cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Γεωργαλάς (δημοσιογράφος)
Μεταπολίτευση: θεωρητικός της άκρας δεξιάς (1974-2016)
Επανεμφανίστηκε στα δημόσια πράγματα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, την περίοδο του «Μακεδονικού». Είχε δύο ραδιοφωνικές εκπομπές στο Star FM και έπειτα συνεργάστηκε με το σταθμό Τηλετώρα. Υποστήριξε τη συνεργασία υποστηρικτών της δικτατορίας και εθνικοσοσιαλιστών που κατέβηκε στις εκλογές του 1999. Εξέδωσε πολλά ψευδοεπιστημονικά βιβλία ιστορικού περιεχομένου που χρησιμοποιούν σχήματα του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού στην παρουσίαση της ελληνικής ιστορίας, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως πηγές από τον Κυριάκο Βελόπουλο, που σε ένα βιβλίο του συγκατέλεξε το Γεωργαλά στους «πνευματικούς δασκάλους» του, και προβάλλονταν στις τηλεοπτικές εκπομπές στελεχών του ΛΑΟΣ, όπως του Άδωνι Γεωργιάδη, που τα προέβαλλε ως «πολύ σημαντικά».
Σε συνέντευξή του το 1996 δήλωσε ότι ήταν λογογράφος του Πάνου Καμμένου. Αργότερα οι δύο τους ήλθαν σε δικαστική διαμάχη, καθώς ο Γεωργαλάς υποστήριξε ότι ήταν ο συγγραφέας του βιβλίου «Τρομοκρατία» που κυκλοφόρησε στο όνομα του Καμμένου και διεκδίκησε 14.000 ευρώ.
Εργογραφία
Ο Γεωργαλάς συνέγραψε κι εξέδωσε πλήθος φυλλαδίων, εγχειριδίων και βιβλίων με διαφωτιστικό περιεχόμενο (όπως ο ίδιος ανέφερε), μεταξύ των οποίων και τα ακόλουθα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Υπουργοί την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974) Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές
HMS Caesar (R07)
Το HMS Caesar ήταν αντιτορπιλικό κλάσης C του Βασιλικού Ναυτικού. Αρχικά θα ονομάζονταν HMS Ranger, όμως πριν από την καθέλκυση του μετονομάστηκε σε Caesar. Σχεδιάστηκε ως ναυαρχίδα στολίσκου, με επιπλέον χώρους για τους επιτελικούς αξιωματικούς και γνώρισε πολεμική δράση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεταπολεμικά παρέμεινε κατά κύριο λόγο στην εφεδρεία.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Τον Σεπτέμβριο του 1944 εντάχθηκε στον 7ο Στολίσκο Αντιτορπιλικών και ανέλαβε αποστολές συνοδείας νηοπομπών στον Ατλαντικό. Το 1945 αποφασίστηκε να σταλεί στην Άπω Ανατολή, όμως έφτασε στο θέατρο επιχειρήσεων μετά από την την συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας.
Μεταπολεμική περίοδος
Μετά το τέλος του παγκοσμίου πολέμου το Caesar στάλθηκε στην εφεδρεία. Μαζί με άλλα σκάφη της υποκλάσης 'Ca' εκσυγχρονίστηκε στα 1957-1960. Στα πλαίσια της αναβάθμισης η γέφυρά του έγινε περίκλειστη, προστέθηκε νέο σύστημα ελέγχου πυρός καθώς και νέα ανθυποβρυχιακά ολμοβόλα. Τον Σεπτέμβριο του 1960 επανήλθε στην ενεργό δράση, αυτή την φορά ως ναυαρχίδα της 8ης Μοίρας Αντιτορπιλικών, με την οποία και παρέμεινε για κάποια χρόνια στην Άπω Ανατολή. Την περίοδο εκείνη έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά την σύγκρουση Ινδονησίας-Μαλαισίας.
Τον Ιούνιο του 1965 παροπλίστηκε και τελικά ολοκλήρησε την πορεία του το 1967, με την διάλυσή του για σκραπ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης C (1943) του Βασιλικού Ναυτικού
Ζόγια Κοσμοντεμιάνσκαγια
Η Ζόγια Κοσμοντεμιάνσκαγια, στα αγγλικά:Zoya Anatolyevna Kosmodemyanskaya, στα ρώσικα:Зо́я Анато́льевна Космодемья́нская; (13 Σεπτεμβρίου 1923-29 Νοεμβρίου 1941) ήταν μια Σοβιετική Αντιστασιακός και μια από τις γνωστότερες ηρωϊδες της Σοβιετικής Ένωσης  Ήταν γνωστή μετά θάνατον με την επωνυμία "Ρωσίδα Ζαν Ντ' Αρκ"", καθώς εκτελέσθηκε από τους ναζί δια απαγχονισμού σε ηλικία 18 ετών, κατηγορούμενη για δολιοφθορά. Ο προπαγανδιστικός χαρακτήρας που έλαβε από τους θύτες η τιμωρία της προκειμένου να εκφοβίσουν τους κατεχόμενους σοβιετικούς πληθυσμούς, τη μετέτρεψε σύντομα σε εθνικό σύμβολο.
Καταγωγή, οικογένεια και πρώτα χρόνια
Η Ζόγια Κοσμοντενμιάνσκαγια ανήκε σε μια οικογένεια ιερέων της Ορθόδοξης Ρωσικής Εκκλησίας, από το 17ο αιώνα. Έλαβε το επώνυμό της μάλιστα από την σύντηξη των ονομάτων των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού. Ο παππούς της Πιοτρ Κοσμοντεμιάνσκι (Pyotr Kosmodemyansky) δολοφονήθηκε το 1918 από παραστρατιωτική ομάδα αθεϊστών, λόγω της εναντίωσής του στην βλασφημία τους Η εγγονή του Ζόγια (της οποίας το όνομα αποτελεί τη ρώσικη παραλλαγή του ελληνικού ονόματος Ζωή-Zoe) γεννήθηκε στο χωριό Osino-Gay (Осино-Гай), κοντά στην πόλη Tambov, πέντε χρόνια μετά το θάνατό του. Ο πατέρας της Ανατόλι Κοσμοντεμιάνσκι (Anatoly Kosmodemyansky) μελετούσε θεολογία, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του και αργότερα εργάσθηκε σαν βιβλιοθηκάριος. Η μητέρα της Λούμποφ Κοσμοντενμιάνσκαγια (Lyubov Kosmodemyanskaya) (το γένος Churikova) ήταν δασκάλα. Το 1925 γεννήθηκε ο αδελφός της Ζόγια, Αλεξάντρ Κοσμοντεμιάνσκι (Aleksandr Kosmodemyansky), ο οποίος επίσης αναδείχθηκε σε ήρωα της χώρας του Το αγαπημένο μάθημα της Ζόγια στο σχολείο ήταν η λογοτεχνία. Οι δάσκαλοί της τόνιζαν το μεγάλο της ταλέντο στην έκθεση, ενώ η ίδια διάβαζε συνεχώς Τολστόι, Πούσκιν, Μολιέρο, Θερβάντες, Ντίκενς, Γκαίτε, Σέξπιρ κ.α. Μάλιστα, διατηρούσε ημερολόγιο με προσωπικές σημειώσεις πάνω στα έργα που μελετούσε, όπου κατέγραφε τις βαθύτερες εντυπώσεις της. Η ακλόνητη πίστη της σε υψηλά ιδανικά και αξίες αλλά και η αυστηρή κριτική που ασκούσε, συχνά προκαλούσαν παρεξηγήσεις με τους συνομηλίκους της.
Συμβολισμός
Τρία χρόνια μετά το θάνατό της (1944), οι σοβιετικές αρχές παρήγαν ένα δραματοποιημένο ντοκυμαντέρ για τη θυσία της, με εμφανή στόχο την εξύψωση του φρονήματος του ρωσικού λαού, με τίτλο "Zoya".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σοβιετικοί Κατηγορία:Αντιστασιακοί φονευθέντες από τη Ναζιστική Γερμανία
Φίλιπ Βίλερς
Ο Φίλιπ Βίλερς (Philippe Villers) ίδρυσε την εταιρεία Κομπιούτερβίζιον (Computervision) με τον Μάρτι Άλεν το 1969. Το 1980 συνίδρυσε την Ωτομάτιξ (Automatix), μια εταιρεία προϊόντων ρομποτικής τεχνολογίας, και την διήυθυνε ως το 1986. Αργότερα έγινε πρόεδρος της Κογκνίσιον Κορπορέισον (Cognition Corporation) για τρία χρόνια. Σήμερα, το 2008, είναι πρόεδρος της Γκρέινπρο (GrainPro, Inc.) και μέλος στο διοικητικό συμβούλιο διάφορων νέων επιχειρήσεων υψηλής τεχνολογίας, όπως και πρόεδρος του Ιδρύματος Οικογένειες της Αμερικής (Families USA Foundation), το οποίο και χρηματοδότησε.
Ο Βίλερς γεννήθηκε στη Γαλλία και μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν ήταν ακόμη παιδί. Πήρε ένα πτυχίο Μπάτσελορ των Τεχνών (BA) από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και ένα μεταπτυχιακό (Μάστερ των Επιστημών) (SM) στη μηχανολογία από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT) το 1960. Επίσης έχει τιμητικό διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Λόβελ της Μασαχουσέτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Miramax
Ιστορία
Ιδρύθηκε από τα αδέρφια Harvey and Bob Weinstein το 1979, και την ονόμασαν από τα πρώτα ονόματα των γονιών τους Max και Miriam. Η εταιρεία αρχικά δημιουργήθηκε για τη διανομή ανεξάρτητων ταινιών που είχαν απορριφθεί από τις μεγάλες εταιρείες. Η εταιρεία στη δεκαετία του 90 έβγαλε πάρα πολλές επιτυχημένες εμπορικά ταινίες. Εφτά από αυτές έκαναν εισπράξεις περισσότερα από 100εκ$.
Το 1993 η Walt Disney Company αγόρασε την Miramax για 70εκ$. Τα αδέρφια Weinstein διοικούσαν την εταιρεία μέχρι το 2005 οπότε και έφυγαν από την εταιρεία, υπό τη διοίκηση του Ντάνιελ Μπάτσεκ.
Το 2010 η Walt Disney Company πούλησε την εταιρεία για $663 εκατ. στην Filmyard Holdings.
Παραπομπές
Κατηγορία:Paramount Pictures Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Πρώην Θυγατρικές της The Walt Disney Company
Νάξος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Νάξος μπορεί να αναφέρεται
Σχολή Κινηματογράφου Τηλεόρασης Λ. Σταυράκου
Η Σχολή Σταυράκου (Hellenic Cinema and Television School Stavrakos-H.C.T.S.S) είναι ιδιωτική Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης που βρίσκεται στην Αθήνα.
Ιδρυτής της ήταν ο Λυκούργος Σταυράκος το 1948. Το 1950 αναγνωρίζεται επίσημα από το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας. Το 1956, με παρότρυνση των κρατικών σχολών κινηματογράφου της Γαλλίας και Ιταλίας, γίνεται επίσημο μέλος της Παγκόσμιας Ένωσης Ανώτατων Σχολών Κινηματογράφου Τηλεόρασης(C.I.L.E.C.T.)   Το 1968 συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα σπουδών της και η τηλεοπτική εκπαίδευση. Πρόκειται για την πρώτη οργανωμένη και μακροβιότερη Σχολή Κινηματογράφου στην Ελλάδα η οποία εδραίωσε την Κινηματογραφική Εκπαίδευση.
Το 1967 ιδρύεται παράρτημα στη Θεσσαλονίκη, το οποίο λειτούργησε κανονικά μέχρι το 1978, όπου και διακόπτεται η λειτουργία εξαιτίας της καταστροφής του κτηρίου που στεγαζόταν, καθώς και του μηχανολογικού και τεχνικού εξοπλισμού έπειτα από τους μεγάλους σεισμούς  που έπληξαν τη Θεσσαλονίκη την ίδια χρονιά.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο Λυκούργος Σταυράκος πραγματοποίησε τη μεγαλύτερη έως τότε επένδυση στην Κινηματογραφική Εκπαίδευση, κατασκευάζοντας σύγχρονο τηλεοπτικό στούντιο, στούντιο εγγραφής και μιξάζ ήχου, εργαστήρια ψηφιακού και αναλογικού μοντάζ. Στα νέα στούντιο της Σχολής Σταυράκου στην οδό Αριστοτέλους, έχουν γυριστεί εκπομπές της ΕΡΤ.
Δωρεάν παραχώρηση στο κράτος
Ο ιδρυτής της Σχολής Σταυράκου, Λυκούργος Σταυράκος, είχε προτείνει ήδη από τις αρχές τις δεκαετίας του 1980, τη δωρεάν παραχώρηση της Σχολής Σταυράκου στο Ελληνικό κράτος, το οποίο σύμφωνα με τον ίδιο, αρνήθηκε για λόγους οργανωτικούς, αλλά και με την πρόθεση ότι θα ιδρυθεί από την ίδια την Πολιτεία, Κρατική Σχολή Κινηματογραφίας.
Απόφοιτοι και καθηγητές
Από τα θρανία και τις καθηγητικές έδρες της Σχολής Σταυράκου έχουν περάσει οι περισσότεροι Έλληνες σκηνοθέτες και τεχνικοί κινηματογράφου, καθώς και σημαντικοί καθηγητές του κινηματογράφου του θεάτρου των οπτικοακουστικών και εικαστικών τεχνών όπως οι: Γιώργος Ζερβουλάκος, Μάριος Γεωργιάδης, Μάριος Αγγελόπουλος, Σπύρος Κουκουλομάτης, Γιώργος Ανεμογιάννης, Γιώργος και Ελένη Βακαλό, Μίνως Βολανάκης, Ντίνος Δημόπουλος, Δέσπω Διαμαντίδου, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Τάσος Ζωγράφος, Ευγενία Χατζίκου Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Κατράκης, Κάρολος Κουν, Αργύρης Κουνάδης, Θάνος Κωτσόπουλος, Σπύρος Μελάς, Μάριος Πλωρίτης, Άγγελος Προκοπίου, Θανάσης Βαλτινός, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Γιώργος Πετρίδης, Γιάννης Σιδέρης, Άγγελος Τερζάκης, Μάνος Χατζιδάκις, Γιάννης Τσαρούχης, Γιώργος Σκαλενάκης, Νίκος Γαρδέλης, Παντελής Βούλγαρης, Σωτήρης Πλίακος, Νεοκλής Σαρρής, Γιώργος Λάνθιμος και άλλοι γνωστοί τεχνικοί και σκηνογράφοι.
Εκπαιδευτικοί Οργανισμοί
Η Σχολή Σταυράκου είναι ιδρυτικό μέλος του C.I.L.E.C.T (CENTRE INTERNATIONAL DE LIAISON DE ECOLES DE CINEMA ET DE TELEVISION)
G.E.E.C.T.(GROUPEMENT EUROPEEN DES ECOLES DE CINEMA ET DE TELEVISION)
Πηγές
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Αθήνα
Τύμβος του Δράκοντα
Ο Τύμβος του Δράκοντα (Tomba dell'Orco, ή Tomba dei Murina) είναι ετρουσκικός τάφος που βρίσκεται στη νεκρόπολη Monterozzi στην Ταρκυνία.
Επειδή ο τάφος κατασκευάστηκε σε δύο στάδια, μερικές φορές αυτα διακρίνονται σε Τάφο Ι και ΙΙ. Πιστεύεται ότι ανήκε στην οικογένεια Murina, παρακλάδι των Ετρούσκων Spurinnae. Το θεμέλιο είναι επιγραμμένο με την ακόλουθη αινιγματική φράση:
"LARΘIALE HVLΧNIESI MARCESIC CALIAΘESI MVNSLE NACNVAIASI ΘAMCE LE…"
Ιστορία
Ο τάφος ανακαλύφθηκε το 1868 από έναν αξιωματικό του γαλλικού στρατού, πιθανώς κατά την προσπάθειά του να αποσπάσει τις τοιχογραφίες του ταφικού θαλάμου από το έδαφος για να τις μεταφέρει στο Λούβρο του Παρισιού. Οι μέχρι τότε καλά διατηρημένες τοιχογραφίες λέγεται ότι καταστράφηκαν σε μεγάλο βαθμό. Λίγο αργότερα, ο Louis Schulz κατέγραψε τον τάφο σε έγχρωμα σχέδια, τα οποία δημοσιεύτηκαν από τον Wolfgang Helbig το 1869. Από το 1895 πολλές τοιχογραφίες σχεδιάστηκαν λεπτομερώς ως μέρος του έργου τεκμηρίωσης της Κοπεγχάγης υπό τη διεύθυνση του Helbig, αλλά δεν δημοσιεύθηκαν.
Το ταφικό συγκρότημα αποτελούνταν αρχικά από δύο ανεξάρτητους ταφικούς θαλάμους, οι οποίοι συγχωνεύθηκαν στην αρχαιότητα. Η παλαιότερη είναι η τάφος του Velchia ή Βέλια, όπου τα βήματα απότομες οδήγησε σε ένα δωμάτιο περίπου 4,5 χ 4,5 m. Στους τοίχους υπήρχαν κόγχες στις οποίες υπήρχαν αρχικά σαρκοφάγοι. Όλος ο θάλαμος ήταν κάποτε βαμμένος, αλλά δεν έχει διασωθεί πολύ από αυτό. Η εικόνα μιας γυναίκας, η οποία είναι ένα από τα ωραιότερα παραδείγματα της ετρούσκικης ζωγραφικής, είναι ιδιαίτερα διάσημη. Ο τάφος χρονολογείται στο τέλος του 4ου αιώνα π.Χ. Χρ.
Ο τάφος του Πολύφημου είναι το άλλο τάφο συγκρότημα. Η αρχική είσοδος δεν έχει ακόμη ανασκαφεί. Ο τάφος αυτός ήταν επίσης πλήρως ζωγραφισμένος με μορφές της ελληνικής μυθολογίας. Ο Άδης και η Περσεφόνη εμφανίζονται στον πίσω τοίχο, με φίδια να αναδύονται από τις σγουρές τρίχες τους. Στον αριστερό τοίχο μπορείτε να δείτε τον Άγιαξ, τον Τειρεσία και τον Αγαμέμνονα , στον δεξιό τοίχο τον Θησέα και τον Πειρίθωο , που κάθονται σε ένα τραπέζι. Ο Tuchulcha στέκεται πίσω τους. Ο τάφος αυτός χρονολογείται από το γύρισμα του 3ου στον 2ο αιώνα π.Χ..
Ενώ οι παλαιότεροι τάφοι των Ετρούσκων απεικονίζουν τις χαρές της ζωής, οι τελευταίοι ήταν συχνά διακοσμημένοι με σκηνές από τον Κάτω Κόσμο. Αυτός ο τάφος παρέχει ένα από τα καλύτερα παραδείγματα αυτού του τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ιταλίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία Κατηγορία:Μνημεία στην Ιταλία
Οκτώβρης (ταινία, 1928)
Η ταινία Οκτώβρης (ρωσ. Октябрь (Десять дней, которые потрясли мир)) είναι βωβό δράμα παραγωγής 1928 σε σκηνοθεσία Σεργκέι Αϊζενστάιν και Γκριγκόρι Αλεξαντροφ που εξιστορεί τα γεγονότα της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ο Ρωσικός τίτλος: Οκτώβρης (Δέκα Μέρες Που Συγκλόνισαν τον Κόσμο) έχει παρθεί από τον τίτλο του βιβλίου του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζον Σάιλας Ριντ με τίτλο Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο (Ten Days That Shook the World).
Υπόθεση
Η ταινία σε μορφή ντοκυμαντέρ πραγματεύεται το χρονικό της Οκτωβριανής Επανάστασης μεταφέροντάς μας στο Φεβρουάριο του 1917 στην Αγία Πετρούπολη με τις διαδηλώσεις που προκάλεσαν την κάθοδο του τσάρου Νικόλαου Β' και την εγκαθίδρυση της προσωρινής κυβέρνησης από τον πρίγκιπα Λβοφ. Η κατάσταση στη Ρωσία δεν άλλαξε και ο ηγέτης των Μπολσεβίκων Βλαντιμίρ Λένιν επέστρεψε στη Ρωσία καταδικάζοντας την καπιταλιστική κυβέρνηση κηρύττοντας τη νίκη της κοινωνικής επανάστασης. Η δύναμη των Μπολσεβίκων αυξανόταν μέρα με τη μέρα με τη βοήθεια του Λέοντος Τρότσκι, του σπουδαιότερου μετά το Λένιν αρχηγού και οικοδόμου της σοσιαλιστικής επανάστασης. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ανέλαβε πρωθυπουργός ο Αλέξανδρος Κέρενσκι του οποίου η πολιτική επίσης απέτυχε, με αποτέλεσμα να επωφεληθεί ο στρατιωτικός διοικητής της Πετρούπολης Κορνίλοφ και να προσπαθήσει να επιβάλει δικτατορία. Ο Λένιν και πολλοί από τους Μπολσεβίκους ήταν καταζητούμενοι και αναγκάστηκαν να κρυφτούν. Το πραξικόπημα κατεπνίγη λόγω της συμβολής των οπλισμένων εργατικών μαζών. Τον Οκτώβριο του 1917 ο Λένιν έφτασε κρυφά στην Αγία Πετρούπολη για να αναλάβει τη διεύθυνση της ένοπλης εξέγερσης. Και την 24η Οκτωβρίου ξέσπασε η μεγάλη επανάσταση η οποία επρόκειτο να αλλάξει την ιστορία της ανθρωπότητας.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία Οκτώβρης ανατέθηκε στο θρυλικό σκηνοθέτη Σεργκέι Αϊζενστάιν από την Σοβιετική Κεντρική Επιτροπή με ευκαιρία τον εορτασμό της δεκάτης επετείου της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ο σκηνοθέτης επέλεξε να απαθανατίσει το πνεύμα της εποχής εστιάζοντας την προσοχή του σε μια πόλη και μια χρονική περίοδο: την Αγία Πετρούπολη μεταξύ του Φεβρουαρίου και του Οκτωβρίου του 1917.
Ο Αϊζενστάιν είχε ελεύθερη πρόσβαση στην Αγία Πετρούπολη και στα Χειμερινά Ανάκτορα του τσάρου και μελέτησε αναλυτικά την περίοδο της επανάστασης χρησιμοποιώντας κινηματογραφικά και γραπτά ντοκουμέντα της περιόδου. Βασίστηκε για την αναπαράσταση των γεγονότων της περιόδου επίσης στο μυθιστόρημα του Τζον Ριντ 10 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο, καθώς και τις κινηματογραφικές λήψεις της Έσθερ Σαμπ που επιμελήθηκε το μοντάζ της ταινίας. Δεν χρησιμοποιήθηκαν επαγγελματίες ηθοποιοί για την ταινία, αλλά αντιπρόσωποι κάθε κοινωνικής τάξης επιλεγμένοι από το λαό. Μερικοί από εκείνους που συμμετείχαν στην ταινία είχαν συμμετάσχει και στην Οκτωβριανή Επανάσταση.
Ουσιαστικά η ταινία πραγματεύεται τα γεγονότα από πολιτική σκοπιά. Οι υποστηρικτές του τσάρου είναι μοχθηροί και γέροι και οι γυναίκες είναι παχουλές ή τροφαντές, ο Κέρενσκι είναι πεινασμένος για εξουσία, ενώ οι Μπολσεβίκοι είναι παθιασμένοι, ηρωικοί και ταγμένοι στο καθήκον. Δεν υπάρχει κεντρικός χαρακτήρας. Πρωταγωνιστής δεν είναι ούτε ο Λένιν, ούτε ο Κέρενσκι, αλλά ο λαός, το προλεταριάτο που ο θρίαμβος και η νίκη του είναι η Επανάσταση.
Από σκηνή σε σκηνή ο Αϊζενστάιν επιτυγχάνει δραματική κορύφωση χρησιμοποιώντας διάφορες κινηματογραφικές τεχνικές. Σε κάποιες σκηνές πρόκειται για την κίνηση της κάμερας, σε άλλες η χρήση των γκρο πλαν και η ποικιλία των γωνιών από τις οποίες παίρνει τη λήψη. Ο φωτισμός επίσης παίζει κυρίαρχο ρόλο στην απαθανάτιση των πλάνων, όπως επίσης και η μιζανσέν, καθώς ο Αϊζενστάιν χρησιμοποιεί πολύ συχνά τα ίδια σύμβολα και τα ίδια γεωμετρικά σχήματα.
Απόλυτος πρωταγωνιστής στην ταινία είναι όμως το μοντάζ, το οποίο ο σκηνοθέτης αποκαλούσε "διανοητικό μοντάζ". Απότομα και γρήγορα κοψίματα στις επαναστατικές σεκάνς, σκηνές στις οποίες εμφανίζονται οι κάννες των όπλων με απότομο πέρασμα στα πρόσωπα των επαναστατών που δίνουν την εντύπωση πυροβολισμού, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει εκπυρσοκρότηση. Το διανοητικό μοντάζ του Αϊζενστάιν δίνει νέα διάσταση κι άλλη αισθητική στον κινηματογραφικό όρο. Στην προκειμένη περίπτωση η χρήση του βοηθά στο να αναδυθούν όχι απλά έντονα εσωτερικά νοήματα, αλλά αφηρημένες και πνευματικές έννοιες. Ο Αϊζενστάιν περνάει π.χ. από το πρόσωπο του Κέρενσκι σε εκείνο του Ναπολέοντα και στη συνέχεια στη λέξη "Θεός" για να καταλήξει στην εικόνα του Χριστού και σε μια σειρά παγανιστικών ειδώλων, επιτυγχάνοντας τη γελοιοποίηση του Κέρενσκι και την επίπληξη των σύγχρονων θρησκευτικών ιδεών.
Το περιεχόμενο της ταινίας εμφανίζει επιρροές από την κατάσταση που επικρατούσε στη Σοβιετική Ένωση κατά τα γυρίσματα της ταινίας. Είχε ξεκινήσει αγώνας για την εξουσία στο εσωτερικό του Κομμουνιστικού Κόμματος που είχε ως αποτέλεσμα την επικράτηση και την εδραίωση του Ιωσήφ Στάλιν και την εξάλειψη των αντιπάλων του, με αρχηγό τον Λέων Τρότσκι. Στην εξιστόρηση των γεγονότων ο Αϊζενστάιν δεν έκανε διακρίσεις ανάμεσα στα δυο αυτά αντίπαλα δέη. Μερικές εβδομάδες πριν την προβολή της ταινίας τον Νοέμβριο του 1927, ο Τρότσκι μαζί με τον Ζινόβιεφ εκδιώχθηκαν από την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος κι ο Αϊζενστάιν έλαβε τη διαταγή να ξαναμοντάρει την ταινία, αφαιρώντας περίπου το εν τέταρτο από εκείνη. Αφαιρέθηκαν οι περισσότερες σκηνές οι οποίες απεικονίζουν τον Τρότσκι, ο οποίος εμφανίζεται μόνο για λίγο και ανώνυμα.
Κριτικές
Ο "Οκτώβρης" δεν έλαβε πολύ καλές κριτικές μετά την προβολή του (ήταν η λιγότερο επιτυχημένη από τις ταινίες που προβλήθηκαν με θέμα την Επανάσταση), η οποία συνοδεύτηκε από τον πολιτικό αναβρασμό της περιόδου. Τόσο το μοντάζ της ταινίας που μπέρδεψε θεατές και κριτικούς, όσο και η χρήση μη επαγγελματιών ηθοποιών δίχασε την κοινή γνώμη. Πολλοί στάθηκαν στον εργάτη που κλήθηκε να ερμηνεύσει τον Λένιν λέγοντας ότι μπορεί να έφερε εξωτερικές ομοιότητες με τον ηγέτη της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αλλά δεν είχε βάθος όσον αφορά τη μεταδοτικότητα της ψυχική δύναμης του μεγάλου ηγέτη. Ο Αϊζενστάιν όμως σκόπευε να απεικονίσει τον Λένιν όχι ως μεμονωμένη οντότητα, αλλά ως αντιπρόσωπο του προλεταριάτου.
Προβολές σε άλλα κράτη
Η ταινία προβλήθηκε στις Η.Π.Α. και την Αγγλία το 1928 με περαιτέρω επεξεργασία και κοψίματα, σε μια έκδοση που περιοριζόταν στην 1 ώρα και 35 λεπτά. Το 1977, πενήντα χρόνια μετά την πρώτη προβολή της ταινίας ο Γκριγκόρι Αλεξαντρόφ, βοηθός σκηνοθέτη του Αϊζενστάιν, που απεβίωσε το 1948, αποκατέστησε το αρχικό μοντάζ της ταινίας βασισμένος στις σημειώσεις του δημιουργού της. Σε αυτή την εκδοχή της ταινίας χρησιμοποιήθηκε το μουσικό θέμα που συνέθεσε ο Ντιμίτρι Σοστάκοβιτς το 1966.
Σχόλια του Σεργκέι Αϊζενστάιν
Ο ίδιος ο Αϊζενστάιν είπε για το έργο του: ''Όσον αφορά την δημιουργία της ταινίας, ο "Οκτώβρης" δεν είναι αψεγάδιαστος. Αυτή η ταινία αναφέρεται στη μάζα και το λαό, επομένως επέτρεψα στον εαυτό μου να πειραματιστεί. Μολονότι οι πειραματισμοί μου σπάνια αναγνωρίζονται, ήταν αρκετοί ώστε να διαμελίσουν το σύνολο της δουλειάς μου ως μονάδα. Αλλά από την άλλη, ήταν επίσης αρκετοί ώστε να μου επιτρέψουν να φτάσω σε εκτεταμένα συμπεράσματα...''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1928 Κατηγορία:Βωβές ταινίες Κατηγορία:Σοβιετικές ταινίες Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Σοβιετικές δραματικές ταινίες
Σφαγή του Χορτιάτη
μικρογραφία|Το μνημείο στον Χορτιάτη για την Σφαγή. Με τον όρο Σφαγή του Χορτιάτη ονομάζεται η δολοφονία 146 ή 147 κατοίκων της κωμόπολης Χορτιάτη. Έλαβε χώρα στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944 από τα Τάγματα Ασφαλείας με την κάλυψη άτακτων τμημάτων του Φριτς Σούμπερτ της Βέρμαχτ.
Οι επιβαίνοντες στα δύο αυτοκίνητα και η τύχη τους
Κατά μια εκδοχή, στο πρώτο αυτοκίνητο επέβαιναν τουλάχιστον 3 ή 4 Έλληνες, υπάλληλοι του Οργανισμού, που πήγαιναν στο Χορτιάτη για την απολύμανση της δεξαμενής του υδραγωγείου, από το οποίο έπαιρνε νερό ένα μεγάλο μέρος της Θεσ/νίκης, και τη χλωρίωση του νερού. Ο Ιωάννης Ταμιωλάκης, ανώτερος υπάλληλος του Ο.Υ.Θ, αναφέρει στο βιβλίο του "Η ιστορία της ύδρευσης της Θεσσαλονίκης", ότι στο αυτοκίνητο του Οργανισμού επέβαιναν πέντε Έλληνες: ο εργοδηγός Σιδερίδης, τρεις τεχνίτες και ο Αλ. Σωτηρχόπουλος που ήταν υπεύθυνος για τη χλωρίωση του νερού.
Όσον αφορά το δεύτερο αυτοκίνητο, που ήταν Γερμανικό, υπάρχουν οι εξής εκδοχές: σ’ αυτό επέβαιναν α) τρεις Γερμανοί και δυο Έλληνες, ο ένας εργοδηγός και ο άλλος υπάλληλος του Ο.Υ.Θ ή β) δύο άνδρες της Στρατιωτικής Αστυνομίας (Γκεστάπο), ένας Αυστριακός χημικός και δύο Έλληνες υπάλληλοι του Ο.Υ.Θ, ο Α. Σωτηρχόπουλος και ο Γ. Τρώντσιος ή γ) ο αυστριακός χημικός, ένα αξιωματικός της Γκεστάπο, δύο στρατιώτες και ο οδηγός. Ο Κώστας Πασχαλούδης, που ήταν καθοδηγητής της λεγόμενης «Υποδειγματικής Ομάδας της Νεολαίας της ΕΠΟΝ», που αποτελούσε μέρος του λόχου του καπετάν Φλωριά, ανέφερε τρεις Γερμανούς, μέλη της Γκεστάπο.
Από την επίθεση των ανταρτών στο πρώτο αυτοκίνητο τραυματίστηκαν ο οδηγός Κλεάνθης Τερζόπουλος και ο εργοδηγός Γεώργιος Σιδερίδης, ο οποίος αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του. Ο Ταμιωλάκης αναφέρει ότι σκοτώθηκε και ο οδηγός.
Από την επίθεση στο γερμανικό αυτοκίνητο (κατά την οποία οι επιβαίνοντες ανταπάντησαν στα πυρά) υπήρξε ένας νεκρός (πιθανόν ο Αυστριακός χημικός). Οι αντάρτες έπιασαν έναν από τους Γερμανούς που επέβαιναν στο αυτοκίνητο (υπάρχει και η εκδοχή ότι παραδόθηκε ο ίδιος) ενώ ο άλλος που ίσως και αυτός είχε τραυματιστεί, κατάφερε να διαφύγει και έφτασε στο Ασβεστοχώρι όπου ειδοποίησε τις γερμανικές αρχές. Υπάρχει και η εκδοχή ότι οι τραυματίες Γερμανοί που κατάφεραν να ξεφύγουν ήταν δυο. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, από την επίθεση στο δεύτερο αυτοκίνητο δεν υπήρχαν νεκροί αλλά μόνο δύο Γερμανοί τραυματίες εκ των οποίων ο ένας, μαζί με τον τρίτο Γερμανό που δεν είχε τραυματιστεί, μπόρεσε να διαφύγει και να φτάσει στο Ασβεστοχώρι. Κατά τον Ταμιωλάκη, από την επίθεση στο δεύτερο αυτοκίνητο σκοτώθηκε ο χημικός και τραυματίστηκε ένας από τους Γερμανούς, που κατάφερε να ξεφύγει και να ειδοποιήσει τις γερμανικές αρχές. Επίσης αναφέρει ότι οι Γερμανοί που αιχμαλωτίστηκαν από τους αντάρτες εκτελέστηκαν.
Η σφαγή
Μετά τις δύο αυτές επιθέσεις των ανταρτών οι κάτοικοι του Χορτιάτη ζήτησαν τη συμβουλή του Καζάκου ως προς το αν έπρεπε να φύγουν από το χωριό, φοβούμενοι αντίποινα των Γερμανών. Εκείνος όμως τους καθησύχασε, διαβεβαιώνοντάς τους ότι δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα. Έτσι κι η πλειοψηφία των κατοίκων που ήταν τότε στο χωριό παρέμειναν στα σπίτια τους (ήταν κυρίως γυναικόπαιδα, καθώς οι περισσότεροι από τους άντρες είχαν φύγει από νωρίς για να πάνε στις δουλειές τους). Έπειτα οι αντάρτες έφυγαν προς το Λιβάδι και την Πετροκέρασα, παίρνοντας μαζί τους τους αιχμαλώτους.
Λίγο αργότερα, έφτασαν στο Χορτιάτη περίπου είκοσι φορτηγά με Γερμανούς στρατιώτες και άντρες του Αποσπάσματος Καταδίωξης Ανταρτών του Φριτς Σούμπερτ (Jagdkommando Schubert) και περικύκλωσαν το χωριό. Αφού συγκέντρωσαν στην κεντρική πλατεία του χωριού τους κατοίκους που βρήκαν, άρχισαν να λεηλατούν και να πυρπολούν τα σπίτια.
Στη συνέχεια οδήγησαν τους κατοίκους που βρισκόνταν στην πλατεία στο σπίτι του Ευάγγελου Νταμπούδη και τους έκαψαν ζωντανούς ενώ όσους βρίσκονταν μπροστά στο καφενείο της πλατείας τους έκλεισαν στο φούρνο του Στέφανου Γκουραμάνη. Κατά τη μεταφορά τους στο φούρνο του Γκουραμάνη ένας από τους άντρες του Σούμπερτ έπαιζε ένα χαρούμενο σκοπό στο βιολί. Αφού τους έκλεισαν στο φούρνο οι άντρες του Σούμπερτ έστησαν ένα πολυβόλο και άρχισαν να τους πυροβολούν από ένα μικρό παραθυράκι της πόρτας. Κατόπιν έβαλαν φωτιά για να κάψουν ζωντανούς όσους δεν είχαν σκοτωθεί από τις ριπές του πολυβόλου. Από τους εγκλωβισμένους όσοι προσπάθησαν να διαφύγουν από το κτίριο που καιγόταν μαχαιρώθηκαν από τους στρατιώτες που περίμεναν έξω. Μόνο δύο άνθρωποι κατάφεραν να γλυτώσουν από το φούρνο του Γκουραμάνη.
Εκτός από τους κατοίκους που δολοφονήθηκαν στα δύο προαναφερθέντα σημεία του χωριού, άλλοι φονεύθηκαν έξω από τα σπίτια τους και έντεκα καταδιώχθηκαν και εκτελέστηκαν έξω από το χωριό ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν. Επίσης γυναίκες κάτοικοι του Χορτιάτη έπεσαν θύματα βιασμού πριν δολοφονηθούν από τους άντρες του Σούμπερτ. Συνολικά σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα 149 κάτοικοι του Χορτιάτη, ανάμεσά τους 109 γυναίκες και κορίτσια και κάηκαν περίπου 300 σπίτια. Εξ αιτίας του φόβου ότι οι Γερμανοί θα επέστρεφαν αλλά και της δυσοσμίας από τα καμένα πτώματα που είχαν μείνει άταφα, οι κάτοικοι που κατάφεραν να σωθούν επέστρεψαν αρκετές μέρες αργότερα στο χωριό. Στις 4 Σεπτεμβρίου οι άντρες του Σούμπερτ επέστρεψαν για να ολοκληρώσουν τη λεηλασία των σπιτιών που είχαν ξεκινήσει δυο μέρες πριν. Εκπρόσωποι του Ερυθρού Σταυρού έμαθαν για τη σφαγή του Χορτιάτη στις 5 Σεπτεμβρίου και κατάφεραν να εξασφαλίσουν άδεια για να μπουν στο χωριό μόλις στις 7 Σεπτεμβρίου.
Μετά τον πόλεμο
Ο Φριτς Σούμπερτ μετά τον πόλεμο δικάστηκε και εκτελέστηκε στο Επταπύργιο. Το 1960 στήθηκε μνημείο για τη σφαγή στο κέντρο της κωμόπολης του Χορτιάτη και το 1998 ονομάστηκε «μαρτυρική» με το υπ. αριθμ. 399 Προεδρικό Διάταγμα.
Οι πρωταγωνιστές από την πλευρά του ΕΛΑΣ, Βάιος Ρικούδης και Αντώνιος Καζάκος προσπάθησαν μεταπολεμικά να δικαιολογήσουν τη σκοπιμότητα της ενέδρας.
Παραπομπές
Χορτιατη Χορτιατη Σφαγη χορτιατη Κατηγορία:Μάχες των Ταγμάτων Ασφαλείας Κατηγορία:1944 Κατηγορία:Δήμος Πυλαίας - Χορτιάτη
Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2002-2003
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2002-2003 ήταν το 40ο από την καθιέρωση της Μπουντεσλίγκα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μπάγερν Μονάχου, για 18η φορά στην ιστορία της. Πρώτοι σκόρερ αναδείχθηκαν οι Τζιοβάνε Έλμπερ της Μπάγερν Μονάχου και Τόμας Κρίστιανσεν της Μπόχουμ, με 21 γκολ.
Βαθμολογία
Κατηγορία:Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2002-2003
Θερμογόνος δύναμη
Η θερμογόνος δύναμη μετρά την ικανότητα παραγωγής θερμικής ενέργειας ενός υλικού, το οποίο μπορεί να καεί, κατά την καύση του. Είναι η θερμική ενέργεια που εκλύεται κατά την καύση ενός κιλού στερεού ή υγρού καυσίμου ή ενός κυβικού μέτρου αερίου καυσίμου που βρίσκεται σε κανονικές συνθήκες. Διακρίνεται σε κατωτέρα και ανωτέρα θερμογόνο δύναμη.
Σημασία
Το θερμικό (ενεργειακό) περιεχόμενο είναι μια βασική ιδιότητα ενός καυσίμου εφόσον αποτελεί τη βάση για τον υπολογισμό της θερμικής απόδοσης.
Μέτρηση
Μετριέται με χρήση ειδικού θερμιδόμετρου (ASTM D240). Επίσης, για τον προσδιορισμό της μπορούν να χρησιμοποιηθούν και εμπειρικές σχέσεις και διαγράμματα όταν δεν είναι δυνατός ο πειραματικός προσδιορισμός της. Οι σχέσεις αυτές έχουν πολύ ικανοποιητική ακρίβεια και προτείνονται ακόμα και από επίσημους οργανισμούς τυποποίησης (ASTM, British Standards, ISO).
Ανωτέρα θερμογόνος δύναμη
Όταν στα προϊόντα καύσης το νερό βρίσκεται σε υγρή κατάσταση, δεν έχει απορροφήσει δηλαδή ενέργεια, η θερμογόνος δύναμη ονομάζεται ανωτέρα.
Κατωτέρα θερμογόνος δύναμη
Όταν στα προϊόντα καύσης το νερό βρίσκεται σε αέρια κατάσταση (υδρατμοί), το νερό έχει απορροφήσει ενέργεια και η θερμογόνος δύναμη, που έχει κατά συνέπεια μικρότερη τιμή από της ανωτέρας, ονομάζεται κατωτέρα θερμογόνος δύναμη.
Δεδομένου ότι οι μηχανές εσωτερικής καύσης αποβάλλουν το νερό με τη μορφή ατμού στα καυσαέρια, η τιμή της κατώτερης θερμογόνου δύναμης είναι η κατάλληλη για αναφορά κατά τη σύγκριση καυσίμων.
Διαφορά
Η διαφορά μεταξύ Ανώτερης και Κατώτερης θερμογόνου δύναμης εξαρτάται από την περιεκτικότητα του καυσίμου σε υδρογόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θερμότητα Κατηγορία:Καύσιμα
500
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 500 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Καρτεσιανό ρομπότ
thumb|right|[[Κινηματικό διάγραμα ενός ρομπότ καρτεσιανών συντεταγμένων]]
Ένα καρτεσιανό ρομπότ ή γραμμικό ρομπότ είναι ένα βιομηχανικό ρομπότ του οποίου οι τρεις κύριοι άξονες ελέγχου είναι γραμμικοί (δηλαδή μετακινούνται σε ευθεία γραμμή και δεν γυρίζουν) και είναι σε γωνία 90 μοιρών ο ένας με τον άλλο. Μεταξύ άλλων προτερημάτων, αυτή η μηχανική διάταξη απλοποιεί τον έλεγχο ρομπότ και την επίλυση του βραχίονα. Τα ρομπότ καρτεσιανών συντεταγμένων με τον οριζόντιο άξονα στηριγμένο και στα δύο άκρα του μερικές φορές ονομάζονται και ρομπότ γκάντρι (gantry robots). Συνήθως είναι πολύ μεγάλα.
Παράδοξο του παππού
Το παράδοξο του παππού είναι ένα προτεινόμενο παράδοξο του ταξιδιού στο χρόνο που περιγράφτηκε από τον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Ρενέ Μπαρζαβέλ στο βιβλίο του Le Voyageur Imprudent. Το παράδοξο περιγράφεται ως εξής: ο ταξιδιώτης του χρόνου πήγε πίσω στο χρόνο την περίοδο όπου ο παππούς δεν έχει παντρευτεί ακόμα και τον σκοτώνει. Ως αποτέλεσμα, ο ταξιδιώτης δε γεννήθηκε ποτέ. Αν δε γεννήθηκε ποτέ, τότε δεν μπόρεσε να ταξιδέψει στο χρόνο και να σκοτώσει τον παππού του, που σημαίνει ότι ο ταξιδιώτης γεννήθηκε τελικά.
Υποθέτοντας τον αιτιολογικό σύνδεσμο μεταξύ του παρόντος και του μέλλοντος του χρονοταξιδιώτη, το παράδοξο του παππού που διαταράσσει το σύνδεσμο μπορεί να θεωρηθεί απίθανο (έτσι αποκλείοντας την αυθαίρετη αλλαγή της μοίρας κάποιου). Ωστόσο, ένας αριθμός υποθέσεων έχει δημοσιευθεί για να αποφευχθεί το παράδοξο, όπως η ιδέα ότι το παρελθόν είναι απαράλλαχτο, οπότε ο παππούς θα επιβίωσε ήδη από την απόπειρα δολοφονίας του ή ο χρονοταξιδιώτης δημιουργεί μία εναλλακτική χρονογραμμή όπου ο ταξιδιώτης δε γεννήθηκε ποτέ.
Μία παραλλαγή του παράδοξου του παππού είναι το παράδοξο του Χίτλερ, μία αρκετά συχνή αλληγορία στην επιστημονική φαντασία, όπου ο πρωταγωνιστής ταξιδεύει πίσω στο χρόνο για να δολοφονήσει τον Αδόλφο Χίτλερ πριν προκαλέσει τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντί να εμποδίσει το ταξίδι στο χρόνο, η πράξη αφαιρεί κάθε λόγο για το ταξίδι, μαζί με τη γνώση ότι κανένας λόγος δεν υπήρξε, αφαιρώντας έτσι κάθε σημασία στο ταξίδι στο χρόνο από την αρχή. Επίσης, οι συνέπειες από την ύπαρξη του Χίτλερ είναι τόσο μνημειώδεις για οποιονδήποτε γεννήθηκε στις δεκαετίες μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που είναι πιθανό ότι το παράδοξο του παππού θα εφαρμοζόταν με κάποιο τρόπο (λόγω του γεγονότος ότι πρακτικά για κάποιον που γεννήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πιθανόν η γέννηση του επηρεάστηκε με κάποιο τρόπο από τα αποτελέσματά του.
Πηγές
Παππου Παραδοξο Παππου
Αντάντ απλά ιντινά
Ο Αντάντ απλά ιντινά υπήρξε ο όγδοος βασιλιάς της τέταρτης δυναστείας της Βαβυλώνας ή δεύτερης δυναστείας της Ισίν (1067 - 1046 π.χ.) το όνομα του που αναφέρεται στον θεό της θύελλας σημαίνει "ο θεός Αντάντ μου έδωσε έναν διάδοχο" σύγχρονος του Ασσύριου βασιλιά Ασούρ μπέλ καλά, η εποχή του χαρακτηρίζεται ως χρυσή εποχή για την Βαβυλώνα.΄Ο σπασμένος οβελίσκος του Ασούρ μπέλ καλά επιβεβαιώνει οτι οι Ασσύριοι επιτέθηκαν στην Βαβυλώνα τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, αναφέρεται σαν γιος του κανένα δηλαδή σφετεριστής κατά άλλες πληροφορίες το όνομα του πατέρα του ήταν Εσαγκίλ Σαντουνί σύμφωνα με πληροφορίες τοποθετήθηκε βασιλιάς από τον Ασούρ μπέλ καλά ο οποίος παντρεύτηκε την κόρη του. Στα χρονικά της βασιλείας του αναφέρονται επιθέσεις των Αραμαικών φυλών καθοδηγούμενες από έναν επαναστάτη, το έπος του θεού της πανούκλας Ερρά αναφέρει μεγάλη αναγέννηση της Βαβυλώνας ύστερα από πολλά χρόνια απραξίας ανακατασκεύασε τα τείχη της πόλης και πολλούς ναούς. Στην Ασσυρία είχε σημαντική συμβολή στην αντικατάσταση του γιου και διαδόχου του Ασούρ μπέλ καλά με τον θείο του Σαμσί Αντάντ Δ' που βρισκόταν σε εξορία στην Βαβυλώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Αριέζ (ποταμός)
Ο Αριέζ είναι ποταμός της νότιας Γαλλίας. Πηγάζει από τα Πυρηναία σε ύψος στο Σιρκ ντε Φοντ-Νεγκρ, στα σύνορα μεταξύ Ανδόρρας και του νομού των Ανατολικών Πυρηναίων, και χύνεται στον Γαρούνα νοτίως της Τουλούζης, στο ύψος του Πορτέ-συρ-Γκαρόν, στον νομό του Άνω Γαρούνα, αφού έχει διατρέξει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Αγγειοπλαστική
thumb|right|280px|Αγγειοπλάστης δίνει το επιθυμητό σχήμα στο κεραμικό δοχείο καθώς αυτό περιστρέφεται. ([[Καππαδοκία, Τουρκία).]] Με τον όρο αγγειοπλαστική εννοείται η τέχνη του αγγειοπλάστη, μία από τις παλαιότερες και πλέον διαδεδομένες τέχνες. Αντικείμενό της είναι η παραγωγή προϊόντων από πηλό που ψήνεται σε ψηλές θερμοκρασίες για να γίνει σκληρός και ανθεκτικός. Η αγγειοπλαστική είναι μια από τις αρχαιότερες ασχολίες του ανθρώπου, καθώς τα προϊόντα αγγειοπλαστικής ήταν απαραίτητα για την αποθήκευση και μεταφορά κυρίως υγρών (λόγω της υδατοστέγειας του πηλού), αλλά και στερεών προιόντων. Κάποια αγγεία τα οποία είχαν ξεχωριστό σκοπό κατασκευάζονταν περίτεχνα και με υπέροχες αγγειογραφίες, κάνοντας τα έτσι σημαντικά κομμάτια της ιστορίας.
502
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 502 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Αγγειοπλαστική
Στον σύγχρονο πολιτισμό, τα περισσότερα κεραμικά κατασκευάζονται βιομηχανικά και έτσι η τέχνη έχει χάσει το παλιό της κύρος. Ωστόσο, η αγγειοπλαστική παραμένει και στις μέρες μας, μία αναγνωρισμένη και σεβαστή μορφή διακοσμητικής τέχνης καθώς τα περισσότερα διακοσμητικά κεραμικά κατασκευάζονται με τον παραδοσιακό τρόπο.
502
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αγγειοπλαστική
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κεραμική
Βυζαντινοαβαρική συνθήκη του 574
Η Βυζαντινοαβαρική συνθήκη του 574 ήταν μία συνθήκη ειρήνης που έγινε μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Χαγάτου των Αβάρων. Η συνθήκη υπογράφηκε στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ του Τιβέριου Β΄ και των πρέσβεων του χαγάτου Βαϊανού, ουσιαστικά με τη συνθήκη επήλθε παύση των εχθροπραξιών και λήξη του Βυζαντινοαβαρικού πόλεμου του 570-574 που το χρειάζονταν οι Βυζαντινοί λόγω του πόλεμου στο άλλο άκρο της αυτοκρατορίας με τους Πέρσες.
Οι όροι της συνθήκης σήμερα δεν είναι γνωστοί, οι Άβαροι είχαν νικήσει το ίδιο έτος τους Βυζαντινούς σε μάχη και κατέλαβαν πολλά εδάφη στην περιοχή του Σίρμιου, αλλά όχι την πόλη. Ο Τιβέριος που ήταν συναυτοκράτορας του άρρωστου Ιουστίνου Β΄, ουσιαστικά αυτός ασκούσε την εξουσία και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους έγινε αυτοκράτορας, ζήτησε ειρήνη και οι Άβαροι την έκαναν δεκτή.
Το μόνο που είναι γνωστό για την συνθήκη είναι συμφωνία καταβολής ετήσιου φόρου 80.000 χρυσών νομισμάτων για την εξαγορά της ειρήνης από τους Άβαρους. Οι Άβαροι πρέσβεις κατά την επιστροφή τους ληστεύτηκαν και ο Ιουστίνος αποκατέστησε μέρος των δώρων και όλα τους τα άλογα. Η υπογραφή της συνθήκης έφερε ειρήνη μεταξύ των δύο έως το 579 όπου ενδιάμεσα ο Τιβέριος μπόρεσε να απασχολήσει τον στρατό του στον πόλεμο με τους Πέρσες.
Αποτέλεσμα αυτής της συνθήκης ήταν και η κοινή Βυζαντινοαβαρική εκστρατεία του 578 ενάντια των Σλάβων, αλλά και η βοήθεια των Άβαρων στο περσικό μέτωπο με στρατεύματα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοαβαρικοί πόλεμοι Κατηγορία:Συνθήκες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Τατουάζ αμαλγάματος
Το τατουάζ αμαλγάματος (ονομάζεται επίσης εντοπισμένη αργύρωση, ή εστιακή αργύρωση) είναι μια γκρι, μπλε ή μαύρη αποχρωματισμένη περιοχή του βλεννογόνου του στόματος και συναντάται συνήθως στα ούλα της κάτω γνάθου. Είναι μια ιατρογενής βλάβη που προκαλείται με την εισχώρηση οδοντιατρικού αμαλγάματος στους μαλακούς ιστούς. Συνήθως είναι ανώδυνη και καλοήθεις αλλά μπορεί λανθασμένα να διαγνωστεί ως μελάνωμα.
Ενδείξεις και συμπτώματα
Το τατουάζ αμαλγάματος εμφανίζεται συνήθως στα ούλα της κάτω γνάθου, συνήθως σε μια περιοχή ακρορριζεκτομής (έμφραξη ακρορριζίου) όπου το αμάλγαμα έχει διεξηγθεί. Μετά από τα ούλα, οι πιο συνηθισμένες περιπτώσεις που μπορεί να εντοπιστεί είμαι στο φατνιακό βλεννογόνο και τον στοματικό βλεννογόνο ή σε οποιοδήποτε σημείο του στοματικού βλεννογόνου γενικότερα. Είναι ανώδυνο και εμφανίζεται ως μια μπλε-μαύρη ή γκρι αποχρωματισμένη κηλίδα στην επιφάνεια του βλεννογόνου. Τα όρια του τατουάζ μπορούν να μεταβάλλονται και μπορεί να είναι προσδιορισμένα, ακανόνιστα ή διάχυτα.
Αίτια
Το τατουάζ αμαλγάματος προκαλείται από την εμφύτευση αμαλγάματος στους ιστούς. Μπορεί να προκληθεί με διάφορους τρόπους:
Διάγνωση
Η διάγνωση γίνεται ύστερα από κλινική εξέταση. Τα τατουάζ αμαλγάματος μπορούν να διακριθούν από άλλες αιτίες τοπικών στοματικών χρωματισμών γιατί δεν μεταβάλλονται σημαντικά σε μέγεθος ή χρώμα, αν και μπορεί για αρκετούς μήνες να φαίνονται πως μεγεθύνονται σταδιακά μετά την αρχική εμφύτευση των μεταλλικών σωματιδίων. Μερικά τατουάζ αμαλγάματος είναι εμφανή κατά τον ακτινολογικό έλεγχο, αν και σε πλήθος περιπτώσεων τα τατουάζ αμαλγάματος δεν έχουν ακτινολογικά χαρακτηριστικά καθώς τα υπεύθυνα σωματίδια του αμαλγάματος είναι μικροσκοπικά ακόμα και αν η κλινική εικόνα της αποχρωματισμένης περιοχής του βλεννογόνου είναι μεγαλύτερη. Αν κριθεί απαραίτητο, η διάγνωση μπορεί να επιβεβαιωθεί ιστολογικά με λήψη βιοψίας, η οποία αποκλείει την ύπαρξη σπίλων ή μελανωμάτων. Αν ληφθεί βιοψία, η ιστοπαθολογική εμφάνιση είναι:
Πρόληψη
Θεωρητικά η συστηματική χρήση ενός οδοντικού φράγματος κατά τη διάρκεια των οδοντιατρικών διαδικασιών που αφορούν τη χρήση αμαλγαμάτων μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο δημιουργίας ενός τατουάζ αμαλγάματος.
Θεραπεία
Δεν απαιτείται θεραπεία καθώς η βλάβη είναι καλοήθη. Μερικοί υποστηρίζουν ότι τα τατουάζ αμαλγάματος είναι καλύτερα να αφαιρούνται χειρουργικά έτσι ώστε να διασφαλίζεται ότι η βλάβη δεν είναι μελάνωμα. Άλλοι υποστηρίζουν πως η αφαίρεση είναι απαραίτητη μόνο σε περίπτωση που υπάρχει αμφιβολία διάγνωσης και ότι τα τατουάζ αμαλγάματος αντιμετωπίζονται μόνο με την ταυτοποίησή τους. Για παράδειγμα αν αδιαφανή σωματίδια είναι ορατά κατά τον ακτινολογικό έλεγχο, η βιοψία είναι περιττή.
Επιδημιολογία
Τα τατουάζ αμαλγάματος συναντάται σε ποσοστό 1% του γενικού πληθυσμού. Είναι η πιο συνηθισμένη αιτία αποχρωματισμού του στοματικού βλεννογόνου.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="ΣΗΜ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Στόμα Κατηγορία:Παθήσεις του στόματος Κατηγορία:Παθήσεις του βλεννογόνου του στόματος Κατηγορία:Τατουάζ - Δερματοστιξία Κατηγορία:Τραυματικά τατουάζ
Τάρτα
Η τάρτα είναι αρτοποίημα που περιλαμβάνει μία βάση από ζύμη ζαχαροπλαστικής γεμισμένη με κρέμα που μπορεί να είναι κρέμα ζαχαροπλαστικής, κρέμα σοκολάτας, μαρέγκα, λεμόνι ή άλλος τύπος, και γαρνίρισμα με φρέσκα ή αποξηραμένα φρούτα, ξηρούς καρπούς ή φοντάν ζαχαροπλαστικής. Αποτελεί δημοφιλέστατο κέρασμα, εναλλακτικά μπορεί να σερβιριστεί μία ποικιλία από ταρτάκια, δηλαδή μινιατούρες τάρτας. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία από συνταγές για γλυκές και αλμυρές τάρτες.
Η καλή παρασκευή τάρτας διευκολύνεται από ειδικά σκεύη και εξοπλισμό μαγειρικής που προορίζονται ειδικά για αυτόν τον σκοπό. Η φόρμα της τάρτας μπορεί να είναι στρογγυλή ή ορθογώνια, η βάση της καλύτερα να είναι αντικολλητική με αποσπώμενη βάση.
Ιστορία
Η λέξη τάρτα προέρχεται από τη γαλλική λέξη tarte που σημαίνει τάρτα ή πίτα, η διαφορά μεταξύ των δύο είναι ότι στην πίτα η γέμιση καλύπτεται με φύλλο ζύμης, ενώ η τάρτα παραμένει ανοικτή. Περαιτέρω διαφορές σχετίζονται με τα είδη και εξοπλισμό μαγειρικής που χρησιμοποιούνται.
Για την προέλευση της τάρτας υπάρχουν διάφορες θεωρίες. Είναι εν μέρει γαστρονομική παράδοση στην οποία το φαγητό παρασκευάζεται από στρώσεις διαφορετικού τύπου, αφετέρου το ψήσιμο πιτών και ταρτών είναι μεσαιωνική συνήθεια που συνοδεύεται από τεχνογνωσία και έθιμα. Η ειδική ζύμη ζαχαροπλαστικής για τάρτες πρωτοπαρουσιάστηκε το 1550, περίπου 200 χρόνια μετά από τις ζύμες πίτας. Εκείνη τη χρονική περίοδο η τάρτα ήταν προνόμιο της τάξης των ευγενών, ενώ οι πίτες ήταν συστατικά της κουζίνας των κοινών θνητών. Στις αρχές του μεσαίωνα οι τάρτες ήταν γεμισμένες με κρεατικά, αργότερα όμως υπερίσχυσαν γαστρονομικά οι γλυκές τάρτες με γέμιση κρέμας και γαρνίρισμα φρούτων.
Μία προγενέστερη τάρτα είναι η ιταλική κροστάτα, που χρονολογείται από τα μέσα του 15ου αιώνα.
Οι τάρτες στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα προτιμώνται οι τάρτες φρούτων που αναδεικνύουν τη γλυκύτητα των φρούτων της χώρας: φράουλες, βερίκοκα, ακτινίδια, μπανάνες, κεράσια. Για γαρνίρισμα προτιμώνται: κουκουνάρια, νιφάδες αμυγδάλου, ξηροί καρποί, σιρόπι καραμέλας ή σοκολάτας. Η ζύμη για τη βάση της τάρτας φτιάχνεται με βούτυρο, ζάχαρη άχνη, αυγό και αλεύρι. Το μείγμα αναμιγνύεται έως ότου σχηματιστεί μία εύπλαστη ζύμη που μεταφέρεται στη φόρμα για την τάρτα και ψήνεται σε χαμηλή θερμοκρασία για περίπου 15 λεπτά. Η κρέμα ζαχαροπλαστικής φτιάχνεται με φρέσκο γάλα, κρέμα γάλακτος, ζάχαρη, κρόκους αυγών, κορν φλάουρ και βανίλια. Τα υλικά αναμιγνύονται και θερμαίνονται σε μία κατσαρόλα, έως ότου δέσει η κρέμα η οποία πρέπει να ψυχθεί προτού χρησιμοποιηθεί. Η τάρτα γεμίζεται με την κρέμα, καλύπτεται με τα φρούτα και πασπαλίζεται με το γαρνίρισμα επιλογής. Η καλή κρέμα ζαχαροπλαστικής είναι βελούδινη και τα φρούτα της διακόσμησης πρέπει να φαίνονται δροσερά και λαχταριστά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρτοσκευάσματα Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Αρτοποιήματα
Ουλεστράτεν
To Ουλεστράτεν (ολλανδικά Ulestraten, λιμβουργιανά Ulesjtraote) είναι χωριό στην ολλανδική επαρχία της Λιμβουργίας. Βρίσκεται στην κοινότητα του Μέερσεν. Περιτριγυρίζεται από δάσος.
Το Ουλεστράτεν ήταν ξεχωριστή κοινότητα μέχρι το 1982, οπότε συγχωνεύθηκε με το Μέερσεν.
Καρναβάλι
Στο Ουλεστράτεν, αν και μικρό χωριό, οργανώνονται μεγάλες παρελάσεις την περίοδο του Καρναβαλιού. Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί συμμετοχή νέων πολλών εθνικοτήτων, όπως Σουηδών, Πορτογάλων, ακόμα και Ελλήνων. 400px|μικρογραφία|αριστερά|Καρναβάλι στο Ουλεστράτεν
Μαρδούκ σαπίκ ζερί
Ο Μαρδούκ σαπίκ ζερί υπήρξε ο έβδομος βασιλιάς της τέταρτης δυναστείας της Βαβυλώνας ή δεύτερης δυναστείας της Ισίν (1082 - 1067 π.χ.) το όνομα του σημαίνει «εξαγωγέας των σπόρων» διάδοχος του βασιλιά της Βαβυλώνας Μαρδούκ ναντίν αχέ σύγχρονος των Ασσυρίων βασιλέων Ασαρίντ απάλ εκούρ και Ασούρ μπέλ καλά. Την εποχή της βασιλείας του οι Αραμαίοι λόγω πείνας επιτέθηκαν στην Βαβυλώνα σε συνδυασμό με την επίθεση του Τικουλτί απίλ Εσάρρα τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του. Επισκεύασε τους ναούς, τα τείχη και έφερε μεγάλη περίοδο ευημερίας ιδιαίτερα μετά το κλείσιμο ειρήνης με τον Ασσύριο βασιλιά Ασούρ μπέλ καλά προκειμένου να μπορέσει να αντιμετωπίσει τους Αραμαίους.
Πηγές
F. Reschid, C. Wilcke (1975). «Ein ‘Grenzstein’ aus dem ersten (?) Regierungsjahr des Konigs Marduk-sapik-zeri». Zeitschrift fur Assyriologie und vorderasiatische Archaologie 65 (1): 34–62.
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Αστερία (θεά)
Στην ελληνική μυθολογία, η Αστερία ή Αστερίη (Ἀστερία or Ἀστερίη) είναι κόρη των Τιτάνων Κοίου και Φοίβης, και αδελφή της Λητούς. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, από τον ξάδελφό της Πέρση απέκτησε ένα μοναχοπαίδι, μια κόρη που ονομαζόταν Εκάτη, τη θεά της μαγείας. Άλλοι συγγραφείς έκαναν την Αστέρια μητέρα του τέταρτου Ηρακλή και της Εκάτης από τον Δία.
Ετυμολογία
Το όνομα της θεάς «Αστέρια» προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη ἀστήρ που σημαίνει «αστέρας». Η ίδια η λέξη Ἀστήρ κληρονομείται από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *h₂ster- ("αστέρι"), από *h₂eh₁s-, "καίω". Το όνομα της Αστερίας έχει ίδια ετυμολογία με τα ονόματα του Αστραίου, πρώτου ξαδέλφου του Αστερίας, και της κόρης του Αστραίας.
Μυθολογία
αριστερά|μικρογραφία| Αστερία και Φοίβη στο [[Βωμός της Περγάμου|Βωμό της Περγάμου.]]
Η Αστέρια παντρεύτηκε τον πρωτοξάδελφό της Πέρση, και γέννησε το μονάκριβο παιδί τους την Εκάτη. Σε μια παραλλαγή που αποδίδεται στον Μουσαίο, η Αστερία έγινε μητέρα της Εκάτης όχι από τον Πέρση αλλά από τον ίδιο τον Δία. Η Αστερία συμμάχησε με τους άλλους θεούς κατά τη διάρκεια της Γιγαντομαχίας, καθώς στη ζωφόρο της Γιγαντομαχίας στον Βωμό της Περγάμου, η Αστερία φαίνεται να πολεμά ενάντια στους Γίγαντες δίπλα στη μητέρα της τη Φοίβη.
Η Αστερία ήταν κάτοικος του Ολύμπου και όπως και η αδελφή της η Λητώ αγαπήθηκε από τον Δία. Αφού ο Δίας άφησε έγκυο τη Λητώ, την προσοχή του τράβηξε στη συνέχεια η αδελφή της η Αστερία. Προκειμένου να ξεφύγει από τις ερωτικές επιδρομές του θεού, ο οποίος με τη μορφή αετού την καταδίωξε, μεταμορφώθηκε σε ορτύκι και ρίχτηκε στο Αιγαίο πέλαγος. Εκεί η Αστερία μεταμορφώθηκαν στο νησί Αστερία (το νησί που είχε πέσει από τον παράδεισο σαν αστέρι) ή στο «νησί των ορτυκιών» Ορτυγία. Αυτό στη συνέχεια ταυτίστηκε με το νησί της Δήλου, το οποίο ήταν το μόνο μέρος στη γη που έδωσε καταφύγιο στη Λητώ, όταν, έγκυος στα παιδιά του Δία, καταδιώχθηκε από την εκδικητική Ήρα. Σύμφωνα με τον Υγίνο, η Λητώ μεταφέρθηκε από τον βόρειο άνεμο Βορέα με εντολή του Δία στο πλωτό νησί, την ώρα που την καταδίωκε ο Πύθων, και εκεί στηριζόμενη σε μια ελιά γέννησε τον Απόλλωνα και την Άρτεμιδα.
Η Ήρα, παρόλο που ήταν έξαλλη που η Αστερία την αψήφησε και επέτρεψε στη Λητώ να γεννήσει τα προϊόντα της απιστίας του Δία, δεν της έκανε κακό, από σεβασμό προς αυτήν που δεν κοιμήθηκε με τον Δία όταν την κυνήγησε και αντ' αυτού προτίμησε τη θάλασσα από αυτόν, μη κατακερματίζοντας έτσι περαιτέρω τον γάμο της Ήρας. Η δύναμη της Αστερίας να αντισταθεί στις απειλές της Ήρας φαίνεται να πηγάζει από την καταγωγή της ως κόρης δύο Τιτάνων.
Μια διαφορετική εκδοχή προστέθηκε από τον ποιητή Νόννο, ο οποίος διηγήθηκε ότι, αφού η Αστερία καταδιώχθηκε από τον Δία και έγινε ορτύκι και πήδηξε στη θάλασσα, ο θεός Ποσειδών μετά ανέλαβε το κυνήγι. Μέσα στην τρέλα του πάθους του, κυνήγησε την αγνή θεά πέρα δώθε στη θάλασσα, που έτρεχε ακούραστη μέχρι που μεταμορφώθηκε στο έρημο νησί Δήλος με τη βοήθεια του ανιψιού της Απόλλωνα που την ρίζωσε στα κύματα ακίνητη.
Η εκδοχή της φυγής της Αστερίας από τον Δία ως καταγωγή της Δήλου εισήχθη πιθανότατα από τον Καλλίμαχο, καθώς στον Ομηρικό Ύμνο στον Απόλλωνα, τίποτα στη συνομιλία μεταξύ Λητούς και Δήλου δεν υπονοεί τέτοιο παρελθόν για τη Δήλο, πόσο μάλλον ότι είναι αδελφές. Όπως και στον Ύμνον, ωστόσο, ο Καλλίμαχος δεν υπαινίσσεται κάποια συγγένεια μεταξύ Λητούς και Αστερίας, σε αντίθεση με τον Ησίοδο, ο οποίος έγραψε ότι είναι αδελφές, αλλά δεν έκανε την Αστερία την καταγωγή της Δήλου. Η Αστερία ως Δήλος είναι ήδη γνωστή από τον Πίνδαρο, αλλά το αν γνώριζε την ιστορία της προσπάθειάς της να αποφύγει τον Δία δεν είναι ξεκάθαρο.
Στη σπάνια εκδοχή όπου η Αστερία είναι η μητέρα του Ηρακλή από τον Δία, οι Φοίνικες θυσίαζαν ορτύκια στον ήρωα γιατί όταν πήγε στη Λιβύη και σκοτώθηκε από τον Τυφώνα, ο Ιόλαος του έφερε ένα ορτύκι και αφού το έβαλε κοντά του, μύρισε, και ξαναζωντάνεψε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήλος Κατηγορία:Τιτάνες Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία