cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Ο. Προοδευτική Νεολαία (ποδόσφαιρο)
2007-2014: Μεταξύ Δ' Εθνικής και Γ' Εθνικής
Στη Δ' Εθνική, πρωτόγνωρη κατηγορία για την Προοδευτική, στην οποία βρέθηκε για πρώτη φορά λόγω των οικονομικών προβλημάτων, αγωνίστηκε τέσσερις συνεχόμενες περιόδους. Τις πρώτες 2 περιόδους και πρώτες στην ιστορία της στη Δ' Εθνική (2007-08 και 2008-09) η Προοδευτική είχε τιμωρηθεί χωρίς άνοδο για αυτές τις περιόδους, ενώ την περίοδο 2009-10 απέτυχε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Παράλληλα, η αποτυχία για κάποια κατάκτηση εντός αυτής της τριετίας, συνοδεύτηκε και στην ερασιτεχνική διοργάνωση του Κυπέλλου Πειραιά όπου συμμετείχε επίσης για πρώτη φορά, καθώς η καλύτερη πορεία της στην διοργάνωση ήταν μέχρι την ημιτελική φάση την περίοδο 2009-10, όπου και αποκλείστηκε -με δυσκολία στην διαδικασία των πέναλτι- από το γειτονικό Α.Π.Ο. Κερατσίνι (ομάδα επίσης Δ' Εθνικής). Αντίθετα, την περίοδο 2010-11 η αγωνιστική της πορεία ήταν πλήρως επιτυχημένη, καθώς με αρκετή ευκολία και 6 μόλις αγωνιστικές πριν τη λήξη του πρωταθλήματος αναδείχθηκε μαθηματικά πρωταθλήτρια στον 9ο όμιλο της Δ' Εθνικής, όποτε και επικράτησε με 2-0 εντός έδρας της Τριγλίας Ραφήνας και επίσης κατέκτησε το Κύπελλο Πειραιά για πρώτη φορά στην ιστορία της, εξασφαλίζοντας σαν ερασιτεχνική Νταμπλούχος την επάνοδο στις επαγγελματικές κατηγορίες και πιο συγκεκριμένα στη Γ' Εθνική.
Με την άνοδό της στην Γ' Εθνική και τα οικονομικά προβλήματα ωστόσο να συνεχίζουν να ταλανίζουν τον σύλλογο, απέκτησε ημιεπαγγελματική μορφή, ύστερα από την αδυναμία μετατροπής σε επαγγελματική (Π.Α.Ε) και μετατράπηκε ακολούθως σε Τμήμα Αμοιβόμενων Ποδοσφαιριστών (Τ.Α.Π.). Την περίοδο 2011-12 τερμάτισε στην 9η θέση του 1ου ομίλου, γεγονός που την ανάγκασε να συμμετάσχει σε αγώνα μπαράζ που διεξήχθη στο ουδέτερο στάδιο Τρικάλων και επικράτησε 1-0 του Μέγα Αλέξανδρου Ηράκλειας, εξασφαλίζοντας την παραμονή της. Παράλληλα στο κύπελλο Ελλάδας απέκλεισε στον Β' γύρο την Αναγέννηση Γιαννιτσών (ομάδα Β' Εθνικής) και ακολούθως στη συνέχεια, αποκλείστηκε από τον ανώτερο Αστέρα Τρίπολης (ομάδα Α' Εθνικής).
Την περίοδο 2012-13 βρέθηκε στην 7η θέση του 1ου ομίλου με 36 βαθμούς, θέση που έδινε το δικαίωμα προβιβασμού στη Β' Εθνική. Λόγω όμως τιμωρίας που της επιβλήθηκε, της αφαιρέθηκαν 2 βαθμοί, οδηγώντας την σε ισοβαθμία στην 7η θέση με τον Πανηλειακό και τον Α.Ο. Γλυφάδας, οι οποίοι υπερτερούσαν και τελικά η Προοδευτική κατατάχθηκε στην 9η θέση, μη καταφέρνοντας να προβιβαστεί. Παράλληλα, στο κύπελλο Ελλάδας, απέκλεισε στον 1ο γύρο τον Ηρακλή (ομάδα Β' Εθνικής) και στη συνέχεια, στη φάση των 32 αποκλείστηκε με 2 ήττες (4-0 και 1-2) από τον Παναθηναϊκό.
Την επόμενη περίοδο 2013-14 ύστερα από αναδιάρθρωση του ελληνικού ποδοσφαίρου, η Γ' Εθνική συγχωνεύεται με την Δ' Εθνική και αποκτά ερασιτεχνική μορφή, ενώ η δεύτερη παύει να υφίσταται, με αποτέλεσμα η ομάδα να αγωνίζεται υπό ερασιτεχνική μορφή. Ωστόσο όμως, με τις οικονομικές αδυναμίες να εξακολουθούν να υπάρχουν και να αυξάνονται, ταλαιπωρώντας τον σύλλογο και κατ' επέκταση το ποδοσφαιρικό τμήμα, η ομάδα σε αντίθεση με την προηγούμενη χρονιά δεν παρουσιάζεται καθόλου ανταγωνιστική, καθώς σε σύνολο 15 ομάδων τερμάτισε στη 12η θέση του 5ου ομίλου και γνώρισε τον υποβιβασμό. Καθώς όμως η Δ' Εθνική πλέον δεν υφίστανται, υποβιβάστηκε απευθείας στο τοπικό πρωτάθλημα του Πειραιά, για πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδας από την καθιέρωση των εθνικών κατηγοριών το 1959 και έπειτα, όπου και αγωνιζόταν ανελλιπώς. Παράλληλα, την ίδια περίοδο συμμετείχε και στην πρώτη διοργάνωση στα χρονικά, του κυπέλλου Γ' Εθνικής, από όπου και αποκλείστηκε εκτός έδρας από τον Πανελευσινιακό (3-2), μόλις στην 1η αγωνιστική του 5ου ομίλου.
2014-2022: Μεταξύ Ε.Π.Σ. Πειραιά και Γ΄ Εθνικής
Έπειτα τον υποβιβασμό από την Γ' Εθνική, η ομάδα αγωνίστηκε την επόμενη διετία στο πρωτάθλημα της Α' ΕΠΣ Πειραιά. Τον Ιούλιο του 2014, έπειτα από ψηφοφορία, πρόεδρος του ποδοσφαιρικού τμήματος ανέλαβε ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της ομάδας Δημήτρης Χόρτσας και τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, πρόεδρος ανέλαβε ο επιχειρηματίας Βασίλης Κατσαρός με στενό του συνεργάτη και επίσης βασικό χρηματοδότη τον Νίκο Λεμονή, με στόχο την άμεση επάνοδο. Ωστόσο όμως, την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στη 2η θέση του 1ου ομίλου της Α΄ ΕΠΣ Πειραιά, πίσω από το Α.Π.Ο. Κερατσίνι, μη καταφέρνοντας τελικά να κατακτήσει την επάνοδό της στη Γ' Εθνική. Παράλληλα την ίδια περίοδο, κατέκτησε το κύπελλο Πειραιά, για δεύτερη φορά στην ιστορία της, επικρατώντας 0-2 της Α.Ε. Μοσχάτου στον τελικό κυπέλλου Πειραιά, στο Στάδιο Καραϊσκάκη.
Αντίθετα, την περίοδο 2015-16, επί προεδρίας Κατσαρού, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στον 2ο όμιλο της Α' ΕΠΣ Πειραιά, κατακτώντας αήττητη το πρωτάθλημα για πρώτη φορά στην ιστορία της, με συνολικά 27 νίκες και 3 ισοπαλίες και 118 τέρματα υπέρ και 6 μόλις κατά, εξασφαλίζοντας μαθηματικά την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την πρότελευταία αγωνιστική, στην οποία επικράτησε εκτός έδρας της Α.Ε. Νίκαιας με 0-10. Ως πρωταθλήτρια του 2ου ομίλου της Α' ΕΠΣ Πειραιά, κέρδισε την συμμετοχή της στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, όπου συμμετείχε στον 9ο όμιλο μαζί με τον επίσης πρωταθλητή της Α' ΕΠΣ Πειραιά (1ου ομίλου) Αετό Κορυδαλλού, από τον οποίο είχε υποστεί αποκλεισμό στην προημιτελική φάση του Κυπέλλου Πειραιά και τους αντίστοιχους πρωταθλητές της ΕΠΣ Αθηνών, Α.Ο. Αιγάλεω και Α.Ο. Αγ. Ιεροθέου Περιστερίου. Συνέχισε αήττητη και σε αυτή την πρόκληση, όπου κέρδισε την επάνοδό της στη Γ' Εθνική, τερματίζοντας στην 1η θέση του 9ου ομίλου, με σύνολο 4 νίκες και 2 ισοπαλίες, με πιο ξεχωριστή νίκη, την επικράτηση με 4-1 στο ντέρμπι επί της ομάδας του Αιγάλεω, εντός έδρας και ενώπιον περίπου 3.000 θεατών, στην πρεμιέρα της διοργάνωσης.
Στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας αγωνίστηκε επί 3 συνεχείς χρονιές και συγκεκριμένα από την αγωνιστική περίοδο 2016-17 μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 2018-19. Την αγωνιστική περίοδο 2016-17 τερμάτισε στην 6η θέση του 4ου ομίλου και τη σεζόν 2017-18 τερμάτισε στην 2η θέση του 6ου ομίλου με διαφορά 2 βαθμών πίσω από τον Εθνικό Πειραιώς, χάνοντας την πρόκριση στο Μπαράζ ανόδου. Αντίθετα, την αγωνιστική περίοδο 2018-19 τερμάτισε στην 9η θέση του 5ου ομίλου γνωρίζοντας τον υποβιβασμό στην Α' ΕΠΣ Πειραιά. Στο τοπικό Πειραϊκό πρωτάθλημα αυτή τη φορά αγωνίστηκε πολύ προσωρινά, καθώς τη σεζόν 2019-20 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στον 1ο όμιλο της Α΄ ΕΠΣ Πειραιά και κέρδισε την επάνοδο στην Γ΄ Εθνική, τη νέα 4η τη τάξει κατηγορία, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 2020-21.
Με νέα αναδιάρθρωση το 2021, η Γ΄ Εθνική επανήλθε ως 3η κατηγορία και τη σεζόν 2021-22 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια του 6ου ομίλου και προκρίθηκε στους αγώνες κατάταξης με τους πρωταθλητές των υπολοίπων ομίλων, Αγροτικό Αστέρα Ευόσμου, Μακεδονικό, Ηρακλή Λάρισας, Παναχαϊκή, Γ.Σ. Ηλιούπολη και Π.Α.Ο. Ρουφ με στόχο την άνοδο στη Σούπερ Λιγκ 2. Κατέλαβε τη 2η θέση στην βαθμολογία των αγώνων κατάταξης και κέρδισε την άνοδο στη Σούπερ Λιγκ 2, επιστρέφοντας ύστερα από 15 χρόνια στο πρωτάθλημα της δεύτερης τη τάξει εθνικής κατηγορίας και ύστερα από 9 χρόνια στα επαγγελματικά πρωταθλήματα.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα
Αναλυτικά οι χρονολογίες που αγωνίστηκε στην τελική φάση του Πανελληνίου πρωταθλήματος (Εθνικό πρωτάθλημα) είναι οι εξής: 1939-40, 1956-57, 1957-58. Καλύτερη θέση που κατέλαβε είναι η 6η (σε σύνολο 12 ομάδων) την περίοδο 1957-58.
Α΄ Εθνική κατηγορία
Αναλυτικά οι χρονολογίες που αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική είναι οι εξής: 1959-60, 1960-61, 1961-62, 1962-63, 1964-65, 1965-66, 1966-67, 1967-68, 1969-70, 1970-71, 1997-98, 1998-99, 1999-2000, 2002-03, 2003-04.
Με σύνολο 15 συμμετοχές και 226 αγώνες μετράει συνολικά 61 νίκες, 60 ισοπαλίες και 105 ήττες και γκολ 225 υπέρ - 348 κατά. Η καλύτερη θέση που κατέλαβε είναι η 4η, την περίοδο 1964-65.
Έμβλημα, χρώματα και ύμνος
Τα χρώματα του ποδοσφαιρικού τμήματος είναι όπως και του ιδρυτικού σωματείου το βυσσινί και το λευκό. Έχουν όμως χρησιμοποιηθεί, κυρίως στις δεύτερες εμφανίσεις (εκτός έδρας) και άλλα χρώματα όπως, το γκρί και το μαύρο.
Το έμβλημα του ποδοσφαιρικού τμήματος της Προοδευτικής είναι ο «Φοίνικας». Έχει ομοιότητες με αυτό του ιδρυτικού σωματείου, ενώ με το πέρασμα των χρόνων έχει τυπωθεί σε πολλές παραλλαγές.
Οι στίχοι και η μουσική του ύμνου της Προοδευτικής γράφτηκαν και τραγουδήθηκαν το 1969, από τον Δημήτρη Κλεάνθη, πιστό φίλαθλο της ομάδας.
Εμφανίσεις
Χαρακτηριστικές εμφανίσεις της Προοδευτικής σε διάφορες παραλλαγές
Κύρια
Έδρα
Ο ερασιτέχνης σύλλογος δεν διαθέτει ιδιόκτητο γήπεδο για την εξυπηρέτηση του ποδοσφαιρικού τμήματος. Έδρα του αποτελεί παραδοσιακά το Δημοτικό Γήπεδο Νίκαιας, χωρητικότητας 4.361 θεατών. Βρίσκεται στη συνοικία Άσπρα Χώματα της Νίκαιας, στα όρια της περιοχής με τον Κορυδαλλό και ανήκει στη δικαιοδοσία του Δήμου Νίκαιας -Αγ. Ιωάννη Ρέντη.
Εκτός το γήπεδο της Νίκαιας την παραδοσιακή του έδρα, επί πολλά έτη κατά το παρελθόν και κυρίως την δεκαετία του '60 χρησιμοποιούσε ως έδρα του στην Α' Εθνική το Στάδιο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» στο Νέο Φάληρο. Επίσης, έχει χρησιμοποιήσει προσωρινά ως έδρα το Δημοτικό Στάδιο Κορυδαλλού (1989-90 και 2009-10), το Δημοτικό Γήπεδο Αιγάλεω (1992-93) και το Δημοτικό Γήπεδο Κερατσινίου «Παναγιώτης Σαλπέας» (2022-23).
Αξιοσημείωτοι ποδοσφαιριστές
Αναφέρονται ενδεικτικά και με αλφαβητική σειρά, αξιοσημείωτοι, Έλληνες και ξένοι, ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν με τη φανέλα της Προοδευτικής με μεγάλη προσφορά και ιδιαίτερη παρουσία:
Από τους παλαιότερους
Από τους νεότερους
Υποστηρικτές
thumb|250px|Οπαδοί της Προοδευτικής σε ντέρμπι με τον Ιωνικό το 2017 για την Γ' Εθνική. Ο πρώτος σύνδεσμος οπαδών της Προοδευτικής ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950 στην Πλατεία Ελευθερίας στο κέντρο του Κορυδαλλού, με την ονομασία «Σύνδεσμος Οπαδών Προοδευτικής», ενώ τα μετέπειτα χρόνια στεγάστηκε επίσης στην οδό Αθηνάς, κεντρική εμπορική οδός του Κορυδαλλού.
Το 1977 ιδρύθηκε ο σύνδεσμος οπαδών της Προοδευτικής με την ονομασία «No Gate» και ονομάστηκε έτσι γιατί οι φανατικοί της Προοδευτικής πήγαιναν και φωνάζανε σε όλες τις θύρες του γηπέδου, αντίθετα με τις άλλες ομάδες που οι φανατικοί πήγαιναν και φωνάζανε στην θύρα πίσω από το τέρμα. Ωστόσο η ονομασία αυτή μετέπειτα συνδέθηκε και από τους φανατικούς της Προοδευτικής με την εξέδρα του γηπέδου πίσω από το τέρμα.
Όλο το φίλαθλο κοινό της Προοδευτικής είναι γνωστό για την υποστήριξή του στους αγώνες της ομάδας και για το φανατικό κλίμα που δημιουργεί σε αυτούς, ιδιαίτερα δε, στους εντός έδρας αγώνες, στην σκληρή έδρα του γηπέδου της Νίκαιας, γνωστό ως «κλουβί».
Ντέρμπι της Κοκκινιάς ή Ντέρμπι της Νίκαιας
Παραδοσιακός αντίπαλος, λόγω της ίδιας πόλης που δραστηριοποιούνται αλλά και του ανταγωνισμού σε αγωνιστικό επίπεδο, είναι ο Ιωνικός και οι αναμετρήσεις μεταξύ τους αναφέρονται και ως «Nτέρμπι της Κοκκινιάς» ή «Nτέρμπι της Νίκαιας». Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά Πειραϊκά ντέρμπι και επίσης κατά πολλούς, συγκαταλέγεται στα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά ντέρμπι της Ελλάδας, ενώ τις μεταξύ τους αναμετρήσεις και ανεξαρτήτου κατηγορίας, παρακολουθεί τις περισσότερες φορές μεγάλος αριθμός θεατών. Επίσης, αξιοσημείωτο είναι πως οι έδρες των 2 ομάδων, βρίσκονται αμφότερες επί της κεντρικής λεωφόρου Γρηγορίου Λαμπράκη. Χαρακτηριστικό, στο αγωνιστικό κομμάτι, του ντέρμπι είναι πως η Προοδευτική δεν έχει ηττηθεί ποτέ εντός έδρας, σε 17 σύνολο επίσημους αγώνες (μέχρι και το 2019) πρωταθλήματος, ενώ αντίθετα έχει αποσπάσει 2 νίκες σε ισάριθμους (17) αγώνες εκτός έδρας.
Άλλες αντιπαλότητες
Διαχρονικά υπήρξε αντιπαλότητα και με τον Εθνικό Πειραιώς, το οποίο συγκαταλέγεται στα κορυφαία ντέρμπι του Πειραιά, αλλά και με άλλους συλλόγους της Αθήνας που γειτνιάζει, όπως με τους Α.Ο. Αιγάλεω, Φωστήρα Ταύρου και Ατρόμητο Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1927
Τζέφερσον Ντέηβις
Ο Τζέφερσον Ντέηβις (αγγλικά: Jefferson Davis, 3 Ιουνίου 1808 - 6 Δεκεμβρίου 1889) γεννήθηκε στο Κεντάκι και ήταν Αμερικανός πολιτικός ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος των Συνομόσπονδων Πολιτειών της Αμερικής, δηλαδή των Πολιτειών που αποσχίστηκαν από τις ΗΠΑ και σχημάτισαν ανεξάρτητο κράτος κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Ο Ντέηβις ήταν Πρόεδρος της Συνομοσπονδίας καθ' όλη την διάρκεια του αιματηρού πολέμου, από το 1861 έως το 1865.
Απόφοιτος του Γουέστ Πόιντ, ο Ντέηβις πολέμησε στον πόλεμο εναντίον του Μεξικού (1846-1848) ως συνταγματάρχης ενός εθελοντικού συντάγματος. Ως γερουσιαστής, αν και διαφωνούσε με την απόσχιση των πολιτειών, πίστευε πως κάθε πολιτεία είχε το δικαίωμα να αποσχισθεί από την Ένωση αν το επιθυμούσε.
Με το που η Νότια Καρολίνα αποσχίσθηκε, ο Ντέιβις παραιτήθηκε και επέστρεψε στον Νότο. Τέσσερις μέρες μετά την παραίτησή του ορίστηκε υποστράτηγος της στρατιάς του Μισισίπι. Στις 9 Φεβρουαρίου 1861 ορίστηκε προσωρινός πρόεδρος του νεοσύστατου κράτους με πρωτεύουσα το Ρίτσμοντ στην Βιρτζίνια, όπου και μετακόμισε με την οικογένειά του. Στις 6 Νοεμβρίου του ίδιου έτους εκλέχθηκε επίσημα πρόεδρος των Συνομοσπόνδων Πολιτειών της Αμερικής με εξαετή θητεία.
Ο πόλεμος υπήρξε καταστροφικός και για τις δύο πλευρές αλλά κυρίως για τον Νότο που αναγκάστηκε να παραδοθεί. Στις 10 Μαΐου του 1865 ο Ντέηβις συνελήφθη και φυλακίσθηκε με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Αποφυλακίσθηκε όμως 2 χρόνια αργότερα. Μετά την αποφυλάκισή του ταξίδεψε στον Καναδά, στην Ευρώπη και στην Κούβα.
Στις 6 Δεκεμβρίου 1889 άφησε την τελευταία του πνοή στην Νέα Ορλεάνη, στην ηλικία των 81 ετών. Ο τάφος του βρίσκεται στο κοιμητήριο Χόλιγουντ στο Ρίτσμοντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί
Τσεσσαπαλόμπο
Το Τσεσσαπαλόμπο (ιταλικά: Cessapalombo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Πούλκιλα
Η Πούλκιλα (φινλανδικά: Pulkkila) είναι ένας πρώην δήμος της Φινλανδίας.
Υπαγόταν στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου, στη Βόρεια Οστροβόθνια, 90 χιλιόμετρα νότια από την πόλη Όουλου και 250 χιλιόμετρα βόρεια της Γυβάσκυλα. Είχε πληθυσμό 1.569 κατοίκων (31-12-2008) και κάλυπτε έκταση 411,23 τετραγωνικών χιλιομέτρων από τα οποία 29,83 καλύπτονταν από νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα ήταν 4,11 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, ενώ μοναδική γλώσσα στο δήμο ήταν η Φινλανδική.
Η Πούλκιλα είναι γνωστή για την βιομηχανία μετάλλου της, και για την τεχνητή λίμνη Ούλγιουα.
Από την Πούλκιλα κατάγονταν οι Πέντι Χάανπα και Ιλμάρι Κιάντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας
Σημαία της Αλμπέρτας
thumb|Σημαία της Αλμπέρτας. Η σημαία της Αλμπέρτας καθιερώθηκε με νόμο το 1968 από την κυβέρνηση της επαρχίας. Η υιοθέτησή της έγινε την 1η Ιουνίου 1968.
Οι διαστάσεις της είναι 1:2 και στο κέντρο της βρίσκεται το εθνόσημο της επαρχίας σε φόντο μπλε. Ο θυρεός είναι σε ύψος πιο ψηλός κατά 7/10 από την υπόλοιπη σημαία.
Τα επαρχιακά χρώματα υιοθετήθηκαν το 1984 και είναι το μπλε και το χρυσό (βαθύ κίτρινο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλμπερτα Σημαια
Κίνημα Γιαζίντι για τη Μεταρρύθμιση και την Πρόοδο
Το Κίνημα Γιαζίντι για τη Μεταρρύθμιση και την Πρόοδο (αραβικά: الحركة الايزيدية من اجل الاصلاح والتقدم) είναι πολιτικό κόμμα των Γιαζίντι στο Ιράκ. Το κόμμα εκπροσωπεί το λαό των Γιαζίντι στις πεδιάδες της Νινευή. Μετείχε στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 2005 και κέρδισε το 0,2% της λαϊκής ψηφοφορίας, λαμβάνοντας έτσι μια θέση στο ιρακινό κοινοβούλιο (που κρατείται από τον Αμίν Φαρχάν Τζέτζο). Το κόμμα κέρδισε μια τοπική έδρα κυβερνήτη στη Νινευή στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2005 και στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα του Ιράκ
Σιτέννο-τζι
Το Σιτέννο-τζι (四天王寺, Ναός των Τεσσάρων Ουράνιων Βασιλέων) είναι βουδιστικός ναός στην Οσάκα, της Ιαπωνίας. Είναι επίσης γνωστός ως Αραχάκα-τζι, Νάνμπα-τζι, ή Μίτσου-τζι. Ο ναός μερικές φορές θεωρείται ως ο πρώτος βουδιστικός ναός και ο παλαιότερος ναός στην Ιαπωνία με επίσημη διαχείριση, αν και το κτηριακό συγκρότημα έχει ξαναχτιστεί αρκετές φορές στο πέρασμα των αιώνων, με την τελευταία ανακατασκευή να λαμβάνει χώρα το 1963. Είναι ο κεντρικός ναός της αίρεσης Βα του βουδισμού.
Ιστορία
Ο πρίγκιπας Σοτόκου ήταν γνωστός για τη βαθιά βουδιστική του πίστη όταν ο Βουδισμός δεν ήταν ευρέως διαδεδομένος στην Ιαπωνία κατά τον 6ο αιώνα. Προκειμένου να διαδοθεί ο Βουδισμός, ο πρίγκιπας Σοτόκου ηγήθηκε ενός τεράστιου εθνικού έργου για την προώθηση του Βουδισμού και ανέθεσε την κατασκευή του Σιτέννο-τζι. Ο πρίγκιπας Σοτόκου κάλεσε τρεις Κορεάτες ξυλουργούς από το πρώην βασίλειο Μπάκτζι. Έφεραν γνώση και οδήγησαν την κατασκευή του Σιτέννο-τζι. Η επιτροπή του Σιτέννο-τζι ήταν μέρος ενός τεράστιου εθνικού έργου με επικεφαλής τον πρίγκιπα Σοτόκου.
Τα ίδια τα κτήρια του ναού έχουν ξαναχτιστεί μερικές φορές κατά τη διάρκεια των αιώνων. Οι περισσότερες από τις σημερινές κατασκευές προέρχονται από την τελευταία φορά, που ο ναός ανοικοδομήθηκε πλήρως το 1963. Ένα από τα μέλη που συμμετείχαν στην αρχική κατασκευή του ναού τον 6ο αιώνα αργότερα ίδρυσε την εταιρεία Kongō Gumi, η οποία ειδικευόταν σε κτήρια ναών και ιερών. Η Kongō Gumi ήταν η παλαιότερη εταιρεία στον κόσμο έως ότου εξαγοράστηκε από τον Takamatsu Construction Group το 2004.
Περιγραφή
Το " Σιτέννο " αναφέρεται στους Τέσσερις Ουράνιους Βασιλιάδες στον Βουδισμό. Ο ναός που έχτισε ο Πρίγκιπας Σοτόκου, για να τους τιμήσει είχε τέσσερα ιδρύματα, το καθένα για να βοηθήσει τους Ιάπωνες να αποκτήσουν ένα υψηλότερο επίπεδο πολιτισμού. Αυτό το Σίκα-ιν (Shika-in) (四箇院, Τέσσερα Ιδρύματα) ήταν στο κέντρο του γκάραν (伽藍), (το συγκρότημα μέσα στα τείχη), που αποτελούνταν από επτά κτήρια και περιλάμβανε ένα Κιόντεν-ιν (Ίδρυμα της Θρησκείας και της Εκπαίδευσης), ένα Χίντεν-ιν (Ίδρυμα ευημερίας), ένα Ριόμπιό-ιν (νοσοκομείο) και ένα Σεϊγιάκου-ιν (φαρμακείο)  για την παροχή ουσιαστικής φροντίδας στον λαό της Ιαπωνίας. Τρία από τα τέσσερα τμήματα είναι γνωστό ότι υπήρχαν μέσα στο ναό κατά την περίοδο Καμακούρα.
Στην αίθουσα Καμέιντο βρίσκεται μια λιθοδομή του 7ου αιώνα σε σχήμα χελώνας, που χρησιμοποιούνταν για κρατικές τελετουργίες με νερό. Πρόκειται για 2 αντικείμενα σε σχήμα χελώνας σε αντίθετη κατεύθυνση. Η πέτρινη δεξαμενή και η άνω βάση της χελώνας ήταν σκαλισμένα από μεμονωμένα κομμάτια πέτρας Τατσουγιάμα. Αυτά είναι παρόμοια με το σκάλισμα στα ερείπια Σακαφουνέισι, που πιστεύεται ότι είναι τόπος τελετουργίας για την αυτοκράτειρα Κογκιόκου (594-661) στην Ασούκα του νομού Νάρα. Στις μέρες μας εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται για τελετουργίες για τον εορτασμό των προγόνων, επιπλέοντας φύλλα ξύλου με τα ονόματά τους στο νερό.
Τα αναμνηστικά δώρα του Σιτέννο-τζι πωλούνται στις 21 κάθε μήνα.
Παραπομπές
κατηγορία: Ιαπωνική θρησκεία κατηγορία: Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία: Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί
Σιίκαλατβα
Η  Σιίκαλατβα (φινλανδικά: Siikalatva, προφορά ΔΦΑ : [ˈsiːkɑlɑtʋɑ]) είναι Φινλανδικός δήμος της Βόρειας Οστροβόθνιας, στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου.
Συστάθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2009, με τη διοικητική συγχώνευση των δήμων Κέστιλα, Πίιπολα, Πούλκιλα και Ράντσιλα. Αριθμεί περίπου 6.500 κατοίκους και καλύπτει έκταση 2.229,81 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας
Σκέδαση Μπριγιουί
Σκέδαση Μπρίλλουιν (συνήθως απαντάται ως σκέδαση Brillouin) είναι η σκέδαση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που οφείλεται στα ακουστικά κύματα που προκαλλεί η προσπίπτουσα ακτινοβολία. Η ακτινοβολία καθώς περνάει μέσα από την ύλη μπορεί να προκαλέσει ακουστικά κύματα, δηλαδή μετατοπίζει τα δομικά της συστατικά. Τα ακουστικά κύματα αλλάζουν το δείκτη διάθλασης κατά περιοχές του υλικού, ώστε η πορεία του φωτός να αλλοιώνεται. Αυτό το φαινόμενο είναι σκέδαση και ονομάζεται 'σκέδαση Μπρίλλουιν. Η σκέδαση αυτή γίνεται προς την αντίθετη κατεύθυνση από την προσπίπτουσα ακτινοβολία.
Πηγές
Κατηγορία:Οπτική
Αδελαΐδα της Αυστρίας
Η Αδελαΐδα (γερμ. Adelheid, 3 Ιουνίου 1822 - 20 Ιανουαρίου 1855) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ιταλίας.
Βιογραφία
Η Αδελαΐδα Φραγκίσκη Μαρία Ραϊνερία Ελισάβετ Κλοτίλδη ήταν η δεύτερη κόρη του Ράινερ Ιωσήφ της Αυστρίας και της Ελισάβετ της Σαβοΐας, κόρης του Καρόλου Εμμανουήλ του Καρινιάνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Τοσκάνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Πεδομόντιου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Δούκισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Βασίλισσες της Σαρδηνίας
Ευβάτας ο Κυρηναίος (τέθριππο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Τζούλια Αργυροπούλου
Η Τζούλια Αργυροπούλου είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Είχε αποφοιτήσει από τη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη, συνεργάστηκε στο θέατρο με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο «Ζητείται νέα με προίκα» του Τσιφόρου και στο «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια». Πρωτοεμφανίστηκε στο "Μελτεμάκι" του Παντελή Χόρν και στις τραγωδίες "Βάκχες", "Ηλέκτρα" και "Μήδεια". Άλλες σημαντικές συνεργασίες πραγματοποιήθηκαν με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τον Γιώργο Κωνσταντίνου, τη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Θύμιο Καρακατσάνη, τον Κώστα Χατζηχρήστο τον Δημήτρη Μυράτ, την Βούλα Ζουμπουλάκη και πολλούς άλλους. Στην τηλεόραση συνεργάστηκε με συγγραφείς και σκηνοθέτες όπως ο Ν.Τσιφόρος, Κ.Πρετεντέρης, Φ.Λαζαρίδης, Δ.Δάμπασης, Γ.Ξανθούλης και ο Α. Θωμόπουλος.
Ηταν επίσης από τους ιδρυτές της "Ελεύθερης Αυλαίας" μαζί με τον Ντίνο Καρύδη, τον Κ. Μεσσάρη, Ν.Πόγκο, τον Ι.Χτζηπαυλή, το Μ.Ελευθερίου, το Μ.Παπάζογλου με στόχο την αποκέντρωση, προβολή και υποστήριξη του Ελληνικού Θεατρικού έργου.
Θεατρικές παραστάσεις
"Οι Φίλοι", Κ.Μουρσελλά
"Η Πρόβα", Γ.Αρμένη
"Τα όπλα του Αχιλλέα", Δημ. Χριστοδούλου
"Βασικά με λένε Θανάση", Γ.Αρμένη
"Κάνει Ζέστη ή εγώ ζεσταίνομαι", Γ.Χατζηδάκη - Μιχ.Μπούχλη
"Από φάρσα σε φάρσα", Γ.Χατζηδάκη
"Ο μη μου άπτου", Σοφ.Καρύδη
"Τα Εγκαίνια", Γ.Χρυσούλη
"Η κυρία δεν πενθεί", Κ. Μουρσέλλα
"Οι Σύζυγοι", Γ.Μανιώτη
"Μαλλιά Κουβάρια", Νικ. Λάσκαρη με το ΣΕΗ
"Στην Ακρη της Πόλης", Χρ. Δοξαρά
"Το ατύχημα", Γ. Χρυσούλη
"Οι μουσικοί", Γ. Σκούρτη
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Ενοποίηση Μολδαβίας και Ρουμανίας
Τα άτομα, που υποστηρίζουν την ενοποίηση ονομάζονται συνήθως «ενωτικοί» (unioniști). Οι υποστηρικτές της ένωσης μπορεί να αποκαλούν τους αντιπάλους ως «Μολδαβενιστές» (moldoveniști). Όταν αναφέρονται στους εαυτούς τους ως ομάδα, οι αντίπαλοι της ενοποίησης χρησιμοποιούν μερικές φορές τον όρο «κρατιστές» (stataliști).
Ιστορικό
Το Πριγκιπάτο της Μολδαβίας ήταν υποτελές κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τα ανατολικά της εδάφη μεταξύ του Προύθου και του Δνείστερου (περίπου το ήμισυ του πριγκιπάτου) προσαρτήθηκαν από τη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1812, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Οι Ρώσοι αναφέρονταν σε αυτή τη νέα περιοχή ως Βεσσαραβία, παίρνοντας ένα όνομα που προηγουμένως ίσχυε μόνο για ένα νότιο τμήμα της περιοχής (γνωστό και ως "Μπουντζάκ") και επεκτείνοντάς το, για να καλύψει ολόκληρη την πρόσφατα προσαρτημένη περιοχή. Το όνομα προέρχεται από τη Βλαχική δυναστεία των Βασαράβων, η οποία είχε προεδρεύσει στο νότιο τμήμα κατά τον Μεσαίωνα. Κατά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, ένα νεοσύστατο περιφερειακό κοινοβούλιο (Sfatul Țării) διακήρυξε την αυτονομία της Βεσσαραβίας εντός της Ρωσίας. Το 1918, μετά την είσοδο του ρουμανικού στρατού στη Βεσσαραβία, το αυτοσχέδιο κοινοβούλιο αποφάσισε την ανεξαρτησία, μόνο για να αναθεωρήσει τη θέση του και τελικά να αποφασίσει για μια υπό όρους ένωση με τη Ρουμανία. Οι προϋποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων των διατάξεων για αυτονομία, τελικά καταργήθηκαν. Αυτή η ένωση τιμάται τώρα από τους ενωτικούς στη Ρουμανία και τη Μολδαβία ως Ημέρα της Ένωσης της Βεσσαραβίας με τη Ρουμανία στις 27 Μαρτίου.
Το 1940, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ρουμανία συμφώνησε σε ένα τελεσίγραφο και παραχώρησε τη Μολδαβία στη Σοβιετική Ένωση, η οποία την οργάνωσε σε ΣΣΔ της Μολδαβίας. Στα μέσα του 1941, η Ρουμανία εντάχθηκε στις Δυνάμεις του Άξονα στην εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, ανακτώντας τη Βεσσαραβία και τη βόρεια Μπουκοβίνα, καθώς και καταλαμβάνοντας το έδαφος στα ανατολικά του Δνείστερου, που ονόμασε «Υπερδνειστερία». Μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση είχε ξανακατακτήσει όλα τα χαμένα εδάφη, αποκαθιστώντας εκεί τη σοβιετική εξουσία. Οι Σοβιετικοί προώθησαν έντονα τη μολδαβική εθνοτική ταυτότητα, ενάντια σε άλλες απόψεις, που θεωρούσαν όλους τους ομιλητές της ρουμανικής γλώσσας ως μέρος μιας ενιαίας εθνικής ομάδας, εκμεταλλευόμενοι την ατελή ενσωμάτωση της Βεσσαραβίας στη Ρουμανία του μεσοπολέμου.
Η επίσημη σοβιετική πολιτική ανέφερε επίσης ότι τα ρουμανικά και τα μολδαβικά ήταν δύο διαφορετικές γλώσσες και, για να τονιστεί αυτή η διάκριση, τα μολδαβικά έπρεπε να γραφτούν με ένα νέο κυριλλικό αλφάβητο (το μολδαβικό κυριλλικό αλφάβητο) βασισμένο στο αναμορφωμένο ρωσικό κυριλλικό, αντί στο απαρχαιωμένο ρουμανικό κυριλλικό αλφάβητο, που έπαψε να χρησιμοποιείται τον 19ο αιώνα στο Παλαιό Βασίλειο και το 1917 στη Βεσσαραβία.
Εξελίξεις μετά το 1989
μικρογραφία Τον Σεπτέμβριο του 1989, με την φιλελευθεροποίηση στη Σοβιετική Ένωση, το κοινοβούλιο της ΣΣΔ της Μολδαβίας ανακήρυξε τη Μολδαβική ως επίσημη γλώσσα και επιβεβαίωσε την ύπαρξη μιας «μολδαβικής-ρουμανικής γλωσσικής ταυτότητας».
Οι παράγοντες, που παρεμπόδιζαν την ενοποίηση ήταν περίπλοκοι, ξεκινώντας από την επιφυλακτικότητα των πολιτικών ηγετών στη Μολδαβία και τη Ρουμανία, τον πόλεμο στην Υπερδνειστερία και, ίσως το πιο σημαντικό, τη νοοτροπία μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού στη Μολδαβία (και σε κάποιο βαθμό στη Ρουμανία) που ήταν αδιάφοροι ή αντίθετοι σε ένα τέτοιο έργο. Στην ομιλία του στο ρουμανικό κοινοβούλιο, τον Φεβρουάριο του 1991, ο πρώτος Πρόεδρος της Μολδαβίας Μίρτσεα Σνέγκουρ μίλησε για μια κοινή ταυτότητα Μολδαβών και Ρουμάνων, αναφερόμενος στους "Ρουμάνους και από τις δύο πλευρές του ποταμού Προύθου". Τον Ιούνιο του 1991, ο Σνέγκουρ μίλησε για την πορεία της Μολδαβίας προς την επανένωση με τη Ρουμανία, προσθέτοντας ότι η Σοβιετική Ένωση δεν καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες, για να την σταματήσει.
Ενώ πολλοί Μολδαβοί διανοούμενοι υποστήριξαν την ένωση και ήθελαν μια «επανένωση με τη ρουμανική πατρίδα», υπήρχε μικρή λαϊκή υποστήριξη γι' αυτήν, με περισσότερο από το 70% των Μολδαβών να αντιτίθενται, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση του 1992. Την ίδια στιγμή, η Υπερδνειστερία, το ανατολικό τμήμα της Μολδαβίας, που κατοικείται από σλαβική (κυρίως ρωσική και ουκρανική) πλειοψηφία, χρησιμοποίησε τον υποτιθέμενο κίνδυνο της ενοποίησης με τη Ρουμανία ως πρόσχημα για τις δικές της φιλοδοξίες για ανεξαρτησία.
Πολιτικοί δεσμοί και ενοποίηση
Σε μια συνέντευξη, ο πρώην πρόεδρος της Ρουμανίας Ίον Ιλιέσκου, ο οποίος επικρίνεται για την αποτυχία να ενώσει τη Ρουμανία με τη Μολδαβία μόλις η τελευταία κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση, εξήγησε ότι η Ρουμανία μόνη της, χωρίς διεθνή υποστήριξη (συμπεριλαμβανομένων των δυτικών χωρών) και χωρίς η επιθυμία των πολιτικών στο Κισινάου, δεν μπορούσε να επιτύχει αυτή την ενοποίηση.
Πολιτικός σχολιασμός
Το 2004 και αργότερα, η ρουμανική εφημερίδα Ziua δημοσίευσε μια σειρά άρθρων και συνεντεύξεων με τον Στάνισλαβ Μπελκόφσκι, έναν ισχυρό Ρώσο πολιτικό σχολιαστή, ο οποίος πρότεινε ένα σχέδιο ενοποίησης της Ρουμανίας και της Μολδαβίας χωρίς την Υπερδνειστερία. Ακολούθησαν εικασίες εάν το σχέδιό του υποστηρίζεται από ανώτερους κύκλους στο Κρεμλίνο, αλλά δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ. Παρόλα αυτά αρκετοί δημοσιογράφοι και μελετητές  απέρριψαν το σχέδιο ως εκτροπή, επισημαίνοντας επίσης αρκετές ασάφειες, όπως το καθεστώς της πόλης Μπεντέρ, που βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Δνείστερου αλλά υπό τον έλεγχο της Υπερδνειστερίας και, το πιο σημαντικό, την απίθανη συναίνεση της Μολδαβίας σε ένα τέτοιο σχέδιο.
Τον Ιανουάριο του 2006, ο Ρουμάνος πρόεδρος Τραϊάν Μπασέσκου δήλωσε ότι υποστήριξε σθεναρά την προσπάθεια της Μολδαβίας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ότι "η ελάχιστη πολιτική της Ρουμανίας είναι η ενοποίηση του ρουμανικού έθνους να πραγματοποιηθεί εντός της ΕΕ". Η φράση "ελάχιστη πολιτική" οδήγησε σε ερωτήματα εάν υπάρχει επίσης μια μέγιστη πολιτική. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, ο Μπασέσκου ισχυρίστηκε ότι έκανε πρόταση στον πρόεδρο της Μολδαβίας Βλαντιμίρ Βορόνιν ότι «η Μολδαβία θα ενταχθεί στην ΕΕ μαζί με τη Ρουμανία το 2007» και ότι η υποτιθέμενη προσφορά απορρίφθηκε. Ο Μπασέσκου πρόσθεσε επίσης ότι η Ρουμανία θα σεβαστεί αυτή την απόφαση και θα βοηθήσει τη Μολδαβία να ενταχθεί μόνη της στην ΕΕ.
Τον Οκτώβριο του 2006 η ρουμανική εφημερίδα Cotidianul υπολόγισε το κόστος μιας ένωσης με τη Μολδαβία σε 30–35 δισεκατομμύρια ευρώ, και προσέλκυσε κριτική από τη ρουμανική εφημερίδα Ziua, καθώς και από την Timpul για διόγκωση του κόστους και αγνόηση άλλων διαστάσεων μιας πιθανής ένωσης.
Ο Τραϊάν Μπασέσκου πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη Μολδαβία  μαζί με αρκετούς υπουργούς να ανακοινώσουν πολλά έργα, που θα εντείνουν τους δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών και την προσφορά επιχορήγησης 100 εκατομμυρίων ευρώ για έργα υποδομής. Ο Μπασέσκου αποκάλεσε τη Μολδαβία «το έργο ψυχής του». Οι ιδιωτικές ρουμανικές επενδύσεις αναμένεται επίσης να αυξηθούν σημαντικά, με το άνοιγμα ενός γραφείου επιχειρήσεων και επενδύσεων στη Μολδαβία-Ρουμανία, και την εξαγορά της διαδικτυακής πύλης ειδήσεων Unimedia από τον ρουμανικό όμιλο Realitatea-Cațavencu, που ανήκει στον επιχειρηματία Σορίν Οβίντιου Βάντου.
Στις 15 Φεβρουαρίου 2010, άνοιξε το συνοριακό πέρασμα Λιπκάνι-Ρανταούτσι μεταξύ Ρουμανίας και Μολδαβίας και το εναπομείναν σοβιετικό συρματόπλεγμα στη μολδαβική πλευρά των συνόρων με τη Ρουμανία διαλύθηκε.
Τον Ιανουάριο του 2010, ο Μίρτσεα Ντρουκ, πρώην πρωθυπουργός της Μολδαβίας μεταξύ 1990 και 1991, δήλωσε ότι η ένωση της Ρουμανίας και της Δημοκρατίας της Μολδαβίας είναι αναπόφευκτη. Ωστόσο, ο εν ενεργεία πρόεδρος Μιχάι Γκίμπου αρνήθηκε σε συνέντευξή του στη ρωσική εφημερίδα Komsomolskaya Pravda κατά Μολδαβίας ότι θα γίνει μια τέτοια κίνηση, δηλώνοντας ότι μία ένωση δεν περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα του κυβερνητικού συνασπισμού. Σε άλλη περίπτωση δήλωσε ότι αν ο λαός ήθελε την ενοποίηση, ούτε αυτός, ούτε κανείς άλλος θα μπορούσε να τον σταματήσει. Παραδέχτηκε σε πολλές περιπτώσεις ότι συμμερίζεται προσωπικά συνδικαλιστικές απόψεις. Ωστόσο, τον Αύγουστο του 2010 δήλωσε ότι η πρόταση μιας «διακρατικής ένωσης» μεταξύ Ρουμανίας και Μολδαβίας ήταν «πολύ ανόητη» ιδέα.
Στις 27 Νοεμβρίου 2013, μια ημέρα πριν από τη συμμετοχή στη Σύνοδο Κορυφής της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης στο Βίλνιους, ο Ρουμάνος Πρόεδρος Τραϊάν Μπασέσκου προσκλήθηκε σε συνέντευξη στον εθνικό τηλεοπτικό σταθμό TVR. Εκεί είπε ότι η τρίτη προτεραιότητα για τη Ρουμανία, μετά την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, πρέπει να είναι η ένωση με τη Μολδαβία. «Είμαι πεπεισμένος ότι αν υπάρξει ρεύμα υπέρ της ένωσης στη Μολδαβία, η Ρουμανία θα πει «ναι» χωρίς δισταγμό», δήλωσε ο αρχηγός του κράτους. Επί του παρόντος, η Ρουμανία υποστηρίζει την πλήρη ένταξη της Μολδαβίας στην ΕΕ. Ο δήμαρχος του Κισινάου Ντορίν Τσιρτοάκα χαιρέτισε τις δηλώσεις του Μπασέσκου. Από την άλλη πλευρά, ο πρωθυπουργός της Μολδαβίας, Ιούρι Λεάνκα, περιέγραψε τη δήλωση του Μπασέσκου ότι "δημιουργεί κρίσιμα προβλήματα" για τη Μολδαβία και επιβεβαίωσε την υποστήριξη της κυβέρνησής του για μια κυρίαρχη Μολδαβία. Θέσεις παρόμοιες με του Λεάνκα εξέφρασαν οι άλλοι ηγέτες του φιλοευρωπαϊκού κυβερνώντος συνασπισμού, Βλαντ Φιλάτ και Μαριάν Λούπου, καθώς και ο Βλαντιμίρ Βορόνιν, ηγέτης του κόμματος της κύριας αντιπολίτευσης. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, οι Φιλάτ και Λεάνκα έγιναν υποστηρικτές της ενοποίησης, λόγω της ραγδαίας ανάπτυξης της ρουμανικής οικονομίας.
Το 2017, ο Ντουμίτρου Ντιάκοφ (ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος της Μολδαβίας ) είπε ότι το σχέδιο ενοποίησης δεν είναι ρεαλιστικό επί του παρόντος και ότι η ενοποίηση θα είναι πιθανώς δυνατή σε 100 χρόνια.
Ο Πετρίσορ Πέιου (καθηγητής στο Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου, γνωστός ως υπέρμαχος της ένωσης ) επέκρινε την έλλειψη  στοιχείων υπέρ της ένωσης στην ομιλία των Ρουμάνων ηγετών (όπως ο Κλάους Γιοχάνις), εστιάζοντας αποκλειστικά στην «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», όχι για την επανένωση. Υποστήριξε επίσης ότι ρώτησε τους Ρουμάνους πολιτικούς, γιατί δεν υποστηρίζουν την ενοποίηση και εκείνοι απάντησαν: «Η Γερμανία δεν το θέλει». Την ίδια στιγμή, η Οάνα Ουρσάκε ( USR PLUS ), υφυπουργός του Τμήματος για τους απανταχού Ρουμάνους, διέκοψε τη χρηματοδότηση της «Mesager bucovinean», μιας από τις σημαντικότερες εφημερίδες για τη ρουμανική κοινότητα στην Ουκρανία. Επιπλέον, κατά τις εκλογές στη Μολδαβία του 2021, ο Ρουμάνος υπουργός Άμυνας Νικολάε Τσιούκα (PNL) δήλωσε ότι, μεταξύ της ενοποίησης με τη Ρουμανία και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η Ρουμανία υποστηρίζει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Μολδαβίας ως κυρίαρχου κράτους.
Τρέχουσες τάσεις
μικρογραφία| Γκράφιτι με τα σχήματα της Μεγάλης Ρουμανίας κοντά στο Μπριτσένι, Μολδαβία. Το πορτρέτο είναι του [[Στέφανος Γ΄ ο Μέγας|Μεγάλου Στεφάνου, ενός εθνικού ήρωα και στις δύο χώρες.]] μικρογραφία| "Η Ρουμανία και η Μολδαβία ενωμένες ξανά το 2018!" γκράφιτι που εμφανίστηκε σε έναν τοίχο δίπλα στο «δαχτυλίδι» του Βουκουρεστίου τον Δεκέμβριο του 2017.
Διπλή υπηκοότητα για Μολδαβούς πολίτες
Μια δημοσκόπηση, που διενεργήθηκε από την IPP Κισινάου τον Νοέμβριο του 2007 δείχνει ότι το 33,6% του πληθυσμού της Μολδαβίας ενδιαφέρεται να έχει ρουμανική υπηκοότητα, ενώ το 58,8% δεν ενδιαφέρεται. Ο κύριος λόγος των ενδιαφερομένων είναι: αισθάνονται Ρουμάνοι (31,9%), η δυνατότητα να ταξιδέψουν στη Ρουμανία (48,9%) και η δυνατότητα να ταξιδέψουν ή/και να εργαστούν στην ΕΕ (17,2%).
Μεταξύ 1991 και 2009, περίπου 140.000 Μολδαβοί πολίτες απέκτησαν τη ρουμανική υπηκοότητα. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, έως και 1 εκατομμύριο Μολδαβοί πολίτες ζήτησαν τη ρουμανική υπηκοότητα μέχρι το 2009. Το 2010, η ρουμανική κυβέρνηση δημιούργησε την Εθνική Αρχή για την Ιθαγένεια για τη διεκπεραίωση του μεγάλου αριθμού αιτήσεων για ρουμανική υπηκοότητα, που προέρχονται ειδικά από Μολδαβούς πολίτες. Η μελέτη "Επανάκτηση ρουμανικής υπηκοότητας: ιστορικές, συγκριτικές και εφαρμοσμένες προοπτικές", που κυκλοφόρησε το 2012, εκτίμησε ότι 226.507 Μολδαβοί πολίτες απέκτησαν ξανά τη ρουμανική υπηκοότητα έως τις 15 Αυγούστου 2011. Μεταξύ 15 Αυγούστου 2011 και 15 Οκτωβρίου 2012, επιπλέον 90.000 απέκτησαν εκ νέου τη ρουμανική υπηκοότητα, σύμφωνα με την Εθνική Αρχή για την Ιθαγένεια, ανεβάζοντας το σύνολο σε 320.000.
Μια μελέτη του 2013 από το Ίδρυμα Σόρος της Ρουμανίας διαπίστωσε ότι από την ψήφιση του νόμου περί ιθαγένειας το 1991 έως το τέλος του 2012, ο αριθμός των εγκεκριμένων αιτήσεων από τη Μολδαβία ήταν 323.049. Πρόκειται για μια αύξηση κατά 96.542 επιτυχημένες αιτήσεις από τις 15 Αυγούστου 2011. Την ίδια περίοδο, ο αριθμός των αιτήσεων ήταν 449.783, δηλαδή περίπου 125.000 αιτήσεις πρέπει να ολοκληρωθούν ακόμη. Το 2011 και το 2012 υποβλήθηκαν 100.845 και 87.015 αιτήσεις αντίστοιχα. Ο πραγματικός αριθμός των ατόμων στα οποία χορηγήθηκε η ιθαγένεια σε αυτές τις αιτήσεις παραμένει ασαφής, επειδή κάθε αίτηση μπορεί να περιλαμβάνει ανηλίκους, που εξαρτώνται από την κατάθεση ενηλίκων. Ο αριθμός των ατόμων εκτιμάται ότι είναι περίπου 400.000, με δυνατότητα 150.000 επιπλέον ατόμων, εάν όλες οι εκκρεμείς αιτήσεις εγκριθούν.
Μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 2010 και 5 Νοεμβρίου 2021, 1.027.091 Μολδαβοί πολίτες απέκτησαν τη ρουμανική υπηκοότητα, εκ των οποίων 746.695 ενήλικες και 280.396 ανήλικοι.
Δράση 2012
μικρογραφία|200x200εσ| Νεαροί διαδηλωτές απαιτούν από τον Ρουμάνο πρόεδρο, Κλάους Γιοχάνις, την ενοποίηση στο [[Κισινάου, τον Φεβρουάριο του 2015]] μικρογραφία|300x300εσ| Συνάντηση για την ενοποίηση στο [[Σιμπίου, στις 8 Απριλίου 2009]] Τον Απρίλιο του 2011, ένας συνασπισμός ΜΚΟ από τη Ρουμανία και τη Μολδαβία δημιούργησε την πλατφόρμα πολιτών Δράση 2012 (Acțiunea 2012), στόχος της οποίας είναι να "ευαισθητοποιήσει την αναγκαιότητα της ενοποίησης μεταξύ της Ρουμανίας και της Δημοκρατίας της Μολδαβίας". Το έτος 2012 επιλέχθηκε ως αναφορά στον εορτασμό των 200 χρόνων της διαίρεσης της ιστορικής Μολδαβίας το 1812, όταν η Ρωσική Αυτοκρατορία προσάρτησε αυτό, που αργότερα θα ονομαζόταν Βεσσαραβία. Οι υποστηρικτές βλέπουν την ενοποίηση ως ανατροπή αυτής της ιστορικής διαίρεσης, μια ανατροπή εμπνευσμένη από τη μάλλον βραχύβια Ένωση της Βεσσαραβίας με τη Ρουμανία (1918–1940) που διαταράχθηκε από τη σοβιετική κατοχή.
Συμβούλιο της Ένωσης
Τον Φεβρουάριο του 2012, δημιουργήθηκε το Συμβούλιο της Ένωσης, για να «συγκεντρώσει όλους τους συνδικαλιστές» προκειμένου να «προωθήσει την ιδέα της ρουμανικής εθνικής ενότητας». Μεταξύ των υπογραφόντων: ο Μίρτσεα Ντρούκ πρώην πρωθυπουργός της Μολδαβίας,ο Αλεξάντρου Μοσάνου πρώην πρόεδρος του κοινοβουλίου της Μολδαβίας, η Βιτάλια Παβλισένκο πρόεδρος του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος της Μολδαβίας, ο συγγραφέας Βλαντιμίρ Μπεσλεάγκα, ο Κονσταντίν Τανάσε διευθυντής της μολδαβικής εφημερίδας Timpul de dimineață, ο Βαλ Μπουτνάρου, πρόεδρος της Jurnal Trust Media, ο Όλεγκ Μπρέγκα δημοσιογράφος και ακτιβιστής, ο Νίκου Τσάρνα σολίστ του μολδαβικού ροκ συγκροτήματος Γκαντούλ Ματέι (Gândul Mâței) και ο Τούντορ Ιονέσκου, πρόεδρος της ρουμανικής νεοφασιστικής ένωσης Noua Dreaptă, ο Βαλεντίν Ντολγκάνιουκ, πρώην βουλευτής της Μολδαβίας, η Ευγενία Ντούκα, Μολδαβή επιχειρηματίας, ο Άντον Μοράρου, Μολδαβός καθηγητής ιστορίας, ο Ευγένιος Μιχαλάτσε, αντιπρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος, ο Νταν Ντιακονέσκου και άλλοι.
Μπλοκ Εθνικής Ενότητας (BUN)
Δημιουργήθηκε στις 16 Μαΐου 2015, ως συνασπισμός 30 ΜΚΟ. Υποστηρίζει την ενοποίησης της Δημοκρατίας της Μολδαβίας με τη Ρουμανία. Επικεφαλής: Ίον Λεασένκο (πραγματικός ηγέτης), Ανατόλ Ούρσου, Κονσταντίν Κορντεάνου (πρώην ηγέτης), Όλεγκ Τσίκου, Λουκία Βιέρου, Βιτάλι Πρισακάρου, Άρτεμις Μπάλαν, Κλαούντια Ιοβίτα.
Συμβούλιο της χώρας (Sfatul Țării) 2
Στις 27 Μαρτίου 2016, οι υπέμαχοι της ένωσης σχημάτισαν το «Sfatul Țării 2», αυτοαποκαλούμενο διάδοχο του Σφάτουλ Τσάριι (Sfatul Țării). Περιλάμβανε εκπροσώπους κάθε περιφέρειας, καθώς και εκπροσώπους εθνο-θρησκευτικών μειονοτήτων. Στο τέλος της συνάντησης, συμβολικά, εγκρίθηκε η «διακήρυξη της επανένωσης της Μολδαβίας με τη Ρουμανία». Μεταξύ των συμμετεχόντων ήταν οι Νικολάε Ντάμπιζια, Μίρτσεα Ντρουκ, Ίον Ουνγκουρεάνου, Αλεξάντρου Μοσάνου, Αλέκου Ρένιτσα, Μιχάι Τσιμπόι, Ίον Νεγκρέι, Ευγένιος Ντόγκα, Αρκάντιε Σουτσεβεάνου, Νικολάε Μουγκουρεάντε, Νινέλα Καρανφίλ, Ίον Ιόβτσεφ, Οκτάβιαν Τίκου, Σαντού Γκρέκου, Βασίλε Ιόβου, Βλαντιμίρ Μπεσλεάγκα  και Σίλβιου Τανάσε.
Πορείες υπέρ της Ένωσης
μικρογραφία|200x200εσ| Φιλοευρωπαϊκή διαδήλωση στο [[Κισινάου, στις 6 Απριλίου 2014]] Οι νεοσύστατες ομάδες πρωτοβουλίας Δράση 2012 και Συμβούλιο Ένωσης διοργάνωσαν διάφορες εκδηλώσεις για την υποστήριξη της ενοποίησης καθ' όλη τη διάρκεια του 2012. Η πρώτη ήταν μια συγκέντρωση 2.000 έως 3.000 ατόμων στο Κισινάου στις 25 Μαρτίου 2012, που πραγματοποιήθηκε ως επέτειος της Ένωσης της Βεσσαραβίας με τη Ρουμανία στις 27 Μαρτίου 1918. Μεγαλύτερες συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν στις 13 Μαΐου (που γιόρτασαν τα 200 χρόνια από τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου του 1812 και την πρώτη ρωσική προσάρτηση της Βεσσαραβίας) και στις 16 Σεπτεμβρίου. Πορεία υπέρ της Ένωσης πραγματοποιήθηκε και στο Βουκουρέστι τον Οκτώβριο του 2012 και συμμετείχαν πολλές χιλιάδες άτομα. Εκδηλώσεις μικρότερης κλίμακας πραγματοποιήθηκαν στις πόλεις Καχούλ και Μπάλτσι της Μολδαβίας στις 22 Ιουλίου και 5 Αυγούστου αντίστοιχα. Διάφοροι διανοούμενοι και καλλιτέχνες από τις δύο χώρες υποστήριξαν τις πορείες, ενώ ο Μολδαβός ομιλητής Μαριάν Λούπου και ο πρωθυπουργός Βλαντ Φιλάτ αντιτάχθηκαν. Οι συγκεντρώσεις στο Βουκουρέστι επαναλήφθηκαν αργότερα τον Οκτώβριο του 2013 και τον Οκτώβριο του 2014. Επίσης, τον Σεπτέμβριο του 2014, ένα άλλο συλλαλητήριο πραγματοποιήθηκε στο Κισινάου, κατά το οποίο μια ρουμανική σημαία μήκους 300 μέτρων μεταφέρθηκε στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Στις 16 Μαΐου 2015, μεταξύ 5.000 (εκτιμήσεις της αστυνομίας) και 25.000 άτομα (εκτίμηση των διοργανωτών) διαδήλωσαν για την ενοποίηση στο Κισινάου, σε αυτό που φέρεται να είναι οι μεγαλύτερες φιλορουμανικές διαδηλώσεις από τη δεκαετία του 1990. Μια άλλη διαδήλωση, που προσέλκυσε από 5.000 έως 30.000 άτομα (ισχυρισμός των διοργανωτών), έλαβε χώρα στις 5 Ιουλίου 2015 στο Κισινάου. Περίπου χίλιοι νέοι από τους συμμετέχοντες κατευθύνθηκαν στο Βουκουρέστι στην «Πορεία του Μεγάλου Στεφάνου» ( Marșul lui Ștefan cel Mare) ζητώντας την ένωση της Μολδαβίας με τη Ρουμανία. Η πορεία κράτησε μια εβδομάδα, από τις 5 έως τις 11 Ιουλίου. Στη Δημοκρατία της Μολδαβίας, η πορεία ακολούθησε τη διαδρομή Στρασένι– Λόζοβα – Καλαράσι – Κορνέστι – Ουνγκένι. Οι συμμετέχοντες διέσχισαν τον ποταμό Προύθο, στις 11 Ιουλίου στις 10 π.μ., σε μια μεγάλης κλίμακας αναπαράσταση των Γεφυρών των Λουλουδιών το 1990. Η πορεία τους ολοκληρώθηκε στο Βουκουρέστι, όπου χαιρέτησαν αρκετές εκατοντάδες Ρουμάνοι πολίτες στην Πλατεία Πανεπιστημίου, προτού κατευθυνθούν προς το Παλάτι Κοτροτσένι, για να καλέσουν τον Πρόεδρο της Ρουμανίας Κλάους Γιοχάνις να υποστηρίξει το σχέδιο ενοποίησης. Ο πρώην πρόεδρος της Μολδαβίας Βλαντιμίρ Βορόνιν καταδίκασε δριμύτατα την πορεία προς τη Ρουμανία. Σε επιστολή προς τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, που δημοσιέυθηκε στις 7 Ιουλίου, ο Βορόνιν κατηγόρησε το Βουκουρέστι ότι υποθάλπει "την καταστροφή και την προσάρτηση της Μολδαβίας".
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2015, οι κυβερνήσεις της Ρουμανίας και της Δημοκρατίας της Μολδαβίας πραγματοποίησαν διμερή επανένωση στο Νέπτουν, στην κομητεία Κωνστάντσα, όπου διαδήλωσαν πάνω από 300 υπέρμαχοι της ένωσης. Οι εκπρόσωποί τους είχαν πρόσβαση στη συνάντηση, συζητώντας με τον Υπουργό Εξωτερικών για κοινά έργα. Οι συνδικαλιστές ανακοίνωσαν την «Ατζέντα Επανένωσης 2018», ορισμένοι από τους ισχυρισμούς τους έγιναν δεκτοί και αποφασίστηκαν στο πλαίσιο της διακυβερνητικής συνεδρίασης.
Το 2018, στον εορτασμό της εκατονταετηρίδας της Μεγάλης Ένωσης, μια διαδήλωση που ονομάζεται Πορεία της Εκατονταετηρίδας οργανώθηκε από αρκετούς Ρουμάνους και Μολδαβούς ακτιβιστές για την ενοποίηση. Ξεκίνησε στην Άλμπα Ιούλια την 1η Ιουλίου 2018 και τελείωσε στο Κισινάου την 1η Σεπτεμβρίου 2018. Ένας από τους κύριους στόχους του ήταν να επιτύχει την ένωση της Μολδαβίας με τη Ρουμανία. Οι συμμετέχοντες προσπάθησαν να συγκεντρώσουν 1 εκατομμύριο υπογραφές για τη διοργάνωση δημοψηφίσματος. Αν και αρχικά οι μολδαβικές αρχές απαγόρευσαν στους συμμετέχοντες να περάσουν τα σύνορα, τους επετράπη να εισέλθουν αργότερα.
Αντίκτυπος ενός σεναρίου ενοποίησης
Η Δημοκρατία της Μολδαβίας θα επιφέρει μια προσθήκη 2,6 εκατομμυρίων κατοίκων και μια αύξηση στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) κατά 12,7 δολάρια ΗΠΑ δισεκατομμύρια (4,8% του ΑΕΠ της Ρουμανίας) στη Ρουμανία. Ωστόσο, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ θα μειωθεί στα 14.400 δολάρια, καθώς το τρέχον κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ρουμανίας εκτιμάται σε 15.980 δολάρια ΗΠΑ, ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Μολδαβίας είναι 3.700 δολάρια ΗΠΑ. Υπολογίζεται ότι η ενοποίηση θα κόστιζε 10 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, ότι η Μολδαβία θα μπορούσε να καλύψει 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια και ότι η Ρουμανία θα έπρεπε να καλύψει τη διαφορά των 8,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Έχει προταθεί  ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα κάλυπτε μέρος του κόστους.
Εάν η Μολδαβία αποφάσιζε να ενωθεί με τη Ρουμανία, το καθεστώς της Γκαγκαουζίας, μιας «εθνικά-εδαφικά αυτόνομης περιοχής» της Μολδαβίας με τρεις επίσημες γλώσσες (ρουμανικά, γκαγκαουζικά και ρωσικά), θα ήταν ασαφές. Ενώ η αυτονομία της Γκαγκαουζίας είναι εγγυημένη από το σύνταγμα της Μολδαβίας και ρυθμίζεται από τον Νόμο για την Αυτονομία των Γκαγκαούζ του 1994, οι νόμοι της Ρουμανίας δεν επιτρέπουν εδαφική αυτονομία βάσει εθνοτικής καταγωγής και οποιαδήποτε άλλη επίσημη γλώσσα εκτός από τη ρουμανική. Η επιλογή μιας πρωτεύουσας θα ήταν επίσης υπό αμφισβήτηση.
Όταν πρόκειται για την Υπερδνειστερία, ένα μη αναγνωρισμένο αυτοαποκαλούμενο κράτος με τρεις επίσημες γλώσσες (μολδαβικά, ρωσικά και ουκρανικά), δεν είναι σαφές τι θα συμβεί μετά την ενοποίηση. Στην πραγματικότητα, η δημοτικότητα της ιδέας της ενοποίησης συνέβαλε στο ξέσπασμα του πολέμου της Υπερδνειστερίας το 1992, όταν η Υπερδνειστερία κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Μολδαβία. Ο ΟΗΕ εξακολουθεί να αναγνωρίζει την Υπερδνειστερία ως μέρος της Μολδαβίας. Μια εκδοχή της πρότασης ενοποίησης θα απέκλειε την Υπερδνειστερία.
Σενάρια ενοποίησης
Υπάρχουν πολλά πιθανά σενάρια για πιθανή ένωση της Μολδαβίας με τη Ρουμανία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Υπερδνειστερίας Κατηγορία:Πολιτική της Ρουμανίας Κατηγορία:Πολιτική της Μολδαβίας Κατηγορία:Διεθνείς διαμάχες Κατηγορία:Εθνικές ενοποιήσεις