cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δικέφαλος αετός
Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Μετά από την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης και την αποκατάσταση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, το σύμβολο χρησιμοποιήθηκε ως έμβλημα της αυτοκρατορικής οικογένειας. Δεν είναι βέβαιο ότι αποτελούσε επίσημο έμβλημα της αυτοκρατορίας, αφού εμφανίζεται μεν σε αυτοκρατορικές σφραγίδες και άλλα προσωπικά αντικείμενα και σύμβολα της δυναστείας, π.χ. σε αυτοκρατορικές στολές και πατριαρχικά άμφια, αλλά λείπουν απεικονίσεις αυτοκρατόρων όπου να απεικονίζονται με τον δικέφαλο αετό ως σύμβολό τους. Η χρήση του από κάποια μέλη της οικογένειας των Παλαιολόγων, κυρίως μετά την Άλωση, μπορεί να οδηγήσει στην υπόθεση ότι θεωρήθηκε οικόσημο των Παλαιολόγων. Ο δικέφαλος αετός, ως έμβλημα, υιοθετήθηκε από την τρίτη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, αυτήν της Μόσχας. Από εκεί επέστρεψε και την εποχή της Τουρκοκρατίας χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο των πατριαρχικών σταυροπηγιακών μονών.
Στη βυζαντινή εποχή, ο δικέφαλος αετός σχεδόν πάντα έφερε τα χρώματα της αυτοκρατορικής εξουσίας, που ήταν το χρυσό και το πορφυρό. Ένας μαύρος αετός σε χρυσό υπόβαθρο χρησιμοποιήθηκε σε κύκλους εκτός της αυτοκρατορικής οικογένειας, δείχνοντας την κατώτερη θέση αυτών που το χρησιμοποιούσαν, αφού ο μαύρος αετός ήταν «η σκιά» του χρυσού αετού του αυτοκράτορα.
Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Η πρώτη αναφορά χρήσης του δικέφαλου αετού στην Δύση χρονολογείται από το 1250, στα οικόσημα του αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπως καταγράφηκαν από τον Ματθαίο του Παρισιού. Ο αετός αυτός συχνά εμφανίζεται σε μαύρο χρώμα και σε χρυσό υπόβαθρο, και αντικατέστησε τον παλαιότερο μονοκέφαλο αετό. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε και από τις ένοπλες δυνάμεις πολλών γερμανικών πόλεων και αριστοκρατικών οικογενειών.
Μετά από τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1806, ο δικέφαλος αετός διατηρήθηκε από την Αυστριακή Αυτοκρατορία και την Αυστροουγγαρία. Χρησιμοποιήθηκε επίσης από τη Γερμανική Ομοσπονδία (1815–1866) και την Αυστρία (το διάστημα 1934-1938).
Άλλες χώρες
Σερβία και Μαυροβούνιο
Ο δικέφαλος αετος είναι επίσης σύμβολο της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Υπηρξε σύμβολο κι όταν τα δύο κράτη ήταν ενωμένα.
Γερμανία
Ο δικέφαλος αετός είναι σύμβολο πολλών γερμανικών κρατιδίων της Βορείου Ρηνανίας, όπως αυτό της Κολονίας και της Β. Ρηνανίας.
Ρωσία
Ο δικέφαλος αετός κοσμεί το ρωσικό εθνόσημο ενώ χρησιμοποιήθηκε και ως σύμβολο από τη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Αλβανία
Ο δικέφαλος αετος υπάρχει στην Σημαία της Αλβανίας, ενω χρησιμοποιήθηκε κι από το πριγκιπάτο της Αλβανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αλβανίας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αυστρίας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αυστροουγγαρίας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ελλάδας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σερβίας Κατηγορία:Βυζαντινός πολιτισμός Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Θρησκευτικά σύμβολα Αγιον Ορος
Τσαττανούγκα (Τενεσσί)
Η Τσαττανούγκα (Chattanooga) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στο Τενεσσί (μετά την Μέμφιδα, το Νάσβιλ, και το Νόξβιλ), και η έδρα της Κομητείας Χάμιλτον, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ευρισκόμενη στο νοτιοανατολικό Τενεσσί στις τεχνητές λίμνες Τσικαμάγκουα και Νίκατζακ, οι οποίες είναι αμφότερες μέρος του Ποταμού Τενεσσί, η Τσαττανούγκα βρίσκεται περίπου 167 χλμ βόρεια-βορειοδυτικά της Ατλάντα, 190 χλμ στα νοτιοδυτικά του Νόξβιλ, 217 χλμ νοτιοανατολικά του Νάσβιλ και περίπου 238 χλμ από το Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα. Η Τσαττανούγκα εφάπτεται με το σύνορο της Τζόρτζια, και η περιοχή είναι στην διασταύρωση τριών μεγάλων αυτοκινητοδρόμων: του I-24, του I-75 και του I-59.
Η πόλη, η οποία έχει υψόμετρο στο κέντρο της περίπου 210 μέτρα, βρίσκεται ανάμεσα στα Αππαλάχια Όρη και το οροπέδιο Κάμπερλαντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Τενεσί
Διαρροή χημικών στο Μποπάλ
thumb|250px|Μνημείο για τους νεκρούς λόγω της διαρροής Η διαρροή χημικών στο Μποπάλ ήταν ένα βιομηχανικό ατύχημα το όποιο συνέβη το βράδυ στις 2-3 Δεκεμβρίου 1984 στο εργοστάσιο εντομοκτόνων της Union Carbide India Limited κοντά στη πόλη Μποπάλ στην Ινδία. Τουλάχιστον 500.000 άνθρωποι εκτέθηκαν σε ισοκυανικό μεθύλιο και άλλα χημικά. Ο αριθμός των θυμάτων λόγω της διαρροής δεν είναι επακριβώς γνωστός. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2003 είχαν δοθεί αποζημιώσεις για 15.248 θανάτους και 554.895 περιπτώσεις αναπηρίας. Υπολογίζεται ότι συνολικά λόγω της διαρροής έχασαν τη ζωή τους 15.000 με 25.000 άνθρωποι, σύμφωνα με ακτιβιστικές οργανώσεις, γεγονός που κατατάσσει αυτή τη διαρροή ως το χειρότερο βιομηχανικό ατύχημα που έχει λάβει χώρα στον κόσμο.
Τα αίτια αυτής της διαρροής δεν είναι επακριβώς γνωστά. Το εργοστάσιο στο Μποπάλ είχε κατασκευαστεί με χαμηλότερα πρότυπα ασφαλείας από ότι τα εργοστάσια της εταιρείας στις ΗΠΑ και μικρές διαρροές ήταν συχνές, ενώ πολλά συστήματα ασφαλείας δεν λειτουργούσαν. Στις 2 Δεκεμβρίου 1984 μπήκε νερό μέσα στη δεξαμενή 610, στην οποία ήταν αποθηκευμένο το ισοκυανικό μεθύλιο. Λόγω της υπερβολικά έντονης αντίδρασης που ακολούθησε η πίεση μέσα στην δεξαμενή αυξήθηκε γρήγορα και τελικά έγινε τόσο μεγάλη ώστε η βαλβίδα ασφαλείας να ανοίξει και το αέριο να διοχετευθεί στο πύργο καθαρισμού, ο οποίος ήταν κλειστός λόγω συντήρησης. Το αέριο διέρρευσε από τη καμινάδα κοντά στη κορυφή του πύργου και κατευθύνθηκε προς τη πόλη. Η καμινάδα είχε ύψος 33 μέτρα, πολύ μεγάλο για να φτάσει ο πίδακας νερού σε αυτή και να εξουδετερώσει το αέριο. Οι εγκαταστάσεις έκλεισαν και στη συνέχεια καθαρίστηκαν πλημμελώς και η διαρροή τοξικών ουσιών στα υπόγεια ύδατα συνέχισε μέχρι τουλάχιστον το 2004.
Η εταιρία πλήρωσε αποζημιώσεις το 1989 ύψους 470 εκατομμυρίων δολαρίων. Η εκδίκαση της υπόθεσης ολοκληρώθηκε το 2010 με κατηγορούμενους εφτά ανώτατα στελέχη της Union Carbide India Limited. Οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν για φόνο εξ αμελείας σε δύο χρόνια φυλάκισης και πρόστιμο 100.000 ινδικές ρουπίες έκαστος, η μέγιστη ποινή που προβλέπει ο νόμος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταστροφές στην Ινδία Κατηγορία:Βιομηχανικά ατυχήματα Κατηγορία:Περιβαλλοντικές καταστροφές
Πέτρινο
Το Πέτρινο (Петрино) είναι χωριό στο βόρειο τμήμα του δήμου Ρέσεν της Βόρειας Μακεδονίας. Το χωριό απέχει 5,6 χιλιόμετρα από το δημοτικό κέντρο της Ρέσεν. Το χωριό είναι έρημο.
Άγιος Γεώργιος του Καρύκη
Ο Άγιος Γεώργιος του Καρύκη ή Καρύτση είναι χριστιανική εκκλησία των Αθηνών. Ο αρχικός μεσαιωνικός ναός καταστράφηκε κατά την επανάσταση του 1821 και ξανακτίστηκε πρόχειρα επί Όθωνα. Επανακατασκευάστηκε έπειτα εκ βάθρων και με μεγαλύτερες διαστάσεις το 1845-1849, σε σχέδιο του Λύσανδρου Καυτανζόγλου. Δεν διατήρησε κανένα ίχνος του παλαιού ναού. Η αρχιτεκτονική του σημερινού ναού είναι ελληνοβυζαντινού ρυθμού, ενώ χαρακτηρίζεται από τον διακριτό κεντρικό πυλώνα από γκρίζο μάρμαρο, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται λευκό κωδωνοστάσιο. Το 1849 ο τρούλος κατέρρευσε και έτσι προστέθηκαν αντηρίδες στους πλευρικούς τοίχους για επιπλέον στήριξη.
Πέτρινο
Δημογραφικά
Η τελευταία απογραφή στην οποία το Πέτρινο είχε ακόμα μόνιμους κατοίκους ήταν το 1971.
Άγιος Γεώργιος του Καρύκη
Κάθε Κυριακή και γιορτή ψάλλει στο ναό η Χορωδία Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Καρύκη (Καρύτση) Αθηνών «Θεμιστοκλής Πολυκράτης». Η εν λόγω Χορωδία ιδρύθηκε το 1896 από τον Θεμιστοκλή Πολυκράτη και λειτουργεί μέχρι σήμερα χωρίς διακοπή, ενώ έχει συμμετάσχει σε εκδηλώσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Πηγές
Γεωργιος Καρυκη
Μερετσεγκέρ
Στην Αιγυπτιακή μυθολογία, η Μερετσεγκέρ (επίσης και Μερτσεγκέρ), που σημαίνει "αυτή που αγαπά τη σιωπή" κατείχε μεγάλη επιρροή κατά την περίοδο του Νέου Βασιλείου στην Νεκρόπολη των Θηβών, και θεωρούνταν και επικίνδυνη και φιλεύσπλαχνη θεότητα. Ήταν στενά συνδεδεμένη με το Αλ Κορν, την κορυφή σε σχήμα πυραμίδας που δεσπόζει πάνω από την Κοιλάδα των Βασιλέων. Ως θεά-κόμπρα κάποιες φορές σχετίζεται με την Αθώρ.
Ήταν η προστάτιδα θεά των εργατών στο Ντέιρ ελ Μεντίνα οι οποίοι έχτισαν τους τάφους. Τιμωρούσε τους εργάτες που διέπρατταν εγκλήματα, αλλά γιάτρευε αυτούς που μετανοούσαν. Σε μια περίπτωση έχουμε βρει μια επίκληση στη θεά για να ανακουφίσει κάποιον που πονούσε. Εκπλήρωσε την επίκληση φέρνοντας "γλυκούς αέρηδες". Ένας τεχνίτης με το όνομα Νεφεραμού αφιέρωσε σε αυτήν μια στήλη: "(Ήμουν) ένας άνθρωπος στην άγνοια, χωρίς την καρδιά μου, που δεν ξεχώριζε το καλό από το κακό. Έκανα παράνομες πράξεις έναντι της Κορυφής και μου έδωσε ένα μάθημα…η Κορυφή χτυπάει με το χτύπημα ενός άγριου λιονταριού. Καταδιώκει όποιον την προσβάλει.". Η Μερετσεγκέρ λυπάται έναν άντρα και, "Στρέφεται σε μένα με έλεος, Κάνει να ξεχάσω την αρρώστια που είχα". .
Ως κόμπρα έφτυνε το δηλητήριό της σε όποιον προσπαθούσε να συλήσει τους βασιλικούς τάφους. Στην τέχνη αναπαριστάται ως τυλιγμένη κόμπρα ή ως γυναίκα με κεφάλι κόμπρας, ή σπανίως ως κόμπρα με τρία κεφάλια, από τα οποία ένα κόμπρας, ένα γυναίκας και ένα όρνιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
516 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Στέργιος Δημόπουλος
Ο Στέργιος Δημόπουλος (γενν. 20 Μαΐου 1990) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην ομάδα του Λεβαδειακού, ως Αριστερό Μπακ-Χαφ.
Καριέρα
Αγωνιζόταν στις ακαδημίες της Αναγέννησης Καρδίτσας από το 2006 έως το 2009, μέχρι την προαγωγή του στην πρώτη ομάδα. Στις 25 Ιουλίου 2012 υπέγραψε 1+2 χρόνια συμβόλαιο με την ΑΕΛ 1964, αποχώρησε όμως ένα χρόνο αργότερα και επέστρεψε στην Αναγέννηση. Πραγματοποίησε 81 εμφανίσεις με την φανέλα της ομάδας, μέχρι την δεύτερη του αποχώρηση, το 2017. Το καλοκαίρι του 2017, εντάχθηκε στην νεοσύστατη ομάδα Βόλος Ν.Π.Σ. Έπειτα από 3 χρόνια παρουσίας στην ομάδα της Μαγνησίας, υπέγραψε στον Λεβαδειακό ως ελεύθερος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Αναγέννησης Καρδίτσας 1904 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βόλου Ν.Π.Σ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού
Έξοδος κινδύνου (ταινία, 1980)
To Έξοδος κινδύνου είναι ο τίτλος μίας ελληνικής κινηματογραφικής αστυνομικής ταινίας του 1980, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Νίκου Φώσκολου, παραγωγή της Γκρέκα Φιλμ-Μιχάλης Λεφάκης Α.Ε. και πρωταγωνιστές τους, Όλγα Καρλάτου, Γιώργο Φούντα, Αλμπέρτο Εσκενάζυ, Νίκο Κούρκουλο, Σωτήρη Τζεβελέκο και Γκέλυ Μαυροπούλου.
Πλοκή
Δύο ληστές εισβάλουν σε μία τράπεζα. Εντελώς τυχαία μέσα στην τράπεζα βρίσκεται και ο αστυνόμος Μάρκος Αγγέλου (Γιώργος Φούντας) που, στην προσπάθειά του να αποτρέψει τους ληστές, τραυματίζεται και παράλληλα σκοτώνει τον έναν από τους δύο. Την τελευταία στιγμή σώζεται από την επέμβαση της δυναμικής τροχονόμου Νταίζης Αλεξίου (Όλγα Καρλάτου), η οποία καταδιώκει τον δεύτερο ληστή και τον σκοτώνει.
Μετά το συμβάν, η Αλεξίου παρασημοφορείται, προάγεται σε υπαστυνόμο και μετατίθεται ως υφισταμένη του Μάρκου Αγγέλου στο τμήμα Ηθών και Δίωξης Ναρκωτικών. Ο Αγγέλου της προτείνει να παντρευτούν, αλλά εκείνη αρνείται την πρότασή του.
Μια μέρα, ο Τάσος (Αλμπέρτο Εσκενάζυ), ένας ναρκομανής θα προσπαθήσει να διαρρήξει το σπίτι της Αλεξίου. Η Αλεξίου δεν θα τον παραδώσει στο τμήμα, αλλά θα τον βοηθήσει να απαλλαγεί από τα ναρκωτικά, επειδή κάποτε ήταν ερωτευμένη με κάποιον έμπορο ναρκωτικών. Μια μέρα, η Αλεξίου θα βρει τον Τάσο δολοφονημένο και τότε θα αρχίσει να ξετυλίγεται το κουβάρι μιας μεγάλης σπείρας διακίνησης ναρκωτικών με σκοπό την εξάρθρωσή της.
Παραγωγή
Η Έξοδος κινδύνου έκανε πρεμιέρα στις 24 Νοεμβρίου 1980. Έκοψε 113.729 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 11η θέση ανάμεσα σε 25 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή DVD στις 12 Νοεμβρίου 2005.
Η Όλγα Καρλάτου ερμηνεύει το τραγούδι «Πιάσε μου τα χέρια» σε μουσική Γιώργου Κατσαρού. Το σάουντρακ της ταινίας κυκλοφόρησε τότε από την Polygram και σήμερα είναι εξαντλημένο.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Φώσκολου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Κατσαρού Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Σπάτα
Τα Σπάτα είναι πόλη της Ανατολικής Αττικής, που απέχει 20 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας και ανήκει στον Καλλικρατικό δήμο Σπάτα-Αρτέμιδα. μικρογραφία|Μητροπολιτικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου και πλατεία Ηρώων μικρογραφία|Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής- Άγιος Νικόλαος μικρογραφία|Πλατεία Παλαιού Δημαρχείου μικρογραφία|Πλατεία Ξενοφώντος μικρογραφία|Παιδική χαρά στο κέντρο της πόλης μικρογραφία|Σύγχρονο οικοδόμημα στα Σπάτα μικρογραφία|Κέντρο των Σπάτων thumb|1ο Γυμνάσιο Σπάτων
Θέση
Τα Σπάτα αποτελούν πόλη της Ανατολικής Αττικής και υπήρξαν έδρα του τέως δήμου Σπάτων-Αρτέμιδος. Βρίσκονται στο κέντρο της πεδιάδας των Μεσογείων ενώ βρίσκονται πάνω σε λόφο. Διοικητικά υπάγονται στη Νομαρχία Ανατολικής Αττικής. Με το Πρόγραμμα Καλλικράτης τα Σπάτα απετέλεσαν την έδρα του νέου Δήμου Σπάτων - Αρτέμιδος.
Τα διοικητικά όρια του δήμου εκτείνονται σε απόσταση 20 χιλιομέτρων ανατολικά των Αθηνών, από τις ορεινές απολήξεις του Υμηττού και της Πεντέλης, μέχρι τον Κόλπο των Πεταλιών. Περιβάλλεται από τις πόλεις της Παιανίας, της Παλλήνης, του Πικερμίου, της Ραφήνας, της Αρτέμιδος και του Μαρκοπούλου. Εντός των διοικητικών του ορίων αναπτύσσονται πολλά διάσπαρτα χωριά όπου ιδρύονται τοπικοί πολιτιστικοί σύλλογοι που συμβάλλουν στην ανάπτυξη και ανάδειξή τους. Ορισμένα από αυτά είναι η Χριστούπολη, η Αγία Κυριακή και πολλά άλλα.
Το κλίμα στα Σπάτα είναι αρκετά ξηρό με πολλούς και ισχυρούς ανέμους. Επίσης, υπάρχει αρκετή υγρασία. Εξαιτίας της γεωγραφικής του θέσης η ζέστη το καλοκαίρι είναι υποφερτή εξαιτίας των ανέμων.
Κόσμιο Ροδόπης
To Κόσμιο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Σπάτα
Χαρακτηριστικά
Ο σύγχρονος οικισμός των Σπάτων συγκροτείται σταδιακά από την εποχή της τουρκοκρατίας, ενώ αναγνωρίζεται ως κοινότητα της Αττικής το 1912. Το 1952 αναγνωρίζεται ως Δήμος Σπάτων-Λούτσας της Ανατολικής Αττικής, ενώ το 2011 συνενώθηκε με το Δήμο Αρτέμιδας συγκροτώντας το σημερινό δήμο. Η Δημοτική Ενότητα Σπάτων καταλαμβάνει έκταση 52.469 στρεμμάτων, το μεγαλύτερο τμήμα των οποίων καλύπτεται από αγροτικές εκτάσεις κι ένα μικρό κομμάτι συνιστά το παραδοσιακό κέντρο του οικισμού. Κατά την απογραφή του 2011 παρουσίαζε 12.333 κατοίκους, ήτοι 235 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Κόσμιο Ροδόπης
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κόσμιο βρίσκεται στην πεδιάδα της Κομοτηνής σε απόσταση 4 χιλιόμετρα νότια του κέντρου της πόλης. Στη βόρεια άκρη του χωριού διέρχεται η Εγνατία Οδός και ο χείμαρρος Τρελλοπόταμος που μετά από λίγο (δυτικά) καταλήγει στον Βοσβόζη. Στο μέρος του οικισμού, ανακαλύφθηκαν τρεις τοποθεσίες που μαρτυρούν την ύπαρξη βυζαντινών κτισμάτων κατά το παρελθόν. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Κοσμίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κομοτηνής του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 922 κατοίκους.
Σπάτα
Χαρακτηριστικά
Τα τελευταία χρόνια η περιοχή γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη, τόσο οικιστικά όσο και εμπορικά, λόγω της λειτουργίας του γειτονικού αεροδρομίου "Ελευθέριος Βενιζέλος". Διαθέτει επίσης πολύ καλή συγκοινωνιακή σύνδεση και μέσω γραμμών αστικών λεωφορείων που περνούν από την Αρτέμιδα και τα Σπάτα και κατευθύνονται προς το σταθμό της Δουκίσσης Πλακεντίας στην Αθήνα. Η δημιουργία του Αεροδρομίου των Σπάτων έφερε μετά το 2000 ταχύτατη οικιστική ανάπτυξη τόσο στην ίδια την πόλη των Σπάτων όσο πολύ περισσότερο στις πόλεις του Γέρακα, της Παλλήνης και της Αρτέμιδας. Τα χωράφια στις περιοχές γύρω από τα Σπάτα αντικαταστάθηκαν μετά το 2001 με νεόδμητους οικισμούς όπως η Άνω και η Κάτω Μπαλάνα, η Παλαιοπαναγιά, η Χριστούπολη, η συνοικία Παπαγγελάκη και η Αργιθέα λόγω της δημιουργίας του αεροδρομίου.
Κόσμιο Ροδόπης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης
Σπάτα
Αρχαία ιστορία
Τα σημερινά Σπάτα στην αρχαιότητα αποτελούσαν τον αττικό δήμο της Ερχιάς, που ανήκε στην Αιγηίδα φυλή και τοποθετείτο στη Μεσογαία χώρα σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Κλεισθένους. Στην περιοχή τοποθετείται ο παλαιότερος οικισμός της Κυθήρου, που ανήκε στην Πανδιονίδα φυλή σύμφωνα με την προ-Κλεισθένειο διαίρεση, αλλά η ακριβής ταυτοποίηση της Κυθήρου δεν έχει καταστεί δυνατή μέχρι σήμερα. Λόγω της θέσης τους πάνω σε λόφο, τα Σπάτα ήταν πάντα τόπος πρόσφορος για κατοίκηση, τόσο για λόγους αμύνης, όσο και για λόγους εξοικονόμησης της καλλιεργήσιμης γης. Ο παλιότερος προϊστορικός οικισμός ανακαλύφθηκε στον λόφο Ζαγάνι που βρίσκεται στα ανατολικά των Σπάτων πολύ κοντά στην Αρτέμιδα και βόρεια από το Αεροδρόμιο των Σπάτων, χρονολογήθηκε περίπου το 3000 π.χ., ο λόφος ισοπεδώθηκε σήμερα προκειμένου να εξασφαλιστεί η ασφάλεια πτήσεων των αεροσκαφών από το αεροδρόμιο. Οι κάτοικοι του προϊστορικού οικισμού ασχολούνταν με την καλλιέργεια του αμπελιού και της ελιάς, ο οικισμός διατηρήθηκε περισσότερο από μια χιλιετία γύρω στο 2000 π.χ. ήταν ένας από τους 4 μεγαλύτερους οικισμούς στην περιοχή των Μεσογείων μαζί με τη Βραυρώνα, τις Λαμπτρές και τον Σφηττό. Στη θέση Μαγκούλιζα στα νότια του σημερινού πολεοδομικού συγκροτήματος των Σπάτων, γύρω από την οδό Μυκηναϊκών Τάφων ο αρχαιολόγος Σταματάκης ανακάλυψε το 1877 ισχυρό Μυκηναϊκό βασίλειο της περιόδου 1500 π.χ.- 1000 π.χ. τότε που οι Μυκηναίοι ήταν στο μέγιστο σημείο της ακμής τους.
Μετά την πτώση των Μυκηναίων έπεσε σε παρακμή και ακολούθησε η ακμή της κλασσικής περιόδου με τον Αττικό δήμο της Ερχιάς. Η Ερχία πήρε το όνομα της από τον Ελευσίνιο ήρωα Έρχιο κάτι που δείχνει στενή σύνδεση με την Ελευσίνα αφού είχε σαν κύρια ασχολία την καλλιέργεια του σταριού και λάτρευε τη θεά Δήμητρα. Το σημαντικότερο από τα ευρήματα εκείνης της περιόδου είναι η Σφίγγα των Σπάτων που ανάγεται στην περίοδο 570 - 550 π.χ. Η Έρχια ήταν πατρίδα του Ξενοφώντα και εκεί είχε κτήματα ο Αλκιβιάδης, ενώ Ερχιεύς ήταν και ο Ισοκράτης.
Σύγχρονη ιστορία
Μετά το τέλος της αρχαιότητας η περιοχή των Σπάτων έπεσε σε παρακμή αλλά εξακολουθούσε πάντα να είναι αραιοκατοικημένη με αγρότες καλλιεργητές. Ο χριστιανισμός διαδόθηκε στους αγρότες τον 5ο αιώνα μ.Χ., περίπου το 500 χτίστηκε ο πρώτος χριστιανικός ναός στη θέση Σκίμθι υπό τη μορφή πολύκλιτου βασιλικής που ανακαλύφθηκε το 1964. Τον 11ο αιώνα στη θέση Άγιος Πέτρος Σπάτων δημιουργήθηκε τεράστιο αγρόκτημα με κτιριακά συγκροτήματα, λειτουργούσε για περισσότερους από δυο αιώνες και καταστράφηκε από τους Καταλανούς το 1311. Στα τέλη του 14ου αιώνα η Φλωρεντιανή οικογένεια Ατσαγιόλι που κυβερνούσαν την Αττική την περίοδο (1387 - 1456) αμέσως μετά τους Καταλανούς μετέφερε σε δυο κύματα Ορθόδοξους Αρβανίτες στην περιοχή των Σπάτων που ενώθηκαν με τους παλιότερους κατοίκους. Οι λόγοι μεταφοράς των Αρβανιτών ήταν οικονομικοί για βοήθεια στην αγροτική παραγωγή και στρατιωτικοί ώστε να ενισχύσουν την άμυνα της Αττικής από τους εχθρούς τους. Το 1456 η περιοχή έπεσε μαζί με ολόκληρη την Αττική στα χέρια των Οθωμανών, οι ευσεβείς κάτοικοι έχτισαν πλήθος από εκκλησίες και μοναστήρια ενώ είχαν έντονη συμμετοχή στον επαναστατικό αγώνα. Το 1830 αμέσως μετά τη δημιουργία του νέου Ελληνικού κράτους η Αττική μοιράστηκε σε 10 δήμους, τα Σπάτα ήταν τμήμα του δήμου Αραφήνας που είχε έδρα το Μαρκόπουλο Μεσογαίας τότε ο δήμος Αραφήνας είχε 1341 κατοίκους και τα Σπάτα 165. Ο πληθυσμός γρήγορα πολλαπλασιάστηκε το 1912 τα Σπάτα αναγνωρίστηκαν σαν αυτόνομη κοινότητα και το 1952 δήμος μαζί με ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή της παραλίας τους τη σημερινή Λούτσα σε απόσταση 21 χλμ. ανατολικά του κέντρου των Αθηνών. Το 1974 ο παραθαλάσσιος οικισμός της Λούτσας αποσπάται σαν αυτόνομη κοινότητα από τον δήμο Σπάτων αλλά τελικά θα επανενωθούν με το Πρόγραμμα Καλλικράτης στον Δήμο Σπατών-Λούτσας το 2011.
Θρησκεία
Το θρησκευτικό στοιχείο είναι έντονο στην περιοχή. Οι δύο μεγαλύτεροι ναοί της πόλης των Σπάτων είναι ο ναός της Αναστάσεως του Χριστού στην είσοδο της πόλης από τα δυτικά με προσκυνηματική εικόνα που θεωρείται προστάτης των αυτοκινητιστών, και ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σπάτων. Στα Σπάτα βρίσκεται η Ιερά Μητρόπολις Μεσογαίων και Λαυρεωτικής που ιδρύθηκε το 1974 στα ΒΑ των Σπάτων επί της οδού Βυζαντίου με πρώτο επίσκοπο τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αγαθόνικο σαν παράρτημα της Μητρόπολης Αττικής και Μεγαρίδας. Ο ναός του Αγίου Νικολάου ανηγέρθη το 1988 στον περίβολο της Ιεράς Μητρόπολης Μεσογαίων και Λαυρεωτικής σήμερα εμφανίζονται σαν ενιαίο θρησκευτικό συγκρότημα. Ως πολιούχοι τιμώνται οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος, ξωκκλήσι των οποίων είναι χτισμένο την πρώτη περίοδο της Τουρκοκρατίας (1450 - 1480) κοντά στην ανατολική παρυφή της κωμόπολης στη μορφή σταυροειδούς ναού με τρούλο. Η εορτή των Αγίων στις 29 Ιουνίου εορτάζεται με τριήμερο πανηγύρι, το οποίο κορυφώνεται με την ολοήμερη και ολονύκτια ετοιμασία περίπου 50 καζανιών στιφάδου, από μοσχαρίσιο κρέας και κρεμμύδια, την παραμονή της εορτής. Το στιφάδο προαγοράζεται από δημότες και άλλους πιστούς και μοιράζεται σε αυτούς την ημέρα της εορτής των δύο Αποστόλων.
Τα αμπέλια που περιβάλλουν την πόλη είναι διάσπαρτα από μικρά ξωκλήσια, τα περισσότερα οικογενειακά και λειτουργούμενα κατά περίσταση με τη φροντίδα των κτιτορικών οικογενειών. Τα ξωκλήσια γύρω από τα Σπάτα είναι πάνω από 22 σε αριθμό, τα μισά περίπου από αυτά κτίσθηκαν κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, τα υπόλοιπα τον 19ο και τον 20ο αιώνα. Το ξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου που βρίσκεται στο Δημοτικό Κοιμητήριο των Σπάτων κτίσθηκε επίσης την πρώτη περίοδο της Τουρκοκρατίας και είναι σταυροειδής ναός με τρούλος όπως ο ναός του Αγίου Πέτρου. Το ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου κτίσθηκε τον 17ο αιώνα σε μια περιοχή από αμπελώνες της Πετρέζας επί της Οδού Κιάφας τον δρόμο που συνδέει τα Σπάτα με τη συνοικία Άγιος Σεραφείμ Αρτέμιδας. Τα ξωκλήσια της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Αθανασίου στη δυτική είσοδο της πόλης κτίσθηκαν τον 19ο αιώνα. Πέρα από τα ξωκλήσια της Τουρκοκρατίας πολλά κτίσθηκαν αργότερα όπως της Ευαγγελιστρίας στις αρχές του 20ου αιώνα στη θέση Μπούρα, των Αγίων Ασωμάτων (1855) στη θέση Παλαμά, του Αγίου Θωμά (1887) του Αγίου Κωνσταντίνου (1917) και της Αγίας Βαρβάρας (1930). To 1961 ξεκίνησε η ανέγερση του ιερού ναού των Αγίων Αναργύρων ενός εξίσου ονομαστού ναού στα νότια της πόλης απέναντι από το δημοτικό σχολείο επί της οδού Μυκηναϊκών Τάφων.
Χαρακτηριστικά
Στα Σπάτα λειτουργούν 9 δημόσια σχολεία (4 νηπιαγωγεία, 3 δημοτικά, Γυμνάσιο και Γενικό Λύκειο), δημοτικοί βρεφονηπιακοί σταθμοί και δημοτική σχολή μουσικής, παράρτημα του Λυκείου των Ελληνίδων που ασχολείται με τη διδασκαλία και διάδοση των ελληνικών χορών και τη διαφύλαξη της παραδοσιακής φορεσιάς, παραρτήματα του Σώματος Προσκόπων και του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών, πολιτιστικοί σύλλογοι και ιδιωτικά σχολεία εγκατεστημένα στην ευρύτερη κτηματική περιοχή. Έχει ανεγερθεί το προπονητικού κέντρου της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως στην ανατολική είσοδο της πόλης καθώς και το Κέντρο Υγείας Σπάτων.
Συγκοινωνιακή Σύνδεση και Προσβασιμότητα
Τα Σπάτα είναι οικοδομημένα στην καρδιά της πεδιάδας των Μεσογείων και περιβάλλονται από γνωστές πόλεις της Ανατολικής Αττικής. Καθίστανται προσβάσιμα από την είσοδο 18 ("Οδός Παιανίας-Σπάτων") της Αττικής Οδού, που ενώνει το λεκανοπέδιο των Αθηνών με την πεδιάδα των Μεσογείων μέχρι και τον Διεθνή Αερολιμένα "Ελευθέριος Βενιζέλος". Με τη Μεσογαία συνδέονται με τον αυτοκινητόδρομο Σταυρού-Ραφήνας μέσω της Λεωφόρου Αγίου Δημητρίου που διέρχεται από τη Χριστούπολη. Ο αυτοκινητόδρομος καταλήγει στην Περιφερειακή Υμηττού προς τα ανατολικά προάστια των Αθηνών. Τα Σπάτα παρακάμπτονται εκ Βορρά από την περιφερειακή οδό ("Δημάρχου Μπέκα") καθ' οδόν προς Αρτέμιδα και την ακτή του Ευβοϊκού.
Με την Παλλήνη, το Γέρακα, τα Γλυκά Νερά και την Ανθούσα στα βορειοδυτικά συνδέονται με τη Λεωφόρο Σπάτων, ενώ με το Πικέρμι στα βόρεια συνδέονται με τη Λεωφόρο Αγίου Χριστοφόρου που καταλήγει στη Λεωφόρο Μαραθώνος προς τη Ραφήνα στα βορειοδυτικά. Η Λεωφόρος Σπάτων διακλαδίζεται στην Οδό Βασιλέως Παύλου και την Οδό Δημάρχου Μπέκα που διασταυρώνονται με τη Λεωφόρο Καραμανλή προς την Αρτέμιδα στα ανατολικά. Με το Κορωπί και το Μαρκόπουλο στα νότια συνδέεται η πόλη με την επέκταση της Λεωφόρου Λαυρίου. Με την Παιανία συνδέεται στα δυτικά μέσω της Λεωφόρου Αγίου Θωμά που διασταυρώνει την Αττική Οδό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σπατα Κατηγορία:Δήμος Σπάτων - Αρτέμιδος
Βόρεια Τζώρτζια
right|thumb|250px|Τα βουνά της Βόρειας Τζώρτζια γύρω από το [[Έλεν (Τζώρτζια).]]
Η Βόρεια Τζώρτζια είναι η λοφώδης έως ορεινή βόρεια περιοχή της πολιτείας Τζώρτζια των ΗΠΑ. Την εποχή της άφιξης εποίκων από την Ευρώπη, κατοικείτο κυρίως από τους ινδιάνους Τσερόκι. Οι κομητείες της Βόρειας Τζώρτζια ήταν συχνά τοπία σημαντικών γεγονότων της Ιστορίας της Τζώρτζια. Ήταν το σκηνικό πολλών μαχών του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου, περιλαμβάνοντας την Μάχη του Όρους Λουκάουτ και τη Μάχη της Τσικαμάουγκα, καταλήγοντας στην Εκστρατεία της Ατλάντα. Σήμερα, ειδικά στο βορειοανατολικό τμήμα της περιοχής, ο τουρισμός τροφοδοτεί την τοπική οικονομία.
Η Βόρεια Γεωργία περιβάλλει την περιοχή των βουνών της Βόρειας Γεωργίας της πολιτείας (μακριά βορειοανατολικά και βορειοδυτικά),και την μητροπολιτική περιοχή της Ατλάντα, αν και συχνά χρησιμοποιείται για να περιγράψει μόνο την περιοχή βόρεια από την μητροπολιτική περιοχή, ειδικά στις ειδήσεις από το ραδιόφωνο από την αγορά των μέσων μαζικής ενημέρωσης της Ατλάντα (η οποία καλύπτει σχεδόν όλο το βόρειο τρίτο της πολιτείας). Στον νότο βρίσκεται η μέση Γεωργία ή κεντρική Γεωργία, με την ορεινή Νότια Καρολίνα στα ανατολικά, την δυτική Βόρεια Καρολίνα στα βορειοανατολικά, το ανατολικό Τενεσσί στα βορειοδυτικά, ενώ το περισσότερο από το υπόλοιπο της περιοχής συνδέεται πιο πολύ με τα μέσα μαζικής επικοινωνίας της Ατλάντα.
Το υψηλότερο τμήμα της Τζώρτζια των Αππαλαχίων Ορέων είναι κοντά στα σύνορα με την Βόρεια Καρολίνα, περιλαμβανομένου του Μπράσταουν, του υψηλότερου σημείου της πολιτείας.
Έγκλημα στο Μπαχρέιν
Το έγκλημα στο Μπαχρέιν υπάρχει σε χαμηλό ποσοστό στη χώρα. Τα περιστατικά μικρών εγκλημάτων όπως η κλοπή πορτοφολιών και η αρπαγή τσαντών αναφέρονται ειδικά στις περιοχές της παλιάς αγοράς (γνωστή ως σουκ). Τα περιστατικά βίαιου εγκλήματος είναι ασυνήθιστα, αλλά αυξάνονται. Μεγάλο μέρος των εγκλημάτων στη χώρα διαπράττεται από τον μεγάλο πληθυσμό των αλλοδαπών εργαζομένων από την Νότια Ασία. Αν και μικρό σε μέγεθος, υπάρχει μια αναπτυσσόμενη υπόγεια αγορά ναρκωτικών στη χώρα. Σύμφωνα με τον Emile Nakhleh, περίπου το 65% του βίαιου εγκλήματος και της κλοπής διαπράττονται από ξένους πολίτες που διαμένουν στο Μπαχρέιν.
Η Charisse Tia Maria Coston και η Freda Adler στο βιβλίο τους «Victimizing Vulnerable Groups» ανέλυσαν τους λόγους που βρίσκονται πίσω από το χαμηλό ποσοστό εγκληματικότητας στο Μπαχρέιν. Η κοινωνία του Μπαχρέιν ακολουθεί τις διδασκαλίες του Κορανίου, το οποίο επηρεάζει το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον. Το Ισλάμ, το οποίο είναι το πιο σημαντικό στη δομή της κοινωνίας του Μπαχρέιν, διδάσκει ότι οι αδικίες θα οδηγήσουν σε πτώση των κοινωνιών και θα προσπαθήσουν να ξεριζώσουν το έγκλημα ασκώντας επιρροή στην ανθρώπινη συνείδηση. Αυτή η εσωτερίκευση της θρησκείας του Ισλάμ αναλύεται ως αιτία πίσω από τη νομοθετική συμπεριφορά μεταξύ των λαών του Μπαχρέιν, όπου η παραβίαση του νόμου θεωρείται παραβίαση των αρχών του Θεού.
Εμπορία ανθρώπων
Το Μπαχρέιν είναι μια χώρα προορισμού για άνδρες και γυναίκες που διακινούνται για σκοπούς ακούσιας δουλείας και εμπορικής σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Άνδρες και γυναίκες από την Αφρική, τη Νότια Ασία και τη Νοτιοανατολική Ασία μεταναστεύουν εθελοντικά στο Μπαχρέιν για να εργαστούν ως εργάτες ή οικιακοί υπάλληλοι, όπου ορισμένοι αντιμετωπίζουν συνθήκες ακούσιας δουλείας, όπως παράνομη κράτηση διαβατηρίων, περιορισμοί στις μετακινήσεις, μη καταβολή μισθών, απειλές και σωματικές ή σεξουαλική κακοποίηση. Γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη, την Κεντρική Ασία, τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας όπως η Ταϊλάνδη και τα κράτη της Βόρειας Αφρικής όπως το Μαρόκο διακινούνται στο Μπαχρέιν με σκοπό την εμπορική σεξουαλική εκμετάλλευση.
Τρομοκρατία
Η απειλή της τρομοκρατικής επίθεσης είναι ανησυχητική. Το Υπουργείο Εξωτερικών και Εμπορίου (DFAT) της κυβέρνησης της Αυστραλίας συμβούλεψε τους ταξιδιώτες «να επιδείξουν υψηλό βαθμό προσοχής στο Μπαχρέιν» λόγω της μεγάλης απειλής τρομοκρατίας. Σύμφωνα με το DFAT, οι τρομοκράτες μπορούν να στοχεύσουν σε περιοχές αγορών, σούπερ μάρκετ, πρεσβείες, ξενοδοχεία, εστιατόρια, κλαμπ, κινηματογράφους και θέατρα, σχολεία, χώρους λατρείας, υπαίθριες ψυχαγωγικές εκδηλώσεις και τουριστικές περιοχές..
Διαφθορά
Στο Δείκτη Αντιλήψεων Διαφθοράς 2007, το Μπαχρέιν κατατάχθηκε στην 46η θέση από τις 179 χώρες για διαφθορά (οι λιγότερο διεφθαρμένες χώρες βρίσκονται στην κορυφή της λίστας). Σε κλίμακα 0 έως 10 με 0 είναι το πιο διεφθαρμένο και το 10 το πιο διαφανές, ο Οργανισμός Διεθνούς Διαφάνειας αξιολόγησε το Μπαχρέιν με 5.0.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπαχρέιν Μπαχρειν
517 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Όντενσε Μπόλντκλουμπ
Η Όντενσε Μπόλντκλουμπ είναι δανική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Όντενσε. Ιδρύθηκε στις 12 Ιουλίου 1887. Έδρα της ομάδας είναι το TRE-FOR Park στη Φιονία, χωρητικότητας 15.633 θεατών
Έχει κερδίσει 3 Πρωταθλήματα Δανίας και 5 Κύπελλα. Έχει αρκετές ευρωπαϊκές συμμετοχές με καλύτερη την συμμετοχή στους ομίλους του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ τις περιόδους 2009-10 και 2010-11.
Προπονητής της ομάδας είναι ο Αντρέας Αλμ και πρόεδρος ο Νίελς Θόρμποργκ (2023).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όντενσε Μπόλντκλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1887
Μεσκνέτ
Στην αρχαία Αιγυπτιακή μυθολογία η Μεσκενέτ, ήταν η θεά των γεννήσεων και η δημιουργός του Κα -το οποίο είναι σύμφωνα με την αρχαία Αιγυπτιακή θρησκεία μέρος της ψυχής- του κάθε παιδιού που γεννιόταν, και το οποίο εμφυσούσε σε αυτό τη στιγμή της γέννησης. Λατρευόταν από τους Αιγυπτίους από τα αρχαία χρόνια.
Μυθολογία
Στην αρχαία Αίγυπτο οι γυναίκες γεννούσαν οκλαδόν πάνω σε δύο τούβλα τα οποία ήταν γνωστά τούβλα γέννησης, και η Μεσκενέτ ήταν η θεά που σχετίζονταν με αυτόν τον τρόπο γέννας. Έτσι, στην τέχνη αναπαριστάται κάποιες φορές σαν τούβλο με γυναικείο κεφάλι, έχοντας σε αυτό μια μήτρα αγελάδας. Άλλες φορές απεικονίζεται ως γυναίκα, πάλι με μήτρα αγελάδας στο κεφάλι της.
Καθώς ήταν η υπεύθυνη για τη δημιουργία του Κα, ήταν συνυφασμένη με το πεπρωμένο. Έτσι, αργότερα λέγεται ότι κάποιες φορές σχημάτιζε ζευγάρι με τον Σάι, που έγινε θεότητα του πεπρωμένου ως εξέλιξη της αφηρημένης έννοιας του πεπρωμένου και της μοίρας.
Η Μεσκενέτ κατέχει κεντρικό ρόλο στην τελευταία ιστορία του Παπύρου Γουέστκαρ. Η ιστορία διηγείται την γέννηση των Ουζερκάφ, Σαχουρέ και Νεφεριρκαρέ, τριών πρώτων φαραώ της Πέμπτης Δυναστείας, που σε αυτήν την ιστορία είναι τρίδυμα. Αμέσως μετά τη γέννηση του κάθε παιδιού, εμφανίζεται η Μεσκενέτ και προφητεύει ότι αυτό θα γίνει βασιλιάς της Αιγύπτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες-προστάτες των παιδιών
518 π.Χ.
Γεννήσεις
Κατηγορία:Έτη
Αν Μπρουν
Η Αν Μπρουν (πραγματικό όνομα Αν Μπρούνφολ - γέννηση 10 Μαρτίου 1976),είναι Νορβηγίδα τραγουδίστρια και συνθέτης γεννημένη και μεγαλωμένη στο Μόλντε της Νορβηγίας. Ζει στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Όπως έχει δηλώσει, μετακόμισε εκεί λόγω κάποιου δεσμού που αργότερα έληξε. Διευθύνει συνεταιρικά μια δισκογραφική εταιρία με τίτλο DetErMine Records (σημαίνει είναι δικό μου στα νορβηγικά) μαζί με τον Ελεκάρι Λάρσον από τους Tiny.
Μετά από αρκετές συναυλίες στη Σουηδία και τη Νορβηγία και πολλά ανεπίσημα EP, κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο τα τέλη Μαΐου του 2003 με τίτλο Spending time with Morgan στη Σκανδιναβία και μετά από μερικούς μήνες σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορβηγοί τραγουδιστές
Στέλιος Γιαννακόπουλος
Ο Στέλιος Γιαννακόπουλος (Αθήνα, 12 Ιουλίου 1974) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός και νυν προπονητής.
Εθνικός Αστέρας
Ο Στέλιος Γιαννακόπουλος ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1992 στην Ελλάδα αγωνιζόμενος στον Εθνικό Αστέρα. Αμέσως καθιερώθηκε στους βασικούς, πετυχαίνοντας έξι τέρματα στην πρώτη του χρονιά.
Πανηλειακός
Οι εμφανίσεις του είχαν ως αποτέλεσμα να κινήσει το ενδιαφέρον του Πανηλειακού, ο οποίος και τον απέκτησε την επόμενη περίοδο. Στα τρία έτη που πέρασε εκεί, σημείωσε 26 τέρματα σε 84 αγώνες και προσέλκυσε σύντομα την προσοχή μεγαλύτερων ομάδων.
Ολυμπιακός
Το καλοκαίρι του 1996 υπέγραψε στον Ολυμπιακό και στις επόμενες επτά περιόδους, αγωνιζόμενος σχεδόν πάντοτε ως βασικός, έκανε συνολικά 189 εμφανίσεις και σημείωσε 63 τέρματα. Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε 7 συνεχόμενες χρονιές το ελληνικό πρωτάθλημα, ενώ έφθασε και στα προημιτελικά του Champions League, την περίοδο 1998-1999.
Μπόλτον Γουόντερερς
Έπειτα από δέκα έτη καριέρας στην Ελλάδα, το 2003 αποκτήθηκε από την Μπόλτον. Ο πρώτος του αγώνας ήταν εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ενώ εκείνη τη χρονιά έφθασε στον τελικό του Λιγκ Καπ Αγγλίας. Στην Μπόλτον παρέμεινε μέχρι το 2008 και έγινε γνωστός στους φίλους της αγγλικής ομάδας ως "Στέλιος", καθώς τους ήταν αδύνατο να προφέρουν το επώνυμό του.
Χαλ Σίτι
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2008 ο Γιαννακόπουλος υπέγραψε στην ομάδα της Πρέμιερσιπ Χαλ Σίτι, όπου και παρέμεινε για ένα εξάμηνο.
ΑΕ Λάρισας
Τον Ιανουάριο του 2009 υπέγραψε συμβόλαιο 1,5 έτους με τη Λάρισα, στην οποία και κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια έναν χρόνο αργότερα.
Διεθνής καριέρα
Μία από τις σημαντικότερες και αξιοσημείωτες εμφανίσεις του με την Ελλάδα ήταν στη νίκη με 1-0 στον εκτός έδρας αγώνα κατά της Ισπανίας, για τα προκριματικά του Euro 2004, αποτέλεσμα που ουσιαστικά εξασφάλισε τη συμμετοχή της Ελλάδας στην τελική φάση της διοργάνωσης στην Πορτογαλία. Εκεί, ήταν ένας από τους βασικούς συντελεστές της εντυπωσιακής πορείας της ομάδας, που ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση του τροπαίου.
Το 1997 αγωνίστηκε στην Εθνική Ενόπλων στην προκριματική φάση για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1997.
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Τον Μάιο του 2010, στις εκλογές του ΠΣΑΠ ήρθε πρώτος σε σταυρούς και διαδέχθηκε τον Αντώνη Νικοπολίδη στην προεδρία του Συνδέσμου.
Τον Φεβρουάριο του 2016 ανέλαβε την Κηφισιά, θέση από την οποία αποχώρησε εννέα μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.
Πηγές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πανηλειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαλ Σίτι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Πανηλειακού Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
519 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κύριλλος Δημήτριος Νερούτσος
Ο Κύριλλος Δημήτριος Νερούτσος ήταν θρυλικός ναυτικός των αρχών του 20ού αιώνα. Προς τιμή του ονομάστηκε ένας κόλπος στη Νέα Ζηλανδία. Πήρε μέρος στο ιστιοπλοϊκό διαγωνισμό από τη Νέα Ζηλανδία με προορισμό το Λονδίνο τέσσερις φορές και έκανε το γύρω του κόσμου πριν ενηλικιωθεί. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στην Αλάσκα ναυάγησε το καράβι και ενώ πνίγηκαν όλοι στα παγωμένα νερά, ο Νερούτσος ήταν ο μόνος που επέζησε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυτικοί
Μονή του Άγιου Ιωάννη του Κυνηγού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Αττική Κατηγορία:Αγία Παρασκευή Αττικής
Αικατερίνη Παναγιώτου
Η Αικατερίνη Παναγιώτου ήταν από τις πρώτες επαγγελματίες Ελληνίδες ηθοποιούς.
Βιογραφία
Καταγόταν από την Ήπειρο, αλλά έμενε στην Αθήνα όπου δούλευε σαν εργάτρια μεταξουργείου. Τον Σεπτέμβρη του 1842 οι Νικόλαος Σκούφος, Δημήτριος Λεβίδης, Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Γρηγόριος Καμπούρογλους και άλλοι συνέστησαν την Επιτροπή του εν Αθήναις Θεάτρου, με σκοπό να δημιουργήσουν επαγγελματικό θίασο και να γνωρίσουν στους Αθηναίους τα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας. Και ενώ προσέλαβαν αμέσως τους διαθέσιμους άντρες ηθοποιούς της εποχής, δυσκολεύτηκαν να βρουν γυναίκες ηθοποιούς, λόγω της προκατάληψης που υπήρχε για το επάγγελμα της θεατρίνας. Ωστόσο, μέσα από γνωστούς ανακάλυψαν την νεαρή Παναγιώτου η οποία μάλιστα είχε παίξει δυο χρόνια πριν, το 1840, στον Αριστόδημο του Βιντσέντο Μόντι, υπό την καθοδήγηση του Κωνσταντινουπολίτη ηθοποιού Κωνσταντίνου Κυριάκου Αριστία, σε μια ερασιτεχνική παράσταση, φυσικά.
Η Παναγιώτου παρουσιάσθηκε μπροστά στην Επιτροπή του εν Αθήναις Θεάτρου στις 5 Νοέμβρη του 1842, και το συμβόλαιο υπογράφηκε στις 8 Νοέμβρη του 1842. Όπως γράφει ο ιστορικός του θεάτρου Νικόλαος Λάσκαρης, η Παναγιώτου προσελήφθη με μισθό 50 δραχμές τον μήνα.
Μετά την Παναγιώτου, προσελήφθησαν απο την Επιτροπή η Αθηνά Φιλιππάκη, η Μαριγώ Δευτερίδη και η Μαριγώ Δομεστίνη, οι οποίες μαζί με 11 ακόμα άντρες ηθοποιούς σχημάτισαν τον πρώτο θίασο της Επιτροπής. Η πρώτη παράσταση του θιάσου δόθηκε την Άνοιξη του 1843 και η Παναγιώτου πρωταγωνίστησε στη τραγωδία του Βιττόριο Αλφιέρι Φίλιππος Β΄ παίζοντας την Ισαβέλλα. Δεύτερο έργο η κωμωδία του Μολιέρου Εξηνταβελόνης όπου μοιράστηκε τον πρώτο ρόλο με την Αθηνά Φιλιππάκη.
Σύμφωνα με τα Απομνημονεύματα του Ραγκαβή, στο θέατρο σε εκείνες τις δυο παραστάσεις έτρεξε όλη η Αθήνα, περίεργη να δει την πρώτη Ελληνίδα που τόλμησε να βγει στη σκηνή.
Τον Οκτώβρη του 1843 οταν ξανασυστάθηκε ο θίασος που ειχε διακόψει τις παραστάσεις του για το καλοκαίρι, έπαιξε στον Ιούνιο Βρούτο του Βολταίρου, και μάλιστα τον γυναικείο ρόλο της Τύλια. Μάλιστα, αυτήν την παράσταση παρακολούθησε και ο Δημήτριος Καλλέργης στις 3 Σεπτεμβρη του 1843, λίγο πριν ξεκινήσει την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου μαζί με τον Ιωάννη Μακρυγιάννη.
Οι τελευταίες παραστάσεις του θιάσου ήταν ο Τιμολέων του Ιωάννη Ζαμπέλιου, Ο γάμος των τρελών μια μονόπρακτη ιταλική κωμωδία, Γιατρός με το στανιό του Μολιέρου και η Φροσύνη του Ραγκαβή. Ωστόσο αυτά τα δυο χρόνια αρκούσαν για να ξετρελαθούν πολλοί με την Παναγιώτου αλλά και τη Φιλιππάκη, που σαν ένα πρώιμο ντουέτο Κυβέλης - Κοτοπούλη ή Βουγιουκλάκη - Καρέζη, ανταγωνίζονταν σε θεατές, λουλούδια, ραβασάκια, γλυκά, και φήμη.
Τον Φλεβάρη του 1846 διαλύθηκε και ο θίασος και η Επιτροπή, λόγω έλλειψης θεατών και αδιαφορίας από τη μεριά της Αυλής. Η επόμενη προσπάθεια έγινε ξανά το 1856. Η Παναγιώτου όμως εγκατέλειψε την σκηνή για πάντα και παντρεύτηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κάστρο Μπελβέρ
thumb|300px|Το κάστρο Μπελβέρ Το κάστρο Μπελβέρ (καταλανικά: Castell de Bellver) είναι γοτθικού ρυθμού κάστρο το οποίο βρίσκεται 3 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Πάλμα, στο νησί Μαγιόρκα, Βαλεαρίδες Νήσοι, Ισπανία. Κατασκευάστηκε τον 14ο αιώνα για τον βασιλιά Ιάκωβο Β΄ της Μαγιόρκα, και είναι ένα από τα λίγα κυκλικά κάστρα στην Ευρώπη. Χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτική φυλακή από τον 18ο μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα. Σήμερα είναι ένα από κύρια τουριστικά αξιοθέατα του νησιού, καθώς και έδρα του ιστορικού μουσείου της Πάλμα.
Ιστορία
Το σχέδιο του κάστρου, με κυκλικό δάπεδο και στρογγυλούς πύργους γύρω του μοιάζει να είναι εμπνευσμένο από το ανώτερο τμήμα του συμπλέγματος του Ηρώδειου, το οποίο είναι επίσης κυκλικό και έχει ένα μεγάλο κύριο πύργο και τρεις μικρότερους πύργους επίσης. Οι μικρότεροι είναι ενσωματωμένοι στο κάστρο, ενώ ο μεγάλος πύργος συνδέεται με το σύμπλεγμα μέσω μια ψηλής γέφυρας που διασχίζει τη τάφρο που το περιβάλλει.
Το κύριο τμήμα της οχύρωσης κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Πέρε Σαλβά, ο οποίος δούλευσε στην κατασκευή του βασιλικού ανακτόρου της Λα Αλμουδάινα, μαζί με άλλους αρχιμάστορες ανάμεσα στο 1300 και το 1311 για τον βασιλιά Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας και της Μαγιόρκας. Βράχοι από το λόφο στον οποίο βρίσκεται το κάστρο χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή, με αποτέλεσμα την εμφάνση ρωγμών. Μόλις το κάστρο είχε κτιστεί, και με την εισαγωγή του πυροβολικού, οι πολεμίστρες στα πάνω μπαλκόνια εξαφανίστηκαν, όπως μετά από λίγο και αυτές των πύργων και στη θέση τους κατασκευάστηκαν μικρά παράθυρα. thumb|200px|Ο κεντρικός πύργος του κάστρου Το κάστρο αρχικά ήταν η οικία των βασιλιάδων της Μαγιόρκα όταν αυτοί δεν διέμεναν στην ηπειρωτική Ευρώπη και στη συνέχεια σπάνια χρησιμοποιούταν ο οικία των αντιβασιλέων κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα. Ως οχύρωση, το κάστρο πολιορκήθηκε δύο φορές κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα χωρίς αποτέλεσμα, η πρώτη το 1343, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας για να ξαναενσωματώσει τα εδάφη στη Μαγιόρκα σε αυτά του στέμματος της Αραγωνίας, και άλλη μία φορά το 1391, κατά τη διάρκεια μιας αντισημιτικής επανάστασης των αγορτών. Το κάστρο έχει κατακτηθεί μόνο μία φορά, το 1521, μετά από μία επίθεση κατά τη διάρκεια της Επανάστασης των Αδελφοτήτων.
Το κάστρο συνήθως διοικούνταν από έναν άρχοντα φύλακα. Το 1408, ο βασιλιάς Μαρτίνος Α΄ της Αραγωνίας, έδωσε την αρχηγεία του Μπελβέρ στο συμβούλιο του Ιησού από τη Ναζαρέτ στη Βαλδεμόσα. Ο Κάρολος της Βιάνα έφτασε το 1459 για να πάρει στην κατοχή του τόσο το κάστρο όσο και το νησί, όπως είχε συμφωνήσει με τον πατέρα του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας, αν και τελικά ο βασιλιάς δεν του χορήγησε την αρχηγία του κάστρου Μπελβέρ.
Όντας ένας περίκλειστος χώρος, από τα τέλη του 14ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή, ξεκινώντας με τη φυλάκιση της βασίλισσας Βιολάντας της Μαγιόρκα με τα παιδιά της Ιάκωβο και Ισαβέλλα και άλλων υποστηρικτών του βασιλιά Ιακώβου Γ΄ της Μαγιόρκα μετά τον θάνατό του στη μάχη του Λιουκμαζόρ το 1349. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής χρησιμοποιήθηκε για τη φυλάκιση των υποστηρικτών του Φιλίππου του Ανζού, και μετά τη νίκη των Βουρβόνων, των Μαουλέτς (υποστηρικτών του Αψβούργου διεκδικητή). Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ισπανικής Ανεξαρτησίας χρησιμοποίηθηκε για τη φυλάκιση των αιχμαλώτων στη μάχη του Μπαϊλέν και αργότερα, πολιτικών κρατούμενων, όπως ο υπουργός Γασπάρ Μελτσόρ δε Χοβεγιάνος (1802-8), ο οποίος πραγματοποίησε την πρώτη περιγραφή του κάστρου. Το κάστρο από τότε έγινε φυλακή πολιτικών κρατούμενων, και χρησιμοποιήθηκε για τη φυλάκιση πολλών σημαντικών υποστηρικτών των μετέπειτα Αμψούργων διεκδικητών του ισπανικού θρόνου κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, και αργότερα ευγενών δημοκρατών και Καταλανών ηγετών κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, συμπεριλαμβανομένου το Αλεσάντρε Ζάουμε, μέλος του κοινοβουλίου, ο οποίος στη συνέχεια φυγαδεύτηκε.
Το 1931, η δεύτερη ισπανική δημοκρατία έδωσε το κάστρο στην πόλη της Πάλμα, μαζί με το δάσος που το περιβάλλει. Έγινε μουσείο το 1932 και ανακαινίστηκε το 1976 ώστε να γίνει το ιστορικό μουσείο της πόλης. Χάρις στο χώρο στάθμευσης και το δρόμο ο οποίος κατασκευάστηκε δίπλα στο κάστρο, σήμερα προσελκύει μεγάλο αριθμό επισκεπτών. Η κύρια αυλή είναι χώρος όπου λαμβάνουν χώρα πολλές διαφορετικές δημόσιες τελετές, πολιτιστικές εκδηλώσεις και συναυλίες. Εξαιτίας της θέσης του και την ορατότητα από τη θάλασσα ή οποιοδήποτε άλλο σημείο της πόλης, είναι ένα από σύμβολα της πόλης. Το 2010 δέχτηκε 312.213 επισκέπτες.
Χαρακτηριστικά
thumb|200px|left|Η εσωτερική αυλή του κάστρου Έχοντας κτιστεί ως μια κτήμα της βασιλικής αυλής του Ιακώβου Β΄ της Μαγιόρκα, η κατασκευή του συνδυάζει τις ανάγκες ενός παλατιού με αμυντικά στοιχεία. Το πιο αξιοπρόσεκτο χαρακτηριστικό της κατασκευής είναι το κυκλικό σχήμα του, μοναδικό στην Ισπανία. Τόσοι οι τοίχοι που το περιβάλλον όσο και η εσωτερική αυλή, έχουν το ίδιο σχήμα. Το κάστρο διαθέτει επίσης τρεις πύργους και το ακροπύργιο. Μια τάφρος περιβάλλει το κάστρο και το ακροπύργιο.
Η εσωτερική στρογγυλή αυλή έχει ένα πηγάδι στο κέντρο της, το οποίο δείχνει ότι από κάτω υπάρχει μια δεξαμενή. Το παλάτι αυτό καθέ αυτό κατασκευάστηκε ως διώροφο κτίριο γύρω από την κεντρική αυλή. Όλα τα βοηθητικά κτίρια βλέπουν προς την εσωτερική αυλή μέσω μία στοάς με γοτθικές ημικυκλικές αψίδες.
Στο δάσος που το περιβάλλει βρίσκονται οι στάβλοι της έφιππης αστυνομίας της πόλης. Υπάρχει επίσης ένα ξωκκλήσι αφιερωμένο στον άγιο Αλφόνσο Ροδρίγεθ, κτισμένο ανάμεσα στο 1879 και το 1885.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπελβερ
Κριβογκάστανι
Η Κριβογκάστανι (Кривогаштани, Κριβογκάστανι) είναι χωριό που βρίσκεται κοντά στον Πρίλαπο στην Πελαγονική πεδιάδα της Βόρειας Μακεδονίας. Το χωριό είναι έδρα του δήμου Κριβογκάστανι.
Πληθυσμός
thumb|Κεντρική πλατεία στην Κριβογκάστανι Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, η Κριβογκάστανι είχε 1.870 κατοίκους.
Η θρησκευτική πίστη στο χωριό είναι η Ορθοδοξία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Κριβογκάστανι
2η Στρατιά (Τουρκία)
Η 2η Στρατιά (τουρκικά: 2. Ordu) αποτελεί μία από τις τέσσερις στρατιές του τουρκικού στρατού. Η έδρα της διοίκησης της 2ης Στρατιάς (2′inci Ordu Komutanlığı) βρίσκεται στη Μαλάτεια. Προστατεύει την Ανατολία και περιφρουρεί τα σύνορα με τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν.
Η 2η Στρατιά, το 2012, διέθετε το δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό στρατευμάτων, μετά την 1η Στρατιά της Κωνσταντινούπολης, με περίπου 100.000 στρατιώτες.
Ιστορία
Τον Ιούνιο του 1941, υπήρξε αναδιοργάνωση του σχηματισμού της 2ης Στρατιάς, με διοικητή τον Αμπντουραχμάν Ναφίζ Γκιουρμάν. Κατά την εισβολή της Τουρκίας στη βόρεια Κύπρο το 1974, τμήμα του σχηματισμού της στρατιάς τέθηκε υπό τις διαταγές του 6ου Σώματος Στρατού. Το συγκεκριμένο τμήμα περιλάμβανε την Ειδική Δύναμη Τσακμάκ, μια μονάδα επιπέδου ταξιαρχίας που θα αποβιβαζόταν από τη θάλασσα, την ταξιαρχία ειδικών δυνάμεων, την ταξιαρχία αλεξιπτωτιστών, την 39η Μεραρχία Πεζικού, την 28η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού και στοιχεία της 5ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας και της Χωροφυλακής. Περίπου 6.000 τουρκοκύπριοι μαχητές βρίσκονταν στο εσωτερικό του θύλακα Γκιονιελί.
Διάρθρωση
Η επιχειρησιακή διάρθρωση της 2ης Στρατιάς είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικός Στρατός Ξηράς Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Τουρκίας
Νίκος Παλαιοκώστας
Ο Νίκος Παλαιοκώστας (γεννημένος το 1960) είναι Έλληνας ληστής και ο μεγαλύτερος αδερφός του καταζητούμενου Βασίλη Παλαιοκώστα. Έδρασε για αρκετά χρόνια είτε μαζί με τον αδερφό του, είτε μόνος πραγματοποιώντας κυρίως ληστείες τραπεζών καθώς και μια απαγωγή.
Πρώτα χρόνια
Ο Νίκος Παλαιοκώστας γεννήθηκε το 1960 στο χωριό Μοσχόφυτο των Τρικάλων. Είναι ένα από τα πέντε παιδιά του Λεωνίδα και της Γεωργίας Παλαιοκώστα. Το 1979 αποφασίζει να γίνει ναυτικός και μπαρκάρει στα καράβια. Πολύ γρήγορα, όμως, θα εγκαταλείψει τη θάλασσα και θα επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου θα αρχίσει να επιδίδεται σε μικροκλοπές και διαρρήξεις μαζί με τον μικρότερο αδερφό του, Βασίλη Παλαιοκώστα, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε ξεκινήσει νωρίτερα την εγκληματική σταδιοδρομία του.
Εγκληματική δράση
Το 1988 ο Νίκος Παλαιοκώστας βρίσκεται φυλακισμένος στις φυλακές των Τρικάλων αλλά με τη βοήθεια του αδερφού του Βασίλη, θα δραπετεύσει στις 18 Δεκεμβρίου αυτού του έτους. Ωστόσο, στις 3 Φεβρουαρίου του 1990 ο Νίκος συλλαμβάνεται και πάλι για κλοπές ενώ τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου συλλαμβάνεται και ο Βασίλης για κλοπή αυτοκινήτου ενώ πρoετοίμαζε σχέδιο για να βοηθήσει τον αδερφό του να δραπετεύσει και πάλι.