cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντικύθηρα
Βενετοκρατία και βρετανικό προτεκτοράτο
Μετά τη Δ' Σταυροφορία (1204) οι Ενετοί αποκτούν τον έλεγχο της Κρήτης και πολλών άλλων λιμανιών στη δυτική και νότια Ελλάδα. Τα Κύθηρα και τα Αντικύθηρα τους ενδιέφεραν λόγω της στρατηγικής τους θέσης ως είσοδος στο Αιγαίο, πάνω στο πέρασμα όλων των εμπορικών αλλά και πολεμικών πλοίων. Τα μεν Κύθηρα ονομάστηκαν τότε Τσιρίγο (παραφθορά της ονομασίας των Κυθήρων) τα δε Αντικύθηρα ονομάστηκαν με υποκοριστικό Τσιριγότο (το μικρό Τσιρίγο) και όχι «Αντιτσιρίγο» δηλαδή το νησί έναντι των Κυθήρων. Οι Τούρκοι δεν κατέλαβαν ποτέ το νησί αυτό, αφού οι Ενετοί κατάφεραν να το κρατήσουν μέχρι το 1800. Κατά την Τουρκοκρατία το ενετικό νησί χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο πολλών Πελοποννησίων και Κρητικών που ήθελαν να ξεφύγουν από την οθωμανικό ζυγό ο οποίος πλέον είχε απλωθεί και στις περιοχές τους. Όταν το 1797 ο Ναπολέοντας νίκησε τους Βενετούς, ανέτρεψε την κυβέρνησή τους, επέβαλε δημοκρατικές διαδικασίες εκλογής και κατέλυσε το κράτος τους, το Τσιρίγο βρέθηκε ουσιαστικά ανεξάρτητο. Το 1815 όμως πέρασε στα χέρια των Άγγλων ακολουθώντας τη μοίρα των Επτανήσων, παρότι τόσο μακριά από αυτά. Οι Άγγλοι κάνουν τότε τα Αντικύθηρα τόπο εξορίας και στέλνουν εκεί πολλούς ριζοσπάστες της Επτανήσου, όπως τον Σταματέλο Πυλαρινό, τον Φραγκίσκο Δομενεγίνη, τον Δημήτρη Καλλίνικο, τον Σταματέλο Βούρτση και άλλους. Τα Αντικύθηρα ενώνονται με την Ελλάδα μαζί με τα υπόλοιπα Επτάνησα το 1864 και αποτελούν έκτοτε και για μισό περίπου αιώνα το νοτιότερο άκρο της χώρας, αφού η Κρήτη παρέμενε ακόμα σε τουρκικά χέρια. Κατά το διάστημα αυτό το νησί αποτέλεσε συχνά καταφύγιο για Κρήτες επαναστάτες, είτε προσωρινά είτε ως ενδιάμεσος σταθμός για την εγκατάστασή τους στην ελεύθερη Ελλάδα.
Νεότερα χρόνια
Διοικητικά στις αρχές του 20ου αιώνα υπαγόταν στην Επαρχία Κυθήρων η οποία τότε με τη σειρά της υπαγόταν στον τότε Νομό Αργολίδας και Κορινθίας. Εκείνη την εποχή τα Αντικύθηρα ήταν κοινότητα με 334 κατοίκους και είχε τους οικισμούς/συνοικισμούς Ποταμό, Άγιο Γεώργιο, Αλληζιζγιαννά, Άσπρο Λάκκο, Βλυχάδια, Γαλανιανά, Ζαμπετιανά, Καμαρέλλαις (όπως τις ονόμαζαν τότε), Καντιλιανά, Κάστρον, Μπατουδιανά, Παπαδιανά, Πατεριανά, Πηλιανά, Σκαριανά, Τσικαλαργιανά και Χαρχαλιανά. thumb|left|Το λιμάνι του Ποταμού
Σήμερα
Τα Αντικύθηρα διοικητικά ανήκουν, όπως και τα Κύθηρα, στην Περιφερειακή Ενότητα Νήσων της Περιφέρειας Αττικής.
Οι περισσότεροι ντόπιοι μετανάστευσαν στο εξωτερικό. Στο νησί ως μόνιμοι κάτοικοι αναφέρονται μόλις 44 άτομα τα οποία ωστόσο αυξάνονται σημαντικά το καλοκαίρι και με τον τουρισμό (Απογραφή του 2001).
Σημειώσεις
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τα Αντικύθηρα παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός, 2ος τόμος της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-222/23, που αποτελεί τον λιμενοδείκτη του όρμου Ποταμού όπου και ο ομώνυμος λιμένας της νήσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύθηρα Κατηγορία:Αντικύθηρα
Ράινο
Ο Τέρενς Γκέριν (Terrance "Terry" Gerin, 7 Οκτωβρίου 1975) είναι Αμερικανός παλαιστής και ηθοποιός, περισσότερο γνωστός με το όνομα του στα ρινγκ, "Rhino" (Ράινο). Είναι γνωστός για τη πορεία του στο Extreme Championship Wrestling, World Wrestling Entertainment και Total Nonstop Action Wrestling. Απο το 2014 εργάζεται στο Total Nonstop Action Wrestling.
Ο Γκέριν έχει κρατήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών ECW και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών NWA, πράγμα που τον κάνει δύο φορές παγκόσμιο πρωταθλητή. Επίσης, έχει κατακτήσει τρεις φορές το Σκληροπυρηνικό Πρωτάθλημα, δύο φορές το Τηλεοπτικό Πρωτάθλημα ECW και το Πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών WWE. Εκτός απο αυτούς τους τίτλους, ο Γκέριν κέρδισε και άλλους σε διάφορες ανεξάρτητες διοργανώσεις.
Extreme Championship Wrestling (1999–2001)
Το 1999, ο Γκέριν έκανε το ντεμπούτο του στο ECW ως Ράινο. Αμέσως συμμάχησε με τους Στιβ Κορίνο και Τζακ Βίκτορι. Ο Ράινο και ο Κορίνο προκάλεσαν σε αγώνα τους Παγκόσμιους Ομαδικούς Πρωταθλητές, Τόμι Ντρίμερ και Ρέιβεν, αλλά έχασαν απο αυτούς στο Anarchy Rulz. Στα τέλη του έτους, ο Ράινο άρχισε μια κόντρα με τον Σάντμαν και στο November to Remember συμμάχησε με τους Ίμπακτ Πλέιερς για να νικήσουν τους Τόμι Ντρίμερ, Ρέιβεν και Σάντμαν.
Στα μέσα του 2000, ο Ράινο άρχισε κόντρα ξανά με τον Σάντμαν και τον νίκησε σε αγώνες τίτλου στο Hardcore Heven και στο Heatwave. Στις 7 Ιανουαρίου 2001 στο Guilty as Charged, νίκησε τον Σάντμαν για το παγκόσμιο τίτλο σε έναν γρήγορο αγώνα, αφού είχε προηγηθεί αγώνας του Σάντμαν.
World Wrestling Entertainment (2001–2005)
Μετά το κλείσιμο του ECW, ο Γκέριν υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE. Έκανε το ντεμπούτο του στις 19 Μαρτίου 2001, ως Ράινο, με ρόλο που ήταν αντιπαθής προς το κοινό. Ο Ράινο συμμάχησε με τους Ετζ & Κρίστιαν, και στη WrestleMania 17, τους βοήθησε να κερδίσουν τους ομαδικούς τίτλους.
Στα μέσα του 2001, ο Ράινο κέρδισε τρεις φορές το Σκληροπυρηνικό Πρωτάθλημα. Στις 9 Ιουλίου σε επεισόδιο του Raw, ο Ράινο εντάχθηκε στην "Ομάδα ECW". Το ECW, που κάποτε διοικούταν απο τον Πολ Χίμαν, επέστρεψε και συμμάχησε με το WCW, δημιουργώντας τη Συμμαχία. Ο Ράινο ως μέλος της Συμμαχίας, άρχισε μια κόντρα με τον Κρις Τζέρικο, ο οποίος προσέβαλλε επανειλημμένα τη τηλεοπτική διευθύντρια του ECW, Στέφανι Μακμάν.
Στις 23 Σεπτεμβρίου στο Unforgiven, ο Ράινο νίκησε τον Τατζίρι, για να γίνει ο Πρωταθλητής Ηνωμένων Πολιτειών. Μόνο για έναν μήνα διατήρησε το τίτλο, αφού ο Κερτ Ανγκλ έγινε ο νέος πρωταθλητής στις 22 Οκτωβρίου. Χάρη σε αυτήν την ήττα, η Συμμαχία τον έθεσε σε διαθεσιμότητα στις 25 Οκτωβρίου στο SmackDown. Στην πραγματικότητα, ο Ράινο έπρεπε να μείνει εκτός δράσης, λόγω χειρουργείου στον αυχένα.
Μετά απο πολλούς μήνες εκτός, ο Ράινο επέστρεψε στις 27 Φεβρουαρίου 2003 σε επεισόδιο του SmackDown. Μετά, απέκτησε καλό χαρακτήρα όσο αφορά τον ρόλο του και συμμάχησε με τον Κρις Μπενουά. Μέχρι τα μέσα του έτους συνεργάζονταν, μέχρι που ήρθαν σε κόντρα, όταν ο Ράινο του επιτέθηκε και άλλαξε χαρακτήρα. Τον Ιούλιο του 2004, άλλαξε για άλλη μια φορά χαρακτήρα και έγινε καλός, αφού ήρθε αντιμέτωπος με τον αντιπαθή, Λανς Στορμ. Αργότερα, σχημάτισε ομάδα με τον Τατζίρι και διεκδίκησαν αρκετές φορές το Παγκόσμιο Ομαδικό Πρωτάθλημα, μέσα στο 2004.
Στις 9 Απριλίου 2005, ο Ράινο αποδεσμεύτηκε απο το WWE, μετά απο ένα δημόσιο τσακωμό με τη γυναίκα του, σε πάρτι μετά τη WrestleMania 21. Έκανε τη τελευταία του εμφάνιση για την εταιρία, στο ECW: One Night Stand, όπου για βραδιά αναβίωσης του ECW.
Ring of Honor (2011-2012)
Στις 13 Ιουνίου 2011, ο Ράινο έγινε ο σωματοφύλακας του Πρινς Νάνα. Στις 26 Ιουνίου, έκανε το αγωνιστικό ντεμπούτο του κόντρα στον Χόμισαϊντ, απο τον οποίο έχασε. Η επόμενη εμφάνιση του, έγινε στις 17 Σεπτεμβρίου, όπου μαζί με τον Τομάσο Σιάμπα νίκησε τους Τζέι Λίθαλ και Χόμισαϊντ. Στα τέλη του 2011 ο Ράινο αποχώρησε απο το Ring of Honor, όμως επέστρεψε τον Απρίλιο του 2012. Το 2013 σταμάτησε τις εμφανίσεις του.
Επιστροφή στο TNA (2014)
Το 2014 ο Ράινο επέστρεψε στο TNA Wrestling, μετά απο τη πεντάχρονη παρουσία του στην εταιρεία. Ο ρόλος που του δόθηκε ήταν αντιπαθής στο κοινό, αφού συμμάχησε με τον Έθαν Κάρτερ και έγινε ο σωματοφύλακας του.
NXT Wrestling (2015)
Ο Rhyno επέστρεψε στα ρινγκ και συγκεκριμένα στο θυγατρικό NXT, στις 12 Φεβρουαρίου του 2015 και διέλυσε τον Elias Samson με το χαρακτηριστικό του τελείωμα, Gore.
Ηθοποιία
Ο Τέρενς Γκέριν έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 2011, στη ταινία θρίλερ Death from Above, μαζί με άλλους παλαιστές, όπως ο Κερτ Ανγκλ, Τζέιμς Στορμ, Ματ Μόργκαν, Σιντ Έουντι και Τζέσικα Κρέσα.
Χαρακτηριστικές Κινήσεις
thumb|right|250px|Ο Ράινο εκτελεί το Gore
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του TNA Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ιερά Μητρόπολις Νικομηδείας
Η Ιερά Μητρόπολις Νικομηδείας ήταν μια επαρχία (Μητρόπολη) του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στη βορειοδυτική Μικρά Ασία, στην σημερινή Τουρκία. Ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στη Νικομήδεια ήδη από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Μετά την κατάληψη της πόλης από τους Οθωμανούς Τούρκους στις αρχές του 14ου αιώνα, η έδρα παρέμεινε για μια περίοδο κενή. Η Μητρόπολη αποκαταστάθηκε κατά τον 15ο αιώνα και παρέμεινε ενεργή μέχρι την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1922-1923.
Πρώιμος χριστιανισμός και βυζαντινή περίοδος
Ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην περιοχή της Νικομήδειας στα μέσα του 1ου αιώνα, ενώ η πόλη έγινε η παλαιότερη επισκοπή που ιδρύθηκε στην περιοχή της Βιθυνίας, στη βορειοδυτική Μικρά Ασία. Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση, πρώτος επίσκοπος ήταν ο Πρόχορος, ένας από τους Επτά Διακόνους.
Η Νικομήδεια έγινε σημαντικό διοικητικό κέντρο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Αυτός στόχευε να μετατρέψει την πόλη σε νέα πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το 303, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ίδιου αυτοκράτορα, οι Χριστιανοί της Νικομήδειας υπέστησαν διώξεις, ενώ ένα άλλο κύμα δίωξης εναντίον των Χριστιανών εξαπολύθηκε το 324 από τον Λικίνιο. Ο αριθμός των τοπικών μαρτύρων δεν έχει εκτιμηθεί, αλλά πιστεύεται ότι ήταν χιλιάδες. Μεταξύ αυτών ήταν οι λεγεωνάριοι Δωρόθεος, Γοργόνιος, Παντελεήμονας και Γεώργιος, καθώς και ο τοπικός επίσκοπος Άνθιμος. Το 337 ο επίσκοπος Ευσέβιος βάπτισε χριστιανό τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο στο νεκροκρέβατό του.
Ο τελευταίος μητροπολίτης του 14ου αιώνα ήταν ο Μάξιμος (1324–1327). Μετά το 1327, η έδρα διατελούσε σε χηρεία, πιθανότατα λόγω της παρατεταμένης οθωμανικής πολιορκίας της πόλης. Η Νικομήδεια ήταν η τελευταία πόλη της Βιθυνίας που παρέμεινε υπό βυζαντινό έλεγχο, μέχρι που έπεσε τελικά το 1337.
Οθωμανική περίοδος
μικρογραφία|340x340εσ| Ελληνορθόδοξες μητροπόλεις στη Μικρά Ασία περί το 1880. Μόνο σποραδικά αρχεία σώζονται για τις τοπικές εκκλησιαστικές αρχές κατά την πρώτη περίοδο της οθωμανικής κατοχής της πόλης. Ωστόσο, το 1453, η πτώση της Κωνσταντινούπολης στους Οθωμανούς οδήγησε στην ενσωμάτωση του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης στο οθωμανικό σύστημα των μιλλέτ και σε συνεπακόλουθες μεταρρυθμίσεις στην εκκλησιαστική διοίκηση. Ως αποτέλεσμα, η εκκλησία της Νικομήδειας αποκαταστάθηκε στην παλιά της θέση. Αν και εκείνη την εποχή οι περισσότερες μητροπόλεις στην Μικρά Ασία είχαν πάψει να υπάρχουν λόγω της δραματικής μείωσης του ορθόδοξου πληθυσμού, οι τρεις μητροπόλεις της Βιθυνίας - Νικομηδείας, Χαλκηδόνος και Νικαίας - παρέμειναν ενεργές. Επιπλέον, λόγω της εγγύτητάς τους με την Κωνσταντινούπολη, οι τοπικοί Μητροπολίτες μπορούσαν να συμμετέχουν τακτικά στην Ιερά Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα, ορισμένες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις αναβάθμισαν τον ρόλο του κληρικού: η αύξηση του πληθυσμού και η οικονομική ανάπτυξη των τοπικών Ορθόδοξων κοινοτήτων, καθώς και ο ενισχυμένος ρόλος των Μητροπολιτών ως εκπροσώπων των ελληνικών Ορθόδοξων κοινοτήτων στην επαρχιακή διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η ανάπτυξη της εκπαίδευσης, κυρίως μέσω θεσμών που ελέγχονταν από τον κλήρο.
Κατά τη διάρκεια του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1919-1922, η περιοχή της Μητρόπολης κατελήφθη προσωρινά από τον ελληνικό στρατό. Ωστόσο, λόγω των εξελίξεων του πολέμου, ο ελληνικός στρατός υποχώρησε και ο υπολειπόμενος τοπικός ελληνορθόδοξος πληθυσμός εκκένωσε την περιοχή. Σήμερα δεν υπάρχει ορθόδοξος πληθυσμός στην περιοχή παρά την εγγύτητά του με την πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Τουρκίας.
Από το 2008 τιτουλάριος μητροπολίτης Νικομηδείας είναι ο Ιωακείμ Νεραντζούλης.
Επισκοπικός κατάλογος
thumb|right|250px|Ο Άνθιμος, Μητροπολίτης Νικομηδείας κατά τα έτη 1837-1840, μετέπειτα [[Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως|Οικουμενικός Πατριάρχης]]
Γεωγραφία και δημογραφικά στοιχεία
Ο πληθυσμός που κατοικούσε στην περιοχή της Μητρόπολης Νικομηδείας ήταν σχετικά μικρός σε σύγκριση με τον πληθυσμό άλλων εκκλησιαστικών περιοχών της Μικράς Ασίας λόγω της περιορισμένης γεωγραφικής του έκτασης. Από τους πρώτους αιώνες της Οθωμανικής περιόδου, η τοπική μητρόπολη αποτελούνταν από δύο γεωγραφικά ασυνεχείς περιοχές, την Νικομήδεια και την Απολλωνιάδα. Τα ακριβή όρια της περιοχής της μητρόπολης μπορούν να αντληθούν με ακρίβεια μόνο από την ύστερη οθωμανική περίοδο (από τα τέλη του 19ου αιώνα). Η επικράτειά της, εκτός από την ίδια την πόλη, περιλάμβανε επίσης την άμεση ενδοχώρα της, καθώς και τα καζάκια του Ανταπαζαρί, της Γιάλοβας, του Karamürsel και του Kandıra. Από την άλλη πλευρά, η περιοχή της Απολλωνιάδος περιελάμβανε τον καζά του Μιχάλιτς, μέρος του καζά των Μουδανιών, αλλά όχι την ίδια την πόλη και το νησί Καλόλημνος (σημερινό Ιμραλί) στη Θάλασσα του Μαρμαρά.
Μέχρι το 1922-23 η περιοχή της μητρόπολης αποτελούταν από 35 εκκλησιαστικές κοινότητες, ενώ υπολογίζεται ότι στις αρχές του 20ού αιώνα ο πληθυσμός αριθμούσε 43.950 Έλληνες Ορθόδοξους.
Πηγές
Νικομηδεiας
Ιωάννης Κατσάκος Μαυρομιχάλης
Ο Ιωάννης Μαυρομιχάλης ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Αποσύρθηκε από την πολιτική και απομονώθηκε στον ιστορικό πύργο των Κιτριών, όπου πέθανε στα βαθιά γεράματα στις 12-11-1907 (Πηγή: Βουλή των Ελλήνων, Μητρώο Πληρεξουσίων κλπ. 1822-1935).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές Κατηγορία:Οικογένεια Μαυρομιχάλη
Πτολεμαίος (στρατηγός)
Ο Πτολεμαίος, αρχ. ελλ.: Πτολεμαῖος (απεβ. το 309 π.Χ.) από τη δυναστεία των Αντιγονιδών ήταν ανιψιός και στρατηγός τού Αντιγόνου Α΄ τού Μονόφθαλμου, ενός από τους Διαδόχους τού Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο πατέρας του ονομαζόταν επίσης Πτολεμαίος και ήταν αδελφός τού Αντιγόνου Α΄. Ο Πτολεμαίος, ο ανιψιός, ήταν το δεξί χέρι τού Αντιγόνου, μέχρι που ο γιος του Δημήτριος ανέλαβε πιο σημαντικό ρόλο.
Βιογραφία
Αναφέρεται για πρώτη φορά ως παρών με τον θείο του στην πολιορκία της Νόρας το 319 π.Χ., όταν παραδόθηκε στον Ευμένη ως όμηρος για την ασφάλεια τού τελευταίου σε μία διάσκεψη με τον Αντίγονο Α΄. Λίγα χρόνια αργότερα βρίσκουμε να του εμπιστεύεται ο θείος του σημαντικές εντολές. Το 315 π.Χ., όταν ο Αντίγονος κινήθηκε εναντίον του συνασπισμού των Διαδόχων που σχηματίστηκε εναντίον του, έθεσε τον Πτολεμαίο επικεφαλής στρατού, που βάδισε εναντίον των στρατηγών τού Κάσσανδρου στη Μικρά Ασία.
Ο νεαρός στρατηγός εκτέλεσε με επιτυχία την αποστολή του, ανακουφίζοντας την Αμισό, την οποία πολιορκούσε ο Ασκληπιόδωρος, και ανέκτησε ολόκληρη τη σατραπεία της Καππαδοκίας, μετά την οποία προχώρησε στη Βιθυνία, αναγκάζοντας τον βασιλιά Ζιποίτη να ενωθεί με τον Αντίγονο Α΄. Με την προσέγγισή του και την κατάληψη της Ιωνίας, ο Σέλευκος αποχώρησε από την περιοχή αυτή. Έκανε συμμαχία με τον Διονύσιο, τον τύραννο της Ηράκλειας τού Πόντου, παγιώνοντάς της με το γάμο του με την κόρη τού τυράννου.
Στο δεύτερο μέρος εκείνου τού έτους, ο Πτολεμαίος απείλησε στη συνέχεια την Καρία, την οποία υπερασπιζόταν για ένα διάστημα ο Μυρμιδώνας της Αθήνας, ένας μισθοφόρος στην υπηρεσία της Αιγύπτου των Πτολεμαίων. Το επόμενο έτος (313 π.Χ.) ο Πτολεμαίος μπόρεσε να επιτύχει ένα αποφασιστικό χτύπημα σε εκείνο το τμήμα στρατού εναντίον τού Ευπόλεμου, στρατηγού τού Κάσσανδρου, τον οποίο αιφνιδίασε και νίκησε. Ο Πτολεμαίος ήταν στην κηδεία τού πατέρα του, όταν ο αντίπαλός του Άσσανδρος (σατράπης της Καρίας) έλαβε ενισχύσεις από τον σύμμαχό του Κάσσανδρο και αποφάσισε να χτυπήσει τα στρατεύματα τού Πτολεμαίου, που ήταν χωρίς τον διοικητή τους και διασκορπίστηκαν γύρω από την Καρία στα χειμερινά καταλύμματα. Έστειλε τον Ευπόλεμο με 8.000 πεζούς και 200 άλογα να αιφνιδιάσει τις δυνάμεις του Πτολεμαίου. Ο Πτολεμαίος με κάποιο τρόπο πήρε είδηση για την αιφνιδιαστική επίθεση και έστησε ενέδρα στον Ευπόλεμο, αιχμαλωτίζοντας ολόκληρη τη δύναμή του.
Το καλοκαίρι τού 313 π.Χ., η άφιξη τού ίδιου τού Αντιγόνου Α΄ έδωσε αποφασιστική κυριαρχία στα όπλα του στη Μ. Ασία και ο Πτολεμαίος, αφού βοήθησε ενεργά στις πολιορκίες της Καύνου και της Ιασού, στάλθηκε με σημαντικό στρατό στην Ελλάδα για να συνεχίσει τον πόλεμο εκεί, εναντίον τού Κάσσανδρου. Οι επιτυχίες του ήταν στην αρχή ραγδαίες: έδιωξε τις φρουρές τού αντιπάλου του από τη Χαλκίδα και τον Ωρωπό, εισέβαλε στην Αττική, όπου ανάγκασε τον τύραννο της Αθήνας Δημήτριο Φαληρέα να κάνει προτάσεις υποταγής και μετά μετέφερε θριαμβευτικά τα όπλα του στη Βοιωτία, τη Φωκίδα και τη Λοκρίδα. Όπου και αν πήγαινε, έδιωχνε τις φρουρές τού Κάσσανδρου και κήρυττε την ελευθερία και την ανεξαρτησία των πόλεων.
Στη συνέχεια κατεύθυνε τα στρατεύματά του στην Πελοπόννησο, όπου η εξουσία του Αντιγόνου Α΄ είχε τεθεί σε κίνδυνο από την πρόσφατη αποστασία τού στρατηγού του Τελεσφόρου, ενός άλλου ανιψιού τού Αντιγόνου Α΄. Ο Πτολεμαίος επέτυχε να επαναφέρει τον Τελέσφορο στη συμμαχία. Εδώ φαίνεται ότι παρέμεινε μέχρι την ειρήνη τού 311, που ανέστειλε τις εχθροπραξίες στην περιοχή αυτή.
Θεωρείται ότι νόμισε πως οι υπηρεσίες του δεν είχαν την δέουσα ανταμοιβή από τον Αντίγονο, και ως εκ τούτου, όταν το 310 π.Χ. ο Κάσσανδρος και ο Πτολεμαίος Α΄ ετοιμάζονταν να ανανεώσουν τον πόλεμο, ο Πτολεμαίος εγκατέλειψε ξαφνικά τη μερίδα τού θείου του και συνήψε συνθήκη με τον Κάσσανδρο και τον Πτολεμαίο Α΄. Η φιλοδοξία του μπορεί να ήταν να εγκατασταθεί στην αρχηγία της Πελοποννήσου, αλλά η συμφιλίωση τού Πολυπέρχοντα με τον Κάσσανδρο πρέπει να το ματαίωσε αυτό: και κατά την άφιξη τού Πτολεμαίου Α΄ με στόλο στην Κω, ο Πτολεμαίος έφυγε από τη Χαλκίδα για να τον συνοδεύσει. Στην αρχή έγινε δεκτός με τη μεγαλύτερη εύνοια, αλλά σύντομα προσέβαλε τον νέο του προστάτη με τις δολοπλοκίες και τις φιλόδοξες διαδηλώσεις του, έτσι ρίχτηκε στη φυλακή, όπου αναγκάστηκε να βάλει τέλος στη ζωή του με δηλητήριο το 309 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκτονίες από δηλητηρίαση
Νίκος Σισμανίδης
Ο Νίκος Σισμανίδης (γεννημένος στις 21 Μαίου του 1945) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής.
Καριέρα
Ο Νίκος Σισμανίδης ήταν μέλος του Ολυμπιακού Πειραιώς στο αήττητο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης που κατέκτησε ο σύλλογος το 1976.
Στον Ολυμπιακό παρέμεινε για τέσσερα χρόνια, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει 2 Πρωταθλήματα Ελλάδος (1976 και 1978) και 3 Κύπελλα Ελλάδος (1976, 1977 και 1978).
Με τον Ολυμπιακό έχει αγωνιστεί σε διάφορες ευρωπαικές διοργανώσεις και συγκεκριμένα στο Κύπελλο Κυπελλούχων (1976 και 1978) καθώς και στο Κύπελλο Πρωταθλητριών (1977 και 1979).
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον Ολυμπιακό, ο Νίκος Σισμανίδης αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες των Φαίδωνος Ματθαίου και Κώστα Μουρούζη.
Εκτός του Ολυμπιακού Πειραιώς, ο Νίκος Σισμανίδης έχει αγωνιστεί σε επαγγελματικό επίπεδο και στον Α.Ο. Παγκρατίου.
Προπονητική καριέρα
Ο Νίκος Σισμανίδης έχει υπάρξει προπονητής της μπασκετικής ομάδας του Α.Ο. Παγκρατίου.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Νίκος Σισμανίδης έχει πραγματοποιήσει συνολικά 87 εμφανίσεις με την Εθνική ομάδα των Ανδρών.
Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Ανδρών του 1965, στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Ανδρών του 1969 και στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ανδρών του 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκρατίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1969 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1973 Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παγκρατίου
Η Μάχη του Μάρεθ
Η ταινία με τον τίτλο Η Μάχη του Μάρεθ είναι πολεμική ταινία, του 1978, σε συμπαραγωγή Ιταλίας - Δυτικής Γερμανίας και Γιουγκοσλαβίας, διάρκειας 102 λεπτών (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: Il grande attacco).
Υπόθεση
Τα πρώτα δείγματα κατάρρευσης του Άξονα αρχίζουν. Η γραμμή Μάρεθ, στο Γκαμπάζ της Β. Αφρικής είναι το τελευταίο στήριγμα. Οι χαρακτήρες των ανθρώπων και στα δυο στρατόπεδα συμβάλλουν αποφασιστικά στην εξέλιξη της μάχης και τελικά καλύπτουν την απλή περιγραφή της.
Συντελεστές
Σενάριο: Cesare Frugoni, Ουμπέρτο Λένζι
Πηγές
Κατηγορία:Ταινίες του 1978 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ουμπέρτο Λένζι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αλμερία
Ερβέ Ντουμπουισόν
Ο Ερβέ Ντουμπουισόν (γαλλικά: Hervé Dubuisson) (γενν. 8 Αυγούστου 1957) είναι Γάλλος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και προπονητής. Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής σταδιοδρομίας του αγωνιζόταν ως σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ. Ο Ντουμπουισόν είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών σε συνολικούς πόντους στο Πρωτάθλημα Γαλλίας. Είναι επίσης ο κορυφαίος όλων των εποχών της Εθνικής Γαλλίας σε συνολικούς πόντους.
Είχε το ψευδώνυμο «Monsieur Record» («Κύριος Ρεκόρ») και «Le Blanc Qui Sautait Au-dessus Des Buildings» («Ο Λευκός που πηδάει πάνω από κτίρια»). Εισήχθη στο Hall of Fame της Γαλλικής Καλαθοσφαίρισης το 2004. Του απονεμήθηκε το γαλλικό βραβείο Gloire du sport («Αθλητική Δόξα») το 2012.
Πρώιμη ζωή
Ο Ντουμπουισόν γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1957 στο Ντουαί της Γαλλίας. Ως νέος, αγωνίστηκε στο άλμα εις ύψος και στον ακοντισμό, με τον γαλλικό σύλλογο στίβου L'Étoile Oignies. Μετά από αυτό, άλλαξε αθλήματα και άρχισε να παίζει καλαθοσφαίριση νέων.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ντουμπουισόν έκανε το ντεμπούτο του σε συλλόγους στην πανευρωπαϊκή διοργάνωση τρίτου επιπέδου, το Κύπελλο Κόρατς, το 1973, σε ηλικία 15 ετών, σε έναν αγώνα εναντίον της Στέεσελ από το Λουξεμβούργο. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Ντουμπουισόν κέρδισε δύο Πρωταθλήματα Γαλλίας με τη Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ, το 1978 και το 1979. Ονομάστηκε στην Ομάδα Ευρωπαϊκής Επιλογής της FIBA το 1980 και ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίκτης του Πρωταθλήματος Γαλλίας το 1984.
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του καριέρας, ο Ντουμπουισόν σημείωσε τουλάχιστον 50 πόντους σε ένα μόνο παιχνίδι του πρωταθλήματος Γαλλίας σε πέντε περιπτώσεις. Το ρεκόρ της καριέρας του για τους περισσότερους πόντους που σημείωσε σε έναν αγώνα πρωταθλήματος Γαλλίας ήταν 55 πόντους, που σημείωσε σε έναν αγώνα εναντίον της ΑΣΠΟ Τουρ, το 1989. Τελείωσε την καριέρα του ως παίκτης ως κορυφαίος όλων των εποχών του Πρωταθλήματος Γαλλίας σε συνολικούς πόντους καριέρας, με 19.013.
Εθνική ομάδα
Ο Ντουμπουισόν έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Γαλλίας ανδρών το 1974, σε ηλικία 16 ετών. Ως μέλος της εθνικής Γαλλίας, ο Ντουμπουισόν αγωνίστηκε στο τουρνουά καλαθοσφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες. Εκπροσώπησε επίσης τη Γαλλία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986. Επιπλέον, έπαιξε με τη Γαλλία σε 7 Ευρωμπάσκετ.
Έπαιξε στα ακόλουθα Ευρωμπάσκετ: το Ευρωμπάσκετ 1977, το Ευρωμπάσκετ 1979, το Ευρωμπάσκετ 1981, το Ευρωμπάσκετ 1983, το Ευρωμπάσκετ 1985, το Ευρωμπάσκετ 1987 και το Ευρωμπάσκετ 1989. Αποσύρθηκε από την Εθνική Γαλλίας ως κορυφαίος όλων των εποχών σε συμμετοχές, με 259 και σε πόντους, με 3.916.
Κατέχει επίσης το ρεκόρ όλων των εποχών της Εθνικής Γαλλίας για τους περισσότερους πόντους σε ένα μόνο παιχνίδι. Στις 21 Νοεμβρίου 1985, ο Ντουμπουισόν σημείωσε 51 πόντους, σε έναν αγώνα προκριματικών του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος 1986 εναντίον της Ελλάδας.
Προσωπική ζωή
Η βιογραφία του, Hervé Dubuisson, a Life in Suspension, δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 2015. Το 2017 γυρίστηκε μια ταινία για τον Ντουμπουισόν. Ονομάζεται The White Man Who Jumps Above Buildings. Ο ανιψιός του, Βικτόρ Ντουμπουισόν, είναι επαγγελματίας παίκτης γκολφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1975 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1977 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1979 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1983 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1985 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1989 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολιμπίκ Αντίμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρασίνγκ Μπασκέτ Παρί Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραβλίν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νανσί Μπασκέτ Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολιμπίκ Αντίμπ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΣΛΟΚ Νανσί Μπασκέτ
Πύργος της Βαβέλ
Κατά την αφήγηση στη Γένεση, ο Πύργος της Βαβέλ ήταν ένα ψηλό κτίριο που χτιζόταν με σκοπό την αύξηση της φήμης και της εξουσίας του λαού των κατασκευαστών του, και στόχο να φτάσει μέχρι τον ουρανό. Όμως λόγω της βλασφημίας αυτής, ο Θεός σύγχυσε τις γλώσσες των κατασκευαστών, με αποτέλεσμα να καταστεί αδύνατη η ολοκλήρωσή του, και αυτοί να διασπαρούν σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Η διήγηση της Γενέσεως επιχειρεί από την εβραϊκή λαϊκή παράδοση να εξηγήσει την ποικιλία των γλωσσών και εθνών στον κόσμο.
Οι διαφορετικές ερμηνείες για τον πύργο της Βαβέλ
Με δεδομένες τις διαφορετικές ερμηνείες για τον Κατακλυσμό του Νώε, που προηγήθηκε αυτής της αφήγησης στο ίδιο βιβλίο της Γένεσης, διαφοροποιείται και η ερμηνεία για τα γεγονότα του πύργου της Βαβέλ. Και για μεν αυτούς που δέχονται έναν παγκόσμιο κατακλυσμό, ο πύργος της Βαβέλ υπήρξε το ξεκίνημα της ανθρώπινης εθνογένεσης, ενώ για όσους δέχονται τοπικό κατακλυσμό, αυτό ήταν ένα γεγονός, που σχετίζεται μόνο με τους απογόνους του Νώε, και τη διάσπαση και διασκορπισμό της δικής τους μόνο εθνότητας, και τη διασπορά τους σε άλλα έθνη και γλώσσες, τα οποία σύμφωνα με τους ιστορικούς ήδη υπήρχαν. Η αφήγηση θέλει να τονίσει τα όρια του ανθρώπου και την παντοδυναμία του Θεού, ο οποίος κυριαρχεί πάνω στους ανθρώπους και τους τιμωρεί, όταν ξεπερνούν αυτά τα όρια. Υπάρχουν διάφορες απόψεις σχετικά με ποιο κτήριο ενδεχομένως μπορεί να ταυτιστεί ο Πύργος της Βαβέλ (π.χ. ο ναός Etemennanki μέσα στη Βαβυλώνα ή το Birs Nimrud στα Βόρσιππα, σε μικρή απόσταση νοτιοδυτικά της Βαβυλώνας). Ο ιστορικός Ηρόδοτος μας περιγράφει το ιερό Etemennanki (οίκος των θεμελίων του ουρανού και της γης), που αποκατέστησε ο Navopolassar.
== Η ιστορία == Η ιστορία του Πύργου της Βαβέλ είναι μόνο 9 στίχοι οι οποίοι μπαίνουν εμβόλιμα μεταξύ των γενεαλογιών των παιδιών του Νώε.
''Καὶ ἦν πᾶσα ἡ γῆ χεῖλος ἕν, καὶ φωνὴ μία πᾶσι. ''
καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κινῆσαι αὐτοὺς ἀπὸ ἀνατολῶν, εὗρον πεδίον ἐν γῇ Σενναὰρ καὶ κατῴκησαν ἐκεῖ.
''καὶ εἶπεν ἄνθρωπος τῷ πλησίον αὐτοῦ· δεῦτε πλινθεύσωμεν πλίνθους καὶ ὀπτήσωμεν αὐτὰς πυρί. καὶ ἐγένετο αὐτοῖς ἡ πλίνθος εἰς λίθον, καὶ ἄσφαλτος ἦν αὐτοῖς ὁ πηλός.''
''καὶ εἶπαν· δεῦτε οἰκοδομήσωμεν ἑαυτοῖς πόλιν καὶ πύργον, οὗ ἔσται ἡ κεφαλὴ ἕως τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ποιήσωμεν ἑαυτοῖς ὄνομα πρὸ τοῦ διασπαρῆναι ἡμᾶς ἐπὶ προσώπου πάσης τῆς γῆς. ''
''καὶ κατέβη Κύριος ἰδεῖν τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον, ὃν ᾠκοδόμησαν οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων. ''
''καὶ εἶπε Κύριος· ἰδοὺ γένος ἓν καὶ χεῖλος ἓν πάντων, καὶ τοῦτο ἤρξαντο ποιῆσαι, καὶ νῦν οὐκ ἐκλείψει ἀπ᾿ αὐτῶν πάντα, ὅσα ἂν ἐπιθῶνται ποιεῖν. ''
''καὶ διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐκεῖθεν ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐπαύσαντο οἰκοδομοῦντες τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον. ''
διὰ τοῦτο ἐκλήθη τὸ ὄνομα αὐτῆς Σύγχυσις, ὅτι ἐκεῖ συνέχεε Κύριος τὰ χείλη πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐκεῖθεν διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βίβλος Βαβελ Πυργος της Βαβελ
Γουέστερν Σίντνεϊ Γουόντερερς
Η Γουέστερν Σίντνεϊ Γουόντερερς (αγγλικά: Western Sydney Wanderers FC) είναι ένας αυστραλιανός επαγγελματικός σύλλογος ποδοσφαίρου που εδρεύει στην Ευρύτερη Δυτική περιοχή του Σίδνεϊ στη Νέα Νότια Ουαλία. Αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία της χώρας, την Α-Λιγκ (A-League), κατόπιν αδείας από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αυστραλίας (FFA). Ο σύλλογος έχει καθιερωθεί ως μια σημαντική δύναμη τόσο στην Αυστραλία όσο και στην Ασία, έχοντας κερδίσει ένα πρωτάθλημα Α-Λιγκ και έναν τίτλο ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ στη σύντομη ιστορία της.
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου απεικονίζει την κατάκτηση κάθε πρωταθλήματος με αστέρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστραλίας
Κρίστοφερ Κινγκ
Ο Κρίστοφερ Κινγκ (αγγλ. Christopher C. King) είναι διακεκριμένος Αμερικανός εθνομουσικολόγος, συγγραφέας, παραγωγός και υπέρμαχος της παραδοσιακής μουσικής, στον οποίο έχει δοθεί τιμητικά η ελληνική υπηκοότητα για το όλο έργο του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών.
Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Radford.
Έχει εργαστεί ως ειδικός σε θέματα ψηφιακής διατήρησης για τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και το Mayrent Institute of Yiddish Culture. Επιπλέον, έχει εργαστεί ως σύμβουλος μουσείων στις Ηνωμένες Πολιτείες και έχει παρουσιάσει το έργο του σε διάφορα μέσα ενημέρωσης και χώρους, όπως το TEDx, η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, η Μουσική Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής (μαζί με τον Λάμπρο Λιάβα), η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και το Paris Review of Books. Είναι εκδότης (πρόεδρος) του σημαντικού περιοδικού Association for Recorded Sound Collections Journal.
Είναι ένας αναγνωρισμένος εθνομουσικολόγος και βραβευμένος παραγωγός με Grammy. Τα τελευταία χρόνια, έχει αφιερώσει την έρευνά του στο ελληνικό δημοτικό τραγούδι, ειδικά στην παραδοσιακή μουσική (βλ. μοιρολόγια, σκάρος) της Ηπείρου. Τα τελευταία έτη έχει κυκλοφορήσει πάνω από 350 συλλογές CD με ιστορική λαϊκή μουσική από όλο τον κόσμο.
Το 2018 εξέδωσε το βιβλίο "Lament from Epirus: An Odyssey into Europe's Oldest Surviving Folk Music" (Ηπειρώτικο Μοιρολόι: Οδοιπορικό στην αρχαιότερη δημώδη μουσική της Ευρώπης). Αυτό το έργο αποτελεί ταυτόχρονα ένα ταξιδιωτικό αλλά και μια συνοπτική ιστορία της περιοχής, μια ανθρωπολογική μελέτη των κατοίκων της.
Ο Κινγκ μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας. Αυτή η διπλή κατοικία του του επιτρέπει να εμβαθύνει στη μελέτη και την ανάδειξη της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής και ιδιαίτερα της μουσικής της Ηπείρου.
Σήμερα ζει μόνιμα στην Κόνιτσα της Ηπείρου.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Παραδοσιακή μουσική
Τενερίφη
thumb|right|200px|Δορυφορική εικόνα της Τενερίφης.
Η Τενερίφη (ισπανικά:Tenerife), είναι νησί της Ισπανίας, το μεγαλύτερο από τα επτά Κανάρια Νησιά στον Ατλαντικό απέναντι από τις ακτές της Βορείου Αφρικής. Ο πληθυσμός του νησιού, ανέρχεται στους 879.333 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011). Είναι το πολυπληθέστερο νησί της Ισπανίας. Η Τενερίφη είναι τμήμα της επαρχίας Σάντα Κρουθ δε Τενερίφε.
Η Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε είναι η πρωτεύουσα του νησιού και έδρα της cabildo insular (κυβέρνηση του νησιού). Είναι επίσης η πρωτεύουσα της αυτόνομης κοινότητας των Καναρίων Νήσων μαζί με τη Λας Πάλμας δε Γκραν Κανάρια, μαζί με την οποία μοιράζεται τους κυβερνητικούς θεσμούς όπως την Προεδρία και τα Υπουργεία. Το νησί είναι η έδρα του «Πανεπιστημίου Λα Λαγούνα» που ιδρύθηκε το 1792.
Γεωγραφία
Το νησί βρίσκεται στον 28ο βόρειο παράλληλο και στον 16ο δυτικό μεσημβρινό, με έκταση επιφανείας 2.034 τ.χλμ. Όπως και τα υπόλοιπα γειτονικά νησιά, έτσι κι εκείνο είναι ηφαιστειογενούς προέλευσης. Η τελευταία από τις εκρήξεις που δημιούργησαν το νησί έγινε πριν περίπου 3,5 εκατομμύρια έτη, αν και ακούγονται ακόμη μικρά «μουγκρητά». Ο πιο πρόσφατος σεισμός ήταν μεγέθους 4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ το έτος 2002.
Το 2015, Ανάγα ανακηρύχθηκε Καταφύγιο Βιόσφαιρας από την UNESCO.
Κλίμα
Η Τενερίφη παρουσιάζει ένα ήπιο και ξηρό κλίμα καθόλη τη διάρκεια του έτους στο μεγαλύτερο μέρος του νησιού ενώ στα μεγαλύτερα υψόμετρα το κλίμα είναι δροσερότερο με μεγαλύτερες βροχοπτώσεις. Με μια μέση ετήσια θερμοκρασία περίπου στους 21.5°C στα θερμότερα σημεία του νησιού, οι θερμοκρασίες είναι συγκρίσιμες με αυτές της Λίνδου στη Ρόδο.
Ιστορία
Πριν από την άφιξη των Ισπανών κατακτητών, το νησί κατοικήθηκε από τους Γουάντσε. Ζούσαν στα νησιά για πάνω από 2.000 χρόνια, μέχρι το δέκατο πέμπτο αιώνα οπότε υποτάχθηκαν από τους Ισπανούς κατακτητές. Ήρθαν από τη Βόρεια Αφρική και είχαν πλούσια μυθολογία, με πολλούς θεούς και δαίμονες. Επίσης, ειδικά στην Τενερίφη, μουμιοποιούσαν τους νεκρούς τους.
Θρησκεία
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι καθολικοί, αλλά υπάρχουν και μεγάλες κοινότητες Μουσουλμάνων, Εβραίων και Ινδουιστών. Κάθε χρόνο τον Αύγουστο πραγματοποιείται προσκύνημα των πιστών σε ολόκληρο το αρχιπέλαγος στη Βασιλική της Κανδελάριας, όπου τιμάται η Παναγία της Κανδελάριας, προστάτιδα των Καναρίων Νήσων.
Στην Τενερίφη γεννήθηκαν δύο από τους σημαντικότερους ιεραπόστολους που τιμούνται ως άγιοι από την Καθολική εκκλησία: ο Πέδρο ντε Σαν Χοσέ Μπετανκούρ και ο Χοσέ ντε Αντσιέτα. Ο πρώτος, γεννημένος στο Βιλαφλόρ, στα νότια του νησιού, ήταν ιεραπόστολος στη Γουατεμάλα. Ο δεύτερος γεννήθηκε στο Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα και ήταν ιεραπόστολος στη Βραζιλία, ιδρυτής του Σάο Πάολο και ένας από τους ιδρυτές του Ρίο ντε Τζανέιρο. Μια άλλη σημαντικότατη θρησκευτική προσωπικότητα είναι η μοναχή Μαρία του Λεόν Μπέγιο και Ντελγάδο, που γεννήθηκε στο Ελ Σαουθάλ και το σκήνωμα της οποίας έχει παραμείνει μέχρι σήμερα άφθαρτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κανάριες νήσοι Κατηγορία:Νησιά της Ισπανίας Κατηγορία:Νησιά της Αφρικής
Ninjago (τηλεοπτική σειρά)
Το Ninjago είναι μια τηλεοπτική σειρά σχεδιασμένη σε υπολογιστή που παράγεται από την The Lego Group. Η σειρά επικεντρώνεται στον φανταστικό κόσμο του Ninjago, παρουσιάζοντας την ιστορία μιας ομάδας 4+2 εφήβων ninja και τις μάχες τους ενάντια στις δυνάμεις του κακού. Η σειρά δημιουργήθηκε από τους Μίκαελ Χέγκνερ και Τόμι Αντρέασεν, δύο Δανούς παραγωγούς ταινιών. Η ιστορία γράφτηκε από τους Νταν και Κέβιν Χάγκεμαν μέχρι την ένατη σεζόν. Ο διάδοχός τους ως επικεφαλής συγγραφέας είναι ο Μπράγκι Σουτ.
Η σειρά βρισκόταν σε συνεχή παραγωγή για πάνω από μια δεκαετία και γιόρτασε τη δέκατη επέτειό της στις 14 Ιανουαρίου 2021. Ξεκίνησε με τέσσερα πιλοτικά επεισόδια τον Ιανουάριο του 2011, τα οποία ακολούθησαν δύο σεζόν 13 επεισοδίων που προβλήθηκαν από τον Δεκέμβριο του 2011 έως τον Νοέμβριο του 2012. Τόσο το θέμα Lego όσο και η σειρά είχαν προβλεπόμενη διάρκεια ζωής τριών ετών με τη δεύτερη σεζόν να σχεδιάζεται ως το αρχικό τέλος. Ωστόσο, η επιτυχία της σειράς και της σειράς προϊόντων της οδήγησαν τη σειρά να συνεχίσει την παραγωγή, με δεκαπέντε σεζόν, ένα σπέσιαλ και αρκετές ταινίες μικρού μήκους. Ο τίτλος της σειράς: Ninjago: Masters of Spinjitzu παρήχθη στην Κοπεγχάγη από την Wil Film ApS για τις πρώτες δέκα σεζόν του. Η παραγωγή μεταφέρθηκε στα στούντιο WildBrain στον Καναδά για την εντέκατη σεζόν και η σειρά μετονομάστηκε Ninjago.
Μια νέα σειρά, τοποθετημένη στην ίδια πραγματικότητα έκανε πρεμιέρα το 2023, με τον υπότιτλο Dragons Rising.
Χαρακτήρες
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Λόιντ Γκάρμαντον στην τηλεοπτική σειρά Ninjago (2011-2022).]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Παιδικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Netflix Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Cartoon Network Κατηγορία:Υπερηρωικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Lego
Ο Νοσοκόμος
Η Ιταλική ταινία με τίτλο Ο Νοσοκόμος είναι κωμωδία, παραγωγής 1982, διάρκειας 97 λεπτών (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: Il paramedico).
Πλοκή
Ο νοσοκόμος Mario (Enrico Montesano) είναι υπόδειγμα καλού εργαζομένου, δουλεύει σκληρά ακόμα και όταν οι συνάδελφοί του κάνουν απεργία. Η δε πανέμορφη σύζυγός του, η Nina (Edwige Fenech), παρακολουθεί μανιωδώς τηλεόραση και μόνο. Κάποια στιγμή, ο Mario κερδίζει το αυτοκίνητο των ονείρων του σε έναν διαγωνισμό. Το παίρνει λοιπόν, αλλά κρυφά από την γυναίκα του. Κι ενώ όλα πάνε μια χαρά, ένας τρομοκράτης τού το κλέβει και ο Mario κατηγορείται για τα εγκλήματα που έχει κάνει ο κλέφτης του αυτοκινήτου…
Συντελεστές
Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Enrico Montesano, Enzo Liberti, Rossano Brazzi, Daniela Poggi, Enzo Robutti, Marco Messeri, Leo Gullota, Enzo Cannavale
Σενάριο: Enrico Montesano, Sergio Nasca, Laura Toscano, Franco Marotta, Gianfranco Manfredi, Luciano Vincenzoni
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σέρτζιο Νάσκα
Τζακ Νικολαΐδης
Ο Ιάκωβος (Τζακ) Νικολαΐδης (1925 - 2 Σεπτεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και αθλητικός παράγοντας, ανηψιός του ιστορικού παράγοντα του ΠΑΟ Απόστολου Νικολαΐδη.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός στο Πανεπιστήμιο MC Gill στο Μόντρεαλ. Πατέρας του ήταν ο Νικόλαος Νικολαΐδης, διοικητικό στέλεχος του Παναθηναϊκού.
Αγωνίστηκε στην ομάδα καλαθοσφαίρισης του Παναθηναϊκού και υπήρξε βασικός συντελεστής στην κατάκτηση των δυο πρώτων πρωταθλημάτων του Παναθηναϊκού το 1946 και το 1947. Συμμετείχε σε δυο αγώνες της Εθνικής Ελλάδος εναντίον της Τουρκίας οι οποίοι ήταν από τους πρώτους στην ιστορία του εθνικού συγκροτήματος.
Υπήρξε μέλος της Γενικής Συνέλευσης της Ομοσπονδίας Αθλοπαιδιών από την πρώτη διοικούσα επιτροπή, το 1965 και γενικός αρχηγός της ομάδας καλαθοσφαίρισης του Παναθηναϊκού.
Το 1974 ο θείος του Απόστολος Νικολαΐδης ανέλαβε την προεδρία του Παναθηναϊκού όντας βαριά άρρωστος, και τα επόμενα χρόνια ο Τζακ ενεργούσε αντ' αυτού στα διοικητικά του ΠΑΟ. Το καλοκαίρι του 1979 ήταν εκείνος ο οποίος παρέδωσε την προεδρία του ποδοσφαιρικού τμήματος στον Γιώργο Βαρδινογιάννη, αντί του Παύλου Γιαννακόπουλου.
Πέθανε σε ηλικία 90 ετών, τον Σεπτέμβριο του 2015.
Γιάννης Γκαρώνης
Ο Γιάννης Γκαρώνης (γεννημένος στις 14 Ιανουαρίου 1955) είναι Έλληνας παλαίμαχος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής.
Καριέρα
Στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε για περίπου πέντε χρόνια, καταφέρνοντας μάλιστα να κατακτήσει 2 Πρωταθλήματα Ελλάδος (1976 και 1978) και 3 Κύπελλα Ελλάδος (1976, 1977 και 1978).
Με τον Ολυμπιακό έχει αγωνιστεί σε διάφορες ευρωπαικές διοργανώσεις και συγκεκριμένα στο Κύπελλο Κυπελλούχων (1976 και 1978) καθώς και στο Κύπελλο Πρωταθλητριών (1977 και 1979).
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον Ολυμπιακό, ο Γιάννης Γκαρώνης αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες των Φαίδωνος Ματθαίου και Κώστα Μουρούζη.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Γιάννης Γκαρώνης έχει πραγματοποιήσει συνολικά 21 συμμετοχές με την Εθνική Ελλάδος των Εφήβων.
Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Εφήβων του 1973 καθώς και στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Εφήβων του 1974.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Απορρόφηση
Γενικά απορρόφηση χαρακτηρίζεται η διαδικασία με την οποία ενέργεια ή ύλη εισέρχεται σ΄ ένα σύστημα ενεργό ή παθητικό. Για παράδειγμα το σύστημα απορρόφησης θρεπτικών ουσιών από το αίμα, μέσω του εντέρου των ζώων, ή η διαδικασία με την οποία η χλωροφύλλη απορροφά το φως για τη λειτουργία της φωτοσύνθεσης.
Στη φυσική
Ο όρος απορρόφηση ενέργειας χρησιμοποιείται μόνο στη περίπτωση απορρόφησης ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από ένα σώμα. Αναφέρεται στη διαδικασία κατά την οποία η ενέργεια ενός φωτονίου απορροφάται από ένα άλλο σωματίδιο, για παράδειγμα ένα άτομο του οποίου τα ηλεκτρόνια σθένους μεταβαίνουν από μια ενεργειακή στάθμη σε κάποια υψηλότερη, απορροφώντας την ενέργεια του, το οποίο έτσι εξαφανίζεται. Τα σωματίδια αυτά, μπορούν να χάσουν την απορροφούμενη ενέργεια είτε μέσω ανταλλαγής θερμότητας είτε λόγω ακτινοβολίας.
Στη χημεία
Αντίθετα η απορρόφηση στη Χημεία αποτελεί ιδιότητα των χημικών ουσιών κατά την οποία μια ουσία απορροφάται εξ ολοκλήρου από μια άλλη. Ακριβώς όπως το φαινόμενο που παρουσιάζει ο σπόγγος όταν "ρουφάει" το νερό. Είδος αυτής της απορρόφησης (της ύλης) είναι η εφίζηση.
Μητροπολίτης Κορέας Αμβρόσιος
Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος (κατά κόσμον Αριστοτέλης Ζωγράφος) είναι ο Ελληνορθόδοξος Μητροπολίτης Κορέας.
Σύνοψη
Γεννήθηκε στην Αίγινα στις 15 Μαρτίου 1960, όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Το 1983 έλαβε το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1985 και Πρεσβύτερος το 1991.
Ως κληρικός υπηρέτησε στην Ιερά Μητρόπολη Νικαίας (υπεύθυνος Γραφείου Νεότητος και του ιδιαιτέρου Γραφείου του Μητροπολίτου Νικαίας Γεωργίου Παυλίδου) και στην Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης. Κατά τα έτη 1988-1989 εργάσθηκε στην περιώνυμο βιβλιοθήκη και πινακοθήκη της Ιεράς Μονής του Θεοβαδίστου Όρους Σινά. Το διάστημα 1991-1993 με υποτροφία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής μετεκπαιδεύθηκε στην Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Βοστώνης, Η.Π.Α., από όπου έλαβε το δίπλωμα Th.M. (Πατρολογίας) και κατά τα έτη 1993-1996, με υποτροφία της Θεολογικής Σχολής του Princeton (PTS), παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην εν λόγω Σχολή και στο Princeton University, και έλαβε το δίπλωμα Th.M. (Εκκλησιαστικής Ιστορίας και Ιστορίας Τέχνης), εργαζόμενος παραλλήλως για την συγγραφή της διδακτορικής διατριβής του.
Κατά τα έτη των μεταπτυχιακών σπουδών του στην Αμερική (1991-1996), υπηρέτησε αφ’ ενός ως περιοδεύων ιεροκήρυκας στις ελληνορθόδοξες Κοινότητες της περιοχής New England, απεσταλμένος της Ιεράς Μητροπόλεως Βοστώνης, αφ’ ετέρου ως εφημέριος στις Ελληνορθόδοξες Κοινότητες Αγίας Βαρβάρας και Αγίας Τριάδος. Στις 21 Δεκεμβρίου 1998 αναγορεύθηκε αριστούχος Διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και στις 23 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους μετέβη στην Κορέα για να εργαστεί ιεραποστολικώς στην τοπική Ορθόδοξο Εκκλησία, στην οποία υπηρέτησε ως ιερατικός προϊστάμενος του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Σεούλ και ως Πρωτοσύγκελλος της νεοϊδρυθείσης Ιεράς Μητροπόλεως Κορέας.
Στις 21 Δεκεμβρίου 2005 εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Βοηθός παρά τω Μητροπολίτη Κορέας Επίσκοπος, με τον τίτλον της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Ζήλων και στις 28 Μαΐου 2008 Μητροπολίτης Κορέας.
Παραλλήλως προς την εκκλησιαστική διακονία του στη Ιερά Μητρόπολη Κορέας υπηρετεί και ως Καθηγητής στο νεοσύστατο Τμήμα Ελληνικών και Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου HUFS.
Αμβροσιος Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Ανατολικός Ορθόδοξος κλήρος Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Μπουνράκου
μικρογραφία| Ο χαρακτήρας Οσόνο, από το έργο Hade Sugata Onna Maiginu (艶 容 女 舞衣), σε μια παράσταση από την ομάδα Tonda Puppet Troupe of Nagahama, νομός Σίγκα Το Μπουνράκου (文楽), επίσης γνωστό ως Νίνγκιο Τζόρουρι (Ningyō jōruri) (人形浄瑠璃), είναι ένα είδος παραδοσιακού ιαπωνικού κουκλοθέατρου, που ξεκίνησε στην Οσάκα στις αρχές του 17ου αιώνα. Τρία είδη καλλιτεχνών συμμετέχουν σε μία παράσταση μπουνράκου:  οι Νινγκιοτσουκάι (Ningyōtsukai) ή Νίνγκιοζουκάι (Ningyōzukai) (μαριονετίστες), οι ταγιού (tayū) (ψαλμωδοί), και μουσικοί σαμισέν. Περιστασιακά χρησιμοποιούνται άλλα μουσικά όργανα όπως τάικο ντραμς.
Ο πιο ακριβής όρος για το παραδοσιακό κουκλοθέατρο στην Ιαπωνία είναι Νίνγκιο Τζόρουρι (ningyō jōruri, 人形浄瑠璃). Ο συνδυασμός ψαλμωδίας και παιξίματος σαμισέν ονομάζεται jōruri και η ιαπωνική λέξη για την μαριονέτα (ή γενικά κούκλες) είναι νινγκιό (ningyō). Χρησιμοποιείται σε πολλά θεατρικά έργα.
Το κουκλοθέατρο μπουνράκου είναι μια καταγεγραμμένη παραδοσιακή δραστηριότητα για τους Ιάπωνες εδώ και εκατοντάδες χρόνια.
Ιστορία
μικρογραφία| Χειριστής Μαριονέτας με θηλυκή κούκλα μικρογραφία| Σκηνή από την Date Musume Koi no Higanoko (伊達 娘 恋 緋 鹿) που απεικονίζει την Γιαόγια Όσιτσι να ανεβαίνει στον πύργο Η ιστορία του μπουνράκου ξεκινά από τον 16ο αιώνα, αλλά η προέλευση της σύγχρονης μορφής μπορεί να εντοπιστεί στη δεκαετία του 1680. Έγινε δημοφιλές αφού ο δραματουργός Τσικαμάτσου Μονζάεμον (1653-1724) ξεκίνησε μια συνεργασία με τον υπέροχο ψάλτη Τακεμότο Γκιντάγιου (1651-1714), ο οποίος ίδρυσε το κουκλοθέατρο Τακεμότο στην Οσάκα το 1684. Αρχικά, ο όρος μπουνράκου αναφερόταν μόνο στο συγκεκριμένο θέατρο, που ιδρύθηκε το 1805 στην Οσάκα, το οποίο ονομάστηκε Μπουνρακούζα από το συγκρότημα κουκλοθέατρου του Ουεμούρα Μπουνρακούκεν (植村文楽軒, 1751-1810), ενός  κουκλοπαίχτη του Αβάτζι στις αρχές του 18ου αιώνα, οι προσπάθειες του οποίου αναβίωσαν την αποδυναμωμένη μοίρα του παραδοσιακού κουκλοθέατρου.
Στοιχεία της μορφής
Οι παραδοσιακές μαριονέτες της Οσάκα τείνουν να είναι κάπως μικρότερες συνολικά, ενώ οι παραδοσιακές μαριονέτες της Αβάτζι είναι μερικές από τις μεγαλύτερες καθώς η παραγωγή τους σε εκείνη την περιοχή τείνει να πραγματοποιείται σε εξωτερικούς χώρους.
Τα κεφάλια και τα χέρια των παραδοσιακών μαριονετών είναι χαραγμένα από ειδικούς, ενώ τα σώματα και τα κοστούμια κατασκευάζονται συχνά από κουκλοπαίκτες. Τα κεφάλια μπορούν να είναι αρκετά εξελιγμένα μηχανικά. Σε έργα με υπερφυσικά θέματα, μια μαριονέτα μπορεί να κατασκευαστεί έτσι ώστε το πρόσωπό της να μπορεί γρήγορα να μετατραπεί σε πρόσωπο ενός δαίμονα. Λιγότερο πολύπλοκα κεφάλια μπορεί να έχουν μάτια, που κινούνται πάνω -κάτω, από πλευρά σε πλευρά ή κλείνουν, και μύτες, στόματα και φρύδια που κινούνται.
Οι έλεγχοι για όλες τις κινήσεις των τμημάτων του κεφαλιού βρίσκονται σε μια λαβή, που εκτείνεται κάτω από το λαιμό της μαριονέτας και προσεγγίζεται από τον κύριο κουκλοπαίχτη εισάγοντας το αριστερό του χέρι στο στήθος της μαριονέτας μέσα από μια τρύπα στο πίσω μέρος του κορμού του σώματος.
Ο κύριος κουκλοπαίχτης, ο ομοζουκάι (omozukai), χρησιμοποιεί το δεξί του χέρι, για να ελέγξει το δεξί χέρι της μαριονέτας και χρησιμοποιεί το αριστερό του χέρι, για να ελέγξει το κεφάλι της μαριονέτας. Ο αριστερός κουκλοπαίχτης, γνωστός ως χινταριζουκάι (hidarizukai) ή σασιζουκάι (sashizukai), ανάλογα με την παράδοση του θιάσου, χειρίζεται το αριστερό χέρι της μαριονέτας με το δικό του δεξί χέρι μέσω μιας ράβδου ελέγχου, που εκτείνεται πίσω από τον αγκώνα της μαριονέτας. Ένας τρίτος κουκλοπαίχτης, ο ασιζουκάι (ashizukai), κινεί τα πόδια. Οι κουκλοπαίχτες ξεκινούν την εκπαίδευσή τους χειρίζοντας τα πόδια και μετά προχωρούν στο αριστερό χέρι, προτού μπορέσουν να εκπαιδευτούν ως ο κύριος κουκλοπαίχτης. Πολλοί ασκούμενοι στον παραδοσιακό κόσμο των κουκλοθέατρων, ιδιαίτερα εκείνοι του Εθνικού Θεάτρου, περιγράφουν τη μακρά περίοδο προπόνησης, η οποία συχνά απαιτεί δέκα χρόνια στα πόδια, δέκα χρόνια στο αριστερό χέρι και δέκα χρόνια στο κεφάλι δευτερευόντων χαρακτήρων προτού τελικά αναπτύξουν τις απαιτούμενες δεξιότητες, για να μετακινηθούν στο χειρισμό του κεφαλιού ενός κεντρικού χαρακτήρα, ως μία καλλιτεχνική ανάγκη. Ωστόσο, σε μια κουλτούρα όπως αυτή της Ιαπωνίας, η οποία προτιμά την αρχαιότητα, το σύστημα μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως ένας μηχανισμός διαχείρισης του ανταγωνισμού μεταξύ καλλιτεχνικών εγωισμών και να εξασφαλίσει μια ισορροπία μεταξύ των δημογραφικών στοιχείων των κουκλοπαίκτων σε έναν θίασο προκειμένου να γίνει ανάληψη κάθε ρόλου.