cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βολοντίμιρ (Ουκρανία)
Ιστορία
Στις 17 Ιουλίου 1792, η Μάχη του Βουοντζίμιες έλαβε χώρα στην περιοχή της πόλης: μια αριθμητικά κατώτερη πολωνική δύναμη με επικεφαλής τον Ταντέους Κοστσιούσκο νίκησε τον Ρωσικό Στρατό. Η πόλη παρέμεινε μέρος της Πολωνίας μέχρι τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1795, όταν την προσάρτησε η Ρωσική Αυτοκρατορία. Εκείνο το έτος οι ρωσικές αρχές άλλαξαν το όνομα πολλών πόλεων στη Βολυνία, συμπεριλαμβανομένου του Νοβοχράντ-Βολίνσκι (πρώην Zwiahel). Το Βολοντίμιρ-Βολίνσκι έμεινε στο Ρωσικό ΔΙαμελισμό μέχρι το 1917. Τον 19ο αιώνα, ως μέρος των αντιπολωνικών καταστολών, οι Ρώσοι κατεδάφισαν τη Δομινικανή εκκλησία και το μοναστήρι των Καπουτσίνων και στη συνέχεια η πρώην εκκλησία των Ιησουιτών και τότε Βασιλική, μετατράπηκε σε ορθόδοξη εκκλησία. δεξιά|μικρογραφία| Το Βολοντίμιρ κατά τον [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο]] Τον 18ο και τον 19ο αιώνα η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται γρήγορα, κυρίως χάρη στον μεγάλο αριθμό Εβραίων που εγκαταστάθηκαν εκεί ως αποτέλεσμα των ρωσικών μεροληπτικών πολιτικών. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα αποτελούσαν την πλειοψηφία των ντόπιων κατοίκων. Σύμφωνα με το Γεωγραφικό Λεξικό του Βασιλείου της Πολωνίας, στα τέλη του 19ου αιώνα η πόλη είχε 8.336 κατοίκους, 6122 από αυτούς Εβραίους. Το 1908 άνοιξε ο σιδηροδρομικός σταθμός.
Αμέσως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή αμφισβητήθηκε από το ανασυσταθέν πολωνικό κράτος, τη Μπολσεβικική Ρωσία και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας, με το Πολωνικό 17ο Σύνταγμα Πεζικού να την καταλαμβάνει τη νύχτα στις 23 Ιανουαρίου 1919. Στον μεσοπόλεμο, η πόλη ήταν έδρα ενός πόβιατ εντός του Βοεβοδάτου Βολυνίας της Πολωνίας και μια σημαντική φρουρά βρισκόταν εκεί. Το 1926, ιδρύθηκε στο Βουοντζίμιες η Σχολή Εφέδρων Πυροβολικού Βολυνίας (Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii). Πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πληθυσμός της πόλης ήταν κυρίως Πολωνοί και Εβραίοι, με μια ουκρανική μειονότητα.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
δεξιά|μικρογραφία| Η Μεγάλη Συναγωγή πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς το 1942 και στη δεκαετία του 1950 τα απομεινάρια ισοπεδώθηκαν πλήρως από το σοβιετικό καθεστώς. Μετά το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης, η πόλη καταλήφθηκε από τις σοβιετικές δυνάμεις στις 19 Σεπτεμβρίου 1939. Στις 23 Ιουνίου 1941 η πόλη καταλήφθηκε από τη Γερμανία και προσαρτήθηκε στο Ράιχσκομισαριατ Ουκρανίας και αμέσως η εβραϊκή κοινότητα των 11.554 ατόμων άρχισε να διώκεται. Μεταξύ 1 και 3 Σεπτεμβρίου 1942, 25.000 Εβραίοι από την περιοχή πυροβολήθηκαν στο Πιατίντνι. Στις 13 Νοεμβρίου 1942, οι Γερμανοί σκότωσαν άλλους 3.000 Εβραίους από την πόλη κοντά στο Πιατίντνι. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης βρισκόταν κοντά στην πόλη. Περίπου 140 Εβραίοι επέστρεψαν στην πόλη μετά τον πόλεμο, αλλά οι περισσότεροι μετανάστευσαν αργότερα. Μέχρι το 1999 είχαν απομείνει μόνο 30.
Η πόλη απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό στις 20 Ιουλίου 1944 και προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας.
Ανακάλυψη ομαδικών τάφων από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μια σειρά από ομαδικούς τάφους ανακαλύφθηκαν το 1997, ενώ οι εκταφές ολοκληρώθηκαν μέχρι το 2013. Αρχικά θεωρήθηκε ότι ήταν ένα παράδειγμα μαζικής δολοφονίας του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων, παρόμοια με τη Σφαγή του Κάτιν και τη Σφαγή της Βίννιτσας, οι δολοφονίες στο Βολοντίμιρ-Βολίνσκι αποδείχθηκαν το 2012 ότι πραγματοποιήθηκαν από γερμανικές δυνάμεις, πιθανότατα την Einsatzgruppen C. Τα κύρια αρχαιολογικά στοιχεία για τη γερμανική ενοχή ήταν ότι οι περισσότερες από τις κάλυκες ήταν χρονολογημένες από το 1941 και ήταν από ένα γερμανικό εργοστάσιο. Η μαρτυρία μιας Εβραίας επιζήσας της πόλης, της Αν Καζιμίρσκι (Ann Kazimirski, το γένος Ρέσελς), που ζούσε στην οδό Κοβέλσκα, η οποία καταγράφηκε από το Ίδρυμα Σόα επιβεβαίωσε την άποψη ότι οι δράστες ήταν Γερμανοί και ότι τα θύματα ήταν κυρίως Εβραίοι. Η ανθρωπολογική ανάλυση των υπολειμμάτων οδήγησε στο συμπέρασμα ότι τα τρία τέταρτα των θυμάτων ήταν γυναίκες και παιδιά. Τα 747 θύματα ενταφιάστηκαν εκ νέου σε τοπικά νεκροταφεία πόλεων.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Βολοντίμιρ είναι αδελφοποιημένο με τις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Πρώην πρωτεύουσες της Ουκρανίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βολυνίας (1569-1795) Κατηγορία:Δικαιώματα του Μαγδεβούργου Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Ουκρανία Κατηγορία:Αλλαγές ονομασίας πόλεων στην Ουκρανία
Φρειδερίκος Ε΄ της Σουαβίας
Ο Φρειδερίκος Ε΄ της Σουαβίας, (Γερμαν : Friedrich V, 16 Ιουλίου 1164 - 28 Νοεμβρίου 1170) μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν Δούκας της Σουηβίας (1167 - 1170).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας & Γ΄ δούκα της Σουβίας και της Βεατρίκης Α΄ των Ιβρέα κόμισσας της Βουργουνδίας.
Αδέλφια του ήταν με τη σειρά: ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Γερμανίας, ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ δούκας της Σουαβίας, ο Όθων Α΄ δούκας της Βουργουνδίας, ο Κορράδος Β΄ δούκας της Σουαβίας και ο Φίλιππος της Γερμανίας & δούκας της Σουαβίας.
Γεννήθηκε στην Παβία. Διαδέχθηκε το 1167 τον εξάδελφο τού πατέρα του, τον Φρειδερίκο Δ΄ ως δούκας της Σουαβίας. Απεβίωσε το 1170 σε ηλικία 6 ετών και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Φρειδερίκος ΣΤ΄. Αυτός απεβίωσε το 1191 και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Κορράδος Β΄, ο οποίος απεβίωσε το 1196 και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός Φίλιππος, σύζυγος της Ειρήνης Αγγελίνας.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν
Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης
Το Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης ( Српски покрет обнове/Srpski pokret obnove, σύντμηση: SPO ή ΣΚΑ) είναι ένα εθνικό φιλελεύθερο και μοναρχιστικό πολιτικό κόμμα στη Σερβία.
Ιστορία
Το κόμμα Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1990, από τους Βουκ Ντράσκοβιτς και Βόισλαβ Σέσελι, κατόπιν διάσπασης από το Σερβική Εθνική Ανανέωση που είχε ιδρυθεί τον Ιανουάριο του 1990 και συγχώνευσης με το Σερβικό Κίνημα Ελευθερίας. Στις βουλευτικές εκλογές του 1990 το ΣΚΑ ήρθε δεύτερο, συγκεντρώνοντας το 15,79% των ψήφων (19 από τις 250 έδρες). Το 1991, μετά από εσωτερικές διαμάχες, ο Βόισλαβ Σέσελι εγκατέλειψε το ΣΚΑ και ίδρυσε το Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα.
Τον Μάιο του 1992 το Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης προσχώρησε στην πολιτική συμμαχία "Δημοκρατικό Κίνημα της Σερβίας" μαζί με τα κόμματα: Νέα Δημοκρατία, Δημοκρατικό Κόμμα της Σερβίας και Σερβικό Φιλελεύθερο Κόμμα. Το Δημοκρατικό Κίνημα της Σερβίας ήρθε τρίτο στις εκλογές του 1992, συγκεντρώνοντας το 16,89% των ψήφων (50 έδρες), δεύτερο στις βουλευτικές εκλογές του 1993 συγκεντρώνοντας το 16,64% των ψήφων (45 έδρες), και διαλύθηκε το 1993. Το 1997, ο Βουκ Ντράσκοβιτς ήρθε τρίτος στις προεδρικές εκλογές, και στις βουλευτικές εκλογές το ΣΚΑ ήρθε τρίτο συγκεντρώνοντας το 19,18% των ψήφων (45 έδρες). Το 1998 μία ομάδα αντιφρονούντων με αρχηγό τον Βέλιμιρ Ίλιτς διασπάστηκε από το ΣΚΑ και ίδρυσε τη Νέα Σερβία. δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ| Γραφεία του κόμματος στο Νόβι Σαντ
Στις βουλευτικές εκλόγές του 2000, η Δημοκρατική Αντιπολίτευση της Σερβίας κατάφερε συντριπτική νίκη συγκεντρώνοντας το 64,08% των ψήφων (176 έδρες), ενώ το Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης έμεινε εκτός κοινοβουλίου συγκεντρώνοντας το 3,76% των ψήφων μόνο. Το 2003 ο Ντράσκοβιτς δήλωσε ότι η μοναρχία είναι σημείο κλειδί για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, και κάλεσε για αποκατάσταση της βασιλείας. Στις βουλευτικές εκλογές του 2003, η συμμαχία του Σερβικού Κινήματος Ανανέωσης με τη Νέα Σερβία συγκέντρωσε το 7,7% των ψήφων, και κέρδισε τις 22 έδρες από τις οποίες οι 13 ήταν του ΣΚΑ. Η συμμαχία ΣΚΑ-ΝΣ συμμετείχε στην κυβέρνηση του Βόισλαβ Κοστούνιτσα, και ο Ντράσκοβιτς έγινε Υπουργός Εξωτερικών.
Το 2005, μία 9-μελής κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΚΑ διασπάστηκε και σχημάτισε το Σερβικό Δημοκρατικό Κίνημα Ανανέωσης.  Κατόπιν αυτού, το ΣΚΑ έμεινε με 4 βουλευτές μόνο. Στις εκλογές του 2007 το ΣΚΑ συγκέντρωσε το 3,33% των ψήφων και έμεινε εκτός κοινοβουλίου. Στις εκλογές του 2008, το ΣΚΑ συμμετείχε με τη συμμαχία « Για μια Ευρωπαϊκή Σερβία» του Μπόρις Τάντιτς, που κέρδισε συγκεντρώνοντας το 38,42% των ψήφων (102 έδρες). Το Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης πήρε τις 4 έδρες, και ο Σρτζαν Σρέτσκοβιτς έγινε Υπουργός Διασποράς στην κυβέρνηση του Μίρκο Τσβέτκοβιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Σερβικά (sr)
Φαΐ-λε-Νεμούρ
Το Φαΐ-λε-Νεμούρ (γαλλικά: Faÿ-lès-Nemours) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φαισιέν (γαλλικά: Fayssiens).
Φερισί
Το Φερισί (γαλλικά: Féricy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φερισιέν (γαλλικά: Fériciens).
Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών
Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών (Secretary-General of the United Nations, UNSG, ή απλώς Secretary-General, SG) είναι ο επικεφαλής της Γενικής Γραμματείας των Ηνωμένων Εθνών, ένα από τα κύρια όργανα των Ηνωμένων Εθνών. Ο Γενικός Γραμματέας είναι de facto ομιλητής και ηγέτης των Ηνωμένων Εθνών. Ο ρόλος του Γενικού Γραμματέα περιγράφεται στο Κεφάλαιο 15 του Καταστατικού Χάρτη (Άρθρα 97 έως 101).
Σημερινός Γενικός Γραμματέας είναι ο Αντόνιο Γκουτέρες, και η θητεία του ξεκίνησε στις 1 Ιανουαρίου 2017.
Ο Ρόλος του Γενικού Γραμματέα
Ο Γενικός Γραμματέας, σύμφωνα με τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ είναι ένας «παγκόσμιος μεσολάβητής», αλλά ο ευρύς ορισμός του Καταστατικού Χάρτη, άφησε πολλά περιθώρια για ερμηνεία από εκείνους που διεκδίκησαν αργότερα τη θέση. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του ΟΗΕ, ο Γενικός Γραμματέας ορίζεται περαιτέρω ως «διπλωμάτης και συνήγορος, δημόσιος λειτουργός και Διευθύνων Σύμβουλος». Παρ' όλα αυτά, η εξίσου αφηρημένη αυτή περιγραφή δεν εμπόδισε όσους κατείχαν το αξίωμα από το να μιλούν και να παίζουν σημαντικό ρόλο σε παγκόσμια θέματα σε διάφορους βαθμούς. Το άρθρο 97 στο 15ο κεφ. του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ ορίζει ότι ο Γενικός Γραμματέας είναι «ο επικεφαλής των διοικητικών υπηρεσιών» του Οργανισμού, αλλά δεν υπαγορεύει τα καθήκοντά του.
Οι αρμοδιότητες του Γ.Γ. περιγράφονται επιπλέον στα Άρθρα 98 έως 100. Το Άρθρο 98 αναφέρει ότι the επικεφαλής διοικητικός αξιωματούχος «σε όλες τις συνεδριάσεις της Γενικής Συνέλευσης, του Συμβουλίου Ασφαλείας, του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου και του Συμβουλίου Κηδεμονίας και ασκεί άλλα καθήκοντα που τού έχουν ανατεθεί από τα συγκεκριμένα όργανα». Επίσης, είναι υπεύθυνος για την ετήσια έκθεση προς τη Γενική Συνέλευση. Σύμφωνα με το άρθρο 99, μπορεί να κοινοποιήσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας ζητήματα τα οποία κατά την άποψή του είναι δυνατόν να απειλήσουν την διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας''». Ωστόσο, από αυτές τις λίγες κατευθυντήριες γραμμές, τίποτε άλλο δεν υπαγορεύεται από τον Χάρτη. Η ερμηνεία του Χάρτη ποικίλει μεταξύ των διαφορετικών Γενικών Γραμματέων, με κάποιους να είναι πολύ πιο δραστήριοι από τους άλλους σε ζητήματα που άπτονται της λειτουργίας του Οργανισμού.
Ο Γενικός Γραμματέας, μαζί με τη Γραμματεία, έχουν το προνόμιο να μην υποτάσσονται σε οποιοδήποτε κράτος, αλλά μόνο στην οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών. Οι αποφάσεις υλοποιούνται χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το κράτος προέλευσης του Γ.Γ. ή των μελών της Γραμματείας.
Ο Γενικός Γραμματέας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την υποστήριξη των κρατών-μελών του ΟΗΕ. Όπως αναφέρεται στον διαδικτυακό τόπο του Οργανισμού, «Ο Γενικός Γραμματέας θα αποτύχει αν δεν λάβει σοβαρά υπόψη τις ανησυχίες των κρατών μελών, αλλά πρέπει επίσης να διατηρήσει τις αξίες και την ηθική αρχή των Ηνωμένων Εθνών, και να μιλά και να ενεργεί για την ειρήνη, ακόμη και με τον κίνδυνο ή της διαφωνίας με τα κράτη μέλη».
«''Οι προσωπικές ικανότητες του Γενικού Γραμματέα και του προσωπικού της Γραμματείας είναι ζωτικής σημασίας για τη λειτουργία τους. Η κεντρική θέση του στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στο διεθνές διπλωματικό δίκτυο είναι επίσης ένα σημαντικό στοιχείο. Ο Γενικός Γραμματέας έχει το δικαίωμα να διαφοροποιηθεί από την προσωρινή ημερήσια διάταξη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ωστόσο, εργάζεται ως επί το πλείστον στο παρασκήνιο, αν τα μέλη του συμβουλίου είναι απρόθυμα να συζητήσουν οποιαδήποτε διαφορά. Το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του δαπανάται σε αποστολές και διαμεσολάβηση, ενίοτε μετά από αίτημα της διαβούλευσης των οργάνων του ΟΗΕ, αλλά και συχνά με δική του πρωτοβουλία. Η λειτουργία του είναι δυνατόν να αντικαθίσταται ή να συμπληρώνεται από προσπάθειες διαμεσολάβησης από τις μεγάλες δυνάμεις. Οι ειρηνευτικές αποστολές του ΟΗΕ είναι συχνά στενά συνδεδεμένες με τη διαμεσολάβηση (ειρήνευση). Η πρόσφατη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας (Ρ5) έχει ενισχύσει τον ρόλο του Γενικού Γραμματέα και θεωρείται ο πλέον αξιόπιστος παγκόσμιος διαμεσολαβητής».
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Σοβιετικός Γ.Γ του Κόμματος Νικίτα Χρουστσόφ ξεκίνησε προσπάθεια για την παύση της θέσης του Γ.Γ. Η αριθμητική υπεροχή των δυτικών κρατών, σε συνδυασμό με το αντιπροσωπευτικό σύστημα ψηφοφορίας (ένα κράτος, ένας ψήφος) έδινε τη δυνατότητα τοποθέτησης Γ.Γ. δυνητικά ευνοϊκού προς τη Δύση. Ο Χρουστσόφ πρότεινε την αντικατάσταση του Γ.Γ. με τρόικα: Ένα μέλος από το ανατολικό μπλοκ, ένα από το δυτικό μπλοκ και ένα από το Κίνημα των Αδεσμεύτων. Η πρόταση δεν υλοποιήθηκε, καθώς οι ουδέτερες δυνάμεις απέτυχαν να την υποστηρίξουν.
Εκλογή και θητεία
Το άρθρο 97 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών ορίζει ότι ο Γενικός Γραμματέας «διορίζεται από τη Γενική Συνέλευση μετά από εισήγηση του Συμβουλίου Ασφαλείας». Καθώς η σύσταση πρέπει να προέρχεται από το Συμβούλιο Ασφαλείας, οποιοδήποτε από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου μπορεί να ασκήσει βέτο στην υποψηφιότητα. Οι περισσότεροι Γενικοί Γραμματείς είναι συμβιβαστικοί υποψήφιοι από μεσαίες δυνάμεις και έχουν μικρή προγενέστερη φήμη. Παρά το ότι ο Καταστατικός Χάρτης παρέχει στην Γενική Συνέλευση το δικαίωμα να επηρεάζει την διαδικασία επιλογής, οι Γ.Γ. που επιλέχτηκαν, αντανακλούν το γεγονός ότι η διαδικασία επιλογής παραμένει υπό τον έλεγχο των Μονίμων Μελών. Ωστόσο, αναπτύχθηκαν δικλείδες ασφαλείας σχετικά με τη διαδικασία επιλογής. Για παράδειγμα ο αντιπρόσωπος για το αξίωμα δεν μπορεί να είναι πολίτης οποιουδήποτε από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Σύμφωνα με το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης 51/241, το 1997, όσον αφορά στον διορισμό του καλύτερου υποψηφίου, θα πρέπει να δοθεί η δέουσα προσοχή στην εκ περιστροφής περιφερειακή καταγωγή του διορισθέντος και την ισότητα των φύλων.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας και τη Γενική Συνέλευση έλαβαν μέτρα για να καταστεί η διαδικασία επιλογής περισσότερο διαφανής και ανοικτή το 2016 και απέστειλαν επιστολή προς τα κράτη μέλη, ζητώντας τους να προτείνουν υποψηφίους για την θέση. Στην πράξη, οι προηγούμενοι γενικοί γραμματείς επιλέχθηκαν κεκλεισμένων των θυρών από το Συμβούλιο Ασφαλείας, που υπέβαλε στη συνέχεια τα ονόματά τους στη Γενική Συνέλευση για επικύρωση. Κανένας υποψήφιος δεν απορρίφθηκε ποτέ από τη Γενική Συνέλευση.
Κατοικία
Η επίσημη κατοικία του Γενικού Γραμματέα βρίσκεται στο Μανχάταν, στη Νέα Υόρκη στις ΗΠΑ. Η κατοικία χτίστηκε για τη φιλάνθρωπο Αν Μόργκαν το 1921 και έγινε δωρεά στα ΗΕ το 1972.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών
Gazeta Polska
Η Gazeta Polska ( ,κυριολεκτικά: Πολωνική Εφημερίδα) είναι πολωνικό εβδομαδιαίο περιοδικό, που υποστηρίζει την Ενωμένη Δεξιά.
Προφίλ και ιστορία
μικρογραφία| Διαδήλωση υποστήριξης στη [[Βουδαπέστη, 15 Μαρτίου 2014]] Η Gazeta Polska ιδρύθηκε το 1993 και ο αρχισυντάκτης της είναι ο Τόμας Σακιέβιτς.
Η έντυπη κυκλοφορία του περιοδικού Gazeta Polska ήταν 40.660 τεύχη, τον Αύγουστο του 2014.
Η περιγραφή του πολιτικού της προσανατολισμού κυμαίνεται από συντηρητικό έως δεξιό,  ακροδεξιό και εθνικιστικό. Λέγεται ότι η Gazeta Polska προσφέρει «μια καλή αντιπροσώπευση των συμπαθειών των υποστηρικτών του ΝκΔ».
Τον Ιούλιο του 2020, η Empik, η μεγαλύτερη αλυσίδα μέσων ενημέρωσης της Πολωνίας, αρνήθηκε να διαθέσει την Gazeta Polska μετά την έκδοση των αυτοκόλλητων. Τον Αύγουστο του 2019, μια παράσταση που διοργανώθηκε από την Gazeta Polska Community of America, που είχε προγραμματιστεί για τις 24 Οκτωβρίου στο Κάρνεγκι Χολ στη Νέα Υόρκη, ακυρώθηκε μετά από καταγγελίες για αντι-ΛΟΑΤ απόψεις, που οδήγησαν τους καλλιτέχνες να αποχωρήσουν από την παράσταση.
Φερόλ-Ατιγί
Το Φερόλ-Ατιγί (γαλλικά: Férolles-Attilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φερολαί (γαλλικά: Férollais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μονή Παναγίας Μαυριώτισσας
Η μονή Παναγίας Μαυριώτισσας είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στο δήμο Καστοριάς, στη Δυτική Μακεδονία. Είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Η μονή βρίσκεται στην ανατολική όχθη της χερσονήσου της λίμνης της Καστοριάς, απέναντι από το Μαυροχώρι (Μαύροβο), περίπου 4 χιλιόμετρα από την Καστοριά. Πιθανόν η μονή πήρε το όνομά της από το Μαύροβο.
Η μονή πιθανόν κτίστηκε αρχικά κατά τους μεσοβυζαντινούς χρόνους. Ο Ν. Μουτσόπουλος χρονολόγησε τα υπολείμματα του πρώτου ναού της μονής τον 12ο αιώνα. Ο αρχικός ναός είχε τις ίδιες διαστάσεις με το σημερινό ναό. Ο σημερινός ναός αποτελείται από τον κυρίως ναό και τον νάρθηκα, ο οποίος είναι χαμηλότερος. Στεγάζεται με δίρριχτη σκεπή. Σε μεταγενέστερη περίοδο προστέθηκε στο νότιο τοίχο του κυρίως ναού παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο. Άλλα σωζόμενα κτίρια του ναού περιλαμβάνουν το ηγουμενίο, μερικά κελιά, το καμπαναριό και τον ξενώνα.
Παραπομπές
κατηγορία:Καστοριά Κατηγορία:Μονές του νομού Καστοριάς
Πρώτη Επανάσταση του Πέτσιγια
Η Πρώτη Επανάσταση του Πέτσιγια (σερβικά: прва Пецијина буна) ή Επανάσταση Ντολιάνι (Дољанска буна) ήταν μια εξέγερση στο Κνεσπόλιε υπό την ηγεσία του σέρβου ηγέτη Πετάρ Πόποβιτς-Πέτσιγια (1826-1875) κατά της οθωμανικής κυβέρνησης, η οποία εκδηλώθηκε την περίοδο Ιουνίου-Δεκεμβρίου 1858. Ήταν αποτέλεσμα της πίεσης κατά του τοπικού σερβικού πληθυσμού, με τις θηριωδίες του παρελθόντος που διεξήχθησαν από τους Οθωμανούς.
Παρασκήνιο
Το 1857, έγινε εξέγερση από τον Λούκα Βουκάλοβιτς στην Ερζεγοβίνη, ακολουθούμενη από την Επανάσταση του 1858 που περιλάμβανε την εξέγερση του Πρότα στο σρεζ του Γκράντατσατς (δήμος), υπό την ηγεσία του πρότα Αβράμοβιτς, ταυτόχρονα με την εξέγερση του Πέτσιγια στην Κράινα.
Χρονολόγιο
Ο αγροτικός πληθυσμός του Κνεσπόλιε αποτελείται κυρίως από Σέρβους Ορθόδοξους, ενώ ο μουσουλμανικός πληθυσμός ζούσε κυρίως στις πόλεις. Στις 20 Ιουνίου, οι επαναστάτες ώθησαν τους μουσουλμάνους στην πόλη Νόβι. Περίπου 600 επαναστάτες ήταν έξω από το Νόβι, σκοπεύοντας να επιτεθούν στην πόλη. Ταυτόχρονα, οι Πέτσιγια και Γκάρατσα κάλεσαν περίπου 3.000 επαναστάτες, που εισήλθαν στην Ιβάνισκα προκειμένου να βοηθήσει τους τοπικούς αντάρτες. Στις 4 Ιουλίου, στη μάχη του Ντολιάνι κοντά στο Μπίχατς, σκοτώθηκαν περίπου 100 Τούρκοι. Μετά την μάχη ο Γιέιτς πέρασε στην Αυστρία, προσπαθώντας να πείσει τους Αυστριακούς ότι αυτοί οι αγρότες με δίκρανα και δρεπάνια αξίζουν περισσότερο από να ζήσουν από το ψωμί. Στις 15 Ιουλίου έπεσε η πτέρυγα στη Ιβάνισκα, όπου ήταν ο Πέτσιγια και ο Γκάρατσα. Οι ομάδες ανταρτών κοντά στην Ιβάνισκα είχαν μεγάλη συντριβή, με τους Πέτσιγια και Γκάρατσα να οδηγούν τους αντάρτες που επέζησαν στο Κνεσπόλιε, από όπου έδωσαν την τελική τους αντίσταση.
Αυτή τη στιγμή τα οθωμανικά στρατεύματα ενισχύθηκαν με βοηθητικά αποσπάσματα που απεστάλησαν από όλες τις περιοχές της Βοσνίας και στις 21 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε η μάχη στο Τάβιγια κοντά στο σύγχρονο Κοστάινιτσα. Περίπου 1.000 αντάρτες υπερασπίστηκαν τις τάφρους τους, αλλά δεν μπορούσαν να αντισταθούν και οι περισσότεροι από αυτούς αποφάσισαν να φύγουν στην Αυστρία μετά την ήττα. Την επόμενη μέρα, έγινε μια μάχη κοντά στο χωριό Κούλγιαν. Ο Πέτσιγια και ο Γκάρατσα αποδυναμωμένοι από την αποχώρηση ενός μεγαλύτερου αριθμού ανταρτών προς την άλλη πλευρά του ποταμού Ούνα (αυστριακό έδαφος), δεν είχαν τη δύναμη να δώσουν σοβαρή αντίσταση στον καλά οργανωμένο οθωμανικό στρατό, κι έτσι αποφάσισαν επίσης να φύγουν στην Αυστρία. Ωστόσο, οι Αυστριακοί τους αρνήθηκαν την προστασία και προσπάθησαν να τους αφοπλίσουν και να τους παραδώσουν στην οθωμανική κυβέρνηση. Οι Πέτσιγια και Γκάρατσα αποφάσισαν να μην παραδοθούν και, με 300 περίπου επαναστάτες, έσπασαν τον οθωμανικό αποκλεισμό και κατέφυγαν στο βουνό Προσάρ.Στις 20 Ιουνίου οι δυνάμεις των επαναστατών ήταν 3.600 άτομα, ενώ στις 21 Ιουλίου είχαν μειωθεί σε 1.000 και τον Αύγουστο του ίδιου έτους είχαν μείνει 300 άτομα.
Τους επόμενους μήνες, ο Πέτσιγια και ο Γκάρτσα συνέχισαν να πολεμούν κάνοντας ανταρτοπόλεμο πάνω από το Κνεσπόλιε, ωστόσο, η μεγάλη εξέγερση είχε καταρρεύσει. Τον Δεκέμβριο, ο Γκάρατσα σκοτώθηκε κοντά στην Κοστάινιτσα. Μετά τον θάνατο του Γκάρατσα, ο Πέτσιγια αποφάσισε να υποχωρήσει στην Αυστρία, ωστόσο η αυστριακή κυβέρνηση τον συνέλαβε έκπληκτο και τον παρέδωσε στους Οθωμανούς για ανταμοιβή 5.000 γρόσιων. Ο Πέτσιγια μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη για να δικαστεί. Εκεί καταδικάστηκε σε θάνατο, επειδή, σύμφωνα με τις κατηγορίες, σκότωσε 98 Τούρκους. Η εκτέλεση επρόκειτο να διεξαχθεί στο Εγιαλέτι της Βοσνίας, στην πατρίδα του. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, εγκαταλείποντας την Κωνσταντινούπολη, ο Πέτσιγια κατάφερε να δραπετεύσει κοντά στο Ούζιτσε και μετακόμισε στο Πριγκιπάτο της Σερβίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανική Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Ηλιανθίνη
Ηλιανθίνη ή πορτοκαλί του μεθυλίου (methyl orange) είναι η εμπειρική ονομασία της οργανικής χημικής ένωσης που, σύμφωνα με την κατά IUPAC ονοματολογία, ονομάζεται 4-διμεθυλ-αμινο-αζω-βενζενο-4'-σουλφανιλικό νάτριο. Η ένωση έχει και ονομασίες όπως 4-(4-(διμεθυλ-αμινο)φαινυλ-αζω)βενζενο-σουλφανιλικό νάτριο, p-διμεθυλ-αμινο-αζω-βενζενο-σουλφανιλικό νάτριο, το μετά νατρίου άλας του p-((p-(διμεθυλ-αμινο)φαινυλ)αζω)βενζενο-σουλφανιλικού οξέος κ.ά. Επίσης η ουσία διατίθεται στο εμπόριο και με διάφορες εμπορικές επωνυμίες όπως C.I. 13025, acid orange 52, orange III, C.I. acid orange 52, tropaeolin D, orange 3, gold orange, helianthine b κ.ά.
Έχει μοριακό τύπο C14H14N3NaO3S και % w/w σύσταση C 51,37%, Η 4,31%, N 12,84%, Na 7,02%, Ο 14,66%, S 9,80%. Ανήκει στις αζωενώσεις, στα αζωχρώματα, και χρησιμοποιείται κυρίως ως δείκτης σε ογκομετρήσεις ασθενών βάσεων από ισχυρά οξέα, στην εκτίμηση της αλκαλικότητας των υδάτων, στις αναλύσεις βρωμιούχων ιόντων, οξαλικού  και μηλονικού οξέος καθώς και σε βαφές και εκτυπώσεις υφασμάτων.
Παρασκευή
Η ηλιανθίνη παρασκευάζεται από σουλφανιλικό νάτριο (H2N-Ar-SO3Na), νιτρώδες νάτριο (NaNO2) και διμεθυλ-ανιλίνη (Ar-NMe2) : Το σουλφανιλικό νάτριο αντιδρά με το νιτρώδες νάτριο παρουσία θειικού οξέος οπότε προκύπτει άλας του διαζωτωμένου σουλφανιλικού νατρίου, NaO3S—Ar—N=N+HSO4—.
Κατάλογος μνημείων Νομού Άρτας
Ο παρακάτω κατάλογος των μνημείων του Νομού Άρτας, είναι ταξινομημένος κατά χρονική περίοδο:
Ηλιανθίνη
Παρασκευή
480px
Δήμαρχος Αθηναίων
Ο δήμαρχος Αθηναίων είναι ο επικεφαλής του Δήμου των Αθηναίων, που είναι ο μεγαλύτερος δήμος της Ελλάδας.
Ηλιανθίνη
Παρασκευή
Από τη σύζευξη του άλατος αυτού με τη διμεθυλ-ανιλίνη προκύπτει η ηλιανθίνη ενώ παράγεται και θειικό οξύ :
Δήμαρχος Αθηναίων
Η Αθήνα συστάθηκε πρώτη φορά ως κοινότητα το 1690 οπότε ορίστηκαν και οι πρώτοι δημογέροντες της πόλης οι οποίοι είχαν θητεία πολλών ετών. Οι πρώτες δημοτικές εκλογές της Αθήνας ως πόλη της ελεύθερης πια Ελλάδας έγιναν το 1822 με την εκλογή Δημογερόντων σύμφωνα με το οθωμανικό σύστημα διοίκησης. Τελευταίοι δημογέροντες υπό οθωμανική διοίκηση ήταν οι Ι. Βλάχος, Ν. Ζαχαρίτσας, Χ. Γκικάκης και Ι. Πάλλης. Με τον νόμο που ψηφίστηκε στις 30 Απριλίου 1822 από την εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου οι δημογέροντες εκλέγονταν από τον λαό με ετήσια θητεία. Στην Αθήνα η δημογεροντία καταργήθηκε στις 31 Μαρτίου 1835.
Μετά την παραίτηση του Γιώργου Καμίνη, στις 2 Μαΐου 2019, ο Γιώργος Μπρούλιας, που τον αντικατέστησε προσωρινά, από τις 3 Μαΐου έως τις 31 Αυγούστου 2019, έγινε ο νεότερος μέχρι στιγμής δήμαρχος Αθηναίων που έχει αναλάβει καθήκοντα. Το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει σημειωθεί ποτέ σε δημοτικές εκλογές στην Αθήνα, συγκέντρωσε ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, όταν επανεκλέχθηκε δήμαρχος Αθηναίων από τον πρώτο γύρο τον Οκτώβριο του 1998. Το 2003 η Ντόρα Μπακογιάννη έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε το αξίωμα αυτό.
Από την 1η Σεπτεμβρίου 2019, δήμαρχος Αθηναίων είναι ο Κώστας Μπακογιάννης. Ο Κώστας Μπακογιάννης είναι ο νεότερος μέχρι στιγμής εκλεγμένος δήμαρχος Αθηναίων, ελάχιστα νεότερος από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο κατά την ανάληψη των καθηκόντων τους.
Ηλιανθίνη
Η ηλιανθίνη ως δείκτης
Η ηλιανθίνη είναι σταθερή ένωση γιατί είναι αρωματικό παράγωγο που περιέχει τη χρωμοφόρο αζωομάδα (-Ν=Ν-) η συζυγία της οποίας με τους αρωματικούς δακτυλίους δημιουργεί "διασπορά" του φορτίου. Οι αζωενώσεις είναι όλες έγχρωμες ενώσεις με διάφορα χρώματα, σχεδόν σε όλο το φάσμα του ορατού φωτός, όπως έντονο κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο, μπλε ακόμα και πράσινο ανάλογα με την ακριβή δομή του μορίου. Λόγω του χρώματός τους οι αζωενώσεις έχουν μεγάλη σημασία ως χρωστικές ουσίες ενώ υπολογίζεται ότι αποτελούν το ήμισυ των χρωστικών που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία. Οι περισσότεροι δείκτες της ομάδας των αζωχρωμάτων, επομένως και η ηλιανθίνη, παρουσιάζουν μεταβολή χρώματος από το ερυθρό προς το κίτρινο καθώς αυξάνεται η αλκαλικότητα του διαλύματος. Η αλλαγή του χρώματος συνήθως είναι στην όξινη περιοχή (pH < 7).
Επιλογή ως δείκτη
Η ηλιανθίνη έχει pK = 3,7 και θεωρητικά θα άλλαζε χρώμα σε περιοχή pH 3,7±1 δηλ. από 2,7 έως 4,7. Πρακτικά αλλάζει χρώμα όταν το pH βρίσκεται μεταξύ 3,0 και 4,4. Άλλωστε το ανθρώπινο μάτι αδυνατεί να αντιληφθεί την απειροελάχιστη αλλαγή χρώματος που γίνεται μεταξύ pH 2,7 και 3,0 ή μεταξύ 4,4 και 4,7. Επομένως θα πρέπει το διάλυμα που θα προκύψει από την πλήρη αντίδραση του οξέος με τη βάση να έχει pH (λέγεται pH ισοδύναμου σημείου ή απλά ισοδύναμο σημείο) στην περιοχή αλλαγής χρώματος της ηλιανθίνης δηλ. μεταξύ 3,0 και 4,4 έτσι ώστε να γίνει αντιληπτή η πλήρης εξουδετέρωση από την αλλαγή του χρώματος. Αν το ισοδύναμο σημείο είναι εκτός των ορίων pH αλλαγής χρώματος του δείκτη (το pH αλλαγής χρώματος του δείκτη λέγεται pH τελικού σημείου ή απλά τελικό σημείο) τότε δε θα αντιληφθούμε το τέλος της αντίδρασης.
right|350px|thumb|Καμπύλη ογκομέτρησης ασθενούς βάσης με ισχυρό οξύ. Το ισοδύναμο σημείο έχει pH μεταξύ 3,0 και 4,4 και επομένως ενδείκνυται ως δείκτης η ηλιανθίνη Επομένως η ηλιανθίνη ενδείκνυται να χρησιμοποιείται στις ογκομετρήσεις ασθενών βάσεων όπως π.χ. η αμμωνία (ΝΗ3) με πρότυπο διάλυμα ισχυρού οξέος όπως π.χ. το υδροχλωρικό οξύ (HCl) (οξυμετρία) αλλά και στην ογκομέτρηση του θειικού οξέος (H2SO4) με ισχυρή βάση όπως π.χ.. το υδροξείδιο του νατρίου (NaOH) (αλκαλιμετρία).
Στη δεύτερη περίπτωση, η αλλαγή του χρώματος του δείκτη αναφέρεται στο τέλος της αντίδρασης : οπότε το όξινο άλας διιστάμενο: δίνει όξινα θειικά ανιόντα τα οποία υδρολυόμενα : καθιστούν το τελικό διάλυμα όξινο. 350px|thumb|right|Καμπύλη ογκομέτρησης Na2CO3 με HCl Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ογκομέτρηση διαλύματος ανθρακικού νατρίου (Na2CO3) με αραιό υδροχλωρικό οξύ (HCl) που μπορεί να γίνει με δύο δείκτες. Εάν χρησιμοποιηθεί φαινολοφθαλεΐνη ή ηλιανθίνη, και οι δύο θα δώσουν έγκυρο αποτέλεσμα της τιτλοδότησης - αλλά η ποσότητα (σε mL) οξέος που θα έχει προστεθεί μέχρι την αλλαγή χρώματος της φαινολοφθαλεΐνης (κόκκινη → άχρωμη) θα είναι ακριβώς η μισή από την ποσότητα του οξέος που θα έχει προστεθεί μέχρι να αλλάξει χρώμα η ηλιανθίνη (κίτρινη → κόκκινη). Αυτό συμβαίνει διότι η φαινολοφθαλεΐνη τελειώνει την αλλαγή χρώματός της σε pH ακριβώς στο ισοδύναμο σημείο του πρώτου σταδίου της αντίδρασης κατά το οποίο παράγεται όξινο ανθρακικό νάτριο : Η ηλιανθίνη αλλάζει χρώμα ακριβώς στο pH του ισοδύναμου σημείου του δεύτερου σταδίου της αντίδρασης :
Προετοιμασία
Για την προετοιμασία υδατικού διαλύματος δείκτη 0,1 % w/w διαλύεται 1 g σκόνης ηλιανθίνης σε λίγο νερό. Το μίγμα μεταφέρεται σε ογκομετρική φιάλη 1 L και συμπληρώνεται με νερό μέχρι τη χαραγή. Η διάλυση δεν είναι και τόσο εύκολη και θα πρέπει να ακολουθήσει θέρμανση ή αναμονή μέχρι την άλλη μέρα.
Μηχανισμός δράσης - Αλλαγή χρώματος
Σε αλκαλικό περιβάλλον η ηλιανθίνη έχει κίτρινο χρώμα αλλά σε όξινο περιβάλλον υφίσταται η δυνατότητα πρωτονίωσης ενός ατόμου αζώτου της αζωομάδας (-Ν=Ν-) λόγω του υπάρχοντος ελεύθερου ζεύγους ηλεκτρονίων. Όταν σχηματιστεί το κατιόν (3), τότε υπάρχει η δυνατότητα σχηματισμού μεσομερών μορφών λόγω μετατόπισης των ηλεκτρονίων από το άζωτο της διμεθυλαμινο-ομάδας, οπότε και λαμβάνεται η κινοειδής μορφή (συζυγιακό σύστημα) και παρατηρείται το κόκκινο χρώμα στην όξινη πλέον περιοχή.
400px|center
Το κυριότερο μειονέκτημα της ηλιανθίνης είναι ότι η αλλαγή του χρώματός της απαιτεί κάποια εξοικείωση προς το μεταβατικό χρώμα από τον πειραματιστή.
Η ηλιανθίνη αλλάζει χρώμα σε διαφορετική περιοχή pH όταν παρασκευάζεται όχι ως υδατικό διάαλυμα αλλά ως διάλυμα σε κυανόλη του ξυλενίου :
Τοξικότητα - Προφυλάξεις
Η ηλιανθίνη είναι τοξική σε περίπτωση κατάποσης, εισπνοής ή απορρόφησης μέσω του δέρματος. Προκαλεί ερεθισμούς στα μάτια, στο δέρμα και στο αναπνευστικό σύστημα. Είναι απαραίτητα τα γυαλιά ασφαλείας ενώ πρέπει να αποφεύγεται η εισπνοή της σκόνης. Η τοξική δόση LD50 σε αρουραίους από το στόμα είναι 60 mg/Kg σωματικού βάρους, ενώ για τα ποντίκια η ενδοπεριτοναϊκή δόση είναι 101 mg/Kg σωματικού βάρους.
Σημειώσεις
<references group ="Σημ."/>
Άννα Μονς
μικρογραφία| Οικία Άννα Μονς στη [[γερμανική συνοικία, του Αλεξάντρ Μπενουά]] Η Άννα Μονς (Áнна Монс, 1672 – 1714) ήταν Ολλανδή κοινή θνητή που σχεδόν κατάφερε να παντρευτεί τον Τσάρο Πέτρο τον Μέγα.
Βασιλική ερωμένη
Το 1691, κατά τη διάρκεια μίας από τις επισκέψεις του στη γερμανική συνοικία, ο νεαρός Πέτρος Α' της Ρωσίας γοητεύτηκε από την Άννα Μονς, την κόρη του ολλανδού εμπόρου κρασιού Γιόχαν Μονς. Η καταγωγή του ήταν από τη Βεστφαλία στη Γερμανία. Ο μικρότερος αδερφός της ήταν ο Βίλεμ Μονς (1688–1724), που προοριζόταν να γίνει ο αυτοκρατορικός οικονόμος της Αικατερίνης Α' και η Ματρένα, η αδερφή της, που παντρεύτηκε τον Φέντοε Μπαλκ, Γενικό Στρατηγό και Κυβερνήτη της Ρίγας. Η ανηψιά της ήταν η περίφημο Ναταλία Λοπουκίνα (1699-1763) αργότερα θύμα της λεγόμενης υπόθεσης Λοπουκίνα το 1742. Καθώς οι σχέσεις του Πέτρου με την τσαρίνα Ευδοκία Λοπουκίνα σταδιακά επιδεινώθηκαν, η Άννα Μονς πήρε τη θέση της ως μόνιμη και ημι-επίσημη βασιλική ερωμένη. Τη δεκαετία του 1690, της έδωσε 295 αγροκτήματα και ένα αρχοντικό κοντά στη Μόσχα. Η σχέση τους κράτησε 12 χρόνια.
Σύλληψη και θάνατος
Αφού ο Πέτρος χώρισε τη Λοπουκίνα, η Άννα είχε φιλοδοξίες να παντρευτεί η ίδια τον Πέτρο, αλλά το 1703 φοβόταν ότι είχε χάσει το ενδιαφέρον του και φλέρταρε με τον Πρώσο πρέσβη Κάιζερλινγκ σε μία προσπάθεια να αναζωπυρώσει την αγάπη του Πέτρου. Ο Κάιζερλινγκ της πρότεινε γάμο, προκαλώντας τον Πέτρο να διώξει την Άννα από το κτήμα της και να την θέσει υπό κατ 'οίκον περιορισμό μαζί με τη μητέρα, την αδελφή και τριάντα φίλους της. Ο Πέτρος αργότερα επέτρεψε στους δύο να παντρευτούν, κάτι που έκαναν το 1711. Η Άννα πέθανε τρία χρόνια αργότερα από φυματίωση.
Συνέπεια
Το 1707, ο Πέτρος παντρεύτηκε ξανά, με τη Μάρτα Έλενα Σκόροφσκα, που έγινε αργότερα Αικατερίνη Α' της Ρωσίας, η οποία έβαφε τα μαλλιά της μαύρα, ώστε να μην μοιάζει με την ξανθιά Άννα Μονς. Ο μικρότερος αδερφός της Άννας, Βίλεμ Μονς, έγινε Γραμματέας και φίλος της Αικατερίνης. Ήταν ένας παλιός φίλος του Πέτρου, που συμμετείχε στη Μάχη της Πολτάβα. Ο Γουίλεμ κατηγορήθηκε και εκτελέστηκε για κατάχρηση της πρόσβασής του στην Αυτοκράτειρα, μαζί με την αδερφή του Ματρίνα, η οποία ξυλοκοπήθηκε και εξορίστηκε στο Τομπόλσκ της Σιβηρίας. Ο σύζυγος της Μάτρενα είχε την άδεια να ξαναπαντρευτεί Τα αδέλφια δέχονταν δωροδοκίες για την επιρροή τους, ανάλογα με την εύνοια που ζητρείτο και τη θέση του αναφέροντα, παρά το γεγονός ότι τους είχαν παραχωρηθεί πλούτος και περιουσία λόγω των θέσεών τους. Το βράδυ πριν από την εκτέλεση, ο Πέτρος είπε στον Βίλεμ, ότι αν και λυπούταν που έχανε έναν τόσο ταλαντούχο άνδρα, η εκτέλεση του ήταν επιτακτική. Η Ματρένα αργότερα αποκαταστάθηκε από την Αικατερίνη μετά το θάνατο του Πέτρου. Το κεφάλι Βίλεμ, διατηρημένο σε αλκοόλ, εκτέθηκε σε ένα μουσείο, αρχικά το θερινό παλάτι του Τσάρου. Παραμένει ως έκθεμα μέχρι σήμερα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Εταίρες και παλλακίδες
Οίκος των Φαρνέζε
Ο Οίκος των Φαρνέζε ήταν μία οικογένεια που τα μέλη της έγιναν δούκες της Πάρμας και Πλακεντίας και δούκες του Κάστρο την περίοδο της Αναγέννησης στην Ιταλία. Μερικά αρχιτεκτονήματα κατασκευάστηκαν ή αγοράστηκαν από τον Οίκο, όπως το παλάτσο Φαρνέζε στη Ρώμη και η βίλλα Φαρνέζε στην Καπραρόλα. Επίσης κάποιες αρχαιότητες σχετίζονται με την οικογένεια, όπως τα γλυπτά Ηρακλής Φαρνέζε, Άτλας Φαρνέζε και Ταύρος Φαρνέζε.
Οι απαρχή του Οίκου
Ο Οίκος ανάγει την αρχή του στον 10ο αι. και το όνομά του προέρχεται από ένα φέουδο, το κάστρο Φαρνέτι. Το όνομα αυτό ίσως προέρχεται από μία λαϊκή λέξη για τη βελανιδιά (farnia) ή από μία Λομβαρδική λέξη για μία κοινωνική ομάδα (fara). Μέλη του Οίκου καταγράφονται τον 12ο - 13ο αι. στην Τοσκάνη ως υποστηρικτές των Γουέλφων (του πάπα), σε μία περίπτωση υπέρ του Ουρβανού Δ΄, και πολέμιους των Γιβελλίνων (οπαδών του Γερμανού βασιλιά).
Τον 14ο αι. κατέχουν στο Λάτιο το Φαρνέζε και το Ίσκια ντι Κάστρο. Ο Νικολό Φαρνέζε έσωσε τη ζωή του πάπα Ουρβανού Ε΄. Η πιστή υποστήριξή τους στη μερίδα του πάπα αμείφθηκε με προνόμια.
Η άνοδος
Ο Ρανούτσο ο πρεσβύτερος υπεραμύνθηκε της Σιέννας έναντι των ΟΡσίνι και έλαβε τον τίτλο του πατρικίου της Ρώμης. Ο γιος του Πιερ-Λουίτζι νυμφεύτηκε μία από τον Οίκο των Γκαετάνι (του πάπα Βονιφάτιου Η΄). Η κόρη αυτού Τζούλια, ως ερωμένη του πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄, κατάφερε να γίνει ο αδελφός της Αλεσάντρο καρδινάλιος. Ο επόμενος πάπας τον έκανε κυβερνήτη της κομητείας της Αγκώνας και το 1534 εκλέχθηκε ως Πάπας Παύλος Γ΄. Στην αρχιερατεία του έγινε η Σύνοδος του Τρέντου (Tridentum) και η θητεία του χαρακτηρίστηκε από ακράτητο νεποτισμό: δύο μήνες μετά ο 14ετής εγγονός του Αλεσάντρο έγινε καρδνάλιος-διάκονος. Ο Παύλος Γ΄ απεβίωσε το 1549 και άφησε τον Αλεσάντρο να επηρεάζει τις εξελίξεις. Ο καρδινάλιος ήταν προστάτης της Τέχνης.
Κύριοι του Κάστρο και της Εμίλια
Ο Παύλος Γ΄ έδωσε στο νόθο γιο του Πιερ-Λουίτζι τον τίτλο του σημαιοφόρου (gonfaloniere) της Εκκλησίας, την πόλη και τον τίτλο του Κάστρο, κ.ά. φέουδα. Κατάφερε να δώσει και άλλες περιοχές του παπικού κράτους, όπως το δουκάτο της Πάρμας, ως κληρονομική ιδιοκτησία στον γιο του. Ο Πιερ-Λουίτζι δολοφονήθηκε από πράκτορες του Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας, αφήνοντας ένα γιο, τον Οτάβιο, που ο Παύλος Γ΄ έβαλε στη θέση του δούκα. Για να κάνει σίγουρη τη θέση του, τον νύμφευσε με τη νόθη κόρη του Καρόλου Ε΄, Μαργαρίτα των Αψβούργων. Τον έκανε δούκα της Πλακεντίας (Piacenza). Ο Οτάβιο άρχισε να κτίζει ένα τεράστιο ανάκτορο στην Πλακεντία, αλλά οι ίντριγκες τον έκαναν να αλλάξει διαμονή και να πάει στην Πάρμα, όπου έκτισε το 1583 το παλάτσο ντελα Πιλότα.
Εγγονός του Οτάβιο ήταν ο Ρανούτσο Α΄. Το 1580 απεβίωσε ο Ερρίκος της Πορτογαλίας, τελευταίος των Καπετιδών-Αβίς και ο Ρανούτσο Α΄ διεκδίκησε τη διαδοχή ως μικρανιψιός του. Τελικά έγινε βασιλιάς ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας. Ο εγγονός του Ρανούτσο Β΄ διατηρούσε την πιο θαυμάσια Αυλή. Δυστυχώς ο Πάπας Ουρβανός Η΄ Μπαρμπερίνι θέλησε να αφαιρέσει το Κάστρο από τον Ρανούτσο Β΄ και οι Πόλεμοι για την πόλη τελείωσαν το 1649 με την ισοπέδωσή της από τον επόμενο πάπα.
Το 1731 απεβίωσε ο γιος του Ρανούτσο Β΄, ο Αντόνιο Φαρνέζε δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας άτεκνος και τον κληρονόμησε η ανιψιά του Ελισάβετ Φαρνέζε, σύζυγος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας. Παραχώρησε το δουκάτο στον γιο της Κάρολο, ιδρυτή του κλάδου Βουρβόνων-Πάρμας.
Λα Φερτέ-Γκωσέ
Το Λα Φερτέ-Γκωσέ (γαλλικά: La Ferté-Gaucher) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οίκος των Φαρνέζε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές οικογένειες Κατηγορία:Παπικές οικογένειες
Λα Φερτέ-Γκωσέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φερτουά (γαλλικά: Fertois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Φεριέρ-αν-Μπρι
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φερομπριάρ ή Φεριερουά (γαλλικά: Ferrobriards ή Ferrièrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Λα Φερτέ-σου-Ζουάρ
Το Λα Φερτέ-σου-Ζουάρ (γαλλικά: La Ferté-sous-Jouarre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φερτουά (γαλλικά: Fertois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Όθων Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας
Ο Όθων Γ΄ (περί το 1218 - 19 Ιουνίου 1248) από τον Οίκο των Άντεχς, ήταν κόμης της Βουργουνδίας (1231 - 1248) και, ως Όθων Β΄, ο τελευταίος δούκας της Μερανίας (1234 - 1248).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας και της Βεατρίκης Β΄ των Χοενστάουφεν κόμισσας της Βουργουνδίας. Διαδέχθηκε την μητέρα του ως κόμης της Βουργουνδίας (1231) και τρία χρόνια αργότερα τον πατέρα του ως δούκας της Μερανίας (1234). Την εποχή που ήταν ανήλικος, παρέμεινε ως το 1236 υπό την κηδεμονία του θείου του Έκμπερτ των Άντεχς, επισκόπου του Μπάμπεργκ.
Όταν ενηλικιώθηκε, παρέδωσε τη διοίκηση της κομητείας της Βουργουνδίας στον Θεοβάλδο Α΄ της Ναβάρρας και ενεπλάκη σε συγκρούσεις με τον Οίκο του Βίττελσμπαχ σχετικά με τα εδάφη του στη Βαυαρία. Έχασε την έδρα των προγόνων του, το Άντεχς, αλλά κατάφερε να διατηρήσει το Ίνσμπρουκ, το οποίο προβίβασε σε πόλη (1239) υπό τη διοίκηση τού πεθερού του Αλβέρτου κόμη του Τιρόλου. Το 1242 έδωσε το Φρανς-Κοντέ σαν δώρο στον Ούγο Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Όθων Γ΄ διεκδίκησε τα εδάφη του στις οικογενειακές του κτήσεις στη Φραγκονία. Στη σύγκρουση που ξέσπασε ανάμεσα στον Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας και στον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄, ο Όθων πήγε με το μέρος του πρώτου, με αποτέλεσμα να αφοριστεί από τον επίσκοπο του Μπάμπεργκ και να υποστεί μεγάλη απώλεια των κτήσεών του.
Όπως όλοι οι πρόγονοί του από τον Οίκο του Άντεχς, έκανε δωρεά στο Κιστερκιανό αββαείο στο Λάνγκχαϊμ της Φραγκονίας, όπου τάφηκε (1248). Με τον θάνατό του το δουκάτο της Μερανίας, όπως και ο Οίκος του Άντεχς, εξέλιπαν. Την κομητεία της Βουργουνδίας κληρονόμησε η αδελφή του Αδελαΐδα και ο σύζυγός της Ούγος των Ιβρέα κόμης του Σαλόν, έτσι η κομητεία επέστρεψε στον Οίκο των Ιβρέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Οίκος του Άντεχς
Τσαμαίικα Αχαΐας
Τα Τσαμαίικα (εναλλακτικά: Τσαμέικα) είναι οικισμός της Αχαΐας. Αποτελούν τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Μιχοΐου της Δημοτικής Ενότητας Λαρισσού (Λαρίσου) που ανήκει στον «καλλικρατικό» Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Κατά την απογραφή του 2011 είχαν πληθυσμό 65 κατοίκους.
Τοποθεσία
Η θέση του οικισμού είναι κοντά στα όρια των νομών Αχαΐας και Ηλείας και το υψόμετρο του ανέρχεται περίπου σε 150 μέτρα. Εγγύς του βρίσκονται οι οικισμοί Άγιος Αθανάσιος, Άγιος Κωνσταντίνος, Αγία Μαρίνα, Άγιος Νικόλαος (Σπάτα), Καραβουλαίικα, Κεφαλαίικα, Κρεμμύδι, Ματαράγκα, Μιχόι, Νησί και Ψευταίικα.
Ιστορία
Οι οικιστές της περιοχής έλκουν την καταγωγή τους από την περιοχή των Καλαβρύτων και της Τοπόλοβας. Το όνομα του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό.
Λοιπά στοιχεία
Αναγνωρίστηκαν επίσημα ως οικισμός το 1961, αν και σύμφωνα με μαρτυρίες κατοικούνται από παλιά αλλά μόλις τις τελευταίες δεκαετίες άρχισαν να απογράφονται αυτόνομα κατόπιν της αναγνώρισής τους ως αυτοτελή οικισμού. Στον οικισμό βρίσκεται ο Ι.Ν. Αναλήψεως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Φερδινάνδος των Μεδίκων, πρίγκιπας
O Φερδινάνδος, ιταλ. Ferdinando, (9 Αυγούστου 1663 – 31 Οκτωβρίου 1713) από τον Οίκο των Μεδίκων, είχε τον τίτλο του μεγάλου πρίγκιπα της Τοσκάνης (1670-1713) ως διάδοχος του πατέρα του. Ήταν εξαίρετος μουσικός και προστάτης μουσικών, όπως του Μπαρτολομέο Κριστόφορι που εφηύρε το πιάνο.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κόζιμο Γ΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Μαργαρίτας-Λουίζας των Βουρβόνων, κόρης του Γκαστόν δούκα της Ορλεάνης.
Η μητέρα του περιφρονούσε τον σύζυγό της και το 1675 οι γονείς του χώρισαν, διότι η Μαργαρίτα-Λουίζα περιορίστηκε στη μονή της Μονμάρτης, στο Παρίσι. Τέθηκε υπό την φροντίδα της μάμμης του Βιττόρια ντελλα Ρόβερε. Ο Φερδινάνδος ήταν ο αντιδραστικός νέος, που διαφωνούσε με τον πατέρα του. Έμοιαζε στη ζωηρή μητέρα του. Ήταν όμορφος, τέλειος ιππέας και ταλαντούχος μουσικός: τραγουδούσε μελωδικά και έπαιζε τσέμπαλο. Ήταν αριστοτέχνης της αντίστιξης, που τη μελέτησε με δάσκαλο τον Τζανμαρία Παλιάρντι από τη Γένοβα και των εγχόρδων οργάνων, που τα σπούδασε με τον Πιέτρο Σαλβέττι. Αρκούσε να δει απλά ένα κομμάτι και μετά να το παίξει άψογα, χωρίς να κοιτάει την παρτιτούρα. Απολάμβανε τις σχέσεις, ακόμη και με τον διάσημο για την ομορφά του μουσικό Πετρίλλο ή τον Βενετό καστράτο Τσεκίνο. O θείος του Φραγκίσκος Μαρία των Μεδίκων τον επηρέασε πολύ στη ζωή του.
Η αγάπη του για την Τέχνη
Είχε γνώσεις ειδήμονα: αγόραζε Μαντόνες του Ραφαήλ και του Αντρέα ντελ Σάρτο. Ήταν προστάτης των Τζουζέππε Μαρία Λρέσπι, Άντον Ντομένικο Γκαμπιάνι και Σεμπαστιάνο Ρίτσι. Οργάνωσε την πρώτη δημόσια έκθεση Καλών Τεχνών το 1705 στη μονή της Σάντα Αννουντσιάτα (Ευαγγελισμού). Ήταν φίλος των ποιητών Βιντσέντσο ντα Φιλικάια και Μπενεντέττο Μεντσίνι. Ο Σκιπιόνε Μαφφέι του αφιέρωσε το έργο του Εφημερίδα των Συγγραφέων.
Έγινε διάσημος ως προστάτης της μουσικής και τον αποκαλούσαν ο Ορφέας των πριγκίπων. Στη βίλα του στο Πρατολίνο (12 χλμ. έξω από τη Φλωρεντία, κοντά στο Πράτο) κάθε Σεπτέμβριο, το διάστημα 1670-1710, παιζόταν Όπερες. Στην αρχή ανέβαιναν στο σαλόνι του, έπειτα έκτισε στον τρίτο όροφο ένα θέατρο, που το σχεδίασε ο Αντόνιο-Μαρία Φέρρι. Στην αρχή τις παραστάσεις επόπτευε ο θείος του Φραγκίσκος-Μαρία, αλλά από τότε που αυτός έγινε καρδινάλιος, η ευθύνη ήταν του Φερδινάνδου. Προσκαλούσε πολλούς μουσικούς στη Φλωρεντία, όπως τους αδελφούς Αλεσσάντρο Σκαρλάττι και Ντομένικο Σκαρλάττι και τον Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ, που εκτέλεσε την Όπερα Ροντρίγκο στη Φλωρεντία. Το 1711 ο Αντόνιο Βιβάλντι του αφιέρωσε το έργο του Η αρμονική έμπνευση και ο Αρκάντζελο Κορέλλι αφιέρωσε τα 12 κοντσέρτι γκρόσι στην αδελφή του Άννα-Μαρία των Μεδίκων.
Η μόνιμη κληρονομιά που άφησε ο Φερδινάνδος ξεκίνησε το 1688, όταν προσέλαβε τον κατασκευαστή τσέμπαλων Μπαρτολομέο Κριστόφορι ως φύλακα των 75 μουσικών οργάνων του. Τον υποστήριξε με χρήματα και του έδινε χρόνο για τις εφευρέσεις του. Πράγματι ο Κριστόφορι κατασκεύασε το οβάλ σπινέτο (είδος παλαιού πιάνου) και το σπινετόνε, μάλλον για να παίζει ο Φρειδερίκος τα συνεχή μέρη (continuo) των μουσικών παραγωγών στη βίλα Πρατολίνο. Το 1700 εφηύρε το πιάνο, που διαδόθηκε αργά στην αρχή, μετά όμως έγινε το σημαντικότερο όργανο. Ο Κριστόφορι κατασκεύασε και άλλα πιάνα, όσο ζούσε ο Φερδινάνδος.
Τη βίλα Πρατολίνο αγόρασε αργότερα ο Ανατόλυ Ντεμίντοφ πρίγκιπας του Σαν Ντονάτο και την άφησε στον ανιψιό του Πάβελ Ντεμίντοφ πρίγκιπα του Σαν Ντονάτο.
Οικογένεια
Το 1689 νυμφεύθηκε τη Βιολάντα-Βεατρίκη των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φερδινάνδου-Μαρία εκλέκτορα της Βαυαρίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Ανρί Βερνέιγ
Ο Ανρί Βερνέιγ (γαλλικά: Henri Verneuil, 15 Οκτωβρίου 1920 - 11 Ιανουαρίου 2002) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου.
Ο αρμενικής καταγωγής σκηνοθέτης (πραγματικό όνομα: Ασχότ Μαλακιάν) ήταν από τους κορυφαίους δημιουργούς του γαλλικού κινηματογράφου και υποψήφιος για Όσκαρ και Χρυσό Φοίνικα αντίστοιχα. Είχε δεκάδες τιμητικές διακρίσεις και βραβεία καθ'ολη την διάρκεια της καριέρας του.
Φλερί-αν-Μπιέρ
Το Φλερί-αν-Μπιέρ (γαλλικά: Fleury-en-Bière) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Ανρί Βερνέιγ
Ο Ανρί Βερνέιγ συνεργάστηκε με όλους του μεγάλους ηθοποιούς της Γαλλίας, όπως ο Ζαν Γκαμπέν, Αλέν Ντελόν, Υβ Μοντάν, Ζαν Πολ Μπελμοντό, Λίνο Βεντούρα, Φερναντέλ με εξαίρεση τον Μπουρβίλ και τον Λουί ντε Φυνές σε μικρούς ρόλους. Εκτός από την αφροκρέμα Γάλλων ηθοποιών, ο Βερνέιγ συνεργάστηκε και με ηθοποιούς διεθνούς φήμης, όπως ο Ομάρ Σαρίφ και η Κλαούντια Καρντινάλε, αλλά και Αμερικανούς ηθοποιούς, όπως ο Χένρι Φόντα, Τσαρλς Μπρόνσον, Γιουλ Μπρίνερ και Άντονι Κουίν.
Φλερί-αν-Μπιέρ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φλεριζιέν (γαλλικά: Fleurysiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ανρί Βερνέιγ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Φλαζί (Σεν-ε-Μαρν)
Το Φλαζί (γαλλικά: Flagy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φλαζιέν (γαλλικά: Flagiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Τσολιάς του 17 (Άγαλμα)
Ο Τσολιάς του 17 είναι ορειχάλκινο άγαλμα του Τήνιου γλύπτη Λευτέρη Βαλάκα στην πόλη της Άρτας. Το άγαλμα είναι γνωστό στην τοπική κοινωνία ως «Εύζωνας».
Τοποθεσία
Το άγαλμα βρίσκεται πάνω σε μία διαχωριστική νησίδα, στην πλατεία Ευζώνων, στον κόμβο της δυτικής εισόδου της Άρτας, μεταξύ της οδού Αλεξάνδρου Ζάρρα και της Εθνικής Οδού 5, ελάχιστα μέτρα από το Γεφύρι της Άρτας.
Φραγκίσκος Μαρία των Μεδίκων
O Φραγκίσκος-Μαρία, ιταλ. Francesco-Maria de'Medici, (12 Νοεμβρίου 1660 - 3 Φεβρουαρίου 1711) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κυβερνήτης της Σιένα, καρδινάλιος και δούκας του Ρόβερε και του Μοντεφέλτρο.
Τσολιάς του 17 (Άγαλμα)
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Ο Τσολιάς του 17 κατασκευάστηκε το 1966 στο 301 Στρατιωτικό Εργοστάσιο Βάσης και είναι ένα από τα τελευταία έργα του γλύπτη γιατί αργότερα μεταστράφηκε σε αφηρημένα έργα με γεωμετρικές φόρμες. Συγκεκριμένα, το αρχικό πρόπλασμα κατασκευάστηκε το 1966 και τον Δεκέμβρη του 1968 έγινε η χύτευση σε χαλκό. Ο εύζωνας φοράει τσαρούχια, φουστανέλα, χιτώνιο και το καπέλο με την χαρακτηριστική φούντα. Στην πλάτη του φοράει γυλιό εκστρατείας. Στα δυο του χέρια κρατά το τυφέκιο του "εφ' όπλου λόγχη" Στη βάση του γλυπτού εντοπίζεται η εγχάρακτη υπογραφή του γλύπτη. Το γλυπτό βρίσκεται πάνω σε ένα τσιμεντένιο βάθρο και γύρω από αυτό έχουν τοποθετηθεί πέτρες, λουλούδια και μικροί βράχοι.
Βανδαλισμός
Τη νύχτα της 22ας Ιουνίου 2014, άγνωστοι έριξαν το άγαλμα από το βάθρο. Το γεγονός έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και προκάλεσε την έντονη αντίδραση της δημοτικής αρχής, η οποία έκανε λόγο για προσβολή της ιστορικής μνήμης. Το άγαλμα υπέστη μικρές φθορές από την πτώση του στο γκαζόν και αφού επισκευάστηκε από ειδικό συνεργείο τεχνικών, επανατοποθετήθηκε στη θέση του μετά από λίγες ημέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άρτα Κατηγορία:Αγάλματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Γλυπτική στην Ελλάδα
Φραγκίσκος Μαρία των Μεδίκων
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φερδινάνδου Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Βικτώριας ντελλα Ρόβερε δούκισσας του Ρόβερε & Μοντεφέλτρο, κόρης του Φεντερίκο-Ουμπάλντο δούκα του Ουρμπίνο.