cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σέιμ
Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας
Το Σέιμ επέλεγε επίσης ένα Prezydium («προεδρεύων σώμα») μεταξύ των μελών του. Του Prezydium ηγούταν ο ομιλών, ο οποίος ήταν πάντα ένα μέλος του Ενωμένου Λαϊκού Κόμματος. Στην προκαταρκτική του σύνοδο, το Σέιμ όρισε επίσης τον Πρωθυπουργό, το Συμβούλιο Υπουργών της Πολωνίας και τα μέλη του Κρατικού Συμβουλίου. Επέλεξε επίσης πολλούς άλλους κυβερνητικούς αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής του Ανώτατου Ελεγκτικού Επιμελητηρίου και μελών του Κρατικού Δικαστηρίου και του Συνταγματικού Δικαστηρίου, καθώς και του Διαμεσολαβητή (τα τρία τελευταία όργανα του οποίου δημιουργήθηκαν τη δεκαετία του 1980).
Όταν το Σέιμ δεν ήταν σε σύνοδο, το Κρατικό Συμβούλιο είχε την εξουσία να εκδίδει διατάγματα που είχαν ισχύ νόμου. Ωστόσο, αυτά τα διατάγματα έπρεπε να εγκριθούν από το Σέιμ στην επόμενη σύνοδό του. Στην πράξη, οι αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού σήμαιναν ότι μια τέτοια έγκριση ήταν μόνο τυπική.
Η Γερουσία καταργήθηκε με το δημοψήφισμα το 1946, μετά το οποίο το Σέιμ έγινε το μοναδικό νομοθετικό σώμα στην Πολωνία. Παρόλο που το Σέιμ ήταν σε μεγάλο βαθμό υποτακτικό στο κομμουνιστικό κόμμα, ένας αναπληρωτής, ο Ρόμουαλντ Μπουκόφσκι (ανεξάρτητος) ψήφισε κατά της επιβολής του στρατιωτικού νόμου το 1982.
Τρίτη Πολωνική Δημοκρατία
Μετά το τέλος του κομμουνισμού το 1989, η Γερουσία επανεντάχτηκε ως η κάτω βουλή μιας διμερούς εθνικής συνέλευσης, ενώ το Σέιμ παρέμεινε η άνω βουλή. Το Σέιμ αποτελείται πλέον από 460 βουλευτές που εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση κάθε τέσσερα χρόνια.
Μεταξύ 7 και 19 βουλευτών εκλέγονται από κάθε εκλογική περιφέρεια χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Ντ'Οντ (με μία εξαίρεση, το 2001, όταν χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος Ουέμπστερ/Σαιντ-Λαγκού), με τον αριθμό τους να είναι ανάλογος με τον πληθυσμό της εκλογικής τους περιφέρειας. Επιπλέον, χρησιμοποιείται ένα κατώτατο όριο, έτσι ώστε οι υποψήφιοι να επιλέγονται μόνο από κόμματα που κέρδισαν τουλάχιστον το 5% της εθνικής ψήφου (οι υποψήφιοι από κόμματα εθνοτικών μειονοτήτων εξαιρούνται από αυτό το όριο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές κάτω βουλές
Άννα-Τερέσα Τιμιενιέτσκα
Η Άννα-Τερέσα Τιμιενιέτσκα (πολωνικά: Anna-Teresa Tymieniecka) (28 Φεβρουαρίου 1923 – 7 Ιουνίου 2014) ήταν Πολωνή-Αμερικανίδα φιλόσοφος, φαινομενολόγος, ιδρύτρια και πρόεδρος του Παγκόσμιου Ινστιτούτου Φαινομενολογίας και εκδότρια (από την ίδρυσή του στα τέλη της δεκαετίας του 1960) της σειράς βιβλίων Huserli Analecta. Είχε μια τριακονταετή φιλία και περιστασιακή ακαδημαϊκή συνεργασία με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄.
Εκπαίδευση και διδακτική σταδιοδρομία
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ξεκίνησε συστηματικές σπουδές φιλοσοφίας στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο στην Κρακοβία, υπό την καθοδήγηση του Ρόμαν Ινγκάρντεν, μαθητή των διάσημων δασκάλων Καζίμιες Τφαρντόφσκι και Έντμουντ Χούσερλ. Ταυτόχρονα σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας.
Αφού ολοκλήρωσε ολόκληρο το πανεπιστημιακό μάθημα μέσα σε δύο χρόνια, μετακόμισε στην Ελβετία για να συνεχίσει τις σπουδές της υπό έναν άλλο σημαντικό Πολωνό φιλόσοφο και λογικό, τον Γιούζεφ Μάρια Μποχένσκι, στο Πανεπιστήμιο του Φριμπούρ. Η διδακτορική της μελέτη, αφιερωμένη στις εξερευνήσεις των θεμελιωδών της φαινομενολογίας στις φιλοσοφίες του Νικολάι Χάρτμαν και του Ρόμαν Ινγκάρντεν, δημοσιεύτηκε αργότερα ως «Ουσία και Ύπαρξη» (1957). Απέκτησε το δεύτερο διδακτορικό της, αυτή τη φορά στη γαλλική φιλοσοφία και λογοτεχνία, στη Σορβόννη το 1951.
Τα έτη 1952-1953 έκανε μεταδιδακτορικές έρευνες στον τομέα των κοινωνικών και πολιτικών επιστημών στο Κολέγιο της Ευρώπης της Μπρυζ του Βελγίου. Από εκείνη τη στιγμή η Τιμιενιέτσκα ξεκίνησε τον δικό της δρόμο στη φιλοσοφία, αναπτύσσοντας μια ιδιαίτερη φαινομενολογική στάση που δεν ήταν ούτε εξ ολοκλήρου Χουσερλική, ούτε εντελώς Ινγκαρντενική.
Ο πρώτος της σύζυγος ήταν ο Κρακοβιανός ζωγράφος Λέσεκ Ντούτκα. Το 1956 παντρεύτηκε τον Χένρικ Σ. Χάθακερ, καθηγητή Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ (1954-1960) και στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (από το 1960) και μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Συμβούλων του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον από το 1969 έως το 1971.
Το 1979 δημοσίευσε, σε συνεργασία με τον Κάρολ Βοϊτίλα, ο οποίος είχε γίνει ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ το 1978, μια αγγλική μετάφραση του βιβλίου του Βοϊτίλα «Osoba i czyn» (Πρόσωπο και Πράξη), ένα από τα κορυφαία λογοτεχνικά έργα του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄, γράφτηκε αρχικά στα πολωνικά. Έχει μεταφραστεί στα γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ισπανικά, αγγλικά και άλλες γλώσσες. Η αγγλική μετάφραση της Τιμιενιέτσκα δέχεται ευρεία κριτική. Οι κριτικοί αυτού του έργου ισχυρίζονται ότι η Τιμιενιέτσκα «άλλαξε την πολωνική μετάφραση, μπερδεύοντας την τεχνική της γλώσσα και λυγίζοντας το κείμενο στις δικές της φιλοσοφικές ανησυχίες». Λέγεται επίσης ότι ο Ιωάννης Παύλος Β΄ δε συμφωνούσε με αυτή τη μετάφραση. Εξάλλου, δημοσιεύτηκε πριν από την οριστική έκδοση της πολωνικής έκδοσης, γεγονός που δείχνει ότι δεν ήταν η τελική έκδοση που επιθυμούσε ο συγγραφέας. Οι επικριτές της προτείνουν ότι ο αγγλικός τίτλος που χρησιμοποίησε η Τιμιενιέτσκα, «The Acting Person», είναι ενδεικτικός των προβλημάτων που σχετίζονται με το έργο, καθώς ο τίτλος του συγγραφέα είχε σκοπό να μεταφέρει την ένταση μεταξύ της υποκειμενικής συνείδησης (πρόσωπο) και της αντικειμενικής πραγματικότητας (πράξη), η κεντρική ιδέα για το γραπτό έργο και το μήνυμα που προσπάθησε να μεταφέρει ο συγγραφέας. Παρά τις εκτεταμένες διαφωνίες, η Τιμιενιέτσκα επέμεινε το 2001 ότι το έργο της είναι η «οριστική» αγγλική έκδοση του Osoba i czyn.
Υπηρέτησε ως Επίκουρη Καθηγήτρια στα Μαθηματικά στο Πολιτειακό Κολέγιο του Όρεγκον (1955–1956) και Επίκουρη Καθηγήτρια στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια (από το 1957). Πέρασε τα έτη 1961–1966 στο Ινστιτούτο Ανεξάρτητων Σπουδών στο Κολέγιο Ράντκλιφ. Το 1972-1973 ήταν Καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Σεντ Τζονς.
Σχέση με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄
Η Τιμιενιέτσκα και ο Βοϊτίλα, μετέπειτα Πάπας Ιωάννης Παύλος Β', άρχισαν μια φιλία το 1973, ενώ ήταν αρχιεπίσκοπος της Κρακοβίας. Η φιλία κράτησε τριάντα χρόνια, μέχρι το θάνατό του. Υπηρέτησε ως οικοδεσπότης του όταν επισκέφτηκε τη Νέα Αγγλία το 1976, και οι φωτογραφίες τους δείχνουν μαζί σε εκδρομές για χιονοδρομία και κάμπινγκ. Οι επιστολές που της έγραψε ήταν μέρος μιας συλλογής εγγράφων που πούλησε το κτήμα της Τιμιενιέτσκα το 2008 στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας. Σύμφωνα με το BBC, η βιβλιοθήκη αρχικά είχε κρατήσει τις επιστολές από το κοινό, εν μέρει λόγω της πορείας του Ιωάννη Παύλου προς την αγιότητα, αλλά ένας υπάλληλος της βιβλιοθήκης ανακοίνωσε το Φεβρουάριο του 2016 ότι οι επιστολές θα δημοσιοποιηθούν. Το Φεβρουάριο του 2016 το πρόγραμμα ντοκιμαντέρ του BBC Panorama «αποκάλυψε» ότι ο Ιωάννης Παύλος Β΄ είχε στενή σχέση με την γεννημένη στην Πολωνία φιλόσοφο Τιμιενιέτσκα. Το ζευγάρι αντάλλαξε προσωπικές επιστολές για 30 χρόνια και ο Στούρτον πιστεύει ότι σε μερικές από αυτές η Τιμιενιέτσκα είχε πει στον Βοϊτίλα ότι τον αγαπούσε. Το Βατικανό περιέγραψε το ντοκιμαντέρ ως «περισσότερο καπνός παρά φωτιά» και η Τιμιενιέτσκα είχε αρνηθεί νωρίτερα ότι είχε σχέση με τον Ιωάννη Παύλο Β΄. Οι συγγραφείς Καρλ Μπέρσταϊν, βετεράνος ερευνητής δημοσιογράφος του Σκανδάλου Γουότεργκεϊτ και ο ειδικός του Βατικανού, Μάρκο Πολίτι, ήταν οι πρώτοι δημοσιογράφοι που μίλησαν στην Άννα-Τερέσα Τιμιενιέτσκα τη δεκαετία του 1990 για τη σημασία της στη ζωή του Ιωάννη Παύλου. Της πήραν συνεντεύξεις και της αφιέρωσαν 20 σελίδες στο βιβλίο τους του 1996 Η Αγιότητά του. Ο Μπέρσταϊν και ο Πολίτι τη ρώτησαν μάλιστα αν είχε αναπτύξει ποτέ κάποια ρομαντική σχέση με τον Ιωάννη Παύλο Β΄, «όσο μονόπλευρη κι αν ήταν αυτή». Εκείνη απάντησε: «Όχι, δεν ερωτεύτηκα ποτέ τον καρδινάλιο. Πώς μπόρεσα να ερωτευτώ έναν μεσήλικα κληρικό; Εξάλλου, είμαι παντρεμένη γυναίκα». Το πρόγραμμα Τα μυστικά γράμματα του Πάπα Ιωάννη Παύλου μεταδόθηκε στο βρετανικό BBC One τη Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2016, στις 20:30.
Ίδρυμα φαινομενολογικών κοινωνιών και Παγκόσμιο Ινστιτούτο Φαινομενολογίας
Το 1969, η Τιμιενιέτσκα ίδρυσε τη «Διεθνής και Φαινομενολογική Κοινωνίας Έρευνας Χούσερλ», το 1974 τη «Διεθνής Κοινωνία Φαινομενολογίας και Λογοτεχνίας», το 1976 τη «Διεθνής Κοινωνία Φαινομενολογίας και Ανθρωπιστικών Επιστημών», το 1993 την «Διεθνής Εταιρεία Φαινομενολογίας, Αισθητικής και Καλών Τεχνών» και το 1995 το «Ιβηροαμερικανική Κοινωνία Φαινομενολογίας». Οι τρεις πρώτες κοινωνίες αποτέλεσαν το θεμέλιο για τη δημιουργία του Παγκόσμιου Ινστιτούτου Προηγμένης Φαινομενολογικής Έρευνας και Μάθησης το 1976, το οποίο αναδιοργανώθηκε αργότερα στο Παγκόσμιο Ινστιτούτο Φαινομενολογίας. Η πρωτοβουλία για την ίδρυση αυτού του ινστιτούτου υποστηρίχθηκε από τους Ρόμαν Ινγκάρντεν, Εμανυέλ Λεβινάς, Πωλ Ρικέρ και Χανς-Γκέοργκ Γκάνταμερ, καθώς και από τον Διευθυντή των Αρχείων Χούσερλ στο Λέβεν (Βέλγιο), Χέρμαν Φαν Μπρέντα. Από την ίδρυσή του και για πολλά χρόνια η Άννα-Τερέσα Τιμιενιέτσκα παρέμεινε μόνιμη Πρόεδρός του.
Ως πρόεδρος του «Παγκόσμιου Ινστιτούτου Φαινομενολογίας» οργάνωσε πολυάριθμα φαινομενολογικά συνέδρια και συμπόσια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές φιλόσοφοι Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φαινομενολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Φριμπούρ Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄
Δανάη Σκιάδη
Η Δανάη Σκιάδη είναι Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης, θεατρολόγος και εκφωνήτρια.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι πτυχιούχος απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του Γιώργου Κιμούλη «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας». Είναι τρίγλωσση σε Ελληνικά, Γαλλικά και Αγγλικά. Έχει διδάξει Θεατρική Αγωγή στο Κολλέγιο Αθηνών.
Φιλμογραφία
Official Website : https://www.danaeskiadi.com
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άγρα (αποσαφήνιση)
Με τη λέξη άγρα εννοείται η επίμονη προσπάθεια για να αποκτηθεί ή να επιτευχθεί κάτι.
Ως ονομασία μπορεί να αναφέρεται στους παρακάτω οικισμούς:
αλλά και ως:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1961)
Ακολουθεί κατάλογος με τα 300 μέλη που εξελέγησαν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο έπειτα από τις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1961
Σημειώσεις και παραπομπές
1961
Μάκης Αξιώτης
μικρογραφία|Ο ποιητής [[Γιώργος Ζεϊμπέκης, έργο του Μάκη Αξιώτη]] Ο Μάκης Αξιώτης είναι ζωγράφος, ερευνητής, συγγραφέας και γιατρός χειρουργός στο Βοστάνειο Νοσοκομείο της Μυτιλήνης. Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1950 και από το 1985 περίπου ζει και εργάζεται στη Λέσβο.
Γρηγόριος Αθανασίου
Ο Γρηγόρης Αθανασίου (γεννήθηκε 9 Μαρτίου 1984) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας.
Μάκης Αξιώτης
Βιογραφία
Μεγάλωσε σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον και διδάχτηκε τη ζωγραφική από τον πατέρα του, επίσης γνωστό Λέσβιο ζωγράφο, τον Στρατή Αξιώτη. Πήγε σχολείο στο Παππάδο της Γέρας, όπου διέμενε με τους γονείς του και το μικρότερο αδελφό του Δημήτρη.
Γρηγόριος Αθανασίου
Καριέρα
Γεννημένος στο Ελευθέριο - Κορδελιό της Θεσσαλονίκης, ο Αθανασίου ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα της γενέτειράς του, τον Oδυσσέα Κορδελιού. To 2003 αποκτήθηκε από τον Ακράτητο των Άνω Λιοσίων αγωνιζόμενος στην  Πρώτη Εθνική κατηγορία. Έκανε το ντεμπούτο του στις 18 Ιανουαρίου 2004 στο γήπεδο του Ακράτητου με αντίπαλο τον Ολυμπιακό και ο Δημήτρης Ράπτης ανατρέπει στο 40ό λεπτό τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς. Ο διαιτητής του έδειξε κόκκινη και μπήκε ο Αθανασίου στη θέση του Παγιαζέντ. Εκτός του πέναλτι του Τζόρτζεβιτς που άνοιξε το σκορ για τον Ολυμπιακό, θα δεχθεί άλλα τέσσερα γκολ σε 12 λεπτά. Αυτή ήταν και η μοναδική του αγωνιστική παρουσία εκείνη τη χρονιά. Στη συνέχεια η ομάδα πέφτει κατηγορία και ελπιδοφόρος τερματοφύλακας μετακόμισε στην Κρήτη και το 2007 πήρε μεταγραφή για τον Εργοτέλη της Πρώτης Εθνικής.
Μάκης Αξιώτης
Έργο
To 1987 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο. Άλλη μια σημαντική εργασία του  είναι το δίτομο έργο του "Περπατώντας στη Λέσβο", στο όποιο  περιγράφει ό,τι υπάρχει στο νησί, όπως επίσης και η διδακτορική διατριβή του για το τμήμα Πολιτιστικής Τεχνολογίας του Πανεπιστήμιου Αιγαίου για τους  υδρόμυλους της  Λέσβου.
Γρηγόριος Αθανασίου
Καριέρα
Ο αριστερόχειρας τερματοφύλακας έμεινε στον σύλλογο για επτά σεζόν, κερδίζοντας σταδιακά τη θέση του στην αρχική ενδεκάδα του συλλόγου και παίζοντας ως βασικός στις δύο τελευταίες του σεζόν με την ομάδα. Το 2014 πήρε μεταγραφή στην Κύπρο και τον σύλλογο Αγία Νάπα. Μετά από μία σεζόν στην Κύπρο, επέστρεψε στην πρώην ομάδα του Εργοτέλη, που είχε υποβιβαστεί στη δεύτερη κατηγορία την προηγούμενη σεζόν. Μετά από μία πολύ δύσκολη χρονιά στην οποία ο σύλλογος απέτυχε να πληρώσει τους μισθούς των παικτών για μήνες και ως αποτέλεσμα αποχώρησε από τις επαγγελματικές διοργανώσεις στις 19 Ιανουαρίου 2016, ο Αθανασίου, ο οποίος έπαιξε τον τελευταίο του αγώνα την προηγούμενη ημέρα, έμεινε ελεύθερος από το συμβόλαιό του. Τελικά υπέγραψε με τα Χανιά το καλοκαίρι του 2016, μένοντας ένα χρόνο ως αρχηγός. Τον επόμενο χρόνο αγωνίστηκε στον Πανθηραϊκό της τρίτης κατηγορίας και ακόλουθα στην Ακαδημία Αλέξανδρος Κιλκίς.
Μάκης Αξιώτης
Έργο
Παράλληλα, ζωγραφίζει και γράφει ποίηση. Έχει κάνει δυο ατομικές εκθέσεις στη Μυτιλήνη το 1985 και το 1995 και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις με βασική θεματογραφία τα τόπια της Λέσβου τα οποία παρουσιάζει με ελαιογραφίες και ακουαρέλες. Επίσης, εκδίδει από το 1992 τη σατιρική φυλλάδα Μασέλα η Ναύς με σκίτσο και ποίημα στη ντοπιολαλιά του νησιού. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και του ICOMOS.
Γρηγόριος Αθανασίου
Καριέρα
Το καλοκαίρι του 2020 μεταγραφήκε στον Παύλο Μελά της Σταυρούπολης. Στις 12 Φεβρουαρίου 2022, στον αγώνα της Α1 κατηγορίας της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας Αετός Βασιλικών-Παύλος Μελάς (0–3) που διεξήχθη στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης του Δήμου Θέρμης, ο τερματοφύλακας των φιλοξενούμενων, πέτυχε και τα τρία γκολ της ομάδας του, όλα από εύστοχες ισάριθμες εκτελέσεις πέναλτι. Έγινε ο τρίτος τερματοφύλακας στην ποδοσφαιρική ιστορία που σημείωσε τρία γκολ με πέναλτι μετά τους Ίλιγια Πάντελιτς και Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ.
Μάκης Αξιώτης
Έργο
Παρουσίαζε και επιμελούνταν για οκτώ χρόνια εκπομπή στο τοπικό κανάλι με τίτλο «Οδοιπορικό στη Λέσβο» και για 14 χρόνια υλικό στις εφημερίδες Εμπρός, Αιολικά και Δημοκράτης Μυτιλήνης. Αρθρογραφεί στον τοπικό και συλλογικό τύπο μέχρι σήμερα (2015).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Γρηγόριος Αθανασίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακράτητου Άνω Λιοσίων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Ο. Ατσαλένιου Ηρακλείου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Χανίων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικού Ομίλου Αγία Νάπα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθηραϊκού Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Παύλος Μελάς Σταυρούπολης Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές που έχουν βάλει γκολ
Δρίμισκος Ρεθύμνης
Η Δρίμισκος (παλαιότερα γραφόταν και Δρύμισκος) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε απόσταση 45 χλμ. νότια από την πόλη του Ρεθύμνου σε υψόμετρο 440 μέτρων. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού ανέρχεται σε 32 κατοίκους. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα και είναι κτίσμα του 1920.
Ονομασία
Σχετικά με την ονοματοδοσία του οικισμού υπάρχουν τρεις εκδοχές: σύμφωνα με την πρώτη, η ονομασία Δρίμισκος προέρχεται από έναν δρομίσκο που περνούσε μέσα από το γειτονικό δάσος. Έτερη εκδοχή θέλει το όνομα του χωριού να σχετίζεται με τη λέξη δρυμός, ενώ μια τρίτη θεωρία αναφέρει πως το όνομα προέρχεται από τον δριμύ αέρα που πνέει στην περιοχή.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1823 το χωριό πυρπολήθηκε από τα οθωμανικά στρατεύματα, ενώ το 1834 αιγυπτιακή απογραφή βρίσκει στον οικισμό δέκα οικογένειες, από τις οποίες οι μισές ήταν μουσουλμανικού θρησκεύματος. Τα επόμενα χρόνια, η Δρίμισκος ανέδειξε αρκετούς τοπικούς οπλαρχηγούς που έλαβαν μέρος στις κρητικές επαναστάσεις του 19ου αιώνα.
Τον Ιούλιο του 1867 διεξήχθη κοντά στη Δρίμισκο συμπλοκή ανάμεσα σε επαναστάτες και δυνάμεις του οθωμανικού στρατού, οι οποίες κατά το ίδιο έτος κατέστρεψαν εκ νέου τον οικισμό. Το 1879 η Δρίμισκος εντάχθηκε στο δήμο Αγίου Πνεύματος της επαρχίας Αγίου Βασιλείου και σύμφωνα με οθωμανική απογραφή που διενεργήθηκε δύο έτη αργότερα, ο πληθυσμός της ανερχόταν στους 170 κατοίκους, άπαντες Έλληνες. Το 1894, σύμφωνα με εκτίμηση του αξιωματικού του ελληνικού στρατού, Νικόστρατου Καλομενόπουλου, στο χωριό ζούσαν 45 ελληνικές οικογένειες, ενώ η απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 1900 από την Κρητική Πολιτεία αναφέρει πληθυσμό 233 κατοίκων. Μάλιστα, την ίδια εποχή λειτούργησε για πρώτη φορά σχολείο στον οικισμό, στο οποίο κατά το πρώτο έτος λειτουργίας του φοιτούσαν 22 μαθητές. Κατά την περίοδο 1904-1908, δύο κάτοικοι της Δριμίσκου συμμετείχαν ως εθελοντές στον Μακεδονικό Αγώνα με τον έναν από αυτούς να σκοτώνεται το 1905.
Κατά τη διάρκεια της μάχης της Κρήτης και της Κατοχής, σκοτώθηκαν δέκα κάτοικοι του χωριού. Παράλληλα, αρκετές οικογένειες της Δριμίσκου περιέθαλψαν και φυγάδευσαν περίπου 30 Βρετανούς στρατιώτες που είχαν αποκλειστεί στην Κρήτη μετά την κατάκτηση του νησιού από τα γερμανικά στρατεύματα. Κατά τις επόμενες δεκαετίες ο πληθυσμός του οικισμού μειώθηκε σημαντικά με αποτέλεσμα το 1984 να καταργηθεί το σχολείο του χωριού. Παράλληλα, η Δρίμισκος δοκιμάστηκε σημαντικά κατά την καταστροφική πυρκαγιά του 2008.
Διοικητικά, η Δρίμισκος υπήχθη το 1879 στο δήμο Αγίου Πνεύματος της επαρχίας Αγίου Βασιλείου, ενώ με την κατάργηση του προαναφερθέντος δήμου το 1902, εντάχθηκε στον δήμο Λάμπης. Με την ενσωμάτωση της Κρήτης στο ελληνικό κράτος αναγνωρίστηκε ως κοινότητα της επαρχίας Αγίου Βασιλείου, ενώ το 1997 με τη διοικητική μεταρρύθμιση του Σχεδίου Καποδίστρια εντάχθηκε στο δήμο Λαμπής. Από το 2011 αποτελεί Κοινότητα του δήμου Αγίου Βασιλείου.
Στη Δρίμισκο γεννήθηκαν οι οπλαρχηγοί Στυλιανός Περισσάκης, Νικόλαος Κατσογριδάκης και Μιχαήλ Μαράκης, ο επίτιμος αρχηγός του ΠΝ και νομάρχης Κέρκυρας Ηλίας Περισσάκης και ο πανεπιστημιακός Ιάκωβος Φαρσεδάκης.
Μνημεία
Σημαντικό μνημείο του οικισμού αποτελεί ο ιερός ναός της Παναγίας της Γέννησης, οι αγιογραφίες της οποίας χρονολογούνται στις αρχές του 14ου αιώνα. Ο ναός κτίστηκε το 1318 με έξοδα της οικογένειας Μελισσηνού. Η εκκλησία έχει αγιογραφηθεί από τον Μιχαήλ Βενέρη. Οι τοιχογραφίες περιλαμβάνουν σκηνές από τη ζωή της Παναγίας. Άλλοι παλιοί ναοί είναι η Παναγία η Κοίμηση που βρίσκεται στο παλιό νεκροταφείο του χωριού και ο Άγιος Κωνσταντίνος, ο οποίος διαθέτει τοιχογραφίες των αρχών του 15ου αιώνα, πολλές μισοκατεστραμμένες, που απεικονίζουν μεταξύ άλλων σκηνές από την τιμωρία των αμαρτωλών στην Κόλαση. Ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου βρίσκεται μακριά από το χωριό, στον δρόμο προς Πρέβελη και η μορφή του έχει αλλοιωθεί από τη χρήση σκυροδέματος.
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Δριμίσκου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Γκουρμούχι
Το Γκουρμούχι ή Γκουρμουχί (ਗੁਰਮੁਖੀ) είναι αμπουγκίντα, το οποίο αναπτύχθηκε από τα αλφάβητα Λαντά, τυποποιήθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τον δεύτερο γκουρού των Σιχ, Γκουρού Ανγκάντ (1504–1552). Θεωρείται ευρέως ως το αλφάβητο των Σιχ, και χρησιμοποιείται στο ινδικό κρατίδιο Παντζάμπ ως το επίσημο αλφάβητο της γλώσσας Παντζάμπι, ενώ στο Πακιστάν γράφεται με παραλλαγή του περσοαραβικού αλφαβήτου.
Το κύριο ανάγνωσμα του σιχισμού, το Γκουρού Γκρανθ Σαχίμπ, είναι γραμμένο στο Γκουρμούχι, σε διάφορες διαλέκτους που συχνά ενώνονται υπό τον γενικό όρο Σαντ Μπάσα, ή αγία γλώσσα.
Το σύγχρονο Γκουρμούχι έχει 35 γράμματα, και έτσι είναι επίσης γνωστό ως πεντί, ή "τα τριάντα πέντε". Έχει έξι πρόσθετα σύμφωνα,   εννέα διακριτικά φωνηέντων, τρία άλλα διακριτικά και τρεις υποαλφαβητικούς χαρακτήρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδικά αλφάβητα
Στρατής Π. Αναστασέλης
Ο '''Στρατής Π. Αναστασέλλης''' είναι καλλιτέχνης, συγγραφέας θεατρικών παραστάσεων και ζωγράφος από τη Λέσβο. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Γεννήθηκε στην Αγιάσο της Λέσβου το 1908 και απεβίωσε το 1997
Βιογραφικά στοιχεία
Από νωρίς μπήκε στο στίβο της πνευματικής δημιουργίας. Υπήρξε μελετητής των λαογραφικών θησαυρών της Λέσβου, ιδιαίτερα της πατρίδας του Αγιάσου, από το 1931. Παρόλο πού τον έτρωγε η καθημερινή βιοπάλη, ένιωθε πάντα έντονα την ανάγκη για πνευματικές αναζητήσεις.
Έργο
Το ερασιτεχνικό θέατρο τον κέρδισε. Το αξιόλογο σατιρικό και λογοτεχνικό του έργο βρίσκεται συγκεντρωμένο τόσο στα βιβλία του «Βλουτίνα Γιαπρακάδινα», «Ανάστα ο Λαός», «Κερατοζωή», όσο και στον αλησμόνητο «Τρίβολο» και στις άλλες τοπικές εφημερίδες και περιοδικά της Λέσβου και των Αθηνών. Τα θεατρογραφήματα του «Γοι ψοφ», οι «Ζαμπνιές», σε γνήσιο αγιασώτικο διαλεκτικό ιδίωμα, σημείωσαν από σκηνής μεγάλη θεατρική επιτυχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Θάνατος του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Οι Μακεδόνες αλλά και οι κάτοικοι της περιοχής θρήνησαν για την απώλεια του Αλέξανδρου, ενώ οι Αχαιμενίδες υπήκοοι του αναγκάστηκαν να ξυρίσουν τα κεφάλια τους. Οι ιστορικοί έχουν διαφορετικές απόψεις για το περιεχόμενο των πρωτογενών πηγών που μιλούν για τον θάνατο του Αλέξανδρου, γεγονός που έχει δημιουργήσει διαφορετικές απόψεις σχετικά με την αιτία και τις συνθήκες που προκάλεσαν τον θάνατο του Αλεξάνδρου.
Ιστορικό
Τον Φεβρουάριο του 323 π.Χ., ο Αλέξανδρος διέταξε τα στρατεύματά του να προετοιμαστούν για την εισβολή στη Βαβυλώνα. Σύμφωνα με τον Αρριανό, αφού τα μακεδονικά στρατεύματα διέσχισαν τον Τίγρη, πήγαν Χαλδαίοι να συναντήσουν τον Αλέξανδρο, για να τον συμβουλεύσουν να μην μπει στη Βαβυλώνα γιατί το ιερατείο τους είχε προειδοποιηθεί από τη θεά Βελ ότι κάτι τέτοιο θα είχε άσχημες συνέπειες για τον Αλέξανδρο. Οι Χαλδαίοι προειδοποίησαν επίσης τον Αλέξανδρο να μην βαδίσει προς τα δυτικά καθώς αν κινούταν με κατεύθυνση τη δύση, θα έβλεπε τον ήλιο που δύει, ο οποίος συμβολίζει την παρακμή. Στον Αλέξανδρο πρότειναν να μπει στη Βαβυλώνα μέσω της Βασιλικής Πύλης, στο δυτικό τείχος της πόλης, όπου θα έβλεπε προς τον ήλιο που ανατέλει. Ο Αλέξανδρος ακολούθησε αυτή τη συμβουλή, αλλά η διαδρομή λόγω του βαλτώδους εδάφους, ήταν δύσβατη. Σύμφωνα με τον Τζόνα Λέντερινγκ, «φαίνεται ότι τον Μάιο του 323» οι Βαβυλώνιοι αστρολόγοι προσπάθησαν να διατηρήσουν τον Αλέξανδρο στη ζωή προτείνοντάς του να τοποθετήσει στον θρόνο της Βαβυλώνας έναν συνηθισμένο άνθρωπο, ώστε ο συνηθισμένος άνθρωπος να φορτωθεί το μεγαλύτερο μέρος του κακού οιωνού, και όχι ο Αλέξανδρος. Οι Έλληνες, όμως, δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν τι ακριβώς εννοούσαν οι Βαβυλώνιοι.
Προφητεία του Καλανού
Ο Καλανός ήταν κατά πάσα πιθανότητα Ινδουιστής ναγκασαντχού. Οι ναγκασαντχού ήταν η ινδική ονομασία για αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν γυμνοσοφιστές. Ο Καλανός συνόδευσε τον ελληνικό στρατό κατά την έξοδο του από το Παντζάμπ, μετά από αίτημα του Αλέξανδρου. Τότε ο Καλανός ήταν 73 ετών. Ωστόσο, όταν οι υψηλές θερμοκρασίες της Περσίας, αλλά και η κούραση από τα ταξίδια του τον αποδυνάμωσαν, ενημέρωσε τον Αλέξανδρο ότι προτιμούσε να πεθάνει παρά να ζήσει ανάπηρος. Αποφάσισε να αυτοπυρποληθεί. Ο Αλέξανδρος προσπάθησε να τον αποτρέψει από το να αυτοπυρποληθεί, αλλά λόγω της επιμονής του Καλανού, ο Αλέξανδρος υπαναχώρησε και η εργασία της κατασκευής της πυράς ανατέθηκε στον Πτολεμαίο. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές ο Καλανός αυτοπυρπολήθηκε στα Σούσα το έτος 323 π.Χ. με τον Καλανό να αναφέρεται σε μεταγενέστερα έργα του ναυάρχου Νεάρχου, αλλά και σε έργο του Χάρη της Μυτιλήνης. Ο Καλανός δεν πτοήθηκε καθώς οι σύντροφοι του παρατηρούσαν με έκπληξη την αυτοπυρπόλησή του. Πριν αυτοπυρποληθεί ζωντανός, φέρεται να είπε στον Αλέξανδρο «Θα συναντηθούμε στη Βαβυλώνα». Έτσι λέγεται ότι προφήτεψε τον θάνατο του Αλέξανδρου στη Βαβυλώνα. Την εποχή του θανάτου του Καλανού, ο Αλέξανδρος δεν σχεδίαζε να κινηθεί προς τη Βαβυλώνα. Έτσι κανείς δεν κατάλαβε το βαθύτερο νόημα πίσω από αυτές τις λέξεις. Ήταν η αρρώστια και ο θάνατος του Αλεξάνδρου που έκανε τους Έλληνες να κατανοήσουν τι εννοούσε με τα λόγια του ο Καλανός.
Αίτια του θανάτου του Αλεξάνδρου
αριστερά|μικρογραφία|Η Φυλλάδα του Μεγαλεξάνδρου παρουσιάζει τη δηλητηρίαση του Μεγαλεξάνδρου. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που είναι διαθέσιμες, η αποσύνθεση του σώματος του Αλέξανδρου ξεκίνησε έξι μέρες μετά τον θάνατο του. Οι ακαδημαϊκοί υποστηρίζουν ότι ο θάνατος του Αλεξάνδρου προήλθε από αλκοολική ηπατική νόσο, πυρετό και δηλητηρίαση από στρυχνίνη, αλλά λίγα στοιχεία υποστηρίζουν αυτές τις εκδοχές. Σύμφωνα με την έκθεση της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ, η οποία δημοσιεύτηκε το 1998, ο Αλέξανδρος πιθανότατα πέθανε από τυφοειδή πυρετό. Στην αρχαία Βαβυλώνα η ελονοσία και ο τυφοειδής πυρετός ήταν συνηθισμένες ασθένειες. Την εβδομάδα πριν από τον θάνατό του, ιστορικές μαρτυρίες αναφέρουν ότι ο Αλέξανδρος εκδήλωνε ρίγη, ιδρώτες, εξάντληση και υψηλό πυρετό, τυπικά συμπτώματα διαφόρων μολυσματικών ασθενειών, συμπεριλαμβανομένου του τυφοειδούς πυρετού. Σύμφωνα με τον Ντέιβιντ Ου. Όλνταχ από το Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ, ο Αλέξανδρος παρουσίαζε επίσης "έντονο κοιλιακό άλγος, κάτι που τον έκανε να φωνάζει από αγωνία". Αυτή η εκδοχή όμως προέρχεται από την αναξιόπιστη Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου. Σύμφωνα με τον Άντριου Ν. Ουίλιαμς και τον Ρόμπερτ Άρνοτ, στις τελευταίες του μέρες ο Αλέξανδρος δεν μπορούσε να μιλήσει, κάτι που οφειλόταν σε προηγούμενο τραυματισμό του στον λαιμό του κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας της Κυρόπολης.
Μερικές από τις θεωρίες που κυκλοφορούν συχνά είναι ο θάνατος από ελονοσία ή δηλητηρίαση. Άλλες αναδρομικές διαγνώσεις περιλαμβάνουν επίσης τον θάνατο από μη μολυσματικές ασθένειες. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Άντριου Τσαγκ, υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Αλέξανδρος πέθανε από ελονοσία, καθώς είχε προσβληθεί από ελονοσία δύο εβδομάδες πριν από την έναρξη της ασθένειας ενώ έπλεε στα έλη για να επιθεωρήσει την κατασκευή αντιπλυμμηρικών έργων. Ο Τσαγκ στήριξε το επιχείρημά του στις Εφημερίδες που συνέταξε ο γραμματέας του Αλεξάνδρου, Ευμένης της Καρδίας. Ο Τσαγκ υποστήριξε επίσης σε ένα άρθρο στο Ancient History Bulletin ότι οι Εφημερίδες είναι πιθανώς ένα γνήσιο έργο. Ο Τσαγκ σημείωσε περαιτέρω ότι ο Αριανός υποστηρίζει ότι ο Αλέξανδρος είχε κατά περιόδους πυρετό στα μισά της θανατηφόρας ασθένειάς του. Η αναφορά του Αρριανού ενισχύει τη θεωρία περί θανάτου από ελονοσία, καθώς όσοι προσβάλλονται από το παράσιτο Plasmodium falciparum εμφανίζουν διαλείποντα πυρετό. Το παράσιτο αυτό είναι πιθανό να μόλυνε τον Αλέξανδρο, εξαιτίας των εκτεταμένων ταξιδιών του και της σοβαρότητας της ασθενείας του. Η εκδοχή του θανάτου από ελονοσία υποστηρίχθηκε από τον Πολ Κάρτλεντζ.
Κατά τη διάρκεια των αιώνων, όσοι υποστηρίζουν ότι ο θάνατος του Αλεξάνδρου προήλθε από δηλητηρίαση, υποστηρίζουν ότι αυτός δηλητηριάστηκε από κάποια εκ των συζύγων του, των στρατηγών του, ή από τον παράνομο ετεροθαλή αδελφό του ή τον βασιλικό κυπελλούχο. Η εκδοχή της δηλητηρίασης παρουσιάζεται ιδιαίτερα στο πολιτικά υποκινούμενο Liber de Morte Testamentoque Alexandri (Βιβλίο για τον θάνατο και τη διαθήκη του Αλεξάνδρου), το οποίο προσπαθεί να δυσφημήσει την οικογένεια του Αντίπατρου. Υποστηρίχθηκε ότι το βιβλίο συντάχθηκε από κάποιον που ανήκε στον κύκλο του Πολυπέρχοντα, όχι πριν από τον 317 π.Χ. κατά προσέγγιση. Αυτή η θεωρία έχει υποστηριχθεί από τον Ιουστίνο στο έργο Historia Philippicae et Totius Mundi Origines et Terrae Situs όπου υποστήριξε ότι ο Αντίπατρος δολοφόνησε τον Αλέξανδρο δίνοντας του ένα δηλητήριο τόσο δυνατό που «θα μπορούσε να μεταφερθεί [μόνο] στην οπλή ενός αλόγου».
Στο βιβλίο "Αλέξανδρος ο Μέγας: Ο Θάνατος ενός θεού" ο Πωλ Σ. Ντόχερτι ισχυρίστηκε ότι ο Αλέξανδρος δηλητηριάστηκε με αρσενικό από τον πιθανώς παράνομο ετεροθαλή αδελφό του Πτολεμαίο Α' Σωτήρ. Ωστόσο, αυτή η θεωρία έχει αμφισβητηθεί από τον επικεφαλής τοξικολόγο του Εθνικού Κέντρου Δηλητηριάσεων της Νέας Ζηλανδίας, Δρ. Λέο Σεπ, ο οποίος απέρριψε τη δηλητηρίαση από αρσενικό και αντίθετα πρότεινε ότι θα μπορούσε να είχε δηλητηριαστεί από ένα κρασί που προέρχεται από την ποικιλία Βέρατρον το λευκόν. Αυτό το δηλητηριώδες φυτό μπορεί να προκαλέσει παρατεταμένα συμπτώματα δηλητηρίασης, τα οποία ταιριάζουν με την εξέλιξη των γεγονότων όπως περιγράφεται στη Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου και ήταν γνωστά στους Αρχαίους Έλληνες. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό Clinical Toxicology και υποστηρίζει ότι αν ο Αλέξανδρος δηλητηριάστηκε, μάλλον δηλητηριάστηκε από την κατάποση Βέρατρου του λευκού. Αυτή η θεωρία υποστηρίζεται από τα γραπτά του αρχαίου Έλληνα ιστορικού Διόδωρου του Σικελιώτη, ο οποίος είχε καταγράψει τον Αλέξανδρο να «υποφέρει από πόνους αφού ήπιε ένα μεγάλο ποτήρι με κρασί».
μικρογραφία|«Η κηδεία του Ισκαντάρ», σελίδα από ένα [[Σαχναμέ (Περσικό Βιβλίο των Βασιλέων). Οι ιστορίες της ζωής και του θανάτου του Αλέξανδρου περιγράφονται λεπτομερώς σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του ως ηγεμόνας της περσικής αυτοκρατορίας.]]
Ο επιδημιολόγος Τζον Μαρ και ο Τσαρλς Κάλισερ υποστηρίζουν ότι ο Αλέξανδρος πέθανε από πυρετό του Δυτικού Νείλου. Αυτή η έκδοση κρίθηκε «αρκετά συναρπαστική» από τον επιδημιολόγο Τόμας Μέιδερ του Πανεπιστημίου του Ρόουντ Άιλαντ, ο οποίος ωστόσο σημείωσε ότι ο ιός του Δυτικού Νείλου τείνει να σκοτώνει ηλικιωμένους ή άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα. Η εκδοχή των Μαρ και Κάλισερ επικρίθηκε επίσης από τον Μπουρκ Α. Κούνια από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ουίνθροπ. Σύμφωνα με ανάλυση έργων άλλων συγγραφέων, ως απάντηση στην ερμηνεία των Μαρ και Κάλισερ, ο ιός του δυτικού Νείλου δεν μόλυνε ανθρώπους πριν τον 8ο αιώνα μ.Χ.
Επίσης, άλλοι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι ο θάνατος του Αλεξάνδρου προήλθε είτε από οξεία παγκρεατίτιδα που προκλήθηκε από «βαριά κατανάλωση αλκοόλ και ένα πολύ πλούσιο γεύμα», είτε από οξεία ενδοκαρδίτιδα, είτε από σχιστοσωμίαση, είτε από πορφυρία, ακόμη και από Σύνδρομο Γκιλαίν-Μπαρέ. Ο Φριτς Σαερμάιερ υποστήριξε ότι ο Αλέξανδρος πέθανε από λευχαιμία και ελονοσία. Έχει υποστηριχθεί ότι ο Αλέξανδρος πέθανε από γρίπη. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Κούνια, η συμπτωματολογία και η πορεία της νόσου του Αλεξάνδρου δεν συνάδουν με τη συμπτωματολογία που εμφανίζει ένας άνθρωπος όταν έχει γρίπη, ελονοσία, σχιστοσωμίαση ή δηλητηρίαση.
Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι ο Αλέξανδρος πέθανε από σκολίωση. Έχει συζητηθεί ότι ο Αλέξανδρος παρουσίαζε δομικές παραμορφώσεις στον αυχένα και οφθαλμοκινητικά ελλείμματα, κάτι που μπορεί να συσχετιστεί με τη συμπτωματολογία που εμφανίζει ένα άτομο με Σύνδρομο Κλίπελ-Φάιλ, μια σπάνια συγγενή σκολιωτική διαταραχή. Οι σωματικές του παραμορφώσεις και τα συμπτώματα που οδήγησαν στον θάνατό του είναι τα επιχειρήματα που πείθουν ορισμένους για την πιθανότητα ο Αλέξανδρος να πέθανε από σκολίωση. Μερικοί πιστεύουν ότι καθώς ο Αλέξανδρος αρρώστησε τις τελευταίες του μέρες, υπέφερε από προοδευτική επισκληρίδιο συμπίεση του νωτιαίου μυελού, οδηγώντας στον σε Τετραπληγία. Ωστόσο, για να υποστηριχθεί περαιτέρω η θεωρία του θανάτου από σκολίωση πρέπει να εξεταστεί λεπτομερώς το σώμα του Αλεξάνδρου
Διατήρηση του σώματος του Αλέξανδρου
δεξιά|μικρογραφία|Κηδεία του Ισκαντάρ (σε περσικό χειρόγραφο): Άνθρωποι μεταφέρουν το φέρετρο του Αλεξάνδρου. Στην εκδοχή του [[Νιζαμί, ο Ισκαντάρ αρρώστησε και πέθανε κοντά στη Βαβυλώνα. Επειδή πίστευαν ότι είχε δηλητηριαστεί, κανένα αντίδοτο δεν μπορούσε να τον σώσει.]] Μια αρχαία πηγή αναφέρει ότι χρειάστηκαν δύο ολόκληρα χρόνια για να δημιουργηθεί ένα κατάλληλο κάρο για να μεταφέρει το νεκρό σώμα του Αλέξανδρου από τη Βαβυλώνα στη Μακεδονία. Δεν είναι γνωστό πώς ακριβώς διατηρήθηκε το σώμα του σε καλή κατάσταση για περίπου δύο χρόνια πριν μεταφερθεί από τη Βαβυλώνα στην Αθήνα. Το 1889, ο Ε.Α. Ουώλις Μπατζ πρότεινε ότι το σώμα του Αλεξάνδρου τοποθετήθηκε κάτω από μια δεξαμενή με μέλι, ενώ ο Πλούταρχος υποστήριζε ότι το σώμα του περιποιήθηκαν Αιγύπτιοι ταριχευτές.
Οι Αιγύπτιοι και οι Χαλδαίοι ταριχευτές που έφτασαν στις 16 Ιουνίου 323 π.Χ. στη Βαβυλώνα λέγεται ότι επιβεβαίωσαν ότι το σώμα του Αλεξάνδρου εμφανιζόταν σαν να ήταν ακόμη ζωντανός. Αυτό το πράγμα ερμηνεύτηκε σαν επιπλοκή του τυφοειδούς πυρετού, γνωστή ως ανιούσα παράλυση, η οποία κάνει ένα άτομο να φαίνεται σαν να είναι νεκρό ενώ ακόμη είναι ζωντανό.
Τόπος ανάπαυσης
Στον δρόμο της επιστροφής της σορού του Αλεξάνδρου προς τη Μακεδονία, ένας από τους στρατηγούς του Αλέξανδρου, ο μελλοντικός ηγεμόνας Πτολεμαίος Α΄ Σωτήρ, εντόπισε το κάρο που μετέφερε το νεκρό σώμα του Αλεξάνδρου και το παρέλαβε. Στα τέλη του 322 π.Χ. ή στις αρχές του 321 π.Χ. ο Πτολεμαίος μετέφερε τη σορό του στην Αίγυπτο όπου ενταφιάστηκε στη Μέμφιδα της Αιγύπτου. Στα τέλη του 4ου ή στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ., το σώμα του Αλέξανδρου μεταφέρθηκε από τον τάφο της Μέμφιδας στην Αλεξάνδρεια όπου και τάφηκε εκ νέου. Σύμφωνα με τον Παυσανία ο Αλέξανδρος τάφηκε στην Αλεξάνδρεια γύρω στο 280 π.Χ. Αργότερα ο Πτολεμαίος Δ΄ Φιλοπάτωρ έθαψε το σώμα του Αλέξανδρου στο κοινόχρηστο μαυσωλείο της Αλεξάνδρειας. Λίγο μετά τον θάνατο της Κλεοπάτρας, τον τόπο ανάπαυσης του Αλέξανδρου επισκέφτηκε ο Αύγουστος, ο οποίος φέρεται σύμφωνα με αρχαίες πηγές να άφησε λουλούδια στον τάφο του και ένα χρυσό διάδημα στο κεφάλι του Αλέξανδρου. Τον 4ο αιώνα μ.Χ. δεν ήταν γνωστό που βρισκόταν ο τάφος του Αλέξανδρου. Ο Ιμπν Αμπντ αλ-Χακάμ, ο Αλ Μασουντί και ο Λέων ο Αφρικανός, υποστηρίζουν ότι είδαν τον τάφο του Αλεξάνδρου. Ο Λέων ο Αφρικανός υποστήριξε ότι είδε τον τάφο του Αλέξανδρου το 1491 και ο ο Τζορτζ Σάντις υποστήριξε ότι είδε τον τάφο του Αλέξανδρου στην Αλεξάνδρεια το 1611. Σύμφωνα με έναν μύθο, το σώμα του Αλέξανδρου φυλάσσεται σε μια κρύπτη κάτω από μια παλαιοχριστιανική εκκλησία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Ξέρα Χάλκης
Η Ξέρα είναι δύο μικρές βραχονησίδες της Χάλκης στο Αιγαίο πέλαγος και τα Δωδεκάνησα, οι οποίες βρίσκονται δυτικά του νησιού και της νησίδα Αλιμιάς. Ανατολικά τους είναι οι νησίδες Μακρή και Στρογγύλη ενώ ανατολικότερα η Ρόδος. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Χάλκης.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αχαΐας 2017–18
Για την αγωνιστική περίοδο 2017–18, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αχαΐας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο Νομό Αχαΐας.
Ξέρα Χάλκης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Χάλκης
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αχαΐας 2017–18
Η πρωταθλήτρια της Ε.Π.Σ. Αχαΐας έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία.
Δομή
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Αχαΐας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Πρωταθλήτρια ομάδα της Αχαΐας αναδείχτηκε ο Πανμοβριακός Ριόλου, κάτι που κατάφερε για πρώτη φορά στην ιστορία του. Η ομάδα του Πανμοβριακού κατέλαβε την πρώτη θέση τόσο στην κανονική περίοδο, όσο και στα play off, ενα μίνι πρωτάθλημα μεταξύ των 4 πρώτων της κανονικής περιόδου.
Κανονική Περίοδος
Πηγή: ΕΠΣ Αχαΐας
Play Out
Συμμετείχαν οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 12η - 15η. Λόγω του υποβιβασμού στην Α ΕΠΣΑ της Αχαϊκής, οι 2 τελευταίες ομαδες των play off υποβιβάστηκαν στη Β κατηγορία.
Γ Κατηγορία
22 ομάδες χωρισμένες σε 2 ομίλους. 9 συνολικά προβιβάστηκαν στη Β.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Αχαΐας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αχαΐας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Ιωάννης Γρηγοράκης
Ο Ιωάννης Γρηγοράκης (Πειραιάς, 1894 - 15 Απριλίου 1961) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και υπουργός σε δικτατορικές και κατοχικές κυβερνήσεις, βουλευτής το 1928.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1894, με καταγωγή από την ιστορική Οικογένεια των Γρηγοράκηδων από τη Λακωνία. Εξελέγη βουλευτής Γυθείου με τους Ανεξάρτητους Δημοκρατικούς (Α.Δ.), σε συνεργασία με το Κόμμα Φιλελευθέρων, όταν ήταν συνταγματάρχης. Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και τον Μάρτιο του 1914 ήταν Ανθυπολοχαγός Μηχανικού. Υπήρξε διοικητής του ΟΛΠ και μεταξύ άλλων ήταν Γενικός Διοικητής Αρχιπελάγους. Ήταν παντρεμένος με την Πετρούλα Γρηγοράκη (απεβίωσε το 1991) και είχαν μία κόρη, τη Σοφία. Στις 29 Αυγούστου 1925 διορίστηκε υφυπουργός Συγκοινωνίας στην κυβέρνηση Πάγκαλου. Υπήρξε επίσης υπουργός Εργασίας στην κατοχική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη από τις 7 Απριλίου 1943 όπου και παραιτήθηκε στις 5 Ιουλίου του 1943. Πέθανε στις 15 Απριλίου 1961 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Γυθείου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές 2021
Οι ομοσπονδιακές εκλογές του 2021 για το 20ό γερμανικό ομοσπονδιακό κοινοβούλιο (Μπούντεσταγκ) διεξήχθησαν στις 26 Σεπτεμβρίου 2021. Την ίδια ημέρα θα διεξαχθούν και εκλογές για τοπικά κοινοβούλια σε Βερολίνο και Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία. Μετά τις εκλογές και το τέλος της θητείας της, η Άνγκελα Μέρκελ έχει ανακοινώσει ότι θα αποσυρθεί από την ενεργό δράση, αν και θα παραμείνει καγκελάριος έως την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για την συγκρότηση κυβέρνησης συνασπισμού, που θα διαρκέσει εβδομάδες, ίσως και μήνες.
Εκλογικό σύστημα
thumb|left|150px|Ψηφοδέλτιο με δύο στήλες: Α' και Β' Τα μέλη του Μπούντεσταγκ εκλέγονται με μικτό εκλογικό σύστημα. Α' ψήφος: Τα 299 μέλη εκλέγονται με πλειοψηφικό σύστημα από 299 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, δηλαδή ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους κερδίζει τη μία έδρα της περιφέρειας. Β' ψήφος: Τουλάχιστον 299 μέλη εκλέγονται με σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης από 16 πολυεδρικές περιφέρειες, και η κατανομή των εδρών γίνεται με σύστημα Σαιντ-Λαγκού. Το εκλογικό όριο για είσοδο ενός κόμματος στο Μπούντεσταγκ είναι 5% για το σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης και 3 έδρες για το πλειοψηφικό σύστημα. Έστω ότι ένα πολιτικό κόμμα κέρδισε περισσότερες έδρες με το πλειοψηφικό (Α') από όσες δικαιούται βάσει της αναλογικής εκπροσώπησης (Β'), τότε θα του επιτραπεί να κρατήσει τις «παραπανίσιες έδρες». Σύμφωνα με τον Ομοσπονδιακό Εκλογικό Νόμο που ισχύει από το 2013, αν κάποια κόμματα κερδίσουν «παραπανίσιες έδρες» τότε στα υπόλοιπα κόμματα θα δοθούν «έδρες εξισορρόπησης», ώστε να πληρούνται οι αναλογίες της αναλογικής εκπροσώπησης των κομμάτων στο κοινοβούλιο. Συνεπώς, το Μπούντεσταγκ θα αποτελείται από τουλάχιστον 598 μέλη, συν τα πρόσθετα μέλη που θα μπουν στο κοινοβούλιο με έδρες «παραπανίσιες» ή «εξισορρόπησης».
Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι Γερμανοί πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών. Τα ψηφοδέλτια έχουν δύο στήλες. Η πρώτη (Α') είναι κατάλογος με τα ονόματα των υποψηφίων που διεκδικούν έδρα με το πλειοψηφικό σύστημα, και ο εκλογέας πρέπει να ψηφίσει έναν υποψήφιο. Η δεύτερη (Β') στήλη είναι κατάλογος με κλειστές λίστες υποψηφίων των κομμάτων που διεκδικούν έδρες αναλογικής εκπροσώπησης, και ο εκλογέας πρέπει να ψηφίσει ένα κόμμα. Δηλαδή, κάθε υποψήφιος πρέπει να ρίξει δύο ψήφους, μία Α' και μία Β'.
Οι εκλογείς έχουν τη δυνατότητα να ψηφίσουν μέσω ταχυδρομείου με επιστολική ψήφο.
Κατά την περίοδο μεταξύ των εκλογών, οι έδρες που κενώθηκαν πληρώνονται από υποψήφιο του ίδιου κόμματος. Οι έδρες ανεξάρτητων που κενώθηκαν, πληρώνονται με ειδικές εκλογές που διεξάγονται στην περιφέρειά τους.
Κόμματα
Στον παρακάτω πίνακα παρατίθενται τα κόμματα που εκπροσωπούνται στο 19ο Μπούντεσταγκ.
Δημοσκοπήσεις
Στο γράφημα απεικονίζονται τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων που έγιναν κατά την περίοδο από τις εκλογές του 2017 μέχρι τις εκλογές του 2021.
Αποτελέσματα
Τα πρώτα αποτελέσματα έδειξαν μία επικράτηση του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος με ποσοστό 25,7%. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση, η οποία συγκέντρωσε το 24% των ψήφων, το χειρότερο ποσοστό στην ιστορία του κόμματος. Τρίτο κόμμα αναδείχθηκαν οι Πράσινοι, με ποσοστό λίγο κάτω από 15%, την καλύτερη επίδοσή τους σε ομοσπονδιακές εκλογές.
Παραπομπές
2021 Κατηγορία:Εκλογές του 2021
Αλέξανδρος Βακιρτζής
Βιογραφία
Μεγαλώνοντας σ’ ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον, όπως είναι φυσικό, τα εφηβικά του χρόνια ήταν γεμάτα καλλιτεχνικές ανησυχίες. Άρχισε μουσικές σπουδές φοιτώντας στο Ωδείο σε τάξεις πιάνου και κρουστών, παράλληλα συμμετείχε σε μουσικά σύνολα της εποχής εκείνης. Σε ηλικία 18 χρονών τον κέρδισε η τέχνη της ζωγραφικής, την οποία υπηρετεί με συνέπεια μέχρι σήμερα (2015).
Από το 1975 παρουσιάζει την τέχνη του σε ατομικές εκθέσεις. Το 1982 φεύγει από την Ελλάδα για να εγκατασταθεί μόνιμα στη Γαλλία και με αφετηρία τη Γαλλία ταξιδεύει παρουσιάζοντας τη δουλειά του σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, καθώς επίσης και στην Αμερική.
Έργο και Θεματογραφία
Καλλιέργησε αρχικά έναν υπαιθρισμό στα πλαίσια του ιμπρεσιονισμού, για να στραφεί αργότερα προς το σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Κατά την τελευταία δεκαετία κινείται στα πλαίσια των αναπαραστατικών τάσεων και επικεντρώνει τις προσπάθειες του στην απόδοση αρχαίων ελληνικών γλυπτών, όπως οι μετόπες του Παρθενώνα κ.α. Έχει παρουσιάσει τα έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
Έργα του υπάρχουν στο Υπουργείο Αιγαίου και είναι μέλος του “Maison d’ artistes Paris”.
Εκθέσεις ατομικές: Διογένης 1981, 1983, Παρίσι 1984, Δημόκριτος 1987, 1991, 1992, Ζυγός 1988, Ζυγός Ουάσιγκτον 1988, κ.ά. Ομαδικές: Υδατογραφία Μόντε Κάρλο, Παρίσι 1983 και 1984.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Θεόδωρος Ντόρρος
Ο Θεόδωρος Ντόρρος (1895 - 1954) ήταν Έλληνας υπερρεαλιστής ποιητής.
Βίος
0 Θεόδωρος Ντόρρος γεννήθηκε το 1895 από ελληνοαμερικανούς γονείς. Πιθανώς πελοποννησιακής καταγωγής, απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα το Σεπτέμβριο του 1922(ή 1923). Εργάστηκε ως εμπορικός αντιπρόσωπος και διευθυντικό στέλεχος στην οικογενειακή επιχείρηση ειδών προικός ‘’Dorros Bross’’ στη Νέα Υόρκη και το Παρίσι. Στη δεκαετία του 1920 επισκέφθηκε τη Γαλλία αρκετές φορές όπου συνδέθηκε φιλικά με τον πεζογράφο Θράσο Καστανάκη. Άγνωστο πότε αποσύρθηκε με την αμερικανίδα σύζυγό του Σούζαν –αλκοολικός πλέον, και οικονομικά κατεστραμμένος μετά την οικονομική ύφεση στην Αμερική σε χωριό νοτίως του Παρισιού, οπότε και αυτοκτόνησαν μαζί τον Οκτώβριο του 1954.
Συγγραφικό έργο
Του αποδίδεται μία μόνη ποιητική συλλογή, με τίτλο, ’’Στου Γλυτωμού το Χάζι, (Παρίσι, 1930, 1931, Αθήνα, 1981) Δεκαπέντε ποιήματα, γραμμένα σε ελεύθερο στίχο  απαρτίζουν τη συλλογή του Ντόρρου, τα οποία έχουν θεωρηθεί «βιώματα της ξενιτειάς» και αλληγορία  μιας «απώλειας οντολογικής φύσεως». Οι επιρροές που απηχούνται στο έργο του προέρχονται από την ποιητική της πόλης, από τη συμβολιστική θεωρία των κοσμολογικών ‘’ανταποκρίσεων’’ και την τεχνοτροπία συγγραφής ποιημάτων σε πεζό από τον Σαρλ Μπωντλέρ, επίσης εντοπίζονται Καρυωτακικοί απόηχοι (αυτοκτονικοί απελπισία σε ποιητικές φράσεις του).
Άλλοι πάλι ερευνητές θωρούν πως η ποίηση του Ντόρρου απηχεί «[…] την εργατική τάξη […] το άτομο μέσα στην υλιστική, πολυτελή και ‘’αποικιακή κοινωνία’’» εβρισκόμενη πιο κοντά στη λογοτεχνία της κοινωνικής διαμαρτυρίας των ΗΠΑ. Ο Νάσος Βαγενάς σχολιάζει χαρακτηριστικά, «Το περιεχόμενο της ποίησης του Ντόρρου είναι έντονα τραγικό, αφού κύριο αίσθημά της είναι το αίσθημα μια οδυνηρής αποκόλλησης από την ανθρώπινη υπόσταση, της μετάπτωσης σε μια κατάσταση συγγενική προς εκείνη του ζώου» που μπορεί να αποδοθεί είτε στην επίγνωση μια απώλειας οντολογικής φύσεως ή στο αφόρητο βίωμα της ξενιτιάς που λειτουργεί «σαν σύμβολο μιας καθολικότερης αποξένωσης του ανθρώπου από την πραγματική του φύση»  Και στον Ντόρρο υπάρχει ένα αίτημα λύτρωσης και μετάβασης σε ένα αληθινό και όμορφο κόσμο, αίτημα το οποίο παρά τις εξάρσεις του ποιητή παραμένει μετέωρο. Εκτός από τη συγκεκριμένη αυτή ποιητική συλλογή, ο Ντόρρος δημοσίευσε στη εφημερίδα ‘’Αγών των Παρισίων’’ τον Φεβρουάριο του 1928 τέσσερα ποιήματα υπό τον γενικό τίτλο ‘’Μια νύχτα’’.
Επίσης του αποδίδεται μια πραγματεία με τίτλο, ‘’Intelligence’’, εκδιδόμενη στο Παρίσι στα αγγλικά το 1936 και διατιθέμενη ιδιωτικά σε περιορισμένο κύκλο φίλων του. . Χωρίζεται σε τρία μέρη : α) The End of man, =αναδρομή στους λόγους εκφυλισμού του ανθρώπινου γένους, β)Collectivism  =επιστημολογική σάρωση του προσδοκώμενου πεδίου μελέτης και, The Principal  Motives, Factors and Conditions of Collective life: το προγραμματικό μέρος.
Στο βιβλίο αυτό ο Ντόρρος αρχικά περιγράφει την παρούσα κατάσταση της κοινωνίας, ακολουθεί το προγραμματικό μέρος-εξαγγελία-προφητεία. Η εφαρμοσιμότητα του προγράμματός του, ποικίλει: με την κοινοκτημοσύνη των αγαθών συνδυάζει την κοινοκτημοσύνη των γυναικών και τον έλεγχο των γεννήσεων με την παιδοκτονία. Τέλος δεν θεωρεί αναγκαία την παρουσία των καλλιτεχνών στην ιδεώδη πολιτεία του. Δεν πρόκειται για ένα έργο συστηματικό. Ο υβριδικός του χαρακτήρας, το τοποθετεί μεταξύ κοινωνιολογίας και λογοτεχνίας και στο μεικτό γραμματολογικό είδος της ουτοπίας. Στόχος του είναι «να προτείνει εναλλακτικούς (μα εν τέλει ανεδαφικούς) τρόπους οργάνωσης μιας ιδεώδους κοινωνίας της ισότητας. Χαρακτηριστικό της απαξίωσής της από τη νεοελληνική κριτική είναι η περιφρόνηση του έργου από τον Ρένο Αποστολίδη.
Η πρόσληψη της ποιητικής συλλογής του Ντόρρου
Διανεμόμενη αρχικά δωρεάν και με όνομα που έμοιαζε με ψευδώνυμο, δεν περνά απαρατήρητη από τους Αθηναϊκούς λογοτεχνικούς κύκλους. Ο Δημήτριος Μεντζέλος, σε άρθρο του στο περιοδικό των νέων Ο Λόγος, σχετικό με τον υπερρεαλισμό και τις τάσεις του, επισημαίνει και τον Ντόρρο ως υπερρεαλίζοντα Έλληνα λογοτέχνη. Ο Μεντζέλος ήταν ο πρώτος που έχρισε τον Ντόρρο υπερρεαλιστή. Ο Αντρέ Μιραμπέλ διακρίνει υπερρεαλιστικό χαρακτήρα στην ποίηση του Ντόρρου η οποία τείνει στην ανακάλυψη του αληθινού εγώ μας. Ο Νίκος Καλαμάρης λέει πως είναι ένας πρόδρομος του Υπερρεαλισμού, όχι όμως καθαρός υπερρεαλιστής, μα που σπάει το συνειδητό συνειρμό. Ο Φώτος Γιοφύλλης τον χαρακτήρισε φουτουριστή. Ο Κώστας Μιχαηλίδης θα υπερασπιστεί τα υπερρεαλιστικά πρωτεία του Ντόρρου, τα οποία αμφισβητεί ο Γ. Μυλωνογιάννης (τα πρωτεία, όχι τον υπερρεαλιστικό χαρακτήρα της). Οι Ναπολέων Λαπαθιώτης, Ανδρέας Καραντώνης και Άρης Δικταίος διαφοροποιήθηκαν από την άποψη αυτή. Ο κριτικός Ανδρέας Καραντώνης χαρακτηρίζει ως ‘’παράδοξο’’, ‘’αστείο’’ και ‘’χαζό’’ τον τίτλο της συλλογής. Της αναγνωρίζει τα πρωτεία εκδήλωσης του μοντερνισμού, μα τα χάνει επειδή ο Ντόρρος, «δε μπόρεσε να γίνει ή δεν υπήρξε ποτέ ποιητής».