cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διεθνής Αερολιμένας Λάρνακας
Ιστορία
Σήμερα, ο Διεθνής Αερολιμένας Λάρνακας έχει εξελιχθεί σε κομβικό σημείο επιβατικών μεταφορών μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής. Η ανάδειξη της Κύπρου ως ένα από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς, οδήγησε στη σταδιακή αύξηση της αεροπορικής κίνησης του αεροδρομίου σε αριθμούς που ξεπερνούν τα 5 εκατομμύρια επιβάτες τον χρόνο. Γι' αυτό και οι κτηριακές εγκαταστάσεις δεν μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της συνεχώς αυξανόμενης αεροπορικής κίνησης. Έτσι, τέθηκε ο στόχος για την επέκταση των κτηριακών του εγκαταστάσεων και βελτίωσης των υποδομών του. Το 1998 ολοκληρώθηκαν επεκτάσεις στις αίθουσες αφίξεων και αναχωρήσεων, τέθηκε σε λειτουργία καινούριος πύργος ελέγχου, πυροσβεστικός σταθμός, νέα γραφεία και έγιναν επεκτάσεις στο δίαυλο. Έγινε ταυτόχρονη βελτίωση του οδικού δικτύου και της σύνδεσης του Αερολιμένα με το σύστημα αυτοκινητόδρομων. Οι επεκτάσεις και αναδιαμορφώσεις αποτέλεσαν προσωρινές λύσεις, γι' αυτό και λήφθηκε η απόφαση για την κατασκευή καινούριου τερματικού σταθμού σε χώρο δυτικά του παλαιού, δίπλα από τον νέο πύργο ελέγχου. Ο παλιός τερματικός σταθμός αναδιαμορφώθηκε για να χρησιμοποιείται για τις μεταφορές φορτίου (cargo), για χρήση από ιδιωτικά αεροσκάφη και για επισκέψεις επισήμων. Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός του νέου τερματικού έγινε από τη Γαλλική εταιρία Aéroports de Paris (ADP) σε συνεργασία με την Sofréavia στη Γαλλία. Λεπτομερής σχεδιασμός και προσαρμοστικές παρεμβάσεις ολοκληρώθηκαν στην Κύπρο από Κύπριους αρχιτέκτονες και μηχανικούς κάτω από την καθοδήγηση και συνεργασία με την ADP. Το αρχιτεκτονικό σχέδιο αποτέλεσε τη βάση για τις μετέπειτα εργασίες για προκήρυξη διαγωνισμού για εξεύρεση στρατηγικού επενδυτή που θα αναλάμβανε με τη μέθοδο ΒΟΤ την κατασκευή και διαχείριση των δύο Κυπριακών Διεθνών Αερολιμένων Λάρνακας και Πάφου, για περίοδο 25 ετών. Αν και η διαδικασία δημοπράτησης του έργου και η προκήρυξη διαγωνισμού για εξεύρεση στρατηγικού επενδυτή κατακρίθηκε από τα ΜΜΕ και τον πολιτικό κόσμο της Κύπρου, εντούτοις αποδείχτηκε ορθή αφού τα έργα ολοκληρώθηκαν στα πλαίσια χρονοδιαγράμματος και χωρίς ιδιαίτερη υπέρβαση των αρχικών προϋπολογισμών. Ανάμεσα στις εταιρίες που εξέφρασαν το ενδιαφέρον τους στη διαδικασία της δημοπράτησης του δύο κυπριακών αερολιμένων, συμπεριλαμβανόταν και η Βρετανική ΒΑΑ σε συνεργασία με την J & P (Ιωνάννου & Παρασκευαΐδης). Η προσφορά όμως αποσύρθηκε όταν η Κυπριακή Δημοκρατία δε δεσμεύτηκε να αποζημιώσει την εταιρία σε περίπτωση που σε αόριστο χρόνο άρχιζε η πραγματοποίση απευθείας διεθνών πτήσεων από το παράνομο αεροδρόμιο Ercan στην κατεχόμενη Κύπρο. Η διαδικασία προχώρησε και ολοκληρώθηκε (πάλι με καθυστερίσεις) με τον δεύτερο καλύτερο ενδιαφερόμενο τη Γαλλική 'Hermes' Consortium.
Νέος τερματικός
Περισσότερα από 650 εκατομμύρια Ευρώ δαπανήθηκαν από το στρατηγικό επενδυτή για την επίτευξη ενός κολοσσιαίου στόχου, να αποκτήσει η Κύπρος Αεροδρόμια εφάμιλλα των υπόλοιπων μεγάλων Ευρωπαϊκών Αεροδρομίων. Τη διαδικασία δημοπράτησης κέρδισε η κοινοπραξία γαλλικών συμφερόντων Hermes Airports. Η κοινοπραξία έχει την εξής μετοχική σύνθεση: Bouygues Batiment International (22%) Egis Projects (20%), the Cyprus Trading Corporation (11.34%), Iacovou Brothers (5.67%), Hellenic Mining (11.33%), Vancouver Airport Services (10%), Ireland's Dublin Airport Authority (Aer Rianta International) (10%), Charilaos Apostolides (5.66%) and Nice Côte d'Azur Airport (2%).
Η Hermes Airports παρέδωσε τον Νέο Τερματικό Σταθμό Επιβατών του Αεροδρομίου Λάρνακας στις 7 Νοεμβρίου 2010, λίγο νωρίτερα από ότι είχε συμφωνηθεί. Η διαχείριση του αεροδρομίου ανατέθηκε στην Hermes Airports για τα επόμενα 25 χρόνια από την ημερομηνία παράδοσης, ενώ η συμφωνία προβλέπει περαιτέρω επέκταση του αεροδρομίου ώστε να μπορεί να εξυπηρετεί πέραν των 9 εκατομμυριών επιβατών το χρόνο. Προβλέπει επίσης επέκταση και αναβάθμηση των διαύλων προσγείωσης και απογείωσης μέχρι το 2013. Ο νέος Τερματικός διαθέτει 16 αερογέφυρες για επιβίβαση και αποβίβαση (boarding bridges), 67 σημεία ελέγχου αποσκευών, 8 self-service σημεία ελέγχου αποσκευών, 48 πύλες αναχωρήσεων, 2,450 θέσεις σταύθμεσης και μπορεί να εξυπηρετήσει μέχρι και 7.5 εκατομμύρια επιβάτες το χρόνο.
Σύνδεση με το αεροδρόμιο
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Λάρνακας διαθέτει κυκλοφοριακές ρυθμίσεις που επιτρέπουν την άμεση πρόσβαση στο δίκτυο αυτοκινητόδρομων και όλες τις πόλεις της Κύπρου. Πέρα από το αυτοκίνητο και το ταξί, υπάρχει δυνατότητα πρόσβασης στο αεροδρόμιο με τα μέσα δημόσιας συγκοινωνίας. Από τη Λεμεσό η ΕΑΛ πραγματοποιεί καθημερινά πέραν των 16 δρομολογίων ενώ από τη Λευκωσία η Εταιρία Kapnos Airports πραγματοποιεί καθημερινά πέραν των 20 δρομολογίων. Τα δρομολόγια πραγματοποιούνται χωρίς ενδιάμεσους σταθμούς.
Από την Πάφο πραγματοποιούνται καθημερινά δρομολόγια προς Λεμεσό (Λ.Λ.Λ.Α ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΛΤΔ) όπου και μπορεί να γίνει μετεπιβίβαση στα Λεωφορεία της ΕΑΛ. Από την Αμμόχωστο πραγματοποιούνται καθημερινά δρομολόγια (Λ.Λ.Λ.Α ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΛΤΔ) προς την πόλη της Λάρνακας και από τη Λάρνακα πραγματοποιούνται καθημερινά αστικά δρομολόγια προς το αεροδρόμιο από την εταιρία αστικών μεταφορών Ζήνων.
Γίνονται σκέψεις για σιδηροδρομική σύνδεση του Αερολιμένα Λάρνακας με τις δύο μεγαλύτερες πόλεις της Κύπρου, αλλά η διαδικασία βρίσκεται σε πολύ πρώιμα στάδια μελέτης για τη βιωσιμότητα του εγχειρήματος. thumb|right|Ο νέος τερματικός επιβατικός σταθμός του Διεθνούς Αερολιμένα Λάρνακας. thumb|right|Ο νέος τερματικός σταθμός του Διεθνούς Αερολιμένα Λάρνακας. thumb|right|Ο παλαιός τερματικός σταθμός του Διεθνούς Αερολιμένα Λάρνακας που σήμερα λειτουργεί σαν Κτήριο Αρχηγών Κρατών. thumb|right|Ο παλαιός τερματικός σταθμός του Αερολιμένα Λάρνακας. thumb|right|Η αίθουσα αφίξεων του νέου τερματικού. thumb|right|Αίθουσα ελέγχου αποσκευών του νέου τερματικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαρνακα Λαρνακα Αερολιμενας
Γκαμπριέλ Τόρζε
Ο Γκαμπριέλ Αντρέι Τόρζε (Gabriel Andrei Torje, γενν. στις 22 Νοεμβρίου 1989) είναι Ρουμάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος μέσος για την ΑΕ Λάρισας.
Πολιτέχνικα Τιμισοάρα
Ο Τόρζε έκανε το ντεμπούτο του για την Πολιτέχνικα Τιμισοάρα κατά τη διάρκεια της σεζόν 2005-06 εναντίον της Άρτζες Πιτέστι και σκόραρε στον δεύτερο αγώνα του, εναντίον της Φάρουλ Κονστάντσα. Είχε προωθηθεί στην πρώτη ομάδα από τον Γκεόργκι Χάτζι, προπονητή της Τιμισοάρα εκείνη την εποχή.
Ντινάμο Βουκουρεστίου
Στις 15 Ιανουαρίου 2008, ο Τόρζε υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τη Ντινάμο Βουκουρεστίου, έναντι 2,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Έπαιξε τον 100ο αγώνα του στη Λίγκα 1 για τη Ντινάμο στις 6 Μαΐου 2011, σε μία ήττα εναντίον της Κλουζ.
Ουντινέζε
Στις 30 Αυγούστου 2011, υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την Ουντινέζε της Σέριε Α, για ένα ποσό που φημολογείται ότι ήταν περίπου 7 εκατομμύρια ευρώ. Έπαιξε το πρώτο αγώνα του στη Σέριε Α εναντίον της Λέτσε, στις 11 Σεπτεμβρίου του 2011, παρά το γεγονός ότι είχε μόνο πέντε ημέρες προπόνησης με τη νέα του ομάδα.
Γρανάδα (δανεισμός)
Για να πάρει περισσότερο χρόνο αγώνα, στις 8 Ιουνίου 2012, ο Τόρζε μετακινήθηκε με μονοετή δανεισμό στην Γρανάδα της Πριμέρα Ντιβισιόν. Έκανε το ντεμπούτο του για την ισπανική ομάδα στις 20 Αυγούστου, σε μία ήττα με 1-0 εναντίον της Ράγιο Βαγιεκάνο. Στα μισά της σεζόν, ο Τόρζε θεωρήθηκε ως μία από τις πιο επιτυχημένες μεταγραφές της Πριμέρα Ντιβισιόν 2012-13 και έγινε ένα σημαντικό κομμάτι της ομάδας. Επαινέθηκε για την επίδοση του στη νίκη με 1-0 επί της Ρεάλ Μαδρίτης, στις 2 Φεβρουαρίου 2013.
Εσπανιόλ (δανεισμός)
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2013, ο Τόρζε ξεκίνησε το δεύτερο ταξίδι του στην Πριμέρα Ντιβισιόν, αυτή τη φορά ως δανεικός στην ομάδα της Βαρκελώνης, Εσπανιόλ. Έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα στις 23 Σεπτεμβρίου, στη νίκη με 3-2 νίκη επί της Αθλέτικ Μπιλμπάο. Έπαιξε μόνο σε 12 αγώνες για την Εσπανιόλ, έξι στο αρχικό σχήμα και έξι ως αλλαγή, χωρίς να σκοράρει. Έτσι, η Εσπανιόλ δεν ενεργοποίησε την επιλογή αγοράς του παίκτη στο τέλος της περιόδου δανεισμού.
Μετέπειτα χρόνια
Τον Ιούνιο του 2014, η τουρκική Κόνιασπορ ανακοίνωσε το δανεισμό του Τόρζε από την Ουντινέζε για μια σεζόν. Στις 2 Αυγούστου 2015, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο δανεισμού με την Οσμάνλισπορ.
Στις 30 Ιουνίου 2016, μετακινήθηκε στην Τέρεκ Γκρόζνι για 1 εκατομμύριο ευρώ. Στις 15 Ιουλίου 2017, εντάχθηκε με δανεισμό στην Καρντεμίρ Καραμπούκσπορ. Στις 2 Φεβρουαρίου 2018, εντάχθηκε στη Ντινάμο Βουκουρεστίου μέχρι το τέλος της σεζόν 2017-18.
Την 1η Σεπτεμβρίου 2018 επέστρεψε στην Τουρκία, υπογράφοντας με τη Σίβασπορ.
Στις 4 Φεβρουαρίου 2020, υπέγραψε συμβόλαιο έξι μηνών με την ΑΕ Λάρισας.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Τόρζε υπήρξε αρχηγός της Εθνικής Ρουμανίας U21. Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ρουμανίας ανδρών σε φιλικό αγώνα εναντίον της Αλβανίας στις 3 Σεπτεμβρίου 2010.
Σημείωσε το πρώτο του διεθνές γκολ σε έναν αγώνα εναντίον της Κύπρου. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2011, σκόραρε δύο φορές στη νίκη με 2-0 επί του Λουξεμβούργου για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012. Σημείωσε τρία γκολ κατά τη διάρκεια των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014, καθώς η Ρουμανία έφτασε στα πλέι οφ, όπου αποκλείστηκε από την Ελλάδα. Δεν σκόραρε στην επιτυχημένη πορεία της Ρουμανίας για την πρόκριση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016, αλλά επελέγη στην τελική 23αδα της διοργάνωσης. Ξεκίνησε βασικός στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Ελβετίας και είχε μικρή συμμετοχή ως αλλαγή στις ήττες της Ρουμανίας από τη Γαλλία και την Αλβανία, με την τελευταία να επιβεβαιώνει τον αποκλεισμό της από τη διοργάνωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πολιτέχνικα Τιμισοάρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γρανάδα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόνιασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Οσμάνλισπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τέρεκ Γκρόζνι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καρντεμίρ Καραμπούκσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σίβασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 2 (Ρουμανία)
Οστρακιά
Η οστρακιά (γνωστή παλαιότερα και με την κοινή ονομασία σκαρλατίνα) είναι μολυσματική εξανθηματική νόσος, μια αρρώστια που συνήθως εμφανίζεται με τη μορφή (περιορισμένων πλέον) επιδημιών.
Η οστρακιά είναι μεταδοτική σε όλη την εξέλιξή της, από τα υγρά που βγαίνουν από τη μύτη και το στόμα του αρρώστου όσο και από τα μικροσκοπικά τεμάχια δέρματος που αποσπώνται από τυχόν μικρογδαρσίματα, γιατί μπορούν να μεταφέρουν το μικρόβιο της οστρακιάς από τα υγρά, που κολλούν επάνω.
Το βακτήριο που προκαλεί την οστρακιά είναι αιμολυτικός στρεπτόκοκκος της ομάδας Α (Streptococcus pyogenes), ο οποίος έχει μεγάλη αντοχή. Για τον λόγο αυτό η νόσος μπορεί να μεταδοθεί και σε ένα πρόσωπο που ήλθε σε επαφή ακόμα και με κάποιο αντικείμενο που κρατούσε ο ασθενής κατά τη διάρκεια της αρρώστιας του.
Η οστρακιά προσβάλλει κυρίως τα παιδιά ηλικίας 4 ως 10 ετών, παρατηρείται ωστόσο και σε ενηλίκους. Γενικά δεν είναι τόσο συχνή ασθένεια όσο η ιλαρά.
Η επώαση της νόσου διαρκεί από 24 ώρες μέχρι 4 ημέρες και πολύ σπάνια ως επτά. Ωστόσο έχουν περιγραφεί και κρούσματα όπου η επώαση είχε μεγαλύτερη διάρκεια, αλλά και πολύ μικρότερη, δηλαδή κράτησε μόνο μερικές ώρες, και αυτό στις βαριές μορφές.
Συμπτώματα
Η εισβολή της οστρακιάς είναι απότομη. Παρουσιάζεται με υψηλό πυρετό (39 ως 40 °C), ρίγος, τάση προς εμετό και (κατά τη βρεφική ηλικία) κάποτε με παραλήρημα ή σπασμούς. Παρατηρείται επίσης ταχυπαλμία. Στον φάρυγγα, στις αμυγδαλές, στον ουρανίσκο εμφανίζεται μία έντονη κοκκινάδα (εξάνθημα). Ο ασθενής αισθάνεται πόνο στην κατάποση. Σε κάποιες περιπτώσεις παρουσιάζεται πρήξιμο των αδένων γύρω από τον λαιμό.
Εξάνθημα
Το εξάνθημα της οστρακιάς αρχίζει από το κατώτερο μέρος της κοιλιάς και το ανώτερο του κορμού, καθώς και στο επάνω μέρος των μηρών και εξαπλώνεται γρήγορα στις δίπλες των αγκώνων, στο πρόσωπο και σε ολόκληρη την κοιλιά, φθάνοντας τελευταία (κάποτε 2 ή 3 ημέρες αργότερα) στα χέρια και στα πόδια. Δεν έχει παντού την ίδια έντονη κοκκινάδα, ούτε την ίδια διάρκεια. Χαρακτηρίζεται από μεγάλες σχετικά πλάκες, που αποτελούνται από λεπτότατες κουκίδες. Οι πλάκες αυτές δεν αφήνουν μεταξύ τους ανέπαφο δέρμα όπως στην ιλαρά. Πιεζόμενες με το δάκτυλο σβήνουν για λίγη ώρα.
Το εξάνθημα είναι δυνατό να μη φανεί στο πρόσωπο και να μη παρουσιάζει τις αρχικές μικρές κουκίδες που βρίσκονται στο σώμα, αλλά να αποτελείται από συμμετρικές ζώνες, κατακόκκινες, στο μέτωπο και στα μάγουλα. Η αντίθεση αυτή είναι γνωστή με το όνομα «σημείο του Φιλάτωφ» και χαρακτηρίζει το λεγόμενο «οστρακιώδες προσωπείο». Στις δίπλες των αγκώνων φαίνονται από την αρχή λίγες γραμμές με πιο σκούρο κόκκινο χρώμα. Αυτό λέγεται «σημείο του Μπάστια» και έχει ιδιαίτερη σημασία για τη διάγνωση της οστρακιάς.
Το εξάνθημα της οστρακιάς είναι κάποτε τόσο ελαφρό, ώστε μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Συνήθως όμως επί δύο ημέρες αυξάνεται συνέχεια και παύοντας κρατά ακόμα για μία ή δύο ημέρες την ερυθρότητά του. Στη συνέχεια αρχίζει να γίνεται ωχρότερο και σβήνει σιγά-σιγά. Ωστόσο σε μερικά κρούσματα διακρίνεται ακόμα και τη δέκατη ή τη 12η ημέρα. Κάποτε πάλι συνοδεύεται με φαγούρα που αισθάνεται ο άρρωστος στη ράχη, στην κοιλιά και στις κνήμες.
Υπόλοιπα συμπτώματα
Ο πυρετός εξακολουθεί συνέχεια στους 39 και 40 °C και αρχίζει να υποχωρεί βαθμιαία μαζί με το εξάνθημα. Πέφτει εντελώς την 8η ή 10η ημέρα. Σε αυτό το διάστημα παρατηρούνται συχνά διέγερση, παραλήρημα, σπασμοί, ανορεξία, δίψα και κάποτε γαστρεντερικά συμπτώματα (δυσκοιλιότητα ή διάρροια με εμετούς και πόνους στην κοιλιά). Αυτά τα συμπτώματα παύουν ύστερα από δύο ή τρεις ημέρες. Τα ούρα όμως είναι σπάνια και συχνά περιέχουν λεύκωμα.
Μόλις πέσει ο πυρετός μπορούμε να πούμε ότι αρχίζει η φάση της αναρρώσεως, στα ομαλά βέβαια περιστατικά. Ο φάρυγγας επανέρχεται βαθμιαία στη φυσιολογική του εμφάνιση, αν και παραμένει ακόμα κόκκινος για αρκετό διάστημα. Η όρεξη επανέρχεται, το στομάχι λειτουργεί ομαλά. Ωστόσο και τότε ακόμα χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, επειδή ο ασθενής δεν κατανοεί πως είναι ακόμα ανάγκη να διατηρήσει μία αυστηρή δίαιτα, αφού και η φάση αυτή πρέπει να θεωρείται επικίνδυνη, καθώς τότε παρουσιάζεται συνήθως η νεφρίτιδα, ως επιπλοκή.
Επιπλοκές
Την οστρακιά ακολουθούν συχνά ωτίτιδες και οξείες αδενοπάθειες. Δεν είναι σπάνιος και ο λεγόμενος οστρακιώδης ρευματισμός, που παρουσιάζεται κυρίως κατά την τρίτη ή την 4η εβδομάδα και μπορεί να διαρκέσει αρκετά: με αυτόν παρατηρούνται κάποτε και καρδιακές διαταραχές, περικαρδίτιδα και σπανιότερα ενδοκαρδίτιδα. Δεν είναι σπάνιο επίσης να μολυνθεί και το αναπνευστικό σύστημα και να παρουσιασθούν ρινοφαρυγγίτιδες, οξείες λαρυγγίτιδες και βρογχοπνευμονίες. Κάποτε παρατηρούνται αποστήματα, σκωληκοειδίτιδα, περιτονίτιδα, οστεομυελίτιδα και σε σπάνια περιστατικά γάγγραινα. Από το νευρικό σύστημα, εκτός από τη συνηθισμένη υπερδιέγερση (τα παραληρήματα), άλλες επιπλοκές είναι σπάνιες. Ωστόσο έχουν δημοσιευθεί και περιστατικά όπου παρουσιάσθηκε αφασία, παράλυση του ουρανίσκου και του λάρυγγα, ημιπληγία, αιμορραγική εγκεφαλίτιδα και μηνιγγίτιδες. Πολύ συνηθέστερη είναι η επιπλοκή της νεφρίτιδας.
Προφυλάξεις και θεραπεία
Για να μη μεταδώσει ο ασθενής τη νόσο πρέπει να απομονώνεται και όποιος τον περιποιείται ή μπαίνει στο δωμάτιό του να πλένει καλά τα χέρια του αμέσως μετά, γιατί ο στρεπτόκοκκος έχει μεγάλη αντοχή και μπορεί να μεταφέρει την οστρακιά έξω από την κατοικία και σε μεγάλη απόσταση. Και όταν ο ασθενής γίνει καλά, να μείνει όσο το δυνατό περισσότερο στο δωμάτιό του, και όταν του επιτραπεί να μεταφερθεί αλλού να απολυμανθεί επιμελώς το δωμάτιο και ό,τι έχει μέσα, καθώς και καθετί που έπιασε με τα χέρια του και έπιασαν εκείνοι που βρίσκονταν κοντά του.
Κατά τη διάρκεια της ασθένειας ο άρρωστος θα πρέπει να μείνει τουλάχιστον 10 ημέρες στο κρεβάτι και να τρέφεται κυρίως με γάλα, φρούτα και ανάλατα λαχανικά για 15 ως 20 ημέρες. Καλό είναι στην αρχή να πίνει άφθονα υγρά, νερό, λεμονάδες, πορτοκαλάδες, κ.τ.ό..
Για τη θεραπεία της οστρακιάς χρησιμοποιούνται αντιβιοτικά, και συγκεκριμένα πενικιλίνες, χορηγούμενες και με ενδομυϊκές ενέσεις. Σε περίπτωση αλλεργίας στις πενικιλίνες, η κλινδαμυκίνη ή η ερυθρομυκίνη μπορούν να χορηγηθούν με καλά αποτελέσματα. Καλό είναι να εφαρμόζεται και μια σχετική αντισηψία στον ρινοφάρυγγα. Στις βαριές κυκλοφοριακές διαταραχές χρησιμοποιούνται τα καρδιοτονωτικά και όταν υπάρχει νεφρίτιδα πρέπει να ακολουθείται η αντίστοιχη θεραπεία. Η συμπτωματική θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει ακόμα καθαρτικά, βεντούζες, κατάλληλη δίαιτα κλπ.
Μετά τη λήψη αντιβιοτικών επί 24ωρο ο ασθενής δεν πρέπει να είναι σε θέση να μεταδώσει τη νόσο, εκτός εάν εμφανισθούν στελέχη του βακτηρίου ανθεκτικά στα αντιβιοτικά. Το 2011 ένα τέτοιο ανθεκτικό στέλεχος εμφανίσθηκε στο Χονγκ Κονγκ και προκάλεσε τουλάχιστον δύο θανάτους από οστρακιά στην πόλη.
Πηγές
Οστρακια Οστρακια Κατηγορία:Δερματικές παθήσεις που σχετίζονται με βακτήρια Κατηγορία:Παιδιατρική
Κλόβις Α΄
Ο Κλόβις Α΄ ή Χλωδοβίκος Α΄ (γαλλ. Clovis I, λατιν. Chlodovechus I, περί το 466 - 27 Νοεμβρίου 511 ή 513) ήταν ο πρώτος Βασιλιάς των Φράγκων (481 - 511), ένωσε όλες τις Φραγκικές φυλές και μεταβίβασε την εξουσία στους κληρονόμους του, θεωρείται ο ιδρυτής των Μεροβίγγειων που κυβέρνησαν το Φραγκικό βασίλειο τους επόμενους δύο αιώνες. Ο Κλόβις Α΄ ήταν γιος του Χιλδερίχου Α΄ που διαδέχθηκε σε ηλικία 15 ετών (481) και της Μπασίνα της Θουριγγίας, ο παππούς του Μεροβαίος έδωσε το όνομα στη δυναστεία. Νίκησε την Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπό τον Συάγριο στη Μάχη του Σουασόν τον τελευταίο Ρωμαίο διοικητή της Γαλατίας (486), κυβέρνησε μέχρι τον θάνατό του ολόκληρη την περιοχή από την Ολλανδία μέχρι τη Βελγική Γαλατία. Κατέκτησε και άλλα μικρότερα Φραγκικά βασίλεια στα βορειοανατολικά, τους Αλαμανούς στα ανατολικά και το Βασίλειο των Βησιγότθων στα νότια. Ο Κλόβις Α΄ παρέμεινε σημαντική προσωπικότητα στην Γαλλική ιστορία σαν "ο πρώτος βασιλιάς στην περιοχή που σήμερα ονομάζουμε Γαλλία".
Ο Κλόβις ήταν ο πρώτος βασιλιάς που ένωσε τους Φράγκους και προσχώρησε στον Tριαδικό Χριστιανισμό σε αντίθεση με τους περισσότερους Γερμανικούς λαούς που ακολουθούσαν τον Αρειανισμό. Με αυτόν τον τρόπο κέρδισε τη συμπάθεια των Γάλλο-Ρωμαίων υπηκόων του. Το 493 νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα της Βουργουνδίας Κλοτίλδη η οποία ήταν χριστιανή, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μεταστροφή του Κλόβις στον χριστιανισμό (496) και αγιοποιήθηκε τόσο από την Καθολική Εκκλησία όσο και από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Κλόβις βαπτίστηκε Χριστιανός τα Χριστούγεννα του 508 από τον επίσκοπο της Ρενς με την υποστήριξη της Ρώμης, έβαλε τα θεμέλια για την ανάδειξη του Φραγκικού κράτους σε Ευρωπαϊκή δύναμη. Η μεταστροφή του Κλόβις στον χριστιανισμό ενοποίησε όλους τους Φραγκικούς λαούς που ζούσαν στην περιοχή που σήμερα ορίζεται ως Γαλλία, Γερμανία και Βέλγιο σε μια μεγάλη αυτοκρατορία, την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Καρλομάγνος θα στεφτεί ο πρώτος αυτοκράτορας τρεις αιώνες αργότερα από τον επίσκοπο της Ρώμης (800), θα ακολουθήσει στα μέσα του 10ου αιώνα ο Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η άνοδος της οικογένειας του
Ο Κλόβις Α΄ στη διάρκεια της μάχης του Τολμπιάκ υποσχέθηκε να εγκαταλείψει τον παγανισμό και να ασπαστεί τον θεό της συζύγου του αν κέρδιζε τους Αλαμαννούς, ο Γρηγόριος Τουρώνης καταγράφει τη μάχη τον 15ο χρόνο της βασιλείας του (496). Τον 5ο αιώνα υπήρχαν στην περιοχή αμέτρητα Φραγκικά κρατίδια. Οι Σάλιοι ήταν οι πρώτοι Φράγκοι που εγκαταστάθηκαν στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία αρχικά στο Δέλτα του Μεύση, αργότερα επεκτάθηκαν στην Βόρεια Βραβάντη, την Αμβέρσα και τη Λιμβουργία στις Κάτω Χώρες. Αργότερα κατέκτησαν τη Βελγική Γαλατία που ήταν η βορινότερη Ρωμαϊκή επαρχία ελέγχοντας τον δρόμο ανάμεσα στη Βουλώνη και την Κολωνία. Ο Κλόβις Α΄ με έδρα την περιοχή αυτή επεκτάθηκε δυτικότερα, κατέκτησε το Τουρναί, το Αρτουά και το Καμπραί ελέγχοντας μία περιοχή που έφτανε μέχρι τον ποταμό Σομ.
Ο προπάππους του Κλόβις Κλοντιόνε καταγράφεται σαν ο πρώτος βασιλιάς των Φράγκων που πολέμησε με στρατό στη βόρεια Γαλατία. Ο πατέρας του Χιλδέριχος Α΄ συμμάχησε με τον Ρωμαίο στρατηγό στην Γαλατία Αιγίδιο και νίκησε τους Βησιγότθους στην Ορλεάνη, πέθανε (481) και τον διαδέχθηκε ο Κλόβις σε ηλικία 15 ετών. Πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Χιλδέριχος και ο Κλόβις ήταν Ρωμαίοι στρατιωτικοί αρχηγοί στη Βελγική Γαλατία υπό τις διαταγές του ανώτατου Ρωμαίου στρατηγού. Οι Φράγκοι του Τουρναί με τη βοήθεια του Αιγίδιου κατέκτησαν σταδιακά όλες τις γειτονικές περιοχές. Όταν πέθανε ο Φλάβιος Αέτιος (454) η αυτοκρατορική εξουσία στην περιοχή έπεσε κατακόρυφα, οι Βουργουνδοί και οι Βησιγότθοι δημιούργησαν ανεξάρτητα βασίλεια. Στο τμήμα της Γαλατίας που παρέμεινε σε Ρωμαϊκό έλεγχο δημιουργήθηκε ανεξάρτητο βασίλειο με τον γιο του Αιγίδιου Συάγριο.
Μάχη του Σουασόν
thumb|200px|left|Η βάπτιση του Κλόβις Α΄ σε άγαλμα από ελεφαντόδοντο (περί το 870). Ο θάνατος του κυβερνήτη του Τουρναί καταγράφεται το 481, τον διαδέχθηκε ο 16χρονος γιος του Κλόβις, ο στρατός του δεν απαριθμούσε περισσότερους από 500 άνδρες. Το 486 ο Κλόβις Α΄ ξεκίνησε τις προσπάθειες να επεκτείνει το βασίλειό του, συμμάχησε με τον κυβερνήτη του Καμπραί και άλλον έναν Φράγκο ηγεμόνα τον Χάλαρικ. Οι τρεις Γαλάτες αρχηγοί βάδισαν εναντίον του Γαλατό-Ρωμαϊκού στρατού στη Σουασόν, λίγο πριν τη μάχη ο Χάλαρικ αποστάτησε και αρνήθηκε να πολεμήσει. Οι Φράγκοι συνέτριψαν τους Ρωμαίους στη "μάχη του Σουασόν" (486) παρά την αποστασία, ο Συάγριος δραπέτευσε στην αυλή του Αλάρικ Β΄. Η νίκη αυτή διέλυσε την Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η εξουσία της περιορίστηκε μονάχα στην Ιταλία. Μετά τη μάχη ο Κλόβις συνέλαβε τον προδότη Χάλαρικ και τον φυλάκισε μαζί με το γιο του. Ο Κλόβις Α΄ δεν είχε την υποστήριξη του Γαλατικού κλήρου και λεηλάτησε όλες τις εκκλησίες στην Ρωμαϊκή επικράτεια, ο επίσκοπος της Ρενς του ζήτησε να επιστρέψει τα κλεμμένα και ο νεαρός βασιλιάς που ήθελε καλές σχέσεις με τον κλήρο ανταποκρίθηκε θετικά. Παρά την πανίσχυρη θέση του πολλές Ρωμαϊκές πόλεις αρνήθηκαν την υποταγή, η Βερντέν καταλήφθηκε μετά από σύντομη πολιορκία ενώ το Παρίσι αντιστάθηκε σκληρά πολλά χρόνια, ίσως πέντε. Ο Κλόβις Α΄ μετέφερε την πρωτεύουσά του στο Παρίσι και ίδρυσε ένα αβαείο αφιερωμένο στους Αγίους Πέτρο και Παύλο στην νότια όχθη του Σηκουάνα. Ο Κλόβις αναγνώρισε σύντομα ότι χωρίς τη βοήθεια της εκκλησίας δεν μπορούσε να εδραιώσει την εξουσία του γι' αυτό αναζήτησε μια χριστιανή σύζυγο. Ενσωμάτωσε πολλούς άνδρες του Συάγριου στον στρατό του, το Ρωμαϊκό βασίλειο πέρασε ολόκληρο στον έλεγχο του τη χρονιά που μετακίνησε μερικούς Θουρήγγιους στα σύνορα με το Βασίλειο των Βουργουνδών.
Αλαμαννοί, Βουργουνδοί και Αρμορική
thumb|250px|right|Οι κατακτήσεις του Κλόβις Α΄. Ο Κλόβις Α΄ συμμάχησε με τους Οστρογότθους όταν ο Θεοδώριχος ο Μέγας παντρεύτηκε την αδελφή του Αυδοφλέδα. Την ίδια χρονιά ο Χιλπέριχος Β΄ της Βουργουνδίας δολοφονήθηκε από τον αδελφό του Γκουντομπάντ, στην Βουργουνδία ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος. Ο Γκουντομπάντ προσπάθησε να πνίξει την ανεψιά του Χρόνα που αποσύρθηκε σε μοναστήρι, η αδελφή της Κλοτίλδη δραπέτευσε στην αυλή του θείου της Γοδεγίσελου, αδελφού του Χιλπέριχου Β΄ και του Γκουντομπάντ. Ο Γοδεγίσελος συμμάχησε με τον Κλόβις για να αντιμετωπίσει τον αδελφό του, του πρόσφερε για γάμο την ανεψιά του Κλοτίλδη. Οι Αλαμανοί έκαναν μεγάλη επίθεση (496), στο πλευρό τους ήταν μερικοί Σάλιοι και Ριπουάριοι Φράγκοι, οι στρατοί τους συναντήθηκαν με τον Κλόβις Α΄ στο ισχυρό κάστρο του Τολμπιάκ. Στη διάρκεια της μάχης οι Φράγκοι είχαν βαριές απώλειες, ο Κλόβις Α΄ υποσχέθηκε απελπισμένος να ασπαστεί τη θρησκεία της συζύγου του αν κατορθώσει να νικήσει τους Αλαμαννούς. Με τη βοήθεια των Ριπουάριων Φράγκων μπόρεσε αμέσως μετά να ανατρέψει την κατάσταση και να βγει αυτός ο μεγάλος νικητής στη "μάχη του Τολμπιάκ" (496). Ο Κλόβις Α΄ αμέσως μετά έγινε χριστιανός όπως υποσχέθηκε και ανάγκασε τους αιχμαλώτους του, τον αποστάτη Χάλαρικ και τον γιο του να αποσυρθούν σε μοναστήρι.
ΤΟ τέλος
Ο Κλόβις Α΄ συγκάλεσε λίγο πριν από τον θάνατο του Σύνοδο στην Ορλεάνη προκειμένου να δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς ανάμεσα στην εκκλησία και το Στέμμα, ήταν το "Πρώτο Συμβούλιο της Ορλεάνης" στο οποίο συμμετείχαν 33 επίσκοποι. Το Συμβούλιο καθόρισε τα ατομικά δικαιώματα και υποχρεώσεις σχετικά με την εκκλησία σε 31 βαθμούς, η εφαρμογή έγινε ισότιμα ανάμεσα σε Φράγκους και Ρωμαίους. Οι ιστορικοί καταγράφουν τον θάνατό του επίσημα στις 27 Νοεμβρίου 511, η Βίβλος των Ποντιφήκων τον αναφέρει ωστόσο αργότερα ζωντανό (513) οπότε η πραγματική ημερομηνία του θανάτου του είναι αβέβαιη. Τα λείψανα του μεταφέρθηκαν στο αβαείο της Αγίας Γενοβέφας στο Παρίσι, τον 18ο αιώνα μεταφέρθηκαν στην Βασιλική Σαιν-Ντενί. Το βασίλειο του μοιράστηκε ανάμεσα στους τέσσερις γιους του Θευδέριχο, Χλωδόμηρο, Χιλδεβέρτο και Χλωτάριο. Η διαίρεση αυτή δημιούργησε νέες πολιτικές οντότητες όπως τα βασίλεια του Ρεμς, της Ορλεάνης, του Παρισιού και του Σουασόν που θα διατηρηθούν μέχρι το τέλος της δυναστείας των Μεροβιγγείων (751). Ο Καρλομάγνος και η δυναστεία του θα συνεχίσουν αργότερα την ίδια τακτική με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ανατολικά και δυτικά βασιλικά κέντρα, οι πολιτικές οντότητες θα είναι το Βασίλειο της Γαλλίας, τα αμέτρητα Γερμανικά κράτη, η Βουργουνδία και η Λοθαριγγία.
Βάπτιση
thumb|Ο Χλωδοβίκος Α΄ βασιλιάς της Γαλλίας από τον François-Louis Dejuinne (1786–1844) Ο Κλόβις Α΄ ήταν παγανιστής αλλά οι Φράγκοι υπήκοοι του ήταν Αρειανιστές, η αίρεση του Αρείου πίστευε ότι ο Ιησούς δεν ήταν πραγματικός θεός αλλά δημιούργημα του πατέρα του. Η Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας (325) καταδίκασε τον Αρειανισμό σαν Αίρεση, έρχεται σε αντίθεση με την Καθολική θρησκεία που πιστεύει ότι ο Πατήρ Θεός, ο Ιησούς Χριστός και το Άγιο Πνεύμα είναι το ίδιο πρόσωπο σε τρεις όψεις. Ο επίσκοπος Ουλφίλας που εκχριστιάνισε τους Γότθους τον 4ο αιώνα μ.χ. τους οδήγησε στον Αρειανισμό, την εποχή του Κλόβις Α΄ η συντριπτική πλειοψηφία των Γαλατών χριστιανών ήταν Αρειανιστές, οι Καθολικοί ήταν μειοψηφία. Η σύζυγος του Κλόβις Κλοτίλδη ήταν ωστόσο Καθολική παρά το γεγονός ότι στην αυλή της βρισκόταν ανάμεσα σε Αρειανιστές, προσπαθούσε να πείσει τον Κλόβι να βαπτιστεί Καθολικός αλλά εκείνος αρνήθηκε επίμονα. Η Κλοτίλδη βάπτισε τον πρώτο τους γιο Καθολικό χωρίς να το γνωρίζει ο Κλόβις αλλά εκείνος πέθανε αμέσως μετά, το ίδιο συνέβη και με τον δεύτερο γιο. Ο Κλόβις Α΄ αυτά αποφάσισε να βαπτιστεί ο ίδιος στην Καθολική Εκκλησία μετά τη νίκη του επί των Αλαμανών στη "μάχη του Τολμπιάκ" (496 ή 506 ή 508). Η βάπτισή του έγινε σε μία μικρή εκκλησία που βρισκόταν στα περίχωρα του γειτονικού αβαείου του Αγίου Ρεμίγιου στην Ρενς, ένα άγαλμα που περιγράφει τη βάπτισή του από τον Άγιο Ρεμίγιο βρίσκεται εκεί και διατηρείται μέχρι σήμερα. Ο Γρηγόριος του Τουρ περιγράφει με λεπτομέρεια τα γεγονότα σχετικά με τη βάπτιση του Κλόβις αρκετά χρόνια αργότερα τον 6ο αιώνα.
Η βάπτιση του Φράγκου βασιλιά σαν Καθολικού ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός για την ιστορία της Δυτικής και της Κεντρικής Ευρώπης καθώς ο Κλόβις Α΄ είχε υπό την εξουσία του όλους τους Γαλάτες. Η Καθολική Εκκλησία πρόσφερε σημαντικά πλεονεκτήματα στον Κλόβις που διακρίθηκε από τους υπόλοιπους ηγεμόνες της Δυτικής Ευρώπης. Η μεταστροφή του στην Καθολική μορφή του χριστιανισμού τον βοήθησε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα υπόλοιπα Γερμανικά κρατίδια όπως τους Βησιγότθους και τους Βανδάλους οι οποίοι από παγανιστές είχαν γίνει Αρειανοί. Η Γαλατό-Ρωμαϊκή αριστοκρατία που ήταν Καθολική τον βοήθησε στην εκστρατεία του εναντίον των Βησιγότθων που πέτυχε μεγάλη νίκη (507), το μεγαλύτερο τμήμα του λαού αυτού μεταστράφηκε στον Καθολικισμό. Ο Μπέρναρντ Μπάκραχ (γεν. το 1939) από την άλλη πλευρά γράφει ότι η μεταστροφή του από τον παγανισμό των Φράγκων τον αποξένωσε πολλά χρόνια από τους υπόλοιπους Φράγκους βασιλείς υποβαθμίζοντας τη θέση του. Ο Άγιος Γρηγόριος του Τουρ καταγράφει τα ονόματα των αρχαίων Γερμανικών θεοτήτων στις οποίες πίστευε ο Κλόβις μέχρι το 496, πολλοί σχετίζονταν με άλλους μεγάλους Ρωμαίους θεούς όπως ο Γιούπιτερ και ο Μερκούριους. Ο Ουίλιαμ Ντέιλι τονίζει με μεγαλύτερη σαφήνεια την βαρβαρική και παγανιστική καταγωγή του Κλόβις, αγνοεί τον Γρηγόριο του Τουρ και στηρίζεται σε σύγχρονες πηγές όπως ένα "Βίτα" της Αγίας Γενοβέφας (419 - 512) και γράμματα από επισκόπους και τον Θεοδώριχο που αφορούσαν τον Κλόβις. Ο Κλόβις Α΄ και η σύζυγος του Κλοτίλδη τάφηκαν στο "Αβαείο της Αγίας Γενοβέφας" στο Παρίσι, το αρχικό του όνομα ήταν Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων.
Θρύλοι
thumb|250px|right|Ο τάφος του Κλόβις Α΄ στην [[Βασιλική Σαιν-Ντενί.]] Με τον Κλόβις ξεκίνησε η κωδικοποίηση των Σαλικών νόμων με τη συμβολή Γαλατό-Ρωμαίων ευγενών που μετέφεραν την Ρωμαϊκή παράδοση, νόμους και θρησκεία στους Φράγκους. Ο Ρωμαϊκός νόμος περιγράφει όλα τα αδικήματα και τα πρόστιμα που σχετίζονταν με αυτά. Το Φραγκικό βασίλειο που δημιούργησε ο Κλόβις περιείχε ολόκληρη τη Γαλατία και τμήματα της Γερμανίας, διατηρήθηκε με τους απογόνους του πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του, για τον Γαλλικό λαό είναι ο ιδρυτής της χώρας του. Η διαίρεση του κράτους ανάμεσα στους γιους του δεν ήταν τόσο εθνική όσο γεωγραφική με στόχο τη συλλογή εσόδων, δημιούργησε πολλά προβλήματα στους απογόνους του, θα επαναλάβουν την πρακτική του με τελικό αποτέλεσμα την πτώση της δυναστείας. Οι απόγονοί του ζούσαν άσωτη ζωή και οι περισσότεροι πέθαιναν αιφνίδια σε πολύ μικρές ηλικίες. Ο Κλόβις Α΄ προσπάθησε να εξασφαλίσει για τους απογόνους του την στήριξη του λαού και της εκκλησίας, όταν γινόταν εξέγερση των μεγιστάνων εναντίον του βασιλιά η Αγία Έδρα υποστήριζε τον βασιλιά. Με τη μεταστροφή του στον Καθολικισμό ο πάπας έγινε σύμμαχος και προστάτης ολόκληρου του λαού του που ήταν στην συντριπτική τους πλειοψηφία Καθολικοί.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο μία πριγκίπισσα άγνωστου ονόματος, με την οποία απέκτησεː
Νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Κλοτίλδη, κόρη του βασιλιά των Γότθων Αθανάρικ και μαζί της απέκτησεː
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Φράγκων Κατηγορία:Βασιλείς της Αυστρασίας Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων Κατηγορία:Άγιοι προστάτες στρατιωτικών σωμάτων
Αββαείο του Μον-Σαιν-Μισέλ
thumb|300px|Άποψη του Μον-Σαιν-Μισέλ thumb|150px|Το έμβλημα του Αββαείου του Μον-Σαιν-Μισέλ
Το αββαείο του Μον-Σαιν-Μισέλ βρίσκεται στη γαλλική κοινότητα του Μον-Σαιν-Μισέλ, στη Νορμανδία, στον νομό της Μάγχης.
Το αββαείο αποτελεί αντικείμενο μιας κατάταξης ως ιστορικό μνημείο με τη λίστα του 1862. Ο χώρος βρίσκεται από το 1979 στη λίστα των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO εντός του Μον-Σαιν-Μισέλ και του κόλπου του και το διαχειρίζεται το Κέντρο Εθνικών Μνημείων της Γαλλίας.
Ετυμολογία
Παλιές πηγές: in monte qui dicitur Tumba v.850, revelatio. Monte Sancti Michaelis 966, AG NLM. Η λέξη tumba, τάφος (από την ελληνική «τύμβος»), σπάνιος στην τοπωνυμία, εννοείται με την έννοια της ταφής ή του κοιμητηρίου. Το όνομα της γειτονικής νησίδας Τομπελαίν δεν προέρχεται από τη γαλατική θεότητα Μπέλενος, αλλά από ένα πρωτόγονο *tumb-ell-ana προερχόμενο από το προηγούμενο, ομώνυμο παράγωγο του Tombelaine, οικισμό του Καλβαντός ή της Τομπλαίν, κοινότητας της Μερτ-ε-Μοζέλ.
Οι δρυΐδες
Το ίδιο το νησί θα μπορούσε να ήταν τόπος δρυιδικών λατρειών για τους Αμπρινκάτες, που κατοικούσαν την περιοχή γύρω από το Μον-Σαιν-Μισέλ και το Αβρανσάν. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ζιλ Ντερίκ (1726-1800), ο βράχος ήταν αφιερωμένος στον Γαλάτη θεό του ήλιου υπό το όνομα Mons vel Tumba Beleni: όρος ή τάφος του Μπέλενος, υπόθεση που σήμερα έχει εγκαταλειφθεί, καθώς κανένα επίπεδο αρχαίας κατοίκησης ή χρησιμοποίησης του χώρου κατά την αρχαιότητα δεν έχει έρθει στο φως και γιατί το Tumba Beneni αποτελεί σίγουρα μια κακογραφία για το Tumbellana, Τομπελαίν.
Οι Ρωμαίοι
Η οδός, που είχε κατασκευαστεί από τους Ρωμαίους και περνούσε στα δυτικά του Mont Tombe, χρειάστηκε, με τις αλλαγές στην κίνηση της θάλασσας, να μετακινηθεί ανατολικά για να εξαφανιστεί τέλος μετά τη συνένωσή της με την οδό που διέσχιζε την Αβράνς.
Αρχές της χριστιανικής εποχής
Με τη διάδοση του χριστιανισμού στην περιοχή, γύρω στον 4ο αιώνα, το Mont Tombe αποτελεί τμήμα της επισκοπής της Αβράνς, της οποίας τα όρια συμπίπτουν με αυτά των παλιών εδαφών των Αμπρινκάτων.
Στα μέσα του 6ου αιώνα, ο χριστιανισμός ριζώνει για τα καλά στον κόλπο. Εκείνη την εποχή, το Mont Tombe αποτελεί καταφύγιο για μοναχικούς πιστούς, ερημίτες που τροφοδοτούνται με προμήθειες από τον πρωτοπρεσβύτερο (curé) του Αστεριάκ, που προσέχουν το χώρο και ζουν μια ζωή παρατήρησης γύρω από δύο ορατόρια. Το πρώτο, αφιερωμένο στον πρώτο χριστιανό μάρτυρα, τον Άγιο Στέφανο βρίσκεται περίπου στα μισά του συνολικού ύψους του βράχου. Ακολουθείται από ένα δεύτερο προς τιμήν του πρώτου μάρτυρα της Γαλατίας, Αγίου Συμφωρίου, που βρίσκεται στους πρόποδες του βράχου.
thumb|Το όνειρο του Αγίου Ωβέρτου Το Μον-Σαιν-Μισέλ εγκαταλείπει, το 710, την ονομασία Μον-Τομπ για να πάρει το Μον-Σαιν-Μισέλ-ω-περίλ-ντε-λα-Μερ (γαλ:Mont-Saint-Michel-au-péril-de-la-Mer) ως συνέχεια της ίδρυσης, από τον επίσκοπο Άγιο Ωβέρτο της Αβράνς, ενός παρεκκλησίου αφιερωμένου στον αρχάγγελο Μιχαήλ το 708. Ο Ωβέρτος έλαβε, όσο κοιμόταν, τρεις φορές τη διαταγή από τον Άγιο Μιχαήλ να χτίσει στο Mont-Tombe ένα παρεκκλήσι. Ο αρχάγγελος άφησε το σημάδι του δαχτύλου του στο κρανίο του Αγίου Ωβέρτου. Το κρανίο αυτό βρίσκεται στον καθεδρικό της Αβράνς και φέρει τα σημάδια αυτού του στιγματισμού.
Το ιερό θα πρέπει, σύμφωνα με τις οδηγίες του αγγέλου, να είναι αντιγραφή του Μόντε Γκαργκάνο στην Ιταλία (5ος αιώνας). Ο Ωβέρτος αφαιρεί μία πέτρα σχετική με ειδωλολατρική θρησκεία που βρισκόταν στο Mont Tombe και χτίζει στη θέση της ένα κυκλικό ιερό αποτελούμενο από κομμάτια βράχων στοιβαγμένα πρόχειρα. Το 708 περίπου, ο Ωβέρτος έστειλε μοναχούς να πάρουν από το Μόντε Γκαργκάνο στην Ιταλία, αφιερωμένο στον Άγιο Μιχαήλ, κειμήλια και λείψανα από τον τόπο. Έπειτα, στις 16 Οκτωβρίου 709, ο επίσκοπος χάραξε τη βάση της εκκλησίας και εγκατέστησε δώδεκα μοναχούς. Το Μον-Σαιν-Μισέλ είχε μόλις γεννηθεί.
Τα απομεινάρια του παρεκκλησίου βρέθηκαν στο παρεκκλήσι Νοτρ-Νταμ-Σου-Τερ. Αυτό το ιερό είναι το παρεκκλήσι στο οποίο βρίσκεται ο τάφος του ιδρυτή του αββαείου, Ωβέρτου και σίγουρα τα λείψανα που είχαν μεταφερθεί από το Μόντε Γκαργκάνο. Το παρεκκλήσι Νοτρ-Νταμ-Σου-Τερ βρίσκεται σήμερα κάτω από το καθολικό του αββαείου.
Οι πρώτες κατασκευές αποδεικνύονται ανεπαρκείς και την εποχή του Καρλομάγνου χτίζονται σημαντικά κτίρια, γύρω από τα οποία μοιράζονται τα ατομικά κελιά των μοναχών.
Η εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ τον 9ο και 10ο αιώνα
Οι μοναχοί του Μον-Σαιν-Μισέλ αποδείχτηκαν, στη διάρκεια του πρώτου αιώνα της εγκατάστασής τους, πιστοί στην αποστολή που τους είχε συνδέσει με τη λατρεία του Αρχάγγελου Μιχαήλ: το βουνό τους έγινε ταυτόχρονα ένας τόπος προσευχής και μελέτης, αλλά η περίοδος σταθερότητας που είχε γνωρίσει από τη Νεαυστρία στη διάρκεια της βασιλείας του Καρλομάγνου άφησε τη θέση της, με το θάνατο του αυτοκράτορα, σε μια περίοδο χάους. Ενώ το υπόλοιπο κομμάτι της Γαλατίας υπέστη τις βαρβαρικές επιδρομές, η θρησκεία και η επιστήμη έβρισκαν καταφύγιο στην επισκοπή της Αβράνς και κυρίως στο Μον-Σαιν-Μισέλ. Εκμεταλλευόμενοι τις διαμάχες μεταξύ των εγγονών του Καρλομάγνου, οι επιδρομές και οι εισβολές των Βίκινγκς, που είχαν παλαιότερα περιοριστεί, ξαναπήραν καινούργια διάσταση.
Τα γεγονότα αυτής της σκοτεινής εποχής αρχικά δεν ανέστειλαν τα προσκυνήματα, των οποίων αυτός ο ιερός βράχος αποτελούσε αντικείμενο. Οι Βίκινγκς έφτασαν στο Μον-Σαιν-Μισέλ το 847. Η αύξηση των καταστροφών, που προκάλεσαν σε ολόκληρη τη Νευστρία αυτές οι επιδρομές, οδήγησε τους μοναχούς να εγκαταλείψουν το Μον, που όμως δεν παρέμεινε έρημο. Η θέση του, στη μέση της θάλασσας και των αμμουδερών εκτάσεων, το μετέτρεψαν σε άσυλο για τους πληθυσμούς, που έψαχναν καταφύγιο απέναντι στους Βίκινγκς.
Με την υπογραφή της συμφωνίας του Σαιν-Κλαιρ-συρ-Επτ, πρώτο μέλημα του Ρόλλο υπήρξε να επισκευάσει, με εντυπωσιακά έργα, την καταστροφή που είχε προκαλέσει στους ιερούς χώρους του αββαείου. Το Μον-Σαιν-Μισέλ υπήρξε ένα από τα μοναστήρια που επισκεύασε και του χορήγησε χρήματα, την περίοδο των έξι ημερών που πέρασε φορώντας τα άσπρα ρούχα του κατηχούμενου. Το μοναστήρι οφείλει σε αυτόν τις εκτάσεις του Αρντεβόν, μία από τις πλουσιότερες ιδιοκτησίες του. Δεν σταμάτησε όμως εδώ η γενναιοδωρία του για το Μον: ανακάλεσε υπό τον μοναστικό κανόνα τους μοναχούς, που είχαν εγκαταλείψει το νησί λόγω των πολέμων και τους επέστρεψε τις παλιές τους εξουσίες. Αυτό το θυελλώδες καταφύγιο ξανάγινε τόπος προσευχής, αλλά αυτή η επισκευή και τα προνόμια δεν έφεραν τα αποτελέσματα που φανταζόταν ο πρίγκηπας.
Η χαλάρωση των κανόνων και το χρονικό χάος με τα ωράρια, είχε οδηγήσει τους μοναχούς σε μια αστική ζωή και είχε τόσο επηρεάσει τη ζωή τους που τους ήταν αδύνατο να επιστρέψουν στις παλιές τους ασχολίες και στους μοναστικούς κανόνες. Ο Γουλιέλμος ο Μακρύσπαθος, που διαδέχτηκε το 927 τον πρώτο δούκα της Νορμανδίας, Ρόλλο, συνέχισε την πολιτική αποκατάστασης των μοναστηριών που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του, μέχρι τη δολοφονία του το 942, αλλά οι εκτάσεις που παραχώρησε στους μοναχούς, το μόνο που κατάφεραν ήταν να χειροτερέψουν την κατάσταση και να αποστασιοποιηθούν ακόμη περισσότερο από το μοναστικό κόσμο. Τα χωριά Μαντραί ή Μουαντραί, Καρσαί, Μαραναί, Κυραί, Λε Φορζ, Σολινναί, Μασαί, Ντομμαναί, Σκαλαί, το μισό Κρομραί, Πελτόν, Βεργκονσαί, Μανναί, Σαιν-Ζαν-συρ-λε-Ριβάζ, με την εκκλησία, τον μύλο, τα χωράφια και τα αμπέλια και τέλος το το χωριό Μενίλ-Ρουζ, προστέθηκαν με τη γενναιοδωρία αυτού του πρίγκηπα, στα αγαθά και τα προνόμια που τους είχε παραχωρήσει ο Ρόλλο, τα οποία τους ήταν ήδη αρκετά για τις ανάγκες τους. Η παραχώρηση ελευθεριών στους μοναχούς από τους δούκες της Βρετάνης Κόναν, ο οποίος απεβίωσε το 992 και Γοδεφρείδος Α', ο οποίος απεβίωσε το 1008, τους έδωσε τη δυνατότητα να ταφούν με τον τίτλο των ευεργετών, στο Μον-Σαιν-Μισέλ.
Ίδρυση του αββαείου των Βενεδικτίνων (966)
Η ταχύρρυθμη οικονομική ανάπτυξη του αββαείου Σαιν-Μισέλ έφτασε να αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην ομαλή λειτουργία του, μέχρι και στον θρησκευτικό ρόλο του αββαείου. Καθώς κατείχαν τα απαραίτητα για να ικανοποιήσουν τα πάθη τους, οι μοναχοί ξόδευαν στη διασκέδαση τα πλούτη, που προερχόταν από την πίστη των πριγκήπων, ενώ η εκκλησία παρέμενε έρημη ή ελάχιστοι κληρικοί περνούσαν εκεί τον χρόνο τους. Οι ευγενείς της χώρας άρχισαν να προσπαθούν να πάρουν τα χρήματα του πλούσιου αββαείου για να τα ξοδέψουν στη διασκέδαση του τραπεζιού, του κόσμου και του κυνηγιού, όπου πλέον περνούσαν το μεγαλύτερο τμήμα της ζωής τους.
Όταν ο Ριχάρδος Α’ ο «Ατρόμητος», ο γιος του Γουλιέλμου του Μακρύσπαθου, τον διαδέχτηκε ως δούκας της Νορμανδίας, επιχείρησε να λύσει το πρόβλημα, καλώντας ενώπιόν του τους μοναχούς για να τους κατηγορήσει για τις υπερβολές στη ζωή τους και να τους υπενθυμίσει τον ιερό χαρακτήρα του αββαείου. Έπειτα από την προσπάθειά του, αν και μάταιη, να τους κάνει να επιστρέψουν στην καθημερινότητα της μοναστικής ζωής με τα λόγια, τα παρακάλια και τις απειλές, ο Ριχάρδος πήρε την απόφαση, μετά την έγκριση του πάπα Ιωάννη ΙΓ’ και του βασιλιά Λοθάριου να αντικαταστήσει τους μοναχούς με βενεδικτίνους.
Έχοντας πάει στην Αβράνς, συνοδευόμενος από μεγάλη πομπή, αποτελούμενη από ιεράρχες, άρχοντες και τους τριάντα μοναχούς, που είχαν βγει από τα νορμανδικά αββαεία κοντά στην περιοχή του μοναστηριού του Σαιν-Ουαντρίγ, του Σαιν-Τωράν-ντ'Εβρέ και του Ζυμιέζ, ο Ριχάρδος απέστειλε έναν από τους διοικητές της Αυλής του με αρκετούς στρατιώτες στο Μον-Σαιν-Μισέλ, για να μεταφέρει τις εντολές του στους μοναχούς: να υποταχθούν στους κανόνες της μοναστικής ζωής, φορώντας τα ράσα του Αγίου Βενεδίκτου ή να εγκαταλείψουν το Μον. Μόνο ένας δέχτηκε, ενώ όλοι οι υπόλοιποι εγκατέλειψαν το μέρος, αφήνοντας τον αββά Μαϊνάρδο Α’, που προερχόταν από το αββαείο του Σαιν-Ουαντρίγ, να επιβάλει τον κανόνα των Βενεδικτίνων.
12ος αιώνας
"(...) η βιβλιοθήκη του Μον-Σαιν-Μισέλ τον 12ο αιώνα περιελάμβανε κείμενα του Κάτωνα του Πρεσβύτερου, τον Τίμαιο του Πλάτωνα (σε λατινική μετάφραση), διάφορα έργα του Αριστοτέλη και του Κικέρωνα, αποσπάσματα του Βιργιλίου και του Ορατίου...(Ρεζίν Περνού, Pour en finir avec le Moyen Âge, éd. Seuil, coll. Points Histoire, 1979, p.18)".
13ος αιώνας
Το 1204, μετά τη δέσμευση για κατάχρηση εξουσίας, ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Β΄ κατάσχεσε τα ηπειρωτικά φέουδα του δούκα της Νορμανδίας Ιωάννη του Ακτήμονα. Έχοντας περάσει με στρατό τα σύνορα της Νορμανδίας για να εκτελέσει αυτή τη διαταγή, ο σύμμαχός του Γκι του Τουάρ, δούκας της Βρετάνης, όρμησε ενάντια στο Αβρανσάν, επικεφαλής στρατεύματος Βρετόνων. Το Μον-Σαιν-Μισέλ υπήρξε το πρώτο σημείο, προς το οποίο στράφηκαν οι προσπάθειες του Γκι του Τουάρ. Αδύναμα για να προστατεύσουν την πόλη, τα τείχη έπεσαν από ένα βλήμα· η πόλη λεηλατήθηκε και οι κάτοικοί της σφαγιάστηκαν, χωρίς να υπολογιστεί η ηλικία ή το φύλο τους, αλλά η βρετονική επίθεση αποκρούστηκε από τα τείχη του μοναστηριού: μετά από μακρές και ανεπαρκείς προσπάθειες ο Γκι του Τουάρ, ανυπομονώντας να καταλάβει τα τείχη, των οποίων οι υπερασπιστές αντιστεκόταν με λύσσα, υποχώρησε, παραδίδοντας την πόλη στις φλόγες. Το κακό μεγάλωσε με τέτοια βιαιότητα, που οι φλόγες, ανεβαίνοντας προς την κορυφή του όρους, έφτασαν στο αββαείο, του οποίου μετέτρεψαν σχεδόν όλα τα κτίρια σε στάχτες. Μόνον οι τοίχοι και οι κολόνες αντιστάθηκαν και ξέφυγαν αυτής της μοίρας. Ο Φίλιππος Β΄ ένιωσε μεγάλο πόνο για αυτό το γεγονός και, επιθυμώντας να σβήσει τα σημάδια αυτής της καταστροφής, έστειλε στον αββά Ιορδάνη ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, που προοριζόταν να επισκευάσει αυτές τις καταστροφές. Ξαναχτισμένο σύμφωνα με τον νορμανδικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, με άβακες των κυκλικών κιονοκράνων, τύμπανο τρούλο από πέτρα του Καέν, φυτικά μοτίβα, κτλ., το "περιστύλιο του Θαύματος" (γαλλ. cloître de Merveille) ολοκληρώθηκε το 1228.
Εκατονταετής πόλεμος
Στις απαρχές του πολέμου, το αββαείο χάνει όλα τα έσοδα από τα αγγλικά του κοινόβια.
Το 1356, οι Άγγλοι καταλαμβάνουν την Τομπελαίν και ξεκινούν την πολιορκία του αββαείου. Λίγο καιρό αργότερα, ο Βερτράνδος του Γκεκλάν χρίζεται καπετάνιος της φρουράς του Μον και σημειώνει αρκετές νίκες που καταφέρνουν να διώξουν τον αγγλικό κίνδυνο για αρκετά χρόνια.
Το 1386, ο Πιέρ Λε Ρουά εκλέγεται αββάς και διατάζει την κατασκευή του πύργου Περίν (γαλ: tour Perrine), της tour des Corbins και του Σατελέ (γαλ:Châtelet) με στόχο την προάσπιση της εισόδου του μοναστηριού. Μετά τη μάχη του Αζινκούρ, ο νέος αββάς, Ρομπέρ Ζολιβέ, χτίζει τείχη για την προστασία της πόλης, όπως και μια δεξαμενή για να τροφοδοτείται το Μον με γλυκό νερό. Το 1419, η Ρουέν πέφτει στα χέρια των Άγγλων. Το Μον αποτελεί τότε τη μοναδική πόλη της Νορμανδίας που να αντιστέκεται ακόμη στον εισβολέα. Φοβούμενος την αγγλική δύναμη, ο Ρομπέρ Ζολιβέ προσφέρει τις υπηρεσίες του στον βασιλιά της Αγγλίας.
Ο Κάρολος Η’ ονομάζει τον Ιωάννη Θ' του Αρκούρ καπετάνιο του Μον. Το Μον αποτελεί το μοναδικό έδαφος στη Νορμανδία που αντιστέκεται ακόμη στους Άγγλους που του επιτίθενται το 1423 και το αποκλείουν από στεριά και θάλασσα.
Ο δούκας της Βρετάνης είχε ενημερωθεί, παρά τη συμμαχία του με την Αγγλία, για τους κινδύνους που παρουσίαζε η κατοχή αυτού του βράχου από αυτή τη χώρα για τις περιοχές του. Υπό τις διαταγές του, ο άρχοντας Βριάνδος Γ’ Σατωμπριάν-Μπωφόρ, ο πλοίαρχός του, ο Γουλιέλμος του Μονφόρ, καρδινάλιος, και επίσκοπος του Σαιν-Μαλό, εξόπλισαν με απόλυτη μυστικότητα σε αυτό το λιμάνι αρκετά πλοία στα οποία μετέβαιναν οι άρχοντες του Κόμπουργκ, του Μοντωμπάν, του Σατωμπριάν, κτλ., με έναν μεγάλο αριθμό ιπποτών και βοηθών (γαλ: écuyers) από τη Βρετάνη, όλοι τους αποφασισμένοι να επιτεθούν στα αγγλικά πλοία. Αυτή η αποστολή, εξοπλισμένη σε σύντομο χρονικό διάστημα με άκρα μυστικότητα, ετοιμάστηκε να ανοίξει τα πανιά της χωρίς να έχει διαρρεύσει πουθενά η είδηση της ετοιμασίας της. Έπλευσε άμεσα προς τον εχθρό. Παρά την αρχική τους έκπληξη, οι Άγγλοι σύντομα συνήλθαν από το αρχικό σάστισμα καθώς έβλεπαν τους μέχρι πρότινος συμμάχους τους να τους επιτίθενται, και η μάχη ξεκίνησε και από τις δυο πλευρές. Η δυνατότητα που τους έδινε η ναυτική τους ανάπτυξη θα μπορούσε μάλιστα να δώσει το πλεονέκτημα στους Άγγλους, αν οι Βρετόνοι, προλαβαίνοντας αυτή την εξέλιξη, δεν είχαν προλάβει να ακινητοποιήσουν τα πλοία τους. Ως αποτέλεσμα της μάχης σώμα με σώμα που ξεκίνησε τότε σε κάθε πλοίο, προκλήθηκε τέτοιος πανικός στον αγγλικό στόλο, που όποιος Άγγλος γλίτωνε από τα σπαθιά των εχθρών αναζητούσε τη σωτηρία του σε μια ταχεία φυγή, ή πνιγόταν στη θάλασσα (μάχη της 16ης Ιουνίου 1425).
Όταν ο νικηφόρος στόλος αγκυροβόλησε στο Μον-Σαιν-Μισέλ, οι δυνάμεις των πολιορκητών, φοβούμενες μια συνδυασμένη επίθεση των υπερασπιστών του νησιού και των Βρετόνων ιπποτών, εγκατέλειψαν στα γρήγορα τους προμαχώνες τους, αφήνοντας έτσι ελεύθερη την τροφοδοσία της πολιορκημένης πόλης. Με το που είδαν όμως οι Άγγλοι το βοηθητικό στράτευμα να φεύγει επέστρεψαν άμεσα στις θέσεις τους μπροστά από τα τείχη της πόλης.
Το Μον-Σαιν-Μισέλ περικυκλώθηκε από τους Άγγλους ακόμη πιο στενά. Κάθε δυνατή επικοινωνία του με την παραλία αποκόπηκε και, σε κάθε παλίρροια, η φρουρά του Μον δεν μπορούσε να τροφοδοτηθεί χωρίς η παραλία να γίνει θέατρο σφοδρών και αιματηρών συγκρούσεων.
Ο Ιωάννης οργανώνει μια επίθεση-έκπληξη με τη συνεργασία του, Ιωάννη της Χάγης, και των πολιορκημένων ενάντια στις αγγλικές δυνάμεις που σφαγιάζονται (“παραπάνω από 200 πτώματα έμειναν εκεί”), και μετά από αυτό το γεγονός κλείνονται στα φρούριά τους.
Ο Ιωάννης του Αρκούρ σκοτώνεται στη μάχη του Βερνέιγ (Αύγουστος του 1424) και αντικαθίσταται από τον Ιωάννη του Ντυνουά, το 1424. Οι μοναχοί του Μον ενισχύουν της οχυρώσεις του με δικά τους χρήματα. Οι Άγγλοι τον ίδιο καιρό ενισχύουν την Τομπελαίν. Ο Λουδοβίκος της Εστουτβίλ αντικαθιστά τον Ιωάννη στις 2 Σεπτεμβρίου 1424, και διώχνει από την πόλη τις γυναίκες, τα παιδιά και τους φυλακισμένους (17 Νοεμβρίου 1424). Η Τομπελαίν ενισχύεται ακόμα περισσότερο. Σε κάθε παλίρροια, οι Άγγλοι κατεβαίνουν από εκεί μέχρι τα τείχη του Μον. Η συγκοινωνία είναι πλέον δυνατή μόνο με τίμημα αψιμαχίες και μάχες.
Κατά τον Ιούνιο ή Ιούλιο του 1425 οι Άγγλοι προσλαμβάνουν στρατιώτες, ανάμεσα τους ο Ρομπέρ Ζολιβέ, ακόμη και από την Γκρανβίλ, ανάμεσά τους ο Νταμούρ Λε Μπουφύ (του οποίου ο μισθός άγγιζε τις 122 λίρες για 30 μέρες), και πραγματοποιούν μια τρομερή επίθεση, που αποτυγχάνει, απέναντι στους υπερασπιστές του Μον-Σαιν-μισέλ και τους Βρετόνους ιππότες.