cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θρησκεία στο Κόσοβο
Στατιστικά
Αυτά τα στοιχεία δεν αντιπροσωπεύουν μεμονωμένες αιρέσεις, που λειτουργούν στο Κοσσυφοπέδιο, όπως ο Σουφισμός ή ο Μπεκτασισμός, οι οποίες μερικές φορές κατατάσσονται γενικά στην κατηγορία "Ισλάμ".
Ο Σερβικός πληθυσμός είναι σε μεγάλο βαθμό Ορθόδοξοι Σέρβοι, και συγκεντρώνεται κυρίως στο Βόρειο Κοσσυφοπέδιο, αν και υπάρχουν μερικοί θύλακες αλλού. Οι Καθολικές Αλβανικές κοινότητες συγκεντρώνονται ως επί το πλείστον στην Τζακόβα, στην Πρίζρεν, στην Κλίνα και σε μερικά χωριά κοντά στο Ιπέκιο και τη Βιτίνα (βλ. Λαραμάνοι). Οι Σλαβόφωνοι Καθολικοί συνήθως αποκαλούν τους εαυτούς τους Τζαντζέτσι ή Κροάτες του Κοσόβου. Σλαβόφωνοι Μουσουλμάνοι στο νότο του Κοσσυφοπεδίου είναι γνωστοί ως οι Γκοράνοι.
Χριστιανισμός
δεξιά|μικρογραφία| [[Πατριαρχικό Μοναστήρι του Ιπεκίου (Πετς)|Η Πέγια ή Ιπέκιο έγινε η επισκοπική έδρα της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας το 1252.]] Ο Χριστιανισμός πιθανότατα έφτασε στο Κοσσυφοπέδιο τον 5ο αιώνα καθώς η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία χωρίστηκε σταδιακά σε μια Ελληνική Ανατολή και Λατινική Δύση. Το Κοσσυφοπέδιο έγινε μέρος της πρώην, γνωστής ως Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, και έτσι έπεσε στη σφαίρα της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, καθώς η βυζαντινή κυριαρχία στο Κοσσυφοπέδιο υποχώρησε στη Σερβική Αυτοκρατορία στις αρχές του 13ου αιώνα, υπήρχε μια Σερβόφωνη Ορθόδοξη χριστιανική πλειοψηφία, αλλά και μια Καθολική μειονότητα, που αποτελείτο από την Ιταλο-Δαλματική εμπορική τάξη από τη Ραγούσα, Γερμανούς μετανάστες από την Ουγγαρία και την Τρανσυλβανία, και πιθανότατα όλο τον ιθαγενή αλβανικό πληθυσμό
Σερβική Ορθοδοξία
Η παρουσία Σέρβων Ορθόδοξων επισκόπων στο Λίπλτζαν και στο Πρίζρεν καταγράφηκε για πρώτη φορά τον 10ο αιώνα. Το 1219, η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία χωρίστηκε από την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και οι Έλληνες επίσκοποι εκδιώχθηκαν από το Κοσσυφοπέδιο. Η Έδρα της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μεταφέρθηκε από την Ζίτσα στη σημερινή Σερβία στο Ιπέκιο στο σημερινό Κοσσυφοπέδιο το 1252, καθιστώντας το έτσι το θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο της Σερβικής Ορθοδοξίας. Το 1346, ο αρχιεπίσκοπος του Ιπεκίου ανέλαβε τον τίτλο του πατριάρχη.
Καθολικισμός και κρυπτοκαθολικοί
δεξιά|μικρογραφία| [[Καθεδρικός Ναός Αγίας Μητέρας Τερέζας (Πρίστινα)|Καθεδρικός ναός της Αγίας Μητέρας Τερέζα, η κύρια Ρωμαιοκαθολική εκκλησία του Κοσσυφοπεδίου, 2013]] Το Κοσσυφοπέδιο κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μαζί με τα υπόλοιπα της Σερβικής Αυτοκρατορίας την περίοδο μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου (1389). Παρόλο που οι Οθωμανοί δεν ανάγκασαν τον Καθολικό και Ανατολικό Ορθόδοξο χριστιανικό πληθυσμό να μετατραπεί σε Ισλάμ, υπήρχε έντονη κοινωνική πίεση (όπως ότι δεν χρειαζόταν να πληρώσουν το Τζίζια), καθώς και πολιτική σκοπιμότητα να το πράξουν, κάτι που οι Αλβανοί έκαναν σε πολύ μεγαλύτερο αριθμό (συμπεριλαμβανομένης ολόκληρης της αριστοκρατίας) παρά οι Σέρβοι, οι Έλληνες και άλλοι στην περιοχή. Πολλοί Καθολικοί Αλβανοί μεταστράφηκαν στο Ισλάμ τον 17ο και 18ο αιώνα, παρά τις προσπάθειες των καθολικών κληρικών να τους σταματήσουν. Κατά τη διάρκεια του Concilium Albanicum, μια συνάντηση Αλβανών επισκόπων το 1703, εκδόθηκε αυστηρή καταδίκη της μεταστροφής - ειδικά για ευκαιριακούς λόγους όπως η αποφυγή της τζίζια (jizya). Ενώ πολλοί από αυτούς τους προσήλυτους έμειναν κρυπτοκαθολικοί σε κάποιο βαθμό, συχνά βοηθούμενοι από πραγματιστές κατώτερους κληρικούς, ο ανώτερος καθολικός κληρικός τους διέταξε να τους αρνηθούν τα μυστήρια για την αίρεσή τους. Οι προσπάθειες να μεταστραφεί η κοινότητα των Λαραμάνων της Λετνίτσα στον καθολικισμό άρχισαν το 1837, αλλά η προσπάθεια καταπνίγηκε βίαια - ο τοπικός Οθωμανός κυβερνήτης έβαλε Λαραμάνους στη φυλακή. Αφού η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατάργησε τη θανατική ποινή για την αποστασία από το Ισλάμ με το Διάταγμα της Ανεκτικότητας το 1844, αρκετές ομάδες κρυπτοκαθολικών στα Πρίζρεν, Ιπέκιο και Τζακόβα αναγνωρίστηκαν ως Καθολικοί από τον Οθωμανό Μεγάλο Βεζίρη το 1845. Όταν οι Λαραμάνοι της Λετνίτσα ζήτησαν από τον κυβερνήτη και τον δικαστή του Γκνίλαν να τους αναγνωρίσει ως Καθολικούς, ωστόσο, τους αρνήθηκαν και στη συνέχεια φυλακίστηκαν και στη συνέχεια απελάθηκαν στην Ανατολία από όπου επέστρεψαν το Νοέμβριο του 1848 μετά από διπλωματική παρέμβαση. Το 1856, μια περαιτέρω μεταρρύθμιση του Τανζιμάτ βελτίωσε την κατάσταση και δεν αναφέρθηκε περαιτέρω σοβαρή κατάχρηση. Το μεγαλύτερο μέρος των προσηλύτων Λαραμάνων, σχεδόν αποκλειστικά νεογέννητων, πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1872 και 1924.
Ισλάμ
μικρογραφία| Το τζαμί Σινάν Πασά στο [[Πρίζρεν ολοκληρώθηκε το 1615.]] Μετά τη νίκη στη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου (1389), η Οθωμανική Αυτοκρατορία επέβαλε ισλαμικό κανόνα στην περιοχή. Η μεταστροφή δεν ήταν υποχρεωτική, αλλά είχε πολλά οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά οφέλη. Μέχρι τον δέκατο έκτο αιώνα, ο βαθμός εξισλαμισμού στο Κοσσυφοπέδιο ήταν ελάχιστος και περιοριζόταν σε μεγάλο βαθμό σε αστικά κέντρα. Ο ρυθμός των μεταστροφών στο Ισλάμ αυξήθηκε σημαντικά μόνο κατά το δεύτερο μισό του δέκατου έκτου αιώνα, πιθανώς επειδή οι προσήλυτοι εξαιρέθηκαν από το Τζίζια (cizje), έναν φόρο που επιβάλλεται μόνο στους μη μουσουλμάνους. Μέχρι το 1634, η πλειοψηφία των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου είχε μετατραπεί σε Ισλάμ, αν και μια μειονότητα παρέμεινε Καθολική. Εκτός από τους Αλβανούς, και τους κυβερνώντες Τούρκους, που εγκαταστάθηκαν στο Κοσσυφοπέδιο, οι Ρομά και μέρος του σλαβόφωνου πληθυσμού (αργότερα αποκαλούμενοι Βόσνιοι και / ή Γκοράνι, για να τους ξεχωρίσουν από τους Ορθόδοξους Σέρβους) έγιναν επίσης Μουσουλμάνοι, ως επί το πλείστον οι περισσότεροι από αυτούς Σουνίτες, αν και υπάρχει μια μικρή μειονότητα Σιιτών Μουσουλμάνων, που δημιουργήθηκε στην ύπαιθρο. Μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα, ο ισλαμικός πληθυσμός άρχισε να ξεπερνά τους Χριστιανούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκεία στο Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γκρίμοαλντ ο Νεότερος
Ο Γκρίμοαλντ ο νεότερος, γαλλ. Grimoald le jeune (απεβ. 714) από τον Οίκο των Αρνουλφιδών ήταν Μαγιορδόμος των ανακτόρων της Νευστρίας (695 - 714).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Πεπίνου του Χέρσταλ μαγιορδόμου της Φραγκίας, δούκα & πρίγκιπα των Φράγκων και της Πλεκτρούδης, κόρης του Χούγκομπερτ σενεσάλη και κόμη του παλατιού επί Θευδερίχου Γ΄ και των γιων του. Ήταν αμφιθαλής αδελφός τού Ντρόγκο και μικρανεψός του Γρίμοαλντ του πρεσβυτέρου.
Ο πατέρας του τον τοποθέτησε στο αξίωμα του μαγιορδόμου της Νευστρίας το 695, παρά το ότι ο Γκρίμοαλντ ήταν ακόμη νέος. Όταν αυτός ταξίδευε για να προσκυνήσει τον τάφο του Αγ. Λάμπερτ στη Λιέγη, σκοτώθηκε από κάποιον Ράνγκαε, που ήταν στην υπηρεσία του πεθερού του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θευδεσίντα/Θεοδελίνδα, κόρη του Ράντμπολντ των Φρισίων και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Πεπινίδες Κατηγορία:Μαγιορδόμοι των ανακτόρων
Ανισότητα Σάμιουελσον
Στην θεωρία πιθανοτήτων και στην στατιστική, η ανισότητα Σάμιουελσον λέει ότι για κάθε, ισχύει ότι όπου είναι η δειγματική μέση τιμή και  είναι η δειγµατική διακύμανση.
Δηλαδή σε μία δειγματοληψία, κάθε ένα από τα δείγματα είναι στο διάστημα.
Ανισότητα παίρνει το όνομά της από τον Πολ Σάμιουελσον.
Απόδειξη
Η απόδειξη που θα δούμε βασίζεται στην ανισότητα Κωσύ-Σβαρτς και ακολουθεί αυτή στην εργασία του Άρνολντ.
Χωρίς βλάβη της γενικότητας θα αποδείξουμε την ανισότητα για i = n. Θεωρούμε τα διανύσματα και. Από την ανισότητα Κωσύ-Σβαρτς, έχουμε ότι Το εσωτερικό τους γινόμενο δίνεται από Το δεξί μέλος της ανισότητας δίνεται από Συνδυάζοντας τα δύο μέλη, λαμβάνουμε Υψώνοντας στο τετράγωνο και τα δύο μέλη, και προσθέτοντας τον όρο και στα δύο μέλη, Αναδιατάσσοντας, έχουμε ότι Από τον ορισμό της δειγµατικής διακύµανσης έχουμε ότι
Σχέση με ανισότητα Τσεμπισιόφ
Η ανισότητα Τσεμπισιόφ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ώστε να δώσει ένα λιγότερο ισχυρό φράγμα για την απόκλιση. Για κάθε τυχαία μεταβλητή X η ανισότητα Τσεμπισιόφ λέει ότι για κάθε \alpha > 0, Θεωρούμε την τυχαία μεταβλητή X για την οποία για κάθε. Τότε ισχύει ότι και. Για η ανισότητα Τσεμπισιόφ δίνει ότι Επομένως, με πιθανότητα 1 - 1/n (δηλαδή πάντοτε αφού κάθε τιμή έχει πιθανότητα να επιλεγεί 1/n) ισχύει ότι, που είναι ισοδύναμο ότι για κάθε , Σε σχέση με την ανισότητα Σάμιουελσον είναι λιγότερο ισχυρό αφού, αλλά η ανισότητα μπορεί να δώσει φράγματα για κάποιο δοθέν ποσοστό των δειγμάτων.
Γενικεύσεις
Διάφορες γενικεύσεις της ανισότητας Σάμιουελσον έχουν μελετηθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανισότητες
Δεν Ακούμε Τα Τραγούδια
Το Δεν ακούμε τα τραγούδια (We No Longer Hear The Songs), είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας, παραγωγής 2019, του Έλληνα σκηνοθέτη Τάκη Παπαναστασίου, σε σενάριο που έγραψαν από κοινού με τον Πάνο Παπαδόπουλο, με στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ, δράματος και μαύρης κωμωδίας, που έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, αποσπώντας τρεις υποψηφιότητες για τα βραβεία: Greek Film Centre Award, Mermaid Award και Youth Jury Award.
Πλοκή
Ο Νίκος και η Νόρα προσκαλούν στο σπίτι τους τον Άγγελο για να περάσει τη νύχτα μαζί τους, έναντι αμοιβής. Η βραδιά περιλαμβάνει έναν πίνακα του Ντιμπιφέ, κιμονό και γουέστερν, ένα καμένο κοτόπουλο, τον Έλβις και την Ντίτριχ. Κάποτε ο Νίκος και η Νόρα ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά και, όπως όλα τα ζευγάρια που ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά, τώρα ζουν σχεδόν ευτυχισμένοι.
Παραγωγή
Η ταινία είναι μια συμπαραγωγή των: Aux, Bunker, Constantly Productions και Dcs. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν τον Αύγουστο του 2017 σε ένα διαμέρισμα στο Κολωνάκι και διήρκεσαν μόλις 11 μέρες. Το κόστος παραγωγής εκτιμάται γύρω στα 5.000 €. Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η ταινία, προχώρησε με την υποστήριξη της Marni Films. Μεσολάβησαν δύο χρόνια ώσπου να κάνει τελικά την εμφάνισή της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Τη μουσική επένδυση ανέλαβε ο Αλέξανδρος Βούλγαρης (The Boy), γράφοντας μεταξύ άλλων τα τραγούδια: "Σε θυμάμαι" και "Έντονα μωρό μου". Το πρώτο εξ αυτών, κυκλοφόρησε και στον προσωπικό του δίσκο "Παραδουλεύτρα", το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Seversky SEV-3
Το Seversky SEV-3 ήταν αμερικανικό μονοκινητήριο αμφίβιο αεροσκάφος, καθώς και το πρώτο αεροσκάφος που σχεδίασε και κατασκεύασε η Seversky Aircraft Corporation.
Ανάπτυξη και σχεδιασμός
Το SEV-3 ήταν μονοπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής το οποίο προωθούνταν από αστεροειδή κινητήρα Wright J-6 Whirlwind μέγιστης ισχύος 420 hp. Είχε δύο κόκπιτ, διατεταγμένα εν σειρά. Το εμπρόσθιο ήταν για τον πιλότο, ενώ στο άλλο μπορούσαν να καθίσουν δύο επιβάτες. Το SEV-3 μπορούσε να έχει είτε δύο πλωτήρες οι οποίοι επιπλέον διέθεταν τροχούς, γεγονός που το καθιστούσε αμφίβιο, είτε συμβατικό σύστημα προσγείωσης.
Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση ως υδροπλάνο τον Ιουνίου του 1933, είχε εξαιρετικές επιδόσεις και πτητικά χαρακτηριστικά τόσο ως αμφίβιο όσο και σαν συμβατικό αεροσκάφος. Κατασκευάστηκε σε μικρούς αριθμούς κυρίως για εξαγωγή.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Αεροπορικό Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ (United States Army Air Corps, USAAC) αξιοποίησε 30 SEV-3 με συμβατικό σύστημα προσγείωσης (ονομάστηκαν BT-8) ως αεροσκάφη βασικής εκπαίδευσης. Υστερούσαν σε ισχύ και επιδόσεις και σύντομα αντικαταστάθηκαν από τα North American BT-9.
Στις 11 Ιουνίου 1936 ένα BT-8 παραδόθηκε στον Αρχηγό του Αεροπορικού Σώματος, Oscar Westover, για προσωπική χρήση. Αντικατέστησε σε αυτό το ρόλο ένα Douglas O-38.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Seversky Κατηγορία:Αμφίβια αεροσκάφη Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου
Εθνική Μαυροβουνίου (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Μαυροβουνίου (μαυροβουνιακά: Nacionalna košarkaška reprezentacija Crne Gore) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα του Μαυροβουνίου σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Μαυροβουνίου (Кошаркашки Савез Црне Горе, КСЦГ).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης του Μαυροβουνίου ιδρύθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1955 ως παράρτημα της Ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας. Μετά τη διάσπαση του μεγάλου βαλκανικού κράτους, αποτέλεσε κομμάτι της Ομοσπονδίας της Σερβίας και Μαυροβουνίου από το 2003, προτού σταθεί αυτόνομα μετά την ανεξαρτητοποίηση του Μαυροβουνίου το 2006.
Η Ομοσπονδία προσχώρησε στη FIBA στις 27 Αυγούστου 2006, με τις εθνικές ομάδες να πραγματοποιούν το ντεμπούτο τους ένα χρόνο μετά. Η γυναικεία ομάδα ήταν η ευχάριστη έκπληξη του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2011 στην Πολωνία, καθώς κατέλαβε την 6η θέση χάνοντας τη συμμετοχή στο προολυμπιακό τουρνουά της επόμενης χρονιάς.
Κατατάξεις σε διεθνείς διοργανώσεις
μικρογραφία|δεξιά|210px|Στιγμιότυπο από αναμέτρηση του Μαυροβουνίου (κόκκινοι) με την [[Εθνική Φινλανδίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)|Εθνική Φινλανδίας (μπλε) το 2010.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Μαυροβουνιο
Χιάλμαρ Σαχτ
Ο Χιάλμαρ Σαχτ (Horace Greeley Hjalmar Schacht, 22 Ιανουαρίου 1877 - 3 Ιουνίου 1970) ήταν Γερμανός τραπεζίτης και ειδικός επί των οικονομικών, ο οποίος έλαβε διεθνή αναγνώριση όταν κατάφερε να περιορίσει τον καταστροφικό πληθωρισμό που απειλούσε την ύπαρξη της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης κατά την περίοδο 1922 - 1923. Πήρε μέρος στην κυβέρνηση που σχημάτισε ο Χίτλερ, πρώτα ως υπουργός Οικονομικών κατά την περίοδο 1934 - 1937 και έπειτα ως υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου την περίοδο 1937 - 1943.
Βιογραφία
Ο Σαχτ γεννήθηκε στο Τίνγκλεφ (Tingleff) του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν της Πρωσίας (η περιοχή σήμερα ανήκει στη Δανία) στις 22 Ιανουαρίου 1877. Ο πατέρας του Βίλιαμ Λέοναρντ Σαχτ (πλήρες όνομα William Leonhard Ludwig Maximillian Schacht) ήταν καθηγητής σε σχολείο και η μητέρα του ήταν η Δανή βαρόνη Κονστάντς φον Έγκερς (Constanze Justine Sophie von Eggers), η οποία νυμφεύτηκε τον Γερμανό καθηγητή μετά από έρωτα.
Ο νεαρός Χιάλμαρ σπούδασε αρχικά ιατρική στο Κίελο, στη συνέχεια φιλολογία στο Μόναχο και πολιτικές επιστήμες στο Βερολίνο. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του προσλήφθηκε to 1903 στην Τράπεζα της Δρέσδης (Dresdner Bank) όπου έγινε υποδιευθυντής το 1908. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως οικονομικός σύμβουλος του Τραπεζικού Επιτρόπου του κατεχόμενου Βελγίου την περίοδο 1914 - 15 στρατηγού φον Λουμ (General von Lumm). Αυτός δεν αργεί να τον αποπέμψει, όταν ανακάλυψε ότι ο Σαχτ είχε χρησιμοποιήσει την "Dresdner Bank", τον προηγούμενο εργοδότη του, για να διοχετεύσει 500 εκ. βελγικά φράγκα σε ομόλογα ως πληρωμή των γερμανικών απαιτήσεων. Το 1916 διορίστηκε διευθυντής της Γερμανικής Εθνικής Τράπεζας, όπως είχε ονομαστεί το τραπεζικό ίδρυμα που προέκυψε από τη συγχώνευση της "Darmstädter" και της "Nationalbank (Danatbank)".
Εθνικοσοσιαλισμός και Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1933 ο Χίτλερ ήλθε στην εξουσία. Μία από τις πρώτες του ενέργειες ήταν να επαναφέρει τον Σαχτ στην προεδρία της Κεντρικής Τράπεζας (Reichsbank) (17 Μαρτίου 1933), θέση που διατήρησε μέχρι το 1934, όταν έγινε Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Χίτλερ. Παράλληλα έγινε επί τιμή μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Στην υπουργική θέση θήτευσε ως το 1937. Ως υπουργός ήταν υπεύθυνος για τα προγράμματα εξάλειψης της ανεργίας αλλά και του επανεξοπλισμού της Γερμανίας (κατά παράβασιν της Συνθήκης των Βερσαλλιών). Ωστόσο, ο Χέρμαν Γκαίρινγκ είχε αυτοδιοριστεί γενικός εποπτεύων της οικονομίας και σύντομα οι δύο άνδρες ήρθαν σε σύγκρουση, η οποία οδήγησε τελικά στην παραίτηση του Σαχτ από τη θέση του Υπουργού, κατ' απαίτηση του Γκέρινγκ, και αντικαταστάθηκε από τον Βάλτερ Φουνκ (Walther Funk). Καθώς αντιτάχθηκε και στο πρόγραμμα επανεξοπλισμών, μαζί με τον επίτροπο τιμών Δρα. Καρλ Γκέρντελερ, λόγω των υπέρογκων δαπανών που απαιτούσε και οι οποίες πίστευε ότι θα επέφεραν πληθωρισμό, συνέταξε ένα υπόμνημα με το οποίο εξέφραζε την αντίθεσή του. Ως συνέπεια αυτού του υπομνήματος, αποπέμφθηκε και από τη θέση του Προέδρου της Ράιχσμπανκ το 1939.
Ο Σαχτ παρέμεινε ανενεργός καθ' όλη τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ύστερα από την απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ στις 20 Ιουλίου 1944, ο Σαχτ συνελήφθη κατ' εντολή του Χίτλερ. Η αλήθεια είναι ότι ο Σαχτ είχε επαφές με τους αντιχιτλερικούς κύκλους ήδη από το 1934 κυρίως λόγω των σχέσεών του με τον Γκέρντελερ, ενώ συναντιόταν τακτικά και με τον Χανς Γκισέβιους (Hans Gisevius), επίσης ενεργό μέλος των αντιχιτλερικών κινήσεων. Ωστόσο είχε παραμείνει αμέτοχος σε όλες τις ενέργειες των αντιστασιακών ήδη από το 1941. Ο Σαχτ παρέμεινε φυλακισμένος αρχικά στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ράβενσμπρικ και στη συνέχεια στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Φλόσενμπεργκ για να μεταφερθεί τελικά στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου. Λίγο πριν τη λήξη του Πολέμου, κατά το τέλος Απριλίου του 1945 μεταφέρθηκε στο Τιρόλο μαζί με άλλους 140 επώνυμους κρατουμένους από την SS και εγκαταλείφθηκαν εκεί.
Μετά τον πόλεμο
Ο Σαχτ συνελήφθη από τους Συμμάχους στο Νίντεντορφ του νότιου Τιρόλου και παραπέμφθηκε να δικαστεί στη Δίκη της Νυρεμβέργης, όπου αθωώθηκε και, το 1946, αφέθηκε ελεύθερος, παρά το γεγονός ότι οι Σοβιετικοί επιθυμούσαν την καταδίκη του ισχυριζόμενοι ότι ήταν ο οικονομικός κινητήριος μοχλός της Ναζιστικής Γερμανίας. Ο Σαχτ αντέτεινε τον εγκλεισμό του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και, υποστηριζόμενος από τους Βρετανούς, τελικά αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες.
Το 1948 και το 1950 διώχθηκε από γερμανικά δικαστήρια αποναζιστικοποίησης. Αρχικά καταδικάστηκε (1948) σε οκτώ χρόνια καταναγκαστικής εργασίας, αλλά τελικά αφέθηκε ελεύθερος, ενώ το 1950 αθωώθηκε. Το 1953, ίδρυσε δική του τράπεζα στο Ντίσελντορφ, την Deutsche Außenhandelsbank Schacht & Co. Διετέλεσε, επίσης, οικονομικός σύμβουλος αρκετών χωρών. Παρέμεινε διευθυντής της Τράπεζας ως το 1963, οπότε αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.
Η ίδρυση και λειτουργία της τράπεζας αυτής από τον Σαχτ είχε έμμεσο αποτέλεσμα τη δημιουργία του ομοσπονδιακού γερμανικού νόμου "περί προστασίας της προσωπικότητος": Σε περιοδικό της εποχής δημοσιεύτηκε άρθρο σχετικό με την τράπεζα και τον ιδρυτή της Σαχτ, στο οποίο αναφέρονταν αρκετά ψευδή στοιχεία. Ο Σαχτ αρχικά ζήτησε από το περιοδικό, μέσω του δικηγόρου του, να δημοσιεύσει σχετική επανόρθωση, αλλά το περιοδικό αντ' αυτού δημοσίευσε την επιστολή του δικηγόρου στη στήλη "Επιστολές αναγνωστών", εμφανίζοντάς τον να ενεργεί για λογαριασμό του, ως απλός αναγνώστης, και όχι ως εντολοδόχος του Σαχτ. Ο δικηγόρος τότε κατέφυγε προσωπικά στο τοπικό δικαστήριο, κατηγορώντας το περιοδικό για παραβίαση της προσωπικότητάς του και του πελάτη του. Το δικαστήριο έκρινε ένοχο το περιοδικό τόσο από αστική όσο και από ποινική άποψη. Το περιοδικό κατέθεσε έφεση και το Εφετείο (Oberlandesgericht) έκρινε ότι δεν υπήρχε ποινική ευθύνη, υπήρχε όμως αστική. Το ομοσπονδιακό δικαστήριο (Bundesgerichtshof, BGH) αποφάνθηκε τελικά ότι στην προκειμένη περίπτωση ήταν άσχετο αν ο εναγόμενος ήταν ή όχι ένοχος εγκλήματος: Η προσωπικότητα του ενάγοντος είχε θιγεί και το δικαίωμα της προσωπικότητας ήταν αναφαίρετο σε οποιονδήποτε, σύμφωνα με το Σύνταγμα.
Ο Σαχτ απεβίωσε στο Μόναχο στις 3 Ιουνίου 1970.
Συγγραφικό έργο
Ο Σαχτ συνέγραψε συνολικά 26 βιβλία. Σημαντικότερα από αυτά είναι:
Πικρολίμνη
Γενικά
Η Πικρολίμνη είναι αβαθής λίμνη με μέσο βάθος το 1 μέτρο που το καλοκαίρι συνήθως ξεραίνεται. Η έκταση της κυμαίνεται από 3,7 έως 4,5 τ.χλμ. Θεωρείται η μοναδική λίμνη της ηπειρωτικής Ελλάδας με αλμυρό νερό και ο πυθμένας της αποτελείται από πηλό με θειούχες ενώσεις και νιτρικά άλατα. Υπάρχουν πηγές μεταλλικού νερού και, λόγω των πετρωμάτων έχει ιαματικές και καλλυντικές ιδιότητες. Το νερό της λίμνης ωστόσο, έχει υψηλή αλατότητα.
Στη λίμνη λειτουργεί Πηλοθεραπευτήριο και το καλοκαίρι η πηλοθεραπεία γίνεται εντός της λίμνης στην ειδικά διαμορφωμένη όχθη.
Οικολογία
Η Πικρολίμνη έχει μεγάλες αμμώδεις εκτάσεις και λασπότοπους, υγρά λιβάδια και καλαμιώνες (phragmites) που βρίσκονται ανάμεσα σε μεγάλη, ανοικτή, καλλιεργήσιμη επιφάνεια. Στην περιοχή της διαβιούν τα αξιόλογα είδη πτηνών: Μικρογαλιάντρα (Calandrella brachydactyla), Βαλτόκιρκος (Circus cyaneus) και Νανογέρακο (Falco columbarius). Η Ελλάδα μετά την επικύρωση της συνθήκης Ραμσάρ, (ΝΔ 191/1974), την περιέλαβε στον κατάλογο Natura 2000, των προστατευομένων οικοτόπων και υγροβιοτόπων της χώρας μαζί με τα είδη χλωρίδας και πανίδας της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Κιλκίς Κατηγορία:Λίμνες της Μακεδονίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Κιλκίς Κατηγορία:Αλμυρές λίμνες Πικρολίμνη Κατηγορία:Λουτρά
ΙΑ Άκρανες (ποδόσφαιρο)
Το ποδοσφαιρικό τμήμα της ΙΑ Άκρανες (ισλανδικά: Knattspyrnufélag ÍA, KFÍA) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από την Ισλανδία, ο οποίος λειτουργεί ως τμήμα του ευρύτερου αθλητικού συλλόγου ΙΑ Άκρανες που ιδρύθηκε το 1946. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο γήπεδο Άκρανεςβολουρ του Άκρανες, χωρητικότητας 6.000 θεατών.
Ιστορία
Το ποδοσφαιρικό τμήμα των ανδρών, έλαβε μέρος στις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις της Ισλανδίας το καλοκαίρι του 1946. Ο σύλλογος διαχειρίζεται επίσης όλα τα τμήματα υποδομών. Η ομάδα είναι μία από τις πιο επιτυχημένες της χώρας. Κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο στο ισλανδικό πρωτάθλημα το 1951. Έκτοτε έχει γνωρίσει αρκετές επιτυχίες στο πρωτάθλημα, αλλά και στις διοργανώσεις κυπέλλων της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισλανδίας
Α.Σ. Θύελλα Ελεούσας
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
Ο Αθλητικός Σύλλογος Θύελλα Ελεούσας ιδρύθηκε το 1958. Αργότερα εντάχθηκε στη δύναμη και στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ηπείρου.Η Θύελλα Ελεούσας ξεκίνησε από το πρωτάθλημα της Γ΄ ερασιτεχνικής την σεζόν 1962-63.Το 1965-66 κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ Ερασιτεχνικής και ανέβηκε στην Β Ερασιτεχνική,όπου και αγωνίστηκε τις επόμενες χρονιές.Την σεζόν 1968-69 κατάφερε να ανέβει στην Α ερασιτεχνική για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Δεκαετία 70:Σκαμπανεβάσματα
Το 1969-70, στην πρώτη της παρουσία στην Α ερασιτεχνική, τερμάτισε στην 9η και προτελευταία θέση.Την επόμενη χρονιά,1970-71 τερμάτισε στην 10η θέση.Το 1971-72 τερμάτισε στην 12η και τελευταία θέση στην Α ερασιτεχνική με αποτέλεσμα να γνωρίσει τον υποβιβασμό για πρώτη φορά στην ιστορία της.Το 72-73 συμμετείχε στον νότιο όμιλο της Β ερασιτεχνικής τερματίζοντας στην 4η θέση.Το 73-74 τερμάτισε στην 7η θέση του πρώτου ομίλου της Β ερασιτεχνικής.Το 1975-76 κατέκτησε το πρωτάθλημα στον βόρειο όμιλο της Γ ερασιτεχνικής και ανέβηκε στην Β ερασιτεχνική.Το 76-77 κατέκτησε την 6η θέση στον βόρειο όμιλο ενώ το 1977-78 κατέκτησε την πρώτη θέση και επέστρεψε στην Α ερασιτεχνική.Το 1978-79 κατέκτησε την 4η θέση στον πρώτο βόρειο όμιλο της Α ερασιτεχνικής.Το 1979-80 τερμάτισε στην 12η θέση του βορείου ομίλου της Α ερασιτεχνικής.
Δεκαετία 80:Η καθιέρωση
Το 1980-81 τερμάτισε στην 13η θέση του βορείου ομίλου της Α ερασιτεχνικής.Το 1981-82,στον ενιαίο όμιλο πλέον της Α ερασιτεχνικής τερμάτισε στην 9η θέση.Το 1982-83 τερμάτισε στην δεύτερη θέση ενώ παράλληλα ήταν φιναλίστ στο κύπελλο της ΕΠΣ Ηπείρου χάνοντας από τον ΑΟ Ανατολής στα πέναλτι με 5-4 (1-1 καν. αγ. και παρ.).Την επόμενη χρονιά δεν κατάφερε να επαναλάβει ανάλογη πορεία και τερμάτισε στην 11η θέση.Το 1984-85 τερμάτισε ξανά στην 11η θέση.Το 1985-86 τερμάτισε στην 7η θέση.Το 86-87 τερμάτισε στην τρίτη θέση.Το 1987-88 τερμάτισε πρώτη στον πρώτο όμιλο της Α ερασιτεχνικής κατακτώντας το πρωτάθλημα για πρώτη φορά στην ιστορία της.Σαν πρωταθλήτρια συμμετείχε στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1988.Στον 6ο όμιλο μαζί με τον Κένταυρο Βόλου,Αστέρα Καρδίτσας και τον ΑΟ Γαρδικίου Τρικάλων κατέλαβε την πρώτη θέση και την άνοδο στις εθνικές κατηγορίες.Την ίδια χρονιά κέρδισε και το κύπελλο νικώντας τον ΑΟ Βελισσαρίου με 1-0.Το 1988-89 στην πρώτη της παρουσία στην Δ εθνική, συμμετείχε στον πρώτο όμιλο τερματίζοντας στην 17η θέση χωρίς να υποβιβαστεί αφού καμιά ομάδα δεν υποβιβάστηκε εκείνη την χρονιά.Το 1989-90 συμμετείχε στον τρίτο όμιλο και τερμάτισε 16η χωρίς να υπάρξει και πάλι υποβιβασμός.
Δεκαετία 90:Μεταξύ Δ εθνικής και τοπικού
Το 1990-91 συμμετείχε στον 9ο όμιλο και τερμάτισε στην 8η θέση.Το 1991-92 τερμάτισε στην 5η θέση του 7ου ομίλου.Το 1992-93 τερμάτισε στην 4η θέση του 7ου ομίλου.Το 1993-94 τερμάτισε στην 5η θέση του 7ου ομίλου που συμμετείχε.Την ίδια χρονιά βγήκε κυπελλούχος της ΕΠΣ Ηπείρου νικώντας την Προοδευτική Περάματος στον τελικό με 2-1.Το 1994-95 συμμετείχε στον τέταρτο όμιλο τερματίζοντας στην 13η θέση και υποβιβάστηκε μετά από 7 χρόνια παρουσίας στην Δ εθνική.Το 1995-96 κατέκτησε με άνεση το πρωτάθλημα στην Α ερασιτεχνική και κέρδισε την επάνοδο στην Δ εθνική.Παράλληλα έκανε το νταμπλ κατακτώντας και το κύπελλο νικώντας τον ΑΟ Σταυρακίου στον τελικό με 1-0.Η χρονιά επισκιάστηκε από τον θάνατο του ποδοσφαιριστή της Θύελλας Θόδωρου Λώλη που κατέρρευσε στο γήπεδο. Το 1996-97 τερμάτισε 9η στον 4ο όμιλο και υποβιβάστηκε ξανά στο τοπικό.Τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε στο τοπικό.
Δεκαετία 2010
Το 2010-11 αποχώρησε από το πρωτάθλημα και υποβιβάστηκε.Όμως μέσα στην χρονιά κατάφερε να φτάσει στον τελικό του κυπέλλου ΕΠΣ Ηπείρου αλλά έχασε από την ΑΕ Μικρασιατών σε μια άτυπη ρεβάνς με 2-1.Το 2011-12 ξεκινώντας με τιμωρία -6 βαθμών εξαιτίας της περυσινής αποχώρησης της,τελικά υποβιβάστηκε στην Β ερασιτεχνική.Το 2012-13 κέρδισε άμεσα την επάνοδο της στην Α ερασιτεχνική κατακτώντας το πρωτάθλημα στον πρώτο όμιλο.Τα επόμενα χρόνια συνέχισε να αγωνίζεται στην Α ερασιτεχνική,συνήθως τερματίζοντας στις πρώτες θέσεις του πρωταθλήματος.Το 2013-14 τερμάτισε στην 5η θέση.Στην ίδια θέση τερμάτισε και την επόμενη σεζόν,2014-15.Το 2015-16 τερμάτισε στην τρίτη θέση.Το 2016-17 δεν πραγματοποίησε τις καλές πορείες των προηγούμενων χρόνων και τερμάτισε στην 10η θέση.Το 2017-18 επανήλθε στις πρώτες θέσεις του πρωταθλήματος τερματίζοντας στην 4η θέση.Το 2018-19 τερμάτισε στην 5η θέση.
Διακρίσεις
Κύπελλο ΕΠΣ Ηπείρου:4 (1987-88,1993-94,1995-96,2008-09)
Φιναλίστ κυπέλλου ΕΠΣ Ηπείρου:2 (1982-83,2010-11)
Γήπεδο
Η Θύελλα Ελεούσας αγωνίζεται στο Θεόδωρος Λώλης.Το γήπεδο φέρει το όνομα του ποδοσφαιριστή της ομάδας Θεόδωρου Λώλη που έχασε την ζωή του στο γήπεδο.
Μίνι βόλλευ
Το 2016 η Θύελλα Ελεούσας δημιούργησε τμήματα μίνι βόλλευ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ιωαννίνων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1958
Διονύσιος Καρρέρ
Ο Διονύσιος Καρρέρ (1907 - 17 Οκτωβρίου 1989) ήταν Έλληνας μηχανικός και πολιτικός από τη Ζάκυνθο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1907 και ήταν γιος του Γεωργίου Καρρέρ. Αδελφός του ήταν ο Λουκάς Γ. Καρρέρ. Εργάστηκε ως μηχανικός. Εξελέγη για πρώτη φορά στην εκλογική περιφέρεια Ζακύνθου το 1950 με το Λαϊκό Κόμμα. Επανεξελέγη το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό και το 1956 με την ΕΡΕ.
Απεβίωσε και κηδεύτηκε στην Αθήνα από το Πρώτο Νεκροταφείο τον Οκτώβριο του 1989.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Κατηγορία:Οικογένεια Καρρέρ Κατηγορία:Έλληνες μαλτεζικής καταγωγής
Κατάλογος τρωικών αντικειμένων του Δία (τρωικό στρατόπεδο) (1–100000)
Κατάλογος τρωικών αστεροειδών του Δία (τρωικό στρατόπεδο) με κωδικό από 1 έως 100.000 (δείτε επίσης το κεντρικό ευρετήριο).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστεροειδείς της Τρωικής Ομάδας
Βαρβάρα Γκολίτσινα
Η Βαρβάρα Βασιλίεβνα Γκολίτσινα, το γένος φον Ένγκελχαρτ (1757-1815), ήταν κυρία επί των τιμών και ευγενής της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν η ανιψιά και ερωμένη του Γκριγκόρι Ποτέμκιν, και η αγαπημένη κυρία των τιμών της Μεγάλης Αικατερίνης.
Παράλληλα με τις αδερφές της, της δόθηκε ευνοϊκή θέση στη ρωσική αυτοκρατορική αυλή κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αικατερίνης, όπου περιγράφονταν ως "Σχεδόν οι Μεγάλες Δούκισσες", τα κοσμήματα της αυλής και επίτιμα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας.
Βιογραφία
Ήταν η κόρη του Βασίλι φον Ένγκελχαρτ και της συζύγου του Γιελένα Μάρφα Ποτέμκιν και έτσι η ανιψιά του Γκριγκόρι Ποτέμκιν.
Εισήχθη στο ρωσικό δικαστήριο με τις πέντε αδελφές της (και τον αδερφό της) το 1775. Αρχικά ήταν αμόρφωτοι και ανίδεοι, αλλά σύντομα εξευγενίστηκαν και έγιναν οι πιο αγαπημένες γυναίκες στη ρωσική αυλή. Αντιμετωπίζονταν σχεδόν σαν να ήταν μέρος της αυτοκρατορικής οικογένειας και ήταν γνωστές ως: "οι σχεδόν Μεγάλες Δούκισσες" και ως "κοσμήματα" και στολίδια της ρωσικής αυλής. Ο Ποτέμκιν τους έδωσε μεγάλη προίκα και έβαλε την Αικατερίνη να τις διορίσει κυρίες των τιμών. Υποτίθεται ότι ήταν ερωμένες του θείου τους, που ήταν ένα από τα πιο γνωστά κουτσομπολίστικα θέματα και σκάνδαλα της εποχής. Η σχέση της με τον Ποτέμκιν πραγματοποιήθηκε το 1777-1779 και έληξε μετά το γάμο της με τον πρίγκιπα Σεργκέι Γκολίτσιν το 1779. Τελείωσε πιθανώς με την πρωτοβουλία της, αφού είχε ερωτευτεί τον Γκολίτσιν. Είναι πιθανό ότι το πρωτότοκο παιδί της να είναι παιδί του θείου της. Η γιαγιά της, η Ντάρια Ποτέμκινα είναι γνωστό ότι διαμαρτυρήθηκε στον γιο της για τη σχέση τους. Αφού τελείωσε η σχέση τους, ο θείος της Ποτέμκιν είχε σχέση με την αδερφή της, την Αλεξάνδρα. Περιγράφεται ως μια όμορφη, γοητευτική και διασκεδαστική ξανθιά.
Σάντσα της Αραγωνίας
Η Σάντσα της Αραγονίας (1478 στη Γκαέτα – 1506 στη Νάπολη), ή Σάνσια της Αραγονίας, ήταν νόθη κόρη του βασιλιά Αλφόνσου Β΄ της Νάπολης και της ερωμένης του Τρόγκια Γκατσέλα. Το 1494 παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Βοργία, τον μικρότερο γιο του πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄. Μετά τον γάμο της, αυτή και ο σύζυγός της έγιναν πρίγκιπες του Σκουιλάτσε, μία επαρχία στη νότια Ιταλία. Για το μεγαλύτερο μέρος του γάμου τους, η Σάντσα και ο σύζυγός της ζούσαν στο Βατικανό με την υπόλοιπη οικογένειά του. Εκεί η Σάντσα έγινε φίλη με την κουνιάδα της Λουκρητία και φέρεται να είχε σχέσεις και με τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς του συζύγου της: τον Χουάν Βοργία, 2ο δούκα της Γανδία, γνωστό και ως Ιωάννη Βοργία και τον Καίσαρα Βοργία. Η σχέση της με τον Χουάν λέγεται μερικές φορές, ότι ήταν η αιτία, για τη δολοφονία του Χουάν υποτίθεται από τον Καίσαρα το 1497.
Ο αδελφός της Σάντσα Αλφόνσος της Αραγονίας νυμφεύτηκε τη Λουκρητία Βοργία. Η ζωή της Σάντσα μεταξύ των Boργία έγινε ταραχώδης, αφού ο Καίσαρας έκανε έναν ευνοϊκό γάμο με μία Γαλλίδα πριγκίπισσα, τη Καρλόττα του Αλμπρέ, προκειμένου να εξασφαλίσει τη Γαλλική υποστήριξη για τις στρατιωτικές του εκστρατείες. Αυτό έθεσε τα συμφέροντα του Καίσαρα σε άμεση σύγκρουση με εκείνα των Ιταλικών κρατών. Η γενέτειρα της Σάντσας, η Νάπολη, δεν αποτελούσε εξαίρεση, και η πόλη ήταν πολύ ανήσυχη για τα επιθετικά Γαλλικά ενδιαφέροντα.
Φημολογείται ότι ο Αλφόνσος δολοφονήθηκε βάναυσα το 1500 από τον Καίσαρα, λόγω συμφερόντων με τη Γαλλία εναντίον της Νάπολης. Η Σάντσα, τώρα σε πολιτική αμηχανία, ήταν φυλακισμένη στο Καστέλ Σαντ'Άντζελο στη Ρώμη μέχρι το τέλος του πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄ το 1503. Μετά το τέλος του κατάφερε να ανακτήσει την ελευθερία της και επέστρεψε στη Νάπολη με τον νεαρό ανιψιό της Ροδρίγο (γιο του Αλφόνσου), τον οποίο μεγάλωσε ως δικό της. Δεν έζησε ποτέ ξανά με τον σύζυγό της Γοδεφρείδο. Ο Καίσαρας την επισκέφτηκε λίγο αργότερα και τη ρώτησε αν θα αναλάβει τη φροντίδα του Τζιοβάννι «του βρέφος της Ρώμης», πιθανότατα νόθου τέκνου της Λουκρητίας ή ίσως πιθανότατα νόθου τέκνου του πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄, κάτι που συμφώνησε να κάνει. Απεβίωσε από άγνωστη ασθένεια το 1506, ένα χρόνο πριν από το τέλος του ίδιου του Καίσαρα.
Aναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Βοργίες Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Γιάνα Κόβα
Η Γιάνα Κόβα (πραγματικό όνομα Γιάνα Ουγιεσκά) είναι Τσέχα φωτομοντέλο και ηθοποιός ερωτικών έργων. Είναι επίσης γνωστή με τα ψευδώνυμο Ζεραλντίν. Άρχισε την καριέρα της ως μανεκέν. Το 2002 κυκλοφόρησε στο περιοδικό Πέντχαουζ, και πήρε μέρος σε ερωτική ταινία πορνό. Δούλεψε το 2005 ως το 2007 με αποκλειστική σύμβαση στην Digital Playground. Ξανά κυκλοφόρησε το 2003 ως Pet of the Month στο Πέντχαουζ. Εμφανίστηκε μέχρι το 2007 σε ερωτικά έργα αποκλειστικά λεσβιακού και αυνανιστικού περιεχομένου, και κυκλοφόρησε το 2006 σε διαδραστικό DVD της σειράς Virtual Sex with ... Jana Cova.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Penthouse Pets Κατηγορία:Τσέχοι μοντέλα Κατηγορία:Τσέχες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Πρασκόβια Μπριους
Η κόμισσα Πρασκόβια Αλεξάντροβνα Μπριους (ρωσ. Прасковья Александровна Брюс, γεννηθείσα Ρουμιάντσεβα, ρωσ. Румянцева, 1729–1785) ήταν Ρωσίδα κυρία επί των τιμών και ευγενής, έμπιστη της Μεγάλης Αικατερίνης.
Ζωή
Ήταν η αδελφή του στρατάρχη Πιοτρ Ρουμιάντσεφ και παντρεύτηκε τον Κόμη Γιάκοβ Μπριους, κυβερνήτη της Αγίας Πετρούπολης.
Έγινε η κυρία επί των τιμών της Αικατερίνης αμέσως μετά την άφιξη της Αικατερίνης στη Ρωσία το 1744 και συνέχισε να είναι έτσι μετά την άνοδο της Αικατερίνης στο θρόνο το 1762. Περιγράφετε ως μία ελκυστική γυναίκα, το «δεξί χέρι» της Αικατερίνης. Η Αικατερίνη την ονόμασε «Μπριούσα» και της εμπιστεύτηκε τα πιο οικεία προσωπικά της θέματα. Η Αικατερίνη είπε για αυτήν ότι ήταν «το πρόσωπο στο οποίο μπορώ να πω τα πάντα, χωρίς φόβο για τις συνέπειες», και χαρακτηρίζεται ως η πιο στενή έμπιστη της στις ιδιωτικές της υποθέσεις.
Η Μπριους είναι πιο γνωστή στην ιστορία ως "η δοκιμαστής (l'éprouveuse)", για το ρόλο που φέρεται να έπαιξε στην ερωτική ζωή της Αικατερίνης. Σύμφωνα με τον μύθο, η Μπριους έπρεπε να «δοκιμάσει» σεξουαλικά κάθε υποψήφιο εραστή πριν γίνουν εραστές της Αικατερίνης, αφού είχαν προταθεί από τον Ποτέμκιν, τον οποίο είχε επιλέξει η Αικατερίνη και είχαν εξεταστεί από γιατρό. Αυτός ο ίδιος ρόλος αποδόθηκε στη συνέχεια στη διάδοχό της ως κυρία σε αναμονή, Άννα Προτάσοβα. Αυτό δεν είναι επιβεβαιωμένο και είναι άγνωστο πόση αλήθεια υπάρχει σε αυτό, αλλά είναι ένα καλά αναφερόμενο θέμα στην ιστορία.
Το 1779, η Αικατερίνη κατευθύνθηκε σε ένα δωμάτιο όπου είδε τον τελευταίο της εραστή, Ιβάν Ρίμσκυ-Κορσάκοφ, να κάνει σεξ με την Μπριους. Το πρόσωπο που την οδήγησε πιστεύεται ότι ήταν η Αλεξάντρα φον Ένγκελχαρτ, με εντολή του Ποτέμκιν, ο οποίος επιθυμούσε την απομάκρυνση τόσο του Κορσάκοφ όσο και της Μπριους από την αυλή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την πτώση τόσο του Κορσάκοφ όσο και της Μπριους: Ο Κορσάκοφ στάλθηκε εξορία στη Μόσχα. Η Μπριους τον ακολούθησε σύντομα, αλλά η σχέση της Μπριους και του Κορσάκοφ έληξε λίγο μετά και η Μπριους επέστρεψε για να διαμείνει με τον σύζυγό της. Απολύθηκε ως κυρία επί των τιμών και αντικαταστάθηκε από την Άννα Στεπάνοβνα Προτάσοβα (1745-1826), την ξαδέλφη του Αλεξέι Ορλόφ, η οποία αναφέρεται ως "η αποδεικνύουσα (l'prprveveuse)" στα ποιήματα του Μπάιρον.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Την Μπριους παίζει από η Τζίνα ΜακΚι στην τηλεοπτική μίνι σειρά του 2019 Αικατερίνη η Μεγάλη.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ημέρα της Λαϊκής Επανάστασης του Απριλίου
μικρογραφία|Αφιέρωμα στη [[πλατεία Αλά-Τόο το 2011.]]
Ακανθούρος
Ο ακανθούρος (επιστημονική-λατινική ονομασία Acanthurus) είναι γένος από θαλάσσια ψάρια της ομοταξίας ακτινοπτερύγιοι, που κατατάσσεται στην ομώνυμη οικογένεια ακανθουρίδες και στην ομώνυμη τάξη ακανθουρόμορφα.
Ημέρα της Λαϊκής Επανάστασης του Απριλίου
Η Ημέρα της Λαϊκής Επανάστασης του Απριλίου είναι εθνική αργία στην Κιργιζία που τιμά την Κιργιζική Επανάσταση του 2010. Ο Κιργίζιος πρόεδρος Αλμαζμπέκ Αταμπάγιεφ υπέγραψε το προεδρικό διάταγμα που εξουσιοδοτούσε την αργία στις 4 Απριλίου του 2016. Στις 7 Απριλίου 2010, οι διαδηλωτές οι οποίοι οδηγούνταν από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης εισέβαλαν στο κτίριο του κοινοβουλίου στο Μπισκέκ και κατέλαβαν τα κεντρικά γραφεία πολλών μεγάλων ραδιοτηλεοπτικών φορέων. Η Ρόζα Οτουνμπάγιεβα εκλέχθηκε στη συνέχεια επικεφαλής της Προσωρινής Κυβέρνησης. Η επέτειος της Επανάστασης κηρύχθηκε εθνική αργία το 2011. Το 2016 αναβαθμίστηκε σε εργατική αργία.
Ακανθούρος
Οι ακάνθουροι συναντώνται στον Ατλαντικό, τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, αλλά μόνο στις τροπικές περιοχές τους και ιδίως κοντά σε κοραλλιογενείς υφάλους. Διαθέτουν, όπως και τα άλλα γένη της οικογένειας, ένα ζεύγος ισχυρών κινητών αγκαθιών (ακάνθων), από ένα σε κάθε πλευρά της βάσεως του ουραίου πτερυγίου, τα οποία είναι επικίνδυνα αιχμηρά και έδωσαν στο γένος, την οικογένεια και την τάξη τις ονομασίες τους (αλλα και την αγγλική κοινή ονομασία «surgeonfish» = «ψάρι-χειρουργός»). Με αυτά τα αγκάθια τραυματίζουν συχνά ψαράδες που τυχαίνει να τα ψαρέψουν.
Ημέρα της Λαϊκής Επανάστασης του Απριλίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κιργιζίας
Ακανθούρος
Είδη
Σήμερα γενικώς αναγνωρίζονται 40 είδη στο γένος Acanthurus, τα εξής:
Παραπομπές
Ακανθουρος
Κύνθος
Το όρος Κύνθος βρίσκεται στο νησάκι της Δήλου, που είναι μέρος των Κυκλάδων. Είναι το υψηλότερο σημείο του νησιού και το ύψος του είναι 112 μέτρα. Το βουνό βρίσκεται στο ανατολικό κεντρικό τμήμα του νησιού, νότια του αρχαιολογικού χώρου της Δήλου.
Κατά την ελληνική μυθολογία, η Λητώ γέννησε τον Απόλλωνα και την Αρτέμιδα σε αυτό το νησί, την οποία απεύφευγε η Ήρα, η σύζυγος του Δία, η οποία ήταν εξαιρετικά ζηλότυπη για το δεσμό του με τη Λητώ. Αντίστοιχα φέρουν τους επιθετικούς προσδιορισμούς Κύνθιος και Κυνθία.
Ως το κέντρο των κυκλαδίτικων νησιών του Αιγαίου, το όρος Κύνθος προσφέρει εξαιρετική θέα στα νησιά: Μύκονος, Νάξος, Πάρος, Σύρος και Ρήνεια.
Στη σύγχρονη εποχή, το νησί είναι σημαντικός αρχαιολογικός χώρος και τουριστικό σημείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά των νησιών του Αιγαίου
Ακάμπη
Η ακάμπη (επιστημονική-λατινική ονομασία Acampe, σύντμηση Acp στο εμπόριο) είναι γένος από μονοποδικές ορχιδέες, επίφυτα ιθαγενή της τροπικής και ημιτροπικής Ασίας, από την Ινδία μέχρι την Κίνα, τις Φιλιππίνες και νοτίως μέχρι τη Μαλαισία, καθώς και της τροπικής Αφρικής, της Μαδαγασκάρης και νησιών του Ινδικού Ωκεανού. Η ονομασία του προήλθε από την αρχαία ελληνική γλώσσα και αποδίδεται ως «άκαμπτη»: είναι μια αναφορά στα μικρά και άκαμπτα άνθη των φυτών αυτών.
Οι ακάμπες είναι μέσου μεγέθους και αργής αναπτύξεως αναρριχητικά φυτά, που στη φύση σχηματίζουν πολύ μεγάλους φυτικούς όγκους. Είναι αξιοσημείωτες για τα παχέα, δερματώδη, δίστιχα φύλλα τους. Παράγουν ευωδιαστά μικρά άνθη, με κίτρινο χρώμα που «διακόπτεται» από πορτοκαλί έως βαθυκόκκινες λωρίδες. Η ταξιανθία τους είναι βότρυς, με πολλά ή λίγα άνθη. Τα άκαμπτα και εύθραυστα σέπαλα μοιάζουν πολύ με τα πέταλα. Το τμήμα του άνθους που προσελκύει τα έντομα και χρησιμεύει ως εξέδρα προσγειώσεως για αυτά (το labellum), είναι λευκό με κόκκινα σημάδια στη βάση του, και έχει σχήμα αυτιού και σάκκου. Ο στύλος του κάθε άνθους είναι βραχύς, σαρκώδης, και φέρει δύο κηρώδεις μάζες γύρης (pollinia).
Εξαιτίας του μεγάλους μεγέθους του φυτού και του μικρού μεγέθους των λουλουδιών του, το γένος καλλιεργείται ελάχιστα.
Είδη
Παλαιότερα αναγνωρίζονταν 12 είδη ακάμπης, ενώ σήμερα (Μάιος 2014) γενικώς αναγνωρίζονται μόνο οκτώ είδη, τα εξής :
Επιπλέον, η ακάμπη δημιουργεί λίγα διαγενικά (με είδη άλλων γενών) υβρίδια, όπως τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακαμπη
Second Helping
Second Helping είναι ο τίτλος του δεύτερου στούντιο δίσκου του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 15 Απριλίου του 1974 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MCA".
Το συγκεκριμένο άλμπουμ καθιέρωσε το συγκρότημα στο ευρύ κοινό, αφού περιείχε την πολύ μεγάλη επιτυχία "Sweet Home Alabama", τραγούδι το οποίο σκαρφάλωσε στο Top-10 στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Η επιτυχία αυτή ώθησε τον δίσκο να βραβευθεί ως διπλά πλατινένιος στην πατρίδα των Lynyrd Skynyrd. Οι στίχοι του τραγουδιού υπήρξαν απάντηση στα "Alabama" και "Southern Man" του Νηλ Γιανγκ, με τα οποία ο Γιανγκ υπαινίσσονταν ότι οι άνθρωποι στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ρατσιστές και κολλημένοι στο παρελθόν.
Οι κριτικές για το "Second Helping" υπήρξαν ιδιαίτερα θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με την άριστη βαθμολογία των πέντε αστέρων, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 4,2 / 5 και το "Ultimate Guitar" με 9,6 / 10.
Το Νοέμβριο του 1997, το άλμπουμ επανεκδόθηκε με τρία επιπλέον κομμάτια από την "MCA".
Βραβεία
Second Helping (άλμπουμ)
Sweet Home Alabama (σινγκλ)
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Lynyrd Skynyrd Κατηγορία:Άλμπουμ του 1974
Ρανούτσο Α΄ Φαρνέζε της Πάρμας
Ο Ρανούτσο Α΄, ιταλ. Ranuccio I (28 Μαρτίου 1569 - 5 Μαρτίου 1622) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν δούκας της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο (1592-1622).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αλεξάνδρου δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο και της Μαρίας των Αβίς, κόρης τού Εουάρδου 4ου δούκα τού Γκουιμαράες.
Ο Ρανούτσιο Α΄ πίστευε σταθερά στην απόλυτη μοναρχία και το 1594 συγκέντρωσε την εξουσία, καταργώντας το ως τώρα τεράστιο προνόμιο των ευγενών. Έμεινε γνωστός για τη Μεγάλη δίκη τού 1612, όπου είδε την εκτέλεση ενός μεγάλου αριθμού ευγενών της Πλακεντίας, ύποπτων για συνωμοσία εναντίον του. Η ερωμένη του Κλαούντια Κόλλα και η μητέρα του κατηγορήθηκαν, ότι χρησιμοποίησαν μαγεία για να μην αποκτήσει απογόνους και καταδικάστηκαν σε θάνατο επί της πυράς. Ένας από τους συνωμότες, ο Τζανφρανσέσκο Σανβιτάτε, ενέπλεξε λανθασμένα μερικούς Ιταλούς πρίγκιπες, τον Βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα και τον Καίσαρα των Έστε δούκα της Μόντενα, στο σχέδιο· τα ονόματα των δύο αυτών πριγκίπων εμφανιζόταν στις επίσημες ακολουθίες της Αυλής. Ως αποτέλεσμα η φήμη του μεταξύ των ηγεμόνων της Ιταλίας καταστράφηκε ανεπανόρθωτα, διότι πίστεψε την προφανώς ψευδή ομολογία τού Τζανφρανσέσκο. Έτσι, όταν το 1620 άρχισε να ψάχνει νύφη για τον γιο του Οδοάρδο, κανένας Ιταλικός Οίκος δεν προσφέρθηκε. Πάντως κατάφερε να βρει τη Μαργαρίτα των Μεδίκων, κόρη τού Κόζιμο Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.
Ο Ερρίκος της Πορτογαλίας είχε αποβιώσει, όταν ο Ρανούτσιο Α΄ ήταν 11 ετών. Σύμφωνα με τις φεουδαλικές συνήθειες η διαδοχή πήγαινε στον επόμενο αδελφό του Εδουάρδο 4ο δούκα τού Γκουιμαράες (απεβ. 1540), μετά στην πρώτη κόρη του Μαρία των Αβίς (απεβ. 1577) και έπειτα στον Ρανούτσιο Α΄. Όμως ο πατέρας του ήταν σύμμαχος και υποτελής τού βασιλιά της Ισπανίας, συζύγου της Μαρίας-Εμμανουέλας, που ήταν η μόνη κόρη τού Ιωάννη Γ΄ της Πορτογαλίας, μεγαλύτερου αδελφού τού Ερρίκου. Έτσι η διεκδίκηση τού Ρανούτσιο Α΄ δεν ήταν ισχυρή. Άλλη διεκδικήτρια ήταν η Αικατερίνη, μικρότερη αδελφή της Μαρίας των Αβίς, σύζυγος του Ιωάννη Α΄ δούκα της Μπραγκάνσα.
Υπό την εξουσία του προσαρτήθηκαν στο δουκάτο οι περιοχές Κολόρνο, Σάλα Μπαγκάντσα και Μοντεκιαρούγκολο. Οδήγησε μία πολιτιστική ανανέωση στην πόλη της Πάρμας, υποστηρίζοντας τις Τέχνες και οικοδομώντας το 4500 θέσεων Θέατρο Φαρνέζε. Πολυάριθμες βελτιώσεις και μνημεία κατασκευάστηκαν με την εντολή του, όπως η ανακαίνιση τού Πανεπιστημίου της Πάρμας και η τελική επέκταση των τειχών της πόλης. Η κατασκευή τού ανακτόρου ντελλα Πιλότα, όπου εγκαταστάθηκε η Αυλή τού Οίκου των Φαρνέζε, ολοκληρώθηκε το 1620.
Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Οδοάρδος, αρχικά υπό την επιτροπεία του καρδιναλίου Οδοάρδου, αδελφού τού Ρανούτσιο Α΄.
Οικογένεια
Πριν τον γάμο του είχε σχέση με την Μπριζέιντε Σερέτολι, κόρη τού Οττάβιο Σερέτολι, διοικητή που απεβίωσε στη Φλάνδρα μετά τον Αλέξανδρο Φαρνέσε δούκα της Πάρμας. Είχαν δύο φυσικά τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Χμερ
Οι Χμερ είναι εθνότητα της Νοτιοανατολικής Ασίας, ιθαγενής της Καμπότζης, αποτελώντας το 90% του πληθυσμού της. Ομιλούν τη Χμερ γλώσσα ή Καμποτζιανή, η οποία αποτελεί τμήμα της ευρύτερης αυστροασιατικής οικογένειας γλωσσών (γλώσσες της ΝΑ Ασίας).
Η πλειοψηφία των Χμερ είναι θιασώτες του κλάδου Χμερ του Βουδισμού, μια συγκριτική εκδοχή που αναμειγνύει στοιχεία του Βουδισμού Θεραβάντα, του Ινδουισμού, του Ανιμισμού, καθώς και πρακτικές της λατρείας των νεκρών. Σημαντικοί ιθαγενείς πληθυσμοί των Χμερ ζουν στις όμορες περιοχές της Ταϊλάνδης ("Βόρειοι Χμερ"), κυρίως στις επαρχίες Σουρίν, Μπουριράμ και Σισακέτ. Επίσης σημαντικοί ιθαγενείς πληθυσμοί τους ζουν στο δέλτα του ποταμού Μεκόνγκ στο Βιετνάμ ("Χμερ Κρομ", δηλ. "Κάτω Χμερ"). Οι εκτιμήσεις για τον πληθυσμό των Χμερ στο Βιετνάμ ποικίλλουν από 1,1 εκατομμύρια σύμφωνα με τα δεδομένα που δίνει η κυβέρνηση του Βιετνάμ, έως 7 εκατομμύρια, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ομοσπονδίας των Χμερ Κρομ. Επιπλέον, περισσότεροι από 1.000.000 Χμερ αποτελούν την ευρύτερη Διασπορά, ζώντας κυρίως στις Γαλλία, Η.Π.Α. και Αυστραλία.
Ιστορία
Οι μυθικοί ιδρυτές του Βασιλείου της Καμπούτζα (απ' όπου προήλθε το όνομα Καμπότζη), προγόνου των Χμερ, ήταν ο Ινδός βραχμάνος Καμπού Σουαγιαμπούβα και η πριγκίπισσα Σόμα ή Μέρα των Νάγκα (εθνότητα στη βορειοανατολική Ινδία και βορειοδυτική Βιρμανία, αποτελούν την πλειοψηφία στο σημερινό κρατίδιο Ναγκαλάντ της Ινδίας). Ο γάμος τους λέγεται ότι γέννησε το όνομα Χμερ (σύντμηση των Καμπού και Μέρα, ήτοι Κμερ, Χμερ). Οι Χμερ πιθανώς ονόμασαν το βασίλειό τους Καμπούτζα (Καμπότζη) από τη στρατιωτική αριστοκρατία της φυλής Καμπότζα της Ινδίας της Εποχής του Σιδήρου. Η φυλή των Καμπότζα της Ινδίας πιστεύεται από σύγχρονους επιστήμονες ότι ήταν ιρανογενής λαός, αλλά οι δεσμοί μεταξύ της φυλής των Καμπότζα και του Βασιλείου της Καμπούτζα σε αυτό το στάδιο της έρευνας είναι ακόμη ασαφείς. Πιθανώς η φυλή των Καμπότζα ήταν η στρατιωτική ελίτ (άρχουσα φυλή) ενός ιρανογενούς λαού που μετανάστευσε ανατολικότερα, κυριαρχώντας σε ινδικούς πληθυσμούς, και ο ινδοάριος πληθυσμός που προέκυψε κινήθηκε αργότερα πάλι ανατολικά προς τη σημερινή Καμπότζη ενσωματώνοντας (κατακτώντας) ιθαγενείς αυστροασιατικούς πληθυσμούς.
Ειδικότερα ως προς το μύθο, η Καμπότζη λέγεται ότι δημιουργήθηκε όταν ένας αρχαίος Ινδός βραχμάνος ιερέας παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Σόμα (ή Μέρα) των Νάγκα, ακολουθώντας ένα βέλος που είδε στο όνειρό του, η αιχμή του οποίου έδειχνε κάπου στην κατεύθυνση της Καμπότζης. Ως προίκα, ο πατέρας της Σόμα κατάπιε τους ωκεανούς και η γη που αποκαλύφθηκε από κάτω αποτέλεσε τη σημερινή Καμπότζη (η στάθμη των ωκεανών ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι είχε πέσει δημιουργώντας τα σημερινά παραθαλάσσια εδάφη των χωρών της ΝΑ Ασίας), με τους απογόνους του ιερέα και της πριγκίπισσας που την κατοίκησαν, να γίνονται γνωστοί ως Χμερ. Ο μύθος αυτός εξηγεί το φαινόμενο τού γιατί οι πιο παλαιοί ναοί των Χμερ χτίζονταν πάντα σε βουνοκορφές, καθώς και γιατί ακόμη και σήμερα τα βουνά τιμώνται από αυτούς ως ιερά μέρη.
Άφιξη στη Νοτιοανατολική Ασία
Οι Χμερ είναι μία από τις παλαιότερες εθνότητες στην περιοχή της ΝΑ Ασίας, έχοντας διευσδύσει σε αυτήν περίπου την ίδια εποχή με την εθνότητα των Μον (μειονοτική εθνότητα της Βιρμανίας), οι οποίοι εγκαταστάθηκαν δυτικότερα και με τους οποίους οι Χμερ έχουν προγονικούς δεσμούς. Οι περισσότεροι αρχαιολόγοι και γλωσσολόγοι, καθώς και άλλοι ειδικοί, πιστεύουν ότι αφίχθηκαν στην περιοχή όχι αργότερα από το 2000 π.Χ. (περισσότερα δηλ. από 4000 χρόνια πριν, εξ ου και θεωρούνται σήμερα ιθαγενείς στην περιοχή), φέροντας μαζί τους την πρακτική της γεωργίας και ειδικώς την καλλιέργεια του ρυζιού. Η περιοχή αυτή αποτέλεσε επίσης ένα από τα πρώτα μέρη στον κόσμο όπου χρησιμοποιήθηκε ο χαλκός. Οι Χμερ υπήρξαν οι ιδρυτές της μετέπειτα ονομαστής Αυτοκρατορίας των Χμερ, που κυριάρχησε στη Νοτιοανατολική Ασία για έξι αιώνες, ξεκινώντας από το 802 μ.Χ. έως το 1431. Σήμερα οι Χμερ αποτελούν τον κύριο κορμό της πολιτικής, πολιτιστικής και οικονομικής βάσης της Καμπότζης.