cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Εθνική Γυναικών της χώρας δεν διαθέτει ιδιαίτερες διακρίσεις στο ενεργητικό της. Η πιο αξιόλογη ιστορική στιγμή της ομάδας ήταν η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1993 στη Γαλλία. Μέχρι σήμερα έχει αγωνιστεί μόλις δύο φορές σε τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, κατά τα έτη 1997 και 1999. Έκτοτε συμμετέχει ανά διαστήματα σε προκριματικές φάσεις χωρίς, ωστόσο, να καταφέρει να κάνει το επόμενο βήμα.
Μαμωνάς
Η λέξη Μαμωνάς απαντά τέσσερις φορές στην Καινή Διαθήκη και είναι αραμαϊκής προέλευσης, πιθανότατα από τη ρίζα <font style="font-family: Courier New">«’mn» που σημαίνει "αυτό το οποίο κάποιος εμπιστεύεται". Η λέξη δεν εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη, όμως σε εβραϊκά κείμενα χρησιμοποιείται με τις έννοιες "πόρος", "κέρδος" (κυρίως το ανέντιμο), "αποζημίωση", ""λύτρα" ή "δωροδοκία", δίνοντας πάντα την αίσθηση του αναξιοπρεπούς και αποτελώντας στόχο ηθικής επίκρισης . Λέξεις παρόμοιες του μασοριτικού, εβραϊκού κειμένου της Π.Δ. (όπως στα Ψαλμ. 37,3 και ίσως Ησ. 33,6), αποδίδονται στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα ως "πλούτος ή αργύριον".
Η θεολογική σημασία του όρου σχετίζεται με την πλεονεξία και προσκόλλησης στα υλικά αγαθά. Κατά την Καινή Διαθήκη Η αξία των φθαρτών αγαθών είναι μειωμένη κάτω από το πρίσμα της μέλλουσας ζωής (Λουκ. 6,20.24), και ο Μαμωνάς είναι άδικος, αλλά και ψεύτης και απατηλός, αφού είναι μωρία να στηρίζεται κανείς σε φθαρτά αγαθά τα οποία ο χρόνος αφανίζει και ο θάνατος αχρηστεύει (Ματθ. 6,19-20).
Σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας, η κατηγορία της πλεονεξίας απευθύνεται όχι στους "πλουτούντας" αλλά στους "δουλεύοντας", δηλ. αυτούς που υπηρετούν τον πλούτο (Ιωάννης ο Χρυσόστομος), καθώς υπήρξαν ευσεβείς οι οποίοι "πλούσιοι μεν ήσαν, αλλ' ου τω πλούτω εδούλευον" προσφέροντας αυτόν σε εκείνους που είχαν ανάγκη (Ευθύμιος ο Ζιγαβηνός). Απαραίτητη προϋπόθεση, ο πλούτος αυτός να μην είναι "εξ αρπαγής" (Ιωάννης ο Χρυσόστομος).
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Καινή Διαθήκη
Ο φερετροποιός
Ο φερετροποιός (ρωσικός τίτλος: Гробовщик) είναι διήγημα του Αλεξάντρ Πούσκιν που γράφτηκε το φθινόπωρο του 1830 στο κτήμα του συγγραφέα στο Μπολντίνο και δημοσιεύτηκε το 1831 στη συλλογή Οι ιστορίες του αείμνηστου Ιβάν Πέτροβιτς Μπέλκιν.
Ένας φερετροποιός, σε κατάσταση ακραίας μέθης, προσκαλεί τους νεκρούς πελάτες του στα εγκαίνια του σπιτιού του και, προς μεγάλο του τρόμο, αυτοί εμφανίζονται. Το διήγημα είναι μια παρωδία των ιστοριών τρόμου της λογοτεχνίας του φανταστικού.
Μάθιου Μπρόντερικ
Ο Μάθιου Μπρόντερικ (Matthew Broderick, γενν. 21 Μαρτίου 1962) είναι Αμερικανός ηθοποιός και τραγουδιστής, γνωστός κυρίως για τους ρόλους του στον κινηματογράφο, αλλά βραβευμένος με βραβεία Tony για δύο θεατρικές παραστάσεις: Β΄ ρόλου για το Brighton Beach Memoirs (1983) και καλύτερου ηθοποιού σε μιούζικαλ για το How to Succeed in Business Without Really Trying (1995). Μέχρι σήμερα (2016) ο Μπρόντερικ παραμένει ο νεότερος νικητής (21 ετών) βραβείου Tony β΄ ρόλου στην ιστορία.
Ο φερετροποιός
Υπόθεση
Η ιστορία αρχίζει με τον φερετροποιό Άντριαν Προκόροφ, που ζει με τις δύο κόρες του, να μετακομίζει από τη βορειοανατολική Μόσχα στο σπίτι που αγόρασε σε μια γειτονιά δυτικά του Κρεμλίνου. Ο Προκόροφ περιγράφεται ως ένας ψύχραιμος, οργανωτικός άνθρωπος που δεν παρεκκλίνει από τη ρουτίνα του. Στη νέα του γειτονιά, σύντομα ανοίγει το κατάστημα κηδειών του σε δωμάτιο του σπιτιού. Αμέσως μετά, γνωρίζει τους γείτονές του, κυρίως Γερμανούς εμπόρους, που έρχονται να τον επισκεφτούν. Ο έμπορος Γκότλιμπ Σουλτς τον προσκαλεί στην επέτειο του γάμου του, στην οποία είναι καλεσμένοι και άλλοι έμποροι της περιοχής. Ο Προκόροφ συμφωνεί και πηγαίνει με τις κόρες του στον γείτονα.
Μάθιου Μπρόντερικ
Οι κινηματογραφικές εμφανίσεις του περιλαμβάνουν το Παιχνίδια πολέμου (1983) και τον ομώνυμο ρόλο στην Πιο κουφή μέρα του Φέρις Μπούλερ (1986), για τον οποίο κέρδισε μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα καλύτερου ηθοποιού σε κωμωδία ή μιούζικαλ. Επίσης, είναι ηθοποιός φωνής, την οποία έδωσε στον Σίμπα στην τριλογία του ''Βασιλιά των Λιονταριών (1994–2004).
Οικογένεια και σπουδές
Ο Μπρόντερικ γεννήθηκε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης στις 21 Μαρτίου 1962. Γονείς του ήταν η ηθοποιός, θεατρική συγγραφέας και ζωγράφος Πατρίτσια Μπίοου-Μπρόντερικ (1925-2003) και ο ηθοποιός Τζέιμς Μπρόντερικ (1927-1982), βετεράνος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Η μητέρα του ήταν απόγονος Εβραίων μεταναστών από τη Γερμανία και την Πολωνία, ενώ ο πατέρας του ήταν Ρωμαιοκαθολικός ιρλανδικής καταγωγής. Ο Μάθιου πήγε στο «City and Country School», ένα προοδευτικό ανεξάρτητο νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο στο Μανχάταν, και στο ιδιωτικό Walden School, που έδινε έμφαση στο θέατρο.
Ο φερετροποιός
Υπόθεση
Αφού πέρασε όλη τη μέρα σε εξωτερικές δουλειές, ο Προκόροφ γύρισε σπίτι αργά το βράδυ και παρατήρησε έναν άντρα στην πόρτα του. Σκέφτηκε ότι ήταν κλέφτης, αλλά βλέποντάς τον, ο άνδρας τον πλησίασε και ο Προκόροφ τον κάλεσε μέσα. Τότε παρατήρησε ότι μέσα στο σπίτι του υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι που όλοι ήταν νεκροί και κάποιος του εξήγησε ότι ήταν οι παλιοί πελάτες του που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή του (όσοι μπόρεσαν να σηκωθούν από τους τάφους). Παρών ήταν ακόμη και ο πρώτος του πελάτης, που εμφανίστηκε ως σκελετός, και αγκαλιάζοντας τον, ανέφερε το άδικο περιστατικό κατά το οποίο ο Προκόροφ του πούλησε ένα φέρετρο χαμηλότερης ποιότητας, αλλά δεν δίστασε να πάρει όλο το ποσό. Ο Προκόροφ έσπρωξε με φρίκη τον σκελετό, που έπεσε και θρυμματίστηκε. Τότε, όλοι οι νεκροί, αγανακτισμένοι με την πράξη του, άρχισαν να τον κατηγορούν για απάτη, τοκογλυφία και άλλες αδικίες που διέπραξε και αυτός έπεσε αναίσθητος από τον τρόμο του.
Μάθιου Μπρόντερικ
Σταδιοδρομία
thumb|left|185px|Ο Μπρόντερικ στη Σουηδία κατά την προαγωγή της [[Η πιο κουφή μέρα του Φέρις Μπούλερ|Πιο κουφής μέρας του Φέρις Μπούλερ]] Ο πρώτος μεγάλος ρόλος του Μάθιου Μπρόντερικ ήρθε με μία παραγωγή του HB Studio του έργου του Χόρτον Φουτ On Valentine's Day, παίζοντας δίπλα στον πατέρα του, που ήταν φίλος του Φουτ. Μετά ήρθε μία θεατρική παραγωγή του Torch Song Trilogy του Χάρβεϋ Φίερστην, οπότε μία καλή κριτική από τον Μελ Γκούσοου των The New York Times τον κατέστησε αντικείμενο ενδιαφέροντος του Μπρόντγουεϊ. Και οι δρόμοι άνοιξαν.
Ακολούθησε ο ρόλος του Γιουτζήν Τζερόουμ στην ομώνυμη τριλογία του Νηλ Σάιμον (Brighton Beach Memoirs, Biloxi Blues). Ο πρώτος ρόλος του Μπρόντερικ στον κινηματογράφο ήταν επίσης γραμμένος από τον Σάιμον: επρόκειτο για το Max Dugan Returns (1983). Αλλά η πρώτη του μεγάλη εμπορική επιτυχία ήταν το Παιχνίδια πολέμου, επίσης το 1983, όπου έπαιζε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αυτόν του Ντέιβιντ Λάιτμαν, ενός εφήβου χάκερ από το Σιάτλ. Ο επόμενος ρόλος του ήταν αυτός του Φιλίπ Γκαστόν στο Ladyhawke, το 1985.
Ο φερετροποιός
Διασκευή
1990: ρωσική τηλεοπτική ταινία σε σκηνοθεσία Πέτρο Φομένκο με τίτλο Ιστορίες του Μπέλκιν: Ο φερετροποιός.
Μάθιου Μπρόντερικ
Σταδιοδρομία
thumb|right|180px|Ο Μπρόντερικ σε κινηματογραφικό φεστιβάλ το 2011 Τη δεκαετία του 1990 ο Μπρόντερικ έκανε τη φωνή του ενήλικα Σίμπα στην επιτυχημένη ταινία κινούμενων σχεδίων της Ντίσνεϋ Ο Βασιλιάς των Λιονταριών. Επίσης, κέρδισε αναγνώριση για δύο ρόλους μαύρης κωμωδίας: Ο πρώτος ήταν ενός εργένη στην ταινία The Cable Guy με τον Τζιμ Κάρεϊ και ο δεύτερος ήταν ο ρόλος ενός καθηγητή λυκείου στην ταινία του Αλεξάντερ Πέιν Election με τη Ρις Γουίδερσπουν.
Ο Μπρόντερικ επέστρεψε την ίδια δεκαετία στο Μπρόντγουεϊ ως σταρ του μιούζικαλ, ιδίως με τη βραβευθείσα με Tony ερμηνεία του στο How to Succeed in Business Without Really Trying και τον ρόλο του λογιστή Λήο Μπλουμ στη θεατρική παραγωγή του 2001 των Παραγωγών του Μελ Μπρούκς. Τον δεύτερο αυτό ρόλο τον επανέλαβε στη δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του έργου, το 2005.
Ο Μπρόντερικ επανενώθηκε με τον συμπρωταγωνιστή του στον Βασιλιά των Λιονταριών και στους Παραγωγούς Νέιθαν Λέιν στο Παράξενο ζευγάρι, που έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ τον Οκτώβριο του 2005.
Προσωπική ζωή
Ο Μπρόντερικ γνώρισε την ηθοποιό Σάρα Τζέσικα Πάρκερ από τον αδελφό της και έγινε σύζυγός της στις 19 Μαΐου 1997. Ο γάμος ήταν πολιτικός, αλλά έλαβε χώρα σε μία ιστορική καταργημένη συναγωγή στο Κάτω Ηστ Σάιντ του Μανχάταν και τους πάντρεψε η αδελφή τού Μπρόντερικ, Τζανέτ Μπρόντερικ-Κραφτ, ως λειτουργός της Επισκοπικής Εκκλησίας.
Οι Πάρκερ και Μπρόντερικ έχουν ένα γιο, τον Τζέιμς Γουίλκι Μπρόντερικ, που γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 2002. Τον Απρίλιο του 2009 επιβεβαιώθηκε ότι το ζευγάρι περίμενε δίδυμες κόρες μέσω μια παρένθετης μητέρας. Οι κόρες, που τους δόθηκαν τα ονόματα Μάριον Λορέτα Έλγουελ και Ταμπίθα Χοτζ,γεννήθηκαν τον Ιούνιο του 2009. Ο Μπρόντερικ και η σύζυγός του είναι οπαδοί διαφορετικών ομάδων στο μπέιζμπολ.
Παρά το ότι το ζευγάρι έχει ως επίσημη κατοικία του το Μανχάταν, περνά αρκετό καιρό στο εξοχικό τους, κοντά στο Κίλκαρ, ένα χωριό της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, όπου ο Μπρόντερικ περνούσε τα καλοκαίρια του όταν ήταν παιδί. Επίσης, έχουν ένα σπίτι στο Χάμπτονς του Λονγκ Άιλαντ.
Η αναζήτηση των προγόνων
Τον Μάρτιο του 2010 ο Μπρόντερικ φιλοξενήθηκε στο πρόγραμμα του NBC Who Do You Think You Are?. Αργότερα δήλωσε ότι η συμμετοχή του σε αυτό το πρόγραμμα έρευνας γενεαλογικού δένδρου τον επανασυνέδεσε συναισθηματικά με τον ρόλο που είχε παίξει στην ταινία Glory 22 χρόνια νωρίτερα, καθώς ανεκάλυψε ότι ένας προ-προπάππους από την πλευρά του πατέρα του, ο Ρόμπερτ Μάρτινντέιλ, υπήρξε στην πραγματικότητα στρατιώτης των Βορείων στον Εμφύλιο και είχε συμμετάσχει στη Μάχη του Γκέτισμπεργκ με το 20ό Σύνταγμα του Κονέκτικατ. Ο Μάρτινντέιλ σκοτώθηκε στον επίλογο της Μάχης της Ατλάντα και τάφηκε τελικώς σε έναν ανώνυμο τάφο στο Εθνικό Κοιμητήριο Μαριέτα της Τζώρτζια. Η έρευνα του ηθοποιού με τη βοήθεια του ιστορικού Brad Quinlin τον έκανε να ξαναδώσει στον πρόγονό του το όνομά του. Στο ίδιο πρόγραμμα, ο Μπρόντερικ ανεκάλυψε ότι ο παππούς του από την πλευρά του πατέρα του, ο Τζέιμς Τζόζεφ Μπρόντερικ τζούνιορ, τον οποίο δεν είχε γνωρίσει ποτέ, ήταν ένας πολυ-παρασημοφορημένος τραυματιοφορέας μάχης στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο,
Το τροχαίο δυστύχημα του 1987
Στις 5 Αυγούστου 1987, ενώ οδηγούσε ένα ενοικιασμένο αυτοκίνητο BMW στο Ενισκίλεν, ο Μάθιου Μπρόντερικ πέρασε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, συγκρούσθηκε μετωπικά με ένα Volvo, που οδηγούσε η 28χρονη Άννα Γκάλαχερ με συνοδό τη μητέρα της, και σκότωσε και τις δύο ακαριαία. Ο Μπρόντερικ έκανε διακοπές με την Τζένιφερ Γκρέυ και το δυστύχημα απεκάλυψε τη σχέση τους. Ο Μπρόντερικ έσπασε ένα πόδι και μερικά πλευρά, υπέστη διάσειση και τραυματισμό στον πνεύμονα, ενώ η Γκρέυ τραυματίσθηκε ελαφρότερα. Ο ηθοποιός είπε στις αρχές ότι δεν θυμόταν τίποτα. Του ασκήθηκε δίωξη για πρόκληση θανάτων από επικίνδυνη οδήγηση και αντιμετώπισε μέχρι και 5 χρόνα φυλάκιση, αλλά τελικώς καταδικάσθηκε για τη μικρότερη κατηγορία της «απρόσεκτης οδήγησης» και του επιβλήθηκε πρόστιμο 175 δολαρίων, κάτι που η οικογένεια των θυμάτων απεκάλεσε «παρωδία δικαιοσύνης». Τον Φεβρουάριο του 2012, όταν ο Μπρόντερικ εμφανίσθηκε σε μία διαφήμιση πολλών εκατομμυρίων δολαρίων της Honda, ο αδελφός και γιος των θυμάτων Μάρτιν Ντόχερτυ είπε ότι ο ηθοποιός «δεν ήταν η καλύτερη επιλογή οδηγού με δεδομένο το παρελθόν του.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Γενικές εκλογές του Μαυρίκιου (2019)
Οι γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στον Μαυρίκιο στις 7 Νοεμβρίου 2019.
Εκλογικό σύστημα
Η Εθνική Συνέλευση έχει 62 εκλεγμένα μέλη τα οποία εκλέγονται σε 20 τριεδρικές εκλογικές περιφέρειες και σε μία διεδρική εκλογική περιφέρεια (το νησί Rodrigues ). Οι εκλογές διεξάγονται με τη χρήση του συστήματος ψηφοδελτίων, με αποτέλεσμα οι ψηφοφόροι να μπορούν να ψηφίζουν με αριθμό ψήφων ανάλογο με τον αριθμό των διαθέσιμων εδρών.
Εκτός από τα εκλεγμένα μέλη, η Εκλογική Εποπτική Επιτροπή έχει την εξουσία να διορίζει άλλα οκτώ μέλη. Τα πρόσθετα μέλη επιλέγονται μεταξύ των ανεπιτυχών υποψηφίων που έλαβαν τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων, και διορίζονται με σκοπό την εξισορρόπηση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης διαφόρων εθνοτικών ομάδων.
Αποτελέσματα
Το κυβερνών Ριζοσπαστικό Σοσιαλιστικό Κίνημα (MSM) κέρδισε πάνω από το ήμισυ των εδρών στο Κοινοβούλιο, που σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός Πράβιντ Τζάγκνοτ, ο οποίος παρέλαβε την πρωθυπουργία από τον πατέρα του, Άνρουντ Τζάγκνοτ το 2017, θα υπηρετήσει πλήρη πενταετή θητεία ως πρωθυπουργός.
Από τις 62 έδρες, το ΜSM κέρδισε 38, το Εργατικό Κόμμα κέρδισε 14, το Μαυρικιανό Ριζοσπαστικό Κίνημα (MMM) κέρδισε 8 και ο Οργανισμός του Λαού του Ροντρίγκες (OPR) κέρδισε 2 έδρες από το νησί Ροντρίγκες.
Η προσέλευση των εκλογέων ήταν 76,84%, αυξημένη κατά 2% από τις εκλογές του 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Μαυρίκιο Μαυρικιο
Πολ Έιμπραχαμ
Ο Πολ Έιμπραχαμ (Ábrahám Pál, 2 Νοεμβρίου 1892 – 6 Μαΐου 1960) ήταν Ουγγροεβραίος συνθέτης οπερετών, ο οποίος σημείωσε σημαντικές επιτυχίες στον γερμανόφωνο κόσμο. Η ειδικότητά του –και η δική του καινοτομία– ήταν η εισαγωγή τζαζ ιντερλούδιων στις οπερέτες του.
Ο Έιμπραχαμ γεννήθηκε στο Απάτιν της Αυστροουγγαρίας (που σήμερα ανήκει στη Σερβία) και σπούδασε στη Βασιλική Εθνική Ουγγρική Ακαδημία Μουσικής στη Βουδαπέστη από το 1910 έως το 1916. Σπούδασε βιολοντσέλο με τον Άντολφ Σίφερ και σύνθεση με τον Βίκτορ Χέρτσφελντ.
Καριέρα
Ο Έιμπραχαμ ήταν γιος του Γιάκαμπτ Έιμπραχαμ (περίπου 1859 – 1909) –ο οποίος ήταν έμπορος από το Απάτιν, και αργότερα τέθηκε επικεφαλής μιας μικρής ιδιωτικής τράπεζας– και της Φλόρα Μπλάου (1872-1943), που καταγόταν από ένα χωριό της Νότιας Ουγγαρίας, δίπλα στον Δουνάβη. Όπως πολλοί άλλοι συνθέτες οπερετών, ο Έιμπραχαμ ξεκίνησε με έργα σοβαρής φύσης. Στη δεκαετία που ακολούθησε τις σπουδές του έγραψε, μεταξύ άλλων, εκκλησιαστική μουσική, κουαρτέτα εγχόρδων και ένα κοντσέρτο για βιολοντσέλο. Όταν διορίστηκε διευθυντής ορχήστρας στο Θέατρο Οπερέτας της Βουδαπέστης το 1927, βρήκε τον δρόμο του σε αυτή τη δημοφιλέστερη μορφή τέχνης που ταίριαζε περισσότερο στο ταλέντο του.
Η πρώτη του οπερέτα, με τίτλο Der Gatte des Fräuleins, γράφτηκε το 1928. Με την τρίτο του, που είχε τίτλο Viktoria und ihr Husar (1930), σημείωσε τεράστια επιτυχία. Μέσα από αυτό το έργο και τις επόμενες δύο οπερέτες του 1931 και του 1933 Die Blume von Hawaii (Το άνθος της Χαβάης) και Ball im Savoy έγινε γνωστός παγκοσμίως. Έγραψε επίσης μουσική για πολλές ταινίες.
Η κατάληψη της εξουσίας από τους Ναζί το 1933 ανάγκασε τον Έιμπραχαμ να εγκαταλείψει την κατοικία του στο Βερολίνο και να φύγει από τη Γερμανία. Ήταν ανεπιθύμητος τόσο ως Εβραίος όσο και ως συγγραφέας του Die Blume von Hawaii, που θεωρούνταν ένα δείγμα «εκφυλισμένης τέχνης» από τους ναζί. Η οπερέτα αφηγείται την ιστορία ενός Γερμανού ναύτη που ερωτεύεται ένα κορίτσι από τη Χαβάη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ούγγροι μουσικοί Κατηγορία:Ούγγροι συνθέτες
Πείραμα των σταγονιδίων λαδιού
Το πείραμα των σταγονιδίων λαδιού εκτελέστηκε από τους Ρόμπερτ Άντριους Μίλικαν και Χάρβεϊ Φλέτσερ το 1909 για να μετρήσουν το στοιχειώδες ηλεκτρικό φορτίο (το φορτίο του ηλεκτρονίου).
Το πείραμα περιείχε την παρατήρηση μικρών ηλεκτρικά φορτισμένων σταγονιδίων πετρελαίου τοποθετημένων μεταξύ δύο παράλληλων μεταλλικών επιφανειών, σχηματίζοντας τις πλάκες ενός πυκνωτή. Οι πλάκες προσανατολίστηκαν οριζόντια, με μία πλάκα επάνω από την άλλη. Ρίχτηκε μια σταγόνα ατομοποιημένου λαδιού μέσω μιας μικρής οπής στην πλάκα κορυφής και ιονίστηκε από μια ακτίνα Χ, καθιστώντας τες αρνητικά φορτισμένες. Πρώτον, με μηδενικό εφαρμοζόμενο ηλεκτρικό πεδίο, μετρήθηκε η ταχύτητα πτώσης ενός. Αργότερα, επαναλαμβάνοντας το πείραμα για πολλά σταγονίδια, επιβεβαίωσαν ότι οι φορτίσεις ταν όλα μικρά ακέραια πολλαπλάσια μιας συγκεκριμένης τιμής βάσης, η οποία βρέθηκε ότι είναι 1.592 C, περίπου 0,6% διαφορετικό από τη δεκτή αξία 1.602 C. Πρότειναν ότι αυτό ήταν η ένταση της αρνητικής φόρτισης ενός απλού ηλεκτρονίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πειράματα φυσικής
Πατητήρι
μικρογραφία | Παραδοσιακό πατητήρι Το πατητήρι είναι δεξαμενή στην οποία ρίχνονται τα σταφύλια μετά τον τρύγο. Εκεί πιέζονται από τους πατητές με γυμνά πόδια, λιώνουν και ο χυμός που παράγεται και συλλέγεται είναι ο μούστος.
Κατασκευή
Συνήθως πρόκειται για μια δομική κατασκευή ορθογώνια ή τετράγωνη. Οι τοίχοι έχουν ύψος περίπου ένα μέτρο, ενώ το δάπεδο είναι επικλινές και έχει άνοιγμα ώστε να είναι εύκολη η ροή του παραγόμενου χυμού. Πατητήρια θεωρούνται ακόμη κατασκευασμένα μεγάλα ξύλινα κινητά κιβώτια για παρόμοια χρήση.
Ιστορία και χρήση
μικρογραφία | Πατητήρι στην αρχαία εποχή-Ισραήλ Πηγές αναφέρουν ότι από την 4η χιλιετία π.Χ στον ελληνικό χώρο ήταν γνωστή η καλλιέργεια της αμπέλου. Την καλλιεργούσαν για τροφή, παραγωγή κρασιού και αργότερα της σταφίδας. Τα αρχαία πατητήρια (ληνοί) λειτουργούσαν παρόμοια με τα σημερινά. Ήταν πρότυπες κατασκευές σε επικλινές έδαφος ώστε ο χυμός να κυλά και να συλλέγεται στο χαμηλότερο κτίσμα (υπολήνιο). Κατά την πανηγυρική αυτή διαδικασία, οι πατητές κάνοντας ρυθμικές κινήσεις τραγουδούσαν τους Επιλήνιους ύμνους. Κατόπιν συνέλεγαν τον χυμό σε μεγάλα πιθάρια τα οποία τα σφράγιζαν και τα έθαβαν για να επέλθει η ζύμωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οινολογία Κατηγορία:Τεχνολογία τροφίμων
Ερρίκος ΣΤ΄ της Γκορίτσια
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μάινχαρτ ΣΤ΄ κόμη της Γκορίτσια και της Ούτεχιλτ, κόρης του Ούλριχ Δ΄ επιτρόπου (vogt) του Μετς (Mätsch).
Το 1385 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης της Γκορίτσια, αλλά ήταν αθεράπευτα πότης και χαρτοπαίκτης με αποτέλεσμα οι κτήσεις του να παρακμάζουν γοργά. Από τότε που η 2η εξαδέλφη του πατέρα του Μαργαρίτα κόμισσα του Τυρόλου κληροδότησε το Τυρόλο στον γιο του εξαδέλφου της Ροδόλφο Δ΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας, οι κόμητες της Γκορίτσια επέστρεψαν στην περοχή της Γκορίτσια και του Ληντς (στο εκεί κάστρο Μπρυκ). Ο Ερρίκος σκέφτηκε να παραχωρήσει τη Γκορίτσια στους Αψβούργους, μάλιστα αρραβωνιάστηκε την Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ δούκα της Αυστρίας (αδελφού του Ροδόλφου Δ΄). Στην παραχώρηση αντέδρασαν ο δούκας της Βαυαρίας και η Βενετία. Αργότερα ο αρραβώνας λύθηκε.
Το 1430 απεβίωσε ο νεότερος αδελφός του Ιωάννης Μάινχαρτ Ζ΄ κόμης του Κίρχμπερκ στη Σουαβία και τον κληρονόμησε στο Κίρχμπερκ της μητέρας τους.
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ είχε δεύτερη σύζυγο την Αικατερίνη, για την οποία περιγράφεται ως "σκληρός αντίπαλος". Η Αικατερίνη ήταν με το μέρος των Αψβούργων.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1400 την Ελισάβετ, κόρη του Χέρμαν Β΄ κόμη του Τσέλιε και είχε τέκνα:
Το 1426 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Ερρίκος ΣΤ¨ έκανε δεύτερο γάμο με την Αικατερίνη, κόρη του Νικολάου Β΄ παλατινού κόμη της Ουγγαρίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Γκορίτσια
Μάινχαρτ ΣΤ΄ της Γκορίτσια
Ο Μάινχαρτ ΣΤ΄, γερμ. Meinhard VI (απεβ. 1362) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1338-65) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλβέρτο Γ΄ και μετά (1365-85) μόνος του.
Βιογραφία
Το 1338 διαδέχθηκε τον εξάδελφό του Ιωάννη Ερρίκο Δ΄, μαζί με τα μεγαλύτερα αδέλφια του: τον ετεροθαλή Αλβέρτο Γ΄ (γιο του Αλβέρτου Β΄ από προηγούμενο γάμο του με την Ελισάβετ της Έσσης) και τον αμφιθαλή Ερρίκο Ε΄. Το 1361 απεβίωσε ο Ερρίκος Ε΄ και το 1365 ο Αλβέρτος Γ΄. Ήταν και οι δύο άτεκνοι, έτσι ο Μάινχαρτ ΣΤ΄ έμεινε μόνος κόμης της Γκορίτσια.
Το 1363 απεβίωσε ο μόνος γιος της 2ης εξαδέλφης του Μαργαρίτας κόμισσας του Τυρόλου και η Μαργαρίτα πιέστηκε να παραχωρήσει το Τυρόλο στον γιο του εξαδέλφου της, τον Ροδόλφο Δ΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας. Ο Μάινχαρτ ΣΤ΄ διεκδίκησε το Τυρόλο, αλλά χωρίς επιτυχία. Ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας τον αναβάθμισε σε πρίγκιπα.
Κατάφερε να ελαττώσει τη δύναμη του πατριαρχείου της Ακουιλέια, αλλά όταν η Βενετία έγινε η δικαιούχος του πατριαρχείου δημιουργήθηκαν οξείες αντιθέσεις μεταξύ τους. Ο Μάινχαρτ ΣΤ΄ αποσύρθηκε από τον κάστρο Γκορίτσια και εγκαταστάθηκε στο κάστρο Μπρυκ του Ληντς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Αικατερίνη, κόρη του Ούλριχ Ε΄ κόμη του Πφάννμπερκ και είχε τέκνα:
Μετά το 1375 απεβίωσε η Αικατερίνη και ο Μάινχαρτ ΣΤ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ούτεχιλτ, κόρη του Ούλριχ Δ΄ επιτρόπου (vogt) του Μετς (Mätsch) και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Γκορίτσια
Επιφανείς Άνδρες (Λούβρο)
μικρογραφία|320x320px|Μερική άποψη των ανδριάντων των Επιφανών ανδρών στην αυλή Ναπολεόν στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο]] μικρογραφία|280x280px|Μερική άποψη των ανδριάντων των Επιφανών ανδρών Οι Επιφανείς άνδρες (γαλλικά: Les Hommes illustres) είναι μια σειρά 86 ανδριάντων που έχουν ανεγερθεί στις πτέρυγες της αυλής Ναπολεόν στο παλάτι του Λούβρου στο Παρίσι της Γαλλίας, μεταξύ 1853 και 1857.
Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ
O Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ (Juan Jacinto Muñoz Rengel), γεννημένος στη Μάλαγα το 1974, είναι ένας από τους πιο διακεκριμένους ισπανούς συγγραφείς διηγημάτων και μικρών κειμένων, με περισσότερα από πενήντα εθνικά και διεθνή βραβεία στο ενεργητικό του. Έχει ήδη αναγνωριστεί από τον διεθνή Τύπο και την κριτική ως ένας από τους αξιότερους συνεχιστές της συγγραφικής παράδοσης του Καλβίνο και του Μπόρχες, ενώ μερικά από τα διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί στις σημαντικότερες ανθολογίες της Ισπανίας. Μεγάλο μέρος του έργου του έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά, στα Γαλλικά, στα Ιταλικά, στα Ρωσικά και στα Τουρκικά, και έχει εκδοθεί σε δώδεκα χώρες. "Η μυστική εταιρεία του ονείρου" είναι το πρώτο του βιβλίο στα ελληνικά.
Επιφανείς Άνδρες (Λούβρο)
Περιγραφή
μικρογραφία|320x320px|Η αυλή Ναπολεόν στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο]] Η σειρά περιλαμβάνει 86 ανδριάντες σε μικρό τετράγωνο βάθρο, στην άκρη του οποίου είναι χαραγμένο το όνομα του προσώπου. Οι περισσότεροι είναι προσωπικότητες του γαλλικού πολιτισμού (25 συγγραφείς, 20 καλλιτέχνες, 13 αρχιτέκτονες), αλλά η σειρά περιλαμβάνει επίσης 10 επιστήμονες, 9 πολιτικούς και 8 κληρικούς. Δεν εκπροσωπείται γυναικεία προσωπικότητα.
Τα αγάλματα είναι τοποθετημένα στα κιγκλιδώματα της αυλής Ναπολεόν στο Λούβρο, στον πρώτο όροφο του παλατιού, συμμετρικά.
Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί διηγηματογράφοι
Επιφανείς Άνδρες (Λούβρο)
Ιστορικό
Το 1853, ο αυτοκράτορας Ναπολέων Γ', ο οποίος μόλις είχε πάρει την εξουσία στη Γαλλία εκείνη την εποχή, ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Λουί Βισκοντί να σχεδιάσει το έργο της επανένωσης των ανακτόρων του Λούβρου και του παλατιού του Κεραμεικού. Στα αρχικά σχέδια, οι ανδριάντες των επιφανών ανδρών θα τοποθετούνταν κάτω από τις στοές της αυλής Ναπολεόν. Ο Βισκοντί πέθανε ξαφνικά από καρδιακή προσβολή στα τέλη του 1853 και στη συνέχεια το έργο ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Εκτόρ Λεφυέλ. Αυτός επέλεξε να τους τοποθετήσει στον πρώτο όροφο.
Όλοι οι ανδριάντες δημιουργήθηκαν μεταξύ 1853 και 1857 από ομάδα γλυπτών, μερικοί από τους οποίους δημιούργησαν δύο έργα.
Οι εργασίες ανακαίνισης στο Λούβρο στα τέλη της δεκαετίας του 1980 οδήγησαν στην αποκατάσταση των ανδριάντων. Πέντε χρειάστηκε να αντικατασταθούν πλήρως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσείο του Λούβρου
Άγιος Γεώργιος Γραμβούσης Χανίων
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων, στη βάση της χερσονήσου Γραμβούσας. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό που συνδέει την Κίσσαμο με τον Πλάτανο, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Απέχει 48 χλμ. περίπου Δ. των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λαρδά. Το 1955 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Γραμβούσης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γραμβούσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κισσάμου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Wishbone Ash
Οι Wishbone Ash είναι βρετανικό ροκ συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1969 και έφτασε στην ακμή του κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του '70. Έγινε γνωστό για το δίδυμο κιθαριστών του, με τους Τεντ Τέρνερ και Άντι Πάουελ να επηρεάζουν σπουδαία συγκροτήματα του σκληρού ήχο όπως οι Thin Lizzy και οι Iron Maiden.
Τα πρώτα χρόνια
Οι Wishbone Ash σχηματίστηκαν το 1969 από τον μπασίστα Μάρτιν Τέρνερ και το ντράμερ Στιβ Άπτον. Ο μάνατζερ τους έβαλε αγγελία για κιθαρίστα και κιμπορντίστα, αλλά μετά από μία μεγάλη έρευνα για τη θέση του κιθαρίστα, το συγκρότημα βρισκόταν ανάμεσα στους Τεντ Τέρνερ και Άντι Πάουελ. Αν και αρχικά δεν σκόπευαν να έχουν δύο κιθαρίστες, το στυλ παιξίματος τους ταίριαξε απόλυτα, με αποτέλεσμα να γίνουν μέλη του συγκροτήματος τον Ιούλιο του 1969. Οι δυο τους ανέλαβαν και τα φωνητικά και έδωσαν την πρώτη τους συναυλία στις 10 Νοεμβρίου του ίδιου έτους στο Dunstable Civic Hall μπροστά σε 500 θεατές, συνεχίζοντας τους επόμενους μήνες ως support σε εμφανίσεις καλλιτεχνών όπως οι Slade, T. Rex, Taste, Caravan, Mott the Hoople και Smile.
Τον Μάρτιο του 1970, ηχογράφησαν τα πρώτα τους ντέμο στα West of England Sound Studios του Έξετερ και την ίδια περίοδο, έδωσαν τις πρώτες τους συναυλίες εκτός Μεγάλης Βρετανίας, παίζοντας για μία εβδομάδα στο Παρίσι.
Στις 18 Μαΐου άνοιξαν την εμφάνιση των Deep Purple στο Dunstable Civic Hall, με τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ να τους προτείνει στον παραγωγό Ντέρεκ Λώρενς, ο οποίος τους εξασφάλισε το πρώτο τους δισκογραφικό συμβόλαιο με την MCA.
left|thumb|310px|Οι Wishbone Ash το 1972 στη [[Σάρλοτ (Βόρεια Καρολίνα)|Σάρλοτ]] Στα τέλη Φεβρουαρίου του 1971, έπαιξαν για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες, περιοδεύοντας για μία εβδομάδα. Στη συνέχεια, επέστρεψαν στο στούντιο, ηχογραφώντας το δεύτερο τους άλμπουμ, ενώ ο Τεντ Τέρνερ συμμετείχε στον δίσκο "Imagine" του Τζον Λένον.
Τον Ιούνιο του 1971, πραγματοποίησαν την πρώτη τους μεγάλη περιοδεία στη Βρετανία, ανοίγοντας για έξι εβδομάδες τις εμφανίσεις των The Who, Ten Years After και Black Sabbath. Ο δεύτερος τους δίσκος με τίτλο "Pilgrimage", σκαρφάλωσε στην 14η θέση των βρετανικών τσαρτ.
Επέστρεψαν στο στούντιο στις αρχές της επόμενης χρονιάς, παίζοντας νέο υλικό στη βρετανική περιοδεία που πραγματοποίησαν τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 1972. Ένα μήνα αργότερα περιόδευσαν στη Γερμανία, και στις 28 Απριλίου κυκλοφόρησε ο τρίτος τους δίσκος με τίτλο "Argus", ο οποίος θεωρείται ο καλύτερος της καριέρας τους. Κομμάτια του συγκεκριμένου άλμπουμ, όπως τα "The King Will Come", "Warrior" και "Throw Down the Sword", παραμένουν στο set list των ζωντανών τους εμφανίσεων μέχρι σήμερα.
Στις αρχές Ιουνίου, οι Wishbone Ash ξεκίνησαν την τρίτη τους αμερικάνικη περιοδεία, η οποία αναβλήθηκε στις 19 του μήνα, όταν ο εξοπλισμός τους κλάπηκε πριν τη συναυλία τους στο Σεντ Λούις. Η περιοδεία ολοκληρώθηκε τον επόμενο Αύγουστο, όπου παράλληλα έπαιξαν στο στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού WMC-FM του Μέμφις, με την Decca να κυκλοφορεί το μίνι-άλμπουμ "Live from Memphis".
Το φθινόπωρο του 1972, πραγματοποίησαν μία ακόμη βρετανική περιοδεία, εμφανιζόμενοι σε μεγάλα φεστιβάλ της πατρίδας τους, ενώ τον Ιανουάριο του 1973 έγραψαν το υλικό για το τέταρτο τους άλμπουμ, το οποίο ηχογράφησαν στα Olympic και τα Apple Studios του Λονδίνου μέσα στο επόμενο δίμηνο, με παραγωγούς τα μέλη του συγκροτήματος. Το "Wishbone Four" κυκλοφόρησε στις 11 Μαΐου του 1973, βάζοντας για πρώτη και μοναδική φορά το συγκρότημα στο Top-50 του Billboard. Για την προώθηση του δίσκου, περιόδευσαν στη Βρετανία, ηχογραφώντας το ζωντανό άλμπουμ "Live Dates", πριν μεταβούν για μία σύντομη περιοδεία στη Βόρεια Αμερική.
Νέα σύνθεση
Η επόμενη χρονιά ξεκίνησε με μία ακόμη αμερικάνικη περιοδεία και οι Wishbone Ash συνέθεσαν νέο υλικό, πριν ο Τεντ Τέρνερ ανακοινώσει την αποχώρηση του, τον Μάιο του 1974. Ο Άντι Πάουελ ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου συναντήθηκε με τον Λόρι Γουάιζφιλντ, ο οποίος τελικά αντικατέστησε τον Τέρνερ.
Η νέα σύνθεση, ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ στα Criteria Sound Studios του Μαϊάμι με παραγωγό τον Μπιλ Ζίμτσικ και έδωσαν την πρώτη τους συναυλία στις 2 Οκτωβρίου 1974 στο Plymouth Guildhall, ανοίγοντας μία ακόμη βρετανική περιοδεία. Οι συναυλίες αυτές, συνέπεσαν με την κυκλοφορία του άλμπουμ "There's the Rub", ενώ συνέχισαν με εμφανίσεις στην Ευρώπη. Ακολούθησε μία μεγάλη περιοδεία, η οποία διήρκεσε τρεις μήνες και περιελάμβανε συναυλίες στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.
200px|thumb|Ο Άντι Πάουελ Τον Απρίλιο του 1975, τα μέλη του συγκροτήματος μετακόμισαν στο Γουέστπορτ του Κονέκτικατ και περιόδευσαν μαζί με τους Aerosmith. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς περιόδευσαν στην Ευρώπη, εμφανιζόμενοι με ονόματα όπως οι Mahavishnu Orchestra, Soft Machine, Caravan, Climax Blues Band και Ρόρι Γκάλαχερ. Η περιοδεία απέτυχε, όταν οι χορηγοί αρνήθηκαν να πληρώσουν τους καλλιτέχνες, λόγω της αποχώρησης του Λου Ριντ από πρώτο όνομα. Τα οικονομικά προβλήματα, οδήγησαν το συγκρότημα να σταματήσει τη συνεργασία του με τον μάνατζερ Μάιλς Κόπλαντ.
Στα τέλη του 1975, ηχογράφησαν στα Atlantic Studios της Νέας Υόρκης το έκτο τους άλμπουμ, με παραγωγό τον Τομ Ντάουντ. Το "Locked In" κυκλοφόρησε στις 12 Μαρτίου 1976, με τα στοιχεία που έκαναν γνωστό το συγκρότημα να απουσιάζουν. Για την προώθηση του, οι Wishbone Ash πραγματοποίησαν μία αμερικάνικη περιοδεία, με γκεστ συμμετοχή από τον κιμπορντίστα Γκράχαμ Μέιτλαντ, αλλά δεν έδωσαν καμία άλλη συναυλία πέραν αυτής της περιοδείας.
Το καλοκαίρι του 1976, ηχογράφησαν το επόμενο τους άλμπουμ στο υπόγειο της κατοικίας του Μάρτιν Τέρνερ, με φορητό εξοπλισμό ηχογραφήσεων. Με παραγωγούς τους Ρον και Χάουι Άλμπερτ, το "New England" σηματοδότησε την επιστροφή τους στον κλασικό ήχο του συγκροτήματος. Περιόδευσαν για δεύτερη φορά στην Ιαπωνία και πραγματοποίησαν την πρώτη μεγάλη βρετανική τους περιοδεία μετά από δύο χρόνια. Το άλμπουμ ανέβηκε στην 22η θέση των βρετανικών τσαρτ και στις αρχές του 1977 έγραψαν νέα κομμάτια, με σκοπό μία ακόμη κυκλοφορία.
Η MCA κυκλοφόρησε τη συλλογή "Classic Ash" τον Μάιο του 1977 και ο Τζον Σέρι ανέλαβε το μάνατζμεντ τους. Ο όγδοος τους δίσκος ηχογραφήθηκε στα Criteria Sound Studios το καλοκαίρι του ίδιου έτους, ενώ το συγκρότημα εμφανίστηκε ως πρώτο όνομα στο Pinkpop Festival του Σιτάρντ-Γκέλεεν της Ολλανδίας, μπροστά σε 30.000 θεατές. Ακολούθησε μία ευρωπαϊκή περιοδεία, η οποία συνέπεσε με την κυκλοφορία του άλμπουμ "Front Page News". Για την προώθηση του, έπαιξαν μία σειρά συναυλιών στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Την άνοιξη του 1978 μετακόμισαν στη Μεγάλη Βρετανία και ηχογράφησαν τον επόμενο τους δίσκο στο Music Centre του Λονδίνου. Για πρώτη φορά μετά το 1972, συνεργάστηκαν με τον παραγωγό Ντέρεκ Λώρενς για το άλμπουμ "No Smoke Without Fire", το οποίο έφθασε ως το # 43 στην πατρίδα τους. Παρά την πτώση της δημοτικότητας τους λόγω της έκρηξης του New Wave, η επερχόμενη βρετανική περιοδεία γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Συνέχισαν με μία ακόμη ιαπωνική περιοδεία, από την οποία προήλθε το ζωντανό άλμπουμ "Live in Tokyo".
Το συγκρότημα πέρασε έξι μήνες στα Surrey Sound Studios ηχογραφώντας το δέκατο άλμπουμ του, και στις 22 Νοεμβρίου 1979 εμφανίστηκαν στο Wembley Empire Pool και τη συναυλία Year of the Child, η οποία μεταδόθηκε τηλεοπτικά. Ο νέος τους δίσκος με τίτλο "Just Testing", έφθασε στα ράφια των δισκοπωλείων στις 18 Ιανουαρίου 1980, σκαρφαλώνοντας στην 41η θέση στην πατρίδα τους. Το συγκρότημα πραγματοποίησε μία βρετανική περιοδεία διάρκειας τριάντα ημερών, γιορτάζοντας τα δέκατα γενέθλια του. Η περιοδεία συνεχίστηκε στην Ευρώπη και επέστρεψε στη Βρετανία, ενώ το καλοκαίρι του 1980 έπαιξαν σε διάφορα ευρωπαϊκά φεστιβάλ.
Αλλαγές μελών
Το 1982 η Χάμιλ αποχώρησε, αφήνοντας τους ως τετραμελές σχήμα, το οποίο κυκλοφόρησε το "Twin Barrels Burning" μέσω της AVM Records. Το άλμπουμ έφθασε ως το # 22, αλλά ο Μπόλντερ αποχώρησε την επόμενη χρονιά για να ενταχθεί στους Uriah Heep, δίνοντας τη θέση του στον Μέρβιν Σπενς, πρώην μέλος των Trapeze. Μοναδική κυκλοφορία αυτής της σύνθεσης ήταν το "Raw to the Bone" του 1985, ο πρώτος τους δίσκος που δεν κατάφερε να μπει σε κάποιο κατάλογο επιτυχιών. Σύντομα, ο Γουάιζφιλντ έδωσε τη θέση του στον Τζέιμι Κρόμπτον, ενώ ο Σπενς αντικαταστάθηκε από τον Άντι Πάιλ των The Kinks.
Επανένωση
thumb|315px|Οι Wishbone Ash το 2006 στο [[Αμπερντίν]] Τον Ιανουάριο του 1987, τα τέσσερα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος, Μάρτιν Τέρνερ, Στιβ Άπτον, Άντι Πάουελ και Τεντ Τέρνερ, ένωσαν και πάλι τις δυνάμεις τους, μετά από πρόταση του Μάιλς Κόπλαντ για συμμετοχή στη σειρά ορχηστρικών δίσκων No Speak. Παράλληλα, η σύνθεση του συγκροτήματος με τους Κρόμπτον και Πάιλ, έπαιξε στις 24 Μαΐου 1987 στο Sun City της Νοτίου Αφρικής, όπου τους είχαν αναφέρει ότι το κοινό θα είναι πολυφυλετικό, αλλά η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Μετά την επιστροφή τους στη Βρετανία, τα μέλη του συγκροτήματος έγραψαν στα Ηνωμένα Έθνη δηλώνοντας την απογοήτευση τους για τη συγκεκριμένη συναυλία και δηλώνοντας την υποστήριξη τους στον αγώνα εναντίον του απαρτχάιντ.
Ο δίσκος της επανένωσης της αρχικής σύνθεσης ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 1987, κυκλοφορώντας στα τέλη του έτους με τίτλο "Nouveau Calls" μέσω της IRS. Το 1988, η αρχική σύνθεση περιόδευσε για πρώτη φορά μετά το 1974, δίνοντας την πρώτη της συναυλία στο Folkestone Leas Cliffe Hall στις 27 Φεβρουαρίου.
Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, ηχογράφησαν έναν ακόμη δίσκο, με παραγωγούς τον Μάρτιν Τέρνερ και τον Άνταμ Φουέστ. Το άλμπουμ "Here to Hear" κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1989, ακολουθούμενο από μία περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βραζιλία, ενώ συνέχισαν στην Ευρώπη. Τον Μάρτιο του 1990, συμμετείχαν στη συναυλία East Meets West στο Βερολίνο και στη συνέχεια, ξεκίνησαν να δουλεύουν πάνω στον επόμενο τους δίσκο. Παρ' όλα αυτά, ο Στιβ Άπτον αποχώρησε λόγω προσωπικών προβλημάτων, δίνοντας τη θέση του στον Ρόμπι Φρανς των Diamond Head.
Η νέα σύνθεση περιόδευσε το φθινόπωρο του 1990 στη Βρετανία και ηχογράφησε το επόμενο τους άλμπουμ στο Ivy Lane Farm. Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, ο Φρανς αντικαταστάθηκε από τον Ρέι Γουέστον. Ο δίσκος με τίτλο "Strange Affair" κυκλοφόρησε στις 21 Απριλίου 1991 και οι Wishbone Ash περιόδευσαν στην Ευρώπη και την Ιαπωνία.
Νέες αλλαγές σύνθεσης
Την 1 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, ο Μάρτιν Τέρνερ απολύθηκε από το συγκρότημα, με τον Άντι Πάιλ να αναλαμβάνει το μπάσο. Η νέα σύνθεση δεν ήταν ιδιαίτερα δραστήρια, αλλά η MCA κυκλοφόρησε τη συλλογή "Time Was: The Wishbone Ash Collection" και τον Ιανουάριο του 1994, ο Τεντ Τέρνερ αποχώρησε για δεύτερη φορά από το συγκρότημα. Οι Γουέστον και Πάιλ αντικαταστάθηκαν, με τον Άντι Πάουελ να πλαισιώνεται από την εντελώς νέα σύνθεση των Ρότζερ Φίλγκειτ στην κιθάρα και τα φωνητικά, Μάικ Στέρτζις στα τύμπανα και Τόνι Κίσμαν στο μπάσο και τα φωνητικά.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Μάρτιν Τέρνερ επέστρεψε προσωρινά στο συγκρότημα, καλύπτοντας τη θέση του Κίσμαν, ο οποίος βρισκόταν σε άλλες υποχρεώσεις. Ο Κίσμαν επέστρεψε το 1996, ηχογραφώντας τον δίσκο "Illuminations", χρηματοδοτημένο από οπαδούς και φίλους του συγκροτήματος.
Το 1997, οι Φίλγκεϊτ, Στέρτζις και Κισμαν αποχώρησαν, με τους Μαρκ Μπερτς (κιθάρα), Μπομπ Σκιτ (μπάσο) και Ρέι Γουέστον να τους αντικαθιστούν. Η νέα σύνθεση ηχογράφησε δύο άλμπουμ επηρεασμένα από την ηλεκτρονική μουσική, τα οποία κυκλοφόρησαν μέσω της ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας Invisible Hands Music. Το πρώτο εξ αυτών με τίτλο "Trance Visionary", συνοδευόταν από ένα ΕΡ σινγκλ με τέσσερα remix, τα οποία γνώρισαν επιτυχία στα κλαμπ της εποχής, ανεβαίνοντας στο # 38 του dance chart της Βρετανίας.
200px|thumb|Ο Μάντι Μάνινεν Ακολούθησε το "Psychic Terrorism" το 1998, ενώ την επόμενη χρονιά το συγκρότημα κυκλοφόρησε το ακουστικό άλμπουμ "Bare Bones", γιορτάζοντας την τριακοστή επέτειο του. Η συναυλία τους στο Shepherds Bush Empire του Λονδίνου ηχογραφήθηκε και αποτέλεσε τον δίσκο "Live Dates 3".
Το 2001, ο Μπερτς αντικαταστάθηκε από τον Φινλανδό κιθαρίστα Μπεν Γκράνφελτ και οι Wishbone Ash πραγματοποίησαν μία μεγάλη περιοδεία, ενώ το 2002 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Bona Fide". Στην παγκόσμια περιοδεία που ακολούθησε, έπαιζαν μαζί με τους Savoy Brown.
Η μετέπειτα εποχή
Ο κιθαρίστας Μάντι Μάνινεν πήρε τη θέση του Γκράνφελτ, και το 2006 κυκλοφόρησαν τον 19ο δίσκο τους με τίτλο "Clan Destiny". Ένα χρόνο αργότερα, ο Ρέι Γουέστον αντικαταστάθηκε από τον Τζο Κράμπτρι και στα τέλη του 2007 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Power of Eternity" μέσω της εταιρείας Talking Elephant.
Ακολούθησε το "Elegant Stealth" το Νοέμβριο του 2011, με γκεστ συμμετοχές από τον Ντον Έρεϊ των Deep Purple και τον Πατ ΜακΜάνους των Mama's Boys. Για την προώθηση του περιόδευσαν στην Ευρώπη το 2012.
Ο 24ος δίσκος τους με τίτλο "Blue Horizon" εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2014 μέσω της Solid Rockhouse, με παραγωγούς τους Άντι Πάουελ, Τομ Γκρίνγουντ και Τζο Κράμπτρι.
Πηγές
Κατηγορία:Αγγλικά progressive rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά rock συγκροτήματα
Ισλάμ στην Εσθονία
Η Εσθονία έχει μία από τις μικρότερες Μουσουλμανικές κοινότητες στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο αριθμός των μουσουλμάνων στην Εσθονία ανερχόταν στα 1.508 άτομα. Ο αριθμός των Μουσουλμάνων στην Εσθονία είναι μικρός και δεν υπάρχει κανένα τζαμί στη χώρα. Γι'αυτό το λόγο, το Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο Τουράθ λειτουργεί ως χώρος λατρείας.
Ιστορία
Οι πρώτοι Μουσουλμάνοι που εγκαταστάθηκαν στα εδάφη της σημερινής Εσθονίας ήταν Σουνίτες Τάταροι και Σιίτες Αζέροι οι οποίοι ολοκλήρωσαν την στρατιωτική υπηρεσία τους στο Ρωσικό Στρατό μετά την προσάρτηση της Εσθονίας και της Λιβονίας στην Ρωσική Αυτοκρατορία το 1721, ως αποτέλεσμα της νίκης των Ρώσων στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο. Η συντριπτική πλειοψηφία των Μουσουλμάνων της Εσθονίας μετανάστευσαν στην χώρα κατά την διάρκεια της Σοβιετικής κατοχής της Εσθονίας (1940 - 1991).
Η Εσθονία δεν έχει κανένα τζαμί. Στο Τάλιν υπάρχει ένα διαμέρισμα το οποίο έχει προσαρμοστεί κατάλληλα για να μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος προσευχής. Η Μουσουλμανική κοινότητα στην Εσθονία έχει μετριοπαθείς πολιτικές απόψεις. Στην Εσθονία οι Σουνίτες και οι Σιίτες προσεύχονται από κοινού, κάτι που είναι ασυνήθιστο στον υπόλοιπο κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνία της Εσθονίας
Εστέμπαν Καμπιάσο
Ο Εστέμπαν Ματίας Καμπιάσο Ντελέαου (λατινικά: Esteban Matías Cambiasso Deleau, 18 Αυγούστου 1980), με το παρατσούκλι "Cuchu" (ισπανικά: Γέρος) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή. Υπήρξε βασικό στέλεχος της Εθνικής Αργεντινής, ενώ αγωνίστηκε, μεταξύ άλλων σε Ίντερ, Ρεάλ Μαδρίτης με τελευταίο του σταθμό τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, ο Καμπιάσο έχει κερδίσει 23 επίσημους τίτλους (ως το τέλος του 2011)μόλις μία παραπάνω από τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο. Η πλειοψηφία των τίτλων του κερδήθηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ίντερ, μεταξύ των οποίων πέντε πρωταθλήματα και το Τσάμπιονς Λιγκ του 2010.
Από το 2000, ο Καμπιάσο, είναι στέλεχος της Εθνικής Αργεντινής. Κλήθηκε 52 φορές και εκπροσώπησε τη χώρα του, στο Μουντιάλ του 2006 και στο Κόπα Αμέρικα του 2007 και του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αρχεντίνος Τζούνιορς Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Αργεντινοί ιταλικής καταγωγής
Γάλαυρος
O Γάλαυρος (πριν το 678 π.Χ. - 640 π.Χ.) ήταν στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. βασιλιάς των Ταυλάντιων Ιλλυριών. Στην εποχή του έγινε η πρώτη Ιλλυρική εισβολή στην Μακεδονία την εποχή που ήταν βασιλιάς ο Αργαίος Α΄ της Μακεδονίας, προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές. Η επιχείρηση ωστόσο απέτυχε και ο Αργαίος Α΄ κατόρθωσε να θανατώσει με τέχνασμα τους περισσότερους εισβολείς, οι υπόλοιποι δραπέτευσαν αλλά οι επιδρομές συνεχίστηκαν μέχρι την εποχή του Φιλίππου Β΄.
"Την εποχή του βασιλέως Αργέως οι Ταυλάντιοι Ιλλυριοί υπό την ηγεσία του Γάλαυρου επιτέθηκαν στην Μακεδονία. Ο βασιλιάς Αργαίος που δεν είχε ικανό στρατό να τους αντιμετωπίσει διέταξε τις παρθένες να ντυθούν ως μαινάδες και να κατέβουν από το βουνό της Ερεβίας. Οι Ιλλυριοί είδαν τις Παρθένες να κραδαίνουν τους Θύρσους ως δόρατα, με τα στεφάνια του κισσού να σκιάζουν τα πρόσωπά τους, τις πέρασαν για άντρες και τράπηκαν σε φυγή, αφήνοντας πίσω τους όπλα και πολεμοφόδια. Ο Αργαίος ενθουσιασμένος που πέτυχε μια μεγάλη νίκη χωρίς να δώσει μάχη ανήγειρε ναό αφιερωμένο στον Διόνυσο Ψευδάνωρ και παρήγγειλε ιέρειες για τον ναό. Οι ιέρειες ονομάστηκαν από τους Μακεδόνες "Κλώδωνες", αργότερα έμειναν γνωστές με τον τίτλο "Μιμαλλόνες"''.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Ιλλυρίας
Βαγενετία
δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης της Επαρχίας Βαγενετίας, c. 1210 Η Βαγενετία, ή Βαγενιτία, ήταν μεσαιωνική περιοχή στα παράλια της Ηπείρου, περίπου αντίστοιχη με τη σύγχρονη Θεσπρωτία. Η περιοχή πιθανότατα πήρε το όνομά της από τη σλαβική φυλή των Βαϊουνίτων. Μαρτυρείται για πρώτη φορά ως σκλαβινία υπό κάποιο είδος βυζαντινού ελέγχου τον 8ο/9ο αιώνα, πέρασε υπό βουλγαρική κυριαρχία στα τέλη του 9ου αιώνα και επέστρεψε στη βυζαντινή κυριαρχία τον 11ο. Πέρασε στο Δεσποτάτο της Ηπείρου μετά το 1204, όπου αποτέλεσε ξεχωριστή επαρχία. Η Βαγενετία περιήλθε υπό αλβανική κυριαρχία τη δεκαετία του 1360, μέχρι που κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1430.
Ιστορία
μικρογραφία| Σφραγίδα του Ιλαρίονα, ο βασιλικός [[πρωτοσπαθάριος και άρχων της Βαγενετίας]] Το όνομα της περιοχής προέρχεται από τη σλαβική φυλή των Βαϊουνίτων, που εμφανίστηκαν στις αρχές του 7ου αιώνα κατά τις σλαβικές επιδρομές στα Βαλκάνια. Ήδη κατά τον 8ο αιώνα, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία προσπάθησε να επιβάλει εκ νέου κάποιο έλεγχο στην περιοχή, καθώς η σφραγίδα του αξιώματος πιστοποιεί την παρουσία ενός πολιτικού διοικητή («Θεόδωρος, βασιλικός σπαθάριος και άρχων της Βαγενετίας»), αλλά η ανάγνωση του τελευταίου δεν είναι βέβαιη. Η βυζαντινή διοίκηση μαρτυρείται με ασφάλεια προς τα τέλη του 9ου αιώνα, με την παρουσία τόσο ενός επισκόπου που ονομάζεται Στέφανος στην Δ΄ Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 879, όσο και με τη σφραγίδα ενός πολιτικού διοικητή (βασιλικός πρωτοσπαθάριος και άρχων Ιλαρίων) από τις αρχές του 10ου αιώνα.
Ο ιστορικός Πρέντραγκ Κομάτινα προτείνει ότι η επισκοπή ήταν μια «εθνική» επισκοπή για τους Βαϊουνίτες (αλλά με ελληνόγλωσση λειτουργία), την οποία διαδέχθηκε η σλαβόφωνη επισκοπή του Κλήμη της Αχρίδας (893–916), η οποία δεν οργανώθηκε σε εδαφική, αλλά σε εθνική βάση, και δεν είχε σταθερό κέντρο. Η περιφερόμενη επισκοπή του Κλήμη αντικαταστάθηκε σταδιακά από επισκοπές με έδρα τις διάφορες πόλεις της περιοχής. Την εποχή της δραστηριότητας του Κλήμη στην περιοχή, και κατά τις αρχές του 10ου αιώνα, η Βαγενετία και η ευρύτερη περιοχή της κυβερνούνταν από την Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία. Έτσι η τοπική εκκλησία έγινε επίσης μέρος της Βουλγαρικής Εκκλησίας και αργότερα της Αρχιεπισκοπής της Οχρίδας. Ο τελικός απόγονος της επισκοπής της Βαγενετίας ήταν πιθανότατα η έδρα της Χειμάρρας.
Η Βαγενετία αναφέρεται στη συνέχεια σε φιλολογικές πηγές στην Αλεξιάδα, η οποία περιγράφει πώς, το 1082, οι Ιταλο-Νορμανδοί υπό τον Βοημούνδο Α΄ της Αντιόχειας διέσχισαν την περιοχή για να καταλάβουν τα Ιωάννινα. Στο Partitio Terrarum Imperii Romaniae του 1204, η Βαγενετία εμφανίζεται ως χαρτουλάρατον (ειδικός τύπος περιοχής που υποδηλώνει σλαβικό οικισμό) στην επαρχία του Δυρραχίου.
Το 1228, ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας επιβεβαίωσε στον Μητροπολίτη Κέρκυρας την κατοχή εδαφών «στην νήσο Κέρκυρα και το θέμα της Βαγενετίας». Το 1292, οι ακτές της επαρχίας δέχθηκαν επιδρομές από γενοβέζικα πλοία σε βυζαντινούς υπαλλήλους, και δύο χρόνια αργότερα, η επαρχία αποδόθηκε στον Φίλιππο Α΄ του Τάραντα ως μέρος της προίκας της Θαμάρ της Ηπείρου. Ακόμα, στον Δεσπότη της Ηπείρου, Θωμά Α΄ Κομνηνό Δούκα, αποδόθηκε ο τίτλος του «Δούκα της Βαγενετίας» σε ένα βενετσιάνικο έγγραφο το 1313. Το 1315, έγγραφο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως αναφέρει ότι η Βαγενέτια ανήκε στην επισκοπή Χειμμάρας.
Κατά τις αλβανικές εισβολές στην Ήπειρο τη δεκαετία του 1360, πολλοί από τους ντόπιους Έλληνες κατέφυγαν στα Ιωάννινα. Το 1382, ο Αλβανός ηγεμόνας Ιωάννης Μπούας Σπάτας έδωσε την περιοχή, μαζί με την Βελά και τη Δρυϊνόπολη, στον γαμπρό του, Μαρκεσίνο. Στις αρχές του 1400, ο ντόπιος Αλβανός ηγεμόνας Τζον Ζενεβίσι αναφέρεται σε ορισμένα βενετικά έγγραφα ως «σεβαστοκράτορας της Βαγενετίας». Ο εγγονός του, Σιμόν Ζενεβίσι, με την υποστήριξη των Βενετών έχτισε το φρούριο του Στροβιλί «στο ακρωτήρι της Βαγενετίας» απέναντι από το νησί της Κέρκυρας το 1443.
Γεωγραφία
Σύμφωνα με τον ιστορικό Στόγιαν Νοβάκοβιτς, ακολουθούμενος από τους Πίτερ Σούσταλ και Γίοχανες Νόντερ στο Tabula Imperii Byzantini, η Βαγενετία ήταν η παράκτια λωρίδα μεταξύ του Ιονίου και της οροσειράς της Πίνδου, που εκτεινόταν από τη Χειμμάρα στα βόρεια έως το Μαργαρίτι στο νότο. Ωστόσο, ο Κομάτινα αντιτίθεται ότι αυτά τα όρια αντικατοπτρίζουν την κατάσταση του 13ου-14ου αιώνα και ότι η προηγούμενη, αρχική περιοχή, το χαρτουλαράτον της Βαγενετίας, ήταν πολύ μικρότερη. Ο Κομάτινα επισημαίνει ότι μετά το 1205, η Βαγενετία περιέλαβε τη συνοικία Γλυκή στα νότια, αλλά η αρχική επικράτεια ήταν μόνο το βόρειο τμήμα της διευρυμένης επαρχίας. Ο Κομάτινα το ταυτίζει με την περιοχή που αναφέρεται από τον Ιωάννη Απόκαυκο ως «Μικρά Βαγενετία», δηλαδή την περιοχή γύρω από την κοιλάδα του Αωού. Αυτό αντιστοιχεί και στην οθωμανική επαρχία, που περιλάμβανε τη Χειμμάρα και την ενδοχώρα της, με κέντρο το Δέλβινο.
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ήπειρος Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Αλβανίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Θεσπρωτίας Κατηγορία:Σκλαβηνίες Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως
Ιωάννης Μάινχαρτ Ζ΄ της Γκορίτσια
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μάινχαρτ ΣΤ΄ κόμη της Γκορίτσια και της Ούτεχιλτ, κόρης του Ούλριχ Δ΄ επιτρόπου (vogt) του Μετς (Mätsch).
Το 1385 διαδέχθηκε τον πατέρα τους: ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος ΣΤ΄ έλαβε την κομητεία της Γκορίτσια και ο Ιωάννης Μάινχαρτ Ζ΄ την κομητεία του Κίρχμπερκ της μητέρας τους και την παλατινή κομητεία της Καρινθίας.
Το 1430 απεβίωσε σε ηλικία 51 ετών, άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος ΣΤ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1404 τη Μαγδαληνή των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου δούκα της Βαυαυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Γκορίτσια
Νικολάι Ζελίνσκι
Ο Νικολάι Ντμίτριεβιτς Ζελίνσκι (ρωσ. Никола́й Дми́триевич Зели́нский, 6 Φεβρουαρίου ν.η. 1861 – 31 Ιουλίου 1953) ήταν Ρώσος και Σοβιετικός χημικός και ακαδημαϊκός.