cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανδρέας Χατζηχαμπής
Σύντομα Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Δρ Ανδρέας Χατζηχαμπής (Dr. Andreas Ch. Hadjichambis) είναι Επιστημονικός Διευθυντής στο Κυπριακό Κέντρο Περιβαλλοντικής Έρευνας και Εκπαίδευσης (ΚΥΚΠΕΕ - CYCERE) και Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικτύου για την Περιβαλλοντική Πολιτότητα (ENEC), στο οποίο συμμετέχουν 88 Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Ινστιτούτα από 39 χώρες και περισσότεροι από 154 ακαδημαϊκοί και ερευνητές. Είναι επίσης, Πρόεδρος της Βιολογικής Εταιρείας Κύπρου. Έχει διδάξει για περισσότερα από 23 χρόνια από το Πανεπιστημιακό Επίπεδο (π.χ. Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου, Πανεπιστήμιο Κύπρου, ΚΥΚΠΕΕ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου, ΙΓΕ και σε πανεπιστήμια του εξωτερικού ως προσκεκλημένος ομιλητής) μέχρι και Δευτεροβάθμια και Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Εργάζεται ως Βοηθός Διευθυντής στη Μέση Εκπαίδευση. Έχει συμμετάσχει σε ένα μεγάλο αριθμό (28), ανταγωνιστικών Ευρωπαϊκών και Εθνικών Ερευνητικών Προγραμμάτων. Διετέλεσε μέλος της Ομάδας Εμπειρογνωμόνων του ΥΠΠΑΝ ως Ειδικός Περιεχομένου (Content Specialist), για την ανάπτυξη και αξιολόγηση Ψηφιακού Εκπαιδευτικού Περιεχομένου (Digital Educational Content) για το Περιβάλλον και τη Βιολογία με σκοπό τη ψηφιακή και εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Έχει συντονίσει σε εθνικό επίπεδο το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα του ΥΠΠΑΝ στη Μέση Εκπαίδευση "Χρυσοπράσινο Φύλλο". Έχει επίσης αναπτύξει Διεθνείς Συνεργασίες με πέραν από 203 Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Ινστιτούτα από τουλάχιστον 40 χώρες από τα τρέχοντα και προηγούμενα ερευνητικά προγράμματα. Το ερευνητικό του έργο έχει τύχει διεθνούς αναγνώρισης προεδρεύοντας σε μεγάλο ευρωπαϊκό δίκτυο 88 πανεπιστημίων και ερευνητικών ινστιτούτων σε 39 χώρες (ENEC), ως μέλος της Επιστημονικής Συμβουλευτικής Επιτροπής ευρωπαϊκών προγραμμάτων, συμμετέχοντας στην αξιολόγηση ευρωπαϊκών ερευνητικών προτάσεων, ως Editor (Editorial Board Member) σε διεθνούς φήμης επιστημονικά περιοδικά, ως Κριτής σε μια σειρά από επιστημονικά περιοδικά και διεθνή συνέδρια και λαμβάνοντας μια σειρά από βραβεία και διακρίσεις στην Κύπρο και διεθνώς. Έχει εμπειρία στην ανάπτυξη νέων ακαδημαϊκών προγραμμάτων σπουδών, καθώς και εμπειρία και τα προσόντα στην ανοικτή και εξ αποστάσεως εκπαίδευση.
Απισάι Ιελέμια
Ο Απισάι Ιελέμια (Apisai Ielemia, 1955-2018) ήταν πολιτικός από το Τουβαλού, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 14 Αυγούστου 2006, οπότε και εγκρίθηκε ο διορισμός του από το Κοινοβούλιο, ως τις 29 Σεπτεμβρίου 2010. Τον Αύγουστο του 2006 κέρδισε τις γενικές εκλογές ως ηγέτης της Αντιπολίτευσης (ανεξάρτητος, καθώς δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα στο κράτος) και συνεπεία αυτού του γεγονότος έγινε αρχηγός της κυβέρνησης. Έγινε επίσης υπουργός Εξωτερικών του νησιωτικού κράτους. Τον Δεκέμβριο του 2007 επισκέφτηκε επίσημα τη Δημοκρατία της Κίνας, συνεχίζοντας την πολιτική των προκατόχων του, που ήταν φιλική απέναντι στην Ταϊβάν.
Ο Ιελέμια ήταν ένας από τους 10 βουλευτές που επανεξελέγησαν στο Κοινοβούλιο έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2010.
Πέθανε στις 19 Νοεμβρίου 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Τουβαλού
Μεγάλη Βόλβη Θεσσαλονίκης
Η Μεγάλη Βόλβη είναι χωριό του δήμου Βόλβης στο νομό Θεσσαλονίκης στη Μακεδονία. Ανήκει στην τοπική κοινότητα Βόλβης με έδρα τη Μικρή Βόλβη. Στην απογραφή του 2011 είχε 123 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Λάμπρος Ινδαρές
Ο Λάμπρος Ινδαρές ήταν εγγονός του Λιβαρτζινού αγωνιστή της Επανάστασης του 1821 Δημητράκη Ινταρέ. Είναι πιθανότατα ο πρώτος Έλληνας που δημοσίευσε ενυπόγραφα άρθρα ή επιστολές στον αγγλόφωνο τύπο της Αυστραλίας.
Γεννήθηκε στην Τεργέστη το 1838. Γονείς του ήταν ο Παναγιωτάκης Λ. Ινταρές και η Ευθυμία Χ. Λεοντοπούλου, από το Σοποτό Καλαβρύτων. Αναζήτησε την τύχη του στην Αυστραλία (1864-1870) και στην Καλιφόρνια (1870-1872).
Έφτασε στην Μελβούρνη με το πλοίο EGMONT στις 31 Οκτωβρίου 1864, προερχόμενος από το Λονδίνο.
Στις επιστολές αυτές υπερασπίζεται την επανάσταση των Κρητών λίγους μήνες μετά το ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου, ασκώντας σκληρή κριτική στην εξωτερική πολιτική των Άγγλων αλλά και στην ίδια την εφημερίδα, προσπαθώντας ταυτόχρονα να προκαλέσει τον σχηματισμό επιτροπής Φιλελλήνων στην Αυστραλία.
Αφορμή για την δημοσίευση των επιστολών αποτελεί δημοσίευμα-ανταπόκριση από την Αγγλία, με τίτλο A Letter from Home, στο φύλλο της The Argus, 19ης Μαρτίου 1867 (σελ. 5, 6) σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή της Μεγάλης Κρητικής Επανάστασης. Η αντικατάσταση του Μουσταφά Ναϊλή Πασά από τον εξισλαμισμένο χριστιανό Ομέρ Πασά, με επιτυχή προϊστορία στην καταστολή εξεγέρσεων σε διάφορες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και οι θηριωδίες του, οι οποίες δεν κατάφεραν να κλονίσουν το φρόνημα των Κρητών, προκάλεσαν μείζονα ζητήματα στην παγκόσμια κοινή γνώμη, σ’ έναν κόσμο που στο μεταξύ ηθικά εξελισσόταν.
Ο αγώνας των Κρητών για ελευθερία και ένωση δεν έδειχνε να εισακούεται ούτε εκείνη την ιστορική στιγμή από τις Μεγάλες Δυνάμεις και ειδικά από την πολύ σημαντική για τον Λάμπρο Αγγλία, από την οποία φαίνεται ότι προσδοκούσε πολλά, παρά την αρνητική στο ίδιο ζήτημα προϊστορία της.
Η απογοήτευσή του στην τελευταία επιστολή είναι βέβαιο ότι, εκτός από τα ίδια τα γεγονότα, θα είχε να κάνει και με την αδιαφορία της κοινής γνώμης της φιλοξενούσης χώρας.
Οι επιστολές του στην εφημερίδα Argus της Μελβούρνης:
Παραλειπόμενα
Όσον αφορά τις δραστηριότητες του στην Αυστραλία, αναφέρεται ως συνεταίρος σε εταιρία εμπορίας οίνου, όπως επίσης και ως ιδιοκτήτης του εστιατορίου Albion.
Από την Αυστραλία αναχώρησε με το πλοίο City of Melbourne στις 30 Ιουνίου 1870, από το λιμάνι του Σίδνεϊ για τo Σαν Φρανσίσκο. To όνομά του εντοπίζεται στον επαγγελματικό κατάλογο San Francisco Directory των ετών 1871 και 1872 ως: Indares Lambros P., fruits, cigars and tobacco, 204 Second, όπως επίσης και στον κατάλογο "Foreign-born voters of Calofornia in 1872".
Αντίστοιχου γλωσσικού ύφους και πατριωτικού παλμού είναι και άρθρο/επιστολή του Λάμπρου Ινδαρέ της 27 Οκτ. 1871 στην εφημερίδα “Morning Call” του Αγίου Φραγκίσκου (Καλιφόρνια), σχετικά με την πληθυσμιακή ανάπτυξη και πρόοδο της Ελλάδας. Σε φύλλο του Απριλίου της ίδιας εφημερίδας αναφέρεται η συμμετοχή του στον εορτασμό της Πεντηκονταετηρίδος της Ελληνικής Επανάστασης, ως εκφωνήσας λόγο πανηγυρικό στην τελετή που έγινε την 6η Απριλίου στην αίθουσα του Δημοτικού Μεγάρου του Αγίου Φραγκίσκου. Λόγο εκφώνησαν επίσης ο δικαστής Freelon, Βοηθός Εισαγγελέας, και ένας άλλος έμπορος, Ορφινίδης.
Στα Κρατικά Αρχεία της Κύπρου υπάρχει φάκελος (SAO3/1354) σχετικά με αίτηση του Λάμπρου το 1879, για πρόσληψή του στην Γραμματεία της Κυβέρνησης μετά από 12μηνη απασχόλησή του ως βοηθός του κυβερνητικού μεταφραστή της Ελληνικής Δρακουλή.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε στην Πάτρα, όπου ασχολήθηκε με τη διδασκαλία της αγγλικής και την διερμηνεία στο λιμάνι.
Παντρεύτηκε την Ξάικω (Εξακουστή) Β. Φράγκου από το Λιβάρτζι Αχαΐας κι απέκτησαν δυο γιους, τον Δημήτριο και τον Παναγιώτη.
Κοινότητα Λατσίδας
Η Κοινότητα Λατσίδας είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Νικολάου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Λατσίδα. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγόροι και Ζούρβα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
μικρογραφία|439x439εσ|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Συνολικά η κοινότητα έχει 249 κατοίκους και εκπροσωπείται από την πρόεδρο κα. Μαρία Συλλιγάρδου. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Σερβική γλώσσα
Η Σερβική γλώσσα είναι μία από τις πρότυπες εκδοχές του Κεντρικού-Νοτίου Σλαβικού διασυστήματος, αποκαλούμενη παλιότερα (και σήμερα συχνά) Σερβοκροατικά και βασισμένα στην στοκαβική διάλεκτο. Τα Σερβικά χρησιμοποιούνται βασικά στη Σερβία και το Μαυροβούνιο, στη Σερβική Δημοκρατία και από Σέρβους παγκοσμίως.
Η Σερβική γλώσσα είναι μια ινδοευρωπαϊκή γλώσσα και ανήκει στη δυτική ομάδα των νότιων σλαβικών γλωσσών. Ανήκει επίσης στο βαλκανικό γλωσσικό δεσμό.
Η Σερβική γλώσσα διαθέτει ένα σπάνιο χαρακτηριστικό, κατά το οποίο οι λέξεις γράφονται όπως προφέρονται και κάθε γράμμα αντιπροσωπεύει έναν ήχο. Η φωνητική αυτή αρχή αντιπροσωπεύεται στη φράση «Γράψε όπως μιλάς και διάβασε όπως είναι γραμμένο», αρχή που χρησιμοποιήθηκε από τον Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς (Vuk Stefanović Karadžić) όταν αναμόρφωσε την Κυριλλική γραφή των Σέρβικων τον 19ο αιώνα.
Ένα άλλο σπάνιο χαρακτηριστικό της Σερβικής γλώσσας είναι η παρουσία δύο αλφαβήτων: του Κυριλλικού και του Λατινικού. Τα δύο αλφάβητα είναι σχεδόν ισοδύναμα. Αυτό οφείλεται σε ιστορικούς λόγους, καθώς μέρος του πληθυσμού που μιλούσε τη γλώσσα ήταν υπό τη δυτική ( νεώτερη ) επιρροή της Αυστροοουγγαρίας και το υπόλοιπο υπό την ανατολική (παλαιότερη) επιρροή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Όλοι οι μορφωμένοι κάτοικοι είναι εξοικειωμένοι και με τα δύο αλφάβητα. Η διάδοση του λατινικού αλφαβήτου είναι πάντως τόσο μεγάλη, που από το μέρος της κυβέρνησης γίνονται προσπάθειες διατήρησης του κυριλλικού.
Ιστορία
Πριν το 1400, οι Σερβικές διάλεκτοι είχαν δύο προφορές, τη βραχύα και τη μακρά. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο αποκαλούνται "αρχαίες προφορές". Προς το 1500, οι παλιές προφορές κινήθηκαν κατά μία συλλαβή προς την αρχή των λέξεων. Για παράδειγμα, η λέξη γιουνάκ (junâk,ήρωας) έγινε γιούνακ. Όσες λέξεις τονίζονταν ήδη στην πρώτη συλλαβή από παλιά, κράτησαν την παλιά προφορά τους. Οι διάλεκτοι που εξελίχθηκαν κατ'αυτόν τον τρόπο ονομάζονται νεοστοκαβικές. Το μέρος απ'όπου άρχισε να εξαπλώνεται η νέα διάλεκτος ήταν η ανατολική Ερζεγοβίνη. Από τον 16ο αιώνα μετανάστευαν λαοί από τη συγκεκριμένη περιοχή, προς την περιοχή των Πολεμικών Συνόρων (Σερβικά: Vojna krajina) και αργότερα προς τις περιάκτιες περιοχές (Δαλματία, Ίστρια και Ντουμπρόβνικ. Το 1920 και το 1930 το βασιλικό καθεστώς προσπάθησε να "φυτέψει" πληθυσμό από την Ερζεγοβίνη στο Κοσσυφοπέδιο. Η Βοϊβοντίνα δέχτηκε μεταναστευτικά ρεύματα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όταν όλες οι προφορές κινήθηκαν κατά μια συλλαβή προς την αρχή της λέξης, συνέβησαν τα εξής:
Σερβική λογοτεχνία
Η Σερβική λογοτεχνία αναδύθηκε τον Μεσαίωνα και συμπεριελάμβανε έργα όπως το Miroslavljevo jevandjelje (Ευαγγέλιο του Μίροσλαβ) το 1192 και τον Dušanov zakonik ( Κώδικας του Δουσάν ) το 1349. Λίγη μη εκκλησιαστική μεσαιωνική λογοτεχνία έχει διατηρηθεί, αλλά ό,τι υπάρχει δείχνει πως ήταν σύμφωνη με την εποχή της. Παραδείγματος χάριν η Σερβική Αλεξανδριάδα, ένα βιβλίο για τον Μέγα Αλέξανδρο, και μία μετάφραση του Τριστάνος και Ιζόλδη στα Σερβικά.
Στα μέσα του 15ου αιώνα η Σερβία κατελήφθη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και για τα επόμενα 400 χρόνια δεν υπήρχαν ευκαιρίες για δημιουργία κοσμικής γραπτής λογοτεχνίας. Ωστόσο, μερικά από τα σπουδαιότερα λογοτεχνικά έργα στα Σερβικά έρχονται από εκείνη την περίοδο, με τη μορφή προφορικής λογοτεχνίας, με προεξάρχουσα μορφή την Σερβική επική ποίηση. Είναι γνωστό πως ο Γκαίτε έμαθε Σερβικά για να διαβάσει από το αυθεντικό κείμενο Σερβική επική ποίηση. Η γραπτή λογοτεχνία παρήχθη μόνο για θρησκευτική χρήση σε εκκλησίες και μοναστήρια και διατήρησε τα Παλαιά Εκκλησιαστικά Σλαβονικά. Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα η γραπτή λογοτεχνία είχε αποξενωθεί από την ομιλουμένη γλώσσα. Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα εμφανίστηκε η νέα γλώσσα, αποκαλούμενη Σλαβονικά-Σέρβικα. Στις αρχές του 19ου αιώνα ο Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς, ακολουθώντας το έργο του Σάβα Μρκάλι (Sava Mrkalj), αναμόρφωσε το Κυριλλικό αλφάβητο εισάγοντας την φωνητική αρχή, καθώς και προωθώντας την ομιλουμένη γλώσσα των ανθρώπων ως λογοτεχνική νόρμα.
Το πρώτο τυπωμένο βιβλίο στα Σέρβικα, το Οκτόιχ εκδόθηκε στην Κετίγνη (Cetinje) το 1494, μόλις 40 χρόνια μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας από τον Γουτεμβέργιο.
Δημογραφικά
Αριθμοί ομιλητών ανά χώρα:
Παραλειπόμενα
Μία γνωστή Σερβική λέξη σε χρήση σε πολλές γλώσσες παγκοσμίως είναι η λέξη βαμπίρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοσλαβικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Γλώσσες της Κροατίας Κατηγορία:Γλώσσες του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Γλώσσες της Ουγγαρίας Κατηγορία:Γλώσσες της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Γλώσσες της Σλοβενίας Γλωσσα
Διαζιριδίνη
Η διαζιριδίνη (αγγλικά diaziridine) είναι οργανική ετεροκυκλική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο CH4N2, αν και συνήθως παριστάνεται με το γραμμικό τύπο της, 50 px. Δομικά, το μόριό της αποτελείται από έναν τριμελή ετεροκυκλικό δακτύλιο, που σχηματίζεται από δύο (2) άτομα αζώτου και ένα (1) άτομο άνθρακα, που σχηματίζουν ένα νοητό ισοσκελές τρίγωνο. Είναι μια οργανική «θυγατρική» υδραζίνη. Όπως και σε άλλες ενώσεις με τριμελή δακτύλιο, όπως το κυκλοπροπάνιο, το οξιράνιο και την αζιριδίνη, η ύπαρξη παραμόρφωσης στις κανονικές δεσμικές γωνίες, οδηγεί σε αυξημένη ενσωματωμένη χημική ενέργεια και χημική δραστικότητα. Επιπλέον, ειδικότερα στη διαζιριδίνη, η ύπαρξη παραμόρφωσης δεσμικής γωνίας αυξάνει το «εμπόδιο» για την αναστροφή του αζώτου. Αυτό το αυξημένο εμπόδιο επιτρέπει την απομόνωση ξεχωριστών αναστροφομερών, με παραδείγματα τα cis- και trans- αναστροφομερή.
«Μητρική» και «θυγατρικές» διαζιριδίνες
Η διαζιριδίνη είναι η «μητρική ένωση» για μια σειρά «θυγατρικών» της παραγώγων, που μαζί με τη «μητρική ένωση», ονομάζονται συλλήβδην «διαζιριδίνες».
Παραγωγή
Η διαζιριδίνη μπορεί να παραχθεί με τις ακόλουθες παραγωγικές οδούς, που πρωτοαναπτύχθηκαν από τον E. Schmitz.
Με επίδραση χλωραμίνης (NH2Cl) σε μεθανιμίνη (CH2=NH), παράγεται διαζιριδίνη. Συνήθως η μεθανιμίνη παράγεται επιτόπου («in citu»), με χημική αντίδραση μεθανάλης (HCHO) και αμμωνίας (NH3). Εναλλακτικά, αντί για χλωραμίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί O-υδροξυαμινοθειονικό οξύ (NH2OSO3H). Η τελευταία αντίδραση πραγματοποιείται με μείγμα νερού (Η2Ο) - μεθανόλης (CH3OH) ως διαλύτη, αρχικά σε θερμοκρασία -30 °C, και ακολούθως με θέρμανση ως τους 20 °C. Η αντίδραση με τη χλωραμίνη πραγματοποιείται καλύτερα αν διάλυμα υγρής αμμωνίας σε μεθανόλη χλωριωθεί σε χαμηλή θερμοκρασία από χλωροξυλοβουτάνιο (BuOCl), και μετά αναμειχθεί με υγρή μεθανάλη  : και 50 px ή  50 px
Παραγωγή 1-διαζιρίνης
Με οξείδωση της διαζιριδίνης από οξείδιο του αργύρου (Ag2O) παράγεται 1-διαζιρίνη : 50 px 30 px
Παραπομπές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις Κατηγορία:Οργανικές υδραζίνες Κατηγορία:C1 Κατηγορία:Ενώσεις με τριμελή δακτύλιο Κατηγορία:Κορεσμένες ενώσεις Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Νικόλαος Λάσκαρης
Ο '''Νικόλαος Ι. Λάσκαρης''' (1868-1945) υπήρξε θεατρικός συγγραφέας, μεταφραστής γαλλικών θεατρικών έργων, αρθρογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά, θεατρικός κριτικός και επιμελητής θεατρικών εκδόσεων, και κυρίως, ιστορικός του νεοελληνικού θεάτρου.
Ο Ν. Λάσκαρης ανέπτυξε μια πλούσια δραστηριότητα σε όλους τους τομείς που αφορούν το θέατρο. Εκτός από τις παραπάνω ιδιότητες υπήρξε καθηγητής της Ιστορίας του Θεάτρου, ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του προδρόμου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και της Ένωσης θεατρικών συγγραφέων. Υπήρξε μέλος του Βασιλικού θεάτρου, μέλος του Δ.Σ. του Εθνικού θεάτρου, και λίγο πριν το τέλος του, διευθυντής του Εθνικού θεάτρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 14 Ιουνίου του 1868. Ο πατέρας του ήταν συμβολαιογράφος, η δε μητέρα του καταγόταν από την πλούσια οικογένεια των Γλυμενόπουλων. Ο νεαρός Λάσκαρης μαγεύτηκε από το θέατρο στην ηλικία των 7 χρονών, όταν παρακολούθησε για πρώτη φορά - θεατρική παράσταση, στο θερινό θέατρο του Νέου Φαλήρου. Τελειώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές, στο Βαρβάκειο Γυμνάσιο των Αθηνών, συνέχισε για να σπουδάσει Νομική και να εξασκήσει την δικηγορία, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Πρωτοεμφανίστηκε στο ελληνικό θέατρο, με τη μετάφραση του έργου του Γάλλου Φελίξ Πια, Οι δυο κλειθροποιοί, το οποίο ανέβασε ο θίασος "Μένανδρος" του Δ. Ταβουλάρη, στο θέατρο "Ολύμπια", τον Ιούνη του 1885. Eπειτα από περίπου μία εβδομάδα, πάλι ο Δ. Ταβουλάρης ανεβάζει και τη δεύτερη μετάφραση του Πια ,από τον Λάσκαρη, Οι δύο χειρωνάκται. Σημειώνουν μεγάλη επιτυχία και τα δυο έργα, παρακινώντας έτσι τον θεατρικό κόσμο, και μαζί τους και τον Λάσκαρη, να αφήσουν στην άκρη τις πομπώδεις, “ηρωικές” μορφές των δραμάτων και να ασχοληθούν με τον απλό καθημερινό λαό, τους θεατές δηλαδή αυτών των έργων.
Το 1888 πηγαίνει στο Παρίσι, για να συμπληρώσει τις σπουδές του στα Νομικά – με έξοδα του πλούσιου θείου του, Ευστάθιου Γλυμενόπουλου. Εκεί, εκτός από τη Νομική, θα δει πολύ θέατρο, θα μάθει για το θέατρο και θα δημοσιογραφήσει σποραδικά. Στην Αθήνα επιστρέφει το 1890 έχοντας πάρει την οριστική απόφαση να εγκαταλείψει τη Νομική και τη σίγουρη σταδιοδρομία που θα είχε στο δικηγορικό γραφείο του θείου του στο Κάιρο και να αφοσιωθεί στο θέατρο. Η πρώτη εμφάνισή του μετά την επιστροφή στο Παρίσι γίνεται με μια σάτιρα -κάτι σαν εκτενές σκετς - που τυπώνει σε φυλλάδιο και την υπογράφει με το ψευδώνυμο Leviathan: Ο επίλογος της Μαρούλας, κωμωδία εις μίαν πράξιν μετ΄ασμάτων, καλαμπουρίων, υποσημειώσεων. Τον Απρίλη του 1891 θα ανέβει στο Δημοτικό θέατρο Αθηνών, η κωμωδία του Εξ Άδου παραγγελία, από τους φημισμένους την εποχή εκείνη ηθοποιούς Ευάγγελο Παντόπουλο και Πιπίνα Βονασέρα. Ταυτόχρονα θα δουλέψει ως νομικός σύμβουλος στη Δραματική σχολή του Α. Αντωνιάδη, ίσως σε μια προσπάθεια να συγκεράσει τον βιοπορισμό του με το πάθος του για το θέατρο.
Τον Ιούνιο του 1892, θα ανέβει στο θέατρο "Ομόνοιας", το κωμειδύλλιό του, που γράφεται μέσα στον πνεύμα της εποχής, όπου οι “κωμωδίες μετ'ασμάτων” μαγνητίζουν το κοινό, Ο μύλος της έριδας, σε μουσική του Σάιλερ, για να το ακολουθήσει αμέσως μετά, η παράσταση του ομώνυμου έργου του Κωμειδύλλιον.
Τον Ιούλιο του 1893 θα παντρευτεί την από καιρό αγαπημένη του Ιουλία Στάικου, και μαζί θα αποκτήσουν 5 παιδιά.
Το 1894 θα κάνει το μεγάλο πρώτο βήμα, για την καθιέρωση του αγαπημένου ελληνικού θεατρικού είδους, -την επιθεώρηση. Έτσι, γράφει μαζί με τον Καπετανάκη, την επιθεώρηση Αι υπαίθριαι Αθήναι. Αν και η πρώτη επιθεώρηση που παίχτηκε στο ελληνικό θέατρο, ήταν το Λίγο απ'όλα, του Μ. Λάμπρου, η πρώτη που γράφτηκε ήταν των Λάσκαρη-Καπετανάκη σύμφωνα με τον ιστορικό θεάτρου Γιάννη Σιδέρη. . Το έργο ανέβηκε στις 9 Οκτώβρη του 1894, και πάλι από τον θίασο "Μένανδρο", του Ταβουλάρη. Την ίδια περίπου εποχή, το ενδιαφέρον του για την ιστορία του θεάτρου αρχίζει να αναπτύσσεται. Συγκεντρώνει βιβλία, θεατρικά προγράμματα, συζητάει με τους παλιούς ηθοποιούς και καταγράφει τις αναμνήσεις τους, ψάχνει σε παλιές εφημερίδες, συζητά με άλλους συναδέλφους του και σιγά-σιγά, αρχίζει να δημοσιεύει τις πρώτες μελέτες του. Τις μελέτες του αυτές θα τις συγκεντώσει, και θα τις επεξεργαστεί για να δημιουργήσει το περίφημο έργο του Ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου, που θα ολοκληρωθεί σε 4 τόμους το 1944. Το έργο θα εκδοθεί από τις εκδόσεις Μ. Βασιλείου και αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη καταγραφή της νεώτερης θεατρικής μας ιστορίας. Για το έργο αυτό, θα τιμηθεί με το Εθνικό Αριστείον Γραμμάτων το 1935. Το 1894 θα αρχίσει και το συνδικαλιστικό ενδιαφέρον του για τον χώρο που αγαπάει. Έτσι θα συμμετάσχει στην πρώτη κίνηση για την οργάνωσης των Ελλήνων συγγραφέων, στον «Σύνδεσμο Δραματικών συγγραφέων».
Αρθρογραφεί σε όλες τις γνωστές εφημερίδες του καιρού του σχετικά με το θέατρο. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα βιογραφικά σημειώματά του για τον Παντελή Σούτσα ( στο Ημερολόγιο του Σκόκου, το 1905), για την Ευαγγελία Νίκα (στο Ημερολόγιο Οικογενειακόν του 1902), για τον Νικόλαο Λεκατσά (στην Εικονογραφημένη το 1907), για τον Αιμίλιο Βεάκη (στη Νέα Εστία, 1940) κ.α. Επίσης παραδίδει σημαντικές μελέτες για την ιστορία του θεάτρου, όπως “ Η θεατρική διαφήμισις ανά τον κόσμο” στην Ελληνική επιθεώρησις (1930), “Η γυναίκα στο νεοελληνικό θέατρο”, στην  Νέα Εστία (1937), “Η Αυστρία και το νεοελληνικόν θέατρο”, στα Παναθήναια (1914), “Η φιλομοφυλία εις το θέατρον”, στο Ημερολόγιο της εφημερίδας Χρόνος (1908), “Οι Ολυμπιακοί αγώνες και το Ελληνικόν θέατρον” στο περιοδικό Ολύμπια (1896).
Το 1895 θα αρχίσει να γράφει κωμωδίες 3 πράξεων. Τον Ιούνη αυτού του έτους, θα ανέβει στο θέατρο "Αθήναιον", η κωμωδία που έγραψε μαζί με τον Μιχαήλ Γιαννουκάκη, Ο γαμπρός μας. Το 1897 γράφει την διασημότερη ίσως κωμωδία του, τα Μαλλιά κουβάρια. Η κωμωδία αυτή, πρωτοπαίχτηκε στο θέατρο "Απόλλων" της Σύρου, τον Νοέμβρη του 1897 από τον θίασο των Δ. και Ε. Κοτοπούλη, των γονιών της Μαρίκας Κοτοπούλη. Μάλιστα, το 1901 τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή τη κωμωδία θα τον παίξει η νεαρή Μαρίκα Κοτοπούλη. Παράλληλα όλο και φουντώνει το κίνημα του δημοτικισμού. Οι πνευματικοί άνθρωποι διχάζονται ανάμεσα στις δυο μορφές της γλώσσας. Ο Λάσκαρης - αν και οι κωμωδίες του γράφονται αναγκαστικά (λόγω θεματολογίας και ύφους) στη δημοτική - θα γίνει πολέμιος της γλωσσικής εξέλιξης στη χώρα μας.
Το 1901 που θα δημιουργηθεί η Νέα Σκηνή του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου, ο Λάσκαρης θα προτιμήσει να ενταχθεί στο δυναμικό του Βασιλικού θεάτρου, που εξακολουθεί να υπερασπίζεται τη καθαρεύουσα. Απο το Βασιλικό θέατρο, θα ανέβει η κωμωδία του Ακόμα δεν τον είδαμε, με την Μαρίκα Κοτοπούλη ενώ και η διάσημη την εποχή Ευαγγελία Παρασκευοπούλου θα παίξει το έργο του Μεταξύ μας, το 1903 στο θέατρο "Παράδεισος". Το 1903 ο Λάσκαρης θα αναλάβει την επιμέλεια της σειράς των εκδόσεων Φέξη, "Θεατρική Βιβλιοθήκη". Σε αυτή τη σειρά ο Λάσκαρης επιλέγει τα θεατρικά έργα που θα τυπωθούν και επίσης τα προλογίζει.
Το 1904 θα αγωνιστεί για να συγκροτηθεί το πρώτο σωματείο των Ελλήνων ηθοποιών, ο «Σύλλογος αλληλοβοηθείας Ελλήνων ηθοποιών», του οποίου μάλιστα εκλέχτηκε δια βοής (!!!) πρώτος πρόεδρος. Το 1908 θα συμμετάσχει και στην ίδρυση της «Εταιρείας Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων», την διάδοχη μορφή του Συνδέσμου. Η επόμενη επιτυχία του, θα είναι η επιθεώρηση Ξιφίρ φαλέρ που θα γράψει μαζί με τον Μιλτιάδη Λιδωρίκη και τον Γεώργιο Πωπ. Το έργο πρωτοπαίζεται το καλοκαίρι του 1916 στο "Θέατρο του Φαλήρου", σε σκηνογραφία του Πάνου Αραβαντινού. Η επιθεώρηση αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία του καλοκαιριού. Παίζεται επί 67 συνεχόμενες παραστάσεις – πράγμα σπανιότατο για τα θέατρα την εποχή εκείνη – και σε αρκετές επαναλήψεις και το χειμώνα.
Τον Δεκέμβρη του 1916 θα ασχοληθεί με τις οπερέττες. Θα γράψει το λιμπρέττο για την Πριγκίπισσα της Σασσών σε μουσική Σπύρου Σαμάρα, που θα ανέβει αμέσως στο Δημοτικό θέατρο Αθηνών από τον "Ελληνικό Μουσικό θίασο της Έλσα Ένκελ", ο ίδιος θίασος που ανέβασε και το Ξιφίρ φαλέρ. Τον Ιούνιο του 1922 ανεβαίνει στο θέατρο "Κοτοπούλη", το αστυνομικό δράμα του, Γιατί έκλεψε με πρωταγωνιστές τον Βασίλη Αργυρόπουλο, τον Βασίλη Λογοθετίδη, τον Χριστόφορο Μυράτ, κ.α.
Το 1923 κυκλοφορεί το άλλο σημαντικό βιβλίο του, το "Θεατρικό Λεξικό", λεξικό γαλλικών θεατρικών όρων μεταφρασμένων στα ελληνικά με πολλές παρατηρήσεις. Από το 1924 έως το 1934 θα αναλάβει την επιμέλεια της εκτύπωσης όλων των θεατρικών έργων του, σε 5 τόμους.
Η τελευταία κωμωδία που θα γράψει, η μονόπρακτη Παραμάνα με το στανιό θα ανέβει από το "Λαϊκό Θέατρο" στο Παγκράτι, τον Ιούνη του 1935. Τα επόμενα χρόνια μέχρι το θάνατό του, το 1945, θα τα περάσει στο χώρο του Εθνικού θεάτρου, κυρίως σαν καθηγητής της Ιστορίας του Θεάτρου, στη δραματική σχολή του Εθνικού, και σαν γενικός διευθυντής του θεάτρου από τον Μάρτη του 1944 μέχρι το θάνατό του, ενώ χρημάτισε και πρόεδρος του Διοικητικού του Συμβουλίου το 1930-1931. Πέθανε τον Μάη του 1945, σε ηλικία 77 χρονών από καρκίνο του πνεύμονα. thumb|left|Ο Νικόλαος Λάσκαρης σε σκίτσο του Γεώργιου Ροϊλού
Τα θεατρικά έργα του
Η ταξινόμηση έγινε με βάση την πρώτη παράσταση κάθε έργου
Κύρια πηγή
Γιάννης Σιδέρης "Ν.Ι. Λάσκαρης. Η ζωή και το έργο του", περιοδικό Νέα Εστία, τεύχος Νοέμβρη 1945
Μεμβρανόφωνο
μικρογραφία|Το αφρικανικό όργανο τάμα ή τραγουδιστό τύμπανο. Ο εκτελεστής χειρίζεται τα σκοινιά που συγκρατούν τις μεμβράνες, μεταβάλλοντας έτσι την [[τάση (μηχανική)|τάση τους, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα τον ιδιότυπο ήχο του που θυμίζει ανθρώπινα βογγητά. Δίπλα του διακρίνεται και ο κόπανος για την κρούση της μεμβράνης.]] Στην επιστήμη της μουσικολογίας και ειδικότερα στον κλάδο της οργανολογίας ο όρος μεμβρανόφωνο χρησιμοποιείται για να περιγράψει εκείνα τα μουσικά όργανα στα οποία η ηχοπαραγωγή οφείλεται στην ταλάντωση μιας υπό τάση (τεντωμένης) μεμβράνης. Ως τέτοια διαφοροποιούνται από τον ειδικότερο ορισμό των κρουστών, αν και σε πιο απλοϊκά συστήματα ταξινόμησης μουσικών οργάνων ο όρος κρουστά τείνει να τα συμπεριλαμβάνει. Στα μεμβρανόφωνα, ο ήχος που παράγεται από την ταλάντωση της μεμβράνης (συνήθως από δέρμα ζώου ή πλαστικό) μεγεθύνεται μέσω του σώματος του οργάνου, το οποίο λειτουργεί ως αντηχείο, όπως και στα περισσότερα μουσικά όργανα άλλων κατηγοριών. Τα πιο γνωστά μεμβρανόφωνα όργανα είναι το νταούλι, το τουμπελέκι, το ντέφι και τα τύμπανα (τύμπανο, ντραμς, ταμπούρλο κ.ά).
Κατηγορίες μεμβρανόφωνων
Τα μεμβρανόφωνα πίπτουν σε τρεις κατηγορίες:
Κρουστά
Πρόκειται για την πολυπληθέστερη κατηγορία μεμβρανόφωνων, στα οποία η μεμβράνη βρίσκεται τεντωμένη εντός πλαισίου (η λεγόμενη στεφάνη) και διακρίνονται σε άμεσης κρούσης και έμμεσης κρούσης (π.χ. ασιατικό monkey drum). Στην πρώτη υποκατηγορία, η κρούση της μεμβράνης γίνεται είτε με τα χέρια (π.χ. τουμπερλέκι, τάμπλα, bass-drumm, djembe), είτε με μπαγκέτες (π.χ. τύμπανο, νταούλι) και διακρίνονται σε διάφορες υποκατηγορίες, ανάλογα με το σχήμα του σώματος του οργάνου (σκυφοειδές, βαρελοειδές, κωνικό κλπ), το υλικό κατασκευής (μέταλλο, ξύλο, κεραμικό) καθώς και άλλα κατασκευαστικά στοιχεία, που παίζουν σημαντικό ρόλο στην ηχοπαραγωγή αυτή καθαυτή.
Τριβής
Τα μεμβρανόφωνα τριβής φέρουν εξίσου μεμβράνη, η οποία υπόκειται σε τριβή, είτε με τα χέρια, είτε με κάποιου είδους μπαγκέτα τριβής (π.χ. σκουπάκι), είτε μέσω μιας χορδής, η οποία συνδέεται με τη μεμβράνη (π.χ. αφρικανικό lion's roar). Η τελευταία υποκατηγορία ταυτοποιείται ορισμένες φορές ως είδος χορδόφωνου, ενώ σε γενικές γραμμές πολλά κρουστά όργανα μπορεί να λειτουργούν με ποικίλους τρόπους, δυσκολεύοντας έτσι την ένταξή τους σε μία και μόνη κατηγορία.
Πνεύσης
μικρογραφία|Ένα καζού δίπλα σε ένα κέρμα (ως μέτρο σύγκρισης μεγεθών). Τα πνευστά μεμβρανόφωνα εκπροσωπούνται από ελάχιστα όργανα, όπως το καζού και την μουσική τσατσάρα. Σ' αυτή την κατηγορία η μεμβράνη τίθεται σε κίνηση από την εκπνοή του εκτελεστή, ο οποίος στην πραγματικότητα τραγουδά (παρά εκπνέει) μέσα στο όργανο.
Έμιλ Μπράουν
Ο Άουγκουστ Έμιλ Μπράουν (γερμ. August Emil Braun, 1809-1856) υπήρξε Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος.
Μεμβρανόφωνο
Πηγές
Κατηγορία:Οργανολογία Κατηγορία:Μεμβρανόφωνα
Έμιλ Μπράουν
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Απριλίου 1809 στην Γκότα. Σπούδασε στο Γκαίτινγκεν αρχαιολογία και φιλοσοφία, και εγκαταστάθηκε στο Μόναχο και στην Δρέσδη, και το 1833 στο Βερολίνο. Από εκεί συνόδευσε τον Έντουαρντ Γκέρχαρντ στην Ρώμη και έμεινε εκεί μόνιμα. Διορίστηκε βιβλιοθηκάριος και γραμματέας στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της Ρώμης. Το 1834 ανέλαβε την έκδοση του Bulletino και το 1837 του Annali. Ίδρυσε εργαστήριο γαλβανοπλαστικής και κατασκεύασε μεγάλο αριθμό εκμαγείων σημαντικών έργων κλασικής τέχνης για το Ανάκτορο των Κρυστάλων του Λονδίνου.
Απεβίωσε στις 12 Σεπτεμβρίου 1856 στην Ρώμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Ζαν-Πολ Γκοτιέ
Ο Ζαν-Πολ Γκοτιέ (Jean-Paul Gaultier, Παρίσι, 24 Απριλίου 1952) είναι Γάλλος σχεδιαστής μόδας.
Μαθήτευσε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στους οίκους Patou και Πιερ Καρντέν. Δημιούργησε την πρώτη του κολεξιόν ετοιμοφόρετων ενδυμάτων το 1976. Εδραίωσε τον μύθο του enfant terrible της μόδας, με τη δουλειά του που ισορροπεί, μεταξύ του ριζοσπαστικού και του συμβατικού. Τον κορσέ, το πιο απλό και παραδοσιακό εσώρουχο, το μετέτρεψε σε προκλητικό εξωτερικό ένδυμα. Εισήγαγε τις φούστες για άνδρες και συνετέλεσε στο να γίνει αποδεκτό το τατουάζ από τις μάζες. Καθιέρωσε την εμπορική σειρά Gaultier (1988), σχεδίασε για τον κινηματογράφο και συνεργάστηκε με διάσημους καλλιτέχνες, όπως η Μαντόνα. Ο Γκοτιέ μεταφέρει στην πασαρέλα τη μόδα του δρόμου, σε συνδυασμό με στοιχεία που σοκάρουν, όπως ο ασαφής καθορισμός του φύλου, της φυλής και της σεξουαλικότητας, με μοντέλα ασυμβίβαστους ή «αληθινούς» τύπους. Το 1997 μεταπήδησε στην υψηλή ραπτική, κάνοντας επιδείξεις στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Υψηλή ραπτική
Πιοτρ Κροπότκιν
Ο Πρίγκιπας Πέτρος (Πιοτρ) Αλεξέγιεβιτς Κροπότκιν (ρωσικά: Пётр Алексеевич Кропоткин) (Μόσχα, 9 Δεκεμβρίου 1842 – Ντμιτρόφ, 8 Φεβρουαρίου 1921) ήταν εξέχων Ρώσος αναρχικός και ένας από τους πρώτους θεωρητικούς του αναρχοκομμουνισμού.
Αναδείχτηκε σε ποικίλους τομείς, από τη γεωγραφία και τη ζωολογία μέχρι την κοινωνιολογία και την ιστορία.
Αριστοκρατικής καταγωγής, γιος του πρίγκιπα Αλεξέι Πέτροβιτς Κροπότκιν, εκπαιδεύτηκε στο επίλεκτο σώμα των ακολούθων στην Αγία Πετρούπολη. Το 1871 αρνήθηκε τη θέση του γραμματέα της Ρωσικής γεωγραφικής Εταιρείας και εγκατέλειψε τα προνόμιά του και έζησε στην Αγγλία, τη Γαλλία και την Ελβετία όπου εργάστηκε για τη διάδοση των αναρχικών ιδεών. Πριν φύγει για τη Ρωσία έγραψε ένα γράμμα στους The Times του Λονδίνου με το οποίο ευχαριστούσε τον αγγλικό λαό για τη φιλοξενία του κατά τη διαμονή του εκεί.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, υποστήριξε τη Γαλλία, τη Ρωσία και τις συμμαχικές της δυνάμεις εναντίον της Γερμανίας, μια κίνηση που προκάλεσε έκπληξη ανάμεσα σε συντρόφους του. Ο Μαλατέστα τον κατηγόρησε πως εγκαταλείπει τις θεμελιώδεις αναρχικές αρχές, και τελικά ο Κροπότκιν αποξενώθηκε από την κύρια τάση του αναρχικού κινήματος της εποχής.
Επέστρεψε στη Ρωσία τον Ιούνιο του 1917 όπου τον υποδέχτηκαν ο Αλεξάντερ Κερένσκυ και ένα πλήθος 60.000 ατόμων. Ο Κερένσκυ μετά από κάποιο διάστημα πρότεινε στον Κροπότκιν να αναλάβει το υπουργείο Παιδείας, πρόταση την οποία απέρριψε αμέσως. Ο Κροπότκιν αρχικά ενθουσιάστηκε από τη νέα κατάσταση μετά τη Ρωσική Επανάσταση, μετέπειτα όμως άσκησε σκληρή κριτική κυρίως μέσω επιστολών που έστελνε στον Λένιν.
Ένα κρυολόγημα στα μέσα Ιανουαρίου του 1921, επιδείνωσε τη βρογχίτιδα από την οποία έπασχε, η οποία εξελίχθηκε σε πνευμονία. Ο Λένιν όταν πληροφορήθηκε ότι ο Κροπότκιν αρρώστησε, έστειλε ειδικό τραίνο με γιατρούς και τρόφιμα στο Ντμιτρόφ. Η υγεία του όμως ήταν αρκετά επιβαρυμένη και συνεχώς χειροτέρευε. Το πρωί της 8ης Φεβρουαρίου του 1921 πέθανε. Η κηδεία του ήταν η τελευταία μαζική συγκέντρωση αναρχικών στη Ρωσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι άθεοι Κατηγορία:Ρώσοι αναρχικοί Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς
Λογοκρισία
thumb|right|260px| Η Μαντάμ Αναστασί(α) Γελοιογραφία της Λογοκρισίας του Αντρέ Γκιγ. Αν και η λέξη Λογοκρισία, σύνθετη εκ του "λόγος", (προφορικός ή γραπτός), και του ρήματος "κρίνω", φέρεται με απλοϊκή ερμηνεία, εν τούτοις η σημασία της αποδίδεται εκ της σκοπιμότητας που πραγματοποιείται αυτή, ως διαδικασία ή λαμβανόμενο μέτρο προς έλεγχο απαγόρευσης, προληπτικής ή κατασταλτικής της ανθρώπινης έκφρασης, γενικά, που επιχειρείται όμως από κάποια Αρχή.
Σε πολλές περιπτώσεις (όχι πάντα) η λογοκρισία ασκείται από κυβερνητικά όργανα (κρατική λογοκρισία). Η λογοκρισία πηγάζει συνήθως από τη θέληση των κυβερνώντων (και όχι μόνο) να ασκούν έλεγχο στην κοινωνία και όχι από εκείνη προς αυτούς. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι οι πολύ συνήθεις που παρατηρούνται από δημοσιεύματα του τύπου, ή σε ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές και που οδηγούν σε μια κρίση των ΜΜΕ με την εξουσία. Έτσι άλλες φορές η λογοκρισία είναι θεμιτή, κατ΄ εφαρμογή της υφιστάμενης ποινικής νομοθεσίας, ενώ άλλες φορές αθέμιτη μέχρι και απαγορευτική στην ελευθερία της έκφρασης γνώμης και της διακίνησης ιδεών. Επειδή οι δεύτερες ήταν ανέκαθεν και συνεχίζουν να είναι κατά πολύ περισσότερες των πρώτων ο όρος λογοκρισία επικράτησε με την αρνητική του σημασία.
Γενικά
Η λογοκρισία ασκείται τόσο στον προφορικό όσο και στο γραπτό λόγο. Εξυπακούεται όμως ότι η προληπτική λογοκρισία στον προφορικό λόγο, όταν μάλιστα αυτός δεν επαναλαμβάνεται, όπως αντίθετα π.χ. σε θεατρική παράσταση, είναι αδύνατη. Αντ΄ αυτής ακολουθεί η κατασταλτική λογοκρισία υπό μορφή δυσμενών συνεπειών. Συνηθέστερη είναι η λογοκρισία του γραπτού λόγου, του έντυπου, με πεδία άσκησης τα μέσα επικοινωνίας αυτού, χωρίς βέβαια να εξαιρούνται ο κινηματογράφος, το θέατρο, η δισκογραφία, η ραδιοτηλεόραση μέχρι και το διαδίκτυο. Οι δε μέθοδοι εφαρμογής της λογοκρισίας, που ακολουθούν οι λογοκριτές, μεταβάλλονται ανάλογα με τις ιδέες, τις συνήθειες και την ηθική που επικρατεί σε κάθε χώρα και σε κάθε εποχή.
Αν και η λογοκρισία συμβαίνει κατ΄ απόλυτο τρόπο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως σε οποιασδήποτε μορφής δικτατορία, εκείνο που προκαλεί ιδιαίτερη αίσθηση είναι όταν αυτή παρατηρείται σε χώρες που διατείνονται για δημοκρατικούς θεσμούς και ότι εφαρμόζουν ελευθερία έκφρασης της γνώμης με ελεύθερο ανταγωνισμό ιδεών και στην πραγματικότητα αποδεικνύεται να βρίσκονται σε αναντιστοιχία ή αντίθεση με αυτές τις ελευθερίες.
Ιστορία
Η λογοκρισία κατά τη σύγχρονη χρηστική της σημασία απαντάται από τους μυθικούς ακόμα χρόνους, στην ελληνική μυθολογία, όπως η χαρακτηριστική περίπτωση της Νιόβης που αποδίδεται αλληγορικά κατά της υπερηφάνειας, όπως ομοίως και για άλλα πρόσωπα. Η συμβολή του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού ιδιαίτερα των κλασικών χρόνων τόσο στη δημιουργία όσο και στην ανάπτυξη των δημοκρατικών ιδεών με τις οποίες και συνδέθηκαν οι πνευματικές ελευθερίες έχει αναγνωρισθεί παγκόσμια και είναι αναμφισβήτητη. Παρά ταύτα η λογοκρισία στην αρχαία Αθήνα υπήρξε αρκετά έντονη, ιδιαίτερα εκείνη που προβαλλόταν κατά των φιλοσόφων και των σοφιστών για θρησκευτικούς λόγους. Χαρακτηριστικές τέτοιες περιπτώσεις ήταν η καταδίκη του Σωκράτη, για ασέβεια και διαφθορά, αλλά και η δίκη του Αναξαγόρα που υποστήριξε ότι ο Ήλιος δεν είναι Ολύμπια θεότητα αλλά ουράνιο σώμα. Κατά την ευρύτερη έννοια του όρου ακόμα και ο θεσμός του εξοστρακισμού αποτελούσε μέτρο λογοκρισίας.
Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους χαρακτηριστική περίπτωση υπήρξε η καταστροφή της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας από τον αυτοκράτορα Καρακάλλα επειδή οι Αλεξανδρινοί τον είχαν προηγουμένως κατακρίνει. Αλλά και οι διωγμοί των Χριστιανών όπως και αντίστροφα των Εθνικών μετά την επικράτηση των πρώτων στη βυζαντινή περίοδο με παράλληλη κατάργηση των Ολυμπιακών αγώνων και το κλείσιμο φιλοσοφικών σχολών όπως της Ακαδημίας Πλάτωνος το 529 από τον Ιουστινιανό αποτελούσαν σαφώς μέτρα λογοκρισίας.
Κατά τον Μεσαίωνα χαρακτηριστικές ήταν οι διώξεις που άσκησε η Ιερά Εξέταση με το περίφημο Index Librorum Prohibitorum. Μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας από τον Γουτεμβέργιο το 1450 όπου ακολούθησε εκπληκτική εξάπλωση έντυπου λόγου η επιβολή μέτρων λογοκρισίας, ακολουθώντας διάφορες πρακτικές, άρχισε να λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις σχεδόν σε όλες τις τότε ηγεμονίες της Ευρώπης. Χαρακτηριστικότερη περίπτωση ήταν η καταδίκη του Γαλιλαίου επί της επιστημονικής του θεωρίας.
Με τη λήξη του Β' Π.Π., τη σύσταση του ΟΗΕ και την Οικουμενική διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων η λογοκρισία φερόταν διεθνώς ως ο μεγάλος αποκλεισμένος ασθενής, όταν τότε εμφανίσθηκε ο ψυχρός πόλεμος ο οποίος όχι μόνο της έδωσε νέα πνοή αλλά και τη γιγάντωσε σε μορφή σαρωτικού τυφώνα με την ονομασία Μακαρθισμός που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και επεκτάθηκε σ΄ όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ. Συνέπειες εκείνης της κομμουνιστοφοβίας ήταν μια σειρά από πραξικοπήματα σχεδόν σε όλες τις ηπείρους όπου τα μέτρα λογοκρισίας κυριάρχησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα, σχεδόν μέχρι τη πτώση του τείχους του Βερολίνου (1989).
Είδη λογοκρισίας
Η διάκριση της λογοκρισίας δεν ορίζεται δια νόμου, πλην όμως προσδιορίζεται αυτή από τη σχετική νομική θεωρία ερμηνευτικής προσέγγισης και σε πρακτική συνταγματική εφαρμογή. Σημειώνεται ότι στην Ελλάδα πολύ λίγοι νομικοί - συνταγματολόγοι έχουν ασχοληθεί με το θέμα, για διάφορους λόγους, σε αντίθεση με άλλες χώρες, όπως στη Γερμανία όπου η θεωρία και η σχετική νομολογία έχουν ιδιαίτερα ασχοληθεί με τη λογοκρισία. Γενικά η λογοκρισία διακρίνεται σε πολλά είδη, ανάλογα με την οπτική γωνία που αυτή εξετάζεται όπως: α) εννοιολογικά σε: "τυπική λογοκρισία", "ουσιαστική λογοκρισία", "μικτή λογοκρισία" καθώς και "λογοκρισία εν τοις πράγμασι". β) κατά χρόνο εφαρμογής, σε: "προληπτική λογοκρισία" και "κατασταλτική λογοκρισία". γ) κατά πεδίο εφαρμογής, σε: πολιτική, θρησκευτική, στρατιωτική, ιστορική, κοινωνική, κ.ά. δ) κατά μέσο διάδοσης, σε: "λογοκρισία τύπου", "θεάτρου", "κινηματογράφου", "ραδιοτηλεόρασης", "διαδικτύου" κ.ά. και ε) κατά λογοκριτική Αρχή ή άλλα νομικά πρόσωπα.
Τυπική λογοκρισία
Ως "τυπική λογοκρισία" χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε απαραίτητη προϋπόθεση στη διακίνηση, ή δημοσιοποίηση μιας έκφρασης. Η τυπική λογοκρισία συνδέεται συνεπώς με προγενέστερο χρονικό σημείο δημοσιοποίησης συγκεκριμένης έκφρασης και κυρίως στον τρόπο της εμφάνισής της. Για παράδειγμα η αδειοδότηση της έκδοσης και κυκλοφορίας μιας εφημερίδας, ή ενός περιοδικού, ανεξάρτητα του περιεχομένου των θεμάτων τους, αποτελεί τυπική λογοκρισία.
Μικτή λογοκρισία
Ως "μικτή λογοκρισία" χαρακτηρίζεται ο συνδυασμός "τυπικής" και "ουσιαστικής λογοκρισίας". Χαρακτηριστικό του σχήματος αυτού είναι όταν μια τυπικά απαγορευμένη διαδικασία λογοκρισίας μετατρέπεται σε νόμιμη κατόπιν ελέγχου και αξιολόγησης των κριτηρίων του περιεχομένου της φερομένης έκφρασης. Στη περίπτωση αυτή υπάγονται για παράδειγμα οι περιορισμοί πορνογραφημάτων, ή διακίνησης συγκεκριμένων ιδεών που τελούν υπό απαγόρευση. Γενικά το είδος αυτό της λογοκρισίας δεν έχει ιδιαίτερη απήχηση στη γενικότερη νομική θεωρία της, σε αντίθεση μς τη λεγόμενη "λογοκρισία εν τοις πράγμασι".
Λογοκρισία "εν τοις πράγμασι"
Η λογοκρισία "εν τοις πράγμασι" (faktische Zensur) αφορά κυρίως μέτρα λογοκρισίας που δεν υπάγονται στην τυπική έννοια του όρου, πλην όμως εκ της δράσης και των αποτελεσμάτων προσομοιάζει με αυτή. Γενικά η νομολογία επ΄ αυτού του είδους τείνει να την εντάξει στη συνταγματική απαγόρευση, ενώ αντίθετα στη νομική θεωρία οι γνώμες διίστανται ως προς την ορθότητα της παραπάνω άποψης κατά το χαρακτηρισμό τυπικής ή ουσιαστικής λογοκρισίας.
Γαλλική
^
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογοκρισία Κατηγορία:Τεχνικές προπαγάνδας
Προστ Γκραν-Πρι
thumb|275px|Η Prost AP01 του [[Ολιβιέ Πανί το 1998 στον Καναδά]] Η Προστ Γκραν-Πρι (Prost Grand Prix) είναι παλαιά γαλλική ομάδα της Φόρμουλα 1 με έδρα το Παρίσι, η οποία συμμετείχε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα από το 1997 μέχρι το 2001 χωρίς να καταφέρει ιδιαίτερα αποτελέσματα. Ιδιοκτήτης της ήταν ο τετράκις παγκόσμιος πρωταθλητής Αλαίν Προστ.
Ίδρυση
225px|μικρογραφία|δεξιά|Ο ιδιοκτήτης της ομάδας, Αλαίν Προστ, το 2009 Οι σχέσεις του Προστ (ως οδηγού) με τους εκάστοτε εργοδότες του δεν υπήρξαν ιδανικές. Έφυγε από τη Ρενώ με τεράστια παράπονα, ενώ και στη Μακλάρεν αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα τόσο με τον «ομόσταυλό» του Άιρτον Σένα, όσο και με τους διοικούντες, για τους οποίους πίστευε ότι δεν του φέρονταν με τρόπο αρμόζοντα σε παγκόσμιο πρωταθλητή. Έτσι, το 1990 προσπάθησε να αγωνιστεί με δική του ιδιόκτητη ομάδα, όπως είχε κάνει ο Τζακ Μπράμπαμ λίγες δεκαετίες νωρίτερα, αλλά απέτυχε να βρει επαρκή χρηματοδότηση και τελικά προτίμησε να ενταχθεί στη Φερράρι.
Λίγα χρόνια αργότερα, αφού είχε αποχωρήσει από την ενεργό δράση, έκανε μια δεύτερη απόπειρα και ζήτησε από τη Renault (όπου εργαζόταν ως στέλεχος δημοσίων σχέσεων) να τον προμηθεύσει με κινητήρες. Η γαλλική εταιρεία εκείνη την περίοδο δε συμμετείχε στο πρωτάθλημα, αλλά είχε ήδη ένα μεγάλο πελατολόγιο για τους κινητήρες της και απάντησε αρνητικά.
Prost Gauloises Blondes
Ο Προστ στο ντεμπούτο του ως ιδιοκτήτης ομάδας Φόρμουλα 1 κατάφερε να κλείσει μια καλή συμφωνία, λαμβάνοντας χορηγία από την καπνοβιομηχανία Gauloises, η οποία διατηρήθηκε μέχρι και το 2000 βοηθώντας σημαντικά την ομάδα.
225px|μικρογραφία|αριστερά|Το πρώτο μονοθέσιο της ομάδας Η πρώτη σαιζόν ξεκίνησε ιδανικά για νεοεμφανιζόμενο κατασκευαστή, με τον πρώτο οδηγό της ομάδας, Ολιβιέ Πανί, να αποσπά 15 βαθμούς στα πέντε πρώτα γκραν-πρι και να ανεβαίνει δύο φορές στο πόντιουμ. Για κακή του τύχη όμως, είχε ένα ατύχημα στον Καναδά (τόσο σοβαρό που αυτοστιγμής διακόπηκε ο αγώνας), μετά το οποίο έχασε τους επτά επόμενους αγώνες, επιστρέφωντας μόνο για τα τρία τελευταία γκραν-πρι της σαιζόν. Ο Καναδός Ζακ Βιλνέβ, που πήρε τελικά το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς, θα δηλώσει αργότερα ότι ο Πανί θα μπορούσε να τον έχει νικήσει, εάν δεν είχε εκείνο το ατύχημα.
Η Προστ τελείωσε το πρωτάθλημα στην αξιοπρεπή 6η θέση των κατασκευαστών έχοντας λάβει 16 βαθμούς από τον Πανί, 3 από τον αντικαταστάτη του, Γιάρνο Τρούλι, και 2 από το δεύτερο οδηγό της ομάδας, Σίτζι Νακάνο.
Gauloises Prost Peugeot
225px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Ζαν Αλεζί το 2000 στο Βέλγιο Την επόμενη σαιζόν του 1998, ξεκίνησε η συνεργασία με την Πεζώ και η κάθετη πτώση. Αν και το οδηγικό δίδυμο Πανί και Τρούλι, μόνο κακό δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί, οι κινητήρες της Πεζώ αποδείχθηκαν κατώτεροι των αναγκών. Η ομάδα τελείωσε 9η το 1998 και 7η το 1999, με πολύ αραιές έκτες θέσεις και μοναδική αναλαμπή μια δεύτερη θέση του Τρούλι στο ευρωπαϊκό γκραν-πρι του 1999.
Το 2000 ήταν ακόμα χειρότερο. Οι Πανί και Τρούλι εγκατέλειψαν την Προστ, οι Ζαν Αλεζί και Νικ Χάιντφελντ που τους διαδέχθηκαν, δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν ούτε έναν βαθμό (για την ακρίβεια, συνήθως δεν κατάφερναν καν να τερματίσουν λόγω βλάβης) και έτσι αποσύρθηκε ο βασικός χορηγός της ομάδας, η Gauloises, αφήνοντας ένα κενό που δεν αναπληρώθηκε ποτέ.
Prost Acer
Το 2001 έληξε η σύμβαση με την Πεζώ και ο Προστ στράφηκε για κινητήρα στη Φερράρι (για χορηγικούς λόγους ο εν λόγω κινητήρας εμφανιζόταν ως Acer). Τα μονοθέσια έγιναν λίγο πιο αξιόπιστα καταφέρνοντας να τερματίσουν σε περισσότερους αγώνες, αλλά το μόνο που επιτεύχθηκε σε πρακτικό επίπεδο ήταν τρεις βαθμολογούμενοι τερματισμοί από τον Αλεζί.
225px|μικρογραφία|αριστερά|Ο Ζαν Αλεζί το 2001 στη Γαλλία Με το τέλος της σαιζόν 2001, ο Αλαίν Προστ βρέθηκε σε πολύ δεινή θέση. Το δημιούργημά του δεν είχε καταφέρει να καταστεί υπολογίσιμο, οι πολυπόθητοι χορηγοί δεν ενδιαφέρονταν να συμμετάσχουν και το έλλειμμα είχε φθάσει στα 30.000.000 δολάρια. Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση διέλυσε την ομάδα, που μπήκε τελικά υπό καθεστώς πτώχευσης τον Νοέμβριο του 2001 και η εκκαθάρισή της έγινε τον Ιανουάριο του 2002, λίγο πριν ξεκινήσει το νέο πρωτάθλημα.
Επιδόσεις
Σε όλες τις σαιζόν που συμμετείχε η ομάδα, το σύστημα βαθμολόγησης ήταν 10-6-4-3-2-1 για τα έξι πρώτα μονοθέσια σε κάθε αγώνα. Καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας της, η ομάδα δεν σημείωσε ταχύτερους γύρους και pole positions (εκκινήσεις από την πρώτη θέση της αφετηρίας), έλαβε μέρος σε 83 αγώνες και έφερε τα εξής αποτελέσματα:
Παραπομπές
Προστ
Rolls-Royce Avon
Ο Rolls-Royce Avon ήταν ο πρώτος αξονικής ροής αεροστρόβιλος κινητήρας που σχεδίασε και παρήγαγε η Rolls-Royce. Παρήχθη σε περισσότερες από 11,000 μονάδες και χρησιμοποιήθηκε σε πάρα πολλούς τύπους στρατιωτικών και πολιτικών αεροσκαφών που σχεδιάστηκαν ή μπήκαν σε υπηρεσία τη δεκαετία του 1950.
Σχεδιασμός και Εξέλιξη
Το 1945 ο αρχιμηχανικός στο τομέα της έρευνας Allan Arnold Griffith πήρε εντολή να ξεκινήσει το σχεδιασμό ενός  αξονικού αεροστρόβιλου που να αποδίδει περίπου 6,500lb ώσης. Η επιλογή των 6,500lb ώσης βασίστηκε στην εκτίμηση ότι ο φυγοκεντρικός αεροστρόβιλος στη τελική του εξέλιξη δεν θα ξεπερνούσε αυτό το νούμερο. Δυστυχώς αυτή η άποψη επικράτησε τα αμέσως επόμενα χρόνια με αποτέλεσμα η αεροπορική βιομηχανία της Μ. Βρετανίας να στερηθεί έναν πολύ καλό φυγοκεντρικό κινητήρα τον Rolls-Royce Tay. Το αρχικό σχέδιο ήταν το AJ.65 το οποίο αργότερα θα γινόταν γνωστό ως Avon. Αντίθετα με τη γρήγορη εξέλιξη των πρώτων φυγοκεντρικών κινητήρων η εξέλιξη του αξονικού Avon ήταν προβληματική και παρατεταμένη. Από πολύ νωρίς έγινε αντιληπτό ότι είχε υποτιμηθεί το βάρος κατά τη σχεδίαση ενώ αποτυχημένη ήταν και η πρώτη δοκιμαστική εκκίνηση του πρώτου πρωτοτύπου του Avon RA.1 το 1946. Χρειάστηκε να επανασχεδιαστούν ο συμπιεστής και στρόβιλος αλλά και πάλι ο κινητήρας δεν απέδιδε πάνω από 5,000lb ώση. Τελικά στις 27 Μαρτίου 1947, μετά από περαιτέρω βελτιώσεις στο τμήμα του συμπιεστή το πρωτότυπο RA.1 απέδωσε προσωρινά 6,500lb ώσης. Η επόμενη έκδοση ήταν η RA.2 με την οποία ξεκίνησαν και οι δοκιμαστικές πτήσεις. Δύο Avon RA.2 τοποθετήθηκαν στη θέση των δύο εξωτερικών Rolls-Royce Merlin σε ένα Avro 69 Lancastrian με τη πρώτη δοκιμαστική πτήση να γίνετε στις 15 Αυγούστου του 1948. Με την έκδοση RA.3 o Avon άρχισε να παίρνει τη τελική του μορφή, είχε συμπιεστή δώδεκα βαθμίδων με λόγο συμπίεσης 6.5:1, οκτώ θαλάμους καύσης και έναν μικρότερης διαμέτρου στρόβιλο δύο βαθμίδων, απέδιδε απροβλημάτιστα 6,500lb ώσης και το βάρος του είχε μειωθεί στα 1,020kg(2,250lb).
Η σειρά Avon 100
Για να καλύψει τις ανάγκες των επερχόμενων μαχητικών Hawker Hunter και Supermarine Swift η Rolls-Royce ξεκίνησε να εργάζεται, έχοντας ως βάση τον RA.3, σε μία καινούργια έκδοση του Avon την RA.7. Ο Avon RA.7 ήταν έτοιμος το 1950 και πολύ γρήγορα απέδωσε 7,500lb ώσης. Το βάρος του ήταν 1,116kg (2,460lb) και η ειδική κατανάλωση καυσίμου στα 0.92. Η τοποθέτηση μετακαυστήρα στον RA.7 αύξησε την ώση στις 9,500lb αλλά και το βάρος κατά 227kg (500lb). Παρόλα αυτά ο Avon RA.7R ήταν ο πρώτος αεροστρόβιλος κινητήρας με μετάκαυση που παρήχθη στη Μ. Βρετανία. Από τον RA.7 εξελίχθησαν οι πολιτικές εκδόσεις RA.9 (Mk 502) και RA.25 (Mk 503) των 6,500lb και 7,100lb αντίστοιχα καθώς και η στρατιωτική έκδοση RA.21 (Mk113 και Mk 115) των 8,000lb.
Η σειρά Avon 200
Η Rolls-Royce ανταποκρινόμενη στις απαιτήσεις των σχεδιαστών αεροσκαφών για ισχυρότερους κινητήρες, ξεκίνησε το σχεδιασμό της σειράς 200. Ο πρώτος κινητήρας ήταν ο Avon RA.14 ο οποίος στις 17 Νοεμβρίου του 1951, στη πρώτη του λειτουργία, απέδωσε 9,310lb ώσης. Ο λόγος συμπίεσης ήταν 7.45:1, ζύγιζε 1,297kg (2,860lb) και είχε την ίδια διάμετρο (1.05m) με το πρωτότυπο Avon RA.1. Ο RA.28 (Mk 204), που η παραγωγή του ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 1954, ήταν μία εξελιγμένη έκδοση του RA.14 που απέδιδε 10,000lb ώσης έχοντας την ίδια διάμετρο και μόλις 14kg (30lb) παραπάνω βάρος. Ακολούθησαν οι πολιτικές εκδόσεις RA.26 (Mk 521) και RA.29 των 10,250lb ενώ μία πιο εξελιγμένη έκδοση η RA.29/6 η οποία είχε δύο επιπλέον βαθμίδες στο συμπιεστή και στρόβιλο τριών βαθμίδων αύξησε τη παραγόμενη ώση στις 12,600lb με την ειδική κατανάλωση καυσίμου να είναι μόλις 0,786. Τέλος τον Ιούλιο του 1956 δοκιμάστηκε ο Avon RA.24 ο οποίος απέδωσε 11.250lb ξηρής ώσης και 14,680lb με τη χρήση τετραβάθμιου μετακαυστήρα.
Πηγές
Κατηγορία:Αεροπορικοί Κινητήρες
Μοχσίν Χαμίντ
Ο Μοχσίν Χαμίντ είναι Βρετανοπακιστανός συγγραφέας από τη Λαχώρη.
Έχει συγγράψει τρία μυθιστορήματα στα αγγλικά: Moth Smoke (2000, στα ελληνικά το 2014 σαν "Ψυχή και Φλόγα"), The Reluctant Fundamentalist (2007, στα ελληνικά το 2008 σαν "Ο Απρόθυμος Φονταμενταλιστής") και How to Get Filthy Rich in Rising Asia (2013). Έχει λάβει πλήθος βραβείων για τα έργα του ενώ η ομώνυμη ταινία "Ο Απρόθυμος Φονταμενταλιστής" της Μίρα Νάιρ (2012) άνοιξε το 69ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Ιωύαν
Ο Ιωύαν είναι πρόσωπο της Βίβλου τέταρτος γιος του μικρότερου γιου του Νώε,Ιάφεθ, του γενάρχη των Ευρωπαίων.
Ο Ιωύαν σύμφωνα με τον Ιουδαίο ιστορικό του 1ου αιώνα μ.χ. Φλάβιο Ιώσηπο, είναι ο γενάρχης των Ελλήνων. Στα Εβραϊκά ο όρος Ίωνες αναφερόταν γενικά σε ολόκληρους τους Έλληνες.
Στους ίδιους τους Έλληνες ήταν ένα από τα τέσσερα φύλα του λαού με γενάρχη τον Ίωνα, που ταυτίζεται με τον Ιωύαν.
Στο Βιβλίο του Δανιήλ, ο Ιωύαν αναφέρεται σαν βασιλιάς της Ελλάδας.
Σύμφωνα με την Βίβλο, γιοί του Ιωύαν ήταν οι: Ελισά, Θαρσείς, Κιτιοί και Ρόδιοι.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης