cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Ντιντγκόρι
Η Μουσουλμανική συμμαχία
Στα μέσα του καλοκαιριού του 1121, τα μουσουλμανικά στρατεύματα προχώρησαν σε διάφορες διαδρομές, με μέρος των οποίων περνούσαν τις επαρχίες Ερζερούμ και Καρς, ενώ ο σουλτάνος Τογρούλ Ιμπν Μουχάμαντ κινήθηκε μέσω Γκαντζά και ο Tughan-Arslan ο «Καμπούρης» προχώρησε από το Ντβιν. Καθώς ο Γεωργιανός βασιλιάς γνώριζε καλά τα σχέδια του συνασπισμού, αποφάσισε να αποκλείσει έναν από τους ηγέτες του. Στο πρώτο μισό του 1121, οι Γεωργιανοί επιτέθηκαν δυο φορές στους Σελτζούκους στην επικράτεια του Εμιράτου της Γκαντζάς και τους σφαγίασαν, ως εκ τούτου, ο άρχοντας του Αρράν δεν ήταν πλέον σε θέση να συμμετάσχει στην εκστρατεία.
Λίγο είναι γνωστό το ακριβές σχέδιο μάχης ή πορεία μάχης του Ιλγκαζί και η σειρά της μάχης εκτός από την συνήθως προτεινόμενη παράταξη μεγάλου αριθμού ελαφρών δυνάμεων, ιδιαίτερα τοξότες και ελαφρύ ιππικό στην εμπροσθοφυλακή, ώστε να παρενοχλούν τις εχθρικές γραμμές, ενώ ο όγκος του στρατού παρέμεινε πίσω τους σε κανονικό σχηματισμό μάχης. Λέγεται πως η εμπροσθοφυλακή του Ιλγκαζί προσέγγισε τον στρατό του Βασιλιά Δαβίδ και ανέφερε μια πολύ μικρότερη δύναμη από ό,τι αναμενόταν, γεγονός που έγειρε την αυτοπεποίθηση του Ιλγκαζί αρκετά ώστε να μην περιμένει οποιαδήποτε έκπληξη. Υποστηρίζεται επίσης ότι το ελαφρύ ιππικό των Σελτζούκων οδηγήθηκε μπροστά από τους Γεωργιανούς και άρχισε να τους κυνηγά, το οποίο ελήφθη με ελάχιστη ή καθόλου επίδραση στο ηθικό τους. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρχε βαρύ ιππικό από την πλευρά του Ιλγκαζί ή οποιοσδήποτε τύπος ιππικού που θα μπορούσε να αντιπαραβάλει τον Γεωργιανό ομόλογό του.
Ο Γεωργιανός στρατός
Από την άλλη πλευρά, οι Γεωργιανοί αντιμετώπιζαν ένα σημαντικά ανώτερο εχθρό από την άποψη των αριθμών, αλλά είχαν το στρατηγικό και το τακτικό πλεονέκτημα. Οι Γεωργιανοί γνώριζαν καλά τις προετοιμασίες των μουσουλμάνων και έλαβαν τις απαραίτητες προφυλάξεις. Το 1118, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της στρατιωτικής μεταρρύθμισης του Δαβίδ Β΄, σχηματίστηκε μια βασιλική φρουρά (γνωστή ως Monaspa) με περίπου 5000 ιππείς. Ο Γεωργιανός στρατός των 56.000 ανδρών περιλάμβανε 500 Αλανούς, περίπου 200 Φράγκους και 15.000 Κιπτσάκους.
Οι μικρότεροι σχηματισμοί θα ήταν ισοδύναμοι με τις σημερινές ομάδες και διμοιρίες, τότε μια "ομάδα των 100" και ούτω καθεξής όλα με επικεφαλής υπηρέτες ανώτερης τάξης και διαφορετικού βαθμού. Το πιο κρίσιμο και βασικό στοιχείο ήταν η φρουρά της Monaspa (βασιλική φρουρά), η οποία απαρτιζόταν από 5.000 καλά εκπαιδευμένους και βαριά οπλισμένους, έφιππους πολεμιστές, οι οποίοι μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μαζί με την αριστοκρατία για να επιτεθούν. Οι Σταυροφόροι, το ιππικό των Κιπτσάκων και των Κουμάνων καθώς και ένα μικρό τμήμα του πεζικού παρατάχθηκαν στο κέντρο του Γεωργιανού στρατού γύρω από το λάβαρο του βασιλιά, ενώ τα υπόλοιπα χωρίστηκαν εξίσου σε δύο μεγάλες πτέρυγες, εκτός οπτικού πεδίου των Σελτζούκων. Επικεφαλής σε κάθε σχηματισμό ήταν μια μεγάλη και πυκνή γραμμή ιππέων. Το βαρύ ιππικό θα χτυπούσε τις τάξεις του εχθρού με τις λόγχες τους, ενώνοντας με το πεζικό, όπου θα εμπλεκόταν το κύριο σώμα των Σελτζούκων στη μάχη, ενώ το ιππικό έπρεπε να ανασυγκροτηθεί και να επαναλαμβάνει τις επιθέσεις μέχρι να σπάσει η γραμμή του εχθρού. Στο σημείο της κατάρρευσης ο Δαβίδ θα έστελνε το ιππικό των Κιπτσάκων. Αρχικά ο βασιλιάς και όλη η συνοδεία του έμειναν στο κέντρο αλλά αμέσως γύρισαν στις αντίστοιχες θέσεις τους όταν ξεκίνησε η μάχη. Κατά τη διάρκεια της μάχης ο Βασιλιάς Δαβίδ Β΄ θα αναλάβει την διοίκηση της αριστεράς πτέρυγας του στρατού, ενώ ο Πρίγκιπας  Δημήτριος Α' την δεξιά πτέρυγα. μικρογραφία|326x326εσ|Τοιχογραφία του Βασιλιά Δαβίδ IV από το Μοναστήρι Gelati. Σύμφωνα με τον Γάλλο ιππότη και ιστορικό Walter the Chancellor, πριν ξεκινήσει η μάχη, ο βασιλιάς των Γεωργιανών Δαυίδ ενέπνευσε τον στρατό του με τα εξής λόγια:
Η μάχη
Ο βασιλιάς Δαβίδ δεν μπορούσε να επιτρέψει στον Ιλγκαζί να ενωθεί με τους μουσουλμάνους της Τιφλίδας, οπότε αποφάσισε να τον αναχαιτίσει στο δρόμο του. Χρησιμοποίησε μια στρατηγική αιφνιδιασμού και έβαλε τον εχθρό του βήμα προς βήμα σε παγίδα. Επέλεξε μια ορεινή και δασική περιοχή κοντά στην οροσειρά Ντιντγκόρι, που βρίσκεται ανάμεσα στο Manglisi και την Τιφλίδα, για να επιτεθεί. Στις 11 Αυγούστου 1121 ο βασιλιάς Δαυίδ οδήγησε τον στρατό του κατά μήκος της κοιλάδας Nichbisi από την αρχαία πρωτεύουσα του Μτσχέτα και χώρισε τα στρατεύματά του σε δύο μέρη, ένα υπό δική του ηγεσία  και μια άλλη μικρότερη ομάδα υπό τον γιο του Δημήτριο Α', κρυμμένη ως εφεδρεία, πίσω από τα γειτονικά ύψη, με εντολή να επιτεθούν στις πτέρυγες μόλις δοθεί σήμα.
Σύμφωνα με τον Άραβα χρονικογράφο Ibn al-Athir, ο Δαβίδ έστειλε ένα μικρό απόσπασμα από τους άνδρες του προκειμένου να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις. Οι Μουσουλμάνοι πίστευαν ότι το μικρό απόσπασμα είχε αφήσει το γεωργιανό στρατό για να αναζητήσει προστασία, έτσι οι Μουσουλμάνοι δεν το θεωρούν ως απειλή. Εν τω μεταξύ, οι Γεωργιανοί κατάφεραν να αναπτύξουν ένα μεγάλο μέρος της δύναμής τους, όπου σχεδόν περικύκλωσαν τον εχθρό σε κλοιό. Οι αντίπαλοί τους αγνοούσαν τέτοιες δραστηριότητες. Κατά την προσέγγιση των ηγετών των Σελτζούκων, οι λιποτάκτες χρησιμοποίησαν την αυτοπεποίθηση των μουσουλμάνων προς όφελός τους και επιτέθηκαν με βέλη, σκοτώνοντας κάθε κυβερνήτη τους.
Ενώ αυτό συνέβαινε Δαβίδ διέταξε μια μετωπική επίθεση στον εχθρό με εμπροσθοφυλακή του σταυροφόρων ιπποτών, το οποίο όχι μόνο κατέστρεψε τον εχθρό προς τα εμπρός γραμμές, αλλά επίσης εμπλακεί το Seljuq τοξότες σε στενή μάχη, αποτελεσματικά τη λήψη έξω ένα κρίσιμο συστατικό του Ιλγκαζί Ιμπν Αρτούκ δύναμη. Αυτό το τέχνασμα είχε ως αποτέλεσμα το χάος και τον πανικό μεταξύ των Μουσουλμάνων. Οι Γεωργιανοί άρχισαν να προχωρήσουμε γρήγορα στις πλαγιές από την δυτική πλευρά του βουνού, σε πλήρη σχηματισμό. Ιλγκαζί Ιμπν Αρτούκπνr και του-σε-δικαίου και οι δύο επέζησαν από την επίθεση στην πρωτοπορία, αλλά τραυματίστηκαν σοβαρά κατά τη διάρκεια του αγώνα και αποχώρησε από το πεδίο της μάχης, αφήνοντας το Σελτζουκικό στρατό ουσιαστικά ακέφαλη.
Η πλειοψηφία του διοικητές ήταν είτε έχουν τραυματιστεί ή σκοτωθεί, η οποία προκάλεσε σύγχυση και πιθανόν να οδηγήσει σε έλλειψη επαρκούς απάντηση στην χαοτική κατάσταση. Ο βασιλιάς Δαβίδ δεν δίστασε και, προσωπικά, οδήγησε την γεωργιανή δεξιά πλευρά, η παραγγελία για το βαρύ ιππικό να οδηγούν κατ ' ευθείαν σε φαινομενικά αποδιοργάνωση των Σελτζούκων από την αριστερή πλευρά, η οποία προσπαθεί να ενισχύσει την πρωτοπορία. Έχοντας το πλεονέκτημα να κινείται σε κατηφόρα, η χρέωση των γεωργιανών ιππικό αποδειχθεί πολύ αποτελεσματική.
Με το Kipchaks μέρος, η τελική απομεινάρια Seljuq αντίσταση κατέρρευσε και εντάχθηκε στο rout. Η μάχη αποφασίστηκε μέσα σε τρεις ώρες με το Seljuq στρατό υπέρβαση αφήνοντας ένα πολύ μεγάλο αριθμό των νεκρών, τους τραυματίες, τους αιχμαλώτους και τα λάφυρα. Φεύγοντας remaints ήταν επιδιώκει συνεχώς και να τρέξει κάτω για αρκετές ημέρες, έτσι ώστε δεν θα έχετε το χρόνο ή την ευκαιρία να ανασυνταχθούν ή να ξεκινήσει οποιαδήποτε άλλη κίνηση.
Εκτός από αυτούς τους λογαριασμούς, έχει επίσης προταθεί ότι αντιμέτωποι με μια εμπροσθοφυλακή από τη μεγάλη δύναμη εισβολής, ο David είχε να στηριχθεί στα πλεονεκτήματα τα κοντινά εδάφη που προσφέρονται για να συγκαλύψει τις μετακινήσεις των στρατευμάτων του. Το Σελτζουκικό ιππικό προκάλεσε ή να παρασυρθείτε σε ένα σχετικά στενό πέρασμα που μάλλον δεν είχε πολύ χώρο για να κινηθούν. Όπως είχαν αποκοπεί από το υπόλοιπο του Λιγκαζί Ιμπν Αρτούκ στρατό, οι Γεωργιανοί ήταν εύκολα σε θέση να πάρει τους έξω με ακόντια, δόρατα, και ελαφρύ πεζικό, χρησιμοποιώντας τόξα και ακόντια. Το υπόλοιπο του συνασπισμού στρατός ήταν πιθανόν να αναγκαστεί να ανέβει πλαγιές για επίθεση του γεωργιανού στρατού κύριο σώμα, ενώ είναι συνεχώς χτύπησε τα πλευρά από το βαρύ ιππικό. Μετά από λίγο, αυτές οι τακτικές έσπασε η μάχη θα του Μουσουλμανικού στρατού, η οποία σύντομα δρομολογούνται. Ο Ιλγκαζί φέρεται να έλαβε τραυματισμό στο κεφάλι του, όταν εκατό σταυροφόροι κατάφεραν να σπάσουν τις γραμμές του, να τρέχει προς το Σελτζούκ εντολή banner.
Επακόλουθα
Οι αριθμοί των Σελτζούκων που εγκαταλείπουν το πεδίο φέρεται να ήταν τόσο μεγάλες, που η γεωργιανή ιππικό έπαιρνε αποτελέσματα των κρατουμένων για αρκετές ημέρες. Ως αποτέλεσμα, οι Γεωργιανοί ήταν σε θέση να απελευθερώσει όλη την περιοχή από τη Μουσουλμανική επιρροή και ακόμα διαγωνισμό εδάφη εντός της Seljuq Αυτοκρατορία, η οποία σε εκείνο το σημείο έμεινε σχεδόν ανυπεράσπιστος. Την κατέλαβε τους Σελτζούκους Τούρκους θα χρησιμεύσει για τον Ντέιβιντ φιλοδοξίες να ξαναχτίσουν τη βασιλεία του. μικρογραφία|250x250εσ|Επέκταση του [[Βασίλειο της Γεωργίας|Βασιλείου της Γεωργίας υπό τον Βασιλιά Ντέιβιντ IV.]] Η ενοποίηση της Γεωργίας και την εξάλειψη των Μουσουλμάνων αρχή ολοκλήρωσε κατά το έτος μετά την μάχη στο Ντιντγκόρι. Ο Δαβίδ που πολιορκία και κατέλαβε την πόλη της Τιφλίδας, η οποία για σχεδόν τετρακόσια χρόνια ήταν μια Ισλαμική πόλη. Πεντακόσιοι πολίτες βασανίστηκαν μέχρι θανάτου, και ένα μεγάλο μέρος της πόλης κάηκε. Η τιφλίδα έγινε μια βασιλική πόλη, την πρωτεύουσα της Γεωργίας, "για πάντα ένα οπλοστάσιο και το κεφάλαιο για τους γιους του."
Οι μεσαιωνικές πηγές τονίζουν τις πράξεις του Δαβίδ του εκδίκηση εναντίον των Μουσουλμάνων της Τιφλίδας. Ωστόσο, ο Άραβας ιστορικός αλ-Αινί (1360-1451), που χρησιμοποιεί πηγές, μερικές από τις οποίες δεν έχουν διασωθεί, παραδέχεται ότι η πόλη λεηλατήθηκε, αλλά λέει ότι ο γεωργιανός βασιλιάς τελικά έδειξε υπομονή και "σεβόταν τα συναισθήματα των Μουσουλμάνων." Ένας μορφωμένος άνθρωπος, δίδαξε την ανεκτικότητα και την αποδοχή των άλλων θρησκειών, κατάργησε τους φόρους και τις υπηρεσίες για τους Μουσουλμάνους και τους Εβραίους, και να προστατεύονται οι Σούφι και οι Μουσουλμάνοι λόγιοι.
Έχοντας εξαντλήσει τις δυνάμεις του και να τραυματιστεί Ιλγκαζί τον εαυτό του, επέστρεψε στο Mαρνίν σε κατεστραμμένη κατάσταση. Το Ντιντγκόρι μάχη βοήθησε το Crusader μέλη, τα οποία είχαν υπό την πίεση του Ιλγκαζί στρατούς. Η αποδυνάμωση του ο κύριος εχθρός της λατίνους ήταν ευεργετική για το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ από τον Σταυροφόρο Βασιλιά Βαλδουίνο.
Τζέιμς Μέιναρντ
Ο Τζέιμς Αλεξάντερ Μέιναρντ (James Alexander Maynard, γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου 1987) είναι Άγγλος μαθηματικός που ασχολείται με την αναλυτική θεωρία αριθμών και ειδικότερα με τη θεωρία των πρώτων αριθμών. Το 2017 διορίστηκε καθηγητής έρευνας στην Οξφόρδη. Ο Μέιναρντ είναι μέλος του Σεντ Τζονς Κόλετζ της Οξφόρδης. Βραβεύτηκε με το μετάλλιο Φιλντς το 2022.
Εθνική Τράπεζα της Κροατίας
Η Εθνική Τράπεζα της Κροατίας (Κροατικά: Hrvatska narodna banka ή HNB) είναι η κεντρική τράπεζα της Δημοκρατίας της Κροατίας.
Τζέιμς Μέιναρντ
Βιογραφία
Ο Μέιναρντ φοίτησε στο Γυμνάσιο King Edward VI στο Τσέλμσφορντ της Αγγλίας. Αφού ολοκλήρωσε τα πτυχία του στο Queens' College του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ το 2009, ο Μέιναρντ έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στο Balliol College το 2013 υπό την επίβλεψη του Ρότζερ Χιθ-Μπράουν. Στη συνέχεια έγινε μέλος του Magdalen College της Οξφόρδης με εξετάσεις.
Εθνική Τράπεζα της Κροατίας
Η τράπεζα ιδρύθηκε από το Σύνταγμα της Κροατίας, το οποίο ψηφίστηκε από το Κροατικό Κοινοβούλιο στις 21 Δεκεμβρίου 1990. Οι κύριες αρμοδιότητές της είναι η διατήρηση της σταθερότητας του εθνικού νομίσματος, του Κούνα και η εξασφάλιση γενικής χρηματοοικονομικής ρευστότητας εντός της χώρας. Εκδίδει επίσης τραπεζογραμμάτια και διατηρεί τα εθνικά νομισματικά αποθεματικά. Κατά την εκτέλεση των καθηκόντων της, η τράπεζα ενεργεί ως ανεξάρτητο όργανο υπεύθυνο έναντι του Κοινοβουλίου. Η τράπεζα έχει μετοχικό κεφάλαιο 2.500.000.000 Κούνας (περίπου 450 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ).
Τζέιμς Μέιναρντ
Βιογραφία
Για το έτος 2013-2014, ο Μέιναρντ ήταν μεταδιδακτορικός ερευνητής του CRM-ISM στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ.
Εθνική Τράπεζα της Κροατίας
Ίδρυση
Στις 21 Δεκεμβρίου 1990, το Σύνταγμα της Κροατίας, που ορίζεται στο άρθρο 53, ονόμασε την Εθνική Τράπεζα της Κροατίας ως κεντρική τράπεζα της χώρας και δήλωσε τις αρμοδιοτήτες της: «Η Εθνική Τράπεζα είναι κεντρική τράπεζα της Κροατίας. Η Εθνική Τράπεζα της Κροατίας είναι υπεύθυνη, στο πλαίσιο των δικαιωμάτων και των καθηκόντων της, για τη σταθερότητα του νομίσματος και για τη ρευστότητα των πληρωμών στο κράτος και στο εξωτερικό. Η Εθνική Τράπεζα είναι ανεξάρτητη στη δραστηριότητά της και είναι υπεύθυνη έναντι της Κροατικής Βουλής. Τα κέρδη της Τράπεζας ανήκουν στον κρατικό προϋπολογισμό της Κροατίας».
Τζέιμς Μέιναρντ
Βιογραφία
Τον Νοέμβριο του 2013, ο Μέιναρντ έδωσε μια διαφορετική απόδειξη του θεωρήματος του Γιτάνγκ Ζανγ ότι υπάρχουν περιορισμένα κενά μεταξύ των πρώτων αριθμών και έλυσε μια μακροχρόνια εικασία δείχνοντας ότι για οποιοδήποτε m υπάρχουν άπειρα πολλά διαστήματα περιορισμένου μήκους που περιέχουν m πρώτους αριθμούς. Αυτή η εργασία μπορεί να θεωρηθεί ως πρόοδος στην εικασία Χάρντι-Λίτλγουντ για m-tuples δύο πρώτους, καθώς διαπιστώνει ότι "ένα θετικό ποσοστό αποδεκτών m-tuples δύο ικανοποιεί την εικασία για  m-tuples  δύο πρώτους για κάθε  m. " Η προσέγγιση του Maynard έδωσε το ανώτερο όριο, με p_n να δηλώνει τον n-οστό πρώτο αριθμό,
Εθνική Τράπεζα της Κροατίας
Λειτουργίες της Τράπεζας
Η Εθνική Τράπεζα της Κροατίας είναι η κεντρική τράπεζα της Δημοκρατίας της Κροατίας και μέρος του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών. Ο πρωταρχικός στόχος της είναι η διατήρηση της σταθερότητας των τιμών και της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος στο σύνολό του. Η Τράπεζα εκτελεί τη νομισματική πολιτική, διαχειρίζεται τα διεθνή αποθεματικά της Δημοκρατίας της Κροατίας, εκδίδει το κροατικό νόμισμα - το Κούνα, εκδίδει εξουσιοδοτήσεις πιστωτικών ιδρυμάτων, πιστωτικά ιδρύματα, ιδρύματα πληρωμών και ιδρύματα ηλεκτρονικού χρήματος και εποπτεύει τη λειτουργία τους. Επίσης εκδίδει άδειες εξουσιοδοτημένων γραφείων ανταλλαγής.
Η Εθνική Τράπεζα της Κροατίας είναι αυτόνομη και ανεξάρτητη για την επίτευξη του στόχου της και την εκτέλεση των καθηκόντων της. Η τράπεζα αναφέρει για το έργο της στο κροατικό κοινοβούλιο.
Τζέιμς Μέιναρντ
Βιογραφία
το οποίο βελτίωσε σημαντικά τα καλύτερα υπάρχοντα όρια που οφείλονται στο σχέδιο Polymath (Με άλλα λόγια, έδειξε ότι υπάρχουν άπειρα πολλά πρωτεύοντα κενά των οποίων το μέγεθος είναι το πολύ 600). Στη συνέχεια, δημιουργήθηκε το Polymath8b, οι συνεργατικές προσπάθειες του οποίου μείωσαν το μέγεθος του κενού σε 246, σύμφωνα με μια ανακοίνωση στις 14 Απριλίου 2014 από το wiki σχεδίου Polymath. Επιπλέον, υποθέτοντας την εικασία Elliott-Halberstam και, ξεχωριστά, τη γενικευμένη μορφή της, το wiki του σχεδίου Polymath αναφέρει ότι το μέγεθος του κενού μειώθηκε σε 12 και 6, αντίστοιχα.
Τον Αύγουστο του 2014, ο Μέιναρντ (ανεξάρτητα από τους Φορντ, Γκριν, Κονιάγκιν και Τάο) έλυσε μια μακροχρόνια εικασία του Έρντογς σχετικά με τα μεγάλα κενά μεταξύ των πρώτων αριθμών και έλαβε το μεγαλύτερο βραβείο Έρντογς (10.000 δολάρια) που έχει προσφερθεί ποτέ.
Το 2014 του απονεμήθηκε το βραβείο SASTRA Ραμανουτζάν, το 2015 του απονεμήθηκε το βραβείο Whitehead και το 2016 το βραβείο EMS.
Εθνική Τράπεζα της Κροατίας
Ανεξαρτησία
Η ανεξαρτησία της Εθνικής Τράπεζας της Κροατίας συνάδει με το άρθρο 130 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο εγγυάται την ανεξαρτησία των εθνικών κεντρικών τραπεζών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπάρχουν πολλές πτυχές της ανεξαρτησίας της κεντρικής τράπεζας: λειτουργικές, θεσμικές, προσωπικές και οικονομικές. Η λειτουργική ανεξαρτησία συνεπάγεται έναν σαφώς καθορισμένο στόχο και αυτονομία στην επιλογή μέτρων και μέσων για την πραγματοποίησή της. Η θεσμική ανεξαρτησία σημαίνει ότι οι αποφάσεις της κεντρικής τράπεζας είναι ανεξάρτητες από την επιρροή άλλων ιδρυμάτων. Η προσωπική ανεξαρτησία εγγυάται την προστασία των υπαλλήλων της τράπεζας από εξωτερικές πιέσεις, αποκλείει τις συγκρούσεις συμφερόντων και καθορίζει με ακρίβεια τους όρους διορισμού και απομάκρυνσης από το αξίωμα του Διοικητή και άλλων μελών του Συμβουλίου της τράπεζας .Η οικονομική ανεξαρτησία συνεπάγεται τη δυνατότητα να αποκτήσει η τράπεζα αυτόνομα κεφάλαια για την εκτέλεση της εντολής της, με τα έσοδα και τα έξοδα που καθορίζονται από τη στάση της νομισματικής πολιτικής.
Τζέιμς Μέιναρντ
Βιογραφία
Το 2016, έδειξε ότι, για οποιοδήποτε δεκαδικό ψηφίο, υπάρχουν άπειροι πολλοί πρώτοι αριθμοί που δεν έχουν συγκεκριμένο ψηφίο στο δεκαδικό ανάπτυγμά τους.
Το 2019, μαζί με τον Δημήτρη Κουκουλόπουλο, απέδειξε την εικασία Duffin-Schaeffer.
Το 2020, σε κοινή εργασία με τον Τόμας Μπλουμ, βελτίωσε το πιο γνωστό όριο για σύνολα χωρίς τετραγωνική διαφορά, δείχνοντας ότι ένα σύνολο χωρίς τετραγωνική διαφορά έχει μέγεθος το πολύ  για κάποιο c > 0.
Εθνική Τράπεζα της Κροατίας
Νομισματική σταθερότητα
Οι σταθερές τιμές είναι τα κύρια κριτήρια για τη νομισματική σταθερότητα. Οι σταθερές τιμές διατηρούνται διασφαλίζοντας ότι οι αυξήσεις τιμών πληρούν τον στόχο πληθωρισμού της κυβέρνησης.
Νότια τιγρογαλή
Η Νότια τιγρογαλή (Leopardus guttulus), είναι μία μικρή αγριόγατα, που απαντάται στη νότια και νοτιοανατολική Βραζιλία και αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστό είδος το 2013. Παλαιότερα, θεωρούταν ότι ανήκε στο είδος Τιγρογαλή (Leopardus tigrinus). Σε ένα μέρος της κατανομής της, μπορεί να διασταυρωθεί με τον Αγριόγατο του Ζοφρουά (Leopardus geoffroyi), αλλά δεν φαίνεται να διασταυρώνεται με τον πληθυσμό της Τιγρογαλής στην βορειοανατολική Βραζιλία, ο οποίος συχνά αλληλεπιδρά με το Κολοκόλο (Leopardus colocolo).
Εθνική Τράπεζα της Κροατίας
Οικονομική σταθερότητα
Η διατήρηση της χρηματοοικονομικής σταθερότητας συνεπάγεται προστασία από απειλές σε ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Οι απειλές εντοπίζονται από τις λειτουργίες εποπτείας και πληροφοριών της Τράπεζας. Οι απειλές αντιμετωπίζονται έπειτα μέσω οικονομικών και άλλων πράξεων. Η Τράπεζα συνεργάζεται με άλλα ιδρύματα για τη διασφάλιση της νομισματικής και χρηματοοικονομικής σταθερότητας.
Τζέιμς Μέιναρντ
Βιογραφία
Ο Μέιναρντ τιμήθηκε με το Μετάλλιο Φιλντς 2022 για τις "συνεισφορές στην αναλυτική θεωρία των αριθμών, οι οποίες οδήγησαν σε σημαντικές προόδους στην κατανόηση της δομής των πρώτων αριθμών και στη διοφαντική προσέγγιση".
Νότια τιγρογαλή
Περιγραφή
Η Νότια Τιγρογαλή, έχει μία κιτρινωπή - ωχρώδη γούνα, με ανοιχτές μαύρες βούλες. Σωματικά, η Νότια Τιγρογαλή, μπορεί να διακριθεί από την Τιγρογαλή όσον αφορά τον πιο σκουρόχρωμο χρωματισμό του, τις μεγαλύτερες βούλες, αλλά και την μικρότερη ουρά. Ωστόσο, είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνει διάκριση των δύο ειδών μόνο από την εμφάνιση, δεδομένου ότι η γεωγραφική ποικιλομορφία, τείνει να είναι διαφορετική. Πιστεύεται ότι είναι ενδημικά και απειλούμενα είδη, αφού το περιβάλλον τους, το ατλαντικό δάσος, τείνει να εξαφανιστεί. Επιπλέον, διεξάγονται αρκετές γενετικές έρευνες ώστε να κατανοηθούν οι βασικές διαφορές της Τιγρογαλής με την Νότια Τιγρογαλή.
Εθνική Τράπεζα της Κροατίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία της Κροατίας
Τζέιμς Μέιναρντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Νότια τιγρογαλή
Κατανομή
Ο κύριος οικότοπός της, το Ατλαντικό δάσος, βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Νότιας Αμερικής, που εκτείνεται κατά μήκος των ακτών του Ατλαντικού ωκεανού στη Βραζιλία, στην Παραγουάη και στην Αργεντινή. Η Νότια Τιγρογαλή, πιστεύεται ότι είναι ενδημικό είδος στη νότια και νοτιοανατολική Βραζιλία.
Κατηγορία:Αιλουροειδή Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Νότιας Αμερικής
Τάκης Χριστοδουλίδης
Ο Τάκης Χριστοδουλίδης ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού. Εντάχθηκε στην Ανόρθωση το 1945, παραμένοντας έως το 1949. Το 1949 μετακόμισε στη Λάρνακα και για το λόγο αυτό εντάχθηκε στην ΕΠΑ Λάρνακας. Διετέλεσε και αρχηγός της ομάδας. Με την ΕΠΑ κατέκτησε 3 κύπελλα και μία ασπίδα.
Επιπλέον, αγωνίστηκε στη Μικτή Κύπρου (πρόδρομος της Εθνικής Κύπρου) που συστάθηκε το 1949 και έδωσε φιλικούς αγώνες με τη Μικτή Τελ Αβίβ και την Εθνική Ισραήλ.
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας συνέχισε ως προπονητής σε διάφορες ομάδες όπως η ΕΠΑ και η Αλκή Λάρνακας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΠΑ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΕΠΑ Λάρνακας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλκής Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης
Φλάβια Πενέτα
Η Φλάβια Πενέτα είναι Ιταλίδα αθλήτρια της αντισφαίρισης. Είναι γεννημένη στις 25 Φεβρουαρίου 1982 στο Μπρίντιζι της Ιταλίας. Έχει κατακτήσει ένα Grand Slam (US Open,2015) στα μονά και ένα στα διπλά (Australian Open,2011). Το υψηλότερο σημείο στην κατάταξη στο οποίο βρέθηκε είναι το Νο.6 ενώ τον Αύγουστο του 2009 έγινε η πρώτη Ιταλίδα τενίστρια που έφτασε στο Νο.1 της παγκόσμιας κατάταξης στα διπλά.
Έχει κατακτήσει συνολικά 11 WTA τίτλους, ενώ στα διπλά 17. Το 2015 αμέσως μετά την κατάκτηση του πρώτου Grand Slam τίτλου της, ανακοίνωσε στη συνέντευξη Τύπου πως αποσύρεται από την ενεργό δράση ύστερα από 15 χρόνια ως επαγγελματίας τενίστρια.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Ιωάννης Πολυχρονόπουλος
Ο Ιωάννης Πολυχρονόπουλος (1896 - 18 Ιουλίου 1955), του Αναστασίου, ήταν Έλληνας αξιωματικός της αστυνομίας και μετέπειτα βουλευτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1896.
Εργάστηκε ως αστυνομικός και ήταν αστυνομικός διευθυντής. Εκλέχθηκε βουλευτής Μεσσηνίας με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων στις εκλογές του 1946 με 4.105 ψήφους.
Πέθανε αιφνίδια το 1955, σε ηλικία 59 ετών, και κηδεύτηκε στις 19 Ιουλίου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Αργυρώ και είχαν 2 γιους και 1 κόρη.
Φαροάλδος Α΄ του Σπολέτο
Ο Φαροάλδος Α΄, Faroald I, Faruald, (απεβ. 591/592) ήταν ο πρώτος δούκας του Σπολέτo.
Ίδρυσε το δουκάτο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας της μεσοβασιλείας, που ακολούθησε το τέλος του διαδόχου του Aλβοΐνου βασιλιά των Λομβαρδών (574 ή 575). Οδήγησε τους Λομβαρδούς στο κέντρο της ιταλικής χερσονήσου, ενώ ο Ζότο τους οδήγησε στον νότο.
Το 579, λεηλάτησε την Κλάση, το λιμάνι της Ραβέννας. Μεταξύ 584 και 588, η Κλάση ανακαταλήφθηκε από τον Βτρόκτουλφ.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Βαρειά Αιτωλοακαρνανίας
Η Βαρειά είναι πεδινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 40 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στις βόρειες όχθες της λίμνης Τριχωνίδας, σε απόσταση 17,5 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Αγρίνιο. Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Αγρινίου - Θέρμου. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός από το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Νερομάννας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τη Δογρή, το Κρύο Νερό και τη Νερομάννα αποτελούν την τοπική κοινότητα Νερομάννας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παραβόλας του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 126 μόνιμους κατοίκους.
Μαχιτάμπ Καντινεφέντι
Η Μαχιτάμπ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:مھتاب قادین) (Τούρκικα: Mahitab Kadınefendi, 1830 - 1888) ήταν η ένατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Η Μαχιτάμπ Καντινεφέντι γεννήθηκε το 1830 στο Μαχατσκαλά, και ήταν κόρη του Χισάμ Μπέη και της συζύγου του Μαλικά Χανίμ. Το πραγματικό της όνομα ήταν Νουριγιέ. Σε πολύ μικρή ηλικία μαζί με τις αδελφές και τους αδελφούς της, μεταφέρθηκε από τη Ρωσία στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραδόθηκε στο δικαστήριο του οθωμανoύ σουλτάνου.
Οι αδελφοί της ανατράφηκαν στο παλάτι από την Αλιεμπρού Χανίμ. Στο παλάτι δόθηκε ιδιωτική εκπαίδευση στην Μαχιτάμπ. Ωστόσο, σύντομα ο σουλτάνος Αμπντούλ Μετζίτέλαβε πρόσεξε την Μαχιτάμπ και παντρεύτηκαν το 1845.
Ήταν μητέρα της Σαμπιχά Σουλτάν και του Ηγεμόνα Αχμέτ Νουρεντίν Εφέντι. Το 1870 επισκέφθηκε τον Σεΐχη Σαμίλ μαζί την οικογενεία της. Ο Σεΐχης Σαμίλ υποστηριζόταν πάντοτε από την Μαχιτάμπ Καντινεφέντι. Μετά το 1880 άρχισε να κατοικεί στο Παλάτι Γιλντίζ.
Η Μαχιτάμπ Καντινεφέντι πέθανε στο Παλάτι Γιλντίζ το 1888 σε ηλικία 58 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Μεταφορές στην Κύπρο
Η Κύπρος δεν έχει σιδηροδρομικό σύστημα. Μετά την κατάργηση του τελευταίου σιδηροδρομικού συστήματος το 1952, οι μεταφορές στην Κύπρο εκτελούνται δια θαλάσσης, οδικώς και αεροπορικώς.
Δρόμοι
δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ|Ο αυτοκινητόδρομος Α1 στη [[Λεμεσός|Λεμεσό]] Το 2006, οι περιοχές που έλεγχε η Δημοκρατία της Κύπρου είχαν συνολικό οδικό δίκτυο ύψους 12.118 χιλιομέτρων. Τα 7.850 χλμ. ήταν ασφαλτοστρωμένα ενώ τα υπόλοιπα 4.268 δεν ήταν. Το 1996, η τουρκοκυπριακή περιοχή ανέφερε 1.370 χιλιόμετρα ασφαλοστρωμένων δρόμων και 970 χιλιόμετρα μη ασφαλτοστρωμένων δρόμων. Ως κληρονομιά της Βρετανικής κυριαρχίας, η Κύπρος οδηγεί στην αριστερή πλευρά του δρόμου.
Αυτοκινητόδρομοι
δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ|Ο σταθμός λεωφορείων της [[Πλατεία Σολωμού|Πλατείας Σολωμού]]
Δημόσια λεωφορεία
Το 2006 ανακοινώθηκαν σχέδια βελτίωσης και επέκτασης των υπηρεσιών λεωφορείων της Κύπρου, καθώς και αναδόμησης του συστήματος μεταφορών. Τα έργα είχαν την οικονομική υποστήριξη της Τράπεζας Ανάπτυξης της ΕΕ. Το 2010 η επέκταση ολοκληρώθηκε.
Οδικές μεταφορές
Οι οδικές μεταφορές είναι η κυρίαρχη μορφή μεταφορών στο νησί. Το 2007 η Κύπρος είχε την μεγαλύτερη αναλογία αυτοκινήτων ανά άτομα, φτάνοντας τα 742 αυτοκίνητα ανά 1.000 άτομα.
Αεροδρόμια
δεξιά|μικρογραφία|Αεροδρόμιο της Λάρνακας Το 1999, η Κύπρος είχε 12 αεροδρόμια με ασφαλτοστρωμένους διαδρόμους.
Το 1999, η Κύπρος είχε έξι ελικοδρόμια και δύο διεθνή αεροδρόμια: το Διεθνές Αεροδρόμιο της Λάρνακας και τοΔιεθνές Αεροδρόμιο της Πάφου. Το Διεθνές Αεροδρόμιο Λευκωσίας έχει κλείσει από το 1974.
Ζακαριδική Αρμενία
Ζακαριδική Αρμενία ή Αρμενία των Ζακαριάν (αρμενικά: Զաքարյան Հայաստան) είναι η ονομασία η οποία χρησιμοποιείται για τον ορισμό των αρμενικών εδαφών τα οποία παραχωρήθηκαν ως φέουδο, το 1201, από τη βασίλισσα Θάμαρ της Γεωργίας στα μέλη της οικογένειας των Ζακαριάν. Το 1236, έπειτα από την κατάληψη του Ανί από τους Μογγόλους, η κυριαρχία των τελευταίων αντικατέστησε εκείνη των Γεωργιανών. Ωστόσο, οι Ζακαριάν πέτυχαν, έστω με δυσκολίες, να διατηρήσουν την εξουσία τους έως την δεκαετία του 1330, όταν και η Αρμενία κυριεύτηκε από τουρκομανικές φυλές, ενώ η ίδια η οικογένεια έπαυσε να αναφέρεται εντός των ιστορικών πηγών προς το 1360. Κατά κυριολεξία, ωστόσο, η «ζακαριδική περίοδος» καλύπτει το πρώτο μισό του 13ου αιώνα, ενώ ολοκληρώνεται προς το 1260.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας των πριγκίπων της οικογένειας των Ζακαριάν, τα συγκεκριμένα εδάφη γνώρισαν μία σχετική σταθερότητα, η οποία και οδήγησε στην ακμή των αρμενικών πόλεων. Παράλληλα, αριθμός μοναστηριών ιδρύθηκαν, ενώ μία πραγματική αναγέννηση έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου. Έπειτα από την πτώση τους, η Μεγάλη Αρμενία γνώρισε μία νέα σκοτεινή περίοδο της ιστορίας της.
Καταβολές
Η πρώτη εισβολή έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1045-1046, ακολουθούμενη από αριθμό άλλων αντίστοιχων, ενώ, στις 16 Αυγούστου 1064, ο σουλτάνος Αλπ Αρσλάν κατέλαβε το Ανί. Εκείνη την περίοδο, το μεγαλύτερο τμήμα της Αρμενίας υπέκυψε στις σελτζουκικές εισβολές, εξαιρουμένων του Λορί και της Σιουνίας, ενώ η Μάχη του Μαντζικέρτ, το 1071, επισφράγισε την κατάληψη της Αρμενίας , καθώς και την γεωγραφική αποκοπή μεταξύ του Βυζαντίου και της συγκεκριμένης χώρας. Στη συνέχεια, τα εδάφη της τελευταίας ενσωματώθηκαν σε εκείνα της σελτζουκικής Περσίας, ενώ η διακυβέρνησή τους ανατέθηκε σε αριθμό εμίρηδων οι οποίοι έδρευαν, μεταξύ άλλων, στο Ντβιν και στο Γκανζάκ, με τις ύστατες νησίδες αντίστασης (Λορί και Σιουνία) να υποκύπτουν κατά τη διάρκεια του 12ου αιώνα. Σημαντικό τμήμα του πληθυσμού το οποίο επιβίωσε των συγκεκριμένων εισβολών υποχρεώθηκε σε φυγή προς την Καππαδοκία, καθώς και προς ακόμη μακρύτερες αποστάσεις, όπως την Πολωνία και την Γαλικία, σε μία περίοδο κατά την οποία ολόκληρη η περιοχή του Καυκάσου γνώρισε (έως τον 15ο αιώνα) μεταναστευτικά κύματα τουρκικών λαών.
Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, εκμεταλλευόμενοι τον διαμελισμό της Σελτζουκικής Αυτοκρατορίας, οι Βαγρατίδες της Γεωργίας, υπό τον Δαυίδ Δ΄ τον Ανακατασκευαστή και τον Γεώργιο Γ΄, χαίροντας της υποστήριξης, μεταξύ άλλων, αριθμού ναχαράρκ οι οποίοι είχαν αναζητήσει καταφύγιο στη Γεωργία, ξεκίνησαν προσπάθειες απελευθέρωσης του βόρειου τμήματος της Αρμενίας. Το 1118, το Λορί και το Αχταλά κατελήφθησαν, ενώ, το 1123, το Ανί κατελήφθη για σύντομο χρονικό διάστημα.
Γεωργιανή κυριαρχία
thumb|upright=0.7|left|Η βασίλισσα Θάμαρ της Γεωργίας.
Εντός της γεωργιανής αυλής, μία αρμενικής καταγωγής οικογένειας, οι Ζακαριάν, πρώην υποτελείς των βασιλέων του Λορί οι οποίοι, πλέον, είχαν δώσει όρκο υποτέλειας στους Βαγρατίδες της Γεωργίας, πέτυχαν να αναρριχηθούν στις ανώτερες τάξεις των ευγενών του βασιλείου και να αποκτήσουν καθοριστικής σημασίας επιρροή εντός της αυλής κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας της βασίλισσας Θάμαρ, με τους αδερφούς Ζακαρέ και Ιβανέ Ζακαριάν να καταλαμβάνουν, αντιστοίχως, τα αξιώματα του αμιρσπανταλάρ («διοικητής του ιππικού») και του αταμπέη («πατέρας του βασιλέα»). Οι τελευταίοι, ολοκληρώνοντας την απελευθέρωση σημαντικού τμήματος των εδαφών της Μεγάλης Αρμενίας, κατέλαβαν το Αμπέρντ το 1196, την πεδιάδα του Αϊραράτ και το Ανί το 1199, το Ντβιν το 1203, νίκησαν τον Σουλεϊμάν Β΄ Σαχ, Σουλτάνο του Ρουμ, το 1204 και έφθασαν ως την βόρεια όχθη της Λίμνης Βαν το 1208/1209, ενώ, παράλληλα, έθεσαν φόρου υποτελείς προς τους ίδιους τους εμίρηδες του Καρίν (Ερζουρούμ) και του Γιερζενκά (Ερζιντζάν).
thumb|upright=1.7|Χάρτης της Αρμενίας υπό τους Ζακαριάν, προς το 1203.
Στη συνέχεια, ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους, η βασίλισσα τους παραχώρησε ως φέουδο τα συγκεκριμένα αρμενικά εδάφη, με τον Ζακαρέ να εδρεύει στο Ανί και τον Ιβανέ στο Ντβιν, κατέχοντας, και οι δύο τους, τον τίτλο του βασιλέα. Θεωρητικά υπό γεωργιανή κυριαρχία, ωστόσο, αυτή η «Ζακαριδική Αρμενία», τα εδάφη της οποίας εκτείνονταν από το Αρτσάχ έως το Καρς, έχαιρε ευρείας αυτονομίας. Η συγκεκριμένη σχετικά ειρηνική περίοδος κατά τη διάρκεια της οποίας η Αρμενία ανέκαμψε, όμως, απέτυχε να θέσει τέλος στις έριδες και αντιπαλότητες μεταξύ των ευγενών, με σημαντικότερες εξ'αυτών τις διαμάχες μεταξύ των Ζακαριάν και των Ορμπελιάν της Σιουνίας. Ωστόσο, οι Ζακαριάν δεν είχαν υπό τον άμεσο έλεγχό τους το σύνολο των εδαφών τους, καθώς, στο πλευρό παλαιών οικογενειών ναχαράρκ, με τις οποίες, συχνά, συγγένευαν μέσω γάμων (μεταξύ άλλων, των Αρτσρουνί, από τους οποίους και καταγόταν η μητέρα των Ζακαρέ και Ιβανέ), όρισαν ως επικεφαλείς ορισμένων εκ των κτήσεών τους αριθμό εκ των πολεμιστών τους, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μίας νέας τάξης ευγενών.
Ωστόσο, το 1220, οι Μογγόλοι, με δύναμη 20,000 στρατιωτών η οποία κυνηγούσε τον Αλά αντ-Ντιν Μουχάμαντ, βασιλέα της Χωρεσμίας, συνάντησαν και νίκησαν την στρατιά του βασιλέα Γεωργίου Δ΄ της Γεωργίας, της οποίας ηγείτο ο Ιβανέ. Τον Ιανουάριο του 1221, συνέχισαν τις εισβολές τους και λεηλάτησαν το βόρειο τμήμα της Αρμενίας, καθώς και τα νοτιοανατολικά της Γεωργίας. Το 1222, τις εισβολές τους ακολούθησαν εκείνες Κιπτσάκων οι οποίοι και νίκησαν τα στρατεύματα του Ιβανέ Ζακαριάν, ο οποίος, ωστόσο, τελικώς πέτυχε να τους νικήσει το 1223. Μεταξύ του 1225 και του 1230, οι Χωρέσμιοι υπό τον Τζαλάλ αντ-Ντιν πραγματοποίησαν εισβολή, λεηλατώντας, μεταξύ άλλων, το Ντβιν, το Λορί και την Τιφλίδα, προτού, στη συνέχεια, ηττηθούν από έναν συνασπισμό αποτελούμενο, μεταξύ άλλων, από στρατεύματα του Σουλτανάτου του Ρουμ και Κιλίκιων.
Μογγολική κυριαρχία
[[Αρχείο:Mongol Empire map.gif|thumb|Εξέλιξη της Μογγολικής Αυτοκρατορίας
Το 1294, η αυτοκρατορία αποτελείτο από τις κάτωθι οντότητες:
Το 1236, οι Μογγόλοι πραγματοποίησαν εκ νέου εισβολή, η οποία ώθησε την Γεωργιανή βασίλισσα Ρουσουντάν Α΄ να αναζητήσει καταφύγιο στη Δυτική Γεωργία μαζί με την αυλή της, ενώ το μεγαλύτερο τμήμα της Ζακαριδικής Αρμενίας (συμπεριλαμβανομένου του Ανί και του Καρς το 1239 ) τέθηκε υπό τον έλεγχο των κατακτητών, με τα υπόλοιπα εδάφη της χώρας, στα νότια και στα δυτικά, να ακολουθούν μεταξύ του 1242 και του 1245. Ο Αβάγκ Ζακαριάν, στρατάρχης ο οποίος διαδέχθηκε τον Ιβανέ (αποβιώσας το 1227/1228 ), αναγνώρισε την μογγολική κυριαρχία, όπως και ο άρχοντας του Ανί (σε αντίθεση με τον πληθυσμό της συγκεκριμένης πόλης, ο οποίος σφαγιάστηκε) και υιός του Ζακαρέ (αποβιώσας το 1213 ), Σαχενσάχ Ζακαριάν. Ο πρώτος μετέβη στο Καρακορούμ, όπου και παρέμεινε για χρονικό διάστημα, τουλάχιστον, πέντε ετών, ενώ, στη συνέχεια, τον ακολούθησαν οι υιοί του Σαχενσάχ. Από την πλευρά τους, οι Μογγόλοι εγκαθίδρυσαν ένα πολιτικό καθεστώς στην περιοχή το οποίο ενσωμάτωνε τις προϋπάρχουσες διοικητικές δομές και προχώρησαν στη διαίρεση της Αρμενίας σε δύο βιλαέτια, εκείνο της Μεγάλης Αρμενίας και εκείνο της Γεωργίας, στο οποίο υπάγονταν, μεταξύ άλλων, τα εδάφη των Ζακαριάν, των οποίων οι τελευταίοι διατήρησαν τον έλεγχο, τα οποία, με τη σειρά τους, διαιρέθηκαν σε τρία τουμάν (στρατιωτικές περιφέρειες) υπό την διοίκηση των Αβάγκ και Σαχενσάχ, καθώς και του συγγενή τους, Βαχράμ του Γκαγκ. Το 1243, ο χάνος Γκουγιούκ επέβαλε βαριά φορολογία στα κατακτηθέντα εδάφη, με συνέπεια μία εξέγερση των τοπικών ευγενών το 1248/1249, η οποία, ωστόσο, κατεστάλη βιαίως.
Το 1256, έλαβε χώρα η εγκαθίδρυση του Ιλχανάτου των Χουλαγκιδών στο Ιράν, εντός του οποίου και ενσωματώθηκε η Αρμενία, ενώ η στρατολόγηση εντός των μογγολικών στρατευμάτων η οποία ακολούθησε (ο Ζακαρέ, υιός του Σαχενσάχ, διακρίθηκε εντός του συγκεκριμένου πλαισίου κατά τη διάρκεια της κατάληψης της Βαγδάτης το 1258 ), και η οποία άφησε την χώρα δίχως δυνατότητα αντίστασης εμπρός στις επιδρομές νομαδικών λαών, συνέβαλε στην περαιτέρω ενίσχυση της δυσαρέσκειας και οδήγησε στο ξέσπασμα μίας δεύτερης εξεγέρσεως μεταξύ του 1259 και του 1261, η οποία και αντιμετωπίστηκε με πανομοιότυπο τρόπο με την αμέσως προηγούμενη. Ο Σαχενσάχ συνελήφθη και με δυσκολία πέτυχε να σώσει την ζωή του, ενώ ο υιός του, Ζακαρέ, σκοτώθηκε. Με σημείο εκκίνησης το 1261, η ευρύτερη περιοχή του Καυκάσου αποτέλεσε πεδίο συγκρούσεων ενδομογγολικών διαμαχών μεταξύ του Ιλχανάτου και της Χρυσής Ορδής. Η άνοδος του Γαζάν στον θρόνο των Χαουλαγκιδών, το 1295, σηματοδότησε μία αλλαγή ως προς την κατοχή, καθώς ο συγκεκριμένος μονάρχης ασπάστηκε το Ισλάμ, με αποτέλεσμα να ξεκινήσουν αντιχριστιανικοί διωγμοί, οι οποίοι και οδήγησαν στο ξέσπασμα μίας τρίτης εξεγέρσεως, η οποία, επίσης, κατεστάλη με ιδιαίτερη βιαιότητα.
Το 1335, έπειτα από τον θάνατο του Αμπού Σαΐντ Μπαχαντούρ, το Ιλχανάτο διαμελίστηκε εδαφικά και ο έλεγχος της Αρμενίας αποτέλεσε το αντικείμενο συγκρούσεων μεταξύ δύο παρατάξεων, των Τσουπανιδών και των Τζαλαγιριδών, στο πλαίσιο των οποίων το Ανί λεηλατήθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1350 από τους Τσουπανίδες. Το 1357, η κυριαρχία των τελευταίων αντικαταστάθηκε από εκείνη της Χρυσής Ορδής, την οποία, με τη σειρά τους, οι Τζαλαγιρίδες νίκησαν το 1358. Ωστόσο, το 1374, οι κτήσεις τους διαμελίστηκαν μεταξύ των Μογγόλων, των Τουρκομάνων και των Κούρδων. Έχοντας, πλέον, περιοριστεί σε καθαρά τοπικού επιπέδου διοικητικό ρόλο μετά το 1350, από την πλευρά τους, οι Αρμένιοι ευγενείς έπαυσαν να αναφέρονται εντός των ιστορικών πηγών της συγκεκριμένης περιόδου, συμπεριλαμβανομένων των Ζακαριάν, οι αναφορές προς τους οποίους έπαυσαν μετά το 1360.
Οικονομία και κοινωνία
Έπειτα από την παύση που σηματοδότησε η εισβολή των Σελτζούκων, οι αρμενικές πόλεις άρχισαν εκ νέου να αναπτύσσονται μεταξύ των τελών του 12ου αιώνα και των αρχών του 13ου αιώνα, με σημαντικότερες εξ'αυτών το Ανί και το Ντβιν. Οι μετζατούν, η αναδυόμενη αστική τάξη των εύπορων εμπόρων, είδαν την επιρροή τους και τον πλούτο τους να αυξάνονται, παράλληλα με την αποκατάσταση του διεθνούς εμπορίου, γεγονός το οποίο επιβεβαιώνεται από την αύξηση της κοπής χρυσών νομισμάτων (καθώς τα χάλκινα νομίσματα προορίζονταν αποκλειστικά για το εσωτερικό εμπόριο). Οι συγκεκριμένοι μετζατούν ξεκίνησαν, παράλληλα, να αντικαθιστούν τους ναχαράρκ ως γαιοκτήμονες.
Τέχνες και πολιτισμός
Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, οι τέχνες και ο πολιτισμός άνθισαν εκ νέου στη Μεγάλη Αρμενία. Η αρμενική αρχιτεκτονική, επηρεαζόμενη από τους Γεωργιανούς απελευθερωτές, χαρακτηρίστηκε, στη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, από μεγαλύτερου του συνηθισμένου ύψους εκκλησίες, ενώ, παράλληλα, τα μοναστήρια, τα οποία έχαιραν, μεταξύ άλλων, δωρεών προερχόμενων από τις εύπορες τάξεις, βρίσκονταν σε διαρκή ανάπτυξη, κοσμήθηκαν περαιτέρω με την προσθήκη χαρακτηριστικών γκαβίτ, τζαματούν και κωδωνοστασίων, καθώς και άλλων ειδών κτιρίων. Από την πλευρά της, η γλυπτική χαρακτηρίστηκε από την σύνθετη και πλούσια διακόσμηση η οποία και περιελάμβανε αριθμό παραστατικών συνθέσεων, ενώ, παράλληλα, κατέστη ως σημαντική μορφή τέχνης, με κύριο εκπρόσωπο, μεταξύ άλλων, τον Μομίκ, με τα χατσκάρ, επίσης, να αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα υψηλής δεξιοτεχνίας ως προς την τέχνη τους. Ακόμη, η ζωγραφική, αποτελούμενη κυρίως από θρησκευτικής φύσεως διακοσμήσεις, επίσης επηρεάστηκε από τη Γεωργία, γεγονός το οποίο είναι έως σήμερα ορατό στον Άγιο Γρηγόριο του Τιγκράν Χονέντς στο Ανί ή στο Κομπαΐρ. Τέλος, η τέχνη των βιβλίων συνέχισε την περαιτέρω ανάπτυξή της, με κύριο κέντρο παραγωγής, μεταξύ άλλων, το Χαγπάτ, ενώ οι μικρογραφίες οι οποίες φιλοτεχνούνταν στις συγκεκριμένες περιοχές χαρακτηρίζονταν, επίσης, από τον μνημειακό χαρακτήρα τους, καθώς και τον έντονο χρωματισμό τους.
Ο πνευματικός βίος αναγεννήθηκε έχοντας ως πυρήνα τα μοναστήρια, τα οποία ορισμένες φορές αναφέρονταν και ως χαμαλσαράν («πανεπιστήμια»), με αποτέλεσμα, πέραν παλαιών μοναστικών κέντρων όπως το Χαγπάτ και το Σαναχίν, να ιδρυθούν νέα μοναστήρια, όπως το Γκοσαβάνκ, το Γκλαντζόρ και το Τατέβ (μεταξύ άλλων, κατόπιν σχετικών ενεργειών του Γρηγορίου του Τατέβ), καθώς και το Χορανασάτ. Η ιστοριογραφία παρέμεινε μία αρμενική ειδικότητα, με εκπροσώπους, μεταξύ άλλων, τον Κιρακός του Γκαντζάκ, μέσω του έργου του, Ιστορία των Αρμενίων, και τον Βαρντάν Αρεβελτσί, μέσω του έργου του, Παγκόσμια Ιστορία, οι οποίοι υπήρξαν μαθητευόμενοι του Χοβχαννές Βανακάν, καθώς και τον Στεπανός Ορμπελιάν, μέσω του έργου του, Ιστορία της Σιουνίας. Το δίκαιο, το οποίο μέχρι τη συγκεκριμένη περίοδο αποτελούσε ελάσσονος σημασίας συνιστώσα των αρμενικών επιστημών, γνώρισε σημαντική ανάπτυξη το 1184, μέσω της εκδόσεως του Βιβλίου των Νόμων του Μχιτάρ Γκος, το οποίο αποτελούσε μία τμηματική κωδικοποίηση, η οποία, σύντομα, κατέστη ως ο βασικός πυρήνας του αρμενικού αστικού και θρησκευτικού δικαίου της εποχής εκείνης. Παράλληλα, οι Ζακαριάν έθεσαν εκ νέου σε ισχύ τους νόμους οι οποίοι ίσχυαν κατά την περίοδο βασιλείας των Βαγρατιδών. Από την πλευρά της, η λογοτεχνία σε δημώδη γλώσσα άνθισε κυρίως υπό την μορφή μύθων, συνήθως θρησκευτικής εμπνεύσεως, με κύριους εκπροσώπους συγγραφείς όπως ο Μχιτάρ Γκος, ο οποίος και έθεσε τις βάσεις για την σταδιακή εκκοσμίκευσή της, όπως αυτό απαντάται εντός του έργου, μεταξύ άλλων, του Χατσατούρ Κετσαρετσί και του Φρικ στα τέλη του 13ου αιώνα.
Επίλογος: τουρκομανική κυριαρχία και τιμουριδικές εισβολές
Μεταξύ των Τουρκομάνων, μία πληθυσμιακή ομάδα εγκατεστημένη στο κεντρικό και στο νότιο τμήμα της Αρμενίας πέτυχε να κυριαρχήσει κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1380, οι Καρά Κογιουνλού. Ωστόσο, η χώρα παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό κατακερματισμένη και σε αδυναμία υπεράσπισης των εδαφών της, ιδιαιτέρως απέναντι στις εισβολές του Ταμερλάνου, το 1386-1387, το 1394-1396 και το 1399-1403. Η τελευταία εξ'αυτών οδήγησε στην πλήρη ερήμωση ορισμένων αρμενικών περιοχών. Στα τέλη της συγκεκριμένης περιόδου, η οποία σηματοδότησε την επάνοδο στην εξουσία των Καρά Κογιουνλού, η κοινωνική δομή της χώρας είχε καταστραφεί, ενώ οι πριγκιπικές οικογένειες είχαν αφανιστεί. Η Αρμενία εισήλθε στη «σκοτεινή περίοδο» της ιστορίας της, η οποία χαρακτηρίστηκε από τις λιγοστές ως προς τον αριθμό τους ιστορικές μαρτυρίες, όπως εκείνη του Θωμά του Μετσόπ.
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Αρμενία Κατηγορία:Μεσαιωνική Γεωργία
Σάντσο Γκαρθές Γ΄ της Παμπλόνα
O Σάντσο Γκαρθές Γ΄ της Παμπλόνα ή Σάντσο ο Μέγας (ισπανικά: Sancho Garcés III de Pamplona, βάσκικα: Antso Gartzez Nagusia, 992 – 18 Οκτωβρίου 1035) ήταν Βασιλιάς της Παμπλόνα και Κόμης της Αραγωνίας (1004-1035). O Σάντσο Γκαρθές Γ΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Γκαρθία Σάντσεθ Β´ της Παμπλόνα και της Χιμένα Φερνάντεθ. Κυβέρνησε επίσης την Κομητεία της Αραγωνίας, την Κομητεία της Καστίλης και τις κομητείες της Άλαβας και του Μονθόν. Αργότερα πρόσθεσε στην κυριότητα του την Κομητεία του Σοβράρβε (1015), την Κομητεία της Ριβαγόρθα (1018) και την Κομητεία της Θέας (1030). Έκανε επέμβαση στο Βασίλειο του Λεόν καταλαμβάνοντας την πρωτεύουσα (1034).
Γέννηση και διαδοχή
Το ακριβές έτος γέννησης του Σάντσο δεν είναι γνωστό, αλλά περίπου το 992. Οι γονείς του ήταν ο Γκαρθία Σάντσεθ Β΄ ο Τρομερός και η Χιμένα Φερνάντεθ, κόρη του Φερνάντο Βερμούδεθ, κόμη της Θέας στα σύνορα με τη Γαλικία. Ο Γκαρθία και η Χιμένα καταγράφονται ως παντρεμένοι για πρώτη φορά το 992 αλλά δεν υπάρχει καμία καταγραφή για τον γιο τους Σάντσο μέχρι το 996. Η πρώτη καταγραφή του μέλλοντα βασιλιά είναι ένα δίπλωμα του πατέρα του όπου χορηγεί το χωριό Τερρέρο στο μοναστήρι του Σαν Μιγιάν ντε λα Κόγκογια. Ο βασιλιάς περιγράφει τον Σάντσο απλά ως «ο γιος μου» (filius meus). Το ίδιο δίπλωμα επίσης εμφανίζει τον μελλοντικό δούκα Σάντσο ΣΤ´ της Γασκώνης στο δικαστήριο της Παμπλόνα.
Πολιτική στα Πυρηναία
Ο Σάντσο φιλοδοξούσε να ενοποιήσει τις Χριστιανικές ηγεμονίες λόγω του κατακερματισμού της Μουσουλμανικής Ισπανίας στα βασίλεια της Τάιφα μετά την Μάχη του Καλατανιαθόρ. Το 1010 παντρεύτηκε τη Μουνιαδόνα της Καστίλης κόρη του Σάντσο Γκαρσία της Καστίλης και το 1015 ξεκίνησε μια επεκτατική πολιτική. Εκτόπισε τον Μουσουλμανικό έλεγχο στην ρημαγμένη από το χαλιφάτο πρώην κομητεία του Σοβράρβε. Στη Κομητεία της Ριβαγόρθα εμφανίστηκε άλλη μια ευκαιρία. Το 1010 μέρος της κομητείας διανεμήθη μεταξύ του Γουλιέλμου Ισάρν νόθου γιου του κόμη Ισάρν, του Ραϋμόνδου Γ´ του Κάτω Παλιάρς και της συζύγου του Μαγιόρ Γκαρθία της Καστίλης, που ήταν ταυτόχρονα ανιψιά του Ισάρν και θεία της γυναίκας του Σάντσο. Το 1018, ο Γουλιέλμος Ισάρν προσπάθησε να παγιώσει τον έλεγχό του στην κοιλάδα του Αράν αλλά σκοτώθηκε, ο Σάντσο εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να πάρει το μερίδιο του, προφανώς βασισμένος σε κάποια χαλαρή απαίτηση που προέκυπτε από τη γυναίκα του. Ο Ραϋμόνδος και η Μαγιόρ ακύρωσαν το γάμο τους, δημιουργώντας περαιτέρω διαίρεση ή οποία τελικά επιλύθηκε το 1025 όταν η Μαγιόρ αποσύρθηκε σε ένα Καστιλιανικό μοναστήρι και ο Σάντσο έλαβε την υποβολή υποτέλειας του Ραϋμόνδου. Ο κόμης Ραϋμόνδος διατήρησε την ανατολική όχθη του ποταμού Νογέρα Ριβαγορσάνα και κάποια εδάφη στη δύση, τα οποία προσχώρησαν στην Κομητεία του Κάτω Παλιάρς. Ο Σάντσο ανέκτησε επίσης μερικά από τα εδάφη που είχαν καταλάβει οι μουσουλμάνοι στην εκστρατεία του 1006, στην κοιλάδα του Έσερα. Επίσης ανάγκασε τον Βερεγγάριο Ραϋμόνδο Α´ της Βαρκελώνης να γίνει υποτελής του, αν και ήταν ήδη υποτελής του Γάλλου βασιλιά. Ο Βερεγγάριος συναντήθηκε με τον Σάντσο στη Σαραγόσα και στη Ναβάρρα πολλές φορές προκειμένου να χαράξουν μια αμοιβαία πολιτική ενάντια στην Κομητεία της Τουλούζης.
Απόκτηση της Καστίλης
μικρογραφία|350x350εσ|Χάρτης των βασιλείων που ελέγχονταν από τον Σάντσο Γ´ κατά τον θάνατό του ([[1035)
]]
Το 1016, ο Σάντσο καθόρισε τα σύνορα μεταξύ της Ναβάρρας και της Καστίλης, ως αποτέλεσμα της καλής σχέσης που ανέπτυξε με το γάμο του με την Μουνιαδόνα της Καστίλης κόρη του Σάντσο Γκαρσία της Καστίλης. Το 1017, έγινε ο προστάτης της Καστίλης για λογαριασμό του νεαρού Γκαρσία Σάντσεθ της Καστίλης. Ωστόσο, οι σχέσεις μεταξύ των τριών Χριστιανικών βασιλείων του Λεόν, της Καστίλης και της Ναβάρρας χάλασαν μετά τη δολοφονία του Κόμη Γκαρθία το 1027. Είχε προσυμφωνηθεί να παντρευτεί την Σάντσα, κόρη του Αλφόνσου Ε´ του Λεόν, ο οποίος με αυτό τον τρόπο είχε οριστεί να αποκτήσει από την Καστίλη τα εδάφη μεταξύ των ποταμών Σέα και Πισουέργκα (ως αντίτιμο για την έγκριση της οικογενειακής συμφωνίας). Ο Γκαρθία καθώς έφτανε στη Λεόν για το γάμο του δολοφονήθηκε από τους γιους ενός ευγενούς τον οποίο είχε αποβάλλει από τη χώρα.
Ο Σάντσο Γ´ ήταν αντίθετος με το γάμο και την αναμενόμενη επέκταση της δύναμης του Λεόν στη Καστίλη, και χρησιμοποίησε το θάνατο του Γκαρθία για να αντιστρέψει την κατάσταση. Χρησιμοποιώντας το πρόσχημα της προστασίας που ασκούσε επί της Καστίλης, κατέλαβε αμέσως την κομητεία και όρισε ως διάδοχό τον δικό του μικρότερο γιο Φερδινάνδο, ανιψιό του εκλιπόντος κόμη, φέρνοντας την κομητεία πλήρως εντός της σφαίρας επιρροής του.
Τάιφα της Σαραγόσας
Σάντσο ήταν ο κύριος εχθρός της Τάιφα της Σαρακούστα που προέκυψε από το διαμελισμό του Χαλιφάτου της Κόρδοβας και κυβερνιόταν από την δυναστεία Μπανού Τουιμπί. Οι μάχες μεταξύ των Παμπλονέζων και των κατοίκων της Σαραγόσας ήταν συνεχείς και οι τύχες τους εναλλάσσονταν. Το 1022 όταν πέθανε ο πρώτος εμίρης των Τουιμπί, Μουνδίρ Α´, ο Σάντσο είχε την ευκαιρία να πάρει κάποια περιορισμένης όμως επέκτασης εδάφη στα σύνορα στην περιοχή του Σοβράρβε και της Ριβαγόρθα. Η εχθρότητα των δύο κρατών συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του επόμενου εμίρη, Γιαχά αλ-Μουζαφφάρ. Το κύριο επίτευγμα του Σάντσο δεν ήταν να κατακτήσει τα αχανή εδάφη από τους μουσουλμάνους, διότι τα κέρδη από τα εδάφη αυτά θα ήταν ελάχιστα, αλλά η ενοποίηση των στρατιωτικών προσπαθειών των κομητειών. Η ενοποίηση ολοκληρώθηκε με το γιο του Ραμίρο Α´ της Αραγωνίας σχηματίζοντας το βασίλειο της Αραγωνίας και δημιουργώντας μια ισχυρή συνοριακή αμυντική γραμμή, η οποία επέτρεψε την αύξηση του πληθυσμού και τη συγκέντρωση πόρων για μελλοντικές κατακτήσεις.
Επικυριαρχία στη Γασκώνη
Ο Σάντσο ανέπτυξε σχέσεις με το Δουκάτο της Γασκώνης, πιθανόν στην βάση κύριου–υποτελή, με τον ίδιο να έχει τον ρόλο του κυρίαρχου. Ως συνέπεια της σχέσης του με το Αββαείο του Κλυνύ βελτίωσε το δρόμο από την Γασκώνη προς την Λεόν, αυτός ο δρόμος έφερε αυξημένη κίνηση προς την Ιβηρική με προσκυνητές που συνέρρεαν στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Εξαιτίας αυτού ο Σάντσο κατατάσσεται ως ένας από τους πρώτους μεγάλους προστάτες της διαδρομής του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα.
Ο Σάντσο ΣΤ´ της Γασκώνης ήταν συγγενής του Σάντσο του Μέγα, πέρασε ένα μέρος της ζωής του στην βασιλική αυλή στην Παμπλόνα και συμμετείχε μαζί του στην Χριστιανική ανακατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου. Το 1010 οι δύο Σάντσο εμφανίστηκαν στο Σαιν-Ζαν ντ'Ανζελί μαζί με τον Ροβέρτο Β´ της Γαλλίας και τον Γουλιέλμο Ε´ της Ακουιτανίας. Δεν υπήρχε κυρίαρχος στο δουκάτο της Γασκώνης, μετά το θάνατο του Σάντσο ΣΤ´ (1032) ο Σάντσο ο Μέγας επέκτεινε την εξουσία του οριστικά στη Γασκώνη, σε έγγραφα που είχε εκδώσει από το ανώτατο δικαστήριο ανέφερε ότι η εξουσία του εκτείνεται μέχρι τον Γαρούνα. Στη νότια Γασκώνη ο Σάντσο δημιούργησε μια σειρά από υποκομητείες: Λαμπούρντ (μεταξύ 1021 και 1023), Μπαγιόν (το 1025), και Μπαθτάν (επίσης το 1025).