Ματσούρα_Τακεσίρο
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον νέο σόγκουν Τοκουγκάβα Ιεσάντα, και με την κατάσταση στο Έζο υπό το φως της ρωσικής δραστηριότητας σε αυξανόμενη προτεραιότητα, η σημασία των προσπαθειών του, άρχισε να δέχεται την αναγνώριση από την κορυφή: το 1855 του δόθηκαν δέκα Ryo χρυσού από τους μπακούφου, διπλάσια με την άφιξη τις επόμενες μέρες, από τον Τοκουγκάβα Ναριάκι, νταϊμιό του τομέα Μίτο, και τον Ντάτε Γιοσικούνι, νταϊμιό του τομέα Σεντάι. Έλαβε εντολή να ταξιδέψει ξανά στο Έζο, αυτή τη φορά ως υπάλληλος των μπακούφου, για περαιτέρω εργασία στη γεωγραφία της περιοχής, για να ερευνήσει τα βουνά και τα ποτάμια του και τις δυνατότητες για νέους δρόμους. Μέσα στα επόμενα τρία χρόνια, θα ακολουθούσαν τρεις επισκέψεις—πράγματι, μια θεωρία θεωρεί αυτές τις προηγούμενες όχι ως ιδιωτικές πρωτοβουλίες, αλλά ως πράξεις με αμοιβή από τους μπακούφου, συνδέοντάς το με τα εμπόδια που τίθεντο στο δρόμο του από τον Τομέα Ματσουμάε. Συμμετέχοντας στην αποστολή με επικεφαλής τον Μουκογιάμα Γκεντάγιου, ολοκλήρωσε έναν κύκλο του νησιού, ταξιδεύοντας δεξιόστροφα από το Χακοντάτε, περνώντας επίσης το στενό Σόγια στις βόρειες περιοχές του Έζο, μέχρι το σημερινό Πορονάισκ, στη Σαχαλίνη. Ο Μουκογιάμα πέθανε στην πορεία, και ο ίδιος ο Ματσούρα ήταν τόσο άρρωστος που συνέθεσε ένα ποίημα θανάτου. Το επόμενο έτος, εγκαταλείποντας τα σχέδια για περαιτέρω έρευνα της Σαχαλίνης, ακολούθησε τις πορείες των ποταμών Ισικάρι και Τέσιο, από τις εκβολές τους στις ανάντη περιοχές τους. Η τελευταία του επίσκεψη, το 1858, περιελάμβανε έρευνα του εσωτερικού του κέντρου και της ανατολικής πλευράς του νησιού, γύρω από το Ακάν. Οι έρευνες του κάλυψαν τόσο τη φυσική γεωγραφία όσο και την ανθρωπογεωγραφία, καθώς και προτάσεις για την ανάπτυξη της γης και την πρόοδο των κατοίκων της. Τα στοιχεία αυτών των τριών ετών ανέρχονται σε 117 τόμους, ενώ στόχευε επίσης σε ένα ευρύτερο κοινό μέσα από έργα όπως το Έζο Μάνγκα και μια σειρά από ταξιδιωτικά ημερολόγια γεμάτα λεπτομέρειες για τα τοπικά βουνά και τα ποτάμια, τη χλωρίδα και την πανίδα, τα έθιμα, τους θρύλους και υλικό πολιτισμό των Αϊνού, που συνάντησε στην πορεία. Έδειξε συμπόνοια για την κατάστασή τους. Δεν επιτράπηκε από το Χακοντάτε μπουγκιό να δημοσιευτεί Η Ιστορία των Ανθρώπων του Έζο στα Πρόσφατα Χρόνια, (近世蝦夷人物誌), η οποία περιλαμβάνει τα βάσανά τους στα χέρια εμπόρων και αξιωματούχων του Τομέα Ματσουμάε. δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Από το Έζο Μάνγκα (1859): Μέσα από έργα όπως αυτό και η μεταγενέστερη σειρά ταξιδιωτικών του εντυπώσεων, ο Ματσούρα Τακεσίρο έφερε μια κατανόηση του Έζο και των [[Αϊνού σε ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό]] Καθώς το Μπακουμάτσου πλησίαζε στο τέλος του, ως αυθεντία στο βορρά,  επισκέφτηκαν τον Ματσούρα Τακεσίρο άνθρωποι όπως ο Οκούμπο Τοσιμίτσι και ο Σάιγκο Τακαμόρι, ηγετικές φυσιογνωμίες στην Αποκατάσταση του Μέιτζι. Ο Οκούμπο υποστήριξε έναν ρόλο για αυτόν στη νέα κυβέρνηση, με αρμοδιότητες που σχετίζονταν με την ανάπτυξη του Έζο, και, αφού διεξήγαγε μια έρευνα για το Τοκάιντο, του ανατέθηκε μια θέση στη διοίκηση της βραχύβιας επαρχίας Χακοντάτε και ανέβηκε στην κατώτερη πέμπτη βαθμίδα της Αυλής. Λίγο μετά έγινε βοηθός του Κυβερνήτη της Νομαρχίας Τόκιο. Συμμετείχε στη διαίρεση των νομών σε περιφέρειες. Και ήταν κήρυκας κατά τη μεταφορά της πρωτεύουσας από το Κιότο. Με την ίδρυση της Επιτροπής Ανάπτυξης του Χοκκάιντο το 1869, διορίστηκε Επίτροπος Ανάπτυξης (開拓判官). Ενώ βρισκόταν στη θέση του, εστίασε στην επίσημη ονοματολογία, για τις επαρχίες του νησιού και τις σημερινές διοικητικές του υποδιαιρέσεις, καθώς και στην εύρεση αντικαταστάτη του ίδιου του «Έζο». Προβάλλοντας έξι εναλλακτικές λύσεις, η κυβέρνηση επέλεξε το «Χοκκάιντο», (北加伊道), αντικαθιστώντας τον χαρακτήρα για τη θάλασσα (海) με τους δύο χαρακτήρες για το κάι (加伊),  τους οποίους είχε αντλήσει από τους  Θρύλους του Ιερού Ατσούτα (熱田大神宮縁起), η αποθήκη του ξίφους Κουσανάγκι νο Τσουρούγκι, ενός από τους Τρεις Ιερούς Θησαυρούς, έχοντας ακούσει για πρώτη φορά για το κάι ως παλιό επώνυμο των Αϊνού από έναν ηλικιωμένο, που συνάντησε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στον ποταμό Τέσιο το 1857. Έτσι γεννήθηκε το «Χοκκάιντο». Πράγματι, δεδομένου ότι ονομαζόταν με το καλλιτεχνικό όνομα Χοκκάι Ντότζιν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το ψευδώνυμό του έγινε το όνομα του νησιού και ο Ματσούρα Τακεσίρο αναφέρεται μερικές φορές για αυτούς τους λόγους ως "ο Νονός του Χοκκάιντο". Ανήλθε επίσης στην πέμπτη τάξη της Αυλής και του δόθηκαν εκατό ryō χρυσού. Το 1870, ωστόσο, αποσύρθηκε από τη θέση του, δυσαρεστημένος με την κατεύθυνση που πήρε και απογοητευμένος από τις προσπάθειές του να εγκρίνει την κλήρωση των Αϊνού, καθώς οι έμποροι του νησιού φαινομενικά είχαν εργαστεί, για να τον απομονώσουν στην Επιτροπή, ενώ έστελναν δωροδοκίες στον επικεφαλής της Επιτροπής Χιγκασικούζε Μιτσιτόμι, που αρνήθηκε να υποστηρίξει τις απόψεις του. Παρέδωσε επίσης τον αυλικό βαθμό του, έγινε σιζόκου της Νομαρχίας Τόκιο και έλαβε κρατική σύνταξη ίση με το εισόδημα δεκαπέντε ανδρών.