cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικονομία της Αρχαίας Ελλάδας
Νόμισμα
Τα νομίσματα έπαιξαν αρκετούς ρόλους στον ελληνικό κόσμο. Παρείχαν ένα μέσο ανταλλαγής, το οποίο χρησιμοποιούνταν κυρίως από τις πόλεις-κράτη για να προσλαμβάνουν μισθοφόρους και να αποζημιώνουν τους πολίτες. Αποτελούσαν επίσης πηγή εσόδων, καθώς οι αλλοδαποί έπρεπε να αλλάξουν τα χρήματά τους στο τοπικό νόμισμα σε συναλλαγματική ισοτιμία ευνοϊκή για το κράτος. Χρησιμοποίησαν ως κινητή μορφή μεταλλικών πόρων, γεγονός που εξηγεί τις ανακαλύψεις αθηναϊκών νομισμάτων με υψηλά επίπεδα αργύρου σε μεγάλες αποστάσεις από την πόλη τους. Τέλος, η κοπή νομισμάτων προσέδωσε έναν αέρα αναμφισβήτητου κύρους σε οποιαδήποτε ελληνική πόλη ή πόλη-κράτος.
Ψώνια
Τα εμπορικά κέντρα στην Αρχαία Ελλάδα ονομάζονταν αγορά. Η κυριολεκτική σημασία της λέξης είναι «τόπος συγκέντρωσης» ή «συνέλευση». Η αγορά ήταν το κέντρο της αθλητικής, καλλιτεχνικής, πνευματικής και πολιτικής ζωής της πόλης. Η Αρχαία Αγορά της Αθήνας ήταν το πιο γνωστό παράδειγμα. Στις αρχές της ελληνικής ιστορίας (18ος αιώνας–8ος αιώνας π.Χ.), οι ελεύθεροι πολίτες συγκεντρώνονταν στην αγορά για στρατιωτικά καθήκοντα ή για να ακούσουν δηλώσεις του βασιλιά ή του συμβουλίου. Κάθε πόλη είχε την αγορά της όπου οι έμποροι μπορούσαν να πουλήσουν τα προϊόντα τους. Υπήρχε λινό από την Αίγυπτο, ελεφαντόδοντο από την Αφρική, μπαχαρικά από τη Συρία και άλλα. Οι τιμές σπάνια ήταν σταθερές, επομένως η διαπραγμάτευση ήταν μια κοινή πρακτική.
Τζέισον Ρόμπαρντς
Ο Τζέισον Ρόμπαρντς (Jason Nelson Robards, Jr., 26 Ιουλίου 1922 - 26 Δεκεμβρίου 2000) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου βραβευμένος με δύο Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για τις ταινίες Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (All the Presidents Men, 1976) και Τζούλια (Julia, 1977). Ο Ρόμπαρντς ήταν επίσης κάτοχος ενός Βραβείου Τόνυ και ενός Βραβείου Έμμυ. Ο ηθοποιός έγινε γνωστός για τις ερμηνείες του σε έργα του Ευγένιου Ο'Νηλ τόσο στο θέατρο όσο και στη μεγάλη οθόνη. Είναι γνωστός για τη συμμετοχή του στις ταινίες Μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα (Long Day's Journey into the Night, 1962), Κάποτε στη Δύση (C'era una volta il West, 1968), Γύπες Πάνω από την Έρημο] (The Ballad of Cable Hogue, 1970), Τόρα! Τόρα! Τόρα! (Tora! Tora! Tora!, 1970), Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (All the Presidents Men, 1976), Τζούλια (Julia, 1977), Μέλβιν και Χάουαρντ (Melvin and Howard, 1980), Φιλαδέλφεια (Philadelphia, 1993) και Μανόλια (Magnolia, 1999).
Βιογραφία
Γιος του ηθοποιού Τζέισον Ρόμπαρντς του πρεσβύτερου, ο ηθοποιός ξεκίνησε την καριέρα του στο Μπρόντγουεϊ το 1956, κάνοντας επιτυχία ερμηνεύοντας ήρωες των θεατρικών του Ευγένιου Ο'Νηλ. Έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο, σε ηλικία 37 ετών, το 1959, στο πλευρό των Γιουλ Μπρίνερ και Ντέμπορα Κερ στην ταινία Το Ταξίδι (The Journey). Έπειτα ερμήνευσε τον αλκοολικό γιο της Κάθριν Χέπμπορν στην ταινία του Σίντνεϊ Λουμέτ Μακρύ Ταξίδι Μέσα στη Νύχτα (Long Day's Journey into the Night, 1962) κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού Ταξίδι μιας Μεγάλης Μέρας Μέσα στη Νύχτα του Ευγένιου Ο'Νηλ. Διέπρεψε στην κωμωδία όπως στις ταινίες Μεγάλη Θύελλα σε Μικρή Καρδιά (A Thousand Clowns, 1965) (σε έναν ρόλο που είχε ερμηνεύσει στο θέατρο), Η Γκαρσονιέρα μιας Ανύπαντρης (Any Wednesday, 1966) όπου εμφανίστηκε στο πλευρό της Τζέιν Φόντα, υποδύθηκε τον Άλ Καπόνε στην ταινία του Ρότζερ Κόρμαν Η Σφαγή του Σικάγου (The St. Valentine's Day Massacre, 1968) και τον Ντοκ Χόλιντεϊ στην ταινία του Τζον Στέρτζις Η Ώρα του Πιστολιού (Hour of the Gun, 1968) κι είχε δυο από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του στις ταινίες: Κάποτε στη Δύση (C'era una volta il West, 1968) σε σκηνοθεσία του Σέρτζιο Λεόνε και Γύπες Πάνω από την Έρημο (The Ballad of Cable Hogue, 1970) του Σαμ Πέκινπα.
Οικογενειακή ζωή
Παντρεύτηκε τέσσερις φορές κι απέκτησε 6 παιδιά. Η τρίτη του σύζυγος ήταν η Λορίν Μπακόλ, με την οποία υπήρξε παντρεμένος από το 1961 εώς το 1969 και με την οποία απέκτησε ένα γιο, τον ηθοποιό Σαμ Ρόμπαρντς. Ο χωρισμός τους ήταν αποτέλεσμα του αλκοολισμού του ηθοποιού. . Ο Ρόμπαρντς έλαβε συνολικά 8 υποψηφιότητες για βραβείο Τόνυ, περισσότερες από οποιονδήποτε άλλο ηθοποιό του θεάτρο. Βραβεύτηκε μια φορά με Τόνυ, το 1959 για την ερμηνεία του στο θεατρικό του Μπαντ Σούλμπεργκ The Disenchanted, στο οποίο εμφανίστηκε με τον πατέρα του. Τιμήθηκε επίσης με Βραβείο Έμμυ, με βραβείο του ιδρύματος Κέννεντι και με "Εθνικό Μετάλλιο των Τεχνών".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Εθνική Κροατίας U15 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική Κροατίας για παίκτες έως την ηλικία των 15 ετών (κροατικά: Hrvatska nogometna reprezentacija za igrače do 15 godina starosti, U-15) ιδρύθηκε το 1994. Είναι υπό την οργάνωση της Κροατικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Ο σημερινός προπονητής είναι ο Ίβιτσα Βράνιες.
Οι αντιπροσωπείες έως 15 ετών δεν έχουν επίσημους αγώνες, παίζουν μόνο φιλικά παιχνίδια ή τουρνουά. Μέχρι το Μάιο του 2013, η εθνική ομάδα έπαιξε συνολικά 62 επίσημα παιχνίδια, επιτυγχάνοντας 32 νίκες, 15 ισοπαλίες και 15 ήττες, με διαφορά τέρματος 93:63.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Κροατίας (ποδόσφαιρο)
Έρκολε Γκριμάλντι
Ο Ηρακλής (ιταλ. Ercole, 16 Δεκεμβρίου 1623 - 2 Αυγούστου 1651) από τον Οίκο των Γκριμάλντι ήταν ο πρώτος διάδοχος του Μονακό, καθώς ο πατέρας του ήταν ο πρώτος πρίγκιπας του Μονακό. Απεβίωσε 27 ετών, 11 έτη πριν από τον πατέρα του, έτσι τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Α΄.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ονωρίου Β΄ πρίγκιπα του Μονακό και της Ιππολύτα Τριβούλτσιο, κόρης του Κάρλο-Εμανουέλε-Τεόντορο Τριβούλτσιο κόμη του Μέλτσο. Το Μονακό είχε από το 1604 αναβιβαστεί σε πριγκιπάτο. Έλαβε το όνομα τού πάππου του Ηρακλή κυρίου του Μονακό και έγινε διάδοχος στο πριγκιπάτο. Του δόθηκε ο τίτλος του μαρκησίου του Μπω το 1642, τίτλος που είχε δοθεί μαζί με άλλους στον πατέρα του από τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ της Γαλλίας. Μάλιστα ο τίτλος δόθηκε στον Ηρακλή από τον ίδιο τον Λουδοβίκο ΙΓ΄. Ο διάδοχος έγινε επιδέξιος στρατιωτικός και οδήγησε την επίθεση στον πύργο Σερραβάλλε, όπου πήρε τους φρουρούς ως αιχμάλωτους.
Οικογένεια
Στις 4 Ιουλίου 1641 νυμφεύτηκε τη Μαρία-Αυρηλία Σπίνολα, κόρη του Λούκα Σπίνολα πρίγκιπα της Μολφέτα και της εξαδέλφης του Πελλίνα Σπίνολα. Ο Οίκος των Σπίνολα ήταν ισχυρός και πλούσιος από τη Δημοκρατία της Γένουας. Ο Ηρακλής απέκτησε τέκνα:
Αρδηττός
thumb|right|280px|Ο Λόφος Αρδηττού. Αθήνα
KAtomic
Το KAtomic είναι ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι στο οποίο ο παίκτης καλείται να ξαναδημιουργήσει την δομή ενός εικονικού χημικού στοιχείου του οποίου τα άτομα έχουν διασκορπιστεί στην πίστα. Το μόριο αναπαρίσταται με δισδιάστατα γραφικά. Το KAtomic αποτελεί μέρος του πακέτου λογισμικού του KDE και συγκεκριμένα του πακέτου Kdegames. Είναι ελεύθερο λογισμικό, αδειοδοτημένο με την GNU General Public License (GPL), Version 2.
Αρδηττός
Αρδηττός ή Λόφος Αρδηττού ονομάζεται ο λόφος της Αθήνας που βρίσκεται ανατολικά του Ιλισού και αντικρυστά από τον Λόφο Άγρας. Ανάμεσα στους πρόποδες των δύο βρίσκεται το Παναθηναϊκό Στάδιο.
KAtomic
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό KDE
Αγία Ελένη (αποσαφήνιση)
Η Αγία Ελένη ήταν Χριστιανή αγία.
Αρδηττός
Μέρος του Αρδηττού ήταν ιδιοκτησία της οικογένειας του αείμνηστου Εμμανουήλ Ξανθάκη Γενικού Γραμματέα και ιδρυτή της Συνομοσπονδίας εργατών Ελλάδος, όπου το έκανε δωρεά στο Ελληνικό Κράτος!.
Αγία Ελένη (αποσαφήνιση)
Από αυτή πήρε την ονομασία του το νησί του Ατλαντικού ωκεανού:
ένα ηφαίστειο στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες:
Αρδηττός
Κάτω από τον πευκόφυτο αυτό λόφο οι αρχαίοι Αθηναίοι δικαστές, μετά την εκλογή τους, και σε ανάμνηση του παλαιού γεγονότος, ορκίζονταν δημόσια, στο όνομα του Δία, του Απόλλωνα και της Δήμητρας, τον «ηλιαστικόν» λεγόμενο όρκο, κατά τον οποίο θα έκριναν σύμφωνα με το νόμο και «εν πάση δικαιοσύνη». Σ' αυτόν δε το χώρο τελούνταν επίσης και τα λεγόμενα Μικρά Ελευσίνια μυστήρια.
Αγία Ελένη (αποσαφήνιση)
καθώς και δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Δείτε επίσης
Αγια Ελενη
Αρδηττός
Πολύ αργότερα ο Ηρώδης ο Αττικός μετά την αποπεράτωση του Παναθηναϊκού Σταδίου ανήγειρε στη κορυφή του εν λόγω λόφου μικρό ναό προς τιμή της θεάς Τύχης, του οποίου τα λείψανα διακρίνονται ακόμη και σήμερα, ενώ επιπρόσθετα έστησε εκεί και χρυσελαφάντινο άγαλμά της. Ο ναός αυτός αναφέρεται από τον Ντόνγουελ και σημειώνεται και στο σχέδιο του Βέελερ.
Πηγές
Αρδηττος Αρδηττος
Μαργκερίτ Μπελέζ
Η Μαργκερίτ Μπελέζ (γαλλικά: Marguerite Belèze, γεννημένη στις 28 Οκτωβρίου 1850 στο Παρίσι και αποβιώσασα στις 11 Νοεμβρίου 1913 στο Μονφόρ-λ'Αμωρί  ) ήταν Γαλλίδα βοτανολόγος και ακουαρελίστρια. Το έργο της και οι δημοσιεύσεις της με αντικείμενο τη χλωρίδα, καθώς και οι ακουαρέλες της έχουν βραβευτεί με αριθμό βραβείων. Τρία είδη τα οποία η ίδια ανακάλυψε έλαβαν το όνομά της.
Εκπαίδευση
Πραγματοποίησε τις σπουδές της πλησίον του πατέρα της, Γκιγιώμ Μπελέζ, διευθυντή του Ινστιτούτου Μορέν του Παρισιού και παιδαγωγού. Παράλληλα, έλαβε μαθήματα βοτανικής από τους Εζέν Φουρνιέ και Γκασπάρ Αντόλφ Σατέν.
Σταδιοδρομία
Η Μαργκερίτ Μπελέζ είναι γνωστή μέσω του έργου της με αντικείμενο τη κρυπτογαμική χλωρίδα της ευρύτερης περιοχής του Παρισιού, εξερευνώντας και εκλαϊκεύοντας μέσω των δημοσιεύσεων και διαλέξεών της, σημαντικό αριθμό φυτών.
Προχώρησε στη δημιουργία ερμπαρίων και συλλογών για λογαριασμό συνεδρίων και εκθέσεων, καθώς και για λογαριασμό του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Παρισιού. Μεταξύ άλλων, το 1898, απέστειλε, περίπου, πενήντα διαφορετικά είδη μανιταριών προερχόμενα από το δάσος του Ραμπουγιέ για λογαριασμό σχετικής εκθέσεως της Μυκητολογικής Εταιρείας Γαλλίας.
Ως μέλος της Βοτανικής Εταιρείας Γαλλίας, της Γαλλικής Εταιρείας Βοτανικής, της Μυκητολογικής Εταιρείας Γαλλίας, καθώς και της Αρχαιολογικής Εταιρείας του Ραμπουγιέ, υπήρξε τακτική συνεισφέρουσα στις επιστημονικές επετηρίδες τους. μικρογραφία|Ranunculus repens (ερμπάριο της Μαργκερίτ Μπελέζ, Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας) Παράλληλα, συνεργάστηκε για τη συγγραφή του Flores de France, των Ζωρζ Ρουί και Γκαστόν Μπονιέ.
Οι ακουαρέλες της με αντικείμενο είδη μανιταριών προερχόμενων από την ευρύτερη περιοχή του Παρισιού εκτέθηκαν στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Εκθέσεως του 1900. Το 1902, κατά τη διάρκεια συνεδρίου των επιστημονικών εταιρειών, αναφέρεται ως ούσα εγγεγραμμένη στο τμήμα φυσικής και αεροναυπηγικής υπό τη διεύθυνση του Ελετέρ Μασκάρ.
Το σύνολο του έργου της βραβεύτηκε αριθμό φορών από την Ακαδημία Επιστημών (βραβείο βοτανικής το 1908, τιμητικός έπαινος το 1909).
Μέρος της συλλογής δειγμάτων της, σήμερα, φυλάσσεται εντός του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Παρισιού, καθώς και εντός του ερμπαρίου του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου.
Ακτιβισμός
Για ορισμένο χρονικό διάστημα, η Μαργκερίτ Μπελέζ υπήρξε αντιπρόεδρος της περιφερειακής επιτροπής της Συμμαχίας Διαδόσεως της Γαλλικής Γλώσσας. Παράλληλα, για χρονικό διάστημα διάρκειας δέκα ετών, πιο συγκεκριμένα κατά τις απαρχές του 20ού αιώνα, διετέλεσε γραμματέας της επιτροπής κυριών του Μονφόρ-λ'Αμωρί, υπαγόμενης στη Γαλλική Εταιρεία Βοηθείας Τραυματιών.
Επωνυμίες
Συνολικά, τρία είδη, τα οποία η ίδια ανακάλυψε, φέρουν το όνομά της :
Σημειώσεις
<references group="Σημείωση"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι βοτανολόγοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι βοτανολόγοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γαλλική Βοτανική Εταιρεία Κατηγορία:Μέλη της Μυκητολογικής Εταιρείας Γαλλίας
Αγιόκαμπος
Με την ονομασία Αγιόκαμπος υπάρχουν δύο οικισμοί της Ελλάδας και ένα τοπωνύμιο:
Αγιοκαμπος
Γουίλφ ΜακΓκίνες
ο Γουίλφρεντ ΜακΓκίνες ή αλλιώς Γουίλφ ΜακΓκίνες (γεννημένος την 25η Οκτωβρίου 1937) είναι ένας Άγγλος πρώην παίκτης και προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνίστηκε με τα χρώματα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ καθώς και δυο φορές με την Εθνικής Αγγλίας στη σύντομη καριέρα του ως ποδοσφαιριστής. Ο ΜακΓκίνες διαδέχθηκε τον Σερ Ματ Μπάσμπι ως προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 1969. Μετά τη θητεία του στον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο ΜακΓκίνες εργάστηκε για τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα, οδηγώντας την Παναχαϊκή στην πρώτη της εμφάνιση σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1973-1974. Ο γιος του Μακ Γκίνες, ο Πώλ, διετέλεσε μάνατζερ της ομάδας κάτω των 18 της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ καθώς και βοηθός διευθυντής της ακαδημίας νέων για παιδιά ηλικίας 17 έως 21 ετών.
Καριέρα ως ποδοσφαιριστής
Ως παίκτης, ο ΜακΓκίνες διετέλεσε αρχηγός του Μάντσεστερ, του Λανκασάιρ αλλά και της Αγγλίας σε επίπεδο μαθητικού ποδοσφαίρου, και υπέγραψε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον Ιανουάριο του 1953. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα εναντίον της Γουλφς στις 8 Οκτωβρίου 1955, προτού καν συμπληρώσει τα 18 χρόνια του. Θεωρείται μέλος της θρυλικής φουρνιάς των Μπέμπηδων του Μπάσμπι. Αν και υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός για μια θέση στη βασική ενδεκάδα, ο ΜακΓκίνες αγωνίστηκε συνολικά σε 81 επίσημους αγώνες και βοήθησε την Γιουνάιτεντ να κερδίσει το πρωτάθλημα της σεζόν 1956–57. Ήταν ακόμη παίκτης της Γιουνάιτεντ την εποχή της αεροπορικής καταστροφής του Μονάχου το 1958, αλλά ένας τραυματισμός τον κράτησε εκτός αποστολής της ομάδας, κι έτσι δεν βρισκόταν στο μοιραίο αεροπλάνο που συνετρίβη. Ως παίκτης, ο Γουίλφ κέρδισε τον θαυμασμό του μακροχρόνιου φίλου του, Μπόμπι Τσάρλτον όταν χρειάστηκε να αντικαταστήσει στη βασική εντεκάδα της νέας Γιουνάτεντ, τον συμπαίκτη του, Ντάνκαν Έντουαρντς, που έχασε τη ζωή του στο αεροπορικού ατυχήματος του Μονάχου. Το Δεκέμβριο του 1959, έσπασε το πόδι κατά τη διάρκεια ενός αγώνα μεταξύ αναπληρωματικών παικτών και τερμάτισε πρόωρα την καριέρα του, σε ηλικία μόλις 22 ετών, κι αφού είχε προλάβει να πραγματοποιήσει ήδη δύο εμφανίσεις με τα χρώματα της Εθνικής Αγγλίας.
Προπονητική καριέρα
Ο ΜακΓκίνες συνέχισε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μετά το τέλος της καριέρας του, ασχολούμενος έντονα με την προπονητική, και το 1964, αντικατέστησε τον Τζίμι Μέρφι ως προπονητής της ομάδας των Νέων (κάτω των 18 ετών), καθώς ο Μέρφι άφησε αυτό το πόστο μετά τη κατάκτηση του 6ου τίτλου στην κατηγορία των Νέων. Το 1969, ο ΜακΓκίνες προήχθη σε προπονητής της πρώτης ομάδας, αφού ο Ματ Μπάσμπι αποσύρθηκε ως προπονητής στο τέλος της σεζόν 1968-69. Διορίστηκε ως διάδοχος του Μπάσμπι τον Ιούνιο του 1969 σε ηλικία 31 ετών, σε μια εποχή που η ομάδα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ βρισκόταν σε μεταβατικό στάδιο και ο Μπάσμπι είχε μετακομίσει στο πόστο του γενικού διευθυντή του ποδοσφαιρικού τμήματος. Η θητεία του ΜακΓκίνες ως πρώτου προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν ήταν τόσο επιτυχημένη όσο θα ήλπιζε. Η ομάδα τερμάτισε όγδοη τη μοναδική, ολόκληρη σεζόν που διετέλεσε προπονητής της, ο Μακ Γκίνες (1969-70). Ο ΜακΓκίνες απολύθηκε τελικά την επόμενη σεζόν, το Δεκέμβριο του 1970 και ο Μπάσμπι επέστρεψε για λίγο, αλλά η ομάδα τερμάτισε τελικά όγδοη εκείνη τη σεζόν. Παρά ταύτα, ο ΜακΓκίνες, ο νεώτερος πρώτος προπονητής που ανέλαβε μέχρι τότε την ομάδα, κατόρθωσε κι οδήγησε τη Γιουνάιτεντ σε τρεις ημιτελικούς κυπέλλου κατά τη διάρκεια της θητείας του, έναν για το θεσμό του Κυπέλλου Αγγλίας και δύο για το θεσμό του Λιγκ Καπ. Ο ΜακΓκίνες απολύθηκε στις 29 Δεκέμβριο του 1970, μετά από μια δραματική ισοπαλία 4-4 με αντίπαλο την Ντέρμπι Κάουντι, σε εκτός έδρας αγώνα πρωταθλήματος. Επέστρεψε στο παλιό του πόστο, ως βοηθός προπονητή, προτού φύγει από τον σύλλογο στο τέλος της σεζόν για να αναλάβει ως πρώτος προπονητής στον Άρη Θεσσαλονίκης με ένα χρυσοφόρο συμβόλαιο 11.000 λιρών ετησίως, ήτοι τρεις φορές περισσότερα από όσα έπαιρνε ως τεχνικός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Με το ΜακΓκίνες στον πάγκο, ο Άρης τερμάτισε τέταρτος τη σεζόν 1971–72 έχοντας σπάσει μια σειρά από ρεκόρ. Πιο συγκεκριμένα πέτυχε ένα αήττητο σερί οκτώ αγώνων από την έναρξη του πρωταθλήματος έως και την 8η αγωνιστική, με 5 νίκες και 3 ισοπαλίες. Συγκέντρωσε συνολικά 81 βαθμούς με τελικό απολογισμό 18 νίκες, 11 ισοπαλίες και 5 ήττες. Όμως η δεύτερη σεζόν, 1972–73, υπήρξε κακή και η ομάδα κατετάγη τελικά ένατη αν και ισοβάθμισε με τρεις ομάδες στην έκτη θέση. Η αλλαγή σκυτάλης στη διοίκηση του Άρη κι ο ερχομός του Νίκου Καμπάνη στην προεδρία του συλλόγου έφερε και το τέλος της συνεργασίας με τον ΜακΓκίνες, καθώς ο νέος πρόεδρος ήθελε να φέρει έναν δικό του προπονητή. Το καλοκαίρι του 1973 ανέλαβε την Παναχαϊκή, τερματίζοντας στην 6η θέση την πρώτη του χρονιά, ενώ προκρίθηκε στον δεύτερο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ κατά την πρώτη ευρωπαϊκή συμμετοχή της ομάδας στην ιστορία της. Το Γενάρη του 1975, ο ΜακΓκίνες προσλήφθηκε από το Γιορκ Σίτι, διαδεχόμενος τον Τομ Τζόνστον. Η Γιορκ Σίτι κατέγραψε δύο διαδοχικούς υποβιβασμούς και στις 20 Οκτωβρίου του 1977, ο Μακ Γκίνες απολύθηκε. Αργότερα εργάστηκε ως βοηθός μάνατζερ και στη συνέχεια ως υπηρεσιακός προπονητής στη Χαλ και ήταν στο προπονητικό επιτελείο στη Μπέρι για 10 χρόνια, αναλαμβάνοντας ως κι ως υπηρεσιακός προπονητής πριν από την πρόσληψη του Σαμ Έλις το 1989.
Λουίζα
Η λουίζα (επιστ. ονόμ.: Aloysia citrodora ή Lippia citriodora) είναι φυλλοβόλος θάμνος με ύψος μεταξύ 1,5-2 μ. και ανήκει στην οικογένεια Verbenaceae. Κατάγεται από τη Λατινική Αμερική απ' όπου μεταφέρθηκε στην Ευρώπη τον 17ο αιώνα μ.Χ. από Ισπανούς και Πορτογάλους εξερευνητές και καλλιεργήθηκε για την παραγωγή αιθέριου ελαίου. Η λουίζα είναι φαρμακευτικό και αρωματικό φυτό με πολλές χρήσεις από τη μαγειρική έως τον καλλωπισμό. Τα φύλλα της είναι λογχοειδή και τα άνθη ποικίλλουν σε χρωματισμούς και είναι μικρά με χαρακτηριστικό έντονο άρωμα που θυμίζει λεμόνι. Ανθίζει τους καλοκαιρινούς μήνες που είναι και η ιδανική περίοδος συλλογής της. Από αρχαιότατους χρόνους χρησιμοποιούνταν στην καταπολέμηση διάφορων τύπου πόνων.
Γουίλφ ΜακΓκίνες
Παίκτης
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Λουίζα
Χρήσεις
Τα φύλλα της λουίζας χρησιμοποιούνται για να προσδίδουν γεύση λεμονιού στα ψάρια και σε πιάτα πουλερικών, λαχανικών, σε μαρινάδες, σάλτσες, μαρμελάδες, πουτίγκες, στο γιαούρτι και τα ποτά. Χρησιμοποιείται επίσης ως αφέψημα, ή προστίθεται σε τσάι για να δώσει γεύση λεμονιού (όπως συνήθως σε μαροκινό τσάι). Εχει ιδιότητες θεραπευτικές έναντι του μύκητα Candida albicans. Στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το αιθέριο έλαιο της λουίζας (Lippia citriodora Kunth) και τα παράγωγα αυτών εκτός της απόλυτης απαγορεύεται να χρησιμοποιούνται ως συστατικό αρώματος (Οδηγία 2009/164/ΕΕ, της 22ας δεκεμβρίου 2009).
Γουίλφ ΜακΓκίνες
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γιορκ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ23
Λουίζα
Χρήσεις
Τα ήπια αντιοξειδωτικά συμπληρώματα διατροφής με εκχύλισμα λουίζας προστατεύουν τα ουδετερόφιλα έναντι των οξειδωτικών βλαβών, μειώνοντας τα σημάδια της μυϊκής βλάβης από χρόνια άσκηση με τρέξιμο, χωρίς να εμποδίζεται η κυτταρική προσαρμογή στην άσκηση.
Το εκχύλισμα Aloysia citriodora εμφανίζει αντιοξειδωτικές ιδιότητες που μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της δράσης της αναγωγάσης-GSH στα λεμφοκύτταρα και τα ερυθροκύτταρα και την προστασία του πλάσματος από οξειδωτική βλάβη της άσκησης.
Το εκχύλισμα λουίζας που περιείχε 25% του γλυκοζιδίου verbascoside εμφανίζει ισχυρή αντιοξειδωτική ικανότητα, ειδικά σε ένα λιπόφιλο περιβάλλον, υψηλότερο από το αναμενόμενο, όπως υπολογιζόταν από την αντιοξειδωτική ικανότητα του καθαρού verbascoside, πιθανώς λόγω των συνεργιστικών δράσεων. Αποδειχτηκε επίσης η ικανότητα του verbascoside να ενεργεί ως ένας αποτελεσματικός εξουδετερωτής ελεύθερων ριζών σε λιπόφιλα περιβάλλοντα. Εκχυλίσματα εμπλουτισμένα με Verbascoside μπορεί να έχουν ενδιαφέρουσες εφαρμογές στα καλλυντικά, φαρμακοτρόφιμα ή λειτουργικά τρόφιμα. Αν και έχει αναφερθεί κάποια «in vitro» τοξικότητα σε ανθρώπινα λεμφοκύτταρα του verbascoside με τη συμμετοχή της PARP-1 και πρωτεϊνών p53, μετέπειτα «in vivo» δοκιμές δεν ανέφεραν τοξικότητα για την υψηλή δοσολογία χορήγησης από του στόματος.
Η κατανάλωσή της σε αφέψημα, λέγεται ότι βοηθάει σε μυϊκούς σπασμούς, πόνο στο στομάχι, κράμπες εμμηνόρροιας, άγχος, και ως αντιπυρετικό.
Χημεία
Τα κύρια συστατικά που απομονώνονται στο αιθέριο έλαιο της λουίζας είναι τα citral (30-35%), nerol και geraniol. Το εκχύλισμα λουίζας, περιέχει επίσης το γλυκοζίδιο verbascoside.
Συνώνυμα
Συνώνυμα της λουίζας είναι επίσης τα Verbena triphylla L'Hér., Verbena citriodora Cav., Lippia triphylla, Lippia citriodora, Aloysia citriodora (Cav.) Ort.hierba luisa, cedron.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Ιεροβοτανοειδή Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Αφέψημα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Δάσος της βροχής
thumb|250px|right|[[Τροπικό Δάσος του Αμαζονίου|Τροπικό δάσος της βροχής του Αμαζονίου, στην άνω λεκάνη του ποταμού, περιφέρεια Λορέτο, βορειοανατολικό Περού.]] thumb|250px|right|[[Τροπικό δάσος της βροχής στο νησί Μπαλί, Ινδονησία.]] thumb|250px|right|Υγρό [[εύκρατο δάσος της βροχής στην επαρχία Τζιλάν, βόρειο Ιράν.]]
Δάσος της βροχής (αγγλ. Rain forest) χαρακτηρίζεται ένα δάσος στο οποίο η βροχόπτωση κυμαίνεται σε πολύ υψηλά επίπεδα, με το ελάχιστο ετήσιο ύψος βροχής να κυμαίνεται μεταξύ 1.750 και 2.000 χιλιοστών. Οι μουσώνες παίζουν καθοριστικό ρόλο για τη δημιουργία των τροπικών δασών της βροχής (tropical rainforests) του πλανήτη μας.
Το 40% έως 75% όλων των ειδών της Γης είναι ενδημικά στα δάση της βροχής. Εκτιμάται ότι μερικές χιλιάδες ειδών φυτών, εντόμων και μικροοργανισμών δεν έχουν ακόμη ανακαλυφθεί. Τα τροπικά δάση της βροχής έχουν χαρακτηριστεί ως τα μεγαλύτερα φαρμακεία του πλανήτη, εξαιτίας των πολλών φυσικών θεραπευτικών ουσιών οι οποίες έχουν ανακαλυφθεί σε αυτά. Τα δάση της βροχής είναι υπεύθυνα για την ανακύκλωση του 28% του οξυγόνου της Γης, μέσω της φωτοσύνθεσης από το διοξείδιο του άνθρακα.
Η επίγεια βλάστηση στα δάση της βροχής είναι σε πολλές περιοχές περιορισμένη, λόγω της μη δυνατότητας του ηλιακού φωτός να φτάσει στο επίπεδο της γης εξαιτίας των ψηλών και πυκνών δέντρων, γεγονός το οποίο καθιστά δυνατή τη μετακίνηση μέσω του δάσους. Εάν τα φυλλώματα της κορυφής του δάσους καταστραφούν ή αραιώσουν, στο έδαφος αναπτύσσεται σύντομα πυκνή βλάστηση από θάμνους, αναρριχητικά φυτά και μικρά δέντρα, η οποία ονομάζεται ζούγκλα.
Στον πλανήτη μας, υπάρχουν δύο τύποι δασών της βροχής: Τα τελευταία είναι πολύ μικρότερα σε έκταση σε σύγκριση με τα τροπικά δάση της βροχής. Στον πλανήτη μας, το μεγαλύτερο σε έκταση δάσος της βροχής είναι το τροπικό δάσος της βροχής της Αμαζονίας.
Τροπικό δάσος της βροχής
thumb|400px|right|Η κατανομή των τροπικών δασών της βροχής στον πλανήτη. Πολλά από τα τροπικά δάση της βροχής συσχετίζονται με τις περιοχές όπου εκδηλώνονται μουσώνες. Τα τροπικά δάση της βροχής βρίσκονται στην τροπική ζώνη, η οποία βρίσκεται κοντά στον ισημερινό, μεταξύ του Τροπικού του Καρκίνου και του Τροπικού του Αιγόκερω. Τροπικά δάση της βροχής υπάρχουν στη Νοτιοανατολική Ασία (Μιανμάρ, Φιλιππίνες, Ινδονησία), στην Ωκεανία (Παπούα Νέα Γουινέα, βορειοανατολική Αυστραλία), στην Υποσαχάρια Αφρική (από το Καμερούν έως το Κογκό, γνωστό ως τροπικό δάσος της βροχής του ποταμού Κογκό), στη Νότιο Αμερική (Τροπικό δάσος της βροχής του Αμαζονίου), στην Κεντρική Αμερική (νότια χερσόνησος Γιουκατάν, Μπελίζ), και σε πολλά νησιά του Ειρηνικού ωκεανού (όπως το τροπικό δάσος της βροχής της Χαβάης).
Τα τροπικά δάση της βροχής έχουν ονομαστεί ως "πνεύμονες της Γης", αν και είναι πλέον γνωστό ότι συνεισφέρουν μικρή ποσότητα καθαρού οξυγόνου στην ατμόσφαιρα μέσω της φωτοσύνθεσης.
Εύκρατο δάσος της βροχής
thumb|400px|right|Κατανομή των εύκρατων δασών της βροχής στον πλανήτη. Τα εύκρατα δάση της βροχής βρίσκονται στις περιοχές της εύκρατης ζώνης. Εύκρατα δάση της βροχής υπάρχουν στη Βόρεια Αμερική (βορειοδυτικές ακτές του Ειρηνικού από την Αλάσκα μέχρι τη βόρεια Καλιφόρνια, και στην τάφρο των Βραχωδών ορέων), στην Ευρώπη (παράκτιες περιοχές των Βρετανικών Νησιών, νότια Νορβηγία, βορειοδυτική Ισπανία, δυτικά Βαλκάνια κατά μήκος της Αδριατικής θάλασσας), στην Ασία (παράκτιες περιοχές της Μαύρης θάλασσας στη Γεωργία και στα παράλια της βορειοανατολικής Τουρκίας, βόρειο Ιράν, νότια Κίνα, Ταϊβάν, μεγάλο μέρος της Ιαπωνίας, Κορέα, νήσος Σαχαλίνη και οι απέναντι ακτές της Ρωσικής Άπω Ανατολής), στη Νότια Αμερική (νότια Χιλή), και επίσης στην Ωκεανία (νοτιοανατολική Αυστραλία, Τασμανία και Νέα Ζηλανδία).
Στρώματα
Ένα τροπικό δάσος της βροχής τυπικά διαιρείται οριζοντίως σε τέσσερα κύρια στρώματα: το αναδυόμενο, τον θόλο, τον υποόροφο και το δασικό τάπητα. Το καθένα από αυτά τα στρώματα φιλοξενεί διαφορετικού είδους φυτά και ζώα, τα οποία έχουν προσαρμόσει αναλόγως τον τρόπο ζωής τους.
Αναδυόμενο στρώμα
Το αναδυόμενο στρώμα αποτελείται από ένα μικρό αριθμό πολύ μεγάλων και υψηλών δέντρων, τα οποία αναπτύσσονται πάνω από τον γενικό θόλο του δάσους, φτάνοντας σε ύψος τα 45-55 μέτρα, αν και κατά περίπτωση μερικά είδη φτάνουν έως τα 70-80 μέτρα. Στο αναδυόμενο στρώμα ζουν αετοί, πεταλούδες, νυχτερίδες και ορισμένα είδη πιθήκων.
Στρώμα του υποορόφου
thumb|right|200px|Ο τάπητας και ο υποόροφος ενός εύκρατου δάσους της βροχής στην [[Ουάσινγκτον (πολιτεία)|πολιτεία της Ουάσινγκτον των Η.Π.Α.]] Το στρώμα του υποορόφου βρίσκεται μεταξύ του δασικού θόλου και του δασικού τάπητα. Στο στρώμα αυτό ζουν πουλιά, φίδια και σαύρες, όπως επίσης αρπακτικά όπως ιαγουάροι, βόες και λεοπαρδάλεις. Επίσης αφθονούν τα έντομα. Μόνο το 5% του ηλιακού φωτός φτάνει ως αυτό το επίπεδο, όπου τα φυλλώματα είναι πολύ μεγαλύτερα, ενώ υπάρχουν πολλά νεαρά φυτά τα οποία θα μεγαλώσουν τόσο ώστε να φτάσουν μέχρι τον θόλο.
Στρώμα δασικού τάπητα
Το στρώμα του δασικού τάπητα δέχεται μόλις το 2% του φωτός του ήλιου. Μόνο φυτά προσαρμοσμένα στο λιγοστό αυτό φως μπορούν να αναπτυχθούν σε αυτό το επίπεδο. Η βλάστηση είναι σχετικά αραιή λόγω της μικρής διείσδυσης του φωτός, εκτός εάν υπάρχει κοντά όχθη ποταμού, έλος ή ξέφωτο, οπότε η βλάστηση είναι πυκνή. Στον τάπητα υπάρχουν απομεινάρια φυτών σε αποσύνθεση, όπως και ζωικά υλικά, τα οποία εξαφανίζονται ταχύτατα εξαιτίας της υψηλής θερμοκρασίας και της υγρασίας οι οποίες ευνοούν την άμεση σήψη. Αποτέλεσμα των παραπάνω παραγόντων είναι η ύπαρξη πολλών ειδών μανιταριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δασολογία Κατηγορία:Οικοσυστήματα Κατηγορία:Τροπικά δάση
Ford Model 48
Το Ford Model 48 ήταν εκσυγχρονισμός του αυτοκινήτου 40A της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Ford με κινητήρα V8, και ήταν τότε το κύριο προϊόν της εταιρείας. Παρουσιάστηκε στα τέλη του 1935, για τη σεζόν (model year) του 1936, ενώ κάθε χρόνο ανανεωνόταν αισθητικά, ξεπερνώντας τα Ford του 1937, πριν ξανασχεδιαστεί πλήρως για το έτος 1941. Ο συνδυασμός τιμής, πρακτικότητας και εμφάνισης της Ford το 1935 έθεσε την εταιρεία μπροστά από την αντίπαλη εταιρεία Chevrolet για την πρωτιά των πωλήσεων εκείνο το έτος, με 820.000 συνολικές πωλήσεις. Αντικαταστάθηκε από το Ford του 1937.
Βελτιώσεις
Το μοντέλο του 1935 ήταν ριζική ανανέωση του δημοφιλούς Ford με κινητήρα V8. Ο τετρακύλινδρος κινητήρας του Ford Model A δεν προσφερόταν πλέον, αφήνοντας μόνο τον κινητήρα 3.6 λίτρων V8 να τροφοδοτεί κάθε αυτοκίνητο και φορτηγό της Ford την τότε εποχή. Η ανάρτηση της εγκάρσιας σούστας παρέμεινε, αλλά το μπροστινό ελατήριο μεταφέρθηκε μπροστά από τον άξονα για να δοθεί περισσότερος εσωτερικός χώρος στο σαλόνι. Το αμάξωμα χαμηλώθηκε και τα νέα καθίσματα «Center-Poise» βελτίωσαν την άνεση των επιβατών.
Οπτικά, το Ford του 1935 ήταν πολύ πιο σύγχρονο με τη γρίλια να προωθείται και να γίνεται πιο εμφανής από τα πιο ενσωματωμένα πλέον φτερά, αντανακλώντας τις σύγχρονες επιρροές του αρ ντεκό. Σημαντική πρόοδος ήταν ένας πραγματικός ενσωματωμένος κορμός σε «trunkback» sedan, αν και προσφέρθηκε επίσης το παραδοσιακό «flatback». Τα παλαιά στυλ αμαξώματος όπως η Victoria καταργήθηκαν επίσης για αυτό το έτος. Τα ξύλινα πάνελ κατασκευάστηκαν στο Ford Iron Mountain Plant στη Χερσόνησο του Μίσιγκαν από ξυλεία της Ford.
Εκδοχές
Η εταιρεία πρόσφερε δύο επίπεδα εξοπλισμού, το στάνταρ και το deluxe, σε διάφορα στυλ αμαξώματος, όπως ένα βασικό roadster, κουπέ πέντε παραθύρων, κουπέ τριών παραθύρων, σεντάν Tudor και Fordor σε εκδόσεις flatback ή trunkback, ένα convertible sedan, ένα station wagon με επένδυση ξύλου, καθώς και το νέο ελαφρύ φορτηγό Model 51. Τα αναδιπλούμενα καθίσματα στο πίσω μέρος του αμαξώματος ήταν προαιρετικά στο μοντέλο κουπέ. Το μανόμετρο λαδιού (με επιπλέον χρέωση 4 δολάρια) και οι δύο υαλοκαθαριστήρες ήταν προαιρετικά. Αν κάποιος το αγόραζε με ραδιόφωνο, τότε αυτό αντικαθιστούσε το τασάκι.
Φορτηγά
thumb|right|Ford 48 του 1936 σε έκδοση αγροτικού
Αν και αυτά τα φορτηγά δεν χρησιμοποίησαν παρόμοια ονομασία, ήταν οι διάδοχοι των φορτηγών Ford Model BB. Ήταν λίγο μικρότερα από τις προηγούμενες εκδόσεις όμως, αλλά ήταν αρκετά δημοφιλή, κυρίως στους αγρότες.
Κλάκσβικ
Το Κλάκσβικ (φεροϊκή: Klaksvík) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη των Νησών Φερόες μετά το Τόρσχαβν. Η πόλη βρίσκεται στο Μπόρντοϊ, το οποίο είναι ένα από τα βορειότερα νησιά. Η πόλη έχει 5.026 κατοίκους (εκτίμηση 1-2022). Είναι το διοικητικό κέντρο του δήμου του Κλάκσβικ.
Ιστορία
Ο πρώτος οικισμός στο Κλάκσβικ χρονολογείται από την εποχή των Βίκινγκ, αλλά από τον 20ό αιώνα και έπειτα η περιοχή συγχωνεύθηκε για να αποτελέσει μια μεγάλη, σύγχρονη πόλη των Φερόων που έγινε πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο για τα Βόρεια Νησιά και τις Φερόες Νήσους συνολικά. Το Κλάκσβικ βρίσκεται ανάμεσα σε δύο όρμους. Αποτελεί ένα σημαντικό λιμάνι για την αλιευτική βιομηχανία και έχει ένα σύγχρονο αλιευτικό στόλο. Αρχικά, εκεί όπου βρίσκεται τώρα το Κλάκσβικ υπήρχαν τέσσερα αγροκτήματα. Με την πάροδο του χρόνου, μεγάλωσαν σε τέσσερα χωριά τα: Βόγκουρ, Μιρκιανόιρι, Γκέραρ και Ουπσαλίρ, τα οποία τελικά συγχωνεύθηκαν και δημιουργήθηκε η πόλη του Κλάκσβικ το 1938. Αυτό που πυροδότησε την ανάπτυξη της πόλης ήταν η δημιουργία ενός κεντρικού καταστήματος για όλα τα βόρεια νησιά.
Το ζυθοποιείο Föroya Bjór στο Κλάκσβικ είναι ένα οικογενειακό ζυθοποιείο των Φερόων, το οποίο ιδρύθηκε το 1888. Ο κριός είναι το σύμβολο της ζυθοποιίας από τα πρώτα χρόνια. Από τον Αύγουστο του 2007, όταν η επιχείρηση Restorffs Bryggjarí έπαψε να λειτουργεί, το Föroya Bjór έγινε ο μοναδικός παραγωγός μπύρας και αναψυκτικών στις Φερόες Νήσους.
Με το άνοιγμα της υποθαλάσσιας σήραγγας στο Λεϊρβόικ, του τούνελ των Βόρειων νησιών (Norðoyatunnilin) τον Απρίλιο του 2006, το Κλάκσβικ απέκτησε μια φυσική σύνδεση με την ηπειρωτική χώρα των Φερόων Νήσων και μπορεί πλέον να θεωρηθεί ένα από τα βασικά της λιμάνια. Πραγματοποιούνται αρκετές δραστηριότητες για την εκμετάλλευση αυτής της συμβίωσης, συμπεριλαμβανομένου ενός νέου βιομηχανικού πάρκου που βρίσκεται στην είσοδο της σήραγγας. Το Κλάκσβικ φιλοξενεί το Summarfestivalurin, το μεγαλύτερο μουσικό φεστιβάλ στις Φερόες Νήσους.
Η εκκλησία Christianskirkjan
Η εκκλησία Christianskirkjan, που χτίστηκε το 1963, είναι η πρώτη εκκλησία στη Σκανδιναβία που χτίστηκε σε παλαιό σκανδιναβικό στιλ. Η κατασκευή της οροφής είναι η ίδια με εκείνη που βρίσκεται στις αίθουσες των Βίκινγκ. Αυτή η οροφή έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα κατάλληλη για εκκλησιαστικά κτίρια, καθώς η ακουστική σε αυτήν την εκκλησία είναι καλύτερη από ό,τι σε άλλες με παρόμοιο μέγεθος. Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στη μνήμη των ναυτικών που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Από την οροφή κρέμεται μια παλιά βάρκα 8 ατόμων, από το Βιαρέιι (Viðareiði), η οποία χρησιμοποιούνταν για να μεταφέρει τον ιερέα μεταξύ χωριών.
Μεταφορές
Το Κλάκσβικ ήταν μια απομονωμένη πόλη μέχρι το 2006, όταν άνοιξε το Norðoyatunnilin. Τακτικά δρομολόγια λεωφορείων συνδέουν τώρα την πόλη με το Τόρσχαβν, την πρωτεύουσα των Φερόων Νήσων, ενώ μικρότερες γραμμές λειτουργούν για το Fuglafjørður, το Κούνοϊ και το Viðareiði. Επίσης υπάρχει πορθμείο για το Κάλσοϊ. Από το 2014, ένα αστικό λεωφορείο (Bussleiðin) συνδέει τα απομακρυσμένα μέρη με το κέντρο της πόλης και τα ταξί προσφέρουν πρόσθετες υπηρεσίες. Οι υπηρεσίες λεωφορείων και το πλοίο προς το Κάλσοϊ λειτουργούν από την Strandfaraskip Landsins, την εταιρεία δημοσίων μεταφορών των Φερόων Νήσων. Υπάρχει ένα ελικοδρόμιο (ICAO: EKKV) το οποίο έχει κυρίως πτήσεις στα απομονωμένα νησιά όπως το Φούγκλοϊ και το Σβίνοϊ, καθώς και για το Τόρσχαβν.
Αθλητισμός
Αυτές είναι μερικές από τις αθλητικές ενώσεις στο Κλάκσβικ: Ο τοπικός ποδοσφαιρικός σύλλογος είναι η ΚΙ Κλάκσβικ, η τοπική λέσχη γυμναστικής είναι η Klaksvíkar Fimleikafelag. Στη χειροσφαίριση υπάρχουν δύο λέσχες, μία για τους άνδρες και μία για τις γυναίκες. Η λέσχη χειροσφαίρισης των γυναικών είναι η Stjørnan ενώ η λέσχη χειροσφαίρισης των ανδρών είναι η Ομάδα του Κλάκσβικ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία των Φερόων Νήσων
Βασίλειος Ορφανός (βουλευτής Δράμας)
Ο Βασίλειος Ορφανός (1889-1963) ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1889. Εξελέγη βουλευτής Δράμας το 1935 με το Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα ( ΕΡΚ) του Κονδύλη. . Πέθανε στη Δράμα το 1963.
Πορ-ω-Πρενς
thumb|right|Το Πορτ-ο-Πρενς πρωτεύουσα της Αϊτής Το Πορ-ω-Πρενς (γαλλικά: Port-au-Prince) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Αϊτής. Ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής σύμφωνα με την καταμέτρηση του 2007 είναι 1.728.100 κάτοικοι αλλά η συνεχής αύξηση του πληθυσμού, ιδίως στις πολυσύχναστες φτωχογειτονιές και στις κοντινές πεδιάδες και λόφους, έχει αυξήσει τον πληθυσμό του Πορτ-ο-Πρενς στην περιοχή όπως εικάζεται μεταξύ 2,5 και 3 εκατομμυρίων κατοίκων.
Η πόλη του Πορτ-ο-Πρενς είναι χτισμένη αμφιθεατρικά. Οι εμπορικές περιοχές εκτείνονται παραλιακά, ενώ οι κατοικημένες περιοχές βρίσκονται ψηλά στους λόφους. Στις 12 Ιανουαρίου 2010 στις 21:53 UTC, η πόλη χτυπήθηκε από ένα ισχυρό σεισμό 7,3 βαθμών Ρίχτερ, τον μεγαλύτερο στην χώρα τα τελευταία 200 χρόνια. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν λίγο έξω από την πόλη. , όπου έχασαν τη ζωή τους περισσότερα από 230.000 άτομα. Το αποτέλεσμα του σεισμού ήταν εκτεταμένες καταστροφές με την πλειονότητα των κτιρίων να έχουν υποστεί τις μεγαλύτερες. Το μεγαλύτερο μέρος του ιστορικού κέντρου καταστράφηκε, συμπεριλαμβανομένων του καθεδρικού ναού, το κτίριο του κοινοβουλίου, αρκετά υπουργεία, και ένα τουλάχιστον νοσοκομείο, ενώ ο δεύτερος όροφος του Προεδρικού Μεγάρου επέπεσε στον πρώτο όροφο.
Στις 9 Νοεμβρίου 2010 οι υπεύθυνοι Υγείας της χώρας επιβεβαίωσαν ότι η πόλη επλήγη από χολέρα.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αϊτής Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Βόρειας Αμερικής
Ελληνιστική Κοινή
Η ελληνιστική κοινή (κοινή εννοείται διάλεκτος) είναι η λαϊκή μορφή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας που εξελίχθηκε από την αττική διάλεκτο και εμφανίστηκε και επικράτησε στη μετακλασική αρχαιότητα (συμβατικά περίπου: 300 π.Χ. - 500 μ.Χ. ) και αποτελεί την τέταρτη περίοδο στην ιστορία της μακραίωνης ελληνικής γλώσσας. Άλλες ονομασίες της είναι αλεξανδρινή, ελληνιστική, αττική κοινή, κοινή ή ελληνική της Καινής Διαθήκης. Η Κοινή είναι ιδιαίτερα σημαντική όχι μόνο για τους Έλληνες, που αποτέλεσε την πρώτη τους κοινή διάλεκτο και προπομπό της δημοτικής, αλλά και για όλον τον Δυτικό Πολιτισμό, για τον οποίο αποτέλεσε την lingua franca στην περιοχή της Μεσογείου. Πιο συγκεκριμένα στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, τη Νότια Ιταλία, την Ελλάδα, τη Μικρά Ασία και αλλού. Η κοινή ήταν επίσης η γλώσσα στην οποία γράφτηκαν τα Ευαγγέλια καθώς και η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε για τη διδασκαλία και εξάπλωση του Χριστιανισμού στα πρώτα χρόνια μετά Χριστόν. Η κοινή ήταν επίσης ανεπίσημα πρώτη ή δεύτερη γλώσσα σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ενώ στη Δύση σταδιακά εκτοπίστηκε από τα μεσαιωνικά λατινικά (τη λαϊκή λατινική γλώσσα), στην Ανατολή παρέμεινε για αιώνες η καθομιλουμένη.
Η Ονομασία
Κάποιοι λόγιοι, όπως ο Απολλώνιος ο Δύσκολος και ο Αίλιος Ηρωδιανός, χρησιμοποίησαν τον όρο κοινή αναφερόμενοι στην πρωτοελληνική γλώσσα, ενώ άλλοι αναφερόμενοι σε οποιαδήποτε καθομιλουμένη μορφή της ελληνικής -δηλαδή για τη γλώσσα που κατά περιόδους διέφερε από τη λόγια γλώσσα. Όταν όμως η ελληνιστική κοινή έγινε και γλώσσα της λογοτεχνίας της εποχής της (δηλαδή γύρω στον 1ο π.Χ. αιώνα), τότε ο διαχωρισμός άλλαξε. Κάποιοι άρχισαν λοιπόν τότε να διαχωρίζουν τη γλώσσα ανάμεσα στην ελληνική (σαν καθαρό απόγονο της κλασικής γλώσσας, ως μετακλασική γλώσσα των λογίων) και στην καθομιλουμένη από διάφορους λαούς, του ελληνικού συμπεριλαμβανομένου. Άλλοι επέλεξαν διαφορετικό διαχωρισμό και ανέφεραν ως κοινή την αλεξανδρινή (την περὶ τῆς Ἀλεξανδρέων διαλέκτου) ή τη διάλεκτο της Αλεξάνδρειας ενώ άλλη την σχεδόν παγκόσμια γλώσσα της εποχής.
Ιστορία
Η κοινή ελληνιστική ξεπήδησε ως κοινή διάλεκτος μέσα στα στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Υπό την ηγεσία των Μακεδόνων που κατέκτησαν τον γνωστό τότε κόσμο, η νεοσχηματισθείσα κοινή διάλεκτος ομιλούνταν τότε από την Αίγυπτο ως τη λεκάνη της Ινδίας. Αν και τα επιμέρους στοιχεία της κοινής διαμορφώθηκαν κατά την ύστερη Κλασική Εποχή, στην μετακλασική περίοδο μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 323 π.Χ., όταν οι ασιατικοί πολιτισμοί υπό την επιρροή της Ελληνιστικής Περιόδου άρχισαν με την σειρά τους να επηρεάζουν την γλώσσα.
Για την προέλευση της κοινής ελληνικής οι μελετητές διαφωνούν. Οι μεν πιστεύουν ότι πράγματι προερχόταν από τον συγκερασμό των τεσσάρων βασικών διαλέκτων της αρχαίας ελληνικής γλώσσας (ή εκ των τεσσάρων συνιστώσα), άλλοι ότι αποτελεί ουσιαστικά μια μετεξέλιξη της ιωνικής ή της αττικής διαλέκτου. Οι μεν υποστηρίζουν ότι στην ελληνιστική ήταν πολύ έντονα τα ιωνικά στοιχεία, όπως το σσ αντί του ττ και το σύμπλεγμα ρσ αντί του ρρ (θάλασσα αντί θάλαττα και ἀρσενικός αντί ἀρρενικός) ενώ οι δε θεωρούν ότι παρά τα πολλά στοιχεία από την ιωνική και άλλες διαλέκτους, ο βασικός πυρήνας της ελληνιστικής ήταν η αττική διάλεκτος.
Το πέρασμα στην επόμενη περίοδο, που είναι γνωστή και ως μεσαιωνική ελληνική, χρονολογείται από την ίδρυση της Πόλης από τον Κωνσταντίνο Α' το 330, ενώ ορισμένοι υποστηρίζουν ότι για ιστορικούς και γλωσσικούς λόγους το πέρασμα στην μεσαιωνική ελληνική γλώσσα χρονολογείται τον 6ο αιώνα. Η μετακλασική περίοδος της ελληνικής αναφέρεται έτσι στην δημιουργία και την εξέλιξη της κοινής διαμέσου της όλης ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου της ιστορίας έως τις αρχές του Μεσαίωνα.
Πηγές
Εν αντιθέσει με την πληθώρα πηγών εκ των οποίων αντλούμε πληροφορίες για την αρχαία ελληνική γλώσσα, οι πηγές που έχουμε κατά την περίοδο της ελληνιστικής κοινής είναι περιορισμένες. Οι πρώτοι που μελέτησαν την ελληνιστική κοινή ήταν κλασικιστές (δηλαδή λάτρεις της αττικής διαλέκτου) και ήταν λογικό να μην αποδέχονται τις παρεκτροπές της ελληνιστικής από το πρότυπό τους. Την απαξίωσαν ως "παρηκμασμένη μορφή" της λόγιας αττικής γλώσσας και δεν της έδωσαν ιδιαίτερη σημασία όσο ήταν ακόμα καιρός και διασώζονταν περισσότερα στοιχεία της. Η μεγάλη σημασία της αναγνωρίστηκε μόλις κατά τον 19ο αιώνα και οι πηγές ήταν όσα πρωτότυπα σε επιγραφές και πάπυροι είχαν διασωθεί. Πηγή της επίσης υπήρξε η «Μετάφραση των Εβδομήκοντα», δηλαδή η σχεδόν κατά λέξη μετάφραση στα ελληνικά της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς και η Καινή Διαθήκη που συντάχθηκε περίπου 4 αιώνες αργότερα. Αυτά τα κείμενα στόχευαν λογικά στο να γίνουν κατανοητά από το πλατύ κοινό και κατά συνέπεια πρέπει να είχαν συνταχθεί στην καθομιλουμένη της εποχής τους.
Πληροφορίες μπορούν να αντληθούν και από αττικιστές λόγιους της ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου, οι οποίοι προκειμένου να πολεμήσουν ουσιαστικά την εδραίωση της ελληνιστικής κοινής, εξέδιδαν έργα στα οποία συνέκριναν την «ορθή αττική» με την «λανθασμένη κοινή». Παρέθεταν μάλιστα και παραδείγματα και νουθετούσαν τον κόσμο για την κατά την αντίληψή τους σωστή χρήση της γλώσσας. Ένας από αυτούς ήταν και ο Φρύνιχος ο Αράβιος ο οποίος κατά τον 2ο π.Χ. αιώνα έγραφε χαρακτηριστικά τα εξής: Άλλες πηγές αποτελούν οι ίδιοι οι αττικιστές με τα γλωσσικά τους «σφάλματα» καθώς δεν μπορούσαν να είχαν τέλεια γνώση της αττικής διαλέκτου έβαζαν στο λόγο τους κατά λάθος και στοιχεία της τότε καθομιλουμένης ελληνιστικής κοινής. Επίσης πηγή αποτελούν τα τυχαία ευρήματα σε επιγραφές αγγείων -που τις έγραφαν λαϊκοί καλλιτέχνες ή οι έμποροι μόνοι τους- καθώς και μερικά μεταφραστικά λεξικά ή γλωσσάρια ελληνολατινικών της ρωμαϊκής περιόδου. Στα τελευταία αναφέρονται ελληνικές φράσεις με τη μετάφρασή τους στα λατινικά:
Ιδιαίτερα σημαντικά ως πηγές είναι τα κείμενα των παπύρων. Τα κείμενα των μη φιλολογικών παπύρων τα οποία προέρχονται κυρίως από την Αίγυπτο και αποτελούνται από ιδιωτικές επιστολές, προσκλήσεις και ακόμη από διοικητικά έγγραφα (εγκύκλιοι, απαντήσεις σε αιτήματα, αναφορές) μας δίνουν μία πιο καθαρή εικόνα του καθημερινού προφορικού λόγου. Τα κείμενα από παπύρους καλύπτουν ολόκληρη την περίοδο της ελληνιστικής κοινής, καθώς αρχίζουν από τα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα και φθάνουν ως τον 8ο μ.Χ. αιώνα, ενώ οι γνώσεις μας για τήν γλώσσα συμπληρώνονται από επιγραφές και όστρακα αυτής της χρονικής περιόδου.
Σπουδαία πηγή τέλος αποτελεί αυτή καθαυτή η νεοελληνική και οι διάλεκτοί της, όπως η ποντιακή διάλεκτος και η καππαδοκική, που έχουν κρατήσει κάποια γλωσσολογικά στοιχεία τα οποία έχουν χαθεί από τη νεοελληνική. Αυτές έχουν π.χ. κρατήσει την αρχαία προφορά του η ως ε (γράφουν νύφε, τίμεσον) ενώ στην Τσακωνική έχουν κρατήσει το παρτεταμένο α αντί του η (αμέρα, αστραπά, λίμνα). Στις νότιες νησιωτικές περιοχές (στα Δωδεκάνησα) και στην Κύπρο έχει διατηρηθεί η έντονη, διπλή προφορά των διπλών όμοιων συμφώνων σε λεξεις όπως Ελλάδα, θάλασσα κ.α. Φαινόμενα σαν αυτά υποδηλώνουν ότι οι προφορές και άλλα χαρακτηριστικά επιβίωσαν μέσα από την ελληνιστική κοινή παρά την ποικιλότητα της τελευταίας στον αχανή τότε ελληνόφωνο κόσμο.
Τύποι
Η ελληνιστική κοινή παρουσίαζε ποικιλία κατά τόπους, αλλά και ανάλογα με τη χρήση της. Ένας τύπος ελληνιστικής κοινής είναι η γλώσσα της Βίβλου. Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα της Παλαιάς Διαθήκης που έγινε γύρω στο 280 π.Χ. από λόγιους Ιουδαίους οι οποίοι μιλούσαν τα ελληνικά, δείχνει την ελληνιστική κοινή της εποχής και της περιοχής τους. Η μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης έχει πολλά στοιχεία της ελληνιστικής της περιοχής και είναι επηρεασμένη από τα αραμαϊκά και τα εβραϊκά, οπότε δεν είναι βέβαιο ότι αντικατοπτρίζει την καθομιλουμένη ελληνιστική κοινή και λείπουν για παράδειγμα «μεν» και «δε» ενώ αφθονεί ο ρηματικός «ἐγένετο» (με τη σημερινή έννοια «έγινε»). Εντούτοις η μετάφραση αυτή εισήγαγε στοιχεία στην ελληνιστική κοινή και ακόμα κι αν εξαρχής δεν ταυτιζόταν με την καθομιλουμένη, κατέληξε να επηρεάσει την τελευταία πολύ βαθιά.
Τα κείμενα της Νέας ή Καινής Διαθήκης που συντάχθηκαν τα περισσότερα εξαρχής στα ελληνικά, δίνουν στοιχεία για την ελληνιστική κοινή της δικής τους εποχής (1ος αιώνας μ.Χ.) Η γλώσσα είναι αρκετά διαφορετική από της Παλαιάς Διαθήκης γιατί τα ελληνικά της Καινής Διαθήκης είναι πιο καθαρά ελληνιστικά - δεν αποτελούσαν έργο μετάφρασης αλλά συντάχθηκαν εξαρχής στην ελληνική.
Τα ελληνικά των Πατέρων της Εκκλησίας αποτελούν ένα τρίτο τύπο της ελληνιστικής κοινής που είναι και πιο κοντά στην καθομιλουμένη της εποχής τους.
Διαφορές με την Αττική διάλεκτο
Οι διαφορές της από την αττική διάλεκτο είναι αρκετές, αλλά οι ομοιότητές της πολύ περισσότερες. Οι περισσότερες διαφορές αφορούν σε απλοποιήσεις. Πιο συγκεκριμένα:
Σε μορφολογικό επίπεδο:
Δείγματα κειμένων Ελληνιστικής Κοινής
"Ἀλεξάνδρου τοῦ Ἀλεξάνδρου βασιλεύοντος ἔτει ἑβδόμῳ Πτολεμαίου σατραπεύοντος ἔτει τεσσαρεσκαιδεκάτῳ μηνὸς Δίου. Συγγραφὴ συνοικισίας Ἡρακλείδου καὶ Δημητρίας. Λαμβάνει Ἡρακλείδης Δημητρίαν Κώιαν γυναῖκα γνησίαν παρὰ τοῦ πατρὸς Λεπτίνου Κώιου καὶ τῆς μητρὸς Φιλωτίδος, ἐλεύθερος ἐλευθέραν, προσφερομένην εἱματισμὸν καὶ κόσμον. Παρεχέτω δὲ Ἡρακλείδης Δημητρίᾳ ὅσα προσήκει γυναικὶ ἐλευθέραι πάντα, εἶναι δὲ ἡμᾶς κατὰ ταὐτὸ ὅπου ἂν δοκῇ ἄριστον εἶναι βουλευομένοις κοινῇ βουλῇ Λεπτίνῃ καὶ Ἡρακλείδῃ. Εἰὰν δέ τι κακοτεχνοῦσα ἁλίσκηται ἐπὶ αἰσχύνῃ τοῦ ἀνδρὸς Ἡρακλείδου Δημητρία στερέσθω ὧν προσηνέγκατο πάντων. ἐπιδειξάτω δὲ Ἡρακλείδης, ὅτι ἂν ἐγκαλῇ Δημητρίᾳ, ἐναντίον ἀνδρῶν τριῶν, οὕς ἂν δοκιμάζωσιν ἀμφότεροι. Μὴ ἐξέστω δὲ Ἡρακλείδῃ γυναῖκα ἄλλην ἐπεισάγεσθαι ἐφ' ὕβρει Δημητρίας μηδὲ τεκνοποιεῖσθαι ἐξ ἄλλης γυναικὸς μηδὲ κακοτεχνεῖν μηδὲν παρευρέσει μηδεμιᾷ Ἡρακλείδην εἰς Δημητρίαν. εἰὰν δὲ τι ποῶν τούτων ἁλίσκηται Ἡρακλείδης καὶ επιδείξῃ Δημητρία ἐναντίον ἀνδρῶν τριῶν, οὕς ἂν δοκιμάζωσιν ἀμφότεροι, ἀποδότω Ἡρακλείδης Δημητρίᾳ τὴν φερνὴν, ἥν προσηνέγκατο. καὶ προσαποτεισάτω ἀργυρίου Ἀλεξανδρείου." Κυρίᾳ μου καὶ ἐπιπόθητῃ θείᾳ Τάρη θυγάτηρ ἀδελφῆς σου Ἀλλοῦτος ἐν θ(ε)ῶ χαίρειν.
Πρὸ παντὸς ἔυχομαι τῷ Θ(ε)ῶ ὑγιένουσάν σε καὶ εὐθυμοῦσαν ἀπολαβῖν τὰ παρ' ἐμοῦ γράμματα. αὕτη γάρ μού ἐστιν εὐχή. Γείνωσκε δέ, κυρία μου, ὅτι ἀπὸ τῶν Πάσχω(ν) ἡ μήτηρ μου, ἡ ἀδελφή σου, ἐτελε[ύτη]σεν. Ὅτε δὲ τὴν μητέρα μου εἶχα μεθ' [ἑ]αυτῆς, ὅλον τὸ γένος μου αὕτη ἦν. ἀφ' οὗ δ[ὲ] ἐτελεύτησεν, ἔμινα ἔρημος, μ[η]δένα ἔχουσα ἐπὶ ξένοις τόποις. Μνημόνευε οὖν, θεία, ὡς ζώσης τῆς μητρὸς μου, εἵνα εἴ τινα εὑρίσκις πέμπε πρὸς ἐμέ. Προσαγόρευε πᾶσαν τὴν συγγένιαν ἡμῶν.
Ἐρωμένην σε ὁ κ(ύριος) διαφυλάττοι μακροῖς καὶ εἰρηνικοῖς χρόνοις, κυρία μου. Verso: Ἀπό]δος τὴν ἐπιστολὴν
Ὡρείνᾳ, ἀδελφῇ Ἀπολλωνίου, Κοπτιτίσᾳ, παρὰ Τάρης, θυγατρὸς ἀδελφῆς αὐτῆς, ἀπὸ Ἀπαμίας.
Περαιτέρω πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες γλώσσες Κατηγορία:Ελληνικές γλώσσες Κατηγορία:Ελληνιστικός πολιτισμός
Καταστροφή της Καντάνου
Ο όρος Καταστροφή της Καντάνου αναφέρεται στην ολική καταστροφή του χωριού Κάντανος στη Δυτική Κρήτη και τη δολοφονία των περίπου 180 κατοίκων του στις 3 Ιουνίου 1941 από τις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η διαταγή δόθηκε από τον Συνταγματάρχη Κουρτ Στουντέντ ως αντίποινα για τη συμμετοχή των κατοίκων του χωριού στη μάχη της Κρήτης. Η καταστροφή απετέλεσε ένα από τα πιο φρικτά εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από τις Δυνάμεις του Άξονα κατά τη διάρκεια της κατοχής της Κρήτης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τοπική αντίσταση
Η μάχη της Κρήτης ξεκίνησε στις 20 Μαΐου 1941 με μία μεγάλης κλίμακας εισβολή από αέρος που σκοπό είχε την κατάληψη στρατηγικών τοποθεσιών του νησιού. Το χωριό Κάντανος βρίσκεται στον δρόμο από τα Χανιά στη βόρεια ακτή προς την Παλαιοχώρα στα νότια, η οποία αποτελούσε υποψήφιο σημείο απόβασης για πιθανές Συμμαχικές ενισχύσεις από τη Βόρεια Αφρική. Το χωριό Κάντανος είχε βομβαρδιστεί κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών της επίθεσης και ένα μικρό γερμανικό μηχανοκίνητο απόσπασμα (καβαλλώντας μοτοσυκλέτες κι έχοντας πολυβόλα MG 34 στο πλαϊνό αμάξι της μοτοσυκλέτας) επιχείρησε να το διασχίσει στις 23 Μαΐου 1941, με σκοπό να φτάσει στην Παλαιοχώρα και να τη διασφαλίσει. Αν και ανεκπαίδευτοι και ανεπαρκώς οπλισμένοι, οι κάτοικοι της Καντάνου, της Παλαιοχώρας και άλλων διπλανών μικρότερων χωριών, με τη βοήθεια μερικών χωροφυλάκων της επαρχίας Σελίνου, αυθόρμητα αντιμετώπισαν και πολέμησαν τις Γερμανικές δυνάμεις στα Φλώρια.
Την επόμενη μέρα, οι ντόπιοι συγκεντρώθηκαν σε μεγάλους αριθμούς και έστησαν ενέδρα στους Γερμανούς στρατιώτες της 5ης ορεινης μεραρχίας στο φαράγγι της Καντάνου. Παρά την ισχυρή τους αντίσταση στις 24 και 25 Μαΐου και τις περιορισμένες απώλειες που είχαν, οι ντόπιοι ήταν σε μεγάλο βαθμό λιγότεροι από τους Γερμανούς στρατιώτες και τελικά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στα βουνά, επιτρέποντας στους Γερμανούς να προχωρήσουν προς την Παλαιοχώρα.