cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Πεπτωκώς Άγγελος
Περιγραφή
Η πρώτη εκδοχή του πίνακα, που φιλοτεχνήθηκε το 1846, παρουσιάζει μια παρόμοια φιγούρα, η οποία έχει σκούρα καστανά μαλλιά παρά πυρόξανθα. Ο εικονιζόμενος κοιτά κάτω καλύπτοντας με το αριστερό χέρι το πρόσωπό του, με εμφανώς πιο ντροπιασμένο ύφος. Επίσης, εκεί τα φτερά του είναι λιγότερο εντυπωσιακά, καθώς είναι σχεδόν ολόμαυρα και τσακισμένα.
Δημιουργία και υποδοχή
Ο Καμπανέλ δημιούργησε τον πίνακα στην ηλικία των 24 ετών στη Ρώμη, όπου κατοικούσε επειδή είχε λάβει το βραβείο Second First Prize του Βραβείου της Ρώμης, το οποίο ήταν μια υποτροφία για Γάλλους καλλιτέχνες, ώστε να ζήσουν στη Ρώμη για αρκετά χρόνια για να μελετήσουν τους μετρ της κλασσικής αρχαιότητας. Το θεσμό αυτό ξεκίνησε ο Λουδοβίκος ΙΔ' κατά κατά τη δεκαετία του 1660.
Ο Καμπανέλ εμπνεύστηκε τον πίνακα από τμήματα της Βίβλου και από το επικό ποίημα Χαμένος Παράδεισος (1667) του Άγγλου ποιητή Τζον Μίλτον.
Οι άγγελοι που είναι ζωγραφισμένοι στο βάθος απεικονίζονται σε ιταλικό αναγεννησιακό ύφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικοί πίνακες Κατηγορία:Πίνακες 19ου αιώνα
Σχολή Μεταφραστών του Τολέδο
thumb|255px|Ο [[Καθεδρικός του Τολέδο|Καθεδρικός ναός του Τολέδο έγινε μεταφραστικό κέντρο τον 12ο αιώνα.]] Η Σχολή Μεταφραστών του Τολέδο (ισπαν. Escuela de Traductores de Toledo) είναι η ονομασία της ομάδας λογίων που συνεργάσθηκαν στην πόλη Τολέδο κατά τον 12ο και τον 13ο αιώνα, προκειμένου να μεταφράσουν πολλά φιλοσοφικά και επιστημονικά έργα από την κλασική αραβική γλώσσα.
Η Σχολή πέρασε από δύο ξεχωριστές περιόδους, με μια μεταβατική φάση ενδιαμέσως. Κατά την πρώτη περίοδο (12ος αιώνας) ηγήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Ραϋμόνδος του Τολέδο, ο οποίος προώθησε τη μετάφραση φιλοσοφικών και θρησκευτικών έργων, κυρίως από την αραβική στη λατινική γλώσσα. Η δεύτερη περίοδος (13ος αιώνας) ήταν έργο του βασιλέως Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού, που διέταξε τα κείμενα να μεταφράζονται όχι στη λατινική, αλλά στη μεσαιωνική ισπανική γλώσσα, θέτοντας έτσι τα θεμέλια του γραπτού προτύπου της σημερινής ισπανικής γλώσσας.
Ιστορικό υπόβαθρο
Παραδοσιακά το Τολέδο αποτελούσε κέντρο πολύγλωσσης κουλτούρας και από παλαιότερα σημαντικό κέντρο μάθησεως και μεταφράσεων, ξεκινώντας από την εποχή της μουσουλμανικής κυριαρχίας. Πολλά κλασικά έργα αρχαίων φιλοσόφων και επιστημόνων, που είχαν μεταφραστεί στην αραβική κατά τη διάρκεια της Ισλαμικής Χρυσής Εποχής στην ανατολή, ήταν γνωστά στην Αλ-Άνταλους, όπως έργα της σχολής του Νεοπλατωνισμού, του Αριστοτέλη, του Ιπποκράτη, του Γαληνού, του Πτολεμαίου και άλλων, καθώς και έργα αρχαίων φιλοσόφων και επιστημόνων από την Περσία, την Ινδία και την Κίνα. Αυτά τα έργα επέτρεψαν στους αραβόφωνους πληθυσμούς της εποχής (τόσο στην ανατολή όσο και στη «δύση», δηλαδή τη Βόρεια Αφρική και την Ιβηρική Χερσόνησο) να μάθουν για πολλές αρχαίες επιστήμες που ήταν γενικά άγνωστες στα χριστιανικά μέρη της Δυτικής Ευρώπης. Επιπλέον, αραβόφωνοι επιστήμονες στα ανατολικά μουσουλμανικά εδάφη, όπως οι Αβικέννας, Αλ-Κίντι, Αμπού Μπακρ αλ-Ραζί και άλλοι, είχαν προσθέσει σημαντικά δικά τους έργα σε αυτό το αρχαίο σώμα σκέψεως.
Μερικά αραβικά έργα μεταφράσθηκαν επίσης στη λατινική, την εβραϊκή και την ισπανοεβραϊκή γλώσσα («Λαντίνο»), όπως έργα του φιλόσοφου Μαϊμονίδη, του Μουσουλμάνου κοινωνιολόγου-ιστορικού Ιμπν Χαλντούν, του εκ Καρχηδόνος Κωνσταντίνου του Αφρικανού, ή του Πέρση Αλ Χουαρίζμι.
Ο πολυπολιτισμικός πλούτος της Αλ-Άνταλους, που ξεκίνησε στην εποχή της κυριαρχίας των Ομεϋαδών σε αυτή τη γη (711-1031), ήταν ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους οι Ευρωπαίοι μελετητές ταξίδευαν εκεί ήδη από τα τέλη του 10ου αιώνα. Καθώς οι αραβόφωνοι ηγέτες που αρχικά ήρθαν το 711 αναμειγνύονταν (και με μεικτούς γάμους) με τους τοπικούς πληθυσμούς, η συνύπαρξη της αραβικής, της εβραϊκής, της λατινικής και της τοπικής ρομανικής καθομιλουμένης γλώσσας, είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση νέων απλουστευμένων μεικτών μορφών καθομιλουμένης και δίγλωσσων μορφών τραγουδιών, καθώς και τη δημιουργία νέας γραμματείας στην αραβική και την εβραϊκή. Το περιβάλλον υπέθαλπε την πολυγλωσσία. Αυτή η εποχή είδε την ανάπτυξη μιας μεγάλης κοινότητας αραβόφωνων Χριστιανών, γνωστών ως Μοζαράβων, που ήταν διαθέσιμοι να εργασθούν ως μεταφραστές. Αλλά οι μεταφραστικές προσπάθειες δεν οργανώθηκαν μεθοδικά μέχρι το Τολέδο να ανακτηθεί από τις χριστιανικές δυνάμεις το 1085. Οι νέοι ηγέτες κληρονόμησαν τεράστιες βιβλιοθήκες, που περιείχαν τμήμα από τις κορυφαίες επιστημονικές και φιλοσοφικές κατακτήσεις, όχι μόνο του αρχαίου κόσμου, αλλά και της ισλαμικής Ανατολής, την αιχμή του επιστημονικού λόγου της εποχής — και όλα ήταν σε μεγάλο βαθμό στην αραβική γλώσσα.
Ακόμα ένας λόγος για τη σημασία της Αλ-Άνταλους εκείνη την εποχή είναι ότι οι Χριστιανοί ηγέτες σε πολλά άλλα μέρη της Ευρώπης θεωρούσαν αιρετικά πολλά επιστημονικά και θεολογικά θέματα που μελετήθηκαν από τους αρχαίους, και προωθήθηκαν περαιτέρω από τους αραβόφωνους επιστήμονες και φιλόσοφους. Οι καταδίκες του 1210-1277 στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, για παράδειγμα, έγιναν για να περιορισθούν οι διδασκαλίες αρκετών θεολογικών και επιστημονικών έργων, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν οι φυσικές πραγματείες του Αριστοτέλη και τα έργα του Αβερρόη (το εκλατινισμένο όνομα του Μουσουλμάνου ιατροφιλοσόφου της Αλ-Άνταλους Ιμπν Ρουσντ).
Η πρώτη περίοδος
Ο Ραϋμόνδος του Τολέδο, Αρχιεπίσκοπος του Τολέδο από το 1126 έως το 1151, ξεκίνησε τις πρώτες μεταφραστικές προσπάθειες στη βιβλιοθήκη του Καθεδρικού Ναού του Τολέδο, όπου ηγήθηκε μιας ομάδας μεταφραστών που περιελάμβανε Μοζάραβες του Τολέδο, Εβραίους λόγιους, καθηγητές σε μεντρεσέδες και μοναχούς της Κλυνιακής μεταρρυθμίσεως. Μετέφρασαν πολλά έργα, συνήθως πρώτα από την αραβική στην καστιγιάνικη διάλεκτο, και μετά από αυτή στα λατινικά, καθώς αυτή ήταν η επίσημη εκκλησιαστική γλώσσα. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο μεταφραστής εργαζόταν απευθείας από την αραβική στα λατινική ή την αρχαία ελληνική. Το έργο αυτών των μεταφραστών κατέστησε διαθέσιμα πολύ σημαντικά κείμενα Αράβων και Εβραίων φιλοσόφων, τους οποίους ο Αρχιεπίσκοπος θεώρησε σημαντικούς για την κατανόηση αρκετών κλασικών συγγραφέων, ιδίως του Αριστοτέλη Ως αποτέλεσμα, η βιβλιοθήκη του καθεδρικού ναού, η οποία είχε διαρρυθμισθεί καταλλήλως υπό τις διαταγές του Ραϋμόνδου, έγινε κέντρο μεταφράσεων απαράμιλλης κλίμακας και σημασίας για την ιστορία του Δυτικού πολιτισμού.
Ο Γεράρδος της Κρεμόνας ήταν ο πλέον παραγωγικός και σημαντικός από τους μεταφραστές του Τολέδο εκείνη την εποχή, μεταφράζοντας περισσότερα από 87 επιστημονικά βιβλία από την αραβική. Ήρθε στο Τολέδο το 1167 αναζητώντας την Αλμαγέστη του Πτολεμαίου. Δεδομένου ότι δεν γνώριζε αραβικά όταν έφτασε, βασίσθηκε σε Εβραίους και Μοζάραβες για μετάφραση και διδασκαλία. Μερικά από τα έργα που μετέφρασε είναι τα εξής:
Επιμελήθηκε επιπλέον για τους αναγνώστες της λατινικής τους Πίνακες του Τολέδο, που ήταν η ακριβέστερη συλλογή αστρονομικών/αστρολογικών δεδομένων στην Ευρώπη μέχρι εκείνη την εποχή. Οι πίνακες βασίστηκαν εν μέρει στο έργο του Αλ-Ζαρκάλι και στα έργα του Τζαμπίρ ιμπν Αφλάχ, των αδελφών Μπανού Μούσα, του Αμπού Καμίλ, του Αλ-Ζαχράουι και του Ιμπν αλ-Χάιθαμ (συμπεριλαμβανομένου του Βιβλίου της Οπτικής).
Επίσης σημαντικός μεταφραστής της Σχολής ήταν ο Ιωάννης της Σεβίλλης. Αυτός και ο Δομίνικος Γκουντισαλίνος ήταν οι βασικοί μεταφραστές από την αραβική στην καστιγιάνικη κατά τα πρώτα έτη της Σχολής. Ο Ιωάννης μετέφρασε το Secreta Secretorum, μια αραβική εγκυκλοπαιδική πραγματεία του 10ου αιώνα, η οποία είχε μεγάλη επιρροή στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Επίσης μετέφρασε πολλές αστρολογικές πραγματείες από τους Αλ Φαργκάνι, Αλβουμάσαρ, Αλ-Κίντι, Αχμάντ ιμπν Γιουσούφ, Αλ-Μπατάνι, Θαμπίτ ιμπν Κούρα, Αλ-Καμπίσι και άλλους. Στη φιλοσοφία έδωσε λατινικές μεταφράσεις του Αβικέννα, του De differentia spiritus et animae του Κούστα ιμπν Λούκα, του Αλ-Φαράμπι, του Ιμπν Γκαμπιρόλ, του Αλ-Γκαζαλί και άλλων. Γενικά είναι γνωστός για τις έξυπνες συνθέσεις του, σε συνδυασμό με τις δικές του παρατηρήσεις και ερμηνείες, ιδιαίτερα στην αστρολογία.
Ο Ροδόλφος της Βρύγης, Φλαμανδός αστρονόμος και μεταφραστής από την αραβική στη λατινική, ήταν μαθητής του Ερμάνου της Καρινθίας. Μετέφρασε στα Λατινικά το Liber de compositione astrolabii, ένα σημαντικό έργο της ισλαμικής επιστήμης για τον αστρολάβο από τον Μασλαμά αλ-Ματζρίτι, και αφιέρωσε τη μετάφραση στον συνάδελφό του Ιωάννη της Σεβίλλης.
Ο Δομίνικος Γκουντισαλίνος θεωρείται ο πρώτος επίσημος διευθυντής της Σχολής Μεταφραστών του Τολέδο, ξεκινώντας από το 1180. Στην αρχή, ο Γκουντισαλίνος μετέφραζε μόνο από την ελληνική στη λατινική ή στην καστιγιάνικη, καθώς δεν είχε επαρκή γνώση της αραβικής γλώσσα. Εξαρτιόταν από τον Ιωάννη της Σεβίλλης για όλες τις μεταφράσεις από αυτή τη γλώσσα. Αργότερα ο Γκουντισαλίνος έμαθε αρκετά καλά την αραβική, ώστε να μπορεί να μεταφράζει μόνος του. Σε αντίθεση με τους συναδέλφους του, επικεντρώθηκε αποκλειστικά στη φιλοσοφία, μεταφράζοντας ελληνικά και αραβικά έργα, καθώς και τα σχόλια παλαιότερων Μουσουλμάνων φιλοσόφων της Ιβηρικής. Μεταξύ των σημαντικών μεταφράσεών του είναι η Fons Vitæ (αραβ. «Meqor Hahayim»), του Εβραίου φιλόσοφου Ιμπν Γκαμπιρόλ. Μετέφρασε επίσης αρκετά έργα των μεγάλων Μουσουλμάνων φιλοσόφων Αβικέννα και Αλ-Γκαζαλί. Είναι γνωστός όμως από το ότι συχνά παρέλειπε χωρία και προσέθετε τα δικά του σχόλια, αντί να είναι επιμελώς πιστός στα πρωτότυπα.
Ο Μιχαήλ Σκώτος, ένας Σκωτσέζος μαθηματικός που σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και στο Παρίσι προτού εγκατασταθεί στο Τολέδο, εργάστηκε επίσης ως μεταφραστής κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Μετέφρασε το έργο του Αριστοτέλη για τις ομόκεντρες σφαίρες, το De verificatione motuum coelestium, που αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τον Ρογήρο Βάκωνα, και το Τῶν περὶ τὰ ζῷα ἱστοριῶν, 19 βιβλία, με ημερομηνία 21 Οκτωβρίου 1220. Επίσης, μετέφρασε το έργο του Αλπετράγιου Επί των κινήσεων των ουρανών, τα μεγάλης επιρροής σχόλια του Αβερρόη πάνω στα επιστημονικά έργα του Αριστοτέλη, και πολλά άλλα.
Η μεταβατική φάση
Ο Μάρκος του Τολέδο, Ισπανός ιατρός και ιερέας στο Τολέδο, μετέφρασε το Κοράνιο και διάφορα ιατρικά έργα, όπως το Isagogarum Liber του Χουναΐν ιμπν Ισάκ, το De aere aquis locis του Ιπποκράτη και τις εκδοχές του ιμπν Ισάκ για τέσσερις από τις πραγματείες του Γαληνού, τις De tactu pulsus, De memanfaatkan pulsus, Se motu membrorum και De motibus liquidis. Μετέφρασε επίσης μια σειρά μουσουλμανικών θρησκευτικών πραγματειών, με χρονολογία 1213, και μια ελληνική πραγματεία βιολογίας.
Ο Αλφρέδος ο Αγγλικός, γνωστός και ως Αλφρέδος ο Φιλόσοφος ή Αλφρέδος του Sarashel, ήταν Άγγλος μεταφραστής και φιλόσοφος, που κατοικούσε στην Ισπανία προς τα τέλη του 12ου αιώνα. Μετέφρασε το ψευδο-αριστοτελικό De Plantis και το μέρος για την αλχημεία (Avicennae Mineralia) της Sifa του Αβικέννα.
Ο Ιωάννης του Τολέδο φοίτησε στη Σχολή προκειμένου να μελετήσει ιατρικά έργα, προτού επιστρέψει στην Αγγλία και χειροτονηθεί εκεί καρδινάλιος. Αργότερα ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου έγινε προσωπικός ιατρός του Πάπα. Πιστεύεται ότι μετέφρασε στη λατινική αρκετές ιατρικές πραγματείες της πρακτικής ιατρικής.
Η περίοδος του Αλφόνσου του Σοφού
Υπό τον βασιλέα Αλφόνσο Ι΄ της Καστίλης (γνωστό ως «Σοφό»), το Τολέδο ανέβηκε ακόμη περισσότερο σε σημασία ως μεταφραστικό κέντρο, καθώς και για τη συγγραφή πρωτότυπων επιστημονικών έργων. Η ομάδα μελετητών και μεταφραστών μοιραζόταν τις κοινές γνώσεις τους και δίδασκε στους νεοεισερχόμενους νέες γλώσσες και μεταφραστικές μεθόδους. Συνήθως συμμετείχαν αρκετοί στην ίδια μετάφραση. Το Στέμμα πλήρωνε το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας τους και μερικές φορές προσελάμβανε τους πλέον ικανούς μεταφραστές από άλλα μέρη της Ισπανίας και της Ευρώπης για να συμμετάσχουν στο σχολείο στο Τολέδο.
Η απόφαση του Αλφόνσου του Σοφού να εγκαταλείψει τη λατινική ως γλώσσα-στόχο για τις μεταφράσεις της Σχολής και να χρησιμοποιήσει μια αναθεωρημένη καθομιλούμενη καστιγιάνικη διάλεκτο, είχε πολύ σημαντικές συνέπειες για την ανάπτυξη των θεμελίων της ισπανικής γλώσσας. Επιμένοντας τα μεταφρασμένα κείμενα να είναι «llanos de entender» («εύκολο να κατανοηθούν»), εξασφάλισε ότι τα κείμενα θα έφθαναν σε ένα πολύ ευρύτερο κοινό, τόσο στην ίδια την Ισπανία όσο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οι μελετητές από χώρες όπως η Ιταλία, η Γερμανία, η Αγγλία ή η Ολλανδία, που είχαν μετακομίσει στο Τολέδο για να μεταφράσουν ιατρικά, θρησκευτικά, κλασικά και φιλοσοφικά κείμενα, επέστρεψαν στις χώρες τους με τις αποκτημένες γνώσεις τους κλασικής αραβικής, αρχαίας ελληνικής και εβραϊκής. Ο Βασιλιάς ανέθεσε επίσης τη μετάφραση στην καστιγιάνικη πολλών «ανατολίτικων» μύθων και παραμυθιών που, αν και ήταν γραμμένα τώρα στα αραβικά, είχαν αρχικώς γραφεί στη σανσκριτική γλώσσα, όπως το Kalila wa-Dimna (από το ινδικό σύστημα μύθων με ζώα Παντσατάντρα) και το Σεντεμπάρ.
205px|thumb|right|Εικονογραφημένη σελίδα από το Lapidario Οι μεταφραστικές μέθοδοι εξελίχθηκαν υπό την καθοδήγηση του σοφού βασιλιά. Μέχρι τότε, ένας ομιλητής με μητρική γλώσσα την αραβική θα μετέδιδε προφορικά το περιεχόμενο των βιβλίων σε έναν λόγιο, ο οποίος θα υπαγόρευε τη λατινική του μετάφραση σε έναν γραφέα, ο οποίος κατέγραφε το μεταφρασμένο κείμενο. Σύμφωνα με τη νέα μεθοδολογία, ένας μεταφραστής, με εμπειρία σε αρκετές γλώσσες, υπαγόρευε από τη γλώσσα-πηγή, μεταφράζοντας ταυτοχρόνως στα καστιγιάνικα για τον γραφέα, ο οποίος κατέγραφε την καστιγιάνικη εκδοχή. Το έργο του γραφέα εξεταζόταν αργότερα από έναν ή περισσότερους επιμελητές. Μεταξύ αυτών των επιμελητών ήταν ο ίδιος ο Βασιλιάς, ο οποίος είχε έντονο ενδιαφέρον για πολλά γνωσιακά πεδία, όπως για τις φυσικές επιστήμες (ιδίως για την αστρονομία), την ιστορία, τη νομική και τη λογοτεχνία. Διαχειριζόταν αποτελεσματικά, επέλεγε τον καθένα από τους μεταφραστές και εξέταζε μέρος του έργου τους, ενθαρρύνοντας τη διανοητική συζήτηση.
Η πρώτη γνωστή μετάφραση αυτής της περιόδου, το Lapidario, ήταν ένα βιβλίο για τις ιαματικές ιδιότητες των διάφορων πετρωμάτων και πολύτιμων λίθων. Η μετάφρασή του έγινε από τον Γιεχούντα μπεν Μοσέ Κοέν με τη βοήθεια του Χαρθί Πέρεθ, όταν ο Αλφόνσος ήταν ακόμη διάδοχος του θρόνου. Ο Αλφόνσος απέκτησε το βιβλίο από έναν Εβραίο που το είχε κρατήσει κρυμμένο και διέταξε τον Γιεχούντα να το μεταφράσει από την αραβική στην καστιλιάνικη γλώσσα. Ο Γιεχούντα μπεν Μοσέ ήταν ένας από τους πλέον αξιοσημείωτους Εβραίους μεταφραστές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και επίσης εργάστηκε ως γιατρός του Βασιλιά, πριν από την κορώνα του Αλφόνσο. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων μεταφράσεών του εκτός από το Lapidario είναι η Picatrix (Γκαγιάτ αλ-Χακίμ στο αραβικό πρωτότυπο), ένα σύνθετο έργο από αρχαίες πραγματείες για τη μαγεία και την αστρολογία, αλλά και το Tratado de la açafeha, που μεταφράσθηκε από αραβικό κείμενο του Αλ-Ζαρκάλι με τη βοήθεια του Γουλιέλμου της Μασσαλίας (γνωστού και ως Γουλιέλμου του Αγγλικού). Επίσης, μετέφρασε την Τετράβιβλο του Πτολεμαίου, 15 πραγματείες για την αστρολογία (επιδράσεις των άστρων στον άνθρωπο και ιδιότητες 360 λίθων με τους οποίους απωθούνται αρνητικές αστρικές επιδράσεις), και το Los IIII Libros de las estrellas de la ochaua espera, το οποίο ο βασιλιάς Αλφόνσος διέταξε αργότερα να αναθεωρηθεί από τους Ιωάννη της Μεσσήνης και Ιωάννη της Κρεμόνας. Συνέβαλε επίσης στη μετάφραση ενός άλλου βιβλίου για τη δικαστική αστρολογία, του Libro conplido en los iudizios de las estrellas, το οποίο, ειρωνικά, μεταφράσθηκε πρώτα από τη λατινική (στην οποία χρησιμοποιήθηκε από τους Βησιγότθους) στην αραβική και στη συνέχεια αντιστρόφως στην καστιγιάνικη και τη λατινική.
thumb|275px|Σελίδες από τους [[Αλφόνσειοι Πίνακες|Αλφόνσειους Πίνακες]] Ο Γιεχούντα μπεν Μοσέ συνεργάσθηκε επίσης στη μετάφραση των έργων Libro de las cruces, Libros del saber de Astronomía και των περίφημων Αλφόνσειων Πινάκων (από το όνομα του βασιλιά), που συντάχθηκαν υπό τη διεύθυνση του Ισαάκ μπεν Σαΐντ (ή Ισαάκ ιμπν Σιντ ή «Χασάν») και παρείχαν δεδομένα για τον υπολογισμό των θέσεων του Ηλίου, της Σελήνης και των πλανητών σε σχέση με τους απλανείς αστέρες. Βασίσθηκαν σε παρατηρήσεις αστρονόμων τους οποίους ο Αλφόνσος είχε συγκεντρώσει στο Τολέδο. Μεταξύ αυτών ήταν ο Αμπέν Ραγκέλ υ Αλκιβίθιο και Αμπέν Μουσίο υ Μοχαμάτ (ή Ιμπν Μουσά) από τη Σεβίλλη, οι Ιωσήφ μπεν Αλί και Ιάκωβος Αμπουένα ή Αμπενβένα από την Κόρδοβα, και 50 ακόμη, τους οποίους έφερε από τη Γασκώνη και από το Παρίσι ακόμα, με δέλεαρ τους μεγάλους μισθούς. Σε αυτούς ανέθεσε επίσης τη μετάφραση της Τετραβίβλου του Πτολεμαίου και τη συλλογή έργων των Μοντεσάν και Αλγαζήλ. Ως αποτέλεσμα της εργασίας τους, οι the Αλφόνσειοι Πίνακες έγιναν το σημαντικότερο ίσως πρωτότυπο έργο αστρονομίας που εκπονήθηκε τον Μεσαίωνα σε ευρωπαϊκό έδαφος και οι πλέον χρησιμοποιούμενοι αστρονομικοί πίνακες σε όλη την Ευρώπη, με επικαιροποιημένες εκδόσεις τους να κυκλοφορούν τακτικά για περισσότερα από τριακόσια χρόνια. Ο ίδιος ο Κοπέρνικος κατείχε ένα αντίγραφό τους.
Ο Ισαάκ μπεν Σαΐντ ή Ισαάκ ιμπν Σιντ (γνωστός και με το προσωνύμιο «Χασάν») ήταν ένας άλλος ονομαστός Εβραίος μεταφραστής που είχε την εύνοια του Αλφόνσου. Είχε πολλές γνώσεις αστρονομίας, αστρολογίας, αρχιτεκτονικής και μαθηματικών. Υπό την καθοδήγηση του βασιλιά πραγματοποίησε μια μετάφραση του Libro de las armellas που ήταν απλή και ευκολονόητη, έτσι ώστε «ο οποιοσδήποτε άνθρωπος θα μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει εύκολα». Μετέφρασε επίσης αρκετές επιστημονικές πραγματείες, όπως το Libro del astrolabio redondo και το Libro del ataçir, ένα έργο περί του επίπεδου αστρολάβου (για ταχείς υπολογισμούς των κινήσεων των άστρων), που συνήθως μεταχειρίζονταν οι αστρολόγοι. Ο βασιλιάς Αλφόνσος έγραψε ο ίδιος πρόλογο στη μετάφραση του Lamina Universal από τον Ισαάκ ιμπν Σιντ, εξηγώντας ότι το πρωτότυπο αραβικό έργο είχε συγγραφεί στο Τολέδο και με βάση αυτό ο Αρζαχήλ έγραψε τις açafea. Ο Ισαάκ συνέβαλε επίσης στη μετάφραση του Libro de quadrante pora rectificar και τεσσάρων έργων για την κατασκευή ρολογιών, μεταξύ των οποίων το Libro del relogio dell argen uiuo και το Libro del relogio del palacio de las oras. Το τελευταίο περιείχε σχέδια για ένα ανάκτορο με παράθυρα σε τέτοιες θέσεις, ώστε το φως που θα εισερχόταν από αυτά κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας θα έδειχνε την ώρα σε ένα εσωτερικό πάτιο.
Ο Σαχ δε Σουχουρμένθα (Zag de Sujurmenza), πρώην ραββίνος που ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό, πιστώνεται με τη μετάφραση από την αραβική του Astrolabio redondo (= σφαιρικός αστρολάβος) και των Astrolabio llano (= επίπεδος αστρολάβος), Constelaciones (= αστερισμοί) και Lámina Universal (ένα όργανο που αποτελούσε βελτίωση του αστρολάβου). Από τα έργα αυτά, τα σημαντικότερα είναι αυτά για τον σφαιρικό και τον επίπεδο αστρολάβο. Συνεισέφερε επίσης στις μεταφράσεις των Armellas de Ptolemy, Piedra de la sombra (= «πέτρα της σκιάς», δηλαδή ηλιακό ρολόι), Relox de agua (= «κλεψύδρα νερού»), Argente vivo o azogue (= υδράργυρος) και Candela (για τον υπολογισμό του χρόνου με την καύση κεριών).
Ο Αβραάμ του Τολέδο ή Αβραάμ Αλφαχίν (περ. 1225-1294), ένας από τους προσωπικούς ιατρούς του Αλφόνσου και του γιου του Σάντσο, μετέφρασε αρκετά βιβλία από την αραβική, όπως την πραγματεία του Αλχαζέν περί της κατασκευής του Σύμπαντος και τον Αστρολάβο του Αλ-Ζαρκάλι. Υπήρχαν και άλλοι αξιόλογοι μεταφραστές, όπως ο Σαμουήλ Αλεβί, που μετέφρασε το Libro del saber, ο Αμπουλάφια του Τολέδο (που ήταν επίσης συγγραφέας και συντάκτης) και ο Χαγίμ Ισραέλ ή Ιούδας Κοέν. Ο μαστρο- (Maestre)-Βερνάρδος, πρώην Μουσουλμάνος που ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό, υποβοήθησε τον Αβραάμ του Τολέδο στην αναθεώρηση του Libro de la açafeha, που είχε αρχικώς μεταφρασθεί από μια ομάδα υπό τον μαστρο-Φεράνδο του Τολέδο, της ίδιας Σχολής.
Μεταξύ των Χριστιανών μεταφραστών της δεύτερης περιόδου ήταν ο Αλβάρο δε Οβιέδο, που μετέφρασε το Libro Conplido (ή De judiciis Astrologiae) του Αμπέν Ραγέλ. Ο Αλβάρο μετέφρασε από την αραβική στη λατινική, ενώ ο Γιεχούντα μπεν Μοσέ έδωσε μια προφορική μετάφραση στην καστιγιάνικη διάλεκτο. Αυτή είναι η μοναδική καταγεγραμμένη περίπτωση μιας ταυτόχρονης διπλής μεταφράσεως.
Μαζί με τον Πιέτρο ντε Ρέτζιο, ο Ιταλός Εντίτζιο ντε Τεμπλάντις ντε Πάρμα μετέφρασαν στη λατινική τα εξής έργα: την Τετράβιβλον του Πτολεμαίου και την ισπανική (καστιγιάνικη) μετάφραση του Γιεχούντα του έργου του Αμπέν Ραχέλ Liber de Judiciis Astrologiae (Libro conplido en los iudizios de las estrellas).
Ο Maestre Χοάν δε Κρεμόνα, που ήταν ο νοτάριος του βασιλιά, μετέφρασε μέρη του Libro de las estrellas fixas (= «Βιβλίο των απλανών αστέρων»), και συνεργάσθηκε με τους Γιεχούντα, Σαμουήλ Αλεβί και τον Ιταλό συμπατριώτη του Χουάν δε Μεσίνα στα IIII Libros. Ακόμα ένας βασιλικός νοτάριος και γραφέας, ο Μποναβεντούρα της Σιένα, μετέφρασε την ισπανική μετάφραση του Escala de Mohama στη γαλλική γλώσσα (Livre de leschiele Mahomet).
Τα μετέπειτα
Μετά τον θάνατο του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού το 1284, ο δευτερότοκος γιος του και αυτοδιορισμένος διάδοχός του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης διέλυσε το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας των μεταφραστών της Σχολής του Τολέδο και συντόμως τα περισσότερα μέλη της ασχολήθηκαν με άλλες δραστηριότητες υπό νέους χορηγούς, ενώ πολλοί εγκατέλειψαν την πόλη.
Ωστόσο, οι μεταφράσεις έργων σε διαφορετικές επιστήμες, όπως η αστρονομία, η άλγεβρα, η ιατρική και άλλες, έδρασαν ως μαγνήτης για πολλούς μελετητές από όλη την Ευρώπη που, ήλθαν στο Τολέδο πρόθυμοι να μάθουν από πρώτο χέρι για το περιεχόμενο όλων αυτών των βιβλίων που είχαν παραμείνει απρόσιτα για τους Ευρωπαίους επί πολλούς αιώνες. Χάρη σε αυτή την ομάδα λογίων και συγγραφέων, οι γνώσεις που αποκτήθηκαν από τα αραβικά, ελληνικά και εβραϊκά κείμενα βρήκαν τον δρόμο τους προς την καρδιά των πανεπιστημίων της Ευρώπης. Αν και τα έργα του Αριστοτέλη και των Αράβων φιλοσόφων απαγορεύθηκαν σε ορισμένα ευρωπαϊκά κέντρα σπουδών, όπως στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων στις αρχές του 13ου αιώνα, οι μεταφράσεις της Σχολής του Τολέδο έγιναν δεκτές, εξαιτίας της κοσμολογικής τους φύσεως.
Ο Αλβέρτος ο Μέγας βάσισε τη συστηματοποίησή του της αριστοτελικής φιλοσοφίας και πολλά από τα όσα έγραψε σε θέματα αστρονομίας, αστρολογίας, ορυκτολογίας, χημείας ζωολογίας και φυσιολογίας, πάνω σε μεταφράσεις της Σχολής του Τολέδο. Ο μαθητής του Θωμάς Ακινάτης χρησιμοποίησε επίσης πολλά από τα μεταφρασμένα έργα για να ερμηνεύσει τον Αριστοτέλη στις φιλοσοφικές και θεολογικές του πραγματείες.
thumb|Το έργο Recueil des traités de médecine του [[Αμπού Μπακρ αλ-Ραζί|αλ-Ραζί μεταφρασμένο από τον Γεράρδο της Κρεμόνας, β΄ μισό του 13ου αιώνα]] Ο Ρογήρος Βάκων βασίσθηκε πάνω σε πολλές από τις μεταφράσεις της Σχολής προκειμένου να προχωρήσει στις σημαντικές συνεισφορές του στα πεδία της οπτικής, της αστρονομίας, της χημείας και των μαθηματικών. Πολλοί άλλοι σοφοί, ιδίως της Αναγεννήσεως, αξιοποίησαν τη μετάφραση του Kitab al-manazir του Αλχαζέν, που ήταν η σημαντικότερη πραγματεία οπτικής της αρχαιότητας και του Μεσαίωνα. Εξάλλου το πεδίο της ιατρικής γενικότερα επωφελήθηκε πολύ στην Ευρώπη από τις μεταφράσεις έργων που αντανακλούσαν την προηγμένη κατάσταση της ιατρικής στον μεσαιωνικό ισλαμικό κόσμο και σε μερικές ασιατικές χώρες.
Ο Κοπέρνικος, περίφημος για την ηλιοκεντρική κοσμολογία του, μελέτησε τη μετάφραση της Αλμαγέστης από το Τολέδο. Επιπλέον χρησιμοποίησε τα δεδομένα αστρονομικών υπολογισμών που περιείχαν οι Αλφόνσειοι Πίνακες, των οποίων κατείχε την έκδοση της Βενετίας του 1515. Οι Πίνακες αυτοί πρωτοπόρησαν σε πολλές προσπάθειες των Ευρωπαίων αστρονόμων να υπολογίσουν ακριβείς προβλέψεις φαινομένων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφράσεις Κατηγορία:Ισπανική γλώσσα Κατηγορία:Μεσαιωνική Ισπανία Κατηγορία:Βασίλειο της Καστίλης
Γιασμίν Λι
Η Γιασμίν Λι είναι Αμερικανίδα τρανς ηθοποιός του ερωτικού κινηματογράφου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1983 στην Ταϊλάνδη με ρίζες από την Καμπότζη, Ταϊλάνδη και Κίνα. Η οικογένειά της μετακόμισε από την Ταϊλάνδη στις Φιλιππίνες, και από εκεί στην Όραντζ Κάουντι της Καλιφόρνιας. Υπηρέτησε στον στρατό των ΗΠΑ σε ηλικία 18 χρονών, αλλά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον στρατό λόγω της καταπίεσης των ομοφυλοφιλικών της αισθημάτων. Άρχισε να εργάζεται ως βοηθός σε πορνογραφικά ερωτικά έργα. Γρήγορα προάχθηκε σε διευθυντή προσλήψεων, και αργότερα ως ηθοποιός σε έργα πορνό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Τρανς άτομα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Μαρία Χριστίνα των Δύο Σικελιών
Η Μαρία Χριστίνα των Δύο Σικελιών (ιταλ. Maria Christina delle Due Sicilie, 27 Απριλίου 1806 - 22 Αυγούστου 1878) ήταν η τέταρτη σύζυγος του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Χριστίνα Φερδινάνδη γεννήθηκε στις 27 Απριλίου 1806 στο Παλέρμο και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και της δεύτερης συζύγου του, Μαρίας Ισαβέλλας της Ισπανίας.
Στις 27 Μαΐου 1829 πεθαίνει η τρίτη σύζυγος του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας, Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία της Σαξονίας, κάνοντας τον Ισπανό βασιλιά να χρειάζεται έναν αρσενικό κληρονόμο. Αυτό οδήγησε στο τέταρτο γάμο του, στις 11 Δεκεμβρίου 1829 με την Μαρία Χριστίνα.
Όταν ο Φερδινάνδος πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου 1833, η Μαρία Χριστίνα έγινε αντιβασιλέας στην κόρη τους Ισαβέλλα. Ο ισχυρισμός της Ισαβέλλας στο θρόνο αμφισβητήθηκε από τον θείο της, τον Κάρολο Μαρία, Κόμη της Μολίνα, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο αδελφός του Φερδινάνδος είχε τροποποιήσει παρανόμως τον νόμο περί κληρονομιάς για να επιτρέψει στις γυναίκες να κληρονομήσουν το στέμμα.
Δύο μήνες μετά τον θάνατο του Φερδινάνδου παντρεύτηκε με μυστικό γάμο τον πρώην λοχία της βασιλικής φρουράς, Δον Αγουστίν Φερνάντο Μουνιός ι δε Σάντσεθ, Δούκα του Ριάνσαρεθ.
Πέθανε στις 22 Αυγούστου 1878 στη Χάβρη σε ηλικία 72 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ.
Οικογένεια
Το 1829 η Μαρία Χριστίνα παντρεύτηκε τον εξάδελφο του πατέρα της Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας και απέκτησαν δύο παιδιά:
Το 1833 η η Μαρία Χριστίνα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Αγουστίν-Φερνάντο Μούνιοθ και απέκτησαν οκτώ παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (2012)
Το Billboard Hot 100 είναι ένας κατάλογος που κατατάσσει τα καλύτερα τραγούδια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα στοιχεία του, που δημοσιεύονται από το περιοδικό Billboard και συντάσσονται από τη Nielsen SoundScan, βασίζονται συλλογικά στις εβδομαδιαίες φυσικές και ψηφιακές πωλήσεις κάθε τραγουδιού, καθώς και στην ποσότητα του airplay που λαμβάνεται στους αμερικανικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και στην ροή σε online ψηφιακά μουσικά καταστήματα.
Κατά τη διάρκεια του 2012 συνολικά 6 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα ήταν για πρώτη φορά στην κορυφή: Fun, Τζανέλ Μονάε, Gotye, Κίμπρα, Κάρλι Ρέι Τζέπσεν και Τέιλορ Σουίφτ. Τα δύο σινγκλ ήταν συνεργασίες, το "We Are Young" και το "Somebody That I Used to Know". Το τραγούδι του Gotye "Somebody That I Used to Know", featuring Kimbra, έγινε το τραγούδι με τις περισσότερες πωλήσεις και βρέθηκε στην κορυφή στον κατάλογο με τα καλύτερα τραγούδια  του 2012 στο τέλος της χρονιάς (Billboard Year-End Hot 100).
Παραπομπές
2012
Γενικές εκλογές της Τόνγκα 2021
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Τόνγκα στις 18 Νοεμβρίου 2021 για να εκλεγούν 17 από τις 26 έδρες της Νομοθετικής Συνέλευσης. Μετά τις εκλογές έχασαν τις έδρες τους 4 βουλευτές, λόγω δωροδοκίας.
Ιστορικό
Οι γενικές εκλογές του 2017 είχαν ως αποτέλεσμα τη συντριπτική νίκη για το Δημοκρατικό Κόμμα των Φιλικών Νήσων (PTOA), και ο Ακιλίσι Ποχίβα επανεξελέγη πρωθυπουργός, νικώντας τον πρώην αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Σιαόσι Σοβαλένι με 14 ψήφους έναντι 12. Τον Σεπτέμβριο του 2019 ο Ποχίβα πέθανε και ο Ποχίβα Τουιονετόα εξελέγη πρωθυπουργός με την υποστήριξη των ευγενών, των ανεξάρτητων βουλευτών και 5 πρώην μελών του PTOA. Το υπουργικό του συμβούλιο περιελάμβανε τρεις ευγενείς, οι οποίοι προηγουμένως είχαν αποκλειστεί επί πρωθυπουργίας Ποχίβα.
Τον Δεκέμβριο του 2020 ο αρχηγός του Δημοκρατικού κόμματος Σεμίσι Σίκα υπέβαλε πρόταση δυσπιστίας κατά του πρωθυπουργού Τουιονετόα. Η κίνηση υποστηρίχθηκε από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Σιόβε Βούνα Φαοτούσια, που παραιτήθηκε στη συνέχεια από μέλος της κυβέρνησης. Η Νομοθετική Συνέλευση απέρριψε την πρόταση δυσπιστίας με ψήφους 13-9 στις 12 Ιανουαρίου 2021.
Μετά τον θάνατο του Ποχίβα το PTOA κατακερματίστηκε, με αντιπαλότητες που αναδύθηκαν μεταξύ του Σιαόσι Ποχίβα και του κουνιάδου του Ματένι Ταπουέλου. Ενόψει των εκλογών, αυτό οδήγησε σε μια επίσημη διάσπαση, με τον Ποχίβα να αποχωρεί από το διοικητικό συμβούλιο του κόμματος και την «ομάδα-πυρήνα».
Ενόψει των εκλογών, η υπουργός Υποδομών και Τουρισμού Ακοσίτα Λαβουλάβου και ο σύζυγός της ʻΕτουάτε Λαβουλάβου, ο οποίος είχε υπηρετήσει στο παρελθόν ως υπουργός, κρίθηκαν ένοχοι και οι δύο για απόκτηση χρημάτων με ψευδή προσχήματα και καταδικάστηκαν σε έξι χρόνια φυλάκιση από το Ανώτατο Δικαστήριο.
Εκλογικό σύστημα
Η Νομοθετική Συνέλευση των Τόνγκα έχει έως και 30 μέλη, από τα οποία τα 17 εκλέγονται απευθείας με ψηφοφορία με το πλειοψηφικό σύστημα από μονοεδρικές περιφέρειες. Το νησί Τονγκατάπου έχει δέκα εκλογικές περιφέρειες, το Βαβάου τρεις, το Χααπάι δύο και τα νησιά Έουα και Νιουατοπουτάπου / Νιουαφόου από μία. Εννέα έδρες κατέχουν μέλη των ευγενών που εκλέγουν αντιπροσώπους μεταξύ τους. Το Υπουργικό Συμβούλιο που σχηματίζεται από τον Πρωθυπουργό μπορεί να περιλαμβάνει έως τέσσερα μέλη που δεν εκλέγονται στη Συνέλευση, τα οποία στη συνέχεια γίνονται αυτόματα μέλη του νομοθετικού σώματος. Γύρω στις 60.000 ψηφοφόροι είχαν δικαίωμα ψήφου.
Εκστρατεία
Το Κοινοβούλιο διαλύθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου. 75 υποψήφιοι, μεταξύ των οποίων 12 γυναίκες, εγγράφηκαν για να διεκδικήσουν έδρα στις εκλογές. Ένας υποψήφιος, ο Σιόνε Φόνουα αποχώρησε αργότερα, ενώ ένας δεύτερος πέθανε, αφήνοντας 73 υποψηφίους συνολικά. Παρά το απαγορευτικό διάρκειας μιας εβδομάδας λόγω κρούσματος COVID-19, οι εκλογές δεν καθυστέρησαν.
Ο πρωθυπουργός Ποχίβα Τουιονετόα δεν προώθησε το Λαϊκό Κόμμα της Τόνγκα κατά τη διάρκεια της εκστρατείας και αρκετοί υπουργοί έθεσαν υποψηφιότητα ως ανεξάρτητοι.
Αποτελέσματα
Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν ένα κοινοβούλιο αποτελούμενο αποκλειστικά από άνδρες, με εννέα νέους αντιπροσώπους του λαού. Οι ηγέτες και του Δημοκρατικού Κόμματος των Φιλικών Νήσων (PTOA), Σεμίσι Σίκα και Σιαόσι Ποχίβα, έχασαν τις έδρες τους, όπως και άλλοι σημαίνοντες βουλευτές του PTOA. Ενώ το PTOA κέρδισε τις πλειοψηφίες στις περισσότερες εκλογικές περιφέρειες, η διάσπαση των ψήφων μεταξύ των αντίπαλων παρατάξεων τους οδήγησε να χάσουν έδρες από ανεξάρτητους υποψηφίους. Μόνο τρεις υποψήφιοι από το PTOA εξελέγησαν: οι Σεμίσι Φακαχάου, Βεϊβόσα Τάκα και Σάια Πιούκαλα. Το Λαϊκό Κόμμα διατήρησε επίσημα μόνο μία έδρα, αλλά μπορεί να διορίσει τα μέλη του μετά τις εκλογές.
Η Εκλογική Επιτροπή ανέφερε ότι η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν 62%.
Επακόλουθα
Μετά τις εκλογές ο Βιλιάμι Τάνγκι διορίστηκε προσωρινός πρόεδρος της Βουλής. Τρεις υποψήφιοι ανακοίνωσαν αρχικά την υποψηφιότητά τους για την πρωθυπουργία: ο μεταβατικός πρωθυπουργός Ποχίβα Τουιονετόα, ο πρώην υπουργός Οικονομικών ʻΑϊσάκε Έκε και ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σιαόσι Σοβαλένι. Ο Τουιονετόα απέσυρε αργότερα την υποψηφιότητά του, αφήνοντας τον Σοβαλένι να έχει το προβάδισμα.
Η Νομοθετική Συνέλευση συνεδρίασε στις 15 Δεκεμβρίου για να εκλέξει πρωθυπουργό, με υποψήφιους τόσο τον Σοβαλένι όσο και τον Έκε. Ο Σοβαλένι εξελέγη με 16 ψήφους. Ο Φαταφεχί Φακαφάνουα επανεξελέγη Πρόεδρος της Βουλής. Ο Σοβαλένι διορίστηκε επίσημα πρωθυπουργός στις 27 Δεκεμβρίου και ανακοίνωσε το υπουργικό του συμβούλιο στις 29 Δεκεμβρίου. Το Κοινοβούλιο συνεδρίασε για πρώτη φορά με τη νέα του σύνθεση στις 11 Ιανουαρίου 2022.
Μετά τις εκλογές ο Ποχίβα Τουιονετόα κρίθηκε ένοχος για δωροδοκία και του αφαιρέθηκε η έδρα του. Ο Σάνγκστερ Σαουλάλα κρίθηκε ένοχος για δύο αδικήματα δωροδοκίας στις 2 Μαΐου 2022 και ακυρώθηκε η εκλογή του. Στις 6 Μαΐου κρίθηκε ένοχος για δωροδοκία και ο βουλευτής και υπουργός Τατάφου Μοεάκι και ο Ποάσι Τέι στις 13 Μαΐου. Στις 9 Αυγούστου 2022 απορρίφθηκαν οι εφέσεις των Σαουλάλα, Τέι και Μοεάκι και η εκλογή τους ακυρώθηκε. Η έφεση του Τουιονετόα έγινε δεκτή και παρέμεινε βουλευτής. Οι Σαουλάλα, Τέι και Μοεάκι επίσημα έχασαν τις έδρες τους και ακυρώθηκε η εκλογή τους στις 10 Αυγούστου. Για την πλήρωση των κενωθεισών εδρών προκηρύχθηκαν επαναληπτικές εκλογές στο Τονγκατάπου.
Παραπομπές
2021 Τονγκα
Return to Monkey Island
Το Return to Monkey Island είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας του 2022, που σχεδιάστηκε από τον Ρον Γκίλμπερτ και εκδόθηκε από τηv Devolver Digital, Inc. σε συνεργασία με τη Lucasfilm Games. Είναι το έκτο παιχνίδι της σειράς Monkey Island και σχεδιάστηκε ως συνέχεια των δύο πρώτων παιχνιδιών, The Secret of Monkey Island και Monkey Island 2: LeChuck's Revenge.
Σενάριο
Όπως και τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, το Return to Monkey Island λαμβάνει χώρα σε φανταστικά νησιά της Καραϊβικής κατά τη χρυσή εποχή της πειρατείας, μετά τα συμβάντα του δεύτερου παιχνιδιού, LeChuck's Revenge. Κεντρική σεναριακή γραμμή αποτελεί η προσπάθεια του γνωστού ανίδεου και ερασιτέχνη πειρατή Guybrush Threepwood να αποκαλύψει μυστικό του «Νησιού των Πιθήκων». Στην πορεία του ο ήρωας του παιχνιδιού επισκέπτεται εκτός από γνωστές τοποθεσίες της σειράς, όπως τα νησιά Mêlée Island και Monkey Island, επίσης και άγνωστα μέρη όπως το κρύο Brr Muda και το Terror Island.
Ιστορικό δημοσίευσης
Ο Ρον Γκίλμπερτ δημιούργησε για την Lucasfilm Games, μεταξύ άλλων, τα παιχνίδια Maniac Mansion το 1987 και The Secret of Monkey Island το 1990. Στα μέσα του 2016 αναζήτησε τα δικαιώματα των παιχνιδιών της σειράς Monkey Island και Maniac Mansion, αφού η Disney, η οποία είχε εξαγοράσει τη Lucasfilm και το τμήμα παιχνιδιών της το 2012, ανακοίνωσε την απόσυρσή της από την ανάπτυξη παιχνιδιών. Τον Απρίλιο του 2022 ανακοίνωσε στο Twitter το Return to Monkey Island ως συνέχεια των δύο πρώτων παιχνιδιών της σειράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Monkey Island Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια point-and-click Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2022 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Νικητές Golden Joystick Award
Κουζμά Πετρόφ - Βόντκιν
Ο Κουζμά Σεργκέβιτς Πετρόφ – Βόντκιν (ρωσικά: Кузьма Сергеевич Петров-Водкин, αγγλικά: Kuzma Sergeevich Petrov-Vodkin) 1878 – 15 Φεβρουαρίου 1939, ήταν επιφανής Ρώσος ζωγράφος και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κουζμά Πετρόφ – Βόντκιν γεννήθηκε στο Χβαλύνσκ, περιοχή Σαράτοφ, και ήταν γιος ενός ντόπιου υποδηματοποιού. Η πρώτη επαφή του με την τέχνη ήταν κάποια μαθήματα εικονογραφίας. Από το 1893 στράφηκε προς την τέχνη της ζωγραφικής. Το 1895 εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη και μέχρι το 1897 φοίτησε σε σχολή ζωγραφικής. Στη συνέχεια σπούδασε στην περίφημη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας, με καθηγητές τον Ισαάκ Λεβιτάν (Isaak Levitan, 1860 - 1900), τον Βαλεντίν Σερόφ (Valentin Serov, 1865 - 1911) και κυρίως με τον Κονσταντίν Κορόβιν (Konstantin Korovin, 1861 - 1939), από όπου αποφοίτησε το 1904.
Το 1906, ενώ ο Πετρόφ – Βόντκιν βρισκόταν στο Παρίσι, γνώρισε και παντρεύτηκε τη Μαρία Γιοβάνοβιτς (Maria Jovanovic, 1885–1960), κόρη ενός ζεύγους Σέρβων μεταναστών, με την οποία έζησε όλη του τη ζωή, αποκτώντας μαζί της δύο κόρες. Από τα νεανικά του χρόνια, ο Πετρόφ – Βόντκιν ήρθε σε ρήξη με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία είχε απορρίψει το εικονογραφικό έργο του σε ένα παρεκκλήσιο στη Σαμάρα (Samara) και το οποίο τελικά κατέστρεψε ως απαράδεκτο.
Από το 1924 ως το 1926, ο Πετρόφ – Βόντκιν έζησε με την οικογένειά του στο Παρίσι. Με κρατική βοήθεια από τη σοβιετική κυβέρνηση, πραγματοποίησε πολλά ταξίδια σε πολλά μέρη της Σοβιετικής Ένωσης, φιλοτεχνώντας στο πνεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού έργα με διδακτικούς – πολιτικούς σκοπούς. Το 1922, ζωγράφισε το περίφημο πορτρέτο της Ρωσίδας ποιήτριας Άννας Αχμάτοβα (Anna Akhmatova).
Επιλογή έργων
Στα σημαντικότερα έργα του Κουζμά Πετρόφ - Βόντκιν περιλαμβάνονται: «Όνειρο» (1910), «Αγόρια που παίζουν» (1911), «Η Παναγία του Πέτρογκραντ» (1915), «Μητρότητα», «Στην πρώτη γραμμή», «Οικογενειακή γιορτή», «Θεατρική φάρσα», «Θεατρικό δράμα», «Πρωινό μπάνιο» (1917), «Νεκρή φύση με ρέγγα» (1918), «Παναγία των Παρισίων» (1924), «Σαμοβάρι» (1926), «Η κόρη του ψαρά», «1919, Συναγερμός» (1934), «Άνοιξη» (1935), «Διψασμένος πολεμιστής», «Λένιν».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς
Σερ Τσαρλς Ντιλκ, 2ος Βαρονέτος
Ο Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 2ος Βαρονέτος, (4 Σεπτεμβρίου 1843 – 26 Ιανουαρίου 1911) ήταν Άγγλος φιλελεύθερος και Ριζοσπάστης πολιτικός. Ξεκινώντας ως ρεπουμπλικανός στις αρχές της δεκαετίας του 1870, ηγήθηκε στη συνέχεια της κίνησης των ριζοσπαστών να αποσπάσουν το Φιλελεύθερο Κόμμα από τους παραδοσιακούς Ουίγους, εισηγούμενος πολλές και σημαντικές μεταρρυθμίσεις, όπως η νομοθεσία για την διεύρυνση της δημοκρατίας της περιόδου 1883–1885. Υποστήριξε τις ανερχόμενες εργατικές και φεμινιστικές κινήσεις και δημοσίευσε πληθώρα έργων για τις διεθνείς υποθέσεις.
Ενώ το μέλλον του διαγραφόταν ευοίωνο ως μελλοντικού πρωθυπουργού, οι φιλοδοξίες του για ανώτερο πολιτικό αξίωμα καταστράφηκαν ουσιαστικά το 1885 μετά από ένα παταγώδες και υπεροπροβεβλημένο στον Τύπο διαζύγιο.
Η πτώση του Ντιλκ και η προσέγγιση του Τζόζεφ Τσάμπερλεν προς το Συντηρητικό Κόμμα εξασθένησαν σε μεγάλο βαθμό την υπόθεση των ριζοσπαστών.
Παρότι ριζοσπάστης, ο Ντιλκ υποστήριζε τον βρετανικό ιμπεριαλισμό. Εκθείασε τη βρετανική επεκτατική κυριαρχία στο βιβλίο του του 1868 Greater Britain, που έγινε ανάρπαστο.
Πολιτική καριέρα, 1868–1886
αριστερά|203x203εσ|Sir Charles Dilke. Ο Ντιλκ έγινε μέλος του Φιλελεύθερου κόμματος στο Κοινοβούλιο του Τσέλσι το 1868, όπου και έμεινε εως το 1886.
Το 1871, ο Ντιλκ προκάλεσε αντιθέσεις όταν κατάκρινε την Βρετανική Μοναρχία και υποστήριξε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα έπρεπε να έχει μία δημοκρατική κυβέρνηση αλλά η δημόσια κριτική έκανε τον Ντιλκ να πάρει πίσω τα λεγόμενά του.
Υποστήριξε επίσης τους νόμους που δίνουν το δικαίωμα ψηφοφορίας στις γυναίκες, νομιμοποιούν τα εργατικά σωματεία, βελτιώνουν τις συνθήκες εργασίας και περιορίζουν το ωράριο εργασίας. Ήταν επίσης ένας από τους πρώτους που ανέλαβε εκστρατείες για την παγκόσμια εκπαίδευση.
Παρά το γεγονός ότι ήταν ριζοσπαστικός, ο Ντιλκ ήταν επίσης ιμπεριαλιστής. Υποστήριξε την Bρετανική Αυτοκρατορική κυριαρχία στο μπεστ σέλερ βιβλίο του, του 1868, Greater Britain.
Το σκάνδαλο Κρόφορντ
Ο μικρός αδελφός του Τσαρλς, ο Άστον Ουέντγουερθ Ντιλκ, παντρεύτηκε την Μάργκαρετ Γιούστας Σμιθ, την μεγάλη κόρη του Φιλελεύθερου πολιτικού και εφοπλιστή Τόμας Γιούστας Σμιθ και της γυναίκας του, Έλεν, το 1876.
Ο Τσαρλς έγινε εραστής της Έλεν Σμιθ (της πεθεράς του αδερφού του), μια σχέση που κράτησε και μετά τον γάμο του, το 1884.
Τον Ιούλιο του 1885, ο Τσαρλς Ντιλκ κατηγορήθηκε ότι αποπλάνησε την κόρη του Τόμας Γιούστας Σμιθ, Βιρτζίνια Κρόφορντ (Σμιθ), που ήταν αδερφή της συζύγου του αδερφού του (και της εραστή του η κόρη), η οποία ήταν στον πρώτο χρόνο του γάμου της με τον Ντόναλντ Κρόφορντ, ένα άλλο Κυβερνητικό στέλεχος. Αυτό υποτίθεται ότι συναίβει το 1882, όταν η Βιρτζίνια ήταν μόλις 19, και αυτή ισχυρίστηκε ότι η σχέση τους συνεχίστηκε επι καθημερινής βάσης για τα επόμενα δυόμιση χρόνια.
Ο Ντόναλντ Κρόφορντ ζήτησε διαζύγιο, και η υπόθεση εκδικάστηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1886 στο Probate, Divorce and Admiralty Division. Η Βιρτζίνια Κρόφορντ δεν ήταν στο δικαστήριο, και το μόνο αποδεικτικό στοιχείο ήταν η δήλωση του Κρόφορντ περι ομολογίας της Βιρτζίνια. Υπήρξαν και κάποιες δηλώσεις απο υπηρέτες, οι οποίες ήταν τόσο περιστασιακές όσο και ασήμαντες. Ο Ντιλκ, γνωρίζοντας την δύσκολη θέση του λόγω της υπόθεσης με τη μητέρα της Βιρτζίνια, αρνήθηκε να δώσει στοιχεία, κυρίως λόγω των συμβουλών του εμπιστευτικού του Τζόζεφ Σάμπερλεϊν. Παραδόξως η Βιρτζίνια ενοχοποιήθεικε για μοιχεία κατά του άντρα της με τον Ντιλκ, αλλά δεν υπήρχαν αποδεκτά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο Ντιλκ ήταν ένοχος μοιχείας με τη Βιρτζίνια. Ο δικαστής Μπατ συμπέρανε, "Δεν μπορώ να δω καμία υπόθεση εναντίων του Σερ Τσαρλς Ντιλκ", απάλλαξε τον Ντιλκ απο τις κατηγορίες και εξέδωσε διάταγμα για τη διάλυση του γάμου των Κρόφορντ.
Το παράδοξο εύρημα άφησε αμφιβολίες σχετικά με την αξιοπιστία του Ντιλκ και ο ερευνητής δημοσιογράφος Γουίλιαμ Τόμας Στεντ ξεκίνησε μια δημόσια εκστρατεία εναντίον του. Δύο μήνες αργότερα, τον Απρίλιο, ο Ντιλκ προσπάθησε να ανοίξει εκ νέου την υπόθεση και να ξεκαθαρίσει το όνομά του, δημιουργόντας το Queen's Proctor μία ομάδα κατά των όσων είχαν υποθεί και την στάση της πολιτείας. Δυστυχώς, ο Ντιλκ και η νομική του ομάδα υποτιμήθικαν (η νομική συμβουλή του και της ομάδας του περιγράφηκε ως "ίσως η χειρότερη επαγγελματική συμβουλή που δόθηκε ποτέ"). Κατόπιν περεταίρω ελέγχου της υπόθεσης, η κριτική επιτροπή διαπίστωσε ότι η Βιρτζίνια είχε παρουσιάσει την πραγματική εκδοχή των γεγονότων και ότι θα έπρεπε να εφαρμοστεί το κατάλληλο διάταγμα.
Σύντομα αρκετές γυναίκες έλεγαν ότι ο Τσαρλς τις παρενόχλησε και το όνομά του έγινε περίγελος σε τραγούδια της εποχής.
Οι κατηγορίες είχαν καταστροφικές επιπτώσεις στην πολιτική του καριέρα, οδηγώντας τελικά στην απώλεια της κοινοβουλευτικής του έδρας στις εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου το 1886.
Ο Ντιλκ πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του και ξόδεψε μεγάλο μέρος της περιουσίας του προσπαθώντας να απαλλαγεί από τις κατηγορίες, γεγονός που προσθέτει βάρος στην άποψη ότι η Βιρτζίνια έλεγε ψέματα για την ταυτότητα του εραστή της. Με τα χρόνια υπόθηκε ότι οι συνάδελφοί του στην πολιτική, όπως οι Πρίμροουζ, 5ος Κόμης του Ρόουζμπερι, αλλά και ο Σάμπερλεϊν, μπορεί να παρότρυναν την Βιρτζίνια να τον κατηγορίσει, βλέποντάς τον σαν εμπόδιο στις δικές τους φιλοδοξίες.
Μια έρευνα στις αρχές της δεκαετίας του 1890, αμφισβήτησε την αυθεντικότητα των αποδείξεων της Βιρτζίνια. Υπήρχαν εικασίες ότι ίσως προσπάθησε να αποσπάσει την προσοχή τους απο έναν παλαιότερο δεσμό της με κάποιον Καπετάνιο ονόματι Φόρστερ.
Πολιτική καριέρα μετά το 1886
Ο Ντιλκ έχασε την θέση του στο Κοινοβούλιο του Τσέλσι στις γενικές εκλογές του 1886.
Το 1889, προσεγγίστηκε από το Δάσος του Ντιν ένα Φιλελεύθερο Κόμμα για να είναι υποψήφιος κοινοβουλευτικός τους εκπρόσωπος, δεδομένου ότι τα ριζοσπαστικά του προσόντα ταίριαζαν με την εκλογική οργάνωση τους που αναζητούσε μεταρρυθμίσεις του εργατικού δικαίου.
Ελπίζωντας να αποκαταστήσει το όνομά του ως πολιτικός της πρώτης γραμμής, ο Ντιλκ συμβουλεύτηκε τον αρχηγό του Φιλελεύθερου Κόμματος, Γκλάντστοουν, που τον αποθάρρυνε και έτσι ο Ντιλκ αρνήθηκε την πρόταση Δάσους του Ντιν. Παρόλα αυτά τρία χρόνια αργότερα, ο Ντιλκ δέχθηκε την πρόσκληση, κατά την επιθυμία του Γκλάντστοουν και, στις γενικές εκλογές του 1892, εκλέχτηκε ως βουλευτής για το Δάσος του Ντιν όπου και έμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Ήλπιζε να διοριστεί Υπουργός Εθνικής Αμύνης για την φιλελεύθερη κυβέρνηση που σχηματίστηκε το 1905, αλλά αυτό δεν συναίβει. Ο Ντιλκ το απέδωσε στην παρατεταμένη δυσαρέσκεια του επερχόμενου πρωθυπουργου Χένρι Κάμπελ Μπάνερμαν εναντίων του.
Στην κουλτούρα
Μετά τον θάνατό του, έρανος ξεκίνησε ώστε να δημιουργηθεί ένα τοπικό κοινοτικό νοσοκομείο στην εκλογική περιφέρεια του Δάσους του Ντιν. Το Dilke Memorial Hospital, στη διοικητική περιφέρεια του Σίντερφορντ (Cinderford), άνοιξε τις πόρτες του για πρώτη φορά το 1923 και υπάρχει ακόμα ως μνημείο του δημοφιλή βουλευτή.
Στην ταινία του 1994 Sirens, εξηγόντας την κατάσταση της Αυστραλίας του 1930, η γειτονική παμπ λέγεται "Sir Charles Dilke".
Πηγές
δεξιά|μικρογραφία|Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 2ος Βαρονέτος, σπο τον [[Τζορτζ Φρέντερικ Βατς]] Κατηγορία:Σκάνδαλα thumb|upright|left|εναλλ.=Το επίτευγμα των Ντιλκ, Βαρονέτων της οδού Sloane.|Ο θυρεός των [[Βαρονέτοι Ντιλκ|Ντιλκ, Βαρονέτων της οδού Σλόαν.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί Κατηγορία:Βαρονέτοι της Μεγάλης Βρετανίας Κατηγορία:Βρετανοί φιλέλληνες
Επιχειρησιακή Ζώνη της Αδριατικής Παράκτιας Γραμμής
Η Eπιχειρησιακή Παράκτια Zώνη της Αδριατικής (Operationszone Adriatisches Küstenland, ή στην καθομιλουμένη: Operationszone Adria, Zona d'operazioni del Litorale adriatico, Operativna zona Jadransko primorje, Operacijska cona Jadransko primorje) ήταν μια γερμανική περιοχή των Ναζί στη βόρεια ακτή της Αδριατικής που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου το 1943. Δημιουργήθηκε από εδάφη που ήταν προηγουμένως υπό το φασιστικό ιταλικό έλεγχο μέχρι την κατάκτησή του από τη Γερμανία. Περιλάμβανε τμήματα των σημερινών ιταλικών, σλοβενικών και κροατικών εδαφών. Η περιοχή διοικούνταν ως έδαφος προσαρτημένο, αλλά δεν ενσωματώθηκε, στη Γερμανική Διοικητική Υποδιαίρεση της Καρινθίας. Πρωτεύουσα της ζώνης ήταν η πόλη της Τεργέστης.