cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαξίμ Μπαχντάνοβιτς
Βιογραφία
Αν και τα ρωσικά ήταν η κυρίαρχη γλώσσα των παιδικών και εφηβικών του χρόνων, εντούτοις ανατράφηκε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον που του μετέδωσε το ενδιαφέρον και την αγάπη για τον πολιτισμό, την ιστορία και τη γλώσσα της Λευκορωσίας (σύμφωνα με άλλη άποψη, με το πέρασμα των ετών, το ενδιαφέρον του Μπαχντάνοβιτς για τη γλώσσα και τον πολιτισμό της ιδιαίτερης πατρίδας του συνάντησε την αρνητική στάση του πατέρα του που, ως φιλορώσος, θεωρούσε οποιαδήποτε περαιτέρω ενασχόληση με αυτά τα θέματα ως τουλάχιστον ανούσια, αν όχι επιζήμια ).
Από το 1902 ως το 1908 φοιτά στο Γυμνάσιο του Νίζνι Νόβγκοροντ, όπου έρχεται σε επαφή με διάφορους κύκλους διανοούμενων και πολιτικών τάσεων (μάλιστα για ένα διάστημα ενδιαφέρθηκε για τον αναρχισμό, τον οποίο όμως εγκατέλειψε γρήγορα) και παράλληλα γίνεται συνδρομητής σε λευκορωσικές εφημερίδες που εκδίδονταν στο Βίλνιους.
Τον Ιούλιο του 1907 δημοσιεύεται στην εφημερίδα Наша Ніва (Νάσα Νίβα, ελλ: Ο δικός μας κάμπος) το πρώτο του έργο, το αλληγορικό μυθιστόρημα Ο μουσικός. Το επόμενο έτος η οικογένειά του μετακόμισε στο Γιαροσλάβλ. Ο Μπαχντάνοβιτς φοίτησε στο γυμνάσιο της πόλης, δείχνοντας ιδιαίτερη έφεση στη λογοτεχνία, ενώ απέκτησε στενή σχέση με τον καθηγητή των λατινικών Β. Μπελούσοφ, ο οποίος πέρα από τα λατινικά του δίδαξε ιταλικά, γαλλικά και ελληνικά (αργότερα έμαθε επίσης πολωνικά και γερμανικά). Την άνοιξη του 1909 προσβλήθηκε από φυματίωση και μετέβη για θεραπεία στην περιοχή της Κριμαίας. αριστερά|μικρογραφία|257x257εσ|Ο Μπαχντάνοβιτς το 1916 (ελαιογραφία του Βίκταρ Σματάβ, 1981).
Αφού ανάρρωσε, επέστρεψε στο Γιαροσλάβλ όπου το 1911 ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Μετά από πρόσκληση της Νάσα Νίβα, πραγματοποίησε ταξίδι στο Βίλνιους και ακολούθως στη Λευκορωσία όπου συνδέθηκε με διάφορες προσωπικότητες του εθνικιστικού κινήματος της πατρίδας του και πέρασε αρκετούς μήνες στην λευκορωσική ύπαιθρο. Επιστρέφοντας στο Γιαροσλάβλ εισήχθη κατά τα τέλη του 1911 στη Σχολή Δικαστικών Ντεμίντοφ (το μετέπειτα Κρατικό Πανεπιστήμιο του Γιαροσλάβλ) από την οποία αποφοίτησε το 1916. Ενδιάμεσα, το 1915, αρρώστησε εκ νέου με αποτέλεσμα να μεταβεί ξανά στην Κριμαία προκειμένου να βελτιωθεί η κατάσταση της υγείας του.
Τον Φεβρουάριο του 1917, η επιδείνωση της υγείας του τον ανάγκασε να εγκαταλείψει το Μινσκ με προορισμό για ακόμη μια φορά την Κριμαία. Καταβεβλημένος από τη φυματίωση, απεβίωσε την 25η Μαΐου του ίδιου έτους στη Γιάλτα όπου και κηδεύτηκε.
Λογοτεχνία
μικρογραφία|267x267px|Το εξώφυλλο της ανατυπωμένης έκδοσης του Ανθοστέφανου (λευκ:Вянок). Ο κοινωνικός και εθνικός ιδεαλισμός και οι ιδέες της ισότητας και της αδελφοσύνης των ανθρώπων κατέχουν κυρίαρχη θέση στα γραπτά του Μπαχντάνοβιτς. Οι κυριότερες επιρροές του εντοπίζονται στη συμβολική ποίηση και στα έργα των Πούσκιν, Βερλαίν, Σεβτσένκο και Φετ. Παράλληλα σημαντικές πηγές έμπνευσής του υπήρξαν οι λαϊκές παραδόσεις και οι θρύλοι της πατρίδας του.
Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1907 με τον Μουσικό, ένα αλληγορικό μυθιστόρημα μέσα από το οποίο αναφέρονται οι αντιξοότητες που συνάντησε ο λευκορωσικός λαός στο πέρασμα των αιώνων και η ελπίδα για μια μελλοντική αυτοδιάθεση. Έπειτα από μια πολυετή αποχή από τη συγγραφή πεζών λογοτεχνικών κειμένων, το 1913 καταπιάστηκε εκ νέου με το συγκεκριμένο είδος γράφοντας μια σειρά από διηγήματα στη λευκορωσική και ρωσική γλώσσα που δημοσιεύτηκαν σε διάφορα έντυπα.
Στις αρχές του 1909 δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά ποιήματα του στον Τύπο (συγκεκριμένα τα Πάνω από τον τάφο και Η άνοιξη θα έρθει). Αν και ο ίδιος έγραφε ποίηση από το 1908, η μοναδική ποιητική του συλλογή που εκδόθηκε ενόσω ζούσε ήταν ο Ανθοστέφανος, που κυκλοφόρησε στις αρχές του 1914 και χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα κλασικά δείγματα της λευκορωσικής λογοτεχνίας. Περιλαμβάνει 102 ποιήματα (εκατό σύντομα και δύο μακροσκελή) της περιόδου 1909 - 1912 τα οποία καταχωρούνται σε θεματικές ενότητες όπως το Μαγεμένο βασίλειο, οι Ήχοι της πατρίδας, η Παλιά Λευκορωσία, η Παλιά κληρονομία κλπ). Σε αυτά, μέσα από την αναφορά στα θεμελιώδη ανθρώπινα προβλήματα, στη λιτή ομορφιά αλλά και στην πλούσια φύση της πατρίδας του καθώς και στην αναμονή για ένα καλύτερο μέλλον, φανερώνονται έκδηλα τα λυρικά - με επιρροές από τον ρεαλισμό - στοιχεία και ο πατριωτικός προσανατολισμός της ποίησής του  . Μερικά από τα σημαντικότερα ποιήματά του είναι τα Λαέ, λευκορωσικέ λαε!, Βερανίκα, Παχονία, Σε ξένη γη, Η πατρίδα μου, Ειδύλλιο, Η υφάντρα του Σλούτσκ κ.ά  . Επίσης υπολογίζεται πως συνέθεσε περίπου είκοσι ποιήματα γραμμένα στα ρωσικά.
Μετάφραση
Εκτός από λογοτεχνικό, ο Μπαχντάνοβιτς είχε και σημαντικό μεταφραστικό έργο. Αξιοποιώντας την ευρυμάθειά του στις ξένες γλώσσες, μετέφρασε στα λευκορωσικά πληθώρα κειμένων της λατινικής, ευρωπαϊκής, ρωσικής και ουκρανικής λογοτεχνίας στα οποία περιλαμβάνονται δημιουργίες των Οβιδίου, Ορατίου, Πούσκιν, Χάινε, Σίλλερ, Βερλαίν, Βεράρεν, Σεβτσένκο, Φράνκο κ.ά.
Κριτική και ιστορία λογοτεχνίας
Ως κριτικός και ιστορικός λογοτεχνίας, ο Μπαχντάνοβιτς έθεσε τις βάσεις του συγκεκριμένου πεδίου στη λευκορωσική γλώσσα: ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τους συγκεκριμένους τομείς το 1910, ενώ το πρώτο του άρθρο λογοτεχνικού σχολιασμού δημοσιεύτηκε το 1911 στις σελίδες της Νάσα Νίβα. Ασχολήθηκε συστηματικά με την λευκορωσική, ρωσική και ουκρανική λογοτεχνία και τα άρθρα του έτυχαν δημοσιεύσεων σε αρκετά λογοτεχνικά έντυπα διαφόρων γλωσσών.
Σημαντικά άρθρα του σχετικά με τη λογοτεχνία της πατρίδας του είναι η Σύντομη Ιστορία της λευκορωσικής λογοτεχνίας μέχρι τον 16ο αιώνα, το Για εκατό χρόνια και η Μια νέα περίοδος στην Ιστορία της λευκορωσικής λογοτεχνίας. Συν τοις άλλοις, το 1916 κυκλοφόρησε στα ρωσικά και στα ουκρανικά το βιβλίο του Λευκορωσική Αναγέννηση.
Λοιπή εργογραφία
Στις αρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου δημοσίευσε σειρά άρθρων και φυλλαδίων λευκορωσικού αλλά και ευρύτερα σλαβικού ενδιαφέροντος (Λευκορώσοι, Ποιοι είμαστε;, Οι αδελφοί Τσέχοι, Οι Ουκρανοί Κοζάκοι κ.ά.). Παράλληλα ως συντάκτης της Νίσα Νίβα έγραψε μερικά άρθρα δημοσιογραφικής φύσεως.
Αποτίμηση
Ο Μπαχντάνοβιτς συγκαταλέγεται μαζί με τους Γιάνκα Κουπάλα και Γιακούμπ Κόλας στους σημαντικότερους Λευκορώσους λογοτέχνες καθώς το έργο του επηρέασε βαθύτατα την περαιτέρω εξέλιξη της λευκορωσικής λογοτεχνίας και το εθνικό κίνημα της πατρίδας του. Επίσης θεωρείται πρωτοπόρος στην καταγραφή της ιστορικής πορείας της λευκορωσικής λογοτεχνίας.
Το όνομα του Μπαχντάνοβιτς έχει δοθεί σε διάφορες οδούς της Λευκορωσίας, ενώ υπάρχουν τρία μουσεία αφιερωμένα στον ίδιο και το έργο του στο Μινσκ και το Γκρόντνο της Λευκορωσίας αλλά και στο Γιαροσλάβλ της Ρωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκορώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Μεταφραστές Κατηγορία:Ποιητές
Κάριν Λουτς
Η Κάριν Λουτς (29 Απριλίου 1904 – 14 Μαΐου 1993) θεωρήθηκε η κορυφαία Εσθονή ζωγράφος και γραφίστρια.
Βιογραφία
Η Κάριν Λουτς γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1904 στη Ριιντάγια στην κομητεία Βάλγκα. Οι γονείς της ήταν ο Αντρές και η Γιούλι Μαρί Λουτς (το γένος Γκεντάλεν). Η Κάριν Λουτς είχε άλλες δύο αδερφές, τη Λόνι και τη Μέτα, και έναν αδελφό τον Έλμαρ. Ο πατέρας της ήταν δάσκαλος. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Προγυμνάσιο της Εσθονικής Σχολικής Εταιρείας Πάρνου το 1922. Είχε σπουδάσει κοντά στον καλλιτέχνη Κωνσταντίν Σουβάλο. Η Λουτς πήγε στη συνέχεια στο Κολλέγιο Τέχνης στο Παλλάς του Τάρτου για να σπουδάσει με τον Κόνραντ Μάγκι. Όταν πέθανε ο Μάγκι συνέχισε με τον Άντο Βάμπε. Η Λουτς έμαθε χαρακτική και λιθογραφία από τον Μάγκνους Ζέλερ. Η Λουτς αποφοίτησε το 1928. Το 1928 η Λουτς πέρασε ένα χρόνο στην Académie de la Grande Chaumière με τον Αντρέ Λοτ πριν επιστρέψει στην Εσθονία, για να εργαστεί ως καλλιτέχνης στο Τάλιν.
Η Λουτς εργάστηκε ως ενδυματολόγος και εικονογράφος. Ένα από τα έργα της ήταν η εικονογράφηση για το παιδικό βιβλίο "Loomade talu" του Έντουαρντ Βισναπούου το 1933. Άρχισε να εργάζεται με σχέδια υφασμάτων το 1935. Το Υπουργείο Οικονομίας της ανέθεσε να ολοκληρώσει ένα σχέδιο ταπισερί, που θα παρουσιαζόταν στο περίπτερο της Εσθονίας της Παγκόσμιας Έκθεσης του Παρισιού το 1937. Το έργο κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο. Ταξίδεψε στη Φινλανδία και τη Δανία με τον Άντρους Γιοχάνι πριν δημοσιεύσει το πρώτο της άρθρο. Το άρθρο της Λουτς ήταν μία κριτική μιας έκθεσης Ιταλών γυναικών καλλιτεχνών, που πραγματοποιήθηκε στο Ταλίν το 1937. Μέχρι το 1939 η Λουτς ήταν μέλος της ομάδας καλλιτεχνών, που ήταν γνωστός ως Παλλάς.
Το 1939 η Λουτς ταξίδεψε στη Ρώμη με τη Λέσχη Γυναικών του Ταλίν όπου βρήκε την ευκαιρία να εργαστεί στο στούντιο της καλλιτέχνιδας Κοντέσας Μόλα. Είχε σχεδιάσει να επιστρέψει στη Ρώμη, αλλά το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το απέτρεψε. Άρχισε να εργάζεται για το Κολλέγιο Τέχνης Κόνραντ Μάγκι το 1940 ως λέκτορας. Παντρεύτηκε τον καθηγητή Πέτερ Αρουμάα και το 1944 διέφυγαν από τη σοβιετική κατοχή της Εσθονίας και πήγαν στη Σουηδία. Και οι δύο έγιναν πολίτες τη δεκαετία του 1950.
Στη Σουηδία η Λουτς ασχολήθηκε με τη γραφιστική και κέρδισε αναγνώριση στη ζωγραφική και τα γραφικά διεθνώς, αν και πέθανε σχετικά άγνωστη έχοντας εγκαταλείψει την Εσθονία ως μια από τις πιο γνωστές γυναίκες καλλιτέχνες της. Σπούδασε γραφιστικά από το 1960 έως το 1968 στη Στοκχόλμη και συνέχισε τις σπουδές της στο Σάλτσμπουργκ. Πέθανε στη Στοκχόλμη το 1993. Άφησε την τέχνη της στο Μουσείο Τέχνης Τάρτου και τα γραπτά της στο Εσθονικό Λογοτεχνικό Μουσείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονοί ζωγράφοι
Ευστράτιος Ευστρατιάδης
Ο Ευστράτιος Ευστρατιάδης (Καλαμάτα, 1871 – Αθήνα, 1946) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και λόγιος.
Εργάσθηκε επί σειρά ετών για λογαριασμό της εφημερίδας «Σκριπ» σαν χρονικογράφος, ενώ άφησε και λογοτεχνικό έργο, καρπός του οποίου ήταν μυθιστορήματα και διηγήματα. Κυριώτερα και γνωστότερα από τα έργα του είναι «Το ρημάδι» (βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), «Αι αρεταί» (το οποίο αξιοποιήθηκε από το ελληνικό υπουργείο Παιδείας), «Αράχνη» κ.α. Ακόμη, εξέδωσε τις εντυπώσεις του από τον πόλεμο Ελλάδας-Τουρκίας το 1897.
Μισή Γκινέα
μικρογραφία|350εσ|Μισή γκινέα τού Γεωργίου Β΄. Θυρεοί Αγγλίας-Σκωτίας, Γαλλίας, Ιρλανδίας, Αννοβέρου. Επιγρ.: GEORGIUS II DEI GRATIA / M. B., F. ET H. REX, F. D., B. ET L. D., S. R.I. A.T. ET E. 1746.
Το μισό χρυσό νόμισμα της γκινέας τού βασιλείου της Αγγλίας και αργότερα της Μ. Βρετανίας κατασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1669, μερικά χρόνια μετά την κυκλοφορία της γκινέας. Καταργήθηκε επίσημα στη Μεγάλη Νομισματική Αναμόρφωση τού 1816, αν και, όπως η γκινέα, χρησιμοποιήθηκε για την αναγραφή των τιμών μέχρι τη δεκαδικοποίηση.
Αξία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/Teaparty.svg/220px-Teaparty.svg.png|μικρογραφία|Η τιμή στο καπέλο του [[Τρελοκαπελάς|Καπελά γράφει "10/6", που ήταν η αξία μισής γκινέας εκείνη την εποχή.]] Η αξία της γκινέας είχε κυμανθεί με τα χρόνια από 20 σε 30 σελίνια και υποχώρησε σε 21 σελίνια και 6 πένες από την αρχή της βασιλείας του Γεωργίου Α΄. Μία Βασιλική Διακήρυξη τού Δεκεμβρίου 1717 καθόρισε την αξία της γκινέας στα 21 σελίνια. Η αξία της μισής γκινέας καθορίστηκε έτσι σε 10 σελίνια και 6 πένες (γραμμένο ως 10s 6d ή 10/6: το τελευταίο είναι το ύφος που χρησιμοποιείται στο εισιτήριο τιμής τού καπέλου τού Καπελά στην ιστορία Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων).
Η σημερινή αξία μισής χρυσής γκινέας τού 1717 είναι περίπου 82 £. Σε καλή κατάσταση θα άξιζε πολύ περισσότερο.
Κάρολος Β΄
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου Β'΄, το έμβλημα τού ελέφαντα με τη θέση αναβάτη της Αφρικανικής Εταιρείας εμφανίστηκε σε ορισμένα νομίσματα από το 1676 έως το 1684, αν και η ονομαστική αξία παρήχθη σε όλα τα χρόνια μεταξύ 1669 και 1684. Το νόμισμα ζύγιζε 4,2 γραμ. και είχε διάμετρο 20 χλστ.
Ιάκωβος Β΄
Ο John Roettier συνέχισε να σχεδιάζει τις μήτρες γι' αυτή την υποδιαίρεση κατά τη βασιλεία του βασιλιά Ιακώβου Β΄. Σε αυτή τη βασιλεία, τα νομίσματα είχαν τις ίδιες διαστάσεις με πριν, και κόπηκαν το 1686-1688. Το έμβλημα τού ελέφαντα και τού κάστρου χρησιμοποιήθηκε μόνο σε ορισμένα νομίσματα το 1686, τα οποία είναι ιδιαίτερα σπάνια. Το κεφάλι τού βασιλιά είναι προς τα αριστερά σε αυτή τη βασιλεία και περιβάλλεται από την επιγραφή IACOBUS II DEI GRATIA, ενώ η εμπρόσθια όψη είναι ίδια με αυτήν της βασιλείας τού Καρόλου Β΄, εκτός από την παράλειψη των αλληλοσυνδεόμενων "C" στο κέντρο του νομίσματος. Η άκρη των νομισμάτων είναι διαγώνιες γραμμώσεις.
Γουλιέλμος και Μαρία
Με την απομάκρυνση του Ιάκωβου Β΄ στην ένδοξη επανάσταση του 1688, η κόρη του Μαρία και ο σύζυγός της, ο Γουλιέλμος πρίγκιπας της Οράγγης, κυβέρνησαν από κοινού με συμφωνία ως μονάρχες. Τα κεφάλια τους φαίνονται σχεδόν επικαλυπτόμενα στο νόμισμα της γκινέας σε ρωμαϊκό στιλ, με το κεφάλι του Γουλιέλμου από επάνω, με την επιγραφή GULIELMUS ET MARIA DEI GRATIA. Σε απόκλιση από την προηγούμενη βασιλεία, η πίσω όψη παρουσίαζε ένα εντελώς νέο σχέδιο ενός μεγάλου με στέμμα οικοσήμου, που έφερε τους θυρεούς της Γαλλίας στο 1ο τεταρτημόριο, της Σκωτίας το 2ο, της Ιρλανδίας στο 3ο και της Αγγλίας στο 4ο, ενώ ολόκληρο το σύνολο έχει επάνω έναν μικρό θυρεό στο κέντρο, που φέρει το όρθιο λιοντάρι του Nάσσαου. Η επιγραφή στην εμπρόσθια όψη έγραφε " MAG BR FR ET HIB REX ET REGINA έτος". Στα πρώτα χρόνια αυτής της βασιλείας, η αξία της γκινέας είχε αυξηθεί σε σχεδόν 30 σελίνια. Οι μισές γκινέες αυτής της βασιλείας ζύγιζαν 4,2 γραμ., και είχαν διάμετρο 20 χλστ. Η χάραξη για το σχέδιο των χρυσών νομισμάτων αυτής της βασιλείας αποδίδονται συνήθως στους αδελφούς James και Norbert Roettier, αλλά το νόμισμα τού 1689 φέρει κάπως σαν καρικατούρα κεφάλια των μοναρχών και πιστεύεται ότι αυτό είναι στο στυλ του Τζορτζ Μπάουε (π. 1689 /90), ενός καλλιτέχνη που σχεδίασε τον πρώτο τύπο πένας και μισής πένας του 1689 και επίσης παρήγαγε μία σειρά από μετάλλια με γκροτέσκες και σαν κινούμενα σχέδια προτομές. Τα αρχεία δείχνουν ότι ο Μπάουερ έλαβε οδηγίες τον Ιούλιο του 1689 «να κάνει ένα σχέδιο για τις μισές γκινέες και να το δουλέψει στο νομισματοκοπείο». Οι κεφαλές της μισής πένας, της πένας και της μισής γκινέας τού 1689 δεν μοιράζονται την αρμονία τού σχεδιασμού τού μεταγενέστερου έργου του Roettier. Οι μισές γκινέες παρήχθησαν όλα τα χρόνια μεταξύ 1689 και 1694 με τον ελέφαντα και τη θέση αναβάτη να εμφανίζονται το 1691 και το 1692.
Γουλιέλμος Γ΄ μόνος του
Μετά το τέλος της βασίλισσας Μαρίας από ευλογιά το 1694, ο Γουλιέλμος συνέχισε να βασιλεύει ως Γουλιέλμος Γ΄. Το μισό νόμισμα της γκινέας παρήχθη όλα τα χρόνια από το 1695 έως το 1701, με τον ελέφαντα και τη θέση αναβάτη να εμφανίζονται σε ορισμένα νομίσματα από το 1695, το 1696 και το 1698. Το σχέδιο πιθανότατα να είναι έργο των James Roettier και John Croker.
Τα νομίσματα της βασιλείας του Γουλιέλμου Γ΄ ζύγιζαν 4,2 γραμ. με διάμετρο 20 χιλιοστά. Η όψη τού κεφαλιού τού Γουλιέλμου ακριβώς στα νομίσματά του, με την επιγραφή GULIELMUS III DEI GRATIA, ενώ το ston opisu;otypo σχέδιο της βασιλείας τού Γουλιέλμου και της Μαρίας κρίθηκε ανεπιτυχές, έτσι το σχέδιο επανήλθε σε αυτό που χρησιμοποιούσαν ο Κάρολος Β΄ και ο Ιάκωβος Β΄, αλλά με μία μικρή ασπίδα με το λιοντάρι του Nάσσαου στο κέντρο, με την επιγραφή MAG BR FRA ET HIB REX έτος. Το νόμισμα είχε μία διαγώνια γραμμωμένη άκρη.
Άννα
Η βασιλεία της Άννας (1702–1714) παρήγαγε μισές γκινέες πριν από την Ένωση: το 1702, το 1703 και το 1705. Η μισή γκινέα του 1703 φέρει τη λέξη VIGO κάτω από την προτομή της βασίλισσας για να τιμήσει την προέλευση τού χρυσού, που ελήφθη από τα ισπανικά πλοία στη μάχη του κόλπου του Βίγκο. Με την Ένωση Αγγλίας και Σκωτίας άλλαξε ο σχεδιασμός τού πίσω μέρους της μισής γκινέας. Μέχρι την Ένωση, οι σε σταυροειδή θέση 4 θυρεοί στην πίσω πλευρά έδειχναν τους θυρεούς της Αγγλίας, της Σκωτίας, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας σε σειρά, χωρισμένους με σκήπτρα και με ένα κεντρικό τριαντάφυλλο, και την επιγραφή MAG BR FRA ET HIB REG έτος. Με την ένωση, ο αγγλικός και ο σκωτικός θυρεός εμφανίζονται ενωμένοι σε έναν θυρεό, με το αριστερό μισό να είναι ο αγγλικός θυρεός και το δεξί μισό ο σκωτικός θυρεός, και η σειρά των θυρεών που εμφανίζονται είναι: Αγγλίας-Σκωτίας, Γαλλίας, Αγγλίας-Σκωτίας, Ιρλανδίας και την επιγραφή MAG BRI FR ET HIB REG έτος. Το κέντρο της αντίστροφης σχεδίασης δείχνει το αστέρι του Τάγματος της Περικνημίδος. Τα νομίσματα ζύγιζαν 4,2 γραμ., είχαν διάμετρο 20 χλστ. Η άκρη του νομίσματος έχει διαγώνιες γραμμώσεις.
Γεώργιος Α΄
Τα νομίσματα μισής γκινέας του Γεωργίου Α΄ κόπηκαν μεταξύ 1715 και 1727 εκτός από το 1716, με τον ελέφαντα και τη θέση αναβάτη να εμφανίζονται μερικές φορές το 1721. Τα νομίσματα ζύγιζαν 4,2 γραμ., είχαν διάμετρο 20 χλστ., με διαγώνια γραμμωμένη άκρη.
Η εμπρόσθια όψη δείχνει το πορτρέτο τού βασιλιά με όψη προς τα δεξιά με την επιγραφή GEORGIVS DGM BR FR ET HIB REX FD. Το πίσω μέρος ακολουθεί το ίδιο γενικό σχέδιο με πριν, εκτός από τη σειρά των θυρεών που είναι Αγγλία-Σκωτία, Γαλλία, Ιρλανδία και Αννόβερο, με την επιγραφή BRVN ET L DVX S R I AT ET EL έτος ( Brunsuicensis Et Lueneburgensis Dux, Sacri Romani Iperii Archi-Tessarius et Elector, δηλ. «δούκας τού Μπράουνσβαϊγκ και Λύνεμπουργκ, Αρχι-Θησαυροφύλαξ και Εκλέκτωρ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκραρτορίας»).
Γεώργιος Β΄
Ο εμπροσθότυπος έχει μία προς τα αριστερά προτομή τού βασιλιά με την επιγραφή GEORGIVS II DEI GRA ( GEORGIUS II DEI GRATIA μεταξύ 1740 και 1745), ενώ η πίσω όψη έχει ένα ενιαίο μεγάλο με στέμμα οικόσημο με τα τεταρτημόρια να περιέχουν τους θυρεούς της Αγγλίας-Σκωτίας, Γαλλίας, Αννόβερου και Ιρλανδίας, και την επιγραφή M B F ET H REX F D B ET L D S R I AT ET E ( Magnae Britanniae Franciae Et Hiberniae Rex, Fidei Defensor, Brunsvicensis Et Lueneburgensis Dux, Sacri Romani Imperii Αrchi-Tessarius et Elector , «βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας, Υπερασπιστής της Πίστεως, Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ και του Λούνεμπουργκ, Αρχι-Θησαυροφύλαξ και Εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας»).
Γεώργιος Γ΄
Οι μισές γκινέες τού Γεωργίου Γ΄ ζύγιζαν 4,2 γραμ. και είχαν διάμετρο 20 χλστ. εκτός από το 1787, που είχαν διάμετρο 20-21 χλστ. Κυκλοφόρησαν με επτά διαφορετικούς εμπροσθότυπους και τρεις οπισθότυπους τα έτη 1762-1766, 1768, 1769, 1772-1779, 1781, 1783-1798, 1800-1806, 1808-1811 και 1813. Όλοι οι εμπροσθότυποι δείχνουν προτομές του βασιλιά προς τα δεξιά με την επιγραφή GEORGIVS III DEI GRATIA με διαφορετικά πορτρέτα του βασιλιά. Η οπίσθια όψη των μισών γκινεών που εκδόθηκαν μεταξύ 1761 και 1786 δείχνουν ένα με στέμμα οικόσημο, που φέρει τους θυρεούς της Αγγλίας-Σκωτίας, της Γαλλίας, της Ιρλανδίας και του Αννόβερου, με την επιγραφή MBF ET H REX FDB ET LDSRIAT ET E έτος. Το 1787 παρουσιάστηκε ένα νέο σχέδιο στον οπισθότυπο με θυρεό σε σχήμα φτυαριού, με την ίδια επιγραφή. Αυτό έχει γίνει γνωστό ως μισή γκινέα-φτυάρι.
Το 1774 σχεδόν 20 εκατομμύρια φθαρμένες γκινέες τού Γουλιέλμου Γ΄ και της Άννας λιώθηκαν και μετατράπηκαν σε γκινέες και μισές γκινέες.
Το 1801 ο βασιλιάς παραιτήθηκε από την αξίωσή του για τον γαλλικό θρόνο και η επιγραφή στον πίσω μέρος τροποποιήθηκε για να αντικατοπτρίζει αυτό, και ο θυρεός τού Ανόβερου αφαιρέθηκε από το οικόσημο. Η πίσω όψη της μισής γκινέας των ετών 1801-1813 διαθέτει μία στεφανωμένη ασπίδα μέσα σε μία ταινία περικνημίδος, με την επιγραφή HONI SOIT QUI MAL Y PENSE στην ταινία, και BRITANNIARUM REX FIDEI DEFENSOR γύρω και ημερομηνία μεταξύ της επιγραφής και της ταινίας.
Αντικατάσταση
Στη Μεγάλη Νομισματική Αναμόρφωση τού 1816, η γκινέα αντικαταστάθηκε ως κύρια νομισματική μονάδα, από τη λίρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα της Αγγλίας
Τόξο αρκοσολίου (Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών)
Το Τόξο αρκοσολίου είναι έκθεμα στο  Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας.
Περιγραφή
Τόξο εοξυκόρφο από μάρμαρο διαστάσεων 0,67 Χ 0,72 Χ 0,18 του 13ου με 14ου αιώνα. Περικλείει μικρότερο τρίλοβο με πλαίσιο από δέσμες βλαστών, συνδεομένων σε κανονικά διαστήματα με τριπλή ταινία. Στη βάση του τυμπάνου δύο οριζόντιες σχοινοείδεις ταινίες συναντώνται στο κέντρο και μετά από διπλή διαστάυρωση στο κεντρικό κατακόρυφο άξονα καιταλήγουν σε δύο κουκουνάρια Στο σημείο της διαστάυρωσης στηρίζεται ταινιωτός σταυρός, του οποίου το κεντρικό τμήμα περικλείται σε κύκλο. Έξι μεγάλα ορθά τρίφυλλα φυτρώνουν ,ανά τρία δεξιά και αριστερά από τις σχοινοειδείς ταινίες. Δυο αντιμέτωπα πουλιά πατούν στατρίφυλλα και φέρουν στο ράμφος τους βότρεις. Στις γωνίες του άνω λοβού ανά τρεις καρποί σε αντίστοιχους μισχους κλινουν προς τα μέσα. Ημικύκλια πλαισιώνουν τμήμα του εξωτερικού τόξου, στην κορυφή του οποίου σχοινοειδές κόσμημα από διπλή ταινία, που τα άκρα της καταλήγουν σε δύο καρπούς, στηρίζεται σε τριγωνική βάση. Το τόξο κατατάσεται στα βυζαντινά γλυπτά με δυτικές επιδράσεις και προέρχεται από αθηναϊκό εργαστήριο Στα δυτικά στοιχεία ανήκουν η καθαρά φράγκικη μορφή του τόξου και το πλαίσιο από δέσμες των βλαστών. Τα πουλιά αντιγράφουν βυζαντινά πρότυπα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Θεόδωρος Φιλής
Ο Θεόδωρος Φιλής (μέσα 13ου αι.) από τον Οίκο των Φιλήδων ήταν ευγενής και κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης στα μέσα του 13ου αι.
Βιογραφία
Είναι το πρώτο αξιοσημείωτο μέλος του οίκου του. Ορίστηκε κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης από τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1248-52, στη θέση του αποβιώσαντος Ανδρονίκου Παλαιολόγου (πατέρα του Μιχαήλ Η΄). Η θέση αυτή, που είχε τον τίτλο του πραίτωρος είχε ευρεία αρμοδιότητα: περιελάμβανε στρατιωτική, φορολογική και δικαστική εξουσία επί των εδαφών και των πόλεων της Μακεδονίας, που ήταν στα χέρια της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Θεόδωρος και η οικογένειά του να γίνουν υποστηρικτές της αντίπαλης ομάδας, των αριστοκρατών περί τον Μιχαήλ Παλαιολόγο. Το 1258 απεβίωσε ο Θεόδωρος Β΄ Βατάτζης και ο Φιλής υποστήριξε τον Μιχαήλ στην προσπάθειά του να αποκτήσει τον έλεγχο της Αυτοκρατορίας εναντίον του Γεωργίου Μουζάλωνος. Το 1259 ο Μιχαήλ, τώρα Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄, τον έστειλε σε διπλωματική αποστολή στην αυλή του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄, αλλά αναφέρεται ότι δεν είχε επιτυχία λόγω της αλαζονίας του δεσπότη.
Οικογένεια
Είχε ένα τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Μεσαιωνική Μακεδονία
Κώστας Καιροφύλας
Ο Κώστας Καιροφύλας (Ζάκυνθος, 1881 – 1961) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και ιστορικός, αλλά και σημαντικός λόγιος. Παράλληλα με το επάγγελμά του, αναδείχθηκε σε δραστήριο μελετητή της Ελληνικής ιστορίας, ιδιαίτερα των περιόδων Φραγκοκρατίας και Τουρκοκρατίας, έργο για του οποίου την ολοκλήρωση τον βοήθησε η κατά καιρούς διαμονή του σε διάφορες Ευρωπαϊκές και Αμερικανικές πόλεις. Δημοσίευσε πολλές μελέτες σε ελληνικά και ξένα περιοδικά και εφημερίδες, ενώ παράλληλα, εξέδωσε σειρά λογοτεχνικών και άλλων πονημάτων, κυριώτερα απ’ τα οποία είναι «Ο Άγνωστος Σολωμός» (1927), «Ιστορία των Αθηνών από Κωνσταντίνου του Μεγάλου μέχρι της Αλώσεως υπό των Τούρκων» (1933), «Η Επτάνησος υπό τους Ενετούς» (1949), «Σολωμού ιταλικά ποιήματα» (1954) κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Πορτ-Σουδάν
Το Πορτ-Σουδάν (αγγλικά: Port Sudan, αραβικά: بور سودان) είναι μεγάλη πόλη και λιμάνι του ανατολικού Σουδάν, στην Ερυθρά Θάλασσα. Το 2007 ο πληθυσμός του εκτιμήθηκε σε 489.725 κατοίκους, γεγονός που το κατατάσσει ως την τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του Σουδάν. Είναι εξάλλου το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, από το οποίο διακινείται το 90% του διεθνούς εμπορίου του Σουδάν.
Ιστορία
Η ιστορία του Πορτ-Σουδάν είναι μικρή, καθώς ιδρύθηκε και κτίσθηκε μεταξύ του 1905 και του 1909 από τη διοίκηση του Αγγλοαιγυπτιακού Σουδάν, προκειμένου να αντικαταστήσει το Σουάκιν ως το κύριο λιμάνι του Σουδάν Εβδομήντα χρόνια αργότερα, το 1977, εγκαταστάθηκε ένας πετρελαιαγωγός που συνδέει το λιμάνι με την πρωτεύουσα Χαρτούμ.
Το 2020 ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν ανακοίνωσε ότι το Ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό θα άρχιζε να κατασκευάζει μια ναυτική βάση με χωρητικότητα 300 ανδρών και τεσσάρων πολεμικών πλοίων στο Πορτ-Σουδάν. Οι εγκαταστάσεις της θα παρείχαν στη Ρωσία μια βάση στην Ερυθρά Θάλασσα για τουλάχιστον 25 έτη. Το σχέδιο αυτό παρέμεινε «στα χαρτιά», αν και η σουδανική ηγεσία ανέφερε ότι θα ήταν δυνατό η κατασκευή της βάσεως να προχωρήσει μελλοντικά.
Μετά το Σουδανέζικο πραξικόπημα του 2021, το συμβούλιο της φυλής Μπέτζα επέβαλε αποκλεισμό του λιμανιού του Πορτ-Σουδάν επί μία εβδομάδα.
Οικονομία
Εκτός από τη διαχείριση του 90% του διεθνούς εμπορίου του Σουδάν, η πόλη έχει διυλιστήριο πετρελαίου. Σημαντικά προϊόντα που εξάγονται από το Πορτ-Σουδάν είναι μεταξύ άλλων διάφορα σπορέλαια και δέρματα ζώων. Από την άλλη, εισάγονται κατασκευαστικά υλικά, βαρέα μηχανήματα και οχήματα.
Μεταφορές
Το Πορτ-Σουδάν διαθέτει πλέον έναν σύγχρονο λιμένα εμπορευματοκιβωτίων, τόσο για εισαγωγές, όσο και για εξαγωγές. Επίσης είναι πάνω στον σημερινό θαλάσσιο «Δρόμο του μεταξιού», που ξεκινάει από τις κινεζικές ακτές, διασχίζει τον Ινδικό Ωκεανό, περνώντας από την Ερυθρά Θάλασσα και τη Διώρυγα του Σουέζ στη Μεσόγειο, όπου κατευθύνεται στον μυχό της Αδριατικής, στον λιμένα της Τεργέστης, που έχει καλές σιδηροδρομικές συνδέσεις με την Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη.
Το βασικό αεροδρόμιο του Πορτ-Σουδάν είναι ο Νέος Διεθνής Αερολιμένας του Πορτ-Σουδάν. Υπάρχει πλέον ασφαλτοστρωμένος δρόμος που συνδέει το λιμάνι με την πρωτεύουσα Χαρτούμ, μέσω της Ατμπάρα. Το Πορτ Σουδάν έχει επίσης σιδηροδρομική σύνδεση με το Χαρτούμ.
Παιδεία και θρησκεύματα
thumb|right|225px|Η πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Ερυθράς Θαλάσσης. Στο Πορτ-Σουδάν έχει την έδρα του το «Πανεπιστήμιο Ερυθράς Θαλάσσης», που ιδρύθηκε το έτος 1994. Οι περισσότεροι τόποι λατρείας στην πόλη είναι μουσουλμανικά τζαμιά, αλλά υπάρχουν και χριστιανικοί ναοί, όπως ο Ρωμαιοκαθολικός, που υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή Χαρτούμ, πρεσβυτεριανός ναός και ναός των Βαπτιστών.
Κλίμα
Το Πορτ-Σουδάν έχει κλίμα θερμής ερήμου (BWh κατά Köppen), με καυτά καλοκαίρια και χλιαρούς χειμώνες. Οι θερμοκρασίες ξεπερνούν εύκολα τους 30 °C τον χειμώνα και τους 45 °C το καλοκαίρι. Η ανώτατη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ είναι 48,6 °C, μια ακραία τιμή παγκοσμίως για παραθαλάσσιο μέρος. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι μόλις 76,1 χιλιοστόμετρα (mm) και για τούτο απαιτείται η συνεχής προμήθευση γλυκού νερού από το Ουάντι Αρμπαάτ στους Λόφους της Ερυθράς Θαλάσσης και από αφαλάτωση του θαλασσινού νερού. Πάνω από το 90% της βροχής αυτής πέφτει από τον Οκτώβριο μέχρι τον Ιανουάριο, με υγρότερο μήνα τον Νοέμβριο. Το πιο βροχερό υδρολογικό έτος σε καταγεγραμμένα αρχεία υπήρξε η περίοδος Ιούλιος 1923 έως Ιούνιος 1924, με 231 mm. Από την άλλη, δεν σημειώθηκε καθόλου βροχόπτωση από τον Ιανουάριο του 1983 μέχρι τον Ιούνιο του 1984.
Δημογραφία
Οι κάτοικοι είναι κυρίως Σουδανοί Άραβες, στους οποίους εντάσσεται και η ιθαγενής φυλή των Μπέτζα, ενώ υπάρχουν και μικρές μειονότητες Ασιατών και Ευρωπαίων.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Σουδάν Κατηγορία:Ερυθρά Θάλασσα
Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λειτουργων Δικαστικων Σχολη Εθνικη
Ναθάνιελ Μπρίτον
Ο Ναθάνιελ Λορντ Μπρίτον (Nathaniel Lord Britton, 15 Ιανουαρίου 1859 – 25 Ιουνίου 1934) ήταν Αμερικανός βοτανολόγος, που συνίδρυσε τον Βοτανικό Κήπο της Νέας Υόρκης στο Μπρονξ.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Ναθάνιελ Μπρίτον γεννήθηκε στη συνοικία Νιου Ντορπ του Στάτεν Άιλαντ και ήταν γιος του Τζάσπερ Αλεξάντερ Χάμιλτον Μπρίτον και της Χάριετ Λορντ Τέρνερ. Οι γονείς του ήθελαν να σπουδάσει θεολογία, αλλά εκείνος προσελκύσθηκε από τη φυσική ιστορία σε μικρή ηλικία.
Απεφοίτησε από τη «Σχολή Ορυχείων», τη σημερινή πολυτεχνική σχολή του Πανεπιστημίου Κολούμπια, και αργότερα δίδαξε γεωλογία και βοτανική στο Κολούμπια. Λίγο μετά την αποφοίτησή του έγινε μέλος της Βοτανικής Λέσχης Τόρυ (Torrey Botanical Club). Στις 27 Αυγούστου 1885 νυμφεύθηκε τη βοτανολόγο Ελίζαμπεθ Γκέρτρουντ Νάιτ, την οποία γνώρισε στη λέσχη, και συνεργάσθηκαν σε όλη τους τη ζωή στην επιστημονική έρευνα.
Ο Βοτανικός Κήπος της Νέας Υόρκης
Το 1888 το ζεύγος επισκέφθηκε τους Βοτανικούς Κήπους του Κιου, οπότε η Ελίζαμπεθ Γκέρτρουντ πρότεινε τη δημιουργία ενός βοτανικού κήπου για τη Νέα Υόρκη σε μία συνάντηση της Βοτανικής Λέσχης Τόρυ. Μετά την ίδρυση του κήπου, ο Μπρίτον παραιτήθηκε από το Κολούμπια το 1895 προκειμένου να γίνει ο πρώτος διευθυντής του Βοτανικού Κήπου της Νέας Υόρκης, μια θέση την οποία κατείχε μέχρι το 1929. Μαζί του στο πρώτο διοικητικό συμβούλο του ιδρύματος ήταν ισχυρότατοι οικονομικοί παράγοντες, όπως οι Άντριου Κάρνεγκι, Τζ. Π. Μόργκαν και Κορνέλιους Βάντερμπιλτ ο Β΄. Εξασφάλισε σημαντική οικονομική υποστήριξη για τον βοτανικό κήπο δίνοντας σε φυτά τα ονόματα πλούσιων δωρητών.
Κλατέος Μπρέσιας
Ο Κλατέος (πέθανε το 64 μ.Χ.) ήταν πρωτοχριστιανός μάρτυρας και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η μνήμη του εορτάζεται στις 4 Ιουνίου.
Ναθάνιελ Μπρίτον
Επιστημονικό έργο
Ο Μπρίτον ήταν επίσης ένας από εκείνους που υπέγραψαν τον «Αμερικανικό κώδικα βοτανικής ονοματολογίας», ο οποίος πρότεινε τόσο ριζικές μεταβολές στους κανόνες της ονοματολογίας, ώστε χρειάσθηκαν σχεδόν τριάντα χρόνια μέχρι να επιτεχθεί ένας συμβιβασμός.
Κλατέος Μπρέσιας
Ήταν ο δεύτερος επίσκοπος στην Μπρέσια της Ιταλίας και μαρτύρησε κατά τη διάρκεια των διωγμών των Χριστιανών από τον Νέρωνα.
Ναθάνιελ Μπρίτον
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Ναθάνιελ Μπρίτον πέθανε στο σπίτι του στο Μπρονξ, εννέα εβδομάδες αφότου υπέστη ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, σε ηλικία 75 ετών. Το σπίτι όπου έζησε και εργάσθηκε, το «Britton Cottage», διατηρείται στο Στάτεν Άιλαντ.
Κλατέος Μπρέσιας
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 1ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι Μπρέσια Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 1ου αιώνα
Ναθάνιελ Μπρίτον
Θάνατος και κληρονομιά
Τα γένη Brittonastrum (σήμερα συνώνυμο του Agastache: Clayton από Gronov. ), Brittonella (συνώνυμο του Mionandra, Griseb. ), Brittonamra (συνώνυμο του Coursetia, DC.), Brittonia (συνώνυμο του Ferocactus, Britton & Rose ) και Brittonrosea (συνώνυμο του Echinocactus, Link & Otto ) και Neobrittonia, καθώς και το βοτανολογικό περιοδικό Brittonia, έχουν όλα ονομασθεί έτσι από το επώνυμο του Μπρίτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί βοτανολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί μυκητολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Κολούμπια Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Εθνική Συρίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Συρίας αντιπροσωπεύει τη Συρία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Συριακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Syrian Basketball Federation).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Μέχρι σήμερα η Συρία δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα συμμετοχή της στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1986, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της WABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Δυτικής Ασίας.
Επίσης, η Συρία διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Μεσογειακούς Αγώνες, στους Παναραβικούς Αγώνες, στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Δυτικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Στάδιο Γιαν Μπρέιντελ
Το Στάδιο Γιαν Μπρέιντελ (Jan Breydelstadion) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Σιντ-Αντρίς της Μπρυζ στο Βέλγιο. Το γήπεδο που ανήκει στην πόλη και είναι η έδρα των Κλαμπ Μπρυζ και της Σερκλ Μπρυζ. Χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Το στάδιο κατασκευάστηκε το 1975 και η χωρητικότητα του είναι 29.042 θέσεις. Πήρε το όνομά του από τον Γιαν Μπρέιντελ, έναν υποκινητή της σφαγής της Μπρυζ, η οποία οδήγησε στη Μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών. Πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, το στάδιο ήταν γνωστό ως Olympiastadion (δηλ. Ολυμπιακό Στάδιο στα ολλανδικά) και είχε 18.000 θέσεις. Τον Δεκέμβριο του 2015, ο αγωνιστικός χώρος επανεμφανίστηκε με ένα ιταλικό υβριδικό γρασίδι (ένα μείγμα φυσικού και τεχνητού γρασιδιού) που ονομάζεται Mixto.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στο Βέλγιο Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στο Βέλγιο Κατηγορία:Σερκλ Μπρυζ Κατηγορία:Κλαμπ Μπρυζ Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2000
Ξηρόκαμπος Μουζακίου Καρδίτσας
Ο Ξηρόκαμπος είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται σε υψόμετρο 250 μέτρα. Απέχει περίπου 33 χλμ. Δ. από την Καρδίτσα και 6 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου) ενώ στα βόρεια του χωριού περνάει ο ποταμός Πάμισος. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ζερετσίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Κρυοπηγή και τους Λάκκες αποτελούν την κοινότητα Κρυοπηγής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 82 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Σημείωση
Στην Ευρυτανία και τον Δήμο Αργιθέας βρίσκεται ο συνώνυμος οικισμός Ξηρόκαμπος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Αλεσσάντρο Βιττόρια
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βιττόρια, γιος ενός ράφτη, γεννήθηκε στην πόλη Τρέντο. Μαθήτευσε στο ατελιέ του γλύπτη και αρχιτέκτονα Τζάκοπο Σανσοβίνο στη Βενετία, ενώ ισχυρή στο έργο του υπήρξε και η επίδραση του σύγχρονού του Τιτσιάνο. Εγκαταστάθηκε στη Βενετία το 1543. Οι στενές συνεργασίες του σε αναθέσεις έργων με τους αρχιτέκτονες Σανσοβίνο, Μικέλε Σανμικέλι και Αντρέα Παλλάντιο, καθώς και με τους κορυφαίους ζωγράφους Τιτσιάνο, Τιντορέττο και Βερονέζε τον ενέταξαν μεταξύ των πρωταγωνιστών του καλλιτεχνικού κόσμου του Cinquecento στη Βενετία.
Ο Αλεσσάντρο Βιττόρια απεβίωσε στη Βενετία σε ηλικία 83 ετών. Ο τάφος του, με την προτομή του που είχε φιλοτεχνήσει ο ίδιος, βρίσκεται στον ναό του Αγίου Ζαχαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του συγκατελέγονται οι Καμίλλο Μαριάνι και Αντρέα ντι Αλεσσάντρο.
Σταδιοδρομία
thumb|left|upright|Προτομή του [[Μαρίνο Γκριμάνι, μετά το 1599, επιχρωματισμένη τερακότα]] Σημαντικές πηγές για τις λεπτομέρειες της σταδιοδρομίας του Βιττόρια αποτελούν το ημερολόγιό του και η διαθήκη του, με ημερομηνία 29 Ιουλίου 1576.
Η μακρά καλλιτεχνική σχέση του Βιττόρια με τον δάσκαλό του Σανσοβίνο υπήρξε θυελλώδης. Μετά από μια φιλονικία τους, ο Βιττόρια έφυγε από τη Βενετία και εργάσθηκε στην κοντινή Βιτσέντζα, όπου συνεργάσθηκε με τον Βερονέζε στη διακόσμηση της Βίλλα Μπαρμπάρο (1560–1562). Μετά συμφιλιώθηκαν και μετά τον θάνατο του δασκάλου του, ο Βιττόρια ανέλαβε το ατελιέ του και ολοκλήρωσε με πιστό τρόπο τις ημιτελείς παραγγελίες του.
Ο Αλεσσάντρο Βιττόρια είναι γνωστός για τις κλασικίζουσες προτομές του, είδος που ήταν σχεδόν ανύπαρκτο στη Βενετία πριν από αυτόν. Επίσης περίφημα είναι τα μετάλλιά του και οι ολόσωμες μορφές του, κάποιες από τις οποίες επιστέφουν το κτήριο της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης, έργο του Σανσοβίνο. Ο Βιττόρια ήταν επίσης ένας αριστοτέχνης των έργων (κυρίως προτομών) σε τερακότα, που συχνά τα επιχρύσωνε ή τα έβαφε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Γκινέα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b0/5_Guineas%2C_James_II%2C_England%2C_1688_-_Bode-Museum_-_DSC02761.jpg/220px-5_Guineas%2C_James_II%2C_England%2C_1688_-_Bode-Museum_-_DSC02761.jpg|μικρογραφία|Νόμισμα πέντε γκινεών τού Ιακώβου Β΄, Μ. Βρετανία, 1688.
Η γκινέα, αγγλ.: guinea συνήθως συντομευμένη gn., ή gns. στον πληθυντικό) ήταν ένα νόμισμα, που κόπηκε στη Μ. Βρετανία μεταξύ 1663 και 1814, που περιείχε περίπου το ένα τέταρτο της ουγγιάς χρυσού. Το όνομα προήλθε από την περιοχή της Γουινέας στη Δυτική Αφρική, από όπου προερχόταν μεγάλο μέρος του χρυσού, που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή των νομισμάτων. Ήταν το πρώτο -από μηχάνημα χτυπημένο- χρυσό νόμισμα, που αρχικά αντιπροσώπευε αξία 20 σελινίων σε αξία στερλίνας, ίση με μία λίρα, αλλά η άνοδος της τιμής τού χρυσού σε σχέση με τον άργυρο προκάλεσε αύξηση της αξίας της γκινέας, που έφτασε μέχρι και τα 30 σελίνια. Από το 1717 έως το 1816, η αξία της ορίστηκε επίσημα σε 21 σελίνια.
Στη Μεγάλη Νομισματική Αναμόρφωση του 1816, η γκινέα απονομισματοποιήθηκε και η λέξη "guinea" έγινε καθομιλουμένη ή εξειδικευμένος όρος. Αν και το ίδιο το νόμισμα δεν κυκλοφορούσε πλέον, ο όρος γκινέα επιβίωσε ως λογιστική μονάδα σε ορισμένους τομείς. Οι αξιοσημείωτες χρήσεις περιελάμβαναν επαγγελματικές αμοιβές (ιατρικές, νομικές, κ.λπ.), οι οποίες τιμολογούντο συχνά σε γκινέες, ιπποδρομίες και κυνοδρομίες, και την πώληση κριών. Σε κάθε περίπτωση, η γκινέα σήμαινε το ποσό μίας λίρας και ενός σελινίου (δηλ. 21 σελινίων, ή 1,05 £ στη δεκαδική μετάβαση). σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/01/Guinea_Spade_692183.jpg/220px-Guinea_Spade_692183.jpg|μικρογραφία| Γεώργιος Γ΄, έκδοση «γκινέα με θυρεό σαν φτυάρι», 1795.
Προέλευση
Η πρώτη γκινέα παρήχθη στις : μία διακήρυξη της 27ης Μαρτίου 1663 έκανε τα νομίσματα αυτά νόμιμα. Μία τροϊκή λίβρα11⁄12 (0,9133)  εκλεκτού χρυσού (22 καράτια ή 0,9167 καθαρός κατά βάρος) θα έκανε 44 1⁄2 γκινέες, επομένως η καθεμία ζυγίζει θεωρητικά 129.438 κόκκους (8.385 γραμμάρια χρυσού κορώνας, 7.688 γραμμάρια εκλεκτού χρυσού ή 0.247191011 ozt -ουγκιές τρόυ- εκλεκτού χρυσού).
Το νόμισμα άξιζε αρχικά 20 σελίνια (μία λίρα), αλλά η αύξηση της τιμής του χρυσού κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού βασιλιά Καρόλου Β΄ οδήγησε στην αγορά να το διαπραγματευτεί με ασφάλιστρα. Η τιμή τού χρυσού συνέχισε να αυξάνεται, ειδικά σε περιόδους προβλημάτων, και μέχρι τη δεκαετία του 1680, το νόμισμα άξιζε 22 αργυρά σελίνια. Αργότερα, στις καταχωρήσεις τού ημερολογίου του για τις 13 Ιουνίου 1667, ο Σάμιουελ Πέπυς καταγράφει ότι η τιμή ήταν 24 έως 25 σελίνια.
Η διάμετρος τού νομίσματος ήταν 1 inch καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου Β΄ και η μέση καθαρότητα χρυσού (από μια ανάλυση που έγινε το 1773 δειγμάτων των νομισμάτων που παρήχθησαν κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους) ήταν 0,9100. Το "guinea" δεν ήταν η επίσημη ονομασία τού νομίσματος, αλλά μεγάλο μέρος τού χρυσού που χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή των πρώιμων νομισμάτων προερχόταν από τη Γουινέα (σε μεγάλο βαθμό τη σύγχρονη Γκάνα) στη Δυτική Αφρική.
Το νόμισμα κατασκευαζόταν κάθε χρόνο μεταξύ 1663 και 1684, με έναν ελέφαντα να εμφανίζεται σε ορισμένα νομίσματα κάθε χρόνο από το 1663 έως το 1665 και το 1668, και ο ελέφαντας με ένα θέση αναβάτη (howdah) σε άλλα νομίσματα που κόπηκαν από το 1674 ή το 1675 και μετά. Ο ελέφαντας, με ή χωρίς τη θέση αναβάτη, ήταν το έμβλημα της Βασιλικής Αφρικανικής Εταιρείας (Royal African Company, RAC), στην οποία είχε παραχωρηθεί το μονοπώλιο τού αγγλικού εμπορίου στην Αφρική για σκλάβους, χρυσό και άλλα αγαθά, από το 1672 έως το 1698. Ο χρυσός που εισήχθη από την Αφρική από τη RAC, έφερε το σχέδιο τού ελέφαντα κάτω από το κεφάλι του μονάρχη στο νόμισμα.
17ος αιώνας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6b/Guinea_641642.jpg/220px-Guinea_641642.jpg|μικρογραφία|Ο βασιλιάς [[Κάρολος Β΄ της Αγγλίας|Κάρολος Β΄.]] Η εμπρόσθια και η οπίσθια όψη αυτού τού νομίσματος, οι δύο αυτές σχεδιάστηκαν από τον John Roettiers (1631– c. 1700). Η εμπρόσθια όψη έδειχνε μία ωραία προτομή του Καρόλου Β΄ προς τα δεξιά, που φορούσε δάφνινο στεφάνι (τροποποιήθηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της βασιλείας του), που περιβαλλόταν από την επιγραφή CAROLUS II DEI GRATIA ("Κάρολος Β΄ Θεού χάριτι" βασιλιάς της Μ. Βρετανίας, κ.λπ.), ενώ η πίσω όψη έδειχνε τέσσερις με στέμμα ασπίδες, τοποθετημένες σταυροειδώς, που έφεραν τους θυρεούς της Αγγλίας, της Σκωτίας, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας, μεταξύ των οποίων υπήρχαν τέσσερα σκήπτρα και στο κέντρο υπήρχαν τέσσερα αλληλοσυνδεόμενα "C", που περιβάλλονταν από την επιγραφή MAG BR, FRA ET HIB REX ("βασιλιάς της Μ. Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας»). Η άκρη (πάχος τού νομίσματος) είχε γραμμώσεις για να αποτραπεί το κόψιμο ή το λιμάρισμα και για να διακριθεί από την αργυρή μισή κορώνα, που είχε γράμματα στην άκρη. Μέχρι το 1669 οι γραμμώσεις ήταν κάθετες στην ακμή, ενώ από το 1670 οι γραμμώσεις ήταν διαγώνιες προς την ακμή. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4c/1686-Guinea-elephant-and-castle-James-II.jpg/220px-1686-Guinea-elephant-and-castle-James-II.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Ο [[Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας|βασιλιάς Ιάκωβος Β΄, με τον ελέφαντα (με τη θέση αναβάτη) κάτω από την προτομή, 1686.]]
Ιάκωβος Β΄
Ο John Roettiers συνέχισε να σχεδιάζει τις μήτρες γι' αυτήν την υποδιαίρεση κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Ιακώβου Β΄. Σε αυτή τη βασιλεία, τα νομίσματα ζύγιζαν 8.5 g με διάμετρο 25 –, και κόπηκαν όλα τα χρόνια μεταξύ 1685 και 1688, με μέση καθαρότητα χρυσού 0,9094. Τα νομίσματα κάθε έτους εκδίδονταν τόσο με το σχέδιο τού ελέφαντα (με τη θέση αναβάτη), όσο και χωρίς αυτό. Το κεφάλι τού βασιλιά είναι στραμμένο προς τα αριστερά σε αυτή τη βασιλεία και περιβάλλεται από την επιγραφή IACOBVS II DEI GRATIA («Ιάκωβος Β΄ με τη χάρη του Θεού»), ενώ το πίσω μέρος είναι το ίδιο όπως και στη βασιλεία του Καρόλου Β΄, εκτός από την παράλειψη των συμπλεκόμενων «C» στο κέντρο του νομίσματος. Η άκρη των νομισμάτων είναι με γραμμώσεις διαγώνιες.
Mαρία και Γουλιέλμος
Μετά το τέλος της βασίλισσας Μαρίας από ευλογιά το 1694, ο Γουλιέλμος συνέχισε να βασιλεύει ως Γουλιέλμος Γ΄. Το νόμισμα της γκινέας παρήχθη όλα τα χρόνια από το 1695 έως το 1701, τόσο με, όσο και χωρίς τον ελέφαντα (με τη θέση αναβάτη). Το σχέδιο πιθανότατα ήταν έργο του Johann Crocker, γνωστού και ως John Croker, αφού ο James Roettiers είχε αποβιώσει το 1698 και ο αδελφός του Norbert μετακόμισε στη Γαλλία το 1695.
Τα νομίσματα της βασιλείας τού Γουλιέλμου Γ΄ ζύγιζαν 8.4 g με μέση καθαρότητα χρυσού 0,9123. Η διάμετρος ήταν 25 – μέχρι το 1700 και 26 – το 1701. Η όψη του κεφαλιού του Γουλιέλμου Γ΄ είναι προς τα δεξιά στα νομίσματά του, με την επιγραφή GULIELMUS III DEI GRATIA, ενώ το πίσω σχέδιο της εποχής της βασιλείας τού Γουλιέλμου και της Μαρίας κρίθηκε ανεπιτυχές, έτσι το σχέδιο επανήλθε σε αυτό που χρησιμοποιούσαν ο Κάρολος Β΄ και ο Ιάκωβος Β΄, αλλά με μία μικρή ασπίδα με το λιοντάρι του Nάσσαου στο κέντρο, με την επιγραφή MAG BR FRA ET HIB RE, και το έτος. Το νόμισμα είχε μια διαγώνια γράμμωση στην άκρη του.
Βασίλισσα Άννα
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Άννας (1702-1714) οι γκινέες παρήχθησαν σε όλα τα χρόνια μεταξύ 1702 και 1714 εκτός από το 1704. Η γκινέα του 1703 φέρει τη λέξη VIGO κάτω από την προτομή της βασίλισσας, για να τιμήσει την προέλευση του χρυσού, που ελήφθη από ισπανικά πλοία, που αιχμαλωτίστηκαν στη μάχη του κόλπου του Βίγκο.
Με τις Πράξεις της Ένωσης τού 1707 που δημιούργησαν ένα ενιαίο βασίλειο της Μ. Βρετανίας μέσω της ένωσης του Κοινοβουλίου της Σκωτίας με το Κοινοβούλιο της Αγγλίας, ο σχεδιασμός τού πίσω μέρους της πρώτης πραγματικά βρετανικής γκινέας άλλαξε. Μέχρι την Ένωση, οι σταυροειδείς ασπίδες στο πίσω μέρος έδειχναν τους θυρεού της Αγγλίας, της Σκωτίας, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας σε σειρά, χωρισμένους με σκήπτρα και με ένα κεντρικό τριαντάφυλλο, και την επιγραφή MAG BR, FRA ET HIB REG ("της Μ. Βρετανίας, Γαλλίας, και Ιρλανδίας βασίλισσα") και το έτος. Με την Πράξη της Ένωσης, οι αγγλικοί και οι σκωτικοί θυρεοί εμφανίζονται ενωμένοι σε ένα οικόσημο, με το αριστερό μισό να είναι οι αγγλικοί θυρεοί και το δεξί μισό να είναι οι σκωτικοί θυρεοί, και η σειρά των θυρεών που εμφανίζονται στο οικόσημο είναι: Αγγλίας-Σκωτίας, Γαλλίας, Αγγλίας-Σκωτίας, Ιρλανδίας. Ο ελέφαντας (με τη θέση του αναβάτη) εμφανίζονται στα νομίσματα του 1708 και του 1709. Το κέντρο της αντίστροφης σχεδίασης δείχνει το αστέρι του Τάγματος της Περικνημίδος.
Τα νομίσματα ζύγιζαν 8.3 g, ήταν 25 mm σε διάμετρο και είχαν καθαρότητα χρυσού 0,9134. Η άκρη του νομίσματος έχει διαγώνιες γραμμώσεις.
Οι μήτρες για όλες τις γκινέες της βασίλισσας Άννας και του βασιλιά Γεωργίου Α΄ χαράχτηκαν από τον Τζον Κρόκερ, έναν μετανάστη με καταγωγή από τη Δρέσδη τού δουκάτου της Σαξονίας.
Γεώργιος Α΄
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/10/George_I_Quarter_Guinea_641648.jpg/220px-George_I_Quarter_Guinea_641648.jpg|μικρογραφία|Γεώργιος Α΄: τέταρτο γκινέας, 1718. Τα νομίσματα γκινέας του βασιλιά Γεωργίου Α΄ κόπηκαν όλα τα χρόνια μεταξύ 1714 και 1727, με τον ελέφαντα (και τη θέση αναβάτη) να εμφανίζεται μερικές φορές το 1721, το 1722 και το 1726. Οι γκινέες του είναι αξιοσημείωτες για τη χρήση πέντε διαφορετικών πορτρέτων τού βασιλιά και το νόμισμα τού 1714 είναι αξιοσημείωτο, επειδή τον αναφέρει ως Πρίγκιπα Εκλέκτορα και Αρχι-Θησαυροφύλακα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τα νομίσματα ζύγιζαν 8,3–8,4 γραμ., είχαν διάμετρο 25–26 χλστ. και η μέση καθαρότητα χρυσού ήταν 0,9135.
Η αξία της γκινέας κυμάνθηκε με τα χρόνια από 20 σε 30 σελίνια και υποχώρησε στα 21 σελίνια και 6 πένες από την αρχή της βασιλείας του Γεωργίου. Το 1717 η Μ. Βρετανία υιοθέτησε τον κανόνα τού χρυσού, με ισοτιμία 1 γκινέα σε 129.438 κόκκους ( 8.38 g) από χρυσό κορώνας, που ήταν χρυσός 22 καρατίων, και μία βασιλική διακήρυξη τον Δεκέμβριο τού ίδιου έτους καθόρισε την αξία της γκινέας στα 21 σελίνια.
Γεώργιος Β΄
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d0/Guinea-GeorgeII.JPG/220px-Guinea-GeorgeII.JPG|μικρογραφία|Γεώργιος Β΄, δύο γκινέες. Τα νομίσματα γκινεών τού βασιλιά Γεωργίου Β΄ είναι ένα περίπλοκο ζήτημα, με οκτώ διαφορετικούς εμπροσθότυπους και πέντε οπισθότυπους, που χρησιμοποιήθηκαν στα 33 χρόνια της βασιλείας του. Τα νομίσματα κατασκευάστηκαν σε όλα τα χρόνια της βασιλείας του εκτός από τα έτη 1742, 1744, 1754 και 1757. Τα νομίσματα ζύγιζαν 8.3 – και ήταν 25 – σε διάμετρο, εκτός από μερικά από τα νομίσματα του 1727 που ήταν 24–25 χλστ. Η μέση καθαρότητα χρυσού ήταν 0,9140. Ορισμένα νομίσματα που εκδόθηκαν μεταξύ 1729 και 1739, φέρουν το σήμα EIC κάτω από το κεφάλι τού βασιλιά, για ναδείξουν ότι ο χρυσός παρασχέθηκε από την Εταιρεία ανατολικών Ινδιών (East India Company, EIC), ενώ περίπου 1745 νομίσματα φέρουν το σήμα LIMA για να υποδείξουν, ότι ο χρυσός προήλθε από τον ναύαρχο Τζορτζ Άνσον, όταν έκανε τον γύρο τού κόσμου. Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας, η άκρη του νομίσματος είχε γραμμώσεις διαγώνια, αλλά από το 1739 -μετά τις δραστηριότητες μίας ιδιαίτερα τολμηρής συμμορίας φίλων της γκινέας για τους οποίους δόθηκε ανταμοιβή- οι γραμμώσεις άλλαξαν και η άκρη είχε το σχήμα ενός σιριτιού ή αιχμής βέλους. Το 1732 το παλαιό σφυρήλατο χρυσό νόμισμα απονομιμοποιήθηκε και πιστεύεται ότι μερικά από τα παλαιά νομίσματα λιώθηκαν, για να δημιουργηθούν περισσότερες γκινέες.
Η εμπρόσθια όψη έχει μία προς τα αριστερά προτομή τού βασιλιά με την επιγραφή GEORGIUS II DEI GRATIA (GEORGIUS II DEI GRA μεταξύ 1739 και 1743), ενώ η πίσω όψη διαθέτει ένα ενιαίο μεγάλο με στέμμα οικόσημο με τα τεταρτημόρια να περιέχουν τους θυρεούς της Αγγλίας-Σκωτίας, Γαλλίας, Αννοβέρου και Ιρλανδίας, με την επιγραφή M B F ET H REX F D B ET L D S R I A T ET E ("βασιλιάς της Μ. Βρετανίας, Γαλλίας & Ιρλανδίας, Υπερασπιστής της Πίστεως, δούκας τού Μπράουνσβαϊγκ & τού Λύνεμπουργκ, Αρχι-θησαυροφύλακας και εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκραστορίας").
Σε αντίθεση με τα νομίσματα δύο και πέντε γκινεών που σταμάτησαν, η παραγωγή της γκινέας συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της μακράς βασιλείας τού Γεωργίου Γ΄.