cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
893 Λεοπόλδεια
Η Λεοπόλδεια (Leopoldina) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,438. Ανακαλύφθηκε το 1918 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την επωνυμία της Γερμανικής Ακαδημίας Επιστημών «Λεοπόλδεια» (Leopoldina, εκ του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Α΄ του 17ου αιώνα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεοπολδεια
Ιωάννης Πετραλιάς
Ο Ιωάννης Πετραλιάς (1774-1822) ήταν αγωνιστής του 21΄.
Βιογραφία
Ήταν εγγονός του γενάρχη της οικογένειας Σελάιδου Πετραλιά, γιος του Αντωνίου Σ. Πετραλιά και αδελφός του Αγγελή Πετραλιά, αρχηγός του κλάδου της οικογένειας Πετραλιά στην Πάτρα.
Παντρεύτηκε την Ελένη Μουρτζίνου, ανηψιά του μπέη της Μάνης. Από το 1800 εγκαταστάθηκε στην Άνω Πόλη της Πάτρας. Στη διάρκεια της Επανάστασης έστειλε την οικογένειά του στο Λιβόρνο, ενώ ο ίδιος πήρε μέρος στον Αγώνα και μετέτρεψε τους αλευρόμυλούς του σε πυριτιδόμυλους. Σκοτώθηκε σε ενέδρα των Τούρκων στα Τριπόταμα το 1822, ενώ μετέφερε πολεμοφόδια στον Κολοκοτρώνη.
Γιος του ήταν ο Αθανάσιος Πετραλιάς (1806-1848) που απέκτησε πέντε παιδιά, μεταξύ των οποίων το Νικόλαο Πετραλιά (1848-1908), πατέρα του Θάνου Πετραλιά και του Στέφανου Πετραλιά.
Ι Πετραλιάς Ιωάννης
Shape of You
Το Shape of You είναι ένα τραγούδι του Βρετανού τραγουδοποιού Εντ Σίραν, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον τρίτο δίσκο του, ÷, το 2017. Στις 6 Ιανουαρίου του 2017 κυκλοφόρησε σε μορφή ψηφιακής λήψης σε διπλό σινγκλ, μαζί με το Castle on the Hill. Το τραγούδι γράφτηκε από τον Σίραν μαζί με τον Στιβ Μακ, ενώ γίνονται ονομαστικές αναφορές και σε άλλους καλλιτέχνες.
Το κομμάτι έφτασε στο νούμερο 1 στα τσαρτ 44 χωρών, μεταξύ αυτών στα αμερικανικά Billboard Hot 100, στα βρετανικά, στα καναδικά και στα αυστραλιανά. Στα καναδικά έμεινε στο νούμερο 1 για 16 εβδομάδες, ισοφαρίζοντας το προηγούμενο ρεκόρ, στα αμερικανικά έμεινε για 12 εβδομάδες, ενώ στα βρετανικά για 14 εβδομάδες. Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2017, έγινε το κομμάτι με τις περισσότερες ακροάσεις στο Spotify, φτάνοντας τα 1.3 δισεκατομμύρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2017 Κατηγορία:Singles του 2017 Κατηγορία:Τραγούδια του Εντ Σίραν Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Αυστρία
Αλβέρτος Β΄ της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ
Ο Αλβέρτος Β΄, γερμ.: Albert II von Saxen-Wittenberg (π. 1285 - 19 Μαΐου 1342 στο Πάσσαου) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν από το 1320 έως το 1342 επίσκοπος του Πάσσαου.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αλβέρτου Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Aγνής των Αψβούργων, κόρης του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας. Ακολουθώντας εκκλησιαστική σταδιοδρομία, έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Μάιντς και υπεύθυνος του καθεδρικού ναού του Αγ. Στεφάνου, στη Βιέννη. Ο πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ έκανε τον Αλβέρτο επίσκοπο του Πάσσαου το 1320. Στη μάχη για τον θρόνο μεταξύ του Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας και του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Αυστρίας, στάθηκε στο πλευρό του δεύτερου, εξαδέλφου του από τον Οίκο των Αψβούργων, τον οποίο υποστήριξε επίσης το 1322 στη μάχη του Μύλντορφ. Στο Πάσσαου ξανάκτισε το Nόιμαρκτ, που καταστράφηκε το 1298, και το δημαρχείο -το οποίο είχε περιέλθει στον επίσκοπο μετά την εξέγερση εναντίον του Βερνάρδου του Πράμπαχ- πωλήθηκε πίσω στους πολίτες του Πάσαου.
Τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Πάσαου.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ράιχσμπρυκε
Το Ράιχσμπρυκε (γερμανικά: Reichsbrücke, μτφ. «Αυτοκρατορική Γέφυρα») είναι σημαντική γέφυρα στη Βιέννη, πρωτεύουσα της Αυστρίας, η οποία συνδέει τη Μέξικοπλατς στο Λέοπολνσταντ με το Ντοναουίνσελ στο Ντουνάουστατ απέναντι από το Δούναβη. Η γέφυρα χρησιμοποιείται από 50.000 οχήματα ανά ημέρα και διαθέτει έξι λωρίδες κυκλοφορίας, ράγες για το μετρό, δύο μονοπάτια, δύο ποδηλατόδρομους και δύο βοηθητικές σήραγγες.
Ιστορία
Η πρώτη γέφυρα που χτίστηκε στη θέση της σημερινής Ράιχσμπρυκε κατασκευάστηκε το 1872-1876 κάτω από το όνομα Κρόνπριντς-Ρούντολφ-Μπρύκε (γέφυρα του Πρίγκιπα Ροδόλφου), πριν από τη ρύθμιση του Δούναβη στη Βιέννη. Εγκαινιάστηκε στις 21 Αυγούστου του 1876, και το όνομα άλλαξε σε Ράιχσμπρυκε το 1919 αφού η Αυστρία έγινε δημοκρατία.
Ως μέτρο για να μειώσει το επίπεδο της ανεργίας στη δεκαετία του 1930, σχεδιάστηκε μια κρεμαστή γέφυρα για να πάρει τη θέση της παλιάς Ράιχσμπρυκε. Τα τεχνικά σχέδια εκπονήθηκαν από τους αρχιτέκτονες Ζίγκφριντ Θάις και Χανς Γιακς, με εποπτεία του Κλέμεντς Χολτσμάιστερ. Οι πυλώνες της παλιάς γέφυρας επεκτάθηκαν προς τα κάτω και η δομή του μετακινήθηκε κατά 26 μέτρα σε λιγότερο από επτά ώρες. Η νέα γέφυρα θα μπορούσε, επομένως, να χτιστεί από τη γραμμή της παλιάς γέφυρας, χωρίς μακροχρόνια διακοπή της κυκλοφορίας. Αυτή η κρεμαστή γέφυρα, που χτίστηκε ανάμεσα στο 1934 και το 1937, περιλάμβανε τέσσερις λωρίδες κυκλοφορίας, δύο γραμμές τραμ και μονοπάτια, στις δύο πλευρές. Οι γέφυρες πάνω από τις κοίτες πλημμυρών επεκτάθηκαν. Η νέα γέφυρα εγκαινιάστηκε στις 10 Οκτωβρίου 1937 από τον Καρδινάλιο Ίνιτσερ και τον πρόεδρο της Αυστρίας Βίλχελμ Μίκλας.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Ράιχσμπρυκε ήταν η μόνη γέφυρα της Βιέννης πάνω από το Δούναβη που δεν υπέστη σοβαρές ζημιές. Τα Σοβιετικά στρατεύματα που επιτίθονταν στην πόλη απέτρεψαν την Βέρμαχτ από το να την καταστρέψει, και ως αποτέλεσμα, η γέφυρα μετονομάστηκε σε Brücke der Roten Armee (Γέφυρα του Κόκκινου Στρατού) για λίγο. Η γέφυρα ανακαινίστηκε μεταξύ του 1948 και 1952. Το 1948, η γέφυρα είχε χρησιμοποιηθεί ως τόπος στην ταινία Ο Τρίτος Άνθρωπος.
Από το 1976 και έπειτα
μικρογραφία|Περιηγητές μετά την κατάρρευση του το 1976. Στις 1 Αυγούστου 1976, λίγο πριν από τις 05:00, η γέφυρα κατέρρευσε, σκοτώνοντας ένα άτομο. Η κύρια αιτία της κατάρρευσης ήταν μια δομική αστοχία του ρουλεμάν, το οποίο δεν εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια της επιθεώρησης, λόγω του μανδύα γρανίτη που το περιέβαλε. Ένα φορτηγό καταστράφηκε και πολλά πλοία υπέστησαν βλάβη. Ο οδηγός ενός άδειου λεωφορείου κατάφερε να σώσει τον εαυτό του. Το λεωφορείο που διασώθηκε και συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι το 1989, ενώ τώρα εκτίθεται στο μουσείο των τραμ της Βιέννης (Straßenbahnmuseum). Η ναυτιλία εκτράπηκε μέσω του Ντονάουκαναλ. Δύο συμπληρωματικές γέφυρες χρησιμοποιήθηκαν για την εκτροπή της κίνησης και του τραμ, οι οποίες παρέμειναν σε χρήση για τέσσερα χρόνια.
Ύστερα έλαβε χώρα διεθνής διαγωνισμός για το σχεδιασμό της νέας γέφυρας, με νικητή τον Γιόχαν Νέστροϋ. Η κατασκευή άρχισε το 1978 και η γέφυρα άνοιξε επίσημα στις 8 Νοεμβρίου 1980 από τον δημοτικό σύμβουλο Χάιντς Νίτελ, με το όνομα Γέφυρα Γιόχαν Νέστροϋ, ένα όνομα το οποίο δεν έπιασε.
Το Βιεννέζικο δίκτυο μετρό πέρασε από τη Ράιχσμπρυκε για πρώτη φορά στις 3 Σεπτεμβρίου 1982, μετά από εκτεταμένες δοκιμές.
Το 2003, η περιφέρεια της γέφυρας αναθεωρήθηκε στο σύνολο της μαζί με το φωτισμό. Τα μονοπάτια και οι ποδηλατόδρομοι επεκτάθηκαν. Την ίδια στιγμή, το πλάτος των λωρίδων κυκλοφορίας αυξήθηκε, μειώνοντας το πλάτος της κεντρικής κράτησης και απομακρύνοντας τις στενές λωρίδες έκτακτης ανάγκης.
Ένα γερμανικό επιβατηγό πλοίο εμβόλισε ένα πυλώνα της Ράιχσμπρυκε το 2004, τραυματίζοντας σοβαρά αρκετούς ανθρώπους. Η γέφυρα δεν επηρεάστηκε από το ατύχημα.
Το Σάββατο 9 Ιουλίου 2005, εορτάστηκε η 25η επέτειος του κτιρίου της Ράιχσμπρυκε και η αποκατάσταση ολοκληρώθηκε. Έγιναν περαιτέρω αλλαγές και δημιουργήθηκαν στάσεις για νυχτερινά λεωφορεία.
Η γέφυρα περιλαμβάνει το σταθμό Ντοναουίνσελ του μετρό της Βιέννης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιέννη Κατηγορία:Γέφυρες
Γ.Σ. Ηρακλής Σερρών
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Σερρών «ο Ηρακλής» αποτελούσε αθλητικό σωματείο με έδρα την πόλη των Σερρών. Η ίδρυση του συλλόγου του ανάγεται χρονικά την περίοδο του μεσοπολέμου. Αποτελούσε ένα από τα πλέον επιτυχημένα αθλητικά σωματεία του νομού Σερρών.
Μετείχε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της περιόδου 1939–1940, καταλαμβάνοντας τη 2η θέση του βαθμολογικού πίνακα του 2ου Υποομίλου του Βορρά, με 8 βαθμούς. Επίσης, έλαβε μέρος στο ειδικό πρωτάθλημα για την άνοδο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, την περίοδο 1960–61, τερματίζοντας στη 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα του Βορείου Ομίλου, με 36 βαθμούς. Επίσης, την περίοδο 1961–62 ήρθε 3ος στο Βόρειο Όμιλο με 16 βαθμούς.
Την περίοδο 1962–63 έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας, όπου κατέλαβε την 5η θέση με 55 βαθμούς. Την επόμενη περίοδο, 1963–64, ισοβάθμησε στην κορυφή του πρωταθλήματος με τους Φιλίππους Καβάλας, ενώ στον αγώνα κατάταξης μεταξύ των δύο ομάδων, που ακολούθησε, ηττήθηκε με 1–0. Το 1964, έπειτα από συμφωνία της διοίκησης του συλλόγου με την αντίστοιχη του Μ.Γ.Σ. Απόλλωνα Σερρών, τα δύο σωματεία συγχωνεύθηκαν δημιουργώντας τον Μ.Γ.Σ. Πανσερραϊκό, γεγονός που αποτέλεσε και τη διάλυση του σωματείου.
Παραπομπές
Ηρακλής Σερρών ΓΣ Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Μιχάλης Βλάχος
Ο  Μιχάλης Βλάχος είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 20 Σεπτεμβρίου 1967, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Απόλλωνα Σμύρνης (τότε Απόλλωνα Αθηνών) το 1985. Έξι χρόνια αργότερα, το 1991, μεταπήδησε στον Ολυμπιακό Πειραιά, παραμένοντας για δύο χρόνια, για να συνεχίσει στην ΑΕΚ από το 1993 μέχρι το 1997. Ακολούθησε μια διετία στην Αγγλία (1998-2000) με τις Πόρτσμουθ και Γουόλσολ, για να επιστρέψει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ιωνικού Νίκαιας (2000-02). Την περίοδο 2002-03 επέστρεψε έπειτα από 11 χρόνια στον Απόλλωνα Σμύρνης, όπου και έκλεισε την καριέρα του.
Στις εθνικές ομάδες
Αγωνίστηκε 10 συνολικά φορές με την Εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1989-97. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1989 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία (1-1), όταν υπό τις οδηγίες του Αντώνη Γεωργιάδη αγωνίστηκε ως αλλαγή λίγο πριν το τέλος της αναμέτρησης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουόλσολ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Στον Αστερισμό του Αιγόκερω
Η ταινία Στον Αστερισμό του Αιγόκερω (Πρωτότυπος Τίτλος Under Capricorn), είναι ιστορικό δράμα παραγωγής 1949, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι η Ίνγκριντ Μπέργκμαν, ο Τζόζεφ Κότεν κι ο Μάικλ Γουάιλντινγκ.
Πλοκή
Το 1831 καταφθάνουν στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, ο Τσαρλς Αντέαρ (Μάικλ Γουάιλντινγκ) κι ο θείος του, νέος κυβερνήτης της πόλης (Σέσιλ Πάρκερ). Ο Τσαρλς που ελπίζει να καταφέρει να δημιουργήσει περιουσία πιάνει φιλία με τον Σάμσον Φλάσκι (Τζόζεφ Κότεν) έναν εξόριστο κατάδικο που έχει καταφέρει να πλουτίσει με το επιχειρηματικό του μυαλό. Η σύζυγος του Σάμσον Ενριέτα (Ίνγκριντ Μπέργκμαν), ήταν φίλη της αδελφής του Τσαρλς στην Ιρλανδία κι ο Σάμσον πιστεύει ότι ο ερχομός του νέου θα χαροποιήσει την Ενριέττα που είναι αλκοολική. Στο μεταξύ η οικονόμος του σπιτιού των Φλάσκι, Μίλι (Μάργκαρετ Λέιτον) είναι κρυφά ερωτευμένη με τον Σάμσον και σπρώχνει την Ενριέττα στο αλκοόλ. Ο λόγος της καταδίκης του Σάμσον είχε να κάνει με έγκλημα της Ενριέττα το οποίο δήλωσε ότι έκανε ο ίδιος προκειμένου να βγάλει τη σύζυγό του από τη δύσκολη θέση.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα που έγραψε το 1937 η Χέλεν Σίμπσον, το οποίο μετέφεραν για τη μεγάλη οθόνη, μεταξύ άλλων, ο Χιουμ Κρόνιν κι ο Τζέιμς Μπράιντι. Η παραγωγή της ταινίας έγινε από τη νεοσύστατη εταιρία του Άλφρεντ Χίτσκοκ και του Σίντνεϊ Μπερνστάιν Transatlantic Pictures και τη διανομή της ανέλαβε η Warner Bros..
Η ταινία αποτελεί επίσης τη δεύτερη έγχρωμη ταινία του σκηνοθέτη καθώς και τη δεύτερη στην οποία χρησιμοποιεί δεκάλεπτες συνεχείς λήψεις, όπως συνέβη και με την ταινία του 1948 Ο Βρόχος (Rope). Το κοινό περίμενε ότι ο σκηνοθέτης θα δημιουργούσε άλλη μια ταινία αγωνίας και απογοητεύτηκε όταν διαπίστωσε ότι επρόκειτο για την ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου με στοιχεία θρίλερ, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την εμπορική αποτυχία της ταινίας. Επιπλέον η κακή δημοσιότητα που είχε λάβει ο δεσμός της Ίνγκριντ Μπέργκμαν με τον ιταλό νεορεαλιστή σκηνοθέτη Ρομπέρτο Ροσελίνι κι η μετέπειτα εγκυμοσύνη της δε συνέβαλε θετικά στην προώθηση της ταινίας.
Αποδοχή
Στη συνέντευξη του Χίτσκοκ στον Φρανσουά Τρυφό, ο σκηνοθέτης δήλωσε ότι το Στον Αστερισμό του Αιγόκερω είχε τόσο μεγάλη ζημία που η εταιρία που δάνεισε χρήματα στον Χίτσκοκ απέκτησε τα δικαιώματά της και ότι δεν ήταν διαθέσιμη για τηλεπτική προβολή έως και το 1968. Ο Χίτσκοκ στη συνέντευξή του ανέφερε την κριτική των New York Times όπου αναγραφόταν ότι πρέπει να περιμένει κανείς 100 λεπτά για την πρώτη στιγμή αγωνίας.
Ο Πίτερ Μπογκντάνοβιτς αναφέρει στη συνέντευξή του με τον Χίτσκοκ ότι οι Γάλλοι κριτικοί του περιοδικού Cahiers du cinéma θεωρούσαν την ταινία ως μια από τις καλύτερες του σκηνοθέτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τον αλκοολισμό Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Φορτέτζα Ρεθύμνου
Η Φορτέτσα (Μπορεί να αναφερθεί και ως "Φορτέτζα" και στα Ιταλικά σημαίνει "Οχυρό") είναι φρούριο στο Ρέθυμνο Κρήτης που κατασκευάστηκε από τους Ενετούς το 1573. Είναι η φρουριακή Ακρόπολη της πόλης. Χτίστηκε από τους Ενετούς τον 16ο αιώνα, και κατελήφθη από τους Οθωμανούς το 1646. Στις αρχές του 20ου αιώνα, πολλά σπίτια χτίστηκαν μέσα στην ακρόπολη. Αυτά κατεδαφίστηκαν μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αφήνοντας μόνο μερικά ιστορικά κτίρια μέσα στη Φορτέτζα. Σήμερα, η ακρόπολη είναι σε καλή κατάσταση και είναι ανοιχτή στο κοινό.
Ιστορία
Η Φορτέτζα είναι χτισμένη σε ένα λόφο που ονομάζεται Παλαιόκαστρο (που σημαίνει «Παλιό Κάστρο»), όπου βρισκόταν η ακρόπολη της αρχαίας Ρήθυμνας. Μεταξύ του 10ου και του 13ου αιώνα, οι Βυζαντινοί δημιούργησαν έναν οχυρό οικισμό στα ανατολικά του λόφου. Ονομαζόταν Castrum Rethemi και είχε τετράγωνους πύργους και δύο πύλες. Οι οχυρώσεις επισκευάστηκαν από τον Enrico Pescatore στις αρχές του 13ου αιώνα. Αφού η Κρήτη έπεσε στη Δημοκρατία της Βενετίας, ο οικισμός έγινε γνωστός ως Castel Vecchio ή Antico Castello , που και τα δύο σημαίνουν "παλιό κάστρο".
Επί Ενετοκρατίας χτίστηκε ένα μικρό λιμάνι στο Ρέθυμνο, το οποίο έγινε η τρίτη πιο σημαντική πόλη της Κρήτης μετά το Ηράκλειο και τα Χανιά. Στις 8 Απριλίου 1540 άρχισε να χτίζεται μια σειρά οχυρώσεων γύρω από την πόλη. Τα τείχη σχεδιάστηκαν από τον αρχιτέκτονα Michele Sanmicheli και ολοκληρώθηκαν γύρω στο 1570. Αυτές οι οχυρώσεις δεν ήταν αρκετά ισχυρές για να αντέξουν μια μεγάλη επίθεση, και όταν ο Uluç Ali Reis επιτέθηκε το 1571, οι Οθωμανοί κατέλαβαν και λεηλάτησαν την πόλη.
Κατασκευή και μετέπειτα Ενετοκρατία
Μετά την πτώση της Κύπρου στους Οθωμανούς το 1571, η Κρήτη έγινε η μεγαλύτερη ενετική υπερπόντια κτήση. Δεδομένου ότι το Ρέθυμνο είχε λεηλατηθεί, αποφασίστηκε ότι έπρεπε να κατασκευαστούν νέες οχυρώσεις για την προστασία της πόλης και του λιμανιού της. Το νέο φρούριο, που χτίστηκε στο λόφο του Παλαιόκαστρου, σχεδιάστηκε από τον στρατιωτικό μηχανικό Sforza Pallavicini σύμφωνα με το ιταλικό σύστημα προμαχώνα.
Η κατασκευή άρχισε στις 13 Σεπτεμβρίου 1573 και ολοκληρώθηκε το 1580. Το φρούριο χτίστηκε υπό τον πρωτομάστορα Γιάννη Σκορδίλη και στην κατασκευή του συμμετείχαν συνολικά 107.142 Κρήτες και 40.205 ζώα.
Αν και το αρχικό σχέδιο ήταν να κατεδαφιστούν οι παλιές οχυρώσεις του Ρεθύμνου και να μεταφερθούν οι κάτοικοι στη Φορτέτζα, ήταν πολύ μικρό για να στεγάσει ολόκληρη την πόλη. Τα τείχη κατά μήκος της προσέγγισης προς την πόλη έμειναν ανέπαφα και η Φορτέτζα έγινε ακρόπολη που στέγαζε τη βενετική διοίκηση της πόλης. Επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί από τους κατοίκους της πόλης μόνο σε περίπτωση οθωμανικής εισβολής. Με το πέρασμα των χρόνων, έγιναν διάφορες τροποποιήσεις στο φρούριο. Ωστόσο, δεν ήταν ποτέ πραγματικά ασφαλής, καθώς δεν είχε χαντάκι και αυλάκια, και οι επάλξεις ήταν μάλλον χαμηλές. αριστερά|μικρογραφία|Τζαμί του Σουλτάνου Ιμπραήμ, που ήταν αρχικά ο καθεδρικός ναός του Αγίου Νικολάου
Οθωμανική κυριαρχία και πρόσφατη ιστορία
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1646, κατά τον Πέμπτο Οθωμανο-Βενετικό Πόλεμο, μια οθωμανική δύναμη πολιόρκησε το Ρέθυμνο και ο πληθυσμός της πόλης κατέφυγε στη Φορτέτζα. Οι συνθήκες εντός της ακρόπολης επιδεινώθηκαν, λόγω ασθενειών και έλλειψης τροφίμων και πυρομαχικών. Οι Ενετοί παραδόθηκαν με ευνοϊκούς όρους στις 13 Νοεμβρίου.
Οι Οθωμανοί δεν έκαναν καμία σημαντική αλλαγή στη Φορτέτζα, εκτός από την κατασκευή ενός ραβλίνου έξω από την κύρια πύλη. Έκτισαν επίσης μερικά σπίτια για τη φρουρά και τη διοίκηση της πόλης και μετέτρεψαν τον καθεδρικό ναό σε τζαμί. Το φρούριο παρέμεινε σε χρήση μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, πολλά κτίρια κατοικιών βρίσκονταν στη Φορτέτζα. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη άρχισε να επεκτείνεται και πολλοί από τους κατοίκους μετακόμισαν αλλού στην πόλη. Στο σημείο αυτό κατεδαφίστηκαν οι χερσαίες οχυρώσεις του Ρεθύμνου και πολλά σπίτια εντός της Φορτέτζας, αλλά τα τείχη της Φορτέτζας έμειναν ανέπαφα. Κάποια στιγμή, η τοπική φυλακή στεγάστηκε μέσα στη Φορτέτζα.
Μεγάλης κλίμακας εργασίες αποκατάστασης έχουν ξεκινήσει από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η Φορτέτζα διοικείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και είναι ανοιχτή στο κοινό.
Το 2018, τοποθετήθηκε σύστημα GPR εξοπλισμένο με κεραίες 250MHz και 500MHz στην πιλοτική τοποθεσία της Φορτέτζας, στο πλαίσιο που προτείνει το έργο STORM, για να εξεταστεί η ικανότητα της μεθόδου να ανιχνεύουν τόσο ρωγμές όσο και αλλαγές στο πάχος του τοιχώματος. μικρογραφία|Κύρια πύλη της Φορτέτζας
Χωροθέτηση
Η κύρια πύλη του φρουρίου βρίσκεται στην ανατολική πλευρά, μεταξύ των προμαχώνων του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Παύλου. Προστατεύεται από ένα ραβέλι της Οθωμανικής εποχής, το οποίο σήμερα λειτουργεί ως Αρχαιολογικό Μουσείο Ρεθύμνου. Δύο μικρότερες πύλες βρίσκονται στη δυτική και βόρεια πλευρά του φρουρίου.
Μια σειρά από κτίρια βρίσκονται εντός της Φορτέτσας, όπως:
Το φρούριο περιέχει επίσης ένα οπλοστάσιο, δύο μπαρουταποθήκες, αποθήκες και αρκετές δεξαμενές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρέθυμνο Κατηγορία:Κάστρα της Κρήτης
Αχλαδίτσα Αργολίδας
Η Δάρδιζα (ή αλλιώς Αχλαδίτσα) ανήκει στο Δημοτικό Διαμέρισμα Ερμιόνης του Δήμου Ερμιόνης και απέχει 3 χιλιόμετρα από την Ερμιόνη.
Η Αχλαδίτσα διαθέτει πολλές μικρές παραλίες όπως το Πόρτο Αλεπού ή Κρόθι, την Πούπουλου Ακτή, τα Λιμανάκια και των Μεταλλείων, με σπουδαιότερη την ίδια την παραλία της Δάρδιζας η οποία είναι από τις μεγαλύτερες, τις καθαρότερες, παρά αυτά, όχι από τις οργανωμένες του Δήμου Ερμίονης. Περιβάλλεται από τους λόφους Κρόθι, Δίδυμοι Λόφοι, Μαυροβούνι ή Καρακάσι και Αλατοβούνι ή Αλασόρος ενώ στο μέσο του κόλπου Ντάρντιζας βρίσκεται η βραχονησίδα Χελωνονήσι. Εντός του κόλπου της Ντάρντιζας, λόγω του σεισμογενούς παρελθόντος της περιοχής, έχουν σχηματιστεί διάφοροι ορμίσκοι, όπως των Μεταλλείων, της Ηρεμίας, του Χελωνονησίου, της Μέδουσας, του Ναυγίου και της Δάρδιζας.
Ιστορία
Πριν τη δημιουργία του παραθεριστικού οικισμού, η Δάρδιζα κατοικούνταν από εργάτες, μεταλλωρύχους των μεταλλείων της Δάρδιζας, στην περιοχή ακόμα υπάρχουν οι εγκαταστάσεις των παλαιών Μεταλλείων. Η ράμπα που φόρτωνε τα φορτηγά πλοία με τα υλικά του υπεδάφους αποτελεί σημαντικό μνημείο του οικισμού (οι εγκαταστάσεις κτίσθηκαν από την εταιρεία Μποδοσάκη κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960). Άλλα σπουδαία κτίσματα του οικισμού είναι ο Άσπρος Μόλος, κτισμένος από αρχοντική οικογένεια σαν ευεργέτημα στους ψαράδες της Ερμιόνης αλλά και το βλάχικο εκκλησάκι της Παναγίας, ενώ υπάρχουν αλλά δύο εκκλησάκια του Αγίου Χαράλαμπου και του Αγίου Νικόλαου (ιδιόκτητο). Στο βυθό της θάλασσας βρίσκονται διάσπαρτες αρχαιότητες, απομεινάρια ανθρώπων που προσπάθησαν σε παλαιότερες εποχές να εκμεταλλευτούν το πλούσιο μετάλλευμα της περιοχής. Η περιοχή αναφέρεται από το Στράβωνα και τον Παυσανία, χωρίς όμως πολλές λεπτομέρειες.
Σύλλογοι
Για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος έχει αναλάβει δράση ο Εξωραϊστικός Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος «ΔΑΡΔΙΖΑ» και ο Εξωραϊστικός Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος «ΑΧΛΑΔΙΤΣΑ». Ο σύλλογος «ΔΑΡΔΙΖΑ» έχει επίσης κληροδοτήσει τον θεσμό των κολυμβητικών αγώνων που πραγματοποιούνται στη παραλία της Δάρδιζας κάθε καλοκαίρι τον Αύγουστο. Στον οικισμό οικολογική και λαογραφική δράση έχουν αναλάβει τόσο οι πολίτες όσο και η εθελοντική ομάδα "ΑΝΤΙΡΡΥΠΟΣ" που δρα υπέρ της φύσης σε συνεργασία πολλές φορές με άλλες οικολογικές οργανώσεις.
Πληθυσμός
Ο οικισμός πρωτοαναγνωρίστηκε το 1920 και έκτοτε έχει καταγράψει σημαντικές αυξομειώσεις στον πληθυσμού του χωρίς να υπάρχει κάποια τάση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιόνης Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Παύλος Γρηγοριάδης
Ο Παύλος Γρηγοριάδης (Σιταγροί Δράμας 27 Μαΐου 1938-24 Νοεμβρίου 2007) ήταν διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Ο Γρηγοριάδης διακρίθηκε ως δεξιός ακραίος επιθετικός, με βασικά του προσόντα τη μεγάλη ταχύτητα και το ευθύβολο, δεξί σουτ.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον σύλλογο της γενέτειρας του, Δόξα Σιταγρών και κατόπιν μεταπήδησε στην Δόξα Δράμας. Ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδας με τη Δόξα Δράμας δυο φορές (1958, 1959) και ισάριθμες φορές διεθνής (1960) επί εποχής Τρύφωνα Τζανετή. Το καλοκαίρι του 1963 υπέγραψε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τα χρώματα του οποίου αγωνίσθηκε δυο χρονιές, φτάνοντας σε 60 συμμετοχές και 17 τέρματα. Από το 1966 φόρεσε τη φανέλα του Πανελευσινιακού και αγωνίστηκε μέχρι το 1969, όποτε και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.
Μετά τη λήξη της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας άσκησε επιτυχώς το επάγγελμα του προπονητή σε πολλούς συλλόγους, κυρίως της Β΄ αλλά και της Α΄ Εθνικής κατηγορίας. Μεταξύ άλλων εργάστηκε ως τεχνικός στους Α.Γ.Σ.Κ. Καστοριά, Ολυμπιακό Βόλου, Φ.Α.Σ. Νάουσα, Εδεσσαϊκό, Α.Π.Σ. Κόρινθο, Προοδευτική, Πανσερραϊκό, Α.Ο. Αιγάλεω, Διαγόρα Ρόδου (περίοδος 1985-86), Ιωνικό Νικαίας, Πιερικό κ.α. ενώ δυο φορές (για σύντομα διαστήματα) εργάσθηκε και στην ομάδα του Ολυμπιακού (στα μέσα και στα τέλη της δεκαετίας του '80).
Απεβίωσε πριν συμπληρώσει τα 70 του χρόνια, το Νοέμβριο του 2007. Το 2018 το νέο Δημοτικό γήπεδο Σιταγρών και έδρα της Δόξας Σιταγρών, έλαβε τιμητικά το όνομα του.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Παύλος Γρηγοριάδης πραγματοποίησε το 1960 δύο συμμετοχές με την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ελλάδος με αντιπάλους την Εθνική Δανίας (ήττα με 7-2) και την Εθνική Γαλλίας (ισοπαλία στο 0-0).
Πηγές
Γρηγοριαδης Παυλος Γρηγοριαδης Παυλος Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Γρηγοριαδης Παυλος Γρηγοριαδης Παυλος Γρηγοριαδης Παυλος Γρηγοριαδης Παυλος Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Γρηγοριαδης Παυλος Γρηγοριαδης Παυλος Γρηγοριαδης Παυλος Γρηγοριαδης Παυλος Γρηγοριαδης Παυλος Γρηγοριαδης Παυλος
Διαστημικό Λεωφορείο
thumb|right|260px|Το διαστημικό λεωφορείο Atlantis εκτοξεύεται ξεκινώντας την αποστολή STS-71.
Το Διαστημικό Λεωφορείο της NASA, που επίσημα λέγεται «Διαστημικό Σύστημα Μεταφορών» (Space Transportation System-STS), είναι ιστορικός φορέας εκτόξευσης πληρωμάτων και φορτίου των ΗΠΑ. Συνολικά, κατασκευάστηκαν επτά διαστημικά λεωφορεία, απ'τα οποία τρία αποσύρθηκαν (Ντισκάβερι, Ατλαντίς, Εντέβορ), δυο καταστράφηκαν σε δυστυχήματα, το Challenger και το Columbia, το 1986 και το 2003 αντίστοιχα, ενώ ένα χρησιμοποιήθηκε για δοκιμαστικές πτήσεις στη γήινη ατμόσφαιρα και όχι για διαστημικές αποστολές, το Space Shuttle Enterprise (το πρώτο διαστημικό λεωφορείο της ΝΑΣΑ), και τέλος το Space Shuttle Pathfinder, το οποίο αποτελεί εξομοιωτή διαστημικού λεωφορείου.
Το διαστημικό λεωφορείο εκτοξευόταν κάθετα (όπως οι πύραυλοι), φέρνοντας συνήθως πέντε έως επτά αστροναύτες (αν και έχουν μεταφερθεί και οκτώ) και μέχρι 22.700 κιλά (50.000 λίβρες) ωφέλιμου φορτίου σε χαμηλή γήινη τροχιά. Όταν η αποστολή του τελείωνε, επέστρεφε μέσα στη γήινη ατμόσφαιρα, πετούσε σαν ανεμοπλάνο και τελικώς προσγειωνόταν οριζοντίως, σε προκαθορισμένους διαδρόμους προσγείωσης.
Το όχημα μπορούσε επίσης να ανακτήσει δορυφόρους και άλλα ωφέλιμα φορτία από την τροχιά τους και να τα επιστρέψει στη Γη, αλλά αυτή η ικανότητα δεν χρησιμοποιήθηκε συχνά. Εντούτοις, αυτή η ικανότητα χρησιμοποιήθηκε για να επιστρέψει μεγάλα φορτία στη γη από το διεθνή διαστημικό σταθμό, δεδομένου ότι το ρωσικό σκάφος Σογιούζ έχει περιορισμένη ικανότητα επιστροφής φορτίων. Κάθε διαστημικό λεωφορείο σχεδιάστηκε με προβλεπόμενη διάρκεια ζωής 100 εκτοξεύσεων ή 10 ετών λειτουργικής ζωής. Εν τέλει, η μέση διάρκεια ζωής αποδείχτηκε πως ήταν 19 πτήσεις για τα Challenger και Columbia, 32 πτήσεις για τα αποσυρθέντα οχήματα Endeavour, Atlantis, και Discovery, και 5 πτήσεις για το δοκιμαστικό όχημα Enterprise.
Η NASA ανακοίνωσε το 2004 ότι το διαστημικό λεωφορείο θα αποσυρθεί το 2010 και θα αντικατασταθεί από το όχημα Orion και τον πυραυλικό φορέα Άρης Ι. Τελικά, η τελευταία αποστολή διαστημικού λεωφορείου πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2011 (STS-135).
Το πρόγραμμα άρχισε προς το τέλος της δεκαετίας του 1960 και έχει μονοπωλήσει το πρόγραμμα επανδρωμένων πτήσεων της NASA από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, αφού είχε πλέον τερματιστεί το Πρόγραμμα Απόλλο για την εξερεύνηση της Σελήνης (από τον Δεκέμβριο του 1972). Η πρώτη εκτόξευση έγινε στις 12 Απριλίου 1981 με το Columbia. Σύμφωνα με το «όραμα για τη διαστημική εξερεύνηση», το νέο πρόγραμμα της NASA για την επιστροφή στη Σελήνη και την εξερεύνηση του Άρη, η χρήση του διαστημικού λεωφορείου στράφηκε στην ολοκλήρωση της συναρμολόγησης του ISS ως το 2011, οπότε και τερματίστηκε.
Περιγραφή
Το διαστημικό λεωφορείο είναι ένα μερικώς επαναχρησιμοποιούμενο σύστημα εκτόξευσης που αποτελείται από τρία κύρια συγκροτήματα: το επαναχρησιμοποιήσιμο τροχιακό όχημα (Orbiter Vehicle-OV), την εξωτερική δεξαμενή καυσίμων(External Tank-ET), το μόνο αναλώσιμο τμήμα του συστήματος, και δύο επαναχρησιμοποιήσιμους πυραύλους στερεών καυσίμων (Solid Rocket Boosters-SRBs). Η δεξαμενή και οι δυο πύραυλοι απορρίπτονται στη θάλασσα κατά τη διάρκεια της ανάβασης. Μόνο το όχημα μπαίνει σε τροχιά. Το όχημα εκτοξεύεται κάθετα όπως ένας συμβατικός πύραυλος, προσγειώνεται οριζόντια όπως ένα πολιτικό αεροπλάνο, και μετά ανανεώνεται και επισκευάζεται για την επαναχρησιμοποίηση.
Τροχιακό όχημα
Το τροχιακό όχημα μοιάζει με ένα αεροπλάνο με διπλή πτέρυγα δέλτα. Η καμπίνα του πληρώματος αποτελείται από τρία επίπεδα: το επίπεδο πτήσης, το μέσο επίπεδο, και το επίπεδο γενικής χρήσης. Στα υψηλότερα καθίσματα του επιπέδου πτήσης κάθεται ο διοικητής και πιλότος, και οι δύο ειδικοί της αποστολής πίσω τους. Το μέσο επίπεδο έχει τρία καθίσματα για τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος. Η αποθήκη, η τουαλέτα, οι θέσεις ύπνου, τα ντουλάπια αποθήκευσης, και η δευτερεύουσα πόρτα για την είσοδο/έξοδο από το όχημα βρίσκονται επίσης εκεί, όπως επίσης και ο θάλαμος αποσυμπίεσης. Ο θάλαμος αποσυμπίεσης έχει άλλη μια πόρτα που οδηγεί στην αποβάθρα ωφέλιμων φορτίων. Επιτρέπει σε δύο αστροναύτες, που φορούν τις στολές εξωοχηματικής δραστηριότητας να εξισορροπήσουν την πίεση πριν και μετά από έναν διαστημικό περίπατο.
Το τροχιακό όχημα έχει μεγάλη αποβάθρα ωφέλιμων φορτίων, που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της ατράκτου (18*16 μέτρα). Οι πόρτες της αποβάθρας των ωφέλιμων φορτίων φέρουν απαγωγούς θερμότητας στις εσωτερικές επιφάνειές τους, και έτσι κρατιούνται ανοικτές ενώ το διαστημικό λεωφορείο είναι σε τροχιά, βοηθώντας στον έλεγχο της θερμότητας. Αυτός βοηθείται επίσης με τη ρύθμιση του προσανατολισμού του οχήματος σε σχέση με τη γη και τον ήλιο. Μέσα στην αποβάθρα ωφέλιμου φορτίου είναι ο ρομποτικός βραχίονας, γνωστός και ως Canadarm, που χρησιμοποιείται για την είσοδο και έξοδο φορτίων από την άτρακτο. Μέχρι την απώλεια του Κολούμπια, το Canadarm συμπεριλαμβανόταν στον εξοπλισμό του διαστημικού λεωφορείο μόνο στις αποστολές που επρόκειτο να απαιτηθεί η χρήση του. Δεδομένου ότι ο βραχίονας είναι ένα κρίσιμο μέρος των διαδικασιών επιθεώρησης του συστήματος θερμικής προστασίας που απαιτούνται τώρα για τις πτήσεις των διαστημικών λεωφορείων, θα περιληφθεί πιθανώς σε όλες τις μελλοντικές πτήσεις.
Οι κύριες μηχανές του διαστημικού λεωφορείου (Space Shuttle Main Engines-SSMEs) τοποθετούνται στο πίσω μέρος της ατράκτου σε τριγωνική διάταξη. Οι τρεις μηχανές μπορούν να γυρίσουν 10,5 μοίρες πάνω-κάτω και 8,5 μοίρες από τη μία πλευρά στην άλλη κατά τη διάρκεια της ανόδου για να αλλάξουν την κατεύθυνση της ώθησής τους και μαζί και την πορεία του διαστημικού λεωφορείου.
Το τροχιακό σύστημα ελιγμών (Orbital Maneuvering System-OMS) χρησιμοποιείται για τους ελιγμούς που κάνει το διαστημικό λεωφορείο όταν βρίσκεται σε τροχιά, συμπεριλαμβανομένης της εισαγωγής σε τροχιά, ομαλοποίησης της τροχιάς, μεταφοράς σε ψηλότερη ή χαμηλότερη τροχιά, ραντεβού σε τροχιά, και ακύρωσης-επανεισόδου.
Το σύστημα ελέγχου αντίδρασης (Reaction Control System-RCS) παρέχει τον έλεγχο του προσανατολισμού και τις στροφές κατά μήκος των αξόνων του σκάφους τόσο σε τροχιά όσο και κατά τη διάρκεια των φάσεων πτήσης, εισαγωγής σε τροχιά και επανεισόδου.
Το σύστημα θερμικής προστασίας (Thermal Protection System-TPS) καλύπτει το εξωτερικό του οχήματος, για προστασία του τόσο από το κρύο των -121 °C (-250 °F) στα όρια του διαστήματος όσο και από την θερμότητα των 1.649 °C(3.000 °F) της επανεισόδου. Το σύστημα αυτό χρησιμοποιεί κεραμικά πλακίδια και αεροπήκτωμα προκειμένου να εξασφαλίσει την απαιτούμενη θερμική προστασία του οχήματος.
Η κυρίως δομή του τροχιακού οχήματος αποτελείται κατά βάση από κράμα αλουμινίου, αν και η δομή του συγκροτήματος των μηχανών είναι από τιτάνιο.
Εξωτερική δεξαμενή
thumb|right|250px|Το Columbia πριν την πρώτη εκτόξευση του στις [[12 Απριλίου 1981 ]] Η εξωτερική δεξαμενή (External Tank-ET) περιέχει 2.025 εκατομμύρια λίτρα (535.000 γαλόνια) υγρού υδρογόνου και υγρού οξυγόνου, τα οποία προωθούνται προς καύση στις κύριες μηχανές και αποτελούν τα καύσιμα του διαστημικού λεωφορείου. Απορρίπτεται 8,5 λεπτά μετά την εκτόξευση, σε ύψος 60 ναυτικών μιλίων (111 χλμ) και έπειτα καίγεται κατά την επανείσοδό της στην ατμόσφαιρα. Η δεξαμενή κατασκευάζεται συνήθως από κράμα αλουμινίου-λιθίου και τα τοιχώματά της είναι περίπου 1/8 της ίντσας παχιά.
Στις πρώτες δύο αποστολές των διαστημικών λεωφορείων η εξωτερική δεξαμενή ήταν βαμμένη λευκή για λόγους θερμικής προστασίας. Στις επόμενες αποστολές η λευκή βαφή καταργήθηκε και το χρώμα της είναι πλέον το φυσικό κεραμιδί του αφρού θερμικής προστασίας που την καλύπτει. Η κατάργηση της βαφής της δεξαμενής αύξησε επίσης την ικανότητα μεταφοράς ωφέλιμου φορτίου του διαστημικού λεωφορείου κατά περίπου 273 κιλά, όσο δηλαδή ήταν και το βάρος του χρώματος που χρησιμοποιούνταν στη δεξαμενή.
Η εξωτερική δεξαμενή υπέστη εκτενείς μετατροπές μετά το δυστύχημα του Κολούμπια τον Φεβρουάριο του 2003, καθώς η αιτία για την καταστροφή ήταν ένα κομμάτι του μονωτικού αφρού που αποκολλήθηκε από τη δεξαμενή και χτύπησε το ευαίσθητο κάτω μέρος του οχήματος, καταστρέφοντας τη μόνωση που θα το προφύλασσε κατά την επανείσοδό του. Έτσι, μεταξύ άλλων, στην εξωτερική δεξαμενή τοποθετήθηκαν θερμαντικά στοιχεία, που δεν επιτρέπουν το σχηματισμό πάγου, και αφαιρέθηκε ένας εξωτερικός σωλήνας καλωδίωσης.
Πύραυλοι στερεών καυσίμων
Οι δύο πύραυλοι στερεών καυσίμων (Solid Rocket Boosters-SRBs) είναι οι μεγαλύτεροι και πιο ισχυροί πύραυλοι αυτού του τύπου που χρησιμοποιήθηκαν ποτέ σε πτήση, και ο κινητήρας τους ο πιο ισχυρός που έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ. Παρέχουν περίπου το 83% της ώθησης του οχήματος στην εκτόξευση και κατά τη διάρκεια των πρώτων σταδίων της ανόδου. Απορρίπτονται δύο λεπτά μετά μετά την εκτόξευση σε ύψος περίπου 150.000 ποδών (45,7 χλμ), κατόπιν ανοίγουν τα αλεξίπτωτά τους και προσθαλασσώνονται στον ωκεανό. Καθώς έχουν την ικανότητα να επιπλέουν, ανακτώνται και ετοιμάζονται για την επόμενη χρήση τους. Το εξωτερικό τους περίβλημα αποτελείται από χάλυβα με πάχος περίπου 1/2 ίντσα (1,27 εκατοστά).
Προσγείωση
thumb|right|250px|Στις εξωτερικές επιφάνειες του σκάφους αναπτύσσονται θερμοκρασίες έως και 1.500οC κατά τη διάρκεια της επανεισόδου Το σκάφος ξεκινά την επανείσοδό του στην ατμόσφαιρα πυροδοτώντας τους κινητήρες OMS σε διεύθυνση αντίθετη με την τροχιακή του κίνηση για περίπου τρία λεπτά. Η επιβράδυνση από την πυροδότηση μεταφέρει το περίγειο της τροχιάς μέσα στην ατμόσφαιρα. Η πυροδότηση των κινητήρων γίνεται περίπου στην αντίθετη πλευρά του πλανήτη από την τοποθεσία προσγείωσης. Από αυτό το σημείο και μετά η όλη διαδικασία της επανεισόδου, εκτός από την έκταση του συστήματος προσγείωσης και την ανάπτυξη των αισθητήρων αέρα, ελέγχεται από τους υπολογιστές του σκάφους. Παρόλα αυτά ολόκληρη η διαδικασία μπορεί να εκτελεστεί (όπως και έχει γίνει για μια και μοναδική φορά) χειροκίνητα. Η τελική φάση της προσγείωσης μπορεί να γίνει με αυτόματο πιλότο, συνήθως όμως γίνεται χειροκίνητα.
thumb|right|250px|Το Εντέβορ στη φάση της προσγείωσης και ενώ έχει ανοίξει το αλεξίπτωτο. Το όχημα αρχίζει ουσιαστικά να μπαίνει στην ατμόσφαιρα σε ύψος περίπου 120 χιλιομέτρων, με ταχύτητα 25 Mach (8,2 km/s). Με τη χρήση του συστήματος RCS και των επιφανειών ελέγχου, το σκάφος πετά με το ρύγχος υψωμένο σε κλίση 40 μοιρών με την οριζόντιο, κάτι που εξασφαλίζει τη μέγιστη επιβράδυνση σε συνδυασμό με την ελάχιστη θέρμανση από την τριβή με την ατμόσφαιρα. Μετά από αυτή τη φάση, το σκάφος μειώνει κι άλλο την ταχύτητά του εκτελώντας ελιγμούς σχήματος S πριν την τελική προσέγγιση.
thumb|thumbtime=10|right|250px|Η πρώτη προσγείωση του διαστημικού λεωφορείου Columbia στις [[14 Απριλίου 1981.]]
Στην κατώτερη ατμόσφαιρα το σκάφος πετά ουσιαστικά σαν ανεμόπτερο, εκτός του πολύ μεγαλύτερου ρυθμού καθόδου (3 χιλιόμετρα το λεπτό). Όταν πέσει η ταχύτητά του περίπου στα 3 Mach αναπτύσσονται δυο αισθητήρες του αέρα κάτω από το ρύγχος, που συλλέγουν στοιχεία για την κίνηση του σκάφους μέσα στην ατμόσφαιρα.
Το όχημα ξεκινά τη φάση προσέγγισης και προσγείωσης σε ύψος 10.000 ποδών (περίπου τριών χιλιομέτρων), σε απόσταση περίπου δώδεκα χιλιομέτρων από το διάδρομο προσγείωσης. Η ταχύτητα μειώνεται κι άλλο με τη χρήση αερόφρενων (δυο επιφανειών που καλύπτουν το πηδάλιο και αναπτύσσονται προς τα έξω), από 682 km/h σε περίπου 350 km/h την ώρα της προσγείωσης (η αντίστοιχη ταχύτητα για τα επιβατικά τζετ είναι 250 km/h). Το σύστημα προσγείωσης αναπτύσσεται όταν το σκάφος πετά με ταχύτητα 343 χλμ/ώρα. Για να μειωθεί και άλλο η ταχύτητα, τη στιγμή που το ριναίο σκέλος του συστήματος προσγείωσης αγγίξει το διάδρομο, στην ουρά ανοίγει ένα αλεξίπτωτο 12 μέτρων, που απορρίπτεται όταν η ταχύτητα πέσει στα 111 km/h. Το αλεξίπτωτο προστέθηκε λόγω της συχνής καταστροφής των ελαστικών του οχήματος, που πριν προστεθεί το αλεξίπτωτο δέχονταν το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης από την επιβράδυνση.
Μετά την προσγείωση, το σκάφος παραμένει απομονωμένο στο διάδρομο για αρκετή ώρα, επειδή πρέπει να διαλυθούν οι επικίνδυνοι ατμοί υδραζίνης (που χρησιμοποιείται σαν προωθητικό στους κινητήρες ελέγχου προσανατολισμού) και η άτρακτος να κρυώσει πριν μπορέσει κανείς να το πλησιάσει.
Η προσγείωση του διαστημικού λεωφορείου είναι αρκετά ευαίσθητη διαδικασία, καθώς το σκάφος δεν χρησιμοποιεί κινητήρες και έτσι έχει μόνο μια ευκαιρία για προσέγγιση και προσγείωση.
Το διαστημικό λεωφορείο κατά κανόνα προσγειώνεται στο Διαστημικό Κέντρο Κέννεντυ. Αν οι συνθήκες δεν επιτρέπουν προσγείωση εκεί, μπορεί να προσγειωθεί και στην Αεροπορική Βάση Έντουαρντς στην Καλιφόρνια. Σ' αυτή την περίπτωση, προκειμένου να επιστρέψει για συντήρηση και προετοιμασία στη Φλόριντα, το σκάφος τοποθετείται πάνω σε ένα ειδικά μετασκευασμένο Boeing 747. Αυτό το ταξίδι της επιστροφής κοστίζει στη NASA ένα εκατομμύριο δολάρια επιπλέον στον προϋπολογισμό της αποστολής.
Δυστυχήματα
Δύο διαστημικά λεωφορεία έχουν καταστραφεί, επί συνόλου 115 αποστολών, και τα δύο με την απώλεια όλου του πληρώματος.
Οι δυο αυτές καταστροφές δίνουν ένα ποσοστό θνησιμότητας 2% ανά αστροναύτη ανά πτήση, και πιθανότητα αποτυχίας σχεδόν 1 σε κάθε 60 αποστολές. Το αρχικό ποσοστό αποτυχίας, που δεν αναφερόταν σε θανάσιμες ή μη θανάσιμες καταστροφές, ήταν 1 για κάθε 75 αποστολές. Μεταξύ της καταστροφής του Τσάλλεντζερ και αυτής του Κολούμπια μεσολάβησαν 87 επιτυχημένες αποστολές.
Αν και οι τεχνικές λεπτομέρειες των δυο ατυχημάτων είναι αρκετά διαφορετικές, τα οργανωτικά προβλήματα παρουσιάζουν αξιοπρόσεκτες ομοιότητες. Και στις δύο περιπτώσεις, οι μηχανικοί εξέφρασαν έντονες ανησυχίες για τα πιθανά προβλήματα αλλά αυτές οι ανησυχίες δεν κοινοποιήθηκαν κατάλληλα ή δεν έγιναν κατανοητές από τα ανώτερα στελέχη της NASA. Και στις δύο περιπτώσεις το όχημα είχε εκ των προτέρων εμφανίσει προειδοποιητικά σημάδια για τα προβλήματα.
Βιβλιογραφία
Λεωφο
Α.Σ. Άρης Πετρούπολης Αθηνών
Ο Αθλητικός Σύλλογος Άρης Πετρούπολης Αθηνών είναι από τα παλιότερα ποδοσφαιρικά σωματεία της ΕΠΣ Αθήνας με αριθμό μητρώου 9, αφού είναι μέλος της από το 1926. Με τη σημερινή του μορφή το σωματείο δημιουργήθηκε το 1966, όταν μετακόμισε στην Πετρούπολη ο Άρης Αθηνών, ο οποίος είχε προέλθει το 1946 από τη συγχώνευση των παλιών σωματείων Ολυμπιακός Αθηνών (έτος ίδρυσης 1926) και Άτλας Θυμαρακίων (έτος ίδρυσης 1928). Έχει χρώματα το κόκκινο και το κίτρινο. Ο Άρης Πετρούπολης διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου, το οποίο έχει αγωνιστεί για 13 περιόδους στη Δ΄ Εθνική και μπάσκετ ανδρών και γυναικών, που αγωνίζονται αντίστοιχα στην Α΄ και Β΄ κατηγορία της ΕΣΚΑ.
Προϊστορία
Οι σύλλογοι που δημιούργησαν τον Άρη Αθηνών, τον πρόδρομο του Άρη Πετρούπολης, ήταν ο Ολυμπιακός Αθηνών και ο Άτλας Θυμαρακίων.
Ολυμπιακός Αθηνών
Ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 1926: "Πληροφορούμεθα ότι υπό του πρωτοδικείου ανεγνωρίσθη το ποδοσφαιρικόν σωματείον Ολυμπιακός Αθηνών". Είχε χρώματα τα ερυθρόλευκα του ομώνυμου από τον Πειραιά (αρχαιότερου κατά λιγότερο από διετία), γραφεία επί της οδού Λιοσίων 116 και έδρα την πλατεία Αττικής, όπου στο καφενείο "Παράδεισος" ιδιοκτησίας Διβέρη-Κανάκη, σύχναζαν και οι φίλαθλοί της. Εγγράφηκε άμεσα στην ΕΠΣ Αθηνών λαμβάνοντας αριθμό μητρώου 9, τον οποίο "κληρονόμησε" ο Άρης Αθηνών όταν τον διαδέχθηκε. Τα 8 προηγούμενα μέλη της ήταν: Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, Απόλλων Σμύρνης, Δάφνη Μεταξουργείου, Αθηναϊκός ΑΣ, Αστήρ Αθηνών (σήμερα Αστέρας Ζωγράφου), ΑΠΟ Γουδή και Ολυμπιάς Αιγάλεω (σήμερα Ορφέας).
Μετείχε για πρώτη φορά στις αθηναϊκές διοργανώσεις την περίοδο 1928-29, εντασσόμενος στη Γ΄ και τελευταία κατηγορία. Στις 12 Νοεμβρίου 1928 αναφέρεται νίκη του επί της β' ομάδας της Αθλητικής Ενώσεως Εμποροϋπαλλήλων με 5-1. Το 1935 προβιβάστηκε στη Β΄, ενώ το 1945 κλήθηκε να λάβει μέρος στο πρώτο μετακατοχικό πρωτάθλημα Α' κατηγορίας, λόγω αποχής 6 σωματείων της ως αποτέλεσμα διαμάχης ΕΠΣΑ και Παναθηναϊκού, όπου και κατέλαβε τις θέσεις: Το καλοκαίρι του 1946, η γενική συνέλευση της Ένωσης ψήφισε επαναφορά της πρώτης κατηγορίας στον προπολεμικό αριθμό των 8 συλλόγων, με συνέπεια να υποβιβαστεί και να ξεκινήσει η διαδικασία της συγχώνευσης με τον Άτλαντα (πέραν της ισχυροποίησής τους, πιθανότερη αιτία συναποτελεί ο μη αγωνιστικός υποβιβασμός και των δύο που θεωρήθηκε άδικος, ιδιαίτερα του Ολυμπιακού).
Άτλας Θυμαρακίων
Ιδρύθηκε το 1928 με χρώματα κίτρινο και μαύρο, από Μικρασιάτες πρόσφυγες και εσωτερικούς μετανάστες που είχαν εγκατασταθεί στη συνοικία Θυμαράκια των Κάτω Πατησίων, νότια από τις σιδηροδρομικές γραμμές της πλατείας Αττικής. Η επίσημη επωνυμία του Άτλας Αθηνών, παρέπεμπε στη βιομηχανία τσιμέντου και τούβλων "ΑΤΛΑΣ" που εργάζονταν ορισμένοι εκ των ιδρυτών ποδοσφαιριστών. Παίκτες και οπαδοί του σύχναζαν στα καφενεία "Ατσαλή", "Λυγερού" και "Κόρφα".
Επί 9ετία παρέμεινε ανεπίσημο σωματείο και την περίοδο 1937-38 εντάχθηκε στη Γ΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ. Προβιβάστηκε στη Β΄ έπειτα από δύο χρόνια, ενώ για τον ίδιο λόγο με τον Ολυμπιακό Αθηνών κλήθηκε το 1945 να μετάσχει στην Α΄, όπου και κατέλαβε τις θέσεις: Το ερχόμενο καλοκαίρι, η γενική συνέλευση της Ένωσης ψήφισε επαναφορά της πρώτης κατηγορίας στον προπολεμικό αριθμό των 8 συλλόγων, με συνέπεια να υποβιβαστεί και να αρχίσει η διαδικασία της συγχώνευσης με τον Ολυμπιακό (πέραν της ισχυροποίησής τους, πιθανότερη αιτία συναποτελεί ο μη αγωνιστικός υποβιβασμός και των δύο που θεωρήθηκε άδικος).
Το 1994 επανιδρύθηκε ως Άτλας Κυψέλης, έπειτα από πρωτοβουλία της ανεξάρτητης ομάδας Ακαδημία Longlived (ίδρυση 1965) και πλέον αγωνίζεται στις χαμηλότερες κατηγορίες της ΕΠΣΑ.
Ίδρυση του Άρη Αθηνών
Το 1946 τα δυο γειτονικά σωματεία βρέθηκαν σε δίλημμα. Έπειτα από την απόφαση της ΕΠΣΑ για μείωση του αριθμού των σωματείων της Α΄ κατηγορίας σε οκτώ, βρέθηκαν και τα δύο στη Β΄ κατηγορία. Οι οικονομικές δυνατότητες που είχαν ήταν περιορισμένες. Υπήρχε ορατός ο κίνδυνος οι δύο ομάδες είτε να διαλυθούν είτε να περιθωριοποιηθούν. Τον Ιούλιο του 1946 οι παράγοντές τους αποφάσισαν να τις συνενώσουν και να δημιουργήσουν μια πιο αξιόμαχη ομάδα στο αθηναϊκό πρωτάθλημα. Έτσι προέκυψε ο Σύνδεσμος Φιλάθλων Αττικής "Άρης" Αθηνών ή '''Σ.Φ.Α. Άρης Αθηνών'''.
Ως όνομα της ομάδας επιλέχτηκε ο Άρης, θεός του πολέμου, λόγω της εμπόλεμης κατάστασης που ακόμα επικρατούσε στην Ελλάδα. Οι ιδρυτές του σωματείου ήταν πρώην μέλη του ΕΑΜ που έβλεπαν πως τα βάσανά τους δεν είχαν τελειώσει, αφού ξεκινούσε ο αδελφοκτόνος εμφύλιος πόλεμος 1946-1949. Χρώματα της ομάδας επιλέχτηκαν το κόκκινο του Ολυμπιακού και το κίτρινο του Άτλαντα.
Από την πρώτη χρονιά της ίδρυσής του ο Άρης Αθηνών έκανε αισθητή την παρουσία του φθάνοντας στα προημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδος το 1946-47, όπου αποκλείστηκε δύσκολα από τον Αχιλλέα Πατρών χάνοντας εκτός έδρας με 1-2. Ο Άρης Αθηνών μετείχε ανελλιπώς στα πρωταθλήματα Α΄ και Β΄ κατηγορίας της ΕΠΣΑ ως το 1966, χωρίς να καταφέρει όμως να προκριθεί κάποια χρονιά στα εθνικά πρωταθλήματα. Σταδιακά άρχισε να έχει πρόβλημα γηπέδου. Η περιοχή της έδρας του άρχισε να ανοικοδομείται και κάθε χρόνο αναζητούσε γήπεδο. Αναγκαζόταν να δηλώνει ως έδρα τα Λιόσια, το Μενίδι, τους Αγίους Αναργύρους και άλλες συνοικίες. Η έλλειψη έδρας είχε και αγωνιστικές επιπτώσεις. Το 1964-65 τερμάτισε στην 12η θέση και το 1965-66 στην 15η θέση της Α΄ κατηγορίας.
Μεταφορά στην Πετρούπολη
Τελικά, το 1966 οι παράγοντες του συλλόγου πήραν την απόφαση να μετακομίσει από τα Θυμαράκια σε άλλη περιοχή. Έχοντας το πλεονέκτημα να διαθέτει όνομα επίσημο, αναγνωρισμένο από την ΕΠΟ, το καλοκαίρι του 1966 κάλεσαν στη γενική συνέλευση που θα αποφάσιζε για τη μεταφορά της έδρας εκπροσώπους συνοικιών που διέθεταν γήπεδο. Ανταποκρίθηκαν οι αθλητικοί παράγοντες της "Ένωσης Αγ. Αναργύρων" και του "ΠΑΟ Πετρούπολης". Επιλέχτηκε η μεταφορά στην Πετρούπολη, διότι ο κοινοτάρχης και πολιτευτής της ΕΔΑ, Νικόλαος Παξιμαδάς, υποσχέθηκε ότι θα ξεκινούσε αμέσως την κατασκευή γηπέδου. Έτσι δημιουργήθηκε ο '''Α.Σ. Άρης Πετρούπολης Αθηνών'''.
Πριν από την μεταφορά του Άρη στην Πετρούπολη στη συνοικία αυτή υπήρχαν δυο ποδοσφαιρικά σωματεία: ο ΓΣ "Αίμος" από το 1952 και ο ΠΑΟ Πετρουπόλεως από το 1957.
Γ.Σ. "Αίμος"
Ο Γυμναστικός Σύλλογος "Αίμος" ιδρύθηκε το 1952. Η ονομασία δημιουργήθηκε από την ακροστιχίδα των λέξεων: Αγνός, Ικανός, Μαχητικός, Οξύνους και Συνετός, προσόντα που όφειλαν να έχουν τα μέλη και οι αθλητές του σύμφωνα με τους ιδρυτές του σωματείου, οι οποίοι θεωρούσαν τον αθλητισμό κορωνίδα των κοινωνικών εκδηλώσεων και το "ευ αγωνίζεσθαι" ως σημαντικότερη ιδεολογία. Ο σύλλογος είχε οικογενειακή ατμόσφαιρα. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην ίδρυση και λειτουργία του έπαιξαν οι οικογένειες: Σιορφανέ, Μασίνα, Παπαδόπουλου, Ζαχουλίτη, Οικονομόπουλου, Ροδόπουλου, Γιαννόπουλου, Χλούπη, Τουραμανόπουλου, Παναγιωτόπουλου, ο Μανώλης Μανουσάκης, ο Βασίλης Κωνσταντινίδης, ο Κώστας Ασλανίδης, ο Βασίλης Πατεράκης, ο Γιάννης Αστροπελέκης κ.ά. Ο Αίμος παρέμεινε ανεξάρτητο σωματείο και αποτέλεσε το φυτώριο του Άρη και του ΠΑΟ Πετρούπολης. Συνέχισε να λειτουργεί ως το 1983, οπότε συγχωνεύτηκε με τον Α.Ο. Αγίας Τριάδας. Σήμερα φέρει την ονομασία "Αίμος–Αγία Τριάδα".
Βρύση Έβρου
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Βρύση (αποσαφήνιση)
Η Βρύση είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 130 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Βρύση βρίσκεται σε απόσταση 29 χλμ. ΒΔ. από το Διδυμότειχο και 27 χλμ. Δ. από την Ορεστιάδα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 με το παλιό της όνομα Μικρά Τραύα να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ελαφοχωρίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το Ελαφοχώρι και τους Χιονάδες αποτελούν την τοπική κοινότητα Ελαφοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεταξάδων του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 43 κατοίκους.
New York World (εφημερίδα)
Η «New York World» ήταν Αμερικανική καθημερινή εφημερίδα που εκδιδόταν στην πόλη της Νέας Υόρκης από το 1860 ως το 1931. Η εφημερίδα άκμασε επί ιδιοκτησίας Τζόζεφ Πούλιτζερ. Εφαρμόζοντας μια σειρά από νεωτερισμούς κατόρθωσε να γίνει φύλλο με παναμερικανική εμβέλεια και μαζί με την "New York Journal" του Γούλιαμ Ράντολφ Χιρστ δημιούργησαν αυτό που σήμερα ονομάζουμε «Κίτρινο Τύπο». Επίσης επέδρασε σημαντικά στην δομή και την θεματολογία των σύγχρονων εφημερίδων.
Σύντομο ιστορικό
Η «New York World» δημιουργήθηκε το 1860 από τον δημοσιογράφο Μάντον Μάρμπλ (Manton Marble) που ήταν και ο ιδιοκτήτης της μέχρι το 1876. Ο Μαρμπλ πούλησε την εφημερίδα το 1876 στον επιχειρηματία - κατασκευαστή σιδηροδρόμων Τόμας Σκοτ (Thomas A. Scott), ο οποίος όμως δεν κατάφερε να την κάνει κερδοφόρα και τρία χρόνια αργότερα, το 1879 την πούλησε στον κεφαλαιούχο Τζέι Γκουλντ (Jay Gould).
Ο Γκουλντ χρησιμοποίησε, όπως και ο προκάτοχος του, το μέσο αυτό, για να πετύχει άλλους επιχειρηματικούς στόχους και σκοπούς και έτσι η εφημερίδα φυτοζωούσε, φτάνοντας στην δεκαετία του 1880 στο σημείο να χάνει μέχρι και 40.000 δολλάρια το χρόνο.
Μετά την επιτυχία που είχε η πρώτη εφημερίδα του Πούλιτζερ στο Σαιντ Λούις του Μιζούρι "St. Louis Post-Dispatch" , ο επιχειρηματίας θέλησε να επεκταθεί σε μεγαλύτερη αγορά. Έτσι μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις με τον Τζέι Γκουλντ (που κατά τα χρόνια της ιδιοκτησίας η εφημερίδα είχε μετατραπεί σε φύλλο τρίτης κατηγορίας) ο Πούλιτζερ κατόρθωσε να την πάρει το 1883 για 346.000 δολλάρια. Μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να ανεβάσει την κυκλοφορία της από 14.000 φύλλα την ημέρα σε 1.000.000, όντας έτσι η πρώτη εφημερίδα με τόσο μεγάλο τιράζ.