cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ΑΕΛ Λεμεσού (ποδόσφαιρο)
Περίοδος 1934-1939
Την περίοδο 1934-35 διεξήχθη το πρώτο επίσημο παγκύπριο πρωτάθλημα. Η ΑΕΛ συμμετείχε στο πρωτάθλημα. Ως έδρα χρησιμοποιούσε το στάδιο ΓΣΟ (μαζί με τον Άρη Λεμεσού). Η ΑΕΛ τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Την περίοδο 1935-36 τερμάτισε και πάλι στην τέταρτη θέση όπως και την περίοδο 1936-37. Στην ίδια θέση τερμάτισε και την περίοδο 1937-38. Στο κύπελλο Κύπρου 1937-38 έφτασε μέχρι τον τελικό αλλά έχασε το τρόπαιο από τον Τραστ Λευκωσίας. Την περίοδο 1938-39 τερμάτισε στην τρίτη θέση. Την περίοδο αυτή η ΑΕΛ κέρδισε τον Άρη με σκορ 24-1, το οποίο αποτελεί μέχρι σήμερα η μεγαλύτερη νίκη που πέτυχε οποιαδήποτε ομάδα στο κυπριακό πρωτάθλημα (ο Άρης είχε παραταχθεί με την εφηβική του ομάδα). Στο κύπελλο Κύπρου 1938-39 έφτασε και πάλι στον τελικό, καταφέροντας αυτή τη χρονιά να κατακτήσει το τρόπαιο κερδίζοντας τον ΑΠΟΕΛ με 3-1. Ήταν το πρώτο τρόπαιο στην ιστορία της ομάδας και ήταν η πρώτη φορά που ένα τρόπαιο (είτε πρωτάθλημα, είτε κύπελλο) κατακτιόταν από ομάδα που δεν έδρευε στη Λευκωσία. 1Η ΑΕΛ, ο Άρης και η Τσετίν Καγιά συμφώνησαν να μην ολοκληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, για άγνωστους λόγους, παρά τις αντιρρήσεις της ΚΟΠ. Οι αγώνες έγιναν τελικά τον Οκτώβριο του 1938, αλλά τα αποτελέσματα τους παραμένουν άγνωστα, όπως και η ολοκληρωμένη βαθμολογία.
Δεκαετία 1940-1949
Την περίοδο 1939-40 η ΑΕΛ τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Στο κύπελλο Κύπρου 1939-40 κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο για δεύτερη φορά στην ιστορία της. Στον τελικό αντιμετώπισε τον Πεζοπορικό. Ο αγώνας διακόπηκε στο ημίχρονο λόγω βροχών ενώ το σκορ ήταν 1-1. Στον επαναληπτικό αγώνα η ΑΕΛ κέρδισε με 3-1. Την περίοδο 1940-41 η ΑΕΛ τερμάτισε στην πρώτη θέση, έχοντας τους ίδιους βαθμούς με το ΑΠΟΕΛ. Για την ανάδειξη του πρωταθλητή έπρεπε να δοθούν αγώνες μπαράζ. Ο πρώτος αγώνας έγινε στην έδρα του ΑΠΟΕΛ με την ΑΕΛ να επικρατεί με 2-1. Επικράτησε και στο δεύτερο αγώνα στο στάδιο ΓΣΟ με 3-1, κατακτώντας για πρώτη φορά το κυπριακό πρωτάθλημα. Ήταν η πρώτη πρωταθλήτρια ομάδα που δεν έδρευε στη Λευκωσία. Η ομάδα κατάφερε να φτάσει και στον τελικό του κυπέλλου για τέταρτη συνεχόμενη φορά, χάνοντας 2-1 από τον ΑΠΟΕΛ. Από το 1941 έως το 1944 δεν διεξήχθη παγκύπριο πρωτάθλημα λόγω του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, επειδή πολλοί Κύπριοι εντάχθηκαν στις αντικατοχικές ομάδες που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα. Την περίοδο 1944-45 το πρωτάθλημα επανήλθε και η ΑΕΛ τερμάτισε στην τρίτη θέση. Την περίοδο 1945-46 τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Την επόμενη περίοδο κατέλαβε και πάλι την τέταρτη θέση. Την περίοδο 1947-48 η ομάδα κατέκτησε τη δεύτερη θέση. Στο κύπελλο Κύπρου 1947-48 κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο για τρίτη φορά στην ιστορία της, κερδίζοντας τον ΑΠΟΕΛ με 2-0. Την περίοδο 1948-49 τερμάτισε στην 4η θέση.
Δεκαετία 1950-1959
Την περίοδο 1949-50 κατέλαβε την τέταρτη θέση, την περίοδο 1950-51 την έκτη θέση και την περιόδο 1951-52 την πέμπτη θέση.
Το 1956 προκλήθηκε μεγάλη αναταραχή μεταξύ συμβουλίου και ποδοσφαιριστών. Αιτία ήταν η τιμωρία-αποβολή πέντε ποδοσφαιριστών. Σε ένδειξη συμπαράστασης και αλληλεγγύης προς τους συμπαίκτες τους, άλλοι 17 ποδοσφαιριστές αποσκίρτησαν από την ΑΕΛ. Κατά τη θέση του συμβουλίου η διαμάχη ξέσπασε όταν οι ποδοσφαιριστές έθεσαν εκβιαστικά θέμα επαναπρόσληψης στην ΑΕΛ του προπονητή Αργύρη Γαβαλά, ο οποίος είχε αποχωρήσει το 1954 εξαιτίας διαφορών με το συμβούλιο. Η διοίκηση της ΑΕΛ δεν ενέδωσε στον εκβιασμό και τιμώρησε του πέντε ποδοσφαιριστές για διατήρηση της πειθαρχίας στην ομάδα. Κατά την εκδοχή των ποδοσφαιριστών, αιτία της αποβολής ήταν η μη ψήφιση υπέρ ενός συγκεκριμένου παράγοντα (ο οποίος τελικά εξελέγη) στις εκλογές της ΑΕΛ για ανάδειξη διοικητικού συμβουλίου από τους ποδοσφαιριστές που είχαν δικαίωμα ψήφου. Η διοίκηση θεώρησε τη στάση των ποδοσφαιριστών ως ανταρσία. Μερικές βδομάδες αργότερα οι ποδοσφαιριστές κλήθηκα να παραστούν σε σύσκεψη στο οίκημα του σωματείου. Όταν τους ζητήθηκε να εξεταστούν ατομικά από τα μέλη του συμβουλίου, εκείνοι αρνήθηκαν και αποχώρησαν διαμαρτυρόμενοι, υποστηρίζοντας ότι είχαν κληθεί σε σύσκεψη και όχι σε απολογία ή ανάκριση ως προς τη στάση που τήρησαν στις εκλογές. Το συμβούλιο προχώρησε σε διαγραφή πέντε ποδοσφαιριστών τους οποίους θεώρησε πρωτοστάτες της κίνησης των ποδοσφαιριστών. Οι ποδοσφαιριστές αυτοί μαζί με άλλους 17 ποδοσφαιριστές που αποσκίρτησαν από την ΑΕΛ, αρχικά αποτάθηκαν για να ενταχθούν στην ομάδα Β΄ κατηγορίας Πανελλήνιο Λεμεσού, ο οποίος δεν τους αποδέχθηκε. Τότε οι ποδοσφαιριστές αποτάθηκαν στον Απόλλωνα Λεμεσού (ο οποίος είχε μια αδύναμη ομάδα και αγωνιζόταν επίσης στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας), ο οποίος τους αποδέχτηκε (Σεπτέμβριος 1956). Ενισχυμένος πλέον ο Απόλλωνας κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1956-57 και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Από τότε, ΑΕΛ και Απόλλωνας αποτελούν τις δύο μεγάλες ομάδες της Λεμεσού και αντίπαλο δέος η μία για την άλλη.
Μετά από αυτή την αποχώρηση των 22 ποδοσφαιριστών η ΑΕΛ αποδυναμώθηκε σημαντικά. Στην ομάδα εντάχθηκαν ποδοσφαιριστές από τον Ανταίο Λεμεσού, ο οποίος διέλυσε το ποδοσφαιρικό του τμήμα. Τα επόμενα χρόνια η ομάδα έμεινε μακριά από τους τίτλους. Την περιόδο 1956-57 τερμάτισε στην έκτη θέση και την επόμενη περίοδο στην τέταρτη θέση. Την περίοδο 1959-59 δεν διεξήχθη πρωτάθλημα λόγω της κατάστασης που επικρατούσε στο νησί (απελευθερωτικός αγώνας). Διεξήχθη ωστόσο το κύπελλο Κύπρου με την ΑΕΛ να φτάνει στον τελικό, όπου έχασε από την Ανόρθωση με 1-0.
Δεκαετία 1960-1969
Την περίοδο 1959-60 η ΑΕΛ τερμάτισε στην πέμπτη θέση και τις περιόδους 1960-61 και 1961-62 στην τέταρτη θέση.
Την περίοδο 1962-63, η ΑΕΛ τερμάτισε στη δέκατη θέση, τη χειρότερη που κατέλαβε ποτέ μέχρι την εποχή εκείνη. Την περίοδο 1963-64 τo πρωτάθλημα διακόπηκε τον Δεκέμβριο του 1963 λόγω των δικοινοτικών διαταραχών και δεν συνεχίστηκε ποτέ. Την περίοδο 1964-65, η ΑΕΛ τερματίζει στην τρίτη θέση. Τις περιόδους 1965-66 και 1966-67 τερμάτισε στην όγδοη θέση.
Με την κατάκτηση του πρωταθλήματος, η ΑΕΛ εξασφάλισε την συμμετοχή της στην Α΄ Εθνική Ελλάδας καθώς ίσχυε ο θεσμός συμμετοχής της πρωταθλήτριας Κύπρου στο ελληνικό πρωτάθλημα. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής 1968-1969 και τερμάτισε στη 18η και τελευταία θέση με απολογισμό 2 νίκες, 1 ισοπαλία και 31 ήττες. Στο Κύπελλο Ελλάδας αφού απέκλεισε τον Ατρόμητο Αθηνών, αποκλείστηκε στον Γ΄ γύρο από τον Πανιώνιο. 1: Η ΑΕΛ κέρδισε 38 βαθμούς, αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 1 βαθμού και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται 37 βαθμοί.
Δεκαετία 1970-1979
Την περίοδο 1970-71, αφότου είχε υποβιβαστεί από το ελληνικό πρωτάθλημα, η ΑΕΛ επέστρεψε στο κυπριακό πρωτάθλημα. Η πορεία της ομάδας τη δεκαετία του 1970 ήταν απογοητευτική. Την περίοδο 1969-70 τερμάτισε στην έβδομη θέση και τις περιόδους 1970-71 και 1971-72 στην 11η θέση. Μάλιστα την περίοδο 1971-72 κινδύνεψε άμεσα με διαβάθμιση, τερματίζοντας στο τέλος μόλις δύο βαθμούς πάνω από την ομάδα που διαβαθμίστηκε. Την 1972-73 η ομάδα κατέλαβε την όγδοη θέση.
Η περίοδος 1973-74 ήταν η μόνο στην οποία η ομάδα τερμάτισε στις υψηλές θέσεις της βαθμολογίας και συγκεκριμένα στην τρίτη θέση. Την περίοδο 1974-75 κατέλαβε την ένατη θέση, και την περίοδο 1975-76 την όγδοη. Η πτώση συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια με την ομάδα να τερματίζει στη 14η θέση την περίοδο 1976-77, στη 12η θέση την περίοδο 1977-78 και στην 9η θέση την περίοδο 1978-79.
Μοναδική επιτυχία της ομάδας ήταν η πρόκριση στο τελικό του κύπελλο Κύπρου 1978-79. Αντίπαλος ήταν το ΑΠΟΕΛ. Η ΑΕΛ έχασε με 1-0.
Δεκαετία 1980-1989
Την περίοδο 1979-80 η ΑΕΛ τερμάτισε στην πέμπτη θέση και την επόμενη περίοδο στη 12η, ισοβαθμώντας με τη 13η ομάδα που υποβιβάστηκε. Την περίοδο 1981-82 τερμάτισε στην πέμπτη θέση, την περίοδος 1982-83 στην τέταρτη θέση και την περίοδος 1983-84 στην έβδομη θέση.
Την περίοδο 1984-85 κατέλαβε την πέμπτη θέση. Στο κύπελλο Κύπρου 1984-85 έφτασε μέχρι τον τελικό και κατέκτησε το τρόπαιο κερδίζοντας την ΕΠΑ με 1-0. Η κατάκτηση του κυπέλλου έδωσε την ευκαιρία στην ομάδα να συμμετάσχει για δεύτερη φορά σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Συμμετείχε στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1985-86. Αντίπαλος ήταν η Ντούκλα Πράγας. Ο πρώτος αγώνας έγινε στο Τσίρειο Στάδιο παρουσία 10000 θεατών. Οι δύο ομάδες εξήλθαν ισόπαλες 2-2. Στον επαναληπτικό η τσέχικη ομάδα κέρδισε με 4-0 και η ΑΕΛ αποκλείστηκε.
Την περίοδο 1985-86 κατέλαβε την έκτη θέση και τις περιόδους 1986-87, 1987-88 και 1988-89 στην τέταρτη, έκτη και πέμπτη θέση αντίστοιχα. Ωστόσο η ομάδα είχε εκπληκτική πορεία στο κύπελλο Κύπρου. Συμμετείχε και τις τρεις περιόδους στον τελικό, κατακτώντας δύο φορές το τρόπαιο. Το 1987 αντιμετώπισε στον τελικό το συμπολίτη της Απόλλωνα τον οποίο κέρδισε με 1-0. Το 1988 έχασε από την Ομόνοια με 2-1. Το 1989 κέρδισε την άλλη ομάδα της Λεμεσού, τον Άρη, με 3-2. Μέσα σε πέντε χρόνια η ΑΕΛ κατακτούσε το τρίτο της κύπελλο.
Οι δύο κατακτήσεις κυπέλλου έδωσαν την ευκαιρία στην ομάδα να συμμετάσχει σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1987-88 αποκλείστηκε με δύο ήττες από την ΦΚ ΝΑΚ 1904 Ντούναϊσκα Στρέντα. Στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1989-90 αντιμετώπισε την ΦΚ Αντμίρα Βάκερ Μέντλινγκ. Έχασε με 3-0 στον πρώτο αγώνα εκτός έδρας. Στον επαναληπτικό στο Τσίρειο στάδιο η ΑΕΛ πέτυχε την πρώτη της ευρωπαϊκή νίκη με 1-0, η οποία ωστόσο δεν ήταν αρκετή για να της χαρίσει την πρώτη της πρόκριση.
Δεκαετία 1990-1999
Την περίοδο 1989-90 η ΑΕΛ τερμάτισε στην έκτη θέση Την περίοδο 1991-92 τερμάτισε στην 11η θέση. Την περίοδο 1991-92 τερμάτισε στη έβδομη θέση, όπως και την περίοδο 1992-93. Ακολούθησε η 6η θέση της περιόδου 1993-94 και η δέκατη θέση της περιόδου 1994-95.
Η περίοδος 1995-96 ήταν η χειρότερη στην ιστορία της ομάδας. Τερμάτισε στη 12η θέση του πρωταθλήματος και για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Στην πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1996-97 κατέκτησε τον τίτλο της πρωταθλήτριας πολύ άνετα (19 βαθμοί διαφορά από τη δεύτερη ομάδα) και επέστρεψε στην Α΄ κατηγορία.
Την περίοδο 1997-98 τερμάτισε στην 9η θέση και την περίοδο 1998-99 στην πέμπτη.
Δεκαετία 2000-2009
Την περίοδο 1999-00 η ΑΕΛ τερμάτισε στην έκτη θέση. Την περίοδο 2000-01 η ΑΕΛ διεκδίκησε το πρωτάθλημα, αλλά τελικά περιορίστηκε στην τρίτη θέση. Την ίδια θέση κατέκτησε και την περίοδο 2001-02, αλλά αυτή τη φορά η τρίτη θέση έδινε το δικαίωμα συμμετοχής σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Συμμετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2002-2003. Αντιμετώπισε την Φερεντσβάρος την οποία κέρδισε με 2-1 εντός έδρας αλλά έχασε με 4-0 εκτός έδρας και αποκλείστηκε.
Την περίοδο 2002-03 τερμάτισε στην πέμπτη θέση και την περίοδο 2003-04 στην τέταρτη. Και τις δύο αυτές περιόδους συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου, χάνοντας και τις δύο φορές το τρόπαιο. Στον τελικό του 2003 αντιμετώπισε την Ανόρθωση. Ο κανονικός αγώνας έληξε 0-0. Η ΑΕΛ έχασε το τρόπαιο στη διαδικασία των πέναλτι (5-3). Στον τελικό του 2004 αντιμετώπισε την ΑΕΚ Λάρνακας. Η ΑΕΛ έχασε με 2-1.
Την περίοδο 2004-05 τερμάτισε στη δέκατη θέση, την περίοδο 2005-06 στην έβδομη θέση, την περίοδο 2006-07 στην ένατη θέση, όπως και την περίοδο περίοδο 2007-08. Την περίοδο περίοδο 2008-09 κατέκτησε την τέταρτη θέση ενώ για ακόμη μια φορά συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου χάνοντας το τρόπαιο από τον ΑΠΟΠ Κινύρα Πέγειας (2-0).
Δεκαετία 2010-2019
Την περίοδο 2009-10 η ΑΕΛ τερμάτισε στην πέμπτη θέση και την επόμενη περίοδο στην έβδομη.
Η περίοδος 2011-12 ήταν ιστορική για την ομάδα. Κατάφερε μετά από 44 χρόνια να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Παράλληλα, συμμετείχε στο τελικό του κυπέλλου, χάνοντας το τρόπαιο από την Ομόνοια (1-0). Προπονητής της ομάδας την περίοδο αυτή ήταν ο Πάμπος Χριστοδούλου.
Ως πρωταθλήτρια Κύπρου, η ΑΕΛ συμμετείχε στο Τσάμπιονς Λιγκ 2012-13. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε την Λίνφιλντ ΦΚ και κατάφερε για πρώτη φορά στην ιστορία της να προκριθεί στον επόμενο γύρο. Ακολούθησε η πρόκριση επί της Παρτιζάν Βελιγραδίου με δύο νίκες. Ακολούθως διεκδίκησε στα πλέι-οφ την είσοδο της στους ομίλους της διοργάνωσης. Αντίπαλος ήταν η ΡΣΚ Άντερλεχτ. Στον πρώτο αγώνας κέρδισε εντός έδρας με 2-1 αλλά ηττήθηκε στον επαναληπτικό με 2-0 και αποκλείστηκε. Η συμμετοχή, ωστόσο, στα πλέι-οφ, εξασφάλιζε για τις αποκλειόμενες ομάδες τη συμμετοχή τους στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2012–13. Αντίπαλοι της ήταν οι Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, Ολιμπίκ Μαρσέιγ και Φενερμπαχτσέ. Η ΑΕΛ τερμάτισε στην 4η θέση πετυχαίνοντας μια σημαντική νίκη με 3-0 επί της Ολιμπίκ Μαρσέιγ και φέρνοντας εντός έδρας ισοπαλία 0-0 με την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ.
Την περίοδο 2012-13 τερμάτισε στην πέμπτη θέση ενώ συμμετείχε ξανά στο τελικό του κυπέλλου, χάνοντας το τρόπαιο από τον Απόλλωνα (2-1).
Την περίοδο 2013-14 διεκδίκησε το πρωτάθλημα μέχρι την τελευταία αγωνιστική, τερματίζοντας τελικά στη 2η θέση. Το πρωτάθλημα διεκδικείτο μέχρι την τελευταία αγωνιστική από την ΑΕΛ και τον ΑΠΟΕΛ, οι οποίοι αγωνίζονταν μεταξύ τους. Ήταν ένας από τους ελάχιστους «τελικούς πρωταθλήματος» στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου. Η ΑΕΛ προπορευόταν με 3 βαθμούς διαφορά, οπόταν χρειαζόταν νίκη ή ισοπαλία για να στεφθεί πρωταθλήτρια ενώ ο ΑΠΟΕΛ χρειαζόταν μονάχα νίκη καθώς υπερτερούσε στην ισοβαθμία. Το παιχνίδι διακόπηκε στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, όταν το αποτέλεσμα ήταν 0-0, μετά από ρίψη κροτίδας από την κερκίδα της ΑΕΛ και τον τραυματισμό ποδοσφαιριστή του ΑΠΟΕΛ, ο οποίος βρισκόταν στον πάγκο τις ομάδας του. Η Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ αποφάσισε όπως το παιχνίδι επαναληφθεί, χωρίς θεατές, σε ουδέτερο γήπεδο. Το ΑΠΟΕΛ άσκησε έφεση η οποία όμως δεν εκδικάστηκε εγκαίρως λόγο παραίτησης του εφετείου. Το ΑΠΟΕΛ κέρδισε το παιχνίδι και ανακηρύχτηκε πρωταθλητής. Λίγες μέρες αργότερα, η έφεση εκδικάστηκε και το ΑΠΟΕΛ πήρε το παιχνίδι με σκορ 3-0.
Η ΑΕΛ συμμετείχε στο Τσάμπιονς Λιγκ 2014-2015 ως η δευτεραθλήτρια Κύπρου. Ήταν η πρώτη φορά που η Κύπρος είχε δύο θέσεις στο Τσάμπιονς Λιγκ. Στον γ΄ προκριματικό γύρο αντιμετώπισε την Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Κέρδισε εντός έδρας με 1-0 αλλά έχασε 3-0 στη Ρωσία και αποκλείστηκε. Ο αποκλεισμός από τον γ΄ προκριματικό οδήγησε την ΑΕΛ στα πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ 2014-15. Κληρώθηκε με την Τότεναμ Χότσπερ, από την οποία αποκλείστηκε.
Την περίοδο 2014-15 έφτασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Κύπρου αλλά έχασε το τρόπαιο από τον ΑΠΟΕΛ με 2-4. Ως φιναλίστ του κυπέλλου συμμετείχε στον αγώνα για την κατάκτηση του Super Cup με αντίπαλο τον ΑΠΟΕΛ ο οποίος είχε κατακτήσει πρωτάθλημα και κύπελλο. Η ΑΕΛ κέρδισε με 4-3 στα πέναλτι (0-0 ο αγώνας στην κανονική του διάρκεια) και κατέκτησε το Super Cup για τέταρτη φορά στην ιστορία της.
Την περίοδο 2018-19 τερμάτισε στην τέταρτη θέση, ενώ συμμετείχε στο τελικό του κυπέλλου Κύπρου όπου κατέκτησε το τρόπαιο για 7η φορά στην ιστορία της και για πρώτη φόρα μετά από 30 χρόνια, επικρατώντας του ΑΠΟΕΛ με 2-0.
1: Η ΑΕΛ κέρδισε 49 βαθμούς, αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 2 βαθμών και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται 47 βαθμοί.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Επιπρόσθετα, η ομάδα έχει μία συμμετοχή στην Α΄ Εθνική Ελλάδας και μία συμμετοχή στο Κύπελλο Ελλάδας.
Τελικοί κυπέλλου
Η ΑΕΛ έχει κατακτήσει 7 φορές το Κύπελλο Κύπρου. Είναι στην πέμπτη θέση κατακτήσεων του κυπέλλου και στην τρίτη θέση σε συμμετοχές στον τελικό. Συνολικά έχει συμμετάσχει 18 φορές στον τελικό του κυπέλλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τους τελικούς στους οποίους συμμετείχε η ΑΕΛ. 1 Ο αγώνας διακόπηκε στο ημίχρονο λόγω βροχών ενώ το σκορ ήταν 1-1 και για το λόγω αυτό έγινε επαναληπτικός μια βδομάδα αργότερα.
Αγώνες για Super Cup
Η ΑΕΛ έχει κατακτήσει 4 φορές το Super Cup (Ασπίδα Πάκκου/Στυλιανάκη/ΚΟΠ). Συνολικά έχει διεκδικήσει 9 φορές το τρόπαιο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τους αγώνες για την κατάκτηση του Super Cup στους οποίους συμμετείχε η ΑΕΛ.
Ευρωπαϊκή πορεία
Η ΑΕΛ συμμετείχε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή διοργάνωση την περίοδο 1968-69, όπου και αποκλείστηκε από τη Ρεάλ Μαδρίτης στα πλαίσια του Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1968-69. Ακολούθησαν άλλες 3 συμμετοχές τη δεκαετία του 1980, με την πρώτη νίκη να έρχεται στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1989-90. Τη δεκαετία του 1990 δεν συμμετείχε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, ενώ τη δεκαετία του 2000 συμμετείχε μόνο μία φορά.
Την περίοδο 2012-13 η ΑΕΛ επανήλθε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ως πρωταθλήτρια Κύπρου, συμμετείχε στο Τσάμπιονς Λιγκ 2012-13. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε την Λίνφιλντ ΦΚ και κατάφερε για πρώτη φορά στην ιστορία της να προκριθεί στον επόμενο γύρο. Ακολούθησε η πρόκριση επί της Παρτιζάν Βελιγραδίου με δύο νίκες. Ακολούθως διεκδίκησε στα πλέι-οφ την είσοδο της στους ομίλους της διοργάνωσης. Αντίπαλος ήταν η ΡΣΚ Άντερλεχτ. Στον πρώτο αγώνας κέρδισε εντός έδρας με 2-1 αλλά ηττήθηκε στον επαναληπτικό με 2-0 και αποκλείστηκε. Η συμμετοχή, ωστόσο, στα πλέι-οφ, εξασφάλιζε για τις ομάδες που αποκλείστηκαν τη συμμετοχή τους στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2012–13. Αντίπαλοι της ήταν οι Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, Ολιμπίκ Μαρσέιγ και Φενερμπαχτσέ. Η ΑΕΛ τερμάτισε στην 4η θέση πετυχαίνοντας μια σημαντική νίκη με 3-0 επί της Ολιμπίκ Μαρσέιγ και φέρνοντας εντός έδρας ισοπαλία 0-0 με την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ.
Η ΑΕΛ συμμετείχε στο Τσάμπιονς Λιγκ 2014-15 ως η δευτεραθλήτρια Κύπρου. Ήταν η πρώτη φορά που η Κύπρος είχε δύο θέσεις στο Τσάμπιονς Λιγκ. Στον γ΄ προκριματικό γύρο αντιμετώπισε την Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Κέρδισε εντός έδρας με 1-0 αλλά έχασε 3-0 στη Ρωσία και αποκλείστηκε. Ο αποκλεισμός από τον γ΄ προκριματικό οδήγησε την ΑΕΛ στα πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ 2014-15. Κληρώθηκε με την Τότεναμ Χότσπερ, από την οποία αποκλείστηκε.
Έδρα
Πρώτη έδρα της ΑΕΛ ήταν το Παλιό Στάδιο Γ.Σ.Ο. στη Λεμεσό. Το στάδιο αυτό το χρησιμοποιούσε από την ίδρυση της έως το 1975 που ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Τσιρείου Σταδίου - Γ.Σ.Ο., χωρητικότητας 13.300 θεατών, έδρα που χρησιμοποιoύσε έως το 2022 όπου και μετεγκαταστάθηκε στο Στάδιο Άλφαμεγα. Τα στάδια αυτά αποτελούσαν και αποτελούν έδρα και των δύο άλλων ομάδων της Λεμεσού, Απόλλωνα και Άρη.
Τίτλοι-Διακρίσεις
Το ποδοσφαιρικό τμήμα της ΑΕΛ Λεμεσού έχει κατακτήσει τους εξής τίτλους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1930 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)
Μπιλ Ρηντ
250px|δεξιά|μικρογραφία|Μπιλ Ρηντ, Το κοράκι και οι πρώτοι άνθρωποι, ξυλόγλυπτο από κέδρο, ύψος περίπου 3 μέτρα. Μουσείο Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας, [[Βανκούβερ, Καναδάς.]] Ο Γουίλλιαμ ή Μπιλ Ρηντ (William Ronald "Bill" Reid Jr, Βικτωρία Βρετανικής Κολομβίας, 12 Ιανουαρίου 1920 – Βανκούβερ, 13 Μαρτίου 1998) ήταν Καναδός γλύπτης, ο οποίος ασχολήθηκε επίσης εκτενώς με την κοσμηματοποιία και την ζωγραφική.
Βιογραφικά στοιχεία
Από πατέρα ευρωπαϊκής καταγωγής και μητέρα από την φυλή των αυτοχθόνων Χάιντα, ο Ρηντ εργάσθηκε στην αρχή στο αγγλόφωνο εθνικό ραδιοφωνικό δίκτυο του Καναδά στο Τορόντο. Το 1951 εγκατέλειψε το ραδιόφωνο για να εγκατασταθεί μονίμως στο Βανκούβερ και να καταπιαστεί με την κοσμηματοποιία. Επηρεασμένος από τον παππού του από την πλευρά της μητέρας του καθώς και άλλους αυτόχθονες καλλιτέχνες, άρχισε να δημιουργεί κοσμήματα με βάση τα παραδοσιακά μοτίβα των Χάιντα. Το ενδιαφέρον του στράφηκε επίσης προς την συντήρηση και δημιουργία τοτέμ και άλλων ξυλόγλυπτων, στα οποία οι Χάιντα είχαν ιδιαίτερη παράδοση.
Τα έργα του
Τα έργα του στο ξύλο, στο μέταλλο ή στον πηλό είναι πολύ συμβολικά και απεικονίζουν πάντα θέματα από την μυθολογία, την θρησκεία και την προφορική παράδοση των Χάιντα. Στα πιο γνωστά του έργα συμπεριλαμβάνονται δύο γιγαντιαία μπρούτζινα αγάλματα που παρουσιάζουν κανό γεμάτα με ανθρώπινες και ζωικές φιγούρες: Το πνεύμα των Νήσων των Χάιντα (Χάιντα Γκουάι): το μαύρο κανό (αγγλ., The Spirit of Haida Gwaii; The Black Canoe, 1991) που κοσμεί την Πρεσβεία του Καναδά στην Ουάσιγκτον, και Το πνεύμα των Νήσων των Χάιντα (Χάιντα Γκουάι): το κανό από νεφρίτη (αγγλ., The Spirit of Haida Gwaii; The Jade Canoe, 1994) που κοσμεί το Διεθνές Αεροδρόμιο του Βανκούβερ. Το πρώτο από αυτά τα έργα του απεικονίζεται επίσης στο καναδικό χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων. Στο ίδιο χαρτονόμισμα απεικονίζεται και το έργο του  Το κοράκι και οι πρώτοι άνθρωποι. Πολλά άλλα έργα του φυλάσσονται σε μουσεία, δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές εντός και εκτός του Καναδά.
250px|δεξιά|μικρογραφία|Μπιλ Ρηντ,  Το πνεύμα των Νήσων των Χάιντα (Χάιντα Γκουάι): το μαύρο κανό, [[μπρούτζος, ύψος περίπου 4 μέτρα και μήκος περίπου 6 μέτρα, 1991. Πρεσβεία του Καναδά, Ουάσιγκτον, ΗΠΑ.]]
Οι τιμητικοί τίτλοι και το τέλος
Αν και από ευρωπαίο πατέρα, ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του αυτόχθονα Ινδιάνο. Συμμετείχε μάλιστα σε πολλές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για την αναγνώριση των δικαιωμάτων των αυτοχθόνων του Καναδά. Προς το τέλος της ζωής του έλαβε πολλούς τιμητικούς τίτλους. Πέθανε το 1998 από την νόσο του Πάρκινσον. Οι στάχτες της σορού του διασκορπίστηκαν στα νησιά της Βασίλισσας Σάρλοτ, που στην γλώσσα των αυτοχθόνων είναι γνωστά ως «Νήσοι των Χάιντα» ή «Χάιντα Γκουάι».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί γλύπτες Κατηγορία:Καναδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Κοσμηματοποιοί
Βριλήσσια
Τα Βριλήσσια είναι αστική περιοχή και δήμος στην Περιφερειακή Ενότητα Βορείου Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής. Καταλαμβάνουν έκταση 3,8 τ.χμ., έχουν πληθυσμό 32.417 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 και αναπτύσσονται σε υψόμετρο κέντρου 295 μ.
Η περιοχή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη ιστορικά με το Πεντελικό όρος, ενώ η δημιουργία του παραδοσιακού οικισμού ανάγεται στο 1930 στη θέση Πάτημα για την αποκατάσταση ακτημόνων προσφύγων καλλιεργητών, εντασσόμενος στα διοικητικά όρια της τότε Κοινότητος Χαλανδρίου μεταξύ Παλλήνης, Αθήνας και Κηφισιάς.
Πυρήνας του σύγχρονου συνοικισμού είναι ο Ιερός Ναός Αναλήψεως του Κυρίου στην κεντρική πλατεία, ο οποίος καθίσταται προσβάσιμος μέσω του σιδηροδρομικού δικτύου από τους σταθμούς του Μετρό και του Προαστιακού Πεντέλης και Δουκίσσης Πλακεντίας, στους ομώνυμους κόμβους 12 και 13 της Αττικής Οδού.
Με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στον δήμο, αν και συχνά αναπόσπαστο κομμάτι θεωρείται η έκταση του γειτονικού οικισμού της Πλακεντίας, μαζί με την παραρεμάτια ζώνη. Δήμαρχος των Βριλησσίων εξελέγη για το 2014-2019 ο Ξένος Μανιατογιάννης, ο οποίος επανεξελέγη το 2019.
Τοπογραφικά δεδομένα
thumb|left|Η θέση του διευρυμένου Δήμου Βριλησσίων στο Βόρειο Τομέα Τα Βριλήσσια εντοπίζονται στην καρδιά της αττικής γης, σε θέση ημιορεινή και υψόμετρο κέντρου 273 μέτρων. Η πόλη αναπτύσσεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Πεντελικού Όρους, αγγίζοντας σταδιακά τους πρώτους λοφίσκους σε υψόμετρο που φτάνει τα 386 μ. στο Πάτημα. Φυσικά σύνορα σχηματίζουν τα πεντελικά Ρέματα Πολυδρόσου και Βριλησσού, ενώ από τη βόρεια πλευρά η πόλη περιβάλλεται από το Περιαστικό Δάσος Άνω Βριλησσίων.
Τα Βριλήσσια εκτείνονται σε κατακόρυφη γραμμή, με κλίση προς τα βορειοανατολικά και πρόσοψη στο λεκανοπέδιο των Αθηνών, καλύπτοντας έκταση 3.856 στρεμμάτων. Είναι οικοδομημένα σε απόσταση 10,5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά του κέντρου της Αθήνας, 6 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Παλλήνης και 4,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κηφισιάς. Στα δυτικά συνορεύουν με το Αμαρούσιο, βόρεια με την Πεντέλη, ανατολικά με τον Γέρακα Παλλήνης και νότια με την Αγία Παρασκευή.
Γεωμορφολογία
thumb|right|Η θέση των Βριλησσίων στο πεντελικό τοπίο Το κέντρο της πόλης έχει οικοδομηθεί σε λιμναίους σχηματισμούς από ερυθρούς πηλούς με παρεμβολές κροκαλοπαγών, ψαμμίτες και αργιλοαμμώδη υλικά με ενστρώσεις μαργαϊκών ασβεστολίθων μικρού πάχους. Η παραρεμάτια γειτονιά καλύπτεται από αδρομερείς, ποταμολιμναίους, λατυποπαγείς και κροκαλολατυποπαγείς σχηματισμούς, με ενδιάμεση παρεμβολή ερυθρών πηλών και μαργαϊκών υλικών.
Τα Άνω Βριλήσσια και το Άνω Πάτημα κατατάσσονται στην κατηγορία των περιβόητων ανθεκτικών μαρμάρων της βορειοανατολικής Αττικής του Πεντελικού, που αποτελούν σχηματισμούς από υπόλευκα, ανοιχτότεφρα έως σκοτεινότεφρα χονδροκρυσταλλικά μάρμαρα με έντονη πτύχωση. Το περιαστικό δάσος τοποθετείται επάνω σε σχιστολιθικούς σχηματισμούς (μοσχοβίτικοι, χλωριτικοί, αλβιτικοί, χαλαζιακοί και ανθρακικοί) συναντώμενοι στους ορεινούς όγκους του Πεντελικού.
Χλωρίδα - πανίδα
Η περιοχή των Βριλησσίων είναι πευκόφυτη με χαρακτηριστική μεσογειακή χλωρίδα (πιο χαρακτηριστικά είδη τα πεύκα και οι ευκάλυπτοι, καθώς και οπωροφόρα δένδρα, ελαιόδενδρα, πορτοκαλιές, λεμονιές κ.ά.), τα άνω και ανατολικά Βριλήσσια της ζώνης Γ έχουν πιο άνυδρα χαρακτηριστικά (φυλλοβόλος βλάστηση-πολύχρωμες φλαμουριές, θαμνώδη φυτά, ερυθρόχρωμη βλάστηση κ.ά.), η παραρεμάτια ζώνη χαρακτηρίζεται από βιοποικιλία (με χαρακτηριστικούς ευκαλύπτους στη ζώνη Σισμανογλείου), ενώ στον λόφο Πατήματος υπάρχουν δασόφυτες εκτάσεις με χαμηλή βλάστηση στα χαμηλά του λόφου και υψηλά δένδρα στο περιαστικό δάσος Θεοκλήτου. Συστάδες κυπαρισσίων άνω των 50 ετών εντοπίζονται στην Οδό Σπάρτης, καθώς και αιωνόβια πεύκα στις οδούς Δημητρίου Βερνάρδου, Υμηττού κ.α.
Κλιματολογικά δεδομένα
Ο πλησιέστερος ιδιωτικός μετεωρολογικός σταθμός εντοπίζεται στη γειτονική πόλη της Αγίας Παρασκευής. Σύμφωνα με τα δεδομένα του σταθμού για το έτος 2007, ψυχρότερος μήνας ήταν ο Φεβρουάριος με μέση ελάχιστη θερμοκρασία που άγγιξε τους 6,9 βαθμούς Κελσίου, ενώ θερμότερος ήταν ο Ιούλιος με μέση μέγιστη θερμοκρασία τους 33,1 βαθμούς. Στον πιο υγρό μήνα αναδεικνύεται ο Μάιος με επίπεδα υετού που ανέρχονται σε 102.4 mm, ενώ πιο ξηροί εμφανίζονται οι θερινοί μήνες.
Ετυμολογία
Η ονομασία "Βριληττός" συναντάται σε κείμενα του Θουκυδίδη, του Ηροδότου και του Στράβωνος. Πρόκειται για προελληνικό τοπωνύμιο. Το βουνό χαρακτηριζόταν από λευκά πετρώματα και καλαίσθητα μάρμαρα που εξορύσσονταν από αυτό και που χρησιμοποιήθηκαν στην κλασική εποχή για τα μνημεία της Ακροπόλεως (καθώς και για τα μοντέρνα κτήρια του 19ου αιώνα στην Αθήνα). Από το βουνό πηγάζει μεγάλος χείμαρρος που διατρέχει την πόλη, τον οποίο αποκαλούσαν οι Χαλανδραίοι "Βριλησσό Ποταμό", το σημερινό Ρέμα Χαλανδρίου.
Ιστορική εξέλιξη
thumb|Το Ρέμα Πολυδρόσου, το οποίο παλιοί Βριλησσιώτες αποκαλούσαν Βριλησσό. Η ιστορία των Βριλησσίων είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορική εξέλιξη του Πεντελικού. Στο σταυροδρόμι μεταξύ της εύκαρπης γης των Φλυέων και του αρχαίου όρους πραγματοποιείτο η διέλευση των υπέρογκων μαρμάρων, έπειτα από εξορύξεις, προς την πρωτεύουσα των Αθηναίων. Τα μάρμαρα φαίνεται να μεταφέρονταν από την προέκταση της Οδού Κέας από την παραρεμάτια ζώνη καθοδικά προς την Οδό Τροίας. Από την ίδια γη διοχετευόταν το υδροδοτικό φορτίο που ενίσχυε το δεύτερο υδραγωγείο στην ιστορία της Αττικής που κατασκευάστηκε από τον Θησέα για την ύδρευση των Αθηνών. Κατά μήκος του ίδιου χειμάρρου διοχετευόταν το νερό που κατέληγε από την Πεντέλη στο Κολωνάκι κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους του Αδριανού.
Οι κάτοικοι διέμεναν σε παραδοσιακές καλύβες, ενώ τα μαντριά τους ήταν οργανωμένα κατά φαμίλιες. Τα βοσκοτόπια τα μίσθωναν μέσω του Συνεταιρισμού των Γεωκτηνοτρόφων που συνεργαζόταν με την Ιερά Μονή Πεντέλης.
Την ίδια περίοδο άρχισε να γνωρίζει ανάπτυξη και το χωριό των Χαλανδραίων στα βορειοανατολικά της Αθήνας, πλούσιο σε βλάστηση και υδάτινο πλούτο, σε τοποθεσία του αρχαίου δήμου των Φλυέων, τόπο καταγωγής του Ευριπίδη και λοιπών επιφανών Ελλήνων. Βορειοανατολικά του παραδοσιακού κέντρου εκτείνονταν απέραντες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, οι οποίες χρησιμοποιούνταν από κατοίκους για γεωργία και κτηνοτροφία, στους πιο προσβάσιμους πρόποδες στο "Πάτημα" του βουνού.
Το 1930 γεωργική εταιρεία απαλλοτρίωσε και παραχώρησε με κλήρο οικόπεδα για την αποκατάσταση ακτημόνων προσφύγων καλλιεργητών σε έκταση εντασσόμενη στα διοικητικά όρια της Κοινότητος Χαλανδρίου. Βάσει του ιπποδαμείου πολεοδομικού συστήματος, το οποίο συνετάχθη από τους Γερμανοπολωνούς πολιτικούς μηχανικούς Κουρλιάνσκη και Ντογλοπούλωφ, η περιοχή διαχωρίστηκε σε δύο τομείς και σε κληροτεμάχια των 450 και 1.800 τετραγωνικών μέτρων. Κάθε κληρούχος έπαιρνε δύο κληροτεμάχια που είχαν τους ίδιους αριθμούς, ένα από κάθε τομέα, το μικρό για κατοικία και το μεγάλο για καλλιέργεια. Το 1935 ο οικισμός στο Πάτημα κάλυπτε έκταση 670 στρεμμάτων και υπαγόταν σε ολοκληρωμένο ρυμοτομικό σχεδιασμό και οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Χαλανδραίοι, Πειραιώτες και Αθηναίοι, ενώ στην περιοχή διατηρούσαν εκτάσεις Λιοπεσιώτες.
Το 1948 έγιναν στη περιοχή οι πρώτες προσπάθειες διάτρησης του εδάφους το οποίο απεδείχθη πλούσιο σε ύδατα με συνέπεια την σταδιακή ανάπτυξη της περιοχής η οποία άρχισε να προσελκύει παραθεριστές λόγω και του υγιεινού κλίματος. Με το Β.Δ. 8/6/49, ο συνοικισμός αποσπάστηκε από το Δήμο Χαλανδρίου και οργανώθηκε ως αυτόνομη κοινότητα μόλις 825 κατοίκων, σύμφωνα με απογραφή του 1951. Το 1949 ο συνοικισμός αναγνωρίστηκε ως αυτόνομη "Κοινότης Βριλησσίων" της Ανατολικής Αττικής και Το όνομα που αποφασίστηκε να δοθεί στη νεοϊδρυθείσα κοινότητα ήταν Βριλήσσια, ονομασία η οποία παρέπεμπε στο ιστορικό όνομα του Πεντελικού, Βριληττός.
Με την 8/1955 απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου Ορίων Δήμων και Κοινοτήτων του Νομού Αττικής και με τη μετέπειτα 33/1960 απόφασή του πραγματοποιήθηκε επέκταση των διοικητικών ορίων από τα 670 στα 3.876 στρέμματα και στα χρόνια που ακολούθησαν έγιναν σταδιακές επεκτάσεις του σχεδίου πόλεως. Αρκετά ήταν εκείνη την εποχή και τα μαρμαράδικα στη βόρεια πλευρά λόγω της γειτνίασής της περιοχής με το δραστήριο σε εξορύξεις Πεντελικό Όρος, τα οποία προσήλκυαν έμπειρους τεχνίτες από τα κυκλαδονήσια, για να παραχωρήσουν στη συνέχεια τη θέση τους σε μόνιμες κατοικίες. Ο πρώτος μαζικός εποικισμός πραγματοποιήθηκε στο 1961, οπότε και τριπλασιάστηκε ο πληθυσμός της περιοχής με μια αύξηση της τάξεως του 185%.
Στη δεκαετία του 1970, όταν γειτονικές περιοχές άρχισαν να οικοδομούνται με φρενήρεις ρυθμούς τα Βριλήσσια παρέμεναν μια ιδιαιτέρως απομακρυσμένη και αποκομμένη συγκοινωνιακά περιοχή. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 το κέντρο της έως τότε κοινότητος καλυπτόταν κυρίως από εξοχικές κατοικίες και μονοκατοικίες, ενώ το 1986 εντάχθηκαν στο σχέδιο πόλης τα Άνω Βριλήσσια και το 1999 το Πάτημα μεταξύ Ολύμπου και Αναπαύσεως. Οι γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες άρχισαν να υποχωρούν και πολλοί μικρογαιοκτήμονες αξιοποίησαν τις εκτάσεις τους οι οποίες είχαν αρχίσει να αποκτούν απότομα αξία. Η κοινότητα, μαζί με τις γειτονικές της περιοχές, ενσωματώθηκε στο αθηναϊκό πολεοδομικό συγκρότημα και άρχισε να δέχεται εσωτερική μετανάστευση κατοίκων από την υπόλοιπη Αθήνα.
Το 2004 ήταν έτος έτος καθοριστικό για την ανάπτυξη των Βριλησσίων, καθώς με τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων, σε συνδυασμό με κάποιες πολιτικές συγκυρίες, ο δήμος ευνοήθηκε με έργα που επιζητούσε για περισσότερα από 15 χρόνια. Συνδέθηκε με το κέντρο της Αθήνας και τα υπόλοιπα προάστια και την υπόλοιπη Αττική μέσω της Αττικής Οδού, του Μετρό και του προαστιακού σιδηροδρόμου, εγκαινίασε δημοτική συγκοινωνία, βελτίωσε τις λεωφορειογραμμές της και θωρακίστηκε με αντιπλημμυρικά έργα.
Μετά την εφαρμογή του Σχεδίου Καλλικράτης το 2010 και την οργάνωση της περιοχής του Βορείου Τομέως τα Βριλήσσια διατηρήθηκαν ως αυτόνομος δήμος συγκεντρώνοντας περισσότερους από 30.000 κατοίκους. Τα τελευταία χρόνια οι δημοτικές αρχές προσανατολίζονται στην ενδυνάμωση του πληθυσμού μέσα από προγράμματα εκπαίδευσης του Ανοιχτού Πανεπιστημίου αλλά και προσέλκυσης επιχειρήσεων του τριτογενούς τομέως. Σε θέματα υποδομών και ορίων. αναπόσπαστο κομμάτι θεωρούν την έκταση έως το ανατολικό σύνορο της Ηρακλείτου όπου αναπτύχθηκε ο οικισμός των Πλακεντίας, όπως επίσης και το υπόλοιπο της παραρεμάτιας ζώνης μέχρι τον κόμβο των Άνω Βριλησσίων για την ολοκλήρωση του δημοτικού ιστού.
Τα Βριλήσσια άρχισαν να κατοικούνται μαζικά κυρίως στα τέλη της δεκαετίας του '70 και έως τα τέλη του '90 άρχισε ο οικιστικός τους κορεσμός. Στον πίνακα που ακολουθεί διαφαίνεται η πληθυσμιακή εξέλιξη του δήμου Βριλησσίων, βάσει των απογραφών του 1951, 1961, 1981, 1991 και 2001, καθώς και στοιχεία απογραφής του 2011:
πρωτογενείς πηγές: Δήμος Βριλησσίων *η έκταση του δήμου είναι αναπροσαρμοσμένη στα σημερινά επίσημα διοικητικά όρια
thumb|Διάρθρωση Συνολικού Πληθυσμού Παρατηρώντας το διάγραμμα της πληθυσμιακής διάρθρωσης των Βριλησσιωτών, εξάγονται τα εξής συμπεράσματα:
Στο Δήμο Βριλησσίων κατοικούσαν κατά την απογραφή του 2001 1.244 αλλοδαποί, καταλαμβάνοντας το 4,68% των κατοίκων της απογραφής εκείνης της περιόδου. Μεγάλο ποσοστό καταλάμβαναν τα άτομα αλβανικής ιθαγένειας (28,3% των αλλοδαπών).
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΣΥΕ, ο αλλοδαπός πληθυσμός καταλαμβάνει μικρό ποσοστό του βριλησσιώτικου πληθυσμού κατά την απογραφή του 2001, οι αλλοδαπές γυναίκες είναι περισσότερες από τους άνδρες και οι οικονομικά δραστήριες ηλικίες καταλαμβάνουν μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, τόσο του αντρικού, όσο και του γυναικείου.
Όσον αφορά την εκπαίδευση των κατοίκων, παρουσιάζονται υψηλοί μορφωτικοί δείκτες σε σύγκριση με τους μέσους όρους της Νομαρχίας Αθηνών. Συγκεκριμένα, το 41,16% του πληθυσμού κατέχει ιδιαίτερα υψηλή μόρφωση σε σχέση με το μέσο όρο του 25,28% του πληθυσμού της Νομαρχίας Αθηνών (ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση), ενώ μεγάλο τμήμα των Βριλησσιωτών έχει μέτριο επίπεδο μόρφωσης. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν και τη μετατόπιση του πληθυσμού προς τον τριτογενή τομέα και την αποφυγή χειρωνακτικών εργασιών. Αυτό δικαιολογείται και από το μεγάλο ποσοστό οικιστικής χρήσης της γης σε αντίθεση με το μικρό ποσοστό αγροτικής χρήσης, καθώς και από την έλλειψη βιομηχανικών χώρων και την ανάγκη μετακινήσεων προς τις εταιρίες όμορων περιοχών των Αθηνών (Αττική Οδός, Μετρό, Προαστιακός). Η δράση της δημοτικής αρχής δείχνει να προσανατολίζεται περισσότερο στην ψηφιακή σύγκλιση του πληθυσμού και στη μείωση των ποσοστών του ψηφιακού αναλφαβητισμού.
Σύμφωνα με στοιχεία του 2001, από τους 25.582 κατοίκους οι μισοί ήταν οικονομικά ενεργοί, ήτοι 12.256 άτομα. Από αυτούς που ήταν οικονομικά ενεργοί, το 13,81% ήταν εργοδότες, το 10,96% ελεύθεροι επαγγελματίες και το 71,42% μισθωτοί. Όπως διαφαίνεται στον παρακάτω πίνακα, το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού απασχολείται στον τριτογενή τομέα (ποσοστό 85%). Τα μεγαλύτερα ποσοστά αφορούν χρηματοοικονομικές υπηρεσίες και εμπορικές δραστηριότητες. Η διάρθρωση του οικονομικά ενεργού πληθυσμού ανά οικονομικό κλάδο έχει ως εξής:
Στο Δήμο Βριλησσίων υπολογίζονται το 2001 6.000 βασικές θέσεις εργασίας. Συγκαταλέγεται δε μεταξύ των δήμων με τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας, σύμφωνα με τις πρακτικές μέτρησης που ακολουθούνται, με ποσοστά που κυμαίνονται γύρω στο 4,45% σε σύγκριση με το 9,02% στη Νομαρχία Αθηνών και το 9,60% της Περιφέρειας Αττικής.
Το 2001 ο Δήμος Βριλησσίων στέγαζε 8.653 νοικοκυριά που απαρτίζονταν κυρίως από 2, 3 ή 4 μέλη. Φαίνεται πως η συγκεκριμένη περιοχή προσελκύει οικογένειες, καθώς κατά την απογραφή του 2001, στα 100 νοικοκυριά τα 28 απαρτίζονταν από 4 μέλη, σε αντίθεση με τη Νομαρχία Αθηνών όπου στα 100 νοικοκυριά τα 28 απαρτίζονταν από 2 μέλη. Αυτό δικαιολογείται και από την αρχιτεκτονική της πόλεως που συνίσταται σε μεγάλα (οροφο)διαμερίσματα. Μάλιστα τα νοικοκυριά απολαμβάνουν μια άνετη διαβίωση, καθώς το 84,59% αυτών διαμένουν σε κατοικίες με 4 και άνω δωμάτια, όταν το αντίστοιχο ποσοστό για την Νομαρχία Αθηνών ανέρχεται στο 61,78%. Το μεγαλύτερο ποσοστό στα Βριλήσσια καταλαμβάνουν οι κατοικίες με 5 δωμάτια, όταν στη νομαρχία πιο συχνά συναντώμενα είναι τα 4. Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση των κατοικιών με 6 και άνω δωμάτια, όπου το ποσοστό στα Βριλήσσια είναι υπερδιπλάσιο της νομαρχίας.
Κατά τα χρόνια της ύφεσης και τη συρρίκνωση του τριτογενούς τομέως και κλάδων ενασχόλησης των κατοίκων δείχνουν να επλήγησαν κυρίως οι νέοι επιστήμονες λόγω περιορισμού των παραγωγικών χρήσεων στην ευρύτερη περιοχή, καθώς και επαγγέλματα που σχετίζονται με την οικοδομή και το εμπόριο εκτός αμυντικών κλάδων. Άτομα που δείχνουν να δέχθηκαν τις μικρότερες πιέσεις συγκαταλέγονται μεταξύ των παραγωγικών ηλικιών και με μεγάλη επαγγελματική εξειδίκευση.
Χρήσεις γης
Τα Βριλήσσια αρχικά αναπτύχθηκαν ως αγροτικός οικισμός, με τους πρώτους κατοίκους να καλλιεργούν στον αγρόκηπο που τους διανεμήθηκε τα αναγκαία αγαθά. Στα δυτικά της Λεωφόρου Πεντέλης εκτεινόταν η παραρεμάτια ζώνη, παρθένος τόπος φυσιολατρικής εξερεύνησης, ενώ βόρεια της οδού Πίνδου και αργότερα με την επέκταση του σχεδίου της Ολύμπου οριοθετήθηκε η βιοτεχνική και παραγωγική ζώνη έως την Αναπαύσεως, όπου συγκεντρώνονταν οι παραγωγικές χρήσεις για τις ανάγκες του αυξανόμενου πληθυσμού. Στη ζώνη αυτή λειτουργούσαν για αρκετά χρόνια μονάδες παραγωγής ποιοτικών επίπλων, ρουχισμού, αλλά και αρκετά μαρμαράδικα λόγω της λαξευτικής δραστηριότητας παραδοσιακά στο Πεντελικό, ενώ βόρεια της Αναπαύσεως συγκεντρώνονταν νταμάρια.
Εντός του σχεδίου του οικισμού ο οποίος αναπτύχθηκε διαχρονικά ως ζώνη αμιγούς κατοικίας στήθηκαν τοπικές αγορές αμφίπλευρα των παραλλήλων οδών για τα χρειώδη των κατοίκων, όπως η κεντρική αγορά στο δυτικό τμήμα της Αναλήψεως και η ανατολική αγορά στα ανατολικά της οδού Κύπρου. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο υπάρχει η τάση κατακερματισμού της αγοράς σε συγκεντρωτικές εστίες στα τέσσερα άκρα του δακτυλίου. Η υπαίθρια αγορά στεγάζεται προσωρινά στην οδό Αναλήψεως μια μέρα την εβδομάδα, αν και έχει δύναται με λιγότερες άδειες να μετατοπιστεί γραμμικά στο νότιο άξονα επί του σκεπαστού της Αττικής Οδού.
Οικονομικά στοιχεία
Με τα συγκοινωνιακά έργα το 2004 το πολεοδομικό σχέδιο επεκτάθηκε και ανατολικά της Αγίου Αντωνίου, στην περιοχή της Πλακεντίας, με τις οχλούσες χρήσεις να εκτοπίζονται και να συρρικνώνονται στη γραμμική ζώνη Αναπαύσεως-Ηρακλείτου. Στη ζώνη αυτή αναπτύχθηκαν και μικρής κλίμακας επιχειρησιακά κέντρα λόγω και της βελτίωσης του μορφωτικού επιπέδου των κατοίκων και της στροφής τους στο εμπόριο και τις υπηρεσίες. Η ζώνη εστίασης στο βόρειο τμήμα της Λεωφόρου Πεντέλης αξιοποιήθηκε, με τη συγκέντρωση καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος για τις ανάγκες διασκέδασης κατοίκων και επισκεπτών, ενώ η φυσιολατρική ζώνη της Ρεματιάς αναδείχθηκε με έργα καλλωπισμού σε όλο το μήκος από την Πεντέλη μέχρι και το Χαλάνδρι. Τα νταμάρια στο λόφο μετατράπηκαν σε υπαίθριο θερινό θέατρο φέρνοντας επισκέπτες θεατές παραστάσεων στο δήμο, ενώ περιμετρικά του οδικού δακτυλίου που δημιουργήθηκε και στα άκρα των αξόνων συγκεντρώθηκαν αγορές γνωστών αλυσίδων για τις ανάγκες του ευρύτερου πληθυσμού.
Μετά την οργάνωση του πολεοδομικού συγκροτήματος του Βορείου Τομέως με το Σχέδιο Καλλικράτης και τη βελτίωση των συγκοινωνιακών υποδομών σε αυτό, παράλληλα με την οργανωμένη χωροθέτηση των επιχειρηματικών, εμπορικών, βιοτεχνικών και βιομηχανικών χρήσεων και την εύκολη πρόσβαση σε αυτές, τα Βριλήσσια διατήρησαν τη φυσιογνωμία τους ως είχαν.
Ρυμοτομία
thumb|right|Η Οδός Αναλήψεως θεωρείται ο αρτιότερος δρόμος των Βριλησσίων Στο ιστορικό κέντρο των Βριλησσίων εφαρμόστηκε το ιπποδάμειο πελεοδομικό σύστημα ρυμοτόμησης, το οποίος απαρτίζεται από φαρδείς οριζοντίους και στενούς κάθετους δρόμους οι οποίοι διακλαδώνονται σε μικρούς τοπικούς κόμβους, παρέχοντας απρόσκοπτη μετακίνηση των κατοίκων στον εσωτερικό ιστό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι οριζόντιες οδοί 25ης Μαρτίου, 28ης Οκτωβρίου, Αναλήψεως, Κύπρου και Πάρνηθος και οι κάθετες Φλωρίνης, Δωδεκανήσου, Βερνάρδου και Μαραθώνος. Με τις επεκτάσεις του οικιστικού ιστού πέραν του παραδοσιακού κέντρου σε εκτάσεις διαφορετικών χρήσεων γης έγινε προσπάθεια τήρησης κατά το δυνατόν του γραμμικού σχεδίου, ενώ η ίδια ρυμοτομική φιλοσοφία ακολουθήθηκε κατά την ανάπτυξη του οικισμού της Πλακεντίας αλλά με πιο στενούς δρόμους.
Αρχιτεκτονική
Τα Βριλησσία αναγνωρίστηκαν ως αυτόνομη κοινότητα μόλις το 1949, ενώ το 1950 αριθμούσαν περί του 825 κατοίκους. Σε αυτούς είχαν διανεμηθεί από αγροτικό συνεταιρισμό κληροτεμάχια γης για κατοικία και καλλιέργεια, με αποτέλεσμα τα οικόπεδα του παραδοσιακού οικισμού να είναι ομοιόμορφα, καλύπτοντας συνήθως έκταση ενός ή και δύο στρεμμάτων, με τα κτίσματα να είναι πανταχώθεν ελεύθερα σε αντίθεση με την ανάπτυξη του ιστορικού κέντρου των αστικών οικισμών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρουν παρουσιάζουν πρόχειρες ξύλινες κατασκευές και μετέπειτα πέτρινες παραθεριστικές κατοικίες των Αθηναίων, οι οποίοι περνούσαν το καλοκαίρι στην πευκόφυτη περιοχή στους πρόποδες του Πεντελικού.
Σύντομα, με τον κορεσμό περιοχών γύρω από την Αθήνα και την υπερσυγκέντρωση εμπορικών, παραγωγικών και επιχειρηματικών χρήσεων στην πόλη, οι υποτυπώδεις πέτρινες οικίες αντικαταστάθηκαν από πιο άνετες μονοκατοικίες, παραδοσιακά αρχοντικά σε βουνίσιο στυλ δόμησης με χρήση φυσικών υλικών όπως πέτρα, ξύλο, κεραμίδι.
Αρκετά ήταν και τα γραφικά κηπόσπιτα με πηγάδι, ενώ στο κέντρο του οικισμού δέσποζε ο υδατόπυργος απ' όπου και προμηθευόταν η κοινότητα νερό. Δεν άργησαν να εμφανιστούν και οι πρώτες αστικές κατοικίες, όχι απαραίτητα των προνομιούχων τάξεων των Αθηνών, αλλά ανθρώπων απλών που ήθελαν να επενδύσουν τις οικονομίες τους σε μια περιοχή που εκείνη την εποχή δεν είχε ιδιαίτερα υψηλή αξία γης.
Χαρακτηριστικό της περιοχής είναι τα οικογενειακά συγκροτήματα, αλλά και η ποιότητα των κατασκευών που ξεχωρίζει, με σεβασμό σε μεγάλο βαθμό του ύφους του οικισμού και του πολεοδομικού του σχεδίου, στεγάζοντας ολοένα και περισσότερα μέλη της μεσαίας και ανώτερης αστικής τάξης της πρωτεύουσας και της ελληνικής επικράτειας. Λόγω δε της παράδοσης του Χαλανδρίου ως συνοικισμού εμπόρων, τα Βριλήσσια αναπτύχθηκαν ως "μικροπροάστιο" του γειτονικού δήμου, καθώς η Λεωφόρος Πεντέλης εξυπηρετούσε τη μετάβαση στις υπηρεσίες και την αγορά και την εύκολη επιστροφή, όπως επίσης και την εκδρομή στα εξοχικά κέντρα της Πεντέλης και των Άνω Βριλησσίων.
Συγκοινωνιακές υποδομές
thumb|left|Λεωφόρος Πεντέλης Τα Βριλήσσια τυγχάνουν μιας σύγχρονης και ολοκληρωμένης συγκοινωνιακής υποδομής συνδεόμενα με το σιδηροδρομικό αλλά και το οδικό δίκτυο της Αττικής. Στη δυτική είσοδο καθίστανται προσβάσιμα από το Σταθμό Πεντέλης του Προαστιακού Σιδηροδρόμου και στην ανατολική από το μεγάλο κόμβο Προαστικού-Μετρό Δουκίσσης Πλακεντίας, στις εξόδους 12 και 13 αντίστοιχα της Αττικής Οδού. Το συγκοινωνιακό δίκτυο επιτρέπει την άμεση σύνδεση του συνοικισμού με το συγκρότημα του Βορείου Τομέως στα δυτικά, αλλά και την πρόσβαση στην Παλλήνη στα ανατολικά. Από μελλοντικές επεκτάσεις του Μετρό και του Προαστιακού αναμένεται η περιοχή να ευνοηθεί ακόμα περισσότερο, συνδεόμενη με Ραφήνα και Πειραιά.
Ο εξωτερικός οδικός δακτύλιος των Βριλησσίων σχηματίζεται από τις Λεωφόρους Πεντέλης-Αναπαύσεως-Ηρακλείτου-Αττικής, ενώ στον εσωτερικό ιστό ολοκληρώνεται ο ποδηλατικός δακτύλιος 25ης Μαρτίου-Εθνικής Αντιστάσεως-Μπακογιάννη-Μακεδονίας. Η περιοχή εξυπηρετείται από τις διερχόμενες λεωφορειογραμμές Χαλανδρίου-Πεντέλης του ΟΑΣΑ, αλλά και από το αμαξοστάσιο της Πλακεντίας με γραμμές προς Μεσόγεια και Ανατολική Αττική. Σημαντικοί οδικοί άξονες θεωρούνται επίσης η αναβαθμισμένη Λεωφόρος Σισμανογλείου η οποία παρέχει πρόσβαση στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο, ενώ η Αγίου Αντωνίου αποχαρακτηρίστηκε από δρόμος ταχείας κυκλοφορίας σε τοπική οδό μετά την επέκταση του οικιστικού ιστού των Βριλησσίων στην περιοχή της Πλακεντίας. Με τη διάνοιξη της Λεωφόρου Φραγκοκκλησιάς στον κόμβο της Πεντέλης αναμένεται η εκτροπή της κυκλοφορίας από τη Λεωφόρο Πεντέλης προς την Κηφισίας, αποσυμφορίζοντας το Χαλάνδρι.
Επισκέψιμοι χώροι
Πέραν του παραδοσιακού πολεοδομικού κέντρου, λοιπούς επισκέψιμους χώρους συνιστούν η Πλατεία Μίκη Θεοδωράκη η Πλατεία Βριλησσού, η Πλατεία Κωνσταντίνου Τσάτσου του Ακαδημαϊκού, το Κέντρο Νεότητος Μάνου Χατζηδάκι, η Πλατεία Κύπρου, Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Σεφέρη, Καλλιανίου, Ανδρόνικου και πολλοί άλλοι μικροί χώροι πρασίνου. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η παραρεμάτια ζώνη των Αμαζόνων επί της ανατολικής ρεματιάς.
Το Άλσος Βριλησσίων Μ. Κάλλας φημίζεται για το ιδιαίτερο φυσικό κάλλος της περιοχής, ενώ το Αττικό Πάρκο Βριλησσίων-Χαλανδρίου και το παρκο της Ρεματιάς αποτελούν τακτικό τόπο συνάντησης και αθλοπαιδιών.
Στο Δήμο Βριλησσίων λειτουργούν 7 Δημοτικά Νηπιαγωγεία, 6 Δημοτικά Σχολεία, 3 Γυμνάσια και 2 Λύκεια. Στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης δραστηριοποιούνται 1 Ελληνογερμανικό Δημοτικό Σχολείο, το Δημοτικό σχολείο του Ιερού Ναού Μεταμόρφωσεως του Σωτηρος καθώς και τα Εκπαιδευτήρια Καντά σε επίπεδο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Επιπλέον υπάρχει 1 παιδική χαρά ανά κεντρικό δρόμο, καθώς και πολλά κέντρα νεότητος γύρω από τα σχολεία.
Πολιτιστικά δρώμενα
Ο Δήμος Βριλησσίων διαθέτει τρία βασικά πολιτιστικά καταστήματα. Το πρώτο βρίσκεται επί της οδού Κισάβου στα Άνω Βριλήσσια, το δεύτερο οικοδομήθηκε με δωρεά του Ιδρύματος Νιάρχου στην κεντρική Πλατεία Αναλήψεως και το τρίτο και πιο πρόσφατο εγκαταστάθηκε στο πάρκο "Μίκης Θεοδωράκης", παράλληλα με την ανάπλασή του. Πρόκειται για τελευταίας αρχιτεκτονικής κτίρια με πλήρεις υποδομές καθώς οικοδομήθηκαν πρόσφατα. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει πληθώρα καλλιτεχνικών μαθημάτων και εκδηλώσεων με ελεύθερη συμμετοχή όπως θεατρικές παραστάσεις, ζωγραφική, γλυπτική, χορωδία, κουκλοθέατρο κ.α.
Επιπλέον στο δημοτικό θέατρο Νταμάρι Βριλησσίων "Αλίκη Βουγιουκλάκη" στο πάτημα Βριλησσίων φιλοξενούνται θεατρικές παραστάσεις ερασιτεχνικές αλλά και από επαγγελματίες ηθοποιούς οι οποίοι κατά τις θερινές περιοδείες τους επισκέπτονται και δήμους της Αττικής, μεταξύ των οποίων και τον εν λόγω δήμο τα τελευταία από το 1990.
Στις αρχές του Ιουνίου κάθε έτους, με αφορμή τον εορτασμό της Ανάληψης του Κυρίου στήνεται λαϊκό πανηγύρι επί της οδού Εθνικής Αντιστάσεως που καταλήγει στον Ιερό Ναό της Αναλήψεως, με πληθώρα πλανόδιων πωλητών και κινητές εγκαταστάσεις που διαμορφώνουν μια εικόνα θεματικού πάρκου. Τα τελευταία χρόνια καταβάλλονται προσπάθειες από τη δημοτική αρχή ώστε το πανηγύρι να αναβιώσει τις παλιές του δόξες, όταν τα Βριλήσσια ήταν μια μικρή και στενά δεμένη κοινότητα.
Αθλητισμός & φυσιολατρική κίνηση
Τα Βριλήσσια μέχρι και τη δεκαετία του '90 δε διέθεταν δημοτικό γήπεδο, καθώς το γήπεδο Χαλανδρίου είχε εγκατασταθεί σε ελεύθερο χώρο στα σύνορα των δύο δήμων, καλύπτοντας τις ανάγκες αμφότερων. Μικροί διάσπαρτοι χώροι δημιουργούνται σταδιακά σε διάφορες γειτονιές, όπως το γήπεδο χειροσφαίρισης επί της οδού Αναλήψεως και το γήπεδο αντισφαίρισης επί της Ολύμπου. Παράλληλα το 1999, εγκαινιάζεται το δημοτικό γήπεδο Βριλησσίων στο τέρμα της οδού Κισάβου με πολλές ελλείψεις σε θέματα υποδομής και επισκεψιμότητας, προς εξυπηρέτηση των κατοίκων στα Άνω Βριλήσσια. Μέσα στο 2007 ολοκληρώνεται η κατασκευή του ιδιωτικού Family Club Βριλησσίων, μετά από πολλές αγωγές των περιοίκων καθότι εγκατεστημένο εντός οικιστικής ζώνης (διασταύρωση οδών Μητροπούλου και Κισάβου). Τελικά, από τον Οκτώβριο του 2016 ο συγκεκριμένος χώρος θα περιέλθει και πάλι στην πλήρη κυριότητα του Δήμου Βριλησσίων, για να καλύψει τις τοπικές ανάγκες, σύμφωνα με τα συμφέροντα των δημοτών.
thumb|left|Περκίζειο Διαδημοτικό Γήπεδο Ο Α.Ο. Απόλλων Βριλησσίων ιδρύθηκε στο τέλος του 2005 από μια ομάδα Βριλησσιώτων. Το όνομά του προέρχεται από τον επίκουρο Απόλλωνα, ο ναός του οποίου δεσπόζει 12 χιλιόμετρα από την Ανδρίτσαινα στην Πελοπόννησο. Η επιτυχημένη ανοδική πορεία του σωματείου είχε ως αποτέλεσμα να ενταχθεί το 2008 και το ολυμπιακό άθλημα της ξιφασκίας. Ο Α.Σ. Θησέας Βριλησσίων TAE KWON DO ιδρύθηκε το 1993 με σκοπό την ανάπτυξη και την διάδοση του ολυμπιακού αθλήματος TAEKWONDO W.T.F.