cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμπελώνας Καρδίτσας
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Αμπελώνας βρίσκεται στα ανατολικά όρια του νομού Καρδίτσας με το νομό Λάρισας, δυτικά του Ενιπέα ποταμού και ανατολικά του Σοφαδίτη ποταμού. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στην Ιτέα (νότια αυτής), στο Φύλλο (νοτιοδυτικά αυτού), στα Ορφανά (βορειοδυτικά αυτών), στην Κυψέλη (βορειοανατολικά αυτής) και στο Ερμήτσι (ανατολικά αυτού). Απέχει 12 χλμ. νοτιοανατολικά του Παλαμά και 29 χλμ. βορειοανατολικά της Καρδίτσας. Στη τοποθεσία "Χωματόκαστρο" κοντά στο χείμαρρο "Αυλάκι" υπάρχει αρχαιολογικός χώρος που αναφέρεται στο βιβλίο του αρχαιολόγου Xρήστου Tσούντα "Aι προϊστορικαί ακροπόλεις Διμηνίου και Σέσκλου" ως σπουδαίος συνοικισμός ανερχόμενος εις τον λιθικόν αιώνα. Η παλιά ονομασία του Αμπελώνα, από την εποχή της τουρκοκρατίας ήταν Αλμαντάρ και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1883 στο ΦΕΚ 126Α-02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Φύλλου που ανήκε στο νομό Τρικκάλων. Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α-14/05/1928 μετονομάζεται σε Χωματόκαστρο και το 1940 σε Αλμαντάριον. Τελικά το 1957 με το ΦΕΚ 119Α-03/07/1957 μετονομάζεται σε Αμπελών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Φύλλο αποτελούν την τοπική κοινότητα Φύλλου που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φύλλου του δήμου Παλαμά και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 123 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Παλαμά
Έλλερυ Κουήν (περιοδικό)
Το αστυνομικό περιοδικό Έλλερυ Κουήν (η αμερικανική έκδοση έχει τίτλο: Ellery Queen's Mystery Magazine) πρωτοκυκλοφόρησε στη Νέα Υόρκη το 1941.
το υπόβαθρο
Το όνομα Έλλερυ Κουήν είναι ταυτόχρονα το ψευδώνυμο δύο νεοϋορκέζων συγγραφέων (Frederic Dannay και Manfred B. Lee) αλλά και το όνομα του κύριου χαρακτήρα στα βιβλία τους. Ο "συγγραφέας" Έλλερυ Κουήν κυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ένα μηνιαίο περιοδικό, τον Συνασπισμό Μυστηρίου, σε μια προσπάθεια να αλλάξει την αστυνομική λογοτεχνία από τον χαρακτήρα που είχε πάρει με το περιοδικό Μαύρη Μάσκα. Το περιοδικό "Συνασπισμό Μυστηρίου" ήταν ο πρόδρομος του περιοδικού EQMM (Ellery Queen's Mystery Magazine) το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1941 με συντάκτες τη "δυάδα" Frederic Dannay και Manfred B. Lee που συνέχιζαν να υπογράφουν ως ένα άτομο.
στην Αμερική
Κυκλοφορεί από την Dell Magazines, Penny Publications, New York. Κάθε χρόνο δίνει 3 βραβεία αναγνωστών σε συγγραφείς.
στην Ελλάδα
Πρωτοκυκλοφόρησε το Μάιο του 1983 από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ με εκδότη το Θάνο Τάταρη και υπεύθυνο σύνταξης τον Γιάννη Καραστάθη. Κυκλοφορούσε κάθε 15 του μήνα.
Διεθνώς
Κυκλοφορεί μεταφρασμένο σε διάφορες γλώσσες όπως γαλλικά, ισπανικά, σουηδικά και ιαπωνικά.
Περιεχόμενο
Περιέχει επιλεγμένα αστυνομικά διηγήματα.
Μοριακή βιολογία
Μοριακή βιολογία είναι ο κλάδος της βιολογίας που μελετά τη δομή, τη σύνθεση, την τροποποίηση, την αποικοδόμηση, τη λειτουργία και τις αλληλεπιδράσεις των βιολογικά σημαντικών μακρομορίων ( νουκλεϊκά οξέα, πρωτεΐνες, λιπίδια, υδατάνθρακες) και τους μοριακούς μηχανισμούς της λειτουργίας των κυττάρων και των οργανισμών. Η μοριακή γενετική η μελέτη, δηλαδή, της δομής, της λειτουργίας, του μεταβολισμού και της αλληλεπίδρασης με άλλα μόρια φορείς της γενετικής πληροφορίας (DNA και RNA) σε μοριακό επίπεδο, είναι άμεσα σχετιζόμενη με τη μοριακή βιολογία. Τα όρια μεταξύ της Μοριακής Βιολογίας, άλλων κλάδων της βιολογίας και ορισμένων κλάδων της Χημείας δεν είναι πάντα ξεκάθαρα, ιδιαίτερα με εκείνα της βιοχημείας και της γενετικής. Το όνομα "Μοριακή Βιολογία" δόθηκε το 1938 από τον Αμερικανό επιστήμονα Γουώρεν Γουίβερ.
Σχέση με άλλες Βιοεπιστήμες
Καθώς πολλές φορές τα όρια των τριών αυτών κλάδων είναι ασαφή ,παρακάτω δίνονται οι γενικοί ορισμοί τους:
Χρησιμότητα της Μοριακής Βιολογίας
Οι έρευνες της μοριακής βιολογίας, είναι σημαίνουσας σημασίας γιά πολλούς τομείς της επιστήμης, και εν τέλει της πραγματικής ζωής. Η χρήση των μεθόδων της μοριακής βιολογίας στην Ιατρική, δημιούργησε γενικά νέα δεδομένα για την έρευνα και την θεραπευτική αλλά και ένα νέο κλάδο, αυτόν της Μοριακής Ιατρικής.Βοηθώντας στην κατανόηση των λειτουργιών του κυττάρου έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην δημιουργία νέων φαρμάκων και θεραπειών όπως και στην εισαγωγή της γονιδιακής θεραπείας.
Ιστορικό
Στη δεκαετία του 1930 άρχισαν να διαφαίνονται οι πρώτες εκδηλώσεις του επιστημονικού πεδίου που πραγματεύεται σήμερα η μοριακή βιολογία, περισσότερο σαν γενικές ιδέες και σαν προϊόν σύγκλισης πρότερων διακριτών επιστημών. Βιοχημεία, γενετική , μικροβιολογία , ιολογία  συσχετίστηκαν σε μιά προσπάθεια να κατανοηθεί το φαινόμενο της ζωής στις πιο θεμελιώδεις του αρχές. Αναγνωρίζοντας πολύ νωρίς τη σημασία αυτών των νέων συνδυασμένων προσεγγίσεων στη βιολογία, ο Warren Weaver, τότε διευθυντής του τμήματος φυσικών επιστημών του ιδρύματος Rockefeller, εισήγαγε τον όρο "μοριακή βιολογία" σε μιά έκθεσή του προς το ίδρυμα το 1938. frame|right|Τρισδιάστατη απεικόνιση της δομής ενός τμήματος DNA
Κόχτλα-Γιέρβε
Ο δήμος Κόχτλα-Γιέρβε έχει ένα ασυνήθιστο σχήμα καθώς αποτελείται από διάφορα ασυνεχή τμήματα. Τα δύο κύρια μέρη, Γιέρβε (κυρίως Κόχτλα-Γιέρβε) και Άχτμε, με 20.000 κατοίκους έκαστος, απέχουν περίπου 10 χιλιόμετρα. Αρκετοί άλλοι οικισμοί στα βορειοανατολικά του νομού Ίντα-Βίρου, που συνδέονται με την εξόρυξη σχιστολιθικού πετρελαίου, ανήκουν στην περιοχή της Κόχτλας-Γιέρβε. Στη σοβιετική εποχή, η πόλη Γιόχβι επίσης ανήκε στο Κόχτλα-Γιέρβε.
Ιστορία
Η ιστορία της πόλης συνδέεται στενά με την ιστορία της εξόρυξης σχιστολιθικού πετρελαίου – το κύριο ορυκτό της Εσθονίας.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρχαν αρκετοί οικισμοί στο έδαφος της σύγχρονης Κόχτλα-Γιέρβε από τον Υψηλό Μεσαίωνα. Στο Δανικό Βιβλίο Γης, τα χωριά Γιέρβε και Κούκρουσε αναφέρονται για πρώτη φορά το 1241 με τις ονομασίες Jeruius και Kukarus, ενώ το 1420 η Σόμπα πρωτοαναφέρεται με την ονομασία Soenpe. αριστερά|μικρογραφία|Μνημείο για την έναρξη της βιομηχανικής εξόρυξης σχιστολιθικού πετρελαίου Οι ντόπιοι γνώριζαν την εύφλεκτη ικανότητα του σχιστολιθικού πετρελαίου από την αρχαιότητα, αλλά η βιομηχανική εξόρυξή του στην Εσθονία άρχισε μόλις τον 20ό αιώνα. Το 1916, έρευνες έδειξαν ότι το σχιστολιθικό πετρέλαιο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί τόσο ως καύσιμο όσο και ως πρώτη ύλη για τη χημική βιομηχανία και η εξόρυξη ξεκίνησε κοντά στο χωριό Γιέρβε. Το 1919 ιδρύθηκε η Κρατική Βιομηχανική Εταιρεία Σχιστολιθκού Πετρελάιου και η εξόρυξη επεκτάθηκε. Οι οικισμοί για τους εργαζόμενους άρχισαν να κτίζονται δίπλα στα ορυχεία. Το 1924 το εργοστάσιο επεξεργασίας σχιστολιθικού πετρελαίου χτίστηκε κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό Κόχτλα. Ο κοντινός οικισμός Κόχτλα-Γιέρβε άρχισε να αυξάνεται.
Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η αξία του εσθονικού σχιστολιθικού πετρελαίου αυξήθηκε. Οι Γερμανοί, που κατέλαβαν την Εσθονία, τη θεωρούσαν σημαντική πηγή καυσίμων. Ωστόσο, απέτυχαν να ξεκινήσουν την εξόρυξη πλήρους κλίμακας.
Μετά τον πόλεμο, ο επόμενος κατακτητής της Εσθονίας, η Σοβιετική Ένωση, απαιτούσε συνεχώς αυξανόμενες ποσότητες σχιστολιθικού για τις βιομηχανίες της και η εξόρυξη αυξήθηκε. Η Κόχτλα-Γιέρβε, ως κύριος οικισμός στην περιοχή εξόρυξης, έλαβε το καθεστώς πόλης στις 15 Ιουνίου 1946. Από τότε, κατά τα επόμενα είκοσι χρόνια, υπήρξε μια διαδικασία διοικητικής συγχώνευσης γειτονικών οικισμών εντός των ορίων της Κόχτλα-Γιέρβε. Το 1949 προστέθηκαν η Κόχτλα και το Κούκρουσε, το 1960 προστέθηκαν το Γιόχβι, το Άχτμε και η Σόμπα. Το 1964 ενσωματώθηκε το Κιβιόλι και οι περιοχές Όρου, Πύσσι και Βιιβικόννα. Το Κόχτλα-Γιέρβε επεκτάθηκε πολύ και έγινε πόλη με μοναδική διάταξη, καθώς τα μέρη της ήταν διασκορπισμένα μεταξύ των δασών, των αγροτικών περιοχών και των ορυχείων σχιστολιθικού πετρελαίου. Ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά κύριο λόγο από την εισροή μεταναστών από άλλα μέρη της Σοβιετικής Ένωσης, φτάνοντας τους 90.000 κατοίκους το 1980 με τους ενσωματωμένους οικισμούς.
Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την επανάκτηση της ανεξαρτησίας της Εσθονίας το 1991, ο αριθμός των επαρχιών της πόλης μειώθηκε, καθώς το Γιόχβι, το Κιβιόλι και το Πύσσι έγιναν ξεχωριστές πόλεις. Ο όγκος της εξόρυξης και επεξεργασίας σχιστολιθικού πετρελαίου μειώθηκε δραματικά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Πολλοί πολίτες του Κόχτλα-Γιέρβε έφυγαν για το Ταλίν ή τη Ρωσία, λόγω της υψηλής ανεργίας στον νομό Ίντα-Βίρου.
Οικονομία
Το Κόχτλα-Γιέρβε είναι γνωστό για τη χημική του βιομηχανία. Είναι η έδρα της Viru Keemia Grupp, μιας εσθονικής εταιρείας εκμετάλλευσης της βιομηχανίας σχιστολιθικού πετρελαίου, παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας. Η Eastman Chemical Company επίσης έχει μια μονάδα παραγωγής που βρίσκεται στο Κόχτλα-Γιέρβε.
Από το 2006 ο όμιλος DF του Ντμίτρο Φίρτας λειτουργεί ένα εργοστάσιο λιπασμάτων μέσω της πλήρης ιδιοκτησίας της θυγατρικής της στην Αυστρία OSTCHEM Holding AG. Έχει πλήρη ιδιοκτησία της θυγατρικής της Balmat Holding Ltd. με έδρα τη Κύπρο που έχει πλήρη ιδιοκτησία της AS Nitrofert («Нітроферт»). Ιδρύθηκε το 1993 και διευθύνων σύμβουλος της είναι ο Αλεξέι Νικολάγιεφ (Алексей Николаев), Η Nitrofert είναι η μόνη μονάδα παραγωγής λιπασμάτων στην Εσθονία και χρησιμοποιεί το 25% του συνολικού όγκου φυσικού αερίου στην Εσθονία. Ο Ντμίτρο Φίρτας είναι πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της AS Nitrofert από το 2006.
Γεωγραφία
δεξιά|μικρογραφία|329x329εσ|Διοικητικές περιφέρειες Kohtla-Järve: 1-[[Κόχτλα-Γιέρβε|Γιέρβε, 2-Άχτμε, 3-Όρου, 4-Σόμπα, 5-Κουκρούσε]] Η Κόχτλα-Γιέρβε έχει μια μοναδική διάταξη. Οι συνοικίες της πόλης είναι διάσπαρτες σε όλο το βόρειο τμήμα της επαρχίας Ίντα-Βίρου σε μια αρκετά μεγάλη περιοχή. Η απόσταση μεταξύ των περιοχών Γιέρβε και Όρου είναι περίπου 20 χιλιόμετρα.
Οι πληθυσμοί πολλών από τους μικρότερους θύλακες έχουν μειωθεί ραγδαία από τη δεκαετία του 1990. Μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 2017, η Βιιβικόννα και Σίργκαλα δεν αποτελούν πλέον μέρος του Δήμου.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Κόχτλα-Γιέρβε είναι αδελφοποιημένη με τις εξής πόλεις:
Μεριέμ Χαντίντ
Η Μεριέμ Χαντίντ είναι Μαροκινή αστρονόμος, εξερευνήτρια και ερευνήτρια στο "Dome C" στην Ανταρκτική. Το 2006, ηγήθηκε μιας επιστημονικής ομάδας με σκοπό την εγκατάσταση ένα σημαντικό αστρονομικό παρατηρητήριο στην καρδιά της Ανταρκτικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Έλαβε το διδακτορικό της δίπλωμα στο Πανεπιστήμιο Πωλ-Σαμπατιέ της Τουλούζης το 1996, με τη διατριβή της να επικεντρώνεται στην ανακάλυψη και στην ανάλυση των υπερευαίσθητων κυμάτων κλονισμού στους παλλόμενους αστέρες. Στη συνέχεια εργάστηκε στο "Centre national de la recherche scientifique"" στο Μονπελιέ. Από το 1998 έως το 2001, εργάστηκε στην εγκατάσταση του Πολύ Μεγάλου Τηλεσκοπίου στη Χιλή και το 2002, προσχώρησε στο "Conseil national des Astronomes".
Το 2006, ηγήθηκε της πρώτης αποστολής για την εγκατάσταση τηλεσκοπίων σε ένα νέο αστρονομικό παρατηρητήριο στη θέση "Dome C" στη καρδιά της Ανταρκτικής. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα αστρονόμος που εργάστηκε στην Ανταρκτική και η πρώτη που ύψωσε τη σημαία του Μαρόκου στο Νότιο Πόλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαροκινοί εξερευνητές Κατηγορία:Μαροκινοί αστρονόμοι
Άγιος Ζαφείριος ο Νεομάρτυς
Ο Ζαφείριος ο Νεομάρτυς έζησε τον 19ο αιώνα και είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ο βίος του
Ήταν Έλληνας και ο τόπος καταγωγής του είναι αμφίβολος, αλλά σίγουρα καταγόταν από κάποιο χωριό της Χαλκιδικής.
Το 1821 με την επανάσταση της Χαλκιδικής, πολλοί κάτοικοι των χωριών της περιοχής κατέφυγαν με τις οικογένειές τους στο Άγιον Όρος προκειμένου να διαφύγουν της σφαγής από τους Τούρκους. Υπήρξαν περιπτώσεις Χαλκιδικιωτών οι οποίοι δεν αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν με αποτέλεσμα να δεχθούν τον στέφανο του μαρτυρίου, ένας από αυτούς ήταν και ο νεαρός Ζαφείριος. Έφηβος στην ηλικία, ήταν ο μόνος από το σύνολο των νεαρών παιδιών που οδηγήθηκαν από το Άγιο Όρος στη Θεσσαλονίκη που παρέμεινε πιστός στον Χριστό.
Υπάρχουν πολλά στοιχεία της ζωής του που παραμένουν άγνωστα, όπως ο ακριβής τόπος καταγωγής του ή η ημερομηνία γεννήσεως ή θανάτου του.
Η εικόνα του Αγίου Ζαφειρίου :  https://www.vodka.gr/eikones/11_june_zaphirios_newmartyr_1821.jpg
Αγιοκατάταξη
Η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη του στις 11 Ιουνίου και στην Σύναξη των Αγιορειτών Πατέρων (η Κυριακή μετά των Αγίων Πάντων). Η ακολουθία του συντέθηκε από τον Αθανάσιο Σιμωνοπετρίτη.
Απολυτίκιον
Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.
Εν τη πίστεως πέτρα εδρασθείς γενναιότατα,
πλάνην εμυκτήρισας Αγαρ,
νεομάρτυς Ζαφείριε·
νεότητος το άνθος παριδών,
τό αίμά σου προσήνεγκας Θεώ·
όθεν στέφει εκοσμήθης εν ουρανοίς,
ως αθλητής χριστόψυχος.
Δόξα τώ σε καλέσαντι Θεώ,
δόξα τώ σε δυναμώσαντι,
δόξα τώ δεδωκότι σε ημίν,
Παραπομπές
Ζαφειριος
Βίνκλαρν (Αυστρία)
Το Βίνκλαρν (γερμανικά: Winklarn) είναι πόλη, η οποία βρίσκεται στο Διαμερίσματος του Αμστέτεν της Κάτω Αυστρίας, στην Αυστρία.
Γεωγραφία
Το Βίνκλαρν βρίσκεται στο Μόστφιρτελ της Κάτω Αυστρίας. Ποσοστό περίπου 18,61% του συνόλου της έκτασης του δήμου είναι δασώδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Αυστρίας
Ροτ-Βάις Έρφουρτ
Η Ροτ-Βάις Έρφουρτ είναι ποδοσφαιρική ομάδα που βρίσκεται στη Γερμανία. Ιδρύθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1966 και το σταδιο της είναι το Στάιγκερβαλντσταντιον με χωρητικότητα 19.000 θεατών. Αγωνίζεται στην 3η Λίγκα απο το 2008.
Ιστορία
Η Ερφουρτ το 1895 ήταν ομάδα κρίκετ και ονομαζόταν Sport Club Erfurt. Η Έρφουρτ ως ομάδα κρίκετ κατέκτησε το πρωτάθλημα κρίκετ Γερμανίας το 1908. Το 1946 μετονομάστηκε σε SG Erfurt κατόπιν συγχώνευσης των SC Erfurt 1895 και VfB Erfurt και σχημάτισε ποδοσφαιρική ομάδα. Έκτοτε άλλαξε αρκετές ονομασίες.
To 1959 η ομάδα εκείνη διαλύθηκε. Το 1965 ανασχηματίστηκε η ομάδα και στη συνέχεια συγχωνεύτηκε με άλλες ομάδες, την BSG Turbine Erfurt και την BSG Optima Erfurt και ονομάστηκε πλέον Rot-Weiß Erfurt, όπως λέγεται μέχρι και σήμερα.
Η πορεία της απο το 1999 μέχρι το 2011
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1966 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1966
Ιδιωτικοποιήσεις στη Ρωσία
Οι ιδιωτικοποιήσεις στη Ρωσία περιγράφει τη σειρά μετασοβιετικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν σε ιδιωτικοποίηση μεγάλης κλίμακας των κρατικών περιουσιακών στοιχείων της Ρωσίας, ιδιαίτερα στον βιομηχανικό, ενεργειακό και χρηματοπιστωτικό τομέα. Οι περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του 1990 υπό τον Μπόρις Γιέλτσιν, ο οποίος ανέλαβε την προεδρία μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Η ιδιωτική ιδιοκτησία επιχειρήσεων και ακινήτων είχε παραμείνει ουσιαστικά παράνομη καθ΄ όλη τη σοβιετική εποχή, με τον σοβιετικό κομμουνισμό να διατηρεί τον εθνικό έλεγχο όλων των μέσων παραγωγής και του ανθρώπινου δυναμικού. Υπό τη Σοβιετική Ένωση, ο αριθμός των κρατικών επιχειρήσεων υπολογιζόταν σε 45.000.
Οι ιδιωτικοποιήσεις διευκόλυναν τη μεταφορά σημαντικού πλούτου σε μια σχετικά μικρή ομάδα επιχειρηματικών ολιγαρχών, ιδιαίτερα στελεχών του φυσικού αερίου και του πετρελαίου. Αυτή η οικονομική μετάβαση χαρακτηρίστηκε ως «καταστρόικα» και ως «η πιο κατακλυσμική οικονομική κατάρρευση στην ιστορία εν καιρώ ειρήνης μιας βιομηχανικής χώρας».
Μερικά «στρατηγικά» περιουσιακά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου μέρους της ρωσικής αμυντικής βιομηχανίας, δεν ιδιωτικοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Η μαζική ιδιωτικοποίηση αυτής της εποχής παραμένει ένα εξαιρετικά αμφιλεγόμενο ζήτημα στη ρωσική κοινωνία, με πολλούς Ρώσους να ζητούν αναθεώρηση ή αντιστροφή των μεταρρυθμίσεων.
Τον Δεκέμβριο του 2010 ο Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ διέταξε τις περιφερειακές κυβερνήσεις να αποφασίσουν σχετικά με την ιδιωτικοποίηση των μη βασικών περιουσιακών στοιχείων τους μέχρι τον Ιούλιο του 2011. Ο Αρκάντι Ντρίκοβιτς, κορυφαίος οικονομικός βοηθός του Κρεμλίνου τότε, δήλωσε ότι τα περιφερειακά έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις μπορούν να ανέλθουν σε αρκετά δισεκατομμύρια ρούβλια το 2011 και ότι οι αρχές πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στην πώληση εταιρειών κοινής ωφέλειας, χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, περιουσιακών στοιχείων κατασκευών και μεταφορών και των μέσων ενημέρωσης.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία της Ρωσίας
Λιου Ουάλλας
Ο Λιου Ουάλλας (Lewis "Lew" Wallace, 10 Απριλίου 1827 - 15 Φεβρουαρίου 1905) ήταν Αμερικανός δικηγόρος, πολιτικός, διπλωμάτης, συγγραφέας, στρατηγός της Ένωσης στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο και  κυβερνήτης της επικράτειας του Νέου Μεξικού, από την Ιντιάνα. Μεταξύ των μυθιστορημάτων και των βιογραφιών του, ο Ουάλλας είναι περισσότερο γνωστός για την ιστορική περιπέτεια Μπεν Χουρ (1880), η οποία θεωρήθηκε ως "το πιο επιδραστικό χριστιανικό βιβλίο του 19ου αιώνα".
Η στρατιωτική σταδιοδρομία του Ουάλλας περιλαμβάνει την υπηρεσία του στον Αμερικανομεξικανικό πόλεμο και τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Ήταν διοικητής του 11ου συντάγματος πεζικού της Ιντιάνα. Ο Ουάλλας, ο οποίος έφτασε στο βαθμό του υποστράτηγου, συμμετείχε μεταξύ άλλων στη μάχη του Σάιλο. Υπηρέτησε, επίσης, στη στρατιωτική επιτροπή για τις δίκες των συνωμοτών της δολοφονίας του Αβραάμ Λίνκολν.
Ο Ουάλλας παραιτήθηκε από τον αμερικανικό στρατό το Νοέμβριο του 1865 και υπηρέτησε ως υποστράτηγος στον μεξικανικό στρατό, πριν επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ουάλλας διορίστηκε κυβερνήτης στο Νέο Μεξικό (1878-1881) και ως πρεσβευτής των Η.Π.Α. στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (1881-1885). Στη συνέχεια αποσύρθηκε στο σπίτι του στο Κράουφορντσβιλ της Ιντιάνα, όπου συνέχισε να γράφει μέχρι το θάνατό του το 1905.
Πολυδάμας ο Τρώας
Ο Πολυδάμας ο Τρώας ήταν ένας από τους γενναιότερους Τρώες κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Γονείς του ήταν ο Πάνθοος και η Φροντίς, ήταν δηλαδή αδελφός του Ευφόρβου και του Υπερήνορα. Διετέλεσε υπασπιστής του Έκτορα, με τον οποίο ήταν φίλοι· λέγεται μάλιστα ότι είχαν γεννηθεί την ίδια νύχτα, παρότι ο Πολυδάμας δεν καταγόταν από βασιλική ή αριστοκρατική γενιά (διαφορετικά ο Όμηρος θα το ανέφερε).
Εκτός από θαρραλέος πολεμιστής, ο Πολυδάμας ήταν φημισμένος οιωνοσκόπος και συνετός σύμβουλος των Τρώων: σε πολλές μάχες στην Ιλιάδα προτείνει προσεκτική στρατηγική μάχης, που κάποτε γίνεται δεκτή αλλά συχνότερα απορρίπτεται από τον Έκτορα, ο οποίος προτιμά την άμεση επίθεση. Στη ραψωδία Σ΄ ο Πολυδάμας συμβουλεύει τους Τρώες να αποσυρθούν από το πεδίο της μάχης μετά τον θάνατο του Πατρόκλου, αλλά ο Έκτορας αφήνει τον στρατό εκεί καθώς ο Αχιλλέας επανέρχεται στην ενεργό δράση και σκοτώνει πολλούς Τρώες πολεμιστές (στο τέλος και τον ίδιο τον Έκτορα).
Ο Όμηρος δεν αναφέρει τίποτα σχετικά με τον θάνατο του Πολυδάμαντα. Σύμφωνα με μία εκδοχή, ο Πολυδάμας σκοτώθηκε από τον Αίαντα, άλλες όμως αρχαίες πηγές γράφουν ότι ο Πολυδάμας σώθηκε κατά την άλωση της Τροίας αφού ήταν εκείνος ο οποίος παρέδωσε την πόλη στους Αχαιούς.
Πηγές
Πολυδαμας ο Τρ
Αβιμέλεχ
Με το όνομα Αβιμέλεχ ή Αβιμελέχ αναφέρονται τρία πρόσωπα στη Παλαιά Διαθήκη.
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Πόλεις του Λονδίνου και Ουέστμινστερ (εκλογική περιφέρεια Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου)
thumb|right Οι Πόλεις του Λονδίνου και του Ουέστμινστερ (Αγγλ: Cities of London and Westminster) είναι εκλογική περιφέρεια της Βουλής των Κοινοτήτων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Βρίσκεται εντός του Μείζονος Λονδίνου και καλύπτει το οικονομικό (Λονδίνο) και διοικητικό (Ουέστμινστερ) κέντρο της βρετανικής πρωτεύουσας. Όπως όλες οι κοινοβουλευτικές περιφέρεις της Βρετανίας είναι μονοεδρική και από το 2001 εκλέγει τον Μαρκ Φιλντ, αναπληρωτή προέδρου (deputy chairman) του Συντηρητικού Κόμματος. Η εκλογική περιφέρεια αυτή διαμορφώθηκε το 1950 και παραδοσιακά εκλέγει τον εκάστοτε υποψήφιο του Συντηρητικού Κόμματος.
Εκλογές
Γενικές εκλογές 2015
Πολιορκία της Τραπεζούντας (1205–1206)
Η πολιορκία της Τραπεζούντας από το 1205 έως το 1206 ήταν μια προσπάθεια του σουλτανάτου του Ρουμ για να καταλάβει την ομώνυμη πόλη στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Ο Γουίλιαμ Μίλερ εξηγεί αυτή την ενέργεια ως τιμωρία για την "ανυπακοή του Αλέξιου Α΄ στις εντολές του Καϋχοσρόη Α΄."
Πόλεις του Λονδίνου και Ουέστμινστερ (εκλογική περιφέρεια Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Λονδίνο Κατηγορία:Εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο
Πολιορκία της Τραπεζούντας (1205–1206)
Ο Μισέλ Κουρσανσκίς εξηγεί ότι αυτή η ανεπιτυχής πολιορκία ήταν η σελτζουκική απάντηση στην ανεπιτυχή προσπάθεια κατάληψης του Ερζερούμ το 1205, αλλά απέτυχε. Όταν ο Σουλτάνος Καϋχοσρόης ξεκίνησε την τιμωρητική του εκστρατεία εναντίον της Τραπεζούντας, ο δρόμος που μπορούσε να πάρει περιορίστηκε σε λίγα περάσματα στο Ποντιακές Άλπεις όπου οι δυνάμεις του παρενοχλούνταν από τους ντόπιους. Επιπλέον, ο Αλέξιος θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις επιθέσεις του "κλείνοντας τη θάλασσα" σε όλους τους εμπόρους, μπλοκάροντας την εμπορική οδό που οδηγούσε προς την Κριμαία και αντιστρόφως προς την Τραπεζούντα. Σύμφωνα με τον Αλί ιμπν αλ-Αθίρ, έμποροι από όλη τη Μέση Ανατολή υπέστησαν σοβαρό τραυματισμό λόγω της πολιορκίας της Τραπεζούντας, και όταν συναντήθηκαν στη μεγάλη έκθεση στη Σεβάστεια, έκαναν τις καταγγελίες τους στον σουλτάνο με δυνατές κραυγές.
Ο Κυρσανσκίς υποστηρίζει ότι η αποτυχία αυτής της πολιορκίας οδήγησε στην μετέπειτα επιτυχή κατάληψη της Σινώπης το 1214, δίνοντας στους Σελτζούκους Τούρκους διέξοδο στη Μαύρη Θάλασσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Στάιγκερβαλντσταντιον
Το Στάιγκερβαλντσταντιον (γερμανικά: Steigerwaldstadion) είναι γήπεδο το οποίο βρίσκεται στην Ερφούρτη της Γερμανίας. Άνοιξε το 1931 και ανήκε στην ομάδα κρίκετ και αργότερα στην ποδοσφαιρική ομάδα Ροτ-Βάις Έρφουρτ. Έχει χωρητικότητα 19.439 θέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γερμανία Κατηγορία:Ροτ-Βάις Έρφουρτ
Βάιστραχ
Το Βάιστραχ (γερμανικά: Weistrach) είναι πόλη ευρισκόμενη εντός του Διαμερίσματος του Αμστέτεν της Κάτω Αυστρίας, στην Αυστρία.
Γεωγραφία
Το Βάιστραχ βρίσκεται στο Μόστφιρτελ της Κάτω Αυστρίας. Ποσοστό περίπου 16,48% του συνόλου της έκτασης του δήμου είναι δασώδες.
Μίκαελ Πέρνφορς
Ο Μίκαελ Πέρνφορς (λατινικό αλφάβητο : Mikael Pernfors) γεννημένος στις 16 Ιουλίου 1963 στο Μάλμε, είναι Σουηδός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Έφτασε στο τελικό του απλού στο Γαλλικό Όπεν το 1986 και κέρδισε το Μάστερ του Καναδά το 1993 στο Μόντρεαλ.
Προτού γίνει επαγγελματίας έπαιξε αντισφαίριση για δύο χρόνια στο Seminole Community College και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο της Γεωργίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και κέρδισε τίτλους του NCAA το 1984 και το 1985.
Το 1986 έφτασε στον τελικό του τουρνουά Γκραντ σλαμ στο Γαλλικό Όπεν όπου έχασε από τον Ιβάν Λεντλ με 6-3, 6-2, 6-4. Ο Πέρνφορς έπαιξε για τη Σουηδία στον τελικό του κυπέλλου Ντέιβις το 1986 όπου η Σουηδία έχασε από την Αυστραλία με 3-2, στο κύπελλο ντέιβις αγωνίστηκε το 1986, 1987 και το 1989 με ρεκόρ 3 νίκες και 3 ήττες. Την επόμενη χρονιά στο Γουίμπλεντον έχασε και έχασε από τον Τζίμι Κόνορς. Το 1988 κέρδισε τον πρώτο του τίτλο κορυφαίου επιπέδου του απλού στο Λος Άντζελες, τον δεύτερο του τον κέρδισε μόλις ένα μήνα αργότερα στο Scottsdale της Αριζόνα.
Οι τραυματισμοί περιόρισαν τις εμφανίσεις του Πέρνφορς τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '90, το 1988 εγχειρίστηκε στο γόνατο. Επέστρεψε έντονα το 1993 για να κερδίσει τον σημαντικότερο τίτλο της καριέρας του στο Καναδικό Όπεν (μέρος της σειράς Tennis Masters Series).
Κέρδισε το Βραβείο καλύτερου παίκτη του ATP Tour το 1986 και του βραβείου Comeback Player of the Year το 1993.
Αποχώρησε από την επαγγελματική περιοδεία το 1996 μετά από μια καριέρα στην οποία κέρδισε τρία κορυφαία τουρνουά στο απλό και ένα στο διπλό. Η ανώτερη κατάταξή του No.10 το 1986. Από την αποχώρησή του συνεχίζει να αγωνίζεται σε αγώνες παλαιμάχων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί αθλητές της αντισφαίρισης
Ζάκυνθος (πόλη)
Η Ζάκυνθος είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου νησιού. Επίσης, αποτελεί την έδρα της Περιφερειακής Ενότητας Ζακύνθου αλλά και του Δήμου Ζακύνθου.
Τοποθεσία
Βρίσκεται στα ανατολικά του νησιού απέναντι από τις ακτές της Πελοποννήσου. Η πόλη της Ζακύνθου απλώνεται μεταξύ του λιμανιού και του λόφου της Μπόχαλης. Η συνοικία της Μπόχαλης βρίσκεται στον λόφο που είναι χτισμένο το βενετικό φρούριο και θεωρείται από τις ομορφότερες της πόλης. Ήταν συνοικία στην οποία ζούσε η ανώτερη κοινωνική τάξη του νησιού κατά την περίοδο της Βενετοκρατίας αλλά και στα μετέπειτα χρόνια.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της πόλης της Ζακύνθου ήταν 9.772 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη των Ιονίων Νήσων.
Μνημεία - Αξιοθέατα
thumb|Η εκκλησία της Φανερωμένης Στη Ζάκυνθο μπορεί να επισκεφθεί κανείς, το Μουσείο Επιφανών Ζακυνθίων, το Βυζαντινό Μουσείο, το Μουσείο Αγίου Διονυσίου και το Μαυσωλείο Σολωμού και Κάλβου. Επίσης μπορεί να επισκεφτεί το Κάστρο στο λόφο της Μπόχαλης και το λόφο του Στράνη όπου συνέθεσε ο Διονύσιος Σολωμός τον «Ύμνο εις την Ελευθερία». Το Ναυάγιο είναι το πιο πολυφωτογραφισμένο σημείο της Ζακύνθου, όπου κάποτε ναυάγησε ένα πλοίο γεμάτο με παράνομα τσιγάρα ερχόμενα από την Τουρκία.
Αξιόλογη είναι η αναγεννησιακή εκκλησία της Φανερωμένης. Το κτίριο του 16ου αιώνα καταστράφηκε στους σεισμούς το 1953, αλλά ανοικοδομήθηκε με παραδοσιακούς τρόπους και με όλη τι λεπτομέρεια, είναι δείγμα τις μεταβυζαντινής επτανησιακής ναοδομίας.
Γεγονότα
thumb|Το μνημείο του Μητροπολίτη Χρυσόστομου Δημητρίου και του Δημάρχου Λουκά Καρρέρ, των "Ενάρετων μεταξύ των Εθνών", που διέσωσαν τον Εβραϊκό πληθυσμό της Ζακύνθου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελλάδας Κατηγορία:Ζάκυνθος Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου
Ελισάβετ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Η Ελισάβετ, ολλανδ: Elisabeth van Nassau-Dillenburg (25 Σεπτεμβρίου 1542 στο Ντίλενμπουργκ - 18 Νοεμβρίου 1603 στο Ντίλενμπουργκ) ήταν κόρη του κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Ζολμς-Μπράουνφελς.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη (3η από τον 2ο γάμο) του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Γιουλιάνας του Στόλμπεργκ, κόρης του Μπόντο Η΄ κόμη του Στόμπεργκ-Βέρνιγκεροντε. Αδελφός της ήταν ο Γουλιέλμος Α΄ πρίγκιπας της Οράγγης, ηγέτης της εξέγερσης εναντίων των Ισπανών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε στις 16 Ιουνίου 1559 τον Κόνραντ κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς και είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Η Αμαλία του Ζολμς-Μπράουνφελς, κόρη του μεγαλύτερου γιου της Ιωάννη-Αλβέρτου Α΄, παντρεύτηκε τον ανιψιό της Φρειδερίκο-Ερρίκο πρίγκιπα της Οράγγης.
Η Μαρία-Αμαλία του Nάσσαου-Ντίλενμπουργκ, η δεύτερη σύζυγος του γιου της Γουιέλμου Α΄, ήταν κόρη του αδελφού της Eλισάβετ Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπυοργκ από τον δεύτερο γάμο του με την Kουνιγούνδη Ιακωβαία του Ζίμερν, οπότε η Eλισάβετ ήταν θεία της Μαρίας και ταυτόχρονα πεθερά της.
Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Έλικα του Όλντενμπουργκ
Η Έλικα του Όλντενμπουρκ (Eilika von Oldenburg, 22 Αυγούστου 1972 -) είναι η σύζυγος του Γεωργίου των Αψβούργων. Ήταν στη σειρά της διαδοχής του Βρετανικού θρόνου πριν από το γάμο της με Ρωμαιοκαθολικό.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1972 στο Μπαντ Σίγκεμπεργκστ και είναι κόρη του Ιωάννη, Δούκα του Όλντενμπουρκ και της Κόμισσας Ίλκα του Όρτενμπουρκ.
Το ζευγάρι μαζί απέκτησε τρία παιδιά:
Ο Γεώργιος είναι το μοναδικό παιδί του Όθωνα των Αψβούργων, που κάνει έναν δυναστικό γάμο σύμφωνα με τους προηγούμενους οικογενειακούς νόμους των Αψβούργων.
Η Έλικα και η οικογένειά της ζουν στην κομητεία Πέστη της Ουγγαρίας.
Ορφανά Καρδίτσας
Τα Ορφανά ή Άνω Ορφανά, είναι πεδινό χωριό της Καρδίτσας σε υψόμετρο 105 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα ανατολικά όρια του νομού με το νομό Λάρισας. Είναι κτισμένο στις δυτικές όχθες του Ενιπέα ποταμού ανάμεσα στα χωριά Υπέρεια (ΝΑ.) και Φύλλο (ΝΔ.). Απέχει 15,5 χλμ. ΝΑ. του Παλαμά (έδρα του δήμου), 32 χλμ. Α. της Καρδίτσας και 40 χλμ. ΝΔ. της Λάρισας. Η παλιά ονομασία του, από την εποχή της τουρκοκρατίας ήταν Άνω Ορφανά και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1897 στο ΦΕΚ 59Β-17/06/1897 να προσαρτάται στον τότε δήμο Φύλλου που ανήκε στο νομό Τρικκάλων. Το 1955 με το ΦΕΚ 56Α-05/03/1955 μετονομάζεται σε Ορφανά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Ορφανών που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φύλλου του δήμου Παλαμά και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 367  κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Παλαμά
Μαλάματα Φωκίδας
Τα Μαλάματα είναι πεδινό χωριό της Δωρίδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδα ς.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Μαλάματα βρίσκονται στα όρια με την περιφερειακή ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, ανατολικά του ποταμού Μόρνου λίγο πριν τις εκβολές του στον Κορινθιακό κόλπο. Απέχει 7 χλμ. ΝΔ. από το Ευπάλιο (έδρα του δήμου) και 4 χλμ. Α. από τη Ναύπακτο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και παράγουν καλαμπόκι, τριφύλλι και εσπεριδοειδή. Στον παραθαλάσσιο οικισμό Χιλιαδού του γειτονικού χωριού Μανάγουλη (6 περίπου χλμ. από τα Μαλάματα) λειτουργούν δυο οργανωμένες τουριστικές μονάδες. Στις 23 Φεβρουαρίου το χωριό γιορτάζει προς τιμήν του Αγίου Πολύκαρπου. Το χωριό ανήκει στον δήμο Ευπαλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Άννα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1541-1616)
μικρογραφία|Το Ντίλενμπουργκ το 1575. Φαίνεται το παλαιό κάστρο στην κορυφή του λόφου και η εκκλησία του Αγ. Ιωάννη κάτω από αυτό. μικρογραφία|Το κάστρο Βάιλμπουργκ. μικρογραφία|To κάστρο Ότβαιλερ.
Η Άννα, ολλανδ.: Anna van Nassau-Dillenburg (21 Σεπτεμβρίου 1541 στο Ντίλενμπουργκ - 12 Φεβρουαρίου 1616 στο Βάιλμπουργκ) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Εγκαταστάθηκε στο κάστρο Βάιλμπουργκ, που κυβερνούσε την περιοχή Βάιλμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη (3η από τον 2ο γάμο) του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλεμπουργκ και της δεύτερης συζύγου του Τζουλιάνας του Στόλμπεργκ, κόρης του Μπόντο Η΄ κόμη του Στολμπεργκ-Βέρνιγκεροντε. Αδελφός της Άννας ήταν ο Γουλιέλμος Α΄ πρίγκιπας της Οράγγης (1533–1584), ηγέτης της εξέγερσης εναντίον των Ισπανών. Η Άννα είχε το ίδιο όνομα με τη θεία της Άννα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (π.1441-1514), η οποία είχε αποβιώσει 27 έτη πριν γεννηθεί η ίδια.
Παντρεύτηκε τον Αλβέρτο κόμη του Nάσσαου-Ντίλενμπουργκ στις 16 Ιουνίου 1559 στο κάστρο του DΝτίλενμπουργκ. Εκείνη την ημέρα στο Ντίλενμπουργκ δύο άλλοι γάμοι στο House of Orange: o Ιωάννης ΣΤ΄ κόμης του νασσαου-Ντίλενμπουργκ νυμφεύτηκε την Eλισάβετ του Λόιχτενμπερκ και η Eλισάβετ του Νάσσαου-Λόιχτενμποεργκ παντρεύτηκε τον Κόνραντ κόμη του Ζόλμς-Μπράουνφελς.
Το 1574 ο Αλβέρτος κληρονόμησε μετά το τέλος του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Νάσσαου-Ζάαρμπρυκεν ένα μέρος των περιοχών εκείνου. Το 1574 κτίστηκε ένα νέο κάστρο στο Ότβαϊλερ, το οποίο έγινε η κατοικία τους.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1559 τον Αλβέρτο κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και είχε 14 παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Δούρειος Ίππος
thumb|300px|Χειρόγραφη μινιατούρα του δούρειου ίππου στο χειρόγραφο [[Vergilius Romanus στην Αινειάδα του Βιργίλιου. Αρχές του 5ου αιώνα.]] Ο δούρειος ίππος (δούρειος=ξύλινος) στην ελληνική μυθολογία είναι κατασκευή εμπνευσμένη από τον Οδυσσέα, ένα ξύλινο άλογο-κρύπτη. Σκοπός του Οδυσσέα ήταν να παραπλανηθούν οι Τρώες και να το εκλάβουν ως δώρο και ως δείγμα καλής θελήσεως και ειρήνης από τους Αχαιούς. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια κατασκευή που έκρυβε εντός της τους σημαντικότερους αρχαίους Έλληνες ήρωες. Εκείνοι, μετά την είσοδο του ίππου στην Τροία, βγήκαν από αυτόν και άνοιξαν τις πύλες στους υπόλοιπους, προκειμένου να ξεκινήσει η λεηλασία της πόλης. Στις πρώιμες αναπαραστάσεις του 8ου και 7ου π.Χ. αιώνα παρουσιάζεται ως πελώρια κατασκευή με σειρά ανοιγμάτων, ενώ ο αριθμός των πολεμιστών που περιελάμβανε ποικίλλει, ανάλογα με την αφήγηση και τον ποιητή. Η έκφραση Δούρειος Ίππος σήμερα υποδηλώνει είσοδο με τέχνασμα, δόλο και πονηρία.
Ο δούρειος ίππος στον μύθο
Οι Αχαιοί προετοιμαζόμενοι για την άλωση της Τροίας ετοιμάζουν το ξύλινο άλογο και χαράζουν επάνω του την επιγραφή Έλληνες, Αθηνά χαριστήριον. Με τον Οδυσσέα επικεφαλής κρύβονται οι γενναιότεροι των Αχαιών και μαζί τους ο κατασκευαστής του αλόγου Επειός. Ο υπόλοιπος στρατός, προκειμένου να πείσει τους Τρώες για την αναχώρησή του βάζει φωτιά στο στρατόπεδο και τις εγκαταστάσεις του, επιβιβάζεται στα πλοία και κρύβεται στην Τένεδο για να μην είναι ορατός από την Τροία. Οι Τρώες πεπεισμένοι από τον κατάσκοπο των Αχαιών Σίνωνα και βλέποντας την επιγραφή, θέλουν να φέρουν το ξόανο εντός των τειχών της πόλης, προκειμένου να αντικαταστήσουν το κλεμμένο από τον Οδυσσέα Παλλάδιο.. Στην απόφαση αντιστέκεται ο Λαοκόων, που γνωρίζει ως μάντης ότι ο ίππος είναι τέχνασμα των Αχαιών και προοιωνίζεται τον χαμό της Τροίας. Τον Λαοκόοντα και έναν από τους γιους του καταβροχθίζουν δύο φίδια σταλμένα από τον Απόλλωνα που έρχονται από τη θάλασσα. Κατά άλλη εκδοχή, τα φίδια έστειλε ο θεός Ποσειδώνας. Οι Τρώες διασκεδάζουν, θεωρώντας ότι η πολύχρονη δοκιμασία τελείωσε και πέφτουν σε ύπνο βαθύ. Η μόνη που αντιλαμβάνεται την αλήθεια είναι η Ελένη, η οποία προσπαθεί μάταια να εξαναγκάσει με τρόπο μαγικό τους Αχαιούς να μιλήσουν και να αποκαλυφθούν, μιμούμενη τις φωνές των γυναικών τους. Οι κρυμμένοι Αχαιοί την ώρα που ανέτειλε η Σελήνη βγαίνουν από το άλογο, ανοίγουν τις πύλες για τα στρατεύματα που είχαν κρυφτεί στην Τένεδο και επιδίδονται σε σφαγές.
Φιλολογία
Ο Δούρειος ίππος ως συμβάν ανήκει στον Τρωικό πόλεμο, όπως τον αφηγείται ο Βιργίλιος στο έπος της Αινειάδας. Τα γεγονότα που αφηγείται στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνουν χώρα μετά την Ιλιάδα του Ομήρου και πριν την Οδύσσεια και την κύρια αφήγηση της Αινειάδας. Στα έπη Ιλιάς Μικρά και Ιλίου Πέρσις προβάλλεται ως κατασκευαστής του αλόγου ο Επειός, ο γιος του Πανοπέα από τη Φωκίδα, κατόπιν συμβουλής της ίδιας της Αθηνάς. Ο Επειός ασήμαντη πολεμικά προσωπικότητα, δεν αναφέρεται στις μάχες της Ιλιάδας, καθώς κατ' ομολογία του ίδιου δεν είναι ιδιαίτερα ικανός με το αντικείμενο του πολέμου.
Φωτοθήκη
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Δουρειος Ιππος
Αλιευτικό εργαλείο
thumb|250px|Ψαράς στο Κανάλι Kennet και Avon στην [[Αγγλία.]] Mε τον όρο αλιευτικό εργαλείο χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε μέσον με το οποίο επιχειρείται οποιοδήποτε είδος αλιείας. Στη πράξη όμως πολλές φορές με το ίδιο όνομα του αλιευτικού εργαλείου χαρακτηρίζεται είτε και η επιχειρούμενη μέθοδος (τρόπος) αλιείας, είτε ακόμα και το αλιευτικό σκάφος με το οποίο γίνεται χρήση του συγκεκριμένου μέσου, π.χ. συρτή (εργαλείο, μέθοδος), γρι-γρί (εργαλείο, σκάφος), τράτα (εργαλείο, σκάφος) κ.λπ.
Ακολουθεί κατάλογος των κυριοτέρων αλιευτικών εργαλείων, με σημειώσεις όπου απαντώνται συνωνυμίες μεθόδων ή ονομασίας σκαφών, με τα οποία και επιχειρείται αλιεία στα ελληνικά χωρικά ύδατα.
Δείτε επίσης
*
Φρανσουά ντυ Σουέ
Ο Φρανσουά ντυ Σουέ (γαλλικά: François du Souhait) (μεταξύ 1570 και 1580 - 1617) ήταν Γάλλος συγγραφέας (μεταφραστής, πεζογράφος, ποιητής, σατιρικός, ηθικός φιλόσοφος) στα τέλη του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα με καταγωγή από το δουκάτο της Λωρραίνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φρανσουά ντυ Σουέ γεννήθηκε σε ευγενή οικογένεια στην περιοχή της Καμπανίας. Ελάχιστα είναι γνωστά για τη ζωή του. Μεταξύ 1600 και 1605 εργάστηκε ως γραμματέας του Καρόλου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης και αργότερα του Ερρίκου Β', δούκα της Λωρραίνης (από το 1608), και αρκετά από τα έργα του είναι αφιερωμένα σε υψηλόβαθμα μέλη της αυλής της Λωρραίνης, όπως στην πριγκίπισσα Αικατερίνη της Λωρραίνης, στον Φρανσουά ντε Μπασομπιέρ κλπ. Ο Ντυ Σουέ έζησε για πολλά χρόνια στη Γαλλία, αλλά φαίνεται ότι εξορίστηκε το 1614 λόγω της συμμετοχής του σε μια σκανδαλώδη σατιρική ποιητική συλλογή. Θεωρείται ότι όταν βρισκόταν στη Γαλλία σύχναζε στον λογοτεχνικό κύκλο γύρω από τη Μαργαρίτα της Γαλλίας.
Συγγραφικό έργο
Ο Ντυ Σουέ ήταν ο συγγραφέας επτά μυθιστορημάτων, μιας συλλογής διηγημάτων (για τα οποία είναι σήμερα πιο γνωστός ), μιας συλλογής ποιημάτων, ενός βουκολικού έργου, μιας τραγωδίας σε 5 πράξεις, μιας μετάφρασης της Ιλιάδας και αρκετών έργων ηθικής και διδακτικής φιλοσοφίας. Από τα επτά μυθιστορήματά του, μόνο τα δύο πρώτα του φαίνεται να είχαν κάποια εμπορική επιτυχία (τέσσερις εκδόσεις το καθένα, στο Παρίσι και στη Λυών). Ως μυθιστοριογράφος, τα πρώτα έργα του κατατάσσονται στην ίδια παράδοση του «αισθηματικού μυθιστορήματος» με τους συγγραφείς Αντουάν ντε Νερβέζ και Νικολά ντεζ Εσκυτώ, αν και ο Ντυ Σουέ διαφέρει από αυτούς τους συγγραφείς τόσο στο περιεχόμενό του (παρουσιάζει ένα πολύ λιγότερο εξιδανικευμένο πορτρέτο του έρωτα και περιλαμβάνει περιστασιακά σατιρικά και ρεαλιστικά στοιχεία) και στο μερικές φορές αμήχανο ύφος του. Όπως και αυτοί οι άλλοι συγγραφείς, στα μεταγενέστερα έργα του ο Ντυ Σουέ απομακρύνθηκε από το αισθηματικό μυθιστόρημα προς το περιπετειώδες μυθιστόρημα με βουκολικά στοιχεία. Η χρήση του προφορικού λόγου και η σατιρική του πλευρά είναι πιο εμφανή στη συλλογή διηγημάτων του Histoires comiques ou entretiens facetieux (Κωμικές ιστορίες ή περίεργες συνομιλίες) (Παρίσι, 1612).
Τα επτά μυθιστορήματα του Ντυ Σουέ είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Παρέλαση υπερηφάνειας
Παρέλαση υπερηφάνειας (διεθνώς: pride parade ή pride) είναι γνωστή μία σειρά εκδηλώσεων που μπορεί να περιλαμβάνουν από απλές συγκεντρώσεις μέχρι παρελάσεις, άρματα και πάρτυ. Αφορούν τα ΛΟΑΤ άτομα τα οποία διαδηλώνουν δημόσια την περηφάνια που κάθε άτομο πρέπει να αισθάνεται για τη σεξουαλική του ταυτότητα, ενώ γιορτάζεται ανοιχτά η διαφορετικότητα και η κουλτούρα τους. Παράλληλα αποτελούν και μια μορφή διεκδικήσεων από την συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα, με κύριο στόχο την εξουδετέρωση των αρνητικών στερεοτύπων στην οποία ειναι εγκλωβισμένη η σκέψη και πρακτική πολλών ανθρώπων.
Τα γεγονότα του μπαρ Stonewall
thumb|Το μπαρ Stonewall στη [[Νέα Υόρκη]] Η αφετηρία του pride είναι μία επέτειος μνήμης απέναντι σ' ένα περιστατικό που συνέβη στη Νέα Υόρκη στις 28 Ιουνίου 1969. Τότε, στο gay bar Stonewall Inn, υπήρξε εισβολή από βαριά οπλισμένους άνδρες των ειδικών δυνάμεων, με πρόφαση την παράνομη πώληση οινοπνεύματος, σε μια σειρά αλλεπάλληλων επιδρομών σε ανάλογα μπαρ της περιοχής κι ενώ η γενική παρενόχληση των ομοφυλόφιλων και Τρανς ατόμων είχαν καταντήσει ρουτίνα.
Οι συλλήψεις και η βία που ακολούθησε εξαγρίωσαν τον κόσμο που βρισκόταν έξω από το μπαρ με αποτέλεσμα να επιτεθούν στα αστυνομικά οχήματα με πέτρες, μπουκάλια, ακόμη και δοχεία απορριμάτων. Στη συνέχεια μαζεύτηκε πολύ μεγάλο πλήθος για να διαμαρτυρηθεί, με αποτέλεσμα οι συγκρούσεις με την αστυνομία να συνεχιστούν για τις επόμενες μέρες και νύχτες.
Τον επόμενο μήνα οι gay ακτιβιστές κυκλοφόρησαν φυλλάδια, απαιτώντας μια μαζική «συγκέντρωση για την ομοφυλοφιλική απελευθέρωση». Η συμμαχία που σχηματίστηκε από τη συνεδρίαση υιοθέτησε την ονομασία «Gay Απελευθερωτικό Μέτωπο» (Gay Liberation Front). Ανάμεσα στις διεκδικήσεις της ήταν να σταματήσει η παρενόχληση από την αστυνομία, η προστασία στον εργασιακό χώρο, η ανάκληση των νόμων περί σοδομισμού και η θέσπιση νομοθεσίας κατά των διακρίσεων. Ακολουθούσαν και άλλα συλλαλητήρια διαμαρτυρίας και δημιουργήθηκαν οργανώσεις για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και λεσβιών σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό θεωρήθηκε το πρώτο σύγχρονο gay κίνημα.
Στην 30η επέτειο των γεγονότων της Νέας Υόρκης, το 1999, το μπαρ Stonewall ανακηρύχθηκε Μνημείο Εθνικής Κληρονομιάς, ενώ στην 40η επέτειο ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα ανακήρυξε τον Ιούνιο του 2009 μήνα περηφάνιας των ΛΟΑΤ.
Η διεθνής εξάπλωση
thumb|Pride στο [[Μιλάνο (2008)]] Με τα χρόνια, η επέτειος απέκτησε εορταστικό χαρακτήρα, απλώθηκε αρχικά και σε άλλες αμερικανικές πόλεις και στη συνέχεια σε πολλές άλλες χώρες, κυρίως του δυτικού κόσμου, ενώ καθιερώθηκε η 28η Ιουνίου ως η Ημέρα ΛΟΑΤ περηφάνιας (LGBT Pride Day). Για το λόγο αυτό τα περισσότερα LGBT pride ανά τον κόσμο διοργανώνονται συνήθως μήνα Ιούνιο.
Οι περισσότερο δημοφιλείς διοργανώσεις LGBT pride διεθνώς γίνονται στη Νέα Υόρκη, Σαν Φρανσίσκο, Βερολίνο, Λονδίνο, Παρίσι, Άμστερνταμ, Ρώμη, Βαρκελώνη, Σίδνεϊ κλπ., όμως μικρότερης εμβέλειας γίνονται και σε άλλες χώρες, κυρίως ευρωπαϊκές. Τα τελευταία χρόνια ο θεσμός εξαπλώθηκε και σε πόλεις όπως  Βαρσοβία, Πράγα, Κωνσταντινούπολη, Μανίλα, Ταϊπέι, Μπουένος Άιρες και χώρες όπως η Νότια Αφρική και το Ισραήλ.
Σε σημαντικό βαθμό ο έντονα πολιτικός χαρακτήρας των πρώτων pride έδωσε τη θέση του σε έναν πιο πανηγυριώτικο, ενώ η εμπορευματοποίηση του πράγματος αφενός του έδωσε φεστιβαλικές διαστάσεις, αφετέρου όμως δημιούργησε «γκρίνιες» κυρίως οικονομικής φύσης. Πολλά ΛΟΑΤ άτομα προβληματίστηκαν για την αναγκαιότητα διατήρησης ενός θεσμού που έμοιαζε πλέον να αποσκοπεί περισσότερο στον εντυπωσιασμό παρά στην προβολή αιτημάτων.
Παρ' όλα αυτά οι περισσότερες εκδηλώσεις κατάφεραν να αποκτήσουν θεσμική διάσταση μη περιοριζόμενες σε ατομικές πρωτοβουλίες, καθώς σε μεγάλο βαθμό υποστηρίχθηκαν από τις επίσημες δημοτικές αρχές των πόλεων και από πλειάδα κρατικών και μη κρατικών φορέων και οργανώσεων. Οι διοργανώσεις δεν ματαιώθηκαν ακόμη κι όταν υπήρξαν αντιδράσεις (π.χ. από τον δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης ή τον ίδιο τον Πάπα, στη Ρώμη). Στις 7 Ιουνίου του 2009 έγινε παρέλαση ομοφυλοφίλων στη Σαγκάη (Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας) για πρώτη φορά στα χρονικά της κομμουνιστικής χώρας.
Pride και κοινωνικοί αγώνες
Από τις ενδιαφέρουσες περιπτώσεις συμμετοχής σε pride μιας διαφορετικής κοινωνικής ομάδας σημειώθηκε το 1985 στη Μεγάλη Βρετανία. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας των Βρετανών ανθρακωρύχων τη διετία 1984-1985, μία ομάδα της Βρετανικής ΛΟΑΤ κοινότητας οργάνωσε επιτροπή συμπαράστασης στους απεργούς.
Στο pride του Λονδίνου που ακολούθησε, κατέβηκε και μάλιστα τέθηκε επικεφαλής της διαδήλωσης μια ομάδα απεργών ως αντιπροσωπεία του εργατικού σωματείου τους, κάτι που κατέδειξε ένα ευρύτερο πεδίο αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε διαφορετικές ομάδες, που όμως δραστηριοποιούνται στο ίδιο κοινωνικό περιβάλλον.
Οι δεκαετίες '80 και '90
εναλλ.=|μικρογραφία|Athens pride, [[2018]] Η πρώτη απόπειρα διοργάνωσης pride στην Ελλάδα επιχειρήθηκε από το ΑΚΟΕ (Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας) στις 28 Ιουνίου 1980 στην Αθήνα, οριοθετώντας την κυρίως ως πολιτική εκδήλωση και επαναλήφθηκε δειλά 2 χρόνια αργότερα στον χώρο του Ζαππείου. Έπρεπε να περάσουν 10 χρόνια για να διοργανωθούν αντίστοιχες εκδηλώσεις, κυρίως από ατομικές πρωτοβουλίες (Λόφος Στρέφη 1992, 1994, 1995, Πεδίον του Άρεως 1993, 1996 και σε κλειστούς χώρους 1998 και 1999). Την ίδια εποχή στην παραλία της Θεσσαλονίκης γίνονται οι αντίστοιχες διοργανώσεις από την ΟΠΟΘ (Ομάδα Πρωτοβουλίας Ομοφυλόφιλων Θεσσαλονίκης).
Το Athens Pride
Από το 2005 και εντεύθεν όλες οι ΛΟΑΤ οργανώσεις και σύλλογοι της Ελλάδας συμβάλλουν ώστε να διοργανωθεί ένα αντίστοιχο των ξένων χωρών LGBT pride, το οποίο χρόνο με το χρόνο δέχεται και μαζικότερη συμμετοχή. Γίνεται πάντα τον μήνα Ιούνιο στο κέντρο της Αθήνας (πλατεία Κλαυθμώνος). Την πρώτη χρονιά του δέχθηκε εκτός των άλλων και την επίσημη υποστήριξη της δημάρχου Αθηναίων Ντόρας Μπακογιάννη, όμως ο διάδοχός της Νικήτας Κακλαμάνης αρνήθηκε να το θέσει υπό την αιγίδα του. Το Athens Pride 2011 ωστόσο απέσπασε ξανά την υποστήριξη του Δήμου, μετά από απόφαση του δημάρχου Αθηναίων Γιώργου Καμίνη. Έκτοτε, το φεστιβάλ και η πορεία υπερηφάνειας διοργανώνεται σταθερά στην Αθήνα κάθε χρόνο.
Το Thessaloniki Pride
Το καλοκαίρι του 2012 πραγματοποιήθηκε το πρώτο φεστιβάλ και πορεία υπερηφάνειας στη Θεσσαλονίκη. Το υποστήριξε ο δήμαρχος της πόλης, Γιάννης Μπουτάρης, ενώ εξέφρασε την αντίθεσή του ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος. Έκτοτε, πραγματοποιείται σταθερά κάθε χρόνο με επιτυχία.
Το Patras Pride
Στις 18 Ιουνίου του 2016 πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Πάτρα φεστιβάλ ΛΟΑΤ υπερηφάνειας.
Αντιδράσεις
thumb|Αντιgay διαδήλωση στο [[Σαν Φρανσίσκο (2006)]] Σε αρκετές περιπτώσεις πολλών πόλεων του εξωτερικού εμφανίζονται ομάδες ατόμων που παράλληλα διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στα LGBT pride και στους ομοφυλόφιλους γενικότερα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων πρόκειται για μέλη Χριστιανικών οργανώσεων και διαδηλώνουν κατά κανόνα ειρηνικά, κρατώντας πλακάτ. Σε περιπτώσεις που οι διαδηλωτές είναι μέλη ακροδεξιών οργανώσεων (κυρίως σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης), τότε συνήθως επακολουθούν συγκρούσεις. Μικρής έκτασης επεισόδιο συνέβη στο pride της Αθήνας το 2008 με μέλη της Χρυσής Αυγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομοφυλοφιλία Κατηγορία:Δικαιώματα ΛΟΑΤ
Όρυξ
Ο Όρυξ ή Αλούς ήταν αρχαία πολίχνη της Αρκαδίας, βρισκόμενη στην Κλειτορία.
Ο Όρυξ αναφέρεται από τον Παυσανία, ο οποίος πέρασε από την περιοχή.
Παλαιότερα θεωρείτο ότι ήταν πιθανά κοντά στο (αναφερόμενο σε δεδομένα του 1930) "Παλαιόκαστρο" της Ποδογοράς στην δεξιά όχθη του ποταμού Λάδωνα.
Σήμερα η θέση της αρχαίας πολίχνης πιστεύεται ότι βρίσκεται κοντά στη Δάφνη Καλαβρύτων και στα σύνορα των σημερινών νομών Αχαΐας και Αρκαδίας, όπου έχουν βρεθεί ερείπια δύο πόλεων.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Κλείτωρ Κατηγορία:Δήμος Κλείτορος
Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ
Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ (Daniel Cohn-Bendit, 4 Απριλίου 1945) είναι Γερμανός πολιτικός, γαλλογερμανικής καταγωγής και ηγετική φυσιογνωμία του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος και του Μάη του '68.
Γεννήθηκε το 1945 στο Μοντωμπάν στη νότια Γαλλία από πατέρα Γερμανοεβραίο και μητέρα Γαλλίδα. Θα επιλέξει σε ηλικία 18 ετών την γερμανική υπηκοότητα για να αποφύγει την στρατιωτική θητεία.
Το 1984 θα ενταχθεί στους Γερμανούς Πράσινους. Το 1989 θα εκλεγεί αντιδήμαρχος Φρανκφούρτης και το 1994 ευρωβουλευτής. Το 1999 θα ηγηθεί της ευρωλίστας των Γάλλων Πράσινων αλλά το 2004 θα επανεκλεγεί στη Γερμανία. Από το 2002 είναι συν-πρόεδρος, μαζί με την Μόνικα Φρασόνι, της κοινοβουλευτικής ομάδας Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο. Τον Φεβρουάριο του 2012 αναγορεύθηκε σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Παιδοφιλική συζήτηση
Ο Κον-Μπεντίτ έχει κάνει μια σειρά από προκλητικές δηλώσεις σχετικά με το «σεξ με τα παιδιά» στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κυρίως το 1975 στο βιβλίο του The Great Bazaar (Der grosse Basar), όπου περιγράφει ερωτικές συναντήσεις με παιδιά πέντε ετών την εποχή που ήταν δάσκαλος σε ένα αντι-αυταρχικό νηπιαγωγείο.