cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναπολέων Α΄
Το πραξικόπημα της 18ης Μπρυμαίρ
Παρότι ο Σιεγιές πίστευε ότι θα επισκίαζε χωρίς δυσκολίες τον άπειρο σε πολιτικά ζητήματα Βοναπάρτη και είχε μεθοδεύσει τις εξελίξεις με τον καραδοκούντα Πωλ Μπαρράς, ο Ιωσήφ Βοναπάρτης είχε εξαπατήσει τον Σιεγές, που δεν γνώριζε το πλήρες σχέδιο των αδελφών Βοναπάρτη, με αποτέλεσμα ο Ναπολέων να ανακηρυχτεί Πρώτος Ύπατος της Γαλλικής Δημοκρατίας (με τη βοήθεια του Ταλλεϋράνδου), ενώ οι Σιεγές και Μπαρράς αποτραβήχτηκαν οριστικά από το πολιτικό προσκήνιο. Σε αυτό το σημείο τελειώνει η Γαλλική Επανάσταση και αρχίζει πλέον η Ναπολεόντεια Περίοδος της Γαλλίας (Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία 1804-1814). Το τέλος αυτό της επανάστασης ανακοίνωσε μάλιστα ο ίδιος ο Ναπολέων Βοναπάρτης στον γαλλικό λαό. Το δικτατορικό Σύνταγμα, πρώτο που δεν περιλάμβανε τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, υπερψηφίστηκε παραδόξως από εκατομμύρια Γάλλων. Αυτό, σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, έδειχνε την ανάγκη της Γαλλίας -που αντιμετώπιζε εξωτερικές κρίσεις, αλλά είχε απελευθερώσει με την Επανάσταση και νέες δυνάμεις- να κυβερνηθεί στιβαρά. Εκτός αυτού, όσοι αντιτίθεντο στο νέο Σύνταγμα απλά δεν εμφανίστηκαν να ψηφίσουν, είτε από φόβο, είτε από πίστη στη μερική αναγκαιότητα της δικτατορίας, καθώς και από την υπόθεση ότι ο Ναπολέων θα έπεφτε γρήγορα, όταν δεν θα ήταν πια απαραίτητος.
200px|thumb|left|Ταραχές κατά τη διάρκεια της [[Γαλλική Επανάσταση|Γαλλικής επανάστασης.]]
Την ίδια ώρα, ο από τη μοναρχική ακόμη εποχή υπουργός Εξωτερικών, Ταλλεϋράνδος, πρότεινε στον Ναπολέοντα τη μελλοντική του αναρρίχηση στον θρόνο, για να πάψει η Γαλλία να βρίσκεται στον στόχο των υπολοίπων βασιλείων της Ευρώπης. Αυτές φοβόταν πλέον για την επανάληψη του επαναστατικού φαινομένου και στις δικές τους χώρες, ειδικά από μια γειτονική δύναμη που εξακολουθούσε να μην έχει βασιλέα. Ο Λουκιανός και ο Ταλλεϋράνδος είχαν από κοινού μελετήσει τα σχετικά σχέδια και τελικά ο Ναπολέων πείστηκε ήδη από τότε να αναλάβει τον ρόλο του Αυτοκράτορα της Γαλλίας, παρόλο που οι αρχικές του φιλοδοξίες ήταν μάλλον (αν ήταν αληθινές) πολύ ταπεινότερες: τον ενδιέφερε μόνο μία θέση καθηγητή Μαθηματικών στο πανεπιστήμιο, όπως είχε εξομολογηθεί στον Ταλλεϋράνδο. Ενδιάμεσα ο Βοναπάρτης είχε ήδη ενισχύσει ξανά τη θέση του. Το 1801 απομάκρυνε τους άλλους δύο -έτσι και αλλιώς σκιώδεις- Υπάτους και με τη μεγαλύτερη άνεση αναγορεύτηκε Ισόβιος Ύπατος. Ένα νέο, αυταρχικότερο Σύνταγμα ψηφίστηκε επίσης από τους ζωηρότερους και πιο γοητευμένους οπαδούς του.
Από διοικητική άποψη, κατάφερε -στην αρχή τουλάχιστον της κυβερνητικής του σταδιοδρομίας- να επανιδρύσει ουσιαστικά το γαλλικό κράτος. Ενίσχυσε περαιτέρω την εικόνα του, επεκτείνοντας τα έργα δημόσιας ωφελείας σε πόλεις και επαρχίες, ενώ έκανε την κρατική μηχανή να λειτουργεί αποτελεσματικότερα. Η πολιτεία πρόνοιας και δικαίου που προσδοκούσε η Επανάσταση απέκτησε μία πρώτη υπόσταση. Η μεταμόρφωση του Γάλλου από υπήκοο σε πολίτη ανταποκρίθηκε περισσότερο στην πραγματικότητα. Και αυτό σε συνθήκες, που ουσιαστικές πολιτικές ελευθερίες είχαν καταλυθεί. Η ενίσχυση αυτής της ιδέας δεν υπονομεύτηκε ούτε την περίοδο της Αυτοκρατορίας. Το αστικό έθνος-κράτος είχε πλέον γεννηθεί στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Ο 33χρονος Ύπατος φρόντισε μάλιστα να ομαλοποιήσει τις σχέσεις της Γαλλίας με την Καθολική Εκκλησία με το Κονκορδάτο του 1801. Ο Πάπας αναγνώρισε το νέο επισκοπικό σύστημα στη Γαλλία, αφού η τελευταία δεν θα μετέτρεπε τελικά σε κρατική την εθνική Εκκλησία κατά τα αγγλικά πρότυπα. Από την άλλη, το αντι-κληρικαλιστικό πνεύμα του Διαφωτισμού και της Επανάστασης «κατεστάλη» στο εσωτερικό της Γαλλίας για να μην προκαλεί πλέον τη Ρώμη, της οποίας τη διεθνική προστασία αναλάμβανε τώρα ο Ναπολέων, αντικαθιστώντας τους Αψβούργους.
Ναπολεόντεια περίοδος
thumb|130px|Αυτοκρατορικό πρότυπο (σημαία) του Ναπολέοντα Α΄.
Το 1804 μετά από τρία χρόνια ως Ισόβιος Ύπατος και ενώ συνεχιζόταν ο αδιέξοδος και αναποτελεσματικός πόλεμος με την Αγγλία, ανακηρύχθηκε «Αυτοκράτορας των Γάλλων». Στέφθηκε στην Παναγία των Παρισίων στις 2 Δεκεμβρίου 1804. Εκεί έλαβε όρκο διατήρησης των αρχών της Γαλλικής Επανάστασης και έστεψε αυτοκράτειρα την Ιωσηφίνα ντε Μπωαρναί. Μιμούμενος καρλομάγνεια πρότυπα, πέτυχε η στέψη του να γίνει σεβαστή από όλον τον μη αγγλοσαξονικό κόσμο με το να χρισθεί στο αξίωμα από τον ίδιο τον Πάπα Πίο Ζ΄. Ταυτόχρονα υπερέβη τα πρότυπα αυτά, με το να μην πάει στη Ρώμη για την τελετή, αλλά προσκαλώντας τον Πίο στο Παρίσι. Εξωφρενικότατα επίσης τοποθέτησε ο ίδιος το στέμμα στο κεφάλι του για να συμβολίσει πώς ό,τι επιθυμούσε το κέρδιζε προσωπικά με το σπαθί. Για μια ακόμα φορά και αυτή η εξέλιξη επικυρώθηκε από λαϊκό δημοψήφισμα, αμφιλεγόμενης όμως διεξαγωγής, ενώ και πάλι τα νομοθετικά σώματα διατηρήθηκαν με τον ρόλο τους να έχει εκπέσει πλέον σε καθαρά συμβουλευτικό.
Από την πρώτη Ιταλική Εκστρατεία, ο Ναπολέων έθεσε τον εαυτό του προστάτη της Ιταλίας, απαλείφοντας την αυστριακή επιρροή. Είχε δημιουργήσει την Ιταλική Δημοκρατία το 1802 και αργότερα, το 1805, δημιούργησε το Βασίλειο της Ιταλίας, το πρώτο ναπολεόντειο κράτος εκτός των γαλλικών συνόρων. Στις 26 Μαΐου του 1805 στο Μιλάνο, την πρωτεύουσα του νέου κράτους, στέφθηκε Βασιλιάς της Ιταλίας.
Τον Αύγουστο του 1805, υπό την πίεση και την οικονομική ενίσχυση της Βρετανίας, σχηματίστηκε ο Γ΄ Συνασπισμός από τους Αψβούργους, τη Ρωσία του Αλέξανδρου Α΄, τη Σουηδία και το βρετανικό Αννόβερο. Με αφορμή την επέμβαση του Παρισιού στα εσωτερικά της Αυτοκρατορίας, οι Αυστριακοί εισέβαλαν στην κυρίως Γερμανία. Η Βαυαρία, αναβαθμισθείσα σε βασίλειο χάρη στον Ναπολέοντα, τάχθηκε με το μέρος του.
Πόλεμος του Γ΄ Συνασπισμού
Ο Ναπολέων πορεύτηκε προς τη γερμανική πόλη του Ουλμ, όπου έμελλε να συναντήσει και να καταστρέψει τον στρατό του Μακ (85.000 στρατιώτες) προτού ενωθεί με τις δυνάμεις του Κουτούζοφ. Έτσι, παραβιάζοντας την ουδετερότητα της Πρωσίας ο στρατάρχης Ζαν Μπερναντότ προχώρησε προς το Ουλμ και σε σύντομο χρονικό διάστημα βρέθηκε στα νώτα των έκπληκτων Αυστριακών. Ο στρατηγός Μακ ύστερα από τρεις ημέρες απελπισμένης αντίστασης αναγκάστηκε να παραδώσει τους εναπομείναντες 27.000 στρατιώτες του στις 20 Οκτωβρίου του 1805. Το μικρό Σώμα Στρατού (22.000 στρατιώτες) του αρχιδούκα Ιωάννη που βρισκόταν λίγο πιο μακριά από τον Μακ, όταν πληροφορήθηκε για την καταστροφή των δυνάμεων του τελευταίου, υποχώρησε και ύστερα ενώθηκε με τον Κουτούζοφ. Ο Ναπολέων όμως δεν κάμφθηκε και εκμεταλλευόμενος την επιτυχία του στο Ουλμ μπήκε στη Βιέννη στις 15 Νοεμβρίου του 1805, την οποία πρωτύτερα είχε εγκαταλείψει ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β΄ που ανέλαβε τη διοίκηση του Σώματος του αρχιδούκα Καρόλου. Ο Κουτούζοφ, ως αρχηγός του ρωσικού επιτελείου, αποφάσισε να αποφύγει ανοικτή σύγκρουση με τον Γάλλο αυτοκράτορα, καθώς οι γραμμές επικοινωνιών και ανεφοδιασμού του είχαν επιμηκυνθεί αρκετά και χρειαζόταν ισχυρές φρουρές για να διατηρηθούν, ενώ η Πρωσία είχε ήδη κηρύξει επιστράτευση με αποτέλεσμα τα περισσότερα σώματα της Μεγάλης Στρατιάς να την επιτηρούν, κάτι που θα ανάγκαζε τον Βοναπάρτη να υποχωρήσει. Έτσι, ο ρωσοαυστριακός στρατός υποχώρησε στην αυστριακή πόλη Ουλμούντζ, απωθώντας τη σφοδρή καταδίωξη του στρατάρχη Μυρά.
300px|thumb|left|Η Μάχη του Άουστερλιτς, γνωστή επίσης ως η Μάχη των Τριών Αυτοκρατόρων.
Τελικά ο Ναπολέων με μια σειρά τεχνασμάτων παρέσυρε τους εχθρούς του στο πεδίο της μάχης, εκμηδενίζοντάς τους στη μάχη του Άουστερλιτς της ανατολικής Τσεχίας, στις 2 Δεκεμβρίου του 1805. Ήταν «η μάχη των τριών αυτοκρατόρων». Μια συνθήκη υπογράφτηκε σε λίγες μέρες. Η Γαλλία υποχρέωνε σε εξευτελιστικούς όρους τους ηττημένους, αν και η Ρωσία ουσιαστικά δεν έχανε κάτι. Ο Φραγκίσκος Β΄ παραιτήθηκε του τίτλου του αυτοκράτορα των Γερμανών και έλαβε αυτόν του αυτοκράτορα των Αυστριακών, ως Φραγκίσκος Α΄. Ήταν το τυπικό τέλος της από καιρό νεκρής Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας των Γερμανών. Η Αυστρία έχανε επίσης το δικό της τμήμα του Τυρόλου υπέρ της Βαυαρίας και την περιοχή της Βενετίας υπέρ της Ιταλίας.
Νωρίτερα όμως, τις ίδιες μέρες με την παράδοση του Ουλμ, ο βρετανικός στόλος υπό τον Νέλσον συνέτριψε, στη μεγαλύτερη ναυμαχία της εποχής εκείνης, τον ενωμένο γαλλο-ισπανικό στόλο, που νωρίτερα είχε προσπαθήσει να εισβάλει στη Μεσόγειο, στα ανοιχτά του Τραφάλγκαρ της Ισπανίας. Ο θριαμβευτής Νέλσον σκοτώθηκε. Οι συνέπειες αυτής της σύγκρουσης για τη γαλλική αυτοκρατορία φάνηκαν πολύ αργότερα.
Πόλεμος του Δ΄ Συνασπισμού
Στις αρχές του 1806, ο Ναπολέων άρχισε να οργανώνει κατά το δικό του τρόπο τον γερμανικό χώρο. Ίδρυσε την Ομοσπονδία του Ρήνου, το μεγαλύτερο δορυφορικό του κράτος, που περιελάμβανε αρχικά τη Βαυαρία, τη Βυρτεμβέργη και τη Βάδη, ενώ αργότερα προσχώρησαν και όλα τα άλλα γερμανικά κρατίδια. Τότε η Πρωσία, μετανιώνοντας που δεν είχε συμμετάσχει στον προηγούμενο πόλεμο, κατήγγειλε τη γαλλική κατοχή γερμανικών χωρών και σχημάτισε με τη Βρετανία, το Αννόβερο, τη Σουηδία, την ταπεινωμένη Ρωσία και τη Σαξονία (στην οποία μετέφερε τον στρατό της) τον Δ΄ Συνασπισμό. Τον ίδιο καιρό ξέσπασε υπό την προτροπή του Παρισιού, με στόχο τον περισπασμό των Ρώσων, νέος ρωσο-τουρκικός πόλεμος, στον οποίο αναμείχθηκε με τον στόλο της και η Βρετανία. Νωρίτερα εκείνο τον χρόνο γαλλικές δυνάμεις στην Ιταλία διέλυσαν τον μικρό ιταλικό στρατό των Βουρβόνων του Βασιλείου των Δύο Σικελιών και έθεσαν στον έλεγχο τους και το νότιο τμήμα της χώρας. Το νέο βασίλειο, της Νεάπολης ανέλαβε ο αδερφός του Αυτοκράτορα, Ιωσήφ.
Στις αρχές του φθινοπώρου, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ της Πρωσίας συμμάχησε με τη Μεγάλη Βρετανία, τη Σουηδία και τη Ρωσία, σχηματίζοντας τον Δ΄ Συνασπισμού εναντίον της Γαλλίας. Ο Ναπολέων εισέβαλε στην Πρωσία με 160.000 στρατιώτες και στις 14 Οκτωβρίου του 1806 κατέστρεψε τις πρωσικές στρατιές στη διπλή μάχη της Ιένας-Άουερστετ με αποτέλεσμα λίγες ημέρες αργότερα να μπει θριαμβευτής στο Βερολίνο, ενώ ύστερα από σφοδρή καταδίωξη οι Γάλλοι στρατάρχες Λαν, Μυρά, Νε και Μπερναντότ αιχμαλώτισαν τα εναπομείναντα σώματα του πρωσικού στρατού, καθήλωσαν τις μεραρχίες του Μπλύχερ που είχε ενισχυθεί από τους Σουηδούς στη μάχη του Λύμπεκ, ενώ ο στρατάρχης Νε έδωσε το τελικό χτύπημα με την κατάληψη του οχυρού του Μαγδεβούργου.
Στο Βερολίνο, ο Αυτοκράτορας έθεσε σε ισχύ το περίφημο Διάταγμα του Βερολίνου, το οποίο απέβλεπε σε οικονομική κατάρρευση της Αγγλίας εφαρμόζοντας εμπάργκο στα βρετανικά προϊόντα από την ηπειρωτική Ευρώπη. Ο σκοπός αυτής του της ενέργειας ήταν να αναγκάσει τους Βρετανούς να δεχθούν λήξη των εχθροπραξιών, αφού το γαλλικό ναυτικό είχε αποτύχει να τους αναγκάσει. Τελικά αυτό το σχέδιο θα αποδεικνυόταν και ανεφάρμοστο και ανεδαφικό. Η γαλλο-ευρωπαϊκή αυτοκρατορία χρειάζονταν τα καλύτερα βιομηχανικά αγγλικά εμπορεύματα και όντας σε κατάσταση συνεχούς πολέμου θα κατέρρεε πριν τους επίσης εξαντλημένους Βρετανούς. Ο χερσαίος πόλεμος θα επιτεινόταν γιατί κάθε χώρα που δεν ήθελε να διακόψει το εμπόριο με το Λονδίνο και τις τεράστιες αποικίες του έπρεπε να εξαναγκαστεί, ταυτόχρονα όμως οι ανάγκες αυξάνονταν και η οικονομία λύγιζε. Ένας είδος διηπειρωτικού πληθωρισμού διογκώθηκε, απειλώντας την κοινωνική γαλήνη και ξεσηκώνοντας τελικά τους λαούς. Επρόκειτο δηλαδή για έναν φαύλο κύκλο που ο Ναπολέων έπρεπε να είχε αντιληφθεί.
Με τη συντριβή της Πρωσίας, ο Ναπολέων πληροφορήθηκε ότι ρωσικά στρατεύματα υπό την ηγεσία του εξηνταοκτάχρονου Μίχαελ Καμένσκυ βρισκόταν στην Πολωνία. Ο τελευταίος όμως, αρνούμενος να ρισκάρει μια εμπλοκή με τον Βοναπάρτη, υποχώρησε βορειοανατολικά, αφήνοντας τους Γάλλους να εισχωρήσουν στη Βαρσοβία, όπου αποθεώθηκαν από τον τοπικό πληθυσμό που τους θεωρούσε απελευθερωτές. Οι Γάλλοι συνέχισαν την καταδίωξη διαμέσου του Βιστούλα και έδωσαν σκληρές μάχες με τους Ρώσους στο Κράζνοβο στις 23 Δεκεμβρίου και τρεις ημέρες αργότερα στη μάχη του Πουλτούσκ, όπου παρά τη σκληρή αντίσταση, οι Γάλλοι ανάγκασαν για άλλη μια φορά τους Ρώσους σε υποχώρηση. Ωστόσο, λόγω της επιδείνωσης του καιρού, ο Ναπολέων εγκατέστησε τα χειμερινά καταλύματα στην Πολωνία για να ξεκουράσει τη στρατιά του, η οποία παρά τη νικηφόρα εκστρατεία είχε εξαντληθεί. Ξαφνικά, στις 7 Ιανουαρίου του 1807, ο νέος διοικητής των ρωσικών στρατευμάτων Λέβιν Άουγκουστ φον Μπένιγκσεν αποφάσισε να αιφνιδιάσει τη γαλλική αριστερή πτέρυγα, μετακινώντας τον στρατό του από το Νόβγκοροντ στην Ανατολική Πρωσία, δίνοντας και το πρώτο χτύπημα στο ΣΤ΄ Σώμα του στρατάρχη Νε, ο οποίος προέλασε βορειότερα από τις συντεταγμένες που του είχαν ανατεθεί από τον αυτοκράτορα για τη χειμερινή του κατασκήνωση, αναζητώντας μια καλύτερη βάση ανεφοδιασμού για τρόφιμα. Ο Νε, καταλαβαίνοντας την κατάσταση, υποχώρησε αφήνοντας το Α΄ Σώμα υπό τον Μπερναντότ απομωνομένο στα χέρια του Μπένιγκσεν. Ωστόσο ο Ναπολέων, για να γυρίσει την κατάσταση στα χέρια του, έστειλε διαταγή στον Μπερναντότ να υποχωρήσει πριν από τον Μπένιγκσεν, έτσι ώστε ο ίδιος να συγκεντρώσει ταχύτατα τα κυρίως στρατεύματα στην αριστερή πτέρυγα του ρωσικού στρατού και να του κόψει τη γραμμή επικοινωνιών και υποχώρησης. Ωστόσο οι Κοζάκοι έπιασαν έναν αγγελιοφόρο που μετέφερε το αντίγραφο των διαταγών του Ναπολέοντα και ο Μπένιγκσεν διέταξε υποχώρηση στα βόρεια για να αποφύγει την παγίδα. Ο Βοναπάρτης ξεκίνησε μια πεισματική καταδίωξη του ρωσικού στρατεύματος το οποίο συνέχισε να υποχωρεί βορειότερα, ώσπου ο Μπένιγκσεν αποφάσισε να σταθεί και να πολεμήσει στην περιοχή του Άιλαου όπου παρά την ήττα του, προκάλεσε μεγάλες απώλειες στον στρατό του Ναπολέοντα με αποτέλεσμα ο πόλεμος να συνεχιστεί.
Στις 14 Ιουνίου 1807 τελικά νίκησε για δεύτερη φορά τους Ρώσους στη μάχη του Φρίντλαντ και στο Τίλσιτ συμφωνήθηκε εκεχειρία με τον τσάρο Αλέξανδρο στις 26 Ιουνίου. Ο Τσάρος αναγνώρισε την κυριαρχία του Ναπολέοντα στη δυτική Ευρώπη παραχωρώντας του τη ρωσική Πολωνία. Μαζί με εδάφη που αποσπάστηκαν από την Πρωσία, σχηματίστηκε το «μεγάλο δουκάτο της Βαρσοβίας», ένας ακόμα δορυφόρος του Παρισιού. Αν και δεν τους παραχωρήθηκε πραγματική αυτονομία, οι Πολωνοί ήταν ευγνώμονες και έγιναν οι πιο πιστοί σύμμαχοι-υποτελείς της Γαλλίας. Στο Ρουρ, επίσης, οι πλέον υποτελείς Πρώσοι παραχώρησαν εδάφη (τελικά έχασαν πάνω από το 40% της επικράτειας τους), τα οποία μαζί με το Αννόβερο, σχημάτισαν το βασίλειο της Βεστφαλίας, που δεν επιβίωσε του συνεδρίου της Βιέννης το 1815. Αυτός ο θρόνος δόθηκε στον μικρότερο αδελφό του Ναπολέοντα, τον Ιερώνυμο. Ο Βοναπάρτης βρισκόταν πλέον στο απόγειο της στρατιωτικής και πολιτικής ισχύος. Όμως οι γενικότερες μεταρρυθμίσεις του Ναπολέοντα υπήρξαν καθοριστικές για τη Γερμανία. Οι εκατοντάδες πόλεις-κράτη καταλύθηκαν και απορροφήθηκαν από μεγαλύτερα κρατίδια κάτι που δεν άλλαξε με την ειρήνη του 1815. Οι ως τότε ονομαστικοί ηγεμόνες έγιναν επιτέλους απόλυτοι κύριοι στις επικράτειες τους. Το γεγονός αυτό, η ισχυρότερη από το 1815 Πρωσία, καθώς και ο εθνικισμός που προκάλεσε η γαλλική κατοχή, διευκόλυναν την ενοποίηση της Γερμανίας λίγες δεκαετίες αργότερα. Λίγο καιρό μετά τελείωσε και ο ρωσοτουρκικός πόλεμος με ουσιαστική ήττα του Σουλτάνου.
Πόλεμος της Ιβηρικής Χερσονήσου
Η Βρετανία όμως αρνούνταν να δεχθεί έστω και ισόπαλη ειρήνη. Βομβάρδισε μάλιστα για δεύτερη φορά την Κοπεγχάγη (η πρώτη ήταν το 1801) επειδή η Δανία συμμάχησε με το Παρίσι. Ο Βοναπάρτης σκέφτηκε να απειλήσει πάλι τις βρετανικές Ινδίες και πρότεινε στον τσάρο τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ώστε να επέμβει από εκεί ξανά στη Μέση Ανατολή. Δεν συμφώνησαν όμως στη διανομή των εδαφών και έτσι ο Γάλλος αυτοκράτορας αποφάσισε να διαπεραιώσει δυνάμεις στη βόρειο Αφρική μέσω του αγγλικού Γιβραλτάρ. Έτσι θα μετέτρεπε έμμεσα τη Μεσόγειο σε γαλλική λίμνη ξεριζώνοντας τις αγγλικές βάσεις. Δεν εμπιστευόταν όμως πια την απρόθυμη και καθυστερημένη κοινωνικοοικονομικά σύμμαχο Ισπανία και προσπάθησε χωρίς πόλεμο αρχικά να την ελέγξει. Ήδη το 1807 γαλλο-ισπανικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Πορτογαλία και αμέσως την κατέκτησαν. Ο βασιλιάς της κατέφυγε στην αποικιακή Βραζιλία. Ο Αυτοκράτορας θα διέπραττε τώρα ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του. Υποτίμησε τον περήφανο ισπανικό λαό και πίστεψε ότι θα υποτασσόταν εύκολα όπως αυτοί της κεντρικής Ευρώπης. Σιγά σιγά τα γαλλικά στρατεύματα στην ισπανική επικράτεια αυξήθηκαν. Το Παρίσι πίεζε την κυβέρνηση για περισσότερες μεταρρυθμίσεις και για ουσιαστικότερη εφαρμογή του αποκλεισμού αγγλικών προϊόντων. Αν και σε πόλεμο από το 1804 οι Ισπανοί έμποροι δεν είχαν σταματήσει τις δραστηριότητες με τους Βρετανούς. Λόγω της ανικανότητας του Καρόλου Δ΄, οι πολιτικοί της αυλής, οι εχθρικοί στην αστική Γαλλία ανώτεροι κληρικοί και αρκετοί αριστοκράτες διέθεταν αρκετή αυτονομία. Πίεσαν τον Κάρολο να μην υποκύψει όμως ο διάδοχος Φερδινάνδος που επιθυμούσε τον θρόνο, συγκέντρωσε ριζοσπάστες συνεργάτες κοντά του και αντιτάχθηκε. Η ενδο-δυναστική κρίση πέρασε γρήγορα και στην κοινωνία που έβλεπε ολοένα και πιο εχθρικά τη στρατιωτική παρουσία των Γάλλων. Ο Φερδινάνδος αρχικά χρηματοδοτήθηκε από τον Ναπολέοντα αλλά τελικά αρνήθηκε να επιτεθεί άμεσα στον πατέρα του. Στην ύπαιθρο οι πρώτοι αντάρτες άρχισαν να επιτίθενται και να σφάζουν Γάλλους στρατιώτες. Ο Βοναπάρτης κάλεσε τους Κάρολο και Φερδινάνδο στη Μπαγιόν αλλά αποτυγχάνοντας να τους συνετίσει, τους συνέλαβε. Ο Ιωσήφ Βοναπάρτης «μετατέθηκε» από τον θρόνο της Νάπολης (όπου «διορίστηκε» ο στρατάρχης Μυρά) σε αυτόν της Μαδρίτης. Αυτή ήταν η πλέον κατάφωρη παρέμβαση που η ισπανική κοινή γνώμη δεν μπορούσε να ανεχθεί. Στις 2 Μαΐου οι Μαδριλένοι εξεγέρθηκαν. Το κίνημα πνίγηκε στο αίμα, αλλά με ισπανικά στρατεύματα και αντάρτες να πλησιάζουν στην πόλη, ο Ιωσήφ την εγκατέλειψε. Οι διασκορπισμένες στη χώρα γαλλικές δυνάμεις δεν μπορούσαν να αντισταθούν. Υπέστησαν ήττες και έχασαν βασικές θέσεις. Ως το φθινόπωρο ήλεγχαν μόνο τη βόρεια του Έβρου Ισπανία. Τον Αύγουστο επίσης βρετανικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στην Πορτογαλία, νίκησαν γρήγορα τον Ζυνό και ανάγκασαν τους άντρες του να παραδοθούν.
Ο Ναπολέων αποφάσισε να αντιδράσει. Τον Νοέμβριο 1808 διέσχισε τον Έβρο ποταμό με 100.000 βετεράνους, σε μια νέα αστραπιαία εκστρατεία. Σε λίγες βδομάδες είχε διαλύσει τον ελλιπώς οργανωμένο ισπανικό στρατό, καταλάβει σημαντικά φρούρια και αναγκάσει τελικά τη Μαδρίτη να παραδοθεί αμαχητί. Οι Βρετανοί επίσης που είχαν εισέλθει στην Ισπανία διώχθηκαν και δίνοντας σκληρές μάχες οπισθοφυλακής κατάφεραν να επιβιβαστούν και να διαφύγουν από την Κορούνια τον επόμενο Φεβρουάριο. Δεν ήταν όμως το τέλος, όπως πολλοί πίστεψαν, αλλά μόνο η αρχή αυτού που αποκλήθηκε το ισπανικό καρκίνωμα της Αυτοκρατορίας. Εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες θα συνέχιζαν να αντιμετωπίζουν το αντάρτικο που τώρα φούντωνε εκεί, ως το 1813. Σημειώθηκαν απίστευτες φρικαλεότητες. Από τις πρώτες μέρες τα γαλλικά στρατεύματα επιδόθηκαν σε όργια λεηλασιών, καταστροφής και βιασμών. Τα αντίποινα για τη δράση των ανταρτών ήταν εξίσου απάνθρωπα με τα φριχτά βασανιστήρια στα οποία αρκετές ομάδες ανταρτών υπέβαλλαν αιχμάλωτους Γάλλους. Λαός και κληρικοί δόθηκαν με πάθος στην αντίσταση. Ένα παράδειγμα είναι η πολιορκία της Σαραγόσα που έληξε τον Φεβρουάριο του 1809 και όπου έπεσαν σχεδόν μέχρις ενός. 250px|thumb|right|Ο Ναπολέων έφιππος.
Ωστόσο δεν ήταν όλα τελείως αρνητικά όσον αφορά την ισπανική περιπέτεια. Οι Γάλλοι προχώρησαν και σε κάποιες θετικές μεταρρυθμίσεις δίνοντας μια πρώτη γεύση εκσυγχρονισμού στους πληθυσμούς της Ιβηρικής. Ένα πρώτο Σύνταγμα, αν και δεν εφαρμόστηκε ποτέ και η κατάργηση της Ιεράς Εξέτασης είναι δύο παραδείγματα. Επίσης η καταστροφή των παρηκμασμένων μητροπόλεων έδωσε την ευκαιρία στους λαούς της Αμερικής (Κεντρική και Λατινική) να εξεγερθούν ενάντια στους αποικιοκράτες. Μετά την πτώση του Ναπολέοντα, η Ισπανία και η Πορτογαλία προσπάθησαν πιο αποφασιστικά να αντεπιτεθούν, η ζημιά όμως είχε ήδη γίνει. Αν και χρειάστηκαν πολλά δύσκολα χρόνια, ως τη δεκαετία του 1820 τα κράτη της Αμερικής, όπως τα ξέρουμε σήμερα, είχαν δημιουργηθεί.
Πόλεμος του Ε΄ Συνασπισμού
Την άνοιξη ο Ναπολέων επέστρεψε στο Παρίσι για να καταστείλει αναίμακτα ένα πραξικόπημα στο οποίο ενεπλάκησαν ο Ταλλεϋράνδος (που έχασε τη θέση του) διάφοροι σημαίνοντες, αλλά και μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Τότε η Αυστρία επανήλθε δριμύτερη, εισβάλλοντας στη Βαυαρία και αλλού τον Απρίλιο. Ο Πέμπτος Συνασπισμός αποδείχτηκε τελικά πολύ χαλαρός. Η αποδυναμωμένη Πρωσία έδωσε έναν αμφίρροπο πόλεμο με το βασίλειο της Βεστφαλίας. Η Σουηδία δεν ήταν σε ουσιαστική θέση να βοηθήσει. Ο τσάρος Αλέξανδρος υποσχέθηκε να βοηθήσει, αλλά πριν επέμβει, άλλαξε στρατόπεδο, ακολουθώντας τις εξελίξεις. Οπότε οι Αυστριακοί έμειναν μόνοι.
Γαλλική Εισβολή στη Ρωσία
Όσον αφορά στις γαλλο-ρωσικές σχέσεις, το ποτήρι ξεχείλισε όταν ο Βοναπάρτης προσάρτησε το γερμανικό δουκάτο του Ολδεμβούργου του οποίου ο ηγεμόνας ήταν συγγενής του Αλεξάνδρου. Αργότερα ο τελευταίος βλέποντας το κύρος του εντός και εκτός της Ρωσίας να καταρρακώνεται κατήγγειλε τη συνθήκη του Τίλσιτ και ζήτησε από τη Γαλλία την εκκένωση της Πολωνίας και της Πρωσίας. Αποφάσισε όμως να μην κινηθεί στρατιωτικά πρώτος. Οι επαφές διακόπηκαν. Ο Ναπολέων προετοιμάστηκε όσο μπορούσε και μια κολοσσιαία στρατιά εισέβαλε στη Ρωσία τον Ιούνιο του 1812. Μόλις το 1/3 των στρατιωτών ήταν Γάλλοι καθώς υπήρχαν Πολωνοί, Γερμανοί, Ιταλοί, Ελβετοί, Ολλανδοβέλγοι, Ισπανοί, Πορτογάλοι και Αυστροούγγροι. Από τις πρώτες μέρες οι Ρώσοι υποχώρησαν σε βάθος μαχόμενοι ελάχιστα, θυσιάζοντας χώρο για να κερδίσουν χρόνο. Από τις πρώτες μέρες επίσης η ευρωπαϊκή στρατιά άρχισε να αποσυντίθεται. Μόνο το 1/4 της θα έφτανε στη Μόσχα. Η επέκταση των γραμμών ανεφοδιασμού και η ανάγκη φύλαξης τους, οι απότομες αλλαγές του καιρού, η ρωσική τακτική της καμένης γης, η δράση ανταρτών και οι λιποταξίες (απρόθυμων ξένων αλλά και αρκετών Γάλλων) προκάλεσαν τρομερή φθορά. Μετά από την πρώτη μεγάλη μάχη του Μποροντίνο, στον ποταμό Μόσκοβα, αναδείχθηκε νικητής και μπήκε στη Μόσχα τον Σεπτέμβριο. Η πόλη όμως ήταν κατεστραμμένη και άδικα ο Ναπολέων περίμενε τον ευρισκόμενο στην Αγία Πετρούπολη Τσάρο να δεχτεί υποταγή. Εκεί οι σχέσεις του με τους στρατηγούς του έφτασαν στο χειρότερο ποτέ σημείο. Οι συμβουλές τους αποδείχτηκαν πολύ σοφές και του συνέστησαν υποχώρηση στον Νότο με τον χειμώνα να πλησιάζει και διασφάλιση των περασμάτων των εφοδίων τους από πυκνοκατοικημένες περιοχές. Το ίδιο διάστημα ο ρωσικός στρατός ενισχυόταν και επέδραμε στα μετόπισθεν, ενώ οι Αυστριακοί και οι Πρώσοι γύρισαν στις χώρες τους. Ακόμα, ανησυχητικά νέα έφταναν από την Ισπανία, όπου ο Ιωσήφ Βοναπάρτης είχε φύγει πάλι από τη Μαδρίτη ενώ στο Παρίσι εκδηλώθηκε ένα ακόμα αποτυχημένο πραξικόπημα. Ο Ναπολέων, αν και αρχικά απέρριψε όλες τις υποδείξεις των διοικητών του, τελικά διέταξε την οπισθοχώρηση του στρατού, αλλά στη χειρότερη για τους Γάλλους στιγμή και τότε που οι συμβουλές δεν είχαν πια κανένα νόημα.
250px|thumb|Υποχώρηση του Ναπολέοντα από τη Μόσχα. Έργο του Αντόλφ Νόρτεν.
Ο φοβερός ρωσικός χειμώνας, τα χιόνια που σκέπασαν τις στέπες ήδη από τον Οκτώβριο και οι άγριοι Κοζάκοι, αποτελείωσαν το έργο ενός κακού σχεδιασμού. Η δυνατότητα μάλιστα διαφυγής του ίδιου μέσα από την καταστροφή εκείνη έγινε ακριβώς, επειδή κάποιοι στρατηγοί του είχαν αρνηθεί να εφαρμόσουν κάποιες διαταγές του, όπως εκείνη που όρισε την πλήρη καταστροφή των γεφυρών που τον συνέδεαν με τα μετόπισθεν. Τον Νοέμβριο οι Ρώσοι παραλίγο να τον παγιδεύσουν στον ποταμό Μπερέζινα. Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους για τη "Μεγάλη Στρατιά" (γαλ. Grande Armée), από της οποίας την αρχική δύναμη των 550.000 επέζησαν τελικά μόλις 70.000. Στη στρατιά αυτή, που ακολουθούσαν πολλοί σύμμαχοι από όλη την Ευρώπη, στράφηκαν εναντίον του. Η εισβολή στη Ρωσία ήταν τεράστιο λάθος του Ναπολέοντα τη στιγμή που η λανθασμένη γενικότερη στρατηγική στην Ισπανία, βάραινε τον ίδιο.
Πόλεμος του ΣΤ΄ Συνασπισμού
Μετά την καταστροφή των Γάλλων στην εκστρατεία της Ρωσίας, ένας νέος συνασπισμός δημιουργήθηκε εναντίον του Ναπολέοντα. Σε απάντηση, ο τελευταίος δημιούργησε βιαστικά ένα στρατό 200.000 στρατιωτών που συμπεριλάμβανε πολλούς άπειρους και πρόωρα εκπαιδευμένους στρατιώτες. Ακόμη οι Γάλλοι είχαν σοβαρές ελλείψεις ιππικού (μια συνέπεια της ρωσικής εκστρατείας όπου βετεράνοι ιππείς και άλογα είχαν χαθεί). Έτσι, ο Ναπολέων διέσχισε τον Ρήνο και εισέβαλε στη Γερμανία, όπου ενώθηκε με τα απομεινάρια της παλιάς Μεγάλης Στρατιάς με σκοπό να νικήσει γρήγορα αυτόν τον νέο συνασπισμό πριν γίνει ισχυρότερος. Στις 30 Απριλίου του 1813, ο γαλλικός στρατός διέσχισε τον ποταμό Σαάλε, παρελαύνοντας προς τη Λειψία, σχηματισμένος σε τρεις φάλαγγες οδηγούμενος από μια εμπροσθοφυλακή. Σκοπός του Αυτοκράτορα ήταν να αναγκάσει τους Συμμάχους να χωρίσουν τους στρατούς τους και να νικήσει τον καθένα ξεχωριστά.
Οι Σύμμαχοι αφού απελευθέρωσαν τη Γερμανία κατέλαβαν τις Κάτω Χώρες και την 26η Ιανουαρίου του 1814 εισέβαλαν στη Γαλλία. Την ίδια ώρα ο αυτοκράτορας είχε στη διάθεσή του 70.000 στρατιώτες σχεδιάζοντας να αντισταθεί στη Στρατιά της Σιλεσίας υπό τον Μπλύχερ που εισέβαλε από τον Βορρά και τη Στρατιά της Βοημίας υπό τον Σβάρτσερνμπεργκ που εισέβαλε από νοτιοανατολικά. Αρχικά ο αυτοκράτορας στράφηκε εναντίον του Μπλύχερ και τον συνέτριψε σε μια σειρά μαχών υποχρεώνοντάς τον να υποχωρήσει βόρεια. Ύστερα στράφηκε εναντίον του Σβάρτσερνμπεργκ τον οποίο ταπείνωσε στην περίφημη μάχη του Μοντερώ (18 Φεβρουαρίου 1814). Ο Μπλύχερ όμως ανασυντάχθηκε γρηγορότερα από ότι υπολόγιζε ο Ναπολέων και πορεύτηκε ξανά προς το Παρίσι αναγκάζονταν τον Γάλλο αυτοκράτορα να αφήσει τον Σβάρτσερνμπεγκ για να τον αντιμετωπίσει. Μετά από μερικές μάχες ο Ναπολέων υποχρεώθηκε να στραφεί ανατολικά για να απειλήσει τις συμμαχικές γραμμές επικοινωνιών και να αναγκάσει τους Συμμάχους να σταματήσουν την προέλαση προς το Παρίσι. Οι Σύμμαχοι όμως ήταν αποφασισμένοι και αφού νίκησαν τον στρατάρχη Μαρμόν σε μάχη ένωσαν τις στρατιές τους την 28η Μαρτίου και κατέλαβαν το Παρίσι την 31η Μαρτίου. Την ίδια ώρα ο Ουέλλινγκτον εισέβαλε με 100.000 Βρετανούς, Πορτογάλους και Ισπανούς, επιτέθηκαν στα νότια και περικύκλωσαν την Τουλούζη. Οι στρατάρχες του Ναπολέοντα (που εκείνη την ώρα βρισκόταν στο Ανάκτορο του Φονταινμπλώ με τις εναπομείνασες δυνάμεις του) που τον θεωρούσαν υπεύθυνο, στασίασαν υπό τον ηγεσία του Νε και πίεσαν τον αυτοκράτορα να παραιτηθεί από το αξίωμά του και να παραδοθεί. Ο Ναπολέων έκανε μια απόπειρα δηλητηρίασης από την οποία σώθηκε από τον γιατρό του την τελευταία στιγμή και τελικά δέχτηκε την παραίτηση από τον γαλλικό θρόνο για αυτόν και τον τρίχρονο γιο του ανταλλάσσοντας τον με εκείνο της μεσογειακής νήσου Έλβα στις 6 Απριλίου, στην οποία ουσιαστικά εξορίστηκε. Η Μαρία Λουίζα όμως δεν τον ακολούθησε. Πήρε το παιδί τους και επέστρεψε στην πατρίδα της. Στο Παρίσι οι σύμμαχοι παλινόρθωσαν τους Βουρβόνους υπό τον Λουδοβίκο ΙΗ΄ και η Γαλλία επέστρεψε στα σύνορα του 1792. Αλλά δεν έγινε το ίδιο και με τα σύνορα και την κοινωνία της Ευρώπης.
Πόλεμος του Ζ΄ Συνασπισμού
Στις 26 Φεβρουαρίου του 1815 ο Ναπολέων δραπέτευσε από την Έλβα και αποβιβάστηκε στη Γαλλία την 1η Μαρτίου. Ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ έστελνε συνεχώς στρατεύματα για να τον συλλάβουν αλλά ο Αυτοκράτορας εκμεταλλευόμενος τη γοητεία της προσωπικότητάς του στρατολογούσε αυτές τις δυνάμεις στο πλευρό του ενώ όπου και αν πήγαινε γινόταν δεκτός με αλαλαγμούς θριάμβου. Σύντομα εισήλθε στο Παρίσι συνοδευόμενος από ζητωκραυγές ανακτώντας τον θρόνο της Γαλλίας. Ωστόσο δεν είχε την ίδια υποστήριξη από τους περισσότερους στρατάρχες του. Ένας από τους καλύτερους στρατάρχες του, ο Αντρέ Μασσενά απέρριψε τις προτάσεις του ή ο πρώην ικανότατος επιτελάρχης Λουί Αλεξάντερ Μπερτιέ αρνήθηκε να τον ακολουθήσει και λίγο αργότερα δολοφονήθηκε ή αυτοκτόνησε. Τη θέση του επιτελάρχη ανέλαβε ο στρατάρχης Σουλτ. Τις υπηρεσίες τους προσέφεραν οικειοθελώς οι στρατάρχες Λουί Νικολά Νταβού και Γκρουσύ αλλά στον πρώτο ανατέθηκε το υπουργείο πολέμου και κρατήθηκε μακρυά από το μέτωπο ενώ ο πολύ κατώτερός του, Γκρουσύ, τέθηκε επικεφαλής της δεξιάς πτέρυγας του «Στρατού του Βορρά».
Ο Ναπολέων μετά την ήττα στο Βατερλώ διέφυγε άτακτα προς το Παρίσι όπου και παραιτήθηκε την 22η Ιουνίου ενώ τον Ιούλιο του 1815 οι Σύμμαχοι μπήκαν στο Παρίσι και υπογράφτηκε η δεύτερη συνθήκη του Παρισιού όπου η Γαλλία πλήρωνε τεράστια πολεμική αποζημίωση και υποχρεωνόταν να επιστρέψει όλα τα έργα τέχνης που είχε πάρει ο Ναπολέων στους προηγούμενους πολέμους, ενώ στον θρόνο της Γαλλίας επέστρεψε ο Λουδοβίκος ΙΗ΄.
Δύο μήνες πριν τη μάχη του Βατερλώ ο στρατάρχης Μυρά, που είχε χάσει τον θρόνο του στη Νάπολη, με το Συνέδριο της Βιέννης έκανε μια προσπάθεια να τον ανακτήσει. Όμως οι πολυάριθμοι Αυστριακοί τον νίκησαν και ο ίδιος διέφυγε στην Κορσική με 600 άνδρες. Λίγο καιρό αργότερα ξαναπροσπάθησε, αλλά αυτή τη φορά το πλήθος υποστήριζε τη δυναστεία των Βουρβόνων της Νάπολης και σύντομα οι Αυστριακοί τον συνέλαβαν και τον εκτέλεσαν.
Εξορία και το τέλος του
thumb|right|Ο θάνατος του Βοναπάρτη, πίνακας του Charles de Steuben, περ. 1828. thumb|right|Η νεκρική λάρνακα του Μεγάλου Ναπολέοντα στο Μέγαρο των Απομάχων στο Παρίσι.
Ο Ναπολέων προσπάθησε άστοχα να διαφύγει στην Αμερική, αλλά πιθανόν προδόθηκε και τελικά παραδόθηκε στους Άγγλους. Εξορίστηκε στο νησί Αγία Ελένη στον κόλπο της Γουινέας, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του στις 5 Μαΐου του 1821 και ώρα 5:49μμ. Ο θάνατός του αποδίδεται μάλλον σε καρκίνο του στομάχου, καθώς ήδη από την εποχή του Βατερλώ υπέφερε τακτικά από σοβαρούς στομαχικούς πόνους, με δευτερεύουσα αιτία το δηλητήριο που είχε πάρει κατά την απόπειρα αυτοκτονίας του μετά την παραίτησή του, του οποίου η επίδραση ήταν μακρόχρονη.
Ναπολεόντειος Κώδικας
Ο Ναπολέων επέβαλε μια σειρά νομοθετικών, διοικητικών και θεσμικών μέτρων που διαμόρφωσαν καθοριστικά τον χαρακτήρα της Γαλλίας και γενικότερα της Ευρώπης. Ίσως η πιο σημαντική, είναι ο Ναπολεόντειος Κώδικας του 1807. Μέχρι τότε το νομικό πλαίσιο στη Γαλλία ήταν χαώδες. Αφενός η χώρα ήταν διαιρεμένη μεταξύ Βορρά (όπου επικρατούσε το ρωμαϊκό δίκαιο) και Νότου (όπου επικρατούσε το εθιμοτυπικό δίκαιο). Αφετέρου, η Γαλλική Επανάσταση είχε αφήσει πληθώρα νόμων πολλοί από τους οποίους δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, συμβάλλοντας περαιτέρω στη νομική σύγχυση που επικρατούσε στη χώρα. Ο Ναπολεόντειος Κώδικας απλοποίησε σημαντικά το νομικό πλαίσιο και επιπλέον, εφόσον ήταν γραμμένος σε απλή γλώσσα και απέφευγε την ειδική νομική ορολογία, μπορούσε να γίνει εύκολα κατανοητός από το μέσο Γάλλο. Ο ίδιος ο Βοναπάρτης είπε εξόριστος πλέον για τον Κώδικα: «Η πραγματική μου δόξα δεν είναι ότι κέρδισα 40 μάχες [...] Το Βατερλώ θα σβήσει την ανάμνηση τόσων πολλών νικών [...] Αυτό που τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει, αυτό που θα ζει για πάντα, είναι ο Κώδικάς μου.»
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1796 την Ιωσηφίνα Τασέρ του Λα Παζρί, κόρη του Ζοζέφ-Γκασπάρ, Κυρίου του Λα Παζρί. Η Ιωσηφίνα ήταν έξι έτη μεγαλύτερή του και χήρα από τον (πρώτο) σύζυγό της Αλεξάντρ ντε Μπωρναί, από τον οποίο είχε δύο τέκνα. Η Ιωσηφίνα είχε εραστές, όπως και ο Ναπολέων ερωμένες. Όταν της έγραψε για το θέμα αυτό, η επιστολή πιάστηκε από τους Άγγλους και τη δημοσίευσαν, πράγμα που τον έφερε σε αμηχανία. Η Ιωσηφίνα δεν μπορούσε να κάνει άλλα παιδιά και ο Ναπολέων, που ήθελε τέκνα, τη διαζεύχθηκε. Ωστόσο της έδειχνε αφοσίωση και μετά τον χωρισμό τους· όταν εξόριστος στην Έλβα έμαθε την αποβίωσή της (29 Μαϊου 1814), κλείστηκε για δύο ημέρες στο δωμάτιό του. Λίγο πριν ο ίδιος αποβιώσει, η τελευταία του λέξη ήταν το όνομά της.
Το 1810 νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, δι' αντιπροσώπου, τη Μαρία Λουίζα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η μεγάλη θεία της ήταν η Μαρία Αντουανέττα της Αυστρίας, που ως σύζυγος του Λουδοβίκου ΣΤ΄ της Γαλλίας είχε καρατομηθεί στη Γαλλική Επανάσταση· επίσης ο Ναπολέων είχε κάνει πολυάριθμες εκστρατείες εναντίον της Αυστρίας· παρόλα αυτά η σχέση τους έγινε θερμή και απέκτησαν ένα τέκνο:
Η Μαρία Λουίζα δεν ακολούθησε τον σύζυγό της στην Έλβα, ούτε τον ξαναείδε.
Ο Ναπολέων Α΄ είχε ερωμένες και απέκτησε φυσικά τέκνα από αυτές· από την Ελεονόρ Ντενυέλ ντε Λα Πλαιν, είχε: Από τη Μαρία Βαλέβσκα, είχε: Από την Εμιλί Βικτόρια Κράους φον Βόλφσμπεργκ: Από την Αλμπίν ντε Μοντολόν:
1805–1806
Η Αυτού Αυτοκρατορική και Βασιλική Μεγαλειότητα ο Ναπολέων Α΄, Με τη Χάρη του Θεού και τα Συντάγματα της Δημοκρατίας, Αυτοκράτορας των Γάλλων, Βασιλιάς της Ιταλίας.
1806–1809
Η Αυτού Αυτοκρατορική και Βασιλική Μεγαλειότητα ο Ναπολέων Α΄, Με τη Χάρη του Θεού και τα Συντάγματα της Δημοκρατίας, ο Αυτοκράτορας των Γάλλων, Βασιλιάς της Ιταλίας, Προστάτης της Συνομοσπονδίας του Ρήνου.
1809–1814
Η Αυτού Αυτοκρατορική και Βασιλική Μεγαλειότητα ο Ναπολέων Α΄, Με τη Χάρη του Θεού και τα Συντάγματα της Αυτοκρατορίας, ο Αυτοκράτορας των Γάλλων, Βασιλιάς της Ιταλίας, Προστάτης της Συνομοσπονδίας του Ρήνου, Μεσολαβητής της Ελβετικής Συνομοσπονδίας.
1815
Η Αυτού Αυτοκρατορική Μεγαλειότητα ο Ναπολέων Α΄, Με τη Χάρη του Θεού και τα Συντάγματα της Αυτοκρατορίας, ο Αυτοκράτορας των Γάλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιταλίας Ν Κατηγορία:Μονάρχες της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Στρατάρχες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Λουκ Κέιτζ
Ο Λουκ Κέιτζ (αγγλικά: Luke Cage πραγματικό όνομα: Carl Lucas), γνωστός και ως Power Man, είναι φανταστικός υπερήρωας της Marvel Comics. Δημιούργημα του συγγραφέα Άρτσι Γκούντγουιν και του ζωγράφου Τζον Ρομίτα. Πρωτοεμφανίστηκε στο Luke Cage, Hero for Hire #1 (Ιούνιος 1972). Είναι ο πρώτος μαύρος χαρακτήρας που απέκτησε την δική του ομότιτλη σειρά κόμικς.
Απέκτησε τις δυνάμεις του σε ένα ατύχημα που τον άφησε με αδιαπέραστο δέρμα και υπεράνθρωπη δύναμη ενώ ήταν στην φυλακή για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε. Συνεργάζεται με τους Εκδικητές, τους Νέους Εκδικητές, τους Ήρωες προς Ενοικίαση, τους Fantastic Four, τους Υπερασπιστές, τους Ιππότες της Marvel και τους Thunderbolts. Ο Λουκ Κέιτζ έχει περάσει από πολλές μορφές και μέσα όπως κινούμενα σχέδια και βιντεοπαιχνίδια. Η πρώτη του ζωντανή εμφάνιση στην τηλεόραση έγινε στην τηλεοπτική σειρά του Netflix Jessica Jones, η οποία διαδραματίζεται στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel, όπου τον υποδύθηκε ο Μάικ Κόλτερ. Αργότερα, εμφανίστηκε στις σειρές του Netflix Luke Cage και The Defenders, με τον Μάικ Κόλτερ να υποδύεται ξανά τον ρόλο.
Δυνάμεις και ιδιότητες
Ο Λουκ Κέιτζ κατέχει υπεράνθρωπη δύναμη και αντοχή, και έχει εξαιρετικά πυκνό δέρμα και μυώδη ιστό που τον καθιστά υψηλά ανθεκτικό σε φυσικούς τραυματισμούς. Ο Κέιτζ απέκτησε αυτές τις ικανότητες ως αποτέλεσμα της συμμετοχής του σε επικίνδυνα, υψηλά αμφιλεγόμενα πειράματα ενώ ήταν στην φυλακή για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε. Το πείραμα της κυτταρικής αναγέννησης έχει οχυρώσει τους διάφορους ιστούς του σώματος του Κέιτζ, χορηγώντας του ένα υψηλό βαθμό ανθεκτικότητας σε τραυματισμούς μέσω του δέρματος που είναι τόσο ισχυρό όσο το τιτάνιο και μπορεί να αντισταθεί σε υψηλές σφαίρες διαμετρήματος, πληγές οπής, διαβρωτικά, και σε ακραίες θερμοκρασίες και πιέσεις χωρίς να υφίσταται ζημία.
Η δεύτερη έκθεσή του σε πειράματα βελτίωσαν ευρέως τη δύναμή και την αντοχή του σε τρέχοντα επίπεδα. Περιγράφεται πως είναι δυνατότερος από πριν.
Το ίδιο πείραμα που του χορήγησε υπεράνθρωπη δύναμη και αντοχή του έδωσε επίσης έναν ταχύ παράγοντα επούλωσης. Ο χρόνος ανάρρωσης του Κέιτζ από φυσικά τραύματα είναι γρηγορότερος από το κανονικό. Ωστόσο ένα κύριο μειονέκτημα, της υπεράνθρωπης αντοχής του είναι ότι όταν διατηρεί σοβαρούς τραυματισμούς πέρα από την ικανότητά του να θεραπεύει με δική του ιατρική περίθαλψη είναι δύσκολο, δεδομένου της αδυναμίας των γιατρών να ξεπεράσουν τη σκλήρυνση του δέρματος του, όπως και στις σειρές του Μυστικός Πόλεμος.
Ο Λουκ Κέιτζ ήταν εξαιρετικός μαχητής και χαρισματικός αθλητής, πριν ακόμη αποκτήσει τις υπεράνθρωπες ικανότητες. Επίσης έχει σπουδάσει πολεμικές τέχνες υπό τη διδασκαλία του Iron Fist, μαθαίνοντας πώς να μοχλεύσει ένα ζευγάρι με την δύναμή του, προκειμένου να αυξήσει την πολεμική αποτελεσματικότητα ενάντια σε ισχυρούς αντιπάλους.
Βιογραφία
Γεννημένος ως Καρλ Λούκας και μεγαλωμένος στη γειτονιά του Χάρλεμ της Νέας Υόρκης, περνά τα νιάτα του σε μια συμμορία που ονομάζεται Rivals. Με τον φίλο του Γουίλις Στράικερ πολεμά αντίπαλες συμμορίες και διαπράττει μικροεγκλήματα. Kαθ' όλη τη διάρκεια της εφηβείας του, ο Λούκας ονειρεύεται να γίνει ένας σημαντικός ρακέτας της Νέας Υόρκης μέχρι που συνειδητοποίει πώς οι πράξεις του βλάπτουν την οικογένειά του. Επιδιώκει να βελτιώσει τον εαυτό του ως ενήλικας βρίσκοντας νόμιμη εργασία. Παράλληλα ο Στράικερ βυθίζεται παραπάνω στον κόσμο του εγκλήματος, αλλά οι δύο άντρες παραμένουν φίλοι. Όταν οι δραστηριότητες του Stryker εξοργίζουν τον εγκληματικό συνδικάτο Maggia, ξυλοκοπείται άσχημα σε ένα χτύπημα όχλου, από το οποίο καταφέρνει να ξεφύγει ζωντανός χάρις την παρέμβαση του Λούκας. Όταν η κοπέλα του Στράικερ, η Ρίβα Κόνορς, τον χωρίζει φοβούμενη για τη βίαιη δουλειά του. Ο Στράικερ πεπεισμένος ότι ο Λούκας είναι υπεύθυνος για τον χωρισμό, φυτεύει ηρωίνη στο διαμέρισμα του και το αναφέρει στην αστυνομία. Ο Λούκας λοιπόν συλλαμβάνεται και στέλνεται στη φυλακή, όπου η επαφή με την οικογένειά του είναι αραιή λόγω της δυσαρέσκειας του αδερφού του Τζέιμς Λούκας Τζούνιορ, ο οποίος αναχαιτίζει τις επιστολές του Λούκας στον πατέρα τους Τζέιμς και τελικά οδηγεί τον καθένα να πιστεύει ότι ο άλλος είναι νεκρός. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ρίβα δολοφονείται από μέλη της Maggia, από τους οποίους ο Στράικερ είχε κλέψει εξαρχής ναρκωτικά για να πλαισιώσει τον Λούκας.
Ο Λούκας γέματος με οργή για την προδοσία του Στράικερ και τον υποτιθέμενο θάνατο του πατέρα του, πέρνα τον χρόνο του εμπλεκόμενος σε μπελάδες. Τελικά μεταφέρεται στη φυλακή Seagate στα ανοικτά των ακτών της Τζόρτζια, οπού γίνεται στόχος του ρατσιστή αστυνομικού Άλμπερτ "Μπίλι Μπομπ" Ράκχαμ, ο οποίος όταν υποβαθμίζεται λόγω της απαράδεκτης του συμπεριφοράς, κατηγορεί τον Λούκας. Ο Λούκας στην συνεχεία λαμβάνει εθελοντικά μέρος σε ένα πείραμα του Δρ. Νόα Μπέρστιν που βασίζεται σε μια παραλλαγή του προγράμματος Super-Soldier το οποίο ενδυνάμωσε τον Captain America. Αυτό το πείραμα αργότερα θα αποκαλυφθεί ότι ήταν μέρος του προγράμματος Weapon Plus, συγκεκριμένα του Weapon VI. Ο Rackham με σκοπό να σκοτώσει τον Λούκας, σαμποτάρει την διαδικασία του προγράμματος, αποτυγχάνει όμως να πετύχει τον στόχο του εφόσον o Λούκας όχι μόνο έζησε, άλλα απέκτησε υπεράνθρωπη δύναμη, αδιαπέραστο δέρμα και ανεπτυγμένο χρόνο ανάρρωσης. Χρησιμοποιεί τότε τις νέες του δυνάμεις για να δραπετεύσει από το Seagate και να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη.
Υιοθετώντας το καινούριο όνομα Λουκ Κέιτζ, αποφασίζει να χρησιμοποιεί τις νέες του δυνάμεις για προσωπικό όφελος εργάζοντας ως ένας ήρωας προς ενοικίαση, δεν ξέχνα όμως την προδοσία του Στράικερ, έτσι παράλληλα ψάχνει να τον βρει. Όταν τελικά τον βρίσκει, ο Στράικερ, ο οποίος πλέον είναι γνωστός ως Diamondback, χάνει την ζωή του από ένα στιλέτο που είχε φτιάξει για να χρησιμοποιήσει στον Λουκ Κέιτζ, παλεύοντας τον. Στην συνεχεία της καριέρας του καταφέρνει να καθαρίσει της ποινικές του κατηγορίες και χρησιμοποιεί της δυνάμεις του για να προστατεύσει τους πολίτες τις Νέας Υόρκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερήρωες της Marvel Comics Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Τζον Ρομίτα Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Αμισός
Η Αμισός ή Σαμισός (σήμερα Σαμψούντα απο το εις την Αμισό) ήταν ο αμέσως μετά τη Σινώπη ακμαιότερος ελληνικός λιμένας στη νότια ακτή του Ευξείνου Πόντου, λίγα μίλια δυτικά των εκβολών του Λυκάστου. Αποικίστηκε αρχικά από Μιλησίους, στη συνέχεια παρήκμασε και αποικήθηκε εκ νέου από τους Αθηναίους πιθανώς στις αρχές του 4ου αι. π.Χ. και μετονομάστηκε Πειραιεύς. Στα χρόνια των βασιλέων του Πόντου επανήλθε το αρχαίο όνομα της πόλης. Στα χρόνια της ρωμαϊκής κυριαρχίας οι αντιστράτηγοι Κ. Παπίριος Κάρβων και Κ. Καικίλιος Κορνούτος (56 π.Χ.) έκοψαν νόμισμα που έφερε το όνομά τους. Μετά την ήττα του Φαρνάκου, γιου του Μιθριδάτη στη μάχη των Ζήλων (47 π.Χ.), ο Καίσαρας χάρισε στην πόλη την ελευθερία της. Η Αμισός εφάρμοσε χρονολογικό σύστημα (από το 33 π.Χ.) όταν η πόλη απελευθερώθηκε υπό τον Αύγουστο από κάποιον τύραννο.
Η Αμισός ήταν ιδιαίτερη πατρίδα του Γραμματικού Τυραννίωνα που αιχμαλωτίσθηκε κατά τη διάρκεια των Μιθριδατικών Πολέμων και μεταφέρθηκε από τον Ρωμαίο Στρατηγό Λεύκιο Λύκινο Λούκουλλο στη Ρώμη
Εξήγαγε ιδιαίτερα φημισμένο καπνό και αποτελούσε ένα από τα κυριότερα λιμάνια για το διαμετακομιστικό εμπόριο κατά τον 19ο αιωνα μέχρι το 1869 ,οπότε και κατασκευάστηκε η διώρυγα του Σουέζ και αρχησε να παρακμάζει. Επίσης, Έλληνες της Σαμψούντας προσέφεραν το 1912, 12.000 λίρες στο ελληνικό ναυτικό. Η ελληνική παρουσία στην Αμισό ήταν τέτοιαν ώστε από το 1869 οι 156 από τις 214 επιχειρήσεις στην περιοχή ανήκαν σε Έλληνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποικίες της Μιλήτου Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Μετάδοση δεδομένων
Μετάδοση δεδομένων, είναι η φυσική μεταφορά των δεδομένων σε απόσταση (ψηφιακή ροή bit) από σημείο-προς-σημείο ή από σημείο σε πολλά σημεία (point-to-multipoint) χρησιμοποιώντας ένα μέσο μετάδοσης. Παραδείγματα τέτοιων μέσων μετάδοσης είναι σύρματα χαλκού, οπτικές ίνες, ασύρματα μέσα επικοινωνίας, και μέσα αποθήκευσης. Τα δεδομένα μεταφέρονται χρησιμοποιώντας είτε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, ηλεκτρικά σήματα (μεταβολές τάσης), ραδιοκύματα, μικροκύματα ή υπέρυθρη ακτινοβολία.
Το είδος δεδομένων που μπορούν να μεταδοθούν μπορεί να ανήκουν σε συνεχόμενο πεδίο τιμών - να είναι δηλαδή αναλογικά σήματα, είτε να έχουν διακριτές τιμές, να είναι ψηφιακά σήματα.
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών Κατηγορία:Τεχνολογία των μέσων ενημέρωσης Κατηγορία:Δικτύωση υπολογιστών
Διευθυντικό σύστημα
thumb|300x300px|Η Ελβετία και το Σαν Μαρίνο είναι οι μοναδικές χώρες οι οποίες κυβερνώνται από ένα διευθυντικό σύστημα. Ένα Διευθυντικό σύστημα είναι πολιτικό σύστημα στο οποίο μια ομάδα ανθρώπων κυβερνόύν μια χώρα, μοιράζοντας από κοινού τους ρόλους του αρχηγού κράτους και της κυβερνήσεως. Αυτό το σύστημα διακυβέρνησης έρχεται σε αντίθεση τόσο με τις προεδρικές όσο και με τις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.
Στην πολιτική ιστορία, ο όρος Διεύθυνση, στο Γαλλικό Διευθυντήριο, εφαρμόζεται σε υψηλούς συλλογικούς θεσμούς του κράτους και αποτελείται από μέλη σε στυλ διευθυντή. Το πιο σημαντικό από αυτά ήταν το Διευθυντήριο του 1795-1799 στη Γαλλία. Το σύστημα εμπνεύστηκε από το Κογκρέσο της Φιλαδέλφειας του 1776, που περιλαμβανόταν κυρίως από ένα α συλλογικό 12μελές Ανώτατο Εκτελεστικό Συμβούλιο με έναν πρώτο μεταξύ ίσων Πρόεδρο. Παραλλαγές αυτής της μορφής διακυβέρνησης, με βάση το γαλλικό μοντέλο, επίσης υπήρξαν στις ευρωπαϊκές χώρες που κατακτήθηκαν από τη Γαλλία κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντιων Πολέμων.
Στο παρελθόν, η Ουρουγουάη, η Γιουγκοσλαβία (μετά τον θάνατο του Τίτο), η Ουκρανία,  και άλλες χώρες κυβερνήθηκαν από διευθύνσεις. Η κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης θα μπορούσε κατά κάποιο τρόπο να χαρακτηριστεί ως διεύθυνση, αλλά εξελίχθηκε σε μία πολύ διαφορετική περίπτωση.
Η μοναδική χώρα που χρησιμοποιεί αυτό το σύστημα σήμερα είναι η Ελβετία, όπου η διεύθυνση αποκλείει όλα τα επίπεδα της διοίκησης, της ομοσπονδίας, των καντονίων και του δημοσίου. Το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο εκλέγεται από τη Βουλή για περίοδο τεσσάρων ετών (τα μέλη της δεν μπορούν να απορριφθούν), και αποτελείται από επτά μέλη, μεταξύ των οποίων ο ένας είναι ο Πρόεδρος και ο άλλος είναι ο Αντιπρόεδρος, ασχέτως αν αυτοί είναι συμβολικοί. Δεν υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ του Κοινοβουλίου και του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου. Είναι ένα κοινό σύστημα διακυβέρνησης που αντικατοπτρίζει και αντιπροσωπεύει την ετερογένεια και την πολυεθνικότητα του ελβετικού λαού. Άμεσες χρησιμοποιούνται σε τοπικό επίπεδο.
Ορισμός
Το Διευθυντικό σύστημα είναι σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο η εκτελεστική εξουσία μοιράζεται σε έναν επιλεγμένο αριθμό ατόμων που είναι, ή de facto είναι, ίσοι. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι κράτη όπως η Ανδόρρα είναι διευθυντική ως εκτελεστική εξουσία που πραγματοποιήθηκε μεταξύ περισσότερων από ένα άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μορφές διακυβέρνησης
Απεικόνιση
μικρογραφία|Απεικόνιση από την [[Τζέσι Ουίλκοξ Σμιθ (1863–1935)]] Η απεικόνιση είναι διακόσμηση, ερμηνεία ή οπτική εξήγηση ενός κειμένου, μιας έννοιας ή μιας διαδικασίας, σχεδιασμένη για ενσωμάτωση σε έντυπα, όπως αφίσες, φυλλάδια, περιοδικά, βιβλία, διδακτικό υλικό, κινούμενα σχέδια, βιντεοπαιχνίδια και ταινίες.
Σύγχρονη απεικόνιση
Η σύγχρονη απεικόνιση χρησιμοποιεί ένα ευρύ φάσμα στυλ και τεχνικών όπως: σχέδιο, ζωγραφική, γραφιστική, εκτύπωση, κολάζ, μοντάζ, ψηφιακό σχέδιο, πολυμέσα, μοντελοποίηση σε 3D. Οι περισσότεροι εικονογράφοι εργάζονται σε ανεξάρτητη βάση.
Ανάλογα με τον σκοπό, η απεικόνιση μπορεί να είναι εκφραστική, στυλιζαρισμένη, ρεαλιστική ή υψηλά τεχνική.
Οι ειδικευμένες περιοχές περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τέχνες
Μπισκοτάνθρωπος
μικρογραφία|Μπισκοτάνθρωποι Μια από τις χαρακτηριστικές εορταστικές εικόνες είναι αυτή του «Μπισκοτάνθρωπου» (Gingerbread man). Η ανθρώπινη φιγούρα που μοιάζει με μικρού αγοριού παίρνει πολλές μορφές και μπορεί να γίνει μπισκότο, ζωγραφιά, στολίδι, παιχνίδι.
Το όνομα Gingerbread man το οφείλει στο αρωματικό τζίντζερ. Στη συνέχεια προστέθηκαν στη ζύμη κανέλα, μπαχαρικά και μέλι, που του έδωσαν εορταστική υπόσταση. Ο Μπισκοτάνθρωπος μπορεί να παραμείνει χωρίς διακόσμηση, αλλά η συνηθισμένη του παρουσία είναι αυτή με διακόσμηση από χρωματιστό γλάσο για τις λεπτομέρειες (κασκόλ, κουμπιά, μανίκια, μπατζάκια).
Συνταγή για την παρασκευή μπισκοτανθρώπων:
Η ζύμη με τζίντζερ για την παρασκευή μπισκοτάνθρωπων εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 16ο αιώνα. Η Νυρεμβέργη, όπου τον 17ο αιώνα εξειδικευμένοι αρτοποιοί παρασκεύαζαν τα συγκεκριμένα μπισκότα σαν αληθινά έργα τέχνης, έγινε το κέντρο του gingerbread. Διαδόθηκαν όμως όταν ξεκίνησαν να παρουσιάζουν ήρωες από το παραμύθι «Χαίνσελ και Γκρέτελ» των αδελφών Γκριμ. Ο Μπισκοτάνθρωπος εμφανίζεται και στην αυλή της βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, όταν η ίδια διέταξε να παρασκευαστούν από ζύμη τζίντζερ τα ομοιώματα των αυλικών της.
Στην Ελλάδα ο Μπισκοτάνθρωπος δεν έχει τόση εκτίμηση σε σχέση με τα παραδοσιακά γλυκίσματα, μελομακάρονα, κουραμπιέδες και δίπλες.
Υπάρχει ένα παραμύθι για τον Μπισκοτάνθρωπο που περιγράφει τις περιπέτειες ενός ζωντανού μπισκότου-αγοριού, που το έφτιαξε μια γιαγιά σε ένα χωριό:
«Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι και η γιαγιά μια μέρα αποφάσισε να φτιάξει ένα μπισκότο σε σχήμα μικρού παιδιού. Μόλις το μπισκότο ψήθηκε και η γιαγιά το στόλισε, σαν να ξύπνησε από λήθαργο, άρχισε να τρέχει και πηδώντας από το παράθυρο άρχισε να φωνάζει «Μη με τρως». Το ηλικιωμένο ζευγάρι κυνήγησε το μπισκοτένιο αγόρι, αλλά δεν κατάφερε να το πιάσει. Στο δρόμο το μπισκοτανθρωπάκι συνάντησε ένα πεινασμένο γουρούνι που κυνηγώντας το του φώναξε: «Σταμάτα να σε φάω». Το ανθρωπάκι ανέπτυξε ταχύτητα και του ξέφυγε. Στη συνέχεια συνάντησε μια πεινασμένη αγελάδα και μετά ένα πεινασμένο άλογο που και τα δύο ζώα του φώναζαν: «Σταμάτα! Θέλω να σε φάω». Το μπισκοτοανθρωπάκι έτρεχε ακόμη πιο γρήγορα, ώσπου έφτασε μπροστά σε ένα ποτάμι. Κατάλαβε τότε ότι δεν μπορούσε να κολυμπήσει για να περάσει απέναντι, καθ' ότι θα μούλιαζε και θα πέθαινε. Μια πονηρή αλεπού που ήθελε να το φάει προσποιούμενη την καλόψυχη και την ευγενική προσφέρθηκε να το βάλει στο κεφάλι της για να διασχίσουν μαζί το ποτάμι ώστε να μη βραχεί. Φτάνοντας στην απέναντι όχθη η αλεπού πραγματοποίησε το σχέδιό της: Με ένα τίναγμα του κεφαλιού της πετάχτηκε ψηλά το μπισκοτανθρωπάκι καταλήγοντας στο στόμα της».(The Gingerbread Man Story - Bedtime Stories - Fairy Tales)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Θρησκευτικά έθιμα
Κάμψη
μικρογραφία|Σχήμα 1.Kάμψη μιας δοκού που στηρίζεται στα άκρα της και εφαρμόζεται δύναμη στο κέντρο της. Κάμψη είναι το αποτέλεσμα κάθετων δυνάμεων ή ροπών που ασκούνται σε ένα μακρόστενο σώμα. Όπως το σώμα τείνει να καμπυλωθεί στη μία πλευρά του προκαλείται θλίψη (συμπίεση) και στην άλλη εφελκυσμός (τράβηγμα). Η κάμψη προκαλεί την παραμόρφωση ή ακόμα και την θραύση του σώματος.