cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φίτζι
Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι των Φίτζι έφθασαν πολύ πριν την έλευση των Ευρωπαίων εξερευνητών τον 17ο αιώνα. Σύμφωνα με κεραμικά έργα που βρέθηκαν στις πόλεις της νησιωτικής χώρας, τα Φίτζι κατοικήθηκαν πριν ή και γύρω στο 1000 π.Χ., παρά το γεγονός ότι παραμένει αβέβαιος ο χρόνος που συντελέστηκε ο εποικισμός των νησιών. Ο Ολλανδός θαλασσοπόρος Άμπελ Τάσμαν επισκέφθηκε τα Φίτζι το 1643 ενώ αναζητούσε τη Μεγάλη Νοτιότερη Ήπειρο. Ωστόσο, μόλις τον 19ο αιώνα αποικίστηκαν τα Φίτζι από τους Ευρωπαίους μόνιμα. Τα νησιά περιήλθαν υπό βρετανικό έλεγχο το 1874 και οι Βρετανοί έφεραν σε αυτά Ινδούς εργάτες, που δούλευαν με συμβόλαιο. Τα νησιά έγιναν ανεξάρτητα από το Ηνωμένο Βασίλειο στις 10 Οκτωβρίου του 1970. Η δημοκρατική διακυβέρνηση διακόπηκε από δύο στρατιωτικά πραξικοπήματα, το 1987, επειδή η κυβέρνηση θεωρήθηκε ότι κυριαρχούνταν από την ινδοφιτζιανή κοινότητα. Το δεύτερο πραξικόπημα του 1987 είχε αποτέλεσμα να αντικατασταθεί το μοναρχικό καθεστώς και ο Γενικός Κυβερνήτης από έναν Πρόεδρο με μη εκτελεστική εξουσία και η χώρα άλλαξε την επίσημη ονομασία της από Dominion of Fiji σε Republic of Fiji (Δημοκρατία των Φίτζι και Republic of the Fiji Islands το 1997). Εξαιτίας των πραξικοπημάτων χιλιάδες κάτοικοι ινδικής καταγωγής εγκατέλειψαν τη χώρα. Ως αποτέλεσμα της μείωσης του πληθυσμού, παρουσιάστηκαν οικονομικά προβλήματα. Ωστόσο, οι Μελανήσιοι εξασφάλισαν την πλειοψηφία.
Με το νέο Σύνταγμα του 1990, θεσμοθετήθηκε η κυριαρχία του πολιτικού συστήματος από τους ιθαγενείς Φιτζιανούς. Στο επιβληθέν Σύνταγμα αντιτάχθηκε η Ομάδα Εναντίον του Φυλετικού Διαχωρισμού (Group Against Racial Discrimination ή GARD) και κινήθηκε στην επαναφορά του Συντάγματος του 1970. Πρωθυπουργός το 1992 έγινε ο ηγέτης των πραξικοπημάτων του 1987, Σιτιβένι Ραμπούκα, έπειτα από τη διεξαγωγή εκλογών με το νέο Σύνταγμα. Το 1995 ιδρύθηκε η Επιτροπή για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, η οποία είχε αποτέλεσμα την ψήφιση νέου Συντάγματος το 1997, το οποίο υποστηρίχθηκε από τις περισσότερες εθνότητες των αυτοχθόνων Φιτζιανών και των Φιτζιανών ινδικής καταγωγής. Τα Φίτζι έγιναν ξανά δεκτά στην Κοινοπολιτεία. Η νέα χιλιετία επέφερε νέο πραξικόπημα και μάλιστα πολιτικό, από τον Τζορτζ Σπέιτ, ο οποίος ανέτρεψε την κυβέρνηση του Ινδοφιτζιανού Μαχέντρα Τσόντρι, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός με το Σύνταγμα του 1997. Έπειτα από παραίτηση εξ αναγκασμού του Προέδρου Ρατού Καμισέσε Μάρα, κατέλαβε την εξουσία ο Αρχιπλοίαρχος Φρανκ Μπαϊνιμαράμα. Η χώρα στη συνέχεια επλήγη από δύο ανταρσίες στα στρατόπεδα της Βασίλισσας Ελισάβετ, στη Σούβα, αργότερα το 2000 με πρωταγωνιστές αντάρτες του στρατού. Το Ανώτατο Δικαστήριο διέταξε την επαναφορά του Συντάγματος και τον Σεπτέμβριο του 2001 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές, με σκοπό να αποκατασταθεί η δημοκρατία. Στις εκλογές αυτές αναδείχθηκε νικητής και έγινε προσωρινά πρωθυπουργός ο Λαϊσένια Καράσε και το κόμμα του, Soqosoqo Duavata ni Lewenivanua.
Το 2005, εν μέσω εκτεταμένης αμφισβήτησης, η κυβέρνηση του Καράσε πρότεινε τη σύσταση Επιτροπής Συμφιλίωσης και Ενότητας, με αποστολή να παροτρύνει την κυβέρνηση να καταβάλει αποζημίωση στα θύματα του πραξικοπήματος του 2000, όπως επίσης και να επιδοθεί αμνηστία στους πρωταίτιους του πραξικοπήματος. Ωστόσο ο στρατός και ιδίως ο αρχηγός του, Μπαϊνιμαράμα, αρνήθηκε να δώσει αμνηστία σε υποστηρικτές της τότε κυβέρνησης και σταδιακά οι σχέσεις του στρατού με την κυβέρνηση επιδεινώθηκαν.
Στα τέλη Νοεμβρίου του 2006 και στις αρχές Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς ο Μπαϊνιμαράμα διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο στην οργάνωση νέου πραξικοπήματος. Ο Αρχιπλοίαρχος παρέδωσε στον Καράσε έναν κατάλογο με αιτήματα έπειτα από την υποβολή νομοσχεδίου για ψήφιση από το Κοινοβούλιο, μέρος εκ του οποίου περιελάμβανε τη χορήγηση αμνηστίας στους συμμετέχοντες στο πραξικόπημα του 2000. Μάλιστα, έδωσε τελεσίγραφο στον Καράσε ως τις 4 Δεκεμβρίου να ικανοποιήσει τα εν λόγω αιτήματα ή να παραιτηθεί. Ο Καράσε αρνήθηκε επίμονα να υποχωρήσει ή να παραιτηθεί και στις 5 Δεκεμβρίου ο πρόεδρος Ρατού Ζοζέφα Ιλόιλο, φερόταν ότι υπέγραψε νόμιμο διάταγμα για τη διάλυση του Κοινοβουλίου κατόπιν συνάντησης με τον Μπαϊνιμαράμα. Την ίδια μέρα εκδηλώθηκε το προαναγγελθέν πραξικόπημα του Μπαϊνιμαράμα.
Έπειτα από το πραξικόπημα, η χώρα για μία ακόμη φορά αποβλήθηκε από την Κοινοπολιτεία και τον Ιανουάριο του 2007 οι στρατιωτικοί παρέδωσαν την εξουσία σε διακυβέρνηση πολιτών.
Για την έκτασή τους, τα Φίτζι διαθέτουν μεγάλο στρατό και μάλιστα έχουν συνεισφέρει σε πολλές ειρηνευτικές αποστολές του ΟΗΕ σε όλο τον κόσμο. Επίσης, στρατεύματα των Φίτζι υπηρετούν και στο Ιράκ.
Διακυβέρνηση
Το πολίτευμα των Φίτζι είναι Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, με Αρχηγό Κυβερνήσεως τον Πρωθυπουργό και Αρχηγό Κράτους τον Πρόεδρο. Ισχύει πολυκομματικό σύστημα. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση. Η νομοθετική εξουσία είναι αρμοδιότητα τόσο της κυβέρνησης όσο και του Κοινοβουλίου. Η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη από την εκτελεστική όπως και από τη νομοθετική εξουσία. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Από την περίοδο της ανεξαρτησίας έχουν εκδηλωθεί τέσσερα πραξικοπήματα στα Φίτζι, τα δύο το 1987, ένα το 2000 και ένα στα τέλη του 2006. Ο στρατός κυβερνά απευθείας ή ασκώντας μεγάλη επιρροή στις κυβερνήσεις από το 1987.
Πραξικόπημα του 2006
Το πραξικόπημα υπήρξε το αποκορύφωμα έπειτα από εβδομάδες φημών και έπειτα από τη διαμάχη ανάμεσα στον εκλεγμένο Πρωθυπουργό, Καράσε, και στον Αρχιπλοίαρχο Μπαϊνιμαράμα. Συγκεκριμένα, νωρίτερα ανέμενε νομοθεσία με σκοπό τη χορήγηση αμνηστίας σε όσους είχαν ανάμειξη στο πραξικόπημα του 2000. Παρά το γεγονός ότι υπήρχε μεσολάβηση για τη συμφιλίωση των κομμάτων από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο και την Έλεν Κλαρκ, δεν κατέστη δυνατόν να υποχωρήσει η οποιαδήποτε από τις εμπλεκόμενες πλευρές.
Ο Μπαϊνιμαράμα διόρισε υπηρεσιακό πρωθυπουργό τον Τζόνα Σενιλαγκακάλι και την επόμενη εβδομάδα δήλωσε ότι θα ζητούσε από το Μέγα Συμβούλιο των Φυλάρχων να επαναφερθούν οι εκτελεστικές εξουσίες στον πρόεδρο Ιλόιλο. On Στις 6 Δεκεμβρίου ο Μπαϊνιμαράμα κήρυξε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και προειδοποίησε ότι δεν θα ανεχόταν περισσότερη βία ή ταραχές.
Έπειτα από το πραξικόπημα, η Κοινοπολιτεία ανέστειλε την ένταξη του Φίτζι στον οργανισμό. Στις 4 Ιανουαρίου του 2007 ο στρατός ανακοίνωσε την αποκατάσταση του Ιλόιλο στην προεδρία, ο οποίος σε διάγγελμά του υποστήριξε τις ενέργειες των στρατιωτικών. Την επομένη ημέρα, ο Ιλόιλο διόρισε τον Μπαϊνιμαράμα στην πρωθυπουργία, καταδεικνύοντας ότι ο στρατός στην ουσία ήταν ακόμα στην εξουσία.
Λίγο μετά τις εξελίξεις αυτές, ήρθαν στην επιφάνεια καταγγελίες για θανάτους δύο ατόμων στη διάρκεια στρατιωτικής κράτησης, τον Δεκέμβριο του 2006. Οι θάνατοι αυτοί τέθηκαν υπό έρευνα για να βρεθούν οι ένοχοι, ωστόσο οι ύποπτοι δεν έχουν οδηγηθεί ακόμα στη Δικαιοσύνη.
Έπειτα από συνεχείς επικρίσεις από τις γειτονικές χώρες, ιδιαίτερα από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, ο ύπατος αρμοστής της Νέας Ζηλανδίας, Μάικλ Γκριν, απελάθηκε από τα Φίτζι στα μέσα Ιουνίου του 2007.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2007 ο Μπαϊνιμαράμα δήλωσε ότι ο στρατός είχε κηρύξει ξανά κατάσταση εκτάκτου ανάγκης έπειτα από την επιστροφή (από οκτάμηνη εξορία) του έκπτωτου πρωθυπουργού, Καράσε. Τον κατηγόρησαν για προσπάθειες με σκοπό την αποσταθεροποίηση. Οι εκλογές ορίστηκαν προσωρινά για τον Μάρτιο του 2009.
Η προσωρινή κυβέρνηση συνέστησε επιτροπή για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Μέχρι σήμερα όμως δεν έχει ασκήσει ποινικές διώξεις εναντίον οποιουδήποτε υπευθύνου για διαφθορά.
Τον Νοέμβριο του 2007 οδηγήθηκαν για ανάκριση μερικά άτομα, αναφορικά με σχέδιο με σκοπό τη δολοφονία του προσωρινού Πρωθυπουργού, ανωτάτων στρατιωτικών αξιωματούχων και μελών του προσωρινού Υπουργικού Συμβουλίου.
Το Σύνταγμα του 1997 καταργήθηκε από τον πρόεδρο Ιλόιλο το 2009. Στις 2 Μαΐου του 2009 ανεστάλη η ένταξη των Φίτζι στο Φόρουμ των Νησιών του Ειρηνικού, επ' αόριστον και την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου η χώρα αποπέμφθηκε οριστικά από την Κοινοπολιτεία των Εθνών. Ο γηραιός Ιλόιλο παραιτήθηκε τον Ιούλιο του 2009 και προσωρινός πρόεδρος ανέλαβε ο ταξίαρχος Επέλι Ναϊλατικάου.
Τον Σεπτέμβριο του 2013 τέθηκε σε ισχύ ένα νέο Σύνταγμα.
Το 2015 ορκίστηκε πρόεδρος ο Τζορτζ Κονρότε και το 2021 ο Ουίλιαμ Κατονίβερε.
Γεωγραφία και κλίμα
thumb|left|Χάρτης των Φίτζι Τα Φίτζι αποτελούνται από 322 νησιά (εκ των οποίων τα 106 κατοικούνται) και 522 μικρότερες νησίδες. Τα δύο κύρια νησιά είναι το Βίτι Λέβου και το Βανούα Λέβου. Τα νησιά είναι ορεινά, με κορυφές που φτάνουν τα 1.300 μέτρα και καλύπτονται από τροπικά δάση. Η πρωτεύουσα Σούβα βρίσκεται στο νησί Βίτι Λέβου. Επίσης, στο νησί αυτό ζουν και τα τρία τέταρτα του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Νάντι (έδρα διεθνούς αεροδρομίου) και η Λαουτόκα όπου βρίσκονται λιμάνι και μύλος για την άλεση ζάχαρης. Σημαντικότερες πόλεις στο Βανούα Λέβου είναι η Λαμπάσα και η Σαβουσάβου. Άλλα νησιά και νησιωτικά συμπλέγματα είναι το Ταβεούνι και το Καντάβου (τρίτο και τέταρτο σε μέγεθος νησιά αντίστοιχα), το Σύμπλεγμα Μαμανούκα και το Σύμπλεγμα Γιασάουα, τα οποία είναι δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί. Επίσης, σημαντικά είναι και τα συμπλέγματα Λομαϊβίτι, έξω από τη Σούβα και τα απομακρυσμένα Λάου και η Ροτούμα, η οποία έχει διοικητικό καθεστώς. Η πλησιέστερη χώρα με την οποία γειτνιάζει είναι η Τόνγκα.
Τα ακραία καιρικά φαινόμενα είναι συχνά στα νησιά. Στις αρχές του 2009 τα Φίτζι επλήγησαν από τροπική καταιγίδα, που προκάλεσε σφοδρές πλημμύρες, με αποτέλεσμα τον θάνατο τουλάχιστον 11 ανθρώπων και την απόφαση των αρχών να κηρύξουν τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Ο 180ος μεσημβρινός περνάει από το νησί Ταβεούνι των Φίτζι με αποτέλεσμα το σημείο αυτό να είναι ταυτόχρονα ένα από τα πιο δυτικά και πιο ανατολικά χερσαία σημεία στη Γη. Τα άλλα χερσαία σημεία με το ίδιο χαρακτηριστικό είναι δύο στη Ρωσία και ένα φυσικά στην Ανταρκτική όπου όλοι οι μεσημβρινοί της Γης συγκλίνουν.
Η Διεθνής Γραμμή Ημερομηνίας αποκλίνει από αυτό το σημείο για να δώσει την ίδια ώρα σε όλα τα νησιά (UTC+12), καθώς σε άλλη περίπτωση θα υπήρχε μια μέρα διαφορά!
Οικονομία
Προικισμένα με δάση, ορυκτά και αλιευτικό πλούτο, τα νησιά Φίτζι απολαμβάνουν μία από τις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες στον Ειρηνικό Ωκεανό. Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 η οικονομία των νησιών παρουσίασε αλματώδη ανάπτυξη, για να παρουσιάσει κάμψη τη δεκαετία του 1980.
Η αστικοποίηση και η επέκταση του δημόσιου τομέα στις υπηρεσίες συνέβαλαν στην πρόσφατη ανάπτυξη του κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Οι εξαγωγές ζάχαρης και η ραγδαία αναπτυσσόμενη τουριστική βιομηχανία (με 430.800 τουρίστες το 2003 αποτελούν τις κυριότερες πηγές διεθνούς συναλλάγματος.
Εκτός από τον τουρισμό, το ένα τρίτο της βιομηχανικής ανάπτυξης οφείλεται στην επεξεργασία ζάχαρης. Οι χαμηλές επενδύσεις αλλά και η πολιτική αστάθεια είχαν αρνητικά αποτελέσματα για την οικονομία, η οποία συρρικνώθηκε κατά 2,8% το 2000 και αναπτύχθηκε ως 1% το 2001. Ο τουριστικός τομέας επανέκαμψε μετά το 2002.
Το μεγαλύτερο κτήριο σε ύψος είναι το 14ώροφο Κτίριο της Τράπεζας των Φίτζι (Reserve Bank of Fiji), το οποίο εγκαινιάστηκε το 1984.
Εθνοτικές ομάδες
250px|right|thumb|Τοπίο στα Φίτζι. Ο πληθυσμός συναποτελείται κυρίως από αυτόχθονες Φιτζιανούς, οι οποίοι είναι Μελανήσιοι, ενώ αρκετοί έχουν πολυνησιακή καταγωγή (54,3%), και Ινδοφιτζιανούς (37,5%), απογόνους των Ινδών εργατών, οι οποίοι εργάζονταν με συμβόλαια το 19ο αιώνα, όταν οι Βρετανοί αφίχθησαν στα νησιά. Εξαιτίας της μετανάστευσης για διάφορους λόγους τις δύο τελευταίες δεκαετίες, το ποσοστό των ινδικής καταγωγής κατοίκων των Φίτζι έχει μειωθεί σημαντικά. Υπάρχουν επίσης και κάποιοι απόγονοι των ανειδίκευτων εργατών από τα Νησιά Σολομώντα.
Περί το 1,2% είναι αυτόχθονες κάτοικοι από το νησί Ροτούμα και έχουν περισσότερα κοινά με κατοίκους χωρών, όπως η Τόνγκα και η Σαμόα από ότι με τα υπόλοιπα Φίτζι. Υπάρχουν επίσης μικρές και σημαντικές για την οικονομία ομάδες από Ευρωπαίους, Κινέζους και άλλες μειονότητες.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 68,0 χρόνια (65,9 χρόνια οι άνδρες και 70,3 οι γυναίκες).
Γλώσσα
Με βάση το Σύνταγμα του 1997 στη χώρα ομιλούν αγγλικά, φιτζιανά και ινδουιστάνι (Hindustani). Αυτές οι γλώσσες είναι οι επίσημες.
Θρησκεία
Η θρησκεία διαφοροποιεί τους αυτόχθονες από τους Φιτζιανούς ινδικής καταγωγής με τους πρώτους να είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία Χριστιανοί (97,2% με βάση την πληθυσμιακή απογραφή του 1996) και τους τελευταίους να είναι κυρίως Ινδουιστές (70,7%) και Μουσουλμάνοι (17,9%).
Η μεγαλύτερη χριστιανική υποομάδα είναι της Εκκλησίας των Μεθοδιστών των Φίτζι και της Ροτούμα (36,2% του συνολικού πληθυσμού), οι Καθολικοί είναι 8,9%, οι Συναθροίσεις του Θεού 4% και οι Αντβενιστές 2,9%. Τα Φίτζι αποτελούν επίσης την έδρα της Αγγλικανικής Αρχιεπισκοπής της Πολυνησίας. Οι υποομάδες αυτές αφορούν και τους Φιτζιανούς ινδικής καταγωγής. Το 6,1% των Φιτζιανών ινδικής καταγωγής είναι Χριστιανοί. Επίσης, υπάρχουν 3.222 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 17.730 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.
Υπάρχουν επίσης σέκτες στους κόλπους των Ινδουιστών και των Μουσουλμάνων. Το 0,9% είναι Σιχ και σε 80 και πλέον τοπικές κοινότητες κατοικούν Μπαχάι. Ο πρώτος Μπαχάι στα νησιά ήταν ένας Νεοζηλανδός, ο οποίος έφτασε εκεί το 1924. Στο νησί ζουν και πολλοί Εβραίοι.
Αθλητισμός
Το εθνικό άθλημα στα νησιά θεωρείται το ράγκμπι. Η εθνική ομάδα της χώρας έχει συμμετάσχει μάλιστα σε Παγκόσμια Κύπελλα, με πρώτο εκείνο του 1987.
Πολιτισμός
Ο πολιτισμός των Φίτζι περιλαμβάνει ένα πλούσιο μωσαϊκό από στοιχεία αυτοχθόνων, Ινδών, Κινέζων και Ευρωπαίων. Η παράδοση απαρτίζεται από στοιχεία, όπως η ευγένεια, οι παραδόσεις, η γλώσσα, το φαγητό, το ντύσιμο, η αρχιτεκτονική, οι τέχνες, η μουσική, ο χορός και τα αθλήματα. Η πλειονότητα του πληθυσμού παρουσιάζει πολιτισμικά στοιχεία από τους αυτόχθονες. Ωστόσο, δε λείπουν και στοιχεία από άλλες κουλτούρες (Ινδία, Ευρώπη, Τόνγκα κλπ.)
Ρόναλντ Γκόμεζ
Ο Ρόναλντ Γκόμεζ Γκόμεζ (Ronald Gómez Gómez, γεννημένος στις 24 Ιανουαρίου 1975, Πουνταρένας) είναι Κοσταρικανός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.
Ήταν ένας σημαντικός παίκτης της Εθνικής Κόστα Ρίκα κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1990 και του 2000 και λογίζεται ως ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της, γνωστός για τα σουτ οβίδες και την άριστη ντρίμπλα.
Ο Γκόμεζ είναι, μαζί με τον Πάολο Γουάντσοπ, ο πρώτος σκόρερ για την Κόστα Ρίκα στο Παγκόσμιο Κύπελλο, με τρία γκολ.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στο Πουνταρένας ως το 12ο παιδί της Φρανσίσκα Γκόμεζ, μεγάλωσε στο χωριό Πίλας ντε Κανχέλ στην επαρχία Γκουανακάστε. Του είχαν δώσει το ψευδώνυμο La Bala.
Χρόνια στο εξωτερικό
Ο Γκόμεζ αγωνίστηκε σε 6 διαφορετικές χώρες: στην Ισπανία με τη Σπόρτινγκ Χιχόν και την Έρκουλες του Αλικάντε, στη Γουατεμάλα με τη Μουνισιπάλ, στην Ελλάδα με τον ΟΦΗ, στο Κουβέιτ με την Καντσία, στο Μεξικό με την Ιραπουάτο και στην Κύπρο με το ΑΠΟΕΛ, όπου κέρδισε το Πρωτάθλημα Κύπρου.
Σαπρίσα
Με τη Σαπρίσα, έχει κερδίσει 4 πρωταθλήματα και 1 ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ και ήταν μέρος της ομάδας που έπαιξε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων του 2005, όπου η Σαπρίσα τερμάτισε τρίτη, πίσω από τη Σάο Πάολο και τη Λίβερπουλ. Σκόραρε το νικηφόρο γκολ στα τελευταία λεπτά του αγώνα, στον οποίο η ομάδα του κέρδισε για να επιτύχει να τερματίσει την τρίτη θέση του τουρνουά εναντίον της Αλ Ιτιχάντ. Το συγκεκριμένο γκολ, θεωρήθηκε μεταξύ των καλύτερων του τουρνουά.
Επιστροφή από τη συνταξιοδότηση
Τον Ιούνιο του 2009, ο Γκόμεζ επέστρεψε από την ποδοσφαιρική συνταξιοδότηση για μια τελευταία σεζόν στη Σάντος ντε Γκουάπιλες, αφού προηγουμένως είχε υποβιβαστεί στην δεύτερη κατηγορία ως προπονητής της Καρμελίτα. Μετά από αυτή τη σεζόν, έγινε ο προπονητής της ομάδας.
Εθνική ομάδα
Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Κόστα Ρίκα σε έναν αγώνα του Κόπα Σεντροαμερικάνα, τον Φεβρουάριο του 1993, εναντίον της Νικαράγουας. Με την Κόστα Ρίκα, είχε συνολικά 93 συμμετοχές και 26 γκολ. Εκπροσώπησε τη χώρα του σε 27 αγώνες της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου και αγωνίστηκε στα Παγκόσμια Κύπελλα του 2002 και 2006. Έπαιξε επίσης στο Κόπα Σεντροαμερικάνα του 1993 και του 2001, στα ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ του 1993, του 2000 και του 2002 και στα Κόπα Αμέρικα του 1997, του 2001 και του 2004.
Η τελευταία του διεθνής συμμετοχή, ήταν το Μάρτιο του 2008 σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον του Περού.
Προπονητική σταδιοδρομία
Έκανε το ντεμπούτο του ως προπονητής της Καρμελίτα τον Ιανουάριο του 2009. Τον Οκτώβριο του 2010, απολύθηκε από τη Σάντος ντε Γκουάπιλες και αργότερα προπόνησε τις ομάδες της δεύτερης κατηγορίας, Ντεπορτίβο Καρταγένα και Γιουβεντούδ Εσαζουκένια. Το Σεπτέμβριο του 2013, ανέλαβε την Αλκόνες ΦΚ από τη Γουατεμάλα και τον Μάιο του 2014 επέστρεψε στην Κόστα Ρίκα για να αναλάβει την Λιμόν.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Τζίνα Σότο και έχουν δύο γιους, τον Εστεμπάν και το Ντάνιελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοσταρικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 1993 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1997 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΛΔ Αλαχουελένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Χιχόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρκουλες Αλικάντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καντσία ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Σαπρίσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Κάστρο του Ναζάκ
Το Κάστρο του Ναζάκ (Γαλλικά: Château de Najac) βρίσκεται στο Ναζάκ, στο νομό Αβερόν, στην Οξιτανία, στη νότια Γαλλία.
Το κάστρο κατασκευάστηκε το 1253 από τους χωρικούς με εντολή του Αλφόνσου του Πουατιέ, αδελφού του Αγίου Λουδοβίκου, στη θέση ενός παλαιότερου κάστρου που χτίστηκε το 1100 από τον Βερτράνδο της Τουλούζης, γιο του Ραϋμόνδου Δ΄ της Τουλούζης.
Αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο του Ναζάκ Το κάστρο είναι χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου που σχηματίζεται σε μία καμπή του ποταμού Αβερόν.
Το εσωτερικό περίβλημα του κάστρου σχηματίζει ορθογώνιο σχήμα, με τη μεγαλύτερη πλευρά περίπου 40 μέτρα μήκος. Πύργοι υψώνονται στα νότια και βόρεια τείχη και σε κάθε γωνία του κάστρου, συμπεριλαμβανομένου ενός παλαιότερου τετράγωνου πύργου και ενός μεγάλου στρογγυλού κεντρικού πύργου, από όπου μπορούσε να συντονιστεί η άμυνα του κάστρου. Η πύλη προστατεύεται από πολεμίστρες και παρατηρητήριο.
Η κατοχή αυτού του κάστρου, χτισμένο 200 μέτρα πάνω από τον ποταμό Αβερόν, εξασφάλιζε τον έλεγχο του ποταμού και της περιοχής.
Ιστορία
μικρογραφία|263x263εσ|Εσωτερικός χώρος του κάστρου Το Ναζάκ συμμετείχε σε μεγάλα γεγονότα της γαλλικής ιστορίας: η πρώτη αγγλική κατοχή, η Σταυροφορία των Αλβιγηνών, ο Εκατονταετής Πόλεμος, η φυλάκιση στο κάστρο το 1307 μετά τη σύλληψή τους των Ναϊτών Ιπποτών, οι εξεγέρσεις των αγροτών και η Γαλλική Επανάσταση.
Αφού χρησιμοποιήθηκε ως λατομείο πέτρας κατά τον 19ο αιώνα, το κάστρο σώθηκε από την οικογένεια Σιμπιέλ, η οποία το κατέχει και το άνοιξε στους επισκέπτες.
Το κάστρο βρίσκεται στο Ναζάκ, ένα μεσαιωνικό χωριό της παλιάς περιοχής Ρουέργκ που συγκαταλέγεται στα 140 «Πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας», και είναι ένα από το σύνολο 23 κάστρων στο νομό Αβερόν που περιλαμβάνονται στο τουριστικό δρομολόγιο ως Δρόμος των Κυρίων της Ρουέργκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Περιοχή της Οξιτανίας Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία)
Πιάτσα Μπαρμπερίνι
thumb|280px|Η Πιάτσα Μπαρμπερίνι στην πόλη της [[Ρώμη|Ρώμης, με την Κρήνη του Τρίτωνα να ορθώνεται στο κέντρο της.]] Η Πιάτσα Μπαρμπερίνι είναι μια από τις διασημότερες πλατείες της πόλης της Ρώμης. Βρίσκεται στα σύνορα του Κυρηναλίου Λόφου με τους κήπους Όρτι Σαλουστιάνι και αποτελεί το σημείο εκκίνησης της φημισμένης Βία Βένετο. Εξυπηρετείται από τον ομώνυμο σταθμό του μετρό, ενώ απέχει γύρω στα 10 με 15 λεπτά με τα πόδια από το σιδηροδρομικό σταθμό Τέρμινι.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την αρχαιότητα η ευρύτερη περιοχή αποτελούσε πολυτελές προάστιο, όπου διατηρούσαν τις βίλες τους εύποροι πολίτες. Ωστόσο, μετά τη λεηλασία της Ρώμης κατά τον 5ο αιώνα η περιοχή ερημώθηκε. Ανέκτησε τη χαμένη της αίγλη το 17ο αιώνα, όταν χτίστηκαν στην περιοχή διάφορα κτίσματα τα οποία σχετίζονταν ως επί το πλείστον με την ισχυρή οικογένεια των Μπαρμπερίνι και το Τάγμα των Καπουτσίνων Μοναχών. Όσο για την ίδια τη Βία Βένετο, αυτός ο δρόμος με τα κομψά ξενοδοχεία και τα καφέ κατασκευάστηκε προς τα τέλη του 19ου αιώνα. Γνώρισε μεγάλη λάμψη κατά τις δεκαετίες του ’50 και ’60, όταν σύχναζαν στην περιοχή τα λαμπρότερα αστέρια του ιταλικού κινηματογράφου, με τους παπαράτσι να παρακολουθούν κάθε τους βήμα. Στις μέρες μας η περιοχή παραμένει πολύβουη και κέντρο τουρισμού.
Κρήνες
Το χαρακτηριστικότερο μνημείο της πλατείας είναι η Κρήνη του Τρίτωνα, ένα σιντριβάνι που κατασκεύασε στο κέντρο της ο μαέστρος του Μπαρόκ, Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι. Η κρήνη κατασκευάστηκε το 1642, μετά από παραγγελία του προστάτη του Μπερνίνι, Πάπα Ουρβανού Η', κατά κόσμον Μαφφέο Μπαρμπερίνι. Τα ίδια πρόσωπα συνδέονται και με την κατασκευή μιας ακόμη κατασκευής που σήμερα βρίσκεται στη συμβολή της πλατείας με τη Βία Βένετο. Πρόκειται για την Κρήνη των Μελισσών, την οποία κατασκεύασε ο Μπερνίνι το 1644, και η οποία έγινε στόχος καυστικών σχολίων εξαιτίας της πικρίας του απλού λαού για τη ματαιοδοξία των Μπαρμπερίνι. Οι μέλισσες απεικονίζονταν στο οικόσημο της οικογένειας, και για το λόγο αυτό πολλά από τα μνημεία στην ευρύτερη περιοχή της πλατείας διαθέτουν ανάγλυφα με τη μορφή τους, συμπεριλαμβανομένων και των δύο κρηνών.
Κτίρια
Όταν ο Ουρβανός ανέβηκε στον παπικό θρόνο, διέταξε την ανοικοδόμηση ενός πολυτελούς ανακτόρου για την οικογένειά του. Το Παλάτσο Μπαρμπερίνι, το οποίο δεσπόζει στην πλατεία – η είσοδός του είναι στην Βια ντελε Κουάτρο Φοντάνε – επιμελήθηκαν οι λαμπροί αρχιτέκτονες Κάρλο Μαντέρνο, Φραντσέσκο Μπορομίνι και Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι. Σήμερα εκεί φιλοξενείται μέρος της συλλογής της Εθνικής Πινακοθήκης Αρχαίας Τέχνης. Συγκεκριμένα μπορεί κανείς να θαυμάσει έργα των Ελ Γκρέκο, Ραφαήλ, Χολμπάιν, Καραβάτζιο, Λίπι και Γκουΐντο Ρένι.
Στις παρυφές της Βία Βένετο βρίσκεται επίσης ένα ιστορικό κτίριο, μια εκκλησία που συνδέεται με το Τάγμα των Καπουτσίνων Μοναχών, η Σάντα Μαρία ντελα Κοντσετσιόνε. Στον ναό αυτό τονίζεται ιδιαίτερα η ζοφερότητα του θανάτου, με τους Καπουτσίνους να έχουν διακοσμήσει τους τοίχους της κρύπτης της με σκελετούς περίπου 4.000 αδελφών τους, δημιουργώντας ένα μακάβριο μεμέντο μόρι.
Τέλος, το όνομα του Μπερνίνι, συνδέεται με έναν ακόμη τρόπο με την πλατεία. Εκεί βρίσκεται ένα ονομαστό ξενοδοχείο πέντε αστέρων, γνωστό ως Hotel Bernini Bristol. Ιδρύθηκε το 1874 και διαθέτει δωμάτια με επίπλωση από αντίκες ταπισερί του 18ου αιώνα. Εκεί για δεκαετίες φιλοξενούνται πολιτικοί, διπλωμάτες και διασημότητες. Αποτελεί δε το σκηνικό του τελευταίου κεφαλαίου του μυθιστορήματος «Illuminati» του Αμερικανού συγγραφέα Νταν Μπράουν.
Πηγές
Μπαρμπερινι
Βασίλης Πολύμερος
Ο Βασίλης Πολύμερος είναι παλιός Έλληνας πρωταθλητής της κωπηλασίας, δύο φορές Ολυμπιονίκης το 2004 και το 2008 στο αγώνισμα του διπλού σκιφ ελαφρών βαρών. Ανήκε τότε στον Ολυμπιακό Σ.Φ.Π., ενώ πρώτος του όμιλος ήταν ο ΟΕΑ-ΝΑΒ Βόλου. Θεωρείται από τους πιο σημαντικούς Έλληνες κωπηλάτες όλων των εποχών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 1976 στο Βόλο. Έχει ύψος 1.79μ. και ακολούθησε ναυτιλιακές σπουδές στον Πειραιά. Το επάγγελμά του είναι λιμενικός
Πρώτες διακρίσεις
Το 1996 έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Ατλάντα, όπου κατέλαβε τη 10η θέση. Η πρώτη του διεθνής διάκριση ήταν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων στα Ιωάννινα το 1998, όπου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σίδνεϊ (το 2000) κατέλαβε την 8η θέση στο διπλό σκιφ, μαζί με τον Παναγιώτη Μηλιώτη. Το 2001 κέρδισε αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, στο τετραπλό σκιφ ελαφρών βαρών μαζί με τους Κουρκουρίκη, Σκιαθίτη, και Μηλιώτη.
Ολυμπιονίκης το 2004
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 ο Βασίλης Πολύμερος και ο Νίκος Σκιαθίτης κέρδισαν το χάλκινο μετάλλιο στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών. Στην πρώτη θέση τερμάτισαν οι Πολωνοί Τόμας Κιτσάρσκι και Ρόμπερτ Σιζ με χρόνο 6:20.93. Δεύτεροι ήταν οι Γάλλοι Ντιφούρ και Τουρόν με 6:21.46, ενώ οι Πολύμερος και Σκιαθίτης κατέλαβαν την τρίτη θέση με 6:23.23.
Διεθνείς διακρίσεις 2005-2008
Στις 2 Ιουλίου του 2005 το δίδυμο Πολύμερου και Σκιαθίτη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες στην Αλμερία της Ισπανίας. Οι Έλληνες αθλητές τερμάτισαν στην πρώτη θέση του τελικού στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 10 Ιουλίου του 2005, στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Λουκέρνης ο Πολύμερος πήρε το πρώτο ασημένιο μετάλλιο για την ελληνική κωπηλασία στο θεσμό των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Συγκεκριμένα, πέτυχε επίδοση 7.04.05 στο μεγάλο τελικό του σκιφ ελαφρών βαρών, με τον Ιάπωνα Τακέντα να πρωτεύει στον τελικό του αγωνίσματος (7.03.80). Στις 3 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου ο αθλητής από το Βόλο κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στο σκιφ ελαφρών βαρών με χρόνο 7:17.79, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ανδρών και γυναικών στο Γκιφού της Ιαπωνίας.
Ο Πολύμερος έγινε ο πρώτος Έλληνας κωπηλάτης που κατέκτησε χρυσό μετάλλιο σε παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Οι καλές εμφανίσεις συνεχίστηκαν και το 2006, με πρώτη το Μάιο, όταν κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στον πρώτο αγώνα της σειράς του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Μόναχο, τερματίζοντας πρώτος στον τελικό του σκιφ ελαφρών βαρών. Ο τελικός του χρόνος ήταν 7.04.02. Στις 9 Ιουλίου του 2006 με πλήρωμα το Δημήτρη Μούγιο κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών, στον τρίτο αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, που διεξήχθη στη Λουκέρνη και θεωρείται ως η σημαντικότερη ρεγκάτα της διοργάνωσης. Οι Πολύμερος και Μούγιος κατέλαβαν την 9η θέση στη γενική κατάταξη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κωπηλασίας του Ίτον, στις 27 Αυγούστου του 2006, με χρόνο 6:17.06 Το 2007 το δίδυμο κατέκτησε ασημένιο μετάλλιο στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, στις 2 Σεπτεμβρίου. Το ελληνικό πλήρωμα πέτυχε χρόνο 6:25:89 στον τελικό του αγωνίσματος έναντι 6:24:21 για τη Δανία, που κατέκτησε και το χρυσό μετάλλιο.
Το δίδυμο Πολύμερου- Μούγιου κατέκτησαν και ένα χρυσό μετάλλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Σχινιά, το Σεπτέμβριο του 2008.
Ολυμπιονίκης το 2008
Ο Πολύμερος με τον Μούγιο κατέκτησαν αργυρό μετάλλιο για τα ελληνικά χρώματα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο. Οι αθλητές προκρίθηκαν στον τελικό του διπλού σκιφ ελαφρών βαρών, ο οποίος διεξήχθη στις 17 Αυγούστου του 2008 και κατέλαβαν τη 2η θέση, με χρόνο 6:11.72. Στην τρίτη θέση ήταν οι Μαντς Ρέινχολντ Ρασμούσεν και Ράσμους Νικολάι Κουίστ Χάνσεν από τη Δανία με 6:12.45 και το χρυσό μετάλλιο κατέκτησαν οι Βρετανοί Ζακ Πέρτσες και Μαρκ Χάντερ, με χρόνο 6:10.99. Η ομάδα των δύο αθλητών (Πολύμερος- Μούγιος) ψηφίστηκε ως κορυφαία ομάδα από τον ΠΣΑΤ το Δεκέμβριο του 2008.
Μετέπειτα επιτυχίες
Τον Ιούνιο του 2009 στους Μεσογειακούς Αγώνες στην Πεσκάρα της Ιταλίας, κατέκτησε χρυσό μετάλλιο. Τον Αύγουστο του 2009 κατέκτησε ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας στο Πόζναν της Πολωνίας στο μονό σκιφ ελαφρών βαρών. Τον επόμενο μήνα, στις 20 Σεπτεμβρίου, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στη Λευκορωσία κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών ανδρών, με τον Δημήτρη Μούγιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κωπηλασίας Κατηγορία:Κωπηλάτες ΟΣΦΠ Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1985
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1985 διεξήχθη στις 10 Φεβρουαρίου στο Δάσος του Μοσχοποδίου, στη Θήβα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Παπασπύρου του Γ.Α.Σ. Ιλισσού (απόσταση 4.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1985 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Θήβα
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008
Έλαβαν μέρος 16 εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου. Αυστρία και Ελβετία προκρίθηκαν στη διοργάνωση αυτόματα ως διοργανώτριες χώρες. Οι υπόλοιπες 14 πέρασαν από μια προκριματική φάση στην οποία μετείχαν 50 ομάδες. Η Αυστρία και η Πολωνία συμμετείχαν για πρώτη φορά στη διοργάνωση. Η νικήτρια Ισπανία εκπροσώπησε στη συνέχεια την Ευρώπη στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2009 που διοργανώθηκε στη Νότιο Αφρική.
Στάδια
Η διοργάνωση έλαβε χώρα σε οκτώ γήπεδα των δύο διοργανωτριών χωρών, από τέσσερα στην Αυστρία και την Ελβετία. Κάθε γήπεδο είχε χωρητικότητα τουλάχιστον 30.000 για την διοργάνωση. Μεγαλύτερο σε χωρητικότητα γήπεδο ήταν το Ερνστ-Χάπελ-Στάντιον στην Βιέννη με 53.295 θέσεις. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο επελέγη να φιλοξενήσει τον τελικό. Η Ελβετία έδωσε το σύνολο των αναμετρήσεών της για την φάση των ομίλων στο Σανκτ Γιάκομπ-Παρκ της Βασιλείας, το οποίο φιλοξένησε επίσης την εναρκτήρια αναμέτρηση της διοργάνωσης, ως αντιστάθμισμα στη διεξαγωγή του τελικού στη Βιέννη. Η Αυστρία έδωσε το σύνολο των αναμετρήσεών της για την φάση των ομίλων στο Ερνστ-Χάπελ-Στάντιον.
Το 2004 η υπόθεση του γηπέδου της Ζυρίχης κατέστη πρόβλημα για τους διοργανωτές. Αρχικά προβλεπόταν να ανακαινιστεί το στάδιο Χάρνττουρμ για να χρησιμοποιηθεί ως το ποδοσφαιρικό γήπεδο της πόλης, ωστόσο νομικά κολλήματα καθυστέρησαν σε τέτοιο βαθμό το σχέδιο, που κατέστη αδύνατο χρονικά το γήπεδο να είναι έτοιμο προς χρήση το 2008. Αυτό δημιούργησε ζήτημα, καθώς η συμφωνία μεταξύ της UEFA και των διοργανωτών ανέφερε ρητά ότι οι αναμετρήσεις θα έπρεπε να λάβουν χώρα σε τέσσερα γήπεδα σε κάθε χώρα. Το ζήτημα επιλύθηκε όταν οι διοργανωτές πρότειναν εναλλακτικά την ανακαίνιση του Λέτσιγκρουντ. Η ΟΥΕΦΑ ενέκρινε το ανανεωμένο σχέδιο τον Ιανουάριο του 2005. Το ανακαινισμένο στάδιο Λέτσιγκρουντ φιλοξένησε την πρώτη του ποδοσφαιρική αναμέτρηση στις 23 Σεπτεμβρίου 2007.
Λογότυπο και μασκότ
Το λογότυπο της διοργάνωσης δημιουργήθηκε από την αγγλική εταιρία English & Pockett και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2005. Είναι εμπνευσμένο από το φυσικό τοπίο της Αυστρίας και της Ελβετίας, με βασικό στοιχείο τους ορεινούς όγκους που απεικονίζονται με μια κόκκινη τεθλασμένη γραμμή να αγκαλιάζει μια μπάλα. Το σχέδιο και τα έντονα πράσινα χρώματα της μπάλας συμβολίζουν τις κοιλάδες και τα δάση των δύο χωρών.
Μασκότ είναι οι δίδυμοι Τριξ και Φλιξ, δύο αγόρια ντυμένα στα κόκκινα και άσπρα, τα χρώματα των σημαιών της Αυστρίας και της Ελβετίας. Τα ονόματά τους επιλέχθηκαν από το κοινό με ψηφοφορία. Τα άλλα υποψήφια ονόματα ήταν Φλιτς και Μπλιτς και Ζάγκι και Ζίγκι.
Προκριματικά
Η προκριματική φάση του Euro 2008 ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2006 και τελείωσε στις 24 Νοεμβρίου 2007 με τον αγώνα Σερβία-Καζακστάν. Οι χώρες που έλαβαν μέρος ήταν 50 και αγωνίστηκαν για 14 από τις 16 θέσεις στα τελικά (η Αυστρία και η Ελβετία προκρίθηκαν αυτόματα ως διοργανώτριες).
Σύνοψη
Οι ομάδες που προκρίθηκαν είναι σε πράσινο φόντο ενώ οι ομάδες που αποκλείστηκαν σε κόκκινο. Οι ομάδες κατατάσσονται με τη σειρά κλήρωσης, όχι με τη θέση τους στον όμιλο.
Ομάδες
Διοργανώτριες χώρες: Προκριθείσες χώρες (με σειρά πρόκρισης):
Η Αυστρία και η Πολωνία μετείχαν για πρώτη φορά σε τελικά ευρωπαϊκού πρωταθλήματος.
Κλήρωση
Η κλήρωση για την τελική φάση έγινε στις 2 Δεκεμβρίου 2007 στη Λουκέρνη και κατένειμε τις 16 ομάδες σε 4 ομίλους των 4 ομάδων. Οι ομάδες κατατάχθηκαν από την UEFA σε 4 γκρουπ δυναμικότητας ανάλογα με τα πρόσφατα αποτελέσματά τους. Στο πρώτο γκρουπ εντάχθηκαν αυτομάτως η Αυστρία και η Ελβετία ως διοργανώτριες χώρες και η Ελλάδα ως πρωταθλήτρια του 2004. Τα γκρουπ δυναμικότητας διαμορφώθηκαν ως εξής:
Γκρουπ 1: Αυστρία, Ελβετία, Ελλάδα, Ολλανδία
Γκρουπ 2: Κροατία, Ιταλία, Τσεχία, Σουηδία
Γκρουπ 3: Ρουμανία, Γερμανία, Πορτογαλία, Ισπανία
Η Ελβετία τοποθετήθηκε εκ των προτέρων στον πρώτο όμιλο και η Αυστρία στον δεύτερο. Οι υπόλοιπες ομάδες μοιράστηκαν στους ομίλους με κλήρωση με μόνο περιορισμό ότι κάθε όμιλος θα είχε μια ομάδα από κάθε γκρουπ δυναμικότητας. Έτσι προέκυψαν οι παρακάτω όμιλοι:
Οι δύο πρώτοι κάθε ομίλου προκρίνονταν στη φάση των προημιτελικών.
Όμιλοι
Στους πίνακες χρησιμοποιούνται οι εξής συντομογραφίες: Β: Βαθμοί, Α: Αγώνες, Ν: Νίκες, Ι: Ισοπαλίες, Ή: Ήττες, ΓΥ: Γκολ υπέρ (γκολ που σκόραρε η ομάδα), ΓΚ: Γκολ κατα (γκολ που δέχτηκε η ομάδα), ΔΓ: Διαφορά γκολ.
Σε περίπτωση ισοβαθμίας οι ομάδες κατατάσσονται με βάση τα εξής κριτήρια: Σε περίπτωση που προκύψει ισοβαθμία μεταξύ δύο και μόνο ομάδων που αγωνίζονται μεταξύ τους στον τελευταίο αγώνα του ομίλου και οι δύο ομάδες έχουν πετύχει και έχουν δεχθεί τον ίδιο αριθμό γκολ, τότε η πρόκριση θα κριθεί με διαδικασία των πέναλτι. thumb|center|600px|Πανοραμική άποψη της ζώνης των φιλάθλων στο [[Ίνσμπρουκ, πριν τον αγώνα Σουηδία - Ισπανία.]]
Όμιλος Α'
thumb|right|205x205px|Στιγμιότυπο από τον αγώνα Τσεχία - Πορτογαλία. Η Πορτογαλία με δύο νίκες στους πρώτους δύο αγώνες εξασφάλισε την πρώτη θέση του ομίλου. Τη δεύτερη θέση διεκδίκησαν η Τσεχία και η Τουρκία στο μεταξύ τους αγώνα στην τελευταία αγωνιστική του ομίλου. Νικήτρια αναδείχθηκε η Τουρκία, που αν και έχανε με 2-0 μέχρι και το 75ο λεπτό του αγώνα, κατάφερε με τρία γκολ σε 15 λεπτά να ανατρέψει το σκορ και να προκριθεί για δεύτερη φορά στην ιστορία της στην προημιτελική φάση ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.
Όμιλος Β'
thumb|right|200px|Η παράταξη των ομάδων στον αγώνα Κροατία - Γερμανία. Η Κροατία κυριάρχησε στον όμιλο νικώντας και τους τρεις αντιπάλους της και εξασφάλισε την πρώτη θέση ήδη από τους πρώτους δύο αγώνες. Η Γερμανία χρειάστηκε νίκη επί της διοργανώτριας Αυστρίας στον τρίτο της αγώνα για να πάρει το δεύτερο εισιτήριο για τους προημιτελικούς.
Όμιλος Γ'
thumb|right|200px|Ελεύθερο χτύπημα στον αγώνα Ολλανδία - Ιταλία. Μετά την κλήρωση των ομίλων ο τύπος χαρακτήρισε τον τρίτο όμιλο ως «όμιλο του θανάτου», καθώς βρέθηκαν αντιμέτωπες Γαλλία, Ιταλία και Ολλανδία. Η Ολλανδία ήταν αυτή που επικράτησε, καθώς νίκησε και τις δύο φιναλίστ του Μουντιάλ 2006 με τρία γκολ διαφορά. Η δεύτερη θέση κρίθηκε την τελευταία αγωνιστική του ομίλου που περιλάμβανε τα παιχνίδια Ολλανδία - Ρουμανία και Γαλλία - Ιταλία. Καθώς η Ολλανδία είχε ήδη εξασφαλίσει την πρώτη θέση, Γάλλοι και Ιταλοί εξέφρασαν την ανησυχία ότι η Ολλανδία θα μπορούσε να παραχωρήσει τη νίκη στη Ρουμανία επιφέροντας τον αποκλεισμό τους ανεξάρτητα από το μεταξύ τους αποτέλεσμα. Κάτι τέτοιο όμως δε συνέβη, καθώς η Ολλανδία νίκησε και τη Ρουμανία, ενώ η Ιταλία επικράτησε της Γαλλίας και προκρίθηκε ως δεύτερη.
Όμιλος Δ'
thumb|right|200px|Η παράταξη της [[Εθνική Ελλάδος (ποδόσφαιρο αντρών)|Εθνικής Ελλάδος, εναντίον της Σουηδίας.]] Με Ελλάδα, Ισπανία και Ρωσία ο τέταρτος όμιλος είχε τρεις κοινές ομάδες με τον πρώτο όμιλο του Euro 2004. Η Ελλάδα δεν κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο της και με τρεις ήττες έγινε η μόνη ομάδα του τουρνουά που τερμάτισε χωρίς βαθμούς. Πρώτη προκρίθηκε η Ισπανία με τρεις νίκες. Τη δεύτερη θέση διεκδίκησαν η Σουηδία και η Ρωσία στον μεταξύ τους αγώνα, καθώς και οι δύο είχαν προηγουμένως ήττα από την Ισπανία και νίκη επί της Ελλάδας. Η Ρωσία κέρδισε 2-0 και προκρίθηκε στην επόμενη φάση.
Χρηματικά έπαθλα
Η UEFA ανακοίνωσε ότι ένα σύνολο 184 εκατομμυρίων ευρώ θα μοιραστούν στις 16 ομάδες που συμμετείχαν στη διοργάνωση, μία αύξηση 55 εκατομμυρίων ευρώ από τα 129 που μοιράστηκαν στην προηγούμενη. Η κατανομή των κερδών θα γίνει ως εξής:
Έξτρα ανταμοιβές με βάση τις εμφανίσεις:
Η Ισπανία, ως νικήτρια της διοργάνωσης και ως νικήτρια και των τριών αγώνων στον όμιλό τους, έλαβε συνολικά €23 εκατομμύρια, το μέγιστο δυνατό ποσό που θα μπορούσε να λάβει ομάδα.
Βραβεία ΟΥΕΦΑ
Παίκτης της διοργάνωσης: 🇪🇸 Τσάβι Ερνάντεθ
Πρώτος σκόρερ: 🇪🇸 Νταβίδ Βίγια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008 Κατηγορία:Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Αυστρία Κατηγορία:Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ελβετία
Μεγαρείτικη
Η Μεγαρείτικη η αλλιώς Λαδολιά, Περαχωρίτικη και Βωβοδίτικη είναι ποικιλία ελιάς διπλής χρήσης (βρώσιμη και ελαιοποιήσιμη) που εντοπίζεται κυρίως στην Αττική, Πελοπόννησο (κυρίως το ανατολικό της κομμάτι), Εύβοια, Φθιώτιδα, Μαγνησία, Πιερία και Χαλκιδική. Πρόκειται για μία απο τις πιο διαδεδομένες ποικιλίες ελιάς στην Ελλάδα. Παρότι έχει επικρατήσει να λέγεται Μεγαρίτικη είναι αυτόχθονη ποικιλία όλης της νότιας Ελλάδας.
Θεωρείται μεσόκαρπη ποικιλία ελιάς με μέσο βάρος καρπού 4,2 γραμμάρια. Έχει σχέση σάρκας προς πυρήνα 9:1 και η περιεκτικότητα του σε λάδι κυμαίνεται μεταξύ 20 με 25%. Η ποικιλία θεωρείται ιδιαίτερα ανθεκτική στο ψύχος αλλά και στην έντονη ξηρασία που χαρακτηρίζει το κλίμα των περιοχών καταγωγής του. Καλλιεργείται απο το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 650 μέτρα περίπου. Στην Ανατολική Πελοπόννησο καλλιεργείται συχνά μαζί με την ποικιλία Μανάκι.
Η ποικιλία Μεγαρείτικη παράγει ελαιόλαδο καλής ποιότητας που δεν είναι ούτε πικρό ούτε γλυκό και διακρίνεται απο την έντονη αρωματικότητα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποικιλίες ελιάς
Αεροδρόμιο Ντα Νανγκ
thumb|250px|right|Το Αεροδρόμιο Ντα Νανγκ To Αεροδρόμιο Ντα Νανγκ (Sân bay quốc tế Đà Nẵng) είναι αεροδρόμιο στην πόλη Ντα Νανγκ (Đà Nẵng) της επαρχία του Βιετνάμ.
Το αεροδρόμιο μπορεί να εξυπηρετεί 6.000.000 επιβάτες ετησίως. Κατασκευάστηκε από Γάλλους το 1930, ξαναχτίστηκε από το στρατό του βόρειου Βιετνάμ για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Μετά τον πόλεμο δεν χρησιμοποιήθηκε. Τον Αύγουστο του 2008 ξεκίνησε η ανοικοδόμηση και το Μάιο του 2011 ξεκίνησε τη λειτουργία του. Σήμερα εξυπηρετεί πτήσεις με το Ανόι και το Χο Τσι Μιν, το Χάι Φονγκ και το Νταλάτ. Εξυπηρετεί τους τουρίστες της περιοχής Χόι Αν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στο Βιετνάμ
Χριστόφορος Ζήκας
Ο Χριστόφορος Zήκας (1938) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Σιταριά Ιωαννίνων. Μεγάλωσε στα Ιωάννινα και από τις πρώτες τάξεις του γυμνάσιου ακολούθησε άλλους συμπατριώτες του και ήρθε στην Αθήνα. Φοίτησε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσελη με δάσκαλο τον Μάνο Κατράκη και στην Ανωτέρα Σχολή Κινηματογράφου του Λυκούργου Σταυράκου.
Ήταν σπουδαστής της δραματικής σχολής όταν πρωτοεμφανίστηκε στο θίασο της περιηγητικής λέσχης με διευθυντή και σκηνοθέτη τον Πέλο Κατσέλη, που ανέβασε το θεατρικό έργο του Νότη Περγιάλη το Μεσολόγγι.
Έπαιξε σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου ενώ έγραψε και το σενάριο για κάποιες από αυτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Επαρχία Σάντα Φε (Αργεντινή)
thumb|right|Διοικητική διαίρεση της επαρχίας Η επαρχία Σάντα Φε(ισπ. Santa Fe) - είναι μια επαρχία στην ανατολική Αργεντινή. Διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι η πόλη Σάντα Φε. Χωρίζεται στα 19 διαμερίσματα. Συνορεύει με τις επαρχίες Τσάκο, Μπουένος Άιρες, Κορριέντες, Έντρε Ρίος, Σαντιάγο ντελ Εστέρο και Κόρδοβα. Η επαρχία Σάντα Φε είναι μία από τις πιο πυκνoκατoικημένες επαρχίες της Αργεντινής. Η πρωτεύουσα, Σάντα Φε, έχει πληθυσμό 405,6 χιλ.κατοίκους (2018), όμως η πιο μεγάλη πόλη της επαρχίας είναι η Ροσάριο η οποία βρίσκεται στα νότια της επαρχίας, με πληθυσμό 1.193 χιλ.κατοίκους (2010).
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1986
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1986 διεξήχθη στις 23 Φεβρουαρίου στην Καβάλα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αβρααάμ του Πανιωνίου (απόσταση 4.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1986 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Καβάλα
Φρανκ Γουέλκερ
Ο Φράνκλιν Γουέντελ "Φρανκ" Γουέλκερ (αγγλικά: Franklin Wendell "Frank" Welker, 12 Μαρτίου 1946) είναι Αμερικανός ηθοποιός, ο οποίος περισσότερο ασχολείται με τη φωνητική ηθοποιία. Γεννημένος στο Ντένβερ, μετακόμισε στην Καλιφόρνια, όπου φοίτησε στο Santa Monica College, όπου ειδικεύτηκε στις Θεατρικές Σπουδές. Μάλιστα, το 1966, τιμήθηκε για την ερμηνεία του σε κολεγιακό θέατρο, σε διασκευή του Μάγου του Οζ, ως το Δειλό Λιοντάρι. Το 1969 άρχισε να κάνει και φωνητική ηθοποιία, με τη σειρά κινουμένων σχεδίων Scooby-Doo, Where Are You! (1969) στο ρόλο του Φρεντ Τζόουνς, ρόλο που διατηρεί έως και σήμερα, καθώς τον έχει υποδυθεί σε όλο το franchise της σειράς, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Αργότερα, συμμετείχε με πολλούς ρόλους στη σειρά The Transformers (1984). Συμμετείχε επίσης και στον ρόλο των ρομπότ στο Transformers 3 και το Transformers 4: Εποχή Αφανισμού. Επιπλέον, έχει υποδυθεί το ρόλο του Αμπού στην ταινία της Disney, Αλαντίν, το 1992.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Scooby-Doo
52 (αριθμός)
Το 52 (πενήντα δύο) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 51 και πριν από το 53. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 52:2 = 26, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 52 συμβολίζεται ως LII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΝΒ΄ ή νβ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Τοπίο στην ομίχλη
Το Τοπίο στην ομίχλη είναι μια ελληνική δραματική κινηματογραφική ταινία, σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Το σενάριο ανήκει στον ίδιο τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, τον Θανάση Βαλτινό και τον Τονίνο Γκουέρα.
Πλοκή
Συνεχίζουν το ταξίδι τους και τελικά συναντούν έναν νεαρό, τον Ορέστη, ο οποίος έχει ένα χαλασμένο λεωφορείο. Αποφασίζει να τα πάρει μαζί του και τα παιδιά δέχονται. Ο Ορέστης είναι ο οδηγός ενός θιάσου, που παίζουν ένα έργο ελληνικής ιστορίας. Δεν έχουν πολλούς θεατές τελευταία.
Καθώς χωρίζουν οι δρόμοι του Ορέστη και των παιδιών, εκείνα συνεχίζουν να ψάχνουν τρόπο να φτάσουν στη Γερμανία. Βρίσκουν έναν οδηγό ενός φορτηγού. Αργότερα, όταν ο Αλέξανδρος κοιμάται, ο οδηγός βιάζει την Βούλα και το σκάει, σοκαρισμένος από την ίδια του την πράξη. Τα παιδιά σύντομα φτάνουν σε έναν άλλο σιδηροδρομικό σταθμό. Επιβιβάζονται σε ένα τρένο, αλλά βλέπουν τον ελεγκτή και καταφέρνουν την τελευταία στιγμή να του ξεφύγουν. Συναντούν και πάλι τον Ορέστη, που τους παίρνει μαζί με τη μοτοσικλέτα του. Φτάνουν σε ένα άδειο παραλιακό καφενείο και περπατάνε στην προκυμαία. Ξαφνικά, ένα μεγάλο μαρμάρινο χέρι κρεμασμένο από ένα ελικόπτερο βγαίνει από τη θάλασσα. Ο δείκτης του χεριού έχει κοπεί.
Ο Ορέστης αναγκάζεται να πουλήσει τη μοτοσικλέτα του, επειδή θα μπει στον στρατό. Συναντά τον αγοραστή αργότερα σε ένα μπαρ και υπονοείται ότι συνδέονται ερωτικά. Η Βούλα απογοητεύεται, καθώς τον είχε ερωτευτεί, και τα παιδιά φεύγουν και πάλι. Ο Ορέστης τα ψάχνει και τα βρίσκει σε έναν ερημωμένο αυτοκινητόδρομο. Παίρνει τη Βούλα στην αγκαλιά του και την παρηγορεί. Αποχαιρετιούνται για τελευταία φορά. Σε έναν άλλο σιδηροδρομικό σταθμό, ένας στρατιώτης δίνει χρήματα στη Βούλα για να αγοράσει εισιτήρια και τα παιδιά μπαίνουν στο τρένο για τη Γερμανία. Βγαίνουν λίγο πριν τον έλεγχο διαβατηρίων στα σύνορα. Συνειδητοποιούν ότι τα σύνορα είναι ένα ποτάμι και μπαίνουν σε μια μικρή βάρκα για να το διασχίσουν. Ξαφνικά, ακούγονται πυροβολισμοί από τους συνοριοφύλακες και ένα δέντρο διακρίνεται στην ομίχλη. Καθώς καθαρίζει η ομίχλη, η Βούλα και ο Αλέξανδρος τρέχουν προς το δέντρο και το αγκαλιάζουν.
Βραβεία και διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε το βραβείο νέου κινηματογράφου Interfilm στο Φεστιβάλ Βερολίνου,το βραβείο Silver Hugo στο φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σικάγο και το βραβείο «Ταινία της Χρονιάς» στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Επίσης, πήρε τρία βραβεία στο Φεστιβάλ Βενετίας (Αργυρό Λέοντα, Βραβείο C.I.C.A.E., Βραβείο των φοιτητών του πανεπιστημίου 'La Sapienza'). Σύμφωνα με ψηφοφορία του περιοδικού Times η ταινία συμπεριλαμβάνεται στις 200 καλύτερες όλων των εποχών, κατακτώντας την 24η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1988 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες δρόμου Κατηγορία:Ελληνικές ψυχολογικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Θεόδωρου Αγγελόπουλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τονίνο Γκουέρα Κατηγορία:Σενάρια του Θανάση Βαλτινού Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ελένης Καραΐνδρου Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με παιδιά Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Θεόδωρου Αγγελόπουλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής ΕΡΤ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου
Ρεολογία
Η ρεολογία (διεθνής ελληνικός όρος) αποτελεί ιδιαίτερο επιστημονικό κλάδο της μηχανικής με κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης τη ροή της ύλης, κυρίως σε υγρή κατάσταση, καθώς επίσης και τη συμπεριφορά των «μαλακών στερεών» ή στερεών υπό συνθήκες πλαστικής ροής που παρουσιάζουν ελαστικές παραμορφώσεις σε εφαρμοζόμενη δύναμη, όπως π.χ. οι λάσπες, το υγρό μπετό, τα εναιωρήματα, οι μπογιές, οι σάλτσες, το αίμα, κ.λπ.
Έχοντας υπόψη τη διάκριση των ρευστών σε νευτώνεια ρευστά, (εκείνα που διατηρούν σταθερό ιξώδες στο ρυθμό ροής), και τα μη-νευτώνεια ρευστά, (εκείνα που αλλάζουν το ιξώδες αναλόγως του ρυθμού ροής), γίνεται αντιληπτό ότι η Ρεολογία εξετάζει κυρίως τη συμπεριφορά των μη-νευτώνείων ρευστών όπου δια της πειραματικής εφαρμογής της ρεομετρίας, προσδιορίζει τον ελάχιστο αριθμό ή ποσό διεργασιών που συνδέονται με τους ρυθμούς παραμόρφωσης, ή απλούστερα τη σχέση "ροής /παραμόρφωσης", καθώς και την εσωτερική δομή των ρευστών κατά τη προηγούμενη σχέση.
Γενικότερα η Ρεολογία και η Ρεομετρία, αν και πολλές φορές φέρονται ως συνώνυμες καλύπτουν όλο εκείνο το πεδίο που αφήνει ακάλυπτο η κλασσική Μηχανική των ρευστών.
Ο όρος φέρεται να επινοήθηκε το 1920, από τον Ευγένιο Μπίνγχαμ (Eugene Γ. Bingham), από το γενικευμένο γνωστό γνωμικό του αρχαίου Έλληνα φιλόσοφου Ηράκλειτου "Τα πάντα ρει".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μηχανική ρευστών
Μορίς Παπόν
Ο Μορίς Παπόν (Maurice Papon, 3 Σεπτεμβρίου 1910 – 17 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Γάλλος αξιωματικός του καθεστώτος Βισί τον καιρό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και συνεργάτης των Ναζί.
Ήταν ο μοναδικός Γάλλος αξιωματούχος που είχε καταδικαστεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, λόγω του ρόλου που διαδραμάτισε στην εκτόπιση Εβραίων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, ο Μορίς Παπόν διετέλεσε διοικητής της αστυνομίας στο Παρίσι (1958-61), βουλευτής και Υπουργός Προϋπολογισμού (1978-1981) επί προεδρίας Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν.