cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μολδαβία
Μεταφορές
Αερομεταφορές γίνονται μέσω του Διεθνούς Αεροδρομίου του Κισινάου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περίκλειστα κράτη Κατηγορία:Ευρωπαϊκά κράτη Κατηγορία:Ανατολική Ευρώπη
Αυλάκια (αρχαιολογία)
Αυλάκια (Σουηδικά: sliprännor, slipskåror) υπάρχουν σκαλισμένα σε βράχους σε αρκετά μέρη στην Ευρώπη. Τα περισσότερα απαντώνται στο νησί Γκότλαντ της Βαλτικής Θάλασσας.
Στη Σουηδία υπάρχουν επίσης αυλάκια στα νότιο-δυτικά, στη Scania και το Halland. Στην Gantofta, που βρίσκεται 14 χλ. νότια του Χέλσινγκμποργκ, η πλευρά ενός βράχου από ψαμμίτη είναι εγχαραγμένη με χιλιάδες αυλάκια. Μέχρι τώρα δεν υπάρχει μια κοινώς αποδεκτή εξήγηση για την ύπαρξη των αυλακιών. Η θέση των αυλακιών απάνω στους βράχους υποδηλώνει ότι μπορεί να έχουν δημιουργηθεί με κινητούς τροχούς. Η τοπική παράδοση αναφέρει ότι έγιναν από το ακόνισμα των πέτρινων μερών των δρεπανιών.
Στη Γαλλία θεωρούνται ότι προέρχονται από τη Λίθινη Εποχή, και ονομάζονται polissoirs. Στην Ωμπ (Aube) υπάρχουν αυλάκια από την περίοδο 2500 με 2000 προ Χριστού. Αναπτύχθηκαν στην ύστερη Νεολιθική ή Χαλκολιθική περίοδο, ή πιο συγκεκριμένα στην Εποχή του Χαλκού. Οι άνθρωποι που κατασκεύασαν τα ντολμέν και ανήγειραν τα μενίρ, και που επίσης έφτιαξαν τα αυλάκια, ανήκουν σε έναν πολιτισμό γνωστό ως πολιτισμό του Seine-Oise-Marne, οι οποίοι επίσης είναι αυτοί που έχτισαν τους τάφους στο Coizard-Joches. Η περιοχή του Aube είχε περισσότερους από 130 μεγάλιθους, και 49 αυλάκια πριν το 1927. Σήμερα έχουν απομείνει μόνο 34 προϊστορικά μνημεία, που περιλαμβάνουν 16 αυλάκια. Πολλοί βράχοι/πέτρες έχουν κοπεί και χρησιμοποιηθεί στη κατασκευή δρόμων και σπιτιών. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα υπήρξε ευαισθητοποίηση ώστε οι ιδιοκτήτες σπιτιών που είχαν στην κατοχή τους μονόλιθους από τη Τρουά, να τους δωρίσουν στο Μουσείο.
Γκότλαντ
Στο Γκότλαντ έχουν βρεθεί 3.600 αυλάκια, από τα οποία τα 700 βρίσκονται σε ασβεστολιθικούς βράχους, ενώ τα υπόλοιπα σε περίπου 800 ογκόλιθους και πλάκες. Έχουν μήκος 50-100 εκατοστά, 10 περίπου εκατοστά βάθος και περίπου 10 εκατοστά πλάτος. Τα αυλάκια από όσο είναι προφανές, έχουν δημιουργηθεί με τραχύ εργαλείο σαν εκκρεμές μήκους περίπου 192-283 εκατοστών.
Τα αυλάκια άρχισαν να συγκεντρώνουν την προσοχή των ειδικών στη δεκαετία του 1850. Στην αρχή αποκαλούνταν "πέτρες λείανσης", αλλά αργότερα ονομάστηκαν "πέτρες για λείανση ξιφών". Μετά από κάποιο καιρό επιστημονικά και δημοσιεύματα σε εφημερίδες άρχισαν να αμφισβητούν το παραπάνω, καθώς το σχήμα των αυλακιών δεν ταίριαζαν στη χρήση αυτή, -να λειαίνουν ξίφη. Ένας επιπλέον λόγος ήταν ότι μέχρι το 1933 είχαν ανακαλυφθεί περισσότερα από 500 σημεία με αυλάκια στο Γκόταλντ. Επίσης, το γεγονός ότι ήταν χαραγμένα σε διαφορετικές κατευθύνσεις και συχνά έτεμναν το ένα το άλλο.
Η χρονολόγηση και η χρήση τους στο Γκότλαντ αποτέλεσε την τελευταία δεκαετία αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των αρχαιολόγων, ανάμεσα σε αυτούς που τα τοποθετούν στην εποχή του Ύστερου Μεσαίωνα και με χρήση τη βιομηχανία, και των υποστηρικτών μιας εναλλακτικής θεωρίας, που τα τοποθετούν στη Νεολιθική Εποχή με χρήση τελετουργικών ημερολογίων. Οι τελευταίοι υποστηρίζουν μπορεί να δοθεί εξήγηση για την κατεύθυνση των αυλακιών βάση αστρονομικών όρων, και συγκεκριμένα ότι κάθε αυλάκι αποτελεί οδηγό προς κάποιο συγκεκριμένο ουράνιο φαινόμενο, έτσι όπως εμφανιζόταν τη Λίθινη εποχή (π.χ. η κατεύθυνση ενός αυλακιού μπορεί να έδειχνε το σημείο ανατολής του ήλιου τη μέρα της Εαρινής Ισημερίας). Τα αυλάκια στο Scania (βλ. δύο τελευταίες εικόνες) δεν θα μπορούσαν να εξηγηθούν βάση της παραπάνω συλλογιστικής.
Παραπομπές
Αυλακια
Μία αιωνιότητα και μία μέρα
Το Μία αιωνιότητα και μία μέρα είναι μια διεθνής πολυβραβευμένη ελληνική ταινία σε σκηνοθεσία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Η ταινία είναι του 1998 και πρωταγωνιστούν σε αυτήν οι Μπρούνο Γκαντζ, Ιζαμπέλ Ρενό, Φαμπρίτσιο Μπεντιβόλιο και Αχιλλέας Σκεύης.
Πλοκή
Η υπόθεση της ταινίας περιστρέφεται γύρω από τον Αλέξανδρο (Bruno Ganz), ένα μεσήλικα συγγραφέα. Αυτός ασχολείται με το ημιτελές ποίημα του Διονύσιου Σολωμού "Ελεύθεροι Πολιορκημένοι" και προσπαθεί να βρει τις λέξεις που λείπουν από αυτό, αγοράζοντάς τες, όπως έκανε και ο Σολωμός για τις δικιές του, σύμφωνα με μία επικρατούσα άποψη. Εκείνες οι λέξεις όμως μπαίνουν για τα καλά στο παζλ της συμπλήρωσης αυτού του ημιτελούς δημιουργήματος για να στιγματίσουν και τη ζωή του ίδιου του Αλέξανδρου. Αλλά οι δυνάμεις του έχουν πλέον εξαντληθεί και ο ίδιος, κουρασμένος και μεσόκοπος, βαδίζει προς τα μονοπάτια του θανάτου. Ο χρόνος ζωής που του απομένει, ανήκει στις αναμνήσεις, στον απολογισμό μιας ζωής, γεμάτης από ανεκμετάλλευτες ευκαιρίες και λάθος κινήσεις. Μία τυχαία συνάντηση μ' ένα μικρό άστεγο αγόρι, παιδί των φαναριών θα του αλλάξει τις τελευταίες του στιγμές. Προσκολλάται σε αυτό το παιδί, αναβάλλει την «αναχώρησή» του και παρατείνει την αιωνιότητα κατά μία μέρα, για να μεταφέρει στον μικρό του φίλο κάτι από την γνώση του, ν' αφήσει τα ίχνη του πάνω σε κάποιον, μέσα από το βλέμμα του οποίου θα σωθεί εκείνος που φεύγει.
Κριτικές
Η Αιωνιότητα έλαβε διθυραμβικές κριτικές, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Εκτός από τις εξαιρετικές κριτικές, η ταινία έλαβε Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών και το Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής. Στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κέρδισε 7 βραβεία, για καλύτερη ταινία, καλύτερη σκηνοθεσία, καλύτερο σενάριο, καλύτερη μουσική, καλύτερη ηθοποιός β' γυναικείου ρόλου, καλύτερα κοστούμια και καλύτερα σκηνικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1998 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ελληνικές ψυχολογικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη μετανάστευση Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Θεόδωρου Αγγελόπουλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τονίνο Γκουέρα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ελένης Καραΐνδρου Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Θεόδωρου Αγγελόπουλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής ΕΡΤ
Λαίδη Κίτι Σπένσερ
Η Λαίδη Κίτι Ελέανορ (γένν. 28 Δεκεμβρίου 1990, Λονδίνο, Αγγλία) είναι βρετανίδα μοντέλο και αριστοκράτισσα. Το 2018, έγινε η εκπρόσωπος της ιταλικής εταιρίας κοσμημάτων Bulgari. Επιπλέον είναι το μεγαλύτερο παιδί του Τσαρλς Σπένσερ, 9ου κόμη Σπένσερ και ανιψιά της Νταϊάνα, πριγκίπισσας της Ουαλίας.
Πρώιμη ζωή και οικογένεια
Η Λαίδη Κίτι Σπένσερ γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 28 Δεκεμβρίου 1990. Είναι κόρη του Τσαρλς Σπένσερ, 9ου κόμη Σπένσερ και της πρώτης συζύγου του, Βικτώριας Λόκγουντ. Είναι μέλος της οικογένειας Σπένσερ, έχει τρία νεότερα αδέλφια και τέσσερα ετεροθαλή νεότερα αδέλφια μέσω του δεύτερου γάμου του πατέρα της με την Καρολάιν Φρόιντ και τρίτου γάμου του με την τωρινή του σύζυγο Κάρεν ,κόμισσα Σπένσερ αλλά και μεσώ του δεύτερου γάμου της μητέρας της με τον Τζόναθαν Αΐτκέν. Η πατρική της θεία ήταν η Νταϊάνα, πριγκίπισσα της Ουαλίας. Ακόμη είναι η πρώτη ξαδέρφη του Πρίγκιπα Γουίλιαμ, Δούκα του Κέιμπριτζ και του Πρίγκιπα Χάρι, Δούκα του Σάσεξ.
Μεγάλωσε στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, όπου παρακολούθησε το Ρέινταμ Χάουζ, ένα ιδιωτικό σχολείο. Αφού οι γονείς της χώρισαν το 1997, η Σπένσερ πέρασε το χρόνο της μεταξύ της πατρίδας της στο Ηνωμένο Βασίλειο με τον πατέρα της και της Νότιας Αφρικής με τη μητέρα της.
Η Κίτι σπούδασε ψυχολογία, πολιτική και αγγλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν. Στη συνέχεια σπούδασε ιστορία της τέχνης και Ιταλικά στη Φλωρεντία της Ιταλίας, προτού ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό της στη διαχείριση εμπορικών σημάτων πολυτελείας από το European Business School London στο Πανεπιστήμιο του Ρίτζεντ.
Καριέρα
Το 1992, όταν η Σπένσερ ήταν ενός έτους, εμφανίστηκε με τη μητέρα της στο εξώφυλλο του Harper's Bazaar UK. Η Σπένσερ έχει υπογράψει συμβόλαιο με τη Storm Model Management, και έκανε το επαγγελματικό της ντεμπούτο στο χώρο του μόντελινγκ το 2015 στο τεύχος Δεκεμβρίου του Tatler. Τον Σεπτέμβριο του 2017 περπάτησε για την Dolce &amp; Gabbana σε μια επίδειξη μόδας κατά τη διάρκεια της εβδομάδας μόδας του Μιλάνου. Επίσης πόζαρε για το εξώφυλλο του Hello Fashion Monthly του Ιουνίου του 2017 και ακόμα εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του Vogue Japan. Περπάτησε στην πασαρέλα για την Dolce & Gabbana στο Χριστουγεννιάτικο σόου του 2017 στο Harrods. Το 2018, ο Spencer ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά μοντέλα στην εκστρατεία εκτύπωσης Dolce & Gabbana για την άνοιξη / καλοκαίρι. Κατά τη διάρκεια της Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου 2018 η Σπένσερ περπάτησε στην επίδειξη μόδας Dolce & Gabbana's Secrets & Diamonds.
Τον Μάιο του 2018, η BVLGARI ανακοίνωσε ότι η Σπένσερ θα είναι το νέο πρόσωπο της μάρκας κοσμημάτων, δουλεύοντας ως η νεότερη πρέσβειρα της εταιρίας.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2018, η Σπένσερ έκανε πασαρέλα σε μια επίδειξη μόδας στο Μιλάνο για τη συλλογή Άνοιξη 2019 των Dolce & Gabbana. Εμφανίστηκε επίσης σε εκδόσεις για τη Μαρί Κλερ Ισπανίας και το ELLE Ρωσίας ενώ κόσμησε τα εξώφυλλα των L'Officiel Βραζιλίας και τουTatler, μαζί με την Helena Christensen.
Φιλανθρωπικό έργο
Η Σπένσερ είναι πρέσβειρα για το Centrepoint, ενός φιλανθρωπικού οργανισμού που υποστηρίζει τους άστεγους νέους,  και θεματοφύλακας και προστάτης της στρατιωτικής φιλανθρωπικής οργάνωσης Give Us Time. Τον Ιούνιο του 2017, η Σπένσερ βοήθησε να συγκεντρωθεί το ποσό των 140.000 £ για το ίδρυμα  Elton John AIDS.
Προσωπική ζωή
Παρόλο που η Λαίδη Κίτι είναι το πρωτότοκο παιδί του 9ου κόμη Σπένσερ, ο τίτλος και τα οικογενειακά κτήματα, το Άλθορπ και το Σπένσερ Χάουζ, θα μεταβιβαστούν στον μικρότερο αδερφό της, Λούι Σπένσερ, λόγω της κληρονομικότητας  όπως ορίζεται στη διαδοχή της Κομητείας του Σπένσερ. Η Σπένσερ δήλωσε πως πιστεύει στην ισότητα των φύλων, λέγοντας επίσης ότι πιστεύει ότι ο αδερφός της πρέπει να προηγηθεί.
Τον Ιανουάριο του 2020, η Σπένσερ ανακοίνωσε τον αρραβώνα της με τον 61χρονο Νότιο Αφρικανο-βρετανο πολυεκατομμυριούχο επιχειρηματία, Μάικλ Λιούις, ο οποίος είναι διαζευγμένος, με τρία παιδιά.
Ακόμη η Σπένσερ ανακοίνωσε πως θα ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό, προκειμένου να παντρευτεί τον Λούις. Ο γάμος του ζευγαριού πραγματοποιήθηκε στις 24 Ιουλίου 2021 στην Ιταλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιπ Τάουν Κατηγορία:Οικογένεια Σπένσερ
Σουπρεματισμός
Ο Σουπρεματισμός είναι κίνημα ζωγραφικής. Πρωτοεμφανίσθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα στη Ρωσία, παράλληλα με τον Κονστρουκτιβισμό, λίγο μετά τον Ιταλικό Φουτουρισμό. Ο όρος σουπρεματισμός (αγγλ. suprematism) αποδίδει το νόημα της ανωτερότητας (supremαcy) του άδολου αισθήματος στη δημιουργική τέχνη. Ο Ρώσος ζωγράφος Καζιμίρ Μάλεβιτς (1879-1935) αποτελεί τον βασικό εμπνευστή του. Ο Μάλεβιτς επινοεί τον Σουπρεματισμό ως μια σαφέστερη μορφή κυβισμού.
Χαρακτηριστικά του Σουπρεματισμού
Οι μορφικές απεικονίσεις των αντικειμένων θεωρούνταν από τον Μάλεβιτς ως ένα εμπόδιο στην καλλιτεχνική δημιουργία. Όλα τα αντικείμενα για αυτόν θεωρούνται χωρίς σημασία. Σημασία γα όλα έχει μόνο το αίσθημα, αποκομμένο από το περιβάλλον. Το νόημα της τέχνης αντιτίθεται σε οποιαδήποτε αντικειμενικότητα. Απαραίτητη λοιπόν θεωρείται η απουσία σε οποιαδήποτε αναφορά στα αντικείμενα και κάθε αναγωγή τους σε θρησκευτικές, πολιτικές και κοινωνικές έννοιες. Κυρίαρχο νόημα του σουπρεματισμού είναι η ελευθερία στην ποιότητα της γραμμής, μια εσωτερική ουσία που προσδιορίζεται χωρίς την αναγκαιότητα του "αντικειμένου". Το κίνημα του σουπρεματισμού είχε και το δικό του μανιφέστο, το οποίο είχε τον τίτλο  'From Cubism to Suprematism' (Από τον κυβισμό στον Σουπρεματισμό) και δημοσιεύτηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1915. Στην σύνταξή του συμμετείχε και ο Διάσημος ποιητής Μαγιακόφσκι (Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς Μαγιακόφσκι).
Χαρακτηριστικά έργα
Κατευθυντήριο έργο του κινήματος αποτελεί το "Μαύρο τετράγωνο σε άσπρο βάθος" του Μάλεβιτς, έργο που θεωρήθηκε και το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο της ρωσικής πρωτοπορίας. Στην αρχή ο στόχος του πίνακα ήταν καθαρά καλλιτεχνικός και δεν περιείχε κάποιο συμβολικό βάρος. μικρογραφία|Kazimir Malevich, 1915, Black Suprematic Square Το μαύρο τετράγωνο στο άσπρο φόντο υπήρξε η πρώτη μορφή της έκφρασης της μη-αντικειμενικής αίσθησης: τετράγωνο = αίσθηση, άσπρο φόντο = το «Τίποτα», αυτό που είναι έξω από την αίσθηση. Με αφορμή αυτό το έργο του ο Μάλεβιτς έγραψε:
"Κάθε αναφορά στην καθημερινή, αντικειμενική ζωή και πραγματικότητα έχει εγκαταλειφθεί, τίποτα δεν είναι πραγματικό, εκτός από το αίσθημα… της μη αντικειμενικότητας".
Κι όμως η πλειοψηφία του κοινού νόμισε ότι η απουσία αντικειμένου είναι το τέλος της τέχνης και δεν αναγνώρισε το άμεσο γεγονός της αίσθησης που έγινε φόρμα. Είναι ένα έργο που οδήγησε σε πάρα πολλές συζητήσεις και αντικρουόμενες απόψεις και όπως συχνά συμβαίνει με τις καλλιτεχνικές δημιουργίες, έγινε αιτία για πολλές ερμηνείες.
Το τετράγωνο των σουπρεματιστών και τα σχήματα που προήλθαν από αυτό μπορούν να συγκριθούν με τα «σημεία» του πρωτόγονου ανθρώπου. Αυτά στο σύνολο τους δεν ήθελαν να εικονογραφήσουν άλλα να παρουσιάσουν την αίσθηση του «ρυθμού».
Η έμπνευση του έργου από τον Μάλεβιτς είχε γίνει το 1913, αλλά ζωγράφισε τελικά τον πίνακα το 1915.
Όπως συμβαίνει με πολλά σπουδαία έργα γύρω από τον πίνακα υπάρχει και ένας θρύλος σύμφωνα με τον οποίο επρόκειτο να γίνει μια φουτουριστική έκθεση, για τη διεξαγωγή της οποίας στους πίνακες του Μαλέβιτς και των ομοϊδεατών του είχε παραχωρηθεί μια τεράστια αίθουσα. Οι υπόλοιποι δημιούργησαν κάποια έργα για να γεμίσουν το χώρο, αλλά ο Μαλέβιτς συνάντησε δυσκολίες με την ολοκλήρωση του πίνακά του και γι’ αυτό πασάλειψε τον καμβά του με μπογιά, με τελικό αποτέλεσμα το τετράγωνο. μικρογραφία|Kazimir Malevich, 1918, White on White O Μαλέβιτς εκτός από το μαύρο τετράγωνο, έχει ζωγραφίσει επίσης το «Κόκκινο» και το «Άσπρο». Αλλά και «Μαύρα τετράγωνα» ζωγραφίστηκαν και άλλα. Το δεύτερο τετράγωνο ζωγραφίστηκε το 1923 για τη μπιενάλε της Βενετίας αλλά είχε διαφορετικό μέγεθος από το πρώτο Το τρίτο τετράγωνο ο Μαλέβιτς το δημιούργησε για την έκθεση στην πινακοθήκη Τρετιακόφ το 1929 και φημολογείται ότι το έκανε μετά από παράκληση του διευθυντή της πινακοθήκης, ο οποίος δεν ήθελε να εκθέσει το πρωτότυπο, το οποίο είχε "φθορές¨και ήταν "ξεφλουδισμένο". Στο δεύτερο και στο τρίτο τετράγωνο δεν υπάρχει πλέον το «σκάσιμο» της μπογιάς στο σχέδιο και κατά πάσα πιθανότητα για να προστατέψει τον πίνακα ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε βερνίκι, το οποίο εμποδίζει την εμφάνιση ρωγμών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρεύματα στη Ζωγραφική
Μαμουντζού
Το Μαμουτζού (γαλλικά: Mamoudzou) είναι πρωτεύουσα της Μαγιότ, στον Ινδικό Ωκεανό. Στην τοπική γλώσσα Σιμαορέ λέγεται κυρίως Μομοτζού. Είναι η κοινότητα με το μεγαλύτερο πληθυσμό στη Μαγιότ. Βρίσκεται στο νησί Γκραντ Τερ (ή Μαορέ), το οποίο είναι το κύριο νησί της Μαγιότ. Η πρώτη πρωτεύουσα ήταν η Τζαουτζί, στο μικρό νησί Πετίτ Τερ ή Παμανζί, ωστόσο το 1977 έγινε νέα πρωτεύουσα η Μαμουτζού.
Αριθμεί 53.022 κατοίκους, σύμφωνα με την πληθυσμιακή απογραφή του 2007. Δήμαρχος είναι ο Χασανί Αμπνταλλά (Hasani Abdallah).
Διοίκηση
Η κοινότητα συναποτελείται από 6 χωριά, εκτός από την κεντρική διοίκηση, η οποία ονομάζεται επίσης Μαμουντζού. Αυτά τα χωριά είναι: Καουένι, Μτσαπερέ, Πασαμαίντι, Βαχιμπέ, Τσουντζού 1 και Τσουντζού 2.
Η κοινότητα διαιρείται επιμέρους σε 3 καντόνια: Μαμουντζού 1, Μαμουντζού 2 και Μαμουντζού 3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαγιότ Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής Κατηγορία:Κοινότητες της Μαγιότ
Το Μονόφυλλο του Ρήγα
thumb|325x325px|Το Μονόφυλλο του Ρήγα. Το Μονόφυλλο που τύπωσε ο Ρήγας Βελεστινλής το 1797 στη Βιέννη είναι μια χαλκογραφημένη έντυπη εικόνα διαστάσεων 45×29 εκατοστών, που απεικονίζει την προσωπογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδρου πλαισιωμένη από πολεμικές σκηνές και προσωπογραφίες των στρατηγών του. Τη χαλκογραφία χάραξε ο Francois Müller με τον οποίο ο Ρήγας συνεργάστηκε για το χαρτογραφικό του έργο που εξέδωσε την ίδια χρονιά: την Χάρτα του Ρήγα (1797), τη Νέα Χάρτα της Βλαχίας (1797) και τη Γενική Χάρτα της Μολοδαβίας(1797). Κυκλοφόρησε σε 1200 αντίτυπα από το τυπογραφείο του Nitsch. Το ένα από τα δυο αντίτυπα, που έχουν μέχρι σήμερα εντοπιστεί στην Ελλάδα, φυλάσσεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας και εκτίθεται στη μόνιμη έκθεσή του.
Πρότυπο του Μονοφύλλου
Χωρίς να αμφισβητείται η ύπαρξη του αρχαίου σφραγιδόλιθου που χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο, όπως αναφέρει ο Ρήγας στο επεξηγηματικό του κείμενο, έχει αποδειχθεί ότι ο ίδιος αντιγράφει, με κάποιες παραλλαγές μια χαλκογραφία που εντόπισε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βιέννη. Πρόκειται για την εικόνα που φιλοτέχνησε ο χαράκτης Salomon Kleiner και εξέδωσε το 1749 στη Βιέννη ο Joseph de France, γενικός διευθυντής του αυτοκρατορικού θησαυροφυλακίου της αυτοκρατορικής πινακοθήκης και των νομισματικών συλλογών. Οι δύο χαλκογραφίες παρουσιάζουν εξαιρετικές ομοιότητες ως προς τις προσωπογραφίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των στρατηγών του, ενώ ο Ρήγας προσθέτει στο επεξηγηματικό κείμενο ιστορικές πληροφορίες για τη δράση του Μακεδόνα στρατηλάτη. Οι επί μέρους σκηνές τους διαφέρουν αισθητά, δεδομένου ότι η αντιγραφή τους ήταν δύσκολη εξαιτίας της πολύπλοκης σύνθεσής τους. Πρότυπα και των δύο χαλκογραφιών αποτελούν οι ζωγραφικοί πίνακες του Γάλλου ζωγράφου Charles Le Brun, η αντιγραφή των οποίων σε χαλκογραφημένες συνθέσεις γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη του 17ου και 18ου αιώνα.
Στόχοι του Ρήγα και ερμηνεία και του Μονοφύλλου
Ο Ρήγας με την έκδοση του Μονοφύλλου του, όπως και ο ίδιος παραδέχεται κατά τη διάρκεια της ανάκρισής του από τις αυστριακές αρχές, στόχευε στην αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των υποδούλων Ελλήνων. Οι ιστορικές πληροφορίες που παραθέτει αποσκοπούν στην εθνική ανάταση των υποδούλων και στη σύνδεση με το αρχαίο ένδοξο παρελθόν, όπως άλλωστε και το υπόλοιπο εκδοτικό έργο του Ρήγα. Η σύντομη και περιεκτική βιογραφία του Αλεξάνδρου τον καθιστά ως τον θρυλικό ήρωα που επέζησε δια μέσου των αιώνων και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Μέσα από τα θρυλικά του κατορθώματα γίνεται το διαχρονικό εθνικοαπελευθερωτικό σύμβολο στη νεοελληνική συνείδηση. Οι Τούρκοι κατακτητές ταυτίζονται με τους Πέρσες οι οποίοι πρέπει να εκδιωχθούν όπως ακριβώς έκανε ο Μακεδόνας βασιλιάς. Ο Ρήγας εξέδωσε την προσωπογραφία αυτή και για έναν ακόμα λόγο ο οποίος ανιχνεύεται στον κολοφώνα της εικόνας. Με τη φράση «χάριν των Ελλήνων και Φιλελλήνων» καθιστά σαφές ότι οι υπόδουλοι Έλληνες πρέπει να ξεσηκωθούν διεκδικώντας την εθνική τους ανεξαρτησία, προσβλέποντας κυρίως σε βοήθεια από την πλευρά της Γαλλίας, αφού κατά την περίοδο αυτή ο Μέγας Ναπολέων υπόσχεται  την απελευθέρωση των Ελλήνων.
Απήχηση και επιδράσεις του Μονοφύλλου
Το Μονόφυλλο του Ρήγα Βελεστινλή εκτός από τους εθνοδιαφωτιστικούς του στόχους είναι αυτό που καθιέρωσε την προσωπογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδρου ως το «αυθεντικό» πρότυπο του ήρωα. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα το πορτραίτο αυτό επαναλαμβάνεται συχνά με κάποιες παραλλαγές, ενώ η διάδοσή του συνετέλεσε στην δημιουργία ενός προτύπου του εξιδανικευμένου ήρωα πολεμιστή. Το μονόφυλλο επαναλαμβάνεται ως προμετωπίδα στην έκδοση Αρριανού τα Σωζόμενα την οποία επιμελήθηκε ο Νεόφυτος Δούκας και εξέδωσε το 1809 στη Βιέννη. Το 1816 η μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπως τη σχεδίασε ο Ρήγας Βελεστινλής, κοσμεί το ακρόπρωρο του πλοίου «Άρης» του ναυάρχου Ανδρέα Μιαούλη.
Μετά την Ελληνική Επανάσταση η μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου αποτέλεσε την έμπνευση σε καλλιτέχνες ή συγγραφείς που ήθελαν να με τα έργα τους να τονώσουν την αυτογνωσία των Ελλήνων σε εξαιρετικά δύσκολες στιγμές για την ελληνική ιστορία. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί η κυκλοφορία μιας χαλκογραφίας το 1849 στην Αθήνα η οποία φιλοτεχνήθηκε από τον λιθογράφο Ιωάννη Κορωναίο.
Το Μονόφυλλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου καθώς και όσες αλληγορικές εικόνες ακολούθησαν που αποσκοπούσαν στην αφύπνιση της συνείδησης των Ελλήνων, μπορούν να ενταχθούν στη μεγάλη κατηγορία των εικόνων εθνικής σκοπιμότητας. Η ονομασία αυτή καθιερώθηκε με αφορμή τη πίνακες εθνικής σκοπιμότητας που κυκλοφόρησαν το 1940 από τη Σχολή καλών Τεχνών με σκοπό την εθνική αντίσταση εναντίον των Γερμανών.
Βιβλιογραφία
Μονόφυλλο Ρήγα Κατηγορία:Εικονογραφία
Γιώργος Χιονίδης
Ο Γιώργος Χιονίδης (γενν. 25 Ιουνίου 1991) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που παίζει για τον Ηρακλή στην ελληνική Football League ως επιθετικός. Προηγουμένως είχε παίξει επαγγελματικό ποδόσφαιρο στον Ιωνικό και στους Πόντιους Κατερίνης.
Σταδιοδρομία ποδοσφαιριστή
Ξεκίνησε στην ακαδημία Πόντιων Κατερίνης. Το 2009 μετακόμισε στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού. Το 2010 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Ιωνικό. Έκανε το ντεμπούτο του στην ομάδα σε εντός έδρας παιχνίδι με νίκη ενάντια στον Θρασύβουλο, ενώ σκόραρε το πρώτο του γκολ σε εκτός έδρας παιχνίδι με ήττα από την Δόξα Δράμας. Το 2011 υπέγραψε στους Πόντιους Κατερίνης. Μετά την συγχώνευση της ομάδας με τον Ηρακλή, εντάχθηκε στο ρόστερ του νέου συλλόγου και έκανε το ντεμπούτο του στον Ηρακλή στην εκτός έδρας ισοπαλία εναντίον της Δόξας Κρανούλας. Το πρώτο του τέρμα με την ομάδα ήταν σε εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Νίκης Βόλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης
NGC 1549
thumb|right|250px|Ο NGC 1549 Ο NGC 1549 είναι ελλειπτικός γαλαξίας τύπου E0-1 με φαινόμενο μέγεθος 9,6 στον αστερισμό Δοράδα. Απέχει περίπου 58 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και έχει διάμετρο 75.000 ετών φωτός. Υπάρχει βαρυτική αλληλεπίδραση ανάμεσα σε αυτόν και τον NGC 1553 (η μεταξύ τους απόσταση είναι 175.000 έτη φωτός).
Ο Σκωτσέζος αστρονόμος Τζέιμς Ντάνλοπ ανακάλυψε τον γαλαξία αυτόν στις 5 Νοεμβρίου 1826.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1549 Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Δοράς (αστερισμός)
Φίλιπ Ντέιβις
Ο Φίλιπ Ντέιβις (Philip Edward "Brave" Davis KC MP, γεννημένος στις 7 Ιουνίου 1951) είναι πολιτικός από τις Μπαχάμες που υπηρετεί ως πρωθυπουργός των Μπαχαμών από το 2021. Είναι μέλος του κοινοβουλίου (βουλευτής) για το Κατ Άιλαντ, Ραμ Κέι και Σαν Σαλβαντόρ από τον Μάιο του 2002.
Απιδιές Σερρών
Οι Απιδιές είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Βισαλτίας της Κεντρικής Μακεδονίας. Διοικητικά το 1920 οι Απιδιές προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Αβδαμάλ και το 1928 ο οικισμός καταργήθηκε.
Φίλιπ Ντέιβις
Ο Ντέιβις ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Πέρι Κρίστι και υπουργός Δημοσίων Έργων και Αστικής Ανάπτυξης από το 2012 έως το 2017. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως ηγέτης της αντιπολίτευσης από τον Μάιο του 2017 έως τον Σεπτέμβριο του 2021, όταν οδήγησε το Προοδευτικό Φιλελεύθερο Κόμμα στη νίκη και στη συνέχεια ορκίστηκε πρωθυπουργός.
Απιδιές Σερρών
Ιστορία
Σύμφωνα με τη στατιστική μελέτη του Βούλγαρου γεωγράφου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», το 1900 οι Απιδιές είχαν 350 Έλληνες και 50 Αθίγγανους κατοίκους.
Φίλιπ Ντέιβις
Πρώτα χρόνια
Ο Ντέιβις γεννήθηκε σε ένα σπίτι έξω από την οδό Γουλφ το μεγαλύτερο από τα οκτώ παιδιά της Ντόροθι (το γένος Σμιθ), μιας οικιακής βοηθού από το Αλεξάντερ, στην Great Exuma και του Γενναίου Έντουαρντ Ντέιβις, ενός πυροσβέστη από το Old Bight, στο Κατ Άιλαντ. Ο Ντέιβις πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια ζώντας με τον παππού και τη γιαγιά του στο Κατ Άιλαντ όπου παρακολούθησε το Old Bight All Age School. Μετά την επιστροφή του στο Νάσσαου, συνέχισε την εκπαίδευσή του στα Eastern Schools και αποφοίτησε από το Κολέγιο του Αγίου Ιωάννη. Μεγαλώνοντας σε μια φτωχή οικογένεια, ο Ντέιβις έκανε πολλές περίεργες δουλειές από την ηλικία των 7 ετών για να τα βγάλει πέρα.
Απιδιές Σερρών
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Φίλιπ Ντέιβις
Επαγγελματική καριέρα
Αφού τελείωσε τα O Levels του, ο Ντέιβις ήταν εργάτης οικοδομών μέχρι να βρει δουλειά στην Barclays. Η δουλειά ήταν σύντομη, καθώς οι προϊστάμενοί του τον ενθάρρυναν να ακολουθήσει νομική. Αρχικά προσκλήθηκε σε συνέντευξη για να γίνει αρθρογράφος στα νομικά επιμελητήρια του Ντέιβις Μπέθελ. Αν και η προσπάθεια απέτυχε, κατέληξε ως υπάλληλος στο Wallace-Whitfield & Barnwell αργότερα εκείνο το έτος και ολοκλήρωσε τις νομικές του σπουδές σε 3 χρόνια. Ο Ντέιβις κλήθηκε στο Δικηγορικό Σύλλογο των Μπαχαμών το 1975, όπου υπηρέτησε δύο θητείες ως αντιπρόεδρος και μία ως πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου των Μπαχαμών. Έγινε μακροχρόνιος συνεργάτης στην Christie, Ingraham & Co και διορίστηκε δικαστής. Συμμετείχε στο Συμβούλιο Νομικής Εκπαίδευσης CARICOM.
Πολιτική καριέρα
Ο Ντέιβις ενεπλάκη στο Προοδευτικό Φιλελεύθερο Κόμμα σε νεαρή ηλικία, προσφέροντας εθελοντικά ως βοηθός στην εκστρατεία στις γενικές εκλογές του 1967. Εξελέγη για πρώτη φορά ως βουλευτής στο Κατ Άιλαντ, Ραμ Κέι και Σαν Σαλβαδόρ σε ενδιάμεσες εκλογές το 1992. Παρόλο που έχασε την έδρα του το 1997, την ανέκτησε το 2002 και έκτοτε είναι βουλευτής.
Πριν γίνει πρωθυπουργός, ο Ντέιβις ήταν ηγέτης της Αντιπολίτευσης καθώς και του Προοδευτικού Φιλελεύθερου Κόμματος, έχοντας εκλεγεί στο συνέδριο του κόμματος τον Οκτώβριο του 2017. Πριν από την εκλογή του ως αρχηγού κόμματος, εξελέγη αναπληρωτής αρχηγός, στο Συνέδριο του Κόμματος το 2009, όταν το PLP κέρδισε τις γενικές εκλογές του 2012, έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Δημοσίων Έργων και Αστικής Ανάπτυξης των Μπαχάμες, στην οποία υπηρέτησε μέχρι το 2017, όταν το PLP ηττήθηκε για άλλη μια φορά στις δημοσκοπήσεις.
Διορίστηκε σύμβουλος της βασίλισσας (QC) το 2015.
Τον Σεπτέμβριο του 2021 το Προοδευτικό Φιλελεύθερο Κόμμα νίκησε το κυβερνών Ελεύθερο Εθνικό Κίνημα σε πρόωρες εκλογές, καθώς η οικονομία αγωνίζεται να ανακάμψει από τη βαθύτερη κατάρρευσή της τουλάχιστον από το 1971 Το Προοδευτικό Φιλελεύθερο Κόμμα (PLP) κέρδισε τις 32 από τις 39 έδρες της Βουλής της Συνέλευσης. Το Ελεύθερο Εθνικό Κίνημα (FNM) έλαβε τις υπόλοιπες έδρες. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2021 ο αρχηγός του Προοδευτικού Φιλελεύθερου Κόμματος (PLP) Φίλιπ "Μπρέιβ" Ντέιβις ορκίστηκε νέος πρωθυπουργός των Μπαχ αμών για να διαδεχθεί τον Χιούμπερτ Μίνις.
Πρωθυπουργός
Αφού κέρδισε τις εκλογές του 2021 με συντριπτική πλειοψηφία, ο Ντέιβις διορίστηκε πρωθυπουργός.
Προσωπική ζωή
Ο Ντέιβις είναι παντρεμένος με την Αν Μαρί Ντέιβις, ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών και ταμία της Ανθρωπιστικής Εταιρείας των Μπαχαμών. Έχουν έξι παιδιά και ασκούν Αγγλικανούς στο St. Christopher's. Ο Ντέιβις είναι μέλος του Toastmasters Club 1600 και ένας δεινός αθλητής που ενδιαφέρεται για το μπέιζμπολ, το σόφτμπολ και την κολύμβηση.
Παραπομπές
Ντειβις Φιλιπ Ντειβις Φιλιπ
Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός
Ο Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός (1118 - 12 Σεπτεμβρίου 1185) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας (1183 - 1185), ανέβηκε στον θρόνο αφού ανέτρεψε τον ανηψιό του Αλέξιο Β΄ Κομνηνό γιο του πρώτου ξαδέλφου του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Ο Ανδρόνικος Α΄ ήταν μικρότερος γιος του Ισαάκιου Κομνηνού και της Ειρήνης των Βαγρατιδών, ο πατέρας του ήταν μικρότερος γιος του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού του πρώτου αυτοκράτορα από τη Δυναστεία των Κομνηνών. Περιγράφεται σαν ενεργός πολιτικά και στρατιωτικά, ευγενής, θαρραλέος και ρήτορας.
Νεότητα
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του τα πέρασε πέρα από τις στρατιωτικές υπηρεσίες και στις διασκεδάσεις. Είχε μεγάλη αδυναμία προς το αντίθετο φύλο, μαρτυρία δε αυτού είναι οι θυελλώδεις έρωτες και αποπλανήσεις πριγκιπισσών και άλλων ευγενών γυναικών. Είχε επίσης σαφή ροπή προς την ευζωία, αλλά και τη χρήση σκληρής βίας. Σε ηλικία 21 έτους αιχμαλωτίστηκε από τους Σελτζούκους, παρέμεινε στα χέρια τους έναν χρόνο, ελευθερώθηκε και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη στον ξάδελφο του Μανουήλ Α΄ που του έδειξε μεγάλη εύνοια. Η ανιψιά του Ευδοκία Κομνηνή, κόρη του Ανδρόνικου Κομνηνού, δεύτερου γιου του θείου του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού τον γοήτευσε και έγινε η ερωμένη του. Με τη συνοδεία της Ευδοκίας αναχώρησε σε στρατιωτική αποστολή στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας, απέτυχε στον στόχο του να καταλάβει τη Μοψουεστία αλλά διορίστηκε για δεύτερη φορά διοικητής στην Βυζαντινή επαρχία. Την δεύτερη περίοδο επέστρεψε για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, οι εξαγριωμένοι αδελφοί της Ευδοκίας ήθελαν να τον σκοτώσουν αλλά γλύτωσε τον θάνατο την τελευταία στιγμή.
Εξορία
thumb|right|300px|Η [[Βυζαντινή αυτοκρατορία (1180).]] Μετά την ανακάλυψη μιας συνωμοσίας εναντίον του αυτοκράτορα με τη συμμετοχή του Ανδρόνικου (1153) ο ίδιος ρίχτηκε στη φυλακή, μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες δραπέτευσε (1165). Μετά από πολλούς κινδύνους με μία αιχμαλωσία στη Βλαχία έφτασε στο Κίεβο στην αυλή του ξαδέλφου του Γιαροσλάβ Οσμομίσλ. Με την προστασία του Γιαροσλάβ συμμάχησε με τον ξάδελφο του Μανουήλ Α΄, συμμετείχε στο πλευρό του Μανουήλ με έναν στρατό από τη Γαλικία, στην επίθεση στην Ουγγαρία και την «πολιορκία του Σεμλίν». Η εκστρατεία ήταν επιτυχής και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη σε έναν χρόνο μαζί με τον Μανουήλ Α΄ (1168) αλλά την επόμενη χρονιά αρνήθηκε να δώσει όρκο υποτέλειας στον μελλοντικό γαμπρό και διάδοχο του αυτοκράτορα Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας. Ο Ανδρόνικος εκδιώχθηκε από την Βυζαντινή αυλή και διορίστηκε διοικητής στην Κιλικία.
Ο αυτοκράτορας δυσαρεστήθηκε ξανά μαζί του και δραπέτευσε στην αυλή του Ραϋμόνδου της Αντιόχειας, τον γοήτευσε η πανέμορφη κόρη του πρίγκιπα Φιλίππα της Αντιόχειας, αδελφή της αυτοκράτειρας Μαρίας. Ο αυτοκράτορας εξοργίστηκε ξανά μαζί του και ο Ανδρόνικος δραπέτευσε στην αυλή του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ που τον διόρισε διοικητή της Βηρυτού. Στην Ιερουσαλήμ γνωρίστηκε με την πανέμορφη ανεψιά του Θεοδώρα Κομνηνή της Ιερουσαλήμ χήρα του Βαλδουίνου Γ΄ και κόρη του ξαδέλφου του Ισαάκιου τρίτου γιου του αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄. Ο Ανδρόνικος ήταν 56 ετών και δεν είχε τα σωματικά χαρίσματα, η Θεοδώρα ήταν το επόμενο θύμα της απληστίας του. Το ζευγάρι για να αποφύγει την οργή του αυτοκράτορα δραπέτευσε στην αυλή του Σουλτάνου της Δαμασκού Νουρεντίν Ζενγκί αλλά η ανασφάλεια τον ανάγκασε να καταφύγει σε άλλες περιοχές γύρω από τον Καύκασο. Ο Ανδρόνικος έγινε δεκτός από τον Γεώργιο Γ΄ της Γεωργίας, η ανώνυμη αδελφή του ήταν η πρώτη του σύζυγος.
Ανατροπή Αλεξίου Β΄
thumb|right|250px|Γαλλική μικρογραφία του Ανδρόνικου Α΄, 13ος αιώνας. Ο Ανδρόνικος παρέλαβε σαν δώρο πολλές εκτάσεις στο Καχέτι ανατολικά της Γεωργίας, συνόδευσε τον στρατό της Γεωργίας σε εκστρατεία στο Σιρβάν όπου ο Γεώργιος Γ΄ ανέκτησε το «κάστρο του Σαμπαράν». Ο Ανδρόνικος και η ανεψιά ερωμένη του εγκαταστάθηκαν στην Ούνιε, τη γενέτειρα των Κομνηνών στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας ανάμεσα στην Τραπεζούντα και τη Σινώπη. Την εποχή που ο Ανδρόνικος έλλειπε στην Τραπεζούντα ο Βυζαντινός διοικητής της περιοχής συνέλαβε τη Θεοδώρα με τα δύο της παιδιά και τους μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ανδρόνικος εξαναγκάστηκε στις αρχές του 1180 να πάει στην Κωνσταντινούπολη, αφού αλυσοδέθηκε γονάτισε μπροστά από τον ξάδελφο του και του ζήτησε συγνώμη. Ο Μανουήλ Β΄ ελευθέρωσε τη Θεοδώρα και επέτρεψε στο παράνομο ζεύγος να ζήσουν μαζί εξόριστοι στην Ούνιε.
Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ πέθανε και τον διαδέχθηκε ο 10χρονος γιος του Αλέξιος Β΄ (1180) υπό την κηδεμονία της μητέρας του αυτοκράτειρας Μαρίας. Ο λαός της Κωνσταντινούπολης που ήταν ήδη πολλά χρόνια δυσαρεστημένος με την φιλοδυτική πολιτική του Μανουήλ Α΄ με τη Μαρία που ήταν Λατίνα η δυσαρέσκεια πήρε διαστάσεις οργής. Ο Ανδρόνικος εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να ανατρέψει τον μικρό Αλέξιο και τη μητέρα του από τον θρόνο και να ανακηρυχτεί ο ίδιος αυτοκράτορας, βάδισε για την Κωνσταντινούπολη με Μουσουλμάνους μισθοφόρους (1182). Οι διοικητές του Βυζαντινού στρατού Ανδρόνικος Κοντοστέφανος και Ανδρόνικος Άγγελος έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην κατάληψη της πόλης, αποστάτησαν από την αυτοκράτειρα και άνοιξαν τις πύλες στον Ανδρόνικο.
Άνοδος στον θρόνο
thumb|right|250px|Η τύφλωση του [[Αλέξιος Κομνηνός (γιος Ανδρόνικου)|Αλέξιου Κομνηνού από τους οπαδούς του Ανδρόνικου, «Χρονικά της Ουτρεμέρ», Γουλιέλμος της Τύρου.]] Με την άνοδο του Ανδρόνικου Α΄ ακολούθησε γενική Σφαγή των Λατίνων στην Κωνσταντινούπολη που είχαν τον γενικό έλεγχο στην οικονομία της πρωτεύουσας, σφαγιάστηκαν χιλιάδες δυτικοί. Η μεγαλύτερη αδελφή του νεαρού Αλεξίου Β΄ Μαρία Κομνηνή και ο σύζυγος της Ρενιέ του Μομφερράτου δηλητηριάστηκαν όπως φημολογείται με εντολή του Ανδρόνικου. Ακολούθησε ο στραγγαλισμός της βασιλομήτωρος Μαρίας αφού πρώτα ο ίδιος ο Ανδρόνικος Α΄ πίεσε τον μικρό Αλέξιο Β΄ να υπογράψει την θανατική καταδίκη της μητέρας του. Ο Ανδρόνικος Α΄ ανακηρύχτηκε συναυτοκράτορας με τον μικρό Αλέξιο Β΄ αλλά στην συνέχεια στραγγάλισε και τον ίδιο. Ο 65χρονος Ανδρόνικος Α΄ παντρεύτηκε την 12χρονη Αγνή της Γαλλίας, κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του Νεώτερου με την τρίτη σύζυγο του Αδέλα της Καμπανίας που είχε αρραβωνιαστεί τον Αλέξιο Β΄. Ο Ανδρόνικος Α΄ ανακήρυξε συναυτοκράτορες τους δύο γιους του Μανουήλ και Ιωάννη αλλά στην συνέχεια απομάκρυνε τον μεγαλύτερο Μανουήλ λόγω της αντίθεσης με την πολιτική του πατέρα του. Μία αποστολή από τη Δημοκρατία της Βενετίας έφτασε στην Κωνσταντινούπολη και ο Ανδρόνικος συμφώνησε να πληρώσει 1.500 χρυσά υπέρπυρα για τις απώλειες του 1171.
Η βασιλεία του Ανδρόνικου Α΄ χαρακτηρίζεται από τα εξαιρετικά σκληρά και βίαια μέτρα με ασταμάτητες διώξεις απέναντι σε όλους τους ευγενείς. Ο λαός στην αρχή είδε θετικά τα μέτρα αυτά επειδή περιόριζαν τη δύναμη των φεουδαρχών που τους καταπίεζαν τα τελευταία χρόνια ειδικά την εποχή του Μανουήλ Α΄. Διατάχθηκαν επίσης οι κατασκευές οχυρών και κάστρων, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το κάστρο της Λήμνου. Η τελευταία εντολή του Ανδρόνικου Α΄ ως αυτοκράτορα φαίνεται να είναι προς τους πλούσιους γαιοκτήμονες, τους διέταξε να κάνουν ανακαταμερισμό της γης ώστε να μην υπάρχει άνθρωπος χωρίς ένα κομμάτι γης να καλλιεργήσει. Με αφορμή αυτή τη διαταγή, ο Οίκος των Αγγέλων (οι επόμενοι αυτοκράτορες των Κομνηνών, με την πιο σύντομη στα χρονικά διάρκεια βασιλείας στην αυτοκρατορία) χρησιμοποιεί τη δύναμη των ήδη ταλαιπωρημένων από τον Ανδρόνικο Α΄ γαιοκτημόνων και τον ανατρέπει από το θρόνο.
Νορμανδική επίθεση
Η σκληρότητα του Ανδρόνικου σταδιακά ξεπέρασε τα όρια της παράνοιας, οι συνεχείς διώξεις και εκτελέσεις έφεραν στην Κωνσταντινούπολη κατάσταση τρομοκρατίας. Ο Ανδρόνικος διέταξε την εκτέλεση όλων των αιχμαλώτων, εξόριστων και των οικογενειών τους που είχαν συνεργαστεί με τους εισβολείς, η σκληρότητα του έφερε μεγάλες αντιδράσεις πέρα από τους ευγενείς και στον λαό. Οι Νορμανδοί από το Βασίλειο της Σικελίας εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να επιτεθούν στην Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας στρατοπέδευσε στην Ήπειρο με 200 πλοία, 80.000 άντρες και 5.000 ιππότες, βάδισε μέχρι τη Θεσσαλονίκη που τη λεηλάτησε σκληρά με 7.000 Έλληνες νεκρούς. Ο Ανδρόνικος Α΄ συγκρότησε πέντε διαφορετικούς στρατούς για να εμποδίσουν τον Γουλιέλμο με τον στρατό του να φτάσει στην Κωνσταντινούπολη αλλά οι δυνάμεις του ηττήθηκαν και οπισθοχώρησαν στους γύρω λόφους. Ο Ανδρόνικος Α΄ συγκρότησε κατόπιν έναν στόλο με 100 πλοία με στόχο να εμποδίσει τον Σικελικό στόλο να φτάσει στη Θάλασσα του Μαρμαρά. Τους εισβολείς μπόρεσε να διώξει μονάχα ο διάδοχος του Ισαάκιος Β΄ Άγγελος.
Θανάτωση
thumb|right|250px|Μεσαιωνική αναπαράσταση του θανάτου του Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού - Εθνική Βιβλιοθήκη, Γαλλία. Ο Ανδρόνικος Α΄ είχε βασικό στόχο να εξοντώσει την αριστοκρατία και τα σχέδια του παραλίγο να πετύχουν. Την περίοδο που ο ίδιος απουσίαζε, ο στρατηγός του, Στέφανος Αγιοχριστοφορίτης (1130 - 1185) επιχείρησε να συλλάβει τον ευγενή Ισαάκιο Άγγελο για τον οποίο υπήρχαν σοβαρές υποψίες (11 Σεπτεμβρίου 1185). Ο Ισαάκιος Άγγελος σκότωσε ωστόσο τον Στέφανο Αγιοχριστοφορίτη και βρήκε καταφύγιο στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας, από όπου κάλεσε τον λαό της πόλης να εξεγερθεί. Όταν ο Ανδρόνικος Α΄ επέστρεψε, ο Ισαάκιος Άγγελος είχε ήδη ανακηρυχτεί νέος αυτοκράτορας. Ο πλέον έκπτωτος αυτοκράτορας Ανδρόνικος Α΄ προσπάθησε να δραπετεύσει, αλλά συνελήφθη. Σύμφωνα με κάποιες άλλες πηγές δραπέτευσε στο Βασίλειο της Κύπρου που δημιουργήθηκε εκείνη την εποχή.
Ο Ισαάκιος Άγγελος παρέδωσε τον Ανδρόνικο στο εξαγριωμένο πλήθος, θανατώθηκε με φρικτά βασανιστήρια που κράτησαν τρεις ημέρες. Το πλήθος του ξερίζωσε τα μαλλιά, του έβγαλε τα δόντια, το ένα μάτι, του έκοψε το ένα χέρι και του έριχνε συνεχώς καυτό νερό στο πρόσωπο πιθανότατα σαν τιμωρία για την άσωτη ζωή του. Τελικά οδηγήθηκε στον Ιππόδρομο και κρεμάστηκε ανάμεσα σε δύο πασσάλους, στην αναπαράσταση του θανάτου του δύο Λατίνοι στρατιώτες ανταγωνίζονται ποιος θα χώσει βαθύτερα το σπαθί στο σώμα του. Πέθανε στις 12 Σεπτεμβρίου 1185, όταν έφτασε η είδηση του θανάτου του ο γιος του και συναυτοκράτορας Ιωάννης δολοφονήθηκε επίσης από τα στρατεύματα του στη Θράκη. Ο Ανδρόνικος Α΄ ήταν ο τελευταίος Βυζαντινός αυτοκράτορας από τη Δυναστεία των Κομνηνών, οι εγγονοί του Αλέξιος και Δαυίδ θα ιδρύσουν την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας και οι απόγονοι τους θα μείνουν γνωστοί σαν «Μεγαλοκομνηνοί».
Συμπεράσματα
Ο τελευταίος αυτοκράτορας της δυναστείας των Κομνηνών ήταν ευφυής, ικανότατος, αλλά ταυτόχρονα και απερίσκεπτος και βίαιος. Ελάττωσε τους φόρους, πέτυχε βελτίωση της ζωής των ασθενέστερων τάξεων, μείωσε τα κρατικά έξοδα και βελτίωσε τη διοίκηση. Είχε όλα τα προσόντα να γίνει ο καλύτερος των Κομνηνών, κάτι που δεν του το επέτρεψε τελικά η έλλειψη σύνεσης και ηθικών φραγμών. Ταυτόχρονα έδειξε αδιαφορία στην αντιμετώπιση εχθρών του κράτους του που εμφανίσθηκαν στην εποχή του, όπως οι Νορμανδοί, που κυρίευσαν τη Θεσσαλονίκη έκαναν πολλές λεηλασίες στο δρόμο τους προς την Κωνσταντινούπολη, την οποία και θα κυρίευαν αν δεν ανατρεπόταν ο Ανδρόνικος από τον θρόνο.
Νομίσματα
Επί της εποχής του κόπηκαν ένα υπέρπυρον, ένα άσπρο τραχύ από ήλεκτρο, ένα άσπρο τραχύ από κράμα χαλκού με λίγο άργυρο και ένα χάλκινο Τεταρτηρόν. Μερικά κόπηκαν και στη Θεσσαλονίκη. Στο Υπέρπυρον οι παραστάσεις είναι: η Θεοτόκος ένθρονη, μετωπική, φορώντας πάλλιον και μαφόριον, κρατά το θείο βρέφος. Στην άλλη όψη ο Ανδρόνικος Α΄, ως γέρων διχαλογένειος φορεί διβιτίσιον, λώρον και σαγίον. Στέκεται κρατώντας στο δεξί το λάβαρον (του Κωνσταντίνου Α΄) και τη σταυροφόρο σφαίρα. Επιγραφή: ΑΝΔΡΟΝΙΚΩ ΔΕCΠΟΤΗ. Ο Χριστός, που φορεί πάλλιον και κολόβιον, κρατεί στο αριστερό χέρι το Ευαγγέλιο και με το δεξί ακουμπά το κεφάλι του αυτοκράτορα.
Οικογένεια
thumb|right|300px|Η [[Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας που ιδρύθηκε από τους απογόνους του Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού.]] Ο Ανδρόνικος Α΄ νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο μια ανώνυμη σύζυγο (ίσως από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων) και είχε τέκνα:
Ο Ανδρόνικος Α΄ είχε τρεις ερωμένες, την Ευδοκία Κομνηνή, κόρη του Ανδρόνικου (γιου του Ιωάννη Β΄), τη Φιλίππα της Αντιόχειας, κόρη του Ραϋμόνδου των Πουατιέ και τη Θεοδώρα «Καλουσινή» Κομνηνή, κόρη του Ισαακίου (γιου του Ιωάννου Β΄). Ο Ανδρόνικος και ο Ισαάκιος ήταν ξαδέλφια του. Από τη Θεοδώρα είχε τέκνα:
Ο Ανδρόνικος Α΄ έκανε έπειτα δεύτερο γάμο με τη χήρα του Αλεξίου Β΄, την Αγνή των Καπετιδών (που μετονομάστηκε σε Άννα), κόρη του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Κιλικίας
Σόλομον Άντριους
Ο '''Δρ. Σόλομον Άντριους''' (Solomon Andrews, 1806 – 1872) ήταν αεροπόρος και εφευρέτης πηδαλιουχούμενων αεροπλοίων. Ο Άντριους εφηύρε ένα αερόπλοιο με όνομα Aereon το οποίο έλαβε σχετική δημοσιότητα την δεκαετία του 1860. Υποστήριξε πως το αερόπλοιο αυτό έπλεε όπως ένα σκάφος στο νερό. Αναφέρθηκε πως ο κυβερνήτης και οι επιβάτες κινούνταν μπρος πίσω στο καλάθι μεταφοράς για να ελέγξουν και μεταβάλουν το υψόμετρο πλεύσης. Ήταν κλινικός ιατρός και τρεις φορές εκλεγμένος δήμαρχος του Περθ Άμποϊ του Νιου Τζέρσεϊ. Κατασκεύασε το πρώτο αποχετευτικό σύστημα της πόλης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1806 στο Χέρκιμερ της Νέας Υόρκης. Ήταν ένα από τα πέντε τέκνα του ιερέα Τζοσάια Άντριους και της Μαίρη Μπίσελ. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ρούτγκερς το 1827. Δύο χρόνια αργότερα νυμφεύτηκε την Χάριετ Τζόνσον και μαζί απέκτησαν επτά παιδιά. Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του άνοιξε ιατρείο στο Περθ Άμποϊ του Νιου Τζέρσεϊ, ενώ παράλληλα έγινε εφευρέτης αποκτώντας αρκετά διπλώματα ευρεσιτεχνίας για συσκευές που κατασκεύασε.
Πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 1872 στο Περθ Άμποϊ.
Αερόπλοια
Το πρώτο του "Aereon" πέταξε πάνω από το Περθ Άμποϊ τη 1η Ιουνίου 1863. Διέθετε τρία μακρόστενα αερόστατα 25 περίπου μέτρων με πηδάλια και γόνδολα. Η πλευστότητα ελεγχόταν με την ρίψη ερμάτων άμμου ή μέσω της αποδέσμευσης αερίου υδρογόνου. Ο Δρ. Άντριους έγραψε επιστολή στον Αβραάμ Λίνκολν αργότερα το καλοκαίρι προσφέροντας το Aereon για χρήση στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, στον οποίο υπηρέτησε ως εθελοντής χειρουργός στον Στρατό της Ένωσης. Μετά από πολλές συζητήσεις, αποφασίστηκε να πραγματοποιήσει επίδειξη στις αρχές του 1864 στο Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν. Περίπου έναν χρόνο αργότερα, ενημερώθηκε πως η κυβέρνηση δεν είχε έντονο ενδιαφέρον για την εφεύρεσή του, ενώ παράλληλα ο πόλεμος βρισκόταν προς το τέλος του thumb|left|Λιθογραφία του πρώτου αεροπλοίου του Σόλομον Άντριους, "Aereon" Στη συνέχεια ο Άντριους ίδρυσε την εταιρεία "Aerial Navigation Company" για την κατασκευή εμπορικών αεροπλοίων και την έναρξη τακτικού δρομολογίου μεταξύ Νέας Υόρκης και Φιλαδέλφειας.
Το "Aereon #2" διέθετε ένα αερόστατο σε σχήμα λεμονιού, με αιχμηρές άκρες. Η πλευστότητα του ελεγχόταν από ένα σύστημα σχοινιών και τροχαλιών που συμπίεζαν το αέριο ή του επέτρεπαν να αποσυμπιεστεί. Το αερόπλοιο αυτό πέταξε πάνω από την πόλη της Νέας Υόρκης στις 25 Μαΐου 1866 και στις 5 Ιουνίου 1866. Η δεύτερη του πτήση, στην οποία μεταφερόταν και ένας βοηθός-επιβάτης (ένας δημοσιογράφος έπρεπε να αποχωρήσει την τελευταία στιγμή λόγω προβλημάτων με το βάρος) ολοκληρώθηκε στο Όιστερ Μπέι του Λονγκ Άιλαντ. Στο σημείο αυτό, η μεταπολεμική οικονομική κρίση και οι λανθασμένες κινήσεις του, οδήγησαν την εταιρεία σε διάλυση, με αποτέλεσμα ο ίδιος να μην πετάξει ποτέ ξανά.
Η διαφορά της ειδικής βαρύτητας μεταξύ του αεροστάτου και της γύρω ατμόσφαιρας μπορούσε να μετατραπεί από ένα σύστημα κεκλιμένων επιπέδων ώστε το σκάφος να κινείται χωρίς κινητήρα. Αναφερόμενος στην πρόωση του σκάφους του, την ονόμασε «έλξη της βαρύτητας». Το σκάφος δεν ήταν φουσκωμένο κανονικά ώστε να έχει κανονική πλευστότητα. Αντ' αυτού η πλευστότητα του μεταβαλλόταν και λάμβανε θετικές και αρνητικές τιμές. Η επακόλουθη ροή αέρα κατά μήκος του σκάφους και των επισυναπτόμενων σε αυτό αεροτομών ήταν ο λόγος που κινούνταν.
Άλλες εφευρέσεις
Ο Άντριους εφηύρε επίσης μια ραπτική μηχανή, μηχανή κατασκευής βαρελιών, απολυμαντές με ατμό, πρέσες σφυρηλάτησης, μαγειρική θερμάστρα, μια λάμπα αερίου, μια πίπα φιλτραρίσματος νικοτίνης και κλειδαριά η οποία χρησιμοποιείται από το Ταχυδρομείο των ΗΠΑ από το 1842.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Αμερικανοί πιλότοι
Ιστορία της Ζάμπιας
Η Ζάμπια έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1964. Προηγουμένως υπήρξε βρετανικό προτεκτοράτο. Οι απαρχές της ιστορίας της ανάγονται στην παλαιολιθική εποχή, οπότε και χρονολογούνται τα αρχαιότερα ευρήματα της αρχαιολογικής σκαπάνης.
Πρώιμη ιστορία
Ο χώρος που καταλαμβάνει το σημερινό κράτος παρουσιάζει έντονο ανθρωπολογικό ενδιαφέρον. Αρχαιολογικά ευρήματα καταδεικνύουν ότι η χώρα κατοικήθηκε από την Παλαιολιθική Εποχή. Το 1921 ανακαλύφθηκαν στα ορυχεία του Μπρόκεν Χιλ (στην πόλη Κάμπουε) λείψανα από τον «Άνθρωπο της Ροδεσίας» (Homo Rhodesiensis), που εμφανίζει συγγένεια με τον Άνθρωπο του Νεάντερταλ. Επίσης, άλλα ευρήματα αποδεικνύουν ότι υπήρχε έντονη ανθρώπινη παρουσία κατά την Εποχή του Σιδήρου και κατά τη Λίθινη Εποχή.
Γύρω στο 1000 π.Χ. εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της σημερινής Ζάμπια πρόγονοι της φυλής Τόγκα. Το 12ο αιώνα εγκαταστάθηκαν οι Σόνα Μπαντού και το 17ο με 18ο αιώνα συντελέστηκε η εγκατάσταση άλλων φυλών, από το Κονγκό και την Ανγκόλα. Στο νότο ήταν τμήμα της μεγάλης αυτοκρατορίας Μουένε Μουτάπα. Στα βόρεια και στα κεντρικά της χώρας ιδρύθηκε ηγεμονία από τους Κολόλο, το 19ο αιώνα.
Αποικιοκρατία
Το βρετανικό ενδιαφέρον κορυφώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο ερχομός και η εγκατάσταση των Βρετανών συνέβησαν χωρίς την προβολή αντίστασης από τους αυτόχθονες. Στη διάρκεια της παραμονής τους, η πιο σημαντική φυλή ήταν οι Λόζι, με το ομώνυμο κρατίδιο.
Στις αρχές του εικοστού αιώνα πραγματοποιήθηκε η εγκατάσταση των πρώτων Ευρωπαίων, που συνέπεσε χρονικά με την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Μπουλαουάγιο, από τη Βρετανική Εταιρεία της Νότιας Αφρικής (1905-1909). Ήδη το 1889 η ανωτέρω εταιρεία σύναψε συνθήκη με τη φυλή Λόζι, η οποία επιζητούσε την προστασία των Βρετανών. Έτσι, οι Βρετανοί έθεσαν υπό τον έλεγχό τους τη λεγόμενη Βόρεια Ροδεσία. Η ανακάλυψη κοιτασμάτων χαλκού στα 1920 ενέτεινε το αποικιοκρατικό ενδιαφέρον. Την ίδια περίοδο, το 1924, η Βόρεια Ροδεσία έγινε βρετανικό προτεκτοράτο. Από το 1953 ως το 1963 η Ζάμπια αποτέλεσε μέρος της Κεντροαφρικανικής Ομοσπονδίας της Ροδεσίας και Νιασαλάνδης, η οποία συστάθηκε έπειτα από πιέσεις της μειονότητας των λευκών στη Νότια Ροδεσία (σημερινή Ζιμπάμπουε). Η Ομοσπονδία αυτή περιελάμβανε τα σημερινά κράτη Ζάμπια, Ζιμπάμπουε και Μαλάουι (τότε Νιασαλάνδη). Το 1963 η Ομοσπονδία διαλύθηκε.
Οι πρώτες εκλογές για την ανάδειξη Εθνοσυνέλευσης ήταν ταραγμένες και διεξήχθησαν στις 22 Ιανουαρίου του 1964. Το αβυσσαλέο μίσος μεταξύ οπαδών του Κόμματος Εθνικής Ανεξαρτησίας του Κένεθ Καούντα και του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου του Χάρι Νκουμπούλα εκδηλώθηκε βίαια το 1963. Κανείς, όμως, δεν αμφισβήτησε τα αποτελέσματα των εκλογών του επόμενου Αυγούστου, που ανέδειξαν νικητή τον Κένεθ Καούντα. Στις 24 Οκτωβρίου του 1964, η Βόρεια Ροδεσία έγινε ανεξάρτητο κράτος με την ονομασία Ζάμπια.