cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σωτήρης Μπαλάφας
Δανεισμός στον Εργοτέλη
Για το δεύτερο μισό της χρονιάς παραχωρήθηκε εκ νέου δανεικός αυτή τη φορά στον Εργοτέλη όπου μέτρησε 8 συμμετοχές. Το καλοκαίρι του 2010 επέστρεψε στον δικέφαλο του Βορρά, όπου έμεινε για άλλα 2 χρόνια.
Βέροια
Τον Σεπτέμβριο του 2014 επέστρεψε στην Ελλάδα, υπογράφοντας συμβόλαιο με τη Βέροια, όπου παρέμεινε τρία χρόνια.
Κέρκυρα
Το καλοκαίρι του 2017 συμφώνησε με την Κέρκυρα.
Νίκη Βόλου
Τον Σεπτέμβριο του 2019 συμφώνησε με την Νίκη Βόλου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Φιλιππιάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χοβέρλα Ουζχορόντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αναγέννησης Άρτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο.Κ. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ουκρανίας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ουκρανία
Μπαράγιεβο
μικρογραφία|Το έμβλημα του Δήμου Η Μπαράγιεβο (σερβικά : Барајево) είναι πόλη της Σερβίας κι ένας από τους 17 δήμους της πόλης του Βελιγραδίου. Ο δήμος καλύπτει μια έκταση 213 τετραγωνικών χλμ και περιλαμβάνει 13 μεγάλους οικισμούς κι πολλούς μικρότερους. Βρίσκεται στο χαμηλό τμήμα της Σουμανδίας, νοτιοανατολικά του Βελιγραδίου, με υψόμετρο που εκτείνεται από 140 έως 364 μέτρα. Το μεγαλύτερο μέρος του δημοτικού εδάφους ανήκει στην λεκάνη απορροής του ποταμού Τουρίγια, παραπόταμο του Πεστάν όπου με τη σειρά του εκβάλλει στον Κολουμπάρα.
Ιστορία
Ο Δήμος δημιουργήθηκε το 1956 και αμέσως έγινε διοικητικά μέρος της ευρύτερης περιοχής του Βελιγραδίου. Το 1957 ο κοντινός δήμος Μπελγίνα προσαρτήθηκε στην Μπαράγιεβο, και το 1960 προσάρτησε τα χωριά χωριά Μελγάκ και Βράνιτς).
Τοποθεσία και Πληθυσμός
μικρογραφία|Η Μπαράγιεβο στον χάρτη του Βελιγραδίου Ο Δήμος στατιστικά χαρακτηρίζεται ως αγροτικός με αυξανόμενο πληθυσμό απογραφή σε απογραφή.
Πολλοί οικισμοί και χωριουδάκια που ανήκουν στο Μπαράγιεβο μεγαλώνουν και απλώνονται προς όλες τις κατευθύνσεις κάνοντας μία συνεχή οικιστική περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Οικισμοί του Μπαράγιεβο
Αριλένα Άρα
Η Αριλένα Άρα (γεννημένη 17 Ιουλίου 1998), κυρίως γνωστή ως Arilena, είναι Αλβανίδα τραγουδίστρια.
Η Αριλένα έγινε κυρίως γνωστή στον Αλβανόφωνο κόσμο κυρίως μετά τη νίκη της στη δεύτερη σεζόν του αλβανικού X Factor. Κέρδισε την 58η σεζόν του Festivali i Këngës και θα εκπροσωπήσει την Αλβανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2020.
Ζωή
Η Αριλένα γεννήθηκε στη Σκόδρα. Πρώτα, συμμετείχε στο Gjeniu i Vogël, ένα τάλεντ-σόου μουσικών για παιδιά, όπου βγήκε τρίτη.
Καριέρα
Μετά τον θάνατο του πατέρα της, έλαβε μέρος στη δεύτερη σεζόν του Αλβανικού X Factor, το οποίο προβλήθηκε από τις 28 Οκτωβρίου 2012 ως τις 31 Μαρτίου 2013 στο TV Klan. Έκανε οντισιόν στα Τίρανα, παρουσιάζοντας μια ακουστική εκδοχή του τραγουδιού "We Are" της Ana Johnsson. Ο μέντορας της ήταν ο κριτής Altuna Sejdiu στην κατηγορία "Κορίστια". Στον τελικό, τραγούδησε το "No More Drama" της Mary J Blige και τα "Man Down" και "S&M" της Ριάνα σαν ντουέτο με την μέντορα της, Tuna, κερδίζοντας έτσι τη σεζόν. Συμμετείχε στο TV Show "Dance With Me" 2. Ο παρτενέρ της ήταν ο Labi. Στις 26 Φεβρουαρίου 2014, κυκλοφόρησε το πρώτο της βίντεο σίνγκλ "Aeroplan", κάνοντας το έτσι το καλύτερο χιτ στην Αλβανία. Μετά την επιτυχία του "Aeroplan" που έφτασε στα 2 εκατομμύρια προβολές μέσα σε 12 ώρες, το νέο σίνγκλ "Business Class" είχε 9 εκατομμύρια προβολές στις πρώτες 9 ώρες. Αργότερα, κυκλοφόρησε το τρίτο της τραγούδι, το "Vegim" το οποίο αναφερόταν στον θάνατο του πατέρα της. Το 2016 κυκλοφόρησε κι άλλο τραγούδι, το Nëntori, που έγινε γνωστό και εκτός Αλβανίας, όπως τη Ρουμανία και τη Ρωσία. Μπήκε στα πρώτα 100 σίνγκλ της Ρουμανίας για τον Αύγουστο του 2017.
Το 2019, ήταν κριτής της τρίτης σεζόν του The Voice Kids Albania.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020
Ζαν-Πιέρ Καμύ
Ο Ζαν-Πιερ Καμύ (γαλλικά: Jean-Pierre Camus) (1584-1652) ήταν Γάλλος επίσκοπος, ιεροκήρυκας και συγγραφέας μυθιστορημάτων και θεολογικών έργων.
Βιογραφία
Ο Ζαν-Πιερ Καμύ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 3 Νοεμβρίου 1584, γιος του Ζαν Καμύ, άρχοντα του Σαιν Μπονέ και κυβερνήτη της Ετάνπ. Ως νέος, ταξίδεψε στην Ευρώπη και μετά τις θεολογικές του σπουδές το 1608 έγινε ιερέας και σύντομα εξελίχθηκε σε διάσημο ιεροκήρυκα στο Παρίσι. Δύο χρόνια αργότερα ο Ερρίκος Δ΄ τον διόρισε επίσκοπο του Μπελέ (1609-1628), λαμβάνοντας άδεια από τον Πάπα Παύλο Ε΄ καθώς ο Καμύ ήταν μόλις είκοσι έξι ετών.
Το 1609, ο Καμύ χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον επίσκοπο της Γενεύης, Φραγκίσκο ντε Σαλ. Οι δύο επισκοπές της Γενεύης και του Μπελέ συνορεύουν μεταξύ τους, γεγονός που συνέβαλε στην περαιτέρω στενή φιλία μεταξύ των Επισκόπων. Ο Καμύ συμβουλεύονταν τον γέροντα κληρικό σε όλα τα σημαντικά ζητήματα και στη συνέχεια έγινε φίλος και μαθητής του. Ήταν από τη φύση του ένθερμος και ευφάνταστος, επίσης ορμητικός και ευέξαπτος και έτσι προσπάθησε να μιμηθεί την ήρεμη πραότητα που χαρακτήριζε τον μέντορά του, μια προσπάθεια στην οποία δεν πέτυχε πάντα. Παρ 'όλα αυτά, το 1619, ο ντε Σαλ συνέστησε τον Καμύ ως πνευματικό της Αγίας Λουΐζας ντε Μαριγιάκ, ιδρύτριας του Τάγματος των Αδελφών του Ελέους.
Ο επίσκοπος της Γενεύης δεν αρκούνταν να φιλοξενεί τον Καμύ στο Αννεσί, αλλά συχνά πήγαινε στο Μπελέ όπου περνούσε αρκετές ημέρες παρέα του. Κατά τη διάρκεια αυτών των επισκέψεων συζητούσαν τυχόν δυσκολίες που είχαν προκύψει και ενθάρρυναν ο ένας τον άλλον στο έργο τους.
Μετά τον θάνατο του Φραγκίσκου ντε Σαλ, ο Καμύ παρέμεινε στο Μπελέ για άλλα πέντε χρόνια και στη συνέχεια παραιτήθηκε από τη θέση του το 1628. Του δόθηκε σύντομα μια θέση στο Αββαείο του Ωναί το 1629 και στη συνέχεια εκτέλεσε άλλα καθήκοντα για τον αρχιεπίσκοπο της Ρουέν. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, αφιερώθηκε στη βοήθεια των φτωχών στο Παρίσι. Το 1652, διορίστηκε επίσκοπος του Αράς, αλλά πέθανε λίγο αργότερα στις 26 Απριλίου 1652.
Συγγραφικό έργο
μικρογραφία|Μέσα για να ενωθούν οι Προτεστάντες με τη Ρωμαϊκή εκκλησία|αριστερά Ο Ζαν-Πιερ Καμύ ήταν ένας από τους πιο παραγωγικούς συγγραφείς της περιόδου 1620-1648. Έγραψε πάνω από διακόσιους τόμους, τριάντα πέντε μυθιστορήματα, είκοσι ένα συλλογές διηγημάτων και τέσσερις συλλογές κηρυγμάτων.
Τα πρώτα έργα του Καμύ επηρεάστηκαν έντονα από τα Δοκίμια του Μισέλ ντε Μονταίν, αν και με περισσότερο θρησκευτικό περιεχόμενο. Τα πνευματικά του έργα εμπνεύστηκαν άμεσα από τον Φραγκίσκο ντε Σαλ. Άσκησε κριτική στα Επαιτικά τάγματα και έγραψε εκτενώς για τη φτώχεια, τη χάρη και τον πνευματικό προβληματισμό.
Η πεζογραφία του είναι συνοπτική, χωρίς την περίτεχνη ρητορική των συγγραφέων - όπως ο Αντουάν ντε Νερβέζ - της προηγούμενης γενιάς. Επίσης δείχνει τεράστια γνώση της ποιητικής τέχνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι επίσκοποι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι διηγηματογράφοι
Αμπίτλ
Το Αμπίτλ (Ambitle) είναι ένα ηφαιστειακό νησί στο Αρχιπέλαγος του Βίσμαρκ στην Παπούα Νέα Γουινέα. Το νησί βρίσκεται μέσα στη επαρχία της Νέας Ιρλανδίας και της Νέας Παπούας Γουινέας, στα ανατολικά του νησιού της νέας Ιρλανδίας. Το ύψος του είναι 450 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και στην δυτική πλευρά του έχει θερμικές πηγές. Υδροθερμικές πηγές ύδατος εμφανίζονται επίσης στους κοραλλιογενείς υφάλους στα δυτικά του νησιού.
Πηγές
Κατηγορία:Νησιά της Παπούα Νέας Γουινέας Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά
Άνω Κόνφερενς
Το Άνω Κόνφερενς (Upper Conference) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Γρενάδας, στο βόρειο τμήμα του Αγίου Ανδρέα. Πήρε το όνομά του από μια άλλη πόλη, το Κόνφερενς.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
Σχιντάμσε ΦΦ
Η Σχιντάμσε ΦΦ, γνωστή και ως SVV, ήταν μια ολλανδική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σχιντάμ. Ιδρύθηκε το 1904 και κέρδισε τον πρώτο εθνικό της τίτλο το 1949. Το 1991 συγχωνεύτηκε με τη Ντόρτντρεχτ'90, δημιουργώντας τη ΦΚ Ντόρντρεχτ. Η SVV εξακολουθεί να αγωνίζεται στα ερασιτεχνικά πρωταθλήμα ως σήμερα.
Έλληνες της Σουηδίας
Οι Έλληνες της Σουηδίας, επίσης γνωστοί ως Ελληνοσουηδοί, αποτελούνται από άτομα ελληνικής υπηκοότητας που έχουν εγκατασταθεί στη Σουηδία, καθώς και Σουηδούς κατοίκους ελληνικής κληρονομιάς.
Υπάρχουν 17.060 άτομα που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και σήμερα ζουν στη Σουηδία, καθώς και 14.097 άτομα που γεννήθηκαν στη Σουηδία με τουλάχιστον ένα γονέα που γεννήθηκε στην Ελλάδα. Η ελληνική κοινότητα στη Σουηδία εκτιμάται ότι ανέρχεται από 12.000 έως 15.000 άτομα μέχρι το 2008. Βρίσκονται κυρίως στο νότιο τμήμα της Σουηδίας, ιδίως γύρω από τη Στοκχόλμη.
Ιστορία
Το πρώτο μεγάλο μεταναστευτικό κύμα από την Ελλάδα με κατεύθυνση τη Σουηδία έλαβε χώρα κατά τη δεκαετία του 1960, κυρίως λόγω της έντονης ζήτησης εργασίας εργατικών χεριών από τη σουηδική βιομηχανία. Η πρώτη εταιρεία στην οποία εστάλησαν Έλληνες εργάτες ήταν η Scania στο Σεντερτέλιε, στην οποία εργάζονταν 30 Έλληνες εργάτες. Το 1964, όλοι οι Έλληνες (ανεξαρτήτως πολιτικών απόψεων) απέκτησαν το δικαίωμα να αποκτήσουν διαβατήριο για ταξίδια στο εξωτερικό. Έτσι πολλοί Έλληνες υπέβαλαν αίτηση στη Σουηδία για εργασία. Το 1967, λόγω του στρατιωτικού πραξικοπήματος που έλαβε χώρα στην Ελλάδα, πολλοί Έλληνες μετανάστευσαν στη Σουηδία και άλλες χώρες. Το 1970, σύμφωνα με στατιστικά, λόγω της εργατικής μετανάστευσης, οι γεννημένοι στην Ελλάδα κάτοικοι της Σουηδίας, οι άντρες που ανήκαν στις εργατικές ηλικίες ήταν πολλαπλάσιοι από τις γυναίκες.
Λόγω της οικονομικής κρίσης που έπληξε την Ελλάδα κατά την οκταετία 2010-18, η μετανάστευση από την Ελλάδα προς τη Σουηδία αυξήθηκε και πάλι, λόγω της αυξανόμενης ανεργίας στην Ελλάδα, ακόμη και μεταξύ ατόμων με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, όπως γιατροί και μηχανικοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ελληνικής καταγωγής Σουηδια
Κωνσταντίνη
thumb|250px|Η γέφυρα Σίντι Ρατσέντ Η Κωνσταντίνη (αραβικά: قسنطينة Κουσαντίνα, γαλλικά: Constantine, Κονσταντίν) είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Κωνσταντίνης, στην Αλγερία. Ο δήμος, σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 448.374 κατοίκους, ενώ σε ολόκληρο το πολεοδομικό συγκρότημα ο πληθυσμός είναι περίπου 900.000, κάνοντας την την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας μετά το Αλγέρι και το Οράν. Βρίσκεται 530 χιλιόμετρα ανατολικά του Αλγερίου και 80 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από τη Σκικντά, το επίνειο της πόλης. Η Κωνσταντίνη κατά την περίοδο της γαλλικής αποικιοκρατίας ήταν η πρωτεύουσα της ανατολικής Αλγερίας.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε αρχικά από τους Φοίνικες, οι οποίοι την ονόμασαν Σέβα (βασιλική πόλη). Αργότερα μετονομάστηκε σε Κίρτα, από τον Νουμίδη βασιλιά Σύφακα, ο οποίος την όρισε σε πρωτεύουσα. Η πόλη κατελήφθη από τη Νουμιδία, τη χώρα των Βερβέρων, αφού οι Φοίνικες ηττήθηκαν από τους Ρωμαίους στον Γ΄ Καρχηδονιακό Πολέμο. Το 112 π.Χ. η πόλη κατελήφθη από τον Ιουγούρθα καθώς νίκησε τον ετεροθαλή αδελφό του Ατάρβα. Αργότερα η πόλη χρησίμευσε ως βάση για τους Ρωμαίους στρατηγούς Καικίλιο Μέτελλο και Γάιο Μάριο στον πόλεμό τους εναντίον του Ιουγούρθα. Με την ήττα του βασιλιά Ιόβα του Α΄ και τους υπόλοιπους υποστηρικτές του Πομπήιου στην Αφρική (περ. 46), ο Ιούλιος Καίσαρας χαρακτήρισε την πόλη ως ιδιαίτερη αποικία, της έδωσε το όνομα Sittlanorum Colonia και την ρωμαϊκή υπηκοότητα στους κατοίκους.
Το 311, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ του αυτοκράτορα Μαξεντίου και του σφετεριστή Δομιτίου Αλεξάνδρου (πρώην κυβερνήτη της Αφρικής), η πόλη ισοπεδώθηκε. Ξαναχτίστηκε το 313 και ονομάστηκε Colonia Constantiniana από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Μέγα, ο οποίος νίκησε τον Μαξέντιο. Το 432 κατελήφθη από τους Βανδάλους, από το 534 μέχρι το 697 ανήκε στο Εξαρχάτο της Αφρικής. Από τον 8ο έως τον 15ο αιώνα ελέγχεται από Άραβες και Βερβέρους.
Η πόλη ανέκαμψε τον 12ο αιώνα και υπό των Αλμοάδων ήταν πάλι ευημερούσα. Από το 1529 πέρασε στην κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και έγινε έδρα Μπέη. Ο Σαλά Μπέης, ο οποίος κυβέρνησε την πόλη το 1770-1792, την εξωράισε και έχτισε μεγάλο μέρος της μουσουλμανικής αρχιτεκτονικής που είναι ορατή ακόμα σήμερα.
Το 1826 ο τελευταίος Μπέης, ο Αχμέντ Μπεν Μοχάμεντ Σερίφ ηγήθηκε μιας σθεναρής αντίστασης εναντίον των γαλλικών δυνάμεων που εισέβαλαν στην Αλγερία. Στις 13 Οκτωβρίου 1837 η περιοχή κατελήφθη από τους Γάλλους και μέχρι το 1962 ήταν μέρος της γαλλικής αποικίας και έδρα του ομωνύμου νομού.
Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη Βόρεια Αφρική, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κ, η Κωνσταντίνη και η κοντινή πόλη Σετίφ χρησιμοποιήθηκαν από τις συμμαχικές δυνάμεις ως επιχειρησιακές βάσεις.
Το 1880, ενώ εργαζόταν στο στρατιωτικό νοσοκομείο Κωνσταντίνης, ο φυσικός Σαρλ Λουί Αλφόνς Λαβεράν, ανακάλυψε ότι η αιτία της ελονοσίας είναι ένα πρωτόζωο, αφού παρατήρησε τα παράσιτα σε επίχρισμα αίματος που έλαβε από στρατιώτη που μόλις είχε καταλήξει. Έτσι έλαβε το Βραβείο Νομπέλ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1907.
Γεωγραφία
Η Κωνσταντίνη είναι κτισμένη σε βραχώδες οροπέδιο, σε υψόμετρο 650 μέτρων. Την πόλη περιβάλλει μια βαθιά χαράδρα με βάθος 200 μέτρων, η οποία οχυρώνει φυσικά την πόλη. Πληθώρα γεφυρών περνούν πάνω από το ποταμό Ρούμελ και τη χαράδρα.
Αξιοθέατα
Αν και πολλοί πολιτισμοί πέρασαν από την Κωνσταντίνη, άφησαν λίγα ίχνη επειδή τα παλιά κτίρια γκρεμίζονταν και κτίζονταν στη θέση τους καινούργια. Στην Κωνσταντίνη έχουν βρεθεί τέχνεργα από τους προϊστορικούς χρόνους, ενώ σε σπηλιές υπάρχουν ζωγραφιές και λιβυκές εγχαράξεις. Στον καρχηδονιακό χώρο Ελ Χόφρα βρέθηκαν σχεδόν χίλιες στήλες, οι οποίες σήμερα βρίσκονται στο Μουσείο της Κίρτα (που βρίσκεται στην πόλη) και στο Λούβρο, ενώ μέσα στην πόλη υπάρχουν διάσπαρτα τα ερείπια του ρωμαϊκού υδραγωγείου και άλλων ρωμαϊκών έργων. Τα ρωμαϊκά λουτρά βρίσκονταν κοντά στη γέφυρα Σίνι Μ'σιντ. Αρκετά ισλαμικά μνημεία, τεμένη και τείχη στη μεντίνα, χρησιμοποιούν υλικά από τα ρωμαϊκά κτίσματα.
Η μεντίνα κατασκευάστηκε πάνω σε ασβεστόλιθο. Κτίστηκε βαθμιδωτά από το κάσμπαχ μέχρι τη φτωχογειτονιά Σούικα. Η παλαιά πόλη περιβάλλεται από τις δύο πλευρές από το φαράγγι του Ρούμελ και την τρίτη από ένα γκρεμό. Γέφυρες συνδέουν τη μεντίνα με την υπόλοιπη πόλη. Παραμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας και στη συνέχεια σταδιακά κατάστραφηκε από υπερπληθυσμό και έλλειψη συντήρησης. Η μεντίνα έχει πλούσια ιστορική και αρχιτεκτονική κληρονομιά, όπως τα παλιά τζαμιά, το παλάτι του Μπέη και τα σπίτια που χρονολογούνται από τον 16ο και 17ο αιώνα. Από το 1990 αποτελεί μνημείο εθνικής κληρονομιάς.
Το παλάτι του Αχμέντ Μπέη είναι ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά μνημεία. Κατασκευάστηκε την περίοδο 1826 με 1835 από τον Αχμέντ Μπέηη Χατζ, ήρωα της αντίστασης έναντι των αποικιοκρατών στην ανατολική Αλγερία. Έχει εμβαδό 5.600 τετραγωνικά μέτρα. Το παλάτι ξεχωρίζει εξαιτίας του μαυριτανικού μπαρόκ ύφους του και έχει επιρροές από άλλα ευρωπαϊκά και ανατολίτικα ρεύματα. Ο μπέης κατά τη διάρκεια του χατζ γοητεύθηκε από την αρχιτεκτονική των πόλεων από τις οποίες περνούσε. Πολύχρωμα κεραμικά διακοσμούν τους τοίχους και αναπαριστούν αρκετές αραβικές πόλεις. Τα κτίρια του παλατιού περιβάλλουν τρεις κήπους και τρεις διαδρόμους. Μια πτέρυγα του παλατιού ήταν χαρέμι.
Το θέατρο της περιοχής της Κωνσταντίνης κτίστηκε την περίοδο 1861-1883 σε στυλ ιταλικής όπερας εκεί που στο παρελθόν βρισκόταν ο στρατώνας των γενίτσαρων. Είναι το πρώτο μεγάλο κτίσμα που κατασκεύασαν οι Γάλλοι, όπως και το μνημείο για τους πεσόντες στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Κωνσταντίνη είναι αδελφοποιημένη με:
Γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2007-08
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2007-08 ήταν το 70ο από την καθιέρωση της πρώτης κατηγορίας του Γαλλικού πρωταθλήματος. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ολιμπίκ Λυών για 7η στην ιστορία της. Θέση στο Champions League εξασφάλισαν επίσης η Ζιροντέν Μπορντό και η Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Κωνσταντίνη
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2007-08
Αναφορές
Κατηγορία:Λιγκ 1
Αλέξανδρος ο Τραλλιανός
Ο Αλέξανδρος ο Τραλλιανός (πολυτονικό: Ἀλέξανδρος ὁ Τραλλιανός, λατινικά: Alexander Trallianus, 525 – 605) ήταν Βυζαντινός Μικρασιάτης ιατρός από τις Τράλλεις της Λυδίας και ένας από τους πιο διακεκριμένους ιατρούς της ύστερης αρχαιότητας.
Χρονολόγηση
Θεωρείται πως έζησε στον 6ο αιώνα καθώς στα γραπτά του αναφέρει τον επίσης ιατρό του 6ου αιώνα Αέτιο τον Αμιδηνό, ο οποίος δεν ξεκίνησε να γράφει τις πραγματείες του παρά μόνο στο τέλος του 5ου ή τις αρχές του 6ου αιώνα. Παράλληλα γίνονται αναφορές στον Αλέξανδρο τον Τραλλιανό από τον ιατρό Παύλο τον Αιγινήτη ο οποίος έζησε τον 7ο αιώνα, και ο Αλέξανδρος αναφέρεται ως σύγχρονος του ιστορικού Αγαθία του Σχολαστικού του οποίου τα συγγράμματα έχουν ως σημείο εκκίνησης το ξεκίνημα της βασιλείας του Ιουστίνου Β´ το 565.
Ιστορικό
Ο πατέρας του ήταν επίσης ιατρός και ονομάζονταν Στέφανος, ενώ είχε επίσης και 4 αδέρφια, τους Ανθέμιο, Διόσκουρο, Μητρόδωρο, και Ολύμπιο οι οποίοι ήταν όλοι διακεκριμένοι στα επαγγέλματα με τα οποία ασχολούνταν. Ο Αλέξανδρος κατείχε μεγάλη εμπειρία και μεγάλη φήμη ως ιατρός η οποία τον συνόδευε όχι μόνο σε Κωνσταντινούπολη και Ρώμη, αλλά και σε άλλες περιοχές στις οποίες ταξίδευε όπως η Ιβηρική χερσόνησος, Γαλατία, και άλλες περιοχές της Ιταλικής χερσονήσου, και συχνά αποκαλούνταν Αλέξανδρος ο Ιατρός.
Θεωρείται ο πρώτος ο οποίος έκανε χρήση του όρου επιστήμονας για να περιγράψει την ιδιότητα του ιατρού. Ωστόσο μια από τις πιο ιδιόμορφες πρακτικές του Αλέξανδρου, ήταν η μυστικιστική χρήση των φυλαχτών και των επικλήσεων. Για παράδειγμα, για την θεραπεία του πυρετού σύστηνε την χρήση φύλλου ελιάς πάνω στο οποίο θα έπρεπε να αναγραφεί με μελάνι η ακολουθία γραμμάτων κα ροι α, και το φύλλο κατόπιν θα έπρεπε να κρεμαστεί γύρω από το λαιμό ως φυλαχτό. Σε άλλη περίπτωση που αφορούσε την αντιμετώπιση της ποδάγρας αναγράφει πως εξόρκιζε την ασθένεια αναφωνόντας την ονομασία Ἰαὼ Σαβαὼθ καθώς και Ἰαὼ, Σαβαὼθ, Ἀδοναὶ, Ἐλωί, πιθανώς μια ένδειξη πως ο ίδιος ήταν Χριστιανός ή Ιουδαίος στο θρήσκευμα.
Ο Γερμανός λόγιος του 17ου αιώνα Γιόχαν Άλμπερτ Φαμπρίκιος θεωρούσε πως ο Αλέξανδρος ανήκε στην αρχαία ιατρική σχολή των Μεθοδικών, ωστόσο αυτό δεν έχει γίνει πλήρως αποδεκτό.
Έργα
Ξεκίνησε να γράφει σε αρκετά μεγάλη ηλικία, χρησιμοποιώντας την εμπειρία που είχε αποκομήσει όλα τα χρόνια που εργάζονταν ως ιατρός, αλλά πλέον είχε γίνει πολύ μεγάλος και δεν του είχαν απομείνει πολλές φυσικές δυνάμεις για την συνέχιση της εξάσκησης του επαγγέλματος. Ο τρόπος γραφής του δεν ήταν ιδιαίτερα κομψός, ωστόσο ήταν λιτός, άμεσος και καθαρός, και χρησιμοποιούσε κοινές και κατανοητές εκφράσεις για την περιγραφή των όρων.
Το κύριο έργο του ήταν το 12τομο έργο Θεραπευτικά, το οποίο κατά την Αναγέννηση έγινε γνωστό στα λατινικά ως Alexandri Yatros Practica και είχε πολλές ανατυπώσεις, ενώ η πρώτη έντυπη έκδοση του στο αρχικό κείμενο των ελληνικών έγινε στο Παρίσι το 1548. Εμφανίζεται επίσης να έχει γράψει αρκετές άλλες μελέτες οι οποίες δεν διασώζονται, όπου ασχολήθηκε με τη μελαγχολία και τις αυτοκτονικές τάσεις που αυτή οδηγεί, κατάγματα, πληγές της κεφαλής, ούρα και άλλα πολλά θέματα. Ο ίδιος αναφέρει 2 άλλα έργα του τα οποία μεταφράστηκαν στα Αραβικά, και τα οποία σχετίζονταν με τις παθήσεις των ματιών και την πλευρίτιδα αντίστοιχα.
Το άλλο έργο του το οποίο διασώζεται και είναι σχετικά γνωστό είναι μια σύντομη πραγματεία με τίτλο Περὶ Ἑλμίνθων (γνωστό στα λατινικά ως De Lumbricis), όπου μη μπορώντας να διαγνώσει την ασθένεια που ταλαιπωρούσε το παιδί ενός φίλου του, κατέγραψε όλες του τις γνώσεις του σχετικά με τα εντερικά παράσιτα και τα θεραπευτικά μέσα για την αντιμετώπιση τους στο σύγγραμμα αυτό. Το αρχικό κείμενο της πραγματείας αυτής εκδόθηκε έντυπα το 1570 στη Βενετία από τον Τζερόνιμο Μερκουριάλι.
Του αποδίδονται μερικές φορές και 2 άλλα έργα σχετικά με μια συλλογή ιατρικών θεμάτων και μια πραγματεία σχετικά με τον πυρετό, τα συγκεκριμένα όμως πιθανώς ανήκουν στον Αλέξανδρο τον Αφροδισιέα του 3ου αιώνα μ.Χ. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιατροί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Μικρασιάτες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Νυμφαίο Φλώρινας
Το χωριό Νυμφαίο (παλαιότερα Νιβέστα ή και Νέβεσκα ) είναι ορεινός οικισμός (υψόμ. 1.350) που έχει χαρακτηρισθεί από το 1978 ως «διατηρητέος παραδοσιακός οικισμός». Υπάγεται στο Δήμο Αμυνταίου της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας. Βρίσκεται στο νότιο άκρο του νομού Φλώρινας, στις ανατολικές κλιτύες του όρους Βέρνου, σε απόσταση 57 χλμ. από την πόλη της Φλώρινας μέσω του αυτοκινητοδρόμου 27 και του οδικού άξονα Ξινού Νερού.
Οι ταξιδιωτικοί οδηγοί το παρουσιάζουν ως ένα από τα δέκα ομορφότερα χωριά της Ευρώπης, ενώ στον παγκόσμιο διαγωνισμό της U.N.E.S.C.O. διεκδίκησε το Διεθνές Βραβείο Μελίνα Μερκούρη για την άριστη διαχείριση πολιτιστικού αποθέματος και φυσικού περιβάλλοντος. Ο οικισμός έχει μόνιμο πληθυσμό 132 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Το όνομα
Η επίσημη ονομασία πριν από την απελευθέρωση -και για μερικά χρόνια μετέπειτα- ήταν Νέβεσκα.
Ο οικισμός μετονομάστηκε από Νέβεσκα σε Νυμφαίον (και συνακόλουθα η κοινότητα Νεβέσκης σε κοινότητα Νυμφαίου) με το Προεδρικό Διάταγμα της 9/2/1926 "Περί μετονομασίας κοινοτήτων και οικισμών της Μακεδονίας".
Η χρήση της ονομασίας Νέβεσκα είναι αρκετά παλαιά και χρονολογείται ήδη από την οθωμανική απογραφή του 1530, η οποία αναφέρεται σε χωριό Neveska του καζά Florina.
Ιστορικό
Το Νυμφαίο οικίστηκε περί το 1385 από Βλάχους Οδίτες, δηλαδή λατινοφωνήσαντες αυτόχθονες Μακεδόνες, που επί 1.400 χρόνια φύλαγαν τη γειτονική Εγνατία Οδό και οι οποίοι κατέφυγαν τότε στα απρόσιτα βουνά, ύστερα από σκληρές μάχες με τους Οθωμανούς. Αυτοί οι πολεμιστές οικιστές του Νυμφαίου συνθηκολόγησαν αργότερα υπό όρους. Έτσι παρέμειναν ένοπλοι και αυτοδιοικούμενοι, υπαγόμενοι απευθείας στη Βαλιντέ Σουλτάνα, δηλαδή τη μητέρα του Σουλτάνου, στην οποία πλήρωναν πολύ μειωμένους φόρους. Μέχρι τις αρχές του 17ου αιώνα ζούσαν κυρίως με ληστρικές επιδρομές στα τσιφλίκια του κάμπου. Περί το 1630 άρχισαν να επιδίδονται στην ασημουργία και ανέδειξαν το χωριό τους σε περιώνυμο κέντρο αργυροχρυσοχοΐας όλης της Μακεδονίας για τους υπόλοιπους τρεις αιώνες.
Κατά τις σαρωτικές επιδρομές των Αλβανών, κατά τα τέλη του 18ου αιώνα μετά τα Ορλωφικά, το Νυμφαίο δέχτηκε πολλούς Βλάχους Μακεδόνες Έλληνες πρόσφυγες από τη Μοσχόπολη, τη Νικολίτσα, το Λινοτόπι και άλλα μέρη που καταστράφηκαν από τους επιδρομείς. Παράλληλα, ένας σημαντικός αριθμός κατοίκων του χωριού μετακινήθηκε προς την ανατολική Μακεδονία, στα χωριά Άνω Πορόια, Κάτω Τζουμαγιά, Αλιστράτη, Νιγρίτα, στις Σέρρες και αλλού. Κατά την Ελληνική επανάσταση του 1821 σημαντική ήταν η προσφορά των κατοίκων του Νυμφαίου, όπως η οικογένεια του Μίχα Τσίρλη, που χρηματοδότησε τον αγώνα, του Νάκα, καθώς και των αδερφών Αντώνιου και Βασίλειου Ζούρκου. Στο Μακεδονικό κίνημα του 1878 κατά της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, ιδιαίτερη μορφή του Νυμφαίου αναδείχτηκε ο οπλαρχηγός Βασίλειος Ζούρκας, που δρούσε έως τις περιοχές Βαρνούντα και Μοριχόβου. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα, οι κάτοικοι πρωτοστάτησαν στις Ελληνικές προσπάθειες, με κυριότερο αγωνιστή τον οπλαρχηγό Δημήτριο Γκόλνα. Το Νυμφαίο ανέδειξε σημαντικούς ευεργέτες, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει ο Μίχας Τσίρλης.
Σημερινό Νυμφαίο
Το χωριό περικλείεται από δάσος οξιάς και διασχίζεται από λιθόστρωτα μονοπάτια και πετρόκτιστα σπίτια. Τα τελευταία χρόνια με τη συμβολή σημαντικών ατόμων που κατάγονται από το χωριό, όπως ο πρόεδρός του Νικόλαος Μέρτζος και η οικογένεια Μπουτάρη, έχει γίνει πόλος έλξης αξιόλογου τουρισμού.
Στην περιοχή δραστηριοποιείται η οργάνωση του Αρκτούρου με ένα περιβαλλοντικό κέντρο ενημέρωσης για την καφέ αρκούδα και το λύκο ενάμισι χιλιόμετρο έξω από το χωριό. Στις εγκαταστάσεις αυτές φιλοξενούνται αρκούδες, οι οποίες έχουν κατασχεθεί από αρκουδιάρηδες και ζωολογικούς κήπους και αρκετοί λύκοι αντίστοιχα - ζώα για τα οποία θεωρείται αδύνατη η επανένταξη τους στο φυσικό περιβάλλον. Στην περιοχή έχουν δημιουργηθεί ιππικός όμιλος, ο αστικός συνεταιρισμός γυναικών "Η Νύμφη", ο οποίος παράγει και πουλά παραδοσιακά προϊόντα, πέντε παραδοσιακοί ξενώνες, εστιατόρια και η κοινοτική επιχείρηση τουριστικής ανάπτυξης. Στο χωριό υπάρχει επίσης και το μισογκρεμισμένο στρατηγείο του Παύλου Μελά, ενώ το παλιό σχολείο είναι η Νίκειος Σχολή, δωρεά του Νυμφαιώτη Ιωάννη Ζαν Νίκου (1875-1930), η οποία δε λειτουργούσε για πολλά χρόνια λόγω έλλειψης μαθητών και αποτελεί πλέον Συνεδριακό κέντρο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καθώς και ένα από τα τρία σημεία ενημέρωσης κοινού της ΜΚΟ Αρκτούρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νυμφαιο Νυμφαιο Κατηγορία:Δήμος Αμυνταίου
Διακήρυξη της Κρατικής Κυριαρχίας του Μπασκορτοστάν
Η Διακήρυξη της Κρατικής Κυριαρχίας του Μπασκορτοστάν ήταν ένα έγγραφο που δήλωνε την πολιτική και οικονομική αυτονομία της Μπασκιρικής Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας από τη Σοβιετική Ένωση. Η Διακήρυξη εγκρίθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1990 κατά την τρίτη σύνοδο του Ανώτατου Σοβιέτ της Μπασκιρικής ΑΣΣΔ. Η πρώην Μπασκιρικής ΑΣΣΔ είναι η σημερινή Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν, ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας.
Ιστορία
Στις 12 Ιουνίου 1990, το Κογκρέσο των Λαϊκών Αντιπροσώπων της ΡΣΟΣΔ ενέκρινε τη Διακήρυξη Κρατικής Κυριαρχίας της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Αυτή η Διακήρυξη, καθώς και οι νόμοι της ΕΣΣΔ "Σχετικά με τον καταμερισμό των εξουσιών μεταξύ της ΕΣΣΔ και των υποκειμένων της Ομοσπονδίας", "Σχετικά με τη βάση των οικονομικών σχέσεων της ΕΣΣΔ και της Ένωσης και των αυτόνομων δημοκρατιών" που ήταν η νομική βάση για την ανάπτυξη και την υιοθέτηση της δήλωσης κρατικής κυριαρχίας της Μπασκιρικής Δημοκρατίας.
Στις 10 Αυγούστου 1990 δημοσιεύτηκαν διάφορα σχέδια στις σελίδες της Διακήρυξης από εθνικές εφημερίδες για δημόσια συζήτηση, μεταξύ των οποίων ένα σχέδιο που εκπονήθηκε από τους μελετητές Λ.Σ. Γκουμέροβα, Ζ.Ι. Ενικέγιεφ, Α.Ν. Τιμόνιν και Φ.Ζ. Γιουσούποφ.
Στις 11 Οκτωβρίου 1990, κατά την τρίτη σύνοδο του Ανώτατου Σοβιέτ της Μπασκιρικής ΑΣΣΔ υιοθετήθηκε η Διακήρυξη Κρατικής Κυριαρχίας της Δημοκρατίας.
Η κρατική αργία
Η 11η Οκτωβρίου γιορτάζεται στο Μπασκορτοστάν ως Ημέρα Δημοκρατίας, μια εθνική αργία για την Ημέρα της Διακήρυξης για την Κρατική Κυριαρχία της Δημοκρατίας. Οι αργίες θεσπίστηκαν από το Ανώτατο Συμβούλιο της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στις 27 Φεβρουαρίου 1992. Μαζί με άλλες εθνικές αργίες όπως το Ιντ αλ-Φιτρ, το Ιντ αλ-Αντχά και την Ημέρα του Συντάγματος του Μπασκορτοστάν, η Ημέρα της Δημοκρατίας είναι επίσης εργατική αργία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίκαιο της Ρωσίας Κατηγορία:Ιστορία του Μπασκορτοστάν
Πινόσαβα
Η Πινόσαβα (σερβικά : Пиносава) είναι κωμόπολη της Σερβίας και τμήμα της πόλης του Βελιγραδίου. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Βοζντοβάτς.
Πληθυσμός
Η Πινόσαβα έχει στατιστικώς χαρακτηριστεί ως αστικός οικισμός (πόλη). Ο πληθυσμός έχει διακυμάνσεις κατά την τελευταία δεκαετία. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με τις επίσημες απογραφές είναι :
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, οι Σέρβοι είναι 2.781 ή το 98% του πληθυσμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Βόζντοβατς Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Φοίνιξ (Αριζόνα)
Το Φοίνιξ (αγγλικά: Phoenix, Arizona), είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Αμερικανικής πολιτείας Αριζόνα, καθώς και η πέμπτη μεγαλύτερη και πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πόλη του Φοίνιξ, βρίσκεται στο νότιο τμήμα των ΗΠΑ και περίπου στο κέντρο της πολιτείας της Αριζόνα. Η πόλη έχει πληθυσμό 1.733.630 κατοίκους, ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Φοίνιξ ξεπερνά τους 4.857.962 κατοίκους, σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021.
Το Φοίνιξ, είναι επίσης, έδρα της κομητείας Μαρικόπα.
Ιστορία
Το Φοίνιξ ιδρύθηκε το 1871. Η ιστορία αρχίζει το 1857, όταν ένας βετεράνος του εμφυλίου πολέμου ο Τζακ Σουίλιγκ ο οποίος σε μια εκδρομή πρόσεξε τα αρχαία κανάλια που βρίσκονταν στην περιοχή. Ο Σουίλιγκ έκανε το πρώτο αρδευτικό έργο στην περιοχή και ξεκίνησε τη μικρή αγροτική κοινότητα του Φοίνιξ, που σήμερα έχει εξελιχθεί σε μεγάλη μητροπολιτική περιοχή.
Νίνα Σιμόν
Η Νίνα Σιμόν (Nina Simone, πραγματικό όνομα Γιούνις Καθλήν Γουέιμον, Eunice Kathleen Waymon, 21 Φεβρουαρίου 1933 – 21 Απριλίου 2003) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και πιανίστρια. Αν και οι ειδικοί την κατατάσσουν στους καλλιτέχνες της τζαζ μουσικής, η ίδια δεν αποδέχτηκε ποτέ αυτή την τυποποίηση. Από γενική άποψη το έργο της καλύπτει ένα ευρύ φάσμα, από τη μπλουζ, την rhythm and blues έως τη σόουλ μουσική. Η φωνή της χαρακτηρίζεται από πάθος, μεγάλες αναπνοές και τρέμουλο.
Φοίνιξ (Αριζόνα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αριζόνα __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Νίνα Σιμόν
Βιογραφία
Η Σιμόν γεννήθηκε στην πόλη Τράιον της Νότιας Καρολίνας, ήταν το έκτο από τα οκτώ παιδιά πολυμελούς οικογένειας. Όπως πολλοί άλλοι Μαύροι τραγουδιστές, επηρεάστηκε όταν ήταν παιδί από την περίφημη μεσόφωνο του λυρικού ρεπερτορίου Μάριαν Άντερσον και άρχισε να τραγουδάει στην τοπική της εκκλησία, φανερώνοντας παράλληλα πλούσιο ταλέντο και ως πιανίστρια. Ένα περιστατικό εκείνης της περιόδου, συνέβαλε στη μετέπειτα ανάμειξή της στο κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα: στην πρώτη της δημόσια εμφάνιση στο πιάνο, σε ηλικία δέκα ετών, οι γονείς της, οι οποίοι είχαν πιάσει θέσεις στην πρώτη σειρά, υποχρεώθηκαν με τη βία να μετακινηθούν, για να καθίσουν Λευκοί.
Σε ηλικία 17 ετών μετακόμισε στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια, όπου έδινε μαθήματα και συνόδευε στο πιάνο την ερμηνεία διαφόρων τραγουδιστών. Χάρις την οικονομική συνεισφορά δωρητών, άρχισε σπουδές πιάνου στην περίφημη Σχολή Τζούλλιαρντ της Νέας Υόρκης. Ωστόσο, η έλλειψη πόρων την ανάγκασε να τα παρατήσει και να εγκαταλείψει το όνειρό της να γίνει η πρώτη Αφρο-αμερικανή σολίστας πιάνου. Αργότερα προσπάθησε να εισαχθεί στο ιδιαίτερα απαιτητικό Curtis Institute της Φιλαδέλφεια, αλλά απορρίφθηκε. Η ίδια πίστευε ότι αυτό έγινε λόγω της φυλετικής της καταγωγής.
Στη συνέχεια στράφηκε στη μπλουζ και την τζαζ μουσική. Το 1954 άρχισε να εμφανίζεται σε νυχτερινό κέντρο της Ατλάντικ Σίτυ με το καλλιτεχνικό όνομα "Νίνα Σιμόν". Το "Νίνα" - στα ισπανικά "κορίτσι" - ήταν το παρατσούκλι που της κόλλησε ο φίλος της ενώ το «Σιμόν» προήλθε από το όνομα της Γαλλίδας ηθοποιού Σιμόν Σινιορέ. Άρχισε να γίνεται γνωστή στο ευρύτερο κοινό το 1959 ερμηνεύοντας σε διασκευή το "I Loves You Porgy" (από το μιούζικαλ Porgy and Bess) του Τζορτζ Γκέρσουϊν, το οποίο ήταν και η μοναδική της επιτυχία που θα εισερχόταν στο αμερικανικό Top 40. Ακολούθησε το "My Baby Just Cares For Me" (το οποίο επανήλθε ως επιτυχία τη δεκαετία του 1980, όταν χρησιμοποιήθηκε σε τηλεοπτικές διαφημίσεις του αρώματος Chanel No. 5).
Κατά τη δεκαετία του 1960 η Σιμόν αναμείχθηκε στο κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα και ηχογράφησε μία σειρά στρατευμένων τραγουδιών, όπως τα "To Be Young, Gifted And Black" (που έγινε αργότερα μεγάλη επιτυχία σε εκτέλεση της Αρίθα Φράνκλιν) "Blacklash Blues", "Mississippi Goddam" (με αφορμή τη δολοφονία του Μαύρου αγωνιστή Μέντγκαρ Έβερς και την έκρηξη βόμβας σε εκκλησία, στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα, όπου σκοτώθηκαν τέσσερα Μαύρα παιδιά), "I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free" και το "Pirate Jenny" του Κουρτ Βάιλ ("Η Τζέννυ των Πειρατών" από την Όπερα της Πεντάρας).
Το 1961, η Νίνα Σιμόν ηχογράφησε μια εκτέλεση του παραδοσιακού τραγουδιού «House Of The Rising Sun», ένα τραγούδι το οποίο αργότερα ηχογράφησε και ο Μπομπ Ντίλαν, ενώ έγινε μεγάλη επιτυχία από τους Animals. Στα τραγούδια για τα οποία είναι διάσημη περιλαμβάνονται το "I Put A Spell On You" (η αυθεντική εκτέλεση είναι του 'Screamin' Jay Hawkins), το "Here Comes The Sun" των Beatles, και το "Four Women". Η Σιμόν ήταν πολυδιάστατη ως καλλιτέχνης και αυτό ήταν έκδηλο στο σύνολο της μουσικής της, που συχνά είχε την απλότητα της παραδοσιακής μουσικής. Σε μία και μόνη συναυλία, μπορούσε με ευκολία να περνάει από γκόσπελ ήχους σε μπλουζ και τζαζ, και από κομμάτια όπως το "For All We Know", σε κομμάτια εμποτισμένα με κλασσικές ευρωπαϊκές επιρροές. Στην κινηματογραφική επιτυχία του Νόρμαν Τζούισον, "The Thomas Crown Affair" του 1968, με πρωταγωνιστές τον Στιβ ΜακΚου;hν και τη Φέy Ντάναγουεϋ, ξεχώριζε το τραγούδι"Sinner Man" και έφερε τη μουσική της Νίνα Σιμόν κοντά σε ένα ευρύτερο κοινό.
Το 1971 η Σιμόν έφυγε από τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά από διαφορές που είχε με ατζέντηδες, δισκογραφικές εταιρίες αλλά και τις φορολογικές Αρχές, επικαλούμενη ως αιτία τον ρατσισμό. Έτσι, επιστρέφοντας το 1978, συνελήφθη για φοροδιαφυγή, αφού είχε αρνηθεί να καταβάλει φόρους αρκετών ετών, ως διαμαρτυρία για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Έζησε σε διάφορες χώρες της Καραϊβικής, της Αφρικής και της Ευρώπης, συνεχίζοντας τις εμφανίσεις και μετά τα εξήντα της. Τη δεκαετία του 1980 εμφανιζόταν τακτικά στο τζαζ κλαμπ Ronnie Scott's στο Λονδίνο.
Στη μουσική βιομηχανία είχε αποκτήσει τη φήμη ανθρώπου δύσκολου στη συνεννόηση και με εκρηκτικό χαρακτήρα, χαρακτηρισμός για τον οποίο η ίδια διαφωνούσε σθεναρά. Είναι χαρακτηριστικό ένα περιστατικό που συνέβη το 1995, όταν έριξε εναντίον του γιου ενός γείτονά της με αεροβόλο όπλο, επειδή γελούσε και την εμπόδιζε να αυτοσυγκεντρωθεί. Αν και η παρουσία της επί σκηνής είχε κάπως απόμακρο και αλαζονικό ύφος, στα μετέπειτα χρόνια η Σιμόν έδειχνε να απολαμβάνει ιδιαίτερα να επικοινωνεί με το ακροατήριο, με διηγήσεις συχνά χιουμοριστικών περιστατικών από την καριέρα της και τη μουσική και ερμηνεύοντας κομμάτια κατά παραγγελία των θαυμαστών της. Το μεγαλοπρεπές της παρουσιαστικό και η επιβλητική της παρουσία πάνω στη σκηνή, χάρισαν στη Σιμόν τον τίτλο της "Αρχιέρειας της Σόουλ".
Κινηματογραφικές ταινίες όπως το Point Of No Return του 1993, το "Romeo And Juliet" του 1996 και το "The Thomas Crown Affair" του 1999 (ριμέικ της ταινίας του 1968), περιλάμβαναν μερικά από τα τραγούδια της, παρουσιάζοντας στη νεότερη γενιά την εκφραστική μουσική της.
Παντρεύτηκε και χώρισε δύο φορές. Ο πρώτος της γάμος, το 1958 με τον Ντον Ρος, διήρκεσε μόλις ένα χρόνο. Το 1960 ήταν η σειρά του Άντριου Στράουντ, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την επίσης τραγουδίστρια Λίσα Σιμόν Κέλλυ. Ωστόσο, θα πάρουν διαζύγιο το 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανοί στιχουργοί Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί Κατηγορία:Νίνα Σιμόν
Πέρλες (Γρενάδα)
Οι Πέρλες (Pearls) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Από αυτήν πήραν το όνομά τους οι Άνω Πέρλες και οι Κάτω Πέρλες.
Δείτε επίσης
Περλες
Άνω Πέρλες
Οι Άνω Πέρλες (Upper Pearls) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Γρενάδας, στο βόρειο τμήμα του Αγίου Ανδρέα. Πήρε το όνομά της από μια άλλη πόλη, τις Πέρλες. Βρίσκεται πολύ κοντά στο Άνω Κόνφερενς.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
Αεροδρόμιο του Μπάρι-Παλέζε
Το Αεροδρόμιο του Μπάρι-Παλέζε (ιταλικά: Aeroporto di Bari-Palese), γνωστό και ως Αεροδρόμιο Κάρολ Βοϊτίλα (ιταλικά: Aeroporto Karol Wojtyła), είναι ένας αερολιμένας, που εξυπηρετεί την ιταλική πόλη Μπάρι, από την οποία απέχει περίπου 8 χιλιόμετρα. Το 2015, πάνω από 2 εκατομμύρια επιβάτες χρησιμοποίησαν το αεροδρόμιο.
Το αεροδρόμιο συνδέεται με το Μπάρι μέσω αυτοκινητοδρόμου και σιδηροδρομικού δικτύου. Υπάρχει, επίσης, σύνδεση μέσω λεωφορείων προς το κέντρο της πόλης (Γραμμή 16).
Παραπομπές
Μπάρι
Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος
Ο Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος ("Симеон Синиша Немањић", 1326 - 1371), από τον βασιλικό Οίκο τον Νεμανιδών, ήταν Δεσπότης της Ηπείρου (1359 - 1366) και κυβερνήτης της Θεσσαλίας (1359 - 1370). Υπήρξε ο πρώτος δεσπότης της Σερβικής δυναστείας, περιόδου ιδιαίτερης αστάθειας και αλλεπάλληλων αλλαγών, μετά την κατάρρευση της Βυζαντινής επικυριαρχίας στο Δεσποτάτο της Ηπείρου και στην ευρύτερη περιοχή (Δυτική Μακεδονία, Θεσσαλία, Ήπειρο) μετά την Σερβική κατάκτησή (1348). Όταν ο ετεροθαλής αδελφός του Στέφανος Δουσάν, βασιλιάς της Σερβίας, κατέκτησε την Ήπειρο και την Ακαρνανία (1348), ο ίδιος ο Συμεών ορίστηκε κυβερνήτης αυτών των περιοχών και του δόθηκε ο τίτλος του "Δεσπότη", που παραδοσιακά απονεμόταν στους αδελφούς και τους νεώτερους γιους των βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Ο Στέφανος Δουσάν πέθανε σχετικά πρόωρα (1355) και τον διαδέχθηκε ο ανήλικος γιος του Στέφανος Ούρος Ε΄, ο Δεσπότης Συμεών Ούρεσης βρήκε την ευκαιρία να απαιτήσει τον τίτλο του Συμβασιλέα και την διακυβέρνηση των νότιων περιοχών της αυτοκρατορίας. Ο νεαρός ανεψιός του αρνήθηκε και ο Συμεών Ούρεσης ξεκίνησε την σύγκρουση (1356) μαζί του καταλαμβάνοντας την Θεσσαλία και την Μακεδονία. Ο Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος ανακηρύχτηκε "αυτοκράτορας των Σέρβων και των Ελλήνων" σε μια ξεχωριστή αυτοκρατορία που περιείχε την Ήπειρο και την Θεσσαλία. Κυβέρνησε μέχρι τον θάνατο του με έδρα την Θεσσαλία και τα Τρίκαλα (1371), τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Ούρεσης Δούκας Παλαιολόγος ο μετέπειτα Άγιος.
Πρώτα χρόνια
Την χρονιά που γεννήθηκε (1326) ο παππούς του Καίσαρας Ιωάννης συμμετείχε στις επιδρομές του πατέρα του στην Μακεδονία. Ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Στέφανος Δουσάν είχε ήδη στεφτεί από τον πατέρα του διάδοχος του Σερβικού θρόνου (1322). Ο Στέφανος Δουσάν στέφτηκε βασιλιάς της Σερβίας τον Σεπτέμβριο του 1331 ύστερα από πολλούς μήνες εμφυλίου πολέμου. Ο Στέφανος Δουσάν εκμεταλλεύτηκε τον Βυζαντινό εμφύλιο και προχώρησε σε μεγάλες κατακτήσεις που περιείχαν ολόκληρη την Μακεδονία, τον Σεπτέμβριο του 1345 ανακηρύχτηκε "αυτοκράτορας των Σέρβων και των Ελλήνων", η στέψη του έγινε τον Απρίλιο του 1346. Μετά την αυτοκρατορική στέψη του προχώρησε σε παραχωρήσεις Βυζαντινών τίτλων σε ευγενείς, ο Συμεών Ούρεσης και ο Ιωάννης Κομνηνός Ασέν είχε τον τίτλο του "Δεσπότη", άλλοι ευγενείς τους τίτλους του "Σεβαστοκράτορα" και του "Καίσαρα". Ο Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος ανέλαβε την διακυβέρνηση της Ηπείρου και της Θεσσαλίας (1348), θέλοντας να εδραιώσει την θέση αυτή, νυμφεύτηκε την Θωμαΐς Κομνηνή Αγγελίνα Παλαιολογίνα, την κόρη του Ιωάννη Β΄, Ορσίνι δεσπότη της Ηπείρου.
Διεκδικήσεις του Σερβικού θρόνου και ανεξαρτησία
Η επιτυχής διακυβέρνηση του Στεφάνου Ουρός διεκόπη με τον αιφνίδιο θάνατο του ετεροθαλούς αδελφού του Στεφάνου Δουσάν, ο έκπτωτος Δεσπότης γαμπρός του Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι εμφανίστηκε ξανά και κέρδισε την αριστοκρατία της Θεσσαλίας και της Ηπείρου. Ο Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι εισήλθε στην Ήπειρο και ανάγκασε τον Στέφανο Ουρός να δραπετεύσει στην Καστοριά. Ο Συμεών Ούρεσης ανακηρύχτηκε "βασιλιάς των Σέρβων και των Ελλήνων" τίτλο που διατηρούσε και ο ανεψιός του Στέφανος Ούρος Ε΄. Ο Συμεών Ούρεσης είχε την υποστήριξη μερικών ευγενών όπως του αδελφού της χήρας του Στέφανου Δουσάν Ιβάν Αλεξάνταρ αλλά η τοπική αριστοκρατία της Σερβίας και της Μακεδονίας τον απέρριψε. Αφού εξαναγκάσθηκε να οπισθοχωρήσει επιτέθηκε στο Μαυροβούνιο (1358) με ελπίδες να ανακτήσει τον θρόνο της Σερβίας. Την επόμενη χρονιά ο νεαρός Νικηφόρος Α΄ Ορσίνι δολοφονήθηκε από τις Αλβανικές φυλές που ρήμαζαν την Ήπειρο, ο Συμεών Ούρεσης βρήκε την ευκαιρία και με ταχύτατες κινήσεις ανέκτησε την Θεσσαλία που αναγνώρισε την ηγεμονία του (1359). Στην συνέχεια επιτέθηκε στην Ήπειρο και προσπάθησε να προσεγγίσει τις Αλβανικές φυλές που αναγνώρισαν την ηγεμονία του, για να πετύχει μεγαλύτερη αναγνώριση πρόσθεσε στο όνομα του την οικογένεια της μητέρας του "Παλαιολόγος".
Την εποχή που ο Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος βρισκόταν στην Ήπειρο ο πρώην οπαδός του μεγιστάνας Ιβάν Αλεξάνταρ επιτέθηκε στην Θεσσαλία με στόχο να ανεβάσει στον θρόνο τον θετό γιο του Θωμά Β΄ Πρελιούμποβιτς. Ο Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος αναγνώρισε τις κατακτήσεις του Ιβάν όπως την Καστοριά και πάντρεψε την κόρη του Μαρία με τον Θωμά Πρελιούμποβιτς, σε αντάλλαγμα ο Ιβάν διέκοψε τις προσπάθειες να κατακτήσει το βασίλειο. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στα Τρίκαλα και κυβέρνησε μέχρι τον θάνατο του την Θεσσαλία σε ειρήνη. Η Ήπειρος δεν μπορούσε να ελεγθεί και αναγκάστηκε να παραχωρήσει περιοχές της σε Αλβανικά φύλλα, ο Ιωάννης Μπούας Σπάτας παρέλαβε το Αγγελόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας και ο Πέτρος Λιόσας δημιούργησε το Δεσποτάτο της Άρτας. Έτσι αυτή την εποχή όλη η βορειοδυτική Ελλάδα κυριαρχείται από Αλβανούς με εξαίρεση τη Ναύπακτο που την κατείχαν Ανδηγαυοί και τη Βόνιτσα που την κατείχαν οι Τόκκοι. Τα Ιωάννινα αρνήθηκαν να δεχτούν Αλβανό ηγεμόνα, ο Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος τοποθέτησε υποτελή Δεσπότη τον γαμπρό του Θωμά Πρελιούμποβιτς (1366) που θα αποδειχτεί τελικά καταστροφικός για την πόλη. Ο Συμεών ίδρυσε και προσέφερε μεγάλα χρηματικά ποσά σε μοναστήρια των Μετεώρων. Πέθανε κάποια στιγμή ανάμεσα στο 1369 και 1371.
Οικογένεια
Με το γάμο του με την Θωμαΐδα Ορσίνι, κόρη του Ιωάννη Β΄ δεσπότη της Ηπείρου, ο Συμεών-Ούρεσης των Νεμάνιτς είχε τρία παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Διεκδικητές του σερβικού θρόνου Κατηγορία:Οίκος Παλαιολόγων - Νέμανιτς‎ Κατηγορία:Δεσπότες της Ηπείρου Κατηγορία:Δεσπότες της Σερβίας Κατηγορία:Σερβική Αυτοκρατορία
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1882
Οι βουλευτικές εκλογές του 1882 διεξήχθησαν στη Βουλγαρία το φθινόπωρο του 1882, αυτές ήταν οι πρώτες εκλογές μετά την αναστολή του συντάγματος από την δεύτερη μεγάλη Εθνοσυνέλευση στις 13 Ιουλίου 1881. Η συνέλευση ανάμεσα στις τροπολογίες που ψήφισε μείωσε τον αριθμό των βουλευτών από 307 σε 47, το χαμηλότερο στη βουλγαρική ιστορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
Άλμινα Χέρμπερτ του Κάρναρβον
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1876 στο Παρίσι, και ήταν κόρη του αξιωματικού του βρετανικού στρατού, Λοχαγού Φρειδερίκου Κάρολου Γουόμπγουελ και της Μαρίας Μπογιέ. Ωστόσο, ο βιολογικός της πατέρας ήταν ο τραπεζίτης Αλφρέδος ντε Ροθτσάϊλντ, που της άφησε μια σημαντική περιουσία.
Στις 26 Ιουνίου 1895 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Χέρμπερτ, 5ο Κόμη του Κάρναρβον στον Ναό της Αγίας Μαργαρίτας του Ουεστμίνστερ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Στην αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Λαίδη Άλμινα άνοιξε ένα νοσοκομείο για τραυματίες πολέμου στο Κάστρο Χάικλιρ, βοηθώντας την οργάνωση και ως νοσοκόμα.
Το 1919, απέρριψε την ευκαιρία να χριστεί Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για το πολεμικό της έργο.
Πέθανε στις 8 Μαΐου 1969 στο Κάστρο Χάικλιρ σε ηλικία 92 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες κόμισσες
Τραγικές Ιστορίες
μικρογραφία|Μετάφραση των Διηγημάτων του [[Ματτέο Μπαντέλλο|Ματέο Μπαντέλο ]] Τραγικές ιστορίες (γαλλικά: Histoires tragiques) ήταν ένα είδος γαλλικής μυθοπλασίας του 16ου-17ου αιώνα, μια μπαρόκ απόδοση του τύπου διηγημάτων του Βοκάκιου, με επίκεντρο τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, πρόδρομος του γοτθικού μυθιστορήματος.
Εισηγητής αυτού του είδους διηγημάτων ήταν ο Πιέρ Μποεστυώ με τη μετάφραση των Διηγημάτων του Ματέο Μπαντέλο που δημοσιεύτηκε στα γαλλικά ως Τραγικές ιστορίες (1559). Ο Μποεστυώ επέλεξε από τον Μπαντέλο έξι από τις πιο σκοτεινές και αιματηρές ιστορίες και τις διασκεύασε. Η μεγάλη επιτυχία τους οδήγησε τον Φρανσουά ντε Μπελφορέ να διασκευάσει 12 ακόμη ιστορίες για τη νέα έκδοση το 1570.
Από αυτές τις ιστορίες σκοτεινής αισθητικής επηρεάστηκαν σύντομα συγγραφείς όπως οι Ζακ Υβέρ (Jacques Yver, Το Φθινόπωρο του Υβέρ, 1572), Βεριτέ Αμπάν (Vérité Habanc, Nέες ιστορίες τραγικές και κωμικές, 1585), Μπενίν Πουασενό ( Bénigne Poissenot, Nέες Τραγικές Ιστορίες, 1586), Αλεξάντρ Συλβαίν (Alexandre Sylvain, Επιτομή εκατό τραγικών ιστοριών, 1581) και Μπρυνώ ντε Ριβεντού ( Bruneau de Rivedoux, Αληθινή ιστορία ορισμένων επικίνδυνων και παράτολμων ταξιδιών στη θάλασσα, 1599).
Ο Φρανσουά ντε Ροσέ άρχισε να δανείζεται πλοκές για τις τραγικές ιστορίες του από τα σύγχρονα χρονικά εγκλημάτων (Οι Τραγικές ιστορίες της εποχής μας, 1615) και αυτή η καινοτομία αποδείχθηκε εξαιρετικά δημοφιλής.
Ένας άλλος σημαντικός συγγραφέας είναι ο κληρικός Ζαν-Πιέρ Καμύ, ο οποίος στις τραγικές ιστορίες του πρόσθεσε κολασμένα και διαβολικά θέματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνικά είδη
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1926
μικρογραφία|Ψηφοφόροι εν αναμονή της ψήφους τους, εμπρός σε εκλογικό κέντρο. Οι βουλευτικές εκλογές της 7 Νοεμβρίου 1926 έγιναν για πρώτη φορά με αναλογικό εκλογικό σύστημα και έντυπο κομματικό ψηφοδέλτιο. Δε συμμετείχε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος βρισκόταν στο Παρίσι. Αυτοδυναμία δεν κέρδισε καμία παράταξη και, έτσι, προέκυψε οικουμενική κυβέρνηση υπό το Ζαΐμη, η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη. Ήταν οι τελευταίες εκλογές όπου χρησιμοποιήθηκε το σφαιρίδιο στις προνομιούχες περιφέρειες Ύδρας, Σπετσών, Ψαρών
Αποτελέσματα
μικρογραφία Ψήφισαν 962.304, έγκυρα ήταν τα 958.392 ψηφοδέλτια.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Ούγο Κουριόνι
Ο Ούγο Αλμπέρτο Κουριόνι (γεννημένος στις 11 Οκτωβρίου 1946 στο Χενεράλ Καμπρέρα) είναι παλαίμαχος Αργεντινός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Αγωνίστηκε επαγγελματικά στην Αργεντινή, τη Γαλλία και το Μεξικό.
Αργεντινή
Ο Κουριόνι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Ινστιτούτο ντε Κόρδοβα το 1969, με την Μπόκα Τζούνιορς να εκδηλώνει, σύντομα, ενδιαφέρον και να τον αποκτά το 1970. Στην πρώτη του σεζόν με την ομάδα, ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το εγχώριο πρωτάθλημα. Αναδείχτηκε, επίσης, πρώτος σκόρερ του Μετροπολιτάνο της σεζόν 1973 μαζί με τους Όσκαρ Μας και Ιγνάσιο Πένια.
Ο Κουριόνι παραμένει στις μνήμες των οπαδών της Μπόκα, κυρίως λόγω των εκτελεστικών του ικανοτήτων στα Superclásico απέναντι στη μισητή αντίπαλο Ρίβερ Πλέιτ. Μοιράζεται το ρεκόρ σκοραρίσματος σε έξι συνεχόμενα Superclásicos με τον Πάουλο Βαλεντίμ, ενώ έχει σκοράρει, συνολικά, 7 τέρματα σε 11 αναμετρήσεις.
Γαλλία
Ο Κουριόνι αποκτήθηκε από τη Ναντ, όπου και αναδείχτηκε τρίτος καλύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος τη σεζόν 1974-1975.
Το 1975, Κουριόνι μεταγράφηκε στην ΦΚ Μετς, όπου αναδείχτηκε, και πάλι, τρίτος καλύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος για τη σεζόν 1975-1976 και 4ος τη σεζόν 1976-1977. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε με τις Μονπελιέ και Τρουά.
Ύστερη Καριέρα
Αργότερα, ο Κουριόνι μετακόμισε στο Μεξικό, για λογαριασμό της Τολούκα και επέστρεψε στην Αργεντινή τον Μάρτιο του 1980 για να ολοκληρώσει την καριέρα του, αγωνιζόμενος με τη Χιμνάσια Λα Πλάτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ινστιτούτο Ατλέτικο Σεντράλ Κόρδοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιμνάσια ι Εσγρίμα ντε Λα Πλάτα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΣ Τρουά ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Τολούκα