cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλούμπα
Ι. Μονή Αιμυαλών
Ξεχωριστή αξία στη μονή έχουν το Καθολικό της και τα κειμήλιά της. Το Καθολικό της, που είναι χτισμένο σχεδόν ολόκληρο μέσα σε μια φυσική σπηλιά, είναι αφιερωμένο στη Γέννηση της Θεοτόκου. Η μονή τοιχογραφήθηκε το 1608 από τους αδελφούς Δημήτριο και Γεώργιο Μόσχο από το Ναύπλιο. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και το ξυλόγλυπτο τέμπλο της, έργο του 1632, οι εικόνες της, καθώς και διάφορα κειμήλια. Λίγα μέτρα πριν από τη Μονή Αιμυαλών βρίσκεται το ιστορικό Ληνό των Κολοκοτρωναίων. Στο σημείο αυτό είχε καταφύγει εκεί καταδιωκόμενη από τους Τούρκους το 1806 ομάδα κλεφτών, με αρχηγό τον Γιάννη Κολοκοτρώνη (αδελφό του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, γνωστό και ως Ζορμπά), όπου βρήκε τραγικό θάνατο. Στο Ληνό σήμερα έχει τοποθετηθεί μια αναμνηστική πλάκα και έχουν φυτευτεί δύο κυπαρίσσια. Η Ι. Μονή εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Οικογένεια Λιβανού
Η οικογένεια Λιβανού είναι εφοπλιστική οικογένεια με καταγωγή από τα Καρδάμυλα της Χίου.
Παραπομπές και σημειώσεις
Λιβανου
Μητρώον αρχαίας Ολυμπίας
Το Μητρώον ήταν ναός εντός του αρχαιολογικού χώρου της Ολυμπίας, αφιερωμένος στη μητέρα των θεών, Ρέα ή Κυβέλη.
Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία
Το Μητρώον ή ναός της Μητρός των Θεών βρισκόταν στα ανατολικά του Ηραίου και ήταν κτίσμα των αρχών του 4ου αιώνα π.Χ.. Ο συγκεκριμένος χώρος φέρεται να είχε χρησιμεύσει για λατρευτικούς σκοπούς ήδη από την προϊστορική περίοδο. Ο ναός ήταν δωρικού ρυθμού, μικρών διαστάσεων, 20,67μ. Χ 10,62μ. , ενώ αριθμούσε έξι κίονες στις στενές πλευρές και έντεκα στις μακρές. Αποτελείτο από πρόναο, σηκό, οπισθόδομο, (βλ. }  και διέθετε βωμό αφιερωμένο στη θεά Ρέα, ο οποίος βρισκόταν πιθανότατα στα δυτικά του ναού. Οι κίονες είχαν διάμετρο 85 εκατοστών στο κατώτερο μέρος τους, ύψος 4,63 μέτρων και ήταν όλοι κατασκευασμένοι από κογχυλιάτη λίθο ενώ έφεραν λευκό επίχρισμα . Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, ο ναός είχε μετατραπεί σε τόπο λατρείας του αυτοκράτορα Αυγούστου και τοποθετήθηκε ένας ανδριάντας του που τον παρίστανε ως Δία, να κρατεί κεραυνό και σκήπτρο . Το 267 μ.Χ., υπέστη ανεπανόρθωτες καταστροφές κατά τη διάρκεια επιδρομής του βαρβαρικού φύλου των Έρουλων.
Στη σύγχρονη εποχή, σώζονται μόνο ο στυλοβάτης του ναού καθώς και τμήματα από το θριγκό. Βρέθηκαν διάφορα αγάλματα στο χώρο του ναού, κατά τη διάρκεια ανασκαφών, όπως ο ανδριάντας του Αύγουστου ενώ για κάποια από τα υπόλοιπα εικάζεται πως αναπαριστούν μεταξύ άλλων τους αυτοκράτορες Τίτο, Κλαύδιο και Βεσπασιανό. Τα αγάλματα αυτά εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Ολυμπία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί
Μπρόντους Κλέι
Ο Τζορτζ Μέρντοκ (George Murdoch, 21 Φεβρουαρίου 1973) είναι Αμερικανός παλαιστής. Είναι γνωστός για τον χρόνο του στην εταιρεία πάλης WWE, όπου εμφανιζόταν στα ρινγκ με το ψευδώνυμο Μπρόντους Κλέι.
Τα πρώτα βήματα
Το 2006, υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE, αλλά μεταφέρθηκε σε θυγατρική εταιρεία στην Τζόρτζια. Αρχικά χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο "G-Rilla" και προσπάθησε να αναδείξει τα προσόντα του στη πάλη. Χρησιμοποιήθηκε περισσότερο ως σωματοφύλακας από άλλους παλαιστές, λόγω και της σωματικής του διάπλασης. Το 2007 μεταφέρθηκε στην μεγαλύτερη θυγατρική εταιρεία του WWE, στην Φλόριντα, έμεινε ένα χρόνο και απολύθηκε στις 4 Φεβρουαρίου του 2008. Επαναπροσλήφθηκε όμως τον Ιανουάριο του 2010 και συνέχισε κανονικά στην Φλόριντα, όπου μετά από λίγους μήνες άλλαξε το ψευδώνυμό του, στο Μπρόντους Κλέι.
WWE
Οι πρώτες του τηλεοπτικές εμφανίσεις με το WWE και η προώθησή του, σιγά - σιγά στο κύριο ρόστερ, έγινε μέσα από το σόου του NXT, όπου νέα ταλέντα μάχονταν κάθε εβδομάδα, ώστε να αναδειχτεί ένας νικητής που θα κέρδιζε συμβόλαιο. Συμμετείχε στην τρίτη σεζόν του σόου, στο τέλος του 2010 και έφτασε μέχρι τον τελικό όπου ηττήθηκε. Εκπαιδευτή στο NXT, είχε τον Αλμπέρτο Ντελ Ρίο, ο οποίος τον πήρε προστατευόμενο του και τον χρησιμοποίησε ως σωματοφύλακα. Με τον τρόπο αυτό κέρδισε και συμβόλαιο με το κύριο ρόστερ, όμως στα τέλη του 2011 εξαφανίστηκε από την τηλεόραση, αφού "χώρισε" ο δρόμος του με τον Ντελ Ρίο.
Χορευτής-παλαιστής
Το 2012 με νέο στυλ - χορευτή και συμπαθητικού προς το κοινό παλαιστή, κάνει την επανεμφάνισή του, μετά από διαφημίσεις μηνών. Στο πλευρό του δύο γυναίκες παλαιστές χορεύτριες, οι Ναόμι και Κάμερον. Έπειτα νικούσε συχνά κόντρα σε κάθε αντίπαλο και το 2013 έγινε ομάδα με τον Τένσαϊ. Μετά την διάλυση της ομάδας άρχισε να υποδύεται τον "κακό" και αποδεσμεύτηκε τον Ιούνιο του 2014.
Τελειωτικές κινήσεις
Tyrus
G-Rilla
Εκτός πάλης
Γεννήθηκε στην Πασαντένα της Καλιφόρνια, μια μικρή πόλη. Έχει ύψος 2.01 μέτρα και βάρος 170 κιλά. Πριν ασχοληθεί με την πάλη, ήταν σωματοφύλακας του γνωστού τραγουδιστή στην Αμερική, του είδους ραπ, Σνουπ Ντογκ. Το όνομα Μπρόντους Κλέι που χρησιμοποιεί στα ρινγκ, είναι παρόμοιο με το αληθινό όνομα του τραγουδιστή (Κάλβιν Κορντόζαρ Μπράοντους). Το 2012 συμμετείχε στην πρώτη του κινηματογραφική ταινία, που υποδύθηκε έναν μικρό ρόλο.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κυστεοσκόπηση
Η κυστεοσκόπηση είναι μία ουρολογική παρεμβατική εξέταση, κατά την οποία ο ειδικός Ουρολόγος επισκοπεί την ουροδόχο κύστη (επισκόπηση της κύστεως). Η εξέταση αυτή μπορεί να εκτελεσθεί στον άνδρα, την γυναίκα ακόμα και στα παιδιά για καθαρά διαγνωστικούς λόγους.
Το κυστεοσκόπιο είναι ένα εργαλείο εφοδιασμένο με ειδικό ψυχρό φωτισμό, οπτική κάμερα, ενώ υπάρχει ανάλογη είσοδος υγρού (φυσιολογικού ορού), έτσι ώστε κατά την είσοδο του εργαλείου να διατείνεται η ουροδόχος κύστη, με σκοπό την επισκόπησή της και ανάλογη έξοδο του υγρού.
Η είσοδος γίνεται στον άνδρα δια του έξω στομίου της ουρήθρας, ενώ στην γυναίκα και πάλι η είσοδος γίνεται δια της ουρήθρας.
Ο σημαντικότερος λόγος παρέμβασης θεωρείται η αιματουρία, κυρίως η μακροσκοπική ανώδυνη αιματουρία. Με την κυστεοσκόπηση στον άνδρα επισκοπείται ολόκληρο το μήκος της ουρήθρας, ο προστάτης αδένας και στην συνέχεια το εργαλείο εισχωρεί στην ουροδόχο κύστη. Στις γυναίκες η εξέταση είναι πιο απλή απ' την στιγμή που το εύρος της ουρήθρας είναι μόλις 2-3 εκατοστά και στην συνέχεια επισκοπείται η ουροδόχος κύστη.
Εκτός της αιματουρίας ο Ουρολόγος προβαίνει στην κυστεοσκόπηση και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα αποτελούν οι υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις, η απώλεια ελέγχου της κύστης, η επώδυνη ούρηση, το χρόνιο πυελικό άλγος, οι διαταραχές της ούρησης, η υπερπλασία του προστάτη αδένα, η λιθίαση και πολλά άλλα.
Φυσικά αποτελεί το απόλυτο εργαλείο επισκόπησης κι ελέγχου σε ένα καρκίνωμα – μάζα, θήλωμα στην κύστη, ενώ η απόλυτη ένδειξη για να διενεργηθεί η κυστεοσκόπηση αποτελεί η αιματουρία. Επίσης σε οποιαδήποτε αμφιβολία, υπόνοια ή σκέψη που έρχεται σε αντίθεση με κάποια απεικονιστική εξέταση π.χ υπέρηχος της ουροδόχος κύστης θα πρέπει να διενεργείται η κυστεοσκόπηση.
Ανάλογα στα παιδιά μπορεί να εκτελεσθεί κυστεοσκόπηση σε κάποιες παθολογικές καταστάσεις όπως οι βαλβίδες οπίσθιας ουρήθρας στα αγόρια, επίσης στην ΚΟΠ (κυστεο-ουρητηρική παλινδρόμηση) και σε πολλές άλλες περιπτώσεις που θα κρίνει ο Παιδο-ουρολόγος.
Κωνσταντίνος Γόντικας
Ο '''Κωνσταντίνος Β. Γόντικας''' (1870–1937) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Μαγούλιανα Αρκαδίας το 1870. Αδερφός του ήταν ο Δημήτριος Γόντικας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Εργάστηκε ως δικηγόρος στον Πύργο Ηλείας.
Εντάχθηκε στο Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου. Εξελέγη βουλευτής Αχαϊοήλιδος τον Νοέμβριο του 1910, τον Μάρτιο του 1912, τον Μάιο του 1915 και το 1926 με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων. Ήταν βουλευτής Ηλείας το 1923 και το 1928. Ήταν υπουργός Στρατιωτικών στις κυβερνήσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Γεωργίου Καφαντάρη. Υπήρξε υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στην βραχύβια κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου από τις 3 Απριλίου 1923 ως τις 18 Οκτωβρίου 1923 και Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως από τις 25 Αυγούστου 1923 ως τις 18 Οκτωβρίου 1923. Παραιτήθηκε από βουλευτής στις 16 Ιανουαρίου 1930.
Στην κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου (Μάρτιος - Ιούνιος 1925) ήταν υπουργός Στρατιωτικών.
Ήταν υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τον Ιούλιο του 1928 έως τον Ιανουάριο του 1930. Από το 1930 έως το 1935 ήταν διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος.
Απεβίωσε το 1937. Παιδιά του ήταν ο τραπεζίτης Γεώργιος Γόντικας και ο οικονομολόγος Βασίλειος Γόντικας.
Βιοτρομοκρατία
Η Βιοτρομοκρατία είναι τύπος τρομοκρατικής ενέργειας που περιλαμβάνει την σκόπιμη απελευθέρωση ή διάδοση βιολογικών παραγόντων. Αυτοί οι παράγοντες μπορεί να είναι βακτήρια, ιοί, έντομα, μύκητες και/ή τοξίνες σε φυσική ή τροποποιημένη από τον άνθρωπο μορφή, με τον ίδιο τρόπο όπως στον βιολογικό πόλεμο. Επιπλέον, οι σύγχρονες αγροτοβιομηχανικές επιχειρήσεις είναι ευάλωτες σε τέτοιες επιθέσεις από τρομοκράτες οι οποίες μπορούν να βλάψουν σοβαρά την οικονομία καθώς και την εμπιστοσύνη των καταναλωτών. Η τελευταία καταστροφική δραστηριότητα ονομάζεται αγροβιοτρομοκρατία.
Ορισμός
Η βιοτρομοκρατία είναι η σκόπιμη απελευθέρωση ιών, βακτηρίων, τοξινών ή άλλων επιβλαβών παραγόντων για να προκαλέσει ασθένεια ή θάνατο σε ανθρώπους, ζώα ή φυτά. Αυτοί οι παράγοντες απαντώνται συνήθως στη φύση, αλλά θα μπορούσαν να μεταλλαχθούν ή να αλλοιωθούν για να αυξήσουν την ικανότητά τους να προκαλούν ασθένειες, να τους καταστήσουν ανθεκτικούς στα τρέχοντα φάρμακα ή να αυξήσουν την ικανότητά τους να εξαπλώνονται στο περιβάλλον. Οι βιολογικοί παράγοντες μπορούν να διαδοθούν μέσω του αέρα, του νερού ή στα τρόφιμα. Οι βιολογικοί παράγοντες είναι ελκυστικοί σε τρομοκράτες επειδή είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστούν και δεν προκαλούν ασθένεια για αρκετές ώρες έως αρκετές ημέρες. Ορισμένοι παράγοντες βιοτρομοκρατίας, όπως ο ιός της ευλογιάς, μπορούν να μεταδοθούν από άτομο σε άτομο και κάποιοι, όπως ο άνθρακας, δεν μπορούν. Η βιοτρομοκρατία μπορεί να ευνοείται επειδή οι βιολογικοί παράγοντες είναι σχετικά εύκολοι και φθηνοί στην απόκτηση, οι οποίοι μπορούν εύκολα να διαδοθούν και μπορούν να προκαλέσουν εκτεταμένο φόβο και πανικό πέρα από την πραγματική σωματική βλάβη. Η στρατιωτική ηγεσία χωρών, ωστόσο, έχουν μάθει ότι, ως στρατιωτικό πλεονέκτημα, η βιοτρομοκρατία έχει ορισμένους σημαντικούς περιορισμούς, όποως το ότι είναι δύσκολο να χρησιμοποιηθεί ένα βιολογικό όπλο με τρόπο που να επηρεάζει μόνο τον εχθρό και όχι τις φιλικές δυνάμεις. Ένα βιολογικό όπλο είναι χρήσιμο στους τρομοκράτες κυρίως ως μέθοδος δημιουργίας μαζικού πανικού και αναστάτωσης σε ένα κράτος ή μια χώρα. Ωστόσο, τεχνολόγοι όπως ο Μπιλ Τζόι έχουν προειδοποιήσει για την πιθανή δύναμη που θα μπορούσε να δώσει η γενετική μηχανική στα χέρια των μελλοντικών βιοτρομοκρατών.
Παραδείγματα
Η Ιαπωνική θρησκευτική σέκτα Αούμ Σινρίκιο, τον Μάρτιο του 1995 προχώρησε σε μια βιοτρομοκρατική επίθεση με αέριο σαρίν στο μετρό του Τόκιο, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 13 ανθρώπους και προκάλεσε σοβαρά προβλήματα υγείας σε άλλους 6.300.
Τον Σεπτέμβριο του 2001, ξέσπασαν αρκετές περιπτώσεις μόλυνσης από άνθρακα στις Ηνωμένες Πολιτείες, που προφανώς προκλήθηκαν εσκεμμένα. Επιστολές με μολυσματικό άνθρακα παραδόθηκαν ταυτόχρονα στα γραφεία των μέσων ενημέρωσης και στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, παράλληλα με μια διφορούμενη υπόθεση στη Χιλή. Από αυτές τις επιστολές βρήκαν τον θάνατο πέντε άνθρωποι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατία
Βαρβάρα Χαλκιδικής
thumb|right|Είσοδος στη Βαρβάρα. thumb|right|Άποψη του χωριού. Η Βαρβάρα είναι χωριό και ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα (έκτασης γύρω στα 90.300 στρ.) του Δήμου Αριστοτέλη με 538 μόνιμους κατοίκους, σύμφωνα με την πληθυσμιακή απογραφή του 2011. Είναι κτισμένο στα βορειοανατολικά του νομού, μέσα σε δάσος.
Διοικητικά όρια του χωριού
Η ευρύτερη περιοχή της Βαρβάρας συνορεύει ανατολικά, με τον Στρυμονικό κόλπο και την κτηματική περιοχή του Δημοτικού Διαμερίσματος Ολυμπιάδος Χαλκιδικής. Νότια, με την κτηματική περιοχή του Δημοτικού Διαμερίσματος Σταγίρων, Νεοχωρίου και Αρναίας Χαλκιδικής. Δυτικά, με το Δημοτικό Διαμέρισμα του Στανού Χαλκιδικής και Μοδίου Θεσσαλονίκης. Βόρεια, με το Δημοτικό Διαμέρισμα Άνω Σταυρού και Σταυρού Θεσσαλονίκης.
Τουρισμός
thumb|right|Το δάσος της Βαρβάρας. Το Δημοτικό διαμέρισμα Βαρβάρας διαθέτει 90.300 στρέμματα, μέσα στα διοικητικά όριά του, με ένα δάσος στο οποίο ζουν πολλά είδη ζώων και 2 καταρράκτες στη θέση Κηπουρίστρα-Νεροπρίονο. Τα νερά στα βουνά της Βαρβάρας είναι άφθονα. Εκτός από τους καταρράκτες υπάρχουν και οι Πέντε Βρύσες-Κρασονέρι, Κρυονέρι, Μαυρόλακας.
Στο Δημοτικό διαμέρισμα της Βαρβάρας γίνονται προσπάθειες για μεγαλύτερη ανάπτυξη του αγροτουρισμού, με 1 δημοτικό ξενώνα και 2 ιδιωτικά καταλύματα, ενώ η περιοχή Γαβράδια συνδυάζει βουνό και θάλασσα. Η ιδιωτική νησίδα Καυκανάς αποτελεί τμήμα του Δ.δ. της ορεινής Βαρβάρας, που είναι το μόνο διαμέρισμα του Δήμου Αρναίας το οποίο βρέχεται από τη θάλασσα του Στρυμονικού Κόλπου.
Τα Καλύβια Βαρβάρας
Πρόκειται για πολύ παλιό οικισμό που βρίσκεται στην πεδινή κτηματική περιοχή του Δ.δ. της Βαρβάρας κοντά στο Δ.δ. της Ολυμπιάδας Χαλκιδικής. Πριν τη δεκαετία του 1970, ο οικισμός έσφυζε από ζωή, διότι οι κάτοικοι της Βαρβάρας είχαν χτισμένες καλύβες για να διαμένουν εκεί κατά τους θερινούς κυρίως μήνες του χρόνου. Η παλιά ονομασία των καλυβιών ήταν Ολυμπιάδα όπως το παραθαλάσσιο χωριό κοντά στα Καλύβια, αλλά, όταν ήρθαν οι πρόσφυγες από την Αγία Κυριακή της Μικράς Ασίας, διεκδίκησαν τη συγκεκριμένη ονομασία ως νεοσύστατη κοινότητα τότε. Οι κάτοικοι της Βαρβάρας αποκαλούσαν και αποκαλούν την ευρύτερη περιοχή των Καλυβιών με την ονομασία Λιμπσάσντα δηλαδή Ολυμπιάδα στην τοπική διάλεκτο.
Από τη δεκαετία του 1970, άρχισε η ερήμωση των καλυβιών και λόγοι διάφοροι, όπως ο σύγχρονος τρόπος ζωής, ανάγκασαν τις αγροτικές οικογένειες να μετακινηθούν στη Βαρβάρα, ενώ εκείνη ακριβώς τη περίοδο κατασκευάστηκε δίπλα από τα Καλύβια Βαρβάρας εργοστάσιο μεταλλουργίας της Ολυμπιάδας Χαλκιδικής. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, δημιουργήθηκε λίμνη τελμάτων και το Δημόσιο υποχρέσωε τους κατοίκους σε απαλλοτρίωση 1.600 στρεμμάτων γης από το Δ.δ. της Βαρβάρας για τη δημιουργία της. Σήμερα στα Καλύβια της Βαρβάρας διαμένουν 2-3 αγροτικές οικογένειες οι οποίες συντηρούν τον οικισμό.
Ονομασία του χωριού
Η επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι το χωριό πήρε την ονομασία του από την Αγία Βαρβάρα, ναός της οποίας κτίστηκε το 1875. Η άλλη εκδοχή κάνει λόγο για το όνομα βασίλισσας η οποία διοικούσε το χωριό.
Πριν από την Τουρκοκρατία
Στην τοποθεσία Ρετσίνη ανακαλύφθηκε νόμισμα της εποχής του αυτοκράτορα Αναστασίου (491-518 μ.Χ.), μαζί με παλαιοχριστιανικά λυχναράκια από πηλό και γυναικεία σκουλαρίκια από ασήμι. Τα κτίσματα αυτά καταστράφηκαν από Σλάβους κατά την παρακμή του Βυζαντίου και εγκαταλείφθηκαν με την εγκατάσταση των Γιουρούκων στην περιοχή, γύρω στον 14ο αιώνα. Χαλάσματα αλλά και μεγάλα πιθάρια έχουν βρεθεί διάσπαρτα σε διάφορες τοποθεσίες (Γλαβίνα, Δρεβενίκος, Ζέρναβο) και τρία κάστρα περιτριγυρίζουν το χωριό, που προστάτευαν τις δραστηριότητες επεξεργασίας του μεταλλεύματος κλείνοντας τα τρία περάσματα: το Ασαάρ προς την Εγνατία οδό και τις λίμνες, το κάστρο στο Ζέρναβο προς την Ολυμπιάδα και ο Δρεβενίκος προς Αρναία, τα Στάγειρα, την Ιερισσό.
Τουρκοκρατία
Η περιοχή γνώρισε μέρες ακμής από το 1530, αφότου δηλαδή ο σουλτάνος Σουλεϊμάν Α' αναδιοργάνωσε τα μεταλλεία της αυτοκρατορίας. Υπολογίζεται ότι στα μέσα του 16ου αιώνα κάθε μήνα ο σουλτάνος έπαιρνε από τα μεταλλεία κατά μέσο όρο μετάλλευμα αξίας 18.000-30.000 περίπου χρυσών νομισμάτων. Οι εργασίες όμως έπαψαν, όπως φανερώνει φιρμάνι του 1580 προς τον καδή του τόπου, με το οποίο υποχρεωνόταν αυτός να θέσει και πάλι σε ενέργεια τα μεταλλεία και να στείλει άφθονα νομίσματα στην Κωνσταντινούπολη. Στα Σιδηροκαύσια λοιπόν, υπήρχε και νομισματοκοπείο αργυρών νομισμάτων, το οποίο μάλιστα λειτουργούσε από την εποχή του Μουράτ Β' (1421-1451).
Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, μετανάστευσαν στην περιοχή Αγραφιώτες και Βορειοηπειρώτες, αλλά και Βούλγαροι χωρικοί ή εργάτες, ενισχύοντας τα υπολείμματα των παλαιών σλαβικών οικισμών. Τότε δημιουργήθηκαν τα νέα σλαβικά τοπωνύμια της περιοχής (π.χ. Νόβο Σέλο που σημαίνει Νέο χωριό). Στα Μαδεμοχώρια, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας παρατηρήθηκε συρροή ατόμων από διαφορές εθνότητες: Ελλήνων, Σέρβων, Τούρκων, Κροατών, Γερμανών, Εβραίων, ιδίως Βουλγάρων μεταλλωρύχων, για την εκμετάλλευση των εκεί μεταλλείων.
Τα Μαδεμοχώρια ήταν δώδεκα και ήταν τα εξής: Γαλάτιστα, Βάβδος, Ραβνά, Στανός, Βαρβάρα, Λιαρίγκοβη, Νοβοσέλο, Μαχαλάς, Ίσβορος, Χωρούδα, Ρεβινίκια και Ιερισσός, με πρωτεύουσα τη Λιαρίγκοβη (τη σημερινή Αρναία). Σε ένα φιρμάνι του Απριλίου του 1705, αναφέρεται ότι οι ραγιάδες των Μαδεμοχωρίων ζήτησαν να παραχωρηθεί σε αυτούς η εκμετάλλευση του μεταλλείου, υπό τον όρο να πληρώνονται τα ημερομίσθιά των όπως και πριν και με την υποχρέωση:
Τα προνόμια που κατά καιρούς είχαν δοθεί στους μεταλλωρύχους ανανεώθηκαν, όπως προκύπτει από ένα άλλο φιρμάνι του 1733, που απευθύνεται προς τον καδή της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με αυτό, οι κάτοικοι των Μαδεμοχωρίων:
Στη περιοχή είχε την έδρα του αξιωματούχος με τον τίτλο Madem-Emini, ο οποίος είχε στην διάθεσή του στρατιωτική δύναμη για την φύλαξη του μεταλλείου αλλά, παρά την πολιτική και αστυνομική εξουσία που εξασκούσε, δεν είχε το δικαίωμα να επεμβαίνει στα εσωτερικά της κοινότητας. Καθένα από τα δώδεκα χωριά είχε τη δική του ξεχωριστή κοινοτική διοίκηση, εξέλεγαν δώδεκα προεστούς έναν από κάθε χωριό, και αυτοί τους τέσσερις βεκίλειδες που συγκροτούσαν την κεντρική διοίκηση. Παρά το γεγονός όμως ότι η ομοσπονδία των χωριών αυτών είχε απαλλαγεί από ορισμένα βάρη, η υποχρέωσή της να καταβάλει κάθε χρόνο στην Υψηλή Πύλη 220 οκάδες καθαρό ασήμι και να καλύπτει την διατροφή του Madem-Emini και των στρατιωτών του, δημιουργούσε αφόρητη συχνά κατάσταση. Επανειλημμένες αναφορές των κατοίκων προς την Πύλη μαρτυρούν τις προσπάθειες που κατέβαλλαν για την διασφάλιση των προνομίων τους από την αυθαιρεσία και την αρπακτικότητα των Τούρκων αξιωματούχων.
Επανάσταση και πυρπόληση χωριού
Η σημαία της επανάστασης υψώθηκε στα Μαντεμοχώρια στις 3 Ιουνίου του 1821, με πρωτοστάτες τον Δουμπιώτη και τον Αν. Χιμευτό. Δημιουργήθηκε σώμα αντίστασης με άνδρες από τα Μαδεμοχώρια και 2.000 περίπου μοναχούς του Άθω με αρχηγό τον Εμμανουήλ Παππά. Βλέποντας τον κίνδυνο του Χατζή Μεχμέτ Μπαϊράμ Πασά, που κατέβαινε από τα στενά της Ρεντίνας προς την Αρναία τα γυναικόπαιδα της Βαρβάρας κατευθύνθηκαν προς το Άγιο Όρος, κουβαλώντας τις εικόνες των εκκλησιών τους. Καίγοντας τα ελληνικά χωριά και σφάζοντας τους κατοίκους οι Τούρκοι πέρασαν στην Αρναία. Όμως τη Βαρβάρα την βρήκαν έρημη. Ήταν τότε που στην τοποθεσία Καζίμπ (που σημαίνει τόπος μαρτυρίου), προς τον Δρεβενίκο, σύμφωνα με την παράδοση έσφαξαν ένα κοπάδι πρόβατα και στερέωσαν τα κεφάλια τους σε στημένα κουτσούπια (κούτσουρα) προς παραδειγματισμό των ραγιάδων. Το χωριό κάηκε ολόκληρο, εκτός από ένα σπίτι που διατήρησαν οι Τούρκοι για να εξυπηρετούνται οι ίδιοι. Μετά την καταστροφή, πολλοί αγωνιστές συνέχισαν τη δράση τους στη νότια Ελλάδα, όπως ο Γεώργιος Αστερίου.
Η Βαρβάρα στο Μακεδονικό Αγώνα
thumb|Το σώμα του Αθανάσιου Μινόπουλου Στον Μακεδονικό Αγώνα, η Βαρβάρα πήρε μέρος με τον Μακεδονομάχο Αθανάσιο Μινόπουλο του Μίνου.
Εμφύλιος
Κατά τον Εμφύλιο πόλεμο το φθινόπωρο του 1947, οι κάτοικοι της Βαρβάρας υποχρεώθηκαν από το ελληνικό κράτος να εγκαταλείψουν το χωριό τους και να εγκατασταθούν στα γύρω χωριά, κυρίως Νεοχώρι, Παλαιοχώρι, Αρναία.
Με τη λήξη του εμφυλίου την άνοιξη του 1950, οι κάτοικοι επέστρεψαν στο χωριό. Το 1918, όταν πρωτοϊδρύθηκε η κοινότητα Βαρβάρας, αποτελούνταν από τους συνοικισμούς Βαρβάρα, Ολυμπιάδα και Πραβίτα (συνοικισμός κοντά στα Βραστά). Αργότερα, το 1924, ο οικισμός Πραβίτα αποσπάστηκε και υπάχθηκε στη Λιαρίγκοβη. Το 1922, κοντά στον οικισμό Ολυμπιάδα εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Μικρά Ασία. Το 1940, τον οικισμό αυτόν τον ονόμασαν Ολυμπιάδα και ο παλιός συνοικισμός Ολυμπιάδας μετονομάστηκε σε Καλύβια Βαρβάρας. Τα Καλύβια Βαρβάρας απέχουν από την Ολυμπιάδα μόλις 2 χλμ και κατοικούνται από λιγοστούς κτηνοτρόφους.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Αριστοτέλη Κατηγορία:Χωριά του νομού Χαλκιδικής
Θερμογέφυρα
Ως θερµογέφυρες ορίζονται τα σηµεία ή οι µε σηµαντική µείωση της θερµικής αντίστασης των δοµικών στοιχείων σε σχέση µε τις λοιπές επιφάνειες, που αποτελούν σημαντική πηγή θερµικών απωλειών. Εµφανίζονται δε κατεξοχήν στη διεπιφάνεια δύο διαφορετικών δοµικών στοιχείων ή δύο ίδιων δοµικών στοιχείων διαφορετικού πάχους, σε συνδέσεις εξωτερικών δοµικών στοιχείων και πλευρικά γύρω από ανοίγµατα.
Χαρακτηριστικά μιας θερμογέφυρας
Οι θερμικές γέφυρες χαρακτηρίζονται από την πολυδιάστατη μεταφορά θερμότητας και για το λόγο αυτό δεν μπορούν να προσδιοριστούν από μονοδιάστατα μοντέλα, τα οποία χρησιμοποιούνται για την ενεργειακή προσομοίωση κτιρίων. (Συντελεστές θερμοπερατότητας U-values). Δημιουργούνται σε σημεία ένωσης παραθύρων, σε σημεία συμβολής δοκών και υποστυλωμάτων χωρίς ή με ανεπαρκή θερμομόνωση, με θερμομονωμένα τοιχία του κτιρίου. Μπορούν να αποφευχθούν με την κατάλληλη ενεργειακή σχεδίαση και λεπτομερή εφαρμογή κατασκευής. Παρουσιάζονται υπό την μορφή μυκήτων (μούχλας) και έτσι είναι ορατά στο ανθρώπινο μάτι. Επίσης γίνονται αισθητές από το ανθρώπινο σώμα λόγω της έντονης θερμικής ακτινοβολίας τους, σε σχέση με τα υπόλοιπα δομικά στοιχεία.
Τύποι θερμογεφυρών
Οι θερμογέφυρες διακρίνονται σε κατασκευαστικές και γεωμετρικές. Οι κατασκευαστικές αφορούν σε σημεία συμβολής υλικών με διαφορετική θερμική αγωγιμότητα. Παραδείγματα τέτοιων θερμογεφυρών είναι οι ενώσεις και η διακοπή της θερμομόνωσης του κτιρίου από δομικά στοιχεία, κουφώματα, προβόλους και άλλα. Οι κατασκευαστικές θερμογέφυρες διακρίνονται με τη σειρά τους σε σημειακές ή γραμμικές, αναλόγως με το αν είναι επαναλαμβανόμενες ή απλά σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Οι γεωμετρικές οφείλονται στη διαφορά εσωτερικού και εξωτερικού εμβαδού θερμομονωμένης επιφάνειας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι μια θερμομονωμένη γωνία κτιρίου, όπου η επιφάνεια εξωτερικά είναι πάντα μεγαλύτερη από την εσωτερική, με αποτέλεσμα τη διαφοροποίηση της θερμικής αγωγιμότητας και τη δημιουργία θερμογέφυρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφορά θερμότητας
Πρεβεζάνικα Χρονικά
thumb|250 px| Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους των Πρεβεζάνικων Χρονικών Τα Πρεβεζάνικα Χρονικά είναι περιοδική έκδοση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πρέβεζας, με ιστορικό, λαογραφικό και λογοτεχνικό περιεχόμενο, τοπικού κυρίως ενδιαφέροντος. Εκδίδονται από το 1978 με ευθύνη της Συντακτικής τους Επιτροπής, η οποία φροντίζει για την ποιοτική και ποσοτική διάσταση της καταχωρούμενης ύλης. Σημαντική τομή στην πορεία του περιοδικού ήταν το έτος 1990, όταν η Συντακτική του Επιτροπή προσπάθησε και κατάφερε να πάρουν τα Πρεβεζάνικα Χρονικά μία περισσότερο επιστημονική μορφή, με τη δημοσίευση εκτεταμένων ποιοτικών εργασιών.
Ιστορικό της έκδοσης
Μετά από πρόταση του Δημάρχου Πρέβεζας κ. Σπύρου Κατηνιώτη και ex officio προέδρου της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, η Διοικούσα Επιτροπή της Βιβλιοθήκης αποφάσισε, στη συνεδρίαση της 7ης Μαρτίου 1977, την έκδοση περιοδικού ιστορικού και λαογραφικού περιεχομένου, το οποίο, τελικά, έλαβε τον τίτλο Πρεβεζάνικα Χρονικά. Το πρώτο τεύχος του περιοδικού κυκλοφόρησε στο τέλος του καλοκαιριού του 1978, τυπωμένο στην Πρέβεζα από τον Πρεβεζάνο τυπογράφο Θανάση Π. Τσόκα. Η σύνθεση της πρώτης Συντακτικής Επιτροπής, υπεύθυνης για την έκδοση του περιοδικού, αποφασίσθηκε στη συνεδρίαση της 15ης Ιουνίου 1977 της Διοικούσας Επιτροπής της Βιβλιοθήκης και αποτελείτο από τους: Ελευθέριο Μπιτζελέκη, λυκειάρχη, Μιχαήλ Κατσαούνη, γυμνασιάρχη, Μιχαήλ Αυδίκο, καθηγητή, Ιωάννη Πάντο, καθηγητή, Κωνσταντίνο Τζούμα, καθηγητή, Σπύρο Δήμα, δικηγόρο, Οδυσσέα Μπέτσο, δάσκαλο και Δημήτριο Παπαγιάννη, δάσκαλο, ο οποίος ήταν και υπεύθυνος για το περιοδικό. Τα δύο πρώτα τριμηνιαία τεύχη τους εκδόθηκαν το 1978. Μετά από πέντε χρόνια, το 1984, ξεκίνησε η δεύτερη περίοδος έκδοσης του περιοδικού, αρχικά ανά τρίμηνο (1984-1989), αργότερα ανά εξάμηνο (1990-1991), μετά ανά έτος (1992-1996) και από το 1997 εκδίδεται κάθε διετία, τα έτη με περιττό αριθμό. Οι συντακτικές επιτροπές του περιοδικού από την έκδοσή του μέχρι και το 2014 είναι καταγεγραμμένες σε σχετική έκδοση.
Ύλη και περιεχόμενα του περιοδικού
Το περιοδικό φιλοξενεί άρθρα σχετικά με την ιστορία και τον πολιτισμό της Πρέβεζας, δημοσιεύσεις Πρεβεζάνων δημιουργών, καθώς και κάθε αξιόλογη εργασία που αναφέρεται στο Νομό Πρέβεζας, επιδιώκοντας να δώσει μια ανάγλυφη εικόνα του πολιτισμού της περιοχής από τις ρίζες έως σήμερα. Αποτελεί βήμα έρευνας και αναφοράς για αναζήτηση υλικού για την Πρέβεζα όπου προβάλλονται τοπικά θέματα και προβλήματα. Αναφορές στα άρθρα που δημοσιεύονται στα Πρεβεζάνικα Χρονικά γίνονται από επιστημονικές εκδόσεις που παραπέμπουν στις δημοσιευόμενες σε αυτά εργασίες, καθώς και από διάφορα μέσα ενημέρωσης, ηλεκτρονικά και έντυπα.
Τα περιεχόμενα των τευχών του περιοδικού είναι διαθέσιμα στη Βικιθήκη.
Κατάλογος των 284 συνεργατών του περιοδικού, που έχουν συμβάλλει μέχρι σήμερα στην έκδοσή του, είναι διαθέσιμος στα Βικιδεδομένα.
Από το 2021 το περιοδικό συγκαταλέγεται σε αυτά που επιλέχθηκαν από το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης να παρουσιάζονται στην ηλεκτρονική του πλατφόρμα ePublishing.
Χαρακτηριστικά του περιοδικού
Οι τόμοι του περιοδικού έχουν σχήμα 8ο. Η έκταση του περιοδικού δεν είναι σταθερή, αλλά τα τελευταία 30 περίπου χρόνια ο μέσος όρος των σελίδων των τόμων του υπερβαίνει τις 300. Στην κορυφή του εξωφύλλου του περιοδικού αναγράφεται ο τίτλος του και ακολουθεί ο υπότιτλος Περιοδικό της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πρέβεζας. Κάτω από τον υπότιτλο αναγράφεται ο αριθμό του τεύχους. Από το 1995 καθιερώθηκε τα εξώφυλλα κάθε τεύχους του περιοδικού να κοσμούνται με έργα ενός Πρεβεζάνου καλλιτέχνη. Στο κατώτερο μέρος του εξωφύλλου αναγράφεται ο τόπος και ο χρόνος έκδοσης του τεύχους. Η έντυπη μορφή του περιοδικού φέρει τον Διεθνή Μοναδικό Αριθμό Σειράς (ISSN) 1105 753Χ, ενώ η ψηφιακή μορφή του περιοδικού τον ISSN 2732 9240.
Βραβεύσεις
thumb|200 px| Η τιμητική διάκριση που απονεμήθηκε στο περιοδικό Το 2020, τα Πρεβεζάνικα Χρονικά βραβεύθηκαν με Τιμητική Διάκριση, μετά από ομόφωνη απόφαση της Επιτροπής Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας της Διεύθυνσης Γραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού.
Α' περίοδος
Σε αυτήν την περίοδο εκδόθηκαν μόνο δύο τεύχη του περιοδικού:
Τεύχος 1, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1978. Περιεχόμενα, Τεύχος 1
Τεύχος 2, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1978. Περιεχόμενα, Τεύχος 2
Β' περίοδος
Η δεύτερη εκδοτική περίοδος, κατά μία πρόσφατη μελέτη, μπορεί να χωριστεί σε τέσσερις μικρότερες χρονικά υπο-περιόδους, ανάλογα με τη μορφή που είχε το περιοδικό.
Περίοδος Β1
Τεύχος 1, Ιανουάριος-Μάρτιος 1984. Περιεχόμενα, Τεύχος 1, Αφιέρωμα στον Ηλία Β. Βασιλά.
Τεύχος 2, Απρίλιος-Ιούνιος 1984. Περιεχόμενα, Τεύχος 2
Τεύχος 3, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1984. Περιεχόμενα, Τεύχος 3
Τεύχος 4, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1984. Περιεχόμενα, Τεύχος 4
Τεύχος 5, Ιανουάριος-Μάρτιος 1985. Περιεχόμενα, Τεύχος 5
Τεύχος 6, Απρίλιος-Ιούνιος 1985. Περιεχόμενα, Τεύχος 6
Τεύχος 7, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1985. Περιεχόμενα, Τεύχος 7
Τεύχος 8, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1985. Περιεχόμενα, Τεύχος 8
Τεύχος 9, Ιανουάριος-Μάρτιος 1986. Περιεχόμενα, Τεύχος 9
Τεύχος 10-11, Απρίλιος-Σεπτέμβριος 1986. Περιεχόμενα, Τεύχος 10-11, Αφιέρωμα στο Διεθνές έτος Ειρήνης.
Τεύχος 12, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1986. Περιεχόμενα, Τεύχος 12
Τεύχος 13, Ιανουάριος-Μάρτιος 1987. Περιεχόμενα, Τεύχος 13
Τεύχος 14, Απρίλιος-Ιούνιος 1987. Περιεχόμενα, Τεύχος 14
Τεύχος 15, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1987. Περιεχόμενα, Τεύχος 15
Τεύχος 16, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1987. Περιεχόμενα, Τεύχος 16
Τεύχος 17, Ιανουάριος-Μάρτιος 1988. Περιεχόμενα, Τεύχος 17
Τεύχος 18, Απρίλιος-Ιούνιος 1988. Περιεχόμενα, Τεύχος 18
Τεύχος 19-20, Ιούλιος-Δεκέμβριος 1988. Περιεχόμενα, Τεύχος 19-20
Περίοδος Β2
Η περίοδος αυτή διήρκεσε από το 1990 μέχρι το 1994. Το περιοδικό πήρε τη μορφή τόμου και εκδιδόταν αρχικά κάθε εξάμηνο και στη συνέχεια κάθε χρόνο. Σε αυτήν την περίοδο εκδόθηκαν οι ακόλουθοι 6 τόμοι (8 τεύχη) του περιοδικού:
Τεύχος 23, Ιανουάριος-Ιούνιος 1990. Περιεχόμενα, Τεύχος 23, Αφιέρωμα στο Α΄ Διεθνές Συμπόσιο Ιστορίας της Πρέβεζας.
Τεύχος 25, Ιανουάριος-Ιούνιος 1991. Περιεχόμενα, Τεύχος 25
Τεύχος 26, Ιούλιος-Δεκέμβριος 1991. Περιεχόμενα
Τεύχος 27-28, Ιανουάριος-Δεκέμβριος 1992. Περιεχόμενα, Αφιέρωμα στα 700 χρόνια από την ίδρυση και 80 χρόνια από την απελευθέρωση της Πρέβεζας.
Περίοδος Β3
Η περίοδος αυτή διήρκεσε από το 1995 μέχρι το 2006. Το περιοδικό εκδιδόταν αρχικά κάθε χρόνο και από το 1997 μέχρι σήμερα ανά διετία, τα έτη με περιττό αριθμό. Σε αυτήν την περίοδο εκδόθηκαν οι ακόλουθοι 7 τόμοι (12 τεύχη) του περιοδικού:
Τεύχος 31-32, Ιανουάριος-Δεκέμβριος 1995. Περιεχόμενα.
Τεύχος 34-35, Ιανουάριος-Δεκέμβριος 1997. Περιεχόμενα.
Τεύχος 36, Ιανουάριος-Δεκέμβριος 1999. Περιεχόμενα.
Τεύχος 37-38, Ιανουάριος-Δεκέμβριος 2001. Περιεχόμενα.
Η απαγορευμένη εκπαίδευση
Η απαγορευμένη εκπαίδευση (ισπανικός τίτλος La Educación Prohibida) είναι ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 2012. Περιγράφει ποικίλες εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία στη Λατινική Αμερική και την Ισπανία, και περιλαμβάνει εκπαιδευτικές προσεγγίσεις όπως η λαϊκή επιμόρφωση, το σύστημα Μοντεσσόρι, η προοδευτική εκπαίδευση, η εκπαίδευση Βάλντορφ, η κατ΄ οίκον διδασκαλία. Είναι η πρώτη ταινία στην ισπανική γλώσσα που χρηματοδοτήθηκε από το κοινό.
Πρεβεζάνικα Χρονικά
Περίοδος Β3
Τεύχος 39-40, Ιανουάριος-Δεκέμβριος 2003. Περιεχόμενα.
Η απαγορευμένη εκπαίδευση
Περιεχόμενο
Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε 10 θεματικά επεισόδια, που το καθένα παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή της εκπαίδευσης στο πλαίσιο του σχολείου και έξω από αυτό. Τα θέματα περιλαμβάνουν την ιστορία του σχολικού συστήματος, την εξουσία και δύναμη στα σχολεία, την αξιολόγηση και το διαχωρισμό των μαθητών, την κοινωνική λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και το ρόλο των εκπαιδευτικών και των οικογενειών. Η ταινία περιέχει σχεδόν 30 λεπτά κινουμένων σχεδίων και μια φανταστική δραματοποιημένη ιστορία που συνδέει τα επεισόδια.
Πρεβεζάνικα Χρονικά
Περίοδος Β3
Τεύχος 41-42, Ιανουάριος-Δεκέμβριος 2005. Περιεχόμενα.
Η απαγορευμένη εκπαίδευση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Απαγορευμενη εκπαιδευση Απαγορευμενη εκπαιδευση Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες
Πρεβεζάνικα Χρονικά
Περίοδος Β4
Η περίοδος αυτή διαρκεί από το 2007 μέχρι σήμερα. Το περιοδικό συνεχίζει να εκδίδεται ανά διετία, τα έτη με περιττό αριθμό. Η έκδοση βελτιώθηκε σημαντικά και τα δημοσιευμένα άρθρα επιμελείται εξειδικευμένος επιμελητής επιστημονικών εκδόσεων. Σε αυτήν την περίοδο έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα οι ακόλουθοι 8 τόμοι (16 τεύχη) του περιοδικού:
Τεύχος 43-44, Δεκέμβριος 2007. Περιεχόμενα.
Τεύχος 45-46, Δεκέμβριος 2009. Περιεχόμενα.
Τεύχος 47-48, Δεκέμβριος 2011. Περιεχόμενα.
Τεύχος 49-50, Δεκέμβριος 2013. Περιεχόμενα. Αφιέρωμα στα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Πρέβεζας.
Τεύχος 51-52, Δεκέμβριος 2015. Περιεχόμενα. Αφιέρωμα στον Φιλάρετο Απ. Βιτάλη (1929-2012).
Τεύχος 55-56, Δεκέμβριος 2019. Περιεχόμενα.
Τεύχος 57-58, Δεκέμβριος 2021. Περιεχόμενα. Αφιέρωμα στα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση 1821.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά Κατηγορία:Νομός Πρέβεζας Κατηγορία:Πρέβεζα Κατηγορία:Ήπειρος Κατηγορία:Βραβευμένοι με Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας
Σύνταγμα της Ελλάδας του 1975
Το Σύνταγμα της Ελλάδας του 1975 ψηφίστηκε στις 7 Ιουνίου 1975 (άρχισε να ισχύει από τις 11 Ιουνίου 1975) από την Ε΄ Αναθεωρητική βουλή και με αυτό καθιερώθηκε ως πολίτευμα η προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αντικατέστησε στην ουσία το Σύνταγμα του 1973 που είχε παρουσιαστεί από τη Χούντα των Συνταγματαρχών και το Σύνταγμα του 1952 που επανέφερε προσωρινά το 1974 η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Για την εποχή του αποτελούσε ένα από τα αρτιότερα συντάγματα, ενώ ισχύει μέχρι και σήμερα με μικρές αλλαγές ύστερα από τις αναθεωρήσεις του 1986, 2001, 2008 και 2019.
Ψηφίστηκε μόνο από τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας η οποία αποτελούσε και την πλειοψηφία στη Βουλής, ενώ και τα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης (Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, ΠΑΣΟΚ και Ενωμένη Αριστερά) απείχαν από την διαδικασία της ψηφοφορίας, χαρακτηρίζοντας το νέο Σύνταγμα αντιδημοκρατικό και αυταρχικό.
Πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής συντάξεως του Συντάγματος ήταν ο νομικός, καθηγητής πανεπιστημίου, λογοτέχνης, φιλόσοφος και πολιτικός, πολλές φορές υπουργός και βασικός συνεργάτης του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο οποίος 10 ημέρες μετά την ψήφιση του Συντάγματος εκλέχθηκε από τη Βουλή Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Ιστορικό
Στις 24 Ιουλίου 1974 σχηματίστηκε κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό την προεδρία του Κωνσταντίνου Καραμανλή και λίγες μέρες αργότερα, την 1η Αυγούστου, εκδόθηκε συντακτική πράξη περί αποκαταστάσεως της δημοκρατικής νομιμότητος και ρυθμίσεως θεμάτων του δημοσίου βίου μέχρι του οριστικού καθορισμού του πολιτεύματος και της καταρτίσεως νέου Συντάγματος της Χώρας. Με βάση αυτή τη συντακτική πράξη, η κυβέρνηση επανέφερε το Σύνταγμα του 1952 εξαιρώντας όμως το άρθρο 1 αυτού, δηλαδή τις διατάξεις περί της μορφής του πολιτεύματος. Στις 17 Νοεμβρίου 1974 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες εκλογές της Μεταπολίτευσης, στις οποίες η Νέα Δημοκρατία έλαβε το 54,37% των ψήφων και σχημάτισε κυβέρνηση, ενώ λίγες εβδομάδες αργότερα διεξήχθη το Δημοψήφισμα του 1974 με το οποίο αποφασίστηκε η εγκαθίδρυση στην Ελλάδα αβασίλευτης δημοκρατίας.
Στις 7 Ιανουαρίου 1975 η κυβέρνηση κατέθεσε στη Βουλή τις προτάσεις της για το νέο Σύνταγμα και την επόμενη μέρα η Ε΄ Αναθεωρητική Βουλή άρχισε και επίσημα το συντακτικό της έργο, εκλέγοντας κοινοβουλευτική επιτροπή συντάξεως του Συντάγματος με πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Τσάτσο.
Οι εργασίες της επιτροπής ολοκληρώθηκαν τον Μάϊο / αρχές Ιουνίου 1975. Η Βουλή ψήφισε το σύνταγμα στις 7 Ιουνίου και αυτό δημοσιεύτηκε στις 9 Ιουνίου 1975 στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, στο ΦΕΚ A 111/1975.
Κατάλογος αστεροειδών/1301-1400
...προηγούμενος < Κατάλογος αστεροειδών/1301-1400 > επόμενος...
>
Προγκρές Μ-28Μ
Το Προγκρές M-28M (Прогресс М-28М, η NASA το ονόμασε Progress 60 ή 60P) είναι ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο τύπου Προγκρές το οποίο εκτοξεύτηκε τον Ιούλιο του 2015 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνη Διαστημικό Σταθμό.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε στις 3 Ιουλίου 2015 (04:55 GMT) από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν, μετά από δύο αποτυχίες σκαφών (του SpaceX CRS-7 και του Προγκρές Μ-27Μ) να φτάσουν στον σταθμό. Το Μ-28Μ συνδέθηκε επιτυχώς με το τμήμα Πιρς στις 5 Ιουλίου 2015 (07:11 GMT).
Μετέφερε 2381 kg φορτίου, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων, νερού, κασίμων και οξυγόνου. Τα 1393 kg είναι ανταλλακτικά, εφόδια και εξοπλισμός για την διεξαγωγή πειραμάτων. Σύμφωνα με το πλάνο, το Προγκρές M-28M θα παραμείνει στον διαστημικό σταθμό για τέσσερις περίπου μήνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2015
Ποσόστωση (οικονομία)
Η ποσόστωση αποτελεί οικονομικό όρο που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1990 και αναφέρεται σε συγκεκριμένα αγροτικά προϊόντα και ειδικότερα στην ανώτερη ποσότητα που επιδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση για κάθε κράτος-μέλος ξεχωριστά.
Η επιδότηση μόνο συγκεκριμένων ποσοτήτων ανά κράτος-μέλος είχε ως σκοπό, αρχικά, τον περιορισμό παραγωγής κάποιων αγροτικών προϊόντων ώστε να διατηρηθεί η υπάρχουσα, μέχρι εκείνη τη στιγμή, διεθνής ανταγωνιστικότητα αλλά και η μεταξύ των κρατών-μελών.
Οι επιπλέον παραγόμενες ποσότητες, σε κάθε προϊόν και κάθε ξεχωριστό κράτος, που δεν έχουν εξασφαλίσει επιδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση παύουν να είναι ανταγωνιστικές.
Στην πράξη, σήμερα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει κάποιος ουσιαστικά να αγοράσει από άλλον άδεια για παραγωγή π.χ. γάλακτος αν θέλει να επιδοτηθεί όπως οι υπόλοιποι και να είναι το προϊόν του ανταγωνίσιμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά Κατηγορία:Εμπόριο
Cadillac XLR
Η Cadillac XLR ήταν ένα 2-θέσιο κουπέ-κάμπριο πολυτελές σπορ αυτοκίνητο, με στάνταρ μεταλλική αναδιπλούμενη οροφή, που παρήχθη από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Cadillac, μεταξύ του 2003 και του 2009. Κατά την χρονική αυτή περίοδο, υπήρξε το ακριβότερο μοντέλο στην παλέτα της εταιρείας, με αρχική τιμή πώλησης στα 75.000 δολάρια, με την τότε ισοτιμία, δηλαδή αρκετά υψηλότερη ακόμα και από τα πλέον πολυτελή SUV και σεντάν της μάρκας. Ήταν ο επίσημος διάδοχος της Cadillac Allanté, η οποία είχε παραχθεί από το 1987 έως το 1993 και, ως αποτέλεσμα, η XLR ήταν το δεύτερο χρονολογικά roadster στην ιστορία της Cadillac.
Βασίστηκε στην πλατφόρμα Y-body του μητρικού ομίλου της General Motors, έχοντας έτσι κοινό σασί αρχικά με την Chevrolet Corvette C5 και στη συνέχεια με την Chevrolet Corvette C6, και μάλιστα κατασκευαζόταν στο ίδιο εργοστάσιο. Ωστόσο, η XLR έφερε άλλα μηχανικά σύνολα, πληρέστερο εξοπλισμό και εντελώς διαφορετική αισθητική.
Αισθητική
Η XLR παρουσιάστηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ τον Ιανουάριο του 2003 και η μαζική παραγωγή της ξεκίνησε μέσα στο ίδιο έτος, για την σεζόν (model year) του 2004. Από το 2004 (για τη σεζόν του 2005) έως το 2008, διατέθηκε επίσημα και στις περισσότερες αγορές της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα.
Μολονότι μοιραζόταν την πλατφόρμα Y-body με τις Chevrolet Corvette C5 και Chevrolet Corvette C6, η XLR είχε δική της ξεχωριστή εξωτερική και εσωτερική αισθητική, η οποία είχε βασιστεί στο πρωτότυπο Cadillac Evoq που είχε παρουσιαστεί το 1999. Η αισθητική αυτή ταυτότητα, ιδιαίτερα στα εντελώς κάθετα εμπρός και πίσω φώτα, είχε ακολουθήσει την νέα σχεδιαστική φιλοσοφία για τον 21ο αιώνα, που ονομάζεται «Αrt and Science» (Τέχνη και Επιστήμη).
Επίσης, μία ακόμα θετική συνέπεια της χρήσης της πλατφόρμας Y-body, ήταν ότι η XLR είχε ιδανική κατανομή βάρους αμαξώματος εμπρός / πίσω ακριβώς 50 / 50, όπως συνέβαινε και στις συγγενικές Chevrolet Corvette C5 και Chevrolet Corvette C6.
Εξοπλισμός
thumb|left|Cadillac XLR-V του 2005.
Επιπλέον, έφερε μια αποκλειστικά δική της αναδιπλούμενη οροφή από αλουμίνιο και ξεχωριστή ανάρτηση, ενώ και ο κινητήρας της ήταν ο γνωστός Northstar 4.6 λίτρων (280 κυβικών ιντσών) της Cadillac, με ρύθμιση της ισχύος στους 320 hp (238,6 kW; 324,4 PS). Ο όγκος του χώρου αποσκευών του μοντέλου ήταν 125 λίτρα με την οροφή ανοιχτή και 329 λίτρα με την οροφή κλειστή.
Η XLR μάλιστα ήταν και η πρώτη στην ιστορία Cadillac που έφερε ραντάρ με Adaptive cruise control, για την αυξομείωση της ταχύτητας του αυτοκινήτου, έτσι ώστε η απόσταση από το προπορευόμενο αυτοκίνητο να παραμένει πάντα σταθερή.
XLR-V
thumb|right|Cadillac XLR-V του 2009.
Το 2005, για την σεζόν του 2006, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ και μια έκδοση υψηλότερων επιδόσεων, η Cadillac XLR-V, με αρχική τιμή στα 98.000 δολάρια, ενώ το 2008 έφτασε στα 101.300 δολάρια, με την τότε ισοτιμία. Στην Ευρώπη κυκλοφόρησε για μόλις 2 σεζόν, του 2007 και του 2008.
Η XLR-V είχε χρησιμοποιήσει την εκδοχή με υπερτροφοδότηση 4.4 λίτρων V8 του Northstar SC, από την Cadillac STS-V, αν και με ελαφρά μειωμένη ισχύ από τους 469 hp (345 kW) της STS-V. Ειδικότερα στην XLR-V, απέδιδε ισχύ 443 hp (330 kW), ροπή 414 lb·ft (561 N·m) και φυσικά έφερε το ίδιο 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Η στάνταρ XLR είχε αρχικά 5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, αλλά από την σεζόν του 2007 εφοδιάστηκε και αυτή με 6-τάχυτο αυτόματο.
Επιπλέον, η XLR-V έφερε μια πιο επιθετική μπροστινή γρίλια και είχε εξοπλιστεί με μεγαλύτερα και ισχυρότερα φρένα, κοινά με αυτά της έκδοσης Z51 της Chevrolet Corvette C6, και με ζάντες αλουμινίου 19 ιντσών.
Και οι δύο κινητήρες του μοντέλου πληρούσαν τις προδιαγραφές καυσαερίων Euro 4.
Πωλήσεις
thumb|right|Cadillac XLR-V στο Διεθνές Σαλόνι του Παρισιού τον Οκτώβριο του 2006 / εμπρός. thumb|right|Cadillac XLR-V στο Διεθνές Σαλόνι του Παρισιού τον Οκτώβριο του 2006 / πίσω. thumb|right|Cadillac XLR-V στο Διεθνές Σαλόνι του Παρισιού τον Οκτώβριο του 2006 / με κλειστή την οροφή.
Παρακάτω παρουσιάζονται οι ετήσιες πωλήσεις της XLR στις ΗΠΑ. Στον πίνακα φαίνεται ότι αν και τα πρώτα χρόνια ξεκίνησε με σχετικά καλές πωλήσεις ως προς την υψηλή τιμή της, από το 2006 άρχισε μία εμφανής πτώση τους. Τα έτη 2007 και 2008, επλήγησαν βαρύτατα από το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, πέφτοντας πλέον σε αμελητέα νούμερα, όπως συνέβη τότε και με τα περισσότερα Αμερικανικά μοντέλα μεγάλου κυβισμού στην εγχώρια αγορά τους. Το αποτέλεσμα ήταν η διακοπή της παραγωγής της XLR στις 31 Μαρτίου 2009.
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε model years (σεζόν).
Αντιθέτως, ο αριθμός των XLR που κυκλοφόρησαν στην Ευρώπη ήταν εξ αρχής σε όλες τις χώρες εντελώς μηδαμινός, σε βαθμό που τελικώς το 2008 σταμάτησε να εξάγεται στα ευρωπαϊκά κράτη, λόγω ανυπαρξίας ζήτησης. Ακόμα και στη Γερμανία, στα 5 ημερολογιακά έτη που διατέθηκε, μόλις γύρω στα 100 αντίτυπα πωλήθηκαν επίσημα, ενώ στη Γαλλία μόλις 25 αυτοκίνητα! Ενδεικτικώς, παρουσιάζονται οι ετήσιες πωλήσεις στη Γαλλία, όπου μάλιστα η αντίπαλος Mercedes-Benz SL-Class R230 κατάφερε να πωλήσει 913 αντίτυπα στο ίδιο χρονικό διάστημα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
XLR Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας
Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας «Γυμνασιάρχης Χρήστος Κοντός» ιδρύθηκε με την υπ' αριθμόν 203/21.9.1966 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Πρέβεζας και την έκδοση σχετικού Βασιλικού Διατάγματος με το καταστατικό της, το οποίο δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Ιστορία
Από τις 7.4.1964 και μέχρις της συστάσεως του νομικού προσώπου της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, η προσωρινή διοίκηση και διαχείριση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης είχε ανατεθεί στο Σύλλογο των Πρεβεζάνων Σπουδαστών στην Αθήνα. Μετά τη σύσταση του νομικού προσώπου, το Διοικητικό Συμβούλιο της Βιβλιοθήκης συνεδρίασε για πρώτη φορά την 12.5.1969, αλλά η ουσιαστική λειτουργία της άρχισε το 1972. Τον Απρίλιο του 1986 εγκαινιάστηκε το ανακαινισμένο κτήριο, το οποίο στεγάζει μέχρι σήμερα τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας, επί της οδού Εθνικής Αντίστασης 10, στην κεντρική αγορά της πόλης. Με την υλοποίηση του Προγράμματος Καλλικράτης για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, το νομικό πρόσωπο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πρέβεζας καταργήθηκε, την 29η Απριλίου 2011, και ενσωματώθηκε στο Τμήμα Πολιτισμού του Δήμου Πρέβεζας.
Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας ξεκίνησε, το 1996, την αυτοματοποίησή της με τη χρησιμοποίηση του προγράμματος ΑΒΕΚΤ του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης (ΕΚΤ). Η βάση δεδομένων περιλαμβάνει το 80% περίπου των τεκμηρίων της Βιβλιοθήκης και είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο από το έτος 2006. Η Βιβλιοθήκη είναι γενική και η συλλογή της περιλαμβάνει όλες τις κατηγορίες γνώσεων, με ιδιαίτερο βάρος στη Λογοτεχνία (Ελληνική και Ξένη), Παιδική Λογοτεχνία, Ιστορία, Κοινωνικές επιστήμες, Ψυχολογία και Φιλοσοφία, Αρχαία Ελληνική Λογοτεχνία, Τέχνες, Εγκυκλοπαίδειες κ.ά. Η Δημοτική Βιβλιοθήκη διαθέτει επίσης μια σημαντική συλλογή από βιβλία που αναφέρονται στην Πρέβεζα και γενικότερα στην Ήπειρο.
Πέραν του δανεισμού βιβλίων, η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας έχει αναπτύξει έντονη δραστηριότητα στον εκδοτικό τομέα, έχοντας στο ενεργητικό της πλέον των 20 τίτλων. Από το 1978, εκδίδει το περιοδικό Πρεβεζάνικα Χρονικά, όπου φιλοξενούνται άρθρα σχετικά με την ιστορία και τον πολιτισμό της Πρέβεζας.
Στη Βιβλιοθήκη φυλλάσονται, επίσης, τα χειρόγραφα Πρακτικά του Δημοτικού Συμβουλίου της Πρέβεζας από το 1915 έως το 1985, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων έχουν ψηφιοποιειθεί και είναι διαθέσιμα από τον ιστοχώρο της Περιφερειακής Ενότητας Πρέβεζας της Περιφέρειας Ηπείρου.
Οι εκδόσεις της
Ακολουθούν μερικοί από τους τίτλους που εξέδωσε η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας.
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας Κατηγορία:Δήμος Πρέβεζας
Αστυάναξ
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Αστυάναξ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του εστεμμένου πρίγκιπα της Τροίας Έκτορα και της συζύγου του Ανδρομάχης από την Υποπλακίη Θήβη. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν "Σκαμάνδριος" χάρη στον ποταμό Σκάμανδρο αλλά ο λαός της Τροίας τον ονόμασε "Αστυάναξ" επειδή ήταν ο επίσημος μελλοντικός βασιλιάς του θρόνου της πόλης. Όταν ξέσπασε ο Τρωικός Πόλεμος η Ανδρομάχη έκρυψε το παιδί στον τάφο του Έκτορα, οι Αχαιοί το βρήκαν και κατά μιά εκδοχή το άφησαν να ζήσει, αυτό είναι απίθανο επειδή όταν μεγάλωνε θα αναζητούσε σίγουρα εκδίκηση. Ο Παυσανίας και η Μικρά Ιλιάς γράφουν ότι θανατώθηκε από τον Νεοπτόλεμο που τον έριξε από τα τείχη της πόλης όπως είχε προβλέψει η Ανδρομάχη. Η έκδοση Ιλίου Πέρσις αναφέρει ότι ο Οδυσσέας ήταν αυτός που σκότωσε τον Αστυάναξ. Πολλά Ελληνικά αγγεία παριστάνουν τον Νεοπτόλεμο να δολοφονεί τον Πρίαμο που είχε καταφύγει σε ένα ιερό με το νεκρό σώμα του Αστυάναξ, μπροστά στο εμβρόντητο πλήθος. Ο Οβίδιος στο έργο του Μεταμορφώσεις έγραψε ότι το παιδί ρίχτηκε από τα τείχη της πόλης από τους Αχαιούς νικητές. Ο Ευριπίδης έγραψε στις Τρωάδες ότι ο αγγελιοφόρος ανήγγειλε στην Ανδρομάχη την είδηση ότι ο Οδυσσέας έπεισε τους Αχαιούς να ρίξουν το παιδί από τα τείχη της πόλης. Ο Σενέκας ο Νεότερος στην έκδοση των Τρωάδων έγραψε ότι ο μάντης Κάλχας προφήτευσε στους Αχαιούς ότι μόνο αν θυσίαζαν το παιδί θα έπνεε ούριος άνεμος που θα τους επέτρεπε την επιστροφή, το έριξαν στην συνέχεια από τα τείχη της πόλης. Η γιαγιά του Εκάβη ήταν απαρηγόρητη και το θρηνούσε γοερά, ο θάνατος του ήταν προμήνυμα για την μεγάλη καταστροφή. Άλλοι συγγραφείς που αναφέρονται στην θανάτωση του Αστυάναξ και την πτώση της Τροίας ήταν η Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, ο Γάιος Ιούλιος Υγίνος και ο Τριφιόδωρος.
Πηγές
Αστυα Κατηγορία:Ηρακλείδες Κατηγορία:Θνητοί της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Εκτελεσθέντα παιδιά
Μετόχια (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Μετόχια μπορεί αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Λευκορωσίας
Το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Λευκορωσίας ( Ліберальна-дэмакратычная партыя Беларусі, σύντμηση: ЛДПБ) είναι ένα εθνικιστικό πολιτικό κόμμα στη Λευκορωσία. Ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1994 στο Μινσκ, έχει πάνω από 47.000 μέλη και πρόεδρος του είναι ο Σεργκέι Γκαϊντούγκεβιτς.