cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πλήμνη (δίκτυο υπολογιστών)
Λειτουργία
Ο συγκεντρωτής προωθεί κάθε πληροφορία που εμφανίζεται σε μία είσοδό του στο κοινό μέσο μετάδοσης, την αρτηρία. Η πληροφορία αυτή εμφανίζεται συνεπώς σε όλες τις εξόδους του. Για το λόγο αυτό οι συγκρούσεις πακέτων είναι πιο συχνές από ότι σε πιο εξελιγμένες συσκευές, όπως είναι οι μεταγωγείς (switches). Σε έναν συγκεντρωτή με πολλές θύρες, μπορούμε να συνδέσουμε στη μια θύρα έναν Η/Υ και σε κάποια άλλη θύρα άλλο Η/Υ ή άλλο συγκεντρωτή. Έτσι το σήμα, αφού έχει ενισχυθεί μέσα στον συγκεντρωτή, μπορεί να συνεχίσει τη διαδρομή του στο δίκτυο διανύοντας μεγαλύτερες αποστάσεις και ξεπερνώντας τους περιορισμούς που μπορεί να βάλει το μέγιστο μήκος του καλωδίου. Η απαίτηση όμως να είναι ικανοί οι Η/Υ να ανιχνεύουν τις συγκρούσεις περιορίζουν τον αριθμό των συγκεντρωτών και το συνολικό μέγεθος του δικτύου που φτιάχνεται με συγκεντρωτές. Για τα δίκτυα των 10Mbps, που κατασκευάζονται χρησιμοποιώντας συγκεντρωτές, πρέπει να ακολουθείται ο κανόνας 5-4-3: Μέχρι 5 τμήματα (4 συγκεντρωτές) επιτρέπονται μεταξύ δύο τερματικών σταθμών, και από τα πέντε τμήματα μόνο τα τρία να έχουν συνδεδεμένους σταθμούς. Για δίκτυα 100Mbps,το όριο ελαττώνεται σε 3 τμήματα (δύο συγκεντρωτές) ανάμεσα σε οποιουσδήποτε 2 τερματικούς σταθμούς και αυτό επιτρέπεται μόνο εφόσον οι μεταγωγείς είναι κλάσης ΙΙ.
Εξωτερική περιγραφή
Εξωτερικά σε έναν συγκεντρωτή διακρίνονται:
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Τισόβιτσα
Η Τισόβιτσα (Тисовица, αλβανικά: Tisovica) είναι χωριό στα βόρεια της Βόρειας Μακεδονίας, εντός του Δήμου Ζελενίκοβο. Το χωριό αριθμούσε 53 κατοίκους το 2002, ενώ όλοι τους ήσαν Αλβανοί.
Δημογραφία
Κατά την απογραφή του 2002, το χωριό αριθμούσε :
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Ζελενίκοβο
DAF XF
thumb|350px|DAF 95XF
Το DAF XF είναι μοντέλο φορτηγών που παράγεται από το 1997 μέχρι σήμερα από την Ολλανδική αυτοκινητοβιομηχανία DAF. Προηγουμένο μοντέλο ήταν το DAF 95 από το 1987 μέχρι το 1997, με την ονομασία Avanced Turbo Intercooling. Το DAF XF έχει κερδίσει το βραβείο Φορτηγού της Χρονιάς του 2007. Το φορτηγό χρησιμοποιείται από τις Ολλανδικές Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς και από τον Στρατό Ξηράς του Καναδά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοντέλα φορτηγών
Βλαντιμίρ Μιλιούτιν
Ο Βλαντιμίρ Πάβλοβιτς Μιλιούτιν (24 Οκτωβρίου 1884 – 30 Οκτωβρίου 1937) ήταν Μπολσεβίκος ηγέτης που ορίστηκε Λαϊκός Επίτροπος Γεωργίας το 1917.
Ο Μιλιούτιν εντάχθηκε στο Ρωσικό Σοσιαλ-Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα το 1903 και στην αρχή συντάχθηκε με τους Μενσεβίκους. Το 1910 προσχώρησε στους Μπολσεβίκους. Θεωρείτο ειδικός για το αγροτικό ζήτημα. Έγινε θύμα των εκκαθαρίσεων του Ιωσήφ Στάλιν. Κατηγορήθηκε για δεξιά παρέκκλιση, συνελήφθη στις 27 Ιουλίου 1937, καταδικάστηκε σε θάνατο στις 29 Οκτωβρίου και εκτελέστηκε στις 30 Οκτωβρίου 1937.
Βέλγικο Πρωτάθλημα Στίβου 1933
Το Βέλγικο Πρωτάθλημα Στίβου 1933 ήταν η 41η διοργάνωση του Βελγικού Πρωταθλήματος Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Βελγικής Ομοσπονδίας Στίβου. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο στην Αμβέρσα στις 9 Ιουλίου του 1933. Τα 10,000 μέτρα πραγματοποιήθηκαν στις 16 Ιουλίου στο Φόρεστ. Τα 3000 μέτρα στιπλ πραγματοποιήθηκαν σε διαφορετικό χρόνο.
Κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος ο Ζυλ Μποσμάνς βελτίωσε το βελγικό ρεκόρ στα 110 μέτρα με εμπόδια από τον Ρενέ-Τζον Πάουελ σε χρόνο 15.8 και ο Φράνς Βαντερστέν το βελγικό ρεκόρ από τον Ζαν Λινσέ στα 10,000 μέτρα σε χρόνο 32:27.2. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 17 αγωνίσματα ανδρών.
Αποτελέσματα
1931 | 1932 | 1933 | 1934 | 1935
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στίβος το 1933 Κατηγορία:Βελγικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Αμβέρσα Κατηγορία:Φόρεστ
Πόλεις του Ουσουλουτάν
thumb|right|250px|Το Διαμέρισμα Ουσουλουτάν στο Ελ Σαλβαδόρ
Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων του Διαμερίσματος Ουσουλουτάν, Ελ Σαλβαδόρ:
Δείτε επίσης
Πολεις
Σχέσεις Ελλάδας και Λίχτενσταϊν
Οι σχέσεις Ελλάδας και Λιχτενστάιν είναι οι επίσημες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν.
Επισκόπηση
Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών, οι επίσημες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Λιχτενστάιν «μπορούν να θεωρηθούν αρκετά καλές», αν και η συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών είναι ελάχιστη, καθώς δεν υπάρχει καμιά κριτική για πολλά χρόνια. Ακόμη και οι κοινές επισκέψεις αξιωματούχων μεταξύ των δύο χωρών δεν είναι κοινές.
Ο σημαντικότερος τομέας συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών είναι η ανταλλαγή υποστήριξης για υποψηφιότητες των δύο κρατών σε οργανισμούς στους οποίους συμμετέχουν και οι δύο χώρες.
50 ελληνικές οικογένειες που ζουν και εργάζονται στο Λιχτενστάιν. Οι πολίτες και των δύο χωρών δεν χρειάζονται θεώρηση εισόδου στη δεύτερη χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιχτενσταιν Ελλαδα
2695 Κρισταμπέλ
Ο Κρισταμπέλ (Christabel) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,30. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του από τον τίτλο ενός ποιήματος του Κόλεριτζ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κρισταμπέλ εκτιμάται σε 14,61 ± 1,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0995 ± 0,018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κρισταμπελ
Παύλος Αποστολίδης
Ο Παύλος Αποστολίδης (1942) είναι Έλληνας διπλωμάτης, πρέσβης ε.τ, πρώην διοικητής της ΕΥΠ και πρώην υπηρεσιακός Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα εισερχόμενος σε αυτό το 1965. Το 1984 μετατέθηκε στην Άγκυρα ως σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας. Υπήρξε πρέσβης της Ελλάδος στην Κύπρο (1990), τη Σαουδική Αραβία, την Υεμένη, το Ομάν, γενικός διευθυντής διμερών σχέσεων στο υπουργείο Εξωτερικών καθώς και Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδος (1995 - 1998) στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις Βρυξέλλες. Το 1998 διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών και το επόμενο έτος διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2004 οπότε και συνταξιοδοτήθηκε.
Μετά την αποχώρησή του από το διπλωματικό σώμα διετέλεσε μη εκτελεστικό μέλος (2004 - 2011) του διοικητικού συμβουλίου της ALPHA Bank καθώς και ειδικός σύμβουλος του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ). Στις 17 Μαΐου 2012, κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Παναγιώτη Πικραμμένου από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, ανέλαβε το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης μέχρι τη διενέργεια εκλογών στις 17 Ιουνίου 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Διοικητές της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών
Δάκρυα για την Ηλέκτρα
Το Δάκρυα για την Ηλέκτρα είναι ελληνική δραματική ταινία του 1966, της Φίνος Φιλμ, σε σενάριο Νίκου Φώσκολου και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.
Πλοκή
Μια νεαρή και όμορφη κοπέλα, η Ηλέκτρα (Ζωή Λάσκαρη), τρακάρει με το αυτοκίνητό της την ημέρα του γάμου της μητέρας, της Λίνας (Μαίρη Χρονοπούλου), τραυματίζεται σοβαρά και χειρουργείται. Για την ακρίβεια, πέφτει με το αυτοκίνητό της πάνω στο «νυφικό» αυτοκίνητο που μεταφέρει τη μητέρα της και τον πατριό της από την εκκλησία, όπου έχουν μόλις παντρευτεί.
Renault 12
Το Renault 12 ήταν ένα μεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Renault, από τον Οκτώβριο του 1969 έως τον Ιανουάριο του 1980 στη Γαλλία, και μεταγενέστερα σε άλλα κράτη διεθνώς σε διάφορες εκδοχές έως το 2000. Το μοντέλο σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, με τις συνολικές πωλήσεις του να φτάνουν τα 2,5 εκατομμύρια αντίτυπα. Αντικατέστησε το Renault 10 και αντικαταστάθηκε την άνοιξη του 1978 από το Renault 18.
Δάκρυα για την Ηλέκτρα
Πλοκή
Κατά την ανάρρωσή της θυμάται το παρελθόν, από τη στιγμή που ο επιχειρηματίας πατέρας της (Μάνος Κατράκης) προσέλαβε ως οδηγό τον Γιώργο (Αλέκος Αλεξανδράκης), έναν πρώην ραλίστα, αδίστακτο και αποτυχημένο άνθρωπο του καλού κόσμου, με εμφάνιση γόη. Αυτός, θέλοντας να βάλει στο χέρι την περιουσία τους, έμπλεξε στα δίχτυα του τη μητέρα της και την έκανε ερωμένη του, οδηγώντας τον πατέρα της στο θάνατο
Renault 12
Εξέλιξη
Το «πρότζεκτ 117» ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1964, με σκοπό να δημιουργηθεί ένα νέο μοντέλο που θα ανήκε στην μεσαία κατηγορία, προκειμένου να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ των Renault 8 και Renault 16. Αν και τυπικώς αναφερόταν τότε ως ο επίσημος αντικαταστάτης του Renault 10, στην πραγματικότητα το 10 δεν ήταν παρά μια πληρέστερη έκδοση του Renault 8, με λίγο μεγαλύτερο μήκος αμαξώματος.
Όπως όλα τα μοντέλα της Renault ήδη από τότε, το νέο αυτοκίνητο, που έλαβε τελικώς την ονομασία Renault 12, έφερε τη διάταξη «κινητήρας μπροστά / εμπρόσθια κίνηση», κοινώς «όλα εμπρός». Ο κινητήρας του ήταν ο γνωστός Cléon, που είχε τεθεί σε χρήση από το 1962 στα Renault 8 / 10, αλλά εξαιτίας του αυξημένου βάρους του 12 ο κυβισμός του αυξήθηκε στα 1.289 cm³ για το νέο μοντέλο. Επίσης, στο 12 είχε διαμήκη τοποθέτηση και ήταν μπροστά από τους μπροστινούς τροχούς, ενώ αντιθέτως στα Renault 4 και Renault 16 ήταν πίσω από τους μπροστινούς τροχούς. Λόγω της διάταξης του κινητήρα, έγινε εφικτή η τοποθέτηση του λεβιέ ταχυτήτων του 12 στο πάτωμα, σε αντίθεση με την τοποθέτησή του πάνω στο ταμπλό του Renault 4 ή στην κολώνα του τιμονιού του Renault 16.
Δάκρυα για την Ηλέκτρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Renault 12
Εκδόσεις
Μετά από 5,5 χρόνια εξέλιξης, το 12 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 1969 και κυκλοφόρησε σχεδόν αμέσως. Αρχικά ήταν διαθέσιμο μόνο ως 4-πορτο σεντάν, με τον κινητήρα των 1.289 cm³ και την ισχύ τότε στα 54 PS (40 kW; 53 hp). Προσφερόταν στις εκδόσεις 12 L και 12 TL, με την ακριβότερη TL να φέρει στάνταρ θερμαινόμενο πίσω παρμπρίζ, φωτισμό στον χώρο αποσκευών και στο ντουλαπάκι του συνοδηγού, πλευρικά υποβραχιόνια στις πόρτες και δύο ξεχωριστά ανακλινόμενα μπροστινά καθίσματα, αντί για ενιαίο μπροστινό κάθισμα ίδιας σχεδίασης με το πίσω. Επίσης, η TL προσέφερε έξτρα φώτα κινδύνου (ταυτόχρονο άναμμα και των 4 φλας).
Τον Οκτώβριο του 1972, εισήχθη η πληρέστερη έκδοση 12 TS. Έφερε τον ίδιο κινητήρα των 1.289 cm³, με αύξηση όμως της ισχύος στους 64 PS (47 kW; 63 hp) και της τελικής ταχύτητας στα 150 χιλιόμετρα την ώρα (93 μίλια την ώρα). Εξωτερικά, η έκδοση αυτή ξεχωρίζει από τους τροχούς αισθητικής Gordini, την πλευρική λωρίδα από χρώμιο, και τα διαφορετικά μπροστινά φώτα - σε μερικά κράτη και δύο επιπλέον μπροστινά φώτα. Επίσης, έφερε προσκέφαλα στα μπροστινά καθίσματα, στροφόμετρο και δείκτη θερμοκρασίας του ψυκτικού υγρού. thumb|left|Σπάνιο Renault 12 Break-service.
Επιπρόσθετα, 1 ακριβώς έτος μετά, τον Οκτώβριο του 1973, προστέθηκε το Renault 12 TR, με επίπεδο εξοπλισμού μεταξύ των εκδόσεων TL και TS, ενώ είχε και στάνταρ 3-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Υπήρξε ακόμα και μια επαγγελματική 3-πορτη έκδοση panel van, το Renault 12 Break-service, που βασίστηκε στο αμάξωμα του 5-πορτου Break (station wagon), αν και τελικώς λίγα επαγγελματικά κυκλοφόρησαν.
Τον Αύγουστο του 1975, όλη η παλέτα των εκδόσεων του 12 έλαβε μια έντονη αισθητική ανανέωση, με νέα μπροστινή γρίλια, νέα και πιο σύγχρονα μπροστινά και πίσω φώτα, και ένα καινούριο ταμπλό.
Συγγενικά μοντέλα
thumb|left|Dacia 1300 του 1973 στη [[Γερμανία.]]
Η πιο γνωστή παράλληλη έκδοση του Renault 12 ήταν αυτή της ρουμανικής Dacia (Ντάτσια), η οποία παρήγαγε το Dacia 1300 από το 1969 έως και το 1979, και τον διάδοχό του, Dacia 1310, από το 1979 έως και το 2004. Όλα ήταν βασισμένα στο Renault 12 και μάλιστα η Renault είχε δώσει άδεια στην Dacia για την παραγωγή του 1300 και μετέπειτα 1310. Στα 35 έτη παραγωγής όλων αυτών των εκδόσεων, παρήχθησαν συνολικά 1.979.730 αυτοκίνητα, συν 318.969 Pick-Up από το 1975 έως και τον Δεκέμβριο του 2006, όταν και σταμάτησαν οριστικά, εν όψει της ένταξης της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1η Ιανουαρίου 2007. Όμως και η τουρκική Renault (Renault-Oyak / Ρενώ-Οαγιάκ) παρήγαγε το Renault 12, υπό το ίδιο όνομα από το 1971 έως το 1980 και, με ένα αισθητικό λίφτινγκ, ως Renault 12 Toros έως το 2000.
Μια εκδοχή του Renault 12, επίσης, διατέθηκε στη Βραζιλία ως Ford Corcel και μεταγενέστερα ως Ford Del Rey, καθώς η Ford Βραζιλίας είχε αποκτήσει το εργοστάσιο και τα δικαιώματα κατασκευής από την Willys-Overland, η οποία είχε αναπτύξει τη βραζιλιάνικη εκδοχή από κοινού με την Renault στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Μάλιστα το Corcel κυκλοφόρησε στην αγορά της Βραζιλίας το 1968, πριν ακόμα το Renault 12 κυκλοφορήσει στη Γαλλία. thumb|left|Renault 12 στην [[Αργεντινή, τοπικής κατασκευής.]]
Βίκτορ Νογκίν
Βιογραφία
Ο Βίκτορ Νογκίν γεννήθηκε στη Μόσχα και ήταν ο αυτοδίδακτος γιος ενός μικρέμπορα και υφαντή κατ’ επάγγελμα. Το 1898 εντάχθηκε στο Ρωσικό Σοσιαλ-Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (ΡΣΔΕΚ). Συνελήφθη και εξορίστηκε αρκετές φορές, κάνοντας χρόνια στις περισσότερες μεγάλες φυλακές της Ρωσίας.
Renault 12
Συγγενικά μοντέλα
Κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, το Renault 12 γνώρισε επίσης μεγάλη δημοτικότητα και στην Αργεντινή και στην Κολομβία. Στην Αργεντινή, η τοπική εκδοχή παρήχθη με πλήρη συναρμολόγηση στο εργοστάσιο Santa Isabel της Renault Αργεντινής, στην επαρχία της Κόρδοβα, από τον Νοέμβριο του 1971 έως τον Νοέμβριο του 1994 (1973 - 1992 η έκδοση Break) σε 450.000 αντίτυπα. Υπήρξε παραγωγή και στην Κολομβία, στο εργοστάσιο της Renault SOFASA, μεταξύ του 1973 και του 1981, αν δεν ήταν με πλήρη συναρμολόγηση, αλλά από μισο-έτοιμα αμαξώματα που εισάγονταν από την Αργεντινή και τη Γαλλία.
Βίκτορ Νογκίν
Βιογραφία
Ο Νογκίν θεωρείτο “διαλλακτικός” Μπολσεβίκος. Το 1910, μετά τη διάσπαση Μπολσεβίκων και Μενσεβίκων, έπεισε την ηγεσία να προσπαθήσει να επανενώσει το κόμμα, παρά την ισχυρή αντίθεση του Λένιν. Τελικά, απέτυχε. μικρογραφία|δεξιά|Ο φάκελος του Νογκίν στην αστυνομία, 1907 Μέχρι το 1917 ο Νογκίν ήταν ένας από τους ηγέτες του τμήματος της Μόσχας των Μπολσεβίκων. Ήταν μέλος της Προσωρινής Επιτροπής στην πάλη κατά του αποτυχημένου πραξικοπήματος του Στρατηγού Λαβρ Κορνίλοφ στην Πετρούπολη. Σαν Πρόεδρος Στρατιωτικής-Επαναστατικής Επιτροπής της Μόσχας, ο Νογκίν προσπάθησε να ηγηθεί μιας ειρηνικής και αναίμακτης μεταβίβασης της εξουσίας στους Μπολσεβίκους, ελπίζοντας να αποφύγει περισσότερη αιματοχυσία στη Μόσχα. Ενώπιον της συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής του ΡΣΔΕΚ την 1η Νοεμβρίου 1917 συντάχθηκε με τους Κάμενεφ, Ζινόβιεφ, Ρίκοφ και Μιλιούτιν στην υπεράσπιση της δημιουργίας μιας κυβέρνησης συνασπισμού με τη συμμετοχή όλων των σοσιαλιστικών κομμάτων, υποστηρίζοντας ότι κυβέρνηση μόνο από Μπολσεβίκους δεν θα μπορούσε παρά να διατηρηθεί με τρομοκρατία. Έφυγε από την κυβέρνηση στις 4 Νοεμβρίου 1917.
Renault 12
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
12 Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Βίκτορ Νογκίν
Βιογραφία
Αφού παραδέχθηκε επίσημα τα λάθη του στις 29 Νοεμβρίου 1917, ο Νογκίν διορίστηκε σε κρατική θέση, απ’ όπου βοήθησε να αναστηλωθεί η εθνική κλωστοϋφαντουργία, η οποία είχε καταστραφεί στην επανάσταση. Έχαιρε μεγάλου κύρους στους κύκλους του εξωτερικού εμπορίου και της βιομηχανίας. Συνόδευσε τον Λεονίντ Κράσιν στο Λονδίνο στις διαπραγματεύσεις για τη Συμφωνία Αγγλο-Σοβιετικού Εμπορίου. Το 1923 ο Νογκίν ταξίδεψε στις ΗΠΑ για να συμφωνήσει μια σημαντική αγορά βαμβακιού. Ενώ ήταν εκεί, βοήθησε την κυβέρνηση Κούλιτζ να επικοινωνήσει με τη Μόσχα χρησιμοποιώντας τον κώδικα της Ρωσικής κυβέρνησης, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει φιλικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.
Ο Βίκτορ Νογκίν είναι θαμμένος στο τείχος του Κρεμλίνου στην Ερυθρά Πλατειά στη Μόσχα.
Θέσεις που κατείχε
Κάποιες από τις θέσεις που κατείχε ο Βίκτορ Νογκίν στο κόμμα των Μπολσεβίκων και στην κυβέρνηση, απαριθμούνται παρακάτω:
Κληρονομιά
Η πόλη του Μπογκορόντσκ μετονομάστηκε σε Νογκίνσκ προς τιμήν του το 1930. Το 1934 τα Ταχυδρομεία της ΕΣΣΔ δημιούργησαν γραμματόσημο των 15 καπικίων τιμώντας τον Βίκτορ Νογκίν. Ένας Σταθμός του μετρό της Μόσχας είναι ο Κιτί-Γκορόντ, που αρχικά λεγόταν Πλοτσάντ Νογκίνα, από μια πλατεία στο κέντρο της Μόσχας που κάποτε έφερε το όνομα του Βίκτορ Νογκίν (σήμερα Πλατεία Σλαβγιάνσκαγια). Δρόμοι που πήραν το όνομα του Νογκίν ακόμη υπάρχουν σε Αγία Πετρούπολη, Νίζνι Νοβγκοροντ, Βόλγκογκραντ, Νοβοσιμπίρσκ, Παβλόφσκι Ποσάντ, Σαμάρα και Σέπρουκοφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπολσεβίκοι
Έρως
Στην ελληνική μυθολογία ο Έρως ήταν ο φτερωτός θεός της αγάπης. Συχνά σχετίζεται με τη θεά Αφροδίτη. Σύμφωνα με τον μύθο, όταν χτυπούσε με τα βέλη του δύο ανθρώπους, αυτοί ερωτεύονταν παράφορα.Ο Έρως χαρακτηρίζεται ανίκητος στην τραγωδία Αντιγόνη. Απεικονίζεται, συνήθως, με σακί και βέλη στο ώμο.
Προέλευση
Στη μεθομηρική μυθολογία παρουσιάζονται και άλλοι γεννήτορες του Έρωτα, ενώ συχνά σχετίζεται με τη θεά Αφροδίτη. Σύμφωνα με τη Σαπφώ είναι γιος της Αφροδίτης και του Ουρανού, ενώ σύμφωνα με τον Σιμωνίδη τον Κείο είναι γιος της Αφροδίτης και του Άρη. Αναφέρεται και ως υπηρέτης και συνοδός της Αφροδίτης. Ο Αλκαίος ο Μυτιληναίος αναφέρει ότι ο Έρωτας ήταν γιος της Ίριδας και του Ζέφυρου.
Από τους τραγικούς, ιδιαίτερη σημασία στον θεό Έρωτα αποδίδει ο Ευριπίδης. Ο Ευριπίδης διαχωρίζει τη δύναμη του Έρωτα σε δύο μορφές: Σε αυτή που μπορεί να οδηγήσει στην Αρετή και σε εκείνη που οδηγεί στην Αθλιότητα.
Με παρόμοιο τρόπο, στο Συμπόσιο του Πλάτωνα εντοπίζουμε τον «καλό» Έρωτα (γιο της Αφροδίτης Ουρανίας) και τον «κακό» Έρωτα (γιο της Αφροδίτης Πανδήμου).
Επίσης εκεί, σύμφωνα με τον λόγο της Διοτίμας, ο Έρως είναι γιος του Πόρου και της Πενίας. Την ημέρα της γέννησης της Αφροδίτης, οι θεοί παρέθεσαν γεύμα στο οποίο βρισκόταν και ο Πόρος ο γιος της Μήτιδος. Όταν τελείωσαν με το φαγητό, η Πενία ήρθε για να επαιτήσει και καθώς είδε τον Πόρο να κοιμάται στους κήπους του Δία (μεθυσμένο από το πολύ νέκταρ), πλάγιασε δίπλα του και απέκτησε τον Έρωτα. Έτσι, ο Έρως έγινε ακόλουθος της Αφροδίτης, επειδή δηλαδή γεννήθηκε την ημέρα των γενεθλίων της και συγχρόνως επειδή από τη φύση του είναι ερωτευμένος με το κάλλος και η Αφροδίτη είναι καλλίστη.
Ο Έρως στην τέχνη
Οι πρώτες «αυτόνομες» εμφανίσεις του θεού Έρωτα στην τέχνη πραγματοποιούνται τον 5ο αιώνα π.Χ.. Ο Έρωτας εμφανίζεται ανεξάρτητος από άλλες θεότητες, σε διάφορες απεικονίσεις: άλλοτε πετάει, άλλοτε κοιμάται, άλλοτε ιππεύει ένα δελφίνι, άλλοτε κρατάει ένα λουλούδι. Αντικατοπτρίζοντας το μύθο που τον θέλει συνοδό και υπηρέτη της Αφροδίτης, σε πολλές παραστάσεις της περιόδου εκείνης ο Έρωτας εικονίζεται να βοηθά τη μητέρα του ή άλλες γυναίκες: να μεταφέρει για αυτές ρούχα ή πετσέτες, να τις βοηθάει στο χτένισμα και την περιποίησή τους, να λύνει ή να δένει τα λουριά των σανδαλιών τους.
Ήδη από τον 4ο αιώνα π.Χ., ο Έρωτας συμπεριλαμβάνεται και στον βακχικό κύκλο, εμφανίζεται δηλαδή σε απεικονίσεις ως πιστός ακόλουθος του θεού Διονύσου. Η παράδοση αυτή συνεχίζεται σε όλη τη διάρκεια της Ελληνιστικής Περιόδου.
Ξεχωριστό κομμάτι στις διάφορες απεικονίσεις του Έρωτα που έχουν ανακαλυφθεί κατέχουν τα έργα που βρέθηκαν στην Πομπηία της Ιταλίας. Ανάμεσα στα έργα που ξεχωρίζουν είναι αυτά της «πώλησης Ερώτων», της τιμωρίας του Έρωτα και του Έρωτα ως μεταφορέα των όπλων του θεού Άρη. Ιδιαίτερου κάλλους θεωρούνται και τα γλυπτά της εποχής που αναπαριστούν τον θεό.
Στα ύστερα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια, ο Έρωτας συχνά ταυτίζεται με το Πένθος ή τον Θάνατο. Εμφανίζεται να κρατάει δάδα, συνήθως στραμμένη προς το έδαφος. Πρόκειται για μία απεικόνιση που βρίσκει τις ρίζες της στη σχέση του θεού με τον βακχικό κύκλο. Την ίδια περίοδο ξεκινούν την εμφάνισή τους αναπαραστάσεις του Έρωτα, στις οποίες φαίνονται αποδεικτικά στοιχεία της νίκης του στη διαμάχη με τον Ηρακλή: ένα στεφάνι ή το ρόπαλο του ημίθεου.
Στη ρωμαϊκή τέχνη, η εικόνα του Έρωτα χρησιμοποιείται στην αρχιτεκτονική διακόσμηση, τις περισσότερες φορές με τη μορφή μικρού παιδιού.
Για τους αρχαίους Έλληνες, ο Έρως ήταν ο θεός που ευθυνόταν για τον πόθο, την αγάπη και τη σεξουαλική δραστηριότητα, ενώ λατρευόταν και ως θεός της γονιμότητας. Μάλιστα, συχνά τον αναφέρουν ως «ελευθέριο», όπως και το Διόνυσο.
Υποστάσεις του Έρωτα
thumb| Ο Έρως σε γλυπτό της Πομπηίας. Στην αρχαιοελληνική μυθολογία υπάρχουν δύο βασικές υποστάσεις του Έρωτα: η παλιότερη θεότητα είναι αυτή που ενσαρκώνει όχι μόνο τη δύναμη της ερωτικής αγάπης αλλά και τη δημιουργική δύναμη της αεικίνητης φύσης, αποτελούσε το πρωτότοκο Φως που ευθύνεται για την ύπαρξη και την τάξη όλων των πραγμάτων στον Σύμπαν.left|thumb|[[Έρως και Ψυχή (Κανόβα)|Έρως και Ψυχή, Αντόνιο Κανόβα, Μουσείο του Λούβρου]]Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου, αυτή η μορφή του Έρωτα γεννήθηκε πριν από τους θεούς του Ολύμπου, όταν το Χάος γέννησε τη Γαία και τον Τάρταρο. Σύμφωνα με τους Όρνιθες του Αριστοφάνη, «άνθισε» από ένα αβγό, καρπό της ένωσης της Νύχτας και του Σκότους.
Στα Ελευσίνια Μυστήρια, ο Έρως λατρευόταν ως Πρωτόγονος, αυτός δηλαδή που γεννήθηκε πρώτος.
Από την άλλη πλευρά, αργότερα στα χρόνια της αρχαιότητας, ο Έρωτας προέκυψε ως γιος της Αφροδίτης (με πατέρα είτε τον Άρη, είτε τον Ήφαιστο).
Σύμφωνα με άλλες πηγές, γεννήθηκε μαζί με την Αφροδίτη, ενώ άλλοι τον θεωρούν γιο της Ίριδας και του Ζέφυρου.
Αυτή η μορφή του Έρωτα ανήκε στη συνοδεία της Αφροδίτης, δάμαζε την πρωταρχική δύναμη της αγάπης και την κατεύθυνε κατά τη θέλησή του προς τους θνητούς, ένας ρόλος που αρμόζει στον καρπό της ένωσης της «Αγάπης» (Αφροδίτη) είτε με τον «Πόλεμο» (Άρης) είτε με τη «Φωτιά» (Ήφαιστος).
Υπάρχουν μύθοι που τον θέλουν πανέμορφο στην όψη, αλλά και συχνή πηγή μπελάδων για τους θεούς και τους θνητούς. Άλλοι μύθοι παρουσιάζουν έναν Έρωτα με γνώση της τεράστιας δύναμής του, να αρνείται τις παρακλήσεις της μητέρας του και άλλων θεών να επέμβει στις ζωές των θνητών.
Έρως & Ψυχή
Ο συζυγικός μύθος του αγγελιοφόρου της αγάπης με την Ψυχή, μια κόρη του βασιλιά της Σικελίας, την οποία καταδίωκε η μητέρα του, Αφροδίτη.
1896 Μπέερ
Ο Μπέερ (Beer) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Τσέχο αστρονόμο Λούμπος Κόχουτεκ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αγγλογερμανού αστρονόμου Άρθουρ Μπέερ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπέερ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπεερ
Ντίτριχ του Όλντενμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού Ε΄, κόμη του Όλντενμπουργκ και της Αγνής του Χόλσταϊν.
Ο πατέρας του κυβερνούσε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Κορράδο Β΄ και μετά με τον διάδοχό του Μαυρίκιο Β΄, γιο του Κορράδου Β΄. Έτσι όταν ο Ντίτριχ διαδέχθηκε τον πατέρα του, κυβερνούσε με τον Μαυρίκιο Β΄, ο οποίος απεβίωσε το 1420. Στη συνέχεια ο Ντίτριχ κυβερνούσε μόνος.
Ήταν εγγονός της Ίνγκεμποργκ του Σάουμμπουργκ, εγγονής της Ίνγκεμποργκ των Μπγιέλμπο. Η τελευταία ήταν κόρη και κληρονόμος του Βάλντεμαρ της Σουηδίας και εγγονή του Ερρίκου Δ΄ της Δανίας.
Ο Ντίτριχ απεβίωσε το 1440 σε ηλικία 42 ετών. Ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανός Α΄ έγινε το 1448 βασιλιάς της Δανίας και παραχώρησε τις κομητείες του Όλντενμπουργκ και του Ντέλμενχορστ στα μικρότερα αδέλφια του Γκέρχαρντ ΣΤ΄ και Μαυρίκιο Ε΄ αντίστοιχα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την 4η εξαδέλφη του Αδελαΐδα, κόρη και διάδοχο του Όθωνα Δ΄, κόμη του Όλντενμπουργκ-Ντέλμενχορστ για να ενωθούν οι δύο περιοχές. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Η Αδελαΐδα απεβίωσε μάλλον το 1404 και ο Ντίτριχ το 1423 έκανε δεύτερο γάμο με τη Χάιλβιγκ του Χόλσταϊν, κόρη του Γεράρδου ΣΤ΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ. Είχε τέκνα:
Πηγές
Miroslav Marek, European Genealogy: House of Oldenburg
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Γλώσσα Αλτάι
Η γλώσσα Αλτάι (επίσης Αλτάυ) είναι τουρκική γλώσσα, που ομιλείται επίσημα στη δημοκρατία των Αλτάι, στη Ρωσία. Πριν το 1948 η γλώσσα ονομαζόταν Οϊρότ.
Ταξινόμηση
Εξαιτίας της απομονωμένης θέσης της στα όρη Αλτάι αλλά και της επαφής της με περιβάλλουσες γλώσσες, η ταξινόμηση της Αλτάι γλώσσας στις τουρκικές γλώσσες συχνά αμφισβητήθηκε. Εξαιτίας της γεωγραφικής της εγγύτητας με τη Σορ και Χάκας ορισμένοι επιστήμονες την ταξινομούν σε μια βόρεια τουρκική υποομάδα. Εξαιτίας ορισμένων ομοιοτήτων με την Κιργκίζ, ομαδοποιήθηκε στις Κιπτσάκ γλώσσες. Μία πρόσφατη ταξινόμηση από τον Ταλάτ Τεκίν τοποθετεί τη νότια Αλτάι σε δική της υποομάδα στις τουρκικές γλώσσες και ομαδοποιεί τις βόρειες Αλτάι διαλέκτους με την Τσίλουμ και την Κοντόμα διάλεκτο της Σορ.
Γεωγραφική κατανομή
Η γλώσσα Αλτάι ομιλείται κύρια στη Δημοκρατία των Αλτάι (Νότια Αλτάι) και στο Κράι Αλτάι (Βόρεια Αλτάι).
Διαφορετικές εκδοχές
Αν και παραδοσιακά θεωρείται μία γλώσσα, η Νότια Αλτάι δεν είναι αμοιβαία κατανοήσιμη με τις βόρειες διαλέκτους. Η γραπτή Αλτάι βασίζεται στη Νότια Αλτάι και σύμφωνα με το Ethnologue απορρίπτεται από τα παιδιά που ομιλούν την Βόρεια Αλτάι Το 2006, δημιουργήθηκε κυριλλικό αλφάβητο για την Κουμάντι διάλεκτο της Βόρειας Αλτάι για χρήση στο Κράι Αλτάι.
Οι διάλεκτοι έχουν ως ακολούθως:
Σύστημα γραφής
Η γλώσσα καταγράφτηκε με λατινικό αλφάβητο από το 1928 έως το 1938, αλλά χρησιμοποίησε το κυριλλικό αλφάβητο (με την πρόσθεση 9 επιπλέον γραμμάτων: Јј, Ҥҥ, Ӧӧ, Ӱӱ, Ғғ, Ққ, Һһ, Ҹҹ, Ii) από το 1938.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες Κατηγορία:Τουρκικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας Κατηγορία:Γλώσσες της Κίνας
Λαγόρραχη Πιερίας
Τοπική Κοινότητα
Η Λαγόρραχη αποτελεί, μαζί με το Μελιάδι (103 κάτοικοι) την Τοπική Κοινότητα Λαγορράχης με 557 κατοίκους συνολικό πληθυσμό, βασει της Απογραφής του 2011.
Υποδομή
Διαθέτει επίσης αγροτικό ιατρείο, με γιατρό που έρχεται κάθε εβδομάδα και η έδρα του συνεταιρισμού για τους αγρότες βρίσκεται στο Μοσχοπόταμο. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Άννα.
Ο Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Λαγοράχης ιδρύθηκε το 1973. Ένα από τα έθιμα που επιβιώνουν ακόμα στο χωριό είναι και το κάψιμο της ρόκας (εργαλείου για το γνέσιμο), το οποίο γίνεται και σε γειτονικά χωριά, στην αυλή συνήθως του σχολείου και συνοδεύεται από χορούς και τραγούδια, με ευτράπελη διάθεση. Τα τελευταία χρόνια έγιναν εργασίες επέκτασης και βελτίωσης του αρδευτικού δικτύου. Επίσης, τα Φώτα λαμβάνουν χώρα καρναβαλικές εκδηλώσεις.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό οφείλει την ονομασία του στην περιοχή όπου ιδρύθηκε. Η περιοχή ονομάστηκε έτσι καθώς αρχικά ήταν άγονη και έβγαιναν πολύ συχνά λαγοί. Κάτοικοι από το Μοσχοπόταμο έφτιαξαν καλύβες και έπειτα γύρισαν στις εστίες τους, μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Έτσι, οι κάτοικοι στη Λαγόρραχη είναι ντόπιοι, με καταγωγή από το Μοσχοπόταμο. Στις 19 Μαρτίου 1961 η Λαγόραχη μαζί με το Δέκατο Χιλιόμετρο (σημερινό Μοσχοχώρι) αναγνωρίστηκαν ως οικισμοί και προσαρτήθηκαν στην Κοινότητα Μοσχοποτάμου. Το 1963 η Λαγόραχη αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα και το 1971 σε αυτήν προσαρτήθηκε και ο οικισμός Μελιάδι.
Δάφνις και Χλόη (ταινία)
Το Δάφνις και Χλόη είναι βουβή ταινία του 1931 βασισμένη στο ομώνυμο ειδύλλιο του Λόγγου (3ος αι π.Χ) σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ορέστη Λάσκου. Σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία όταν πρωτοπαίχτηκε στους κινηματογράφους.
Παρατηρήσεις
Η ταινία αυτή του Λάσκου παρουσιάζει μια σειρά από πρωτιές. Κινεί το φακό κατά την λήψη, όταν συνηθιζόταν να μένει σταθερός την εποχή εκείνη. Πρόκειται για τη σκηνή των νυμφών που γυρίζεται στη λίμνη Βουλιαγμένη της Κορινθίας. Χρησιμοποιεί, επίσης, το λεγόμενο παγχρωματικό φιλμ, το οποίο δίνει πολλές αποχρώσεις του ασπρόμαυρου, σε αντίθεση με το ορθοχρωματικό της εποχής που έδινε απόχρωση άσπρο-μαύρο σκέτο. Τέλος, πρώτος από κάθε άλλο Ευρωπαίο σκηνοθέτη του κινηματογράφου, ο Λάσκος παρουσίασε γυμνό ηθοποιό, γι' αυτό και όταν η ταινία βγήκε στις αίθουσες είχε χαρακτηριστεί από ορισμένους ως "πορνογράφημα". Τα κοστούμια της ήταν τα ίδια με εκείνα που είχαν χρησιμοποιηθεί στις Δελφικές Εορτές.
Η αρχική κόπια και το αρνητικό της ταινίας ήταν χαμένα για πολλά χρόνια. Κάποια στιγμή βρέθηκαν στις Η.Π.Α., γι' αυτό και υπάρχουν αγγλικοί υπότιτλοι σε κάποια σημεία της. Η ταινία αποκαταστάθηκε από την τεχνική υπηρεσία της Ταινιοθήκης της Ελλάδος το 1992, με τη συνεργασία του σκηνοθέτη.
Η ταινία παραμένει πιστή στο αρχαίο έργο. Βασίστηκε στη μετάφραση του πρωτότυπου από τον Ηλία Βουτιερίδη, που είχε εκδοθεί το 1922. Το βουκολικό τοπίο αναπαρίσταται ικανοποιητικά και οι ήρωες είναι αρχαιοπρεπώς ντυμένοι. Όμως έχουμε και αποκλίσεις: δεν αναφέρει την επιδρομή των ληστών και των Μηθυμναίων, λόγω υψηλού κόστους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1931 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Βωβές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ορέστη Λάσκου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Βοσκοί στη μυθοπλασία
Βασίλειος Κριμπάς
Ο Βάσος (Βασίλειος) Κριμπάς (1889 - 11 Ιανουαρίου 1965) ήταν Έλληνας καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Μερόπη Μεσσηνίας και αδερφός του ήταν ο Ηλίας Κριμπάς. Σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτωρ, και εν συνεχεία φοίτησε στην Εθνική Γεωπονική σχολή του Μονπελιέ της Γαλλίας. Υπηρέτησε για ένα διάστημα στο Υπουργείο Γεωργίας φτάνοντας μέχρι την θέση του γενικού γραμματέα του υπουργείου. Την περίοδο 1927 - 1930 διετέλεσε Διευθυντής Αγροτικών Αποκαταστάσεων στην Ε.Α.Π.
Το 1930 εξελέγη στη θέση του τακτικού καθηγητή Αμπελουργίας στη Γεωπονική Σχολή Αθηνών και το 1937 μετατάχθηκε στη Γεωπονική Σχολή Θεσσαλονίκης για να επανέλθει, τελικώς, το 1941, στην Αθήνα, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1961. Τις περιόδους 1947 - 1948, 1953 - 1954, 1956 - 1957 και 1958 - 1959 διετέλεσε πρύτανης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Γιος του είναι ο Κωνσταντίνος Κριμπάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες γεωπόνοι
Εκπαίδευση στην Αλβανία
μικρογραφία|260px|δεξιά|[[Πανεπιστήμιο Τιράνων]] Η εκπαίδευση στην Αλβανία σε πρωτοβάθμιο, δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο υποστηρίζεται κυρίως από το κράτος. Το ακαδημαϊκό έτος, σχεδόν παρόμοιο με εκείνο των Ηνωμένων Πολιτειών, ξεκινάει τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο και τελειώνει τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο. Η αλβανική είναι η γλώσσα διδασκαλίας σε όλα τα δημόσια σχολεία, ενώ υπάρχουν και ελληνόφωνα σχολεία ή σχολεία διδασκαλίας ελληνικών. Υπάρχουν περίπου 5.000 σχολεία σε ολόκληρο το κράτος.
Η στοιχειώδης εκπαίδευση (δημοτικό) είναι υποχρεωτική από τις τάξεις 1 έως 9, αλλά οι περισσότεροι μαθητές συνεχίζουν τουλάχιστον μέχρι και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Οι μαθητές πρέπει να περάσουν ειδικές γραπτές εξετάσεις στο τέλος της 9ης τάξης και, επίσης, στο τέλος της 12ης τάξης, προκειμένου να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους. Το ακαδημαϊκό έτος χωρίζεται σε δύο εξάμηνα. Η σχολική εβδομάδα αρχίζει τη Δευτέρα και τελειώνει την Παρασκευή.
Το εύρος εκπαιδευτικής ζωής (πρωτοβάθμια έως τριτοβάθμια εκπαίδευση) της Αλβανίας είναι τα 16 έτη. Το έθνος βρίσκεται στην 25η θέση από 167 χώρες, σύμφωνα με το CIA World Factbook (2017). Το 2015, το συνολικό ποσοστό αλφαβητισμού στην Αλβανία ήταν 98,7%. Το ποσοστό αλφαβητισμού των ανδρών ήταν 99,2% και το ποσοστό αλφαβητισμού των γυναικών ήταν 98,3%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανία
Οι δύο συγγενείς άρχοντες
Οι δύο συγγενείς άρχοντες (αγγλικός τίτλος: The Two Noble Kinsmen) είναι θεατρικό έργο που αποδίδεται από κοινού στους Τζον Φλέτσερ και Ουίλιαμ Σαίξπηρ και δημοσιεύτηκε το 1634. Η συγγραφή του αποτέλεσε σημείο διαμάχης, η διπλή απόδοση είναι πλέον γενικά αποδεκτή με συναίνεση των μελετητών.
Το έργο διαδραματίζεται στην Αρχαία Ελλάδα και η πλοκή αναφέρεται στον έρωτα δύο ευγενών συγγενών και φίλων για την ίδια πριγκίπισσα, για την οποία θα αναμετρηθούν σε αγώνα μέχρι θανάτου.
Θεωρείται το τελευταίο έργο του Σαίξπηρ πριν αποσυρθεί στο Στράτφορντ-απόν-Έιβον και πεθάνει τρία χρόνια αργότερα.
Το έργο
Το έργο πιθανότατα γράφτηκε και παίχτηκε για πρώτη φορά περίπου το 1612–1414. Εκδόθηκε το 1634 και ως συγγραφείς αναφέρονται από κοινού ο Φλέτσερ και ο Σαίξπηρ. Σχετικά με τη συμβολή του Σαίξπηρ, μια ευρέως διαδεδομένη θεωρία είναι ότι έγραψε το σύνολο ή το μεγαλύτερο μέρος της πρώτης και της πέμπτης πράξης, με τη συμβολή του Φλέτσερ στις τρεις ενδιάμεσες πράξεις.
Η κύρια πηγή για το έργο ήταν η Ιστορία του ιππότη στις Ιστορίες του Καντέρμπερυ του Τζέφρι Τσώσερ, αλλά είναι γνωστό ότι η πλοκή είχε ήδη δραματοποιηθεί τουλάχιστον δύο φορές στο παρελθόν. Οι θεατρικοί συγγραφείς μπορεί επίσης να γνώριζαν το έργο στο οποίο βασίστηκε ο Τσώσερ, τη Θησηίδα του Βοκάκιου.
Το έργο έχει παραδοσιακά ταξινομηθεί ως κωμωδία, αλλά η ταξινόμηση είναι δύσκολη και συχνά αναφέρεται ως τραγική κωμωδία.
Υπόθεση
Ένας πρόλογος ενημερώνει το κοινό ότι το έργο βασίζεται σε μια ιστορία από του Τζέφρι Τσώσερ. μικρογραφία|250x250εσ|Ο θρήνος των τριών βασιλισσών, [[Έντουιν Όστιν Άμπεϊ (1895)]] Τρεις βασίλισσες έρχονται να παρακαλέσουν τον Θησέα και την Ιππολύτη, ηγεμόνες της Αθήνας, να εκδικηθούν τον θάνατο των συζύγων τους από τον τύραννο της Θήβας Κρέοντα. Ο Κρέοντας έχει σκοτώσει τους τρεις βασιλιάδες και αρνείται να επιτρέψει την κατάλληλη ταφή. Ο Θησέας συμφωνεί να κηρύξει πόλεμο στον Κρέοντα.
Στη Θήβα, ο Παλαίμων και ο Αρσίτης, δύο ευγενείς ανιψιοί του Κρέοντα, ξαδέλφια και στενοί φίλοι, είναι υποχρεωμένοι να πολεμήσουν για τον Κρέοντα, αν και διαφωνούν με τη διακυβέρνησή του. Οι Θηβαίοι ηττούνται από τον Θησέα και παρά τη γενναιότητα που επιδεικνύουν στο πεδίο της μάχης ο Παλαίμων και ο Αρσίτης, αιχμαλωτίζονται και φυλακίζονται. Καθώς βρίσκονται στη φυλακή, οι όρκοι τους για αιώνια φιλία καταρρίπτονται όταν από το παράθυρο της φυλακής βλέπουν την πριγκίπισσα Αιμιλία, την αδερφή της Ιππολύτης. Και οι δύο την ερωτεύονται και η φιλία τους μετατρέπεται σε σκληρή αντιπαλότητα. Ο Αρσίτης σύντομα ελευθερώνεται όταν ένας συγγενής μεσολαβεί για λογαριασμό του. Εξορίζεται από την Αθήνα, αλλά επιστρέφει μεταμφιεσμένος, κερδίζει σε έναν αγώνα πάλης και τοποθετείται σωματοφύλακας της Αιμιλίας.
Στη φυλακή, η κόρη του δεσμοφύλακα έχει ερωτευτεί τον Παλαίμωνα και τον βοηθά να δραπετεύσει. Η κοπέλα τον ακολουθεί, αλλά αυτός την αγνοεί καθώς εξακολουθεί να είναι ερωτευμένος με την Αιμιλία. Μένει στο δάσος μισοπεθαμένος, όπου τον βρίσκει ο Αρσίτης. Μαλώνουν, αλλά ο Αρσίτης προσφέρεται να του φέρει φαγητό και όπλα για να αναμετρηθούν σε ισότιμο αγώνα για να διευθετήσουν τον ανταγωνισμό τους για την Αιμιλία.
Ο Αρσίτης επιστρέφει με το φαγητό και τα όπλα. Μετά από ένα δείπνο με ευχάριστες αναμνήσεις, οι δυο τους ετοιμάζονται να πολεμήσουν μέχρι θανάτου. Ο Θησέας και η συνοδεία του φτάνουν εκείνη τη στιγμή και διατάζει να συλληφθούν και να εκτελεστούν και οι δύο. Η Ιππολύτη και η Αιμιλία παρεμβαίνουν και όταν η Αιμιλία δεν μπορεί να διαλέξει μεταξύ τους, ο Θησέας αποφασίζει έναν αγώνα για το χέρι της - ο ηττημένος θα εκτελεστεί.
Εν τω μεταξύ, η εγκαταλελειμμένη κόρη του δεσμοφύλακα, απογοητευμένη από τον ανεκπλήρωτο έρωτα για τον Παλαίμωνα και τον φόβο για την ασφάλεια του πατέρα της, τρελαίνεται. Τραγουδάει και φλυαρεί στο δάσος όπου τη βρίσκει ο πατέρας της με τη βοήθεια φίλων. Σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει την ψυχική της υγεία, ενθαρρύνει τον πρώην μνηστήρα της να προσποιηθεί ότι είναι ο Παλαίμων, ώστε σταδιακά να συνηθίσει να τον βλέπει ως τον αληθινό της έρωτα, και πράγματι, η αφοσίωσή του την κερδίζει σιγά σιγά.
Πριν ξεκινήσει ο αγώνας, ο Αρσίτης παρακαλεί τους θεούς να τον αφήσουν να κερδίσει. Ο Παλαίμων προσεύχεται να παντρευτεί την Αιμιλία. Η Αιμιλία ζητά από τους θεούς να της δώσουν τον άντρα που την αγαπά περισσότερο. Όλες οι προσευχές εκπληρώνονται: Ο Αρσίτης κερδίζει στον αγώνα αλλά σκοτώνεται σε πτώση από το άλογό του πριν εκτελεστεί ο Παλαίμων. Πριν πεθάνει, οι δύο νέοι συμφιλιώνονται, ο Αρσίτης προσφέρει την ευλογία του και ο Παλαίμων παντρεύεται την Αιμιλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμωδίες του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Πόρτανταουν ΦΚ
Η Πόρτανταουν Φούτμπολ Κλαμπ (αγγλικά: Portadown Football Club) είναι ημιεπαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Βόρεια Ιρλανδία, η οποία αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Ιρλανδίας. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1888 και εντάχθηκε στην Irish League ΤΟ 1924. Βάση της ομάδας είναι το Πόρτανταουν και αγωνίζεται στο στάδιο Shamrock Park. Χρώμα της ομάδας είναι το κόκκινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόρτανταουν ΦΚ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1924 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βορείου Ιρλανδίας
Γκαλίνα Προζουμεντσίκοβα
Η Γκαλίνα Προζουμεντσίκοβα (Гали́на Никола́евна Прозуме́нщикова, 26 Νοεμβρίου 1948 - 19 Ιουλίου 2015) ήταν Σοβιετική κολυμβήτρια.
Ήταν χρυσή ολυμπιονίκης με τα χρώματα της Σοβιετικής Ένωσης το 1964 στα 200 μ. πρόσθιο, ενώ κέρδισε ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 και του 1972 στα 100 μ. πρόσθιο και χάλκινο μετάλλιο στους ίδιους αγώνες στα 200 μ. πρόσθιο. Επίσης ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1966 και το 1970.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι
Πατριάρχης Αρσάκιος
Ο Αρσάκιος εκ Ταρσού (πριν το 324 - 11 Νοεμβρίου 405) ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως την περίοδο 404-405.
Βιογραφία
Διαδέχθηκε στον πατριαρχικό θρόνο τον εξορισθέντα για δεύτερη φορά Ιωάννη Α΄ τον Χρυσόστομο, σε ηλικία περίπου 80 ετών. Ήταν αδελφός του Πατριάρχη Νεκταρίου, προκατόχου του Ιωάννη και καταγόταν και αυτός από την Ταρσό της Κιλικίας.
Χειροτονήθηκε Πατριάρχης στις 26 Ιουνίου του 404 στο Ναό των Αγίων Αποστόλων. Εκκλησιαστικοί ιστοριογράφοι αναφέρουν ότι, ενώ ήταν συνετός, ευλαβής και πράος, είχε κακή φήμη, διότι κάποιοι κληρικοί έκαναν ό,τι ήθελαν, εκμεταλλευόμενοι τη μεγάλη του ηλικία, και κατόπιν απέδιδαν σε αυτόν τις ευθύνες. Η Πατριαρχία του σημαδεύτηκε από την καταδίωξη των οπαδών του εξόριστου Ιωάννη του Χρυσόστομου, οι οποίοι εκκλησιάζονταν χωριστά, χωρίς να τον έχουν αποδεχτεί. Στην καταδίωξη αυτή είχε αρωγούς τον Αλεξανδρείας Θεόφιλο και τον Αντιοχείας Πορφύριο, οι οποίοι τον αναγνώρισαν, αλλά και κρατική στήριξη, καθώς εκδόθηκαν σχετικά Αυτοκρατορικά διατάγματα. Εντύπωση προκαλούν στους ερευνητές και εκκλησιαστικούς ιστορικούς οι λόγοι του Ιωάννη του Χρυσοστόμου, στους οποίους εκφράζεται με δριμύτητα και πάθος κατά του πατριάρχη Αρσακίου αποκαλώντας τον «λήρον», «μοιχός», «προβατόσχημον λύκον» καθώς και «ιερέα φαύλον».
Γενικά ο Πατριάρχης Αρσάκιος υπήρξε άνθρωπος με ασθενή θέληση, δικαιολογημένη εκ της ηλικίας του, και πέθανε μετά από βραχύ χρόνο πατριαρχίας στις 11 Νοεμβρίου του 405. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 11 Οκτωβρίου.
Πηγές
Αρσάκιος Αρσακιος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Λουίς Μαρία Χέιντεν
Ο Λουίς Μαρία Χέιντεν (γερμανικά: Luis Maria Heyden), (Βαλένσια, Βενεζουέλα, 27 Νοεμβρίου 1893 - Νέα Υόρκη, 1950), ήταν Γερμανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν αθλητής του συλλόγου Harvestehuder Lawn Tennis Club (HLTC).
Γιός Γερμανού διπλωμάτη, ήταν πρωταθλητής Γερμανίας στο διπλό το 1912 με συμπαίκτη τον Louis Trasenster το 1921 με συμπαίκτη τον Χάινριχ Σόμπουργκ, και στο μεικτό διπλό τίτλο το 1922 και 1923 με συμπαίκτρια τη Λίλα Αλβαρέζ. Ο Χέιντεν έπαιξε το Γουίμπλεντον το 1914 φτάνοντας στους προημιτελικούς του διπλού με τον Robert Spiess, το 1926 έχασε τον πρώτο γύρο Αμερικανικού όπεν.
Ο Χέιντεν συμμετείχε για τη Γερμανία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη όπου στο απλό αποκλείστηκε στα προημιτελικά και στο διπλό επίσης στα προημιτελικά με συμπαίκτη τον Robert Spiess.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Αθήνα
Η Αθήνα είναι η πρωτεύουσα της Ελλάδας από το 1834 και η μεγαλύτερη και πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της χώρας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την ΕΛ.ΣΤΑΤ., ο μόνιμος πληθυσμός της Αθήνας και του Δήμου Αθηναίων ανέρχεται σε 643.452 κατοίκους. Το Λεκανοπέδιο της Αθήνας μαζί με τον Πειραιά έχει συνολικό πληθυσμό 3.059.764 κατοίκων. Πήρε το όνομά της από τη θεά Αθηνά. Βρίσκεται στην Αττική, στην ανατολική Στερεά Ελλάδα, και είναι από τις αρχαιότερες πόλεις του κόσμου, με την καταγεγραμμένη ιστορία της να φθάνει έως το 3.200 π.Χ.
Η Αρχαία Αθήνα, αρχικά οικισμός πάνω στην Ακρόπολη, εξελίχθηκε τον 6ο αιώνα π.Χ. σε μία πανίσχυρη πόλη–κράτος, που αναπτύχθηκε παράλληλα με το λιμάνι της, το οποίο αρχικά ήταν το Φάληρο και αργότερα ο Πειραιάς. Υπήρξε μέχρι τον 6ο αιώνα, το σημαντικότερο κέντρο των τεχνών, της γνώσης και της φιλοσοφίας, έδρα της Ακαδημίας Πλάτωνος και του Λυκείου του Αριστοτέλη. Αναφέρεται ευρέως ως γενέτειρα της δημοκρατίας. Συχνά η αρχαία Αθήνα, όπως και γενικότερα η Ελλάδα εκείνης της εποχής, χαρακτηρίζεται «λίκνο του δυτικού πολιτισμού». Η σύγχρονη Αθήνα είναι το κέντρο της οικονομικής, βιομηχανικής, πολιτικής και πολιτιστικής ζωής της Ελλάδας. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία, η Ευρύτερη Αστική Περιοχή της Αθήνας, η οποία ουσιαστικά συμπίπτει με την Περιφέρεια Αττικής (απογραφή 2021 3.814.064 κάτοικοι), είναι η 6η πολυπληθέστερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με τον πληθυσμό της να εκτιμάται το 2004 στους 4.013.368 κατοίκους.
Το πολεοδομικό συγκρότημα Αθηνών - Πειραιώς, δηλαδή η περιοχή της Αθήνας, του Πειραιά και των προαστίων τους, έχει πληθυσμό 3.059.764 κατοίκων. Η περιοχή του ανήκει διοικητικά σε πέντε περιφερειακές ενότητες της Περιφέρειας Αττικής: Κεντρικού Τομέα Αθηνών, Βορείου Τομέα Αθηνών, Νοτίου Τομέα Αθηνών, Δυτικού Τομέα Αθηνών και την Περιφερειακή Ενότητα Πειραιώς. Το κέντρο των Αθηνών βρίσκεται στον Δήμο Αθηναίων και του Πειραιά στον Δήμο Πειραιά. Ο Πειραιάς, ιστορικά γνωστός ως το «επίνειο των Αθηνών», είναι το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας. Τα κέντρα των δύο πόλεων απέχουν εννέα χιλιόμετρα και παλαιότερα ο Πειραιάς χωριζόταν από την Αθήνα από άκτιστες εκτάσεις, αλλά σήμερα, μετά από τη μεγάλη οικιστική ανάπτυξη της περιοχής τον 19ο και 20ό αιώνα, ο Πειραιάς έχει ενωθεί πολεοδομικά με την Αθήνα.
Η κληρονομιά της κλασικής εποχής είναι ακόμη φανερή στην πόλη, εκπροσωπούμενη από αρχαία μνημεία και έργα τέχνης, με γνωστότερο όλων τον Παρθενώνα, που θεωρείται εμβληματικό μνημείο του αρχαίου δυτικού πολιτισμού. Στην πόλη διατηρούνται ακόμη ρωμαϊκά και βυζαντινά μνημεία, καθώς και μικρός αριθμός οθωμανικών μνημείων, ενώ στον ιστορικό της πυρήνα υπάρχουν στοιχεία που αποτυπώνουν την ιστορική συνέχεια της πόλης. Στην Αθήνα βρίσκονται δύο Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, η Ακρόπολη και η μεσαιωνική Μονή Δαφνίου. Αξιοθέατα της νεότερης εποχής, χρονολογούμενα από την καθιέρωση της Αθήνας ως πρωτεύουσας του ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους το 1834, περιλαμβάνουν τη Βουλή των Ελλήνων (19ος αιώνας), την Τριλογία, ένα σύνολο τριών κτηρίων: η Εθνική Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήμιο και η Ακαδημία και πολλά ακόμα κτήρια, τα περισσότερα δωρεές εθνικών ευεργετών. Η Αθήνα φιλοξένησε τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896 και 108 χρόνια αργότερα διοργάνωσε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Στην Αθήνα βρίσκονται το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, που διαθέτει τη μεγαλύτερη συλλογή στον κόσμο αρχαίων ελληνικών αρχαιοτήτων, καθώς και το νέο Μουσείο Ακρόπολης.
Στην Αρχαία Ελλάδα η πόλη αναφερόταν στον πληθυντικό αριθμό: «Ἀθῆναι» καθώς αποτελούσε συνοικισμό των διάσπαρτων δήμων της Αττικής, τους οποίους σύμφωνα με τον μύθο συνένωσε ο βασιλιάς Θησέας. Τον 19ο αιώνα το όνομα αυτό επανήλθε, ως το επίσημο όνομα της πόλης. Το 1979, με την εγκατάλειψη της καθαρεύουσας, το όνομα «Αθήνα» καθιερώθηκε ως το επίσημο. Εν τούτοις, συχνή παραμένει η χρήση του πληθυντικού στη γενική πτώση: Αθηνών, ιδίως στον γραπτό λόγο ή σε ονομασίες ιδρυμάτων, όπως η Ακαδημία Αθηνών.
Πολιούχος της Αθήνας είναι ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης.
Γεωγραφία
thumbnail|left|Άποψη του πεδίου των Αθηνών από το δορυφόρο Landsat της NASA.
Γεωμορφολογία
thumb|Ο λόφος του [[Λυκαβηττός|Λυκαβηττού.]] thumb|Ο Ηριδανός ποταμός στον αρχαιολογικό χώρο του [[Κεραμεικός|Κεραμεικού.]] thumb|Άποψη της [[Πεντέλη Αττικής|Πεντέλης, του δεύτερου ψηλότερου βουνού που περιβάλλει την Αθήνα.]]
Το πολεοδομικό συγκρότημα Αθηνών απλώνεται στο Λεκανοπέδιο Αττικής, το οποίο περικλείεται από πέντε βουνά: το Όρος Αιγάλεω και το Ποικίλο Όρος στα δυτικά, την Πάρνηθα στα βορειοδυτικά, την Πεντέλη στα βορειοανατολικά και τον Υμηττό στα ανατολικά. Η Πάρνηθα, με μέγιστο υψόμετρο 1.413 μέτρων, είναι το ψηλότερο από τα βουνά, ενώ μεγάλο μέρος της έκτασής της έχει ανακηρυχθεί Εθνικός δρυμός. Ο Σαρωνικός κόλπος οριοθετεί την Αθήνα στα νότια.
Η Αθήνα είναι χτισμένη γύρω από αρκετούς λόφους. Ο Λυκαβηττός είναι ένας από τους ψηλότερους λόφους της κυρίως πόλης και προσφέρει θέα ολόκληρου του Λεκανοπέδιου. Η γεωμορφολογία της Αθήνας θεωρείται ως μια από τις πιο ιδιαίτερες στον κόσμο, λόγω των βουνών της, που προκαλούν ένα φαινόμενο θερμοκρασιακής αναστροφής, που σε συνδυασμό με τις δυσκολίες των ελληνικών κυβερνήσεων να ελέγξουν την εκπομπή ρύπων, ευθύνεται για τα προβλήματα ατμοσφαιρικής ρύπανσης που αντιμετωπίζει η πόλη. Αυτό το ζήτημα δεν εμφανίζεται μόνο στην Αθήνα. Για παράδειγμα το Λος Άντζελες και η Πόλη του Μεξικού υποφέρουν από παρόμοια προβλήματα γεωμορφολογικής αναστροφής.
Ο Κηφισός, ο Ιλισός και ο Ηριδανός είναι οι ιστορικοί ποταμοί της Αθήνας. Το μεγαλύτερο τμήμα της κοίτης τους έχει καλυφθεί από συγκοινωνιακά έργα (Κηφισός: Εθνική Οδός Αθηνών - Λαμίας, Ιλισός: Μιχαλακοπούλου - Καλλιρρόης) συμβάλλοντας στην υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος του Λεκανοπεδίου.
Κλίμα
Η Αθήνα είναι η θερμότερη πόλη της ηπειρωτικής Ευρώπης και σύμφωνα με την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία το Λεκανοπέδιο της Αθήνας είναι επίσης η θερμότερη περιοχή της χώρας με μια μέση ετήσια θερμοκρασία στους 19.8°C. Το κυριότερο χαρακτηριστικό του αθηναϊκού κλίματος είναι η εναλλαγή παρατεταμένων ζεστών και ξηρών καλοκαιριών και ήπιων, υγρών χειμώνων. Με μέση ετήσια βροχόπτωση 433.1 χιλιοστών, βροχές εμφανίζονται μεταξύ των μηνών Οκτωβρίου και Απριλίου. Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος είναι οι ξηρότεροι μήνες, με καταιγίδες σπανίως, μια ή δύο φορές το μήνα. Οι χειμώνες είναι ήπιοι και βροχεροί, με μέση θερμοκρασία του Ιανουαρίου 8,9°C στη Νέα Φιλαδέλφεια και 10,3°C στο Ελληνικό. Επιπρόσθετα, από τα στοιχεία του κλιματικού άτλαντα της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας προκύπτει πως η Αθηναϊκή Ριβιέρα κατατάσσεται στα θερμά ημίξηρα κλίματα (Bsh) σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Οι χιονοπτώσεις είναι συχνότερες στα βόρεια προάστια της πόλης.