cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πετρό Ποροσένκο
Επικρίσεις
Το κομμουνιστικό κίνημα έχει χαρακτηρίσει την κυβέρνηση, την οποία στηρίζει ο πρόεδρος Ποροσένκο, αντιδραστική και ναζιστική     , κατηγορία που επανέλαβαν  με αφορμή τη διάλυση της κοινοβουλευτική ομάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας από τον πρόεδρο του κοινοβουλίου με δικαιολογία την αποχώρηση έξι βουλευτών της , αφού είχε προηγηθεί αλλαγή του κανονισμού του κοινοβουλίου η οποία θεωρείται φωτογραφική για το συγκεκριμένο κόμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ουκρανίας Κατηγορία:Επιχειρηματίες Κατηγορία:Υπουργοί της Ουκρανίας Κατηγορία:Ουκρανοί βουλευτές
Αλεξίς ντε Τοκβίλ
Ο Αλεξίς-Σαρλ-Ανρί Κλερέλ ντε Τοκβίλ (γαλλικά: Alexis-Charles-Henri Clérel de Tocqueville, 29 Ιουλίου 1805 – 16 Απριλίου 1859) ήταν Γάλλος πολιτικός στοχαστής και ιστορικός, ο πιο βαθυστόχαστος εκπρόσωπος του πολιτικού φιλελευθερισμού στην ηπειρωτική Ευρώπη το πρώτο μισό του 19oυ αιώνα. Γνωστός για τα έργα του Η Δημοκρατία στην Αμερική (δίτομο: 1835 και 1840) και Το Παλαιό Καθεστώς και η Επανάσταση (1856), στα οποία αναλύει το βελτιωμένο βιοτικό επίπεδο και τις κοινωνικές συνθήκες των πολιτών, καθώς και τη σχέση τους με την αγορά στις δυτικές κοινωνίες. Το έργο Η Δημοκρατία στην Αμερική εκδόθηκε αφού ο Τοκβίλ ταξίδεψε στις ΗΠΑ και θεωρείται σήμερα ως μία από τις πρώτες πραγματείες στην κοινωνιολογία και την πολιτική επιστήμη.
Ο Τοκβίλ ασχολήθηκε ενεργά με τη γαλλική πολιτική, αρχικά υπό την Ιουλιανή Μοναρχία (1830-1848) και κατόπιν κατά τη Δεύτερη Δημοκρατία (1849-1851) που διαδέχθηκε την Επανάσταση του Φλεβάρη του 1848. Αποσύρθηκε από τον πολιτικό βίο μετά το πραξικόπημα της 2ας Δεκεμβρίου 1851 του Ναπολέοντα Γ΄, οπότε και άρχισε να γράφει το έργο του «Το Παλαιό Καθεστώς και η Επανάσταση».
Διατεινόταν ότι η σημασία της Γαλλικής Επανάστασης έγκειτο στη συνέχιση της διαδικασίας εκσυγχρονισμού και κεντρικής συγκέντρωσης του γαλλικού κράτους, η οποία είχε αρχίσει υπό τον Λουδοβίκο ΙΔ’. Η αποτυχία της Επανάστασης πήγασε από την απειρία των εκπροσώπων της, οι οποίοι είχαν επενδύσει πολύ σε αφηρημένες ιδέες του Διαφωτισμού. Ο Τοκβίλ ήταν κλασικός φιλελεύθερος, υπέρμαχος του κοινοβουλευτισμού, αλλά σκεπτικιστής όσον αφορούσε στις ακρότητες της δημοκρατίας.
Η ζωή του
Ο Αλεξίς ντε Τοκβίλ καταγόταν από παλαιά Νορμανδική οικογένεια αριστοκρατών, ενώ οι πρόγονοί του είχαν συμμετάσχει στη Μάχη του Χέιστινγκς, του 1066. Οι γονείς του, Ερβέ Λουί Φρανσουά Ζαν Μποναβεντίρ Κλερέλ, Κόμης του Τοκβίλ, αξιωματικός της Συνταγματικής Φρουράς του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και η Λουίζ Μαντλέν λε Πελετιέ ντε Ροζανμπό, μετά βίας γλίτωσαν τη λαιμητόμο μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου, το 1794. Μετά από εξορία στην Αγγλία επιστρέφουν στη Γαλλία κατά τη βασιλεία του Ναπολέοντα Α΄. Με την Παλινόρθωση των Βουρβόνων, ο πατέρας του Τοκβίλ έγινε νομάρχης (1817-23).
thumb|300px|Το Λύκειο Φαμπέρ στο [[Μετς (Γαλλία)|Μετς, όπου φοίτησε ο Τοκβίλ μεταξύ των ετών 1817 και 1823.]]
NGC 4519
Ο NGC 4519 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 70 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 15 Απριλίου 1784 και είναι ένας από τους γαλαξίες του Σμήνους της Παρθένου.
Αλεξίς ντε Τοκβίλ
Η ζωή του
Ο Τοκβίλ φοίτησε στο Λύκειο Φαμπέρ, στο Μετς. Στη συνέχεια σπούδασε νομικά στο Παρίσι (1823-27) και έκανε τα πρώτα του ταξίδια στην Ιταλία και τη Σικελία. Το 1827 προσλήφθηκε στον δικαστικό κλάδο και τοποθετήθηκε στο πρωτοδικείο των Βερσαλλιών ως εισηγητής, ενώ το 1830 ονομάστηκε πάρεδρος πρωτοδικών. Στο δικαστικό σώμα των Βερσαλλιών γνωρίστηκε και συνδέθηκε με στενή ισόβια φιλία με τον εισαγγελέα Γκυστάβ ντε Μπωμόν, που αργότερα συνεργάστηκε συγγραφικά μαζί του και επιμελήθηκε την έκδοση των έργων του. Το 1831 οι δυο φίλοι αναχώρησαν για τις ΗΠΑ με αποστολή να μελετήσουν το αμερικανικό σωφρονιστικό σύστημα. Το 1832 παραιτήθηκε από τον δικαστικό κλάδο και για μικρό χρονικό διάστημα άσκησε δικηγορία.
NGC 4519
Η μορφή του είναι ασύμμετρη, ενώ ιδιαιτέρως ευδιάκριτη είναι η κεντρική «ράβδος» του. Έχει επίσης ένα γαλαξία-συνοδό, τον PGC 41706
Βραβείο Στάλιν
Το Κρατικό Βραβείο Στάλιν (ρωσ. Государтвенная Сталинская премия) το οποίο συνήθως αναφέρεται απλά «Βραβείο Στάλιν» απονεμόταν κατά την περίοδο 1941-1954 (κάποιες πηγές αναφέρουν εσφαλμένα ότι το βραβείο σταμάτησε να υπάρχει το 1952). Είχε τον ίδιο ρόλο με το "Κρατικό Βραβείο Ε.Σ.Σ.Δ.") το οποίο δημιουργήθηκε το 1966. Οι τελετές απονομής του βραβείου το 1944 και το 1945 (τα τελευταία χρόνια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου) δεν πραγματοποιήθηκαν, για αυτό και το 1946 η τελετή απονομής του βραβείου πραγματοποιήθηκε δυο φορές: τον Ιανουάριο βραβεύτηκαν οι πολίτες για τα έργα που πραγματοποίησαν στα 1943-1944 και τον Ιούνιο για τα έργα που πραγματοποιήθηκαν το 1945.
NGC 4519
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) 4519 41719 07709
Αλεξίς ντε Τοκβίλ
Η ζωή του
Ο Τοκβίλ, που απεχθανόταν την Ιουλιανή Μοναρχία (1830-1848), ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα το 1830. Από το 1830 έως το 1851 θήτευσε ως βουλευτής της περιφέρειας Μάγχης (Βαλόνι). Στο κοινοβούλιο υποστήριξε την κατάργηση της δουλείας και το ελεύθερο εμπόριο, καθώς επίσης και την αποίκιση της Αλγερίας που υλοποιούσε το καθεστώς του Λουδοβίκου-Φιλίππου. Ο Τοκβίλ εξελέγη αντιπρόεδρος της νομοθετικής συνέλευσης της Μάγχης το 1842 και διετέλεσε πρόεδρος του συμβουλίου της Περιφέρειας μεταξύ των ετών 1849-1851. Σύμφωνα με πηγές, η πολιτική θέση του Τοκβίλ υπήρξε εξαιρετικά δύσκολη εκείνη την περίοδο, καθώς δεν τον εμπιστευόταν ούτε η Αριστερά ούτε η Δεξιά, και αναζητούσε δικαιολογία για να εγκαταλείψει τη Γαλλία.
Βραβείο Στάλιν
Σύγχυση
Το "Βραβείο Στάλιν" ήταν διαφορετικό βραβείο από το "Βραβείο Ειρήνης του Στάλιν" το οποίο δημιουργήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 1949, και αυτό το βραβείο απονεμόταν κυρίως σε ξένους και όχι σε σοβιετικούς πολίτες.
Αλεξίς ντε Τοκβίλ
Η ζωή του
Ως μέλος της γαλλικής νομοθετικής συνέλευσης, της οποίας υπήρξε και αντιπρόεδρος, εναντιώθηκε στο πραξικόπημα της 2ης Δεκεμβρίου 1851 με το οποίο ο Λουδοβίκος Ναπολέων Βοναπάρτης επέβαλε δικτατορία. Για τη στάση του αυτή φυλακίστηκε στο πύργο της Βενσέν, γεγονός που σήμανε και το τέλος της πολιτικής του σταδιοδρομίας. Νέα επιδείνωση της υγείας του το 1858 τον ανάγκασε να αποσυρθεί στις Κάννες, όπου και απεβίωσε το επόμενο έτος.
Ταξίδια
Το 1831, ο Τοκβίλ έλαβε από την Ιουλιανή Μοναρχία την αποστολή να εξετάσει τις φυλακές και σωφρονιστικά ιδρύματα στην Αμερική, και μετέβη εκεί με τον ισόβιο φίλο του Γκυστάβ ντε Μπωμόν (Gustave de Beaumont). Ενώ επισκέφθηκε κάποιες φυλακές, ταξίδεψε ευρέως στην Αμερική και κράτησε εκτενείς σημειώσεις σχετικά με τις παρατηρήσεις και τους προβληματισμούς του. Επέστρεψε σε λιγότερο από δύο χρόνια, και δημοσίευσε μια έκθεση, αλλά το πραγματικό αποτέλεσμα της περιοδείας του ήταν το "De la Démocratie en Amerique", το οποίο κυκλοφόρησε το 1835.
Βραβείο Στάλιν
Τομέας: Επιστήμη
Οι τελετές απονομής του βραβείου του 1944 και 1945 δεν πραγματοποιήθηκαν. Το 1946 η τελετή έλαβε χώρα δύο φορές: τον Ιανουάριο για τα έργα που δημιουργήθηκαν το 1943-1944 και τον Ιούνιο για τα έργα του 1945.
Αλεξίς ντε Τοκβίλ
Ταξίδια
Εκτός από την Αμερική, ο Τοκβίλ έκανε επίσης μια περιοδεία παρατήρησης της Αγγλίας, στην οποία συνέγραψε τα «Απομνημονεύματα εξαθλίωσης» (Memoir on Pauperism). Το 1841 και το 1846, ταξίδεψε στην Αλγερία. Το πρώτο ταξίδι του τον ενέπνευσε για τη συγγραφή του έργου «Ταξίδι στην Αλγερία» (Travail sur l'Algérie), όπου επέκρινε το γαλλικό μοντέλο αποικιοκρατίας, το οποίο βασίστηκε στην πολιτισμική αφομοίωση, προτιμώντας αντ' αυτού το βρετανικό μοντέλο της έμμεσης διακυβέρνησης, το οποίο απέφευγε ανάμιξη διαφορετικών πληθυσμών. Έφθασε μάλιστα στο σημείο να υποστηρίζει ανοιχτά το φυλετικό διαχωρισμό μεταξύ των ευρωπαϊκών αποίκων και των Αράβων με την εφαρμογή δύο διαφορετικών νομοθετικών συστημάτων (μισό αιώνα πριν από την εφαρμογή του Indigénat (κώδικα Αυτοχθόνων) που βασιζόταν στη θρησκεία το 1881).
Βραβείο Στάλιν
Τομέας: Επιστήμη
Το 1954 πραγματοποιήθηκε η τελευταία τελετή απονομής για το βραβείο.
Αλεξίς ντε Τοκβίλ
Ταξίδια
Το 1835, ο Τοκβίλ έκανε μια περιοδεία της Ιρλανδίας. Οι παρατηρήσεις του παρέχουν μία από τις καλύτερες απεικονίσεις για το πώς ήταν η κατάσταση στην Ιρλανδία πριν από τη «Μεγάλη Πείνα» (1845-1849). Σε αυτές καταγράφηκαν τόσο η όλο αυξανόμενη Καθολική μεσαία τάξη όσο και οι άθλιες συνθήκες υπό τις οποίες ζούσαν οι περισσότεροι Καθολικοί αγρότες-ενοικιαστές γης. Ο Τοκβίλ κατέστησε σαφείς τόσο τις ελευθεριακές συμπάθειες του όσο και την έλξη του προς τους Ιρλανδούς ομόθρησκούς του.
Βραβείο Στάλιν
Τομέας: Τέχνες
Οι τελετές απονομής του βραβείου το 1944 και το 1945 δεν πραγματοποιήθηκαν, ενώ το 1952 έγιναν οι τελευταίες απονομές του "Βραβείου Στάλιν" στον τομέα της τέχνης.
Αλεξίς ντε Τοκβίλ
Ταξίδια
Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Δημοκρατίας, ο Τοκβίλ τάχθηκε με το «κόμμα της Τάξης» (parti de l'Ordre) κατά των Σοσιαλιστών. Πίστευε ότι λίγες μέρες μετά την εξέγερση του Φεβρουαρίου, μια βίαιη σύγκρουση μεταξύ του πληθυσμού των Παριζιάνων εργαζομένων με επικεφαλής τους σοσιαλιστές που προπαγάνδιζαν υπέρ μιας «Δημοκρατικής και Κοινωνικής Δημοκρατία» και τους συντηρητικούς, στους οποίους περιλαμβανόταν η αριστοκρατία και ο αγροτικός πληθυσμός, ήταν αναπόφευκτη. Όπως είχε προβλέψει ο Τοκβίλ, αυτές οι κοινωνικές εντάσεις τελικά εξερράγησαν κατά τη διάρκεια των Ημερών της Εξέγερσης του Ιουνίου του 1848.
Βραβείο Στάλιν
Παραπομπές
Σταλιν
Αλεξίς ντε Τοκβίλ
Ταξίδια
Η καταστολή της εξέγερσης με επικεφαλής τον στρατηγό Καβενιάκ (Cavaignac), υποστηρίχθηκε από τον Τοκβίλ, ο οποίος μάλιστα τάχθηκε τόσο υπέρ της «νομιμοποίησης» της κήρυξης της χώρας σε κατάσταση πολιορκίας από τον Καβενιάκ, όσο και άλλων μέτρων που προωθούσαν την αναστολή της συνταγματικής τάξης. Μεταξύ των μηνών Μαΐου και Σεπτεμβρίου, ο Τοκβίλ συμμετείχε στη Συνταγματική Επιτροπή, η οποία έγραψε το νέο Σύνταγμα. Οι προτάσεις του υπογράμμισαν τη σημασία της αμερικανικής εμπειρίας του, όπως η τροπολογία του για τον Πρόεδρο και την επανεκλογή του.
Υπουργός εξωτερικών (1849)
Υποστηρικτής του Καβενιάκ και του «κόμματος της Τάξης» (Parti de l’Ordre), ο Τοκβίλ, όμως, δέχτηκε την πρόσκληση να συμμετάσχει στην κυβέρνηση του Οντιλόν Μπαρρό (Odilon Barrot) ως υπουργός Εξωτερικών από τις 3 Ιουνίου έως τις 31 Οκτωβρίου του 1849. Εκεί, κατά τη διάρκεια των ταραγμένων ημερών του Ιουνίου του 1849, μαζί με τον Ζυλ Ντυφωρέ (Jules Dufaure), υπουργό Εσωτερικών, υποστήριξε την επαναπροκήρυξη της κατάστασης πολιορκίας στην πρωτεύουσα και ενέκρινε τη σύλληψη διαδηλωτών. Ο Τοκβίλ, ο οποίος από τον Φεβρουάριο του 1848 είχε υποστηρίξει νόμους που περιόριζαν πολιτικές ελευθερίες, ενέκρινε τους δύο ψηφισμένους νόμους αμέσως μετά τις ημέρες του Ιουνίου του 1849, οι οποίοι περιόριζαν την ελευθερία των κλαμπ και την ελευθερία του Τύπου.
Αυτή η ενεργή του στήριξη σε νόμους που περιόριζαν πολιτικές ελευθερίες έρχεται σε αντίθεση με την υπεράσπιση των ελευθεριών στο «Δημοκρατία στην Αμερική». Σύμφωνα με τον Τοκβίλ, ήταν υπέρ της τάξης ως «μιας "εκ των ων ουκ άνευ" προϋπόθεσης για τη διεξαγωγή σοβαρής πολιτικής. [Ήλπιζε] ότι θα φέρει το είδος της σταθερότητας στην πολιτική ζωή της Γαλλίας, που θα επέτρεπε τη σταθερή ανάπτυξη της ελευθερίας ανεμπόδιστη από τους σεισμούς της επαναστατικής αλλαγής.
Ο Τοκβίλ υποστήριξε τον Καβενιάκ ενάντια στον Λουδοβίκο Ναπολέοντα Βοναπάρτη για την προεδρική εκλογή του 1848. Αντίθετος στο πραξικόπημα του Ναπολέοντα στις 2 Δεκεμβρίου του 1851 που ακολούθησε μετά την εκλογή του, ο Τοκβίλ ήταν ανάμεσα στους βουλευτές που συγκεντρώθηκαν στο 10ο Διαμέρισμα του Παρισιού σε μία προσπάθεια να αντισταθούν στο πραξικόπημα και να δικαστεί ο Ναπολέοντας ο 3ος για «εσχάτη προδοσία», καθώς είχε παραβιάσει τα συνταγματικά όρια του αξιώματός του. Ο Τοκβίλ, αφού προφυλακίστηκε στο Βενσέν, κατόπιν αφέθηκε ελεύθερος και, έχοντας υποστηρίξει την Παλινόρθωση των Βουρβόνων έναντι της 2ης Αυτοκρατορίας του Ναπολέοντος Γ΄ (1851-1871), εγκατέλειψε την πολιτική ζωή και αποσύρθηκε στο κάστρο του (Château de Tocqueville).
Ενάντια σε αυτή την εικόνα του Τοκβίλ, ο βιογράφος Joseph Epstein συμπέρανε: «Ο Τοκβίλ δεν θα μπορούσε ποτέ να εξαναγκάσει τον εαυτό του να υπηρετήσει κάποιον τον οποίο θεωρούσε σφετεριστή και δεσποτικό. Πολέμησε όσο καλύτερα μπορούσε υπέρ της πολιτικής ελευθερίας στην οποία τόσο θερμά πίστευε – είχε αφιερώσει σε αυτή, συνολικά, δεκατρία χρόνια της ζωής του [...]. Θα πέρναγε το υπόλοιπο της ζωής του παλεύοντας για το ίδιο πράγμα, αλλά κάνοντάς το πια μέσα από βιβλιοθήκες, αρχεία και το δικό του γραφείο ». Εκεί, ξεκίνησε να συντάσσει πρόχειρα το «Το παλαιό καθεστώς και η επανάσταση» (L'Ancien Régime et la Révolution), δημοσιεύοντας τον πρώτο τόμο το 1856, αλλά αφήνοντας τον δεύτερο ανολοκλήρωτο.
Θάνατος (1859)
Μετά από μακρά περιπέτεια με τη φυματίωση, ο Τοκβίλ υπέκυψε στη νόσο στις 16 Απριλίου 1859. Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Τοκβίλ, στη Νορμανδία.
Ο Τοκβίλ ήταν Ρωμαιοκαθολικός. Θεωρούσε τη θρησκεία συμβατή με την ισότητα και τον ατομισμό. Πίστευε ότι η θρησκεία θα ήταν πιο δυνατή αν ήταν διαχωρισμένη από την πολιτική.
Έργα του
thumb|Γελοιογραφία, [[Ονορέ Ντωμιέ, 1849.]]
Η δημοκρατία στην Αμερική
Μετά την επιστροφή του από την Αμερική έγραψε το πιο σημαντικό έργο του «Η δημοκρατία στην Αμερική» (De la démocratie en Amérique, 1835-40) που αναφέρεται στο νομοθετικό και διοικητικό σύστημα των ΗΠΑ, αλλά και με την επιρροή που ασκούν οι πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί στις συνήθεις και στις συμπεριφορές των των πολιτών. Από την παρατήρηση της αμερικανικής εμπειρίας, ιδίως στην περιοχή της Νέας Αγγλίας, που ήταν απαλλαγμένη και από το στίγμα της δουλείας, ο Τοκβίλ διαπιστώνει ότι η περιφρούρηση της δημοκρατίας, η αποφυγή της τυραννίας της πλειοψηφίας και της κοινής γνώμης και η επιβίωση της πολιτικής ελευθερίας διασφαλίζονται χάρη στην αυτοδιοίκηση των κοινοτήτων, την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, την ύπαρξη ελεύθερου τύπου και στο σύστημα οργάνωσης της δικαιοσύνης με τα δικαστήρια των ενόρκων.
Το παλαιό καθεστώς και η επανάσταση
Σημαντικό, όμως, είναι και το άλλο μεγάλο ιστοριογραφικό έργο του με τίτλο «Το παλαιό καθεστώς και η επανάσταση» (L΄Ancient Regime et la Révolution, 1856). Στο έργο αυτό έμεινε μακριά από τις κυριαρχούσες απόψεις που υποστήριζαν τόσο οι επικριτές όσο και οι απολογητές της επανάστασης του 1789 και φώτισε το σύνολο των κοινωνικών, διοικητικών και πνευματικών μεταβολών οι οποίες είχαν προετοιμάσει το φαινομενικό αυτό ιστορικό ρήγμα. Διατυπώνει την ιδιαίτερα πρωτότυπη άποψη ότι η Γαλλική επανάσταση δεν αποτελεί ουσιαστικά ρήξη αλλά αντίθετα ολοκληρώνει διαδικασίες κοινωνικής αλλαγής που είχε εγκαινιάσει η απολυταρχία. Τα δυο πρότυπα είναι η δημοκρατία στην Αμερική και η δημοκρατία της ισότητας στη Γαλλική Επανάσταση. Από τη σύγκριση Γαλλίας και Αμερικής συμπεραίνει ότι η ελευθερία και η επανάσταση αλληλοαποκλείονται και ότι η δημοκρατία και ο δεσποτισμός μπορεί να συμπέσουν, για παράδειγμα η Τρομοκρατία στη Γαλλία ή το φαινόμενο του Βοναπαρτισμού. Από τη διαπίστωση αυτή πηγάζει και το πρόγραμμα της «νέας πολιτικής επιστήμης» που οραματίζονταν ο Τοκβίλ: να διδάξει τη διάκριση μεταξύ δημοκρατίας και επανάστασης για να διαφυλάξει έτσι την πολιτική ελευθερία.
Άλλα έργα
Εκτός από τα δύο κύρια έργα του που προαναφέρθηκαν ο Τοκβίλ δημοσίευσε και την Κοινωνική και πολιτική κατάσταση της Γαλλίας το 1834 που μεταφράστηκε στα αγγλικά από Τζον Μιλ ο οποίος επηρεάστηκε βαθύτατα και διατύπωσε αργότερα τη θεωρία της συμμετοχικής δημοκρατίας. Οι Αναμνήσεις (Souvenirs), είναι ένα άλλο έργο που εκδόθηκε το 1848 με επίκεντρο τις εντυπώσεις του από την επανάσταση του 1848 που εμπεριέχουν τις πολιτικές του εμπειρίες.
Η άποψή του το 1841 για την κατάκτηση της Αλγερίας
Ο Γάλλος ιστορικός της αποικιοκρατίας Olivier LeCour Grandmaison έχει τονίσει πως ο Τοκβίλ (όπως και ο Michelet) χρησιμοποίησε τον όρο «εξόντωση» για να περιγράψει το τι συνέβαινε κατά τη διάρκεια της αποίκησης των δυτικών Ηνωμένων Πολιτειών και την περίοδο της εκδίωξης των Ινδιάνων. Επιπλέον ο Τοκβίλ το 1841 εξέφρασε τα εξής σχετικά με την κατάκτηση της Αλγερίας:
Εκθειάζοντας τις μεθόδους του στρατηγού Bugeaud, ο Τοκβίλ επεκτάθηκε στο να ισχυριστεί πως ο «πόλεμος στην Αφρική είναι επιστήμη. Ο καθένας έχει κάποια εξοικείωση με τους κανόνες του και ο καθένας μπορεί να τους εφαρμόσει με απόλυτη βεβαιότητα για την επιτυχία. Μια από τις μεγαλύτερες υπηρεσίες που έχει προσφέρει στη χώρα του ο Αρχιστράτηγος Bugeaud, είναι η διάδοση, τελειοποίηση και η καταξίωση αυτής της νέας επιστήμης.
Ο Τοκβίλ υποστήριζε τη φυλετική διάκριση στην Αλγερία με δυο σαφείς νομοθεσίες, μια για τους Ευρωπαίους αποίκους και μια για τον Αραβικό πληθυσμό. Μια τέτοια ρύθμιση δυο βαθμίδων, θα πραγματοποιούνταν με το Διάταγμα του Crémieux το 1870 και τον κώδικα ιθαγένειας, ο οποίος επέκτεινε τη Γαλλική Υπηκοότητα στους Ευρωπαίους αποίκους και Αλγερινούς Εβραίους, ενώ οι Μουσουλμάνοι Αλγερινοί θα υπάγονταν στον Μουσουλμανικό Νόμο και θα περιορίζονταν σε δεύτερης κατηγορίας υπηκοότητα.
Η αντίθεση του στην εισβολή στην Καμπυλία
Σε αντίθεση με τον Olivier Le Cour Grandmaison, ο Jean-Louis Benoît ισχυριζόταν ότι, δεδομένης της έκτασης των ρατσιστικών προκαταλήψεων κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας στην Αλγερία, ο Τοκβίλ ήταν ένας από τους «πλέον μετριοπαθείς υποστηρικτές της». Ο Benoît ισχυρίστηκε ότι ήταν λάθος να υποτεθεί πως ο Tocqueville ήταν υποστηρικτής του Bugeaud, παρά την απολογητική ομιλία του, του 1841. Φαίνεται πως ο Τοκβίλ μετρίασε τις απόψεις του μετά τη δεύτερη επίσκεψή του στην Αλγερία το 1846 και μιλώντας στο Κοινοβούλιο το 1847, άσκησε κριτική στην επιθυμία του Bugeaud να εισβάλει στην Καμπυλία.
Αν και ο Τοκβίλ ήταν υπέρ της διατήρησης του ιδιαίτερου παραδοσιακού νόμου, των διοικητικών δομών, των σχολείων κ.λ.π. για τους Άραβες οι οποίοι είχαν περιέλθει υπό Γαλλικό έλεγχο, χαρακτήρισε τις φυλές των Βερβέρων (στη δεύτερη από τις Δύο Επιστολές του για την Αλγερία, 1837) ως «άγριες» και ακατάλληλες για ένα τέτοιο προνόμιο. Ισχυρίστηκε πως ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισής τους είναι όχι υπό την απειλή των όπλων, αλλά μέσω της ειρηνοποιού επίδρασης του εμπορίου και της πολιτιστικής αλληλεπίδρασης.
Σε μια ανταλλαγή απόψεων σχετικά με την έκτακτη χρηματοδότηση του 1846, ο Τοκβίλ κατήγγειλε τον τρόπο με τον οποίο ο Bugeaud διεξήγαγε τις πολεμικές επιχειρήσεις και κατάφερε να πείσει το Κοινοβούλιο να καταψηφίσει τη χρηματοδότηση αυτών των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Ο Τοκβίλ θεώρησε το σχέδιο του Bugeaud για εισβολή στην Καμπυλία, παρά την αντίθεση του Κοινοβουλίου, ως πράξη στασιαστική, για την αντιμετώπιση της οποίας η κυβέρνηση επέλεξε να επιδείξει δειλία.
Έκθεση για την Αλγερία (1847)
Στην έκθεσή του για την Αλγερία του 1847, ο Τοκβίλ δήλωσε ότι η Ευρώπη θα έπρεπε να αποφύγει να κάνει ξανά το ίδιο λάθος όπως αυτό του αποικισμού της Αμερικής ώστε να αποφύγει τις αιματηρές συνέπειες. Ειδικότερα, απευθύνει στους συμπατριώτες του μια αυστηρή προειδοποίηση, λέγοντάς τους ότι αν δεν αλλάξουν οι χρησιμοποιούμενες μέθοδοι κατά του Αλγερινού λαού, ο αποικισμός θα καταλήξει σε λουτρό αίματος.
Ο Τοκβίλ γράφει στην Έκθεσή του για την Αλγερία, ότι οι μοίρα τόσο των στρατιωτών της Γαλλίας όσο και των επιχειρήσεων εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο η Γαλλική κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους διάφορους αυτόχθονες πληθυσμούς της Αλγερίας, συμπεριλαμβανομένων και των διαφόρων Αραβικών φυλών, τους ανεξάρτητους κατοίκους της Καμπυλίας που ζουν στην οροσειρά του Άτλαντα, καθώς και τον ισχυρό πολιτικό ηγέτη Abd-el-Kader. Στις διάφορες επιστολές και πραγματείες του για την Αλγερία, ο Τοκβίλ συζητά αντικρουόμενες στρατηγικές μέσω των οποίων μία Ευρωπαϊκή χώρα μπορεί να πλησιάσει τον ιμπεριαλισμό. Συγκεκριμένα ο συγγραφέας σημειώνει τη διαφορά μεταξύ αυτού που ο ίδιος ορίζει ως «επικυριαρχία» και μία ιδιαίτερη μορφή του «αποικισμού».
Ο τελευταίος δίνει έμφαση στην απόκτηση και προστασία της γης και των δρόμων που υπόσχονται εμπορικό πλούτο. Στην περίπτωση της Αλγερίας, το λιμάνι του Αλγερίου και ο έλεγχος των στενών του Γιβραλτάρ, εθεωρούντο από τον Τοκβίλ ως ιδιαιτέρως πολύτιμα. Δεν είχε όμως την ίδια άποψη και για τον άμεσο έλεγχο των πολιτικών επιχειρήσεων σε όλη την έκταση της Αλγερίας. Έτσι ο συγγραφέας τονίζει τη σημασία της επικυριαρχίας, σε ορισμένες όμως περιοχές πολιτικής σημασίας, ως μέσο αποικισμού των περιοχών σημαντικής εμπορικής σημασίας.
Ο Τοκβίλ θεωρούσε ότι η διά της βίας επικυριαρχία, αν και δυσάρεστη, είναι απαραίτητη για τον αποικισμό και δικαιολογημένη από τους νόμους του πολέμου. Τέτοιοι νόμοι δεν συζητούνται λεπτομερώς, παρά ταύτα όμως και δεδομένου ότι ο στόχος της Γαλλικής αποστολής στην Αλγερία δεν ήταν η αυτοάμυνα, αλλά ο εμπορικός και στρατιωτικός έλεγχος, συμπεραίνει κανείς ότι ο Τοκβίλ δεν θα μπορούσε να συναινέσει με τα κριτήρια του δικαίου του αιτιολογημένου πολέμου (jus ad bellum). Επιπροσθέτως, δεδομένου ότι ο Τοκβίλ ενέκρινε τη χρήση της ισχύος ακόμη και για την απάλειψη εστιών του άμαχου πληθυσμού σε εχθρικό έδαφος, η προσέγγισή του δεν φαίνεται να συμφωνεί με τα κριτήρια της αναλογικότητας και της διάκρισης, του δικαίου του αιτιολογημένου πολέμου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Άκρα (πόλη)
Η Άκρα (Εβραϊκά: עַכּוֹ, Ako; Αραβικά: عكّا, Akka) είναι πόλη της Δυτικής Γαλιλαίας στο βόρειο Ισραήλ. Βρίσκεται στην βόρεια πλευρά του Κόλπου της Χάιφα. Είχε πληθυσμό 46.000 στο τέλος του 2007, σε αναλογία Εβραίων - Παλαιστινίων 2:1. Ιστορικά η Άκρα θεωρούνταν το κλειδί του Λεβάντε λόγω της στρατηγικής της θέσης.
Ήταν φοινικικό λιμάνι και όρμος που μέχρι το 266 π.Χ. έφερε το όνομα Ακκ (η γνωστή Άκη των Ελλήνων ή Άκκα των Αράβων). Μετονομάστηκε σε Αντιόχεια από Πτολεμαΐδα που έτσι συνέχισε να ονομάζεται η περιοχή, αλλά αργότερα παρέμεινε γνωστή για τους Ευρωπαίους ως πόλη «Σαίν Ζαν ντ'Ακρ» (Saint Jean d’ Acre, Άγιος Ιωάννης της Άκρας) της Παλαιστίνης. Η πολιορκία της Άκρας ήταν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της Γ' Σταυροφορίας. Διήρκεσε περίπου δύο χρόνια, από τον Αύγουστο του 1189 μέχρι τον Ιούλιο του 1191.
Κατά την απογραφή του 1945, στους 12.360 κατοίκους, μόλις 50 ήταν Εβραίοι. Το Ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για την κρατική διχοτόμηση και οικονομική ένωση της Παλαιστίνης (29/11/1947) απέδιδε την πόλη στο αραβικό κράτος. Εντούτοις, εβραϊκές ένοπλες δυνάμεις κατέλαβαν την πόλη στις 17 Μαΐου 1948 και εκδίωξαν τα 3/4 των Παλαιστινίων (13.510 από τους 17.395 που είχαν φτάσει τότε). Τις επόμενες δεκαετίες η πόλη εποικίστηκε από εβραϊκής καταγωγής Μαροκινούς και Σοβιετικούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιόχεια Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ Κατηγορία:Αραβικές χριστιανικές κοινότητες στο Ισραήλ Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ισραήλ
Πεσκαντρίτσα
Η πεσκαντρίτσα (Lophius piscatorius), γνωστή και ως πεσκανδρίτσα, βατραχόψαρο, φλάσκα, φανάρι, σκλεμπού και σκερπελέτσο, είναι ψάρι το οποίο ανήκει στην οικογένεια των Λοφιιδών (Lophiidae). Απαντάται στον βορειοανατολικό Ατλαντικό, τη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα. Ζει σε αμμώδεις και λασπώδεις βυθούς και σπανιότερα σε βραχώδεις σε βάθος από 20 μέχρι 1000 μέτρα. Έχει χαρακτηριστικό σχήμα με μεγάλο, επίπεδο κεφάλι και πλακουτσωτό σώμα. Έχει μήκος περίπου 1 μέτρο και μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 2 μέτρα και μέγιστο βάρος 57 κιλά. Τρέφεται με ψάρια και σπανιότερα με θαλασσοπούλια. Περιμένει μισοθαμμένη στον πυθμένα χρησιμοποιώντας ως δόλωμα μια νηματοειδή απόφυση.
Ονομασία
Στα ιταλικά η πεσκαντρίτσα αναφέρεται ως rana pescatrice (βατραχόψαρο) και από αυτή τη γλώσσα έχει πάρει το όνομά της στα ελληνικά, αναφερόμενη σπανιότερα και μπεσκαντρίτσα. Στα ιταλικά pescatrice σημαίνει ο θηλυκός ψαράς και πιθανότατα πήρε το όνομά της από την προεξοχή που έχει για στο κεφάλι της και τη χρησιμοποιεί ως δόλωμα για να «ψαρεύει» ψάρια. Παρόλο που αναφέρεται σε λεξικά ως πεσκαντρίτσα, στον τύπο αναφέρεται συχνά (λανθασμένα ) ως πεσκανδρίτσα. Στην Ελλάδα είχε το όνομα μπράσκα στο Βόλο, φλάσκα στη Χαλκίδα, σκλεμπού στην Πάτρα, και στην Κέρκυρα φανάρι και σκερπελέτσο.
Περιγραφή
Η πεσκαντρίτσα έχει ασυνήθιστη εμφάνιση. Έχει ένα πολύ μεγάλο κεφάλι το οποίο είναι πλατύ, επίπεδο και πλακουτσωμένο. Το υπόλοιπο σώμα φαίνεται να είναι μια απλή απόφυση. Το πλατύ στόμα καταλαμβάνει όλο το πρόσθιο τμήμα του κεφαλιού. Οι δύο σιαγόνες είναι οπλισμένες με σειρές από μακριά μυτερά δόντια. Αυτά είναι κεκλιμένα προς τα μέσα, και όταν κλείνουν επιτρέπουν σε ένα αντικείμενο να γλιστρήσει προς το στομάχι, αλλά να εμποδίζει την έξοδό του από το στόμα.
Τα θωρακικά και τα κοιλιακά πτερύγια είναι αρθρωτα έτσι ώστε να εκτελεί τις λειτουργίες των ποδιών, έτσι ώστε τα ψάρια να είναι σε θέση να περπατούν κατά μήκος του πυθμένα της θάλασσας, όπου κρύβονται σε γενικές γραμμές στην άμμο ή ανάμεσα σε φύκια. Σε όλο το κεφάλι του, αλλά και κατά μήκος του σώματος φέρει αποφύσεις που μοιάζουν με μικρά φύλλα από φύκια, μια δομή η οποία, σε συνδυασμό με την εξαιρετική ικανότητα να προσαρμόζει το χρώμα του σώματος με το περιβάλλον του, βοηθά αυτό το ψάρι σε μεγάλο βαθμό στο να κρύβεται στους χώρους που επιλέγει με βάση την αφθονία θηραμάτων. Δεν έχει λέπια.
Το χρώμα του είναι μεταβλητό σε μεγάλο βαθμό, είτε ομοιόμορφο είτε με στίγματα, φωτεινό έως πολύ σκούρο καφέ στη ράχη και λευκό στην κοιλιά. Η ραχιαία επιφάνεια των θωρακικών πτερυγίων πιο κεντρικά έχει το ίδιο χρώμα με το σώμα, αλλά στην περιφέρεια είναι πιο σκούρα. Η κοιλιακή επιφάνεια είναι λευκή και έχει μια σκούρα καφέ γραμμή κοντά στην άκρη. Τα πυελικά πτερύγια είναι λευκά με σκοτεινή μεμβράνη ανάμεσα στις ακτίνες.
Έχει συνήθως μήκος περίπου 1 μέτρο και μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 2 μέτρα μήκος. Το μέγιστο βάρος που έχει καταγραφεί είναι 57,7 κιλά.
Αναφορές
Κατηγορία:Ακτινοπτερύγιοι Κατηγορία:Αλιεύματα
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1946
Οι εκλογές του Μαρτίου 1946 ήταν οι πρώτες ελληνικές εκλογές μετά από περίοδο δέκα ετών, δεδομένου ότι το καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Μεταξά είχε επιβάλλει δικτατορία το 1936 και είχε καταργήσει τη Βουλή. Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της Κατοχής της Ελλάδας από τις Δυνάμεις του Άξονα, αλλά και από την Απελευθέρωση μέχρι τον Μάρτιο του 1946 δεν είχαν προκηρυχθεί εκλογές.
Τις εκλογές του 1946 κέρδισε το Λαϊκό Κόμμα και δημιούργησε την Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Απριλίου 1946 στις 18 Απριλίου 1946. Η προηγούμενη κυβέρνηση Σοφούλη είχε ήδη παραιτηθεί από τις 4 Απριλίου 1946 και μέχρι την εκλογή αρχηγού του Λαϊκού Κόμματος, την κυβέρνηση είχε αναλάβει προσωρινά ο Παναγιώτης Πουλίτσας, πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικράτειας (Κυβέρνηση Παναγιώτη Πουλίτσα 1946).
Tην εποχή εκείνη επικρατούσε καθεστώς διώξεων για τους φιλικά προσκείμενους στο ΕΑΜ Έλληνες. Το καθεστώς αυτό ονομάστηκε Λευκή Τρομοκρατία και τα θύματα του ήταν χιλιάδες. Το ΕΑΜ και το ΚΚΕ κατήγγειλαν το πλαίσιο αυτό και αρκετούς μήνες πριν τη διενέργειά τους, υποστήριξαν την αποχή από τις εκλογές. Τη θέση αυτή εκμεταλλεύτηκε η συντηρητική παράταξη και οι κρατικές αρχές για να κλιμακώσουν το κλίμα τρομοκρατίας που ίσχυε, ενώ ο δεξιός τύπος κήρυττε πως «όσοι δεν ψηφίσουν θα τιμωρηθούν». Η Δεξιά από την πλευρά της θεωρούσε ότι η αποχή του ΕΑΜ-ΚΚΕ ήταν μία προσπάθεια των τελευταίων να μην φανεί η μικρή εκλογική τους απήχηση. Μέχρι τις επόμενες εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 σχηματίστηκαν 10 κυβερνήσεις συνασπισμού, μιας και λόγω του εκλογικού συστήματος, κυρίως, αλλά και των πολλών κομμάτων που έλαβαν μέρος στις πρώτες μεταπολεμικές εκλογές, κανένα από τα κόμματα της Βουλής δεν διέθετε την απόλυτη πλειοψηφία.
thumb|Αφίσα του [[Λαϊκό Κόμμα|Λαικού Κόμματος]]
Αποτελέσματα
Κάποιοι ζητούσαν την αναβολή των εκλογών πέραν της 31ης Μαρτίου 1946. Πιο συγκεκριμένα τα κόμματα του ΕΑΜ και οι Αριστεροί Φιλελεύθεροι διαμαρτύρονταν για το κλίμα και τις συνθήκες που επικρατούσαν. Ζήτησαν στις 7 Φεβρουαρίου 1946, τη δίμηνη αναβολή των εκλογών. Σε αντίθετη περίπτωση δήλωσαν ότι θα απόσχουν από τις εκλογές. Ταυτόχρονα υπέβαλαν και κατάλογο αιτημάτων τα οποία ήσαν:
Διεξαγωγή εκλογών και εκλογικά στοιχεία
Στις 31 Μαρτίου 1946, ο ελληνικός λαός πήγε στις κάλπες παρουσία αμερικανικών, γαλλικών και βρετανικών ομάδων παρατηρητών. Από τη διαδικασία απείχαν το ΚΚΕ, καθώς και ορισμένα μικρότερα κόμματα, συμπεριλαμβανομένου αυτού του  Γ. Καφαντάρη. Η Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων, με κύριο κορμό το Λαϊκόν Κόμμα και υπό την ηγεσία των Κ. Τσαλδάρη, Σ.Γονατά και Α. Αλεξανδρή, κέρδισε με συντριπτική πλειοψηφία, (55,1% των ψήφων) και 205 έδρες από τις 354· η Εθνική Πολιτική Ένωσις υπό τους Σ. Βενιζέλο,  Γεώργιο Παπανδρέου και  Π. Κανελλόπουλο έλαβε 19,3 % και 68 έδρες, το Κόμμα Φιλελευθέρων υπό τον  Σοφούλη 14,4% και 48 έδρες, το Εθνικόν Κόμμα Ελλάδος υπό τον Ν. Ζέρβα 6% και 23 έδρες και μικρότερα κόμματα 10 έδρες. Συνολικά η νέα βουλή ευνοούσε τον προσανατολισμό της Ελλάδας προς τη βρετανική και αμερικανική πολιτική. Οι ειδικοί της Συμμαχικής Αποστολής που επέβλεπε τις εκλογές υπολόγισαν ότι η εκλογική νοθεία δεν ξεπερνούσε το 2% των ψήφων και συνιστούσε να αναθεωρηθούν πλήρως όλοι οι εκλογικοί κατάλογοι στην Ελλάδα, προτού ξαναζητηθεί η γνώμη του ελληνικού λαού έτσι ώστε στο μέλλον να μην υπάρχει καμιά πρόφαση για νοθεία. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν περίπου 7.500.000 και ένα maximum 1.989.000 ανδρών (οι γυναίκες δεν ψήφιζαν) είχε τις προϋποθέσεις να εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους. Από αυτούς είχαν εγγραφεί 1.850.000, δηλαδή το 93% των εκλογέων. Ο αριθμός αυτών που ψήφισαν στην πραγματικότητα ήταν 1.107.000 και αποτελούσε το 60% των νόμιμα εγγεγραμμένων. Το 60% ήταν ένα υψηλό ποσοστό ψήφων, ενώ το 2% νοθευμένων ψήφων (σε απόλυτο αριθμό 22.000 ψήφοι). Το 40% των εκλογέων, οι οποίοι δεν ψήφισαν, περιλάμβανε ένα 9,3%, οι οποίοι απείχαν για «κομματικούς» λόγους, ενώ άλλοι πολίτες απείχαν για άλλους λόγους που δεν ταυτίζονταν με την πολιτική των κομμάτων. Οι ειδικοί της αποστολής υπολόγισαν ότι η κομματική αποχή δεν ήταν στην πραγματικότητα μεγαλύτερη από 15%.
Αποχή
Η απόφαση αυτή του ΚΚΕ-ΕΑΜ, να απόσχει δηλ. από τις εκλογές και να οδηγηθεί στην ένοπλη σύγκρουση ήταν θέμα συζήτησης για πολλές δεκαετίες. Πάντως, μετά τη λήξη του εμφυλίου, τον Οκτώβριο του 1950, η ηγεσία του ΚΚΕ αναγνώρισε ότι "η επιλογή της αποχής αποτέλεσε "σεχταριστικό οπορτουνιστικό λάθος", το οποίο όμως χαρακτήρισε ως "λάθος τακτικής".
Ο Ν. Ζαχαριάδης, σε άρθρο του στο "Ριζοσπάστη" εξήρε την επίθεση αυτή και, υπογραμμίζοντας τον προειδοποιητικό της χαρακτήρα, τόνισε ενδεικτικά ότι "θα γεμίσουν τα βουνά Μπαρουτάδες". Οι αντίπαλοι θεώρησαν την επίθεση στο Λιτόχωρο σαν έναρξη του ένοπλου αγώνα και συνεπώς σαν μια σοβαρή προειδοποίηση για την άμεση προετοιμασία αποφασιστικής αντιμετώπισής του. Ο στρατηγός Θ. Τσακαλώτος έγραψε ότι "τη νύκτα της 30 - 31 Μαρτίου του 1946 κάτω από τας σφαίρας των επαναστατών εις το Λιτόχωρον ήρχισεν η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ". Και ο αντιστράτηγος Θωμ. Πετζόπουλος χαρακτήρισε την επίθεση στο Λιτόχωρο σαν την "πανηγυρικωτέρα διακήρυξη του ΚΚΕ, ότι αρχίζει την ένοπλη εξέγερσιν".
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949 Κατηγορία:1946
Ευαγγελισμός Θεσσαλονίκης
Ο Ευαγγελισμός είναι κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Εγνατίας,που ανήκει στον δήμο Βόλβης του νομού Θεσσαλονίκης στη Μακεδονία. Έχει πληθυσμό 474 (2011) κατοίκους και βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Λίμνης Κορώνειας (Λαγκαδά), σε απόσταση 35 χιλιομέτρων ανατολικά της Θεσσαλονίκης.
Το χωριό ιδρύθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες προερχόμενοιαπό τον Εσμέ Νικομήδειας της Μικράς Ασίας. Το χωριό είναι καθαρά προσφυγικό (https://www.lithoksou.net/2020/11/prosfiges-makedonia.html) και μετέπειτα εγκαταστάθηκαν μετακινούμενοι κτηνοτρόφοι προερχόμενοι κυρίως από το Ασκιό Όρος.
Σημαντικά κειμήλια είναι η ιερή εικόνα και το ιερό λείψανο του αγίου Λαζάρου τα οποία φυλάσσονται στο ιερό παρεκκλήσιο του Αγίου Λαζάρου που έκτισαν οι κάτοικοι στις παρυφές του οικισμού,ενώ το παρεκκλήσιο είναι γνωστό για το θαύμα με την πορφυρά σινδόνη.
Επίσης σε αγροτική περιοχή του Ευαγγελισμού βρέθηκε το 1978, το διάσημο γλυπτό που είναι γνωστό ως ¨Μαρμάρινος Λέοντας του Ευαγγελισμού¨ και το οποίο συμπεριλαμβάνεται στα εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης.
Ο Ευαγγελισμός έχει ως συλλόγους την ποδοσφαιρική ομάδα την Μ.Α.Ο. Δάφνη Ευαγγελισμού και τον εκπολιτιστικό σύλλογο ο ¨Άγιος Λάζαρος¨.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Φίλιππος Πρόσπερος της Ισπανίας
Ο Φίλιππος Πρόσπερος της Ισπανίας (Φίλιππος Πρόσπερος Ιωσήφ Φραγκίσκος Δομήνικος Iγνάτιος Αντώνιος Μπουεναβεντούρα Ντιέγκο Μιχαήλ Λουδοβίκος Αλφόνσος Ισίδωρος Ραμόν Βίκτωρ : 28 Νοεμβρίου 1657 - 1 Νοεμβρίου 1661) ήταν ο πρώτος γιος του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας από τη σύζυγό του Μαριάννα της Αυστρίας που επιβίωσε από τη βρεφική ηλικία. Ο Φίλιππος Δ΄ δεν είχε αρσενικό κληρονόμο από το θάνατο του Βαλτάσαρ Καρόλου, του γιου του από την πρώτη του σύζυγο, την Ελισάβετ της Γαλλίας, έντεκα χρόνια πριν, και καθώς η δύναμη της Ισπανίας συνέχιζε να φθίνει το ζήτημα της διαδοχής είχε γίνει ζήτημα έντονων και ανήσυχων προσευχών.
Γέννηση
Μετά τον πρόωρο θάνατο του Βαλτάσαρ Καρόλου, ο Φίλιππος έμεινε με την κόρη του Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας ως υποτιθέμενη κληρονόμο. Στις αρχές του 1657, οι αστρολόγοι διαβεβαίωσαν τον Φίλιππο ότι ένα άλλο παιδί θα γεννηθεί και θα ήταν ένα αγόρι που θα ζούσε. Ένας αυστηρός και ευσεβής Ρωμαιοκαθολικός, ο Φίλιππος δεν έτρωγε τίποτε άλλο παρά αυγά, ελπίζοντας ότι η σύζυγός του θα γεννούσε πραγματικά ένα αρσενικό παιδί. Πράγματι, στις 11:30 το πρωί στις 28 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, η Μαριάννα της Αυστρίας γέννησε έναν γιο. Σύντομα αρρώστησε από επιλόχιο πυρετό, αλλά κανείς δεν νοιάστηκε, καθώς όλοι χαίρονταν με τη γέννηση ενός αρσενικού κληρονόμου. Ο Μπαρριονουέβο, ένας χρονογράφος της εποχής, έγραψε για αυτή το χαρά: "Την ημέρα της γέννησης, ούτε ένας πάγκος ούτε ένα τραπέζι έμειναν άθραυστα στο παλάτι, ούτε μια ταβέρνα που δεν λαεηλατήθηκε. Αύριο [6 Δεκεμβρίου] λένε ότι η Αυτού Μεγαλειότητα θα πάει με άλογο στην Ατόχα για να ευχαριστήσει τη Μητέρα του Θεού ... Λένε ότι ο πρίγκιπας είναι ένα πολύ μικρό παιδί και ότι ο Βασιλιάς θέλει να βαφτιστεί αμέσως, προτού έρθει το ακραίο κρύο ... Πρέπει να γίνουν γλέντια, ταυρομαχίες και τουρνουά μόλις η Βασίλισσα σηκωθεί για να τα δει, καθώς και παιχνίδια με μηχανήματα... Ο δήμος, ακολουθώντας την καθοδήγηση των Συμβουλίων, πήγε να συγχαρεί τον Βασιλιά ... και κανένας κύριος, μεγάλος ή μικρός, δεν κατάφερε να κάνει το ίδιο."
Ακολουθώντας τη ρωμαιοκαθολική συνήθεια, το βρέφος αποκαλούταν μόνο «ο πρίγκιπας» μέχρι το βάπτισμά του. Οι αστρολόγοι δεν προέβλεψαν τίποτα άλλο παρά το μεγαλείο για το μέλλον του, ενώ ο Φίλιππος δεν ήταν ακόμα σίγουρος ότι δεν είχε ευχαριστήσει αρκετά τον Θεό για αυτήν την τεράστια χαρά. Σε μια επιστολή προς τον φίλο του Sor María de Ágreda, έγραψε ότι «το νεογέννητο μωρό τα πάει καλά», αλλά έκανε επίσης αναφορά στην πικρή ανάμνηση του θανάτου του μεγαλύτερου γιου του. Στις 6 Δεκεμβρίου 1657, ο Φίλιππος πήγε στους διακοσμημένους δρόμους της Μαδρίτης, όπου οι προετοιμασίες για το βάπτισμα του πρίγκιπα ήταν σχεδόν έτοιμες: χοροί, μάσκες και μουσική χαιρέτησαν τον Βασιλιά.
Το βάπτισμα πραγματοποιήθηκε ακριβώς μία εβδομάδα αργότερα στις 13 Δεκεμβρίου, από τον Αρχιεπίσκοπο του Τολέδο. Το Άγιο Νερό μεταφέρθηκε από τον Ιορδάνη ποταμό από μερικούς μοναχούς που πρόσφατα είχαν επιστρέψει από την Ιορδανία. Ο ίδιος ο Μπαρριονουέβο έγραψε ότι «ο πρίγκιπας φώναξε με λαχτάρα όταν βαφτίστηκε και, γοητευμένοςαπό τη δυνατή, συντονισμένη φωνή, ο Βασιλιάς, φώναξε,« Αχ! Αυτό ακούγεται ωραίο. Το σπίτι μυρίζει αρρενωπά τώρα ». Το βάπτισμα κόστισε 600.000 δουκάτα.
Κληρονόμος του θρόνου
Η γέννηση του Φιλίππου Πρόσπερου χαιρετίστηκε με μεγάλη χαρά όχι μόνο λόγω του φύλου του παιδιού, αλλά και επειδή τερμάτισε διάφορες δυναμικές διαμάχες που θα γίνονταν μετά τους γάμους των θυγατέρων του (καθώς ο Φίλιππος δεν είχε γιο, οι σύζυγοι των θυγατέρων του πιθανότατα θα πολεμούσαν για το ποιος θα μπορούσε να ανέβει στο ισπανικό θρόνο). Έτσι το 1658, ο Φίλιππος Πρόσπερος ονομάστηκε κληρονόμος του πατέρα του και πρίγκιπας των Αστουριών. Παρ' λα αυτά, δεν απολάμβανε καλή υγεία και συνεχώς έπρεπε να φέρει ένα φυλαχτό μαζί του, κάτι που υπάρχει στη ζωγραφική του Velázquez.
Μέχρι το 1659, οι πρωθυπουργοί της Γαλλίας και της Ισπανίας διαπραγματεύονταν τον τερματισμό των εχθροπραξιών των χωρών τους για δύο χρόνια. Τώρα που η Ισπανία είχε έναν άρρενα κληρονόμο, θα μπορούσε να συμφωνηθεί να εδραιωθεί η ειρήνη, παντρεύοντας το μεγαλύτερο παιδί του βασιλιά Μαρία Θηρεσία με τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας. Το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων ήταν η Συνθήκη των Πυρηναίων, η οποία καθιέρωσε τη Γαλλία ως νέα κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη.
Το πρώτο πορτρέτο του πρίγκιπα ζωγραφίστηκε από τον Velazquez το 1659, τη χρονιά που ο Φίλιππος αισθάνθηκε ότι μπορούσε με ασφάλεια να συμφωνήσει με τους όρους της συνθήκης με τη Γαλλία. Αυτό το πορτρέτο και ένα της Μαργαρίτας Θηρεσίας φτιάχτηκαν εκείνο το έτος για τον αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α΄, τον αδερφό της μητέρας τους και τον μελλοντικό σύζυγο της Μαργαρίτας. Στον πίνακα ο πρίγκιπας φαίνεται να είναι περίπου τριών ετών. Στέκεται μπροστά σε ένα πλούσιο μαύρο φόντο, το μαύρο του οποίου επαναλαμβάνεται στα μάτια του. Στην ειλικρινή απεικόνιση του Velazquez, τα μάτια του μωρού έχουν μια ελαφριά γκρι-μπλε-καφέ απόχρωση γύρω τους. Το φωτεινό πρόσωπο και τα χέρια του και η λευκή μάσκα του από μουσελίνα τονίζονται από το ζεστό κόκκινο της εσθήτας του και υπάρχει μια φωτεινότητα στα απαλά, σκοτεινά χρώματα του φόντου. Αλλά ο πίνακας αναγνωρίζει άμεσα την επισφαλή υγεία του μικρού αγοριού: από χορδές που διασχίζουν το στήθος και τη μέση του κρέμονται μεταλλικά κουδούνια και τουλάχιστον δύο προστατευτικά τυχερά φυλακτά. Αντίθετα, σχεδόν τριάντα χρόνια νωρίτερα, ο Velazquez ζωγράφισε έναν δυνατό Βαλτάσαρ Κάρολο σε ηλικία δύο ή τριών ετών με σπαθί και καπέλο.
Θάνατος
Ο Φίλιππος Πρόσπςρος ήταν άρρωστος για αρκετό καιρό πριν από το θάνατο του Νοεμβρίου 1661. Έπασχε από επιληψία και αρρώσταινε συχνά, πιθανότατα λόγω του ότι είχε πολύ ελαττωματικό ανοσοποιητικό σύστημα από γενιές ενδογαμίας. Ο Βασιλιάς έφερε ακόμη και τα λείψανα του Αγίου Ντιέγκο στο παλάτι με την ελπίδα να θεραπεύσει τον κληρονόμο του. Στις 1 Νοεμβρίου 1661, πέθανε μετά από σοβαρή επιληπτική επίθεση. Πέντε ημέρες αργότερα, γεννήθηκε ο μικρότερος γιος και το τελευταίο παιδί του Φίλιππο, ο μελλοντικός Κάρολος Β΄ της Ισπανίας. Ο Φίλιππος θεώρησε τον εαυτό του έμμεσα υπεύθυνο για το θάνατο του γιου του, κάτι που είναι ξεκάθαρο σε μια επιστολή που έγραψε στον Sor María για τον θάνατο του Φίλιππου Πρόσπερου: "Η μακρά αρρώστια του γιου μου και η συνεχής παρουσία μου στο κομοδίνο του με εμπόδισαν να απαντήσω στην επιστολή σας, ούτε η θλίψη μου με επέτρεψε να το κάνω, μέχρι σήμερα. Σας ομολογώ, Sor María, ότι η θλίψη μου είναι μεγάλη, όπως είναι φυσικό μετά την απώλεια ενός κοσμήματος όπως εκείνος. Αλλά στη μέση της θλίψης μου, προσπάθησα να το προσφέρω στον Θεό, και να υποταχθώ στη θεϊκή Του θέληση. Πιστεύοντας με μεγαλύτερη ειλικρίνεια ότι θα αλλάξει όλα τα πράγματα για το καλύτερο, που είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αυτό που με θλίβει ακόμη περισσότερο από την απώλεια μου είναι ότι βλέπω ξεκάθαρα ότι έχω εξοργίσει τον Θεό και ότι αυτές οι τιμωρίες αποστέλλονται ως αντίποινα για τις αμαρτίες μου."
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρίγκιπες
Αμάντα το κορίτσι της γης
Η Αμάντα το κορίτσι της γης (πρωτότυπος τίτλος Another Roadside Attraction) είναι μυθιστόρημα του Τομ Ρόμπινς το οποίο δημοσιεύτηκε το 1971.
Πλοκή
Το μυθιστόρημα ακολουθεί τις περιπέτειες του Τζον Πολ Τσίλερ και της συζύγου του Αμάντα--αξιαγάπητη προφήτης και αχαλίνωτη μητέρα, που ανοίγουν "το μνημείο της άγριας ζωής του λοχαγού Κέντρικ," ένα συνδυασμό χοτ-ντογκ και ζωολογικού κήπου κατά μήκος ενός αυτοκινητόδρομου στην κομητεία Σκάγκι, Ουάσιγκτον. Άλλοι χαρακτήρες σε αυτό το μάλλον παράξενο μυθιστόρημα είναι ο Μον Κουλ, ο μπαμπουίνος. Ο Μαρξ υπέροχος, ένας μορφωμένος άνθρωπος από την ανατολική ακτή. και ο Λ. Γουεστμινστερ “Πλάκυ”, πρώην αστέρας του κολεγίου και κάποτε έμπορος ναρκωτικών, που κατά λάθος διηθεί μια ομάδα καθολικών μοναχών που δουλεύουν ως δολοφόνοι για το Βατικανό. Ο Πλάκυ ανακαλύπτει ένα μυστικό μνημειώδους διαστάσεων που χρονολογείται από την αρχή του Χριστιανισμού.
Κυρίως Θέμα
Σε αυτό το μυθιστόρημα, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί μη γραμμική εξέλιξη του σχεδίου στον τόνο ενός ημερολογίου πρώτου προσώπου για να εκφράσει τις απόψεις του σχετικά με τη θρησκεία και άλλα θέματα. Η χιουμοριστική, καυστική και διορατική αντίληψή του για αυτούς που εξαπλώνονται στους κύριους χαρακτήρες έχει μεγάλη αξία. Το βιβλίο είναι μια πολιτιστική εικόνα για τα "παιδιά της δεκαετίας του ' 60".
Ένα σημαντικό θέμα του μυθιστορήματος είναι το Μουμιοποιημένο πτώμα του Ιησού Χριστού και η πίστη του δυτικού πολιτισμού στη θειότητα αυτού. Στα απομνημονεύματά του, ο Ρόμπινς αναφέρει ότι ήθελε να αμφισβητήσει τι θα συνέβαινε στον δυτικό πολιτισμό αν μπορούσε να αποδειχθεί ότι ο Ιησούς δεν ήταν αθάνατος.
Ξεσηκωμός της Πάτρας (1821)
thumb|Το κάστρο της Πάτρας περί το 1829. Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 βρήκε την Πάτρα (Παλαιαί Πάτραι την εποχή εκείνη), πρωτεύουσα της Αχαΐας, έδρα μητρόπολης, να είναι μια αναπτυγμένη πόλη με αξιόλογο εμπορικό λιμένα και κατ΄ εξοχήν ελληνικό πληθυσμό, Επτανήσιους, λιγότερο Τούρκους και ελάχιστους Αλβανούς, αποτελώντας και έδρα προξενείων του Μωριά, όπως της Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας. Το 1821, καθώς πλησίαζε η 25η Μαρτίου, όπου σύμφωνα με το σχέδιο της Φιλικής Εταιρείας θα άρχιζε η επανάσταση, άρχισαν σταδιακά διάφορα επεισόδια μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Λίγες μέρες πριν την 25η Μαρτίου έγινε ένοπλη εξέγερση και άρχισε η πολιορκία του κάστρου της πόλης, το οποίο ήταν και ένας από τους σημαντικότερους στρατηγικούς στόχους των επαναστατών. Λόγω κακής οργάνωσης, έλλειψης πειθαρχίας και οπλισμού, αλλά και λόγω της συνεργασίας του Άγγλου προξένου με τους Τούρκους, η εξέγερση κατεστάλη τον επόμενο μήνα. Δεν έγινε δυνατό να κυριευθεί το κάστρο παρά μόνο προς το τέλος της επανάστασης, το 1828. Η πόλη γνώρισε μεγάλη καταστροφή από τις αλλεπάλληλες μάχες.
Προετοιμασία από τη Φιλική Εταιρεία
Μετά το 1818, οπότε ο κεντρικός πυρήνας της Φιλικής Εταιρείας εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, άρχισε μια συστηματική επέκταση της μύησης σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Η μύηση γινόταν με τους «αποστόλους», οι οποίοι συνήθως ήταν άνθρωποι των όπλων (κλέφτες και παλαιοί μισθοφόροι των ναπολεοντείων πολέμων). Η Πελοπόννησος ήταν ο κύριος χώρος στρατολόγησης Φιλικών και εκεί εστάλησαν οι τρεις από τους δέκα πρώτους «αποστόλους», ενώ ένας ακόμη εστάλη στη Μάνη. Η Πελοπόννησος ήταν το πλέον παραγωγικό κέντρο κατηχήσεων στην επανάσταση. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην κεντρική θέση που είχε η Πελοπόννησος στο σχέδιο έναρξης της επανάστασης, όπως είχε καταστρωθεί από τους τελευταίους μήνες του 1820. Ο λόγος για τον οποίο τελικά ο Αλέξανδρος Υψηλάντης άλλαξε το σχέδιο, παραμένει ανεξιχνίαστος για την ιστοριογραφία. Στην Πελοπόννησο μυήθηκαν στην Εταιρεία οι περισσότεροι κοινοτικοί και εκκλησιαστικοί παράγοντες. Λόγω των λειτουργικών προβλημάτων που δημιουργήθηκαν από την εισδοχή πολλών μελών, οι Φιλικοί της Πελοποννήσου το Μάρτιο του 1820 ζήτησαν να σχηματιστεί μια τοπική Εφορεία που να συντονίζει και να επιλύει τοπικά προβλήματα. Οι προτάσεις τους συντάχθηκαν πιθανότατα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και φέρουν τον τίτλο «Στοχασμοί των Πελοποννησίων περί του καλού συστήματος». Γενικά, ως έφοροι διορίζονταν από την Αρχή κορυφαία στελέχη των τοπικών κοινωνιών, με πλούτο, επιρροή και πρόσβαση στους μηχανισμούς διοίκησης. Στην Πελοπόννησο ορίστηκαν τρεις κοτζαμπάσηδες (προεστοί) και τρεις ιεράρχες ως έφοροι, με επικεφαλής των Ιωάννη Βλασσόπουλο (πρόξενο της Ρωσίας στην Πάτρα) και δύο εμπόρους ως ταμίες.
Ιστορικό της εξέγερσης
thumb|right|upright|Η είδηση για την επανάσταση στην Πάτρα την 25η Μαρτίου (6 Απριλ. Ν.Ημ.) 1821, στη γαλλική εφημερίδα Courrier de l' Ain, 29-5-1821 (Ν.Ημ.). Σε πολλά μέρη της Πελοποννήσου γίνονταν επαναστατικές προετοιμασίες αρκετούς μήνες πριν την επίσημη κήρυξη της επανάστασης. Στην Πάτρα από το Φεβρουάριο του 1821 οι Πατρινοί είχαν αρνηθεί να πληρώσουν τους φόρους και άρχισαν να κυκλοφορούν στην πόλη ένοπλοι. Για την ολιγοήμερη και ώριμη φάση της εξέγερσης ελάχιστα αναφέρουν οι Έλληνες ιστορικοί και απομνημονευματογράφοι. Ακόμη και ο αυτόπτης Παλαιών Πατρών Γερμανός δίνει μόνο το περίγραμμα των γεγονότων στα ενθυμήματά του.
Αμέσως μετά το ξέσπασμα της επανάστασης στα Καλάβρυτα, που γενικεύτηκε στις 21 Μαρτίου του 1821 με την κατάληψη της πόλης, άρχισε να εκδηλώνεται ένας έντονος αναβρασμός στην πόλη της Πάτρας με απειλές κατά των Ελλήνων. Την ίδια μέρα (21 Μαρτίου) κατά τον Τρικούπη, κατ΄ άλλους στις 23 Μαρτίου, Τούρκοι εξαγριωμένοι, αφού μετέφεραν την προηγουμένη τις οικογένειές τους στο κάστρο της πόλης, ενισχυθέντες από 150 ομοεθνείς τους από το φρούριο του Ρίου, σκότωσαν έναν ρακοπώλη. Μετά ξεχύθηκαν στην πόλη και πυρπόλησαν την οικία του προεστού Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου, βάζοντας φωτιά και στα γύρω οικήματα και τρομοκρατώντας τον ελληνικό πληθυσμό. Ταυτόχρονα, τα κανόνια του κάστρου άρχισαν να βάλλουν κατά του μητροπολιτικού ναού και άλλων σημείων της Άνω πόλης, με αποτέλεσμα ν΄ ακολουθήσει χάος. Τότε βρίσκονταν στην Πάτρα πολλοί Επτανήσιοι, μεταξύ των οποίων και Φιλικοί. Αυτοί, βλέποντας τις φλόγες και τους πυροβολισμούς, οπλίστηκαν και οχυρώθηκαν σε διάφορα μέρη. Μερικοί, μαζί με Πατρινούς, προχώρησαν προς την περιοχή Τάσι όπου συνήθως μαζεύονταν Τούρκοι. Εκεί συγκρούστηκαν για πρώτη φορά και σκοτώθηκε ο Κεφαλλονίτης Βασίλης Ορκουλάτος. Από εκεί αποσύρθηκαν προς την ενορία του Αγίου Γεωργίου. Από το βράδυ της ίδιας μέρας άρχισαν να αποσύρονται προς τα πλοία οι πρόξενοι ευρωπαϊκών κρατών για να σωθούν από την οργή των Τούρκων. Αυτές τις ημέρες έδρασε ως επικεφαλής ομάδας ενόπλων και ο Παναγιώτης Καρατζάς, έμπιστος του πλούσιου εμπόρου και Φιλικού Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου, διακριθείς για την ανδρεία και τον πατριωτισμό του. Αυτός, θέλοντας να δώσει χρόνο στους Πατρινούς να απομακρύνουν τις οικογένειες και τα πράγματά τους, συνεννοήθηκε με τους Επτανήσιους Βαγγέλη Λιβαδά (έμπορο), Νικόλαο Γερακάρη (φαρμακοποιό) και άλλους, και το βράδυ βγήκαν στους δρόμους καλώντας τον κόσμο σε επαγρύπνηση, ώστε οι Τούρκοι να νομίσουν ότι οι Έλληνες είναι πολλοί και σε επιφυλακή και να μην τολμήσουν νυχτερινή έφοδο. Ο άμαχος πληθυσμός, κυρίως γυναικόπαιδα, έτρεχε στη «Ντογάνα» (=Τελωνείο), μπαίνοντας στη θάλασσα μέχρι το λαιμό, ζητώντας να σωθεί από τα ελλιμενισμένα εκεί πλοία. Την επόμενη μέρα (22 Μαρτίου) κατά τον Τρικούπη, κατ' άλλους στις 24 Μαρτίου, οι Τούρκοι βρέθηκαν όλοι συγκεντρωμένοι στο κάστρο της Πάτρας, απ' όπου κανονιοβολούσαν την πόλη. Σύντομα, οι σημαντικοί Αχαιοί της γύρω περιοχής άρχισαν να εισέρχονται στην πόλη με όσους οπλοφόρους μπόρεσε να συγκεντρώσει ο καθένας. Πρώτος εισήλθε περί το μεσημέρι ο Παπαδιαμαντόπουλος και μετά από αυτόν ο Ανδρέας Λόντος με κόκκινη σημαία με μαύρο σταυρό. Κατά τον Τρικούπη την ίδια ημέρα εισήλθαν στην Πάτρα και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Επίσκοπος Κερνίτσης και Καλαβρύτων Προκόπιος, ο Ζαΐμης και ο Ρούφος, ακολουθούμενοι από πλήθος οπλοφόρων και ροπαλοφόρων. Με την είσοδό τους οι Πατρινοί και άλλοι Έλληνες ζητωκραύγαζαν με ενθουσιασμό «Ζήτω η ελευθερία, ζήτωσαν οι αρχηγοί, και εις την Πόλιν να δώση ο Θεός».