cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκκλησία της Ελλάδος
Αγιοκατάταξη Μικρασιατών Νεομαρτύρων
Στις 4 Νοεμβρίου 1992 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος ανακήρυξε ομόφωνα τον μάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης (†1922) άγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, να τιμάται Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, μαζί με τους Μικρασιάτες μάρτυρες ιεράρχες Προκόπιο Ικονίου (†1923), Αμβόσιο Μοσχονησίων (†1922), Ευθύμιο Ζήλων (†1921), Γρηγόριο Κυδωνιών (†1922) και όλους τους χριστιανούς που μαρτύρησαν κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η κατάταξή τους στο αγιολόγιο ανακοινώθηκε με την Εγκύκλιο 2556 της 5ης Ιουλίου 1993 της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η μνήμη του «Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης και των συν αυτώ Αγίων αρχιερέων Γρηγορίου Κυδωνιών, Αμβροσίου Μοσχονησίων, Προκοπίου Ικονίου, Ευθυμίου Ζήλων καθώς και των κληρικών και λαϊκών που σφαγιάσθηκαν κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή» εορτάζεται την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού (Σεπτέμβριος).
Συμμετοχή στην Πανορθόδοξη Σύνοδο 2016
Η Εκκλησία της Ελλάδος συμμετείχε στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τη Σύνοδο επισκόπων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, που έλαβε χώρα από τις 17 ως τις 26 Ιουνίου 2016 στην Κρήτη.
Μαρία (σύζυγος του Ιβάν Βλαντισλάβ)
Βιογραφία
Ο Σαμουήλ απεβίωσε το 1014 και τον διαδέχθηκε ο Γαβριήλ. Το 1015 ο Ιβάν Βλαντισλάβ εκδικήθηκε τον θάνατο των αθώων αδελφών του με τη δολοφονία του (σωτήρα του) Γαβριήλ, όταν εκείνος κυνηγούσε κοντά στο Όστροβο, και ανήλθε στον θρόνο της Βουλγαρίας.
Ο Ιβάν ακολούθησε την καθορισμένη πολιτική των προκατόχων του να αντιστέκονται στην κυριαρχία των Ρωμαίων επί της Βουλγαρίας. Σκοτώθηκε στα τείχη του Δυρραχίου τον χειμώνα του 1018. Έπειτα από το τέλος του, η χήρα Μαρία και πολλοί από τους ευγενείς και την Αυλή υποτάγησαν στον Βασίλειο Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, που βάδιζε εναντίον τους. Διαπραγματεύθηκαν εγγυήσεις για τη διατήρηση της ζωής τους, της θέσης τους και της περιουσίας τους. Η τσαρίνα Μαρία μαζί με τα παιδιά της, εστάλησαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου υιοθέτησε το όνομα Ζωή και της απονεμήθηκε ο τίτλος της πατρικίας ζωστής (κυρίας των τιμών της Αυγούστας) το 1019. Η οικογένειά της αφομοιώθηκε στην Αυλή της Κωνσταντινούπολης και έκανε επιγαμίες με μερικές από τις πιο εξέχουσες Ρωμαϊκές οικογένειες.
Εκκλησία της Ελλάδος
Μητροπόλεις
250px|thumb|Ο [[Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης|Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης.]] 250px|thumb|Ο Ιερός Ναός του Αγίου Θεράποντος στη Μυτιλήνη
Η Εκκλησία της Ελλάδος, πέραν της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, αποτελείται από 81 Μητροπόλεις. Οι 36 Μητροπόλεις των λεγόμενων «Νέων Χωρών», έχουν παραχωρηθεί επιτροπικώς από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Εκκλησία της Ελλάδος.
Διοικητικά περιλαμβάνει τις Μητροπόλεις που ανήκαν στο ελληνικό κράτος ως τους Βαλκανικούς Πολέμους και αυτές των λεγομένων «Νέων Χωρών», οι οποίες προστέθηκαν μετά, οι τελευταίες όμως της παραχωρήθηκαν «επιτροπικώς» και υπάγονται πνευματικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο σύμφωνα με την Πράξη του 1928. Στην Εκκλησία της Ελλάδος δεν υπάγονται η Εκκλησία Κρήτης, η οποία είναι ημιαυτόνομη, με δική της Σύνοδο και Αρχιεπίσκοπο, καθώς και οι Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου, οι οποίες υπάγονται και διοικητικά απευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Μαρία (σύζυγος του Ιβάν Βλαντισλάβ)
Βιογραφία
Το 1029 η Μαρία μαζί με τον γιο της Πρεσιάν συμμετείχαν σε συνωμοσία εναντίον του Αυτοκράτορα Ρωμανού Γ¨ Αργυρού. Το σχέδιο ανακαλύφθηκε· ο Πρεσιάν τυφλώθηκε και η Μαρία εξορίστηκε σε ένα μοναστήρι στο Θέμα των Θρακησίων στη Μ. Ασία.
Η καταγωγή της
Οι πηγές της εποχής της δεν αναφέρουν την καταγωγή της Μαρίας, αλλά ο Κρίστιαν Σετιπάνι αναφέρει την πιθανότητα να ήταν κόρη του Βόρι Β΄ της Βουλγαρίας και μίας Ρωμαίας ευγενούς: Ο Βόρις Β΄ ήταν ο πρώτος γιος του Πέτρου Α΄ και της Μαρίας Λεκαπηνής (που μετονομάστηκε σε Ειρήνη), εγγονής του Αυτοκράτορα Ρωμανού Α΄ Λεκαπηνού. Ο Βόρις Β΄ έμεινε στην Κωνσταντινούπολη δύο φορές, αρχικά ως όμηρος και μετά ως βασιλικός αιχμάλωτος του Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή, όταν ο Αυτοκράτορας του αφαίρεσε τον βασιλικό τίτλο και τον αποζημίωσε με τον βαθμό του μαγίστρου. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κωνσταντινούπολη, ο Βόρις Β΄ είχε σχέση με μία άγνωστη γυναίκα, από την οποία απέκτησε αρκετά παιδιά. Ο Σετιπάνι πιστεύει ότι ένα από αυτά, ίσως είναι η Μαρία, καθώς:
Εκκλησία της Ελλάδος
Συμμετοχή λαϊκών
Μέχρι την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά οι εγγεγραμμένοι στους ενοριακούς καταλόγους κάθε ενορίας εξέλεγαν με ψηφοφορία τους επιτρόπους (που σήμερα είναι γνωστοί ως «εκκλησιαστικοί σύμβουλοι») και τον εφημέριο της ενορίας τους, τον οποίο εν συνεχεία χειροτονούσε ο τοπικός επίσκοπος. Με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου οι εξουσίες αυτές περιήλθαν στα χέρια του κατά τόπους μητροπολίτη, που διορίζει τον εφημέριο της κάθε ενορίας και, με πρότασή του εφημέριου, τέσσερεις εκκλησιαστικούς συμβούλους που τον βοηθούν στο έργο του. Το σύστημα αυτό ισχύει ως σήμερα. Μία προσπάθεια επαναφοράς του ρόλου του αιρετού λαϊκού στοιχείου στη διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος από τον Αντώνη Τρίτση οδηγήθηκε σε αποτυχία.
Μαρία (σύζυγος του Ιβάν Βλαντισλάβ)
Η καταγωγή της
Ο Σετιπάνι σημειώνει ότι οι πολλές παραπάνω ενδείξεις υποστηρίζουν την υπόθεση, καθώς δεν υπάρχουν πηγές της εποχής της Μαρίας που θα πρόσφεραν μεγαλύτερη σιγουριά, ότι αυτή μάλλον είναι κόρη του τσάρου Βόρι Β΄ και έτσι εγγονή της Μαρίας Λεκαπηνής από την Κωνσταντινούπολη.
Εκκλησία της Ελλάδος
Κοινωνική διακονία και φιλανθρωπία
Στο πλαίσιο της κοινωνικής διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και των κατά τόπους Ιερών Μητροπόλεων λειτουργούν στην Ελλάδα:
Μαρία (σύζυγος του Ιβάν Βλαντισλάβ)
Οικογένεια
Παντρεύτηκε στα τέλη του 10ου αι. τον Ιβάν Βλαντισλάβ των Κομητόπουλων, τσάρο της Βουλγαρίας και είχε τέκνα:
Εκκλησία της Ελλάδος
Κοινωνική διακονία και φιλανθρωπία
Επίσης με μέριμνα της Εκκλησίας της Ελλάδος, της Αρχιεπισκοπής και των κατά τόπους Ιερών Μητροπόλεων λειτουργούν τα κάτωθι πρότυπα ιδρύματα:
Μαρία (σύζυγος του Ιβάν Βλαντισλάβ)
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Κομητόπουλων
Εκκλησία της Ελλάδος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησία της Ελλάδος Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Εθνικές Εκκλησίες
Ενωμένο Κόμμα των Πολιτών της Λευκορωσίας
Το Ενωμένο Κόμμα των Πολιτών της Λευκορωσίας ( Аб'ядна́ная грамадзя́нская па́ртыя Белару́сі ) είναι ένα φιλελεύθερο συντηρητικό  πολιτικό κόμμα στη Λευκορωσία. Ιδρύθηκε το 1995 με τη συγχώνευση δύο κομμάτων, του Κόμματος των Πολιτών και του Ενωμένου Δημοκρατικού Κόμματος. Από το 2000, πρόεδρος του κόμματος είναι ο πολιτικός Ανατόλι Λεμπέντκο. Η έδρα του είναι στο Μινσκ και έχει πάνω από 3.500 μέλη.
Το Ε.Κ.Π. είναι αντιπολιτευόμενο στην κυβέρνηση του Προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο. Διάσημα μέλη του κόμματος είναι ο πρώην πρωθυπουργός Μιχαήλ Τσίχιρ, οι πολιτικοί Γιούρι Ζακαρένκο και Βίκιτορ Γκόντσαρ που εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς το 1999 και πιθανολογείται ότι απήχθησαν και δολοφονήθηκαν, κ.α.
Ιστορία
Στις Λευκορωσικές βουλευτικές εκλογές του 2004, το Ενωμένο Πολιτικό Κόμμα συμμετείχε ως μέρος της αντιπολιτευόμενης πολιτικής συμμαχίας Λαϊκός Συνασπισμός 5+, που αποτελούταν από τα κόμματα:
Ο συνασπισμός δεν κέρδισε καμία έδρα, αλλά εξελίχθηκε στην πολιτική συμμαχία Ενωμένες Δημοκρατικές Δυνάμεις της Λευκορωσίας, στην οποία παραμένει μέλος το ΕΚΠ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2008 το Ενωμένο Πολιτικό Κόμμα συγκέντρωσε το 2,33% των ψήφων και δεν κέρδισε καμία έδρα. Το 2012 το ΕΚΠ μποϊκόταρε τις εκλογές και παρότρυνε τους οπαδούς του να μην ψηφίσουν.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016, το ΕΚΠ συμμετείχε ως μέρος πολιτικής συμμαχίας που περιλάμβανε: το Λευκορωσικό Λαϊκό Μέτωπο, τη Λευκορωσική Χριστιανοδημοκρατία, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (Συνέλευση), το κίνημα "Για την Ελευθερία", το Πράσινο Κόμμα, το Λευκορωσικό Φιλελεύθερο Κόμμα Ελευθερίας και Προόδου, το Συνδικάτο της Ηλεκτρικής Βιομηχανίας και ανεξάρτητους υποψήφιους. Η υποψήφια Χάνα Καναπάτσκαγια ήταν η πρώτη πολιτικός του ΕΚΠ που μπήκε στη Βουλή. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 το ΕΚΠ δεν κέρδισε καμία έδρα και η αντιπολίτευση έμεινε εκτός Βουλής.
Νέοι Δημοκράτες
Οι "Νέοι Δημοκράτες" είναι η πολιτική οργάνωση του ΕΚΠ για τους νέους ηλικίας 18 ως 35 ετών, και επί του παρόντος έχει πάνω από 500 μέλη. Έχει παραρτήματα στις πέντε από τις έξι περιφέρειες της Λευκορωσίας και στο Μινσκ. Αποστολή της οργάνωσης είναι η προώθηση των δημοκρατικών αξιών στη νεολαία, η παροχή κινήτρων στους νέους για συμμετοχή σε πολιτικές δραστηριότητες, η συμμετοχή των νέων στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, η οργάνωση και συμμετοχή σε εκπαιδευτικά προγράμματα που στοχεύουν στην προσωπική ανάπτυξη και ευαισθητοποίηση των νέων, στην εδραίωση σχέσεων συνεργασίας με οργανισμούς που υποστηρίζουν την ανάπτυξη της δημοκρατίας. Η προαγωγή της ενότητας μεταξύ των νέων, η διαμόρφωση εθνικής συνείδησης, η ενεργή συμμετοχή στην πολιτική ζωή της χώρας, η ανάπτυξη καθαρής πολιτικής στρατηγικής και η λήψη πρωτοβουλιών, η συνεργασία με διεθνείς και Ευρωπαϊκές οργανώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα Λευκορωσίας Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα
Μεσοχωριό Ηρακλείου
Το Μεσοχωριό  (επίσημο: Μεσοχώριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία  Μονοφατσίου.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η θέση του Μεσοχωριού είναι στα κράσπεδα του υψώματος Ασφεντηλιάς, που έχει υψόμετρο 979 μ. Στην κορυφή του είναι εγκατεστημένος τηλεοπτικός αναμεταδότης. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 55,3 χιλιόμετρα, μέσω της διαδρομής Πύργος-Ροτάσι-Μεσοχωριό. Στα βόρεια βρίσκεται η πεδιάδα της Μεσσαράς, η οποία είναι κατάφυτη από αμπελώνες και ελαιώνες. Σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων ρέει ο ποταμός Αναποδάρης. Οι κάτοικοι ασχολούνται ιδίως με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, όπως επίσης και με την καλλιέργεια σιτηρών και πρωίμων κηπευτικών. Η οικονομία του χωριού βασίζεται κυρίως στο λάδι και στη σταφίδα. Ο κύριος ναός είναι η Αγία Τριάδα και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος. Στον οικισμό συναντούμε και πολλά εξωκλήσια, όπως το Μιχαήλ Αρχάγγελο, τον Τίμιο Σταυρό, τον Άγιο Βλάσιο στην είσοδο του χωριού και την Αγία Παρασκευή. Από άποψη υποδομής, στον οικισμό λειτουργεί νηπιαγωγείο, Δημοτικό σχολείο και περιφερειακό ιατρείο μεταξύ άλλων.
Ιστορικά στοιχεία
Στο χωριό γίνεται μνεία σε συμβόλαιο του 1279 με την ονομασία Messocorio, όταν ήταν φέουδο Αντόνιο Κιρίνι, και στα δουκικά έγγραφα του αρχείου του Χάνδακα το 1377. Αναφέρεται το 1577 από τον Φραγκίσκος Μπαρόκιος, και με 162 κατοίκους το 1583. Το 13ο αιώνα ήταν φέουδο του Antonius Quirinus. Ο ναός της Παναγίας χρονολογείται από το 1570. Στα τέλη του 19ου αιώνα υπήχθη στο Δήμο Χάρακα και το 1881 είχε 197 Χριστιανούς και 45 Τούρκους κατοίκους. Από το 1928 ως το 1998 ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το Σχέδιο Καποδίστριας η κοινότητα καταργήθηκε και συστάθηκε το ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα, με έναν οικισμό. Εντάχθηκε στο Δήμο Αστερουσίων. Από το Μεσοχωριό καταγόταν ο λυράρης Ζαχαρίας Μελεσανάκης.
Δείτε Κοινότητα Μεσοχωρίου
Αναφορικά με το όνομα, σύμφωνα με τούς χωριανούς, οι κάτοικοι των οικισμών Πεντάμη, Μεσοσκάφης, Καβαλαρόπετρας, Γοργιανού, Αγίου Κωνσταντίνου, Αγίου Σπυρίδωνα και της Αγίας Παρασκευής ήλθαν και συγκατοίκησαν στο σημερινό χωριό του οποίου η θέση ήταν στο μέσο περίπου των οικισμών. Από τούτο το ονόμασαν Μεσοχωριό.
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Μεσο Μεσο
Δημήτρης Θεοφάνης
Ο Δημήτρης Θεοφάνης (Ναύπακτο, 31 Μαΐου 1933) είναι διεθνής Έλληνας ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού των δεκαετιών '50 και '60.
Το 1935 η οικογένεια Θεοφάνη μετακόμισε στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Βύρωνα. Το ψευδώνυμο «Λώρης», με το οποίο ο Θεοφάνης υπήρξε γνωστός στους φιλάθλους και στους ποδοσφαιρικούς κύκλους, οφείλεται στον ποδοσφαιριστή του ΠΑΟ Λάκη Πετρόπουλο ―όνομα που το είχε πάρει από τον «Χοντρό και Λιγνό»― εξαιτίας των λίγων κιλών που είχε στην αρχή της καριέρας του ο Θεοφάνης.
Το 2015 εκδόθηκε από τον οίκο Gutenberg το βιβλίο του «Γήπεδο Αλεξάνδρας και “Πράσινης Τσόχας”», μια αυτοβιογραφική μαρτυρία για τα χρόνια του Πολέμου και της Κατοχής, για το ελληνικό ποδόσφαιρο και τους Έλληνες ποδοσφαιριστές και για την αγαπημένη του ομάδα, τον Παναθηναϊκό.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Θεοφάνης ξεκίνησε ως ποδοσφαιριστής της Νέας Ελβετίας την περίοδο 1948-1953, όταν έγινε και η συγχώνευση Αθηναϊκού-Νέας Ελβετίας. Κατά την περίοδο της θητείας του (1956-1958) μετείχε στην Εθνική Ενόπλων Δυνάμεων. Για μια δεκαετία, από το 1956 έως το 1965, υπήρξε ένας από τους βασικούς παίκτες του Παναθηναϊκού (αγωνίστηκε βασικός στη θέση του αριστερού εξτρέμ στον Παναθηναϊκό σε 246 παιχνίδια πετυχαίνοντας 79 γκολ) με συμπαίκτες όπως οι Βουτσαράς, Πανάκης,Παπαεμμανουήλ, Μπενάρδος, Δομάζος, Τζουνάκος, Κουρτζίδης, Λινοξυλάκης, Αγγελόπουλος, Νεμπίδης, Καμάρας, Παπαντωνίου, Ανδρέου, Σούρπης, Λουκανίδης, Παπουλίδης, Ροκίδης κ.ά. Ο Παναθηναϊκός στο τέλος της δεκαετίας του 1950 είχε συγκροτήσει μια από τις καλύτερες ομάδες, αφού κέρδισε πέντε πρωταθλήματα και, μάλιστα, το ένα αήττητο. Αξίζει να σημειωθεί ότι φόρεσε και τη φανέλα του Ηλυσιακού.
Στις εθνικές ομάδες
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του εκλήθη να συμμετάσχει σε πολλούς αγώνες της Εθνικής Ελλάδος (αγωνίστηκε 6 φορές με την Εθνική Ελλάδας).
Σύλλογος Παλαιμάχων Παναθηναϊκού
Μετείχε ενεργά στο Σύλλογο Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών του Παναθηναϊκού ως Αντιπρόεδρος του σωματείου.
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδόσφαιρο-επέκταση Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναιτωλικού
Νίκος Χρηστίδης
Ο Νίκος Χρηστίδης (Θεσσαλονίκη, 2 Αυγούστου 1944) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνίζονταν στη θέση του τερματοφύλακα και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Νίκος Χρηστίδης ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 16 ετών από την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο συμμετείχε σε 264 αγώνες πρωταθλήματος και παράλληλα αναδείχθηκε κυπελλούχος Ελλάδας, το 1970. Πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση με την πρώτη ομάδα τον Μάρτιο του 1962 και μέχρι το 1968 μοιραζόταν την θέση του τερματοφύλακα με τον Γιώργο Παντελάκο. Δέχτηκε μόλις δεκαπέντε γκολ την σεζόν 1969-70, μία από τις καλύτερες επιδόσεις όλων των εποχών.
Το 1973-74, κατηγορήθηκε για ηθελημένη μειωμένη απόδοση στον αγώνα εναντίον του Ολυμπιακού στις 30 Δεκεμβρίου 1973. Μέχρι εκείνο τον αγώνα είχε δεχτεί μόλις τρία γκολ σε δεκατρείς αγώνες, αλλά όταν στο 66ο λεπτό δέχτηκε το τρίτο γκολ από τον Κρητικόπουλο, ο τότε πρόεδρος των "κίτρινων", Νίκος Καμπάνης, έδωσε την εντολή να αντικατασταθεί. Ο Χρηστίδης τιμωρήθηκε με αποκλεισμό τριών χρόνων, αλλά αποκαταστάθηκε έναν χρόνο αργότερα, επιστρέφοντας στους αγωνιστικούς χώρους.
Το 1976 μετεγγράφηκε στην ΑΕΚ, όπου αναδείχτηκε δυο φορές πρωταθλητής (1978, 1979) και κυπελλούχος το 1978.
Ήταν από τους πρωταγωνιστές της μεγάλης πορείας του «Δικεφάλου» ως τους ημιτελικούς του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την περίοδο 1976-77. Πέρασε ως αλλαγή του Λάκη Στεργιούδα, στον επαναληπτικό προημιτελικό με την αγγλική Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, στο 117ο λεπτό της παράτασης και χάρισε την πρόκριση στην Ένωση, αποκρούοντας δυο πέναλτι, παρότι ήταν ακόμη "κρύος".
Εγκατέλειψε την ενεργό δράση το 1982, σε ηλικία 38 ετών.
Σε εθνικό επίπεδο
Αγωνίσθηκε 26 φορές (το διάστημα 1964-1978) με τα χρώματα της Ελλάδας, τέσσερις από τις οποίες ως αρχηγός. Επίσης, υπήρξε βασικός τερματοφύλακας της εθνικής Νέων στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1963 (αγωνίστηκε σε πέντε επίσημους αγώνες και έναν φιλικό).
Προπονητική σταδιοδρομία
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική. Εργάστηκε περιστασιακά ως πρώτος προπονητής στην ΑΕΚ, ενώ ανέλαβε κατά καιρούς διάφορους συλλόγους μικρότερων κατηγοριών.
Εργάσθηκε ως βοηθός του Γιάννη Κόλλια το 1998 στην εθνική Ελπίδων αλλά και στην Ανδρών, επίσης ως βοηθός του Βασίλη Δανιήλ το 2000, ενώ το 2001 για έναν αγώνα βρέθηκε ως πρώτος προπονητής στον πάγκο της Ελλάδας, στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα με αντίπαλο τη Ρωσία (0-0), ακριβώς πριν την ανάληψη της τεχνικής της ηγεσίας από τον Ότο Ρεχάγκελ.
Πηγές
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Οικονομική κρίση στη Λευκορωσία (2011)
Η χρηματοοικονομική (οικονομική) κρίση του 2011 στη Λευκορωσία είναι συγκρότημα από φαινόμενα στην οικονομία της Λευκορωσίας, τα οποία προκλήθηκαν από το πολυχρόνιο αρνητικό ισοζύγιο στο εμπορικό ισοζύγιο και τα στοιχεία κόστους του συστήματος διοίκησης στην οικονομία, ενώ επιδεινώθηκε από την υπερβολική ζήτηση για ξένο νόμισμα και την αύξηση των μισθών πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2010.
Η κρίση εκδηλώθηκε με την έλλειψη νομίσματος, την πτώση της αποδοτικότητας των εισαγωγών, την αύξηση των τιμών και την πτώση της αγοραστικής δύναμης του πληθυσμού λόγω της υποτίμησης του λευκορωσικού ρουβλίου κατά πάνω από 50%. Παρά την υποτίμηση και την εισαγωγή ρυθμίσεων κατά της κρίσης της οικονομίας, τα φαινόμενα κρίσης δεν εξαφανίστηκαν και ο πληθωρισμός υπερέβαινε πολλές φορές τα προβλεπόμενα στοιχεία. Οι περισσότεροι ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες πιστεύουν ότι χωρίς διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, η κατάσταση θα συνεχίσει να επιδεινώνεται. Επιπλέον, λόγω της πορείας που διεξήγαγε η ηγεσία της χώρας, υπήρξαν προβλήματα στην απόκτηση ξένων δανείων.
Ο πληθωρισμός το 2011 ανήλθε σε 108.7%, ενώ ο πυρήνας του πληθωρισμού (εξαιρουμένων των τιμών για αγαθά και υπηρεσίες που ρυθμίζονται από το κράτος και από εποχιακές μεταβολές) για τον Ιανουάριο-Οκτώβριο ανήλθε στο 118.1%. Αυτό είναι το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη και την ΚΑΚ. Οι τιμές των τροφίμων (συμπεριλαμβανομένων αυτών που ελέγχονταν από το κράτος) αυξήθηκαν κατά μέσο όρο κατά 125% το 2011, οι τιμές για τα μη εδώδιμα προϊόντα αυξήθηκαν κατά 112%, οι τιμές για της υπηρεσίες αυξήθηκαν κατά 64.9% και οι τιμές για την επιβατική κίνηση αυξήθηκαν κατά 105.6%. Μέχρι τον Νοέμβριο, τα επιτόκια για καταναλωτικά δάνεια αυξήθηκαν σε 120% ετησίως. Την ίδια στιγμή, ο μισθός (οι τιμές δίνονται σε δολάρια) μειώθηκε από 500 δολάρια σε 170-220 δολάρια, δηλαδή κάτω από το επίπεδο του Κιργιζιστάν, της Μολδαβίας, της Αρμενίας, της Ουκρανίας και του Αζερμπαϊτζάν (σύμφωνα με άλλες πηγές, μέχρι 260 δολάρια ). Το επίπεδο εισοδήματος του πληθυσμού μειώθηκε περίπου στο επίπεδο του 2005. Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, ξεκίνησαν απεργίες εργαζομένων από διάφορους τομείς της οικονομίας και οι εργαζόμενοι μετακόμισαν από τις κρατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις σε ανεξάρτητες.
Ορισμένοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι (συγκεκριμένα, ο Πρόεδρος Αλεξάντερ Λουκασένκο, ο πρωθυπουργός Μιχαήλ Μυασνίκοβιτς, ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Ανατόλι Τόζιτς) αρνήθηκαν την ύπαρξη οποιασδήποτε κρίσης, αναγνωρίζοντας μόνο την ύπαρξη ορισμένων προβλημάτων. Επιπλέον, υπάρχουν διαφωνίες σε κυβερνητικά όργανα σχετικά με το θέμα του τρόπου που θα επιλεχθεί για την έξοδο της χώρας από την κρίση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Λευκορωσίας
Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο
Το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο (ΠΣΔ) είναι o πάροχος υπηρεσιών διαδικτύου του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων. Συνδέει ψηφιακά τις σχολικές μονάδες των δύο πρώτων βαθμίδων εκπαίδευσης στην Ελλάδα, τις διοικήσεις τους, καθώς και τους φορείς που υπάγονται στο προαναφερθέν υπουργείο. Το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων διαχειρίζεται το ΠΣΔ, βάσει του αρ. 32 του Νόμου 3966/2011.
Είναι δυνατό να συνδέσει και να μεταφέρει πληροφορίες ανάμεσα στον καθηγητή και τον μαθητή. Μπορεί να μεταφέρει διάφορα αρχεία όπως World Office, Exel, Power Point κ.α. Επίσης ο καθηγητής μπορεί να ανοίξει σελίδα την οποία θα την ενημερώνει ανεβάζοντας αρχεία, συνδέσμους βίντεο και φωτογραφίες προκειμένου για την εύκολη εκμάθηση του μαθητή. Ωστόσο ο μαθητής δεν έχει την δυνατότητα να δημοσιεύει βίντεο όπως ο καθηγητής μπορεί όμως να στείλει αυτός στον καθηγητή το υλικό που επιθυμεί. Επιπλέον είναι δυνατό ο καθηγητης να ανεβάζει-αναρτει ότι μπορεί να κάνει την μάθηση του μαθητη πιο ευκολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων (Ελλάδα) Κατηγορία:Πάροχοι υπηρεσιών διαδικτύου Κατηγορία:Πληροφοριακά συστήματα Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
670 Οττεγκέμπε
Η Οττεγκέμπε (Ottegebe) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,405. Ανακαλύφθηκε το 1908 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από ένα πρόσωπο του θεατρικού έργου Der arme Heinrich (1902) του Γερμανού δραματουργού Γκέρχαρτ Χάουπτμαν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Οττεγκέμπε εκτιμάται σε 34,07 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,183. Η Οττεγκέμπε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 3 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οττεγκεμπε
Άρθουρ Κέσλερ
Βιογραφία
Μέχρι το 1940 έζησε στη Βουδαπέστη, τη Βιέννη (στο Πανεπιστήμιο της οποίας φοίτησε), την Παλαιστίνη, το Παρίσι και το Βερολίνο. Ασχολήθηκε μετά με τη δημοσιογραφία και πήγε στην Ισπανία ως ανταποκριτής της News Chronicle, όπου και φυλακίστηκε από τις δυνάμεις του Φράνκο. Την εμπειρία του αυτή περιγράφει στο βιβλίο του Ισπανική Διαθήκη.
Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας από το 1931, αποποιήθηκε την ιδιότητα αυτή στα τέλη του 1938, μετά τις εμπειρίες που είχε και ειδικά μετά τις Δίκες της Μόσχας.
Το 1940, ύστερα από πολλές περιπέτειες, εγκαταστάθηκε στην Αγγλία και το 1941 εκδόθηκε το γνωστότερο βιβλίο του Darkness at Noon (ελληνικός τίτλος: Το Μηδέν και το άπειρο), όπου εξιστορεί τον απηνή διωγμό και τη διάλυση των αυταπατών ενός παλιού Μπολσεβίκου, που ομολογεί τελικά εγκλήματα που δεν διέπραξε. Με το ίδιο πνεύμα είναι γραμμένη και η συλλογή δοκιμίων του Ο Κομισσάριος και ο Γιόγκι (1945) και η συνεισφορά του στο βιβλίο πρώην κομμουνιστών Ο Θεός που απέτυχε.
Έγραψε επίσης (στα Αγγλικά μετά το 1940) αυτοβιογραφικά έργα, την Πράξη της Δημιουργίας, μιαν εξέταση των παραγόντων της επιστημονικής και καλλιτεχνικής παραγωγής, τον Λωτό και το ρομπότ, μιαν ανάλυση του μυστικισμού της Ανατολής, και την Δέκατη Τρίτη Φυλή, μια μελέτη για την καταγωγή των Εβραίων, όπου υποστήριξε ότι οι Εβραίοι της Ανατολικής Ευρώπης (Ασκενάζι) δεν προέρχονταν από τον βιβλικό λαό αλλά από τους Χαζάρους, μια τουρκική φυλή του Καυκάσου.
Τον Μάρτιο του 1983 ο Κέσλερ (που υπέφερε από λευχαιμία και τη νόσο του Πάρκινσον, και ήταν κηρυγμένος οπαδός της ευθανασίας) και η γυναίκα του Σύνθια αυτοκτόνησαν.
Επιλογή έργων
Μυθιστορήματα
Αυτοβιογραφικά Δοκίμια και μελέτες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι συγγραφείς Κατηγορία:Χαζαρικές σπουδές Κατηγορία:Βρετανοί αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Αυτόχειρες
Ένωση Ελλήνων Χαρακτών
Η Ένωση Ελλήνων Χαρακτών (Ε.Ε.Χ.) είναι ένας καλλιτεχνικό σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1987 και αποτελείται από εικαστικούς χαράκτες, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν όλα τα καλλιτεχνικά ρεύματα της σύγχρονης ελληνικής χαρακτικής. Η πλειοψηφία των μελών της ένωσης, είναι επίσης μέλη και του ΕΕΤΕ.
Ίδρυση
Από τις αρχές τις δεκαετίας του 1980, είχαν ξεκινήσει διαβουλεύσεις, προσπάθειες και συζητήσεις στους κύκλους των Ελλήνων χαρακτών με σκοπό τη δημιουργία ενός καλλιτεχνικού φορέα του συγκεκριμένου εικαστικού κλάδου, κατά τα πρότυπα του αντίστοιχου σουηδικού.
Επακόλουθο αυτών των ζυμώσεων ήταν η ίδρυση της «Ένωσης Ελλήνων Χαρακτών» ιδρύθηκε το 1987 από τους χαράκτες Βασίλη Χάρο, Ιωάννη Πιπίνη και Ελεονώρα Περράκη, τους οποίους πλαισίωσαν και άλλοι 38 εικαστικοί, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν ο καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών , Κώστας Γραμματόπουλος, η Βάσω Κατράκη , ο Φώτης Μαστιχιάδης, ο Χρήστος Δαγκλής, ο Βασίλης Καζάκος κ.ά.
Έργο
Από την ίδρυσή της έως σήμερα, η ΕΕΧ έχει εκδώσει συλλεκτικά λευκώματα, έχει πραγματοποιήσει διαλέξεις και εκπαιδευτικά προγράμματα καθώς και πλήθος εκθέσεων  στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με σκοπό την προώθηση της τέχνης της χαρακτικής.
Βιβλιογραφια
Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές Επαγγελματικές Ενώσεις
Νόμος της προσφοράς και της ζήτησης
Γενικά στην οικονομία, το εμπόριο και την ελεύθερη αγορά οι όροι "προσφορά" και "ζήτηση" είναι όροι αλληλένδετοι, οι σημαντικότεροι, βάσει των οποίων και χαρακτηρίζεται μια αγορά, όχι όμως και απόλυτα.
Ανάλυση του όρου "προσφορά"
Με τον όρο "προσφορά" εκφράζεται γενικά σε κάποια δεδομένη χρονική στιγμή ή ακόμα και περίοδο η διαθέσιμη ή προσφερόμενη προς αγορά ποσότητα ενός οικονομικού αγαθού ή κάποιου συντελεστή παραγωγής.
Για παράδειγμα σε κάποια ιχθυόσκαλα στις 05.00 ώρα της Η ημέρας του Μ μήνα, διαθέτονταν προς πώληση 10 τόνοι αλιεύματος Χ. Λέγεται τότε ότι στη συγκεκριμένη ιχθυόσκαλα η προσφορά αλιεύματος Χ, την Η/Μ ήταν 10 τόνοι. Αν μετά 3 ημέρες η προσφορά ίδιου αλιεύματος ήταν 20 τόνοι, τότε λέγεται ότι την Η+3/Μ η προσφορά του Χ αλιεύματος ήταν "διπλάσια" από προ τριημέρου.
Κατ΄ ακολουθία του παραπάνω παραδείγματος χαρακτηρίζεται π.χ. σε μια εμποροπανήγυρη ότι υφίσταται "μεγάλη προσφορά" ενός αγροτικού προϊόντος, εννοώντας ότι η προσφερόμενη ποσότητα είναι μεγαλύτερη της συνήθους ή της απαιτούμενης στις ανάγκες της τοπικής αγοράς. Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για ένα βιομηχανικό προϊόν. Ή ότι η προσφορά καπνού διπλασιάστηκε εφέτος σε σχέση με πέρυσι. Ή η προσφορά της διεθνούς χωρητικότητας μεταφοράς υγρών καυσίμων πολλαπλασιάστηκε εφέτος, εννοώντας ότι η χωρητικότητα των προσφερόμενων δεξαμενοπλοίων στη διεθνή αγορά εφέτος έχει "πολλαπλασιαστεί".
Μετά τα παραπάνω καθίσταται σαφές ότι ο όρος "προσφορά" χρησιμοποιείται όχι μόνο για προϊόντα (αγροτικά, βιομηχανικά κ.λπ.) αλλά και για προσφερόμενες υπηρεσίες (π.χ. διάθεση μεταφορικών μέσων, εργασίας κ.λπ.). Επίσης ο όρος προσφορά χρησιμοποιείται ευρύτατα ακόμη και σε διάθεση "κεφαλαίων" ή σε διάθεση "εδάφους" ή και σε "εργασία", π.χ. η διάθεση κεφαλαίων στη μακροπρόθεσμη πιστωτική αγορά αυξήθηκε, ή η προσφορά προς πώληση αγρών, ή οικοπέδων είναι αυξημένη, ή η προσφορά εργατικών χεριών μειώθηκε (στην αγορά εργασίας) κ.λπ.
Ανάλυση του όρου "ζήτηση"
Ο όρος ζήτηση, όπως και ο όρος "προσφορά", εκφράζει επίσης ποσότητα, και συγκεκριμένα την ποσότητα των ζητουμένων αγαθών για κάλυψη αναγκών, (εμπορευμάτων, εργασίας κ.λπ).
Σημειώνεται ότι η ζήτηση αποτελεί επιθυμία προμήθειας ορισμένης ποσότητας αγαθού σε ορισμένη τιμή. Ενώ η προσφορά αποτελεί επιθυμία διάθεσης ορισμένης ποσότητας αγαθού επίσης σε ορισμένη τιμή. Συνεπώς και οι δύο όροι εκφράζουν ποσότητες εξαρτημένες όμως από τις τιμές.
Στην οικονομική επιστήμη τόσο η προσφορά όσο και η ζήτηση αποτελούν μεταβλητές σχέσεις μεταξύ δύο μεγεθών, δηλαδή των ποσοτήτων αγαθών και των τιμών. Έτσι η μεν προσφορά αφορά σχέση μεταξύ ποσότητας προς διάθεση (πώληση) και της τιμής (αξίας) που σκοπεύεται να πωληθεί, η δε ζήτηση αφορά σχέση ποσότητας που σκοπεύεται να αγορασθεί σε μία επιδιωκόμενη τιμή.
Κατόπιν των παραπάνω συνάγεται ότι οι όροι ζήτηση και προσφορά νοούνται να είναι πάντα συνδεδεμένοι με την έννοια μιας συγκεκριμένης τιμής. Συνεπώς κάθε μεταβολή της τιμής προκαλεί μεταβολές στα μεγέθη της ζήτησης και της προσφοράς. Αυτή η ουσιώδης εξάρτηση μεταξύ των τριών αυτών οικονομικών όρων είναι αυτή που εκφράζεται τελικά με τους νόμους προσφοράς και ζήτησης.
Νόμοι προσφοράς και ζήτησης
Η προσφορά και η ζήτηση είναι έννοιες ποσοτικές που αφορούν δύο ανθρώπινες ομάδες: τους καταναλωτές ή τους αγοραστές που διαμορφώνουν με τις αγορές τους τη ζήτηση και τους πωλητές που καθορίζουν την προσφορά. Η ζήτηση ενός προϊόντος είναι η επιθυμία του καταναλωτή/αγοραστή να αγοράσει κάποια ποσότητα αγαθού σε συγκεκριμένη τιμή και ορισμένη χρονική περίοδο. Η προσφορά εκφράζει την επιθυμία του πωλητή/παραγωγού να πουλήσει μια ποσότητα ενός προϊόντος σε μια συμφέρουσα τιμή. Με λίγα λόγια ο νόμος της ζήτησης μας λέει ότι όσο αυξάνεται η τιμή ενός προϊόντος, μειώνεται η ποσότητα που ζητά ο αγοραστής, ενώ όσο μειώνεται η τιμή αυτού του προϊόντος αυξάνεται η ποσότητα που ζητείται. Επίσης ο νόμος της προσφοράς μας λέει ότι όταν αυξάνεται η τιμή ενός προϊόντος αυξάνεται και η ποσότητα που προσφέρει ο παραγωγός ενώ η μείωση της τιμής φέρνει ως συνέπεια τη μείωση της ποσότητας που προσφέρεται.
Η ζήτηση ενός προϊόντος επηρεάζεται γενικά από την τιμή του προϊόντος, το εισόδημα και τις προτιμήσεις των καταναλωτών που επηρεάζονται από τις συνήθειες, τη διαφήμιση, τη μόδα κ.τλ. Ακόμη επηρεάζεται από το πλήθος των καταναλωτών, τις τιμές των υποκατάστατων και συμπληρωματικών προϊόντων, το είδος των προϊόντων, την εποχή παραγωγής, αλλά και από δημογραφικά χαρακτηριστικά, όπως την ηλικία και το φύλο των καταναλωτών.
Κατηγορία:Μικροοικονομική Προσφορα
Ντίναρα
Η ψηλότερη κορυφή είναι η Τρόγκλαβ με ύψος 1913 μέτρα και βρίσκεται στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Η δεύτερη μεγαλύτερη είναι η Σίνιαλ με ύψος 1831 μέτρα, το ψηλότερο βουνό στην Κροατία. Το όνομα της κορυφής αυτής ποικίλλει ανάλογα με το πώς αποκαλείτε από τους ντόπιους.
Αποτελείται από ασβεστολιθικά πετρώματα, δεν έχει μεγάλους ποταμούς αλλά και ασήμαντες μικρές πηγές. Έχει λίγη βλάστηση με ηλιόλουστες πλαγιές, τα κυριότερα δέντρα που υπάρχουν είναι οξιές και έλατα. Το βουνό είναι γενικά άγονο με μεγάλα λειβάδια για βόσκηση αλλά ελάχιστες καλλιέργειες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Κροατίας Κατηγορία:Βουνά της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Δειναρικές Άλπεις
Άλμπρεχτ Ντύρερ
Ο Άλμπρεχτ Ντύρερ (Albrecht Dürer, 21 Μαΐου 1471 - 6 Απριλίου 1528) ήταν Γερμανός ζωγράφος, χαράκτης και θεωρητικός της Γερμανικής Αναγέννησης. Υπήρξε σημαντικός καλλιτέχνης της εποχής του, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διάδοση των ιδεωδών της Ιταλικής Αναγέννησης. Έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του στη Νυρεμβέργη, που αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά κέντρα της Γερμανίας, αλλά ταξίδεψε αρκετά κι επισκέφτηκε την Ιταλία δυο φορές, γεγονός που επηρέασε βαθιά το έργο του, από το οποίο ξεχωρίζουν οι ξυλογραφίες και τα χαρακτικά. Τα έργα του διαδόθηκαν σε όλη την Ευρώπη κι αργότερα απέκτησαν παγκόσμια φήμη. Ο αστεροειδής 3104 Ντύρερ, που ανακαλύφθηκε το 1982, πήρε το όνομά του από αυτόν.
Βιογραφία
Ο Ντύρερ γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1471 στη Νυρεμβέργη και ήταν το τρίτο από τα συνολικά δεκαοχτώ παιδιά της οικογένειας του. Ο πατέρας του, Άλμπρεχτ Ντύρερ ο πρεσβύτερος, ήταν ουγγρικής καταγωγής και χρυσοχόος στο επάγγελμα, με αποτέλεσμα να διδαχθεί και ο Ντύρερ σε μικρή ηλικία την τέχνη της χρυσοχοΐας. Μητέρα του ήταν η Μπάρμπαρα Χέλπερ. Αν και, σύμφωνα με την παράδοση της εποχής, έπρεπε να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του, η ιδιαίτερη κλίση του στο σχέδιο και τη ζωγραφική του επέτρεψε να μαθητεύσει κοντά στον ζωγράφο Μίχαελ Βόλγκεμουτ, κατόπιν σχετικής άδειας του πατέρα του. Διδάχθηκε για τέσσερα χρόνια την τέχνη της χαρακτικής πάνω σε ξύλο και χαλκό, υδατογραφία και ελαιογραφία.
Με το πέρας των σπουδών του, ο Ντύρερ πραγματοποίησε ταξίδια προκειμένου να εμπλουτίσει τις γνώσεις του, αλλά και να έρθει σε επαφή με το έργο άλλων καλλιτεχνών. Επισκέφθηκε την Κολωνία και τη Βασιλεία ενώ το 1494 επέστρεψε στη Νυρεμβέργη όπου παντρεύτηκε την Άγκνες Φράι, κόρη εμπόρου, στις 7 Ιουλίου.
right|thumb|250px|[[Ο Ιππότης, Θάνατος και Διάβολος, 1514, χαρακτικό]]
Πρώτο ταξίδι στην Ιταλία
Το φθινόπωρο του ίδιου έτους, επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Ιταλία, για να ξεφύγει από την επιδημία πανώλης αλλά και να σπουδάσει την τέχνη του. Ταξίδεψε στη Βενετία και ήρθε σε επαφή με έργα ζωγράφων της πόλης, όπως του Λορέντσο ντι Κρέντι, του Αντρέα Μαντένια ή του Τζιοβάννι Μπελλίνι. Στην Ιταλία ανέπτυξε παράλληλα ενδιαφέρον για τα μαθηματικά, σε συσχετισμό πάντα με τη ζωγραφική και ειδικότερα σε θέματα που σχετίζονταν με τις μαθηματικές αναλογίες. Εκτιμάται πως ο Ντύρερ επηρεάστηκε από τις έρευνες του Λεονάρντο ντα Βίντσι πάνω στην ανατομία και τις ανθρώπινες αναλογίες, αν και δεν τον συνάντησε ποτέ.
Επιστροφή στη Νυρεμβέργη
Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην γενέτειρά του, όπου δημιούργησε ένα εργαστήριο ξυλογραφίας, χαλκογραφίας και σχεδίου. Σύντομα απέκτησε φήμη και άρχισε να δέχεται αρκετές παραγγελίες. Το 1498 ολοκλήρωσε την πρώτη σημαντική σειρά ξυλογραφιών με γενικό τίτλο Αποκάλυψη. Η σειρά περιλάμβανε συνολικά δεκαπέντε έργα, μεταξύ αυτών οι Τέσσερις ιππότες της Αποκαλύψεως και το Άνοιγμα της έκτης σφραγίδας. Σε μεταγενέστερα έργα του εστίασε περισσότερο σε προσωπογραφίες, έντονα επηρεασμένος από την ιταλική αναγέννηση. Την ίδια περίοδο συνδέθηκε φιλικά με τον ανθρωπιστή Βίλιμπαλντ Πιρκχάιμερ, που παρέμεινε ο καλύτερος του φίλος, μέχρι το τέλος της ζωής του.
Δεύτερο ταξίδι στην Ιταλία
Το 1505 πραγματοποίησε ένα δεύτερο ταξίδι στην Ιταλία όπου παρέμεινε για δύο χρόνια. Επισκέφθηκε την Μπολόνια και την Φλωρεντία, αλλά πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα στη Βενετία, μελετώντας το έργο του Ραφαήλ και του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Με βάση την αλληλογραφία του Ντύρερ, γνωρίζουμε πως στην Ιταλία το έργο του γνώρισε μεγαλύτερη αναγνώριση. Στη Μπολόνια συνάντησε επίσης τον μοναχό και μαθηματικό Λούκα Πατσιόλι, γνωστό για το έργο του πάνω στις αναλογίες και την χρυσή τομή.
Νυρεμβέργη
Την Άνοιξη του 1507, επέστρεψε στη Νυρεμβέργη και παρέμεινε στη Γερμανία μέχρι το 1520. Κατά τη διάρκεια της επιστροφής ζωγράφισε μια σειρά ακουαρέλες με θέματα τοπία. Η περίοδος 1507-1511 αποτελεί διάστημα στο οποίο ο Ντύρερ ασχολήθηκε περισσότερο με τη ζωγραφική, ολοκληρώνοντας σημαντικά έργα του όπως ο πίνακας Στέψη της Παρθένου (1509) ή το έργο Αδάμ και Εύα (1507) όπου αποτυπώνεται η επίδραση της αναγεννησιακής τέχνης στις τέλειες αναλογίες του ανθρώπινου σώματος.
Από το 1512, ο Ντύρερ εργάστηκε για τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α' των Αψβούργων, ολοκληρώνοντας προσωπογραφίες και χαρακτικά πάνω σε ξύλο ή χαλκό, από τα οποία ξεχωρίζουν Ο Ιππότης ο Θάνατος και ο Διάβολος, Ο Άγιος Ιερώνυμος στο Σπουδαστήρι του και η Μελαγχολία, έργα που ολοκληρώθηκαν το 1504 και αποτελούσαν πιθανώς μέρη ενός τρίπτυχου. Οι ιστορικοί της τέχνης αναφέρονται συχνά στα έργα αυτά με τον γενικό όρο Meisterstiche (αριστουργήματα) ενώ κατά πολλούς ξεχωρίζουν από το κύριο σώμα του έργου του.
Τελευταία χρόνια
Το καλοκαίρι του 1520 και μετά το θάνατο του Μαξιμιλιανού Α΄ επισκέφθηκε την Ολλανδία, όπου δημιούργησε αρκετές προσωπογραφίες και σχέδια. Κατά την παραμονή του προσβλήθηκε από κάποια ασθένεια - κατά μία εκδοχή επρόκειτο για ελονοσία - που τον επηρέασε μέχρι το τέλος της ζωής του. Επέστρεψε στην Νυρεμβέργη τον Ιούλιο του 1521 και ξεκίνησε να εργάζεται πάνω σε θρησκευτικά θέματα. Στα τελευταία έργα του ανήκουν και οι Τέσσερις Απόστολοι (1526) που θα αποτελούσαν μέρος ενός τρίπτυχου, το οποίο όμως έμεινε ημιτελές.
Το 1525 εξέδωσε ένα βιβλίο με θέμα τη γεωμετρία και την προοπτική. Πέθανε τον Απρίλιο του 1528, σε ηλικία 57 ετών και ενταφιάστηκε στο Ναό του Αγίου Ιωάννου, στη Νυρεμβέργη. Μετά το θάνατό του εκδόθηκε το συνολικό έργο του γύρω από τις ανθρώπινες αναλογίες Τέσσερα Βιβλία Για Τις Ανθρώπινες Αναλογίες (Vier Bücher von menschlicher Proportion).
Το έργο του
Από πολλές απόψεις, ο Ντύρερ αποτέλεσε πρωτοπόρο καλλιτέχνη της εποχής του. Υπήρξε από τους πρώτους που μέσα από μία σειρά αυτοπροσωπογραφιών, κατέδειξε την αξία του καλλιτέχνη στη κοινωνία και στους καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής. Παρά το γεγονός πως γαλουχήθηκε στο πλαίσιο της μεσαιωνικής παράδοσης της χειροτεχνίας, εκτός από δεξιοτέχνης δημιουργός, επιδίωξε να διεκδικήσει ρόλο διανοουμένου και να ενταχθεί στους αριστοκρατικούς κύκλους της χώρας του. Πέτυχε το στόχο του και τιμήθηκε ως ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης της Γερμανίας, πρωτεργάτης της γερμανικής Αναγέννησης.
Ιάκωβος Δ΄ της Μαγιόρκας
Ο Ιάκωβος Δ΄ της Μαγιόρκας (Ισπανικά ː Jaime IV de Mallorca, 24 Αυγούστου 1336 - 20 Ιανουαρίου 1375) ήταν Διεκδικητής του στέμματος της Μαγιόρκας, Διεκδικητής του πριγκιπάτου της Αχαΐας και Κόμης της Σερδάνια (1349 - 1375). Καταγόταν από τον Οίκο της Βαρκελώνης και ήταν υιός του Ιακώβου Γ΄ της Μαγιόρκας και της Κωνσταντίας της Αραγωνίας, κόρης του Αλφόνσου Δ´ της Αραγωνίας.
Βιογραφία
Ο πατέρας του είχε αποβιώσει το 1349 στο Llucmajor προσπαθώντας να ανακτήσει το βασίλειό του, που έχασε πέντε έτη πριν από τον Πέτρο Δ´ βασιλιά της Αραγωνίας. Τότε ο νεαρός Ιάκωβος κρατήθηκε αιχμάλωτος από τον Πέτρο Δ', που ήταν αδελφός της Κωνσταντίας Βαρκελώνης, και φυλακίσθηκε σε σιδερένιο κλουβί. Κατάφερε να αποδράσει και να καταφύγει στη Ιωάννα Α' Καπετιδών-Ανζού βασίλισσα της Νάπολης, που είχε βοηθήσει τον πατέρα του στην τελευταία του απόπειρα για τη Μαγιόρκα. Η Ιωάννα Α', αν και είχε πιο πριν δύο γάμους, δεν είχε απογόνους. Έτσι τον παντρεύτηκε στο κάστρο Νουόβο· πάντως στο συμβόλαιο του γάμου αποκλείσθηκε προσεκτικά από τη διακυβέρνηση του βασιλείου. Ο γάμος δεν ήταν επιτυχής, μια και σπάνια έβλεπε ο ένας τον άλλο. Δεν έκαναν παιδιά.
Προσπάθεια για τη Μαγιόρκα
Ήταν αποφασισμένος να ανακτήσει το βασίλειο του πατέρα του· σύντομα αναχώρησε για να πολεμήσει το βασίλειο της Αραγωνίας, αλλά ηττήθηκε και διέφυγε στο Μπορντό. Εκεί κέρδισε την υποστήριξη του Εδουάρδου του μαύρου πρίγκιπα, που ήλπιζε ότι θα τον επαναφέρει στη Μαγιόρκα μετά την επαναφορά του εξωσθέντος Πέτρου Ιβρέας βασιλιά της Καστίλης. Έτσι συμμετείχε στην εισβολή στην Καστίλη και έλαβε μέρος στη μάχη της Νάχερα. Αλλά στη Βαγιαδολίδ επλήγη από σοβαρή ασθένεια και επειδή δεν μπορούσε να ιππεύσει δεν έφυγε από την πόλη· έτσι συνελήφθη από τον Ερρίκο Β΄ Τραστάμαρα, το νέο βασιλιά της Καστίλης. Εξαγοράσθηκε από τη σύζυγό του Ιωάννα Α' και επέστρεψε στη Νάπολη.
Έπειτα ο Ερρίκος Β' ξεκίνησε πόλεμο με τον Πέτρο Δ' και ο Ιάκωβος ήλπισε να επωφεληθεί και να καταλάβει το Ρουσιγιόν και τη Σερδάνια, τις ηπειρωτικές κτήσεις του βασιλείου της Μαγιόρκας. Αλλά η Καστίλη έκανε συμφωνία ειρήνης με την Αραγωνία και έτσι όλη η δύναμη του στρατού του Πέτρου Δ' έπεσε επάνω στον Ιάκωβο και τον νίκησε. Απεβίωσε στη Σόρια από ασθένεια ή δηλητήριο. Κληροδότησε τις διεκδικήσεις του στο βασίλειο της Μαγιόρκας και στο πριγκιπάτο της Αχαΐας στην αδελφή του Ισαβέλλα της Μαγιόρκας, σύζυγο του Ιωάννη Β' Παλαιολόγου μαρκησίου του Μονφερά.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1363 την Ιωάννα Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασίλισσα της Νάπολης· δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
671 Καρνετζία
Η Καρνετζία (Carnegia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,081. Ανακαλύφθηκε το 1908 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από το όνομα του μεγάλου Σκωτσεζο-αμερικανού ευεργέτη Άντριου Κάρνετζι (1835-1919).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Καρνετζίας εκτιμάται σε 58,72 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Xk, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0512. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Καρνετζία γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρνετζια
Αερομαντεία
Ως αερομαντεία ή αεροσκοπία είναι γνωστή η πρόγνωση των μελλόντων μέσω της παρατήρησης των φυσικών φαινομένων που συμβαίνουν στον εναέριο χώρο. Ο όρος δεν υφίσταται στην αρχαιότητα και εμφανίζεται από τους μελετητές της μαντικής κατά τους ελληνιστικούς χρόνους και κατόπιν.
Ιστορικά στοιχεία
Η αερομαντεία δεν υπάρχει ως όρος στα αρχαία ελληνικά κείμενα. Τα ενετικά σχόλια στο Α της Ιλιάδας αναφέρουν τη λέξη αεροσκοπία μεταξύ των τριών ειδών μαντικής «οιωνοσκοπίαν, αεροσκοπίαν και δια των ονειράτων μαντικήν». Ωστόσο, ο όρος διορθώθηκε από τους εκδότες στο ορθότερο ιεροσκοπία, δηλαδή μαντεία από τα «ιέρεια», διότι θεωρήθηκε ότι στην ουσία επρόκειτο για εξέταση σπλάγχνων των θυσιαζομένων ζώων. Χωρίς να αναφέρεται ο όρος αερομαντεία γίνεται σύντομος λόγος για παρατήρηση του ουρανού και των νεφών σε σχόλιο του Αριστοφάνη. Τη λέξη αερομαντεία χρησιμοποιεί ο Ρωμαίος συγγραφέας Ουάρρων και τη διακρίνει ως ένα (1) από τα τέσσερα υπάρχοντα είδη μαντικής, παράλληλα με την γεωμαντεία, πυρομαντεία και υδρομαντεία. Ο μεσαιωνικός συγγραφέας Γεώργιος Σύγκελλος αναφέρει ότι η αερομαντεία διδάχτηκε στους ανθρώπους από τον όγδοο των Γιγάντων, κάτι που επαναλαμβάνεται από τον χρονογράφο Γεώργιο Κεδρηνό. («ήσαν δε αυτοί οι γίγαντες παιδιά των αγγέλων και των θυγατέρων των ανθρώπων, έγιναν δε εισηγητές κάθε ανομίας και αμαρτίας στο ανθρώπινο γένος»). Και οι δύο συγγραφείς αντλούν την πληροφορία από κάποιο απόκρυφο βιβλίο του Ενώχ μεταφρασμένο στα αιθιοπικά. Τον όρο αερομαντεία αναφέρει ως είδος μαντικής ο Μιχαήλ Ψελλός στην πραγματεία του Τι περί δαιμόνων δοξάζουσιν οι Έλληνες.
Η αερομαντεία στους διάφορους λαούς
Ο Ιωάννης Τζέτζης στο έργο του «Εξήγηση της Ιλιάδας» γράφει: «''έργο της αεροσκοπίας ήταν να βλέπει -ενν. κάποιος- εάν ο αέρας έχει χρώμα σκοτεινό ή λαμπρό ή ερυθρό ή ωχρό και, σύμφωνα με αυτά τα χρώματα να κάνει προβλέψεις για το μέλλον''». Σε διδακτικό για την αερομαντεία χωρίο της Ιλιάδας, όταν ο Οδυσσέας επιστρέφει στην Ιθάκη για να αντιμετωπίσει τους μνηστήρες, κάνει ευχή στον Δία και, ενώ ο καιρός είναι αίθριος, ακολουθεί βροντή. Υπό την έννοια της αερομαντείας πρέπει να συμπεριληφθούν και οι διοσημίες των αρχαίων, δηλαδή οι προγνώσεις από την παρατήρηση βροντών, αστραπών, κεραυνών, σεισμών, εκλείψεων, μετεώρων και άλλων φυσικών φαινομένων. Οι αρχαίοι Έλληνες έδιναν μεγάλη σημασία σε αυτά, ως προϊόντα θείας βούλησης και τα ονόμαζαν σημεία του ουρανού ή απλώς σημεία ή και σημεία και τέρατα, έκφραση που επιβιώνει μέχρι και σήμερα. Πολλές είναι οι περιπτώσεις που, σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές, ανατράπηκε ο ρους των γεγονότων επειδή αυτά συνέπιπταν με τέτοιες διοσημίες. Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ο αθηναϊκός στόλος καταστράφηκε από τους Σπαρτιάτες στο λιμάνι των Συρακουσών, επειδή οι δεισιδαίμονες Αθηναίοι δεν βγήκαν έγκαιρα από το λιμάνι, διότι συνέβη έκλειψη Σελήνης. Στη Σπάρτη κάθε εννέα χρόνια οι έφοροι, σε ξάστερη και ασέληνη νύχτα, παρατηρούσαν τους διάττοντες αστέρες. Αν εμφανιζόταν κάποιος, θεωρούσαν τους βασιλείς ενόχους απέναντι στους θεούς και τους έπαυαν, έως ότου τους αποκαταστούσε χρησμός από τους Δελφούς ή την Ολυμπία.
Οι μαντικές αυτές δοξασίες των αρχαίων Ελλήνων, συγχωνεύτηκαν κατά τους ελληνιστικούς χρόνους με διάφορα ανατολικά ή δυτικά συστήματα, όπως και με διάφορες φιλοσοφικές θεωρίες. Δείγματα έχουμε στο βιβλίο «Περί Διοσημειών» του Ιωάννου του Λυδού, όπου πραγματεύεται τη σημασία των παρηλίων και διαττόντων, περίεργων βροχών, κρότων, μετεωρολίθων και άλλων μετεωρολογικών φαινομένων, παραθέτοντας τις συγκεκριμένες περιπτώσεις κατά τις οποίες επαλήθευσε το προμήνυμά τους. Εκθέτει, επίσης, απόψεις για τις εκλείψεις, τα χρώματα του ήλιου και της σελήνης, το σχήμα των νεφών και ιρίδων, ανακατεύοντας έτσι τις καθαρές εμπειρικές μετεωρολογικές παρατηρήσεις που υπήρχαν από την εποχή του Αριστοτέλη και του Θεόφραστου, με μαντικές δοξασίες. Το βιβλίο αυτό ήταν πολύ διαδεδομένο στα βυζαντινά χρόνια. Οι Βυζαντινοί πίστευαν σε σημεία που ακόμη και σήμερα επιβιώνουν και είναι σε χρήση.
Μάλιστα, ο ίδιος ο αυτοκράτορας έπαιρνε μαζί του στις εκστρατείες ειδικά βιβλία, τα επονομαζόμενα βροντολόγια και σεισμολόγια που, σε πολλές περιπτώσεις, είχαν αρνητική επίπτωση στην ψυχολογία των στρατιωτών. Έτσι, στο βιβλίο του Πορφυρογέννητου, Περί βασιλείου τάξεως, μαθαίνουμε ότι ο βασιλιάς πρέπει να έχει οπωσδήποτε «''βιβλίον ονειροκρίτην, βιβλίον συναντηματικόν, βιβλίον το περιέχον περί ευδίας και χειμώνος και ζάλης, υετού τε και αστραπών και βροντών και ανέμων επιφοράς. Προς τούτοις βροντολόγιον και σεισμολόγιον και έτερα, όσα παρατηρούνται οι πλευστικοί''». Ο Δαμάσκιος στο έργο του Βίος του Ισιδώρου αναφέρει περιστατικό αερομαντείας που δείχνει την πρακτική της: κάποια γυναίκα από την Κιλικία μάντεψε τη δολοφονία του Άσπαρος από ενέργειες του Λέοντος, επειδή είδε ότι στα σύννεφα είχε σχηματιστεί ανθρώπινη μορφή, την οποία κατάπιε άλλο σύννεφο που πήρε τη μορφή λιονταριού. Το χωρίο διέσωσε ο Φώτιος. thumb|250px|right|Τα μαύρα σύννεφα, ειδικά εκείνα που είχαν κάποια μορφή, είχαν μεγάλη σημασία στην αερομαντεία
Η πτώση μετεώρων προμήνυε αλώσεις πόλεων ή λοιμούς στους Βυζαντινούς και θανάτους στους νεώτερους. Ιδιαίτερα, όμως, η εμφάνιση κομητών προκαλούσε τρόμο στους ανθρώπους, διότι τους θεωρούσαν «δαίμονες του στερεώματος». Ο κομήτης δήλωνε συμφορές εθνών, πολέμους, ανδραποδισμούς, σεισμούς και άλλα κακά. Επίσης, οποιαδήποτε ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα πέραν των συνήθων, όπως μεγάλα ύψη βροχής, τέφρα, χοντρό χαλάζι ήσαν προάγγελοι κακών. Για την Άλωση από τους Σταυροφόρους ο Νικήτας Χωνιάτης δίνει την πληροφορία ότι τη συμφορά προμήνυσαν ψεκάδες ουρανόθεν αιματόεσσαι. Οι σεισμοί αποτελούσαν ιδιαίτερη υποδιαίρεση από μόνοι τους. Είχαν ως μάντεις τους σεισμοσκόπους συγγραφείς σεισμολογίων, τα οποία ερμήνευαν τους σεισμούς ανάλογα με το εάν γίνονταν κατά τη διάρκεια της ημέρας ή της νύχτας. Θάνατο βασιλιά, επίσης, προμήνυε η βίαιη ριπή του ανέμου ή κάποια ασυνήθιστη τρικυμία.
Η πρόβλεψη μέσω των βροντών φαίνεται να έχει την αρχή της στα Μετεωρολογικά του Αριστοτέλη, όπου γίνεται λόγος περί βροντομαντείας. Η έκλειψη Ηλίου, επίσης, σε όλους τους αιώνες της βυζαντινής αυτοκρατορίας εθεωρείτο ότι προμαντεύει κακά, όπως πολέμους, θανάτους βασιλέων κ.λπ.