cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι
Στη υπηρεσία του Ναπολέοντα
Τον Απρίλιο, ο Ντομπρόφσκι άσκησε πιέσεις για ένα σχέδιο για να περάσει στα πολωνικά εδάφη στη Γαλικία, αλλά αυτό μπλοκαρίστηκε από τον Ναπολέοντα που αντ΄ αυτού αποφάσισε να χρησιμοποιήσει αυτά τα στρατεύματα στο ιταλικό μέτωπο. Οι Πολωνοί στρατιώτες του Ντομπρόφσκι πολέμησαν στο πλευρό του Ναπολέοντα από τον Μάιο του 1797 έως τις αρχές του 1803. Ως διοικητής της λεγεώνας του έπαιξε σημαντικό ρόλο στον πόλεμο στην Ιταλία, μπήκε στη Ρώμη τον Μάιο του 1798 και διακρίθηκε σπουδαία στη Μάχη του Τρέβια στις 19 Ιουνίου 1799, στην οποία τραυματίστηκε, καθώς και σε άλλες μάχες τα έτη 1799-1801. Από τη στιγμή που οι Λεγεώνες φρουρούσαν τη Ρώμη, ο Ντομπρόφσκι απέκτησε μια σειρά από τρόπαια από έναν Ρωμαίο εκπρόσωπο, ονομαστικά αυτά που έστειλε εκεί ο Πολωνός βασιλιάς Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι, μετά τη νίκη του επί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην πολιορκία της Βιέννης το 1683. Ανάμεσά τους ήταν ένα οθωμανικό λάβαρο που στη συνέχεια έγινε μέρος των χρωμάτων των Λεγεωνών, που τα συνόδευαν από τότε και στο εξής. Ωστόσο, οι λεγεώνες δεν μπόρεσαν ποτέ να φτάσουν στην Πολωνία και δεν απελευθέρωσαν τη χώρα, όπως ονειρευόταν ο Ντομπρόφσκι. Ο Ναπολέων, ωστόσο, παρατήρησε την αυξανόμενη δυσαρέσκεια των στρατιωτών του και των διοικητών τους. Ήταν ιδιαίτερα απογοητευμένοι από μια ειρηνευτική συνθήκη μεταξύ Γαλλίας και Ρωσίας που υπεγράφη στο Λουνεβίλ στις 9 Φεβρουαρίου 1801, η οποία έσπασε τις πολωνικές ελπίδες του Βοναπάρτη να απελευθερώσει την Πολωνία. Λίγο αργότερα, τον Μάρτιο, ο Ντομπρόφσκι αναδιοργάνωσε και τις δύο Λεγεώνες στο Μιλάνο σε δύο μονάδες 6.000 ανδρών. Απογοητευμένοι με το Ναπολέοντα μετά τη Συνθήκη του Λουνεβίλ, ακολούθως πολλοί λεγεωνάριοι παραιτήθηκαν. Από τους υπόλοιπους, χιλιάδες έχασαν τη ζωή τους όταν στάλθηκαν οι Λεγεώνες για να καταστείλουν την Αϊτινή Επανάσταση το 1803, όπου εκείνη την εποχή ο Ντομπρόφσκι δεν ήταν πια διοικητής των Λεγεώνων.
Ο Ντομπρόφσκι, εν τω μεταξύ, πέρασε τα πρώτα χρόνια του νέου αιώνα ως στρατηγός στην υπηρεσία της ιταλικής δημοκρατίας. Το 1804 έλαβε τον σταυρό του Αξιωματικού της Λεγεώνας της Τιμής, και τον επόμενο χρόνο, το Ιταλικό Τάγμα του Σιδηρού Στέμματος. Μαζί με τον Γιούζεφ Βιμπίτσκι κλήθηκε ξανά από τον Ναπολέοντα το φθινόπωρο του 1806 και ανέλαβε να αναδημιουργήσει τον πολωνικό σχηματισμό, τον οποίο ο Ναπολέοντας ήθελε να χρησιμοποιήσει για να ανακτήσει τη Μείζων Πολωνία από την Πρωσία. Η επακόλουθη σύγκρουση ήταν γνωστή ως εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1806), και ο Ντομπρόφσκι ήταν ο αρχηγός των πολωνικών ανταρτικών δυνάμεων σε αυτήν. Ο Ντομπρόφσκι διακρίθηκε στην Πολιορκία του Ττσεφ, στην Πολιορκία του Ντάντσιγκ και στη Μάχη του Φρίντλαντ. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Το διάταγμα του Ντομπρόφσκι του 1806, που εισήγαγε ένα νέο Τάγμα Μάχης για τα πολωνικά βοεβοδάτα Το 1807, το Δουκάτο της Βαρσοβίας ιδρύθηκε στα ανακτηθέντα εδάφη, ουσιαστικά ως δορυφόρος της Γαλλίας του Βοναπάρτη. Ο Ντομπρόφσκι απογοητεύτηκε από τον Ναπολέοντα, ο οποίος του πρόσφερε χρηματικές ανταμοιβές, αλλά χωρίς σοβαρή στρατιωτική ή κυβερνητική θέση. Του απονεμήθηκε επίσης το Τάγμα Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας εκείνο το έτος. Το 1809, ξεκίνησε να υπερασπίζεται την Πολωνία ενάντια σε μια αυστριακή εισβολή υπό την ηγεσία του Πρίγκιπα Γιούζεφ Πονιατόφσκι. Συμμετέχοντας στο Στρατό του Δουκάτου της Βαρσοβίας λίγο μετά τη Μάχη του Ράσιν, συμμετείχε στα πρώτα στάδια της επίθεσης στη Γαλικία και στη συνέχεια οργάνωσε την άμυνα της Μείζονος Πολωνίας. Τον Ιούνιο του 1812, ο Ντομπρόφσκι ήταν διοικητής του 17ου (Πολωνικού) Τάγματος Πεζικού στο Σώμα του Grande Armée, κατά τη διάρκεια της εισβολής του Ναπολέοντα στη Ρωσία. Ωστόσο, μέχρι τον Οκτώβριο ο Γαλλο-Ρωσικός Πόλεμος τελείωσε και οι γαλλικές δυνάμεις, αποδεκατισμένες από έναν έντονο χειμώνα, έπρεπε να υποχωρήσουν. Στην καταστροφική Μάχη της Μπερεζίνα στα τέλη Νοεμβρίου εκείνου του έτους, ο Ντομπρόφσκι τραυματίστηκε και η ηγεσία και οι τακτικές του σε αυτή επικρίθηκαν. Μετά την αναδιοργάνωση του Grande Armée τον Μάρτιο, έγινε διοικητής του 27ου (Πολωνικού) Τάγματος Πεζικού στο 8ο Σώμα. Διοίκησε στη Μάχη της Λειψίας (1813), και στη συνέχεια στις 28 Οκτωβρίου έγινε αρχηγός των υπόλοιπων πολωνικών δυνάμεων στην υπηρεσία του Ναπολέοντα, όπου διαδέχτηκε τον Αντόνι Πάβεου Σουουκόφσκι.
Τελευταία χρόνια
Ο Ντομπρόφσκι συνέδεε πάντα την ανεξάρτητη Πολωνία με έναν Πολωνικό Στρατό, και προσέφερε τις υπηρεσίες του στη νέα δύναμη, η οποία υποσχέθηκε να οργανώσει έναν τέτοιο σχηματισμό: τη Ρωσία. Ήταν ένας από τους στρατηγούς που ανέθεσε ο Τσάρος Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας για την αναδιοργάνωση του στρατού του Δουκάτου στο Στρατό της Πολωνίας του Συνεδρίου. Το 1815 έλαβε τους τίτλους του στρατηγού του ιππικού και του γερουσιαστή-βοεβόδα του νέου Βασιλείου της Πολωνίας. Του απονεμήθηκε επίσης το Τάγμα του Λευκού Αετού στις 9 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Λίγο αργότερα αποχώρησε από την ενεργό πολιτική. Αποσύρθηκε τον επόμενο χρόνο στα κτήματά του στη Βίνα Γκούρα στο Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν στο Βασίλειο της Πρωσίας, όπου πέθανε στις 6 Ιουνίου 1818, από συνδυασμό πνευμονίας και γάγγραινας. Τάφηκε σε εκκλησία στη Βίνα Γκούρα.
Με τα χρόνια, ο Ντομπρόφσκι έγραψε αρκετές στρατιωτικές πραγματείες, κυρίως για τις Λεγεώνες, στα γερμανικά, στα γαλλικά και στα πολωνικά.
Μνήμη
Ο Ντομπρόφσκι δέχτηκε συχνά κριτική από τους συγχρόνους του και από την πρώιμη πολωνική ιστοριογραφία, αλλά η εικόνα του βελτιώθηκε με την πάροδο του χρόνου. Συγκρίθηκε συχνά με τους δύο άλλους στρατιωτικούς ήρωες της εποχής των Διαμελισμών και των Λεγεώνων, τον Ταντέους Κοστσιούσκο και τον Γιούζεφ Πονιατόφσκι, και με τον πατέρα της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, Γιούζεφ Πιουσούτσκι. Ειδικότερα, η αναφορά του στον πολωνικό εθνικό ύμνο, γνωστό και ως «Μαζούρκα του Ντομπρόφσκι», συνέβαλε στη φήμη του στην Πολωνία. Δεν είναι ασυνήθιστο για τα σύγχρονα έργα της πολωνικής ιστορίας να τον περιγράφουν ως «(εθνικό) ήρωα».
Ο Ντομπρόφσκι μνημονεύεται επίσης έξω από την Πολωνία για τις ιστορικές του συνεισφορές. Το όνομά του, στη γαλλική έκδοση «Dombrowsky», είναι εγγεγραμμένο κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Νότιο πυλώνα, Στήλη 25).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Στρατηγοί της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο Κατηγορία:Στρατηγοί της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Πολωνοί διοικητές των Ναπολεόντειων Πολέμων Κατηγορία:Πολωνοί γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Στρατηγοί των Πολωνικών Λεγεώνων (Ναπολεόντεια περίοδος) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αγίας Άννας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Αγίου Βλαδίμηρου Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
Γκι Ουελέτ
Ο Γκι Ουελέτ (γαλλικά: Guy Ouellette, γεν. στο Σερμπρούκ στις 13 Δεκεμβρίου 1951) είναι πολιτικός από το Κεμπέκ του Καναδά. Διατελεί Βουλευτής στην Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια του Σόμεντι. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως αστυνομικός, ενώ εκλέγεται συνεχόμενα από το 2007, βουλευτής της Εθνοσυνέλευσης του Κεμπέκ. Η ενασχόλησή του με την σύλληψη μελών της εγκληματικής οργάνωσης Χελς Έιντζελς, τον έκανε ευρύτερα γνωστό κατά τη δεκαετία του 1990.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1990, μετά από 21 χρόνια υπηρεσίας ως αστυνομικός στο επαρχιακό αστυνομικό σώμα του Sûreté du Québec, διορίζεται ως υπαστυνόμος στο τμήμα Καταπολέμησης Εγκλήματος. Το 1995, εντάσσεται στην Ομάδα Καρκαζού (δηλ. Αδηφάγος) που σκοπό έχει την πάταξη των εγκληματικών συμμοριών δικυκλιστών. Από το 1997 έως το 2001, αναλαμβάνει σύμβουλος για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος και των έκνομων μοτοσικλετιστών. Από το 1995 έως το 2007, ο Γκι Ουελέτ καλείται ως εμπειρογνώμονας σε δικαστικές υποθέσεις που αφορούν μέλη εγκληματικών οργανώσεων μοτοσυκλετιστών που δρούσαν σε διάφορες επαρχίες του Καναδά. Τα υπουργεία δικαιοσύνης της Αλμπέρτας, της Μανιτόμπας, του Οντάριο και του Κεμπέκ, έχουν χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες του. Τον Σεπτέμβριο του 2005, μαζί με τον Νορμάν Λεστέρ, δημοσιεύει το έργο με τον τίτλο "Mom" (δηλ. "Μαμά"), όπως ήταν το προσωνύμιο του Μωρίς Μπουσέ, νονού της οργάνωσης Χελς Έιντζελς.
Στις γενικές εκλογές του Κεμπέκ του 2007, ήταν υποψήφιος βουλευτής της περιφέρειας Σόμεντι του Λαβάλ με το Φιλελεύθερο Κόμμα. Συγκεντρώνει το 55% των ψήφων, με προβάδισμα 10.738 ψήφων, έναντι του απελθόντα Τομά Μυλκαίρ, μεταγενέστερου προέδρου του Νεοδημοκρατικού Κόμματος του Καναδά. Έκτοτε επανεκλέγεται συνεχώς στην ίδια εκλογική περιφέρεια. Στην πολιτική του σταδιοδρομία, του ανατίθεται θέση κοινοβουλευτικού εκπροσώπου πάνω σε θέματα του χαρτοφυλακίου του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας (2007-2008), αργότερα κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος πάνω σε θέματα του χαρτοφυλακίου του Υπουργείου Εσόδων (2009-2012), και ως βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σκιώδης εκπρόσωπος πάνω σε θέματα χαρτοφυλακίου του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Πρόνοιας (2012-2014).
Κατά την πολιτική του σταδιοδρομία του ασκήθηκε κριτική το 2013 διότι διόρισε ως σύμβουλό του στην πρώτη του προεκλογική του εκστρατεία τον Ζιλ Κλουτιέ (Gilles Cloutier), πρόσωπο που κατηγορήθηκε αργότερα για διαφθορά, και το 2017 συνελήφθη διότι διέρευσε, σύμφωνα με τις αστυνομικές αρχές, εμπιστευτικές πληροφορίες πάνω σε μια έρευνα τα στοιχεία της οποίας δεν έχουν ακόμα δημοσιοποιηθεί. Για μικρό διάστημα ανεξαρτητοποιήθηκε για επιστέψει αργότερα στην κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί πολιτικοί Κατηγορία:Καναδοί αστυνομικοί
Ντάνιελ Μπερνούλι
Ο Ντάνιελ Μπερνούλι (Daniel Bernoulli, Χρόνινγκεν, 8 Φεβρουαρίου 1700 - 17 Μαρτίου 1782) ήταν φυσικός,  μαθηματικός και οικονομολόγος γεννημένος στην Ολλανδία, που έζησε ως επί το πλείστον στην Βασιλεία της Ελβετίας, όπου και πέθανε. Γεννήθηκε σε οικογένεια καταξιωμένων μαθηματικών, φυσικών και μηχανικών. Ο ίδιος έδωσε βάρος σε τομείς όπως η μηχανική των ρευστών και η στατιστική.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στο Χρόνινγκεν, γιος του Γιόχαν Μπερνούλι, ανιψιός του Γιάκομπ Μπερνούλι, νεότερος αδερφός του Νίκολαους Μπερνούλι, και μεγαλύτερος αδερφός του Γιόχαν Μπερνούλι Β'. Ο Ντάνιελ είχε χαρακτηριστεί ως «μακράν ο ικανότερος από τους νεότερους Μπερνούλι». Φήμες ήθελαν τον Ντάνιελ και τον πατέρα του να μην τρέφουν τις αρτιότερες σχέσεις. Μάλιστα σε έναν επιστημονικό διαγωνισμό που έλαβε χώρα στο πανεπιστήμιο του Παρισιού, πατέρας και γιος ανταγωνίστηκαν και ισοβάθμησαν στην πρώτη θέση. Μην μπορώντας να αντέξει ο πατέρας την σύγκριση με το γιό του, τον έδιωξε από το σπίτι. Αργότερα επίσης, ο Γιόχαν προσπάθησε να κλέψει την ιδέα του βιβλίου του Ντάνιελ Hydrodynamica, μετονομάζοντάς το σε Hydraulica. Παρά τις επίμονες προσπάθειες του Ντάνιελ για συμφιλίωση με τον πατέρα του, εκείνος δεν μαλάκωσε ποτέ.
Ο νεότερος αδερφός του Ντάνιελ, Γιόχαν ο Νεότερος, γεννήθηκε όταν εκείνος ήταν πέντε ετών. Αν και όσο ο Ντάνιελ φοιτούσε στο σχολείο ο πατέρας του τον προέτρεψε να ακολουθήσει καριέρα στα οικονομικά, καθώς το μέλλον των μαθηματικών δεν έδειχνε λαμπρό, ωστόσο ο Ντάνιελ αρνήθηκε. Ο πατέρας του επέμεινε να τον κατευθύνει εκτός των μαθηματικών, αυτή τη φορά στη φαρμακευτική. Ο Ντάνιελ, μην μπορώντας να αντέξει την πίεση, δέχτηκε υπό τον όρο να του κάνει ο πατέρας του ιδιαίτερα στα μαθηματικά που αγαπούσε.
Φυσική
Η εργασία ακολουθήθηκε από ένα μνημόνιο πάνω στη θεωρία των παλιρροιών για την οποία μοιράστηκε ένα βραβείο από τη Γαλλική Ακαδημία με τους Όιλερ και Μακ Λόριν που είχαν δουλέψει ανεξάρτητα πάνω στο ίδιο θέμα. Οι τρεις αυτές εργασίες αποτέλεσαν τη μόνη θεωρητική έρευνα για τις παλίρροιες μέχρι την έκδοση του Philosophiae Naturalis Principia Mathematica του Νεύτωνα και τις έρευνες του Πιέρ Σιμόν Λαπλάς. Ο Μπερνούλι έγραψε επίσης ένα μεγάλο αριθμό εργασιών πάνω σε διάφορα θέματα της μηχανικής, ειδικά στα προβλήματα της παλλόμενης χορδής, και τις λύσεις που δόθηκαν από τον Μπρουκ Τέιλορ και τον Ζαν Ντ' Αλαμπέρ.Ο Μπερνούλι είναι ο πρώτος ερευνητής που προσπάθησε να θεμελιώσει μια κινητική θεωρία των αερίων και, ως εφαρμογή των ιδεών του, προσπάθησε να εξηγήσει τον νόμο του Μπόιλ. Εργάστηκε επίσης μαζί με τον Όιλερ πάνω στην ελαστικότητα.
Μαθηματικό έργο
Έργο του ήταν το Exercitationes (Μαθηματικές Ασκήσεις, λύσεις της διαφορικής εξίσωσης Ricatti), που εκδόθηκε το 1724.
Στατιστική
Το 1783 ο Μπερνούλι έγραψε επίσης το βιβλίο Specimen theoriae novae de mensura sortis (Στοιχεία μιας Νέας Θεωρίας για την Εκτίμηση Κινδύνου), στο οποίο το παράδοξο της Αγίας Πετρούπολης γινόταν η βάση της οικονομικής θεωρίας της αποστροφής κινδύνου, του ασφάλιστρου κινδύνου και της οικονομικής ωφέλειας.
Μια από τις πρώτες προσπάθειες ανάλυσης ενός στατιστικού προβλήματος με τη χρήση αποκομμένων δεδομένων ήταν η ανάλυση που στα 1766 έκανε ο Μπερνούλι σχετικά με τη νοσηρότητα και τη θνησιμότητα της ευλογιάς προκειμένου να αποδείξει την αποτελεσματικότητα των εμβολιασμών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί φυσικοί Κατηγορία:Ολλανδοί μαθηματικοί Κατηγορία:Χρόνινγκεν Κατηγορία:Μαθηματικοί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 18ου αιώνα
Ο Λάρα (Μπάιρον)
Ο Λάρα (αγγλικός τίτλος: Lara, A Tale) είναι τραγικό αφηγηματικό ποίημα με ομοιοκαταληξία του Λόρδου Μπάιρον που δημοσιεύτηκε το 1814.Το ποίημα αποτελείται από δύο άσματα και είναι μία από τις λεγόμενες «Ανατολίτικες ιστορίες».
Δημοσίευση
Ο Λάρα ήταν το πρώτο έργο του Μπάιρον αφού εγκατέλειψε την ιδέα να σταματήσει να γράφει. Το ποίημα δημοσιεύτηκε ανώνυμα το 1814 μαζί με τη Ζακλίν του Σάμιουελ Ρότζερς (επίσης ανώνυμο) χωρίς καμία ένδειξη ότι το βιβλίο περιείχε έργα δύο διαφορετικών συγγραφέων. Παρά την ανωνυμία του συγγραφέα, το ποίημα σημείωσε τεράστια επιτυχία και ανατυπώθηκε τρεις φορές διαδοχικά, πουλώντας σχεδόν 7.000 αντίτυπα. Το όνομα του Μπάιρον τυπώθηκε μόνο στην τέταρτη έκδοση, στην οποία το ποίημα δημοσιεύτηκε μεμονωμένα χωρίς το έργο του Ρότζερς.
Πρώτο άσμα
Ο κόμης Λάρα επιστρέφει στο σπίτι του αφού ταξίδεψε στην Ανατολή για αρκετά χρόνια και όλοι τον πίστευαν νεκρό. Τον συνοδεύει ο ανατολίτης ακόλουθός του Καλέντ, που του είναι σιωπηρά αφοσιωμένος. Ο Λάρα, ορφανός από την παιδική του ηλικία, έζησε μια άστατη νεότητα στην πατρίδα του, αλλά τα ταξίδια του τον άλλαξαν, επέστρεψε σιωπηλός και συγκρατημένος και ανέλαβε τη διαχείριση των κτημάτων του. Μια νύχτα με πανσέληνο, οι υπηρέτες του ξυπνούν ξαφνικά από τρομακτικές κραυγές και βρίσκουν τον κύριό τους να βρίσκεται στο πάτωμα στην κύρια αίθουσα του οικήματος. Τον συνεφέρνει ο Καλέντ, ο οποίος του μιλάει σε ξένη γλώσσα. Οι υπηρέτες πιστεύουν ότι ο αριστοκράτης έχει δει ένα φάντασμα ή κάποιο κολασμένο όραμα.
Ο Λάρα παρευρίσκεται σε μια δεξίωση του κόμη Ότο, όπου τον αναγνωρίζει ο σερ Έζελιν, συγγενής του ιδιοκτήτη, τον κατηγορεί ότι διέπραξε εγκλήματα και θηριωδίες κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του και τον προκαλεί σε μονομαχία. Ο Ότο διατάζει να εμφανιστούν οι δυο τους την επομένη ενώπιον δικαστή για έρευνα, ο Λάρα δέχεται και φεύγει με τον Καλέντ. Ο Έζελιν φεύγει λίγο αργότερα.
Δεύτερο άσμα
μικρογραφία|281x281εσ|Ο Λάρα και ο Καλέντ, πίνακας του Ζυλ Ζολιβέ (π. 1834) Ο Λάρα πηγαίνει στην ακρόαση, αλλά ο Έζελιν δεν εμφανίζεται και ο Ότο αποφασίζει να μονομαχήσει ο ίδιος αντί για τον ξάδερφό του. Αφού νίκησε τον Ότο, ο Λάρα του χαρίζει τη ζωή με τη μεσολάβηση των παρόντων ευγενών. Εν τω μεταξύ, ο Έζελιν έχει εξαφανιστεί εντελώς, χωρίς να έχει επιστρέψει ποτέ από τη βραδινή δεξίωση του Ότο. Οι υποψίες στρέφονται γρήγορα στον Λάρα και ο Ότο υποκινεί τους υπόλοιπους ευγενείς να δικάσουν τον Λάρα. Έχοντας προβλέψει την απειλή, ο Λάρα έχει καλλιεργήσει τη συμπάθεια των καταπιεσμένων αγροτών της περιοχής και μπορεί να βασιστεί στη συμπάθειά τους. Όταν ο Όθο εξαπολύει τους ευγενείς εναντίον του, οι άνθρωποι ξεσηκώνονται για την υπεράσπισή του.
Μετά από κάποιες αρχικές νίκες, οι επαναστάτες με επικεφαλής τον Λάρα ηττούνται από τους αριστοκράτες και ο κόμης αποφασίζει να σώσει τους εναπομείναντες άνδρες του οδηγώντας τους πέρα ​​από τα σύνορα σε μια άλλη χώρα. Ωστόσο, οι εξεγερμένοι δέχονται επίθεση από τους άνδρες του Ότο κοντά στα σύνορα, ο Λάρα τραυματίζεται θανάσιμα από ένα βέλος, πέφτει από το άλογό του και πεθαίνει στην αγκαλιά του Καλέντ. Όταν ο Λάρα πεθαίνει, ο Καλέντ λιποθυμά και αποκαλύπτεται ότι είναι μεταμφιεσμένη γυναίκα. Αρνείται να απομακρυνθεί από το πτώμα του Λάρα, και παραμένει δίπλα στο δέντρο στο οποίο έπεσε και θάφτηκε ο αγαπημένος της, μέχρι το θάνατό της.
Ένα υστερόγραφο αναφέρει ότι ένας ντόπιος ξυλοκόπος είδε έναν μασκοφόρο ιππότη να πετάει το σώμα του σερ Έζελιν στη λίμνη τη νύχτα της εξαφάνισής του.
Σχολιασμός
Μια από τις υποσημειώσεις του Μπάιρον εξηγεί ότι, αν και το όνομα Λάρα είναι ισπανικής προέλευσης, «καμία περίσταση τοπικής ή εθνικής περιγραφής δεν καθορίζει τη σκηνή ή τον ήρωα του ποιήματος σε καμία χώρα ή ηλικία».
Το ποίημα θεωρείται συνέχεια του ποιήματος του συγγραφέα Ο Κουρσάρος. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, ο Λάρα ταυτίζεται με τον κουρσάρο Κόνραντ και ο ακόλουθος Καλέντ πιστεύεται ότι είναι η Γκιουλνάρ, η γυναίκα που τον αγάπησε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Λόρδου Μπάιρον
Ιωάννης Ανδρέας Κάργας
Ο Ιωάννης-Ανδρέας Κάργας (Giovanni Andrea Carga) (Βενετία, 11 Νοεμβρίου 1560 – Σύρος, 2 Οκτωβρίου 1617) διετέλεσε καθολικός Επίσκοπος Σύρου το διάστημα 1607–1617.
Γεννήθηκε στη Βενετία στις 11 Νοεμβρίου 1560 και χειροτονήθηκε Επίσκοπος Σύρου στις 30 Ιουλίου 1607. Κατά την επιδρομή των Τούρκων στο νησί το 1617, υπό την ηγεσία του Καπουδάν Πασά Αλή Τσελεπή, αιχμαλωτίστηκε και απαγχονίστηκε στις 2 Οκτωβρίου του ίδιου έτους.
Προς τιμήν του, έχει δοθεί το όνομά του στην οδό που καταλήγει στα σκαλάκια της Άνω Σύρου, στα όρια του οικισμού με την πρωτεύουσα Ερμούπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επίσκοποι Σύρου Κατηγορία:Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί
Τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας (ταινία, 1996)
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 27 Νοεμβρίου 1996 από την Walt Disney Pictures. Αν και επαινέθηκε για την πιστότητά της στην κλασική ταινία κινουμένων σχεδίων και ήταν εμπορική επιτυχία με έσοδα 320.6 εκατομμύρια δολάρια, έλαβε μικτές κριτικές από τους κριτικούς. Η Γκλεν Κλόουζ, η οποία επαινέθηκε καθολικά για την ερμηνεία της ως Κρουέλα Ντε Βιλ, ήταν υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία Α' Γυναικείου Ρόλου σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ, αλλά έχασε από την Μαντόνα για το ρόλο της ως Εβίτα.
Μια κινηματογραφική συνέχεια κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 2000, Τα 102 σκυλιά της Δαλματίας, με την Γκλεν Κλόουζ και τον Τιμ ΜακΊνερνι να επιστρέφουν στους ρόλους τους. Η συνέχεια έλαβε κυρίως αρνητικές κριτικές,  αλλά ήταν επίσης εμπορική επιτυχία όπως και η πρώτη ταινία.
Πλοκή
Ένας Αμερικανός σχεδιαστής βιντεοπαιχνιδιών, ο Ρότζερ Ντίαρλι, ζει μαζί με τον σκύλο Δαλματίας του, τον Πόνγκο, στο Λονδίνο. Μια μέρα, βγάζει τον Πόνγκο για βόλτα στο Σαιντ Τζέιμς Παρκ, όπου βλέπει μια όμορφη θηλυκιά Δαλματίας με το όνομα Περντίτα. Μετά από μια μανιώδη καταδίωξη στους δρόμους του Λονδίου, ο Ρότζερ και ο Πόνγκο ανακαλύπτουν ότι ο Πόνγκο αρέσει στην Περντίτα. Επίσης, η ιδιοκτήτρια της Περντίτα, Ανίτα Κάμπελ-Γκριν, ερωτεύεται τον Ρότζερ όταν οι δυο τους γνωρίζονται. Αφού και οι δύο καταλήγουν να πέσουν στη λίμνη του πάρκου εξαιτίας των σκύλων τους, επιστρέφουν στο σπίτι του Ρότζερ όπου η Ανίτα αποδέχεται την πρόταση γάμου του Ρότζερ. Παντρεύονται και μαζί τους πατρεύονται και η Περντίτα με τον Πόνγκο.
Η Ανίτα δουλεύει ως σχεδιάστρια μόδας στον οίκο μόδας της Κρουέλα Ντε Βιλ, γνωστό ως «Το Σπίτι της Ντε Βιλ». Το αφεντικό της, η χαϊδεμένη και πολύ λαμπερή Κρουέλα Ντε Βιλ, έχει πάθος με τις γούνες. Το πάθος της είναι τόσο μεγάλο που βάζει ένα ταριχευτή ζώων, τον κ. Σκίνερ, να γδάρει μια λευκή τίγρη από το ζωολογικό κήπο του Λονδίνου για να της φτιάξει χαλάκι με τη γούνα της. Η Ανίτα, εμπνευσμένη από το σκύλο της, σχεδιάζει ένα παλτό με βούλες στη γούνα του. Η ιδέα κεντρίζει το ενδιαφέρον της Κρουέλα, η οποία θέλει να φτιάξει ενδύματα από αληθινό δέρμα σκύλων Δαλματίας, κάτι το οποίο βρίσκει διασκεδαστικό σκεπτόμενη ότι αν το κάνει θα είναι σαν να φοράει τον σκύλο της Ανίτα.
Η Αντίτα ανακαλύπτει ότι η Περντίτα είναι έγκυος, ενώ λίγο αργότερα ενημερώνεται ότι περιμένει και αυτή παιδί και σοκάρεται. Λίγο καιρό αργότερα, η Κρουέλα επισκέπτεται το σπίτι τους και εκφράζει περιφρόνηση στον Ρότζερ όταν τον γνωρίζει. Η αρχική της απέχθεια όταν μαθαίνει ότι οι δυο τους θα αποκτήσουν παιδί μετατρέπεται σε ενθουσιασμό όταν ανακαλύπτει ότι η Περντίτα είναι επίσης έγκυος. Αρκετές εβδομάδες αργότερα, 15 κουτάβια γεννιούνται και επιστρέφει προσφέροντας στον Ρότζερ και στην Ανίτα £7,500 για να τα αγοράσει, αλλά εκείνοι αρνούνται. Απολύει την Ανίτα και υπόσχεται ότι θα εκδικηθεί εκείνη και τον Ρότζερ. Βάζει τα πρωτοπαλίκαρά της, τον Τζάσπερ και τον Χόρας, να διαρρήξουν το σπίτι της Ανίτα και του Ρότζερ και να κλέψουν τα κουτάβια, ενώ ο Ρότζερ και η Ανίτα λείπουν από το σπίτι για περίπατο στο πάρκο με τον Πόνγκο και την Περντίτα. Πηγαίνουν τα κουτάβια σε ένα παλιό κτήμα στην εξοχή, το κτήμα Ντε Βιλ, όπου έχουν άλλα 84 κουτάβια τα οποία είχαν κλέψει προηγουμένως. Η Κρουέλα προσλαμβάνει εκ νέου τον κ. Σκίνερ για να σκοτώσει τα κουτάβια και να τα γδάρει, για να της φτιάξει τη γούνα που τόσο πολύ ονειρεύεται.
Με την οικογένεια καταρρακωμένη για την απώλεια των κουταβιών, ο Πόνγκο χρησιμοποιεί το «γάβγισμα του λυκόφωτος» για να μεταφέρει το μήνυμα της κλοπής μέσω των σκύλων σε όλα τα ζώα του Λονδίνου, ενώ η Ανίτα και ο Ρότζερ κοινοποιούν την Μητροπολιτική Αστυνομία. Ένας σκύλος που ήταν μάρτυρας της απαγωγής, ακολουθεί τον Τζάσπερ και τον Χόρας στο κτήμα, όπου βρίσκει όλα τα κουτάβια και τα βοηθά να το σκάσουν κάτω από τη μύτη των δύο ληστών. Φτάνουν σε έναν κοντινό αχυρώνα, όπου αργότερα φτάνουν και ο Πόνγκο με την Περντίτα. Η Κρουέλα φτάνει στο κτήμα και σύντομα ανακαλύπτει τι συνέβη. Έξαλλη, αποφασίζει να κάνει τη δουλειά μόνη της, ενώ ο Τζάσπερ και ο Χόρας ψάχνουν και αυτοί για τα κουτάβια.
Μετά από αρκετές ατυχίες, ο Τζάσπερ και ο Χόρας βρίσκουν στο δρόμο αστυνομικούς που ψάχνουν για την Κρουέλα και παραδίδονται. Στην κλούβα βρίσκεται επίσης και ο κ. Σκίνερ, ο οποίος προσπάθησε νωρίτερα να σκοτώσει τον Λάκι που είχε μείνει πίσω στον αχυρώνα, αλλά δεν τα κατάφερε. Εν τω μεταξύ, η Κρουέλα ακολουθεί τα χνάρια των κουταβιών στη φάρμα στην οποία κρύβονται και προσπαθεί να τα πιάσει. Ωστόσο, την ξεγελούν και το σκάνε, ενώ τα άλλα ζώα της φάρμας την κάνουν να πέσει μέσα σε μια δεξαμενή μελάσας και μετά την πετάνε έξω από το παράθυρο προσγειώνοντάς την μέσα στο χοιροστάσιο. Σύντομα, τα κουτάβια ανευρίσκονται από την τοπική αστυνομία και επιστρέφονται στο σπίτι τους ενώ η Κρουέλα συλλαμβάνεται όταν η αστυνομία την βρίσκει σε άσχημη κατάσταση στην φάρμα. Στην κλούβα υποτιμά τον Τζάσπερ, τον Χόρας και τον κ. Σκίνερ για την ανικανότητά τους πριν ψεκαστούν από ένα κουνάβι το οποίο η Κρουέλα πήρε μαζί της, νομίζοντας ότι είναι η τσάντα της. Ο Πόνγκο, η Περντίτα και τα κουτάβια επανενώνονται με τον Ρότζερ και την Ανίτα. Αφού ενημερώνονται ότι τα υπόλοιπα 84 κουτάβια δεν έχουν σπίτι μιας και κανείς δεν τα έψαξε, αποφασίζουν να τα υιοθετήσουν, έχοντας τώρα συνολικά 101 σκυλιά στο σπίτι. Ο Ρότζερ σχεδιάζει ένα επιτυχημένο βιντεοπαιχνίδι με κουτάβια Δαλματίας ως πρωταγωνιστές και την Κρουέλα ως τον κακό, κερδίζοντας αρκετά χρήματα. Περίπου δύο χρόνια μετά, η οικογένεια ζει ευτυχισμένη στην εξοχή σε ένα τεράστιο κτήμα μαζί με τα αμέτρητα πια σκυλιά τους.
Παραγωγή
Ο ρόλος της Κρουέλα είχε προταθεί προηγουμένως στην Σιγκούρνι Γουίβερ και παραλίγο να τον πάρει όταν τελείωσε τις εμφανίσεις της στο μιούζικαλ Sunset Boulevard. Η Κάθι Μοριάρτι εξετάστηκε προσωρινά για το ρόλο, αλλά μετά από μια δοκιμαστική λήψη, θεωρήθηκε πολύ τρομακτική για μια ταινία για παιδιά. Τα ρομποτικά πλάσματα που χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία, παρέχονται από το μαγαζί Jim Henson's Creature Shop.
Τοποθεσίες γυρισμάτων
Το κτίριο Minster Court χρησιμοποιήθηκε για την εξωτερική όψη του οίκου μόδας της Κρουέλα Ντε Βιλ  ενώ το κτίριο Sarum Chase χρησιμοποιήθηκε για την εξωτερική όψη του σπιτιού της.
Κυκλοφορία και υποδοχή
Η πρεμιέρα της ταινίας στο Ηνωμένο Βασίλειο έγινε στις 4 Δεκεμβρίου στο Royal Albert Hall του Λονδίνου με την εξωτερική του όψη να φωτίζεται με βούλες σκύλων Δαλματίας. Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας πήγαν πολύ καλά στο box office, κερδίζοντας $136,189,294 στις Ηνωμένες Πολιτείες και $320,689,294 παγκοσμίως.
Η ταινία έλαβε γενικά μικτές κριτικές. Η ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία ένα ποσοστό 39% βασισμένο σε 33 κριτικές, με μέσο όρο σκορ 5.4/10. Πολλές από τις επικρίσεις κατευθύνθηκαν προς την πλοκή της ταινίας και τη χρησιμοποίηση του χονδροειδούς χιούμορ (παρόμοιο με την ταινίες του Χιουζ, Μόνος στο Σπίτι και Φλάμπερ, τη διασκευή που έγινε ένα χρόνο αργότερα). Ωστόσο, μαζί με την απαραίτητη πιστότητα στην αυθεντική κλασική ταινία κινουμένων σχεδίων, η ερμηνεία της Κλόουζ ως Κρουέλα Ντε Βιλ επαινέθηκε καθολικά.
Οι οργανώσεις δικαιωμάτων των ζώων διαμαρτυρήθηκαν για την κυκλοφορία της ταινίας, σημειώνοντας ότι μετά την πρεμιέρα, οι πωλήσεις σκύλων Δαλματίας αυξήθηκαν κατακόρυφα επειδή τα παιδιά ζητούσαν να αποκτήσουν ένα όταν έβλεπαν την ταινία. Τα σκυλιά Δαλματίας όμως είναι δύσκολα στην φροντίδα τους και τελικώς πολλοί τα παρατούσαν ή τα θανάτωναν.
Home media
Η ταινία κυκλοφόρησε σε VHS για πρώτη φορά στις 4 Μαΐου 1999 και σε DVD στις 12 Δεκεμβρίου 2000. Λόγω των υψηλών πωλήσεων της κυκλοφορίας του DVD της ομώνυμης ταινίας κινουμένων σχεδίων στη συλλογή των Πλατινένιων Εκδόσεων, η Ντίσνεϋ αποφάσισε να την επανακυκλοφορήσει στις 16 Σεπτεμβρίου 2008 στις Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με τη συνέχειά της, Τα 102 σκυλιά της Δαλματίας. Την ίδια μέρα είχε κυκλοφορήσει και η συνέχεια της αυθεντικής ταινίας των κινουμένων σχεδίων του 1961, Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας ΙΙ: Η περιπέτεια του Πάτσα.
Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας επανακυκλοφόρησαν σε DVD ως μέρος της Ειδικής Συλλεκτικής Έκδοσης 4 δίσκων μαζί με τις ταινίες Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ;, Όλα τα καλά σκυλάκια πάνε στον Παράδεισο και Μπερνάρ και Μπιάνκα: Περιπέτειες στην Άκρη της Γης.
Spin off
Στις 30 Σεπτεμβρίου, 2013, το The Hollywood Reporter επιβεβαίωσε ότι μια live-action ταινία με την Κρουέλα Ντε Βιλ βρίσκεται υπό ανάπτυξη από την Ντίσνεϋ και φέρει τον τίτλο «Κρουέλα». Η σεναριογράφος Αλίν Μπρος ΜακΚίνα, περισσότερο γνωστή από τη δουλειά της στην ταινία Ο Διάβολος Φοράει Prada, είχε οριστεί για να γράψει το σενάριο, με τον Άντριου Γκαν ως παραγωγό και την Γκλεν Κλόουζ ως εκτελεστική παραγωγό. Αντί αυτού, στις 6 Ιανουαρίου 2016 ανακοινώθηκε ότι η Κέλι Μάρσελ, η οποία έγραψε το σενάριο για τις ταινίες Η Μαγική Ομπρέλα και Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι, θα γράψει τελικά το σενάριο, ενώ η Έμμα Στόουν συζητούσε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στις 25 Απριλίου 2016, επιβεβαιώθηκε ότι η Στόουν αποδέκτηκε το ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1996 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες με απαγωγή Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σκύλους Κατηγορία:Ταινίες remake της Disney Κατηγορία:Ταινίες ζωντανής δράσης βασισμένες σε ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney
Χαλάνδρι
Το Χαλάνδρι είναι αστική περιοχή και δήμος του Βορείου Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής, με 77.102 κατοίκους το 2021 και έκταση 10,805 τετρ.χλμ.. Στην αρχαιότητα ήταν έδρα του Δήμου Φλύας, τόπο καταγωγής του Ευριπίδη. Κατοικήθηκε από Μικρασιάτες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922.
Ο Δήμος διακρίνεται για το άρτιο ρυμοτομικό του σχέδιο και το εκτενές δίκτυο πεζοδρόμων και ποδηλατοδρόμων. Βρίσκεται σε υψόμετρο που κυμαίνεται μεταξύ 185-230 μέτρων και είναι προσβάσιμος από σημαντικούς αυτοκινητοδρόμους όπως η Αττική Οδός, η Κηφισίας και η Μεσογείων. Εξυπηρετείται μεταξύ άλλων από τους σταθμούς του Μετρό και Προαστιακού, Χαλάνδρι, Πλακεντίας και Νομισματοκοπείο.
Σημαντικά μνημεία είναι η Μικρασιατική Κρήνη του Χέλιου σε ανάμνηση της ομώνυμης κρήνης στη Μικρά Ασία, ο ναός της Παναγίας Μαρμαριώτισσας και το Μνημείο Μικρασιατικού Ξεριζωμού.
Ονομασία-ετυμολογία
Η ετυμολογία του ονόματος Χαλάνδρι δεν έχει διευκρινισθεί με σαφήνεια. Διάφορες θεωρίες υφίστανται για την ετυμολογία του ονόματος:
Ενώ οι παραπάνω εκδοχές δεν είναι επιστημονικά έγκυρες, η ονοματολογική έρευνα στον χώρο τής γλωσσολογίας έχει οδηγήσει στην αναγωγή τού τοπωνυμίου σε τύπο *χαλάδρι < χαράδρι, που είναι υποκοριστικό τής λέξης χαράδρα και οφείλεται στην αρχική μορφή τού εδάφους στην περιοχή.
Τοπογραφία
Γεωγραφικά το Χαλάνδρι εκτείνεται σε συστάδα λόφων στους πρόποδες του Πεντελικού όρους. Το χαμηλότερο υψόμετρο βρίσκεται στη Λεωφόρο Κηφισίας (160 μέτρα), η κεντρική πλατεία είναι 180 μέτρα και το μέγιστο υψόμετρο στα σύνορα με τα Βριλήσσια είναι 250 μέτρα. Στο Άνω Πάτημα Χαλανδρίου το υψόμετρο φτάνει τα 300 μέτρα. Το Χαλάνδρι συνορεύει δυτικά με τη Φιλοθέη και το Μαρούσι, βόρεια με το Μαρούσι και τα Βριλήσσια, ανατολικά με τον Χολαργό, και την Αγία Παρασκευή και νότια τα όριά του καθορίζονται από το Νέο Ψυχικό και από τη Λεωφόρο Κηφισίας.
Αρχαιότητα
thumb|250px|Η [[Παναγία Μαρμαριώτισσα (Χαλάνδρι)|Παναγία Μαρμαριώτισσα, ένα ρωμαϊκό ταφικό μνημείο το οποίο έχει μετατραπεί σε εκκλησία]]
Στην αρχαιότητα το Χαλάνδρι αποτελούσε τον αρχαίο Αθηναϊκό Δήμο Φλύας που τοποθετείτο στη μεσόγαια χώρα, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Κλεισθένους. Σήμερα συνιστά εύρωστη και όμορφη περιοχή στο βόρειο τομέα των Αθηνών. Ο κύριος όγκος των κτιρίων έχει οικοδομηθεί τα τελευταία 30 χρόνια, αν και Αθηναίοι διαμένουν στο Χαλάνδρι τουλάχιστον έναν αιώνα. Τα διοικητικά όρια του σύγχρονου δήμου εκτείνονται από την ομώνυμη ρεματιά μέχρι και τους πρόποδες του πεντελικού όρους. Ο Ησύχιος αναφέρεται στην ονομασία "Φλύα" που προέρχεται από το ρήμα "φλει" και το οποίο σημαίνει "ευκαρπεί", καθώς η γη των Χαλανδραίων είναι πλούσια σε βλάστηση.
Ο δήμος Φλύας πρωτοκατοικείται κατά την Προϊστορική ή την Πρωτοϊστορική Περίοδο και εκτείνεται στην ευρύτερη περιοχή από το Ψυχικό και τη Φιλοθέη, έως τα Βριλήσσια και την Αγία Παρασκευή, δηλαδή ολόκληρη την έκταση που περικλείεται από Τουρκοβούνια, Πεντέλη και Υμηττό. Η περιοχή παρουσιάζει ενδείξεις εποικισμού κατά την περίοδο της εποχής του Χαλκού (2.600-2.000 π.Χ.) και την Υστεροελλαδική εποχή (1.550-1.100 π.Χ.). Στους κλασικούς χρόνους εμφανίζεται ως τόπος καταγωγής πολλών επιφανών πολιτών της εποχής, όπως ο Ευριπίδης και ο Θεμιστοκλής, ενώ κατά τους Ρωμαϊκούς και Πρωτοχριστιανικούς χρόνους λεηλατείται και ερημώνεται.
Η εγκατάσταση μαρμαράδων στην περιοχή – εξ ου και η Μαρμαριώτισσα – χρονολογείται από την εποχή της ανέγερσης του Παρθενώνα, όταν έφερναν εκεί τους όγκους μαρμάρων και τους έσχιζαν με ξυλόσφηνες, που τις έβρεχαν για να φουσκώσουν. Το άφθονο νερό που υπάρχει στα υπόγεια ποτάμια του Χαλανδρίου ήταν ο λόγος της προτίμησής τους, λόγος που μέχρι πρόσφατα έκανε να λειτουργεί στην περιοχή το μέγα-εργοστάσιο κοπής μαρμάρων με το όνομα “ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ”, το οποίο έδωσε και το όνομα στην στάση “ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ”.
Μετά την ίδρυση Ελληνικού Κράτους
thumb|Ετος 1920 Καφενείο στο Ρέμμα Χαλανδρίου
Μετά την αποχώρηση των Τούρκων τσιφλικάδων, τα βοσκοτόπια του Χαλανδρίου περιέρχονται διά διανομής ή διά χρησικτησίας σε Έλληνες κτηνοτρόφους και γεωργούς. Σταδιακά το προάστιο αποτελεί πόλο προσέλκυσης εύπορων ατόμων της αστικής τάξης των Αθηνών, οι οποίοι αγοράζουν οικόπεδα με τεράστιους κήπους και κτίζουν διώροφες επαύλεις. Τέτοιες μονοκατοικίες - επαύλεις με τεράστιο κήπο υπήρχαν εκατοντάδες μέχρι το 1980, αλλά σήμερα απέμειναν λιγοστές. Στα έτη του σύγχρονου ελληνικού κράτους το Χαλάνδρι εμφανίζεται στη διοικητική αρμοδιότητα των Αθηνών. Το 1910 τίθεται σε εφαρμογή το πρώτο σχέδιο πόλεως και το 1925 αποσπάται από το δήμο των Αθηναίων και αναγνωρίζεται ως αυτόνομη κοινότητα της Νομαρχίας Ανατολικής Αττικής. Έναν χρόνο αργότερα, το 1926, ιδρύεται ο οικοδομικός συνεταιρισμός "Εταιρεία Αγροπόλεων" που οικοδομεί μια μικρή έκταση η οποία πρόσκειται στον Υμηττό και αποσπάται ως αυτόνομη Κοινότητα Χολαργού. Το 1929 αποσπάται και το βορειοανατολικό άκρο του Χαλανδρίου υπό την ονομασία Αγία Παρασκευή, λίγους μήνες αργότερα όμως την εσωκλείει ξανά στα διοικητικά του όρια και τη διατηρεί μέχρι το 1931, οπότε και αναγνωρίζεται η τελευταία ως πρωτεύουσα της ανατολικής Νομαρχίας.
Γερμανική κατοχή (1941-1944) και μεταπολεμικά χρόνια
Το 1941 με τη γερμανική κατοχή το Χαλάνδρι βυθίστηκε σε τέλμα, έως και το 1944, χρονολογία η οποία σηματοδοτεί τη νέα εποχή του Χαλανδρίου ως αυτόνομου Δήμου της Αττικής. Κατά τη διάρκεια της κατοχής το Χαλάνδρι υπήρξε έδρα Τάγματος της Βέρμαχτ, καθόσον αποτελούσε δίοδο για την επικοινωνία ανταρτών του ΕΛΑΣ από την Πεντέλη και την Πάρνηθα προς την Αθήνα. Στις βορειοανατολικές εκτάσεις του Δήμου, στο πάτημα του βουνού, ζούσαν αγρότες και κτηνοτρόφοι που εκμεταλλεύονταν τις κρατικές γεωργικές εκτάσεις έως και το 1949, έτος κατά το οποίο αποσπάστηκε τμήμα για τον συνοικισμό των Βριλησσίων. Ο Δήμος Χαλανδρίου καταφέρνει να κρατήσει μια οικιστική λωρίδα μέχρι τους πρόποδες του βουνού. Το χωριό συνδέεται με την πρωτεύουσα μέσω του σιδηροδρομικού δικτύου που κινείται κατά μήκος της Λεωφόρου Παλαιολόγου, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται χώρος πρασίνου της Αγίας Άννας. Στα τέλη του '50 το σιδηροδρομικό δίκτυο ξηλώνεται και η πρόσβαση είναι εφικτή μέσω της Λεωφόρου Αποστολοπούλου, ενώ αργότερα κύριες οδικές αρτηρίες ορίζονται οι Λεωφόροι Κηφισίας και Μεσογείων. Ο Δήμος Χαλανδρίου κάνει τον κύκλο του ώσπου εντάσσεται πλέον ξανά στο Αθηναϊκό Πολεοδομικό Συγκρότημα. Οι ταβέρνες του Χαλανδρίου πέριξ της Πλατείας Δούρου, με ψητά αρνιά, γουρουνόπουλα αλλά και κυνήγια έχουν μείνει στην Ιστορία. Ο τραγουδιστής Αττίκ και ο Νίκος Γούναρης είχαν σαν έδρα το Χαλάνδρι. Προτομή τους υπάρχει στη λεωφόρο Κηφισίας.
Δικτατορία-Έναρξη μετανάστευσης
Στην εποχή των αρχών της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, το Χαλάνδρι είχε μόλις 15.000 με 20.000 μόνιμους κατοίκους. Ήταν η περιοχή των ταβερνών, των επαύλεων και των πεύκων. Στη λεωφόρο Πεντέλης εκινούντο 1-2 ΙΧΕ ανά λεπτό καθόσον τα Βριλήσια, και η Πεντέλη δεν είχαν ακόμα αστικοποιηθεί, ήταν έρημες περιοχές. Μόνο στην πλατεία Δούρου και πέριξ αυτής υπολογίζεται ότι υπήρχαν τουλάχιστον δέκα φημισμένες ταβέρνες πολυτελείας, όπου σύχναζε η μεγαλοαστική τάξη των Αθηνών. Μερικές από αυτές ήταν η "Αστόρια" (έχοντας δίπλα της δύο κινηματογράφους "Τιτάνια"), "Ο Μίμης" (γουρουνόπουλα ψητά), "Ο κυνηγός, το κυνήγι" (είδη κυνηγίου), "Ο Μίστος" (ταβέρνα βαρελοφρόνων), κλπ. Το Χαλάνδρι είχε πολλούς κινηματογράφους, χειμερινούς και θερινούς, ένας εκ των οποίων υπερπολυτελείας για την εποχή, το Cine "Ελευθερία" (διπλό χειμερινό και θερινό) που καταστράφηκε από πυρκαγιά. Στο κινηματοθέατρο αυτό κάθε Σάββατο έδιναν παραστάσεις ανερχόμενα ροκ και ποπ συγκροτήματα της εποχής που ανέδειξαν διάσημους μουσικούς, όπως οι Aphrodite's Child (Ντέμης Ρούσσος, Βαγγέλης Παπαθανασίου), ο Βλάσης Μπονάτσος, ο Κώστας Τουρνάς, κλπ. Η έκρηξη της τουριστικής προσέλευσης επί δικτατορίας είχε σαν αποτέλεσμα να μην επαρκούν οι κλίνες των υπαρχόντων Αθηναϊκών ξενοδοχείων και οι κυρίως Αμερικανοί τότε τουρίστες να προωθούνται στα 3 μικρά ξενοδοχεία του Χαλανδρίου. Την περίοδο αυτή δημιουργήθηκαν στο Χαλάνδρι πολλές θέσεις εργασίας με αποτέλεσμα την προσέλκυση Νέων κατοίκων που μετανάστευσαν από άλλες συνοικίες αλλά και από άλλα μέρη της Ελλάδας (νησιά, Ήπειρος, Πελοπόννησος κλπ).
Από τη μεταπολίτευση έως σήμερα
Μετά τη μεταπολίτευση, το κέντρο της Αθήνας αντιμετώπισε σημαντικά προβλήματα, όπως το νέφος, το κυκλοφοριακό χάος, τις συνεχείς διαδηλώσεις και το υψηλό κόστος ακινήτων. Έτσι στα χρόνια που ακολουθούν, η περιοχή Χαλανδρίου καθίσταται ιδιαιτέρως προσφιλής για τους κατοίκους του λεκανοπεδίου που αναζητούν ένα καλύτερο επίπεδο διαβίωσης από ό,τι στο ασφυκτικό τότε "κλεινόν άστυ". Λόγω της μεγάλης έκτασης του Δήμου, της αργής και σταδιακής ένταξης των εκτάσεών του στο σχέδιο πόλεως και του δυσπρόσιτου οικονομικά χαρακτήρα του, το Χαλάνδρι συνεχίζει να οικοδομείται έως και σήμερα. Όμως η καταστροφή έχει ήδη γίνει. Υπολογίζεται ότι κόπηκε το 90% των δένδρων του, ότι γκρεμίστηκε το 95% των επαύλεων μονοκατοικιών, και φυσικά των γραφικών ταβερνών του. Στη θέση τους ήρθαν πολυκατοικίες, μεγαθήρια πολυκαταστήματα, στοές, εταιρείες, πεζόδρομοι, κλπ. Στη σύγχρονη ιστορία της πόλης των Χαλανδραίων έχει πλέον διαμορφωθεί ένας ιδιαιτέρως εύρωστος Δήμος που κατορθώνει να συνδυάσει την εμπορική του δύναμη με την κάλυψη των οικιστικών αναγκών αλλά και την εργασιακή εξυπηρέτηση στελεχιακού δυναμικού και μικρεμπόρων. Ολόκληρη η ζώνη της Κηφισίας καλύπτεται από υψηλής αισθητικής επαγγελματικές στέγες παντός αντικειμένου, μεγάλες εκτάσεις του Δήμου καλύπτονται από κλινικές, δημόσιες και ιδιωτικές, ενώ σε ολόκληρη την είσοδο της πόλης (Λεωφόρος Εθνικής Αντιστάσεως) οικοδομούνται πολλές από τις πρεσβείες της χώρας.
Πολεοδομικά Χαρακτηριστικά - Συνοικίες
Το Χαλάνδρι είναι μια μεγάλη πόλη, αλλά διατηρεί παρά ταύτα συνοχή γύρω από τον οικιστικό πυρήνα στην καρδιά του δήμου. Γύρω από το εμπορικό κέντρο εκτείνονται οι εξής ζώνες: Αγία Βαρβάρα στα δυτικά, Πολύδροσο στα βόρεια, Άνω Χαλάνδρι στα βορειοανατολικά, Πάτημα στα ανατολικά και Κάτω Χαλάνδρι στα νότια. Στο Άνω Χαλάνδρι έχουν αναπτυχθεί οι γειτονιές της Τούφας, της Φραγκοκκλησιάς και της Μεταμόρφωσης, ενώ στο Κάτω Χαλάνδρι έχει αναπτυχθεί το Νέο Χαλάνδρι γύρω από το Νομισματοκοπείο. Το Πάτημα επεκτείνεται βόρεια, πέραν της Λεωφόρου Αναπαύσεως, προσεγγίζοντας την Πεντέλη, ενώ το Πολύδροσο αναπτύσσεται στα όρια των Δήμων Χαλανδρίου και Αμαρουσίου. Επιπλέον, επί της Οδού Μικράς Ασίας οικοδομήθηκε ο μικρός συνοικισμός των προσφύγων Μικρασιατών, ενώ στο Τρίγωνο της Αγίας Βαρβάρας ο επισκέπτης συναντά τον οικισμό Σίδερα, έναν από τους παλαιότερους οικισμούς του Χαλανδρίου όπου διασώζονται μικρές ιστορικές κατοικίες αναλλοίωτες.
Περιβάλλον
thumb|Ρεματιά Χαλανδρίου
Η Ρεματιά Πεντέλης- Χαλανδρίου (Ποταμός Καλαμάς) είναι ένας από τους λίγους πνεύμονες πρασίνου που έχουν διατηρηθεί στην υπερκορεσμένη πρωτεύουσα των Αθηνών. Πηγάζει από το πλούσιο σε πηγές νερού Πεντελικό Όρος, νοτιοανατολικά του ποταμού Κηφισού και βορειοδυτικά της ρεματιάς της Παλλήνης. Συγκεκριμένα, πηγάζει από τα διοικητικά όρια του Δήμου Νέας Πεντέλης, χωρίζει στην κάθοδό της τους Δήμους Μελισσίων και Βριλησσίων ώσπου να καταλήξει στην εύφορη γη των Χαλανδραίων και να "σβήσει" σταδιακά στα διοικητικά όρια του Αμαρουσίου (στη συνοικία της Αγίας Φιλοθέης) και να διακλαδιστεί σε μικρότερα ρέματα στο Δήμο Φιλοθέης (που συναντούν τα Τουρκοβούνια). Η ρεματιά αυτή υπήρξε και η αφορμή του εποικισμού του δήμου Φλύας από πολύ παλιά, καθώς τα νερά που χύνονταν έδιναν ζωή στη χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής. Η ρεματιά πλούτισε τις περιοχές που διαρρέει με πλούσια και σπάνια βλάστηση, όπως αντίστοιχα προίκισε την Κηφισιά ο ομώνυμος ποταμός.
Από ιστορικά στοιχεία φαίνεται πως συνέβαλε στο δεύτερο σύστημα υδροδότησης της Αττικής κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, μετά την ύδρευση από τον Υμηττό, ενώ στάθηκε και η αφορμή για την ανάδειξη των περιοχών απ' όπου διέρχεται, ως μερικές από τις πιο όμορφες οικιστικές ζώνες του λεκανοπεδίου. Ο κύριος όγκος της βλάστησης αποτελείται από μεσογειακά δάση με πιο χαρακτηριστική την πευκοβλάστηση. Δυστυχώς, οι περιοχές αυτές υπέστησαν το οικολογικό "έγκλημα" της παρασιτογόνου βαμβακίασης από τους μελισσοκόμους, ενώ προς εξυπηρέτηση των συγκοινωνιακών αναγκών του λεκανοπεδίου σε πολλά σημεία έχει μπαζωθεί από δρόμους και λεωφόρους (με πιο χαρακτηριστική τη διέλευση της Αττικής Οδού). Το μόνο έργο που πάγωσε ήταν η γέφυρα της οδού Λακωνίας που είχε σκοπό το 2004 να συνδέσει το Πολύδροσο και τη λεωφόρο Κηφισίας με τη Λεωφόρο Πεντέλης, την Αττική Οδό και τον Προαστιακό στο ύψος των Βριλησσίων, δημιουργώντας όμως πολλά συγκοινωνιακά προβλήματα. Παρά ταύτα, στο ύψος του Χαλανδρίου υπάρχει ιδιαίτερη ευαισθητοποίηση ως προς τη διαφύλαξής της με αιχμή το Σύλλογο Προστασίας Περιβάλλοντος και Ρεματιάς Πεντέλης - Χαλανδρίου που ιδρύθηκε το 1990 και έχει ως σκοπό τη διατήρηση της Ρεματιάς στη φυσική της κατάσταση χωρίς παρεμβάσεις που αλλοιώνουν τον χαρακτήρα της ως πνεύμονα πρασίνου.
Συγκοινωνία
Ο δήμος Χαλανδρίου βρίσκεται σε ένα αρκετά κομβικό σημείο του λεκανοπεδίου. Περιβάλλεται από τις δύο πιο βασικές λεωφόρους που παρέχουν πρόσβαση στο κέντρο της Αθήνας από το Βόρειο Τομέα και τον ανατολικό τομέα της πρωτεύουσας, δηλαδή τις λεωφόρους Κηφισίας και Μεσογείων. Επίσης στα διοικητικά όρια του δήμου ξεκινάει και η βασική διαδρομή προς το Πεντελικό όρος. Στα σύνορα του Χαλανδρίου με τους γειτονικούς του δήμους, λειτουργούν από το 2004 οι σταθμοί Χαλάνδρι, Δουκίσσης Πλακεντίας και 2 ακόμα σταθμοί, που γεωγραφικά ανήκουν στο Δήμο Χαλανδρίου, Αγ.Παρασκευή και Νομισματοκοπείο, καθώς επίσης και οι σταθμοί του προαστιακού Πεντέλης και Δουκίσσης Πλακεντίας. Επιπλέον, ο δήμος εξυπηρετείται από πλήθος γραμμών λεωφορείων και τρόλεϊ, που εξυπηρετούν το ευρύτερο συγκρότημα των βορειοανατολικών προαστίων.
Οικονομικά στοιχεία
Το Χαλάνδρι αποτελεί εμπορικό κέντρο που συγκεντρώνει αγοραστικό κοινό από όλο το Βόρειο Τομέα ακόμα και από άλλες περιοχές της πόλης. Επίσης αποτελεί και εστία έντονης επιχειρηματικής δράσης με πληθώρα επιχειρήσεων και αποτελεί και πόλο έλξης στελεχιακού δυναμικού, μαζί με το γειτονικό Μαρούσι. Στη μεγάλη έκταση του δήμου εξάλλου υπάρχει χώρος για διευθέτηση των ποικίλλων ζωνών και αυτό φαίνεται πως έχει γίνει με μεγάλη επιτυχία, καθώς υπάρχουν ζώνες που θυμίζουν μεγαλούπολη και οικιστικές ζώνες που θυμίζουν επαρχιακή κωμόπολη. Ο Δήμος ειδικεύεται στο εμπόριο και στην παροχή υπηρεσιών. Στην πόλη εδρεύουν πολλές από τις μεγάλες ελληνικές εταιρείες, κυρίως σε δυο δρόμους, την Εθνικής Αντιστάσεως και την Κηφισίας. Η περιοχή προσφέρει και πληθώρα επιλογών στον ιδιωτικό χώρο της Υγείας. Στα διοικητικά όρια προσφέρεται χώρος και για πολλές από τις πιο ενδιαφέρουσες αρχιτεκτονικά πρεσβείες των Αθηνών, ενώ μελετάται η μεταφορά του Υπουργείου Οικονομικών στο χώρο του Νομισματοκοπείου, κάτι που προβλέπεται να καταστήσει το δήμο ακόμα πιο σημαντικό κόμβο του λεκανοπεδίου της πρωτευούσης.
Προσωπικότητες
Προσωπικότητες που γεννήθηκαν στο Χαλάνδρι
Δήμος Χαλανδρίου
Ο δήμος Χαλανδρίου (ανεπίσημα: δήμος Χαλανδραίων) βρίσκεται στην Περιφερειακή ενότητα Βορείου Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής. Συνορεύει με το Μαρούσι, τα Βριλήσσια, το Νέο Ψυχικό, την Αγία Παρασκευή, το Δήμο Παπάγου-Χολαργού και τον Γέρακα(στην περιοχή του Πατήματος). Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 5.1.Β αυτού, στα επίσημα στοιχεία του οποίου εμφανίζονται οι συνοικίες του Πολυδρόσου και της Φραγκοκκλησιάς. Δήμαρχος είναι ο Σίμος Ρούσσος.
Δήμαρχοι
Στα νεότερα χρόνια της ιστορίας του Χαλανδρίου διατελούν δήμαρχοι οι εξής:
Πληθυσμιακή εξέλιξη
thumb|250px|right|Η θέση του Χαλανδρίου στο Βόρειο Τομέα Ο πληθυσμός του Δήμου σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία το 1991 ανερχόταν σε 66.285 και το 2001 σε 74.034. Με αυτά τα νούμερα, το Χαλάνδρι είναι ο μεγαλύτερος δήμος των βορείων προαστίων με το Μαρούσι να ακολουθεί σε κοντινή απόσταση με περίπου 70.000 άτομα. Μπορεί ο γειτονικός δήμος να είναι μεγαλύτερος σε έκταση αλλά το Χαλάνδρι δε διαθέτει πλέον ακατοίκητες, εκτός σχεδίου ζώνες (πέρα από τη ζώνη του Νομισματοκοπείου), όπως συμβαίνει με το αχανές Μαρούσι. Ακολουθεί πίνακας με στατιστικά στοιχεία της ΕΣΥΕ για την πληθυσμιακή εξέλιξη του Χαλανδρίου τα τελευταία χρόνια, καθώς και εκτιμήσεις για την ανοικοδόμηση το 2007:
πρωτογενείς πηγές:ΕΣΥΕ, Δήμος Χαλανδραίων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής
Γουίλεμ Νταφόε
Ο Γουίλεμ Νταφόε (William J. "Willem" Dafoe, 22 Ιουλίου 1955) είναι Αμερικανός ηθοποιός που έχει παίξει στον κινηματογράφο και στο θέατρο. Είναι επίσης και φωνητικός ηθοποιός όπως επίσης και ιδρυτικό μέλος μιας πειραματικής εταιρείας θεάτρου με το όνομα The Wooster Group. Είχε ρόλους σε μια ευρύτερη ποικιλία ταινιών, όπως Πλατούν, Οδύνη, Πέρα από τα Όρια, Πύρινοι Δρόμοι, Ο Άνθρωπος από το Λος Άντζελες, Γεννημένος την 4η Ιουλίου, Ο Άγγλος ασθενής, Ο Τελευταίος Πειρασμός, Ο Μισσισσιπής καίγεται, Υδάτινες Ιστορίες, Άγγελοι τιμωροί, Spider-Man, Ιπτάμενος Κροίσος, Η Σκόνη του Χρόνου του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Ξενοδοχείο Grand Budapest και ρόλοι φωνής όπως στο Ο Απίθανος Κύριος Φοξ και Ψάχνοντας τον Νέμο.
Ο Νταφόε έχει λάβει δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Η πρώτη ήταν για το ρόλο του στο Πλατούν το 1986 και η δεύτερη ήταν για την ερμηνεία του στο Στη Σκιά του Βρικόλακα το 2000.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Ο Νταφόε γεννήθηκε ως Ουίλιαμ Τζ. Νταφόε στο Άπλετον, στο Γουισκόνσιν. Ένα από τα επτά παιδιά της Μύριελ Ιζαμπέλ (το γένος Σπρίσλερ) και του Δρ. Ουίλιαμ Άλφρεντ Νταφόε, : "Οι πέντε αδελφές μου με μεγάλωσαν επειδή ο πατέρας μου ήταν χειρουργός, η μητέρα μου ήταν νοσοκόμα και δούλευαν μαζί, οπότε δεν τους έβλεπα πολύ." Στο λύκειο πήρε το όνομα Γουίλεμ. Η καταγωγή του περιλαμβάνει Ιρλανδούς, Σκοτσέζους και Γερμανούς.
Ο Νταφόε σπούδασε δράμα στο Πανεπιστήμιο του Μιλγουόκι (Milwaukee), αλλά έφυγε μετά από ενάμισι χρόνο για να ενταχθεί στην εταιρεία πειραματικού θεάτρου Θέατρο Χ στο Μιλγουόκι, στο Γουισκόνσιν, πριν μεταφερθεί στη Νέα Υόρκη το 1976. Εκεί μαθήτευσε υπό τον Ρίτσαρντ Σέσνερ, σκηνοθέτη του θιάσου The Performance Group, και ερωτεύθηκε την Ελίζαμπεθ ΛεΚόμπτε, 11 χρόνια μεγαλύτερη η οποία, με τον πρώην ερωτικό σύντροφό της τον Σπάλντιγνκ Γκρέι και τους άλλους, έκανε στην άκρη τον Σκέτσνερ και δημιούργησε το Wooster Group.
Θέατρο και ταινία
"Δούλεψα για τον χαρακτήρα του Τζεφ Μπρίτζις στην ιστορία. Ήμουνα για τρεις μήνες και δούλεψα πολύ. Ήταν το είδος του πράγματος όπου πληρώνεσαι για να παίξεις έναν χαρακτήρα χωρίς σενάριο και έπειτα αναπτύσσουν αυτούς τους μικρότερους χαρακτήρες. Είχα σκηνές και τα πάντα ήταν διασκεδαστικά και τότε μια μέρα που κάναμε εγκατάσταση φωτισμού για πολύ καιρό. Βασικά οχτώ ώρες ήμασταν στο μέρος, μια γυναίκα μου είπε ένα αστείο στο αυτί μου και γέλασα σε μια στιγμή ησυχίας. Ο Σίμινο γύρισε και είπε, 'Γουίλεμ βγές', και αυτό ήταν. Ήμουν το αρνί για την θυσία."
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 είχε κάνει καστ από τον Ουίλιαμ Φρίντκιν για να πρωταγωνιστήσει στο "Ζήσε και Πέθανε στο Λος Άντζελες", στο οποίο ο Νταφόε απεικονίζει έναν παραχαράκτη τον Ρικ Μάστερς. Ένα χρόνο αργότερα πρωταγωνίστησε στο ρόλο του αρχηγού μιας συμμορίας μοτοσικλετιστών στο "Ο Άστοργος" και αργότερα έπαιξε έναν παρόμοιο ρόλο στο "Δρόμοι της Φωτιάς". Έγινε "τόσο αισθητός" που πρέπει να είναι σαν κακός, όπως είπε το 1988