cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζέρι Λι Λιούις
Το 1958, η καριέρα του Λιούις υπέστη μεγάλο πλήγμα, όταν αποκαλύφθηκε στο κοινό ότι είχε παντρευτεί την μόλις 13 ετών ξαδέλφη του. Το γεγονός αυτό προκάλεσε μεγάλη ζημιά στη φήμη του, με αποτέλεσμα η παρουσία του στη ροκ εντ ρολ μουσική σκηνή να μειωθεί. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Λιούις δεν είχε σημαντικές επιτυχίες. Το 1964 ωστόσο, το άλμπουμ του "Live at the Star Club" παρουσίασε μεγάλη επιτυχία και θεωρήθηκε από τους κριτικούς ως ένα από τα καλύτερα στην ιστορία της ροκ μουσικής. Στο άλμπουμ αυτό ο Λιούις είχε μία από τις πιο εκρηκτικές σκηνικές παρουσίες.
Το 1968, ο Λιούις έκανε στροφή στην Κάντρι μουσική, όπου είχε επιτυχίες όπως με το τραγούδι "Another Place, Another Time". Η στροφή αυτή έδωσε νέα ώθηση στην καριέρα του στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στη δεκαετία του 1970, με τον Λιούις να βρίσκεται συνεχώς στην κορυφή των τσαρτς της Κάντρι μουσικής. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν τα τραγούδια "To Make Love Sweeter for You" το 1968, "There Must Be More to Love Than This" το 1970, "Would You Take Another Chance on Me" και "Me and Bobby McGee" το 1971, που έφτασαν το νούμερο 1. Στα επόμενα χρόνια, ο Λιούις συνέχισε να διεξάγει συναυλίες στις ΗΠΑ, αλλά και σε χώρες του εξωτερικού. Το 1986, ο Λιούις εντάχθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame.
To 2006 κυκλοφόρησε το άλμπουμ του Λιούις "Last Man Standing", που πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα, αποτελώντας το πιο επιτυχημένο του άλμπουμ και το 2010 το άλμπουμ "Mean Old Man",που ήταν επίσης επιτυχημένο. Στη δεκαετία του 2010 συνέχισε τις μουσικές εμφανίσεις του, αν και το 2019 υπέστη ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, που τον ανάγκασε να περιορίσει τις δραστηριότητές του.
Ο Λιούις κέρδισε πολλά βραβεία στη Ροκ και Κάντρι μουσική. Κατατάχθηκε 24ος στη λίστα των 100 Σπουδαιότερων Καλλιτεχνών Όλων των Εποχών από το περιοδικό Rolling Stone. Ήταν ένας από τους τελευταίους εν ζωή καλλιτέχνες της πρώτης περιόδου γέννησης της Ροκ μουσικής.
Απεβίωσε στις 28 Οκτωβρίου 2022 σε ηλικία 87 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Αμερικανοί στιχουργοί
Καγκουρό (αποσαφήνιση)
Ο όρος Καγκουρό μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Σπορτ Αγίας Πετρούπολης
Η Σπορτ Αγίας Πετρούπολης (ρωσικά: Санкт-Петербургский кружок любителей спорта, Спорт), συνήθως αναφέρονταν ως Σπορτ, ήταν ρωσικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την πόλη της Αγίας Πετρούπολης. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1888 και διατηρούσε τμήματα ποδοσφαίρου, στίβου, σκι, ποδηλασίας και άλλων αθλημάτων. Είναι ευρέως γνωστός για την ομάδα ποδοσφαίρου που ιδρύθηκε το 1897 και κατέκτησε επανειλημμένα το πρωτάθλημα της Αγίας Πετρούπολης (ru) στις αρχές του 20ου αιώνα.
Το τμήμα στίβου διοργάνωσε το πρώτο Ρωσικό Πρωτάθλημα Στίβου το 1908 και κατέκτησε τα περισσότερα μετάλλια στο ομώνυμο Πρωτάθλημα Στίβου κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε στο χωριό Τιάρλεβο (κοντά στο Παβλόφσκ) από παιδιά κηπουρών. Αρχικά ονομάστηκε «Κοινωνία δρομέων» («Общество любителей бега») και πραγματοποιούσε μαθήματα κλασικού αθλητισμού στα μονοπάτια του ιπποδρομίου Πούσκιν που ονομαζόταν «Τιαρλίφσκε ντέρμπι». Αργότερα, τα μέλη του συλλόγου άρχισαν να παίζουν αθλήματα όχι μόνο στο χωριό, αλλά και στην Αγία Πετρούπολη στο πάρκο στη νήσο Πετρόβσκι, ονομάζοντας τον σύλλογο σε «Κοινωνία δρομέων Πετρόβσκι» («Петровским обществом любителей бега»). Στις 15 Ιουνίου του 1896 ο σύλλογος καταχωρήθηκε επισήμως με την επωνυμία «Санкт-Петербургский кружок любителей спорта».
Ο ιδρυτής και ιδεολόγος του συλλόγου ήταν ο Ποτρ Πάβλοβιτς Μοσκβίν και πρώτος πρόεδρος το 1896 εξελέγη ο Αλεξέι Πάβλοβιτς Λέμπεντεφ. Ένας πολύ γνωστός δημοσιογράφος και διοργανωτής του ποδοσφαίρου ο Γκεόργκι Αλεξάντροβιτς Ντιπερόν πήρε επίσης μέρος στις δραστηριότητες του συλλόγου. Ο σύλλογος χρηματοδοτήθηκε από τον πρίγκιπα Σεργκέι Μπελοσέλσκι-Μπελοζέρσκι.
Τμήμα στίβου
Το τμήμα στίβου της Σπορτ Αγίας Πετρούπολης ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα του συλλόγου. Τον Ιούνιο του 1908 διοργάνωσε για πρώτη φορά το Ρωσικό Πρωτάθλημα Στίβου στη νήσο Κρεστόφσκι κερδίζοντας την πρώτη θέση με 6 χρυσά μετάλλια.
Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατέκτησε 35 χρυσά μετάλλια και 94 συνολικά, τα περισσότερα από κάθε άλλο σύλλογο, και αναδείχθηκε 5 φορές πρωταθλήτρια (1908, 1909, 1911, 1912, 1913).
Ένας από τους σημαντικότερους αθλητές της ιστορίας του συλλόγου ήταν ο 11 φορές πρωταθλητής Ρωσίας Νικολάι Νεκλεπάγιεφ που εκπροσώπησε τη χώρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης το 1912.
Μετάλλια
Παρακάτω ακολουθεί πίνακας με τα μετάλλια του συλλόγου σε ανώτερο επίπεδο.
Διακεκριμένοι αθλητές
• 1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ρωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1888 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1897 Κατηγορία:Σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Αγία Πετρούπολη Κατηγορία:Σύλλογοι χιονοδρομίας Κατηγορία:Σύλλογοι ποδηλασίας
Σήραγγα Κνημίδας
Η Σήραγγα Κνημίδας (γνωστή και ως Σήραγγα Αγίου Κωνσταντίνου) είναι σήραγγα στον Αυτοκινητόδρομο ΑΘΕ. Έχει μήκος 2,5 χιλιόμετρα και είναι η 9η μεγαλύτερη σήραγγα της Ελλάδας και η 3η μεγαλύτερη σήραγγα του Αυτοκινητοδρόμου ΑΘΕ, μικρότερη από την Σήραγγα Τεμπών Τ2 και την Σήραγγα Πλαταμώνα. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 2003 και ολοκληρώθηκε στα τέλη του 2006. Παραδόθηκε στην κυκλοφορία το 2007, ως μέρος του τμήματος «Πέταλο Μαλιακού-Παράκαμψη Αγίου Κωνσταντίνου».
Το γεωλογικό και τεκτονικό περιβάλλον της περιοχής
Η περιοχή στην οποία κατασκευάστηκε η σήραγγα είναι μια περιοχή με έντονο φυσικό περιβάλλον και αυτό οφείλεται στο ότι στην περιοχή υπάρχει ενεργό ρήγμα (Ρήγμα Αρκίτσας-Καμένων Βούρλων). Αυτό σημαίνει πως η σήραγγα έπρεπε να κατασκευαστεί σε σημείο όπου δεν θα υπήρχαν επιδράσεις από το ρήγμα.
Χάγκις
Χάγκις (αγγλ. haggis) είναι το εθνικό πιάτο της Σκωτίας. Είναι κιμάς από καρδιά, συκώτι και πνεύμονες προβάτου, ανακατεμένος με αλεύρι βρώμης και καρυκευμένος με κρεμμύδια και μπόλικο πιπέρι, ο οποίος σιγοβράζει μέσα σε στομάχι προβάτου για περίπου τρεις ώρες. Συνιστάται με γεύση πικάντικη με πιπέρι και πλιγούρι βρώμης όπως γίνονται τα λουκάνικα.
Σήραγγα Κνημίδας
Φωτογραφίες
καθόλου|μικρογραφία|300x300εσ|Η είσοδος της σήραγγας καθόλου|μικρογραφία|300x300εσ|Μέσα στην σήραγγα
Χάγκις
Συνήθως σερβίρεται τη νύχτα των Χριστουγέννων και την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και από πολλούς θεωρείται σαν το εθνικό παραδοσιακό φαγητό των Σκοτσέζων.Σερβίρεται ζεστό, βγαλμένο από τη “θήκη” του και συνοδεύεται από καρότα και πατάτες πουρέ. Το χάγκις θεωρείται από τους Σκοτσέζους ένα από τα πιο νόστιμα φαγητά.
Σήραγγα Κνημίδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Σήραγγες στην Ελλάδα
Χάγκις
Το πιάτο έχει πολλές παραλλαγές και συνταγές, όπως κάθε άλλη λαϊκή συνταγή.
Το συγκεκριμένο έδεσμα, έχει απαγορευτεί στις ΗΠΑ λόγω των υλικών του καθώς από το 1971, απαγορεύονται τα φαγητά που περιέχουν εντόσθια προβάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το κρέας
Μάρι Κιβινιέμι
Η Μάρι Κιβινιέμι γεννήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1968 είναι Φινλανδή πολιτικός και πρωθυπουργός της χώρας από το 2010 έως και το 2011, είναι η δεύτερη γυναίκα πρωθυπουργός της Φινλανδίας, μετά την Ανέλι Γιαατενμάκι.
Πρώιμη ζωή
Η Κιβινιέμι γεννήθηκε και μεγάλωσε στην αγροτική Νότια Οστροβοθνιά, ενώ ο πατέρας της και η μητέρα της ήταν αγρότες στο επάγγελμα. Ως έφηβη όπου σπούδαζε στο γυμνάσιο, πέρασε ένα χρόνο από τη ζωή της στη Γερμανία, στα πλαίσια ανταλλαγής μαθητών. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι οικονομικά. Ενώ το 1994 έλαβε το μεταπτυχιακό της πάνω στις πολιτικές επιστήμες.
Πολιτική
Η Κιβινιέμι ξεκίνησε να ασχολείται με την πολιτική, αφού στις Γενικές εκλογές του 1991 έβαλε υποψηφιότητα, όμως δεν εκλέχθηκε έλαβε περίπου 5000 ψήφους. Ενώ διετέλεσε και γραμματέας της νεολαίας του Κεντρώου Κόμματος. Στις εκλογές του 1995 έλαβε περίπου 9300 ψήφους και εκλέχθηκε βουλευτής στη Οστροβοθνιά. Ενώ από το 2012 είναι μέλος του δημοτικού συμβουλίου του Ελσίνκι.
Αρχηγός του Κεντρώου Κόμματος
Το 2003 η Κιβινιέμι εξελέγη αντιπρόεδρος του κόμματος της μέχρι και τον Ιούνιο του 2010, αφού διαδέχθηκε στην αρχηγία του Κέντρου τον πρωθυπουργό Μάτι Βάνχανεν, ενώ η ίδια διετέλεσε και ειδικός σύμβουλος του. Επίσης κατά την περίοδο 2004-2008 έχει υπηρετήσει σε διάφορα υπουργεία.
Στις 22 Ιανουαρίου 2010, μόλις ένα μήνα από την ανακοίνωση, ότι θα αποχωρήσει από την αρχηγία του κόμματος του Κέντρου στο συνέδριο το καλοκαίρι του 2010, η ίδια έβαλε υποψηφιότητα για την πλήρωση της θέσης του προέδρου του Κέντρου. Ενώ η προεκλογική εκστρατεία της ξεκίνησε και επίσημα τον Απρίλιο. Στις εκλογές όπου έγιναν η ίδια κέρδισε τον αντίπαλο της με 1357 έναντι 1035 ψήφων.
Πρωθυπουργός
Ο Πρωθυπουργός Μάτι Βάνχανεν, στις 18 Ιουνίου 2010 υπέβαλλε και επίσημα την παραίτησή του στην πρόεδρο της Φινλανδίας Τάρια Χάλονεν, ενώ την ίδια ημέρα επικυρώθηκε ο διορισμός της από το κοινοβούλιο με 115 ψήφους υπέρ, 56 κατά, ενώ 29 βουλευτές απείχαν από την ψηφοφορία.
Στις εκλογές του 2011 το Κεντρώο κόμμα ηττήθηκε στις εκλογές ενώ η πρωθυπουργός συνέχισε τις συνομιλίες για τη συγκρότηση μας κυβέρνησης με την ίδια πρωθυπουργό, οι συνομιλίες αυτές κατέρρευσαν και η ίδια παραιτήθηκε από πρωθυπουργός. Τη διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Γίρκι Κατάινεν.
Αναπληρώτρια Γενική Γραμματέας του ΟΟΣΑ
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Φινλανδίας Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι
Το Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι (πολωνικά: Piotrków Trybunalski), επίσης γνωστό απλοποιημένα ως Πιότρκουφ (Piotrków), είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Πιότρκουφ, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της κεντρικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 71.655 κάτοικοι (2020) και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο βοεβοδάτο. Προηγουμένως, ήταν η πρωτεύουσα του ανεξάρτητου Βοεβοδάτου Πιότρκουφ (1975–1998).
Το Πιότρκουφ ιδρύθηκε στα τέλη του Μεσαίωνα και ήταν κάποτε μια βασιλική πόλη και ένα σημαντικό μέρος στην πολωνική ιστορία. Η συνεδρίαση του πρώτου κοινοβουλίου πραγματοποιήθηκε εδώ τον 15ο αιώνα. Στη συνέχεια, έγινε η έδρα ενός Δικαστηρίου του Στέμματος, του ανώτατου δικαστηρίου της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Η πόλη φιλοξένησε επίσης μια από τις παλαιότερες εβραϊκές κοινότητες της Πολωνίας, η οποία καταστράφηκε ολοσχερώς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η παλιά πόλη στο Πιότρκουφ διαθέτει πολλά ιστορικά και αρχιτεκτονικά μνημεία, όπως κατοικίες, εκκλησίες, συναγωγές και το μεσαιωνικό Βασιλικό Κάστρο.
Ετυμολογία και άλλα ονόματα
Σύμφωνα με την παράδοση, αλλά όχι επιβεβαιωμένη από ιστορικές πηγές, το Πιότρκουφ ιδρύθηκε από τον Πιοτρ Βουοστόβιτς (Piotr Włostowic), έναν ισχυρό άρχοντα του 12ου αιώνα από τη Σιλεσία. Το όνομα της πόλης προέρχεται από την πολωνική εκδοχή του ονόματος Πέτρος (Piotr), σε υποκοριστική μορφή (Piotrek). Το Trybunalski υποδεικνύει ότι οι συνεδριάσεις του δικαστηρίου (συμπεριλαμβανομένου του Δικαστηρίου του Στέμματος) πραγματοποιήθηκαν στην πόλη. Η πόλη ήταν γνωστή στα γίντις ως פּעטריקעװ ή Petrikev, στα γερμανικά ως Petrikau και στα ρωσικά ως Петроков ή Petrokov.
Τοποθεσία, δημογραφικά στοιχεία και στατιστικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία| Πάρκο Πονιατόφσκι Το Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι βρίσκεται στο μεσοδυτικό τμήμα των Υψίπεδων του Λοτζ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 80.000 και η έκτασή της είναι σχεδόν 68 χλμ2. Το τοπίο της περιοχής Πιότρκουφ και η γεωλογική δομή της διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια του παγετώνα πριν από 180.000–128.000 χρόνια. Δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου δάση στις πεδιάδες του Πιότρκουφ.
Δύο ποταμοί διασχίζουν την περιοχή, ο Βολμπούρκα και ο Λουτσιόνζα, οι οποίοι με τους παραποτάμους τους εκβάλλουν στον ποταμό Πιλίτσα και ανήκουν στη λεκάνη απορροής του ποταμού Βιστούλα. Η λεκάνη απορροής των δύο κύριων ποταμών της Πολωνίας, του Βιστούλα και του Όντερ, εκτείνεται κατά μήκος της μεσημβρινής γραμμής τρία χιλιόμετρα δυτικά του Πιότρκουφ. Δύο μικρά ποτάμια, ο Στράβα και ο Στράφκα διασχίζουν την πόλη, και μεταξύ των κοιλάδων τους ιδρύθηκε ο πρώτος οικισμός του Πιότρκουφ τον Πρώιμο Μεσαίωνα. Πρόσφατα, άλλα δύο ποτάμια συμπεριλήφθηκαν εντός των ορίων της περιοχής της πόλης - ο Βιεζέικα, ο οποίος στο δυτικό τμήμα της πόλης σχηματίζει μια δεξαμενή, και ο Σρουτόβι Ντόουεκ στα νότια του Πιότρκουφ.
Η πόλη βρίσκεται 200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η μέση θερμοκρασία κατά τη διάρκεια του έτους είναι περίπου 8 C, ο πιο κρύος μήνας είναι ο Ιανουάριος (κυμαίνεται από -20 to 2.5 C ), ο θερμότερος είναι ο Ιούλιος (με 18 C κατά μέσο όρο). Η ετήσια βροχόπτωση είναι από 550 με 600 χιλιοστά. Το αμμώδες έδαφος της περιοχής δεν είναι γόνιμο.
Μεσαίωνας
Κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα, η περιοχή Πιότρκουφ ήταν μέρος της επαρχίας Γουεντσίτσα της Πολωνίας, που κυβερνούσε η δυναστεία των Πιαστ. Το 1264, έγινε μέρος ενός ξεχωριστού πριγκιπάτου. Η ίδρυση της πόλης και η ανάπτυξή της συνδέθηκαν με τη γεωγραφική της θέση και την πλεονεκτική διευθέτηση των δρόμων που ένωναν τις επαρχίες της Πολωνίας στην εποχή της Πιαστ. Αρχικά, ήταν πόλη εμπορίου και τόπος των δικαστηρίων των πριγκίπων (τον 13ο και 15ο αιώνα), στη συνέχεια έγινε διοικητικό κέντρο (πρωτεύουσα της περιφέρειας από το 1418) και στους επόμενους αιώνες έγινε επίσης σημαντικό πολιτικό κέντρο στο Πολωνία. Η πρώτη καταγραφή του Πιότρκουφ βρίσκεται σε ένα έγγραφο που εκδόθηκε το 1217 από τον Πολωνό μονάρχη Λέσεκ Α΄ τον Λευκό, όπου αναφέρεται το δικαστήριο του δούκα που πραγματοποιήθηκε «στο Petrecoue». Το μεσαιωνικό Πιότρκουφ ήταν τόπος συναλλαγών στους εμπορικούς δρόμους από την Πομερανία προς τη Ρωσία και την Ουγγαρία, και αργότερα από τη Μασοβία προς τη Σιλεσία. αριστερά|μικρογραφία| Πολωνικό μετάλλιο από το 1978 για τον εορτασμό της 400ης επετείου του Δικαστηρίου του Στέμματος, του τότε ανώτατου δικαστηρίου της Πολωνίας στο Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι. Κατά τον 13ο αιώνα, εκτός από τα δικαστήρια, οι Πολωνοί πρίγκιπες της επαρχίας έκαναν τον Πιότρκουφ έδρα ορισμένων συνελεύσεων των ιπποτών από το Σιέραντζ, οι οποίες σύμφωνα με ιστορικές πηγές πραγματοποιήθηκαν το 1233, το 1241 και το 1291. Ίσως κατά τη διάρκεια της συνέλευσης του 1291, ο Πρίγκιπας του Σιέραντζ, Βλαδίσλαος Α΄ ο Βραχύς, παραχώρησε στο Πιότρκουφ πολιτικά δικαιώματα, επειδή σε έγγραφα από τις αρχές του 14ου αιώνα αναφέρει "civitate nostra Petricouiensi".
Το πρώτο πιστοποιητικό ίδρυσης και τα άλλα έγγραφα κάηκαν σε μεγάλη πυρκαγιά που κατέστρεψε την πόλη γύρω στο 1400. Τα προνόμια και τα δικαιώματα παραχωρήθηκαν εκ νέου από τον Βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο το 1404. Τα τείχη της πόλης χτίστηκαν κατά τη βασιλεία του Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα και μετά τη μεγάλη πυρκαγιά, ξαναχτίστηκαν στις αρχές του 15ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καζίμιρ Γ΄, πολλοί εκδιωχθέντες Γερμανοί Εβραίοι από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετανάστευσαν στην πόλη, η οποία μεγάλωσε σε έναν από τους μεγαλύτερους εβραϊκούς οικισμούς στο βασίλειο. μικρογραφία| Γοτθικό-Αναγεννησιακό Βασιλικό Κάστρο, τώρα μουσείο Μεταξύ 1354 και 1567, η πόλη διεξήγαγε γενικές συνελεύσεις Πολωνών ιπποτών και γενικές ή εκλεκτικές συνεδριάσεις του Πολωνικού Σέιμ (κατά τη διάρκεια του τελευταίου, Πολωνοί βασιλιάδες της δυναστείας των Γιαγκελλόνων εκλέγονταν εκεί). Στο Πιότρκουφ, δύο Μεγάλοι Διδάσκαλοι του Τευτονικού Τάγματος ορκίστηκαν πίστη στον Πολωνό βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας το 1469 και το 1470. Ήταν στο Πιότρκουφ που δόθηκε στο πολωνικό κοινοβούλιο η τελική του δομή με τη διαίρεση σε Άνω Βουλή και Κάτω Βουλή το 1493. Ο Βασιλιάς Ιωάννης Α΄ Αλβέρτος της Πολωνίας δημοσίευσε το «προνόμιο του Πιότρκουφ» στις 26 Μαΐου 1493, το οποίο επέκτεινε τα προνόμια των σλάχτα σε βάρος της μπουρζουαζία και της αγροτιάς.
Σύγχρονη περίοδος
Το Πιότρκουφ έγινε μέρος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας το 1569. Όταν η έδρα του Κοινοβουλίου μεταφέρθηκε στη Βαρσοβία, η πόλη έγινε η έδρα του ανώτατου δικαστηρίου της Πολωνίας, του Δικαστηρίου του Στέμματος, και οι δίκες πραγματοποιήθηκαν εκεί από το 1578 έως το 1793. Το ανώτατο λιθουανικό δικαστήριο πραγματοποιήθηκε στο Γκρόντνο. Ο εβραϊκός πληθυσμός του Πιότρκουφ εκδιώχθηκε το 1578 και επετράπη να επιστρέψει μόνο έναν αιώνα αργότερα. Η πόλη έγινε ταχυδρομικός σταθμός το 1684. Γύρω στο 1705, Γερμανοί άποικοι (συχνά Σουηβοί) έφτασαν στην περιοχή της πόλης και ίδρυσαν χωριά. Διατήρησαν σε μεγάλο βαθμό τα ήθη και τη γλώσσα τους μέχρι το 1945. δεξιά|μικρογραφία| Πιότρκουφ το 1657 Ενώ η σημασία του Πιότρκουφ στην πολιτική ζωή της χώρας είχε συμβάλει στην ανάπτυξή της τον 16ο αιώνα, η πόλη παρήκμασε τον 17ο και 18ο αιώνα, λόγω πυρκαγιών, επιδημιών, πολέμων κατά της Σουηδίας και, τέλος, των διαμελισμών της Πολωνίας. Μία από τις δύο κύριες διαδρομές που συνέδεαν τη Βαρσοβία και τη Δρέσδη διέσχιζε την πόλη τον 18ο αιώνα και οι Βασιλείς Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός και ο Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας ταξίδευαν συχνά σε αυτήν τη διαδρομή.
Η πρώτη επίσημη απογραφή σημαντικών κτιρίων στην Πολωνία, Μια γενική άποψη της φύσης των αρχαίων μνημείων στο Βασίλειο της Πολωνίας, με επικεφαλής τον Καζίμιες Στροντσίνσκι από το 1844–55, περιγράφει τη Μεγάλη Συναγωγή του Πιότρκουφ ως ένα από τα αρχιτεκτονικά αξιόλογα κτίρια της Πολωνίας.
Το 1793, το Βασίλειο της Πρωσίας προσάρτησε την πόλη στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας και τη διοικούσε ως τμήμα της επαρχίας της Νότιας Πρωσίας. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, το Πιότρκουφ έγινε μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας (1807–15) και ήταν έδρα της περιφέρειας στο διαμέρισμα Κάλις. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα το 1815, το Πιότρκουφ έγινε μέρος της Πολωνίας του Συνεδρίου, ενός κράτους-μαριονέτα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Όταν κατασκευάστηκε ο σιδηρόδρομος Βαρσοβίας-Βιέννης το 1846, υπήρξε μια ελαφρά αύξηση στην οικονομική και βιομηχανική ανάπτυξη του Πιότρκουφ. αριστερά|μικρογραφία| Αναμνηστική πλάκα στον χώρο της πρώην φυλακής για τους Πολωνούς αντάρτες του 1863–1864 Τον Ιανουάριο του 1863 ξέσπασε η πολωνική Ιανουαριανή Εξέγερση. Μεταξύ των ντόπιων Πολωνών ανταρτών ήταν πολλοί νέοι και Πολωνοί που στρατολογήθηκαν στον ρωσικό στρατό, οι οποίοι ήταν τοποθετημένοι στην πόλη. Οι Ρώσοι ίδρυσαν μια φυλακή για τους αιχμαλώτους αντάρτες στο Πιότρκουφ. Χιλιάδες Πολωνοί πέρασαν από τη φυλακή, υποβλήθηκαν σε μαστίγωση και βασανιστήρια, και στη συνέχεια είτε απελάθηκαν στην Οχυρό της Βαρσοβίας ή στη Σιβηρία, είτε εκτελέστηκαν στο Πιότρκουφ. Δύο αντάρτες, θέλοντας να ξεφύγουν από τα βασανιστήρια, αυτοκτόνησαν πηδώντας από τα παράθυρα της φυλακής. Ως τιμωρία για την υποστήριξη της εξέγερσης, οι Ρώσοι έκλεισαν το μοναστήρι των Κιστερκιανών το 1864 και οι τελευταίοι Κιστερκιανοί μοναχοί εκδιώχθηκαν το 1867.
Το 1867, οι ρωσικές αρχές σχημάτισαν το Κυβερνείο Πιότρκουφ, το οποίο περιλάμβανε το Λοτζ, την Τσενστοχόβα και τα ανθρακωρυχεία της Ντομπρόβα Γκουρνίτσα και του Σοσνόβιετς. Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 1897, από τον συνολικό πληθυσμό των 30.800 κατοίκων, οι Εβραίοι αποτελούσαν τους 9.500 (περίπου το 31%). Η επαρχία είχε την καλύτερα ανεπτυγμένη βιομηχανία από όλη την Πολωνία του Συνεδρίου μέχρι το 1914. Πολλοί Πολωνοί διαδήλωσαν και έκαναν απεργία κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1905. μικρογραφία| Παλιά Πόλη τη δεκαετία του 1930 Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Πιότρκουφ καταλήφθηκε από την Αυστροουγγαρία. Από το 1915–1916, ήταν κέντρο πολωνικής πατριωτικής δραστηριότητας. Η πόλη ήταν έδρα του Στρατιωτικού Τμήματος της Εθνικής Επιτροπής και αρχηγείο για τις Πολωνικές Λεγεώνες, οι οποίες ήταν εθελοντικά στρατεύματα που οργανώθηκαν από τους Γιούζεφ Πιουσούτσκι, Βουαντίσουαφ Σικόρσκι και άλλους, για να πολεμήσουν ενάντια στη Ρωσία. Το Πιότρκουφ έγινε μέρος της αποκατεστημένης ανεξάρτητης Πολωνίας το 1918, μετά την ήττα των Κεντρικών Δυνάμεων στον πόλεμο.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Μια συγκέντρωση στο γερμανοκρατούμενο Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Πιότρκουφ ήταν το σκηνικό για σκληρές μάχες μεταξύ της Πολωνικής 19ης Μεραρχίας Πεζικού και του 16ου Σώματος Πάντσερ της γερμανικής Βέρμαχτ στις 5 Σεπτεμβρίου 1939. Στη συνέχεια, το Einsatzgruppe II εισήλθε στην πόλη για να διαπράξει διάφορα εγκλήματα κατά του πληθυσμού. Η πόλη καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία για τα επόμενα έξι χρόνια.
Το φθινόπωρο του 1939, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές συλλήψεις δεκάδων Πολωνών, συμπεριλαμβανομένων δασκάλων, τοπικών ακτιβιστών, δικαστών, βουλευτών, συντακτών και τραπεζικών υπαλλήλων, ωστόσο κάποιοι αφέθηκαν ελεύθεροι αργότερα. 47 Πολωνοί που συνελήφθησαν στο Τομάσουφ Μαζοβιέτσκι, συμπεριλαμβανομένου του δημάρχου του Τομάσουφ, φυλακίστηκαν επίσης στο Πιότρκουφ. Περαιτέρω μαζικές συλλήψεις εκατοντάδων Πολωνών πραγματοποιήθηκαν τον Ιανουάριο, τον Μάρτιο, τον Ιούνιο και τον Αύγουστο του 1940. Μεταξύ των Πολωνών που συνελήφθησαν τον Μάρτιο ήταν 12 δάσκαλοι και μαθητές κρυφών πολωνικών σχολείων. Στις 29 Ιουνίου 1940, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν σφαγή 42 Πολωνών από τη φυλακή στο δάσος Βολμπόρσκι στο βόρειο τμήμα της πόλης. Ανάμεσα στα θύματα ήταν 14 μαθητές ηλικίας 17–18 ετών, 8 έφεδροι αξιωματικοί και άνθρωποι διαφόρων επαγγελμάτων, μεταξύ των οποίων φαρμακοποιοί, αρχιτέκτονας, σιδηροδρομικός, δάσκαλος, αγρότης και τοπικός γραμματέας. 121 Πολωνοί από την τοπική φυλακή απελάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Άουσβιτς, Γκρος-Ρόζεν και Νταχάου τον Ιούνιο του 1940. Πολλοί Πολωνοί, που γεννήθηκαν ή έζησαν στην πόλη, δολοφονήθηκαν από τους Ρώσους στη μεγάλη Σφαγή του Κάτιν τον Απρίλιο-Μάιο του 1940. μικρογραφία| Μνημείο στα θύματα της [[Σφαγή του Κάτιν|Σφαγής του Κάτιν]] Ήδη από τον Οκτώβριο του 1939, το Πιότρκουφ έγινε η τοποθεσία του πρώτου εβραϊκού γκέτο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που δημιουργήθηκε στην κατεχόμενη Πολωνία. Περίπου 25.000 άνθρωποι από το Πιότρκουφ και τις κοντινές πόλεις και χωριά φυλακίστηκαν εκεί. Κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος 22.000 στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα, ενώ 3.000 φυλακίστηκαν σε άλλα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το μυστικό Πολωνικό Συμβούλιο για την Βοήθεια των Εβραίων «Ζεγκότα», που ιδρύθηκε από το πολωνικό κίνημα αντίστασης, λειτουργούσε στην πόλη.
Από τους πρώτους μήνες του πολέμου, το Πιότρκουφ ήταν κέντρο υπόγειας αντίστασης. Από την άνοιξη του 1940, ήταν η έδρα του αρχηγείου της περιοχής του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού. Το καλοκαίρι του 1944 σχηματίστηκε στην περιοχή το 25ο Σύνταγμα Πεζικού του Εσωτερικού Στρατού. Ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική μονάδα του Βοεβοδάτου Λοτζ και πολέμησε κατά των Γερμανών μέχρι τον Νοέμβριο του 1944. Στην πόλη και την περιοχή, υπήρχαν και άλλες αντάρτικες ομάδες: τα στρατιωτικά στρατεύματα (που συνδέονται με το Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα ), η Λαϊκή Φρουρά και ο Λαϊκός Στρατός (Πολωνικό Εργατικό Κόμμα), τα τάγματα αγροτών (Πολωνικό Λαϊκό Κόμμα), η Εθνική Στρατιωτική Οργάνωση και οι Εθνικές Ένοπλες Δυνάμεις (Εθνικό Κόμμα). Το 1944, κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, οι Γερμανοί απέλασαν πάνω από 15.000 Βαρσοβιανούς από το στρατόπεδο Ντούλαγκ 121 στο Προύσκουφ, όπου ήταν αρχικά φυλακισμένοι, στο Πιότρκουφ. Αυτοί οι Πολωνοί ήταν κυρίως ηλικιωμένοι, άρρωστοι και γυναίκες με παιδιά. Μετά την πτώση της εξέγερσης, η έδρα του Πολωνικού Ερυθρού Σταυρού βρισκόταν προσωρινά στο τοπικό Βασιλικό Κάστρο από τον Οκτώβριο του 1944 έως τον Ιανουάριο του 1945.
Στις 18 Ιανουαρίου 1945, ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός μπήκε στην πόλη, εκτοπίζοντας τα γερμανικά στρατεύματα. Η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία, αν και με ένα σοβιετικό κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού στη δεκαετία του 1980. Οι αντικομμουνιστές παρτιζάνοι συνέχισαν να πολεμούν στην περιοχή τα επόμενα χρόνια.
Ινές Γκαρσία
H Μαρία Ινές ντε λα Πας Γκαρσία ι Μαρτίνες Ουσκάνγκα (María Inés de la Paz García y Martínez Uzcanga, 21 Ιανουαρίου 1811 - 23 Αυγούστου 1844) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Αντόνιο Λόπεζ ντε Σάντα Άνα.
Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι
Πρόσφατες εποχές
μικρογραφία| Δημοτική Βιβλιοθήκη Άνταμ Προύχνικ Από το 1949 έως το 1970, το Πιότρκουφ μετατράπηκε σε βιομηχανικό κέντρο.
Το Πιότρκουφ παρέμεινε πρωτεύουσα του Βοεβοδάτο Λοτζ μέχρι το 1975. Στη συνέχεια, μετά τις αλλαγές στη διοικητική διαίρεση της χώρας, η πόλη έγινε η πρωτεύουσα του νέου Βοεβοδάτο Πιότρκουφ, ανακτώντας έτσι το καθεστώς ενός σημαντικού διοικητικού, εκπαιδευτικού και πολιτιστικού κέντρου της Πολωνίας. Το 1999, το Βοεβοδάτο Πιότρκουφ διαλύθηκε και το Πιότρκουφ έγινε η πρωτεύουσα του Πόβιατ Πιότρκουφ, εντός του Βοεβοδάτου Λοτζ.
Ινές Γκαρσία
Πέθανε μετά σύντομη αρρώστια στις 23 Αυγούστου 1844 σε ηλικία 33 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία της Παναγίας της Γουαδαλούπης στον Καθεδρικό Ναό του Μεξικού.
Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι
Οικονομία
Το Πιότρκουφ, χάρη στη θέση του, είναι γνωστό ως το δεύτερο μεγαλύτερο «κέντρο υλικοτεχνικής υποστήριξης», μετά τη Βαρσοβία. Υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση αποθηκών και κέντρων διανομής σε όλη την πόλη. Τα μεγαλύτερα κέντρα διανομής είναι:
Ινές Γκαρσία
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι
Οικονομία
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Εμπορικό κέντρο Focus Mall.
Μεταφορές
μικρογραφία| Κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός Το Πιότρκουφ βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της Πολωνίας. Διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό στη γραμμή από Βαρσοβία προς Τσενστοχόβα. Απευθείας τρένα πηγαίνουν μεταξύ άλλων στην Κρακοβία, στο Ζακοπάνε, στο Κατοβίτσε, στο Μπιέλσκο-Μπιάουα, στο Βρότσουαφ, στο Λοτζ, στο Πόζναν, στο Στσέτσιν, στο Σφινοούιστσε, στη Γκντίνια, στο Όλστιν και στο Μπιαουίστοκ.
Δρόμοι
μικρογραφία| Ανατολική παράκαμψη Ένας δρόμος ταχείας κυκλοφορίας και δύο εθνικοί οδοί διασχίζουν το Πιότρκουφ:
Αεροδρόμια
Υπάρχει ένα μικρό αεροδρόμιο για ελαφρά επιβατικά αεροσκάφη στο Πιότρκουφ. Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το αεροδρόμιο Αεροδρόμιο Λοτζ «Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ» στο Λοτζ. Δύο μεγάλα διεθνή αεροδρόμια είναι το Αεροδρόμιο Βαρσοβίας «Φρεντερίκ Σοπέν», περίπου 133 χιλιόμετρα από το Πιότρκουφ και το Διεθνές Αεροδρόμιο Κατοβίτσε, περίπου 137 χιλιόμετρα από το Πιότρκουφ.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Κυβερνείο Πιότρκουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σιέρατς (1339-1793) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Στούροβο
Το Στούροβο (σλοβακ. Štúrovo, ουγγρ. Párkány, γερμ. Gockern, τουρκ. Ciğerdelen), γνωστό πριν το 1948 ως Παρκάν, είναι συνοριακή πόλη της Σλοβακίας, κτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Δούναβη. Ο πληθυσμός της το 2018 ήταν 10.279 κάτοικοι.
Η πόλη βρίσκεται απέναντι από την πόλη Έστεργκομ της Ουγγαρίας. Η Γέφυρα Μαρία Βαλέρια, που καταστράφηκε στον πόλεμο το 1944 και ξανακτίστηκε το 2001, συνδέει τις δύο πόλεις.
Ονομασίες και ετυμολογία
Το αρχικό όνομα του οικισμού ήταν Κόκοτ – η κοινή σλαβική λέξη που σημαίνει «κόκκορας» (γραφές: Kokot αναφερόμενη το 1075 μ.Χ., Cokot το 1157, Kakath το 1277). Το μεταγενέστερο σλοβακικό και ουγγρικό όνομα προήλθε από την τουρκική φράση Cigerdelen Parkani (1543), που σημαίνει «το φρούριο που μαχαιρώνει στο συκώτι [του εχθρού]». Το σημερινό όνομα της πόλεως δόθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: η πόλη πήρε το όνομα του Σλοβάκου εθνικού ηγέτη του 19ου αιώνα Λούντοβιτ Στουρ. Διοργανώθηκε ένα τοπικό δημοψήφισμα για την επιστροφή στο παλαιό όνομα το 1991, αλλά η κυβέρνηση αρνήθηκε να μετονομάσει την πόλη. Το ουγρικό όνομα Párkány χρησιμοποιείται ωστόσο επισήμως από την ουγγρική μειονότητα της Σλοβακίας.
Ιστορία
thumb|left|255px|Το Παρκάν(υ) και το Έστεργκομ το [[1664]] thumb|left|255px|Πεζόδρομος στο Στούροβο Η τοποθεσία ήταν κατοικημένη από την προϊστορική εποχή, εξαιτίας της καλής της θέσεως, σε μια σημαντική διάβαση του Δούναβη. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή ήταν μια εγκατάσταση του συστήματος των Limes Romanus με την ονομασία Avanum. Τον 16ο αιώνα, μετά την κατάληψη της Βούδας από τους Τούρκους το 1541, η πόλη, όπως και το Έστεργκομ, περιήλθαν εύκολα στην κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πολλές απόπειρες για την ανακατάληψη της πόλεως ακολούθησαν, αλλά ήταν αποτυχημένες, εκτός από την περίοδο 1595-1605, μέχρι το 1683, όταν οι Τούρκοι έχασαν τη Μάχη του Παρκάνι κοντά στη σημερινή πόλη.
Κατά τη βασιλεία της Μαρίας Θηρεσίας η πόλη επανέκτησε τα προνόμιά της. Το 1850 η πόλη απέκτησε σταθμό πάνω στη σιδηροδρομική γραμμή Πρεσβούργου-Βουδαπέστης. Το 1895 εγκαινιάσθηκε η Γέφυρα Μαρία Βαλέρια, που συνδέει την πόλη με το Έστεργκομ.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Παρκάν έγινε μεθοριακή πόλη της Τσεχοσλοβακίας με την Ουγγαρία. Το 1938, ως απόρροια της Α΄ Συνθήκης Διαιτησίας της Βιέννης, το Παρκάν και μέρη της νότιας Σλοβακίας καταλήφθηκαν από την Ουγγαρία. Πριν την κατάληψή του από τα σοβιετικά στρατεύματα το 1944/1945, η Γέφυρα Μαρία Βαλέρια ανατινάχθηκε από τις υποχωρούσες γερμανικές δυνάμεις.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την ακύρωση των Συνθηκών Διαιτησίας της Βιέννης, η πόλη έγινε και πάλι μέρος της Τσεχοσλοβακίας. Μετονομάσθηκε σε Στούροβο το 1948. Τα πρώην χωριστά χωριά Νάνα και Όμπιντ εντάχθηκαν στον Δήμο του Στούροβο το 1960 και το 1972 αντιστοίχως. Το Στούροβο έπαυσε να είναι πρωτεύουσα ξεχωριστού διαμερίσματος το 1960 και εντάχθηκε στο νέο, μεγαλύτερο Διαμέρισμα Νόβε Ζάμκυ.
Κατά την περίοδο της μεταπολεμικής εκβιομηχανίσεως άνοιξε, το 1968, ένα μεγάλο εργοστάσιο χαρτοποιίας, το Juhoslovenské celulózky a papierne, που έδωσε δουλειά σε περίπου 4.000 ανθρώπους. Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Στούροβο έγινε το 1975 ο δεύτερος μεγαλύτερος της Σλοβακίας.
Μετά τη Βελούδινη επανάσταση, τα χωριά Νάνα και Όμπιντ έγιναν και πάλι ανεξάρτητα από τον δήμο (1990 και 1998). Η Γέφυρα Μαρία Βαλέρια ξανακτίστηκε και εγκαινιάσθηκε το 2001, με το μισό κόστος να καλύπτεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (πρόγραμμα Phare).
Δημογραφικά
thumb|right|255px|Δίγλωσση (σλοβακική/ουγγρική) πινακίδα οδού στο Στούροβο Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 στην πόλη ζούσαν 11.708 άνθρωποι. Από αυτούς το 68,7% αυτοπροσδιοριζόταν εθνικά ως Ούγγροι, το 28,1% ως Σλοβάκοι και το 3,2% ως άλλων εθνοτήτων. Από θρησκευτικής απόψεως το 77,18% των κατοίκων δήλωσαν Ρωμαιοκαθολικοί και το 17,81% Χριστιανοί άλλων δογμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σλοβακίας Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις Κατηγορία:Διεθνείς συνοριακές διελεύσεις Κατηγορία:Σοσιαλιστικά σχεδιασμένες πόλεις
Κόκκινη Αφίσα
Η Κόκκινη Αφίσα ήταν διάσημη αφίσα προπαγάνδας, η οποία διανεμήθηκε από την δοσιλογική κυβέρνηση της Γαλλίας του Βισύ και τις γερμανικές αρχές την άνοιξη του 1944 στο κατεχόμενο Παρίσι, για να δυσφημίσει 23 Γάλλους μαχητές αντιστάσεων, μέλη της παρτιζάνικης ομάδας Μανουσιάν.
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Προπαγάνδα
Arado Ar 76
Το Arado Ar 76 ήταν γερμανικό μονοκινητήριο ελαφρύ μαχητικό το οποίο δευτερευόντως μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και ως εκπαιδευτικό.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η κατασκευάστρια εταιρεία ανέπτυξε το Ar 76 προκειμένου να συμμετάσχει σε διαγωνισμό του Υπουργείου Αεροπορίας του Ράιχ (γερμ. Reichsluftfahrtministerium, RLM) που αφορούσε στην ανάπτυξη ελαφρού μαχητικού «έκτακτης ανάγκης». Το 1935 η σχεδίαση της Arado αξιολογήθηκε έναντι των ανταγωνιστικών Heinkel He 74, Focke-Wulf Fw 56, Henschel Hs 121 και Henschel Hs 125. Παρόλο που εν τέλει επιλέχθηκε το Fw 56, το Υπουργείο έκρινε ότι το Ar 76 επίσης ήταν επαρκές και ζήτησε την παραγωγή του σε μικρούς αριθμούς.
Επρόκειτο για ένα μονοπλάνο με πτέρυγα αλεξηλίου και σταθερό σύστημα προσγείωσης. Οι πτέρυγες ήταν ξύλινες, καλυμμένες με ύφασμα και η άτρακτος ήταν κατασκευασμένη από χαλύβδινους σωλήνες και επίσης καλυμένη με ύφασμα.
Εκδόσεις
Πηγή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Arado Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη
Ελιά των Βουβών
μικρογραφία|400x400εσ| Η ελιά των Βουβών το 2018 Η Ελιά των Βουβών είναι δέντρο ελιάς στο χωριό Άνω Βούβες της δημοτικής ενότητας Κολυμβαρίου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Πιθανώς είναι ένα από τα παλαιότερα ελαιόδεντρα στον κόσμο που παράγει ελιές ακόμα και σήμερα.
Η ακριβής ηλικία του δέντρου δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Η χρήση ραδιοϊσοτόπων δεν είναι δυνατή, καθώς το εγκάρδιο του ξύλου έχει χαθεί ανά τους αιώνες, ενώ η ανάλυση δακτυλίων δέντρου έδειξε ότι το δέντρο είναι τουλάχιστον 2.000 ετών. Στην άλλη άκρη της κλίμακας, επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Κρήτης υπολόγισαν ότι είναι 4.000 ετών. Ένας πιθανός δείκτης της ηλικίας του είναι τα δύο νεκροταφεία της Γεωμετρικής Περιόδου που ανακαλύφθηκαν κοντά στο δέντρο. Η τρέχουσα έρευνα στην Κρήτη και στο εξωτερικό δείχνει ότι οι προηγούμενες εκτιμήσεις για την ηλικία των ελαιόδεντρων πρέπει να συζητηθούν όσον αφορά την ακρίβειά τους. Δεν υπάρχει ακόμη μια συμφωνημένη επιστημονική μέθοδος για τον προσδιορισμό της ηλικίας των ελαιόδεντρων. Στην περίπτωση της ελιάς των Βουβών, θα μπορούσε να είναι πολύ νεότερη από παλαιότερες εκτιμήσεις ή ακόμη και μεγαλύτερη από το αιωνόβιο δέντρο στο Φοίνικα (Σφακιά).
Το δέντρο παραμένει παραγωγικό μέχρι σήμερα, αφού έχει μπολιαστεί με την ποικιλία «Τσουνάτη». Ο κορμός έχει περίμετρο 12,5 μέτρα και διάμετρο 4,6 μέτρα.
Το 1997, το δέντρο ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο της φύσης και τον Οκτώβριο του 2009, εγκαινιάστηκε το Μουσείο της Ελιάς των Βουβών σε ένα κοντινό σπίτι του 19ου αιώνα, όπου παρουσιάζονται τα παραδοσιακά εργαλεία και η διαδικασία της ελαιοκαλλιέργειας. Κλαδιά από το δέντρο χρησιμοποιήθηκαν για την ύφανση στεφάνων νικητών για τους νικητές των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004 και των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Χανίων Κατηγορία:Ιστορικά δέντρα Κατηγορία:Ελαιοειδή
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών 2014-2015
Το πρωτάθλημα Α' κατηγορίας ποδοσφαίρου γυναικών της περιόδου 2014–15, ήταν το 23ο στην ιστορία του θεσμού. Έγινε με τη συμμετοχή δέκα ομάδων σε δύο γύρους. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του ΠΑΟΚ που επέστρεψε στην κορυφή μετά την περυσινή απώλεια του τίτλου. Στη Β' Εθνική υποβιβάστηκαν ο Βόλος 2004 και ο Ίκαρος Πετρωτού.
Βαθμολογία
1:Ο Βόλος 2004 έχει -2 βαθμούς.
2:Ο Ίκαρος Πετρωτού αποχώρησε από το πρωτάθλημα. Έχει ποινή αφαίρεσης 8 βαθμών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2014–2015 Κατηγορία:Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου γυναικών
Λυσένζ
Το Λυσένζ (γαλλικά: Lucinges) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λυσενζουά (γαλλικά: Lucingeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Εθνική Βιβλιοθήκη του Παναμά
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Παναμά (ισπανικά: Biblioteca Nacional de Panamá), γνωστή ως Εθνική Βιβλιοθήκη του Παναμά Ernesto J. Castillero, δημιουργήθηκε βάσει του Νόμου για την Εκπαίδευση του 1941 και εγκαινιάστηκε στις 11 Ιουλίου 1942. Βρίσκεται στο Parque Recreativo Omar Torrijos στην Πόλη του Παναμά. Στεγάζει, μεταξύ άλλων, πολύτιμες συλλογές παλαιών εφημερίδων, φωτογραφικό υλικό, παναμαϊκή και παγκόσμια λογοτεχνία. Η βιβλιοθήκη διαχειρίζεται επίσης ένα δίκτυο πενήντα εννέα δημόσιων βιβλιοθηκών που είναι κατανεμημένες σε όλη τη χώρα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|251x251εσ|Ο Ερνέστο Καστίλλερο,  ιδρυτής και πρώτος διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Η Εθνική Βιβλιοθήκη Ερνέστο Καστίλλερο δημιουργήθηκε υπό τη διοίκηση του Αρνούλφο Άριας. Ο Οργανικός Νόμος για την Εκπαίδευση του 1941 εξουσιοδότησε την εκτελεστική εξουσία να ιδρύσει την Εθνική Βιβλιοθήκη, πράγμα που συνέβη με το διάταγμα αριθ. 238 της 31ης Ιανουαρίου 1942. Εγκαινιάστηκε στις 11 Ιουλίου 1942 σε χώρους που γειτνιάζουν με την Προεδρία της Δημοκρατίας του Παναμά. Ο καθηγητής Ερνέστο Καστίλλερο ήταν ο πρώτος διευθυντής της βιβλιοθήκης και ήταν υπεύθυνος για την απογραφή της συλλογής βιβλίων, η οποία αριθμούσε πάνω από δέκα χιλιάδες βιβλία της πρώην Βιβλιοθήκης Κολόμβου, τα οποία αποτέλεσαν την αρχική συλλογή της νέας Εθνικής Βιβλιοθήκης. Η συλλογή αυτή περιελάμβανε πλήρεις και ελλιπείς παναμαϊκές εφημερίδες και περιοδικά, καθώς και εγχώρια και ξένα βιβλία.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη παρέμεινε σε αυτούς τους χώρους μέχρι τον Ιανουάριο του 1961, όταν μεταφέρθηκε σε ένα κτίριο κοντά στη σημερινή έδρα της Εθνοσυνέλευσης του Παναμά. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1987, η βιβλιοθήκη μετακόμισε στη σημερινή της θέση στο Parque Recreativo Omar Torrijos, ένα κτίριο πέντε χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων που κατανέμεται σε τέσσερα επίπεδα.
Συλλογές
Οι σημαντικότερες Συλλογές της βιβλιογραφικής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στον Παναμά Πα
Λοβανί
Το Λοβανί (γαλλικά: Lovagny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λοβανιέν (γαλλικά: Lovaniens).
Αντουάν Ζεντιέν
Ο Aντουάν "κοκό" Ζεντιέν (γαλλικά : Antoine "Coco" Gentien) ήταν Γάλλος αθλητής της αντισφαίρισης.
Συμμετείχε 17 φορές στο Ρολάν Γκαρός το 1925 - 1939 και στη συνέχεια το 1946-1951, και τέλος το 1953. Συμμετείχε εννέα φορές στο Γουίμπλεντον το 1923, στη συνέχεια το 1927-1929 και το 1931-1935. Ήταν νικητής στο απλό αντρών στο πρωτάθλημα αντισφαίρισης του Παρισίου το 1923 και το 1926, νικητής σε μικρότερα τουρνουά όπως της της Πουρβίλ το 1925, Μπιαρίτς το 1925, της Ντοβίλ το 1930, της Διέππης το 1930, της Ζυρίχης το 1933, στο "Γκάλια" των Καννών το 1935, και στο "Κάριτον"  των Καννών το 1934 και 1935.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου στο διπλό αντρών ήταν πρώτος το 1933, 1934 και το 1935 με συμπαίκτη τον Ρολάν Ζουρνύ. Ενώ στο διπλό μεικτό ήταν πρώτος το 1934 και το 1935 με συμπαίκτρια την Ιταλίδα Λουτσία Βαλέριο και δεύτερος το 1933 με συμπαίκτρια την Ιουλία Βλαστού.
Το 1953 δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του με τις περιπέτειες του σαν παίκτης της αντισφαίρισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές της αντισφαίρισης
Ντον Τζοβάννι
Ο Ντον Τζοβάννι (Κ. 527. Πλήρης τίτλος: Il dissoluto punito, ossia il Don Giovanni – Ντον Τζοβάννι, η τιμωρία του ακόλαστου) είναι μια όπερα σε δύο πράξεις με μουσική του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και Ιταλικό λιμπρέτο του Λορένζο ντα Πόντε. Βασίζεται στον θρυλικό Δον Ζουάν, έναν φανταστικό γυναικοκατακτητή ελευθέρων ηθών, του Ισπανού συγγραφέα Τίρσο ντε Μολίνα. Έκανε πρεμιέρα την 29η Οκτωβρίου 1787, από την Ιταλική όπερα της Πράγας στο Εθνικό Θέατρο (της Βοημίας), που τώρα ονομάζεται Θέατρο των Τάξεων. Το λιμπρέτο του Ντα Πόντε έχει χαρακτηριστεί ως dramma giocoso, ένα κοινό είδος όπερας στα μέσα του 18ου αιώνα που είχε μικτά δραματικά και κωμικά στοιχεία. Ο Μότσαρτ καταλόγισε το έργο ως όπερα μπούφα. Μολονότι μερικές φορές θεωρείται ως κωμική όπερα, στην πραγματικότητα είναι συνδυασμός με στοιχεία κωμωδίας, μελοδράματος και υπερφυσικού.
Ο Ντον Τζοβάννι γενικά θεωρείται ως ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα του Μότσαρτ και μία από τις μεγαλύτερες όπερες όλων των εποχών, και έχει αποδειχθεί καρποφόρο θέμα για τους συγγραφείς και τους φιλοσόφους. Ένα βασικό κομμάτι του τυπικού ρεπερτορίου, βρίσκεται στην 9η θέση του καταλόγου της διαδικτυακής βάσης δεδομένων Operabase με τις περισσότερες παραστάσεις όπερας για την περίοδο 2018-19.
Ιστορία: Σύνθεση και πρεμιέρα
Η σύνθεση της όπερας έγινε κατόπιν ενός επιτυχημένου ταξιδιού του Μότσαρτ στην Πράγα, τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 1787. Η επιλογή του θέματος έγινε λαμβάνοντας υπόψη τη μακρά ιστορία από τις όπερες του Δον Ζουάν εκεί.
Το λιμπρέτο του Λορέντζο ντα Πόντε βασίστηκε στενά σε ένα λιμπρέτο του Τζιοβάνι Μπερτάτι για την όπερα Don Giovanni Tenorio, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Βενετία στις αρχές του 1787. Στοιχείο που αντέγραψε ήταν η ιδέα του να ανοίξει το δράμα με τη δολοφονία του Κομεντατόρε (ενώ σε προηγούμενα δράματα, αυτή η δολοφονία γίνεται γύρω στα μέσα του έργου). Επίσης, παρέλειψε να διευκρινίσει ότι το σκηνικό ήταν η Σεβίλλη, όπως παραδοσιακά συνηθιζόταν για όλα τα δράματα της σειράς του Δον Ζουάν, από τότε που εμφανίστηκε το πρωτότυπο έργο του Τίρσο ντε Μολίνα, στις αρχές του 17ου αιώνα. Για τον Μπερτάτι, το σκηνικό ήταν η Βιγιένα της Ισπανίας, ενώ το λιμπρέτο του Ντα Πόντε ορίζει ότι ήταν απλά μια "Ισπανική πόλη". Λέγεται ότι ο Τζάκομο Καζανόβα βοήθησε στη συγγραφή.
Η όπερα έκανε πρεμιέρα την 29η Οκτωβρίου 1787 στην Πράγα και έλαβε καλές κριτικές.
Το έργο έκανε πρεμιέρα στην Βιέννη την 7η Μαΐου 1788. Για αυτή την παραγωγή, ο Μότσαρτ έγραψε δύο νέες άριες με τα αντίστοιχα ρετσιτατίβα, και έκανε μερικές περικοπές στο φινάλε ώστε να είναι πιο σύντομο, ευθύ και αποφασιστικό.
Στις σύγχρονες παραγωγές, μερικές σκηνές παραλείπονται ενώ άλλες διατηρούνται.
Ορχήστρα
Η ενορχήστρωση περιλαμβάνει:
Σύνοψη
Ο Ντον Τζοβάννι, ένας νεαρός, αλαζόνας, και ερωτικά επιπόλαιος ευγενής, καταχράται και εξοργίζει όλους τους χαρακτήρες του έργου μέχρις ότου συναντά κάτι που δεν μπορεί να σκοτώσει, να δείρει, να αποφύγει, ή να ξεγελάσει.
Πράξη Α'
Σκηνή 1 - Ο κήπος του Κομεντατόρε Ο Λεπορέλο, ο υπηρέτης του Ντον Τζοβάννι, γκρινιάζει για τον απαιτητικό αφέντη του και ονειρεύεται ότι θα ελευθερωθεί από αυτόν ("Notte e giorno faticar " – " Νύχτα και μέρα δουλεύω σαν σκλάβος"). Παραφυλάει την ώρα που ο Ντον Τζοβάννι βρίσκεται στο σπίτι του Κομεντατόρε προσπαθώντας να αποπλανήσει ή να βιάσει την κόρη του, την Ντόνα Άννα. Ο Ντον Τζοβάννι βγαίνει από το σπίτι και εισέρχεται στον κήπο, ακολουθούμενος από την Ντόνα Άννα. Ο Ντον Τζοβάννι είναι μασκαρεμένος και η Ντόνα Άννα προσπαθεί να τον πιάσει και να του βγάλει τη μάσκα, φωνάζοντας για βοήθεια. (Τρίο: "Non sperar, se non m'uccidi, Ch'io ti lasci fuggir mai!" – "Μην πιστέψεις, ότι χωρίς να με σκοτώσεις, θα σε αφήσω ποτέ να φύγεις!" ). Αυτός ελευθερώνεται και εκείνη το βάζει στα πόδια καθώς ο Κομεντατόρε μπαίνει στον κήπο. Ο Κομεντατόρε μπαίνει στο δρόμο του Τζον Τζοβάννι και τον αναγκάζει να μονομαχήσει. Ο Ντον Τζοβάννι σκοτώνει τον Κομεντατόρε με το σπαθί του και δραπετεύει με τον Λεπορέλο. Η Ντόνα Άννα, επιστρέφοντας με τον αρραβωνιαστικό της, τον Ντον Οτάβιο, βλέπει έντρομη τον πατέρα της να κείται νεκρός σε μια λίμνη από αίμα. Αναγκάζει τον Ντον Οτάβιο να ορκιστεί ότι θα εκδικηθεί τον άγνωστο δολοφόνο. (Ντουέτο: "Ah, vendicar, se il puoi, giura quel sangue ognor!" – "Ω, ορκίσου ότι θα πάρεις εκδίκηση για τα αίματα αν γίνεται!" )
Σκηνή 2 – Μια δημόσια πλατεία έξω από το παλάτι του Ντον Τζοβάννι μικρογραφία|Ο Iλντεμπράντο Νταρκάντζελο υποδύεται τον Ντον Τζοβάννι. Φεστιβάλ του [[Σάλτσμπουργκ|Σάλτζμπουργκ, 2014]] Ο Λεπορέλο λέει στον Ντον Τζοβάννι ότι [ο Τζοβάννι] ζεί μια άθλια ζωή, και αυτός θυμώνει. Τότε, ακούν μια γυναίκα [Ντόνα Ελβίρα] να τραγουδάει ότι την εγκατέλειψε ο αγαπημένος της, και θέλει εκδίκηση ("Ah, chi mi dice mai " – "Αχ, ποιος θα το έλεγε"). Ο Ντον Τζοβάννι αρχίζει να την φλερτάρει, αλλά προκύπτει ότι ο ίδιος είναι ο πρώην αγαπημένος που ζητά (αυτή). Μετά την αναγνώριση εκείνη εκφράζει πικρία και δυσανασχέτηση προς αυτόν. Αυτός σπρώχνει τον Λεπορέλο μπροστά του, διατάζοντας τον να πει στην Ντόνα Ελβίρα την αλήθεια γι 'αυτόν, και απομακρύνεται βιαστικά.
Ο Λεπορέλο λέει στην Ντόνα Ελβίρα ότι ο Ντον Τζοβάννι είναι ανάξιος των αισθημάτων της γι'αυτόν. Δεν είναι πιστός σε καμία. Στις κατακτήσεις του περιλαμβάνονται 640 γυναίκες και κοπέλες στην Ιταλία, 231 στη Γερμανία, 100 στη Γαλλία, 91 στην Τουρκία, αλλά στην Ισπανία, 1.003 (" Madamina, il catalogo è questo" – "Κυρία μου, αυτός είναι ο κατάλογος"). Σε ένα ρετσιτατίβο που συχνά παραλείπεται, η Ντόνα Ελβίρα ορκίζεται ότι θα εκδικηθεί.
Σκηνή 3 - Η ανοιχτή χώρα
Ο Λεπορέλο πληροφορεί τον Ντον Τζοβάννι ότι όλοι οι καλεσμένοι για τον γάμο των χωρικών βρίσκονται στο σπίτι του [Ντον Τζοβάννι] και ότι έκανε τον Μασέτο να ξεχάσει τη ζήλια του, αλλά η Ζερλίνα, επιστρέφοντας με την Ντόνα Ελβίρα, έκανε μια σκηνή και χάλασε τα πάντα. Ωστόσο, ο Ντον Τζοβάννι παραμένει ευδιάθετος και λέει στον Λεπορέλο να οργανώσει μια γιορτή και να καλέσει όλες τις κοπέλες. ("Άρια της σαμπάνιας" του Ντον Τζοβάννι: "Fin ch'han dal vino calda la testa" – "Μέχρι να ζαλιστούν απ'το κρασί"). Σπεύδουν προς το παλάτι του.
Σκηνή 4 - Ο κήπος έξω από το παλάτι του Ντον ΤζοβάννιΗ Ζερλίνα ακολουθεί τον ζηλότυπο Μασέτο και προσπαθεί να τον ηρεμήσει ("Batti, batti o bel Masetto" - "Χτύπα, χτύπα, ωραίε Μασέτο"), αλλά ακριβώς πάνω στην στιγμή που καταφέρνει να τον πείσει για την αθωότητά της, ακούγεται η φωνή του Ντον Τζοβάννι από τα παρασκήνια και την τρομάζει. Ο Μασέτο κρύβεται, αποφασισμένος να δει μόνος του τι θα κάνει η Ζερλίνα όταν φτάσει ο Ντον Τζοβάννι. Η Ζερλίνα κάνει μια προσπάθεια να κρυφτεί από τον Ντον Τζοβάννι, αλλά την βρίσκει και συνεχίζει την αποπλάνηση, μέχρις ότου σκοντάφτει πάνω στην κρυψώνα του Μασέτο. Ο σαστισμένος Ντον Τζοβάννι, συνέρχεται και κατηγορεί τον Μασέτο ότι άφησε τη Ζερλίνα μόνη της, και του την δίνει πίσω για λίγο. Έπειτα, ο Ντον Τζοβάννι οδηγεί και τους δύο στην αίθουσα του χορού. Τρεις μασκαρεμένοι καλεσμένοι – οι μεταμφιεσμένοι Ντον Οτάβιο, Ντόνα Άννα και Ντόνα Ελβίρα - εισέρχονται στον κήπο. Από ένα μπαλκόνι, ο Λεπορέλο τους προσκαλεί στο πάρτι του κυρίου του. Δέχονται την πρόσκληση και ο Λεπορέλο φεύγει από το μπαλκόνι. Μόνοι, ο Ντον Οτάβιο και η Ντόνα Άννα προσεύχονται για προστασία, η Ντόνα Ελβίρα για εκδίκηση (Τρίο: "Protegga il giusto cielo" – "Ας μας προστατεύσουν οι δίκαιοι ουρανοί"). μικρογραφία|Ο Λουίτζι Μπάσι στο ρόλο του Ντον Τζοβάννι, με το μαντολίνο του, το 1787. Σκηνή 5 - Η αίθουσα χορού του Ντον Τζοβάννι
Καθώς το γλέντι προχωράει, με τρεις διαφορετικές ορχήστρες στη σκηνή, ο Λεπορέλο κάνει αντιπερισπασμό χορεύοντας με τον Μασέτο, την ώρα που ο Ντον Τζοβάννι πηγαίνει με την Ζερλίνα σε ένα μικρό δωμάτιο όπου καταλήγει να της επιτεθεί. Η Ζερλίνα αρχίζει να φωνάζει για βοήθεια, και τότε ο Ντον Τζοβάννι βρίσκει τον Λεπορέλο στη σκηνή, τον κατηγορεί ότι αυτός επιτέθηκε στη Ζερλίνα και απειλεί να τον σκοτώσει. Το κοινό του δεν πείθεται. Ο Ντον Οτάβιο βγάζει ένα πιστόλι και σημαδεύει τον Ντον Τζοβάννι, ενώ οι τρεις καλεσμένοι βγάζουν τις μάσκες τους και δηλώνουν ότι τα ξέρουν όλα. Όμως, ο αποκηρυγμένος και φοβερισμένος από όλες τις πλευρές Ντον Τζοβάννι, διατηρεί την ηρεμία του και καταφέρνει να αποδράσει – για την ώρα.
Πράξη Β'
Ο Λεπορέλο απειλεί τον Ντον Τζοβάννι ότι θα τον εγκαταλείψει, αλλά ο αφέντης του καταφέρνει να τον ηρεμήσει με μία ειρηνική προσφορά χρημάτων (Ντουέτο: "Eh via buffone" – "Ορίστε, μπούφε"). Σχεδιάζει να αποπλανήσει την υπηρέτρια της Ντόνα Ελβίρας, αλλά για να την πλησιάσει και να την κάνει να τον εμπιστευτεί πρέπει να πάει ντυμένος υπηρέτης, οπότε διατάζει τον Λεπορέλο να κάνουν ανταλλαγή ρούχων, μανδύα και καπέλου, μαζί. Η Ντόνα Ελβίρα βγαίνει στο παράθυρό της (Τρίο: "Ah taci, ingiusto πυρήνας" – "Αχ, ήσυχα, άδικη καρδιά"). Βλέποντας την ευκαιρία για παιχνίδι, ο Ντον Τζοβάννι κρύβεται και στέλνει τον Λεπορέλο έξω, στα φανερά, με τον μανδύα και το καπέλο του αφέντη. Από την κρυψώνα του, ο Ντον Τζοβάννι τραγουδά υποσχόμενος ότι θα μετανοήσει, εκφράζει την επιθυμία να επιστρέψει σε αυτήν και απειλεί ότι θα σκοτωθεί αν δεν τον δεχτεί πίσω, ενώ ο Λεπορέλο παριστάνει τον Ντον Τζοβάννι και προσπαθεί να συγκρατήσει τα γέλια του. Η Ντόνα Ελβίρα πείθεται και κατεβαίνει στο δρόμο. Ο Λεπορέλο, συνεχίζοντας να παριστάνει τον Ντον Τζοβάννι, την οδηγεί μακριά για να την κρατήσει απασχολημένη, ενώ ο Ντον Τζοβάννι τραγουδά μία καντάδα στην υπηρέτριά της με το μαντολίνο του. ("Deh, vieni alla finestra" – "Έϊ, έλα στο παράθυρο").