cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δέσμη ινών
Λωρίδα Möbius
δεξιά|μικρογραφία|Η λωρίδα Möbius είναι μια μη τετριμμένη δέσμη πάνω στον κύκλο. Ίσως το πιο απλό παράδειγμα από μια μη τετριμμένη δέσμη E είναι η λωρίδα του mobius. Έχει τον κύκλο που τρέχει κατά μήκος του κέντρου της λωρίδας ως μια βάση B και το ευθύγραμμο τμήμα για την ίνα F, έτσι ώστε η λωρίδα του mobius είναι μια δέσμη του τμήματος της γραμμής πάνω από τον κύκλο. Μια γειτονιά U του σημείου x ∈ B είναι ένα τόξο: στην εικόνα, αυτό είναι το μήκος ενός από τα τετράγωνα. Η αντίστροφη εικόνα \pi^{-1}(U) στην εικόνα είναι ένα (κάπως στριμμένο) κομμάτι της ταινίας, τέσσερα τετράγωνα πλάτος και ένα μήκος. Ο ομοιομορφισμός φ απεικονίζει την αντίστροφη εικόνα του U με μια φέτα κυλίνδρου: κυρτή, αλλά όχι στριμμένη.
Η αντίστοιχη τετριμμένη δέσμη B × F θα είναι ένας κύλινδρος, αλλά η λωρίδα του Möbius έχει μια πλήρη "στροφή". Σημειώστε ότι αυτή η στροφή είναι ορατή μόνο γενικά: τοπικά η λωρίδα του Möbius και ο κύλινδρος είναι πανομοιότυπα (κάνοντας μια ενιαία κάθετη περικοπή σε όποιο από τα δυο δίνει το ίδιο διάστημα).
Φιάλη Klein
Μια παρόμοια μη τετριμμένη δέσμη είναι η φιάλη του Klein, η οποία μπορεί να θεωρηθεί ως μια "στριμμένη" κυκλική δέσμη πάνω από έναν άλλο κύκλο. Η αντίστοιχη μη-στριμμένη (τετριμμένη) δέσμη είναι η 2-τόρος, S1 × S1.
Επικαλυμμένη απεικόνιση
Μια επικαλυμμένη απεικόνιση είναι μια δέσμη ινών έτσι ώστε η δέσμη προβολής να είναι ένας τοπικός ομοιομορφισμός. Επομένως, η ίνα είναι ένας διακριτός χώρος.
Διανυσματικές και κύριες δέσμες
Μια ειδική κατηγορία από δέσμες ινών, που ονομάζονται διανυσματικές δέσμες, είναι εκείνες των οποίων οι ίνες είναι διανυσματικοί χώροι (για να χαρακτηριστεί ως μια διανυσματική δέσμη η δομή της ομάδας της δέσμης — βλ. παρακάτω — θα πρέπει να είναι μια γραμμική ομάδα). Σημαντικά παραδείγματα διανυσματικών δεσμών περιλαμβάνουν την εφαπτόμενη δέσμη και συνεφαπτόμενη δέσμη μιας ομαλής πολλαπλότητας. Από κάθε διανυσματική δέσμη, μπορεί κανείς να κατασκευάσει το πλαίσιο δέσμης των βάσεων, η οποία είναι μια κύρια δέσμη (βλ.παρακάτω).
Μια άλλη ειδική κατηγορία δεσμών ινών, που ονομάζονται κύριες δέσμες, είναι δέσμες των οποίων οι ίνες είναι ελεύθερες και η μεταβατική δράση από μια ομάδα G δίνεται, έτσι ώστε κάθε ίνα να είναι ένας κύριος ομοιογενής χώρος. Η δέσμη συχνά ορίζεται μαζί με την ομάδα αναφερόμενη ως κύρια G-δέσμη. Η ομάδα G είναι επίσης μια δομή της ομάδας της δέσμης. Δίνεται ότι μια αναπαράσταση ρ της G σε ένα διανυσματικό χώρο V, μια διανυσματική δέσμη με ρ(G)⊆Aut(V) ως μια δομή ομάδας μπορεί να κατασκευαστεί, γνωστή και ως προσαρτημένη δέσμη.
Σφαιρικές δέσμες
Μια σφαιρική δέσμη είναι μια δέσμη ινών της οποίας η ίνα είναι μια n-σφαίρα. Δίνεται μια διανυσματική δέσμη Ε με μια μετρική (όπως η εφαπτόμενη δέσμη σε μια πολλαπλότητα Rieman) της οποίας μπορεί κανείς να κατασκευάσει τη σχετική μοναδιαία σφαιρικής δέσμης, για την οποία η ίνα πάνω από ένα σημείο x είναι το σύνολο όλων των μοναδιαίων διανυσμάτων Ex. Όταν η διανυσματική δέσμη είναι η εφαπτόμενη δέσμη T(M), η μοναδιαία σφαιρική δέσμη είναι γνωστή ως η μοναδιαία εφαπτόμενη δέσμη, και συμβολίζεται με UT(M).
Μια σφαιρική δέσμη  χαρακτηρίζεται μερικώς από κάθε τάξη του Euler, η οποία είναι βαθμού n+1 συνομολογικής τάξης στο συνολικό χώρο της δέσμης. Στην περίπτωση n=1, η σφαιρική δέσμη ονομάζεται  κυκλική δέσμη  και η τάξη του Euler  είναι ίση με την πρώτη τάξη του Chern, η οποία χαρακτηρίζει τελείως την τοπολογία της δέσμης. Για κάθε n, δεδομένου την τάξη του Euler μίας δέσμης, μπορεί κανείς να υπολογίσει κάθε συνομολογία, χρησιμοποιώντας μια μακρά ακριβή ακολουθία που ονομάζεται  ακολουθία Gysin .
Σπειροειδές απεικόνιση
Αν X είναι ένας τοπολογικός χώρος και f:X → X είναι ένας ομοιομορφισμός στη συνέχεια μια σπειροειδής(τοροειδής) απεικόνιση Mf έχει την φυσική δομή μιας δέσμης ινών πάνω από τον κύκλο με την ίνα X. Η τοροειδής απεικόνιση ενός ομοιομορφισμού επιφανειών  έχει ιδιαίτερη σημασία στις 3-τοπολογικες πολλαπλότητες.
Χώροι πηλίκο
Αν G είναι μια τοπολογική ομάδα και H είναι μια κλειστή υποομάδα, τότε υπό ορισμένες συνθήκες, ο χώρος πηλίκο G/H, μαζί με την απεικόνιση  πηλίκο   π : G → G/H είναι μια δεσμη ινών, του οποίου η ίνα είναι ο τοπολογικός  χώρος H. Μια ικανή και αναγκαία  συνθήκη για  να σχηματίζουν τα (G,G/H,π,H) μια δέσμη ινών είναι η απεικόνιση π να δέχεται τοπικές διατομές .
Οι πιο γενικές συνθήκες κάτω από τις οποίες ο απεικόνιση πηλίκο  θα δέχεται τοπικές διατομές δεν είναι γνωστές,ωστόσο αν το G είναι μια   ομάδα Lie και H μια κλειστή υποομάδα του G (και συνεπώς είναι μια  υποομάδα Lie από θεώρημα του Cartan ), τότε η απεικόνιση πηλίκο είναι μια δέσμη ινών. Ένα παράδειγμα είναι η ίνωση του Hopf , S3 → S2 που είναι μια δέσμη ινών πάνω από τη σφαίρα S2  της οποίας το συνολικό διάστημα είναι S3. Από την οπτική των  ομάδων Lie , S3 μπορεί να προσδιοριστεί με την ειδική ενιαία ομάδα SU(2). Η αβελιανή υποομάδα διαγώνιων μητρών  είναι ισόμορφη με την κυκλική ομάδα U(1), και το πηλίκο SU(2)/U(1) είναι αμφιδιαφορίσιμο με τη σφαίρα.
Πιο γενικά, αν η G είναι οποιαδήποτε τοπολογική ομάδα και H μια κλειστή υποομάδα η οποία συμβαίνει επίσης να είναι μια ομάδα Lie, τότε G → G/H είναι δέσμη ινών.
Τμήματα
Ένα τμήμα (ή διατομή) μιας δέσμης ινών π είναι μια συνεχής απεικόνιση f : B → E τέτοια ώστε π(f(x))=x για όλα τα x στο B. Δεδομένου ότι οι δέσμες γενικά,δεν έχουν σφαιρικά ορισμένα τμήματα, ένας από τους σκοπούς της θεωρίας είναι να λυφθούν υπόψη για την ύπαρξή τους. Η έμφραξη της ύπαρξης ενός τμήματος μπορεί συχνά να μετρηθεί με μια συνομολογική τάξη, η οποία οδηγεί στη θεωρία των χαρακτηριστικών τάξεων στην αλγεβρική τοπολογία.
Δομές ομάδων και  μεταβατικές συναρτήσεις
Οι μεταβατικές συναρτήσεις tij πληρούν τις ακόλουθες προϋποθέσεις
Η τρίτη προϋπόθεση ισχύει για τριπλές αλληλεπικαλύψεις Ui ∩ Uj ∩ Uk και ονομάζεται  ομόκυκλη κατάσταση (βλ. συνομολογία του Čech ). Το σημαντικό είναι ότι η μεταβατικές συναρτήσεις προσδιορίζουν την δέσμη ινών (αν συμπεριλάβει κανείς την ομόκυκλη κατάσταση του Čech).
Μια κύρια G-δέσμη είναι μια G-δέσμη, όπου η ίνα F είναι ένας κύριος ομοιογενής χώρος για την αριστερή δράση της G (αντίστοιχα, μπορεί κανείς να προσδιορίσει ότι η δράση της G στην ίνα F είναι ελεύθερη και μεταβατική). Σε αυτή την περίπτωση, είναι συχνά θέμα  ευκολίας να αναγνωρίσεις την F με την G, και έτσι να αποκτήσεις μια (δεξιά) δράση της G στην κύρια δέσμη.
Δέσμη απεικονίσεων
Είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε της έννοια του μετασχηματισμού  ανάμεσα σε δύο δέσμες ινών. Ας υποθέσουμε ότι M και N είναι βάσεις χώρου, και πE : E → M και πF : F → N είναι δέσμες ινών πάνω στη M και N, αντίστοιχα. Μια δεσμική απεικόνιση  (ή δέσμη μορφησμός) αποτελείται από ένα ζευγάρι συνεχών συναρτήσεων τέτοιων που . Αυτό είναι, το ακόλουθο διάγραμμα επικοινωνίας: Για δέσμες ινών με ομάδα δομής G και των οποίων οι συνολικοί χώροι ειναι (δεξιά) G-χώροι (όπως η κύρια δέσμη), δέσμη μορφισμός, απαιτείται επίσης να είναι G-ισαλλοίωτες  ίνες. Αυτό σημαίνει ότι  είναι, επίσης, G-μορφισμός από ένα G-χώρο στον άλλο, δηλαδή, για όλα τα x\in E και s\in G.
Σε περίπτωση που η βασικοί χώροι M και N συμπίπτουν, τότε, μια δέσμη μορφισμός πάνω στο M από την δέσμη ινών πE : E → M στην πΦ : F → M είναι μια απεικόνιση φ : E → F τέτοια ώστε . Αυτό σημαίνει ότι η δεσμική απεικόνιση φ : E → F καλύπτει την ταυτότητα του M. Αυτό σημένει  ,  και το διάγραμμα επικοινωνίας είναι Ας υποθέσουμε ότι και οι δύο πE : E → M και πF : F → M ορίζονται πάνω από την ίδια βάση, το χώρο M. Μια δέσμη ισομορφισμός είναι μια δεσμική απεικόνιση (\varphi,f) μεταξύ πE : E → M και πF : F → M τέτοια ώστε και είναι τέτοιες ώστε η φ να είναι επίσης ένας ομοιομορφισμός
Διαφορίσιμες δέσμες ινών
Στην κατηγορία των διαφορίσιμων πολλαπλότητων, δέσμες ινών προκύπτουν φυσικά, από καταβύθισεις από μία πολλαπλότητα στην άλλη. Δεν συνεπάγεται πως κάθε (διαφορίσιμη) κατάδυση ƒ : M → N από διαφορίσιμη πολλαπλότητα M σε άλλη διαφορίσιμη πολλαπλότητα N ,μας δίνει μια διαφορίσιμη δέσμη ινών. Για ένα πράγμα, η απεικόνιση  πρέπει να ειναι επιρριπτική, και (M,N,ƒ) ονομάζεται πολλαπλότητα ινών. Ωστόσο, αυτή η προϋπόθεση δεν είναι αρκετά επαρκής, και υπάρχει μια ποικιλία από επαρκείς προϋποθέσεις σε κοινή χρήση.
Αν M και N είναι συμπαγές και  συνεκτικά, τότε για οποιαδήποτε καταβύθιση f : M → N, συνεπάγεται μια δέσμη ινών, με την έννοια ότι υπάρχει ένας ινοχώρος F αμφιδιαφορίσιμος σε κάθε  ίνα,οπως(E,B,π,F) = (M,N,f,F) είναι μια δέσμη ινών. (Μια επί απεικόνιση  f ακολουθεί  τις παραδοχές που έχουν ήδη δοθεί σε αυτή την περίπτωση.) Γενικότερα, η υπόθεση της πυκνότητας μπορεί να χαλαρώσει εάν η καταβύθιση f : M → N υποτίθεται ότι θα είναι μια επί συνάρτηση γνήσιας απεικόνισης, πράγμα που σημαίνει ότι ƒ−1(K) είναι συμπαγές για κάθε συμπαγές υποσύνολο K του N. Άλλη μια επαρκής προϋπόθεση, λόγω του, είναι ότι αν ƒ : M → N είναι μια επί συνάρτηση καταβύθισης με M και N διαφορίσιμες πολλαπλότητες , όπως ότι η αντίστροφη εικόνα ƒ−1(K) είναι συμπαγές και συνδέονται για όλα τα x ∈ N, τότε ƒ παραδέχεται συμβατή δομή δέσμης ινών  .
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαφορική τοπολογία Κατηγορία:Αλγεβρική τοπολογία
Σεργκέι Σάλνικοφ
Ο Σεργκέι Σεργκέγιεβιτς Σάλνικοφ (Серге́й Серге́евич Сальников, 13 Σεπτεμβρίου 1925 – 9 Μαΐου 1984) ήταν Σοβιετικός ποδοσφαιριστής και προπονητής. Ήταν μέρος της ομάδας που κέρδισε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1956, όπου ο Σάλνικοφ σκόραρε 2 γκολ στα προημιτελικά με την Ινδονησία. Είναι ο πατέρας της Γιούλια Σαλνίκοβα και παππούς του έλληνα παίκτη της αντισφαίρισης Στέφανου Τσιτσιπά.
Τίτλοι και διακρίσεις
μικρογραφία|260x260εσ|Ο Σάλνικοφ σε ρωσικό γραμματόσημο της σειράς "Θρύλοι του ποδοσφαίρου", 2016
Διεθνής καριέρα
Ο Σάλνικοφ έκανε ντεμπούτο για την εθνική ΕΣΣΔ στις 8 Σεπτεμβρίου σε φιλικό αγώνα εναντίον της Σουηδίας. Αγωνίστηκε στους θερινούς ολυμπιακούς αγώνες του 1956 και το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου 1958.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΕΣΣΔ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπαρτάκ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπαρτάκ Μόσχας
Συνέχεια (πληροφορική)
Μια συνέχεια (continuation) επαναφέρει ένα στιγμιότυπο μιας υπολογιστικής διεργασίας σε ένα δοσμένο σημείο της εκτέλεσής της. Περιλαμβάνει πληροφορίες όπως η τρέχουσα στοίβα της διεργασίας (με όλα τα δεδομένα των οποίων ο χρόνος ζωής είναι μέσα στη διεργασία, π.χ. οι "τοπικές μεταβλητές") και η θέση της διεργασίας στον υπολογισμό. Ένα τέτοιο στιγμιότυπο μπορεί στη συνέχεια να κληθεί και να συνεχιστεί. Η "τρέχουσα συνέχεια" ("current continuation") ή "συνέχεια του υπολογιστικού βήματος" ("continuation of the computation step") είναι η συνέχεια, η οποία, από την πλευρά του κώδικα που εκτελείται, θα προέκυπτε από το τρέχον σημείο του προγράμματος που εκτελείται.
Ο όρος συνέχειες μπορεί επίσης να σημαίνει συνέχειες πρώτης τάξης, οι οποίες είναι σχήματα κώδικα που επιτρέπουν σε μια γλώσσα προγραμματισμού να αποθηκεύει την κατάσταση του υπολογισμού σε κάποιο σημείο και να μπορεί αργότερα, σε κάποιο άλλο σημείο του προγράμματος, να επιστρέφει σε αυτήν.
Τα προγράμματα πρέπει να κρατούν θέσεις στη μνήμη για τις μεταβλητές που χρησιμοποιούν οι συναρτήσεις τους. Οι περισσότερες γλώσσες προγραμματισμού χρησιμοποιούν μια στοίβα κλήσεων για να αποθηκεύουν τις μεταβλητές που χρειάζονται γιατί με αυτόν τον τρόπο έχουν γρήγορη και απλή δέσμευση μνήμης και αυτόματη αποδέσμευση. Υπάρχουν επίσης γλώσσες προγραμματισμού που χρησιμοποιούν σωρό για αυτόν το σκοπό, ο οποίος επιτρέπει μεγαλύτερη ευελιξία αλλά έχει υψηλότερο κόστος δέσμευσης και αποδέσμευσης μνήμης. Και οι δύο αυτές διαφορετικές υλοποιήσεις έχουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα όσον αφορά τις συνέχειες.
Σχεδόν όλες οι γλώσσες έχουν κάποιον τρόπο για να αλλάζουν τη σειρά των βημάτων εκτέλεσης (δηλ. την τροποποίηση της συνέχειας ενός υπολογιστικού βήματος). Η εντολή goto είναι η πιο βασική μορφή από αυτές. Δομές ελέγχου όπως οι εντολές, οι βρόχοι και οι εντολές  ,   και  , είναι πιο δομημένοι (και περιορισμένοι) τρόποι να τροποποιηθεί η σειρά των εντολών που εκτελούνται και στην πραγματικότητα μπορούν να θεωρηθούν σαν περιορισμένες εντολές.
Υπάρχουν και πιο πολύπλοκα σχήματα κώδικα. Για παράδειγμα στη C, η εντολή  μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να γίνει άλμα από τη μέση μιας συνάρτησης σε μια άλλη συνάρτηση, με την προϋπόθεση ότι η άλλη συνάρτηση είναι χαμηλότερα στη στοίβα (για παράδειγμα, μπορεί να περιμένει την αρχική συνάρτηση να τελειώσει την εκτέλεσή της). Άλλα πιο πολύπλοκα παραδείγματα είναι οι συρρουτίνες στη Simula, τα τάσκλετ στην Stackless Python, οι γεννήτριες στην Icon και την Python, οι συνέχειες στη Scala (από την έκδοση 2.8), οι ίνες στη Ruby (από την έκδοση 1.9.1), ο μηχανισμός οπισθοδρόμησης (backtracking) στην Prolog, και τα νήματα.
Ιστορία
Η παλαιότερη περιγραφή των συνεχειών έχει γίνει από τον Άντριαν φαν Βαϊνγκάρντεν το Σεπτέμβριο του 1964. Ο Βαϊνγκάρντεν μίλησε στο "IFIP Working Conference on Formal Language Description Languages", στο Μπάντεν μπάι Βίεν, στην Αυστρία. Σαν μέρος του φορμαλισμού ενός προεπεξεργαστή για την Algol 60, χρειάστηκε ένα μετασχηματισμό από κανονικές διαδικασίες σε στυλ περάσματος συνεχειών (continuation-passing style).
Ο Κρίστοφερ Στρέιτσι, ο Κρίστοφερ Π. Ουόντσγουερθ και ο Τζον Σ. Ρέινολντς έκαναν γνωστό τον όρο συνέχεια (continuation) αργότερα με τη δουλειά τους στη δηλωτική σημασιολογία που χρησιμοποιεί εκτενώς συνέχειες για να μπορεί να αναλύει ακολουθιακά προγράμματα σε σημασιολογία συναρτησιακού προγραμματισμού.
Η συνέχεια εφευρέθηκε από τον Στιβ Ράσελ στη δεύτερη υλοποίηση της Lisp για τον IBM 704, αν και δεν της έδωσε όνομα.
Συνέχειες πρώτης τάξης
Συνέχειες πρώτης τάξης είναι η ικανότητα μιας γλώσσας να ελέγχει πλήρως τη σειρά εκτέλεσης των εντολών της. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για άλμα μέσα σε μια συνάρτηση που κάλεσε την τρέχουσα συνάρτηση ή σε μια συνάρτηση που έχει τελειώσει η εκτέλεσή της. Οι συνέχειες πρώτης τάξης μπορούν να θεωρηθούν ότι αποθηκεύουν την κατάσταση του προγράμματος. Όμως πρέπει να σημειωθεί ότι οι πραγματικές συνέχειες πρώτης τάξης δεν αποθηκεύουν τα δεδομένα του προγράμματος αλλά μόνο το πλαίσιο της εκτέλεσης (execution context). Αυτό περιγράφεται από την περιγραφή της "συνέχειας-σάντουιτς":
Η Scheme ήταν το πρώτο σύστημα επιπέδου παραγωγής που παρείχε αρχικά την "catch" και μετά την call/cc. Ο Μπρους Ντούμπα εισήγαγε την call/cc στην Standard ML.
Οι συνέχειες επίσης χρησιμοποιούνται σε μοντέλα υπολογισμού όπως η δηλωτική σημασιολογία, το μοντέλο Actor, οι λογισμοί διεργασιών (process calculi) και ο λ-λογισμός. Αυτά τα μοντέλα απαιτούν από τους προγραμματιστές ή τους μηχανικούς της σημασιολογίας να γράφουν μαθηματικές συναρτήσεις στο λεγόμενο στυλ περάσματος συνεχειών. Αυτό σημαίνει ότι κάθε συνάρτηση καταναλώνει μια άλλη συνάρτηση που αναπαριστά το υπόλοιπο του υπολογισμού σε σχέση με αυτήν την κλήση συνάρτησης. Για να επιστρέψει κάποια τιμή, η συνάρτηση καλεί αυτήν τη "συνάρτηση συνέχειας" με μια τιμή επιστροφής - για να διακόψει τον υπολογισμό επιστρέφει μια τιμή.
Οι προγραμματιστές συναρτησιακών γλωσσών που γράφουν τα προγράμματά τους σε στυλ περάσματος συνεχειών έχουν την εκφραστική δύναμη να αλλάζουν τη ροή του ελέγχου με αυθαίρετους τρόπους. Το κόστος είναι ότι πρέπει να διατηρούν τις αναλλοίωτες του ελέγχου και των συνεχειών με το χέρι, κάτι που είναι αρκετά πολύπλοκο.
Χρήσεις
Οι συνέχειες είναι χρήσιμες γιατί απλοποιούν και ξεκαθαρίζουν την απλοποίηση πολλών άλλων κοινών σχημάτων κώδικα, όπως οι συρρουτίνες (γνωστές και σαν πράσινα νήματα), και η διαχείριση εξαιρέσεων. Οι συνέχειες είναι βασικές και χαμηλού επιπέδου, ενοποιώντας αυτά τα (σε πρώτη όψη ασύνδετα) σχήματα.
Παραδείγματα
Η γλώσσα προγραμματισμού Scheme περιλαμβάνει τον τελεστή ροής κλήση-με-τρέχουσα-συνέχεια (call-with-current-continuation) (συντομογραφία: call/cc) με τον οποίο ένα πρόγραμμα σε Scheme μπορεί να αλλάζει τη ροή του ελέγχου:
Για μια πιο απλή εισαγωγή σε αυτόν το μηχανισμό, δείτε το άρθρο κλήση-με-τρέχουσα-συνέχεια.
Συρρουτίνες
Αυτό το παράδειγμα δείχνει μια πιθανή χρήση των συνεχειών στην υλοποίηση συρρουτινών σαν ξεχωριστά νήματα.
Οι παραπάνω συναρτήσεις επιτρέπουν τον ορισμό και την εκτέλεση νημάτων μέσω συνεργατικής πολυδιεργασίας (cooperative multitasking), δηλ. νήματα που αφήνουν τον έλεγχο στο επόμενο που περιμένει στην ουρά:
Ο προηγούμενος κώδικας τότε τα παράγει την εξής έξοδο: This is AAA 0 Hello from BBB 0 This is AAA 1 Hello from BBB 1 This is AAA 2 Hello from BBB 2 ...
Υποστήριξη σε γλώσσες προγραμματισμού
Πολλές γλώσσες προγραμματισμού έχουν συνέχειες πρώτης τάξης, με διάφορες ονομασίες, πιο συγκεκριμένα:
Σε κάθε γλώσσα που υποστηρίζει κλεισίματα και αναδρομή ουράς, μπορούμε να γράψουμε προγράμματα σε στυλ περάσματος συνεχειών και να υλοποιήσουμε την call/cc. (Στο στυλ περάσματος συνεχειών η call/cc γίνεται μια απλή συνάρτηση που μπορεί να γραφεί σαν συνάρτηση του λ-λογισμού.) Αυτό είναι συνηθισμένο στη Haskell, όπου είναι εύκολο να κατασκευαστεί μια "Μονάδα που περνάει συνέχειες" (για παράδειγμα, η μονάδα  και ο μετασχηματιστής μονάδων   στη βιβλιοθήκη  ). Η υποστήριξη για αναδρομή ουράς χρειάζεται γιατί στο στυλ περάσματος συνεχειών μια συνάρτηση δεν επιστρέφει ποτέ: όλες οι κλήσεις συναρτήσεων είναι κλήσεις ουράς.
Συνέχειες στην ανάπτυξη λογισμικού για τον Ιστό
Μια περιοχή που χρησιμοποιεί πρακτικά τις συνέχειες είναι η ανάπτυξη λογισμικού ιστού. Η χρήση των συνεχειών προστατεύει τον προγραμματιστή από την έλλειψη κατάστασης (state) στο πρωτόκολλο HTTP. Στο παραδοσιακό μοντέλο προγραμματισμού για τον Ιστό, η έλλειψη κατάστασης ανακλάται στη δομή του προγράμματος, οδηγώντας σε κώδικα που βασίζεται σε ένα μοντέλο ακατάλληλο να εκφράσει υπολογιστικά προβλήματα. Οι συνέχειες επιτρέπουν κώδικα που έχει τις χρήσιμες ιδιότητες της αναστροφής του ελέγχου(inversion of control), αποφεύγοντας τα προβλήματά του. Το Inverting back the inversion είναι μια δημοσίευση που προσφέρει μια καλή εισαγωγή στην εφαρμογή των συνεχειών στον προγραμματισμό λογισμικού Ιστού.
Κάποιοι από τους πιο γνωστούς εξυπηρετητές Ιστού που υποστηρίζουν συνέχειες είναι ο PLT Scheme Web Server(documentation), το UnCommon Web Framework και το Weblocks Web framework για την Common Lisp, το πλαίσιο Seaside για την Smalltalk, το Ocsigen/Eliom για την OCaml, το Continuity για την Perl, το Wee για τη Ruby, και το πλαίσιο Nagare για την Python. Το πλαίσιο εφαρμογών ιστού Apache Cocoon επίσης παρέχει συνέχειες (βλ. το εγχειρίδιο του Cocoon).
Είδη συνεχειών
Η υποστήριξη συνεχειών διαφέρει αρκετά κατά περίπτωση. Μια γλώσσα προγραμματισμού υποστηρίζει επανακαλούμενες (re-invocable) συνέχειες αν μια συνέχεια μπορεί να καλείται συνεχώς (ακόμα και όταν έχει επιστρέψει). Τέτοιες συνέχειες εισήχθησαν από τον Πίτερ Τζ. Λάντιν με τον τελεστή J (Jump) που μετέφερε τη ροή του ελέγχου πίσω στο μέσο μιας κλήσης διαδικασίας. Έχουν ονομαστεί και "re-entrant" στη γλώσσα προγραμματισμού MzScheme. Όμως αυτή η χρήση του όρου "re-entrant" μπορεί να προκαλέσει πρόβλημα σε σχέση με τη χρήση της σε συζητήσεις σχετικά με τον πολυνηματικό προγραμματισμό.
Ένα περιορισμένο είδος είναι η συνέχεια διαφυγής που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μεταφερθούμε από το τρέχον περιβάλλον εκτέλεσης σε ένα άλλο που το περικλείει. Πολλές γλώσσες που δεν επιτρέπουν ρητά συνέχειες επιτρέπουν χειρισμό εξαιρέσεων, ο οποίος είναι ισοδύναμος με τις συνέχειες διαφυγής και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τους ίδιους σκοπούς. Οι  της C είναι επίσης ισοδύναμες: μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο για να ξετυλίξουν τη στοίβα. Οι συνέχειες διαφυγής μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να υλοποιήσουν βελτιστοποίηση κλήσης ουράς.
Μειονεκτήματα
Οι συνέχειες είναι η συναρτησιακή έκφραση της εντολής GOTO, και χαρακτηρίζεται από κάποια παρόμοια με αυτήν προβλήματα. Αν και είναι χρήσιμες σε πολλές περιπτώσεις (π.χ. προγραμματισμός εφαρμογών Ιστού), η συχνή χρήση τους μπορεί να οδηγήσει κώδικα με πολύπλοκη ροή ελέγχου που είναι δύσκολος στην κατανόηση. Για παράδειγμα, η γλώσσα προγραμματισμού Unlambda χρησιμοποιεί την κλήση-με-τρέχουσα-συνέχεια λόγω της δυσκολίας της στην κατανόηση. Οι παρακάτω εξωτερικοί σύνδεσμοι αναφέρουν περισσότερες πληροφορίες για το θέμα.
Γλωσσολογία
Κάποια φαινόμενα στις φυσικές γλώσσες έχουν περιγραφεί με τη χρήση φραγμένων συνεχειών.
Ανεπίσημα, οι συνέχειες μπορούν να εξηγήσουν την ομοιότητα μεταξύ των προτάσεων "η Alice βλέπει τον Bob"—τυπικά, —και "η Alice βλέπει όλους τους ανθρώπους", δηλ.. .
Δείτε τη δημοσίευση του Κρις Μπάρκερ Continuations in Natural Language για λεπτομέρειες. Δείτε επίσης τη γραμματική Μόνταγκιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προγραμματισμός Κατηγορία:Γλώσσες προγραμματισμού Κατηγορία:Έλεγχος ροής
Άγιος Βασίλειος Λεωνιδίου Αρκαδίας
O Άγιος Βασίλειος είναι ορεινό χωριό στην Νότια Κυνουρία της Πελοποννήσου και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το χωριό είναι κτισμένο στις πλαγιές του Πάρνωνα σε υψόμετρο 840 μέτρα σε περιοχή κατάφυτη και με άφθονα νερά. Στο κέντρο του  υπάρχει γραφική πλατεία με πλατάνια, αναβλύζοντα νερά και περίτεχνες πετρόκτιστες κρήνες. Την περίοδο της κατοχής κάηκε από τους Γερμανούς για αντίποινα της συμμετοχής των κατοίκων του στην εθνική αντίσταση.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Γλυπίας μέχρι το 1856 οπότε έπαυσε να είναι. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγίου Βασιλείου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεωνιδίου του Δήμου Νότιας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 83 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Αρκαδία και το δήμο Τρίπολης υπάρχει ο ομώνυμος οικισμός Άγιος Βασίλειος Τρίπολης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Παύλος Νεράντζης
Με το όνομα Παύλος Νεράντζης υπάρχουν οι:
Αγριππίνος της Νάπολης
Ο Άγιος Αγριππίνος, (3ος αιώνας) ήταν επίσκοπος της Νάπολης και τιμάται σε αυτήν την πόλη ως άγιος. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Αγρίππινος ήταν ο έκτος επίσκοπος της Νάπολης. Έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα και φαίνεται να μην ήταν μάρτυρας.
Ένα διάστημα, ο Αγριππίνος φαίνεται να ήταν τόσο δημοφιλής στην Νάπολη όσο και ο Άγιος Τζεννάρο
Η ίδρυση της εκκλησίας του Αγίου Τζενάρο στη Νάπολη συνδέεται με τις κατακόμβες του Αγίου Τζενάρρο, το μεγαλύτερο χριστιανικό συγκρότημα κατακόμβων στη νότια Ιταλία. Η πρώτη κατασκευή ήταν πιθανώς το αποτέλεσμα της συγχώνευσης δύο αρχαίων ταφικών χώρων, ενός από τον 2ο αιώνα μ.Χ. που περιείχε τα οστά του Αγίου Αγριππίνου, και τον χώρο του 4ου αιώνα που περιείχε τα οστά του Αγίου Τζενάρρο.
Τα λείψανα του βρίσκονται σήμερα κάτω από τον βωμό του καθεδρικού ναού της Νάπολης με τα σώματα των Αγίων Ευτύχου και του Ακούτιου, που ήταν σύντροφοι του Αγίου Τζενάρρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Ιταλοί Ρωμαιοκαθολικοί άγιοι Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Μάχη του Γρανικού
Ως μάχη του Γρανικού εννοείται η πρώτη σύγκρουση του εκστρατευτικού σώματος του Αλέξανδρου Γ΄ (του Μεγάλου Αλεξάνδρου) που δόθηκε παρά τον Γρανικό ποταμό το 334 π.Χ. με συγκεντρωμένη στρατιωτική δύναμη της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών (των Περσών) γύρω από τη Ζέλεια της Φρυγίας στον Ελλήσποντο, με στρατηγό τον Αρσίτη, τον σατράπη της Φρυγίας και πολλούς επιφανείς Πέρσες, όπως ο Σπιθριδάτης, ο σατράπης της Λυδίας και της Ιωνίας, ο Φαρνάκης, ο αδελφός της γυναίκας του Δαρείου, ο Ατιζύης, ο Μιθριδάτης, και άλλοι.
Η τελική έκβαση της μάχης αυτής και η νίκη του Αλέξανδρου παρείχε στρατηγικής σημασίας πλεονέκτημα για την προέλαση του Ελληνικού σώματος στη Μικρά Ασία.
Προετοιμασίες για τη μάχη
Αν οι Πέρσες έστελναν έγκαιρα τον στόλο τους στον Ελλήσποντο, θα μπορούσαν πιθανώς εξαρχής να αποτρέψουν τον επερχόμενο κίνδυνο. Ωστόσο, φαίνεται πως στα πρώτα βήματα της μακεδονικής εκστρατείας οι Πέρσες έκαναν κάποια σφάλματα στρατηγικής. Όταν ο Αλέξανδρος αποβιβάστηκε στην Ασία, υπήρχε ήδη εκεί συγκεντρωμένη αξιόλογη περσική δύναμη. Επιπλέον ο Ρόδιος Μέμνων προσπάθησε να αποτρέψει τους Πέρσες ηγεμόνες από οποιαδήποτε μάχη, συμβουλεύοντάς τους να περιοριστούν στην Ασία σε απλή άμυνα και να ακολουθήσουν την τακτική της καμένης γης, καταστρέφοντας όσο είναι δυνατόν την περιοχή, παρεμβάλλοντας εμπόδια στην προέλαση του εχθρού. Τους συμβούλευσε, επίσης, να μεταφέρουν τον πόλεμο στην Ελλάδα, στέλνοντας με τον στόλο ισχυρή πεζική δύναμη αφενός για να προσβάλλουν τον Αλέξανδρο στην ίδια του τη χώρα, αφετέρου στηρίζοντας πόλεμο αντιπερισπασμού των νότιων Ελλήνων στην κάτω από τις Θερμοπύλες νότια Ελλάδα. Ο Μέμνων, ωστόσο, δεν εισακούστηκε για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας και οι Πέρσες αποφάσισαν να περιμένουν τον Αλέξανδρο κοντά στις όχθες του Γρανικού ποταμού.
Όταν πληροφορήθηκε ο Αλέξανδρος ότι οι Πέρσες είχαν παραταχθεί, διέταξε τον στρατό του να προετοιμαστεί για μάχη εκ παρατάξεως με τον εχθρό. Φθάνοντας στον ποταμό, διαπίστωσε ότι ο περσικός στρατός κατείχε την απόκρημνη ανατολική του όχθη. Ο Γρανικός, μικρός ποταμός που πήγαζε στα όρη της Μικρής Φρυγίας, είχε πλάτος στο σημείο της μάχης από 20 έως 40 μέτρα. Τα λιωμένα χιόνια του Μαΐου έκαναν μεν το ρεύμα του ορμητικό αλλά το βάθος του ήταν μικρό και δε χρειαζόταν γεφύρωση. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η απόκρημνη ανατολική όχθη του ποταμού, αυτή που κατείχαν οι Πέρσες, που δεν επέτρεπε την εύκολη πρόσβαση στους επιτιθέμενους.
Η παράταξη των αντίπαλων στρατευμάτων
Ο Παρμενίων συμβούλευσε τον Αλέξανδρο να αναβληθεί η μάχη. Ο Αλέξανδρος, θεώρησε, παρατηρώντας την περσική παράταξη ότι με μάχη εκ παρατάξεως είχε υπέρ του όλες τις πιθανότητες και αποφάσισε να μη δώσει οποιαδήποτε ευκαιρία οπισθοχώρησης στους Πέρσες για κατά τη διάρκεια της νύχτας. Σύμφωνα με τις εντολές του στο κέντρο της δύναμης βρίσκονταν οι έξι τάξεις της φάλαγγας με στρατηγούς τον Περδίκκα, τον Κοίνο, τον Αμύντα, τον Φίλιππο, τον Μελέαγρο και τον Κρατερό. Δεξιά της φάλαγγας ήταν παρατεταγμένοι οι υπασπιστές υπό τον Νικάνορα του Παρμενίωνα. Κατόπιν έρχονταν οι σαρισοφόροι, οι Παίονες και η ίλη των συμμάχων από την Απολλωνία υπό τον Σωκράτη, και όλων αυτών στρατηγός ο Αμύντας του Αρραβαiου. Μαζί τους ήταν συνταγμένοι οι υπόλοιποι σύμμαχοι, οι τοξότες και οι Αγριάνες ακοντιστές, όλοι υπό τον Φιλώτα, διαμορφώνοντας το δεξιό κέρας της παράταξης. Οι αριστερές πλευρές της φάλαγγας προστατεύονταν από τρεις διαφορετικές μοίρες του ιππικού. Πρώτοι συντάχθηκαν οι Θράκες υπό τον Αγάθωνα, κατόπιν οι σύμμαχοι ιππείς υπό τον Φίλιππο του Μενέλαου και τέλος οι Θεσσαλοί ιππείς υπό τον Κάλλα του Αρπάλου, διαμορφώνοντας το αριστερό κέρας. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος ανέλαβε τη στρατηγία της δεξιάς πτέρυγας, και έδωσε την αριστερή στον Παρμενίωνα.
Στην αντίπερα όχθη παρατάχθηκε κατά μήκος του ποταμού το περσικό ιππικό δεξιά οι Μήδοι και οι Βακτριανοί υπό τον Ρεομίθρη, αριστερά ο Μέμνων και οι γιοι του, μαζί με τον Αρσαμένη και τους ιππείς τους και στο μέσο οι Παφλαγόνες και οι Υρκανοί, υπό την αρχηγία του Αρσίτη και του Σπιθριδάτη. Το περσικό, το ασιατικό και το ελληνικό πεζικό παρατάχθηκαν λίγο πιο πίσω, ως επιφυλακή, γιατί οι εχθροί ήθελαν κυρίως με το ιππικό να αντιταχθούν στη διάβαση του Αλέξανδρου. Η τακτική δύναμη των Περσών 20.000, περίπου, συγκροτείτο από ιππείς Μήδους, Βακτριανούς, Υρκανούς, Καππαδόκες και Παφλαγόνες ιππείς και άλλους τόσους έλληνες μισθοφόρους. Ως προς το πλήθος βέβαια το ιππικό ήταν υπέρτερο του ελληνικού, ενώ αντίθετα το πεζικό, συγκροτημένο κυρίως από έλληνες μισθοφόρους, ήταν κατώτερο του ελληνικού, τουλάχιστον κατά τον Αρριανό, σύμφωνα με τον οποίο το μεν ιππικό έφθανε συνολικά στους 20.000, το δε πεζικό άλλες 20.000• γιατί άλλοι, αναφέροντας απίθανα πράγματα, ανεβάζουν τους εχθρούς γύρω στους 110.000, ο δε Ιουστίνος και στους 600.000.
Η μάχη
Οι Πέρσες άρχισαν να ρίχνουν ακόντια στο σημείο όπου βγήκαν οι πρώτοι στρατιώτες του Αμύντα και του Σωκράτη. Εκείνοι που βρίσκονταν στο ψηλό σημείο της όχθης έριχναν μέσα στο ποτάμι κι όσοι βρίσκονταν χαμηλότερα κατέβαιναν μέσα στο νερό. Οι ιππείς συγκρούονταν, καθώς οι Μακεδόνες έβγαιναν από το ποτάμι και οι Πέρσες τους εμπόδιζαν. Οι πρώτοι πολεμούσαν με τα δόρατα και οι δεύτεροι έριχναν ακόντια. Οι Μακεδόνες σε τούτη την πρώτη επίθεση έχαναν χρόνο και είχαν αρκετές απώλειες, καθώς αμύνονταν από αβέβαιο σημείο στο ποτάμι και οι Πέρσες βρίσκονταν ψηλότερα. Σε αυτό το σημείο είχε παραταχθεί άλλωστε και το πλέον αξιόμαχο τμήμα του περσικού ιππικού. Μαζί του πολεμούσαν ο Μέμνων και τα παιδιά του. Οι πρώτοι Μακεδόνες που συγκρούστηκαν με τους Πέρσες πολέμησαν θαρραλέα, σώζοντας και τους υπόλοιπους που στράφηκαν προς τον επερχόμενο Αλέξανδρο. Εκείνος, οδηγώντας τη δεξιά παράταξη, επιτέθηκε πρώτος στους Πέρσες, στο σημείο που το ιππικό τους ήταν πυκνότερο και βρίσκονταν οι ηγεμόνες τους. Στο μεταξύ, οι μακεδονικές φάλαγγες περνούσαν σχετικά εύκολα πια, η μια μετά την άλλη. Παρά το γεγονός ότι η μάχη διεξαγόταν πάνω στα άλογα, έμοιαζε περισσότερο με μάχη πεζικού. Τα άλογα συμπλέκονταν, οι στρατιώτες πολεμούσαν σώμα με σώμα, οι Μακεδόνες προσπαθούσαν να σπρώξουν τους Πέρσες από την όχθη στην πεδιάδα, οι Πέρσες προσπαθούσαν να εμποδίσουν τους Μακεδόνες να βγουν και να τους ρίξουν πάλι στο ποτάμι. thumb|300 px|Η παράταξη των αντίπαλων στρατευμάτων κατά τη μάχηΈσπασε πάνω στη μάχη το δόρυ του Αλέξανδρου. Ζήτησε άλλο από τον Αρέτη, ένα νεαρό της βασιλικής ακολουθίας. Σε δύσκολη θέση εκείνος, γιατί είχε σπάσει και το δικό του δόρυ και πολεμούσε σκληρά με το σπασμένο, το έδειξε στον Αλέξανδρο και του φώναξε να ζητήσει άλλο. Τελικά κάποιος από τους συμμάχους, ο Κορίνθιος Δημάρατος του έδωσε το δικό του. Εκείνος το πήρε και μόλις είδε τον γαμπρό του Δαρείου, τον Μιθριδάτη, να προσπαθεί να τους εμβολίσει με ένα τμήμα ιππικού, έτρεξε ο ίδιος μπροστά από τους άλλους και τον διαπέρασε με το δόρυ του. Τότε ο Ροισάκης επιτέθηκε στον Αλέξανδρο και τον χτύπησε με την πάλα στο κεφάλι, σχίζοντας το κράνος του. Ο Αλέξανδρος τον σκότωσε, χτυπώντας τον στο στέρνο και διαπερνώντας με το δόρυ τον θώρακα του. Ο Σπιθριδάτης στο μεταξύ πλησίαζε τον Αλέξανδρο από πίσω κρατώντας υψωμένη την πάλα. Τον πρόλαβε, όμως, ο Κλείτος, ο επονομαζόμενος Μέλας και τον χτύπησε στον ώμο, κόβοντάς του το χέρι.
Οι Πέρσες και τα άλογά τους βάλλονταν από παντού. Τους χτυπούσαν τα δόρατα, τους έσπρωχναν οι ιππείς ανακατεμένοι με τους ψιλούς. Έτσι τράπηκαν σε φυγή, πρώτα στο σημείο όπου πολεμούσε ο Αλέξανδρος. Μόλις έσπασε το κέντρο, παρέλυσαν και οι δύο πτέρυγες και τράπηκαν σε άτακτη φυγή. Σκοτώθηκαν περίπου χίλιοι Πέρσες ιππείς. Η καταδίωξη δεν κράτησε πολύ, γιατί ο Αλέξανδρος στράφηκε εναντίον των μισθοφόρων. Το πυκνότερο τμήμα τους είχε κρατήσει την αρχική του θέση, γιατί η απρόσμενη εξέλιξη της μάχης τους έκανε να τα χάσουν. Ο Αλέξανδρος οδήγησε εναντίον τους τη φάλαγγα και διέταξε τους ιππείς να τους περικυκλώσουν. Τους κατέσφαξε μέσα σε λίγη ώρα. Δε σώθηκε κανένας, εκτός αν κάποιος τρύπωσε ανάμεσα στους νεκρούς. Περίπου δύο χιλιάδες πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Σκοτώθηκαν πολλοί ηγεμόνες των Περσών, ο Νιφάτης, ο Πετήνης, ο σατράπης της Λυδίας Σπιθριδάτης, ο ύπαρχος της Καππαδοκίας Μιθροβουζάνης, ο γαμπρός του Δαρείου Μιθριδάτης, ο γιος του άλλου Δαρείου (του γιου του Αρταξέρξη) Αρβουπάλης, ο κουνιάδος του Δαρείου Φαρνάκης, ο αρχηγός των μισθοφόρων Ωμάρης. Ο Αρσίτης κατέφυγε μετά τη μάχη στη Φρυγία, όπου αυτοκτόνησε θεωρώντας τον εαυτό του υπαίτιο της συμφοράς των Περσών
Μετά τη μάχη
Από τους Μακεδόνες κατά την πρώτη επίθεση σκοτώθηκαν είκοσι πέντε σύμμαχοι. Ο Αλέξανδρος ανέθεσε στον Λύσιππο, τον μόνο γλύπτη που είχε το δικαίωμα να κάνει και τη δική του προτομή, να τους φτιάξει χάλκινες προτομές, οι οποίες στήθηκαν στο Δίο. Σκοτώθηκαν ακόμη περίπου εξήντα ιππείς και τριάντα πεζοί. Ο Αλέξανδρος τους έθαψε την επόμενη μέρα με τα όπλα τους και άλλα κτερίσματα. Απάλλαξε ακόμη τους γονείς και τα παιδιά τους, που βρίσκονταν στην πατρίδα, από τους φόρους για τη γη και την περιουσία τους, καθώς και από άλλες προσωπικές υπηρεσίες. Φρόντισε ιδιαίτερα τους πληγωμένους• τους επισκέφτηκε όλους, εξέτασε τα τραύματά τους, τούς ρώτησε πού πληγώθηκαν και τους άφησε να διηγηθούν τα κατορθώματά τους και να περηφανευτούν για αυτά. Έθαψε ακόμα τους αρχηγούς των Περσών και τους έλληνες μισθοφόρους, που πολέμησαν στο πλευρό των βαρβάρων. Όσους απ’ αυτούς έπιασε αιχμαλώτους τους έστειλε αλυσοδεμένους στη Μακεδονία σε καταναγκαστικά έργα, γιατί όντας Έλληνες και παραβιάζοντας τις κοινές αποφάσεις των Ελλήνων πολέμησαν στο πλευρό των βαρβάρων. Ακόμη, έστειλε στην Αθήνα τριακόσιες περσικές πανοπλίες ως αφιέρωμα στην Ακρόπολη. Διέταξε μάλιστα να γραφεί το παρακάτω επίγραμμα:
«Αλέξανδρος ο Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων από των βαρβάρων των την Ασία κατοικούντων».
Συνέπειες
Η πρώτη και στρατηγικής σημασίας νίκη του Αλέξανδρου έγινε ο προπομπός για την κατάκτηση της Μ. Ασίας και την προέλαση του Αλέξανδρου νότια, πριν αφυπνιστούν οι Πέρσες και ενεργοποιήσουν τον φοινικικό στόλο κατά της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας.
Πηγές
Γρανικος Γρανικος Γρανικος
NGC 120
Ο NGC 120 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Απέχει περίπου 175 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και έχει διάμετρο 75.000 ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον Γερμανό αστρονόμο Έρνστ Τέμπελ (Ernst Wilhelm Leberecht Tempel) στις 27 Σεπτεμβρίου 1880.
Αναφορές
0120 01693 00267 Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός)
Λεβαντική κουζίνα
thumb|260x260px|[[Φατούς, σαλάτα ψωμιού με χόρτα και άλλα λαχανικά.]] Η λεβαντική κουζίνα είναι όρος που περιγράφει και προσδιορίζει την παραδοσιακή κουζίνα της γεωγραφικής και περιοχής του Λεβάντε, τμήματος της Μέσης Ανατολής. Τα σύγχρονα κράτη όπου υφίσταται η κουζίνα αυτή, είναι η Κύπρος, η Ιορδανία, το Ισραήλ, ο Λίβανος, η Παλαιστίνη και η Συρία, όπως επίσης και τμήματα της Τουρκίας κοντά στα Άδανα, Γιαζιαντέπ και Αντάκια. Χαρακτηρίζεται ως Μεσογειακή.
Ίσως τα πιο χαρακτηριστικά πιάτα της λεβαντίνικης κουζίνας είναι οι μεζέδες, συμπεριλαμβανομένων των ταμπουλέ, χούμους και μπαμπά γκανούς.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα
123 Βρουνχίλδη
Η Βρουνχίλδη (Brunhild) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,89. Ανακαλύφθηκε το 1872 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομα μιας από τις Βαλκυρίες στη σκανδιναβική μυθολογία. Το φαινόμενο μέγεθός της όπως φαίνεται από τη Γη κυμαίνεται από 11,77 έως 14,88.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βρουνχίλδης είναι 48,0 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 120 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Βρουνχίλδης εκτιμάται σε 1,34 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 731 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 25,4 m/sec (91,4 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Βρουνχίλδης είναι S (λιθώδης). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,213 ± 0,026. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε περίπου 103 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Βρουνχίλδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 2 ή 3 λεπτά περίπου.
Το προαύλιο των τρελών
Το προαύλιο των τρελών (Ισπανικά: Corral de locos) είναι ένας πίνακας (ελαιογραφία σε λευκοσίδηρο) του Φρανθίσκο Γκόγια, που δημιουργήθηκε μεταξύ 1793 και 1794. Ο Γκόγια είπε πως το έργο ήταν εμπνευσμένο από καταστάσεις που ο ίδιος είχε δει σε ιδρύματα στη Σαραγόσα όταν ήταν νέος. Ο Γκόγια ζωγράφισε τον πίνακα περί τη χρονική περίοδο που η Γαλλία κήρυξε πόλεμο στην Ισπανία, όταν η κώφωση και ο φόβος για πιθανή πνευματική ασθένεια είχαν αρχίσει να αναπτύσσονται στον Γκόγια ο οποίος ανησυχούσε όλο και περισσότερο για την υγεία του. Σύμφωνα με μία διάγνωση που είχε γίνει ο θόρυβος στο κεφάλι του και η κώφωση δε βελτιώνονται, ωστόσο η όρασή του είναι πολύ καλύτερα και έχει ανακτήσει τον έλεγχο της ισορροπίας του.
Περιγραφή
Η σκηνή που απεικονίζεται, τοποθετείται σε κάποιο ψυχιατρικό άσυλο, και ο πίνακας δημιουργήθηκε σε μια περίοδο που αυτού του είδους τα ιδρύματα ήταν, σύμφωνα με τον κριτικό τέχνης Robert Hughes, τίποτα παραπάνω από τρύπες στην κοινωνική επιφάνεια, μικρές χωματερές μέσα στις στις οποίες οι ψυχικά ασθενείς μπορούσαν να πεταχτούν δίχως να γίνει η παραμικρή προσπάθεια να αναγνωριστεί, να ταξινομηθεί, ή να γιατρευτεί η ασθένειά τους. thumb|left|Στο φρενοκομείο, 35.5 x 41cm, 1735 [[Γουίλιαμ Χόγκαρθ]] Η αυλή του Γκόγια είναι υπερβολικά σκληρή, με εγκλωβισμένους κρατούμενους περικυκλωμένους από ψηλούς τοίχους και μια βαριά πέτρινη αψίδα. Οι κρατούμενοι, που παλεύουν και γελούν ανόητα ή κουλουριάζονται απελπισμένα, "λούζονται" από φως σε καταθλιπτικές αποχρώσεις του γκρι και του πράσινου, ενώ φυλάσσονται από έναν άντρα. Το έργο εκφράζει μια τρομακτική και φανταστική άποψη της μοναξιάς, του φόβου και της κοινωνικής αποξένωσης, αποκλίνοντας από από την πιο επιφανειακή αντιμετώπιση της ψυχικής ασθένειεας στα έργα προγενέστερων καλλιτεχνών όπως ο Γουίλιαμ Χόγκαρθ.
Σε ένα γράμμα προς το φίλο του Bernardo de Yriarte, το 1794, ο Γκόγια έγραψε πως ο πίνακας δείχνει ένα προαύλιο με τρελούς, και δύο από αυτούς να παλέυουν γυμνοί ενώ ο φρουρός τους χτυπάει, (είναι μια σκηνή που είδα στη Σαραγόσα). Συνήθως θεωρείται ως μια καταδίκη της ευρέως διαδεδομένης τακτικής της τιμωρίας των ψυχοπαθών, που κρατούνταν μαζί με εγκληματίες, φορούσαν χειροπέδες, και υποβάλλονταν καθημερινά σε σωματική τιμωρία, εβρισκόμενοι στο έδαφος και εγκλωβισμένοι από πέτρινους τοίχους και σιδερένιες πύλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Φρανθίσκο Γκόγια
Νέωνες
Οι Νέωνες, ή Νέων, ή Νεών, ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φωκίδας που βρισκόταν στους ανατολικούς πρόποδες της Τιθορέας μιας από τις κορυφές του Παρνασσού.
Οι Νέωνες καταστράφηκαν από τον Ξέρξη και ανοικοδομήθηκαν αργότερα παραπλήσια της προηγουμένης θέσης τους όπου έλαβαν το όνομα Τιθορέα. Τα ερείπια της αρχαίας πόλης βρίσκονται κοντά στη σημερινή Τιθορέα πρώην Βελίτσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Φωκίδας
336
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 336 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 336 (CCCXXXVI ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Νεποτιανού και Φακούνδου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1089 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 336 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ζώνωση G
μικρογραφία|Καρυότυπος άντρα XY όπου είναι εμφανείς οι ζώνες χρωματισμένες με χρωστική Γκίμσα. Η ζώνωση G (λέγεται και ζώνωση Γκίμσα) είναι μια τεχνική που χρησιμοποιείται στην κυτταρογενετική για την παραγωγή ενός ορατού καρυότυπου μέσω της χρώσης των συμπυκνωμένων χρωμοσωμάτων. Η τεχνική αυτή είναι χρήσιμη για τον εντοπισμό γενετικών διαταραχών μέσω της φωτογραφικής αναπαράστασης ολόκληρου του συνόλου των χρωμοσωμάτων.
Τα χρωμοσώματα στη φάση της μετάφασης υποβάλλονται σε επεξεργασία με θρυψίνη (πρωτεολυτικό ένζυμο) και χρωματίζονται με χρωστική Γκίμσα. Οι περιοχές με ετεροχρωματίνη, οι οποίες είναι πλούσιες σε αδενίνη και θυμίνη και σχετικά φτωχές σε γονίδια, χρωματίζονται με πιο σκοτεινό χρώμα στη ζώνωση G. Αντίθετα, λιγότερο συμπυκνωμένες περιοχές με ευχρωματίνη, οι οποίες είναι πλούσιες σε γουανίνη και κυτοσίνη και μεταγραφικά ενεργές, απορροφούν λιγότερη χρωστική Γκίμσα και εμφανίζονται πιο φωτεινές. Οι ζώνες αριθμούνται σε κάθε βραχίονα του χρωμοσώματος από το κεντρομερίδιο έως το τελομερές. Αυτό το σύστημα αρίθμησης επιτρέπει σε κάθε ζώνη του χρωμοσώματος να αναγνωριστεί και να περιγραφεί με ακρίβεια. Το αντίστροφο της ζώνωσης G ονομάζεται ζώνωση R. Η ζώνωση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον εντοπισμό χρωμοσωμικών ανωμαλιών, όπως οι μετατοπίσεις, επειδή υπάρχει ένα μοναδικό μοτίβο φωτεινών και σκοτεινών ζωνών για κάθε χρωμόσωμα.
Άλλες τεχνικές κυτταρογενετικής ζώνωσης αναφέρονται παρακάτω :
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρωμοσώματα
Ισότιμος δήμος
Κατά το αρχαίο Ρωμαϊκό Δίκαιο ισότιμοι δήμοι ονομάζονταν οι πόλεις εκείνες των οποίων οι κάτοικοι λάμβαναν το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη. Συνέπεια αυτού ήταν οι πόλεις αυτών να θεωρούνται ισότιμες με την αρχαία Ρώμη. Η ισοτιμία αυτή διδόταν μετά από διμερή συμφωνία, η δε μορφή της μπορεί να ήταν είτε καθ΄ ολοκληρία, είτε περιορισμένη.
Οι ισότιμοι δήμοι διακρίνονταν σε δύο κατηγορίες. Οι λεγόμενες CIVIUM ROMANORUM στις οποίες οι κάτοικοι απολάμβαναν όλα τα δικαιώματα του Ρωμαίου πολίτη και στις λεγόμενες AERARII των οποίων οι κάτοικοι δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα πλην όμως αναλάμβαναν όλες τις υποχρεώσεις των Ρωμαίων πολιτών. Την διοίκηση των πόλεων αυτών ασκούσαν είτε εγχώριοι άρχοντες (αυτοδιοίκητο), είτε από Ρωμαίους κυβερνητικούς άρχοντες.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο Κατηγορία:Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Κρανέα Γρεβενών
Η Κρανέα ή Κρανιά (αρμανικά: Turia) είναι αρμανικό (βλάχικο) χωριό και κοινότητα του Δήμου Γρεβενών. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Γόργιανης, του οποίου ήταν δημοτική περιφέρεια. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 385 κατοίκους στο χωριό. Η κοινότητα της Κρανέας καλύπτει έκταση 70.929 χλμ2.
Σύμφωνα με το Γάλλο ταξιδιώτη Φρανσουά Πουκεβίλ, ο οικισμός σχηματίστηκε το 1507, όταν συγχωνεύθηκαν τα χωριά Τούρια και Παλαιοχώρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Βλάχικοι οικισμοί στην Ελλάδα
Flick of the Switch
Flick of the Switch είναι ο τίτλος του ένατου στούντιο δίσκου του Αυστραλιανού Hard Rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 15 Αυγούστου του 1983 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Albert Productions". Την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε το ίδιο το συγκρότημα, θέλοντας να δώσει έναν πιο ωμό ήχο, όπως στα πρώτα τους άλμπουμ.
Μετά την ηχογράφηση των τυμπάνων, ο ντράμερ Φιλ Ραντ απολύθηκε, λόγω των προβλημάτων χρήσης ναρκωτικών και αλκοόλ που αντιμετώπιζε. Αντικαταστάθηκε από τον Σάιμον Ράιτ και επέστρεψε στους AC/DC έντεκα χρόνια αργότερα.
Το "Flick of the Switch" σκαρφάλωσε στην τέταρτη θέση των βρετανικών τσαρτ και το # 15 στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έχει βραβευθεί ως πλατινένιο.
Για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα περιόδευσε μόνο στην Βόρεια Αμερική, από τον Οκτώβριο του 1983 μέχρι τα τέλη της χρονιάς, δίνοντας 43 συναυλίες.
Όμπλαστ του Αμούρ
Το Όμπλαστ του Αμούρ (ρωσικά: Аму́рская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, στο Διαμέρισμα της Άπω Ανατολής. Πήρε το όνομά της από τον ποταμό Αμούρ. Συνορεύει με την Κίνα και πριν κατακτηθεί από τους Ρώσους, υπήρξε κοιτίδα των Μαντσού που κατέλαβαν τον κινεζικό θρόνο το 18ο αι.
Flick of the Switch
Τραγούδια
1. Rising Power (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:43
Όμπλαστ του Αμούρ
Πρωτεύουσά της περιφέρειας είναι το Μπλαγκοβέστσενσκ (214.390 κάτοικοι - απογραφή 2010), το οποίο συγκεντρώνει το 1/4 του πληθυσμού. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Μπελογκόρσκ, το Σβομπόντνι και η Τύντα. Ο πληθυσμός της είναι κατά τα 2/3 αστικός και κατά 1/3 αγροτικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιβηρία *
Flick of the Switch
Τραγούδια
3. Flick of the Switch (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:13
4. Nervous Shakedown (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:27
5. Landslide (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:57
6. Guns for Hire (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:24
7. Deep in the Hole (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:19
8. Bedlam in Belgium (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:52
9. Badlands (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:38
10. Brain Shake (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:00
Βραβεία
Αυστραλία (ARIA Certification) : 3 x πλατινένιος
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : Πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification) : Χρυσός
Γαλλία (SNEP Certification) : Χρυσός
Γερμανία (BVMI Certification) : Χρυσός
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1983 Κατηγορία:Άλμπουμ των AC/DC
Μπέτι Μισιέγο
Η Μπεατρίθ Τερέσα Μισιέγο Κάμπος (Ισπανικά: Beatriz Teresa Missiego Campos, γεννημένη στις 16 Ιανουαρίου 1938 στη Λίμα του Περού), γνωστή ως Μπέτι Μισιέγο (Betty Missiego, ισπανική προφορά: [ˈbeti miˈsjeɣo]) είναι μια περουβιανή τραγουδίστρια, η οποία έχει διπλή ισπανική υπηκοότητα από το 1972 και ζει στην Ισπανία.
Στο Περού, η Μπέτι ξεκίνησε την καριέρα της ως χορεύτρια, αλλά έπρεπε να σταματήσει την καριέρα της λόγω τραυματισμού. Συνέχισε να ακολουθεί καριέρα στον τομέα των σόου, πιο συγκεκριμένα, ήταν παρουσιάστρια ενός τηλεοπτικού προγράμματος που της έφερε μεγάλη δημοτικότητα στην πατρίδα της.
Το 1969, μετακόμισε στην Ισπανία για να ακολουθήσει μια καριέρα τραγουδιού όπου έλαβε ισπανική υπηκοότητα το 1972. Αυτή τη στιγμή κατέχει διπλή υπηκοότητα τόσο στην Ισπανία όσο και στο Περού.
Το 1972, εκπροσώπησε το Περού στο πρώτο Φεστιβάλ OTI de la Canción, που πραγματοποιήθηκε στο Auditorio del Palacio de Congresos y Exposiciones στη Μαδρίτη (Ισπανία) στις 25 Νοεμβρίου, με το τραγούδι "Recuerdos de un adiós".
Ο γιος της Μπέτυ, Joaquín Missiego (γνωστός με το όνομα του "Missiego"), έγινε επιτυχημένος τραγουδιστής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Περουβιανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1979
Γιάλτρα Εύβοιας
Τα Γιάλτρα είναι ημιορεινό χωριό στην βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Τα Γιάλτρα είναι κτισμένα στους πρόποδες της Ξεροσουβάλας, την ψηλότερη κορυφή του όρους Λίχας σε υψόμετρο 150 μέτρα. Ανήκουν, στον Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρίσκεται σε απόσταση 122 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Χαλκίδας και 16 χιλιόμετρα δυτικά των Λουτρών Αιδηψού. Ο πληθυσμός τους ανέρχεται σε 544 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Πολιούχος του οικισμού είναι ο Άγιος Νικόλαος, του οποίου υπάρχει ομώνυμη εκκλησία. Επίσης, τα Γιάλτρα είναι γνωστά για τη Γιαλτρανή Ρετσίνα. Αναφέρονται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτώνται στον τότε δήμο Λιχάδος (Λιχαδέων). Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Αριστείδης Καμάρας
Ο Αριστείδης "Καμάρας" Κατροδαύλης (2 Μαρτίου 1939) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως δεξιός αμυντικός αλλά και ως αμυντικός μέσος.