cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εντουάρ Λυκά
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Εντουάρ Λυκά γεννήθηκε στην Αμιένη και φοίτησε στην École Normale Supérieure. Εργάσθηκε στο Αστεροσκοπείο των Παρισίων και αργότερα ως καθηγητής των μαθηματικών στο Παρίσι, ενώ υπηρέτησε και στον στρατό ως αξιωματικός του πυροβολικού κατά τον πόλεμο του 1870.
Το 1875 ο Λυκά έθεσε μία μαθηματική πρόκληση: να αποδειχθεί ότι η μοναδική λύση της διοφαντικής εξισώσεως:
για N > 1 είναι η N = 24 και M = 70. Το πρόβλημα της επιλύσεως αυτής της εξισώσεως είναι γνωστό ως «πρόβλημα με τις μπάλες κανονιού», επειδή μπορεί να οπτικοποιηθεί ως το πρόβλημα του να συσσωρευθούν μπάλες κανονιού σε τετραγωνική διάταξη πάνω σε τετράγωνη βάση ώστε να σχηματισθεί μία τετραγωνική πυραμίδα. Χρειάσθηκε να περάσουν αρκετές δεκαετίες για να δοθεί η απόδειξη για αυτή την αξιοσημείωτη εικασία του Λυκά: Μόλις το 1918 βρέθηκε μία αποδειξη, με τη χρήση ελλειπτικών συναρτήσεων). Κατά περίεργο τρόπο, αυτό το πρόβλημα σχετίζεται με την αρχική μορφή της μαθηματικής θεωρίας των χορδών, που υπέθετε 26 διαστάσεις. Πάντως πιο πρόσφατα δημοσιεύθηκαν και πιο εύκολες αποδείξεις (χωρίς καταφυγή στα ανώτερα μαθηματικά της μιγαδικής αναλύσεως).
Εκτός αυτού, ο Λυκά επινόησε μεθόδους για τον έλεγχο του αν ένας αριθμός είναι πρώτος. Το 1857, σε ηλικία μόλις 15 ετών, άρχισε να ελέγχει το αν ο αριθμός 2127 − 1 με χειρόγραφους υπολογισμούς και χρήση των ακολουθιών Λυκά. Το 1876, μετά από 19 χρόνια, κατάφερε τελικώς να αποδείξει ότι ο 2127 − 1 είναι πρώτος. Αυτός θα παρέμενε ο μεγαλύτερος γνωστός πρώτος Μερσέν επί τρία τέταρτα του αιώνα και μάλλον θα κρατήσει για πάντα το ρεκόρ του μεγαλύτερου πρώτου αριθμού που ανακαλύφθηκε ποτέ με χειρόγραφους υπολογισμούς. Αργότερα ο Ντέρικ Χένρυ Λέμερ επεξεργάσθηκε τους ελέγχους του Λυκά και επινόησε τον έλεγχο Lucas-Lehmer.
Ο Λυκά ενδιαφερόταν επίσης για τα ψυχαγωγικά μαθηματικά. Ανεκάλυψε μία κομψή δυαδική λύση στον γρίφο των Κινέζικων Δακτυλίων. Επινόησε επίσης το γνωστό παζλ Πύργος του Ανόι, το οποίο εκμεταλλεύθηκε εμπορικά υπό το ψευδώνυμο N. Claus de Siam (αναγραμματισμός του Lucas d'Amiens), ενώ το 1889 δημοσίευσε για πρώτη φορά μία περιγραφή του παιχνιδιού Κουκκίδες και τετράγωνα (με την ονομασία «La pipopipette»).
Ο Λυκά πέθανε πρόωρα ως εξής: Στη δεξίωση του ετήσιου συνεδρίου της «Γαλλικής Ενώσεως Προαγωγής των Επιστημών» (Association française pour l'avancement des sciences), ένας σερβιτόρος έρριξε κατά λάθος κάποιο σερβίτσιο και ένα κομμάτι σπασμένου πιάτου έκοψε τον Λυκά στο μάγουλο. Ο μαθηματικός απεβίωσε λίγες ημέρες αργότερα από ερυσιπελοειδή σηψαιμία, σε ηλικία μόλις 49 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί
Ιωακείμ Φρειδερίκος του Βρανδεμβούργου
Ο Ιωακείμ-Φρειδερίκος, γερμ. Joachim-Friedrich (27 Ιανουαρίου 1546 - 18 Ιουλίου 1608) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου (1598-1608).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Σοφίας των Πιαστ, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Λεγκνίτσα.
Το 1608 απεβίωσε στο Κέπενικ σε ηλικία 62 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης-Σιγισμούνδος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1570 την εξαδέλφη του πατέρα του Αικατερίνη των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν και είχε τέκνα:
Το 1602 απεβίωσε η Αικατερίνη και ο Ιωακείμ-Φρειδερίκος έκανε το 1603 δεύτερο γάμο με την 3η εξαδέλφη του πατέρα του Ελεονόρα των Χοεντσόλερν, κόρη του Αλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Ιταλική Εκστρατεία (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)
Η Ιταλική Εκστρατεία, ή Ιταλικό Μέτωπο ή Μέτωπο των Άλπεων (ιταλικά: fronte alpino, γερμανικά : Gebirgskrieg "πόλεμος στα βουνά") είναι μια σειρά από μάχες στα σύνορα της Αυστροουγγαρίας με την Ιταλία, που διεξήχθησαν μεταξύ 1915 και 1918, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά από μυστικές συζητήσεις και διαπραγματεύσεις που έγιναν μεταξύ των Συμμάχων πριν τη Συνθήκη του Λονδίνου του 1915, η Ιταλία εισήλθε στον πόλεμο με στόχο την προσάρτηση στα εδάφη της των αυστριακών παραποτάμων, της βόρειας Δαλματίας και των εδαφών του σημερινού Τρεντίνο και Τιρόλο. Παρόλο που η Ιταλία ήλπιζε ότι θα κέρδιζε τα εδάφη με επιθετικές μάχες, η ιταλική εκστρατεία κατέληξε σύντομα σε έναν πόλεμο δημιουργίας τάφρων, παρόμοιο με αυτόν που πραγματοποίησε το Δυτικό Μέτωπο στη Γαλλία αλλά με τη διαφορά ότι η ιταλική εκστρατεία έλαβε χώρα σε μεγάλα υψόμετρα και με πολύ κρύους χειμώνες. Το σύνολο των μαχών που πραγματοποίησε η ιταλική εκστρατεία εκτόπισαν ένα μεγάλο μέρος του τοπικού πληθυσμού ενώ αρκετές χιλιάδες πολίτες πέθαναν από επισιτισμό και ασθένειες στα ιταλικά και αυστροουγγρικά στρατόπεδα προσφύγων. Η νίκη των Συμμάχων στο Vittorio Veneto, η αποσύνθεση της αυτοκρατορίας του Αμβούργου και η ιταλική κατάληψη του Τριέντο και της Τεργέστης τερμάτισαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις τον Νοέμβριο 1918. Η ανακωχή του Villa Guisti τέθηκε σε ισχύ στις 4 Νοεμβρίου 1918 ενώ η Αυστροουγγαρία (de facto και de jure) δεν υπήρχε πλέον ως ενοποιημένη οντότητα. Η Ιταλία αναφέρει τον Μεγάλο Πόλεμο ως «Τέταρτο Πόλεμο για την Ανεξαρτησία», με τον οποίο ολοκληρώθηκε το τελευταίο στάδιο της ιταλικής ενοποίησης.
Πηγές
Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος Εκστρατεια
Ναός Αναστάσεως του Χριστού Σπάτων
Ο Ναός Αναστάσεως του Χριστού Σπάτων είναι ορθόδοξος χριστιανικός ναός στα Σπάτα Αττικής. Ο ναός άρχιζε να χτίζεται στα Σπάτα, κατόπιν της εμφάνισης του Ιησού στην Ελένη Δανιηλίδου το 1932, όποτε και της ζήτησε την ανέγερση του Τρισυπόστατου (Αναστάσεως, Αγίας Φωτεινής, Αναλήψεως) Ιερού Ναού. Τα εγκαίνια έγιναν την 25η Μαρτίου 1935. Ολοκληρώθηκε σε τρεις φάσεις, ενώ χρειάστηκε να γκρεμιστεί και να χτιστεί από την αρχή λόγω κακής κατασκευής. Είναι χτισμένος στον τύπο της σταυροειδούς βασιλικής μετά τρούλου. Αποτελεί προσκύνημα για όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς της Ελλάδας και γιορτάζει την ημέρα του Πάσχα, την Δευτέρα της Διακαινησίμου, την ημέρα της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, όποτε και γίνεται τριήμερο πανηγύρι, και της Αγίας Φωτεινής Σαμαρείτιδος.
Ιωσήφ Βενέδικτος της Σαβοΐας
Ο Ιωσήφ, ιταλ. Giuseppe, (5 Οκτωβρίου 1766 - 29 Οκτωβρίου 1802) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόμης του Άστι (1796-1802)· πιο πριν ήταν κόμης της Μοριάνα (1762-1796). Έγινε διοικητής στο Σάσαρι της Σαρδηνίας.
Βιογραφία
Ο Ιωσήφ-Βενέδικτος-Μάριος-Πλασίντο γεννήθηκε στο βασιλικό ανάκτορο του Τορίνο και ήταν ο πέμπτος γιος του Βίκτωρα-Αμεδαίου Γ΄ βασιλιά της Σαρδηνίας και της Μαρίας-Αντωνίας-Φερδινάνδας των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου Ε΄ βασιλιά της Ισπανίας. Την ημέρα της γέννησής του αποκλήθηκε κόμης της Μοριάνα.
Κατά την προέλαση του Ναπολέοντα Α΄ στο Πεδεμόντιο, διέφυγε μαζί με τους αδελφούς του Βίκτωρα-Εμμανουήλ, Μαυρίκιος Ιωσήφ και Κάρολο-Φήλικα στη Σαρδηνία, όπου έμειναν στο παλάτσο Καρκασόνα.
Το 1796 άλλαξε ο τίτλος του σε κόμης του Άστι.
Το 1799 ο μεγαλύτερος αδελφός τους Κάρολος-Εμμανουήλ Δ΄ έθεσε τον Μαυρίκιο διοικητή στο Σάσαρι, στα βορειοδυτικά της Σαρδηνίας, αλλά έπειτα από τρεις μήνες απεβίωσε από ελονοσία. Τότε ανέλαβε ο Ιωσήφ ως διοικητής του Σάσαρι. Τρία έτη μετά ασθένησε από ελονοσία και απεβίωσε από τους σπασμούς της ασθένειας το 1802. Τάφηκε στον Καθεδρικό ναό στο Αλγκέρο της Σαρδηνίας, όπου είχε τοποθετηθεί και ο αδελφός του.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Το Γαλάζιο Φεγγάρι
Η ταινία Το Γαλάζιο Φεγγάρι (αγγλ. The Moon Is Blue), είναι ρομαντική κομεντί του 1953 σε σκηνοθεσία Ότο Πρέμινγκερ. Η ταινία είναι βασισμένη σε ομότιτλο θεατρικό του Φ. Χιου Χέρμπερτ, το οποίο διασκευάστηκε από τον ίδιο για τη μεγάλη οθόνη από τον ίδιο. Το θεατρικό του Χέρμπερτ ήταν τεράστια επιτυχία στη Γερμανία και ο Πρέμινγκερ γύρισε ταυτόχρονα την ταινία στα γερμαντικά χρησιμοποιώντας το ίδιο σετ, αλλά διαφορετικούς ηθοποιούς. Στην αμερικανική βερσιόν πρωταγωνιστούν οι: Γουίλιαμ Χόλντεν, Μάγκι ΜακΝαμάρα και Ντέιβιντ Νίβεν.
Υπόθεση
Ένας επιτυχημένος αρχιτέκτονας και πλέιομποϊ ο Ντόναλντ Ντον Γκρέσαμ (Γουίλιαμ Χόλντεν), πιάνει την κουβέντα σε μια νέα ηθοποιό, την Πάτι Ο'Νιλ (Μάγκι Μακ Νάμαρα) στην κορυφή του Empire State Building. Η κοπέλα δέχεται την πρόσκλησή του σε δείπνο, αλλά ο Ντον έχει στο μυαλό του μια νύχτα πάθους μαζί της. Όσο ο Ντον αφήνει την Μάγκι μόνη της στο διαμέρισμά του, για να πάει να πάρει φαγητό, εκείνη έχει την ευκαιρία να γνωρίσει την Σύνθια (Ντον Άνταμς), πρώην αρραβωνιαστικιά του, η οποία προσπαθεί να κάνει χαλάστρα στα σχέδια του νεαρού πλέιμποϊ. Μετά την επίσκεψη της Σύνθια, η Μάγκι δέχεται και την επίσκεψη του πατέρα της Σύνθια, Ντέιβιντ (Ντέιβιντ Νίβεν), ενός μεσήλικα γόη. Ο Ντέιβιντ προσπαθεί να σαγησεύσει τη Σύνθια κι εκείνη τον παρακαλεί να μείνει για δείπνο. Όταν ο Ντον επιστρέφει, ενοχλείται από την παρουσία του Ντέιβιντ, αλλά δέχεται διστακτικά να μείνει κι εκείνος για δείπνο. Κατά τη διάρκεια του δείπνου και οι δυο πλέιμποϊ προσπαθούν να κατακτήσουν την κοπέλα και μένουν έκπληκτη όταν η Μάγκι τους αποκαλύπτει ότι είναι παρθένα κι ότι σκοπεύει να μείνει παρθένα μέχρι και τη νύχτα του γάμου της. Ακολουθεί μια σειρά από κωμικοτραγικές καταστάσεις που κάνουν τον Ντον να πάρει την απόφαση να ζητήσει το χέρι της και να σοβαρευτεί.
Πληροφορίες παραγωγής
Κωμωδία ηθών, σε σκηνοθεσία του θρυλικού Ότο Πρέμινγκερ, βασισμένη στο θεατρικό του Εφ Χιου Χέρμπερτ του 1951 με τον ίδιο τίτλο. Η ταινία αυτή έσπασε τα όρια που είχαν μπει το 1932 από τον κώδικα Χέιζ, τον οποίο εφάρμοζε το γραφείο της λογοκρισίας, σύμφωνα με τον οποίο απαγορευόταν οποιαδήποτε νύξη πάνω στο σεξ στις ταινίες. Η ταινία αυτή, όχι μόνο αναφέρεται ξεκάθαρα σ' αυτό, αλλά ήταν και η πρώτη στην οποία ακούγεται η λέξη παρθένα.
Το θεατρικό του Εφ Χιου Χέρμπερτ, στο οποίο βασίζεται η ταινία ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1951, με τους Μπάρμπαρα Μπελ Γκέντες, Ντόναλντ Κουκ και Μπάρι Νέλσον και σε σκηνοθεσία Ότο Πρέμινγκερ. Η επιτυχία του ώθησε την United Artists να αγοράσει τα δικαιώματα του θεατρικού για την παραγωγή της κινηματογραφικής του μεταφοράς. Ο Πρέμινγκερ, που επρόκειτο να σκηνοθετήσει και την κινηματογραφική μεταφορά, υπέγραψε συμβόλαιο στο οποίο η εταιρία του παραχωρούσε πλήρη καλλιτεχνικό έλεγχο πάνω στο τελικό αποτέλεσμα. Επίσης δε ζήτησε μισθό για τη σκηνοθεσία και την παραγωγή της ταινίας, αλλά το 75% των κερδών.
Ο Πρέμινγκερ, παρά τις αντιρρήσεις των παραγωγών, προσέλαβε τον Ντέιβιντ Νίβεν στο ρόλο του Ντέιβιντ. Η καριέρα του Νίβεν είχε πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια και ο Πρέμινγκερ ήθελε να τον βοηθήσει. Ο Πρέμινγκερ επέλεξε επίσης την Μάγκι ΜακΝάμαρα για το ρόλο της Πάτι. Η ΜακΝάμαρα που έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, είχε ήδη ερμηνεύσει ο ρόλο σε θέατρο του Σικάγου, ενώ είχε αντικαταστήσει για μερικές παραστάσεις τη Μπάρμπαρα Μπελ Γκέντες στο Μπρόντγουεϊ.
Δεδομένης της επιτυχίας που έκανε το θεατρικό στη Γερμανία ο σκηνοθέτης αποφάσισε να γυρίσει την ταινία και στα γερμανικά επίσης, χρησιμοποιώντας τα ίδια σκηνικά, αλλά με διαφορετικούς ηθοποιούς.
Τον Ιούλιο του 1951, ο Χέρμπερτ έλαβε τηλεφώνημα από το γραφείο της λογοκρισίας, που τον ενημέρωσε ότι η διασκευή του σεναρίου του παραβίαζε τον κώδικα Χέιζ, λόγω της ελαφρότητας με την οποία γίνονται αναφορές στο προγαμιαίο σεξ και στην αποπλάνηση. Τον Δεκέμβριο του 1951 ο Πρέμινγκερ έστειλε στο γραφείο λογοκρισίας, μια βελτιωμένη μορφή του σεναρίου, το οποίο απορρίφθηκε με την δικαιολογία της ανηθικότητας. Τον Ιανουάριο του 1952, οι Πρέμινγκερ και Χέρμπερτ, επικοινώνησαν με το γραφείο της λογοκρισίας λέγοντας ότι διαφωνούσαν με την απόφαση της απόρριψης του σεναρίου κι ότι επρόκειτο να γυρίσουν την ταινία, χωρίς να κάνουν καμιά αλλαγή στο σενάριο.
Τα δυο κύρια στελέχη της United Artists, Άρθουρ Γκριν και Ρόμπερτ Μπέντζαμιν, σε ένδειξη υποστήριξης της δουλειάς του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου, αφαίρεσαν από το συμβόλαιο τον όρο ότι η ταινία επρόκειτο να φέρει την έγκριση του γραφείου λογοκρισίας και ο Πρέμινγκερ ξεκίνησε τα γυρίσματα της ταινίας μετά από δέκα μέρες προβών, τόσο του αγγλόφωνου, όσο και του γερμανόφωνου καστ. Μάλιστα οι πρωταγωνιστές της γερμανικής βερζιόν, Γιοχάνα Ματζ και Χάρντι Κρούγκερ, κάνουν σύντομη εμφάνιση στην αμερικανική βερζιόν. Τα γυρίσματα διήρκεσαν 24 μέρες και μερικές μέρες αργότερα, ο υπουργός Μπριν, ενημέρωσε τον Πρέμινγκερ ότι η ταινία δεν επρόκειτο να εγκριθεί. Ο Πρέμινγκερ εκνευρίστηκε με την επίθεση του Μπριν σε μια ταινία που, κατά την άποψή του, είχε μια άκακη υπόθεση και ζήτησε τη βοήθεια του Συνδικάτου Κινηματογραφιστών της Αμερικής.
Η United Artists αποφάσισε να επιτρέψει την προβολή της ταινίας χωρίς την έγκριση του γραφείου λογοκρισίας. Η ταινία έκανε πρεμιέρα σε έναν κινηματογράφο του Σικάγου τον Ιούνιο του 1953, με την ένδειξη "ακατάλληλον για ανηλίκους" κι έπειτα προβλήθηκε και στο Σαν Φρανσίσκο. Σιγά σιγά όλοι και περισσότεροι κινηματογράφοι στις Η.Π.Α. ήταν διατεθιμένοι να προβάλουν την ταινία που στο τέλος της χρονιάς είχε κάνει συνολικές εισπράξεις της τάξεως των 3.5 εκατομμυρίων, έχοντας ως προϋπολογισμό 400.000 δολάρια.
Η επιτυχία της ταινίας, άρχισε να αποδυναμώνει την ισχύ του γραφείου λογοκρισίας πάνω στις ταινίες. Ο κώδικας Χέιζ εφαρμοζόταν ήδη από το 1932 και χρειάστηκαν 13 ακόμη χρόνια για να αποδυναμωθεί ολοκληρωτικά, μετά την προβολή των ταινιών Blow Up του Μικελάντζελο Αντονιόνι και Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ του Μάικ Νίκολς.
Βραβεύσεις
Η ταινία έλαβε τρεις υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, χωρίς να κερδίσει κάποιο. Η Μάγκι ΜακΝάμαρα έλαβε την πρώτη και μοναδική υποψηφιότητά της για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, για να χάσει το βραβείο από την Όντρεϊ Χέπμπορν, νικήτρια για την ταινία του Γουίλιαμ Γουάιλερ Διακοπές στη Ρώμη (Roman Holiday, 1953).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ότο Πρέμινγκερ
Νέο Σιράκιο Κιλκίς
Το Νέο Σιράκιο ή Νέο Συρράκο είναι πεδινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς με υψόμετρο 40 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Νέο Συρράκο βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης, σε απόσταση 28 χλμ. ΝΔ. από το Κιλκίς (μέσω Άνω Απόστολοι) και 50 χλμ. ΒΔ. από τη Θεσσαλονίκη. Η περιοχή παλαιότερα ονομαζόταν Αδάμ-Τεπέ και έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1932 στο ΦΕΚ 421Α - 02/12/1932 να μετονομάζεται σε Νέον Συρράκον σε ανάμνηση του χωριού Συρράκο στην Ήπειρο από όπου προήλθαν οι σαρακατσάνικες οικογένειες Μανωλή και Γουλή που αγόρασαν το κτήμα το 1927 και ίδρυσαν το ομώνυμο χωριό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Αξιοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αξιοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πολυκάστρου του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 10 κατοίκους.
Στο μονοθέσιο δημοτικό σχολείο του χωριού δίδαξε για δύο χρόνια στο διάστημα 1927-1929 ο συγγραφέας Μενέλαος Λουντέμης ακολουθώντας το τσελιγκάτο του Σαρακατσάνου Εμμανουήλ Β. Μανωλή, στο οποίο δίδασκε τα παιδιά τα καλοκαίρια, στη μόνιμη εγκατάσταση του στο Νέο Συρράκο. Εφάρμοσε νέες και προοδευτικές μεθόδους διδασκαλίας (κατάργηση βέργας, δημιουργία δανειστικής βιβλιοθήκης) οι οποίες προκάλεσαν την αντίδραση της διεύθυνσης εκπαίδευσης στο Κιλκίς. Αποστάλθηκαν από τη Θεσσαλονίκη στο Νέο Συρράκο οι μετέπειτα μεγάλοι παιδαγωγοί Αλέξανδρος Δελμούζος και Μίλτος Κουντουράς, με σκοπό τον έλεγχο και την ενδεχόμενη αποπομπή του δασκάλου οι οποίοι αντιθέτως συνεχάρησαν τον Λουντέμη για το διδακτικό του έργο και το επίπεδο των μαθητών του σχολείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παιονίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Γαλλική τέχνη του 19ου αιώνα
μικρογραφία|380x380εσ|[[Η Σφαγή της Χίου (πίνακας)|Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό, 1830, Ευγένιος Ντελακρουά]] H γαλλική τέχνη του 19ου αιώνα αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια των επαναστατικών γεγονότων και διαδοχικών πολιτικών αλλαγών της εποχής, μιας από τις επαναστατικότερες της ιστορίας της Γαλλίας.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Νεοκλασικισμός, με κύριο εκπρόσωπο στη ζωγραφική τον Ζακ-Λουί Νταβίντ (1748–1825), ήταν ο επίσημος καλλιτεχνικός ρυθμός που υποστηρίχθηκε και από τον Ναπολέοντα, ως Πρώτο Ύπατο και ως αυτοκράτορα από το 1804. Πολύ σύντομα, ένα νέο ανερχόμενο ρεύμα, ο Ρομαντισμός -με επίδραση σε καλλιτέχνες, συγγραφείς, ποιητές και φιλοσόφους- πρότεινε μια νέα αισθητική που εξύψωσε το συναίσθημα και τη φύση έναντι του ορθολογισμού και του κλασικισμού.
Από τα μέσα του αιώνα, εν μέσω των ταξικών αγώνων και τον απόηχο των επαναστατικών εξεγέρσεων στη Γαλλία, ο ρομαντισμός αντικαταστάθηκε από τον ρεαλισμό στις εικαστικές τέχνες και τη λογοτεχνία, ο οποίος επικεντρώθηκε στα σύγχρονα θέματα και τη ζωή των κατώτερων τάξεων.
Δύο μεγάλα καλλιτεχνικά κινήματα κυριαρχούν τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες του αιώνα. Μια ομάδα ζωγράφων που είναι γνωστοί ως Ιμπρεσιονιστές ανέτρεψαν τους ισχύοντες καλλιτεχνικούς θεσμούς και απελευθέρωσαν τους καλλιτέχνες, επιτρέποντας την εξερεύνηση νέων μορφών έκφρασης. Ζωγράφιζαν κυρίως τοπία με σπασμένα χρώματα και χαλαρές πινελιές που αντικατόπτριζαν την παροδική φύση των θεμάτων που απεικόνιζαν. Σε απάντηση, μια ομάδα καλλιτεχνών γνωστών ως Μετα-Ιμπρεσιονιστές ανέπτυξαν ανεξάρτητα στυλ ζωγραφικής, απορρίπτοντας τον ρεαλισμό των ιμπρεσιονιστών.
Στο τέλος του αιώνα, πολλοί καλλιτέχνες, σχεδιαστές και συλλέκτες προώθησαν μια καλλιτεχνική μεταρρύθμιση που οδήγησε σε ένα στυλ γνωστό ως Αρ Νουβώ. Βασισμένο σε ασύμμετρες, οργανικές φόρμες και επηρεασμένο από την ιαπωνική τέχνη, το στυλ Αρ Νουβώ εφαρμόστηκε στη ζωγραφική και τις γραφικές τέχνες καθώς και στην αρχιτεκτονική και τον σχεδιασμό καθημερινών αντικειμένων.
Πολλά από τα ρεύματα που αναπτύχθηκαν στη γαλλική τέχνη αυτή την περίοδο είχαν παράλληλες εξελίξεις και στη Γαλλική λογοτεχνία του 19ου αιώνα.
Ιστορικό πλαίσιο
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα στη Γαλλία επικράτησαν τα ακόλουθα πολιτικά καθεστώτα: η Υπατεία του Ναπολέοντα Βοναπάρτη (1799–1804) και η Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορ ία (1804–1814), η Παλινόρθωση με τον Λουδοβίκο ΙΗ΄ και τον Κάρολο Ι΄ (1814–1830), η Ιουλιανή μοναρχία με τον Λουδοβίκο Φίλιππο (1830–1848), η Δεύτερη Δημοκρατία (1848–1852), η Δεύτερη Αυτοκρατορία με τον Ναπολέοντα Γ’ (1852–1871) και οι πρώτες δεκαετίες της Τρίτης Δημοκρατίας (από το 1871). Δύο επαναστάσεις: η Ιουλιανή Επανάσταση (1830), η Επανάσταση του 1848 και μετά το τέλος του γαλλοπρωσικού πολέμου η εγκαθίδρυση της Παρισινής Κομμούνας (1871).
Νεοκλασικισμός
μικρογραφία|250x250εσ|[[Ζακ-Λουί Νταβίντ|Ζακ Λουί Νταβίντ, Η στέψη της Αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας, 1805-07, Λούβρο]] Ο νεοκλασικισμός, με έμφαση στις εξιδανικευμένες μορφές και τη μυθολογία των αρχαίων ελληνικών και ρωμαϊκών πολιτισμών, που είχε εμφανισθεί στη Γαλλική τέχνη του 18ου αιώνα από το δεύτερο μισό και αργότερα, συνέχισε να ακμάζει και έως τα μέσα του 19ου αιώνα. Μετά τη Γαλλική επανάσταση, η Υπατεία και η Πρώτη Αυτοκρατορία στήριξαν αυτόν τον ρυθμό και έδωσαν νέα καλλιτεχνική ανάπτυξη, κυρίως στις διακοσμητικές τέχνες, ρυθμός Αμπίρ, με πλούσια παραγωγή επίπλων σε πομπώδες στυλ και την ανάπτυξη της χρυσοχοΐας. μικρογραφία|250x250εσ|[[Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ, Η μεγάλη οδαλίσκη, 1814, Λούβρο]] Η νεοκλασική ζωγραφική, με πρωτεργάτη τον Ζακ Λουί Νταβίντ, συνέχισε το πρόγραμμα της εξύψωσης και μυθοποίησης του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α' της Γαλλίας. Εκλεγμένος στο γαλλικό κοινοβούλιο μετά την επανάσταση, ο Νταβίντ κυριάρχησε στην τέχνη στη Γαλλία, καθιερώνοντας τον νεοκλασικισμό ως ένα είδος επίσημου στυλ της Γαλλικής Επανάστασης και αργότερα της Πρώτης Αυτοκρατορίας. Σκηνές της ζωής του αυτοκράτορα φιλοτέχνησαν και ο Αντουάν-Ζαν Γκρο, ο Πιέρ-Ναρσίς Γκερέν και ο Φιλιποτώ.
Κύριος εκπρόσωπος του νεοκλασικισμού μέχρι τη δεκαετία του 1850 και εξέχων δάσκαλος ήταν ο Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ, μαθητής του Νταβίντ, ο οποίος έδωσε προτεραιότητα στο σχέδιο έναντι του χρώματος. Διατήρησε την ακρίβεια του στυλ του δασκάλου του και στη θεματολογία του περιλαμβάνονται έργα μυθολογικά (Ο Οιδίποδας Λύνει το Αίνιγμα της Σφίγγας, Δίας και Θέτις) και ανατολικά (Η μεγάλη οδαλίσκη) στο πνεύμα του Ρομαντισμού.
Άλλοι σημαντικοί εκπρόσωποι του νεοκλασικισμού είναι ο Αν-Λουί Ζιροντέ-Τριοζόν, ο Φρανσουά Ζεράρ, ο Μερί-Ζοζέφ Μπλοντέλ και οι προσωπογράφοι Ζαν-Μπατίστ Ιζαμπέ και Ρομπέρ Λεφέβρ.
Παρά τη σύγκρουση και την ιδεολογική αντιπαλότητα μεταξύ νεοκλασικισμού και ρομαντισμού, πολλοί καλλιτέχνες κυμάνθηκαν μεταξύ των δύο τεχνοτροπιών, ενώ υπήρχαν και καλλιτέχνες ανεπηρέαστοι, όπως ο ζωγράφος ρωπογραφιών Λουί-Λεοπόλντ Μπουαγί, ο Ανρί Φαντέν-Λατούρ και άλλοι.
Ρομαντισμός
μικρογραφία|250x250εσ|[[Η Σχεδία της Μέδουσας, 1819, Τεοντόρ Ζερικώ, Μουσείο του Λούβρου]] Από το 1815, καθώς η Αυτοκρατορία έφτανε στο τέλος της, ο νεοκλασικισμός άρχισε να θεωρείται συντηρητικός και ακαδημαϊκός και οι ανερχόμενοι καλλιτέχνες αναζητούσαν κάτι διαφορετικό. Η τέχνη εξελισσόταν, έβγαινε από το εργαστήρια και από την Ακαδημία, και η πρώτη μεγάλη σχολή τέχνης που αμφισβήτησε με επιτυχία το κατεστημένο ήταν ο Ρομαντισμός, που υιοθέτησε μια πιο συναισθηματική και οικεία προσέγγιση στο θέμα, ευνοώντας τις σύγχρονες και προσωπικές σκηνές έναντι των ιστορικών ή μυθολογικών θεμάτων του νεοκλασικισμού. Ο οριενταλισμός, τα αιγυπτιακά μοτίβα, ο τραγικός αντιήρωας, το άγριο τοπίο, το ιστορικό μυθιστόρημα και σκηνές από τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, δημιούργησαν μια νέα θεματολογία και ενσωματώθηκαν στο νέο κίνημα. μικρογραφία|294x294εσ|[[Η Σφαγή της Χίου (πίνακας)|Η Σφαγή της Χίου, Ευγένιος Ντελακρουά, 1824]] Ως κίνημα, είχε ξεκινήσει στην Αγγλία και στη Γερμανία, στα μέσα του 18ου αιώνα. Σε μια εποχή που ο νεοκλασικισμός κυριαρχούσε στην Αυτοκρατορική Γαλλία, καλλιτέχνες όπως ο Ουίλλιαμ Τέρνερ στην Αγγλία και ο Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ στη Γερμανία παρήγαγαν ένα ριζικά διαφορετικό είδος τέχνης. Από τους πρώτους που εισήγαγε τον ρομαντισμό στη Γαλλία ήταν ο Τεοντόρ Ζερικώ με τη μνημειώδη Σχεδία της Μέδουσας που εκτέθηκε στο Σαλόν του 1819, ένας ιστορικός πίνακας συγκρίσιμος σε μέγεθος με τα μεγάλα έργα του Γκρο και του Ζεράρ αλλά εντελώς διαφορετικός ως προς το θέμα και τα συναισθήματα. Δεν απεικονίζει κάποιο ηρωικό γεγονός της σύγχρονης γαλλικής ιστορίας, αλλά τον απόηχο ενός ναυαγίου, με τους επιζώντες να ζητούν βοήθεια.
Άλλοι σημαντικοί εκπρόσωποι του ρομαντικού κινήματος είναι ο Πιερ-Πωλ Πρυντόν και ο Αν-Λουί Ζιροντέ-Τριοζόν, πρόδρομοι του Ρομαντισμού, ο Οράς Βερνέ, ο Τεοντόρ Σασεριώ, επηρεασμένος από τον εξωτισμό της Ανατολής, Άρι Σέφερ, Λεόν Κονιέ, Λουί Μπουλανζέ, η Ανριέτ Λοριμιέ, o Αλεξάντρ-Γκαμπριέλ Ντεκάν, Εζέν Ντεβεριά, Εζέν Ιζαμπέ κλ.
Ακαδημαϊσμός
αριστερά|μικρογραφία|[[Ζαν-Λεόν Ζερόμ, Ο θάνατος του Καίσαρα (1867), Walters Art Gallery, Βαλτιμόρη.]] Η ακαδημαϊκή τέχνη που αναπτύχθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στην Ακαδημία των Καλών Τεχνών είχε μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό και τις κρατικές παραγγελίες: ζωγράφοι όπως ο Ζαν-Λεόν Ζερόμ, ο Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ, ο Τομά Κουτύρ, ο Αλεξάντρ Καμπανέλ, Αμωρύ Ντυβάλ, ζωγράφισαν μυθολογικά θέματα και ιστορικές σκηνές εμπνευσμένες από την αρχαιότητα, ακολουθώντας τα βήματα του Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ και των νεοκλασικών.
Αν και επικρίθηκαν για τη συμβατικότητά τους από τους νέους ζωγράφους και κριτικούς, οι πιο ταλαντούχοι από τους ακαδημαϊκούς ζωγράφους ανανέωσαν το ιστορικό είδος, αντλώντας έμπνευση από διάφορους πολιτισμούς και τεχνικές, όπως η Ανατολή και τις νέες τεχνικές που έγιναν δυνατές με την εφεύρεση της φωτογραφίας.
Σχολή της Μπαρμπιζόν - Ρεαλισμός
μικρογραφία|250x250εσ|[[Γκυστάβ Κουρμπέ, Αγρότες που επιστρέφουν από την αγορά, 1850]] Οι ρομαντικές τάσεις συνεχίστηκαν σε όλη τη διάρκεια του αιώνα, ωστόσο, καθώς οι επαναστάσεις επέφεραν σημαντικές αλλαγές στη γαλλική κοινωνία, από τα μέσα του 19ου αιώνα μια επιθυμία για ισότητα άρχισε να εμφανίζεται στο έργο των καλλιτεχνών. Απομακρυνόμενοι από τη μεγαλειώδη και συναισθηματικά φορτισμένη θεματολογία και τις ιστορικές συνθέσεις του Νεοκλασικισμού, του Ρομαντισμού και του Ακαδημαϊσμού, οι καλλιτέχνες εστίασαν την προσοχή τους στην καθημερινή ζωή και στους κοινούς ανθρώπους. Έτσι, πολλαπλασιάστηκαν οι πίνακες με χωρικούς που μοχθούν στο χωράφι, με κατοίκους της πόλης, με εργάτες, με πολυσύχναστους δρόμους της πόλης ή με την τοπιογραφία της σχολής της Μπαρμπιζόν, της οποίας τα σημαντικότερα μέλη ήταν ο Τεοντόρ Ρουσώ, ο Σαρλ-Φρανσουά Ντωμπινί, ο Ζυλ Ντυπρέ, ο Κονστάν Τρουαγιόν, ο Σαρλ Ζακ και ο Ναρσίς Ντιάζ ντε λα Πένια. Σ' αυτό το κλίμα, ο Γκουστάβ Κουρμπέ ηγέτης του ρεαλιστικού ρεύματος, ζωγράφισε σκηνές φτώχειας και καθημερινών αγώνων.
Άλλοι σημαντικοί εκπρόσωποι του γαλλικού ρεαλισμού του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα είναι οι Ζαν Φρανσουά Μιλέ, Ονορέ Ντωμιέ, Αλεξάντρ Αντινιά, Ζυλ Μπαστιάν-Λεπάζ και Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό.
Ιμπρεσιονισμός
μικρογραφία|286x286εσ|[[Κλωντ Μονέ, Πρόγευμα στην χλόη, 1866 Παρίσι, Μουσείο Ορσέ]] Μετά το 1860, η αναζήτηση πάνω στις εντυπώσεις που προκαλεί το φως αλλά και η αντίδραση στους περιορισμούς της Ακαδημίας και στο υπερβολικό συναίσθημα του Ρομαντισμού, οδήγησε στην εμφάνιση του Ιμπρεσιονισμού. Επρόκειτο για ζωγραφική με ζωντανά χρώματα, με έμφαση στις αναπαραστάσεις του φωτός όπως αποτυπώνονται σε εξωτερικούς χώρους με μεταβαλλόμενο φως (με επιρροές από τους πίνακες των Ουίλλιαμ Τέρνερ και Εζέν Μπουντέν).
Οι κύριοι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι ήταν ο Κλωντ Μονέ, ο Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ, ο Καμίλ Πισαρό, ο Άλφρεντ Σίσλεϋ, η Μπερτ Μοριζό, ο Φρεντερίκ Μπαζίλ, ο Αρμάν Γκιγιομέν και ο Γκυστάβ Καγιεμπότ, οι οποίοι εργάστηκαν μαζί, επηρέασαν ο ένας τον άλλον και εξέθεταν μαζί. Ο Εντγκάρ Ντεγκά και ο Πωλ Σεζάν ζωγράφισαν επίσης σε ιμπρεσιονιστικό στυλ για ένα διάστημα στις αρχές της δεκαετίας του 1870. Ο καθιερωμένος ζωγράφος Εντουάρ Μανέ, του οποίου το έργο στη δεκαετία του 1860 επηρέασε πολύ τον Μονέ και άλλους της ομάδας, υιοθέτησε ο ίδιος την ιμπρεσιονιστική προσέγγιση περίπου το 1873.
Μετα-ιμπρεσιονιστικά κινήματα
Οι τελευταίες δύο δεκαετίες του αιώνα είδαν μια έκρηξη ρευμάτων και τάσεων στη γαλλική ζωγραφική. Ο μετα-ιμπρεσιονισμός, που συνήθως συνδέεται με τον Ζωρζ Σερά, τον Πωλ Σεζάν, τον Πωλ Γκωγκέν και τον Βαν Γκογκ, διαφοροποιήθηκε από τις νατουραλιστικές και ρεαλιστικές τάσεις που είχαν διαμορφώσει τον ιμπρεσιονισμό, που τις αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό με συμβολικές και φανταστικές πηγές έμπνευσης.
Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ, γεννημένος στην Ολλανδία, αλλά που ζούσε στη Γαλλία, επέδρασε σημαντικά στη διαμόρφωση μεταγενέστερων καλλιτεχνικών ρευμάτων της αφηρημένης τέχνης. Ο Ζωρζ Σερά, επηρεασμένος από τη θεωρία των χρωμάτων των έργων των ιμπρεσιονιστών, εισήγαγε την τεχνική του πουαντιγισμού και τον ακολούθησε ο Πωλ Σινιάκ. Ο Ανρί Ρουσσώ έγινε το πρότυπο της ναΐφ τέχνης. Ο Πωλ Σεζάν είχε επίσης επιδράσεις από τους ιμπρεσιονιστές όπως και ο Πωλ Γκωγκέν και ο Εμίλ Μπερνάρ. μικρογραφία|250x250εσ|[[Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ, Χορός στο Μουλέν Ρουζ, 1890, Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφεια]] Η Ομάδα Ναμπί, μια ομάδα νέων Γάλλων καλλιτεχνών που δραστηριοποιήθηκαν στο Παρίσι από το 1888 έως το 1900, με εκπροσώπους τους Πωλ Σερυζιέ, Πιέρ Μπονάρ, Εντουάρ Βιγιάρ και Μωρίς Ντενί, στράφηκαν προς την ανανέωση της τέχνης της ζωγραφικής. Πίστευαν ότι ένα έργο τέχνης δεν ήταν μια απεικόνιση της φύσης, αλλά μια σύνθεση μεταφορών και συμβόλων που δημιουργούσε ο καλλιτέχνης, και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μετάβαση από τον ιμπρεσιονισμό και τον ακαδημαϊσμό στην αφηρημένη τέχνη, στον συμβολισμό και τα άλλα πρώιμα κινήματα της μοντέρνας τέχνης.
Γύρω στο 1887, ο Λουί Ανκετέν και ο Εμίλ Μπερνάρ ανέπτυξαν τον κλουασονισμό, ένα καλλιτεχνικό ρεύμα που χρησιμοποιούσε έντονα χρώματα και μορφές, οι οποίες διαχωρίζονται από αδρά, σκουρόχρωμα περιγράμματα και που βρήκε εφαρμογή στην Αρ Νουβώ και επίσης στο έργο του Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ. Αυτά τα ρεύματα και οι ζωγράφοι ενώνονται στο τεράστιο κίνημα του Μετα-Ιμπρεσιονισμού.
Συμβολισμός-Τέλος του αιώνα
Την ίδια περίοδο αναπτύχθηκε το ρεύμα του συμβολισμού, το οποίο ξεκίνησε από τη λογοτεχνία και την ποίηση και επηρέασε όλες τις τέχνες, συμπεριλαμβανομένης της ζωγραφικής. Στη Γαλλία οι κύριοι εκπρόσωποι είναι ο Γκυστάβ Μορώ, ο Πιέρ Πυβί ντε Σαβάν και ο Οντιλόν Ρεντόν. Η συμβολιστική ζωγραφική χαρακτηρίζεται από ονειρικά, μυθολογικά και φανταστικά θέματα, σε αντίθεση προς τον νατουραλισμό και τον ρεαλισμό.
Στο τέλος του αιώνα εμφανίστηκε μια νέα γενιά καλλιτεχνών που γεννήθηκαν γύρω στο 1870-1880 και η οποία επηρεάστηκε από τον πουαντιγισμό και την τεχνική της ομάδας Ναμπί. Ο Ανρί Ματίς, ο μεγαλύτερος της ομάδας, με τους Αντρέ Ντεραίν και Μωρίς ντε Βλαμένκ στο Φθινοπωρινό Σαλόν του 1903 παρουσίασαν τα πρώτα έργα του Φωβισμού, βραχύβιου ρεύματος αλλά με σημαντικό αντίκτυπο στην εξέλιξη της τέχνης του 20ού αιώνα.
Γλυπτική
μικρογραφία|[[Ωγκύστ Ροντέν, Ο σκεπτόμενος, 1882, Μουσείο Ροντέν, Παρίσι]] Η γαλλική γλυπτική του 19ου αιώνα χαρακτηρίζεται από την ποικιλομορφία των ρευμάτων και τεχνοτροπιών, που κυμαίνονται από τον νεοκλασικισμό στις αρχές του αιώνα, με σημαντικότερο εκπρόσωπο τον Αντόνιο Κανόβα, έως την Αρ-Νουβώ και τον Μοντερνισμό στα τέλη του αιώνα.
Μια πολύ σημαντική παραγωγή γλυπτών δημιουργήθηκε από κρατικές παραγγελίες που συνδέονται με τους αστικούς μετασχηματισμούς και την εκκοσμίκευση της δημόσιας ζωής: πόλεις και κυβερνήσεις, ιδίως υπό τον Ναπολέοντα Γ' και την Τρίτη Δημοκρατία, ανταγωνίζονταν στον τομέα. Η άνοδος της πλούσιας αστικής τάξης συνέβαλε επίσης στη μόδα των αγαλμάτων σε ιδιωτικά ταφικά μνημεία και των μικρών μπρούτζινων έργων, στα οποία πολλοί γλύπτες ειδικεύθηκαν.
Μεγάλοι καλλιτέχνες σημάδεψαν τον αιώνα όπως ο Ωγκύστ Ροντέν, η Καμίλ Κλοντέλ, ο Φρανσουά Ρυντ, ο Ζαν-Μπατίστ Καρπώ, ο Ωγκύστ Μπαρτολντί, δημιουργός του Αγάλματος της Ελευθερίας, ο Φρανσουά Ζοζέφ Μποζιό, ο Νταβίντ ντ'Ανζέ, ο Ζαν-Ζακ Πραντιέ, ο Αντουάν-Λουί Μπαρί, ο Καριέ-Μπελέζ, ο Εμανουέλ Φρεμιέ και ο Ζυλ Νταλού.
Αρκετοί ζωγράφοι ασχολήθηκαν επίσης με τη γλυπτική, μεταξύ των οποίων οι Ονορέ Ντωμιέ, Γκυστάβ Ντορέ, Ζαν-Λεόν Ζερόμ, Εντγκάρ Ντεγκά και Πωλ Γκωγκέν.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|250x250εσ|Η [[Οπερά Γκαρνιέ|Όπερα Γκαρνιέ, 1861-1875]] Στην αρχιτεκτονική του πρώτου μισού του 19ου αιώνα, ο νεοκλασικός ρυθμός, ήδη παρών στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, εξακολουθεί να εξελίσσεται - και επέζησε ως τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Ανάμεσα στα μνημεία και οικοδομήματα της εποχής, χαρακτηριστικές είναι η Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ και η Αψίδα του Θριάμβου στην πλατεία Σαρλ ντε Γκωλ στο Παρίσι, παραγγελία του Ναπολέοντα το 1806 που ολοκληρώθηκε το 1836 επί Λουδοβίκου-Φίλιππου και δανείζεται τις αναλογίες και το ύφος από τις θριαμβικές αψίδες των αρχαίων Ρωμαίων. Η εκκλησία της Μαντλέν, βασισμένη στον ρωμαϊκό ναό Μαιζόν Καρέ της Νιμ, η εκκλησία Νοτρ-Νταμ-ντε Λορραίν, κλ αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Είσοδος [[Μετρό Παρισιού|Μετρό του Παρισιού Αρ Νουβώ, 1900, έργο του Εκτόρ Γκιμάρ]] Στα μέσα του 19ου αιώνα, εμφανίστηκε μια νέα τάση, ο αρχιτεκτονικός εκλεκτικισμός. Συνδυάζει διαφορετικά αρχιτεκτονικά στυλ, με έμπνευση από διάφορες τεχνοτροπίες του παρελθόντος σε νέους συνδυασμούς. Πολλά δημόσια κτήρια κατασκευάστηκαν αυτή την εποχή, ιδιαίτερα μεταξύ 1853 και 1870 που πραγματοποιήθηκε ο μετασχηματισμός του Παρισιού από τον βαρόνο Οσμάν. Η Όπερα Γκαρνιέ στο Παρίσι είναι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα του αρχιτεκτονικού εκλεκτικισμού της εποχής.
Στη συνέχεια, οι νέες τεχνικές και τα νέα δομικά υλικά όπως χάλυβας, χυτοσίδηρος, γυαλί, σίδηρος ή αργότερα οπλισμένο σκυρόδεμα επέτρεψαν νέες κατασκευές που χρησιμοποιήθηκαν στα τέλη του αιώνα και από την Αρ Νουβώ. Οι εκθεσιακοί χώροι και μουσεία Γκραν Παλαί και το Πετί Παλαί που κατασκευάστηκαν για την Παγκόσμια έκθεση του 1900 συνδυάζουν την κλασική αρχιτεκτονική με την αρ νουβώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικές τέχνες Κατηγορία:Τέχνες στη Γαλλία
Θύμιος Λιώλης
Ο Θύμιος Λιώλης (1880, Κρανιά – 16 Ιουνίου 1961, Αθήνα) ήταν Έλληνας Βορειοηπειρώτης οπλαρχηγός και ήρωας του Ηπειρωτικού και Μακεδονικού Αγώνα, καθώς και του Ελληνοϊταλικού Πολέμου και της αντίστασης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Θύμιος Λιώλης, ονομαζόμενος «Καπετάνιος του Βούρκου και των Ριζών», έγινε θρυλικός αγωνιστής με μεγάλη και σημαντική δράση και διακρίθηκε για το θάρρος του, την μαχητικότητα του και τον αγνό πατριωτισμό του. Αποτελεί εξέχουσα μορφή της Βορείου Ηπείρου και των ιστορικών αγώνων της περιοχής.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 16 Ιουνίου 1961, ημέρα Παρασκευή, σε ηλικία 81 ετών, έπειτα από ολιγοήμερη νοσηλεία στο Κρατικό Νοσοκομείο.
Δήμος Σταυρούπολης
Ο Δήμος Σταυρούπολης μπορεί να αναφέρεται:
Ζιράρ Ντεζάργκ
Ο Ζιράρ Ντεζάργκ (Girard Desargues, 21 Φεβρουαρίου 1591 – Σεπτέμβριος 1661) ήταν Γάλλος μαθηματικός και μηχανικός, ο οποίος θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της προβολικής γεωμετρίας. Είναι γνωστός από το ομώνυμο θεώρημα και τον γράφο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ντεζάργκ γεννήθηκε στη Λυών και η οικογένειά του ήταν αφοσιωμένη στην υπηρεσία του Γαλλικού Στέμματος. Ειδικότερα ο πατέρας του ήταν βασιλικός νοτάριος και ερευνητής επίτροπος στο διοικητικό δικαστήριο (Seneschal) της Λυών (1574), όσο και αρμόδιος για τη συλλογή των φόρων επί των εκκλησιαστικών εσόδων της επισκοπής της Λυών. Πολλά δεν είναι γνωστά για τα νεανικά χρόνια του Ζιράρ, μέχρι το 1630, μάλλον όμως ήταν το τρίτο από 6 αδέλφια.
Ο Ζιράρ Ντεζάργκ εργάσθηκε ως αρχιτέκτονας από το 1645, ενώ νωρίτερα είχε εργασθεί ως ιδιωτικός δάσκαλος και ίσως ως μηχανικός και τεχνικός σύμβουλος του περίφημου Καρδιναλίου Ρισελιέ.
Οι έρευνες του Ντεζάργκ σε θέματα προοπτικής και γεωμετρικών προβολών μπορούν να θεωρηθούν ως αποκορύφωση αιώνων επιστημονικών αναζητήσεων στην οπτική, που εκτείνονται από τον Αλχαζέν μέχρι τον Κέπλερ. Ο Γάλλος γεωμέτρης προχώρησε πέρα από μία απλή σύνθεση των παραδόσεων αυτών με τις αναγεννησιακές θεωρίες και πρακτικές της προοπτικής.
Το έργο του επανανακαλύφθηκε και επαναδημοσιεύθηκε το 1864. Μία συλλογή των έργων του εκδόθηκε το 1951 Μία σημαντική του εργασία, που συχνά αναφέρεται από άλλους μαθηματικούς, είναι το «Σχεδίασμα δοκιμίου επί των αποτελεσμάτων των επίπεδων τομών ενός κώνου» (1639).
Αργότερα στη ζωή του, ο Ντεζάργκ δημοσίευσε μια εργασία με τον κρυπτογραφημένο τίτλο DALG. Η συνηθέστερη ερμηνεία για το τι σημαίνει αυτό, είναι απλώς τα αρχικά των λέξεων «Des Argues, Lyonnais, Géometre».
Ο Ζιράρ Ντεζάργκ πέθανε στη Λυών σε ηλικία 70 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 17ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γάλλοι μηχανικοί Κατηγορία:Γεωμέτρες
Φιτζιανές γενικές εκλογές 2018
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στα Φίτζι στις 14 Νοεμβρίου 2018. Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για το κυβερνών κόμμα Πρώτα τα Φίτζι του πρωθυπουργού Φρανκ Μπαϊνιμαράμα, το οποίο έλαβε λίγο περισσότερο από το 50% των ψήφων και 27 από τις 51 έδρες στο κοινοβούλιο, με απώλειες πέντε εδρών. Το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Σοσιαλδημοκρατικό Φιλελεύθερο Κόμμα, κέρδισε έξι έδρες, ενώ το Κόμμα της Εθνικής Ομοσπονδίας διατήρησε τις τρεις έδρες του.
Στις εκλογές διαπιστώθηκε επίσης ότι η εκπροσώπηση των γυναικών στο κοινοβούλιο θα ανέλθει στο 20%, με 10 γυναίκες να εκλέγονται.
Ιστορικό και εκστρατεία
234 υποψήφιοι που εκπροσωπούν έξι πολιτικά κόμματα έλαβαν μέρος στις εκλογές και 56 από τους υποψηφίους ήταν γυναίκες. Ο αριθμός των υποψηφίων για το ψηφοδέλτιο καταρτίστηκε στις 18 Οκτωβρίου.
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο ηγέτης του κόμματος Πρώτα τα Φίτζι Φρανκ Μπαϊνιμαράμα δήλωσε ότι ήθελε να κερδίσει όλες τις 51 κοινοβουλευτικές έδρες και να κυβερνήσει χωρίς αντιπολίτευση υποστηρίζοντας ότι τα δύο βασικά κόμματα της αντιπολίτευσης αντιπροσώπευαν τα συμφέροντα των i-Taukei και των Ινδο-Φιτζιανών και όχι όλων των Φιτζιανών. Το κόμμα SODELPA (Σοσιαλδημοκρατικό Φιλελεύθερο Κόμμα) υποσχέθηκε να αποκαταστήσει το Μεγάλο Συμβούλιο Αρχηγών εντός 100 ημερών αν εκλεγεί και να εξετάσει το ενδεχόμενο αλλαγής του εκλογικού συστήματος για την αποκατάσταση των κοινοτήτων. Αργότερα υποσχέθηκαν ρητά να επαναφέρουν το Σύνταγμα του 1997.
Την ημέρα των εκλογών, η ψηφοφορία σταμάτησε σε 26 εκλογικά κέντρα λόγω καταρρακτώδους βροχής και πλημμύρας. Τα ψηφοδέλτια που ρίχτηκαν σε αυτά τα εκλογικά κέντρα καταστράφηκαν. Η ψηφοφορία ξεκίνησε με νέα ψηφοδέλτια το Σάββατο 17 Νοεμβρίου.
Εκλογικό σύστημα
Τα 51 μέλη του Κοινοβουλίου εκλέχθηκαν από μια ενιαία εθνική εκλογική περιφέρεια με αναλογική εκπροσώπηση ανοιχτού καταλόγου, με εκλογικό όριο 5%. Οι έδρες κατανέμονται με τη μέθοδο d'Hondt.
Επακόλουθα
Το κυβερνών κόμμα Πρώτα τα Φίτζι έχασε 5 έδρες, αλλά διατήρησε την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Ο ηγέτης του κόμματος Πρώτα τα Φίτζι Φρανκ Μπαϊνιμαράμα απέδωσε την απώλεια των ψήφων στις κακές καιρικές συνθήκες. Ο Μπαϊνιμαράμα ορκίστηκε ως πρωθυπουργός στις 20 Νοεμβρίου και διόρισε ένα υπουργικό συμβούλιο αργότερα.
Παραπομπές
2018 Φιτζι
Ραντοχίμα
Η Ραντοχίμα (Maja e Radohimës) είναι βουνό στις Αλβανικές Άλπεις της βόρειας Αλβανίας.
Η Ραντοχίμα βρίσκεται ανάμεσα στις κοιλάδες των ποταμών Σάλα και Τσεμ. Ο ορεινός όγκος της Ραντοχίμα έχει αρκετές άλλες κορυφές με τη Μάγια ε Ραντοχίμες στα 2.568 μ. να είναι η υψηλότερη κορυφή. Στα ανατολικά, το βουνό χαμηλώνει απότομα σε υψόμετρο λίγο πάνω από τα 1.500 μέτρα στην κοιλάδα του ποταμού Σάλα. Σε άλλες κορυφές του ορεινού όγκου της Ραντοχίμα περιλαμβάνονται οι Μάγια Τατ (2.543 μ.), Μάγια Βίσενς (2.517 μ.), Μάγια Ρεσκούλιτ (2.496 μ.), και Μάγια Κουτς (2.496 μ.).
Λόκας Ευβοίας
Ο Λόκας Ευβοίας είναι οικισμός του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου, στην κεντρική Εύβοια, κτισμένος αμφιθεατρικά στους πρόποδες του ανατολικού τμήματος του βουνού της Δίρφυος και σε υψόμετρο 170 μέτρων. Έχει πληθυσμό 45 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Τα περισσότερα από τα 85 σπίτια του παραμένουν κλειστά. Υπάγεται διοικητικά στην Τοπική Ενότητα Αγίου Βλασίου και είναι ένας από τους πιο παλιούς οικισμούς της περιοχής. Στο κάτω μέρος του χωρίου είναι οι πηγές Κολέθρα και Φλέγα. Όλη η περιοχή της Κύμης υδροδοτείται από τις πήγες αυτές.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Ώρα διατάγματος
Η ώρα διατάγματος (ρωσικά: декретное время) αναφέρεται στις αλλαγές που εισήχθησαν στο σύστημα ώρας της ΕΣΣΔ με ένα διάταγμα της Σοβναρκόμ της 16ης Ιουνίου 1930. Με αυτό το διάταγμα, όλα τα ρολόγια στη Σοβιετική Ένωση μετατοπίστηκαν μόνιμα μία ώρα μπροστά στις 00:00 στις 21 Ιουνίου 1930 παντού στη Σοβιετική Ένωση. Η εφαρμογή του εν λόγω διατάγματος επεκτάθηκε περαιτέρω με δύο άλλα διατάγματα το 1930 και το 1931. Η πρακτική επεκτάθηκε και η νομική της βάση τροποποιήθηκε το 1980.
Είναι ανεξάρτητη από τη θερινή ώρα, η οποία εισήχθη στην ΕΣΣΔ πολύ αργότερα, το 1981. Στην πραγματικότητα, και με τις δύο μετατοπίσεις χρόνου, η θερινή ώρα ήταν 2 ώρες μπροστά από την κανονική ώρα στην ΕΣΣΔ.
Από το 1982 έως το 1986, η ώρα διατάγματος καταργήθηκε σταδιακά από την κυβέρνηση της ΕΣΣΔ σε 30 περιφέρειες και στις αυτόνομες δημοκρατίες της Ρωσικής ΣΟΣΔ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, καταργήθηκε περαιτέρω στις δημοκρατίες της Βαλτικής, την Ουκρανία και τη Μολδαβία, ακολουθούμενη από το σύνολο της επικράτειας της Σοβιετικής Ένωσης το Μάρτιο του 1991 (εννέα μήνες πριν από τη διάλυσή της).
Στις 23 Οκτωβρίου 1991, το Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσικής ΣΟΣΔ αποφάσισε να αποκαταστήσει την ώρα διατάγματος στη Ρωσία. Επαναφέρθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1992 στις 02:00, με τις ακόλουθες εξαιρέσεις: Οι περισσότερες από αυτές τις εξαιρέσεις ισοδυναμούν με την κατάργηση της ώρας διατάγματος σε αντίστοιχα εδάφη. Επί του παρόντος, όλα αυτά τα ομοσπονδιακά θέματα χρησιμοποιούν τις εξαιρέσεις.
Το 1992 η ώρα διατάγματος αποκαταστάθηκε στην Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, τη Γεωργία, το Καζακστάν και τις πρώην δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Σοβιετικά διατάγματα Κατηγορία:Ώρα στη Ρωσία
Βίλλα Παρίζιο
Η Βίλλα Παρίζιο (Villa Parisio) είναι έπαυλη στη Λίτζα της Μάλτας. Χτίστηκε τον 16ο αιώνα από την οικογένεια Μουσκάτι και τελικά πέρασε στα χέρια των οικογενειών Παρίζιο Μουσκάτι, ντε Πίρο και Στρίκλαντ. Αυτή τη στιγμή είναι η έδρα του Ιδρύματος Στρικλαντ (Strickland), και επίσης το σπίτι του Ρόμπερτ Χόρνιολντ-Στρίκλαντ και της οικογένειάς του. Η Μέιμπελ Στρίκλαντ αγόρασε τη Βίλα Παρίζιο το 1943. Ενώ ίδρυσε το Ίδρυμα Στρίκλαντ για την ίδια και τους κληρονόμους της, άφησε επίσης μια ρήτρα ότι η έδρα του Ιδρύματός της θα μπορούσε να μεταφερθεί σε οποιοδήποτε άλλο μέρος στη Μάλτα.
Ιστορία
Η Βίλα Παρίζιο πιστεύεται ότι χτίστηκε κατά τον 16ο αιώνα ως θερινή κατοικία της οικογένειας Μουσκάτι. Η πρώτη αναφορά στο κτίριο χρονολογείται από το 1567. Το 1797, κληρονομήθηκε από τον Πάολο Παρίζιο Μουσκάτι και μεταβιβάστηκε στη σύζυγό του Αντονία Μουσκάτι Ζάρα μετά το θάνατό του το 1841. Η βίλα αγοράστηκε από την Λαίδη Μάργκαρετ Στρίκλαντ, σύζυγο του Λόρδου Στρίκλαντ το 1938.
Η ιδιοκτησία της βίλας αμφισβητείται επί του παρόντος μεταξύ του The Strickland Foundation και του Ρόμπερτ Χόρνιολντ-Στρίκλαντ, του μοναδικού κληρονόμου της Μέιμπελ Στρίκλαντ.
Kήποι
Η βίλα έχει τους δικούς της κήπους, οι οποίοι περιέχουν έναν αριθμό πορτοκαλιών και ελαιόδεντρων.
Το 2012, σύμφωνα με την ειδησεογραφική ιστοσελίδα Gozo News, «Για να συμβαδίσει με την παράδοση των Χριστουγέννων, o Ανώτατος Επίτροπος της Μάλτας στο Ηνωμένο Βασίλειο έστειλε ένα κουτί με πορτοκάλια της Μάλτας ως χριστουγεννιάτικο δώρο στην Αυτού Μεγαλειότης στο Ανάκτορο του Μπάκιγχαμ. Φέτος, έξι δωδεκάδες πορτοκάλια, τα οποία προέρχονταν από τους κήπους της πρώην κατοικίας στη Λίτζα «Βίλα Παρίζιο» της Μέιμπελ Στρίκλαντ, παρουσιάστηκαν σε ένα χειροποίητο ξύλινο κιβώτιο που φτιάχτηκε σκόπιμα στη Μάλτα για αυτή την περίσταση.».
Αθανάσιος Μίχας
Ο Αθανάσιος Μίχας (1912-1992), του Ευαγγέλου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Ξεκίνησε να δικηγορεί το 1934 στην Αθήνα. Από το 1949 ως το 1950 ήταν γενικός γραμματέας του υπουργείου Παιδείας και από το 1952 ως το 1954 Γενικός Διοικητής Θράκης. Εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας στις εκλογές του 1956 με την ΕΡΕ και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα το 1958, το 1961 και το 1963. Μεταπολιτευτικά πολιτεύτηκε με τη Νέα Δημοκρατία, με την οποία εκλέχθηκε βουλευτής το 1974 συγκεντρώνοντας 6.201 ψήφους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Διοικητές Θράκης Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Εκκλησιαστής
Ο Εκκλησιαστής (Ἐκκλησιαστής, εβρ. קֹהֶלֶת) είναι ένα από τα 24 βιβλία της Τανάκ (της ιουδαϊκής Βίβλου), και το εικοστό έβδομο από τα 49 της ορθόδοξης χριστιανικής Παλαιάς Διαθήκης, γραμμένο κατά την περίοδο από το 450 ως το 180 π.Χ..
Στην Εβραϊκή Βίβλο κατατάσσεται στα λεγόμενα Κεθουβείμ (στην ελλην.: «Αγιόγραφα»), ενώ στη χριστιανική Αγία Γραφή συγκαταλέγεται στα πρωτοκανονικά «διδακτικά» («Βιβλία της Σοφίας»). Ο τίτλος «Εκκλησιαστής» (που μεταγράφηκε αμετάφραστος στη λατινική, και από εκεί σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες, ως Ecclesiastes) είναι η ελληνική απόδοση του εβραϊκού Κοχελέτ ή Κοχελέθ (Kohelet ή Qoheleth), που σημαίνει αυτόν που συγκαλεί συνέλευση (πρβλ. «εκκλησία του δήμου»), αλλά παραδοσιακά μεταφράζεται ως «Διδάσκαλος» ή «Κήρυκας», το ψευδώνυμο που μεταχειρίζεται ο συγγραφέας του βιβλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκκλησιαστης
Πιέτρο ντα Κορτόνα
Ο Πιέτρο ντα Κορτόνα (Pietro da Cortona, 1596-1669) ήταν Ιταλός ζωγράφος, αρχιτέκτονας, σχεδιαστής και διακοσμητής, το πιο πολύπλευρο ταλέντο του ρωμαϊκού Μπαρόκ μετά τον Μπερνίνι.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κορτόνα, με το όνομα της οποίας έμεινε γνωστός (το πραγματικό του ήταν Pietro Berrettini). Μαθήτευσε στην Φλωρεντία και το 1612 εγκαταστάθηκε στη Ρώμη. Εργάστηκε ως βοηθός άλλων ζωγράφων και το 1624 πήρε την πρώτη του μεγάλη παραγγελία, την τοιχογράφηση της Santa Bibiana της Ρώμης. Εντολέας του ήταν ο Marcello Sacchetti, θησαυροφύλακας του Βατικανού, και μέσω αυτού ο Κορτόνα απέκτησε την προστασία της οικογένειας Μπαρμπερίνι, κεφαλή της οποίας ήταν αυτή την εποχή ο πάπας Ουρβανός Η΄ (Maffeo Barberini).
Το 1633 ο Ουρβανός ανέθεσε στον Κορτόνα τον διάκοσμο της τεράστιας κεντρικής αίθουσας του οικογενειακού του ανακτόρου, του Παλάτσο Μπαρμπερίνι (σήμερα στεγάζει την Εθνική Πινακοθήκη της Αρχαίας Τέχνης).
Το θέμα ήταν «Ο θρίαμβος της Θείας Πρόνοιας και η ισχύς των Μπαρμπερίνι» και αυτή η νωπογραφία οροφής θεωρείται το αριστούργημα του Κορτόνα. Το 1637 διέκοψε την εργασία του αυτή και πήγε στη Φλωρεντία, όπου εκτέλεσε δύο τοιχογραφίες στο Παλάτσο Πίττι, στο ανάκτορο δηλαδή του μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Επέστρεψε στη συνέχεια στη Ρώμη και αποπεράτωσε την οροφή των Μπαρμπερίνι.
Πρόκειται για ένα σταθμό στην εξέλιξη της ζωγραφικής μπαρόκ, ένα θρίαμβο της ζωγραφικής των ψευδαισθήσεων: δίνεται η εντύπωση ότι υπέρκειται ανοιχτός ουρανός και οι κοιταγμένες από κάτω μορφές ("di sotto in su") μοιάζουν να κατεβαίνουν στην αίθουσα ή να πλέουν προς τα ουράνια. Η σύνθεση απαρτίζεται από πέντε μέρη και το κεντρικό δοξάζει την βασιλεία του Ουρβανού και είναι γεμάτο με αλληγορικές μορφές και με τα εμβλήματα των Μπαρμπερίνι.
Η απεικόνιση πλήθους ανθρώπινων μορφών στην τοιχογραφία των Μπαρμπερίνι είναι η εφαρμογή της αντίληψης του Κορτόνα ότι ένας πίνακας με ιστορικό θέμα μπορεί να παραβληθεί με ένα έπος και συνεπώς ο αριθμός των εικονιζομένων προσώπων πρέπει να είναι μεγάλος όπως και των αναφερομένων στο έπος. Αυτή η αντίληψη έβρισκε τελείως αντίθετο τον Andrea Sacchi, ο οποίος υποστήριζε την κλασσική ενότητα και απλότητα, και το 1636 ξέσπασε στην Accademia di San Luca (την συντεχνία των ζωγράφων της Ρώμης, της οποίας ο Κορτόνα είχε εκλεγεί πρόεδρος το 1634) η περίφημη έρις των δύο ζωγράφων.
Το 1640 ξαναπήγε στην Φλωρεντία όπου ολοκλήρωσε τις τοιχογραφίες του 1637 (οι "Τέσσερις εποχές της ανθρωπότητας", σε μια μικρή αίθουσα του Παλάτσο Πίττι, την λεγόμενη Sala della Stufa) και διακόσμησε τις αίθουσες υποδοχής του ανακτόρου (όλα σήμερα χώροι της Παλατινής Πινακοθήκης). Οι «Πλανητικές» αυτές αίθουσες είναι αφιερωμένες σε πέντε αρχαίες θεότητες σύμφωνα με την πτολεμαϊκή κοσμολογία, και συνδυάζουν την μπαρόκ ζωγραφική με περίτεχνα γύψινα ανάγλυφα (stucco), εξυμνώντας την γενεαλογία και την χρηστή διακυβέρνηση των Μεδίκων.