cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιερή Εικόνα Υπεραγίας Θεοτόκου Πεφανερωμένης Λευκάδας
Τα πρόσωπα
Κεντρικό πρόσωπο της εικόνας είναι ο Ιησούς Χριστός. Κάθεται στην αγκαλιά της μητέρας του, της Παναγίας. Κοιτάζει ευθεία προς τον παρατηρητή, το βλέμμα του είναι ρεαλιστικό και επιβλητικό ενώ το ευρύ του μέτωπο αντικατοπτρίζει τη θεϊκή του σοφία. Στο κεφάλι έχει φωτοστέφανο σε χρυσές αποχρώσεις με εγχάρακτο ένα σταυρό στις τρεις κεραίες του οποίου διακρίνεται η επιγραφή «Ο ΩΝ». Με το δεξί του χέρι ευλογεί ενώ με το αριστερό κρατάει ένα βιβλίο, πιθανότατα, το Βιβλίο της Ζωής. Τα ρούχα του αποτελούνται από το χιτώνα (εσωτερικό ένδυμα) σε γήινες αποχρώσεις και το μανδύα (εξωτερικό ένδυμα) σε βαθύ μπλε χρώμα με τις πτυχές του να φωτίζονται από αποχρώσεις του χρυσού με πραγματική χρυσαλοιφή.
Η Παναγία κάθεται σε θρόνο και είναι το κυρίαρχο πρόσωπο της εικόνας. Κοιτάζει επίσης ευθεία προς τον παρατηρητή ενώ το πρόσωπό της είναι φωτεινό και έχει ήπια χαρακτηριστικά. Στο κεφάλι έχει χρυσό φωτοστέφανο διακοσμημένο με ακτίνες. Κρατάει στην αγκαλιά της τον Ιησού Χριστό και συγκεκριμένα με το δεξί χέρι της ανασηκώνει το αριστερό πόδι του και με το αριστερό χέρι της δείχνει προς τον Χριστό. Τα ρούχα της αποτελούνται από το χιτώνα (εσωτερικό ένδυμα) σε βαθύ μπλέ χρώμα, όπως ακριβώς και ο μανδύας του Χριστού, και το μαφόριο (εξωτερικό ένδυμα). Το μάφοριο, με την εξαιρετική τεχνοτροπία, απεικονίζεται ως χρυσοποίκιλτο ένδυμα χρώματος ροζ και λεπτομέρειες σε βαθύ κόκκινο. Στην άκρη, στο σιρίτι, διακρίνεται η τεχνική του στιλβωτού σε χρυσή απόχρωση με σκιές από το σπάνιο ορυκτό χρώμα «αίμα το δράκου» και διακόσμηση από εγχάρακτα γεωμετρικά σχέδια. Από το μαφόριο στους βραχίονες κατά μήκος των γαλονιών κρέμονται χρυσά κρόσσια καθώς και τρία χρυσά αστέρια στους ώμους και στο μέτωπο. Η αντιστροφή χρωματική αντιστοίχιση στα ρούχα του Ιησού Χριστού και της Παναγίας ισορροπεί εικαστικά τις χρωματικές αναλογίες της εικόνας. Κάτω από το χιτώνα προεξέχουν τα υποδήματα της Παναγίας χρώματος κόκκινου με λεπτομέρειες σε χρυσές αποχρώσεις.
Στα πλαϊνά στηρίγματα του θρόνου εκατέρωθεν στηρίζονται όρθιοι οι δύο Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ. Κοιτούν προς το μέρος του Χριστού και της Παναγίας με σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος τους. Στο κεφάλι έχουν ακτινωτούς φωτοστέφανους στις αποχρώσεις του χρυσού ενώ πάνω ακριβώς από τους φωτοστέφανους διακρίνονται τα χρυσά καλλιγραφικά μονογράμματα «Μ» και «Γ» αντίστοιχα. Τα ρούχα τους αποτελούνται από τα στοιχάρια (εσωτερικά ενδύματα) και τους μανδύες (εξωτερικά ενδύματα). Τα στοιχάρια με λεπτομέρειες από φυτικό διάκοσμο είναι δουλεμένα με την τεχνική του sgraffito δίνοντας την εντύπωση του υφαντού. Οι μανδύες είναι χρώματος κόκκινου και ροζ. Τα φτερά τους σε αποχρώσεις του γκρι και του πράσινου πλαισιώνουν σχηματικά τις μορφές της εικόνας με αρμονία.
Άλλα στοιχεία της εικόνας
Ο θρόνος που κάθεται η Παναγία δεσπόζει σε ολόκληρη την εικόνα. Η πλάτη του θρόνου είναι στολισμένη με φυτικά σχέδια σε βαθύ μπλε χρώμα που λόγω της οξείδωσης του βερνικιού είναι πλέον δυσδιάκριτα. Σε πολλά σημεία δίνεται η εντύπωση του σκαλισμένου ξύλου όπως στα πλαϊνά στηρίγματα που είναι διακοσμημένα με σκαλιστά φύλλα άκανθας. Λεπτομέρεια που μπορεί να περάσει απαρατήρητη είναι το μαξιλάρι στο κάθισμα του θρόνου σε απόχρωση του μπλε του ουρανού.
Στο φόντο, στο πάνω μισό της εικόνας, απεικονίζεται το μοτίβο με συστάδες φυλλωμάτων. Είναι δουλεμένο με τις τεχνοτροπίες του στιλβωτού και του sgraffito. Στην κορυφή στο κέντρο μέσα σε λευκό πλαίσιο με χρυσούς κεφαλαίους καλλιγραφικούς χαρακτήρες αναγράφεται το προσωνύμιο της Παναγίας της εικόνας «ΠΕΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ» ενώ στα άκρα οι συντομογραφίες σε κυκλικά λευκα πλαίσια πάλι με χρυσούς κεφαλαίους καλλιγραφικούς χαρακτήρες «ΜΡ» δηλαδή Μήτηρ και «ΘΥ» δηλαδή Θεού.
Στο κάτω μέρος το υποπόδιο του θρόνου είναι χρώματος γαλανού πιθανότητα ως συμβολική απεικόνιση του Ιονίου Πελάγους. Έχει υποστεί και αυτό χρωματικές αλλοιώσεις με το πέρασμα του χρόνου δίνοντας το αποτέλεσμα περισσότερο απόχρωσης του πράσινου. Στις κάτω γωνίες αναγράφονται σε πράσινο φόντο και με καλλιγραφικά χρυσά γράμματα στη μεν κάτω αριστερή γωνία τα ονόματα των δωρητών: «Δαπάνη Βενεδίκτου Ιερομονάχου Καββαδά. Ανατωλίου μοναχού Μεσολογγίτου, καί Αγιορίται Λευκάδιοι πολίται» και στην κάτω δεξιά γωνία η υπογραφή του αγιογράφου το έτος και ο τόπος αγιογράφησης: «Εν Αγίω Όρει τοῦ Ἄθῳ τῷ ᾳωπζ! (1887) Χειρεί Βενιαμίν Ιερομονάχου Κ. Κοντράκη».
Εορτή της Παναγίας Φανερωμένης Λευκάδας
Η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου Πεφανερωμένης Λευκάδας είναι κινητή εορτή και εορτάζεται τη Δευτέρα ανήμερα του Αγίου Πνεύματος. Αποτελεί θρησκευτική εορτή για όλο το νησί της Λευκάδας καθώς και για τους απανταχού Λευκαδίτες. Οι εορταστικές εκδηλώσεις ξεκινούν τέσσερις μέρες πριν, την Παρασκευή το απόγευμα, με τον Εσπερινό και την μεταφορά της Ιερής Εικόνας από το «Θρόνο» της στο Νάρθηκα του Καθολικού. Το απόγευμα της παραμονής της εορτής ψάλλεται ο Πανηγυρικός Εσπερινός και ακολουθεί το βράδυ ολονυκτία. Ανήμερα το πρωί ψάλλεται ο Όρθρος και στη συνέχεια τελείται η Θεία Λειτουργία. Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας πραγματοποιείται η Λιτανεία της Ιερής Εικόνας γύρω από την Ιερά Μονή. Το απόγευμα της ίδιας μέρας ψάλλεται ο μεθεόρτιος Εσπερινός και τελείται το κτητορικό μνημόσυνο. Στις εκδηλώσεις προσέρχονται χιλιάδες πιστοί από όλη την Ελλάδα για να προσκυνήσουν την Ιερή Εικόνα.
1987: 100 χρόνια από την αγιογράφηση
Για την συμπλήρωση 100 χρόνων από την αγιογράφηση της Ιερής Εικόνας πραγματοποιήθηκαν εορταστικές εκδηλώσεις τον Ιούλιου του 1987 με μεταφορά του Τιμίου Ξύλου που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους στη Λευκάδα.
2012: 125 χρόνια από την αγιογράφηση
Με αφορμή τα 125 χρόνια από την αγιογράφηση της Ιερής Εικόνας πραγματοποιήθηκαν στη Λευκάδα εορταστικές εκδηλώσεις στις 17 Αυγούστου 2012 με μεταφορά της Ιερής Εικόνας και Λιτανεία στους δρόμους της Πόλης της Λευκάδας, Ιερές Αγρυπνίες, Παρακλήσεις, Θείες Λειτουργίες και έκθεση σε προσκύνημα στον Καθεδρικό Ναό Ευαγγελιστρίας Λευκάδας για 2 ημέρες.
Αντίγραφο της Ιερής Εικόνας
Το 2012 επίσης ξεκίνησε και η αγιογράφηση του αντιγράφου της Ιερής Εικόνας από τον ιερομόναχο Αρσένιο της Ιεράς Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου Πεφανερωμένης Λευκάδας. Η αγιογράφηση του ολοκληρώθηκε το 2013 και τοποθετήθηκε στο νεόδμητο Νάρθηκα του Καθολικού της Μονής. Έκτοτε καθ’ όλο το έτος η Ιερή Εικόνα βρίσκεται στο προσκυνητάριο της («Θρόνο της Κυράς») στο δεξιό τμήμα του Ιερού και το αντίγραφο της στο Νάρθηκα. Κατά τον τετραήμερο εορτασμό όμως η Ιερή Εικόνα μεταφέρεται στο Νάρθηκα για την διευκόλυνση του προσκυνήματος και τη θέση της στο προσκυνητάριο καταλαμβάνει το αντίγραφο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εικόνες της Παναγίας Κατηγορία:Εικόνες (Χριστιανισμός)
Αρχή επίδρασης του εδάφους
Αρχή επίδρασης του εδάφους στην αεροδυναμική είναι το φαινόμενο κατά το οποίο σημειώνεται μείωση της τριβής στην πτέρυγα ενός αεροσκάφους, όταν αυτό πλησιάζει το έδαφος.
Το φαινόμενο αυτό παρουσιάζεται όταν το αεροσκάφος φθάσει σε ύψος από το έδαφος ίσο με 1 ή 1,5 φορές το εκπέτασμα των κύριων πτερύγων του και γίνεται πιο έντονο όταν το αεροσκάφος φθάσει σε ύψος ίσο με το μισό του εκπετάσματος.
Πηγές
Κατηγορία:Αεροδυναμική Κατηγορία:Φυσικοί νόμοι
Βαγιαζήτ Α΄
Βιογραφία
thumb|left|200px|Ο Βαγιαζίτ Α΄ Ήταν γιος του Μουράτ Α΄ και της Γκιουλτσιτσέκ Χατούν, τον οποίο διαδέχτηκε το 1389 μετά τον θάνατό του στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου, ενώ προηγουμένως είχε στραγγαλίσει τον νεότερο αδερφό του Γιακούμπ (Yakub) για να μη διεκδικήσει το θρόνο. Το 1390 υποχρέωσε τον Σέρβο βασιλιά να καταστεί υποτελής του και να του δώσει την κόρη του για σύζυγο, υποχρεώνοντας ταυτόχρονα τον Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγο να καταβάλλει ετήσιο φόρο και να καταστεί υποτελής του, ενώ το 1393 κατέκτησε τη Βουλγαρία. Στις 20 Φεβρουαρίου 1394 παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Μαρία Φαδρίκ η οποία πέθανε το επόμενο έτος (1395).
Ο ιστορικός Δούκας αναφέρει την καταστροφή της Θεσσαλονίκης το 1391 από τον Βαγιαζήτ Α΄ με αιτία τη δραπέτευση του Μανουήλ Β´ από τη σουλτανική αυλή και την ανάδειξή του σε αυτοκράτορα. Από την εποχή εκείνη υπάρχει και η πρώτη σε ελληνικές πηγές αναφορά για παιδομάζωμα, τον αναγκαστικό εξισλαμισμό των παιδιών. Αυτό έγινε το 1395 και αναφέρεται σε παρηγορητική ομιλία του τότε αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Ισιδώρου προς τους γονείς των παιδιών. Θεωρείται ότι η Θεσσαλονίκη ήταν η πρώτη μεγάλη ελληνική πόλη που πλήρωσε αυτόν τον "φόρο του αίματος".
Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1396 ο Βαγιαζήτ Α΄ νίκησε στη μάχη της Νικόπολης τα στρατεύματα της Γαλλο-Ουγγρικής συμμαχίας. Τον επόμενο χρόνο, το 1397, πολιόρκησε την Κωνσταντινούπολη, αλλά απέτυχε εξαιτίας της Μογγολικής εισβολής στη Μικρά Ασία με αρχηγό τον Ταμερλάνο. Στη μάχη της Άγκυρας την 28η Ιουλίου του 1402 ο Βαγιαζήτ συνετρίβη από τον Ταμερλάνο και ύστερα από μια μικρή περιπέτεια αιχμαλωτίστηκε. Κλείστηκε σε ένα κλουβί, όπου καθημερινά χλευαζόταν από τους Μογγόλους.
Θάνατος
Οκτώ μήνες μετά την αιχμαλωσία του, στις 8 Μαρτίου του 1403, αυτοκτόνησε σε ηλικία 49 ετών, μη μπορώντας να αντέξει τον εξευτελισμό τον οποίο είχε υποστεί. Ο θάνατός του θεωρήθηκε ως παράδειγμα προς αποφυγή από τους επόμενους ηγεμόνες, μιας και θεωρείται ότι ο Θεός τον τιμώρησε για όλες τις πράξεις του που έρχονταν σε αντίθεση με τον ιερό νόμο.
Οικογένεια
Σύζυγοι
Ο μπλοφατζής
Ο Μπλοφατζής είναι ο τίτλος ελληνικής κωμικής-δραματικής ταινίας του 1969, παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος με πρωταγωνιστές τους Λάμπρο Κωνσταντάρα, Μάρω Κοντού, Ξένια Καλογεροπούλου, Δέσποινα Στυλιανοπούλου, Αλέκο Τζαννετάκο, Καίτη Πάνου και Γιάννη Βόγλη.
Βαγιαζήτ Α΄
Οικογένεια
Παιδιά
Ο μπλοφατζής
Πλοκή
Ο Παρασκευάς (Λάμπρος Κωνσταντάρας), προκειμένου να διασκεδάσει την ανία του, υποδύεται τον σμηναγό Τζον Χάλαρη που χάθηκε σε μια αποστολή στον πόλεμο. Λέει ψέματα και μπλοφάρει ώσπου οι φίλοι του, του παρουσιάζουν τη Γιάννα (Ξένια Καλογεροπούλου), που υποτίθεται ότι είναι η κόρη του σμηναγού την οποία απέκτησε με τη Μιράντα, τον έρωτα της ζωής του. Ο Παρασκευάς πείθεται. Αργότερα εμφανίζεται και η Μιράντα (Μάρω Κοντού) που δεν είναι άλλη από την Έλλη, αδελφή της Γιάννας και γειτόνισσα του Παρασκευά που τον αγαπά και θέλει να τον κερδίσει. Όταν εμφανίζεται ο αληθινός Τζον Χάλαρης (Γιάννης Βόγλης), που έχει αμνησία, ο Παρασκευάς τον βοηθά να συνέλθει και ο ίδιος παντρεύεται την Έλλη.
Βαγιαζήτ Α΄
Οικογένεια
Γιοί
Ο μπλοφατζής
Σχόλια
Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1969 - 1970 και έκοψε 406.944 εισιτήρια. Ήλθε στην 8η θέση ανάμεσα σε 99 ταινίες. Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας έλαβε το πρώτο βραβείο Α' Ανδρικού ρόλου, για την ερμηνεία του στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1969. Μάλιστα, πίστευε πως το βραβείο έπρεπε να το είχε μοιραστεί με τον Βασίλη Γεωργιάδη, αφού εκείνος τον καθοδήγησε, με τον δικό του τρόπο, σε άλλα υποκριτικά μονοπάτια.
Βαγιαζήτ Α΄
Οικογένεια
Κόρες
Ο μπλοφατζής
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Θόδωρου Μαραγκού Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Θόδωρου Μαραγκού Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές ταινίες
Βαγιαζήτ Α΄
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι Βαγιαζητ
Οικογένεια Κοντόσταυλου
Η οικογένεια Κοντόσταυλου είναι παλιά οικογένεια της Χίου, η οποία ανήκε στη Δωδεκάδα του χιακού αρχοντολογίου.
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομά της προέρχεται από το στρατιωτικό αξίωμα του βυζαντινού στρατού. Τα μέλη της εγκαταστάθηκαν στη Χίο μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης και ασχολήθηκαν με τις επιστήμες και το εμπόριο. Διάφοροι κλάδοι της οικογένειας εγκαταστάθηκαν στην Άνδρο, τη Μασσαλία και τη Βενετία. Μετεπαναστατικά εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα και την Εύβοια, η οποία αποτέλεσε και την πολιτική τους έδρα.
Διαβάζω (περιοδικό)
Το Διαβάζω ήταν ελληνικό περιοδικό για το βιβλίο και την λογοτεχνία γενικότερα, το οποίο κυκλοφορούσε ανά μήνα (ή και ανά δεκαπενθήμερο) από το 1976 έως το 2012. Μεταξύ άλλων, το περιοδικό απένειμε βραβεία ποίησης, μυθιστορήματος, κ.λπ. από το 1995 έως το 2004 και από το 2007 έως το 2011.
Εκδοτική πορεία
Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1976 με διευθυντή τον Περικλή Αθανασόπουλο. Ήταν μηνιαίο, αλλά κυκλοφόρησε και ως δεκαπενθήμερο από τον Δεκέμβριο του 1982 έως τον Δεκέμβριο του 1994. Μετά τον θάνατο του Αθανασόπουλου το 1983, την διεύθυνση του περιοδικού ανέλαβε ο ιδιοκτήτης του περιοδικού Γιώργος Γαλάντης. Από το 1997 έως τον θάνατό του το 2003, διευθυντής ήταν ο Ηρακλής Παπαλέξης, βοηθούμενος από τη Βάσω Σπάθη. Το 2005, το περιοδικό ανέλαβε ο Γιάννης Μποσκόζος. Το περιοδικό Διαβάζω έκλεισε οριστικά το καλοκαίρι του 2012 με το τεύχος 531.
Τα λογοτεχνικά βραβεία
Το 1996, το Διαβάζω θεσμοθέτησε ετήσια λογοτεχνικά βραβεία για την ποίηση, το μυθιστόρημα και το διήγημα. Στόχος αυτών των βραβείων ήταν να ξεπεράσουν σε εγκυρότητα και διαφάνεια τα ετήσια Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας. Στην συνέχεια, τα βραβεία αυτά επεκτάθηκαν για να συμπεριλάβουν βραβεία δοκιμίου, πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, παιδικού βιβλίου, καθώς και βραβείο προσφοράς στο βιβλίο.
Τα πρώτα βραβεία του Διαβάζω δόθηκαν για την χρονιά 1995 και τα τελευταία για την χρονιά 2011. Λόγω αλλαγών στη διεύθυνση του περιοδικού, δεν απονεμήθηκαν βραβεία για τα έτη 2005 και 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Ιστορία των νήσων Κέιμαν
Τα νησιά ανακαλύφθηκαν στις 10 Μαΐου 1503 από τον Χριστόφορο Κολόμβο, στο τέταρτο και τελευταίο του ταξίδι στο Νέο Κόσμο και τα ονόμασε Λας Τορτούγας (ισπανικά: Las Tortugas, «οι χελώνες») λόγω των απειράριθμων θαλάσσιων χελωνών που υπήρχαν εκεί. Ο πρώτος καταγεγραμμένος Άγγλος που επισκέφθηκε τα νησιά, ήταν ο Σερ Φράνσις Ντρέικ το 1586, υποναύαρχος του στόλου κατά της Ισπανικής Αρμάδας, ο οποίος τα βάφτισε «Κέιμαν» από την λέξη των ιθαγενών για τον κροκόδειλο.
Σχίσμα Ιππολύτου
Το σχίσμα του Ιππολύτου ήταν ένα ενδοεκκλησιαστικό σχίσμα το οποίο αναπτύχθηκε κατά τα μέσα του 3ου αιώνα στην τοπική εκκλησία της Ρώμης, με αφορμή το ζήτημα της μετάνοιας και της επιστροφής των πεπτωκότων στις τάξεις της Εκκλησίας. Προεξάρχων αυτού του κινήματος από τη γραμμή του επισκόπου Καλλίστου Ρώμης υπήρξε ο Ιππόλυτος, συνδιεκδικητής του επισκοπικού θρόνου της Ρώμης και υπέρμαχος της αυστηρότητας της εφαρμογής της «δια βίου μετανοίας» των «πεπτοκότων».
Ως πρεσβύτερος συγκρούστηκε με τον συμπρεσβύτερό του (φιλομοναρχιανό) Κάλλιστο (που συγχωρούσε και την ακολασία, επιτρέποντας γάμο και μετά τη χειροτονία), ο οποίος τον κατηγορούσε για Διθεΐτη. Έγραψε πολλά απολογητικά (αντιαιρετικά), ερμηνευτικά και εσχατολογικά συγγράμματα. Ο Λόγος γεννήθηκε κατ’ ελεύθερη θέληση του Θ. Πατρός, έτσι δεν είναι ισότιμος με τον Πατέρα. Η νέα κτίση παρουσιάζεται τυπολογικά ως ο τέλειος χιτώνας του Χριστού, τον οποίο ύφαναν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες, μέσω των οποίων εργαζόταν ο Λόγος με αργαλειό το Θείο Πάθος, στήμονα τη δύναμη του Αγ. Πνεύματος, κρόκη (υφάδι) την αγία σάρκα, μίτο (νήμα) τη Θ. Χάρη και κερκίδα (σαΐτα) τον λόγο. Η Εκκλησία (ως παράδεισος και ναυς) είναι η νύμφη (στο Άσμα Ασμάτων και τη Σωσάννα) και συνάμα η μητέρα του Χριστού, η «γυνή της Αποκαλύψεως».είναι κοινωνία μόνο αγίων και όχι και αμαρτωλών, γι’ αυτό και ο Ιππόλυτος αρνιόταν τη συγχώρηση των βαρέων αμαρτημάτων. Πίστευε ότι η Συντέλεια θα πραγματοποιούταν το 500 μ.Χ. Ο Αντίχριστος θα είναι εβραϊκής καταγωγής (από τη φυλή του Δαν).
Τα αίτια
Η γραμμή της Εκκλησίας με το πέρασμα των αιώνων, καθώς επήλθε εξασθένηση των ενθουσιαστικών τάσεων, επέφερε μια τάση επιείκειας στο ζήτημα της μετάνοιας. Όμως στη Ρώμη, όπως και σε άλλες περιοχές, υπήρχαν στελέχη της εκκλησίας, τα οποία θεωρούσαν αυτή την επιείκεια ως μια αλλοίωση της Αποστολικής παράδοσης κατά των πεπτοκότων στην Εκκλησία. Έτσι ο Ζεφυρίνος Ρώμης εισήγαγε μια αρκετά επιεική πολιτική για τους πεπτωκότες ή τους αμαρτάνοντες, οι οποίοι για πρώτη φορά, μπορούσαν, να μην διάγουν δια βίου μετάνοια, εάν και εξέπεσαν σε σοβαρά - θανάσιμα αμαρτήματα. Ο Ιππόλυτος ήδη από εκείνη την εποχή κατηγορούσε στη γραμματεία του το Ζεφυρίνο. Το κλίμα στη Ρώμη όμως δυναμιτιζόταν ακόμα περισσότερο από τη έντονη διαμάχη Μοντανιστών και Μοναρχιανών. Οι Μοναρχιανοί σφοδροί πολέμιοι των μοντανιστών, είχαν αρκετά ευνοϊκή μεταχείριση από την Εκκλησία της Ρώμης και συναινούσαν στην επιείκεια, ενώ οι Μοντανιστές που κυριαρχούνταν από ενθουσιαστικές τάσεις θεωρούσαν οποιαδήποτε έκπτωση απο την αυστηρή γραμμή, ανεπίτρεπτη. Έτσι όταν ο Κάλλιστος διαδέχθηκε το Ζεφυρίνο, οι αλληλοκατηγορίες των δύο ανδρών κυμάνθηκαν στην αιρετικότητα των απόψεων των δύο τάσεων. Η σύγκρουση αυτή όμως οξύνθηκε με το πέρασμα των ετών ειδικά όταν ο Κάλλιστος εισήγαγε μέτρα επιείκειας τα οποία για την εποχή ήταν πρωτόγνωρα.
Το σχίσμα
Ο Κάλλιστος σύμφωνα με τον Ιππόλυτο εισήγαγε μετριοπαθείς τάσεις «...ότι εάν αμαρτή, φασίν, ου λογίζεται αυτώ η αμαρτία...». Επίσης προέβαλλε την Παύλεια έκφραση «συ τις ει ο κρίνων αλλοτρίω» την οποία συνέδεε και με τη παραβολή των ζιζανίων. Η αλήθεια είναι ότι ο Κάλλιστος έφτασε να επιβάλλει μεγάλη επιείκεια και στον κλήρο, σε σημείο μάλιστα ακόμα και αν κάποιος διέπραττε θανάσιμο αμάρτημα να μην αποβάλλεται από το σώμα των κληρικών, ενώ επέτρεπε και τη διγαμία ή ακόμα τριγαμία του κλήρου. Αυτές οι ενέργειες του Καλλίστου πυροδότησαν ένταση ειδικά από τους μοντανίζοντες Χριστιανούς, αλλά και αυτούς που ήσαν υπέρμαχοι της αυστηρότητας. Μάλιστα αφού ο Κάλλιστος δεν υποχώρησε έπαψαν να τον αναγνωρίζουν ως επίσκοπο και εξέλεξαν τον Ιππόλυτο στη θέση του το 220. Οι ακραίες για την εποχή καινοτομίες του Καλλίστου γρήγορα μαθεύτηκαν στη Βόρεια Αφρική, οπού οι μοντανιστικές ενθουσιαστικές αντιλήψεις ήταν πολύ ισχυρές, με αποτέλεσμα να προκληθεί και εκεί ένταση με επίθεση του Τερτυλλιανού σε βάρος του Καρθαγένης Αγριππίνου, που είχε εισάγει και αυτός επιεικέστερη γραμμή. Το σχίσμα του Ιππολύτου διατηρήθηκε ως το 235, μέχρι και την επισκοπή του Ποντιανού όταν και προβλήθηκε η ανάγκη ενότητας της εκκλησίας λόγω του διωγμού του Μαξιμίνου. Οι αντιλήψεις τελικά δεν εξαλείφθηκαν από τις δύο πλευρές, ούτε προήλθε σύγκλιση απόψεων.
Πρόσθετη ανάγνωση
Ιππολύτου
Αλτέα
Η Αλτέα είναι πόλη και δήμος η οποία βρίσκεται στο νομό της Αλικάντε στην Ισπανία, στα βόρεια του Αλικάντε στο τμήμα της μεσογειακής ακτογραμμής που είναι γνωστό ως Κόστα Μπλάνκα.
Σήμερα, η οικονομία της Αλτέα βασίζεται στον τουρισμό, η οποία άρχισε να ανθεί στη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 λόγω του καλού καιρού της, των παραλιών και των λαβυρινθωδών δρόμων με τα ασπρισμένα με ασβέστη σπίτια τα οποία χαρακτηρίζουν την πόλη. Η Αλτέα είναι προστατευμένη στα βόρεια από τα υψώματα της Σέρα ντε Μπέρνια, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα ήπιο μικροκλίμα. Η παραθαλάσσια εσπλανάδα της είναι κατάφυτη με φοίνικες.
Ιστορία
Στους παράκτιους ιβηρικούς οικισμούς που βρίσκονταν στις εκβολές του ποταμού Αλγάρ στον ευρύτερο κόλπο της Αλτέα, ήρθε αργότερα να προστεθεί μια ελληνική εμπορική αποικία, η οποία ονομαζόταν Αλθαία. Οι Έλληνες οικιστές της έδωσαν το όνομα αυτό προς τιμήν της Αιτωλής Αλθαίας, συζύγου του βασιλιά της Καλυδώνας (στην Αιτωλία) Οινέως και μητέρας του ήρωα Μελεάγρου. Η πόλη κατελήφθη από τον Αννίβα το 220 π.Χ. και στη συνέχεια περιήλθε στους Ρωμαίους, Βυζαντινούς, Βησιγότθους, Άραβες. Στη διάρκεια της κυριαρχίας των Μαυριτανών η περιοχή των περιχώρων της Αλτεά υπαγόταν στο Ταϊφά της Ντένια έως ότου ανακαταληφθεί από τους Χριστιανούς το 1244 υπό τον Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας. Η πόλη σύντομα οχυρώθηκε, ενώ τείχη ανεγέρθηκαν περιμετρικά για να προστατέψουν το τμήμα που σήμερα είναι γνωστό ως η «παλιά πόλη» από τους εισβολείς.
Κυριότερα Αξιοθέατα
Αυτός ο λαβύρινθος λιθόστρωτων και στραβών δρόμων με θέα τον κόλπο είναι ένα από τα ομορφότερα αξιοθέατα της πόλης. Άλλα αξιοθέατα περιλαμβάνουν την εκκλησία της La Mare de Déu del Consol ("Παναγία του Σολάς"), εύκολα διακριτή από τους γραφικούς μπλε και άσπρους τρούλους της, οι οποίοι είναι στρωμένοι με εφυαλωμένα κεραμικά. Υπάρχει πληθώρα γραφικών εστιατορίων πλησίον της εκκλησίας, με ορισμένα εξ αυτών, μάλιστα, να έχουν θέα στη Μεσόγειο. Σημειώστε, ωστόσο, ότι θα πρέπει να παρκάρετε αρκετά μακριά της περιοχής της εκκλησίας, καθώς η γειτονεύουσα περιοχή είναι είτε απαγορευμένης πρόσβασης για τα οχήματα είτε οι δρόμοι είναι τόσο στενοί και ανηφορικοί (ή έχουν σκαλοπάτια) που καθιστούν την πρόσβαση των οχημάτων αδύνατη.
Εκπαίδευση
Η Αλτέα στεγάζει ένα τμήμα του Πανεπιστημίου Μιγκέλ Ερνέντεθ.
Αδελφοποιημένες Πόλεις
Η Αλτέα είναι ιδρυτικό μέλος της Douzelage, μιας μοναδικής στο είδος της ένωσης αδελφοποίησης πόλεων αποτελούμενη από 24 πόλεις κατά μήκος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η ενεργή μορφή αδελφοποίησης πόλεων ξεκίνησε το 1991, ενώ διοργανώνεται σειρά εκδηλώσεων στα πλαίσια αυτής, όπως μία αγορά πώλησης προϊόντων από την καθεμία χώρα και διάφορα φεστιβάλ. Συζητήσεις για την αποδοχή ως μέλη βρίσκονται, επίσης, σε εξέλιξη για την αποδοχή τριών επιπλέον πόλεων (Αγρός από την Κύπρο, Σκόφια Λόκα από τη Σλοβενία και Τρυάβνα από τη Βουλγαρία). • 4
Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού
Το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού (Free Software Foundation Europe) ιδρύθηκε στις 10 Μαρτίου 2001 ως επίσημος αδερφός οργανισμός του Ιδρύματος Ελεύθερου Λογισμικού για να υποστηρίξει από όλες τις πλευρές το ελεύθερο λογισμικό στην Ευρώπη, και ειδικά το GNU Project. Το ΙΕΛ και το ΕΙΕΛ είναι οικονομικά, νομικά και προσωπικά ανεξάρτητα μεταξύ τους.
Υποστηρίζει ενεργά την ανάπτυξη του ελεύθερου λογισμικού και προάγει τα λειτουργικά συστήματα που είναι βασισμένα στο GNU όπως το GNU/Linux. Επίσης, παρέχει ένα κέντρο βοήθειας για πολιτικούς, δικηγόρους και δημοσιογράφους ώστε να εξασφαλίσει το νομικό, πολιτικό και κοινωνικό μέλλον του ελεύθερου λογισμικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:GNU Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία
Σπύρος Μελετζής
Ο Σπύρος Μελετζής (Άγιοι Θεόδωροι Ίμβρου, 20 Ιανουαρίου 1906 – Αθήνα, 14 Νοεμβρίου 2003) ήταν Έλληνας φωτογράφος.
Βιογραφία
Γεννημένος στο χωριό Άγιοι Θεόδωροι Ίμβρου, ο Μελετζής ήταν πρωτότοκος γιος (από έξι αδέλφια) του Μενελάου Μελετζή και της Καλλιόπης Γιαννάκη. Ο πατέρας του Μελετζή ήταν φτωχός - ντενεκετζής στο επάγγελμα ενώ η μητέρα του δεν είχε φοιτήσει σε σχολείο. Ο Μελετζής παρακολούθησε το σχολαρχείο και η οικογένειά του τον προόριζε για δεσπότη. Όμως επειδή ο πατέρας του Μελετζή πεθαίνει από επιδημία γρίπης το 1919, σε ηλικία 13 χρονών αναγκάζεται να βιοποριστεί.
Σε ηλικία 17 ετών, το 1923 (Συνθήκη της Λωζάνης - παραχώρησης της Ίμβρου στους Τούρκους) έφυγε για την Αλεξανδρούπολη όπου εργάστηκε αρχικά ως υπάλληλος σε υφασματοπωλείο και αργότερα στο φωτογραφείο του Αλέξανδρου Παναγιώτου (ο οποίος ήταν συγγενής του Μελετζή). Σταθμός στη φωτογραφική του καριέρα αποτέλεσε η φωτογραφία του με τα καΐκια στην παραλία της Αλεξανδρούπολης για την οποία κέρδισε το πρώτο βραβείο στην έκθεση της Θεσσαλονίκης το 1924. Το 1927 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Έμαθε φωτογραφία από τον Γεώργιο Μπούκα - φωτογράφο της βασιλικής οικογένειας. Το 1937 φωτογραφίζει την ελληνική ύπαιθρο στην Ήπειρο. Στην Αντίσταση του '40 ακολουθεί και φωτογραφίζει τους αντάρτες στην Πελοπόννησο και Ευρυτανία. Ο Μελετζής θεωρείται ο φωτογράφος της Αντίστασης. Στο βιβλίο Με τους αντάρτες στα βουνά παρουσιάστηκαν φωτογραφίες από τους αντάρτες στα βουνά της Ευρυτανίας την περίοδο 1941-1944. Πολλές από αυτές τις φωτογραφίες χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα ως ιδανικές αναπαραστάσεις του αγώνα της Αριστεράς. Το 1948 φωτογραφίζει τη Σαμοθράκη και την Αλεξανδρούπολη. Λόγω των αριστερών φρονημάτων και την εμπλοκή του στον αντιστασιακό αγώνα αντιμετωπίζει προβλήματα στην εύρεση εργασίας. Ο Μελετζής συνεχίζει μεταπολεμικά να φωτογραφίζει: φωτογραφίζει αρχαιολογικούς χώρους, μουσεία και τη δεκαετία του 50' φωτογραφίζει πολιτικούς όπως τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη, Γεώργιο Ράλλη, Γιώργο Παπανδρέου όπως και τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και Ιάκωβο αλλά και προσωπικότητες της τέχνης. Το 1953 το έργο του Μελετζή παρουσιάζεται και λαμβάνει τιμητικές διακρίσεις στο Ρότσεστερ, Μπέρμινχαμ και στο Μπουένος Άιρες. Το 1955 μέσω σύμβασης με το δημόσιο, φωτογραφίζει δημόσια έργα στον Έβρο. Αργότερα με εντολή του υπουργείου Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων το 1957 εργάζεται ως φωτογράφος δημόσιων έργων και περιοδεύει φωτογραφίζοντας σε όλη την Ελλάδα (από την Πελοπόννησο, Ρούμελη μέχρι τη Θράκη). Στα τέλη της δεκαετίας του '70 σκηνοθετεί ντοκιμαντέρ με θέμα την Εθνική Αντίσταση για λογαριασμό της σουηδικής τηλεόρασης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Μελετζης
Σεβαστοκράτωρ
Σεβαστοκράτωρ ήταν ανώτερος τίτλος της αυλής της ύστερης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Χρησιμοποιήθηκε επίσης και από άλλους ηγεμόνες, τα κράτη των οποίων συνόρευαν με την Αυτοκρατορία ή ήταν εντός της σφαίρας επιρροής της (Βουλγαρική και Σερβική Αυτοκρατορία). Η λέξη προέρχεται από σύνθεση των λέξεων σεβαστός (αντίστοιχο του λατινικού Augustus, Αύγουστος) και αυτοκράτωρ. Η σύζυγος ενός σεβαστοκράτορα ονομαζόταν σεβαστοκρατόρισσα.
Ιστορία
Ο τίτλος δημιουργήθηκε από τον Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό (1081–1118) προς τιμήν του μεγαλύτερου αδελφού του, Ισαάκιου. Σύμφωνα με την Άννα Κομνηνή, ο Αλέξιος το έκανε αυτό για να εξυψώσει τον Ισαάκιο πάνω από την τάξη του Καίσαρα, τον οποίο είχε ήδη υποσχεθεί στον γαμπρό του, Νικηφόρο Μελισσηνό. Η Άννα Κομνηνή συγκρίνει τον βαθμό του «σεβαστοκράτορα» με «δεύτερο αυτοκράτορα» και επίσης αναφέρει ότι παράλληλα με τον Καίσαρα, ο σεβαστοκράτωρ είχε το δικαίωμα να φέρει στέμμα (αλλά όχι αυτοκρατορικό διάδημα). Κατά τη Δυναστεία των Κομνηνών (1081–1185), ο τίτλος συνέχισε να είναι ο υψηλότερος αμέσως μετά του Αυτοκράτορα μέχρι το 1163, όταν ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός δημιούργησε τον τίτλο του δεσπότη. Κατά την περίοδο αυτή, ο τίτλος δινόταν αποκλειστικά σε μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, κυρίως νεότερους γιους του Αυτοκράτορα.
Μετά τον διαμελισμό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από την Δ' Σταυροφορία το 1204, ο τίτλος υιοθετήθηκε από την Λατινική Αυτοκρατορία, την Αυτοκρατορία της Νίκαιας και την Βουλγαρική Αυτοκρατορία. Στη Νίκαια και στην μετά το 1261 επανορθωμένη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ο τίτλος παρέμεινε από τους πιο τιμητικούς και περιοριζόταν σχεδόν αποκλειστικά σε μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Ο τελευταίος γνωστός κάτοχος του τίτλου ήταν ο Δημήτριος Α΄ Καντακουζηνός, ηγεμόνας της Πελοποννήσου στα τέλη του 14ου αιώνα.
Σύμφωνα με τις πηγές, το διακριτικό χρώμα του τίτλου ήταν το κυανό: η επίσημη στολή του σεβαστοκράτορα περιελάμβανε κυανές κάλτσες και μπότες. Γύρω στο 1260, σύμφωνα με τον Γεώργιο Ακροπολίτη, οι σεβαστοκράτορες που ήταν μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας διακρίνονταν από εκείνους που δεν ήταν, με κεντημένους χρυσούς αετούς στα υποδήματά τους. Ως την εποχή του ψευδο-Κωδινού στα μέσα του 14ου αιώνα, οι κεντητοί αετοί σε κόκκινο φόντο συνιστούσαν έμβλημα. Σύμφωνα με τον Κωδινό, η επίσημη στολή περιελάμβανε επίσης κόκκινη χλαμύδα και κοκκινόχρυσο διάδημα (στέφανο). Ο σεβαστοκράτωρ είχε επίσης το προνόμιο να υπογράφει έγγραφα με ειδικό κυανό μελάνι.
Βουλγαρία
Ο Καλογιάν κληρονόμησε πιθανώς τον τίτλο από τον πατέρα του, Αλεξάνταρ (πέθανε μετά το 1232), γιο του Ιβάν Ασέν Α΄ (1189–1196).
Σερβία
Ο τίτλος υιοθετήθηκε από την Αυλή της Μεσαιωνικής Σερβίας, από τη Δυναστεία Νέμανιτς, Σέρβους Βασιλείς και Αυτοκράτορες (1217–1346, 1346–1371).
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί τιμητικοί τίτλοι  Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι
Ορχάν
Ο Ορχάν ή Ορχάν Γαζής (Γαζής= πολεμιστής), (τουρκ. Orhan Ghazi, 1281; - Μάρτιος 1362) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1326 μέχρι τον θάνατό του το 1362.
Βιογραφία
thumb|left|200px|Οθωμανική μινιατούρα του σουλτάνου Ορχάν (16ος αι.) Ήταν πρωτότοκος γιος του ιδρυτή του Οίκου των Οσμανιδών Οσμάν Α΄. Ο Ορχάν ανήλθε στην εξουσία το 1326, μετά το θάνατο του πατέρα του.
Επιτεύματα
Κατέλαβε τη Νίκαια και την Προύσα, την οποία έκανε και πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας του. Το 1337 κατέλαβε την Νικομήδεια και τον επόμενο χρόνο εμφανίστηκε στις ακτές του Βοσπόρου, όπου οι ίδιοι οι Βυζαντινοί τον βοήθησαν να περάσει απέναντι, ενισχύοντας έτσι τις επεκτατικές του βλέψεις. Υποστήριξε τον Ιωάννη Στ΄ Καντακουζηνό στην διαμάχη του με τους Σέρβους και τού παραχωρήθηκε ως σύζυγος η 13χρονη κόρη του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Θεοδώρα Μαρία, καθώς και ένα φρούριο στην Ευρωπαϊκή ακτή των Δαρδανελίων. Το 1354 κατέλαβε την Καλλίπολη και το Διδυμότειχο θέτοντας τις βάσεις της οθωμανικής κυριαρχίας στη Βαλκανική Χερσόνησο.
Ήταν επίσης ο πρώτος που καθιέρωσε θεσμούς διοίκησης, σε συνεργασία με το μεγάλο βεζίρη (και αδελφό του) Αλαεντίν. Έκοψε τα πρώτα νομίσματα, ίδρυσε το πρώτο νομισματοκοπείο στην Προύσα, κατασκεύασε πολλά τζαμιά και σχολεία, ίδρυσε το τάγμα των Γενίτσαρων κ.ά. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο πρωτότοκος γιος του Σουλεϊμάν Πασάς έπεσε από το άλογό του και πέθανε.
Οικογένεια
Σύζυγοι
Παιδιά
Γιοι
Κόρες
Θάνατος
Πέθανε το 1362 σε ηλικια 81 ετών στην Προύσα από τη λύπη για το θάνατο του γιου του, Σουλεϊμάν Πασά. Τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Μουράτ Α΄.
Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι
Αγία Κυριακή Μεσσηνίας
Τοποθεσία
thumb|250px|left|Η βόρεια είσοδος στην Αγία Κυριακή, από την οδό [[Φιλιατρά|Φιλιατρών–Μαραθούπολης.]] Το χωριό βρίσκεται πάνω στον παραλιακό δρόμο Φιλιατρών-Μαράθου, σε υψόμετρο 1 μέτρο και βρέχεται από τα νερά του Ιονίου Πελάγους. Απέχει από την πρωτεύουσα του νομού Καλαμάτα περίπου 80 χιλιόμετρα, προς τα βορειοδυτικά αυτής. Η Αγία Κυριακή είναι περίπου 4,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των Φιλιατρών.
«Κοινωνία της σταφίδας»
Το ίδιο το χωριό έχει ιστορία, η οποία ξεκινά προς τα τέλη του 19ου αιώνα. Το μικρό λιμάνι του, αλλά και το παλαιό εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο επεξεργασίας σταφίδας είχαν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του χωριού, αλλά και ολόκληρης της περιοχής των Φιλιατρών, τα οποία συμμετέχουν στην «κοινωνία της σταφίδας», καθώς σύμφωνα με την ιστορικό Καίτη Αρώνη-Τσίχλη: "Γύρω από την καλλιέργεια και το εμπόριο της σταφίδας ζει και αναπτύσσεται ένας ολόκληρος κόσμος, η «κοινωνία της σταφίδας». Στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Πάτρα ­ κατ' εξοχήν πόλη-λιμάνι που οργανώνει την παραγωγή του προϊόντος και ελέγχει τις εξαγωγές ­ ή ο Πύργος, αλλά και στα χωριά και στις κωμοπόλεις, όπως το Ξυλόκαστρο, τα Λεχαινά, οι Γαργαλιάνοι ή τα Φιλιατρά, όλη η ζωή και οι δραστηριότητες των κατοίκων καθορίζονται από τη σταφίδα".
Διοικητική ιστορία
Ο οικισμός φέροντας αρχικά την ονομασία Αγία Κυριακή όρμος προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Εράνης από το 1896, ενώ λίγο μετά, μόλις το 1899, μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το χωριό αποσπάται από τον Δήμο Εράνης και εντάσσεται στην Κοινότητα Φιλιατρών, ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Φιλιατρών, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 197 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με τον τουρισμό, την αλιεία και κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, όπως η ελαιοκομία, άλλες δενδροκαλλιέργειες και με τα θερμοκήπια.
Κτίρια – αξιοθέατα – εκδηλώσεις
Εκτός από τα σπίτια στο χωριό υπάρχει ο Ιερός Ναός της Αγίας Κυριακής, κοντά στο λιμάνι, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Η Αγία Κυριακή, από την οποία πήρε το όνομά του το χωριό, εορτάζεται στις 7 Ιουλίου, με λειτουργία και λιτάνευση της εικόνας της Αγίας στο λιμάνι, ενώ διεξάγεται παράλληλα και ένα από τα μεγαλύτερα πανηγύρια της Τριφυλίας, που προσελκύει κόσμο από την ευρύτερη περιοχή. Σημαντικά αξιοθέατα θεωρούνται επίσης το λιμανάκι του χωριού, καθώς και η ομώνυμη Παραλία της Αγίας Κυριακής.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2012
thumb|250px|Η 85η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Η 85η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, τίμησε τις καλύτερες ταινίες του 2012. Η απονομή πραγματοποιήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2013 στο Θέατρο Ντόλμπι στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια. Οικοδεσπότης της βραδιάς ήταν για πρώτη φορά ο Σεθ ΜακΦάρλαν. Η φετινή απονομή απότισε φόρο τιμής στη σειρά ταινιών Τζέιμς Μποντ (James Bond) με αφορμή την επέτειο 50 χρόνων που έκλεισαν οι ταινίες. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν από τους Σεθ ΜακΦάρλαν και Έμμα Στόουν στις 10 Ιανουαρίου 2013.
Το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας κέρδισε η ταινία Επιχείρηση: Argo ενώ το Όσκαρ Σκηνοθεσίας πήγε στον Ανγκ Λι. Το βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου κέρδισε ο Ντάνιελ Ντέι-Λιούις, ο οποίος έγινε ο πρώτος κάτοχος τριών Όσκαρ στη συγκεκριμένη κατηγορία στην ιστορία του θεσμού. Το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου πήγε στην Τζένιφερ Λόρενς. Τα περισσότερα βραβεία της απονομής, 4, πήγαν στην ταινία Η Ζωή του Πι.
Ρεκόρ των βραβείων
Η γαλλική ταινία Αγάπη (Amour) είναι η πρώτη ξενόγλωσση ταινία που λαμβάνει υποψηφιότητα στις κατηγορίες Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας μετά από 12 χρόνια. Η τελευταία φορά που συνέβη αυτό ήταν με την ταινία Τίγρης και Δράκος (Crouching Tiger, Hidden Dragon) το 2000.
Η Εμανουέλ Ριβά στην ηλικία των 85 έγινε η γηραιότερη ηθοποιός που λαμβάνει υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Το ρεκόρ κατείχε η Τζέσικα Τάντι που έλαβε υποψηφιότητα στα 80 της χρόνια και κέρδισε για την ταινία Ο Σοφέρ της Κυρίας Ντέιζι (Driving Miss Daisy) το 1989. Η Κουβενζανέ Γουόλις στην ηλικία των 9, έγινε η νεότερη ηθοποιός υποψήφια στην κατηγορία του Α' Γυναικείου Ρόλου. Το ρεκόρ κατείχε η Κίσα Καστλ-Χιουζ, η οποία έλαβε υποψηφιότητα στα 13 της χρόνια για την ταινία Το Σημάδι της Φάλαινας (Whale Rider) το 2003. Η Τζένιφερ Λόρενς, στα 22 της, έγινε η νεότερη ηθοποιός με δύο υποψηφιότητες στην κατηγορία Α' Γυναικείου Ρόλου. Έλαβε την πρώτη της υποψηφιότητα το 2010 για την ταινία Στην Καρδιά του Χειμώνα (Winter's Bone).
Η ταινία Οδηγός Αισιοδοξίας (Silver Linings Playbook) έγινε η πρώτη ταινία μετά από 31 χρόνια που λαμβάνει υποψηφιότητες και στις τέσσερις κατηγορίες υποκριτικής. Η τελευταία ταινία που το κατάφερε ήταν το Οι Κόκκινοι (Reds) το 1981. Επίσης είναι η πρώτη ταινία μετά από 8 χρόνια που λαμβάνει υποψηφιότητες στις "5 Μεγάλες" κατηγορίες (Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Α' Ανδρικού και Γυναικείου Ρόλου). Τελευταία ταινία που το κατόρθωσε ήταν το Million Dollar Baby το 2004.
Για πρώτη φορά στην ιστορία των βραβείων, στην κατηγορία του Β' Ανδρικού Ρόλου όλοι οι υποψήφιοι έχουν ήδη στην κατοχή τους ένα Όσκαρ. Οι Άλαν Άρκιν, Τόμι Λι Τζόουνς και Κρίστοφ Βαλτς έχουν βραβευτεί με ένα Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο που έχει κερδίσει και στις δύο κατηγορίες. Στις συνολικά 20 υποψηφιότητες υποκριτικής, μόνο 4 είναι για πρώτη φορά υποψήφιοι (Μπράντλεϊ Κούπερ, Χιου Τζάκμαν, Εμανουέλ Ριβά και Κουβενζανέ Γουόλις).
Το τραγούδι "Skyfall" από την ομότιτλη ταινία έγινε το πρώτο τραγούδι της σειράς ταινιών Τζέιμς Μποντ που βραβεύεται με το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού.
Η νίκη της ταινίας Επιχείρηση: Argo αποτελεί την τέταρτη ταινία στην ιστορία των βραβείων που βραβεύεται με το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας χωρίς ο σκηνοθέτης της να είναι υποψήφιος. Οι προηγούμενες τρεις ταινίες ήταν οι Τα Φτερά (Wings, 1928), Γκραντ Οτέλ (Grand Hotel, 1932) και Ο Σοφέρ της Κυρίας Ντέιζι (Driving Miss Daisy, 1989).
Ισοψηφία
Οι ταινίες Skyfall και Zero Dark Thirty ισοψήφισαν στην κατηγορία Καλύτερου Ηχητικού Μοντάζ. Αποτελεί την έκτη ισοψηφία στην ιστορία των βραβείων. Οι άλλες ήταν το 1931 στην κατηγορία Α' Ανδρικού Ρόλου για τους Φρέντρικ Μαρτς και την ταινία Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ (Dr. Jekyll and Mr. Hyde) και Γουάλας Μπίρι για την ταινία Ο Πρωταθλητής (The Champ), το 1949 στην κατηγορία Καλύτερο Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους για τα ντοκιμαντέρ A Chance to Live και So Much for So Little, το 1968 στην κατηγορία Α' Γυναικείου Ρόλου για τις Κάθριν Χέπμπορν και την ταινία Το Λιοντάρι του Χειμώνα (The Lion In Winter) και Μπάρμπρα Στράιζαντ για την ταινία Ένα Αστείο Κορίτσι (Funny Girl) , το 1986 στην κατηγορία Καλύτερο Ντοιμαντέρ για τις ταινίες Artie Shaw: Time Is All You've Got και Down and Out in America και το 1994 στην κατηγορία Καλύτερη Μικρού Μήκους Ταινίας μεταξύ των It's A Wonderful Life και Trevor.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οσκαρ Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ
Ένωση Κεντρώων
Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος.
Ιστορικό
Η Ένωση Κεντρώων ιδρύθηκε στις 2 Μαρτίου 1992 ως "Ένωση Κεντρώων και Οικολόγων". Αποτέλεσε την πολιτική συνέχεια του οικολογικού κόμματος "Ελεύθεροι'", που είχε ιδρύσει το 1984 ο Βασίλης Λεβέντης σε συνεργασία με το κόμμα Κέντρο - Δημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος του Γεωργίου Γ. Παπανδρέου. Ο ίδιος, κατά δήλωση του, εμπνεύστηκε το όνομα του αρχικού αυτού κόμματος από το πρώτο οικολογικό κόμμα της Γερμανίας, όπου και είχε κάνει τα προηγούμενα χρόνια το μεταπτυχιακό του. Η φράση και Οικολόγων αφαιρέθηκε αργότερα ώστε να μην υπάρχει σύγχυση με άλλα κόμματα που ιδρύονταν κατά καιρούς στην Ελλάδα. Το αρχικό σήμα του κόμματος ήταν το ουράνιο τόξο. Όμως αυτό αργότερα αφαιρέθηκε για να μην υπάρχει πολιτική ή οποιαδήποτε άλλη συσχέτιση του κόμματος με το κόμμα Ουράνιο Τόξο με έδρα τη Φλώρινα.
Διεκδικεί ανάμεσα σε άλλες πολιτικές οργανώσεις τη συνέχεια του ιστορικού πολιτικού χώρου του Κέντρου, οι αρχές του οποίου εκφράστηκαν στις αρχές και στα μέσα του περασμένου αιώνα από τους Γεώργιο Παπανδρέου και Αλέξανδρο Παπαναστασίου.
Η Ένωση Κεντρώων έλαβε μέρος σε όλες τις εκλογές από τις αναπληρωματικές της Β' Αθήνας του 1992 με πληρότητα συνδυασμών σε όλη τη χώρα. Τα ποσοστά της ως και το 2015 κυμαίνονται από 0,20 έως 0,70%, ενώ στις ευρωεκλογές του 1994 απέσπασε 1,19%.
Μετά τις εκλογές, δυσαρέσκεια προκάλεσε η ανάκληση της υπόσχεσης του Λεβέντη ότι οι βουλευτές της Ένωσης Κεντρώων θα αλλάζουν κάθε έξι μήνες. Δύο από τους επιλαχόντες βουλευτές απείλησαν να κινηθούν δικαστικά, ωστόσο το θέμα δεν έλαβε μεγαλύτερες διαστάσεις. Λίγο αργότερα, ο εκπρόσωπος τύπου του κόμματος Γιάννης Καλλιάνος αποχώρησε με αιχμές για "παλαιοκομματικές νοοτροπίες". Αργότερα, προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία. Τον Νοέμβριο του 2016, ο στενός συνεργάτης του Βασίλη Λεβέντη και βουλευτής Β' Αθηνών Γεώργιος-Δημήτριος Καρράς ανεξαρτητοποιήθηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ένωσης Κεντρώων, καταγγέλλοντας υπονόμευση του κόμματος από συνεργάτες του Προέδρου. Αργότερα, ίδρυσε τη Φωνή Δημοκρατίας και εντάχθηκε στο Κίνημα Αλλαγής.
Τα επόμενα χρόνια συνεχίστηκαν οι αποχωρήσεις βουλευτών. Τον Ιούλιο του 2017 ανεξαρτητοποιήθηκε η βουλεύτρια Β' Πειραιά Θεοδώρα Μεγαλοοικονόμου, με καταγγελίες για οικογενειοκρατία, μετά και την προώθηση του Μάριου Γεωργιάδη, θετού γιού του Λεβέντη, για τη θέση του Θ' Αντιπροέδρου της Βουλής, και μετά από λίγους μήνες, προσχώρησε στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Τον Απρίλιο του 2018 ο βουλευτής Γεώργιος Κατσιαντώνης ανεξαρτητοποιήθηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ένωσης Κεντρώων, αναφέροντας πολιτικές διαφορές με τον Βασίλη Λεβέντη, προσχωρώντας στη Νέα Δημοκρατία. Λίγους μήνες αργότερα, ο βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης Αριστείδης Φωκάς ανεξαρτητοποιήθηκε επίσης από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος, για να ενταχθεί στους Ανεξάρτητοι Έλληνες.
Στις ευρωεκλογές του 2019 η Ένωση Κεντρώων δεν κατάφερε να εκλέξει ευρωβουλευτή, αφού συγκέντρωσε ποσοστό της τάξης του 1,45%. Λίγες ημέρες αργότερα, ο βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης Ιωάννης Σαρίδης ανεξαρτητοποιήθηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, κάτι που σήμανε αυτομάτως την διάλυση της Κ.Ο. του κόμματος.
Στις εκλογές του 2023 (Μαΐου και Ιουνίου) έλαβε 0,38% και 0,29%, αντίστοιχα.
Θέσεις
Οι σημερινές προτάσεις της Ένωσης Κεντρώων για έξοδο από την οικονομική κρίση αφορούν στη δραστική περιστολή των κρατικών δαπανών και των δαπανών του ασφαλιστικού συστήματος ως εξής:
Η Ένωση Κεντρώων τάσσεται υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και της παραμονής στο Ευρώ.
Μακρονήσι Κάσου
Το Μακρονήσι ή η Μακρά είναι βραχονησίδα που βρίσκεται στα βόρεια της Κάσου της Δωδεκανήσου, Β.-ΒΔ. από το Φρυ, το λιμάνι και χώρα του νησιού. Έχει έκταση 0,296 τ.χλμ. και είναι η μεγαλύτερη μετά από τα Αρμάθια που βρίσκονται στα νοτιοδυτικά του. Ανήκει σε ένα μεγαλύτερο σύμπλεγμα βραχονησίδων που ήταν γνωστές από την αρχαιότητα ως "Κασίων νήσοι" και το οποίο σήμερα ονομάζεται "Κασονήσια". Όπως η Κάσος και όλο το σύμπλεγμα, έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για το είδος: Falco eleonorae και Larus audouinii, από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000. Παλαιότερα, ήταν κατοικημένο ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η βραχονησίδα ήταν ακατοίκητη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Ηρωικής Νήσου Κάσου. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Κάσου
Μαρσύας ο Πελλαίος
Ο Μαρσύας ο Πελλαίος, (πλήρες όνομα Μαρσύας Περιάνδρου Πελλαῖος, γύρω στο 356 BC – γύρω στο 294 π.Χ.), γιος του Περίανδρου ήταν αρχαίος μακεδόνας ιστορικός. Στο αντίστοιχο λήμμα στο λεξικό Σούδα, εμφανίζεται ως γραμματοδιδάσκαλος κάτι που συγκρούεται με την αμέσως επόμενο χαρακτηρισμό του ως γόνο της βασιλικής οικογένειας, αδερφό του Αντίγονου Α'. Ο Geier θεωρεί ότι συγχέεται στη συγκεκριμένη περίπτωση με τον Μαρσύα το Νεότερο, έτερο μακεδόνα ιστορικό από τους Φιλίππους. Το μοναδικό επιπλέον βιογραφικό στοιχείο που σώζεται σχετικά με τον Μαρσύα είναι ότι διορίστηκε από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή διοικητής μιας μοίρας του μακεδονικού στόλου στη ναυμαχία της Σαλαμίνας το 306 π.Χ.
Το κύριο έργο του ήταν μια ιστορία της Μακεδονίας σε δέκα βιβλία, τα Μακεδονικά, που περιλάμβανε μια χρονική περίοδο από τις απαρχές του βασιλείου μέχρι την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία. Το έργο σταματούσε απότομα στο σημείο όπου ο Αλέξανδρος επέστρεψε στη Συρία το 331 μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου και την ίδρυση της Αλεξάνδρειας. Σε αυτό αναφέρονται πολλοί συγγραφείς όπως ο Αθήναιος, ο Πλούταρχος, ο Αρποκρατίων, ο Γάιος Πομπήιος Τρόγος και ο Ιουστίνος. Στο λεξικό Σούδα του αποδίδονται δύο ακόμη έργα, τα Αττικά και η Αλεξάνδρου Αγωγή, που σύμφωνα με τον Bernhardy και τον Geier ταυτίζονται με την Αρχαιολογία του Μαρσύα του Νεότερου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Σιντ Μάιερ
Ο Σιντ Μάιερ (Sidney K. "Sid" Meier, 24 Φεβρουαρίου 1954) είναι Καναδός προγραμματιστής και σχεδιαστής παιχνιδιών. Έχει δημιουργήσει μερικά από τα πιο καλοφτιαγμένα και εμπορικά επιτυχημένα παιχνίδια για υπολογιστές, όλων των εποχών κερδίζοντας δεκάδες διακρίσεις τόσο για την ποιότητα των τίτλων του όσο και για την τεράστια εμπορική τους επιτυχία. Θεωρείται ένας από τους ζωντανούς θρύλους της βιομηχανίας των παιχνιδιών.
Σταδιοδρομία
Ο Σιντ Μάιερ γεννήθηκε το 1954. Το 1982, μαζί με τον Bill Stealey ίδρυσε την εταιρεία MicroProse. Στη Microprose ο Μάιερ σχεδίασε την πασίγνωστη σειρά παιχνιδιών Civilization. Το 1996 εγκατελειψε την Microprose και μαζί με τον βετεράνο του χώρου Jeff Briggs ίδρυσε την εταιρεία Firaxis Games. Σήμερα η Firaxis Games δημιουργεί παιχνίδια στρατηγικής, πολλά από τα οποία είναι νέες εκδόσεις κλασσικών τίτλων του Μάιερ, όπως τα Civilization IV και Sid Meier's Pirates!.
Το 1999, ο Σιντ Μάιερ ήταν ο δεύτερος που συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τους πιο διακεριμένους (hall of fame) της Αμερικανικής Ακαδημίας Διαδραστικής Τέχνης και Επιστήμης (Academy of Interactive Arts and Sciences). Ο πρώτος που τιμήθηκε ήταν ο Shigeru Miyamoto της Nintendo.
Είναι παντρεμένος με τη Σούζαν και έχουν ένα γιο. Σήμερα μένει στο Hunt Valley του Μαίρυλαντ.
Παιχνίδια
Ο Μάιερ σχεδιάζει παιχνίδια για 30 και πλέον χρόνια. Ακολουθούν μερικά από τα πιο σημαντικά, σε χρονολογική σειρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών
Τώνης Βαβάτσικος
Ο Τώνης Βαβάτσικος ήταν Έλληνας τραγουδοποιός της ελαφρο-λαϊκής μουσικής. Γεννήθηκε το 1930 στον Βόλο. Είχε πολυετή παρουσία στο μουσικό χώρο με πολλές εμφανίσεις σε κέντρα και συμμετοχές στα Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν εμφανίσεις το 1974, 1978, κ.λ.π. Πέθανε στις 28 Ιουλίου 2008 μέσα σε ασθενοφόρο που τον μετέφερε στο νοσοκομείο Βόλου από τον Άγιο Ιωάννη Πηλίου, όπου έκανε διακοπές.
Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού Θεσ/νίκης
Το 1974 απέσπασε το 1ο βραβείο με το τραγούδι "Ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας", σε στίχους και μουσική δική του.
Δισκογραφία
Πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία με το τραγούδι του Κ. Πρέντα «Παρηγοριά μου». Άλλες επιτυχίες του (Αθήνα 1968): "Απόψε στ' όνειρο", "Στείλε Θεέ μου", "Το κόκκινο φώς", "`Ηταν η πιο όμορφη εποχή". Ο τελευταίος προσωπικός του δίσκος "Τζάμπα είναι τα όνειρα"(1994) κυκλοφόρησε σε CD. Άλλοι δίσκοι του:«Ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω» (1974), «`Ολα είναι σχετικά» (1977). Επίσης, συμμετοχή στους δίσκους:«Ερωτικά ψιθυρίσματα» (1968), «35 χρόνια μαέστρο πάμε» (1991).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Τραγουδιστές ελαφρού τραγουδιού
Επαρχία Κωνσταντινούπολης
Η επαρχία Κωνσταντινούπολης (τουρκικά: İstanbul ili) είναι επαρχία της βορειοδυτικής Τουρκίας στην περιοχή του Μαρμαρά, μία από τις δύο επαρχίες της Τουρκίας που έχουν εκτάσεις και στο Ευρωπαϊκό και στο Ασιατικό τμήμα της Τουρκίας. Βρίσκεται γύρω από τον πορθμό του Βοσπόρου και συνορεύει με τις επαρχίες Σαράντα Εκκλησιών και Ραιδεστού στην Ευρωπαϊκή πλευρά Γιάλοβας και Κοτζάελι στην ασιατική πλευρά. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 5.196 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 12.915.158 σύμφωνα με απογραφή του 2009. Πρωτεύουσα της είναι η Κωνσταντινούπολη, η μεγαλύτερη πόλη σε πληθυσμό της Τουρκίας με 12.782.960 κατοίκους.
Όρος Πάστρα
Το Όρος Πάστρα είναι βουνό της Δυτικής Αττικής με μέγιστο υψόμετρο 1.025 μέτρα. Βρίσκεται στα όρια της Δυτικής Αττικής και της Βοιωτίας και παρεμβάλλεται ανάμεσα στον Κιθαιρώνα και στην Πάρνηθα. Μπορεί να θεωρηθεί και τμήμα των παραπάνω βουνών.
Στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Πάστρα βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης των Ελευθερών. Στο όρος Πάστρα κατέπεσε στις 20 Δεκεμβρίου του 1997 αεροσκάφος C-130 της πολεμικής αεροπορίας με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και οι πέντε επιβαίνοντες. Αυτό ήταν το δεύτερο ατύχημα με αεροπλάνο C-130 μετά το πολύνεκρο ατύχημα στο όρος Όθρυς, το 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αττικής Κατηγορία:Βουνά της Βοιωτίας
Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου
Οι Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου (αραβικά: القوات المسلحة اللبنانية, γαλλικά: Forces armées libanaises, FAL) έχουν ως κύρια καθήκοντα τη διατήρηση της ασφάλειας και της σταθερότητας του Λιβάνου, την ασφάλεια των συνόρων, των λιμένων, επιχειρήσεις διάσωσης, καταπολέμηση των πυρκαγιών, καταπολέμηση των ναρκωτικών και του λαθρεμπορίου και την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις αποτελείται από τρεις κλάδους, το Στρατό Ξηράς, το Πολεμικό Ναυτικό και την Πολεμική Αεροπορία. Αυτοί οι τρεις κλάδοι συντονίζονται από το κέντρο ελέγχου του λιβανικού στρατού, που βρίσκεται στη Γιαρζέ, ανατολικά της πρωτεύουσας Βηρυτού. . Υπάρχει ένα σύνολο από έξι στρατιωτικές σχολές σε όλη τη χώρα. Οι έφερδροι αξιωματικοί συχνά αποστέλλονται σε πρόσθετη κατάρτιση.