cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουίλιαμ Μίλερ (ιστορικός)
Έργα
Αν και το έργο του παρουσιάζει μία «ρομαντική άποψη των Σταυροφοριών και της Φραγκικής επέκτασης στην Ανατολική Μεσόγειο», τυπική των δυτικών τάσεων του 19ου αι. σχετικά με το θέμα, και θεωρείται «σαφώς ξεπερασμένη» δεδομένης της έρευνας που έγινε τις τελευταίες δεκαετίες, είχε μεγάλη επιρροή και χρησιμοποιείται ευρέως μέχρι σήμερα. Ιδιαίτερα το 1908 Οι Λατίνοι στον Λεβάντε (The Latins in the Levant) «παρέμεινε για δεκαετίες η τυπική αγγλόφωνη αφήγηση της περιόδου», και είναι «ακόμη η κύρια αναφορά για προπτυχιακούς φοιτητές, που αναζητούν πληροφορίες για τη μεσαιωνική Ελλάδα». Η επιρροή του έγινε αισθητή και στην Ελλάδα, όπου ήδη το 1909–1910 ο Έλληνας λόγιος Σπυρίδων Λάμπρος εξέδωσε μία διευρυμένη Ελληνική μετάφραση του έργου.
Πηγές
Κατηγορία:Φραγκοκρατία Κατηγορία:Βρετανοί βυζαντινολόγοι
Νικολά ντε Γκρινί
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικολά ντε Γκρινί γεννήθηκε το 1672 στη Ρενς, στην ενορία του Αγίου Πέτρου (Saint-Pierre-Le-Vieil), αλλά η ακριβής ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη. Γεννήθηκε σε οικογένεια μουσικών: ο πατέρας του, ο παππούς του και ο θείος του Ρομπέρ ήσαν οργανίστες του Καθεδρικού Ναού της Ρενς, της Βασιλική του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Χιλαρίου, αντίστοιχα. Λίγα στοιχεία για τη ζωή του είναι γνωστά και, σχεδόν, τίποτα για τα παιδικά του χρόνια. Μεταξύ 1693 και 1695 υπηρέτησε ως οργανίστας της εκκλησίας του Αγίου Διονυσίου, στο Παρίσι, όπου ο αδελφός του Αντρέ (André de Grigny) ήταν υποδιευθυντής. Ήταν, επίσης, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που, ο ντε Γκρινί σπούδασε με τον Νικολά Λεμπέγκ ο οποίος ήταν, τότε, ένας από τους πιο διάσημους γάλλους συνθέτες για τα πληκτροφόρα. Το 1695, νυμφεύθηκε την Μαρία-Μαγδαληνή (Marie-Magdeleine de France), κόρη ενός παρισινού εμπόρου, με την οποία απέκτησε επτά παιδιά.
Ο ντε Γκρινί επέστρεψε στη Ρενς και, στα τέλη του 1697, διορίστηκε επίτιμος οργανίστας του Καθεδρικού Ναού της πόλης, εκεί όπου στέφονταν γάλλοι βασιλείς. Το 1699, ο συνθέτης δημοσίευσε στο Παρίσι το σημαντικότερο έργο του, το Πρώτο Βιβλίο για το Εκκλησιαστικό Όργανο [περιέχον μία λειτουργία και ύμνους για τις κυριότερες εορτές του έτους] (Premier livre d'orgue [contenant une messe et les hymnes des principalles festes de l'année] ). Πέθανε, ξαφνικά, σε ηλικία μόλις 31 ετών, λίγο μετά την αποδοχή προσφοράς εργασίας από την Saint Symphorien, μια ενοριακή εκκλησία της Ρενς. Το Πρώτο Βιβλίο για το Εκκλησιαστικό Όργανο επανεκδόθηκε το 1711 μετά από προσπάθειες της χήρας του. Η συλλογή αυτή έγινε πολύ γνωστή στο εξωτερικό. Μάλιστα, αντιγράφηκε το 1713 από τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και, αργότερα, από τον Γιόχαν Γκότφριντ Βάλτερ.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Η μοναδική διατηρημένη μουσική του Νικολά ντε Γκρινί αναφέρεται, αποκλειστικά, στο εκκλησιαστικό όργανο. Μάλιστα, η δεύτερη έκδοση του Πρώτου Βιβλίου για το Εκκλησιαστικό Όργανο (Παρίσι, 1711), ήταν η μόνη που ήταν γνωστή μέχρι το 1949, όταν ανακαλύφθηκε η παλαιότερη εκτύπωση -ένα ενιαίο αντίγραφο που διατηρείται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας.
Σε αντίθεση με πολλά άλλα, γαλλικά βιβλία για το εκκλησιαστικό όργανο της εποχής, η έκδοση του ντε Γκρινί δεν περιέχει πρόλογο. Η συλλογή αποτελείται από δύο μέρη: το πρώτο μέρος είναι μία Λειτουργία, το δεύτερο περιλαμβάνει πέντε ύμνους (Veni creator, Pange lingua, Verbum supernum, Ave maris stella, A solis ortus) που χωρίζονται σε πολλά εδάφια (versets). Όπως και οι περισσότεροι προκάτοχοί του, ο ντε Γκρινί χρησιμοποιεί μελωδίες από την Γρηγοριανή Λειτουργία IV, Cunctipotens Genitor Deus. Εντούτοις, περιορίζει τη χρήση της ψαλμωδίας στα πρώτα εδάφια κάθε μέρους. Οι ύμνοι υιοθετούν μια ποικιλία δομών, αλλά πάντοτε ξεκινούν με ένα Plein Jeu verset ακολουθούμενο από μια φούγκα· το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για κάθε μέρος της λειτουργίας. Η συλλογή περιλαμβάνει επίσης ένα Point d'orgue, κομμάτι βασισμένο σε κρατημένο πεντάλ (pedal point).
Ο μειωμένος όγκος αυτού του έργου δεν εμποδίζει τον ντε Γκρινί να θεωρείται, γενικά, ως ένας από τους μεγάλους δασκάλους του γαλλικού εκκλησιαστικού οργάνου. Πέθανε, πολύ νέος, χωρίς να μπορεί να κληροδοτήσει όλα αυτά που ήλπιζε –αν και πολλοί από τους συναδέλφους του δεν άφησαν περισσότερα έργα απ'αυτόν. Δείχνει, όχι χωρίς μια συγκεκριμένη αυστηρότητα, γνώση της αντίστιξης, αίσθηση αρμονίας και βάθος θρησκευτικής έμπνευσης. Ο ντε Γκρινί συνδυάζει την τέχνη των οργανιστών της αντίστιξης (Λουί Κουπρέν, Τιτλούζ) με την πιο φαντεζί ή πιο ευαίσθητη τέχνη του Φρανσουά Κουπρέν, του Λεμπέγκ και του Νιβέρ, οπότε πρέπει να θεωρείται ο μεγαλύτερος κλασικός του εκκλησιαστικού οργάνου της εποχής τού Λουδοβίκου ΙΔ’.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Οργανίστες
Διακήρυξη Ανεξαρτησίας του Σλοβακικού Έθνους του Σλοβακικού Εθνικού Συμβουλίου
Το κείμενο της διακήρυξης στα Σλοβακικά: Ελληνική μετάφραση:
Αναφορές
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Σλοβακίας Κατηγορία:Διακηρύξεις ανεξαρτησίας
Αλβέρτος Α΄ του Μονακό
Ο Αλβέρτος Α΄ (γαλλικά: Albert Ier de Monaco, 13 Νοεμβρίου 1848 - 26 Ιουνίου 1922) ήταν ο κυρίαρχος Πρίγκιπας του Μονακό από τις 10 Σεπτεμβρίου 1889 μέχρι το θάνατό του στις 26 Ιουνίου 1922. Αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στην επιστήμη της ωκεανογραφίας. Παράλληλα προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδα, υπογράφοντας το πρώτο σύνταγμα του πριγκιπάτου το 1911.
Πρώιμα χρόνια
Ο Αλβέρτος Ονώριος Κάρολος γεννήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1848 στη Γαλλία και ήταν ο γιος του Καρόλου Γ΄ (1818-1889) και της Αντωνίας του Μερόντ (1828-1864). Σε νεαρή ηλικία υπηρέτησε στο Ισπανικό Ναυτικό και κατά τη διάρκεια του γαλλοπρωσικού πολέμου εντάχθηκε στο Γαλλικό Ναυτικό, στο οποίο τιμήθηκε με το τάγμα της Λεγεώνας της Τιμής.
Είχε ένα έντονο ενδιαφέρον για την προέλευση του ανθρώπου και λόγω αυτού ίδρυσε στο Παρίσι το "Ινστιτούτο για την Ανθρώπινη Παλαιοντολογία", που ήταν υπεύθυνο για μια σειρά από αρχαιολογικές ανασκαφές. Ο "Άνθρωπος Γκριμάλντι", που βρέθηκε κοντά στην Βεντιμίλια, ονομάστηκε προς τιμήν του. Τα πνευματικά επιτεύγματα του Αλβέρτου του έδωσαν παγκόσμια αναγνώριση και το 1909, η Βρετανική Ακαδημία Επιστημών τον έκανε μέλος της.
Πρώτος γάμος
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1869 στο Κάστρο του Μαρσαί της Γαλλίας ο Αλβέρτος παντρεύτηκε με συνοικέσιο τη Λαίδη Μαίρυ Βικτόρια Χάμιλτον (1850-1922), την οποία είχε γνωρίσει τον Αύγουστο του ίδιου έτους.
Μολονότι ταίριαζαν κοινωνικά, δεν μπόρεσαν να ευτυχήσουν σαν ζεύγος. Μέσα σε έναν χρόνο από τον γάμο τους γεννήθηκε ο γιος τους Λουδοβίκος, όμως η Μαίρυ αντιπαθούσε το Μονακό και τα μεσογειακά του χαρακτηριστικά. Την περίοδο που ο Αλβέρτος βρισκόταν στις μάχες του Γαλλο-Πρωσικού Πολέμου, εκείνη εγκατέλειψε το Μονακό μαζί με τον γιο της. Ο γάμος τους ακυρώθηκε από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 3 Ιανουαρίου 1880 και από τον Κάρολο Γ΄ στις 28 Ιουλίου 1880. Τον ίδιο χρόνο η Μαίρυ ξαναπαντρεύτηκε στη Φλωρεντία, έναν Ούγγρο αριστοκράτη, τον πρίγκιπα Τασίλο Φέστετιτς.
Άνοδος στο θρόνο και δεύτερος γάμος
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1889, μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Αλβέρτος ανέβηκε στο θρόνο του Μονακό. Την ίδια χρονιά, στις 30 Οκτωβρίου, παντρεύτηκε στο Παρίσι τη χήρα Δούκισσα Άλις Χάινε (1858-1925). Ο γάμος αυτός αποδείχθηκε κερδοφόρους τόσο για τον Αλβέρτο όσο και για το πριγκιπάτο του Μονακό, καθώς η Άλις είχε μια ισχυρή επιχειρηματική οξυδέρκεια. Αφού βοήθησε να μπει το πριγκιπάτο σε μια υγιή οικονομική βάση, εστίασε τις προσπάθειές της για να το κάνει ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά κέντρα της Ευρώπης, με όπερα, θέατρο και ένα μπαλέτο υπό τη διεύθυνση του διάσημου Ρώσου ιμπρεσάριου Σεργκέι Ντιαγκίλεφ.
Παρά την αρχική επιτυχία του γάμου τους, το ζευγάρι χώρισε το 1902, χωρίς να έχει αποκτήσει απογόνους. Σύμφωνα με το βιβλίο της Ανν Έντουαρντς "Οι Γκριμάλντι του Μονακό", ο χωρισμός τους οφειλόταν στη φιλία της πριγκίπισσας με τον συνθέτη Ισιντόρ ντε Λαρά. Η ιερόδουλη Καρολίνα Οτέρο, που βρισκόταν στην υπηρεσία του Αλβέρτου μεταξύ των ετών 1893 ως 1897, τον περιγράφει στα απομνημονεύματά της ως ένα μη αρρενωπό άντρα με προβλήματα στύσης.
Ωκεανογραφία
Ο Αλβέρτος αφιέρωσε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στη μελέτη της θάλασσας και των ωκεανών. Σε ηλικία μόλις 22 ετών άρχισε την σταδιοδρομία του στην τότε σχετικά νέα επιστήμη της ωκεανογραφίας. Κατανοώντας τη σημασία της σχέσης μεταξύ των ζωντανών οργανισμών και του περιβάλλοντός τους, επινόησε διάφορες τεχνικές και όργανα για μετρήσεις και εξερεύνηση των ωκεανών. Το 1906 ίδρυσε το "Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο Αλβέρτος Α΄".
Κατείχε τέσσερα εντυπωσιακά ερευνητικά σκάφη, το Ιροντέλ (Hirondelle), το Πριγκίπισσα Αλίκη (Princesse Alice), το Πριγκίπισσα Αλίκη 2 (Princesse Alice II) και το Ιροντέλ 2 (Hirondelle II). Συνοδευόμενος από μερικούς από τους πιο σημαντικούς θαλάσσιους επιστήμονες, ταξίδεψε σε μεγάλο μέρος της Μεσογείου Θάλασσας, κάνοντας πολλές ωκεανογραφικές μελέτες χάρτες και διαγράμματα. Το 1896, σε μια ωκεανογραφική εξερεύνηση στις Αζόρες, ανακάλυψε τον ύφαλο Πριγκίπισσα Αλίκη. Κατά τα έτη 1898–1907 πραγματοποίησε τέσσερα επιστημονικά ταξίδια στο Σβάλμπαρντ για ωκεανογραφική και ζωολογική αναγνώριση. Οι προσπάθειές του τιμήθηκαν αργότερα με το όνομά του σε περιοχή της Σπιτσβέργης.
Το 1918 η αμερικανική Εθνική Ακαδημία Επιστημών βράβευσε τον Πρίγκιπα Αλβέρτο με το Μετάλλιο του Αλεξάντερ Αγκασίζ για τα επιτεύγματά του. Επίσης, η Λέσχη Εξερευνητών τον εξέλεξε ως επίτιμο μέλος της το 1921. Βραβεύτηκε ακόμα με το Γεωγραφικό Μετάλλιο Κόλουμ από την Αμερικανική Γεωγραφική Κοινωνία. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Πρίγκιπας Ρενιέ Γ΄ και η Διεθνής Ένωση Φυσικών Επιστημών των Ωκεανών καθιέρωσαν το Μετάλλιο Αλβέρτος Α΄ προς τιμήν του.
Φιλοτελισμός
Ο Αλβέρτος κατείχε μια συλλογή από γραμματόσημα, την οποία συνέχισε ο Λουδοβίκος Β΄ και σήμερα αποτελεί μέρος του ταχυδρομικού μουσείου Ρενιέ Γ΄, που δημιουργήθηκε το 1950.
Τελευταία χρόνια
Το Μάρτιο του 1910, ξέσπασαν μαζικές διαμαρτυρίες ενάντια στη διακυβέρνηση του Αλβέρτου. Οι Μονεγάσκοι απαιτούσαν σύνταγμα και κοινοβούλιο προκειμένου να τερματιστεί η απόλυτη μοναρχία και απειλούσαν με εκθρόνισή του και ανακήρυξη αβασίλευτου πολιτεύματος σε περίπτωση άρνησής του. Υπήρχε, επίσης, δυσαρέσκεια για τη γαλλική επιρροή στο πριγκιπάτο, καθώς και για την πολιτική και οικονομική κατάσταση. Στις 5 Ιανουαρίου 1911 ο Αλβέρτος χορήγησε σύνταγμα, το οποίο όμως συνέχιζε να δίνει τις περισσότερες εξουσίες στον Πρίγκιπα, ενώ σύντομα ανεστάλη όταν ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Την ίδια χρονιά ο Αλβέρτος καθιέρωσε το Ράλλυ του Μόντε Κάρλο, με σκοπό να προσελκύσει τουρίστες στο Μονακό.
Παρά τη στρατιωτική του υπηρεσία, ή ίσως εξαιτίας της, έγινε ειρηνιστής, ιδρύοντας το Διεθνές Ινστιτούτο Ειρήνης στο Μονακό ως μέσο ανάπτυξης ειρηνευτικών διαδικασιών. Κατά την ταραγμένη περίοδο που οδήγησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Αλβέρτος έκανε πολυάριθμες προσπάθειες να αποτρέψει τον Γουλιέλμο Β΄ της Γερμανίας από τον πόλεμο. Σε ένα περιστατικό του πολέμου έγραψε προσωπικά στον Αυτοκράτορα σε μια προσπάθεια να περιορίσει την οργή του Καρλ φον Μπύλοβ. Χωρίς την επέμβαση του Πρίγκιπα, τα γαλλικά χωριά Σισσόν και Μαρσαί θα είχαν καταστραφεί. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου, το Μονακό διακήρυξε την ουδετερότητά του, όμως παρείχε στις δυνάμεις της Αντάντ νοσοκομεία, αναρρωτήρια και στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένου του γιου του Αλβέρτου, του Λουδοβίκου.
Ο Πρίγκιπας Αλβέρτος Α΄ πέθανε στις 26 Ιουνίου 1922 στο Παρίσι και τον διαδέχτηκε στο θρόνο ο γιος του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι Κατηγορία:Μονάρχες του Μονακό
7η Συμφωνία (Μπετόβεν)
thumb|Πορτρέτο του [[Μπετόβεν από τον Mähler, δύο χρόνια περίπου μετά την πρεμιέρα της Συμφωνίας.]] Η 7η Συμφωνία σε Λα μείζονα, Op. 92 (γερμανικά: 7. Sinfonie in A-Dur op. 92) είναι μία συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν αποτελούμενη από τέσσερα μέρη, γραμμένη μεταξύ των ετών 1811 και 1812, την οποία την έγραψε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βοημία, όπου είχε πάει για θεραπεία, για τη σταδιακή κώφωση. Η Συμφωνία είναι αφιερωμένη στον Κόντε Μόρτιζ φον Φρις.
Πρώτη εκτέλεση
Η πρώτη δημόσια εκτέλεση του έργου έγινε με τον Μπετόβεν στον ρόλο διευθυντή, στη Βιέννη, στις 8 Δεκεμβρίου του 1813, σε ένα φιλανθρωπικού λόγου κονσέρτου, για τους τραυματισμένους στρατιώτες της Μάχης του Χάναου. Στην ομιλία του Μπετόβεν προς του συμμετέχοντες, τα κίνητρα ήταν σίγουρα: «Είμαστε βαθιά συγκινημένοι από τον καθαρό πατριωτισμό και την προθυμία να θυσιαστούν για χάρη μας».
Το πρόγραμμα περιελάμβανε και το πατριωτικό έργο Wellingtons Sieg oder die Schlacht bei Vittoria, που εκθείαζε τη νίκη των Βρετανών κατά της Γαλλίας του Ναπολέοντα. Η ορχήστρα καθοδηγούταν από τον φίλο του Μπετόβεν Ίγκναζ Σούπανιχ, και περιελάμβανε και μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς της εποχής: τον βιολιστή ο Λούντβιχ Σπορ, τους συνθέτες Γιόχαν Νέπομουκ Χούμελ, Τζιάκομο Μάγερμπεερ και τον Αντόνιο Σαλιέρι. Ο βιρτουόζος κιθαριστής Μάουρο Τζουλιάνι, έπαιξε τσέλο στην πρεμιέρα.
Το έργο έγινε δεκτό με θέρμη και το δεύτερο μέρος, το Allegretto, έκλεισε το κονσέρτο. Ο Σπορ, έκανε μία συγκεκριμένη αναφορά στην αστεία κίνηση του Μπετόβεν ενώ διεύθυνε: «καθώς ήμαστε το sforzando, άπλωσε, ξεχωρίζοντας τα χέρια του, με μεγάλη σφοδρότητα, και κατά την είσοδο του forte, πήδηξε ψηλά στον αέρα». Το κονσέρτο επαναλήφθηκε λόγω της μεγάλης του επιτυχίας.
Ενορχήστρωση
Η συμφωνία γράφτηκε για τα ακόλουθα όργανα:
Δομή
Μία τυπική εκτέλεση διαρκεί περίπου 40 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμφωνίες του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα μείζονα Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε αριστοκράτες Κατηγορία:Συνθέσεις του 1812
Γ.Σ. Φαρσάλων (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Φαρσάλων είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην κωμόπολη των Φαρσάλων της Λάρισας. Επίσημα χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το λευκό και έτος ίδρυσής του το 1980. Στο έμβλημά του απεικονίζεται ένας λαμπαδηδρόμος και οι ολυμπιακοί κύκλοι.
Ο σύλλογος διατηρεί τμήμα καλαθοσφαίρισης ενηλίκων ανδρών αλλά και τμήματα υποδομής για νεαρούς άρρενες αθλητές. Νομικά διαθέτει μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Κλειστό Γυμναστήριο Φαρσάλων.
Ιστορική αναδρομή
Η αγωνιστική περίοδος 2015-16 αποδείχθηκε κομβική για το σύλλογο των Φαρσάλων, που πανηγύρισε δύο τίτλους σε τοπικό επίπεδο. Σε ό,τι αφορά το Πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας Θεσσαλίας τα Φάρσαλα συμμετείχαν στα Play-offs, όπου αντιμετώπισαν με σύστημα όλοι-με-όλους-σε-διπλούς-αγώνες το Γ.Σ. Σοφάδων, το Γ.Σ. Βόλου και τη Νίκη Βόλου. Πετυχαίνοντας έξι νίκες σε ισάριθμους αγώνες κατέκτησε την κορυφή του Πρωταθλήματος, λαμβάνοντας παράλληλα το δικαίωμα ανόδου στις Εθνικές Κατηγορίες. Τον Ιανουάριο της ίδιας χρονιάς, μέρες μετά την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από το Μάκη Αλεξίου, τα Φάρσαλα συμμετείχαν για τρίτη φορά στην ιστορία τους σε τελικό Κυπέλλου Θεσσαλίας. Αν και οι δύο παλαιότερες προσπάθειες αποδείχθηκαν αποτυχημένες, αυτή τη φορά έφυγαν από το Ε.Α.Κ. Βόλου με το τρόπαιο, έχοντας νικήσει στο Μεγάλο Τελικό τη Νίκη Βόλου με σκορ 70-61. M.V.P. του αγώνα ήταν ο αθλητής Γιώργος Φούντας που σημείωσε 24 πόντους.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2017-18, ο Γ.Σ. Φαρσάλων έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα τοποθετήθηκε στον Όμιλο Βορρά, τον οποίο συγκρότησαν 15 στον αριθμό σύλλογοι. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 10η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, χωρίς να παρατηρηθεί ισοβαθμία με άλλη ομάδα. Στο αποτέλεσμα αυτό οδήγησε η συλλογή του από 12 νίκες και 16 ήττες, ενώ παράλληλα εξασφάλισε και την παραμονή του στην Κατηγορία. Κορυφαίος σκόρερ για λογαριασμό της ομάδας ήταν ο αθλητής Γιώργος Αναγνωστόπουλος (436 πόντοι).
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2017 τα Φάρσαλα συμμετείχαν για πρώτη φορά στην ιστορία τους στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος. Στα πλαίσια της 1ης Αγωνιστικής της Α' Φάσης διασταυρώθηκε με το Γ.Σ. Ελίμειας από τον οποίο ηττήθηκε μακρυά από την έδρα του με σκορ 82-58. Συνεπώς αποκλείστηκε από τη συνέχεια του θεσμού.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Φαρσάλων. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι η Ελευθερία Σιώμου και έφορος του τμήματος ο Γιώργος Μουστάκας. Από το Σεπτέμβριο του 2017 μέχρι το Μάρτιο του 2018 καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρούσε ο Στέφανος Πέρκος. Μέχρι το τέλος της χρονιάς τον αντικατέστησε ο Χάρης Φόρος, ο οποίος ανανέωσε το συμβόλαιό του και για την επόμενη χρονιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση ανδρων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Αιξ-αν-Προβάνς
Η Αιξ-αν-Προβάνς ή συντομότερα Αιξ (γαλλ. Aix-en-Provence, οξιτανικά προβηγκίας Ais de Provença) είναι πόλη στη νότια Γαλλία, 30 χιλιόμετρα βορείως της Μασσαλίας, στην περιφέρεια της Προβηγκίας. Η πόλη έχει πληθυσμό περίπου 140.000 κατοίκων, ενώ αποτελεί αρχιεπισκοπική έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Ιστορία
thumb|right|200px|Ερείπια από τα ρωμαϊκά λουτρά του Σέξτιου Η Αιξ ιδρύθηκε το 123 π.Χ. από το Ρωμαίο ύπατο Σέξτιο Καλβίνο, ο οποίος και έδωσε το όνομά του στην πόλη με τις πολυάριθμες πηγές: Aquae Sextiae. Το 102 π.Χ., κοντά στην πόλη έγινε μεγάλη μάχη, στην οποία οι Ρωμαίοι με ηγέτη το Γάιο Μάριο νίκησαν τους Κίμβρους και τους Τεύτονες προβαίνοντας σε μαζική σφαγή.
Το 477 καταλήφθηκε από τους Βησιγότθους. Στους επόμενους αιώνες, λεηλατήθηκε επανειλημμένα από Φράγκους και Λομβαρδούς, ενώ καταλήφθηκε από τους Σαρακηνούς το 731 και τον Κάρολο Μαρτέλο το 737. Κατά το Μεσαίωνα η Αιξ ήταν πρωτεύουσα της Προβηγκίας, ενώ μετά το 12ο αιώνα άρχισε να αναπτύσσεται ως σημαντικό καλλιτεχνικό κέντρο και πηγή γνώσης και μόρφωσης.
Η Αιξ παραχωρήθηκε στο γαλλικό στέμμα μαζί με την υπόλοιπη Προβηγκία το 1487 και το 1501 ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας εγκαθίδρυσε το Κοινοβούλιο της Προβηγκίας, που έπαψε να υφίσταται το 1789.
Αρχαιολογικά μνημεία και αξιοθέατα
Η Αιξ έχει το δεύτερο σημαντικότερο Δικαστικό Μέγαρο εκτός του Παρισιού, το οποίο βρίσκεται κοντά στο πρώην Παλάτι των Κομήτων της Προβηγκίας.
Το Hôtel de Ville, κτίριο κλασικής αρχιτεκτονικής του 17ου αιώνα, περιλαμβάνει περίτεχνα ξυλόγλυπτα και ταπισερί, ενώ δίπλα του στέκεται ένας πύργος-ρολόι, που κατασκευάστηκε το 1510.
Σε μικρή απόσταση βρίσκονται οι θερμές πηγές, που έδωσαν στην πόλη το ρωμαϊκό όνομά της, ενώ κοντά στα ερείπια των ρωμαϊκών λουτρών του Σέξτιου χτίστηκε ένα σπα το 1705.
Η οδός Μιραμπό
thumb|right|150px|Η οδός Μιραμπό thumb|right|150px|Η [[μπρασερί Deux Garcons]]
Η Οδός Μιραμπό είναι ένας στενός δρόμος διακοσμημένος με σιντριβάνια, πλατάνια και περίτεχνα κτίρια. Ακολουθεί τη γραμμή που χάρασσαν τα παλαιά τείχη της πόλης και τη χωρίζει στη Νέα και την Παλαιά Πόλη, η οποία βρίσκεται βόρεια και περιλαμβάνει παλαιούς δρόμους, κατοικίες και επαύλεις που χρονολογούνται από το 16ο ως το 18ο αιώνα. Στη Μιραμπό υπάρχει η μπιραρία (brasserie) Deux Garcons, που χτίστηκε το 1792 κι είναι διάσημη για τους εξέχοντες πελάτες της, όπως ο Πωλ Σεζάν, ο Εμίλ Ζολά και ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ.
Ο Καθεδρικός του Σωτήρα
thumb|left|150px|Ο Καθεδρικός του Σωτήρα Ο καθεδρικός της πόλης βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της. Έχει χτιστεί πάνω στα ερείπια μιας αρχαίας ρωμαϊκής αγοράς και ενσωματώνει στοιχεία όλων των αρχιτεκτονικών τεχνοτροπιών από τον 5ο ως το 17ο αιώνα. Στο εσωτερικό του βρίσκονται ταπισερί του 16ου αιώνα, ένα τρίπτυχο του 15ου αιώνα, ένα βαπτιστήριο μεροβίγγειας εποχής και ο αναγεννησιακός θόλος του, ο οποίος στηρίζεται σε ρωμαϊκές κολόνες.
Μον Σεντ Βικτουάρ
Το όρος Σεντ Βικτουάρ βρίσκεται στα ανατολικά της Αιξ και αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο της περιοχής. Ήταν αγαπημένο θέμα στους πίνακες του Σεζάν μέχρι το τέλος της ζωής του. Κοντά στο βουνό υπάρχει ένα μικρό χωριό, που ονομάζεται Λε Τολονέ (le Tholonet), στο οποίο σύχναζε ο ζωγράφος και μια μικρή καλύβα στην οποία έμενε για να ζωγραφίσει. Στους πρόποδες του βουνού προς το βορρά βρίσκεται το χωριό Βωβενάργκ, στο παλάτι του οποίου ενταφιάστηκε το 1973 ο Πάμπλο Πικάσο.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Εξ-αν-Προβάνς είναι αδελφοποιημένη επισήμως με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής
Βραβείο Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσιγκτον Π.Κ.
Το Βραβείο Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ (αγγλικά:Washington D.C. Area Film Critics Association Award for Best Adapted Screenplay) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ. για να τιμήσει έναν σεναριογράφο που έχει επιδείξει εξαιρετικό επίτευγμα στην προσαρμογή σεναρίου από βιβλίο ή νουβέλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ.
Βασίλης Κεκάτος
Ο Βασίλης Κεκάτος (1991) είναι Έλληνας σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ο πρώτος που βραβεύθηκε το 2019 με Χρυσό Φοίνικα Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους μετά τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο που βραβεύθηκε το 1998 με Χρυσό Φοίνικα Καλύτερης Ταινίας.
Πληροφορίες
Κατάγεται από τα Μεταξάτα Κεφαλλονιάς.
Η πρώτη του ταινία ονομάζεται Ανάδρομος (2015) και συμμετείχε στα Φεστιβάλ Δράμας και Νυχτών Πρεμιέρας. Το 2018 σκηνοθέτησε την ταινία Η σιγή των ψαριών όταν πεθαίνουν η οποία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Δράμας και βραβεύτηκε για το σενάριό της, τιμήθηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας με το δεύτερο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και με το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ της Βιλερμπάν.
Το 2019, βραβεύθηκε με Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών για την ελληνογαλλική ταινία μικρού μήκους Η απόσταση ανάμεσα στον ουρανό κι εμάς, την οποία σκηνοθέτησε και συνέγραψε.
Το 2020 σκηνοθέτησε και έγραψε το σενάριο για την ταινία μικρού μήκους Όταν κοιμάσαι ο Κόσμος Αδειάζει, κατόπιν ανάθεσης από το ίδρυμα Ωνάσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου Μάστερς
Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα υγρού στίβου μάστερς (αγγλικά: FINA World Masters Championships ή Masters Worlds) αποτελεί την παγκόσμια διοργάνωση των αθλημάτων του υγρού στίβου για ενήλικες (σύμφωνα με τους κανονισμούς της FINA, οι Masters είναι από 25 ετών και άνω). Τα πρωταθλήματα διεξάγονται ανά διετία, με αγωνίσματα και από τους πέντε κλάδους της FINA: Κολύμβηση, Καταδύσεις, Υδατοσφαίριση, Κολύμβηση σε ανοικτή θάλασσα και Συγχρονισμένη κολύμβηση. Από το 2015, ο πρωτάθλημα μάστερς διεξάγεται από κοινού με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου της FINA.
Κολύμβηση σε πισίνα και σε ανοικτή θάλασσα
Βασιλική Κουβέλη:
Γιάννης Δρυμωνάκος:
Γεωργία Χατζηγεωργίου:
Γιώργος Δεμέτης:
Άρης Ιωαννίδης:
Βασίλης Καπένης:
Καταδύσεις
Στέφανος Ευάγγελος Τζιβόπουλος:
Ηρακλής Σακκαλής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολύμβηση Κατηγορία:Καταδύσεις Κατηγορία:Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου
Μεταμοντερνισμός
thumb|Το [[Portland Building, ένα παράδειγμα μεταμοντέρνας αρχιτεκτονικής.]]Ο Μεταμοντερνισμός κυριολεκτικά σημαίνει «το κίνημα που ακολούθησε του μοντερνισμού». Παρά το ότι ως «μοντέρνο» αυτό καθ' αυτό ορίζεται το «σύγχρονο», το κίνημα του μοντερνισμού καθώς και η μετέπειτα αντίδραση του μεταμοντερνισμού καθορίζονται μέσα από ένα συγκεκριμένο πλέγμα αντιλήψεων. Στην Κριτική Θεωρία χρησιμοποιείται ως σημείο αναφοράς για λογοτεχνικά, θεατρικά, αρχιτεκτονικά και σχεδιαστικά έργα, καθώς επίσης στο πλαίσιο του μάρκετινγκ και των επιχειρήσεων ως ερμηνευτική της Ιστορίας, του δικαίου και της Κουλτούρας του τελευταίου μέρους του 20ου αιώνα.Ο μεταμοντερνισμός αποτελεί αισθητική, λογοτεχνική, πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία, ως προσεγγιστική απόπειρα να περιγραφεί μία κατάσταση, status quo ή απλώς οι αλλαγές που υφίστανται οι θεσμοί και τα συστήματα (Giddens, 1990) κατά τη μετανεωτερικότητα. Δηλαδή, ο μεταμοντερνισμός είναι το πολιτισμικό και πνευματικό φαινόμενο, το οποίο χρονολογείται κυρίως από τα νέα κινήματα στην τέχνη της δεκαετίας του 1920, ενώ η μετανεωτερικότητα επικεντρώνεται στα κοινωνικά και πολιτικά τεκταινόμενα του δυτικού κόσμου, καθώς και τις καινοτομίες σε διεθνές επίπεδο από το 1960 και μετά.
Ο όρος «μεταμοντέρνος» ορίζεται από το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Γ. Μπαμπινιώτη) ως «αυτός που σχετίζεται με το σύγχρονο ρεύμα της τέχνης (αρχικώς της αρχιτεκτονικής) που αντιδρά στις φόρμες του μοντερνισμού και χρησιμοποιεί ποικιλία παραδοσιακών στοιχείων σε πρωτότυπες συνθέσεις», καθώς επίσης αυτός που «ακολουθεί αδιάκοπα τις εκάστοτε τάσεις χωρίς αρχές και σταθερά σημεία αναφοράς» και επίσης «(κατ' επέκταση στις κοινωνικές επιστήμες) ο ακραίος σχετικισμός στις αξίες και στην επιστημονική μέθοδο και η απόρριψη της αντικειμενικότητας».
Ιστορία του κινήματος
Αρχικά, ο μεταμοντερνισμός αποτέλεσε αντίδραση ενάντια στον μοντερνισμό. Ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά γύρω στη δεκαετία του 1870 και το 1914 ο J. M. Thompson χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει τις αλλαγές στη διάθεση και τις απόψεις επάνω στην κριτική της θρησκείας.
Το 1921 και το 1925, ο μεταμοντερνισμός χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει νέες μορφές τέχνης και μουσικής. Το 1942 ο H. R. Hays τον περιέγραψε ως ένα νέα λογοτεχνικό είδος. Ωστόσο, ως ιστορικό κίνημα πρωτοεμφανίστηκε το 1939 από τον Arnold J. Toynbee
Με κύρια επιρροή την απογοήτευση που επακολούθησε του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο μεταμοντερνισμός τείνει να αναφέρεται σε μία πολιτισμική, πνευματική ή δημιουργική κατάσταση η οποία χαρακτηρίζεται από έλλειψη ιεραρχίας και οργανωμένης δομής, η έκφανση της οποίας συνίσταται σε εξαιρετική περιπλοκότητα, αντίφαση, ασάφεια, ποικιλομορφία, διασυνδετικότητα ή διαναφορικότητα, συχνά με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην είναι δυνατός ο διαχωρισμός μεταξύ της ίδιας και της παρωδίας της. Σε ορισμένες περιπτώσεις, έχει αποτελέσει αιτία για μηνύσεις προς εξαπάτηση.
Η μετανεωτερικότητα, ως παράγωγο του μεταμοντερνισμού, αναφέρεται στις μη καλλιτεχνικές ιστορικές εξελίξεις οι οποίες επηρεάστηκαν από το μεταμοντέρνο κίνημα, σε τομείς όπως ο κοινωνικός, ο οικονομικός και ο κουλτουραλικός από το 1960 και μετά. Από τη στιγμή που η ιδέα της αντίστασης ή αντίδρασης προς τον μοντερνισμό εξαπλώθηκε, μετατράπηκε σε συνώνυμο της μετανεωτερικότητας. Ο όρος αυτός συνδέεται στενά με τον μεταστρουκτουραλισμό (βλ. Ζακ Ντεριντά) και τον μοντερνισμό, σε ό,τι αφορά την απόρριψη της αστικής, ελιτιστικής κουλτούρας.
Ο Peter Drucker θεώρησε ότι η μεταστροφή σε έναν μεταμοντερνιστικό κόσμο συνέβη μεταξύ του 1937 και του 1957. Πιο πρόσφατα, ο Walter Truett Anderson θεώρησε ότι ο μεταμοντερνισμός ανήκε σε μία από τις τέσσερις τυπολογικές θεάσεις του κόσμου, τις οποίες αναγνωρίζει ως (α) Μεταμοντερνιστικός - είρωνας, όπου η αλήθεια θεωρείται κοινωνικά κατασκευασμένη (β) Επιστημονικός-λογικός, στον οποίο η αλήθεια ανακαλύπτεται μέσα από μεθοδολογική, πειθαρχημένη έρευνα (γ) Κοινωνικός-παραδοσιακός, στον οποίο η αλήθεια βρίσκεται στην κληρονομιά του Αμερικανικού και Δυτικού πολιτισμού ή (δ) Νεο-ρομαντικός, στον οποίο η αλήθεια βρίσκεται μέσα από την επίτευξη της αρμονίας με τη φύση και/η την πνευματική εξερεύνηση του εσωτερικού μας εαυτού
Ο Μεταμοντερνισμός έχει επίσης χρησιμοποιηθεί εναλλακτικά με τον όρο μετα-στρουκτουραλισμός, μέσα από τον οποίο ο μεταμοντερνισμός αναπτύχθηκε.
Ιστορία του όρου
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1870 σε διάφορα συγκείμενα. Για παράδειγμα, ο John Watkins Chapman διατυμπάνισε «το μεταμοντέρνο ύφος στη ζωγραφική», το οποίο είχε ξεπεράσει τον γαλλικό ιμπρεσσιονισμό. Αργότερα, ο J.M.Thompson, σε ένα άρθρο του στο The Hibbert Journal (ένα τριμηνιαίο φιλοσοφικό περιοδικό) το 1914, χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει τις αλλαγές σε στάσεις και απόψεις αναφορικά με την κριτική της θρησκείας: «Ο λόγος ύπαρξης του Μετα-Μοντερνισμού είναι η απόδραση από το δίπολο τρόπο σκέψης του Μοντερνισμού μέσω της επέκτασης της κριτικής του στη θρησκεία καθώς και στη θεολογία, το Καθολικό αίσθημα και την καθολική παράδοση» ('Post-Modernism, J.M.Thompson, The Hibbert Journal Vol XII No.4 Ιουλίου 1914 p.733).
Το 1917, ο Rudolf Pannwitz χρησιμοποίησε τον ίδιο όρο για να περιγράψει έναν φιλοσοφοστραφή πολιτισμό. Οι ιδέες του Pannwitz περί μετα-μοντερνισμού προήλθαν από την ανάλυση του Νίτσε για τη νεωτερικότητα και την απαθλιωτική και μηδενιστική τελεολογία της. Ο μετά-άνθρωπος θα ξεπερνούσε τον σύγχρονο άνθρωπο. Ανόμοια με τον Νίτσε, ωστόσο, ο Pannwitz συμπεριέλαβε στις ιδέες του εθνικιστικά και μυθικά στοιχεία. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε και πάλι το 1926 στο έργο «Μεταμοντερνισμός και άλλα δοκίμια» του B.I. Bell. Το 1925 και το 1921 είχε χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει νέες μορφές τέχνης και μουσικής. Το 1942, ο H.R. Hays τον χρησιμοποίησε για να περιγράψει μια νέα μορφή λογοτεχνίας, ενώ ο ιστορικός Άρνολντ Τόινμπι τον χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το 1939 ως γενική θεωρία ενός ιστορικού κινήματος: «Τη δική μας μετα-μοντέρνα εποχή εισήγαγε η γενική σύρραξη των ετών 1914-1918».
Το 1949, ο όρος έτυχε αναφοράς προκειμένου να περιγραφεί το πώς η δυσαρέσκεια με τη μοντέρνα αρχιτεκτονική οδήγησε στο κίνημα της μεταμοντέρνας αρχιτεκτονικής. Ο Μεταμοντερνισμός στην αρχιτεκτονική χαρακτηρίζεται από την επαναφορά του διάκοσμου, την αναφορά σε περιβάλλοντα κτίρια στα πλαίσια της αστικής αρχιτεκτονικής, την ιστορική αναφορά σε διακοσμητικές μορφές και τις μη ορθές γωνίες. Ίσως αποτέλεσε αντίδραση στο μοντέρνο αρχιτεκτονικό κίνημα, γνωστό ως «Διεθνές Ύφος Αρχιτεκτονικής».
Ο όρος βρήκε εφαρμογή σε πληθώρα κινημάτων αντιδραστικών προς τον μοντερνισμό, στην τέχνη, τη μουσική και τη λογοτεχνία, τα οποία σε γενικές γραμμές επανέφεραν πολλά παραδοσιακά στοιχεία και τεχνικές. Ο Walter Truett Anderson προσδιορίζει τον μεταμοντερνισμό ως μία εκ των τεσσάρων κοσμικών αντιλήψεων: τη μεταμοντέρνα-ειρωνική, η οποία θεωρεί την αλήθεια ως κοινωνικό κατασκεύασμα, την επιστημονική-ορθολογική, σύμφωνα με την οποία, η αλήθεια μπορεί να βρεθεί κατόπιν μεθοδικής αναζήτησης, την κοινωνική-παραδοσιακή, σύμφωνα με την οποία η αλήθεια αποτελεί την κληρονομιά του αμερικανικού και εν γένει δυτικού πολιτισμού και τη νεορομαντική, σύμφωνα με την οποία η αλήθεια βρίσκεται είτε στην απόκτηση αρμονίας με τη φύση, είτε στην πνευματική αναζήτηση του εσωτερικού εαυτού.
Κατά τον F. Jameson, ο μεταμοντερνισμός είναι ένα κίνημα τέχνης και πολιτισμού που αντιστοιχεί στις νέες μορφές της πολιτικής και της οικονομίας, τον "ύστερο καπιταλισμό". Δηλαδή σε υπερεθνικές οικονομίες της κατανάλωσης που βασίζονται στην ιδέα της παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού.
Επιρροές στις τέχνες και διαφοροποίηση από την μετανεωτερικότητα
Οι μεταμοντέρνες ιδέες στη φιλοσοφία και στην πολιτιστική και κοινωνική ανάλυση αύξησαν τη βαρύτητα της κριτικής θεωρίας και αποτέλεσαν την αφετηρία για λογοτεχνικά, αρχιτεκτονικά και σχεδιαστικά έργα, ενώ ταυτόχρονα δήλωσαν την παρουσία τους στον χώρο των επιχειρήσεων και του μάρκετιγκ, καθώς και στην ερμηνεία της ιστορίας, του δικαίου και της κουλτούρας στα τέλη του 20ου αιώνα. Αυτές οι εξελίξεις, οι οποίες ανάγονταν στην επανεκτίμηση ολόκληρου του δυτικού συστήματος αξιών (βλέπε έρωτας, γάμος, δημοφιλής κουλτούρα [Ζακ Ντεριντά], μετατόπιση από την οικονομία της βιομηχανίας στην οικονομία των υπηρεσιών) που διαδραματίστηκε στις δεκαετίες 1950 και 1960 και έφτασαν στο αποκορύφωμά τους με την κοινωνική επανάσταση του Μαΐου 1968, περιγράφονται με τον όρο μετανεωτερικότητα. Απεναντίας, ο όρος «Μεταμοντερνισμός» αναφέρεται σε απόψεις ή κινήματα. Το επίθετο «μεταμοντέρνος», λοιπόν, αναφέρεται στο αντίστοιχο κίνημα, ενώ το «μετανεωτερικός» αναφέρεται στην περίοδο χρόνου που ξεκινά στα 1950 και αποτελεί σύγχρονη ιστορία.
Αρχιτεκτονική
thumb|Λεπτομέρεια του μεταμοντέρνου Μουσείου [[Abteiberg Museum|Abteiberg στη Γερμανία.]]
Ο Μεταμοντερνισμός στην αρχιτεκτονική ξεκίνησε ως απάντηση στην αντιληπτή πραότητα και στον αποτυχημένο ουτοπισμό του Μοντερνιστικού κινήματος. Η Μοντέρνα Αρχιτεκτονική, όπως εδραιώθηκε και εξελίχθηκε από τους Walter Gropius και Le Corbusier, εστίαζε στην επιδίωξη της αντιληπτής τελειότητας και στόχευε στην αρμονία της δομής και της λειτουργίας. Κριτικοί του μοντερνισμού συμφώνησαν ότι η απόδοση της τελειότητας και του μινιμαλισμού είναι υποκειμενική, επεσήμαναν τους αναχρονισμούς στη σύγχρονη σκέψη, και εξέτασαν τα οφέλη της φιλοσοφίας της. Η οριστικά μεταμοντέρνα αρχιτεκτονική, όπως το έργο του Michael Graves και του Robert Venturi απορρίπτει την ιδέα μιας «καθαρής» μορφής ή μιας «τέλειας» αρχιτεκτονικής λεπτομέρεια.
Η Μεταμοντερνιστική αρχιτεκτονική ήταν ένα από τα πρώτα αισθητικά κινήματα που προκάλεσε ανοιχτά τον Μοντερνισμό ως απαρχαιωμένο και «ολοκληρωτικό». Αντιδρώντας, οι υπερασπιστές του Μοντερνισμού πρότειναν εναλλακτικές προσεγγίσεις στην αρχιτεκτονική όπως ο κριτικός τοπικισμός.
Αστικός σχεδιασμός
Ο Μεταμοντερνισμός αποτελεί την άρνηση της «ολοκληρωτικότητας». Με τη λογική αυτή, ο Μεταμοντερνισμός είναι η άρνηση του προκατόχου του, του Μοντερνισμού. Από τη δεκαετία του 1920 και έπειτα, ο Μοντερνισμός επεδίωξε να σχεδιάσει και να οργανώσει πόλεις, που ακολουθούσαν τη λογικού του νέου μοντέλου της βιομηχανικής μαζικής παραγωγής.
thumb|275px|Απρίλιος 1972. Η κατάρρευση του κτιρίου Pruitt–Igoe, που για αρκετούς σηματοδοτεί την αρχή του Μεταμοντερνισμού στην αρχιτεκτονική.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα με τον Μοντερνισμό ήταν ότι η μέθοδός του περιφρονούσε τους κατοίκους και γενικότερα την κοινή γνώμη, που είχε ως αποτέλεσμα ο σχεδιασμός να επιβάλλεται από μία μειονότητα ειδικών έναντι της πλειονότητας με μικρή ή και καθόλου γνώση επί των πραγματικών αστικών προβλημάτων.
Η μετάβαση από τον Μοντερνισμό στον Μεταμοντερνισμό λέγεται ότι έγινε στις 15 Ιουλίου του 1972 στις 3:32 μ.μ, όταν το Pruitt Igoe, ένας οικιστικός χώρος για άτομα χαμηλού εισοδήματος στο Σαιντ Λούις, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Minoru Yamasaki, κατεδαφίστηκε. Από τότε, ο Μεταμοντερνισμός ανέπτυξε θεωρίες που στοχεύουν στη δημιουργία ποικιλίας. Ο Μεταμοντερνισμός αποδέχεται τον πλουραλισμό. Είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε ότι ο αστικός σχεδιασμός έχει αναπτυχθεί σε διαφορετικά συγκείμενα στον Μοντερνισμό και στον Μεταμοντερνισμό, αν και αμφότερα τα δύο κινήματα αναπτύχθηκαν μέσα σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον.
Λογοτεχνία
Ο Λογοτεχνικός Μεταμοντερνισμός εγκαινιάστηκε επίσημα στις Ηνωμένες Πολιτείας της Αμερικής με πρώτο ζήτημα το boundary 2, το έτος 1972, του οποίου ο υπότιτλος αναγράφει "Journal of Postmodern Literature and Culture  (ελληνικά: Εφημερίδα της μεταμοντέρνας Λογοτεχνίας και Πολιτισμού). Ο David Antin, ο Charles Olson, ο John Cage και το Black Mountain College ήταν αναπόσπαστο στοιχεία στην πνευματική και καλλιτεχνική έκθεση του μεταμοντερνισμού κατά την περίοδο εκείνη. Το boundary 2'' παραμένει μία εφημερίδα με μεγάλη επιρροή στους μεταμοντερνιστικούς κύκλους ακόμα και στις μέρες μας.
Στη σύντομη ιστορία του Pierre Menard, Author of the Quixote το 1939, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες θεωρείται ότι προέβλεψε τον Μεταμοντερνισμό. Πεζογράφοι που συνδέονται με τη μεταμοντερνιστική λογοτεχνία είναι οι Vladimir Nabokov, William Gaddis, Umberto Eco, John Hawkes, William Burroughs, Giannina Braschi, Kurt Vonnegut, John Barth, Jean Rhys, Donald Barthelme, E.L. Doctorow, Richard Kalich, Jerzy Kosinski, Don DeLillo, Ishmael Reed, Kathy Acker, Ana Lydia Vega, Jachym Topol και Paul Auster.
Μουσική
Η Μεταμοντερνιστική μουσική είναι είτε η μουσική της μεταμοντερνιστικής περιόδου, είτε η μουσική, η οποία εκφράζει τα αισθητικά και φιλοσοφικά χαρακτηριστικά του Μεταμοντερνισμού. Όπως προδίδει και το όνομα, το μεταμοντερνιστικό κίνημα δημιουργήθηκε εν μέρει ως αντίδραση στον Μοντερνισμό. Εξαιτίας αυτού, η μεταμοντερνιστική μουσική έρχεται σε αντίθεση με τη μοντερνιστική μουσική και έτσι ένα έργο μπορεί να είναι είτε μοντερνιστικό, είτε μεταμοντερνιστικό, αλλά ποτέ και τα δύο μαζί.
Η μεταμοντέρνα ώθηση στην κλασική μουσική εμφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1960 με τον ερχομό του μουσικού μινιμαλισμού. Συνθέτες όπως οι Terry Riley, Henryk Górecki, Bradley Joseph, ο John Adams, ο Steve Reich, Philip Glass, Michael Nyman και Lou Harrison αντέδρασαν στον αντιληπτό ελιτισμό και τον παράφωνο ήχο του ατονικού ακαδημαϊκού μοντερνισμού, που παρήγαγε μουσική με απλές πλοκές και σχετικά σύμφωνη αρμονία, ενώ άλλοι, κυρίως ο John Cage αμφισβήτησε τις κυρίαρχες αφηγήσεις της ομορφιάς και της αντικειμενικότητας, που είναι συχνές στον Μοντερνισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη
Σαλανόια η ομοιόχρους
Η (Salanoia concolor) ή Σαλάνο (Salano) είναι είδος θηλαστικού της οικογένειας των Ευπλεριδών. Είναι ενδημικό στη Μαδαγασκάρη. Το φυσικό του ενδιαίτημα είναι υποτροπικό ή ξηρά τροπικά δάση. Απειλείται από απώλεια ενδιαιτήματος.
Ταξινόμηση
Η Σαλανόια η ομοιόχρους (Salanoia concolor) περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1837 από τον Γάλλο ζωολόγο Ισιντόρ Ζοφρουά Σεν Ιλέρ υπό τα ονόματα Galidia unicolor και Galidia olivacea. Τα τοποθέτησε και τα δύο στο γένος Galidia, μαζί με το είδος Galidia elegans, το οποίο πλέον θεωρείται το μοναδικό είδος αυτού του γένους. Το όνομα unicolor (μονόχρωμος) ωστόσο ήταν τυπογραφικό λάθος του concolor (ομοιόχρωμος), και διορθώθηκε αργότερα από τον Ζοφρουά Σεν Ιλέρ,. Το όνομα ομοιόχρωμος που σημαίνει εντελώς από ένα μόνο χρώμα σε όλη Το 1865, ο Τζον Έντουαρντ Γκρέι τοποθέτησε τα είδη concolor και olivacea στο δικό τους υπογένος Galidia, το οποίο αργότερα αποκάλεσε Salanoia. Το 1882 ο St. George Jackson Mivart διαχώρισε επίσης τα είδη olivacea και concolor από το Galidia και τα τοποθέτησε σε ξεχωριστό γένος, το Hemigalidia χωρίς να αναφέρει το Salanoia. Στο έργο του, του 1904, Index generum mammalium, ο Πάλμερ σημείωσε ότι το Salanoia, το πρώτο όνομα που δημοσιεύτηκε, ήταν το καταλληλότερο όνομα για το γένος. Το 1939, ο Γκλόβερ Μόριλ Άλεν (Glover Morrill Allen), δεχόταν δύο είδη, τα οποία αποκαλούσε Salanoia olivacea και S. unicolor, ενώ από το 1972, ο R. Albignac, αναγνώρισε μόνο ένα είδος, το οποίο ονόμασε Salanoia concolor. Ένα δεύτερο είδος της Σαλανόια (Salanoia), το Σαλανόια του Ντάρελ (Salanoia durrelli), περιγράφηκε το 2010.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ευπλερίδες Κατηγορία:Πανίδα της Μαδαγασκάρης
RHD (γονίδιο)
Το γονίδιο RHD κωδικοποιεί την πρωτεΐνη ερυρθοκυτταρικής μεμβράνης RhD που είναι ο αντιγονικός παράγοντας Rh του συστήματος ομάδας αίματος Rh. Το RHD έχει ομοιότητα αλληλουχίας με τα RHCE, RhAG, RhBG και RhCG και αυτά τα πέντε γονίδια αποτελούν την οικογένεια Rh. Προτάθηκε ότι το ερυρθοκυτταρικό σύμπλεγμα Rh είναι ένα ετεροτριμερές πρωτεϊνικών υπομονάδων RhAG, RhD, και RhCE. Το RhAG είναι ένας λειτουργικός μεταφορέας αμμωνίας και απαιτείται για την κανονική έκφραση των RhD και RhCE στην κυτταρική επιφάνεια. Οι ασθενείς που δεν έχουν τα RhD/RhCE/RhAG στην επιφάνεια των ερυθροκυττάρων τους έχουν αιμολυτική αναιμία. Τα αντισώματα έναντι της πρωτεΐνης RhD μπορούν να προκαλέσουν τη νόσο Rh.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μεμβρανικές πρωτεΐνες
Ιεσόλο
Το Ιεσόλο είναι παραθαλάσσιο θέρετρο και κοινότητα στη Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας. Η έκταση της πόλης είναι 96.4 τετραγωνικά χιλιόμετρα, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (1-1-2018) ο πληθυσμός είναι 26.199 κάτοικοι και η πυκνότητα του πληθυσμού 270 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Με 6.000.000 επισκέπτες τον χρόνο το Ιεσόλο είναι ένα από το κορυφαία παραλιακά θέρετρα σε ολόκληρη την Ιταλία και ο έβδομος τουριστικός προορισμός. Οι παραλίες του μήκους 15 χιλιομέτρων με θέα στην κεντρική Ευρώπη προσελκύουν πολλούς επισκέπτες ιδιαίτερα από τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ολλανδία και τη Γαλλία.
Μπασμάτι
Σύμφωνα με τον ινδικό κυβερνητικό οργανισμό APEDA, μια ποικιλία ρυζιού είναι επιλέξιμη για να ονομαστεί Μπασμάτι εάν έχει ένα ελάχιστο μέσο μήκος προμαγειρεμένου αλεσμένου ρυζιού 6,61 χιλιοστόμετρων και μέσο πλάτος προμαγειρευμένου αλεσμένου ρυζιού έως 2 χιλιοστόμετρων, μεταξύ άλλων παραμέτρων.
Ετυμολογία
Οι ρίζες της λέξης μπασμάτι προέρχονται από σανσκριτική γλώσσα, δηλαδή βας (vas, άρωμα) και μαγιούπ (mayup, ριζωμένο). Ενώ συνδυάζοντας το μαγιούπ αλλάζει το μάτι (mati) καθιστώντας το βασμάτι (vasmati).
Σύμφωνα με το Oxford English Dictionary, η λέξη basmati προέρχεται από τα χίντι बासमती bāsmatī, που σημαίνει κυριολεκτικά «ευωδιαστό».
Ιστορία
Το ρύζι μπασμάτι πιστεύεται ότι καλλιεργείται στην ινδική υποήπειρο για αιώνες. Η πρώτη υπάρχουσα εργασία που αναφέρει ονομαστικά το ρύζι μπασμάτι είναι το Χιρ Και Ραντζιά (1766).
Παραγωγή και καλλιέργεια
Η Ινδία αντιπροσωπεύει πάνω από το 70% της παγκόσμιας παραγωγής ρυζιού μπασμάτι. Ένα μικρό μέρος αυτού καλλιεργείται οργανικά. Οργανισμοί όπως η Kheti Virasat Mission προσπαθούν να αυξήσουν την ποσότητα ρυζιού μπασμάτι που καλλιεργείται στο Παντζάμπ της Ινδίας.
Στο Πακιστάν
Σύμφωνα με το FAO, η αρχική περιοχή μπασμάτι του Πακιστάν βρίσκεται στο λεκανοπέδιο Καλάρ μεταξύ των ποταμών Υδραώτη και Ακεσίνη. Σχεδόν όλη η καλλιέργεια του ρυζιού μπασμάτι πραγματοποιείται στην επαρχία Παντζάμπ, όπου η συνολική παραγωγή ήταν 2,47 εκατομμύρια τόνους το 2010.
Στο Νεπάλ
Το ρύζι μπασμάτι παράγεται κυρίως στην Κοιλάδα του Κατμαντού και στην περιοχή Τεράι του Νεπάλ. Μοναδικές ποικιλίες ρυζιού μπασμάτι του Νεπάλ απαγορεύτηκαν από την εξαγωγή σε άλλα μέρη του κόσμου αν και αυτή η απαγόρευση μπορεί να αρθεί.
Στη Σρι Λάνκα
Μικρή ποσότητα ρυζιού μπασμάτι, ειδικά κόκκινο ρύζι μπασμάτι καλλιεργείται στις περιοχές της υγρής τροπικής ζώνης της Σρι Λάνκα.
Άρωμα και γεύση
Το ρύζι μπασμάτι έχει μια τυπική γεύση τύπου παντάν (φύλλο Pandanus amaryllifolius) που προκαλείται από την αρωματική ένωση 2-ακετυλο-1-πυρρολίνη. Οι σπόροι μπασμάτι περιέχουν περίπου 0,09 ppm αυτής της αρωματικής χημικής ένωσης φυσικά, ένα επίπεδο που είναι περίπου 12 φορές περισσότερο από τις ποικιλίες ρυζιού που δεν είναι μπασμάτι, δίνοντας στο μπασμάτι το διακριτικό άρωμα και τη γεύση του. Αυτό το φυσικό άρωμα βρίσκεται επίσης σε τυρί, φρούτα και άλλα δημητριακά. Είναι ένας αρωματικός παράγοντας εγκεκριμένος στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη και χρησιμοποιείται σε προϊόντα αρτοποιίας για το άρωμα.
Κατά το μαγείρεμα, το επίπεδο της 2-ακετυλο-1-πυρρολίνης μειώνεται. Το μούσκεμα του ρυζιού για 30 λεπτά πριν το μαγείρεμα επιτρέπει 20% μικρότερους χρόνους μαγειρέματος και διατηρεί περισσότερη από την 2-ακετυλο-1-πυρρολίνη.
Γλυκαιμικός δείκτης
Σύμφωνα με την Καναδική Ένωση Διαβήτη, τα ρύζια μπασμάτι, καστανό, άγριο, κοντό και μακρύκοκκο έχουν «μέσο» γλυκαιμικό δείκτη (μεταξύ 56 και 69) σε αντίθεση με το γιασεμί και το «στιγμιαίο» λευκό ρύζι με γλυκαιμικό δείκτη 89, καθιστώντας το έτσι πιο κατάλληλο για διαβητικούς σε σύγκριση με ορισμένα άλλα δημητριακά και προϊόντα από λευκό αλεύρι.
Ποικιλίες και υβρίδια
μικρογραφία| Εικόνα υψηλής ανάλυσης του σπόρου του καφετιού ρυζιού μπασμάτι.
Σχετικές ποικιλίες από όλο τον κόσμο
Στην Ινδονησία, η παραλλαγή του μπασμάτι που ονομάζεται baroma (basmati aromatik ; αρωματικό μπασμάτι) κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2019. Αυτή η παραλλαγή θα μπορούσε να αναπτυχθεί σε έδαφος χαμηλού υψομέτρου και να καταφέρει να προσελκύσει ενδιαφέρον μεταξύ δυνητικών καταναλωτών μεσαίας έως ανώτερης τάξης.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια ποικιλία ρυζιού με βάση το μπασμάτι που ονομάζεται Texmati καλλιεργείται στο Τέξας.
Στην Κένυα, μια ποικιλία ρυζιού που ονομάζεται Πισόρι (Pishori ή Pisori) καλλιεργείται στην περιοχή Μουέα. Η λέξη Πισόρι είναι παραφθορά της λέξης Πεσαβάρ από όπου η ποικιλία μπασμάτι συνήθιζε να εισάγεται στις χώρες της Ανατολικής Αφρικής.
Πιστοποίηση Μπασμάτι
Το «Basmati Mark» είναι μια πιστοποίηση βάσει δακτυλικών αποτυπωμάτων DNA που έγινε από το εργαστήριο του Basmati Export Development Foundation (BEDF).
Στις 15 Φεβρουαρίου 2016, η Αρχή Ανάπτυξης Εξαγωγών Γεωργικών Προϊόντων & Επεξεργασμένων Τροφίμων (APEDA), μια αυτόνομη οργάνωση στο Υπουργείο Εμπορίου της Ινδία, κατέγραψε το ρύζι Μπασμάτι ως προϊόν με Γεωγραφική Ένδειξη (ΓΕ).
Νόθευση
Η δυσκολία διαφοροποίησης του γνήσιου μπασμάτι από άλλους τύπους ρυζιού και η σημαντική διαφορά τιμής μεταξύ τους έχει οδηγήσει τους απατεώνες εμπόρους να νοθεύσουν το ρύζι μπασμάτι με ποικιλίες διασταυρωμένου μπασμάτι και με ποικιλίες μακρύκοκκων άλλων ρυζιών. Στη Βρετανία, η Υπηρεσία Προτύπων Τροφίμων διαπίστωσε το 2005 ότι περίπου το ήμισυ του συνόλου του ρυζιού μπασμάτι που πωλήθηκε ήταν νοθευμένο με άλλα στελέχη ρυζιού μακράς διάρκειας, ωθώντας τους εισαγωγείς ρυζιού να συμφωνήσουν σε έναν κώδικα πρακτικής. Μια δοκιμή του 2010 στο Ηνωμένο Βασίλειο για το ρύζι που παρείχαν οι χονδρέμποροι διαπίστωσε ότι 4 στα 15 δείγματα είχαν φθηνότερο ρύζι αναμεμιγμένο με μπασμάτι και ένα δεν είχε καθόλου μπασμάτι.
Μια ανάλυση βασισμένη σε PCR παρόμοια με την αποτύπωση δακτυλικών αποτυπωμάτων DNA σε ανθρώπους επιτρέπει την ανίχνευση στελεχών που έχουν νοθευτεί και μη βασικά, με όριο ανίχνευσης από 1% νοθεία προς τα πάνω με ποσοστό σφάλματος ± 1,5%. Οι εξαγωγείς ρυζιού basmati χρησιμοποιούν "πιστοποιητικά καθαρότητας" βάσει δοκιμών DNA για τις αποστολές ρυζιού basmati. Με βάση αυτό το πρωτόκολλο, το οποίο αναπτύχθηκε στο Κέντρο Δακτυλικών Αποτυπωμάτων και Διαγνωστικών DNA, η ινδική εταιρεία Labindia κυκλοφόρησε κιτ για την ανίχνευση της νομιμοποίησης basmati.
Μάχη για το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας
Τον Σεπτέμβριο του 1997, σε μια αμερικανική εταιρεία, την RiceTec, χορηγήθηκε το Δίπλωμα Ευρεσιτεχνίας ΗΠΑ Νο. 5.663.484 για τις «γραμμές και σπόρους ρυζιού μπασμάτι». Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας διασφαλίζει σειρές ρυζιού μπασμάτι και παρόμοιες σειρές και τρόπους ανάλυσης αυτού του ρυζιού. Η RiceTec, που ανήκει στον Πρίγκιπα Ιωάννη Αδάμ Β΄ του Λιχτενστάιν, αντιμετώπισε διεθνή οργή για τους ισχυρισμούς για βιοπειρατεία. Προκάλεσε επίσης μια σύντομη διπλωματική κρίση μεταξύ της Ινδίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, με την Ινδία να απειλεί να φτάσει το θέμα στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου ως παραβίαση της συμφωνίας για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στον τομέα του εμπορίου. Τόσο εθελοντικά όσο και λόγω των αποφάσεων επανεξέτασης από το Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και Εμπορικών Σημάτων των Ηνωμένων Πολιτειών, η RiceTec έχασε ή απέσυρε τις περισσότερες από τις αξιώσεις του διπλώματος ευρεσιτεχνίας, συμπεριλαμβανομένου, το πιο σημαντικό, του δικαιώματος να αποκαλούν τα προϊόντα ρυζιού τους «μπασμάτι». Ένα πιο περιορισμένο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας παραχωρήθηκε στη RiceTec το 2001 για ισχυρισμούς που αφορούσαν τρία στελέχη του ρυζιού που ανέπτυξε η εταιρεία.