cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αξίωμα της επιλογής
Τα ισχυρότερα αξιώματα
Το αξίωμα της Κατασκευασιμότητας και η γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς και με τα δυο συνεπάγεται το αξίωμα της επιλογής, αλλά είναι απολύτως ισχυρότερο από αυτό.
Στις θεωρίες κατηγορίας, όπως η θεωρία φον Νόιμαν-Μπέρναϊς-Γκέντελ των συνόλων και Μορς-Kelley θεωρία των συνόλων, υπάρχει ένα πιθανό αξίωμα που ονομάζεται το αξίωμα της παγκόσμιας επιλογής το οποίο είναι ισχυρότερο από ό, τι το αξίωμα της επιλογής για τα σύνολα, εφόσον ισχύει και για τις σωστές τάξεις. Και το αξίωμα της παγκόσμιας επιλογή γίνεται ύστερα από το αξίωμα του περιορισμού του μεγέθους.
Ισοδύναμα
Υπάρχουν σημαντικές περιπτώσεις ότι, αναλαμβάνοντας τα αξιώματα της ZF, αλλά ούτε η AC, ούτε η ¬ AC, είναι ισοδύναμες με το αξίωμα της επιλογής. Η πιο σημαντικό ανάμεσά τους είναι το λήμμα του Zorn και το καλά-διατεταγμένο θεώρημα. Στην πραγματικότητα,ο Zermelo αρχικά εισήγαγε το αξίωμα της επιλογής, προκειμένου να επισημοποιήσει την απόδειξη του καλά διατεταγμένου θεώρημα.
Θεωρία κατηγοριών
Υπάρχουν πολλά αποτελέσματα στη θεωρία κατηγορίας που επικαλούνται το αξίωμα της επιλογής για την απόδειξη τους. Αυτά τα αποτελέσματα μπορεί να είναι πιο αδύναμα ή ισχυρότερα από το αξίωμα της επιλογής, ανάλογα με τη δύναμη των τεχνικών θεμελίων. Για παράδειγμα, εάν κάποιος καθορίζει κατηγορίες όσον αφορά σύνολα, δηλαδή, ως σύνολα από αντικείμενα και morphisms (συνήθως ονομάζεται μια μικρή κατηγορία), ή ακόμη και τοπικά μικρές κατηγορίες, των οποίων η Hom-αντικείμενα είναι σύνολα, τότε δεν υπάρχει καμία κατηγορία όλων των συνόλων, και γι 'αυτό είναι δύσκολο για μια κατηγορία-θεωρητική διατύπωση, για να ισχύουν για όλα τα σύνολα. Από την άλλη πλευρά, άλλες θεμελιώδεις περιγραφές της θεωρίας της κατηγορίας είναι σημαντικά ισχυρότερα, και η ίδια κατηγορική-θεωρητική δήλωση της επιλογής μπορεί να είναι ισχυρότερη από την τυπική διατύπωση, à la τάξη θεωρία, που αναφέρονται παραπάνω.
Παραδείγματα της κατηγορίας της θεωρίας καταστάσεων που απαιτούν επιλογή περιλαμβάνουν:
Ηπιότερες μορφές
αποδείξεις στην πρωτοβάθμια μαθηματική ανάλυση, και είναι σύμφωνες με ορισμένες αρχές, όπως το μέτρο Lebesgue όλων των συνόλων της πραγματικής ευθείας, που είναι από την πλήρη αξίωματα της επιλογής.
Άλλα αξιώματα επιλογής ασθενέστερα από τα αξιώματα της επιλογής περιλαμβάνουν το Boolean πρωταρχικό ιδανικό θεώρημα και το τυποποιημένο αξίωμα. Το πρώτο είναι ισοδύναμο με ZF με την ύπαρξη υπερσυνόλων που περιέχει κάθε δεδομένο φίλτρο, και αποδεικνύεται από Tarski το 1930.
Ισχυρότερες μορφές της άρνησης AC
Τώρα, σκεφτείτε ισχυρότερες μορφές της άρνησης AC. Για παράδειγμα, αν θα συντομεύσει από την BP τον ισχυρισμό ότι κάθε σύνολο των πραγματικών αριθμών έχει την ιδιότητα του Baire, τότε η BP είναι ισχυρότερη από ό, τι ¬ AC, η οποία υποστηρίζει την ανυπαρξία οποιασδήποτε λειτουργίας επιλογής ίσως μόνο ένα ενιαίο σύνολο μή κενών συνόλων. Σημειώστε ότι η ενισχυμένη αρνήσεις μπορεί να είναι συμβατές με τις εξασθενημένες μορφές των AC. Για παράδειγμα, ZF + DC + BP είναι συνεπής, αν ZF είναι.
Είναι επίσης σύμφωνη με ZF + DC ότι κάθε συνόλου των πραγματικών είναι Lebesgue μετρήσιμο? Ωστόσο, το αποτέλεσμα της συνέπειας, λόγω Robert M. Solovay, δεν μπορεί να αποδειχθεί σε ZFC το ίδιο, αλλά απαιτεί ένα ήπιο μεγάλο πληθικό αριθμό (η ύπαρξη απρόσιτες πληθικό). Το πιό ισχυρότερο αξίωμα της αοριστίας μ.Χ., προϋποθέτει ότι κάθε συνόλου των πραγματικών είναι Lebesgue μετρήσιμο, έχει την ιδιότητα του Baire, και έχει το τέλειο ακίνητο σύνολο (και τα τρία από τα αποτελέσματα αυτά αντικρούονται από AC μόνα τους). ZF + DC + AD είναι συνεπής με την προϋπόθεση ότι ένα αρκετά ισχυρά μεγάλα αξιώματα πληθικού είναι συνεπής (η ύπαρξη απείρως πολλών πληθικών Woodin).
Δηλώσεις σύμφωνα με την άρνηση της AC
Για τις αποδείξεις, βλέπε Thomas Jech, το αξίωμα της επιλογής, American Elsevier Pub. Co, New York, 1973 ..
Αποσπάσματα
"Το αξίωμα της επιλογής είναι προφανώς αληθές, η αρχή της απαρίθμησης προφανώς ψευδή, και ποιος μπορεί να πει για το λήμμα του Zorn;" - Bona Jerry
"Το αξίωμα της επιλογής είναι απαραίτητο να επιλέξει ένα σύνολο από άπειρες κάλτσες, αλλά όχι από έναν άπειρο αριθμό υποδημάτων". - Bertrand Russell
"Ο Tarski προσπάθησε να δημοσιεύσει το θεώρημα 'η ισοδυναμία μεταξύ των AC και ' κάθε μη πεπερασμένο σύνολο Α έχει την ίδια πληθικότητα όπως AXA », βλ. ανωτέρω] στο Comptes Rendus, αλλά ο Fréchet και ο Lebesgue αρνήθηκαν να το παρουσιάσουν.Ο Fréchet έγραψε ότι μια επίπτωση μεταξύ των δύο γνωστών [αληθών] προτάσεων δεν είναι ένα νέο αποτέλεσμα, και ο Lebesgue έγραψε ότι μια επίπτωση μεταξύ των δύο ψευδών προτάσεων δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον ».
"Το αξίωμα πήρε το όνομά του οχι επειδή οι μαθηματικοί το προτιμούν από τα άλλα αξιώματα." - Α. Κ. Dewdney
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρία συνόλων
Κλωνάρι
Το Κλωνάρι είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το Κλωνάρι απέχει 27 χιλιόμετρα από την Λεμεσό. Βρίσκεται σε υψόμετρο 455 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με το Κελλάκι, στα βορειοδυτικά με την Επταγώνια, στα βόρεια με τη Σανίδα, στα ανατολικά με τη Βίκλα και στα νοτιοανατολικά με τον Αρακαπά.
Ονομασία
Σύμφωνα με μία εκδοχή, η ονομασία του χωριού προέρχεται από το σχήμα του που έμοιαζε με κλωνάρι δέντρου. Το χωριό, μαζί με τη γειτονική Βίκλα, αποτελούσαν τσιφλίκια στα οποία καλλιεργούνταν αμπέλια, ελιές και χαρουπιές. Το Κλωνάρι αναπτύχθηκε παράλληλα με τον δρόμο που υπήρχε στην περιοχή σε σχήμα που θύμιζε κλωνάρι.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού δεν ξεπερνούσε ποτέ τις μερικές δεκάδες κατοίκους. Τις τελευταίες δεκαετίες ο πληθυσμός του χωριού μειώθηκε ακόμα περισσότερο, έχοντας λιγότερους από 20 κατοίκους. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Κλωναρίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Αλεξάνδρεια στον Ευφράτη ποταμό
Η ίδρυση της Αλεξάνδρειας αυτής (στην διώρυγα Πολλακόπα του ποταμού Ευφράτη), αναφέρεται από τον Αρριανό σαν συμβάν λίγο πριν τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πράγματι όταν ο τελευταίος αποφάσισε να ναυπηγήσει στόλο στον Ευφράτη για να εξερευνήσει τα αραβικά παράλια, πέρασε από τον παραπόταμο Πολλακόπα. Στην προσπάθειά του να προμηθεύσει με νερό την γύρω περιοχή (που την μάστιζε η ξηρασία), προέβη στις κατάλληλες επιδιορθώσεις στον παραπόταμο. Εκεί τελικά που ο Πολλακόπας ενώνεται με λίμνες, ο Αλέξανδρος ίδρυσε την δική του Αλεξάνδρεια, εγκαθιστώντας σε αυτήν Έλληνες απόμαχους μισθοφόρους.
Στην θέση της αρχαίας πόλης βρίσκεται η σημερινή Iskandariya του κεντρικού Ιράκ.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Γιώργος Κανσός
Ο Γιώργος Κανσός (1930 - 2002) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής.
Γγεννήθηκε το 1930. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην ΑΕ Χρωματουργείων και το 1947 πήγε στον Ολυμπιακό, ομάδα για την οποία έπαιξε μέχρι το 1956. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για την Προοδευτική, όπου και αποχώρησε από την ενεργό δράση.
Απεβίωσε το 2002.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Διάφραγμα
Γενικά διάφραγμα είναι μια μεμβράνη η οποία διαχωρίζει ένα χώρο σε δύο μέρη και έχει κάποιο λειτουργικό σκοπό. Ειδικότερα μπορεί να είναι:
Λένι Ρίφενσταλ
Νεότητα, αρχή της καριέρας της
Η Ρίφενσταλ γεννήθηκε στη συνοικία Βέντινγκ (Wedding) του Βερολίνου, στις 22 Αυγούστου 1902. Πατέρας της ήταν ο Άλφρεντ Ρίφενσταλ και μητέρα της η Μπέρτα (πατρικό Σέρλαχ, Bertha Sherlach). Η οικογένεια είχε οικονομική ευρωστία, καθώς ο Άλφρεντ διέθετε δική του επιχείρηση, η οποία, συν τω χρόνω, επεκτάθηκε. Ήταν, όμως, και πολύ δεσποτικός ως οικογενειάρχης, τόσο απέναντι στη Λένι όσο και απέναντι στον μικρότερο κατά τρία χρόνια αδελφό της, Χάιντς. Με την αγορά ενός εξοχικού σπιτιού στα περίχωρα του Βερολίνου, η Λένι ήλθε σε επαφή με τη φύση, προς την οποία ανέπτυξε ιδιαίτερη αγάπη.
Η Λένι από νωρίς εκδήλωσε την επιθυμία να ασχοληθεί με την τέχνη και συγκεκριμένα με τον χορό. Τις αντιδράσεις του πατέρα της κατέπνιξε η μητέρα της, η οποία ήθελε να γίνει και η ίδια ηθοποιός, επειδή, όμως, η οικογένειά της είχε 18 παιδιά και η μητέρα της είχε πεθάνει, κατέληξε να γίνει ράπτρια, για να βοηθήσει τον χήρο πατέρα της, μέχρι που παντρεύτηκε τον Άλφρεντ. Έτσι, η Λένι γράφτηκε στη σχολή χορού "Grimm-Reiter" από μικρή ηλικία - αρχικά κρυφά από τον πατέρα της. Την πρώτη της δημόσια παράσταση ως χορεύτρια την έδωσε το 1921. Η παρουσία της κρίθηκε πολύ ικανοποιητική και άρχισε να εμφανίζεται σε παράσταση του "Deutsches Theater" με σκηνοθέτη τον Μαξ Ράινχαρντ (Max Reinhardt) και να κάνει περιοδείες σε ολόκληρη τη Γερμανία αλλά και στην Ευρώπη. Σε μία από αυτές τις παραστάσεις, στην Πράγα, τραυματίσθηκε σοβαρά στο γόνατο και αυτός ο τραυματισμός έθεσε υποχρεωτικό τέλος στη σταδιοδρομία της ως χορεύτριας. Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης είδε μία ταινία σχετικά με βουνά και η φυσιολατρία της αφυπνίσθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε μόλις μπόρεσε ταξίδεψε στις Άλπεις για να συναντήσει τον σκηνοθέτη της ταινίας Άρνολντ Φανκ (Arnold Fanck). Αν και δεν τον συνάντησε τότε, ο Φανκ την επέλεξε ως πρωταγωνίστρια σε τρεις ταινίες του, εκτιμώντας την αθλητική και παράτολμη κοπέλα με την υποβλητική γοητεία. Με τη θητεία της υπό τον Φανκ μυήθηκε στην ορειβασία, ενώ παράλληλα μάθαινε και τις τεχνικές της δημιουργίας μιας ταινίας. Η συμμετοχή της στις ταινίες του Φανκ την έκανε δημοφιλή στο γερμανικό κοινό αλλά και ανάμεσα στους Γερμανούς σκηνοθέτες της εποχής. Το μεγάλο άλμα στην καριέρα της γίνεται με την ταινία "Το γαλάζιο φως" (βλ. κατάλογο ταινιών), στο οποίο πρωτοεμφανίζεται ως σκηνοθέτις. Η ταινία άρχισε το 1931 και ολοκληρώθηκε το 1932. Τον Μάιο του ίδιου χρόνου η Λένι συναντά για πρώτη φορά τον Χίτλερ. Ο Φύρερ, πριν από την έναρξη του πολέμου, ήταν μανιώδης κινηματογραφόφιλος και είχε εντυπωσιαστεί από τη σκηνή της ταινίας στην οποία η Λένι χορεύει πάνω από τη θάλασσα. Η ταινία είχε διανεμηθεί σε όλο τον κόσμο, δεν έγινε, όμως, παντού ευμενώς δεκτή, πράγμα που η ίδια η Λένι απέδωσε στις υποκινούμενες από Εβραίους κριτικές. Παράλληλα, έλαβε πρόσκληση από το Χόλιγουντ να μεταβεί και να εργαστεί εκεί, η ίδια όμως επέλεξε να παραμείνει στη Γερμανία.
right|thumb|200px|Χίτλερ και Ρίφενσταλ. 20 Απριλίου 1938
Το 1932 η Λένι παρακολούθησε την ομιλία του Χίτλερ στο Συνέδριο της Νυρεμβέργης και εντυπωσιάστηκε από το ταλέντο του ως ομιλητή. Παράλληλα, όμως, έγινε η "θεά του Κινηματογράφου" για τον Φύρερ. Η Λένι, στο μεταξύ, γυρίζει στη Γροινλανδία την ταινία "SOS Παγόβουνο", στα γυρίσματα της οποίας οι συμπρωταγωνιστές της τη βλέπουν να βυθίζεται στην ανάγνωση έργων του Χίτλερ και, ιδίως, του "Mein Kampf". Το 1933 η Ρίφενσταλ γυρίζει την ταινία "Η νίκη της πίστης", στην οποία σκιαγραφείται και ο Ερνστ Ρεμ. Όμως, μετά τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών και τη δολοφονία του Ρεμ, η ταινία προκαλεί πολιτική αμηχανία. Ωστόσο, ο Χίτλερ έχει εντυπωσιαστεί από τη Λένι και της ζητά να κινηματογραφήσει το 6ο Συνέδριο του Κόμματος στη Νυρεμβέργη το 1934. Σύμφωνα με όσα γράφει στα απομνημονεύματά της, η ίδια δεν ήθελε να γυρίσει άλλες ταινίες για λογαριασμό των Ναζί, επειδή επιθυμούσε να γυρίσει σε ταινία την αγαπημένη όπερα του Χίτλερ, "Tiefland" (βλ. φιλμογραφία). Πράγματι, είχε βρει ιδιώτες χρηματοδότες, αλλά, τελικά, τα γυρίσματα στην Ισπανία διακόπηκαν και ο Χίτλερ κατάφερε να την πείσει να κινηματογραφήσει το συνέδριο, υποσχόμενος ότι δεν θα της ξαναζητούσε να γυρίσει άλλη ταινία για λογαριασμό του κόμματος. Η ίδια δήλωσε στον Χίτλερ ότι "επιθυμούσε να επιστρέψει ως πρωταγωνίστρια, γιατί δεν θα ήθελε να συνεχίσει να ζει, αν αναγκαζόταν να εγκαταλείψει την υποκριτική".
Η Ρίφενσταλ γύρισε πράγματι την ταινία, της οποίας τον τίτλο επέλεξε ο ίδιος ο Χίτλερ: "Ο Θρίαμβος της Θέλησης" (Triumph des Willens). Η ταινία γνώρισε τεράστια επιτυχία στη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (όπου και έλαβε βραβεία), ωστόσο η προβολή της απαγορεύτηκε στις ΗΠΑ, όπου θεωρήθηκε ταινία καθαρής προπαγάνδας. Αντίγραφό της φυλάχθηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης και σήμερα θεωρείται ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα προπαγανδιστικής φιλμογραφίας που έχουν ποτέ δημιουργηθεί. Η ταινία επέφερε διεθνή αναγνώριση στη Ρίφενσταλ, η ίδια, ωστόσο, δήλωσε ότι "αηδίασε όταν έμαθε με ποιον τρόπο χρησιμοποιήθηκε το αποτέλεσμα της καλλιτεχνικής της δημιουργίας".
Παρά τη δήλωσή της προς τον Χίτλερ ότι δεν θα ξαναγυρίσει ταινία για το κόμμα, το 1935 δέχεται να γυρίσει το διάρκειας 18 λεπτών ντοκιμαντέρ "Η ημέρα της ελευθερίας: Η Βέρμαχτ μας", με την ευκαιρία του 7ου Συνεδρίου του Κόμματος. Από αυτό το Συνέδριο προήλθαν οι Νόμοι της Νυρεμβέργης, οι οποίοι καθόρισαν το μέλλον των Εβραίων στη Γερμανία, αρχικά, και σε όλη την Ευρώπη αργότερα. Η ταινία δεν έγινε ευρέως γνωστή εκτός Γερμανίας και η Ρίφενσταλ αρχικά αρνήθηκε ότι είχε γυρίσει τέτοια ταινία, μέχρι που ανακαλύφθηκε αντίγραφό της το 1971.
Ακολουθεί νέα πρόσκληση του Χίτλερ για την κινηματογράφηση των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου το 1936. Η Ρίφενσταλ δέχεται και επισκέπτεται την Ελλάδα για να φωτογραφήσει την Αρχαία Ολυμπία. Στο έργο αυτό τη βοηθά η διάσημη Ελληνίδα φωτογράφος Έλλη Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη, γνωστή με το ψευδώνυμο "Nelly's". Το υλικό που συγκεντρώνεται δημιουργεί την ταινία "Olympia", στην οποία η Λένι χρησιμοποιεί νέες τεχνικές: Ήταν από τους πρώτους που υιοθέτησε την κίνηση της κάμερας πάνω σε ράγες, ώστε να παρακολουθεί τις κινήσεις των αθλητών. Η ταινία θεωρείται ότι άσκησε μεγάλη επιρροή στη σύγχρονη κινηματογράφηση αθλητικών γεγονότων. Ο Γιόζεφ Γκέμπελς, ο οποίος στο παρελθόν είχε δηλώσει ότι "Η Ρίφενσταλ είναι η μόνη από τις μεγάλες σταρ που μας καταλαβαίνει", της υπέδειξε να αγνοήσει τους "μη άρειους" αθλητές. Η Ρίφενσταλ τον παράκουσε ψυχρά, κινηματογραφώντας αθλητές όλων των φυλών, και ιδιαίτερα τον Ολυμπιονίκη Τζέσε Όουενς. Είχε και μια περιπέτεια με τον Αμερικανό Ολυμπιονίκη του Δεκάθλου Γκλεν Μόρρις (Glenn Morris), με τον οποίο υπήρξε η φήμη ότι θα παντρευτεί. Για την ταινία της αυτή το περιοδικό Time τής αφιέρωσε το εξώφυλλο του τεύχους της 17ης Φεβρουαρίου 1936. Η ταινία κυκλοφόρησε το 1938 με την ευκαιρία των 49ων γενεθλίων του Χίτλερ. Κυκλοφόρησε και στο εξωτερικό και της προσέδωσε παγκόσμια αναγνώριση. Σε μια προσπάθεια να δώσει στην ταινία - και στην καριέρα της - επισκέφθηκε τις ΗΠΑ, όπου έφθασε πέντε μόλις ημέρες πριν τη Νύχτα των Κρυστάλλων. Όταν τα γεγονότα αυτά έγιναν γνωστά στις ΗΠΑ, η Ρίφενσταλ έκανε δηλώσεις, διακηρύσσοντας ότι "ο Χίτλερ δεν είναι υπεύθυνος γι' αυτά". Ο διάσημος Αμερικανός δημοσιογράφος Ουόλτερ Ουίντσελ (Walter Winchell) έγραψε ότι η Ρίφενσταλ είναι "τόσο όμορφη όσο μια σβάστικα". Οι προσκλήσεις για επίσκεψη στο Χόλιγουντ ανακλήθηκαν και σηκώθηκε θύελλα διαμαρτυριών, που μετέτρεψαν την επίσκεψη της Ρίφενσταλ στις ΗΠΑ σε πραγματική καταστροφή. Ελάχιστοι δέχτηκαν να τη συναντήσουν, μεταξύ αυτών ο Γουόλτ Ντίσνεϊ (σε κατ' ιδίαν επίσκεψη και όχι δημόσια) και ο Χένρι Φορντ. Η Ένωση Αντιναζιστών των ΗΠΑ δήλωσε ότι "δεν υπάρχει χώρος στο Χόλιγουντ για τη Λένι Ρίφενσταλ".
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
left|thumb|200px|Λένι Ρίφενσταλ, ανάμεσα στα Γερμανικά Στρατεύματα. Πολωνία, 1939 Όταν πραγματοποιήθηκε η Εισβολή στην Πολωνία η Ρίφενσταλ παρακολούθησε τα γεγονότα ως πολεμικός ανταποκριτής. Ωστόσο, έφθασε στο μέτωπο και στη Στρατιά του Γκερντ φον Ρούντστεντ ντυμένη με παραστρατιωτική στολή, "με ξιφίδιο στη ζώνη της και ένα μικρό πιστόλι σε μια από τις λευκές μπότες της". Εκεί, σύμφωνα με τα απομνημονεύματά της, προσπάθησε να παρέμβει σε επεισόδιο εκτέλεσης 30 πολιτών, αλλά τη σταμάτησαν οι στρατιώτες της Βέρμαχτ. Δεν άργησε, όμως, να επανέλθει στην κατακτημένη Βαρσοβία στις 5 Οκτωβρίου 1939, για να κινηματογραφήσει την παρέλαση των νικηφόρων ναζιστικών στρατευμάτων στην πόλη. Από τότε αποφάσισε να μην ξαναγυρίσει παρόμοια ταινία. Αυτό, όμως, δεν την εμπόδισε να αποστείλει τηλεγράφημα στον Χίτλερ, τον Ιούνιο του 1940, επαινώντας τον για την κατάκτηση του Παρισιού και ευχαριστώντας τον για αυτό. Αργότερα, η ίδια "εξήγησε" πως αυτό το τηλεγράφημα το έστειλε θεωρώντας ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει.
Η θερμή σχέση που είχε με τον Χίτλερ κλονίστηκε το 1944, όταν ο αδελφός της, Χάιντς, σκοτώθηκε στο ανατολικό μέτωπο. Εν τούτοις, και πολύ πριν από αυτό το γεγονός, το 1940, η Ρίφενσταλ είχε αρχίσει να δουλεύει πάνω στην ταινία που πάντα ονειρευόταν, το "Tiefland", την οποία η κυβέρνηση, κατ' εντολήν του Χίτλερ, χρηματοδότησε με 7.000.000 μάρκα (reichsmarks). Οι ισπανικής εμφάνισης κομπάρσοι αντικαταστάθηκαν από κρατούμενους αθίγγανους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, τόσο στα εξωτερικά γυρίσματα όσο και στα εσωτερικά (Βερολίνο, 1942). Μετά τον πόλεμο Η Ρίφενσταλ ισχυρίστηκε ότι οι κομπάρσοι αυτοί είχαν επιζήσει και τους συνάντησε όταν ο πόλεμος έληξε. Οι μαρτυρίες, ωστόσο, από τα αρχεία των στρατοπέδων δείχνουν το ακριβώς αντίθετο.
Το 1944 η Ρίφενσταλ αποφάσισε να παντρευτεί τον Πέτερ Γιάκομπ (Peter Jacob), πράγμα που έκανε στις 21 Μαρτίου, αφού πρώτα τον σύστησε στον Χίτλερ, που τους συνάντησε στο Κίτσμπυχελ (Kitzbühel) της Αυστρίας. Αυτή ήταν η τελευταία της συνάντηση με τον Χίτλερ. Το ζεύγος πήρε διαζύγιο το 1946.
Όταν η Γερμανία κατέρρευσε στρατιωτικά, η Ρίφενσταλ εγκατέλειψε το Βερολίνο και προσπάθησε να φθάσει την περιοχή που ζούσε η μητέρα της, προς τα δυτικά. Συνελήφθη, όμως από τα αμερικανικά στρατεύματα και αφέθηκε ελεύθερη με τη λήξη του πολέμου.
Μεταπολεμική δραστηριότητα
Λόγω της φύσης της εργασίας της, της οπτικής καταγραφής τεκμηρίων, διατάχθηκε η σύλληψή της μετά τον πόλεμο. Στις ανακρίσεις στις οποίες υποβλήθηκε, δήλωνε απολιτική και παρεξηγημένη. Δήλωσε, επίσης, ότι αγνοούσε παντελώς την ύπαρξη στρατοπέδων συγκέντρωσης και, αργότερα, δήλωσε ότι "αναγκάσθηκε να κάνει ό,τι έκανε, επειδή ο Γκέμπελς την απειλούσε ότι θα την έστελνε και την ίδια σε στρατόπεδο συγκέντρωσης". Συνέχισε να προσποιείται άγνοια των εγκλημάτων πολέμου, ωστόσο είπε ότι "οι Εθνικοσοσιαλιστές την είχαν συναρπάσει. Ήταν, όμως, πολύ αφελής για να αντιληφθεί τι ακριβώς διέπραττε το ναζιστικό καθεστώς". Από το 1945 ως το 1948 κρατήθηκε σε στρατόπεδα και φυλακές, ποτέ όμως δεν καταδικάστηκε για οτιδήποτε, αν και είχε χρησιμοποιήσει κρατούμενους από στρατόπεδα συγκέντρωσης στις ταινίες της. Χαρακτηρίστηκε ως "συμπαθούσα των Ναζιστών" και δεν κρατήθηκε περισσότερο.
Προσπάθησε να κάνει ένα "ριμέικ" του "Γαλάζιου φωτός" και ολοκλήρωσε το "Tiefland", το οποίο βγήκε προς διανομή το 1954. Οι δημιουργοί ταινιών στην Ομοσπονδιακή Γερμανία, ωστόσο, αντιτάχθηκαν σφοδρά στην αναβίωση της καριέρας της και η Ρίφενσταλ αναγκάστηκε, το 1956, να αναχωρήσει για την Αφρική, όπου άρχισε να γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο "The Black Cargo" (το μαύρο φορτίο), που δεν ολοκληρώθηκε, με θέμα το δουλεμπόριο. Την επόμενη δεκαπενταετία συνέγραψε τρία σενάρια στην Ισπανία, έκανε μια περιοδεία στη Γερμανία με την ταινία των Ολυμπιακών Αγώνων, συμπλήρωσε το ριμέικ του "Γαλάζιου φωτός" και εξέδωσε ένα φωτογραφικό λεύκωμα με τίτλο "Οι τελευταίοι των Νούμπα" (1968). Το 1972 οι "Τάιμς" του Λονδίνου της αναθέτουν τη φωτογράφηση των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου. Το 1974 και ενώ παρακολουθεί ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ στο Κολοράντο, αναγνωρίζεται και προπηλακίστηκε από μέλη αντιναζιστικών οργανώσεων. Το 1975 επιστρέφει στο Σουδάν, όπου, παρά την ηλικία της, παίρνει μαθήματα καταδύσεων και, την επόμενη χρονιά εκδίδει ένα ακόμη φωτογραφικό λεύκωμα, με τίτλο "People of Kau" (Οι άνθρωποι του Κάου) (1976). Το ίδιο έτος εκδίδει ένα ακόμη λεύκωμα με υποβρύχιες φωτογραφίες, το "Coral Garden" (Ο κήπος των κοραλλίων).
To 1993 ο Γερμανός σκηνοθέτης Ρέι Μύλλερ (Ray Müller) γυρίζει τη βιογραφία της σε ταινία, με τον τίτλο "The Wonderful, Horrible life of Leni Riefenstahl".
Η Λένι είναι ήδη 91 ετών και, την ίδια χρονιά, εκδίδεται η αγγλική μετάφραση των απομνημονευμάτων της. Το 2002, σε ηλικία 100 ετών, παρουσιάζει τη νέα της ταινία "Underwater Impressions" (Οι υποβρύχιες εντυπώσεις), με υλικό από εκατοντάδες ώρες υποβρυχίων λήψεων.
Η Λένι Ρίφενσταλ απεβίωσε στις 8 Σεπτεμβρίου 2003 ενώ κοιμόταν στο σπίτι της στο Πέκινγκ (Pöcking) της Γερμανίας, σε ηλικία 101 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί φωτογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί παραγωγοί ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών Ρ
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1960-61
Την περίοδο 1960-61 διεξήχθη το 1ο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης το οποίο κατέκτησε η Φιορεντίνα μετά από διπλούς τελικούς με αντίπαλο τη Ρέιντζερς Γλασκώβης.
Το τουρνουά διοργανώθηκε από την επιτροπή του Μιτρόπα Καπ. Το κύπελλο της περιόδου 1960-61 αναγνωρίστηκε από την UEFA το 1963, κατόπιν πιέσεων από την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου.
Είναι μύθος ότι ο μικρός αριθμός των συμμετεχόντων ήταν λόγω του γεγονότος ότι μόνο μερικές χώρες είχαν εγχώρια διοργάνωση κυπέλλου. Όπως συνέβη και με την πρώτη διοργάνωση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, τα κριτήρια συμμετοχής μπορούσαν να διαφέρουν από κάθε εθνική ομοσπονδία. Η Φιορεντίνα συμμετείχε ως φιναλίστ του Κυπέλλου Ιταλίας και της Σέριε Α (και τα δύο κατακτήθηκαν από την Γιουβέντους), η Τσεχοσλοβακία έστειλε τους νικητές ενός ανεπίσημου Λιγκ Καπ και οι Ουγγαρία και Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας έστειλαν τις φιναλίστ του πρωταθλήματος.
Δεύτερος αγώνας
Η Φιορεντίνα κέρδισε με συνολικό σκορ 4–1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης
Γιοχάννες φον Ντεβάλλ
Ο Γιοχάννες φον Ντεβάλλ (γερμ. Johannes von Dewall, γεννημένος ως Άουγκουστ Κίνε, γερμ. August Kühne, 1829 - 1883) υπήρξε Πρώσος αξιωματικός και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1829 στο Χέρφορντ (Herford). Ο πατέρας του ήταν επίσης αξιωματικός. Γυμνάσιο πήγε στη σχολή αξιωματικών του Μπένσμπεργκ. Το 1848 κατατάχτηκε στη φρουρά του σώματος πυροβολικού του Πρωσικού στρατού. Τραυματίστηκε το 1857 από έκρηξη πυρίτιδας στο Μάιντς και παρασημοφορήθηκε για τον ηρωισμό του. Πήρε μέρος στον Αυστρο-πρωσικό πόλεμο, και μετά υπηρέτησε στο στρατόπεδο του Βισμπάντεν. Πολέμησε και στον Δεύτερο Δανο-πρωσικό πόλεμο το 1864 και στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο το 1870/71. Αποστρατεύτηκε το 1875 με βαθμό αντισυνταγματάρχη και εγκαταστάθηκε στο Βισμπάντεν, όπου και απεβίωσε στις 16 Απριλίου 1883 σε ηλικία 53 χρονών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώσοι Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς
Αρχαία Ελληνικά Ημερολόγια
Ο όρος Αρχαία Ελληνικά Ημερολόγια χρησιμοποιείται για να περιγράψει, ως σύνολο, τα διάφορα ημερολόγια που χρησιμοποιούνταν κατά τόπους από τους αρχαίους Έλληνες. Όπως είναι γνωστό, στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε μια ενιαία διακυβέρνηση, αλλά η χώρα χωριζόταν σε πολλά κράτη (πόλεις ή βασίλεια) και ως εκ τούτου, κάθε κράτος διέθετε το δικό του ημερολόγιο προσαρμοσμένο στις δικές του ιδιαίτερες παραδόσεις.
Ένα κράτος, πολλά ημερολόγια
Το παράδειγμα της Αθήνας μας δείχνει ότι δεν υπήρχε ένα καθολικής χρήσης ημερολόγιο, αλλά διαφορετικά ημερολόγια χρησιμοποιούνταν παράλληλα για να εξυπηρετήσουν διαφορετικούς σκοπούς. Στην Αθήνα για παράδειγμα χρησιμοποιούνταν: Όπως μαρτυρούν οι ιστορικές πηγές, τα ημερολόγια αυτά, λειτουργούσαν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο - το «θρησκευτικό έτος» δεν είχε ίδια διάρκεια με το «πολιτικό έτος» και οι μήνες του κρατικού ημερολογίου ήταν εντελώς ανεξάρτητοι από τους μήνες του θρησκευτικού ημερολογίου. Τελικά, στο τέλος του 5ου αιώνα π.Χ. το κρατικό ημερολόγιο των Αθηναίων συγχρονίστηκε με το θρησκευτικό. Οι ελάχιστες έως και ανύπαρκτες πληροφορίες, που κατέχουμε για τα κρατικά ημερολόγια άλλων κρατών, μας αναγκάζουν να επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας στα θρησκευτικά ημερολόγια των αρχαίων Ελλήνων.
Σύγκριση με το σύγχρονο ημερολόγιο
Τα θρησκευτικά ημερολόγια των αρχαίων Ελλήνων από την άλλη, δεν ήταν ηλιακά, αλλά ηλιοσεληνιακά· καθώς βασίζονταν στους κύκλους των φάσεων της σελήνης για να καθορίσουν τους μήνες και στο χειμερινό ηλιοστάσιο για να καθορίσουν την έναρξη του νέου έτους. Ένα σεληνιακό έτος αντιστοιχεί σε 12 σεληνιακούς μήνες των 29 ή 30 ημερών ο καθένας και διαρκεί περίπου 354 ημέρες, ενώ το χειμερινό ηλιοστάσιο απέχει από το επόμενο περίπου 365 ημέρες (όσο δηλαδή ένα ηλιακό έτος). Για να είναι ο πρώτος μήνας του έτους πάντα ο ίδιος και οι μήνες να διατηρούν μια σχετική θέση μέσα στις εποχές έπρεπε να καθοριστεί μια περίοδος μέσα στην οποία θα γινόταν «επανασυγχρονισμός» του σεληνιακού έτους με το ηλιακό έτος. Αυτό επιτεύχθηκε (μερικώς) με την προσθήκη ενός «εμβόλιμου» μήνα κάθε δύο με τρία χρόνια, που οδηγούσε την δημιουργία ενός έτους διάρκειας 384 ημερών.
Οι ημέρες του μήνα
Όπως αναφέρθηκε και πρωτύτερα, κάθε μήνας ξεκινούσε με την εμφάνιση της νέας σελήνης και αυτή η πρώτη ημέρα του μήνα λεγόταν «νουμηνία» (δηλ. νέος μήνας) σε όλα τα ελληνικά ημερολόγια. Σε κάποια (λιγοστά) ημερολόγια, οι ημέρες 2 έως 30 ονομάζονταν με τη σειρά «δεύτερη», «τρίτη» κτλ. Τα περισσότερα όμως ημερολόγια χώριζαν το μήνα σε τρία δεκαήμερα και οι ημέρες ονομάζονταν με βάση το δεκαήμερο στο οποίο ανήκαν.
Στο πιο καλά τεκμηριωμένο Αττικό ημερολόγιο, οι ημέρες του πρώτου δεκαημέρου (μετά τη νουμηνία) αριθμούνταν από το 2 έως το 10 και ακολουθούνταν από το χαρακτηρισμό «ισταμένου». Οι επόμενες ημέρες αριθμούνταν από το 1 έως το 9 και ακολουθούνταν από το χαρακτηρισμό «επί δεκάδι». Η δέκατη μέρα του δεύτερου δεκαημέρου (εικοστή του μηνός) την ονόμαζαν «εικάς». Οι ημέρες του τελευταίου δεκαημέρου, είτε αριθμούνταν κανονικά από το 1 έως το 9 και ακολουθούνταν από το χαρακτηρισμό «επί εικάδη», είτε αριθμούνταν αντίστροφα από το 10 έως το 2 και ακολουθούνταν από το χαρακτηρισμό «απιόντος». Η τελευταία ημέρα του μήνα λεγόταν «ένη και νέα», δηλαδή παλιά και νέα, επειδή ήταν το όριο του παλαιού με τον νέο μήνα. Προσέξτε ότι δεν ήταν απαραίτητα η 30η του μήνα, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η 29η, παραλείποντας την «9η επί εικάδη» / «2η απιόντος».
Με παρόμοιο τρόπο γινόταν η ονοματοδοσία και στα υπόλοιπα ημερολόγια που χώριζαν τον μήνα σε τρία δεκαήμερα.
Ονομασίες των μηνών
Κάθε ελληνικό κράτους χρησιμοποιούσε τα δικά του ονόματα για τους μήνες. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα ονόματα των μηνών σχετίζονταν με κάποια από τις εορτές που τελούνταν κατά τη διάρκεια του μήνα αυτού. Όταν ήταν η χρονιά που έπρεπε να γίνει χρήση ενός εμβόλιμου μήνα, ένας από τους κανονικούς μήνες του έτους επαναλαμβανόταν και έπαιρνε τον χαρακτηρισμό «εμβόλιμος» - π.χ. μέσα στο έτος υπήρχε ο μήνας «Ποσειδωνιών» και ο πρόσθετος μήνας ονομαζόταν «Ποσειδωνιών Εμβόλιμος» - ή σε άλλες περιπτώσεις «o δεύτερος» - π.χ. μέσα στο έτος υπήρχε ο μήνας «Ποιτρόπιος» και ο πρόσθετος μήνας ονομαζόταν «Ποιτρόπιος o δεύτερος».
Αιτωλικό ημερολόγιο Προκύκλιος, Ἀθαναίος, Βουκάτιος, Διός, Ἑυθυαίος, Ὁμολώιος, Ἑρμαίος, Διονύσιος, Ἀγύειος, Ἱπποδρόμιος, Λαφραίος, Πάναμος
Βοιωτικό ημερολόγιο Βουκάτιος, Ἑρμαίος, Προστατήριος, Ἀγριώνιος, Θειλούθιος,, Ὁμολώιος, Ἱπποδρόμιος, Πάναμος, Παμβοιώτιος, Δαμάτριος, Ἀλαλκομένιος
Δελφικό ημερολόγιο Βουκάτιος, Ἡραίος, Απελλαίος,, Δαδαφόριος, Ποιτρόπιος, Βύσιος, Ἀρτεμίσιος, Ἡράκλειος, Βοαθόος, Ιλαίος, Θεοξένιος
Ημερολόγιο Ηλείας , Ἀπολλώνιος, Παρθένιος, Ἀλφιοίος, Ἀλφιοίος, Θυΐος,, Διόσθυος, , Ελάφιος, ,
Ημερολόγιο του Μηχανισμού των Αντικυθήρων Φοινικαίος, Κράνειος, Λανοτρόπιος, Μαχανεύς, Δωδεκατεύς, Εὔκλειος, Ἀρτεμίσιος, Ψυδρεύς, Γαμείλιος, Ἀγριάνιος, Πάναμος, Ἀπελλαῖος
Θεσσαλικό ημερολόγιο Ἰτῶνιος, Πάνημος, Θεμίστιος, Ἀγαγύλιος, Ἀπολλῶνιος, Ἑρμαῖος, Λεσχανόριος, Ἂφριος, Θυίος, Ὁμολῶιος, Ἱπποδρόμιος, Φυλλικός
Κρητικό ημερολόγιο Θεσμοφορίων, Ἑρμαῖος, Ιμάνιος, Μετάρχιος, Αγύειος, Διόσκουρος, Θεοδόσιος, Πόντιος, Ραβίνθιος, Υπερβερεταίος, Νεκύσιος, Βασίλειος
Λοκριδικό ημερολόγιο Οι μήνες στο ημερολόγιο της Λοκρίδας δεν είχαν κάποιο όνομα, αλλά απλά αριθμούνταν ως πρώτος, δεύτερος κτλ.
Μακεδονικό ημερολόγιο Αὐδυναῖος, Περίτιος, Δύστρος, Ξανθικός, Ἀρτεμίσιος, Δαίσιος, Πάνημος, Λώος, Γορπιαῖος, Ὑπερβερεταῖος, Δίος, Ἀπελλαῖος
Ροδιακό ημερολόγιο Ἀγριάνιος, Βαδρόμιος, Θευδάσιος, Δάλιος, Ἀρταμίτιος, Πάναμος, Πεδαγειτνύος, Ὑακίνθιος, Κάρνειος, Θεσμοφόριος, Σμίνθιος, Διόσθυος
Σικελικό ημερολόγιο Θεσμοφόριος, Δάλιος,, Αγριάνιος, , Θευδάσιος, Αρτεμίτιος, , Βαδρόμιος, Ὑακίνθιος, Κάρνειος, Πάναμος
Η εξέλιξη των ημερολογίων
Και ενώ αρχικά η διάρκεια των μηνών και η εισαγωγή του εμβόλιμου μήνα ήταν αυθαίρετες και βασίζονταν καθαρά σε εμπειρικές παρατηρήσεις, με την πάροδο του χρόνου φαίνεται πως σε κάποια ημερολόγια - σίγουρα όχι σε όλα και σίγουρα όχι ταυτόχρονα - άρχισαν να εφαρμόζονται πιο επιστημονικές προσεγγίσεις.
Τα Ελληνικά ημερολόγια στη Ρωμαϊκή εποχή
Τα ελληνικά ημερολόγια συνέχισαν να χρησιμοποιούνται τοπικά και μετά τη σταδιακή κατάκτηση των ελληνικών κρατών από τους Ρωμαίους. Υπάρχουν στοιχεία πως χρησιμοποιούνταν για αρκετούς αιώνες μετά την καθιέρωση του Ιουλιανού ημερολογίου, ως τον 4ο με 5ο αιώνα μ.Χ. και έπαψαν να χρησιμοποιούνται μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Αρχαίος βίος
Μπίλι Κάνινγχαμ
Ο Ουίλιαμ Τζον «Μπίλι» Κάνινγχαμ (William John "Billy" Cunningham, γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1943) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και προπονητής. Πέρασε συνολικά 17 σεζόν με τους Φιλαδέλφεια 76ερς (εννέα ως παίκτης, οκτώ ως προπονητής) και ήταν βασικό μέλος της ομάδας που στέφθηκε πρωταθλήτρια το 1967 και προπονητής εκείνης που είχε ανάλογη επιτυχία το 1983. Ως παίκτης έκλεισε την καριέρα του μέσο όρο 20,8 πόντους και 10,1 ριμπάουντ. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του.
Ρούντα Χβέζντα Μπρνο
Η Ρούντα Χβέζντα Μπρνο, επίσης γνωστή σαν Ρεντ Σταρ Μπρνο ήταν μια τσεχοσλοβάκικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπρνο. Η ομάδα υπήρξε από το 1956 έως το 1962, έχοντας 4 συμμετοχές στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχοσλοβακίας, την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Μετά την περίοδο 1960-61 συγχωνεύθηκε με την Σπαρτάκ ΖΓΣ Μπρνο (Spartak ZJŠ Brno).
Μπίλι Κάνινγχαμ
Τίτλοι και διακρίσεις
Παίκτης
Ρούντα Χβέζντα Μπρνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχοσλοβακίας
Μπίλι Κάνινγχαμ
Τίτλοι και διακρίσεις
Προπονητής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Μουριές Κιλκίς
Για συνώνυμο οικισμό στη Μακεδονία δείτε: Μουριές Χαλκιδικής
Οι Μουριές είναι ημιορεινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς στη Μακεδονία. Διοικητικά ανήκει στη δημοτική ενότητα Μουριών του Δήμου Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 170 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Οι Μουριές βρίσκονται κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με τη Δ.Β.Μ. Είναι κτισμένες νότια του όρους Κερκίνη ή Μπέλλες και βορειοδυτικά της λίμνης Δοϊράνης. Απέχουν 38,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Κιλκίς, 82 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης και 4,5 χλμ. από το τελωνείο Δοϊράνης. Νοτιοδυτικά του χωριού και δίπλα στις όχθες της λίμνης, στην τοποθεσία "Χίλια Δέντρα", υπάρχει παραλίμνιο δάσος από βελανιδιές, πλατάνια και φράξους, το οποίο από το 2009 έχει χαρακτηριστεί Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης. Ολόκληρη η λίμνη Δοϊράνη αποτελεί πολύ σημαντικό υγροβιότοπο που έχει χαρακτηριστεί βιότοπος Natura και περιληφθεί στις Ζώνες Ειδικής Προστασίας, καθώς δίνει προσωρινό καταφύγιο σε 36 σπάνια είδη πουλιών. Στα βόρεια υπάρχει ο καταρράκτης των Μουριών ή του Μπέλλες.
Ιστορία - Διοικητικά
Το χωριό επί τουρκοκρατίας ονομαζόταν Ακίντζαλη ή Ακίντζαλι. και η ευρύτερη περιοχή των Μουριών ήταν τμήμα του καζά της Δοϊράνης. Μετά τον Β΄ Βαλκανικό πόλεμο και την απελευθέρωση της περιοχής και το ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας Ακίντζαλη. Μετονομάστηκε σε Μουριές το 1926. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Καβαλλάρη και το Παλαιό Λιθωτό αποτελούν την τοπική κοινότητα Μουριών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μουριών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 604 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 555.
Κυλαράβης
Ο Κυλαράβης ήταν μυθικός βασιλιάς του Άργους.
Ήταν γιος του Σθένελου και απόγονος του Αναξαγόρα. Αδελφός του ήταν ο Κομήτης.
Η βασιλεία του Κυλαράβη
Όταν ο Βιαντίδης Κυάνιππος απεβίωσε χωρίς να αφήσει απογόνους, ο Κυλαράβης ανέλαβε την εξουσία, αφού ο Μελαμπίδης Αμφίλοχος μετά την επιστροφή του από τον Τρωικό πόλεμο εγκατέλειψε το Άργος.
Ο Κυλαράβης απεβίωσε επίσης χωρίς να αφήσει απογόνους, και γι΄αυτό τον διαδέχτηκε ο Ορέστης, γιος του Αγαμέμνονα.
Μνημεία
Ο τάφος του Κυλαράβη κτίστηκε στο Γυμνάσιο του Άργους που εξ αυτού ονομάστηκε Κυλαράβη Γυμνάσιο.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς του Άργους
Λάμαχος
Ο Λάμαχος (470-414 π.Χ.), στρατηγός των Αθηναίων, υπήρξε ένας από τους βασικούς ηγέτες της ναυτικής δύναμης που στάλθηκε στην  Σικελική Εκστρατεία και που αν η γνώμη του για άμεση πολιορκία και κατάληψη των Συρακουσών  είχε τότε εισακουστεί εξαρχής, εκτιμάται ότι θα είχε άλλη τροπή τόσο η συγκεκριμένη αθηναϊκή επέμβαση,  όσο και ο Πελοποννησιακός πόλεμος γενικότερα.
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Λάμαχου λεγόταν Ξενοφών και ανήκε στην Οινηίδα φυλή. Δεν υπάρχουν όμως άλλα στοιχεία για την οικογενειακή και προσωπική ζωή του σημαντικού αυτού στρατηγού, πέραν του ότι ήταν αρκετά φτωχός και, παράλληλα  πολύ τολμηρός και ανδρείος. Επίσης, επειδή τον εμπιστευόταν ιδιαίτερα ο Περικλής εκτιμάται ότι δεν ήταν απλώς ικανός στρατηγός αλλά και δημοκρατικός στις πολιτικές πεποιθήσεις του. Τέλος, επειδή επί Περικλέους του ανετίθετο συστηματικά να συλλέγει και φόρους από τις σύμμαχες πόλεις, τεκμαίρεται ότι θεωρείτο όχι μόνον γενναίος και δημοκρατικός, αλλά και έντιμος. Πέρασε σχεδόν όλη τη ζωή του μέσα στα καράβια, άλλοτε πολεμώντας και άλλοτε ταξιδεύοντας σε όλη την Ελλάδα για να επιβάλλει την παρουσία των Αθηναίων στα μέλη της Συμμαχία της Δήλου και να εισπράτει φόρους για το κοινό ταμείο.
Στρατιωτική και πολιτική ζωή
left|thumb|100px|Οπλίτης
Ο Λάμαχος αναφέρεται από τον Πλούταρχο σε μια αποστολή στη Σινώπη, όπου βοήθησε στην ανατροπή τυράννου και βοήθησε στην εκεί (ή εκεί κοντά) εγκατάσταση 600 Αθηναίων –ουσιαστικά συνέβαλε στην ίδρυση αποικίας. Αναφέρεται ξανά από τον Θουκυδίδη σε μια αποστολή στον Εύξεινο Πόντο  το 424 π.Χ., όπου του ανατέθηκε να εισπράξει φόρους από συμμαχικές πόλεις της περιοχής. Αγκυροβόλησε όμως σε ένα χείμαρρο, τον Κάλητα της Ηράκλειας  και λόγω ξαφνικής βροχής που κράτησε όλη τη νύχτα, αυτός πλημμύρισε ορμητικά και χάθηκαν 10 πλοία του στόλου. Ο Λάμαχος κατάφερε να μη χαθούν μαζί και οι άνδρες του και τους οδήγησε στη Χαλκηδόνα. Το γεγονός δεν επηρέασε το κύρος του, αφού το 421 π.Χ. αναφέρεται μεταξύ των εξεχόντων πολιτών που ορκίστηκαν (συνυπέγραψαν) την ειρήνη του Νικία  από την αθηναϊκή πλευρά.
Η Σικελική εκστρατεία
left|thumb|Οι τριήρεις όπου πέρασε ο Λάμαχος σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του Όταν το 416 π.Χ. η Αθήνα αποφάσισε να στείλει μεγάλο εκστρατευτικό σώμα στη Σικελία και να έρθει σε ρήξη με τη δωρική αποικία των Συρακουσών που κυριαρχούσε εκεί, η Εκκλησία εξέλεξε ως ομότιμους στρατηγούς το Νικία, τον Αλκιβιάδη και το Λάμαχο, που ο καθένας τους ανέλαβε και από μία μοίρα του στόλου όπως και τη διοίκηση του αντίστοιχου αριθμού στρατιωτών. Η αποστολή που τους ανατέθηκε ήταν πρώτον, να συνδράμουν  τους Εγεσταίους εναντίον των Σεληνουντίων -αυτοί ήταν σύμμαχοι των Συρακουσίων και  απειλούσαν τους πρώτους-,  να προσπαθήσουν  αν μπορούσαν  να αποκαταστήσουν τους Λεοντίνους -άλλους συμμάχους των Αθηναίων στην περιοχή, που επίσης είχαν συμφέρον να περιοριστεί η ισχύς των Συρακουσών- και, τρίτον, «γενικά  να πράξουν το καλύτερο δυνατόν για την Αθήνα". Ο τελευταίος προσδιορισμός περιελάμβανε την ουσία της όλης υπόθεσης, αλλά η ασάφειά του δεν βοήθησε καθόλου στη συνέχεια, όπως δεν βοήθησε και η ετερόκλητη σύσταση της ηγεσίας.
Τότε συζητήθηκαν όλα τα ενδεχόμενα «προς το καλύτερο δυνατόν» για την Αθήνα και οι τρεις απόλυτα διαφορετικοί ηγέτες εξέφρασαν μεγάλη ποικιλία απόψεων –από το να κάνουν αξιοπρεπή μεταβολή και να φύγουν (Νικίας) μέχρι να ισοπεδώσουν μεμιάς τις Συρακούσες «και να ξεμπερδεύουν με τη ρίζα του προβλήματος» (Λάμαχος). Ο έμπειρος στρατηγός γνώριζε πολύ καλά πόσο σημαντική είναι η συντήρηση τόσων χιλιάδων ανδρών σε ξένη γη για παρατεταμένο χρόνο και βλέποντας την απροθυμία ή των αδυναμία των ντόπιων (από το φόβο των Συρακουσών) να στηρίξουν επ’ αυτού τον αθηναϊκό στόλο, αντιλαμβανόταν ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα έπρεπε να λεηλατούν παράλια για να ζήσουν το στρατό τους. Επίσης γνώριζε, όπως και ο Νικίας αλλά και ο Αλκιβιάδης ότι οι Συρακούσιοι για καλή τους τύχη δεν είχαν πιστέψει ποτέ πως θα κινείτο εναντίον τους αθηναϊκός στόλος και ήταν απόλυτα απροετοίμαστοι για μάχη. Το στοιχείο του αιφνιδιασμού υπήρχε και έπρεπε να αξιοποιηθεί άμεσα –είπε ο Λάμαχος.
thumb|100px|Τετράδαχμα των πανίσχυρων τότε Συρακουσών, του 415-405 π.Χ.
Ο Νικίας, πιστεύοντας ότι οι Συρακούσιοι θα έμεναν αμέτοχοι από φόβο όσο ήταν αβοήθητοι από άλλες δυνάμεις, πρότεινε  οι Αθηναίοι να περιοριστούν σε μια επίδειξη ναυτικής δύναμης. Είπε δηλαδή να παραπλεύσουν τα παράλια με τον εντυπωσιακό στόλο τους, να εκφοβίσουν έτσι τους Σελινουντίους, να αποκαταστήσουν τους Εγεσταίους και το αμφισβητούμενο τότε στη Σικελία κύρος των Αθηνών και να γυρίσουν στον Πειραιά αλώβητοι. Είπε ότι έτσι θα πετύχαιναν να επιβάλουν την ηρεμία στη Σικελία και θα άφηναν  θετικές εντυπώσεις για την δύναμη των Αθηνών χωρίς να ριψοκινδυνεύσουν το παραμικρό. Ο Αλκιβιάδης διαφώνησε απόλυτα. Ήθελε οπωσδήποτε να αντιμετωπίσουν τις Συρακούσες. Επέμεινε όμως να μην επιτεθούν σε αυτές αν πρώτα δεν εκμαίευαν τη συμμαχία μερικών πόλεων, Ελλήνων ή Σικελιωτών,  ώστε να σχηματίσουν έναν συνασπισμό εναντίον των Συρακουσών. Αυτό το σχέδιο θα παρουσίαζε την Αθήνα ως επικεφαλής ντόπιας συμμαχίας και ως ελευθερώτρια, αλλά αφαιρούσε πλήρως το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού που μέχρι τότε είχαν οι Αθηναίοι. Εντούτοις αυτό αποφασίστηκε γιατί ο Νικίας δεν στήριξε την άποψη του Λαμάχου.
Πολύ σύντομα ο Αλκιβιάδης ανακλήθηκε για την κατηγορία της αποκοπής των κεφαλών των Ερμών και τότε στον πολύτιμο χρόνο που είχε χαθεί προστίθετο πλέον και η απώλεια του βασικού αρχιτέκτονα του νέου σχεδίου. Στο στρατό απέμεναν επικεφαλής ο Νικίας που εξαρχής ήταν αντίθετος στην όλη περιπέτεια και με το Λάμαχο, που οι στρατιώτες ήξεραν ότι στην κρίσιμη στιγμή δεν είχε εισακουστεί.
Ο Πλούταρχος αφήνει να εννοηθεί ότι εκείνο που έκανε το Λάμαχο να υστερεί έναντι του Νικία και του Αλκιβιάδη ήταν η οικονομική του κατάσταση. Την περιγράφει οικτρή λέγοντας ότι ο γενναίος στρατηγός κάθε φορά που έφευγε σε αποστολές με το στράτευμα ζητούσε –και έπαιρνε- από το κρατικό ταμείο χρήματα για να αγοράζει στολή και παπούτσια. Αυτό μπορεί να ήταν και τιμητική προσφορά για τις υπηρεσίες του, αλλά αναφέρεται ως ενδεικτικό της φτώχιας του. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι όταν ανακλήθηκε ο Αλκιβιάδης όλοι προσέβλεπαν πια στον Νικία «γιατί ο Λάμαχος ήταν ανδρείος, αλλά φτωχός και αυτό μείωνε το κύρος του»
thumb|100px|Ο Θουκυδίδης, κύρια πηγή για τα γεγονότα στη Σικελία Ο Θουκυδίδης πάντως δείχνει να τον θεωρεί ιδιαίτερα σημαντικό ως στρατηγικό νου και ο Πλάτων τον αναφέρει ως ανδρείο και συνάμα σοφό. Ηταν πολεμικός και αποφασιστικός, αν και δεν έχουμε πολλές καταγραφές πέρα από τον Λυσία και τον Αριστοφάνη, που πάντως ειδικα ο δεύτερος δεν άφηνε "σε χλωρό κλαρί" κανέναν. Από μια αναφορά του Λυσία φαίνεται ότι αντιιμετώπιζε ριζικά τα προβλήματα που ανέκυπταν, όπως π.χ. διέταξε την άμεση εκτέλεση ενός στρατιώτη στη Σικελία που προσπαθούσε να μεταδώσει μηνύματα στον εχθρό Ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους» και στην «Ειρήνη» τον διακωμωδεί ως συνώνυμο του φιλοπόλεμου, αναφέροντας «τώρα με την ειρήνη θα γλιτώσουμε από τους Λαμάχους» και «έρχεται η μέρα που μισεί ο Λάμαχος» ενώ αναφέρει και τον όρο «κλαυσίμαχος» σε αντιδιαστολή προς τον Λάμαχο. Στους «Βατράχους» όμως, μετά το θάνατο του στρατηγού, τον αναφέρει ως ήρωα
Ο θάνατος αυτός επήλθε το 414 π.Χ. όταν στη διάρκεια μάχης οι Συρακούσιοι κατάφεραν να απομονώσουν τον ίδιο το στρατηγό  και μερικούς άνδρες του Προτού σκοτωθεί ο Λάμαχος πρόλαβε και  τραυμάτισε θανάσιμα τον στρατηγό των Συρακουσίων Καλλικράτη. Η απώλεια του Λάμαχου ήταν από σημαντική έως ανυπολόγιστη για την έκβαση της εκστρατείας. Σύντομα η πολιορκία των Συρακουσίων κατέληξε να γίνει κατά τραγική ειρωνεία πολιορκία των Αθηναίων, οι οποίοι  βρέθηκαν σε δεινή θέση καθώς αποκόπηκαν και δεν μπορούσαν να ανεφοδιαστούν πια ούτε από στεριά  αλλά ούτε και από θάλασσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Δόμνα Σαμίου
Η Δόμνα Σαμίου (Καισαριανή Αττικής, 12 Οκτωβρίου 1928 - Αθήνα, 10 Μαρτίου 2012) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια και μουσικολόγος που συνετέλεσε στη διάσωση και διάδοση του παραδοσιακού τραγουδιού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καισαριανή της Αθήνας το 1928. Οι γονείς της ήταν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Ζούσαν σε ένα χωριό έξω από τη Σμύρνη, το Μπαϊντίρι. Η μητέρα της ήρθε στην Ελλάδα το 1922 με την Μικρασιατική Καταστροφή ενώ ο πατέρας της το 1924 με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Από εκεί είχε τα πρώτα ακούσματα της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, όπως η ίδια είπε σε συνέντευξή της. Έτσι μεγάλωσε και αγάπησε το δημοτικό τραγούδι.
Σε ηλικία 13 ετών είχε την πρώτη διδακτική επαφή με την μουσική. Πήγε στο Σύλλογο προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής, όπου και μαθήτευσε κοντά στον δημιουργό του, Σίμωνα Καρά. Εκεί πήρε τα πρώτα μαθήματα Βυζαντινής μουσικής και της αποκαλύφθηκαν τα μυστικά του παραδοσιακού τραγουδιού. Παράλληλα παρακολουθούσε νυχτερινό Γυμνάσιο.
Το 1954 άρχισε μία μακρά σχέση με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ.) που τερματίστηκε το 1971. Παράλληλα συνεργάστηκε με την Ελληνική Τηλεόραση (Ε.Ρ.Τ.) για μία σειρά μουσικών ντοκιμαντέρ με το τίτλο "Μουσικό Οδοιπορικό". Αυτή η προεργασία την βοήθησε να αποκτήσει ένα πλούσιο μουσικό υλικό, που αποδείχθηκε σημαντικό, με απώτερο στόχο την διαφύλαξη της ελληνικής μουσικής παράδοσης.
Αντιστρατευόμενη την εμπορική εκμετάλλευση και εκλαΐκευση της ελληνικής παράδοσης, άρχισε να παρουσιάζει επί σειρά ετών την όσο πιο αυθεντική εκτέλεσή της. Έτσι έκανε αμέτρητες συναυλίες στις οποίες τραγουδούσε η ίδια, αλλά και παρουσίαζε αυθεντικούς καλλιτέχνες και δημιουργούς του δημοτικού τραγουδιού. Η άκρως χαρακτηριστική φωνή της την καθιστά με πολούς άλλους μία εκ των αυθεντικώτερων μεγαλύτερων ελληνικών φωνών όλων των εποχών.
Πέθανε στις 10 Μαρτίου 2012.
Έργο
Το έργο της ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα και την ελληνική γλώσσα. Παρουσιαζόταν σε πολλές χώρες της Ευρώπης, της αμερικανικής ηπείρου και σε πόλεις της Αυστραλίας, όπου και έδινε συναυλίες.
Η Δόμνα Σαμίου συνέχιζε ως το θάνατό της την έρευνα και την καταγραφή της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.
Η εμπεριστατωμένη γνώση της πάνω στο αντικείμενο της δημοτικής παράδοσης του ελληνικού τραγουδιού, η πρωτοπορία της θεματολογίας της, η πολύχρονη πείρα της και η ακρίβεια στην απόδοση των λεκτικών ιδιομορφιών και του ύφους του τραγουδιού, της κάθε περιοχής, την καθιστούσαν μοναδική στον τομέα της.
Γιώργος Λαζάνης
Ο Γιώργος Λαζάνης του Όθωνα (Αθήνα Δεκέμβριος 1928-5 Δεκεμβρίου 2006) ήταν σπουδαίος Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης από την οποία και αποφοίτησε το 1954. Υπήρξε επί 25 έτη βασικό στέλεχος του ίδιου θεάτρου ενώ από το 1964 είχε αναλάβει τη διεύθυνση της Δραματικής Σχολής. Ήταν ο κατ΄ εξοχή σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν.
Ήταν επίσης μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Θεάτρου Τέχνης και αναπληρωματικός διευθύνων σύμβουλος του ομώνυμου θεάτρου. Συμμετείχε σε διεθνή θεατρικά Φεστιβάλ στο Λονδίνο, Παρίσι, Μόσχα, Βαρσοβία, Στοκχόλμη, Όσλο κ.ά.
Παντρεύτηκε και χώρισε δύο φορές: πρώτα με την Έλενα Λαδικού και αργότερα με την Μάγια Λυμπεροπούλου. Ήταν μόνιμος κάτοικος κέντρου Αθήνας (οδό Ιπποκράτους).
Ηθοποιός
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP161%20wd%3AQ12875351%3B%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20p%3AP161%20%5B%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20ps%3AP161%20wd%3AQ12875351%3B%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20pq%3AP453%7Cpq%3AP4633%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%5D%20%7D%0AOPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%7D%0AORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%20%0A%0A%20%20%0A%20%20 Συμπληρωματική λίστα με τις παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε ο Γ. Λαζάνης ως ηθοποιός].
Σκηνοθέτης
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ο Γ. Λαζάνης
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου