cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ε.Ε. Κάμινγκς
Στον Μεσοπόλεμο
Ο Κάμινγκς επέστρεψε στο Παρίσι το 1921 και παρέμεινε εκεί για δύο χρόνια προτού γυρίσει στις ΗΠΑ. Η ποιητική συλλογή του Τουλίπες και καμινάδες (Tulips and Chimneys) εκδόθηκε το 1923 και η επινοητική χρήση της γραμματικής και του συντακτικού είναι ήδη εμφανής σε αυτή. Το περιεχόμενο περιορίσθηκε κατά πολύ από τον εκδότη του. Μαζί με τα 41 ποιήματα (XLI Poems, 1925) έδωσε στον Ε.Ε. Κάμινγκς τη φήμη ενός «αβάν γκαρντ» ποιητή. Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1924 ο ποιητής μετακόμισε και από τότε ζούσε στη διεύθυνση 4 Patchin Place, στο Γκρήνουιτς Βίλατζ, τη συνοικία των «κουλτουριάρηδων» στη Νέα Υόρκη.
Από το 1925 ως το 1939 ο ποιητής επισκέφθηκε το Παρίσι μερικές ακόμα φορές, ενώ ταξίδεψε και σε πολλά άλλα μέρη της Ευρώπης, συναντώντας μεταξύ άλλων και τον Πάμπλο Πικάσο. Την άνοιξη του 1931 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση, διηγούμενος τις εμπειρίες του στο έργο του Ειμί (ΕΙΜΙ (I am), 1933). Ταξίδεψε επίσης ως τη Βόρεια Αφρική και το Μεξικό, ενώ εργάσθηκε ως δοκιμιογράφος και προσωπογράφος για το περιοδικό Vanity Fair (1924–1927).
Το 1926 οι γονείς του ποιητή είχαν ένα τροχαίο δυστύχημα: Ο πατέρας του σκοτώθηκε και η μητέρα του τραυματίσθηκε σοβαρά. Ο Κάμινγκς περιέγραψε το συμβάν ως εξής στη σειρά «εγώ: 6 μη-διαλέξεις» που έδωσε στο Χάρβαρντ το 1952 και το 1953:
Μία ατμομηχανή έκοψε το αυτοκίνητο στη μέση, σκοτώνοντας τον πατέρα μου ακαριαία. `Οταν δύο φρεναδόροι πήδησαν από το σταματημένο τρένο, είδαν μία γυναίκα να στέκει, ζαλισμένη αλλά όρθια, δίπλα σε μία στραπατσαρισμένη μηχανή με αίμα να τρέχει από το κεφάλι της (όπως με πληροφόρησε ο μεγαλύτερος)... ...Αυτοί οι άνθρωποι πήραν την εξηνταεξάχρονη μητέρα μου από τους βραχίονες και θέλησαν να την οδηγήσουν προς ένα κοντινό αγροτόσπιτο. Αλλά τους ξέφυγε, βάδισε κατευθείαν ως το σώμα του πατέρα μου και είπε σε μία ομάδα τρομοκρατημένων θεατών να το καλύψουν. Κι όταν αυτό είχε γίνει (και μόνο τότε), τους άφησε να την απομακρύνουν.
Ο θάνατος του πατέρα του άσκησε μία βαθιά επίδραση στον ποιητή, που εισήλθε σε μία νέα περίοδο της καλλιτεχνικής ζωής του, αρχίζοντας να εστιάζει πάνω σε σημαντικότερες πλευρές του βίου στην ποίησή του.
Μεταπολεμικά
Το 1952 το Χάρβαρντ προσέφερε στον Ε.Ε. Κάμινγκς μία τιμητική θέση ως επισκέπτη καθηγητή. Οι διαλέξεις της έδρας Charles Eliot Norton που έδωσε το 1952 και το 1953 εκδόθηκαν αργότερα υπό τον τίτλο i: six nonlectures («εγώ: 6 μη-διαλέξεις»).
Ο Κάμινγκς πέρασε την τελευταία δεκαετία της ζωής του ταξιδεύοντας, δίνοντας διαλέξεις και αναπαυόμενος στη θερινή του κατοικία, που την ονόμασε Joy Farm («Αγρόκτημα της Ηδονής»), στο Σίλβερ Λέικ του Νιου Χάμσαϊρ. Πέθανε από εγκεφαλική συμφόρηση σε ηλικία 67 ετών στο νοσοκομείο της γειτονικής κωμόπολης Νορθ Κόνγουέι του Νιου Χάμσαϊρ. . Η σορός του αποτεφρώθηκε και η τέφρα του τάφηκε στο Κοιμητήριο Φόρεστ Χιλς της Βοστώνης.
Τα χειρόγραφά του φυλάσσονται σήμερα στη Βιβλιοθήκη Houghton του Χάρβαρντ και στο Κέντρο Harry Ransom του Πανεπιστημίου του Τέξας στο `Ωστιν.
Γάμοι
thumb|upright|Αυτοπροσωπογραφία, περ. 1920 Ο Ε.Ε. Κάμινγκς έκανε δύο σύντομους γάμους, αλλά η μακροβιότερη σχέση του ήταν εκτός γάμου. Ο πρώτος του γάμος, με την Ιλέιν Ορ (Elaine Orr), ακολούθησε έναν έρωτα που υπήρχε από το 1918, όταν εκείνη ήταν παντρεμένη με τον Σκόφηλντ Θάυερ, έναν από τους φίλους του Κάμινγκς στο Χάρβαρντ. Εκείνα τα χρόνια ο ποιητής έγραψε ένα μεγάλο μέρος της ερωτικής του ποιήσεως. Απέκτησαν μία νόθα κόρη μαζί, τη Νάνσυ, που γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1919. Η Νάνσυ υπήρξε το μοναδικό παιδί που απέκτησε ποτέ ο Κάμινγκς.
Ο Κάμινγκς νυμφεύθηκε τη δεύτερη σύζυγό του, την Αν Μίνερλυ Μπάρτον (Anne Minnerly Barton), την Πρωτομαγιά του 1929. Χώρισαν τρία χρόνια αργότερα.
Το 1932 ο Κάμινγκς συνάντησε τη Μάριον Μόρχαουζ (Marion Morehouse), μοντέλο και φωτογράφο. Δεν είναι γνωστό αν τέλεσαν ποτέ ιδιωτικό γάμο, ωστόσο έζησαν μαζί μέχρι τον θάνατο του ποιητή. Η Μάριον πέθανε στις 18 Μαΐου 1969 και τάφηκε δίπλα στον τάφο του ποιητή.
Πολιτικές απόψεις
Σύμφωνα με τα όσα γράφει στο Ειμί, ο Κάμινγκς ενδιαφερόταν ελάχιστα για την πολιτική μέχρι το ταξίδι του στη Σοβιετική `Ενωση το 1931, μετά το οποίο μετατοπίσθηκε προς συντηρητικές απόψεις σε πολλά πολιτικά και κοινωνικά θέματα. Παρά τη ριζοσπαστική και μποέμικη κοινωνική του δημόσια εικόνα, υπήρξε οπαδός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Ποίηση
Παρά την οικειότητα του Ε.Ε. Κάμινγκς με το ύφος αβάν-γκαρντ (επηρεασμένο από τη συλλογή Calligrammes του Απολλιναίρ, σύμφωνα με μία παρατήρηση της εποχής ), μεγάλο μέρος του έργου του είναι αρκετά παραδοσιακό. Πολλά από τα ποιήματά του είναι σονέτα, έστω και αν συχνά έχουν μία αντισυμβατική χροιά. Σε κάποιες περιπτώσεις χρησιμοποιεί τη φόρμα των στίχων των μπλουζ και ακροστοιχίδες. Θεματικά η ποίηση του Κάμινγκς ασχολείται συχνά με τον έρωτα και τη φύση, όπως και με τη σχέση του ανθρώπου ως ατόμου με τις μάζες και με τον κόσμο. Επίσης, τα ποιήματά του περιέχουν συχνά σε αφθονία το στοιχείο της σάτιρας.
Εκτός από τις επιδράσεις από σημαντικούς μοντερνιστές, όπως τη Γερτρούδη Στάιν και τον Έζρα Πάουντ, ο Κάμινγκς στα πρώιμα έργα του άντλησε από τους εικονιστικούς πειραματισμούς της Έιμυ Λόουελ. Αργότερα, η παραμονή του στο Παρίσι τον έφερε σε επαφή με το Νταντά και τον υπερρεαλισμό, αντανακλάσεις των οποίων βρίσκονται στο έργο του. Από ένα σημείο και ύστερα, άρχισε να στηρίζεται στον συμβολισμό και στην αλληγορία, εκεί όπου προγενέστερα χρησιμοποιούσε την παρομοίωση και τη μεταφορά. Στα ύστερα έργα του χρησιμοποιεί σπανίως συγκρίσεις με αντικείμενα που δεν αναφέρονταν προηγουμένως μέσα στο ποίημα, επιλέγοντας να χρησιμοποιήσει ένα σύμβολο. Σύμφωνα με μία κριτική, για τον λόγο αυτό η μεταγενέστερη ποίησή του είναι «συχνά πιο φωτεινή, πιο συγκινητική και πιο βαθιά από την προγενέστερη.» Ο Κάμινγκς αρέσκεται επίσης να ενσωματώνει εικόνες από τη φύση και τον θάνατο στην ποίησή του.
Παρότι μέρος της ποιητικής του δημιουργίας είναι σε ελεύθερο στίχο (χωρίς ομοιοκαταληξία ή μέτρο, πολλά ποιήματά του διαθέτουν μία αναγνωρίσιμη δομή σονέτου 14 στίχων, με ένα περίπλοκο σύστημα ομοιοκαταληξιών. Κάποια έχουν μία οργιαστική «τυπογραφία», με λέξεις, τμήματα λέξεων ή σημεία στίξεως διεσπαρμένα στη σελίδα σε διάφορες θέσεις της, που συχνά δεν «βγάζουν νόημα» μέχρι που να διαβαστούν μεγαλοφώνως, οπότε το νόημα ξεκαθαρίζει, όπως και το αίσθημα του ποιητή. Ο Κάμινγκς, που ήταν και ζωγράφος, καταλάβαινε τη σημασία της οπτικής παρουσιάσεως και χρησιμοποιούσε την τυπογραφία για να «ζωγραφήσει μία εικόνα» σε μερικά του ποιήματα.
Μετά το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του Τεράστια σάλα, το πρώτο τυπωμένο έργο του Κάμινγκς ήταν η ποιητική συλλογή Τουλίπες και καμινάδες (Tulips and Chimneys, 1923). Αυτό το έργο υπήρξε η πρώτη γνωριμία του αναγνωστικού κοινού με τη χαρακτηριστική του εκκεντρική χρήση της γραμματικής και της στίξεως.
Μερικά από τα γνωστότερα ποιήματα του Κάμινγκς περιέχουν λίγη ή και καθόλου παράδοξη τυπογραφία ή στίξη, αλλά πάντα φέρουν το ιδιαίτερο στιλ του, ειδικά στην ασυνήθιστη (χαρακτηριζόμενη και ως ιμπρεσιονιστική) σειρά των λέξεων:
anyone lived in a pretty how town (with up so floating many bells down) spring summer autumn winter he sang his didn't he danced his did
Women and men (both little and small) cared for anyone not at all they sowed their isn't they reaped their same sun moon stars rain (Από το ποίημα "anyone lived in a pretty how town", 1940)
Η γραφή του συχνά δεν ακολουθεί τους συμβατικούς συνδυαστικούς κανόνες που γεννούν από τις λέξεις τυπικές προτάσεις της αγγλικής (π.χ. "they sowed their isn't").
Επιπροσθέτως, κάποια από τα ποιήματα του Κάμινγκς περιέχουν σε μέρος ή στο σύνολό τους, σκόπιμες ανορθογραφίες, ενώ αρκετά ενσωματώνουν φωνητικές γραφές που αποσκοπούν στο να αναπαραστήσουν συγκεκριμένες διαλέκτους. Ο Κάμινγκς επινοούσε επίσης σύνθετες λέξεις, όπως στο ποίημα "in Just" Ο κριτικός λογοτεχνίας R.P. Blackmur έχει σχολιάσει ότι η γλώσσα του είναι «συχνά ακατανόητη επειδή αγνοεί την ιστορική συσσώρευση σημασίας των λέξεων, την οποία αντικαθιστά με ιδιωτικούς προσωπικούς του συνειρμούς».
Πολλά ποιήματα του Κάμινγκς είναι σατιρικά και θίγουν κοινωνικά ζητήματα, αλλά έχουν μία ίση ή και ισχυρότερη ροπή προς τον ρομαντισμό: πάλι και πάλι τα ποιήματά του εξυμνούν τον έρωτα και την αναγέννηση στη φύση.
Ο Κάμινγκς δεν δίστασε να συγγράψει και παιδικά βιβλία. Αξιοσημείωτο παράδειγμα της πολύπλευρης ικανότητάς του είναι μία εισαγωγή που έγραψε για μία συλλογή του κόμικς στριπ Krazy Kat.
Θεατρικά έργα
Ο Κάμινγκς δημοσίευσε συνολικά 4 θεατρικά έργα. Το τρίπρακτο HIM ανέβαστηκε για πρώτη φορά το 1928 στη Νέα Υόρκη. Τα δύο βασικά πρόσωπα του έργου είναι ο Him («Εκείνος»), ένας θεατρικός συγγραφέας, και η Me («Εγώ»), η φιλενάδα του. Ο Κάμινγκς είπε για το αντισυμβατικό αυτό έργο: "Χαλαρώστε και δώστε στο έργο μια ευκαιρία να διαδηλώσει το περιεχόμενό του. Σταματείστε να αναρωτιέστε «με τι έχει να κάνει» — όπως πολλά παράξενα αλλά και οικεία πράγματα, της ζωής συμπεριλαμβανομένης, αυτό το έργο δεν «έχει να κάνει», απλώς «είναι». . . . Μην προσπαθείτε να το απολαύσετε, αφήστε αυτό να προσπαθήσει να απολαύσει εσάς. ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΤΕ, ΑΦΗΣΤΕ ΑΥΤΟ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ ΕΣΑΣ. '"
Το Tom, A Ballet είναι ένα μπαλέτο βασισμένο στο μυθιστόρημα Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά. Περιγράφεται σε μία σύνοψη και περιγραφές των 4 «επεισοδίων» του, που δημοσιεύθηκαν το 1935. Δεν έχει ποτέ ανεβεί στη σκηνή.
Το Santa Claus: A Morality (= Αη-Βασίλης: Μία ηθική) είναι πιθανώς το πιο επιτυχημένο θεατρικό έργο του Κάμινγκς. Είναι μία αλληγορική χριστουγεννιάτικη φαντασία σε μία πράξη και 5 σκηνές. Το έργο εμπνεύσθηκε ο συγγραφέας από τη μοναχοκόρη του Νάνσυ, την οποία συνάντησε το 1946 μετά από δεκαετίες. Πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό του Χάρβαρντ The Wake. Στο έργο πρωταγωνιστούν ο Αη-Βασίλης, η υποθετική οικογένειά του (η Γυναίκα και το Παιδί), ο Θάνατος και ο `Οχλος. Στην αρχή του έργου η οικογένεια του Αη-Βασίλη έχει αποσυντεθεί εξαιτίας της δίψας της για γνώση (Επιστήμη). Ωστόσο, μετά από μία σειρά συμβάντων, η πίστη του Αη-Βασίλη στη δύναμη της αγάπης και η απόρριψη από αυτόν του υλισμού τον οδηγεί στην επανένωση με τη Γυναίκα και το Παιδί.
Γραφή του ονόματος
Εκδότες του Cummings και άλλοι έχουν μιμηθεί την αντισυμβατική ορθογραφία των ποιημάτων του γράφοντας το ονοματεπώνυμό του με πεζά τα αρχικά γράμματα και χωρίς τελείες, αλλά η κανονική ορθογραφία υποστηρίζεται από τους φιλολόγους και προτιμάται από τους Αμερικανούς εκδότες του σήμερα. Ο ίδιος ο ποιητής χρησιμοποιούσε αμφότερες τις γραφές, αλλά συχνότερα υπέγραφε με κεφαλαία τα αρχικά γράμματα. Στις 27/2/1951 ο Κάμινγκς γράφει στον μεταφραστή του στη γαλλική D. Jon Grossman ότι προτιμούσε τη χρήση κεφαλαίων αρχικών για τη γαλλική έκδοση των έργων του. Ο Friedman πιστεύει ότι στις σπάνιες περιπτώσεις που ο Κάμινγκς υπέγραφε με τα αρχικά γράμματα πεζά, πιθανώς το έπραττε ως σημάδι ταπεινότητας και όχι ως ένδειξη ότι αυτή ήταν η προτιμώμενη από αυτόν γραφή για γενική χρήση από όλους.
Μελοποιήσεις
Πρώτος από όλους, το 1943, ο χορευτής και χορογράφος Ζαν `Ερντμαν παρουσίασε το χορόδραμα "The Transformations of Medusa, Forever and Sunsmell" σε παραγγελθείσα μουσική του Τζων Κέιτζ και απαγγελλόμενο κείμενο από το ομότιτλο ποίημα του Ε.Ε. Κάμινγκς, με χρηματοδότηση της Λέσχης Τεχνών του Σικάγου. Ο ίδιος χορογράφος χορογράφησε και τα "Twenty Poems" (1960), για οκτώ χορευτές και έναν ηθοποιό, σε μουσική που παράγγειλε στον Teiji Ito, έργο που ανέβασε στο Γκρήνουιτς Βίλατζ.
Το 1961 ο Πιερ Μπουλέζ συνέθεσε το "Cummings ist der dichter" από ποιήματα του E.E. Cummings.
Ο Άριμπερτ Ράιμαν μελοποίησε Κάμινγκς στο "Impression IV" (1961), σύνθεση για υψίφωνο και πιάνο. Η Μπιόρκ μελοποίησε το ποίημα του Κάμινγκς "I wade out into their song sun in my mouth" για το άλμπουμ της του 2001 Vespertine. Αλλά και στο επόμενο άλμπουμ της, το Medúlla (2004), συμπεριέλαβε το ποίημα του Κάμινγκς "It may not always Be so," υπό τον τίτλο "Sonnets/Unrealities XI".
Το τραγούδι του αγγλικού συγκροτήματος Bloc Party "Ion Square", στο άλμπουμ Intimacy (2008), περιέχει στίχους από το ποίημα I carry your heart with me.
Ο Αμερικανός συνθέτης Eric Whitacre συνέθεσε έναν κύκλο έργων για χορωδία με τίτλο The City and the Sea, που αποτελείται από 5 μελοποιημένα ποιήματα του Κάμινγκς.
Πολυάριθμοι άλλοι συνθέτες έχουν μελοποιήσει Κάμινγκς, μεταξύ των οποίων και οι παρακάτω:
Dominic Argento, Gary Backlund, William Bergsma, Λέοναρντ Μπερνστάιν, Allen Blank, Marc Blitzstein, Romeo Cascarino, Aaron Copland, Serge de Gastyne, David Diamond, John Duke, Brian Fennelly, Margaret Garwood, John Gruen, Daron Hagen, Richard Hundley, Barbara Kolb, Robert Manno, Salvatore Martirano, John Musto, Paul Nordoff, Tobias Picker, Vincent Persichetti, Ned Rorem, Peter Schikele, Elie Siegmeister, Hugo Weisgall, Dan Welcher και Τζέιμς Γιαννάτος.
Τιμητικές διακρίσεις
Κατά τη διάρκεια του βίου του ο Ε.Ε. Κάμινγκς τιμήθηκε πολλές φορές σε αναγνώριση του έργου του. Ανάμεσα στις διακρίσεις του περιλαμβάνονται και οι παρακάτω, με χρονολογική σειρά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Πολιτισμός της Μασαχουσέτης
Βουτανάλη
Η βουτανάλη ή βουτυραλδεΰδη ή και βουτυρική αλδεΰδη (αγγλικά: butanal) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, Οξυγόνο και Υδρογόνο, με μοριακό τύπο C4H8O, αν και συχνά γράφεται πιο αναλυτικά ως CH3CH2CH2CHO ή και (συντομογραφικά) PrCHO. Είναι μια από τις αλδεΰδες. Η χημικά καθαρή βουτανάλη, στις συνηθισμένες συνθήκες, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και πίεση 1 atm), είναι ένα άχρωμο υγρό, με έντονη οσμή ιδρωμένων ποδιών, και θερμοκρασία βρασμού (υπό πίεση 1 atm) τους 75 °C. Αποτελεί ενδιάμεσο προϊόν στη παρασκευή διαφόρων βιομηχανικών υλικών, όπως πρώτες ύλες διαφόρων εφαρμογών πλαστικοποίησης, ως διαλύτης, ή ως αντιαφριστικό πρόσθετο.
Ισομέρεια
Με βάση το χημικό της τύπο, C4H8O, έχει τα ακόλουθα εικοσιπέντε (25) ισομερή:
Κύρια βιομηχανική μέθοδος
Η συνηθισμένη βιομηχανική μέθοδος παραγωγής της είναι με προσθήκη μεθανάλης (CO + H2) σε προπένιο. Η μέθοδος είναι γνωστή ως «υδροφορμυλίωση προπενίου» :
Με επίδραση προπυλομαγνησιοαλογονίδιου σε φορμικό εστέρα
Με επίδραση προπυλομαγνησιοαλογονίδιου σε φορμικό εστέρα :
Με μερική οξείδωση 1-βουτανόλης
Με μερική οξείδωση 1-βουτανόλης, με σχετικά ήπια οξειδωτικά μέσα, όπως το τριοξείδιο του χρωμίου :
Με έμμεση μερική αναγωγή βουτανικού οξέος
1. Αρχικά το βουτανικό οξύ μετατρέπεται σε βουτανοϋλοχλωρίδιο :
2. Το βουτανοϋλοχλωρίδιο ανάγεται καταλυτικά άμεσα προς βουτανάλη:
Με οζονόλυση 4-οκτένιου
Με οζονόλυση 4-οκτενίου παράγεται τελικά βουτανάλη :
Χημικές ιδιότητες και παράγωγα
Όταν η βουτανάλη εκτίθεται στον ατμοσφαιρικό αέρα οξειδώνεται από το ατμοσφαιρικό οξυγόνο σε βουτανικό οξύ.
Ταυτομέρεια με 1-βουτεν-1-όλη
Η βουτανάλη βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία με την ταυτομερή της 1-βουτεν-1-όλη. Μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων ή βάσεων : 500 px
Αναγωγή προς 1-βουτανόλη
Μπορεί να αναχθεί προς 1-βουτανόλη με τις ακόλουθες μεθόδους
Αναγωγή προς βουτάνιο
Μπορεί να αναχθεί προς βουτάνιο με την μεθόδο Wolff-Kishner
Οξείδωση προς βουτανικό οξύ
Μπορεί να οξειδωθεί προς βουτανικό οξύ ;
1. Με υπερμαγγανικό κάλιο:
2. Με τριοξείδιο του χρωμίου:
3. Με οξυγόνο:
4. Με αντιδραστήριο Tollens (αμμωνιακό διάλυμα νιτρικού αργύρου):
5. Με αντιδραστήρια Fehling:
Οξείδωση προς 2-οξοβουτανάλη
Μπορεί να οξειδωθεί προς 2-οξοβουτανάλη με χρήση διοξειδίου του σεληνίου
Προσθήκη ύδατος
Με προσθήκη ύδατος σε προπανάλη παράγεται, σε χημική ισορροπία, η μη απομονώσιμη ασταθής 1,1-βουτανοδιόλη :
Προσθήκη 1,2-αιθανοδιόλης
Με προσθήκη 1,2-αιθανοδιόλης παράγεται 2-προπυλο-1,3-διοξολάνιο : 80 px
Προσθήκη 1,2-αιθανοδιθειόλης
Με προσθήκη 1,2-αιθανοδιθειόλης παράγεται 2-προπυλο-1,3-διθειολάνιο : 80 px
80 px
Αντιδράσεις με αζωτούχες ενώσεις
1. Με αμμωνία παράγεται 1-βουτανιμίνη. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = H:
2. Με πρωτοταγείς αμίνες (RNH2) παράγεται Ν-αλκυλο-1-βουτανιμίνη. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = R:
3. Με υδροξυλαμίνη παράγεται 1-βουτανοξίμη. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = OH:
4. Με υδραζίνη παράγεται αρχικά 1-βουτανυδραζόνη και με περίσσεια βουτανάλης διβουτυλιδεναζίνη. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = NH2:
6. Με υδραζινομεθαναμίδιο παράγεται (2-βουτυλιδενυδραζινο)μεθαναμίδιο. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = NCONH2:
Συμπύκνωση με δευτεροταγείς αμίνες
Με επίδραση δευτεροταγούς αμίνης (RNHR') παράγεται αρχικά 1-(διαλκυλαμινο)-1-βουτανόλη, η οποία στη συνέχεια με αφυδάτωση μπορεί να δώσει Ν,Ν-διαλκυλο-1-βουτεν-1-αμίνη :
Αλδολική συμπύκνωση
Με επίδραση βάσης έχουμε τη λεγόμενη αλδολική συμπύκνωση, η οποία όταν γίνεται με τον εαυτό της, παράγεται αρχικά 2-προπυλο-3-υδροξυεξανάλη, η οποία στη συνέχεια με αφυδάτωση μπορεί να δώσει 2-προπυλο-2-εξενάλη :
Συμπύκνωση με α-αλεστέρες
Με επίδραση α-αλεστέρων (R'CHXCOOR) έχουμε την αντίδραση Darzen, κατά την οποία τελικά παράγεται 2-προπυλο-1-καρβαλκοξυοξιράνιο. Π.χ. με αλαιθανικό αλκυλεστέρα (XCH2COOR) έχουμε : 100 px
Συμπύκνωση με «ενεργές» μεθυλενομάδες
Με την επίδραση «ενεργών» μεθυλενομάδων, δηλαδή ενώσεων του γενικού τύπου XCH2Y, όπου X,Y ηλεκτραρνητικές ομάδες όπως π.χ. κυανομάδα (CN), καρβαλκοξυομάδα (COOR), έχουμε την αντίδραση Knoevenagel :
Επίδραση φωσφοροϋλιδίων
Με επίδραση φωσφοροϋλιδίων [Ph3P+C-(R)R'] έχουμε τη λεγόμενη αντίδραση Wittig, με την οποία παράγεται 1,1-διαλκυλοπεντένιο-1 :
Προσθήκη διαφόρων πυρηνόφιλων αντιδραστηρίων
Είναι δυνατή η προσθήκη διαφόρων πυρηνόφιλων αντιδραστηρίων στο διπλό δεσμό C=Ο που περιέχει η βουτανάλη. Π.χ.: :
2. Με προσθήκη όξινου θειικού νατρίου παράγεται 1-υδροξυ-1-βουτανοσουλφονικό οξύ:
3. Με προσθήκη αλκυλομαγνησιοαλογονιδίου (RMgX) παράγεται 1-αλκυλο-1-βουτανόλη:
4. Με προσθήκη πενταχλωριούχου φωσφόρου παράγεται 1,1-διχλωροβουτάνιο:
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2) έχουμε προσθήκη του στην ταυτομερή 1-βουτεν-1-όλη. Παράγεται αρχικά η ασταθής 1,2-διαλο-1-βουτανόλη που αφυδραλογονώνεται σχηματίζοντας τελικά 2-αλοβουτανάλη :
Αθηναϊκό «Κύπελλο Εορτών» ποδοσφαίρου 1945-46
Το Κύπελλο Εορτών Α΄ κατηγορίας 1945-46 ή Αθηναϊκό κύπελλο συνδιοργανώθηκε από τα σωματεία της Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣΑ, με πρωτοβουλία του Παναθηναϊκού, κατά την περίοδο των εορτών Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς 1945-46 αντί του παραδοσιακού "Κυπέλλου Χριστουγέννων" του Π.Ο.Κ.. Έπειτα από έναν περιπετειώδη τελικό, το κύπελλο κατέκτησε ο Παναθηναϊκός, έξι μήνες αργότερα.
Η διοργάνωση
Την περίοδο των εορτών διεξαγόταν παραδοσιακά το "Κύπελλο Χριστουγέννων" του Π.Ο.Κ. με συμμετοχή των τριών δημοφιλών ομάδων του κέντρου και με προσθήκη κάποιας ακόμα ομάδας είτε από το εξωτερικό είτε από τη Θεσσαλονίκη. Το 1945 αρχικά υπήρξε η σκέψη το Κύπελλο να διεξαχθεί σε δυο ομίλους, έναν στη Λεωφόρο με συμμετοχή ΠΑΟ, Απόλλωνα, Αθηναϊκού και Άρη Θεσσαλονίκης και έναν στο Νέο Φάληρο με τους Ολυμπιακό, Εθνικό, ΑΕΚ, Πανιώνιο, Φωστήρα, Αστέρα. Όμως, ο Άρης απαίτησε μεγάλη αποζημίωση για να έρθει, ενώ ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ αντί για τουρνουά συμφώνησαν να δώσουν δυο φιλικά ματς μεταξύ τους, ενώ κανόνισαν και άλλα φιλικά, οπότε το Κύπελλο του Π.Ο.Κ. ματαιώθηκε. Τότε ο ΠΑΟ πήρε την πρωτοβουλία να συνδιοργανώσει στο γήπεδό του με τα υπόλοιπα αθηναϊκά σωματεία της Α΄ κατηγορίας μια ξεχωριστή διοργάνωση με κοινό ταμείο για όλους τους μετέχοντες συλλόγους μέχρι και την προημιτελική φάση (τρεις γύροι).
Η διοργάνωση ονομάστηκε "Κύπελλο Εορτών Α΄ κατηγορίας" ή "Αθηναϊκό κύπελλο" αλλά στον τύπο αναφέρεται και ως "Κύπελλο Χριστουγέννων", αν και η ονομασία αυτή αφορά τις διοργανώσεις του Π.Ο.Κ. Για το νικητή αθλοθετήθηκε βαρύτιμο κύπελλο από το Δήμο Αθηναίων. Το τρόπαιο κατέκτησε ο Παναθηναϊκός επικρατώντας του Απόλλωνα σε έναν περιπετειώδη τελικό, ο οποίος ολοκληρώθηκε έπειτα μία διακοπή, τρεις αγώνες (ο ένας με παράταση), δύο αναβολές και 345 αγωνιστικά λεπτά. Στον φιναλίστ δόθηκε το "Κύπελλο Ρούσσου", το οποίο είχε αθλοθετηθεί για τον αγώνα ΠΑΟ-Απόλλωνα της 12ης Δεκεμβρίου 1945, που είχε λήξει ισόπαλος.
Βουτανάλη
Επίδραση υδραζωτικού οξέος
Με επίδραση υδραζωτικού οξέος (αντίδραση Achmidt) παράγεται βουτανονιτρίλιο και προπυλαμινομεθανάλη :
Αθηναϊκό «Κύπελλο Εορτών» ποδοσφαίρου 1945-46
Η διοργάνωση
Στη διοργάνωση δήλωσαν συμμετοχή τα 11 από τα 12 σωματεία της Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣΑ εκτός από την ΑΕΚ, η οποία προτίμησε να δώσει φιλικά ματς με Ολυμπιακό Πειραιά, Εθνικό Πειραιά και άλλες ομάδες. Το σύστημα διεξαγωγής ήταν μονοί αγώνες νοκ-άουτ αλλά με μια δεύτερη ευκαιρία για τους ηττημένους συλλόγους του πρώτου γύρου. Σε περίπτωση ισοπαλίας προβλεπόταν παράταση και επαναληπτικός με παράταση. Ο α΄ γύρος ξεκίνησε στις 23 Δεκεμβρίου 1945 και ο τελικός έγινε στις 6 Ιανουαρίου 1946. Όμως, διακόπηκε λόγω βροχής και μετά από ισοπαλίες και αναβολές ολοκληρώθηκε έξι μήνες αργότερα, στις 16 Ιουνίου 1946.
Ο περιπετειώδης τελικός
Η διεξαγωγή του τελικού της διοργάνωσης εξελίχθηκε σε περιπέτεια. Είχε προγραμματιστεί για τις 6 Ιανουαρίου αλλά ολοκληρώθηκε έξι μήνες αργότερα. Ενδιάμεσα έγιναν έξι απόπειρες να διεξαχθεί. Ο πρώτος αγώνας διεκόπη λόγω βροχής. Ακολούθησαν δύο ισόπαλοι αγώνες (ο δεύτερος έπειτα από παράταση), δύο αναβολές λόγω αγωνιστικών υποχρεώσεων των παικτών και στην έκτη απόπειρα, στις 16 Ιουνίου, αναδείχθηκε νικητής, έπειτα από 345 αγωνιστικά λεπτά (45΄+90΄+120΄+90΄). Σχολίαζε χαρακτηριστικά ο αθλητικός τύπος πριν από τον τελευταίο τελικό: ''"Θα τελειώσει επιτέλους την Κυριακή η ιστορία αυτή του Κυπέλλου που παραμένει έκθετο πέντε μήνες ή οι ισοπαλίες θα γίνουν μισή ντουζίνα και το Κύπελλο θα μείνει αναγκαστικά για τα νέα Χριστούγεννα;".
Κύπελλο Εορτών Β΄ κατηγορίας
Από 23/12/45 ως 13/1/46 διεξήχθη και το Κύπελλο Εορτών ομάδων Β΄ κατηγορίας στο γήπεδο Πανελληνίου με συμμετοχή έξι συλλόγων: Πρόοδος Πατησίων, Άφοβος Σεπολίων, Εθνικός Αστέρας Καισαριανής, Ιωνικός Ν. Ιωνίας, Υπεροχή Νεαπόλεως (Εξαρχείων) και Αθηναΐς Κυψέλης.
Βουτανάλη
Αντίδραση Stracker
Με επίδραση υδροκυανίου (HCN) και αμμωνίας (NH3) σε βουτανάλη παράγεται αρχικά 2-αμινοπεντανονιτρίλιο και στη συνέχεια, με υδρόλυση, 2-αμινοπεντανικό οξύ (ένα μη πρωτεϊνικό αμινοξύ) :
Φωτοχημική προσθήκη σε αλκένια
Με επίδραση βουτανάλης σε αιθένιο σχηματίζεται φωτοχημικά 2-προπυλοξετάνιο (Αντίδραση Paterno–Büchi) : 80 px
Επίδραση καρβενίων
Παρεμβολή καρβενίων, π.χ. με μεθυλενίου παράγονται πεντανάλη, 2-μεθυλοβουτανάλη, 3-μεθυλοβουτανάλη, 2-πεντανόνη και προπυλοξιράνιο :
100 px
Ζόφια Ολσακόφσκα-Γκλάζερ
Η Ζόφια Ολσακόφσκα-Γκλάζερ (πολωνικά: Zofia Olszakowska-Glazer) (12 Απριλίου 1915 – 20 Νοεμβρίου 2007) και η Τσιπόρα Ζόνσαϊν (Cypora Zonszajn, το γένος Γιάμπουον [Jabłoń]) (1915–1942) ήταν δύο στενές φίλες από το προπολεμικό γυμνάσιο της Βασίλισσας Γιαντβίγκα στην πόλη Σιέντλτσε της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Η Τσιπόρα ήταν Πολωνοεβραία που γεννήθηκε σε μια εύπορη οικογένεια. Η Ζόφια ήταν κόρη ενός τοπικού Καθολικού φαρμακοποιού στο Σιέντλτσε. Σπούδασαν μαζί για την τελική τους εξέταση, μετά την οποία τα δύο κορίτσια πήραν χωριστούς δρόμους μέχρι το Ολοκαύτωμα στην κατεχόμενη Πολωνία.
Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής-σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία το Σεπτέμβριο του 1939 και οι δύο γυναίκες βρίσκονταν στο Σιέντλτσε, χωρισμένες από συνθήκες πέρα από τον έλεγχό τους. Στα τέλη Νοεμβρίου, η νέα γερμανική διοίκηση διέταξε τη δημιουργία ενός Γιούντενρατ. Την Παραμονή των Χριστουγέννων οι Ναζί έβαλαν φωτιά στη συναγωγή και την έκαψαν ολοσχερώς, με Εβραίους πρόσφυγες μέσα. Η Τσιπόρα και η οικογένειά της αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στο νεοσύστατο ναζιστικό Γκέτο του Σιέντλτσε περίπου τον Αύγουστο του 1941. Πάνω από ένα χρόνο αργότερα, έγραψε μια αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο για τη δολοφονική εκκαθάρισή της. Η Τσιπόρα αυτοκτόνησε το Νοέμβριο του 1942 όταν ο σύζυγός της, Γιάκουμπ, οδηγήθηκε σε ένα τρένο θανάτου για το στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα. Το μωρό της, Ραχέλα, επέζησε του πολέμου υπό τη φροντίδα των Πολωνών Δίκαιων από το Σιέντλτσε. Μεταφέρθηκε σε διαφορετική πόλη το καλοκαίρι του 1943 από τη Ζόφια, η οποία υιοθέτησε το παιδί (προσωρινά) με το ψεύτικο χριστιανικό όνομα Μαριάνα Τιμίνσκα, που δόθηκε από έναν καθολικό ιερέα. Το 1988, η Ζόφια Γκλάζερ τιμήθηκε με το μετάλλιο της Δίκαιης των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ στην Ιερουσαλήμ, ένα πιστοποιητικό τιμής και το προνόμιο να προστεθεί το όνομά της στον Κήπο των Δικαίων των Εθνών. Στη συνέχεια, στις 10 Οκτωβρίου 2007, κατά τη διάρκεια τελετής στο Μεγάλο Θέατρο της Βαρσοβίας, έλαβε τον Σταυρό του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας από τον Πρόεδρο της Πολωνίας Λεχ Κατσίνσκι, για τις προσπάθειές της διάσωσης, μαζί με άλλους 52, των Εβραίων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατά το Ολοκαύτωμα. μικρογραφία| Η Τσιπόρα Γιάμπουον Ζόνσαϊν με την κόρη της, Ραχέλα Ζόνσαϊν, στο [[Γκέτο του Σιέντλτσε, 1942]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Απόφοιτοι της Σχολής Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας
Το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας απονέμεται στους μονίμους εν ενεργεία Αξιωματικούς για διακεκριμένες πράξεις και συνεχείς υπηρεσίες, εξαιρετική ικανότητα στη διοίκηση και στην οργάνωση Μονάδας ή Υπηρεσίας, κατά την εκτέλεση ανατεθείσας υπηρεσίας ή εντολής. Διακρίνεται σε τρεις τάξεις όπως παρακάτω: Το 1917, όταν άρχισε η απονομή του, είχε και:
Περιγραφή
Το μετάλλιο αυτό είναι χάλκινο σε σχήμα σταυρού, περιβάλλεται δε από στεφάνι δάφνης. Στο κέντρο του είναι αποτυπωμένο το σήμα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Τα τέσσερα άκρα από τους βραχίονες του Σταυρού είναι λίγο πλατιά και εξέχουν από την περιφέρεια. Στους βραχίονες του Σταυρού είναι χαραγμένες οριζόντια μεν η λέξη «ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ», κάθετα δε η λέξη «ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ». Ανάμεσα στους βραχίονες του Σταυρού υπάρχουν ξίφη διασταυρωμένα με τις λαβές τους προς τη βάση και δεν εξέχουν από την περιφέρεια του στεφανιού. Στην πίσω πλευρά του μεταλλίου γράφονται κυκλικά οι λέξεις «ΓΙΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΑΞΙΑ». Η ταινία του μεταλλίου είναι από μεταξωτό ύφασμα κυματιστό, έχει πλάτος 35 χιλιοστά και χωρίζεται σε πέντε διαμήκεις λωρίδες. Η πρώτη και η πέμπτη έχουν χρώμα βαθύ κίτρινο. Η δεύτερη και η τέταρτη έχουν χρώμα βαθύ γαλάζιο. Η τρίτη ( η κεντρική ) έχει χρώμα άσπρο. Στην ταινία ακριβώς πάνω από το μετάλλιο τοποθετείται, οριζόντια, κλάδος δάφνης όπου είναι χρυσός για την Α΄ τάξη, αργυρός για την Β΄ τάξη και χάλκινος για την Γ΄ τάξη.
Ιστορία
Στο παρελθόν το μετάλλιο αποτελούταν από σταυρό στεφανωμένο με δάφνες. Στο κέντρο ήταν αποτυπωμένος Φοίνικας, ενώ στους βραχίονες του σταυρού ήταν χαραγμένες οι λέξεις: «Αμύνεσθαι περί Πάτρης». Μεταξύ των βραχιόνων του σταυρού υπάρχουν ξίφη διασταυρωμένα. Το μετάλλιο κρατείται από ταινία σε χρώματα εναλλάξ μελανό (μαύρο) και κίτρινες ραβδώσεις. Συνοδεύεται από δίπλωμα, στο οποίο καταγράφεται ολόκληρη η Ημερήσια Διαταγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά τάγματα και μετάλλια
Porsche 996
Η Porsche 996 ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο που παρχήθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Porsche, από τα τέλη του 1997 έως το 2006. Η 996 ήταν η πρώτη γενιά της Porsche 911 που βασιζόταν σε ένα εντελώς νέο αμάξωμα, αντί στο πλαίσιο της αρχικής 911 που είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά το 1963, το οποίο είχε διατηρηθεί επί 35 χρόνια, μέχρι τη λήξη της παραγωγής της Porsche 993 το 1998. Επίσης, η 996 ήταν και η πρώτη γενιά της 911 που είχε υδρόψυκτο κινητήρα, σε αντίθεση με τον αερόψυκτους των προκατόχων της. Ωστόσο, διατήρησε την παραδοσιακή διάταξη των κινητήρων όλων των 911, δηλαδή 6-κύλινδρους επίπεδους / μπόξερ (H6), βενζίνης, και στο πίσω μέρος του αμαξώματος. Αντικατέστησε την Porsche 993 και αντικαταστάθηκε τον Ιούλιο του 2004 από την Porsche 997.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|Porsche 996 Carrera 4 Coupé του 2000, της έκδοσης Millennium, που κατασκευάστηκε τότε για τον εορτασμό της εισόδου της νέας χιλιετίας.
Η Porsche 996, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά μέσα στο 1997, ήταν ένα εντελώς καινούριο αυτοκίνητο και είχε πολύ περισσότερα από το όνομα του μοντέλου 911 στο κάλυμμα του κινητήρα. Το αμάξωμα της 996 ήταν εξ ολοκλήρου νέο και μεγαλύτερο, ενώ προσέφερε καλύτερους χώρους επιβατών και πιο πολυτελές σαλόνι από τα προηγούμενα μοντέλα. Αυτό εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό, με εξαίρεση λίγους σκληροπυρηνικούς οπαδούς της 911 που διαμαρτυρήθηκαν ότι το νέο αυτοκίνητο ήταν ένα πιο άνετο Gran Turismo παρά ένα καθαρόαιμο σπορ αυτοκίνητο.
Στα πλαίσια αυτού του εξορθολογισμού, η 996 έφερε πολλά κοινά στοιχεία με την μικρότερη Porsche Boxster πρώτης γενιάς, όπως τον παρόμοιο πίνακα οργάνων, με εμφανέστερη λεπτομέρεια την αισθητική στο μπροστινό μέρος, η οποία ήταν πανομοιότυπη με την Boxster, ενώ και ο κινητήρας της είχε κοινά σχεδιαστικά στοιχεία. Ωστόσο, η αισθητική των μπροστινών φώτων πυροδότησε και κάποια αρνητικά σχόλια σε μεγάλο μέρος του κοινού ότι είχαν αποκλίνει από την παράδοση των 911 και θύμιζαν «τηγανητά αυγά». Άμεσο αποτέλεσμα ήταν ότι η διάδοχος Porsche 997 και γενικότερα όλα τα μεταγενέστερα μοντέλα της εταιρείας επανέφεραν οριστικά στο μπροστινό μέρος, από τότε και μέχρι σήμερα, την παραδοσιακή αισθητική των παλαιότερων γενεών της Porsche 911.
Για πρώτη φορά σε γενιά της 911 τοποθετήθηκε υδρόψυκτος κινητήρας, ψυκτικό υγρό, καθώς και ο πρωτοποριακός σχεδιασμός με τους δύο εκκεντροφόρους επικεφαλής.
Παραγωγή
Ακολουθεί η ετήσια παραγωγή σε ημερολογιακά έτη:
Αναφορές
thumb|right|Το πίσω μέρος μιας Porsche 996 Turbo.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Porsche
El Hormiguero
To El Hormiguero (προφορά:, στα ελληνικά: «Η Μυρμηγκοφωλιά») είναι ισπανικό τηλεοπτικό πρόγραμμα των παραγωγών Gestmusic (2006-2008) και 7 y Acción (από το 2008) που προβλήθηκε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 2006. Φιλοξενείται και παράγεται από τον σεναριογράφο Πάμπλο Μότος. Το σόου εκπεμπόταν στο κανάλι Cuatro μέχρι τον Ιούνιο του 2011 ενώ τώρα εκπέμπεται στο Antena 3. Η εκπομπή κέρδισε το βραβείο ψυχαγωγίας στην τελετή Rose d'Or του 2009.
Μορφή
αριστερά|μικρογραφία|216x216εσ|Πάμπλο Μότος, ο σεναριογράφος του El Hormiguero. Το σόου βασίζεται στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα No Somos Nadie («Δεν είμαστε κανένας»). Αυτό το πρόγραμμα συνέχισε μέχρι τον Ιούνιο του 2007, όταν ο Πάμπλο Μότος ανακοίνωσε ότι θα κάνει τις καθημερινές εκπομπές του El Hormiguero. Το No Somos Nadie επίστρεψε τον Σεπτέμβριο του 2007 με νέα ταλέντα, αφού τα περισσότερα ταλέντα της παλιάς εκπομπής ήταν μέρος της τηλεοπτικής εκπομπής.
Τα τμήματα της εκπομπής περιελάμβαναν επιστημονικά πειράματα, όπως ένα αυτοκίνητο που τρέχει με φυτικά έλαια, θεραπείες απόλυσης, μια επίδειξη υπεραγωγιμότητας και διάφορες επιδείξεις χημικής αντίδρασης. Κάθε επεισόδιο περιλαμβάνει ένα σατιρικό ραπ, σχολιασμό των τρεχόντων γεγονότων και χιουμοριστικές φράσεις όπως μιλούν τα παιδιά. Άλλα τμήματα περιλαμβάνουν βήματα για τους θεατές να φυτέψουν δέντρα και το "El Kiosco", μια ενότητα από κριτικές περιοδικών. Η εκπομπή προβάλλει επίσης παρωδίες άλλων μέσων, τα οποία περιελάμβαναν το Back to the Future, το Pop Idol, το House M.D. και το Mission: Impossible. Κάθε επεισόδιο περιλαμβάνει έναν διάσημο επισκέπτη, συμπεριλαμβανομένων των Boris Izaguirre, David Bisbal, Alejandro Sanz, Paulina Rubio, και πολλών διεθνών διασημοτήτων όπως η Μάιλι Σάιρους, Σέρχιο Ντάλμα, Άσλεϊ Τίσντεϊλ ή Χιου Τζάκμαν. Ειδικοί καλεσμένοι στην εκπομπή συμμετέχουν μερικές φορές σε όλο το επεισόδιο, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής στα διάφορα ακροβατικά και επιστημονικά πειράματα. Ορισμένες αλλαγές στην εκπομπή, συμπεριλαμβανομένων νέων τμημάτων, όπως ένα τμήμα κλήσης κάμερας web από τους θεατές, είχαν προγραμματιστεί για την επερχόμενη αλλαγή μορφής την τρίτη σεζόν, ωστόσο αυτό το τμήμα και μερικά άλλα όπως η εκπαίδευση άγριων πιθήκων καταργήθηκαν, λόγω του χρόνου που απαιτείται και του χαμηλού ενδιαφέροντος του κοινού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές εκπομπές Κατηγορία:Τηλεόραση στην Ισπανία
Γκεμπέχα
thumb|right|300px|Το δημαρχείο του Πορτ Ελίζαμπεθ Το Γκεμπέχα (κόσα: Ebhayi και Gqeberha, αφρικάανς: Die Baai, αγγλικά: Port Elizabeth) πρώην ονομασία Πορτ Ελίζαμπεθ είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Νότιας Αφρικής, που βρίσκεται στην επαρχία Ανατολικού Ακρωτηρίου, 770 χλμ. ανατολικά του Κέιπ Τάουν. Η πόλη μετονομάστηκε επισήμως σε Γκεμπέχα (κόσα: Gqeberha) και συχνά αναφέρεται με τα αρχικά της, PE, καθώς και με τα προσωνύμια «Η Φιλική Πόλη» ή «Η Ανεμώδης Πόλη». Απλώνεται 16 χλμ. κατά μήκος της ακτής Αλγκόα και είναι ένας από τους σημαντικότερους λιμένες στη Νότια Αφρική. Είναι επίσης γνωστή και ως Πρωτεύουσα των Θαλάσσιων Σπορ της Αφρικής.
Η πόλη μετονομάστηκε από Πορτ Ελίζαμπεθ σε Γκεμπέχα στις 23 Φεβρουαρίου 2021 αν και το 2022 οι ντόπιοι αναφέρονταν στην πόλη κυρίως με το παλιό της όνομα.
Ιδρύθηκε ως πόλη το 1820 για να στεγάσει Βρετανούς εποίκους, ως ένας τρόπος για την ενίσχυση της περιοχής των συνόρων μεταξύ της Αποικίας του Ακρωτηρίου και των Ξόσα. Αποτελεί τώρα μέρος του Μητροπολιτικού Δήμου Νέλσον Μαντέλα Μπέι που έχει πληθυσμό πάνω από 1,3 εκατομμύρια.
Η πόλη βρίσκεται σε μια εταιρική σχέση φιλίας με τη σουηδική πόλη του Γκέτεμποργκ και είναι αδελφή πόλη με τις αμερικανικές πόλεις Τζάκσονβιλ στη Φλόριντα και Παλμ Ντέζερτ της Καλιφόρνια.
Ιστορία
Η περιοχή γύρω από αυτό που ονομάζεται τώρα κόλπος της Αλγκόας κατοικήθηκε από αυτόχθονες φυλές πολλούς αιώνες πριν. Λέγεται ότι άνθρωποι της φυλής Σαν (Βουσμάνοι) και της φυλής Κόισαν ήταν μεταξύ των πρώτων κατοίκων της περιοχής, ενώ οι Ξόσα ήρθαν αργότερα. Ωστόσο, λίγα είναι γνωστά, καθώς ελάχιστες γραπτές αναφορές πιστεύεται ότι υπάρχουν από τότε.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που επισκέφθηκαν την περιοχή ήταν οι Πορτογάλοι εξερευνητές Βαρθολομαίος Ντιάζ, ο οποίος έφτασε στο νησί Σαιν Κρουά του κόλπου Αλγκόα το 1488, και ο Βάσκο ντα Γκάμα, ο οποίος αναφέρει το κοντινό νησί Μπερντ το 1497. Για αιώνες, η περιοχή αναφερόταν απλώς στους χάρτες πλοήγησης ως «τόπος προσάραξης με γλυκό νερό».
Η περιοχή ήταν τμήμα της αποικίας του Ακρωτηρίου, η οποία είχε μια ταραχώδη ιστορία την περίοδο μεταξύ της ίδρυσής της από την Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών το 1652 και του σχηματισμό της Ένωσης της Νότιας Αφρικής το 1910.
Το 1799, κατά την πρώτη βρετανική κατοχή της αποικίας, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, χτίστηκε στην περιοχή ένα πέτρινο κάστρο, το οποίο ονομάζεται Φορτ Φρέντερικ από τον τότε Δούκα της Υόρκης. Από αυτό το φρούριο, που χτίστηκε για την προστασία ενάντια σε πιθανής προσάραξη γαλλικών στρατευμάτων, παρατηρούσαν την περιοχή που αργότερα έγινε το Γκεμπέχα (τότε Πορτ Ελίζαμπεθ), ενώ σήμερα το κάστρο αποτελεί μνημείο της πόλης.
Από το 1814 μέχρι το 1821 το αγρόκτημα Στραντφοντέιν, το οποία αργότερα έγινε το προάστιο της παραλίας Σάμερστραντ του Γκεμπέχα, ήταν στην κατοχή του Πίτερ Ρέτιφ, ο οποίος αργότερα έγινε αρχηγός των Βοορτρέκερς και σκοτώθηκε το 1837 από τον βασιλιά των Ζουλού Ντινγκάν κατά τη διάρκεια διαπραγματεύσεων για τη γη. Εκτιμάται ότι 500 άνδρες, γυναίκες και τα παιδιά του κόμματός του σφαγιάστηκαν. Αργότερα το αγρόκτημα Στραντφοντέιν πέρασε στην κατοχή του Φρέντερικ Κόρστεν, από τον οποίο πήρε το όνομά του ένα άλλο προάστιο του Γκεμπέχα.
Το 1820 μια ομάδα 4.000 Βρετανών εποίκων έφτασαν από τη θάλασσα, ενθαρρυμένοι από την κυβέρνηση της Αποικίας του Ακρωτηρίου, για τη δημιουργία ενός οικισμού που θα ενίσχυε την περιοχή των συνόρων μεταξύ της Αποικίας και το λαού των Ξόσα. Τότε ιδρύθηκε η πόλη λιμάνι από τον σερ Ράφανι Σο Ντόνκιν, Εκτελεστικό Διοικητή της Αποικίας του Ακρωτηρίου, ο οποίος ονόμασε την πόλη από το όνομα της συζύγου του, Ελισάβετ. Η πόλη επεκτάθηκε, σε μια ποικιλόμορφη κοινότητα που αποτελούταν από Ευρωπαίους και άλλους μετανάστες, ιδιαίτερα γρήγορα όμως μετά το 1873, μετά την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής προς το Κίμπερλεϊ. Το 1861 στη πόλη είχε δοθεί το καθεστώς της αυτόνομης κοινότητας.
Κατά τη διάρκεια του δευτέρου πολέμου των Μπόερς, το λιμάνι ήταν ένα σημαντικό σημείο διέλευσης για τους στρατιώτες, τα άλογα και τα υλικά που κατευθύνονταν προς τα εμπρός μέσω του σιδηροδρόμου. Ενώ στην ίδια τη πόλη δεν υπάρχει οποιαδήποτε σύγκρουση, πολλοί πρόσφυγες από τον πόλεμο μεταφέρονταν σε αυτή. Ανάμεσά τους γυναίκες Μπόερς και παιδιά, που φυλακίστηκαν από τους Βρετανούς σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μετά από αυτόν τον πόλεμο, ανεγέρθηκε προς τιμήν των δεκάδων χιλιάδων αλόγων και μουλαριών που πέθαναν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης το Μνημείο των Αλόγων.
Η πόλη την περίοδο του Απαρτχάιντ
Οι επιπτώσεις του καθεστώτος του Απαρτχάιντ, δεν έλειψαν από το Γκεμπέχα. Η αναγκαστική μετεγκατάσταση του μη λευκού πληθυσμού στο πλαίσιο του Νόμου περί Αυτόνομων περιοχών ξεκίνησε το 1962, προκαλώντας τη δημιουργία διαφόρων οικισμών. Το σύνολο της περιοχής Σάουθ Εντ, προνομιακή τοποθεσία, ερημώθηκε δια της βίας και ισοπεδώθηκε το 1965. Οι μετεγκαταστάσεις συνεχίστηκαν μέχρι το 1975. Το 1977 ο Στιβ Μπίκο, ο μαύρος ακτιβιστής κατά του Απαρτχάιντ, ανακρίθηκε και βασανίστηκε από την αστυνομία του Πορτ Ελίζαμπεθ, πριν μεταφερθεί στην Πρετόρια, όπου και πέθανε. Άλλοι αξιοσημείωτοι θάνατοι στην πόλη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αποτελούν αυτοί της περίπτωσης του τεσσάρων του Κράντοκ (Μάθιου Γκονίουε, Σπάροου Εμκχόντο, Φορτ Καλάτα και Σισέλο Εμεχλάουλι).
Κατά τη περίοδο των δεκαετιών του 1960 και του 1970, δύο προγράμματα στη πόλη άλλαξαν τον μέχρι τότε χαρακτήρα της. Το πανεπιστήμιο απομακρύνθηκε από το ιστορικό και γραφικό παλαιό μέρος του Γκεμπέχα σε ένα λόφο με θέα το κέντρο της πόλης και μεταφέρθηκε σε μια αμμώδη περιοχή στα περίχωρα της πόλης. Η πανεπιστημιούπολη στην πόλη ήταν εντελώς ανεπαρκής. Από αυτή την απομάκρυνση, το παλιό κέντρο του Γκεμπέχα γνώρισε μια αργή πτώση. Την παρακμή αυτή ενίσχυσε ένα δεύτερο σχέδιο, αυτό της δημιουργίας μιας σειράς από αυτοκινητοδρόμους, γέφυρες και κόμβους κατά μήκος των ακτών και πάνω από την οροφή του κεντρικού σταθμού, αποκόπτοντας την παλιά πόλη από το σταθμό και το λιμάνι, καταστρέφοντας μεγάλο μέρος της ιστορίας, της ακεραιότητας, της γοητείας και της ασφάλειας της. Στο ίδιο το σύστημα των αυτοκινητοδρόμων, επίσης, ήρθε να προστεθεί η ζημία που είχε ήδη γίνει από τις βιομηχανίες στην όμορφη και ευαίσθητη περιοχή του υγροβιότοπου των εκβολών του Σβάρτκοπς.
Μετά το Απαρτχάιντ
Το 2001, ο Μητροπολιτικός Δήμος «Κόλπος Νέλσον Μαντέλα» διαμορφώθηκε στη διοικητική περιοχή που περικλείει το Γκεμπέχα, τις γειτονικές πόλεις Οϊτενχάχε και Ντέσπατς και τις γύρω αγροτικές περιοχές. Το όνομα επιλέχτηκε για να τιμήσει τον πρώην πρόεδρο, Νέλσον Μαντέλα. Συνολικά η μητροπολιτική περιοχή έχει πληθυσμό που υπολογίζεται σε 1,3 εκατομμύρια περίπου από το 2006.
Έργα για το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου 2010
Το λιμάνι του Γκεμπέχα, το παραθαλάσσιο μέτωπο και το κέντρο της πόλης αναβαθμίσθηκαν με αφορμή το Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου 2010. Αναμένεται πως με την ολοκλήρωση των έργων θα είναι ικανό να συναγωνιστεί με τη δημοφιλές προκυμαία του Κέιπ Τάουν. Η πόλη είναι ένα από τα μέρη που έχουν επιλεγεί να φιλοξενήσουν αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου, κάτι που αναμένεται πως θα αυξήσει τον τουρισμό. Για το σκοπό αυτό, υπήρχαν προτάσεις για την αναβάθμιση του αεροδρομίου του Γκεμπέχα, ώστε να διευκολυνθεί το ταξίδι τόσο για τις ομάδες του Παγκοσμίου Κυπέλλου όσο και για τους οπαδούς τους, αλλά και γενικότερα για τους τουρίστες.
Εμπόριο και βιομηχανία
Η πόλη αποτελεί κέντρο της αυτοκινητοβιομηχανίας της Νότιας Αφρικής, καθώς έχει τα περισσότερα εργοστάσια συναρμολόγησης οχημάτων, διαφόρων εταιριών όπως η General Motors, η Volkswagen, η Ford, η Continental Tyres και πολλών άλλων. Οι περισσότερες άλλες βιομηχανίες του Μητροπολιτικού Δήμου προσανατολίζονται προς την αυτοκινητοβιομηχανία, την παροχή εξαρτημάτων όπως υλικά καλωδίωσης, καταλυτικοί μετατροπείς, μπαταρίες και ελαστικά.
Αποτελεί επίσης ένα σημαντικό λιμάνι, με τις πιο σημαντικές εγκαταστάσεις φόρτωσης μεταλλεύματος στο νότιο ημισφαίριο. Στο πλαίσιο της συνεχούς ανάπτυξης, μια νέα βιομηχανική ζώνη ανάπτυξης με ενισχυμένες λιμενικές εγκαταστάσεις που είναι χτισμένη στη Κοέγκα.
Οδικό δίκτυο
Το Γκεμπέχα βρίσκεται στο οδικό δίκτυο Ν2. Προς τα δυτικά μπορεί κάποιος να ταξιδεύει οδικώς από το γραφικό Γκάρντεν Ρουτ προς το Τζορτζ και το Κέιπ Τάουν. Προς τα ανατολικά, ο δρόμος περνάει από τη λεγόμενη Μπόρντερ Κάουντρι μέσω του Γκραχαμστάουν, προς το Ιστ Λόντον, και στη συνέχεια προς το Ντέρμπαν και τελειώνει στο Έρμελο στη Μπουμαλάνγκα. Περιφερειακοί δρόμοι, επίσης, συνδέουν το Γκεμπέχα με το Τράνκσεϊ. Ο κύριος σταθμός λεωφορείων της πόλης βρίσκεται στην πλατεία της Αγοράς. Η δημόσια υπηρεσία λεωφορείων διοικείται από την Εταιρεία Λεωφορείων του κόλπου της Αλγκόας. Η πόλη αναπτύσσει ενός σύστημα ταχείας μεταφοράς μέσω λεωφορείων για το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου 2010.
Σιδηροδρομικές μεταφορές
Ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης εξυπηρετεί το σιδηροδρομικό δίκτυο της Νότιας Αφρικής. Οι τοπικές υπηρεσίες περιφερειακών μεταφορών εξυπηρετούνται μέσω της Metrorail (προαστιακός σιδηρόδρομος), ενώ η Shosholoza Meyl (αποτελεί κομμάτι της Επιβατηγού Σιδηροδρομικής Υπηρεσίας της Ν. Αφρικής )εξυπηρετεί τις μεγαλύτερες αποστάσεις, συνδέοντας μεταξύ άλλων την πόλη με το Γιοχάνεσμπουργκ μέσω του Μπλουμφοντέιν, όπου είναι δυνατόν να συνδεθεί και με άλλες διαδρομές μεγάλων αποστάσεων. Η Apple Express είναι μια γραμμή στενού εύρους για τουριστικούς σκοπούς προς το Αβοντούουρ και λειτουργεί από το ξεχωριστό σταθμό στην Χιούμγουντ Ρόουντ στην περιοχή Κινγκς Μπιτς. Αναχωρεί τακτικά για το Θόρνχιλ Βίλατζ μέσω της γέφυρα του ποταμού Βαν Στάντενς, την υψηλότερη γέφυρα σιδηροδρομικής γραμμής στενού εύρους στον κόσμο.
Αεροδρόμια
Το Αεροδρόμιο του Γκεμπέχα (κωδικός IATA: PLZ, κωδικός ICAO: FAPE) εξυπηρετεί την πόλη, τόσο την επιβατική κίνηση όσο και την εμπορική. Είναι το τέταρτο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στη Νότιο Αφρική μετά από το Διεθνές Αεροδρόμιο του Γιοχάνεσμπουργκ, το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ντέρμαπν, και το Διεθνές Αεροδρόμιο του Κέιπ Τάουν. Το αεροδρόμιο του Πορτ Ελίζαμπεθ αποκαλείται και ως «Αεροδρόμιο των 10 λεπτών» καθώς θεωρείται πως μπορεί κάποιος να βρεθεί σε αυτό από το κέντρο της πόλης σε λιγότερο από 10 λεπτά. Οι επισκέπτες της πόλης από το εξωτερικό θα πρέπει σήμερα να πετούν πρώτα είτε στο Γιοχάνεσμπουργκ είτε στο Κέιπ Τάουν και στη συνέχεια να παίρνουν μια εγχώρια πτήση προς το Γκεμπέχα. Μια αναβάθμιση στο κτίριο του τερματικού σταθμού, που ολοκληρώθηκε το 2004, δημιούργησε τις αναγκαίες εγκαταστάσεις για την πραγματοποίηση διεθνών πτήσεων, αλλά έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί μέχρι τώρα. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το 2010, ο διάδρομος του επρόκειτο να επεκταθεί, με σκοπό να καλυφτούν διεθνείς πτήσεις, αλλά τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Ο τομέας των γενικών αερομεταφορών εκπροσωπείται καλά στο Γκεμπέχα, με μια σειρά εγκαταστάσεων στο χώρο, ενώ είναι σε θέση να παράσχει ναύλωση αεροσκαφών και μίσθωση, χειρισμό, συντήρηση και εκπαίδευση σε εμπορικό επίπεδο. Υπάρχουν επίσης μερικά μικρότερα αεροδρόμια που βρίσκονται κοντά. Η πόλη έχει μια από τις καλύτερες σχολές πτήσης στην Αφρική.
Θαλάσσιες μεταφορές
Το Γκεμπέχα έχει ένα λιμάνι στο κόλπο της Αλγκόας, ενώ η κατασκευή ενός δεύτερου λιμανιού βρίσκεται σε εξέλιξη. Το νεότερο διεθνές λιμάνι στη Κοέγκα θα υποστηρίξει την ανάπτυξη του μεγέθους των βιομηχανιών της πόλης και τη δημιουργία νέων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Αφρικής
Ποταμός Κάρα
Η λεκάνη απορροής του Κάρα έχει έκταση 13.400 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ρέει μέσα από τα όρη Πάι-Χόι στην προέκταση των Ουραλίων και σχηματίζει μέρος των συνόρων ανάμεσα στη Γιαμαλία, τη Νενετσία και τη Δημοκρατία των Κόμι. Ο μοναδικός οικισμός στις όχθες του Κάρα είναι ο Ουστ-Κάρα, κοντά στις εκβολές του ποταμού όπως υποδηλώνει και η ονομασία του.
Ο άλλος ποταμός Κάρα
Το όνομα Κάρα φέρει και ένας άλλος, πολύ μικρότερος ποταμός της Ρωσίας, στην ανατολική Σιβηρία (Κράι Υπερβαϊκάλης), παραπόταμος του Σίλκα. Το μοναδικό αξιοσημείωτο αυτού του ποταμού είναι ότι το 1832 ανακαλύφθηκε χρυσός κοντά στις όχθες του, ένα από τα πλουσιότερα κοιτάσματα ανατολικά της Βαϊκάλης. Προκειμένου να επανδρωθεί η εξόρυξη του χρυσού, ιδρύθηκε το σύστημα φυλακών «Κάρα Κατόργκα» (= «Κάτεργα του Κάρα»), που λειτούργησε μέχρι το 1898.
Παραπομπές
Καρα
Τρωίλος (αποσαφήνιση)
Το ελληνικό όνομα Τρωίλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Τρωίλος ο Ηλείος
Ο Τρωίλος ο Ηλείος (γιος του Αλκίνοου, 4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε δύο φορές νικητής στα ιππικά αγωνίσματα της συνωρίδος και του τέθριππου πώλων κατά τους 102ους (372 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο Τρώιλος κέρδισε ενώ παράλληλα υπηρετούσε και ως ελλανοδίκης (κριτής), κάτι που μετέπειτα έκανε τους Ηλείους να αποκλείσουν τους εν ενεργεία ελλανοδίκες από το να λαμβάνουν μέρος στους αγώνες. Επίσης αναφέρεται πως στην Ολυμπία υπήρχε λίθινο άγαλμα του Τρωίλου το οποίο είχε φιλοτεχνήσει ο Λύσσιπος, και βρισκόταν δίπλα σε αυτό της Κυνίσκας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της συνωρίδας‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.) Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου πώλων
Χαφούζ
Η Χαφούζ, είναι κωμόπολη της Τυνησίας. Βρίσκεται στο βόρειο κεντρικό τμήμα της χώρας σε υψόμετρο 300 μ. και διοικητικά υπάγεται στο Κυβερνείο Καϊρουάν από την πρωτεύουσα του οποίου Καϊρουάν απέχει 40 χλμ. Κατά τη απογραφή του 2004 ο πληθυσμός της αριθμούσε 8.225 κατοίκους, που αποκαλούνται Χαφουζοί ή Χαφουζιανοί.
Οι κάτοικοι ασχολούνται περισσότερο με τη γεωργία και τη δενδροκαλλιέργεια, που αναπτύχθηκε με εντατική άρδευση, ιδιαίτερα μετά την κατασκευή του φράγματος «Ελ Αουαρίμπ».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας
Λεωφόρος Μαραθώνος
Η λεωφόρος Μαραθώνος είναι οδός η οποία διατρέχει την Ανατολική Αττική. Ξεκινάει από τη λεωφόρο Μεσογείων, στον Σταυρό του Δήμου Αγίας Παρασκευής και καταλήγει στη Δροσιά Αττικής. Περνάει διαδοχικά από τον Γέρακα, την Παλλήνη, το Πικέρμι, την Ραφήνα, την Νέα Μάκρη, τον Μαραθώνα, τον Άγιο Στέφανο και την Άνοιξη.
Χαρακτηριστικά
Ο δρόμος από τον Σταυρό μέχρι την Νέα Μάκρη έχει δύο λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση και τα δύο ρεύματα κυκλοφορίας είναι χωρισμένα, ενώ στον Άγιο Στέφανο, στην Ανοιξη και στην Δροσιά έχει μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση και τα δύο ρεύματα κυκλοφορίας είναι συνενωμένα. Δεν είναι κλειστός δρόμος, έχοντας πολλές εισόδους και εξόδους καταστημάτων και ισόπεδες διαβάσεις, με σηματοδότες και χωρίς. Τα όρια ταχύτητας στα τμήματα με δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση είναι 50 χλμ/ώρα στην δεξιά λωρίδα και 70 χλμ/ώρα στην αριστερή, εκτός από τα τμήματα εντός κατοικημένων περιοχών, όπου είναι 50 χλμ/ώρα. Στα τμήματα με μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση το όριο ταχύτητας είναι 50 χλμ/ώρα. Υπάρχουν κάμερες ελέγχου της ταχύτητας των οχημάτων.
Ιστορία
Η παρούσα οδός (2010) ολοκληρώθηκε το 2004. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 εξυπηρετούσε τα σχετικά με αυτούς αυτοκίνητα, καθότι η μια λωρίδα του (γνωστή και ως «ολυμπιακή λωρίδα») ήταν σημασμένη για αποκλειστική χρήση από αυτά.
Μαραθωνος Μαραθωνος