cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρούριο του Πρόζορ
Ιστορία
Οι Τούρκοι εισέβαλαν στο φρούριο το 1522 και το κράτησαν μέχρι το 1688. Μετά την κατάληψη του φρουρίου, οι Τούρκοι, αδιαφορώντας για τους όρους παράδοσής του, έσφαξαν όλους όσους ήταν μέσα σε αυτό. Μετά τους Τούρκους, το φρούριο ανήκε στη Δημοκρατία της Βενετίας, στη συνέχεια στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, όταν έχασε την κύρια στρατηγική του σημασία. Από το 1805 έως το 1813 βρισκόταν υπό γαλλική κυριαρχία και από το 1813 έως το 1918 ήταν και πάλι υπό αυστριακή κυριαρχία, όπως και όλη η Κροατία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κροατία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κροατία Κατηγορία:Κάστρα στην Κροατία
Λόρα Μιούιρ
Η Λόρα Μιούιρ (γενν. 9 Μαΐου 1993) είναι Βρετανίδα δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Εξειδικεύεται στα 800μ, 1500μ, 3000μ και 5000μ. Είναι η πρωταθλήτρια Ευρώπης 2018 στα 1500 μέτρα, η δύο φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης Κλειστού Στίβου 2017 (στα 1500 και στα 3000 μέτρα) και η δύο φορές μεταλλιούχος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018, με ασημένιο στα 1500 μέτρα και χάλκινο στα 3000 μέτρα. Είναι η κάτοχος του ευρωπαϊκού ρεκόρ στο αγώνισμα των 1500 μέτρων με χρόνο 3:55.22.
Καριέρα
Γεννήθηκε στο Ινβερνές της Σκωτίας. Έχει κατακτήσει 1 χρυσό μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, 1 ασημένιο και 1 χάλκινο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού και 2 χρυσά σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού και 2 φορές νικήτρια του Diamond League, το 2016 και το 2018.
Παραπομπές
__ΜΕΠΠ__
Ιωάννης Μελισσηνός
Έλαβε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση  στη στρατιωτική ακαδημία ευγενών από το 1732. Αποφοίτησε από το Σώμα το 1740 με τον βαθμό του υπολοχαγού και ανέλαβε υπηρεσία στη δημόσια διοίκηση το 1745.Ήταν μέλος της επιτροπής  ελέγχου στη βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Επιστημών.Το 1746 μπήκε στο Γραφείο του Διοικητή της καγκελαρίας
Κατόπιν πρότασης του επιμελητή του Πανεπιστημίου της Μόσχας του Ι. Ι. Σουβάλοφ, το 1757, διορίστηκε διευθυντής του Πανεπιστημίου της Μόσχας. Φτάνοντας στη Μόσχα στις (11.5.1757), ανέλαβε τις οικονομικές  υποθέσεις του πανεπιστημίου, οι οποίες παρέμειναν ανεπίλυτες λόγω του ξαφνικού θανάτου του πρώτου διευθυντή Α. Μ. Αργκαμάκοφ.
Μελετώντας  το πρόγραμμα  της εκπαίδευσης των φοιτητών  και μαθητών του γυμνασίου, προσφέρθηκε να ανοίξει ένα πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Δημιούργησε ένα νέο λεπτομερές πρόγραμμα κατάρτισης για μαθητές  του γυμνασίου.
Το καλοκαίρι του 1757 και το χειμώνα του 1759-1760 ο Μελισσηνός έφερε στο πανεπιστήμιο τους καλύτερα μαθητές γυμνασίου  (μεταξύ των οποίων ήταν (Γ..Α Ποτέμκιν και ΝΤ.I Φονβίζιν) στην Αγία Πετρούπολη, για να τους παρουσιάσουν στους ιδρυτές του πανεπιστημίου (την αυτοκράτειρα Ελισάβετ, τον Σουβάλοφ και Μιχαήλ Λομονόσοφ). Ασχολήθηκε με τον εξοπλισμό του τυπογραφείου του πανεπιστημίου, προμηθεύοντας βιβλία  στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη. Το 1760-1762 συμμετείχε στη συζήτηση του σχεδίου κανονισμών του Πανεπιστημίου της Μόσχας .Στις 10 Οκτωβρίου του 1763) μετατέθηκε από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας στη θέση του Γενικού Εισαγγελέα της Ιεράς Συνόδου (1763-1768) με βαθμό Κρατικού Συμβούλου (στενός συνεργάτης του διορίστηκε ο Γ. Α. Ποτέμκιν ).
Από αυτή τη θέση, ο Μελισσηνός  πρότεινε να αναπτύξει και να εμβαθύνει την εκκοσμίκευση που ξεκίνησε η Αικατερίνη η 2η. Το 1767 - στην πραγματικότητα, προτείνει ένα ευρύ πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της Ρωσικής Εκκλησίας στο πρότυπο της  Προτεσταντικής εκκλησίας (την κατάργηση της νηστείας, τη λατρεία των εικόνων και κειμηλίων, την κατάργηση των μυστηρίων για τους νεκρούς, τη μείωση των υπηρεσιών της εκκλησίας, το  κλείσιμο των μοναστηριών, την απλοποίηση του διαζυγίου, την άδεια να παντρεύονται οι επίσκοποι, να φορούν οι ιερείς πολιτικά ρούχα κ.λ.π.). Η μακρά αλληλογραφία του Mελισσηνού  με την Αικατερίνη τη 2η σχετικά με αυτά τα ζητήματα είναι γνωστή. Τα μέλη της Συνόδου, ωστόσο, αρνήθηκαν να συζητήσουν τα "Σημεία" μεταρρυθμίσεων. Προφανώς δεν έλαβαν την στήριξη από την Αικατερίνη τη 2η, πράγμα που  οδήγησε στην παραίτηση του Mελισσηνού  τον Οκτώβριο του 1768.
Απολυθείς  το 1768 από τη θέση του γενικού εισαγγελέα, ο Mελισσηνός  διορίστηκε επίτιμος  επιθεωρητής  του Εκπαιδευτικού Σώματος, βοηθός του ορίστηκε ο Ι. Ι. Μπέτσι (1768-1770). Μετά από αίτημά του, διορίστηκε από την Αικατερίνη τη 2η  στις (1.1.1771) στη θέση του επιμελητή του Πανεπιστημίου της Μόσχας, την οποία διατήρησε  μέχρι το τέλος της ζωής του
Η δραστηριότητα του Mελισσηνού ως επιμελητή είχε ως στόχο την ανάπτυξη επιστημονικών μελετών  στον τομέα της ρωσικής γλώσσας και της λογοτεχνίας. Το καλοκαίρι του 1771 για τον σκοπό αυτό άνοιξε την Ελεύθερη ρωσική Συνέλευση (την ίδια στιγμή ο Μελισσινός  εξελέγη πρόεδρος). Στις συναντήσεις του, ο Mελισσηνός πρότεινε ένα πρόγραμμα για τη «βελτίωση της φυσικής γλώσσας»
Στη δεκαετία του 1770. αυτός συμμετείχε στις μεταφράσεις κειμένων. Το 1783 εξελέγη στη Ρωσική Ακαδημία και μαζί με τα άλλα μέλη της  ακαδημαικής κοινότητας  της Μόσχα, συμμετείχε στο έργο του ακαδημαϊκού λεξικού της ρωσικής γλώσσας, προσελκύοντας σε αυτό πολλούς καθηγητές και φοιτητές του Πανεπιστημίου της Μόσχας.
Με την υποστήριξη του Μελισσηνού, η ομάδα καθηγητών του Πανεπιστημίου της Μόσχας αναπληρώθηκε με νέα μέλη, τόσο από τους φοιτητές του πανεπιστημίου τους (Ντ.Σ. Ανίτσκοφ, Χ. Α. Τσεμποταριόφ και Ι. Α. Σιμπήρσκι) όσο και με προσκληθέντες  από το εξωτερικό, τους Χ. Μ. Ματέι, Ι. Ι. Βέτσ, Μ. Ι. Σκιάνταν και Κερεστούρι,
Τον Ιούνιο του 1778, στον Μελισσηνό  επιτράπηκε, διατηρώντας τον τίτλο του επιμελητή, να μεταβεί στο εξωτερικό. Μετά την επιστροφή του από το  εξωτερικό το 1782 ο  Μελισσηνός  ασχολήθηκε με την περάτωση της κατασκευής του κεντρικού κτιρίου του Πανεπιστημίου της Μόσχας.
Η νεκρώσιμος ακολουθία του Μελισσινού τελέστηκε  από τον Μητροπολίτη της Μόσχας Πλάτωνα και οι φοιτητές του πανεπιστημίου συνόδευαν την πομπή. Το πορτρέτο του Mελισσηνού πανηγυρικά τοποθετήθηκε στο Μεγάλο Αμφιθέατρο του κεντρικού κτιρίου του Πανεπιστημίου της Μόσχας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Μελισσηνών
Ερρίκος ΙΑ΄ της Σουηδίας
O Ερρίκος ΙΑ΄ της Σουηδίας ή Ερρίκος ο Τραυλός ή Ερρίκος ο Χωλός, πλήρες όνομα Ερρίκος ΙΑ΄ Έρικσον της Σουηδίας (σουηδ. Erik Eriksson, Erik laspe och halte, αρχ. νορβ. Eirikr Eiriksson, 1216 - 2 Φεβρουαρίου 1250), βασιλιάς της Σουηδίας (1222-1229 και 1234-1250 ) ήταν υστερότοκος γιος του Ερρίκου Ι΄ της Σουηδίας και της Ρίκισσα της Δανίας. Ονομάστηκε χωλός επειδή είχε κάποια μορφή σωματικής αναπηρίας από τη γέννηση του. Μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του η σουηδική αριστοκρατία επέλεξε νέο βασιλιά της Σουηδίας τον 15χρονο Ιωάννη Α΄ από τον αντίπαλο βασιλικό Οίκο του Σβέρκερ σε αντίθεση με τον Πάπα και την εκκλησία, που ήθελαν βασιλιά τον ίδιο τον Ερρίκο.
Όταν πέθανε πρόωρα ο Ιωάννης, σε ηλικία έξι ετών χρίσθηκε ο Ερρίκος ΙΑ΄ βασιλιάς το 1222 με κηδεμόνα και αντιβασιλιά έναν μακρινό εξάδελφο του, τον Κνούτο Χόλμγκερσον. Το 1229, με την ενηλικίωση του, ηττήθηκε στην μάχη του Ολούστρα, ανατράπηκε και δραπέτευσε στον θείο του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας. Νέος βασιλιάς της Σουηδίας ορκίστηκε ο Κνούτος Χόλμγκερσον ως Κνούτος Β΄ της Σουηδίας (1231), αλλά η βασιλεία του ήταν πολύ σύντομη, αφού πέθανε το 1234. Μετά τον θάνατο του Κνούτου Β΄, ο Ερρίκος ΙΑ΄ επέστρεψε και βασίλευσε μέχρι τον δικό του θάνατο.
Παντρεύτηκε την Αικατερίνη του Ίμσεμποργκ, κόρη του Γιαρλ Σούνε Φόλκασον του Μπιέλμπο και διάδοχο του Οίκου του Σβέρκερ, με την οποία δεν απέκτησε παιδιά. Ο Ερρίκος πάντρεψε τη νεότερη αδελφή του Ίνγκεμποργκ Έρικσντοττερ της Σουηδίας με τον Μπίργιερ Γιαρλ το 1236. Ο Μπίργιερ ήταν γιος μιας πριγκίπισσας από τον Οίκο του Σβέρκερ και μέλος του Οίκου του Μπιέλμπο. Ο μεγαλύτερος γιος τους Βάλντεμαρ της Σουηδίας ορκίστηκε βασιλιάς μετά τον θάνατο του Ερρίκου το 1250, αλλά την πραγματική εξουσία στη Σουηδία είχε ο πατέρας του μέχρι τον δικό του θάνατο το 1266.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος του Έρικ
Σφραγιδόλιθος της Πύλου
Η σφραγίδα διακρίνεται για την εξαιρετικά λεπτή και περίτεχνη χάραξή της και θεωρείται ως «το πιο σημαντικό έργο γλυπτικής τέχνης που ανακτήθηκε ποτέ από την Εποχή του Χαλκού του Αιγαίου ». Η ποιότητα του έργου προεξοφλεί τις μεταγενέστερες εξελίξεις όσο και την κλασική εποχή, η οποία εμφανίστηκε μια χιλιετία αργότερα.
Υπόβαθρο
Ο σφραγιδόλιθος της Πύλου ανακαλύφθηκε από μια αρχαιολογική ομάδα του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι, υπό τη διεύθυνση των Σάρον Στόκερ και Τζακ Ντέιβις στον τάφο του Γρύπα Πολεμιστή κοντά στη σύγχρονη Πύλο. Αποτελείται από έναν αμυγδαλοειδή σφραγιδόλιθο από μαρκαρισμένο αχάτη, με χρυσά καλλύματα, διαστάσεων 3,6 ετοστόμετρα σε μήκος και βρέθηκε δίπλα σε τέσσερεις χρυσές σφραγίδες.
Αν και η τοποθεσία ανακαλύφθηκε το 2015, ο αχάτης, που τότε καλύφθηκε με ασβεστόλιθο, δεν αποκαλύφθηκε μέχρι το 2017, καθώς άλλα ευρήματα από την τοποθεσία δημοσιεύτηκαν πρώτα. Στη συνέχεια, ο αχάτης υποβλήθηκε σε συντήρηση και μελέτη για ένα χρόνο. Πριν από τη συντήρηση, η πέτρα πίστευαν ότι ήταν μια χάντρα λόγω της μικρής της κλίμακας. Λόγω της μακροχρόνιας συναίνεσης ότι οι μυκηναϊκοί πολιτισμοί εισήγαγαν ή έκλεβαν πλούτη από τη μινωική Κρήτη, πιστεύεται ότι η σφραγίδα δημιουργήθηκε στην Κρήτη.
Το γεγονός ότι η πέτρα βρέθηκε σε μυκηναϊκό τάφο στην ηπειρωτική Ελλάδα υποδηλώνει πολιτιστική ανταλλαγή μεταξύ του μινωικού και του μυκηναϊκού πολιτισμού.
Περιγραφή
Η σφραγίδα απεικονίζει έναν πολεμιστή ο οποίος, έχοντας ήδη νικήσει έναν αντίπαλο που απλώθηκε στα πόδια του, βυθίζει το σπαθί του στον ακάλυπτο λαιμό ενός άλλου εχθρού με μια ασπίδα σε σχήμα του αριθμού 8, ενώ ταυτόχρονα αρπάζει το έμβλημα του κράνους του άνδρα. Η σκηνή μοιάζει με εκείνη της χρυσής σφραγίδας μαξιλαριού από τον Ταφικό Περίβολο Α' στις Μυκήνες (και είναι παρόμοια με άλλες σφραγίδες της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, όπως η χρυσή σφραγίδα "Battle of the Glen" από τον Ταφικό Περίβολο Α' στις Μυκήνες ).
Πιστεύεται ότι και τα δύο αντικείμενα διαμορφώθηκαν σύμφωνα με ένα πολύ γνωστό πρότυπο, ίσως μια τοιχογραφία, όπως είχε ήδη προταθεί για άλλα πρώιμα μυκηναϊκά έργα γλυπτικής τέχνης. Αυτή την άποψη συμμερίζονται εν μέρει και οι ανακαλυπτές, οι οποίοι κατά τα άλλα βλέπουν σκόπιμα παραλληλισμό μεταξύ του νικητή ήρωα στη σφραγιδόλιθο και του ατόμου που θάφτηκε μαζί του, εν όψει επίσης της αντιστοιχίας μεταξύ των χεριών και των στολιδιών του (π.χ. ένα περιδέραιο και ένας σφραγιδόλιθος) και αντικείμενα που βρίσκονται επίσης στον τάφο, κοντά στο σώμα.
Επίδραση
Το 2016, το Υπουργείο Πολιτισμού αναφέρθηκε σε αυτή την ανασκαφή ως την πιο σημαντική ανακάλυψη στην ηπειρωτική Ελλάδα τα τελευταία 65 χρόνια. Η μικρή κλίμακα των περίπλοκων λεπτομερειών προκάλεσε ερωτήματα σχετικά με την ικανότητα των αρχαίων ελληνικών πολιτισμών να δημιουργήσουν ένα τέτοιο αντικείμενο. Ορισμένοι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι τέτοιες μικρές λεπτομέρειες θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί μόνο με τη βοήθεια ενός μεγεθυντικού φακού, αν και δεν έχει βρεθεί καμία που να χρονολογείται από την Εποχή του Λίθου στην Κρήτη.
Ο συν-ανακαλύψεις του Ντέιβις αναφέρεται στο κομμάτι ως «ακατανόητα μικρό», σημειώνοντας ότι έργα τέχνης με τόση λεπτομέρεια δεν θα βλέπονταν «για άλλα χίλια χρόνια». Πρόσθεσε επίσης: «Φαίνεται ότι οι Μινωίτες παρήγαγαν τέχνη του είδους που κανείς δεν φανταζόταν ποτέ ότι ήταν ικανοί να παράγουν. Είναι ένα θεαματικό εύρημα» Οι ερευνητές έχουν υποστηρίξει ότι αυτή η ανακάλυψη αμφισβητεί τις προηγούμενες συναινέσεις σχετικά με την καλλιτεχνική ανάπτυξη του μινωικού πολιτισμού. Δηλώνουν ότι αυτή η ανακάλυψη απαιτεί επανεκτίμηση του χρονικού πλαισίου πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε η ελληνική τέχνη. Ενώ χρονολογείται ότι ανήκει στην εποχή του Χαλκού του Αιγαίου, ο Ντέιβις σημειώνει ότι μοιάζει περισσότερο με την τέχνη της κλασικής περιόδου, η οποία αναπτύχθηκε μια χιλιετία αργότερα, λόγω του εύρους της ανατομικής γνώσης που ενσωματώνεται στα χαρακτικά της πέτρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μινωική τέχνη Κατηγορία:Πύλος Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μαύρη κορδέλα
μικρογραφία| Μαύρη κορδέλα Η μαύρη κορδέλα είναι σύμβολο πένθους. Συχνά οι άνθρωποι το βάζουν σε ρούχα ή τοποθετείται σε δημόσια οθόνη για να εκφράσει παρηγοριά.
Ένδειξη πένθους
δεξιά|μικρογραφία| Μια μαύρη κορδέλα μπορεί να τοποθετηθεί σε μια σημαία, όπως στη σημαία της Γεωργίας στην τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2010. Όπως και το μαύρο περιβραχιόνιο, η μαύρη κορδέλα είναι μια δημόσια έκφραση θλίψης. Μεμονωμένοι πολίτες ή και οργανώσεις φορούν ή εμφανίζουν την κορδέλα στη μνήμη των θυμάτων μετά από συγκεκριμένα περιστατικά.
Μερικά παραδείγματα περιλαμβάνουν:
Για να δείξει συμπάθεια στα θύματα του σεισμού του 2023 στην Τουρκία και τη Συρία, η Τουρκική Βικιπαίδεια και η αρχική σελίδα του ιστότοπου της Apple στην Τουρκία τοποθέτησαν μια μαύρη κορδέλα σκούρο φόντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύμβολα
Ντέμπι Ρόθσταϊν
Η Ντέμπι Ρόθσταϊν (αγγλικά:Debbie Lynn Rothstein) (γεννημένη στις 12 Ιουνίου 1956),είναι Αμερικανίδα ηθοποιός φωνής και παραγωγός και δημιουργός της βραβευμένης θεατρικής εταιρείας για νεανικό κοινό, A Faery Hunt.
Η Debbie εργάστηκε ως επαγγελματίας ηθοποιός και στα παρασκήνια στη βιομηχανία του θεάματος για περισσότερα από 40 χρόνια. Αφού έλαβε το πτυχίο της στο μουσικό θέατρο το 1977, η Debbie εργάστηκε ως επί το πλείστον ως ηθοποιός πλήρους απασχόλησης σε θέατρα σε όλη την Κεντρική και Νότια Καλιφόρνια, μαζί με ρόλους σε μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο και στα παρασκήνια με στελέχη σε ταινίες.
Μερικοί αξιόλογοι συνεργάτες είναι οι Steven Spielberg, John Frankenheimer, Universal Studios, Columbia TriStar, Zoetrope, Avenue Pictures, HBO, Paramount, για να αναφέρουμε μερικούς. Η δουλειά της στη φωνή σε παιδικά κινούμενα σχέδια, anime, μεταγλώττιση και παιδικό θέατρο είναι εκτεταμένη. Το 2004, δημιούργησε το εξαιρετικά επιτυχημένο διαδραστικό θέατρο A Faery Hunt.
Το 1978 παντρεύτηκε με τον Μπομπ Πάπενμπρουκ. Έχουν ένα γιο τον Μπράις Πέιπενμπρουκ ο οποίος είναι και αυτός ηθοποιός.
Έπαιξε στην ταινία 1941 σε σκηνοθεσία του Στήβεν Σπίλμπεργκ. Έχει δώσει τη φωνή της στα anime:Mon Colle Knights,The Big O Trigun,Ah! My Goddess: The Movie. Έχει δώσει τη φωνή της στην ταινία Alvin and the Chipmunks Meet the Wolf man. Έδωσε τη φωνή της στα βιντεοπαιχνίδια Lords of EverQuest, Might and Magic IX.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Γιογιό (τουαλέτα)
μικρογραφία| Γραφική αναπαράσταση της χρήσης γιογιού σε σατυρική καρτ ποστάλ (περίπου 1906) Το γιογιό είναι σκεύος υγιεινής και δοχείο για ούρηση ή αφόδευση στην κρεβατοκάμαρα. Συνιθίζονταν στην εποχή που οι τουαλέτες ήταν ακόμα έξω από το σπίτι ή στα μισά της σκάλας και ήταν δύσκολο να πάει κανείς τη νύχτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούρο Κατηγορία:Κόπρανα
Βραβείο Ορθής Διαβίωσης
Στον τύπο αναφέρεται και ως "Εναλλακτικό Βραβείο Νόμπελ",   αλλά δεν σχετίζεται με τα βραβεία Νόμπελ. Δεν έχει κανένα δεσμό με τους οργανισμούς που απονέμουν τα Βραβεία Νόμπελ ή το Ίδρυμα Νόμπελ.
Ωστόσο, τα βραβεία Ορθής Διαβίωσης μπορεί να σχετίζονται μερικές φορές με τα βραβεία Νόμπελ, επειδή το βραβείο απονέμεται στο παλιό κτίριο του Ρίκσνταγκ μια μέρα πριν από την απονομή των βραβείων Νόμπελ στη Στοκχόλμη. Επίσης τα βραβεία κατανοούνται ως μια εναλλακτική και κριτική μορφή των παραδοσιακών Νόμπελ. Η ίδρυση του βραβείου ακολούθησε μια προσπάθεια του βραβείου Νόμπελ να ιδρύσει βραβεία στους τομείς της προστασίας του περιβάλλοντος, την αειφόρο ανάπτυξη και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Για το 2019, οι παραλήπτες είναι οι: Γκρέτα Τούνμπεργκ, Αμινατού Χαϊντάρ, Γκουό Σιανμέι και Νταβί Κοπενάουα Γιανομαμί (από τη Σουηδία, Δυτική Σαχάρα, Κίνα και Βραζιλία αντίστοιχα). Ο μοναδικός Έλληνας παραλήπτης του βραβείου είναι ο Γιώργος Βυθούλκας (1996).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικές βραβεύσεις και παρασημοφορήσεις Κατηγορία:Περιβαλλοντικά βραβεία Κατηγορία:Βραβεία Ειρήνης
Ξεροβούνι (όρος Βοιωτίας)
To Ξεροβούνι είναι βουνό της Στερεάς Ελλάδας με μέγιστο υψόμετρο περίπου 1.550 μέτρα. Εκτείνεται εντός του νομού Βοιωτίας και βρίσκεται νότια του όρους Παρνασσού (2.457 μέτρα). Η βόρεια πλευρά του βουνού αντικρίζει τον Παρνασσό και στους πρόποδες της βρίσκεται ο οικισμός του Ζεμενού Αράχοβας. Η νότια πλευρά του βουνού αντικρίζει την κοιλάδα του Διστόμου. Παρατηρείται διαφοροποίηση στο είδος βλάστησης των δύο πλευρών του βουνού με την νότια πλευρά να έχει βλάστηση κυρίως θάμνων με έλατα προς την κορυφή, ενώ η βόρεια πλευρά η οποία δέχεται περιορισμένη ηλιοφάνεια έχει πλούσια βλάστηση ελάτων.
Μαϋντάν-Ταλ (Επαρχία Αραβάν)
Το Μαϋντάν-Ταλ (Майдан-Тал) είναι χωριό στην επαρχία Αραβάν, στην περιφέρεια Ος της νοτιοδυτικής Κιργιζίας. Αποτελεί μέρος του Αγροτικού Οκρούγκ Κέρμε-Τόο.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, ο πληθυσμός του χωριού ανερχόταν σε 25 άτομα.
Eurosong 2013 - A MAD show
Το Eurosong 2013 – Α MAD Show ήταν η πρώτη τελετή Eurosong - A MAD show, που είναι ο ελληνικός τελικός που έγινε για να επιλεχθεί η ελληνική συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2013, μετά τον "Ελληνικό Τελικό".
Η ΕΡΤ ανακοίνωσε στις 15 Ιανουαρίου 2013 ότι είχε καταλήξει σε συμφωνία με τους ιδιώτες μουσικό κανάλι MAD TV για να αναλάβει την οργάνωση και την παραγωγή ενός εθνικού τελικού για να επιλέξετε ένα τραγούδι για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο διαγωνισμό. Επιπλέον, το MAD TV θα χειριστεί επίσης όλες οι σχετικές προετοιμασίες που σχετίζονται με το διαγωνισμό. Η ΕΡΤ δήλωσε ότι είχε λάβει την απόφαση αυτή, μετά το άνοιγμα προς τις δισκογραφικές εταιρείες και παραλείποντας να εξασφαλίσει μια συμφωνία μαζί τους, όπως και τα προηγούμενα έτη. Επιπλέον, αυτό σηματοδοτεί την πρώτη φορά συμμετοχή της στην Ελλάδα που η ΕΡΤ ανέθεσε την οργάνωση του εθνικού τελικού σε ιδιωτικό κανάλι, το MAD TV.
Θωμάς της Σαβοΐας-Γένοβας
Ο Θωμάς (ιταλ. Tommaso, 6 Φεβρουαρίου 1854 - 15 Απριλίου 1931) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν 2ος δούκας της Γένουας (1855-1931). Ήταν ανιψιός του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄, εξάδελφος του Ουμβέρτου Α΄ και θείος του Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄, βασιλέων της Ιταλίας.
Βιογραφία
Ο Θωμάς Αλβέρτος Βίκτωρ γεννήθηκε στο Τορίνο και ήταν ο μόνος γιος του Φερδινάνδου της Γένουας και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη της Σαξονίας. Το 1855 ο πατέρας του απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ως 2ος δούκας της Γένουας. Εκπαιδεύθηκε στη Σχολή Χάρροου, βορειοδυτικά του Λονδίνου.
Το 1861 ο θείος του Βίκτωρ Εμμανουήλ της Σαρδηνίας έγινε βασιλιάς της Ιταλίας, έτσι ο Θωμάς και όλα τα μέλη της Οικογένειας έγιναν πρίγκιπες της Ιταλίας. Η μεγαλύτερη αδελφή του Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Ουμβέρτο Α΄, που δολοφονήθηκε το 1900, οπότε βασιλιάς έγινε ο γιος τους Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο βασιλιάς, που ήταν Ανώτατος Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων, τον όρισε υποδιοικητή (ιταλ. luogotenente), θέση από την οποία διαχειρίστηκε τις αστικές υποθέσεις της χώρας.
Απεβίωσε το 1931 στο Τορίνο σε ηλικία 77 ετών και τον διαδέχθηκαν τρεις γιοί του: πρώτα ο Φερδινάνδος (1931-63), έπειτα ο Φιλιβέρτος (1963-90) και τέλος ο Ευγένιος (1990-96).
Οικογένεια
Το 1883 νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Αδαλβέρτου της Βαυαρίας, στο Νύμφενμπουργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Ακ-Σορ (Επαρχία Αραβάν)
Το Ακ-Σορ (Ак-Шор) είναι χωριό στην Επαρχία Αραβάν, στην περιφέρεια Ος της νοτιοδυτικής Κιργιζίας. Αποτελεί μέρος του Αγροτικού Οκρούγκ Τόο-Μογιούν.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, ο πληθυσμός του χωριού ανερχόταν στα 2.439 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις και χωριά της Επαρχίας Αραβάν
Ροάν
Η Ροάν (γαλλικά: Roanne) είναι γαλλική κοινότητα, στο νομό Λουάρ στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Είναι μία από τις δύο υπονομαρχίες του νομού Λουάρ, η δεύτερη είναι το Μονμπριζόν. Έχει πληθυσμό 34.685 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος που συγκεντρώνει 107.401 κατοίκους (2016).
Πάρκο του Ρίτσμοντ
Το πάρκο του Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond Park) είναι το μεγαλύτερο από τα βασιλικά πάρκα του Λονδίνου με έκταση 9,56 τ.χλμ. (3,69 τ.μίλια) και βρίσκεται στον δήμο του Ρίτσμοντ στο νοτιοδυτικό Λονδίνο. Ιδρύθηκε τον 17ο αιώνα από τον βασιλιά Κάρολο Α´ ως πάρκο για το κυνήγι ελαφιών. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κέντρα διατήρησης άγριας ζωής στο Ηνωμένο Βασίλειο, και προστατεύεται μέσω πολλών περιβαλλοντολογικών και πολιτιστικών συνθηκών. Εντός του πάρκου υπάρχουν πολλά κτήρια ιστορικής και αρχιτεκτονικής αξίας, ενώ συχνά χρησιμοποιείται ως τοποθεσία για τις ανάγκες ταινιών της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
Ροάν
Βρίσκεται στις όχθες του Λίγηρα και είναι μια πόλη με περισσότερα από 2.000 χρόνια ιστορίας. Η ρωμαϊκή Ροντούμνα, σημαντικό ποτάμιο λιμάνι για αιώνες, εξακολουθεί να διατηρεί πολλά ίχνη του ένδοξου παρελθόντος, μέσα από τα μνημεία και την πολιτιστική κληρονομιά της.
Πάρκο του Ρίτσμοντ
Τοποθεσία
Βρίσκεται στην δασώδη περιοχή ανάμεσα στις πόλεις του Ρίτσμοντ, Χαμ, και Κίνγκστον στα ανατολικά, Ουίμπλεντον και Ροχάμπτον στα ανατολικά, και ανατολικού Σην στα βόρεια. Το πάρκο είναι δημοφιλής προορισμός για ποδηλάτες και δρομείς, καθώς και για ψάρεμα στις λίμνες του μετά από απόκτηση ειδικής άδειας. Υπάρχουν επίσης εγκαταστάσεις γκολφ, ιππασίας, ράγκμπι, και παιδικές χαρές. Η πρόσβαση σε αυτό γίνεται μέσω 6 κυρίων πυλών οι οποίες υπάρχουν από την περιτοίχιση του πάρκου το 1637, ενώ σε τμήματα του υπάρχουν και δρόμοι για την διέλευση αυτοκινήτων.
Ροάν
Οι κάτοικοι ονομάζονται Ροανναί (ζ).
Πάρκο του Ρίτσμοντ
17ος - 19ος αιώνας
Το πάρκο ιδρύθηκε και περιτοιχίστηκε το 1625 όταν ο Κάρολος Α´ το επέλεξε ως χώρο για το κυνήγι των ελαφιών, αντικαθιστώντας το παλιό πάρκο των ελαφιών δίπλα από το παλάτι του Ρίτσμοντ στο οποίο είχε μεταφέρει την οικογένεια του μετά το ξέσπασμα επιδημίας στο κυρίως Λονδίνο. Αρχικά το νέο αυτό πάρκο ονομαζόταν απλώς Νέο πάρκο (New Park) σε αντιδιαστολή με το παλιό.
Ροάν
Τοπωνυμία
Η προέλευση της ονομασίας της πόλης είναι γαλατική, η Rod-Onna («ρέον ύδωρ») που έγινε η ρωμαϊκή Ροντούμνα ( Rodumna), στη συνέχεια Rouhanne και τελικά Roanne.
Πάρκο του Ρίτσμοντ
17ος - 19ος αιώνας
Έγινε μη προσβάσιμο στο κοινό κατά την περίοδο 1751-1758, καθώς η πριγκίπισσα Αμέλια ανέλαβε την εποπτεία της αστυνόμευσης του πάρκου. Η απόφαση που πήρε για μη ελεύθερη πρόσβαση στο κοινό, παρά μόνο για λίγους εκλεκτούς φίλους της πριγκίπισσας ή άτομα που κατείχαν ειδικές άδειες, προκάλεσε γενική κατακραυγή στις τοπικές κοινότητες. Το 1758, ένας ζυθοποιός της περιοχής, ο Τζον Λιούις, κατέφυγε στο δικαστήριο καθώς του απαγορεύτηκε η διέλευση από το πάρκο. Το δικαστήριο δικαίωσε τον Λιούις, και παράλληλα αποφάσισε υπέρ της ελεύθερης διέλευσης του πάρκου από το κοινό, με το σκεπτικό πως όταν ο Κάρολος Α´ περιτοίχισε αρχικά το πάρκο κατά τον 17ο αιώνα, η ελεύθερη διέλευση του κοινού ήταν επιτρεπτή, και κατά συνέπεια η Αμέλια υποχρεώθηκε να άρει την απαγόρευση.
Το δικαίωμα ελεύθερης διέλευσης κατοχυρώθηκε και νομοθετικά μέσω του αγγλικού κοινοβουλίου το 1872, ωστόσο ο μόνος περιορισμός που τέθηκε ήταν η απαγόρευση απόκτησης ξυλείας από το πάρκο για λόγους διατήρησης του.
Ροάν
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Γέφυρα στον [[Λίγηρας|Λίγηρα]] Η Ροάν βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Λουάρ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Ήταν μέρος της πρώην διοικητικής περιοχής Ρον-Αλπ.
Πάρκο του Ρίτσμοντ
20ος αιώνας
Κατά την περίοδο του Εδουάρδου Ζ´, το πάρκο αναπτύχθηκε και η προσβασιμότητα του στο κοινό διευκολύνθηκε, καταργώντας την απαγόρευση διέλευσης για κάποια συγκεκριμένα τμήματα του πάρκου. Παράλληλα ο μελλοντικός βασιλιάς Εδουάρδος Η´, γεννήθηκε εντός του πάρκου στο κτήριο του White Lodge.
Ροάν
Γεωγραφικά στοιχεία
Έχει πληθυσμό 34.685 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος που συγκεντρώνει 107.401 κατοίκους (2016). Είναι υπονομαρχία και η τρίτη κοινότητα του νομού πληθυσμιακά, μετά την πρωτεύουσα του νομού Σαιντ-Ετιέν (171. 924) και το Σαιν-Σαμόν (35.339). Είναι ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένη, με 2.154 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Πάρκο του Ρίτσμοντ
20ος αιώνας
Το πάρκο χρησιμοποιήθηκε για εκπαίδευση του στρατιωτικού ιππικού κατά τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο δέχτηκε βομβαρδισμούς από την γερμανική Λουτβάφε στα διάφορα κτήρια του,  και στο κτήριο του Pembroke Lodge είχε την βάση της η βρετανική αντικατασκοπεία (Phantom / GHQ Liaison Regiment).
Ροάν
Γεωγραφικά στοιχεία
Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Λίγηρα, σε μέσο υψόμετρο 280 μέτρων.
Πάρκο του Ρίτσμοντ
20ος αιώνας
Στο πάρκο κατασκευάστηκε ολυμπιακό χωριό για τις ανάγκες φιλοξενίας των αθλητών των ολυμπιακών αγώνων του 1948.
Ροάν
Γεωγραφικά στοιχεία
Η έκταση της πόλης είναι 16,1 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Χάρτης του νομού Λουάρ.
Πάρκο του Ρίτσμοντ
21ος αιώνας
Κατά τους ολυμπιακούς αγώνες του 2012 τελέστηκαν στο πάρκο οι αγώνες ποδηλασίας ανδρών και γυναικών.
Ροάν
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Το Γραφείο Τουρισμού της Ροάν Προϊστορία
Πάρκο του Ρίτσμοντ
Τοποθεσίες
Το υψηλότερο σημείο στο πάρκο είναι το ύψωμα του βασιλιά Ερρίκου (King Henry's Mound), το οποίο είναι ταφική κατασκευή της νεολιθικής περιόδου, και βρίσκεται στους κήπους του οικήματος Πέμπροκ (Pembroke Lodge). Κατά την παράδοση το σημείο αυτό έχει συνδεθεί με τον Ερρίκο Η´ καθώς και τον Ερρίκο Ζ´. Από την τοποθεσία αυτή, είναι ορατός ο καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου ο οποίος βρίσκεται 16 χλμ ανατολικά στην κυρίως πόλη του Λονδίνου, ενώ η γενικότερη θέα του χώρου στο πάρκο από το ύψωμα προστατεύεται από ειδική νομοθεσία.
Ροάν
Ιστορία
Η περιοχή κατοικήθηκε από τους προϊστορικούς χρόνους (Μέση Παλαιολιθική), κυρίως γύρω από τα φαράγγια του Λίγηρα. Ο δρόμος του κασσίτερου περνούσε από την κοιλάδα του Ροδανού, η οποία ήταν η μοναδική οδός μεταφοράς ορυκτών προς τις μεσογειακές χώρες κατά την εποχή του Χαλκού. Ο κασσίτερος, προερχόμενος από την Αρμορική και την Κορνουάλη, μεταφέρονταν στις εκβολές του Λίγηρα, στον Ατλαντικό ωκεανό. Από εκεί, ανέβαινε στον Λίγηρα για να φτάσει στον Ροδανό. Το ταξίδι αυτό βεβαιώνεται από τον Διόδωρο Σικελιώτη, ο οποίος τον 1ο αιώνα π.Χ. αναφέρθηκε σε ένα ταξίδι τριάντα ημερών για να φτάσει στις εκβολές του Ροδανού, στη Μεσόγειο. Ορισμένες πηγές υποδεικνύουν ένα πέρασμα του δρόμου μέσω της Ροάν.
Πάρκο του Ρίτσμοντ
Κήποι
Στο πάρκο υπάρχουν διάφοροι κήποι, από τα οποία το πιο διάσημο είναι η φυτεία της Ισαβέλας (Isabella Plantation), η οποία είναι περιφραγμένη ώστε να προφυλάσσεται από τα ελάφια και λοιπά άγρια ζώα. Χρονολογείται από τα μέσα του 19ου αιώνα και ξεκίνησε αρχικά ως φυτεία, όμως μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο μετατράπηκε ανθοκομικό κήπο, και η είσοδος σε αυτόν έγινε δημόσια το 1953. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλής κατά τον Απρίλιο και Μάιο, και διαθέτει πολλά σπάνια άνθη, δέντρα και θάμνους. Δημοφιλής κήπος είναι και η φυτεία του Ιωβηλαίου (Jubilee Plantation), ο οποίος δημιουργήθηκε το 1887 για τον εορτασμό του ιωβηλαίου της βασίλισσας Βικτώριας.
Άγρια ζωή
Στο πάρκο ζουν 630 κόκκινα ελάφια και πλατώνια, τα οποία κυκλοφορούν ελεύθερα στις περισσότερες περιοχές του πάρκου. Από τον Νοέμβριο έως τον Φεβρουάριο κάθε έτους ο αριθμός τους μειώνεται μέσω θανάτωσης ορισμένων εξ αυτών από το προσωπικό του πάρκου, ώστε οι αριθμοί τους να μην υπερβαίνουν τα επιτρεπόμενα όρια, ενώ κατά την διάρκεια όλου του χρόνου υπάρχουν θάνατοι ελαφιών από αυτοκίνητα στο σημείο όπου υπάρχει ασφαλτοδρομένος δρόμος, από κατανάλωση σκουπιδιών όπως πλαστικά μπουκάλια, ή και από σκύλους. Πολλά από τα ελάφια στο πάρκο είναι μολυσμένα με βακτήριο (Borrelia burgdorferi) το οποίο μπορεί να μεταδοθεί στους ανθρώπους μέσω τσιμπουριών και να προκαλέσει βορρελίωση. Άλλα είδη άγριων ζώων που διαβιούν στο πάρκο είναι τρυποκάρυδοι, σκίουροι, λαγοί, διαφόρων ειδών φίδια και βάτραχοι, σπάνια σκαθάρια καθώς και παπαγάλοι.
Ροάν
Ιστορία
Η πλοήγηση δεν ήταν χωρίς κινδύνους, όπως αποδεικνύεται από τάφους, που χρονολογούνται από τη Χαλκολιθική περίοδο, όπου βρέθηκαν 30 πτώματα, τα οποία έφεραν ίχνη πληγών ή θανατηφόρων τραυμάτων, αποτέλεσμα τοπικού πολέμου που σχετίζονταν με την εμπορία κασσίτερου. μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο της Ροάν μικρογραφία|250x250εσ|Το παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου Αρχαιότητα
Πάρκο του Ρίτσμοντ
Λίμνες και ρυάκια
Στον συνολικό χώρο του πάρκου υπάρχουν περίπου 30 λίμνες, με μερικές από αυτές να είναι τεχνητές και να έχουν δημιουργηθεί για την παροχή νερού στα άγρια ζώα. Οι πιο γνωστές λίμνες είναι οι λίμνες του Πεν (Pen Ponds) οι οποίες χρονολογούνται από το 1746 και στις οποίες παλαιότερα υπήρχαν ιχθυοκαλλιέργειες κυπρίνων. Στις λίμνες εισέρχεται νερό από τα γειτονικά ρυάκια τα οποία κυλούν από τις περιοχές με μεγαλύτερο υψόμετρο, και κατόπιν το νερό μεταφέρεται στο ρυάκι Μπέβερλι (Beverley Brook) στο οποίο καταλήγουν τα περισσότερα ρυάκια του πάρκου. Οι λίμνες και το ρυάκι είναι τα πιο ορατά σώματα υδάτινων όγκων στο πάρκο.
Ροάν
Ιστορία
Η γαλατο-ρωμαϊκή πόλη Ροντούμνα ιδρύθηκε γύρω στο 150 π.Χ. Αρχικά ήταν ένα μικρό χωριό, χτισμένο κυρίως από ξύλο και χώμα. Σταδιακά έγινε ένα στρατηγικό σημείο, σημαντικό στη ναυσιπλοΐα στο Λίγηρα. Το ιταλικό εμπόριο κρασιού μεταξύ Ροδανού και Λίγηρα επιβεβαιώνεται τον 2ο αιώνα π.Χ. στην περιοχή.
Πάρκο του Ρίτσμοντ
Κτήρια
Το 1719 η Καρολίνα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, σύζυγος του μελλοντικού βασιλιά Γεωργίου Β´, αγόρασε έπαυλη εντός του πάρκου (Richmond Lodge) ως εξοχική κατοικία. Το κτήριο αυτό προϋπήρχε ήδη από το 1619 ως κυνηγετικό καταφύγιο του βασιλιά Ιακώβου Α´, και σε αυτό είχε επίσης διαμείνει ο πρίγκηπας Γουλιέλμος Γ´. Μετέπειτα αποτέλεσε κατοικία του Γεωργίου Γ´ από το 1764 έως το 1772, και μετέπειτα κατεδάφισε το κτήριο μεταφέροντας την θερινή του κατοικία στο παλάτι του Κιου.
Ροάν
Ιστορία
Τον 2ο αιώνα π.Χ. η περιοχή της κυμαινόταν από 10 έως 40 εκτάρια με πληθυσμό έως σχεδόν 3.000 κατοίκους. Η Rodumna εμφανίζεται στα ρωμαϊκά κείμενα στον Χάρτης του Πόιτινγκερ ως Roidumna.
Πάρκο του Ρίτσμοντ
Κτήρια
Συνολικά στο πάρκο υπάρχουν 10 προστατευόμενα κτήρια ως ιστορικά και πολιτιστικά σημαντικά, όπως και η ίδια η ιστορική περιτοίχιση του είναι προστατευόμενη. Πολλά από τα κτήρια είναι επαύλεις και οικίες των οποίων η κτίση χρονολογείται από τον 18ο αιώνα (Ham Gate Lodge το 1742, Holly Lodge  και Cooper's Lodge, Pembroke Lodge, Richmond Gate και Richmond Gate Lodge το 1798, Thatched House Lodge και White Ash Lodge 1730-1740).
Από τα κτήρια αυτά, αυτό της Λευκής έπαυλης (White Lodge) κτίστηκε το 1730 ως κυνηγετικό καταφύγιο για τον Γεώργιο Β´, και μετέπειτα φιλοξένησε πολλά μέλη της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, ενώ αποτέλεσε την τοποθεσία γέννησης του Εδουάρδου Η´ το 1894. Στο κτήριο πλέον στεγάζεται η Βασιλική Σχολή Μπαλέτου από το 1955.
Από τα πλέον ιστορικά κτήρια είναι επίσης και το Pembroke Lodge το οποίο αποτέλεσε την οικία του βρετανού πρωθυπουργού Τζον Ράσελ, καθώς και του φιλοσόφου και μαθηματικού Μπέρτραντ Ράσελ όταν ήταν σε μικρή ηλικία. Κατά καιρούς, το κτήριο χρησιμοποιήθηκε και για την υποδοχή και φιλοξενία ξένων ηγετών, όπως του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι το 1864, Σάχη της Περσίας Νασίρ Αλ Ντιν το 1873, και του Γιουγκοσλάβου προέδρου Γιόσιπ Μπροζ Τίτο το 1953. Κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια άλλη έπαυλη, η Thatched House Lodge, αποτέλεσε την οικία του διοικητή των αμερικανικών δυνάμεων στρατηγού Ντουάιτ Άιζενχαουερ.
Ροάν
Ιστορία
Μετά την πρώτη εισβολή των Αλαμαννών (257-259), ο ρωμαϊκός στρατός έχτισε ή επιδιόρθωσε παλαιά οχυρά. Η άμυνα των οδικών δικτύων εξασφαλίζονταν στην περιοχή από στρατεύματα Σαρματών, στην υπηρεσία των Ρωμαίων. Μια δεύτερη επίθεση των Αλαμαννών το 267, ακολουθούμενη από μια επιδρομή με επικεφαλής τον συνασπισμό Φράγκων και Σουέβων το 275-277, ερήμωσαν την περιοχή.
Πάρκο του Ρίτσμοντ
Εικαστικές τέχνες
μικρογραφία|280x280εσ|Απεικόνιση της θέας στο πάρκο του Ρίτσμοντ, ελαιογραφία του [[Τζον Μάρτιν, 1850]] Ο κοινωφελής οργανισμός Hearsum Collection δραστηριοποιείται από το 1997 με κύριο αντικείμενο δράστης την διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς του πάρκου του Ρίτσμοντ, και διαθέτει πάνω από 5.000 έργα τέχνης όπως πίνακες, παλιούς χάρτες και επιστολικά δελτία, φωτογραφικό αρχείο, και παλιά αποσπάσματα εφημερίδων.
Ροάν
Ιστορία
Ήταν έδρα σημαντικής ενορίας με την εκκλησία Σαιντ-Ετιέν και το βαπτιστήριο Σαιν-Ζαν-Μπατίστ. Η σημασία της πόλης ως σημείο μεταφόρτωσης μειώθηκε με την κατάρρευση του εμπορίου μεγάλων αποστάσεων μετά τις βαρβαρικές εισβολές από τον 4ο αιώνα.Οι ανασκαφές αποκάλυψαν σαρκοφάγους που χρονολογούνται από την εποχή των Μεροβίγγειων.
Πάρκο του Ρίτσμοντ
Κινηματογράφος
Η τοποθεσία του πάρκου συχνά χρησιμοποιείται ως χώρος γυρισμάτων για διάφορες τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές. Γνωστές ταινίες των οποίων μέρος τους δραστηριοποιήθηκαν στο πάρκο είναι η Η Αννα των Χιλίων Ημερών (1969), Γεννημένος Χορευτής(2000), Σέρλοκ Χολμς 2: Το Παιχνίδι των Σκιών (2010), και τα Τα Μυστικά του Δάσους (2014).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρίτσμοντ (Λονδίνο) Κατηγορία:Φυσικά καταφύγια στην Αγγλία Κατηγορία:Πάρκα στην Αγγλία
Ροάν
Ιστορία
Μεσαίωνας
Τον 12ο αιώνα, ο τόπος πέρασε στον κόμη του Φορέζ, υπό τη φροντίδα του οποίου άρχισε να αναπτύσσεται. Κατασκευάστηκε μια οδική διαδρομή προς τη Λυών και τον Ροδανό, οπότε η Ροάν αναπτύχθηκε ως σημείο μεταφόρτωσης μεταξύ του Παρισιού και της Μεσογείου στην πρώιμη σύγχρονη Γαλλία, όταν οι ποτάμιοι οδοί ήταν εξίσου σημαντικοί με τις οδικές αρτηρίες και μονοπάτια. μικρογραφία|250x250εσ|Μεσαιωνικό σπίτι στη Ροάν Το κάστρο της Ροάν, από το οποίο παραμένει μόνο ο ακρόπυργος, χτίστηκε τον 11ο αιώνα. Τα πρώτα ίχνη ενός νοσοκομείου και ενός ιδρύματος φροντίδας στην Ροάν χρονολογούνται από το 1317. Ένα μικρό σπίτι, που ονομάζεται «Λα Φρερί», χρησιμοποιήθηκε ως χώρος υποδοχής για τους φτωχούς, ταξιδιώτες και ασθενείς.
Προς το τέλος του 12ου αιώνα, δύο κλάδοι μοιράστηκαν τη διαδοχή: οι κόμητες του Φορέζ, οι οποίοι διαχειρίζονταν τμήμα της πόλης με τομείς τους την απόδοση δικαιοσύνης και την είσπραξη των φόρων και η οικογένεια Περιέρ που γύρω στο 1343 κατασκεύασαν κοντά στο κάστρο κτίριο που αργότερα έγινε η εκκλησία Σαιντ-Ετιέν.
Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, η Ροάν ήταν μια σύγχρονη πόλη με περίπου 7.000 κατοίκους. Στην εποχή της βασιλείας του Ερρίκου Δ' η πόλη αναπτύχθηκε. Εκτός από την περιοχή του κάστρου που ονομάζεται σήμερα «παλιό κέντρο», χτίστηκαν νέες συνοικίες, το Μπουρ Νεφ και το Μπουρ Μπασέ που εκτείνεται μέχρι τον Λίγηρα. εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Το Δημοτικό Θέατρο, 1884 17ος - 19ος αιώνας αριστερά|μικρογραφία|176x176εσ|Το έμβλημα της Ροάν Το 1519, η περιοχή της Ροάν ( Ροαναί) έγινε δουκάτο. Το 1610, οι Ιησουίτες ίδρυσαν στην πόλη ένα κολέγιο, σήμερα λειτουργεί ως λύκειο Ζαν-Πουί και το παρεκκλήσι Σαιν-Μισέλ. Το 1630, στην περιοχή ξέσπασε μια τρομερή επιδημία πανούκλας. Ως αποτέλεσμα αυτής της μάστιγας, οι ναυτικοί έχτισαν ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στον προστάτη τους, τον Άγιο Νικόλαο, ο οποίος είναι ακόμα σήμερα ένας τόπος λατρείας.
Οι ισχυρές εργατικές εταιρείες των ξυλουργών και ναυτικών υπερασπίζονταν τα συμφέροντα των εργαζομένων, συνέβαλαν στην ανάπτυξη και την ευημερία της πόλης μέχρι την εμφάνιση της βιομηχανίας τον 18ο αιώνα.Το λιμάνι ευημερούσε, υπήρχαν καταλύματα και ξενώνες για ταξιδιώτες και εμπόρους. μικρογραφία|250x250εσ|Ο σιδηροδρομικός σταθμός Από το 1762, η περιοχή της Ροάν ειδικεύτηκε στην κλώση και την ύφανση βαμβακιού. Την ίδια εποχή κατασκευάστηκε στη Ροάν το πρώτο λιμάνι του Λίγηρα για τη μεταφορά άνθρακα που προέρχονταν από την περιοχή του Σαιντ-Ετιέν.
Η ανανεωμένη πλοήγηση στο Λίγηρα ενθάρρυνε την εξαγωγή των τοπικών προϊόντων - κρασιά, κεραμικά, κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα - και μετά το 1785 άνθρακας από το Σαιντ-Ετιέν. Τα αγαθά μεταφέρονταν προς τα κάτω σε πρόχειρα ποταμόπλοια και όταν έφταναν στον προορισμό τους αποσυναρμολογούνταν και τα ξύλα πωλούνταν (ο ποταμός ήταν πλωτός προς μία κατεύθυνση). Ο μισός πληθυσμός της Ροάν κατά τον 17ο και τον 18ο αιώνα, απασχολούνταν κατά κάποιο τρόπο από αυτή την οικονομία μεταφοράς: έμποροι και παράγοντες, λατόμοι, ξυλουργοί και καραβομαραγκοί, βαρκάρηδες και τεχνίτες, κωπηλάτες και εργάτες στην προκυμαία. μικρογραφία|Το εργοστάσιο Μισελέν στη Ροάν Η Ροάν ήταν μια από τις πρώτες πόλεις όπου έφθασε ο σιδηρόδρομος, το 1833. Μετά το άνοιγμα του καναλιού από τη Ροάν στο Ντιζουάν (1838), η πόλη τοποθετήθηκε στην πρώτη γραμμή της Γαλλικής Βιομηχανικής Επανάστασης.
Οικονομία
Η Ροάν έχει σημαντική βιομηχανία, κυρίως στους τομείς της υφαντουργίας, επεξεργασίας αγροτικών προϊόντων διατροφής, χημικής βιομηχανίας, χαρτοποιίας, επεξεργασίας ξύλου, ελαστικών, μεταλλουργίας, μηχανοκατασκευών, στρατιωτικών οχημάτων και εξοπλισμού κ.α. Επίσης, υπάρχουν πολλές εταιρείες που ειδικεύονται στις νέες τεχνολογίες.
Στον αγροτικό τομέα, η Ροάν είναι η περιοχή του αμπελώνα της Κοτ-Ροάν. Παράγει ερυθρά και ροζέ κρασιά που προέρχονται από αμπελώνες στις γύρω πλαγιές, εκτείνονται σε 200 εκτάρια, κατανέμονται σε 14 κοινότητες και έχουν ετικέτα Ελεγχόμενης ονομασίας προέλευσης, με ετήσια παραγωγή 10.000 εκατόλιτρων. Η αμπελουργία στην περιοχή ανάγεται στην γαλατο-ρωμαϊκή εποχή και προέρχεται από το μοναδικό σταφύλι ποικιλίας Gamay, που εδώ ονομάζεται Σαιν-Ρομαίν, που καλλιεργείται στα γρανιτικά εδάφη.
Αθλητισμός
Η πόλη φιλοξενεί την ομάδα Choral Roanne Basket, δύο φορές πρωταθλήτρια στο Πρωτάθλημα Γαλλίας καλαθοσφαίρισης ανδρών. Η ομάδα παίζει τα τοπικά παιχνίδια της στο Halle André Vacheresse.
Αξιοθέατα-Τουρισμός
μικρογραφία|Πρόσοψη κτιρίου σε κεντρικό δρόμο της Ροάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις του Ρον-Αλπ
Κυδωνιά (αποσαφήνιση)
Το όνομα Κυδωνιά συνήθως αναφέρεται στο δένδρο κυδωνιά. Μπορεί όμως να αναφέρεται και στους παρακάτω οικισμούς της Ελλάδας:
καθώς και τον ιστορικό οικισμό Κυδωνιά Κιλκίς που έχει καταργηθεί.
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Καπνοτόπια (ταινία)
Η ταινία Καπνοτόπια (αγγλ. Tobacco Road), είναι δραματική κομεντί του 1941 σε σκηνοθεσία Τζον Φορντ. Η ταινία είναι βασισμένη σε ομώνυμο μυθιστόρημα του Έρσκιν Κάλντγουελ, καθώς και στη διασκευή του για το θέατρο από τον Τζακ Κέρκλαντ. Η προσαρμογή του σεναρίου έγινε από τον Νάναλι Τζόνσον. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι: Τσάρλι Γκρέιπγουιν, Μάρτζορι Ραμπό, Τζιν Τίρνεϊ και Ντέινα Άντριους.
Υπόθεση
Ο Τζίτερ Λέστερ (Τσάρλι Γκρέιπγουιν) και η εκκεντρική του οικογένειά ζουν σε μια αγροτική περιοχή της Τζώρτζια κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης του '30. Οι πρόγονοί του ήταν πλούσιοι γεωκτήμονες του νότου που με την πάροδο του χρόνου έχασαν τα πάντα. Τα μέλη της φτωχής αυτής οικογένειας εργάζονται στα καπνοτόπια της περιοχής προσπαθώντας να επιβιώσουν και να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους. Ο αμερικανικός νότος έχει χτυπηθεί για τα καλά από την κρίση και οι κτηματίες της περιοχής έχουν ερημώσει τα υποστατικά τους. Ο Τζίτερ όμως δεν το βάζει κάτω και ψάχνει να βρει τον τρόπο να πληρώσει το χρέος του στην τράπεζα προκειμένου να του επιτραπεί να μείνει στο διαλυμένο πλέον σπίτι του ακόμη για ένα χρόνο
Πληροφορίες παραγωγής
Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Έρσκιν Κάλντγουελ, το οποίο μεταφέρθηκε πρώτα με επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ για να καταλήξει εν τέλει και στις κινηματογραφικές αίθουσες. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τζον Φορντ, σε ένα εγχείρημα που ξεφεύγει αρκετά από το γνώριμο στυλ του σκηνοθέτη και που παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες όσον αφορά τη θεματολογία με την βραβευμένη Κοιλάδα της Κατάρας (How Green Was My Valley), την οποία ο Φορντ γύρισε την ίδια χρονιά. Κι ενώ η Κοιλάδα της Κατάρας πραγματεύεται την βιομηχανική επανάσταση κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και αποτελεί μια καθαρά δραματική ταινία, τα Καπνοτόπια φλερτάρουν με τη χρυσή τομή μεταξύ κωμωδίας και δράματος. Κοινό στοιχείο των δυο ταινιών το δράμα δυο οικογενειών σε περίοδο κρίσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1941 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Φορντ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox
Φερδινάνδος της Σαβοΐας-Γένοβας (1884-1963)
Ο Φερδινάνδος, ιταλ. Ferdinando, (21 Απριλίου 1884 - 24 Ιουνίου 1963) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν 3ος δούκας της Γένουας (1931-1963). Έγινε ναύαρχος του Βασιλικού Ναυτικού της Ιταλίας.
Βιογραφία
Ο Φερδινάνδος-Ουμβέρτος-Φίλιππος-Αδαλβέρτος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Θωμά δούκα της Γένουας και της Ισαβέλλας των Βίττελσμπαχ κόρης του Αδαλβέρτου πρίγκιπα της Βαυαρίας. Το 1904 έγινε πρίγκιπας του Ουντίνε, πόλης στο Φρίουλι - Βενέτσια Τζούλια.
Ακολούθησε σταδιοδρομία στο Βασιλικό Ναυτικό και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε το βαθμό του πλοιάρχου. Διοικούσε ένα Τορπιλοφόρο Σκάφος Καταστροφής και στο τέλος του πολέμου τιμήθηκε για την προσωπική του ανδρεία με μετάλλιο. Το 1917 διορίστηκε αρχηγός μίας Επιτροπής για τον Πόλεμο της Ιταλίας από ηγετικά στελέχη πολιτικών και επιχειρηματιών, όπως ο Γουλιέλμο Μαρκόνι, που επισκέφθηκαν τις ΗΠΑ για τη σύναψη οικονομικών και εμπορικών συμφωνιών και την αύξηση της συνεργασίας των δύο λαών, ώστε να βοηθηθεί η ιταλική πολεμική προσπάθεια.
Το 1930 αντιπροσώπευσε τον εξάδελφό του Βίκτωρ-Εμμανουήλ Γ΄ κατά τη στέψη του Χαϊλέ Σελασιέ Α΄ ως αυτοκράτορα της Αιθιοπίας. Το 1931 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως δούκας της Γένουας. Κατά τη σταδιοδρομία του στο Ναυτικό προήχθη σε ναύαρχο της Άνω Αδριατικής.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Ιωάννης Α΄ της Σουηδίας
Ο Ιωάννης Α΄ της Σουηδίας ή Ιωάννης Σβέρκερσον ή Ιωάννης το Παιδί (Σουηδ.: Johan Sverkersson, 1201 - 10 Μαρτίου 1222), βασιλιάς της Σουηδίας (1216 - 1222) ήταν γιος του Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας και της Ίντζεμπεργκ από τον Οίκο του Μπγιέλμπο, σε ηλικία ενός έτους πέθανε ο από μητέρα παππούς του Μπίργιερ Μπόρσα και ο πατέρας του τον διόρισε νέο Γιαρλ της Σουηδίας για να αυξήσει την εξουσία του. To γεγονός αυτό προκάλεσε την αντίδραση των τεσσάρων γιων του Κνούτου Α΄ της Σουηδίας που επαναστάτησαν εναντίον τους διεκδικώντας τα κληρονομικά τους δικαιώματα στον θρόνο της Σουηδίας, ο Σβέρκερ τους έστειλε εξορία στη Νορβηγία. Οι γιοι του Κνούτου οι οποίοι είχαν την υποστήριξη του Νορβηγικού κόμματος Μπιρκενμπέινερ επιτέθηκαν στον Σβέρκερ για να διεκδικήσουν τη διαδοχή τους στον Σουηδικό θρόνο αλλά συνετρίβησαν και σκοτώθηκαν οι τρεις στη μάχη του Αλγκάρας (1205), σώθηκε μονάχα ο Έρικ ο οποίος έγινε αργότερα βασιλιάς ως Ερρίκος Ι΄ της Σουηδίας. Ο Έρικ στη συνέχεια ανέτρεψε τον πατέρα του στη μάχη του Λένα (1208) και στέφθηκε βασιλιάς της Σουηδίας, ο πατέρας του Σβέρκερ B΄ επιχείρησε να τον ανατρέψει αλλά σκοτώθηκε στη μάχη του Γκέστιρλεν (1210).
Βασιλιάς της Σουηδίας
Ο Έρικ Ι΄ πέθανε αιφνίδια από πυρετό (1216) και ο έφηβος Ιωάννης στέφθηκε βασιλιάς της Σουηδίας με την υποστήριξη της αριστοκρατίας παρά την αντίδραση της εκκλησίας και του πάπα που ήθελαν νέο βασιλιά της Σουηδίας τον Ερρίκος ΙΑ΄ της Σουηδίας υστερότοκο γιο του Έρικ Ι΄ αλλά η διαδοχή δεν έγινε χωρίς προστριβές. Ο Ιωάννης κατάφερε να εξασφαλίσει έναν μεγάλο αριθμό ιερωμένων για την υποστήριξη του μεταξύ των οποίων του αρχιεπισκόπου Βαλέριου, του επισκόπου Μπένγκτ της Σκαρίας και του επισκόπου Καρλ του Λινκόπινγκ, ο νεαρός βασιλιάς αμέσως μετά τη στέψη του (1219) καθιέρωσε νέα προνόμια για τους Σουηδούς επισκόπους, το καταστατικό επέκτεινε περισσότερο τα προνόμια που είχε παραχωρήσει ο πατέρας του το 1200. Η εκκλησία απέκτησε σημαντικά πλεονεκτήματα όπως ολοκληρωτική απαλλαγή από τη φορολογία της περιουσίας της και τα πρόστιμα των ενοικιαστών της εκκλησιαστικής περιουσίας θα επέστρεφαν στους ίδιους τους επισκόπους.
Μαρία Ευφροσύνη Σπαρτάλη
Η Μαρία Ευφροσύνη Σπαρτάλη (αγγλικά: Marie Euphrosyne Spartali, 10 Μαρτίου 1844 – 6 Μαρτίου 1927) και αργότερα Μαρία Ευφροσύνη Στίλμαν (Stillman) ήταν Βρετανίδα προραφαηλίτρια ζωγράφος ελληνικής καταγωγής, και η σημαντικότερη γυναίκα εκπρόσωπος του καλλιτεχνικού αυτού κινήματος. Η σταδιοδρομία της διήρκεσε 60 έτη, παρήγαγε πάνω από 100 έργα, και συμμετείχε τακτικά σε εκθέσεις ζωγραφικής στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Νεαρή ηλικία
Η Μαρία Σπαρτάλη ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Μιχαήλ Σπαρτάλη (Michael Spartali,1818–1914), εύπορου εμπόρου ο οποίος είχε την εταιρεία Spartali & Co με βάση την Σμύρνη και γραφεία στο Λονδίνο και ο οποίος διετέλεσε πρόξενος της Ελλάδας στο Λονδίνο από το 1866 έως το 1882, ενώ ζούσε ήδη στην πόλη από το 1828. Εκεί γνώρισε και νυμφεύθηκε την Ευφροσύνη Βαρσάμη (Euphrosyne 'Effie' Varsami, 1842–1913), η οποία ήταν κόρη Έλληνα εμπόρου από την Γένοβα.
Η οικογένεια ζούσε στο γεωργιανής αρχιτεκτονικής αρχοντικό τους στην περιοχή του Κλάπαμ Κόμον (Clapham Common) στο νότιο Λονδίνο. Η οικία είχε την επωνυμία  'The Shrubbery' (μτφ. ο θαμνόκηπος) και διέθετε έναν τεράστιο κήπο, ενώ προσέφερε θέα προς τον Τάμεση και την περιοχή του Τσέλσι. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες η οικογένεια μετακόμιζε στο εξοχικό της στη Νήσο Γουάιτ, όπου ο πατέρας της διατηρούσε αμπέλια στα οικόπεδα που διέθετε. Στο Λονδίνο ο πατέρας της διοργάνωνε τακτικά πολυτελή κοσμικά γεγονότα στον κήπο, στα οποία προσκεκλημένοι ήταν ανερχόμενοι συγγραφείς και καλλιτέχνες της εποχής.
Ενηλικίωση
Κατά τη διάρκεια δεξίωσης στο σπίτι του θείου της, Αλεξάνδρου Κωνσταντίνου Ιωνίδη, η Μαρία γνωρίστηκε με τους διάσημους καλλιτέχνες της εποχής, τον Αμερικανό ζωγράφο Τζέιμς Άμποτ Μακνίλ Ουίσλερ (James Abbott McNeill Whistler) και τον Άγγλο ποιητή Άλτζερνον Τσαρλς Σουίνμπερν. Ιδιαίτερα ο Σουίνμπερν αναφέρεται πως έμεινε έκθαμβος από την ομορφιά και χάρη της Μαρίας Σπαρτάλη, η οποία είχε ύψος 1,90 μέτρα και φρόντιζε πάντα ιδιαίτερα την εμφάνιση της.Η Σπαρτάλη σπούδασε υπό τον ζωγράφο Φορντ Μάντοξ Μπράουν για αρκετά χρόνια ξεκινώντας από το 1864, μαζί με τα παιδιά του, την Λούσι, την Κάθριν και τον Όλιβερ. Ο Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι, ζωγράφος της εποχής και γνώριμος του Μπράουν, μαθαίνοντας πως η Σπαρτάλη θα σπούδαζε υπό τον Μάντοξ Μπράουν, επικοινώνησε μέσω αλληλογραφίας με τον Μπράουν και του ζήτησε να μην αφήσει άλλους καλλιτέχνες να τη δουν προτού τη δει αυτός πρώτος, θέλοντας να ζωγραφίσει το πορτραίτο της. Ο Ροσέτι δημιούργησε το πρώτο πορτραίτο της Σπαρτάλη το 1867 και αργότερα ανέφερε πως συνάντησε ιδιαίτερες δυσκολίες κατά την προσπάθεια απόδοσης του κεφαλιού της, καθώς δεν ήταν τόσο η απόδοση ρεαλισμού που τον δυσκόλευε, όσο η λεπτή και ανεπαίσθητη γοητεία που διέθετε η Σπαρτάλη και ήταν πολύ δύσκολο να αποτυπωθεί στη ζωγραφική αναπαράσταση, αναφέροντας πως ήταν επίσης η πλέον καλλιεργημένη από τα μοντέλα του.
Άλλοι καλλιτέχνες που απεικόνισαν την Σπαρτάλη ήταν οι Έντουαρντ Μπερν-Τζόουνς, Τζούλια Μάργκαρετ Κάμερον και ο Τζων Ρόνταμ Σπένσερ Στάνχοουπ.
Γάμος
Η Μαρία Σπαρτάλη πέθανε το 1927 στο νότιο Κένσινγκτον στο Λονδίνο, αποτεφρώθηκε στο κοιμητήριο Μπρούκγουντ (Brookwood Cemetery) κοντά στο Γουόκινγκ (Woking) του Σάρρεϋ και η τέφρα της παραμένει εκεί μαζί με αυτή του συζύγου της.
Στη διαθήκη της ανέφερε πως το βρίσκει παράλογο να κάνει την διαθήκη της από την στιγμή που δεν διαθέτει ούτε ιδιοκτησία ούτε χρήματα για να αφήσει και ως αντικείμενα άφησε διάφορα προσωπικά αντικείμενα και αναμνηστικά από την καλλιτεχνική ζωή της.
Τέχνη
Η θεματολογία των έργων της είναι χαρακτηριστική του καλλιτεχνικού κινήματος των Προραφαηλιτών, όπως γυναικείες μορφές, θέματα από τα έργα του Σαίξπηρ, Πετράρχη, Δάντη, και Βοκάκιου, καθώς και παραστάσεις της φύσης της Ιταλίας. Τα έργα της εκτέθηκαν σε πολλές γκαλερί του Λονδίνου, καθώς και σε διάφορες εκθέσεις στις ΗΠΑ. Περίπου έναν αιώνα αργότερα διοργανώθηκε έκθεση του συλλογικού της έργου στις ΗΠΑ το 1982 και το 2015 στο μουσείο τέχνης του Ντέλαγουερ, και η έκθεση του τελευταίου μεταφέρθηκε και στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον Μάρτιου έως τον Ιούνιο του 2016 στην περιοχή Κόμπτον του Σάρρεϊ.
Έργα
Τα γνωστότερα έργα της Σπαρτάλη είναι: