cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Πρεσβύτερος
Βιογραφία
Γνωστή είναι σύγκρουση η οποία έλαβε χώρα εντός της επισκοπής του, για σύντομο χρονικό διάστημα, μεταξύ του ιδίου και μοναχών αναφορικά με το ζήτημα του Αρειανισμού, καθώς ο Γρηγόριος ο Πρεσβύτερος είχε βάλει την υπογραφή του σε αρειανή πράξη πίστεως του 360. Ο επίσκοπος Γρηγόριος ο Πρεσβύτερος, προκάλεσε, τότε, την αντίδραση του, υπαγόμενου στον ίδιο, κλήρου. Ο υιός του, Γρηγόριος Ναζιανζηνός πέτυχε να κατευνάσει τις ταραχές, καταδεικνύοντας την ορθότητα της πίστεως του Γρηγορίου του Πρεσβύτερου.
Διαδραμάτισε, σε αριθμό περιπτώσεων, ρόλο ειρηνοποιού κατά τον ορισμό των επισκόπων, ενώ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον ορισμό του Βασιλείου Καισαρείας ως επικεφαλής της επισκοπής του, το 370. Αντάλλασσε αλληλογραφία με τον Άγιο Βασίλειο, επίσης επίσκοπο, αναφορικά με το ζήτημα της υπεράσπισης κάποιου Γλυκερίου, ο οποίος περιτριγυριζόταν από γυναίκες, τις οποίες ο Βασίλειος επιθυμούσε να σταλούν εκ νέου στις οικογένειές τους.
Αυτός ήταν εκείνος ο οποίος ώθησε τον υιό του, Γρηγόριο Ναζιανζηνό, ενάντια στην θέλησή του, να γίνει, αρχικώς, ιερέας, και, στην συνέχεια, επίσκοπος. Προς το 370 δεν διέθετε, πλέον, κάποιον ενεργό ρόλο ως επίσκοπος της Ναζιανζού.
Απόγονοι
Μέσω του γάμου του με τη Νόννα, απέκτησε τρία τέκνα, τον Καισάριο Ναζιανζηνό, ο οποίος κατέστη ιατρός του Κωνσταντίνου Β΄, τον Γρηγόριο Ναζιανζηνό, ο οποίος κατέστη ένας εκ των Πατέρων της Εκκλησίας και Άγιος και την Αγία Γοργονία.
Σημειώσεις και παραπομπές
<references group="Note"/>
<references group="A"/>
Κατηγορία:Βυζαντινοί κληρικοί Κατηγορία:Χριστιανισμός της Αρχαιότητας Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί άγιοι Κατηγορία:Επίσκοποι Ναζιανζού Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Βυζαντινοί Μικρασιάτες
Αλεξάνδρου συμπόσιο
To Alexander's Feast είναι μια ωδή του Άγγλου δραματικού ποιητή Τζων Ντράυντεν (1631 – 1700), του μεγαλύτερου ποιητή της εποχής της Παλινόρθωσης. Γράφτηκε το 1697 και σε αυτήν αναδεικνύεται η μεγάλη φιλολογική δύναμη του δημιουργού της.
Το ποίημα αυτό θεωρείται ένα από τα άριστα στην αγγλική γλώσσα ποιήματα. Δημιουργήθηκε κατά παραγγελία μιας μουσικής λέσχης του Λονδίνου και μελοποιήθηκε αρχικά από τον Τζερεμάια Κλαρκ (χαμένο έργο) καθώς και τον Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το ποίημα στην αγγλική γλώσσα
Νοηματική γλώσσα της Παπούα Νέας Γουινέας
Η «νοηματική γλώσσα» έγινε η τέταρτη επίσημη γλώσσα της Παπούα Νέας Γουινέας το 2015. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η τοπική μορφή της νοηματικής γλώσσας μπορεί στη συνέχεια να αναπτυχθεί και τυποποιηθεί (Νοηματική Γλώσσα Παπούα Νέας Γουινέας, ή "PNGSL").
Η γλώσσα έχει ονομαστεί ως «Μελανησιακή νοηματική γλώσσα». Ωστόσο, αυτό δεν μεταφράζεται όπως την αποκαλεί η κοινότητά της, και είναι παραπλανητικό, διότι δεν χρησιμοποιείται αλλού στην Μελανησία.
Τοποθεσία
Είναι άγνωστο σε ποιο βαθμό και που χρησιμοποιείται στην Παπούα Νέα Γουινέα. Ωστόσο, οι δοκιμές μέχρι στιγμής έχουν βρεθεί ότι οι ομιλητές από διάφορες περιοχές της Παπούα Νέας Γουινέας είναι σε θέση να επικοινωνούν ο ένας με τον άλλον, αν και υπάρχουν μεγάλες περιφερειακές διαφορές, λόγω της επιρροής της οικιακής νοηματικής γλώσσας. Πολλά παιδιά που μαθαίνουν την γλώσσα ανατρέφονται από κωφούς γονείς που χρησιμοποιούν την οικιακή νοηματική, και αυτά τα παιδιά έχουν επηρεάσει σημαντικά την γλώσσα σε συγκεντρώσεις κωφών.
Ιστορία
Η Αουσλάν (Αυστραλιανή Νοηματική Γλώσσα) εισήχθη στην Παπούα Νέα Γουινέα κατά τη δεκαετία του 1990. Υπάρχει επιρροή από τα Τοκ Πισίν και πιο σημαντικά ανάμειξη με την τοπική νοηματική, και οι γλώσσες απέκλιναν σε τέτοιο σημείο που το 2015, εκτιμάται ότι ήταν περίπου μόνο 50% αμοιβαία κατανοητές και ότι οι γηγενείς ομιλητές της Αουσλάν και της νοηματικής γλώσσας της Παπούα Νέας Γουινέας δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον.
Από τη στιγμή που η νοηματική γλώσσα έγινε επίσημη, η γλώσσα χρησιμοποιείται ως γλώσσα διδασκαλίας στα σχολεία κωφών και σε μονάδες κωφών μέσα σε σχολεία ακουόντων. Μέχρι αυτό το σημείο, τα βιβλία που φιλοδοξούνταν ότι ήταν στην γλώσσα ήταν στην πραγματικότητα της Αουσλάν. Το πρώτο βιβλίο της πραγματικής νοηματικής γλώσσας της Παπούα Νέας Γουινέας αναμένεται να δημοσιευθεί το 2016.
Φίλιππος Νιάρχος
Ο Φίλιππος Νιάρχος (1954) είναι Έλληνας εφοπλιστής, επιχειρηματίας και συλλέκτης έργων τέχνης.
Σύμφωνα με το Forbes, ο Φίλιππος Νιάρχος είναι ο πλουσιότερος Έλληνας για το 2022 και ο 1096ος παγκοσμίως με τη συνολική του περιουσία να φτάνει τα 2,8 δις δολάρια.
Βιογραφία
Ο Φίλιππος Νιάρχος είναι το πρώτο από τα τρία παιδιά του εφοπλιστή Σταύρου Νιάρχου και της Ευγενίας Λιβανού. Έχει ακόμη τρία αδέρφια, τον Σπύρο, τον Κωνσταντίνο και τη Μαρία. Επίσης, από τον γάμο του πατέρα του με την Σάρλοτ Φόρντ έχει μία ετεροθαλή αδερφή, την Έλενα.
Ζει μόνιμα στο Παρίσι και ως άνθρωπος συχνά χαρακτηρίζεται από τα ΜΜΕ ως «μυστικοπαθής». Πολλές λεπτομέρειες και πληροφορίες από τη ζωή του παραμένουν κρυφές.
Σπούδασε στο Κολλέγιο Στανισλάς στο Παρίσι. Σαν έφηβος, μεγαλώνει μέσα στην πειθαρχία και γίνεται η σκιά του πατέρα του σε διάφορες κοσμικές εκδηλώσεις και γκαλά ιππασίας, όπου διαγωνίζονται τα καθαρόαιμα αραβικά άλογα του Νιάρχου. Το 1970 η μητέρα του Ευγενία Λιβανού (έχοντας χωρίσει με τον Σταύρο ήδη από το 1965) βρέθηκε νεκρή στο ιδιωτικό νησί της οικογένειας Νιάρχου, τη Σπετσοπούλα. Αν και υπήρχαν ίχνη ξυλοδαρμού, ο θάνατος αποδόθηκε σε υπερβολική δόση βαρβιτουρικών.
Ο Φίλιππος Νιάρχος χαίρει εκτίμησης στην Ελβετία και ιδιαίτερα στο Σανκτ Μόριτς, οπού έχει ονομαστεί «επίτιμος δημότης».
Η κληρονομιά
Ο Φίλιππος Νιάρχος κουβαλά το «μυθικό» επώνυμο που κατάφερε να δημιουργήσει ο πατέρας του, Σταύρος Νιάρχος, ένας από τους μεγαλύτερους εφοπλιστές της Ελλάδας και ο κύριος αντίπαλος του άλλου μεγάλου εφοπλιστή, Αριστοτέλη Ωνάση. Το 1996 ο Σταύρος Νιάρχος πεθαίνει και στη δαιδαλώδη διαθήκη του αφήνει ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας του στον πρωτότοκο γιο του, Φίλιππο. Ακολούθησαν δικαστικές διαμάχες μεταξύ των κληρονόμων και της ετεροθαλής κόρης του Σταύρου Νιάρχου, Έλενας Φόρντ η οποία αμφισβητούσε τη διαθήκη. Ανάμεσα στα περιουσιακά στοιχεία του Φιλίππου συγκαταλέγεται το 30% των μετοχών της Willow Trust Company με έδρα τη Λιβερία. Πρόκειται για εταιρεία holding που έχει υπό τον έλεγχό της τις ναυτιλιακές δραστηριότητες και διαχειρίζεται τα μετρητά, αλλά και τις επενδύσεις σε ομόλογα και μετοχές. Επίσης, κατέχει σε συνιδιοκτησία το ιδιωτικό νησί της οικογενείας, τη Σπετσοπούλα. Ο Φίλιππος κληρονομεί, επίσης, τη μεγάλη βίλα της οικογένειας στο Σεν Μόριτζ, τη Villa Marguns, αλλά και την έπαυλη ­Hotel de Chanaleilles ­στο Παρίσι.
Τα έργα τέχνης
Είναι διάσημος συλλέκτης έργων τέχνης. Η αγάπη του αυτή αποτελεί και μία από τις βασικές πηγές εσόδων. Στην κατοχή του βρίσκονται σπουδαίοι πίνακες, που κληρονόμησε από τον πατέρα. Σύμφωνα με το Forbes, η συλλογή αυτή αγοράστηκε το 1957 έναντι 3 εκατ. δολαρίων από τον ηθοποιό Εντουαρντ Ρόμπινσον, ο οποίος χρειαζόταν χρήματα για να πληρώσει το διαζύγιό του. Η συλλογή έργων τέχνης της οικογένειας Νιάρχου περιλαμβάνει μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια του κόσμου. Λέγεται ότι είναι η μεγαλύτερη ιδιωτική συλλογή έργων του Van Gogh, η οποία, μάλιστα, περιλαμβάνει και το έργο «Self Portrait With Bandaged Ear» με τον αυτοτραυματισμό του Van Gogh, η αξία του οποίου εκτιμάται στα 100 εκατ. δολάρια.
Η συλλογή, περιλαμβάνει, επίσης, ένα από τα πιο εμβληματικά έργα του Πικάσο, το «Yo Picasso» το οποίο απέκτησε το 1989 έναντι 47,9 εκατ. δολαρίων σε δημοπρασία των Sotheby's. Ο ίδιος ο Φίλιππος Νιάρχος κατάφερε να επεκτείνει τη συλλογή προσθέτοντας σε αυτή κάποια από τα πιο σπουδαία μεταπολεμικά έργα τέχνης: έργα του Andy Warhol, όπως το «Green Car Crash», το οποίο απέκτησε πριν από 6 χρόνια αντί 71,7 εκατ. δολαρίων, αλλά και έργα του Maurizio Cattelan.
Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος που είχε ιδρύσει ο πατέρας του, έκανε μία τεράστια δωρεά προς το ελληνικό δημόσιο το 2006. Πρόκειται για ένα υπερσύγχρονο κέντρο πολιτισμού με χώρους εκδηλώσεων, το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, η συνολική αξία του οποίου είχε υπολογιστεί στα 630 εκατ. ευρώ. Η συνολική του έκταση φτάνει τα 210.000 τ.μ. και στις εγκαταστάσεις του περιλαμβάνονται η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας και η Εθνική Λυρική Σκηνή.
Στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος υπάρχουν τρεις Πρόεδροι Δ.Σ., ο Ανδρέας Δρακόπουλος, ο Φίλιππος Νιάρχος και ο Σπύρος Νιάρχος. Και οι τρεις κληρονόμησαν μεγάλο μέρος από την περιουσία του Σταύρου Νιάρχου.
Προσωπική ζωή
Πολλές λεπτομέρειες της ζωής του Φίλιππου Νιάρχου παραμένουν επί χρόνια κρυφές, ενώ ο ίδιος δεν έχει δώσει ποτέ συνέντευξη στα ΜΜΕ.
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τις συζύγους του από τους δύο πρώτους γάμους του.
Το 1984 παντρεύτηκε τη Βικτόρια - Χριστίνα Γκίνες, απόγονος και κληρονόμος της οικογένειας Γκίνες. Από αυτόν τον γάμο αποκτά τέσσερα παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες συλλέκτες έργων τέχνης
Καμπομπάσσο
Το Καμπομπάσο (ιταλικά: Campobasso, λατινικά: Campus vassorum) είναι πόλη στην Ιταλία, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και της περιφέρειας Μολίζε. Υπολογίζεται ότι το 2013 είχε 48.436 κατοίκους. Η πόλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 700 μέτρων, κατατάσσοντάς την την τρίτη ορεινότερη ανάμεσα στις πρωτεύουσες περιφερειών, μετά την Ποτέντσα και την Λ' Άκουιλα, ψηλά στην κοιλάδα του ποταμού Μπιφέρνο, στους πρόποδες των Απεννίνων.
Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε. Στο λόφο πάνω από τη σύγχρονη πόλη υπήρχε ένας οικισμός του αρχαίου λαού των Σαμνιτών. Περίπου 15 χιλιόμετρα νότια της πόλης βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της ρωμαϊκής πόλης Σαέπινουμ. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε κατά πάσα πιθανότητα από τους Λομβαρδούς. Η πρώτη αναφορά της γίνεται το 878. Η πόλη αναπτύχθηκε ως εμπορικό κέντρο. Όταν η πόλη βρισκόταν υπό την κυριαρχία της οικογένειας Μονφόρτε κατασκευάστηκε το Καστέλο Μονφόρτε το 1459. Η αρχική πόλη στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε το 1732 και κατασκευάστηκε σε χαμηλότερο υψόμετρο. Η παλαιά πόλη αποτελείται σήμερα από το Καστέλο Μονφόρτε και τους ναούς των αγίων Βαρθολομαίου και Γεωργίου.
Σμαΐλ Χαμντανί
Ο Σμαΐλ Χαμντανί (اسماعيل حمداني, 11 Μαρτίου 1930 - 6/7 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Αλγερινός πολιτικός. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Αλγερίας από τις 15 Δεκεμβρίου 1998 έως τις 23 Δεκεμβρίου 1999.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Χαμντανί γεννήθηκε στο Γκενζέτ, της επαρχίας Μπορτζ Μπου Αρερίτζ στην ανατολική Καβυλία, στις 11 Μαρτίου 1930.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Χαμντανί έγινε μέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (FLN). Το 1962 όταν η Αλγερία απέκτησε την ανεξαρτησία της, διορίστηκε επιτελάρχης της προσωρινής κυβέρνησης με επικεφαλής τον Αμπντεραχμάν Φαρές. Υπό την προεδρία του Αχμέντ Μπεν Μπελά, ο Χαμντανί διορίστηκε πρέσβης στο Βέλγιο. Στη συνέχεια διετέλεσε υπεύθυνος πληροφοριών και διευθυντής νομικών και προξενικών υποθέσεων στο Υπουργείο Εξωτερικών μέχρι το 1970.
Διετέλεσε πρωθυπουργός από τις 15 Δεκεμβρίου 1998 έως τις 23 Δεκεμβρίου 1999.
Θάνατος
Ο Χαμντανί πέθανε στον ύπνο του τη νύχτα της 6ης Φεβρουαρίου ή το πρωί της 7ης Φεβρουαρίου 2017 σε ηλικία 86 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλγερίας
Αναθήματα των Αργείων (Δελφοί)
Tο Άργος έκανε αισθητή την παρουσία του στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς με περισσότερα του ενός αναθήματα. Ήταν άλλωστε μια από τις ισχυρότερες πόλεις της αρχαϊκής και της κλασικής περιόδου, όταν το Μαντείο των Δελφών βρισκόταν στη μέγιστη ακμή του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αναθήματα
Αυγή Κοζάνης
Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αυγή (αποσαφήνιση)
Η Αυγή είναι ορεινό χωριό της Κοζάνης σε υψόμετρο 880 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αυγή βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Ημαθία στις ανατολικές πλαγιές του όρους Σκοπός. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας ήταν Ιντέλοβα, το 1927 με το ΦΕΚ 18Α-01/02/1927 μετονομάζεται σε Αγία Άννα και με το το ΦΕΚ 306Α-22/12/1927 σε Αυλήανα καθώς οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν μετά την ανταλλαγή πληθυσμών κατάγονταν από την Αυλήανα Αργυρούπολης (Γκιουμούσχανε - Gümüşhane) του Πόντου, που στην τοπική παράδοση, το έλαβε από τα παρχάρια (θερινά βοσκοτόπια), την «Αυλή της Άννας Κομνηνής». Εγκαταστάθηκαν επίσης οικογένειες Ανεφοριτών και Θρακών. Το 1955 μετονομάστηκε τελικά σε Αυγή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ο οικισμός αποτελεί την τοπική κοινότητα Αυγής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός του είναι 20 κάτοικοι. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 20,431χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Ανάθημα των Ταραντίνων (Δελφοί)
Ένα από τα σημαντικά αναθήματα των ελληνικών πόλεων στους Δελφούς ήταν και αυτό των πολιτών της κατωιταλιωτικής πόλης Τάραντα.
Περιγραφή
Καθώς ο επισκέπτης κινείται κατά μήκος της Ιεράς Οδού, και έχοντας στο αριστερό του χέρι την ανατολική πλευρά του πολυγωνικού τοίχου, συναντά μία σειρά από περίφημα μνημεία. Το πρώτο στη σειρά, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Παυσανία, είναι η βάση όπου έστεκαν αφιερώματα των Ταραντίνων, και συγκεκριμένα τα χάλκινα αγάλματα ενός δελφινιού, του Λακεδαιμόνιου ήρωα Φαλάνθου και του επώνυμου ήρωα Τάραντα, και άλλων μορφών, που δεν κατονομάζονται από τον Παυσανία. Το αφιέρωμα ήταν έργο των περίφημων γλυπτών Ονάτα από την Αίγινα και Αγελάδα από το Άργος και χρονολογείται στις αρχές του 5ου αι. π.Χ. Πίσω από το μνημείο στέκει βάση με κυκλική πλίνθο, όπου είχαν ανεγείρει τρίποδα οι κάτοικοι της πόλης του Κρότωνα στην Νότια Ιταλία, και χρονολογείται πιθανόν στην ίδια περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναθήματα
Γλώσσα Αουάντ Μπινγκ
Η Αουάντ Μπινγκ, ή Μπιλιάου, είναι  Αυστρονησιακή γλώσσα που ομιλείται από περίπου 1.100 άτομα σε επτά χωριά κοντά στο Κόλπο του Αστρολάβου, στην επαρχία Μαντάνγκ της Παπούα Νέας Γουινέας. Σχεδόν όλοι οι ομιλητές επίσης χρησιμοποιούν τα Τοκ Πισίν ως δεύτερη γλώσσα. Επίσης, ομιλείται από λίγους Νγκάινγκ για εμπορικούς σκοπούς.
Παραπομπές
Α
Γκόττφριντ Μίντσενμπεργκ
Ο Γκόττφριντ Μίντσενμπεργκ (γερμ. Gottfried Münzenberg, γενν. 1940) είναι Γερμανός φυσικός με σημαντική συνεισφορά στην παραγωγή ισοτόπων των φυσικών στοιχείων μπόριο (Bh Z=107), χάσιο (Hs Z=108), μαϊτνέριο (Mt Z=109), νταρμστάντιο (Ds Z=110), ρεντγκένιο (Rg Z=111) και κοπερνίκιο (Cn Z=112).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Μαρτίου 1940 στο Νόρντχαουζεν. Τελείωσε το γυμνάσιο στο Βόλφσμπουργκ και σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο του Γκίσεν, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ και αποφοίτησε το 1971. Από το 1976 εργάστηκε στο ερευνητικό κέντρο μελέτης GSI (GSI Helmholtzzentrum für Schwerionenforschung) στο Ντάρμσταντ και προσέφερε σημαντικά στην κατασκευή του SHIP (Separator of Heavy Ion Reaction Products). Παράλληλα με την ερευνητική του εργασία υπηρέτησε και ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μάιντς, όπου δίδαξε μέχρι το 2005. Εκτός από την φυσική ασχολήθηκε και με τη θεολογία και φιλοσοφία. Διακρίθηκε για την εργασία του και τιμήθηκε με το βραβείο Ρέντγκεν (Röntgen-Preis) του Πανεπιστημίου του Γκίσεν το 1983. Από κοινού με τον Ζίγκουρντ Χόφμαν (Sigurd Hofmann) τιμήθηκε με το βραβείο Όττο Χαν (Otto-Hahn-Preis) που απονέμει η πόλη της Φρανκφούρτης.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί
Τέτρικος Β΄
Ο Γάιος Πίος Εσούβιος Τέτρικος ο Νεότερος, λατιν. Gaius Pius Esuvius Tetricus ήταν ο ομώνυμος γιος του Τέτρικου Α΄ αυτοκράτορα της Γαλατικής Αυτοκρατορίας (270-274).
Το 273 αναβιβάστηκε στον βαθμό του καίσαρα με την προσφώνηση του νεαρού πρίγκιπα (princeps juventus) και τον Ιανουάριο του 274 ξεκίνησε την πρώτη του υπατεία, μαζί με τον πατέρα του. Ίσως έγινε συναυτοκράτορας. Έπειτα από την ήττα και την εκτόπιση τού πατέρα του το φθινόπωρο του 274, εμφανίζεται ως αιχμάλωτος στον θρίαμβο του Αυρηλιανού, αλλά ο Αυτοκράτορας τους εφείσθη τη ζωή. Σύμφωνα με μερικές πηγές, κράτησε τον βαθμό του συγκλητικού.
Πηγές
Κατηγορία:Καίσαρες
Μεθανοϋλιωδίδιο
Το μεθανοϋλιωδίδιο ή φορμυλιωδίδιο (formyl iodide) με χημικό τύπο HCOΙ είναι ένα ακυλαλογονίδιο.
Δομή
Το μόριο του μεθανοϋλοβρωμίδιου είναι επίπεδο, τριγωνικό, με το άτομο του άνθρακα στο κέντρο και τα υπόλοιπα άτομα στις κορυφές.
Παραγωγή
1. Με επίδραση ιωδιωτικών μέσων σε μεθανικό οξύ παράγεται μεθανοϋλοϊωδίδιο :: Με τριιωδιούχο φωσφόρο PI3:
2. Με επίδραση μεθανικού νατρίου (HCOONa) σε βενζοϋλοϊωδίδιο (PhCOI)
Αμμωνιόλυση
Με επίδραση αμμωνίας (NH3) μετατρέπεται σε μεθαναμίδιο :
Αμινόλυση
1. Με επίδραση πρωτοταγών αμινών (RNH2) μετατρέπεται σε μεθαναλκυλαμίδιο :
2. Με επίδραση δευτεροταγών αμινών (RNHR΄) μετατρέπεται σε μεθανοδιαλκυλαμίδιο:
Επίδραση καρβονικού άλατος
Με επίδραση μεθανικού νατρίου μετατρέπεται σε ανυδρίτη μεθανικού οξέος :
Επίδραση αρωματικών ενώσεων
Φορμυλιώνει αρωματικών ενώσεων κατά Friedel-Crafts. Π.χ. από βενζόλιο παράγεται βενζαλδεΰδη :
Παραγωγή οργανομαγνησιακής ένωσης
Με επίδραση μαγνησίου, παρουσία άνυδρου διαιθυλαιθέρα (|Et2O|), παράγεται φορμυλομαγνησιοϊωδίδιο :
Αναγωγή
1. Με καταλυτική υδρογόνωση παράγεται μεθανάλη ή και μεθανόλη
2. Με LiAlH4 ή NaBH4 παράγεται απευθείας μεθανόλη ::
Επίδραση διαζωμεθανίου
Με επίδραση διαζωμεθανίου παράγεται τελικά αιθανικό οξύ :
Παραγωγή μεθανοϋλοφθοριδίου
Με επίδραση Hg2F2 σε μεθανοϋλοϊωδίδιο παράγεται μεθανοϋλοφθορίδιο :
Έρικ Κρίστιαν Όλσεν
Ο Έρικ Κρίστιαν Όλσεν (Eric Christian Olsen, γενν. 31 Μαΐου 1977) είναι Αμερικανός ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Jahrbuch für Antike und Christentum
Το Jahrbuch für Antike und Christentum (JbAC) είναι επιστημονικό περιοδικό που εκδίδεται από το 1958. Συνοδεύει επιστημονικά την σύνταξη του λεξικού Reallexikon für Antike und Christentum, ενώ παραθέτει και επιπλέον άρθρα και κριτικές που συμπληρώνουν και εμβαθύνουν επιμέρους θέματα. Εκδότης είναι το Ινστιτούτο Φραντς Γιόζεφ Ντέλγκερ (Franz Joseph Dölger-Institut) του Πανεπιστημίου της Βόννης, ενώ κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο του Άσεντρορφ (Aschendorff Verlag).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονικά περιοδικά
Εθνικό Μουσείο της Βηρυτού
300px|thumb|Το Εθνικό Μουσείο της Βηρυτού. Το Εθνικό Μουσείο της Βηρυτού είναι το κυριότερο αρχαιολογικό μουσείο του Λιβάνου με εντυπωσιακές συλλογές αρχαιολογικών ευρημάτων, σαρκοφάγων, επίχρυσων αγαλματιδίων, κεραμικών και μωσαϊκών, νομισμάτων και χρυσών κοσμημάτων, που εκτίθενται κατά χρονολογική σειρά από την προϊστορική εποχή μέχρι τις περιόδους της αραβικής κατάκτησης και της οθωμανικής διακυβέρνησης.
Το Μουσείο στεγάζεται σε ένα μεγαλοπρεπές κτήριο της δεκαετίας του 1930, που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της λιβανικής πρωτεύουσας στην περιοχή Ασραφίγιε (Achrafiye), δίπλα στον Ιππόδρομο της Βηρυτού.
Ίδρυση και αρχιτεκτονική
Το Εθνικό Μουσείο της Βηρυτού οικοδομήθηκε σε νεο-αιγυπτιακό ρυθμό από τον Αιγύπτιο αρχιτέκτονα Αντουάν Σελίμ Ναχάς (Antoine Selim Nahas, 1901 – 1966) σε συνεργασία με τον Γάλλο αρχιτέκτονα Πιερ Λεπρένς-Ρενγκέ (Pierre Leprince-Ringuet, 1874 – 1954). Η πρόσοψή του εντυπωσιάζει με τους ογκώδεις σε σχήμα λωτού κίονες, που αποτελούν αντίγραφο των ναών του Λούξορ στην Αίγυπτο.
Η κατασκευή του Μουσείου άρχισε το 1930 σε οικόπεδο που παραχωρήθηκε από τον δήμο κοντά στον Ιππόδρομο της Βηρυτού και ολοκληρώθηκε το 1937. Τα εγκαίνια είχαν προγραμματιστεί για το επόμενο έτος 1938, πλην όμως αναβλήθηκαν λόγω της έκρυθμης πολιτικής κατάστασης στις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τελικά, το Εθνικό Μουσείο της Βηρυτού άνοιξε επισήμως τις πύλες του στο κοινό στις 27 Μαΐου 1942 από τον τότε Πρόεδρο του Λιβάνου Αλφρέντ Νακάσε (Alfred Naqqache, 1887 – 1978).
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου στον Λίβανο, που ξέσπασε το 1975, το Μουσείο της Βηρυτού υπέστη βαριές ζημιές στα κτήρια του και τις συλλογές και από το 1995 άρχισε ριζική αναστήλωσή του. Οι εργασίες αναστήλωσης διήρκεσαν δύο χρόνια (1995 – 1997), οπότε το μουσείο εγκαινιάστηκε και πάλι από τον Πρόεδρο του Λιβάνου Ελίας Χράουι (Elias Hrawi, 1925 – 2006).
Το Μουσείο παρέμεινε και πάλι κλειστό το έτος 1998 λόγω ευρύτατων εργασιών συντήρησης και ξανάνοιξε τις πύλες του για το κοινό το 1999, υπό την αιγίδα του πρώην Προέδρου του Λιβάνου Εμίλ Λαχούντ (Emile Lahoud, γεν. 1936).
Οι συλλογές του Μουσείου
Τα προϊστορικά εκθέματα της παλαιολιθικής και νεολιθικής εποχής περιλαμβάνουν αιχμές για βέλη, εργαλεία από πυριτιδόλιθο, αγκίστρια και πήλινα δοχεία. Εντυπωσιακά είναι τα εκθέματα του Μουσείου, που ανάγονται στη Χάλκινη Εποχή, όπως τα επίχρυσα μπρούτζινα αφιερωματικά αγαλματίδια και το αγαλμάτιο της φοινικικής θεότητας Ρεσέφ (Resheph), που ήταν θεός της πανούκλας και του Κάτω Κόσμου, που προέρχονται από τον Ναό των Οβελίσκων στη Βύβλο του Λιβάνου (19ος – 18ος π. Χ. αιώνας).
Κατά τη διάρκεια της Εποχής του Σιδήρου (1.200 π.Χ. – 333 π.Χ.) ακμάζει στα εδάφη του σημερινού Λιβάνου ο Φοινικικός πολιτισμός, που σηματοδοτείται με τη ναυτική κυριαρχία των Φοινίκων και την ανακάλυψη του αλφάβητου, το οποίο σύμφωνα με τον Ηρόδοτο έφερε στην Ελλάδα ο Κάδμος από την Τύρο.
Βασικά εκθέματα της περιόδου αυτής είναι κυρίως οι μαρμάρινες ανθρωποειδείς σαρκοφάγοι του 4ου π.Χ. αιώνα, που ανακαλύφθηκαν κοντά στη Σιδώνα το 1901, τα αφιερωματικά από μάρμαρο αγάλματα μικρών αγοριών από τον Ναό του Εσμούν στα περίχωρα της Σιδώνας (4ος π. Χ. αι.), φοινικικής θεότητας της ιατρικής, ο οποίος ταυτιζόταν με τον θεό Ασκληπιό των Ελλήνων, καθώς και ένα μαρμάρινο κιονόκρανο με κεφάλι ταύρου από τη Σιδώνα (5ος π.Χ. αιώνας).
Με την κατάκτηση της Φοινίκης από τον Μέγα Αλέξανδρο και τον επακόλουθο εξελληνισμό της χώρας σ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου (333 π.Χ. – 64 π.Χ.), αναδεικνύεται βαθύτατα η επίδραση του ελληνικού στοιχείου σ’ όλες τις κοινωνικές και πολιτιστικές εκφάνσεις του ντόπιου πολιτισμού. Στις συλλογές της εποχής αυτής περιλαμβάνονται ο μαρμάρινος θρόνος από το Ιερό του Εσμούν κοντά στη Σιδώνα (περ. 350 π.Χ.), ένα άγαλμα από μάρμαρο της θεάς Αφροδίτης από τη Βηρυτό και αγαλματίδια από τερακότα ελληνικών θεοτήτων.
• Το μωσαϊκό του 2ου αιώνα μ.Χ. από τη Βηρυτό, το οποίο απεικονίζει τέσσερις από τις πολυάριθμες ερωτικές περιπέτειες του Δία: ο Δίας μεταμορφωμένος σε κύκνο να ενώνεται με τη Λήδα, ο Δίας μεταμορφωμένος σε αετό να απαγάγει τον Γανυμήδη, ο Δίας και η Αντιόπη και ο Δίας με τη μορφή χρυσής βροχής να ενώνεται με τη Δανάη.
• Το μωσαϊκό στο δάπεδο του Μουσείου του 3ου αιώνα μ.Χ. από το Μπάαλμπεκ του Λιβάνου, το οποίο απεικονίζει τη Μούσα Καλλιόπη με τον Σωκράτη και τους Επτά Σοφούς της Αρχαιότητας.
• Το μωσαϊκό του 3ου αιώνα μ.Χ. από τη Βύβλο, το οποίο απεικονίζει την Αρπαγή της Ευρώπης.
• Το μωσαϊκό του 4ου αιώνα μ.Χ. από το Μπάαλμπεκ, το οποίο απεικονίζει τη γέννηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
• Ένα μωσαϊκό από την Jenah, προάστιο στα νότια της Βηρυτού, το οποίο απεικονίζει τον Χριστό ως Καλό Ποιμένα, περιστοιχιζόμενο από κατοικίδια και άγρια ζώα.
Η αραβική κατάκτηση του Λιβάνου, η οποία ολοκληρώθηκε το 637 μ. Χ., είχε ως συνέπεια την επικράτηση της αραβικής θρησκείας και γλώσσας και την εκτεταμένη επίδραση της τέχνης του Ισλάμ (τεμένη, χαμάμ, αγορές κλπ). Στα αντικείμενα των αραβικών χρόνων και της οθωμανικής περιόδου των Μαμελούκων περιλαμβάνονται χρυσά κοσμήματα, νομίσματα και επισμαλτωμένα βάζα από τερακότα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία Κατηγορία:Βηρυτός
Κορώνα Κιλκίς
Η Κορώνα είναι χωριό του Δήμου Παιονίας, της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς, κοντά στα σύνορα Ελλάδας και Βόρειας Μακεδονίας, νοτιοδυτικά της λίμνης Δοϊράνης σε υψόμετρο 350 μέτρα. Η πλειοψηφία των κατοίκων κατάγονται από τον Πόντο. Οι παλαιότεροι κάτοικοι ήταν μουσουλμάνοι και προσέφυγαν στην Τουρκία κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Κράσταλη. Είναι χτισμένη στους πρόποδες του ομώνυμου λόφου (υψόμετρο 665 μ.), η κορυφή του οποίου αποτελεί και το σύνορο μεταξύ Ελλάδας και Βόρειας Μακεδονίας. Η ονομασία του λόφου οφείλεται στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Γάλλοι ονόμασαν το λόφο "Γκραν Κορνέ" (Μεγάλο Κέρας).
Αναφέρεται με την παλιά του ονομασία Κράσταλη μετά την απελευθέρωση στο ΦΕΚ 48Α - 05/03/1919 να ορίζεται έδρα ομώνυμης κοινότητας και το 1926 με το ΦΕΚ 346Α - 04/10/1926 να μετονομάζεται σε Κορώνα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κορώνας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πολυκάστρου του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 44 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παιονίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Ταύρος των Κερκυραίων (Δελφοί)
μικρογραφία|Η θέση του ταύρου των Κερκυραίων στους Δελφούς Μεταξύ των αναθημάτων των ελληνικών πόλεων στο τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς ξεχώριζε ένας χάλκινος ταύρος αφιερωμένος από τους πολίτες της Κέρκυρας.
Ύμνος του Παναθηναϊκού
Ο πρώτος ύμνος του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου γράφτηκε το 1948 από τους Κώστα Κοφινιώτη (στίχοι) και Γιάννη Βέλλα (μουσική), με ερμηνευτή τον Πάνο Κόκκινο και τίτλο Προχωρείτε προς τη Νίκη.
Ταύρος των Κερκυραίων (Δελφοί)
Περιγραφή
Στα δεξιά, αμέσως μετά την είσοδο στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς, συναντά κανείς τη βάση του χάλκινου ταύρου που αφιέρωσαν οι Κερκυραίοι γύρω στο 480 π.Χ. για να τιμήσουν μια αξιομνημόνευτη αλιευτική συγκομιδή τόννου. Το άγαλμα ήταν φιλοτεχνημένο από τον αιγινήτη γλύπτη Θεόπροπο. Σύμφωνα με τον Παυσανία ένας ταύρος στην Κέρκυρα εγκατέλειπε κάθε μέρα το κοπάδι του και κατέβαινε στην ακροθαλασσιά μουγκρίζοντας. Ο βοσκός, που τον παρακολούθησε, διαπίστωσε ότι η θάλασσα ήταν γεμάτη ψάρια. Ειδοποίησε τους συντοπίτες του και εκείνοι έσπευσαν, όμως δεν κατόρθωναν να πιάσουν τα ψάρια. Στη συνέχεια έστειλαν πρεσβεία στο Μαντείο των Δελφών και, αφού θυσίασαν έναν ταύρο στον Ποσειδώνα, η ψαριά τους ευοδώθηκε. Με το ένα δέκατο από τα έσοδα της μεγάλης αυτής αλιευτικής επιτυχίας οι Κερκυραίοι αφιέρωσαν τον χάλκινο ταύρο.
Ύμνος του Παναθηναϊκού
To 1958, ο Γιώργος Οικονομίδης και ο Γιώργος Μουζάκης συνέθεσαν τον τωρινό ύμνο του ΠΑΟ Σύλλογος Μεγάλος, και αφού είχαν παρακολουθήσει ένα νικηφόρο αγώνα ποδοσφαίρου του Παναθηναϊκού στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Πρώτος ερμηνευτής του ύμνου ήταν ο Λέανδρος Παπαθανασίου, ενώ το 1962 τον ερμήνευσε και ο Γιάννης Βογιατζής.
Ταύρος των Κερκυραίων (Δελφοί)
Παραπομπές
Δρόμοι του Παυσανία:https://archive.is/20160308173338/http://arcadia.ceid.upatras.gr/pausanias/book.php?id=4&lang=1&kef=9
Ύμνος του Παναθηναϊκού
Πηγές
Κατηγορία:Παναθηναϊκός Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιρικοί ύμνοι και τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του 1958
Ταύρος των Κερκυραίων (Δελφοί)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναθήματα
Φόρβαντας
Με το όνομα Φόρβαντας ή Φόρβας είναι γνωστά 5 πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ρόδου Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι Κατηγορία:Αρχαία Αχαΐα
Phorbas Forbas
Μαίρη και Μαξ
Η ταινία Μαίρη και Μαξ (αγγλικά: Mary and Max) είναι μία αυστραλιανή μαύρη κωμωδία-δράμα του 2009 και οι χαρακτήρες του είναι φτιαγμένοι από πηλό. Γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Adam Elliot και παράγεται από την Melanie Coombs. Οι φωνές δόθηκαν από τους ηθοποιούς Philip Seymour Hoffman, Toni Collette, Eric Bana, Bethany Whitmore, με αφήγηση από τον Barry Humphries. Η ταινία έκανε πρεμιέρα το βράδυ των εγκαινίων του Sundance Film Festival το 2009. Η ταινία κέρδισε το Annecy Cristal τον Ιούνιο του 2009 από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων του Ανσί, και καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους στα Asia Pacific Screen Awards το Νοέμβριο του 2009.
Πλοκή
Είναι 1976, και η 8χρονη Mary  Daisy Dinkle (Bethany Whitmore) είναι ένα μοναχικό κορίτσι που ζει στο Mount Waverley της Αυστραλίας. Η σχετικά φτωχή οικογένεια της δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά να της αγοράσει παιχνίδια η ωραία ρούχα, και την πείραζαν τα παιδιά στο σχολείο της, λόγω ενός ατυχούς σημαδιού στο μέτωπό της. Ο πατέρας της είναι απόμακρος και η αλκοολική, κλεπτομανής μητέρα της δεν της  παρέχει καμία υποστήριξη. Το πιο κοντινό πράγμα που έχει σε φίλο είναι ο άνθρωπος για τον οποίο η Μαίρη μαζεύει την αλληλογραφία του, τον Len Hislop, έναν Έλληνα της Αυστραλίας βετεράνο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου  που έχασε τα πόδια του στον αγώνα και έχει αναπτύξει αγοραφοβία.
Μια μέρα, από καθαρή τύχη, εκείνη αποφασίζει να γράψει μια επιστολή προς έναν άνθρωπο που ζει στη Νέα Υόρκη: τον Max Jerry Horowitz (Philip Seymour Hoffman). Ο Max αποδεικνύεται ότι είναι ένας παχύσαρκος 44χρονος του οποίου τα διάφορα ψυχολογικά προβλήματα (συμπεριλαμβανομένων των κρίσεων άγχους και της υπερφαγίας) τον έχουν αφήσει σε θέση να μη μπορεί να κάνει στενούς δεσμούς με άλλους ανθρώπους. Ο Max αποφασίζει να γράψει πίσω στη Mary, και οι δυο τους γίνονται φίλοι. Με την πάροδο του χρόνου, τα ολοένα και πιο ευαίσθητα ερωτήματα της Mary για τον κόσμο των ενηλίκων δίνουν στον Max όλο και χειρότερες κρίσεις άγχους και τελικά τον στέλνουν στο ψυχιατρείο. Κατά την παραμονή του εκεί, ο Max έχει διαγνωστεί με κατάθλιψη και σύνδρομο Asperger. Τώρα γνωρίζοντας γιατί έχει δυσκολία να σχετίζεται με άλλους ανθρώπους, ο Max συνεχίζει την αλληλογραφία του με τη Mary.
Οι δυο τους παραμένουν φίλοι για τις επόμενες δύο δεκαετίες, κρατώντας ο ένας τον άλλον ενημερωμένο για διάφορα γεγονότα στη ζωή τους. Η Mary (Toni Colette), εμπνευσμένη από τη φιλία της με τον Max, γίνεται ψυχολόγος και παντρεύεται το φλερτ της παιδικής της ηλικίας, έναν θηλυπρεπή νεαρό, τον Damien Popodopoulos που απολαμβάνει το ράψιμο αλλά φοβάται τις ερωτικές προτάσεις της Μαρίας. Ο Max κερδίζει τη λοταρία της Νέας Υόρκης, χρησιμοποιώντας τα κέρδη του για να αγοράσει ποσότητα σοκολάτας που κυριολεκτικά επαρκεί για την υπόλοιπη ζωή του και στη συνέχεια δίνει το υπόλοιπο στον ηλικιωμένο γείτονα του, που σπαταλά το μεγαλύτερο μέρος πριν πεθάνει και αφήνει το υπόλοιπο σε ένα καταφύγιο για γάτες με τον ιδιοκτήτη του καταφυγίου να τα έχει κρατήσει όλα για τον εαυτό του.
Αφού απέκτησε το πτυχίο της, η Mary γράφει ένα ψυχολογικό βιβλίο στο οποίο αναλύει λεπτομερώς την επικοινωνία της με τον Μαξ, σε μια προσπάθεια να εξετάσει το σύνδρομο Asperger. Ο Max είναι εξαγριωμένος, αφού είπε στη Mary ότι έχει συμβιβαστεί με την ασθένειά του και τη θεωρεί ως αναπόσπαστο μέρος της προσωπικότητάς του και όχι ως κάτι που πρέπει να διαγνωστεί και να θεραπευτεί. Ο Max τελειώνει την επικοινωνία του με τη Mary, στέλνοντάς της το κλειδί "Μ" από τη γραφομηχανή του. Όταν η Mary λαμβάνει το κλειδί στο ταχυδρομείο, είναι πληγωμένη και πολτοποιεί ολόκληρη τη σειρά του βιβλίου, αποτελεσματικά τελειώνοντας την εκκολαπτόμενη καριέρα της. Στην απελπισία της, η Mary παίρνει την αγάπη της μητέρας της για σέρι. Με χρόνια κατάθλιψη και συνεχώς μεθυσμένη, μία μέρα η Mary δέχεται ένα σημείωμα από τον Damien που την πληροφορεί ότι την άφησε: ερωτεύτηκε το δικό του φίλο με τον οποίο αλληλογραφούσε, τον Desmond, έναν τσοπάνη στη Νέα Ζηλανδία. Εν τω μεταξύ, ο Max αποφάσισε να συγχωρήσει τη Mary, και έστειλε ένα δώρο ως ένδειξη της συνεχόμενης φιλίας του. Η Mary είναι τόσο αδύναμη από την κατάθλιψη και τον αλκοολισμό της, όμως, δεν γνωρίζει το πακέτο που βρίσκεται στο κατώφλι της για αρκετές ημέρες. Τελικά, η Mary ανακαλύπτει κάποια Valium που ανήκαν στη μητέρα της, και, μην ξέροντας ότι είναι έγκυος, αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή της.
Τη στιγμή που η Mary είναι έτοιμη να αυτοκτονήσει, ο Len ο γείτονάς της χτυπάει την πόρτα της, έχοντας ξεπεράσει την αγοραφοβία του προκειμένου να την ειδοποιήσει για το πακέτο στη βεράντα της. Ανοίγοντάς το, η Mary βρίσκει το δώρο συμφιλίωσης του Max, μαζί με μια λεπτομερή συνοδευτική επιστολή που αναφέρει τους λόγους για τους οποίους τη συγχωρεί, πόσα σημαίνει η φιλία τους γι'αυτόν, και την ελπίδα του ότι μια μέρα η ζωές τους θα διασταυρωθούν και θα συναντηθούν. Αυτό αρκεί να ταρακουνήσει τη Mary από την κατάθλιψη της, και αποφασίζει να ξεκινήσει τη ζωή της ξανά.
Ένα χρόνο αργότερα, η Mary ταξιδεύει στην Αμερική με το νεογέννητο γιό της για να επισκεφτεί τελικά το Max. Μπαίνοντας στο διαμέρισμά του, η Mary ανακαλύπτει τον πλέον ηλικιωμένο Max, να κάθεται στον καναπέ του, κοιτάζοντας προς τα πάνω, έχοντας αποβιώσει ειρηνικά νωρίτερα εκείνο το πρωί. Βλέποντας το αυτό, η Mary επιστρέφει το κλειδί "Μ" στη γραφομηχανή του Max και κάθεται δίπλα του με το γιό της. Κοιτώντας το διαμέρισμα, η Mary ανακαλύπτει ότι ο Max έχει κρατήσει πολλά από τα ενθύμια που έστειλε και έχει οργανώσει ολόκληρη την οροφή σε ένα λεπτομερή λεύκωμα της φιλίας του με τη Μαίρη, που αποτελείται από όλες τις επιστολές της από την πάροδο των ετών, το οποίο είναι αυτό που κοίταζε όταν πέθανε. Βλέποντας πόσο σημαντική ήταν η φιλία τους για τον Max και πόσο ευτυχισμένο τον έκανε, η Mary δακρύζει.
Θέματα
Η ταινία ασχολείται με θέματα όπως την παραμέληση στην παιδική ηλικία, τη φιλία, το σκοτάδι της ζωής, τα πειράγματα, τη μοναξιά, τον αυτισμό (σύνδρομο Asperger ειδικότερα), την παχυσαρκία, την κατάθλιψη και το άγχος.
Παραγωγή
Η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Σε μια συνέντευξη που έδωσε τον Απρίλιο του 2009, ο συγγραφέας-σκηνοθέτης Elliot διευκρίνισε ότι ο χαρακτήρας του Max ήταν εμπνευσμένος από έναν φίλο με τον οποίο αλληλογραφούσε στη Νέα Υόρκη για πάνω από είκοσι χρόνια.
Η κύρια φωτογράφηση διήρκεσε πάνω από 57 εβδομάδες, με 133 ξεχωριστά σύνολα, 212 μαριονέτες, και 475 μικροσκοπικά σκηνικά, περιλαμβάνοντας μία πλήρως λειτουργική Underwood γραφομηχανή που προφανώς χρειάστηκε 9 εβδομάδες για να σχεδιαστεί και να κατασκευαστεί.
Μουσική
Περιλαμβάνονται και άλλοι καλλιτέχνες όπως η Νανά Μούσχουρη, ο Dale Cornelius, ο Leroy Anderson, η ορχήστρα Pink Martini, η ορχήστρα London Pops, ο James Last και η ορχήστρα του, The King's Consort και η χορωδία, το Sydney Alpha Ensemble, και η ABC Radio Orchestra.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αυστραλιανές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Icon Productions Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αυστραλιανές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον αυτισμό Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Κλαζομενές
250px|right|thumb|Οι πόλεις της αρχαίας Ιωνίας Οι Κλαζομενές (Κλαζομεναί) ήταν σημαντική αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας, στην Ιωνία, νότια της Σμύρνης.
Ιστορία
μικρογραφία|[[Τετράδραχμο των Κλαζομενών, 375-360 π.Χ.]] Οι Κλαζομενές ιδρύθηκαν από αποίκους με αρχηγό τον Πυρφόρο από την Κολοφώνα. Πολύ γρήγορα, άκμασαν και προόδευσαν σε μια μεγάλη και πολυάνθρωπη πόλη, με σημαντικά πλούτη, όπως διαφαίνεται και από τις ονομαστές αποικίες που ίδρυσε (τα Άβδηρα στη Θράκη και τη Ναύκρατη στην Αίγυπτο), αλλά και από τον «θησαυρό» που αφιέρωσε στους Δελφούς. Οι Κλαζομενές συμμετείχαν στην Α' Αθηναϊκή Συμμαχία, ενώ ήρθαν σε αντίθεση με τους κατοίκους της μικρασιατικής Κύμης για την κυριότητα της Λεύκης.
Από το 380 π.Χ. οι Κλαζομενές ήταν κάτω από την περσική κυριαρχία, μέχρι που καταλήφθηκαν από τον Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος ένωσε την πόλη με το απέναντι ομώνυμο νησάκι χτίζοντας ένα κυματοθραύστη, λείψανα του οποίου σώζονται ακόμα και σήμερα. Αργότερα, οι Κλαζομενές υπάχθηκαν στο βασίλειο των Πτολεμαίων και κατόπιν στους βασιλιάδες της Περγάμου. Μετά τον Πρώτο Μιθριδατικό Πόλεμο η πόλη υπέφερε από αλλεπάλληλες επιθέσεις πειρατών. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή κηρύχθηκε «ελεύθερη πόλη» και διατηρήθηκε και στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με το όνομα Κλαζομένη.
Κάτοικοι
Από τις αρχαίες Κλαζομενές καταγόταν ο φιλόσοφος Αριστομένης. Η φράση «Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν», που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα, σχετίζεται με την απρέπεια πρέσβεων των Κλαζομενών να λερώσουν τους θρόνους των εφόρων της Σπάρτης, συμπεριφερόμενοι με αλαζονεία και περιφρόνηση. Ήταν, επίσης, πατρίδα του προσωκρατικού φιλοσόφου Αναξαγόρα.
Τα «κλαζομένια αγγεία»
Ως «κλαζομένια αγγεία» είναι γνωστή κατηγορία αγγείων που κατασκευάζονταν στις Κλαζομενές τον 7ο και τον 6ο αιώνα π.Χ. Από αυτά πολύ λίγα σώθηκαν, καθώς οι Κλαζομένιοι συνήθιζαν να θάβουν τους νεκρούς τους μέσα σε πήλινες σαρκοφάγους χωρίς να τοποθετούν πλάι στον νεκρό κτερίσματα.
Τα κλαζομένια αγγεία είναι μελανόμορφα και χαρακτηρίζονται από τον ανοικτόχρωμο πηλό, τον πλούσιο διάκοσμο και το γυαλιστερό λευκό χρώμα των γυμνών μερών των σωμάτων.
Πρότυπο κλαζομένιου αγγείου του 7ου αιώνα βρίσκεται στο Μουσείο του Μονάχου: φέρει μεγάλο πώμα, διακοσμημένο με μία σειρά ζώων και μία Σειρήνων, ενώ στην κοιλιά του παριστάνεται χορός 16 γυναικών μπροστά σε βωμό. Στη λαβή του πώματος εικονίζονται δύο ανάγλυφες γυναικείες κεφαλές. Επίσης, τμήματα από κλαζομένιο αγγείο βρίσκονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο των Αθηνών.
Οι σαρκοφάγοι των Κλαζομενών
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι κλαζομένιες σαρκοφάγοι, από τη νεκρόπολη της πόλεως, χρονολογούμενες συνήθως στην περίοδο 650 ως 550 π.Χ.. Αποτελούνται από το κυρίως σώμα και το καπάκι. Φέρουν ζωγραφικές διακοσμήσεις που ακολουθούν στην τεχνοτροπία τους την αγγειογραφία της εποχής. Οι διακοσμήσεις καλύπτουν το παχύ περιχείλωμα της σαρκοφάγου και έχουν ως θέμα τους συνήθως διάφορα ζώα, γρύπες, Σφίγγες, Σειρήνες, Κενταύρους, αρματοδρομίες και φυτικά ή γραμμικά σχέδια. Εκτός από μία ή δύο περιπτώσεις, οι σαρκοφάγοι ανήκουν στον μελανόμορφο ρυθμό με υπόλευκη επιφάνεια. Από τα ωραιότερα σωζόμενα δείγματα είναι η σαρκοφάγος του Βρετανικού Μουσείου, της οποίας διατηρείται και το σαμαρωτό καπάκι, και εκείνη του Μουσείου του Βερολίνου. Κλαζομένιες σαρκοφάγοι, 4 τον αριθμό, υπάρχουν και στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο των Αθηνών.
Πηγές
Κλαζομενες
Μοναστήρι Σαν Μιγιάν ντε Σούσο
Το μοναστήρι του Σαν Μιγιάν ντε Σούσο (Monasterio de San Millán de Suso, σούσο σημαίνει πάνω στα Καστιλιανικά, τα οποία δεν χρησιμοποιούνται πλέον) είναι μονή η οποία βρίσκεται κοντά στο χωριό Σαν Μιγιάν, στην αυτόνομη κοινότητα της Λα Ριόχα, Ισπανία, στην αριστερή όχθη του ποταμού Κάρδενας και είναι τμήμα ενός μνημειώδους συμπλέγματος δύο μοναστηριών, με το δεύτερο κατασκευασμένο σε χαμηλότερο υψόμετρο και αποκαλείται μοναστήρι του Σαν Μιγιάν ντε Γιούσο. Και τα δύο μοναστήρια έχουν ανακηρυχθεί Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1997.
Απαρχές
Ένα μικρό μοναστήρι χτίστηκε γύρω από τον τάφο του ερημίτη. Στην πρώτη φάση της κατασκευής (5ος και αρχές 6ου αιώνα), λαξεύτηκαν σπηλιές, οι οποίες είχαν δύο επίπεδα, ένα για κατοίκιση και ένα για προσευχή, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το κενοτάφιο και το οστεοφυλάκιο του Σαν Μιγιάν.
Μοζαραβική Κατασκευή
Στο πρώτο μισό του δέκατου αιώνα, βασιζόμενο στο κοινοβιακό μοναστήρι των Βησιγότθων κατασκευάστηκε το Μοζαραβικό μοναστήρι, το οποίο καθαγιάστηκε από τον Γκαρθία Σάντσεθ Α΄, τον πρώτο μονάρχη που εγκαταστάθηκε στη Νάχερα, και το οποίο σώζεται σε μεγάλο βαθμό μέχρι σήμερα. Από αυτήν την περίοδο χρονολογείται η είσοδος της στοάς και το κεντρικό κλίτος του ναού, που χτίστηκε σε θολωτή οροφή τύπου χαλιφάτου και με πεταλοειδείς αψίδες.
Στο 1002, ο Αλμανθόρ έκαψε το μοναστήρι, έτσι με αποτέλεσμα να καταστραφεί ο ζωγραφικός διάκοσμος και το μοζαραβικό γυψινο.
Ρομανική Επέκταση
Το 1030, ο Σάντσο Γ΄ ο Μέγας για να σηματοδοτήσει την αγιότητα του Σαν Μιγιάν, αποκαθιστά και επεκτείνει το μοναστήρι με την προσθήκη δύο αψίδων. Τέλος, στον ενδέκατο και δωδέκατο αιώνα, το μοναστήρι επεκτάθηκε προς τις αρχικές σπηλιές-ερημητήρια.
Περιγραφή
thumb|200px|Το σχέδιο του μοναστηριού Η είσοδος στο ναό γίνεται μέσω της πεταλοειδούς πόρτας. Το πίσω τμήμα του πλαισίου της πόρτας διατηρεί τον πυρήνα των βησιγοτθικών έργων, τα οποία η πόρτα ξεπερνά κατά ένα τρίτο. Επιπλέον, τουλάχιστον το μισό ανακατασκευάστηκε το 11ο αιώνα. Το διακοσμημένο δάπεδο αποτελείται από γκρι χαλίκια και κόκκινα τούφλα, τα οποία σχηματίζουν ρόδακες και σβάστικες. Αυτό το δάπεδο είναι γνωστό ως χαλί Πορταλέχο. Είναι μοζαραβικό έργο του 11ου αιώνα. Στα αριστερά της στοάς, βρίσκεται το κενοτάφειο των εφτά βρεφών της Λάρα (από τον σχετικό θρύλο). Επίσης, στην αυλή του βρίσκονται οι τάφοι των Τόδα, Χιμένα και Ελβίρα, βασίλισσα της Ναβάρρα, και του Δον Τέγιο Γκονθάλεθ. Η αυλή έχει θέα προς την κοιλάδα του Καρδένας. Αμέσως μετά, βρίσκεται μία παλιά αψίδα, χωρίς επάνω επιφάνεια και σφηνόλιθο, χαρακτηριστικό Βησιγοτθικό σημάδι. Οι πλευρές της στηρίζονται από διπλές κολώνες.
Μπροστά σε αυτή την πόρτα βρίσκονται τρία ιερά τα οποία λαξεύθηκαν στον βράχο. Η ανατολικότερη σπηλιά είναι πιθανότατα η παλαιότερη και θεωρείται ότι ήταν η σκήτη του ερημίτη. Αυτό ήταν το Βησιγοτθικό μοναστήρι, το οποίο αποτελούνταν από μία σειρά σπηλιών τοποθετημένες σε δύο επίπεδα και συνδέονται με ένα πηγάδι στο οποίο λέγεται ότι έζησε ο άγιος Αιμιλιανός μέχρι τον θάνατό του το 574. Ήταν θαμμένος εκεί μέχρι το 1053, όταν μεταφέρθηκε στο μοναστήρι του Γιούσο. Στο μοναστήρι του Σούσο βρίσκεται το κενοτάφιό του, σε ρομανικό ρυθμό, το οποίο αναπαριστά τον άγιο. Το έργο αυτό αποδίδεται στον ίδιο καλλιτέχνη με τον καθεδρικό του Σάντο Ντομίγκο ντε λα Καλθάδα στη Λα Ριόχα.
Οι αντιρρίδες που σώζονται στο κτίριο είναι από τις πιο πολυτελείς παραδοσιακές που είναι γνωστές, παρόμοιες με αυτές στην ανατολική πρόσοψη του τεμένους της Κόρδοβας. Οι σπείρες τους βασίζονται στις παραδοσιακές σβάστικες, ροζέτες και εξάκτινα αστέρια. Μια απόφυση βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα, η οποία είναι διακοσμημένη με στρογγυλούς ήλιους και καμπύλα τρίγωνα. Η εκκλησία έχει δύο κλίτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαν Μιγιαν δε Σουσο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Κατηγορία:Λα Ριόχα (Ισπανία)
Ελληνική Πολεμική Αεροπορία
Η Πολεμική Αεροπορία (Π.Α.) είναι ο τρίτος κατ' αρχαιότητα κλάδος των Ελληνικών Ένοπλων Δυνάμεων και αποτελεί την πολεμική αεροπορική ισχύ της Ελλάδας. Πρώτιστη αποστολή της Πολεμικής Αεροπορίας είναι η φύλαξη και προστασία του ελληνικού εναέριου χώρου από κάθε είδους παραβιάσεις, η παροχή εναέριας υποστήριξης σε επιχειρήσεις τόσο στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό όσο και στον Ελληνικό Στρατό και παράλληλα η πυρόσβεση, η έρευνα και διάσωση καθώς και η παροχή κάθε δυνατής ανθρωπιστικής βοήθειας ακόμα και σε άλλες χώρες όταν παρίσταται έκτακτη ανάγκη. Παράλληλα η Ελλάδα παρέχει στρατιωτικές αεροπορικές υπηρεσίες στην Βόρεια Μακεδονία διότι η χώρα αυτή δεν έχει πολεμική αεροπορία. Επίσης η Ελλάδα συμμετέχει μέσω του ΝΑΤΟ του οποίου είναι μέλος, σε στρατιωτικές αεροπορικές επιχειρήσεις εκτός Ελλάδας.
Το σύνθημα της Πολεμικής Αεροπορίας είναι «Αἰὲν ὑψικρατεῖν», το οποίο σημαίνει «Πάντοτε να κυριαρχείς στα ύψη», φράση που αποδίδεται στον αντισμήναρχο (αργότερα υποπτέραρχο) Σπύρο Παπασπύρο, διοικητή του κέντρου κατάταξης στη Βάση της Γάζας, ο οποίος με τη φράση αυτή, στην ημερήσια διαταγή της 5ης Οκτωβρίου 1941, καλωσόρισε στην Αίγυπτο το προσωπικό της 335 Μοίρας, της πρώτης ελληνικής μοίρας μαχητικών αεροσκαφών στη Μέση Ανατολή. Το έμβλημα της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας αναπαριστά αετό σε πτήση μπροστά από το κυκλικό διακριτικό της.
Η Πολεμική Αεροπορία (Π.A.) τελεί υπό τη διοίκηση του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (Γ.Ε.Α.)
Ιστορία
thumb|right|250px|Αεροπλάνο Farman HF.III, το πρώτο στρατιωτικό αεροπλάνο της Ελλάδας
Προέλευση
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία ιδρύθηκε το 1911 και μετράει 111 χρόνια ιστορίας. Οι πρώτες προσπάθειες εισαγωγής της αεροπορίας στην Ελλάδα ανήκουν στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, τη συνεισφορά του οποίου η κυβέρνηση αναγνώρισε το 2000, δίνοντας το όνομά του στο νέο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών. Παρ' όλα αυτά οι πρώτες εμφανίσεις αεροπλάνων στην Ελλάδα οφείλονταν σε ιδιωτική πρωτοβουλία, όπως αυτή του επιχειρηματία Λεωνίδα Αρνιώτη που το 1910 έκανε δύο αποτυχημένες προσπάθειες απογείωσης με το αεροπλάνο του τύπου Blériot XI των 30 ίππων με αποτέλεσμα την καταστροφή του. Στις 8 Φεβρουαρίου 1912 ο Εμμανουήλ Αργυρόπουλος έγινε ο πρώτος Έλληνας αεροπόρος πετώντας με ένα αεροπλάνο Nieuport 4G με το παρωνύμιο Αλκυών στην περιοχή του Ρουφ. Στη δεύτερη πτήση που εκτέλεσε ο Αργυρόπουλος την ίδια μέρα πέταξε με τον τότε πρωθυπουργό της χώρας Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Καραμανλάκης επέλεξε τον ίδιο χώρο απογείωσης με ένα αεροπλάνο Blériot XI αλλά προτίμησε μια τολμηρή πτήση προς το Ρίο, με αποτέλεσμα την αναγκαστική προσθαλάσσωσή του λόγω απειρίας και ισχυρών ανέμων και κατά συνέπεια στον πνιγμό του.
Ίδρυση
Η πρώτη στρατιωτική πτήση έγινε στις 13 Μαΐου 1912 από τον υπολοχαγό Δημήτριο Καμπέρο με το πρώτο στρατιωτικό αεροπλάνο της Ελλάδας τύπου Farman HF.III στο Φάληρο, εκεί που σήμερα βρίσκεται το Μουσείο Ιστορίας της Πολεμικής Αεροπορίας. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ο Δημήτριος Καμπέρος πέταξε με αεροπλάνο Farman HF.III με το παρωνύμιο Δαίδαλος το οποίο είχε μετασκευαστεί σε υδροπλάνο, θέτοντας έτσι τις βάσεις της ναυτικής αεροπορίας. Τον Σεπτέμβριο, ο Ελληνικός Στρατός απέκτησε την πρώτη του πολεμική αεροπορική μονάδα, τον Λόχο αεροπόρων, με έδρα τη Λάρισα.
Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912 - 1913)
thumb|right|160px|Το αεροπλάνο Farman MF.VII bis hydravion των Μουτούση και Μωραϊτίνη ρυμουλκείται από το Βέλος μετά την επιτυχή αποστολή του στα Δαρδανέλια
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους αναδεικνύοντας το αεροπλάνο ως πρωτοποριακό πολεμικό μέσο. Λόγω της ανεπάρκειας των αεροπλάνων Farman HF.III για πολεμικές επιχειρήσεις, παραγγέλθηκαν τα βελτιωμένα Farman HF.XX και Farman MF.VII, ενώ μαζί τους κατατάχθηκε με το βαθμό του ανθυπολοχαγού του μηχανικού ο Εμμανουήλ Αργυρόπουλος με το ιδιωτικής χρήσεως Nieuport 4G έπειτα από την προτροπή ένταξης στον Λόχο αεροπορίας, όσοι ιδιώτες διέθεταν δίπλωμα αεροπόρου.
Στις 5 Οκτωβρίου 1912 πραγματοποιήθηκε η πρώτη παγκοσμίως πολεμική αεροπορική αποστολή αναγνώρισης των Τούρκων στο μέτωπο της Θεσσαλίας, ενώ ακολούθησαν αποστολές βομβαρδισμού με ρίψεις αυτοσχέδιων βομβών στα οχυρά του Μπιζανίου, καθώς και ρίψεις εφημερίδων και τροφίμων στους πολιορκούμενους κατοίκους των Ιωαννίνων. Στις 24 Ιανουαρίου 1913 πραγματοποιήθηκε η πρώτη πολεμική αποστολή ναυτικής συνεργασίας στον κόσμο πάνω από τα Δαρδανέλλια, γεγονός που αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία των θαλάσσιων επιχειρήσεων. Με τη βοήθεια από το αντιτορπιλικό του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού Βέλος, ο υπολοχαγός Μιχαήλ Μουτούσης και ο σημαιοφόρος Αριστείδης Μωραϊτίνης, πετώντας με ένα υδροπλάνο Farman MF.VII bis hydravion, εντόπισαν και κατάρτισαν σχεδιάγραμμα των θέσεων του τουρκικού στόλου τον οποίο και βομβάρδισαν. Η αποστολή αυτή σχολιάστηκε ευρέως τόσο από τον ελληνικό όσο και τον διεθνή τύπο.