cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αργύρης Φιλιππίδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1925. Καταγόταν από τις Μηλιές Μαγνησίας και ήταν γιος του οφθαλμιάτρου Φίλιππου Φιλιππίδη. Ο Φιλιππίδης σπούδασε Αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ και ήταν, μεταξύ άλλων, διευθυντής στον νεοσύστατο ΟΣΚ. Συνέβαλε ως αρχιτέκτονας στην προστασία του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος του Πηλίου. Σχεδίασε πολλά κτήρια στη Μαγνησία, όπως τη Βιβλιοθήκη Κυριαζή στο Βόλο, την οποία φρόντισε να εμπλουτίσει, το σπίτι του Κίτσου Μακρή και το Λαογραφικό Μουσείο στις Μηλιές του Πηλίου. Επίσης, πρωτοστάτησε στην επανέναρξη των δρομολογίων της Σιδηροδρομικής Γραμμής Λεχωνίων-Μηλεών.
Ήταν υποψήφιος δήμαρχος Βόλου στις δημοτικές εκλογές του 1964 με την Κίνηση Δημοκρατικής Ανασυγκροτήσεως, χωρίς μεν να εκλεγεί, ωστόσο καταλαμβάνοντας θέση δημοτικού συμβούλου). Μετά τη Μεταπολίτευση επανεξελέγη δημοτικός σύμβουλος το 1974-75 και το 1986-89, με το Δημοτικό Λαϊκό Κίνημα.
Πέθανε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 2012 και κηδεύτηκε εκεί. Ήταν παντρεμένος με τη Λένα Χατζηαργύρη και απέκτησαν 3 γιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Κομοριανές προεδρικές εκλογές (2019)
Εκλογικό σύστημα
Μέχρι το 2018, η προεδρία των Κομορών εναλλασσόταν ανάμεσα στα τρία κύρια νησιά της χώρας. Ανζουάν, Μεγάλη Κομόρα και Μοελί. Οι εκλογές του 2010 περιορίζονταν στους υποψηφίους από το Μοελί και στις εκλογές του 2016 υποψήφιοι από την Μεγάλη Κομόρα έλαβαν μέρος στις εκλογές. Οι επόμενες προεδρικές εκλογές θα είχαν ως αποτέλεσμα να εκλεγεί ένας πρόεδρος από το Ανζουάν.
Ωστόσο, ένα συνταγματικό δημοψήφισμα τον Ιούλιο του 2018, επέτρεψε στους ψηφοφόρους να εγκρίνουν συνταγματικές τροπολογίες που κατέρριψαν το σύστημα της εναλλαγής και καθιέρωσαν ένα κανονικό σύστημα δύο γύρων στο οποίο ένας υποψήφιος που λαμβάνει την πλειοψηφία των ψήφων εκλέγεται από τον πρώτο γύρο, διαφορετικά θα διεξαχθεί και δεύτερος γύρος. Οι αλλαγές μετέφεραν επίσης τις επόμενες προεδρικές εκλογές για το 2019 και επέτρεψαν στον πρώην πρόεδρο Αζαλί Ασουμανί να διεκδικήσει μια δεύτερη θητεία.
Το δημοψήφισμα οδήγησε σε βίαιες διαμαρτυρίες και ένοπλη εξέγερση στο Ανζουάν τον Οκτώβριο του 2018, η οποία κατεστάλη από τον στρατό έπειτα από αρκετές ημέρες.
Υποψήφιοι
Συνολικά 20 υποψήφιοι εγγράφηκαν για να λάβουν μέρος στις εκλογές, με το Ανώτατο Δικαστήριο να καθορίζει τον τελικό κατάλογο των επιλέξιμων συμμετεχόντων. Ο Ασουμανί διεκδίκησε την επανεκλογή του, ενώ στους υποψηφίους που επεχείρησαν να εγγραφούν περιλαμβάνονται δύο υποψήφιοι στις εκλογές του 2016 (οι Μοχάμετ Αλί Σοϊλιχί και Μουινί Μπαρακά) και ο Σαλίμ Σααντί, ο οποίος έλαβε μέρος στις προηγούμενες εκλογές του 2016 ως ανεξάρτητος. Επτά από τις 20 αιτήσεις απορρίφθηκαν, συμπεριλαμβανομένης εκείνης του βασικού υποψηφίου της αντιπολίτευσης Ιμπραΐμ Μοχάμετ Σουλέ.
Παραπομπές
2019
Μαρία Ματσούκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2004-2009 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Μαξίμ Λοπέζ
Ο Μαξίμ Λοπέζ, γεννημένος στις 4 Δεκεμβρίου 1997 στη Μασσαλία, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό της Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Υιός Ισπανού πατέρα και Αλγερινής μητέρας, ο Μαξίμ Λοπέζ εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Ολιμπίκ Μαρσέιγ το 2010 σε ηλικία 14 ετών προερχόμενος από την Μπυρέλ ΦΚ, ενώ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τον φωκαεικό σύλλογο στις 12 Ιουλίου 2014, διάρκειας τριών ετών.
Συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά σε αποστολή της επαγγελματικής ομάδας του συλλόγου ενόψει αναμέτρησης του Γιουρόπα Λιγκ το Νοέμβριο του 2015 με αντίπαλο την ΣΚ Μπράγκα, ωστόσο το όνομά του δεν συμπεριλήφθηκε στο φύλλο αγώνα. Για την δεύτερη σεζόν του ως επαγγελματίας, αγωνίστηκε μόνον σε δύο φιλικές αναμετρήσεις.
Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 21 Αυγούστου 2016, εισερχόμενος ως αλλαγή στην θέση του Μπουνά Σαρ στην διάρκεια ήττας της ομάδας του με σκορ 2-1 απέναντι στην ΑΑ Γκανγκάμπ, στα πλαίσια της δεύτερης αγωνιστικής της Λιγκ 1 και δίνοντας μια ασίστ για τον Φλοριάν Τωβάν. Αγωνίστηκε στην πρώτη του αναμέτρηση ως βασικός στις 30 Οκτωβρίου του ιδίου έτους, σε μια αναμέτρηση η οποία έληξε με λευκή ισοπαλία με αντίπαλο την Ζιροντέν ντε Μπορντό. Αποτελώντας βασικό και καθοριστικής σημασίας στέλεχος της ομάδας υπό τον Ρουντί Γκαρσιά, έδωσε εκ νέου δύο ασίστ, προτού πετύχει το πρώτο του τέρμα ως επαγγελματίας στις 10 Δεκεμβρίου 2016, σε αναμέτρηση με αντίπαλο την Ντιζόν ΦΚΟ. Έγινε, με αυτό τον τρόπο, σε ηλικία 19 ετών και 6 ημερών, ο τρίτος νεαρότερος σε ηλικία σκόρερ της Μαρσέιγ στη Λιγκ 1 στην διάρκεια του 21ου αιώνα, πίσω από τους Αντρέ Αγιού και Σαμίρ Νασρί. Τον Φεβρουάριο του 2017, επέκτεινε το συμβόλαιό του με την ομάδα έως το 2021.
Εθνική Ομάδα
Στις 3 Νοεμβρίου 2016, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Γαλλίας U20 από τον ομοσπονδιακό τεχνικό Λουντοβίκ Μπατελί, ενόψει δύο φιλικών αναμετρήσεων απέναντι στην Ολλανδία. Δεν αγωνίστηκε στην πρώτη αναμέτρηση, ωστόσο στην δεύτερη ξεκίνησε ως βασικός και αγωνίστηκε στην συνολική της διάρκεια, με το τελικό σκορ να είναι μια ισοπαλία 1-1.
Διακρίσεις
Τον Δεκέμβριο του 2016, έλαβε το Βραβείο UNFP του καλύτερου παίκτη του μηνός της Λιγκ 1.
Αγωνιστικό στυλ
Ο Μαξίμ Λοπέζ είναι βραχύσωμος παίκτης (1,67 μ. / 58 κ. ), ο οποίος, ωστόσο, διαθέτει τεχνικές ικανότητες και διορατικότητα στο παιχνίδι του επιπέδου αρκετά ανώτερου του μέσου όρου. Σύμφωνα με τον Σερζ Ομπρέ, υπεύθυνος της ακαδημίας ποδοσφαίρου της Μπυρέλ ΦΚ, πρώην συλλόγου του νεαρού παίκτη, ο Μαξίμ Λοπέζ έχει "μεγάλη ικανότητα στις κινήσεις του", ενώ είναι σε θέση "να εκμεταλλεύεται τους κενούς χώρους στον αγωνιστικό χώρο, παρά το βραχύσωμο παρουσιαστικό του". Ο Μαξίμ Λοπέζ συχνά συγκρίνεται με τον Σαμίρ Νασρί, ο οποίος είναι επίσης αλγερινής καταγωγής και ποδοσφαιρικό προϊόν των τμημάτων υποδομής της Μαρσέιγ. Ο τελευταίος, είχε δώσει την άποψή του αναφορικά με τον Λοπέζ: "Πρόκειται για καλό παίκτη. Προς το παρόν, στην κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ομάδα, ο ίδιος καταφέρνει να ξεχωρίσει. Είναι καλός χειριστής της μπάλας. Πρόκειται για μέσο "ισπανικού τύπου". Εγώ, ήμουν περισσότερο τεχνίτης, περισσότερο παρών στο φυσικό κομμάτι του παιχνιδιού. Εκείνος, είναι περισσότερο παρών στο επίπεδο της πάσας. Οι τρόποι παιχνιδιού μας είναι διαφορετικοί, οπότε είναι μόνο λόγω του γεγονότος πως προέρχεται από τα τμήματα υποδομής της ομάδας που ο κόσμος λέει πως είναι ο "νέος Νασρί". Πρόκειται για ωραίο παίκτη. Ελπίζω πως θα συνεχίσει έτσι και πως θα παραμείνει στην ΟΜ για όσο περισσότερο καιρό γίνεται.".
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ
FYI
Το «FYI» χρησιμοποιείται συνήθως σε e-mail, άμεσα μηνύματα ή υπομνήματα, στο θέμα ή στο σώμα του μηνύματος, για να χαρακτηρίσει το μήνυμα  ως ενημερωτικό, με την έννοια ότι ο δέκτης μπορεί να ενδιαφέρεται για το θέμα, αλλά δεν είναι υποχρεωμένος να εκτελέσει οποιαδήποτε ενέργεια.
Στο Διαδίκτυο, FYI είναι ένα υποσύνολο των Request for Comments (RFC).
Seznam zkratek v online diskusích FYI FYI FYI FYI FYI
Φουζέρ
Η Φουζέρ (γαλλικά:Fougères, βρετονικά: Felger, γκάλο: Foujerr) είναι κοινότητα και υπονομαρχία του νομού Ιλ-ε-Βιλαίν στη διοικητική περιοχή της Βρετάνης, στη Γαλλία.
Το 2016 ο πληθυσμός της ανέρχονταν σε 20.194 κατοίκους.
Η πόλη έχει πολλά τουριστικά αξιοθέατα, όπως το κάστρο, πολλές εκκλησίες και παλιά γραφικά σπίτια στο ιστορικό κέντρο.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Φουζεραί και Φουζεραίζ.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Φουζέρ βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νομού Ιλ-ε-Βιλαίν.
Έχει πληθυσμό 20.194 κατοίκους το 2016, τρίτη κοινότητα σε πληθυσμό στο νομό μετά τη Ρεν, πρωτεύουσα του Ιλ-ε-Βιλαίν και της Βρετάνης (με 216.268 κατοίκους) και το Σαιν-Μαλό (με 46.005 κατοίκους). Είναι το κέντρο ευρύτερης περιοχής με 55.120 κατοίκους και της Περιοχής της Φουζέρ (Pays de Fougères) με περίπου 88.000 κατοίκους.
Τοπωνύμιο
Η Φουζέρ είναι μια πόλη στα σύνορα της Βρετάνης, του Μαιν και της Νορμανδίας και πήρε το όνομά της από το φυτό φτέρη (fougère στα γαλλικά). Η πόλη πιθανότατα χτίστηκε στη θέση ενός δάσους όπου οι φτέρες αφθονούσαν.
Γλώσσα
αριστερά|μικρογραφία|Η μπάντα Bagad Bro Felger στο Διακελτικό φεστιβάλ του Λοριάν το 2013 Στη Φουζέρ ιστορικά, από την άφιξη των λατινικών στην Αρμορική, η κυρίαρχη γλώσσα ήταν τα γκάλο, στα οποία η πόλη ονομάζεται Foujerr.
Το όνομά της στα βρετονικά είναι Felger. Ωστόσο, τα βρετονικά δεν ήταν ποτέ η γλώσσα της περιοχής, η οποία βρίσκεται εκτός του παραδοσιακού χώρου της διάχυσης της βρετονικής γλώσσας, αλλά έχουν εγκατασταθεί εδώ και αρκετά χρόνια δίγλωσσες πινακίδες στην είσοδο της ευρύτερης περιοχής.
Στην πόλη υπάρχουν δύο παραδοσιακές μπάντες βρετονικής μουσικής (bagadoùs) και από το 2013 λειτουργεί η Σχολή εκμάθησης της βρετονικής γλώσσας Diwan που ονομάζεται επίσης Skol Diwan Bro Felger.
Ιστορία
Προϊστορία
Η παρουσία πολλών μεγαλιθικών μνημείων, ιδίως στο δάσος της Φουζέρ, δείχνει ότι η περιοχή ήταν ήδη κατοικημένη στη Νεολιθική περίοδο (5.000 έως 2.000 χρόνια π.Χ.).
Μεσαίωνας μικρογραφία|380x380εσ|Το κάστρο της Φουζέρ Η δημιουργία της Φουζέρ χρονολογείται από τον Μεσαίωνα. Η πρώτη αναφορά στο κάστρο της είναι από τα τέλη του 10ου αιώνα. Ήταν τότε ένα απλό ξύλινο οχυρό πάνω σε μια βραχώδη κορυφογραμμή, η θέση της οποίας κυριαρχούσε πλεονεκτικά στην κοιλάδα του Νανσόν και στους γύρω βάλτους. Η Φουζέρ βρισκόταν στο σταυροδρόμι δύο ρωμαϊκών δρόμων, έναν από τη Σαρτρ προς το Καραί και άλλον από την Αβράνς στη Νάντη. Από τον 12ο αιώνα, ο πληθυσμός απομακρύνθηκε από τις όχθες του Νανσόν  και η πόλη μεγάλωσε, χωρισμένη σε δύο ενορίες: Σαιν-Συπλίς για την Κάτω πόλη και Σαιν-Λεονάρ για την Άνω πόλη. Από τον Μεσαίωνα, η βιοτεχνική δραστηριότητα αναπτύχθηκε γύρω από τα βυρσοδεψεία, τους υφαντουργούς και τους κλωστοϋφαντουργούς στην Κάτω πόλη. μικρογραφία|320x320εσ|Κάστρο-Η είσοδος Νοτρ-Νταμ Η πρώτη οχύρωση κατασκευάστηκε τον 11ο αιώνα από τους άρχοντες της Φουζέρ,  την υπερασπίστηκε ο Ραούλ Β' (1130-1194) αλλά το 1166 την κατέλαβε και την κατέστρεψε ο Ερρίκος Β' της Αγγλίας, του οίκου των Πλανταγενετών. Ο Ραούλ την ανοικοδόμησε πιο επιβλητική και έγινε ένα οχυρό που υπερασπίζονταν τα σύνορα της Βρετάνης, από το Μον-Σαιν-Μισέλ έως τη Νάντη. Ωστόσο, η γεωγραφική θέση και τα συμφέροντα των αρχόντων της Φουζέρ τους έφεραν συχνά υπέρ του βασιλείου της Γαλλίας. Όταν ο Ραούλ Γ' προσέφερε την κυριότητα της πόλης στον Άγιο Λουδοβίκο, ο Βρετόνος δούκας Πέτρος Α΄ της Βρετάνης κατέλαβε την πόλη το 1231, η οποία αργότερα ανακαταλήφθηκε από τον βασιλιά. Η κόρη του Ραούλ Γ', Ιωάννα, παντρεμένη με τον Ούγο ΙΒ΄ του Λουζινιάν, ανέλαβε νέα έργα οχύρωσης και στόλισε την πόλη με μνημεία. Το τέλος του 13ου αιώνα ήταν μια περίοδος ειρήνης και ευημερίας για την πόλη. αριστερά|μικρογραφία|293x293εσ|Ο πύργος με το ρολόι Το 1307, ο Φίλιππος ο Ωραίος αγόρασε την πόλη, αλλά το βασίλειο της Γαλλίας δεν ενδιαφέρθηκε για την περιοχή. Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου και μετά από διάφορες ανατροπές συμμαχιών, ο Μπερτράν ντυ Γκεσλέν την κατέλαβε το 1373, αλλά η κατάσταση δεν βελτιώθηκε. Οι συνεχείς λεηλασίες ανάγκασαν τον πληθυσμό της Φουζέρ να στραφεί προς το Δουκάτο της Βρετάνης, στο οποίο προσαρτήθηκε το 1428 όταν πωλήθηκε από τον Ιωάννη Β΄ του Αλανσόν για πληρωμή των λύτρων αιχμαλωσίας του από τους Άγγλους. Αλλά το 1449, κάποιος Συριέν, Αραγόνος μισθοφόρος στην υπηρεσία των Άγγλων, κατέλαβε και λεηλάτησε την πόλη, και αυτό με σκοπό να αναγκάσει τη Βρετάνη να συμμαχήσει με την Αγγλία. Οι σφαγές που ακολούθησαν προκάλεσαν την αντίδραση του δούκα της Βρετάνης Φραγκίσκου Α ', που αποφάσισε να απαλλαγεί από τους Άγγλους. Έτσι, συμμάχησε με τον Κάρολο Ζ΄της Γαλλίας, επιτέθηκε στη νότια Νορμανδία και πολιόρκησε τη Φουζέρ. Ο Συριέν και οι άνδρες του, όμως, κατάφεραν να αντισταθούν και παραδόθηκαν υπό τον όρο να μπορέσουν να φύγουν ελεύθεροι. Αυτό το επεισόδιο προανήγγειλε τη μάχη του Φορμινί, που έβαλε τέλος στις φιλοδοξίες των Άγγλων επί γαλλικών εδαφών.
Η πόλη ενεπλάκη σε νέες βιαιοπραγίες κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βρετάνης (1465-1491), οπότε η βρετονική φρουρά της Φουζέρ εισέβαλε στην περιοχή της Ερνέ και κατέλαβε την πόλη, στην οποία έβαλαν φωτιά και κατέκαψαν για τρεις μέρες, τον Μάιο 1488. Τέλος, επενέβη ο Γάλλος στρατηγός Λα Τρεμουάιγ, και κατέλαβε τη Φουζέρ το 1488.
16ος αιώνας
Τον 16ο αιώνα, η πόλη έχασε τον αμυντικό της ρόλο. Η βιοτεχνία συνέχιζε να αναπτύσσεται, ειδικά η επεξεργασία κασσίτερου (rue de la Pinterie). Κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων, η πόλη παρέμεινε καθολική, ενώ το Βιτρέ επηρεάστηκε από συγκρούσεις με τους Ουγενότους.
Γαλλική επανάσταση εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|340x340εσ|Η μάχη της Φουζέρ, 1793 Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης, η επαρχία της Βρετάνης, όπως και όλες οι υπόλοιπες επαρχίες της Γαλλίας, έχασε τα προνόμιά της. Ωστόσο, οι πρώτες αλλαγές που έγιναν ήταν ευπρόσδεκτες. Όμως σύντομα ο πληθυσμός διχάστηκε. Το Πολιτικό σύνταγμα του κλήρου και η μαζική επιστράτευση προκάλεσαν την εξέγερση των Σουάνων, στενά συνδεδεμένη με τον πόλεμο της Βανδέας.
Το 1793, κατά τη διάρκεια της μαζικής επιστράτευσης, 767 άνδρες έπρεπε να στρατολογηθούν στην περιφέρεια της Φουζέρ με κλήρωση. Σε αντίδραση, ομάδες αγροτών οπλισμένοι με τουφέκια, πιστόλια και σπαθιά σχηματίστηκαν αυθόρμητα από τις 10 Μαρτίου 1793. Η επαρχία ανταποκρίθηκε και σύντομα οι ταραχές κατέληξαν σε εξέγερση.
Την ίδια χρονιά, κατά τη διάρκεια της πορείας των εξεγερμένων της Βανδέας προς την Γκρανβίλ, όπου ανέμεναν αγγλική βοήθεια, οι Σουάνοι και οι εξεγερμένοι της Βανδέας κατέλαβαν τη Φουζέρ στις 3 Νοεμβρίου 1793, η οποία ανεκατελήφθη στις 18 Νοεμβρίου 1793 από τους Δημοκρατικούς. Για οκτώ χρόνια, η πόλη και η περιοχή της άλλαζαν συνεχώς χέρια, βιώνοντας τη δοκιμασία πολλών σφαγών και λεηλασιών.
Οικονομία
Η Φουζέρ ήταν η έδρα του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου της Περιοχής της Φουζέρ μέχρι το 2011, το οποίο αντικαταστάθηκε από το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο του Σαιν-Μαλό-Φουζέρ μετά τη συγχώνευση των δύο Επιμελητηρίων.
Η σύγχρονη πόλη είναι σε μεγάλο βαθμό ανοικτή στον τουρισμό, χάρη στο μεσαιωνικό κάστρο και τις ιστορικές συνοικίες της. Από τη δεκαετία του 1970, η βιομηχανία είναι ποικιλόμορφη: επεξεργασία τροφίμων, έπιπλα, μηχανική, γυαλί, ηλεκτρονικά, υπολογιστές και ρομποτική. Στη Φουζέρ οργανώνεται επίσης μια σημαντική αγορά βοοειδών.
Αξιοθέατα
Το κάστρο της Φουζέρ είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά γαλλικά μεσαιωνικά κάστρα, που καταλαμβάνει έκταση δύο εκταρίων και αποτελεί ένα μεσαιωνικό σύνολο του 12ου έως 15ου αιώνα.
Επί πλέον η πόλη έχει γραφικά παλιά σπίτια, μοναστήρια και δύο εκκλησίες που χρονολογούνται από τον 15ο έως τον 17ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετάνης
EZ Υδροχόου
Ο EZ Υδροχόου είναι τριπλό αστρικό σύστημα σε απόσταση 11,3 ετών φωτός από τον Ήλιο στον αστερισμό του Υδροχόου. Είναι επίσης γνωστό ως Luyten 789-6 και Gliese 866. Και οι τρεις συνιστώσες του συστήματος είναι  ερυθροί νάνοι τύπου M. Το ζευγάρι EZ Υδροχόου AC έχει  φασματοσκοπική μορφή  διπλού αστέρα με τροχιά 3,8 ημερών και απόσταση 0,03 AU. Αυτό το ζευγάρι μοιράζεται μία τροχιά με το στοιχείο EZ Υδροχόου Β μία περίοδο 823 ημερών. Το Α και Β στοιχεία του τριπλού συστήματος εκπέμπουν ακτίνες Χ.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Υδροχόος (αστερισμός) Κατηγορία:Αστέρες εκλάμψεων Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου M Κατηγορία:Τριπλά αστρικά συστήματα Κατηγορία:Φασματοσκοπικώς διπλοί αστέρες
Οι Αταίριαστοι (ταινία, 1961)
μικρογραφία|260x260εσ|Από αριστερά προς τα δεξιά: [[Μέριλιν Μονρόε, Κλαρκ Γκέιμπλ, Τζέιμς Μπάρτον, Ίλαϊ Γουάλακ, Μοντγκόμερι Κλιφτ]] Η ταινία Οι αταίριαστοι (πρωτότυπος τίτλος The Misfits) είναι δράμα παραγωγής 1961 σε σενάριο Άρθουρ Μίλερ και σε σκηνοθεσία Τζον Χιούστον. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Κλαρκ Γκέιμπλ, Μέριλιν Μονρόε και Μοντγκόμερι Κλιφτ, οι οποίοι πλαισιώνονται από τους Θέλμα Ριτερ, Ίλαϊ Γουάλακ και Κέβιν ΜακΚάρθι. Οι Αταίριαστοι ήταν η τελευταία ταινία στην οποία συμμετείχαν ο Κλαρκ Γκέιμπλ και η Μέριλιν Μονρόε. Ο Γκέιμπλ είχε ήδη αποβιώσει όταν η ταινία έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους, ενώ η Μονρόε πέθανε έναν χρόνο αργότερα αφήνοντας την τελευταία της ταινία με τίτλο Something's got to give ημιτελή.
Η ταινία που αφηγείται τη σχέση μιας ζωντοχήρας με δυο γελαδάρηδες της Νεβάδας ήταν εμπορική αποτυχία κατά την πρώτη της προβολή το 1961, έλαβε παρ' όλα αυτά ευνοϊκές κριτικές τόσο για το σενάριο του δραματουργού Άρθουρ Μίλερ, συζύγου της Μονρόε εκείνη την περίοδο, όσο και για την ερμηνεία των πρωταγωνιστών της. Η ταινία απέκτησε φανατικό κοινό με την πάροδο του χρόνου και πλέον θεωρείται κλασική.
Πλοκή
Η ευαίσθητη Ρόσλιν Τέιμπορ (Μέριλιν Μονρόε), βρίσκεται στο Ρίνο της Νεβάδας προκειμένου να επισπεύσει τις διαδικασίες του διαζυγίου της με τον σύζυγό της Ρέιμοντ (Κέβιν ΜακΚάρθι). Έχοντας στο πλευρό της την φίλη της Ίζαμπελ (Θέλμα Ρίτερ), η νεαρή γύναικα παίρνει ταξί προκειμένου να πάει στο δικαστήριο, όπου πρόκειται να εκδοθεί το διαζύγιο της. Η Ρόσλιν γνωρίζεται με τον Γκουίντο (Ίλαϊ Γουάλακ), τον ταξιτζή που συνοδεύει εκείνη και την Ίζαμπελ στο δικαστήριο, ο οποίος μετά τη δίκη τη συστήνει στον κάουμποϊ Γκέιλορντ "Γκέι" Λάνγκλαντ (Κλαρκ Γκέιμπλ). Ο Γκουίντο που έχει ερωτευτεί την Ρόσλιν την προσκαλεί μαζί με την Ίζαμπελ και τον Γκέι στο σπίτι του στην εξοχή. Η νεαρή γυναίκα που θέλει να αποβάλλει το στρες του διαζυγίου και να ξεχαστεί συμφωνεί και πηγαίνει στο σπίτι του Γκουίντο προκειμένου να περάσει μερικές ξέγνοιαστες στιγμές στην εξοχή και να ξεπεράσει το στρες που της προκάλεσε το διαζύγιο. Ενώ βρίσκονται στο σπίτι του Γκουίντο στην εξοχή, ο Γκέι που την έχει επίσης ερωτευτεί, την προσεγγίζει και οι δυο τους καταλαβαίνουν ότι έχουν πολλά κοινά. Την επόμενη μέρα η Ρόσλιν γνωρίζεται και με τον Περς (Μοντγκόμερι Κλιφτ), έναν φίλο του Γκέι, ο οποίος είναι επαγγελματίας κάουμποϊ σε ροντέο. Ο Περς παρέα με τον Γκάι και τον Γκουίντο πρόκειται να πάνε στην έρημο της Νεβάδα για να κυνηγήσουν αγρια άλογα και η Ρόσλιν συμφωνεί να συνοδεύσει τους τρεις άνδρες σε αυτό τους το εγχείρημα. Όταν όμως κατά τη διάρκεια του κυνηγιού των αλόγων η νεαρή γυναίκα πληροφορείται ότι τα άλογα που αιχμαλωτίζουν οι νέοι της φίλοι προορίζονται για τροφή για σκύλους, επαναστατεί.
Παραγωγή
Τα γυρίσματα της ταινίας ήταν εξουθενωτικά για όλους τους συντελεστές της ταινίας, αφενός λόγω της αφόρητης ζέστης που έφτανε τους 42 βαθμούς Κελσίου και αφετέρου λόγω της κατάρρευσης του γάμου της Μέριλιν Μονρόε με το σύζυγό της δραματουργό Άρθουρ Μίλερ, που ήταν υπεύθυνος για τη συγγραφή του σεναρίου της ταινίας.
Ο σκηνοθέτης Τζον Χιούστον έπινε, χαρτόπαιζε και συχνά τον έπαιρνε ο ύπνος κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Η εταιρία παραγωγής United Artists διέθεσε μέρος του προϋπολογισμού για την ταινία για να καλύπτει τα χρέη που άφηνε ο Χιούστον έχοντας χάσει στα χαρτιά. Παράλληλα, όσο ο γάμος της Μονρόε με τον Μίλερ κατέρρεε τόσο η ηθοποιός βυθιζόταν στην κατάχρηση ναρκωτικών και αλκοόλ. Σύμφωνα με δηλώσεις του Χιούστον σε συνέντευξή του το 1981, η Μονρόε φαινόταν ήδη καταδικασμένη στη μοίρα της από τότε. Δεν μπορούσε να σώσει τον εαυτό της, ή να σωθεί από κάποιον άλλον και αυτό είχε αντίκτυπο στη δουλειά της. Ο σκηνοθέτης χρειάστηκε να σταματήσει τα γυρίσματα της ταινίας για δυο εβδομάδες στέλνοντας την Μονρόε στο νοσοκομείο για αποτοξίνωση. Η Μονρόε εμφανιζόταν σχεδόν πάντα στο πλατό με καθυστέρηση, ενώ υπήρξαν μέρες που δεν εμφανιζόταν καθόλου. Περνούσε τις νύχτες της αποστηθίζοντας τους διαλόγους της μαζί με την καθηγήτρια της υποκριτικής Πόλα Στράσμπεργκ. Ο Μοντγκόμερι Κλιφτ είχε δηλώσει ότι η Μονρόε ήταν το μοναδικό άτομο που είχε γνωρίσει που ήταν πιο δυστυχισμένο από εκείνον. Η ηθοποιός απεβίωσε ένα χρόνο αργότερα από κατάχρηση αλκοόλ σε συνδυασμό με ναρκωτικά.
Ο Κλαρκ Γκέιμπλ γύρισε μόνος του κάποιες από τις επικίνδυνες σκηνές που χρειάζονταν κασκαντέρ και τα γυρίσματα της ταινίας ολοκληρώθηκαν δώδεκα μέρες πριν από τον θάνατό του. Δυο ημέρες μετά την λήξη των γυρισμάτων ο Γκέιμπλ επλήγη από έμφραγμα του μυοκαρδίου και πέθανε δέκα μέρες αργότερα. Η ταινία έκανε πρεμιέρα την 1η Φεβρουαρίου του 1961, που ήταν η ημέρα των γενεθλίων του Γκέιμπλ. Αν ο ηθοποιός ήταν ζωντανός θα είχε κλείσει τα 60. Ο Κλιφτ και η Μονρόε παρέστησαν στην πρεμιέρα, όπως και ο Άρθουρ Μίλερ με τα δυο του παιδιά. Ενώ ο Γκέιμπλ θεώρησε ότι η ερμηνεία του στην ταινία ηταν η καλύτερη της καριέρας του, η Μονρόε τη θεωρούσε τη χειρότερή της.
Υποδοχή
Δεδομένου του καστ που περιλάμβανε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του Χόλιγουντ, το κοινό περίμενε με ανυπομονησία την πρεμιέρα της ταινίας. Η ταινία απέτυχε να έχει εμπορική απήχηση στο box-office παρ' όλα αυτά. Ήταν κοστοβόρα παρά το γεγονός ότι γυρίστηκε σε ασπρόμαυρη φωτογραφία και απέφερε μόλις 100.000 δολάρια πάνω από τον προϋπολογισμό της, κάνοντας εισπράξεις της τάξης των 4.100.000 δολαρίων. Απέφερε όμως πολλά κέρδη στην εταιρία United Artists μετά την κυκλοφορία της σε DVD.
Παρά τις δυσκολίες στο σετ, οι Γκέιμπλ, Μονρόε, Κλιφτ και Γουάλακ έδωσαν εξαιρετικές ερμηνείες σύμφωνα με τους μοντέρνους κριτικούς κινηματογράφου. Πολλοί κριτικοί θεωρούν ότι πρόκειται για την καλύτερη ερμηνεία στην καριέρα του Κλαρκ Γκέιμπλ. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes συγκεντρώνει ποσοστό 97% βασισμένο σε 29 κριτικές με μέσο όρο βαθμολογίας 7,97/10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Χιούστον Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Μέριλιν Μονρόε
Μπολέσλαφ Γ΄ ο Γενναιόδωρος
Ο Μπολέσλαφ Γ΄ ο Γενναιόδωρος, πολων. Bolesław III Rozrzutny (23 Σεπτεμβρίου 1291 - 21 Απριλίου 1352) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα & του Μπζεγκ/Μπρηγκ (1296-1342) και του Βρόκλαφ (1296-1311).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Ε΄ του Παχύ δούκα του Γιάβορ/Γιάουερ, Λεγκνίτσα/Λήγκνιτς, Βρόκλαφ/Μπρέσλαου και της Ελισάβετ των Πιαστ, κόρης του Μπολέσλαφ του Ευσεβούς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1318 τη Μαργαρίτα των Πρεμυσλιδών, κόρη του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας & Πολωνίας και είχε τέκνα:
Το 1322 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ο Μπολέσλαφ Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αικατερίνη Σούμπιτς, κόρη του Μλάντεν Γ΄ μπάνου της Κροατίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Τζιτζάκ
Η Τζιτζάκ (τουρκικά: Çiçek), ή αλλιώς Τσιτσέκα, που βαφτίστηκε Ειρήνη, ήταν μια πριγκίπισσα των Χαζάρων, κόρη του χαγάνου Μπιχάρ, η οποία έγινε η πρώτη σύζυγος του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄. Το όνομα Τσιτσέκα φαίνεται να είναι μια ελληνική εκδοχή της τουρκικής λέξης Τσιτσέκ, που σημαίνει λουλούδι.
Αυτοκράτειρα
Στα πλαίσια μιας συμμαχίας, ο Λέων Γ΄ συμφώνησε με τον χαγάνο Μπιχάρ να παντρέψει τον γιο του Κωνσταντίνο με την κόρη του, Τζιτζάκ. Η Τζιτζάκ οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη για το γάμο της. Ο Κωνσταντίνος ήταν περίπου δεκατεσσάρων ετών, ενώ η Τζιτζάκ μπορεί να ήταν ακόμη νεότερη δεδομένου ότι δεν γέννησε για δεκαοχτώ χρόνια. Η Τζιτζάκ βαπτίστηκε χριστιανή με το όνομα Ειρήνη. Το χρονικό του Θεοφάνη του Ομολογητή καταγράφει ότι η Τζιτζάκ έμαθε να διαβάζει θρησκευτικά κείμενα. Την περιγράφει ως ευσεβή και έρχεται σε αντίθεση με την «ασέβεια» του πεθερού και του συζύγου της. Οι αυτοκράτορες Λέων Γ΄ και Κωνσταντίνος Ε΄ ήταν εικονοκλάστες, ενώ ο Θεοφάνης ήταν ένας εικονολάτρης μοναχός. Έπαινο του αντανακλούσε μάλλον το γεγονός ότι η Ειρήνη συμμερίστηκε τις απόψεις του. Ο Λέων Γ 'πέθανε στις 18 Ιουνίου 741. Ο Κωνσταντίνος τον διαδέχθηκε με την Ειρήνη ως αυτοκράτειρα-σύζυγό του. Ωστόσο, ο εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε σχεδόν αμέσως με τον Αρταβάσδο, κουνιάδο του Κωνσταντίνου,που διεκδίκησε το θρόνο για τον εαυτό του. Ο ρόλος της Τζιτζάκ δεν αναφέρεται από τον Θεοφάνη.
Στις 25 Ιανουαρίου 750, ο Κωνσταντίνος και η Τζιτζάκ έκαναν ένα γιο, τον Λέοντα, ο οποίος θα διαδεχθεί τον πατέρα του ως αυτοκράτορα Λέων Δ΄-περισσότερο γνωστός ως «Λέων του Καζάρ». Η γέννηση του Λέοντα είναι η τελευταία αναφορά της Ειρήνης-Τζιτζάκ στο ιστορικό ρεκόρ. Μέχρι το επόμενο έτος, ο Κωνσταντίνος είχε ήδη παντρευτεί με τη δεύτερη σύζυγό του Μαρία. Η Λίντα Γκάρλαντ πιστεύει ότι η Τζιτζάκ πέθανε στη γέννα.
Κλαυδία Αντωνία
Η Κλαυδία Αντωνία (περίπου 30 μ.Χ. - 66 μ.Χ.) ήταν κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κλαύδιου και της δεύτερης συζύγου του Αιλίας. Ήταν ετεροθαλής αδερφή της Οκταβίας και του Βρεταννικού.
Βιογραφία
Η Αντωνία παντρεύτηκε το 47 τότε τον ετεροθαλή αδερφό της μητριάς της Μεσσαλίνας, Φαύστο Κορνήλιο. Είχαν ένα γιο που πέθανε πριν από τα δεύτερά του γενέθλια. Το 58 ο Φαύστος εξορίστηκε και το 62 δολοφονήθηκε με εντολή του αυτοκράτορα Νέρωνα. Το 65, ο Τάκιτος καταγράφει τη φήμη ότι ο Πίσων σκόπευε να παντρευτεί την Αντωνία ως στοιχείο της συνωμοσίας του εναντίον του Νέρωνα. Μετά το θάνατο της αυτοκράτειρας Ποππαίας Σαβίνας, της δεύτερης συζύγου του Νέρωνα, ο Νέρων ζήτησε από την Αντωνία να τον παντρευτεί. Όταν η Αντωνία αρνήθηκε, ο Νέρωνας την κατηγόρησε για απόπειρα εξέγερσης και την εκτέλεσε. Ήταν η τελευταία εγγονή του Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου και της Αντωνίας της Νεότερης, από τους οποίους καταγόταν και ο Νέρωνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι
Perfect Life (τραγούδι)
Σχετικά με το τραγούδι
Το τραγούδι γράφτηκε από τους Lindsey Ray, Lindy Robbins και Dave Bassett και κυκλοφόρησε ως audio από τη Sony Music Entertainmnent Germany στις 9 Φεβρουαρίου 2017. Διαγωνίσθηκε στη γερμανική διαδικασία επιλογής καλλιτέχνη & τραγουδιού ("Unser Song 2017") για την Eurovision 2017 όπου και κέρδισε το εισιτήριο με τη Levina.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017 Κατηγορία:Singles του 2017 Κατηγορία:Τραγούδια του 2017 Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο) Κατηγορία:Singles της Sony Music
Λίμνη Αλουμινέ
Η Λίμνη Αλουμινέ (ισπαν. Lago Aluminé) είναι ορεινή λίμνη στις Άνδεις της Αργεντινής, κοντά στα σύνορα με τη Χιλή. Η έκταση της λίμνης είναι 57 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Τροφοδοτείται με νερό από τη γειτονική Λίμνη Μοκεουέ, ενώ με τη σειρά της αποτελεί την πηγή του ομώνυμου ποταμού, τα νερά του οποίου καταλήγουν τελικώς στον Ατλαντικό Ωκεανό. Στη βόρεια όχθη της λίμνης είναι κτισμένο το τουριστικό χωριό Βίγια Πεουένια.
Περιγραφή και κλίμα
thumb|225px|left|Μια άποψη της λίμνης Αλουμινέ από τη Βίγια Πεουένια Η βόρεια όχθη της Αλουμινέ κυριαρχείται από το ηφαίστειο Μπατέα Μαουίδα (υψόμετρο κορυφής 1.948 μέτρα). Η Αλουμινέ συνδέεται με τη γειτονική μικρότερη Λίμνη Μοκεουέ, που έχει μήκος 12 χιλιόμετρα και πλάτος 1,5 χιλιόμετρο, με ένα στενό κανάλι, μήκους περίπου 400 μέτρων.
Η περιοχή της λίμνης έχει ωκεάνιο κλίμα με θερμά καλοκαίρια (Csb στην Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν και Crlk στην ταξινόμηση Trewartha). Προς τα βόρεια της Αλουμινέ το κλίμα γίνεται ξηρότερο και μοιάζει περισσότερο με το μεσογειακό. Το κινδυνεύον με εξαφάνιση είδος δέντρου αραουκάρια η αραουκανή φύεται εδώ ως το νοτιότερο μέρος της γεωγραφικής κατανομής του και ονομάζεται τοπικά «πεουέν» (pehuen).
Οικονομία
Κοντά στις όχθες της Λίμνης Αλουμινέ αναπτύσσεται πλέον τουρισμός, συνδεόμενος με το ψάρεμα πέστροφας, βαρκάδες και άλλες περιηγήσεις. Δρόμοι υπάρχουν κατά μήκος της βόρειας όχθης της Αλουμινέ και της δυτικής όχθης της Μοκεουέ, με πολυάριθμα καταλύματα για τους τουρίστες. Υπάρχει δρόμος που οδηγεί στη Χιλή, που απέχει μόλις μερικά χιλιόμετρα από τις δύο λίμνες. Στις πλαγιές του Μπατέα Μαουίδα βρίσκεται ένα μικρό χιονοδρομικό κέντρο, που το λειτουργεί το γένος Πουέλ των Ινδιάνων Μαπούτσε, οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή πριν από την άφιξη των πρώτων Ευρωπαίων εποίκων τη δεκαετία 1890-1900.
Παραπομπές
Αλουμινε
Ογκοκερκίαση
Η ογκοκερκίαση, γνωστή επίσης ως τύφλωση των ποταμών και νόσος του Robles, είναι μια νόσος, που προκαλείται από το παρασιτικό σκουλήκι Onchocerca volvulus. Στα συμπτώματα περιλαμβάνονται έντονος κνησμός, εξογκώματα κάτω από το δέρμα και τύφλωση. Είναι η δεύτερη πιο συχνή αιτία τύφλωσης που οφείλεται σε μόλυνση, μετά το τράχωμα.
Επιδημιολογία και ιστορικό
Περίπου 17 με 25 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν μολυνθεί από τη νόσο της τύφλωσης των ποταμών, ενώ περίπου 800.000 άτομα υποφέρουν από κάποιο ποσοστό απώλειας όρασης. Οι περισσότερες λοιμώξεις παρουσιάζονται στην υποσαχάρια Αφρική, αν και περιστατικά έχουν επίσης αναφερθεί στην Υεμένη και σε απομονωμένες περιοχές της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Το 1915, ο ιατρός Rodolfo Robles συνέδεσε για πρώτη φορά το σκουλήκι με οφθαλμική πάθηση. Έχει καταχωρηθεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως παραμελημένη τροπική νόσος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παρασιτικές ασθένειες Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Ουράνι Ρούμπο
Η Ουράνι Ρούμπο (20 Ιανουαρίου 1895 - 26 Μαρτίου 1936) ήταν Αλβανίδα φεμινίστρια, δασκάλα και θεατρική συγγραφέας. Ίδρυσε διάφορους συλλόγους που προωθούσαν τα δικαιώματα των Αλβανίδων γυναικών, οι σημαντικότερες από τους οποίες ήταν η Lidhja e Gruas (Ελληνικά: Ένωση Γυναικών), μία από τις πρώτες εξέχουσες φεμινιστικές οργανώσεις της Αλβανίας.
Βιογραφία
Η Ρούμπο γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1895 στη Στεγόπολη, ένα χωριό κοντά στο Αργυρόκαστρο στη νότια Αλβανία. Ο πατέρας της, ο Σπύρος Ρούμπο, ήταν δάσκαλος στα κοντινά χωριά και η μητέρα της, η Αθηνά, ήταν νοικοκυρά. Είχε τρία αδέλφια, τον Κόρνιλ, τον Θανάση και τον Ντίμιτερ, καθώς και μια αδελφή την Έμιλυ, η οποία ήταν δασκάλα στο δημοτικό σχολείο.
Έλαβε στοιχειώδη εκπαίδευση και ολοκλήρωσε έξι τάξεις στο σχολείο των Φιλιατών, όπου ο πατέρας της εργάστηκε ως δάσκαλος. Ταυτόχρονα εξοικειώθηκε με τα έργα των Αλβανών λαογράφων και συγγραφέων. Ήξερε πώς να γράφει σε άπταιστα αλβανικά και ελληνικά και από την ηλικία των δεκαπέντε ετών άρχισε να διδάσκει η ίδια αλβανική λογοτεχνία. Από το 1910 η Ρούμπο παρακολούθησε ένα γυμνάσιο στα Ιωάννινα, αλλά η εκπαίδευσή της διακόπηκε εξαιτίας των των Βαλκανικών πολέμων. Κατά τη διάρκεια του πολέμου δίδαξε επίσης Ιταλικά και Γαλλικά.
Από το 1916 έως το 1917 εργάστηκε στο Dhoksat, μια πόλη της νότιας Αλβανίας, ως καθηγήτρια της αλβανικής λογοτεχνίας, όπου προώθησε τη χρήση της αλβανικής γλώσσας. Από το 1917 έως το 1918 δίδαξε στο Mingul και στο Nokovë, ενώ το 1919 δίδαξε στη σχολή De Rada του Αργυρόκαστρου. Το 1919 ξεκίνησε μια πρωτοβουλία κατά του γυναικείου αναλφαβητισμού και της παράδοσης του περιορισμού των γυναικών σε συγκεκριμένα μέρη του νοικοκυριού. Το 1920 άνοιξε το σχολείο Koto Hoxhi, το οποίο πήρε το όνομά του από τον Koto Hoxhi. Το σχολείο Koto Hoxhi, ήταν ένα πενταετές δημοτικό σχολείο για κορίτσια, από όλα τα μέρη του Αργυρόκαστρου και όλων των θρησκειών. Λίγα χρόνια αργότερα έγινε διευθύντρια του σχολείου.
Κατά την περίοδο του δημοκρατικού κινήματος στην Αλβανία από το 1921 έως το 1924, η Ρούμπο δημοσίευσε σε τοπικές εφημερίδες άρθρα σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Αλβανίδες γυναίκες, ιδίως το ζήτημα της εκπαίδευσης. Την ίδια περίοδο ανέπτυξε μαθήματα κατάρτισης για γυναίκες όπως για το κέντημα, τη γεωργία, τη μουσική και την κηπουρική. Έγραψε και σκηνοθέτησε θεατρικές παραστάσεις και οργάνωσε σχολικές παραστάσεις για να ενθαρρύνει τα κορίτσια να συμμετάσχουν στη δημόσια ζωή.
Στις 23 Νοεμβρίου 1920, με τους Hashibe Harshova, Naxhije Hoxha και Xhemile Balili ίδρυσαν στο Αργυρόκαστρο την Ένωση Γυναικών, μια από τις σημαντικότερες φεμινιστικές οργανώσεις της Αλβανίας που προωθούσε τη χειραφέτηση των γυναικών. Δημοσίευσαν μια ανακοίνωση στην εφημερίδα Drita, διαμαρτυρόμενες για τις κοινωνικές συνθήκες και τις διακρίσεις κατά των γυναικών. Το 1923 η Ρούμπο ξεκίνησε μια εκστρατεία μαζί με άλλες γυναίκες για το δικαίωμα των κοριτσιών να παρακολουθούν το λύκειο του Αργυρόκαστρου, όπως και τα αγόρια.
Στις 25 Ιουλίου 1924, η Ρούμπο ίδρυσε τη φεμινιστική οργάνωση "Βελτίωση" (Përmirësimi), η οποία διοργάνωσε εκπαιδευτικά μαθήματα για γυναίκες διαφορετικών κοινωνικών καταστάσεων. Στις 4 Ιουλίου 1930, κατηγορήθηκε από τις αρχές ότι ενθάρρυνε μαθητές του σχολείου Koto Hoxhi να εμφανιστούν σε θεατρικά έργα. Απάντησε με ένα άρθρο στην εφημερίδα Δημοκρατία που κατήγγειλλε τις κατηγορίες ως παράλογες. Αν και υποστηρίχθηκε από την κοινή γνώμη σε ολόκληρη την Αλβανία, το υπουργείο Παιδείας την μετέφερε στην Αυλώνα, όπου εργάστηκε μέχρι το θάνατό της στις 26 Μαρτίου 1936.
Κληρονομιά
Έχουν γραφτεί δύο βιογραφίες της Ουράνι Ρούμπο. Η πρώτη δημοσιεύθηκε το 1977 και έχει τον τίτλο Urani Rumbo: Teacher of the People, ενώ η δεύτερη δημοσιεύθηκε το 2008 με τίτλο Ουράνι Ρούμπο, διακεκριμένη εργαζόμενη του αλβανικού σχολείου (Αλβανικά: Urani Rumbo punëtore e shquar e shkollës shqiptare).
Την 1η Μαρτίου 1961, στην Ρούμπο απονεμήθηκε μετά το θάνατο της το μετάλλιο Mësuese e Popullit. Στη σύγχρονη εποχή ένα σχολείο στο Αργυρόκαστρο πήρε το όνομά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Αλβανοί συγγραφείς Κατηγορία:Φεμινιστές
Βρεμούσα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Βρεμούσα αναφέρεται μία από τις δώδεκα Αμαζόνες που πολέμησαν στον Τρωικό Πόλεμο, υπό τις διαταγές της Πενθεσίλειας, ως σύμμαχοι των Τρώων. Το όνομά της σημαίνει «οργισμένη» και γεννήθηκε στη Θεμίσκυρα της Μικράς Ασίας. Η Βρεμούσα σκοτώθηκε έξω από τα τείχη της Τροίας από τον Ιδομενέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βρεμουσα
Μάρε Βιντ
Η Μάρε Βιντ (γεννημένη ως Μάρε Μαντ, 15 Σεπτεμβρίου 1942 - 10 Μαΐου 2020) ήταν Εσθονή γραφίστας. Στη δουλειά της, η Βιντ απεικόνιζε ως επί το πλείστον ένα «ιδανικό τοπίο». Προσπαθούσε να δημιουργήσει μία σύνθεση της φύσης και των ανθρώπινων κατασκευών. Τα έργα της φαίνονταν οικεία στους θεατές χωρίς όμως να υπάρχουν στην πραγματικότητα. Τα θέματά της τα αντλούσε από τη φύση, τα πάρκα και τα σπίτια. Τα έργα της έχουν μια ιδιαίτερη αισθητική. Εμφανίζονται ως τέλεια αρχέτυπα με ιδανική μορφή.
Βιογραφία
Η Βιντ γεννήθηκε στο Ταλίν, όπου αποφοίτησε από το 9ο Γυμνάσιο το 1961. Από το 1962 έως το 1967, σπούδασε στο Εσθονικό Κρατικό Ινστιτούτο Τέχνης SSR. Αποφοίτησε ως καλλιτέχνης γυαλιού. Από το 1967 έως το 1969, εργάστηκε ως καθηγήτρια τέχνης σε ένα Λύκειο στο Ταλίν, τότε ως ανεξάρτητη καλλιτέχνης. Ήταν μέλος της Εσθονικής Ένωσης Καλλιτεχνών από το 1973 και της Ένωσης Εσθονών Χαρακτών από το 1992.
Εργάστηκε σε σχέδιο μελανιού και μολυβιών και κυρίως στη λιθογραφία από το 1972. Στο έργο της Μάρε Βιντ του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, προέκυψε ένα στυλ, που χαρακτηρίζεται από την ασπρόμαυρη αντίθεση των σχεδίων, στο οποίο το χρώμα χρησιμοποιείται περισσότερο υπό όρους. Η Μάρε Βιντ δραστηριοποιήθηκε από τη δεκαετία του 1960, όπου συνέβησαν αλλαγές στο αυστηρό πολιτικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης πράγμα που προκάλεσε αλλαγές στην καλλιτεχνική ζωή στην Εσθονία. Στις δεκαετίες του 1970 και 1980 συμμετείχε σε διάφορες διεθνείς μπιενάλε παρόλο που η Σοβιετική Ένωση απαγόρευε στους καλλιτέχνες να στέλνουν τα έργα τους στο εξωτερικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτέχνιδες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Εσθονοί καλλιτέχνες
Σχωριάδες
thumb|300x320px|Σχωριάδες Πωγωνίου, η μεγάλη εκκλησία του χωριού - Η Γέννηση της Θεοτόκου
Οι Σχωριάδες (αλβανικά: Skore ή Skorja) είναι ένα από τα οκτώ χωριά του Πωγωνίου Αργυροκάστρου της Βορείου Ηπείρου. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τον νομό Ιωαννίνων στην σκιά της Νεμέρτσικας (Δούσκο). Ο πληθυσμός στο χωριό αμιγώς ελληνικός τιμά τις παραδόσεις, τα ήθη και έθιμα του ηπειρώτικου πολιτισμού παρά τις αντιξοότητες. Τα επτά χωριά του Πωγωνίου Αργυροκάστρου είναι τα ακόλουθα: Πολίτσανη, Σχωριάδες, Σωπική, Οψάδα, Τσιάτιστα, Μαυρόγερο, Χλωμό, Σέλτση.
Η επαρχία Πωγωνίου Αργυροκάστρου συνορεύει νότια με το Πωγώνι νομού Ιωαννίνων (Ελλάδα), ανατολικά με την επαρχία Πρεμετής (Αλβανία), βόρεια με την επαρχία Ζαγοριάς (Αλβανία) και δυτικά με την ευρύτερη περιοχή της επαρχίας Αργυροκάστρου (Αλβανία).
Το όνομα του χωριού
Η πιο πειστική από όλες τις απόψεις, είναι ότι το όνομα του χωριού προέρχεται από το επώνυμο μιας μεγάλης φυλής ονομαζόμενης Σχωριάς, πληθυντικός Σχωριάδες. Η φυλή αυτή φαίνεται ότι όχι μόνο κυριάρχησε αλλά και κατοίκησε σε αυτόν τον τόπο, με αποτέλεσμα στη θέση της πρώτης ονομασίας του τόπου, που κατά κάποιον τόπο επείχε θέση απλού αντικειμένου, να επικρατήσει το όνομα της φυλής ως ενεργούντος υποκειμένου.
Κλίμα
Το κλίμα των Σχωριάδων είναι ορεινό και ξηρό. Το έδαφος ως επί το πλείστον είναι λοφώδες. Εδώ, σπέρνονται και ευδοκιμούν όλα τα είδη δημητριακών και λαχανικών. Ευδοκιμεί η μηλιά, η συκιά, η απιδιά και όλα τα είδη οπωροφόρων με εξαίρεση την καστανιά, την ελιά και τα εσπεριδοειδή. Αλλά, περισσότερο από όλα ευδοκιμεί η καρυδιά, που τη βρίσκεις παντού. Μέχρι το 1905, στο χωριό υπήρχαν και αμπέλια, τώρα όχι. Εκτός από το λοφώδες μέρος, το χωριό έχει στην ακροποταμιά και ένα μικρό, εύφορο και ποτιστικό κάμπο.
Οι ασχολίες των Σχωριαδιτών
Το όρος Νεμέρτσκα είναι πλούσιο σε βοσκότοπους, όπως και οι περιοχές Παροπούλα, Γκιντάτσι και Αναγοπουλιώτικο. Η κτηνοτροφία μέχρι και σήμερα είναι από τις κύριες ασχολίες των κατοίκων. Κοπάδια με πρόβατα, γίδια, αγελάδες παράγουν όλα τα απαραίτητα για το χωριό. Το κυνήγι του αγριόχοιρου, την κατάλληλη εποχή, προσφέρει επίσης μια καλή πηγή τροφής.
Παλαιότερα, ανθούσε η γεωργία εξίσου με την κτηνοτροφία. Στους κάμπους καλλιεργούνταν σιτάρι, καλαμπόκι, κριθάρι, ρόβη και πολλά άλλα δημητριακά και λαχανικά. Περισσότερο από όλα τα άλλα δέντρα ευδοκιμεί η καρυδιά, όμως θα βρείτε επίσης μηλιές, συκιές, αχλαδιές, λωτούς.
Σχωριαδίτες έμποροι στην Πόλη
Οι ξενιτεμένοι Σχωριαδίτες οργανώνονται σε σωματεία, μοχθούν καθημερινά, όμως δεν ξεχνούν ούτε στιγμή το χωριό τους. Στην Κωνσταντινούπολη παρέμεναν συνήθως τέσσερα με πέντε χρόνια, κι έχοντας συγκεντρώσει ένα σεβαστό ποσό χρημάτων επέστρεφαν για έναν χρόνο στις Σχωριάδες. Έπειτα, ξαναγυρνούσαν στις εργασίες τους. Τα γεράματα τους έβρισκαν πάντα στο χωριό.
Με τις οικονομίες προσπαθούσαν να αγοράσουν σε τιμές ευκαιρίας οικόπεδα, σπίτια ή μαγαζιά, προκειμένου να δημιουργήσουν τη δική τους δουλειά και να προοδεύσουν. Υπήρξαν σχωριαδίτικες οικογένειες που αναπτύχθηκαν πολύ οικονομικά κι έγιναν από τις πλουσιότερες και σημαντικότερες της Κωνσταντινούπολης.
Η μετανάστευση κατά τον 19ο και 20ο αιώνα
Το 1858 επί Τουρκοκρατίας ψηφίστηκε νόμος που διεύρυνε την ατομική ιδιοκτησία, και αυτό ευνόησε την ενίσχυση της ταξικής ανισότητας. Πολλοί Σχωριαδίτες αναγκάστηκαν να εργάζονται για τρίτους ή ξενιτεύονταν. Ενδεικτικά αναφέρουμε στοιχεία καταλόγου του χωριού, που αναφέρουν ότι το 1913 από τους 130 εγγεγραμμένους άνδρες μόνο οι 18 έμεναν μόνιμα στο χωριό, οι 96 βρίσκονταν στην ξενιτιά και οι 16 είχαν επισκεφθεί το χωριό και θα επέστρεφαν στο τόπο μετανάστευσης. Οι τόποι μετανάστευσης με σειρά προτίμησης, βάσει του ίδιου καταλόγου ήταν: Κωνσταντινούπολη, Αμερική, Αλεξάνδρεια, Οδησσός, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Πειραιάς, Αργυρόκαστρο. Με το πέρασμα των χρόνων, κάποιοι από τους Σχωριαδίτες έπαιρναν τις οικογένειές τους μόνιμα στην Κωνσταντινούπολη, άλλες για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και μετά τις έστελναν πίσω στο χωριό. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1922-23, οι Σχωριαδίτες εγκατέλειψαν την Κωνσταντινούπολη, εκτός όσων είχαν αποκτήσει τουρκική υπηκοότητα κι επέστρεψαν στην Αθήνα και το χωριό. Το νέο μεταναστευτικό ρεύμα είχε κύριο προορισμό την Αμερική. Η μετανάστευση είχε μπει στο πετσί των σχωριαδίτικων οικογενειών ως τον μοναδικό τρόπο απόκτησης πλούτου. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’30 πολλά άτομα μετανάστευσαν στην Αμερική, παίρνοντας μαζί τους αργότερα και τις οικογένειές τους.
Οι Σχωριαδίτες και η Αδελφότητα Σχωριαδιτών "Η Γέννηση της Θεοτόκου"
Οι Σχωριαδίτες διατήρησαν τις παραδόσεις τους, υπερασπίστηκαν την κοινότητά τους στο πέρασμα των αιώνων, ταξίδεψαν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, πρόκοψαν και εξελίχτηκαν σε όλους τους τομείς γραμμάτων και επιστημών, ενίσχυσαν τον τόπο τους και συνεχίζουν να βοηθούν και να υποστηρίζουν το χωριό τους με κάθε τρόπο.
Το σχωριαδίτικο παραδοσιακό σπίτι
Τα σχωριαδίτικα σπίτια με τη δομή τους εξυπηρετούσαν άμεσα τις καθημερινές εργασίες, αλλά και τις ανάγκες του νοικοκυριού της οικογένειας. Η λαϊκή τέχνη διαφαίνεται από την εξωτερική πόρτα έως το κατώι.
Το σχωριαδίτικο σπίτι είχε αυλόγυρο που προστάτευε την κατοικία. Από μία μεγάλη πόρτα με καμάρα (κεμέρι) με μπρούτζινο χαλκά για χερούλι, μπορούσες να περάσεις στην αυλή. Η πόρτα είχε συνήθως υπόστεγο. Δυο πεζούλια δεξιά και αριστερά στην πόρτα χρησίμευαν ως καθίσματα. Στην κορυφή της εισόδου, μέσα σε χτιστό τετράγωνο πλαίσιο, με ανάγλυφα γράμματα και αριθμούς γραφόταν το έτος οικοδόμησης και τα αρχικά του ονόματος του ιδιοκτήτη. Η αυλή ήταν παραδοσιακά στρωμένη με πέτρινες πλάκες.
Το σπίτι ήταν διώροφο, αποτελούνταν από το κατώγι και το ανώγι. Οι γωνίες του ήταν χτισμένες από επεξεργασμένη λευκή πέτρα, όπως και τα πλαίσια των παραθύρων. Με τη λεύκη πέτρα έκαναν επίσης διακοσμητικές γραμμές (ζωνάρια). Στην αυλή και στα παράθυρα μοσχοβολούσαν τα λουλούδια και τα αρωματικά βοτάνια.
Η είσοδος του ισογείου ήταν σκεπαστή. Εκεί οι χωρικοί είχαν διαμορφωμένο χώρο για τα ζώα. Επίσης, είχαν κελάρι με βαρέλια για κρασί και ράφια για τις τροφές του χειμώνα.
Τα διακοσμητικά και χρηστικά αντικείμενα του σπιτιού εμπλουτίζονταν και διευκόλυναν τη ζωή των σχωριαδίτικων οικογενειών, όταν αυτά προέρχονταν από κάποιο ξενιτεμένο μέλος στην Κωνσταντινούπολη.
Οι χοροί και τα τραγούδια στις Σχωριάδες
Ο χορός και το τραγούδι δεν έλειπε ποτέ από τη ζωή του Σχωριαδίτη. Τα ηπειρωτικά πολυφωνικά τραγούδια, ο πωγωνίσιος χορός, ισορροπούσε αρμονικά τη φύση με την ψυχή και το πνεύμα των ανθρώπων αυτού του τόπου. Στις γιορτές και στα πανηγύρια, ο χορός και το τραγούδι πρωταγωνιστούσαν, πάντα με τη συνοδεία ζωντανής λαϊκής ορχήστρας από αυτοδίδακτους παραδοσιακούς οργανοπαίκτες.
Στις Σχωριάδες χορεύονταν πολλοί παραδοσιακοί χοροί, με πιο γνωστό τον «στρωτό τον πωγωνίσιο». Στον κύκλο του έμπαιναν με σειρά πρώτα οι άντρες, μετά οι γυναίκες και τέλος τα παιδιά, σύμφωνα με την ηλικία και την οικογενειακή τους κατάσταση. Στον χορό το κράτημα μεταξύ των χορευτών γινόταν με τα χέρια ή με χειρομάντηλα. Αυτός που πρωτοστατούσε στον χορό μπορούσε να ξεχωρίζει από τον κύκλο άτομα της προτίμησής του για να τα βάλλει στην κορυφή του χορού ή να σχηματίσουν ξεχωριστό χορευτικό σύνολο. Κατεύθυνε και τερμάτιζε κάθε χορό όποτε εκείνος όριζε.
Άλλες ονομασίες χορού εκτός από τον πωγωνίσιο, που χόρευαν στο χωριό ήταν: στα τρία, η βεργινάδα, το φισούνι, η Βαγγελιώ, ο Μινούσης κ.α. Το τραγούδι το ξεκινούσαν οι άντρες και το επαναλάμβαναν οι γυναίκες ή το αντίθετο. Τα μουσικά όργανα που συνόδευαν ρυθμικά και μελωδικά ήταν το κλαρίνο, το βιολί, ο ταμπουράς και το ντέφι (τύμπανο).
Το τραγούδι και ο Σχωριαδίτης
Τα περισσότερα τραγούδια του τόπου έχουν μια δωρικότητα κι ένα συναίσθημα, που φέρνει πιο κοντά στο μοιρολόι. Τα τραγούδια του τόπου εκφράζουν καημό, συγκίνηση και παράπονο για τους ξενιτεμένους. Διασημότερα είναι τα τραγούδια που αναφέρονται στην ξενιτιά, στον ξεριζωμό.
Στις στιγμές ευφορίας και ευχάριστων γεγονότων υπήρχαν και τα τραγούδια που ήταν κατάλληλα για γιορτές και πανηγύρια. Επίσης, τα σατυρικά και αυτά με τη διάθεση του αυτοσαρκασμού είχαν επίσης μεγάλη πέραση. Πολλοί ήταν οι αυτοσχέδιοι στιχουργοί και συνθέτες, που μόνοι τους δημιουργούσαν και τραγουδούσαν τα τραγούδια τους. Στον γάμο, η νύφη έπρεπε να έχει έτοιμο ένα καινούργιο τραγούδι, δημιουργία της, το οποίο θα χόρευε και τραγουδούσε στο γαμήλιο γλέντι.
Συνηθιζόταν στο χωριό, ο κάθε άντρας να έχει το δικό του τραγούδι, που τον χαρακτήριζε, το οποίο τραγουδούσε σε κάθε γλέντι και γάμο. Σε περίοδο πένθους του χωριού, δεν ακουγόταν ούτε κλαρίνο ούτε τραγούδι, από κανέναν.
Το τραγούδι του ξενιτεμένου
Ο ξενιτεμός γέννησε πολλά δημοτικά τραγούδια και μοιρολόγια, που τραγουδήθηκαν σε όλα τα χωριά του Πωγωνίου, όχι μόνο στις Σχωριάδες. Ενδεικτικά αναφέρουμε παρακάτω μερικά αποσπάσματα, πλούσια από την ψυχολογική και συναισθηματική φόρτιση αυτών που μένουν στον τόπο και αυτών που φεύγουν στην ξενιτιά:
Η ανδρική φορεσιά
Το πλήρες κοστούμι της φουστανέλας απαρτιζόταν από τα παρακάτω τεμάχια: -Φουστανέλα: από άσπρο λινό, με μύτες και πιέτες. Δένεται στη μέση, φτάνει ως τα γόνατα. -Πουκάμισο: λευκό με πλατιά μανίκια που έφταναν σε μήκος έως τον αντίχειρα. -Φανέλα, λευκή και ολόμαλλη, με στενά μανίκια, φοριόταν κατάσαρκα. -Γελέκο ή χιτώνας: εποχικά πανωφόρια από σαγιάκι (χοντρό μάλλινο ύφασμα) ή τσόχα, που φοριούνταν πάνω από το πουκάμισο, ανάλογα την εποχή. Ανάλογα την οικονομική κατάσταση του κατόχου, στολίζονταν με γαϊτάνια ή χρυσά νήματα. -Εσώρουχα: λινά και μακριά. -Καλκίν: κομμάτια από άσπρο σαγιάκι (χοντρό μάλλινο ύφασμα), που κάλυπταν τα πόδια από τους αστραγάλους έως τα γόνατα. Αργότερα αντικαστάθηκαν από κάλτσες, που έφταναν έως τις ρίζες του μηρού. -Μακρύ ζωνάρι: μάλλινο ή μεταξωτό ζωνάρι που δενόταν στο δερμάτινο σιλάχι. -Τσιοράπια: μάλλινες κάλτσες. -Τσαρούχια: υποδήματα από κόκκινη τελατίνη, με μαύρες φούντες στις μύτες.
Η φορεσιά «ποτούρια» είναι μεταγενέστερη της φουστανέλας, την οποία και αποκατέστησε με τον καιρό. Η φορεσιά είχε επικρατήσει στην περιοχή των Σχωριάδων και του υπόλοιπου Πωγωνίου. Οι ξενιτεμένοι και οι άνθρωποι που είχαν σπουδάσει, είχαν υιοθετήσει το δυτικό τρόπο ντυσίματος.
Η ποτούρια απαρτιζόταν από τα παρακάτω τεμάχια: -Ποτούρια: μακρύ και πλατύ παντελόνι μέχρι τα γόνατα. -Γελέκι: εποχικό πανωφόρι. -Μανίκια: πουκάμισο από μαύρο σαγιάκι (χοντρό μάλλινο ύφασμα). -Κάλτσες: στενές κάλτσες που έφταναν μέχρι τα γόνατα. -Προπόδια: λευκές μάλλινες γκέτες. -Τσαρούχια, βαριά υποδήματα, ειδικά για τους κτηνοτρόφους. -Σκούφος: μαύρος δίκοχος σκούφος.
Η γυναικεία φορεσιά
Η παραδοσιακή ενδυμασία των γυναικών διέφερε από το ένα χωριό στο άλλο. Η σχωριαδίτικη γυναικεία φορεσιά αποτελούνταν από τα τεμάχια: -Καβάδι: ή φερμελές, ντολαμάς, σιμοκόβι κ.α. Το φόρεμα που ποικίλε το όνομά του ανάλογα το είδος του υφάσματος. Οι μεγάλες γυναίκες φορούσαν μαύρο καβάδι, οι νέες και οι νύφες φορούσαν πιο ανοιχτά χρώματα και ήταν στολισμένο με γαϊτάνια. -Ζωνάρι: ζώνη με πλάτος 5-8εκ., σε ποικίλα χρώματα, ανάλογα με την ηλικία. Το έδεναν με δύο τόκες, συνήθως ασημένιες. -Φούτα: ποδιά, μαύρη για τις ηλικιωμένες γυναίκες, σε διάφορα ανοιχτά χρώματα για τις νέες. -Γκατζέλα: παλτό από σαγιάκι (χοντρό μάλλινο ύφασμα), με κοντά, πλατιά μανίκια. -Ρουτιά: μακριά πουκαμίσα με κεντημένο όλο το στρίφωμα, που φοριόταν κατάσαρκα. -Τσιοράπια: μάλλινες κάλτσες, μαύρες για τις ηλικιωμένες γυναίκες, ποικίλα χρώματα για τις νέες και τις νύφες. -Σιαμί: το κεφαλομάντηλο. Στις άκρες του ήταν κεντημένο με μεταξωτές κλωστές ή με μάλλινες, τα «κλώσια», ανάλογα το χρώμα και το είδος του μαντηλιού. -Τσαρούχια: ή πόχες, μυτερά υποδήματα από τελατίνη. Στις νέες και τις νύφες κατέληγαν με φούντα από κόκκινες και μαύρες κλωστές, στη μύτη.