cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεταξάδες Έβρου
Μεταβυζαντινός Ναός Αγίου Αθανασίου
Συγκεκριμένα, η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου των Μεταξάδων είναι ημιυπόγεια, εσωστρεφής και κανένα εξωτερικό γνώρισμα δεν φανερώνει την χρήση της ως χώρου θρησκευτικής λατρείας. Πρόκειται για οίκημα ορθογώνιο, στο οποίο ο επισκέπτης εισέρχεται από μια κλίμακα με βάθος 1,40μ. Ο Λαογράφος Γεώργιος Μέγας αναλύει τους λόγους που δικαιολογούν τις αρχιτεκτονικές επιλογές στα κτήρια αυτής της περιόδου, λέγοντας ότι η μορφή των εκκλησιών είναι αποτέλεσμα του φόβου των κατοίκων να μην προκαλέσουν το μένος των κατακτητών, καθώς συχνά έπεφταν θύματα των γενίτσαρων και των ντελιμπάσηδων που λυμαίνονταν την περιοχή της Θράκης με εφαλτήριο την Κωνσταντινούπολη. Περιγράφει, με γλαφυρό ύφος, το γεγονός ότι η Θράκη αποτελεί το προαύλιο της Πρωτεύουσας, στο οποίο εφορμούσαν οι παραπάνω προκαλώντας ζημίες και σκορπώντας τον τρόμο.
Είναι ένας εκ των τεσσάρων συνολικά Μεταβυζαντινών Ι.Ν. που υπάρχουν σήμερα στο βόρειο τμήμα του Έβρου, στα χωριά, Παλιούρι, Αλεποχώρι του δήμου Διδυμοτείχου και Παταγή του δήμου Ορεστιάδας. Σημαντικό μέρος των αγιογραφιών του έχει καταστραφεί από τη φθορά του χρόνου και από ανθρώπινες παρεμβάσεις, σύμφωνα με τον εφημέριο του Ι.Ν. Προφήτη Ηλία των Μεταξάδων, π. Ιάκωβο Αρναουτίδη, ενώ τοιχία του ναού άρχισαν να υποχωρούν και από την οροφή, όπου εισέρχονται νερά.
«Η εκκλησία είναι σχεδόν άγνωστη στην επιστημονική βιβλιογραφία, το νεκροταφείο, όμως, που εκτείνεται στα βόρεια και ανατολικά της, θεωρείται το παλαιότερο και καλύτερα διατηρημένο στον Έβρο, με την παλαιότερη επιγραφή να φέρει τη χρονολογία 1691».
«Είναι ένα πολύ σημαντικό μνημείο για την περιοχή, πρέπει να συντηρηθεί και να μείνει» είπε ο π. Ιάκωβος Αρναουτίδης. Όπως αναφέρουν σε σχετική καταγραφή τους μετά από ερευνητική εργασία το 2000 οι δύο αρχαιολόγοι, Αθανάσιος Μπρίκας και Κωνσταντίνος Τσουρής, οι οποίοι δίνουν αναλυτικές και σημαντικές λεπτομέρειες και για τις τέσσερις Μεταβυζαντινές Εκκλησίες της περιοχής, «σε ολόκληρη τη δυτική Θράκη σώθηκαν ελάχιστες μεταβυζαντινές εκκλησίες που μπορούν να χρονολογηθούν πριν από το 1800».
Συγκεκριμένα για τον Ι.Ν. του Αγίου Αθανασίου σημειώνουν ότι «αν και το έτος ιδρύσεως του έχει χαθεί, διατηρείται το όνομα του μητροπολίτου Διδυμοτείχου Ιερεμίου, ο οποίος μαρτυρείται στα έτη 1692-1697. Ό,τι σώζεται σήμερα από την αγιογράφηση της εκκλησίας μπορεί πράγματι να χρονολογηθεί σε μία περίοδο γύρω από το 1700».
Μαζί με την μεταβυζαντινή εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στους Μεταξάδες, υπάρχουν ο Άγιος Αθανάσιος στο Αλεποχώρι (1729) και ο Άγιος Παντελεήμονας στο Παλιούρι (~18ος αιώνας), όλοι από την ίδια εποχή. μικρογραφία|Παναγία η Μεταξαδιώτισσα, 15ος-16ος αιώνας
Παναγία η Μεταξαδιώτισσα
Η Παναγία η Μεταξαδιώτισσα είναι εικόνα της Παναγίας που σύμφωνα με μαρτυρίες από τους ντόπιους βρέθηκε στον μεταβυζαντινό ναό Αγίου Αθανασίου στους Μεταξάδες Έβρου και χρονολογείται το 15ο με 16ο αιώνα. Η εικόνα έχει υποστεί φθορές από το πέρασμα του χρόνου με αποτέλεσμα να έχουν αλλοιωθεί τα πρόσωπα της Παναγίας και του Ιησού. Η Παναγία κρατά στα αριστερό της χέρι το Χριστό, ενώ το δεξί χέρι το φέρνει μπροστά στο θώρακα, φορά κόκκινο μαφόριο. Ο Χριστός ένθρονος όπως αναπαρίσταται συνήθως, έχει το δεξί του χέρι να ευλογεί ενώ το αριστερό δεν φαίνεται καθαρά, φορά κόκκινο ιμάτιο και γαλάζιο χιτώνα.
Η εικόνα αποτελεί στοιχείο που επαληθεύει τις χρονολογίες του Ναού Αγίου Αθανασίου, οι οποίες συνηγορούν στην μακραίωνη ιστορία της εκκλησίας που συνδέει τους Μεταξάδες με την ιστορία του Βυζαντίου. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι αποτελεί αδιάψευστο τεκμήριο θρησκευτικής πίστης και λατρείας κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας με την παρουσία της να φτάνει έως τις μέρες μας.
Ηρώον πεσόντων της Μάχης των Μεταξάδων
Το Ηρώον πεσόντων είναι ένα σημαντικό και ιστορικό σημείο του χωριού. Κατά τη διάρκεια της Μάχης των Μεταξάδων, ο λόφος στο οποίο βρίσκεται το Ηρώον ήταν ένας από τους δύο λόφους που γινόταν η Μάχη. Στον συγκεκριμένο λόφο βρισκόταν η πλευρά του Ελληνικού Στρατού. Στο σημείο θα βρείτε πολλαπλά υπολείμματα της Μάχης. μικρογραφία|293x293εσ|Μικροφράγμα Μεταξάδων
Δάση και μικροφράγματα
Στην περιοχή των Μεταξάδων υπάρχουν πυκνά δάση και μικροφράγματα, ιδανικά για χαλάρωση ή και για γυμναστική.
Δραστηριότητες
Παρ’ όλο τον φυσικό και πολιτιστικό πλούτο που διαθέτει και επιδεικνύει ο οικισμός των Μεταξάδων δεν παρατηρείται οργανωμένο τουριστικό ρεύμα στην περιοχή. Ούτε έχει αξιοποιηθεί η επισκεψιμότητα που διαμορφώνεται προς τους τουριστικούς πόλους έλξης του νομού, όπως είναι το Δάσος της Δαδιάς και το Δέλτα του Έβρου. Αντίθετα, παρατηρείται μια παντελής, έλλειψη σοβαρών πρωτοβουλιών προστασίας και ανάδειξης των μνημείων και το φυσικού περιβάλλοντος του οικισμού.
Εργασίες
Οι δραστηριότητες στην περιοχή περιλαμβάνουν εργασίες του πρωτογενή τομέα, με κύριες ασχολίες στη γεωργία και κτηνοτροφία, ενώ οι δασικές εργασίες είναι περιορισμένες. Τα οικοσυστήματα στη γύρω περιοχή είναι υποβαθμισμένα από εντατική χρήση των πόρων. Με την εφαρμογή δασικών διαχειριστικών σχεδίων για τις δασικές εκτάσεις αναμένεται μία σταδιακή ανόρθωση των δασών. Η κύρια απασχόληση των κατοίκων είναι στη γεωργία, ενώ ένας μικρός αριθμός ασχολείται με την εκμετάλλευση των δασών και πολύ λίγοι πια με την κτηνοτροφία. Στην περιοχή καλλιεργείται μία μεγάλη ποικιλία ειδών. Στα αρδευόμενα κυριαρχεί το καλαμπόκι και το βαμβάκι, ενώ στα ξηρικά το στάρι, κριθάρι και ηλίανθος.
Στο παρελθόν η κτηνοτροφία ήταν η βασικότερη ασχολία των κατοίκων. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την υπερβόσκηση των παρακείμενων δασικών εκτάσεων και τη διατήρηση θαμνώδους μορφής δασικών δέντρων. Σήμερα η κτηνοτροφία έχει σχεδόν εκλείψει. μικρογραφία|341x341εσ|Η περιοχή όπου στεγάζεται η Ρέμβη, κοντά στο Ύψωμα των Μεταξάδων
Φαγητό και ποτό
Η διατροφή των κατοίκων του χωριού, στο παρελθόν, ήταν λιτή και περιλάμβανε κυρίως όσπρια, φασόλια ξερά και πράσινα φασολάκια, ρεβίθια, φακή, αρακά και κουκιά. Συνηθίζονταν επίσης και τα παρασκευάσματα ζυμαρικών, όπως κουσκούσι, πλιγούρι, γιουφκάδια (χυλοπίτες). Για τους επισκέπτες έφτιαχναν μικίκια (λουκουμάδες), λαγγίτες (κρέπες) και πασκαλίτσες (ποπ-κορν). Το κρέας που έτρωγαν το προμηθεύοντανκυρίως από τα δικά τους ζώα: κοτόπουλα, χοιρινά, που τα διατηρούσαν σε πήλινα τσουκάλια, αρνιά και πρόβατα ενώ το ψωμί τους, ζυμωτό πάντα, το έψηναν στους πετρόχτιστους φούρνους στις αυλές τους.
Η πιο γνωστή καφετέρια του χωριού είναι το συγκρότημα Ρέμβη, που βρίσκεται κοντά στο Ύψωμα του χωριού, όπου βρίσκεται το Ηρώον, ενώ υπάρχει και το Παραδοσιακό Καφενείο «Καραγγελάκης-Αγγελάκης» που έχει μείνει αναλλοίωτο στο χρόνο, με αποτέλεσμα να προσδίδει ένα παραδοσιακό κλίμα. Τα απογεύματα γίνεται και ταβέρνα.
Καταστήματα
Στο χωριό λειτουργούν διάφορα καταστήματα, όπως 3 μίνι μάρκετ, φαρμακείο, κομμωτήριο, κρεοπωλείο, γραφείο τελετών κλπ.
Μουσεία
Οι Μεταξάδες έχουν χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός με ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά.
Από το 1997, το παλιό κτίριο του «Κουκουλόσπιτου» μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο «διότι διατηρεί χαρακτηριστικά, τυπολογικά, μορφολογικά και κατασκευαστικά στοιχεία κατοικίας αλλά και επαγγελματοβιομηχανικών κτιρίων της περιοχής (κουκουλόσπιτα) και είναι σημαντικό για τη μελέτη της αρχιτεκτονικής».
Λαογραφικό Μουσείο Μεταξάδων
Σήμα κατατεθέν του μουσείου αποτελεί ο αργαλειός της εποχής. Με τον αργαλειό οι ντόπιοι ύφαιναν τα φορέματα, τα πουκάμισα, τα πανιά και διάφορα άλλα υφάσματα. Λόγω των δυσμενών οικονομικών συνθηκών ήταν σχεδόν αδύνατον για τους Μεταξαδιώτες να αγοράσουν ρούχα του εμπορίου, επομένως χρησιμοποιούσαν τον αργαλειό.
«Ο χώρος αποτελείται ουσιαστικά από το βιο των κατοίκων. Όλες οι ενθυμίσεις, οι αναμνήσεις και οι εικόνες που οι μεγαλύτεροι πρώτα απ' όλα έζησαν, αλλά και εμείς ως επισκέπτες, τις βλέπουμε και μας θυμίζουν το ένδοξο παρελθόν του χωριού» αναφέρει ο κ. Μηλωνάς στην επίσκεψή του με την εκπομπή «Από τόπο σε τόπο».
Τεχνολογικό Μουσείο Μεταξάδων
Από τον Μάιο του 2018, το Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις Μεταξάδων διαθέτει ένα Μουσείο Τεχνολογίας με μια συλλογή από αντίκες και αντικείμενα που παρουσιάζουν την ιστορία της τεχνολογίας και τον αντίκτυπό της στην κοινωνία. Οι επισκέπτες μπορούν να δουν μια σειρά από αντικείμενα, από αρχαία εργαλεία έως σύγχρονες ηλεκτρονικές συσκευές, όπως προβολείς, επιδιασκόπια, γραφομηχανές, κασσετόφωνα και τηλεοράσεις, οι οποίες χρησίμευαν στη διδασκαλία των μαθημάτων τις περασμένες δεκαετίες. Το μουσείο προσφέρει μια πολύτιμη πηγή για τους μαθητές που μελετούν την ιστορία της τεχνολογίας και είναι ανοιχτό στους επισκέπτες, παρέχοντας την ευκαιρία να εξερευνήσουν και να εκτιμήσουν τη συναρπαστική ιστορία της τεχνολογίας.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την πληθυσμιακή απογραφή του 2021, η δημοτική ενότητα Μεταξάδων έχει συνολικά 3.763 κατοίκους.
Σημαντικοί λόγοι που παρατηρείται μείωση του πληθυσμού του οικισμού είναι η μεγάλη απόσταση από το βασικό οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο και τα διοικητικά κέντρα, οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι κάτοικοι κατά την διάρκεια του χειμώνα, επιπρόσθετα με την καθίζηση της δευτερογενούς παραγωγής και των προβλημάτων στην ανασυγκρότηση της πρωτογενούς. Όλα αυτά οδηγούν σε επακόλουθη μείωση των θέσεων εργασίας και ανυπέρβλητες δυσκολίες στη διαβίωση, που οδηγεί τους ακρίτες κατοίκους του νομού Έβρου, στην αστυφιλία και στην εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση. Φυσικά όλα αυτά συμβαίνουν ερήμην της ελληνικής πολιτείας, καθώς λείπουν οι οργανωμένες προσπάθειες να δημιουργηθούν ερείσματα που θα συγκρατήσουν τους κατοίκους στα χωριά της υπαίθρου.
Περιβάλλον
μικρογραφία|437x437εσ|Το φυσικό περιβάλλον της περιοχής Μεταξάδων
Γενικές πληροφορίες
Η περιοχή δεν περιλαμβάνει ιδιαίτερα σημαντικούς βιότοπους για τα πτηνά και πολύ λίγα είδα αναπαράγονται εδώ. Πολλά όμως είδη που φωλιάζουν σε γειτονικά δάση (όπως της Δαδιάς) συχνά παρατηρούνται στην περιοχή για τροφοληψία. Αυτό συμβαίνει κυρίως με τους γύπες (Μαυρόγυπες & Όρνια). Η κοιλάδα του Ερυθροπόταμου και οι γύρω δασώδεις λόφοι, χρησιμοποιούνται από πολλά διαχειμάζοντα είδη πτηνών, όπως άλλωστε και ο υπόλοιπος νομός Έβρου. Η περιοχή λόγω της θέσης της, πάνω σε μεταναστευτικό διάδρομο, φιλοξενεί για λίγες ώρες ή ημέρες πολλά μεταναστευτικά είδη και κυρίως στρουθιόμορφα.
Οι καλλιεργούμενες ζώνες γύρω από τους Μεταξάδες, χρησιμοποιούνται από πολλά διαχειμάζοντα είδη πτηνών και κυρίως στρουθιόμορφων. Λόγω της απουσίας φυτοφρακτών, ελάχιστα είδη φωλεοποιούν.
Έδαφος
Το έδαφος που κυριαρχεί στην περιοχή είναι αμμοαργιλώδες. Σε μία μικρή έκταση, το έδαφος είναι υποβαθμισμένο και έχουμε εμφάνιση χαλικωδών επιφανειών.
Υπέδαφος
Κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού Ερυθροπόταμου, εμφανίζονται τεταρτογενείς αποθέσεις μικτών φάσεων (αργιλοιλύες, άμμοι και ψηφίδες). Εκατέρωθεν της κοιλάδας η περιοχή δομείται γεωλογικά από εδαφικούς σχηματισμούς νεογενών ιζημάτων, με έντονη, κατά θέσεις, υδροφορία.
Τύπος κλίματος
Με βάση τις ενδείξεις του μετεωρολογικού σταθμού Διδυμοτείχου, το κλίμα στην περιοχή κατατάσσεται στον ύφυγρο βιοκλιματικό όροφο με ψυχρό χειμώνα.
Θερμοκρασία
Για την περίοδο 1936-40 και 1957-1975 με βάση τις ενδείξεις του μετεωρολογικού σταθμού Διδυμοτείχου, η απόλυτα ελάχιστη θερμοκρασία ήταν -17,5°C, η απόλυτα μέγιστη 42,4°C, η μέση ελάχιστη 8,8°C, η μέση μέγιστη 18,9°C και η μέση ετήσια 14,1°C.
Αναλυτικά οι μέσες θερμοκρασίες κατά μήνα είναι:
Ηλιοφάνεια
Η μέγιστη ηλιοφάνεια καταγράφεται τους μήνες Ιούλιο - Αύγουστο και η ελάχιστη τους μήνες Δεκέμβριο - Φεβρουάριο. Η μέγιστη ηλιοφάνεια που καταγράφεται στο επίπεδο του νομού φθάνει τους καλοκαιρινούς μήνες το 70%-85%, οπότε πρόκειται για την εποχή με το μεγαλύτερο όφελος ακτινοβολίας. Ενώ, η ελάχιστη καταγράφεται τους φθινοπωρινούς και χειμερινούς μήνες, οπότε και κυμαίνεται από 30% έως 60%.
Βροχόπτωση
Στην περιοχή Μεταξάδων το μέσο ετήσιο ύψος βροχής για την περίοδο 1955 - 1981 ήταν 799 mm το μέσο μέγιστο 1182 mm και το μέσο ελάχιστο 442 mm.
Παγετοί και χιονοπτώσεις
Οι παγετοί παρατηρούνται από τα μέσα Νοεμβρίου μέχρι τέλος Μαρτίου. Ο μέσος αριθμός ημερών χιονοπτώσεων είναι για την περιοχή Διδυμοτείχου 16,2, με ύψος χιονιού στα 10-12 εκ.
Άνεμοι
Για την περίοδο μετρήσεων 1958-1970, οι επικρατούντες άνεμοι είναι βόρειας διευθύνσεως με συχνότητα εμφάνισης 39,2% και το ποσοστό νηνεμίας ανέρχεται σε 4,2%. μικρογραφία|382x382εσ|Ο ποταμός Ερυθροπόταμος βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα δίπλα από τον οικισμό
Επιφανειακά
Στην περιοχή υπάρχει ο Ερυθροπόταμος, ο οποίος αποτελεί έναν από τους κυριότερους παραποτάμους του ποταμού Έβρου. Ο Ερυθροπόταμος πηγάζει από τα υψώματα Κορφοβούνι (Ν. Έβρου) και Μάτι (Ν. Ροδόπης), διασχίζει τον νομό Έβρου με κατεύθυνση ΒΑ και βόρεια του οικισμού Μικρού Δέρειου, σε απόσταση 7 Κm, διαμορφώνει τη διασυνοριακή γραμμή Ελλάδας - Βουλγαρίας για 3km. Στη συνέχεια της διαδρομής του, διασχίζει το Βουλγαρικό έδαφος για 5 Km και επανεισέρχεται στο Ελληνικό έδαφος, διαμορφώνοντας τη διασυνοριακή γραμμή Ελλάδας - Βουλγαρίας για 12 Κm μέχρι το ύψος του χωριού Μεταξάδες. Στη συνέχεια, αλλάζοντας κατεύθυνση προς τα ανατολικά, για 33 Km διασχίζει την επαρχία Διδυμοτείχου μέχρι τις εκβολές του στον ποταμό Έβρο.
Στον ποταμό Ερυθροπόταμο, στο ύψος των Μεταξάδων συμβάλλουν οι παραπόταμοι Μπέλλας, Ακτσε Χισάρ και Ακαλάνσκο Ντερέ, οι οποίοι βρίσκονται σε Βουλγαρικό έδαφος.
Η μέση ετήσια παροχή του Ερυθροπόταμου στη θέση της γέφυρας του Μικρού Δέρειου για την περίοδο 1973-1982, ήταν 5 m3/sec, η ελάχιστη μέση μηνιαία παροχή παρατηρείται κατά την περίοδο Ιούλιος - Σεπτέμβριος, ενώ κατά την περίοδο Δεκέμβριος-Μάρτιος η παροχή ήταν 8-14 m3/sec.
Υπόγεια
Η κοιλάδα του Ερυθροπόταμου, εμφανίζει σημαντικές ποσότητες υπόγειων νερών. Λόγω της φύσεως των πετρωμάτων του υποβάθρου της λεκάνης, τα οποία είναι αδιαπέρατα, δεν υπάρχει επικοινωνία με τη γειτονική κοιλάδα του ποταμού Έβρου. Ο υδροφόρος ορίζοντας της κοιλάδας του Ερυθροπόταμου, μπορεί να θεωρηθεί κλειστό σύστημα, όπου η ροή του ποταμού προς τον υδροφόρο ορίζοντα πραγματοποιείται το φθινόπωρο και χειμώνα και αντίστροφα την άνοιξη και καλοκαίρι.
Στην περιοχή έχουν ανορυχθεί 70 περίπου υδρογεωτρήσεις, οι οποίες αρδεύουν γεωργικές εκτάσεις 21.457 στρεμμάτων, με μέση παροχή 100 m3/h.
Καλλιέργειες
Οι καλλιέργειες στην περιοχή καταλαμβάνουν το βόρειο τμήμα της, μέσα στην κοιλάδα που έχει δημιουργηθεί από τον Ερυθροπόταμο. Οι περισσότερες από αυτές τις εκτάσεις είναι αρδευόμενες από γεωτρήσεις. Μέσα στις δασικές εκτάσεις εμφανίζονται μικρά καλλιεργήσιμα ξέφωτα, τα οποία δεν αρδεύονται.
Χέρσες εκτάσεις
Σε ένα μεγάλο ποσοστό της περιοχής (περίπου 10%) εμφανίζονται χέρσες εκτάσεις, οι οποίες έχουν προέλθει από υποβάθμιση παλαιοτέρων δασών και χρησιμοποιούνται κυρίως για την κτηνοτροφία. μικρογραφία|364x364εσ|Φωτογραφία στο βάθος του δάσους δίπλα από τον οικισμό
Δασοσκοπείς εκτάσεις
Κατά μήκος της κοίτης του Ερυθροπόταμου, στο τμήμα δυτικά των Μεταξάδων στη συνοριακή γραμμή, εμφανίζονται παραποτάμια δάση μικρού πλάτους, αποτελούμενα από διάφορα είδη ιτιάς (Salix spp.) και Σκλήθρα (Alnus glutinosa). Μετά από την είσοδο του ποταμού στην Ελλάδα, βόρεια από τους Μεταξάδες, όλη η παραποτάμια βλάστηση έχει καταστραφεί ύστερα από τον εγκιβωτισμό του ποταμού σε αναχώματα και εμφανίζονται μεμονωμένες λεύκες (Populus spp.) και ιτιές στα πρανή του ποταμού.
Στις ημιορεινές δασικές εκτάσεις της περιοχής κυριαρχούν διάφορα είδη δρυός. Στις βορεινές και υγρότερες θέσεις εμφανίζεται η Απόδισκη δρυς (Quercus dalechampii), ενώ στις ξηρότερες θέσεις η Πλατύφυλλη και η Χνοώδης δρυς (Q. frainetto & Q. pubescens).Σποραδικά σε όλη τη δασική έκταση υπάρχει και η Ευθύφλοιος δρυς (Q. cerris). Μαζί με τις δρείς, εμφανίζονται και πολλά άλλα φυλλοβόλα πλατύφυλλα, όπως φράξοι (Fraxinus spp.), σφενδάμια (Acer spp.) κ.ά. Σε υποβαθμισμένες και νότιες θέσεις παρατηρείται μετάπτωση του δρυοδάσους σε φυτικές διαπλάσεις των αείφυλλων πλατύφυλλων. Σε αυτές τις θέσεις τα κυρίαρχα είδη δέντρων και θάμνων είναι το Φυλλίκι (Phillyrea media) και το Παλιούρι (Paliurus spina-christi). Σε μία μικρή περιοχή σε μερικώς δασοσκεπείς εκτάσεις, έχουν πραγματοποιηθεί τεχνητές αναδασώσεις με Μαύρη πεύκη (Pinus nigra subsp. pallasiana). μικρογραφία|362x362εσ|Pinus nigra, το δέντρο που κυριαρχεί το Ύψωμα των Μεταξάδων
Αρθρόποδα
μικρογραφία|385x385εσ|Cyprinus carpio, ένα ψάρι που εμφανίζεται συχνά στην περιοχή Μεταξάδων
Ιχθείς
Τα παραπάνω ψάρια εμφανίζονται στον Ερυθροπόταμο και στα διάφορα ρυάκια που συμβάλλουν σε αυτόν. Η μικρή ποικιλία ειδών οφείλεται στην αποξήρανση του ποταμού τους καλοκαιρινούς μήνες.
Ενδημικά ή απειλούμενα είδη
μικρογραφία|334x334εσ|Pelobates syriacus, απειλούμενο είδος στην Ευρώπη και πιθανότατα στην Ελλάδα, που μπορεί να βρεθεί στην περιοχή Μεταξάδων
μικρογραφία|315x315εσ|Vipera ammodytes, ίσως το μοναδικό δηλητηριώδες φύδι στην περιοχή Μεταξάδων
Ερπετά
Η περιοχή των Μεταξάδων, παρουσιάζει μια μεγάλη ποικιλομορφία για την ερπετοπανίδα, με την εμφάνιση δασωμένων λοφωδών εκτάσεων, πεδινών περιοχών και παραποτάμιων οικοσυστημάτων. Πολλά από τα εμφανιζόμενα ερπετά εξαπλώνονται σε όλη την περιοχή, ενώ ορισμένα από αυτά σε περισσότερο εξειδικευμένο βιότοπο. μικρογραφία|350x350εσ|Lacerta trilineata, ένα σπάνιο και απειλούμενο είδος σαύρας που μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή Μεταξάδων
Ενδημικά ή απειλούμενα είδη
μικρογραφία|345x345εσ|Ο Μαυροπελαργός είναι ένα σπάνιο είδος πτηνού που μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή Μεταξάδων μικρογραφία|514x514εσ|Picus canus, ένα εξαιρετικά σπάνιο πτηνό που μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή Μεταξάδων μικρογραφία|339x339εσ|Milvus migrans, ένα εξαιρετικά σπάνιο πτηνό που μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή Μεταξάδων μικρογραφία|338x338εσ|Oenanthe isabellina, ένα σπάνιο πτηνό που μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή Μεταξάδων μικρογραφία|336x336εσ|Aegypius monachus, ένα εξαιρετικά σπάνιο και κινδυνεύον είδος πτηνού που μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή Μεταξάδων μικρογραφία|335x335εσ|Hieraaetus pennatus, ένα σπάνιο είδος πτηνού που μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή Μεταξάδων μικρογραφία|502x502εσ|Neophron percnopterus, ένα σπάνιο είδος πτηνού που μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή Μεταξάδων μικρογραφία|403x403εσ|Coturnix coturnix, ένα σπάνιο και ανεπαρκώς γνωστό είδος πτηνού που μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή Μεταξάδων μικρογραφία|460x460εσ|Circus aeruginosus, ένα ανεπαρκώς γνωστό είδος πτηνού που μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή Μεταξάδων μικρογραφία|466x466εσ|Coracias garrulus, ένα σπάνιο είδος πτηνού που μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή Μεταξάδων
Πτηνά
μικρογραφία|391x391εσ|Neophron percnopterus, ένα σπάνιο είδος πτηνού που μπορεί να εμφανιστεί στην περιοχή Μεταξάδων
Ενδημικά ή απειλούμενα είδη
Με βάση το «Κόκκινο Βιβλίο των Απειλουμένων Σπονδυλοζώων της Ελλάδας» 3 είδη που εμφανίζονται στην περιοχή είναι χαρακτηρισμένα σαν κινδυνεύοντα, 7 είδη έχουν τρωτούς πληθυσμούς με κίνδυνο να μεταπέσουν στην παραπάνω κατηγορία, 3 είδη χαρακτηρίζονται σαν σπάνια και 4 είδη χαρακτηρίζονται ως ανεπαρκώς γνωστά, τα οποία είναι μεν σπάνια αλλά δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για να ενταχθούν σε μία από τις παραπάνω κατηγορίες. Αναλυτικά αυτά τα είδη περιγράφονται παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου
Κωνσταντίνος Δεληκωσταντής
Ο '''Κωνσταντίνος Ζ. Δεληκωσταντής''', γεννημένος το 1948, είναι φιλόσοφος, θεολόγος και πανεπιστημιακός καθηγητής.
Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εντοπίζονται στη φιλοσοφική και παιδαγωγική ανθρωπολογία, στη σχολική θρησκευτική αγωγή και στη φιλοσοφία των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ίμβρο.
Σπούδασε Θεολογία στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν της Γερμανίας, όπου αναγορεύτηκε αρχικά Magister Artium (1975) και στη συνέχεια διδάκτωρ Φιλοσοφίας (1980) και διδάκτωρ Θεολογίας (1982).
Υπηρέτησε ως θεολόγος στην ελληνική δευτεροβάθμια εκπαίδευση και δίδαξε στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών. Το 1991 εκλέχθηκε αναπληρωτής καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Φλώρινας, με γνωστικό αντικείμενο "Θρησκειολογία και Φιλοσοφία της Θρησκείας", και προήχθη σε καθηγητή το 1995. Το 2001 μετακινήθηκε σε θέση καθηγητή στο Τμήμα Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου δίδαξε έως τη συνταξιοδότησή του.
Ίδρυσε και διηύθυνε το επιστημονικό περιοδικό Μακεδνόν (1995 και εξής) της Παιδαγωγικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Εργογραφία
Έχει επίσης δημοσιεύσει άρθρα για τον ελληνισμό της Ίμβρου κι έχει επιμεληθεί την έκδοση συλλογικών τόμων.
Σφίχα
Το Σφίχα (صفيحة sfīḥah) είναι πιάτο το οποίο αποτελείται από επίπεδο ψωμί μαγειρεμένο με επικάλυψη κιμά, συχνά από αρνίσιο κρέας, αρωματισμένο με κρεμμύδι, ντομάτα, κουκουνάρια και μπαχαρικά. Παραδοσιακά το συναντάμε στις κουζίνες του Λεβάντε και είναι στενά συνδεδεμένο με τα πιάτα μανάκις και λαχματζούν.
Το σφίχα έχει γίνει δημοφιλές στη Βραζιλία, όπου είναι γνωστό με το όνομα εσφίχα ή εσφίρα, όταν μεταφέρθηκε εκεί με τους μετανάστες από Συρία και Λίβανο.
Δέσποινα Χαραλαμπίδου
Η Δέσποινα Χαραλαμπίδου (Κιλκίς, 1959) είναι Ελληνίδα πολιτικός και πρώην βουλευτής.
Σφίχα
Ιστορία
Τα επίπεδα ψωμιά είναι εμφανίζονται στις κουζίνες των περιοχών Λεβάντε και της Εύφορης Ημισελήνου από τα προϊστορικά χρόνια. Ψήνονταν σε ζεστές επιφάνειες όπως πέτρες, μεταλλικούς ταβάδες, φούρνους ταμπούν ή ταντούρ. Στον μεσαιωνικό Αραβικό κόσμο, με την ανάπτυξη των φούρνων από τούβλα, αναδύθηκε μία ποικιλία επίπεδων γεμιτσών ή με επικάλυψη ψωμιών, μεταξύ αυτών και του σφίχα, τα οποία εξαπλώθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Δέσποινα Χαραλαμπίδου
Βιογραφία
Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012 εξελέγη για πρώτη φορά μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια Α΄ Θεσσαλονίκης. Επανεκλέχθηκε τον Ιούνιο του 2012 και τον Ιανουάριο του 2015. Εξελέγη τρίτη αντιπρόεδρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου στις 6 Φεβρουαρίου του 2015 με 229 ψήφους υπέρ.
Σφίχα
Ιστορία
Στη Βραζιλία, το εσφίχα έγινε δημοφιλές στα τέλη του 20ού αιώνα κι από τότε αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά γρήγορα φαγητά.
Δέσποινα Χαραλαμπίδου
Βιογραφία
Στις 21 Αυγούστου 2015 αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με 24 άλλους βουλευτές και εντάχθηκε στην Λαϊκή Ενότητα.
Σφίχα
Κύρια συστατικά
Κάθε οικογένεια έχει τη δική της προτίμηση στο τι να προσθέσει, επιπρόσθετα από το κρέας. Στον Λίβανο, τα βασικά συστατικά είναι: κρέας, κρεμμύδια, ντομάτες, κουκουνάρια, αλάτι, πιπέρι και αρτύματα όπως κανέλα, σουμάκ ή μελάσα ροδιού. Η περιοχή της Μπάαλμπεκ είναι ιδιαίτερα γνωστή για το σφίχα της. Στη Συρία, στην Παλαιστίνη και στην Ιορδανία, το σφίχα παρασκευάζεται με παρόμοιο τρόπο με αρνίσιο κιμά, μαζί με βότανα και μπαχαρικά, ντομάτες, κρεμμύδια και άλλα συστατικά.
Το εσφίχα στη Βραζιλία ψήνεται στον φούρνο και τα επίπεδα ψωμάκια έχουν διάμετρο περίπου 4 ίντσες και επικαλύπτονται με κρέας ή διπλώνονται σε τριγωνικό σχήμα όπως το φαταγιέρ. Η επικάλυψή τους μπορεί να περιλαμβάνει διάφορα υλικά όπως τυρί, γιαούρτι, αρνίσιο κρέας, βοδινό κρέας ή λαχανικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Ιρακινή κουζίνα Κατηγορία:Λιβανέζικη κουζίνα Κατηγορία:Παλαιστινιακή κουζίνα Κατηγορία:Συριακή κουζίνα Κατηγορία:Ισραηλινή κουζίνα Κατηγορία:Βραζιλιάνικη κουζίνα Κατηγορία:Λεβαντίνικη κουζίνα
Δέσποινα Χαραλαμπίδου
Βιογραφία
Έθεσε υποψηφιότητα με το ΜέΡΑ25 στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας και στην Α' Θεσσαλονίκης αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι Παρατάξεων Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι Κεντρικής Μακεδονίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Εθνικό Μουσείο Προϊστορίας
Το Εθνικό Μουσείο Προϊστορίας (Γαλλικά: Le musée national de Préhistoire) είναι ένα Εθνικό μουσείο της Γαλλίας που ιδρύθηκε το 1918 στην κοινότητα Λεζ Εϊζί-ντε-Τεγιάκ-Σιρέιγ, στο νομό Δορδόνης, στην περιοχή της Νέας Ακουιτανίας, στον χώρο όπου παλαιότερα υπήρχε το κάστρο του Ταγιάκ.
Παρουσίαση
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Μία από τις βιτρίνες με εκθέματα μικρογραφία|250x250εσ|Φιγούρα βίσωνα, ελεφαντόδοντο, 10 εκ. Το Εθνικό Μουσείο Προϊστορίας παρουσιάζει ένα εξαιρετικά πλούσιο προϊστορικό παρελθόν με εκθέματα στην αρχική τους τοποθεσία (in situ) και διατηρεί περίπου 6 εκατομμύρια αντικείμενα. Το μουσείο, που βρίσκεται στο κέντρο του «μουσειακού χώρου» που αποτελεί η κοιλάδα του ποταμού Βεζέρ με προϊστορικές τοποθεσίες και ζωγραφισμένα σπήλαια, είναι αποτέλεσμα της ταχέως αναπτυσσόμενης αρχαιολογικής έρευνας και συγκεντρώνει μία από τις πιο σημαντικές παλαιολιθικές συλλογές στη Γαλλία: εργαλεία από οστά και κέρατα, τάφοι, πανίδα και η πρώτη συλλογή Παλαιολιθικής τέχνης στον κόσμο σε χαραγμένα ή σκαλιστά αντικείμενα.
Στο μουσείο παρουσιάζονται τα παλαιότερα ίχνη που άφησε ο άνθρωπος στη Γαλλία. Σε πολλές βιτρίνες εκτίθενται πέτρινα εργαλεία, αντικείμενα τέχνης από οστά ή ελεφαντόδοντο, αναπαραστάσεις σε φυσικό μέγεθος προϊστορικών ανθρώπων και εξαφανισμένων ζώων που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε την ανθρώπινη εξέλιξη για 400.000 χρόνια, μέσα σε ένα περιβάλλον σύγχρονης αρχιτεκτονικής.
Επέκταση
Η νέα επέκταση, που ολοκληρώθηκε το 2004, καταλαμβάνει νέα κτίρια σχεδιασμένα από τον αρχιτέκτονα Ζαν-Πιέρ Μπυφί, με περισσότερα από 3.600 τετραγωνικά μέτρα νέων επιφανειών, μεταξύ των οποίων 700 τ.μ. εκθεσιακών χώρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία
Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα
Το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα (αγγλικά:Florinda Film Critics Award For Best Screenplay) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα για να τιμήσει έναν σεναριογράφο που έχει επιδείξει εξαιρετικό επιτευγμα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα
Καστρί Φθιώτιδας
Το Καστρί είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 108 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Καστρί βρίσκεται στην κοιλάδα του Σπερχειού, δίπλα στις βόρειες όχθες του και τη συμβολή του ποταμού με τον παραπόταμό του Ίναχο (Βίστριζα). Απέχει 10 χλμ. ΒΑ. από τη Σπερχειάδα και 26 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Λαμία. Βόρεια του χωριού είναι η Γραμμένη, δίπλα και νοτιοανατολικά το Παλιούρι, νοτιοδυτικά και στην απέναντι πλευρά του Σπερχειού η Μεσοποταμιά, δυτικά η Μάκρη. Σε χαμηλό λόφο, στη βόρεια άκρη του χωριού, υπάρχουν τα ερείπια κάστρου άγνωστης χρονολόγησης στο οποίο οφείλεται και η ονομασία του. Αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ το απογράφει (γύρω στο 1810) ως Καστρίτι και το "κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου Πατρατζίκ (Υπάτης) με 20 σπίτια".
Διοικητικές μεταβολές
Μετά την απελευθέρωση το χωριό αναφέρεται επίσημα ως Καστρί το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μακρακώμης. Το 1928 με το ΦΕΚ 240Α - 15/11/1928 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Παλιούρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Καστρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρακώμης του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει συνολικό πληθυσμό 565 κατοίκους ενώ ως οικισμός 437.
Σημείωση
Το Καστρί και το ερειπωμένο του κάστρο δεν πρέπει να συγχέεται με την συνώνυμη τοποθεσία και αρχαιολογικό χώρο «Καστρί», σε απόσταση 1,5 χλμ. βόρεια της Μακρακώμης, όπου υπάρχουν «λείψανα τείχους μετά πύργων αρχαίας πόλεως επί υψώματος 384 μ.»
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
The Originals (3ος κύκλος)
Το The Originals είναι Αμερικανική υπερφυσική δραματική σειρά φαντασίας, η οποία ανανεώθηκε για τρίτο κύκλο επεισοδίων από το κανάλι The CW στις 11 Ιανουαρίου 2015. Έκανε πρεμιέρα στις 8 Οκτωβρίου 2015 και ολοκληρώθηκε στις 20 Μαΐου 2016, έπειτα από 22 επεισόδια.
Διακρίσεις
Για τον τρίτο κύκλο, η σειρά έλαβε δύο υποψηφιότητες στα βραβεία Teen Choice στις εξής κατηγορίες:
Home media
Ο τρίτος κύκλος της σειράς κυκλοφόρησε τόσο σε DVD, όσο και σε Blu ray μορφή. Στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε στις 20 Σεπτεμβρίου 2016, ενώ σε Ηνωμένο Βασίλειο και Αυστραλία κυκλοφόρησε στις 17 Οκτωβρίου 2016 και 6 Δεκεμβρίου 2017 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Originals, The
Λέιντεν
Το Λέιντεν (ολλανδικά: Leiden) είναι πόλη και έδρα δήμου της ολλανδικής επαρχίας Νότιος Ολλανδία (Zuid-Holland). Ο δήμος έχει έκταση 23,27 χμ² και 120.105 κατοίκους (2013). Είναι η 5η σε πληθυσμό πόλη της επαρχίας.
Το Λέιντεν είναι μία από τις λίγες πόλεις που διαθέτουν δικό τους ’’Κανόνα’’ (De Leidse Literaire Canon), που διηγείται την ιστορία της πόλης μέσω 35 σημαντικών Θεμάτων.
Ονοματολογία
thumb|290px|left|Όψη της πόλης στον Παλαιό Ρήνο
Η πιθανότερη προέλευση του ονόματος της πόλης, είναι από τον ρωμαϊκό οικισμό Lugdunum Batavorum, που υπήρχε στην περιοχή, κοντά στο σημερινό Κάτβαϊκ (Katwijk). Κατά μίαν άλλη εκδοχή, το όνομα της πόλης προέρχεται από τη λέξη lagiþon, της οποίας η γερμανική ρίζα lag- παραπέμπει στο «νερό». Αργότερα, επικράτησε η θεωρία της προέλευσης από τον μικρό ποταμό Leyte που εξέβαλλε στο Ρήνο.
Ιστορία
Το Λέιντεν πρωτοεμφανίζεται γύρω στο 860 μ.Χ. ως μικρό, οχυρωμένο χωριό στους πρόποδες ενός τεχνητού λόφου, στη συμβολή των ποταμών Παλαιού και Νέου Ρήνου (de Oude en de Nieuwe Rijn), με το όνομα Leithon. Εκεί έδρευε αρχικά κάποιος φεουδάρχης της επισκοπής της Ουτρέχτης, όμως το 1100 ο χώρος περιήλθε στην εξουσία του κόμη της Ολλανδίας (Holland). Η ιδανική τοποθεσία, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη της βυρσοδεψίας και την εκχώρηση Χάρτας Δικαιωμάτων (1266), χάρισαν οικονομική ευημερία στο Λέιντεν.
Το 1389 η πόλη είχε ήδη 4.000 κατοίκους. Το 1420, μετά από πολιορκία, έπεσε στα χέρια του Γιαν φαν Μπέιερεν 6ου. Το 1572 με το ξέσπασμα του Ογδοηκονταετούς Πολέμου, το Λέιντεν επέλεξε να αντισταθεί στους Ισπανούς. Εκείνοι το πολιόρκησαν για ένα (1) χρόνο, χωρίς αποτέλεσμα όμως και, αμέσως μετά τη λύση της πολιορκίας, ιδρύθηκε το περίφημο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν (1575), το πρώτο πανεπιστήμιο της Ολλανδίας, από τον νικητή Γουλιέλμο. Πάντως, η διαδεδομένη άποψη, ότι η ίδρυση του Πανεπιστημίου ήταν η ανταμοιβή για τη στάση των κατοίκων, είναι πιθανότατα λανθασμένη. Ο Γουλιέλμος είχε πολιτικούς λόγους για να το κάνει αυτό και, συγκεκριμένα, να έχει με το μέρος του τους διοικούντες την πόλη.
Κατά τον 17ο αιώνα, το Λέιντεν γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση λόγω της ανάπτυξης της υφαντουργίας που, κατά μεγάλο ποσοστό, οφείλεται στην αθρόα προσέλευση μεταναστών από τη Φλάνδρα. Η πόλη, ενώ κατά την πολιορκία της είχε πολλά θύματα και, το 1574 είχε 15.000 κατοίκους, βρέθηκε το 1622 να έχει 45.000 και, έναν αιώνα μετά (1670), 70.000 κατοίκους περίπου. Έτσι, κατά τον περίφημο Χρυσό Ολλανδικό Αιώνα, ήταν η σημαντικότερη ολλανδική πόλη μετά το Άμστερνταμ. Η αύξηση του πληθυσμού επέβαλε τη δημιουργία ενός νέου δικτύου καναλιών χράχτεν και σίνγκελ (grachten, singels), που ολοκληρώθηκε το 1659 και, μέχρι σήμερα, αποτελεί την υδρογραφικά αναγνωρίσιμη εικόνα του ιστορικού κέντρου της πόλης.
Κατά τον 18ο αιώνα η υφαντουργία του Λέιντεν παρήκμασε λόγω προστατευτικών νόμων που άρχισαν να εφαρμόζονται στη Γαλλία και αυξημένου κόστους ζωής στην τότε επαρχία της Ολλανδίας. Ξεκίνησε τότε μία διαρκής μείωση στον πληθυσμό της πόλης, με αποτέλεσμα, το Λέιντεν στα τέλη του 18ου αιώνα και γύρω στο 1815 να έχει μόλις 30.000 και 27.000 κατοίκους, αντίστοιχα.
Το 1807, τεράστια έκρηξη 18 τόνων δυναμίτιδας που μετέφερε πλοίο από το Χάαρλεμ προς το Ντελφτ, στο κέντρο του Λέιντεν, είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 151 ατόμων και τον τραυματισμό 2.000, περίπου. Μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε ενώ, ο ήχος της έκρηξης σύμφωνα με πηγές της εποχής, ακούστηκε μέχρι τη Χάγη! Σημειωτέον ότι, στην πόλη την ώρα της έκρηξης, ήταν παρών ο Ναπολέων Βοναπάρτης, που προσπάθησε να βοηθήσει τους κατοίκους να περιθάλψουν τα θύματα και να αποκαταστήσουν τις ζημιές.
Το 1842 εγκαινιάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή προς το Χάαρλεμ. Το 1866, η πόλη χτυπήθηκε από -την τελευταία- επιδημία χολέρας, η οποία οδήγησε στην κατασκευή του Ακαδημαϊκού Νοσοκομείου (het Academisch Ziekenhuis). Το 1883 οι κάτοικοι έμαθαν ανακουφισμένοι τα νέα για τη σύλληψη της Μαρίας Σβάνενμπουρχ (Maria Swanenburg), που είχε δηλητηριάσει τουλάχιστον 27 ανθρώπους.
Χάρη στον σιδηρόδρομο, η οικονομία της πόλης ανέκαμψε κατά τον 19ο αιώνα, παρ' όλ' αυτά, ο πληθυσμός δεν ξεπέρασε τους 50.000 κατοίκους μέχρι το 1900. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη υπέστη βαριές καταστροφές από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων, ευτυχώς χωρίς σοβαρές συνέπειες για το ιστορικό της κέντρο.
Το σημερινό προφίλ του Λέιντεν είναι εκείνο της πανεπιστημιακής/τεχνολογικής (περισσότερο) και τουριστικής (λιγότερο) κατεύθυνσης.
Εραλδική
Το οικόσημο του Λέιντεν, καθιερώθηκε το 1950 και αποτελείται από μία άσπρη (ή ασημένια) ασπίδα που φέρει δύο χιαστί κόκκινα κλειδιά. Βρίσκεται τόσο στον θυρεό όσο και στη σημαία της πόλης. Παραπέμπει ευθέως στον Άγ. Πέτρο, προστάτη Άγιο της πόλης που, κατά τη χριστιανική παράδοση είναι ο διαχειριστής των «Κλειδιών του Παραδείσου». Είναι, άλλωστε, τα ίδια κλειδιά που εμφανίζονται με τον ίδιο συμβολισμό και στη σημαία του Βατικανού.
Μαζί με το οικόσημο, χαρακτηριστική εικόνα διαφόρων μνημείων και εγγράφων της πόλης, αποτελεί επίσης ο Λέων, πάνω σε οχυρωματικό τείχος με τη λατινική επιγραφή: Haec libertatis ergo, (=Προς Χάριν της Ελευθερίας), δίνοντας έμφαση στους αγώνες των Ολλανδών για την ανεξαρτησία τους, από την εποχή της ισπανικής κατοχής.
Γεωγραφία
thumb|290px|left|Όψη της πόλης στο Νέο Ρήνο
Το Λέιντεν βρίσκεται στο βόρειο μέρος της επαρχίας Νότιος Ολλανδία, 45 χιλιόμετρα ΝΔ του Άμστερνταμ και 18 χιλιόμετρα ΒΑ της Χάγης. Μέσα από την πόλη ρέει ο Παλαιός Ρήνος (de OudeRijn) με δεκάδες παρακλάδια, που αποτελεί ένα μικρό, κατ’ ουσίαν, κομμάτι του μεγάλου ποταμού. Επίσης, γύρω από την πόλη ρέει ο Νέος Ρήνος (de Nieuwe Rijn) που, σε συνδυασμό με τον Παλαιό, συγκροτοτεί ένα δαιδαλώδες δίκτυο υδάτινων δρόμων χράχτεν και σίνγκελ. Το Λέιντεν κυριαρχείται από το νερό που, τού δίνει μία ξεχωριστή εικόνα πλαισιωμένη από πολυάριθμα πάρκα και χώρους αναψυχής.
Διαιρείται σε 4 διαμερίσματα, 10 περιοχές και 54 συνοικίες.
Android Alpha
Το Android Alpha ή αλλιώς Android 1 είναι η 1η αριθμητικά έκδοση και η 1η γενική έκδοση του ειτουργικού συστήματος Android. Απελευθερώθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2008 "με επίπεδο API 1" και είναι προκάτοχος του Android 1.1 "Beta".
Λέιντεν
Δόγματα
Όπως σε όλη την Ολλανδία, η θρησκευτική ελευθερία και ανοχή επιτρέπει την πίστη και την εκδήλωσή της, μέσα πάντοτε στα πλαίσια των νόμων του κράτους, ειδικά όμως στο Λέιντεν συναντώνται όλα σχεδόν τα χριστιανικά δόγματα και Εκκλησίες, πέραν των άλλων θρησκειών. Ενδεικτικά αναφέρονται: Ρωμαιοκαθολικοί, Παλαιοί Καθολικοί, Προτεστάντες, Αποστολικοί, Νέοι Αποστολικοί, Βαπτιστές, Ευαγγελιστές, Βαλλόνοι, Ευαγγελιστές Λουθηρανοί, Μεταρρυθμιστές, Διεθνιστές, Στρατιώτες του Πνεύματος κ.ά.
Android Alpha
Μια πολύ πρώιμη έκδοση ενός προϊόντος λογισμικού όπως στην προκειμένη περίπτωση, είναι το "Android Alpha" που μπορεί να μην περιέχει όλα τα χαρακτηριστικά που σχεδιάζονται για την τελική έκδοση.
Λέιντεν
Βιβλιοθήκες
thumb|280px|right|Η Βιβλιοθήκη Τυζιάνα
Android Alpha
Συνήθως, το λογισμικό περνά δύο στάδια δοκιμής πριν θεωρηθεί ότι έχει ολοκληρωθεί:
Λέιντεν
Εκκλησίες
Έχει μήκος 81 μέτρα και πλάτος 40 μέτρα. Διαθέτει εντυπωσιακά παράθυρα βιτρώ, μεγάλη αίθουσα εκκλησιαστικού συμβουλίου και δύο εκκλησιαστικά όργανα, ένα του 1643 και ένα του 1883.
Android Alpha
Κατηγορία:Android (λειτουργικό σύστημα)
Λέιντεν
Εκκλησίες
Θεωρείται η δεύτερη σημαντικότερη εκκλησία της Ολλανδίας όσον αφορά στα ταφικά μνημεία που εμπεριέχει στις κρύπτες της που, περιλαμβάνουν πολλούς και διακεκριμένους επιστήμονες, ζωγράφους, γλύπτες, πανεπιστημιακούς κλπ, «τέκνα» της πόλης. Είναι τόσο πολλοί αυτοί που αναπαύονται στην εκκλησία, ώστε γίνεται μεταφορικά λόγος για «Ακαδημαϊκό Μαυσωλείο» (Mausoleum Accademicum).
Πύλες
thumb|280px|left|Η Πύλη Ζάιλ
Μύλοι
thumb|280px|right|Ο Μύλος Ρόντενμπύρχερ
Διάφορα
thumb|280px|left|Το Ιστορικό Δημαρχείο
Επιστήμη και Τέχνη
Πολλές και μεγάλες προσωπικότητες σχετίζονται με το Λέιντεν, που δικαίως κατέχει τον τίτλο της «πόλης της κουλτούρας» στην Ολλανδία. Άλλοι γεννήθηκαν στην πόλη, άλλοι πέρασαν σ’αυτή κάποιο μέρος της ζωής τους, άλλοι εργάστηκαν εκεί για μικρό χρονικό διάστημα, όμως οι περισσότεροι πέρασαν από το περίφημο Πανεπιστήμιο. Στη μακρά λίστα περιλαμβάνονται ζωγράφοι (Ρέμπραντ, Στέιν, Ντάου), μουσικοί (Μάλερ), φιλόσοφοι (Καρτέσιος), επιστήμονες (Κλούσιος, Χόυχενς, Αϊνστάιν, Λόρεντς) κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νότια Ολλανδία
Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας (ΛΔΒ, Βουλγαρικά Народна република България (НРБ) Ναρόντνα ρεπούμπλικα Μπαλγκάριγια) ήταν το επίσημο όνομα της Βουλγαρικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας υπήρξε από το 1946-1990, όταν το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα (BΚΚ) κυβέρνησε μαζί με τον εταίρο του σε συνασπισμό, τη Βουλγαρική Αγροτική Εθνική Ένωση. Η Βουλγαρία ήταν μέρος της Κομεκόν, μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας και στενά συνδεδεμένη με τη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Το Βουλγαρικό αντιστασιακό κίνημα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου καθαίρεσε την κυβέρνηση του Βασίλειου της Βουλγαρίας με το Βουλγαρικό πραξικόπημα του 1944, που έθεσε τέρμα στη συμμαχία της χώρας με τις δυνάμεις του Αξονα και οδήγησε στην εγκαθίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας το 1946.
ΤΟ ΒΚΚ άσκησε πολιτικές με πρότυπο εκείνες που πρωτοεφαρμόστηκαν στη Σοβιετική Ένωση, μετατρέποντας τη χώρα κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας από μια αγροτική κοινωνία σε μια βιομηχανοποιημένη σοσιαλιστική κοινωνία. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, μετά το θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν, οι συντηρητικοί σκληροπυρηνικοι έχασαν την επιρροή και ακολούθησε μια περίοδος κοινωνικής απελευθέρωσης και σταθερότητας υπό τον Τόντορ Ζίβκοβ με ποικίλους βαθμούς συντηρητικής ή φιλελεύθερής επιρροής μετέπειτα. Μετά την κατασκευή νέων ενεργειακών και μεταφορικών υποδομών, από το 1960 η βιομηχανία έγινε ο κυρίαρχος τομέας της οικονομίας και η Βουλγαρία έγινε σημαντικός εξαγωγέας ειδών οικιακής χρήσης και, αργότερα, τεχνολογιών υπολογιστών, κερδίζοντας το προσωνύμιο της "Σίλικον Βάλεϊ του Ανατολικού Μπλοκ". Τα σχετικά υψηλά επίπεδα παραγωγικότητας της χώρας και οι ψηλές βαθμολογίες στις κατατάξεις κοινωνικής ανάπτυξης, την κατέστησαν πρότυπο για την κυβερνητική πολιτική άλλων σοσιαλιστικών χωρών.
Το 1989, μετά από μερικά χρόνια φιλελεύθερης επιρροής, άρχισαν πολιτικές μεταρρυθμίσεις και ο Τόντορ Ζίβκοβ, που είχε υπηρετήσει ως επικεφαλής του κόμματος από το 1954, καθαιρέθηκε από τη θέση του σε ένα συνέδριο του BΚΚ. Το 1990, υπό την νέα ηγεσία του Γκεόργκι Παρβάνοφ, το BΚΚ άλλαξε το όνομά του σε "Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα" (BΣΚ) και υιοθέτησε μια κεντροαριστερή πολιτική ιδεολογία στη θέση του Μαρξισμού-Λενινισμού. Μετά τη νίκη του BΣΚ στις εκλογές του 1990, που ήταν οι πρώτες ανοιχτά ανταγωνιστικές εκλογές από το 1931, το όνομα του κράτους άλλαξε σε Δημοκρατία της Βουλγαρίας.
Ιστορία
Το 1942 ιδρύθηκε το Πατριωτικό Μέτωπο, που αποτελείτο από ένα μείγμα Κομμουνιστών, Σοσιαλιστών και Φιλελευθέρων.
Κομμουνιστικό πραξικόπημα
Το 1944, με την επέλαση του Κόκκινου Στρατού μέσω της Ρουμανίας, το Βασίλειο της Βουλγαρίας άλλαξε τη συμμαχία του και δήλωσε ουδετερότητα. Στις 5 Σεπτεμβρίου η ΕΣΣΔ κήρυξε τον πόλεμο στο βασίλειο και τρεις ημέρες αργότερα ο Κόκκινος Στρατός μπήκε στη βορειοανατολική Βουλγαρία, προτρέποντας την κυβέρνηση να δηλώσει την υποστήριξή της, προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι στρατιωτικές συγκρούσεις. Στις 9 Σεπτεμβρίου, οι κομμουνιστές αντάρτες ξεκίνησαν ένα πραξικόπημα που de facto έθεσε τέρμα στην κυριαρχία της μοναρχίας, και μετά το οποίο η νέα κυβέρνηση (μιας ευρείας συμμαχία υπό τον πρώην κυβερνήτη Κίμωνα Γκεοργκίεφ και συμπεριλαμβανομένων των Σοσιαλδημοκρατών και των Aγροτικών) ανέλαβε την εξουσία υπό την ηγεσία του Πατριωτικού Μετώπου, του οποίου ηγείτο το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Σύμφωνα με τους όρους της ειρηνευτικής συμφωνίας η Βουλγαρία επετράπη να κρατήσει τη Νότια Δοβρουτσά αλλά παραιτήθηκε επισήμως από όλες τις διεκδικήσεις της από την Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία. 150.000 Βούλγαροι απελάθηκαν από την Ελληνική Θράκη. Οι κομμουνιστές κράτησαν σκόπιμα μικρό ρόλο στη νέα κυβέρνηση αρχικά, αλλά οι Σοβιετικοί αντιπρόσωποι ήταν η πραγματική εξουσία στη χώρα. Συστάθηκε μια ελεγχόμενη από τους Κομμουνιστές Λαϊκή Πολιτοφυλακή, που παρενοχλούσε και εκφόβιζε τα μη-κομμουνιστικά κόμματα.
Πρώτα χρόνια και περίοδος Τσέβρενκοφ
Η νέα κυβέρνηση άρχισε να σφίγγει τον κλοιό γύρω από τους συνεργάτες των Ναζί. Την 1η Φεβρουαρίου 1945 οι νέες πραγματικότητες της εξουσίας στη Βουλγαρία φάνηκαν όταν ο Αντιβασιλέας Πρίγκιπας Κύριλλος, ο πρώην πρωθυπουργός Μπόγκνταν Φίλοφ και εκατοντάδες άλλοι αξιωματούχοι του παλαιού καθεστώτος συνελήφθησαν με κατηγορίρες για εγκλήματα πολέμου. Μέχρι τον Ιούνιο ο Κύριλλος και οι άλλοι Αντιβασιλείς, είκοσι δύο πρώην υπουργοί και πολλοί άλλοι είχαν εκτελεστεί. Καθώς ο πόλεμος σταμάτησε, η κυβέρνηση επεξέτεινε την καμπάνια της πολιτικής της επανάστασης για να πλήξει τις οικονομικές ελίτ στον τραπεζικό τομέα και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Αυτό ενισχύθηκε όταν κατέστη σαφές ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο αδιαφορούσαν σε μεγάλο βαθμό για τη Βουλγαρία και περισσότερο το Νοέμβριο του 1945, όταν ο αρχηγός του Κομμουνιστικού Κόμματος Γκεόργκι Δημητρόφ επέστρεψε στη Βουλγαρία μετά από 22 χρόνια εξορίας. Έκανε μια επιθετική ομιλία που έκανε εμφανές ότι το κόμμα δεν είχε καμία πρόθεση να εργαστεί με ομάδες της αντιπολίτευσης που ήταν εναντίον της επανάστασής του. Οι εκλογές που διεξήχθησαν λίγες εβδομάδες αργότερα οδήγησαν σε μεγάλη πλειοψηφία για το Πατριωτικό Μέτωπο.
Το Σεπτέμβριο του 1946 ένα δημοψήφισμα για το αν θα διατηρείτο τη μοναρχία ή η Βουλγαρία θα γινόταν δημοκρατία είχε αποτέλεσμα 95,6 τοις εκατό υπέρ της δημοκρατίας. Σχεδόν αμέσως μετά η Βουλγαρία ανακηρύχθηκε λαϊκή δημοκρατία. Ο νεαρός Τσάρος Συμεών Β΄, η μητέρα και η αδελφή του υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Ο Βασίλ Κολάρωφ, υπ' αριθμόν τρία στο κόμμα, έγινε αρχηγός του κράτους.
Το 1948-1949, οι Ορθόδοξες, Μουσουλμανικέςς, Προτεσταντικές και Ρωμαιοκαθολικές θρησκευτικές οργανώσεις περιορίστηκαν ή απαγορεύτηκαν. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας συνέχισε να λειτουργεί, αλλά ποτέ δεν ανέκτησε την επιρροή που είχε υπό τη μοναρχία. Πολλές υψηλές θέσεις μέσα στην εκκλησία θα καταλαμβάνονταν από κομμουνιστές ιερείς.
Ο Δημητρόφ πέθανε το 1949. Για λίγο η Βουλγαρία υιοθέτησε τη συλλογική ηγεσία με το Βούλκο Τσέρβενκοφ ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος και το Βασίλ Κολάρωφ πρωθυπουργό. Αυτό έληξε ένα χρόνο αργότερα, όταν ο Κολάρωφ πέθανε και ο Τσέρβενκοφ ανέλαβε και τους δύο ρόλους, του αρχηγού του κόμματος και του πρωθυπουργού. Ο Τσέρβενκοφ ξεκίνησε μια διαδικασία ταχείας εκβιομηχάνισης με πρότυπο τη σοβιετική εκβιομηχάνιση με επικεφαλής το Στάλιν τη δεκαετία του 1930. Όπως στην ΕΣΣΔ τη δεκαετία του 1930 η γεωργία κολλεκτιβοποιήθηκε αναγκαστικά και η άρνηση συμμόρφωσης τιμωρείτο με φυλάκιση. Δημιουργήθηκαν στρατόπεδα εργασίας και στο αποκορύφωμα της καμπάνιας στέγαζαν περίπου 100.000 ανθρώπους. Χιλιάδες άνθρωποι κατηγορούμενοι για προδοσία ή συμμετοχή σε αντεπαναστατική συνωμοσία καταδικάστηκαν σε θάνατο ή ισόβια κάθειρξη.
Ωστόσο η βάση στήριξης του Τσέρβενκοφ ακόμη και στο Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν πολύ περιορισμένη για να επιβιώσει επί μακρόν όταν ο προστάτης του, ο Στάλιν, είχε φύγει. Το Μάρτιο του 1954, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Στάλιν, ο Τσέρβενκοφ καθαιρέθηκε από γραμματέας του κόμματος με την έγκριση της νέας ηγεσίας στη Μόσχα και αντικαταστάθηκε από το νεανικό Τόντορ Ζίβκοβ. Ο Τσέρβενκοφ έμεινε ως πρωθυπουργός μέχρι τον Απρίλιο του 1956, όταν τελικά αποπεμφθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Aντον Γιούγκοφ.
Αναγκαστικός εκμακεδονισμός στη Μακεδονία του Πιρίν
Ο Στάλιν καθοδηγούσε ως εξής τη Βουλγαρική αντιπροσωπεία: "Πρέπει να χορηγηθεί πολιτιστική αυτονομία στη Μακεδονία του Πιρίν, στο πλαίσιο της Βουλγαρίας. Ο Τίτο έχει φανεί πιο ευέλικτος από εσάς - ενδεχομένως επειδή ζει σε ένα πολυεθνικό κράτος και έπρεπε να δώσει ίσα δικαιώματα στους διάφορους λαούς. Η αυτονομία θα είναι το πρώτο βήμα προς την ενοποίηση της Μακεδονίας, αλλά ενόψει της σημερινής κατάστασης δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία βιασύνη για το θέμα αυτό. Σε αντίθετη περίπτωση, στα μάτια του Μακεδονικού λαού η όλη αποστολή της επίτευξης της Μακεδονικής αυτονομίας θα πιστωθεί τον Τίτο και εσείς θα υποστείτε την κριτική. Φαίνεται να φοβάστε τον Κίμωνα Γκεοργκίεφ, έχετε πολλά πάρε δωσε μαζί του και δεν θέλετε να δώσετε αυτονομία στη Μακεδονία του Πιρίν. Το ότι μακεδονική συνείδηση ​​δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί μεταξύ του πληθυσμού δεν έχει καμία σημασία. Καμία τέτοια συνείδηση δεν ​​υπήρχε στη Λευκορωσία, ούτε όταν την ανακηρύξαμε Σοβιετική Δημοκρατία. Ωστόσο, αργότερα αποδείχθηκε ότι λαός Λευκορωσικός πράγματι υπάρχει" Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε βία, απειλές και εκφοβισμό και όλοι οι εναντιουμένοι στην πολιτική της διώχθηκαν ως φασίστες και σωβινιστές της μεγάλης Βουλγαρίας. Μερικοί μετεγκαταστάθηκαν μακριά μέχρι τη Βοϊβοντίνα, αφού είχαν μετεγκατασταθεί από το Πιρίν στη ΣΔ Μακεδονίας, λόγω ανεπιτυχούς εκμακεδονισμού.
Μετά το πραξικόπημα της 9ης Σεπτεμβρίου 1944 και τον τερματισμό της βουλγαρικής κυβέρνησης στη Γιουγκοσλαβική Μακεδονία, η Βουλγαρία ακολούθησε κομμουνιστική πολιτική στενότερης επαναπροσέγγισης με τη Γιουγκοσλαβία. Ετσι ο Πρωθυπουργός και ηγέτης του Εργατικόύ Κόμματος Γκεόργκι Δημητρόφ πρότεινε την ιδέα ενός σχεδίου για μια Βαλκανική ομοσπονδία. Ως συγκολλητική μονάδα θα λειτουργούσε η "Μακεδονία", που θα συμμετείχε στην ομοσπονδία ως ενιαία ομοσπονδιακή δημοκρατία με δηλωμένη μακεδονική εθνική συνείδηση ​​με όρια από το Πιρίν μέχρι το Όρος Σκάρδος. Για το σκοπό αυτό ξεκίνησε μια πολιτική αναγκαστικού εκμακεδονισμού του βουλγαρικού πληθυσμού στην περιοχή του Πιρίν με συνειδητή αλλαγή του εθνικού αυτοπροσδιορισμού του βουλγαρικού πληθυσμού, που πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια του διοικητικού καταναγκασμού και της μαζικής προπαγάνδας.