cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όη Οινηίδας
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Οινηίδας φυλής, συμμετείχε με 6 ή 7 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.) και τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), με 6 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Όης
Ο δημότης της αρχαίας Όης αναφερόταν ότι προέρχεται από την Όη με την χρήση της λέξης «Οήθεν» ή «Όηθεν ή «Όαθεν». Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους Μ. Πλάτωνος-Γιώτα και Χ. Καραγιαννόπουλο: «Ο δήμος της Όης αποτελούσε μια εκτεταμένη αρχαία κοινότητα που διέθετε όλα τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής, θρησκευτικής, πολιτικής και οικονομικής ζωής. Η ύπαρξή του βάσει της κεραμεικής, μπορεί να τοποθετηθεί από τον 4ο-3ο αιώνα π.Χ. έως τα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια».
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Ψιλή Άμμος Σάμου
Η Ψιλή Άμμος είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 48 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Γενική Φόνο
Η Γενική Φόνο (στη γλώσσα Τοκελάου: Fono Fakamua) είναι το κοινοβούλιο του Τοκελάου. Αποτελείται από 20 μέλη (τα 15 πριν το 2008), που εκπροσωπούν τις 3 ατόλλες, Εκλογές διενεργούνται κάθε τρία χρόνια.
Το Τοκελάου είναι ντε φάκτο δημοκρατία χωρίς κόμματα καθώς αμφότερες οι εκλογές στα χωριά και στη Φόνο διεξάγονται χωρίς τη συμμετοχή πολιτικών κομμάτων.
Εκλογικό σύστημα
Η General Fono αποτελείται από έναν Faipule (αντιπρόσωπο) και έναν Pulenuku (δήμαρχος του χωριού) που εκλέγονται σε καθένα από τα τρία χωριά ( Ατάφου, Φακαόφο και Νουκουνόνου). Κάθε χωριό εκλέγει επίσης έναν εκπρόσωπο για κάθε 100 κατοίκους. Συνολικά έξι βουλευτές εκλέγονται από το Νουκουνόνου και επτά από το Ατάφου και το Φαταόφο. Η ψηφοφορία γίνεται με ένα πλειοψηφικό σύστημα στο οποίο ένας υποψήφιος πρέπει να συγκεντρώσει πάνω από το 50% των ψήφων. Εάν εκλεγούν πολλοί εκπρόσωποι σε ένα χωριό, χρησιμοποιείται η ψηφοφορία κατά πλειοψηφία. Σε αντίθεση με τις εκλογές του 2020, όπου στη Νουκουνόνου χρησιμοποιήθηκε διαφορετική μέθοδο ψηφοφορίας από τις άλλες ατόλες, το 2023 ήταν η πρώτη εκλογή όπου και οι τρεις ατόλες χρησιμοποίησαν το ίδιο σύστημα.
Παραπομπές
Φονο Γενικη Κατηγορία:Πολιτική του Τοκελάου
Φολί-Μπερζέρ
Τα Φολί Μπερζέρ (γαλλικά: Folies Bergère) είναι αίθουσα θεαμάτων - καμπαρέ, που βρίσκεται στο Παρίσι, στο 9ο διαμέρισμα.
Κατασκευάστηκε αρχικά ως όπερα και άνοιξε το 1869 παρουσιάζοντας ελαφρά ψυχαγωγικά θεάματα όπως οπερέτες, όπερα κομίκ, δημοφιλή τραγούδια και γυμναστικά θεάματα.
Το κτήριο έχει καταχωρηθεί ως ιστορικό μνημείο από το Νοέμβριο του 1990.
Ιστορία
Η αίθουσα μετονομάστηκε σε Φολί Μπερζέρ το 1872, παίρνοντας το όνομά του από τη γειτονική οδό Μπερζέρ. Έφτασε στα ύψη της φήμης και της δημοτικότητάς του κατά τη Μπελ Επόκ, από τη δεκαετία του 1890 μέχρι τη δεκαετία του 1920.
Οι παραστάσεις των Φολί Μπερζέρ χαρακτηρίζονταν από εξωφρενικές ενδυμασίες, σύνολα και εφέ, και συχνά γυμνές γυναίκες. Το 1926, η Ζοζεφίν Μπέικερ, Αμερικανίδα τραγουδίστρια και χορεύτρια, προκάλεσε αίσθηση χορεύοντας στα Φολί Μπερζέρ με μια φορεσιά αποτελούμενη από μια κοντή φούστα με χειροποίητες μπανάνες και ένα κολιέ με χάντρες.
Στη σκηνή των Φολί Μπερζέρ ανέβηκαν τα μεγαλύτερα ονόματα και όλοι οι σταρ της εποχής: Ζοζεφίν Μπέικερ, Τσάρλι Τσάπλιν, Εντίτ Πιαφ, Σαρλ Αζναβούρ, Δαλιδά, Φρανκ Σινάτρα, Έλλα Φιτζέραλντ, Υβ Μοντάν, Μωρίς Σεβαλιέ και πολλοί άλλοι.
Το καμπαρέ συνεχίζει να λειτουργεί και εξακολουθεί να αποτελεί ένα ισχυρό σύμβολο της γαλλικής και παρισινής ζωής.
Τέχνες
Το Μπαρ στα Φολί Μπερζέρ, 1882, ένας από τους τελευταίους πίνακες του Εντουάρ Μανέ, δείχνει μια σερβιτόρα των Φολί Μπερζέρ που στέκεται μπροστά σε έναν καθρέφτη του μπαρ, στον οποίο αντικατοπτρίζεται τμήμα του καμπαρέ. Το όνομα της σερβιτόρας ήταν Συζόν. Σήμερα, ο πίνακας βρίσκεται στην Πινακοθήκη Κουρτώ στο Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός στο Παρίσι
Καλλίρης
Το ελληνικό επώνυμο Καλλίρης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Σιοπίλι Πέρεζ
Ο Σιοπίλι Πέρεζ (Siopili Perez) είναι πολιτικός από το Τοκελάου. Υπηρέτησε ως αρχηγός της κυβέρνησης του Τοκελάου (στη γλώσσα Τοκελάου: Ulu-o-Tokelau) από τις 19 Μαΐου 2022 έως τις 6 Μαρτίου 2023. Ήταν Faipule (αρχηγός) της ατόλης Νουκουνόνου από το 2014 έως το 2023 όταν τον διαδέχθηκε ο Αλιπάτι Ταβίτε. Διετέλεσε ξανά αρχηγός της κυβέρνησης από τις 23 Φεβρουαρίου 2015 έως τις 8 Μαρτίου 2016 και από τις 6 Μαρτίου 2017 έως τις 5 Μαρτίου 2018
Παραπομπές
Περεζ
Πεντίτο
Ο όρος Πεντίτο (ιταλικά: Pentito) στη Ιταλία χρησιμοποιείται κοινώς για να ορίσει τους ανθρώπους οι οποίοι αποτελούσαν προηγουμένως μέλη των εγκληματικών ή τρομοκρατικών οργανώσεων και οι οποίοι, μετά από την σύλληψη τους, αποφάσισαν να «μετανοήσουν» και να συνεργαστούν με το δικαστικό σώμα για να βοηθήσουν περαιτέρω τις έρευνες. Η δικαστική κατηγορία πεντίτι δημιουργήθηκε αρχικά στη νομοθεσία που ψηφίστηκε από την Ιταλική κυβέρνηση το 1970 για την καταπολέμηση της βίας και της τρομοκρατίας κατά τη διάρκεια των λεγόμενων "Σιδηρών Χρόνων". Η σωστή τεχνική ονομασία που χρησιμοποιείται είναι οι «συνεργάτες της δικαιοσύνης» (Ιταλικά: collaboratori di Giustizia). Στον απόηχο της Δίκης Μάξι στο Παλέρμο το 1986 - 1987, και μετά την μαρτυρία του Τομάζο Μπουσκέτα, ο όρος τέθηκε σε ευρεία χρήση στην Ιταλία για όλα τα πρώην μέλη της μαφίας της Σικελίας, που είχαν εγκαταλείψει την οργάνωση τους και άρχισαν να βοηθούν τους ερευνητές.
Όροι και Δικαιώματα
Σε αντάλλαγμα για τις πληροφορίες που παρέχουν, οι Πεντίτι λαμβάνουν μικρότερες ποινές για τα εγκλήματά τους, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και την ελευθερία τους. Στο ιταλικό δικαστικό σύστημα, ο Πεντίτο μπορεί να αποκτήσει ατομική προστασία, ένα νέο όνομα και κάποια χρήματα για να ξεκινήσει μια νέα ζωή σε μια άλλη χώρα, ενδεχομένως στο εξωτερικό. Αυτή η πρακτική είναι κοινή και σε άλλες χώρες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εγκληματίες που καταθέτουν εναντίον των πρώην συνεργατών τους μπορούν να εισέλθουν στο Πρόγραμμα Προστασίας Μαρτύρων και να πάρουν νέες ταυτότητες με την υποστήριξη της πολιτείας. Τα αφεντικά της ιταλικής μαφίας Μπουσκέτα και Φραντζέσκο Μαρίνο Μανόγια είχαν το δικαίωμα να ζουν στις ΗΠΑ με νέες ταυτότητες αφότου είχαν μπει στο Πρόγραμμα Προστασίας Μαρτύρων, όταν στην Ιταλία δεν υπήρχε ακόμη ένα τέτοιο πρόγραμμα.
Υποθέσεις
Ανάμεσα στους πιο διάσημους Πεντίτο της Μαφίας είναι ο Τομάσο Μπουσκέτα και ο πρώτος σημαντικός Πεντίτο. Ήταν χρήσιμος για τον δικαστή Τζοβάνι Φαλκόνε στην περιγραφή της Επιτροπής της σικελικής μαφίας και την ηγεσία της στη δεκαετία του 1980, και τον εντοπισμό των κύριων επιχειρησιακών καναλιών που η μαφία χρησιμοποιούσε για την εγκληματική δράση της.
Στην Ιταλία, σημαντικές επιτυχίες επιτεύχθηκαν με τη συνεργασία των Πεντίτι για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (ιδιαίτερα κατά των Ερυθρών Ταξιαρχιών), από τον Στρατηγό των καραμπινιέρων Κάρλο Αλμπέρτο Ντέλα Κιέζα (ο οποίος αργότερα σκοτώθηκε από την Μαφία στο Παλέρμο).
Κατά την περίοδο μέχρι τη δεκαετία του 1990, υπήρχαν πολύ λίγοι, αν και σημαντικοί Πεντίτι όπως ο Μπουσκέτα, ο Σαλβατόρε Κοντόρνο, ο Αντονίνο Καλντερόνε κ.λπ. Ωστόσο, αυτό άλλαξε σημαντικά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Από το 1992, πάνω από χίλιοι μαφιόζοι έχουν συμφωνήσει να συνεργαστούν με την ιταλική δικαιοσύνη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι Πεντίτι έχουν εφεύρει ιστορίες για την απόκτηση μείωσης του χρόνου φυλάκισης. Η πιο περίφημη υπόθεση θεωρείται του δημοφιλούς τηλεπαρουσιαστή Έντσο Τορτόρα, ο οποίος κατηγορήθηκε ψευδώς για διακίνηση κοκαΐνης μαζί με μέλη της Καμόρα από έναν Πεντίτο, ονόματι Τζοβάνι Μελούζο. Ο Τορτόρα τέθηκε υπό κράτηση για χρόνια πριν από την δίκη του και ανέπτυξε καρκίνο με αποτέλεσμα να πεθάνει λίγο μετά αφότου η υπόθεση τελικά λύθηκε. (μερικοί λένε, λόγω της συναισθηματικής πίεσης του στη φυλακή).
Πεντίτο αποκαλούνται και κάποιοι πληροφοριοδότες στην Αμερικανική Μαφία, όπως ο Σάμι Γκραβάνο και ο Γκρεγκ Σκάρπα.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Μαφία
Αστυνομική ταινία
Αστυνομικές ταινίες (ή ταινία εγκλήματος) (αγγλικά: Crime films) είναι οι ταινίες των οποίων η πλοκή επικεντρώνεται κατά κύριο λόγο στην εγκληματικότητα. Οι στυλιστικές προσεγγίσεις των αστυνομικών ταινιών διαφέρουν, καθώς πολλές φορές μπορεί να βιογραφούν τη ζωή ενός πραγματικού/αληθινού εγκληματία ή απλά ενός φανταστικού χαρακτήρα. Υποείδη των αστυνομικών ταινιών είναι οι Γκανγκστερικές ταινίες, οι ταινίες αστυνομίας, οι Θρίλερ ταινίες και τα Φιλμ νουάρ, μεταξύ άλλων.
Μερικές από τις γνωστότερες ταινίες του είδους και των υποειδών του είναι το Το Γεράκι της Μάλτας (1941), το Ο επιθεωρητής Κάλαχαν (1971), το Ο Νονός (1972) το Απόδραση από το Αλκατράζ (1979), το Ο Σημαδεμένος (1983) το Οι Αδιάφθοροι (1987) το Η Σιωπή των Αμνών (1991), το Τα Καλά Παιδιά (1990) και το Pulp Fiction (1994).
Παπαθανασίου
Το ελληνικό επώνυμο Παπαθανασίου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Αλιάνο Τέρμε
Το Αλιάνο Τέρμε (ιταλικά: Agliano Terme) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Σιομάρα Κάστρο
Η Σιομάρα Κάστρο (Iris Xiomara Castro Sarmiento, ; γεννημένη στις 30 Σεπτεμβρίου 1959) είναι πολιτικός της Ονδούρας και η 56η πρόεδρος της Ονδούρας, στην εξουσία από τον Ιανουάριο του 2022. Είναι η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της χώρας, έχοντας νωρίτερα υπηρετήσει ως πρώτη κυρία κατά τη διάρκεια της προεδρίας του συζύγου της, Μανουέλ Σελάγια.
Πρώτα χρόνια
Το δεύτερο από τα πέντε παιδιά, η Κάστρο παρακολούθησε το δημοτικό και το γυμνάσιο στην Τεγουσιγκάλπα στο Ινστιτούτο Σαν Χοσέ δελ Κάρμεν και στο Ινστιτούτο Μαρία Αουσιλιαδόρα. Στη συνέχεια, απέκτησε πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων χωρίς να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο.
Τον Ιανουάριο του 1976 η Κάστρο παντρεύτηκε τον Μανουέλ Ζελάγια. Αμέσως μετά το γάμο, έφτιαξαν το σπίτι τους στο Κατακάμας του Ολάντσο.
Η Κάστρο διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στον Σύλλογο Συζύγων Μελών του Ροταριανού Ομίλου Κατακάμας, καθώς και στις δραστηριότητες που αναπτύχθηκαν εντός της ομάδας για τη φροντίδα παιδιών που είχαν ανάγκη στο τμήμα Ολάντσο. Συμμετείχε στη δημιουργία του Centro de Cuidado Diurno para Niños en Catacamas (Κέντρο Καθημερινής Παιδικής Φροντίδας στο Κατακάμας), με στόχο να προσφέρει βοήθεια σε μονογονεϊκές οικογένειες με επικεφαλής γυναίκες, μεταξύ άλλων μέσω της δημιουργίας έργων βασικής καθαριότητας, με τη σπορά κηπευτικών και την ανθοκομία ως σημαντικά έργα ανάπτυξης θέσεων εργασίας.
Πολιτική καριέρα
δεξιά|μικρογραφία|211x211εσ| Η Κάστρο τον Αύγουστο του 2007 Στην Κατακάμας, η Κάστρο οργάνωσε το γυναικείο τμήμα του Φιλελεύθερου Κόμματος της Ονδούρας και διεξήγαγε μια ισχυρή εκστρατεία υπέρ του συζύγου της στις εσωτερικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2005, μια ευκαιρία κατά την οποία ήταν υπεύθυνη για τον επιμέρους πολιτικό συντονισμό της Κατακάμας.
Ως Πρώτη Κυρία της Ονδούρας, η Κάστρο ήταν υπεύθυνη για τα προγράμματα κοινωνικής ανάπτυξης και εργάστηκε με τα Ηνωμένα Έθνη σε συνασπισμό με άλλες πρώτες κυρίες για την αντιμετώπιση προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες με HIV.
2013
Την 1η Ιουλίου 2012, η Κάστρο ξεκίνησε επίσημα την προεδρική της εκστρατεία σε μια εκδήλωση στο διαμέρισμα της Σάντα Μπάρμπαρα. Στη συνέχεια κέρδισε τις προκριματικές εκλογές του κόμματός της στις 18 Νοεμβρίου 2012, και στις 16 Ιουνίου 2013, ο Κάστρο επιλέχθηκε επίσημα να εκπροσωπήσει το Libre στις προεδρικές εκλογές του 2013. Η Κάστρο εξέφρασε την αντίθεσή του στον νεοφιλελευθερισμό και τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας και έκανε εκστρατεία για μια συντακτική συνέλευση για τη σύνταξη ενός νέου συντάγματος.
Πριν από τις εκλογές, η Κάστρο ήταν πρώτος στις δημοσκοπήσεις μεταξύ και των οκτώ υποψηφίων κατά τους μήνες Μάρτιο έως Οκτώβριο. Ωστόσο, στην τελική δημοσκόπηση πριν από τις εκλογές, η Κάστρο έπεσε στη δεύτερη θέση, πίσω από τον πρόεδρο του Εθνικού Κογκρέσου, Χουάν Ορλάντο Ερνάντες του Εθνικού Κόμματος της Ονδούρας. Η Κάστρο και ο Ερνάντες θεωρήθηκαν ευρέως ως οι δύο κορυφαίοι υποψήφιοι που συμμετείχαν στις εκλογές. Η Κάστρο ήρθε δεύτερη πίσω από τον Ερνάντες με 896.498 ψήφους (28,78%) έναντι 1.149.302 του Ερνάντες (36,89%). Παρόλο που δεν κέρδισε την προεδρία, θεωρήθηκε ευρέως ότι προκαλούσε ρήξη στο δικομματικό σύστημα της Ονδούρας, καθώς η υποστήριξη για το κόμμα της Libre επισκίασε εκείνη του Φιλελεύθερου Κόμματος, με το Libre να κερδίζει τις δεύτερες περισσότερες έδρες στο Κογκρέσο.
2017
δεξιά|μικρογραφία|175x175εσ| Η Κάστρο το 2013 Για τις προεδρικές εκλογές του 2017 η Κάστρο επεδίωξε και πάλι να είναι υποψήφια του Libre. Κέρδισε εύκολα τα προκριματικά, αλλά όταν η Libre σχημάτισε συμμαχία με το Κόμμα Καινοτομίας και Ενότητας, συμφώνησε να παραμεριστεί και να αφήσει τον Σαλβαδόρ Νασράλα να ηγηθεί του προεδρικού εισιτηρίου της συμμαχίας.
2021
Η Κάστρο επιλέχθηκε ως προεδρική υποψήφια του 2021 με το Libre και εκπροσώπησε το πολιτικό της κόμμα στις γενικές εκλογές της Ονδούρας το 2021. Ο Σαλβαδόρ Νασράλα, υποψήφιος για την προεδρία του Κόμματος Σωτήρα, εγκατέλειψε αργότερα και έγινε υποψήφιος αντιπρόεδρος της Κάστρο. Οι δημοσκοπήσεις έδειξαν μια οριακή μάχη μεταξύ της Κάστρο και του δεξιού αντιπάλου της Νασρί Ασφούρα, του κυβερνώντος Εθνικού Κόμματος, δημάρχου για δύο θητείες, που ταλανίζεται από καταγγελίες για διαφθορά. Κατά τη διάρκεια της προεδρικής της εκστρατείας, πρότεινε τη διπλωματική αναγνώριση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στο Πεκίνο έναντι της Δημοκρατίας της Κίνας στην Ταϊβάν, τη σύσταση μιας επιτροπής καταπολέμησης της διαφθοράς που υποστηρίζεται από τα Ηνωμένα Έθνη παρόμοια με αυτή που είναι ενεργή στη Γουατεμάλα και την ενημέρωση του Συντάγματος της Ονδούρας. Η Κάστρο πρότεινε μια συντακτική συνέλευση για να ξανασυντάξει το Σύνταγμα της Ονδούρας. Έχει επίσης προτείνει να χαλαρώσει η πλήρης απαγόρευση των αμβλώσεων στη χώρα, υπό περιορισμένες συνθήκες, και να επιτραπεί η χρήση και η διανομή επείγουσας αντισύλληψης.
Μετά τη δημοσιοποίηση των προκαταρκτικών αποτελεσμάτων των εκλογών, η Κάστρο κηρύχθηκε νικήτρια και χαρακτηρίστηκε από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης ως ο φαινομενικός νικητής των εκλογών, εν αναμονή των πλήρων αποτελεσμάτων. Στις 30 Νοεμβρίου, το κόμμα του Ασφούρα παραδέχτηκε την ήττα. Στη συνέχεια συναντήθηκε με την Κάστρο και τη συνεχάρη. Η Κάστρο έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Ονδούρας στις 27 Ιανουαρίου 2022.
Παραπομπές
Καστρο Σιομαρα Καστρο Σιομαρα
Γκιούλα Μόραβτσικ
Ο Γκιούλα Μόραβτσικ (Βουδαπέστη, 29 Ιανουαρίου 1892 - Βουδαπέστη, 10 Δεκεμβρίου 1972) ήταν Ούγγρος ελληνιστής, βυζαντινολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βίος
Ο Γκιούλα Μόραβτσικ γεννήθηκε στη Βουδαπέστη στις 29 Ιανουρίου 1892. Ήταν γιος του δικηγόρου Γκιούλα Μόραβτσικ Από το όνομά του φαίναται πως είχε Σλάβους προγόνους. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του, τις οποίες ολοκλήρωσε με άριστα, εισήχθη στο Eötrös Kollegium και στα 1910 με 1914 σπούδασε ελληνική και λατινική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης. Το 1914 έλαβε το διδακτορικό δίπλωμα από το πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης με το βαθμό άριστα. Συμμετείχε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμος και αιχμαλωτίσθηκε μεταφερόμενος στη Σιβηρία από το 1915 έως το 1920. Στη διάρκεια της εξορίας του συνέταξε μιρκό λεξικό της ελληνικής γλώσσας Μετά την επιστροφή του από την εξορία (1923) δίδαξε σε σχολείο θηλέων και διορίσθηκε καθηγητής στο Eötrös Kollegium και το 1924 υφηγητής της βυζαντινής φιλολογίας, το 1932 έκτακτος και το 1936 τακτικός καθηγητής της ελληνικής φιλολογίας στο Πανεπιστημιο της Βουδαπέστης. Έλαβε μέος σε βυζαντινολογικά συνέδρια στο Βερολίνο, στην Αθήνα, στη Σόφια, στη Ρώμη, στο Μόναχο. Ο Μόραβτσικ ήταν τακτικό μέλος της Ουγγρικής Ακαδημίας, αντεπιστέλλον μέλος της Βαβαρικής, Βουλγαρικής και Γερμανικής Ακαδημίας,επίτιμος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Αθηνών, επίτιμο μέλος της Εταιρειας Βυζαντινών Σπουδών, της Τουρκικής Ιστορικής Εταιρείας, μέλος του εν Βουδαπέστη Ουγγροελληνικού συλλόγου Ο Παρθενών
Τιμητικές διακρίσεις
Το 1948 του απονεμήθηκε το Μέγα Βραβείο της Ουυγρικής Ακαδημίας και το 1949 το Βραβείο Kossuth, το 1961 εξελέγη αντιπρόεδρος honoris Causa της Διενθνούς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών. Η Ελλάδα του απένειμε τον χρυσό σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος.
Εργογραφία
Το κυριώτερο έργο του ήταν το Byzantinoturcica I-II, Βερολίνο 1958-«έργο ζωής του Moravcsik» και η κριτική έκδοση του συγγράμματος Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν  του Κωνσταντίνου Πορφυρόγεννητου, 1949 Το έργο Byzantinoturcica αρχικά είχε εκδοθεί στη σειρά των Ουγγροελληνικών Μελετών το 1942 σε δύο τόμους (20ος και 21ος). Στον πρώτο τόμο αναφερεται στα διάφορα τουρκικά φύλα τα οποία είχαν έλθει σε επαφή με τη βυζαντινή αυτοκρατορία και πιο διεξοδική αναφορά σε εκείνους τους βυζαντινούς συγγραφείς των οποίων το έργο συνιστά πηγή για την ιστορία των τουρκικών λαών. Στον δεύτερο τόμο γίνεται αναφορά στα γλωσσικά στιχεία των τουρκικών φυλών στα οποία αναφέρονται οι βυζαντινοί συγγραφείς. thumbnail|left|Η γερμανική έκδοση του έργου του Byzantinoturcica I Υπήρξε ιδρυτής της σειράς Ουγγροελληνικές μελέτες με 31 τόμους. Όσον αφορά την έκδοση του έργου του Πορφυρογένητου, ο Μόραβτσικ κατανοεί και ερμηνεύει ορθά, κατά τον Κουκουλέ, τη δημώδη φρασεολογία του κειμένου, έχοντας παράλληλα τέλεια γνώση της χειρόγραφης παράδοσης του κειμένου. Άλλα έργα του :
Πηγές
Κατηγορία:Ούγγροι ιστορικοί Κατηγορία:Ούγγροι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βυζαντινολόγοι
Δούκας του Λάνκαστερ
Ο Δούκας του Λάνκαστερ είναι ο κάτοχος των εδαφών του δουκάτου του Λάνκαστερ. Είναι επίσης αρχαίος τίτλος που περιγράφει την Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, είναι ξεχωριστή περιουσία από το Βρετανικό στέμμα και φέρνει νέα εισοδήματα στον Βρετανό μονάρχη. Στα επίσημα δείπνα και στις βασιλικές γιορτές που πραγματοποιούνται στην περιοχή του Λάνκασιρ η βασίλισσα αποκαλείται "Βασίλισσα, δούκας του Λάνκαστερ " (ο τίτλος χρησιμοποιείται μόνο στο αρσενικό γένος). To Λάνκαστερ αναφέρεται πολλές φορές μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα στον εθνικό ύμνο της Αγγλίας με την φράση "ο θεός σώζει την βασίλισσα, να ζήσει πολλά χρόνια ο αγαπημένος μας δούκας". Ο τίτλος είναι ωστόσο διακοσμητικός, δεν είναι επίσημα κατοχυρωμένος και εκφράζει την μεγάλη των κατοίκων του Λάνκασιρ στην βασίλισσα.
Οι τρεις δημιουργίες
Το δουκάτο του Λάνκαστερ δημιουργήθηκε πολλές φορές τον 14ο και στις αρχές του 15ου αιώνα, καταγράφονται τρεις δημιουργίες. Η πρώτη δημιουργία έγινε από τον Ερρίκο, δούκας του Λάνκαστερ δισέγγονο του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας, δεύτερο ξάδελφο και πιο πιστό σύμμαχο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Ο Ερρίκος του Λάνκαστερ ήταν επίσης 4ος κόμης του Λέστερ, 1ος κόμης του Ντέρμπι, 1ος κόμης του Λίνκολν και λόρδος του Μπόουλαντ, πέθανε χωρίς γιους (1361) άφησε μόνο δυο κόρες.
Η κόρη του Ερρίκου Λευκή του Λάνκαστερ παντρεύτηκε τον τρίτο της ξάδελφο Ιωάννη της Γάνδης τρίτο γιο του Ερρίκου Γ΄ και της Φιλίππης του Αινώ, με τον γάμο έγινε ο σύζυγος της ο δεύτερος δημιουργός του δουκάτου του Λάνκαστερ. Τον Ιωάννη της Γάνδης διαδέχθηκε με τον θάνατο του (4 Φεβρουαρίου 1399) ο γιος του Ερρίκος του Μπόλινμπροκ, 1ος κόμης του Χέρεφορντ. Την ίδια χρονιά ο Ερρίκος του Μπόλινμπροκ ανέτρεψε τον πρώτο ξάδελφο του Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας και ανέβηκε ο ίδιος στον θρόνο ως Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας, το δουκάτο αμέσως ενσωματώθηκε με το στέμμα. Η τρίτη δημιουργία έγινε από τον ίδιο τον Ερρίκο Δ΄ για λογαρισμό του διαδόχου του Ερρίκου, δούκα της Ουαλίας (10 Νοεμβρίου 1399) όταν ο πρίγκιπας ανέβηκε στον θρόνο ως Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας (1413) το δουκάτο ενσωματώθηκε ξανά στο στέμμα.
Πρώτη δημιουργία (1351)
thumb|right|250px|Τα σύμβολα του Ερρίκου του Γκρόσμοντ, 1ου δούκα του Λάνκαστερ και των απογόνων του
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες του Λάνκαστερ
Σαιντ-Ετιέν-ντυ-Ρουβραί
Το Σαιντ-Ετιέν-ντυ-Ρουβραί είναι γαλλική κοινότητα, η οποία ευρίσκεται στον νομό της Σεν-Μαριτίμ και την περιοχή της Νορμανδίας (πρώην Άνω Νορμανδία) .
Τοποθεσία
Ευρισκόμενη δίπλα στο δάσος της Λοντ-Ρουβραί, η πόλη ευρίσκεται στο κέντρο της Μετροπόλ Ρουέν Νορμαντί, σε απόσταση μικρότερη των δέκα χιλιομέτρων από το κέντρο της Ρουέν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Μαριτίμ Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Αλμπουνιάνο
Το Αλμπουνιάνο (ιταλικά: Albugnano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Αντινιάνο
Το Αντινιάνο (ιταλικά: Antignano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Παντίας Κοντόσταυλος
Ο Παντίας Κοντόσταυλος (1868 - 1922) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Μασσαλία και ήταν γιος του Όθωνα Κοντόσταυλου, μέλους της ομώνυμης οικογένειας. Σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, από την οποία αποφοίτησε το 1888. Αποστρατεύθηκε το 1911 με τον βαθμό του αντιπλοιάρχου. Υπηρέτησε ως ύπαρχος του τορπιλοβόλου "Κανάρης', ως κυβερνήτης του αντιτορπιλικού "Θύελλα" καθώς και μέλος της επιτροπής διαπραγματεύσεων για την αγορά του θωρηκτού Αβέρωφ.
Στις εκλογές του 1912 εξελέγη βουλευτής Ευβοίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Οικογένεια Κοντόσταυλου Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Ram Trucks
Η Ram Trucks είναι αμερικανική κατασκευάστρια επαγγελματικών οχημάτων και θεωρείται θυγατρική της αυτοκινητοβιομηχανίας Dodge. Ιδρύθηκε το 2009, έπειτα από διαχωρισμό της από την Dodge. Το 2012, ακολούθησε η διάσπαση της Dodge και με την σπορ SRT. Παρά το γεγονός ότι η SRT σύντομα επανασυγχωνεύθηκε με την Dodge τον Μάιο του 2014, η Ram συνεχίζει να λειτουργεί υπό ανεξάρτητη μορφή ακόμα και σήμερα. Το όνομά της, προέρχεται από τις πολυετείς (από το 1981) διαδοχικές γενιές επαγγελματικών οχημάτων Dodge Ram και ως λογότυπό της, φέρει το προηγούμενο σήμα της Dodge, όπου απεικονίζεται ένας κριός.
Μοντέλα
Για πολλά χρόνια ως pick-up της Dodge, εκτός από το βαρύ όνομα της σειράς Dodge Ram, υπήρχε και το λίγο μικρότερο pick-up Dodge Dakota. Παρόλα αυτά, το Dakota κατέληξε στη λήξη της παραγωγής του το 2011, μετά από 24 χρόνια. Επίσης, είχε γίνει και μια σχετικά σύντομη παραγωγή του ιστορικού οικογενειακού μοντέλου Dodge Caravan, όμως ως όχημα μεταφοράς μεσαίων βαρών. Το Ram Cargo Van σταμάτησε το 2015. Σήμερα, πολλά από τα μοντέλα της Ram, είναι στην ουσία της Fiat Professional, απλά μέσω αυτής εισέρχονται στην Αμερικανική αγορά. Τα σημερινά μοντέλα είναι τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ
Αλέξανδρος Ι. Κοντόσταυλος
Ο '''Αλέξανδρος Ι. Κοντόσταυλος''' (1860 - 1916) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Ιωάννη Κοντόσταυλου και μέλους της ομώνυμης οικογένειας. Ήταν αξιωματικός του στρατού και είχε διατελέσει πρώτος διευθυντής της χαρτογραφικής υπηρεσίας στρατού (1897 -1906). Στις εκλογές του 1912 εξελέγη βουλευτής Καρυστίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Κοντόσταυλου Κατηγορία:Βουλευτές Καρυστίας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Μελίνα Γεωργίου
Η Μελίνα Γεωργίου (28 Νοεμβρίου 2007) είναι αθλήτρια του Τάε Κβον Ντο, με πολλές διακρίσεις και μετάλλια στο ενεργητικό της με σημαντικότερο το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία - 41 κιλά, στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα Τάε Κβον Ντο 2021.
2017
** Το κενό διακρίσεων που υπάρχει μεταξύ 2019-2021 οφείλεται στις ακυρώσεις των διοργανώσεων εκείνη την εποχή λόγω της πανδημίας του κορονοϊού (COVID-19).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του Τάε Κβον Ντο Κατηγορία:Αθλητές του Τάε Κβον Ντο
Ελισαβέτα Μουκασέι
Η υπολοχαγός Ελισαβέτα Ιβάνοβα Μουκασέι (Елизаве́та Ива́новна Мукасе́й; 21 Μαρτίου 1912, Ufa – 19 Σεπτεμβρίου 2009, Μόσχα) ήταν μία σοβιετική κατάσκοπος με το όνομα Έλζα. Μαζί με τον σύζυγό της Μιχαήλ Μουκασέι (του οποίου το όνομα ήταν Ζέφυρ), συμμετείχε σε διάφορες μυστικές επιχειρήσεις στη Δυτική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες από τη δεκαετία του 1940 έως τη δεκαετία του 1970. To 1977 επέστρεψε με τον σύζυγο της στη Μόσχα, όπου ασχολήθηκαν με την εκπαίδευση νέων πρακτόρων της KGΒ και τη συγγραφή εγχειριδίων για νέους κατασκόπους. Το 2007 και σε ηλικία 95 ετών της βραβεύτηκε για τις υπηρεσίες της από την SVR, διάδοχο της KGB.
Πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 2009 στη Μόσχα σε ηλικία 97 ετών. Ο σύζυγός της είχε πεθάνει στις 19 Αυγούστου 2008, σε ηλικία 101 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Σοβιετικοί κατάσκοποι
Λεωνίδας Κουκορίκος
Ο Λεωνίδας Κουκορίκος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά την περίοδο της οθωμανικής διοίκησης είχε εκλεγεί δικαστής. Μετά την απελευθέρωση εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές 1881.
Αραμένγκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Μάρτυρας (θρησκεία)
thumb|Οι Χριστιανοί μάρτυρες της Ιαπωνίας σε ιαπωνική ζωγραφιά του 17ου αιώνα Μάρτυρας (από το αρχ. ελλην. μάρτυς) είναι ένας άνθρωπος που διώκεται και πεθαίνει επειδή υπερασπίζεται, ομολογεί, αποκηρύσσει, αρνείται να αποκηρύξει, ή αρνείται να δεχθεί μία θρησκευτική πίστη όπως απαιτείται από μέλη άλλης θρησκείας ή και άλλου δόγματος της ίδιας θρησκείας. Στην αφήγηση του μαρτυρίου από την ομάδα στην οποία ανήκει ο/η μάρτυρας, αυτή η άρνηση συμμορφώσεως έχει ως αποτέλεσμα την τιμωρία ή την εκτέλεσή του/της. Η ιδιότητα του μάρτυρα μπορεί να θεωρηθεί ως μεταθανάτιος τίτλος, ως ανταμοιβή όσων θεωρούνται άξιοι της έννοιας από τους μετέπειτα, ανεξαρτήτως τυχόν ενεργειών του μάρτυρα, όσο αυτός ζούσε, να ελέγξει εκ των προτέρων το πώς θα τον θυμούνται τα μέλη της ομάδας στο μέλλον, την υστεροφημία του.
Αρχικώς η έννοια του μάρτυρα αφορούσε μόνο πρόσωπα που υπέφεραν εξαιτίας της θρησκευτικής τους πίστεως, ο όρος όμως επεκτάθηκε στη σημερινή εκκοσμικευμένη κοινωνία και σε πρόσωπα που σκοτώθηκαν για εθνικούς (πρβλ. εθνομάρτυρας) ή πολιτικούς λόγους.
Οι περισσότεροι μάρτυρες θεωρούνται ιερά πρόσωπα ή δέχονται τον σεβασμό των ακολούθων των πιστεύω τους, γίνονται σύμβολα εξέχοντος ηρωισμού και παραδείγματα προς μίμηση σε δύσκολες περιστάσεις. Σε αρκετές θρησκείες οι μάρτυρες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο.
Εξέλιξη της έννοιας
Στην αρχική της σημασία η λέξη μάρτυς σήμαινε αυτόν που καταθέτει τη γνώση του για κάτι που είδε ή άκουσε, και με αυτή τη σημασία υπάρχει στα κείμενα γενικού περιεχομένου, όσο και στην Καινή Διαθήκη. Είναι γνωστό από αρχαίους συγγραφείς (όπως τον Ιώσηπο) και από την Καινή Διαθήκη ότι τέτοιοι μάρτυρες πέθαιναν συχνά εξαιτίας των καταθέσεών τους.
Κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο όρος απέκτησε κατ' επέκταση τη σημασία του πιστού ή της πιστής που καλούνται να επιμαρτυρήσουν τη θρησκευτική τους πίστη, και ως συνέπεια αυτής της ομολογίας υποφέρει ή πεθαίνει. Ο όρος υιοθετήθηκε με αυτή την επίκτητη σημασία από τις νεότερες ευρωπαϊκές γλώσσες ως δάνειο. Ο θάνατος των μαρτύρων ή η αξία που του αποδίδεται αποκαλείται μαρτύριο.
Οι πρώτοι Χριστιανοί που χρησιμοποίησαν τον όρο μάρτυς με τη νέα του σημασία αντιλαμβάνονταν τον Ιησού Χριστό ως τον πρώτο και μέγιστο μάρτυρα, εξαιτίας της Σταυρώσεώς του, όπως γράφει και ο Ευσέβιος της Καισαρείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρτυρας
Ατσάνο ντ'Άστι
Το Ατσάνο ντ'Άστι (ιταλικά: Azzano d'Asti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Κριστίν Λαγκάρντ
Η Κριστίν Μαντλέν Οντέτ Λαγκάρντ (Christine Madeleine Odette Lagarde, γενν. Παρίσι, 1 Ιανουαρίου 1956) είναι Γαλλίδα δικηγόρος και πολιτικός και νυν Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Στο παρελθόν διετέλεσε, Γενική Διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικό Ταμείου, Γαλλίδα υπουργός Οικονομίας (από το 2007 ως τις 29 Ιουνίου 2011), υπουργός Γεωργίας και Αλιείας, καθώς και υπουργός Εμπορίου, στην κυβέρνηση του Ντομινίκ ντε Βιλπέν. Η Λαγκάρντ έγινε επίσης η πρώτη γυναίκα στο αξίωμα της υπουργού Οικονομικών σε οικονομία-μέλος των G8.
Συμπεριλήφθη στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012.
Βιογραφικά στοιχεία
Οι γονείς της ήταν καθηγητές πανεπιστημίου στις κλασικές σπουδές. Η Κριστίν Λαλουέτ, όπως ήταν το αρχικό επώνυμό της, ασχολήθηκε με τη συγχρονισμένη κολύμβηση καταφέρνοντας να μπει στην εθνική ομάδα της Γαλλίας και σε ηλικία μόλις 15 ετών να κερδίσει το χάλκινο μετάλλιο στο εθνικό πρωτάθλημα.
Το 1974 αποφοίτησε από το προπαρασκευαστικό σχολείο Holton-Arms School, στο Μέριλαντ, όπου είχε πάει με υποτροφία, και κατόπιν σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Παρί Ουέστ Ναντέρ λα Ντεφάνς στο Παρίσι, ειδικεύτηκε στο εργατικό δίκαιο, στο οποίο απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα (DESS), ενώ κατέχει μεταπτυχιακό στα Αγγλικά. Το 1981, ξεκίνησε να εργάζεται ως δικηγόρος στο Παρίσι και γρήγορα έγινε μέλος του δικηγορικού γαλλικού γραφείου Baker & McKenzie, το οποίο αποτελεί ένα από τα κορυφαία δικηγορικά γραφεία παγκοσμίως. Ειδικεύτηκε σε ζητήματα αντιμονοπωλιακού και εργατικού δικαίου. Στην 25ετή της καριέρα ως δικηγόρος έφτασε το 1999 στην προεδρία της εταιρείας παραμένοντας στη θέση αυτή μέχρι το 2004.
Το 2004, ο Πρόεδρος Ζακ Σιράκ της απένειμε το μετάλλιο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής, ενώ τον Απρίλιο του 2005, η Λαγκάρντ μπήκε στο εποπτικό συμβούλιο της πολυεθνικής ολλανδικής εταιρείας ING Group λίγο πριν αναλάβει τα υπουργικά της καθήκοντα τον Ιούνιο του 2005 στο Υπουργείο Εξωτερικού Εμπορίου, στην κυβέρνηση του Ντομινίκ ντε Βιλπέν, θέση από την οποία προχώρησε άμεσα σε μεταρρυθμίσεις του γαλλικού εργατικού δικαίου.
Από τότε η πολιτική της καριέρα μετρά ένα μήνα μόλις στο Υπουργείο Γεωργίας και Αλιείας στην πρώτη κυβέρνηση του Φρανσουά Φιγιόν πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2007. Στις 19 Ιουνίου του 2007 έγινε η πρώτη γυναίκα στη Γαλλία αλλά και ανάμεσα στα κράτη των G8, που αναλαμβάνει καθήκοντα Υπουργού Οικονομικών, καθώς διορίστηκε στο Υπουργείο Οικονομίας, Βιομηχανίας και Απασχόλησης. Στο έργο της συμπεριλαμβάνονται δύο νομοσχέδια, ένα για τον εκσυγχρονισμό της γαλλικής οικονομίας, και ένα για τη συγχώνευση των ANPE και UNEDIC. Από τον Ιούλιο μέχρι το Δεκέμβριο του 2008 υπήρξε πρόεδρος του ECOFIN, το οποίο αριθμεί ως μέλη τους Υπουργούς Οικονομικών όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το 2006 το περιοδικό Forbes την κατέταξε στην 30η θέση ανάμεσα στις πιο ισχυρές γυναίκες στον κόσμο και τον επόμενο χρόνο ανέβηκε στη δωδέκατη θέση, στην τρίτη θέση στην Ευρώπη και στη δεύτερη θέση στη Γαλλία. Το περιοδικό Time το 2009 και το 2010 τη συμπεριέλαβε στην ετήσια έκδοσή του με τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο.
Στις 25 Μαΐου 2011 η Λαγκάρντ ανακοίνωσε επίσημα την υποψηφιότητά της για την προεδρία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (IMF) ως αντικαταστάτρια του Ντομινίκ Στρος-Καν που παραιτήθηκε μετά τις κατηγορίες εναντίον του για απόπειρα βιασμού μιας καμαριέρας σε ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης. Την πλήρη στήριξή τους στην υποψηφιότητα της Λαγκάρντ εξέφρασαν ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και εκπρόσωποι της Γαλλίας, της Γερμανίας, του Βελγίου, της Ρωσίας, της Κίνας και της Βραζιλίας.
Στις 28 Ιουνίου 2011 το Διοικητικό Συμβούλιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εξέλεξε τη Λαγκάρντ στην ηγεσία του οργανισμού. Ήταν και η επικρατέστερη υποψηφία, έχοντας αντίπαλο τον διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας του Μεξικού, Αγκουστίν Κάρστενς. Η Λαγκάρντ ανέλαβε καθήκοντα στις 5 Ιουλίου και η θητεία της θα διαρκέσει πέντε χρόνια. Η κρίση χρέους στην Ευρωζώνη και ιδίως στην Ελλάδα είναι από τα ζητήματα που αντιμετώπισε από τις πρώτες ημέρες της θητείας της.
Από τη 1 Νοεμβρίου 2019 είναι Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Πηγές
Λαγκαρντ Κριστιν Λαγκαρντ Κριστιν Λαγκαρντ Κριστιν Λαγκαρντ Κριστιν Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Πρόεδροι Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
Άγιοι Θεόδωροι Σάμου
Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι χωριό της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στην ομώνυμη τοπική κοινότητα, της δημοτικής ενότητας Καρλοβασίων, του δήμου Δυτικής Σάμου και περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. .
Γεωγραφία
Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι ηπειρωτικό χωριό της δυτικής Σάμου, ανάμεσα στα όρη Κέρκης και Άμπελος και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 300. Απέχει 6,5 χλμ. Ν. του Νέου Καρλοβασίου και 39 χλμ. περίπου Δ. της πόλης της Σάμου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 2,957 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίων Θεοδώρων
(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=16279)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Ανιέτα Φέλτσκογκ
H Ανιέτα Όσε Φέλτσκογκ ( Σουηδική προφορά: [ aŋ²neːta ²fɛltskuːɡ]) είναι Σουηδή μουσικός, τραγουδιστής, τραγουδοποιός, ηθοποιός και συγγραφέας. Άρχισε να ασχολείται με τη μουσική από την ηλικία των 18 ετών όπου αργότερα είχε γίνει ήδη εξέχων και σεβαστός καλλιτέχνης σε εθνικό επίπεδο. Ωστόσο, στο απόγειο της καριέρας της έφτασε μετά την ένταξή της στο θρυλικό συγκρότημα των ABBA. Ως μέρος του συγκροτήματος κυκλοφόρησε μεταξύ άλλων τα γνωστά σε όλους singles "Dancing Queen" και "Mamma Mia".
Μετά τη διάλυση των ABBA στα τέλη του 1982, η Φέλτσκογκ συνέχισε την καριέρα της ως σόλο καλλιτέχνης έως το 1988, όταν και αποφάσισε να αποσυρθεί.
Αργότερα η μουσική των ABBA αποτέλεσε κυρίαρχο στοιχείο του γνωστού μιούζικαλ "Mamma Mia!", όπου έκανε πρεμιέρα το 1999. Έτσι η μουσική του πρώην συγκροτήματος απέκτησε και πάλι μεγάλη δημοτικότητα κατά τα επόμενα πέντε χρόνια, ώσπου αυτή η επιτυχία ενθάρρυνε τον καλλιτέχνη να επιστρέψει πάλι πάνω στη σκηνή για να ηχογραφήσει ένα νέο άλμπουμ, το "My Coloring Book", το οποίο γνώρισε εξίσου μεγάλη επιτυχία σε όλη την υφήλιο.
Πρώτα Χρόνια
αριστερά|μικρογραφία|Η Ανιέτα κατά τη διάρκεια συνέντευξης της στο The Story of ᗅᗺᗷᗅ Show το 1982. Η Ανιέτα γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1950 στο Γιένσεπινγκ της Σουηδίας. Ήταν η πρώτη κόρη του Ίνγκβαρ Φέλτσκογκ (1922–1994) και της Μπιρζίτ Γιόνχανσον (1923–1995). Ο πατέρας της ήταν αυτός που την ενθάρρυνε να συμμετάσχει στο θέατρο και τη μουσική. Η Φέλτσκογκ ενθουσιασμένη με τη φύση της μουσικής άρχισε να γράφει δικά της τραγούδια στο πιάνο σε πολλή νέα ηλικία. Μόλις 13 ετών, σχημάτισε μαζί με δύο φίλους της ένα συγκρότημα που ονομάστηκε "The Cambers". Η ομάδα πραγματοποίησε συναυλίες μόνο σε μικρές, τοπικές εκδηλώσεις, αλλά παρόλα αυτά η εμπειρία την ώθησε σε μια σταδιοδρομία που θα την οδηγούσε στα ύψη της διεθνούς φήμης.
Το 1965, στην ηλικία των 15 ετών, αποφάσισε να φύγει από το σχολείο για να επικεντρωθεί περισσότερο στη μουσική. Αργότερα βρέθηκε σε ένα συγκρότημα με επικεφαλής τον Bernt Enghardt, ο οποίος αργότερα έστειλε ένα demo της μουσικής του συγκροτήματος σε έναν παραγωγό της σουηδικής δισκογραφικής εταιρίας Cupol Records. Επειδή ο παραγωγός είχε σχέση με ένα από τα μέλη της ομάδας από το συγκεκριμένο demo τον εντυπωσίασε περισσότερο από όλα ένα τραγούδι που ονομαζόταν "Jag var så kär" ("Ήμουν τόσο ερωτευμένη"). Το τραγούδι το είχε γράψει και ερμηνεύσει η ίδια.
Ο παραγωγός την κάλεσε να καταγράψει ένα άλμπουμ με την Cupol. Αν και είχε κάποιες επιφυλάξεις για να αφήσει το συγκρότημα του Enghardt πίσω, σκόπευε για κάτι μεγαλύτερο. Στη συνέχεια ηχογράφησε με την Cupol το πρώτο της άλμπουμ ονόματι "Agnetha Fältskog", το οποίο την οδήγησε στην κορυφή των σουηδικών "charts" τον Ιανουάριο του 1968.
Χρόνια των ABBA (1972-1982)
Το 1969, αρραβωνιάστηκε τον Μπιόρν Ουλβίους, ο οποίος συνεργαζόταν με έναν συνθέτη που ονομαζόταν Μπένι Άντερσον. Ταυτόχρονα, ο Άντερσον ήταν αρραβωνιασμένος με την Άνι-Φριντ Λύνγκσταντ, η οποία, όπως και η Φέλτσκογκ, έπαιρνε τον ρόλο της δημοφιλής τραγουδίστριας στη Σουηδία. Στη συνέχεια όλοι οι προαναφερόμενοι θα σχημάτιζαν το συγκρότημα των ABBA. Οι δύο γυναίκες τραγουδούσαν τα φωνητικά μαζί με τον Μπένι και τον Μπιόρν όπου έπαιζαν μαζί τους σε μικρές συναυλίες. Με την πάροδο του χρόνου, τα δύο αυτά ζευγάρια χρησιμοποίησαν τα πρώτα γράμματα με τα ονόματά τους για να σχηματίσουν το όνομα της μουσικής τους ομάδας "ᗅᗺᗷᗅ". Εν τω μεταξύ, η Φέλτσκογκ έψαχνε τρόπους για να προωθήσει την καριέρα της.
Η πρώτη σουηδική παραγωγή του Jesus Christ Superstar τέθηκε σε πρεμιέρα το 1971, και ο Ουλβίους ενθάρρυνε την Ανιέτα να πάρει μέρος στην οντισιόν. Η Φέλτσκογκ κέρδισε το ρόλο της Μαρίας Μαγδαληνής και συμμετείχε στην πρώτη σουηδική παραγωγή στου τύπου "Μιούζικαλ". Την ίδια χρονιά, η Ανιέτα παντρεύτηκε τον Μπιόρν σε μια μικρή εκκλησία στη νότια Σουηδία.
Το 1972, οι Μπιόρν και Μπένι συνεργάστηκαν για να γράψουν ένα τραγούδι για την υποβολή ως εκπρόσωποι της Σουηδίας στον επερχόμενο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 1973. Εν τέλει τελειοποιούν ένα τραγούδι που ονομάζεται "Ring, Ring", το οποίο δεν έγινε δεκτό, ίσως διότι το συγκρότημα ήταν ακόμα σχετικά άγνωστο το 1973. Επίσης το 1973 ήταν η χρονιά που η Ανιέτα γεννήσε το πρώτο παιδί της, τη Λίντα Ουλβίους.
Διεθνής Καριέρα
Γύρω από αυτό το διάστημα, η Ανιέτα ανησυχούσε ολοένα και περισσότερο για το πόσο λίγο χρόνο ήταν σε θέση να διαθέσει για τη φροντίδα του παιδιού της λόγω των ευθυνών της με τους ABBA. Έχει επίσης αναπτύξει αμυγδαλίτιδα και έπρεπε να πάρει χρόνο για τις διακοπές των Χριστουγέννων για να αφαιρέσει τις αμυγδαλές της. Παρόλα αυτά, παρά τις ανησυχίες αυτές, ο Φέλτσκογκ ήταν αποφασισμένη να προχωρήσει. Η φήμη αυτή συνεχίστηκε μέχρι το 1982, που ήταν η χρονιά διάλυσης των ABBA και όπου το κάθε μέλος θα έπρεπε να χαράξει διαφορετική πορεία από τα άλλα.
Σόλο Καριέρα (1982-1988) (2004-σήμερα)
Ύστερα τη διάλυση των ᗅᗺᗷᗅ, η Ανιέτα συνέχισε για άλλη μια φορά ενεργά τη σόλο καριέρα της μέχρι το 1988 όπου αποσύρθηκε από τη μουσική βιομηχανία. Ζει μέχρι και σήμερα στη Σουηδία και έχει διατηρήσει σχετικά χαμηλούς τόνους τα τελευταία χρόνια. Τα σόλο άλμπουμ της δεν ξεπέρασαν ποτέ τη δημοτικότητα των δίσκων της κατά τη διάρκεια που αποτελούσε μέλος των ABBA. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έκανε σπάνια δημόσιες εμφανίσεις, και ήθελε να επικεντρωθεί στην αστρολογία, τη γιόγκα και την ιππασία στην εξοχική κατοικία της στην Έκερο της Σουηδίας.
Τον Απρίλιο του 2004, η Φέλτσκογκ κυκλοφόρησε ένα νέο single, "If I Thought You'd Ever Change Your Mind" (ένα εξώφυλλο του τραγουδιού που καταγράφηκε αρχικά από την Cilla Black). Μια εβδομάδα αργότερα κυκλοφόρησε το άλμπουμ "My Colouring Book", μια συλλογή από τραγούδια της κλασικής oldies της δεκαετίας του 1960, κατακτώντας τα charts στη Σουηδία, χτυπώντας τα Top Five στη Φινλανδία και τη Δανία και φτάνοντας στο Νο. 6 και Νο.12 στη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο αντίστοιχα.
Επίσης η Φέλτσκογκ βραβεύτηκε ως ο Καλύτερος Σκανδιναβικός καλλιτέχνης στα βραβεία Nordic Music και τα Χριστούγεννα εκείνης της χρονιάς έδωσε μια μεγάλης διάρκειας συνέντευξη (την πρώτη της μετά από πολλά χρόνια) η οποία γυρίστηκε από τη σουηδική τηλεόραση. Το 2005, η Φέλτσκογκ εμφανίστηκε με τους πρώην συνεργάτες της των ᗅᗺᗷᗅ στη πρεμιέρα του Mamma Mia The Musical! στη Στοκχόλμη. Τον Οκτώβριο του 2008 κυκλοφόρησε στη Σουηδία ένα νέο album το "My Very Best".
Στις 4 Ιουλίου 2008, η Ανιέτα παρευρέθει μαζί με τους πρώην συνεργάτες της των ᗅᗺᗷᗅ στη σουηδική πρεμιέρα της κινηματογραφικής έκδοσης Mamma Mia !, που πραγματοποιήθηκε στο Rival Theatre (ιδιοκτησίας του Μπένι Άντερσον) στη Στοκχόλμη. Επίσης τον Ιανουάριο του 2009, ο Φέλτσκογκ εμφανίστηκε στη σκηνή με την Άνι-Φριντ Λύνγκσταντ στα σουηδικά βραβεία Rockbjörnen για να λάβει ένα τιμητικό βραβείο ζωής για τη συμμετοχή της στους ᗅᗺᗷᗅ. αριστερά|μικρογραφία|Η Ανιέτα το 2013. Το Φεβρουάριο του 2010, η ᗅᗺᗷᗅ World, έκανε το ντεμπούτο της στο Earls Court του Λονδίνου και περιελάμβανε μια εκτενή συνέντευξη με την Ανιέτα που γυρίστηκε στη Σουηδία το προηγούμενο καλοκαίρι. Τον Οκτώβριο του 2010, η Ανιέτα παρακολούθησε το άνοιγμα του Mamma Mia The Musical! στη Δανία, με τον πρώην σύζυγό του Μπιόρν Ουλβίους. Επίσης τον Μάιο του 2013, η Φέλτσκογκ κυκλοφόρησε ένα νέο άλμπουμ με τίτλο 'A'.
Στις 17 Μαΐου 2013 βραβεύτηκε με το βραβείο KAPI Gullmar στο SKAT 2013 για το «A». Στις 12 Νοεμβρίου 2013, τραγούδησε ζωντανά στη σκηνή για πρώτη φορά σε 25 χρόνια στη συναυλία BBC Children in Need Rocks 2013 στο Λονδίνο. τραγούδησε ένα ντουέτο με τον Γκάρι Μπάρλοου, τον διοργανωτή της εκδήλωσης. Επίσης κέρδισε το Best Female Album - 6ο Ετήσιο Scandipop 2014, και ήταν υποψήφιο για το γερμανικό βραβείο ECHO 2014 στην κατηγορία Artist Rock / Pop International. Τον Απρίλιο του 2016, κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο μια νέα βιογραφία της Φέλτσκογκ, από τον Ντάνιελ Ουόρντ και την ίδια με όνομα "The Girl With The Golden Hair".
Τον Απρίλιου του 2018 ανακοινώθηκε ότι τα πρώην μέλη του συγκροτήματος θα επανενωθούν για την ηχογράφηση δυο νέων τραγουδιών, όπου το ένα θα ονομάζεται "I still have faith on you" και το άλλο αναμένεται να ανακοινωθεί τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, που θα ερμηνευτούν σε ειδική εκπομπή του BBC.
Κλαύδιος Β΄ του Ωμάλ
Ο Κλαύδιος, γαλλ. Claude, (18 Αυγούστου 1526 - 3 Μαρτίου 1573) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας του Ωμάλ (1550-1573).
Ανιέτα Φέλτσκογκ
Προσωπική Ζωή
Η Ανιέτα έχει φοβία με τις πτήσεις αεροπλάνων, η οποία έγινε χειρότερη γι 'αυτήν κατά τη διάρκεια της αμερικανικής περιοδείας των ᗅᗺᗷᗅ το 1979, όταν το αεροπλάνο του συγκροτήματος, προς τη Βοστώνη της Μασαχουσέτης, έμεινε χωρίς καύσιμα και χτυπήθηκε από ένα ανεμοστρόβιλο. Η Φέλτσκογκ δήλωσε από το 2013 ότι εξακολουθεί να χρειάζεται θεραπεία για να αντιμετωπίσει τη φοβία. Κατά τη διάρκεια της ατομικής της σταδιοδρομίας η Φέλτσκογκ ταξίδευε πάντα με λεωφορείο, που επέζησε ένα ατύχημα λεωφορείου σε έναν σουηδικό αυτοκινητόδρομο το 1983. Ο δεύτερος γάμος της το 1990 με τον Τόμας Σόνενφελντ πραγματοποιήθηκε σε κλειστό κύκλο και έγινε γνωστός τρία χρόνια που το ζευγάρι χώρισε οριστικά.
Κλαύδιος Β΄ του Ωμάλ
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Κλαύδιου (Κλωντ) δούκα του Γκιζ και της Αντουανέτας των Βουρβόνων, κόρης του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ.
Τον πόλεμο των ετών 1543-1551 μεταξύ Αγγλίας και Σκωτίας έληξε η Συνθήκη της Βουλώνης. Σύμφωνα με αυτήν έξι Γάλλοι πήγαν όμηροι στην Αγγλία και ο Κλαύδιος ήταν ένας από αυτούς. Το 1550 απεβίωσε ο πατέρας του και του επετράπει να επισκεφτεί την αδελφή του Μαρία, σύζυγο του Ιακώβου Ε΄ της Σκωτίας. Άδεια του έδωσε ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας και πήγε στο Εδιμβούργο.
Ανιέτα Φέλτσκογκ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σουηδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Σουηδοί αυτοβιογράφοι
Κλαύδιος Β΄ του Ωμάλ
Οικογένεια
Το 1647 νυμφεύτηκε τη Λουίζα του Μπρεζέ, κόρη του Λουδοβίκου κυρίου του Ανέ και της Νταϊάνας των Πουατιέ και είχαν τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκες του Ωμάλ
Απόστολος Βασαρδάνης
Ο Απόστολος Βασαρδάνης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Καρδίτσα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές του 1881 και επανεξελέγη σε αυτές του 1890 ως βουλευτής Τρικάλων. Το 1902 εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας αντί του αποβιώσαντος Ξενοφώντος Τσαμαγκίδη για να επανεκλεγεί βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές του 1902 και του 1905.
Απεβίωσε το 1936.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων
Μπαλντικιέρι ντ'Άστι
Το Μπαλντικιέρι ντ'Άστι (ιταλικά: Baldichieri d'Asti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Κούνο Βέεμπερ
Ο Κούνο Βέεμπερ (18 Φεβρουαρίου 1898 – 1 Ιανουαρίου 1929) ήταν Εσθονός ζωγράφος και γραφίστας του οποίου η καριέρα ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1910.
Νεανικά χρόνια
Ο Κούνο Βέεμπερ γεννήθηκε ως Κούνο Μπέρναρντ Βέμπερ στο Αντίλα Μάνορ, στην περιοχή Χαγκέρι (τώρα μέρος της περιοχής Κοχίλα) από τον Κονσταντίν Βιλιμπάλντ Βέμπερ και την Μπέρτα Λουίζ Βέμπερ (το γένος Γκίλντεμαν). Ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος από τους πέντε γιους. Η οικογένεια αργότερα μετέτρεψε το επώνυμο από «Βέμπερ» στο πιο εσθονικό «Βέεμπερ». Ο Κούνο Βέεμπερ ξεκίνησε τις καλλιτεχνικές του σπουδές στη Σχολή Αντς Λαϊκμάα στο Τάλιν το 1916. Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο του Τάλιν Νικολάι Α' το 1917, συνέχισε για λίγο τις σπουδές του στην ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου. Από το 1919 έως το 1920, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Εσθονίας για την Ανεξαρτησία, ο Βέεμπερ υπηρέτησε ως ποδηλάτης στον εσθονικό στρατό. Μετά τον πόλεμο, εργάστηκε ως εργάτης στην κατασκευή του νέου κτηρίου του εσθονικού κοινοβουλίου (Riigikogu) στο λόφο Τόομπεα στο Τάλιν.
Περαιτέρω σπουδές και ταξίδια στο εξωτερικό
μικρογραφία| Kartulivõtjad («Συγκομιδή πατάτας»). Λάδι σε καμβά, 1918. Αφού σπούδασε με τον Αντς Λαϊκμάα, ο Βέεμπερ σπούδασε με τον γραφίστα Νικολάι Τρίικ και τον γλύπτη Γιάαν Κόορτ. Τα προηγούμενα έργα του δείχνουν ξεκάθαρα σημάδια κονστρουκτιβιστικών και κυβιστικών επιρροών. Το 1922, μπήκε στην Ανώτερη Σχολή Τέχνης Παλλάς στο Τάρτου, σπουδάζοντας ζωγραφική στο στούντιο ζωγραφικής του καλλιτέχνη Κόνραντ Μάγκι και τεχνικές γραφικών τεχνών με τον Γερμανό εξπρεσιονιστή ζωγράφο και γραφίστα Μάγκνους Τσέλερ. Το 1923, ταξίδεψε με τον Τσέλερ στη Γερμανία, όπου ο Βέεμπερ γνώρισε περισσότερο τον γερμανικό εξπρεσιονισμό. Παρά την κακή υγεία του, ο Βέεμπερ αποφοίτησε από την Ανώτερη Σχολή Καλών Τεχνών Παλλάς το 1924. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο Βέεμπερ πήγε στο Παρίσι και παρέμεινε εκεί μέχρι το 1926.
Στη Γαλλία, έγινε μέλος της Σχολής του Παρισιού και σπούδασε κοντά στον ζωγράφο Αντρέ Λοτ και τον Έλληνα καλλιτέχνη Δημήτριο Γαλάνη στο Μονπαρνάς και εξερεύνησε παλιές τεχνικές γραφικών στους εκθεσιακούς χώρους της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. Η τέχνη του Βέεμπερ της περιόδου σηματοδοτήθηκε από έναν αγώνα για καθαρή μορφή και αρμονική ισορροπημένη δομή εικόνας και έγινε ένθερμος θαυμαστής του μετα-ιμπρεσιονιστή Πωλ Σεζάν. Το 1927, ο Βέεμπερ ταξίδεψε στην Ιταλία με τη σύζυγό του Αγκάατε με επιχορήγηση από το Εσθονικό Πολιτιστικό Ίδρυμα Καλών Τεχνών, για να αντιγράψει έργα των Παλαιών Δασκάλων. Στη Βενετία, επισκέφτηκε τη Sala di Anticollegio στο Παλάτι των Δόγηδων και αντέγραψε τον Ερμή και τις Τρεις Χάριτες του Τιντορέττο, που είναι περίπου το ένα πέμπτο μικρότερο από το πρωτότυπο. Το αντίγραφο εκτέθηκε στην Εσθονία το φθινόπωρο του 1927 και σήμερα βρίσκεται στη συλλογή του Μουσείου Τέχνης Τάρτου. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, τα έργα του Βέεμπερ εκτέθηκαν εκτός Εσθονίας από τον Σύλλογο Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών (Société des Artistes Indépendants) στο Παρίσι και σε εκθέσεις στη Ρίγα, το Κάουνας, το Ελσίνκι, την Κολωνία, την Κοπεγχάγη, τη Μόσχα, τη Ρώμη και τη Βουδαπέστη.
Θάνατος
μικρογραφία| Η ταφόπετρα του Κούνο Βέεμπερ στο νεκροταφείο Ραχουμάε. Αφού επέστρεψε στο Τάλιν, ο Βέεμπερ αυτοκτόνησε την 1η Ιανουαρίου 1929 σε ηλικία τριάντα ετών. Τάφηκε στο νεκροταφείο Ραχουμάε στην περιοχή Νόμμε του Τάλιν. Η ταφόπλακά του από γρανίτη δημιουργήθηκε από τον πρώην εκπαιδευτή του Βέεμπερ, γλύπτη Γιάαν Κόορτ.