cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλιά Αβάνα
Ιστορία
Η Havana Vieja ιδρύθηκε από τους Ισπανούς το 1519 στο φυσικό λιμάνι του κόλπου της Αβάνας. Έγινε αγκυροβόλι για τις ισπανικές γαλέρες που ήταν φορτωμένες θησαυρούς, κατά τη διέλευσή τους από τον Νέο Κόσμο στον Παλαιό Κόσμο. Τον 17ο αιώνα ήταν ένα από τα κύρια κέντρα ναυπηγικής. Η πόλη είναι χτισμένη σε μπαρόκ και νεοκλασικό ρυθμό. Πολλά κτίρια έχουν γίνει ερείπια κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, αλλά ένας μέρος τους αποκαθίσταται. Τα στενά δρομάκια της Παλιάς Αβάνας έχουν πολλά κτίρια, αντιπροσωπεύοντας ίσως το ένα τρίτο των περίπου 3.000 κτιρίων που βρίσκονται στην Παλιά Αβάνα. Είναι η αρχαία πόλη που σχηματίζεται από το λιμάνι, το επίσημο κέντρο και την πλατεία Plaza de Armas. Το 1555 η Παλιά Αβάνα καταστράφηκε και κάηκε από τον Γάλλο κουρσάρο Jacques de Sores. Ο πειρατής κατέκτησε την Αβάνα εύκολα, λεηλατώντας και κατακαίοντας την πόλη. Μετά τον περιορισμό των λιγοστών υπερασπιστών της, ο De Sores την εγκατέλειψε μην έχοντας βρει τον τεράστιο πλούτο που ήλπιζε. Η πόλη αφέθηκε κατεστραμμένη και πυρπολημένη. Ύστερα από αυτό το περιστατικό, οι Ισπανοί έφεραν στρατιώτες και άρχισαν να χτίζουν κάστρα και τείχη για την προστασία της. Το Castillo de la Real Fuerza ήταν το πρώτο φρούριο που χτίστηκε. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1558 με επιβλέπων μηχανικό των Bartolomé Sanchez.
Η Παλιά Αβάνα μοιάζει με το Κάντιθ και την Τενερίφη. Ο Alejo Carpentier την αποκάλεσε «de las Columnas» (από τις στήλες), αλλά θα μπορούσε επίσης να χαρακτηριστεί για τις πύλες, τη φθορά και την διάσωση, την οικειότητα, τη σκιά, τη δροσιά, τις αυλές ... Σε αυτήν υπάρχουν όλα τα μεγάλα αρχαία μνημεία, τα φρούρια, τα μοναστήρια και οι εκκλησίες, τα παλάτια, τα σοκάκια, η στοά, η ανθρώπινη πυκνότητα. Το κουβανικό κράτος έχει καταβάλει τεράστιες προσπάθειες να διατηρήσει και να αποκαταστήσει την Παλιά Αβάνα μέσα από τις ενέργειες του Γραφείου Ιστορίας της πόλης, υπό τη διεύθυνση του Eusebio Leal.
Φυσικές απειλές
Το 2008, ο κυκλώνας Ike κατέστρεψε πολλά οικοδομήματα στην Παλιά Αβάνα, ανατρέποντας χρόνια εργασιών συντήρησης που είχαν ως στόχο τα χαρακτηριστικά παλαιά κτίρια της περιοχής. Όχι μόνο κατέστρεψε τα ιστορικά κτίρια, αλλά ανάγκασε και πολλούς από τους κατοίκους της Παλιάς Αβάνας να φύγουν για να προστατευτούν. Η απειλή που επιφέρουν οι τυφώνες προσθέτει ένα επιπλέον άγχος στη ήδη άσχημη κατάσταση που βρίσκονται πολλά ιστορικά κτίρια. Η παλαιότητα, η φθορά και η παραμέληση σε συνδυασμό με τα φυσικά στοιχεία συνθέτουν ένα σύνολο απειλών για τη μακροπρόθεσμη διατήρηση αυτής της ιστορικής παλιάς πόλης.
Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO
Το 1982, η Παλιά Αβάνα εγγράφηκε στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κούβα
Steaua Română
Η Steaua Română Câmpina είναι ρουμανικό διυλιστήριο πετρελαίου. Ιδρύθηκε το 1895, ενώ η μετοχική της σύνθεση αποτελείται, αποκλειστικά, από ρουμανικά ιδιωτικά κεφάλαια. Εδρεύει στην Κάμπινα, η οποία βρίσκεται σε απόσταση, περίπου, 100 χιλιομέτρων βόρεια του Βουκουρεστίου, ενώ, παράλληλα, καταλαμβάνει έκταση της τάξεως των 49,6 εκταρίων. Αποτελεί τον μοναδικό παραγωγό παραφίνης σε εθνικό επίπεδο. Ποσοστό μεγαλύτερο του 40% επί του συνόλου της παραγωγής του διυλιστηρίου αποτελείται από εξαγωγές, ενώ, παράλληλα, σημειώνει, ετησίως, κύκλο εργασιών ανώτερο των 100 εκατομμυρίων ευρώ. Η ονομαστική παραγωγική ικανότητα του διυλιστηρίου είναι, ετησίως, της τάξεως των 400.000 τόνων αργού πετρελαίου. Έπειτα από την ιδιωτικοποίησή της, το 1997, το πλειοψηφικό ποσοστό των μετοχών της εταιρείας (82,45%) βρίσκεται υπό την ιδιοκτησία της εταιρείας Omnimpex Chemicals.
Ο βασικός τομέας δραστηριοποίησης του διυλιστηρίου έπαυσε προσωρινά την λειτουργία του κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ του Φεβρουαρίου του 2009 και του Ιουνίου του 2010, λόγω έλλειψης επαρκούς χρηματικού αποθέματος για την αγορά αργού πετρελαίου. Τον Ιούλιο του 2010, η εταιρεία προχώρησε στην απόλυση, συνολικά, 334 εργαζομένων.
Οικονομικός απολογισμός
Κύκλος εργασιών:
Καθαρά έσοδα:
Ελεφαντίδα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ελεφαντίδα (Ελεφαντίς) μία από τις δέκα διαφορετικές γυναίκες του Δαναού, με τον οποίο απέκτησε δύο από τις 50 Δαναΐδες: τη Γοργοφόνη και την Υπερμνήστρα ή Υπερμήστρα. Η πρώτη παντρεύτηκε τον Πρωτέα και η δεύτερη τον Λυγκέα, γιους του Αιγύπτου και της Αργυφίης. Η Υπερμήστρα όμως ξεχώρισε από τις άλλες Δαναΐδες στο ότι δεν δολοφόνησε τον σύζυγό της την πρώτη νύχτα του γάμου, όπως έπραξαν με τους δικούς τους συζύγους οι άλλες 49 αδελφές της, καθώς τον είχε ερωτευθεί πραγματικά. Κατά την παράδοση, η Υπερμνήστρα απέκτησε έναν γιο, και εγγονό της Ελεφαντίδος, τον Άβαντα, που έγινε ήρωας και βασιλιάς του Άργους. Η Ελεφαντίδα ήταν συνεπώς απώτερη πρόγονος του μέγιστου ήρωα της ελληνικής μυθολογίας, του Ηρακλή, από την πλευρά της μητέρας του.
Πηγή
Ελεφαντιδα
Ασώτιος Δ΄ της Αρμενίας
Ο Ασότ/Ασώτιος Δ΄, Աշոտ Դ Ashot IV, (απεβ. 1040–41) από τον Οίκο των Βαγρατιδών, με το επώνυμο Kaj, δηλ. Γενναίος, ανδρείος, ήταν βασιλιάς της Αρμενίας.
Βιογραφία
Ήταν ο νεότερος γιος του Γκαγκίκ Α΄ της Αρμενίας. Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Σμπατ (γνωστός και ως Σμπατ Γ΄) ενθρονίστηκε στην Αρμενία σαν νόμιμος διάδοχος της δυναστείας των Bαγρατιδών ως βασιλιάς της Αρμενίας (βασιλιάς του Ανί), ο Aσότ (Δ΄) ήταν πολύ δυσαρεστημένος, καθώς είχε φιλοδοξίες για τον θρόνο. Έτσι οργάνωσε μία στρατιωτική εκστρατεία μέσω των υποστηρικτών του, πολιόρκησε και αργότερα κατέλαβε την Αρμενική πρωτεύουσα Ανί, σφετεριζόμενος την εξουσία και εκθρονίζοντας τον βασιλιά Χοβάννες-Σμπατ το 1021.
Ωστόσο παρά τη συμβιβαστική συμφωνία, η διαμάχη, μερικές φορές με στρατό, συνεχίστηκε μεταξύ των δύο αδελφών κατά τη διάρκεια της ταυτόχρονης βασιλείας τους, αποδυναμώνοντας έτσι σε μεγάλο βαθμό την ενότητα της δυναστείας των Βαγρατιδών.
Την προβληματική διακυβέρνησή τους ακολούθησε η βασιλεία του Γκαγκίκ Β΄, τελευταίου βασιλιά της δυναστείας, το διάστημα 1042-1045, οπότε τελικά η δυναστεία κατέρρευσε. Ο Ασότ Δ΄ είναι ο 8ος Ασότ στον Οίκο των Βαγρατιδών (Ασότ Η΄), αλλά ήταν ο 4ος που κατείχε τον Αρμενικό θρόνο: οι προηγούμενοι βασιλείς με το όνομα αυτό ήταν ο Aσότ Α΄ ο Μέγας που κυβέρνησε το 884-890, ο Aρότ Β΄ ο Σιδηρούς (Yerkat) 915-930, ο Aσότ Γ΄ ο Ελεήμων (Voghormats) 953-977.
Οικογένεια
Ο γιος του Γκαγκίκ Β΄ π.1025-1079, ανέλαβε αργότερα τον θρόνο (βασ. 1042-1045) και έγινε ο τελευταίος βασιλιάς του Οίκου των Βαγρατιδών, που έφερε το στέμμα του Αρμενικού βασιλείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βαγρατίδες
Ασώτιος Γ΄ της Αρμενίας
Ο Ασότ/Ασώτ(ιος) Γ΄, Աշոտ Գ Ashot I, (άκμασε 952/53-77) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν βασιλιάς της Αρμενίας, που κυβέρνησε το μεσαιωνικό βασίλειο της Αρμενίας από το 952/53–77. Ήταν γνωστός ως Ασότ Γ΄ ο Ελεήμων (Աշոտ Գ. Ողորմած) και αναγνωρίστηκε από ξένους ηγεμόνες ως βασιλιάς των βασιλέων (shahanshah) της Μεγάλης Αρμενίας (Mets Hayk). Μετακόμισε τη βασιλική έδρα του στο Ανί και επέβλεψε την ανάπτυξη της πόλης και τού βασιλείου ως σύνολο. Η Αρμενία έφτασε στο απόγειο της χρυσής της εποχής κατά τη διάρκεια της βασιλείας του και των γιων και διαδόχων του Σμπατ Β΄ (977–89) και Γκαγκίκ Α΄ (990–1020).
Βασιλεία
Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της βασιλείας του, ο Aσότ Γ΄ ξεκίνησε μία στρατιωτική επίθεση για να απελευθερώσει την πόλη Ντβιν από τη Μουσουλμανική κυριαρχία, μία επιχείρηση που τελικά κατέληξε σε αποτυχία. Παρά την οπισθοδρόμηση αυτή, έλαβε μέτρα για να συγκεντρώσει την εξουσία στο βασίλειο, προστατεύοντας την Αρμενική Εκκλησία με αντάλλαγμα την υποστήριξή της. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ο Καθολικός Πατριάρχης Ανανία Α΄ Μοκατσί μετέφερε την πατριαρχική του έδρα στην Αργκίνα, κοντά στην πόλη Ανί.
Το 961 το Ανί ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του βασιλείου και ο Ασότ Γ΄ έβαλε σκοπό τον εμπλουτισμό και την επέκταση της πόλης. Ο Ασότ Γ΄ έκτισε ένα τείχος, που περιέκλειε το Ανί και που αργότερα πήρε το όνομά του από αυτόν και χρηματοδότησε την οικοδόμηση μοναστηριών, νοσοκομείων, σχολείων και πτωχοκομείων. Η σύζυγός του βασίλισσα Χοσροβανούς, εν τω μεταξύ χρηματοδότησε την κατασκευή των εκκλησιών στο Σαναχίν και στο Χαγκπάτ.
Στον πόλεμο μεταξύ του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή και των Αράβων, η Αρμενία έκανε ό,τι μπορούσε για να παραμείνει ουδέτερη και ανάγκασε τις δύο μάχιμες πλευρές να σεβαστούν τα σύνορα της χώρας της. Ο Ρωμαϊκός/Βυζαντινός στρατός άρχισε να βαδίζει στην πεδιάδα του Μους, σκεπτόμενος να κάνει το αποφασιστικό χτύπημα κατά των Αράβων από την Αρμενία, αλλά όταν συναντήθηκε με τον στρατό των 30.000 ανδρών του Ασότ Γ΄, άλλαξε το σχέδιό του και εγκατέλειψε την Αρμενία. Ωστόσο ο Ασότ Γ΄ παρείχε στον Τσιμισκή 10.000 άνδρες, οι οποίοι συνόδευσαν τους στρατιώτες του Αυτοκράτορα στην εκστρατεία του στη Μεσοποταμία.
Οι μελετητές προτείνουν ότι τάφηκε είτε στο Ανί, είτε στο κοντινό μοναστηριακό συγκρότημα τού Χορομός.
Υποτελή βασίλεια
Ένα νέο φαινόμενο που ξεκίνησε επί Ασότ Γ΄ και συνεχίστηκε από τους διαδόχους του, ήταν η ίδρυση υποτελών βασιλείων σε ολόκληρη την Αρμενία των Βαγρατιδών. Ο Aσότ Γ΄ είχε στείλει τον αδελφό του Mουσγκέγκ Α΄ να κυβερνήσει στο Kαρς (Βανάντ) και του είχε επιτρέψει να χρησιμοποιήσει τον τίτλο του βασιλιά. Η διοικητική περιφέρεια Ντζοραγκέτ κοντά στη λίμνη Σεβάν δόθηκε στον γιο τού Ασότ Γ΄, τον Γκουργκέν, τον πρόγονο της γραμμής των Kυουρικιδών, το 966, ο οποίος αργότερα θα αναλάμβανε τον τίτλο του βασιλιά. Η ύπαρξη τόσων πολλών υποτελών βασιλείων λειτουργούσε προς όφελος της Αρμενίας, όσο ο βασιλιάς στο Ανί παρέμενε ισχυρός και διατηρούσε την ηγεμονία του έναντι άλλων βασιλέων. Διαφορετικά οι υποτελείς βασιλείς -καθώς και οι αντίστοιχοι επίσκοποί τους που θα διεκδικούσαν τη θέση του Καθολικού Πατριάρχη και θα διατύπωναν τα δικά τους δόγματα- θα άρχιζαν να δοκιμάζουν τα όρια της αυτονομίας τους.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βαγρατίδες
Κάστρο του Μάουτερντορφ
Το Κάστρο του Μάουτερντορφ (Burg Mauterndorf) είναι κάστρο στον δήμο Μάουτερντορφ, στο αυστριακό κρατίδιο του Σάλτσμπουργκ. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.138 μέτρων.
Ρωμαϊκό φρούριο
Το Κάστρο Μάουτερντορφ χτίστηκε πιθανώς στη θέση ενός παλιού ρωμαϊκού φρουρίου, που χρονολογείται από το 326 μ.Χ. ή νωρίτερα. Το φρούριο προστάτευε τον ρωμαϊκό ορεινό δρόμο από την Τεουρνία μέσω του περάσματος Ραντστάντερ Τάουερν στο Ιουβάβουμ (σημερινό Σάλτσμπουργκ) και χρησίμευε ως κατοικία του Ρωμαίου διοικητή στην επαρχία Noricum. Το αρχικό φρούριο καταστράφηκε κατά την περίοδο των μεγάλων μεταναστεύσεων.
Σύγχρονη περίοδος
μικρογραφία| Θέα από το Μάουτερντορφ Το σύστημα διοδίων στο δρόμο πέρασμα Ραντστάντερ Τάουερν υποστήριξε το κάστρο και το χωριό μέχρι το 1803, όταν η είσπραξη των διοδίων εγκαταλείφθηκε κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων. Το 1806 το κάστρο έγινε κτήση του αυστριακού κράτους.
Το 1894 το Κάστρο Μάουτερντορφ αγοράστηκε από τον Χέρμαν Επενστάιν ως χειρουργός του Πρωσικού Στρατού στο Βερολίνο. Ανακαίνισε και αποκατέστησε το κατεστραμμένο κάστρο με μεγάλη προσπάθεια για χρήση ως κατοικία. Το 1908 απέκτησε τον δευτερεύοντα τίτλο του Ρίτερ φον Μάουτερνμπουργκ από τον Αυστριακό αυτοκράτορα Φραντς Ιωσήφ Α' για τις αξιόλογες υπηρεσίες και τη δωρεά του στο Στέμμα.
Όταν ο Επενστάιν πέθανε το 1934, η περιουσία θα περνούσε στη χήρα του, που η ίδια κληροδότησε το κάστρο στο βαφτιστήρι του Επενστάιν, Χέρμαν Γκαίρινγκ, μετά το θάνατό της το 1939. Ο Γκαίρινγκ, ωστόσο, ποτέ δεν ήταν επίσημα ο ιδιοκτήτης του κάστρου, καθώς η εγγραφή στο κτηματολόγιο δεν έγινε ποτέ, κάτι που αποφασίστηκε σε μια ετήσια δίκη μεταξύ των κληρονόμων του Επενστάιν και του κράτους της Γερμανίας. Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γκαίρινγκ προσπάθησε να καταφύγει στο «κάστρο της νιότης μου», ωστόσο παραδόθηκε στις δυνάμεις του αμερικανικού στρατού στο κοντινό Μπρουκ, επειδή φοβόταν τα στρατεύματα του Κόκκινου Στρατού ότι θα ανέβαιναν στην κοιλάδα του Μουρ προς το Μάουτερντορφ.
Μουσείο, πολιτιστικός χώρος
Από το 1968 το κτήριο ανήκει στο κρατίδιο του Σάλτσμπουργκ και το 2003 ιδρύθηκε ένα μουσείο κάστρου. Ορισμένες άλλες επιχειρήσεις μοιράζονται τις εγκαταστάσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός γνωστού τοπικού εστιατορίου και υπηρεσίας catering. Άλλες χρήσεις ήταν ως χώρος συνάντησης για επιστημονικά συνέδρια διεθνούς κύρους και ως χώρος για διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Το Περιφερειακό Μουσείο Λουνγκάου άνοιξε τον Μάιο του 2007 υπό την καθοδήγηση της επιμελήτριας Χέλγκα Γκαπμάγιερ. Το μουσείο έχει περάσει από πολλά στάδια κατασκευής, για να πετύχει το θέμα του «Παράδοση με νέα ματιά».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Αυστρία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Αυστρία
Πόλεμος τιμών του πετρελαίου του 2020
μικρογραφία|350x350εσ|Τιμές πετρελαίου, σε [[δολάριο ΗΠΑ ανά βαρέλι, από το 1980 έως το 2021. Στο σχήμα είναι εμφανής η βύθιση της τιμής το 2020 κάτω του μηδενός.]] Ο πόλεμος τιμών του πετρελαίου του 2020 ξεκίνησε στις 8 Μαρτίου 2020, όταν το βασικό μέλος του Οργανισμού Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών, η Σαουδική Αραβία, πρότεινε στον συνεργάτη της συμμαχίας, τη Ρωσία, τη μείωση της παραγωγής πετρελαίου του συνασπισμού (OPEC+) κατά 1.5 εκατομμύρια βαρέλια τη μέρα, κάτι το οποίο η Ρωσία δε δέχτηκε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προκληθεί τριμηνιαία πτώση στην τιμή του πετρελαίου έως και 65% (με βάση το WTI). Ο συνασπισμός OPEC+ δημιουργήθηκε το 2017 με στόχο τον συντονισμό των παραγωγών για τον έλεγχο των τιμών του πετρελαίου.
Οι τιμές του πετρελαίου είχαν ήδη μειωθεί από την αρχή του 2020 κατά περίπου 30%, λόγω μειωμένης ζήτησης. Μετά τη ρήξη των μεταξύ τους σχέσεων, η Ρωσία πρότεινε περικοπές στην παραγωγή του πετρελαίου, καθώς η πανδημία COVID-19 φρέναρε την παγκόσμια ανάπτυξη, μειώνοντας δραματικά τη ζήτηση για καύσιμα. Η Σαουδική Αραβία, αντίθετα, σχεδίαζε να μειώσει τις επίσημες τιμές πώλησης και να αυξήσει την παραγωγή, σε μια αγορά που ήδη εμφάνιζε πλέονασμα. Ο πόλεμος αυτός συνέβαλε στη συντριβή του παγκόσμιου χρηματιστηρίου εκείνης τη χρονιάς.
Στην πραγματικότητα, ο βασικός στόχος των δύο μερών ήταν να εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς στην προσφορά του πετρελαίου. Η Σαουδική Αραβία, μέσω της μείωσης τιμών, ήθελε να στείλει ένα σαφές μήνυμα ότι προτιμά οι τιμές να κατρακυλήσουν παρά να παραχωρήσει μερίδιο αγοράς σε άλλους παραγωγούς, ακόμα και αν είναι συνεργάτες του OPEC+. Ο OPEC των 14 κρατών-μελών αντιπροσωπεύει το ένα τρίτο της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου, ενώ εάν συμπεριληφθεί και η παραγωγή των 10 κρατών που δεν είναι μέλη του Οργανισμού αλλά συνεργάτες, όπως η Ρωσία, ο OPEC+ καλύπτει περίπου το 50% της παγκόσμιας παραγωγής. Ο μεγαλύτερος παραγωγός ενέργειας στον κόσμο, οι ΗΠΑ, δεν αποτελεί μέρος της συμφωνίας, ούτε η Κίνα ή άλλοι κορυφαίοι δυτικοί παραγωγοί όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς και η Νορβηγία.
Τον Απρίλιο του 2020 και ξανά τον Ιούνιο του 2020 οι δύο χώρες συμφώνησαν να μειώσουν την παραγωγή του πετρελαίου. Η τιμή του πετρελαίου έπεσε κάτω του μηδενός στις 20 Απριλίου 2020. Και ενώ η παραγωγή του πετρελαίου περιορίστηκε, δε σταμάτησε πλήρως, και ακόμα και στο μικρότερο δυνατό επίπεδο παραγωγής είχε υψηλότερη προσφορά από τη ζήτηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία
Παλαιόβρυση Λακωνίας
Η Παλαιοβρυση είναι χωριό της Μάνης στο νομό Λακωνιας και υπάγεται διοικητικά στο δήμο Ανατολικής Μάνης. Είναι το βορειότερο χωρίο από τα χωριά της Βόρειας Μάνης γνωστά και ως Μπαρδουνοχώρια. Βρίσκεται σε υψόμετρο 480 μέτρων. Η κεντρική εκκλησία του χωρίου ει ναι ο Άγιος Νικόλαος ενώ λίγο έξω από το χωριό βρίσκεται το εξωκλήσι Άγιος Γεώργιος και στην κορυφή του λόφου Προφήτη Ηλία βρίσκεται το ομώνυμο ξωκλήσι.Στην περιοχή πηγάζουν πολλές φυσικές πήγες με κυριότερη την μαγγανία. Η Παλαιοβρυση έχει πληθυσμό περίπου 75 μονίμων κατοίκων ενώ το πρώτο Σάββατο μετά τον Δεκαπενταύγουστο διοργανώνεται μεγάλο παραδοσιακό πανηγύρι όπου συγκεντρώνεται πλήθος κόσμου. Κυρία πηγή εισοδημάτων είναι η γεωργία ενώ στον τόπο κυριαρχεί το πράσινο της ελιάς. Κατά την τουρκοκρατία το χωρίο ονομάστηκε Πρίτσα από τους Σλάβους το οποίο έχει μείνει και στις μέρες μας.
Από την Παλαιόβρυση έλκει την καταγωγή του ο ιστορικός στη Βιβλιοθήκη της Βουλής/Τμήμα Κοινοβουλευτικών Αρχείων Στάθης Κουτρουβίδης.
Σύνδεσμοι
https://www.exploring-greece.gr/el/show/39208/:ttd/PALEOVRISSI#gallery_thumbs_modal
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας
Η Αλμπερτίν αγνοούμενη
Η Αλμπερτίν αγνοούμενη (γαλλικός τίτλος: Albertine disparue) είναι ο έκτος και προτελευταίος τόμος του Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο του Μαρσέλ Προυστ. Εκδόθηκε το 1925, μετά τον θάνατο του συγγραφέα με επιμέλεια του αδελφού του Ρομπέρ Προυστ. Αναφέρεται στη θλίψη που αισθάνεται ο αφηγητής μετά τη φυγή της φίλης του, θλίψη η οποία μετριάζεται σιγά-σιγά - «με τον καιρό» - από το πένθος και τη λήθη.
Μπόρις Ποντόλσκι
Καριέρα
Με την υποτροφία του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας, ο Ποντόλσκι πέρασε ένα χρόνο στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ και στη συνέχεια ένα χρόνο στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Το 1930, επέστρεψε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας (Caltech), δουλεύοντας μαζί με τον Ρίτσαρντ Τόλμαν για ένα χρόνο. Στη συνέχεια πήγε στο Ουκρανικό Ινστιτούτο Φυσικής και Τεχνολογίας ( Χάρκοβο, ΕΣΣΔ ), συνεργαζόμενος με τον Βλαντιμίρ Φοκ, τον Πολ Ντιράκ (που ήταν εκεί σε μια επίσκεψη) και τον Λεβ Λαντάου. Το 1932 δημοσίευσε ένα σπερματικό άρθρο για την Κβαντική Ηλεκτροδυναμική με τους Ντιράκ και Φοκ. Το 1933, επέστρεψε στις ΗΠΑ με υποτροφία από το Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών στο Πρίνστον.
Σε μια επιστολή της 10ης Νοεμβρίου 1933, στον Αβραάμ Φλέξνερ, ιδρυτικό διευθυντή του Ινστιτούτου Προηγμένων Μελετών στο Πρίνστον, ο Αϊνστάιν περιέγραψε τον Ποντόλσκι ως " έναν από τους πιο λαμπρούς από τους νεότερους άντρες, που δούλεψαν και δημοσίευσαν με τον Πολ Ντιράκ." Το 1935 ο Αϊνστάιν και άλλοι στο Ινστιτούτο έγραψαν συστατικές επιστολές για τον Ποντόλσκι, που απευθύνθηκαν στον Λούις Τ. Μορ, Πρύτανη της Μεταπτυχιακής Σχολής του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι, στον οποίο ο Αϊνστάιν έγραψε: " Είμαι ευτυχής που μπορώ να σας πω ότι εγώ εκτιμώ πολύ τις ικανότητες του Ποντόλσκι... είναι ένας ανεξάρτητος ερευνητής αναμφισβήτητου ταλέντου. " Το 1935, ο Ποντόλσκι ανέλαβε θέση ως καθηγητής μαθηματικής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι. Στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι ήταν σύμβουλος μεταπτυχιακών για τον Σιχίρο Κικούτσι, και διδακτορικός σύμβουλος για τον Χέρμαν Μπράνσον και τον Άλεξ Γκριν. Το 1961, μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο Ξαβιέρ του Σινσινάτι, όπου εργάστηκε μέχρι το θάνατό του το 1966.
Εργασία
Σε συνεργασία με τον Αλβέρτο Αϊνστάιν και τον Νέιθαν Ρόζεν, ο Ποντόλσκι συνέλαβε το παράδοξο EPR. Αυτό το διάσημο έγγραφο προκάλεσε συζήτηση σχετικά με την ερμηνεία της κβαντικής μηχανικής, που κορυφώθηκε με το θεώρημα του Μπελ και την έλευση της κβαντική θεωρία πληροφοριών.
Η Αλμπερτίν αγνοούμενη
Υπόθεση
Πρώτο κεφάλαιο: Μόλις η υπηρέτρια Φρανσουάζ του ανακοινώνει τη φυγή της Αλμπερτίν από το σπίτι στον προηγούμενο τόμο, ο αφηγητής Μαρσέλ μένει εμβρόντητος. Εκπλήσσεται που βιώνει τόσο έντονο πόνο καθώς συχνά επιζητούσε και ο ίδιος τον χωρισμό. Κατηγορεί τον εαυτό του που της στέρησε αλόγιστα την ελευθερία της, κάνοντας την να ζει σαν φυλακισμένη, αντί να την παντρευτεί. Όταν μαθαίνει ότι έχει πάει στην Τουρ, στη θεία της, στέλνει τον φίλο του Ρομπέρ ντε Σαιν Λου να την πείσει να επιστρέψει, ακόμη και να δωροδοκήσει τη θεία της, και όταν αυτός αποτυγχάνει της στέλνει ένα απελπισμένο μήνυμα, παρακαλώντας την να επιστρέψει κοντά του. Έτοιμος να κάνει οποιεσδήποτε παραχωρήσεις για να την ξανακερδίσει, υπόσχεται να της δώσει πλήρη ελευθερία με την επιστροφή της. Προσπαθεί να τη δελεάσει με δώρα, έπειτα να την κάνει να ζηλέψει γράφοντάς της ότι αποφάσισε να παντρευτεί τη φίλη της Αντρέ. Αλλά όλες οι προσπάθειές του είναι μάταιες. Την ίδια μέρα, λαμβάνει ένα τηλεγράφημα από τη θεία της που του ανακοινώνει τον θάνατο της Αλμπερτίν, μετά από πτώση από άλογο. Και λίγες ώρες αργότερα, δύο γράμματα από την κοπέλα, στο πρώτο του εύχεται καλή τύχη με την Αντρέ και στο δεύτερο τον ρωτά αν μπορεί να επιστρέψει.
Μπόρις Ποντόλσκι
Εργασία
Το 1933, οι Ποντόλσκι και Λεβ Λαντάου είχαν την ιδέα να γράψουν ένα βιβλίο για τον ηλεκτρομαγνητισμό ξεκινώντας με ειδική σχετικότητα και με έμφαση στα θεωρητικά αξιώματα παρά στους πειραματικούς νόμους. Αυτό το έργο δεν υλοποιήθηκε λόγω της επιστροφής του Ποντόλσκι στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου είχε μεταναστεύσει το 1913. Ωστόσο, στα χέρια των Λεβ Λαντάου και Γεβγκένι Λίφσιτς, το περίγραμμα, που παρήγαγαν έγινε η κλασική θεωρία των πεδίων (1951). Στην ίδια βάση, οι Ποντόλσκι και K. Κουνζ δημιούργησαν τις Βασικές Αρχές της Ηλεκτροδυναμικής, Marcel Dekker Press (1969), στο οποίο ο γιος του Ποντόλσκι, Ρόμπερτ, συνέβαλε στις περισσότερες ερωτήσεις στο τέλος κάθε κεφαλαίου.
Η Αλμπερτίν αγνοούμενη
Υπόθεση
Ενώ αναπολεί τις τελευταίες στιγμές που πέρασε με την Αλμπερτίν, τα πιθανά ψέματά της ανακτούν όλη τη σημασία τους, αναζωπυρώνοντας τη ζήλια που εξακολουθεί να αισθάνεται παρά τον θάνατό της. Θυμάται όλες τις φράσεις που αντάλλαξαν τις τελευταίες μέρες, χαρούμενος που ήξερε ότι, αν είχε ζήσει, θα είχε επιστρέψει κοντά του. Οι υποψίες του είναι ατελείωτες και αποφασίζει να κάνει έρευνες στο Μπαλμπέκ και μετά στη Νίκαια όπου έχει μείνει η νεαρή κοπέλα. Τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών επιβεβαιώνουν τις υποψίες που είχε για τη διπλή ζωή της Αλμπερτίν. Βασανίζεται ακόμη: «Έτσι, αυτό που πίστευα ότι δεν ήταν τίποτα για μένα ήταν απλώς ολόκληρη η ζωή μου». Η θλίψη του σταδιακά μειώνεται καθώς συνειδητοποιεί ότι η Αλμπερτίν είναι πράγματι νεκρή. (Αυτό το επεισόδιο θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, τη συντριβή του Προυστ για τον θάνατο του Αλφρέ Αγκοστινέλι, γραμματέα και φίλου του, που η σχέση τους είχε αρκετά κοινά με τη σχέση του Μαρσέλ με την Αλμπερτίν, ο οποίος σκοτώθηκε το 1914 σε αεροπορικό δυστύχημα - θεωρείται ένα από τα πρότυπα του χαρακτήρα της Αλμπερτίν.)
Μπόρις Ποντόλσκι
Πιθανή επαφή με σοβιετικούς κατασκόπους κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Ένα βιβλίο του 2009 από τους Τζον Ερλ Χέινς, Χάρβεϊ Κλερ και Αλεξάντρ Βασίλιεφ, Κατάσκοποι: Η άνοδος και η πτώση της KGB στην Αμερική, προσδιορίζει τον Ποντόλσκι ως επαφή (QUANTUM), που συναντήθηκε δύο φορές με σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες το 1942 και το 1943. Τα στοιχεία για αυτές τις επαφές είναι κάπως έμμεσα. Νωρίς κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, αρκετά καλώδια της VENONA εντοπίζουν μια επαφή με το όνομα QUANTUM, που έψαχνε για τη σοβιετική υπηρεσία πληροφοριών το 1942 και ζήτησε μια θέση στην ΕΣΣΔ για να επεξεργαστεί το Uranium 235. Ένα καλώδιο VENONA του 1943 δείχνει ότι το QUANTUM παρείχε σχετικά απλές εξισώσεις γνωστές ως νόμος του Γκράχαμ για την διάχυση των αερίων (γνωστός από το 1848), οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον διαχωρισμό του σχάσιμου U-235 από το ανεπιθύμητο U-238. Η QUANTUM πληρώθηκε 300 $ για αυτές τις πληροφορίες σύμφωνα με ένα καλώδιο VENONA. Οι Σοβιετικοί δεν επικοινώνησαν ξανά μαζί του, επειδή ένιωσαν ότι το QUANTUM ήταν αναξιόπιστο. Ένας πρώην αξιωματικός της KGB με το όνομα Αλεξάντρ Βασίλιεφ πήρε σημειώσεις από το αρχείο της KGB μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, που έδειξαν ότι το QUANTUM ήταν ο Ποντόλσκι.
Η Αλμπερτίν αγνοούμενη
Υπόθεση
Δεύτερο κεφάλαιο. Ένα άρθρο του Μαρσέλ εμφανίζεται τελικά στην εφημερίδα Le Figaro, γεμίζοντάς τον χαρά και περηφάνια. Για να εκτιμήσει τον αντίκτυπο του άρθρου του, πηγαίνει να επισκεφθεί τη δούκισσα του Γκερμάντ. Εκεί, συναντά τη Ζιλμπέρτ. Μετά τον θάνατο του Σουάν, η μητέρα της Οντέτ παντρεύτηκε τον κόμη ντε Φορβίλ και η Ζιλμπέρτ, με τον τίτλο του πατριού της και την τεράστια περιουσία που κληρονόμησε από τον πατέρα της και μια θεία της είναι πλέον μέλος της υψηλής κοινωνίας, δεκτή στους δούκες του Γκερμάντ. Για πρώτη φορά, ο αφηγητής ανακοινώνει στους γύρω του τον χαμό κάποιου πολύ αγαπημένου του και αυτό τον βοηθάει να μειώσει περαιτέρω τον πόνο του.
Μπόρις Ποντόλσκι
Στη λαϊκή κουλτούρα
Ο Ποντόλσκι ενσαρκώθηκε από τον ηθοποιό Τζιν Σακς στην ταινία IQ του Χόλιγουντ το 1994.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραίοι της Ουκρανίας Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου της Λειψίας Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι
Η Αλμπερτίν αγνοούμενη
Υπόθεση
Τρίτο κεφάλαιο: Για να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τη θλίψη του, η μητέρα του τον συνοδεύει σε ένα ταξίδι στη Βενετία για μερικές εβδομάδες. Συναντούν παλιές γνωριμίες, του αρέσει να περπατά στους δρόμους της πόλης, έλκεται πάλι από κορίτσια, σημειώνει επίσης μια θαυμάσια ποιητική περιγραφή της πόλης των Δόγηδων. Ο έρωτάς του έχει περάσει. Ακόμη κι όταν ένα λάθος τηλεγράφημα τον κάνει να πιστέψει ότι η φίλη του είναι στην πραγματικότητα ζωντανή, δεν αναζωπυρώνονται τα συναισθήματά του. Επιστρέφοντας στο Παρίσι, στο τρένο διαβάζει την πρωινή αλληλογραφία του και πληροφορείται για τον επικείμενο γάμο της Ζιλμπέρτ με τον Ρομπέρ ντε Σαιν Λου.
Τέταρτο κεφάλαιο: Ο Μαρσέλ επισκέπτεται τη Ζιλμπέρτ στο νέο της σπίτι κοντά στο Κομπραί των παιδικών του χρόνων και σοκάρεται όταν μαθαίνει ότι ο Σαιν Λου την απατά με τον νεαρό βιολιστή Μορέλ, μεταξύ άλλων. Ο αφηγητής, που μερικές φορές αναρωτιόταν για τον σεξουαλικό προσανατολισμό του φίλου του, βλέπει τις υποψίες του να επιβεβαιώνονται. Σημειώνει τη σύνδεση ανάμεσα στη μεριά του Σουάν με την πλευρά του Γκερμάντ, και ότι ο έρωτας για την Ζιλμπέρτ καθώς και για την Αλμπερτίν έχουν ξεχαστεί οριστικά. Το τέλος του έρωτα του δημιουργεί ένα κενό, μια αναμονή - αυτή του Ανακτημένου χρόνου, όπου θα μπορέσει να επιδοθεί στην αναζήτηση του χαμένου χρόνου.
Τετράδια μελέτης
Σε ένα από τα τετράδια μελέτης του (αρ. 56) ο Μαρσέλ Προυστ είχε οραματιστεί ένα είδος ανάστασης για την Αλμπερτίν. Ενώ ο αφηγητής βρισκόταν στη Βενετία με τη μητέρα του για να συνέλθει από τη θλίψη του, ο Προυστ είχε οραματιστεί ότι θα λάμβανε την ακόλουθη επιστολή από τη θεία της:
«Αγαπητέ μου φίλε, γράφω να σου ανακοινώσω μια είδηση ​​που είναι ελάχιστα πιστευτή και όμως απολύτως αληθινή. Ξέρεις ότι το σώμα της μικρής μου Αλμπερτίν δεν είχε βρεθεί ποτέ. Είναι ζωντανή! Έφυγε γιατί αγαπούσε κάποιον. Επέστρεψε χθες. Μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά μας. Είναι αρραβωνιασμένη με έναν πλούσιο Αμερικανό. Πιστεύω, ωστόσο, ότι αν συμφωνήσεις να τη συγχωρέσεις για την ταλαιπωρία που σου προκάλεσε και να συνεχίσεις το παλιό σχέδιο του γάμου που εγκαταλείφθηκε, θα εγκατέλειπε αυτό που έχει στο μυαλό της. Αλλά πρέπει να δράσουμε γρήγορα. Γράψε μου αμέσως. Μακάρι να φτάσει αυτό το γράμμα, μου λένε ότι βρίσκεσαι στην Ιταλία και δεν ξέρω την ακριβή διεύθυνσή σου.»
Όμως τελικά εγκατέλειψε αυτή την ιδέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο
Λέο Φέντερ
μικρογραφία| Ευρεσιτεχνία για το μοντέλο ηλεκτρικής κιθάρας Fender Stratocaster που δημιουργήθηκε το 1956 Ο Κλάρενς Λεωνίδας Φέντερ (10 Αυγούστου 1909 – 21 Μαρτίου 1991) ήταν Αμερικανός εφευρέτης και ιδρυτής της εταιρείας Fender Electric Instrument Manufacturing Company ή για συντομία "Φέντερ". Τον Ιανουάριο του 1965, πούλησε την εταιρεία στη κοινοπραξία CBS και αργότερα ίδρυσε δύο άλλες εταιρείες μουσικών οργάνων, τη Music Man και την G&amp;L Musical Instruments.
Οι κιθάρες, τα μπάσα και οι ενισχυτές που σχεδίασε από τη δεκαετία του 1940 και μετά εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ευρέως: η Fender Telecaster (1950) ήταν η πρώτη ηλεκτρική κιθάρα μαζικής παραγωγής με συμπαγές σώμα. Η Fender Stratocaster (1954) είναι από τις πιο εμβληματικές ηλεκτρικές κιθάρες στον κόσμο. το Fender Precision Bass (1951) έθεσε τα πρότυπα για τον σχεδιασμό ηλεκτρικών μπάσων και ο ενισχυτής Fender Bassman, αρκετά δημοφιλής από μόνος του, έγινε το εφαλτήριο για μεταγενέστερους ενισχυτές (ιδίως των εταιριών Marshall και Mesa Boogie ) που κυριάρχησαν στη μουσική ροκ εν ρολ.
Ο Leo Fender εισήχθη στο Rock and Roll Hall of Fame το 1992: ένα μοναδικό επίτευγμα δεδομένου ότι δεν έμαθε ποτέ να παίζει τα όργανα που σχεδιάζε και κατασκεύαζε. Αν και δεν έπαιξε ποτέ κιθάρα ο ίδιος, τα όργανά του έπαιξαν πολλά άλλα επιφανή μέλη του Rock and Roll Hall of Fame, όπως ο Jimi Hendrix, ο Eric Clapton και ο Stevie Ray Vaughan. μικρογραφία
Πρώιμη ζωή
Ο Κλάρενς Λεωνίδας ("Leo") Φέντερ γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου 1909, από τους Clarence Monte Fender και Harriet Elvira Wood, ιδιοκτήτες ενός κερδοφόρου πορτοκαλεώνα μεταξύ των περιοχών Anaheim και Fullerton στην πολιτεία της Καλιφόρνια ς των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στην ηλικία των 8 ετών, ο Λέο διαγνώστηκε με όγκο στο αριστερό του μάτι, με αποτέλεσμα να του αφαιρεθεί το μάτι και να αντικατασταθεί με ένα γυάλινο μάτι, που είχε σαν συνέπεια την εξαίρεση του από την επιστράτευση για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όταν ήταν μικρός έπαιζε πιάνο και στη συνέχεια μεταπήδησε στο σαξόφωνο. Ωστόσο, το ενδιαφέρον του για το σαξόφωνο δεν κράτησε πολύ καθώς άρχιζε να αφοσιώνει ολό και περισσότερο χρόνο στα ηλεκτρονικά.
Από νεαρή ηλικία, ο Fender έδειξε ενδιαφέρον στην επισκευή και ανάπτυξη ηλεκτρονικών κυκλωμάτων. Όταν ήταν 13 ετών, ο θείος του, που διατηρούσε ένα ηλεκτρολογίο αυτοκινήτων, του έστειλε ένα κουτί γεμάτο με αποριφθέντα εξαρτήματα ραδιοφώνου αυτοκινήτου και μια μπαταρία. Την επόμενη χρονιά, ο Λίο επισκέφτηκε το κατάστημα του θείου του στη Σάντα Μαρία της Καλιφόρνια και γοητεύτηκε από ένα ραδιόφωνο που είχε φτιάξει ο θείος του από ανταλλακτικά και το είχε εκθέσει στην βιτρίνα του καταστήματος. Ο Λίο αργότερα ισχυρίστηκε ότι η δυνατή μουσική που εξέπεμπε το ηχείο εκείνου του ραδιοφώνου του έκανε μόνιμη εντύπωση. Λίγο αργότερα, ο Λίο άρχισε να επισκευάζει ραδιόφωνα σε ένα μικρό εργαστήρι στο σπίτι των γονιών του.
Την άνοιξη του 1928, ο Φέντερ αποφοίτησε από το λύκειο του Fullerton Union και εγγράφη στο Κολλέγιο Fullerton Junior College το ίδιο φθινόπωρο, για σπουδές λογιστικής. Ενώ σπούδαζε λογιστής, συνέχισε να αυτοδιδάσκεται ηλεκτρονική σχεδίαση και να ασχολείται με ραδιόφωνα και άλλα ηλεκτρικές συσκευές, αλλά δεν παρακολούθησε ποτέ κανένα είδος μαθημάτων ηλεκτρονικής.
Μετά το κολέγιο, ο Φέντερ έπιασε δουλειά ως μεταφορέας για την Consolidated Ice and Cold Storage Company στο Anaheim, όπου αργότερα έγινε λογιστής. Ήταν περίπου εκείνη την εποχή που ο υπεύθυνος ενός συγκροτήματος στην περιοχή τον πλησίασε, ρωτώντας αν μπορούσε να φτιάξει ένα μικριφινικό σύστημα (PA) για χρήση από το συγκρότημα σε χορούς στο Χόλιγουντ. Ο Φέντερ ανέλαβε να κατασκευάσει έξι από αυτά τα συστήματα PA.
Το 1933, ο Φέντερ γνώρισε την Esther Klosky και παντρεύτηκαν το 1934. Εκείνη την εποχή, έπιασε δουλειά ως λογιστής στο Τμήμα Αυτοκινητοδρόμων της Καλιφόρνια στην κομητεία San Luis Obispo. Σε μια σειρά αναδιαρθρώσεων λόγω ύφεσης, η δουλειά του καταργήθηκε και στη συνέχεια έπιασε δουλειά στο λογιστήριο μιας εταιρείας ελαστικών. Αφού εργάστηκε εκεί για έξι μήνες, ο Φέντερ έχασε τη δουλειά του μαζί με τους άλλους λογιστές της εταιρείας.
Υπηρεσία ραδιοφώνου Φέντερ
Το 1938, έχοντας δανειστεί $600, ο Leo και η Esther επέστρεψαν στο Fullerton και ο Leo ξεκίνησε το δικό του εργαστήρι επισκευής ραδιοφώνων, το "Fender Radio Service". Σύντομα, μουσικοί και αρχηγοί συγκροτημάτων άρχισαν να έρχονται σε αυτόν για μικροφωνικά συστήματα, τα οποία κατασκεύαζε, νοίκιαζε και πουλούσε. Οι παραπάνω επισκέπτονταν επίσης το κατάστημά του για τα κυκλώματα ενίσχυσης για ακουστικές κιθάρες που άρχιζαν να εμφανίζονται στη μουσική σκηνή της νότιας Καλιφόρνιας - για χρήση σε μεγάλες μπάντες και μουσική τζαζ και για τις 'Χαβανέζικες' επιτραπέζιες κιθάρες που ξεκιμούσαν να είναι δημοφιλείς στη μουσική κάντρι.
Πρώιμες κατασκευές κιθάρας
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Φέντερ συνάντησε τον Κλέιτον Ορ "Ντοκ" Κάουφμαν, έναν εφευρέτη και κιθαρίστα που είχε εργαστεί για τηνμάρκα Rickenbacker, η οποία κατασκεύαζε και πουλούσε κιθάρες από ατσάλι για μια δεκαετία. Ενώ ήταν στην Rickenbacker, ο Kauffman είχε εφεύρει το ουραίο κομμάτι "Vibrola", έναν πρόδρομο του μεταγενέστερου εξαρτήματος βιμπράτο. Ο Φέντερ τον έπεισε ότι έπρεπε να συνεργαστούν και ξεκίνησαν την "K&F Manufacturing Corporation" για την σχεδάιση και παραγωγή ηλεκτρικών επιτραπέζιων κιθάρων και ενισχυτών Το 1944, οι Φένντερ και ο Κάουφμαν κατοχύρωσαν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μια κιθάρα από ατσάλι με ένα σχέδιο ηλεκτρικού μαγνήτη που είχε ήδη πατενταριστεί από την Fender. Το 1945, άρχισαν να πωλούν την κιθάρα μαζί με ενισχυτή σχεδιασμένο από την K&F. Το 1946, ο Doc αποχώρησε από την K&F και στα τέλη του 1947 ο Φέντερ ανασχημάτισε την εταιρεία και την μετονόμασε σε "Fender Manufacturing", και μετέπειτα σε "Fender Electric Instrument Co." , παραδίδοντας τα ηνία του μαγαζιού επισκευών του στον Ντέιλ Χίγιατ.
Ανάπτυξη ηλεκτρικής κιθάρας: Esquire/Broadcaster/Telecaster
Καθώς τα οι μεγάλες ορχήστρες έπεσαν από τη μόδα προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μικρά σχήματα που έπαιζαν boogie-woogie, rhythm and blues, western swing και honky-tonk σχηματίστηκαν σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πολλά από αυτά τα σχήματα υιοθέτησαν την ηλεκτρική κιθάρα επειδή μπορούσε να αντικαταστήσει το τμήμα πνευστών σε ένταση. Οι κιθάρες που ήταν εξοπλισμένες με μαγνήτες ήταν οι κιθάρες της επιλογής στα χορευτικά συγκροτήματα στα τέλη της δεκαετίας του 1940, αλλά η αυξανόμενη δημοτικότητα των κλαμπ στην επαρχία και των αιθουσών χορού δημιούργησε μια αυξανόμενη ανάγκη για πιο δυνατά, φθηνότερα και πιο ανθεκτικά όργανα. Οι παίκτες χρειάζονταν επίσης «γρηγορότερους» λαιμούς και καλύτερο τονισμό για να παίξουν αυτό που οι παίκτες της κάντρι αποκαλούσαν «απογειωτική σόλο κιθάρα». Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, οι ηλεκτρικές κιθάρες με συμπαγές σώμα άρχισαν να αυξάνονται σε δημοτικότητα, ωστόσο εξακολουθούσαν να θεωρούνται καινοτόμα είδη, με την ισπανική Electro κιθάρα Rickenbacker να είναι η πλέον διαθέσιμη στο εμπόριο και η  χειροποίητη κιθάρα του Les Paul. με το όνομα "Log" και η κιθάρα που ο Bigsby Travis που έφτιαξε ο Paul Bigsby για τον Merle Travis είναι τα πιο ορατά πρώιμα παραδείγματα.
Ο Φέντερ αναγνώρισε την εμπορικότητα μιας ηλεκτρικής κιθάρας που ήταν εύκολη στην χρήση, στον τονισμό και στο παίξιμο, και δεν θα παρήγαγε μικροφωνικό θόρυβο στις εντάσεις που απαιτούσαν οι αίθουσες χορού όπως έκανε η τυπική ενισχυμένη ημι-ακουστική κιθάρα. Το 1948, ολοκλήρωσε το πρωτότυπο μιας ηλεκτρικής με λεπτό συμπαγές σώμα; κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1950 ως Fender Esquire (με ένα συμπαγές σώμα και ένα pickup), και μετονομάστηκε πρώτα Broadcaster και στη συνέχεια Telecaster (με δύο pickup) τον επόμενο χρόνο. Η Telecaster, αρχικά εξοπλισμένη με δύο single-coil μαγνήτες και χρησιμοποιούμενο ευρέως μεταξύ κάντρι κιθαρίστων, έγινε μια από τις πιο δημοφιλείς ηλεκτρικές κιθάρες στην ιστορία.
Stratocaster
Αντί να εξελίξει την Telecaster, ο Φέντερ αποφάσισε, με βάση τα σχόλια των πελατών, να αφήσει την Telecaster ως είχε και να σχεδιάσει μια νέα, πιο ακριβή κιθάρα συμπαγές σώματος για να πλαισιώσει την βασική Telecaster. Ο κιθαρίστας Bill Carson ήταν ένας από τους κύριους επικριτές της Telecaster, δηλώνοντας ότι το νέο σχέδιο θα πρέπει να έχει ατομικά ρυθμιζόμενες σέλες γέφυρας, τέσσερις ή πέντε μαγνήτες, μια μονάδα βιμπράτο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί προς οποιαδήποτε κατεύθυνση και να δαιτηρεί τον σωστό τονισμό, και εργονομικό σώμα για μεγαλύτερη άνεση προτιμώντας τες από τις σκληρές άκρες του Telecaster. Ο Φέντερ, με τη βοήθεια του σχεδιαστή Freddie Tavares, άρχισε να σχεδιάζει τη Stratocaster στα τέλη του 1953. Περιλάμβανε έναν πιο λεπτό λαιμό, (τουλάχιστον για το πρώτο έτος έκδοσης) και μικρότερο σώμα για ευκολότερη πρόσβαση στο χαμηλότερο μέρος της ταστιέρας.
Μια άλλη καινοτομία στη σχεδίαση Stratocaster περιελάμβανε τη χρήση τριών μαγνήτων για να προσφέρουν τρεις διαφορετικές χροιές, δύο από τις οποίες θα μπορούσαν να προσαρμοστούν περαιτέρω από τον παίκτη προσαρμόζοντας τα δύο χειριστήρια τόνου. Αυτή ήταν η πρώτη ηλεκτρική κιθάρα στην αγορά που προσέφερε τρείς μαγνήτες και ένα βραχίονα τρεμόλο (το οποίο στην πραγματικότητα χρησιμοποιήθηκε για το vibrato, όχι για το τρέμολο ), το οποίο χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους κιθαρίστες. Οι τρεις μαγνήτες μπορούν να επιλεγούν χρησιμοποιώντας τον τυπικό διακόπτη τριών κατευθύνσεων για να δώσουν στην κιθάρα διαφορετικό ήχο και επιλογές χρησιμοποιώντας τους μαγνήτες "λαιμού", "μέσου" ή "γέφυρας". Αν και ο Λέο Φέντερ προτιμούσε τον ήχο των μεμονωμένων μαγνητών, οι κιθαρίστες ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να τοποθετήσουν τον διακόπτη μεταξύ δύο θέσεων και να ενεργοποιήσουν δύο μαγνήτες ταυτόχρονα. Ο διακόπτης πέντε κατευθύνσεων εφαρμόστηκε τελικά ως εργοστασιακή επιλογή στα τέλη του 1976, προσθέτοντας τους συνδυασμούς λαιμού+μέσης ή γέφυρας+μέσου που χρησιμοποιούσαν οι μουσικοί εδώ και χρόνια.
Ηλεκτρικά μπάσα: Precision, Jazz
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Φέντερ προσπάθησε να βρεί λύση στα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι παίκτες του ακουστικού κοντραμπάσου, οι οποίοι δεν μπορούσαν πλέον να συναγωνιστούν στην ένταση με τους άλλους μουσικούς. Επίσης, τα κοντραμπάσα είναι βαριά, ογκώδη οπότε και δύσκολα στη μεταφορά. Με το Precision Bass (ή "P-Bass"), που κυκλοφόρησε το 1951, ο Λέο Φέντερ αντιμετώπισε και τα δύο ζητήματα: το μοντέλο Precision Bass που βασιζόταν στο σώμα της Telecaster ήταν μικρό και φορητό και η κατασκευή του, με συμπαγές σώμα και ένα τεσσάρων πυρήνων, μονής σπείρας μαγνήτη, επέτρεπε στο όργανο να παράγει ήχο σε υψηλότερες εντάσεις χωρίς μικροφωνισμό. Μαζί με το Precision Bass (ονομάστηκε έτσι επειδή ο λαιμός του με τάστα επέτρεπε στους μπασίστες να παίζουν με «ακρίβεια»), η Fender παρουσίασε έναν ενισχυτή μπάσου, τον Fender Bassman, έναν ενισχυτή 25 watt με ένα ηχείο 15 ιντσών (αργότερα αναβαθμίστηκε σε 45 watt και τέσσερα ηχεία 10 ιντσών).
Το 1954 διατέθηκε ένα αναβαθμισμενο μοντέλο του Precision Bass για να συμπέσει με την παρουσίαση της Stratocaster. Ενσωματώνοντας μερικά από τα χαρακτηριστικά του σώματος της Stratocaster, το καινούργιο μοντέλο περιελάμβανε επίσης μια επινικελωμένη γέφυρα δύο τμημάτων και ένα λευκό προστατευτικό μονής στρώσης.
Τον Ιούνιο του 1957, ο Φέντερ ανακοίνωσε έναν επανασχεδιασμό του Precision Bass. Ο σχεδιασμός περιελάμβανε ένα μεγαλύτερο κεφάλι, ένα νέο σχέδιο προστατευτικού σώματος, μια γέφυρα με τέσσερις ατσάλινες σέλες που μπορούσαν να ρυθμιστούν ξεχωριστά και ένα νέο μαγνήτη δύο τμημάτων. Τ ο σχέδιο έγινε η τελική έκδοση του οργάνου, η οποία έχει αλλάξει ελάχιστα από τότε. Το 1960, οι ταστιέρες από ξύλο τριανταφυλλιάς, οι πολλές επιλογές χρωμάτων και ένα τρίφυλλο pickguard έγιναν διαθέσιμα για το P-Bass.
1970 – Music Man και G&L
Στη δεκαετία του 1950, ο Λέο Φέντερ μολύνθηκε από στρεπτοκοκκό στην ρινική κοιλότητα, και η επιδείνωση της υγείας του ήταν τέτοια που αποφάσισε να διακόψει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, πουλώντας την εταιρεία Fender στην CBS το 1965. Ως μέρος αυτής της συμφωνίας, ο Leo Fender υπέγραψε μια ρήτρα μη ανταγωνισμού και παρέμεινε σύμβουλος της Fender για λίγο. Λίγο μετά την πώληση της εταιρείας, άλλαξε γιατρό και θεραπεύτηκε από την ασθένειά του. Το 1971, ο Φόρεστ Γουάιτ και ο Τομ Γουόκερ σχημάτισαν την εταιρεία Tri-Sonix (συχνά αναφέρεται λανθασμένα ως "Tri-Sonic"), με έδρα τη Santa Ana, Καλιφόρνια. Οι Γουόκερ και Γουάιτ πήγαν στον Λέο για να του ζητήσουν να συμμετέχει στην χρηματοδότηση της εταιρείας τους ; η συμμετοχή του στην εταιρία είχε την άμεση επιδρασή της αλλαγής της επωνυμίας σε "Music Man", ένα όνομα που ο Leo Fender προτιμούσε από το αρχικό, Tri-Sonix. Μετά από γύρους χρηματοδοτήσεων, το 1975, ο Φέντερ έγινε πρόεδρος της εταιρίας.
Το μπάσο StingRay ήταν ένα από τα πρώτα καινοτόμα όργανα της εταιρίας. Αν και ο σχεδιασμός του σώματος δανείστηκε σε μεγάλο βαθμό από το Precision Bass, το StingRay θεωρείται σε μεγάλο βαθμό το πρώτο μπάσο παραγωγής με ενεργό ηλεκτρονικό κύκλωμα. Ο ενεργός ισοσταθμιστής δύο ζωνών του StingRay, ο μαγνήτης υψηλής ισχύος και ο λαιμός με γυαλιστερό φινίρισμα ήταν καοιοι απότ ους λόγους που έγινε το αγαπημένο όργανο πολλών σημαντικών μουσικών, συμπεριλαμβανομένων των Louis Johnson, Bernard Edwards, John Deacon, Ben Orr, John Taylor, Tony Levin, Pino Paladino, Kim Deal, Tim Commerford, Gail Ann Dorsey και Flea. Αργότερα, ένας ενεργός ισοσταθμιστής τριών ζωνών προστέθηκε στο κύκλωμα του StingRay. Η εταιρία Music Man ήταν επίσης ενεργή στην κατασκευή ενισχυτών, αλλά το HD-130 Reverb, που σχεδιάστηκε για να ανταγωνιστεί το Twin Reverb, βγήκε στο εμπόριο σε μια εποχή που οι καθαροί ήχοι του Twin δεν ήταν πλέον της μόδας.
Το 1979, ο Λέο Φέντερ και οι παλιοί του φίλοι Τζόρτζ Φούλερτον και Ντέιλ Χάϊατ ξεκίνησαν μια νέα εταιρεία με την ονομασία G& amp;L  ( G eorge & L eo) Musical Products. Ο σχεδιασμός των οργάνων της G&L έτειναν να στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στα σχέδια των αυθεντικών κιθάρων της Fender, όπως οι Stratocaster και Telecaster, αλλά επίσης εισήγαγαν καινοτομίες όπως βελτιωμένα συστήματα τρέμολο και ηλεκτρονικά.
Το 1979, η σύζυγος του Φέντερ, Έστερ, πέθανε από καρκίνο. Ο Λέο ξαναπαντρεύτηκε το 1980. Η δεύτερη σύζυγός του Φύλλις Φέντερ έγινε Επίτιμη Πρόεδρος της G&amp;L. Παρά το γεγονός ότι υπέστη πολλά μικρά εγκεφαλικά επεισόδια, ο Φέντερ συνέχισε να παράγει κιθάρες και μπάσα. Στις 21 Μαρτίου 1991, πέθανε, έχοντας υποφέρει για καιρό από τη νόσο του Πάρκινσον. Κηδεύτηκε στο Fairhaven Memorial Park στη Σάντα Άνα της Καλιφόρνια, δίπλα στην πρώτη του σύζυγο Έσθερ. Τα επιτεύγματά του για "συνεισφορά εξαιρετικής τεχνικής σημασίας στον τομέα της ηχογράφησης" αναγνωρίστηκαν με ένα Τεχνικό Βραβείο Grammy το 2009. Η λεωφόρος Φέντερ στην πόλη Φούλερτον της Καλιφόρνια πήρε το όνομά του.
Η Φύλλις Φέντερ πέθανε στις 22 Ιουλίου 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανοποιοί κιθάρας
Ιουλιανή της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ
H Ιουλιανή (γερμ. Juliane von Sachsen-Coburg-Saalfeld von Wettin, 23 Σεπτεμβρίου 1781 - 15 Αυγούστου 1860) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και με τον γάμο της έγινε Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας με το ορθόδοξο όνομα Άννα Φεοντόροβνα.
Βιογραφία
Η Ιουλιανή Ερριέττα Ουλρίκη ήταν η τρίτη κόρη του Φραγκίσκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και της Αυγούστας Ρόις, κόρης του Ερρίκου ΚΔ΄ του Έμπερσντορφ.
Ο σύζυγός της Κωνσταντίνος ήταν μεγάλος δούκας της Ρωσίας και η Ιουλιανή έλαβε στη Ρωσία το όνομα Άννα Φεοντόροβνα. Αυτός ήταν βίαιος και αφοσιωμένος στη στρατιωτική του σταδιοδρομία. Όταν εκείνη ήταν στην Αυλή, αυτός τη ζήλευε· της απαγόρευσε να βγαίνει από το δωμάτιό της. Όταν η Ιουλιανή ασθένησε, μετέβη στο Κόμπουργκ για λουτρά και δεν ήθελε να επιστρέψει. Το 1801 φονεύθηκε ο Παύλος της Ρωσίας, πατέρας του Κωνσταντίνου, και τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος, μεγαλύτερος αδελφός του Κωνσταντίνου. Ο τελευταίος δεν είχε επιζόντα (νόμιμα) τέκνα και έτσι ο Κωνσταντίνος έγινε διάδοχος. Η Ιουλιανή έγραψε ότι ασθένησε στη μητέρα της, η οποία ήλθε. Οι δύο τους μετέβησαν στο Κόμπουργκ και η Ιουλιανή αρνήθηκε να επιστρέψει στη Ρωσία. Ζήτησε διαζύγιο, αλλά ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε. Η Ιουλιανή έκανε κρυφές σχέσεις και απέκτησε έναν νόθο γιο από έναν αξιωματικό του πρωσικού στρατού και μετά μία νόθη κόρη από τον οικονόμο της. Στον γιο της δόθηκε το επώνυμο Φον Λέβενφελς από τον αδελφό της Ερνέστο Α΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Η Ιουλιανή απέκτησε στις όχθες του ποταμού Άαρε μία ιδιοκτησία, που έγινε τόπος συγκέντρωσης μουσικών και πολιτικών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1796 τον Μεγάλο Δούκα Κωνσταντίνο Παύλοβιτς της Ρωσίας. Ο γάμος ακυρώθηκε το 1820, χωρίς να έχουν αποκτήσει τέκνα.
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα: Από τον Ζυλ Γκαμπριέλ Εμίλ ντε Σεϊνιέ, Γάλλο μικροευγενή, στρατιωτικό του Πρωσικού στρατού: Από τον Ροντόλφ Αμπραάμ ντε Σιφερλί, Ελβετό χειρουργό, καθηγητή και οικονόμο της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Γεώργιος Αριβέρτος του Άνχαλτ-Ντέσαου
Ο Γεώργιος Αριβέρτος, γερμ. Georg Aribert (3 Ιουνίου 1606 - 14 Νοεμβρίου 1643) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας (ονομαστικά μόνο) του Άνχαλτ-Ντέσαου.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Γεωργίου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Δωροθέας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη Καζιμίρ, κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν-Λάουτερν.
Το 1643 απεβίωσε στο Βέρλιτς σε ηλικία 37 ετών, άγαμος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1637 την Ιωάννα Ελισάβετ, κόρη του Χριστόφορου φον Κρόζιγκ, στρατηγού του αδελφού του, Ιωάννη Καζιμίρ, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και αρχικά δεν τον αποδέχθηκαν οι συγγενείς του. Συμβιβάστηκαν υπό τον όρο να μην δοθεί από τον βασιλιά της Γερμανίας σε αυτήν και τους απογόνους της τίτλος ευγενείας, οπότε αυτοί αποκλείονταν της διαδοχής. Έφεραν το επώνυμο φον Άριμπερτ και τους δόθηκε ιδιοκτησία και εισόδημα 45.000 ασημένιων ταλήρων. Είχαν τέκνα:
Όταν ο Γεώργιος Αριβέρτος απεβίωσε, ο μόνος γιος του Χριστιανός Αριβέρτος ζήτησε την άρση του περιοριστικού όρου και τον τίτλο του πρίγκιπα. Ο δεύτερος εξάδελφός του τελικά του παραχώρησε τους τίτλους του κόμη του Μπέρινγκεν και κυρίου του Βάλντερζεε & Ράντεγκαστ και οικόσημο. Ο Χριστιανός Αριβέρτος απεβίωσε άγαμος και οι αδελφές του άτεκνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη
Ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη (ΔΟΛ) ήταν ελληνική εταιρεία μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ιδρύθηκε το 1922 από τον Δημήτριο Λαμπράκη.
Από το 1957 ιδιοκτήτης ήταν ο γιος του Χρήστος Λαμπράκης και έχει διαδραματίσει κυρίαρχο ρόλο στην ελληνική δημοσιογραφία και πολιτική, ιδίως μέσω των εμβληματικών εφημερίδων Το Βήμα και Τα Νέα. Τον Μάιο του 2017, οι εφημερίδες και τα έντυπα του ΔΟΛ πέρασαν μετά από πλειστηριασμό, στην εταιρεία Alter Ego Επιχείρηση Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Α.Ε. του Βαγγέλη Μαρινάκη, ενώ δύο χρόνια αργότερα, το 2019, ο άλλοτε ισχυρός Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη, έπαψε να υφίσταται και τυπικά.
Περιουσία
Μέχρι το 2017, ο ΔΟΛ, κατείχε τις εφημερίδες Το Βήμα και Τα Νέα, οι οποίες, είχαν σταματήσει την έκδοσή τους, λόγω οικονομικών προβλημάτων, και βγήκαν σε πλειστηριασμό και εξαγοράστηκαν από την Alter Ego Media από τις τράπεζες ως η αγοράστρια που πήρε το αρχείο τους, και επανεκδόθηκαν, με το νέο φορέα. Στον όμιλο ανήκε επίσης και η ενημερωτική ιστοσελίδα In.gr, η οποία επίσης εξαγοράστηκε κατά τον ίδιο τρόπο από την Alter Ego Media. Ο ΔΟΛ συμμετείχε και με ποσοστό 22.11% στον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel, ο οποίος μέχρι τις 30 Δεκεμβρίου 2019, εξέπεμπε μόνο διαδικτυακά από την ιστοσελίδα του και μέσω YouTube καθώς βγήκε σε πλειστηριασμό και αναδείχθηκε ξανά η Alter Ego Media από τις τράπεζες ως η αγοράστρια που πήρε το αρχείο του, την ταινιοθήκη και το σήμα του επαναλειτουργώντας το κανάλι στις 17 Φεβρουαρίου 2020, στις 06:00 π.μ., υπό την νέα ιδιοκτησία της εταιρείας. Επίσης ο ΔΟΛ κατείχε και τον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα FM 99.5, ο οποίος σταμάτησε οριστικά την λειτουργία του, λόγω των οικονομικών προβλημάτων, που υπέστη ο όμιλος, και η συχνότητά του, επιστράφηκε στο κράτος.
Οικονομικά προβλήματα
Ο ΔΟΛ κλυδωνίστηκε σοβαρά για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου μπλόκαρε την έγκριση δανείων του Οργανισμού από τις κρατικές τράπεζες, ενώ αρνήθηκε να διευκολύνει και στην αποπληρωμή των χρεών, με αποτέλεσμα ο Χρήστος Λαμπράκης να υποχρεωθεί να κλείσει το καθημερινό «Βήμα» τον Αύγουστο του 1982.