cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αικατερίνη Σφόρτσα
Οι αντιδράσεις και ο δεύτερος γάμος
Για μερικά χρόνια η Κατερίνα έζησε ως χήρα διοικώντας μόνη της το Φορλί και την Ίμολα με την υποστήριξη του λαού. Αμέσως έσπευσαν κοντά της ο καρδινάλιος Ραφαέλο Ριάριο, που ήταν αδελφός του αποβιώσαντος Τζιρόλαμο, καθώς και ένας απεσταλμένος του Δούκα του Μιλάνου, του Λουδοβίκου Σφόρτσα, που ήταν θείος της, με σκοπό να επιβλέψουν τη δράση της έτσι ώστε να εξασφαλίσουν ότι θα ενεργούσε σύμφωνα με τα συμφέροντα των οικογενειών τους. Ειδικά ο Λουδοβίκος είχε την προσδοκία να χειραγωγήσει την Κατερίνα έτσι ώστε να κερδίσει ο ίδιος de facto την επιρροή στην περιοχή. Σύμφωνα με τις συμβουλές τους η Κατερίνα μείωσε τους φόρους, απέφυγε τις εχθροπραξίες με τη Φλωρεντία και το Μιλάνο και ανέπτυξε διπλωματικές σχέσεις με τις ισχυρές οικογένειες της Ρώμης, της Μπολόνια και της Μάντοβα. Ο κόσμος, απαλλαγμένος από την τυραννική συμπεριφορά του Τζιρόλαμο, έδωσε τη συγκατάθεσή του στην εξουσία της Κατερίνας. Ο ασυμβίβαστος τρόπος ζωής της, η ομορφιά της, αλλά και οι πολιτικές της ικανότητες την έκαναν ιδιαίτερα γνωστή και το όνομά της προκαλούσε τον θαυμασμό στους φίλους της και τον φθόνο και το μίσος στους εχθρούς της και πολλοί καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν από εκείνη στο έργο τους. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν ο Μποτιτσέλι και ο Ντα Βίντσι.
Όμως αυτό άρχισε σταδιακά να αλλάζει. Όσο η Κατερίνα παρουσιαζόταν ως η κόρη του Γκαλεάτσο Σφόρτσα ή ως σύζυγος του Τζιρόλαμο Ριάριο ή ως μητέρα του Οκταβιανού ο κόσμος θεωρούσε ότι η εξουσία της ήταν δικαιολογημένη. Οι πολεμικές της εκστρατείες και η αυστηρή, συχνά σκληρή και αδίστακτη, συμπεριφορά της θεωρούνταν δικαιολογημένη και δίκαιη αν όχι ταιριαστή για τη γυναίκα που προάσπιζε τα συμφέροντα των Σφόρτσα και των Ριάριο. Όταν, όμως η Κατερίνα άρχισε να διοικεί μόνη της και για λογαριασμό της το Φορλί και την Ίμολα ο κόσμος άρχισε να το θεωρεί αυτό αφύσικο.
Το καλοκαίρι του 1489, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του συζύγου της, η 26χρονη Κατερίνα έκανε σχέση με τον 29χρονο Αντόνιο Μαρία Ορντελάφι η οικογένεια του οποίου κατείχε το Φορλί πριν να το χάσουν από τον πάπα Σίξτο που το είχε δώσει στον Τζιρόλαμο. Ένας γάμος ανάμεσα στην Κατερίνα και τον Αντόνιο θα ήταν μια εξαιρετική στρατηγική κίνηση που θα μείωνε τις εντάσεις στην περιοχή, αλλά ταυτόχρονα θα σήμαινε και την εγκατάλειψη των σχεδίων από την πλευρά του Λουδοβίκου Σφόρτσα να αποκτήσει κάποτε ο ίδιος τον έλεγχο της περιοχής. Ο Λουδοβίκος Σφόρτσα έσπευσε να επιπλήξει δημόσια την ανιψιά του για τον «άναρχο» τρόπο ζωής της. Τελικά οι πιέσεις οδήγησαν στον χωρισμό του ζευγαριού ενώ ο Ραφαέλο Ριάριο και ο Τομάζο Φέο φρόντισαν να απομακρυνθεί ο Ορντελάφι στη Ρώμη «για την προστασία της ζωής του».
Η Κατερίνα εξοργισμένη φυλάκισε τον Τομάζο Φέο και έβαλε στη θέση του τον αδελφό του, τον Τζιάκομο Φέο, που τότε ήταν 20 χρονών, και σύντομα μάλιστα σύναψε και ερωτική σχέση μαζί του ενώ κατάργησε έναν δυσβάσταχτο φόρο που ήταν αναγκασμένος να πληρώνει ο λαός της για τη συντήρηση των στρατευμάτων που είχε στείλει ο Λουδοβίκος Σφόρτσα, υποτίθεται για να προστατεύουν την περιοχή. Η νέα σχέση προκάλεσε κι άλλες αντιδράσεις και μεγάλη κριτική αλλά η Κατερίνα έμεινε ακλόνητη και μάλιστα απέτρεψε και μία συνωμοσία ενάντια στον Οκταβιανό. Το 1495 όμως ο Τζιάκομο Φέο βρέθηκε άγρια δολοφονημένος και εκ των υστέρων μαθεύτηκε ότι ήταν μυστικά παντρεμένος με την Κατερίνα. Και αυτή τη φορά οι συνωμότες ένιωσαν την περιβόητη οργή των Σφόρτσα καθώς η Κατερίνα φρόντισε να πάρει εκδίκηση και για αυτόν τον σύζυγο ανακαλύπτοντας και εκτελώντας με φριχτό τρόπο τους υπεύθυνους για τον θάνατό του.
Ο τρίτος γάμος και η πτώση της
Δύο χρόνια αργότερα η Κατερίνα συμμάχησε με τον πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄ και τους Φλωρεντινούς, μέσω της διαμεσολάβησης του Τζιοβάνι των Μεδίκων. Η Κατερίνα και ο Τζιοβάνι σύναψαν ερωτική σχέση και για άλλη μια φορά η προσωπική ζωή της Κατερίνας τάραξε την πολιτική σκηνή της Ιταλίας παρά το γεγονός ότι προσπάθησε να την κρατήσει κρυφή. Ένας γάμος με τον Τζιοβάνι θα σήμαινε συμμαχία με τους Μεδίκους και ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων σε βάρος του Λουδοβίκου. Όμως το γεγονός δεν συζητήθηκε με πολιτικό τρόπο αλλά με σκανδαλοθηρικό. Ο Λουδοβίκος, ο οποίος διατηρούσε σειρά από παράνομες σχέσεις ενώ ήταν παντρεμένος, έλαβε σειρά επιστολών που μιλούσαν για την «ακόρεστη όρεξη» της ανιψιάς του και για τη «γεμάτη λαγνεία γυναικεία φύση» της. Ο παντρεμένος Δούκας του Μιλάνου μπορούσε να έχει ερωμένες, αλλά η ελεύθερη Δούκισσα του Φορλί δεν μπορούσε να έχει εραστές.
Παρά τις αντιδράσεις όμως η Κατερίνα παντρεύτηκε τον Τζιοβάνι και έκανε έναν άλλον γιο, τον Λουδοβίκο των Μεδίκων, που αργότερα στη ζωή του θα έμενε γνωστός με το ψευδώνυμο Ιωάννης των Μαύρων Γραμμών (Giovanni delle Bande Nere). Η Κατερίνα τότε άρχισε να δείχνει ότι ίσως επιθυμούσε να ζήσει μια πιο ήσυχη ζωή, αλλά οι εξελίξεις δεν της το επέτρεψαν. Την ίδια εποχή οι συγκρούσεις σε όλη την Ιταλία εντείνονταν και, παρά το γεγονός ότι κατάφερε να διατηρήσει την ουδετερότητά της, η Κατερίνα κινδύνευε. Με τη βοήθεια του Λουδοβίκου του Μαύρου και των Φλωρεντινών κατάφερε να διατηρήσει τις κτήσεις τις από τις επιθέσεις των Ενετών. Όμως και ο τρίτος της σύζυγος πέθανε, αυτή τη φορά από φυσικά αίτια, και η Κατερίνα έμεινε και πάλι χήρα. Επίσης ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ εξοργίστηκε με την άρνησή της να παντρέψει τον γιο της από το Ριάριο, Οκταβιανό, με την κόρη του, Λουκρητία Βοργία, και επιθυμώντας τις κτήσεις της την κήρυξε έκπτωτη από αυτές το 1499, προσφέροντάς τες ως φέουδα στον γιο του, Καίσαρα Βοργία.
Ο πάπας συγκέντρωσε στρατό και ετοιμάστηκε να κάνει επίθεση στην Κατερίνα, έχοντας βοήθεια και από τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΒ΄. Η Κατερίνα ζήτησε βοήθεια από την οικογένεια του τελευταίου συζύγου της, τους Μεδίκους, και εκείνοι, στέλνοντας ως διπλωμάτη τον Νικολό Μακιαβέλι της απάντησαν ότι μπορούσαν να την προστατέψουν αν εγκατέλειπε το Φορλί και πήγαινε στη Φλωρεντία. Κάποια στιγμή αργότερα θα μπορούσε να διεκδικήσει ξανά τα εδάφη της. Εκείνη όμως αρνήθηκε και απάντησε πως «αν πρέπει να ηττηθώ, θα το κάνω σαν άντρας». Τότε ήταν που ο Μακιαβέλι, εντυπωσιασμένος, έγραψε για την αδάμαστη και γοητευτική Κόμισσα του Φορλί. Η Κατερίνα, καταλαβαίνοντας ότι πλησίαζε ο κίνδυνος, έθεσε όλα τα παιδιά της υπό ασφάλεια και πήρε μέτρα άμυνας, χάνοντας όμως γρήγορα το κάστρο της Ίμολα. Απήλλαξε τότε τους κατοίκους του Φορλί από τον όρκο υποταγής και κλείστηκε στην ακρόπολη της πόλης να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Ο Καίσαρας Βοργίας λεηλάτησε το Φορλί και πολιόρκησε το κάστρο αλλά έφτασαν Χριστούγεννα και η Κατερίνα δεν έδειχνε σημάδια ότι εγκαταλείπει. Ο Καίσαρας Βοργίας ζήτησε διαπραγματεύσεις και ζήτησε την παράδοση καθώς, όπως είπε, δεν άξιζε τον κόπο να σκοτωθεί η Δούκισσα για μια περιουσία. Αν παραδίνονταν υποσχέθηκε να την αφήσει να φύγει σώα για τη Ρώμη. Ο Καίσαρας Βοργίας φώναξε παρακλητικά στην Κατερίνα που στεκόταν στις επάλξεις: «Παραδόσου! Παραδόσου, Μαντόνα!» Εκείνη όμως του απάντησε «Κύριε Δούκα, η Τύχη ευνοεί τους γενναίους και εγκαταλείπει τους δειλούς. Εγώ είμαι η κόρη εκείνου που δεν γνώριζε τον φόβο. Ό,τι κι αν γίνει θα το δεχτώ μέχρι τον θάνατο.» Ο Βοργίας συνέχισε τις επικλήσεις ενώ ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ έστειλε μήνυμα που εγγυόταν την ασφαλή μετακίνησή της και της οικογένειάς στη Ρώμη ενώ της υποσχόταν και ένα ετήσιο εισόδημα ως αποζημίωση. Η Κατερίνα όμως έμεινε σταθερή.
Ο Βοργίας ξεκίνησε και πάλι την πολιορκία με μεγαλύτερη λύσσα και ήταν τέτοια η αντίσταση της Κατερίνας Σφόρτσα που προκάλεσε το γενικό θαυμασμό και της χάρισε το προσωνύμιο "Η Τίγρη του Φορλί". Τελικά το κάστρο έπεσε στις 11 Ιανουαρίου του 1500 και ο Αντώνιος Μπισέ, βάιλος της Ντιζόν, έσωσε την τιμή της Γαλλίας, συλλαμβάνοντάς την (1500). Για 36 ώρες ο στρατός του Βοργία λεηλατούσε και βασάνιζε φριχτά όσους βρήκε μέσα. Ο ίδιος ο Καίσαρας Βοργίας, για να ταπεινώσει την Κατερίνα τη βίασε και μάλιστα μετά είπε σαρκαστικά ότι «η Κόμισσα του Φορλί υπερασπίσθηκε πολύ πιο σθεναρά το κάστρο της από ότι την αρετή της». Τελικά η Κατερίνα μεταφέρθηκε στο Κάστρο Μπελβεντέρε στο Βατικανό όπου έμεινε αιχμάλωτη για τέσσερις μήνες. Η αντίσταση της Κατερίνα Σφόρτσα προκάλεσε τον θαυμασμό της κοινής γνώμης και των αυλών, όχι μόνο της Ιταλίας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Η Ισαβέλλα του Έστε, μία από τις ισχυρότερες και πιο σημαντικές φυσιογνωμίες της ιταλικής πολιτικής σκηνής της Αναγέννησης, έγραψε για την Κατερίνα Σφόρτσα: "Αν οι Γάλλοι κατηγορούν του Ιταλούς άντρες για δειλία θα πρέπει τουλάχιστον να εξαίρουν τις Ιταλίδες γυναίκες για το θάρρος τους και την ευγένειά τους".
Μετά από έναν χρόνο ελευθερώθηκε με την επέμβαση του ίδιου του βάιλου της Ντιζόν που την είχε συλλάβει αφού αναγκάστηκε να αποποιηθεί την περιουσία της και τον τίτλο της προκειμένου να εξασφαλίσει τη ζωή του γιου της. Έπειτα κατέφυγε στη Φλωρεντία, προκειμένου να γλυτώσει από τον Βοργία που έτρεφε ακόμα ασίγαστο μίσος για εκείνη.
Τα τελευταία της χρόνια
Η Αικατερίνη Σφόρτσα τελικά έζησε τα τελευταία της χρόνια στη Φλωρεντία με τα παιδιά της και τα εγγόνια της. Με τον θάνατο του πάπα Αλέξανδρου ΣΤ΄ (1503), αποπειράθηκε να ανακαταλάβει τις κτήσεις της, αλλά συνάντησε την εχθρότητα του κουνιάδου της, Λαυρέντιου των Μεδίκων (αδελφού του τρίτου της συζύγου, Τζιοβάνι), που ήθελε την κηδεμονία του γιου της, Τζιοβάνι ντάλε Μπάντε Νέρε. Παρά το γεγονός ότι είχε αναγκαστεί να απομακρυνθεί από την ενεργή πολιτική δράση, η Κατερίνα Σφόρτσα δεν σταμάτησε να αγωνίζεται για να επανακτήσει τον τίτλο της και την περιουσία της στο Φορλί και την Ίμολα.
Τελικά η Κατερίνα Σφόρτσα πέθανε το 1509 από πνευμονία αφήνοντας πίσω της τον θρύλο μίας ατρόμητης και ικανής γυναίκας που δεν δίστασε να ζήσει τη ζωή της με τους δικούς της όρους, ακριβώς όπως έκαναν και οι περισσότερες γυναίκες της οικογένειας Σφόρτσα. Ως κληρονομιά άφησε όλα της τα χρήματα και την περιουσία (τα οποία, παρά το γεγονός ότι είχε χάσει τον τίτλο της, δεν ήταν καθόλου αξιοκαταφρόνητα) στους γιους της και σε δύο από τις εγγονές της ενώ στον μικρότερο γιο της Τζιοβάνι νταλε Μπάντε Νέρε άφησε κληρονομιά ένα πολύτιμο βιβλίο αλχημείας που είχε συγγράψει κατά τη διάρκεια της ζωής της ξεκινώντας τη μακρά αλχημική παράδοση της οικογένειας των Μεδίκων.
Η Κατερίνα Σφόρτσα ως αλχημίστρια
Κατά τη διάρκεια της ζωής της η Κατερίνα Σφόρτσα ασχολήθηκε με πάθος με την αλχημεία και σε εκείνη μάλιστα οφείλεται και η αγάπη που επέδειξαν μετέπειτα και οι Μεδίκοι για την αλχημεία. Επειδή η ενασχόληση με την αλχημεία ήταν κάτι συνηθισμένο και διαδεδομένο για τις ευγενείς γυναίκες εκείνης της εποχής, κατά πάσα πιθανότητα η Κατερίνα μυήθηκε στα μυστικά της από τις άλλες γυναίκες της οικογένειάς της όπως η γιαγιά της η Μπιάνκα Μαρία Βισκόντι και η μητριά της η Μπόνα της Σαβοΐας, δύο ισχυρές γυναίκες με έντονη πολιτική δράση που φρόντισαν για την ανατροφή της. Το ότι οι γυναίκες της οικογένειας Σφόρτσα ασχολούνταν με την αλχημεία φαίνεται και από το γεγονός ότι μία συνταγή για την ενυδάτωση των χεριών αποδίδεται στην ανιψιά της Κατερίνα, την Ιππολύτη Μαρία Σφόρτσα.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε η Σφόρτσα όταν έγινε δούκισσα του Φορλί ήταν να φτιάξει βοτανικούς κήπους για να καλλιεργεί μόνη της τα συστατικά για τα πειράματά της, αλλά και δημόσιους κήπους στους οποίους καλλιεργούνταν διάφορα φυτά και φιλοξενούνταν πολλά ζώα. Ένας από τους λόγους της ενασχόλησής της με την αλχημεία ήταν η συνεχής ανάγκη της για χρήματα προκειμένου να τροφοδοτεί τις πολεμικές της επιχειρήσεις καθώς η αλχημεία υποσχόταν ένα μέσο δημιουργίας χρυσού (ή έναν τρόπο ώστε να "μεταμφιέζει" φθηνά μέταλλα σε "χρυσό"). Για να μπορεί να προμηθεύεται μάλιστα τα απαραίτητα υλικά για να κατασκευάζει τις συνταγές αυτές, είχε φροντίσει να δημιουργήσει να καλλιεργήσει στενή επαγγελματική σχέση με φαρμακοποιό στο Φορλί, τον Λοντοβίκο Αλμπερτίνι, στον οποίον μάλιστα, όταν πέθανε, άφησε χρέος πάνω από 857 φιορίνια, γεγονός που δείχνει τον βαθμό στον οποίον χρησιμοποιούσε τις υπηρεσίες του. Επίσης αντάλλασσε συνταγές και με τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α΄, τον σύζυγο της αδελφής της, της Μπιάνκα Μαρία Σφόρτσα. Για τη Σφόρτσα η αλχημεία ήταν τόσο σημαντική και τόσο συνδεδεμένη με την καθημερινότητά της που δεν την εγκατέλειψε ακόμα και τις ημέρες που ετοιμαζόταν για την επερχόμενη πολιορκία του Καίσαρα Βοργία στο Φορλί. Σε γράμμα της προς τον εξομολογητή της, τον Φραντσέσκο Φορτουνάτο, λίγες μέρες πριν την πολιορκία, ζητά να της φέρει ορισμένα γυάλινα δοχεία και κάποιες ουσίες και συστατικά που χρειαζόταν για τα αλχημικά της πειράματα. Αυτή της η ενασχόληση με την αλχημεία θα γινόταν η αφορμή για να κατηγορηθεί για την απόπειρα δολοφονίας του Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ΄ μετά την ήττα της καθώς στα πειράματά της ασχολούνταν και με την κατασκευή δηλητηρίων.
Προς το τέλος της ζωής της, όταν σταμάτησε να ασχολείται εντατικά με την πολιτική, αφοσιώθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά στην αγαπημένη της αλχημική τεχνική. Τότε έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Πειράματα (Gli Experimenti) στο οποίο παρουσίασε τις πολυάριθμες συνταγές που είχε φροντίσει να συγκεντρώσει κατά τη διάρκεια της ζωής της. Αυτό το βιβλίο, που περιείχε 454 συνταγές από το πως να βάψει κανείς ξανθά τα μαύρα μαλλιά έως πως να γιατρεύει τον καρκίνο, την πανούκλα και το άσθμα αλλά και να μετατρέπει φθηνά μέταλλα σε "χρυσάφι", να διαλύει πολύτιμους λίθους και να μεταστοιχειώνει τον υδράργυρο, έχει χαρακτηρισθεί ως "ένα από τα βασικά κείμενα στην ιστορία της φαρμακολογίας και πολύ περισσότερο της αλχημείας". Ο Πιέρ Ντεζιντέριο Παζολίνι το χαρακτήρισε ως "το πιο πλήρες και σημαντικό κείμενο από τα γνωστά σχετικά με την ιατρική και την αρωματοποιία των αρχών του 16ου αιώνα". Χαρακτηριστικό της πρακτικότητας του χαρακτήρα της, της ευφυίας της αλλά και της πολιτικής της δεινότητας είναι το γεγονός ότι η Κατερίνα Σφόρτσα δεν αναλώθηκε σε συνταγές που υπόσχονταν να δημιουργήσουν αληθινό χρυσάφι αλλά ασχολήθηκε μόνο με εκείνες που άλλαζαν τη μορφή (π.χ. αλλάζοντας το χρώμα) φθηνών μετάλλων ώστε να μοιάζουν με χρυσάφι.
Το βιβλίο αυτό αλλά και η εκτεταμένη αλληλογραφία της, που βρέθηκε μετά τον θάνατό της και που σχετίζονταν με την ανακάλυψη και την ανταλλαγή αλχημικών συνταγών, δείχνουν, όχι μόνο τον βαθμό του ενδιαφέροντός της για το θέμα, αλλά αποκαλύπτουν το πόσο συνηθισμένο ήταν τότε να ασχολείται κανείς με την αλχημεία καθώς υπήρχε ένα μεγάλο και ενεργό αλχημικό δίκτυο που περιλάμβανε γυναίκες και άντρες που αντάλλασσαν συνταγές, πληροφορίες και νέα σχετικά με την αλχημεία. Μέχρι τον 16ο αι. η συλλογή οικογενειακών συνταγών για φάρμακα και άλλα χημικά προϊόντα είχε γίνει κοινή πρακτική για τις περισσότερες γυναίκες οι οποίες δεν ασχολούνταν μόνο με πρακτικές συνταγές αλλά και με πιο "εσωτερικές".
Μετά τον θάνατό της άφησε το βιβλίο με τις αλχημικές συνταγές της κληρονομιά στον μικρότερο γιο της, τον Τζοβάνι ντάλε Μπάντε Νέρε ξεκινώντας μια αλχημική παράδοση που χαρακτήρισε τους Μεδίκους στις επόμενες γενιές. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο εγγονός της (γιος του Τζιοβάνι νταλε Μπάντε Νέρε), ο Κόζιμο Α΄, που ήταν Δούκας της Φλωρεντίας και της Τοσκάνης, έφτιαξε διυλιστήριο στο Παλάτσο Βέκιο και λέγεται πως εφηύρε ένα ισχυρό αντιπυρετικό ενώ ο δισέγγονός της (γιος του Κόζιμου) έφτιαξε εργαστήριο στο Σαν Μάρκο. Επίσης οι Μεδίκοι, μετά την επίδραση της Κατερίνα Σφόρτσα, έφτιαξαν βοτανικούς κήπους στη Φλωρεντία και την Πίζα με σκοπό να καλλιεργούν μόνοι τους τα συστατικά για τα αλχημικά τους πειράματα. Το γεγονός ότι ο γιος της Τζοβάνι θεώρησε το βιβλίο που του άφησε η μητέρα του εξαιρετικά σημαντικό φαίνεται από ένα γράμμα του προς το προσωπικό του σπιτιού της στο οποίο έγραφε: "Ανακαλύψαμε ότι από τα χρηματοκιβώτιά μας στη Ρώμη λείπει ένα χειρόγραφο βιβλίο με συνταγές και άλλα πράγματα. Πρέπει να το βρούμε γιατί το θέλουμε οπωσδήποτε".
Το πρωτότυπο βιβλίο σήμερα έχει εξαφανιστεί αλλά υπάρχει αντίγραφο που φρόντισε να φτιαχτεί ο Τζιοβάνι στο οποίο αναγράφεται ότι είναι πιστή μεταγραφή του πρωτοτύπου.
Η Κατερίνα Σφόρτσα στην τέχνη της εποχής της
μικρογραφία|380x380εσ|"Η γέννηση της Αφροδίτης". Πίνακας του [[Σάντρο Μποττιτσέλλι|Μποτιτσέλι στο οποίο εικονίζεται η Κατερίνα Σφόρτσα ως Αφροδίτη. ]] Κατά την Αναγέννηση υπήρχε η συνήθεια να χρησιμοποιούνται στη ζωγραφική υπαρκτά πρόσωπα για να απεικονίσουν μυθολογικά ή θεολογικά πρόσωπα και, προκειμένου να είναι αναγνωρίσιμα αυτά τα υπαρκτά πρόσωπα, ο καλλιτέχνης χρησιμοποιούσε τον θυρεό της οικογένειας τους ή κάποιο άλλο σύμβολο που σχετιζόταν με αυτούς. Αυτή τη συνήθεια την ξεκίνησαν τον 13ο αι. οι Βισκόντι, η οικογένεια από την οποία καταγόταν η Κατερίνα Σφόρτσα, και διατηρήθηκε μέχρι τα τέλη του 16ου. Με αυτόν τον τρόπο οι ιστορικοί τέχνης έχουν καταφέρει να αναγνωρίσουν ιστορικά πρόσωπα σε γνωστούς πίνακες, ανάμεσα στα οποία και την Κατερίνα Σφόρτσα, η οποία ήταν η πιο πολυεικονιζόμενη γυναίκα σε αναγεννησιακούς πίνακες μετά όμως από δύο άλλες ισχυρές γυναίκες που άνηκαν και εκείνες στην οικογένειά της: τη γιαγιά της Μπιάνκα Μαρία Βισκόντι και την εξαδέλφη της και νύφη της Ισαβέλλα της Αραγωνίας. Οι δύο πιο διάσημοι αναγεννησιακοί καλλιτέχνες που εμπνεύστηκαν από την Κατερίνα Σφόρτσα είναι ίσως ο Σάντρο Μποτιτσέλι και ο Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Ο Μποτιτσέλι χρησιμοποίησε το πρόσωπο της Κατερίνας Σφόρτσα για να απεικονίσει μία από τις τρεις χάριτες στον πίνακά του «Άνοιξη», τη θεά Αθηνά στον πίνακα «Αθηνά και Κένταυρος» (που θεωρείται ότι ίσως δημιουργήθηκε από έναν μαθητή του Μποτιτσέλι και όχι από τον ίδιο και όπου ως Κένταυρος απεικονίζεται ο Μποτιτσέλι), την Παναγία στους πίνακες «Μαντόνα του Ροζέτο», «Παρθένος με Τέκνο» και «Μαντόνα ντελά Μελαγκράνα» (στον οποίον μάλιστα απεικονίζονται και οι επτά της γιοί). Επίσης εικάζεται ότι στο πορτρέτο της Σιμονέτα Βεσπούτσι που έφτιαξε ο Μποτιτσέλι, στην πραγματικότητα εικονίζεται η Κατερίνα Σφόρτσα.
Όμως ο πιο γνωστός πίνακας του Μποτιτσέλι στον οποίον εικονίζεται η Κατερίνα Σφόρτσα είναι η «Αφροδίτη». Ο Λόγος που επιλέχθηκε η Κατερίνα Σφόρτσα για να αντιπροσωπεύσει τη θεά Αφροδίτη δεν ήταν μόνο η ομορφιά της αλλά και το γεγονός ότι μυθολογικά οι οικογένειες Βισκόντι και Σφόρτσα υποτίθεται ότι κατάγονταν από αυτή τη θεά. Στο συγκεκριμένο πίνακα εικονίζονται επίσης και ο κουνιάδος της Τομάζο Φέο, η μισαδελφή της Μπιάνκα Λαντριάνι και η κόρη της Μπιάνκα Ριάριο.
Η πιο ξεκάθαρη και διάσημη απεικόνιση της Κατερίνας Σφόρτσα είναι το πορτρέτο της που ζωγράφισε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι το 1489 που θεωρείται ότι δημιουργήθηκε με βάση ένα σχέδιο που είχε φτιάξει ο καλλιτέχνης το 1487 όταν εργαζόταν στην αυλή των Σφόρτσα. Ο Ντα Βίντσι χρησιμοποίησε επίσης το πρόσωπο της Κατερίνας Σφόρτσα για να εικονίσει την Παναγία στον πίνακά του «Ευαγγελισμός» και λέγεται ότι ίσως να τη χρησιμοποίησε και ως μοντέλο για να ζωγραφίσει την περίφημη «Μόνα Λίζα».
Ο ζωγράφος Πιέτρο Περουτζίνο χρησιμοποίησε το πρόσωπο της Κατερίνα Σφόρτσα για να απεικονίσει όλα τα πρόσωπα στον πίνακά του «Παρθένος και Τέκνο που περιβάλλονται από δύο αγγέλους, την Αγία Αικατερίνη της Αλεξάνδρειας και την Αγία Μαρία Μαγδαληνή».
Πηγές
Αικατερινη Κατηγορία:Αλχημίστριες Κατηγορία:Πολεμίστριες Κατηγορία:Κόμισσες της Ιταλίας
213
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 213 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Πέτρος Γαλακτόπουλος
Ο Πέτρος Γαλακτόπουλος (7 Ιουνίου 1945) είναι Έλληνας πρωταθλητής, oλυμπιονίκης και αργότερα προπονητής της ελληνορωμαϊκής πάλης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Υπήρξε αθλητής του Εθνικού Αθηνών και υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος το 1965 και πρωταθλητής Βαλκανίων και Ευρώπης το 1972.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στη πόλη του Μεξικού, στην κατηγορία των 70 κιλών σημείωσε πέντε νίκες, μία ισοπαλία και μία ήττα με αποτέλεσμα να καταταγεί τρίτος, παίρνοντας το χάλκινο μετάλλιο.
Το 1970, στα 74 κιλά ελληνορωμαϊκής πάλης, αναδείχθηκε 3ος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Έντμοντον του Καναδά και 4ος στο ευρωπαϊκό.
Επίσης είχε συμμετάσχει και σε άλλους αγώνες όπου και είχε διακριθεί, όπως στη Σόφια (1971) 3ος, στη Πολωνία, πρωτάθλημα Ευρώπης (1971) 1ος, και στο Λένινγκραντ (1976) 3ος. Στη συνέχεια ανέλαβε προπονητής της εθνικής ομάδας της ελληνορωμαϊκής πάλης. Για το εξαίρετο ήθος του είχε μάλιστα επαινεθεί και από τον διεθνή τύπο.
Το Φεβρουάριο του 2010 παραιτήθηκε από την αντιπροεδρία της Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης (ΕΟΦΠ), εξαιτίας του διακοσμητικού του ρόλου, αλλά αργότερα ανακάλεσε την παραίτησή του  Τον Ιούλιο του ίδιου έτους εκλέχθηκε ως πρώτος σε ψήφους στις εκλογές των σωματείων της ομοσπονδίας για το νέο διοικητικό συμβούλιό της, ενώ λίγες μέρες αργότερα επικράτησε του Κώστα Θάνου με 9-7 ψήφους, στο συμβούλιο που έγινε για την εκλογή προέδρου. Λίγες εβδομάδες αργότερα όμως, τον Σεπτέμβριο του 2010, οι δύο πρώην πρωταθλητές ήρθαν σε ρήξη, και τελικά ο Γαλακτόπουλος αποφασίστηκε να γίνει επίτιμος πρόεδρος και ο Κώστας Θάνος, ο νέος πρόεδρος της ΕΟΦΠ. Από το 2012, ο Γαλακτόπουλος κατέχει τη θέση του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου του ΟΑΚΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ελληνορωμαϊκής πάλης Κατηγορία:Παλαιστές Εθνικού ΓΣ Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες προπονητές πάλης Κατηγορία:Έλληνες παλαιστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Μακεδόνιος
Με το όνομα Μακεδόνιος μπορεί να αναφέρονται:
Fiat Chrysler Automobiles
Η Fiat Chrysler Automobiles ή εν συντομία: FCA, είναι μια ιδιωτική εταιρεία, η οποία δημιουργήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2014, μετά την συγχώνευση της Chrysler LLC με την Fiat S.p.A. Η εταιρεία αποτελεί μέλος της Ιταλικής Exor S.p.A (εταιρεία οικογένειας Ανιέλλι) κατα ενα ποσοστό του 30,78 %. Επιπροσθέτως, είναι η 7η εταιρεία με την μεγαλύτερη παραγωγή οχημάτων παγκοσμίως. Κατά τη δημιουργία της, την κεντρική διοίκηση ολοκλήρωσαν οι δυο διευθυντές της Chrysler και Fiat, Τζόν Έλκαν και Σέρτζιο Μαρτσιόνε, αντίστοιχα.
Η FCA έχει υπο την ευθύνη την κατασκευή και παραγωγή προϊόντων για τις μάρκες της Alfa Romeo, Abarth, Chrysler, Dodge, Fiat, Fiat Professional, Jeep, Lancia, Ram Trucks, Mopar και SRT (το σπορ τμήμα της Dodge). Επιπλέον κατέχει την Maserati, την κατασκευάστρια ανταλλακτικών και εξαρτημάτων Comau (μεταξύ του 1967 και του 2018 και την Magneti Marelli), την Teksid και τέλος την κατασκευάστρια κινητήρων ντίζελ VM Motori. Συνολικά, η παραγωγή της προορίζεται για όλες τις ηπείρους.
Οργάνωση
Η γενική διαχείριση της εταιρείας πραγματοποιείται στο Όμπορν Χίλς της πολιτείας του Μίτσιγκαν και στο Τορίνο της Ιταλίας. Τα εργοστασιακά παραρτήματα παρέμειναν ως είχαν όπως αυτό του Τορίνου ή του Όμπορν Χίλς καθώς και με αυτά που βρίσκονται στις χώρες της Κίνας, του Καναδά, της Ινδίας, του Μεξικού, της Βραζιλίας, της Πολωνίας και της Αργεντινής.
Η εταιρεία εξαιτίας των πολλών προϊόντων που την αποτελούν, έχει διαχωριστεί με βάση το μοτίβο των δυο παλαιών εταιρειών που ακολοθούσαν. Συγκεκριμένα, η FCA διακρίνεται σε δυο κλάδους: την FCA Italy, όπου η Fiat παράγει τα μοντέλα που είχε και παλαιότερα, ενώ ο κλάδος FCA US, ακολουθεί το μοντέλο που είχε η Chrysler επίσης κατα το παρελθόν.
Ειδικότερα η μάρκα της Ferrari αποχώρησε κατα ένα μεγάλο μέρος απο την FCA στις 3 Ιανουαρίου 2016, κάνοντάς την μια ανεξάρτητη εταιρεία, έχοντας τότε διευθυντή τον Σέρτζιο Μαρτσιόνε και άρα και το 10% της ιδιοκτησίας της απο την FCA και με υποδιευθυντή τον Πιέρο Φεράρρι, δημιούργησαν την Ferrari S.p.A.
Δημιουργία
Το γεγονός αυτό έχει την αρχή της πίσω στο 2009, με την εταιρεία της Chrysler να είχε μόλις χρεωκοπήσει και ενας μεγάλος παράγοντας της Αμερικάνικης βιομηχανίας όπως και πολλές θέσεις εργασίας να ήταν σε κίνδυνο.
Στις 10 Ιουνίου του 2009, η Fiat συγχωνεύθηκε με ιδιοκτήτες τις κυβερνήσεις της Η.Π.Α. και του Καναδά. Αυτό την καθόρισε ως δημόσια εταιρεία, αλλά τελικώς η Fiat τον Ιανουάριο του 2014 κατάφερε να εξαγοράσει την Chrysler, με το υπέρογκο ποσοστό των 10,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων. προχωρόντας στην ανακοίνωση για μια ιδιωτική εταιρεία η οποία και πράγματι έγινε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Παράλληλα, έγινε επίσημη η αποχώρηση της Ferrari και αυτό πραγματοποιήθηκε στις 3 Ιανουαρίου του 2016.
Το 5ετές πλάνο της FCA (2014 - 2018)
Τον Μάϊο του 2014 ανακοίνωσαν την έναρξη ενός πενταετούς πλάνου, με σκοπό τη δημιουργία ενός ομίλου ικανού να ανταγωνιστεί όλες τις εταιρείες οχημάτων.
Ιδιαίτερα μεγάλη προτεραιότητα δόθηκε στη μάρκα Jeep, που έγινε η «αιχμή του δόρατος» για να ανταγωνιστεί στη δημοφιλή κατηγορία των SUV και σε παγκόσμια κλίμακα. Αντιθέτως, αποφασίστηκε η Chrysler να επανατοποθετηθεί, και ως μάρκα διαθέσιμη αποκλειστικά στην Αμερική (σε αντίθεση με τις παλαιότερες εξαγωγές της στην Ευρώπη), να γίνει μια εταιρεία χαμηλότερου εμπορικού κόστους από το παρελθόν, με σκοπό να ανταγωνιστεί την Chevrolet, την Ford, την Toyota και την Volkswagen. Η Dodge με την επανένωση της SRT, ανταγωνίζεται στην κατηγορία των σπορ αυτοκινήτων, η Alfa Romeo θεωρήθηκε πως θα εξελιχθεί στην ακριβή μάρκα που θα ανταγωνιστεί τις Mercedes-Benz, BMW, Audi, Volvo και Jaguar cars, ενώ η μάρκα της Maserati θα αποτελέσει το υπερπολυτελές όνομα της εταιρείας, ανταγωνίζοντας την Rolls-Royce και την Bentley. Ειδικότερα η μάρκα της Ram Trucks έχει πολλές ομοιότητες με την Fiat Professional, αν και οι δρόμοι μεταξύ των δύο εταιρειών αποφασίστηκε να είναι διαφορετικοί.
Όταν ανακοινώθηκε το πενταετές αυτό πλάνο, δεν αναφέρθηκε κάτι σχετικά με την Lancia, καθώς ήδη από τον Ιανουάριο του 2014 είχε ανακοινωθεί η οριστική απόφαση της Fiat να σταματήσει σταδιακά την παραγωγή της Lancia. Το μόνο μοντέλο που της έχει απομείνει είναι η Ypsilon, που τώρα μάλιστα διατίθεται αποκλειστικά στην αγορά της Ιταλίας.
Στα πλαίσια της συνολικής αναδιοργάνωσης, στις 22 Οκτωβρίου 2018 η FCA ανακοίνωσε την πώληση της Magneti Marelli (εταιρεία κατασκευής εξαρτημάτων υψηλής τεχνολογίας για οχήματα) στην ιαπωνική εταιρεία Calsonic Kansei, που ανήκει στην αμερικανική KKR, έναντι του ποσού των 6,2 δισ. ευρώ (7,2 δις δολαρίων).
Συγχώνευση με την PSA
Στις 31 Οκτωβρίου 2019, με επίσημη δήλωσή τους, τα στελέχη των ομίλων PSA και Fiat Chrysler Automobiles ανακοίνωσαν τη συγχώνευσή τους, δημιουργώντας έτσι την 4η μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία παγκοσμίως. Όπως ανακοινώθηκε επίσημα, η PSA και η FCA αποτελούν πλέον μία εταιρεία. Η διαπραγμάτευση για τη συγχώνευσή τους είχε θετικό αποτέλεσμα και με αυτό τον τρόπο δημιουργείται μια νέα εταιρεία στην οποία οι δύο όμιλοι θα κατέχουν ποσοστό από 50% έκαστος.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ Κατηγορία:Fiat
Λόφος Μάριο
δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ|Η θέα από το πάρκο προς το κέντρο της Ρώμης. Ο Λόφος Μάριο, λατιν.: Monte Mario  είναι ο λόφος, που υψώνεται στη βορειοδυτική περιοχή της Ρώμης (στην Ιταλία), στη δεξιά όχθη του Τίβερη, που διασχίζει η Θριαμβική Οδός. Καταλαμβάνει μέρος της Μπαλντουίνα, της επικράτειας του Δημοτικού Τομέα Ι (Ρώμα Τσέντρο), του Δημοτικού Τομέα ΧΙV (Ρόμα Μόντε Μάριο) και ένα μικρό τμήμα του Δημοτικού Τομέα XV, συμπεριλαμβάνοντας έτσι μέρος των συνοικιών της Ρώμης Tριονφαάλε, Ντελα Βιτόρια και Πριμαβάλε.
Είναι ο ψηλότερος (139 μ.) λόφος της πόλης και, μαζί με τον Ιανίκουλο και τον Πίντσιο, ένα από τα πιο γραφικά σημεία της πόλης, ειδικά στη θέση που ονομάζεται Zόντιακ, που προσφέρει νότια και δυτική θέα των κύριων αρχιτεκτονικών μνημείων της πόλης, της πόλης του Βατικανού, των Αλβανών λόφων, του Mόντι Τιμπουρτίνι, του Mόντι Πρενεστίνι και των δυτικών κορυφών από τα κεντρικά Απέννινα. Εδώ, εξάλλου, ξεκινά το μεγαλύτερο σε μήκος Γραμμικό Πάρκο της Ρώμης, το οποίο συνδέει την πόλη με το Πάρκο ντι Μόντε Τσιόκι.
Η τοποθεσία έχει επιλεγεί ως τριγωνομετρικός σταθμός στη χαρτογραφική προβολή Γκάους-Μποάγκα· εδώ είναι το γεωδετικό σημείο Ρόμα 40.
Αν και είναι ο υψηλότερος λόφος στη σύγχρονη πόλη της Ρώμης, το Mόντε Μάριο δεν είναι ένας από τους περίφημους Επτά λόφους της Ρώμης, καθώς βρίσκεται εκτός των ορίων της αρχαίας πόλης.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ|Η συνοικία του Καστέλο και του Λόφου Μάριο, σε ακουαρέλα του [[Έτορε Ρούσλερ Φραντς.]] Οι ανασκαφές που έγιναν στο κτήμα Καρτόνι (Cartoni), κοντά στον Λόφο Μάριο, βρήκαν ένα εργαλείο από πυριτόλιθο, μερικά θραύσματα από το ίδιο υλικό και δόντια ζώων. Τα ερείπια χρονολογούνται πριν από περίπου 65.000 χρόνια και είναι τα παλαιότερα ευρήματα στην περιοχή της Ρώμης.
Κατά τον Μεσαίωνα ο Λόφος Μάριο βρισκόταν στη Via Francigena. Οι προσκυνητές τον ανέφεραν ως Όρος της Χαράς (Mons Gaudii). Η Via Francigena ερχόταν από την πόλη του Λέοντα Δ΄ (το μέρος της Ρώμης που είχε περιτειχίσει ο πάπας εκείνος, δηλ. το Βατικανό) και συνέχιζε προς τη La Giustiniana και στη συνέχεια τη Via Cassia (τη λεγόμενη Συνεστραμμένη, La Storta). Στη συνέχεια, έχοντας περάσει την Isola Farnese, συνέχιζε προς τα βόρεια.
Προέλευση του ονόματος
Ο λόφος ήταν γνωστός ως Mons Vaticanus ή Κορυφή του Κίννα (Clivus Cinnae, από το όνομα του υπάτου Λεύκιου Κορνηλίου Κίννα) κατά την αρχαία ρωμαϊκή περίοδο.
Το σημερινό όνομα, σύμφωνα με ορισμένες θεωρίες, προέρχεται από τον Mάριο Μελίνι, έναν καρδινάλιο που είχε μία έπαυλη (από το 1935 έγινε η έδρα του "Αστρονομικού και Κοπερνικιανού Μουσείου" της Ρώμης ) και αρκετούς οικισμούς γύρω από τον λόφο τον 15ο αι. Μία δεύτερη υπόθεση παράγει το όνομα από τη λέξη mare (ιταλ. θάλασσα), αναφερόμενη στα απολιθωμένα όστρακα που βρέθηκαν εκεί, ή στο γεγονός ότι από κάποια ύψη είναι δυνατό να δει κανείς τη θάλασσα. Τέλος, μία τρίτη υπόθεση σχετίζεται με το μεσαιωνικό όνομα του λόφου, Monte Malo (Κακό Βουνό), λόγω της δολοφονίας του πατρίκιου Τζιοβάννι Κρεσέντσιο, που έγινε εκεί το 998.
Περιγραφή
δεξιά|μικρογραφία|375x375εσ|Ο πύργος κεραίας ραδιοτηλεόρασης στο κέντρο εκπομπής και μετάδοσης RAI στον Λόφο Μάριο.
Το ανατολικό τμήμα του λόφου είναι ένα φυσικό καταφύγιο και στη δυτική πλευρά βρίσκεται η πλέον αριστοκρατική συνοικία με το ίδιο όνομα. Στην κορυφή ενός λόφου βρίσκεται η εκκλησία και το μοναστήρι της Mαντόνα ντελ Ροζάριο. Στην κορυφή του λόφου, στη θέση της Βίλα Μελίνι του 15ου αι., υψώνεται το Παρατηρητήριο Mόντε Μάριο, μέρος του Αστεροσκοπείου της Ρώμης και το "Αστρονομικό και Κοπερνίκειο Μουσείο". Αυτή η τοποθεσία (12°27'8,4"E ) χρησιμοποιήθηκε ως ο κύριος μεσημβρινός (και όχι του Γκρίνουιτς) για τους χάρτες της Ιταλίας μέχρι τη δεκαετία του 1960. Η πλευρά του λόφου ήταν η πρώην τοποθεσία της Βίλα ντελ Πινέτο, που κτίστηκε από τον Πιέτρο ντα Κορτόνα. Τα ερείπια της κατασκευής ισοπεδώθηκαν τον 19ο αι.
Το Τζον Φέλιξ Ρόουμ Σέντερ, μία από τις τέσσερις πανεπιστημιουπόλεις του Πανεπιστημίου Λογιόλα του Σικάγου, βρίσκεται στον λόφο στη Βία Μάσιμι.
Οι άλλοι οικισμοί στον λόφο περιλαμβάνουν:
Η κατοικημένη περιοχή του λόφου περιλαμβάνει κατοικημένες περιοχές μέσης και υψηλής αστικής τάξης, όπως οι Μπαλντουίνα, Τριονφάλε, Μπελσίτο και Ντελα Βιτόρια, καθώς και μία πιο δημοφιλή περιοχή, που αντιστοιχεί στο βορειότερο τμήμα του Πριμαβάλε.
Το τμήμα του προαστίου Ντέλα Βιτόρια που βλέπει στην "Πιάτσα Νόστρα Σινιόρα ντι Γκουαντελούπε" ονομάζεται Mόντε Μάριο Άλτο (Υψηλός Λόφος Μάριο) και εκτείνεται κοντά στο Κόλε Σαντ'Αγκάτα, όπου τη δεκαετία του 1920, ένας συνεταιρισμός εργαζομένων στα ταχυδρομεία και στα τηλεγραφεία έκτισε τον πρώτο οικισμό. Άλλες δημοφιλείς κατοικίες προστέθηκαν τη δεκαετία του 1930, ενώ η πλήρης κατασκευή ολοκληρώθηκε μεταξύ της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1980.
Ο Λόφος Μάριο είναι επίσης ιστορικά συνδεδεμένος με το συγκρότημα του πρώην Μανικόμιο Σάντα Μαρία ντελα Πιετά, ενός από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα νοσοκομεία ψυχικής υγείας στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιταλικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Χρήστος Καπράλος
thumb|right|300px|"Κάρολος Κουν". Έργο του Χρήστου Καπράλου. Αθήνα - Στοά του Βιβλίου Ο Χρήστος Καπράλος (16 Νοεμβρίου 1909 – 20 Ιανουαρίου 1993) ήταν Έλληνας γλύπτης, ένας από τους σημαντικότερους του 20ού αιώνα, ιδίως σε ό,τι αφορά τον μοντερνισμό στην Ελλάδα.
Σημαντικά έργα
Αποκλεισμένος στο χωριό του, το Παναιτώλιο Αιτωλοακαρνανίας, δούλεψε στο γύψο, από το 1940 έως το 1945, την έκτη ενότητα της ανάγλυφης ζωφόρου για το Μνημείο της Μάχης της Πίνδου. Η ζωφόρος, εμβατήριο και μαζί ραψωδία της ιστορίας του νεότερου Ελληνισμού, μεταφέρθηκε από τον γλύπτη σε πωρόλιθο, στην Αίγινα, τα χρόνια 1952–1956. Σήμερα το έργο βρίσκεται στο περιστύλιο της Βουλής των Ελλήνων.
Το έργο του Καπράλου είναι έντονα ανθρωποκεντρικό με εμπνεύσεις και από την αρχαία ελληνική τέχνη και μυθολογία. Οι δημιουργίες του παρουσιάστηκαν σε πολλές εκθέσεις όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Στο Αγρίνιο, από το 1996 λειτουργεί μόνιμη έκθεση γλυπτών του στην «Αίθουσα Τέχνης Καπράλου», που βρίσκεται στο κτίριο της Παπαστρατείου Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Η συλλογή αυτή αποτελείται από 60 έργα μικρού και μεγάλου μεγέθους, τα οποία ο καλλιτέχνης φιλοτέχνησε από την αρχή της καριέρας του, το 1930, έως το 1956. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα έργα Φιγούρα (1951), Η αδελφή του Μελπομένη (1940&ndasτον945), Kazuo Kikuchi (ο Ιάπωνας συμμαθητής του στο Παρίσι, 1937) και Χριστόφορος (1940–1945). Χάλκινα έργα που δημιούργησε στην Αθήνα από το 1960 έως το 1993, στο προσωπικό του χυτήριο, φυλάσσονται στο εργαστήριο του  στην οδό Τρίπου 7 στο Κουκάκι. Επίσης, στην Αίγινα, όπου δούλευε τα καλοκαίρια, λειτουργεί το «Μουσείο Χρήστου Καπράλου» αποτελούμενο από έξι εργαστήρια, στα οποία εκτίθεται όλη η δουλειά του καλλιτέχνη που δημιούργησε στην Αίγινα τα καλοκαίρια από το 1963 μέχρι τον θάνατό του. Σε δημόσιους χώρους της Αθήνας υπάρχουν η μπρούτζινη προτομή του "Καρόλου Κουν" (1987, Στοά του Βιβλίου, Οδός Ι. Πεσμαζόγλου) και η "Σύνθεση", με θέμα τη μορφή της Μάνας με τα δύο παιδιά της (1989, Πλατεία Ραλλούς Μάνου, Λεωφόρος Αμαλίας).
Έγραψαν
Ειδικά για τον γλύπτη Καπράλο, ο ακαδημαϊκός Χρ. Χρήστου έγραψε: «Σπουδές στη ζωγραφική και απασχόληση με τη γλυπτική, η αφομοίωση των κατακτήσεων του παρελθόντος και η ερμηνεία του παρόντος, ρεαλιστικές προσπάθειες, συνομιλία με την πραγματικότητα, το μνημείο της μάχης της Πίνδου, πέρασμα από το ατομικό στο συλλογικό, κεραμικά και αξιοποίηση του τυχαίου, με τις πέτρες της θάλασσας, εργασίες σε μολύβι και χαλκό,  μετάβαση από το τοπικό στο πανανθρώπινο, τα ανθρωπόμορφα αντικείμενα, μνημειακές μορφές που δίνουν νέες διαστάσεις  σε προαιώνιους μύθους και εκφράζουν σύγχρονες ανησυχίες. »Ο Καπράλος είναι μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της πλαστικής του 20ου αιώνα. Ένας από τούς γλύπτες που κατορθώνουν να δώσουν μιά νέα ερμηνεία του ανθρώπου και του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Λάκκα Αχαΐας
Με το όνομα Λάκκα υπάρχουν δύο οικισμοί στην Αχαΐα:
Ντάνιελ Λαρούσο
Ο Ντάνιελ Λαρούσο (Daniel LaRusso) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας στο franchise The Karate Kid. Είναι ο κύριος πρωταγωνιστής των πρώτων τριών ταινιών Καράτε Κιντ και ένας από τους βασικούς χαρακτήρες της spin-off σειράς Cobra Kai. Τον υποδύεται ο Ραλφ Μάτσιο.
Λάκκα Αχαΐας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ντάνιελ Λαρούσο
Παραπομπές
Κατηγορία:The Karate Kid (franchise) Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Αμερικανοί φανταστικοί χαρακτήρες
WordPerfect
Το WordPerfect (WP) είναι εφαρμογή επεξεργασίας κειμένου, η οποία ανήκει πλέον στην Corel, με μακρά ιστορία σε πολλές πλατφόρμες προσωπικών υπολογιστών. Στο απόγειο της δημοτικότητάς της, τη δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η εφαρμογή ήταν κυρίαρχη στους επεξεργαστές κειμένου, εκτοπίζοντας τον προηγούμενο ηγέτη της αγοράς, WordStar.
Αναπτύχθηκε αρχικά στο πλαίσιο σύμβασης με το Πανεπιστήμιο Brigham Young για χρήση σε μίνι υπολογιστή της Data General στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Οι δημιουργοί διατήρησαν τα δικαιώματα του προγράμματος, σχηματίζοντας το 1979 την Satellite Software International (SSI) με έδρα τη Γιούτα για να το πωλήσουν. Το πρόγραμμα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά με την ονομασία SSI*WP τον Μάρτιο του 1980. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε στο λειτουργικό σύστημα MS-DOS το 1982, οπότε και χρησιμοποιήθηκε το όνομα WordPerfect, και γρήγορα ακολούθησαν αρκετές σημαντικά ενημερωμένες εκδόσεις. Ο κατάλογος των δυνατοτήτων της εφαρμογής ήταν σημαντικά πιο προηγμένος από τον κύριο ανταγωνιστή της WordStar, καθιερωμένου προγράμματος που βασιζόταν στο λειτουργικό σύστημα CP/M και δεν κατάφερε να μεταβεί με επιτυχία στο MS-DOS, το οποίο αντικατέστησε το CP/M, αν και κυκλοφόρησε το, επίσης επιτυχημένο, WordStar2000. Η Satellite Software International άλλαξε την επωνυμία της σε WordPerfect Corporation το 1985.
218
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 218 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αστουρλεονική γλώσσα
Η αστουρλεονική γλώσσα (αστουρλεονικά: asturlleonés) είναι ιβηρορρωμαϊκή γλώσσα που εξελίχθηκε από την δημώδη λατινική στην επικράτεια του μεσαιωνικού βασιλείου της Αστούριας και της εξέλιξής του, του βασιλείου του Λεόν. Σήμερα είναι γνωστή μέσω τριών γλωττονύμων ως αστουριανική, λεονική και μιραντική αν και παραδοσιακά κάθε κατά τόπους περιοχή χάριζε καθέκαστη αστουρλεονική διάλεκτο το όνομά της και εντοπίζεται στις Αυτοδοικούμενες Περιφέρεις της Αστούριας και της βορειοδυτικής Καστίλης-Λεόν και της πορτογαλικής πόλης Μιράντα ντο Ντόουρο. Μεταξύ της αστουρλεονικής και της καστιλιανικής γλώσσας βρίσκονται οι μεταβατικές γλωσσικές ποικιλίες της εξτρεμαδουρικής και του μοντανιές.
Η αρχική αστουρλεονική γλώσσα, γνωστή και ως μεσαιωνική λεονική, χρησιμοποιήθηκε ευρέως στο Βασίλειο του Λεόν σε κυβερνητικά έγγραφα. Στη λογοτεχνία παραδοσιακά η αστουρλεονική περιορίστηκε σε μια δευτερεύουσα θέση σε σχέση με τα ισπανικά κυρίως για να εκφράσει κωμικούς χαρακτήρες σε εθιμογραφικά έργα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αστουρλεονική γλώσσα Κατηγορία:Ιβηρορομανικές γλώσσες
Μαλούμα (τραγουδιστής)
Ο Χουάν Λουίς Λοντόνιο Άριας (ισπανικά: Juan Luis Londoño Arias, γενν. 28 Ιανουαρίου 1994), ευρύτερα γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μαλούμα (ισπανικά: Maluma), είναι Κολομβιανός τραγουδιστής της ρεγκετόν και της λάτιν ποπ μουσικής.
Θεωρείται ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους καλλιτέχνες στη Λατινική Αμερική με μεγάλη επιρροή και έχοντας στο ενεργητικό του πολλές βραβεύσεις. Ξεκίνησε την καριέρα του το 2010, υπογράφοντας συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρία Sony Music.
Έχει συνεργαστεί με τους σημαντικότερους αστέρες της ισπανόφωνης μουσικής βιομηχανίας, όπως Μαρκ Άντονι, Ταλία, Ρίκι Μάρτιν και Σακίρα, με αποτέλεσμα να εκτοξευτεί η καριέρα του σε παγκόσμιο επίπεδο. Μεγάλες του επιτυχίες είναι τα κομμάτια "Borró Cassette", "Felices los 4", "El Perdedor", "La temperatura" καθώς και τα ντουέτα "Desde esa noche", "Vente Pa' Ca", "Chantaje" και "Corazón".
Πρώιμα Χρόνια
Γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1994 στο Μεδεγίν της Κολομβίας από τους Μαρίλι Άριας και Λουίς Λοντόνιο, ενώ έχει και μια μεγαλύτερη αδερφή, την Μανουέλα. Από μικρή ηλικία έδειχνε ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο αλλά και τη μουσική. Αποφοίτησε από το σχολείο Hontanares στο El Retiro.
Παιδική ηλικία και επαγγελματική πορεία
Στην πρώτη λυκείου πήρε μέρος σε ένα διαγωνισμό τραγουδιού του σχολείου του με το τραγούδι "Tengo Ganas" του Andres Cepeda και κέρδισε την πρώτη θέση. Το Δεκέμβρη, τον ίδιο χρόνο, πρωταγωνίστησε σε μια θεατρική παράσταση. Στα 15 του χρόνια ο θείος του Juan Parra, του έκανε δώρο γενεθλίων μια ηχογράφηση σε στούντιο. Ήταν το τραγούδι "No quiero" που ένα χρόνο πριν συνέθεσε μαζί με ένα φίλο του.
Ο στόχος του δεν ήταν να ασχοληθεί με τη μουσική επαγγελματικά, ώσπου τράβηξε την προσοχή κάποιων παραγωγών και ηχογράφησε ένα δίσκο. Αυτοί του σύστησαν να αποκτήσει ένα όνομα επί σκηνής που να είναι ηχηρό και τσαχπίνικο, αλλά και για να είναι πιο εύκολα αναγνωρίσιμος στο λαό. Τότε ήταν που ακούστηκε για πρώτη φορά ως "Maluma", ένα συνονθύλευμα από τα αρχικά των ονομάτων της μητέρας του Marlli, του πατέρα του Luis και της αδερφής του Manuela. Σύμφωνα με το ίδιο τον καλλιτέχνη: "Είναι αφιέρωμα σε αυτούς γιατί τους αγαπώ και έδωσαν ώθηση στην καριέρα μου".
Το 2010 άρχισε μαθήματα τραγουδιού, όταν ήταν 16 και βρισκόταν στην τελευταία τάξη του λυκείου και τότε ήταν που αποφάσισε να κάνει το ντεμπούτο του. Το 2014 και 2015 υπήρξε κριτής στην τηλεοπτική σειρά "La voz kids" και την ίδια χρονιά λάνσαρε την πρώτη του συλλογή με ρούχα. Το 2017 ήταν και πάλι κριτής στο φεστιβάλ "Viña del Mar" της Χιλής.
Επιτυχημένα κομμάτια
Το 2015 το "Pretty Boy, Dirty Boy" ήταν πρώτο σε πωλήσεις στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το λάτιν Billboard και αμέσως μετά ήρθε μια άλλη επιτυχία, το "Borró Casette". Αυτό ανέβηκε στην πρώτη θέση στη λίστα Latin Air Play list of Billboard. Από το συγκεκριμένο άλμπουμ ξεχώρισαν τα "El perdedor" και "Sin Contrato". To 2016 έλαβε μέρος στο διαγωνισμό Lo Nuestro awards και αφιέρωσε το "Pa Mayté" στον Carlos Vive. Κυκλοφόρησε επίσης το ντουέτο του με την Ταλία, "Desde esa noche", το οποίο μετατράπηκε σε τεράστια εμπορική και ραδιοφωνική επιτυχία. Το 2017 και ενώ ήταν κριτής στο "Viña del Mar", τα κομμάτια "Chantaje", ντουέτο με τη Σακίρα και "Vente pa`ca" ντουέτο με το Ρίκι Μάρτιν, έγιναν παγκόσμιες επιτυχίες, κατακτώντας τα charts σε όλο τον κόσμο. Το επόμενο σινγκλ του "Felices los 4" επίσης έγινε μεγάλη επιτυχία διεθνώς.
Προσωπική ζωή
Από το 2017 μέχρι το 2019 ήταν σε σχέση με το μοντέλο Ναταλία Μπαρούλιτς, με την οποία γνωρίστηκαν στα γυρίσματα του βίντεο-κλιπ, "Felices Los 4".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολομβιανοί τραγουδιστές
Γιάννης Ζιάγκας
Ο Γιάννης Ζιάγκας (γενν. 12 Δεκεμβρίου 1940) είναι Έλληνας πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διετέλεσε βουλευτής Τρικάλων και ευρωβουλευτής. Επίσης υπήρξε πρόεδρος των πολεμικών βιομηχανιών Στάγιερ - Ελλάς (ΕΛΒΟ) και ΠΥΡΚΑΛ,από το 1993 μέχρι το 1996 διετέλεσε υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, ενώ από το 2005 μέχρι το 2015 ήταν ειδικός σύμβουλος του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια.
Ο αδελφός του, Μιχάλης Ζιάγκας, ήταν πολύ στενός συνεργάτης και γραμματέας στο Ιδιαίτερο Γραφείο του Ανδρέα Παπανδρέου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 12 Δεκεμβρίου 1940. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο του Γκρατς στην Αυστρία, με μεταπτυχιακές σπουδές στον οικονομικό προγραμματισμό και την πολιτική οικονομία στο Διεθνές Ινστιτούτο Βιομηχανικής Ανάπτυξης της Βιέννης. Μετά την επιβολή της χούντας, οργανώθηκε στο ΠΑΚ, και μεταπολιτευτικά στο ΠΑΣΟΚ.
Τον Οκτώβριο του 1981 τοποθετήθηκε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της πολεμικής βιομηχανίας Στάγιερ - Ελλάς (ΕΛΒΟ), θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Ιούλιο του 1982, οπότε ορίστηκε ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη θέση του Αντώνη Γεωργιάδη. Παρέμεινε στην Ευρωβουλή μέχρι το 1984, όταν παραιτήθηκε για να γίνει πρόεδρος της πολεμικής βιομηχανίας ΠΥΡΚΑΛ, που είχε τότε πρόσφατα εθνικοποιήσει η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Μέλη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
219
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 219 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Γεγονότα
Ύπατος (Αρχαία Ρώμη)
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Φρειδερίκος Β΄ της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ
Ο Φρειδερίκος Β΄ (γερμανικά: Friedrich II, 29 Ιουλίου 1676 - 23 Μαρτίου 1732) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ (1691-1732).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ και της Μαγδαληνής-Σίβυλλας των Βέττιν, κόρης του Αυγούστου δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1696 με τη Μαγδαληνή-Αυγούστα, κόρη του Καρόλου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και είχε (επιζόντα) τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ονομαστική
Ονομαστική είναι η πτώση που μεταχειριζόμαστε όταν θέλουμε να προσδιορίσουμε το όνομα κάποιου πτωτικού μέρους του λόγου.
Στα Νέα Ελληνικά οι πτώσεις είναι : η Ονομαστική, η Γενική, η Αιτιατική, η Κλητική. Στην αρχαιότητα υπήρχαν περισσότερες πτώσεις (Δοτική).
Τα πτωτικά μέρη του λόγου είναι: το Άρθρο, το Ουσιαστικό, το Επίθετο, η Αντωνυμία και η Μετοχή.
Σε ονομαστική πτώση αναγράφεται το υποκείμενο μιας πρότασης.
Σε ονομαστική πτώση καταγράφονται όλα τα λήμματα σε εγκυκλοπαίδειες, σε ονομαστικούς καταλόγους, σε πινακίδες πόλεων, κλπ.
Στην αρχαία ελληνική γλώσσα η Ονομαστική αποτελούσε μία από τις ορθές πτώσεις.
Κατηγορία:Γραμματικές πτώσεις
Κατηγορία:Συντακτικό
Ορλάντο Χ. Μάνινγκ
Ο Ορλάντο Χάρισον Μάνινγκ (Orlando Harrison Manning) - (18 Μαΐου 1847 - 19 Σεπτεμβρίου 1909) ήταν Αμερικανός πολιτικός που διετέλεσε Αντι-κυβερνήτης της Πολιτείας Άιοβα των ΗΠΑ.
Σοφία Πανίνα
Η Κόμισσα Σοφία Βλαδιμίροβνα Πανίνα (1871 – 1956) ήταν αρχικά υφυπουργός Προνοίας και στη συνέχεια υφυπουργός Παιδείας στην Προσωρινή Κυβέρνηση μετά τη Ρωσική  Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917.
Ορλάντο Χ. Μάνινγκ
Γεννήθηκε το 1847 στο Άμπιγκτον της Ιντιάνα αλλά μεταγενέστερα εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Άιοβα. Σπούδασε Νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Εκλέχτηκε στην Βουλή των Αντιπροσώπων της Άιοβα και την περίοδο 1882 -1886 αντι-κυβερνήτης υπό τον Κυβερνήτη Μπούρεν Ρ. Σέρμαν. Με το τέλος της θητείας του, επανήρθε στη δικηγορία.
Σοφία Πανίνα
Οικογενειακή προέλευση
Η Κόμισσα Σοφία Βλαδιμίροβνα Πανίνα ήταν κόρη του Κόμη Βλαδίμηρου Πανίν και της Αναστασίας Σεργκέεβνα Πανίνα. Ο παππούς της, από την πλευρά της μητέρας της, Στρατηγός Σεργκέι Ιβανόβιτς Μαλτσόφ (1801-93), άλλοτε γνωστός ως ο Ρώσος Andrew Carnegie, ήταν ένας βιομήχανος του οποίου οι διάφορες επιχειρήσεις απασχολούσαν πάνω από 100.000 εργάτες. Ο Κόμης Βίκτορ Νίκιτς Πανίν, ο παππούς της από τον πατέρα της, ήταν ένας από τους πλουσιότερους ιδιοκτήτες δουλοπάροικων της Ρωσίας, καθώς και υπουργός Δικαιοσύνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Ο πατέρας της Πανίνα πέθανε το 1872, όταν αυτή δεν ήταν ούτε δύο ετών, αφήνοντάς την κύρια κληρονόμο της τεράστιας περιουσίας των Πανίν. Η μητέρα της, η οποία ήταν διαχειρίστρια της κληρονομιάς της, ξαναπαντρεύτηκε το 1882. Ο δεύτερος σύζυγός της, Ιβάν Ίλιτς Πετρούνκεβιτς, ήταν ένας από τους ιδρυτές του Ρωσικού φιλελεύθερου κινήματος κατά της απολυταρχίας, αργότερα συνιδρυτής το 1905 του σημαντικότερου φιλελεύθερου κόμματος, του Συνταγματικού Δημοκρατικού Κόμματος (Καντέτ). Ο Πετρούνκεβιτς είχε συλληφθεί και σταλεί εξορία στο εσωτερικό το 1879 για την αντιπολιτευτική δράση του, και ο γάμος της Αναστασίας με αυτόν ανησύχησε πολύ την οικογένεια των Πανίν. Η γιαγιά της Σοφίας Πανίνα από τον πατέρα της, η Κόμισσα Ναταλία Πάβλοβνα Πανίνα, ζήτησε με επιτυχία από τον Αυτοκράτορα Αλέξανδρο Γ΄ να βγάλει την εντεκάχρονη Σοφία από την κηδεμονία της μητέρας της, και την έγραψε στο Ινστιτούτο Catherine στην Αγία Πετρούπολη, ένα από τα καλύτερα οικοτροφεία για κορίτσια αριστοκρατών. Μπαίνοντας στην κοινωνία της Πετρούπολης μετά την αποφοίτηση, η Σοφία Πανίνα παντρεύτηκε έναν πλούσιο και καλά συνδεδεμένο νεαρό αξιωματικό, τον Αλέξανδρο Πολοβστόβ, το 1890. Από το 1896, όμως, τον χώρισε και επανήλθε στο πατρικό της όνομα. Δεν είχαν παιδιά, και ποτέ δεν ξαναπαντρεύτηκε επίσημα.
Ορλάντο Χ. Μάνινγκ
Πέθανε στο Ατλάντικ Σίτι του Νιου Τζέρσεϊ.