cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τσου Γιουάν
Ο Τσου Γιουάν (κινεζικά: 屈原, 340–278 π.Χ.) ήταν Κινέζος ποιητής και ιερέας ο οποίος έζησε κατά την περίοδο των εμπόλεμων κρατών στην αρχαία Κίνα. Είναι γνωστός για τον πατριωτισμό του και για την συνεισφορά του στην κλασική κινεζική ποίηση, ιδιαίτερα τα ποιήματα της ανθολογίας Τσου Τσι (επίσης γνωστή ως τα τραγούδια του νότου) τα οποία θεωρούνται ως μια από τις σπουδαιότερες συλλογές της αρχαίας κινεζικής ποίησης, ενώ κατά την παράδοση είναι ο ιδρυτής του Ντουάν (εορτασμοί των πλοίων δράκων).
Οι ιστορικές λεπτομέρειες που διασώζονται για την ζωή του είναι λιγοστές, και έχουν διατυπωθεί ενστάσεις ως προς το αν όντως ο ίδιος ήταν ο συγγραφέας του συνόλου των ποιημάτων του Τσου Τσι. Ωστόσο, είναι καθολικά αποδεκτό πως υπήρξε ο συγγραφέας του Λι Σάο το οποίο είναι το πλέον γνωστό από όλα τα ποιήματα της συλλογής. Η πρώτη ιστορική αναφορά στον Γιουάν εμφανίζεται σε ένα ποίημα του 174 π.Χ. το οποίο γράφτηκε από τον Τζια Γι, κυβερνητικό αξιωματούχο και ποιητή της δυναστείας των Χαν, ο οποίος είχε εξοριστεί από την αυτοκρατορική αυλή, και στο ποίημα αυτό εξιστορούσε πως το ίδιο συνέβη και στον Τσου Γιουάν. Η πρώτη γνωστή βιογραφία του Τσου Γιουάν εμφανίστηκε στις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ. από τον ιστορικό Σίμα Τσιέν στο έργο με τίτλο Αρχεία του μεγάλου ιστορικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι ποιητές
Άλαν Τζόουνς (οδηγός)
Ο Άλαν Τζόουνς(γεν. στη Μελβούρνη της Αυστραλίας στις 2 Νοεμβρίου του 1946) είναι Αυστραλός πρώην οδηγός αγώνων. Είναι ο 1ος οδηγός που κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 με τη Γουίλιαμς Φόρμουλα 1 το 1980 κι ο 2ος Αυστραλός που το πέτυχε αυτό ύστερα απ' τον Τζακ Μπράμπαμ. Επίσης ήταν ο τελευταίος προερχόμενος απ' τη χώρα εκείνη οδηγός που κέρδισε το Γκραν Πρι Αυστραλίας το 1980 στην πίστα του Κέιλντερ Παρκ Ρέισγουέι.
Κατηγορία:Αυστραλοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
Εμίλ Βαλντόιφελ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βαλντόιφελ («διάβολος του δάσους», στα γερμανικά) γεννήθηκε στον αριθ. 84 της Grand' Rue στο κέντρο του Στρασβούργου. Ο παππούς και ο πατέρας του ήταν και οι δύο μουσικοί. Αλλά και η μητέρα του, Flora Neubauer, Βαυαρικής καταγωγής, υπήρξε μαθήτρια του Χούμελ και είχε γνωρίσει τον Χάιντν˙ ήταν πολύ καλή τραγουδίστρια και χορεύτρια. Με καταγωγή από εβραϊκή-αλσατική οικογένεια μουσικών, το αρχικό οικογενειακό επώνυμο του Βαλντόιφελ ήταν Lévy. Ο πατέρας του, Λουί, είχε μια προσεγμένη ορχήστρα και ο αδελφός του, Λεόν, ήταν επιτυχημένος ερμηνευτής. Όταν, μάλιστα, ο Λεόν έφυγε για να σπουδάσει βιολί στο Ωδείο του Παρισιού, η οικογένεια τον ακολούθησε εκεί.
Ο Εμίλ πήρε τα πρώτα μαθήματα από τον πατέρα του και τον ντόπιο μουσικό, Γ. Χέιμπεργκερ (Joseph Heyberger). Μετά την άφιξή του στο Παρίσι, ήταν σε θέση να παρακολουθήσει βασικά μαθήματα μουσικής από τον Λοράν (Laurent) και προχωρημένα από τον Α. Μαρμοντέλ (Antoine François Marmontel). Μεταξύ των συμμαθητών του ήταν ο Μασνέ. Ο νεαρός Βαλντόιφελ υποχρεώθηκε να σταματήσει τις σπουδές του και να εργαστεί στο εργοστάσιο κατασκευής πιάνων Scholtus, λόγω της οικονομικής κατάστασης της οικογένειας, αλλά σύντομα έπιασε ένα δωμάτιο στη Rue de Bellefond για να επικεντρωθεί στη σύνθεση. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Ωδείο, η ορχήστρα τού πατέρα του έγινε από τις πιο διάσημες στο Παρίσι και ο Εμίλ κλήθηκε, συχνά, να παίξει σε σημαντικές εμφανίσεις. Σε ηλικία 27 ετών, ο Βαλντόιφελ έγινε αυλικός πιανίστας της αυτοκράτειρας Ευγενίας. Διηύθυνε, επίσης, την αυλική ορχήστρα σε κρατικές χοροεσπερίδες. Ο διορισμός του από τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ’ αποκλειστικά στη μουσική διεύθυνση των χοροεσπερίδων, τον οδήγησε στη συμμετοχή του στους μεγαλοπρεπείς χορούς του Κεραμικού (Tuileries), του Μπιαρίτς και της Κομπιέν. Στην τελευταία, μάλιστα, συνάντησε πολλούς άλλους μουσικούς και καλλιτέχνες, συνόδευσε τον αυτοκράτορα να παίζει βιολί και ήταν συμπαίκτης του Μπίσμαρκ στο μπιλιάρδο. Το 1868 νυμφεύτηκε την Célestine Dufau, πρώην τραγουδίστρια από την Τουλούζη που εμφανίστηκε στην Opéra-Comique. Απέκτησαν τρία παιδιά, τον Louis René, τον Emile René και τον Berthe. Με το ξέσπασμα του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου, ο Βαλντόιφελ στρατολογήθηκε και τοποθετήθηκε στην περιοχή Basses-Pyrénées. Μετά την ήττα της Γαλλίας, η Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία διαλύθηκε και η πατρίδα του, Αλσατία, έγινε μέρος της Γερμανίας για το υπόλοιπο της ζωής του. Μετά την Αυτοκρατορία, η ορχήστρα έπαιζε ακόμα σε προεδρικές χοροεσπερίδες στο Élysée. Τότε, ελάχιστα μέλη της γαλλικής ανώτερης κοινωνίας γνώριζαν τον Βαλντόιφελ. Έφτασε, σχεδόν, 40 ετών πριν γίνει πιο γνωστός.
Ο Βαλντόιφελ έδωσε συναυλίες σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις, όπως το Λονδίνο το 1885, το Βερολίνο το 1889, όπου απολάμβανε μια «φιλική» αντιπαλότητα με τον Στράους, και στις μεγάλες χοροεσπερίδες της Όπερας του Παρισιού, το 1890 και 1891. Συνέχισε την καριέρα του ως διευθυντής ορχήστρας και συνθέτης χορευτικής μουσικής για τις Προεδρικές χοροεσπερίδες, έως το 1899, όταν και αποχώρησε. Πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου 1915, στο σπίτι του, στην οδό Saint-Georges 37 στο Παρίσι, σε ηλικία 77 ετών. Αυτός και η σύζυγός του, που είχε πεθάνει το προηγούμενο έτος, ενταφιάστηκαν στο Κοιμητήριο Περ Λασαίζ.
Μουσικολογικά στοιχεία
Ο Βαλντόιφελ συνέθετε στο πιάνο και για το πιάνο (συχνά για εμφανίσεις στο παλάτι) πριν από την ενορχήστρωση κάθε έργου. Η τυπική ορχήστρα του αποτελείτο από έγχορδα και διπλή σειρά ξύλινων πνευστών, δύο κορνέτες, τέσσερα κόρνα, τρία τρομπόνια, και οφικλείδιο ή ευφώνιο, μαζί με κρουστά. Η μουσική του μπορεί να διακριθεί από τα βαλς και τις πόλκες του Γιόχαν Στράους Β’, καθότι χρησιμοποιεί λεπτές αρμονίες και απαλές φράσεις, σε αντίθεση με την πιο «αδρή» προσέγγιση του Στράους.
Σημειώσεις
i.  Ή Βάλντοϋφελ
ii.  Αλσατός στην πραγματικότητα, γι’ αυτό και αναφέρεται και ως Γερμανός
iii.  Λέγεται ότι, συναγωνίστηκε μαζί του στη σύνθεση βαλς, αλλά ο «αγώνας» έληξε ισόπαλος
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες
Κύπελλο Σλοβακίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Σλοβακικό Κύπελλο (σλοβακικά: Slovenský Pohar) είναι ο κύρια νοκ-άουτ διοργάνωση σλοβακικό ποδοσφαίρου. Το κύπελλο διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1961. Μέχρι το 1993, ο νικητής του Κυπέλλου Σλοβακίας θα αντιμετωπίζε τον νικητή του Τσεχικού Κυπέλλου στον τελικό Κυπέλλου της Τσεχοσλοβακίας. Ο νικητής του οποίου θα είναι εκπρόσωπος της Τσεχοσλοβακίας στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Ο νικητής κερδίζει μια θέση στο UEFA Europa League.
Κυπελλούχοι
Previous cup winners are:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυπελλο Ανδρων Σλοβακια
Χατζηγεωργίου
Το ελληνικό επώνυμο Χατζηγεωργίου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Χατζηβασιλείου
Το ελληνικό επώνυμο Χατζηβασιλείου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Μπόσι Αχαΐας
Το Μπόσι είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Πετσάκων της Δημοτικής ενότητας Καλαβρύτων του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν οικισμός της Κοινότητας Πετσάκων ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Πετσάκων του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 688 μέτρων βορειοδυτικά των Καλαβρύτων και σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από αυτά. Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 28 κάτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Μπόρκα Παβίτσεβιτς
Βιογραφία
Γεννημένη στο Κότορ, η Παβίτσεβιτς είναι απόφοιτος της Ακαδημίας Θεάτρου, Κινηματογράφου, Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης του Βελιγραδίου το 1971. Η καριέρα της στο θέατρο έχει διαρκέσει δεκαετίες. Για δέκα χρόνια, ο Παβίτσεβιτς ήταν δραματουργός στο Atelje 212. Ίδρυσε το 1981 το Θέατρο Νέας Ευαισθησίας σε ένα ζυθοποιείο του Βελιγραδίου. Από το 1984 έως το 1991 συμμετείχε στο καλλιτεχνικό κίνημα «KPGT» (Kazaliste Pozoriste Gledalisce Teatar). Ήταν θεατρικός συγγραφέας και καλλιτεχνικός διευθυντής του Δραματικού Θεάτρου του Βελιγραδίου, μέχρι να αφεθεί να φύγει το 1993 λόγω των πολιτικών της απόψεων. Εργάστηκε επίσης ως νομικός για το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου του Βελιγραδίου. Έχει εργαστεί στην οργάνωση για 20 χρόνια. Συνιδρυτής του Κύκλου του Βελιγραδίου, είναι τακτική αρθρογράφος εφημερίδων.
Είναι παντρεμένη με τον δικηγόρο ανθρωπίνων δικαιωμάτων Νίκολα Μπάροβιτς, και ζει στο Βελιγράδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι εκδότες
Puyo Puyo Tetris 2
Το Puyo Puyo Tetris 2 είναι βιντεοπαιχνίδι παζλ που αναπτύχθηκε από την Sonic Team και εκδόθηκε από τη Sega. Είναι μια άμεση συνέχεια του Puyo Puyo Tetris. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε για PlayStation 4, Xbox One, Nintendo Switch, PlayStation 5 και Xbox Series X/S τον Δεκέμβριο του 2020, με μια έκδοση των Microsoft Windows που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2021. Το παιχνίδι απέσπασε θετικές κριτικές.
Παιχνίδι
Εκτός από μια νέα ιστορία και χαρακτήρες, το παιχνίδι εισάγει νέους τρόπους παιχνιδιού, όπως μάχες δεξιοτήτων που επιτρέπουν δεξιότητες με βάση χαρακτήρες και αντικείμενα για γρήγορη αλλαγή του παιχνιδιού. Αναφέρθηκε επίσης ότι είχε καλύτερη online λειτουργία από το πρώτο παιχνίδι, επιτρέποντας περισσότερο ανταγωνισμό σε πρωταθλήματα, καθώς και νέες λειτουργίες. Στη λειτουργία Adventure, ο παίκτης θα διασχίσει έναν υπερκόσμο και θα συμμετάσχει σε μάχες δεξιοτήτων με άλλους χαρακτήρες της ιστορίας, που λειτουργεί περισσότερο σαν ένα JRPG.
Ανάπτυξη και κυκλοφορία
Στις 26 Αυγούστου 2020 κατά τη διάρκεια μιας παρουσίασης Nintendo Direct Mini, το παιχνίδι παρουσιάστηκε και ήταν προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο του 2020 για το Nintendo Switch. Αργότερα εκείνη την ημέρα, ανακαλύφθηκε ότι το παιχνίδι θα κυκλοφορούσε στις 8 Δεκεμβρίου 2020 ταυτόχρονα με τις εκδόσεις Xbox One, Xbox Series X και PlayStation 4 με την ιαπωνική έκδοση να κυκλοφορεί δύο ημέρες αργότερα. Μια έκδοση του PlayStation 5 ανακοινώθηκε επίσης και θα κυκλοφορούσε κατά τη διάρκεια των γιορτών του 2020, που αργότερα αποκαλύφθηκε ότι θα είναι η ίδια μέρα με τις άλλες εκδόσεις. Μια έκδοση των Microsoft Windows στο Steam λεγόταν ότι θα κυκλοφορήσει στις 23 Μαρτίου 2021. Μια ενημέρωση στις 14 Ιανουαρίου 2021 πρόσθεσε τον Sonic the Hedgehog από την ομώνυμη σειρά ως προσκεκλημένο χαρακτήρα. Αυτό προοριζόταν να είναι το τελευταίο έργο με τον Sonic που θα κυκλοφορήσει πριν ο ηθοποιός που τον υποδύεται, Roger Craig Smith ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τον ρόλο δύο εβδομάδες αργότερα. Ο Craig θα επιβεβαίωνε τον Μάιο του 2021 ότι τελικά θα συνέχιζε τον ρόλο. Σε μια δεύτερη ενημέρωση, που κυκλοφόρησε το 2021, προστέθηκαν τέσσερις νέοι χαρακτήρες από το Puyo Puyo 2, τα παιχνίδια Puyo Pop Fever και το Puyo Puyo Chronicle. Προστέθηκαν επιλογές προσβασιμότητας για παίκτες με αχρωματοψία, μαζί με τρία νέα τραγούδια και υποστήριξη για πολλούς παίκτες για ορισμένες λειτουργίες που προηγουμένως μπορούσαν να αναπαραχθούν μόνο σε single-player. Προστέθηκαν επίσης νέοι κανόνες πρόκλησης. Τον Μάρτιο του 2021, κυκλοφόρησε η τελική ενημέρωση, προσθέτοντας τέσσερις χαρακτήρες από τη σειρά Puyo Puyo, τη δυνατότητα για τους παίκτες Playstation 4 και Playstation 5 να συμμετέχουν στο online παιχνίδι μαζί, τέσσερα επιπλέον τραγούδια, μια λειτουργία θεατή, που επιτρέπει στους παίκτες να παρακολουθούν αγώνες στο διαδίκτυο. και μια πιο δύσκολη ρύθμιση δυσκολίας που λεγόταν "Super Spicy". Προστέθηκαν επίσης είκοσι νέα avatar.
Υποδοχή
Το παιχνίδι έλαβε "γενικά ευνοϊκές κριτικές" σύμφωνα με το Metacritic που συγκεντρώνει κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια παζλ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Sega Κατηγορία:Tetris Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Xbox Series Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 5 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo Switch Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια crossover Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2020 Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Γαστρίνωμα
Τα γαστρινώματα είναι νευροενδοκρινείς όγκοι (NET), που συνήθως εντοπίζονται στο δωδεκαδάκτυλο ή στο πάγκρεας, τα οποία εκκρίνουν γαστρίνη και προκαλούν ένα κλινικό σύνδρομο γνωστό ως σύνδρομο Zollinger-Ellison (ZES). Ένας μεγάλος αριθμός γαστρινωμάτων αναπτύσσεται στο πάγκρεας ή στο δωδεκαδάκτυλο, με σχεδόν ίδια συχνότητα, και περίπου το 10% εμφανίζονται ως πρωτοπαθή νεοπλάσματα σε λεμφαδένες της παγκρεατοδωδεκαδακτυλικής περιοχής (τρίγωνο γαστρινώματος).
Τα περισσότερα γαστρινώματα είναι σποραδικά (75%-80%), ενώ περίπου 20% έως 25% σχετίζονται με πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία τύπου 1 (MEN-1) Πάνω από το 50% των γαστρινωμάτων είναι κακοήθη και μπορούν να δώσουν μετάσταση στους περιφερειακούς λεμφαδένες και στο ήπαρ. Το ένα τέταρτο των γαστρινωμάτων σχετίζεται με πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία τύπου 1, σύνδρομο Zollinger-Ellison και πεπτικό έλκος.
Ενδείξεις και συμπτώματα
Το γαστρίνωμα στα αρχικά στάδια έχει ενδείξεις και συμπτώματα δυσπεψίας ή παρόμοια με τη νόσο του ευερέθιστου εντέρου (IBD) όπως:
Η παθοφυσιολογία
Η γαστρίνη εκκρίνεται από τα κύτταρα G. Τα κύτταρα G βρίσκονται κυρίως στο πυλωρικό άντρο αλλά μπορούν επίσης να βρεθούν στο δωδεκαδάκτυλο και στο πάγκρεας. Η κύρια λειτουργία της γαστρίνης είναι να επάγει την απελευθέρωση υδροχλωρικού οξέος (HCl) από τα βρεγματικά κύτταρα που βρίσκονται στο βυθό του στομάχου. Τα βρεγματικά κύτταρα είναι υπεύθυνα για την έκκριση υδροχλωρικού οξέως μαζί με τον εγγενή παράγοντα που συνδέεται με τη βιταμίνη Β 12 και βοηθά στην πρόσληψή της στον τελικό ειλεό. Άλλες λειτουργίες της γαστρίνης περιλαμβάνουν τη διέγερση της ανάπτυξης του γαστρικού βλεννογόνου και της γαστρικής κινητικότητας, προάγοντας τη γαστρική κένωση. Αυτοί οι μηχανισμοί της γαστρεντερικής οδού (GIT) ρυθμίζονται προς τα πάνω από το πνευμονογαστρικό νεύρο του παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος (PNS), το οποίο εκτελεί τις περισσότερες λειτουργίες του με την απελευθέρωση του νευροδιαβιβαστή ακετυλοχολίνη (Ach) και σε μικρότερο βαθμό την απελευθέρωση γαστρίνης πεπτιδική (GRP) πρωτεΐνη. Αντίθετα, οι λειτουργίες του GIT ρυθμίζονται προς τα κάτω από το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ενεργοποίησης (SNS), το οποίο εκτελεί τις λειτουργίες του κυρίως μέσω του νευροδιαβιβαστή επινεφρίνη.
Η κατανάλωση γεύματος προκαλεί διάταση του στομάχου, οδηγώντας σε διέγερση του παρασυμπαθητικού πνευμονογαστρικού νεύρου στον γαστρικό βλεννογόνο, που προκαλεί την απελευθέρωση της πρωτεΐνης GRP. Στο γαστρίνωμα, η πρωτεΐνη GRP προκαλεί μεγαλύτερες από τις κανονικές ποσότητες έκκρισης γαστρίνης, που οδηγεί σε υπερπλασία των βρεγματικών κυττάρων. Η υπερπλασία των βρεγματικών κυττάρων προκαλεί ανώμαλη απελευθέρωση HCl στο δωδεκαδάκτυλο, η οποία προκαλεί τα έλκη του δωδεκαδακτύλου. Η υπερβολική παραγωγή HCl προκαλεί επίσης υπερπερισταλτισμό, μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από υπερβολική ταχύτητα διέλευσης της τροφής μέσω του στομάχου και του εντέρου και αναστέλλει τη δραστηριότητα της λιπάσης, προκαλώντας σοβαρή λιπαρή διάρροια γνωστή ως στεατόρροια. Ομοιόμορφα η μακροχρόνια υπερέκκριση γαστρίνης διεγείρει τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων που μοιάζουν με την εντεροχρωμαφίνη (ECL). Αυτά τα κύτταρα βρίσκονται κατά μήκος του γαστρικού αυλού της πεπτικής οδού. Παίζουν κύριο ρόλο στη ρύθμιση της γαστρικής έκκρισης και της κινητικότητας όταν διεγείρονται από το νευρικό σύστημα. Αυτά τα κύτταρα σε αντάλλαγμα θα υποστούν προοδευτικές δυσπλαστικές αλλαγές ξεκινώντας από την υπερπλασία έως τη νεοπλασία σε όλο τον γαστρεντερικό σωλήνα.
Διάγνωση
Σε πολλές περιπτώσεις, το γαστρίνωμα διαγιγνώσκεται με βάση το ιστορικό του ασθενούς, το οποίο τυπικά χαρακτηρίζεται από υποτροπιάζοντα επεισόδια πεπτικού έλκους ή από σοβαρή οισοφαγίτιδα από παλινδρόμηση ή/και διάρροια ή από συμπτώματα που σχετίζονται με υπεροξέωση που δεν ανταποκρίνονται στα τυπικά θεραπευτικά σχήματα. Για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση του γαστρινώματος πρέπει να γίνει μια σειρά αιματολογικών εξετάσεων. Μία από αυτές τις εξετάσεις είναι το επίπεδο γαστρίνης στον ορό, το οποίο είναι το πιο αξιόπιστο τεστ για ασθενείς που πάσχουν από γαστρίνωμα. Τα φυσιολογικά επίπεδα γαστρίνης είναι 150 pg/mL (> 72,15 pmol/L). Συνεπώς, αυξημένα επίπεδα > 1000 pg/mL (> 480 pmol/L) καθιστούν βέβαιη τη διάγνωση του γαστρινώματος. Μια άλλη εξέταση που μπορεί να διεξαχθεί είναι η δοκιμασία διέγερσης από τη σεκρετίνη, η οποία είναι χρήσιμη σε ασθενείς που έχουν ενδείξεις και συμπτώματα του γαστρινώματος αλλά τα επίπεδα γαστρίνης είναι κάτω από < 1000 pg/mL. Συνήθως, ένας ενδοφλέβιος βλωμός που αποτελείται από σεκρετίνη 2mcg/kg και μετράται σε διαστήματα 10 λεπτών έως και 30 λεπτά συνολικά. Η σεκρετίνη είναι μια ορμόνη που απελευθερώνεται από τα δωδεκαδακτυλικά κύτταρα S που επάγουν την απελευθέρωση παγκρετικού διττανθρακικού (HCO3) που θα εξουδετερώσει το όξινο περιβάλλον λόγω των υψηλών επιπέδων γαστρίνης. Επομένως, εάν το επίπεδο γαστρίνης του ασθενούς παραμένει σταθερά υψηλό, υποδηλώνει απελευθέρωση γαστρίνης λόγω όγκου όπως το γαστρίνωμα.
Άλλες κοινώς χρησιμοποιούμενες εξετάσεις για περαιτέρω επιβεβαίωση της διάγνωσης είναι
Στιβ ντι Τζόρτζιο
Ο Στιβ Ντι Τζόρτζιο είναι Αμερικανός μουσικός, που γεννήθηκε στο Γουόκεγκαν του Ιλλινόις στις 7 Νοεμβρίου του 1967. Ως επί το πλείστον, αναλαμβάνει χρέη μπασίστα. Έχει παίξει με ορισμένα από τα μεγαλύτερα χέβι μέταλ συγκροτήματα, όπως οι Death, οι Testament, οι Obscura, οι Iced Earth και οι Obituary, όμως ο ίδιος ίδρυσε το thrash metal συγκρότημα Sadus, στο οποίο εκτός από το μπάσο παίζει και πλήκτρα και αναλαμβάνει δεύτερα φωνητικά. Πέρα από το χέβι μέταλ, έχει σχηματίσει και το τζαζ σχήμα Dark Hall.
Γαστρίνωμα
Θεραπευτική αγωγή
Η χειρουργική επέμβαση είναι θεραπεία πρώτης γραμμής στα γαστρινώματα, ωστόσο συχνά αποτυγχάνει να είναι θεραπευτική.:
Πρόγνωση
Οι ασθενείς με γαστρινώματα, που είναι επίσης γνωστό ότι αποτελούν μέρος νευροενδοκρινικών νεοπλασμάτων, πρέπει να αντιμετωπίσουν δύο παράγοντες που σχετίζονται με αυτόν τον όγκο. Πρώτον, να ελέγξουν τις υψηλές ποσότητες γαστρίνης χρησιμοποιώντας φάρμακα που αναστέλλουν την έκκρισή της. Το δεύτερο είναι η σταθεροποίηση της εξέλιξης του όγκου. Τα γαστρινώματα, σε ποσοστό 60%-90%, εξελίσσονται σε κακοήθη. Οι ασθενείς που δεν αναζητούν ιατρική θεραπεία με φάρμακα κατά του έλκους έχουν υψηλό ποσοστό υποτροπής και θανάτου λόγω της νόσου του έλκους. Η πρόγνωση του γαστρινώματος εξαρτάται από το επίπεδο των μεταστάσεων του όγκου. Εάν οι ασθενείς παρουσιάζουν ηπατικές μεταστάσεις μπορεί να έχουν υπολειπόμενη διάρκεια ζωής 1 έτους με ποσοστό επιβίωσης 5 ετών 20-30%. Σε ασθενείς με τοπικό όγκο ή τοπική λεμφική εξάπλωση το ποσοστό επιβίωσης των 5 ετών είναι 90%. Τέλος, η χειρουργική εκτομή του τοπικού όγκου θα μπορούσε να οδηγήσει σε πλήρη ίαση χωρίς υποτροπή στο 20-25% των ασθενών.
Επιδημιολογία
Το γαστρίνωμα είναι ο δεύτερος πιο κοινός λειτουργικός νευροενδοκρινικός όγκος του παγκρέατος (pNET), με ετήσια επίπτωση περίπου 0,5 έως 21,5 περιπτώσεις ανά εκατομμύριο ανθρώπων παγκοσμίως. Τα γαστρινώματα εντοπίζονται κυρίως στο δωδεκαδάκτυλο (70%) και στο πάγκρεας (25%). Τα παγκρεατικά γαστρινώματα είναι μεγαλύτερα από τα αντίστοιχα του δωδεκαδακτύλου, μπορεί να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε τμήμα του παγκρέατος και αποτελούν το 25% αυτών των όγκων. Τα γαστρινώματα είναι επίσης οι πιο συχνοί λειτουργικοί και κακοήθεις ενδοκρινικοί όγκοι του παγκρέατος. Χαρακτηρίζονται από γαστρική υπερέκκριση που οδηγεί σε πεπτικά έλκη και διάρροια, αυτή η κατάσταση είναι γνωστή ως σύνδρομο Zollinger-Ellison (ZES).
Στιβ ντι Τζόρτζιο
Δεκαετία του '80
Το 1984 ιδρύθηκαν οι Sadus στην Αντιόχ της Καλιφόρνια από τους Ντάρεν Τρέιβις, Τζον Άρεν και Στιβ Ντι Τζόρτζιο. Ο Ντι Τζόρτζιο ανέλαβε χρέη μπασίστα, κιμπορντίστα, ενώ τραγουδούσε και τα δεύτερα φωνητικά. Το ύφος του συγκροτήματος ακολουθούσε αρχικά τα χνάρια των Slayer και αργότερα ανέπτυξαν το δικό τους ύφος. Αυτή τη δεκαετία, οι Sadus ηχογράφησαν τα ντέμο "D.T.P (Death To Posers)" το 1986 και το "Certain Death" το 1987. Τα δύο ντέμο κυκλοφόρησαν ως στούντιο άλμπουμ το 2003. Το 1988, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Illusions", γνωστό και ως "Chemical Exposure", ενώ την επόμενη χρονιά ηχογράφησε το ντέμο "The Wake of Severity". Επίσης, το 1989, ο Ντι Τζόρτζιο συμμετείχε ως μπασίστας στο πρώτο άλμπουμ των Αμερικανών death metallers Autopsy με τίτλο "Severed Survival".
Γαστρίνωμα
Έρευνα
Πρόσφατα, έχουν διεξαχθεί ερευνητικές μελέτες για την αναζήτηση νέων ιατρικών προόδων σε σχέση με το γαστρίνωμα και το σύνδρομο Zollinger-Ellison. Οι πρόσφατες μελέτες έδειξαν βελτιωμένη κατανόηση της παθογένεσης των παγκρεατικών νευροενδοκρινών όγκων, ταξινομήσεις αυτών των όγκων και νέες θεραπείες/προλήψεις για τον έλεγχο των επιπέδων γαστρίνης στη γαστρεντερική οδό. Επιπλέον, ποια είναι η καλύτερη και ασφαλέστερη προσέγγιση για τους ασθενείς και η αποτελεσματικότητα της χειρουργικής επέμβασης; Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ίδια η ευρεία χρήση αναστολέων αντλίας πρωτονίων θα μπορούσε να προκαλέσει περαιτέρω υπεργαστριναιμία (αυξημένα επίπεδα γαστρίνης στο κυκλοφορικό σύστημα) μέσω αναστολής ανάδρασης. Το σώμα θα προσπαθήσει να προκαλέσει περαιτέρω απελευθέρωση όταν εξαντληθεί το επίπεδο της γαστρίνης. Μερικές από τις νέες θεραπείες μπορεί να περιλαμβάνουν φάρμακα που κατευθύνονται προς το ήπαρ, όπως εμβολισμό, χημειοεμβολισμό και ραδιοεμβολισμό, επιπλέον των προσφερόμενων επί του παρόντος θεραπειών όπως η χημειοθεραπεία, τα ανάλογα σωματοστατίνης. Άλλες θεραπείες που βρίσκονται ακόμη στην τρίτη φάση των κλινικών δοκιμών περιλαμβάνουν τη μεταμόσχευση ήπατος και τη θεραπεία με πεπτίδιο-ραδιοϋποδοχέα.
Στιβ ντι Τζόρτζιο
Δεκαετία του '90
Οι Sadus κυκλοφόρησαν το 1990 το "Swallowed In Black", το 1992 το "A Vision of Misery" και το 1997 το "Elements of Anger". Την ίδια χρονιά, εκδόθηκε μια συλλογή με τίτλο "Chronicles of Chaos", η οποία περιέχει τραγούδια από τους τρεις πρώτους δίσκους του συγκροτήματος. Επίσης, κυκλοφόρησε ένα ντέμο το 1994 με τίτλο "Red Demo".
Γαστρίνωμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Καρκίνος Κατηγορία:Παθήσεις του ενδοκρινικού συστήματος
Στιβ ντι Τζόρτζιο
Δεκαετία του '90
Ο Ντι Τζόρτζιο ίδρυσε την ίδια δεκαετία το ορχηστρικό τζαζ σχήμα Dark Hall, με το οποίο όμως ηχογράφησε μόλις δύο άτιτλα ντέμο το 1994 και το 1995.
Ο Ντι Τζόρτζιο συμμετείχε στο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament με τίτλο "The Gathering" το 1999. Η σύνθεση του συγκροτήματος αποτελούταν από μεγάλα ονόματα της χέβι μέταλ μουσικής, όπως τον ντράμερ Ντέιβ Λομπάρντο.
Δεκαετία του '00
Το 2001 ήταν ιδιαίτερα παραγωγικό για τον Στιβ Ντι Τζόρτζιο. Συμμετείχε στο ντεμπούτο-άλμπουμ με τίτλο "Rapture" του symphonic black metal και thrash metal συγκροτήματος Dragonlord. Επίσης, συμμετείχε στο δίσκο των θρύλων του power metal Iced Earth με τίτλο "Horror Show". Τέλος, ως μέλος των Testament, συμμετείχε στη συλλογή "First Strike Still Deadly", όπου το συγκρότημα επανηχογράφησε τραγούδια από τους δύο πρώτους δίσκους του, "The Legacy" και "The New Order".
Η ενασχόληση του Ντι Τζόρτζιο με το black metal συνεχίστηκε με τη συμμετοχή του σε δύο δίσκους του σουηδικού συγκροτήματος Vintersorg με τίτλο "Visions from the Spiral Generator" και "The Focusing Blur", το 2002 και το 2004 αντίστοιχα. Επίσης, το 2004, συμμετείχε στον δίσκο "Defiant Imagination" του καναδικού technical και melodic death metal συγκροτήματος Quo Vadis.
Το 2005 έπαιξε μπάσο σε δύο κομμάτια της συλλογής "Roadrunner United", όπου συμμετείχε η αφρόκρεμα των χέβι μέταλ μουσικών της δισκογραφικής εταιρείας Roadrunner Records. Συγκεκριμένα, έπαιξε άταστο μπάσο στα τραγούδια "Annihilation by the Hands of God" μαζί με τους Γκλεν Μπέντον στα φωνητικά, Ματ ΝτεΒρι στη ρυθμική κιθάρα, Ρομπ Μπάρετ επίσης στη ρυθμική κιθάρα, Τζέιμς Μέρφι στο σόλο κιθάρας και Τζόι Τζόρντισον στα τύμπανα, και στο τραγούδι "Constitution Down" με τους Κάιλ Τόμας στα φωνητικά, Ματ ΝτεΒρι και Ρομπ Μπάρετ στις ρυθμικές κιθάρες, Τζέιμς Μέρφι στο εισαγωγικό σόλο, Άντι ΛαΡοκ στο ενδιάμεσο σόλο (με τον οποίο ο Ντι Τζόρτζιο έχει ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν με τους Death στο "Individual Thought Patterns" του 1993) και Τζόι Τζόρντισον στα τύμπανα.
Το 2006, οι Sadus επέστρεψαν στην δισκογραφία με το "Out For Blood", στο οποίο ο Ντι Τζόρτζιο πειραματίστηκε για πρώτη φορά με τα φωνητικά. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στον προσωπικό δίσκο του πρώην τραγουδιστή των Skid Row, Σεμπάστιαν Μπαχ, για τον οποίο μάλιστα συμμετείχε και συνθετικά στο τραγούδι "Negative Light".
Σήμερα
Ο Ντι Τζόρτζιο αυτή τη στιγμή ασχολείται με το progressive και power metal συγκρότημα Futures End, με τους Φρεντ Μάρσαλ (πρώην μέλος των Zero Hero) στα φωνητικά, Μαρκ Πάτισον και Κρίστιαν Βέιντς στις κιθάρες και τον Τζον Άλλεν (με τον οποίο συνεργάζονται στους Sadus) στα τύμπανα. Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει ένα δίσκο το 2009 με τίτλο "Memoires of a Broken Man". Επίσης, ο Ντι Τζόρτζιο είναι μέλος του thrash/heavy metal supergroup Charred Walls of the Damned μαζί με τους Τιμ «Ripper» Όουενς στα φωνητικά, Τζέισον Σούκοφ στις κιθάρες και Ρίτσαρντ Κρίστι στα τύμπανα. Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει το ομότιτλο]ντεμπούτο του το 2010, ενώ ακολούθησε το "Cold Winds on Timeless Days" την επόμενη χρονιά. Τον Μάιο του 2011, συμμετείχε στον δίσκο "Evolution" του ελληνικού thrash metal συγκροτήματος Memorain. Επίσης, αναμένεται ο δεύτερος δίσκος των Control Denied με τίτλο "When Man and Machine Collide", τον τελευταίο δίσκο που συμμετείχε ο Τσακ Σούλντινερ, καθώς πέθανε από καρκίνο του εγκεφάλου το 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Εθνική Αγγλίας (ράγκμπι γιούνιον ανδρών)
Η εθνική ομάδα ράγκμπι γιούνιον της Αγγλίας αντιπροσωπεύει την Αγγλία στο ράγκμπι γιούνιον. Η ομάδα διοικείται από την Αγγλική Ομοσπονδία Ράγκμπι (RFU). Οι παίκτες της Αγγλίας φορούν παραδοσιακά ένα λευκό πουκάμισο με ένα τριαντάφυλλο κεντημένο στο στήθος, λευκά σορτς και σκούρες μπλε κάλτσες με λευκή επένδυση. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Στάδιο Τουίκενχαμ στο οποίο αγωνίστηκε για πρώτη φορά το 1910. Τέσσερις πρώην παίκτες έχουν τιμηθεί στην International Rugby Hall of Fame. Ένα από αυτά είναι επίσης μέλος της IRB Hall of Fame. Επτά άλλοι πρώην παίκτες είναι μέλη της IRB Hall μόνο για τα επιτεύγματά τους ως παίκτες, δύο μόνο για τα επιτεύγματά τους σε άλλους ρόλους του αθλήματος, και ένας για τα επιτεύγματα τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής.
Αγωνίζεται στο ετήσιο Πρωτάθλημα των Έξι Εθνών με τη Γαλλία, την Ιρλανδία, τη Σκωτία, την Ιταλία και την Ουαλία. Έχει κερδίσει αυτό το πρωτάθλημα συνολικά σε 28 φορές (με την προσθήκη 10 νικών), κερδίζοντας 13 φορές το Grand Slam και 25 φορές το Triple Crown, κάνοντας τους την πιο επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία του τουρνουά. Βρέθηκε στη δεύτερη θέση στον κόσμο με βάση το Διεθνές Συμβούλιο Ράγκμπι στις 26 Ιουνίου του 2017. Η Αγγλία είναι μέχρι σήμερα η μόνη ομάδα από το βόρειο ημισφαίριο που κατάφερε να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ράγκμπι, όταν κατέκτησε το τουρνουά το 2003. Ήταν επίσης φιναλίστ το 1991 και το 2007.
Ιστορία
Η ιστορία της ομάδας εκτείνεται μέχρι το 1871, όταν η αγγλική ομάδα ράγκμπι έπαιξε τον πρώτο επίσημο δοκιμαστικό αγώνα της, χάνοντας από τη Σκωτία με ένα γκολ. Η Αγγλία κυριάρχησε στο πρώην Πρωτάθλημα Εγχώριων Εθνών (μετέπειτα Έξι Εθνών) που ξεκίνησε το 1883. Μετά από το σχίσμα του ράγκμπι το 1895, η Αγγλία δεν κατάφερε να κερδίσει το πρωτάθλημα μέχρι το 1910. Η Αγγλία έπαιξε για πρώτη φορά με τη Νέα Ζηλανδία το 1905, τη Νότια Αφρική το 1906 και την Αυστραλία το 1909. Η Αγγλία ήταν μία από τις ομάδες που κλήθηκαν να λάβουν μέρος στο εναρκτήριο Παγκόσμιο Κύπελλο Ράγκμπι το 1987 και συνέχισε εμφανιζόμενη στον τελικό στο δεύτερο τουρνουά το 1991, χάνοντας 12–6 από την Αυστραλία. Μετά το Πρωτάθλημα των Έξι Εθνών του 2003, κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ράγκμπι του 2003, νικώντας την Αυστραλία 20–17 στην παράταση. Ηττήθηκε και πάλι τον τελικό το 2007, με 15–6 από τη Νότια Αφρική.
Στάδιο
Έδρα της εθνικής ομάδας αποτελεί το Στάδιο Τουίκεναμ χωρητικότητας 82.000 θεατών, που βρίσκεται στο Τουίκεναμ, προάστιο του νοτιοανατολικό Λονδίνου.
Ζαν-Ζοζέφ ντε Μοντονβίλ
Ο Ζαν-Ζοζέφ Κασανεά ντε Μοντονβίλ (Jean-Joseph Cassanéa de Mondonville, βαπτ. 25 Δεκεμβρίου 1711 – 8 Οκτωβρίου 1772) ήταν Γάλλος βιολιστής και συνθέτης της εποχής του ύστερου μπαρόκ. Αν και στις μέρες του έγινε ευρέως γνωστός -κυρίως για τα μείζονα μοτέτα του- η μουσική του ξεχάστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1990, οπότε και επανανακαλύφθηκε.
Βιογραφικά στοιχεία
Γόνος μια αριστοκρατικής οικογένειας σε παρακμή, ο Μοντοβίλ γεννήθηκε στη Ναρμπόν στη νότια Γαλλία. Το 1723 στο Παρίσι, ως προστατευόμενος της Μαρκησίας ντε Πομπαντούρ, είχε την ευκαιρία να αναλάβει αρκετά μουσικά πόστα, συμπεριλαμβανομένου κι αυτό του βιολιστή στην ορχήστρα Concert Spirituel.
Μια δεκαετία αργότερα εκδίδει το πρώτο του έργο, μια σειρά από σονάτες για βιολί, ενώ διορίζεται βιολιστής στην ορχήστρα του βασιλικού παρεκκλησίου των Βερσαλλιών. Το 1747 παντρεύεται την Anne-Jeanne Boucon, γνωστή τσεμπαλίστα της εποχής, στην οποία ο συνθέτης Ζαν-Φιλίπ Ραμώ αφιέρωσε κάποια κομμάτια του. Μέχρι το 1755 έχει συνθέσει δεκαεπτά μείζoνα μοτέτα, από τα οποία σώζονται μόνο εννέα· την εποχή του παίζονται τακτά και τυχγάνουν μεγάλης εκτίμησης. Τον ίδιο χρόνο διαδέχεται τον Πανκράς Ρουαγιέ ως μαέστρος του Concert Spirituel, ενώ στη Διαμάχη των Μπουφώνων παίρνει το μέρος της γαλλικής πλευράς.
Ανάμεσα στο έργο του ξεχωρίζουν επίσης οι εννέα σωζόμενες όπερές του, που ως επί το πλείστο πραγματεύονται υποθέσεις αρχαίων ελληνικών μύθων. Μία εξ αυτών, η Daphnis et Alcimadure είναι γραμμένη σε δικό του λιμπρέτο και μάλιστα στην Οξιτανική γλώσσα του Λανγκντόκ. Λίγες από τις όπερές του σημειώνουν επιτυχία, αφού επισκιάζονται απ' αυτές του σύγχρονού του Ραμώ, καθώς και του πατέρα της γαλλικής όπερας, Ζαν Μπατίστ Λυλί. Ο Μοντονβίλ πεθαίνει στην πόλη Μπελβίλ κοντά στο Παρίσι, στην ηλικία των 60 ετών.
Εργογραφία
thumb|Jean-Joseph Cassanéa de Mondonville
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μοντονβιλ Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Δημοτικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (Μιλάνο)
Το Δημοτικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας  (Ιταλ. Museo civico di storia naturale) που βρίσκεται στο Μιλάνο είναι ένα από τα σημαντικότερα μουσεία φυσικών επιστημών στην Ιταλία.
Ιστορική αναδρομή
Το Μουσείο ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του φιλόσοφου και συλλέκτη Τζουζέππε ντε Κριστόφορις (ιταλ. Giuseppe De Cristoforis, 1803–1837), ο οποίος κληροδότησε τη συλλογή του υπό τον όρο να κτιστεί μουσείο που θα τη φιλοξενεί. Πρώτος διευθυντής ανέλαβε ο Γκέοργκ Γιάν (γερμ. Georg Jan, ιταλ. Giorgio Jan, 1791–1866), ο οποίος επίσης δώρισε την ιδιωτική του συλλογή προς επέκταση του μουσείου. Η ίδρυση του μουσείου πραγματοποιήθηκε το έτος 1838, ενώ το κτίριο νεοκλασικού ρυθμού κτίστηκε μεταξύ 1888 και 1893. Το κτίριο καταστράφηκε εντελώς στους βομβαρδισμούς του 1943, και τα μισά εκθέματα χάθηκαν. Ξανακτίστηκε το 1952 και άνοιξε πάλι τις πύλες του για το κοινό.
Τοποθεσία
Το κτίριο βρίσκεται στην ανατολική όψη του πάρκου Giardini Pubblici Indro Montanelli, κοντά στο Πλανητάριο.
Εκθέσεις
Το Μουσείο διαθέτει είκοσι τρεις χώρους σε δύο ορόφους, ενώ φιλοξενεί περίπου εκατό σκηνικά φυσικών οικολογικών τοπίων φυτικού και ζωικού θέματος. Διαθέτει επίσης σημαντική βιβλιοθήκη, με 140.000 τόμους βιβλίων και 2.400 περιοδικά.
Οι μόνιμες εκθέσεις εμπεριέχουν θέματα από
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μιλάνο
Βαλδουίνος του Ιμπελέν
Ο Βαλδουίνος, γερμ. Baldwin, γαλλ. Baudouin d'Ibelin (αρχές της δεκαετίας του 1130 - π. 1187 ή 86/88) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν ένας σημαντικός ευγενής του Σταυροφορικού βασιλείου της Ιερουσαλήμ τον 12ο αι. Ήταν κύριος του Μιραμπέλ, του Ιμπελέν και της Ράμλα.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπαριζάν κυρίου του Ιμπελέν και της Ελβίς, κόρης και κληρονόμου του Βαλδουίνου Α΄ κυρίου της Ράμλα.
Εμφανίζεται μάρτυρας σε καταστατικά το 1148 μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ούγο. Ο Ούγος, τρίτος σύζυγος της Αγνής των Κουρτεναί (χήρας του Αμωρί Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ) απεβίωσε άτεκνος το 1169 και ο Βαλδουίνος τον διαδέχθηκε ως κύριος (καστελάνος) του Ιμπελέν και της Ράμλα. Ο Βαλδουίνος ήταν και κύριος του Μιραμπέλ (Αντιπατρίς), έτσι κράτησε τη Ράμλα και παραχώρησε το Ιμπελέν στον νεότερο αδελφό τους Μπαλιάν.
Η κόρη του Εσίβα παντρεύτηκε τον Αμωρί των Λουζινιάν και ο Βαλδουίνος τον σύστησε για πρώτη φορά στην Αυλή. Οι αδελφοί Βαλδουίνος και Μπαλιάν υποστήριξαν τον Ραϋμόνδο Γ΄ της Τουλούζης κόμη της Τρίπολης έναντι του Μιλ του Πλανσύ το 1174, ως αντιβασιλιά κατά την ανηλικιότητα του Βαλδουίνου Δ΄ του Ανζού της Ιερουσαλήμ. Οι δύο αδελφοί το 1177 ήταν παρόντες στη μάχη του Μονζιζάρ.
Ανιψιός του ήταν ο Βαλδουίνος των Ιμπελέν σενεσάλης της Κύπρου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα πριν το 1157 τη Ρισίλντ ντε Μπετσάν και είχε τέκνα:
Το 1174 ο γάμος ακυρώθηκε και ο Βαλδουίνος το 1175 έκανε δεύτερο γάμο με την Ισαβέλλα/Ελισάβετ, κόρη του Ιωάννη Γκότμαν· δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1177/78 απεβίωσε η Ισαβέλλα και το 1180 ο Βαλδουίνος έκανε τρίτο γάμο με τη Μαρία, κόρη του Ρενιέ κοντόσταυλου της Τρίπολης· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Καετάνο Ν'Τσάμα
Ο Καετάνο Ν' Τσάμα (και Καετάνο Ιντσάμα, Caetano N'Tchama, 1955-) είναι πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου. Υπήρξε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από τις 19 Φεβρουαρίου του 2000 ως τις 19 Μαρτίου του 2001. Είναι μέλος του Κόμματος για την Κοινωνική Ανανέωση (PRS).
Σταδιοδρομία
Υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών επί πρωθυπουργίας του Φρανσίσκο Φαντούλ από το 1999 ως το 2000. Στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Φαβτούλ, η οποία ορκίστηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1999, ο Ιντσάμα ήταν ένα από τα μέλη που επιλέχθηκε από την στρατιωτική χούντα του Ανσουμάνε Μανέ. Μετά την εκλογή του ηγέτη του PRS Κούμπα Ιαλά ως Προέδρου, ο Ιντσάμα, ο οποίος ήταν ο τρίτος τη τάξη στο PRS και ξάδερφος του Ιαλά, επιλέχθηκε ως πρωθυπουργός σε ψηφοφορία του PRS που έλαβε χώρα στις 24 Ιανουαρίου 2000, με 46 ψήφους υπέρ και έξι κατά. Ο Ιντσάμα μετέβη στο Ντακάρ και στο Παρίσι για λόγους υγείας στα τέλη Σεπτεμβρίου και στις αρχές Οκτωβρίου του 2000. Ήρθε σε ρήξη με τον Φαντούλ, ο οποίος τον κατηγόρησε για διαφθορά, με αποτέλεσμα ο Ιντσάμα να τον απειλήσει με προσφυγή στη δικαιοσύνη.
Κοινότητα Συκολόγου
Η Κοινότητα Συκολόγου είναι κοινότητα του Βιάννου στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 290Α - 07/10/1925 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Συκολόγος αποσπάστηκε από την κοινότητα Καλαμίου και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας.
Καετάνο Ν'Τσάμα
Σταδιοδρομία
Τον Μάρτιο του 2001 το PRS διεξήγαγε συνομιλίες με σκοπό την αντικατάσταση του πρωθυπουργού Ιντσάμα. Ο Ιαλά τον απέλυσε από πρωθυπουργό στις 19 Μαρτίου 2001, αναφέροντας ότι μια τέτοια κίνηση ήταν απαραίτητη προκειμένου να αυξηθεί η σταθερότητα και να μειωθεί η πολιτική ένταση. Συνακόλουθα ο Ιντσάμα ανέλαβε επικεφαλής της Εσωτερικής Επιτροπής Ακροάσεων και έπειτα διορίστηκε γενικός εισαγγελέας στις 6 Σεπτεμβρίου 2001.
Παραπομπές
Ντσαμα Καετανο
Κοινότητα Συκολόγου
Οικισμοί κοινότητας
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Συκολόγου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άνω Βίγλα και Τέρτσα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 396 κατοίκους.
Κοινοτάρχες
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Συκολόγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Βαλεντίν Σιλβέστροβ
Ο Βαλεντίν Βασίλιοβιτς Σιλβέστροβ (Валенти́н Васи́льович Сильве́стров, γεν. στις 30 Σεπτεμβρίου 1937) είναι Ουκρανός συνθέτης και πιανίστας της σύγχρονης κλασικής μουσικής.
Οικογένεια και εκπαίδευση
Ο Σιλβέστροφ γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1937 στο Κίεβο της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας, η οποία τότε αποτελούσε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης.
Ξεκίνησε ιδιαίτερα μαθήματα μουσικής σε ηλικία 15 ετών. Σπούδασε πιάνο στο Εσπερινό Μουσικό Σχολείο του Κιέβου από το 1955 έως το 1958 και στη συνέχεια στο Ωδείο του Κιέβου από το 1958 έως το 1964, σύνθεση υπό τον Μπόρις Λιατοσίνσκι και αρμονία και αντίστιξη υπό τον Λέβκο Ρεβούτσκι.
Στιλ
Ο Σιλβέστροφ είναι ίσως περισσότερο γνωστός για το μεταμοντέρνο μουσικό του στιλ. Μερικά, αν όχι τα περισσότερα, από τα έργα του θα μπορούσαν να θεωρηθούν νεοκλασικά και μεταμοντερνιστικά. Χρησιμοποιώντας παραδοσιακές τονικές και τροπικές τεχνικές, ο Σιλβέστροφ δημιουργεί μια μοναδική και λεπτή παλέτα από δραματικές και συναισθηματικές υφές, χαρακτηριστικά τα οποία αναφέρει ότι κατά τα άλλα θυσιάζονται σε μεγάλο μέρος της σύγχρονης μουσικής. «Δεν γράφω σύγχρονη μουσική. Η μουσική μου είναι μια απάντηση και η ηχώ αυτού το οποίο ήδη υπάρχει», έχει πει ο Σιλβέστροφ χαρακτηρίζοντας το έργο του.
Το 1974, υπό την πίεση να συμμορφωθεί τόσο με τις επίσημες αρχές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού όσο και με τον σύγχρονο μοντερνισμό, καθώς επίσης και για να ζητήσει συγγνώμη για την αποχώρησή του από μια συνάντηση συνθετών ως τρόπο διαμαρτυρίας για την εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία, ο Σιλβέστροφ επέλεξε να αποσυρθεί από τα φώτα της δημοσιότητας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισε να απορρίπτει το μέχρι τότε μοντερνιστικό του στιλ. Αντίθετα, συνέθεσε το έρχο Тихі Пісні (1977) έναν κύκλο που προοριζόταν για να ερμηνεύεται ιδιωτικά. Αργότερα, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, άρχισε επίσης να συνθέτει πνευματικά και θρησκευτικά έργα που ήταν επηρεασμένα από το ύφος της ρωσικής και της ουκρανικής ορθόδοξης λειτουργικής μουσικής. Ο Σιλβέστροφ παρουσίασε την τελική του απόρριψη της αβάν γκαρντ στα χρόνια που εργαζόταν στο Ωδείο του Κιέβου. Όταν παρουσιάστηκε ένα από τα πιο ριζοσπαστικά έργα του, ο Λιατοσίνσκι τον ρώτησε: «Σου αρέσει αυτό;» και ενώ εκείνος απάντησε καταφατικά, πρόσθεσε «αυτή η ερώτηση ριζώθηκε στην ψυχή μου».
Ο πρόσφατος κύκλος του Σιλβέστροφ για βιολί και πιάνο με τίτλο Мелодії Митєвостей, ένα σύνολο από επτά έργα που περιλαμβάνει 22 μέρη που παίζονται με τη σειρά (και που διαρκεί περίπου 70 λεπτά), μοιάζει οικείος και άπιαστος παράλληλα.
Στοιχεία του ουκρανικού εθνικισμού εμφανίζονται σε ορισμένα από τα έργα του Σιλβέστροφ, κυρίως στο χορωδιακό του έργο Δίπτυχο. Αυτό το έργο μελοποιεί τους φλογερούς πατριωτικούς στίχους του ποιήματος του Ταράς Σεβτσένκο Заповіт, το οποίο γράφτηκε το 1845 και έχει σημαντική εθνική θέση στην Ουκρανία, και ο Σιλβέστροφ το αφιέρωσε το 2014 στη μνήμη του Νιγκογιάν, ενός Αρμενοουκρανού που πέθανε το 2014 στη διάρκεια των εξεγέρσεων στην οδό Hrushevskoho και πιστεύεται ότι ήταν το πρώτο θύμα του ουκρανικών διαδηλώσεων που οδήγησαν στην Ουκρανική επανάσταση του 2014.
Φαουστίνο Ιμπαλί
Καριέρα
Γεννήθηκε στην Ιλοντέ της Πορτογαλικής Γουινέας το 1956. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μπορντό στη Γαλλία, αποφοιτώντας με μεταπτυχιακό τίτλο στην πολιτική κοινωνιολογία και την ανάπτυξη το 1988. Εν συνεχεία εργάστηκε ως ερευνητής στο Instituto Nacional de Estudos e Pesquisa στην Μπισσάου. Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του 1998–1999 ήταν σύμβουλος του πρωθυπουργού Φρανσίσκο Φαντούλ.
Στίβος στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018
Τα αγωνίσματα του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 της Ταρραγόνας διοργανώθηκαν στο Αθλητικό Στάδιο Κάμπκλαρ από τις 27 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2018. Οι αθλητές συμμετείχαν σε 35 αγωνίσματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσογειακοί Αγώνες 2018 Κατηγορία:Στίβος το 2018
Φαουστίνο Ιμπαλί
Πρώτη πρωθυπουργία
Μετά την απόλυση του Ιντσάμα από τον Ιαλά τον Μάρτιο του 2001, πρωθυπουργός διορίστηκε ο Ιμπαλί, παρά την αντίθετη άποψη της αντιπολίτευσης, η οποία απολάμβανε της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο. Η αντιπολίτευση κατέθεσε πρόταση μομφής σε βάρος του Ιμπαλί και τελικά την απέσυρε υπό όρους. Τον Δεκέμβριο ο Ιμπαλί απολύθηκε από τον Ιαλά. Ο πρόεδρος Ιαλά κατηγόρησε τον Ιμπαλί ότι έδινε χρήματα σε άλλους σκοπούς, ενώ εκείνα προορίζονταν για τις ένοπλες δυνάμεις (κατηγορία την οποία αρνήθηκε ο Ιμπαλί). Ο Ιαλά τον Απρίλιο του 2002 ζήτησε από τον Ιμπαλί να επιστρέψει τα χρήματα, προειδοποιώντας τον με φυλάκιση σε περίπτωση που δεν θα προέβαινε σε μια τέτοια ενέργεια.
Το 2003 ο Ιμπαλί ίδρυσε το Κόμμα Μανιφέστο του Λαού (PMP) με το οποίο ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές στις 19 Ιουνίου 2005, όπου έλαβε το 0,52% των ψήφων.
Ο Ιμπαλί, σύμφωνα με αναφορές, ξυλοκοπήθηκε και τέθηκε υπό κράτηση από τις δυνάμεις ασφαλείας στις 5 Ιουνίου 2009 στη διάρκεια βίαιων επεισοδίων με στόχο τους φερόμενους ως σχεδιαστές πραξικοπήματος, ανάμεσα στους οποίους οι Μπασίρο Ντάμπο και Ελντέρ Προένκα.
Δεύτερη πρωθυπουργία
Ο πρόεδρος Ζοζέ Μάριο Βαζ διόρισε ξανά τον Ιμπαλί στην πρωθυπουργία στις 29 Οκτωβρίου 2019, έπειτα από την απόλυση του Αριστίντες Γκόμες. Ο πρωθυπουργός υπέβαλε την παραίτησή του, έντεκα ημέρες μετά τον διορισμό του, στις 8 Νοεμβρίου 2019, υποκύπτοντας σε πιέσεις της ECOWAS προκειμένου να διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές στις 24 Νοεμβρίου. Οι χώρες της Δυτικής Αφρικής είχαν χαρακτηρίσει "παράνομο" τον πρωθυπουργικό διορισμό του Ιμπαλί από τον πρόεδρο Βαζ και εξέφρασαν την υποστήριξή τους στον απολυθέντα προκάτοχό του, τον Γκόμες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γουινέας-Μπισσάου
Μπαλιάν της Βηρυτού
Ο Μπαλιάν Γ΄, γαλλ. Balian (απεβ. 1247) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κύριος της Βηρυτού (1236-1247).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου της Βηρυτού και της Μελισσάνθης, κόρης του Γκυ κυρίου του Αρσούφ. Από τον πατέρα του ανέλαβε την αρχηγία των ευγενών στον Πόλεμο των Λομβαρδών και πολέμησε εναντίον των πρακτόρων του Φρειδερίκου Β΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας.
Ήταν πολεμιστής από νεαρή ηλικία. Στη μάχη του Αγκρίντι το 1232, αν και μπορούσε να μείνει στην οπισθοφυλακή με τον πατέρα του και τον βασιλιά της Κύπρου, πήγε εμπρός, δίπλα στον μικρότερο αδελφό του Ούγο διοικητή της πρώτης επίθεσης (ή στον Ανσώ ντε Μπρη διοικητής της δεύτερης επίθεσης). Εκεί κέρδισε φήμη, υπερασπίζοντας ένα πέρασμα έναντι των Λομβαρδών. Στις Πράξεις της Κύπρου μία ιστορία λέει, ότι χτύπησε έναν Λομβαρδό τόσο δυνατά, ώστε ο ίδιος έφυγε από το άλογό του.
Οδήγησε τον Οίκο του στην πολιορκία της Τύρου το 1242. Υποστηρίχθηκε από τον Φίλιππο της Νοβάρα και τον Φίλιππο του Μονφόρ και προσέλαβε μισθοφόρους και γαλέρες στην επιχείρηση.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Εσίβα ντε Μονφωκόν, κόρη του Βάλτερ του Μονμπελιάρ αντιβασιλιά της Κύπρου και κοντόσταυλου της Ιερουσαλήμ και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (1737-1740)
Η Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (5 Φεβρουαρίου 1737 - 7 Ιουνίου 1740), ήταν το πρωτότοκο παιδί και η κόρη της Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας, μελλοντικής Βασίλισσας της Ουγγαρίας και της Βοημίας, και του Φραγκίσκου Στεφάνου της Λωρραίνης.
Ζωή
Η Μαρία Ελισάβετ Αμαλία Αντωνία Ιωσηφίνα Γαβριέλλα Ιωάννα Αγάθη γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1737 στο Παλάτι Σένμπρουν της Βιέννης. Δεν υπήρξε, ωστόσο, μεγάλη ευχαρίστηση κατά τη γέννηση του παιδιού, αφού οι γονείς της ήθελαν έναν γιο και κληρονόμο.
Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Κάστρο Λάξενμπουργκ στις 7 Ιουνίου 1740, η Μαρία Ελισάβετ αρρώστησε ξαφνικά με κράμπες στο στομάχι και εμετό. Καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, οι κράμπες στο στομάχι εναλλάσσονταν με περισσότερους καινούργιους εμετούς έως ότου η μικρή Αρχιδούκισσα πέθανε εκείνο το βράδυ στις 9 μ.μ, σε ηλικία 3 ετών. Ο πατέρας της, Φραγκίσκος, ανέφερε το θάνατο του πρωτότοκου παιδιού του:
Η Μαρία Ελισάβετ ήταν το πρώτο μέλος της οικογένειας των Αψβούργων-Λορραίνης που θάφτηκε στον θόλο της Μαρίας Θηρεσίας στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης. Μία από τις νεότερες αδελφές της, η Μαρία Ελισάβετ πήρε και το όνομά της και είχε επίσης το υποκοριστικό Λιζλ.
Μαρία Φιόντοροβνα (Δάγμαρ της Δανίας)
Η Μαρία Φιόντοροβνα (γεννηθείσα Δάγμαρ, δανικά: Dagmar, Мария Фёдоровна, παλιότερη γραφή του δοθέντος πατρωνύμου: Феодоровна, Φεοντόροβνα· 26 Νοεμβρίου 1847 - 13 Οκτωβρίου 1928) ήταν Πριγκίπισσα της Δανίας και με τον γάμο της έγινε Αυτοκράτειρα της Ρωσίας ως σύζυγος του Τσάρου της Ρωσίας Αλέξανδρου Γ΄. Γιος της ήταν ο Νικόλαος Β΄, τελευταίος Τσάρος της Ρωσίας.
Γέννηση
Η Μαρία Σοφία Φρειδερίκη Δάγμαρ γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1847 στο Κίτρινο Παλάτι στην Κοπεγχάγη. Ο πατέρας της, Χριστιανός του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ, ήταν μέλος ενός σχετικά φτωχού πριγκιπικού οίκου που δεν ήταν ιδιαίτερα επιφανής αλλά αργότερα έγινε βασιλιάς της Δανίας. Η μητέρα της ήταν η Λουίζα της Έσσης-Κάσσελ. Αδέλφια της ήταν ο Φρειδερίκος Η΄, η Αλεξάνδρα, ο Γεώργιος, η Τύρα και ο Βάλντεμαρ.
Βαφτίστηκε στη Λουθηρανική πίστη και πήρε το όνομά της από τη Μαρία Σοφία της Έσσης-Κάσσελ, Χήρα Βασίλισσα της Δανίας, και από τη μεσαιωνική Δανή βασίλισσα Δάγμαρ της Βοημίας. Στο υπόλοιπο της ζωή της ήταν γνωστή ως Μαρία Φιόντοροβνα, όνομα που πήρε όταν μεταστράφηκε στην Ορθοδοξία το 1866, πριν το γάμο της με τον Αλέξανδρο Γ΄ της Ρωσίας. Στην οικογένειά της ήταν γνωστή ως "Μίννι".
Οικογένεια
ΤΟ 1864 αρραβωνιάστηκε τον Νικόλαο Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας, ο οποίος όμως αρρώστησε βαριά και λίγο πριν το θάνατό του (22 Απριλίου 1865) εξέφρασε την επιθυμία του η Δάγμαρ να παντρευτεί τον αδελφό του, Αλέξανδρο. Τον Ιούνιο του 1866, σε μια επίσκεψη στην Κοπεγχάγη, ο Τσάρεβιτς Αλέξανδρος ζήτησε επίσημα το χέρι της και στις 9 Νοεμβρίου 1866 τελέστηκε ο γάμος τους στο Αυτοκρατορικό Παρεκκλήσιο των Χειμερινών Ανακτόρων στην Αγία Πετρούπολη. Ο Αλέξανδρος Γ΄ και η Μαρία Φιόντοροβνα απέκτησαν τέκνα:
Το τέλος
thumb|left|Η Χήρα Αυτοκράτειρα Μαρία Φιόντοροβνα (δεξιά), μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της, [[Αλεξάνδρα της Δανίας|Αλεξάνδρα (στο κέντρο) και την ανιψιά της, Βικτωρία (αριστερά), Λονδίνο, 1903.]] Έχοντας πληγεί από την απώλεια του συζύγου της και μετά την αναπάντεχη δολοφονία των δυο γιων της, του Νικολάου Β΄ της Ρωσίας και του Μεγάλου Δούκα Μιχαήλ, της νύφης της Αλεξάνδρας Φιόντοροβνας, και των πέντε παιδιών του Νικολάου από τους Μπολσεβίκους, ένα νέο χτύπημα ήρθε να την ταράξει.
Τον Νοέμβριο του 1925 η αγαπημένη της αδελφή Αλεξάνδρα, Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου απεβίωσε. Αυτή ήταν και η τελευταία απώλεια που θα μπορούσε να υποφέρει. «Ήταν έτοιμη να συναντήσει τον Θεό», έγραψε ο γαμπρός της, Μέγας Δούκας Αλέξανδρος Μιχαήλοβιτς, για τα τελευταία χρόνια της Μαρίας. Στις 13 Οκτωβρίου του 1928 στο Χβιντόβρε κοντά στην Κοπεγχάγη, σε ένα σπίτι που είχε μαζί με την αδελφή της Αλεξάνδρα, η Μαρία πέθανε σε ηλικία 80 ετών, έχοντας κοντά της τις δύο κόρες της. Μετά το εξαήμερο λαϊκό προσκύνημα που έγινε στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Αλεξάνδρου Νιέφσκι της Κοπεγχάγης, η αυτοκράτειρα ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ρόσκιλε.
Το 2005 η Μαργαρίτα Β΄ της Δανίας και ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας, καθώς και οι αντίστοιχες κυβερνήσεις τους συμφώνησαν ότι η αυτοκράτειρα θα πρέπει να επιστρέψει στην Αγία Πετρούπολη, σύμφωνα με την επιθυμία της να ταφεί δίπλα στον σύζυγό της. Μια σειρά από τελετές πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 23 - 28 Σεπτεμβρίου 2006. Η νεκρώσιμη ακολουθία, στην οποία συμμετείχαν υψηλά αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένων του Διαδόχου Πρίγκιπα Φρειδερίκου της Δανίας, της Μαρίας της Δανίας και του Πρίγκιπα και της Πριγκίπισσας Μιχαήλ του Κεντ. Το πλήθος γύρω από το φέρετρο ήταν τόσο μεγάλο, ώστε ένας νεαρός Δανός διπλωμάτης έπεσε στο ταφικό όρυγμα πριν αποτεθεί εκεί το φέρετρο.