cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζηλευτό Φθιώτιδας
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Ζηλευτό είναι κτισμένο στους πρόποδες του βουνού Όθρυς, ανάμεσα στο Λειανοκλάδι και τη Μακρακώμη. Στα νότια του οικισμού και σε κοντινή απόσταση διέρχεται ο Σπερχειός ποταμός. Απέχει 17 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Λαμία και βρίσκεται δίπλα στην ΕΟ Λαμίας - Θέρμου (ΕΟ38), ανάμεσα στο Λειανοκλάδι και το Καστρί. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια καπνού, βαμβακιού και ελιάς. Τα τελευταία χρόνια η ποικιλία φιστικιού που καλλιεργείται στην ευρύτερη περιοχή έχει αναγνώριση Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (Π.Ο.Π.) «Κελυφωτό φυστίκι Φθιώτιδας».
Στα αξιοθέατα του χωριού είναι το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, που κτίστηκε το 2003 στην κορυφή του όρους Όθρυς και πανηγυρίζει στις 20 Ιουλίου και το εκτροφείο θηραμάτων του Κυνηγετικού Συλλόγου Λαμίας. Από το 1983 δραστηριοποιείται ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Ζηλευτού ενώ από το 1978 υπάρχει το ποδοσφαιρικό σωματείο Α.Σ. Δόξα Ζηλευτού.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν "Ζέλη" ή και "Ζέλι", οπότε και μετονομάστηκε σε Ζηλευτό το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 και υπήρξε το 1924 έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Ζηλευτού, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Λειανοκλαδίου του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 282 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Θυσάνουρα
thumb|230px|πιθανώς Ctenolepisma longicaudata από κάτω thumb|230px|πιθανώς Ctenolepisma longicaudata κεφάλι και θώρακα Παραδοσιακά τα θυσάνουρα (στη ευρεία έννοια) (Thysanura (sensu latu)) ως ταξινομική ενότητα περιλάμβανε όλα τα πρωτόγονα απτερυγωτά Εξάποδα. Μετά αποσπάστηκαν τα Εντόγναθα (Entognatha), δηλαδή όλα τα Εξάποδα στα οποία τα στοματικά μόρια κρύβονται μέσα σε μια κοιλότητα γύρο το στόμα. Τα Εντόγναθα σήμερα θερωρουνται Εξάποδα, αλλά όχι έντομα. Και τα Αρχαιόγναθα (Archaeognatha), τα οποία είναι Εκτόγναθα και έντομα, δεν κατατάσσονται πια στα θυσάνουρα εξ αιτίας της πρωτόγονης άρθρωσης των άνω σαγονιών στην κεφαλική κάψα. Έμειναν μόνο τα Zygentoma. Γι' αυτό το λόγο σήμερα τα θυσάνουρα (στη στενή έννοια) είναι συνώνυμα με τα Zygentoma. Για να αποφεύγουμε τη διάκριση «θυσάνουρα στη στενή έννοια» είναι καλύτερα να χρησιμοποιούμε τον όρο «Zygentoma»
Τα Zygentoma αποτελούν τάξη εντόμων που περιλαμβάνει τέσσερις οικογένειες με παγκοσμίως περίπου 370 είδη. Στην Ευρώπη συναντούμε μόνο δυο οικογένειες με περίπου 60 είδη, στην Ελλάδα περίπου 15 είδη. Το είδος Protrinemura mediterranea είναι ενδημικό στις Κυκλάδες.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά
Όλες αυτές οι διαφορές δείχνουν, πως τα Zygentoma είναι περισσότερα εξελιγμένα από τα Αρχαιόγναθα. Η μικρή διαφορά μεταξύ στερνιτών του θώρακα και της κοιλιάς, η απουσία πτερύγων, τα πολυάριθμη άρθρα των κεραιών, επίσης οι δέκα ουρήτες με ένα ζεύγος κερκιδίων (ή κέρκων, cerci) και ένα αρκετά μακρύ μεσαίο ουραίο νήμα επιβεβαιώνει το πρωτόγονο των εντόμων αυτών.
Βιολογία
Η οικολογική ποικιλότητα στα Zygentoma είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν των Αρχαιογνάθων. Τα περισσότερα είδη ζουν σε βιότοπους με πολύ υγρασία, π. χ. στο έδαφος μέσα σε οργανικά κατάλοιπα ή κάτω από το φλοιό δέντρων. Υπάρχουν όμως και είδη που αντέχουν στην ξηρασία και μπορούν να απορροφούν υγρασία από τον αέρα. Υπάρχουν φυτοφάγα και παμφάγα είδη. Τα είδη που ζουν κοντά στον άνθρωπο μπορούν να φάνε και χαρτί, κόλλα ή άλλες αμυλώδεις ουσίες. Μερικά είδη ζουν κοντά στα μυρμήγκια και κλέβουν την τροφή τους. Τα έντομα βγαίνουν μόνο στο σκοτάδι. Την ημέρα κρύβονται κάτω από πέτρες ή στο χώμα. Μπορούν να κινούνται αρκετά γρήγορα.
Γεωγραφική εξάπλωση και Βιότοποι
Η τάξη Zygentoma έχει παγκόσμιο εξάπλωση. Στη Βόρεια Αμερική συναντούμε περίπου 30 είδη, πάνω κάτω το ίδιο αριθμό ειδών ζει στην Αυστραλία. Μερικά είδη ωφελούν τις συνθήκες στις ανθρώπινες κατοικίες και με αυτές βρήκανε παγκόσμια εξάπλωση. Μπορούν να γίνουν ενοχλητικά στις αποθήκες ή και βλαβερά. Τα πιο γνωστά είναι η Lepisma saccharina Linnaeus 1758 και ή Thermobia domestica (Packard 1837), συνώνυμο με Lepismodes inquilinus Newman 1863
Ταξινομικές παρατηρήσεις
Σήμερα είναι γνωστές τέσσερις οικογένειες της τάξεις. Σχεδόν όλα τα Zygentoma και όλα τα ευρωπαϊκά είδη ανήκουν στις δυο οικογένειες Lepismatidae και Nicoletiidae. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ή οικογένεια Lepidotrichidae. Από αυτήν την οικογένεια μέχρι το 1961 ήταν γνωστά μόνο εξαφανισμένα είδη. Μόνο το 1961 βρέθηκε υπολειμματικό είδος, το Tricholepidion gertschi, που θεωρείται το πιο πρωτόγονος σωζόμενο είδος των Απτερυγωτών. Τα λίγα είδη της οικογένειας Meindroniidae έχουν πολύ περιορισμένη γεωγραφική εξάπλωση.
Αναφορές
Κατηγορία:Έντομα
Σέρχι Κουνίτσιν
Ο Σέρχι Κουνίτσιν (Serhiy Kunitsyn ή Sergei Kunitsyn, ουκρανικά: Сергій Володимирович Куніцин, γενν. στις 27 Ιουλίου 1960) είναι Ουκρανός πολιτικός και βετεράνος του Πολέμου στο Αφγανιστάν.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην πόλη Μπεκντάς της Κασπίας, στη σοβιετική δημοκρατία του Τουρκμενιστάν, στην τότε Σοβιετική Ένωση. Το 1982 αποφοίτησε από την Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Συμφερόπολης. Αφού εργάστηκε σε εργοστάσιο, υπηρέτησε για έναν και πλέον χρόνο τη στρατιωτική του θητεία στο Αφγανιστάν.
Έπειτα από το στρατό για μία μικρή περίοδο το 1985 εργάστηκε ως τεχνολόγος μηχανικός στην κατασκευή διώρυγας στην Κριμαία. Εν συνεχεία διορίστηκε εργολάβος μηχανικός στο εργοστάσιο οπλισμένου σκυροδέματος του Κρασνοπερεκόπσκ. Εκεί δούλεψε ως το 1989. Την περίοδο 1989-1990 ήταν σύμβουλος στο τμήμα ιδεολογίας στην επιτροπή του κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας στην πόλη του Κρασνοπερεκόπσκ. Τον Μάρτιο του 1990 εξελέγη βουλευτής της Ουκρανίας και τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου δήμαρχος του Κρασνοπερεκόπσκ υπηρετώντας ως το 1998. Κατά την ίδια περίοδο ήταν επικεφαλής του Κόμματος της Ένωσης, το οποίο υποστήριζε τη Δημοκρατία της Κριμαίας.
Το 1995-2001 ο Κουνίτσιν ήταν αρχηγός της κυβέρνησης στην πειραματική οικονομική ζώνη της Βόρειας Κριμαίας "Syvash". Διετέλεσε αρχηγός του υπουργικού συμβουλίου (πρωθυπουργός) της Κριμαίας από τις 27 Μαΐου 1998ως τις 24 Ιουλίου 2001 και από τον Απρίλιο του 2002 ως τον Απρίλιο του 2005. Από τον Ιούνιο του 2005 ως τον Απρίλιο του 2010 ήταν κυβερνήτης της πόλης Σεβαστοπόλ. Το 2008 έγινε μέλος του κόμματος Ενωμένου Κέντρου. Το 2012 επεναξελέγη στην Verkhovna Rada (το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας) με το κόμμα UDAR.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι Ουκρανικών πόλεων Κατηγορία:Ουκρανοί βουλευτές
Εξώσφαιρα
Εξώσφαιρα ονομάζεται το πέμπτο και πλέον εξωτερικό στρώμα της ατμόσφαιρας της Γης, όπως ορίζεται στη Μετεωρολογία, που εκ της θέσεώς του, οφείλει και το όνομά του.
Όπως υποδηλώνει και ο όρος, η εξώσφαιρα είναι το ανώτατο και τελευταίο στρώμα της ατμόσφαιρας, βρίσκεται πάνω από την Θερμόσφαιρα και επεκτείνεται μέχρι το κοσμικό διάστημα, με το οποίο και βαθμιαία αναμιγνύεται.
Βασικά στοιχεία
Αρχίζει από τη θερμόπαυση, δηλαδή συνήθως από τα 800 χιλιόμετρα ύψος (αν και το όριο κυμαίνεται μεταξύ 500 και 1.000 χιλιομέτρων, αναλόγως με την ηλιακή δραστηριότητα), και φθάνει στα 3.500 χλμ. όπως θεωρητικά υπολογίζεται ότι φθάνει το μέγιστο ύψος (πάχος) της ατμόσφαιρας ή και λίγο περισσότερο, μέχρι το σημείο όπου η βαρύτητα της Γης δεν μπορεί πλέον να συγκρατήσει τα τελευταία μόρια της ατμόσφαιρας. Η πυκνότητα της εξώσφαιρας πάντως είναι έστω και κατά τι μεγαλύτερη εκείνης του Ηλιακού ανέμου που διαχέεται στο Ηλιακό σύστημα.
Η κινητική ενέργεια των ιόντων των αερίων στην εξώσφαιρα πιθανώς αντιστοιχεί σε θερμοκρασία 2.500 °C. Η θερμοκρασία αυτή οφείλεται σε συγκρούσεις με τα σωματίδια της κοσμικής ακτινοβολίας. Αντιθέτως, την νύχτα η θερμοκρασία των σωματιδίων στην εξώσφαιρα πέφτει σχεδόν στο απόλυτο μηδέν.
Άλλα ουράνια σώματα
Σε άλλα ουράνια σώματα, χαμηλής βαρύτητας, όπως στη Σελήνη και στον Ερμή, εξώσφαιρα ονομάζεται η ατμόσφαιρα που είναι τόσο αραιή που ακόμα και στην επιφάνεια τα μόριά της είναι βαρυτικώς συνδεδεμένα με το ουράνιο σώμα, αλλά η πυκνότητα είναι τόσο αραιή που τα μόρια πρακτικώς δεν συγκρούονται μεταξύ τους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ατμόσφαιρα
Βλάστη
Τοποθεσία
Η Βλάστη βρίσκεται περίπου 24 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πτολεμαΐδας. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 1.180 μέτρων, ανάμεσα στους ορεινούς όγκους του Ασκίου (Σινιάτσικου) και του Μουρικίου.
Ιστορία
thumb|right|Ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Βλάστης με την προτομή του [[Κοσμάς ο Αιτωλός|Κοσμά του Αιτωλού ο οποίος πέρασε δύο φορές από το χωριό και δίδαξε στους κατοίκους.]] Υπάρχουν ενδείξεις ότι ήδη από τη βυζαντινή περίοδο στην τοποθεσία που στις μέρες μας βρίσκεται το χωριό της Βλάστης προϋπήρχε κάποιος οικισμός. Η ανάπτυξη της ξεκινά τον 15ο αιώνα, όταν μετά την εγκατάσταση Τούρκων Κονιάρων στην κοιλάδα των Καϊλαρίων (Πτολεμαΐδας) οι χριστιανικοί πληθυσμοί που ζούσαν εκεί αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στα ορεινά τμήματα της περιοχής, καθώς αυτά ήταν περισσότερο απρόσιτα στους κατακτητές. Σπουδαία ήταν η συμμετοχή των Βλαστιωτών στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571 εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Από την περίοδο της Οθωμανοκρατίας διασώζεται η παράδοση του μαρτυρίου του νεομάρτυρα Μάρκου. Για τη τιμή του νεομάρτυρα και τη διάσωση στην τοπική μνήμη του ονόματός του χωρίς να εγερθούν αντιδράσεις από τους Οθωμανούς, οι κάτοικοι αφιέρωσαν τον κεντρικό ναό της Βλάστης στον Ευαγγελιστή Μάρκο.
Σημείο-σταθμό στην ανάπτυξη της Βλάστης αποτελούν τα τέλη του 18ου αιώνα. Μετά τα Ορλωφικά (1770) και τη λεηλασία της Μοσχόπολης η οποία μέχρι τότε αποτελούσε ανθηρό κέντρο της περιοχής, ένας μεγάλος αριθμός Βορειοηπειρωτών Βλάχων προσφύγων συγκεντρώνεται στο χωριό της Βλάστης. Η ενδυνάμωση του ντόπιου πληθυσμού είχε ως αποτέλεσμα μία σημαντική ώθηση στην ανάπτυξη και την πρόοδο του οικισμού. Στοιχείο ιστορικής συνέχειας αποτελεί η μεταφορά ξυλόγλυπτου τέμπλου από τους πρόσφυγες της Μοσχόπολης στην νέα τους πατρίδα - τη Βλάστη- και η τοποθέτησή του στον Ναό Αγίου Νικολάου.
Λόγω της μορφολογίας του εδάφους (ορεινά εδάφη και πλούσια λιβάδια), οι κάτοικοι της Βλάστης ασχολήθηκαν κυρίως με την κτηνοτροφία. Παράλληλα, ανέπτυξαν και επαγγέλματα σχετικά με την κτηνοτροφία, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη της τυροκομίας, της υφαντουργίας και του εμπορίου. Επίσης, αρκετοί κάτοικοι έγιναν ξυλουργοί, κτίστες, αρχιτέκτονες, ζωγράφοι, χρυσοχόοι, ραφτάδες κ.α. Έτσι, μέχρι το 19ο αιώνα ο κάποτε οικισμός της Βλάστης έχει μετατραπεί σε μία σημαντική κωμόπολη: ο πληθυσμός της εκείνη την περίοδο έχει ξεπεράσει τους έξι χιλιάδες κατοίκους. Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, σπουδαίο ρόλο έπαιξαν οι Βλαστιώτες οπλαρχηγοί Ιωάννης Φαρμάκης, και Δημήτριος Καραμήτσος. Η ακμή της Βλάστης διαρκεί μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Οι σημαντικές εξελίξεις της εποχής (Μακεδονικός Αγώνας, Βαλκανικοί Πόλεμοι και Α' Παγκόσμιος Πόλεμος) είχαν σαφείς αρνητικές επιπτώσεις στην πορεία του χωριού. Η σταδιακή μείωση του πληθυσμού ολοκληρώνεται στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς το χωριό καίγεται από τους Γερμανούς κατακτητές. Στα χρόνια του αιματηρού εμφυλίου πολέμου, η Βλάστη εγκαταλείπεται πλήρως από τους κατοίκους της. Με το τέλος του εμφυλίου πολέμου, περίπου οκτακόσιοι κάτοικοι επέστρεψαν στο χωριό. Στη συνέχεια όμως, ακολουθώντας το ρεύμα αστυφιλίας των επόμενων δεκαετιών, οι περισσότεροι κάτοικοι αναζήτησαν καλύτερες ευκαιρίες απασχόλησης και διαβίωσης στα αστικά κέντρα. έτσι, στις μέρες μας οι μόνιμοι κάτοικοι της Βλάστης δεν ξεπερνούν, κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τους εκατό.
Εκδηλώσεις
Η 'ζωντανή' πλευρά του χωριού είναι η καλοκαιρινή. Η συγκέντρωση των Βλατσιωτών στο χωριό, καθώς και η φυσική ομορφιά της περιοχής, ευνοούν την πραγματοποίηση ποικίλων πολιτιστικών εκδηλώσεων. Μεταξύ αυτών είναι και οι Γιορτές της Γης, ένα οικολογικό και πολιτιστικό φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα στις αρχές κάθε Ιουλίου, με σημείο αφετηρίας το 2001. Οι Γιορτές της Γης διοργανώνονται από την Κοινότητα Βλάστης και την Εταιρεία Περιβαλλοντικής Έρευνας και Ενημέρωσης OΙΚOΤOΠΙΑ.
Επίσης, με ξεχωριστή λαμπρότητα γιορτάζεται κάθε Δεκαπενταύγουστο το πανηγύρι της Παναγίας. Το πανηγύρι διαρκεί τρεις μέρες. Κατά τη διάρκεια του πανηγυριού χορεύεται ο Τρανός Χορός, ο οποίος από το 2022 αποτελεί άυλη παγκόσμια κληρονομιά. Ο χορός έχει αργό ρυθμό και χορεύεται σε μεγάλο κύκλο με τους χορευτές να κρατούν τα χέρια και να τραγουδούν α καπέλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Βλαστης Κοζανης Κατηγορία:Δήμος Εορδαίας
Λημνία γη
μικρογραφία|300px|Ο Λόφος ματαξύ Ρεπανιδίου Κότσινου και Βάρος. Ο χώρος εξόρυξης της Λημνίας γής Η Λημνία γη ήταν φάρμακο με ευρύτατη διάδοση για πολλούς αιώνες, από την αρχαιότητα μέχρι το 19ο αιώνα.
Ιστορικές πληροφορίες
Η Λημνία γη αναφέρεται από τα αρχαία χρόνια ως υλικό με ποικίλες φαρμακευτικές ιδιότητες. Θεωρούσαν πως είχε αιμοστατική δράση, θεράπευε τη δυσεντερία, ανακούφιζε το έλκος στομάχου, εξουδετέρωνε το δηλητήριο των φιδιών και ως αλοιφή ήταν κατάλληλη για τις φλεγμονές των οφθαλμών.
Εξορυσσόταν με τελετουργικό τρόπο από το σημείο που είχε πέσει ο Ήφαιστος στη Λήμνο, αφού κατά το μύθο με τη βοήθειά της θεράπευσε τα τραύματά του. Επίσης, ο Φιλοκτήτης με Λημνία γη θεράπευσε το πληγωμένο από δάγκωμα φιδιού πόδι του, όπως αναφέρει ο Φιλόστρατος στο έργο του "Ηρωικός": "... καταλειφθήναι μεν γαρ εν Λήμνω τον Φιλοκτήτην ...ιαθήναι δε αυτόν αυτίκα υπό της βώλου της Λημνίας, ες ην λέγεται πεσείν ο Ήφαιστος." Για πρώτη φορά γίνεται μνεία της από τον Ηρόδοτο. Στη συνέχεια πολλοί λόγιοι και γιατροί της αρχαιότητας τη μελέτησαν, τη χρησιμοποίησαν και έγραψαν γι’ αυτή, όπως οι: Θεόφραστος, Βιτρούβιος, Πλίνιος, Διοσκουρίδης, Φλάβιος Φιλόστρατος κ.ά. Όμως, εκείνος που διέδωσε τη φήμη της λημνίας γης ήταν ο Γαληνός από την Πέργαμο, ο μέγιστος μετά τον Ιπποκράτη ιατρός της αρχαιότητας. Το 167 μ.Χ. επισκέφθηκε τη Λήμνο για να αποκτήσει άμεση γνώμη γι’ αυτή, παρακολούθησε την τελετή εξόρυξης και αγόρασε 20.000 δισκία.
Οι σποραδικές αναφορές διαφόρων ιατρών της βυζαντινής εποχής, σηματοδοτούν ότι συνεχίστηκε η εξόρυξη και η χρήση της κατά τη μακροχρόνια αυτή περίοδο. Την έχουν υπόψη τους οι: Αλέξανδρος Τραλιανός, Αέτιος Αμιδινός, Κασσιανός Βάσος, Παύλος Αιγινήτης, Λέων ιατρός, Θεοφάνης Νόννος, Σιμεών Μάγιστρος, ενώ αναφέρεται σε συριακά και αραβικά ιατρικά έργα. Από την εποχή της Αναγέννησης η φήμη της φθάνει και στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα σχεδόν όλοι οι περιηγητές που επισκέφθηκαν ή έγραψαν για τη Λήμνο ως το 19ο αιώνα, να αναφέρονται σ’ αυτήν.
Η εξόρυξη
Στην αρχαιότητα η τελετή της εξόρυξης της λημνίας γης καθαγιαζόταν από ιέρεια που ερχόταν από την πρωτεύουσα της Λήμνου, Ηφαιστία στις 6 Μαΐου, ενωρίς το πρωί ώστε το χώμα να είναι μαλακό από την υγρασία. Εν συνεχεία μεταφερόταν στην πόλη, όπου έπειτα από σχετική κατεργασία, συσκευαζόταν σε δισκία και σφραγιζόταν με τη μορφή μιας αίγας ή της θεάς Άρτεμης. Υπήρξε το πρώτο τυποποιημένο φάρμακο στην ιστορία της ιατρικής.
Κατά τους χριστιανικούς χρόνους η τελετή συνδυάστηκε με την εορτή του Σωτήρος και γινόταν στις 6 Αυγούστου. Η σφραγίδα έφερε τη μορφή του Χριστού και την αποκαλούσαν αγιόχωμα.
Στα χρόνια της τουρκοκρατίας σφραγιζόταν με την ημισέληνο ή με άλλες επίσημες οθωμανικές σφραγίδες που έγραφαν tin imachton (σφραγισμένος πηλός). Στην Ευρώπη ήταν γνωστή ως terra lemnia ή terra sigillata (σφραγισμένη γη). Η τελετή είχε χαρακτήρα παλλημνιακής εορτής. Γινόταν από χριστιανό ιερέα παρουσία επισήμων, Ελλήνων και Τούρκων, και πλήθους κόσμου, όπως περιγράφει ο Belon (1548) και φαίνεται σε σχετική ξυλογραφία του 16ου αιώνα (Thevet). Το δικαίωμα εκμετάλλευσης της ιαματικής γης είχε ο Τούρκος σούμπασης και αργότερα ο χότζας του κοντινού χωριού Άγιος Υπάτιος, όπου γινόταν η κατεργασία και η σφράγιση. Μέρος του χώματος, αυστηρά για προσωπική χρήση, δινόταν στους παρευρισκόμενους στην τελετή, ενώ από το 17ο αιώνα μια ποσότητα δινόταν στους ντόπιους αγγειοπλάστες ως τις αρχές του 20ού αιώνα. Ο παπά-Αγγελής Μιχέλης σε μια μικρή ιστορική-λαογραφική μελέτη που δημοσίευσε το 1934 γράφει: "Ο εις Άγιον Υπάτιον διαμένων Χότζας έδιδεν εις τους λαγηνάδες το χώμα τούτο και κατεσκεύαζον αγγεία, τα οποία εσφράγιζεν με την σφραγίδα του διαλαμβάνουσαν «Κιούλ Μεκτούμ» δηλαδή εξουδετέρωσις δηλητηρίου."
Η θέση από την οποία εξορυσσόταν εντοπίζεται στο λόφο Δεσπότης, το Μόσυχλο των αρχαίων, μεταξύ των χωριών Ρεπανίδι, Κότσινος και Βάρος, νότια του εξωκλησιού του Σωτήρος. Προφανώς, ο λόφος "Δεσπότης" οφείλει το όνομά του στο διοικητή του νησιού, ο οποίος έφερε τον τίτλο «Δεσπότης της Λήμνου» στα ύστερα βυζαντινά χρόνια και λογικά διαφέντευε τη θέση της Λημνίας γης.
Τελευταία αναφορά εξόρυξης έχουμε τον Αύγουστο του 1916 (εφ. "Λήμνος", φ. 37, 14/8/1916):
''"Ενεργεία των κ.κ. Ευαγγέλου και Χαρ. Τσουκαλά και Βασ. Σιδερά επί τη εορτή της Μεταμορφώσεως η Κοινότης Ρεπανιδίου απεφάσισε την επανάληψιν της Αρχαιοτάτης Θρησκευτικής τελετής της υπό Χριστιανών και Οθωμανών ανέκαθεν τελουμένης. Προ της Αν. του ηλίου επί του λόφου εφ' ου εμνημονεύετο ότι εξήγετο η Λημνία γη, έσπευσαν οι κάτοικοι Ρεπανιδίου και μετά τον αγιασμόν ήρξαντο της ανασκαφής προς εύρεσιν της Λημνίας γης (αγιόχωμα). Μόλις ευρέθη αύτη έκυπτον πάντες ως εις προκύνημα να λάβωσιν εκ του ιερού τούτου χώματος του κατ' αρχαίαν παράδοσιν χρησιμεύοντος ως φαρμάκου κατά πάντων των δηλητηριωδών εντόμων. Οι αγγειοπλάσται έλαβον τοιούτον αγιόχωμα προς κατασκευήν σωλήνων, κυπέλλων και ποτηρίων άτινα κατά την αρχαίαν εποχήν εθεωρούντο θαυματουργά και επέποντο και εις αυτούς έτι τους Σουλτάνους της Κ/πόλεως οίτινες δι' ειδικών αυτοκρατορικών διαταγμάτων και δι' ιδίων απεσταλμένων μετά λιτανείαν ελάμβανον τα εκ του χώματος τούτου αγγεία, άτινα αφού εσφραγίζοντο δια της σφραγίδος του Σουλτάνου, εψήνοντο και εστέλλοντο εις Κ/πολιν. Το χώμα τούτο εξαγόμενον μόνον κατά την ημέραν της Μεταμορφώσεως χρησιμοποιείται υπό των κατοίκων ως φάρμακον κατά του παροξυσμού, πινόμενον αφού τεθή εντός ύδατος ηγιασμένου."''
Το εξωκλήσι του Σωτήρος
Το εκκλησάκι συνέχισε να υπάρχει στην ίδια θέση κοντά στην πηγή Φτελίδια, όπως προκύπτει από περιγραφές περιηγητών σε όλη την περίοδο της τουρκοκρατίας (Belon 1548, Thevet 1554, Covel 1677, Όλφερτ Ντάπερ1688, Choiseul-Gouffier 1785, Conze 1858, Fredrich 1904). Τη σημερινή του μορφή έλαβε το 1950, ενώ στο εσωτερικό του σώζεται εικόνα του 1880.
Θεραπευτικές ιδιότητες
Αναλύσεις τόσο του παρελθόντος όσο και σύγχρονες αποκαλύπτουν πως η Λημνία γη αποτελείται κυρίως από πυριτική άργιλο και αλουμίνα. Περιέχει επίσης υψηλό ποσοστό οξειδίων του σιδήρου (4-6%) που της δίνουν χαρακτηριστικό καστανέρυθρο χρώμα. Η απόχρωσή της ονομάζεται «μέτριο κοκκινωπό καφέ» και έχει ορισθεί ως το νούμερο 43 του παγκόσμιου άτλαντα χρωμάτων με την ονομασία Terra Lemnia.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία Λήμνος Κατηγορία:Φάρμακα Κατηγορία:Ιστορία της ιατρικής
Αβία (γένος)
Η Αβία (Abia) είναι γένος φυτοφάγων Υμενοπτέρων Εντόμων με 12 είδη που ζουν στην Ευρώπη. Οι προνύμφες τους είναι επίσης φυτοφάγες. Τα ενήλικα θηλυκά έχουν στην άκρη της κοιλιάς τους ένα τρυπάνι που ονομάζεται τέρετρο και με το οποίο τρυπάνε φύλα, κλαδιά ακόμη και νεαρούς η ποώδεις βλαστούς για να εναποθέσουν τα αυγά τους. Για αυτόν τον λόγο είναι καταστροφικά για την βλάστηση. Έχουν κεραίες με σχήμα ροπάλου που αποτελούνται από τρία άρθρα. Κατηγορία:Κιμβικίδες
Προαστιακός σιδηρόδρομος
250px|thumb|Αυτοκινητάμαξα της [[ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε προαστιακό δρομολόγιο.]] 250px|thumb|Δίκτυο [[Réseau Express Régional (Ιλ-ντε-Φρανς)|RER Παρισιού.]] 250px|thumb|Δίκτυο S-Bahn Βερολίνου.
Η λέξη προαστιακός σιδηρόδρομος περιγράφει σιδηροδρόμους που συνδέουν μητροπολιτικά κέντρα με τα προάστιά τους, ή με άλλες κοντινές πόλεις. Η διαφορά του με το μετρό είναι πως εξυπηρετεί κυρίως περιοχές εκτός των πόλεων (δηλαδή τα μακρινά προάστια) και είναι επίγειος, εκτός ίσως από κάποια τμήματα εντός των αστικών περιοχών, που ενδέχεται να είναι υπόγεια. Διαφοροποιείται επίσης από το υπεραστικό δίκτυο διότι έχει συχνότερα δρομολόγια και διαφορετική τιμολογιακή πολιτική (ενιαία εισιτήρια, κάρτες διαδρομών). Κατά μέσον όρο, ο προαστιακός μπορεί να εκτείνεται από 30 ως 100 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης.
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές Κατηγορία:Προάστιο
Νικόλαος Αβραάμ
Ο Νικόλαος Αβραάμ (Αταλάντη Φθιώτιδας, 1888 - 9 Ιανουαρίου 1954) ήταν Έλληνας νομικός και υπουργός.
Γέννηση
Ο Νικόλαος Αβραάμ γεννήθηκε στον συνοικισμό των Μακεδόνων της Άνω Πέλλης Αταλάντης.
Σπουδές-Στρατιωτική θητεία
Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο αρρένων Αταλάντης και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στη Χαλκίδα. Το 1906 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1910 με άριστα. Κατά τον πόλεμο του 1912 – 1913 υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό στο Σύνταγμα των Ευζώνων 5/42. Αργότερα, υπηρέτησε ως λοχαγός, υπασπιστής του Στρατηγού Δημήτρη Ιωάννου.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μετά την αποφοίτηση του αρχίζει να δικηγορεί στο πρωτοδικείο Λαμίας, ενώ το 1914 μετατέθηκε στις Σέρρες. Το 1915 εισέρχεται στο δικαστικό σώμα ως πρωτοδίκης, αρχικά στη Χίο και αργότερα στον Πειραιά. Το 1922 ξεκινά να εργάζεται ως ποινικολόγος δικηγόρος και έλαβε μέρος στη δίκη του πρίγκιπα Ανδρέα.
Πολιτική καριέρα
Το 1923 πολιτεύεται με το Κόμμα Φιλελευθέρων στην Επαρχία Λοκρίδας και έλαβε μέρος στις εκλογές της Δ' Συντακτικής Εθνοσυνελεύσεως όπου και εκλέχτηκε βουλευτής Λοκρίδας. Στις εκλογές του 1928 εκλέγεται βουλευτής Πειραιώς με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Την περίοδο αυτή αναλαμβάνει για πρώτη φορά υπουργικά καθήκοντα. Ανέλαβε Υφυπουργός Συγκοινωνίας από τις 16 Δεκεμβρίου 1929 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1930 στην Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου του Δεκεμβρίου του 1929 και Υπουργός Δικαιοσύνης από τις 22 Δεκεμβρίου 1930 έως τις 16 Ιανουαρίου 1931. Επανεξελέγη βουλευτής Πειραιώς το 1932 και το 1933 και Πειραιώς και Νήσων το 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1946 με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων. Το 1944 λαμβάνει μέρος στην κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου ως Υπουργός Δικαιοσύνης από τις 23 Οκτωβρίου 1944 έως τις 3 Ιανουαρίου 1945. Το 1947 ως Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας σημείωσε πολύ μεγάλη επιτυχία στην ανασυγκρότηση της Ελληνικής Εμπορικής Ναυτιλίας επί κυβερνήσεως Δημητρίου Μαξίμου.
Το τέλος της πολιτικής σταδιοδρομίας του
Μετά την αποτυχία του στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 διακόπηκε η πολιτική του καριέρα και επέστρεψε στο δικηγορικό λειτούργημα έως το τέλος της ζωής του, το οποίο επήλθε στις 9 Ιανουαρίου του 1954, σε ηλικία μόλις 65 ετών.
Πηγές
Αβρααμ Νικολαος Αβρααμ Νικολαος Αβρααμ Νικολαος Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιώς και Νήσων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί επίλεκτων δυνάμεων
Λαμιακός Πόλεμος
Ο Λαμιακός Πόλεμος (323 π.Χ. – 322 π.Χ.) ήταν η σύγκρουση μεταξύ της Μακεδονίας και ορισμένων πόλεων-κρατών της νότιας Ελλάδας αμέσως μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Υπό την ηγεσία των Αθηναίων ο αντιμακεδονικός συνασπισμός είχε αρχικά επιτυχίες και ανάγκασε τον Αντίπατρο, που κατέβηκε για να τους αντιμετωπίσει, να κλειστεί στο φρούριο της Λαμίας (εξ ου και η ονομασία «Λαμιακός πόλεμος»). Οι Μακεδόνες όμως επικράτησαν πλήρως κατά θάλασσαν, και όταν ο Αντίπατρος πήρε ενισχύσεις από την Ασία, νίκησαν στη μάχη της Κραννώνας, με αποτέλεσμα να επιβληθεί και πάλι η μακεδονική κυριαρχία. Οι συνέπειες ήταν ιδιαίτερα σοβαρές για την Αθήνα, όπου το δημοκρατικό πολίτευμα καταργήθηκε και οι αντιμακεδόνες ρήτορες θανατώθηκαν.
Η έκρηξη του πολέμου
Το καλοκαίρι του 323 π.Χ. έφτασαν στην Αθήνα φήμες ότι πέθανε ο Αλέξανδρος. Αμέσως η αντιμακεδονική παράταξη, της οποίας ηγούνταν ο ρήτορας Υπερείδης, έστειλε τον στρατηγό Λεωσθένη στο Ταίναρο, για να στρατολογήσει τους οκτώ χιλιάδες μισθοφόρους που βρίσκονταν εκεί, έχοντας απολυθεί από τους Μακεδόνες. Οι μισθοφόροι αυτοί πληρώθηκαν τώρα με τα χρήματα που ο ταμίας του Αλέξανδρου Άρπαλος είχε καταχραστεί και είχε φέρει στην Αθήνα, όπου και κατασχέθηκαν. Δεν υπήρξε σχετικό ψήφισμα του δήμου και ο Λεωσθένης ενήργησε σαν ιδιώτης για να μη κινήσει τις υποψίες του Αντίπατρου που παρέμενε «στρατηγός της Ευρώπης», αντιβασιλιάς δηλαδή της Μακεδονίας.
Όταν οι φήμες του θανάτου επιβεβαιώθηκαν, οι αντιμακεδόνες ρήτορες και στρατιωτικοί άρχισαν να ξεσηκώνουν τον λαό σε πόλεμο με εμπρηστικούς λόγους ενώ οι συντηρητικοί προσπαθούσαν να τον συγκρατήσουν. Ο ρήτορας Δημάδης έλεγε πως αν ήταν νεκρός ο Αλέξανδρος, θα είχε γεμίσει όλη η οικουμένη από τη μυρωδιά του, ενώ ο στρατηγός Φωκίων συνέστησε επιφυλακτικότητα : «Αν είναι σήμερα νεκρός, θα είναι κι αύριο και μεθαύριο. Ώστε ας αποφασίσουμε με ηρεμία». Αλλά οι προσπάθειές τους ήταν μάταιες. Ο δήμος αποφάσισε πόλεμο.
Το ψήφισμα έλεγε ότι ο δήμος θα φρόντιζε για την απαλλαγή των πόλεων από τη μακεδονική κυριαρχία, ότι θα ναυπηγούνταν διακόσια σαράντα πολεμικά πλοία και ότι θα επιστρατεύονταν όλοι οι Αθηναίοι μέχρι σαράντα ετών. Πρέσβεις στάλθηκαν στις πόλεις και διακήρυξαν ότι όπως παλιά οι Αθηναίοι υπερασπίστηκαν την κοινή πατρίδα, έτσι και τώρα ήταν πρόθυμοι να διακινδυνεύσουν τις ζωές, τα χρήματα και τα πλοία τους.
Ο φιλομακεδόνας Φωκίων άκουγε με πολύ σκεπτικισμό τους αριθμούς των πλοίων και κυρίως των όσων θα επιστρατεύονταν. Όταν ρωτήθηκε για την προετοιμασία είπε : «Καλή για δρόμο ενός σταδίου [192 μέτρα], φοβάμαι όμως τον δόλιχο δρόμο [πολλαπλάσιος του σταδίου]. Δεν έχουμε ούτε χρήματα, ούτε πλοία, ούτε στρατιώτες».
Με τους Αθηναίους συντάχθηκαν οι Αιτωλοί πριν απ’ όλους, οι περισσότεροι Θεσσαλοί, οι Αχαιοί, οι Λοκροί, οι Καρύστιοι, οι Αργείοι, Σικυώνιοι, Ηλείοι, Μεσσήνιοι και πολλοί άλλοι.
Οι επιτυχίες του Λεωσθένη
Δεδομένου ότι οι στρατεύσιμοι της Μακεδονίας στέλνονταν συνεχώς προς αναπλήρωσιν των απωλειών στην Ασία, ο Αντίπατρος μόνο δεκατρείς χιλιάδες πεζούς και εξακόσιους ιππείς κατόρθωσε να συγκεντρώσει, δύναμη αισθητά μικρότερη αυτής των Αθηναίων. Έστειλε μήνυμα στον Κρατερό, που αναμενόταν με μεγάλη δύναμη απομάχων, να σπεύσει, και βασιζόμενος στη βοήθεια αυτή, σε κατεπείγουσα στρατολογία που διέταξε και στη συνδρομή των νοτίων Ελλήνων που του έμεναν πιστοί, προχώρησε στη Θεσσαλία. Ο μακεδονικός στόλος, αποτελούμενος από εκατόν δέκα τριήρεις, παρέπλεε.
Οι Θεσσαλοί είχαν συνταχθεί αρχικά με τον Αντίπατρο αλλά μεταπείστηκαν από τους Αθηναίους και αυτομόλησαν στον Λεωσθένη. Ενισχυμένος τώρα αυτός ακόμη περισσότερο, συνάντησε τον Αντίπατρο στις Θερμοπύλες και τον νίκησε. Ο Αντίπατρος αναγκάστηκε να κλειστεί στο φρούριο της Λαμίας και ετοιμάστηκε για την πολιορκία που θα υφίστατο, δεδομένου ότι ούτε να αντιπαραταχθεί μπορούσε στον Λεωσθένη, ούτε να υποχωρήσει στη Μακεδονία, μια και το θεσσαλικό ιππικό υπερείχε.
Ο Λεωσθένης προσπάθησε να καταλάβει το φρούριο εξ εφόδου αλλά απέτυχε και άρχισε τακτική πολιορκία. Έχτισε τείχος γύρω από το φρούριο κι άρχισε να σκάβει μεγάλη και βαθιά τάφρο για να εμποδίσει τις εξόδους και να αναγκάσει τους Μακεδόνες να παραδοθούν λόγω πείνας. Αλλά τότε οι Αιτωλοί αποχώρησαν επικαλούμενοι επείγουσα εθνική ανάγκη και σε μια έξοδο που έκανε ο Αντίπατρος εναντίον αυτών που έσκαβαν την τάφρο, ο Λεωσθένης τραυματίστηκε θανάσιμα και πέθανε μετά τρεις μέρες.
Ο δήμος διέταξε τον Υπερείδη να εκφωνήσει τον επιτάφιο έπαινο του Λεωσθένη, που κηδεύτηκε με μεγάλες τιμές. Ο Υπερείδης ήταν ο αρχηγός της αντιμακεδονικής παράταξης τη στιγμή εκείνη, γιατί ο κορυφαίος ρήτορας της Αθήνας, ο Δημοσθένης, ήταν εξόριστος επειδή κατηγορήθηκε ότι δωροδοκήθηκε κι αυτός από τον Άρπαλο. Νέος στρατηγός εξελέγη ο Αντίφιλος, άντρας αξιόλογος για τη στρατηγική ικανότητα και ανδρεία του.
Λεοννάτος. Νέα ήττα Μακεδόνων
Σε βοήθεια του Αντίπατρου ήρθε από την Ασία ο στρατηγός του Αλέξανδρου Λεοννάτος, ο οποίος συγκέντρωσε στράτευμα στη Μακεδονία και κατέβαινε στη Θεσσαλία. Οι Αθηναίοι έσπευσαν να τον συναντήσουν πριν ενωθεί με τον Αντίπατρο. Είχαν εικοσιδύο χιλιάδες πεζούς και τρεις χιλιάδες πεντακόσιους ιππείς, εκ των οποίων δύο χιλιάδες ήταν Θεσσαλοί, υπέρτεροι όλων των άλλων ιππέων. Η δύναμή τους πάντως είχε μειωθεί, γιατί εκτός από τους Αιτωλούς, αρκετοί ακόμη είχαν αποχωρήσει. Ο Λεοννάτος είχε πάνω από είκοσι χιλιάδες πεζούς και χίλιους πεντακόσιους ιππείς.
Η σύγκρουση έγινε βόρεια της Λαμίας και περιορίστηκε κυρίως σε ιππομαχία κατά την οποία υπερίσχυσαν οι Θεσσαλοί ιππείς υπό τον Μένωνα. Ο Λεοννάτος έπεσε στη μάχη και η φάλαγγα των Μακεδόνων, στερημένη πλέον της προστασίας του ιππικού, αποτραβήχτηκε σε υψώματα όπου δεν μπορούσε να δράσει το θεσσαλικό ιππικό. Την επόμενη μέρα ο Αντίπατρος βγήκε από τη Λαμία, ενώθηκε με τους ηττημένους και ανέλαβε τη γενική αρχηγία του στρατοπέδου. Μπόρεσε τελικά να απαγκιστρωθεί, ενώ ο θριαμβευτής Αντίφιλος περίμενε στη Θεσσαλία τις κινήσεις του εχθρού.
Οι μάχες στη θάλασσα
Από τα διακόσια σαράντα πλοία που είχαν προγραμματίσει οι Αθηναίοι, ναυπήγησαν τελικά εκατόν εβδομήντα. Μία μοίρα του στόλου αυτού επιτηρούσε τον στόλο του Αντίπατρου στον Μαλιακό κόλπο ενώ άλλη μοίρα έπλευσε στον Ελλήσποντο για να εμποδίσει τη διάβαση του Λεοννάτου στην Ευρώπη. Παρά το μέγεθος της τελευταίας αυτής μοίρας, ο ναύαρχος των Μακεδόνων Κλείτος (γνωστός ως Λευκός Κλείτος) νίκησε τους Αθηναίους στην Άβυδο κι ο Λεοννάτος πέρασε. Ύστερα ο Κλείτος διέσχισε το Αιγαίο, κατανίκησε την άλλη Αθηναϊκή μοίρα στις Λιχάδες νήσους του Μαλιακού και ο στόλος του συμποσώθηκε πλέον σε διακόσια σαράντα πλοία. Τρίτη ναυμαχία έγινε στην Αμοργό, κατά την οποία ο Αθηναϊκός στόλος υπέστη ήττα δεινή και η ναυτική δύναμη της Αθήνας καταστράφηκε διά παντός.
Χαρακτηριστικό της εξαχρείωσης στην οποία είχαν φτάσει οι δημαγωγοί της Αθήνας είναι το ότι ένας απ’ αυτούς, ο Στρατοκλής, κατέπλευσε μια μέρα στον Πειραιά από τον στόλο κι ανήγγειλε νίκη λαμπρή. Δυο μέρες οι Αθηναίοι πανηγύριζαν οπότε κατέφθασαν τα λείψανα του στόλου από την Αμοργό. Κι αντιμέτωπος με την οργή του δήμου, ο Στρατοκλής είπε : «Σας πείραξε που διασκεδάζατε δύο μέρες ;»
Μάχη της Κραννώνας (322 π.Χ.)
Έφτασε τέλος ο Κρατερός, στρατηγός του Αλέξανδρου με λαμπρή φήμη, και ενώθηκε το καλοκαίρι του 322 π.Χ. στον Πηνειό ποταμό με τον Αντίπατρο, παραχωρώντας του την αρχηγία. Το μακεδονικό στράτευμα αριθμούσε πάνω από σαράντα χιλιάδες βαριά οπλισμένους πεζούς, τρεις χιλιάδες τοξότες και σφενδονήτες και πέντε χιλιάδες ιππείς.
Οι νότιοι Έλληνες αντιστρατοπέδευσαν υπολειπόμενοι πολύ σε δύναμη. Είχαν εικοσιπέντε χιλιάδες πεζούς και τρεις χιλιάδες πεντακόσιους ιππείς, στους οποίους βάσιζαν τις ελπίδες τους, λόγω της αξίας των ιππέων και του πεδινού εδάφους. Ήλπιζαν επίσης ότι θα επέστρεφαν αυτοί που -όπως προαναφέρθηκε- αποχώρησαν, αλλά ο καιρός πίεζε και πήραν την πρωτοβουλία των κινήσεων επιτιθέμενοι με το θεσσαλικό ιππικό. Η μάχη έγινε στην Κραννώνα, τη σπουδαιότερη πόλη της Θεσσαλίας μετά τη Λάρισα. Οι Θεσσαλοί υπερίσχυσαν στην ιππομαχία, αλλά τότε ο Αντίπατρος έριξε τη φάλαγγα εναντίον του εχθρικού πεζικού, που δεν μπόρεσε να αντέξει τον όγκο της και την ορμή της και υποχώρησε σε δυσπρόσιτα μέρη αμυνόμενο αποτελεσματικά. Αλλά το θεσσαλικό ιππικό, όταν αντιλήφθηκε την υποχώρηση των πεζών έσπευσε προς το μέρος εκείνο εγκαταλείποντας το πεδίο της μάχης στους Μακεδόνες. Έπεσαν στη μάχη εκείνη περισσότεροι από πεντακόσιοι Αθηναίοι και σύμμαχοι και εκατόν τριάντα Μακεδόνες.
Η ειρήνη
Την επομένη ο Αντίφιλος και ο Μένων των Θεσσαλών αμφιταλαντεύτηκαν για λίγο ως προς τη συνέχιση του πολέμου, αλλά τελικά έστειλαν πρέσβεις στον Αντίπατρο ζητώντας παύση των εχθροπραξιών. Αυτός απάντησε ότι συμφωνούσε υπό τον όρο ότι θα διαπραγματευόταν με κάθε πόλη χωριστά γιατί δεν δεχόταν κοινή εκπροσώπηση των Αθηναίων και των συμμάχων τους. Αυτοί δεν το δέχτηκαν και οι Αντίπατρος και Κρατερός άρχισαν να καταλαμβάνουν τις θεσσαλικές πόλεις. Οι άλλες πόλεις περίφοβες άρχισαν να ζητούν ειρήνη κάθε μια για λογαριασμό της και ο Αντίπατρος δεχόταν με επιεικείς όρους. Έτσι οι Αθηναίοι και οι Αιτωλοί έμειναν μόνοι και αβοήθητοι.
Οι συνέπειες στην Αθήνα. Αιτωλοί.
Ύστερα ο Αντίπατρος βάδισε κατά της Αθήνας. Ο Δημοσθένης, ο Υπερείδης και οι άλλοι αντιμακεδόνες εγκατέλειψαν την πόλη κι έντρομος ο δήμος έστειλε πρέσβεις στον Αντίπατρο τον Φωκίωνα και τον Δημάδη. Συνάντησαν τον Αντίπατρο στην ακρόπολη της Θήβας, την Καδμεία, και πριν απ’ όλα ο Φωκίων του ζήτησε να μη προχωρήσει άλλο αλλά όλες οι συνομιλίες και συμφωνίες να γίνουν εκεί, στη Βοιωτία. Ο Κρατερός διαμαρτυρήθηκε ότι αυτό δεν ήταν δίκαιο για τους Βοιωτούς συμμάχους τους, να μείνει δηλαδή ο στρατός στη Βοιωτία εις βάρος τους, αλλά ο Αντίπατρος τον παρακάλεσε: «Ας κάνουμε αυτή τη χάρη στον Φωκίωνα». Απαίτησε όμως να παραδοθούν οι Αθηναίοι άνευ όρων και να τεθούν στην απόλυτη διάκρισή του, όπως ακριβώς του είχαν απαντήσει οι Αθηναίοι όταν είχε ζητήσει κι αυτός ειρήνη πολιορκημένος στη Λαμία. Οι Αθηναίοι αναγκάστηκαν να υποκύψουν.
Ο Διόδωρος λέει ότι ο Αντίπατρος συμπεριφέρθηκε φιλάνθρωπα στους Αθηναίους και το ίδιο φαίνεται να πιστεύει ο Πλούταρχος. Αλλά οι όροι που έθεσε και αναγκάστηκαν να δεχτούν οι Αθηναίοι, ήταν βαρύτατοι :
Ο Φωκίων προσπάθησε να περισώσει ό,τι ήταν δυνατόν. Κατόρθωσε να πείσει τον Αντίπατρο να εξοριστούν οι δευτερεύοντες αντιμακεδόνες στην Πελοπόννησο και όχι, όπως προβλεπόταν αρχικά, εκτός της μεταξύ Ταινάρου και Κεραυνίων ορέων χώρας. Αλλά όταν ζήτησε από τον Αντίπατρο να μην εγκατασταθεί Μακεδονική φρουρά στη Μουνυχία, τον ρώτησε αυτός αν εγγυάται πως οι Αθηναίοι δεν θα πολεμήσουν και πάλι. Ο Φωκίων έμεινε αμίλητος και ο Αντίπατρος του είπε : «Θέλουμε να σου κάνουμε, Φωκίωνα, όλες τις χάρες εκτός από εκείνες που καταστρέψουν κι εμάς κι εσένα».
Όλοι οι όροι της συνθήκης εφαρμόστηκαν. Οι αντιμακεδόνες ηγέτες εξοντώθηκαν : ο Υπερείδης και τρεις ακόμη συνελήφθησαν στην Αίγινα και θανατώθηκαν. Ο Δημοσθένης αυτοκτόνησε στον Πόρο.
Τέλος οι Αντίπατρος και Κρατερός εξεστράτευσαν κατά των Αιτωλών, που μόνο αυτοί είχαν μείνει ανυπότακτοι. Αρχικά οι Αιτωλοί αμύνονταν με επιτυχία αλλά μετά τα πράγματα άλλαξαν και βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση. Τότε όμως ήρθε η είδηση ότι ο Περδίκκας εποφθαλμιούσε τη βασιλεία και ο Αντίπατρος αναγκάστηκε να συνάψει ειρήνη με τους Αιτωλούς, υπολογίζοντας να τους υποτάξει αργότερα.
Γρηγόριος Α΄ του Ταρόν
Ο Γκρηγκόρ Α΄ του Ταρόν, Գրիգոր, στις βυζαντινές πηγές: Γρηγορίκιος/Γρηγόριος ο Ταρωνίτης, ήταν Αρμένιος ευγενής της οικογένειας των Βαγρατιδών της Αρμενίας και ηγεμόνας της νότιας αρμενικής περιοχής Tαρόν από π. 896/98 μέχρι το τέλος του το 923/36.
Βιογραφία
Ο Γρηγόριος ήταν μέλος της δυναστείας των Βαγκρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι). Από τον πατέρα του είναι γνωστό μόνο το όνομα, Ντέρενικ ή Τόρνικ, ο οποίος ήταν γιος τού πρίγκιπα Βαγράτ Β΄ της Αρμενίας, Α΄ τού Ταρόν και αδελφός των Ασότ Α΄ τού Ταρόν και Δαβίδ.
Μετά το τέλος τού εξαδέλφου του, Γκουργκέν Α΄ τού Ταρόν (γιου του Ασότ Α΄), π. 896, ο Γρηγόριος έγινε, πιθανώς με αραβική υποστήριξη, πρίγκιπας τού Ταρόν (896/98). Από την αρχή έπαιξε ένα διπλό παιχνίδι διπλωματίας με τις δύο μεγάλες δυνάμεις της περιοχής, το χαλιφάτο των Αββασιδών και τη Ρωμανία (Βυζαντινή Αυτοκρατορία), που τότε κυβερνιόταν από τον χαλίφη αλ-Μουτάντιντ (βασ. 892–902) και τον Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ των Μακεδόνων, τον Σοφό (βασ. 886–912) αντίστοιχα. Σύμφωνα με το Προς τον υιόν Ρωμανόν περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας τού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Κωνσταντίνου Ζ΄ των Μακεδόνων τού Πορφυρογέννητου (βασ. 913–959), ορκίστηκε πίστη στον Λέοντα ΣΤ΄, ανταλλάσσοντας μαζί του πολύτιμα δώρα, ενώ ταυτόχρονα επέτρεψε στους στρατούς τού χαλίφη να περάσουν τα εδάφη του για επιδρομή στη Βυζαντινή επικράτεια και πρόδωσε βυζαντινά σχέδια εκστρατείας στους Άραβες. Ο Λέων ΣΤ΄ έστειλε επανειλημμένα μηνύματα, καλώντας τον να επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη, αλλά ο Γρηγόριος Α΄ αρνήθηκε, επικαλούμενος την ευπάθεια των περιοχών του σε αραβικές επιθέσεις ερήμην του. Ο Γρηγόριος Α΄ πολέμησε επίσης εναντίον των ανιψιών (ή εξαδέλφων) του, τους δύο «γιους τού Αρκάικα» —ο «Αρκάικας» έχει ταυτιστεί με τον Ασότ Β΄ τού Ταρόν (ή με τον πατέρα αυτού Δαβίδ) — και τους αιχμαλώτισε. Ο βασιλιάς Σμπάτ Α΄ της Αρμενίας, που ήταν και θείος τους, παρακάλεσε τον Λέοντα ΣΤ΄ να μεσολαβήσει για να μην παραδοθούν στους Άραβες. Ο Λέων ΣΤ΄ έστειλε τον Σινούτη και τον Κωνσταντίνο Λίβα ως απεσταλμένους στον Γρηγόριο Α΄. Η πρεσβεία είχε ως αποτέλεσμα την επίσκεψη τού νόθου γιου τού Γρηγόριου Α΄, Ασώτ Γ΄, στην Κωνσταντινούπολη, ακολουθούμενη αργότερα από τον αδελφό τού Γρηγόριου Α΄, Αμπού Γκανίμ και τους «γιους τού Αρκάικα». Όλοι οι Αρμένιοι ευγενείς έλαβαν βυζαντινούς τίτλους και στη συνέχεια στάλθηκαν στην πατρίδα τους.
Μετά από μία άλλη πρεσβεία τού Κωνσταντίνου Λιβός, ο Γρηγόριος Α΄ τελικά δέχτηκε να πάει στην Κωνσταντινούπολη. Αυτή η επίσκεψη χρονολογήθηκε με διάφορους τρόπους μεταξύ π. 900, με βάση την παραδοσιακή χρονολόγηση μίας τελετουργικής υποδοχής ενός «πρίγκιπα τού Ταρόν» στο ανάκτορο της Mαγναύρας που καταγράφεται στο Περί βασιλείου τάξεως τού Κωνσταντίνου Ζ΄ και το τέλος τού Λέοντα ΣΤ΄ το 912, με το π. 906 να θεωρείται η πιο πιθανή ημερομηνία. Στην Κωνσταντινούπολη ο Γρηγόριος έτυχε πλούσιας υποδοχής, έλαβε τους τίτλους τού «μαγίστρου και στρατηγού τού Ταρόν», τη χρήση τού «Οίκου τού Βαρβαρός» ως κατοικίας στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα και προσωπική ετήσια πληρωμή δέκα λιβρών η καθεμία σε χρυσά νομίσματα και αργυρά μιλιαρέσια. Μετά από παρατεταμένη παραμονή στην Κωνσταντινούπολη, τον συνόδευσε στη χώρα του ο Κωνσταντίνος Λιψ. Η απονομή τού τίτλου τού στρατηγού, που συνήθως φέρουν οι κυβερνήτες των βυζαντινών θεμάτων, μπορεί να υποδηλώνει ότι σε αυτό το σημείο, το Ταρόν θεωρούνταν από την αυτοκρατορική κυβέρνηση ως de facto βυζαντινή επαρχία, και όχι απλώς ένα υποτελές κράτος.
Το Προς τον Ρωμανόν περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας (De administrando imperio) αναφέρει, ότι η εύνοια και οι τιμές που αποδόθηκαν στον Γρηγόριο, προκάλεσαν τον φθόνο των γειτονικών Αρμενίων και Ιβήρων πριγκίπων, οι οποίοι τελικά διαμαρτυρήθηκαν στον Αυτοκράτορα Ρωμανό Α΄ Λεκαπηνό (βασ. 920–944). Ο Ρωμανός Α΄ απάντησε ότι δεν μπορούσε να αποσύρει τα προνόμια, που τού παραχώρησε ο προκάτοχός του Λέων ΣΤ΄ με αυτοκρατορικό χρυσόβουλο, αλλά ότι θα απαιτούσε την επιστροφή από τον Γρηγόριο Α΄. Ο τελευταίος προσφέρθηκε να πληρώσει ετήσιο φόρο σε χάλκινα είδη και ρούχα αξίας δέκα λιβρών, αλλά μετά από τρία ή τέσσερα χρόνια σταμάτησε, έτσι και η ετήσια πληρωμή του από τους Βυζαντινούς έπαυσε. Κάποια στιγμή μετά το 923, ο Γρηγόριος αντάλλαξε επίσης τον «Οίκο τού Βαρβαρός», πιθανόν λόγω της δαπανηρής συντήρησής του, με το «κτήμα τού Γρηγορά» στην περιοχή Κελτζηνή. Απεβίωσε κάποια στιγμή μεταξύ π. 923 και π. 936, και τον διαδέχθηκαν οι γιοι του:
Πηγές
Κατηγορία:Μάγιστροι Κατηγορία:Βαγρατίδες
Μοναστήρι του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα
Το μοναστήρι του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα (Monasterio de San Pedro de Siresa) είναι ένα μοναστήρι ρομανικής αρχιτεκτονικής της Ισπανίας, που βρίσκεται στην κοιλάδα του Έτσο στα Πυρηναία όρη, στο χωριό Σιρέσα, στην επαρχία της Ουέσκας στην Αραγωνία. Βρίσκεται σε υψόμετρο 822 μ. και γεωγραφικά αποτελεί το βoρειότερο μοναστήρι της Αραγωνίας.
Ιστορία
Οι πρώτες καταγραφές αυτού του οικήματος απαντώνται σε μια δωρεά γης που έγινε το 833, συγκεκριμένα στις 25 Νοεμβρίου, από τον Γκαλίντο Γκαρθές (κόμη της Αραγωνίας μεταξύ των ετών 833 και 844) και τη σύζυγό του Γκουλδρεγούθ. Ο πρώτος ηγούμενος του μοναστηριού ήταν ο Ζαχαρίας, ο οποίος οργάνωσε το μοναστήρι σύμφωνα με τους κανόνες που τέθηκαν το 816 σε μια σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στο Άαχεν, εμπνευσμένους από τον κανόνα του Κροδεγάγκου του Μετς.
Αργότερα, σε μια επίσκεψη που πραγματοποιήθηκε το 852, ο Ευλόγιος της Κόρδοβας φέρνει νέα στον Guilesindo επίσκοπο της Παμπλόνα σχετικά με το μεγαλείο του μοναστηριού και τη βιβλιοθήκη του. Στον Άγιο Πέτρο της Σιρέσα βρήκε έργα ελληνο-λατινικής παράδοσης που δεν είχαν διατηρηθεί στην Κόρδοβα στο χαλιφάτο. Αφηγείται την ύπαρξη της Αινειάδας, ένα αριστούργημα λατινικής επικής λογοτεχνίας, ποίηση του Οράτιου και του Γιουβενάλη, μύθους του Αβιάνο όπως το Η Πολιτεία του Θεού του Αυγουστίνου Ιππώνου, το οποίο από εκείνη τη στιγμή έγινε μέρος της ισπανικής κουλτούρας της Ανδαλουσίας. αριστερά|μικρογραφία|297x297εσ| Κύρια πρόσοψη του μοναστηριού της Σιρέσα. Το 867, ο Γκαλίντο Α΄ Αθνάρεθ (διάδοχος του Γκαλίντο Γκαρθές, κόμης της Αραγωνίας μεταξύ των ετών 844 και 867) απέδωσε στο μοναστήρι την πόλη του Έτσο, πρωτεύουσα της κοιλάδας, μαζί με μια σημαντική κληρονομιά που περιελάμβανε δεκάδες αμπελώνες, αγρούς και την πόλη Σούρβα.
Το μοναστήρι επωφελήθηκε επίσης από την αποκατάσταση της παλιάς επισκοπικής έδρας της Ουέσκας, η οποία είχε εξαφανιστεί εδώ και πολύ καιρό πριν. Για την ακρίβεια, από το έτος 922 αποτελούσε την επισκοπική έδρα. Κατά τα επόμενα χρόνια (10ος αιώνας) βρέθηκαν δωρεές και επιβεβαιώσεις ακινήτων από το νομοθετικό σκέλος της κομητείας, όπως για παράδειγμα την απόκτηση του οικισμού του Έτσο ως δωρεά. Σε αυτό θα πρέπει να προστεθεί και μια επενδυτική πολιτική μοναστικών εισοδημάτων στην απόκτηση νέας γης. Η δωρεά του Έτσο στο μοναστήρι έγινε το 864, μια δωρεά στην οποία προστέθηκαν όλα τα εδάφη της κοιλάδας του Έτσο, από το Javierregay (σήμερα ανήκει στο δήμο Puente la Reina de Jaca) μέχρι τη θέση του Aguas Tuertas, στην καρδιά των Πυρηναίων, όπου πηγάζει ο ποταμός Aragón Subordán, που σήμερα βρίσκεται στον δήμο Ανσό.
Ο ίδιος ο κόμης Γκαλίντο Αθνάρεθ ίδρυσε αργότερα το μοναστήρι του Αγίου Πέτρου της Χάκας, στην πόλη Χάκα, το οποίο έλαβε την αφιέρωση στον Άγιο Πέτρο καθώς οι ιδρυτές του μοναστηριού προέρχονταν από το μοναστήρι του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα.
Ως αποτέλεσμα της αποστολής εναντίον της Παμπλόνα του Αλμανθόρ (το 999), το μοναστήρι της Σιρέσα εγκαταλείφθηκε. Το 1063 πέρασε υπό την εξάρτηση της επισκοπής της Χάκας και αργότερα, το 1077, ο βασιλιάς Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας ίδρυσε μια κοινότητα κανονικών μοναχών που ακολούθησαν τον κανόνα του Αγίου Αυγουστίνου. Στη κεφαλή του βρισκόταν η αδερφή του Κόμισα Ντόνα Σάντσα, η οποία διεύθυνε το μοναστήρι μεταξύ του 1082 και τέλη του 1095. Ήταν κατηγοριοποιημένο ως Βασιλικό Παρεκκλήσι, ώστε να είναι ανεξάρτητο από τη Χάκα.
Ο βασιλιάς Αλφόνσος (1073–1134) εκπαιδεύτηκε σε αυτό το μοναστήρι, ο οποίος έπειτα έγινε βασιλιάς της Αραγωνίας (με το προσονύμιο «Αλφόνσος ο Μαχητής»). Το 1113 ο ίδιος επιβεβαίωσε τα προνόμια του μοναστηριού, όπως και του έδωσε μαζί και άλλες κτήσεις και πρόσθετα οφέλη.
Κτίριο
Είναι μια μεγάλη κατασκευή με σταυροειδές σχέδιο βάσης (σε λατινικό σταυρό) και με μία ημικυκλική αψίδα (εσωτερικά, αν και είναι πολυγωνικό το σχήμα στο εξωτερικό της ) κάτω από την οποία βρίσκεται η κρύπτη. Η εκκλησία διατηρεί στους πρόποδες του ναού ερείπια προ-ρομανικών κατασκευών. Υπό αυτήν την έννοια, είναι απαραίτητο να επισημανθεί η τεράστια κατασκευή που διαμορφώνει στην κύρια πόρτα, εξωτερικά ξεχωρίζει ένα σώμα που προχωρά από το επίπεδο της πρόσοψης, με ένα ζεύγος από ημικυκλικές καμάρες και ένα μικρό καμπαναριό εξοπλισμένο από το 1920 με μηχανικό ρολόι, της εταιρείας Coll de las Cellas, το οποίο βρίσκεται ακόμη σε λειτουργία. Στο τύμπανο αυτής της πόρτας υπάρχει ένα χριστόγραμμα. Στο εσωτερικό της η δομή αυτή υποστηρίζει μια ανυψωμένη πλατφόρμα. μικρογραφία|282x282εσ| Εσωτερικό της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα. Στην σταυρωτή πτέρυγα του ναού υπήρχε ένας θόλος εφοδιασμένος με ημισφαιρικό τρούλο, που μετά από κατάρρευση λόγω πυρκαγιάς αντικαταστάθηκε στο κεντρικό τμήμα της πτέρυγας από ένα σταυροθόλιο, και τα πλευρικά τμήματα από ένα βαρελοειδή θόλο. Η αψίδα έχει τρία ανοίγματα, τα οποία συνδυάζονται με τυφλές καμάρες, εσωτερικά και εξωτερικά, διακοσμημένες μόνο με κορδόνια.
Τον 13ο αιώνα, πραγματοποιήθηκε αποκατάσταση του κτηρίου, χαμηλότερης αρχιτεκτονικής ποιότητας, που είναι εύκολα ορατή. Διατηρεί ακόμη ένα μέρος της επίπλωσης και διακόσμησης του, από την οποία πρέπει να επισημάνουμε μία Αποκαθήλωση, πιθανώς από τον 12ο αιώνα, μια Παναγία από τον 13ο αιώνα και μερικά γοτθικά ρετάμπλ αφιερωμένα στον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή, την Αγία Τριάδα, τον Άγιο Στέφανο και τον Άγιο Ιάκωβο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι σε αντίθεση με τις συνήθειες της περιοχής και της περιόδου, δεν υπάρχει κανένα γλυπτό στο κτίριο, το οποίο παρουσιάζει έτσι μια αίσθηση απόλυτης ηρεμίας. Με αυτόν τον τρόπο, σχεδόν το μόνο διακοσμητικό στοιχείο που υπάρχει στην πρόσοψή του είναι το χριστόγραμμα.
Κηρύχθηκε Εθνικό Μνημείο το 1931, από τότε έχουν πραγματοποιηθεί διάφορες εκστρατείες αποκατάστασης. Αυτή τη στιγμή αποτελεί την ενοριακή εκκλησία του πυρήνα της Σιρέσα.
Θρύλοι
Λέγεται ότι το Άγιο Δισκοπότηρο βρέθηκε σε μια ανοιχτή τρύπα στην αψίδα, το οποίο συσχετίζεται επίσης και με κάποια άλλα θρησκευτικά κτίρια της περιοχής, όπως το μοναστήρι του Σαν Χουάν ντε λα Πένια, το σπήλαιο Yebra de Basa, την εκκλησία του Σαν Αδριάν της Σάσαβε, το San Pedro de la Sede Real de Bailo, ή τον καθεδρικό ναό της Χάκας, έως την μετέπειτα μεταφορά του στη Βαλένθια, και συγκεκριμένα στον καθεδρικό ναό της, αφού είχε προηγουμένως περάσει από τη Σαραγόσα και τη Βαρκελώνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Πέτρο Κατηγορία:Μοναστήρια στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αραγωνία Κατηγορία:Τουρισμός στην Ισπανία
Μπάνγκορ
Το Μπάνγκορ (ουαλικά: Bangor) είναι πόλη στην περιοχή Γκουίνεντ της βόρειας Ουαλίας, επί των ποταμών Άντα και Πένχριν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο αριθμός των κατοίκων ανέρχεται στους 13.725, εκ των οποίων οι 8.000 είναι φοιτητές. Επίσης, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, 6.500 κάτοικοι μιλούν την Ουαλική γλώσσα -οι φοιτητές συμπεριλαμβάνονται σε αυτό το δείγμα ενώ πολλοί προέρχονται από περιοχές εκτός της Ουαλίας.
Ιστορία
Η ιστορία της πόλης ξεκινάει ουσιαστικά από την ίδρυση του καθεδρικού ναού του Μπάνγκορ, αφιερωμένου στον Κέλτη άγιο Ντέινιολ, στα τέλη του 6ου αιώνα. Μάλιστα το όνομα Μπάνγκορ προέρχεται από μια ουαλική λέξη που που αντιστοιχούσε σε έναν τύπο περίφραξης, στον οποίο και θεμελιώθηκε ο χώρος του καθεδρικού. Ο σημερινός ναός είναι ένα πιο σύγχρονο κτήριο που με τους αιώνες υπέστη πολλές μετατροπές. Αν και το κτήριο δεν είναι το παλαιότερο, ούτε το μεγαλύτερο, η επισκοπεία του είναι η παλαιότερη σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουαλίας
Αλντερμανίτης
Ο Αλντερμανίτης είναι ένα σπάνιο, ένυδρο και φωσφορικό ορυκτό. Ο χημικός τύπος του είναι: Mg5Al12(PO4)8(OH)22·32H2O.
Πήρε την ονομασία του από τον Άρθουρ Ρίτσαρντ Άλντερμαν (αγγλ.: Arthur Richard Alderman) (1901-1980), ο οποίος ήταν καθηγητής γεωλογίας και ορυκτολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αδελαΐδας στην Αυστραλία.
Δείτε επίσης
Κατάλογος ορυκτών
Αλντερμανίτης Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου Κατηγορία:Ορυκτά του μαγνησίου Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Βασιλική του Αγίου Αχιλλίου (Λάρισα)
Η Βασιλική του Αγίου Αχιλλίου ή Βασιλική του Αγίου Αχιλλείου είναι ναός με αρχιτεκτονικό τύπο τρίκλιτης βασιλική με νάρθηκα και εξωνάρθηκα, που χρονολογείται στα μέσα του 6ου αιώνα. Σύμφωνα με επιγραφές που βρέθηκαν ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Αχίλλιο, που υπήρξε μητροπολίτης της Λάρισας για 35 χρόνια, τον 4ο αιώνα, και είναι σήμερα ο προστάτης άγιος της πόλης. Η σκεπή του ναού ήταν ξύλινη. Τα θεμέλια του ναού βρέθηκαν στο λόφο του Φρουρίου στη Λάρισα, δίπλα στο Πρώτο Αρχαίο Θέατρο Λάρισας και στο Μπεζεστένι, το 1978.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λάρισα