cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οιδίπους Τύραννος
Έξοδος
(Η κάθαρση) thumb|Ο Οιδίπους εμπιστεύεται τα παιδιά του στον Θεό, έργο του Bénigne Gagneraux, 1784.|260x260εσ Ο εξάγγελος ανακοινώνει ότι «πέθανε η σεβαστή Ιοκάστη, γεμάτη απόγνωση μπήκε με μιας στη κρεβατοκάμαρη και άρχισε να τραβάει τα μαλλιά της και να ουρλιάζει στον Λάιο ότι την άφησε να αποκτήσει άνδρα από τον άνδρα της, και να γεννάει παιδιά απ' τα παιδιά της». Μπαίνει σαν τρελός στο ανάκτορο, συντετριμμένος αλλά και ωρυόμενος ο Οιδίποδας που τα έχει πια χαμένα και ρωτάει να μάθει «πού είναι η γυναίκα μου» και μετά «πού είναι η μητέρα, η μητέρα μου και μητέρα των παιδιών μου». Ύστερα ορμάει στην κρεβατοκάμαρη σπάζοντας την πόρτα που είχε κλείσει η Ιοκάστη και τη βρήκε κρεμασμένη. Την ελευθερώνει από την αγχόνη βογκώντας και κραυγάζοντας και ύστερα βγάζει τις χρυσές καρφίτσες που εκείνη είχε στους ώμους του ρούχου της και τις μπήγει στα μάτια του λέγοντας:
Όπως περιγράφεται, ψάχνει μετά κάποιον να τον βγάλει έξω από την πόλη, αποκαλώντας τον εαυτό του τρισκατάρατο, που τον μισούν θεοί και άνθρωποι «που καλύτερα να πέθαινα στον Κιθαιρώνα βρέφος, να μη γινόμουν ό,τι έγινα, αν υπάρχει κάτι χειρότερο απ΄ όσα έπαθα, θα με βρει κι αυτό». Και πάλι παρακαλεί κάποιον να τον οδηγήσει έξω από τη Θήβα ή να τον ρίξει στη θάλασσα και:
Τέλος αποχαιρετά τις κόρες του με την αγωνία του τι ζωή τις περιμένει ως παιδιά τόσο άνομου γάμου και απομακρύνεται από τη Θήβα, που πλέον ελέγχεται από τον Κρέοντα.
Βασικά μοτίβα
Η τραγωδία θίγει πολλά υπαρξιακά ζητήματα, όπως και η Αντιγόνη: τη σύγκρουση του θεϊκού νόμου και του ανθρώπινου, την σύγκρουση του κράτους με τον πολίτη, της κοινωνίας με το άτομο, την εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στο επιθυμητό και το ορθό, την ανάγκη του ανθρώπου να βλέπει μόνον όσα θέλει και να εθελοτυφλεί για τα δυσάρεστα ή όσα ξεπερνούν την αντοχή και τη δύναμή του να υπομείνει, την ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει στον θεό αλλά και να αναιρεί αυτήν την πίστη ζητώντας αποδείξεις, την αγωνία του ανθρώπου να ορίσει τη μοίρα του και να ξεφύγει από το πεπρωμένο.
Η ελευθερία της βούλησης είναι στο επίκεντρο του έργου και υπάρχουν δύο αναγνώσεις: ότι ο άνθρωπος είναι δούλος της μοίρας του, αλλά και η αντίθετη, ότι είναι στο χέρι του να την αποφύγει.
Με την πρώτη συνηγορεί όλο το έργο από την αρχή έως το τέλος, αφού ο Οιδίπους δεν μπορεί παρά να κάνει τις επιλογές που έκανε, σαν να ήταν όλες μονόδρομος. Δεν μπορεί να μην αναζητήσει τις ρίζες του, δηλαδή τους βιολογικούς του γονείς, δεν μπορεί να μη φύγει μακριά από τον πατέρα που αγαπά αφού του λένε οι ιερείς ότι μπορεί να τον σκοτώσει, δεν μπορεί να αποφύγει τη συνάντηση με τον Λάιο αφού το φέρνει η τύχη να διασταυρωθούν οι άμαξές τους, δεν μπορεί να μην αμυνθεί αφού του επιτίθενται οι συνοδοί του Θηβαίου βασιλιά, δεν μπορεί να τους αφήσει ζωντανούς ίσως γιατί θα τον κατατρέξουν, δεν μπορεί να σωπάσει και να αυτοκτονήσει στην Σφίγγα αλλά ούτε και σαν φυσιολογικός άνθρωπος να αρνηθεί μετά την τιμή να γίνει βασιλιάς σε μια χώρα.
Βαθύτερα όμως το ίδιο έργο δείχνει και προς την αντίθετη κατεύθυνση, αφού τίποτα δεν θα είχε συμβεί αν α) ο Οιδίποδας δεν πήγαινε στους Δελφούς να μάθει ποιοι είναι οι πραγματικοί γονείς του, αφού ήταν κουβέντα μέθυσου και οι γονείς του, το απέκλεισαν ή αν β) έστω και τότε, παίρνοντας τον χρησμό δεν εφησύχαζε (γιατί ο χρησμός τού είπε ότι θα σκοτώσει τον πατέρα του, εκείνος όμως δεν είχε ρωτήσει αυτό - είχε ρωτήσει ποιος ήταν ο πατέρας του). Μόλις όμως παίρνει το χρησμό αποφασίζει να ξεχάσει την βαθιά, αρχική απορία του για τους αληθινούς γονείς του και εστιάζεται στο πώς δεν θα σκοτώσει τον πατέρα του, οπότε φεύγει από την Κόρινθο. Αν γ) δεν αποφάσιζε να λογομαχήσει για θέμα προτεραιότητας στη διασταύρωση της Δαυλείας οδού και υποχωρούσε, αν δ) έστω δεν επιτίθετο φονικά στους τέσσερις άνδρες, αλλά τους τραυμάτιζε και έφευγε, γιατί ένας άντρας δεν σκοτώνει τέσσερις χωρίς να μαίνεται, αν τέλος ε) ο Οιδίποδας δεν είχε τη φιλοδοξία να γίνει βασιλιάς, αφού και στην Κόρινθο βασιλόπουλο ήταν κι έφυγε και θα μπορούσε θεωρητικά να αρκεστεί σε μια σεμνή μοίρα.
Παρωδία
Ο Μποστ (Μέντης Μποσταντζόγλου) παρωδεί την εν λόγω τραγωδία του Σοφοκλή -όπως άλλωστε και τον Οιδίποδα επί Κολωνώ- στην κωμωδία του Μήδεια.
Κινηματογράφος
Μια ταινία του 1957 παίχτηκε στο Καναδέζικο Φεστιβάλ Κινηματογράφου και οι ηθοποιοί φορούσαν μάσκες κατά τα πρότυπα της αρχαίας τραγωδίας, με το κείμενο να είναι μεταφρασμένο ή σε απόδοση του Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς. Επίσης σημαντικές κινηματογραφικές παραγωγές του έργου ήταν του 1968 στις ΗΠΑ και του 1967 από τον Πιερ Πάολο Παζολίνι.
Στην πρώτη Οιδίπους ήταν ο Κρίστοφερ Πλάμερ, Ιοκάστη η Λίλι Πάλμερ, Τειρεσίας ο Όρσον Γουέλς και κορυφαίος του χορού ο Ντόναλντ Σάδερλαντ. Η ταινία είχε τολμήσει τότε να δείξει τον Οιδίποδα και την Ιοκάστη να ερωτοτροπούν στο κρεβάτι τους. Έπαιζαν επίσης μετέχοντας στο χορό οι Δήμος Σταρένιος, Μίνως Αργυράκης, Μανώλης Δεστούνης, και Γιώργος Διαλεγμένος. Τη μουσική είχε γράψει ο Γιάννης Χρήστου.
Το έργο του Παζολίνι, με τον ιταλικό τίτλο «Edipo re» ήταν κάπως παραλλαγμένο στις αρχικές σκηνές. Ένα νεαρό ζευγάρι αποκτά γιο στην προπολεμική Ιταλία, αλλά ο άντρας από ζήλεια παίρνει το αγοράκι και το εγκαταλείπει στο δάσος, οπότε αλλάζει το σκηνικό και ο χρόνος και ο Παζολίνι μάς μεταφέρει στην ελληνική αρχαιότητα. Το βρέφος υιοθετείται από τον Πόλυβο και τη Μερόπη (Αλίντα Βάλι). Η ιστορία ακολουθεί πιστά τον Σοφοκλή και ο Οιδίπους παντρεύεται την Ιοκάστη (Σιλβάνα Μάνγκανο).
Ακόμα μεγαλύτερη προσαρμογή γνώρισε η τραγωδία στην Κολομβία, όμως από τα χέρια και το μυαλό του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, για την ταινία του Χόρχε Τριάνα το 1996, με τον ισπανικό τίτλο «Edipo Alcalde» (Οιδίπους κυβερνήτης ή δήμαρχος). Εκεί ο Οιδίπους όπως τον έπλασε ο Μάρκες και δυο βοηθοί του, είναι ένας νεαρός ειρηνιστής που εκλέγεται δήμαρχος σε μια σπαρασσόμενη περιοχή και προσπαθεί να συμβιβάσει αντάρτες και στρατό. Σε ανταλλαγή πυρών σκοτώνει κάποιους δίχως να ξέρει ποιους και φεύγει για να γλιτώσει. Μαθαίνει μετά κάποια στιγμή ότι σκοτώθηκε ο Λάιος, ένα σημαντικό στέλεχος των ανταρτών, αλλά δεν συνδέει τα γεγονότα με το δικό του περιστατικό και το ξεχνάει. Γνωρίζεται τότε με την αρκετά μεγαλύτερή του Ιοκάστη, μια γυναίκα που ζει αρκετά μόνη, και που πριν από 30 χρόνια είχε συνευρεθεί με τον Λάιο και είχε γεννήσει έναν γιο.
Το οιδιπόδειο σύμπλεγμα
thumb|Ο 17χρονος [[Σίγκμουντ Φρόιντ με τη δική του μητέρα το 1873|371x371εσ]] Την εποχή που η αρχαία ελληνική τραγωδία ήταν στις δόξες της και έκανε διεθνή σταδιοδρομία, ο Αυστριακός ψυχίατρος Σίγκμουντ Φρόιντ παρακολούθησε την τραγωδία του Σοφοκλέους και εμπνεύσθηκε όχι μόνο την ονομασία αλλά και την ουσία της θεωρίας του για το ομώνυμο σύμπλεγμα. Θεώρησε ότι το σύμπλεγμα αυτό ήταν παγκόσμιο φαινόμενο από καταβολής κόσμου και ευθυνόταν για μεγάλο μέρος του αισθήματος ενοχής που διακατέχει τον άνθρωπο. Στήριξε την θεωρία του στις δικές του παρατηρήσεις κατά την παρακολούθηση του δράματος, στις παρατηρήσεις του επάνω σε άλλους θεατές, στις έρευνές του σε νευρωτικά και μη παιδιά αλλά κυρίως στο γεγονός ότι ο Οιδίπους τύραννος ήταν εξαιρετικά δημοφιλής τραγωδία τόσο στον αρχαίο όσο και στον σύγχρονο κόσμο -το ίδιο θεωρούσε και για τον Άμλετ, ως κλασικό, διαχρονικό θέμα. Έγραφε σχετικά στην Ανάλυση των ονείρων:
Άρχισε να χρησιμοποιεί τον όρο κάποια στιγμή από το 1897, μετά τον θάνατο του πατέρα του και αφού είδε την τραγωδία στο θέατρο, μέχρι το 1909. Τότε πρότεινε την λίμπιντο του Οιδίποδος προς τη μητέρα ως «πυρηνικό σύμπλεγμα» όλων των νευρώσεων. Μέχρι το 1918 φαίνεται να επεξεργάζεται το θέμα της αιμομιξίας και το 1919 ολοκληρώνει τη θεωρία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγωδίες του Σοφοκλή Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Θήβας Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Σοφοκλή
Μπεβιλάκκουα (Βένετο)
Το Μπεβιλάκκουα (ιταλικά: Bevilacqua) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Κομμιφόρος η μύρρα
δεξιά|μικρογραφία|Μύρο, η σκληρυμένη ρητίνη που εξάγεται από την Commiphora myrrha. Η Κομμιφόρος η μύρρα (επιστημονική ονομασία: Commiphora myrrha), ονομάζεται μύρο ή μύρρο (myrrh), Αφρικανικό μύρο (African myrrh), herabol myrrh, Σομάλικο μύρο (Somali myrrhor), κοινό μύρο (common myrrh), ή κόμμι μύρου (gum myrrh) είναι δένδρο της οικογένειας Burseraceae. Είναι από τα πρωταρχικά δένδρα τα οποία χρησιμοποιούνται στην παραγωγή του μύρου, τη ρητίνη η οποία γίνεται από το χυμό (sap) του ξηρού δένδρου. Το δένδρο είναι εγγενές στην Αραβική χερσόνησο (Ομάν, Υεμένη) και στην Αφρική (Τζιμπουτί, Αιθιοπία, Σομαλία, Βορειοανατολική Κένυα). Στα Αραβικά ονομάζεται 'μουρ' (المر), που σημαίνει πικρό, είναι από το κόμμι του δένδρου και το κόμμι, μοιράζονται την ίδια ονομασία. Το έλαιο είναι πολύ γνωστό και ονομάζεται Oleoresin. Στη Μέκκα είναι πολύ γνωστό και ονομάζεται ‘Mur Makki’. Είναι αντισηπτικό, αντιμυκητιασικό, αντιπαρασιτικό και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για απολύμανση δια καπνού ή για στοματική χρήση. Έχει χρησιμοποιηθεί ως στυπτικό, αντισηπτικό, αντιπαρασιτικό, αντιβηχικό, εμμηναγωγό και ως αντισπασμωδικός παράγοντας. Συχνά περιλαμβάνεται σε μείγματα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία σκωλήκων, τραυμάτων και σηψαιμίας. Στη Hadees αναφέρεται ως απολυμαντικό δια του καπνού με αυτό και έχει βρεθεί ότι είναι πολύ χρήσιμο ως τέτοιο.
Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ
To Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ είναι η πρώτη επίσημη κυκλοφορία των Κόρε. Ύδρο., ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος μετά την προσχώρηση του Αλέξανδρου Μακρή. Ηχογραφημένος το 2002 στον προσωπικό του υποτυπωδώς στουντιακό χώρο στην Κέρκυρα, καθώς και σε μέρη όπως ωδεία, μικρές συναυλιακές αίθουσες και θέατρα, ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2003 από την ανεξάρτητη εταιρεία Wipe Out Records και αντιμετωπίστηκε ως μια "μεγάλη έκπληξη" "από το πουθενά" από τη συντριπτική μερίδα του εγχώριου μουσικού τύπου.
Κομμιφόρος η μύρρα
Ανάπτυξη
Η Κομμιφόρος η μύρρα (Commiphora myrrha) είναι πολύ ακανθώδης και φτάνει σε ύψος περίπου 4 μ. (13 πόδια). Αναπτύσσεται σε υψόμετρο μεταξύ περίπου 250 μ. έως 1300 μ. (820 έως 4.270 πόδια) με μέση ετήσια βροχόπτωση περίπου 23 έως 30 cm (9.1 έως 11,8 ίντσες). Αποδίδει καλύτερα σε λεπτά εδάφη, κυρίως σε περιοχές με ασβεστόλιθο.
Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ
Το άλμπουμ επανακυκλοφόρησε στις 29 Μαρτίου 2021, σε επετειακή επανέκδοση σε διπλό βινύλιο, από την Inner Ear.
Κομμιφόρος η μύρρα
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ
Λίστα Κομματιών
Όλα τα τραγούδια είναι γραμμένα από τους Κόρε. Ύδρο. (Παντελής Δημητριάδης και Αλέξανδρος Μακρής), πλην του 7 ("Όλες οι Μικρές μου Λέξεις"), που αποτελεί απόδοση του τραγουδιού των Magnetic Fields "All My Little Words" (σύνθεση Stephin Merritt).
Κομμιφόρος η μύρρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
myrrha Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Αφρικής Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Δέντρα της Αραβικής χερσονήσου Κατηγορία:Χλωρίδα του Ομάν Κατηγορία:Χλωρίδα του Τζιμπουτί Κατηγορία:Χλωρίδα της Αιθιοπίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Σομαλίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Κένυα
Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόρε. Ύδρο. (δισκογραφία) Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Κοσμογονία του πάγου
Η Κοσμογονία του πάγου (στα γερμανικά γνωστή σαν Welteislehre, Θεωρία του Παγκόσμιου Πάγου και Glazial-Kosmogonie) είναι μια θεωρία που αναπτύχθηκε από τον Αυστριακό Χανς Χέρμπιγγερ, έναν ψυκτικό, το 1913. Η βάση της θεωρίας είναι πως τα περισσότερα σώματα στο ηλιακό μας σύστημα αλλά και στο σύμπαν, εκτός από τη Γη και τον Ήλιο, αποτελούνται από πάγο ή τουλάχιστον καλύπτονται από ένα παχύ στρώμα πάγου.
Μινωική έπαυλη στο Νίρου Χάνι
Η Μινωική Έπαυλη του Νίρου Χάνι είναι αρχαιολογικός χώρος ο οποίος βρίσκεται 12 χιλιόμετρα ανατολικά του Ηρακλείου, στις βόρειες ακτές της Κρήτης. Χρονολογείται από την μεσομινωική και υστερομινωική εποχή (17ος με 15ος αιώνα π.Χ.). Το κτίριο ανακάλυψε και πρώτος ανέσκαψε ο Στέφανος Ξανθουδίδης.
Κοσμογονία του πάγου
Ιστορικό
Ο Χέρμπιγγερ λέγεται πως ανέπτυξε τη θεωρία του αφότου παρατήρησε το φεγγάρι με τηλεσκόπιο. Από την ισχυρή ανακλαστικότητά του και τη δομή των κρατήρων συμπέρανε ότι το φεγγάρι πρέπει να είναι φτιαγμένο από πάγο. Επεκτείνοντας την υπόθεση αυτή, υποστήριξε ότι και ολόκληρος ο Γαλαξίας, αφού παρουσιάζει μεγάλη λαμπρότητα το βράδυ, πρέπει να αποτελείται από σώματα φτιαγμένα από πάγο.
Μινωική έπαυλη στο Νίρου Χάνι
Τοποθεσία
μικρογραφία| Τα ερείπια της μινωικής έπαυλης του Νίρου Χάνι σε μια επίπεδη παράκτια πεδιάδα μέσα στο χωριό Κοκκίνη Χάνι, περίπου 50 μέτρα από τις ακτές της βόρειας Κρήτης. Στα δυτικά και νότια η παράκτια πεδιάδα υψώνονται λόγοι. Περίπου 240 Μέτρα βορειοδυτικά του χώρου το μικρό ρυάκι Σφακορύακο ρέει στο Αιγαίο Πέλαγος. Περαιτέρω δυτικά, περίπου το 730 μέτρα από το χώρο της ανασκαφής, κοντά στο εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων, μινωικά οικοδομικά ευρήματα στη θάλασσα, πιθανώς ερείπια λιμανιού ή ναυπηγείου, δείχνουν ότι η στάθμη της θάλασσας ήταν τρία έως πέντε μέτρα χαμηλότερα στην εποχή του Χαλκού.
Ιστορία και περιγραφή
Η Μινωική Έπαυλη στο Νίρου Χάνι ανακαλύφθηκε από τον Στέφανο Ξανθουδίδη κατά τη διάρκεια τριήμερων δοκιμαστικών ανασκαφών το καλοκαίρι του 1918. Κατά την ανασκαφή και τον καθαρισμό δύο δωματίων, βρέθηκαν τέσσερα πέτρινα λυχνάρια και μερικά κεραμικά δοχεία. Η πλήρης ανασκαφή του 34 × 30 μέτρων κτίριο έγινε το καλοκαίρι του 1919 υπό τη διεύθυνση του Ξανθουδίδη. Τα αποτελέσματα και τα ευρήματα των ανασκαφών δημοσίευσε από τον ίδιο στο Αρχαιολογική εφημερίς 96 το 1922. Τα ευρήματα βρίσκονται τώρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. Με βάση τα κεραμικά ευρήματα, η κατασκευή του κτιρίου έλαβε κατά την περίοδο των μεσαίων έως υστερομινωικών φάσεων MM III και ΥΜ Ι Α (περίπου 1700–1480 π.Χ.). Η καταστροφή της έπαυλης έγινε στις ύστερες μινωικές περιόδους ΥΜΙ Β ή ΥΜ ΙΙ (1480-1390 π.Χ.). Τα ερείπια του κτηρίου ανακαινίστηκαν κάτω από τον Νικόλαο Πλάτωνα το 1960 και ο χώρος ανασκαφής περιφράχθηκε. μικρογραφία| Το κτίριο της μινωικής έπαυλης είχε δύο ορόφους. Υπήρχαν 40 δωμάτια στον πρώτο όροφο με δύο αυλές στα ανατολικά και βόρεια. Λόγω της επίπεδης θέσης, υπάρχουν μόνο μικρές διαφορές στο επίπεδο μεταξύ των υπολειμμάτων των δωματίων. Οι προσόψεις του κτηρίου είναι κατασκευασμένες από τοιχοποιία μεγάλου μεγέθους, ενώ οι εσωτερικοί τοίχοι αποτελούνται από πέτρινους τοίχους που είναι εν μέρει επενδυμένοι με γύψο. Οι πλάκες από γύψο χρησιμοποιήθηκαν επίσης ως δάπεδο σε πολλούς εσωτερικούς χώρους. Ο σύνθετος τοίχος υποστηριζόταν από κάθετες δοκούς από ξύλο, το οποίο έχει καταγραφεί σε μεγάλες ποσότητες. Το κτίριο συνορεύει με ανοιχτό χώρο στα ανατολικά και από ένα μερικώς υπερυψωμένο μονοπάτι με πλακόστρωτo στο νότο.
Κοσμογονία του πάγου
Ιστορικό
Απέδωσε την προέλευση του Σύμπαντος στη σύγκρουση ενός φλεγόμενου άστρου γιγαντιαίων διαστάσεων με ένα μικρότερο άστρο φτιαγμένο από συμπαγή πάγο (μια ιδέα που προέκυψε όταν παρατήρησε την αντίδραση λιωμένου μετάλλου που έπεσε πάνω σε παγωμένη επιφάνεια). Η σύγκρουση αυτή προκάλεσε μια τεράστια έκρηξη και είχε σαν συνέπεια τη δημιουργία του ηλιακού μας συστήματος. Από τότε, σύμφωνα με τη θεωρία, η ύπαρξη του κόσμου βασίζεται στην αιώνια πάλη μεταξύ φωτιάς και πάγου, μεταξύ των αστέρων και των κομματιών πάγου που αιωρούνταν στο διάστημα. Σημειώνεται ότι το σκεπτικό αυτό παρουσιάζει έντονες ομοιότητες με τη Σκανδιναβική μυθολογία και συγκεκριμένα το μύθο του Υμίρ.
Μινωική έπαυλη στο Νίρου Χάνι
Ιστορία και περιγραφή
Η έπαυλη χωρίζεται σε βόρεια και νότια περιοχή από τον διάδρομο 11. Στο βορρά υπήρχαν αποθήκες για ευπαθή αγαθά με κάδους σιτηρών στα βορειοδυτικά και πίθους ενσωματωμένοι στο έδαφος, ειδικά στο δωμάτιο 24, που χρησιμοποιήθηκε για την αποθήκευση κρασιού και ελαιολάδου. Στη νότια περιοχή βρέθηκαν κυρίως αντικείμενα θρησκευτικής και τελετουργικής φύσης. Τρίποδες από τερακότα, ερμηνευμένοι ως βωμοί, βρέθηκαν στα δωμάτια 16 έως 18, και τέσσερις χάλκινοι διπλοί πέλεκεις (λάβρυς) στο δωμάτιο 7 καθώς και πέτρινα λυχνάρια και βάζα σε διαφορετικά δωμάτια. Ο διάδρομος 11 περιείχε επίσης τμήματα μιας τοιχογραφίας που απεικόνιζε έναν «ιερό κόμπο». Στα ανατολικά του κτιρίου, στη νότια πλευρά του πλακόστρωτου ανοιχτού χώρου, φαίνεται να υπήρχε ένα τμηματικό ιερό, αποτελούμενο από σκαλοπάτια και ένα χαμηλό τείχος προς τα δυτικά, στο οποίο βρέθηκαν ενδείξεις λατρείας ταύρου.
Η κύρια είσοδος της έπαυλης ήταν στα ανατολικά. Πίσω από δύο πυλώνες ήταν η ανατολική αυλή (δωμάτιο 2), ανοίγεται μια στοά που χρησίμευσε ως μικρός άξονας. Μια αίθουσα ανοίγεται πίσω από ένα διαμέρισμα (δωμάτιο 2α) από το οποίο ο διάδρομος 11 προς τα δυτικά και δύο πόρτες στην πίσω περιοχή οδήγησαν σε περαιτέρω δωμάτια στο βορρά και το νότο. Στα δεξιά και αριστερά του διαδρόμου υπάρχουν είσοδοι σε μικρότερα πλακόστρωτα δωμάτια, συμπεριλαμβανομένων δύο με έδρανα. Ενώ ο χώρος 15 έχει μόνο ένα έδρανο στον τοίχο απέναντι από την πόρτα, στο δωμάτιο 12 το έδρανο εκτείνεται από τον ανατολικό τοίχο γύρω από τη γωνία κατά μήκος του νότιου τείχους. Και οι δύο τοίχοι ήταν καλυμμένοι με γύψο. Το δάπεδο στη μέση του δωματίου είναι τοποθετημένος σιδηρούχος ψαμμίτης, που περιβάλλεται από πλαίσιο από γυψοσανίδες. Στα δυτικά, ο χώρος καταλήγει πίσω από το δωμάτιο 13 ως μικρός άξονας.
Κοσμογονία του πάγου
Ιστορικό
Υποστήριζε, επίσης, ο Χέρμπιγγερ ότι η Γη έλκει μικρότερους πλανήτες που έτσι μπαίνουν σε τροχιά γύρω της. Η τροχιά ήταν σπειροειδής και μετά από κάποιο διάστημα ο πλανήτης έπεφτε πάνω στη Γη, προκαλώντας μια παγκόσμια καταστροφή. Για κάποιο διάστημα η Γη έμενε χωρίς φεγγάρι, μέχρι να εγκλωβιστεί ο επόμενος πλανήτης. Ο Χέρμπιγγερ πίστευε ότι η σημερινή Σελήνη ήταν ο έκτος κατά σειρά δορυφόρος της Γης, και ότι κάποια μέρα θα συγκρούονταν με αυτή. Οι υποστηρικτές του Welteislehre πίστευαν ότι ο κατακλυσμός του Νώε και η καταστροφή της Ατλαντίδας προκλήθηκαν από τέτοιες συγκρούσεις. Αυτή η αντίληψη παρουσιάζει ομοιότητες με τις καταστροφολογίες του Ιμμάνουελ Βελικόφσκι και δανείζεται στοιχεία από τις θεωρίες της Έλενα Μπλαβάτσκι.
Μινωική έπαυλη στο Νίρου Χάνι
Ιστορία και περιγραφή
Λόγω της αφθονίας των θρησκευτικών ευρημάτων στη μινωική έπαυλη του Νίρου Χάνι, προέκυψαν διαφορετικές ερμηνείες για τον σκοπό του κτηρίου. Ο Άρθουρ Έβανς και ο Στέφανος Ξανθουίδης πίστευαν ότι ήταν χώρος κατασκευής αναθηματικών αντικειμένων για εξαγωγή και ότι μπορεί να ήταν η κατοικία ενός μεγάλου θρησκευτικού ηγέτη. Ο Τζ. Γουόλτερ Γκράχαμ το θεωρούσε ιδιωτική κατοικία και η Λούις Χίτσκοκ ένα ημι-δημόσιο κτίριο με τη χρήση λατρευτικών αντικειμένων σε τελετές στον ανατολικό ανοιχτό χώρο. Ο Ρόμπερτ Κόελ θεώρησε την έπαυλη ως πρόδρομο του ανδρείου, ένα μέρος όπου οι μυημένοι άντρες κάθε πόλης έτρωγαν μαζί, με ένα κοιμητήριο για να κοιμηθούν οι επισκέπτες. Ορισμένα αναθηματικά κύπελλα που βρέθηκαν κάτω από ένα ιερό περιείχαν ηφαιστειακές ελαφρόπετρες από την έκρηξη της Θήρας και υποδηλώνουν επισκευή του κτηρίου με επακόλουθη αποκατάσταση ή αφιέρωση.
Κοσμογονία του πάγου
Ιστορικό
Η θεωρία του Welteislehre περιελάμβανε επίσης μια δική του θεωρία για τη βαρύτητα, όπου για κάποιο λόγο οι βαρυτικές δυνάμεις σταματούσαν να δρουν σε απόσταση τριπλάσια αυτής ανάμεσα στη Γη και τον Ποσειδώνα (μια ιδέα που προήλθε από ένα όνειρό του), και οι τροχιές των πλανητών γύρω από τον Ήλιο ήταν όχι περιοδικές και ελλειπτικές κατά τους νόμους του Κέπλερ αλλά σπειροειδείς και κατέληγαν στο κέντρο (τον Ήλιο). Υποστήριζε επίσης ότι το σύμπαν είναι πλούσιο σε οξυγόνο, ενωμένο με το επίσης άφθονο υδρογόνο σε νερό από το οποίο αποτελείται ο συμπαντικός πάγος.
Όλες οι παραπάνω υποθέσεις διατυπώθηκαν σε μια εποχή όπου η επιστημονική κοινότητα δεν είχε ακόμα καταλήξει σε οριστικά συμπεράσματα σχετικά με την ύπαρξη άλλων γαλαξιών, το μέγεθος και τη δομή του Σύμπαντος και τη συμπεριφορά του. Συνέχισαν όμως να υποστηρίζονται και να διαδίδονται και μετά την εξαγωγή των βασικών από αυτά τα συμπεράσματα κατά τη δεκαετία του 1920.
Ο Χέρμπιγγερ δημοσίευσε τη θεωρία του στα 1913, στο βιβλίο του Glazial-Kosmogonie, γραμμένο σε συνεργασία με το δάσκαλο Φίλιπ Φάουθ. Σε αυτό περιέλαβε πολλούς πίνακες και γραφήματα, προσπαθώντας να τη στηρίξει. Όμως τα περισσότερα στοιχεία στερούνταν επιστημονικής βάσης και το Welteislehre απορρίφθηκε γρήγορα από τους επιστημονικούς κύκλους, ενώ ο ίδιος κράτησε στάση άρνησης τόσο απέναντι στις αντίθετες απόψεις όσο και στις προκλήσεις για μαθηματική απόδειξη των λεγομένων του· υποστήριζε ότι τα μαθηματικά μόνο μπέρδεμα μπορούν να προκαλέσουν, συσκοτίζοντας τη διαίσθηση.
Οι παραλληλισμοί με την ελληνική κοσμογονία και τη σκανδιναβική κοσμολογία δεν βοήθησαν την αποδοχή της θεωρίας από τους επιστήμονες, αν και προκάλεσαν κάποιο ενδιαφέρον στο απλό κοινό. Ο Χέρμπιγγερ κατέβαλλε έντονες προσπάθειες για τη δημοσιοποίησή του Welteislehre, τόσο σε επιστημονικά ιδρύματα όσο και στο κοινό, ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 1920.
Υποστήριξη από το Τρίτο Ράιχ
Ένας από τους πρώτους υποστηρικτές των θεωριών του Χέρμπιγγερ ήταν ο Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν, ο κύριος θεωρητικός της πρώιμης συγκρότησης του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας. Μέσω της επιρροής του Τσάμπερλεν, το Welteislehre έγινε επίσημο δόγμα των Ναζί, ειδικά μετά το θάνατο του Χέρμπιγγερ το 1931. Ο Χάινριχ Χίμλερ, ένας από τους πιο ισχυρούς ηγέτες των Ναζί, έγινε ένθερμος υποστηρικτής της θεωρίας και δήλωνε πως αν διορθωνόταν και προσαρμοζόταν σε πρόσφατες επιστημονικές ανακαλύψεις θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή σαν επιστημονική θεωρία. Η Εταιρία Έρευνας Προγονικής Κληρονομιάς και Διδασκαλίας, πιο γνωστή σαν Ahnenerbe, συνιδρυτής της οποίας ήταν ο Χίμλερ, αγκάλιασε τη θεωρία του Χέρμπιγγερ και δούλεψε για την απόδειξή της. Τα βιβλία του Χέρμπιγγερ ανατυπώθηκαν, οι θεωρίες του τυπώθηκαν σε προκηρύξεις και εκδόθηκε και το περιοδικό Κλείδα των παγκόσμιων γεγονότων, απ' όπου το απόσπασμα:
Η θεωρία του Χέρμπιγγερ αποτέλεσε την εναλλακτική πρόταση των Ναζί απέναντι στην επιστήμη των Εβραίων, ειδικά τη θεωρία της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, καθώς ο Χέρμπιγγερ είχε επινοήσει δική του θεωρία για τη βαρύτητα. Ακόμα, η συγγένεια του Welteislehre με τη Βόρεια μυθολογία, αλλά και τους μύθους της Θούλης και της Ατλαντίδας, όπου ο τόπος καταγωγής της Υπερβόρειας Κυρίαρχης Φυλής καταστρέφεται με αποτέλεσμα αυτή να διασπαρεί σε άλλα μέρη -μύθους που εμφανίζονται στο ναζιστικό μυστικισμό- έκανε τη θεωρία ελκυστική για τους εθνικοσοσιαλιστές. Προς τα τέλη του πολέμου, η θεωρία έλαβε μεγάλη δημοσιότητα στη Γερμανία, αλλά και υποστήριξη από το κοινό και έναν αριθμό επιστημόνων.
Ο ίδιος ο Χίτλερ φαινόταν πεισμένος για τη βασική τουλάχιστον ορθότητα των θεωριών αυτών, και σκόπευε να κατασκευάσει ένα παρατηρητήριο όπου θα επαληθεύονταν οι τρεις μεγάλες κοσμολογικές αντιλήψεις της ιστορίας, αυτές του Πτολεμαίου, του Κοπέρνικου και του Χέρμπιγγερ. Στην πίστη του στη θεωρία του Χέρμπιγγερ αποδίδεται και η επιμονή του για νίκη υπό οποιοεσδήποτε συνθήκες του Γερμανικού στρατού μέσα στο ρωσικό χειμώνα του 1941-1942, που αποδείχτηκε καταστροφική.
Η θεωρία του Χέρμπιγγερ έχασε το κύρος της μετά το τέλος του πολέμου. Παρόλα αυτά, η κοινή γνώμη άλλαξε με πιο αργούς ρυθμούς. Μια έρευνα του 1953 έδειξε ότι πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι στη Γερμανία, στην Αγγλία και στις ΗΠΑ πίστευαν ότι ο Χέρμπιγγερ είχε δίκιο. Το έργο του προσπάθησε να αναδείξει ο Αυστριακός συγγραφέας Χανς Σίντλερ Μπέλλαμι, ενώ ορισμένα από τα καταστροφολογικά στοιχεία της θεωρίας μπορούν να εντοπιστούν και στις θεωρίες του Βελικόφσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψευδοεπιστήμες Κ
Μποναβίγκο
Το Μποναβίγκο (ιταλικά: Bonavigo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Πάπας Κόνων
Προτάθηκε σαν υποψήφιος για το παπικό αξίωμα προκειμένου να συμβιβαστούν οι δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις της Ρώμης, ο κλήρος και ο στρατός.
Ήταν, κατά τα φαινόμενα, γιος ενός αξιωματικού του θρακικού στρατεύματος. Μορφώθηκε στη Σικελία και χειροτονήθηκε ιερέας στη Ρώμη. Η ηλικία του, η σεβάσμια εμφάνισή του, και η απλότητα του χαρακτήρα του οδήγησαν τον κλήρο και το στρατό της Ρώμης να σταματήσουν τη μεταξύ τους διαμάχη, να αποσύρουν τους υποψηφίους του και να επιλέξουν τον Κόνωνα για Πάπα. Χειροτονήθηκε στις 21 Οκτωβρίου του 686 αφότου ο Έξαρχος της Ραβέννα ειδοποιήθηκε για την εκλογή του ή αφότου την επικύρωσε. Χειροτόνησε τον Ιρλανδό ιεραπόστολο Κιλιανό, και τον έστειλε μαζί με τους συντρόφους του να κηρύξουν στη Φραγκονία. Είχε την εύνοια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Β', ο οποίος τον ενημέρωσε ότι είχε ανακτήσει τις διατάξεις της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου, τις οποίες, όπως έγραφε, ήταν διατεθειμένος να τηρήσει. Ο Ιουστινιανός διέγραψε επίσης ορισμένους φόρους και χρέη που χρωστούσαν στην αυτοκρατορία του αρκετά παπικά κληροδοτήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Μπόσκι Σαντ'Άννα
Το Μπόσκι Σαντ'Άννα (ιταλικά: Boschi Sant'Anna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Φρανθίσκο Γκόγια
Ο Φρανθίσκο Γκόγια (Francisco José de Goya y Lucientes, 30 Μαρτίου 1746 – 16 Απριλίου 1828) ήταν Ισπανός ζωγράφος και χαράκτης. Υπήρξε ζωγράφος της βασιλικής αυλής της Ισπανίας, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε τρεις γενιές μοναρχών και θεωρείται ο σπουδαιότερος Ισπανός καλλιτέχνης, από τα τέλη του 18ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 19ου. Το έργο του περιλαμβάνει περισσότερους από 700 πίνακες ζωγραφικής, 900 σχέδια και σχεδόν 300 χαρακτικά, που στο σύνολό τους χαρακτηρίζονται από καινοτομίες και ρηξικέλευθα στοιχεία σύνθεσης.
Αν και υπήρξε διακεκριμένος και αναγνωρισμένος καλλιτέχνης στην Ισπανία, η φήμη του εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη αρκετές δεκαετίες μετά τον θάνατό του. Κατά τον 19ο αιώνα, το έργο του εκτιμήθηκε από τους ζωγράφους του ρομαντισμού, με κύριο θαυμαστή του τον Ντελακρουά, ενώ την ίδια στάση τήρησαν καλλιτέχνες, όπως ο Πάμπλο Πικάσο, και θεωρητικοί της τέχνης του 20ού αιώνα, με αποτέλεσμα να αναγνωρίζεται σήμερα ως ένας από τους μείζονες ζωγράφους όλων των εποχών, ο σημαντικότερος της εποχής του καθώς και ένας εκ των πρώτων «μοντέρνων» καλλιτεχνών.
Βιογραφία
Ο Γκόγια γεννήθηκε στο χωριό Φουεντετόδος, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια πριν μετακομίσει με την οικογένειά του στη Σαραγόσα. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών ξεκίνησε μαθήματα ζωγραφικής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών με τον ζωγράφο Χοσέ Λουθάν Μαρτίνεθ, καλλιτέχνη που είχε εκπαιδευτεί στη Νάπολι και συνδεόταν φιλικά με τον πατέρα του Γκόγια. Το 1764 και το 1766 συμμετείχε σε εξετάσεις για την υποτροφία που είχε θεσπίσει η Βασιλική Ακαδημία του Σαν Φερνάρντο στη Μαδρίτη, στις οποίες τελικά απέτυχε. Αργότερα, υπήρξε μαθητής του διακεκριμένου αυλικού ζωγράφου Φρανσίσκο Μπαγέ, στη Μαδρίτη. Το 1771 ταξίδεψε στη Ρώμη όπου συνέχισε την εκπαίδευσή του, ενώ μετά την επιστροφή του ανέλαβε τις πρώτες σημαντικές παραγγελίες για εκκλησίες και μοναστήρια της περιοχής της Σαραγόσας, κυρίως νωπογραφίες, τις οποίες ολοκλήρωσε μέσα στα επόμενα χρόνια.
160px|left|thumb|Αυτοπροσωπογραφία, 1795-97, σινική μελάνη και υδατόχρωμα, 23x14 εκ., Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης Τον Ιούλιο του 1773 νυμφεύτηκε την Χοσέφα Μπαγέ, αδελφή του δασκάλου του και τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη, όπου ανέλαβε να φιλοτεχνήσει προσχέδια για το Βασιλικό Ταπητουργείο της Αγίας Βαρβάρας (Real Fábrica de Tapices de Santa Bárbara). Η επιρροή του Μπαγιέ στους κύκλους της αυλής της Μαδρίτης υπήρξε ενδεχομένως καθοριστική για την ανάθεση του έργου στον Γκόγια, πέρα από το ταλέντο που είχε ήδη εκδηλωθεί στο πρώιμο έργο του. Οι ύστεροι τοιχοτάπητες που ολοκλήρωσε αποτυπώνουν την αυτονομία του Γκόγια ως καλλιτέχνη και την ανάπτυξη ενός προσωπικού ύφους που εξελίχθηκε τα επόμενα χρόνια. Τον Μάιο του 1780 εκλέχθηκε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο (Real Academia de Bellas Artes de S Fernando) υποβάλοντας τον πίνακα Ο εσταυρωμένος Χριστός, μία συμβατική σύνθεση στα ακαδημαϊκά πρότυπα του Άντον Ράφαελ Μενγκς, που πιθανώς στηρίζεται στο ομώνυμο έργο του Ντιέγο Βελάθκεθ. Πέντε χρόνια αργότερα, διορίστηκε βοηθός διευθυντή του τμήματος ζωγραφικής της Ακαδημίας, ενώ στις 25 Ιουνίου του 1786 ανακηρύχθηκε επισήμως «ζωγράφος του βασιλιά» της Ισπανίας Καρόλου Γ', με ετήσιο μισθό 15.000 ρεάλια. Την περίοδο αυτή, ο Γκόγια καθιερώθηκε και απέκτησε σημαντική φήμη ως προσωπογράφος.
220px|thumb|[[Τα Καπρίτσια|Capricho Νο.43: Ο ύπνος της λογικής γεννάει τέρατα, περ. 1797-98, 21.5*15cm, Χαρακτικό]]
200px|left|thumb|[[Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του, ο διασημότερος από τους Μαύρους Πίνακες, 1819-1823, ελαιογραφία σε τοίχο (μεταφέρθηκε σε καμβά)]]Ο θάνατος του Καρόλου Γ' το 1788, λίγο πριν το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης, οδήγησε σε μία νέα εποχή πολιτικών και κοινωνικών αναταράξεων, υπό την ηγεμονία του Καρόλου Δ'. Υπό την προστασία του νέου βασιλιά, ο Γκόγια ανακηρύχθηκε «ζωγράφος της Αίθουσας του βασιλιά» και σύντομα εξελίχθηκε σε έναν από τους διασημότερους και πιο πετυχημένους ζωγράφους της Ισπανίας. Το 1795 διορίστηκε Διευθυντής Ζωγραφικής της Ακαδημίας, θέση από την οποία παραιτήθηκε όμως δύο χρόνια αργότερα, εξαιτίας προβλημάτων υγείας, τα οποία είχαν εμφανιστεί από το 1792, όταν προσβλήθηκε από μία σοβαρή νόσο που είχε ως αποτέλεσμα την μόνιμη απώλεια της ακοής του. Σχετικά με την αρρώστια του, δεν διαθέτουμε ακριβείς πληροφορίες, ούτε γνωρίζουμε αν υπήρξε αποκλειστικά σωματικής φύσης ή επηρέασε την ψυχική του υγεία. Το 2017 η Ρόννα Χερτζάνο, ειδική επί της ακοής στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, πραγματοποίησε ανακοίνωση, στις 28 Απριλίου 2017, στο Συνέδριο της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου (UM SOM) σχετικά με έρευνά της για την ασθένεια του ζωγράφου. Διαπιστώνει ότι έπασχε από το σπάνιο σύνδρομο Σούσακ (Susac's syndrome). Τα συμπτώματα αυτού του συνδρόμου είναι η περιορισμένη εγκεφαλική λειτουργία και προσωρινή απώλεια όρασης, ακοής και ισορροπίας. Παρά το ότι τα περισσότερα από αυτά εξαφανίζονται με την πάροδο του χρόνου, η απώλεια ακοής μπορεί να είναι οριστική, όπως συνέβη με τον Γκόγια. Μια άλλη εκδοχή που εκφράζει η ερευνήτρια, η οποία όμως δεν είναι τόσο ισχυρή όσο η πρώτη, είναι ότι η απώλεια ακοής προέκυψε ως συνέπεια της σύφιλης. Ανεξαρτήτως της πραγματικής αιτίας, θεραπεία στην εποχή του Γκόγια δεν υπήρχε για καμία από τις δύο παθήσεις.
Δήμος Νέας Κυδωνίας
Ο Δήμος Νέας Κυδωνίας ήταν δήμος του νομού Χανίων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Χανίων. Βρισκόταν στα βόρεια του νομού και είχε ως έδρα τον Γαλατά. Επρόκειτο για παραθαλάσσιο δήμο ο οποίος, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, είχε συνολικά 7.301 κατοίκους και έκταση 21.457 στρέμματα.
Φρανθίσκο Γκόγια
Βιογραφία
Το 1799, ονομάστηκε «Πρώτος Ζωγράφος της Αίθουσας του Βασιλιά», με ετήσιο μισθό 50.000 ρεάλια. Τον ίδιο χρόνο, τυπώθηκε και η δημοφιλής σειρά χαρακτικών του, με τίτλο Καπρίτσια (Los Caprichos), έργο που είχε ξεκινήσει να φιλοτεχνεί από το 1796 και επιβεβαίωνε μία γενικότερη αλλαγή στο ύφος του έργου του, αν και οι επίσημες παραγγελίες που αναλάμβανε διατηρούσαν ακόμα τις καθιερωμένες φόρμες. Ανάμεσα σε αυτές τις παραγγελίες ξεχωρίζουν, την περίοδο αυτή, οι νωπογραφίες που φιλοτέχνησε για τον Άγιο Αντώνιο δε λα Φλόριδα της Μαδρίτης, καθώς και το ομαδικό πορτρέτο για την οικογένεια του Καρόλου Δ'.
Δήμος Νέας Κυδωνίας
Ο δήμος περιλάμβανε 4 δημοτικά διαμερίσματα:
Φρανθίσκο Γκόγια
Βιογραφία
right|thumb|220px|Αυτοπροσωπογραφία, [[1771-75, λάδι σε μουσαμά, 58x44 εκ., Ιδιωτική συλλογή]] Το 1808, ο βασιλιάς της Ισπανίας παραιτήθηκε και τον διαδέχτηκε ο γιος του, Φερδινάνδος Ζ', ο οποίος αναγκάστηκε να καταφύγει στο εξωτερικό λόγω της εισβολής των στρατευμάτων του Ναπολέοντα. Ο Γκόγια, όπως και η πλειοψηφία των φιλελεύθερων Ισπανών, διχάστηκε σε ό,τι αφορά τη στάση που έπρεπε να κρατήσει καθώς έβλεπε θετικά τις μεταρρυθμίσεις που πίστευε πως θα προωθούσαν οι Γάλλοι, από την άλλη πλευρά όμως, δεν ήταν αδιάφορος απέναντι σε πατριωτικά αισθήματα και στη γενικευμένη εξέγερση του ισπανικού λαού εξαιτίας των εκτελέσεων που πραγματοποίησαν τα γαλλικά στρατεύματα. Διατηρούσε επίσης στενές σχέσεις με Ισπανούς εκπροσώπους του Διαφωτισμού. Τελικά διατήρησε τη θέση του ως αυλικός ζωγράφος, αποτυπώνοντας στις προσωπογραφίες του τόσο Ισπανούς όσο και Γάλλους στρατιωτικούς. Τον Οκτώβριο του 1808 ταξίδεψε στη Σαραγόσα όπου ανέλαβε να φιλοτεχνήσει έναν πίνακα με θέμα την αντίσταση των κατοίκων της πόλης. Ολοκλήρωσε επίσης μία προσωπογραφία του Ιωσήφ Βοναπάρτη που ανέβηκε στο θρόνο της Ισπανίας το Δεκέμβριο του 1808. Ανάμεσα στα διασημότερα έργα του Γκόγια, αυτής της περιόδου, ανήκει ένας κύκλος χαρακτικών που απεικονίζουν τη σκληρότητα του πολέμου, με γενικό τίτλο Οι Συμφορές του Πολέμου.
Μετά την παραίτηση του Ναπολέοντα και την επιστροφή του Φερδινάνδου Ζ' στην Ισπανία, επαναφέρθηκε το παλαιό απολυταρχικό καθεστώς, ενώ δεκάδες χιλιάδες Ισπανοί αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε άλλες χώρες. Ο Γκόγια διατήρησε τη θέση του, παρά το γεγονός πως είχε υπηρετήσει τον Γάλλο βασιλιά και θεωρείτο «ύποπτος» ως φιλελεύθερος, αν και αναγκάστηκε να απολογηθεί προς την Ιερά Εξέταση για τους πίνακες Γυμνή μάχα και Η ντυμένη μάχα που θεωρήθηκαν «άσεμνοι», χωρίς ωστόσο να καταδικαστεί. Με αφορμή την παλινόρθωση των Βουρβόνων, φιλοτέχνησε τους πίνακες Η 2α Μαΐου 1808 και 3η Μαΐου 1808, χάρη στους οποίους βελτίωσε τις σχέσεις του με τον Ισπανό μονάρχη. Το 1819 ο Γκόγια μετακόμισε στα περίχωρα της Μαδρίτης, σε μία κατοικία που ονομάστηκε από τους περίοικους «Η έπαυλη του κουφού» (La Quinta del Sordo). Στα τέλη του έτους αρρώστησε βαριά, την ίδια περίοδο που φιλοτέχνησε τους αποκαλούμενος και Μαύρους πίνακές του. Το 1824, όταν οι διώξεις έναντι των φιλελεύθερων και αντιμοναρχικών στοιχείων ανανεώθηκαν, ο Γκόγια υπέβαλε αίτημα για άδεια μετακίνησής του στη Γαλλία, για λόγους υγείας. Εγκαταστάθηκε αρχικά στο Παρίσι, ενώ αργότερα έζησε στο Μπορντό μέχρι το τέλος της ζωής του, με εξαίρεση λίγες ημέρες κατά τις οποίες επισκέφθηκε τη Μαδρίτη προκειμένου να διευθετήσει το ζήτημα της συνταξιοδότησής του. Ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία, ο Γκόγια συνέχισε να εργάζεται, ενώ στα τελευταία χρόνια της ζωής του ολοκλήρωσε μία σειρά λιθογραφιών, με σκηνές ταυρομαχίας.
Πέθανε στις 16 Απριλίου του 1828 στο Μπορντώ, σε ηλικία 82 ετών. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν το 1901 στη Μαδρίτη και θάφτηκαν τελικά στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου δε λα Φλόριδα, διακοσμημένη με τις νωπογραφίες του Γκόγια του 1798.
Έργο
right|thumb|Περίπατος στην Ανδαλουσία, [[1777, λάδι σε μουσαμά, 275x190 εκ., Μουσείο Πράδο, Μαδρίτη. Majos και majas, με την χαρακτηριστική λαϊκή ενδυμασία τους που αργότερα καθιερώθηκε ως αντίδραση στα γαλλικά ενδυματολογικά πρότυπα. ]] Βασική επιρροή στα πρώιμα έργα του Γκόγια ήταν οι Ιταλοί ζωγράφοι ροκοκό όπως ο Κοράντο Τζιακουίντο και ο Τζιοβάνι Μπατίστα Τιέπολο τον οποίο είναι πιθανό πως ο Γκόγια συνάντησε στη Μαδρίτη, πριν αναχωρήσει για την Ιταλία. Η επόμενη σημαντική επιρροή προέρχεται από τον Γερμανό νεοκλασικιστή Άντον Ράφαελ Μενγκς ο οποίος ήταν και προϊστάμενός του κατά την εργασία του για τους τοιχοτάπητες του ισπανικού παλατιού. Στη συνέχεια, ο Γκόγια επηρεάστηκε σημαντικά, όπως και ο ίδιος αναγνώριζε, από τους Ντιέγο Βελάθκεθ και Ρέμπραντ. Από τον Βελάθκεθ, ο Γκόγια πήρε την προσέγγιση στη Φύση και το πρότυπο για την «ιμπρεσιονιστική» τεχνική την οποία ανέπτυξε περισσότερο από κάθε ζωγράφο της εποχής του. Από τον Ρέμπραντ, του οποίου το έργο ο Γκόγια πρέπει να γνώρισε σχεδόν αποκλειστικά από χαρακτικά, έμαθε την οικονομία στον φωτισμό η οποία προκαλεί ευχάριστα ακόμη και τον πιο αμύητο θεατή.
Τα πρώτα έργα του Γκόγια, ως επί το πλείστον νωπογραφίες για εκκλησίες και καθεδρικούς ναούς της Σαραγόσας, αποτύπωναν θρησκευτικά θέματα και ήταν επηρεασμένα από την κυρίαρχη τεχνοτροπία του ροκοκό. Μετά την εγκατάστασή του στη Μαδρίτη, το 1774, τού ανατέθηκε να φιλοτεχνήσει προσχέδια για το Βασιλικό Ταπητουργείο της Αγίας Βαρβάρας, με το οποίο ανέπτυξε μία σταθερή συνεργασία. Αυτό το είδος της ζωγραφικής δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης, ωστόσο αποτελούσε πιθανότατα μία ευκαιρία διάκρισης για τον νεαρό Γκόγια, ο οποίος παρουσίασε τα προσχέδια για τους τοιχοτάπητες το 1780, μπροστά στον βασιλιά. Συνολικά συνέθεσε 62 προσχέδια, αντλώντας τα θέματά του με βάση τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα των μελών της βασιλικής οικογένειας, των οποίων τα δωμάτια θα διακοσμούσαν, αποδίδοντας κυρίως σκηνές της καθημερινότητας, όπως στιγμιότυπα από κυνήγι ή διασκεδάσεις. Αρκετά προσχέδια του αποτύπωσαν επίσης τους άνδρες (μάχος) και τις γυναίκες (μάχας) των λαϊκών τάξεων, που διακρίνονταν για την προκλητική τους συμπεριφορά και την ιδιαίτερη ενδυμασία τους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι συνθέσεις Ο Γάμος και Η Μαριονέτα, στις οποίες διαφαίνεται η κριτική διάθεση του Γκόγια. Η πρώτη αποτελεί ένα σχόλιο αποδοκιμασίας για τους γάμους που πραγματοποιούνταν από οικονομικό συμφέρον, ενώ η δεύτερη σατιρίζει την ικανότητα των γυναικών να χειραγωγούν τους άνδρες.
right|220px|thumb|[[Η γυμνή μάχα, λάδι σε μουσαμά, 97x190 εκ., Μουσείο Πράδο, Μαδρίτη]] right|220px|thumb|[[Η ντυμένη μάχα, λάδι σε μουσαμά, 95x190 εκ., Μουσείο Πράδο, Μαδρίτη]] Στα δημοφιλέστερα έργα του Γκόγια ανήκει ο πίνακας Η γυμνή μάχα (La maja desnuda), που φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1800 και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γυμνά στην ιστορία της ισπανικής τέχνης. Απεικονίζει μία γυμνή γυναίκα που σε αντίθεση με ανάλογους παλαιότερους πίνακες (όπου ακολουθείται συνήθως η «αιδήμονα» στάση), δεν επιχειρεί να καλύψει τα επίμαχα σημεία του σώματός της αλλά στρέφει προκλητικά το βλέμμα προς το θεατή. Παραγγελιοδότης του έργου ήταν πιθανώς ο Μάνουελ Γκοντόυ, εκδοχή που εξηγεί ενδεχομένως την ύπαρξη του έργου, καθώς μόνο κάποιος με ανάλογη εξουσία θα μπορούσε να παραγγείλει ένα τόσο προκλητικό θέμα, με δεδομένο πως το γυναικείο γυμνό ήταν απαγορευμένο στη Ισπανία εκείνη την εποχή. Σχετικά με την ταυτότητα του μοντέλου έχουν διατυπωθεί διάφορες πιθανές εκδοχές, ωστόσο καμία δεν έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα. Ο Γκόγια ζωγράφισε επίσης ένα πανομοιότυπο έργο, στο οποίο το μοντέλο απεικονίζεται ντυμένο, με τίτλο Η ντυμένη μάχα (La Maja Vestida). Η πρώτη αναφορά σε αυτό τον πίνακα χρονολογείται στα 1800 και βρέθηκε στο ημερολόγιο ενός χαράκτη και ακαδημαϊκού που επισκέφτηκε το παλάτι του Γκοντόυ. Το γεγονός ότι δεν αναφέρεται η Γυμνή μάχα, οδηγεί ενδεχομένως στο συμπέρασμα πως αποτελεί μεταγενέστερο πίνακα. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, ο Γκοντόυ παρήγγειλε την Ντυμένη μάχα λίγο μετά το γυναικείο γυμνό, έτσι ώστε να εμφανίζει στους καλεσμένους του έναν από τους δύο πίνακες, ανάλογα με την ηθική τους. Οι πίνακες κατασχέθηκαν από την Ιερά Εξέταση το 1815 και τον Νοέμβριο του 1814 ο Γκόγια αναγκάστηκε να απολογηθεί για το «άσεμνο» περιεχόμενό τους. Η υπόθεση τελικά θα «κουκουλωθεί» - πιθανώς χάρη σε παρέμβαση του Antonio Maria Galarza, μέλους του συμβουλίου της Ιεράς Εξέτασης και συγγενή της πεθεράς του γιου του, Χαβιέ.
left|thumb|220px|Τι παραπάνω να κάνεις; ([[Οι Συμφορές του Πολέμου, αρ. 33), οξυγραφία (γραμμική και τονική), 15,4 x 20,7 εκ. (εικόνα)/ 24,9 x 34,1 εκ. (χαρτί), 1812-1815. Ευνουχισμός Ισπανού αιχμαλώτου από Γάλλους στρατιώτες.]] Η ενασχόλησή του με τη χαρακτική συνεχίστηκε, όταν με αφορμή την εισβολή των γαλλικών στρατευμάτων ολοκλήρωσε ένα κύκλο έργων που ονομάστηκε Οι Συμφορές του Πολέμου, αποτελούμενος από 82 συνθέσεις που αποτύπωναν τις θηριωδίες του πολέμου. Ο Γκόγια επέλεξε να φιλοτεχνήσει τα έργα από μία μάλλον ουδέτερη οπτική γωνία, χωρίς διάθεση να εξυμνήσει τα κατορθώματα μίας πλευράς ή να αναδείξει στοιχεία ηρωισμού, ενώ τα θέματά τους δεν βασίστηκαν σε προσωπικές του εμπειρίες, αλλά αποτέλεσαν προϊόν της φαντασίας του. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα, ο Γκόγια συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Φερδινάνδο Ζ' και το 1814 ολοκλήρωσε δύο παραγγελίες για τους πίνακες 2α Μαΐου 1808 και 3η Μαΐου 1808, στους οποίους αποτύπωσε την εξέγερση που είχε ξεσπάσει το 1808 στη Μαδρίτη. Στα έργα αυτά, ο Γκόγια επιχείρησε να αποδώσει τα ιστορικά γεγονότα δίνοντας στην ισπανική εξέγερση μία θρησκευτική διάσταση, χωρίς να δώσει έμφαση στη ρεαλιστική απεικόνιση των σκηνών.
Endianness
μικρογραφία|300px|Little-endian: Τo λιγότερο σημαντικό byte αποθηκεύεται στην "μικρότερη" θέση μνήμης. μικρογραφία|δεξιά|300px|Big-endian: Το σημαντικότερο byte αποθηκεύεται στην "μικρότερη" θέση μνήμης. Ο όρος endianness χρησιμοποιείται στην επιστήμη των υπολογιστών για τον τρόπο αποθήκευσης των σειρών bytes μέσα στην μνήμη του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Υπάρχουν δύο τρόποι αναπαράστασης των bytes που αναπαριστάται ένας αριθμός μέσα στην εσωτερική μνήμη του υπολογιστή: η αναπαράσταση big-endian και η αναπαράσταση little-endian. Οι υπολογιστές με επεξεργαστές 80x86 από την Intel όπως και κλώνοι αυτών χρησιμοποιούν αναπαράσταση little-endian ενώ υπολογιστές όπως οι Sun SPARC, Motorola 68K ή η οικογένεια των PowerPC χρησιμοποιούν αναπαράσταση big-endian. Τα πρωτόκολλα δικτύου υπολογιστών κάνουν τους κατάλληλους μετασχηματισμούς δεδομένων ώστε δύο υπολογιστές με διαφορετικό endianness να επικοινωνούν.
Φρανθίσκο Γκόγια
Έργο
Τον χειμώνα του 1819, ο Γκόγια ξεκίνησε να φιλοτεχνεί μία σειρά 14 ελαιογραφιών, έργα που έμειναν γνωστά με την ονομασία Μαύροι Πίνακες λόγω των σκοτεινών τόνων που τα χαρακτηρίζουν. Οι πίνακες προορίζονταν για τη διακόσμηση της νέας κατοικίας του, στα περίχωρα της Μαδρίτης, και συνέπεσαν χρονικά με μία σοβαρή επιδείνωση της υγείας του. Οι «Μαύροι πίνακες», όπως και άλλοι που ανήκουν στο ύστερο έργο του, διακρίνονται για την ζοφερή και απαισιόδοξη ατμόσφαιρά τους. Ένας από τους δημοφιλέστερους πίνακες της σειράς αυτής, με τίτλο Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του, απεικονίζει τον ομώνυμο θεό της μυθολογίας να καταβροχθίζει ένα από τα παιδιά του. Το ίδιο θέμα απεικόνισε περίπου το 1636 ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, ο οποίος ωστόσο απέδωσε τον Κρόνο με λιγότερο τερατώδη χαρακτηριστικά, σε σύγκριση με το αντίστοιχο έργο του Γκόγια που διακρίνεται για την ωμότητα του. Οι «Μαύροι πίνακες» ήταν αρχικά τοιχογραφίες, οι οποίες μεταγενέστερα «μεταφέρθηκαν» σε μουσαμά και από το 1881 ανήκουν στο Μουσείο Πράδο.right|thumb|220px|[[Η 3η Μαΐου 1808 (Γκόγια)|3η Μαΐου 1808, 1814, λάδι σε μουσαμά, 266x345 εκ., Μουσείο Πράδο, Μαδρίτη Στις 3 Μαΐου του 1808 εκτελέστηκαν μαζικά περίπου 400 Ισπανοί πολίτες από τα γαλλικά στρατεύματα, οδηγώντας σε μία γενικευμένη ισπανική εξέγερση. ]]
Endianness
Ορολογία
Η ορολογία Endianness, big-endian ή little-endian προέρχεται από το λογοτεχνικό βιβλίο Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ. Μέσα στο βιβλίο περιγράφεται η διαμάχη δύο μυθικών λαών για το πως μπορεί κάποιος να σπάσει ένα βρασμένο αυγό, είτε κτυπώντας το στην μυτερή άκρη είτε στην μέση (δηλαδή μεγάλη/big ή μικρή/little άκρη/endianness του αυγού). Στην διαμάχη αυτή (μέσα στο λογοτεχνικό έργο), όσοι υποστήριζαν την μία ή την άλλη τεχνική χαρακτηρίστηκαν ως "big-endians" ή "little-endians" και από από εκεί η ορολογία υιοθετήθηκε στην πληροφορική.
Φρανθίσκο Γκόγια
Αποδοχή και μεταθανάτια φήμη
Ο Γκόγια υπήρξε εν γένει αναγνωρισμένος καλλιτέχνης στην Ισπανία και έλαβε πολυάριθμες διακρίσεις εν ζωή. Η φαντασία του, η ικανότητά του στη διαχείριση του χρώματος και των σκιών, οι καινοτομίες στη σύνθεση και η πρωτοτυπία του αναγνωρίστηκαν από σύγχρονους κριτικούς, ενώ παράλληλα κατακρίθηκε κυρίως για την έλλειψη πειθαρχίας και στις συνθέσεις του και το γεγονός πως δεν «επέμενε» σε λεπτομέρειες των έργων του. Ο Γκόγια δεν διέθετε μεγάλο αριθμό μαθητών, με αποτέλεσμα να μην επηρεάσει άμεσα την καλλιτεχνική ζωή της εποχής του, διαδίδοντας τις γνώσεις, τις αισθητικές του αντιλήψεις ή την τεχνική του σε άλλους ζωγράφους. Σχετικά με τους μαθητές του, διαθέτουμε λίγες πληροφορίες, κυρίως από αναφορές των ονομάτων τους σε σχέδια, έγγραφα ή επιστολές του. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται οι Luis Gil Ranc (1787-1867), Felipe Arrojo (1801-70) και María del Rosario Weiss (1814-43). Η τελευταία υπήρξε κόρη της συντρόφου του Γκόγια, Λεοκάντια Βάις, και μαθήτριά του κατά την παραμονή του στο Μπορντώ.
Endianness
Περιγραφή
Οι άνθρωποι αναπαριστούν του ακέραιους αριθμούς στο δεκαδικό σύστημα αρίθμησης με τιμές 0-9 και τοποθετούν το πιο σημαντικό ψηφίo στην αρχή αριστερά (στον αριθμό 2356 το σημαντικότερο ψηφίο είναι το 2 που αναπαριστά τις χιλιάδες, ενώ το λιγότερο σημαντικό ψηφίο είναι το 6). Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές αναπαριστούν τους αριθμούς στο δυαδικό σύστημα αρίθμησης όπου υπάρχου δύο μόνο ψηφία, το 0 και το 1. Η μνήμη του υπολογιστή είναι σχεδιασμένη ώστε να αποθηκεύει ομάδες 8 δυαδικών ψηφίων γνωστά ως bytes (υπάρχουν και υπολογιστές οι οποίοι αποθηκεύουν περισσότερα από 8 δυαδικά ψηφία αλλά είναι σπάνιοι και έτσι μπορεί να γίνει παραδοχή ότι κάθε διεύθυνση μνήμης αποθηκεύει 8 δυαδικά ψηφία, δηλαδή ένα byte ). Ένα byte μπορεί να αποθηκεύσει 0-255 διαφορετικές τιμές (από 0000 0000 έως 1111 1111 τιμές). Ένας ακέραιος αριθμός μεγαλύτερος από 255 θα χρειαστεί περισσότερο από ένα byte για να αποθηκευτεί στην μνήμη του υπολογιστή. Επίσης στους σύγχρονους υπολογιστές με 32bit ή 64bit με σειρά 32 ή 64bit αποθηκεύεται αντίστοιχα σε 4 ή 8 bytes (4*8bits = 32, 8*8bits= 64). Υπάρχουν δύο τρόποι / endianess με τους οποίους μια σειρά bytes μπορεί να αποθηκευτεί στις θέσεις μνήμης (η κάθε θέση αποθηκεύει 1 byte) :
Φρανθίσκο Γκόγια
Αποδοχή και μεταθανάτια φήμη
left|thumb|220px|Ταχύτητα και γενναιότητα του Χουανίτο Απινιάνι στην αρένα της Μαδρίτης (η πλάκα Νο.20 της σειράς χαρακτικών [[Ταυρομαχία (Γκόγια)|Ταυρομαχία), 1815-16, οξυγραφία (γραμμική και τονική), 24,5x35,5 εκ.]]Μετά τον θάνατό του, μέρος του έργου του, κυρίως εκείνο που θεματικά συνδεόταν με τις κοινωνικές και πολιτικές αναταράξεις στην Ισπανία, έπαψε να γίνεται εύκολα αντιληπτό από τις επόμενες γενιές. Έργα όπως οι «μαύροι πίνακες», κρίθηκαν κυρίως υπό το πρίσμα της ωμότητάς και της σκληρότητας που αποπνέουν, θεωρούμενα ως δημιουργία ενός «διαταραγμένου» μυαλού.
Endianness
Περιγραφή
Ο προγραμματιστής κατά τον προγραμματισμό σε μια γλώσσα υψηλού επιπέδου δεν ασχολείται με τον τρόπο που αποθηκεύονται οι τιμές των μεταβλητών (είτε με την μορφή big-endian ή little-endian) μέσα στην μνήμη του υπολογιστή. Το λειτουργικό σύστημα και ο μεταγλωττιστής που θα μετατρέψει τον πηγαίο κώδικα (από τη γλώσσας υψηλού επιπέδου) σε γλώσσα μηχανής (assembly) θα αποφασίσει αν θα χρησιμοποιηθεί big-endian ή little-endian αναπαράσταση.
Φρανθίσκο Γκόγια
Αποδοχή και μεταθανάτια φήμη
Αν και κατά την τελευταία εικοσαετία της ζωής του, οι προσωπογραφίες του εκτοπίστηκαν από έργα άλλων σύγχρονων καλλιτεχνών, όπως του νεοκλασικιστή Vicente López y Portaña (1772-1850), ορισμένοι ρομαντικοί καλλιτέχνες συνέχισαν να αναπαράγουν πίνακες ή χαρακτικά του Γκόγια, είτε μιμούμενοι το ύφος του, είτε αντιγράφοντας έργα του καθώς η φήμη του ενισχύθηκε σημαντικά με την κυκλοφορία της σειράς χαρακτικών Καπρίτσια. Βασισμένος στα χαρακτικά του Γκόγια, ο Ευγένιος Ντελακρουά ολοκλήρωσε ανάλογα σχέδια, στα μέσα της δεκαετίας του 1820.
Endianness
TCP/IP
Πρόβλημα με την αναπαράσταση big-endian ή little-endian δημιουργείται όταν ένας υπολογιστής επικοινωνεί με ένα άλλο υπολογιστή μέσω ενός δικτύου και χρησιμοποιεί διαφορετικό endianness. Για να αποφεύγονται τα προβλήματα αυτά στην επικοινωνίες μέσω δικτύου χρησιμοποιούνται τα πρωτόκολλα επικοινωνίας και γίνονται οι απαραίτητες μετατροπές στην κωδικοποίηση ώστε να επιτευχθεί η δικτυακή μεταφορά δεδομένων.
Φρανθίσκο Γκόγια
Αποδοχή και μεταθανάτια φήμη
Η πρώτη μονογραφία για τον Γκόγια κυκλοφόρησε το 1858, από τον Λοράν Ματερόν και ήταν αφιερωμένη στον Ντελακρουά. Ήδη όμως, πριν τον Ματερόν, η φήμη του Γκόγια ως ζωγράφου και χαράκτη είχε διαδοθεί από συγγραφείς όπως ο Θεόφιλος Γκωτιέ και ο Σαρλ Μπωντλαίρ. Στη συνέχεια, η διάδοση του ρεύματος του ισπανισμού (hispanisme), μαζί με την έκδοση των Συμφορών του Πολέμου και των Παροιμιών (Proverbios), διεύρυναν τη φήμη του ακόμη περισσότερο.