cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκολας Λατίφι
Καρτ
Ο Λατίφι ξεκίνησε την καριέρα του στα καρτ το 2009 στη σχετικά αργή ηλικία των 13 ετών. Το 2010, τερμάτισε ως δεύτερος στην κατηγορία Rotax Junior του Καναδικού Εθνικού Πρωταθλήματος Καρτ. Ο Λατίφι συνέχισε να αγωνίζεται στα Αμερικάνικα και καναδικά πρωταθλήματα μέχρι το 2012, όταν κέρδισε το πρωτάθλημα Florida Winter Tour στην κατηγορία Rotax DD2. Αργότερα έκανε εμφάνιση στην κατηγορία Shifter ROK του Florida Winter Tour το 2015, ανταγωνιζόμενος πρώην οδηγούς της Φόρμουλα 1 Ρούμπενς Μπαρικέλο και Νέλσον Πικέ Jr.
Φόρμουλα 3
Το ντεμπούτο του Λατίφι με μονοθέσια ήρθε στο Ιταλικό Πρωτάθλημα Φόρμουλα 3 το 2012 με την BVM. Τελείωσε τη σεζόν στην 7η θέση, έχοντας μια νίκη στη πίστα της Vallelunga και τρεις ακόμα τερματισμούς στο βάθρο. Στις αρχές του επόμενου έτους, ο Λατίφι αγωνίστηκε στο Toyota Racing Series στη Νέα Ζηλανδία, τερματίζοντας 9ος στο πρωτάθλημα με τον καλύτερο του τερματισμό να είναι η 6η θέση. Στη συνέχεια, ο Λατίφι συμμετείχε σε μια πλήρη σεζόν στο πρωτάθλημα Ευρωπαϊκής Φόρμουλα 3, οδηγώντας για την Carlin. Τελείωσε τη σεζόν στην 15η θέση, με τους 2 καλύτερους τερματισμούς να είναι 5η θέση στην πίστα του Σίλβερστοουν και στο Ρεντ Μπούλ Ρινγκ. Κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του εκεί ο Λατίφι οδήγησε στη Βρετανική Φόρμουλα 3, τερματίζοντας 5ος και παίρνοντας δύο pole μαζί με ένα βάθρο στο Brands Hatch. Επιπλέον, αγωνίστηκε στον αγώνα Masters of Formula 3 στη πίστα του Ζάντβορτ, έχοντας προκριθεί 8ος και τερματίζοντας 7ος.
Ο Λατίφι συνέχισε να αγωνίζεται στην Ευρωπαϊκή Φόρμουλα 3 το 2014, μεταβαίνοντας στη Prema Powerteam μαζί με τον μελλοντικό ανταγωνιστή στη Φόρμουλα 1 Εστεμπάν Οκόν. Ο Λατίφι τερμάτισε 10ος στο πρωτάθλημα αφού έχασε τον τελικό γύρο για να αγωνιστεί στη Formula Renault 3.5, με την καλύτερη του θέση να είναι η 2η στο Σίλβερστοουν. Τον Νοέμβριο του 2014 έκανε τη μοναδική του εμφάνιση στο Γκραν Πρι του Μακάο, προκρίνοντας 9ος, τερματίζοντας 7ος στον προκριματικό αγώνα και 5ος στον κύριο αγώνα.
Formula Renault 3.5
Ο Λατίφι συμμετείχε στους τρεις τελευταίους γύρους του πρωταθλήματος του 2014 για τη Tech 1 Racing, παίρνοντας τη 2η θέση στον τελικό αγώνα στη πίστα της Χερέθ. Στη συνέχεια πήγε Arden Motorsport και αγωνίστηκε μια πλήρη σεζόν το 2015. Τελείωσε τη σεζόν στην 11η θέση, παίρνοντας έναν ταχύτερο γύρο. Οι καλύτεροι τερματισμοί του ήταν δύο 4ες θέσεις στη πίστα του Σπα και στο Ρεντ Μπούλ Ρινγκ.
Πρωτάθλημα GP2
Ο Λατίφι έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα GP2 στον τελευταίο γύρο του πρωταθλήματος του 2014 στην πίστα της Γιάς Μαρίνα στο Άμπου Ντάμπι όπου αντικατέστησε τον Ντάνιελ Αμπτ στη Hilmer Motorsport. Τερματίζοντας στη 22η και 17η θέση. Το 2015, ο Λατίφι συμμετείχε σε τέσσερις επιλεγμένους γύρους με την MP Motorsport, με τον καλύτερο τερματισμό του στην 11η θέση στο Μπαχρέιν. Το 2016, εξασφάλισε θέση πλήρους απασχόλησης στο πρωτάθλημα με την DAMS με συμπαίκτη τον Βρετανό Άλεξ Λιν. Ο καλύτερος τερματισμός για το πρωτάθλημα ήρθε στον πρώτο αγώνα στην πίστα της Καταλονίας οπού τερμάτισε 2ος. Στη συνέχεια, πήρε την 7η θέση στον αγώνα σπριντ. Παρά το δυνατό ξεκίνημα, κατάφερε να τερματίσει μόνο δυο φόρες στους πόντους κατά τη διάρκεια της σεζόν. Ο Λατίφι τελείωσε τη σεζόν στη 16η θέση με 23 πόντους, δέκα θέσεις και 101 πόντους πίσω από τον συμπαίκτη του Λίν.
Πρωτάθλημα Φόρμουλα 2
Το πρωτάθλημα GP2 μετονομάστηκε ως Πρωτάθλημα Φόρμουλα 2 για το 2017 και ο Λατίφι διατήρησε τη θέση του στη DAMS, τώρα παράλληλα με τον Όλιβερ Ρόυλαντ. Το 2017 αποδείχθηκε πολύ πιο επιτυχημένη χρονιά για τον Λατίφι. Πήρε το πρώτο του βάθρο GP2/F2 στον αγώνα σπριντ στη Βαρκελώνη, τερματίζοντας 3ος και καταγράφοντας τον ταχύτερο γύρο. Δύο ακόμη τρίτες θέσεις ήρθαν στο Αζερμπαϊτζάν, προτού να πετύχει την 2η θέση στην Αυστρία. Πηρε τη νίκη στον αγώνα σπριντ στο Σίλβερστοουν, σηματοδοτώντας την πρώτη του νίκη σε οποιαδήποτε αγωνιστική σειρά από το 2012. Τερματισμοί 2ης και 3ης ήρθαν στους αγώνες Feature της Ουγγαρίας και Ιταλίας στους οποίους ο Λατίφι έθεσε και τους δύο ταχύτερους γύρους. Τερμάτισε 2ος στον αγώνα σπριντ στη Χερέθ, πριν τελειώσει τη σεζόν με την 3η θέση και τον ταχύτερο γύρο στο Άμπου Ντάμπι. Ο Λατίφι τερμάτισε τη σεζόν στην 5η θέση με 178 πόντους, δύο θέσεις και 13 πόντους πίσω από τον συμπαίκτη του Ρόυλαντ.
Συνέχισε με τη DAMS το 2018, έχοντας συμπαίκτη τον μελλοντικό ανταγωνιστή του στη Φόρμουλα 1 Αλεξάντερ Άλμπον σε μια σεζόν που αποδείχθηκε λιγότερο επιτυχημένη από το 2017. Ο Λατίφι πήρε το πρώτο βάθρο της σεζόν στο Μπακού με 3η θέση στον αγώνα σπριντ. Πήρε τη δεύτερη νίκη της καριέρας του στη Πρωτάθλημα Φόρμουλα 2 Σπα, κερδίζοντας τον αγώνα σπριντ και κάνοντας τον ταχύτερο γύρο. Αργότερα πήρε τη 2η θέση στον αγώνα feature στο Σότσι. Ο Λατίφι τερμάτισε τη σεζόν στην 9η θέση με 91 πόντους, έξι θέσεις και 121 πόντους πίσω από τον συμπαίκτη του Άλμπον.
Ο Λατίφι παρέμεινε στη DAMS για τέταρτη συνεχόμενη σεζόν στο για το 2019, παράλληλα με τον Σέρτζιο Σέτε Καμάρα. Ένα ισχυρό ξεκίνημα της σεζόν είδε τον Λατίφι να παίρνει τρεις νίκες στους πρώτους πέντε αγώνες, κερδίζοντας τους αγώνες feature στο Μπαχρέιν και τη Βαρκελώνη και τον αγώνα σπριντ στο Μπακού. Μετά τους πρώτους τρεις γύρους, ο Λατίφι ήταν πρωτοπόρος του πρωταθλήματος, με 30 πόντους μακριά από τον 3ο Νικ Ντε Φρις. Ωστόσο, μια κακή εμφάνιση στον τέταρτο γύρο στο Μονακό, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Λατίφι τερμάτισε τους αγώνες στη 12η και το 10η, είδε τον Ντε Φρις να κλείνει το κενό σε έναν μόνο πόντο. Ο Λατίφι δεν θα τερματίσει ξανά στο βάθρο μέχρι τον έβδομο γύρο στο Σίλβερστοουν, στον οποίο τερμάτισε 2ος. Σε αυτό το σημείο, ο Ντε Φρις είχε επεκτείνει το προβάδισμά του στους 27 πόντους. Ο Λατίφι σημείωσε την τελική του νίκη της σεζόν στον αγώνα feature του επόμενου γύρου στην Ουγγαρία, πριν αποτύχει να σκοράρει στη Μόντσα, και μετά παίρνοντας δύο τερματισμούς στο βάθρο στη 2η θέση στο Σότσι και στη Γιάς Μαρίνα. Τελείωσε τη σεζόν ως δεύτερος στο πρωτάθλημα 52 πόντους πίσω από τον Ντε Φρις ο οποίος αναδείχθηκε πρωταθλητής, δύο θέσεις και 10 πόντους μπροστά από τον συμπαίκτη του Σέτε Κάμαρα, επιτυγχάνοντας τέσσερις νίκες, τέσσερις τερματισμούς στο βάθρο και τέσσερις ταχύτερους γύρους.
Φόρμουλα 1
Η Renault υπέγραψε τον Λατίφι ως δοκιμαστικό οδηγό για το 2016. Οδήγησε ένα μονοθέσιο της Φόρμουλα 1 για πρώτη φορά σε μια δοκιμή τον Μάιο του ίδιου έτους, ολοκληρώνοντας 140 γύρους στη πίστα του Σίλβερστοουν με τη Lotus E20. Το πρώτο του τεστ σε ένα αυτοκίνητο της Φόρμουλα 1 ακόμα σε χρήση ήρθε ένα χρόνο αργότερα στη δοκιμή μετά τον αγώνα στη Καταλονία, οδηγώντας τη Renault R.S.17 και ολοκληρώνοντας 141 γύρους. Αργότερα δοκίμασε ξανά για την ομάδα στη Ουγγαρία.
Ο Λατίφι ανακοινώθηκε ως δοκιμαστής της Force India και εφεδρικός οδηγός για τη σεζόν του 2018. Έκανε το ντεμπούτο του σε Γκράν Πρί το Σαββατοκύριακο με την ομάδα κατά τη διάρκεια των πρώτων ελεύθερων δοκιμαστικών (FP1) στον Καναδά, πριν να προσθέσει τέσσερις ακόμη εμφανίσεις σε FP1 κατά τη διάρκεια της σεζόν.
Williams (2020–)
Για τη σεζόν 2020 ο Λατίφι αγωνίζεται για την Williams, συμπληρώνοντας τη θέση που αδειάστηκε από τον Ρόμπερτ Κούμπιτσα. Θα έχει ως συμπαίκτη τον πρώην ανταγωνιστή του και τον πρωταθλητή της Φόρμουλα 2 του 2018 Τζορτζ Ράσελ. Ο Λατίφι αγωνίζεται με αμερικανική άδεια το 2020 αφού η Εθνική αθλητική αρχή του Καναδά παραιτήθηκε από την FIA. Ωστόσο, ο Λατίφι αναγνωρίζεται επίσημα ως Καναδός. Ο αριθμός που τρέχει ο Λατίφι είναι το 6.
Η Williams αναμένεται να διατηρήσει τον Ράσελ και τον Λατίφι για το 2021.
Νοεμβριανά του 1916
Τα Νοεμβριανά, τα οποία ξεκίνησαν στις 18 Νοεμβρίου (Ιουλιανό Ημερολόγιο) ή 1 Δεκεμβρίου (Γρηγοριανό Ημερολόγιο) 1916, είναι οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των «Επίστρατων» του Βασιλιά Κωνσταντίνου και της αποβατικής δύναμης της Συμμαχικής Αντάντ στην Αθήνα, καθώς και το πρωτοφανές κύμα πολιτικής τρομοκρατίας που τις ακολούθησε, εν μέσω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της κορύφωσης του Εθνικού Διχασμού.
Οι δυνάμεις των Συμμάχων της Αντάντ εισέβαλαν στην Αθήνα με σκοπό να επιτάξουν οπλισμό ως αντάλλαγμα για την αμαχητί παράδοση της οχυρωματικής γραμμής του Ρούπελ και την παράδοση της Ανατολικής Μακεδονίας στη Βουλγαρία (των Κεντρικών Δυνάμεων) από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο και τον Ιωάννη Μεταξά, τον Μάιο και τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου (1916), αντίστοιχα. Η επέμβαση των Συμμάχων, αν και τυπικά νικηφόρα, στερούνταν στρατηγικού βάθους, ενώ έπληξε το γόητρο της Αντάντ λόγω και της αναπάντεχης άμυνας του «Συνδέσμου των Επίστρατων», αντι-βενιζελικού και φιλομοναρχικού στρατιωτικού σχηματισμού της κυβέρνησης της Ελλάδας, υπό την ηγεσία του Ιωάννη Μεταξά. Παράλληλα, στην πρωτεύουσα, οι ίδιοι σχηματισμοί, σε συνεργασία με υποστηρικτές του βασιλιά, είχαν ξεκινήσει κύμα διώξεων των αντι-βενιζελικών, που κατέληξε μετά τη λήξη της επέμβασης σε ανοικτή τρομοκρατία, με δεκάδες θανάτους από λιντσάρισμα και εκτεταμένες καταστροφές της περιουσίας τους.
Ο στόχος των Συμμάχων επιτεύχθηκε τελικά τον Μάιο-Ιούνιο του επόμενου χρόνου (1917), αφότου ο Ρωσικός βασιλικός οίκος των Ρομανόφ, μοναδικοί υποστηρικτές του Κωνσταντίνου στην Αντάντ, είχε καθαιρεθεί, και ύστερα από σκληρό και πολύμηνο ναυτικό αποκλεισμό της Ελλάδας, όταν με νέο τελεσίγραφο για βομβαρδισμό της Αθήνας και κατάληψη του Πειραιά από το ναυτικό τους, επέβαλαν την εκδίωξη του Βασιλιά Κωνσταντίνου. Στη συνέχεια, εγκατέστησαν Γάλλο Αρμοστή για τη χώρα, επανέφεραν τον Βενιζέλο ως πρωθυπουργό ολόκληρης, πλέον, της επικράτειας ( λήγοντας, φαινομενικά, τον Εθνικό Διχασμό υπέρ του τελευταίου ), και επέβαλλαν καθολική επιστράτευση για τη στήριξη της Αντάντ, ενόψει της επικείμενης συμμετοχής της Ελλάδα στον πόλεμο.
Η ονομασία ελληνικοί ή Αθηναϊκοί εσπερινοί , η οποία δόθηκε, στη Δυτική Ευρώπη, στη σφαγή που ακολούθησε, παραπέμπει στους «σικελικούς εσπερινούς» του 1282, στη διάρκεια των οποίων οι δυνάμεις του Ανδεγαυού βασιλιά Καρόλου Α΄ σφαγιάστηκαν συστηματικά από τον ντόπιο σικελικό πληθυσμό. Στην Ελλάδα, ωστόσο, οι συγκρούσεις αποκαλούνταν «Νοεμβριανά», λόγω της διατήρησης του Ιουλιανού Ημερολογίου στη χώρα.
Υπόβαθρο
Εν μέσω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1916, η Ελλάδα σπαρασσόταν από τη σύγκρουση ανάμεσα στο παλάτι του Βασιλιά Κωνσταντίνου Α' και τον Ελευθέριο Βενιζέλο, κάτι που θα κορυφωνόταν το καλοκαίρι με τον Εθνικό Διχασμό. Ο Βασιλιάς τον προηγούμενο χρόνο (1915) είχε ήδη υποχρεώσει σε παραίτηση δύο βενιζελικές κυβερνήσεις, μία τον Φεβρουάριο και μία τον Σεπτέμβριο για θέματα που άπτονταν του επερχόμενου πολέμου. Ο Βασιλιάς τη δεύτερη φορά διέλυσε και τη βουλή πλειοψηφίας των βενιζελικών, και με προσωρινό πρωθυπουργό τον Ζαΐμη και μετέπειτα τον εκτός κοινοβουλίου Σκουλούδη, κήρυξε εκλογές για τις 15 Δεκεμβρίου, τις οποίες κέρδισε εύκολα το νέο αντι-βενιζελικό και (πρωτόγνωρο για την Ελλάδα) φιλομοναρχικό «Κόμμα Εθνικοφρόνων» του Δημητρίου Γούναρη, αφού ο Βενιζέλος είχε αρνηθεί να συμμετάσχει, και να νομιμοποιήσει έτσι την αντισυνταγματική διάλυση της Βουλής. Παρόλη τη συντριπτική του νίκη, ο Γούναρης αρνήθηκε να αναλάβει την πρωθυπουργία, κι ο Βασιλιάς άφησε ως πρωθυπουργό τον άνθρωπο του περιβάλλοντός του, Σκουλούδη.
Η πορεία των γεγονότων που οδήγησε στην 2η, και τελική παραίτηση Βενιζέλου είχε ξεκινήσει ένα χρόνο πριν, όταν είχε εμπλακεί στην εισβολή των ηττημένων στρατευμάτων της Αντάντ από την Εκστρατεία της Καλλίπολης που στρατοπέδευσαν με πρόσκληση του Βενιζέλου στη νεοαποκτηθείσα Θεσσαλονίκη. Τότε η Αντάντ αποσκοπούσε στο να χτίσει τη Στρατιά της Ανατολής που, αν και καθυστερημένα, θα άνοιγε το Μακεδονικό Μέτωπο για να βοηθήσει την εγκλωβισμένη σύμμαχο της Ελλάδος από τους Βαλκανικούς, Σερβία, με την επερχόμενη (11 Οκτωβρίου) Βουλγαρική επίθεση εναντίον της να πλησιάζει, και ενώ ήδη η Σερβία έχανε στη μάχη με την Αυστροουγγαρία και τη Γερμανία, Η στρατιωτική απόβαση της Αντάντ ήταν ενάντια στις επιθυμίες του Βασιλιά, και το γεγονός αυτό, μαζί με την άρνησή του να κηρύξει την ψηφισμένη στη βουλή επιστράτευση, όπως καθόριζε η συμφωνία συμμαχίας με του Σέρβους, ήταν οι αιτίες της 2ης παραίτησης του Βενιζέλου, στις 5 Οκτωβρίου / 22 Σεπτεμβρίου, μία μέρα μετά τη λήψη ψήφου εμπιστοσύνης για την επιστράτευση. Θεωρώντας αντισυνταγματική τη διάλυση της βουλής μέσα σε χρονικό διάστημα μικρότερο του ενός έτους από τις εκλογές, ο Βενιζέλος δεν συμμετείχε στις επόμενες εκλογές, 6 Δεκεμβρίου, και από τότε η Ελλάδα είχε φιλοβασιλικές Κυβερνήσεις. thumb|Το 1914 η πόλη της [[Δράμα (πόλη)|Δράμας είχε πληθυσμό 25.000 κατοίκων, εκ των οποίων 4.000 πέθαναν από πείνα και ασθένειες κατά τη βουλγαρική κατοχή του 1916-18 (αρχείο Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου Η.Π.Α.).|left]]
Για να δημιουργήσει αντίστοιχο τετελεσμένο γεγονός υπέρ των Γερμανών με την κατάληψη της Θεσσαλονίκης, η φιλοβασιλική Κυβέρνηση Σκουλούδη και ο γερμανοσπουδαγμένος, τότε αναπληρωτής επιτελάρχης (και κατοπινός δικτάτορας) Ιωάννης Μεταξάς αποφάσισε στις 26 Μαΐου 1916 την άνευ όρων παράδοση της οχυρωματικής γραμμής του Ρούπελ στις Γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις. Αυτό φυσικά άφησε την Ανατολική Μακεδονία ανυπεράσπιστη. Στη συνέχεια ακολούθησε η κατάληψη της Καβάλας και της Δράμας από τις Κεντρικές Δυνάμεις χωρίς καν να έχει κηρυχτεί πόλεμος, καθώς και η αιχμαλωσία του Δ' Σώματος Στρατού, με περισσότερους από 7.000 αξιωματικούς και στρατιώτες να καταλήγουν στο γερμανικό στρατόπεδο του Γκέρλιτς. Η αμαχητί παράδοση του Ρούπελ οδήγησε αναπόφευκτα στην, πολύνεκρη για την Ελλάδα, Β΄ Βουλγαρική Κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας.
Από εκείνη τη στιγμή η Αντάντ, και κυρίως η Γαλλία, υποπτευόμενη ότι ο Βασιλιάς είχε συνάψει μυστική συμμαχία με τον Κάιζερ, κάτι που θα απειλούσε τη Γαλλική Στρατιά της Ανατολής στη Θεσσαλονίκη, απαίτησε τον αφοπλισμό του στρατού που ήταν υπό τις διαταγές του. Ο Βασιλιάς ικανοποίησε το αίτημά της Αντάντ αλλά, συγχρόνως, έδωσε εντολή οι έφεδροι που απολύονταν να οργανώνονται στο νεοσχηματισμένο Σύνδεσμο Επίστρατων.
Ως αντίδραση στα δραματικά γεγονότα, και με τη στήριξη της Αντάντ, ο Βενιζέλος θα καταφύγει από την Κρήτη στη Θεσσαλονίκη και τον Αύγουστο του 1916 η «Τριανδρία», ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, Ελευθέριος Βενιζέλος και στρατηγός Παναγιώτης Δαγκλής, θα κάνουν το Κίνημα Εθνικής Αμύνης, που θα κατέληγε ένα μήνα αργότερα, στις 26 Σεπτεμβρίου, στην Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης. Στις 10 Νοεμβρίου η νέα κυβέρνηση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων και εδραίωσε τις δυνάμεις της Αντάντ στο Μακεδονικό Μέτωπο. Στις 25 Νοεμβρίου 1916, με ειδικό διάγγελμα κήρυξε τον Βασιλιά Κωνσταντίνο έκπτωτο.
Η σύγκρουση
Συνοψίζοντας, η παράδοση της Μακεδονίας στον βουλγαρικό στρατό, και η διακήρυξη της "παράλληλης" Κυβέρνησης Εθνικής Αμύνης από τον Βενιζέλο, επέτεινε τον Εθνικό Διχασμό και διαίρεσε την Ελλάδα στη μέση:
Εντωμεταξύ, στη διάρκεια του συνόλου του καλοκαιριού του 1916, διπλωματικές διαπραγματεύσεις διεξάγονταν μεταξύ της Κυβέρνησης της Αθηνών και της Αντάντ, η οποία, κατόπιν εισηγήσεως του Βενιζέλου, απαίτησε στις 3 Νοεμβρίου από το Βασίλειο της Ελλάδος να της παραδώσει αριθμό αντίστοιχο των όπλων που λεηλατήθηκαν από τους Βούλγαρους στο Φρούριο Ρούπελ, καθώς και τον αφοπλισμού του Ελληνικού στόλου, ή εν τέλει, 10 ορειβατικές πυροβολαρχίες. Στα τέλη Οκτωβρίου, μια μυστική συμφωνία υπεγράφη μεταξύ της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Α΄ και των συμμαχικών διπλωματών, ωστόσο οι πιέσεις του βασιλικού περιβάλλοντος σε συνδυασμό με ατυχείς χειρισμούς των βενιζελικών οδήγησαν τον Βασιλιά στην ακύρωση της συμφωνίας. Εντέλει, η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων αποτέλεσε τη θρυαλλίδα για το Γαλλο-βρετανική δύναμη να επιτεθεί κατά του Κράτους των Αθηνών. μικρογραφία|Κάτοψη της Αθήνας των Νοεμβριανών και των οχυρώσεών της από Συμμαχική εφημερίδα. Ο αντιναύαρχος Λουί Νταρτίζ ντε Φουρνέ αποβιβάστηκε στην Αθήνα επικεφαλής 3000 ανδρών του εκστρατευτικού σώματος της Αντάντ, την 18 / 1 Δεκεμβρίου του 1916. Η απόβαση έγινε με λέμβους και ατμακάτους μονάδων Γάλλων, Ιταλών και Βρετανών οι οποίες ανέβαιναν στην Αθήνα μέσω της Λεωφόρου Συγγρού, Πειραιώς και οδού του Ελαιώνος (Πέτρου Ράλλη). . Στην εισβολή τους αντιτάχθηκαν κυρίως οι νεοεμφανιζόμενοι φιλοβασιλικοί Σύνδεσμοι Επίστρατων, δηλαδή απολυθέντες φιλοβασιλικοί αξιωματικοί από το Κράτος της Θεσσαλονίκης, αρχικά, οργανωτής των οποίων ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς, και εξελίχθηκε σε αιματηρή σύγκρουση. Η πρώτη μάχη δόθηκε το πρωί στο Στρατόπεδο Ρουφ, στη συνέχεια στη γέφυρα Πουλόπουλου στα Πετράλωνα και γενικεύτηκε σε περιοχές της Ακρόπολης και του Ζαππείου. Μετά από 2 μέρες οδομαχιών και βομβαρδισμών από τον Γαλλικό στόλο στο Παγκράτι, σε αποθήκες όπλων στα Λιόσια, στο Φιλοπάππου και στα Ανάκτορα, επιτεύχθηκε ανακωχή μεταξύ της βασιλικής κυβέρνησης και των Συμμάχων. Στις 20 Νοεμβρίου ο βασιλιάς Κωνσταντίνος συμφώνησε να παραδώσει μέρος του οπλισμού στους Συμμάχους κι αυτοί με τη σειρά τους απελευθέρωσαν τα πλοία του Ελληνικού στόλου.
Η σύγκρουση άφησε πίσω της 40 έως 85 Έλληνες και 60 έως 194 Σύμμαχους νεκρούς, σύμφωνα με αντιφατικές καταγραφές. μικρογραφία|Λαϊκή γελοιογραφία του αναθέματος του Βενιζέλου στις 12 Δεκεμβρίου 1916. Στο ενδιάμεσο, ήδη από την επίδοση του τελεσιγράφου, είχε ξεκινήσει ανεξέλεγκτη καταστολή των Βενιζελικών υποστηρικτών της Αθήνας από φιλοβασιλικούς, επίστρατους και λαϊκής βάσης αντι-βενιζελικούς εργάτες. Η καταστολή κατέληξε σε γενικευμένο κύμα τρομοκρατίας τις τρεις ημέρες μετά τη σύγκρουση. Καταστράφηκαν ή λεηλατήθηκαν πάνω από 500 σπίτια και επιχειρήσεις όσων Βενιζελικών είχαν παραμείνει στην πρωτεύουσα, με 35 να λιντσάρονται μέχρι θανάτου και σχεδόν 1000 να συλλαμβάνονται παράνομα και να κακοποιούνται (ανάμεσά τους επιφανείς πολίτες και επώνυμοι Βενιζελικοί όπως ο Εμμανουήλ Μπενάκης), ενώ έκλεισαν 31 εφημερίδες που ήταν φιλικές προς τον Βενιζέλο. Οι αντι-βενιζελικοί διακήρυτταν φανατισμένα ότι «ο φονεύων βενιζελικόν δεν φονεύει άνθρωπον», ενώ η ανοχή της κυβέρνησης της Αθήνας στην οχλοκρατία φαίνεται μέσω της δήλωσης του πρωθυπουργού Σπυρίδωνα Λάμπρου «τακτοποιούμε τα του οίκου μας».
Στις 12 Δεκεμβρίου, ο Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος Α΄ θα αφορίσει τον Βενιζέλο σε μια λαϊκή τελετή στο Πεδίο του Άρεως, όπου πλήθος κόσμου θα πετάει συμβολικά πέτρες καταριώντας τον, φωνάζοντας ''«Κατά Ελευθερίου Βενιζέλου φυλακίσαντος αρχιερείς και επιβουλευθέντος την βασιλείαν και την πατρίδα ανάθεμα έστω. Ανάθεμα και αιωνία κατάρα στον προδότη Βενιζέλο»''.
Επακόλουθα
Στο μακεδονικό μέτωπο, όπως στο Παρίσι και το Λονδίνο, οι επιπτώσεις των «Αθηναϊκών εσπερινών» δεν άργησαν να έρθουν. Ο Λουί Νταρτίζ ντυ Φουρνέ αποπέμφθηκε των καθηκόντων του. Στο Λονδίνο, ο πρωθυπουργός Χέρμπερτ Χένρι Άσκουϊθ και ένα τμήμα του πολιτικού του συμβουλίου παραιτήθηκαν στις 5 Δεκεμβρίου, ενώ στο Παρίσι μια σημαντική υπουργική αναδιάρθρωση έλαβε χώρα στις 12 Δεκεμβρίου. Για τους συμμάχους, ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος έγινε πλέον «ο πιο μισητός άνθρωπος στην Ευρώπη μετά τον Κάιζερ». Η Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης του Βενιζέλου αναγνωρίστηκε εν μέρει από τους Συμμάχους στις 19 Νοεμβριου (Ιουλιανό ημερολόγιο), ενώ ένας αυστηρός ναυτικός αποκλεισμός επιβλήθηκε στο Βασίλειο της Ελλάδας, οδηγώντας σε λιμοκτονία πολλές πόλεις της Νοτίου Ελλάδος, εντείνοντας τα αισθήματα του αντι-βενιζελισμου στην επικράτεια. μικρογραφία|Γαλλικό πυροβολικό στην [[Ακρόπολη Αθηνών|Ακρόπολη το 1917.]] Με τον Νικόλαο Β' της Ρωσίας και τον οίκο των Ρομανόφ να έχουν εκθρονιστεί από την Φεβρουαριανή Επανάσταση, οι μόνοι σύμμαχοι της Αντάντ που ήταν αντίθετοι στην εκδίωξη του Κωνσταντίνου μέχρι τότε, η εξωτερική πίεση του Συμμαχικού ναυτικού αποκλεισμού κλιμακώνεται στις 27 Μαΐου 1917, όταν οι Γάλλοι με τον ναύαρχο Ζοννάρ επικαλούνται το καθεστώς των «Προστάτιδων Δυνάμεων» και προχωρούν σε μια τρίτη απόβαση στον Πειραιά. . Με τελεσίγραφο εξαναγκάζουν τον Βασιλιά να παραχωρήσει τον θρόνο στον δευτερότοκο υιό του Αλέξανδρο και να διοριστεί Αρμοστής της Ελλάδος ο ναύαρχος. Τον Ιούνιο, ο Βασιλιάς θα αυτοεξοριστεί με την υπόλοιπη οικογένειά του στην Ελβετία, φεύγοντας κρυφά από τον Ωρωπό λίγες μέρες προτού κατέβει ο Βενιζέλος δια του γαλλικού θωρηκτού «Προβάνς» στην Αθήνα, για να αναλάβει πρωθυπουργός του, ενωμένου φαινομενικά, αλλά και υπό Επιτροπεία, Ελληνικού Κράτους, στις 12–13 Ιουνίου. Η πρώτη πράξη της νέας κυβέρνησης ήταν η κήρυξη πολέμου εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων, στις 15 Ιουνίου 1917. Ο Βενιζέλος στις 29 Ιουνίου πέτυχε, με μοναδικό στην ιστορία της Ελλάδος Βασιλικό διάταγμα του νέου Βασιλιά, την επανασύσταση της Βουλής του 1915 που την είχε διαλύσει ο πατήρ Βασιλιάς 2 χρόνια νωρίτερα (Οκτώβριος 1915), και που ο τύπος της εποχής αποκάλεσε ως «Βουλή των Λαζάρων». Ένα μήνα αργότερα, στις 20 Ιουλίου, ο Βενιζέλος κήρυξε τον νομό Αττικοβοιωτίας σε «κατάσταση πολιορκίας», και με νόμο ήρε την ισοβιότητα των δικαστών και τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Κηρύχθηκαν έκπτωτοι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Θεόκλητος Α' και οι μητροπολίτες που είχαν πρωτοστατήσει στο ανάθεμα. Απολύθηκαν 570 δικαστικοί όλων των βαθμίδων και 6.500 δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ αποστρατεύθηκε το 40% του συνόλου των μόνιμων αξιωματικών του στρατού. Ακολούθησαν εξορίες των πολιτικών του αντιπάλων από τους Γάλλους στην Κορσική, σε εσωτερική εξορία ή σε κατ' οίκον περιορισμό, καθώς και η «Δίκη του ΓΕΣ» των στρατιωτικών του Παλατιού για την αμαχητί παράδοση της Μακεδονίας, του Ρούπελ και του Δ' Σώματος Στρατού το 1916, όπου θα καταδικαστεί σε θάνατο για προδοσία ο Ιωάννης Μεταξάς.
Σημειώσεις
<references group="N"/>
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας (1909-24) Κατηγορία:Ιστορία της Αθήνας Κατηγορία:Ελληνογαλλικές σχέσεις Κατηγορία:Εθνικός Διχασμός
Τοκατλίδης
Τοκατλίδης (με λατινικούς χαρακτήρες Tokatlidis) ή το θηλυκού γένους Τοκατλίδου (Tokatlidou), είναι Ελληνικό επώνυμο. Ετυμολογικά θεωρείται-πιστεύεται πως προέρχεται από τις λέξεις: Τοκάτ (Τοκάτη - Tokat) πόλη της Μικρά Ασίας (Τουρκία), το επίθεμα -λι που συνήθως - ενίοτε προδίδει περιοχή-καταγωγή και την κατάληξη -ίδης (ήτοι, γιος του τάδε, εν προκειμένω γιος αυτού που κατάγεται από την Τοκάτη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Sennacieca Asocio Tutmonda
thumb|Ομαδική φωτογραφία του συνεδρίου της SAT το 2014 thumb|Φωτογραφία από το Σαββατοκύριακο μια ομάδας υποστηρικτών της SAT στη [[Νεμούρ το 1963]] Η Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) (μετφρ: Παγκόσμια Ανεθνική [εναλλακτικά: Μη-Εθνική] Ένωση) είναι ανεξάρτητη, μη ουδέτερη παγκόσμια εσπεραντική οργάνωση. Η SAT κάνει πολλές εκδόσεις και μεταξύ αυτών των εκδόσεων είναι το Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto. Η οργάνωση απολαμβάνει ένα παγκόσμιο δίκτυο αντιπροσώπων και είναι συνδεδεμένη με την Ομοσπονδία Εσπεραντικών Εργατικών Ενώσεων (LEA-oj) σύμφωνα με τη σύμβαση του Γκέτεμποργκ. Η SAT ιδρύθηκε το 1921 ως οργάνωση του Εργατικού Εσπεραντικού κινήματος. Εξέχουσα φυσιογνωμία ανάμεσα στους ιδρυτές της SAT υπήρξε ο Eugène Adam, ο οποίος έγινε γνωστός υπό το ψευδώνυμο Ευγένιος Λαντί. Τελικά με το κλείσιμο της 20ετίας η SAT είχε περισσότερα από 6.000 μέλη. Ως σχετικά μεγάλη διεθνής ένωση με ατομική ιδιότητα μέλους (σε αντίθεση με τις ενώσεις ομπρέλες, οι οποίες συστήνουν οργανισμούς ανά χώρα), υπήρξε μοναδική περίπτωση στο εργατικό κίνημα. Το 2003 ο τότε πρόεδρος της Plenum-Komitato, Γιάκβο Σραμ, επεσήμανε ότι ο ο αριθμός των μελών είναι 881. Το 2006 ο αριθμός των ταμειακά εντάξει μελών ήταν 724.
Σκοποί
Αυτός ο ορισμός έγινε αποδεκτός στο ιδρυτικό συνέδριο της SAT το 1921, ο οποίος παραμένει μέχρι τώρα σε ισχύ. Το 1928 αυτοί έκαναν πιο συγκεκριμένο το σκοπό με την παρακάτω προσθήκη: Η SAT, όντας μη πολιτικός, αλλά μόνο μορφωτικός, εκπαιδευτικός και πολιτιστικός οργανισμός έχει ως στόχο, τα μέλη της να είναι ανεκτικά σε ότι αφορά πολιτικές ή φιλοσοφικές σχολές ή συστήματα, πάνω στις οποίες βασίζονται διάφορα ταξικά εργατικά κόμματα και συνδικαλιστικά κινήματα. Μέσω της σύγκρισης γεγονότων και ιδεών με την ελεύθερη συζήτηση επιδιώκει να κατευνάσει στα μέλη του την κυριαρχία εκείνων των μέσων, τα οποία αυτοί θα λάβουν με τα δικά τους ξεχωριστά μέσα. Με μια λέξη, η SAT επιδιώκει, μέσω της διαρκούς χρήσης της έλλογα επινοημένης γλώσσας και της παγκόσμιας εφαρμογής της να βοηθήσει στη δημιουργία έλλογα σκεπτόμενων πνευμάτων, ικανών να συγκρίνουν καλά, να καταλάβουν σωστά και να κρίνουν ιδέες, θέσεις, τάσεις και ως συνέπεια να επιλέξουν μόνοι τους τον δρόμο, τον οποίον έχουν τη γνώμη ότι είναι ο πιο σωστός, ή τον πιο βατό για την απελευθέρωση της τάξης του και την μετάβαση της ανθρωπότητας στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο του πολιτισμού και της κουλτούρας. Η SAT δεν είναι οργανισμός για την Εσπεράντο, δηλ. δεν είναι οργανισμός ο οποίος προπαγανδίζει την Εσπεράντο. Είναι οργανισμός μέσω της Εσπεράντο, δηλ. η SAT χρησιμοποιεί την Εσπεράντο για τους δικούς της σκοπούς.
Μάχη του Σαρίκαμις
Η μάχη του Σαρίκαμις (Сражение при Сарыкамыше, Sarıkamış Muharebesi ή Sarıkamış Savaşı) ήταν μια στρατιωτική εμπλοκή των δυνάμεων της Οθωμανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έλαβε χώρα στα πλαίσια της εκστρατείας του Καυκάσου, διήρκεσε από την 22α Δεκεμβρίου 1914 έως την 17η Ιανουαρίου 1915 και κατέληξε σε νίκη του ρωσσικού στρατού.
Υπόβαθρο
Η πόλη του Σαρίκαμις βρίσκεται στην τότε Ρωσο-τουρκική μεθόριο, 30 μίλια από το τουρκικό οχυρό του Ερζερούμ και 15 μίλια από το ρωσικό οχυρό του Καρς το οποίο η Ρώσοι είχαν αποκτήσει με τη Συνθήκη του Βερολίνου το 1878. Οι πόλεις Σαρίκαμις και Καρς βρίσκονταν πάνω στον μοναδικό βατό δρόμο που διέσχιζε τον Καύκασο και οδηγούσε στην Τιφλίδα και τον έλεγχο των πετρελαίων του Καυκάσου. Οι Τούρκοι εποφθαλμιούσαν τις πετρελαιοπηγες στο Μπακού, και επιπρόσθετα θεωρούσαν ότι τα "φυσικά σύνορα" της αυτοκρατορίας εκτείνονταν ως το Αφγανιστάν.
Για τη Ρωσία, το μέτωπου του Καυκάσου ήταν δευτερεύουσας σημασίας σε σύγκριση με το Ανατολικό Μέτωπο. Αντίθετα, η Γερμανία επιθυμούσε να αποδυναμώσει τις εκεί Ρωσικές δυνάμεις μέσω της παρενόχλησης των Τούρκων και, αν ήταν δυνατό να αποκόψει τις ενεργειακές πηγές του Αζερμπαϊτζάν.
Μετά τον βομβαρδισμό της Οδησσού από πλοία με τουρκική σημαία που σηματοδότησε την ένταξη της οθωμανικής αυτοκρατορίας στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, οι Τούρκοι ανέπτυξαν δυνάμεις κατά μήκος των συνόρων του Καυκάσου και ξεκίνησαν οι πρώτες μικροσυμπλοκές. Ο Ρωσικός στρατός διέσχισε πρώτος τα σύνορα σε μαζική κλίμακα κατά την επίθεση Μπέρκμαν τον Νοέμβριο, η οποία αντιμετωπίστηκε ικανοποιητικά με τα ρωσικά στρατεύματα να υποχωρούν στο Σαρίκαμις και το Köprüköy.
Η μάχη ξεκίνησε επίσημα την 21η Δεκεμβρίου με τη συγκέντρωση τουρκικών στρατευμάτων στο Ερζερούμ και στόχο την κατάληψη των Σαρίκαμις και Καρς και την εκδίωξη του ρωσικού στρατού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[http://www.britishpathe.com/video/corpses-on-russian-front Ο δρόμος για το Σαρίκαμις μετά την Τουρκική υποχώρηση, Δεκ. 1914 (βιντεο)]
Σαρικαμις
Σωφηνή
μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης που δείχνει τη Σωφηνή δεξιά, καθώς έγινε επαρχία του [[Βασίλειο της Αρμενίας (αρχαιότητα)|αρχαίου βασιλείου της Αρμενίας υπό τον Τιγράνη τον Μέγα.]] μικρογραφία|300x300εσ| [[Μικρά Ασία|Η Ανατολία στις αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ. με την Κομμαγηνή ως ρωμαϊκό υποτελές κράτος]] μικρογραφία|300x300εσ| Ρωμαϊκή εξάρτηση της Σωφηνής (από το 31 π.Χ.) Η Σωφηνή (Ծոփք Tsopkh) ήταν μια επαρχία του αρχαίου βασιλείου της Αρμενίας και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του βασιλείου. Η περιοχή βρίσκεται στη νοτιοανατολική Τουρκία.
Η περιοχή, που επρόκειτο να γίνει Σωφηνή, ήταν μέρος του βασιλείου της Αραράτ (Ουράρτου) τον 8ο-7ο αιώνα π.Χ. Αφού ένωσε την περιοχή με το βασίλειό του στις αρχές του 8ου αιώνα π.Χ., ο βασιλιάς Αργύστης Α΄ του Ουραρτού μετεγκατέστησε πολλούς από τους κατοίκους του στη νεόκτιστη πόλη Ερεμπούνι (σημερινή πρωτεύουσα της Αρμενίας Ερεβάν).
Γύρω στο 600 π.Χ., η Σωφηνή έγινε μέρος του πρόσφατα αναδυόμενου αρχαίου Αρμενικού Βασιλείου της Δυναστείας των Οροντιδών. Αυτή η δυναστεία λειτούργησε ως σατράπες της Αρμενίας, αρχικά υπό τη Μηδική Αυτοκρατορία και αργότερα υπό την Περσική Αυτοκρατορία.
Σύμφωνα με τον Ανανία του Σιράκ, η Σοπσκ (Σωφηνή) ήταν η 2η μεταξύ των 15 επαρχιών της Μεγάλης Αρμενίας. Αποτελούνταν από 8 γαβάρ:
Περίπου το 200 π.Χ., στην προσπάθειά του να υποτάξει τελικά την Αρμενία, ο Σελευκίδης βασιλιάς Αντίοχος Γ' κατέκτησε τόσο τη Μεγάλη Αρμενία όσο και τη Σωφηνή, εγκαθιστώντας τους Αρμένιους στρατηγούς Αρταξία Α' και Ζαριάδρη ως κυβερνήτες-στρατηγούς στα αντίστοιχα βασίλεια. Μετά την ήττα του Αντίοχου από τους Ρωμαίους στη μάχη της Μαγνησίας το 190 π.Χ., και οι δυο δήλωσαν ότι ήταν ανεξάρτητοι βασιλιάδες. Ο Ζαριάδρης και οι απόγονοί του κυβέρνησαν το βασίλειο της Σωφηνής, μέχρι που επανενώθηκε με την Ευρύτερη Αρμενία από τον Τιγράνη τον Μέγα στη δεκαετία του 80 π.Χ. μικρογραφία|250x250εσ| Ρωμαϊκή επαρχία Σωφηνή το έτος 120 Ο Πομπήιος έδωσε την Σωφηνή στον Τιγράνη, αφού νίκησε τον πατέρα του, Τιγράνη τον Μέγα. Η Σωφηνή έγινε αργότερα μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μετατράπηκε σε επαρχία της. Η πρωτεύουσα ήταν η Αμίδα (σύγχρονη πόλη Ντιγιάρμπακιρ). Περίπου το 54, η επαρχία κυβερνήθηκε από τον Σόαιμο της Έμεσας.
Το 530, η Σωφηνή συμπεριλήφθηκε στην ρωμαϊκή επαρχία της Αρμενίας Τετάρτης.
Ο τοπικός αρμενικός πληθυσμός παρέμεινε εκεί μέχρι τη γενοκτονία των Αρμενίων του 1915.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγγύς Ανατολή στην διάρκεια της Κλασικής Αρχαιότητας Κατηγορία:Επαρχίες της Μεγάλης Αρμενίας Κατηγορία:Σωφηνή Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κσίστοφ Κιεσλόφσκι
Ο Κσίστοφ Κιεσλόφσκι (πολωνικά:, ) ήταν Πολωνός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Είναι γνωστός διεθνώς για τα έργα του, Dekalog (1989), Η διπλή ζωή της Βερόνικα (1991) και την τριλογία Τρία χρώματα (1993-1994). Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, έλαβε πολλά βραβεία, όπως το Βραβείο Κριτικής Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών (1988), το Βραβείο FIPRESCI (1988, 1991), το Βραβείο της Οικουμενικής Κριτικής Επιτροπής (1991), το βραβείο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας FIPRESCI (1989), το Χρυσό Λέοντα (1993) και το βραβείο OCIC (1993), καθώς και το Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, Silver Bear (1994). Το 1995, ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Καλύτερου Σκηνοθέτη και Καλύτερης Συγγραφής.
Το 2002, κατατάχθηκε στη δεύτερη θέση στον κατάλογο Sight & Sound του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου μεταξύ των δέκα κορυφαίων σκηνοθετών της σύγχρονης εποχής.
Βίος
Γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1941 στη Βαρσοβία. Ήταν γιος της Μπαρμπάρα (το γένος Σόνερτ) και του Ρόμαν Κιεσλόφσκι. Μετακόμιζε, συχνά, σε άλλη πόλη, καθώς ο πατέρας του εργαζόταν ως μηχανικός και επειδή χρειαζόταν θεραπεία λόγω της φυματίωσης του. Ανατράφηκε ως Ρωμαιοκαθολικός και, έπειτα, η σχέση του με τον Θεό ήταν «προσωπική και ιδιωτική», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στα δεκαέξι, ξεκίνησε να εκπαιδεύεται ως πυροσβέστης, αλλά αποχώρησε μετά από τρεις μήνες. Χωρίς να έχει στόχους, γράφτηκε το 1957 στο Κολέγιο για Τεχνικούς Θεάτρου της Βαρσοβίας, επειδή το διεύθυνε ένας συγγενής του. Ήθελε να γίνει θεατρικός σκηνοθέτης, αλλά δεν είχε το απαιτούμενο προπτυχιακό τίτλο για το τμήμα θεάτρου. Οπότε, επέλεξε να σπουδάσει κινηματογραφία, ως ενδιάμεσο βήμα.
Φεύγοντας από το κολέγιο, εργάστηκε ως θεατρικός ενδυματολόγος κι υπέβαλε αίτηση στην Κρατική Ανωτέρα Σχολή Κινηματογραφίας του Λοτζ. Η αίτησή του απορρίφθηκε δύο φορές. Για να αποφύγει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έγινε φοιτητής τέχνης και ακολουθούσε δραστική διατροφή, ώστε να γίνει ιατρικά ακατάλληλος για θητεία. Μετά από αρκετούς μήνες, το 1964, έγινε δεκτός στο τμήμα Σκηνοθεσίας. Παρακολούθησε τη Σχολή μέχρι το 1968 και, παρά την κρατική λογοκρισία και την απαγόρευση των ταξιδιών στο εξωτερικό, κατάφερε να ταξιδέψει στην Πολωνία για την έρευνα και τη μαγνητοσκόπησή του. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, έχασε το ενδιαφέρον του για το θέατρο και αποφάσισε να κάνει ντοκιμαντέρ.
Προσωπική Ζωή
μικρογραφία|197x197εσ|Ο τάφος του Κιεσλόφσκι Παντρεύτηκε την μεγάλη αγάπη του, τη Μάρια (Μαρίσια) Καουτίλο, στις 21 Ιανουαρίου 1967, στο τελευταίο έτος φοίτησης του στη Σχολή Κινηματογράφου. Απέκτησαν μια κόρη, τη Μάρτα (8 Ιανουαρίου 1972), και παρέμειναν παντρεμένοι μέχρι το θάνατό του. Στις 13 Μαρτίου 1996, λιγότερο από δύο χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή του, πέθανε σε ηλικία 54 ετών κατά τη διάρκεια εγχείρησης ανοικτής καρδιάς μετά από καρδιακή προσβολή. Τάφηκε στο κοιμητήριο Ποβόνσκι της Βαρσοβίας. Ο τάφος του έχει ένα γλυπτό που απεικονίζει τον αντίχειρα και τους δείκτες των δύο χεριών σχηματίζοντας έναν επιμήκη χώρο. Την κλασική προβολή, δηλαδή, μέσα από μια φωτογραφική μηχανή. Το μικρό γλυπτό είναι τοποθετημένο πάνω σε ένα βάθρο ύψους πάνω από ένα μέτρο, από μαύρο μάρμαρο.
1966-1980
Τα πρώτα ντοκιμαντέρ του Κιεσλόφσκι επικεντρώθηκαν στην καθημερινή ζωή των κατοίκων της πόλης, των εργαζομένων και των στρατιωτών. Αν και δεν εξέφραζε πολιτικές πεποιθήσεις, σύντομα διαπίστωσε ότι η προσπάθεια απεικόνισης της πολωνικής ζωής τον έφερε σε σύγκρουση με τις Αρχές. Η τηλεοπτική του ταινία Workers '71, που οι εργαζόμενοι συζητούσαν τους λόγους που οδήγησαν στις μαζικές απεργίες του 1970, προβλήθηκε με αυστηρή λογοκρισία. Μετά το Workers '71, έστρεψε την προσοχή του στις Αρχές με το Curriculum Vitae, μια ταινία που συνδύαζε πληροφορίες από συναντήσεις του Politburo με μια φανταστική ιστορία για έναν άντρα που ελεγχόταν από αξιωματούχους. Παρόλο που ο Κιεσλόφσκι πίστευε ότι το μήνυμα της ταινίας ήταν αντι-αυταρχικό, επικρίθηκε από τους συναδέλφους του για συνεργασία με την κυβέρνηση ως προς την παραγωγή της.
Ο Κιεσλόφσκι αργότερα είπε ότι εγκατέλειψε τη δημιουργία ντοκιμαντέρ λόγω δύο εμπειριών. Η πρώτη αφορούσε τη λογοκρισία του Workers '71, η οποία τον έκανε να αμφιβάλλει αν η αλήθεια θα μπορούσε να ειπωθεί κυριολεκτικά υπό αυταρχικό καθεστώς. Η δεύτερη σχετιζόταν με ένα περιστατικό κατά τη μαγνητοσκόπηση του Station (1981), του οποίου κάποια από τα πλάνα του χρησιμοποιήθηκαν, σχεδόν, ως απόδειξη σε ποινική υπόθεση. Αποφάσισε, επομένως, ότι η μυθοπλασία όχι μόνο επέτρεπε περισσότερη καλλιτεχνική ελευθερία, αλλά θα μπορούσε να απεικονίσει την καθημερινή ζωή πιο αληθινά.
1975-1988
Το Personnel (1975), δημιουργήθηκε για την τηλεόραση και του χάρισε το πρώτο βραβείο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Mannheim. Τόσο το Personnel όσο και το The Scar (1976), ήταν έργα κοινωνικού ρεαλισμού με μεγάλα καστ. Το πρώτο αφορούσε τους τεχνικούς που δούλευαν στη σκηνική παραγωγή και βασιζόταν στην πρώιμη εμπειρία του από το κολέγιο. Ενώ το δεύτερο, έδειχνε την αναταραχή μιας μικρής πόλης από ένα κακώς σχεδιασμένο βιομηχανικό έργο. Αυτές οι ταινίες γυρίστηκαν σε στιλ ντοκιμαντέρ με πολλούς μη επαγγελματίες ηθοποιούς. Όπως και οι προηγούμενες ταινίες του, απεικόνισαν την καθημερινή ζωή υπό το βάρος ενός καταπιεστικού συστήματος, αλλά χωρίς εμφανή σχολιασμό. Το Camera Buff (1979) και το Blind Chance (1981) είχαν παρόμοιο περιεχόμενο, αλλά επικεντρώθηκαν περισσότερο στις ηθικές επιλογές που αντιμετωπίζει ένας μόνο χαρακτήρας παρά μια κοινότητα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Κιεσλόφσκι θεωρήθηκε μέρος ενός κινήματος με άλλους Πολωνούς σκηνοθέτες της εποχής, συμπεριλαμβανομένων των Janusz Kijowski, Andrzej Wajda και Agnieszka Holland, που ονομάζεται Cinema of Moral Anxiety. Οι δεσμοί του με αυτούς τους σκηνοθέτες, ειδικότερα με την Holland, προκάλεσαν ανησυχίες στην πολωνική κυβέρνηση, και κάθε μια από τις πρώτες ταινίες του υποβλήθηκε σε λογοκρισία και επιβλήθηκαν εκ νέου γυρίσματα και εκ νέου επεξεργασία, αν δεν απαγορεύτηκαν εντελώς. Για παράδειγμα, το Blind Chance κυκλοφόρησε το 1987, σχεδόν έξι χρόνια μετά την ολοκλήρωσή του.
Το No End (1984) ήταν η πιο πολιτικοποιημένη ταινία του, γιατί απεικόνιζε τις πολιτικές δίκες στην Πολωνία κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού νόμου, από την ασυνήθιστη οπτική του φαντάσματος ενός δικηγόρου και της χήρας συζύγου του. Εκείνη την εποχή επικρίθηκε σκληρά τόσο από την κυβέρνηση, τους αντιφρονούντες όσο και από την εκκλησία. Το Dekalog (1988), μια σειρά από δέκα ταινίες μικρού μήκους που δημιουργήθηκαν σε πύργους της Βαρσοβίας, ήταν βασισμένο σε κάθε μία από τις δέκα εντολές. Δημιουργήθηκε για την πολωνική τηλεόραση με χρηματοδότηση από τη Δυτική Γερμανία. Στη σύγχρονη εποχή, αποτελεί έναν από τους πιο αναγνωρισμένους κύκλους ταινιών όλων των εποχών. Τα δέκα επεισόδια, διάρκειας μίας ώρας, είχαν αρχικά προοριστεί για δέκα διαφορετικούς σκηνοθέτες, αλλά ο Κιεσλόφσκι δεν μπορούσε να παραιτηθεί από τον έλεγχο του έργου και σκηνοθέτησε ο ίδιος όλα τα επεισόδια.
1990-1994
Οι τέσσερις τελευταίες ταινίες του Κιεσλόφσκι, και οι πιο επιτυχημένες στο εμπόριο, ήταν ξένες συμπαραγωγές που έγιναν, κυρίως, με χρήματα από τη Γαλλία και, συγκεκριμένα, από τον Ρουμάνο παραγωγό Μαρίν Κάρμιτζ. Επικεντρώθηκαν σε ηθικά και μεταφυσικά ζητήματα, παρόμοια με του Dekalog και του Blind Chance, αλλά σε πιο αφηρημένο επίπεδο, με μικρότερα καστ, περισσότερες εσωτερικές ιστορίες και λιγότερο ενδιαφέρον προς τις κοινότητες. Η Πολωνία παρουσιάστηκε σε αυτές τις ταινίες, κυρίως, από την οπτική των Ευρωπαίων ξένων.
Η πρώτη από αυτές ήταν το The Double Life of Veronique (1990), με πρωταγωνίστρια την Ιρέν Ζακόμπ (Irène Jacob). Η εμπορική επιτυχία αυτής της ταινίας έδωσε στον Κιεσλόφσκι τη χρηματοδότηση για τις ταινίες του 1993–94, την τριλογία Three Colors (Μπλε, Λευκό, Κόκκινο), η οποία διερευνά τις αρετές που συμβολίζονται από τη γαλλική σημαία. Οι τρεις ταινίες κέρδισαν Διεθνή βραβεία, όπως το Golden Lion για την Καλύτερη Ταινία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και την Silver Bear για τον Καλύτερο Σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου αλλά προτάθηκε και για τρεις υποψηφιότητες των Βραβείων Όσκαρ.
Μετά την πρεμιέρα της Κόκκινης ταινίας, στο Φεστιβάλ των Καννών του 1994, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τον χώρο της σκηνοθεσίας.
Βέφα Αλεξιάδου
Η Βέφα Αλεξιάδου (πραγματικό όνομα: Γενοβέφα Οδυσσέα Βούλγαρη) είναι Ελληνίδα τροφοειδικός και παρουσιάστρια.
Βιογραφία
Την τηλεοπτική της καριέρα την ξεκίνησε στα πρώτα χρόνια προβολής της εκπομπής Πρωινός καφές του ΑΝΤ1. Μαγείρεψε σχεδόν με όλες τις παρουσιάστριες της εκπομπής όπως η Πόπη Χατζηδημητρίου, η Ρούλα Κορομηλά και η Ελένη Μενεγάκη. Στον Πρωινό Καφέ δούλευε χωρίς να πληρώνεται μιας και η συμφωνία με τον σταθμό ήταν να παρουσιάζονται τα βιβλία μαγειρικής της. Το 2003, παρουσίασε στο Mega, την εκπομπή με τίτλο Τα Μυστικά Της Βέφας και το 2009 την εκπομπή Στην κουζίνα με τη Βέφα στο κανάλι Alter
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς βιβλίων μαγειρικής Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 04/2012 Κατηγορία:Έλληνες μάγειρες
Ιππαρχία
Η Ιππαρχία (δεύτερο μισό του 5ου αι. - πρώτο μισό του 4ου αι.) ήταν Κυνική φιλόσοφος, αδελφή του Μητροκλή και σύζυγος του Κράτη του Θηβαίου, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της κυνικής σχολής.
Αρχαίες πηγές
Οι περισσότερες βιογραφικές πληροφορίες για την Ιππαρχία αντλούνται από το έργο Βίοι φιλοσόφων του Διογένη Λαέρτιου καθώς στο βιβλίο ΣΤ' αφιερώνει τρεις παραγράφους για τη φιλόσοφο. Άλλες αναφορές για την Ιππαρχία βρίσκουμε και στο λεξικό Σούδα όπου της αποδίδονται κάποιες φιλοσοφικές πραγματείες, και μερικές επιστολές προς τον Θεόδωρο τον άθεο.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές η Ιππαρχία γεννήθηκε στη Μαρώνεια της Θράκης. Η οικογένειά της ήρθε στην Αθήνα, όπου ο αδελφός της Μητροκλής έγινε μαθητής του Κυνικού φιλόσοφου Κράτη του Θηβαίου. Η Ιππαρχία ερωτεύτηκε τον Κράτη παρόλο που ήταν άσχημος και ανέπτυξε τέτοιο πάθος γι αυτόν που απείλησε τους γονείς της ότι θα αυτοκτονήσει αν δεν την αφήσουν να τον παντρευτεί. Ο Κράτης αν και προσπάθησε να την αποτρέψει γιατί ήταν φτωχός τελικά την παντρεύτηκε και αποκάλεσε τον γάμο τους κυνογαμία. Η Ιππαρχία απέκτησε δύο παιδιά, μία κόρη, σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο και ένα γιο τον Πασικλή, σύμφωνα με το λεξικό Σούδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Κατηγορία:Κυνικοί φιλόσοφοι
Σωτήρης Δογάνης
Ο Σωτήρης Δογάνης είναι Έλληνας, ερμηνευτής, καθηγητής της βυζαντινής μουσικής και πρωτοψάλτης.
Πρώτα χρόνια
Ο Σωτήρης Δογάνης, γεννήθηκε στις Αλώνες Ρεθύμνου, όπου και μεγάλωσε σε περιβάλλον που η καθημερινότητα ήταν συνυφασμένη με το τραγούδι.
Μαζί με τα πρώτα του λόγια άρχισε κι εκείνος να τραγουδά. Δάσκαλοί του και οι ανώνυμοι συντοπίτες του, ως και οι μεγάλοι τροβαδούροι της Κρητικής Μουσικής: Κώστας Μουντάκης, Θανάσης Σκορδαλός, Μανόλης Κακλής και άλλοι, ενώ κυρίαρχο πρότυπο ήταν ο Νίκος Ξυλούρης.
Θεωρείται σήμερα ως μια από τις σημαντικότερες φωνές στο έντεχνο τραγούδι, με προσεγμένη πορεία στην Τέχνη όντας παράλληλα καθηγητής Βυζαντινής Μουσικής και πρωτοψάλτης, φωνή τόσο άρρηκτα συνδεδεμένη με το ύφος του τόπου καταγωγής του, που η έκφρασή της προσωποποιεί τη ρίζα, σε ένα μυστηριακό κράμα των στοιχείων που συνθέτουν την Παράδοση όπως αυτή αναδύεται από το Βυζάντιο και φτάνει στις μέρες μας.
Σπουδές
Αποφοίτησε από την Πατμιάδα Εκκλησιαστική Σχολή και είναι πτυχιούχος του Εθνικού Ωδείου Αθηνών, της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών, και του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Οι μουσικές του καταβολές πάντως πηγάζουν, σαφώς από την παράδοση της Κρήτης. Είναι ερμηνευτής του έντεχνου τραγουδιού με ιδιαίτερη αξιοσημείωτη πορεία.
Ζωή - κοινωνική δράση
Ο Σωτήρης Δογάνης είναι ερμηνευτής, πρωτοψάλτης, καθηγητής της Βυζαντινής και Παραδοσιακής Μουσικής, καθώς και διευθυντής της Μικτής Πολυφωνικής Χορωδίας «Οι Μελωδοί».
Μέλος του μουσικοχορευτικού συγκροτήματος «Αρκάδι», αρχίζει με το τραγούδι του να «ταξιδεύει» ολοένα και πιο μακριά.
Από το 1986 είναι μέλος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιεροψαλτών με δεκάδες χορωδιακές συμμετοχές σε Ελλάδα κι εξωτερικό, ενώ υπηρετεί τη Λατρευτική Πράξη επί αναλογίου σχεδόν ανελλιπώς.
Το 1993 είναι η χρονιά - σταθμός του μιας και γνωρίζεται με τον ερμηνευτή της «Ρωμιοσύνης» Γρηγόρη Μπιθικώτση κι έκτοτε τόσο ο «σερ», όσο η Άννα Μπιθικώτση και ο Κώστας Νικολόπουλος είναι οι άνθρωποι που τον οδηγούν στο χώρο του έντεχνου τραγουδιού όπου συνεργάζεται στο πλευρό αναγνωρισμένων καλλιτεχνών του ελληνικού πενταγράμμου, μια πορεία που το 1996 κορυφώνεται με την κυκλοφορία του πρώτου έντεχνου προσωπικού του δίσκου με τίτλο: «Χορός η ζωή» σε στίχους της Άννας Μπιθικώτση και σε μουσική Κώστα Νικολόπουλου στην οποία συμμετέχει ερμηνευτικά ο ίδιος ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ενώ ο διεθνούς φήμης Yanni εμπιστεύεται τη μελωδία «Desire» να σημάνει το ομώνυμο τραγούδι του τίτλου.
Έργο
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τον οδήγησε στο χώρο του έντεχνου ξεκινώντας από τη μπουάτ "Απανεμιά". Συνεργάστηκε σε μουσικές σκηνές και συναυλίες με τους σημαντικότερους ερμηνευτές όπως τους: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Πόλυ Πάνου, Βίκυ Μοσχολιού, Γλυκερία, Ελένη Δήμου, Λάκης Χαλκιάς, Αριστείδης Μόσχος κ.ά.
Διακρίσεις
Από το 2001 ως σήμερα είναι ο βασικός ερμηνευτής των περισσοτέρων από 300 μουσικών παραστάσεων στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο της λογοτέχνιδας, ποιήτριας και χρονογράφου Άννας Μπιθικώτση, στα μεγάλα έργα της μελοποιημένης ποίησης, όπως και σε αφιερώματα στους σημαντικότερους Έλληνες κλασσικούς ερμηνευτές όπως : Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Νίκος Ξυλούρης κ.ά. και έχει τιμηθεί από πολλούς φορείς και δήμους στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Για τον ίδιο
Σωτήρης Δογάνης, επίσης  και ως καθηγητής της βυζαντινής μουσικής και πρωτοψάλτης: , , , ,   και
Λοιπές πηγές - Εργογραφία
Σωτήρης Δογάνης: 1.- «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται» (2008). , 2.- «Η Ζωή εν τάφω»92008)., 3.- «Στη Μοναξιά του Πλήθους» (2009), , και
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Έλληνες ψάλτες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου Μαραθώνιος ανδρών
Ο μαραθώνιος δρόμος είναι από τα αγωνίσματα που εντάχθηκαν στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών από την πρώτη διοργάνωση το 1896. Η δημιουργία του αγωνίσματος ήταν ιδέα του Γάλλου Μισέλ Μπρελ, που πρότεινε την ένταξη του στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας το 1896. Ο μαραθώνιος δρόμος γίνεται προς τιμήν του Αθηναίου δρομέα-αγγελιοφόρου (δεν είναι γνωστό αν ήταν ο Φειδιππίδης ή κάποιος άλλος), ο οποίος έτρεξε από τον Μαραθώνα έπειτα από την ιστορική μάχη προκειμένου να αναγγείλει στους Αθηναίους τη νίκη αλλά και να τους ειδοποιήσει να πάρουν τα όπλα και να προστατεύσουν την πόλη, αφού έρχονταν προς τα εκεί περσικά πλοία. Ο κατάκοπος δρομέας μόλις ανακοίνωσε το μήνυμά του "Νενικήκαμεν" έπεσε νεκρός.
Το ξεκίνημα
Μόλις μαθεύτηκε, τον Ιανουάριο του 1896, πως στο πρόγραμμα των Α΄ Ολυμπιακών Αγώνων εντάχθηκε και ένας αγώνας δρόμου στη διαδρομή που είχε διατρέξει ο αθηναίος αγγελιοφόρος το 490 π.Χ., διάφοροι αθλητικοί σύλλογοι άρχισαν να διοργανώνουν αγώνες δρόμου σε διαδρομές γύρω στα 40 χλμ. Στις 18 Φεβρουαρίου, ο "Όμιλος Πεζοπόρων Πειραιώς" διοργάνωσε αγώνα 40 χλμ στη διαδρομή "Πειραιάς-Ελευσίνα-Δαφνί" με νικητή τον Κελαϊδή. Την ίδια ημέρα, ο αθλητής του ΑΟ Αθηνών Σπύρος Μπελόκας έτρεξε 40 χλμ. στη διαδρομή "Ριζάρειος Σχολή-Πικέρμι-Ριζάρειος" σε 3 ώρες 48΄. Στην Πάτρα ο Χρήστος Δουβανάς της Γ.Ε. Πατρών έτρεξε 42 χλμ σε 3 ώρ. 07΄.
Η πρώτη δοκιμή στην κλασική διαδρομή έγινε από τον αθλητή του Εθνικού Γ.Σ. Γεώργιο Γρηγορίου στις αρχές Φεβρουαρίου, ο οποίος αφού μετέβη πεζή στο Μαραθώνα, την επόμενη μέρα ξεκίνησε από τον Τύμβο και έφτασε στο γυμναστήριο του Εθνικού μετά από 2 ώρ. 50΄, διανύοντας περίπου 36 χλμ. Στις 11 Φεβρουαρίου έγινε νέα δοκιμή από τον Εθνικό Γ.Σ. με επίσημο χαρακτήρα. Μετείχαν οι αθλητές Γεώργιος Γρηγορίου και Ιωάννης Γιαννούλης. Ο Γιαννούλης εγκατέλειψε στο Πικέρμι, ενώ ο Γρηγορίου τερμάτισε σε 3 ώρ. 45΄. Στις 17 Φεβρουαρίου δοκίμασε την διαδρομή και ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με τέσσερις αθλητές του, τους Δεληγιάννη, Κουντούρη, Ροδάκη και Γερακάρη. Πρώτος τερμάτισε ο Δημήτριος Δεληγιάννης σε 3 ώρ. 52΄ 31΄΄. Η διανυθείσα διαδρομή υπολογίστηκε λίγο πάνω από τα 40 χλμ.
Η πρώτη διοργάνωση
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου, που θα αποτελούσε και αγώνα πρόκρισης για την Ολυμπιάδα διεξήχθη την Κυριακή, 10 Μαρτίου 1896. Η διαδρομή είχε μετρηθεί στα 40 χλμ. Δήλωσαν συμμετοχή 33 δρομείς αλλά στην αφετηρία εμφανίστηκαν 25. Το πρωί τους δόθηκε ένα λιτό γεύμα με αυγά, πορτοκάλια και καφέ και η εκκίνηση δόθηκε στις 2 μ.μ. στην έξοδο του χωριού. Τους δρομείς συνόδευε ένας έφιππος επόπτης για τον καθένα, ενώ είχε ληφθεί πρόβλεψη να καταβρεχτεί η διαδρομή ώστε να μην σηκώνεται σκόνη. Ως το Πικέρμι προηγούνταν ο Δουβανάς και ο Δεληγιάννης. Εκεί ο μεν Δουβανάς εγκατέλειψε ενώ ο Δεληγιάννης διέκοψε να ξεκουραστεί, με αποτέλεσμα να τους προσπεράσουν ο Βασιλάκος και ο Μπελόκας. Ως το Χαρβάτι είχαν απομείνει μόνον 15 δρομείς. Στην Αγ. Παρασκευή η σειρά ήταν: Χαρ. Βασιλάκος (ΠΓΣ), Σπ. Μπελόκας (ΑΟ Αθηνών), Δημ. Δεληγιάννης (ΠΓΣ), η οποία ήταν η τελική κατάταξη στον τερματισμό. Ακολούθησαν οι: Δημ. Χρηστόπουλος (Γ.Ε. Πατρών), Γ. Γρηγορίου (Εθνικός ΓΣ), Ευ. Γερακάκης (ΠΓΣ).
Οι έξι πρώτοι προκρίθηκαν να λάβουν μέρος στους Α΄ Ολυμπιακούς αγώνες αλλά επειδή ξεσηκώθηκαν πολλοί νέοι φερέλπιδες αθλητές, κυρίως χωρικοί της περιοχής Μαρουσίου - Χαλανδρίου, διοργανώθηκε ειδικός προκριματικός μαραθώνιος, και ορίστηκε να προκριθούν για τους Ολυμπιακούς, οι έξι πρώτοι ή όσοι φέρουν καλύτερο χρόνο από το 3:18΄00΄΄ του πανελληνιονίκη Βασιλάκου. Στον αγώνα αυτό μετείχε και ο Σπύρος Λούης που τερμάτισε 5ος με 3 ώρ. 18΄ 27΄΄ κερδίζοντας την πρόκριση για την ολυμπιάδα, στην οποία θα ανακηρυσσόταν ολυμπιονίκης.
Οι νικητές
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα Μαραθωνίου δρόμου είναι καθαρά ατομικό αγώνισμα και δεν ανακηρύσσει πρωταθλητή σύλλογο.Οι αθλητές των συλλόγων βαθμολογούνται ατομικά και το άθροισμα της βαθμολογίας τους (με συντελεστή) προστίθεται στη βαθμολογία κάθε συλλόγου,στο ανοιχτό πρωτάθλημα στίβου το καλοκαίρι.
Αναφορές
Μαραθωνιος Κατηγορία:Μαραθώνιος