cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ξύλινη εκκλησία του Όρασατς
Παρουσίαση
Σήμερα, η εκκλησία φιλοξενεί τμήματα παλαιότερου εικοναστασίου, καθώς και εικόνες φιλοτεχνημένες από τους Γιερεμίγια Μιχαΐλοβιτς και Νίκολα Γιοβάνοβιτς, καθώς και αγνώστων λοιπών στοιχείων καλλιτέχνη του πρώτου μισού του 19ου αιώνα.
Παραπομπές
Ορασατς Ορασατς Κατηγορία:Προστατευόμενα πολιτισμικά μνημεία στη Σερβία Κατηγορία:Ομπρένοβατς
Χαμρούν
Το Χάμρουν είναι μια πόλη στη νότια Μάλτα. Το Μάρτιο του 2014 είχε πληθυσμό 9244 άτομα.
Αθλητισμός
Η πόλη διαθέτει ποδοσφαιρική ομάδα, την Χαμρούν Σπάρτανς ΦΚ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μάλτας
Μίχαελ Ένινγκ
Ο Μίχαελ Ένινγκ (γερμανικά: Michael Oenning, γενν. 27 Σεπτεμβρίου 1965) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.
Σταδιοδρομία ως παίκτης
Ο Ένινγκ είναι απόφοιτος σχολής γερμανική γλώσσας και επιστήμης του αθλητισμού. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '80 και του '90 έκανε σταδιοδρομία ως παίκτης, κατά τη διάρκεια της οποίας έπαιξε για τις Άιντραχτ Κόεσφελντ, Βίλμσμπεργκ, Πρόισεν Μύνστερ, Χάμμερ ΣπΒγ, Ντύλμεν και Φουλεντόρφ.
Πρώτα χρόνια
Το 1999 ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία. Ο Ένινγκ εργάστηκε ως προπονητής στην Ποδοσφαιρική Ένωση Βυρτεμβέργης, από το 1999 έως το 2004. Το 2000, εντάχθηκε στο προπονητικό προσωπικό για τις επιλογές παικτών των Εθνικών Γερμανίας U18 και U20, όπου ήταν βοηθός.
Το 2004, προσλήφθηκε ως βοηθός προπονητή του Ντικ Αντβοκάατ στη Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ. Εργάστηκε εκεί μέχρι το 2005, μέχρι που έγινε βοηθός του Χόλγκερ Φαχ και αργότερα του Κλάους Αουγκεντάλερ στη Βόλφσμπουργκ. Μετά από δύο σεζόν, το 2007, ο Ένινγκ εντάχθηκε στη Μπόχουμ, ως προπονητής της ακαδημίας νέων. Κατά τη διάρκεια μίας σεζόν, εργαζόταν με την ομάδα U19. Λίγους μήνες μετά την ανάληψη της θέσης του προπονητή της ομάδας νέων της Μπόχουμ, απολύθηκε.
Νυρεμβέργη
Δεν έμεινε για καιρό άνεργος, καθώς τον Φεβρουάριο του 2008 έγινε ο βοηθός προπονητή του Τόμας φον Χέσεν στη Νυρεμβέργη.
Ο Φον Χέσεν και ο Ένινγκ συνεργάστηκαν μέχρι τις 28 Αυγούστου 2008, όταν ο Φον Χέσεν απολύθηκε και ο Ένινγκ τον αντικατέστησε. Αυτή ήταν η πρώτη του εμπειρία ως προπονητής. Μετά από ένα νοθρό ξεκίνημα στη 2. Μπουύντεσλιγκα, ο Ένινγκ κατάφερε να οδηγήσει τη Νυρεμβέργη στην τρίτη θέση και στα πλέι-οφ με την 16η της Μπούντεσλιγκα Κότμπους. Η Νυρεμβέργη κέρδισε τα πλέι-οφ με συνολικό σκορ 5-0 και παίζει στη Μπούντεσλιγκα από το 2009. Στις 21 Δεκεμβρίου 2009, ο Ένινγκ απολύθηκε μετά από 53 ματς στον πάγκο της ομάδας.
Βάσας
Τη σεζόν 2015-16, η Βάσας τερμάτισε στη 10η θέση και διατηρήθηκε στην κορυφαία κατηγορία και ως εκ τούτου το συμβόλαιο με τον Ένινγκ παρατάθηκε.
Μαγδεβούργο
Στις 4 Νοεμβρίου 2018, προσλήφθηκε ως προπονητής του Μαγδεβούργου. Έφυγε από την ομάδα μετά το τέλος της σεζόν.
Ούιπεστ ΦΚ
Στις 23 Δεκεμβρίου 2020, υπέγραψε συμβόλαιο με την ουγγρική Ούιπεστ ΦΚ. Στο τέλος της σεζόν 2020/21, η ομάδα τερμάτισε έκτη και κέρδισε το Κύπελλο Ουγγαρίας νικώντας στον τελικό, τη ΜΟΛ Φέχερβαρ με 1-0 μετά από παράταση. Στο τέλος του έτους, η Újpest χωρίστηκε από τον Oenning. Ο σύλλογος ήταν στη δέκατη θέση εκείνη τη στιγμή, δύο βαθμούς πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού.Αν και ο Ένινγκ είχε τα καλύτερα αποτελέσματα κατά τη διάρκεια της καριέρας του, απολύθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2021 λόγω μη ικανοποιητικών αποτελεσμάτων.
Βάκερ Ίνσμπρουκ
Στις 28 Ιανουαρίου του 2022, ο Ένινγκ ανέλαβε προπονητής της Βάκερ Ίνσμπρουκ, η οποία αγωνίζονταν τότε στη δεύτερη κατηγορίας της Αυστρίας. Το συμβόλαιό του είχε διάρκεια μέχρι τον Ιούνιο του 2023. Μετά τη σεζόν 2021/22, ωστόσο, η ομάδα αντιμετώπισε σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα και υποβιβάστηκε στην ερασιτεχνική κατηγορία. Κατόπιν τούτου ο Ένινγκ αποχώρησε από τον σύλλογο (30 Ιουνίου 2022).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρόισεν Μύνστερ Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Νυρεμβέργη Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αμβούργο ΣΦ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βάσας ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μαγδεβούργο ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ούιπεστ ΦΚ
Μελά Σκύρου
Η Μελά είναι ακατοίκητος πεδινός οικισμός της Σκύρου που βρίσκεται βορειοδυτικά της Χώρας σε απόσταση περίπου 4 χλμ. (οδικά) από αυτήν σε υψόμετρο 108 μέτρα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στο δήμο Σκύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σκύρου Κατηγορία:Χωριά της Σκύρου
Φρειδερίκος Δ΄ του Παλατινάτου
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Άμπεργκ και ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Λουδοβίκου ΣΤ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ελισάβετ, κόρης του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1583 αφήνοντάς τον 9 ετών, έτσι την επιτροπεία ανέλαβε ο θείος του Ιωάννης-Καζιμίρ, ένθερμος καλβινιστής. Ο επίσης καλβινιστής Βαρθολομαίος Πιτίσκους, μαθηματικός και αστρονόμος, ανέλαβε εκπαιδευτής του· αργότερα έγινε ο ιεροκήρυκας της Αυλής. Το 1592 απεβίωσε ο θείος του και ο ίδιος ήταν 18 ετών, οπότε ανέλαβε προσωπικά τη διακυβέρνηση του Παλατινάτου. Συνέχισε τα αντι-Καθολικά μέτρα εκείνου και το 1608 ανέλαβε την ηγεσία του στρατού των Προτεσταντών συμμάχων, γνωστή ως Προτεσταντική Ένωση.
Οικογένεια
Το 1593 νυμφεύτηκε τη Λουίζα-Γιουλιάνα των Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Πάπυρος Μπάντεν 4.59
Ο πάπυρος Μπάντεν 4.59 (επίσης pBaden 4.59) είναι μικρό κομμάτι πάπυρου από τον πέμπτο αιώνα π.Χ. Το σύντομο, διατηρημένο ελληνικό κείμενο είναι ένας κατάλογος των Περσών βασιλιέων που κυβέρνησαν την Αίγυπτο τον 27ο αιώνα (ύστερη περίοδος) Σήμερα βρίσκεται στη συλλογή παπύρων της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης (Αρ. G 631).
Περιεχόμενο
Αν και το όνομα του συγγραφέα δεν διατηρείται στο θραύσμα, η δομή του περιεχομένου υποδηλώνει ότι βασίζεται στις μεταεπεξεργασμένες επιτομές του Mανέθωνα, οι οποίες αναφέρονται στα Αιγυπτιακά (ιστορία της Αιγύπτου). Ο πάπυρος ονομάζει τους ακόλουθους βασιλιάδες:
Στις διευθετήσεις του Eυσέβειου Καισάρειας και της νεότερης « Αρμενικής εκδοχής του Ευσέβειου» αναφέρεται επίσης ο βασιλιάς «Μάγος». από την άλλη πλευρά το όνομά του λείπει από τον Σέξτο Ιούλιο Αφρικανό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παπυρολογία Κατηγορία:Χειρόγραφα Κατηγορία:Αρχαιολογία στην Αίγυπτο
Σεντ Τζόρτζις ΦΚ
Η Σεντ Τζόρτζις ΦΚ (μαλτέζικα: St. Georges FC) είναι μια μαλτέζικη ομάδα ποδοσφαίρου από τη Μάλτα, που ιδρύθηκε το 1890. Έχει κατακτήσει μία φορά το πρωτάθλημα Μάλτας, την περίοδο 1916-17.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μάλτας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1890
Κατάλογος αρχαίων ολυμπιονικών
thumb|536x536px|Κατάλογος αρχαίων ολυμπιονικών σε τμήμα των [[Πάπυροι της Οξυρρύγχου|παπύρων της Οξυρρύγχου, 3ος αιώνας μ.Χ., Βρετανική Βιβλιοθήκη]]
Ο παρών κατάλογος αρχαίων ολυμπιονικών περιέχει το σύνολο των διοργανώσεων των αρχαίων Ολυμπιακών αγώνων αδιάλειπτα από το 776 π.Χ. έως και το 277 μ.Χ. (264 διοργανώσεις), κατόπιν το διάστημα μεταξύ 281 και 369 όπου δεν αναφέρονται κάποιοι νικητές, ενώ στο τέλος παρατίθεται η τελευταία γνωστή 287η διοργάνωση το 369 πριν την κατάργηση των Ολυμπιακών αγώνων από τον Θεοδόσιο Α´ το 393. Περιέχει μόνο τους νικητές, οπότε διάσημοι αγωνιζόμενοι που δεν πρώτευσαν, όπως π.χ. ο Αλέξανδρος Α΄ της Μακεδονίας ο οποίος ήρθε δεύτερος στους αγώνες του 504 π.Χ., δεν συμπεριλαμβάνονται.
Αρχαίοι κατάλογοι
Ο πρώτος γνωστός κατάλογος ολυμπιονικών συντάχθηκε από τον Ιππία τον Ηλείο στο έργο Ὀλυμπιονικών ἀναγραφή στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. και ακολούθησαν πολλοί άλλοι κατά την αρχαιότητα, είτε αποσπασματικοί και περιγραφικοί, όπως οι αναφορές του περιηγητή Παυσανία του 2ου αιώνα μ.Χ. και του συγγραφέα Αθήναιου, είτε αναλυτικοί όπως του συγγραφέα Σέξτου Ιουλίου Αφρικανού κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ. και του μοναχού Πανόδωρου του Αλεξανδρινού τον 5ο αιώνα μ.Χ., καθώς και ανώνυμα ανακαλυφθέντα έγγραφα όπως οι πάπυροι της Οξυρρύγχου, στους οποίους περιέχονται τρεις κατάλογοι ολυμπιονικών, ή ακόμα και πολλές επιγραφές μνημείων και αγαλμάτων οι οποίες δίνουν πληροφορίες για τον ολυμπιονίκη στο οποίο αφιερώθηκαν. Παράλληλα υπάρχει πλήθος επιπλέον αναφορών στα διάφορα αρχαία έργα πολλών συγγραφέων είτε σε ολυμπιονίκες είτε στα έτη τέλεσης των διοργανώσεων, καθώς το χρονικό των διοργανώσεων είχε την πρακτική χρήση ημερολογίου με τις διοργανώσεις να αποτελούν τα ορόσημα, μια πρακτική που φαίνεται να ξεκίνησε τον 4ο αιώνα π.Χ. στα γραπτά του Φίλιστου του Συρακούσιου και του Τίμαιου του Ταυρομενίτη και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τον Αριστοτέλη και τον Ερατοσθένη τον Κυρηναίο ως ένα ενιαίο και κοινό σύστημα χρονολόγησης για όλες τις πόλεις του ελληνικού κόσμου.
Ακρίβεια και πληρότητα
Ο κατάλογος είναι ελλιπής ως προς τα αγωνίσματα που τελέστηκαν στην κάθε διοργάνωση, καθώς και τους ολυμπιονίκες που έλαβαν μέρος σε αυτά, αλλά αποτελεί μια συγκέντρωση των πληροφοριών που διασώζονται. Επίσης, ιδιαίτερα για τις αρχαιότερες διοργανώσεις, τα ονόματα και οι πόλεις των ολυμπιονικών ενδέχεται να μην αντιστοιχούν στους πραγματικούς νικητές κατά τις διοργανώσεις αυτές, μια και οι διάφοροι πρώιμοι κατάλογοι τους οποίους δημιούργησαν οι αρχαίοι συγγραφείς περιείχαν συχνά επινοήσεις ή διαστρεβλώσεις, ώστε η εκάστοτε πόλη στην οποία αναφέρεται ότι ανήκε ο νικητής να οικειοποιείται την δόξα και το κύρος που έφερνε η νίκη ενός αθλητή της σε ολυμπιακό αγώνισμα.
Έως περίπου τα τέλη του 2ου με αρχές του 1ου αιώνα π.Χ. παρουσιάζονται μόνο Έλληνες αθλητές, μια που η ελληνική καταγωγή ήταν μια από τις προϋποθέσεις συμμετοχής, ωστόσο από τα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. και μετέπειτα οι συμμετοχές των Ρωμαίων αθλητών πληθαίνουν όλο και περισσότερο ως συνέπεια της ρωμαϊκής επικυριαρχίας, ενώ παράλληλα αρκετά ονόματα Ελλήνων αθλητών εμφανίζονται εκλατινισμένα.
Ενδεικτικό της απουσίας δεδομένων για το μεγαλύτερο ποσοστό των ολυμπιονικών της αρχαιότητας, είναι πως από τους προσεγγιστικά πάνω από 3.500 πιθανούς ολυμπιονίκες των διαφόρων αγωνισμάτων στην αρχαιότητα, μόνο οι περίπου 800 είναι σήμερα γνωστοί.
Κατάλογος
thumb|300x300px|Μουσειακό αντίγραφο αναθηματικού χάλκινου δίσκου με επιγραφή στον [[Δίας (μυθολογία)|Δία από τον Ασκληπιάδη, νικητή του πεντάθλου στην 255η Ολυμπιάδα, γλυπτοθήκη του Μονάχου. Το πρωτότυπο εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας.]] thumb|300x300px|Απεικόνιση αθλητών στο άθλημα του [[Οπλίτης δρόμος|οπλίτη δρόμου, αγγείο του 4ου αιώνα π.Χ, Λούβρο ]] thumb|300x300px|Το άθλημα του σταδίου ήταν το δημοφιλέστερο κατά τους [[Ολυμπιακοί αγώνες στην αρχαιότητα|αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες. Φωτογραφία από το στάδιο της Νεμέας ]] σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stater,_268-252_BC,_Olympia._128-132nd_Olympiad.jpg|μικρογραφία|300x300εσ|[[Στατήρας της Ολυμπίας, χρονολογούμενος μεταξύ 132ης (268 π.Χ.) και 128ης (252 π.Χ.) διοργάνωσης των αγώνων]]
Ξενόγλωσση
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες
Κλεοβουλίνη
Σύμφωνα με τον Αθήναιο και τον Διογένη τον Λαέρτιο, η Κλεοβουλίνη έφθασε στη Ρόδο από τη Λίνδο. Ήταν κόρη του αρχαίου σοφού Κλεόβουλου. Ο Πλούταρχος γράφει ότι στα νιάτα της ήταν σύντροφος του προσωκρατικού φιλοσόφου Θαλή του Μιλήσιου, αν και σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο ήταν η μητέρα του. Αν κάποια από αυτές τις θεωρίες είναι σωστές, τότε η Κλεοβουλίνη εργάστηκε στις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ.
Σήμερα σώζονται μόνο τρία αινίγματα γραμμένα από την Κλεοβουλίνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Στρατής Περγαλίδης
Ο Στρατής Περγαλίδης (Προύσα, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1908 – Ηράκλειο Κρήτης, 14 Ιουνίου 1947) ήταν Έλληνας κομμουνιστής με δράση στο εργατικό κίνημα του Ηρακλείου την περίοδο του μεσοπολέμου και ως αντιστασιακός την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πέθανε από βασανιστήρια στην Ασφάλεια Ηρακλείου στις 14 Ιουνίου 1947, λόγω του ότι αρνήθηκε να αποκηρύξει τα κομμουνιστικά πιστεύω του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Πόλεμος του Σικελικού Εσπερινού
Ο Πόλεμος του Σικελικού Εσπερινού ήταν μια σύγκρουση που ξεκίνησε με την εξέγερση του Σικελικού Εσπερινού κατά του Καρόλου Α΄ της Σικελίας το 1282 και τελείωσε το 1302 με την ειρήνη της Καλταμπελότα. Διεξήχθη στη Σικελία, την Καταλονία (η Σταυροφορία της Αραγονίας ) και αλλού στη δυτική Μεσόγειο μεταξύ των βασιλέων της Αραγονίας από τη μία πλευρά, εναντίον των Καπετιδών-Ανζού (Ανδεγαβών), δηλ. του Καρόλου Α΄, του γιου του Καρόλου Β΄, των βασιλέων της Γαλλίας και του πάπα από την άλλη πλευρά. Ο πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα τη διαίρεση του παλαιού βασιλείου της Σικελίας. Στην Καλταμπελότα, ο Κάρολος Β΄ επιβεβαιώθηκε ως βασιλιάς των εδαφών στη χερσόνησο του βασιλείου της Σικελίας, δηλ. στην ηπειρωτική Ιταλία ("βασίλειο της Σικελίας στην άλλη πλευρά του Στενού", δηλαδή της Νάπολης), ενώ ο Φρειδερίκος Γ΄ επιβεβαιώθηκε ως βασιλιάς των νησιωτικών εδαφών ("βασίλειο της Σικελίας απέναντι του Στενού», δηλαδή την Τρινακρία).
Ιστορικό
Η νήσος Σικελία (Τρινακρία) ήταν μέρος ενός βασιλείου της Σικελίας, το οποίο περιλάμβανε επίσης τη νότια ιταλική χερσόνησο, από τις αρχές του 12ου αιώνα, όταν ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας νίκησε τους βαρόνους της ηπειρωτικής Ιταλίας και εξελέγη βασιλιάς από τον πάπα. Η βασιλεία του είχε κληρονομηθεί από τον εγγονό του Φρειδερίκο Β΄ της Σικελίας, του οποίου ο γιος Mάνφρεντ εκδιώχθηκε ωστόσο από τη Γαλλική εισβολή του Καρόλου Α΄ του Ανζού το 1266. Η γαλλική κυριαρχία σύντομα απέκτησε έναν κατασταλτικό και άγριο χαρακτήρα.
Τη Δευτέρα του Πάσχα (30 Μαρτίου) 1282, στην Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος λίγο έξω από το Παλέρμο, κατά την απογευματινή προσευχή (Εσπερινό), ένας Γάλλος παρενόχλησε μια γυναίκα από τη Σικελία. Οι αναφορές διίστανται ως προς το τι συνεπαγόταν η παρενόχληση, ποια ήταν η γυναίκα και ποιος ήταν ο Γάλλος.
Αυτό το μοναδικό γεγονός οδήγησε στη σφαγή τεσσάρων χιλιάδων Γάλλων κατά τη διάρκεια των επόμενων έξι εβδομάδων. Ο βασιλιάς της Σικελίας εκείνη την εποχή, Κάρολος Α΄, ήταν των Καπετιδών-Ανζού και οι Γάλλοι οπαδοί του είχαν τη φήμη ότι κακομεταχειρίζοντο τους ντόπιους της Σικελίας, ειδικά όταν ο Κάρολος Α΄ έλειπε σε μια από τις πολλές απουσίες του. Μόνο λίγοι αξιωματούχοι που ήταν αξιόλογοι για την καλή τους συμπεριφορά γλίτωσαν. Και η πόλη της Μεσσίνα παρέμεινε στον Κάρολο Α΄. Όμως, μέσω των διπλωματικών λαθών του βικάριου Χέρμπερτ της Ορλεάνης, η Μεσσίνα επαναστάτησε στις 28 Απριλίου υπό τη διοίκηση του λοχαγού του Λαού Αλάιμο ντε Λεντίνι. Ο Χέρμπερτ υποχώρησε στο κάστρο του Ματεγκριφόν και ο στόλος των σταυροφόρων που βρισκόταν στο λιμάνι, κάηκε.
Ο ιατρός Ιωάννης Προκίδας ενήργησε για λογαριασμό του Πέτρου Γ΄ της Αραγονίας, ως σύζυγος της Κωνσταντίας, κόρης και κληρονόμου του Μάνφρεντ. Ο Ιωάννης ήταν πιστός στην υπηρεσία του Mάνφρεντ και είχε καταφύγει στην Αραγονία μετά την επιτυχία του Καρόλου Α΄ στο Tαλιακότσο. Ο Ιωάννης ταξίδεψε στη Σικελία, για να προκαλέσει δυσαρέσκεια, υπέρ του Πέτρου Γ΄ και από εκεί στην Κωνσταντινούπολη, για να εξασφαλίσει την υποστήριξη του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ αρνήθηκε να βοηθήσει τον βασιλιά της Αραγονίας χωρίς την παπική έγκριση και έτσι ο Ιωάννης ταξίδεψε στη Ρώμη και εκεί κέρδισε τη συγκατάθεση του πάπα Νικολάου Γ΄, ο οποίος φοβόταν την άνοδο του Καρόλου Α΄ στο Mετσοτζιόρνο. Ο Ιωάννης της Προκίδας επέστρεψε στη Βαρκελώνη και ο πάπας απεβίωσε αμέσως, για να αντικατασταθεί από τον Σιμόν ντε Μπρι, έναν Γάλλο και σύμμαχο του Καρόλου.
Αραγωνική εισβολή στην Ιταλία
μικρογραφία|360x360εσ| Ο Πέτρος Γ' της Αραγωνίας αποβιβάζεται στο Τράπανι. Λίγο μετά τον ίδιο τον Εσπερινό, οι Σικελοί στράφηκαν στον Πέτρο Γ΄ της Αραγονίας, για να τους απελευθερώσει από τη Γαλλική κυριαρχία. Ένας στόλος της Αραγονίας υπό τον ίδιο τον Πέτρο Γ΄ είχε αποβιβαστεί στο Κόλλο, τώρα στην ανατολική Αλγερία, και σε αυτά τα στρατεύματα οι Σικελοί έστειλαν απεσταλμένους. Στον Πέτρο Γ΄ προσφέρθηκε ο θρόνος της Σικελίας και έγινε δεκτός. Ο Σιμόν ντε Μπρι, ο οποίος είχε πάρει το όνομα πάπας Μαρτίνος Δ΄, είχε εν τω μεταξύ αρνηθεί να βοηθήσει τις κοινότητες της Σικελίας και οι επαναστάτες αφορίστηκαν, όπως και ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας και οι Γιβελλίνοι της βόρειας Ιταλίας.
Ο Κάρολος Α΄ συγκέντρωσε τις δυνάμεις του, εγκαταλείποντας τις ελπίδες των Σταυροφοριών, στην Καλαβρία και έκανε απόβαση κοντά στη Μεσσήνη και άρχισε μια πολιορκία. Πέντε μήνες μετά τον Εσπερινό, στις 30 Αυγούστου, ο Πέτρος Γ΄ αποβιβάστηκε στο Τράπανι. Γρήγορα βάδισε στο Παλέρμο και, στις 4 Σεπτεμβρίου, έλαβε τον φόρο υποτέλειας των Σικελών και επιβεβαίωσε τα αρχαία προνόμιά τους. Μόνο η κενή θέση της αρχιεπισκοπής του Παλέρμο απέτρεψε τη στέψη. Ο Κάρολος Α΄ πολιορκούσε ακόμη τη Μεσσήνη, όταν οι δυνάμεις του Πέτρου Γ΄ τον συνάντησαν για πρώτη φορά. Ο Κάρολος Α΄ αναγκάστηκε να εκκενώσει το νησί μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου και έκτοτε περιορίστηκε στην ηπειρωτική χώρα. Στη συνέχεια, ο πάπας αφόρισε τον βασιλιά της Αραγονίας και του στέρησε το βασίλειό του (18 Νοεμβρίου).
Ενώ ο Πέτρος Γ΄ και ο Κάρολος Α΄ επιδίωκαν τη λύση με μονομαχία στη Γαλλία, ο Καταλανός ναύαρχος Ροζέρ ντε Λούρια (Ρουρζιέρο ντι Λαούρια) συνέχισε τον πόλεμο στην Ιταλία για λογαριασμό του Πέτρου Γ΄. Είχε λεηλατήσει τις ακτές της Καλαβρίας και διατηρούσε ισχυρή ναυτική παρουσία. Ο Κάρολος Α΄ έφυγε από το Μπορντό για την Προβηγκία και εκεί έστειλε ένα στόλο για τη Νάπολη (πρωτεύουσά του στην Ιταλία εκείνη την εποχή και για τους επόμενους της δυναστείας του). Ο Ροζέρ κατέλαβε τη Μάλτα και νίκησε τον στόλο των Ανζού-Προβηγκιανών κοντά στα νησιά στη μάχη της Μάλτας. Στη συνέχεια, ο Ροζέρ τράβηξε τον Κάρολο (Β΄) τον Χωλό, πρίγκιπα του Σαλέρνο, γιο και διάδοχο του Ναπολιτάνου βασιλιά, έξω από το λιμάνι της Νάπολης. Ο Ροζέρ τον κατατρόπωσε τελείως στην ανοιχτή θάλασσα, καταστρέφοντας ολόκληρο το ναυτικό των Καπετιδών-Ανζού στη μάχη του Κόλπου της Νάπολης. Ο Ροζέρ πήρε αιχμάλωτο τον πρίγκιπα και 42 πλοία στη Μεσσήνη. Ο Κάρολος Α΄ ο πρεσβύτερος έφτασε στην Ιταλία εκείνη την εποχή, αλλά απεβίωσε αμέσως μετά το 1285 και ο πόλεμος στην Ιταλία αναβλήθηκε λόγω της έλλειψης ηγεσίας και από τις δύο πλευρές: ο διάδοχος του Καρόλου Α΄ ήταν αλυσοδεμένος και ο Πέτρος Γ΄ αντιμετώπιζε μια νέα απειλή, τη Σταυροφορία της Αραγονίας.
Σταυροφορία της Αραγονίας
Ο Πέτρος Γ΄ αντιμετώπιζε εγχώριες αναταραχές, την εποχή που οι Γάλλοι ετοιμάζοντο να εισβάλουν. Πήρε τον Αλβαραθίν από τον επαναστάτη ευγενή Χουάν Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα, ανανέωσε τη συμμαχία με τον Σάντσο Δ΄ της Καστίλλης και επιτέθηκε στην Tουδέλα σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τον Φίλιππο βασιλιά της Ναβάρρας (μετέπειτα Δ΄ της Γαλλίας), ο οποίος ήταν γιος του Γάλλου βασιλιά, Φιλίππου Γ΄ του Τολμηρού, από την εισβολή σε αυτό το μέτωπο.
Το 1283, ο αδελφός του Πέτρου Γ΄, ο βασιλιάς Ιάκωβος Β΄ της Μαγιόρκας, ενώθηκε με τους Γάλλους και αναγνώρισε την επικυριαρχία τους στο Μονπελιέ δίνοντάς τους ελεύθερη διέλευση από τις Βαλεαρίδες Νήσους και το Ρουσιγιόν. Ο Ιάκωβος Β΄ της Μαγιόρκας είχε επίσης κληρονομήσει την κομητεία του Ρουσιγιόν και έτσι βρισκόταν ανάμεσα στις κυριαρχίες των Γάλλων και Αραγωνέζων μοναρχών. Ο Πέτρος Γ΄ είχε αντιταχθεί στην κληρονομιά του Ιακώβου Β΄ ως νεότερου γιου και τώρα καρπώθηκε τις συνέπειες μιας τέτοιας αντιπαλότητας στη σταυροφορία. Το 1284, οι πρώτοι Γαλλικοί στρατοί υπό τον βασιλιά Φίλιππο Γ΄ και τον Κάρολο κόμη του Βαλουά εισήλθαν στο Ρουσιγιόν. Περιλάμβαναν 16.000 ιππείς, 17.000 βαλλιστροφόρους και 100.000 πεζούς, μαζί με 100 πλοία στα λιμάνια της Νότιας Γαλλίας. Αν και οι Γάλλοι είχαν την υποστήριξη του Ιακώβου Β΄, ο τοπικός πληθυσμός ξεσηκώθηκε εναντίον τους. Η πόλη Έλνε υπερασπιζόταν γενναία από τον λεγόμενο νόθο του Ρουσιγιόν (bâtard de Roussillon), νόθο γιο του Nούνιο Σάντσεθ, όψιμου κόμη του Ρουσιγιόν (1212 – 1242). Τελικά νικήθηκε και ο καθεδρικός ναός κάηκε, μετά το οποίο οι βασιλικές δυνάμεις συνέχισαν την προέλασή τους.
Το 1285 ο Φίλιππος Γ΄ περιχαρακώθηκε μπροστά στη Χιρόνα, σε μια προσπάθεια να την πολιορκήσει. Παρά τη σθεναρή αντίσταση, η πόλη καταλήφθηκε. Ο Κάρολος κόμης του Βαλουά στέφθηκε εκεί, αλλά χωρίς πραγματικό στέμμα. Οι Γάλλοι γνώρισαν σύντομα μια ανατροπή, ωστόσο, στα χέρια του Ροτζέρ ντε Λούρια, πίσω από το ιταλικό θέατρο της παρατεταμένης σύγκρουσης. Ο Γαλλικός στόλος ηττήθηκε και καταστράφηκε στη μάχη του Λε Φορμίγκ. Περαιτέρω, το Γαλλικό στρατόπεδο επλήγη σκληρά από μια επιδημία δυσεντερίας, και ο ίδιος ο Φίλιππος Γ΄ προσβλήθηκε. Ο διάδοχος του Γαλλικού θρόνου, ο βασιλιάς της Ναβάρρας, άνοιξε διαπραγματεύσεις με τον Πέτρο Γ΄ για δωρεάν διέλευση της βασιλικής οικογένειας από τα Πυρηναία. Αλλά στα στρατεύματα δεν προσφέρθηκε τέτοιο πέρασμα και καταστράφηκαν στη μάχη του Κολ ντε Πανισάρ. Ο ίδιος ο βασιλιάς της Γαλλίας απεβίωσε στο Περπινιάν, την πρωτεύουσα του Ιακώβου Β΄ της Μαγιόρκας -ο οποίος είχε τραπεί σε φυγή μετά την αντιμετώπισή του από τον Πέτρο Γ΄- και θάφτηκε στη Ναρμπόν.
Ο Πέτρος Γ΄ απεβίωσε στις 2 Νοεμβρίου 1285, την ίδια χρονιά με τους δύο βασιλικούς του εχθρούς, τον Κάρολο Α΄ και τον Φίλιππο Γ΄. Η συγχώρηση αμαρτιών έγινε στην επιθανάτιο κλίνη, αφού δήλωσε ότι οι κατακτήσεις του ήταν στο όνομα των οικογενειακών του αξιώσεων και ποτέ ενάντια στις αξιώσεις της Εκκλησίας. Μετά από μερικά ακόμη χρόνια γενικού πολέμου, που σημαδεύτηκε από τη μάχη των κομήτων στις 23 Ιουνίου 1287, όπου οι Καπετίδες-Ανζού ηττήθηκαν κοντά στη Νάπολη, η συνθήκη του Tαρασκόν του 1291 επανέφερε επίσημα την Αραγονία στον κληρονόμο της, Aλφόνσο Γ΄ (γιο του Πέτρου Γ΄), και ήρθη η απαγόρευση από την Εκκλησία.
Σικελία εναντίον Νάπολης και Αραγονίας
Με τη Συνθήκη του Ταρασκόν ο πόλεμος με την Αραγονία τελείωσε, αλλά είχε μικρή επίδραση, καθώς απεβίωσε ο Αλφόνσος Γ΄ μέσα σε λίγους μήνες. Ο αδελφός του Αλφόνσου Γ΄, Ιάκωβος Α΄ της Σικελίας, κληρονόμησε την Αραγωνία, ως Ιάκωβος Β΄, και ένωσε τα δύο βασίλεια. Το 1295 ο Ιάκωβος Β΄ υπέγραψε τη Συνθήκη του Aνάνι, με την οποία παρέδωσε τη Σικελία στον παπισμό, με τον πάπα Βονιφάτιο Η΄ να την παραχωρεί στον Κάρολο Β΄. Ωστόσο, ο τρίτος γιος του Πέτρου Γ΄, ο Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας αρνήθηκε να παραδώσει το νησί στους Καπετίδες-Ανζού, προκαλώντας νέα σταυροφορία κατά του Φρειδερίκου Β΄ και της Αραγωνικής Σικελίας.
Η συνθήκη, ωστόσο, υποχρέωσε τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας να μπει στον πόλεμο βοηθώντας τον Κάρολο Β΄ και έστειλε τον στόλο του από την Καταλονία, για να παρενοχλήσει τις ακτές του αδελφού του. Ο Φρειδερίκος Β΄ πέρασε γρήγορα στην επίθεση και εισέβαλε στην Καλαβρία το 1296. Κατέλαβε πολλές πόλεις, ενθάρρυνε την εξέγερση στη Νάπολη, διαπραγματεύτηκε με τους Γιβελλίνους της Τοσκάνης και της Λομβαρδίας και βοήθησε τον οίκο των Κολόνα ενάντια στον πάπα.
Ο Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας ήταν πολύ σοβαρός για την εκπλήρωση της υποχρέωσής του από τη συνθήκη του 1295 και την επιβολή μιας ειρήνης. Σε αυτό είχε την υποστήριξη του Ιωάννη της Προκίδας και του Ροζέρ ντε Λούρια, των ικανότερων ανδρών του πατέρα του. Στις 4 Ιουλίου 1299 ο ίδιος ο Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας οδήγησε τον στόλο του με τον Ρότζερ ντε Λούρια και νίκησε τον μικρότερο αδελφό του στη μάχη του Ακρωτηρίου Ορλάντο. Εν τω μεταξύ, οι γιοι του Καρόλου Β΄, ο Ροβέρτος (που είχε νυμφευτεί την κόρη του Ιακώβου Β΄ της Μαγιόρκας) και ο Φίλιππος, είχαν αποβιβαστεί στη Σικελία και κατέλαβαν την Κατάνια. Ο Φίλιππος κινήθηκε για να πολιορκήσει το Τράπανι, αλλά νικήθηκε και αιχμαλωτίστηκε από τον Φρειδερίκο Β΄ στη μάχη της Φαλκονάρια. Ο Φρειδερίκος Β΄ πολλαπλασίασε τις επιτυχίες του στην Καλαβρία. Στις 14 Ιουνίου 1300, ο Ροζέρ ντε Λούρια νίκησε ξανά τους Σικελούς στη μάχη της Πόνζα. Ο ίδιος ο Φρειδερίκος Β΄ αιχμαλωτίστηκε στη μάχη.
Το 1302 ο Κάρολος κόμης του Βαλουά (σύζυγος της Μαργαρίτας, κόρης του Καρόλου Β΄) κατέβηκε στην Ιταλία κατόπιν εντολής του πάπα Βονιφάτιου Η΄. Αποβιβάστηκε στη Σικελία, αλλά ο στρατός του καταστράφηκε από την πανώλη και αναγκάστηκε να ζητήσει ειρήνη. Στις 19 Αυγούστου, υπογράφηκε η ειρήνη της Καλταμπελότα και ο Φρειδερίκος Β΄ αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς της Σικελίας (νήσου), με τον τίτλο του βασιλιά της Τρινακρίας. Ο Κάρολος αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς της χερσονήσου, με τον τίτλο του βασιλιά της Σικελίας, που συνήθως αποδίδεται από τους ιστορικούς ως «βασιλιάς της Νάπολης», γιατί αυτή ήταν η πρωτεύουσά του. Τον Μάιο του 1303, ο πάπας επικύρωσε τη συνθήκη και ο Φρειδερίκος Β΄ του απέτεισε φόρο υποτέλειας. Ο γάμος κανονίστηκε μεταξύ του Φρειδερίκου Β΄ και της κόρης του Καρόλου Β΄, Ελεονόρας των Καπετιδών-Ανζού.
Πρωταρχικές
Το Rebellamentu di Sichilia, ένα φυλλάδιο της Σικελίας του 1290, είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο σε τρεις εκδόσεις:
Το Vinuta di lu re Iapicu στην Κατάνια, μια άλλη ιστορία της Σικελίας, από τον Atanasiu di Iaci, είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο:
Δευτερεύουσες
Κατηγορία:Πόλεμοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Σικελίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Γαλλίας Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία του Μεσαίωνα Κατηγορία:Μεσαιωνική Σικελία
Βομβαρδισμός του Πειραιά
Ο βομβαρδισμός του Πειραιά έλαβε χώρα στις 11 Ιανουαρίου του 1944, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Βομβαρδισμοί μικρότερης κλίμακας είχαν αρχίσει ήδη από τον προηγούμενο χρόνο, από τις συμμαχικές δυνάμεις (Βρετανοί και Αμερικανοί). Στόχος τους ήταν να εξαφανιστούν κυριολεκτικά από τον χάρτη γερμανικές υποδομές, είτε αυτές βρισκόντουσαν στη Γερμανία, είτε στις κατεχόμενες χώρες, μεταξύ των οποίων ήταν και η Ελλάδα. Βομβαρδισμό είχε επίσης δεχτεί και το 1941 από τη γερμανική αεροπορία, μηδενίζοντας κατά τα επόμενα χρόνια την οικονομική του ζωή.
Χρονικό
Μέσα σε 18 μήνες, οι συμμαχικές δυνάμεις είχαν καταστρέψει τα κύρια οδικά δίκτυα του Άξονα, καθώς και σημαντικά εργοστάσια που άνηκαν στη Γερμανία, στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Ύστερα όμως επικεντρώθηκαν στα Βαλκάνια, στοχοποιώντας την Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία, την Αλβανία και τη Βουλγαρία. Αφού ακολούθησαν σκληροί βομβαρδισμοί στη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία, οδηγώντας στον θάνατο χιλιάδες πολίτες, επόμενος στόχος ορίστηκε ο Πειραιάς, λόγω της στρατηγικής του θέσης. Ήταν ένα λιμάνι χτισμένο δίπλα σε γραμμές συγκοινωνιών, που χρησίμευε στον ανεφοδιασμό γερμανικών πλοίων, τα οποία αναχωρούσαν για άλλες χώρες, όπως ήταν η Ιταλία.
Αποτελέσματα
Αυτό το σύνολο βομβαρδισμών οδήγησε στον θάνατο πάνω από 700 κατοίκους των γύρω περιοχών. Μεγαλύτερες καταστροφές υπέστη το ιστορικό κέντρο του Πειραιά. Σοβαρές ζημιές είχαν επτά ναοί, εκατοντάδες οικίες, ο Τιτάνιος κήπος, η Εμπορική Σχολή, το εργοστάσιο σαπουνιού Παπουτσάνη, το κτήριο της Ηλεκτρικής εταιρείας, της οποίας το καταφύγιο καταπλάκωσε 65 μαθητές από τη Δημοτική Οικοκυρική Σχολή Πειραιά, το Μέγαρο του ΙΚΑ και πολλά άλλα. Ο ηλεκτρικός σταθμός Πειραιά καταστράφηκε εντελώς, όπως και τα γύρω κτήρια. Στην Ελληνογαλλική Σχολή Ζαν ντ'Αρκ, η Μητέρα Θηρεσία Jonguenet βρήκε τραγικό θάνατο κάτω από τα ερείπια και η Αδελφή Βαλεντίν τραυματίστηκε θανάσιμα. Ανελέητα βομβαρδίστηκαν οι περιοχές του Περάματος, της Κοκκινιάς, της Δραπετσώνας, του Κερατσινίου και του Αγίου Διονυσίου. Αρκετά παράδοξο ήταν το γεγονός ότι ο βομβαρδισμός άρχισε σε ώρα αιχμής, ότι σκοτώθηκαν μόνο 8 Γερμανοί και ότι δεν επλήγησαν καθόλου οι γερμανικές εγκαταστάσεις στο λιμάνι του Πειραιά και στην Ελευσίνα. Τέλος προκαλεί αίσθηση το γεγονός ότι τα Καμίνια και η Κοκκινιά, τα οποία φιλοξενούσαν τον μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων της ΕΑΜ, δέχτηκαν σφοδρή επίθεση, σκοτώνοντας πολλά από τα μέλη της. Ο Πειραιάς άρχισε να ανακάμπτει από το 1946 προσπαθώντας μέχρι και σήμερα να κλείσει τις πληγές του.
Προσπάθειες προπαγάνδας
Ο τότε πρωθυπουργός Ι. Ράλλης, ύστερα από τον σφοδρό βομβαρδισμό προχώρησε σε δηλώσεις. Ο Γερμανικός Τύπος, είχε τον βομβαρδισμό ως πρωτοσέλιδο και έγινε αντικείμενο έντονης λογοκρισίας από τον λαό, αφού προσπαθούσε να τους πείσει πως οι συμμαχικές δυνάμεις ήταν ο εχθρός και πως οι Γερμανοί κατακτητές ήθελαν το καλό τους και την ασφάλειά τους.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία του Πειραιά Κατηγορία:Γερμανική κατοχή της Ελλάδας
Ο διάβολος στο κορμί (μυθιστόρημα)
Ο διάβολος στο κορμί (γαλλικός τίτλος: Le Diable au corps) είναι μυθιστόρημα του Ραϊμόν Ραντιγκέ, εκδόθηκε στη Γαλλία το 1923. Πρόκειται για την ιστορία ενός παράνομου έρωτα μέσα στη δίνη των πολεμικών συγκρούσεων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το έργο ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1921 και είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ραϊμόν Ραντιγκέ που πέθανε σε ηλικία 20 ετών το 1923, χρονιά της έκδοσης του βιβλίου.
Το βιβλίο πραγματεύεται θέματα όπως η εφηβεία, το πάθος, η προδοσία, το σκάνδαλο, η πατρότητα, η μοιχεία, οι ερωτικές αμφιβολίες. Με τη δημοσίευσή του προκάλεσε σκάνδαλο, γιατί παρουσίαζε τον πόλεμο ως την ίδια την προϋπόθεση της ευτυχίας των εραστών και υπονόμευε τον ιερό σεβασμό του στρατιώτη.
Έχει μεταφραστεί σε 28 γλώσσες, στα ελληνικά και με τον τίτλο Με τον διάβολο στο κορμί.
Υπόθεση
Ένα παιδί μόλις 12 ετών, στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ακολουθεί τις μετακινήσεις της οικογένειάς του για να ξεφύγουν από τους κινδύνους της γειτνίασης με το μέτωπο, δεν παρακολουθεί κανονικά μαθήματα στο σχολείο και σημαδεύεται από την πλήξη που του προκαλούν τα τέσσερα χρόνια πολέμου. Στα 15 του, το αγόρι, του οποίου το όνομα δεν αναφέρεται το μυθιστόρημα, γνωρίζει τη 18χρονη Μάρτ, που ετοιμάζεται να παντρευτεί. Μετά τον γάμο της, οι δυο τους γίνονται εραστές.
Ο σύζυγος της Μαρτ, είναι στρατιώτης στο μέτωπο και επιστρέφει σπάνια στη νεαρή σύζυγό του. Κανείς δεν έχει το θάρρος να του πει για τη συμπεριφορά της γυναίκας του, αλλά οι οικογένειες των δύο ερωτευμένων και ο περίγυρος πληροφορούνται τη σχέση και αντιδρούν. Στο μεταξύ, ο νεαρός έχει μια κυκλοθυμική και κτητική συμπεριφορά προς τη Μαρτ σε σημείο σκληρότητας. Όταν η Μαρτ μένει έγκυος, ο νεαρός καταρρέει μπροστά στην προοπτική της πατρότητας, φανερώνοντας την αδυναμία ενός εφήβου να ζήσει την περιπέτεια ενός άντρα στη λογική μιας μόνιμης σχέσης. Μετά την πρόωρη γέννηση του παιδιού της, η Μαρτ πεθαίνει έχοντας δώσει στο παιδί που θα αναλάβει ο σύζυγος το όνομα του εραστή της. Ο νεαρός το μαθαίνει, αλλά δεν έχει ακόμη θεραπευτεί από τον άμετρο εγωισμό του, αντί να υποφέρει για το κακό που προκλήθηκε, παρηγορείται πιστεύοντας ότι η Μαρτ πέθανε με τη σκέψη της σ'αυτόν.
Σχολιασμός
Από την εισαγωγή του μυθιστορήματος, τα «τέσσερα χρόνια μεγάλων διακοπών», όπως αποκαλεί ο νεαρός την περίοδο του πολέμου, προκάλεσαν την κατακραυγή της κοινής γνώμης της εποχής, λιγότερο από πέντε χρόνια μετά το τέλος του πολέμου. Χειρότερα ακόμη, η ιστορία μιας νεαρής παντρεμένης γυναίκας που έχει ερωτική σχέση με ένα 16χρονο αγόρι, ενώ ο σύζυγός της πολεμά στο μέτωπο, προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο.
Ωστόσο, η αξία, το νηφάλιο, στεγνό ύφος του μυθιστορήματος και η θεματική τόλμη αναγνωρίστηκαν από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν την αριστοτεχνική γραφή του νεαρού συγγραφέα και σύγκριναν τη διαύγεια και την ακρίβεια της ψυχολογικής ανάλυσης του έργου με τη σχολή της μεγάλης ηθικολογικής παράδοσης του Σταντάλ ή της Μαντάμ ντε Λαφαγέτ. Ο απογοητευμένος και κυνικός τόνος του Ραϊμόν Ραντιγκέ παραπέμπει στο ύφος του Αντρέ Ζιντ, ιδιαίτερα στον Αμοραλιστή.
Ο συγγραφέας, ο οποίος επέμενε στον μυθιστορηματικό χαρακτήρα του έργου, αρνήθηκε πάντα ότι το μυθιστόρημα είχε κάποια αυτοβιογραφική βάση. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι σε ηλικία 14 ετών είχε μια σχέση με την Αλίς Σωνιέ, 23 ετών, γειτόνισσα των γονιών του, της οποίας ο αρραβωνιαστικός είχε πάει στο μέτωπο, σχέση από την οποία άντλησε έμπνευση για το μυθιστόρημά του.
Ζώνη απαγόρευσης πτήσεων
300px|thumbnail|Χάρτης χωρών που υπόκεινταν στο παρελθόν σε ζώνες απαγόρευσης πτήσεων: [[Ιράκ, Βοσνία & Ερζεγοβίνη και Λιβύη.]] Ζώνη απαγόρευσης πτήσεων (αγγλικά: no-fly zone) καλείται μια χωροθετημένη περιοχή η οποία εποπτεύεται από μια στρατιωτική δύναμη πάνω από την οποία ορισμένα αεροσκάφη δεν επιτρέπεται να πετούν. Τέτοιες ζώνες συνήθως δημιουργούνται στο έδαφος εχθρικής δύναμης κατά τη διάρκεια ένοπλης σύγκρουσης, παρόμοια σε αντίληψη με μια εναέρια αποστρατικοποιημένη ζώνη, και συνήθως αποσκοπεί στο να απαγορεύσει στα στρατιωτικά αεροσκάφη της χώρας να επιχειρούν στην περιοχή. Στρατιωτική δράση χρησιμοποιείται από το κράτος επιβολής και, ανάλογα, μπορεί να περιλαμβάνει προληπτικές επιθέσεις για την αποτροπή πιθανών παραβιάσεων. Μερικές φορές δημιουργούνται ζώνες αποκλεισμού για την προστασία ευαίσθητων τοποθεσιών όπως οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2012, από τρομοκρατικές επιθέσεις.
Οι ζώνες απαγόρευσης πτήσεων καθιερώθηκαν τη δεκαετία του 1990 και έλαβαν τη σημερινή τους μορφή στο τέλος του Πολέμου του Κόλπου το 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροπορικό Δίκαιο Κατηγορία:Έλεγχος εναέριας κυκλοφορίας
Λεϊλά Ζάνα
Η Λεϊλά Ζάνα (Leyla Zana) (3 Μαΐου 1961-) ήταν η πρώτη γυναίκα κουρδικής καταγωγής που εξελέγη, το 1991, βουλευτής του τουρκικού κοινοβουλίου, ενώ αργότερα έμεινε για περισσότερα από 10 χρόνια στη φυλακή για τον φιλοκουρδικό πολιτικό ακτιβισμό της. Τον Ιούνιο του 2015 έγραψε ξανά ιστορία ως μέλος του πρώτου φιλοκουρδικού πολιτικού κόμματος που κατάφερε να εισέλθει στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, με ένα πρόγραμμα για την ειρήνη και την ένταξη των μειονοτήτων.
Γεννήθηκε το 1961, φοίτησε στο δημοτικό σχολείο μόνο ενάμιση χρόνο, διότι διέκοψε τη φοίτησή της ο παραδοσιακός πατέρας της. Σε ηλικία 14 ετών παντρεύτηκε τον Μεχντί Ζανά (Mehdi Zana), έναν άνδρα κατά 20 χρόνια μεγαλύτερό της, ο οποίος έγινε δήμαρχος του Ντιγιάρμπακιρ και αργότερα υπήρξε πολιτικός κρατούμενος επί του στρατιωτικού καθεστώτος της δεκαετίας του 1980. Η Ζάνα φυλακίστηκε για δύο μήνες, όταν ηγήθηκε διαμαρτυρίας των οικογενειών των κρατουμένων στους οποίους απαγορευόταν να επισκεφθούν τους συγγενείς τους στη φυλακή. Στο διάστημα αυτό έμαθε τουρκικά για να μπορεί να επισκέπτεται τον σύζυγό της στη φυλακή, καθώς οι δυνάμεις ασφαλείας κακοποιούσαν εκείνους που μιλούσαν κουρδικά. Ξεκίνησε το σχολείο στα 23, απέκτησε το απολυτήριο πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μέσα σε τρία χρόνια και τελικά ανέλαβε, χωρίς να το επιδιώξει η ίδια, ηγετικό ρόλο.
Εξελέγη το 1991 στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση με συντριπτική πλειοψηφία και στην ορκωμοσία της, σε μια εποχή που ήταν ακόμη ποινικό αδίκημα να μιλάει κάποιος κουρδικά δημοσίως, δήλωσε στα κουρδικά: «Δίνω αυτό τον όρκο για τη συναδέλφωση μεταξύ του τουρκικού και του κουρδικού λαού». Αυτό έγινε αιτία να της αφαιρεθεί η κοινοβουλευτική ασυλία και το 1994 καταδικάστηκε σε 15ετή κάθειρξη για «προδοσία και συμμετοχή στο ένοπλο Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK)». Στην ανάγνωση της καταδικαστικής απόφασης, η Ζάνα δήλωσε: «Δεν αποδέχομαι καμία από αυτές τις κατηγορίες. Και, εάν ήταν αληθινές, θα αναλάμβανα την ευθύνη, ακόμη και αν αυτό μου κόστιζε τη ζωή μου. Έχω υπερασπιστεί τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αδελφοσύνη μεταξύ των λαών. Και θα συνεχίσω έτσι για όσο ζω». Το 1995 επελέγη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να τιμηθεί με το Βραβείο Ζαχάρωφ ως σύμβολο του ειρηνικού αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του κουρδικού λαού.
Το 2004 η Ζάνα μπόρεσε επιτέλους να απευθυνθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αφού αποφυλακίστηκε λόγω μη τήρησης τυπικών όρων έπειτα από απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και διεθνείς πιέσεις. Έκτοτε, έχουν ασκηθεί διάφορες προσφυγές εναντίον της, αλλά δεν έχει εκτίσει περαιτέρω ποινή φυλάκισης. Το 2014 το Ανώτατο Εφετείο έκρινε ότι τα στοιχεία για την εικαζόμενη συμμετοχή της Ζάνα στο PKK ήταν «μη αξιόπιστα». Το 2009 της επιβλήθηκε πενταετής απαγόρευση προσχώρησης σε οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα, ωστόσο επανεξελέγη ως ανεξάρτητη το 2011. Όταν το 2014 εξέπνευσε η απαγόρευση που της είχε επιβληθεί, προσχώρησε στο Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP), το οποίο στις εκλογές του 2015 έγινε το πρώτο φιλοκουρδικό κόμμα που ξεπέρασε το όριο του 10% για την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Η Ζάνα συμμετείχε ενεργά στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις που οδήγησαν τον ηγέτη του PKK, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, να απευθύνει, το 2013, την ιστορική του έκκληση προς το PKK να κάνει τη μετάβαση από την ένοπλη αντίσταση στον δημοκρατικό πολιτικό αγώνα έπειτα από τρεις δεκαετίες συγκρούσεων. Καθώς η εκεχειρία κατέρρευσε στην πορεία προς τις νέες εκλογές του 2015, η Ζάνα απηύθυνε έκκληση για τερματισμό των φόνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎ Κατηγορία:Κούρδοι πολιτικοί Κατηγορία:Κούρδοι συγγραφείς Κατηγορία:Τούρκοι βουλευτές
Τζούχι Τσάβλα
Η Τζούχι Τσάβλα (Juhi Chawla, 13 Νοεμβρίου 1967) είναι Ινδή ηθοποιός, παραγωγός και επιχειρηματίας. Μετά την νίκη της στον διαγωνισμό ομορφιάς Miss India το 1984, η Chawla καθιερώθηκε στον κινηματογράφο χίντι από τα τέλη της δεκαετίας 1980 και είναι γνωστή για την ζωηρή και ζωντανή περσόνα μπροστά στην κάμερα. Κέρδισε δυο Filmfare Awards από έντεκα υποψηφιότητες.
Την δεκαετία του 2000, η Chawla ξεκίνησε να εργάζεται με ανεξάρτητους κινηματογραφιστές σε art-house έργα, λαμβάνοντας θετικά σχόλια για τις ερμηνείες της στις ταινίες Jhankaar Beats (2003), 3 Deewarein (2003), My Brother Nikhil (2005), I Am (2011) και Gulaab Gang (2014). Επιπλέον, πρωταγωνίστησε σε αρκετές ταινίες παντζάμπι, συμπεριλαμβανομένων των βιογραφικών ταινιών Shaheed Udham Singh (2000), Des Hoyaa Pardes (2004), Waris Shah: Ishq Daa Waaris (2006) και Sukhmani – Hope for Life (2010).
Μαζί με τον σύζυγό της Jay Mehta και τον Shah Rukh Khan, είναι συνιδρύτρια της ομάδας κρίκετ Kolkata Knight Riders. Μαζί με τον Khan, ήταν ιδρύτρια της εταιρείας παραγωγής Dreamz Unlimited, που έκανε την παραγωγή τριών ταινιών, ξεκινώντας με την ταινία Phir Bhi Dil Hai Hindustani (2000) στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι ίδιοι. Στην τηλεόραση, συμμετείχε ως κριτής στην τρίτη σεζόν του ριάλιτι χορού Jhalak Dikhhla Jaa.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδές ηθοποιοί
Ρύζι και κάρυ
Το ρύζι και κάρυ (Rice and curry), είναι ένα δημοφιλές πιάτο στις Νότιες Ινδικές πολιτείες της Άντρα Πραντές (Andhra Pradesh), Καρνατάκα, Κεράλα και Ταμίλ Ναντού, καθώς και στη Σρι Λάνκα, το Μπαγκλαντές και τις Μαλδίβες.
Λιναριά Σκύρου
Η Λιναριά είναι παραθαλάσσιο χωριό και λιμάνι της Σκύρου και της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας.
Ρύζι και κάρυ
Το δείπνο ρύζι και κάρυ, περιλαμβάνει τα ακόλουθα:
Κάθε μπολ περιέχει μικρές μερίδες, αλλά όπως συνηθίζεται στους περισσότερους από την τροπική Ασία, όταν ένα μπολ αδειάσει, αμέσως ξαναγεμίζεται.
Λιναριά Σκύρου
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Λιναριά βρίσκεται στα παράλια της δυτικής πλευράς του νησιού, στο κέντρο του όρμου Καλαμίτσας και σε απόσταση περίπου 15 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Χώρα. Αποτελεί το λιμάνι του νησιού, το οποίο συνδέει ακτοπλοϊκά με την Εύβοια μέσω Κύμης (περίπου 31 ν.μ. σε ευθεία γραμμή), τα υπόλοιπα νησιά των Βόρειων Σποράδων και τον Βόλο (περίπου 79 ν.μ. σε ευθεία γραμμή). Το λιμάνι έχει προσανατολισμό προς τα δυτικά και είναι προστατευμένο από τους βορειοανατολικούς, ανατολικούς, νότιους και νοτιοανατολικούς ανέμους ενώ διαθέτει 4 κρηπιδώματα για τον επιβατικό τομέα του και 2 για τον τουριστικό. Ο οικισμός εκτείνεται περιμετρικά του λιμανιού και διαθέτει αρκετά τουριστικά καταλύματα, κέντρα εστίασης και εμπορικά καταστήματα.
Ρύζι και κάρυ
Το φαγητό χρησιμοποιεί πιπεριές τσίλι, κάρδαμο, κύμινο, κόλιανδρο και άλλα καρυκεύματα. Έχει μια ξεχωριστή γεύση. Οι κουζίνες χρησιμοποιούν συστατικά, όπως αποξηραμένα ψάρια τα οποία είναι από την περιοχή. Τα πικάντικα παρασκευάσματα πιστεύεται ότι είναι μεταξύ των πιο καυτερών του κόσμου αναφορικά με το περιεχόμενό τους σε τσίλι (ακολουθούν μόνο αυτά από την Sylheti).
Λιναριά Σκύρου
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Λιναριά ως λιμάνι άρχισε να χρησιμοποιείται μετά την Επανάσταση του 1821 και το 1828, ύστερα από πρόταση της τότε Δημογεροντίας προς τον Έκτακτο Επίτροπο των Βόρειων Σποράδων επειδή το μέχρι τότε επίνειο της Χώρα το οποίο ήταν στην παραλία των Μαγαζιών στον σημερινό Μώλο και είχε κριθεί ανασφαλές.
Ρύζι και κάρυ
Ενώ, οι ντόπιοι γεννιούνται μέσα σε αυτή την κουζίνα και αναπτύσσουν μια υγιή ανοχή στα πικάντικα τρόφιμα, πολλοί επισκέπτες και τουρίστες στην χώρα, συχνά βρίσκουν υπερβολική την πικάντικη γεύση. Ως αποτέλεσμα, πολλά τοπικά εστιατόρια σε αναπτυσσόμενες όσο και σε τουριστικές περιοχές, προσφέρουν ειδικές χαμηλού-καψίματος εκδόσεις των τοπικών τροφίμων, για να καλύψουν τους ξένους ουρανίσκους ή προσφέρουν στους τουρίστες, ένα εναλλακτικό δυτικού τύπου μενού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα Σρι Λάνκα Κατηγορία:Κουζίνα Μπανγκλαντές Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ρύζι
Λιναριά Σκύρου
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1908 στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σκυρίων (Σκύρου). Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας, η οποία το 1926 καταργήθηκε. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την απογραφή 2011 ως πληθυσμό έχει 116 κατοίκους.
Αλχασάν Καμαρά
Ο Αλχασάν Καμαρά (Alhassan A. Kamara, γενν.13 Ιανουαρίου 1993), γνωστός ως Κρέσπο, είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από τη Σιέρα Λεόνε, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τον Παναιτωλικό.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Καμαρά ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με την Καλόν και έγινε δόθηκε δανεικός στη σουηδική Μπόντενς, που συμμετείχε στην 1η κατηγορία, στις 29 Ιουλίου 2011. Κατά τη διάρκεια του πεντάμηνου δανεισμού του, σημείωσε 5 γκολ σε 10 αγώνες.
Στις 5 Οκτωβρίου 2011, ο Καμαρά υπέγραψε συμβόλαιο με την AΙΚ Στοκχόλμης. Κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου της σεζόν του 2012, έκανε 11 εμφανίσεις για την AΪK. Μετά το καλοκαίρι, δανείστηκε στην Έρεμπρο, όπου σημείωσε 4 γκολ σε 8 αγώνες. Στις 24 Ιανουαρίου 2013, ανακοινώθηκε ο επαναδανεισμός του στην Έρεμπρο για το υπόλοιπο του 2013. Ύστερα από το τέλος της σεζόν, η Έρεμπρο αποφάσισε να τον αγοράσει από την AΪK, όπου δεν κατάφερε να έχει αντίκτυπο με την απόδοση του, καθώς δεν κατάφερε να σκοράρει σε δεκατέσσερις αγώνες πρωταθλήματος.
Αφού τραυματίστηκε νωρίς στη σεζόν 2014, ο Καμαρά σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 9 Αυγούστου, εναντίον της Μιάλμπι. Στη συνέχεια συνέχισε να σκοράρει, τελειώνοντας την σεζόν με 14 γκολ στους 12 τελευταίους αγώνες, παρά το γεγονός ότι συχνά αντικαθιστόταν στο δεύτερο ημίχρονο (έπαιξε 90 λεπτά σε 7 από τους 19 αγώνες). Είχε μέσο όρο 1 γκολ κάθε 65 λεπτά στους 12 τελευταίους αγώνες της σεζόν, ολοκληρώνοντας με ένα χατ τρικ σε 7 λεπτά εναντίον της Χέκεν.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2018, ο Παναιτωλικός ανακοίνωσε επίσημα την υπογραφή του Καμαρά μέχρι το τέλος της σεζόν 2019-20. Ο 25χρονος επιθετικός είχε αποδεσμευτεί πρόσφατα από τη Χέκεν, μετά από δύο επιτυχείς σεζόν στην Άλσβενσκαν.
Διεθνής σταδιοδρομία
Στις 2 Ιουνίου 2012, έκανε το διεθνές ντεμπούτο του για την Εθνική Σιέρα Λεόνε σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 εναντίον του Πράσινου Ακρωτηρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Σιέρα Λεόνε Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σιέρα Λεόνε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φ.Κ. Καλόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόντενς ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1ης Κατηγορίας Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΙΚ Στοκχόλμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεμπρο ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερεταν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΚ Χέκεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Σεμαγλουτίδη
Η σεμαγλουτίδη, που πωλείται με την επωνυμία Ozempic μεταξύ άλλων, είναι αντιδιαβητικό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2 και τη μακροχρόνια διαχείριση βάρους. Η σεμαγλουτίδη δρα όπως την ανθρώπινη ορμόνη «γλυκαγονόμορφο πεπτίδιο 1» (glucagon-like peptide 1· GLP-1) καθώς αυξάνει την έκκριση ινσουλίνης, αυξάνοντας έτσι τον μεταβολισμό του σακχάρου. Οι παρενέργειες περιλαμβάνουν ναυτία, έμετο, διάρροια, κοιλιακό άλγος και δυσκοιλιότητα.
Μια ενέσιμη έκδοση (Ozempic) εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Δεκέμβριο του 2017 και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Καναδά και την Ιαπωνία το 2018. Μια έκδοση που λαμβάνεται από το στόμα (Rybelsus) εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Σεπτέμβριο του 2019 και στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Απρίλιο του 2020. Είναι η πρώτη θεραπεία πρωτεΐνης υποδοχέα πεπτιδίου τύπου γλυκαγόνης που έχει εγκριθεί για χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες και δεν χρειάζεται ένεση. Αναπτύχθηκε από τη Novo Nordisk.
Τον Ιούνιο του 2021, ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) ενέκρινε την ένεση σεμαγλουτίδης που πωλείται με την επωνυμία Wegovy για μακροχρόνια διαχείριση βάρους σε ενήλικες.
Ιατρικές χρήσεις
Η σεμαγλουτίδη ενδείκνυται ως πρόσθετο στη δίαιτα και την άσκηση για τη βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου σε ενήλικες με διαβήτη τύπου 2.
Η σεμαγλουτίδη ενδείκνυται επίσης ως πρόσθετο στη δίαιτα και την άσκηση για μακροχρόνια διαχείριση βάρους σε ενήλικες με παχυσαρκία (αρχικός δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ) ≥ 30 kg/m2) ή υπέρβαρους ενήλικες (αρχικός ΔΜΣ ≥ 27 kg/m2) με τουλάχιστον μία συννοσηρότητα που σχετίζεται με το βάρος.
Δυσμενείς επιδράσεις
Οι παρενέργειες περιλαμβάνουν ναυτία, έμετο, διάρροια, κοιλιακό άλγος και δυσκοιλιότητα. Σε άτομα με καρδιακά προβλήματα, μπορεί να προκαλέσει βλάβη στον αμφιβληστροειδή του ματιού (αμφιβληστροειδοπάθεια). Άλλες, λιγότερο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν προβλήματα στα νεφρά, αλλεργικές αντιδράσεις, χαμηλό σάκχαρο στο αίμα και παγκρεατίτιδα.
Αντενδείξεις
Αντενδείκνυται σε ασθενείς με ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό μυελικού καρκινώματος του θυρεοειδούς και σε ασθενείς με σύνδρομο πολλαπλής ενδοκρινικής νεοπλασίας τύπου 2.
Μηχανισμός δράσης
Η σεμαγλουτίδη είναι ένας αγωνιστής του υποδοχέα πεπτιδίου-1 που μοιάζει με γλυκαγόνη. Αυξάνει την παραγωγή ινσουλίνης, μιας ορμόνης που μειώνει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Φαίνεται ότι ενισχύει την ανάπτυξη των β-κυττάρων στο πάγκρεας, τα οποία είναι ο τόπος παραγωγής ινσουλίνης. Αναστέλλει τη γλυκαγόνη, η οποία είναι μια ορμόνη που αυξάνει το σάκχαρο στο αίμα. Μειώνει την πρόσληψη τροφής μειώνοντας την όρεξη και επιβραδύνει την πέψη στο στομάχι, συμβάλλοντας στη μείωση του σωματικού λίπους. Ο χρόνος ημιζωής της στο αίμα είναι περίπου 7 ημέρες (165–184 ώρες).
Δομή
Η σεμαγλουτίδη είναι χημικά παρόμοια με το ανθρώπινο πεπτίδιο-1 που μοιάζει με γλυκαγόνο (GLP-1), με ομοιότητα 94%. Οι μόνες διαφορές είναι δύο υποκαταστάσεις αμινοξέων στις θέσεις 8 και 34, όπου η αλανίνη και η λυσίνη αντικαθίστανται από 2-αμινοϊσοβουτυρικό οξύ και αργινίνη, αντίστοιχα. Η υποκατάσταση αμινοξέων στη θέση 8 αποτρέπει τη χημική διάσπαση από τη διπεπτιδυλική πεπτιδάση-4. Επιπλέον, η λυσίνη στη θέση 26 είναι στην παράγωγη μορφή της (ακυλιωμένη με στεατικό διοξύ). Η ακυλίωση με διαχωριστή και αλυσίδα C-18 λιπαρών διοξέων αυξάνει τη δέσμευση του φαρμάκου με τις πρωτεΐνες του αίματος (λευκωματίνη), επιτρέποντας μεγαλύτερης διάρκειας παρουσία στην κυκλοφορία του αίματος.
Ιστορία
Η σεμαγλουτίδη αναπτύχθηκε το 2012, από μια ομάδα ερευνητών στο Novo Nordisk ως εναλλακτική λύση μακράς δράσης στη λιραγλουτίδη ως αντιδιαβητική θεραπεία μία φορά την εβδομάδα. Του δόθηκε η εμπορική ονομασία Ozempic. Οι κλινικές δοκιμές ξεκίνησαν στις 6 Ιανουαρίου 2016 και ολοκληρώθηκαν στις 19 Μαΐου 2017.