cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ξηρά δάση του Παναμά
Χλωρίδα και πανίδα
Το ελεύθερο δάσος καλύπτει πολύ μικρή έκταση. Πάνω από το 70% της οικοπεριοχής έχει μετατραπεί σε αγροκτήματα και χώρους γεωργίας. Το 15% είναι ανοιχτό δάσος και το 5% είναι πλατύφυλλο αειθαλές κλειστό δάσος. Λίγο πάνω από το 1% της επικράτειας είναι υγρότοπος, αλλά ταξινομείται σε μαγγρόβια, όπου οι επιρροές του αλμυρού νερού κυριαρχούν 1-3 km περισσότερο από την ακτή. Η ποικιλότητα των ειδών είναι υψηλή λόγω της ποικιλίας των οικολογικών ζωνών που συναντώνται σε κοντινή απόσταση. Στην οικοπεριοχή αναγνωρίζονται 518 είδη σπονδυλωτών. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c7/Parque_Natural_Metropolitano_-_Mirador_con_vista_hacia_el_Cerro_Ancon_y_la_Calzada_de_Amador_-_panoramio.jpg/300px-Parque_Natural_Metropolitano_-_Mirador_con_vista_hacia_el_Cerro_Ancon_y_la_Calzada_de_Amador_-_panoramio.jpg|αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Μητροπολιτικό Φυσικό Πάρκο, κοντά [[Πόλη του Παναμά|στην πόλη του Παναμά.]]
Προστατευόμενες περιοχές
Λιγότερο από το 2% της οικολογικής περιοχής προστατεύεται επίσημα. Αυτές οι προστατευόμενες περιοχές περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Παναμά Κατηγορία:Δάση του Παναμά
Ατιγιέ (τραγουδίστρια)
Η Ντενίζ Ατιγιέ Γιλμάζ (τουρκική γλώσσα: Deniz Atiye Yılmaz, Βρέμη, Δυτική Γερμανία, 22 Νοεμβρίου 1988 ) είναι Τουρκάλα τραγουδίστρια της ποπ, γνωστή απλά ως Ατιγιέ (τουρκικά: Atiye). Εκτός από το τραγούδι ασχολείται ως χορεύτρια και ηθοποιός, ενώ υπογράφει τη μουσική και τους στίχους αρκετών από τα κομμάτια της. Κατά τα πρώτα χρόνια της καριέρας της ήταν γνωστή ως Atiye Deniz.
Βιογραφία
Το 2007 η Ατιγιέ κυκλοφόρησε τον πρώτο της προσωπικό δίσκο με τίτλο Gözyaşlarım («Τα δάκρυά μου») από τη Sony Music και αναδείχτηκε Καλύτερη Πρωτοεμφανιζόμενη Καλλιτέχνιδα στο πλαίσιο των τουρκικών μουσικών βραβείων Kral TV για το τραγούδι Don't Think. Το 2009 κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της με τίτλο Atiye, από το οποίο ξεχώρισαν τα τραγούδια Muamma, Kal και Salla και το 2011 ακολούθησε το τρίτο προσωπικό της άλμπουμ, Budur. Παράλληλα, την ίδια χρονιά κέρδισε το βραβείο του Καλύτερου Τούρκου Καλλιτέχνη στα MTV Europe Music Awards. Το 2013 η Ατιγιέ κυκλοφόρησε το άλμπουμ Soygun Var και το 2015 πραγματοποίησε σειρά εμφανίσεων στις ΗΠΑ με σκοπό την προώθηση του αγγλόφωνου τραγουδιού της Come to me. Παράλληλα τέθηκε στην κυκλοφορία και το κομμάτι Abrakadabra. Το 2016 ο κρατικός τηλεοπτικός σταθμός TRT την είχε επιλέξει ως εκπρόσωπο της Τουρκίας σε περίπτωση που η χώρα επέστρεφε στον διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον, ενώ το ίδιο έτος η τραγουδίστρια κυκλοφόρησε το σινγκλ İnşallah Canım Ya. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν τα σινγκλ We Got That La (2017), Hisset (2018), Tom Tom (2019) κλπ.
Πέρα από τη μουσική της καριέρα, η Ατιγιέ ασχολείται περιστασιακά και με την ηθοποιία. Μεταξύ άλλων, έχει εμφανιστεί το 2013 στην τουρκική ταινία Bu İşte Bir Yalnızlık Var, ενώ το 2016 πρωταγωνίστησε στο - επίσης τουρκικό - φιλμ Bana Git De, σε σκηνοθεσία του Χαντάν Οζτούρκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι τραγουδιστές Κατηγορία:Τούρκοι μουσικοί Κατηγορία:Στιχουργοί Κατηγορία:Γερμανοί τουρκικής καταγωγής Κατηγορία:Τούρκοι αραβικής καταγωγής Κατηγορία:Ολλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Γερμανίδες τραγουδίστριες
Ομόνοια Λευκωσίας (πετοσφαίριση ανδρών)
Η Ομόνοια Λευκωσίας είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών. Αποτελεί τμήμα του σωματείου του Αθλητικού Συλλόγου Ομόνοια Λευκωσίας. Η πετοσφαιρική ομάδα ανδρών του σωματείου δημιουργήθηκε το 1948. Έδρα της ομάδας είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία στη Λευκωσία.
Ιστορία
Μετά το 1960 άρχισε η διεξαγωγή παγκύπριων πρωταθλημάτων. Το 1965 δημιουργήθηκε η Παγκύπρια Ομοσπονδία Αθλοπαιδιών, της οποίας η Ομόνοια ήταν μέλος λόγω της καλαθοσφαιρικής της ομάδας. Αργότερα η ΠΟΑ μετονομάστηκε σε Τοπική Επιτροπή Αθλοπαιδιών Κύπρου. Το 1972 δημιουργήθηκε η τοπική Επιτροπή Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης Κύπρου, η οποία διεξήγαγε το πρώτο επίσημο πρωτάθλημα βόλει.
Η πετοσφαιρική Ομόνοια επαναδραστηριοποιήθηκε τον Μάιο του 1975. Την επόμενη χρονιά εντάχθηκε στη Β΄ κατηγορία. Το 1977 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Στις 25 Φεβρουαρίου 1978 ιδρύθηκε η Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) με την Ομόνοια να αποτελεί ιδρυτικό της μέλος.
Η Ομόνοια συμμετείχε στο πρώτο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας υπό την αιγίδα της ΚΟΠΕ το 1978, τερματίζοντας στην 8η θέση σε σύνολο 10 ομάδων. Το 1983 η Ομόνοια συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου όπου έχασε από τον ΑΠΟΕΛ με 3-1 σετ. Ο αγώνας έγινε στις 9 Δεκεμβρίου 1983 στο Λευκόθεο. Την περίοδο 1986-87 η Ομόνοια υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στη Β΄ κατηγορία. Επανήλθε στην Α΄ κατηγορία την επόμενη περίοδο, κατακτώντας για δεύτερη φορά το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Συνέχισε στην Α΄ κατηγορίας έως την περίοδο 1991-92 που υποβιβάστηκε ξανά. Την περίοδο 1992-93 κατακτά ξανά το πρωτάθλημα και επανέρχεται στην Α΄ κατηγορία.
Την περίοδο 1994-95 έφτασε στον τελικό του κυπέλλου όπου έχασε από την Ανόρθωση στο Λευκόθεο με 3-1 σετ. Συμμετείχε ξανά στον τελικό την περίοδο 1996-97 όπου έχασε από τον Παφιακό με 3-1 σετ. Την περίοδο 1997-98 συμμετείχε στον τελικό των πλέι οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή, χάνοντας από την Ανόρθωση.
Την περίοδο 1998-99 η Ομόνοια κατέκτησε τον πρώτο της κύπελλο κερδίζοντας στον τελικό τον Παφιακό με 3-1 σετ. Το επόμενο κύπελλο της ομάδας ήλθε την περίοδο 2005-06 όταν κέρδισε τον Διόνυσο με 3-0 σετ. Ακολούθησε το κύπελλο της περιόδου 2008-09 όταν κέρδισε την Ανόρθωση με 3-2 σετ.
Τα χρόνια που ακολούθησαν η Ομόνοια είχε ανοδική πορεία και κατάφερε να κτίσει την δική της δυναστεία κατακτώντας εφτά πρωταθλήματα (2014-15, 2015-16, 2016-17, 2018-19, 2020-21,2021-22,2022-23) έξι κύπελλα (2015-16, 2017-18, 2018-19, 2020-21, 2021-22, 2022-23) και εφτά Σούπερ Καπ (2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2021).
Πορεία στο χρόνο
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία της Ομόνοιας στις πετοσφαιρικές διοργανώσεις της Κύπρου.
Τελικοί κυπέλλου
Η Ομόνοια έχει κατακτήσει 9 φορές το Κύπελλο Κύπρου. Είναι στην δεύτερη θέση κατακτήσεων του κυπέλλου και στην τρίτη θέση σε συμμετοχές στον τελικό. Συνολικά έχει συμμετάσχει 16 φορές στον τελικό του κυπέλλου.
Αγώνες Σούπερ Καπ
Η Ομόνοια έχει κατακτήσει 7 φορές το Σούπερ Καπ. Είναι στην δεύτερη θέση κατακτήσεων του Σούπερ Καπ και στην τρίτη θέση σε συμμετοχές στη διοργάνωση. Συνολικά έχει συμμετάσχει 12 φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου
Δημήτριος ο Αλεξανδρινός (ολυμπιονίκης)
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Drachma,%20244-208%20BC,%20Olympia.%20134-143th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Δραχμή της Ολυμπίας, χρονολογούμενη μεταξύ 134ης (244 π.Χ.) και 143ης (208 π.Χ.) διοργάνωσης των αγώνων]] Ο Δημήτριος ο Αλεξανδρινός (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου κατά τους 138ους (228 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αλεξανδρινοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Πεζογέφυρα "Σόλων Καρυδάκης"
Η πεζογέφυρα "Σόλων Καρυδάκης" βρίσκεται στην Λεωφόρο Κηφισίας στο ύψος της οδού Στεφάνου Δέλτα στα όρια Ψυχικού και Φιλοθέης. Κατασκευάστηκε με αφορμή τον θάνατο του 15χρονου μαθητή του Κολλεγίου Ψυχικού Σόλωνα Καρυδάκη, στο ίδιο σημείο το 2009. Εκτιμάται πως χρησιμοποιείται από τουλάχιστον 3.000 άτομα καθημερινά, στην πλειονότητά τους μαθητές.
Ιστορικό
Το σημείο όπου κατασκευάστηκε η πεζογέφυρα ήταν ανέκαθεν τόπος συχνών δυστυχημάτων, καθώς αφενώς η Κηφισίας σε αυτό το ύψος είναι ευθεία με αποτέλεσμα τα οχήματα να αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες μετά τις ώρες αιχμής και αφετέρου λόγω της διάβασης πολλών μαθητών από εκεί. Συγκεκριμένα, πολλές χιλιάδες μαθητές από τα ιδιωτικά σχολεία του Ψυχικού περνάνε καθημερινά από αυτό το σημείο για να εξυπηρετηθούν από τα ΜΜΜ ή για να πάνε στην Αβάνα, μια γειτονιά του Νέου Ψυχικού με πολλές καφετέρειες και εστιατόρια. Η ανάγκη ενός ασφαλούς τρόπου διέλευσης στο συγκεκριμένο ύψος της Κηφισίας ήταν γνωστή στους αρμόδιους πολλά χρόνια πριν το θάνατο του Σόλωνα. Στις αρχές της δεκαετίας '00 με την επικείμενη έλευση των Ολυμπιακών αναμενόταν υπογειοποίηση της λεωφόρου στο ύψος του Κολλεγίου, αλλά ορισμένοι κάτοικοι αντέδρασαν έντονα και έγιναν συγκρούσεις, με αποτέλεσμα το έργο να ακυρωθεί. Τα επόμενα χρόνια η έλλειψη ενδιαφέροντος από το ΥΠΕΧΩΔΕ για τη χρηματοδότηση του έργου και η δυσεπίλυτη γραφειοκρατεία μεταξύ της νομαρχίας και των Δήμων Παλαιού Ψυχικού - Φιλοθέης και Χαλανδρίου, έκαναν τους όποιους σχεδιασμούς να παγώσουν όπως έδειχνε οριστικά.
Το βράδυ της Παρασκευής 4 Δεκεμβρίου 2009, ο 15χρονος Σόλωνας Καρυδάκης, μαθητής του Κολλεγίου είχε βγει έξω με τους φίλους του και διέσχιζε τη διάβαση της λεωφόρου Κηφισίας όταν ένα αυτοκίνητο που έτρεχε με ιλλιγιώδη ταχύτητα αφού παραβίασε τον κόκκινο σηματοδότη τον παρέσυρε και τον τραυμάτισε θανάσιμα. Ο οδηγός, ένας 38χρονος επιχειρηματίας με αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, παραδόθηκε μόνο τρείς μέρες μετά, όποτε είχε λήξει το αυτόφωρο και -σύμφωνα με το κατηγορητήριο- δεν θα μπορούσε να αποδειχτεί η χρήση ουσιών από τις τοξικολογικές εξετάσεις. Το ίδιο το παιδί έμεινε κλινικά νεκρό για 4 μέρες σε μονάδα εντατικής θεραπείας, ενώ μετά τον θάνατό του τα όργανά του δωρήθηκαν σε δύο νέους ανθρώπους. Το γεγονός καλύφθηκε ευρύτατα από τα ΜΜΕ και υπήρξε μεγάλη δημόσια κατακραυγή. Στο Κολλέγιο η διεξαγωγή των μαθημάτων ακυρώθηκε για τις 10 Δεκεμβρίου, ημέρα της κηδείας του μαθητή, στην οποία υπήρχε τεράστια προσέλευση. Την επόμενη μέρα Πέμπτη, μαθητές έκλεισαν την Λεωφόρο για μισή ώρα ως ένδειξη διαμαρτυρίας.
Ο πατέρας του Σόλωνα, μηχανικός του MIT, και πολλά μέλη της κοινότητας του Ε.Ε.Ι. πήραν άμεσα πρωτοβουλία και δουλεύοντας πυρετωδώς ολοκλήρωσαν τη γέφυρα μέσα σε 2 χρόνια, η οποία και εγκαινιάστηκε στις 12 Νοεμβρίου 2011. Την γέφυρα σχεδίασε ο καθ. Σπύρος Πολλάλης, την μελέτη εφαρμογής ανέλαβε ο Αλέξανδρος Σαμαράς και την στατική μελέτη ο Φαίδων Καρυδάκης. Τα έξοδα τα οποία συνολικά ανήλθαν περίπου στα 2,5 εκ. ευρώ δωρήθηκαν στη πλειοψηφία τους από τον εφοπλιστή Γιώργο Προκοπίου και σχεδόν όλοι δούλεψαν χωρίς να δεχτούν πληρωμή, ενώ εταιρίες δώρησαν πολλά από τα απαραίτητα οικοδομικά υλικά.
Ωστόσο σύντομα φάνηκε πως η συντήρηση της πεζογέφυρας θα ήταν ένα δύσκολο έργο, το οποίο οι αρμόδιοι δεν ήταν έτοιμοι να αναλάβουν. Παρόλο που το Κολλέγιο διοργανώνει ανά περιόδους εθελοντικό καθαρισμό της γέφυρας από μαθητές του σχολείου, η γέφυρα και οι ανελκυστήρες της βανδαλίζονται συστηματικά, οι κυλιόμενες σκάλες δε λειτουργούν και η συσσώρευση απορριμάτων στους χώρους της είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Περιστασιακά γίνονται καταγγελίες ακόμη και για ληστείες σε βάρος ανηλίκων στη πεζογέφυρα, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια των πολιτών.
Χαρακτηριστικά
Η πεζογέφυρα είναι καλωδιωτή και έχει μήκος 40 μέτρων. Στηρίζεται σε δύο πυλώνες με εξωτερικό από τσιμέντο γκρίζου χρώματος, ενώ το κατάστρωμα είναι κατασκευασμένο από μέταλλο και διαθέτει γυάλινα προστατευτικά. Η ανάβαση/κατάβαση μπορεί να γίνει με τρεις διαφορετικούς τρόπους, από σκαλοπάτια, κυλιόμενες σκάλες και 4 ανελκυστήρες (δύο σε κάθε πλευρά).
Στο μέσο της η πεζογέφυρα διαθέτει δύο ζωγραφιές στα γυάλινα προστατευτικά αφιερωμένες στον Σόλωνα με στίχους του Ελύτη, ενώ οι πυλώνες έχουν διαμορφωθεί ώστε να έχουν χώρο για εικαστικές παρεμβάσεις από μαθητές/καλλιτέχνες. Κατα μήκος της γέφυρας επίσης έχουν τοποθετηθεί έξι τσιμεντένια παγκάκια, τοποθετημένα ώστε να βλέπουν τη διερχόμενη ροή της κυκλοφορίας στη λεωφόρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γέφυρες στην Αθήνα Κατηγορία:Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού
Συμμετοχή της Ιταλίας στη Junior Eurovision
Η Ιταλία έκανε το ντεμπούτο της στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision όταν η δωδέκατη έκδοση του διαγωνισμού λάμβανε χώρα στη Μάλτα το 2014. Ο Ιταλικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, Rai, επέλεξε την πρώτη του συμμετοχή μέσω εσωτερικής επιλογής, "Tu primo grande amore" από τον τραγουδιστή Βιντσέντσο Καντιέλο. Η Ιταλία τερμάτισε πρώτη το 2014 (στην πρώτη της εμφάνιση στον διαγωνισμό) με 159 βαθμούς. Αυτό έκανε την Ιταλία την δεύτερη χώρα που κέρδισε στο ντεμπούτο της, μετά τη νίκη της Κροατίας στην πρώτη έκδοση.
Το 2015, ο Ιταλικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας αποφάσισε να συμμετέχει ξανά, αυτή τη φορά στέλνοντας τις δίδυμες Κιάρα και Μαρτίνα Σκαρπάρι στον διαγωνισμό. Ωστόσο, η Ιταλία τερμάτισε μόνο 16η στο διαγωνισμό με 34 βαθμούς. Την επόμενη χρονιά, η Ιταλία τερμάτισε τρίτη, καταφέρνοντας να ξαναμπεί στην πρώτη τριάδα.
Σχολιαστές και εκπρόσωποι βαθμών
Οι διαγωνισμοί μεταδίδονται σε απευθείας σύνδεση παγκοσμίως μέσω της επίσημης ιστοσελίδας junioreurovision.tv του Junior Eurovision Song Contest και του YouTube. Το 2015, οι διαδικτυακές εκπομπές περιελάμβαναν σχολιασμό στα αγγλικά από τον συντάκτη junioreurovision.tv Luke Fisher και τον βουλγάρικο νεαρό διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 2011 Ivan Ivanov. Ο ιταλικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, RAI, έστειλε τους δικούς του σχολιαστές σε κάθε διαγωνισμό για να δώσει σχόλια στην ιταλική γλώσσα. Οι εκπρόσωποι κλήθηκαν επίσης από τον εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα για να ανακοινώσουν τα βραβεία απονομής από την Ιταλία. Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις λεπτομέρειες κάθε σχολιαστής και εκπροσώπου από το 2014.
Ιστορικό βαθμολογίας
Οι πίνακες που ακολουθούν δείχνουν την κορυφαία βαθμολογία της ιταλικής ιστορίας μέχρι την τελευταία συμμετοχή τους το 2016 και λαμβάνει υπόψη το νέο σύστημα ψηφοφορίας το οποίο επιτρέπει στις επιτροπές ενηλίκων και παιδιών να απονέμουν το καθένα ένα σύνολο σημείων που εισήγαγε η Ευρωπαϊκή Ένωση Ραδιοτηλεοπτικών Εκπομπών 2016 διαγωνισμός και μετά.
Επιπλέον ιστοσελίδες
Κατηγορία:Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision
Τάλερ
Το τάληρο, γερμ.: thaler, επίσης taler, είναι ένα από τα μεγάλα αργυρά νομίσματα, που κόπηκαν στις πολιτείες και τα εδάφη της Γερμανίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) και της μοναρχίας των Αψβούργων κατά την Πρώιμη Νεότερη περίοδο. Ένα αργυρό νόμισμα μεγέθους τάλερ έχει διάμετρο περίπου 40 χλστ. και βάρος περίπου 25-30 γραμ. (περίπου 1 ουγγιά). Η λέξη είναι συντόμευση από το γιόαχιμσταλερ (joachimsthaler), το πρώτο τάλερ που κοβόταν στο Γιόαχιμσταλ (Joachimstal) της Βοημίας από το 1518.
Ενώ το πρώτο κανονικό νόμισμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν το γκούλντενγκροσεν του 1524, το μακροβιότερο νόμισμα ήταν το αυτοκρατορικό τάλερ (reichstaler), το οποίο περιείχε1⁄9 μάρκα Κολωνίας από καθαρό ασήμι (ή 25.984 γραμ.) και το οποίο εκδόθηκε σε διάφορες εκδόσεις από το 1566 έως το 1875. Από τον 17ο αι. εμφανίστηκε μία μικρότερης αξίας βορειο-Γερμανική νομισματική μονάδα τάλερ, η οποία τον 19ο αι. έγινε ισοδύναμη με το τάληρο της ένωσης (vereinsthaler).
Ο τύπος τού αργυρού τάλερ συνέχισε να κόβεται μέχρι τον 20ο αι. με τη μορφή του μεξικανικού πέσο μέχρι το 1914, του νομίσματος των 5 ελβετικών φράγκων μέχρι το 1928, του αργυρού δολαρίου των ΗΠΑ μέχρι το 1935 και του αυστριακού τάλερ της Μαρίας-Θηρεσίας. Σήμερα τα αργυρά νομίσματα σε μέγεθος (ν)τάλερ δεν κυκλοφορούν πλέον, αλλά κόβονται από διάφορα κυβερνητικά νομισματοκοπεία ως ράβδοι ή νομισματικά αντικείμενα για συλλέκτες. Η αγγλική μορφή του ονόματος, dollar, επιβιώνει επίσης ως όνομα πολλών σύγχρονων νομισμάτων.
Ετυμολογία
Το Γερμανικό taler καταγράφεται από τη δεκαετία του 1530, ως συντομογραφία του Joachimstaler. Τα ορυχεία αργύρου στο Γιόαχιμσταλ είχαν ανοίξει το 1516 και τα πρώτα τέτοια νομίσματα κόπηκαν εκεί το 1518. Η αρχική ορθογραφία ήταν taler (έτσι το αναφέρει ο Άλβερος το 1540). Στα Γερμανικά ταλ σημαίνει "κοιλάδα" και τάλερ σημαίνει "της κοιλάδας" (πρβλ. Νεάντερταλερ). Από τα τέλη του 16ου αι. η λέξη γράφεται στα Γερμανικά ποικιλοτρόπως: taler, toler, thaler, thaller, Κάτω Γερμανικά daler, dahler. Στη Γερμανική ορθογραφία του 18ου έως του 19ου αι. καθιερώθηκε το thaler, το οποίο άλλαξε σε taler στην ορθογραφική μεταρρύθμιση του 1902.
Το όνομα taler, thaler γρήγορα χρησιμοποιήθηκε σε σύνθετα που δηλώνουν διάφορους τύπους αργυρών νομισμάτων μεγέθους τού τάλερ, έτσι reichstaler (αυτοκρατορικό τάλερ, 1566), silbertaler (αργυρό τάλερ), Albertustaler (του Αλβέρτου, 1612), laubthaler (της πόλης Laub, 1726), kronenthaler (τάλερ με την κορώνα, 1755), ortsthaler (της πόλης Orts), schützentaler (τάλερ της προστασίας), bankthaler (τάλερ της τράπεζας), speciethaler (τάλερ του είδους), και τα λοιπά.
Tα νομίσματα που χρησιμοποιήθηκαν στην Ολλανδία περιλαμβάνουν το daalder, το rijksdaalder και το leeuwendaalder. Από το 1754 πολλά Γερμανικά κρατίδια χρησιμοποιούσαν το conventionsthaler καθώς και ένα χαμηλότερης αξίας βορειο-Γερμανικό τάλερ ή reichsthaler αξίας 3⁄4 τού conventionsthaler. Από το 1840 τα διάφορα βορειο-Γερμανικά τάλερ συνέκλιναν στην αξία του Πρωσικού τάλερ και στη συνέχεια του vereinsthaler.
Το αντίστοιχο αγγλικό αργυρό νόμισμα της περιόδου ήταν η κορώνα. Η λέξη thaler της Κάτω Γερμανίας υιοθετήθηκε στα αγγλικά ως daler το 1550, τροποποιήθηκε σε dollar περίπου το 1600. Το αγγλικό τάλερ εισήχθη το πρώτο μισό του 19ου αι. για να αναφέρεται στα νομίσματα των Γερμανικών πολιτειών, καθώς η λέξη dollar γινόταν όλο και περισσότερο κατανοητό, ότι αναφέρεται στο δολάριο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Προκάτοχοι
Η ανάπτυξη μεγάλων αργυρών νομισμάτων είναι μία καινοτομία της αρχής της Πρώιμης Σύγχρονης περιόδου. Τα μεγαλύτερα μεσαιωνικά αργυρά νομίσματα ήταν γνωστά ως γκρόατ (groat) (γερμανικά γκρόσεν, groschen, γρόσι), από το denarius grossus ή «χοντρό δηνάριο». Αυτά σπάνια ξεπερνούσαν το βάρος των 6 γραμ.
Ακόμη και αυτά τα νομίσματα υποβιβάζοντο ολοένα και περισσότερο λόγω της μεγάλης έλλειψης του χρυσού του 15ου αι., που συνέβη για διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένου τού συνεχούς πολέμου και της μακροχρόνιας απώλειας αργύρου και χρυσού σε έμμεσες μονόπλευρες συναλλαγές εισαγωγής μπαχαρικών, πορσελάνης, μεταξιού και άλλων εκλεκτών υφασμάτων και εξωτικά προϊόντα από την Ινδία, την Ινδονησία και την Άπω Ανατολή. Αυτή η συνεχής υποβάθμιση είχε φτάσει σε ένα σημείο, που η περιεκτικότητα σε άργυρο στα νομίσματα τύπου γκρόσεν είχε πέσει, σε ορισμένες περιπτώσεις, σε λιγότερο από 5 %, καθιστώντας τα νομίσματα πολύ μικρότερης αξίας από ό,τι ήταν στην αρχή.
Αυτή η τάση αντιστράφηκε με την ανακάλυψη νέων και σημαντικών κοιτασμάτων αργύρου στην Ευρώπη, που άρχισαν περίπου τη δεκαετία του 1470. Η Ιταλία ξεκίνησε τα πρώτα δοκιμαστικά βήματα προς ένα μεγάλο αργυρό νόμισμα με την εισαγωγή το 1472 της βενετικής λίρας τρον άνω των 6 γραμ., μία σημαντική αύξηση σε σχέση με το γκρος τουρνουά των 4 γραμ. της Γαλλίας. Ωστόσο, μόλις το 1484 ο αρχιδούκας Σιγισμούνδος του Τιρόλου εξέδωσε το πρώτο πραγματικά πρωτοποριακό αργυρό νόμισμα, το μισό γκούλντενγκροσεν (χρυσό γρόσι) των περίπου 15 γραμ. Αυτό ήταν ένα πολύ σπάνιο νόμισμα, σχεδόν δοκιμαστικό, αλλά κυκλοφόρησε τόσο επιτυχώς, που η ζήτηση δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί.
Περιστύλιο της Οκταβίας
Το Περιστύλιο της Οκταβίας της Νεότερης (λατινικά: Porticus Octaviae, ιταλ.: Portico di Ottavia), επίσης γνωστό ως Περιστύλιο του Μετέλλου (λατινικά: Porticus Metelli) στην διάρκεια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και σε ορισμένες περιπτώσεις ως Περιστύλιο του Σεβήρου (λατινικά: Porticus Severi) μετά τον 4ο αιώνα π.Χ., είναι σύνολο αρχαίων ρωμαϊκών μνημείων που βρίσκονται επί του Άρεως Πεδίου στην Ρώμη, σε κοντινή απόσταση από το Θέατρο του Μάρκελλου. Το περιστύλιο, εκτός από το περιτοίχισμα με την κιονοστοιχία, αποτελείται από διάφορες κατασκευές, στις οποίες περιλαμβάνονται μία μνημειακή είσοδος, δύο ναοί -από τους οποίους ο ένας είναι αφιερωμένος στην Ήρα Βασίλισσα (Juno Regina), ενώ ο άλλος στον Δία Διατηρητή (Jupiter Stator)- και μία βιβλιοθήκη. Από τον Μεσαίωνα εγκαταστάθηκε εκεί το Φόρουμ Πισκάριουμ (η ιχθυαγορά), ως το τέλος του 19ου αι.
Τάλερ
Προκάτοχοι
Τέλος, με τα κοιτάσματα αργύρου -που εξορύσσοντο στο Σβατς (Schwaz)- για να εργαστεί και το νομισματοκοπείο του στο Χαλ (Hall), ο Σιγισμούνδος εξέδωσε το 1486 μεγάλους αριθμούς από το πρώτο αληθινό νόμισμα σε μέγεθος τάλερ, το γκούλντενγκροσεν («χρυσό γκρόατ», από άργυρο, αλλά ίσο σε αξία με ένα χρυσό γκούλντεν). Ήταν μία στιγμιαία και ανεπιφύλακτη επιτυχία. Σύντομα αντιγράφηκε ευρέως από πολλές πολιτείες, που είχαν το απαραίτητο ασήμι. Οι χαράκτες, όχι λιγότερο επηρεασμένοι από την Αναγέννηση από άλλους καλλιτέχνες, άρχισαν να δημιουργούν περίπλοκα και περίτεχνα σχέδια με τους εραλδικούς θυρεούς και τα λάβαρα της πολιτείας που είχε το νομισματοκοπείο, καθώς και πολύ ρεαλιστικές, μερικές φορές μη κολακευτικές, σχεδόν βάναυσες απεικονίσεις του ηγεμόνα της.
Περιστύλιο της Οκταβίας
Ιστορικό
Το κτίριο κτίστηκε από τον Αύγουστο στο όνομα της αδελφής του Οκταβίας της Νεότερης κάποια στιγμή μετά το 27 π.Χ. στη θέση του Περιστυλίου του Μετέλλου. Η κιονοστοιχία περιλαμβάνει δύο ναούς και μία βιβλιοθήκη, δίπλα στο θέατρο του Μάρκελλου. Κάηκε το 80 μ.Χ. και αποκαταστάθηκε, μάλλον από τον δομιτιανό και πάλι έπειτα από μία δεύτερη πυρκαγιά το 203 μ.Χ. από τον Σεπτίμιο Σεβήρο και τον Καρακάλλα. Διακοσμήθηκε με ξένα μάρμαρα και περιείχε πολλά διάσημα έργα τέχνης, που απαριθμούνται στη Φυσική Ιστορία του Πλίνιου του Πρεσβύτερου. Το κτίριο ζημιώθηκε από τον σεισμό του 442, οπότε δύο κατεστραμμένοι κίονες αντικαταστάθηκαν από ένα τόξο, που στέκεται ακόμη. Μία εκκλησία κτίστηκε στα ερείπια περί το 770.
Τάλερ
Γιόαχιμσταλ
Μέχρι το 1518, γκούλντινερς (guldiners) παρόμοιου βάρους με το γκούλντενγκρόσεν εμφανίζοντο παντού στην κεντρική Ευρώπη. Στο βασίλειο της Βοημίας, που τότε το κυβερνούσε μαζί με την Ουγγαρία ο Λουδοβίκος Β΄ της δυναστείας των Γιαγκελόνων, κόπηκε ένα γκούλντινερ -παρόμοιου φυσικού μεγέθους, αλλά ελαφρώς μικρότερης καθαρότητας- που ονομάστηκε στα Γερμανικά γιόαχιμσταλερ, από το ασήμι που εξορύχθηκε από τους κόμητες του Σλικ (Schlick), σε ένα πλούσιο κοίτασμα κοντά στο Γιόαχιμσταλ (κοιλάδα του Αγίου Ιωακείμ, Jáchymov, τώρα στην Τσεχική Δημοκρατία) όπου t(h)al σημαίνει «κοιλάδα» στα Γερμανικά. Ο Ιωακείμ, ο πατέρας της Παναγίας, απεικονίστηκε στο νόμισμα μαζί με τον λέοντα της Βοημίας.
Περιστύλιο της Οκταβίας
Ιστορικό
Εκτός από τους προϋπάχοντες ναούς, η κλειστή κατασκευή περιελάμβανε: μία βιβλιοθήκη, που ενεγέρθηκε από την Οκταβία στη μνήμη του γιου της Μάρκου Κλαυδίου Μαρκέλλου, μία αυλή (curia) της Οκταβίας και μία σχολή (scolae), δηλ. αίθουσα συγκέντρωσης και δωμάτια διαλέξεων. Δεν είναι σίγουρο αν αυτά ήταν μέρη του ίδιου κτιρίου ή ξεχωριστά κτίρια. Στην αυλή (curia) μάλλον συγκεντρώνονταν η Σύγκλητος. Όλη η κατασκευή αναφέρεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο ως έργο της Οκταβίας (Octaviae opera).
Τάλερ
Γιόαχιμσταλ
Παρόμοια νομίσματα άρχισαν να κόβονται σε γειτονικές κοιλάδες πλούσιες σε κοιτάσματα αργύρου, καθεμία από τις οποίες πήρε το όνομά της από το συγκεκριμένο «thal» ή κοιλάδα από την οποία εξορυσσόταν το ασήμι. Σύντομα υπήρχαν τόσα πολλά από αυτά, που εκείνα τα ασημένια νομίσματα άρχισαν να γίνονται ευρύτερα γνωστά ως «thaler» στα γερμανικά και «tolar» στα τσεχικά.
Τον 17ο αι. κάποια γιόαχιμσταλερ κυκλοφορούσαν στην Αυτοκρατορία της Ρωσίας, όπου ονομάζονταν γιεφίμοκ (ефимок), μία παραμόρφωση του ονόματος Ιωακείμ.
Έντμουντστον
Το Έντμουντστον (γαλλικά: Edmundston) είναι πόλη στην Κομητεία Μανταβάσκα του Νιου Μπράνσγουικ στον Καναδά.
Γεωγραφία
Το Έντμουντστον τοποθετείται στην αρχή της λωρίδας του Νιου Μπράνσγουικ, που βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα των Απαλάχιων Όρεων στη διασταύρωση των ποταμών Άγιος Ιωάννης και Μανταβάσκα στο βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας.
Τάλερ
Γερμανία (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία)
Το πρώτο μεγάλο αργυρό νόμισμα που τυποποιήθηκε από τη Γερμανία (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) ήταν το γκούλντενγκροσεν το 1524, βάρους1⁄8 του μάρκου Κολωνίας από άργυρο ή 29,232 γραμ., και καθαρότητας 0,9375. Ωστόσο, το πιο μακροχρόνια τυπικό νόμισμα ήταν το βασιλικό τάλερ (reichsthaler), που ορίστηκε το 1566 ότι περιείχε1⁄9 του μάρκου Κολωνίας από καθαρό άργυρο, ή 25,984 γραμ. Χρησιμοποιήθηκε ευρέως και παρήχθη για τα επόμενα 300 χρόνια, σε ρυθμούς που κυμαίνονται από 9 έως 91⁄4 βασιλικά τάλερ στο 1 μάρκο.
Έντμουντστον
Γεωγραφία
Το Έντμουντστον βρίσκεται σε στρατηγική τοποθεσία μόλις λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα με το Κεμπέκ και στα σύνορα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, απέναντι από την πόλη Μανταβάσκα του Μέιν, με την οποία συνδέεται με τη γέφυρα Έντμουντστον–Μανταβάσκα.
Τάλερ
Γερμανία (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία)
Δείτε πιο κάτω "Χρονολόγιο ανάπτυξης του τάλερ" για την ανάπτυξη του βασιλικού τάλερ και των σχετικών νομισματικών μονάδων από το 1566 έως το 1875. Προκαλώντας σύγχυση, ορίστηκε επίσης ένα νόμισμα τάλερ της Βόρειας Γερμανίας (που ονομάζεται επίσης reichsthaler) μικρότερης αξίας από το τυπικό νόμισμα του είδους reichsthaler. Αυτό το τάλερ άξιζε 12 τέτοια σε ένα μάρκο μετά το 1690, 131⁄3 σε ένα μάρκο μετά το 1754 και 14 σε ένα μάρκο (το Πρωσικό τάλερ) μέχρι τη δεκαετία του 1840. Επιπλέον, το 1754 αναπτύχθηκε ένα συμβατικό τάλερ (conventionsthaler) από την Αυστριακή Αυτοκρατορία, που κόπηκε με ισοτιμία 10 σε ένα μάρκο από εκλεκτό άργυρο. Ενώ υιοθετήθηκε από τα περισσότερα Γερμανικά κράτη, η Σκανδιναβία και μερικά κράτη της Βόρειας Γερμανίας διατήρησαν το αρχικό είδος reichsthaler των 91⁄4 σε ένα μάρκο ως το τυπικό τους νόμισμα μέχρι το 1875.
Έντμουντστον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καναδά
Τάλερ
Τάλερ και λέζερ με "απόψεις της πόλης"
Τα με «θέα στην πόλη» τάλερ του 17ου και 18ου αι. έχουν προκατόχους σε στυλιστικές αναπαραστάσεις των πόλεων σε χαρακτικά (τρεις πύργους, ή μία πύλη της πόλης) στην εμπρόσθια όψη των νομισμάτων τάλερ στα τέλη του 16ου αι., όπως το τάλερ τού Λύνεμπουργκ από τον Ροδόλφο Β΄ των Αψβούργων, που χαραχθηκε το 1584. Πιο περίτεχνες απόψεις της πόλης γίνονται επίκαιρες στο πρώτο μισό του 17ου αι. (π.χ Άουγκσμπουργκ 1627, Νυρεμβέργη 1631). Ο τύπος αυτός νομίσματος συνεχίζει να είναι δημοφιλής καθ' όλη τη διάρκεια του 18ου αι., με αποκορύφωμα τα λεπτομερή πανοράματα πόλεων, που αποδίδονται με την προοπτική ενός σημείου.
Στα τέλη του 16ου και 17ου αι. υπήρχε μία μόδα των υπερμεγέθων νομισμάτων τάλερ, τα λεγόμενα «πολλαπλά τάλερ», που συχνά ονομάζοντο löser στη Γερμανία. Τα πρώτα κόπηκαν στο δουκάτο του Μπράουννσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, και πράγματι η πλειοψηφία τους χτυπήθηκε εκεί. Μερικά από αυτά τα νομίσματα έφτασαν σε κολοσσιαίο μέγεθος, έως και δεκαέξι κανονικά τάλερ, ξεπερνώντας τη μια πλήρη λίβρα (πάνω από 450 γραμ.) από ασήμι και άνω των 12 εκατ. σε διάμετρο. Το όνομα λόζερ (löser) πιθανότατα προήλθε από ένα μεγάλο χρυσό νόμισμα, που κόπηκε στο Αμβούργο με το όνομα portugalöser, αξίας 10 δουκάτων, τα οποία βασίζονταν σε πορτογαλικά νομίσματα των 10 δουκάτων. Τελικά, ο όρος εφαρμόστηκε σε πολλά παρόμοια νομίσματα αξίας μεγαλύτερης από ένα μόνο τάλερ. Αυτά τα νομίσματα είναι πολύ σπάνια και περιζήτητα από τους συλλέκτες· καθώς λίγα από αυτά κυκλοφόρησαν με οποιαδήποτε πραγματική έννοια, είναι συχνά καλοδιατηρημένα.
Ολλανδική Δημοκρατία
Η Ισπανικές Κάτω Χώρες και η ανεξάρτητη Δημοκρατία των 7 Ενωμένων Επαρχιών είχαν ιστορία κοπής μεγάλων αργυρών νομισμάτων ξεχωριστά από την υπόλοιπη Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Εξέδωσαν το kruisdaalder (που απεικονίζει τον Σταυρό (kruis) της Βουργουνδίας, δηλ. ένα Χ) το 1567, και στη συνέχεια το leeuwendaalder (το «τάλερ με τον λέοντα», που απεικονίζει τον βελγικό λέοντα) το 1575, το τελευταίο βάρους 27,68 γραμ. (427,2 κόκκοι) και 0,743 καθαρότητας. Ωστόσο, με την αυξανόμενη δημοτικότητα του Γερμανού reichsthaler, η Δημοκρατία των Επτά Ενωμένων Κάτω Χωρών έπρεπε να ακολουθήσει το δικό της ολλανδικό βασιλικό τάλερ (rijksdaalder) το 1583, βάρους 29,03 γραμ. (448 κόκκων) και 0,885 καθαρότητας, και με μισή προτομή με πανοπλία του Γουλιέλμου Α΄ του Σιωπηλού. Τα Φρήσλαντ, Χέλντερλαντ, Ολλανδία, Kάμπεν, Oφεράισελ, Ουτρέχτη, Δυτική Φρηήσλαντ, Zηλανδία και Zβόλε έκοψαν με μισή προτομή με πανοπλία βασιλικά τάλερ μέχρι τα τέλη του 17ου αι.
Ο ρυθμός υποτίμησης του μικρής ονομαστικής αξίας στούιφερ (stuiver) επιταχύνθηκε από τη δεκαετία του 1570, με το τάλερ με τον λέοντα να αυξάνεται από 32 σε 40 στούιφερ μέχρι το 1619 και το βασιλικό τάλερ από 42 σε 50 στούιφερ. Η Τράπεζα Ανταλλαγών του Άμστερνταμ (Amsterdam Wisselbank) ιδρύθηκε τότε το 1608, για να δημιουργήσει ένα σταθερό τραπεζικό νόμισμα με το βασιλικό τάλερ των 29,03 γραμ, 0,875 καθαρότητας (ή 25,4 γραμ. καθαρού αργύρου) σε 50 στούιφερ ή 21⁄2 γκούλντεν.
Η επιτυχία της Τράπεζας βοήθησε την Ολλανδική Δημοκρατία να γίνει το οικονομικό κέντρο της Ευρώπης τον 17ο αι. και να διατηρήσει το βασιλικό τάλερ ως τραπεζική νομισματική μονάδα, παρά την είσοδο της Γερμανίας στο χάος του Τριακονταετούς Πολέμου. Ως αποθήκη (entrepôt) χρυσού της περιόδου, η Ολλανδία παρήγαγε βασιλικά τάλερ για τη Γερμανία και τη Σκανδιναβία, και εξήγαγε τάλερ με τον λέοντα στο Λεβάντε και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το τελευταίο επιβιώνει μέχρι σήμερα με τη μορφή του βουλγαρικού λεβ, του ρουμανικού λέου και του μολδαβικού λέου.
Ο όρος daalder συνέχισε να αναφέρεται στο 11⁄2 γκούλντεν σε νόμισμα ακόμη και μετά τη διακοπή του 11⁄2 γκούλντεν ή 30 στούιφερ τον 19ο αι.
Ισπανία και Γαλλία
Η ανακάλυψη τεράστιων αποθεμάτων αργύρου στην Ισπανική Αμερική τη δεκαετία του 1530 επέτρεψε τη μαζική κοπή του ισπανικού νομίσματος των οκτώ ρεάλ μέχρι τον 20ο αι. βάρους 27,47 γραμ., 0,9306 καθαρότητας. Έχοντας σχεδόν το ίδιο βάρος με το Γερμανικό ράιχταλερ, οι Βρετανοί άποικοι στη Βόρεια Αμερική ονόμασαν τελικά το ισπανικό νόμισμα ντάλερ/ντόλαρ, το οποίο έγινε το πρότυπο για το δολάριο ΗΠΑ και το καναδικό δολάριο.
Η άνοδος των Γερμανικών και Ισπανικών δολαρίων στο ευρωπαϊκό εμπόριο του 16ου αι. μείωσε τη ζήτηση για Γαλλικά ασημένια φράγκα και testoon. Το 1641 ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΓ΄ παρουσίασε λοιπόν ένα νέο αργυρό Λουδοβίκειο (Louis d'argent) ίσο με το ισπανικό δολάριο και αξίας τριών λιβρών τουρνουά, βάρους 27,19 γραμ. και καθαρότητας 0,917. Το 1726 η Γαλλία εξέδωσε το δικό της νόμισμα τάλερ, το ασημένιο écu (εσκούδο) των 6 λιβρών με περίπου 26,7 γραμ. καθαρού ασημιού. Επίσης κόπηκε νόμισμα στη Νότια Γερμανία και την Ελβετία ως laubthaler. Τελικά, το 1795 καθιερώθηκε το γαλλικό φράγκο, με το νόμισμα των 5 φράγκων των 25,0 γραμ. και 90% καθαρότητας ασήμι να είναι πλησιέστερο σε μέγεθος με τα τάλερ, που χρησιμοποιούντο αλλού. Το σύστημα του γαλλικού φράγκου θα επεκταθεί σε άλλες χώρες με την σύσταση της Λατινικής Νομισματικής Ένωσης το 1865.
Ελβετία
Τα Δεκατρία Καντόνια της Παλαιάς Ελβετικής Συνομοσπονδίας και οι Συνεργάτες τους έκοψαν τα δικά τους νομίσματα, με τα περισσότερα μεγαλύτερα ασημένια νομίσματα να συμμορφώνονται με καθιερωμένα γερμανικά ή γαλλικά πρότυπα. Τα κέρματα τάλερ και μισό τάλερ κόπηκαν από τις πόλεις Ζυρίχη (1512), Βέρνη, Λουκέρνη, Τσουκ (Zug), Βασιλεία, Φράιμπουργκ, Σόλοτουρν, Σάφχαουζεν, Σανκτ Γκάλεν και Γενεύη.
Οι Μεταρρυθμισμένες πόλεις άρχισαν να παριστούν «όψεις πόλεων» στην εμπρόσθια όψη των τάλερ τους, καθώς δεν είχαν την επιλογή να αντιπροσωπεύουν ούτε τον προστάτη άγιο, ούτε τους άρχοντες πρίγκιπες. Το πρώτο τάλερ με θέα στην πόλη της Ζυρίχης κόπηκε το 1651 (το λεγόμενο Vögelitaler).
Η τελική μετάβαση σε αυτό το πρώτο νέο ελβετικό φράγκο σταμάτησε τον 19ο αι., ενώ η προτίμηση του κοινού μετατοπίστηκε στο νότιο γερμανικό Kρόνενταλερ των 25,71 γραμ. εκλεκτού αργύρου, αξίας 3,9 φράγκων ή 39 batzen. Το 1850 η Ελβετία καθιέρωσε το σύγχρονο ελβετικό φράγκο στο ίδιο επίπεδο με το γαλλικό φράγκο, με 40 ελβετικά φράγκα να ανταλλάσσονται με 7 κρόνενταλερ. Το νόμισμα των πέντε φράγκων των 25,0 γραμ. 90% καθαρού αργύρου έγινε το νόμισμα με την πλησιέστερη αξία στα διαφορετικά ιστορικά τάλερ.
Γερμανία του 19ου αι.
Στις αρχές του 19ου αι. τα κράτη της Νότιας Γερμανίας αποτίμησαν το conventionsthaler σε 2,4 γκούλντεν της Νότιας Γερμανίας, ή 9,744 γραμ. εκλεκτού ασημιού ανά γκούλντεν. Στη συνέχεια ωστόσο άρχισαν να κόβουν το kronenthaler αξίας 2,7 γκούλντεν, ως εκ τούτου με μειωμένη περιεκτικότητα σε καθαρό άργυρο για το γκούλντεν, στα 9,52 γραμ. Το 1837 το Πρωσικό τάλερ καθορίστηκε στο 13⁄4 γκούλντεν Νότιας Γερμανίας - επομένως 9,545 γραμμάρια εκλεκτού ασημιού ανά γκούλντεν.
Το βορειο-Γερμανικό τάλερ, που αποτιμάτο σε 3⁄4 a conventionsthaler ή 131⁄3 σε 1 καθαρού αργύρου μάρκας Κολωνίας στις αρχές του 19ου αι., επαναξιολογήθηκε τη δεκαετία του 1840 στο ίδιο επίπεδο με το Πρωσικό τάλερ, στο 14 σε 1 μάρκο, αν και με διάφορες υποδιαιρέσεις. Το 1857, το vereinsthaler, που άξιζε 1 βορειο-Γερμανικό τάλερ ή 13⁄4 νότιο-Γερμανικό γκούλντεν, υιοθετήθηκε ως πρότυπο νόμισμα από τα περισσότερα Γερμανικά κρατίδια, καθώς και στην αυτοκρατορία των Αψβούργων. Τα vereinsthalers εκδίδοντο μέχρι το 1871 στη Γερμανία και το 1867 στην Αυστρία.
Εντός της νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας, τα ασημένια νομίσματα παρέμεναν απεριόριστο νόμιμο χρήμα σε αξία 3 γερμανικών χρυσών μάρκων μέχρι το 1908, όταν αποσύρθηκαν και απονομιμοποιήθηκαν. Μερικά παλαιά τάλερ κυκλοφόρησαν με επισήμανση, ως νομίσματα έκτακτης ανάγκης στη Γερμανία κατά τη διάρκεια της πληθωριστικής περιόδου, μετά την ήττα της στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μιέσκο Α΄ του Τσέσυν
Ο Μιέσκο Α΄, πολων. Mieszko cieszyński (1252/56 - 27 Ιουνίου 1315) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε ήταν δούκας του Ρατσίμπους (1282-90, με τον αδελφό του ως συγκυβερνήτη) και 1ος δούκας του Τσέσυν (1290-1315).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βλάντισλαφ δούκα του Οπόλε και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Βλάντισλαφ δούκα της Μεγάλης Πολωνίας, Κάλις, κ.ά.
Τάλερ
Υστεροφημία
Ωστόσο η χρήση του τάλερ ως νομίσματος συνεχίστηκε εκτός Ευρώπης με τη μορφή του δολαρίου ΗΠΑ και του καναδικού δολαρίου, του μεξικανικού πέσο και των διάφορων πέσων της Ισπανικής Αμερικής και του μπιρ Αιθιοπίας. Το τάλερ (και οι γλωσσικές του παραλλαγές) θα επιβιώσει επίσης ως το ανεπίσημο όνομα νομισμάτων πανομοιότυπων με το ιστορικό νόμισμα, όπως το γερμανικό νόμισμα των 3 μάρκων, το ολλανδικό 21⁄2 γκούλντεν, τα νομίσματα των 5 φράγκων της Λατινικής Νομισματικής Ένωσης (μεταξύ αυτών Γαλλίας, Βελγίου, Ελβετίας) και το Ελληνικό νόμισμα των 5 δραχμών (τάληρο).
Μιέσκο Α΄ του Τσέσυν
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1275-80 ίσως τη Γκζυμισλάβα, μάλλον των Ρουρικιδών, και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Τάλερ
Υστεροφημία
Τα νομίσματα σε μέγεθος τάλερ που κόπηκαν στα πρότυπα τού τέλους τού 19ου αι. θα κοβόταν μέχρι το 1914 στο Μεξικό και στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, μέχρι το 1928 στην Ελβετία και μέχρι το 1934 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο εξής τα αργυρά νομίσματα σε μέγεθος τάλερ θα κόβοντο ως ράβδοι ή νομισματικά κομμάτια, μεταξύ των οποίων:
Χωρίς να σχετίζεται με συγκεκριμένα νομίσματα, το όνομα του τάλερ επιβιώνει σε διάφορες σύγχρονες ονομασίες νομισμάτων, με τη μορφή δολάριο σε 23 νομίσματα που χρησιμοποιούνται σε χώρες όπως η Αυστραλία, ο Καναδάς, το Χονγκ Κονγκ, η Νέα Ζηλανδία και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, καθώς και το tālā της Σαμόα και το Σλοβενικό τόλαρ (πριν από την υιοθέτηση του ευρώ).
Χρονολόγιο ανάπτυξης του τάλερ
486: Ο Σιγισμούνδος τού Τυρόλου εκδίδει τα 31,93 γραμ. guldengroschen των 60 kreuzers και 0,9375 καθαρότητας.
1493: Η Ελβετία εκδίδει το πρώτο της guldengroschen στη Βέρνη.
1499: Η Ουγγαρία εκδίδει το πρώτο guldiner/guldengroschen. Είναι το πρώτο έτος έκδοσης με αραβικούς αριθμούς στα νομίσματα στην Ουγγαρία.
1500: Εκδίδεται το πρώτο γερμανικό guldengroschen από τη Σαξονία με βάρος 29,232 γραμμάρια, ή οκτώ σε σήμα της Κολωνίας.
1518: Το πρώτο νόμισμα που στην πραγματικότητα ονομάζεται «thaler» κόβεται στο Joachimsthal της Βοημίας της Γερμανίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), βάρους επίσης 29,232 γραμ.
1524: Το νομισματικό διάταγμα Reichsmünzordnung εκδίδεται στο Esslingen και είναι η πρώτη προσπάθεια σε ένα πρότυπο σύστημα νομίσματος για τη Γερμανία (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία). Καθόρισε το βάρος του guldengroschen στα 29,232 γραμ. (ή το 1/8 του μάρκου Κολονίας, ή 233,856 γραμ.), την καθαρότητά του σε 0,9375, και πρότεινε να χωριστεί σε 21 γκρόσεν ή 60 κρόιτσερ.
1534: Η Σαξονία και η Βοημία αλλάζουν τη λεπτότητα των γκούλτινέρ τους (ή του νομίσματος 1 γουίλντερ) από 0,9375 καθαρότητας 0,903 διατηρώντας το ίδιο βάρος νομίσματος, μειώνοντας έτσι την πραγματική ποσότητα καθαρού αργύρου στο νόμισμα. Αυτό έκανε το αυτοκρατορικό Guldengroschen να αξίζει περισσότερο από το τοπικά εκδοθέν γκούλντινερ.
1551: Ένα νέο χρηματικό διάταγμα εκδίδεται στο Άουγκσμπουργκ που μείωσε τη λεπτότητα του guldengroschen στο 0,882, αλλά αύξησε το βάρος του στα 31,18 γραμ. Πολλά Γερμανικά κρατίδια αρχίζουν να αποδέχονται αυτό το πρότυπο guldengroschen, αλλά αποτιμάται υψηλότερα στα 24 γκρόσεν ή 72 κρόιτσερ, ενισχύοντας περαιτέρω τον διαχωρισμό του από το λογιστικό γκούλντεν, που ορίζεται ως μόνο 60 κρόιτσερ. Μία τεράστια ποικιλία από άλλες λογιστικές υποδιαιρέσεις του νομίσματος επικράτησε σε όλη την Αυτοκρατορία.
1559: Μετά το τέλος του αυτοκράτορα της Γερμανίας (Α.Ρ.Α.) Καρόλου Ε΄, εκδίδεται ακόμη ένα νομισματικό διάταγμα στο Άουγκσμπουργκ, το οποίο σταμάτησε το γκούλντενγκροσεν 72-κρόιτσερ (κόπηκε στο 8,533 σε ένα σήμα της Κολωνίας από καθαρό άργυρο) υπέρ ενός "γκούλντινερ" 60-κρόιτσερ" ή νόμισμα 1-γκούλντεν, που κόπηκε στις 10,24 σε ένα μάρκο.
1566: Διαμαρτυρίες για την εξαφάνιση του γκούντενγκροσεν οδήγησαν στην έκδοση του reichsthaler (γνωστό αργότερα ως speciesthaler), βάρους 29,232 γραμ. και λεπτότητας 0,889 (επομένως, 9 specie reichsthalers εκδόθηκαν σε ένα μάρκο Κολωνίας από εκλεκτό άργυρο). Αν και ήταν συγκρατημένα ελαφρύτερο από το γκούλντενγκροσεν, η δημόσια αποδοχή του στην ίδια τιμή των 24 γκρόσεν ή 72 κρόιτσερ (ή 10,8 γκίλντερ σε ένα μάρκο) καταδίκασε το τώρα υποτιμημένο γκούλντινερ.
1618: Το reichsthaler αποτιμάται σε 24 γκρόσεν, ή 90 κρόιτσερ, ή 11⁄2 γκούλντεν την παραμονή του Τριακονταετούς Πολέμου του 1618-1648 και της οικονομικής κρίσης Kipper und Wipper που κατέστρεψε τα διάφορα νομισματικά συστήματα της Γερμανίας.
1667: Μία συμφωνία που έγινε στο Αβαείο της Τσίνα (Zinna) μεταξύ της Σαξονίας, του Βραδεμβούργου και του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ για να γίνει η κοπή μικρών νομισμάτων πιο οικονομική από ό,τι θα μπορούσε να γίνει σύμφωνα με τα παλαιά διατάγματα του Άουγκσμπουργκ, οδήγησε στη δημιουργία ενός χαμηλότερης αξίας τάλερ. αξίζει 11⁄2 γκούλντεν ή 90 κρόιτσερ, αλλά ίσο με 6⁄7 του αρχικού speciethaler (ή 101⁄2 zinnaische τάλερ σε ένα σήμα της Κολωνίας από λεπτό ασήμι). Κράτη της Βόρειας Ευρώπης όπως η Δανία, το Αμβούργο και η Λυβέκη προσχώρησαν σε αυτή τη σύμβαση.
1690: Η Σύμβαση της Λειψίας για το νόμισμα συνεδρίασε για να αντιμετωπίσει την κακή ποιότητα της νομισματοκοπίας στη Σαξονία, το Βραδεμβούργο και το Μπράουνσβαϊκ, καθώς και την περιορισμένη αποδοχή του προτύπου zinnaische του 1667. Η συμφωνία που επιτεύχθηκε ήταν να μειωθεί περαιτέρω το βορειο-Γερμανικό τάλερ 3⁄4 το speciethaler, ή 12 τάλερ της Λειψίας, που κόπηκαν από ένα μάρκο Κολωνίας από εκλεκτό ασήμι. Το πρότυπο της Λειψίας επικράτησε τελικά σε όλη την Αυτοκρατορία, με μία ποικιλία υποδιαιρέσεων που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται από τα διάφορα κράτη γι' αυτό το τάλερ: 11⁄2 γκούλντεν, 90 κρόιτσερ, 24 gutegroschen, 36 mariengroschen, κ.λπ.
1754: Η νομισματική συμφωνία μεταξύ της Αυστρίας και της Βαυαρίας το 1753 αντικατέστησε το αρχικό speciethaler με ένα νέο conventionsthaler, με δέκα στο ένα μάρκο Κολωνίας από καθαρό ασήμι (ή 23,3856 γραμ). Το βάρος του ήταν 28,06 γραμ. με καθαρότητα 0,833. Αυτό το conventionsthaler άξιζε 11⁄3 βορειο-Γερμανικά τάλερ, ή 1,4 Πρωσικά τάλερ, ή 2 αυστρο-ουγγρικά γκούλντεν, ή 2,4 γκούλντεν της Νότιας Γερμανίας. Με τον καιρό αυτό το νόμισμα θα εξαπλωθεί σε μεγάλο μέρος της κεντρικής και νότιας Γερμανίας, αλλά όχι στη Σκανδιναβία.
Από το 1820: Το kronenthaler (τάλερ που εικονίζονται 3 ή 4 κορώνες μεταξύ του σταυρού της Βουργουνδίας), ένα νόμισμα που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1754 από την Αυστριακή Αυτοκρατορία για χρήση στις Αυστριακές Κάτω Χώρες (σημερινό Βέλγιο), έγινε ευρέως αποδεκτό από διάφορους Νότιους Γερμανούς, με ισοτιμία 2,7 γκούλντεν της Νότιας Γερμανίας. Το kronenthaler είχε βάρος 29,45 γραμ. και καθαρότητας 0,873.
Από το 1837: η τελωνειακή ένωση Zollverein υπό την ηγεσία της Πρωσίας οδήγησε σε μία πιο δυναμική μετάβαση στο πρότυπο του Πρωσικού νομίσματος, με τα βορειο-Γερμανικά τάλερ να αντικατασταθούν από Πρωσικά τάλερ χαμηλότερης αξίας, 14 σε ένα μάρκο Κολωνίας από εκλεκτό ασήμι (ή 16.704 γραμ.) και με κάθε τάλερ τώρα διαιρεμένο σε 30 silbergroschen. Το Πρωσικό τάλερ καθορίστηκε επίσης στο 13⁄4 γκούλντεν της Νότιας Γερμανίας.
1857: Το νομισματικό συμβόλαιο της Βιέννης καταργεί τελικά το μάρκο Κολωνίας ως πρότυπο, με το οποίο υπολογίζονται τα αργυρά νομίσματα της Αυστρίας και της Γερμανίας, αντικαθιστώντας το με ένα απλό πρότυπο 500 γραμ. καθαρού αργύρου. 30 vereinsthalers έχουν ρυθμιστεί να κόβονται από αυτό το πρότυπο 500 γραμ. (επομένως 16,67 γραμ. καθαρού αργύρου ή βάρους 18,52 γραμ. 0,900 καθαρότητας). Το vereinsthaler έγινε ίσο με 11⁄2 Αυστροουγγρικά γκούλντεν, 13⁄4 γκούλντεν της Νότιας Γερμανίας, 30 silbergroschen και άλλες υποδιαιρέσεις.
1873: Ο κανόνας του χρυσού υιοθετείται από την πρόσφατα ενοποιημένη Γερμανική Αυτοκρατορία, με το αργυρό vereinsthaler να παραμένει απεριόριστο νόμιμο χρήμα στα τρία χρυσά μάρκα, παρά το γεγονός ότι η αξία του χρυσού πέφτει κάτω από τα 3 μάρκα χρυσού τα επόμενα χρόνια.
1908: Το vereinsthaler απο-νομισματοποιήθηκε επίσημα στη Γερμανία και έγινε αξία μόνο σε χρυσό.
Βιβλία
Duve, Gebhard (1966). HISTORY OF THE REDEEMABLE, MULTIPLE AND MINING TALERS OF BRUNSWICK-LUNEBERG. Johannseburg: Duve.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Thaler στο Wikimedia Commons
Κατηγορία:Αυστροουγγαρία Κατηγορία:Νομίσματα
Μαρία της Βάδης (1782-1808)
Η Μαρία της Βάδης (Marie von Baden, 7 Σεπτεμβρίου 1782 - 20 Απριλίου 1808) ήταν κόρη του Κάρολου Λουδοβίκου της Βάδης.
Βιογραφία
Η Μαρία Ελισάβετ Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1782 στην Καρλσρούη, και ήταν το πέμπτο παιδί και κόρη του Κάρολου Λουδοβίκου της Βάδης, και της Αμαλίας, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ.
Την 1η Νοεμβρίου 1802 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ στην Καρλσρούη. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Πέθανε από επιλόχειο πυρετό τέσσερις ημέρες μετά τη γέννηση της θνησιγενούς κόρης της, στις 20 Απριλίου 1808 στο Μπρούχσαλ σε ηλικία 25 ετών.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Μπάντεν Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Τρικάλων 2017–18
Για την περίοδο 2017–18, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Τρικάλων είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Τρικάλων.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Τρικάλων έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Τρικάλων, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Τρικάλων είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Στην Α κατηγορία συμμετείχαν 17 σύλλογοι, καθώς δε δήλωσαν συμμετοχή η ΑΕ Φαρκαδόνας και οι Μαύροι Αετοί Ελευθεροχωρίου που προτίμησαν να αγωνιστούν στην Α1. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο ΑΣ Μετέωρα Καλαμπάκας και προβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική. Πηγή: epst.gr
Α1 Κατηγορία
2 όμιλοι των 17 και 18 ομάδων. Από κάθε όμιλο οι 2 πρώτοι ανεβαίνουν κατηγορία, οι 3 τελευταίοι υποβιβάζονται στην Β'
1ος όμιλος
Πηγή: epst.gr
2ος όμιλος
Πηγή: epst.gr
Β΄ Κατηγορία
Β' Όμιλος Πηγή: epst.gr
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Τρικάλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Τρικάλων Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Εντουάρ-Λεόν Σκοτ Ντε Μαρτενβίλ
Ο Εντουάρ-Λεόν Σκοτ Ντε Μαρτενβίλ (Édouard-Léon Scott de Martinville) (1817-1879) ήταν Γάλλος εφευρέτης, ο οποίος εφηύρε την πρώτη συσκευή ηχογράφησης γνωστή ως Φωναυτογράφος.
thumb|Η αρχαιότερη ηχογράφηση: Au Clair de la Lune 1860
Ερμόδωρος ο Σαλαμίνιος
Ο Ερμόδωρος ο Σαλαμίνιος ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας καταγόμενος από τη Σαλαμίνα της Κύπρου, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη Ρώμη κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 2ου αιώνα π.Χ..
Βιογραφία
Δραστηριοποιούμενος στη Ρώμη μεταξύ του 146 π.Χ. και του 102 π.Χ., περίοδο έντονης ελληνοποίησης, ο Ερμόδωρος ήταν ένας εκ των πρώτων Ελλήνων αρχιτεκτόνων οι οποίοι εργάστηκαν στην πόλη. Συνεισέφερε στην ανέγερση κτιρίων η οποία σημάδεψε την απαρχή της μνημειοποίησης του Πεδίου του Άρεως, όπως τον Ναό του Γιούπιτερ Στάτορ ή τον Ναό του Μαρς. Το έργο του ενέπνευσε τον Βιτρούβιο στη συγγραφή της πραγματείας του με τίτλο De architectura, όπου βασίζεται στα σχέδια του Ερμόδωρου για την πρόταση μιας ιδανικής εκ νέου κατασκευής ενός περίπτερου ναού. Ο Ερμόδωρος εργάστηκε συνεργαζόμενος κυρίως με Έλληνες νεοαττικούς γλύπτες, όπως ο Διόνυσος και ο Πολυκλής, δημιουργοί του λατρευτικού αγάλματος του ναού του Γιούπιτερ Στάτορ, καθώς και ο Σκόπας ο Νεώτερος, στον οποίον αποδίδεται το σύμπλεγμα αγαλμάτων του ναού του Μαρς.
Έργα
Ο Ερμόδωρος ο Σαλαμίνιος διηύθυνε την ανέγερση του Ναού του Γιούπιτερ Στάτορ, τον οποίον αφιέρωσε ο Κουίντος Καικίλιος Μέτελλος, Ύπατο το 143 π.Χ.. Ο ναός, ο οποίος ήταν ο πρώτος που χτίστηκε εξ'ολοκλήρου με τη χρήση μαρμάρου, ανεγέρθηκε στο μέσον πλατείας περιτριγυρισμένης από κιονοστοιχία (το Περιστύλιο του Μετέλλου το οποίο χτίστηκε εκ νέου αργότερα και μετονομάστηκε σε Περιστύλιο της Οκταβίας). Επρόκειτο για ένα από τα πρώτα παραδείγματα θρησκευτικών κτιρίων τα οποία αποτελούσαν τμήμα ενός αρχιτεκτονικού συμπλέγματος μεγαλύτερου μεγέθους.
Σχεδίασε τα αρχιτεκτονικά σχέδια του Ναού του Μαρς, τον οποίον αφιέρωσε ο Δέκιμος Ιούνιος Βρούτος, Ύπατος το 138 π.Χ., και ο οποίος ευρισκόταν κατά μήκος του Circus Flaminius. Ήταν, επίσης, ο αρχιτέκτονας ο οποίος διηύθυνε την ανέγερση ή επέκταση των Ναβαλίων, ποταμίσιου λιμένα της Ρώμης.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες
Φέρντιναντ Μπολ
Ο Φέρντιναντ Μπολ (ολλανδικά: Ferdinand Bol, 24 Ιουνίου 1616 - τάφηκε 24 Ιουλίου 1680) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, χαράκτης και σχεδιαστής της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική. Αν και τα έργα του που έχουν διασωθεί σπανίζουν, είναι εμφανής σε αυτά η επιρροή του Ρέμπραντ: Όπως και στον Δάσκαλό του, στον Μπολ άρεσαν τα ιστορικά θέματα, τα πορτρέτα (ανάμεσα στα οποία και αρκετές αυτοπροσωπογραφίες) και οι μοναχικές μορφές σε περιβάλλον με εξωτικά στολίδια.