cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1896
Οργάνωση
thumb|left|Γραμματόσημο των Αγώνων Ο ενθουσιασμός του Κωνσταντίνου πυροδότησε ένα "κύμα" δωρεών από τον ελληνικό λαό, από τις οποίες κατάφερε να συγκεντρώσει 330.000 δραχμές. Εκδόθηκε ειδική σειρά γραμματοσήμων που απέφερε 400.000 δραχμές και από τις πωλήσεις των εισιτηρίων συγκεντρώθηκαν άλλες 200.000 δραχμές. Με παράκληση του Κωνσταντίνου, ο επιχειρηματίας Γεώργιος Αβέρωφ συμφώνησε να βοηθήσει στην ανακατασκευή του Παναθηναϊκού Σταδίου που κόστισε περίπου 920.000 δραχμές. Προς τιμήν της γενναιοδωρίας του, κατασκευάστηκε το άγαλμά του στην είσοδο του Σταδίου. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 5 Απριλίου 1896.
Η εμπειρία διοργάνωσης αγώνων ήταν σχετικά μηδαμινή στην Ελλάδα και έτσι η οργανωτική επιτροπή αντιμετώπισε δυσκολίες. Τα καθήκοντα τους ήταν θέσπιση των κανόνων των αγωνισμάτων και η πρόσκληση των αθλητών. Μερικοί αθλητές πήραν μέρος στους Αγώνες επειδή έτυχε να βρεθούν στην Αθήνα εκείνη την περίοδο για διακοπές ή εργασία (κάποιοι Βρετανοί συμμετέχοντες εργάζονταν στη Βρετανική πρεσβεία). Ολυμπιακό χωριό δεν υπήρχε και οι αθλητές όφειλαν να πληρώσουν μόνοι τους τα έξοδα διαμονής τους.
Αθλητικές εγκαταστάσεις
thumb|right|800px|Πανόραμα του [[Παναθηναϊκό Στάδιο|Παναθηναϊκού Σταδίου.]]
Συμμετοχές
thumb|240px|Με μπλε χρώμα οι χώρες που συμμετείχαν στους Αγώνες.
Συμμετέχουσες χώρες
Οι αναφορές αποκλίνουν σχετικά με το πόσοι, ποιοι και ποιων χωρών αθλητές έλαβαν μέρος στους Αγώνες. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αναφέρει ότι υπήρξαν συμμετοχές από 14 χώρες, χωρίς όμως να τις κατονομάζει. Κάποιες πηγές κάνουν λόγο για 12 (εξαιρούν τη Βουλγαρία και τη Χιλή), ενώ άλλες για 13 χώρες (εξαιρούν την Ιταλία). Ορισμένες, τέλος, περιλαμβάνουν και την Αίγυπτο, λόγω της συμμετοχής του Δημητρίου Κάσδαγλη.
Γυναικεία συμμετοχή
Στις γυναίκες αρχικά δεν επιτρεπόταν να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς ο Πιερ ντε Κουμπερτέν θεωρούσε τη συμμετοχή τους "μη πρακτική, χωρίς ενδιαφέρον, αντιαισθητική και λανθασμένη". Η Σταμάτα Ρεβίθη όμως, μητέρα ενός αγοριού 17 μηνών, έτρεξε στη διαδρομή του μαραθωνίου στις 11 Απριλίου, την επόμενη δηλαδή ημέρα από τον επίσημο αγώνα των ανδρών. Αν και δεν της επετράπη να εισέλθει στο στάδιο στο τέλος της κούρσας της, η Ρεβίθη ολοκλήρωσε τον μαραθώνιο σε 5 ώρες και 30 λεπτά και εξασφάλισε μαρτυρίες που επιβεβαίωναν εγγράφως το χρόνο έναρξης και τερματισμού της. Η Ρεβίθη σκόπευε να υποβάλει αυτά τα έγγραφα στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, ελπίζοντας πως θα αναγνωριζόταν το κατόρθωμά της. Έως σήμερα πάντως δεν έχουν βρεθεί ούτε οι αναφορές της, ούτε έγγραφα της Επιτροπής που να μας διαφωτίζουν για το αν τελικά το έπραξε.
Τελετή έναρξης
thumb|300px|Η τελετή έναρξης στο [[Παναθηναϊκό Στάδιο.]]
Η έναρξη των Αγώνων της 1ης Ολυμπιάδας πραγματοποιήθηκε στις 6 Απριλίου 1896 (25 Μαρτίου με το παλιό ημερολόγιο), που συνέπιπτε με τη Δευτέρα του Πάσχα για τους ορθοδόξους και τους ρωμαιοκαθολικούς, αλλά και με την επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Από το πρωί η ατμόσφαιρα ήταν εορταστική στους δρόμους και στις πλατείες της πόλης, ενώ το πλήθος κατέκλυσε το Παναθηναϊκό Στάδιο από νωρίς το μεσημέρι. Το Στάδιο ήταν κατάμεστο από 80.000 θεατές και η ατμόσφαιρα που δημιούργησαν καταπληκτική. Κύριο θέμα των συζητήσεων ήταν οι συμμετοχές των Ελλήνων αθλητών και η προσδοκία για κατάκτηση μεταλλίων. Παρόντες ήταν επίσης η βασιλική οικογένεια της Ελλάδας, μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, ξένοι αντιπρόσωποι, μέλη της Ιεράς Συνόδου και του ξένου κλήρου και πολλοί άλλοι.
Μετά την ομιλία του προέδρου της οργανωτικής επιτροπής, διαδόχου Κωνσταντίνου, ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ κήρυξε την έναρξη των Αγώνων με τα εξής λόγια: "Κηρύττω την έναρξιν των πρώτων εν Αθήναις Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων. Ζήτω το Έθνος! Ζήτω ο Ελληνικός Λαός!".
Ακολούθησαν κανονιοβολισμοί και απελευθέρωση περιστεριών. Στη συνέχεια, εννέα μπάντες και χορωδία 150 ατόμων ερμήνευσαν τον Ολυμπιακό Ύμνο, σε σύνθεση του Σπύρου Σαμάρα και στίχους του Κωστή Παλαμά. Ο ύμνος έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από το κοινό. Ακολούθησε η έπαρση της ελληνικής σημαίας και η ανάκρουση του Εθνικού ύμνου από μπάντα όπου κυριαρχούσαν οι φλογέρες και στη συνέχεια η παρέλαση των αθλητών.
Σύνοψη αθλημάτων
Στο συνέδριο του Παρισιού το 1894, ένας μεγάλος αριθμός αθλημάτων είχε προταθεί για το πρόγραμμα της Αθήνας. Οι πρώτες επίσημες ανακοινώσεις σχετικά με τις αθλητικές εκδηλώσεις που θα πραγματοποιούνταν, περιελάμβαναν αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο και το κρίκετ. Αυτά τα σχέδια, όμως, δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ και τα συγκεκριμένα αθλήματα δεν επιλέχθηκαν στην τελική λίστα για τους Αγώνες. Η ιστιοπλοΐα και η κωπηλασία ήταν προγραμματισμένες να διεξαχθούν, αλλά ματαιώθηκαν λόγω κακών καιρικών συνθηκών κατά την προγραμματισμένη ημέρα του αγώνα. Τελικά, διεξήχθησαν συνολικά 43 αγωνίσματα σε 9 αθλήματα:
• 20px|alt=|link= Αντισφαίριση (2)
• 20px|alt=|link= Άρση βαρών (2)
• 20px|alt=|link= Γυμναστική (8)
• 20px|alt=|link= Ιστιοπλοΐα (Ματαιώθηκε)
• 20px|alt=|link= Κολύμβηση (4)
• 20px|alt=|link= Κωπηλασία (Ματαιώθηκε)
• 20px|alt=|link= Ξιφασκία (3)
• 20px|alt=|link= Πάλη (1)
• 20px|alt=|link= Ποδηλασία
• * Δρόμου (1)
• * Πίστας (5)
• 20px|alt=|link= Σκοποβολή (5)
• 20px|alt=|link= Στίβος (12)
Αντισφαίριση
thumb|130px|Ο [[Τζον Μπόλαντ.]]
Στον πρώτο γύρο, ο Μπόλαντ νίκησε τον Φρίντριχ Τράουν, έναν υποσχόμενο αντισφαιριστή από το Αμβούργο, ο οποίος έτρεξε και στον προκριματικό των 100 μέτρων. Οι Μπόλαντ και Τράουν αποφάσισαν να γίνουν ομάδα στο αγώνισμα του διπλού, στο οποίο έφτασαν μέχρι τον τελικό, όπου κέρδισαν το ζευγάρι Πετροκόκκινου - Κάσδαγλη με 2-1 σετ.
Άρση βαρών
thumb|right|130px|Ο [[Λάντσεστον Έλιοτ|Λάν. Έλιοτ.]]
Το άθλημα της άρσης βαρών ήταν ακόμα νέο το 1896 και οι κανόνες διέφεραν από τους σημερινούς. Τα αγωνίσματα διεξήχθησαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και δεν υπήρχαν κατηγορίες βάρους για τους αθλητές. Στην άρση βαρών με δύο χέρια, η κίνηση που χρησιμοποιήθηκε ήταν παρόμοια με αυτή του ζετέ που ξέρουμε σήμερα. Δύο αθλητές ξεχώρισαν: ο Βρετανός Λάντσεστον Έλιοτ και ο Δανός Βίγκο Γιένσεν. Και οι δύο σήκωσαν από 111.5 κιλά και η απόφαση για τον νικητή καθορίστηκε από τον Πρίγκιπα Γεώργιο, ο οποίος απεφάνθη ότι ο Γιένσεν εκτέλεσε την προσπάθειά του με καλύτερο στυλ. Η βρετανική αποστολή διαμαρτυρήθηκε και αποφασίστηκε να δοθούν επιπλέον προσπάθειες στους δύο αθλητές ώστε να βελτιώσουν την επίδοσή τους. Κανένας από τους δύο όμως δεν τα κατάφερε και το αποτέλεσμα έμεινε ως είχε.
Πάντως ο Έλιοτ, που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στο ελληνικό κοινό (θεωρούταν πολύ όμορφος), πήρε την εκδίκησή του στο αγώνισμα της άρσης βαρών με ένα χέρι, που διεξήχθη αμέσως μετά το τέλος του προηγούμενου. Ο Γιένσεν έχοντας τραυματιστεί νωρίτερα, δεν κατάφερε να σηκώσει περισσότερα από 57 κιλά και ο Έλιοτ πήρε εύκολα τη νίκη σηκώνοντας 71. Ένα ασυνήθιστο γεγονός συνέβη κατά τη διάρκεια του αγωνίσματος: ένας υπηρέτης διατάχθηκε να αφαιρέσει τα βάρη, κάτι που φάνηκε να είναι δύσκολο έργο για εκείνον. Τότε, ο Πρίγκιπας Γεώργιος, που ήρθε να τον βοηθήσει, σήκωσε τα βάρη και τα πέταξε μακριά με μεγάλη ευκολία, προς τέρψιν του πλήθους.
Γυμναστική
thumb|130px|Οι [[Καρλ Σούμαν|Σούμαν, Φλάτοβ και Βάινγκερτνερ.]]
Οι αγώνες της γυμναστικής διεξήχθησαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Η Γερμανία είχε στείλει 11 αθλητές, οι οποίοι κέρδισαν σε πέντε αγωνίσματα (τα δύο εκ των οποίων ήταν ομαδικά), ενώ υπήρχε κατάκτηση έστω ενός μεταλλίου από Γερμανούς σε όσα αγωνίσματα έγιναν.
Στο ομαδικό του μονόζυγου έλαβε μέρος μόνο η γερμανική ομάδα (η οποία κέρδισε και το ομαδικό στο δίζυγο), ενώ τρεις Γερμανοί κέρδισαν ισάριθμους ατομικούς τίτλους: ο Χέρμαν Βάινγκερτνερ στο μονόζυγο, ο Άλφρεντ Φλάτοβ στο δίζυγο και ο Καρλ Σούμαν (χρυσός ολυμπιονίκης και στην πάλη) στο άλμα.
Στα υπόλοιπα αγωνίσματα, ο ελβετός γυμναστής Λουδοβίκος Σούτερ κέρδισε στον πλάγιο ίππο, ενώ οι Έλληνες Ιωάννης Μητρόπουλος και Νικόλαος Ανδριακόπουλος πήραν τη νίκη στους κρίκους και στην αναρρίχηση επί κάλω αντίστοιχα.
Ιστιοπλοΐα / Κωπηλασία
Οι αγώνες των δύο αθλημάτων ήταν προγραμματισμένοι για τις 13 Απριλίου, ωστόσο οι κακές καιρικές συνθήκες οδήγησαν στη ματαίωσή τους.
Κολύμβηση
thumb|right|130px|Ο [[Άλφρεντ Χάγιος.]]
Το άθλημα της κολύμβησης διεξήχθη στην ανοιχτή θάλασσα, επειδή οι διοργανωτές αρνήθηκαν να δαπανήσουν και άλλα χρήματα για να χτιστεί κολυμβητήριο. Περίπου 20.000 θεατές κατέκλυσαν τον κόλπο της Ζέας στον Πειραιά για να παρακολουθήσουν τα αγωνίσματα. Το νερό στον κόλπο ήταν παγωμένο και οι αθλητές υπέφεραν κατά τη διάρκεια των αγώνων τους. Διεξήχθησαν τρία αγωνίσματα ελεύθερου (100 μέτρα ανδρών, 500 μέτρα ανδρών και 1200 μέτρα ανδρών) και ένα ειδικό αγώνισμα για ναύτες. Όλοι οι αγώνες έγιναν την ίδια ημέρα, στις 11 Απριλίου.
Για τον Άλφρεντ Χάγιος από την Ουγγαρία, αυτό σήμαινε πως θα έπαιρνε μέρος μόνο σε δύο από τα αγωνίσματα, καθώς όλα έγιναν σε μικρό χρονικό διάστημα, κάνοντας έτσι αδύνατη για εκείνον τη συμμετοχή σε όσα επιθυμούσε. Ωστόσο, κέρδισε και στα δύο που συμμετείχε (100 και 1200 μέτρα ελεύθερο). Λίγες δεκαετίες αργότερα, ο Χάγιος θα γινόταν ο ένας από τους δύο Ολυμπιονίκες που κέρδισε μετάλλιο τόσο σε αθλητικούς όσο και σε καλλιτεχνικούς αγώνες, όταν πήρε το ασημένιο μετάλλιο στην αρχιτεκτονική το 1924.
Τα 500 μέτρα ελεύθερο κέρδισε ο ο Αυστριακός Πάουλ Νόιμαν, ο οποίος τερμάτισε κατά ενάμιση λεπτό γρηγορότερα από τους δύο Έλληνες αντιπάλους του. Στα 100 μέτρα ελεύθερο των ναυτών, όπου πήραν μέρος μόνο ναύτες του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού, νίκησε ο Ιωάννης Μαλοκίνης.
Ξιφασκία
thumb|130px|Ο [[Λεωνίδας Πύργος.]]
Τα αγωνίσματα της ξιφασκίας διεξήχθησαν στο Ζάππειον Μέγαρο, το οποίο είχε χτιστεί με χρήματα του Ευάγγελου Ζάππα για την αναβίωση των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά δεν είχε χρησιμοποιηθεί για κάποια αθλητική διοργάνωση έως τότε. Αντίθετα με τα υπόλοιπα αθλήματα (όπου λάμβαναν μέρος μόνο ερασιτέχνες), στη ξιφασκία επιτρεπόταν να συμμετάσχουν και επαγγελματίες, σε ξεχωριστό όμως αγώνισμα.
Τέσσερα αγωνίσματα ήταν προγραμματισμένα να διεξαχθούν, αλλά αυτό του ξίφους μονομαχίας (επέ) ματαιώθηκε για άγνωστους λόγους. Στο ατομικό αγώνισμα του ξίφους ασκήσεως, ο Γάλλος Εζέν Ανρί Γκραβελότ κέρδισε στον τελικό τον ομοεθνή του, Ανρί Καγιό. Στα υπόλοιπα δύο αγωνίσματα, της σπάθης και του ξίφους ασκήσεως διδασκάλων, επικράτησαν Έλληνες αθλητές: ο Ιωάννης Γεωργιάδης και ο Λεωνίδας Πύργος, ο οποίος έγινε ο πρώτος χρονολογικά Έλληνας χρυσός ολυμπιονίκης στην ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων.
Πάλη
thumb|right|220px|[[Καρλ Σούμαν|Σούμαν και Τσίτας λίγο πριν τον μεταξύ τους τελικό στην πάλη.]]
Δεν υπήρχαν κατηγορίες κιλών για το άθλημα της πάλης που διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο, κάτι που σήμαινε πως θα προέκυπτε ένας νικητής ανάμεσα σε συμμετέχοντες όλων των μεγεθών. Οι κανόνες που χρησιμοποιήθηκαν ήταν παρόμοιοι με αυτούς της μοντέρνας ελληνορωμαϊκής πάλης, αν και δεν υπήρχε χρονικό όριο και κάποιες λαβές ποδιών δεν ήταν απαγορευμένες (σε αντίθεση με σήμερα).
Εκτός από τους δύο Έλληνες συμμετέχοντες (Τσίτα και Χρηστόπουλο), όλοι οι υπόλοιποι έλαβαν μέρος και σε άλλα αθλήματα. Ο νικητής στην άρση βαρών, Λάντσεστον Έλιοτ, αντιμετώπισε τον νικητή της γυμναστικής, Καρλ Σούμαν, με τον τελευταίο να κερδίζει και να συναντά στον τελικό τον Τσίτα, ο οποίος είχε αποκλείσει νωρίτερα τον Χρηστόπουλο. Ο αγώνας διήρκησε 40 λεπτά πριν διακοπεί λόγω σκότους, αφού είχε αρχίσει να δύει ο ήλιος. Το πρωινό της επόμενης ημέρας, οι δύο αντίπαλοι επέστρεψαν στον αγώνα και ο Σούμαν πήρε τη νίκη σχεδόν ένα τέταρτο αργότερα.
Ποδηλασία
thumb|220px|Οι Γάλλοι [[Πολ Μασσόν|Μασσόν και Φλαμένγκ.]]
Όλα τα αγωνίσματα της ποδηλασίας πίστας διεξήχθησαν στο νεόκτιστο ποδηλατοδρόμιο του Νέου Φαλήρου (στη θέση του σημερινού Σταδίου Καραϊσκάκη). Το ακριβότερο εισιτήριο των Ολυμπιακών Αγώνων κόστιζε 3 δραχμές και προοριζόταν για όσους φιλάθλους ήθελαν να παρακολουθήσουν από καλή θέση τα αγωνίσματα της ποδηλασίας. Μόνο ένα αγώνισμα διεξήχθη στην ποδηλασία δρόμου: ένας αγώνας από την Αθήνα έως τον Μαραθώνα και πίσω (απόσταση 87 χιλιομέτρων).
Στα αγωνίσματα πίστας, καλύτερος ποδηλάτης αναδείχθηκε ο Γάλλος Πολ Μασσόν που κέρδισε στην ατομική χρονομέτρηση, στο σπριντ και στον αγώνα 10 χιλιομέτρων. Ο ξιφομάχος Άντολφ Σμαλ από την Αυστρία κέρδισε τον αγώνα 12 ωρών, στον οποίο κατάφεραν να τερματίσουν μόνο δύο αθλητές, ενώ στον αγώνα σε δημόσιο δρόμο νίκησε ο Αριστείδης Κωνσταντινίδης.
Στον αγώνα των 100 χιλιομέτρων, ο Γάλλος Λεόν Φλαμένγκ τερμάτισε πρώτος με διαφορά 11 γύρων από τον δεύτερο, τον Έλληνα Γεώργιο Κωλέττη. Στον 150ο γύρο όλοι οι υπόλοιποι αθλητές είχαν εγκαταλείψει τον αγώνα. Ο Κωλέττης αναγκάστηκε να σταματήσει κάποια στιγμή λόγω βλάβης. Ενώ προσπαθούσε να επισκευάσει το ποδήλατό του, ο Φλαμένγκ σταμάτησε κι αυτός και περίμενε τον αντίπαλό του. Οι θεατές ζητωκραύγαζαν "Ζήτω η Γαλλία!".
Σκοποβολή
thumb|160px|Οι [[Παντελής Καρασεβδάς|Καρασεβδάς, Φραγκούδης και Ορφανίδης.]]
Η Βασίλισσα Όλγα κήρυξε η ίδια με το προσωπικό της τυφέκιο την έναρξη των αγώνων σκοποβολής, που διεξήχθησαν στο σκοπευτήριο της Καλλιθέας. Σε δύο αγωνίσματα χρησιμοποιήθηκε τουφέκι και σε τρία πιστόλι. Στο πρώτο χρονολογικά αγώνισμα (με στρατιωτικό τουφέκι), νικητής αναδείχθηκε ο Παντελής Καρασεβδάς, ο μοναδικός από τους συμμετέχοντες που πέτυχε το στόχο σε όλες του τις βολές.
Στο δεύτερο αγώνισμα (με στρατιωτικό πιστόλι), ξεχώρισαν δύο αδέλφια από τις Η.Π.Α.: ο Τζον και ο Σάμνερ Πέιν έγιναν τα πρώτα αδέλφια που τερμάτισαν στην πρώτη και τη δεύτερη θέση στο ίδιο αγώνισμα. Προκειμένου να μη φέρουν σε αμηχανία τους διοργανωτές, αποφάσισαν να συμμετάσχει μόνο ο ένας από τους δύο στο επόμενο αγώνισμα με πιστόλι που διεξήχθη. Ο Σάμνερ κέρδισε σε αυτό και έγινε ο πρώτος συγγενής ενός χρυσού Ολυμπιονίκη που κατακτά επίσης την πρωτιά στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Οι αδελφοί Πέιν δεν συμμετείχαν στο αγώνισμα με πιστόλι ταχείας βολής, επειδή οι κριτές έκριναν πως τα όπλα τους δεν είχαν το απαιτούμενο διαμέτρημα και τη νίκη πήρε ο Ιωάννης Φραγκούδης. Το τελευταίο αγώνισμα (με ελεύθερο τουφέκι) ξεκίνησε την ίδια ημέρα, όμως δεν γινόταν να ολοκληρωθεί εξαιτίας σκότους. Συνεχίστηκε το επόμενο πρωί, με τον Γεώργιο Ορφανίδη να στέφεται νικητής.
Στίβος
thumb|right|220px|Η είσοδος του [[Σπύρος Λούης|Σπύρου Λούη στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο.]] Χρονολογικά, ο πρώτος σύγχρονος Ολυμπιονίκης είναι ο Αμερικανός Τζέιμς Κόνολι, νικητής στο άλμα τριπλούν. Μετά τη νίκη του, τηλεγράφησε στους γονείς του: "Οι Έλληνες νίκησαν την Ευρώπη. Εγώ νίκησα όλο τον κόσμο".
Δεν δημιουργήθηκαν νέα παγκόσμια ρεκόρ στον στίβο, αφού ελάχιστοι κορυφαίοι αθλητές έλαβαν μέρος στους Αγώνες. Επιπλέον, οι καμπύλες στις στροφές του Σταδίου δεν βοηθούσαν στο να γίνουν γρήγοροι χρόνοι στα αγωνίσματα ταχύτητας. Παρ' όλα αυτά, ο Τόμας Μπερκ από τις Η.Π.Α. νίκησε στα 100 μέτρα (σε χρόνο 12 δευτερολέπτων) και στα 400 μέτρα (σε 54,2 δευτερόλεπτα). Ο Μπερκ ήταν ο μόνος αθλητής που ακουμπούσε το γόνατό του στο χώμα κατά την εκκίνηση, κάτι που μπέρδευε τους κριτές.
Ο Αμερικανός Ρόμπερτ Γκάρετ βγήκε πρώτος στη δισκοβολία με ρίψη στα 29,15 μέτρα, νικώντας τον Παναγιώτη Παρασκευόπουλο προς μεγάλη απογοήτευση των Ελλήνων θεατών. Οι Έλληνες αθλητές προετοιμάζονταν από χρόνια για τη δισκοβολία που τη θεωρούσαν εθνική τους κληρονομία, ακολουθώντας τις οδηγίες του ιστορικού Φιλόστρατου. Οι Αμερικανοί αθλητές είδαν για πρώτη φορά δίσκο όταν έφτασαν στην Αθήνα, αλλά ο Γκάρετ αφοσιώθηκε πολύ σε αυτό το όργανο και το έμαθε γρήγορα. Ο Γκάρετ κέρδισε στη συνέχεια και στη σφαιροβολία.
Ο Αυστραλός Έντγουιν Φλακ κέρδισε τόσο στα 800 όσο και στα 1500 μέτρα, κάτι που ελάχιστοι αθλητές έχουν καταφέρει έως και σήμερα. Σε άλλα αγωνίσματα, ο Τόμας Κέρτις νίκησε στα 110 μέτρα με εμπόδια, ο Έλερι Κλαρκ στο άλμα εις μήκος και στο άλμα εις ύψος και ο Γουίλιαμ Χόιτ στο άλμα επί κοντώ.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|220px|Το ασημένιο μετάλλιο που δινόταν στους νικητές. Στη μπροστινή πλευρά απεικονίζεται ο [[Δίας (μυθολογία)|Δίας κρατώντας μια υδρόγειο σφαίρα, πάνω στην οποία βρίσκεται η Νίκη. Στα αριστερά αναγράφεται η λέξη "Ολυμπία". Στην πίσω πλευρά απεικονίζεται η Ακρόπολη και η επιγραφή "Διεθνείς Ολυμπιακοί Αγώνες Αθήνα 1896".]] thumb|220px|Το χάλκινο μετάλλιο δινόταν στους δεύτερους. Η πίσω όψη του είναι όμοια με αυτή του ασημένιου.
Δέκα από τις 14 συμμετέχουσες χώρες κέρδισαν μετάλλια στους Αγώνες, ενώ δύο μετάλλια κέρδισε η Μικτή ομάδα (ομάδα που περιελάμβανε αθλητές από διαφορετικά κράτη). Οι Η.Π.Α. κέρδισαν τα περισσότερα χρυσά μετάλλια (11), ενώ η Ελλάδα κατέκτησε τα περισσότερα στο σύνολο (47), καθώς και τα περισσότερα ασημένια (18) και χάλκινα (19), χάνοντας την πρώτη θέση στον πίνακα από τις Η.Π.Α. για ένα χρυσό μετάλλιο.
Την εποχή των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, οι νικητές έπαιρναν ασημένιο μετάλλιο, οι δεύτεροι χάλκινο, ενώ οι τρίτοι τίποτα. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή καθιέρωσε ξεκινώντας από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 το σημερινό σύστημα και προχώρησε τότε σε εκ των υστέρων απονομή χρυσών, ασημένιων και χάλκινων μεταλλίων στους τρεις πρώτους αθλητές του κάθε αγωνίσματος, ώστε να συμβαδίζουν με το σύστημα που ισχύει από τότε μέχρι σήμερα.
Τελετή λήξης
thumb|300px|Η παρέλαση των νικητών κατά τη διάρκεια της τελετής λήξης, με πρώτους τον [[Κωνσταντίνος Μάνος (ποιητής)|Κωνσταντίνο Μάνο και τον Σπύρο Λούη.]]
Το πρωί της Κυριακής 12 Απριλίου, ο Βασιλιάς Γεώργιος οργάνωσε ένα επίσημο γεύμα στα Ανάκτορα προς τιμήν των ολυμπιονικών, των ξένων αθλητών, των κριτών και των αντιπροσώπων του ξένου Τύπου (αν και κάποια αγωνίσματα δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί). Κατά την ομιλία του στο τέλος του προγεύματος, ξεκαθάρισε ότι κατά τη γνώμη του θα έπρεπε οι Ολυμπιακοί Αγώνες να διεξάγονται μόνιμα στην Αθήνα.
Η επίσημη τελετή λήξης πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 15 Απριλίου, αφού είχε αναβληθεί την προηγούμενη ημέρα λόγω κακοκαιρίας. Η βασιλική οικογένεια βρισκόταν και πάλι εκεί για να παρακολουθήσει την τελετή, η οποία "άνοιξε" με τον Εθνικό ύμνο της Ελλάδας και μία ωδή του Πινδάρου στα αρχαία ελληνικά από τον Τζορτζ Στιούαρτ Ρόμπινσον (Βρετανό αθλητή και λόγιο).
Στη συνέχεια, ο Βασιλιάς βράβευσε τους νικητές των Αγώνων. Οι νικητές έπαιρναν ένα ασημένιο μετάλλιο, ένα κλαδί ελιάς και ένα αναμνηστικό δίπλωμα, ενώ οι δεύτεροι έπαιρναν ένα χάλκινο μετάλλιο, ένα κλαδί δάφνης και το δίπλωμα. Ειδικά και μόνο στην πρώτη σύγχρονη Ολυμπιάδα, οι τρίτοι δεν έπαιρναν μετάλλιο, όπως προαναφέρθηκε.
Μερικοί από τους νικητές πήραν κάποια επιπλέον βραβεία, όπως ο Σπύρος Λούης που πήρε ένα κύπελλο από τον Μισέλ Μπρεάλ, φίλο του Κουμπερτέν, ο οποίος είχε εμπνευστεί το αγώνισμα του μαραθωνίου. Με τον αλυτάρχη Κωνσταντίνο Μάνο στην κεφαλή, ο Λούης οδήγησε τους αθλητές που πήραν μετάλλια σε ένα γύρο του θριάμβου γύρω από το Στάδιο, ενώ παιζόταν ο Ολυμπιακός Ύμνος.
Στο τέλος της παρέλασης, ο Βασιλιάς Γεώργιος αναφώνησε μεγαλόφωνα: "Κηρύττω την λήξιν των πρώτων Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων". Στη συνέχεια αποχώρησε από το Στάδιο, ενώ η μπάντα έπαιζε τον Εθνικό ύμνο και το πλήθος ζητωκραύγαζε. Ακολούθησε πορεία προς τα Ανάκτορα από το ενθουσιασμένο πλήθος, ενώ το βράδυ φωταγωγήθηκε με πυρσούς η Ακρόπολη και τα πλοία που βρίσκονταν στο λιμάνι του Πειραιά χρησιμοποίησαν τους προβολείς τους για να φωτίσουν τον αττικό ουρανό, κλείνοντας έτσι με θεαματικό τρόπο τους Αγώνες.
Πηγές
Ξένη βιβλιογραφία
Συμφωνία της Κόκκινης Γραμμής
thumb|Κιρκούκ (1927): Πίδακας πετρελαίου.
Με την ονομασία Συμφωνία της Κόκκινης Γραμμής, (ή "Συμφωνία της Ερυθράς Γραμμής"), φέρεται η διεθνής επιχειρηματική συμφωνία που συνομολογήθηκε  στις 31 Ιουλίου του 1929 δια της οποίας δημιουργήθηκε το πρώτο πετρελαϊκό κονσόρτσιουμ στη Μέση Ανατολή και που αποτέλεσε τη βάση της κατανομής των πετρελαϊκών κοιτασμάτων  της Μεσοποταμίας και συγκεκριμένα του ιρακινού υπεδάφους, στις Μεγάλες Δυνάμεις.
Ουσιαστικά με την συμφωνία αυτή ορίσθηκε η εταιρική μορφή της διεθνούς εταιρείας εξόρυξης πετρελαίου στη περιοχή, τα μερίδια των πολυεθνικών εταιρειών που συμμετείχαν σ΄ αυτή, με τη βασική όμως ρήτρα την υπέρ πάντων προάσπιση των συμφερόντων του κονσόρτσιουμ, καθώς επίσης και τον χαρακτηρισμό του πετρελαίου ως μονοπωλιακό αγαθό, αποκλειομένων έτσι στην ίδια περιοχή ομοίων δραστηριοτήτων από τρίτους. 160px|thumb|left|Ο Καλούστ Γκιουλμπενκιάν (περί το 1900) Ιστορικά η συμφωνία αυτή άρχισε να προετοιμάζεται μετά τη λήξη των Βαλκανικών πολέμων όπου και ξεκίνησε η απόσχιση εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ολοκληρώθηκε μετά τη λήξη του Α' Π.Π. και ειδικά το 1922, όταν κατέρρευσε και η ίδια Αυτοκρατορία και επισημοποιήθηκε μεταξύ άλλων η ανεξαρτησία του Ιράκ. Πρωτεργάτης της συμφωνίας αυτής ήταν ο σπουδαίος Αρμένιος στη καταγωγή επιχειρηματίας και μεγιστάνας της εποχής Καλούστ Γκιουλμπενκιάν ο οποίος στον χάρτη των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της συμφωνίας αυτής βοήθησε ακόμα και Αμερικανούς μεγαλοεπενδυτές να θέσουν πόδι στη Μέση Ανατολή.
Τριάντα χρόνια αργότερα, το 1960, ο Σάχης της Περσίας συνεγείροντας τους Άραβες ηγεμόνες σε κοινή πετρελαϊκή πολιτική υπήρξε ο ουσιαστικός δημιουργός του ΟΠΕΚ. Τελικά η συμφωνία αυτή άρχισε να κλονίζεται από το 1961 για να παύσει και οριστικά στις 1 Ιουνίου του 1972 οπότε και ολοκληρώθηκε η εθνικοποίηση των εγκαταστάσεων από την ιρακινή επαναστατική κυβέρνηση.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία του Ιράκ Κατηγορία:Οικονομία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πετρελαϊκή πολιτική
Πάντειο Πανεπιστήμιο
Το Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, το οποίο συνήθως αναφέρεται απλά ως Πάντειο Πανεπιστήμιο, είναι πανεπιστήμιο με έδρα την Αθήνα.
Είναι το πέμπτο αρχαιότερο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα και η πρώτη σχολή πολιτικών επιστημών της Ελλάδας. Σήμερα το Πάντειο Πανεπιστήμιο διαθέτει εννέα (9) ακαδημαϊκά Τμήματα, τα οποία καλύπτουν το φάσμα των κοινωνικών και πολιτικών επιστημών. Πρύτανις του Ιδρύματος από την 1η Σεπτεμβρίου 2020 είναι η Χριστίνα Κουλούρη, Καθηγήτρια Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας της Σχολής Πολιτικών Επιστημών.
Ιστορία
Η ίδρυση της Παντείου Σχολής συνδέεται με δύο κυρίως πρόσωπα. Ο πρώτος είναι ο Κύπριος Γεώργιος Σ. Φραγκούδης (1869-1939), που καταγόταν από ιστορική οικογένεια της Λεμεσού. Σπούδασε Νομι­κά στην Αθήνα και Πολιτικές Επι­στήμες στο Παρίσι. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και πολιτεύθηκε. Ο δεύτερος με τον οποίο συνδέεται η ίδρυση της Παντείου ήταν ο Αλέξανδρος Ι. Πάντος (1888-1930) από ευκατάστατη οικογένεια του Βόλου. Σπούδασε και αυτός Νομι­κά στην Αθήνα και ύστερα Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι, στην «Ελευθέρα Σχολή Πολιτικών Επιστημών των Παρισίων» (Sciences Po). Το κοινό όραμα των δύο ανδρών ήταν η ίδρυση στην Ελλάδα μιας Σχολής Πολιτικών Επι­στημών, όπως αυτή του Παρισιού. Ο Πάντος, πεθαίνοντας, έδωσε την οικονομική δυνατότητα να ολοκληρωθεί το όραμα, αφού άφηνε ολόκληρη σχεδόν την περιουσία του για την ίδρυση στην Ελλάδα «Σχολής Πολιτικών Επιστημών» κατά το σύστημα της «Ελευθέρας Σχο­λής Πολιτικών Επιστημών των Παρισίων».
Προωθώντας τις μεταρρυθμιστικές του ιδέες, ο Φραγκούδης, ισχυρό στέλεχος των Φιλελευθέρων, ίδρυσε το 1924 την Εταιρία «Εκπαιδευτική Αναγέννηση» εντοπίζοντας έτσι στην Εκπαίδευση και μάλιστα στην «Ανωτάτη» το χώρο των αναγκαίων μεταρρυθμιστικών αλλαγών. Δηλωμένος σκοπός ήταν η μόρφωση της ιθύνουσας τάξης. Όπως επανειλημμένα διακήρυττε: «Εάν είναι αληθές ότι δια της εκπαιδεύ­σεως και μόνον είναι δυνατόν να αναδημιουργηθή η Ελληνική πατρίς, η ίδρυσις της Σχολής (εννοεί αυτήν που αργότερα έγινε Πάντειος) θα δώση το σύνθημα της εθνικής αναπλάσεως δια της δημιουργίας εστίας μελετών των εθνικών ζητημάτων και βήματος ανωτέρας μεταρρυθμιστικής διδασκαλίας». Για την πραγματοποίηση αυτού του στόχου, ο Γ. Φραγκούδης μέσα από την «Εκπαιδευτική Αναγέννηση» ίδρυ­σε τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Φιλοδόξησε να απο­τελέσει αυτή για την Ελλάδα ό,τι ήταν η «Ελευθέρα Σχολή Πολιτικών Επιστημών» που υπήρξε εστία ανάπλασης της Γαλλικής Διοίκησης και παγκόσμιας σημασίας Ίδρυμα. Δικαιολογώντας λίγο αργότερα την ίδρυση της, έγραφε: «Με τοιαύτας σκέψεις ιδρύθη η Σχολή των Πολιτικών, Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών, εις την οποίαν θα εδίδασκον άνδρες μεταξύ των αρίστων Ελλήνων και η οποία θα αποβεί ανωτέρα Ακαδημία ηθικής μορφώσεως και αναδημιουργίας».μικρογραφία|269x269px|Πάντειος Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών ΕπιστημώνΣτις 2 Ιανουαρίου 1927, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης έθετε τον θεμέλιο λίθο του κεντρικού κτιρίου, που βρίσκεται σήμερα στη λεωφό­ρο Συγγρού. Η ανέγερση του πρώτου κτιρίου της Παντείου δεν στάθηκε εύκολη. Ο Γ. Φραγκούδης για να εξεύρει τα αναγκαία χρήματα έκανε επανειλημμένες εκκλήσεις στο εσωτερικό και εξω­τερικό και αναγκάστηκε να ταξιδέψει και ο ίδιος για να πείσει τους ομογενείς της Αμερικής κυρίως, να ενισχύσουν το έργο τους. thumb|right|266x266px|Το κτήριο της πρυτανείας του Παντείου Πανεπιστημίου.
Τα μαθήματα αρχίζουν επίσημα στις 18 Νοεμβρίου 1930 με την παρουσία του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο ίδιος φιλοδόξησε να είναι ο πρώτος καθηγητής της Σχο­λής και υπήρξε ο πρώτος δωρητής της.
Παράλληλα, ο θάνατος και προπαντός η τελευταία βού­ληση του Αλ. Πάντου, που πέθανε τον Ιούνιο του 1930, ήρθε να βοηθήσει αποφασιστικά. Επιθυμία του ήταν με το κληροδότημα που άφηνε να ιδρυθεί Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Χάρη στην πειστικότητα και τον ενθουσιασμό του εμψυ­χωτή της ιδέας Γ. Φραγκούδη, αλλά και τη διορατικότητα και την ετοιμότητα του Ελ. Βενιζέλου που σαν πρωθυ­πουργός ήταν εκτελεστής της διαθήκης Πάντου, το κλη­ροδότημα με το κτίριο της «Εκπαιδευτικής Αναγέννησης» συγχωνεύονται το 1931 στην «Πάντειο Σχολή Πολιτικών Επιστημών».
Έτσι το αρχικό όραμα των δύο ανδρών γίνεται πραγματι­κότητα. Η Πάντειος Σχολή Πολιτικών Επιστημών λειτουργεί ως ΝΠΙΔ και ο πρώτος κανονισμός της ψηφίζεται το 1933. Με αυτόν δημιουργούνται δυο τμήματα: το Πολιτικό-Ιστορικό, που είχε δέκα τακτικές και έξι έκτακτες έδρες και το Κοινωνικό-Οικονομικό που είχε εννέα τακτικές και πέντε έκτακτες έδρες. Η φοίτηση προβλέπεται τριε­τής. Η Σχολή απονέμει πτυχίο και επίσης προβλέπεται και η απονομή διδακτορικού διπλώματος. Ο πλούτος των μαθημάτων και οι διακεκριμένοι καθηγητές που αποτέλεσαν το πρώτο διδακτικό προσωπικό (Αμαντος, Ευελπίδης, Καλλιτσουνάκης, Κεραμόπουλος, Κανελλόπουλος, Κουγέας, Κουτούπης, Λούβαρης, Σγουρίτσας, Σεφεριάδης, Σιδερής, Τσάτσος κ.ά. συνέβαλαν στο να καθιερωθεί γρήγορα η Σχολή, το 1936, σαν αυτοτελές Ίδρυμα Ανω­τάτης Εκπαίδευσης, ισότιμο προς τα Πανεπιστήμια και τις άλλες Ανώτατες Σχολές.
Δύο Πρόεδροι της Ελληνικής Δημοκρατίας υπήρξαν διαπρεπείς καθηγητές της Σχολής: ο Μιχαήλ Στασινόπουλος που διετέλεσε και πρώτος Πρύτανης της Σχο­λής (1952-1958) και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος. Πολλοί καθη­γητές της Παντείου αναμείχθηκαν στην πολιτική, ενώ μια πλειάδα απ' αυτούς κράτησαν κατά καιρούς ή κρατούν ακόμα σημαντικές ηγετικές θέσεις στην πολιτική και γενικά δια­κρίνονται για τον ρόλο τους στη δημόσια ζωή της χώρας.
Το 1963 εισάγεται η παραδοσιακή μορφή πανεπιστημιακής οργάνωσης στη Σχολή, η φοίτηση γίνεται τετραετής και τα τμήματα της σχολής μετονομάζονται σε: α) Πολιτικής Επιστήμης και β) Δημόσιας διοίκησης.
Το 1983 η Σχολή κατατέμνεται σε τρία Τμήματα: α) Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών, β) Δημόσιας Διοίκησης και γ) Κοινωνιολογίας.
Το 1989 μετονομάζεται σε Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών.
Ακαδημαϊκή Οργάνωση
μικρογραφία|271x271εσ|Νέο Κτίριο Παντείου μικρογραφία|244x244εσ|Βιβλιοθήκη Παντείου Το Πάντειο Πανεπιστήμιο περιλαμβάνει 9 ακαδημαϊκά τμήματα που αντιστοιχούν σε 4 σχολές:
Ερευνητικά κέντρα
Οι σχολές του Παντείου έχουν ιδρύσει και διαχειρίζονται ερευνητικά κέντρα, εργαστήρια και ινστιτούτα τα οποία επικεντρώνονται σε συγκεκριμένα ζητήματα και παράγουν υλικό (εκθέσεις, συλλογές, κ.ά.) που σχετίζονται με τα ενδιαφέροντά τους. Ένα από αυτά είναι το Ευρωπαϊκό Κέντρο Περιβαλλοντικής Έρευνας και Κατάρτισης το οποίο ιδρύθηκε το 2002 στα πλαίσια του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών με στόχο τη προαγωγή της επιστήμης της βιώσιμης ανάπτυξης και την επεξεργασία προτάσεων για τη περιβαλλοντική διακυβέρνηση.
Παντειακά Νέα
Τα Παντειακά Νέα είναι η φοιτητική εφημερίδα του Παντείου Πανεπιστημίου. Ιδρύθηκε το 1988 από φοιτητές του τμήματος Κοινωνιολογίας εν μέσω καταλήψεων. Από τότε η εφημερίδα έχει περάσει από πολλές διευθύνσεις σύνταξης αλλά διατηρήθηκε πάντοτε η φοιτητική χροιά του εντύπου. Το 2003 η εφημερίδα έπαψε να κυκλοφορεί ενώ το 2006 με νέα αρχισυνταξία, επανακυκλοφόρησε με νέους αρθρογράφους και σκιτσογράφους. Τα Παντειακά Νέα κυκλοφορούν κάθε 3 μήνες και τυπώνονται σε περίπου 4000 αντίτυπα.
Σύλλογος Πτυχιούχων Παντείου Πανεπιστημίου «Ο Αριστοτέλης»
Το 1942 ιδρύεται ο παλαιότερος επιστημονικός σύλλογος της χώρας, ο Σύλλογος Πτυχιούχων Παντείου Πανεπιστημίου «Ο Αριστοτέλης» και έκτοτε λειτουργεί συνεχώς μέχρι και σήμερα, αποτελώντας το δημιουργικό σύνδεσμο μεταξύ Πανεπιστημίου και αποφοίτων. Ο Σύλλογος έχει ως σκοπό τη μελέτη, κατοχύρωση και προαγωγή των συμφερόντων κάθε αποφοίτου και την ανάπτυξη του πνεύματος αλληλεγγύης μεταξύ των μελών του καθώς και ανύψωση του επιστημονικού επιπέδου τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα στην Αθήνα
Πάπας Σιμπλίκιος
Ο Πάπας Σιμπλίκιος (Papa Simplicio, ... - 10 Μαρτίου 483) διαδέχθηκε στο παπικό θρόνο το 468 τον Πάπα Ιλάριο.
Ο Πάπας Σιμπλίκιος είχε γεννηθεί στο Τίβολι το 420. Ανακηρύχθηκε Πάπας το 468. Παρέμεινε Πάπας για δεκαπέντε χρόνια, μέχρι το θάνατό του το 483, οπότε τον διαδέχθηκε ο Πάπας Φήλιξ Γ΄.
Ο Πάπας Σιμπλίκιος, σε όλη τη διάρκεια της Παπoσύνης του, αγωνίσθηκε ιδιαίτερα κατά του Αρειανισμού και του Μονοφυσιτισμού. Στο έργο του περιλαμβάνεται και η ανέγερση πολλών ναών (βασιλικές).
Η Δυτική Εκκλησία τον έχει ανακηρύξει Άγιο, τη μνήμη του οποίου τιμά στις 10 Μαρτίου, ημέρα θανάτου του.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 5ου αιώνα Σιμπλίκιος
Μπραουνίτης
Ο μπραουνίτης (αγγλ. braunite, αναφερόμενος σε παλαιότερη ελληνική βιβλιογραφία ως "βραουνίτης") είναι νησοπυριτικό ορυκτό του μαγγανίου. Οφείλει το όνομά του στον Γερμανό Σύμβουλο Επιμελητηρίων (Kammerrath) K. Braun του Gotha (1790-1872).
Σχηματίζεται από μεταμόρφωση άλλων πυριτικών μαγγανιούχων ορυκτών και μαγγανιούχων οξειδίων, συχνά όμως είναι προϊόν αποσάθρωσης μαγγανιούχων αποθέσεων.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο πυρολουσίτης, ο χαουσμανίτης, ο ροδονίτης, ο σπεσάρτινος και ο αιματίτης.
Απαντάται σε πολλές τοποθεσίες της Γης. Ορισμένες αξιόλογες εμφανίσεις του είναι στη Θουριγγία (Γερμανία), την περιοχή Värmland στη Σουηδία, στη Νορβηγία, στην Ιταλία (Κοιλάδα της Αόστα και άλλες περιοχές), στην Ινδία, στο Ouro Preto του Minas Gerais στη Βραζιλία, το μαγγανιούχο κοίτασμα στην περιοχή Καλαχάρι στη Νότια Αφρική, τις ΗΠΑ (Πολιτείες Τέξας, Αρκάνσας, Τζόρτζια, Κολοράντο, Νεβάδα, Καλιφόρνια, την Κίνα, την Ιαπωνία και με ελάσσονες εμφανίσεις σε πολλές άλλες χώρες.
Σημειώσεις
]
Μπραουνιτης Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Προκόπης Δούκας
Ο Προκόπης Δούκας (1963, Αθήνα) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και παρουσιαστής ειδήσεων.
Βιογραφία
Ο Δούκας σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός με ειδίκευση στα ηλεκτρονικά και τις τηλεπικοινωνίες και Μουσική Τεχνολογία στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Η καριέρα του ως δημοσιογράφος ξεκίνησε με την ανάπτυξη του ανεξάρτητου ραδιοφώνου στην Ελλάδα, το 1988. Έχει συνεργαστεί με μεγάλους μουσικούς και ειδησεογραφικούς σταθμούς της Αθήνας, όπως ΣΚΑΪ 100.3, ΑΝΤ1 97.2, Αθήνα 9,84, το Πρώτο Πρόγραμμα και Kosmos 93.6.
Το 1997 έγινε ένας από τους κύριους παρουσιαστές της ελληνικής κρατικής τηλεόρασης. Παρουσίαζε το βραδινό δελτίο ειδήσεων από το 1999 μέχρι το 2013 της ΝΕΤ και της ΕΤ1. Είχε παρουσιάσει το πρώτο δελτίο ειδήσεων της (βραχύχρονης σε λειτουργία) ΔΤ.
Από το 2003, είναι ένας από τους κύριους πολιτικούς σχολιαστές του «Athens Voice». Από το 1991 διδάσκει δημοσιογραφία, σε διάφορες σχολές, όπως στο ΑΝΤ1 MediaLab, το Athens Media Lab και το ΙΕΚ Ακμή.
Έχει επίσης λάβει μέρος σε δύο ταινίες του Έλληνα σκηνοθέτη Νίκου Γραμματικού, «Απόντες» και «Ο Βασιλιάς».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
21η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία (Ελλάδα)
Η 21η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία «Ταξιαρχία Ιππικού Πίνδος» (επίσημη ονομασία: XXI Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία Ιππικού "ΠΙΝΔΟΣ", ΧΧΙ ΤΘΤ) είναι τεθωρακισμένος στρατιωτικός σχηματισμός του Ελληνικού Στρατού Ξηράς, ο οποίος εδρεύει στην Κομοτηνή της Δυτικής Θράκης.
Ιστορία
Η ίδρυση της 21ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας σχεδιαζόταν να γίνει το 1968, αλλά οι καθυστερήσεις στην προμήθεια του απαραίτητου στρατιωτικού εξοπλισμού ανάγκασαν τον σχηματισμό της στο Λιτόχωρο στις 1 Δεκεμβρίου 1970. Η ταξιαρχία μεταφέρθηκε στην περιοχή Κομοτηνής-Αλεξανδρούπολης τον Σεπτέμβριο του 1971. Όταν ολοκληρώθηκε ο σχηματισμός της ταξιαρχίας, ο σχηματισμός περιλάμβανε την 211η και την 212η Επιλαρχία Μέσων Αρμάτων, την 21η Επιλαρχία Υποστήριξης και άλλες υποστηρικτικές δομές.
Δομή
Η 21η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία (XXI ΤΘΤ Ταξιαρχία Ιππικού Πίνδος) έχει την έδρα της στην Κομοτηνή και διαθέτει τις εξής μονάδες:
- Την Ίλη Στρατηγείου της 21ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας (ΙΣ/ΧΧΙ ΤΘΤ).
- Τον 21ο Λόχο Διαβιβάσεων (21 ΛΔΒ).
- Τον 21ο Λόχο Μηχανικού (21 ΛΜΧ).
- Το 646ο Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού (646 Μ/Κ ΤΠ).
- Την 140η Μοίρα Αυτοκινούμενου Πυροβολικού (140η Α/Κ ΜΜΠ).
- Την 211η Επιλαρχία Μέσων Αρμάτων (211 ΕΜΑ).
- Την 212η Επιλαρχία Μέσων Αρμάτων (212 ΕΜΑ).
- Το 21ο Επιλαρχία Υποστήριξης (21 ΕΥΠ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομοτηνή
Υπουργός
Υπουργός (ετ. Υπό + Έργο) είναι ο επικεφαλής ενός υπουργείου. Σε χώρες όπως στις ΗΠΑ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο Πουέρτο Ρίκο και σε άλλες αναφέρεται ο όρος Γραμματέας.
Οι Υπουργοί στην Ελλάδα προτείνονται από τον Πρωθυπουργό της εκάστοτε Κυβέρνησης και διορίζονται (τυπικά) από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το Συμβούλιο Υπουργών καλείται Υπουργικό Συμβούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική ορολογία
Αθλητικά γεγονότα του 2007/Θάνατοι
Παρατίθενται αξιόλογα πρόσωπα από το χώρο του αθλητισμού, που απεβίωσαν το 2007.
Δεκέμβριος
Θάνατοι
Εκκλησία Αγίου Γεωργίου (Βουρλά)
Η Εκκλησία Αγίου Γεωργίου ήταν εκκλησία στα Βουρλά της Τουρκίας.
Περιγραφή
Η εκκλησία ήταν τρίκλιτη βασιλική, χαρακτηριζόμενη από την απουσία τρούλου. Παράλληλα, διέθετε γυναικωνίτη, καθώς και μαρμάρινης κατασκευής κωδωνοστάσιο, ανεγερθέν το 1881, το οποίο και διέθετε, συνολικά, τέσσερις μικρού μεγέθους καμπάνες, οι οποίες αποτελούσαν δωρεά της Ρωσίας.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Βουρλά Κατηγορία:Πρώην εκκλησίες στην Τουρκία Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο
Ευρωμπάσκετ 1951
Η 7η διοργάνωση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών του 1951 (γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ 1951) οργανώθηκε από τη FIBA Europe. Το τουρνουά διοργάνωσε η Γαλλία, ως δευτεραθλήτρια Ευρώπης, καθώς η προηγούμενη νικήτρια, η Αίγυπτος, είχε διοργανώσει και το προηγούμενο τουρνουά. Οι αγώνες έλαβαν χώρα στο Παρίσι, σε ένα ποδηλατοδρόμιο χωρητικότητας 12.000 θέσεων, κατά το διάστημα από τις 3 Μαΐου ως τις 12 Μαΐου. Από εδώ ξεκινά ο εικοσαετής θρύλος της Σοβιετικής Ένωσης στο χώρο του Ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Στον τελικό της διοργάνωσης όμως με τους Τσεχοσλοβάκους, του μεγάλου Μράζεκ που ανακηρύχθηκε MVP του τουρνουά, και ενώ το σκορ είναι ισόπαλο 44-44, ο Στίπας Μπουτάουτας –που ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης- ευστοχεί σε ελεύθερη βολή, η οποία στην αρχή ακυρώνεται χωρίς λόγο και στη συνέχεια καταμετριέται και έτσι κέρδισαν οι Σοβιετικοί στον τελικό με 45-44. Οι Γάλλοι θεατές άρχισαν τις αποδοκιμασίες, με συνέπεια η ανάκρουση του εθνικού ύμνου της Ε.Σ.Σ.Δ. να γίνει μέσα σε έντονα γιουχαρίσματα.
Αξιοπρεπέστατη εμφάνιση της Ελληνικής ομάδας, η οποία κάτω από τις οδηγίες του Βλαδίμηρου Βάλλα και με πρώτο σκόρερ τον Αριστείδη Ρουμπάνη με 56 πόντους (μ.ο. 8), κατέλαβε την 8η θέση. Στο δυσκολότερο ματς, η εθνικής εναντίον των Σοβιετικών έχασε με 64-42, ενώ ηττήθηκε από τους επίσης πανίσχυρους Τσεχοσλοβάκους στην παράταση με σκορ 54-40.
Γκρουπ Δ
Η ομάδα του Λιβάνου, επειδή αποχώρησε από τον αγώνα με το Ισραήλ, δεν έλαβε τον 1 βαθμό του ηττημένου.
Αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 9-16
Οι δύο ομάδες που κατετάγησαν τελευταίες στους ομίλους Α' και Β' των πέντε ομάδων, Λουξεμβούργο και Δανία αντίστοιχα, έδωσαν ένα αγώνα, έτσι ώστε η νικήτρια να μπει στους αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 9-16 (μιας και η Ρουμανία αποσύρθηκε από τους αγώνες). Νικήτρια ήταν η ομάδα της Δανίας με 46-45, σε έναν συναρπαστικό αγώνα.
Τελική Φάση
Οι δύο καλύτερες ομάδες των τεσσάρων ομίλων δημιούργησαν δύο νέους ομίλους στη φάση των οχτώ. Οι πρώτες δύο ομάδες κάθε ομίλου οδηγούνταν στη συνέχεια στην ημιτελική φάση και οι υπόλοιπες ομάδες στους αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 5-8.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1951 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1951 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1951 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1951
Αυταπάτη
Η αυταπάτη είναι η σταθερή ψευδής πεποίθηση και χρησιμοποιείται στην καθομιλουμένη για να περιγράψει μια πεποίθηση που προέρχεται από ψέμα, φαντασιοπληξία, εξαπάτηση κλπ.
Στην ψυχιατρική, ο ορισμός της αυταπάτης είναι πιο συγκεκριμένος, θεωρώντας ότι η πεποίθηση είναι παθολογική (το αποτέλεσμα μιας ασθένειας ή μιας διαδικασίας της ασθένειας). Παθολογικά είναι η πεποίθηση που βασίζεται σε ψευδείς ή ελλιπείς πληροφορίες, ή το αποτέλεσμα της αντίληψης που θα τα ονομάζαμε καλύτερα παραίσθηση.
Οι αυταπάτες εμφανίζονται κυρίως στα πλαίσια της νευρολογικής ή της διανοητικής ασθένειας, αν και δεν είναι συνδεδεμένες με οποιαδήποτε ιδιαίτερη ασθένεια και έχουν βρεθεί για να εμφανίζονται στα πλαίσια πολλών παθολογικών τομέων (φυσικός και διανοητικός). Εντούτοις, είναι ιδιαίτερα σημαντικές στην διάγνωση των ψυχωτικών διαταραχών και ιδιαίτερα στη σχιζοφρένεια και τη διπολική διαταραχή.
Κατηγορία:Ψυχιατρική Κατηγορία:Εξαπάτηση
Μανουήλ (αποσαφήνιση)
Μανουήλ είναι σύντμηση του ονόματος Εμμανουήλ. Με το όνομα αυτό ήταν γνωστά τα παρακάτω ιστορικά πρόσωπα:
Άλλα πρόσωπα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Καρκίνος του τραχήλου της μήτρας
Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι καρκίνος ο οποίος προέρχεται από τον τράχηλο της μήτρας. Προέρχεται από τον ανώμαλο πολλαπλασιασμό κυττάρων τα οποία έχουν τη δυνατότητα να μεταναστεύουν ή να εισβάλλουν σε άλλα μέρη του σώματος. Αρχικά δεν υπάρχουν τυπικά συμπτώματα. Ύστερα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν ανώμαλη κολπική αιμορραγία, πυελικό πόνο ή πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή.
Η λοίμωξη από ιό των ανθρωπίνων κονδυλωμάτων (HPV) φαίνεται ότι σχετίζεται με την ανάπτυξη περισσότερων από το 90% των περιπτώσεων. Ωστόσο υπάρχουν και υπότυποι του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας που δεν σχετίζονται με τη λοίμωξη από τον ιό HPV. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μολυνθεί από τον HPV όμως δεν αναπτύσσουν καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Άλλοι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν το κάπνισμα, αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα, τη λήψη αντισυλληπτικών, την έναρξη των σεξουαλικών επαφών σε νεαρή ηλικία και το σεξ με πολλούς συντρόφους, αλλά αυτοί είναι λιγότερο σημαντικοί. Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας συνήθως αναπτύσσεται από προκαρκινοματοειδείς αλλοιώσεις μέσα σε 10 με 20 χρόνια. Υπάρχουν λίγοι τύποι καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Περίπου το 90% είναι πλακώδη καρκινώματα, το 10% είναι αδενοκαρκινώματα και ένας μικρός αριθμός είναι άλλοι τύποι. Η διάγνωση γίνεται συνήθως με προληπτική δοκιμασία ελέγχου και στη συνέχεια με βιοψία. Στην συνέχεια γίνεται ιατρική απεικόνιση για να βρεθεί εαν ο καρκίνος έχει επεκταθεί ή όχι.
Τα εμβόλια έναντι του HPV προστατεύουν ένα δύο υψηλού κινδύνου στελεχών της οικογένειας ιών και μπορούν να προλαμβάνουν μέχρι το 65 με 75% των καρκίνων του τραχήλου της μήτρας. Καθώς υπάρχει ακόμη κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου, οι κατευθυντήριες οδηγιές συνιστούν τη τακτική λήψη επιχρισμάτων Παπ (τεστ Παπ). Άλλες μέθοδοι πρόληψης είναι η χρήση προφυλακτικών κατά το σεξ. Η προληπτική δοκιμασία ελέγχου γίνεται με τη χρήση του τεστ Παπ ή αιθανικού οξέος και μπορεί να αναγνωρίσει προκαρκινωμάτωδεις αλλοιώσεις οι οποίες όταν θεραπεύονται προλαμβάνουν την ανάπτυξη καρκίνου. Η θεραπεία του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας περιλαμβάνει το συνδυασμό χειρουργείου, χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας. Η πενταετής επιβίωση στις ΗΠΑ είναι 68%. Η κατάληξη όμως σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από το πόσο νωρίς εντοπίστηκε ο καρκίνος.
Παγκοσμίως, ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι η τέταρτη πιο κοινή μορφή καρκίνου και η τέταρτη πιο κοινή αιτία θανάτου από καρκίνο στις γυναίκες. Το 2012 υπολογίστηκε ότι υπήρχαν 528.000 περιστατικά καρκίνου του τραχήλου της μήτρας και 266.000 θάνατοι. Αυτό είναι περίπου το 8% των συνολικών θανάτων από καρκίνο. Περίπου το 70% των καρκίνων του τραχήλου της μήτρας συμβαίνουν στις αναπτυσσόμενες χώρες. Στις χώρες με χαμηλό εισόδημα είναι η πιο κοινή αιτία θανάτου από καρκίνο. Στις ανεπτυγμένες χώρες, η ευρεία χρήση προληπτικών δοκιμασιών ελέγχου έχει μειώσει δραματικά τις περιπτώσεις των καρκίνων του τραχήλου της μήτρας. Στην ιατρική έρευνα, η πιο διάσημη κυτταρική σειρά, γνωστή ως HeLa αναπτύχθηκε από κύτταρα του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας μιας γυναίκας που ονομαζόταν Ενριέτα Λακς.
Παραπομπές
τραχηλου Κατηγορία:Γυναικολογικές παθήσεις
Αναταραχές στην Μπελίζ το 2005
thumb|350px|right|Διαδηλωτές εναντίον ΜΑΤ (21 Ιανουαρίου.) Διαταραχές και οδομαχίες μεταξύ διαδηλωτών και κυβέρνησης ξέσπασαν στην πρωτεύουσα του Μπελμοπάν στην Μπελίζ στα μέσα του Ιανουαρίου του 2005. Οι διαμάχες ξεκίνησαν από την απόφαση της κυβέρνησης να αυξήσει σημαντικά τους φόρους για το νέο έτος στον προϋπολογισμό που κατατέθηκε, καθώς και από τη γενική απογοήτευση του πληθυσμού με το κυβερνών Ενωμένο Κόμμα Του Λαού, καθώς η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης έχει καταρρακώσει οικονομικά το κράτος του Μπελίζ.
Στις 13 Ιανουαρίου του 2005, η κυβέρνηση του Σαιντ Μούσα ανακοίνωσε τον προϋπολογισμό για το οικονομικό έτος 2005-2006. Ο προϋπολογισμός περιείχε μεγάλες φορολογικές ανατιμήσεις σε διάφορες επιχειρήσεις και προϊόντα πρώτης ανάγκης, συμπεριλαμβανομένων ανατιμήσεις της τάξης του 11% στον φόρο πώλησης ακίνητης περιουσίας, 5% σε οικονομικά ιδρύματα, 8% στον καπνό και 100% ανατίμηση στο ρούμι. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι καινούργιες αυξήσεις είναι παράμιλλες με τις αυξήσεις που θεσπίστηκαν το 1998 από την προηγούμενη κυβέρνηση του Ενωμένου Δημοκρατικού Κόμματος (UDP). Οι νέοι φόροι, σε συνδυασμό με τη χρόνια, κατ' ισχυρισμό, οικονομική κακοδιαχείριση και διαφθορά από τη μεριά του Ενωμένο κόμμα του Λαού (PUP) ήταν η αφορμή για μαζικές διαδηλώσεις μπροστά από το κτήριο της Εθνοσυνέλευσης στις 15 Ιανουαρίου. Οι διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν και τη διάρκειας της επόμενης εβδομάδας.
thumb|250px|left|Πλήθος έξω από το κτήριο της Εθνοσυνέλευσης, κρατώντας πανό που ζητούν την παραίτηση του [[Πρωθυπουργός|Πρωθυπουργού Σαίντ Μούσα.]] Στις 20 Ιανουαρίου, οι επιχειρηματίες και τα εργατικά συνδικάτα δήλωσαν ότι προχωρούν σε κινητοποιήσεις και μαζική διήμερη απεργία. Η παροχή νερού διακόπηκε σε όλη τη χώρα, καθώς οι υπάλληλοι της επιχείρησης υδροδότησης δεν προσήλθαν στην εργασία τους. Στις 21 Ιανουαρίου, τα τοπικά δημοσιογραφικά πρακτορεία ανέφεραν διάσπαρτες επεισόδια στην πρωτεύουσα Μπελμοπάν, όπως κάψιμο κυβερνητικών κτηρίων και οδοφράγματα οργανωμένα από τους διαδηλωτές. Μπουκάλια και πέτρες εκτοξεύθηκαν εναντίον υπουργών καθώς έμπαιναν στο κυβερνητικό κτήριο. Επενέβησαν η αστυνομία και ο στρατός για να διαλύσουν την συγκέντρωση. Η κυβέρνηση είχε, θεωρητικά, εγκαταστήσει κάμερες παρακολούθησης και οχυρωματικό στα κτίρια που ήταν πιθανόν να συγκεντρωθούν οι διαδηλωτές.
Είναι η τρίτη φορά που έχουν γίνει ταραχές αυτού του τύπου στη χώρα. Η πρώτη φορά ήταν στην δεκαετία του 1950 και η δεύτερη φορά στη δεκαετία του 1980, όταν κατατέθηκε για ψήφιση ένα σχέδιο νόμου που έδινε μέρος της χώρας στη Γουατεμάλα.
Η Αξιωματική Αντιπολίτευση οργάνωσε δημόσια διαδήλωση έγινε στις 21 Ιανουαρίου στο Μπελμοπάν. Το κυβερνών κόμμα PUP είχε οργανώσει μία αντί-διαδήλωση. Υπήρχαν μαζικές διαμαρτυρίες έξω από το κτήριο της εθνοσυνέλευσης, κατά τη διάρκεια των οποίων προκλήθηκαν βίαια επεισόδια. Οι διαδηλωτές πετάξανε μπουκάλια και πέτρες στην αστυνομία. Η αστυνομία απάντησε με σφαίρες από καουτσούκ και δακρυγόνα. Οι πυροβολισμοί και οι σειρήνες, ακουγόντουσαν από το 1Κμ. Υπήρξε ένας εκκωφαντικός θόρυβος, αρκετά πιο δυνατός από πυροβολισμό, τα αίτια του οποίου δεν έχουν διευκρινιστεί. Αρκετοί διαδηλωτές συνελήφθησαν, συμπεριλαμβανομένου και του πιστού υποστηρικτή του UDP, Γέλλοουμαν. Η άδεια που είχε δοθεί στους διαδηλωτές έληξε στης 3μ.μ. αλλά δόθηκε μία ώρα διορία για να διαλυθούν οι διαδηλωτές. Στο τέλος της παράτασης, η αστυνομία έκανε συνεχείς εκκλήσεις στους διαδηλωτές να διαλυθούν, αλλά οι εκκλήσεις δεν εισακούστηκαν. Ο επιθεωρητής Jefferires διάβασε το άρθρο περί διατάραξης της κοινής ειρήνης στο πλήθος, και μετά από επιπλέον 40 λεπτά διορία, διάταξε τις παρατεταμένες αστυνομικές δυνάμεις να διαλύσουν το πλήθος. Η αστυνομία έριξε δακρυγόνα και σφαίρες από καουτσούκ, αλλά οι συνδικαλιστές επέλεξαν να κάνουν καθιστική διαμαρτυρία και αρνήθηκαν να φύγουν. Η αστυνομία τους μετέφερε κλοτσηδόν και χειροπόδαρα.