα ενός δύο αιώνων, αφού οι απαρχές της έχουν σημείο εκκίνησης στην αρχαιότητα.
Με τους Φοίνικες να πρωταγωνιστούν στην καθιέρωσή της ως απαραίτητου μέσου ανάπτυξης του θαλάσσιου εμπορίου, η μεταφορά αποτέλεσε επιπλέον τον ακρογωνιαίο λίθο για την επαφή διαφορετικών μεταξύ τους πολιτισμών.
Στο Μεσαίωνα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της καθεστηκυίας τάξεως των πραγμάτων, ενώ κατά την Αναγέννηση σπουδαία ήταν η συνεισφορά τους για την πρόοδο επιστημών και τεχνών.
Αλλά και αργότερα, στη βιομηχανική εποχή, δικαιούνται τη «μερίδα του λέοντος» όσον αφορά στη βοήθεια που πρόσφεραν για την έγκαιρη προμήθεια των πρώτων υλών που απαιτούσαν οι εκάστοτε ανάγκες της παραγωγής.
Στις πόλεις και τα μεγάλα αστικά κέντρα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, η μεταφορά έλαβε και ένα επιπλέον χαρακτηριστικό, εκείνο της κοινωνικής εξυπηρέτησης, αλλά ήταν και μία από τις απαραίτητες συνιστώσες για το μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας, από την καθαρά αγροτική στη νέα της μορφή. Εμβληματική φυσιογνωμία όλης αυτής της μακράς πορείας αποτέλεσε η δυναμική φιγούρα του μεταφορέα, ενός ηλιοκαμένου βιοπαλαιστή που πάλευε, συχνά μέσα στις πιο αντίξοες καταστάσεις, για τον επιούσιο. Είτε επρόκειτο για έναν «χαμάλη», είτε για έναν οργανωμένο επαγγελματία του είδους, ο «μεταφορεύς» σήκωνε στις πλάτες του (κυριολεκτικά και μεταφορικά) το βάρος της έγκαιρης ολοκλήρωσης μιας διαδικασίας, που συχνά είχε το χρόνο για εχθρό και τις συνθήκες για τροχοπέδη.
Από τους αχθοφόρους των λιμανιών έως τους τρικυκλιστές του ’70, οι γεροδεμένοι άνθρωποι του μόχθου φάνταζαν στα μάτια του νεοέλληνα σαν μια εικόνα ασυμβίβαστης «μαγκιάς», η οποία δημιουργούσε σε αρκετό κόσμο αντιφατικά συναισθήματα. Δεν πρέπει να λησμονείται, εξάλλου, πόσος χρόνος απαιτήθηκε έως ότου με τη συμπεριφορά τους οι μεταφορείς, απεκδυθούν το μανδύα του απεχθούς παρακρατικού Σπ. Γκοτζαμάνη, που οδήγησε το τρίκυκλό του πάνω στον αγωνιστή της δημοκρατίας Γρηγόρη Λαμπράκη στις αρχές της δεκαετίας του ’60.
Οι σταθμοί στην πορεία
Οι ιδιοκτήτες τους, ήταν τις περισσότερες φορές «πειρατές», εργάζονταν δηλαδή χωρίς άδεια από το Υπουργείο Συγκοινωνιών, αλλά και χωρίς καμιά ασφάλεια για οτιδήποτε τους συνέβαινε κατά την εκτέλεση της δουλειάς τους.
Στα τέλη του ’50 τις πεπαλαιωμένες εκείνες μηχανές διαδέχθηκαν τα τρίκυκλα, ενώ αρκετά αργότερα (λίγο πριν το 1980) δόθηκε η δυνατότητα τα τελευταία να αντικατασταθούν από φορτηγάκια, που έφεραν πάνω τους μια χαρακτηριστική διαγράμμιση βαφής, προκειμένου να πιστοποιείται ο νόμιμος χαρακτήρας τους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Μεταφορεας Μεταφορεας
Γεώργιος Γρουζίνσκι
Ο πρίγκιπας Γκεόργκι Αλεξάντροβιτς Γρουζίνσκι, Георгий Александрович Грузинский, (2 Νοεμβρίου 1762 – 15 Μαΐου 1852) ήταν Ρώσος ευγενής, βασιλικής γεωργιανής καταγωγής. Ένας ισχυρός γαιοκτήμονας και αξιωματούχος στο Νίζνι Νόβγκοροντ, ήταν γνωστός για την αυταρχική του κυριαρχία στα κτήματά του καθώς και για τη φιλανθρωπία του. Κατά τη διάρκεια της εισβολής τού Ναπολέοντα στη Ρωσία το 1812, συγκέντρωσε μία τοπική πολιτοφυλακή για να πολεμήσει τους Γάλλους.
Καταγωγή
Ο πρίγκιπας Γεώργιος Γρουζίνσκι γεννήθηκε στην οικογένεια τού Aλεξάνδρου Γρουζίνσκι τού Οίκου τού Μουχράνι, διεκδικητή τού θρόνου της κεντρικής Γεωργίας, και της συζύγου του Ντάριας Μεντσίκοβας. Ο Γεώργιος ήταν, λοιπόν, εγγονός τού Μπακάρ τού Κάρτλι και δισεγγονός τού βασιλιά Βαχτάνγκ ΣΤ΄ τού Κάρτλι από την πλευρά τού πατέρα του και δισεγγονός τού Ρώσου πολιτικού Aλεξάντρ Μέντσικοφ από την πλευρά της μητέρας του.
Σταδιοδρομία
Ο πρίγκιπας Γεώργιος κατατάχθηκε στο Σύνταγμα Πεζικού της Αγίας Πετρούπολης το 1768 και συνταξιοδοτήθηκε με τον βαθμό τού ταγματάρχη το 1778. Πέρα από τα γεωργιανά και τα ρωσικά, διοικούσε γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά και ενδιαφερόταν για την ιστορία, τη γεωγραφία, την αρχιτεκτονική, τα μαθηματικά, τη φυσική, τη στρατιωτική μηχανική και το πυροβολικό. Λάτρης τού θεάτρου, δημιούργησε και χορηγούσε έναν θίασο για τη δική του διασκέδαση. Εξελέγη στρατάρχης των ευγενών τού Κυβερνείου του Νίζνι Νόβγκοροντ για δύο διαδοχικές τριετείς θητείες (το 1795 και ξανά το 1798). Σύντομα ο Γρουζίνσκι έπεσε σε δυσμένεια με τον τσάρο Παύλο. Κρίθηκε ένοχος για σκληρή μεταχείριση των αγροτών του και διάφορες μηχανορραφίες, αλλά ο Γρουζίσνκι απέφυγε την ποινή τού δικαστηρίου προσποιούμενος ότι απεβίωσε και οργανώνοντας τη δική του κηδεία, έχοντας δωροδοκήσει τοπικούς αξιωματούχους. Παρέμεινε στην αφάνεια μέχρι την άνοδο τού Αλέξανδρου Α΄, ο οποίος τον έκανε, το 1802, Πραγματικό Επιμελητή και διορίστηκε σε Δικαστήριο Συνείδησης στο Νίζνι Νόβγκοροντ, από όπου παραιτήθηκε το 1804. Επανεξελέγη ως στρατάρχης ευγενείας της κυβέρνησης το 1807 και συνέχισε να υπηρετεί με αυτή την ιδιότητα για τα επόμενα 21 χρόνια, έως ότου τον απομάκρυνε ο Νικόλαος Α΄ για παραβίαση των ρωσικών νόμων.
Οικογένεια
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0e/TolstayaAnnaGeorgievna.JPG/220px-TolstayaAnnaGeorgievna.JPG|μικρογραφία| Πριγκίπισσα Άννα Γκεοργκίεβνα Γκρουζίνσκαγια. Ήταν νυμφευμένος με την πριγκίπισσα Βαρβάρα Νικολάγιεβνα Μπαχμέτγιεβνα, από την οποία απέκτησε δύο παιδιά: την Άννα (31 Ιανουαρίου 1798 – 17 Ιουλίου 1889) και τον Ιβάν, που ο τελευταίος απεβίωσε σε πολύ νεαρή ηλικία. Επιπλέον, ο πρίγκιπας Γρουζίνσκι είχε πολλά υποτιθέμενα εξωσυζυγικά παιδιά, από τα οποία ο Αντρέι Μεντβέντεφ και ο Γιέβγραφ Στόγκοφ είναι τα πιο γνωστά. Ο ίδιος ο Γρουζίνσκι ισχυρίστηκε ότι ο Μεντβέντεφ ήταν γιος του, για να εμποδίσει την κόρη του Άννα να τον παντρευτεί. Σε απόγνωση, ο Μεντβέντεφ έγινε μοναχός και έγινε γνωστός κληρικός στο Νίζνι. Η Άννα τελικά παντρεύτηκε τον κόμη Αλεξάντερ Πιέτροβιτς Τολστόι, χωρίς απογόνους.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ρωσίας
Ανθρωπολογία της γλώσσας
Ανθρωπολογία της γλώσσας ή γλωσσ(ολογ)ική ανθρωπολογία ή ανθρωπογλωσσολογία ονομάζεται η διεπιστημονική μελέτη της επίδρασης της γλώσσας στην κοινωνία. Είναι ένα παρακλάδι της ανθρωπολογίας το οποίο προήλθε από την προσπάθεια καταγραφής γλωσσών υπό εξαφάνιση, και έχει εξελιχθεί τα τελευταία 100 χρόνια ώστε να συμπεριλάβει στην έρευνά της κάθε πτυχή της δομής και της χρήσης της γλώσσας.
Η ανθρωπολογία της γλώσσας εξερευνά το πως η γλώσσα πλάθει την επικοινωνία, σχηματίζει κοινωνικές ταυτότητες και ομαδικές συνεργασίες, οργανώνει μεγάλου βεληνεκούς πολιτισμικές πεποιθήσεις και ιδεολογίες, και αναπτύσσει μία κοινή πολιτσμική αναπαράσταση των φυσικών και κοινωνικών κόσμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Ανθρωπολογία
Βάισκούγκελ
Το Βάισκούγκελ ή Βάισκόγκελ (γερμ. Weißkugel ή Weißkogel, ιταλ. Palla Bianca) είναι το δεύτερο σε ύψος βουνό των Άλπεων Έτσταλ και το τρίτο υψηλότερο βουνό της Αυστρίας μετά το Γκροσγκλόκνερ και το Βίλτσπίτσε, καθώς έχει μέγιστο υψόμετρο 3.739 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, βρίσκεται ωστόσο στα σύνορα Αυστρίας-Ιταλίας. Οι πλαγιές του έχουν πολλούς μικρούς παγετώνες. Η ευκολότερη διαδρομή για την αναρρίχησή του είναι από τη νότια πλευρά του.
Ως πρώτη άνοδος στην κορυφή του θεωρείται γενικώς εκείνη του Βιεννέζου αλπινιστή Γιόζεφ Άντον Σπεχτ (Joseph Anton Specht) με οδηγούς τους Νίκοντεμ και Λέαντερ Κλοτς από το Βεντ το 1861. Ωστόσο, προσωπικές σημειώσεις του Αρχιδούκα Ιωάννη της Αυστρίας σχετικώς με την εκδρομή του από το Βεντ στο Σναλς το 1846, που δημοσιοποιήθηκαν το 1903, υποδεικνύουν ότι οι ορεινοί οδηγοί του, οι Γιόχαν Γκούρσλερ και Γιόζεφ Βάιτχαλμ (Gurschler & Weitthalm) από το Σναλς, είχαν φθάσει στην κορυφή του Βάισκούγκελ το προηγούμενο καλοκαίρι, δηλαδή το έτος 1845.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αυστρίας Κατηγορία:Βουνά των Άλπεων
Φίδι
thumb|right|250px|Φίδι στην [[Αριζόνα.]]
Τα φίδια (αρχ. ελλ. ὄφις) είναι ερπετά της ομώνυμης υποτάξης (Serpentes)(USA:Kevin Durant)(Greece Διαβιβαστές/Ιγναφίδης). Τρέφονται με μικρά ζώα, πτηνά, αυγά ή έντομα, ενώ άλλα μεγαλύτερα φίδια (όπως ο πύθωνας) τρέφονται με μεγαλύτερα ζώα (όπως πρόβατα). Υπάρχουν πολλά είδη φιδιών και λίγα μόνο είναι δηλητηριώδη (ιοβόλα) και επικίνδυνα και για τον άνθρωπο. Τα φίδια μετά από λίγο καιρό αλλάζουν δέρμα, δηλαδή τους φεύγει το παλιό και αποκτούν καινούργιο.
Τα φίδια μπορούν να προσαρμοστούν σε πολλαπλές κλιματολογικές συνθήκες· μπορούμε να συναντήσουμε παντού από τον βάλτο μέχρι και στην έρημο.
Διάκριση ειδών ανάλογα με το δηλητήριο
Γίνεται διάκριση μεταξύ των «πλέον επικίνδυνων» και αυτών που θεωρούνται ότι έχουν το «ισχυρότερο δηλητήριο». Οι δύο αυτές κατηγορίες δεν ταυτίζονται απαραίτητα και είναι απόλυτα διακριτές. Επικίνδυνα φίδια είναι αυτά που προκαλούν τους περισσότερους θανάτους ετησίως. Είναι γνωστό ότι πάνω από 1.000.000 άνθρωποι τον χρόνο σε όλο τον κόσμο πέφτουν θύματα δηγμάτων φιδιών, ιδιαίτερα στην Ασία και στην Αφρική, λιγότερο στην Αμερική και πολύ λιγότερο στην Ευρώπη. Οι 100.000 από τους ανθρώπους αυτούς πεθαίνουν. Στην κορυφή αυτής της κατηγορίας φιγουράρει η οχιά του Ράσελ (Russel's Viper), που ζει στη Σρι Λάνκα, προκαλώντας χιλιάδες θανάτους ετησίως. Αντίθετα ένα φίδι με εξαιρετικά ισχυρό δηλητήριο δεν είναι απαραίτητο να φιγουράρει στη λίστα των πλέον επικίνδυνων και αυτό γιατί μπορεί να ζει σε περιοχές όπου δεν έρχεται σε επαφή με ανθρώπους.
Η τοξικότητα του δηλητηρίου μετριέται με τη διεθνώς αποδεκτή μέθοδο LD50 (Lethal Dose 50%). Η μέθοδος αυτή μετρά τον βαθμό τοξικότητας του δηλητηρίου από τον αριθμό θανάτων που θα προκαλέσει σε πληθυσμό ποντικών στους οποίους θα χορηγηθεί το δηλητήριο. Η τοξικότητα μετράται από το πόση ποσότητα δηλητηρίου είναι ικανή να σκοτώσει το 50% του αριθμού των ποντικών, ανά κιλό μάζας σώματος.