cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρίτη Δυναστεία της Ουρ
Ιστορία
Τα γεγονότα που ακολούθησαν την βασιλεία του Ούτου-χεγκάλ και την άνοδο στον θρόνο του γαμπρού του Ουρ-Ναμμού είναι ασαφή. Ο Κατάλογος των Σουμερίων βασιλέων καταγράφει την βασιλεία του σε επτά χρόνια αλλά μόνο για το πρώτο υπάρχουν πληροφορίες, το έτος της ανόδου του, η βασιλεία του πιθανότατα ήταν πολύ σύντομη. Υπάρχουν πολλές πιθανότητες να ήταν ο ίδιος ο Ουρ-Ναμμού από την αρχή ο αληθινός κυβερνήτης, αυτό δείχνει η στήλη του Ουρ-Ναμμού με επιγραφές για την ζωή του. Ο Ουρ-Ναμμού αναδείχτηκε σε ισχυρό πολεμιστή βασιλιά, συνέτριψε σε μάχη τον στρατό του Λαγκάς και σκότωσε τον βασιλιά του, κατόπιν πήρε τον τίτλο του "βασιλιά του Σουμέρ και του Ακκάδ". Η βασιλεία του έμεινε γνωστή για τον περίφημο "Κώδικα του Ουρ-Ναμμού" την αρχαιότερη νομοθεσία στον κόσμο ιστορικά αποδεκτή μετά από αυτήν του βασιλιά του Λαγκάς Ουρουκαγκίνα τον 24ο αιώνα π.Χ. Πολλές σημαντικές αλλαγές ακολούθησαν στην αυτοκρατορία με τον γιο του Ουρ Ναμμού Σουλγκί, σταθεροποίησε και ενίσχυσε την εξουσία του με γραφειοκρατία, προχώρησε σε πολλές μεταρρυθμίσεις όπως η φορολογία, το εμπόριο και το ημερολόγιο. Ο Σουλγκί κατέκτησε το Ελάμ και την πρωτεύουσα Σούσα, ο τελευταίος Ελαμίτης βασιλιάς Ινσουσινάκ ανατράπηκε.
Πτώση της Ουρ 3
Οι δυνάμεις του Νέου Βασιλείου των Σουμερίων συνεχώς εξασθενούσαν, ο τελευταίος βασιλιάς Ιμπί Σιν προχώρησε σε στρατιωτική εκστρατεία εναντίον των Ελαμιτών αλλά χωρίς επιτυχία. Το έτος 2004/1940 π.Χ. σύμφωνα με την Μέση ή την Νέα Χρονολόγηση οι Ελαμίτες ξεκίνησαν από τα Σούσα εκστρατεία κατά της Ουρ, κατέκτησαν το βασίλειο και συνέλαβαν αιχμάλωτο τον βασιλιά Ιμπί Σιν που πέθανε στην φυλακή. Οι Ελαμίτες κατέστρεψαν το Νέο Σουμεριακό βασίλειο και κυβέρνησαν την περιοχή τα επόμενα 21 χρόνια με την στρατιωτική τους ισχύ. Πολλά τμήματα της Μεσοποταμίας βρέθηκαν σε Αμορίτικη εξουσία, οι Αμορίτες βασιλείς της Ισίν διαδέχθηκαν την Ουρ 3 και ξεκίνησαν την περίοδο Ουρ-Λάρσα. Σταδιακά έδιωξαν τους Ελαμίτες από την Ουρ και αποκατέστησαν το άγαλμα του θεού Σιν που είχαν καταστρέψει. Οι Αμορίτες ήταν νομαδικές φυλές από την βόρεια Ανατολή που μιλούσαν την βορειοδυτική Σημιτική διάλεκτο, οι Ακκάδες αντίθετα προέρχονταν από την νότια Μεσοποταμία και την Ασσυρία και μιλούσαν τις ανατολικές Σημιτικές διαλέκτους. Τον 19ο αιώνα π.Χ. το μεγαλύτερο τμήμα της νότιας Μεσοποταμίας κατείχαν οι Αμορίτες. Οι Αμορίτες σαν νομαδικός λαός δεν μπορούσαν να εξασκήσουν την γεωργία, τα πρώτα χρόνια ασχολήθηκαν μόνο με την εκτροφή προβάτων. Με την πάροδο του χρόνου γνώρισαν την καλλιέργεια και το εμπόριο σιτηρών, ίδρυσαν τότε μεγάλες πόλεις κράτη όπως Ισίν, Λάρσα, Εσνούννα, Λαγκάς και αργότερα την περίφημη Βαβυλώνα.
Βασιλείς της Τρίτης Δυναστείας της Ουρ
Οι Ασσυριολόγοι εφαρμόζουν πολλές περίπλοκες μεθόδους για να προσδιορίσουν τις πιο ακριβείς χρονολογίες για αυτή την περίοδο, αλλά υπάρχει ακόμα διαφωνία. Γενικά, οι μελετητές κανουν χρήση είτε των συμβατικών (μέσων) είτε των μεταγενέστερων (μικρών) χρονολογιών. Οι βασιλείς έχουν ως εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Ουρ Κατηγορία:Τρίτη δυναστεία της Ουρ Κατηγορία:Βασιλείς των Σουμερίων
Αμάρ Σιν
Ο Αμάρ-Σιν (Ακκαδική γλώσσα:"𒀭𒀫𒀭𒂗𒍪", το όνομα του προέρχεται από τον Σεληνιακό θεό Σιν, το σύμβολο "𒀭" χρησιμοποιείται για να συμβολίσει το "θείο") ήταν βασιλιάς της Ουρ και Βασιλεύς του Σουμέρ και του Ακκάδ, γιος και διάδοχος του βασιλιά Σουλγκί από την Τρίτη Δυναστεία της Ουρ. Η περίοδος βασιλείας του προσδιορίζεται κατά το Μέσο Χρονολόγιο (2046 π.Χ. - 2037 π.Χ.) και κατά το Νεότερο Χρονολόγιο μεταξύ (1982 π.Χ. - 1973 π.Χ.). Το όνομα του μεταφράζεται ως "το μοσχαράκι του Σεληνιακού θεού". Αυτοαποκάλεσε τον εαυτό του ως "Ο θεός που δίνει ζωή στη χώρα", και "Ήλιος θεός (δηλαδή δικαστής) της χώρας".
Βασιλεία
Τα χρόνια της βασιλείας του Αμάρ-Σιν έχουν καταγραφεί σε 9, είναι γνωστές οι δραστηριότητες του όλα αυτά τα χρόνια, είναι γνωστή η εκστρατεία του στο Ούρμπιλουμ και ταυτόχρονα σε πολλές άλλες περιοχές που κατοικούσαν Χουρρίτες. Ο Αμάρ-Σιν έμεινε περισσότερο γνωστός για τις εκστρατείες του απέναντι στους κυβερνήτες του Ελάμ, τα όρια της αυτοκρατορίας του επεκτάθηκαν τόσο πολύ που έφτασαν στα βόρεια μέχρι το σημερινό Χαμαντάν στην Συρία, κάθε περιοχή είχε τους δικούς της κυβερνήτες. Έμεινε πασίγνωστος για την οικοδομική του δραστηριότητα, επισκεύασε όλα τα παλαιότερα μνημεία που είχαν υποστεί φθορές, το σπουδαιότερο έργο του η αποπεράτωση του Ζιγκουράτ στην Εριντού. Τα Βαβυλωνιακά Χρονικά γράφουν "Ο Αμάρ-Σιν άλλαξε την μορφή των θυσιών των μεγάλων βοδιών και προβάτων στο μεγάλο πρωτοχρονιάτικο Φεστιβάλ της Εσαγκίλα, ο θρύλος έλεγε ότι θα πεθάνει από βόδι αλλά τελικά πέθανε από δάγκωμα σκορπιού στο πόδι", ως σημάδι της δυσαρέσκειας των θεών.
Η διοικητική καταγραφή της βασιλείας του Αμάρ-Σιν δείχνει ότι τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του υπήρξαν μεγάλες εσωτερικές ταραχές, οι αιτίες ήταν πιθανότατα οι προσπάθειες του αδελφού του Σου Σιν να τον ανατρέψει. Η αυτοκρατορική φρουρά αντικαταστάθηκε το έβδομο έτος της βασιλείας του με ένα νέο σώμα που καταργήθηκε αμέσως μετά τον θάνατο του, δεν αναφέρεται πουθενά από το ένατο έτος και μετά. Το έβδομο έτος της βασιλείας του κάλεσε επίσης σε συμπόσιο όλους τους ευγενείς της Ουρ και τους ζήτησε να ορκιστούν πίστη σε αυτόν. Οι επαρχιακοί διοικητές απολύθηκαν στα μέσα της βασιλείας του και επανήλθαν στην θέση τους με τον θάνατο του. Οι κύλινδροι με αφιερώσεις στον αδελφό και διάδοχο του Σου Σιν εμφανίζονται τον ένατο χρόνο της βασιλείας του Αμάρ-Σιν, λίγο πριν από τον θάνατο του. Είναι σαφές ότι ο Σου Σιν προσπάθησε έντονα και τα εννέα χρόνια που βασίλευσε ο Αμάρ-Σιν να σφετεριστεί τον θρόνο από τον αδελφό του, υπάρχουν πολλές πιθανότητες ο θάνατος του να οφείλεται σε δολοφονική ενέργεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρ Κατηγορία:Βασιλείς των Σουμερίων Κατηγορία:Τρίτη δυναστεία της Ουρ
Ιμπί Σιν
Ο Ιμπί Σιν (Σουμεριακή γλώσσα : "𒀭𒄿𒉈𒀭𒂗𒍪") γιος και διάδοχος του Σου Σιν ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Ουρ και Βασιλεύς του Σουμέρ και του Ακκάδ από την Τρίτη Δυναστεία της Ουρ, κυβέρνησε τους Σουμερίους και την Ακκαδική αυτοκρατορία. Η περίοδος της βασιλείας του κυμαίνεται μεταξύ (2028 π.Χ. - 2004 π.Χ.) σύμφωνα με το Μέσο Χρονολόγιο και την περίοδο (1964 π.Χ. - 1940 π.Χ.) σύμφωνα με το Νεότερο Χρονολόγιο. Στη διάρκεια της βασιλείας του οι Σουμέριοι δέχτηκαν σκληρές επιθέσεις από τους Αμορίτες, το αποτέλεσμα ήταν η κατάρρευση του βασιλείου και η ανατροπή της δυναστείας. Το Ελάμ αποστάτησε, αρνήθηκε την πίστη του στον βασιλιά της Ουρ και ξεκίνησε και αυτό νέες επιδρομές. Ο Ιμπί Σιν διέταξε την κατασκευή οχυρώσεων για να εξοπλίσει τις μεγαλύτερες πόλεις του Ουρ και Νιππούρ, οι προσπάθειες δεν έφεραν ωστόσο τα αναμενόμενα αποτελέσματα και η αυτοκρατορία του κατέρρευσε. Δεν κατάφερε να προστατεύσει τις πόλεις του, η Ισίν έπεσε στα χέρια του βασιλιά των Αμοριτών Ισμπί-Ερά. Στα τέλη της βασιλείας του είχε στην κατοχή του μόνο την πόλη της Ουρ. Το 2004 π.Χ. ή το 1940 π.Χ. οι Ελαμίτες μαζί με "άλλες φυλές της περιοχής των Σιμάς στα Όρη Ζάγκρος" κυρίευσαν την Ουρ και αιχμαλώτισαν τον Ιμπί Σιν, ο ίδιος πέθανε στη φυλακή σε άγνωστη ημερομηνία.
Οι επιδρομές των Αμοριτών
Οι Αμορίτες είχαν τη φήμη καθυστερημένου λαού για τα δεδομένα της Μεσοποταμίας εκείνη την εποχή. Το 17ο έτος της βασιλείας του Ιμπί Σιν "οι Αμορίτες, ο βάρβαρος νομαδικός λαός που δεν κατοικούσε σε πόλεις αναγνώρισε την εξουσία του βασιλιά". Δεν μπόρεσε ωστόσο να αξιοποιήσει τις ισχυρές οχυρώσεις του πατέρα του για να προστατεύσει το βασίλειο του, οι Αμορίτες τις παραβίασαν. Οι ιστορικοί έχουν καταλήξει ωστόσο στο συμπέρασμα ότι για την κατάρρευση της τρίτης δυναστείας της Ουρ οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και η ξηρασία που έπληξε εκείνη την εποχή τη Μεσοποταμία, στην ίδια ξηρασία οφείλεται και η παλιότερη πτώση της Ακκαδικής αυτοκρατορίας (2193 π.Χ.). Οι μελέτες στα ιζήματα των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη έδειξαν ότι η στάθμη εκροής των ποταμών την περίοδο 2100 - 2000 π.Χ. ήταν πολύ χαμηλή, οποιαδήποτε ατέλεια στη γεωργική παραγωγή ή τη γραφειοκρατία θα επέφερε μεγάλη έλλειψη φαγητού. Το 7ο και το 8ο έτος βασιλείας του Ιμπί Σιν οι τιμές των σιτηρών ανέβηκαν 60 φορές πάνω, το γεγονός αυτό δείχνει ότι οι Αμορίτες είχαν μεγάλες επιτυχίες στις προσπάθειες τους να καταστρέψουν το γεωργικό και το αρδευτικό σύστημα των Σουμερίων.
Επίθεση του Ελάμ
Με την καταστροφή του αρδευτικού συστήματος από τους Αμορίτες επήλθε λιμός στους κατοίκους και αδυναμία να αμυνθούν, ο βασιλιάς των Ελαμιτών βρήκε την ευκαιρία να έρθει από τα Σούσα να καταλάβει την Ουρ και να συλλάβει σιδηροδέσμιο τον Ιμπί Σιν.
Πηγές
Κατηγορία:Ουρ Κατηγορία:Βασιλείς των Σουμερίων Κατηγορία:Τρίτη δυναστεία της Ουρ
Μιχάλης Κακογιάννης
Ο Μιχάλης Κακογιάννης (11 Ιουνίου 1921 - 25 Ιουλίου 2011) ήταν Ελληνοκύπριος ηθοποιός και σκηνοθέτης της αγγλικής σκηνής την περίοδο 1941 με 1951, ενώ ήταν διευθυντής της Κυπριακής Ώρας στο BBC την ίδια περίοδο και ηθοποιός στο αγγλικό θέατρο από το 1945 έως το 1951. Από το 1951, που εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, αφιερώθηκε στη σκηνοθεσία θεατρικών παραστάσεων και, από το 1952, στον ελληνικό κινηματογράφο. Τιμήθηκε με πολλά βραβεία σκηνοθεσίας. Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος της Πλάκας. Απεβίωσε στις 25 Ιουλίου 2011, μετά από δέκα μέρες νοσηλείας.
Βιογραφία
Ο Μιχάλης Κακογιάννης, γιος της Αγγελικής και του Παναγιώτη Κακογιάννη, γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου, στις 11 Ιουνίου του 1921. Αδελφή του ήταν η Στέλλα Σουλιώτη. Σπούδασε Νομική, Δραματικές Τέχνες και σκηνοθεσία στο Λονδίνο. Σχεδόν ολόκληρο το διάστημα που βρισκόταν στο Λονδίνο, εργάστηκε στην ελληνική υπηρεσία του BBC, στην αρχή ως μεταφραστής και εκφωνητής, και αργότερα, σε ηλικία μόλις 22 χρόνων, ανέλαβε τη διεύθυνση της Κυπριακής Ώρας.
Το 1947, ξεκίνησε την καριέρα του στο Θέατρο της Αγγλίας ως ηθοποιός, γρήγορα όμως τον κέρδισε η σκηνοθεσία και το 1951 ήρθε στην Ελλάδα. Το 1954, με την κινηματογραφική ταινία «Κυριακάτικο ξύπνημα», ο Μιχάλης Κακογιάννης έκανε την αρχή της διεθνούς σκηνοθετικής του καριέρας. Η «Στέλλα», το «Κορίτσι με τα μαύρα», το «Τελευταίο ψέμα» η τριλογία του: «Ηλέκτρα», «Τρωάδες» και «Ιφιγένεια» και ο «Αλέξης Ζορμπάς» είναι μερικές μόνο από τις ταινίες του που διαγωνίστηκαν και προβλήθηκαν στα εγκυρότερα φεστιβάλ παγκοσμίως και απέσπασαν πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Στις ταινίες του συνεργάστηκε με μεγάλους Έλληνες ηθοποιούς, αλλά και με γνωστούς και καταξιωμένους ηθοποιούς της Αμερικής και της Ευρώπης.
Πέρα από τη σκηνοθεσία στον κινηματογράφο, σε εγχώριες αλλά και διεθνείς συμπαραγωγές, ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει επίσης σκηνοθετήσει πολλές θεατρικές παραστάσεις και παραστάσεις όπερας στην Ελλάδα, τις Η.Π.Α., τη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Έχει, επίσης, γράψει και έχουν εκδοθεί σενάρια και μεταφράσεις κινηματογραφικών και θεατρικών έργων, ενώ έχει γράψει και στίχους γνωστών ελληνικών τραγουδιών.
Αξιοσημείωτο είναι το ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους που γύρισε στην πατρίδα του, τη μαρτυρική Κύπρο σχετικά με τη βίαιη τουρκική εισβολή "Αττίλας '74". Με θάρρος και υπομονή, κατόρθωσε να αποτυπώσει όλα σχεδόν τα γεγονότα που οδήγησαν στην τραγωδία της Κύπρου. Με συνεντεύξεις από ανθρώπους όπως τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, το Νίκο Σαμψών και άλλους ηγετικούς και μη παράγοντες, όπως και από πλήθος αστέγων και βασανισμένων, εξιστόρησε σχεδόν από την αρχή τα πάθη του Ελληνοκυπριακού λαού, όπως και την τροπή που πήρε η τουρκική εισβολή μετά την επιβολή του πραξικοπήματος στο νησί και την εκδίωξη του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου από τα ηνία της Κυπριακής κυβέρνησης. Το ντοκιμαντέρ "Αττίλας '74" βραβεύθηκε στη Φλωρεντία ως το καλύτερο Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους για το έτος 1974.
Έργο του Μιχάλη Κακογιάννη είναι και ο νυχτερινός φωτισμός των μνημείων της Ακροπόλεως, τον οποίο εκείνος πρώτος οραματίστηκε και για την επίτευξη του οποίου ίδρυσε το σύλλογο «Οι Φίλοι της Αθήνας», εξασφαλίζοντας τις υπηρεσίες του διάσημου Γάλλου φωτιστή Πιέρ Μπιντώ και αναλαμβάνοντας τη χρηματοδότηση όλων των απαραίτητων μελετών.
Το 2004, ο Μιχάλης Κακογιάννης συνέστησε το κοινωφελές ίδρυμα με την επωνυμία «Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης» με σκοπό τη μελέτη, υποστήριξη και διάδοση των τεχνών του θεάτρου και του κινηματογράφου, καθώς και την καταγραφή και διαφύλαξη των δημιουργημάτων των τεχνών αυτών, ενώ το φθινόπωρο του 2009 ξεκίνησε η λειτουργία του Πολιτιστικού Κέντρου του Ιδρύματος που βρίσκεται στην οδό Πειραιώς 206, στον Ταύρο.
Για την προσφορά και το έργο του, ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει τιμηθεί με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό. Έχει τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Χρυσού Φοίνικα (Ελλάδα), τον Ταξιάρχη των Γραμμάτων και Τεχνών (Γαλλία), τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Μακαρίου του Γ’ (Κύπρος) και το Ειδικό Μεγάλο Βραβείο της Αμερικής (Μόντρεαλ, αγγλικά: Special Grand Prix of the Americas). Έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στο έθνος, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το συνολικό έργο του, για έργο ζωής στα Ιεροσόλυμα, για έργο ζωής από το Αμερικανικό Ελληνικό Ινστιτούτο (American Hellenic Institute) στην Ουάσιγκτον και στο Κάιρο. Έχει ανακηρυχθεί Επίτιμος Δημότης στη Λεμεσό, στο Μονπελιέ (Γαλλία) και στο Ντάλας (Τέξας, Η.Π.Α.) και έχει αναγορευθεί Διδάκτωρ Τεχνών στο Κολέγιο Κολούμπια (Σικάγο, Η.Π.Α.), Επίτιμος Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου καθώς και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Συγγραφικό Έργο
Εκτός από το σκηνοθετικό του έργο, ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει γράψει πολλά σενάρια και έχει μεταφράσει στα ελληνικά και αγγλικά γνωστά θεατρικά έργα.
Στις ταινίες που σκηνοθέτησε έχει γράψει ο ίδιος και το σενάριο, εκτός από το σενάριο της «Ερόικα», στη συγγραφή του οποίου συμμετείχε η Τζέιν Κόμπ, και το σενάριο για το «Χαμένο Κορμί» που το έγραψε μαζί με τον Φρέντερικ Ουέικμαν. Έχει γράψει και άλλα σενάρια για ταινίες οι οποίες δεν γυρίστηκαν ποτέ, καθώς και σενάρια θεατρικών έργων που δεν ανέβασε, ενώ έχει εκδώσει τα σενάρια: «Στέλλα» (1990) και «Τρωάδες» (1973).
Ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει επίσης μεταφράσει στα ελληνικά και έχει εκδώσει τα έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ: «Άμλετ» (1965), «Αντώνιος και Κλεοπάτρα» (1980), «Κοριολανός» (1990) και «Οθέλλος» (2001), όπως και τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη (1995), ενώ έχει μεταφράσει στα αγγλικά και τις «Βάκχες» του Ευριπίδη (1982). Έχει εκδώσει επίσης το αφήγημα «Δηλαδή» (1990).
Ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει γράψει, μεταξύ άλλων, τους στίχους από δύο πολύ γνωστά ελληνικά τραγούδια: το «Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι» (συνθέτης: Μάνος Χατζιδάκις, τραγούδι: Μελίνα Μερκούρη) και το «Εφτά τραγούδια θα σου πω» (συνθέτης: Μάνος Χατζιδάκις, τραγούδι: Μελίνα Μερκούρη) που ακούστηκαν για πρώτη φορά το 1955 στην ταινία του «Στέλλα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Κύπριοι στιχουργοί Κατηγορία:Κύπριοι μεταφραστές Κατηγορία:Κύπριοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αμουσία
Αμουσία (amusia) αποτελεί νευρολογική βλάβη και αφορά την επιστήμη της Νευροψυχολογίας της μουσικής. Παρουσιάζεται με δύο μορφές, είτε εγγενής (παρούσα τη στιγμή της γέννησης) είτε επίκτητη ως αποτέλεσμα κάποιου περιβαλλοντικού αιτίου. Η συγγενής αμουσία (congenital amusia) είναι μία αρκετά σπάνια νευρολογική διαταραχή, η οποία παρουσιάζεται στο 4% περίπου του πληθυσμού. Τα άτομα με αυτή τη διαταραχή, παρά το γεγονός ότι διακρίνονται από κανονική νοημοσύνη και φυσιολογική κοινωνική δραστηριότητα, ικανότητες που δεν τους εμποδίζουν από το να θεωρούνται πετυχημένοι στη ζωή και στην καριέρα τους, ωστόσο δεν διαθέτουν τις συνηθισμένες μουσικές ικανότητες, ακόμα και αν λάβουν μουσική εκπαίδευση. Αυτή η αδυναμία που παρουσιάζουν δεν φαίνεται να δικαιολογείται από τραυματισμούς ή απώλεια της ακοής, ενώ εικάζεται ότι οφείλεται σε κληρονομικούς παράγοντες. Συγκεκριμένα, τα άτομα με συγγενή αμουσία δυσκολεύονται στην αναγνώριση των τόνων και των μελωδικών στοιχείων μιας μελωδίας (αλλά όχι των ρυθμικών στοιχείων), και επιπλέον παρουσιάζουν προβλήματα με τη βραχυπρόθεσμη μνήμη κατά την αντίληψη μελωδιών.
παραπομπές
Κατηγορία:Νευροψυχολογία
787 Μόσκβα
Η Μόσκβα (Moskva) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,573. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από την πρωτεύουσα της Ρωσίας Μόσχα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μόσκβα εκτιμάται σε 27,52 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,256. Η Μόσκβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 3 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μοσκβα
Μάργκαρετ Ράδερφορντ
Η Μάργκαρετ Ράδερφορντ (Αγγλικά: Dame Margaret Taylor Rutherford, 11 Μαΐου 1892 – 22 Μαΐου 1972) ήταν Αγγλίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου, του κινηματογράφου. Έγινε γνωστή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη συμμετοχή της στην κινηματογραφική μεταφορά των θεατρικών έργων του Νόελ Κάουαρντ To πονηρό πνεύμα (Blithe Spirit, 1945) και του Όσκαρ Ουάιλντ Ο σοβαρός κύριος Ερνέστος (The Importance of Being Earnest, 1952). Κέρδισε Όσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου για τον ρόλο της ως δούκισσα του Μπράιτον στην ταινία Διεθνές ξενοδοχείο (The V.I.P.s, 1963). Στις αρχές της δεκαετίας 1960 πρωταγωνίστησε ως μις Μαρπλ σε τέσσερις ταινίες του Τζορτζ Πόλοκ. Η ηθοποιός έχει επίσης τιμηθεί από τη βασίλισσα της Αγγλίας με τον ανώτερο τίτλο τιμής της Βρετανίας, ντέιμ.
Κληρονομιά
For One Night Only: Margaret Rutherford. Η Μάργκαρετ Ράδερφορντ (Τίμοθι Σπολ in drag) αφηγείται την ιστορία της ζωής της μπροστά σε κοινό. Without Walls TV Series (UK) 5 Οκτωβρίου 1993.
Ηχογραφήσεις
Το Αγγλικό Διεθνές Κέντρο PEN περιελάμβανε αρκετές αναγνώσεις ποιημάτων από τη Ράδερφορντ σε μια λίστα με τίτλο Library of Recordings.pdf (1953). Τα έργα που αναφέρονται ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου
Μύριελ Σπαρκ
Η Μύριελ Σπαρκ (Muriel Sarah Spark ; 1 Φεβρουαρίου 1918 – 13 Απριλίου 2006) ήταν Σκωτσέζα μυθιστοριογράφος, συγγραφέας μικρών ιστοριών, ποιήτρια και δοκιμιογράφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι συγγραφείς
Λουκία (όνομα)
Η Λουκία είναι γυναικείο όνομα. Το αντίστοιχο αντρικό όνομα είναι Λουκάς.
Η προέλευση του ονόματος είναι λατινική. lux σημαίνει φως, και καθαυτού η Λουκία αντιστοιχεί στην ελληνική Φωτεινή. Εορτάζει στις 13 Δεκεμβρίου, που μέχρι τον 16ο αιώνα συνέπιπτε με το χειμερινό ηλιοστάσιο. Συμβολίζει την επιστροφή του φωτός στη γη, και γιορτάζεται ιδιαίτερα στις σκανδιναβικές χώρες.
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Μπίλι Γουάιλντερ
Ο Μπίλι Γουάιλντερ (Billy Wilder, 22 Ιουνίου 1906 - 27 Μαρτίου 2002) ήταν Αυστριακός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, καλλιτέχνης και δημοσιογράφος, με καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Η καριέρα του διήρκεσε περισσότερο από 50 χρόνια. Θεωρείται ως ένας από τους πιο ιδιοφυείς σκηνοθέτες της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, λόγω της ευρείας γκάμας ταινιών που σκηνοθέτησε. Η βράβευσή του με τρία όσκαρ τόσο για την παραγωγή, όσο και για τη σκηνοθεσία και τη συγγραφή του σεναρίου της ταινίας Η γκαρσονιέρα (The Apartment, 1960), τον κατέστησε ως έναν από τους μόλις πέντε καλλιτέχνες, που έχουν καταφέρει αυτό το επίτευγμα.
Ο Γουάιλντερ άρχισε να ασχολείται με τη συγγραφή σεναρίου ενώ ζούσε στο Βερολίνο στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ, ο Γουάιλντερ, ο οποίος ήταν Εβραίος, έφυγε για το Παρίσι, όπου έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία Ο κακός δρόμος (Mauvaise graine, 1934). Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Χόλιγουντ και το 1939 είχε την πρώτη του επιτυχία στο Χόλιγουντ με τη συμμετοχή του στη συγγραφή του σεναρίου της σατιρικής ταινίας του Ερνστ Λιούμπιτς Νινότσκα (Ninotcha). Πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Γουάιλντερ στο Χόλιγουντ ήταν με την ταινία Υπερφυσική μπεμπέκα (The Major And The Minor, 1942), ενώ η σκηνοθεσία του φιλμ νουάρ Κολασμένη αγάπη (Double Indemnity) δυο χρόνια αργότερα του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για όσκαρ σκηνοθεσίας. Το 1945 ο Γουάιλντερ κέρδισε όσκαρ σκηνοθεσίας καθώς και όσκαρ διασκευής σεναρίου για την ταινία Το χαμένο Σαββατοκύριακο (The Lost Weekend) και το 1950 συνέγραψε και σκηνοθέτησε τη θρυλική ταινία Η λεωφόρος της Δύσης (Sunset Boulevard).
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 ο Γουάιλντερ γύριζε κυρίως κωμωδίες. Μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες του, εκείνης της περιόδου, είναι οι: Γλυκιά μου Σαμπρίνα (Sabrina, 1954), Επτά χρόνια φαγούρα (The Seven Year Itch, 1955), Μερικοί το προτιμούν καυτό (Some Like It Hot, 1959) και Η γκαρσονιέρα (The Apartment, 1960). Δεκατέσσερις από τους ηθοποιούς που σκηνοθέτησε ο Γουάιλντερ προτάθηκαν για όσκαρ. Το 1986 τιμήθηκε για την προσφορά του στην έβδομη τέχνη από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Τιμήθηκε επίσης με το Irving G. Thalberg Memorial Award το 1988 και με το Εθνικό Μετάλλιο των Τεχνών το 1993.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Εβραίοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Αυστριακοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
788 Χοχενστάινα
Η Χοχενστάινα (Hohensteina) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,637. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Γερμανό αστρονόμο Φραντς Κάιζερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το κάστρο και κωμόπολη Χόχενστάιν στα όρη Τάουνους, στην Έσση. Από το Χόχενστάιν καταγόταν η σύζυγος του Φραντς Κάιζερ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Χοχενστάινα εκτιμάται σε 103,7 ± 3,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0787 ± 0,005. Η Χοχενστάινα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 37 ώρες και 11 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χοχενσταινα
Στρατόπεδο συγκέντρωσης του Αρζελές-συρ-Μερ
thumb|right|Η παραλία του Αρζελές-συρ-Μερ, όπου λειτούργησε το στρατόπεδο, όπως είναι σήμερα. Το Στρατόπεδο συγκέντρωσης του Αρζελές-συρ-Μερ (στα γαλλικά Camp de concentration d'Argelès-sur-Mer) ήταν γαλλικό στρατόπεδο συγκέντρωσης το οποίο λειτούργησε μεταξύ του 1939 και του 1941 στην παραλία του ομώνυμου χωριού του νομού των Ανατολικών Πυρηναίων στη Γαλλία, με σκοπό την κράτηση των προσφύγων που διέφυγαν από την Ισπανία κατά το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου και στην πλειοψηφία τους ήταν μέλη του ηττημένου Δημοκρατικού Στρατού και συγγενείς τους. Υπολογίζεται ότι στο στρατόπεδο διέμειναν γύρω στους 100.000 πρόσφυγες.
Ο Ισπανικός Εμφύλιος
Ο Ισπανικός Εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε στις 18 Ιουλίου 1936, με την εξέγερση μέρους του ισπανικού στρατού εναντίον της Δεύτερης Δημοκρατίας. Τελείωσε την 1η Απριλίου 1939, όταν ο στρατηγός και ηγέτης των εθνικιστικών δυνάμεων, Φράνκο, ανακοίνωσε την επίσημη λήξη του, λίγες μέρες μετά την πτώση της Μαδρίτης. Η σταδιακή κατάκτηση εδαφών από τους εθνικιστές από το νότο προς τα βορειοανατολικά οδήγησε στην υποχώρηση όλο και περισσότερων δημοκρατικών προς το βορρά, κυρίως λόγω της σκληρής καταπίεσης και των διωγμών που επέβαλαν οι εθνικιστές στα εδάφη που κατακτούσαν.
Η Έξοδος
Με την πτώση της Βαρκελώνης στα χέρια των εθνικιστών, τον Ιανουάριο του 1939, προκλήθηκε το μεγαλύτερο κύμα μετανάστευσης στην ιστορία της Ισπανίας, όταν και μισό εκατομμύριο πρόσφυγες προσπάθησαν να διαφύγουν στη Γαλλία, καθώς αυτό ήταν το μοναδικό μέσο για να γλιτώσουν τους διωγμούς. Μετά από διεθνές πιέσεις, ο αρχηγός της γαλλικής κυβέρνησης Εντουάρ Νταλαντιέ επέτρεψε στις 5 Φεβρουαρίου την είσοδο των προσφύγων σε γαλλικό έδαφος. Η φυγή πραγματοποιήθηκε κυρίως μέσω των συνοριακών διαβάσεων της Ζονκέρα και του Πορμπόου. Μαζί με τους πρόσφυγες διέφυγαν και τα εναπομείναντα μέλη της κυβέρνησης της Ισπανίας και της 130ής Μεικτής Ταξιαρχίας του Δημοκρατικού Στρατού.
Μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου του 1939 εισήλθαν επίσημα στο γαλλικό νομό των Ανατολικών Πυρηναίων συνολικά 353.107 άτομα, δηλαδή περίπου μιάμιση φορά ο πληθυσμός του νομού. Η φυγή πραγματοποιήθηκε κυρίως με τα πόδια. Έως ότου οι γαλλικές αρχές να αντιλήφθηκαν το μέγεθος της Εξόδου, η ανθρωπιστική καταστροφή ήταν πλέον αναπόφευκτη. Λίγες εβδομάδες πριν το τέλος του πολέμου, η «αναφορά Valière» που πραγματοποιήθηκε μετά από αίτημα της γαλλικής κυβέρνησης, υπολόγιζε ότι στις 9 Μαρτίου 1939 βρίσκονταν στη Γαλλία 440.000 πρόσφυγες, από τους οποίους οι 170.000 ήταν γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι, 220.000 στρατιώτες και παραστρατιωτικοί, 40.000 ανάπηροι και 10.000 τραυματίες.
Εγκλεισμός
Η γαλλική κυβέρνηση, αμήχανη μπροστά σε τέτοια κατάσταση, αποφάσισε να οδηγήσει τους πρόσφυγες της ανατολικής ζώνης στις παραλίες του Αρζελές, σε απόσταση 35 χιλιομέτρων από τα σύνορα, όπου και τους εγκατέστησε αφού πρώτα είχε περικυκλώσει το χώρο με συρματόπλεγμα. Η φύλαξή τους ανατέθηκε στον αποικιακό στρατό από το Μαρόκο και τη Σενεγάλη και στην πολιτοφυλακή. Λόγω της απουσίας των στοιχειωδών υποδομών (απουσία στέγης, αποχωρητηρίων, κουζίνας, ιατρικών εγκαταστάσεων και ηλεκτρικού ρεύματος) η κατάσταση πήρε άσχημη ροπή και στο στρατόπεδο σύντομα εξαπλώθηκε η δυσεντερία. Οι άρρωστοι και οι τραυματίες γέμισαν τα τοπικά νοσοκομεία και ιδρύθηκαν και άλλα δύο στρατόπεδα, στο Σαιν-Σιπριάν και στο Λε Μπαρκαρές.
Η ζωή στο στρατόπεδο συγκέντρωσης
Οι συνθήκες διαβίωσης στο στρατόπεδο ήταν απάνθρωπες. Οι ίδιοι οι έγκλειστοι χρειάστηκε να κατασκευάσουν στην άμμο καλύβες από ξύλο και καραβόπανο, πρόχειρες κουζίνες και αποχωρητήρια. Η βοήθεια που έλαβαν από οργανισμούς όπως ο Ερυθρός Σταυρός δεν ήταν αρκετή και πολλά άτομα πέθαναν από την πείνα, την υγρασία, το κρύο και τις διάφορες αρρώστιες.
Το κλείσιμο του στρατοπέδου
Με την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου τον Ιούνιο του 1940, οι Ισπανοί πρόσφυγες εγκατέλειψαν το στρατόπεδο. Πολλοί εντάχθηκαν στον γαλλικό στρατό (όπου και είχαν την ατυχία να σταλθούν εκ νέου σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μετά την ήττα, όπως σε αυτό του Μάουτχάουζεν-Γκούζεν), άλλοι εγκαταστάθηκαν στη Γαλλία ενώ αρκετοί επέστρεψαν στην Ισπανία, όπου ο δικτάτορας πλέον Φράνκο είχε υποσχεθεί αμνηστία σε όσους δεν είχαν διαπράξει βίαια εγκλήματα.
Το ερειπωμένο στρατόπεδο χρησιμοποιήθηκε εκ νέου ως στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμαλώτων πολέμου μέχρι το τέλος του πολέμου από την κυβέρνηση του Βισύ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατόπεδα συγκέντρωσης Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος
Τζόμο Κενυάτα
Ο Γιόμο Κενυάτα (Jomo Kenyatta, 20 Οκτωβρίου 1891 – 22 Αυγούστου 1978) ήταν ο ηγέτης της Κένυας από την ανεξαρτησία της το 1963 έως το θάνατό του το 1978, υπηρετώντας πρώτα ως πρωθυπουργός (1963-64) και στη συνέχεια ως πρόεδρος (1964-78). Θεωρείται ο ιδρυτής και πατέρας του έθνους της Κένυας.
Βιογραφία
Ο Γιόμο Κενυάτα ήταν ο ηγέτης του απελευθερωτικού κινήματος της Κένυας και το 1953 είχε καταδικαστεί σε καταναγκαστικά έργα, καθώς οι Βρετανοί προσπαθούσαν με κάθε μέσο να διατηρήσουν την αποικιακή αυτοκρατορία τους που κατέρρεε. Η παγκόσμια κατακραυγή ώθησε και άλλους Αφρικανούς ηγέτες να ασκήσουν έντονες πιέσεις, προκειμένου να πετύχουν την απελευθέρωσή του.
Ύστερα από περίπου εννέα χρόνια φυλάκισης και κατ' οίκον περιορισμού, στις 14 Αυγούστου του 1961, ο ηγέτης των Μάου Μάου και μετέπειτα πρόεδρος της Κένυας, Γιόμο Κενυάτα, απελευθερώθηκε και επέστρεψε στο σπίτι του στο Γκατούντου κοντά στο Ναϊρόμπι, όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους οπαδούς του. Μία εβδομάδα μετά την επιστροφή του στο Γκατούντου, Βρετανός αξιωματούχος τού παρέδωσε επισήμως την εντολή με την οποία τέθηκε τέρμα στους περιοριστικούς όρους, το χρυσό δαχτυλίδι του και το μαύρο μπαστούνι του, σύμβολα της επιστροφής του στην ελευθερία.
Λίγο αργότερα ο Γιόμο Κενυάτα πήρε μέρος στη διάσκεψη στο Λονδίνο, στην οποία εξετάστηκε το μέλλον της αποικίας. Το 1963 έγινε πρωθυπουργός της Κένυας και ένα χρόνο αργότερα, μετά την ανεξαρτησία της χώρας, ανέλαβε πρόεδρος.
Ο Κενυάτα ήταν ένας μορφωμένος διανοούμενος που έχει συγγράψει αρκετά βιβλία και έχει μείνει στην ιστορία ως Παναφρικανιστής. Είναι επίσης ο πατέρας του τέταρτου προέδρου της Κένυας, Ουχούρου Κενυάτα.
Το διεθνές αεροδρόμιο του Ναϊρόμπι, το Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο Κενυάτα και κεντρικοί δρόμοι σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις της Κένυας, πολλά σχολεία, δύο πανεπιστήμια, νοσοκομείο, αγορές και συγκροτήματα κατοικιών φέρουν το όνομά του. Προς τιμή του έχει στηθεί άγαλμα στο κέντρο της πόλης του Ναϊρόμπι καθώς και μνημεία σε όλη την Κένυα.
789 Λένα
Η Λένα (Lena) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,179. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας και της έδωσε το όνομα της μητέρας του, της `Ελενας (Λένας) Πέτροβνα Νεουγμίνα.
Η τροχιά της Λένας προσεγγίζει αυτές των αστεροειδών της Οικογένεια της Ευνομίας, ωστόσο η διαφορά στον φασματικό τύπο (X αντί S) καθιστά σχεδόν αδύνατη την περίπτωση να ανήκει η Λένα στην οικογένεια αυτή.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λένας εκτιμάται σε 22 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι άγνωστο. Η Λένα έχει μία ασυνήθιστη καμπύλη φωτός που υποδεικνύει ότι είτε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πολύ αργά (μία φορά κάθε πάνω από 22 ώρες), είτε ότι έχει πολύ ακανόνιστο σχήμα, είτε και τα δύο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λενα
790 Πρετόρια
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πρετόριας εκτιμάται σε 170,36 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,038. Η Πρετόρια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 22 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρετορια
Καϊράκου-εν
Ο Καϊράκου-εν (ιαπωνικά: 偕楽園) είναι ιαπωνικός κήπος, ο οποίος βρίσκεται στο Μίτο, στο νομό Ιμπαράκι της Ιαπωνίας. Μαζί με τον Κενρόκου-εν και τον Κόρακου-εν, θεωρείται ως ένας από τους Τρεις Μεγάλους Κήπους της Ιαπωνίας. Το όνομά του κυριολεκτικά σημαίνει «ο κήπος για την ευχαρίστηση του καθενός».
Περισσότερες λεπτομέρειες
Ο κήπος Καϊράκου-εν χτίστηκε το έτος 1842 από τον Τοκουγκάβα Ναριάκι, νταϊμιό του τομέα του Μίτο. Σε αντίθεση με τους άλλους δύο μεγάλους κήπους της Ιαπωνίας, ο Καϊράκου-εν προοριζόταν αρχικά να εξυπηρετήσει την απόλαυση του κοινού, με τον οποίο ο Τοκουγκάβα Ναριάκι εννοούσε την τάξη των σαμουράι. Οι απλοί κοινοί γίνονταν δεκτοί μόνο σε συγκεκριμένες ημερομηνίες κάθε χρόνο. Αξίζει κάποιος να επισκεφτεί τον κήπο ιδιαίτερα την εποχή της ανθοφορίας της δαμασκηνιάς, η οποία συνήθως λαμβάνει χώρα στα τέλη Φεβρουαρίου και τον Μάρτιο. Ο κήπος διαθέτει περίπου 3.000 δέντρα δαμασκηνιάς. Από τις 20 Φεβρουαρίου έως 31 Μαρτίου διεξάγεται το φεστιβάλ Δαμασκηνιάς στο Μίτο (Μίτο Ούμε Ματσούρι, Mito Ume Matsuri). Εκτός από το άλσος δαμασκηνιάς, όπου έχουν φυτευτεί εκατό διαφορετικές ποικιλίες δαμασκηνιάς με λευκά, ροζ και κόκκινα άνθη, το Καϊράκου-εν διαθέτει επίσης ένα άλσος με μπαμπού, κέδρο και το Κομπουντέι (Kobuntei), ένα τριώροφο κτήριο για χρήση σε διαγωνισμούς ποίησης και για την Τελετή του ιαπωνικού τσαγιού.
Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί, το πάρκο έγινε ιδιοκτησία της ιαπωνικής κυβέρνησης και το Τοκίβα Τζίντζα, ένα σιντοϊστικό ιερό χτίστηκε στους χώρους του. Ο κήπος μετονομάστηκε επίσημα σε Πάρκο Τοκίβα το 1873. Το 1922 χαρακτηρίστηκε ως Εθνικός Ιστορικός Τόπος και επίσης Εθνικός τόπος γραφικής ομορφιάς. Το κτήριο του Κομπουντέι κάηκε το 1945 κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού του Μίτο στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά αποκαταστάθηκε το 1958. Το όνομα του πάρκου άλλαξε επίσης επίσημα σε "Καϊράκου-εν" το 1948. Η συνολική έκταση του πάρκου είναι 300 εκτάρια. Εξυπηρετείται από το σταθμό Καϊράκουεν στη γραμμή JR East Jōban, αλλά ο σταθμός είναι ανοιχτός μόνο κατά την περίοδο των ανθισμένων δαμασκηνιών. Η Σακουραγιάμα, γνωστή για τα άνθη της κερασιάς τον Απρίλιο, είναι μέρος της περιοχής του πάρκου, αλλά βρίσκεται στην απέναντι πλευρά των γραμμών του τρένου. Στον κήπο Καϊράκου-εν υπάρχει η λίμνη Σένμπα, στην οποία υπάρχουν κύκνοι. Το βράδυ ο χώρος γύρω από τη λίμνη φωταγωγείται και δημιουργείται ένα μαγευτικό θέαμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κήποι στην Ιαπωνία
Κρατήρας
Ο όρος κρατήρας μπορεί να αναφέρεται σε:
Εθνικός ύμνος
Εθνικός ύμνος είναι ένα μουσικό κομμάτι, με στίχους ή χωρίς, που χρησιμοποιείται ως εθνικό σύμβολο μίας χώρας. Οι περισσότερες χώρες εξέλιξαν εθνικούς ύμνους στις αρχές του 19ου αιώνα.
Η πρώτη γνωστή χρήση του όρου έχει καταγραφεί τον Οκτώβριο του 1792 όταν η εφημερίδα Feuille villageoise αποκάλεσε τη Μασσαλιώτιδα (La Marseillaise), εθνικό ύμνο των Γάλλων.
Ορισμένες χώρες έχουν περισσότερους από έναν εθνικό ύμνο από τους οποίους μόνο ένας είναι επίσημος. Στη δημοσιότητα της χώρας και οι άλλοι όμως έχουν το ίδιο συμβολική δύναμη. Ένα παράδειγμα για την περίπτωση αυτή είναι το Ηνωμένο Βασίλειο. Ενώ ο επίσημος ύμνος είναι το "God Save the Queen" υπάρχουν παράλληλα και οι εξής: "Rule Britannia" και "Land of Hope and Glory".
Ζωρζ Ονέ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ονέ γεννήθηκε στο Παρίσι και απεφοίτησε από το Κολέγιο Σαιν-Μπαρμπ και το Λύκειο Ναπολέοντος, το σημερινό Λύκειο Ερρίκου Δ΄. Αρχικώς, μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και έγινε διαδοχικά συντάκτης των Pays και Constitutionnel. Σε συνεργασία με τον μηχανικό και θεατρικό συγγραφέα Λουί Ντενερούζ (Louis Denayrouze) έγραψε το πεντάπρακτο δράμα Ρεζινά Σαρπί (1875) και το Μάρθα (1877).
Ο Ονέ θαύμαζε τη Γεωργία Σάνδη και ήταν αντίθετος προς το ρεαλιστικό σύγχρονο μυθιστόρημα. Συνέγραψε τη σειρά μυθιστορημάτων «Les Batailles de la vie», που είχαν απλό και ιδεαλιστικό χαρακτήρα. Παρά το ότι δέχθηκαν την κατάκριση των κριτικών ως μη ρεαλιστικά και κοινότοπα, έγιναν πολύ δημοφιλή. Μερικά από τα μυθιστορήματα αυτά ήταν το Σέργιος Πανίν (1881), το οποίο βραβεύθηκε από τη Γαλλική Ακαδημία, Ο Αρχισιδηρουργός (1882), το La Grande Marnière (1885), το Volonté (1888) και το Dernier Amour (1891). Πολλά από τα μυθιστορήματα του Ονέ έχουν διασκευασθεί σε θεατρικά έργα με μεγάλη επιτυχία, με τον Αρχισιδηρουργό να κάνει παραστάσεις επί ένα ολόκληρο έτος στην πρώτη παραγωγή του, στο θέατρο «Gymnase» το 1883, με πρωταγωνιστές την Τζέιν Χάντινγκ και τον Αριστείδη Δαμαλά. Μεταγενέστερα έργα του Ονέ είναι μεταξύ άλλων τα Le Crépuscule (1902), Le Marchand de Poison (1903), La Conquérante (1905), La dixième muse (1906). Το 1902 ο Ονέ εκλέχθηκε πρόεδρος της «Société des Auteurs et Compositeurs Dramatiques».
Η γραφή του
Ο Ονέ αντιλαμβανόταν πολύ καλά τα γούστα του αναγνωστικού κοινού. Αυτή η οξεία κατανόηση που είχε για τους αναγνώστες των έργων του τον βοήθησε να αναπτύξει το ύφος γραφής για το οποίο έγινε διάσημος. Αντικατέστησε το μοτίβο του ρομαντικού μελοδράματος με την εξερεύνηση σύνθετων παθών. Η λογοτεχνική ιδιοφυΐα του έγκειται στο ότι μπόρεσε να εισαγάγει πρωτοτυπία σε ένα είδος τόσο βαθιά αρχετυπικό όσο το ρομαντικό μελόδραμα. Αυτό το χαρακτηριστικό τον κατέστησε έναν από τους πιο πολυδιαβασμένους συγγραφείς της εποχής του.
Γνωστά έργα
thumb|225px|right|Ουγγρική έκδοση του Αρχισιδηρουργού, δεκαετία του 1890 Το γνωστότερο έργο του Ονέ είναι με διαφορά το μυθιστόρημα Ο Αρχισιδηρουργός (Le Maître de forges, 1882). Το βιβλίο αυτό έγινε επιτυχία από την πρώτη στιγμή, βρίσκοντας γρήγορα και ευρεία αποδοχή μεταφραζόμενο σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, με πρώτη την ισπανική, στην οποία το μετέφρασε ο Φιλιππινέζος συγγραφέας Codorníu Julia.
Ο Ονέ γνώρισε την επιτυχία και με άλλα του έργα, όπως τα Η κόμισσα Σάρα (1882), Lise Fleuron (1884), Οι Κυρίες του Κρουά-Μορ (1886), Δόκτωρ Ραμέ (1889), Σέργιος Πανίν (1890) και Στα βάθη της αβύσσου (1899), το τελευταίο από τα οποία θεωρείται ευρύτατα ως ένα από τα καλύτερα έργα του.
6 Απριλίου
5 Απριλίου | 6 Απριλίου | 7 Απριλίου
Ζωρζ Ονέ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
6 Απριλίου
Η 6η Απριλίου είναι η 96η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (97η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 269 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
791 Ανί
Η Ανί (Ani) είναι ένας μεγάλος αλλά πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,178. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την πρωτεύουσα και μεγάλη πόλη Ανί του Βασιλείου της Αρμενίας , σήμερα στην ανατολική Τουρκία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ανί εκτιμάται σε 103,52 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,033. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ανί γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανι
Chevrolet Corvette C1
Ειδικά η πρώτη γενιά της Corvette παρήχθη μόνο ως 2-θέσια convertible (καμπριολέ), σε αντίθεση με όλες τις μετέπειτα γενιές της, που όλες κατασκευάστηκαν και ως coupé και ως convertible, πάντα όμως αυστηρά 2-θέσιες. Επίσης, η Corvette πρώτης γενιάς ήταν η μοναδική που έφερε πίσω άκαμπτο άξονα, με αποτέλεσμα να αναφέρεται συχνά ως «η γενιά του άκαμπτου άξονα», ενώ όλες οι μεταγενέστερες γενιές της έφεραν πάντα ανεξάρτητη ανάρτηση και στους 4 τροχούς.
Εισαγωγή
Το πρότζεκτ που διαμόρφωσε την πρώτη γενιά της Corvette ξεκίνησε στα τέλη του 1951, ως απάντηση στα σπορ μοντέλα που κυκλοφορούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες από ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες, και το αυτοκίνητο σχεδιάστηκε από τον Harley Earl το 1952. Ο Myron Scott έδωσε στο νέο μοντέλο το όνομα Corvette (Κορβέτ), από ένα μικρό και ευέλικτο πολεμικό πλοίο, την Κορβέττα. Το μοντέλο βασίστηκε σε ένα πλαίσιο τύπου σκάλας, κοινώς «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα σχήματος σκάλας. Επίσημα παρουσιάστηκε στο General Motors Motorama στο πολυτελές ξενοδοχείο Waldorf Astoria στη Νέα Υόρκη στις 17 Ιανουαρίου 1953, όταν και εισήχθη το επίσημο λογότυπο της Corvette. Το αρχικό προσχέδιο του λογότυπου της Corvette περιελάμβανε ακόμα και τη σημαία των ΗΠΑ, που όμως αντικαταστάθηκε την τελευταία στιγμή από το σήμα της Chevrolet, και έφερε επίσης ήδη την καρό σημαία των αγώνων. Το αρχικό αυτό λογότυπο επρόκειτο να εμφανιστεί στην πρώτη Corvette το 1953, αλλά απορρίφθηκε μόλις 4 ημέρες πριν από την παρουσίαση και έγινε η προαναφερθείσα αλλαγή, επειδή διαπιστώθηκε ότι δεν επιτρεπόταν η εμφάνιση της αμερικανικής σημαίας σε εμπορικό προϊόν.
Η παραγωγή του αυτοκινήτου ξεκίνησε τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ενώ το πρώτο αντίτυπο κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 30 Ιουνίου 1953 και η αρχική Corvette κυκλοφόρησε στην αγορά των ΗΠΑ σχεδόν αμέσως. Η αρχική εμπορική τιμή ήταν στα 3.490 δολάρια (38.795 δολάρια με την ισοτιμία του 2023), δηλαδή σημαντικά υψηλότερη από τον στόχο των 2.000 δολαρίων που είχε αρχικά υπολογίσει ο Harley Earl κατά το στάδιο της εξέλιξης.
Υποδοχή και βελτιώσεις
thumb|left|Το δίχρωμο σαλόνι και ταμπλό μιας Chevrolet Corvette C1 του 1954. Η διχρωμία του σαλονιού και του ταμπλό είχε τότε μεγάλη απήχηση στο αμερικανικό κοινό.
Ωστόσο, ακόμα και μέσα στο 1954 οι πωλήσεις δεν ήταν οι αρχικώς αναμενόμενες, καθώς η αρχική υποδοχή από το κοινό ήταν πολύ χλιαρή. Ο κυριότερος λόγος ήταν ότι τα δύο πρώτα έτη παραγωγής της, 1953 και 1954, η Corvette C1 έφερε έναν μέτριας ισχύος 150 hp κινητήρα βενζίνης 6-κύλινδρο σε σειρά (I6) και κυβισμού 3.859 cm³, τον γνωστό ως «Blue Flame» («Μπλε Φλόγα»), με την επιτάχυνση 0–60 mph (0–97 km/h) στα 11,5 δευτερόλεπτα, επιδόσεις που θεωρήθηκαν τότε ως «άτονες». Ένας ακόμα λόγος, ήταν ότι η Chevrolet την τότε εποχή ήταν γνωστή στο αμερικανικό κοινό ως μια εταιρεία άριστων σε αξιοπιστία, αλλά οδηγικώς αδιάφορων αυτοκινήτων, δημιουργώντας έτσι στους υποψήφιους αγοραστές την εντύπωση ότι δεν θα μπορούσε να κατασκευάσει ένα καθαρόαιμο σπορ αυτοκίνητο, σε συνδυασμό και με το γεγονός ότι είναι, διαχρονικά, η χαμηλότερη στην ιεραρχία μάρκα στον όμιλο της General Motors. Ως αποτέλεσμα, οι αρχικές πωλήσεις του μοντέλου, ακόμα και τη σεζόν του 1954 που οι ρυθμοί παραγωγής αυξήθηκαν σημαντικά, ήταν πολύ χαμηλές, σε βαθμό που τα ανώτατα στελέχη του μητρικού ομίλου της General Motors μέσα στο 1954 άρχισαν να σκέφτονται στα σοβαρά την οριστική διακοπή της Corvette, κάτι που αν είχε γίνει τότε, θα είχε αφήσει την Corvette μια στιγμιαία κουκκίδα στην ιστορία της αυτοκίνησης.
Ευτυχώς όμως για την Chevrolet Corvette, η Chevrolet προέβη από τη σεζόν του 1955 σε μια σειρά ριζικών βελτιωτικών αλλαγών που διέσωσαν το μοντέλο. Η κυριότερη από αυτές, ήταν ότι το 1955 η εταιρεία εισήγαγε τον πρώτο της από το 1919 κινητήρα V8, που ήταν ένας Small-block 4.3 λίτρων V8 βενζίνης και αρκετά υψηλότερης ισχύος, και τον τοποθέτησε και στην Corvette C1 ως στάνταρ (για την ακρίβεια, τη σεζόν του 1955 μόλις 6 αντίτυπα κατασκευάστηκαν με τον 6-κύλινδρο κινητήρα και μετά ο 6-κύλινδρος διακόπηκε οριστικά) και μετά η C1 συνδυάστηκε πάντα με 8-κύλινδρους βενζινοκινητήρες, διάταξης V8, όπως συνέβη και με όλες τις μετέπειτα γενιές της Corvette. Οι κυβισμοί και οι ιπποδυνάμεις των κινητήρων σταδιακά αυξάνονταν με τα χρόνια, διορθώνοντας την αρχική χλιαρή υποδοχή λόγω μέτριων επιδόσεων και προσδίδοντας στην Corvette C1 το ίματζ ενός πραγματικού σπορ αυτοκινήτου. thumb|left|Το σαλόνι μιας Chevrolet Corvette C1 του 1961.
Σημαντικό ρόλο στη διαρκή βελτίωση των επιδόσεων, έπαιξε και η εισαγωγή νέων κιβωτίων. Αρχικά, τα έτη παραγωγής με τον 6-κύλινδρο σε σειρά κινητήρα των 3.9 λίτρων, η Corvette C1 προσφερόταν αποκλειστικά με το 2-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο Powerglide, ένα κιβώτιο που είχε σχεδιαστεί από τον όμιλο της General Motors και χρησιμοποιήθηκε κυρίως στα Chevrolet από τον Ιανουάριο του 1950 έως το 1973, και από το 1953 επίσης και σε λίγα μοντέλα της Pontiac. Από τη σεζόν (model year) του 1955 όμως, εισήχθη στην Corvette C1 και ένα προαιρετικό 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο και βελτίωσε περαιτέρω τις επιδόσεις της Corvette C1, το οποίο με την έναρξη της σεζόν του 1956 έγινε στάνταρ, ενώ το 2-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο έγινε προαιρετικό. Τη σεζόν του 1956, επίσης, καθιερώθηκε εξ αρχής αποκλειστικά ο κινητήρας V8 και παράθυρα που ανοιγόκλειναν με τον παραδοσιακό περιστρεφόμενο μοχλό.
Από τις 9 Απριλίου 1957, έγινε διαθέσιμο ως έξτρα και ένα 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, που γνώρισε μεγάλη απήχηση στο κοινό. Να σημειωθεί ότι με την καθιέρωση των κινητήρων V8, σε όλα τα μοντέλα με V8 η μπαταρία του αυτοκινήτου άλλαξε από 6 σε 12 βολτ, κάτι εξαιρετικά σπάνιο εν έτει 1955.
Υπήρξε και ένας ακόμα καθοριστικός παράγοντας που συνετέλεσε στη διάσωση της Chevrolet Corvette και ήταν η εισαγωγή του Ford Thunderbird πρώτης γενιάς τη σεζόν του 1955, με τις πρώτες πωλήσεις του να ξεκινούν στις 22 Οκτωβρίου 1954. Αν και το Thunderbird εξ αρχής προωθήθηκε ως ένα πολυτελές μοντέλο, που έδωσε μεγαλύτερη έμφαση στον εξοπλισμό και στην άνεση παρά στις επιδόσεις, και όχι ως αμιγώς σπορ αυτοκίνητο, ωστόσο λόγω της διαχρονικής αντιπαλότητας μεταξύ της General Motors και της Ford, ο όμιλος της General Motors δεν θέλησε τότε να δείξει ότι «πέταξε λευκή πετσέτα», κατά τα κοινώς λεγόμενα, απέναντι στην πρόκληση αυτή.
Αισθητική
thumb|left|Τα 4 πίσω φώτα της προηγούμενης Chevrolet Corvette C1 του 1961.
Αρχικά, η Corvette C1 ξεκίνησε με μονούς μπροστινούς προβολείς, αλλά από τη σεζόν του 1958 απέκτησε διπλούς μπροστινούς προβολείς και άφθονο χρώμιο στο μπροστινό μέρος, λόγω επιδράσεων από τα πρότυπα που είχαν καθιερώσει οι τότε αμερικανικές λιμουζίνες, αν και τα μπροστινά «δόντια» από χρώμιο στην Corvette μειώθηκαν τότε από 13 σε 9. Την ίδια σεζόν, το σαλόνι και το ταμπλό επανασχεδιάστηκαν και ταυτόχρονα όλες οι Corvette C1 απέκτησαν και ένα στάνταρ στροφόμετρο, που ήταν μπροστά από τον οδηγό και κάτω από το ταχύμετρο. Αντιθέτως, σε όλες οι μεταγενέστερες γενιές της Corvette το στροφόμετρο ήταν και παραμένει δίπλα στο ταχύμετρο.
Τη σεζόν του 1959, έλαβαν χώρα μικρές επεμβάσεις στο σαλόνι, με διαφορετικά γραφικά στον πίνακα οργάνων και έναν χώρο αποθήκευσης στην πλευρά του συνοδηγού. Αυτή ήταν η μοναδική σεζόν που μπορούσε να παραγγελθεί τιρκουάζ χρώματος αναδιπλούμενη οροφή. Από τη σεζόν του 1961, τα «δόντια» από χρώμιο στη μπροστινή γρίλια μειώθηκαν σε διαστάσεις, ενώ στο πίσω μέρος απέκτησε 4 συνολικά (από 2 σε κάθε γωνία) προβολείς - ένα σήμα κατατεθέν της Corvette σε όλες τις μετέπειτα γενιές της, μέχρι και σήμερα.
Παραγωγή
thumb|right|Μπλε Chevrolet Corvette C1 του 1954, με 2 τρόπαια στο καπό.
Τους πρώτους μήνες της καριέρας της, η Corvette κατασκευαζόταν στο Φλιντ (Flint) του Μίσιγκαν, σε μια παλαιά μονάδα κατασκευής φορτηγών, όπου όμως παρατηρήθηκαν σοβαρά κατασκευαστικά προβλήματα. Τα συχνότερα ήταν αστοχίες συναρμολόγησης των υλικών και το ότι έσταζαν μέσα στο σαλόνι σε ισχυρή βροχόπτωση, αλλά αναφέρθηκαν ακόμα και πόρτες που άνοιγαν από μόνες τους κατά τη διάρκεια της οδήγησης!
Ως αποτέλεσμα, η Chevrolet δημιούργησε έως τον Δεκέμβριο του 1953 μια νέα και πολύ πιο σύγχρονη μονάδα παραγωγής στο Σαιντ Λούις του Μιζούρι, όπου και μεταφέρθηκε η παραγωγή της Corvette από τις αρχές του 1954. Για την ιστορία, από τον Ιούνιο του 1981 (λίγο πριν λήξει η παραγωγή της Corvette C3) μέχρι σήμερα, οι νεότερες γενιές του μοντέλου κατασκευάζονται στο Μπόουλινγκ Γκριν (Bowling Green) του Κεντάκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Corvette C1
Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο
Το Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο, ιταλ. Museo Nazionale Romano, είναι ένα μουσείο, που έχει διαφορετικά κτήρια ως παραρτήματα στη Ρώμη της Ιταλίας. Τα εκθέματα αρχίζουν από την προ-Ρωμαϊκή περίοδο, με έμφαση στην περίοδο της Αρχαίας Ρώμης.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1889 και εγκαινιάστηκε το 1890· ο αρχικός στόχος ήταν να συγκεντρώσει και να εκθέσει τα αρχαιολογικά ευρήματα από τις ανασκαφές, που έγιναν έπειτα από την ένωση της Ρώμης με το βασίλειο της Ιταλίας.
Ο αρχικός πυρήνας της συλλογής προέρχεται από το Μουσείο Κιρχεριάνο, στο οποίο είχε συλλέξει αντικείμενα ο αρχαιοδίφης και Ιησουίτης ιερέας Αθανάσιος Κίρχερ· αυτά βρισκόταν πιο πριν στο συγκρότημα Ιησουιτών Σαντ' Ιγκνάτσιο. Η συλλογή αποκτήθηκε από το κράτος το 1874, έπειτα από την καταστολή της Εταιρείας του Ιησού". Στην αρχή ονομάστηκε Ρωμαϊκό Μουσείο και επρόκειτο να μεταφερθεί στο Μουσείο Τιμπερίνο'', αλλά αυτό δεν έγινε.
Το 1901 το Ιταλικό κράτος δημιούργησε το Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο με την πρόσφατα αποκτηθείσα Συλλογή Λουντοβίζι, καθώς και τη σημαντική εθνική συλλογή της Αρχαίας Γλυπτικής. Ευρήματα από την αστική ανανέωση του τέλους του 19ου αι. επίσης προστέθηκαν στις δύο συλλογές.
To 1913 μία υπουργική απόφαση ενέκρινε τον διαμοιρασμό των συλλογών του Μουσείου Κιρχεριάνο στα διάφορα μουσεία, που είχαν ιδρυθεί τις τελευταίες δεκαετίες, όπως το Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο, Το Εθνικό Ετρουσκικό Μουσείο της βίλα Τζούλια και το Μουσείο του Καστέλ Σαντ' άντζελο.
Η θέση του ορίστηκε στην Καρθουσιανή μονή, που είχε φτιαχτεί από τον Μικελάντζελο τον 16ο αι. μέσα στα Λουτρά του Διοκλητιανού· εκεί τώρα στεγάζονται το επιγραφικό και το προϊστορικό τμήμα του σύγχρονου μουσείου. Η κύρια συλλογή της αρχαίας τέχνης μετακινήθηκε στο κοντινό Παλάτσο Μάσσιμο αλλε Τέρμε, το οποίο αποκτήθηκε από το Ιταλικό κράτος το 1981.
Η μετατροπή του χώρου των αρχαίων λουτρών/Καρθουσιανής μονής σε σε εκθεσιακό χώρο ξεκίνησε με την ευκαιρία της Διεθνούς Έκθεσης Τέχνης του 1911· η προσπάθεια ολοκληρώθηκε τη δεκαετία του 1930.