cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καταλονία
Καταλανικός εθνικισμός (καταλανισμός)
Στα μέσα του 19ου αιώνα η λογοτεχνική αναγέννηση της καταλανικής γλώσσας συνετέλεσε στη δημιουργία ενός ρομαντικού εθνικιστικού ρεύματος που έθεσε υπό αμφισβήτηση την κυρίαρχη άποψη των πολιτικών του ισπανικού κράτους περί της ύπαρξης ενός ενιαίου ισπανικού έθνους. Ο καταλανικός εθνικισμός (γνωστός και ως «καταλανισμός», κατ. catalanisme) βασιζόμενος στον ξεκάθαρα διακριτό χαρακτήρα της Καταλονίας ως ιστορικής εθνότητας τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα στα πλαίσια ενός εκ των πραγμάτων πολυεθνικού Ισπανικού Βασιλείου, ξεκίνησε την πορεία διεκδίκησης αρχικά της πολιτικής αυτονομίας. Πράγματι, οι πρώτοι καταλανιστές δεν ήταν υπέρμαχοι της ανεξαρτητοποίησης των τεσσάρων παραδοσιακών καταλανικών επαρχιών παρά υποστήριζαν είτε τη μεταβολή του συγκεντρωτικού φιλελεύθερου ισπανικού κράτους σε ομοσπονδιακό είτε την παροχή αυξημένων αρμοδιοτήτων στις καταλανικές επαρχίες. Κύριο κόμμα που εξέφραζε τέτοιες θέσεις ήταν η Λίγα Ρεζιοναλίστα.
Η οικονομική ευμάρεια της Καταλονίας και η μη συμμετοχή των πολιτικών της στις κυβερνήσεις της Μαδρίτης συνέβαλαν στην αποξένωση μεγάλου μέρους των πολιτικών της ελίτ που από τη δεκαετία του 1920 άρχισαν να υιοθετούν θέσεις ανεξαρτητοποίησής τους από την Ισπανία και να ιδρύουν καταλανιστικά κόμματα όπως την Καταλανική Δράση και το Καταλανικό Κράτος του Φρανσέσκ Μασιά. Σταθμός στην πρώτη άνοδο του πολιτικού καταλανισμού θεωρείται η ισπανική ήττα στον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο του 1898. Η πρώτη μορφή αυτονομίας της Καταλονίας, η Κοινοπολιτεία της Καταλονίας του 1914 (Mancomunitat de Catalunya), υπήρξε θύμα της δικτατορίας του Μιγέλ Πρίμο δε Ριβέρα μεταξύ 1923 και 1930. Η έλευση της Β΄ Ισπανικής Δημοκρατίας έδωσε χώρο έκφρασης στον καταλανισμός, επιτρέποντας την επανασύσταση της Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας το 1931 και της ψήφισης του Καθεστώτος Αυτονομίας της Νούρια το επόμενο έτος. Οι δύο πρόεδροί της, Φρανσέσκ Μασιά και Λιουίς Κομπάνς, και μαζί τους το σύνολο των καταλανιστών πολιτικών που εντάχθηκαν στο νεοσύστατο κόμμα της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς της Καταλονίας, βρέθηκαν εκ νέου απομονωμένοι από τα ισπανικά πολιτικά κόμματα· η άνοδος της ισπανικής δεξιάς στην κυβέρνηση της Δημοκρατίας το 1933 επέφερε την αποτυχημένη ανακήρυξη του Καταλανικού Κράτους από τον Κονπάνς και το πάγωμα της αυτονομίας μέχρι το 1936. Τότε, η νίκη του Λαϊκού Μετώπου επανέφεραν σε λειτουργία τις καταλανικές δομές οι οποίες παύθηκαν με την ήττα των δημοκρατικών δυνάμεων στον Ισπανικό Εμφύλιο που ακολούθησε.
Η νίκη των ισπανών εθνικιστών και η δικτατορία του στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο (1939-1974) εξαφάνισε από το προσκήνιο οποιαδήποτε έκφραση του καταλανισμού. Η σταδιακή φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος επέτρεψε την ύπαρξη καταλανιστικών οργανισμών (π.χ. Συνέλευση της Καταλονίας μεταξύ 1971 και 1977). Προηγουμένως, στη δεκαετία του 1960, ο βαλενθιανός διανοούμενος Ζοάν Φουστέρ είχε εκδόσει το πρώτο κείμενο που συνδύαζε τον καταλανικό εθνικισμό με την έννοια της ενοποίησης και αυτονόμησης των Καταλανικών Χωρών, δημιουργώντας τον λεγόμενο πανκαταλανισμό που υιοθετήθηκε από αρκετούς καταλανούς εθνικιστές.
Η ισπανική μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία είδε την ανασύσταση της Ζενεραλιτάτ με πρόεδρο τον Ζοζέπ Ταραδέλιας. Ο πολιτικός καταλανισμός έκτοτε εκφράστηκε σε τρεις κυρίαρχες τάσεις: την ομοσπονδιακή, με κύριο εκπρόσωπο το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Καταλονίας, την ακραίως εθνικιστική της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς και την υποστήριξη της σταδιακής εξέλιξης και διεύρυνσης της αυτονομίας που ορίζει το ισπανικό κράτος, από τη φιλελεύθερη και χριστιανοδημοκρατική Σύγκλιση και Ένωση.
Η Καταλονία ως έθνος
Σύμφωνα με τον καταλανικό εθνικισμό η Καταλονία είναι αυτούσιο έθνος που ανάγεται στη στιγμή της ίδρυσης των πρώτων καταλανικών κομητειών από τον Καρλομάγνο τον 9ο αιώνα. Η διακριτότητα της καταλανικής εθνικής ταυτότητας αναφέρεται στην κυριαρχία των Καταλανών στο Στέμμα της Αραγώνας κατά τον ύστερο μεσαίωνα, εποχή που είδε τη θέσπιση καταλανικών νόμων και θεσμών όπως η Ζενεραλιτάτ. Σε εκείνη την περίοδο εντοπίζεται η περίφημη διαπραγματευτική διάσταση της σχέσης των Καταλανών με τον κατά καιρούς μονάρχη τους (pactisme) που ορίζει ότι πάντα οι σχέσεις μεταξύ των δύο μελών να βασίζονται σε συμφωνίες, απορρίπτοντας την οποιαδήποτε απολυταρχική άσκηση εξουσίας εκ μέρους του πρώτου. Η πολιτική ανεξαρτησία του Πριγκιπάτου της Καταλονίας μέχρι το 1714 επέτρεψε τη διατήρηση της νομικής ταυτότητας του έθνους.
Εντούτοις, αναγνωρίζεται ότι το σύγχρονο καταλανικό έθνος γεννήθηκε με αφορμή την καταλανική πολιτική και πολιτισμική αναγέννηση του 19ου αιώνα, ως αντίδραση στη διαμόρφωση της Ισπανίας σε έθνος-κράτος και την πίεση που αυτή η διαδικασία επέφερε στην Καταλονία και την ταυτότητά της. Άλλωστε η απόλυτη πλειοψηφία των καταλανιστών ιδεολόγων και καταλανιστικών οργανώσεων αναγνωρίζει το δυναμικό χαρακτήρα της καταλανικήςεθνικής ταυτότητας [που αποδείχθηκε από τη στιγμή που ενσωμάτωσε τόσο τους μετανάστες από άλλες περιοχές της Ισπανίας τη δεκαετία του 1950 και 1960 όσο και τους πρόσφατους μετανάστες από τη Λατινική Αμερική και το Μαχρέμπ. Έτερα στοιχεία της παραδοσιακής καταλανικής ταυτότητας θεωρούνται η κοινή λογική (seny), η μετριοπάθεια, η ειρωνεία και ο ατομικισμός.
Μέχρι το 1980 ο καταλανικός εθνικισμός και η διαφοροποίηση των Καταλανών βασιζόταν στην ιδέα της οπισθοδρόμησης της υπόλοιπης Ισπανίας έναντι του προοδευτισμού της Καταλονίας με τον μεγάλο "Άλλο" να είναι η Καστίλη. Εντούτοις, η υιοθέτηση παραδοσιακών καταλανικών αξιών από το ισπανικό κράτος όπως ο ευρωπαϊσμός, η δημοκρατία και η ανεκτικότητα άλλαξαν τους όρους αντίθεσης και ανάγκασαν τους θεωρητικούς να αναθεωρήσουν ορισμένες βάσεις της εθνικής διαφοροποίησης που ίσχυαν μέχρι τότε. Σημαντικό όμως εμπόδιο στην όποια σύγκλιση των Καταλανώνήταν και συνεχίζει να είναι ο ακραίος συγκεντρωτισμός και η επικέντρωση στην Καστίλη των κύριων ισπανικών κομμάτων που δεν έχει αλλάξει από τον 19ο αιώνα και σήμερα βρίσκει διαρκή δικαιολόγηση στο άρθρο του ισπανικού συντάγματος που ορίζει το αδιάσπαστο του ισπανικού έθνους.
Σε ακαδημαϊκό επίπεδο η Καταλονία πολλάκις αναφέρεται ως παράδειγμα έθνους δίχως κράτος αν και υφίστανται πολλοί συγγραφείς που αρνούνται την εθνική πραγματικότητα της Καταλονίας και την περιορίζουν σε έναν απλό τοπικισμό ή ρεζιοναλισμό. Αυτή είναι και η κυρίαρχη άποψη που επικρατεί στα μεγαλύτερα ισπανικά πανεπιστήμια εκτός της Γαλικίας και της Χώρας των Βάσκων.
Πολιτικά καταλανικά κόμματα
Η Καταλονία διαθέτει πολιτικά κόμματα που είναι αποκλειστικά της αυτοδιοικούμενης περιφέρειας αλλά μπορούν να εκλεχθούν τόσο στα περιφερειακά όργανα αυτοδιοίκησης όσο και στους κρατικούς θεσμούς (Ισπανική Γερουσία και Ισπανικό Κοινοβούλιο). Παράλληλα, τα κρατικά κόμματα διαθέτουν είτε τοπικές οργανώσεις είτε χρησιμοποιούν καταλανικά κόμματα ως αντιπροσώπους τους στην περιφέρεια. Τα κύρια αυστηρά καταλανικά κόμματα είναι η Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας, το Δημοκρατικό Ευρωπαϊκό Καταλανικό Κόμμα και η Υποψηφιότητα Λαϊκής Ενότητας. Κόμμα που βρίσκεται σε ομοσπονδία με ισπανικό κόμμα είναι το παραδοσιακά ισχυρό Κόμμα των Σοσιαλιστών της Καταλονίας. Κατά τα άλλα, από το 2015 κι έπειτα, τοπικά κόμματα όπως η Πρωτοβουλία για τους Πράσινους της Καταλονίας και η Βαρκελώνη από Κοινού της δημάρχου Άδα Κολάου, εντάχθηκε μαζί με την Ενωμένη Αριστερά και το ισπανικό Podemos σε αριστερούς συνδυασμούς υπό διάφορα ονόματα όπως Καταλονία, Ναι Μπορούμε και Καταλονία από Κοινού-Μπορούμε. Στην Καταλονία ιδρύθηκε το 2006 και το φιλελεύθερο κόμμα των Πολιτών αλλά τα τελευταία χρόνια λειτουργεί στο σύνολο του ισπανικού κράτους.
Η Κυβέρνηση της Καταλονίας
Η Κυβέρνηση της Καταλονίας (Generalitat de Catalunya) είναι ο ιστορικός θεσμός που από τον 13ο αιώνα λειτουργεί ως το κύριο κυβερνητικό σώμα της Καταλονίας. Αρχικά αποτελούσε το όργανο σύγκλισης των αρχουσών τάξεων και το μέσο συγκέντρωσης φόρων του Στέμματος της Αραγώνας αλλά σταδιακά απέκτησε τόση δύναμη που τόσο στα πλαίσια του αραγωνικού όσο και στα πλαίσια του ισπανικού Στέμματος να λειτουργεί αυτούσια ως η αποκλειστική κυβέρνηση της χώρας. Η δύναμη αυτή εκφράστηκε σε πολεμικές συγκρούσεις στις οποίες πρωταγωνίστησε όπως ο Καταλανικός Εμφύλιος τον 15ο αιώνα, τον Πόλεμο των Θεριστών τον 17ο και την καταλανική εναντίωση στον Φίλιππο Ε΄ κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής τον 18ο. Καταργήθηκε το 1714 μετά από διάταγμα του Φίλιππου Ε΄ και επανήλθε ως θεσμός ως απόγονος της Κοινοπολιτείας της Καταλονίας το 1932 για να απαγορευθεί εκ νέου το 1939 από τους εθνικιστές. Με την Ισπανική Μεταπολίτευση ανασυστάθηκε το 1978 κάτω από τον εξόριστο πρόεδρό της Ζοζέπ Ταραδέλιας και ταυτίστηκε οργανικά με την Κυβέρνηση της Αυτοδιοικούμενης Περιφέρειας της Καταλονίας και το ευρύτερο καθεστώς αυτοδιοίκησής της.
Σήμερα κατέχει σημαντικές αρμοδιότητες σε 33 τομείς όπως η υγεία, η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, οι μεταφορές και η πολεοδομία. Ιδιαίτερη σημασία έχει η διατήρηση και εφαρμογή του καταλανικού αστικού δικαίου που δεν ταυτίζεται με αυτό της Ισπανίας. Αποτελείται από τα εξής όργανα:
Το Καθεστώς Αυτοδιοίκησης της Καταλονίας
Ο νόμος του ισπανικού κράτους που ορίζει τις αρμοδιότητες της Κυβέρνησης της Καταλονίας ονομάζεται Καταστατικός Χάρτης της Αυτοδιοικούμενης Περιφέρειας της Καταλονίας (κατ.: Estatut d'Autonomia de Catalunya)· σήμερα ισχύει ο Χάρτης του 2006, αναθεώρηση του Χάρτη του 1979.
Πρόεδροι
Ιστορικός πρόεδρος της Κυβέρνησης της Καταλονίας ήταν ο Ζόρδι Πουζόλ του κόμματος Σύγκλιση και Ένωση που κυβέρνησε από το 1980 μέχρι το 2003. Τον διαδέχθηκε ο Πασκουάλ Μαραγάλ μέχρι το 2006 και αυτόν με τη σειρά του ο Χοσέ Μοντίλια μέχρι το 2010. Έτεροι ανήκαν στο Κόμμα των Σοσιαλιστών της Καταλονίας. Η επαναφορά της CiU στην προεδρία επετεύχθη υπό τον Αρτούρ Μας ι Γκαβαρό. Ωστόσο, η σταδιακή υιοθέτηση της Δημοκρατικής Σύγκλισης της Καταλονίας θέσεων υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, διέσπασε το κυβερνόν κόμμα και οδήγησε στην αποχώρηση της Δημοκρατικής Ένωσης της Καταλονίας από τον συνασπισμό. Ο Κάρλες Πουτζδεμόν, πρόεδρος μεταξύ Ιανουρίου 2016 και Οκτωβρίου 2017, ενέτεινε τις προσπάθειες υπέρ της διεξαγωγής ενός δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία, επιφέροντας την άρση του αυτοδιοίκητου της περιφέρειας. Μέχρι την εκλογή του νέου προέδρου Κιμ Τόρα τον Μάιο 2018, την προεδρία κατείχε προσωρινά η Σοράγια Σάενθ ντε Σανταμαρία. Ο Πέρε Αραγονιές είναι υπηρεσιακός πρόεδρος από τις 28 Σεπτεμβρίου 2020.
Καταλανικό Κοινοβούλιο
Το Καταλανικό Κοινοβούλιο αποτελείται σήμερα από 135 βουλευτές που εκλέγονται στις περιφερειακές εκλογές κάθε 4 χρόνια.
Δημοψήφισμα 2014
Ένα μη δεσμευτικό ανεπίσημο δημοψήφισμα διεξήχθη από την κυβέρνηση της Καταλονίας στις 9 Νοεμβρίου 2014. Η κυβέρνηση της Καταλονίας ανέφερε ότι συνολικά οι ψηφίσαντες ήταν 2.305.290. Τα ΜΜΕ υπολογίζουν τη συμμετοχή από 37,0%  ως 41,6%. Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να απαντήσουν καταφατικά ή αρνητικά σε δύο ερωτήματα: «Θέλετε η Καταλονία να γίνει κράτος» και «Θέλετε αυτό το κράτος να είναι ανεξάρτητο;».Το 80,8% των ψηφισάντων απάντησε καταφατικά και στα δύο ερωτήματα.
Έναν χρόνο μετά, στις 2 Δεκεμβρίου 2015, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ισπανίας ακύρωσε το ψήφισμα ανεξαρτησίας του Καταλανικού Κοινοβουλίου, αποδεχόμενο την προσφυγή της ισπανικής κυβέρνησης εναντίον αυτής της πρότασης, που θα άνοιγε τη διαδικασία ανεξαρτησίας της Καταλονίας.
Εκλογές 2021
Οι πιο πρόσφατες περιφερειακές εκλογές διεξήχθησαν το 2021.
Δημοψήφισμα 2017
Δεύτερο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας διεξήχθη την 1η Οκτωβρίου 2017. Πέντε εκατομμύρια ψηφοφόροι κλήθηκαν να εκφράσουν τη θέλησή τους στο δημοψήφισμα για την απόσχιση από την Ισπανία. Το ερώτημα που τέθηκε είναι: «θέλεις να γίνει η Καταλονία ένα ανεξάρτητο κράτος υπό τη μορφή αβασίλευτης Δημοκρατίας;». Η προκήρυξη του δημοψηφίσματος έγινε με νόμο που εγκρίθηκε από το τοπικό κοινοβούλιο. Το ισπανικό δικαστήριο αποφάσισε ότι το δημοψήφισμα είναι αντισυνταγματικό και έδωσε εντολή για την καταστολή του με τη συμπαράσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δικαστών. Οι ισπανικές αρχές κατέστειλαν βίαια το δημοψήφισμα. Σύμφωνα με τον Ισπανό πρωθυπουργό Μαριάνο Ραχόι στην Καταλονία δεν έγινε δημοψήφισμα. Παρόλη την καταστολή και τους εκατοντάδες τραυματίες ψήφισαν σύμφωνα με τις τοπικές αρχές περίπου 2,26 εκατομμύρια πολίτες με ποσοστό συμμετοχής 42,3% επί του συνόλου των ψηφοφόρων της Καταλονίας, που φθάνουν τα 5,34 εκατομμύρια, παρά τη μαζική επιχείρηση της ισπανικής αστυνομίας για να εμποδίσει τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος και υπέρ του ναι τάχθηκε το 90% περίπου των ψηφοφόρων. Τα επεισόδια και οι αποσχιστικές τάσεις στην Καταλονία έθεσαν σε συναγερμό τις Βρυξέλλες και τα συλλογικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τον Ευρωπαίο Επίτροπο Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Πιέρ Μοσκοβισί να δηλώνει ότι: "Εάν η Καταλονία ανακηρύξει την ανεξαρτησία της και αποσχιστεί από την Ισπανία, δεν θα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ''.
Διοικητική οργάνωση
Η Καταλονία χωρίζεται από το 1832 σε τέσσερις επαρχίες που έχουν ως πρωτεύουσές τους τις τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις της: Βαρκελώνη, Λιέιδα, Ταραγόνα και Ζιρόνα. Στο επόμενο διοικητικό επίπεδο εντοπίζονται οι λεγόμενες «λειτουργικές εδαφικές ενότητες» (κατ.: àmbits funcionals territorials), που ομαδοποιούν τις φυσικές επαρχίες με βάση το αστικό κέντρο αναφοράς τους. Υφίστανται επτά τέτοιες ενότητες: οι Περιοχές του Έβρου, η Πεδιάδα της Ταραγόνας, η Δυτική Καταλονία, τα Πυρηναία και Αράν, το Πενεδές, η Μητροπολιτική Περιοχή της Βαρκελώνης και οι Φυσικές Επαρχίες της Ζιρόνας. Ελάχιστη μονάδα διοικητικής οργανωσης είναι οι δήμοι που αριθμούνται σε 947. Παράλληλα, οι φυσικές επαρχίες της Καταλονίας (κατ.: comarques), σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ισπανία, είναι επίσημα θεσπισμένες ενότητες τοπικής αυτοδιοίκησης που αποτελούνται από το σύνολο των δήμων που βρίσκονται σε μια περιοχή με κοινά γεωγραφικά και οικονομικά χαρακτηριστικά. thumb|372x372px|Χάρτης της διοικητικής δομής της Καταλονίας Οι δήμοι με τον μεγαλύτερο πληθυσμό είναι οι εξής:
Δημογραφία
Η αυτόνομη κοινότητα της Καταλονίας καλύπτει μια έκταση 32.114 τ.χλμ. με πληθυσμό που εκτιμάται στους 7.539.618 κατοίκους τον Γενάρη του 2011, με τους μετανάστες να αντιπροσωπεύουν το 15,73%.
Η μητροπολιτική περιοχή της Ταρραγόνα περιλαμβάνει 811.401 κατοίκους και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή της Καταλονίας.
Μεταξύ 1900 και το 2001, ο πληθυσμός της Καταλονίας τριπλασιάστηκε. Αυτή η αύξηση οφείλεται στη δημογραφική αύξηση στην Ισπανία στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αλλά και στην αποαστικοποίηση. Αυτό το μεταναστευτικό κύμα έφτασε σε πολλές περιοχές της Ισπανίας, με κυριότερες την Ανδαλουσία, την Εξτρεμαδούρα και τη Μούρθια.
Γλώσσες
Σύμφωνα με την τελευταία γλωσσολογική απογραφή που οργανώθηκε από την Κυβέρνηση της Καταλονίας το 2009, η πλειοψηφία έχει την ισπανική ως "μητρική γλώσσα" (46,53% ομιλούντες την Ισπανική σε σύγκριση με 37,26% ομιλούντες την Καταλανική). Σε καθημερινή χρήση, ποσοστό 11,95% επί του πληθυσμού υποστηρίζει ότι χρησιμοποιεί και τις δύο γλώσσες σε ίσο βαθμό, ενώ ποσοστό 45,92% χρησιμοποιεί κυρίως τα ισπανικά και 35,54% κυρίως τα καταλανικά. Παρουσιάζεται, επίσης, μεγάλη διαφορά μεταξύ της Μητροπολιτικής Περιοχής Βαρκελώνης (και, σε μικρότερη κλίμακα, την περιοχή της Ταρραγόνα), όπου τα Ισπανικά ομιλούνται περισσότερο από τα Καταλανικά, και το υπόλοιπο της Καταλονίας, όπου τα Καταλανικά υπερισχύουν των Ισπανικών
Από το 1979, τα Αρανικά (μια διάλεκτος των Οξιτανικών Γασκωνικών) έχει, επίσης επισημοποιηθεί και αποτελεί αντικείμενο ειδικής προστασίας στην περιοχή της Κοιλάδας του Αράν. Αυτή η μικρή περιοχή των 7,000 κατοίκων αποτελούσε το μοναδικό τόπο όπου μία διάλεκτος της Οξιτανικής θεωρείται επίσημη γλώσσα. Αργότερα, στις 9 Αυγούστου 2006, όταν ψηφίστηκε το νέο Σύνταγμα, τα Οξιτανικά επισημοποιήθηκαν στο σύνολο της Καταλονίας. Τα Οξιτανικά αποτελούν τη μητρική γλώσσα ποσοστού 22.4% επί του πληθυσμού της κοιλάδας.
Προερχόμενη από την ιστορική περιοχή της Καταλονίας, η Καταλανική γλώσσα διαθέτει ειδικό καταστατικό από την έγκριση της Καθεστώς της Αυτονομίας του 1979, στην οποία αναφέρεται ως "επίσημη γλώσσα της Καταλονίας", ένας όρος που σημαίνει πως δίδεται στη συγκεκριμένη γλώσσα ειδικό νομικό καταστατικό εντός μιας περιοχή της Ισπανίας, ή που, ιστορικά, ομιλείτο στη συγκεκριμένη περιοχή. Οι υπόλοιπες γλώσσες με ειδικό καταστατικό είναι τα Ισπανικά, τα οποία έχουν ειδικό καταστατικό ανά τις περιοχές της Ισπανίας, και τα Οξιτανικά του Αράν, τα οποία διαθέτουν το ίδιο επίσημο καταστατικό με τα Καταλανικά και τα Ισπανικά εντός της Κοιλάδας του Αράν.
Αν και δεν θεωρείται "επίσημη γλώσσα" όπως τα καταλανικά, τα ισπανικά και τα αρανικά, η Καταλανική Νοηματική Γλώσσα, με περίπου 18,000 χρήστες στην Καταλονία, έχει λάβει επίσημη αναγνώριση και νομική υπόσταση: "Οι δημόσιες υπηρεσίες οφείλουν να εξασφαλίζουν τη χρήση της Καταλανικής νοηματικής γλώσσας και συνθήκες ισότητας για τους αναπήρους που επιλέγουν τη χρήση αυτής της γλώσσας, η οποία πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο εκπαίδευσης, προστασίας και αναγνώρισης."
Υπό το δικτατορικό καθεστώς του Φράνκο, τα καταλανικά απομακρύνθηκαν από το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα και οποιεσδήποτε άλλες επίσημες χρήσεις τους, σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που απαγορευόταν στις οικογένειες να εγγράφουν τα παιδιά τους στα μητρώα γεννήσεων με καταλανικά ονόματα. Αν και ποτέ δεν απαγορεύτηκε, η έκδοση βιβλίων στα καταλανικά δέχτηκε αρκετούς περιορισμούς στις αρχές της δεκαετίας του 1940, με μονάχα θρησκευτικά κείμενα και μικρού μεγέθους κείμενα ιδιωτών να εκδίδονται. Ορισμένα βιβλία εκδίδονταν παράνομα ή ξεπερνώντας τους όποιους περιορισμούς που υπήρχαν από το καθεστώς, εμφανίζοντας ημερομηνία έκδοσης προγενέστερη του 1936. Αυτός ο νόμος άλλαξε το 1946, όταν επαναφέρθηκε το μέτρο της ελεύθερης έκδοσης βιβλίων στα καταλανικά.
Η αστικοποίηση που προήλθε με την εγκατάσταση κατοίκων, προερχόμενων από άλλες περιοχές της Ισπανίας συνέβαλε επίσης στη μείωση της χρήσης της γλώσσας σε αστικές περιοχές, με αυτή της Ισπανικής να αυξάνεται, στον αντίποδα. Αργότερα, παρόμοιο κοινωνιογλωσσικό φαινόμενο έλαβε χώρα με την εγκατάσταση αλλοδαπών μεταναστών. Η καταλανική πολιτισμική δραστηριότητα αυξήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και η μάθηση της Καταλανικής γλώσσας ξεκίνησε χάρη στην πρωτοβουλία οργανώσεων όπως η Òmnium Cultural.
Με το πέρας της δικτατορίας του Φράνκο, οι νεοσυσταθείσες αυτόνομες και δημοκρατικές υπηρεσίες στην Καταλονία ξεκίνησαν μια μακράς διάρκειας προσπάθεια αύξησης της χρήσης της καταλανικής γλώσσας στην περιοχή και, από το 1983, πέτυχαν να περάσουν νόμους που διασφαλίζουν και επεκτείνουν, ταυτόχρονα, τη χρήση των Καταλανικών. Αυτή η πολιτική, γνωστή και ως "γλωσσολογική κανονιοποίηση" (normalització lingüística στα καταλανικά, normalización lingüística στα ισπανικά) έτυχε της στήριξης της πλειοψηφίας των καταλανικών πολιτικών κομμάτων στη διάρκεια των τελευταίων τριάντα ετών. Ορισμένες πολιτικές ομάδες θεωρούν αυτή την πολιτική ως ένα μέσο αποθάρρυνσης της χρήσης των Ισπανικών,   ενώ άλλες, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η Κυβέρνηση της Καταλονίας και η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρούν αυτές τις πολιτικές ίσες απέναντι στις δύο γλώσσες, ή ακόμη και ως παράδειγμα το οποίο "θα έπρεπε να βρει αρκετούς μιμητές εντός της Ένωσης".
Προσφάτως, ορισμένες από αυτές τις πολιτικές δέχτηκαν έντονη κριτική, καθώς θεωρήθηκε πως προσπαθούσαν να επιβάλουν τη χρήση των καταλανικών με την επιβολή προστίμων σε όσες επιχειρήσεις δεν έκαναν χρήση τους. Για παράδειγμα, έπειτα από την ψήφιση ενός νόμου, τον Μάρτιο του 2010, αναφορικά με τον Καταλανικό κινηματογράφο, ο οποίος όριζε πως οι μισές ταινίες που προβάλλονταν θα έπρεπε να είναι στην καταλανική γλώσσα, οδήγησε σε μια γενική απεργία ποσοστό ύψους 75% των κινηματογράφων. Αυτές οι κριτικές προέρχονταν κυρίως εκτός καταλονίας, και πιο συγκεκριμένα από τους συντηρητικούς, φιλελεύθερους συντηρητικούς και κλασσικούς φιλελεύθερους κύκλους της ισπανικής κοινωνίας. Στην Καταλονία, από την άλλη πλευρά, υπήρχε μεγάλη κοινωνική και πολιτική αποδοχή των μέτρων που λαμβάνονταν για την προώθηση των καταλανικών, ακόμη και από τους ισπανόφωνους και τους ομιλητές άλλων γλωσσών.
Στην Καταλονία, η πολιτική αναφορικά με την καταλανική γλώσσα είχε να αντιμετωπίσει την κριτική ορισμένων αντιεθνικιστών διανοούμενων όπως ο Αλμπέρτ Μποαδέλια. Από το 2006, το φιλελεύθερο κόμμα Πολίτες - Κόμμα της Πολιτείας αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους επικριτές της πολιτικής που ακολουθείται αναφορικά με τη χρήση της καταλανικής γλώσσας εντός της Καταλονίας. Το τοπικό καταλανικό παρακλάδι του Λαϊκού Κόμματος διατηρεί μια διφορούμενη πολιτική θέση: από τη μία, απαιτεί δίγλωσση καταλανική-ισπανική εκπαίδευση και μια εξισορροπημένη πολιτική αναφορικά με τις γλώσσες, η οποία θα προστατεύει μεν τα καταλανικά, αλλά χωρίς να τα προωθεί σε βάρος των ισπανικών, ενώ, στον αντίποδα, ορισμένοι πολιτικοί του Λαϊκού Κόμματος σε τοπικό επίπεδο, έχουν περάσει στις περιοχές τους πολιτικές που να ευνοούν τα καταλανικά σε βάρος των ισπανικών και έχουν υπερασπιστεί ορισμένες λεπτομέρειες των πολιτικών περί επίσημης γλώσσας, πολλές φορές, μάλιστα, απέναντι στις απόψεις των συναδέλφων τους από άλλα τμήματα της Ισπανίας.
Σήμερα, τα καταλανικά αποτελούν τη βασική γλώσσα της καταλανικής αυτόνομης κυβέρνησης και των υπόλοιπων δημόσιων υπηρεσιών που βρίσκονται υπό τη δικαιοδοσία της. Η βασική δημόσια εκπαίδευση δίδεται στα Καταλανικά, με εξαίρεση μαθήματα ισπανικών που αριθμούν δύο διδακτικές ώρες ανά εβδομάδα. Οι επιχειρήσεις είναι υποχρεωμένες να έχουν όλες τις πληροφορίες τους (π.χ. μενού, αφίσες) στα Καταλανικά, υπό τον κίνδυνο κυρώσεων. Δεν υπάρχει καμία υποχρέωση προβολής αυτών των πληροφοριών στα Οξιτανικά ή τα Ισπανικά, αν και δεν υπάρχει κάποιος περιορισμός αναφορικά με τις συγκεκριμένες ή άλλες γλώσσες. Η χρήση προστίμων εγκαινιάστηκε το 1997 με την ψήφιση σχετικού γλωσσολογικού νόμου ο οποίος είχε σαν στόχο την αύξηση της χρήσης, στην καθημερινότητα, των Καταλανικών και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Καταλανόφωνων.
Ο νόμος αυτός εξασφαλίζει πως τόσο τα καταλανικά όσο και τα ισπανικά – καθώς είναι επίσημες γλώσσες – μπορούν να χρησιμοποιούνται από τους πολίτες σε όλες τις δημόσιες και ιδιωτικές τους δραστηριότητες χωρίς να έχουν να αντιμετωπίσουν προκαταλήψεις, αλλά η πρωτοβάθμια εκπαίδευση θα γίνεται αποκλειστικά στα καταλανικά. Η Ζενεραλιτάτ χρησιμοποιεί την καταλανική στις συνεντεύξεις τύπου, αλλά και στις δημόσιες ομιλίες της που απευθύνονται στον πληθυσμό, αλλά οι πολίτες έχουν, εφόσον το επιθυμούν, τη δυνατότητα να λαμβάνουν πληροφορίες από τη Ζενεραλιτάτ και στα ισπανικά. Οι πολιτικές συζητήσεις εντός του Καταλανικού Κοινοβουλίου διεξάγονται σχεδόν αποκλειστικά στα Καταλανικά, ενώ η Καταλανική Δημόσια Τηλεόραση μεταδίδει προγράμματα μονάχα στην καταλανική γλώσσα.
Ράδιο και τηλεόραση
Ο Καταλανικός Οργανισμός Οπτικοακουστικών Μέσων ιδρύθηκε το 1979 ενσωματωμένος στην Κυβέρνηση της Καταλονίας και έκτοτε αποτελεί τον μεγαλύτερο οργανισμό της Ισπανίας παραγωγής οπτικοακουστικού υλικού στα καταλανικά. Ένας εκ των δύο οργανισμών του, η Καταλανική Τηλεόραση διαθέτει επτά κανάλια, με το σημαντικότερο να είναι το γενικού ενδιαφέροντος TV3, που εκπέμπουν στο σύνολο των καταλανόφωνων περιοχών της Ισπανίας. Το δημόσιο Καταλανικό Ράδιο από την άλλη είναι σταθερά ο δεύτερος σε ακροαματικότητα σταθμός της Καταλονίας που εκπέμπει αποκλειστικά στα καταλανικά, πίσω από το RAC1.Αξίζει να σημειωθεί πως ο ραδιοφωνικός τομέας της CCMA,διαθέτει και άλλα τρία ραδιόφωνα,μεταξύ των οποίων και το Καταλονία Ενημέρωση. Οι ισπανόφωνοι ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί διαθέτουν έδρα στη Βαρκελώνη και εκπέμπουν σε όλο το μήκος της Καταλονίας. Από αυτούς, μόνο η δημόσια τηλεόραση και το Ράδιο 4 παράγουν περιεχόμενο στα καταλανικά με τους υπόλοιπους να περιορίζονται σε παραγωγές που απλώς πραγματοποιούνται σε τοπικά στούντιο.
Εκδοτικοί οίκοι
Η Βαρκελώνη παραδοσιακά αποτελεί την πόλη με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση εκδοτικών οίκων της Ισπανίας κατέχοντας το 2014 το 48,3% του τζίρου του εμπορίου βιβλίου σε κρατικό επίπεδο, μπροστά από την Κοινότητα της Μαδρίτης που κατείχε το 43,3%. Το ίδιο έτος, από τους 267 εκδοτικούς της οίκους, εκδόθηκαν 35.429 στην Καταλονία, το 27,15% των οποίων ήταν στα καταλανικά. Η ετήσια Γιορτή Βιβλίου της Βαρκελώνης θεωρείται από τις σημαντικότερες της νότιας Ευρώπης.
Ήθη και έθιμα
Ο εθνικός χωρός των Καταλανών θεωρείται η σαρδάνα και συμβιώνει πλάι στη χότα των περιοχών του Έβρου, τον χορό των μπαστουνιών και τις αβανέζες της μεσογειακής ακτής ως παραδοσιακοί χωροί της Καταλονίας. Έτερο γνωστό έθιμο είναι οι ανθρώπινοι πύργοι, γνωστοί ως castells («κάστρα»).
Στις 23 Απριλίου εορτάζεται ο Άγιος Γεώργιος, προστάτης της Καταλονίας και συνδυάζεται με τη γιορτή του βιβλίου και την ανταλλαγή βιβλίων και τριαντάφυλλων μεταξύ φίλων και οικογένειας.
Στις 23 Ιουνίου εορτάζεται ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής και παραδοσιακά υψώνονται φωτιές με σκοπό την κάθαρση.
Αντίστοιχα, η καταλανική μυθολογία αποτελεί ένα αρκετά πρωτότυπο κομμάτι της καταλανικής παράδοσης.
Αεροδρόμια
μικρογραφία|δεξιά|Ο πύργος ελέγχου του αεροδρομίου της Βαρκελώνης.
Δρόμοι
μικρογραφία|δεξιά|Ο αυτοκινητόδρομος C-16 (Eix del Llobregat). Η συνολική έκταση των δρόμων στην Καταλονία είναι 12.000 χλμ. Ο κεντρικοί Ισπανικοί αυτοκινητόδρομοι είναι ο  AP-7 , επίσης γνωστός ως Autopista del Mediterrani και ο  A-7  , επίσης γνωστός ως Autovia del Mediterrani. Εκτείνεται κατά μήκος των ακτών της Μεσογείου, από τα γαλλικά σύνορα έως και την πόλη της Βαλένθια, η οποία βρίσκεται στα νότια της Ταρραγόνας. Οι κυριότερες οδικές αρτηρίες, γενικώς καταλήγουν στη Βαρκελώνη. Οι αυτοκινητόδρομοι  AP-2  και  A-2  συνδέουν την ενδοχώρα της Καταλονίας με τη Μαδρίτη.
Άλλες κύριες οδικές αρτηρίες είναι οι:
Οι δημόσιοι δρόμοι της Καταλονίας είναι υπό τη διοίκηση είτε της αυτόνομης κυβέρνησης της Καταλονίας (π.χ. οι δρόμοι,  C-  ), είτε της κυβέρνησης της Ισπανίας (π.χ. οι δρόμοι,  AP- ,  A-  ,  N-  ).
Παλαιό Κεραμίδι Πιερίας
Το χωριό έλαβε αρνητική δημοσιότητα το Μάρτιο του 1998 όταν ο τότε Πρόεδρος και το Συμβούλιο της κοινότητας έλαβαν απόφαση για απαγόρευση της κυκλοφορίας των Αλβανών μεταναστών μετά τη δύση του ηλίου και τη δημιουργία "μυστικής αστυνομίας". Η απόφαση καταδικάστηκε και προκάλεσε εισαγγελική παρέμβαση.
Υποδομή
Το Παλαιό Κεραμίδι είναι και Δημοτικό Διαμέρισμα με έναν οικισμό. Έδρα του Δήμου Ελαφίνας, εκεί βρίσκεται το Δημαρχείο και το ιατρείο, υπάρχει μικρός χορευτικός σύλλογος, ένα θέατρο, ΚΕΠ, μονοθέσιο νηπιαγωγείο και 3/θέσιο Δημοτικό Σχολείο και γήπεδο. Το τελευταίο είναι έδρα του Μορφωτικού Αθλητικού Ομίλου, με την επωνυμία "Η Πρόοδος". Το ίδιο όνομα έχει και η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, που αγωνίζεται στην Γ΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας.
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του χωριού οφείλεται στους κυραντζήδες, οι οποίοι ήταν επαγγελματίες κεραμοποιοί. Σε αντιδιαστολή με το νέο οικισμό (Νέο Κεραμίδι) που ιδρύθηκε αργότερα από πρόσφυγες, ο παλιός οικισμός ονομάστηκε Παλαιό Κεραμίδι.
Ένα παλαιό έθιμο που γινόταν σε αυτό το χωριό είναι η καύση των κέδρων κατά τις Απόκριες.
Στο Κεραμίδι, αναφέρει ο περιηγητής Νίκος Σχοινάς, υπήρξε ένας από τους τρεις μύλους της Κατερίνης.
Παραπομπές και σημειώσεις
Παλαιο Κεραμιδι Παλαιο Κεραμιδι
Snakes & Arrows
Το Snakes & Arrows είναι το 19ο στούντιο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 1 Μαΐου του 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records" στον Καναδά και μέσω της "Atlantic" στον υπόλοιπο κόσμο.
Η σύνθεση αυτού του άλμπουμ ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2006, με τους Λι και Λάιφσον να δουλεύουν στο Τορόντο και τον Πιρτ να γράφει στίχους στην Καλιφόρνια. Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν στα τέλη της χρονιάς στα "Allaire Studios" του Σοκάν της Νέας Υόρκης με παραγωγό τον Νικ Ρασκούλινετς. Η μίξη του ήχου πραγματοποιήθηκε στα "Ocean Way Recording" του Χόλιγουντ, τον Ιανουάριο του 2007.
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε την πρωτομαγιά του 2007, ανεβαίνοντας στην τρίτη θέση των τσαρτ στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες, για να βραβευθεί ως χρυσό στην πατρίδα του συγκροτήματος.
Οι κριτικές που έλαβε ήταν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,6 / 5, το "PopMatters" 8 / 10, το "Jam!" 3,5 / 5 και το "Metal Archives" 86%.
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Snakes & Arrows (άλμπουμ)
Βραβεία
Snakes & Arrows (άλμπουμ)
Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός
Μέλη των Rush
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Snakes & Arrows" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rush Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
The Mule
Ηχογράφηση
Στις αρχές του 1971 το συγκρότημα ξεκίνησε να ηχογραφεί τον διάδοχο του "Deep Purple in Rock". Μετά από μερικές εμφανίσεις στην Ολλανδία και πριν από την έναρξη της βρετανικής τους περιοδείας, οι Deep Purple μετέβησαν στα De Lane Lea και τα Olympic Studios, ολοκληρώνοντας το "Strange Kind of Woman" και συνθέτοντας και ηχογραφώντας το "The Mule". Τα "Olympic Studios" είχαν κονσόλα 16 καναλιών και το συγκρότημα εντυπωσιάστηκε από τον ήχο της αντεστραμμένης ηχογράφησης. Παρ' όλα αυτά κατά την δοκιμή τους αυτή, οι αρχικές ταινίες του κομματιού καταστράφηκαν και ο Ίαν Πέις αναγκάστηκε να δανειστεί ένα σετ τυμπάνων για να ηχογραφήσει εκ νέου τα δικά του μέρη, αφού το δικό του σετ είχε αποσταλεί στο σημείο όπου θα ξεκινούσε η επόμενη περιοδεία του συγκροτήματος.
Σύνθεση
Οι στίχοι του Ίαν Γκίλαν προειδοποιούν για τους κινδύνους της Μαύρης Μαγείας και του Σατανισμού, ενώ μαζί με το σόλο κιθάρας του Ρίτσι Μπλάκμορ αποτελούν τα μοναδικά ξεσπάσματα σε ένα μελαγχολικό, μέσου ρυθμού κομμάτι με επιρροές από ατμοσφαιρικά συγκροτήματα όπως οι Pink Floyd.
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "The Mule" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1971
Σαντζάκι της Ντίμπρα
Το σαντζάκι της Ντίμπρα (τουρκικά : Debre Sancağı) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διοικητικό κέντρο του ήταν η πόλη Ντίμπρα, η Βορειοηπειρώτικη Δίβρη, όπου οφείλει και την ονομασία του.
Εκτός από τη Ντίμπρα στο έδαφος του σαντζακίου περιλαμβάνεται τμήμα του εδάφους της βόρειας Αλβανίας, η Κρούγιε και οι περιοχές μεταξύ των ποταμών Mat και μαύρου Ντρίνα. Το 1440 ο Σκεντέρμπεης διορίστηκε ως διοικητής του σαντζακίου. Από τα μέσα του 19ου αιώνα το σαντζάκι είχε δύο καζάδες: του Ντίμπρα και της Ρέκα και το 1912 τέσσερις καζάδες: Ντίμπρα, Reka, Mat και Κάτω Ντίμπρα.
Το 1871 το σαντζάκι ενώθηκε με το σαντζάκι του Πρίζρεν, το σαντζάκι των Σκοπίων και το σαντζάκι της Νις σε ένα βιλαέτι, το βιλαέτι του Πρίζρεν, το 1877 έγινε τμήμα του βιλαετίου του Κοσσυφοπεδίου.
Το σαντζάκι διαχωρίστηκε από το βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου και ενσωματώθηκε στο βιλαέτι του Μοναστηρίου μετά το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου το 1912 και στις αρχές του 1913 στο σαντζάκι καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Σερβίας. Με βάση τη Συνθήκη του Λονδίνου που υπογράφηκε κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης του Λονδίνου, το 1913, της επικράτεια διαιρέθηκε μεταξύ της Σερβίας και της νεοσυσταθείσας Αλβανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας Κατηγορία:Οθωμανική Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Οθωμανική Αλβανία Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη
Γκιπούθκοα
Η Γκιπούθκοα ή Γκιπούσκοα (ισπανικά: Guipúzcoa [ɡiˈpuθko.a]) βασκικά, επίσημη ονομασία: Gipuzkoa [ɡi'pus̻.ko.a]) είναι βόρεια παραθαλάσσια επαρχία της περιφέρειας της Χώρας των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Βρίσκεται μεταξύ της επαρχίας της Βισκάγια και των γαλλικών συνόρων στο ΝΑ μυχό του Βισκαϊκού Κόλπου. Έχει έκταση 1.997 τ.χλμ. και ανάπτυγμα ακτής 66 χλμ. Πρόκειται για την μικρότερη σε έκταση επαρχία της Ισπανίας.
Αποτελεί ένα από τα ιστορικά εδάφη της σημερινής περιφέρειας και της ευρύτερης ιστορικής Χώρας των Βάσκων με την ονομασία της να σημαίνει στα βασκικά «βόρεια χώρα - περιοχή». Δεδομένου ότι αποτελεί τη φυσική έξοδο της Ναβάρρας στη θάλασσα, μέχρι το 1200 αποτέλεσε έδαφος του ομώνυμου βασιλείου, για να περάσει το 1200 υπό την εξουσία του βασιλείου της Καστίλης.
Η επαρχία άρχισε ν' αναπτύσσεται κατά τον 13ο και 14ο αιώνα. Στην κοιλάδα του ποταμού Ντέμπα εξορύσσεται σίδηρος με τον οποίο τροφοδοτείται η εγχώρια βιομηχανία μεταλλουργίας, με παράδοση ήδη από τον Ύστερο Μεσαίωνα. Άλλες σημαντικές βιομηχανίες που υφίστανται στην επαρχία αυτή είναι χάρτου, υφασμάτων, και αγροτικών προϊόντων. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το Σαν Σεμπαστιάν με πολλά παραθαλάσσια θέρετρα και με κυριότερο λιμένα την Πασάια. Άλλες σημαντικές πόλεις και εμπορικά κέντρα είναι η Μπεργάρα, το Έιμπαρ και η Τολόσα. Το 2012 αριθμούσε 714.000 κατοίκους, που κατανέμονται σε 88 δήμους.
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά του ονόματος Γκιπούθκοα ως Ipuscua εντοπίζεται σε ένα έγγραφο του 1025 όπου γίνεται αναφορά στον κύριο της περιοχής, Γκαρθία Αθνάρεθ, που τότε ανήκε στο βασίλειο της Παμπλόνας και θεωρείται ότι περιοριζόταν στην κοιλάδα του ποταμού Όρια. Το 1076 το τότε ανθηρό βασίλειο της Παμπλόνα διαμοιράστηκε μεταξύ των βασιλείων του Λεόν και της Αραγωνίας λόγω της δολοφονίας του μονάρχη Σάντσο Γκαρθές Δ΄. Η Λεόν έλαβε το σύνολο σχεδόν της σημερνής Χώρας των Βάσκων ενώ ο Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Παμπλόνας, αποκτώντας τα ανατολικά εδάφη του βασιλείου. Όσον αφορά την Γκιπούθκοα, η Παμπλόνα (υπό αραγωνική κυριαρχία) διατήρησε μια στενή λωρίδα γης από τα βουνά μέχρι τον Ατλαντικό μεταξύ Σαν Σεμπαστιάν και Ιρούν. Η λεονική (και ως αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά, καστιλιανική) Γκιπούθκοα ενσωματώθηκε στην Κυριότητα της Βισκαΐας.
Ο 12ο αιώνας είδε την Παμπλόνα να απελευθερώνεται από την αραγωνική εξουσία το 1134 και να χάνει ωστόσο οριστικά την έξοδο στον Ατλαντικό και την Γκιπούθκοα το 1200 από την Καστίλη. Έκτοτε, οι Καστιλιανοί βασιλείς προώθησαν την δημιουργία αστικών πυρήνων στα παράλια της επαρχίας: Ονταριμπία, Γκετάρια, Μοτρίκο την πρώτη δεκαετία και Σαράουτς το 1237. Η επόμενη φάση αστικής επέκτασης επικεντρώθηκε στο εσωτερικό της επαρχίας: Τολόσα, Μπιγιαφράνκα και Σεγούρα (στην κοιλάδα του Όρια, με σκοπό την άμυνα εναντίον πιθανών εισβολών από τη Ναβάρα), Μοντραγόν και Μπεργάρα (στην κοιλάδα του Ντέμπα) και Ερνάνι και συνεχίστηκε μέχρι τον 14ο αιώνα.
Κατά την ευρύτερη κρίση του 14ου αιώνα στη δυτική Ευρώπη, τα βασκικά εδάφη είδαν να αναπτύσσεται το φαινόμενο των πολέμου των φατριών που επηρέασε και τη γειτονική Ναβάρα. Η έλλειψη τροφίμων και η αύξηση της θνησιμότητας λόγω και της μαύρης πανώλης επέφεραν μείωση του πληθυσμού των υποτελών των φεουδαρχικών κυρίων οι οποίοι, στην προσπάθειά τους να βρουν νέους τρόπους αύξησης των εσόδων τους, επιδώθηκαν σε συγκυριακές επιδρομές στις κτήσεις των γειτόνων τους. Το φαινόμενο αυτό διατηρήθηκε μέχρι τον 15ο αιώνα και οι παράγοντες που συνέβαλαν στην ξερίζωσή του υπήρξαν η αύξηση του ελέγχου της καστιλιανικής μοναρχίας στις βασκικές πόλεις και η ανάδειξη της Αδελφότητας της Γκιπούθκοα (που αποτελείτο από τους κύριους εκπροσώπους των ευγενικών οίκων) σε κύριο όργανο ελέγχου της δημόσιας τάξης και βάση των Γενικών Συνελεύσεων της επαρχίας. Όπως και στις υπόλοιπες βασκικές επαρχίες, το κύριο νομικό κείμενο ήταν οι Νόμοι (Fueros) της Γκιπούθκοα.
Ήδη από τον μεσαίωνα, κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η μεταλλουργία, το εμπόριο και την αλιεία. Το 1728 ιδρύθηκε η Εταιρεία της Γκιπούθκοα που μέχρι το 1782 επικεντρώθηκε στο εμπόριο με την Αμερική και είχε την έδρα της στο Καράκας. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, ορισμένοι κύκλοι της επαρχίας προώθησαν την ανεξαρτητοποίησή της από την Ισπανία και την σύνδεσή της με τη Γαλλία μέσω μιας συμφωνίας. Τέτοιες προσπάθειες απέτυχαν και έθεσαν τις βάσεις για τη μελλοντική αντιπαλότητα μεταξύ των διαφωτισμένων φιλελεύθερων και των παραδοσιαρχών καθολικών που οδήγησαν στους Καρλικούς Πολέμους. Κατά τη διάρκειά τους, η Γκιπούθκοα υπήρξε ο πυρήνας των Καρλιστών και η Τολόσα η εκ των πραγμάτων πρωτεύουσά τους.
Η αποτυχία των Καρλιστών επέφερε την μετατροπή των παραδοσιακών νόμων σε μια οικονομική συμφωνία που όρισε ότι οι βασκικές επαρχίες υποχρεούντο να πληρώνουν μόνο ένα συγκεκριμένο ποσό στο Ισπανικό κράτος (η αξία του οποίου καθοριζόταν ανάλογα με βάση διάφορες μεταβλητές όπως η οικονομική ανάπτυξη) και από εκεί και πέρα ήταν ελεύθερες να διαχειρίζονται τα υπολοιπόμενα κεφάλαια κατά το δοκούν. Μια τέτοια φορολογική αυτονομία προώθησε την ανάπτυξη στην περιοχή και διατηρείται μέχρι σήμερα. Στα τέλη του 19ου αιώνα η επαρχία εκβιομηχανίστηκε μαζικά και προσέλκυσε μεγάλο αριθμό μεταναστών από τις πτωχότερες περιφέρειες της Ισπανίας. Τα τέλη του 19ου αιώνα είδαν επίσης την επαρχία να αναδεικνύεται σε σημαντικό παραθεριστικό θέρετρο της ισπανικής και γαλλικής βασιλικής οικογένειας και αριστοκρατίας.
Η προσέλευση των ισπανικού προλεταριάτου συνέβαλε στην άνθηση δύο πολιτικών κινημάτων, του σοσιαλισμού και του βασκικού εθνικισμού, ο μεν ως μέσο πολιτικοποίησης των προλετάριων και ο δεν ως πολιτική έκφραση της αναδυόμενης μέσης τάξης που διατηρούσε στενές επαφές με την παραδοσιακή ταυτότητα της χώρας. Με πρωταγωνιστικό κόμμα το Βασκικό Εθνικιστικό Κόμμα το 1936 επετεύχθη η ψήφιση από τη Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία του πρώτου βασκικού καθεστώτος αυτοδιοίκησης που εντούτοις δεν πρόλαβε να τεθεί σε ισχύ για μεγάλο διάστημα λόγω της κατάκτησης της Χώρας των Βάσκων από τα στρατεύματα του στρατηγού Φράνκο κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο. Η επακόλουθη ήττα των δημοκρατικών και η επιβολή της δικτατορίας επέφερε την καταδίκη των επαρχιών της Βισκαΐας και της Γκιπούθκοα και τον χαρακτηρισμό τους ως «προδοτικές επαρχίες» από το νέο καθεστώς λόγω ακριβώς της αντίστασής τους στις δυνάμεις του Φράνκο και είχε ως αποτέλεσμα την παύση των φορολογικών προνομίων τους, Η μαζική καταπίεση της βασκικής ιδιαιτερότητας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας είδε την άνθηση διαφόρων αντιστασιακών οργανώσεων, η γνωστότερη των οποίων υπήρξε η ΕΤΑ που επέφερε σημαντικό πλήγμα στο καθεστώς με τη δολοφονία του υπουργού και στενού συνεργάτη του δικτάτορα, Καρέρο Μπλάνκο.
Εντούτοις, παρά την κανονικοποίηση και θεσμοποίηση της αυτοδιοίκησης της Χώρας των Βάσκων με την ισπανική μεταπολίτευση από το 1975 και τη θέσπιση ενός νέου καθεστώτος αυτοδιοίκησης το 1979, η ΕΤΑ συνέχισε την τρομοκρατική της δράσης αποτελώντας ένα από τα κύρια προβλήματα της περιφέρειας (που επεκτάθηκε και στο υπόλοιπο κράτος) μέχρι την διάλυσή της το 2018.
Γεωγραφία και δημογραφία
Το έδαφος είναι κατά κύριο λόγο ορεινό με κοιλάδες που διαρρέονται από τρεις ορμητικούς ποταμούς, Ουρουμέα, Όρια και Ουρόλα (χωρίς κανείς τους να είναι πλωτός), με ανεπτυγμένη κτηνοτροφία. Κυριότερες καλλιεργήσιμες εκτάσεις είναι οι κοιλάδες των ποταμών Μπιδασόα και Ντέμπα που ορίζουν και την επαρχία ανατολικά και δυτικά. Η υλοτομία και η καλλιέργεια καλαμποκιού, όσπριων και μήλων είναι οι βασικότερες δασικές και γεωργικές απασχολήσεις των κατοίκων.
Η επαρχία παρουσιάζει ένα αρκετα ισορροπημένο οικιστικό μοντέλο, με τον πληθυσμό να διαμοιράζεται μεταξύ κωμοπόλεων, πέραν του μεγάλου αστικού κέντρου του Σαν Σεμπαστιάν.
αριστερά|μικρογραφία|450x450εσ|Πολιτικός χάρτης της Γκιπούθκοα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ισπανίας
Λάουρα Φαντάουτσι
Η Λάουρα Φαντάουτσι (γεννημένη στις 22 Σεπτεμβρίου 1930) είναι Ιταλίδα πρώην αθλήτρια της σκοποβολής.
Το 1970 στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα σκοποβολής του Φοίνιξ κατέλαβε την 5η θέση στο ατομικό σκιτ και το 1971 στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα πήλινου στόχου της Μπολόνια την 6η θέση στο ίδιο αγώνισμα. Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πήλινου στόχου κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο ατομικό σκιτ το 1967 στο Μπρνο, το 1969 στο Παρίσι και το 1973 στο Τορίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες αθλήτριες της σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου
1067
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1067 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
1375 Αλφρέδα
Η Αλφρέδα (Alfreda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,6. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου και της έδωσε το όνομα ενός φιλικού του προσώπου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Αλφρέδας είναι άγνωστα. Η Αλφρέδα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες περίπου.
Χαροκόπος
Το ελληνικό όνομα Χαροκόπος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Σούπερ Καπ Αργεντινής (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Σούπερ Καπ Αργεντινής (ισπανικά: Supercopa Argentina) είναι διοργάνωση σούπερ καπ που διοργανώνεται από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αργεντινής (ΟΠΑ). Ο ετήσιος ποδοσφαιρικός αγώνας διεξήχθη για πρώτη φορά το 2012, με τους νυν νικητές του Πρωταθλήματος Αργεντινής και του Κυπέλλου Αργεντινής αντίστοιχα.
Ιστορία
Η ιδέα ενός Αργεντίνικου «Σούπερ Καπ» προέκυψε το 2012 όταν η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αργεντινής, σε μια προσπάθεια να φέρει καινοτομία στο σημερινό σύστημα, ίδρυσε μια διοργάνωση που θα την διεκδικούσαν οι νικητές του Πρωταθλήματος Αργεντινής και του Κυπέλλου Αργεντινής, λαμβάνοντας έμπνευση από ευρωπαϊκά κύπελλα.
Το πρώτο Σούπερ Καπ διεξήχθη την ίδια χρονιά, όταν η Μπόκα Τζούνιορς (νικήτρια του Κυπέλλου Αργεντινής που ξεκίνησε ξανά το 2011) αντιμετώπισε την Αρσενάλ ντε Σαραντί (πρωταθλήτρια του Torneo Clausura 2012) στο Στάδιο Μπισεντενάριο στο Σαν Φερνάνδο δελ Βάγιε δε Καταμάρκα. Καθώς ο αγώνας έληξε ισόπαλος με 0–0, ο νικητής αποφασίστηκε με τη διαδικασία των πέναλτι, στην οποία κέρδισε η Αρσενάλ με 4–3. Ο τερματοφύλακας Κριστιάν Καμπεστρίνι ήταν ο Πολυτιμότερος Παίκτης της Αρσενάλ, αφού απέκρουσε τρία πέναλτι.
Για τη δεύτερη έκδοση το 2012, η ΟΠΑ τροποποίησε το καταστατικό της για να επιτρέψει στον νικητή του Κόπα Καμπεονάτο του 2013 (ονομάστηκε επίσης «Superfinal») να παίξει εναντίον του νικητή του Κυπέλλου Αργεντινής. Ο «Υπερτελικός» ήταν ένα βραχύβιο εθνικό κύπελλο που συμμετείχαν πρωταθλητές αρχικών και τελικών διοργανώσεων για να αποφασίσουν τον πρωταθλητή ολόκληρης της σεζόν. Αν και το Κόπα Καμπεονάτο ήταν στην πραγματικότητα ένα εθνικό κύπελλο, η έκδοση του 2013 που κατέκτησε ο Βέλες Σάρσφιλντ κερδίζοντας τη Νιούελς Ολντ Μπόις θεωρήθηκε από την ΟΠΑ ως τίτλος πρωταθλήματος, επομένως η Βέλες Σάρσφιλντ έπαιξε στο Σούπερ Καπ ως νικήτρια του Πρωταθλήματος Αργεντινής.
Καθώς η έκδοση του Κυπέλλου Αργεντινής 2019–20 είχε καθυστερήσει λόγω της πανδημίας COVID-19 (ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο του 2021, με τη νίκη της Μπόκα Τζούνιορς), η ΟΠΑ δεν διεξήγαγε το Σούπερ Καπ του 2020. Αντίθετα, η ομοσπονδία επέλεξε να πραγματοποιήσει την έκδοση του 2021, προγραμματίζοντας την για τον Μάρτιο του 2022. Ωστόσο, ο αγώνας δεν διεξήχθη λόγω προβλημάτων προγραμματισμού.
Τον Οκτώβριο του 2022, ανακοινώθηκε ότι το Σούπερ Καπ θα διεξαχθεί στο Άμπου Ντάμπι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων μετά από συμφωνία μεταξύ της ΟΠΑ και του τοπικού Συμβουλίου Αθλητισμού, που περιλαμβάνει τέσσερις εκδόσεις της διοργάνωσης (μέχρι το 2026). Ο τελικός του 2022 θα διεξαχθεί μεταξύ του νικητή του Κυπέλλου Αργεντινής 2021–22 εναντίον του νικητή του Πρωταθλήματος Αργεντινής 2022 τον Ιανουάριο του 2023. Παρόλα αυτά, στις 31 Οκτωβρίου 2022, η ΟΠΑ αποφάσισε ότι το Σούπερ Καπ θα διεξαχθεί εντός της Αργεντινής. Η απόφαση ελήφθη μετά από μια συνάντηση όπου καθορίστηκε επίσης ότι μόνο οι ομάδες που θεωρούνται μέρος των πέντε μεγάλων συλλόγων θα ταξίδευαν στο Άμπου Ντάμπι για να ανταποκριθούν στις δεσμεύσεις που είχαν αναληφθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Αργεντινής Αργεντινη
1072
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1072 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Σαντζάκι της Ποζέγκα
Το σαντζάκι της Ποζέγκα ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διοικητικό του κέντρο ήταν η σημερινή κροατική πόλη Ποζέγκα. Περιελάμβανε εδάφη της ιστορικής περιοχής της Σλαβονίας.
Δημιουργήθηκε το 1537 μετά την κατάκτηση από τους Οθωμανούς της Ποζέγκα και διατηρήθηκε έως το 1699. Διοικητικά ανήκε στο Βιλαέτι της Βούδα. Την περίοδο αυτή αναφέρεται μεγάλη μείωση του ντόπιου πληθυσμού αλλά και κύρια ασχολία τους την εκτροφή βοοειδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη
Πρωτάθλημα Γαλλίας καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το Πρωτάθλημα Γαλλίας καλαθοσφαίρισης ανδρών ή Γαλλικό Πρωτάθλημα  (γαλλικά: Championnat de France de basket-ball, από το 1993 επίσημη ονομασία: Championnat de France Pro A, Πρωτάθλημα Γαλλίας Προ Α, άλλη ονομασία: LNB Pro A),  γνωστή από το 2018 ως «Jeep Élite», αποτελεί την ανώτατη κατηγορία πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης της χώρας. Από το 1987, διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η «γαλλική λίγκα» (LNB).
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της μακράς ιστορίας του, το πρωτάθλημα της Γαλλίας χαρακτηρίστηκε επανειλημμένα από διαστήματα κυριαρχίας ορισμένων συλλόγων. Το πρώτο διάστημα κυρίαρχη ήταν η ομάδα της Αλσατίας η Μιλούζ (1924-1931), έπειτα η ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν (1950, 1960 και 1970), με τις Λιμόζ και Ορτέζ να ακολουθούν (1980 και 1990).
Η δομή του πρωταθλήματος έχει εξελιχθεί καθ' όλη όλη την ιστορία του. Επί του παρόντος, λαμβάνει χώρα σε δύο φάσεις: την κανονική περίοδο (Saison Régulière) κατά την οποία οι ομάδες του πρωταθλήματος αγωνίζονται μεταξύ τους εντός και εκτός έδρας και τα πλέι-οφ (Playoffs), στα οποία συμμετέχουν οι ομάδες που έχουν τερματίσει στις 8 πρώτες θέσεις του πρωταθλήματος στην κανονική περίοδο, όπου οι νικήτριες των προημιτελικών και ημιτελικών καθορίζονται έπειτα από τρεις αναμετρήσεις, ενώ η πρωταθλήτρια αναδεικνύεται η ομάδα που θα επικρατήσει στον τελικό, έπειτα από μία σειρά πέντε αγώνων. Οι ομάδες που έχουν τερματίσει στις δύο τελευταίες θέσεις στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, υποβιβάζονται στην αμέσως κατώτερη κατηγορία, την Προ Β και αντικαθίστανται από δύο ομάδες της Προ Β.
Τη σεζόν 2019–20, το πρωτάθλημα ακυρώθηκε και δεν υπήρξε πρωταθλητής, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.
Ονομασία
Το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης της Γαλλίας έχει αλλάξει ονομασίες και έχει χορηγηθεί πολλές φορές. Ο χορηγός ήταν σε θέση να καθορίσει το όνομα του πρωταθλήματος. Υπήρξαν επτά διαφορετικές ονομασίες από την ίδρυσή του πρωταθλήματος.
Λογότυπα
Ακολουθούν τα λογότυπα του πρωταθλήματος με χρονολογική σειρά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στη Γαλλία Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης
Χρήστος Αραβίδης
Ο Χρήστος Αραβίδης (Αθήνα, 13 Μαρτίου 1987) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Χρήστος Αραβίδης ξεκίνησε την καριέρα του στον Ακράτητο το 2004. Στη συνέχεια αγωνίστηκε τρία χρόνια στον Πανιώνιο, με τον οποίο έγινε ευρύτερα γνωστός και κλήθηκε πρώτη φορά στην εθνική Ελπίδων. Ακολούθως αγωνίστηκε στον Εθνικό Αστέρα (ως δανεικός), στον Άρη Θεσσαλονίκης και στη Δόξα Δράμας πριν επιστρέψει το 2012 στον Πανιώνιο.
Την περίοδο 2012-13 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του συλλόγου με 8 γκολ, συντελώντας στην παραμονή του στην Α΄ Εθνική. Την επόμενη περίοδο (2013-14) πραγματοποίησε και πάλι εξαιρετική χρονιά πετυχαίνοντας 12 γκολ βοηθώντας τα μέγιστα ώστε η ιστορική ομάδα της Νέας Σμύρνης να καταφέρει ξανά να παραμείνει στην κατηγορία, στην τελευταία του χρονιά με τα χρώματα του "Ιστορικού".