cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νεμάνια Βίντιτς
Ο Βίντιτς, περισσότερο γνωστός, φυσικά, έγινε από την πολυετή θητεία του στη Μάντσεστερ, στην οποία κατέκτησε 5 συνολικά τίτλους: το Τσάμπιονς Λιγκ, το 2008, το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων και τρία Λιγκ Καπ Αγγλίας. Στην παραμονή του στο Νησί, είχε και αρκετές ατομικές διακρίσεις: Τέσσερις φορές στην καλύτερη εντεκάδα της χρονιάς, μία φορά καλύτερος παίχτης της χρονιάς, τη σεζόν 2008-09, ενώ έλαβε ονομάστηκε και από τους οπαδούς και τους παίχτες καλύτερος παίχτης της χρονιάς. Τη σεζόν 2010-11, γίνεται ξανά ο καλύτερος παίχτης της χρονιάς στην Πρέμιερ Λιγκ, σημαντικό κατόρθωμα, καθώς μόνο δύο ακόμα το έχουν καταφέρει: Τιερί Ανρί και Κριστιάνο Ρονάλντο. Την ίδια σεζόν έγινε και αρχηγός της ομάδας του Μάντσεστερ, και αυτό κράτησε για τρεις σεζόν, μέχρι που έφυγε.
Σουζάν Κυρσό
Η Σουζάν Νεκέρ (γαλλικά: Suzanne Necker, γενν. Σουζάν Κυρσό,1737 - 6 Μαΐου 1794) ήταν Γαλλο -Ελβετή οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού και συγγραφέας. Ήταν η σύζυγος του Γάλλου υπουργού Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ Ζακ Νεκέρ. Διατηρούσε στο Παρίσι ένα από τα πιο διάσημα σαλόνια του Παλαιού καθεστώτος της Γαλλίας. Συχνά αναφέρεται σε ιστορικά έγγραφα ως Μαντάμ Νεκέρ. Ηγήθηκε επίσης της δημιουργίας ενός πρότυπου μικρού νοσοκομείου στο Παρίσι, που εξακολουθεί να υπάρχει έως σήμερα ως Νοσοκομείο Παίδων.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Σουζάν Κυρσό γεννήθηκε τον Μάιο 1737 και ήταν κόρη ενός πάστορα από την περιοχή Βω. Έλαβε καλή μόρφωση, σε μεγάλο βαθμό από τον πατέρα της, γνώριζε άπταιστα λατινικά και έδειχνε ικανότητα στα μαθηματικά και τις επιστήμες. Το 1757 γνώρισε τον ιστορικό Έντουαρντ Γκίμπον, ο οποίος την ερωτεύτηκε και ήθελε να την παντρευτεί, αλλά η πατρική αποδοκιμασία, η αμφιβολία του ίδιου του Γκίμπον και η άρνηση της Σουζάν να φύγει από την Ελβετία για την Αγγλία ανέτρεψε τα σχέδιά τους και ο αρραβώνας διαλύθηκε το 1762. Με την απώλεια εισοδήματος που προέκυψε από το θάνατο του πατέρα της, η Σουζάν και η μητέρα της έμειναν πολύ φτωχές, μια κατάσταση που αντιμετώπισε παραδίδοντας μαθήματα. Όταν πέθανε και η μητέρα της, έγινε συνοδός μιας νεαρής Γαλλίδας χήρας, της μαντάμ ντε Βερμενού, η οποία την πήγε στο Παρίσι περίπου το 1763 ή το 1764. Εκείνη την εποχή, η μαντάμ ντε Βερμενού φλέρταρε με τον φιλόδοξο Ελβετό τραπεζίτη Ζακ Νεκέρ, ο οποίος είχε ήδη κάνει περιουσία και αργότερα έγινε υπουργός Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Ωστόσο, μέσα σε λίγους μήνες, ο Νεκέρ έστρεψε την προσοχή του στη Σουζάν και το 1764 οι δυο τους παντρεύτηκαν. Από την ένωση τους απέκτησαν μια κόρη, τη μελλοντική συγγραφέα και φιλόσοφο, πλέον γνωστή με το όνομα του συζύγου της, Ζερμαίν ντε Σταλ.
Η ζωή στο Παρίσι
Το 1776, ο σύζυγος της μαντάμ Νεκέρ έγινε υπουργός Οικονομικών του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, θέση που απέκτησε παρά το διπλό μειονέκτημα της προτεσταντικής θρησκείας και της ελβετικής καταγωγής του. Ήταν πολύ δημοφιλής και όφειλε σε μεγάλο βαθμό την επιτυχία του στο σαλόνι της γυναίκας του, όπου συγκεντρώνονταν τα φωτεινά πνεύματα της παρισινής διανόησης για να συζητήσουν για την τέχνη, τη λογοτεχνία και την πολιτική. Μεταξύ των τακτικών επισκεπτών ήταν οι Ζαν-Φρανσουά Μαρμοντέλ, Ζαν-Φρανσουά ντε Λα Αρπ, ο κόμης ντε Μπυφόν, ο βαρώνος φον Γκριμ και οι συντάκτες της Εγκυκλοπαίδειας μεταξύ των οποίων οι Ντενί Ντιντερό και ντ'Αλαμπέρ. Το σαλόνι της Μαντάμ Νεκέρ ήταν επίσης τόπος συνάντησης Ελβετών ομογενών όπως η Μαρί-Τερέζ Ροντέ Ζοφρέν και η μαρκησία ντυ Ντεφάν. Η Μαντάμ Νεκέρ διατηρούσε εκτενή αλληλογραφία με λογοτέχνες, ειδικά όταν ήταν μακριά από το Παρίσι. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Σουζάν Νεκέρ το 1761 Παθιασμένη με τη συγγραφή, δεν δημοσίευσε τίποτε στη διάρκεια της ζωής της, αλλά όλες οι σημειώσεις και οι προβληματισμοί της συγκεντρώθηκαν μετά το θάνατό της σε πέντε τόμους. Τα πιο γνωστά έργα της είναι τα Απομνημονεύματα για την ίδρυση του νοσοκομείου (1786) και οι Προβληματισμοί της για το διαζύγιο (1794). Ταυτόχρονα, φρόντισε να δώσει στην κόρη της μια εξαιρετική εκπαίδευση, πολύ ανώτερη από αυτήν που απολάμβαναν τα νέα κορίτσια της κοινωνικής της τάξης.
Το 1778 ίδρυσε ένα νοσοκομείο στο Παρίσι, το οποίο σήμερα φέρει το όνομά της: το νοσοκομείο Necker-Enfants Malades.
Μετά την αποπομπή του συζύγου της από το υπουργείο το 1789, η απόλυση του ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους έγινε η κατάληψη της Βαστίλλης τρεις μέρες αργότερα, οι Νεκέρ αποσύρθηκαν στην Ελβετία στο κάστρο τους στο Κοπέ. Η Σουζάν Νεκέρ πέθανε στις 6 Μαΐου 1794 στη Λωζάνη, στο κάστρο του Μπωλιέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Παλαιού Καθεστώτος
Μιτόπολη Αχαΐας
Η Μιτόπολη είναι χωριό της Αχαΐας ευρισκόμενο στις βόρειες παρυφές του Κομποβουνίου. Βρίσκεται στον Δήμο Δυτικής Αχαΐας και είναι έδρα της Κοινότητας Μιτοπόλεως, που αποτελείται επίσης από τα χωριά Κώμη και Σουβαλιωταίικα.
Η τοπική κοινότητα έχει 349 μόνιμους κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ενώ ο οικισμός της Μιτοπόλεως έχει 197 κατοίκους.
Συνοικίες
Συνοικίες ή οικιστικές τοποθεσίες της ομώνυμης τοπικής κοινότητας αποτελούν τα Γιαννοπουλαίικα, Κυριαζαίικα, τα Κωτσοκολαίικα, τα Μπεκιαραίικα, τα Παναγοπουλαίικα και τα Φρατζαίικα. Προς το Κάτω Μαζαράκι βρίσκονται τα Γιαννοπουλαίικα και τα Γκουσεκαίικα.
Ιστορία
Η Μιτόπολη κατά την Φραγκοκρατία ήταν έδρα της ομώνυμης Βαρωνίας που ιδρύθηκε το 1209 από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη στην περιοχή και ήταν μία από τις 16 λαϊκές βαρωνίες που ίδρυσε ο πρίγκιπας.
Σύμφωνα με την Αραγονική εκδοχή του Χρονικού του Μορέως, δόθηκε στον Φράγκο ιππότη Γιλβέρτο ντε Κορ μαζί με τρία άλλα τιμάρια σε άλλες περιοχές. Ο Κορ έχτισε και είχε για έδρα της βαρωνίας του το Κάστρο της Μιτόπολης, που σήμερα ελάχιστα ερείπια του διασώζονται. Περί το 1280, πρέπει να πέρασε στα χέρια του Γκυ ντε Λα Τρεμουάιγ, καθώς ανήκε στο διάδοχό του Νικολά το 1316.
Αθλητισμός
Το μοναδικό αθλητικό σωματείο του χωριού είναι ο «Α.Σ. Κεραυνός Μιτόπολης» που ιδρύθηκε το 1982. Διαθέτει μόνο ποδοσφαιρικό τμήμα, το οποίο αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Αχαΐας και χρησιμοποιεί ως έδρα του το γήπεδο του Μαζαρακίου.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Γιώργος Τζώρτζης
Ο Γιώργος Τζώρτζης (Αθήνα, 30 Ιουλίου 1938 - Αθήνα, 14 Ιανουαρίου 2019) ήταν Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Αυγούστου 1938. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1960 και στον κινηματογράφο το 1961. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο στο έργο του Αλεχάντρο Κασόνα "Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια", με τον θίασο των Βασίλη Διαμαντόπουλου και Μαρίας Αλκαίου. Ακολούθησαν συμμετοχές σε πολλούς άλλους θιάσους, με πιο μακροχρόνια αυτήν με τον θίασο των Δημήτρη Μυράτ και Βούλας Ζουμπουλάκη.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 δημιούργησε τον δικό του θίασο μαζί με την τότε σύζυγό του Τόνια Καζιάνη με τον οποίο ανέβασε σημαντικά έργα του διεθνούς ρεπερτορίου.
Έπαιξε και στην τηλεόραση με πιο γνωστή συμμετοχή να είναι στην σειρά, Η λάμψη, του Νίκου Φώσκολου, στο ρόλο του αρχηγού της Αστυνομίας. Άλλες τηλεοπτικές συμμετοχές του ήταν στον Άγνωστο πόλεμο, στις Μάγισσες της Σμύρνης αλλά και στα Ματωμένα χώματα το 2008 όπου συμπρωταγωνίστησε με την Άννα Συνδινού.
Ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Τόνια Καζιάνη, με την οποία γνωρίστηκε στα γυρίσματα της ταινίας Ένας Γερμανός στα Καλάβρυτα και με την οποία πρωταγωνίστησε και στο σίριαλ Άγνωστος πόλεμος. Απέκτησαν μια κόρη, την Ευγενία, η οποία δεν ασχολήθηκε με τον χώρο της υποκριτικής.
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν
Ιστορία
Η συνθήκη της Ρώμης στις 25 Μαρτίου του 1957 και η συμφωνία που καθιέρωσε την Οικονομική Ένωση της Μπενελούξ στις 3 Φεβρουαρίου του 1958 έθεσαν τις βάσεις για την ελεύθερη κυκλοφορία των ανθρώπων και των εμπορευμάτων. Μετά την συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας για σταδιακή κατάργηση των ελέγχων στα Γαλλο-Γερμανικά σύνορα στις 13 Ιουλίου του 1984 στο Σααρμπρύκεν, οι δυο αυτές χώρες μαζί με τις χώρες της Μπενελούξ υπέγραψαν την Συμφωνία του Σένγκεν με σκοπό την προοδευτική κατάργηση των ελέγχων στα κοινά σύνορα, την καθιέρωση της ελεύθερης κυκλοφορίας για όλους τους υπήκοους των κρατών που υπέγραψαν τη Συμφωνία και των εμπορευμάτων τους, καθώς και την αστυνομική και δικαστική συνεργασία.
Από τις 19 Ιουλίου του 1990, σταδιακά υπέγραψαν την Συμφωνία οι: Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα, Αυστρία και πέντε χώρες που συμμετείχαν στη Βόρεια Ένωση Διαβατηρίων: Δανία, Φινλανδία, Ισλανδία, Νορβηγία και Σουηδία.
Μέλη
Η Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίες δεν υπέγραψαν τη Συμφωνία του Σένγκεν, συμμετέχουν στη συνεργασία Σένγκεν σύμφωνα με την Συνθήκη του Άμστερνταμ, η οποία ενσωμάτωσε το κεκτημένο του Σένγκεν στο Ευρωπαϊκό Δικαίο επιτρέποντας σε χώρες να συμμετέχουν εν μέρει ή εξολοκλήρου στη Συμφωνία του Σένγκεν.
Αρχιτεκτονική συστήματος
Το Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν αποτελείται από:
Νομικές πτυχές
Κάθε κράτος μέλος της Ζώνης Σένγκεν απαιτείται να εξασφαλίζει τα δεδομένα να είναι έγκυρα και ακριβή, ενημερωμένα και νόμιμα καταχωρημένα στο σύστημα, καθώς και να σέβεται τους γενικούς κάνονες για την επεξεργασία δεδομένων.
Το SIS έχει υψηλές απαίτησες όσον άφορα την ποιότητα και την προστασία των δεδομένων. Ο βασικός του κάνονας είναι ότι κάθε χώρα που υποβάλλει μια καταχώριση είναι υπεύθυνη για το περιεχόμενό της. To Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν απαιτεί από κάθε χώρα μέλος της Ζώνης Σένγκεν να δεσμεύεται την ενίσχυση την αποφάσεών της σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα προστασίας των δεδομένων και να υποβάλει ετήσια έκθεση στο  Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Προστασίας Δεδομένων (ΕΣΠΔΒ) για τον αριθμό αιτημάτων πρόσβασης δεδομένων και διόρθωσης ανακριβειών που δέχονται, καθώς και για τον όγκο των δικαστικών υποθέσεων και των αποτελεσμάτων τους.
Δεδομένα του SIS (1η έκδοση)
Τα δεδομένα που καταχωρούνται σε αυτήν την μεγάλης κλίμακας βάση δεδομένων σχετίζονται με:
Το περιεχόμενο των καταχωρήσεων είναι:
Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν II (SIS IΙ)
Η δεύτερη γενιά του Συστήματος Πληροφοριών Σένγκεν (SIS II), η οποία τέθηκε σε εφαρμογή στις 9 Απριλίου του 2013, χαρακτηρίζεται από βελτιωμένες λειτουργίες, όπως τη δυνατότητα χρήσης βιομετρικών δεδομένων, τη δημιουργία νέων τύπων καταχωρήσεων και τον συντονισμό πολλών καταχωρήσεων σε μία. Όλα αυτά μετέτρεψαν το σύστημα από αναζήτησης σε έρευνας, έτσι ώστε πληροφορίες για ένα ύποπτο άτομο να μπορούν να συνδεθούν με πληροφορίες για άλλα άτομα ή αντικείμενα.
Το SIS II εξασφαλίζει ισχυρή προστασία των δεδομένων που καταχωρούνται σε αυτό. Πρόσβαση στο σύστημα έχουν ορισμένες αρχές και πιο συγκεκριμένα έχουν η εθνική αρχή συνοριακών ελέγχων, η αστυνομία, οι τελωνειακές αρχές, οι δικαστικές αρχές, οι αρχές έκδοσης αδειών κυκλοφορίας οχημάτων και οι αρχές θεώρησης. Οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα πρόσβασης σε δεδομένα του συστήματος που σχετίζονται με το πρόσωπό του και μπορεί να αιτηθεί στην αρμόδια δημόσια αρχή την διόρθωση ή την διαγραφή των προσωπικών του δεδομένων.
Πηγές
Κατηγορία:Πληροφοριακά συστήματα Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Δίκαιο
Κρατικός Αερολιμένας Ακτίου
Ο Κρατικός Αερολιμένας Ακτίου (συντομογραφίες: IATA: PVK, ICAO: LGPZ, ΥΠΑ: ΚΑΑΚ) είναι αεροδρόμιο της περιοχής του Ακτίου της δημοτικής ενότητας Ανακτορίου του δήμου Ακτίου-Βόνιτσας Το αεροδρόμιο στη συντομογραφία του παραπέμπει στη γειτονική Πρέβεζα, ενώ βρίσκεται πολύ κοντά στο νησί της Λευκάδας, (και το οποίο κατά κόρον εξυπηρετεί), αποτελώντας πάντως γεωγραφικά και διοικητικά μέρος της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας.
Περιγραφή
Το αεροδρόμιο εγκαινιάστηκε το 1968. Το 2003, λειτούργησαν οι νέες εγκαταστάσεις του αεροδρομίου, συνολικού εμβαδού 7.500 τετραγωνικών μέτρων και με μήκος 2.871μ. Διαθέτει έναν τερματικό σταθμό και τέσσερις θέσεις στάθμευσης αεροσκαφών.
Στατιστικά στοιχεία
Τα τελευταία χρόνια το αεροδρόμιο, παρά την οικονομική κρίση και τη φθίνουσα κρατική στήριξη γνωρίζει ανάπτυξη, με την επιβατική κίνηση να βαίνει συνεχώς αυξανόμενη και με ολοένα και περισσότερες αεροπορικές εταιρίες να το χρησιμοποιούν ως τελικό ή (συνήθως) ενδιάμεσο προορισμό των δρομολογίων τους. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει στη δημοσιότητα η ΥΠΑ και ο ΣΕΤΕ (Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων), το Άκτιο αναφορικά με τις διεθνείς αφίξεις καταγράφει μία αύξηση το 2016 σε σχέση με το 2015 της τάξεως του 20,3, ενώ ο συνολικός αριθμός των επιβατών το ίδιο έτος αποτέλεσε ρεκόρ για το αεροδρόμιο.
Ιδιωτικοποίηση
Παρά τα στατιστικά στοιχεία,το Δεκέμβριο του 2015 και στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου οριστικοποιήθηκε η ιδιωτικοποίηση του Κρατικού Αερολιμένα Ακτίου καθώς και άλλων 13 περιφερειακών αεροδρομίων της Ελλάδος. Υπογράφηκε συμφωνία μεταξύ του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου και της κοινοπραξίας Fraport AG / Όμιλος Κοπελούζου, η οποία ορίζει πως τα 14 αεροδρόμια παραχωρούνται στην κοινοπραξία για 40 χρόνια ξεκινώντας από τον Ιανουάριο του 2017, με δέσμευση της τελευταίας να προχωρήσει σε αναπτυξιακές επενδύσεις.
Στις 11 Απριλίου 2017 το αεροδρόμιο πέρασε και τυπικά στη διαχείριση της Fraport
Στις 22 Μαρτίου 2017, η Fraport Greece παρουσίασε τα σχέδια όλων των αεροδρομίων. . Οι άμεσες εργασίες που θα πραγματοποιηθούν στο αεροδρόμιο με την ανάληψη της λειτουργίας τους από τη Fraport Greece και πριν την έναρξη της καλοκαιρινής περιόδου 2017 περιλαμβάνουν :
Οι εργασίες που θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο του επενδυτικού προγράμματος της Fraport Greece μέχρι το 2021 είναι οι ακόλουθες :
Λοιπές χρήσεις
Το αεροδρόμιο χρησιμοποιείται επίσης από σμηναρχίες της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και του ΝΑΤΟ.
Πρόσβαση
Η πρόσβαση στον αερολιμένα γίνεται με λεωφορείο και με ταξί από Λευκάδα, Πρέβεζα και Αιτωλοακαρνανία,διαμέσου της Εθνικής Οδού 42 και Εθνικής Οδού 5 αντίστοιχα. Μελλοντικά ,το αεροδρόμιο θα συνδεθεί με την Ιόνια Οδό (κατ΄ επέκταση με όλους τους αυτοκινητοδρόμους της χώρας) μετά την ολοκλήρωση του υπό κατασκευή οδικού κάθετου άξονα Άκτιο-Αμβρακία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακτιου Κατηγορία:Νομός Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Μεταφορές στη Δυτική Ελλάδα
Καπέδες
Το χωριό βρίσκεται περίπου 25 χλμ. νότια της Λευκωσίας, στην αρχή των βουνών Μαχαιρά και στο δρόμο που οδηγεί στο μοναστήρι. Το χωριό είναι ημιορεινό και το υψόμετρο του είναι στα 575 μέτρα.
Από τα παλιά χρόνια στο χωριό καλλιεργούνταν κυρίως αμπέλια. Αλλά λόγω της μη αποδοτικότητας της γης, οι κάτοικοι έχουν στραφεί κυρίως στα τεχνικά επαγγέλματα. Σήμερα στο χωριό υπάρχουν γεωργοί και λίγοι κτηνοτρόφοι. Τα προϊόντα που καλλιεργούνται στο χωριό είναι οι ελιές, τα αμύγδαλα και πολύ λίγα δημητριακά.
Τα χωριά που συνδέονται συνοριακά με το χωριό είναι το χωριό Καμπιά στα βόρεια, με το χωριό Αναλιόντας στα βορειοανατολικά, με το χωριό Λυθροδόντας στα ανατολικά και με το Μοναστήρι του Μαχαιρά στα νοτιοδυτικά.
Ιστορία
Το χωριό Καπέδες ήταν πολύ γνωστό από τα πολύ παλιά χρόνια στην εποχή του χαλκού, αφού όπως γνωρίζουμε στους Καπέδες υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια επεξεργασίας χαλκού, όπως επίσης και τα πολλά μεταλλεία χαλκού που υπάρχουν στη γύρω περιοχή της αρχαίας Ταμασσού, επίσης η σκουριά και τα υπολείμματα της επεξεργασίας του μετάλλου και εξαγωγής του χαλκού που υπάρχουν σε ορισμένες περιοχές του χωριού.
Ονομασία
Για την ονομασία του χωριού υπάρχουν τρεις εκδοχές. Η πρώτη ότι το χωριό υπήρξε Μετόχι της Μονής Αρχαγγέλου, έτσι και χρησιμοποιήθηκε για την απομάκρυνση από την Μονή δέκα μοναχών, οι οποίοι, όντας ζωηροί, δεν ακολουθούσαν  τους κανόνες της Μονής. Έτσι και έλεγαν οι υπόλοιποι μοναχοί: «Πάνω στους δέκα παίδες», που με το πέρασμα του χρόνου έμεινε η ονομασία, χωρίς την αρχική συλλαβή –δε-Καπέδες. Η δεύτερη εκδοχή, λέει ότι στην περιοχή ήταν οι μάντρες της Μονής. Έτσι και οι βοσκοί έμεναν στο χωριό με τις οικογένειες τους. Όμως, οι βοσκοί έκαναν ζημιές στο χωριό και στη γύρω περιοχή, όπου και τους ονόμασαν οι «κακοί παίδες». Με αυτό το προσφωνημά αναφέρονταν και όσοι θα τους επισκέπτονταν λέγοντας: «Πάω στους κακούς παίδες» που με το πέρασμα του χρόνου έγιναν Καπέδες. Η τρίτη εκδοχή όπου έχει να κάνει με τα μεταλλεία που είχε στη περιοχή λέει ότι η ονομασία του χωριού πήρε το όνομα από το ‘ΚΑΠΑΚΙΑ’ των μεταλλείων, δηλαδή το στρώμα μετάλλου, που υπήρχε στη περιοχή. Με την πάροδο του χρόνου και την παραφθορά, πήραν το όνομα Καπέδες.
Πολιτιστική ζωή και Εθνική προσφορά
Με τις διάφορες εκδηλώσεις που διοργανώνουν η Κοινοτική Αρχή, η διεύθυνση του σχολείου και τα δύο σωματεία Θ.Ο.Ι. και Π.Α.Ο.Κ. αναλαμβάνουν ρυθμιστικό ρόλο στο χώριο.
Κάποιες από τις εκδηλώσεις που διοργανώνουν είναι τα ‘παιχνίδια’ το Πάσχα,οι θρησκευτικοί εορτασμοι, οι χοροί με τα χορευτικά τους συγκροτήματα και διάφορα άλλα. Με αυτές τις δράσεις που διοργανώνουν κράτουν τους χωριανούς κοντά στο χωριό αλλα και τους ορίζουν το πρόγραμμα τους ανάλογα με την περίπτωση. Είναι ένας τρόπος να τους κρατούν εκεί με τις ρίζες των προγόνων τους αλλά και της θρησκείας. Επίσης το παλιό κτίριο του σχολείου στην πλατεία έχει διαρρυθμιστεί και στεγάζει την Κοινοτική Βιβλιοθήκη, όπου μεγάλοι και μικροί μπορούν να επισκεφθούν και να δανεισθούν βιβλία ή να διαβάσουν στο χώρο. Επίσης το γήπεδο φουτσαλ και το πάρκο όπου μικροί και μεγάλοι μπορούν να περάσουν το απόγευμα ή και τα σαββατοκύριακα τους εκεί.
Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα 1955-59, παρόντες και οι Καπεδιώτες όπου οι συλλήψεις, οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια δεν τους εμπόδισαν να κάνουν το σωστό βοηθώντας την πατρίδα τους με κάθε τρόπο. Όπως και έκαναν και φιλοξενήσαν, το Σταυραετό του Μαχαιρά, τις μέρες του μεγάλου κυνηγητού του και λίγες μέρες πριν το ολοκαύτωμα. Στους Καπέδες ήταν που ξύρισε τα γένια, έβγαλε τα ράσα και φόρεσε ξανά την τιμημένη αντάρτικη στολή του για την πατρίδα.
Το μερίδιο τους είχαν και πάλι βοηθώντας και στην τουρκανταρσία το 1963 και στην τούρκικη εισβολή του 1974.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Κατύδατα
Τα Κατύδατα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Επαρχία Ζαμβεζία
Η Ζαμβεζία (πορτογαλικά: província da Zambézia) είναι η πιο δημοφιλής επαρχία της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η Κελιμάνε. Έχει έκταση 103.127 τ.χλμ. και πληθυσμό 3.794.509 κατοίκων (απογραφή 2006).
Οικονομία
Οι γεωπονικές παραγωγές συμπεριλαμβάνουν την παραγωγή ρυζιού, καλαμποκιού, κασσάβα, κάσιους, ζαχαροκάλαμου, ινδικών καρύδων, κίτρου, βαμβακιού και τσαγιού. Πολύ σημαντικό είναι επίσης και το ψάρεμα. Υπάρχουν πολλές γαρίδες και πολύτιμοι λίθοι βρίσκονται στα ορυχεία.
Ιστορία
Ο Βάσκο ντα Γκάμα έφτασε στην ακτή της Κελιμάνε το 1498. Λίγο μετά, πολλοί μετακινήθηκαν στο εσωτερικό της Ζαμβεζίας για πολλά χρόνια.
Διοικητική διαίρεση
Η Ζαμβεζία διαιρείται σε 16 συνοικίες και έναν δήμο, τον δήμο της Κελιμάνε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μοζαμβίκης Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Αδελαΐδα (νησί)
Κατηγορία:Νησιά της Ανταρκτικής
Ζεσούς Ρεντόντο
Ο Ζεσούς Ρεντόντο (Jesús Redondo Román, Βαγιαδολίδ, 8 Αυγούστου 1934 ) είναι Ισπανός εικονογράφος, δημιουργός κόμικς. Εργάστηκε και δημοσίευσε δουλειές του σε πολλές χώρες, περιλαμβανομένων, εκτός της Ισπανίας, της Μεγάλης Βρετανίας, της Ολλανδίας, Σουηδίας, Ελλάδας αλλά και των ΗΠΑ.
Πρώτα χρόνια
Γιος ενός δασκάλου, ο Ρεντόντο μετακόμισε σε ηλικία 24 ετών στη Μαδρίτη, όπου βρήκε απασχόληση ως διαφημιστικός πράκτορας και σύντομα απέκτησε την κυριότητα του πρακτορείου. Η πρώτη του εικονογραφημένη δημιουργία ήταν για τις εκδόσεις Bruguera, στη σειρά Profesor Woosley (1962). Απασχολήθηκε, επίσης, με τη δημοφιλή σειρά Καπετάν Τρουένο, όπως και τις Un Paseo por la Rioja, Centauro and SOS Dossier Ecologico, ενώ για το Ολλανδικό έντυπο Tina, σχεδίασε την ιστορία Edward.
Για τις μεγάλες εκδοτικές
Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ο Ρεντόντο ξεκίνησε συνεργασία με κορυφαίες εταιρείες του είδους, όπως οι Βρετανικές IPC και DC Thomson, όπου παρήγαγε μερικές από τις καλύτερες σειρές του, για τα έντυπα 2000AD, Starlord, Tornado, Eagle, Scream!, αλλά και Diana, Jackie (τα δύο τελευταία για κορίτσια). Αξιοσημείωτες δημιουργίες του αποτελούν οι περιπέτειες του χαρακτήρα Dan Dare, όπως και Mind Wars, Return to Armageddon.
Πρόσφατα χρόνια
Τη δεκαετία του ’90 ο Ρεντόντο συνεργάστηκε με την Αμερικανική εκδοτική Marvel US, δημιουργώντας τις σειρές Kitty Pride, Star Trek κ.α. Τελευταία έχει στραφεί στην εικονογράφηση παιδικών βιβλίων, παράλληλα με τα κόμικς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί δημιουργοί κόμικς
Ιστορία της Σπάρτης
thumb|350px|''Αρχαίοι πολεμιστές σε αττικό μελανόμορφο αγγείο, 530 π.Χ. περίπου, Staatliche Antikensammlungen, Μόναχο, Γερμανία Η Σπάρτη (Σπάρτα στη δωρική διάλεκτο, Σπάρτη στην αττική διάλεκτο) ήταν πόλη-κράτος στην Αρχαία Ελλάδα, χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ευρώτα, στη Λακωνία, στο νοτιοανατολικό άκρο της Πελοποννήσου. Κατά τη διάρκεια της κλασικής Αρχαιότητας η Σπάρτη ήταν μία από τις δύο κυρίαρχες πόλεις-κράτη της Ελλάδας, μαζί με την Αθήνα. Η Σπάρτη άρχισε να αναδύεται ως πολιτικο-στρατιωτική δύναμη κατά την αρχή της Αρχαϊκής εποχής, μετά το τέλος των σκοτεινών χρόνων της Γεωμετρικής εποχής, και έφτασε στην απόλυτη ακμή της μετά τη νίκη της στον Πελοποννησιακό Πόλεμο επί της Αθήνας και των συμμάχων της, όταν και πέτυχε να επιβάλει την ηγεμονία και την επιρροή της στο μεγαλύτερο μέρος του αρχαιοελληνικού κόσμου. Η ηγεμονία της δεν κράτησε πολύ, και μετά την ήττα της από τους Θηβαίους έχασε την παλαιά της δύναμη, και, ταυτόχρονα με την άνοδο του βασιλείου της Μακεδονίας, άρχισε να παίζει δευτερεύοντα ρόλο στα ελληνικά πράγματα. Κάποιες αναλαμπές κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. δεν εμπόδισαν την παρακμή της, ακολουθώντας τη μοίρα του υπόλοιπου ελληνικού κόσμου που κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους. Κατά τον Μεσαίωνα είχε χάσει την παλαιά της λάμψη, με τον Μυστρά να έχει πλέον γίνει το στρατιωτικό και πολιτικό κέντρο της περιοχής. Από την εποχή του βασιλιά Όθωνα κι έπειτα άρχισε να χτίζεται η σύγχρονη πόλη που σήμερα αποτελεί την πρωτεύουσα του νομού Λακωνίας.
Προϊστορική εποχή
thumb|350px|left|Αρχαιολογικά ευρήματα στη Σπάρτη με φόντο τη σύγχρονη πόλη και τον Ταΰγετο. Στο σύνολό τους οι πληροφορίες που έχουμε στη διάθεσή μας για τη Λακωνία της περιόδου αυτής είναι λίγες και αποσπασματικές. Η γεωγραφική κατανομή των πρώτων οικισμών επιτρέπει την υπόθεση πως οι πρώτοι κάτοικοι έφτασαν μέσω θαλάσσης και επέλεξαν να παραμείνουν κοντά στις ακτές, με την εξαίρεση του Κουφόβουνου. Τα κύρια γεωργικά προϊόντα πρέπει να ήταν το κριθάρι κι ένα είδος σίτου: στην Αλεπότρυπα έχουν βρεθεί φούρνοι ψωμιού από ψημένο πηλό, καθώς και οστά προβάτων, κατσικιών και οστρακόδερμα. Άλλα ευρήματα μαρτυρούν την ύπαρξη στην περιοχή εμπορικών και πολιτιστικών ανταλλαγών. Σε όλους τους νεολιθικούς οικισμούς της περιοχής συναντούμε ένα κοινό είδος διακοσμημένης κεραμικής, κατασκευασμένη με το χέρι. Στην Αλεπότρυπα και το Κουφόβουνο έχουν βρεθεί τεχνουργήματα από οψιδιανό, μια ηφαιστειακή πέτρα που προέρχεται από το νησί της Μήλου.
Το 2700 π.Χ. εμφανίζονται στην Αλεπότρυπα χάλκινα εργαλεία, μαρτυρώντας μια γρήγορη μετάβαση από την Εποχή του Λίθου προς εκείνη του Χαλκού, την οποία παραδοσιακά αποκαλούμε Ελλαδική. Έχουν βρεθεί από τριάντα έως σαράντα οικισμοί που χρονολογούνται την περίοδο αυτή, κυρίως στην εύφορη κοιλάδα του Ευρώτα, όπως οι Αμύκλες, καθώς και στο Ακρωτήριο Μαλέας. Η αφθονία κεραμικών μαρτυρά ευμάρεια. Τα χρυσά κοσμήματα των οποίων η προέλευση υποθετικά είναι η Θυρεάτιδα ίσως καταδεικνύουν σχέσεις με την περιοχή της Τρωάδας. Ακόμη κι έτσι τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν επιτρέπουν μεγάλο βαθμό ακρίβειας στη σκιαγράφηση της περιόδου. Συγκεκριμένα κανένα βέβαιο ίχνος δεν βρέθηκε στη Λακωνία που να μαρτυρά κάποια από τις τρεις σημαντικές μεταβάσεις της αρχαίας ελλαδικής ιστορίας: κάποια εξαναγκαστική κοινωνική αλλαγή, η εμφάνιση της «μεσογειακής τριάδας» (σιτάρι, οίνος, ελαιόλαδο) και καταστροφές που να αποδίδονται σε εισβολές ινδοευρωπαϊκών φύλων.
Ο αριθμός των οικισμών μειώνεται ελαφρώς κατά τη Μέση Ελλαδική περίοδο, ωστόσο είναι εξαπλωμένοι σε μεγαλύτερη ακτίνα. Ορισμένοι μπορούν να περιγραφούν ως πραγματικά χωριά. Ένα μέρος αυτών συγκεντρώνεται σε μία ακρόπολη. Ένας από αυτούς, ο Άγιος Στέφανος, μας παρέχει ζωγραφισμένα αγγεία που καταδεικνύουν ισχυρή μινωική επίδραση. Τον 15ο αιώνα π.Χ. εμφανίζονται στη Λακωνία θολωτοί τάφοι, επιβλητικά ταφικά μνημεία που μαρτυρούν κοινωνική διαφοροποίηση και μια κάποια ευημερία. Αυτός στο Βαφειό περιέχει ταφικά αντικείμενα πλούσια και ποικίλα, τα περισσότερα κρητικής προελεύσεως.
Η αρχαιολογική σκαπάνη δεν έχει φέρει στο φως σημαντικές μαρτυρίες που να χρονολογούνται στη μυκηναϊκή εποχή, τουλάχιστον όχι στον βαθμό που αυτό έγινε στις Μυκήνες, την Τίρυνθα ή την Πύλο. Παρόλα αυτά έχουν βρεθεί 21 οικισμοί της Λακωνίας της περιόδου αυτής, όπως οι Αμύκλες και το Μεναλάιον, που πέρασαν στην κλασική εποχή ως κατάλοιπα της ομηρικής περιόδου. Η τοποθεσία τους αφήνει να εννοηθεί πυκνότητα πληθυσμού, κυρίως στην κοιλάδα του Ευρώτα, εύφορη και με ευκολία στην άρδευση. Τον 12ο αιώνα π.Χ. ο αριθμός των οικισμών πέφτει κατακόρυφα και τον επόμενο αιώνα η Λακωνία είναι σχεδόν ακατοίκητη. Καμία εξήγηση δεν έχει επισήμως γίνει αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα.
Αρχαϊκή εποχή
Κατά το 950 π.Χ. η Λακωνία δέχεται ένα νέο κύμα μεταναστών, καθώς οι Δωριείς εισέρχονται στον ελλαδικό χώρο από την Ήπειρο και την Ιλλυρία. Μέρος τους περνά στην Αιτωλία, περνά τον κορινθιακό κόλπο, πατά στην Πελοπόννησο και κατευθύνεται στην κοιλάδα του Ευρώτα. Εκεί ιδρύεται η Σπάρτη. Η περιοχή ήταν ιδανική καθώς εξαιτίας του ποταμού ήταν εύφορη, αρδευόταν εύκολα και διέθετε περιοχές κατάλληλες για βοσκή. Επιπλέον επικοινωνούσε εύκολα με βορρά και νότο. Η μυθική επιστροφή των Ηρακλειδών ίσως ερμηνεύεται από τη δωρική εισβολή. Ίσως μάλιστα στην πραγματικότητα να μην επρόκειτο για βίαιη κατάκτηση αλλά για μακρά αφομοίωση των νέων αφίξεων στην περιοχή.
Η δωρική Σπάρτη δεν έγινε γρήγορα η μεγάλη δύναμη που γνωρίζουμε. Ανάμεσα στον 8ο και 7ο αιώνα π.Χ. οι Σπαρτιάτες γνώρισαν μια περίοδο αναρχίας και εσωτερικών συγκρούσεων, για την οποία παραθέτουν μαρτυρίες τόσο ο Ηρόδοτος, όσο και ο Θουκυδίδης. Ως αποτέλεσμα προχώρησαν σε μια σειρά πολιτικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων τις οποίες αργότερα απέδωσαν σε έναν ημιμυθικό νομοθέτη, τον Λυκούργο. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις σηματοδοτούν την ανατολή της κλασικής Σπάρτης.
Οι αιματηροί Μεσσηνιακοί Πόλεμοι που έλαβαν χώρα κατά την αρχαϊκή περίοδο οδήγησαν στην κατάκτηση της γειτονικής και εύφορης Μεσσηνίας, και πρόσφεραν στη Σπάρτη πληθώρα εργατικών χεριών, καθώς οι κάτοικοι της Μεσσηνίας μετατράπηκαν σε είλωτες. Ο πρώτος έλαβε χώρα την περίοδο 743 – 724 π.Χ. περίπου με κέντρο το οχυρό φρούριο της Ιθώμης. Ο δεύτερος, ο οποίος ανέδειξε τον «Μεσσήνιο Αχιλλέα», τον Αριστομένη, διήρκεσε από το 685 έως το 668 π.Χ. και κατέληξε στην πλήρη υποταγή της χώρας και τη μετανάστευση ή υποδούλωση των κατοίκων της. Πλέον η Σπάρτη είχε αναδειχθεί σε υπολογίσιμη δύναμη στον χώρο της νότιας Πελοποννήσου, βρισκόταν στο απόγειο της δύναμής της σε έμψυχο δυναμικό και γρήγορα άρχισε να δείχνει επεκτατικές διαθέσεις προς τον βορρά. (Ένας τρίτος πόλεμος με τη Μεσσηνία έλαβε χώρα πολύ αργότερα το 464 – 454 π.Χ., όταν οι είλωτες επαναστάτησαν μετά από έναν καταστροφικό σεισμό.)
6ος αιώνας π.Χ.
thumb|350px|left|''Ο Χίλων ο Λακεδαιμόνιος, ένας από τους Επτά Σοφούς της αρχαίας Ελλάδας (6ος αιώνας π.Χ.). Κατά τις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ. οι Σπαρτιάτες βασιλείς Λέων και Αγασικλής πραγματοποίησαν σφοδρή επίθεση κατά της Τεγέας, της ισχυρότερης από τις αρκαδικές πόλεις. Για κάποιο χρονικό διάστημα η επίθεση δεν στέφθηκε με επιτυχία, αντίθετα οι Λακεδαιμόνιοι γνώρισαν ταπεινωτική ήττα κατά τη Μάχη των Πεδών το 550 π.Χ. Το όνομα της τελευταίας αντικατοπτρίζει τη φιλοδοξία των Σπαρτιατών να μετατρέψουν τους Τεγεάτες σε είλωτες. Εντούτοις, όταν τελικά η Τεγέα έπεσε, η Σπάρτη είχε μετριάσει τις απαιτήσεις της, ζητώντας απλά από την πόλη να αναγνωρίσει την κυριαρχία της. Για τον Φόρρεστ, αυτό σηματοδότησε μια αλλαγή στη σπαρτιατική πολιτική, η οποία δεν επεδίωκε πλέον την υποδούλωση των γειτόνων της, αλλά τη δημιουργία πολιτικών δεσμών με αυτούς, κάτι που οδήγησε στην εμφάνιση της Πελοποννησιακής Συμμαχίας. Ο Φόρρεστ με κάποιο δισταγμό αποδίδει τη μεταστροφή αυτή στον έφορο Χίλωνα. Χτίζοντας τη συμμαχία, η Σπάρτη πέτυχε δύο επιτεύγματα: την εξασφάλιση της κυριαρχίας της στη νεοκατακτηθείσα Μεσσηνία, αλλά και την ελευθερία να ανοίξει πόλεμο με το Άργος. Η τελική νίκη των Σπαρτιατών το 546 π.Χ. στη Μάχη της Θυρέας, γνωστή και ως «Μάχη των εξακοσίων επίλεκτων», τους κατέστησε κυρίους της Κυνουρίας, δηλαδή του συνόρου ανάμεσα στη Λακωνία και την Αργολίδα.
Το τελειωτικό χτύπημα πέτυχε ο βασιλιάς Κλεομένης Α΄, ο οποίος αποδυνάμωσε για πάρα πολλά χρόνια την πόλη του Άργους και άφησε τη Σπάρτη χωρίς αντίπαλο στην Πελοπόννησο. Στην πραγματικότητα, από τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. και με αύξοντα ρυθμό μέχρι την περίοδο των Περσικών Πολέμων, η Σπάρτη αναγνωρίστηκε κατά κάποιο τρόπο ως ηγέτιδα των άλλων ελληνικών πόλεων-κρατών και ως υπερασπιστής του ελληνισμού. Ο Κροίσος, βασιλιάς της Λυδίας, σύναψε συμμαχία μαζί της. Σκύθες απεσταλμένοι ζήτησαν τη βοήθειά της για την απόκρουση της εισβολής του Δαρείου Α΄, ενώ παρόμοια ήταν και η παράκληση των ιωνικών πόλεων που ζήτησαν τη βοήθειά της κατά την Ιωνική Επανάσταση. Οι Πλαταιές ζήτησαν την προστασία της, τα Μέγαρα αναγνώρισαν την πρωτοκαθεδρία της και κατά την περίοδο της περσικής εισβολής υπό τον Ξέρξη κανένα κράτος δεν αμφισβήτησε την αρχηγία της επί των ελληνικών δυνάμεων σε ξηρά και θάλασσα.
Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα του 1911, σύντομα η Σπάρτη απέδειξε πως δεν ήταν αντάξια του ρόλου. Η άποψη αυτή δικαιολογείται ως έχει: ο προσανατολισμός της περιοριζόταν στην Πελοπόννησο. Δεν διέθετε αποικίες, με εξαίρεση τον Τάραντα στη Μεγάλη Ελλάδα και τη Λύττο στην Κρήτη, οι οποίες υποστήριζαν πως επρόκειτο για τη μητρόπολή τους. Επιπλέον, παρόλο που διέθετε τη φήμη ότι μισούσε τους τυράννους και τους εκθρόνιζε όποτε ήταν δυνατό, τελικά τους αντικαθιστούσε με ολιγαρχικά πολιτεύματα και όχι με δημοκρατικά.
Στο τέλος του αιώνα η Σπάρτη πραγματοποίησε την πρώτη της ανάμειξη στα πολιτικά πράγματα βόρεια του Ισθμού, βοηθώντας την απομάκρυνση του τυράννου Ιππία από την αθηναϊκή πολιτική ζωή το 510 π.Χ. Ακολούθησε η διχόνοια ανάμεσα στους Αθηναίους υποστηρικτές του Κλεισθένη με εκείνους του συντηρητικότερου Ισαγόρα. Ο Κλεομένης εμφανίστηκε στην Αττική με μικρό στρατιωτικό σώμα προκειμένου να βοηθήσει τον δεύτερο. Σε πρώτο στάδιο πέτυχε την εξορία του Κλεισθένη, ωστόσο λίγο αργότερα οι Αθηναίοι τον ανάγκασαν να φύγει από την πόλη. Ωστόσο αυτό δεν έβαλε τέλος στα σχέδια που πραγματοποιούνταν σχετικά με πιθανή εκστρατεία του συνασπισμού των Πελοποννησίων, της οποίας θα ηγούνταν ο Κλεομένης κι ο συμβασιλιάς του Δημάρατος. Ωστόσο τα πραγματικά κίνητρα της εκστρατείας κρατήθηκαν κρυφά, κάτι που έσπειρε την υποψία και τη διχόνοια. Πρώτη η Κόρινθος αποχώρησε, και κατόπιν ο ίδιος ο Δημάρατος αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα. Αποτέλεσμα αυτού του φιάσκου ήταν η απόφαση των Σπαρτιατών να μην στείλουν ποτέ ξανά και τους δύο βασιλείς τους ταυτόχρονα σε εκστρατεία. Επίσης φαίνεται πως άλλαξε η ίδια η φύση της Πελοποννησιακής Συμμαχίας, γιατί πάρθηκαν σημαντικές αποφάσεις. Η κυριαρχία της Σπάρτης συνέχισε να υφίσταται όπως πρώτα, ωστόσο πλέον στις εκστρατείες της έπρεπε να σύρει μαζί της τους συμμάχους της κάθε φορά που επιθυμούσε κάποιο αποτέλεσμα.
Μηδικοί Πόλεμοι
thumb|300px|Μονομαχία ανάμεσα σε Έλληνα οπλίτη και Πέρση στρατιώτη, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα (5ος αιώνας π.Χ.). Ο ρόλος της Σπάρτης στους ελληνοπερσικούς πολέμους υπήρξε καθοριστικός, αλλά ανομοιογενής. Μετά την ακρόαση του αγγελιοφόρου Φειδιππίδη, με τον οποίο η Αθήνα ζήτησε τη βοήθεια των Λακεδαιμονίων πριν από τη Μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ., οι τελευταίοι αποφάσισαν να ολοκληρώσουν πρώτα τις θρησκευτικές τελετές που συνέπιπταν την εποχή εκείνη, με αποτέλεσμα να φτάσουν στον Μαραθώνα όταν πλέον οι Αθηναίοι είχαν συντρίψει τον εχθρό.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης εκστρατείας των Περσών, υπό την καθοδήγηση του βασιλιά Ξέρξη Α΄, η Σπάρτη αντιμετώπισε το ίδιο δίλημμα. Οι Πέρσες ατυχώς επέλεξαν να εκστρατεύσουν την περίοδο που ίσχυε η ολυμπιακή εκεχειρία, η οποία έπρεπε να τηρηθεί. Άλλες ελληνικές πόλεις με λιγότερους ενδοιασμούς καταπιάστηκαν με τη δημιουργία ισχυρού στόλου. Τελικά αποφασίστηκε να παρέχουν οι Σπαρτιάτες μια μικρή δύναμη υπό τις διαταγές του βασιλιά Λεωνίδα, προκειμένου να προστατευτεί το τότε στενό πέρασμα των Θερμοπυλών. Ωστόσο ακούγεται πάντα η άποψη σύμφωνα με την οποία οι Σπαρτιάτες έφεραν στο προσκήνιο τα θρησκευτικά τους έθιμα αναζητώντας πρόσχημα. Όσοι ασπάζονται την άποψη αυτή θεωρούν πως οι Λακεδαιμόνιοι πίστευαν ότι δεν θα είχαν καμία τύχη στην υπεράσπιση των Θερμοπυλών, προτιμώντας να αφιερώσουν όλη τους την ενέργεια στην προάσπιση του Ισθμού. Φοβήθηκαν ωστόσο το ενδεχόμενο πως, αν δεν κινούνταν και η Αθήνα έπεφτε, ίσως μάλιστα ένωνε τις δυνάμεις της με αυτές του Ξέρξη. Η δε απώλεια του αθηναϊκού στόλου θα ήταν καταστροφική για την ελληνική αντίσταση, κάτι που δεν επιδεχόταν διακινδύνευση. Η άλλη άποψη, που βασίζεται εμφανώς στο αληθινό αποτέλεσμα της μάχης, θέλει τους Σπαρτιάτες πεπεισμένους πως πράγματι μπορούσαν να αμυνθούν επιτυχώς στις Θερμοπύλες, και πως η δύναμη που έστειλαν για τον σκοπό αυτό ήταν επαρκής. Η συγκεκριμένη μάχη, παρόλο που δεν υπήρξαν επιζώντες από ελληνικής πλευράς, δημιούργησε έναν από τους πιο μεγαλειώδεις θρύλους της παγκόσμιας ιστορίας.
Τον ίδιο χρόνο ένας στόλος ελληνικών πλοίων υπό την αρχηγία του Λακεδαιμόνιου βασιλιά Λεωτυχίδα πέτυχε μια αξιοσημείωτη νίκη στη Ναυμαχία της Μυκάλης. Εντούτοις, όταν το γεγονός αυτό προέτρεψε τους Ίωνες να επαναστατήσουν, ήταν η Σπάρτη εκείνη που απέρριψε το αίτημά τους για ένταξη στην ελληνική συμμαχία. Αντίθετα, πρότεινε να εγκαταλείψουν τις εστίες τους στη Μικρά Ασία και να εγκατασταθούν σε περιοχές που είχαν υποστηρίξει τους Πέρσες. Ήταν η Αθήνα τελικά εκείνη που προσφέροντας τη φιλία της στις πόλεις αυτές έθεσε τις βάσεις για τη μετέπειτα υπερπόντια ηγεμονία της. Το 478 π.Χ. ο ελληνικός στόλος του οποίου ηγήθηκε ο Παυσανίας, ο νικητής των Πλαταιών, κατάφερε χτυπήματα στον εχθρό στην Κύπρο και το Βυζάντιο. Ωστόσο η αλαζονική συμπεριφορά του ανάγκασε τους συμπολίτες του να τον ανακαλέσουν στην πατρίδα. Είχε τόσο αποξενώσει τους Ίωνες, που δεν δέχτηκαν ποτέ τον αντικαταστάτη του, το Δόρκι. Αντίθετα, οι πόλεις που μόλις είχαν κερδίσει την ανεξαρτησία τους στράφηκαν στην Αθήνα. Οι αρχαίες πηγές αποτυγχάνουν να συμφωνήσουν αναφορικά με τον τρόπο αντίδρασης της Σπάρτης στην αυξανόμενη επιρροή του αθηναϊκού κράτους, ίσως γιατί οι αντιδράσεις ανάμεσα στους Λακεδαιμόνιους υπήρξαν μεικτές. Αν ασπαστεί κανείς αυτή την άποψη, στη Σπάρτη δημιουργήθηκαν δύο φατρίες: η μία ήταν ικανοποιημένη με το να αφήσει τους Αθηναίους να αναλάβουν τον κίνδυνο συνέχισης του πολέμου κατά των Περσών, ενώ η άλλη ανησυχούσε βαθύτατα για την ευκαιρία που δινόταν στους Αθηναίους να κυριαρχήσουν στον ελλαδικό χώρο.
Την περίοδο αυτοί οι Λακεδαιμόνιοι γνώρισαν προβλήματα σε γειτονικές τους περιοχές, για παράδειγμα την επανάσταση της Τεγέας (περ. 473-471 π.Χ.), στην οποία αργότερα αναμείχθηκε και το Άργος. Μα το μεγαλύτερο από αυτά αποδείχτηκε η κρίση που ακολούθησε έναν καταστροφικό σεισμό που έλαβε χώρα το 464 π.Χ. και που κόστισε πολλές ανθρώπινες ζωές. Οι είλωτες άρπαξαν αμέσως την ευκαιρία να επαναστατήσουν και να οχυρωθούν στην Ιθώμη. Τους Σπαρτιάτες που πολιόρκησαν το φρούριο αυτό, ήρθε να βοηθήσει ένα αθηναϊκό στράτευμα, κάτι που τελικά τους ζημίωσε περισσότερο. Οι Αθηναίοι οπλίτες που συνιστούσαν το σώμα αυτό κατάγονταν από εύπορες οικογένειες, ωστόσο σοκαρίστηκαν όταν ανακάλυψαν πως οι εν λόγω δούλοι ήταν Έλληνες όπως και οι ίδιοι. Η Σπάρτη τελικά ανησύχησε πως οι Αθηναίοι θα συνασπιστούν με τους επαναστάτες. Κατ’ επέκταση έστειλαν τους Αθηναίους πίσω, παρουσιάζοντας επισήμως τη δικαιολογία ότι εφόσον η αρχική επίθεση στο οχυρό απέτυχε, αυτό που ήταν πλέον απαραίτητο ήταν πολιορκία, κάτι για το οποίο οι ξένοι στρατιώτες δεν τους ήταν απαραίτητοι. Η αγένεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη ρήξη των σχέσεων των δύο πόλεων και λίγο αργότερα οι Αθηναίοι συμμάχησαν με το Άργος. Το χάσμα μεγάλωσε ακόμη περισσότερο την εποχή που η αθηναϊκή δημοκρατία έφτασε στο απόγειό της με τον Εφιάλτη και τον Περικλή.
Πελοποννησιακός Πόλεμος
thumb|450px| Συμμαχίες πόλεων-κρατών κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο: {{legend|#AF3662|Αθηναϊκή Ηγεμονία}} {{legend|#787CAD|Πελοποννησιακή Συμμαχία}} {{legend|#A9A9A9|Ουδέτερα κράτη}} {{legend|#85AB54|Βαρβαρικά φύλα}} {{legend|#C3B933|Περσική Αυτοκρατορία}} Όταν ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, η Σπάρτη ήταν ακόμη απασχολημένη με την καταστολή της επανάστασης των ειλώτων, συνεπώς η συμμετοχή της ήταν σποραδική και ανοργάνωτη. Επρόκειτο κυρίως για μεμονωμένες εκστρατείες, η πιο αξιοσημείωτη από τις οποίες ήταν η συμβολή της σε μια ήττα των Αθηναίων στη Μάχη της Τανάγρας το 457 π.Χ. στη Βοιωτία. Ωστόσο ακολούθως επέστρεψαν στην πατρίδα δίνοντας στους Αθηναίους τη δυνατότητα να νικήσουν τους Βοιωτούς στη Μάχη των Οινοφύτων. Όταν η επανάσταση των ειλώτων έλαβε οριστικό τέλος, η Σπάρτη χρειαζόταν μια περίοδο ανάπαυλας, κι έτσι ζήτησε και πέτυχε πενταετή ανακωχή με την Αθήνα. Αντίθετα, σύναψε με το Άργος εκεχειρία τριάντα ετών, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η απερίσπαστη συμμετοχή της στον πόλεμο κατά των Αθηνών. Έτσι η Σπάρτη μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την κατάσταση όταν τα Μέγαρα, η Βοιωτία και η Εύβοια επαναστάτησαν, στέλνοντας στρατό στην Αττική. Ο πόλεμος τελείωσε με την Αθήνα να έχει απωλέσει όλες τις κτίσεις της στην ηπειρωτική Ελλάδα με εξαίρεση την Εύβοια την οποία κατέλαβε εκ νέου. Αμφότεροι οι βασιλείς της Σπάρτης εξορίστηκαν επειδή το επέτρεψαν στους Αθηναίους. Κατόπιν συμφωνήθηκε εκεχειρία τριάντα ετών.
Μέσα σε έξι χρόνια, ωστόσο, η Σπάρτη ήδη παρότρυνε τους συμμάχους της να ξεκινήσουν πόλεμο με την Αθήνα έτσι ώστε να υποστηρίξουν την αποστασία της Σάμου. Σε αυτή την περίσταση η Κόρινθος εναντιώθηκε της Σπάρτη της οποίας η πρόταση καταψηφίστηκε. Στις αρχές του Πελοποννησιακού Πολέμου τα κύρια παράπονα των ελληνικών πόλεων απέναντι στην Αθήνα ήταν η συμμαχία που σύναψε με την εχθρική προς την Κόρινθο Κέρκυρα, καθώς και η συμπεριφορά της απέναντι στην Ποτίδαια. Εντούτοις, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, η πραγματική αιτία του πολέμου ήταν ο φόβος των Λακεδαιμονίων μπροστά στην αυξανόμενη δύναμη της Αθήνας.
Η Σπάρτη εισήλθε στον πόλεμο με πρόφαση την «απελευθέρωση των Ελλήνων» - ένας στόχος που απαιτούσε την ολοκληρωτική ήττα των Αθηναίων. Η μέθοδός της ήταν να εξαπολύει επιθέσεις στην περιοχή της Αττικής προκειμένου να δελεάσει τους τελευταίους σε μάχη. Ωστόσο η Αθήνα δεν απάντησε στις προκλήσεις. Το 425 π.Χ. ένα σπαρτιατικό σώμα παραδόθηκε στους Αθηναίους στην Πύλο, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ικανότητά τους να κερδίσουν τον πόλεμο. Τις εντυπώσεις βελτίωσε η εκστρατεία του Βρασίδα στη Θράκη, τη μοναδική αθηναϊκή κτήση που ήταν προσβάσιμη από την ξηρά, από κοινού με την αποτυχημένη προσπάθεια της Αθήνας να καταλάβει τα χαμένα της εδάφη. Τα παραπάνω γεγονότα οδήγησαν στην υπογραφή της Νικίειου Ειρήνης. Η επιτυχία της Σπάρτης και η τελική κατάληψη της Αθήνας το 405 π.Χ. κατέστη δυνατή με την προδοσία του Αλκιβιάδη, ο οποίος παρέσυρε την πόλη να στείλει τον Γύλιππο προς οργάνωση της άμυνας των Συρακουσών, να οχυρώσει τη Δεκέλεια στη βόρεια Αττική, και να υιοθετήσει αυστηρά μέτρα κατά των πόλεων που αποστατούσαν από την αθηναϊκή ηγεμονία. Η έλλειψη πόρων, η οποία θα μπορούσε να αποβεί μοιραία για τις προσπάθειες των Λακεδαιμονίων στη θάλασσα, αντισταθμίστηκε από την Περσία, η οποία παρείχε μεγάλες ποσότητες προμηθειών.
Εντούτοις οι Σπαρτιάτες στρατηγοί αποδείχτηκαν όχι μόνο άπειροι στις ναυτικές εκστρατείες αλλά και σύμφωνα με την αξιολόγηση του Φόρεστ συχνά ήταν ανίκανοι ή βάναυσοι ή και τα δύο. Ο διοικητής που ξεχώριζε ήταν ο Λύσανδρος, ο οποίος αν και μέτριος στη στρατηγική, αποδείχτηκε εξαίρετος διπλωμάτης και οργανωτής. Επιπροσθέτως είχε στο πλευρό του την επιρροή του Κύρου του Νεότερου. Όταν ο Κύρος ζήτησε να σταλεί ξανά ο Λύσανδρος για δεύτερη θητεία, κάτι που παραβίαζε τα πολιτικά ήθη και το σύνταγμα της Σπάρτης, βρέθηκε μια δικλείδα καθώς ήταν ακόμη νωπή η ήττα της στη Ναυμαχία των Αργινουσών. Ο Λύσανδρος απολάμβανε σε τέτοιο βαθμό την εμπιστοσύνη του Κύρου ώστε ο τελευταίος να του παρέχει όλα τα μέσα που χρειαζόταν για την ανακατασκευή του στόλου της Σπάρτης. Το 404 π.Χ. ο Λύσανδρος κατέστρεψε τον αθηναϊκό στόλο στη Ναυμαχία στους Αιγός Ποταμούς. Κατόπιν ταξίδεψε από πόλη σε πόλη εγκαθιστώντας ολιγαρχικά πολιτεύματα. Αυτό είχε ως συνέπεια τον θάνατο πολλών ανθρώπων που ασπάζονταν τη δημοκρατία.
Όταν η Αθήνα τελικά παραδόθηκε στον λιμό και κατέθεσε τα όπλα, ίσως και να περίμενε τον ολικό αφανισμό της, κάτι που ζητούσαν με θέρμη η Κόρινθος και η Θήβα. Η Σπάρτη αρνήθηκε, ωστόσο, τιμώντας τη συνεισφορά της ένδοξης πόλης στους πολέμους κατά των Περσών. Ορισμένοι σύγχρονοι μελετητές προτείνουν μια λιγότερη αλτρουιστική οπτική: την ανάγκη για ένα αντίβαρο στην εξάπλωση της Θήβας, αν και θα ήταν κάπως απίθανο οι Λακεδαιμόνιοι να προέβλεψαν τόσο μακρυά. Μια εκδοχή που είναι πιθανότερη είναι η Σπάρτη να ήταν πιο διαιρεμένη από ό,τι άφηνε να αντιληφθούν οι άλλες πόλεις. Είναι πιθανόν ο Λύσανδρος να επιθυμούσε τον αφανισμό της Αθήνας, ενώ οι πολιτικοί του αντίπαλοι να φοβήθηκαν την αίγλη ενός στρατηγού που πλούτισε λαφυραγωγώντας την Αττική. Κατ’ επέκταση δεν αμύνθηκαν υπέρ των Αθηνών από ευγνωμοσύνη, αλλά από φόβο για τον Λύσανδρο.
Σε κάθε περίπτωση, οι όροι που προσέφεραν οι Λακεδαιμόνιοι δεν υπήρξαν ιδιαίτερα γενναιόδωροι και περιελάμβαναν την καταστροφή των Μακρών Τειχών και εκείνων του Πειραιά. Ο Λύσανδρος σύντομα και συγκεκριμένα την άνοιξη του 404 π.Χ. βρήκε την ευκαιρία να παραχωρήσει τη διακυβέρνηση της Αθήνας σε μία ομάδα 30 πολιτικών ολιγαρχικών φρονημάτων, που έμειναν γνωστοί με τον όρο οι «Τριάκοντα Τύραννοι».
Σπαρτιατική Ηγεμονία
Η πτώση της Αθήνας άφησε τη Σπάρτη και πάλι μόνη κυρίαρχη δύναμη στον ελληνικό χώρο. Αν και οι λεπτομέρειες αναφορικά με τον τρόπο που οι Λακεδαιμόνιοι κυβέρνησαν τους πρώην υποτελείς των Αθηνών είναι άγνωστος, σίγουρα υπήρξε όσο αυταρχικός ήταν και εκείνος των Αθηνών. Σε γενικές γραμμές η σπαρτιατική ηγεμονία ασκήθηκε εγωιστικά, με ελάχιστη μέριμνα για τις ευαισθησίες των συμμάχων ή των νέων υποτακτικών της. Ο αναβρασμός των ελληνικών πόλεων διακρίνεται πίσω από την επανάσταση των Βοιωτών, της Ηλείας και της Κορίνθου, που προσέφεραν καταφύγιο σε εκείνους που δέχτηκαν διώξεις κατά τη διάρκεια της τυραννίας των Τριάκοντα στην Αθήνα. Όταν οι πολιτικοί φυγάδες ανέτρεψαν επιτυχώς το πολίτευμα αυτό, η απάντηση της Σπάρτης ήταν να στείλει τον Λύσανδρο με μια ομάδα μισθοφόρων που σκόπευαν να αποκαταστήσουν την τάξη. Πολύ σύντομα, εντούτοις, η Σπάρτη έστειλε τον βασιλιά Παυσανία Β'. Τελικά οι Λακεδαιμόνιοι επέτρεψαν την επάνοδο της δημοκρατίας, ωστόσο διαχώρισαν την Ελευσίνα όπου είχαν καταφύγει οι ολιγαρχικοί από την πόλη των Αθηνών. Αν και αυτός ο διακανονισμός υπηρετούσε τα συμφέροντα της Σπάρτης βάζοντας τέρμα στη συμμαχία των Βοιωτών και Κορινθίων με την Αθήνα (σύντομα η Βοιωτία απέσπασε τον Ωρωπό από τους Αθηναίους), ο Παυσανίας δικάστηκε για τη μετριοπάθειά του και γλύτωσε μετά βίας την καταδίκη.
thumb|250px|left|Μαρμάρινο άγαλμα οπλίτη με κράνος (5ος αιώνας π.Χ.), ίσως του Λεωνίδα, Σπάρτη, Αρχαιολογικό Μουσείο της Σπάρτης, Ελλάδα. Η φιλία της Σπάρτης προς το πρόσωπο του Κύρου συνεχιζόταν με αποτέλεσμα να του παρέχει στήριξη όταν εκείνος προσπάθησε να πάρει την εξουσία. Μετά τον θάνατο του Κύρου στη Μάχη στα Κούναξα, η Σπάρτη σύντομα προσπάθησε να έρθει σε κάποια συνεννόηση με τον βασιλιά Αρταξέρξη Β΄. Στα τέλη του 401 π.Χ., ωστόσο, η Σπάρτη αποφάσισε να ανταποκριθεί στο κάλεσμα μιας μερίδας ιωνικών πόλεων και έστειλε εκστρατευτικό σώμα στη Μικρά Ασία. Αν και ο πόλεμος είχε ως πρόσχημα την αλληλεγγύη απέναντι στη δοκιμασία των ομοεθνών τους, η ήττα της Σπάρτης στη Ναυμαχία της Κνίδου το 394 π.Χ. έγινε δεκτή με ανακούφιση από τις πόλεις της περιοχής. Αν και η περσική κυριαρχία απέναντι στις ελληνικές πόλεις σήμαινε την καταβολή φόρων, θεωρήθηκε μικρό κακό μπροστά στον σπαρτιατικό ζυγό.
Προς το τέλος του 396 π.Χ., η Περσία έστειλε έναν Ροδίτη διπλωμάτη με δώρα στους πολιτικούς αντιπάλους των Λακεδαιμονίων στην ηπειρωτική Ελλάδα. Εντούτοις, αυτή η προσέγγιση απλώς ήταν ενθαρρυντική για τις πόλεις που ήδη ένιωθαν αγανάκτηση απέναντι στη Σπάρτη. Πρώτοι οι Λακεδαιμόνιοι κινήθηκαν επιθετικά εναντίον της Βοιωτίας, επειδή υποστήριξε τη συμμαχική της Λοκρίδα ενάντια στη φιλική προς τους Σπαρτιάτες Φωκίδα. Τότε εξαπολύθηκε στρατός ενάντια στον Παυσανία και τον Λύσανδρο. Καθώς ο Παυσανίας ήταν κάπως απρόθυμος να διεξάγει την όλη επιχείρηση, ο Λύσανδρος προχώρησε. Έχοντας αποσπάσει τον Ορχομενό από το Κοινό των Βοιωτών, βρήκε τον θάνατο κατά τη διάρκεια της Μάχης της Αλιάρτου. Όταν ο Παυσανίας έφτασε στο πεδίο της μάχης, αντί να εκδικηθεί για την ήττα, ζήτησε ανακωχή για να κηδέψει τους νεκρούς. Για αυτό ο Παυσανίας δικάστηκε και πάλι κι αυτή τη φορά εξορίστηκε.
Αν και στη Μάχη της Κορώνειας, ο νέος βασιλιάς της Σπάρτης, ο Αγησίλαος Α', κατάφερε να πάρει μια δύσκολη νίκη απέναντι στους Βοιωτούς και τους Κορινθίους, οι Σπαρτιάτες κατάλαβαν την ανάγκη να απαλλαχτούν από την εχθρότητα των Περσών κι αν ήταν δυνατό να τους χρησιμοποιήσουν στα δικά τους σχέδια. Έτσι συμφώνησαν με τον Αρταξέρξη Β' να υπογράψουν την ταπεινωτική Ανταλκίδειο Ειρήνη (387 π.Χ.), με την οποία παραχώρησαν στον Μεγάλο Βασιλιά τις ελληνικές πόλεις των μικρασιατικών ακτών και της Κύπρου, με αντάλλαγμα την αυτονομία των έτερων πόλεων της Ελλάδας. Πλέον Σπάρτη και Περσία ήταν έτοιμες να ανοίξουν πόλεμο ενάντια σε όλους εκείνους που θα αντιστέκονταν στον διακανονισμό αυτό. Επρόκειτο για μια μάλλον ατομιστική ερμηνεία της αυτονομίας από την πλευρά των Λακεδαιμονίων, καθώς καμία πόλη δεν είχε το δικαίωμα να επιλέξει το δημοκρατικό πολίτευμα αντί για την ευνοούμενη των Σπαρτιατών ολιγαρχία. Το 383 π.Χ. μια έκκληση δύο πόλεων της Χαλκιδικής, καθώς και του ηγεμόνα της Μακεδονίας, έδωσαν στη Σπάρτη το πρόσχημα ώστε να διασπάσει το Κοινό των Χαλκιδέων, του οποίου ψυχή ήταν η Όλυνθος. Μετά από πολλά χρόνια διενέξεων, η πόλη αυτή ηττήθηκε, με αποτέλεσμα την προσχώρηση των πόλεων της Χαλκιδικής στην Πελοποννησιακή Συμμαχία. Εκείνη που πραγματικά επωφελήθηκε από την κατάσταση ήταν η Μακεδονία, αν και είναι κάπως επιπόλαιο να αποδώσει κανείς στους Σπαρτιάτες την άνοδο του Φιλίππου Β'.