cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hyundai Motor Company
Η Hyundai Motor Company (Χάνγκουλ: 현대 자동차) είναι μία νοτιοκορεατική αυτοκινητοβιομηχανία με έδρα τη Σεούλ της Νότιας Κορέας. Η εταιρεία ιδρύθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1967 και μαζί με την θυγατρική της, Kia Motors, της οποίας κατέχει το 32,8%, και την κατά 100% θυγατρική πολυεθνική της, Genesis Motors, η οποία αποτελείται από το Hyundai Motor GROUP, είναι ο πρώτος μεγαλύτερος κατασκευαστής οχημάτων στον κόσμο.
Η Hyundai εκμεταλλεύεται τη μεγαλύτερη ολοκληρωμένη μονάδα παραγωγής αυτοκινήτων στον κόσμο στην Ούλσαν της Νότιας Κορέας, η οποία έχει ετήσια παραγωγική ικανότητα 1,6 εκατομμυρίων μονάδων. Η εταιρεία απασχολεί 75.000 άτομα παγκοσμίως. Τα οχήματα Hyundai πωλούνται σε 193 χώρες μέσω 5.000 αντιπροσωπειών και εκθεσιακών χώρων.
Ιστορία
Ο Chung Ju-Yung ίδρυσε την Hyundai Engineering and Construction Company το 1947. Η Hyundai Motor Company ιδρύθηκε αργότερα, στις 29 Δεκεμβρίου 1967. Το πρώτο μοντέλο της εταιρίας, η Cortina, κυκλοφόρησε το 1968, σε συνεργασία με την Ford Motor Company. Όταν η Hyundai ήθελε να αναπτύξει το δικό της αυτοκίνητο, προσέλαβε τον George Turnbull τον Φεβρουάριο του 1974, τον πρώην διευθύνοντα σύμβουλο του Austin Morris στη British Leyland. Με τη σειρά του προσέλαβε άλλους πέντε κορυφαίους βρετανούς μηχανικούς αυτοκινήτων. Πρόκειται για τον σχεδιασμό του Kenneth Barnett, τους μηχανικούς John Simpson και Edward Chapman, τον John Crosthwaite πρώην BRM ως μηχανικό σασί και τον Peter Slater ως κύριο μηχανικό ανάπτυξης. Το 1975 κυκλοφόρησε το Pony, το πρώτο κορεατικό αυτοκίνητο, με στυλ από τον Giorgio Giugiaro της ItalDesign και την τεχνολογία του κινητήρα που παρέχεται από την Mitsubishi Motors της Ιαπωνίας. Οι εξαγωγές ξεκίνησαν το επόμενο έτος στον Ισημερινό και σύντομα στη συνέχεια στις χώρες της Μπενελούξ.
Το 1984, η Hyundai εξήγαγε το Pony στον Καναδά, αλλά αρχικά όχι στις Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή το Pony δεν πληρούσε τα πρότυπα εκπομπής ρύπων εκεί. Οι καναδικές πωλήσεις όμως υπερέβησαν τις προσδοκίες και ήταν σε κάποιο σημείο το κορυφαίο αυτοκίνητο στην καναδική αγορά. Το 1985, κατασκευάστηκαν το ένα εκατομμύριο αυτοκίνητο Hyundai.
Το 1986, η Hyundai άρχισε να πωλεί αυτοκίνητα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Excel υποδείχθηκε ως το "Best Product # 10" από το περιοδικό Fortune, κυρίως λόγω της οικονομικής του αξίας. Η εταιρεία άρχισε να παράγει μοντέλα με τη δική της τεχνολογία το 1988, ξεκινώντας από το μεσαίο Sonata. Την άνοιξη του 1990, η συνολική παραγωγή των αυτοκινήτων Hyundai έφθασε στο όριο των τεσσάρων εκατομμυρίων. Το 1991, η εταιρεία πέτυχε να αναπτύξει τον πρώτο ιδιόκτητο βενζινοκινητήρα της, τον τετρακύλινδρο Alpha, καθώς και τη δική της μετάδοση, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την τεχνολογική ανεξαρτησία. Το 1996, η Hyundai Motor India Limited ιδρύθηκε με εργοστάσιο παραγωγής στο Irungattukottai κοντά στο Τσεννάι της Ινδίας.
Το 1998, η Hyundai άρχισε να αναθεωρεί την εικόνα της σε μια προσπάθεια να καθιερωθεί ως παγκόσμιας κλάσης μάρκα. Ο Chung Ju Yung μετέφερε την ηγεσία της Hyundai Motor στο γιο του, Chung Mong Koo, το 1999. Η μητρική εταιρεία της Hyundai, η Hyundai Motor Group, επένδυσε σε μεγάλο βαθμό στην ποιότητα, το σχεδιασμό, την κατασκευή και τη μακροπρόθεσμη έρευνα των οχημάτων της. Προσθέτει εγγύηση 10 ετών ή 100.000 μιλίων / 160.000 χλμ στα αυτοκίνητα που πωλούνται στις ΗΠΑ και ξεκίνησε μια επιθετική εκστρατεία μάρκετινγκ.
Το 2004, η Hyundai κατέλαβε τη δεύτερη θέση στην "αρχική ποιότητα" σε μια έρευνα / μελέτη της JD Power and Associates. Η Hyundai είναι σήμερα μία από τις 100 πιο πολύτιμες μάρκες παγκοσμίως. Από το 2002, η Hyundai είναι επίσης ένας από τους παγκόσμιους επίσημους χορηγούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA. Το 2006, η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας ξεκίνησε έρευνα σχετικά με τις πρακτικές της Chung Mong Koo ως επικεφαλής της Hyundai, υποψιάζοντάς τον για διαφθορά. Στις 28 Απριλίου 2006, ο Chung συνελήφθη και κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων της Νότιας Κορέας (106 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ). Ως αποτέλεσμα, ο Αντιπρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Hyundai, Kim Dong-jin, τον αντικατέστησε ως επικεφαλής της εταιρείας.
Κατηγορία:Νοτιοκορεατικά εμπορικά σήματα
Αικατερίνη της Αγγλίας
Η Αικατερίνη της Αγγλίας (παλαιά αγγλικά: Katerine, 25 Νοεμβρίου 1253 - 3 Μαΐου 1257) ήταν το πέμπτο παιδί του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας και της συζύγου του, Ελεονώρας της Προβηγκίας. Γεννήθηκε είτε κωφάλαλη ή απλά κωφή και ψυχικά αμφισβητούμενη και ήταν ένα ασθενικό παιδί. Είχε πιθανώς μια εκφυλιστική ασθένεια, και γι' αυτό πέθανε πριν γίνει τεσσάρων ετών στο Ουίνδσορ.
Η ζωή της
Η μικρή πριγκίπισσα γεννήθηκε νωρίς το πρωί στο Παλάτι του Ουέστμινστερ, στο Λονδίνο. Περιγράφηκε ως η πιο όμορφη από όλες τις κόρες του Ερρίκου παρόλο που ήταν προφανές ότι κάτι συνέβαινε μαζί της. Ο Μάθιου Πάρις την περιέγραψε ως "το πιο όμορφο κορίτσι, αλλά χαζό και άχρηστο", αν και αυτό δεν είχε σημασία για τους γονείς της. Την λάτρευαν για την ομορφιά και την ευαισθησία της. Βαπτίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι, τον Βονιφάτιο της Σαβοΐας, τον εκ μητρός θείο της μητέρας της Αικατερίνης, ο οποίος επίσης έγινε ο νονός της. Έλαβε το όνομα Αικατερίνη επειδή γεννήθηκε στην εορτή της Αγίας Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας.
Η Αικατερίνη, που πιθανώς είχε έπασχε από κάποια εκφυλιστική ασθένεια, ήταν είτε κωφάλαλη είτε απλά κωφή και είχε ψυχικά αμφισβητούμενη κατάσταση. Εν πάση περιπτώσει, αυτό κατέστρεψε τις ελπίδες των γονιών τους να την παντρέψουν με αποτέλεσμα να μην αρραβωνιαστεί ποτέ. Σύντομα μετά από το συμπόσιο της βάπτισής της, η βασίλισσα έπρεπε να φύγει από την Αγγλία και να δει τον σύζυγό της στη Γασκώνη, αφήνοντας την μικρή Αικατερίνη στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Ως γκουβερνάντα διορίστηκε η Έμμα λε Ντεπένσερ της και βοηθοί της ήταν δύο μαίες, η Αγνή και η Αβίζα. Την επόμενη χρονιά, ο βασιλιάς και η βασίλισσα επέστρεψαν και ο βασιλιάς διέταξε να φέρουν στην Αικατερίνη "χρυσά ρούχα, που είχαν κεντηθεί με το οικόσημο του βασιλιά", στις 2 Μαΐου 1255.
Θάνατος
Το φθινόπωρο του 1254, η Αικατερίνη αρρώστησε σοβαρά και μεταφέρθηκε στο σπίτι της Έμμα λε Ντεπένσερ στο Swallowfield. Είχε μερικούς συντρόφους της ηλικίας της και, για τη δική της διασκέδαση, ο βασιλιάς έστειλε έναν από τους άντρες του στο Μέγα Πάρκο του Ουίνδσορ για να πιάσει μια κατσίκα, για να παίξει η κόρη του. Η αλλαγή φάνηκε να ωφελεί την άρρωστη μικρή πριγκίπισσα, αλλά χειροτέρεψε στα τέλη του 1256. Παρά το τάμα που έκαναν οι γονείς της, η Αικατερίνη πέθανε στις 3 Μαΐου 1257, αφού επέστρεψε επειγόντως στο Κάστρο του Ουίνδσορ.
Ταφή και κληρονομιά
Ο βασιλιάς παρουσίασε στους νοσηλευτές ένα δώρο ίσο με 100 δολάρια. Υπήρξε μια θαυμάσια κηδεία. Η Αικατερίνη θάφτηκε στο περίστωο στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, ανάμεσα στα ξωκκλήσια του βασιλιά Εδουάρδου και του Αγίου Μπενέτ, κοντά στον τάφο του θείου του Γουίλιαμ ντε Βαλένσε. Ο πατέρας της Ερρίκος κατασκεύασε μνημείο πλούσιο σε σερπεντίνη και ψηφιδωτά, στο οποίο τοποθέτησε ασημένια εικόνα του παιδιού του, που κατασκευάστηκε από τον χρυσοχόο του βασιλιά με μεγάλο κόστος και στο οποίο η θανούσα απεικονίζεται ως Αγία Αικατερίνη. Ο ερημίτης του Charing λάμβανε την αμοιβή των πενήντα σελινίων ετησίως για την υπόλοιπη ζωή του, ώστε να βοηθά έναν αρχιεπίσκοπο να προσεύχεται καθημερινά στο παρεκκλήσι της Ερμιτάζ για την ψυχή της Αικατερίνης.
Μετά τον θάνατο της Αικατερίνης, τόσο ο Ερρίκος όσο και η Ελεονώρα ήταν συντετριμμένοι, ενώ η βασίλισσα ήταν άρρωστη από τη θλίψη. Δεν έκαναν άλλα παιδιά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Κωφοί
Νύχτα κατεδάφισης της ντίσκο
μικρογραφία|Το γήπεδο Κομίσκυ όπου διαδραματίστηκε το συμβάν, φωτογραφία του 1990
Περιγραφή
μικρογραφία|Κατά το γενικότερο πνεύμα της εποχής η αντιπάθεια προς την μουσική [[ντίσκο συχνά εκδηλωνόταν ανοικτά]] Οι αγώνες ήταν μεταξύ της τοπικής ομάδας Chicago White Socks και της φιλοξενούμενης Detroit Tigers, όπου και οι 2 συνέβαιναν μέσα στην ίδια ημέρα με το διάλειμμα μεταξύ των αγώνων να είναι 30λεπτο. Οι αρχές του γηπέδου αποφάσισαν κατά την διάρκεια του διαλείμματος ως επιπλέον κίνητρο για μεγαλύτερη προσέλευση θεατών να γεμίσουν ένα μεγάλο κιβώτο με δίσκους μουσικής ντίσκο και να το ανατινάξουν στην μέση του γηπέδου, σκεπτόμενοι πως -κατά το πνεύμα της εποχής- θα υπήρχαν πολλοί οπαδοί της ροκ μουσικής οι οποίοι θα συνέρρεαν για να παρακολουθήσουν το θέαμα, και προσκαλώντας τους να φέρουν μαζί τους όποιους δίσκους με μουσική ντίσκο διέθεταν ή εύρισκαν.
Κατά την διάρκεια διαλείμματος ενεργοποιήθηκε ο μηχανισμός πυροδότησης στο κιβώτιο και ακολούθησε μεγάλη έκρηξη. Το αποτέλεσμα ήταν να καταστραφεί μέρος του χλοοτάπητα του γηπέδου, τόσο από την έκρηξη και την διασκόρπιση των κομματιών των δίσκων, όσο και από την μαζική εισροή χιλιάδων οπαδών που ακολούθησε στον αγωνιστικό χώρο. Η κατάσταση ξέφυγε εκτός ελέγχου πολύ γρήγορα και χρειάστηκε η παρέμβαση των αστυνομικών μονάδων καταστολής ώστε να αποκατασταθεί η τάξη και να εκκενωθεί ο χώρος, ενώ ο αγώνας που ήταν προγραμματισμένος να ακολουθήσει ακυρώθηκε. Πολλοί θεατές είχαν φέρει μαζί τους δίσκους της ντίσκο τους οποίους δεν τους είχαν παραδόσει ώστε να μπουν στο κιβώτιο αλλά τους πετούσαν από την εξέδρα στο γήπεδο ως φρίσμπι μαζί και με μπουκάλια, κέρματα, αναπτήρες και άλλα αντικείμενα, ή τους έκαιγαν μόνοι τους στον χώρο του γηπέδου. Παρατηρήθηκε επίσης το φαινόμενο η συρροή να είναι τόσο μαζική ώστε πολλοί είχαν μπει στο γήπεδο χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο, και αρκετοί είχαν μαζί τους πλακάτ και πανό με υβριστικό περιεχόμενο.
Πολιτισμικά θεωρείται ως ημερομηνία ορόσημο ως προς την σταδιακή απώλεια δημοφιλίας της μουσικής ντίσκο στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με τις αρχές του 1980. Η συγκεκριμένη εκδήλωση περιγράφθηκε ως υποκίνηση μίσους και μουσική εθνοκάθαρση, καθώς και αποδόθηκαν ανοικτά ρατσιστικά κίνητρα καθώς η ντίσκο ήταν αντιπροσωπευτικότερη ως είδος και ιδιαίτερα δημοφιλής στις κοινότητες των Αφροαμερικανών, Λατινοαμερικανών και των ομοφυλοφίλων ενώ οι οπαδοί της ροκ ήταν κυρίως λευκοί. Οι διοργανωτές των αγώνων ανέφεραν πως ήταν απλώς μια αθώα εκδήλωση για τους σκοπούς της διασκέδασης, και δεν υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο πολιτιστικό υπόβαθρο ή ρατσιστικά κίνητρα κατά την εποχή όπου έγινε η εκδήλωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Disco Κατηγορία:Ρατσισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Μπέιζμπολ στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ιστορία της μουσικής Κατηγορία:Χουλιγκανισμός Κατηγορία:Μουσική στο Σικάγο
Περ Μερτεζάκερ
O Περ Μερτεζάκερ (Per Mertesacker, 29 Σεπτεμβρίου 1984) είναι Γερμανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1984 στο Ανόβερο της τότε Δυτικής Γερμανίας και ξεκίνησε εκεί την καριέρα του. Το 2003 εντάχθηκε στην Αννόβερο 96 και παράλληλα ήταν μέλος και της δεύτερης ομάδας. Το 2006 πήρε μεταγραφή για τη Βέρντερ Βρέμης, στην οποία έμεινε για πέντε χρόνια.
Το 2011 υπέγραψε στην Άρσεναλ, στην οποία αγωνιζόταν μέχρι το 2018. Η Άρσεναλ, με ανακοίνωσή της στις 7 Ιουλίου του 2017, γνωστοποίησε ότι η σεζόν 2017-2018 θα ήταν η τελευταία του χρονιά ως ποδοσφαιριστής και στη συνέχεια θα αναλάβει τις ακαδημίες της ομάδας.
Το 2006 ίδρυσε το "Ίδρυμα Περ Μερτεζάκερ" ("Per Mertesacker Stiftung"), μέσω του οποίου βοηθά τους ερασιτέχνες αθλητές και τους φτωχούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Λαζάρεβατς (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Λαζάρεβατς είναι τοπωνύμιο το οποίο μπορεί να αναφέρεται σε μία εκ των κάτωθι γεωγραφικών τοποθεσιών:
Καρυές Μεσσηνίας
Οι Καρυές, αναφερόμενες επίσημα ως αι Καρυαί και παλαιότερα ως η Κοπάνιτσα, είναι οικισμός κοντά στο Σιδηρόκαστρο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Οι Καρυές βρίσκονται περίπου 20 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 12,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Σιδηρόκαστρο. Έχουν υψόμετρο 80 μέτρα και απέχουν 6 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στις Καρυές, προς τα νοτιοανατολικά τους, βρίσκεται το Πανόραμα σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων και προς τα δυτικά τους η Φόνισσα σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων.
Ιστορία
Το χωριό έχει ιστορία που ακολουθεί την γενικότερη ιστορία της Τριφυλίας. Με την παλαιότερη ονομασία του ως η Κοπάνιτσα προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Αυλώνος το 1845,  όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Κοπάνιτσα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αυλώνος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 145 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Αυλώνος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν το χωριό Σιδηρόκαστρον. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Από το 1844 ως το 1956 το χωριό ονομαζόταν επίσημα ως η  Κοπάνιτσα. Το 1912 η Κοπάνιτσα προσαρτάται και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Κοπανίτσης, στην οποία προσαρτώνται επίσης οι οικισμοί Τρουκάκι (σήμερα το Πανόραμα, αποσπάστηκε στη συνέχεια από την κοινότητα το 1916 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Καραμουσταφά) και Φόνισσα (αποσπάστηκε από την κοινότητα το 1948 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Μπουζίου). Το 1956 η Κοπάνιτσα μετονομάζεται επίσημα ως αι Καρυαί και η κοινότητα ως Κοινότητα Καρυών. Το χωριό παρέμεινε στην Κοινότητα Καρυών, με τις αλλαγές στις ονομασίες, τόσο του ιδίου του χωριού, όσο και της κοινότητας αυτής, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», οι Καρυές υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Αυλώνα Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» οι Καρυές ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Οι Καρυές σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας των Καρυών του Δήμου Τριφυλίας.
Κτίρια – αξιοθέατα
Στο χωριό εκτός από τις κατοικίες, υπάρχει και η εκκλησία του, ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Από το σημείο στο οποίο βρίσκεται το χωριό, ο θεατής μπορεί να αγναντεύει προς τα δυτικά το Ιόνιο πέλαγος, ενώ στα βόρεια του οικισμού βρίσκεται επίσης το ποτάμι της Νέδας.
Η Νέδα
Σημαντικό αξιοθέατο για την περιοχή του χωριού είναι η διαδρομή στο φαράγγι, το ποτάμι και τους καταρράκτες της Νέδας.
Προσωπικότητες από τις Καρυές
Καταγωγή από τις Καρυές είχε ο ηθοποιός Κώστας Καζάκος (1935-2022).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Κορέκα
Η Κορέκα (ιταλικά: Coraca, στην τοπική διάλεκτο Corica) είναι περιοχή του δήμου της της Αμάνθειας (Amantea), στην επαρχία της Κοζέντσα στην Καλαβρία της νότιας Ιταλίας, κοντά στα σύνορα με την Καμπόρα σαν Τζοβάνι.
Γεωγραφία
Η τοποθεσία της πόλης βρίσκεται δυτικά στο νότιο Τυρρηνικό πέλαγος και περιβάλλεται από την συνοικία της Αμάνθειας στα νότια, όπου τα σύνορα ξεκινούν με την Καμπόρα σαν Τζοβάνι. Το έδαφος αποτελείται κυρίως από ένα βραχώδες ακρωτήριο, ενώ στην πεδινή περιοχή βρίσκεται το κέντρο της πόλης. Περιλαμβάνει επίσης μια λοφώδη περιοχή και μεγάλες παραλίες. Το κλίμα είναι ήπιο.
Οικονομία
Η κύρια πηγή πλούτου στην Κορέκα, καθώς και στην ευρύτερη περιοχή, είναι ο τουριστικός και ξενοδοχειακός τομέας που αναπτύχθηκε με βάση τον φυσικό πλούτο και κάλος της περιοχής, όπως η περιοχή των βράχων της Κορέκα η οποία αποτελεί συχνό σημείο φωτογράφισης από τη δεκαετία του 1960 και χρησιμοποιοείται από ραδιοερασιτέχνες λόγω του υψόμετρου. Υπάρχουν επίσης μερικά μικρές βιοτεχνίες όπου παράγονται τρόφιμα, έπιπλα και μηχανήματα.
Περιοχές
Από το 2014 το έδαφος της Coreca χωρίζεται στους ακόλουθους οικισμούς:
Εκκλησία της Παναγίας των Αγγέλων
Την 1η Οκτωβρίου 1964 άρχισαν οι εργασίες για την ανέγερση της εκκλησίας της Κορέκκας, η οποία θα είναι αφιερωμένη στην Παναγία των Αγγέλων, και οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1965 με την παρουσία των τοπικών αρχών, με χωρητικότητα για 65 άτομα. Κάθε χρόνο κατά τους εορτασμούς στις 22 Αυγούστου υπάρχει πομπή στους δρόμους του κέντρου του χωριού.
Τετράγωνο Μαντόνα ντέλι Άντζελι
Στις 2 Απριλίου 2003 μετά από δημοτικό ψήφισμα, ορίστηκε η εκκίνηση των εργασιών κατασκευής της πλατείας στις 5 Μαΐου 2005. Στην γραφική αυτή πλατεία διαδραματίζονται οι καλοκαιρινές εκδηλώσεις του χωριού και από το 2015 η πλατεία ονομάστηκε Μαντόνα ντέλι Άντζελι (Madonna degli Angeli) λόγω της εγγύτητας της με την εκκλησία και την παρουσία αγάλματος της Παναγίας στην περιοχή αυτή. Η πλατεία διαχειρίζεται, καθαρίζεται και συντηρείται από τοπική τουριστική ένωση από το 2013.
Σπήλαια Κορέκα
Πολύ σημαντική περιοχή είναι τα σπήλαια Κορέκα, τα οποία κατά την αρχαιότητα ήταν τα μεταλλεία σιδήρου της αρχαίας Τεμέσης, ενώ πολύ αργότερα κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο χρησίμευσαν ως καταφύγιο για τους κατοίκους της περιοχής και για τους αγγλοαμερικανούς στρατιώτες που τις χρησιμοποιούσαν ως αποθήκες. Αργότερα άρχισε να χρησιμοποιείται για εκδηλώσεις των Χριστουγέννων και του Πάσχα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Πύργος της Κορέκα ή "Τουρριέλα"
Μερικώς γκρεμισμένος πύργος στον πρώτο όροφο, ο οποίος έχει κάποια ιστορική σημασία καθώς είναι μια μίξη τεχνοτροπιών μεταξύ των Αραβών και Νορμανδών.
Φωτοθήκη
Κατηγορία:Καλαβρία
Λουδοβίκος Γ΄ του Σινύ
Ο Λουδοβίκος Γ΄ του Σινύ, (Γαλλική γλώσσα : Louis III de Chiny, πέθανε στις 12 Αυγούστου 1189) από την Δυναστεία των Καρολιδών ήταν κόμης του Σινύ. Ήταν γιος του Αλβέρτου κόμη του Σινύ και της Αγνής, κόρης του Ρενώ Α΄ κόμη του Μπαρ. Διαδέχθηκε το 1162 τον πατέρα του ως κόμης του Σινύ (Chiny) και συνέχισε την υποστήριξη του αβαείου του Ορβάλ. Συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία και ξεκίνησε μαζί με τον Φρειδερίκο Α΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας, αλλά απεβίωσε κατά τη διέλευση από το Βελιγράδι. Στην κομητεία του Σινύ τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Λουδοβίκος Δ΄, ο τελευταίος του Οίκου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σοφία, άγνωστης καταγωγής και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Αλβέρτος του Σινύ
Ο Αλβέρτος του Σινύ, (Γαλλική γλώσσα : Albert, πριν το 1131 - 29 Σεπτεμβρίου 1162) από την Δυναστεία των Καρολιδών ήταν κόμης του Σινύ (Chiny).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Όθωνα Β΄ κόμη του Σινύ και της Αδελαΐδας, κόρης του Αλβέρτου Γ΄ κόμη του Ναμύρ.
Πριν το 1131 διαδέχθηκε τον πατέρα του και πέρασε όλα τα έτη στο Σινύ, χωρίς να λάβει μέρος στις διαμάχες που συγκλόνιζαν την περιοχή. Κατά τη διάρκεια μίας επίθεσης στην επισκοπή του Βερντέν, μπροστά από το κάστρο του Σαιν Μανεούλντ, ένα βέλος τον χτύπησε στο κεφάλι και σκοτώθηκε.
Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκος Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγνή, κόρη του Ρενώ Α΄ κόμη του Μπαρ και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Άρνολντ του Σινύ
Ο Άρνολντ, κόμης του Σινύ, (Γαλλική γλώσσα : Arnold, πέθανε στις 16 Απριλίου 1106) από την Δυναστεία των Καρολιδών ήταν γιος του Λουδοβίκου Β΄ κόμη του Σινύ και της Σοφίας, διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Σινύ πριν το 1066. Είναι γνωστός για τις πολλές συγκρούσεις του με τις αρχές. Το μόνο θετικό που έκανε ήταν η ίδρυση του αββαείου του Ορβάλ μαζί με τον Κορράδο Α΄ κόμη του Λουξεμβούργου. Ακόμη ξεκίνησε και άλλα θρησκευτικά ιδρύματα, ως εξιλέωση για τα κρίματά του. Επιτέθηκε σε κληρικούς, ιδίως στον Ερρίκο επίσκοπο της Λιέγης, συγγενή τού Γοδεφρείδου Γ΄ δούκα της Κάτω Λωρραίνης (μάλλον διότι ο πατέρας του Γοδεφρείδου Γ΄ είχε σκοτώσει τον παππού του Άρνολντ) και στον διάδοχο του Ερρίκου, τον Ότμπερτ. Υπάρχει η ιστορία ότι ήταν σε αντιπαράθεση με τον Γοδεφρείδο κύριο του Μπουγιόν (η μητέρα του Ίντα ήταν κόρη του Γοδεφρείδου Γ΄), αλλά τελικά έγιναν φίλοι και του έδωσε τους δύο γιους του Όθωνα Β΄ και Λουδοβίκο μαζί του στην Α΄ Σταυροφορία. Ο Γοδεφρείδος έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ. Αλλά αυτή η ιστορία είναι κατασκευασμένη από τον 6ο απόγονό του, για να συμμετάσχει σε κονταρομαχία με τον Ροδόλφο Α΄ των Αψβούργων της Γερμανίας. Στην πραγματικότητα ήταν εχθροί.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Αδελαΐδα κόρη του Ιλντουίν Δ΄ κόμη του Μονντιντιέ, Ρουσύ & Ραμερούπ και είχε τέκνα:
Έπειτα ο Άρνολντ έκανε δεύτερο γάμο με την Ερμενγάρδη· δεν απέκτησαν τέκνα.
Έκανε τρίτο γάμο με την Αγνή και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Λουδοβίκος Δ΄ του Σινύ
Ο Λουδοβίκος Δ΄, (Γαλλική γλώσσα : Louis IV, 1173 - 7 Οκτωβρίου 1226) από την Δυναστεία των Καρολιδών ήταν κόμης του Σινύ (1189 - 1226) και ο τελευταίος του Οίκου του.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Λουδοβίκου Γ΄ κόμη του Σινύ (Chiny) και της Σοφίας. Ήταν ο τελευταίος της πρώτης δυναστείας των κομήτων του Σιλύ. Δεν είχε άρρεν τέκνο και ετοίμασε την κόρη του για τη διαδοχή. Οργάνωσε το πρώτο ταχυδρομείο στη χώρα.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1189, όταν αυτός απεβίωσε κατά την Γ΄ Σταυροφορία. Ήταν 16 ετών και τέθηκε υπό την επιτροπεία της μητέρας του και του θείου του Τιερύ κυρίου του Μελιέ. Συμμετείχε στην Σταυροφορία των Αλβιγηνών, όπου και απεβίωσε στο Καχόρ.
Η σύζυγός του Ματθίδη ήταν αδελφή του Ιακώβου Β΄ τριτημόριου της Εύβοιας. Ο μικρανεψιός του Φλωρέντιος νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Α΄ Βιλλεαρδουΐνου πριγκίπισσα της Αχαΐας.
Τον διαδέχθηκε η κόρη του με τον σύζυγό της Άρνολντ Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη, κόρη του Ιακώβου κυρίου του Αβέν και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Μεθυλο-2-βουτένιο
Το (2-)μεθυλο-2-βουτένιο [ αγγλικά: (2-)methyl-2-butene] είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C5H10 και ημισυντακτικό τύπο CH3CH=C(CH3)2. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκενίων. Το χημικά καθαρό μεθυλο-2-βουτένιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι εξαιρετικά εύφλεκτο και πτητικό υγρό. Το μεθυλο-2-βουτένιο είναι β-αλκένιο. Συνήθως, παράγεται ως παραπροϊόν καταλυτικής ή θερμικής πυρόλυσης αργού πετρελαίου, συχνότερα κατά τη διάρκεια της παραγωγής αιθενίου και προπενίου, αλλά επίσης και μέσω θερμικής πυρόλυσης διαφόρων κλασμάτων υδρογονανθράκων, προερχόμενα από διεργασίες ανακύκλωσης πολυμερών. Σπάνια απομονώνεται ως μια ξεχωριστή ένωση. Είναι επιθυμητό συστατικό της βενζίνης. εφόσον έχει αριθμό οκτανίου 97,3.
Ονοματολογία
Η ονομασία «(2-)μεθυλο-2-βουτένιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα της κύριας ονομασίας «βουτ-» δηλώνει την παρουσία τεσσάρων (4) ατόμων άνθρακα στην «κύρια» αλυσίδα του μορίου της ένωσης, το ενδιάμεσο «-εν-» δείχνει την παρουσία ενός (1) διπλού δεσμού μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες με χαρακτηριστικές καταλήξεις. Τέλος, προηγείται υποχρεωτικά ο αριθμός θέσης (2-), του διπλού δεσμού του, γιατί υπάρχει και άλλη δυνατή και μη ισοδύναμη θέση. Μπροστά από την κύρια ονομασία, μπαίνει το πρόθεμα «μεθυλο», για την «πλευρική» μεθυλομάδα που περιέχει η ένωση, με το «2-», ως αριθμό θέσης, που όμως δεν είναι και αυτός απαραίτητος, εφόσον η τοποθέτηση της μεθυλομάδας στο άλλο άτομο άνθρακα οδηγεί στην ίδια ένωση.
Δομή
Αυτός ο υδρογονάνθρακας έχει μόριο που αποτελείται από ένα (1) άτομο υδρογόνου και τρία (3) μεθύλια (-CH3), ενωμένα με ένα ζεύγος ατόμων άνθρακα, που συνδέονται μεταξύ τους με ένα διπλό δεσμό. Όλα αυτά τα έξι (6) συνολικά άτομα [1 υδρογόνου + 5 άνθρακα (τα 2 με το διπλό δεσμό + τα 3 άτομα άνθρακα των τριών μεθυλίων] είναι ομοεπίπεδα. Η γωνία  είναι 119°, δηλαδή πολύ κοντά στις 120° που προβλέπονται για τον sp² υβριδισμό των ατόμων άνθρακα, που συνδέονται με διπλό δεσμό. Η περιστροφή του δεσμού C=C απαιτεί (σχετικά) υψηλή ποσότητα ενέργειας, γιατί απαιτεί την (προσωρινή) διάσπαση του π-δεσμού.
Ο π-δεσμός στο μόριο του μεθυλο-2-βουτενίου είναι υπεύθυνος για τη χρήσιμη δραστικότητά του. Η περιοχή του διπλού δεσμού χαρακτηρίζεται από (σχετικά) υψηλή ηλεκτρονιακή πυκνότητα, που επομένως είναι ευάλωτη σε επιδράσεις ηλεκτρονιόφιλων. Πολλές αντιδράσεις του μεθυλο-2-βουτενίου καταλύνται από διάφορα μέταλλα μετάπτωσης, που σχηματίζουν προσωρινά σύμπλοκα με τα π και π* τροχιακά του μεθυλο-2-βουτενίου.
Με αφυδάτωση αλκανόλης
Με ενδομοριακή αφυδάτωση 2-μεθυλο-2-βουτανόλης παράγεται (κυρίως) μεθυλο-2-βουτένιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες, >150 °C :
Με απόσπαση υδραλογόνου
Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από 2-αλο-2-μεθυλοβουτάνιο παράγεται (κυρίως) μεθυλο-2-βουτένιο:
Με απόσπαση αλογόνου
Με απόσπαση αλογόνου (X2) από 2,3-διαλο-2-μεθυλοβουτάνιο παράγεται μεθυλο-2-βουτένιο :
Με καταλυτική αφυδρογόνωση αλκανίων
Με καταλυτική αφυδρογόνωση μεθυλοβουτανίου, παράγεται (κυρίως) μεθυλο-2-βουτένιο:
Με θέρμανση τεταρτοταγών αμμωνιακών αλάτων
Με θέρμανση τεταρτοταγών αμμωνιακών αλάτων [ μέθοδος Χόφφμανν (Hoffmann)] παράγεται και μεθυλο-2-βουτένιο. Π.χ.
Με επίδραση φωσφοροϋλιδίων σε καρβονυλικές ενώσεις
Με επίδραση φωσφοροϋλιδίου σε αιθανάλη [ μέθοδος Βίττινγκ (Wittig)] παράγεται μεθυλο-2-βουτένιο. Π.χ. :
Ενυδάτωση
1. Επίδραση θειικού οξέος (H2SO4) και στη συνέχεια νερού (H2O, ενυδάτωση). Παράγεται 2-μεθυλο-2-βουτανόλη :
2. Υδροβορίωση και στη συνέχεια επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2). Παράγεται τρι(3-μεθυλο-2-βουτυλο)βοράνιο, και στη συνέχεια 3-μεθυλο-2-βουτανόλη :
3. Αντίδραση με οξικό υδράργυρο [(CH3CH2)2Hg] και έπειτα αναγωγή. Παράγεται 2-μεθυλο-2-βουτανόλη:
4. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα αλλυλικής υδροξυλίωσης κατά Πρινς (Prins) με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε 2-μεθυλο-1-βουτένιο, απουσία νερού. Π.χ. με μεθανάλη προκύπτει 2,3-διμεθυλο-2-βουτεν-1-όλη:
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Πεντένια
Ενδομητρίωση
thumb|250px|Λαπαροσκοπική εικόνα περιοχής με ενδομητρίωση Η ενδομητρίωση είναι πάθηση στην οποία το στρώμα του ιστού που φυσιολογικά καλύπτει το εσωτερικό της μήτρας (ενδομήτριο), αναπτύσσεται σε κάποιο άλλο σημείο στο σώμα. Πολύ συνήθεις θέσεις είναι οι ωοθήκες, οι σάλπιγγες και ο ιστός γύρω από την μήτρα και τις ωοθήκες, όμως σπανιότερα μπορεί να εμφανιστεί και σε άλλα τμήματα του σώματος. Τα κύρια συμπτώματα είναι πυελικός πόνος και υπογονιμότητα. Περίπου οι μισές πάσχουσες έχουν χρόνιο πυελικό πόνο, ενώ το 70% του πόνου εντοπίζεται στην έμμηνο ρύση. Επίσης είναι συχνός ο πόνος κατά τη διάρκεια της συνουσίας. Η υπογονιμότητα παρουσιάζεται σε πάνω από τις μισές γυναίκες που πάσχουν. Λιγότερα συχνά είναι τα συμπτώματα από το ουροποιητικό και το γαστρεντερικό. Περίπου το 25% των γυναικών δεν έχουν συμπτώματα.
Η αιτία δεν είναι εντελώς γνωστή. Παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν το θετικό οικογενειακό ιστορικό. Οι περιοχές της ενδομητρίωσης αιμορραγούν κάθε μήνα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία φλεγμονής και ουλών. Η διάγνωση βασίζεται στα συμπτώματα σε συνδυασμό με ιατρική απεικόνιση. Η βιοψία είναι η καλύτερη μέθοδος διάγνωσης. Άλλες αιτίες παρόμοιων συμπτωμάτων είναι φλεγμονώδεις νόσοι της πυέλου, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, διάμεση κυστίτιδα και ινομυαλγία.
Αβέβαια αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι η χρήση συνδυασμένων αντισυλληπτικών χαπιών μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης ενδομητρίωσης. Η άσκηση και η αποφυγή κατανάλωσης μεγάλης κατανάλωσης αλκοόλ μπορούν επίσης να δράσουν προφυλακτικά. Δεν υπάρχει θεραπεία για την ενδομητρίωση, αλλά διάφορες θεραπείες, όπως αναλγητικά, ορμονική θεραπεία και το χειρουργείο, μπορούν να ανακουφίσουν τα συμπτώματα. Η προτεινόμενη αναλγητική θεραπεία συνήθως είναι ένα ΜΣΑΦ όπως η ναπροξένη. Η χρήση ενδομήτριας συσκευής με προγεστερόνη μπορεί να είναι χρήσιμη. Οι αγωνιστές της GnRH μπορεί να βελτιώσουν τη γονιμότητα. Η χειρουργική αφαίρεση της ενδομητρίωσης μπορεί να γίνει όταν οι υπόλοιπες θεραπείες έχουν αποτύχει να ανακουφίσουν τα συμπτώματα.
Σύμφωνα με μια μελέτη, η ενδομητρίωση επηρέασε 10,8 εκατομμύρια γυναίκες το 2015. Άλλες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για το 6-10% των γυναικών. Είναι πιο κοινή στις γυναίκες στη τέταρτη και πέμπτη δεκαετίας της ζωής του, αλλά μπορεί να εμφανιστεί σε κορίτσια ηλικίας και 8 ετών. Σπάνια οδηγεί σε θάνατο. Η ενδομητρίωση αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστή πάθηση τη δεκαετία του 1920 και νωρίτερα θεωρούταν η ίδια πάθηση με την αδενομύωση. Δεν είναι σαφές ποιος περιέγραψε πρώτος την πάθηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικολογικές παθήσεις
Μαυροχώρι Δράμας
Το Μαυροχώρι, έως το 1927 γνωστό ως Τίσινα ή Τίσοβα, είναι εγκαταλελειμμένο χωριό στην περιφερειακή μονάδα Δράμας, στη Μακεδονία. Ο οικισμός, ο οποίος έγινε μέρος της κοινότητας της Μυλόπετρας το 1931, ερημώθηκε το 1940.
Γεωγραφία
thumb|left|Τα ερείπια ενός σπιτιού στο Μαυροχώρι. Το Μαυροχώρι βρίσκεται στην ιστορική περιοχή Τσετς στις νοτιοδυτικές πλαγιές της οροσειράς της Ροδόπης, και συγκεκριμένα στο όρος Ελατιά, περίπου 1,5 χλμ. νότια του ποταμού Πότσανη κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Τα πλησιέστερα κατοικημένα χωριά είναι το Μπράστεν και η Τουχοβίστα στη Βουλγαρία και οι Ποταμοί στην Ελλάδα. Τα ερείπια του χωριού Πότσανα βρίσκονται στην άλλη πλευρά του ποταμού Πότσανη. Το Μαυροχώρι αποτελείται από δύο περιοχές - τη νεότερη Τσιρόψκα και την παλαιότερη Παρπίλα (ή Παρπέλσκα), όπου, σύμφωνα με έναν από τους θρύλους, έζησε κάποτε ο Μεχμέτ Σινάπ. Ο κύριος ρωμαϊκός δρόμος από τη Θράκη προς τη Θεσσαλονίκη διέρχεται από την περιοχή Τσιρόπσκα όπου βρίσκεται μια ρωμαϊκή γέφυρα.
Ιστορία
thumb|Τα ερείπια ενός κτιρίου που χτίστηκε από τους Έλληνες - πιθανώς μια εκκλησία. Η περιοχή ήταν κατά την αρχαιότητα η περιοχή που ζούσαν οι Δίοι, πανάρχαιο ελληνο-πελασγικό φύλο που αργότερα ταξινομήθηκε ως θρακικό. Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά σε οθωμανικό έγγραφο από το 1464-65 με το όνομα Τίσινα & Παπέλοβα. Η Παπέλοβα ή Παπίλ, αργότερα ενσωματώθηκε με την Τίσινα και το όνομά της εξελίχθηκε σε Παρπέλσκα Μαχαλά. Σε αυτό το έγγραφο αναφέρονται όλοι οι κάτοικοι των δύο χωριών. Ο πληθυσμός αποτελείται από μουσουλμάνους και χριστιανούς. Οι μουσουλμάνοι είναι μόνο μια οικογένεια ενώ οι χριστιανοί είναι 31 νοικοκυριά, 6 άγαμοι και 4 χήρες. Το χωριό αναφέρεται για άλλη μια φορά το 1478-79 ως Τίσοβα με χριστιανικό πληθυσμό: 85 νοικοκυριά, 6 άγαμοι και 4 χήρες. Το χωριό εμφανίζεται και πάλι σε ληξιαρχείο από το 1519 με 46 νοικοκυριά, 9 ανύπαντρες και 5 χήρες. Η τότε Τίσοβα αναφέρεται επίσης το 1530 με τον πληθυσμό της να αποτελείται από μουσουλμάνους και χριστιανούς. Οι μουσουλμάνοι είναι 2 νοικοκυριά και 1 άγαμος, ενώ οι χριστιανοί είναι 37 νοικοκυριά, 6 άγαμοι και 4 χήρες. Η τότε Τίσοβα αναφέρεται επίσης σε ληξιαρχείο για τα οθωμανικά Τζίζια από τις 13 Μαρτίου 1660. Ο κατάλογος περιλαμβάνει τον αριθμό των μονάδων για τα Τζίζια για κάθε χωριό του Καζά Νευροκοπίου ενώ το Μαυροχώρι αναφέρεται ως χωριό με 15 τέτοια. Το χωριό αναφέρεται ξανά το 1723 με 16 μουσουλμανικά νοικοκυριά και ένα τζαμί.
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, το Μαυροχώρι προσχώρησε στην Ελλάδα το 1913. Το χωριό (Τίσοβα) κατοικούνταν από 682 κατοίκους το 1913 σύμφωνα με ελληνική στατιστική. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του 1920, τότε το χωριό είχε 405 κατοίκους.
Το 1923/4 οι Πομάκοι εκδιώχθηκαν από το χωριό προς στην Τουρκία και εγκαταστάθηκαν στο Σαμάκοβο σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα οι Έλληνες πρόσφυγες από την Τουρκία. Μέχρι το 1928 ο αριθμός των προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στο Μαυροχώρι ανήλθε στους 47 και ο αριθμός των ελληνικών οικογενειών στους 15. Το 1927 το όνομα του χωριού άλλαξε από Τίσοβα σε Μαυροχώρι. Το 1928 ο πληθυσμός έφτασε τους 187 κατοίκους (συμπεριλαμβανομένων περίπου 40 στρατιωτών που σταθμεύουν στο συνοριακό φυλάκιο του χωριού) και το 1940, 87 κάτοικοι (συμπεριλαμβανομένων περίπου 20 στρατιωτών).
Το χωριό εγκαταλείφθηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και δεν ανακατασκευάστηκε ποτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Δράμας
Ιωάννης Βενθύλος
Ο Ιωάννης Βενθύλος (1804-1854) ήταν Έλληνας φιλόλογος και καθηγητής πανεπιστημίου. Ήταν ένας από τους πρώτους εκπαιδευτικούς που συνέβαλαν στην ανάπτυξη της παιδείας στην νεότερη Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1804 στην Σμύρνη όπου έλαβε τις πρώτες γνώσεις του, ενώ συνέχισε σπουδάζοντας φιλολογία στο Βερολίνο με καθηγητές τους Boeckh και Hermann. Το 1828 επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να διδάσκει αρχικά στο Ορφανοτροφείο και στη συνέχεια στο Κεντρικό Σχολείο της Αίγινας, όπου μαζί με τον Γεώργιο Γεννάδιο κατάφερε να το μετατρέψει σε βαρύνουσας σημασίας πνευματικό κέντρο. Ωστόσο απολύθηκε λόγω της δημοκρατικής και αντικαποδιστριακής ιδεολογίας του. Το 1833, όταν ιδρύθηκε γυμνάσιο στο Ναύπλιο διορίστηκε καθηγητής εκεί, διδάσκοντας ελληνικά και γαλλικά. Αργότερα, το 1839, διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου παρέμεινε μέχρι το 1854 όταν πέθανε από χολέρα.
Μεταξύ των σημαντικότερων έργων του περιλαμβάνονται τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Ντόναλντ Σάντογουέι
Ο Ντόναλντ Ρόμπερτ Σάντογουει (7 Μαρτίου 1950) είναι καθηγητής Χημείας στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασσαχουσέτης. Ως μέλος του διδακτικού προσωπικού στο Τμήμα Μηχανικής Επιστήμης των Υλικών, θεωρείται ειδικός στις μπαταρίες και έχει διεξάγει σημαντική έρευνα πάνω στο πώς να βελτιώνεις την λειτουργία και την διάρκεια των κινητών πηγών ισχύος.
Βιογραφία
Ο Σάντογουει γεννήθηκε στο Τορόντο του Καναδά. Φοίτησε σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, από όπου έλαβε το διδακτορικό του το 1977. Στο πανεπιστήμιο αυτό εστίασε τις έρευνές του πάνω στη χημική μεταλλουργία. Έχει επίσης υπηρετήσει στην Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή της Ουκρανικής Ένωσης Καναδών Φοιτητών από το 1972-1974. Το 1977 έλαβε μια μεταδιδακτορική υποτροφία από το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας του Καναδά και πήγε στο ΜΙΤ για να κάνει την μεταδιδακτορική του έρευνα δίπλα στον Τζούλιαν Ζέκελι. Ο Σάντογουει εισήλθε στο ΜΙΤ το 1978. Στις 19 Ιουνίου 2013 ο Σάντογουει ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας μηχανικής στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο ως αναγνώριση της συμβολής του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και την αειφόρο ενέργεια.
Έρευνα
Ως ερευνητής, ο Σάντογουει επικεντρώθηκε στους περιβαλλοντικούς τρόπους για την εξαγωγή μετάλλων από τα ορυχεία τους καθώς και για την παραγωγή πιο αποδοτικών μπαταριών. Η έρευνά του έχει συχνά καθοδηγηθεί από την επιθυμία του να μειωθούν οι εκπομπές ρύπων από διάφορες βιομηχανίες. Είναι συν-εφευρέτης ενός στερεού πολυμερούς ηλεκτρολύτη. Αυτό το υλικό έχει την ικανότητα να επιτρέπει στις μπαταρίες να παράγουν διπλάσια ισχύ ανά κιλό, όπως συμβαίνει με τις τρέχουσες μπαταρίες ιόντων λιθίου.
Τον Αύγουστο του 2006, μια ομάδα που καθοδηγούσε κατέδειξε την δυνατότητα εξαγωγής σιδήρου από τα μεταλλεύματα μέσω ηλεκτρόλυσης τετηγμένου οξειδίου. Όταν τροφοδοτείται αποκλειστικά από ανανεώσιμη ηλεκτρική ενέργεια, αυτή η τεχνική έχει τη δυνατότητα να εξαλείψει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα που παράγονται με τις παραδοσιακές μεθόδους.
Διδασκαλία
Για 16 χρόνια ο Σάντογουει δίδαξε το μάθημα "Εισαγωγή στη Χημεία των Στέρεων Υλικών" στο ΜΙΤ. Το στυλ διδασκαλίας του Σάντογουει ήταν δημοφιλές στους φοιτητές με την εγγραφή των πρωτοετών φοιτητών στο εν λόγω μάθημα να αυξάνεται μέχρι το 2010.
Το φθινόπωρο του 2007 ο αριθμός των φοιτητών που γράφτηκαν σε αυτό το μάθημα έφτασε τους 570. Η μεγαλύτερη αίθουσα διδασκαλίας που είναι διαθέσιμη στην πανεπιστημιούπολη του ΜΙΤ, 566 φοιτητές, ήταν αρκετή για να στεγάσει την τάξη. Ο Σάντογουει προτιμούσε περισσότερο την διδασκαλία σε μια από τις μικρότερες αίθουσες διδασκαλίας που επέτρεπε μόνο 450 φοιτητές. Ως τέτοιο, το ΜΙΤ έπρεπε να λάβει το πρωτοφανές βήμα της εισαγωγής ψηφιακού βίντεο των διαλέξεων του Σάντογουει σε μια υπερπλήρη αίθουσα ώστε να φιλοξενήσει όλους τους σπουδαστές που ενδιαφέρονταν να παρακολουθήσουν το μάθημα. Αντίθετα οι περισσότερες τάξεις στο ΜΙΤ είναι σχετικά μικρές με το 60% των τάξεων να έχουν λιγότερους από 20 φοιτητές. Η δημοτικότητα αυτού του μαθήματος έχει ξεπεράσει τα όρια της πανεπιστημιούπολης ως αποτέλεσμα της εφαρμογής OpenCourseWare του ΜΙΤ. Αυτό παρατηρείται σε ένα σχόλιο του Μπιλ Γκέιτς : "Όλοι πρέπει να παρακολουθήσουν τις διαλέξεις χημείας - είναι πολύ καλύτερες από ότι νομίζετε. Ο Ντον Σάντογουει του ΜΙΤ προσφέρει τα καλύτερα μαθήματα χημείας". Οι διαλέξεις του Σάντογουει περιλάμβαναν συχνά την ιστορία της επιστήμης, με σεβασμό προς τα Βραβεία Νόμπελ. Ο Σάντογουει έδωσε "ερευνητικές εργασίες" στις οποίες ζητούσε από τους φοιτητές του να βρουν εργασίες βραβευμένες με Νόμπελ. Ξεκίνησε τις διαλέξεις του παίζοντας μουσική, η οποία είχε κάποια σχέση με το υλικό της διάλεξης. Ολοκλήρωνε τις διαλέξεις του με πέντε λεπτά πολιτιστικού σχετικού υλικού, όπως η επεξεργασία καυσαερίων σε αυτοκίνητα ή η εγκληματολογική εξέταση της ζωγραφικής.
Αναγνώριση πολυμέσων
Ο Σάντογουει συμπεριλήφθηκε το 2012 στην λίστα με τα "100 άτομα με την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο" του περιοδικού Time για την συνεχή δουλειά του πάνω στην βελτίωση των μπαταριών.
Στις 22 Οκτωβρίου 2012 ο Σάντογουει φιλοξενήθηκε στο The Colbert Report για να συζητήσει την έρευνά του πάνω στις μπαταρίες υγρών μετάλλων και το σχέδιό του για μια μπαταρία μαγνησίου-αντιμονίου.
Τον Ιανουάριο του 2013 ο Ντόναλντ Σάντογουει εμφανίστηκε στην έκδοση Spectrum του περιοδικού Government Technology στο οποίο περιλαμβάνονται ζητήματα στον τομέα της έρευνας, της επιστήμης και της τεχνολογίας.
Λιούντολφ του Βερμαντουά
Ο Λιούντολφ (γαλλ. Liudolf, απεβ. πριν από 9 Νοεμβρίου 986) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν επίσκοπος του Νογιόν (Noyon).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδαλβέρτου Α΄ κόμη του Βερμαντουά και της Γκέρμπεργκα των Ρέγκιναρ, κόρης του Γιλβέρτου δούκα της Λωρραίνης.
Ορίστηκε επίσκοπος του Νογιόν το 979, διαδεχόμενος τον προκάτοχό του Χαντούλφο, όπως καταγράφει ο χρονογράφος Φλοντοάρντ από το Ρεμς. Ο Λοθάριος των Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας αφιέρωσε τη μονή του Σαιν Ελουά του Νογιόν στη μνήμη του Λιούντολφ.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Έλινορ Όστρομ
Η Έλινορ Κλαιρ Όστρομ (7 Αυγούστου 1933 - 12 Ιουνίου 2012) ήταν Αμερικανίδα κοινωνική επιστήμονας, της οποίας η έρευνα συνδέθηκε με την Νέα Θεσμική Οικονομία (New institutional economics) και την αναζωπύρωση της πολιτικής οικονομίας. Το 2009 μοιράστηκε το Βραβείο Νόμπελ στις οικονομικές επιστήμες μαζί με τον Όλιβερ Γουίλιαμσον για την "ανάλυση της οικονομικής διακυβέρνησης, ιδίως των κοινών πόρων". Ήταν η πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ στις Οικονομικές Επιστήμες.
Μετά την αποφοίτησή της με πτυχίο και διδακτορικό από το UCLA, η Όστρομ έζησε στο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνα όπου υπηρέτησε στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα και έλαβε αργότερα μια καριέρα στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα. Διετέλεσε διακεκριμένη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα και καθηγήτρια πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Άρθουρ Μπέντλεϋ καθώς και διευθύντρια του εργαστηρίου πολιτικών θεωριών και πολιτικής ανάλυσης στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα και ιδρυτική διευθύντρια του Κέντρου Μελέτης της Θεσμικής Ποικιλομορφίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα. Διετέλεσε επικεφαλής ερευνήτρια στο Πρόγραμμα Στήριξης της Συνεχούς Έρευνας για τη Βιώσιμη Γεωργία και τη Διαχείριση των Φυσικών Πόρων, το οποίο διαχειρίζεται η Virginia Tech και χρηματοδοτείται από την USAID. Ξεκινώντας από το 2008, η ίδια και ο σύζυγός της, Βίνσεντ Όστρομ, συμβούλευαν το περιοδικό Transnational Corporations Review.
Ειδικότερα, η Όστρομ ανατέμνει τα βασικά χαρακτηριστικά που συναντάμε εξετάζοντας επιτυχημένα εγχειρήματα που αυτο-διαχειρίζονται τα κοινά. Στόχος της ανάλυσης της οικονομολόγου είναι να αποδείξει με βάσει πιστοποιημένα στοιχεία πως η αποτελεσματικότητα δεν αποτελεί προνόμιο των δύο κυριάρχων συστημάτων διαχείρισης, αλλά πως ανά τους αιώνες η ανθρωπότητα κατάφερε όχι μόνο να διαχειριστεί με σύνεση αλλά και να διατηρήσει μακροπρόθεσμα συλλογικούς πόρους χωρίς να αναζητήσει την παρέμβαση του κράτους ή της αγοράς.
Η θεωρία της Έλινορ Όστρομ αποτέλεσε την εναλλακτική απάντηση στη θεωρία του Xάρντιν σύμφωνα με την οποία ο μόνος τρόπος για τη παραγωγική και βιώσιμη διαχείριση των φυσικών πόρων είναι είτε μέσω του κατακερματισμού τους και της παραχώρησης τους στην ατομική ιδιοκτησία, είτε μέσω της επιβολής ενός ισχυρού εξωτερικού  θεσμικού πλαισίου από δημόσια κρατική ή διεθνή αρχή.
Σύμφωνα με την Έλινορ Όστρομ οκτώ είναι τα βήματα για να είναι αποτελεσματική η αυτοδιαχείριση των κοινών πόρων:
β. Σεβασμός του θεσμικού πλαισίου που θέτει η κοινότητα από τις εξωτερικές αρχές.
γ. Το θεσμικό πλαίσιο διαχείρισης του πόρου συνδιαμορφώνεται από όλους όσους  αυτό επηρεάζει.
δ. Ο έλεγχος τήρησης των κανόνων γίνεται από τα μέλη της κοινότητας.
ε. Ποινές και διαπόμπευση για όσους δεν τηρούν τους κανόνες.
στ. Οι κανόνες πρέπει να συμβαδίζουν  με τα τοπικά χαρακτηριστικά της κοινότητας και τις τοπικές ανάγκες.
ζ. Χαμηλού κόστους θεσμικό πλαίσιο και εύκολος τρόπος διευθέτησης των διαφορών.
η. Η δομή αυτοδιαχείρισης να ξεκινάει από τη βάση και να ανεβαίνει προς τη κορυφή και όχι το αντίστροφο.
Βιογραφία
Η Έλινορ Κλαιρ Άϊβαν γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια ως το μοναδικό παιδί της μουσικού Λέα Χόπκινς και του σχεδιαστή Έντριαν Άϊβαν. Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν σε νεαρή ηλικία και η Έλινορ έζησε με την μητέρα της τις περισσότερες φορές. Φοίτησε σε μια προτεσταντική εκκλησία με την μητέρα της και συχνά περνούσε τα σαββατοκύριακα με την εβραϊκή οικογένεια του πατέρα της. Μεγαλώνοντας σε μια καταθλιπτική εποχή εξαιτίας του διαζυγίου των γονιών της, η Όστρομ περιέγραψε τον εαυτό της ως ένα "κακό παιδί".
Η Όστρομ μεγάλωσε στον ίδιο δρόμο με το γυμνάσιο του Μπέβερλυ Χιλς, από το οποίο αποφοίτησε το 1951. Αυτό το θεώρησε τύχη, γιατί αυτό το σχολείο είχε ένα πολύ υψηλό ποσοστό αποδοχής στο κολέγιο. Ως μαθήτρια γυμνασίου η Έλινορ Όστρομ αποθαρρύνθηκε από την μελέτη της τριγωνομετρίας καθώς τα κορίτσια που δεν είχαν υψηλούς βαθμούς στην Άλγεβρα και την Γεωμετρία δεν είχαν το δικαίωμα να επιλέξουν αυτό το μάθημα. Η μητέρα της δεν ήθελε να πάει η κόρη της στο κολέγιο καθώς δεν έβλεπε τον λόγο αυτού του γεγονότος.
Φοίτησε στο UCLA όπου έλαβε πτυχίο με τιμητική διάκριση πάνω στις πολιτικές επιστήμες το 1954 μετά από τριετή φοίτηση. Παντρεύτηκε έναν συμμαθητή της, τον Τσαρλς Σκοττ, και εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Κέμπριτζ της Μασσαχουσέτης ενώ ο Σκοττ φοίτησε στην Νομική Σχολή του Χάρβαρντ. Πήραν διαζύγιο αρκετά χρόνια αργότερα όταν η Όστρομ ξεκίνησε το διδακτορικό της.
Απορρίφθηκε η αίτησή της να εκπονήσει διδακτορικό στα οικονομικά στο UCLA αλλά έγινε δεκτή στο μεταπτυχιακό των πολιτικών επιστημών στο ίδιο πανεπιστήμιο όπου της απονεμήθηκε το μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1962 και το διδακτορικό δίπλωμα το 1965. Το 1963 παντρεύτηκε τον πολιτικό επιστήμονα Βίνσεντ Όστρομ, τον οποίο γνώρισε ενώ συμμετείχε στην μελέτη του για την διαχείριση των υδάτινων πόρων στην νότια Καλιφόρνια.
Το 1961 ο Βίνσεντ Όστρομ, μαζί με τον Charles Tiebout και τον Robert Warren, δημοσίευσε την "Οργάνωση της κυβέρνησης σε μητροπολιτικές περιοχές", η οποία αποτέλεσε σημαντικό άρθρο και παρουσίασε θέματα τα οποία υπήρξαν κεντρικά για το συνολικό έργο του Όστρομ. Ωστόσο το άρθρο προκάλεσε σύγκρουση με το Γραφείο Κυβερνητικών Ερευνών του UCLA επειδή, σε αντίθεση με τα συμφέροντα του προεδρείου, πρότεινε τον πολυκεντρισμό ενάντια στον συγκεντρωτισμό των μητροπολιτικών περιοχών. Αυτή η σύγκρουση ώθησε το ζεύγος Όστρομ να εγκαταλείψει το UCLA. Μετακόμισαν στο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνα το 1965, όταν ο Βίνσεντ δέχθηκε μια θέση καθηγητή πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα. Η Έλινορ έγινε μέλος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών της Ιντιάνα ως επισκέπτρια καθηγήτρια. Το πρώτο μάθημα που δίδαξε ήταν η Αμερικανική Κυβέρνηση.
Καριέρα
Το 1973 η Όστρομ και ο σύζυγός της ίδρυσαν το Εργαστήριο Πολιτικής Θεωρίας και Ανάλυσης της Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα. Εξετάζοντας τη χρήση της συλλογικής δράσης, της εμπιστοσύνης και της συνεργασίας στην διαχείριση των κοινών πόρων της κοινότητας, η θεσμική της προσέγγιση στη δημόσια τάξη - γνωστή ως θεσμικό πλαίσιο ανάλυσης και ανάπτυξης - κρίθηκε επαρκώς διαφορετική για να θεωρηθεί ως μια ξεχωριστή σχολή θεωρίας της δημόσιας επιλογής. Έχει συγγράψει πολλά βιβλία πάνω στους τομείς της οργανωτικής θεωρίας, της πολιτικής επιστήμης και της δημόσιας διοίκησης.
Έρευνα
Πολύ μεγάλη είναι η συμβολή της Όστρομ στον τομέα της διαχείρισης των κοινών πόρων. Στην τελευταία, και πιο διάσημη, εργασία της επικεντρώθηκε στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν με τα οικοσυστήματα έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η μακροχρόνια βιωσιμότητά τους. Διεξήγαγε έρευνες για τη διαχείριση των βοσκοτόπων από τους ντόπιους στην Αφρική, των συστημάτων άρδευσης στα δυτικά χωριά του Νεπάλ και αντίστοιχες περιπτώσεις στις Φιλιππίνες, στην Ιαπωνία, στην Ισπανία κ.α. Μέσα από αυτές, διαπίστωσε ότι κάποιες κοινότητες ανθρώπων έχουν επιτύχει και διατηρήσει αποδοτικότερο σύστημα χρήσης των φυσικών πόρων, μέσω της αυτοδιαχείρισης, σε σχέση με τα αντίστοιχα του κράτους ή/και της αγοράς.
Πρότεινε, λοιπόν ένα πολυκεντρικό σύστημα διαχείρισης, σε αντίθεση με την πρόταση του Γκάρετ Χάρντιν, ο οποίος θεωρούσε ότι ο ορθολογισμός, οδηγεί τα άτομα στην ικανοποίηση του ατομικού συμφέροντος και άρα σε τραγωδία των κοινών πόρων. Για το λόγο αυτό κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να υπάρχει ένας πολύ αυστηρός κρατικός μηχανισμός ελέγχου και ότι είναι απαραίτητη η περίφραξη των κοινών πόρων: "'Για να αποφευχθεί η καταστροφή σε έναν πολυπληθή κόσμο, οι άνθρωποι πρέπει να υπόκεινται σε μια δύναμη εξαναγκασμού έξω από τις ατομικές ψυχές τους, έναν Λεβιάθαν'"Η Όστρομ απέκρουσε το συμπέρασμα του Χάρντιν, χρησιμοποιώντας στην επιχειρηματολογία της, το παιχνίδι του διλήμματος του φυλακισμένου. Πρότεινε λοιπόν μια τέταρτη πιθανότητα, αυτή της συνεργασίας και της συνεννόησης μεταξύ των ενδιαφερομένων, ώστε να επιλέξουν την πιο συμφέρουσα λύση, αλλά και μία πέμπτη η οποία προβλέπει τη σύνταξη ενός μεταξύ τους συμβολαίου και την ύπαρξη ενός ή περισσότερων επιτηρητών, ο οποίος θα φροντίζει για την τήρηση της συμφωνίας.
Από τα κεντρικά ζητήματα του αφηγήματος της Έλινορ Όστρομ, αποτελεί η διαδικασία της διαπόμπευσης αλλά και της επιδοκιμασίας στο πλαίσιο της συνεννόησης των ανθρώπων, πάνω σε κοινούς κανόνες και νόρμες για την διαχείριση των "κοινών" πόρων. Υποστηρίζει πως σε αρκετές κοινότητες έχουν επινοήσει έξυπνους τρόπους ώστε να κάνουν τον καθένα να συνεισφέρει για το κοινό καλό και όποιος δεν συμμετέχει τότε θα είναι δακτυλοδειχτούμενος. Θεωρεί σημαντικές τις διαδικασίες της διαπόμπευσης και της επιδοκιμασίας, διότι η διαπόμπευση θα κινητοποιήσει και θα αλλάξει τη στάση του ατόμου, ενώ και η επιδοκιμασία θα επιβραβεύσει το αποτέλεσμα.