cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρένα Βλαχοπούλου
Δεκαετία 1950
Αν και το 1953 εμφανίστηκε στην τουρκική ταινία Ανατολίτικες νύχτες (Affet Beni Allahim) όπου τραγούδησε και πάλι το Θα σε πάρω να φύγουμε (η ταινία αυτή δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα), η κινηματογραφική της καριέρα ξεκίνησε ουσιαστικά το 1956 με την ταινία Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες. Παραγωγός ο Αμερικανός Πίτερ Μέλας και σκηνοθέτης ο Γιάννης Πετροπουλάκης. Πρόκειται για την ιστορία μιας Κερκυραίας που έρχεται στην Αθήνα. Δίπλα της πρωταγωνίστησαν οι Νίκος Ρίζος, Στέφανος Στρατηγός, Κούλης Στολίγκας, Άννυ Μπωλ. Στην ταινία αυτή τραγούδησε μεταξύ άλλων και το Μαζί σου για πάντα σε μουσική Μενέλαου Θεοφανίδη, το οποίο κυκλοφόρησε και σε δίσκο 78 στροφών. Η ταινία γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ξεπερνώντας τα 100.000 εισιτήρια.
Το 1959 στο πρώτο Φεστιβάλ Τραγουδιού του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας τραγούδησε το Είσαι η άνοιξη κι είμαι ο χειμώνας των Κώστα Καπνίση - Θάνου Σοφού. Το 1960, ντουέτο με τον Γιάννη Βογιατζή, τραγούδησαν το Πρώτο χελιδόνι. Ηχογράφησε αρκετά τραγούδια για τη δισκογραφία αλλά και για τις εκπομπές του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, τραγουδώντας Αττίκ, Ιακωβίδη, Σπάθη, Κατσαρό, Μωράκη, Πλέσσα, Μουζάκη και Μάνο Χατζιδάκι. Παράλληλα εμφανίστηκε σε επιθεωρήσεις και σε νυχτερινά κέντρα.
Σημείωσε μεγάλη επιτυχία στο θέατρο Μετροπόλιταν, κάνοντας την τηλεφωνήτρια, που απαντά σε κάθε κλήση δίνοντας πληροφορίες. Επέστρεψε στον κινηματογράφο το 1962 στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου Όταν λείπει η γάτα, όπου έπαιξε μαζί με τους: Βασίλη Αυλωνίτη, Νίκο Ρίζο, Μαρίκα Κρεββατά, Σταύρο Παράβα και με τις πρωτοεμφανιζόμενες κινηματογραφικά αδελφές Μπρόγερ. Την ίδια χρονιά έπαιξε στην ταινία Μερικοί το προτιμούν κρύο του Γιάννη Δαλιανίδη. Αν και ο Φίνος είχε αντιρρήσεις για τη συμμετοχή της στην ταινία αυτή, ο Δαλιανίδης επέμεινε και δικαιώθηκε. Η ταινία ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της χρονιάς 1962-63 με περισσότερα από 200.000 εισιτήρια και καθιέρωσε τη Ρένα Βλαχοπούλου ως σταρ του μιούζικαλ. Σ' αυτήν η Ρένα ερμήνευσε δύο μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες, το: Σαν ξημερώνει Κυριακή ντουέτο με τον Ντίνο Ηλιόπουλο και το Έχω στενάχωρη καρδιά. Και τα δύο τραγούδια είναι σε μουσική του Μίμη Πλέσσα και σε στίχους του Γιάννη Δαλιανίδη. Σχολιάζοντας πολύ ετεροχρονισμένα την εμπειρία της για εκείνη την ταινία, η Ρένα Βλαχοπούλου είχε αναφερθεί σε ένα αστείο απρόοπτο που συνέβη στο συγκεκριμένο πλάνο καθώς ερμήνευε το δεύτερο τραγούδι στο νυχτερινό κέντρο, όταν σε μία από τις προσπάθειες για τη διεκπεραίωση της σκηνής έκανε μία απότομη κίνηση και της έπεσε το φόρεμα.
Δεκαετία 1960
Το καλοκαίρι του 1962 έπαιξε στην Οδό ονείρων, που ανέβηκε στο θέατρο Μετροπόλιταν σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, σκηνογραφία Μίνωος Αργυράκη και μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Στην παράσταση εκείνη η Ρένα Βλαχοπούλου ήταν μια από τις «αδελφές Τατά», μαζί με τη Ζωή Φυτούση, τη Νίκη Λεμπέση και τη Μάρω Κοντού. Στο νούμερο Όνειρο της οθόνης εμφανίστηκε με τουαλέτα και σατίριζε τις ταινίες μελό. Στο νούμερο αυτό προβλήθηκε και ένα πεντάλεπτο φιλμάκι, στο οποίο κρατώντας στην αγκαλιά της ένα αρνί, αναφωνεί: "Αμάρτησα για το αρνί μου". Στο πλευρό της εμφανίστηκε ο Μάνος Χατζιδάκις ντυμένος τσολιάς.
Το 1963 πρωταγωνίστησε στις ταινίες Ένα κορίτσι για δύο (500.000 εισιτήρια) και Κάτι να καίει (750.000 εισιτήρια, πρώτη εκείνη τη χρονιά σε εισπράξεις). Για τη δεύτερη ταινία ο Μίμης Πλέσσας της είχε γράψει τις επιτυχίες: Γλυκιά ζωή, Άνοιξε, άνοιξε, Ό δρόμος είναι δύσκολος, Όπου και αν πάω. Ακολουθούν το 1964 οι ταινίες Η χαρτοπαίχτρα (μεταφορά στον κινηματογράφο του θεατρικού έργου του Δημήτρη Ψαθά, 600.000 εισιτήρια, τρίτη ταινία εκείνη τη χρονιά σε εισπράξεις, μαζί με τους Λάμπρο Κωνσταντάρα, Σαπφώ Νοταρά, Κώστα Βουτσά) και Κορίτσια για Φίλημα (750.000 εισιτήρια, πρώτη ταινία σε εισπράξεις εκείνη τη χρονιά, στην οποία τραγούδησε σε μουσική Μίμη Πλέσσα τις επιτυχίες Κοντά σου, Ελλάδα μου, Γελά γαλάζιος ο ουρανός, Η Αθήνα τη νύχτα. Το 1965 πρωταγωνίστησε στις ταινίες Φωνάζει ο κλέφτης και Ραντεβού στον αέρα, με τους Κώστα Βουτσά, Ελένη Προκοπίου, Μάρθα Καραγιάννη, κ.ά. Στην τελευταία, η Βλαχοπούλου πρωταγωνίστησε σε διπλό ρόλο, ενσαρκώνοντας τη «Τζένη Σταθάτου» καθώς και τον εαυτό της. Εκεί ερμήνευσε για δεύτερη φορά το Έχω στενάχωρη καρδιά και το Φεύγουν τα ζρόνια. Σε όλες αυτές τις ταινίες σκηνοθέτης ήταν ο Γιάννης Δαλιανίδης. μικρογραφία|246x246εσ|Η Ρένα Βλαχοπούλου στην ταινία Η Χαρτοπαίχτρα. Το 1965 της έγινε πρόταση να συμπρωταγωνιστήσει στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου Μία τρελλή τρελλή οικογένεια και να ενσαρκώσει την «Πάστα Φλώρα» πλάι στους Αλέκο Αλεξανδράκη και Τζένη Καρέζη. Αρνήθηκε διότι, όπως δήλωσε σε συνέντευξη της μεταγενέστερα, ήταν μικρή σε ηλικία τότε για να υποδυθεί τη μητέρα της Τζένης και έτσι ο ρόλος αυτός δόθηκε στη Μαίρη Αρώνη, η οποία τον ερμήνευσε με μεγάλη επιτυχία. θα συμπληρώσει η Ρένα στη συγκεκριμένη συνέντευξη.
Στις 18 Σεπτεμβρίου του 1967 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Γιώργο Λαφαζάνη. Ο γάμος τους έγινε στη Μητρόπολη Αθηνών και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κοσμικά γεγονότα της χρονιάς. Με τον Λαφαζάνη έζησαν αγαπημένοι έως τον θάνατό της. Από κανέναν γάμο της δεν απέκτησε παιδιά.
Ένα χρόνο πριν, το 1966, έφυγε από τη Φίνος Φιλμ και πήγε στην εταιρεία Καραγιάννης - Καρατζόπουλος. Η συμφωνία προέβλεπε διπλάσια αμοιβή για τη Ρένα και ποσοστά στα κέρδη. Τη χρονιά εκείνη γύρισε τη Βουλευτίνα και το 1967 το Βίβα Ρένα, υποδυόμενη σε διπλό ρόλο την άπορη και άσημη λαϊκή τραγουδίστρια «Ρένα Παπαλιού» και τη διεθνούς φήμης Ιταλίδα τραγουδίστρια «Πεπίτα Ντι Κορφού». Το 1968 υποδύθηκε τη Ζηλιάρα στην ομώνυμη ταινία, μια γυναίκα που ζηλεύει παθολογικά, χωρίς λόγο και αιτία, τον σύζυγο της. Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν με συμπρωταγωνιστή και κινηματογραφικό «θύμα σύζυγο» τον Νίκο Σταυρίδη που, για άγνωστους μέχρι σήμερα λόγους, αποχώρησε και ολοκληρώθηκαν με τον Γιώργο Κωνσταντίνου. Και στις τρεις ταινίες της σ' αυτήν την εταιρία σκηνοθέτης ήταν ο Κώστας Καραγιάννης, ενώ τη μουσική έγραψε ο Γιώργος Κατσαρός. Το 1969 επέστρεψε στη Φίνος Φιλμ με την ταινία Παριζιάνα που σκηνοθέτησε ο Γιάννης Δαλιανίδης.
Κατά τη στρατιωτική δικτατορία (1967-1974) συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές. Υπήρξε η δεύτερη δοτή πρόεδρος του λεγόμενου «Εθνικού Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών» το οποίο ίδρυσε η χούντα αφού διέλυσε το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών. Πρώτος δοτός πρόεδρος τους φιλοχουντικού ΕΣΕΗ ήταν ο ηθοποιός Παντελής Ζερβός.
Δεκαετία 1970-1980
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ανέβηκε στην Αθήνα φιλοδικτατορική επιθεώρηση με πρωταγωνίστρια τη Ρένα Βλαχoπoύλoυ, που σατίριζε εκτός άλλων και την εξόριστη Μελίνα Μερκούρη.
Ακολούθησαν το 1970 οι ταινίες Μια τρελή... τρελλή... σαραντάρα και Η θεία μου η χίπισσα, το 1971 οι Μια Ελληνίδα στο χαρέμι και Ζητείται επειγόντως γαμπρός (σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου) και το 1972 Η κόμησσα της Κέρκυρας και η Η Ρένα είναι οφσάιντ του Αλέκου Σακελλάριου (190.000 εισιτήρια). Της άρεσε να αυτοσχεδιάζει στις ταινίες, παραβιάζοντας το σενάριο. Από το 1972 ο ελληνικός κινηματογράφος εισήλθε σε περίοδο παρακμής, λόγω κυρίως της τηλεόρασης. Η Ρένα Βλαχοπούλου για τα επόμενα επτά χρόνια δεν γύρισε ταινίες.
Το 1976 δοκίμασε τις υποκριτικές της ικανότητες για πρώτη φορά στην μικρή οθόνη της ΕΡΤ ως πρωταγωνίστρια στην τηλεοπτική σειρά Μία Αθηναία στην Αθήνα (σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου) που ολοκληρώθηκε σε εικοσιπέντε 45λεπτα επεισόδια. Ήταν μία επαγγελματική εμπειρία, η οποία δεν την ικανοποίησε. Η γνώμη της για την - καινοτόμο για αυτήν - τηλεοπτική δουλειά μαρτυρούσε ιδιαίτερη δυσαρέσκεια, κάτι που αποτέλεσε τον κύριο λόγο που ασχολήθηκε αρκετά μεταγενέστερα με τη μικρή οθόνη.
Επανήλθε στον κινηματογράφο το 1979 με τις Φανταρίνες του Ντίμη Δαδήρα (300.000 εισιτήρια). Την ίδια χρονιά, ο Γιώργος Σκούρτης διασκεύασε τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη σε μουσική κωμωδία με τίτλο Λυσιστράτη '79, που παρουσιάστηκε το φθινόπωρο του 1979 στο θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ. Σκηνοθέτης ήταν ο Δαλιανίδης και πρωταγωνίστρια η Ρένα Βλαχοπούλου, αλλά η παράσταση δεν γνώρισε επιτυχία. Ακολούθησαν οι ταινίες Ρένα να η ευκαιρία (250.000 εισιτήρια) το 1980, Της πολιτσμάνας το κάγκελο (σκην. Κώστα Καραγιάννη, 200.000 εισιτήρια) το 1981, Η μανούλα, το μανούλι κι ο παίδαρος (150.000 εισιτήρια) το 1982 και Η σιδηρά κυρία (σκην. Τάκη Βουγιουκλάκη) το 1983. Στις 13 και 14 Σεπτεμβρίου 1984 στο θέατρο του Λυκαβηττού τραγούδησε μπροστά στο αθηναϊκό κοινό, τιμώντας τον συνθέτη Γιάννη Σπάρτακο για τα 50 χρόνια της καριέρας του στην ελληνική μουσική μαζί με άλλους καλλιτέχνες. Το 1985 πρωταγωνίστησε για τελευταία φορά στον ελληνικό κινηματογράφο στην ταινία Ρένα τα ρέστα σου (σκην. Αλ. Σακελλάριου). Ακολούθησαν συμμετοχές σε εννέα βιντεοταινίες από το 1986 έως το 1990. Σε μία από τις συνεντεύξεις που έδωσε, δήλωσε πως έκανε λάθος με τις βιντεοταινίες και παρασύρθηκε από τη μόδα της εποχής.
Η κάμψη και το τέλος
Το 1988 η Βλαχοπούλου υπέστη γαστρορραγία. Άρχισε η σταδιακή κάμψη της καριέρας της, καθώς δεν θα ήταν πλέον τόσο εκρηκτική και ζόρικη όπως ήταν ως τότε γνωστή και θα τραγουδούσε πια σε πλέι μπακ. Παρ' όλα αυτά συνέχισε να είναι παρούσα στο θέατρο, εισπράττοντας την αγάπη και το χειροκρότημα του κοινού. Το 1989 ήταν η εποχή που γεννήθηκε η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση και η ηθοποιός ήταν σύμφωνη να επιστρέψει στη μικρή οθόνη ως μία από τις πρώτες ηθοποιούς που έπαιξαν σε τηλεοπτικές σειρές ιδιωτικού καναλιού. Υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΑΝΤ1, όπου τη δεύτερη τηλεοπτική περίοδο λειτουργίας του σταθμού (1990-1991) έπαιξε στη σειρά Μάμα μία και την επόμενη περίοδο (1991-1992) στο Μάλιστα κύριε με τον Γιάννη Μιχαλόπουλο. Συνάμα την χειμερινή αυτή περίοδο εμφανιζόταν στο μουσικό θέατρο Ρεξ της οδού Πανεπιστημίου της Αθήνας σε ένα νυχτερινό μουσικό πρόγραμμα, πλαισιωμένη από τους Δημήτρη Μητροπάνο, Γλυκερία, Γιάννη Μηλιώκα και το συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο.
Την περίοδο 1992-1993 έπαιξε για τελευταία φορά σε επιθεώρηση, στο έργο Για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Αποχαιρέτησε το θέατρο την περίοδο 1993-94 με την θεατρική μεταφορά της Χαρτοπαίχτρας του Ψαθά, που ανέβηκε στο θέατρο Μπρόντγουεϊ της οδού Αγίου Μελετίου στην Αθήνα. Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με την τραγουδίστρια Αλέξια στον δίσκο Η Αλέξια ερμηνεύει τα κλασικά, τραγουδώντας μαζί το Έχω απόψε ραντεβού. Το 1995 πραγματοποίησε άλλη μια εμφάνιση στην ιδιωτική τηλεόραση, στο Mega Channel αυτή τη φορά, σε ένα επεισόδιο των Δέκα μικρών Μήτσων πλάι στον Λάκη Λαζόπουλο. Το 1997 κυκλοφόρησε τον δίσκο Η Ρένα τραγουδάει τζαζ επανεκτελώντας παλιές ελληνικές και διασκευασμένες ξένες επιτυχίες υπό την μουσική επιμέλεια του συνθέτη Γιώργου Θεοδοσιάδη.
Το 2002 κυκλοφόρησε η βιογραφία της με τίτλο Βίβα Ρένα από τις εκδόσεις "Άγκυρα" με την επιμέλεια του Μάκη Δελαπόρτα, ενώ η γενέτειρά της Κέρκυρα την τίμησε μετονομάζοντας το θέατρο του πρώην θερινού ανακτόρου Μον Ρεπό σε θέατρο «Ρένα Βλαχοπούλου». Το 2003 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος της απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα για την προσφορά της στις τέχνες.
Μέσα στα 55 χρόνια δράσης της συμμετείχε σε περίπου 120 παραστάσεις στο θέατρο από το 1940 έως το 1994 και σε 26 ταινίες από το 1951 έως το 1985. Στην ιδιωτική της ζωή, όταν κάποιος της ζητούσε να αφηγηθεί κάτι κωμικό, ένιωθε προσβεβλημένη κι αυτό γιατί θεωρούσε πως αυτομάτως την υποτιμούσαν από καλλιτέχνιδα σε καραγκιόζη. Σε μία από αυτές τις περιπτώσεις απάντησε: "Μωρή άει στο διάολο που μου ζητάς πρωινιάτικα να σου πω κάτι κωμικό. Τι κωμικό; Πάω να ψωνίσω!".
Θάνατος
Απεβίωσε στις 7 το απόγευμα της Πέμπτης 29 Ιουλίου 2004 στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών. Είχε μπει στο Ιατρικό Κέντρο στις 16 Ιουλίου για να χειρουργηθεί, έχοντας υποστεί διάτρηση στομάχου. Το ιατρικό ανακοινωθέν ανέφερε ως αιτία θανάτου την ανακοπή καρδιάς. Στις 30 Ιουλίου του 2004 η σορός της εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι Αγίου Λαζάρου του Α΄ Νεκροταφείου Αθηνών. Η κηδεία της τελέστηκε δημοσία δαπάνη το Σάββατο 31 Ιουλίου 2004 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών υπό τη συνοδεία της μπάντας της Φιλαρμονικής Εταιρείας "Μάντζαρος" που ήρθε από την Κέρκυρα, με παρουσία πολλών συναδέλφων της και απλού κόσμου. Την ημέρα της κηδείας της όλα τα καταστήματα στην Κέρκυρα παρέμειναν κλειστά σε ένδειξη πένθους.
Τον Σεπτέμβριο του 2016 το πολυτελές σπίτι της Ρένας Βλαχοπούλου στην περιοχή Δασιά της Κέρκυρας πουλήθηκε σε μια ελληνική κατασκευαστική εταιρεία προκειμένου να ανακαινιστεί και να νοικιάζεται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Νησί Ιωαννίνων
Το Νησί των Ιωαννίνων είναι νησί και οικισμός, ο οποίος βρίσκεται στην λίμνη των Ιωαννίνων (Παμβώτιδα). Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 είναι 219 κάτοικοι, ενώ αποτελεί ένα από τα δύο κατοικημένα νησιά σε λίμνη στην Ελλάδα· το άλλο είναι ο Άγιος Αχίλλειος Πρεσπών.
Το νησί
Το νησί βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της λίμνης πολύ κοντά -έναντι- στον οικισμό Αμφιθέα. Έχει έκταση 200 στρέμματα και μέγιστο υψόμετρο 520 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας ή 59 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της λίμνης. Το μέγιστο μήκος του είναι 800 μέτρα και το πλάτος του 500 μέτρα. Η δυτική του πλευρά είναι βαλτώδης ενώ το υπόλοιπο τμήμα του είναι βραχώδες και δασωμένο στο μεγαλύτερο μέρος του. μικρογραφία|κέντρο|Πανοραμική άποψη του Νησιού Ιωαννίνων, στο μέσον της Λίμνης Παμβώτιδας.
Ο οικισμός
thumb|Άποψη του νησιού ανεβαίνοντας στο όρος [[Μιτσικέλι.]] Ο οικισμός βρίσκεται στο βόρειο άκρο του νησιού και αποτελείται από 110 περίπου σπίτια. Είναι επίσημα ανακηρυγμένος παραδοσιακός οικισμός καθώς μεταξύ άλλων είναι χτισμένος ακολουθώντας ευλαβικά την παραδοσιακή ηπειρώτικη αρχιτεκτονική με τις χαρακτηριστικές στέγες από σχιστόλιθο.
Από το 1926 αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα, ενώ σήμερα -σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» (3852/2010 - 01/01/2011)- αποτελεί δημοτική ενότητα του Δήμου Ιωαννιτών. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την πιο πρόσφατη επίσημη απογραφή, δηλαδή αυτήν του 2011, ανέρχεται σε 219 κάτοικους.
Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές του ελληνικού κράτους, από το 1928 έως το σήμερα :
Ιστορικά στοιχεία
right|thumb|Το Νησί των Ιωαννίνων από το χωριό Αμφιθέα. Οι ιστορικές αναφορές για το νησί ξεκινούν τον 13ο αιώνα όταν ιδρύθηκαν τα πρώτα μοναστήρια. Το πρώτο μοναστήρι που ιδρύθηκε στο νησί ήταν η Μονή του Αγίου Νικολάου των Φιλανθρωπινών που ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα και το καθολικό της κτίστηκε το 1292 όπως αναφέρεται σε επιγραφή στην είσοδο του ναού. Κτήτορας της μονής αναφέρεται ο Μιχαήλ Φιλανθρωπινός που είχε διατελέσει και μητροπολίτης Ιωαννίνων. Την ίδια περίπου περίοδο ιδρύθηκε και η Μονή Αγίου Νικολάου Ντίλιου (ή Στρατηγόπουλου) που ιδρύθηκε από την Βυζαντινή οικογένεια των Στρατηγόπουλων. Τον 16ο αιώνα η μοναστική κοινότητα στο νησί άκμασε με αποτέλεσμα να ιδρυθούν άλλες δύο μονές. Η Μονή του Αγίου Νικολάου Μεθοδίου που μετονομάστηκε αργότερα σε Αγία Ελεούσα και η Μονή Προδρόμου, ενώ τον επόμενο αιώνα ιδρύθηκαν άλλες τρεις μονές Η Μονή του Αγίου Παντελεήμονα, η Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρα και η Μονή Προφήτη Ηλία χτισμένη στην κορυφή του νησιού.
Ο οικισμός δημιουργήθηκε τον 17ο αιώνα και σύμφωνα με την παράδοση των κατοίκων που δεν είναι επιβεβαιωμένη σήμερα, οι πρώτοι κάτοικοι προέρχονταν από την Μάνη. Την εποχή του Αλή Πασά το νησί παρήκμασε λόγω της μεγάλης φορολογίας που επιβλήθηκε. Την περίοδο αυτή τα μοναστήρια σχεδόν εγκαταλείφτηκαν. Το 1820 ο Αλή ήρθε σε ρήξη με τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ με αποτέλεσμα να σταλεί εναντίον του ο Χουρσίτ Μεχμέτ Πασάς που πολιόρκησε τα Ιωάννινα. Ο Αλή είχε τοποθετήσει στο νησί, φρουρά χιλίων Αλβανών με αποτέλεσμα αυτό να βομβαρδιστεί από τον Χουρσίτ και να υποστεί μεγάλες καταστροφές. Τον Ιανουάριο του 1822 ο Αλή και ενώ πλέον είχε νικηθεί, κατέφυγε στο νησί, στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα όπου δολοφονήθηκε στις 17 ή 25 Ιανουαρίου.
Το 1872 λειτούργησε στην Μονή Ελεούσας (πρώην Μονή του Αγίου Νικολάου Μεθοδίου) ιερατική σχολή που έκλεισε το 1922. Το νησί αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα το 1926. Σήμερα το νησί στηρίζεται κυρίως στην τουριστική ανάπτυξη. Συνδέεται με τα Ιωάννινα με συχνά δρομολόγια πλοιαρίων που μεταφέρουν πολυάριθμους επισκέπτες. Κυριότερα αξιοθέατα του νησιού είναι οι ανακαινισμένες μονές και το μουσείο Αλή Πασά που στεγάζεται στη μονή Αγίου Παντελεήμονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Ιωαννινων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Κοχλίας
Γενικά
Ο τυπικός κοχλίας αποτελείται από δύο μέρη: την κεφαλή και τον κορμό. Ο κορμός με τη σειρά του μπορεί να αποτελείται μόνο από ελικοειδές σπείρωμα, ή από το ελικοειδές σπείρωμα και τον αυχένα (μέρος του κορμού χωρίς σπείρωμα). Υπάρχουν βέβαια και κοχλίες χωρίς κεφαλή, που ο κορμός τους είναι έχει μόνο σπείρωμα ή συνδυασμό σπειρώματος και αυχένα.
Υπάρχει μεγάλη ποικιλία πολλών διαφορετικών σπειρωμάτων, αλλά και διαφορετικές παραλλαγές στη διαμόρφωση της κεφαλής και του κορμού. Λόγω της εξαιρετικά μεγάλης τους διάδοσης και χρησιμότητας κάποιοι μη σχετικοί έχουν την εσφαλμένη εντύπωση ότι τα συνδετικά στοιχεία με σπείρωμα (βίδες, κοχλίες, παξιμάδια) είναι τετριμμένα στοιχεία χωρίς ενδιαφέρον ως προς τον τρόπο λειτουργίας, σχεδιασμού, υπολογισμού αντοχής και ασφάλειας στις κατασκευές κ.ο.κ.. Στην πραγματικότητα το εντελώς αντίθετο είναι ακριβές, ενώ και οι οικονομικές επιπτώσεις του σχεδιασμού και χρήσης κοχλιών στις κατασκευές είναι αξιοσημείωτες. Αρκεί να αναφερθεί για παράδειγμα ότι η άτρακτος ενός μεγάλου αεριωθούμενου αεροσκάφους έχει περίπου 2,4×106 συνδετικά στοιχεία συνολικού κόστους περίπου 750.000 $.
Κοχλίες κίνησης
Τόσο στους κοχλίες κίνησης όσο και στους κοχλίες σύνδεσης μπορούμε να αναλύσουμε την ισορροπία δυνάμεων και ροπών στο σύστημα κοχλίας-περικόχλιο.
Οι κοχλίες κίνησης χρησιμεύουν για μετατροπή ροπών σε αξονικές όπως σε μία μηχανική πρέσα (πιο κοινές σήμερα οι υδραυλικές), αλλά και για μετατροπή περιστροφικής κίνησης σε γραμμική. Αυτό έχει ποικιλία εφαρμογών, όπως για παράδειγμα πολύ μεγάλης ακρίβειας έλεγχο της μετατόπισης σε μηχανικές διατάξεις, μετρητικές συσκευές (π.χ. μικρόμετρο) κ.ο.κ..
Κοχλίας στην αρχαιότητα
Με τον κοχλία μπορούσαν να μεταφέρουν το νερό από ένα ποτάμι ή λίμνη και να το αποθηκεύσουν σε μεγάλα δοχεία για ποιο εύκολη χρήση του νερού. Ακόμη ένας γνωστός κοχλιας ηταν του Αρχιμήδη.Κοχλίας του Αρχιμήδη
Ψευδογλώσσα
Η ψευδογλώσσα είναι μια υποθετική-τεχνητή γλώσσα για την αναπαράσταση - κωδικοποίηση αλγορίθμων. Συνήθως ακολουθεί το συντακτικό κάποιας γλώσσας προγραμματισμού(Κυρίως της γλώσσας Προγραμματισμού  Pascal), αλλά όχι αυστηρά. Κατά τη διατύπωση του αλγόριθμου με ψευδογλώσσα δίνεται προτεραιότητα στην κατανόησή του από τον άνθρωπο, παρά από ένα υπολογιστικό μηχάνημα.
Παραδείγματα κώδικα
(Δεδομένου ότι η Ψευδογλώσσα δεν είναι πραγματική γλώσσα προγραμματισμού, η σύνταξη δεν θα επισημαίνεται με ιδιαίτερα χρώματα, ανάλογα με το είδος της εντολής που χρησιμοποιείται).
Το κλασσικό παράδειγμα "hello world" συντάσσεται ως εξής: Και οι 3 εντολές εμφάνισης κειμένου εξυπηρετούν την εκτύπωση ενός κειμένου, άρα και έχουν την ίδια χρησιμότητα.
Έναρξη αλγορίθμου
Σχόλια:
Εκχώρηση τιμών
Η εκχώρηση τιμών στην ψευδογλώσσα επιτυγχάνεται με το όνομα της μεταβλητής, τον τελεστή εκχώρησης '<-' και την τιμή που θα εκχωρηθεί στην μεταβλητή.
Η δεύτερη εντολή εκχώρησης τιμών σε μια μεταβλητή είναι η εντολή Διάβασε, η οποία επιτρέπει στον χρήστη να εισάγει μια τιμή σε μια μεταβλητή, όταν αυτό ζητηθεί.
Συνένωση ανομοιογενών τύπων δεδομένων
Η συνένωση δύο ή περισσοτέρων ανομοιογενών τύπων δεδομένων(πχ. ακέραιος με αλφαριθμητικό) επιτυγχάνεται με την χρήση κόμματος μεταξύ των 2 τύπων(Όταν η εντολή Εμφάνισε δεν χρησιμοποιεί παρενθέσεις).
Επέκταση και ευρύτερη χρήση της Ψευδόγλωσσας
Η ψευδογλώσσα χρησιμοποιείται κυρίως σε δευτεροβάθμιες μονάδες εκπαίδευσης για την έναρξη κατανόησης της λογικής πίσω από τις γλώσσες προγραμματισμού από τους μαθητές. Η χρήση της, λόγω της δομής της, δεν της επιτρέπει να επεκταθεί έξω από κοινότοπους διερμηνευτές. Επομένως κανένα πρόγραμμα δεν μπορεί να δημιουργηθεί βάσει της ψευδογλώσσας.
Primera fila
"Primera fila" ή "1/F" τιτλοφορείται ο πρώτος δίσκος ζωντανής ηχογράφησης της Μεξικάνας τραγουδίστριας Ταλία. Ηχογραφήθηκε στις 30 Ιουλίου του 2009 στο BankUnited Center στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι, με τη συνοδεία διακεκριμένων μουσικών της λάτιν μουσικής και μπροστά σε ένα επιλεγμένο κοινό. Ο παραγωγός του άλμπουμ είναι ο Aureo Baqueiro. Είναι το πρώτο άλμπουμ της Ταλία που κυκλοφόρησε από την Sony Music, έπειτα από τη λήξη του συμβολαίου της με την EMI Music. Κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 2 Δεκεμβρίου, 2009, ενώ στην Ευρώπη τον Μάρτιο του 2010. Συνολικά, οι πωλήσεις του δίσκου μέχρι σήμερα έχουν ξεπεράσει τα 2 εκατομμύρια αντίτυπα. Κατόρθωσε χρυσές, πλατινένιες και πολυπλατινένιες επικυρώσεις σε ΗΠΑ, Μεξικό και Λατινική Αμερική. Στην Ελλάδα έκανε ντεμπούτο στην έκτη θέση σε πωλήσεις σύμφωνα με τον κατάλογο δίσκων της IFPI.
Θεωρείται ο πιο εμπορικός δίσκος ζωντανής ηχογράφησης από ισπανόφωνο καλλιτέχνη της τελευταίας δεκαετίας στη Λατινική Αμερική, ένας από τους εμπορικούς δίσκους της τελευταίας δεκαετίας στο Μεξικό, καθώς και ο δίσκος με τη μεγαλύτερη διάρκεια στο Amprofon Chart του Μεξικού όλων των εποχών, εφόσον παρέμεινε στο εβδομαδιαίο chart για πάνω από 165 εβδομάδες, πλησιάζοντας τη διπλά διαμαντένια επικύρωση που αντιστοιχεί σε 600.000 αντίτυπα. Πολλοί κριτικοί το θεώρησαν ως τη καλύτερη δισκογραφική δουλειά της τραγουδίστριας σε επίπεδο ερμηνείας και επιλογής κομματιών, ενώ έλαβε 4,5 στα 5 αστέρια από τους κριτικούς του AllMusic και εξαιρετικές κριτικές από το Billboard.
To 2010 μπήκε στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ως ο πρώτος δίσκος ζωντανής ηχογράφησης (acoustic) που έλαβε διαμαντένια επικύρωση πωλήσεων στην ιστορία της μουσικής.
Κινηματογραφική προβολή
Η συναυλία του Primera Fila στο BankUnited Centre όπως και το ντοκιμαντέρ που περιλαμβάνεται στο dvd προβλήθηκαν στις κινηματογραφικές άιθουσες στο Μεξικό από τις 3 Μαρτίου. Επιλεκτικά, η Thalia απάντησε μέσω δορυφορικής σύνδεσης σε ερωτήσεις των θεατών. Ήταν η πρώτη φορά στο Μεξικό που μουσικό άλμπουμ προωθήθηκε με αυτό τον τρόπο.
Κριτικές
Το άλμπουμ έλαβε κυρίως θετικές κριτικές. Ο Jason Birchmeier από την Allmusic βαθμολόγησε το άλμπουμ με 4.5 στα 5 αστεράκια, μια βαθμολογία ιδιαίτερα σπάνια για τόσο αυστηρό κριτικό. Χαρακτήρισε το άλμπουμ ως το "πιο θετικά απρόβλεπτο της καριέρας της". Ο James Christopher Monger από την ίδια σελίδα εκθείασε την ομάδα παραγωγής δηλώνοντας πως "το άλμπουμ είχε εξαιρετική και πολύ προσεγμένη παραγωγή, κάτι που θεωρείται κατόρθωμα για ισπανόφωνη κυκλοφορία. Σε επίπεδο παραγωγής, αγγίζει την τελειότητα και συγκρίνεται μόνο με δουλειές διεθνών πριοδιαγραφών". Στο Amazon.com, το άλμπουμ περιγράφτηκε ως "μία ήδη κλασική δισκογραφική δουλειά που εκπέμπει όλη τη μαγεία της ερμηνεύτριας και δικαιώνει με το παραπάνω τη διάρκειά της στο latin pop στερέωμα". Ο Sigal Ratner από τη The San Diego Tribune συγχάρηκε τη Thalía για τις ερμηνείες της και εξέφρασε την άποψη ότι το Primera fila «προσφέρει την πιο ώριμη παρακαταθήκη της τραγουδίστριας στη μουσική». Η Sandra Mendoza Ortíz από τη Univision σχολίασε ότι "το άλμπουμ είναι ζωντανή απόδειξη ότι η Thalia είναι ό,τι πιο σπουδαίο έβγαλε η νεανική pop των 90ς στη Λατινική Αμερική και που μας κάνει κάθε φορά πιο περήφανους με την καλλιτεχνική της ωρίμανση". Η Angelica Gisel Mora από την AOL θεώρησε το άλμπουμ ως "μία πρωτότυπη και ξεχωριστή δουλειά από ότι μας είχε συνηθίσει η τραγουδίστρια, αυτή τη φορά φανερά απομακρυσμένη από τον pop ήχο της".
Σχετικά με τις κριτικές που δέχτηκε η Ταλία δήλωσε το εξής : «η glamour εικόνα που είχα ενσωματώσει στην καριέρα μου και ο τρόπος που τα media πρόβαλαν τη ζωή μου, λειτούργησαν ως ικανοποιητική αφορμή για να κριθεί και να αμφισβητηθεί η καλλιτεχνική και ερμηνευτική μου υπόσταση. Δεν αισθάνομαι ούτε προσποιούμαι καθόλου το θύμα αυτής της κατάστασης γιατί σε πολλές περιπτώσεις δεν έκανα κάτι για να εμποδίσω τα όσα λέγονταν για μένα ενώ σε άλλες περιπτώσεις, εγώ η ίδια τροφοδοτούσα αυτά τα σχόλια. Όμως, ούτε μετανιωμένη αισθάνομαι για όσα έχω κάνει στη ζωή μου. Μάλιστα είμαι πολύ περήφανη και θεωρώ ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε το δικαιώμα να αλλάζουμε και να διαμορφώνουμε τον εαυτό μας όπως θέλουμε. Αρκεί να μη γεμίζουμε τη ζωή μας με αρνητισμό και προκαταλήψεις».
Singles
Τα 3 πρώτα singles του δίσκου κατάφεραν να εισέλθουν στο Billboard chart των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ το πρώτο single "Equivocada" ήταν αυτό με την καλύτερη απόδοση (#2 - ΗΠΑ, #1 - Λατινική Αμερική, #1 - Μεξικό). Τα 2 πρώτα singles κατάφεραν να τοποθετηθούν και στο Top 100 της παγκόσμιας λίστας επιτυχιών. Οι θέσεις βασίζονται στα κριτήρια : airplay στο ραδιόφωνο, physical πωλήσεις και digital πωλήσεις.
Βραβεία
LO NUESTRO AWARDS 2010
PJ AWARDS 2010
MONITOR LATINO AWARDS 2010'
PREMIOS O.L. 2010
LATIN BILLBOARD MUSIC AWARDS 2011
LATIN GRAMMY AWARDS 2011
Αναφορές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Ταλία Κατηγορία:Άλμπουμ του 2009
Γλαύκος Κληρίδης
Ο Γλαύκος Κληρίδης (Λευκωσία, 24 Απριλίου 1919 - 15 Νοεμβρίου 2013) ήταν διακεκριμένος Ελληνοκύπριος πολιτικός και Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας την περίοδο 1993-2003.
Προσωπική ζωή και σπουδές
Ο Γλαύκος Κληρίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία, στις 20 Απριλίου 1919. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του δικηγόρου και πολιτικού Ιωάννη Κληρίδη, ο οποίος διατέλεσε δήμαρχος Λευκωσίας. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας και στην Αγγλία.
Κατά την έναρξη του B΄ Παγκόσμιου Πολέμου κατατάχτηκε, το 1939, στη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία. Το 1942 το αεροπλάνο του καταρρίφθηκε στη Γερμανία και ο ίδιος συνελήφθη αιχμάλωτος. Στην αιχμαλωσία παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου. Οι πολεμικές υπηρεσίες του κρίθηκαν ως εξαίρετες και διακεκριμένες. Με Βασιλικό Διάταγμα το όνομά του δημοσιεύθηκε στη «London Gazette» διότι αναφέρθηκε σε πολεμικό ανακοινωθέν για μια εξαίρετη υπηρεσία.
Σπούδασε νομικά στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και πήρε τον τίτλο L.L.B. τo 1948. Το 1951 αναγορεύθηκε Barrister-at-Law στο Gray's Ιnn. Από το 1951 μέχρι το 1960 άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην Κύπρο.
Ήταν νυμφευμένος με την Ειρήνη Κληρίδου και είχε αποκτήσει μια κόρη, την Καίτη Κληρίδου, η οποία είναι μέλος του πολιτικού γραφείου του Δημοκρατικού Συναγερμού και διατέλεσε για χρόνια Βουλευτής.
Πέθανε στις 15 Νοεμβρίου 2013 σε ηλικία 95 ετών.
Από την Ε.Ο.Κ.Α. στο Πραξικόπημα
Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα 1955-59 υπηρέτησε στην Ε.Ο.Κ.Α. με το ψευδώνυμο «Υπερείδης» και υπεράσπισε πολλούς αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α., που είχαν συλληφθεί από τους Άγγλους. Επίσης, ετοίμασε φάκελο για πολλές περιπτώσεις παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους Άγγλους, τις οποίες παρουσίασε η Ελληνική Κυβέρνηση στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Πήρε μέρος στη Διάσκεψη του Λονδίνου το 1959 και κατά τη μεταβατική περίοδο, μεταξύ αποικιακής διακυβέρνησης και ανεξαρτησίας (1959-1960), διατέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης. Την ίδια περίοδο διατέλεσε αρχηγός της Ελληνικής Κυπριακής Αντιπροσωπείας στη Μικτή Επιτροπή για το Σύνταγμα. Τον 1960 εξελέγη μέλος και στη συνέχεια Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι τον Ιούλιο του 1976.
Σε πολλές περιπτώσεις εξετέλεσε καθήκοντα Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας ως αναπληρωτής του Προέδρου της Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου κατά τις απουσίες του στο εξωτερικό. Ανέλαβε την αρχηγία της Ελληνικής Κυπριακής Αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του Λονδίνου, που συγκλήθηκε τον Ιανουάριο του 1964 για να μελετήσει το Κυπριακό πρόβλημα.
Το 1968 ο Γλαύκος Κληρίδης ορίσθηκε εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής πλευράς στις διακοινοτικές συνομιλίες. Από αυτή τη θέση διεξήγαγε συνομιλίες με τον Ντενκτάς μέχρι τον Απρίλιο του 1976.
Στις 23 Ιουλίου 1974, λόγω του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής, ανέλαβε προσωρινά καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας, σύμφωνα με τις σχετικές πρόνοιες του Συντάγματος. Τα καθήκοντα αυτά τα άσκησε μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου 1974, ημέρα κατά την οποία επανήλθε στην Κύπρο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο οποίος είχε εξαναγκασθεί από το πραξικόπημα να την εγκαταλείψει στις 16 Ιουλίου 1974. Τόσο ο ίδιος ο Πρόεδρος Μακάριος, όσο και η Βουλή των Αντιπροσώπων ευχαρίστησαν δημόσια τον Γλαύκο Κληρίδη για το έργο που επετέλεσε κατά την περίοδο αυτή.
1976-1993
Το Μάιο του 1976 ίδρυσε το Δημοκρατικό Συναγερμό από επίλεκτα μέλη του Ενιαίου Κόμματος, της Προοδευτικής Παρατάξεως και του Δημοκρατικού Εθνικού Κόμματος.
Κατά τις βουλευτικές εκλογές του 1976, του 1981, του 1985 και του 1991 εξελέγη βουλευτής Λευκωσίας και ηγήθηκε του Δημοκρατικού Συναγερμού μέχρι της εκλογής του ως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1993.
Πρόεδρος της Δημοκρατίας
Ο Γλαύκος Κληρίδης εξελέγη Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1993 και επανεξελέγη 1998.
Επί προεδρίας Κληρίδη, το 1998, ξεκίνησαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις, για την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ το 2002 με απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώθηκαν επιτυχώς. Είναι αξιοσημείωτο, το γεγονός ότι ο Κληρίδης πέτυχε την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς προαπαιτούμενο τη λύση του Κυπριακού.
Το 2003 επαναδιεκδίκησε την προεδρία, αλλά έχασε από τον Τάσσο Παπαδόπουλο.
Τον Απρίλιο του 2004 τάχθηκε υπέρ της υποστήριξης του Σχεδίου Ανάν, στο Έκτακτο Παγκύπριο Συνέδριο του ΔΗ.ΣΥ. με αφορμή το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 για την λύση του Κυπριακού Προβλήματος.
Διακρίσεις-Βραβεύσεις
Διατέλεσε Πρόεδρος του Κυπριακού Ερυθρού Σταυρού από το 1961 μέχρι το 1963 και σε αναγνώριση των εξαίρετων υπηρεσιών του, του απονεμήθηκε τιμητική διάκριση και ανακηρύχθηκε ισόβιο μέλος.
Με την έγκριση του Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ του απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο της Τάξης του Αγίου Τάφου ως αναγνώριση των υπηρεσιών που είχε προσφέρει και της κατανόησης που είχε δείξει ως Αρχηγός της Ελληνοκυπριακής αντιπροσωπείας στη Μικτή Επιτροπή για το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας σχετικά με τη θρησκευτική μειονότητα των Ρωμαιοκαθολικών (Λατίνων) της Κύπρου.
Μετά την εκλογή του ως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, του απονεμήθηκαν από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή τα Διάσημα του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Σωτήρος.
Προς τιμήν του, μετά θάνατον, η Κυπριακή Δημοκρατία επέδωσε το όνομά του στο νέο Διεθνές Αεροδρόμιο της Λάρνακας που ολοκληρώθηκε το 2010.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κύπρου Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής της Κύπρου Κατηγορία:Πρόεδροι του Δημοκρατικού Συναγερμού Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Πατριωτικό Μέτωπο Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ενιαίο Κόμμα Κατηγορία:Οικογένεια Κληρίδη   Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U18 της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 18 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Νεανίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Košarkaški savez Bosne i Hercegovine, KSBIH).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U18
Κουμπάλ (Ανγκόλα)
Το Κουμπάλ (Cubal) είναι πόλη και δήμος στην Ανγκόλα. μικρογραφία| Η λεωφόρος 1ης Μαΐου στο Κουμπάλ
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται περίπου 150 χλμ. ανατολικά της πόλης Μπενγκέλα και 200 χλμ. δυτικά από το Χουάμπο, πρώην Νόβα Λισμπόα. Σε αυτήν την πόλη συμβάλουν δύο ποτάμια, ο Κουμπάλ ντα Χάνια και ο Κουμπάλ ντα Γκάντα, τα οποία δίνουν στην πόλη την ονομασία της. Υπάρχουν πολλά χωράφια αγαυής της σιζαλανής στην περιοχή, τα οποία κατά τον 20ό αιώνα διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο μιας και το φυτό εξαγόταν σε μεγάλες ποσότητες.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1912 υπό την πορτογαλική αποικιακή κυριαρχία αφού ο σιδηρόδρομος έφτασε στην πόλη το 1908 μέσω του Σιδηροδρόμου της Μπενγκέλα. Το Κουμπάλ παρέμεινε χωριό του δήμου της Γκάντα μέχρι τις 23 Ιανουαρίου 1968, όταν έλαβε το καθεστώς μικρής πόλης και έγινε έδρα δήμου.
Διοίκηση
Το Κουμπάλ είναι η έδρα του ομώνυμου δήμου στην επαρχία Μπενγκέλα. Ο δήμος καταλαμβάνει 4.794 χλμ² και έχει 306.000 κατοίκους (εκτίμηση 2014), από 252.000 κατοίκους τρία χρόνια νωρίτερα (εκτίμηση 2011). Η απογραφή του 2014 παρείχε αξιόπιστα στοιχεία για τον πληθυσμό για πρώτη φορά από το 1970.
Στα βόρεια, το Κουμπάλ συνορεύει με τον δήμο Μποκόιο, στα ανατολικά με τον δήμο της Γκάντα, στα νότια με τον δήμο Τσονγκορόι, και στα δυτικά με τον δήμο Καϊμπάμπο. μικρογραφία|Τρένο του σιδηροδρόμου της Μπενγκέλα
Μεταφορές
Ο σιδηρόδρομος της Μπενγκέλα έφτασε στο Κουμπάλ το 1908. Το 1974 εγκαινιάστηκε νέος κλάδος που συνέδεσε το Κουμπάλ με το λιμάνι Λομπίτο, μειώνοντας την απόσταση από 197 σε 153 χιλιόμετρα. Μετά από πολλά χρόνια διακοπής, αυτή η διακλάδωση εγκαινιάστηκε ξανά το 2004. Υπάρχουν τρία δρομολόγια την εβδομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Εθνική Κένυας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Κένυας είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Κένυας. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κένυας. Είναι μέλος στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου και στο Συμβούλιο Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Ανατολικής και Κεντρικής Αφρικής. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου. Έδρα της ομάδας είναι το Moi International Sports Centre.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Κένυας (ποδόσφαιρο)
Διεθνής των Αναρχικών Ομοσπονδιών
Η Διεθνής των Αναρχικών Ομοσπονδιών (Internationale des Fédérations Anarchistes, συντομογραφία: IAF/IFA) ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια ενός διεθνούς αναρχικού συνεδρίου στην Καρράρα της Ιταλίας το 1968 από τις τρεις υπάρχουσες ευρωπαϊκές ομοσπονδίες: της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας καθώς και της βουλγαρικής ομοσπονδίας που βρισκόταν σε γαλλική εξορία. Η IAF στοχεύει να χτίσει και να βελτιώσει ισχυρές και ενεργές διεθνείς αναρχικές δομές. Οι ομοσπονδίες που συνδέονται διαμέσου αυτής πιστεύουν ότι ένας τέτοιος οργανισμός είναι απαραίτητος για τον συντονισμό του διεθνούς έργου τους και την αποτελεσματική συνεργασία ως προς τους αμοιβαίους στόχους. Η Διεθνής των Αναρχικών Ομοσπονδιών περιέχει πολλές αναρχικές-κομμουνιστικές ομοσπονδίες και άτομα, διατηρεί επίσης στενή επαφή με άλλες αναρχικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Ένωση Εργαζομένων (IWA-AIT) μια διεθνής ένωση αναρχοσυνδικαλιστικών οργανώσεων και συνδικάτων.
Ιδεολογία
Οι βασικές αρχές της Διεθνούς των Αναρχικών Ομοσπονδιών είναι ο φεντεραλισμός, η αυτορύθμιση και η αλληλοβοήθεια. Όπως δηλώνει στο προοίμιο των αρχών της, αγωνίζεται για:
Η IAF προκρίνει την αδιαμεσολάβητη δράση, τον αγώνα από τα κάτω, τον αντι-κοινοβουλευτισμό. Αντιτίθεται στον ρεφορμισμό, τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο.
Μέλη
λίστα μελών της ομοσπονδίας όπως επιβεβαιώθηκε κατά το 11ο Συνέδριο της Διεθνούς Αναρχικής Ομοσπονδίας (2019).
Αναφορές
Κατηγορία:Αναρχικές οργανώσεις
Γαλακτοβάκιλλοι
Οι γαλακτοβάκιλλοι, είναι θετικά κατά Gram βακτήρια, κατά κανόνα προαιρετικά αναερόβια, που ανήκουν στην τάξη Lactobacillales (Γαλακτοβακιλλώδη). Ανήκουν στην ευρύτερη ομάδα των βακτηρίων που παράγουν γαλακτικό οξύ (Βακτήρια LAB). Το γαλακτικό οξύ παράγεται μέσω μιας αναερόβιας διαδικασίας μεταβολισμού της γλυκόζης τους που λέγεται γαλακτική ζύμωση. Στην ομάδα αυτή ανήκουν επίσης τα γένη: Lactococcus (Γαλακτόκοκκος), Pediococcus, Leuconostoc, Streptococcus (Στρεπτόκοκκος), Enterococcus (Εντερόκοκκος), Vagococcus, Melissococcus, Oenococcus (Οινόκοκκος), Tetragenococcus, Bifidobacterium, Propionibacterium.
Οι ομάδες των γαλακτοβάκιλλων
Σύμφωνα με τον μεταβολισμό τους διαιρούνται σε τρεις ομάδες:
Η κλινική και βιομηχανική σημασία των γαλακτοβάκιλλων
Διάφορα μέλη των γαλακτοβακίλλων αφθονούν στη φυσιολογική χλωρίδα του ανθρώπου (γαστρεντερικό, ουροποιητικό, γεννητικό σύστημα) και συμβάλλουν σημαντικά στην ισορροπία της. Χρησιμοποιούνται ευρέως στην βιομηχανία τροφίμων και το ενδιαφέρον τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχει εστιαστεί στις ευεργετικές τους ιδιότητες ως προβιοτικά. Η ταυτοποίηση των γαλακτοβακίλλων γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις με μοριακές μεθόδους επειδή είναι δύσκολη με τις κλασικές μεθόδους. Η ευαισθησία τους στα αντιβιοτικά είναι ειδική για το είδος και ποικίλει σημαντικά. Κάποια είδη εμφανίζουν αντοχή στην βανκομυκίνη, ενώ τα περισσότερα είναι ευαίσθητα στην πενικιλλίνη.
Ταξινόμηση
Οι Γαλακτοβάκιλλοι ανήκουν στη συνομοταξία Firmicutes στην τάξη Lactobacillales η οποία συμπεριλαμβάνει και την οικογένεια Lactobacillaceae. Στο γένος Lactobacillus έχουν περιγραφεί πάνω από 125 είδη.
Μικροβιολογία
Οι γαλακτοβάκιλλοι, είναι θετικά κατά Γκραμ βακτήρια, μη σπορογόνα, με τα περισσότερα είδη τους να είναι ακίνητα, ενώ πιο σπάνια είδη έχουν τη δυνατότητα να κινούνται με την βοήθεια βλεφαρίδων. Συχνά εμφανίζονται σαν επιμήκη και λεπτά βακτηρίδια ίσια ή με μικρή κάμψη και ποικίλα στο μήκος και το πλάτος τους. Μπορεί όμως να εμφανιστούν και με κοκκοειδή μορφή ή ως κορύνες. Διατάσσονται σε μακριές αλυσίδες βακτηριδίων ή νήματα. Η χρώση τους κατά Gram εξαρτάται από το θρεπτικό υλικό ανάπτυξης.
Φυσικές - Χημικές ιδιότητες γαλακτοβακίλλων
Οι φυσικοχημικές ιδιότητες των γαλακτοβάκιλλων είναι:
Μεταβολισμός
Οι γαλακτοβάκιλλοι καλλιεργούνται σε γάλα, μέσω των ακόλουθων διεργασιών4,7.
Αρνητικοί παράγοντες ανάπτυξης γαλακτοβάκιλλων
Μερικές σπερματοκτόνες και αντισυλληπτικές κρέμες μπορεί να σκοτώσουν την φυσιολογική χλωρίδα του κόλπου (π.χ. γαλακτοβάκιλλοι), με αποτέλεσμα την πιθανή εμφάνιση βακτηριακής κολπικής μόλυνσης.
Συνθήκες ανάπτυξης γαλακτοβακίλλων
Οι γαλακτοβάκιλλοι επιβιώνουν σε συνθήκες πεπτικού συστήματος οι οποίες περιλαμβάνουν:
Εξέταση κολπικού υγρού
Η σημαντικότερη εξέταση σε γυναικολογικές παθήσεις, η οποία σχετίζεται με την ανίχνευση των γαλακτοβακίλλων και άλλων παθογόνων μικροβίων, είναι αυτή του κολπικού υγρού η οποία περιλαμβάνει:
Η παθογόνος δράση των γαλακτοβακίλλων
Σήμερα θεωρείται ότι έχουν χαμηλή λοιμογόνο δράση, μπορούν όμως να προκαλέσουν λοιμώξεις σε ειδικές ομάδες ασθενών (π.χ.. HIV, καρκίνος, μεταμόσχευση, σακχαρώδης διαβήτης). Οι συχνότερες λοιμώξεις από γαλακτοβάκιλλους είναι η βακτηριαιμία και η ενδοκαρδίτιδα με ή χωρίς βακτηριαιμία, ενώ σπανιότερα μπορεί να προκαλέσουν αποστήματα ήπατος και σπλήνα, περιτονίτιδα, ουρολοιμώξεις, χοριοαμνιονίτιδα, νεογνική μηνιγγίτιδα, ενδομητρίτιδα, πνευμονία και σηπτική αρθρίτιδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα γαλακτοβακίλλων που αποτελούν μέρος της φυσιολογικής χλωρίδας του ανθρώπου είναι οι γαλακτοβάκιλλοι doderiayn (απ’ το γυναικολόγο που το ανακάλυψε το 1982). Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται για να περιγράψει βακτήρια που παράγουν γαλακτικό οξύ και εμποδίζουν με αυτόν τον τρόπο την αύξηση των παθογόνων βακτηρίων. Αν και η παθογονικότητά τους θεωρείται χαμηλή, σπάνια απομονώνονται από κλινικά δείγματα. Οι συχνότερες λοιμώξεις από γαλακτοβακίλλους είναι η βακτηριαιμία και η ενδοκαρδίτιδα, με ή χωρίς βακτηριαιμία, ενώ σπανιότερα έχουν αναφερθεί αποστήματα και άλλες εντοπισμένες λοιμώξεις.
Καλλιέργεια
Αναπτύσσονται σε αιματούχο άγαρ και μετά από 24 ώρες δημιουργούν μικρές αποικίες 2-5 mm κυρτές και λείες με σαφή όρια. Μπορεί επίσης να παρατηρηθεί αιμόλυση και γκριζάρισμα του θρεπτικού υλικού. Τα περισσότερα είδη της εντερικής χλωρίδας αναπτύσσονται καλύτερα σε αναερόβιες συνθήκες, ενώ τα είδη που χρησιμοποιούνται στην βιομηχανία αναπτύσσονται σε μικροαερόφιλες ή αερόβιες συνθήκες. Το άριστο pH ανάπτυξης στη καλλιέργεια είναι 5,4. Για την μελέτη γαλακτοβακίλλων της φυσιολογικής χλωρίδας έχουν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν διάφορα θρεπικά υλικά όπως Rodosa άγαρ και MRS άγαρ που περιέχει μαλτόζη.
Μοριακές μέθοδοι
Στηρίζονται στην ανίχνευση γαλακτοβακίλλων και την ταυτοποίησή τους στους διάφορους τύπους στελεχών. Έχουν περιγραφεί μέθοδοι που βασίζονται στην PLR και realtime PCR.
Ευαισθησία στα αντιβιοτικά
Τα περισσότερα είδη είναι συνήθως ευαίσθητα στην πενικιλλίνη και στις κεφαλοσπορίνες. Παρ’ όλα αυτά οι γαλακτοβάκιλλοι είναι ευαίσθητοι σε μακρολίδες, κλινδαμυκίνη, τετρακυκλίνες και χλωραμφενικόλη.
Αντίδραση κατάλασης
Στόχος:
Οι γαλακτοβάκιλλοι δίνουν αρνητική την αντίδραση της καταλάσης στο εργαστήριο μετά την μεταφορά σε αντικειμενοφόρο πλάκα με κρίκο αποικίας μικροβίων και μία σταγόνα αντιδραστηρίου.
Θεραπεία
Οι γαλακτοβάκιλλοι είναι οι κύριες προβιοτικές ομάδες στο ανώτερο και κατώτερο τμήμα των εντέρων και πολλές φορές χρησιμοποιούνται για θεραπευτικούς σκοπούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θετικά κατά Gram βακτήρια Κατηγορία:Επιστήμη τροφίμων
Εθνική Μπουρούντι (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Μπουρούντι είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα του Μπουρούντι. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπουρούντι. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου ή του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Στα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 1994 έχασε την πρόκριση για την τελική φάση στα πέναλτι από τη Γουινέα. Έδρα της ομάδας είναι το Prince Louis Rwagasore Stadium.
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Μπουρούντι Μπουρουντί
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1964
Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του 1964 ή αλλιώς Κύπελλο Εθνών Ευρώπης 1964 ήταν το δεύτερο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε. Η τελική φάση διεξήχθη στη Ισπανία και νικήτρια αναδείχθηκε η διοργανώτρια χώρα που νίκησε με 2-1 στον τελικό την κάτοχο του τροπαίου από το 1960, Ε.Σ.Σ.Δ..
Στη διοργάνωση συμμετείχαν 29 συνολικά χώρες με την Ιταλία και την Αγγλία να συμμετέχουν για πρώτη φορά στη διοργάνωση, όχι όμως και τη Δυτική Γερμανία. Η Ελλάδα αποσύρθηκε μετά από κυβερνητική παρέμβαση λόγω της κλήρωσης που την έφερε αντιμέτωπη με την Αλβανία. Η Ε.Σ.Σ.Δ., η Αυστρία και το Λουξεμβούργο πέρασαν άνευ αγώνα στον δεύτερο προκριματικό γύρο. Οι ομάδες έπαιζαν νοκ-άουτ αγώνες εντός κι εκτός έδρας για να φτάσουν στις 4 ομάδες που θα έπαιρναν μέρος στην τελική φάση της οποίας η διοργανώτρια επιλέχθηκε όταν έγιναν γνωστές οι ομάδες που προκρίθηκαν στα ημιτελικά.
Το Λουξεμβούργο αποδείχθηκε ως ο "φονέας των γιγάντων" στους προκριματικούς γύρους. Πρώτα απέκλεισε την Ολλανδία με συνολικό σκορ 3-2 (1-1 και 2-1) και στη συνέχεια κατάφερε να φέρει δύο ισοπαλίες με τη Δανία (3-3 και 2-2) πριν χάσει δύσκολα σε επαναληπτικό αγώνα με 1-0. Έτσι, η Δανία περνώντας στην ημιτελική φάση θεωρήθηκε η έκπληξη του θεσμού. Μαζί της βρέθηκαν η Σοβιετική Ένωση, η Ισπανία και η Ουγγαρία.
Στα ημιτελικά, η Σοβιετική Ένωση επικράτησε των Δανών με 3-0 στη Βαρκελώνη και η Ισπανία κέρδισε στην παράταση την Ουγγαρία με 2-1 στη Μαδρίτη. Στο πρώτο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, οι Ισπανοί είχαν αποσυρθεί αντί να αγωνιστούν ενάντια στους Σοβιετικούς, αλλά στην περίπτωση του 1964, ο δικτάτορας Φράνκο άφησε την ομάδα να αγωνιστεί κανονικά. Η Ισπανία κατέκτησε το Κύπελλο Εθνών Ευρώπης νικώντας στον τελικό, στο στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου της Μαδρίτης, μπροστά σε περισσότερους από 79.000 θεατές, τη Σοβιετική Ένωση με 2-1 χάρη σε γκολ του Μαρσελίνο Μαρτίνεζ. Στον μικρό τελικό η Ουγγαρία νίκησε τη Δανία 3-1.
Πρώτος Προκριματικός
<td width=50%> <td width=50%> <td width=50%> <td width=50%> <td width=50%> <td width=50%> <td width=50%> <td width=50%> <td width=50%> <td width=50% rowspan=2> <td width=50%>
Δεύτερος Προκριματικός
<td width=50%> <td width=50%> <td width=50%> <td width=50%> <td width=50%> <td width=50%> <td width=50%>
Τρίτος Προκριματικός
<td width=50%> <td width=50%> <td width=50%>
Γρηγορότερο γκολ
6ο λεπτό: Χεσούς Μαρία Περέδα (Ισπανία vs Ε.Σ.Σ.Δ.)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1964 Κατηγορία:Διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ισπανία
C4H6O2
Ο μοριακός τύπος C4H6O2 μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα ισομερή θέσης:
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση
Η Αναρχική Πολιτική Οργάνωση (Α.Π.Ο.) είναι μια συνθετική αναρχική ομοσπονδία που συνδέεται με τη Διεθνή των Αναρχικών Ομοσπονδιών. Ιδρύθηκε το 2015 και συμμετέχει σε ενέργειες στην Ελλάδα και στις συνελέυσεις των διεθνών συνεδρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναρχικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Ρογκάλιν
Το Ρογκάλιν (πολωνικά: Rogalin) είναι χωριό στη δυτική Πολωνία, που βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Βάρτα. Βρίσκεται περίπου 7 χιλιόμετρα ανατολικά της Μοσίνα και 19 χιλιόμετρα νότια της μητροπολιτικής πόλης του Πόζναν. Είναι διάσημο για το Πάρκο Τοπίου Ρογκάλιν (με τις παλαιότερες βελανιδιές στην Πολωνία ), το μπαρόκ παλάτι, την γκαλερί τέχνης και τη νεοκλασική εκκλησία με το μαυσωλείο της οικογένειας Ρατσίνσκι.
Επισκόπηση
Το Ρογκάλιν είναι κυρίως διάσημο για το μπαρόκ παλάτι του 18ου αιώνα της οικογένειας Ρατσίνσκι και τη γειτονική Πινακοθήκη Ρατσίνσκι, όπου στεγάζεται μια μόνιμη έκθεση ζωγραφικής από Πολωνούς και ξένους καλλιτέχνες διεθνούς φήμης, όπως ο Ιπολίτ-Πωλ Ντελαρός και ο Κλωντ Μονέ, καθώς και οι διάσημος μεγάλου μεγέθους πίνακας του Γιαν Ματέικο, Joanna d'Arc (δείτε ένα μέρος παρακάτω). Η γκαλερί ιδρύθηκε από τον Κόμη Έντβαρντ Αλεξάντερ Ρατσίνσκι. Το Ρογκάλιν είναι επίσης γνωστό για τις 800 ετών βελανιδιές στις πλημμυρικές περιοχές του Βάρτα και για την ιστορική Εκκλησία του Αγίου Μαρκελλίνου, της οποίας η σχεδίαση είναι εμπνευσμένη από το ρωμαϊκό ναό Maison Carrée στη Νιμ της Γαλλίας. αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία του Αγίου Μαρκελλίνου, με το Μαυσωλείο της οικογένειας Ρατσίνσκι Ο τελευταίος ιδιοκτήτης του κτήματος ήταν ο Κόμης Έντβαρντ Αλεξάντερ Ρατσίνσκι, ο οποίος το 1979-1986 ήταν πρόεδρος της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης. Η σαρκοφάγος του βρίσκεται στο Μαυσωλείο Ρατσίνσκι, κάτω από την εκκλησία στο Ρογκάλιν. Στη διαθήκη του, ο Κόμης Ρατσίνσκι κληροδότησε την περιουσία του στο Ρογκάλιν (συμπεριλαμβανομένου του οικογενειακού ανακτόρου, της γκαλερί, της βιβλιοθήκης και της εκκλησίας) στο Οικογενειακό Ίδρυμα Ρατσίνσκι.
Γεωγραφία
Μεγάλο μέρος του γύρω τοπίου αποτελεί την προστατευόμενη περιοχή αναγνωρισμένης φυσικής και οικολογικής αξίας γνωστή ως Πάρκο Τοπίου Ρογκάλιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Παλάτια στην Πολωνία