cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλεξάντρ Γκριν
Βιογραφία
Ο Αλεξάντρ Γκριν γεννήθηκε με το πλήρες όνομα Αλεξάντρ Στεπάνοβιτς Γκρινέβσκι (Александр Степанович Гриневский) σε ένα προάστιο του Κίροφ το 1880, ως γιος του Πολωνού Στέφαν Γκρινέβσκι, που απελάθηκε μετά την Εξέγερση του Ιανουαρίου του 1863, και της ρωσίδας νοσοκόμας Άννα Λιάπκοβα. Το 1896, μετά την αποφοίτησή του από ένα σχολείο του Κίροφ, ο Γκρινέβσκι πήγε στην Οδησσό και έζησε τη ζωή ενός μπαγαπόντη. Εργάστηκε ως ναυτικός, χρυσός ανθρακωρύχος, εργάτης οικοδομών, αλλά συχνά βρισκόταν άνεργος και συντηρούταν με επαιτεία και με χρήματα που του έστελνε ο πατέρας του.
Μετά την ένταξή του στον ρωσικό στρατό, έγινε μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος, συνελήφθη και πέρασε χρόνο στη φυλακή για "επαναστατική προπαγάνδα". Το πρώτο του διήγημα δημοσιεύθηκε σε μια εφημερίδα το 1906. Την ίδια χρονιά συνελήφθη στην Αγία Πετρούπολη και καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια εξορίας σε μια απομακρυσμένη περιοχή του Τομπόλσκ. Ωστόσο, λίγο μετά την άφιξή του στο Τομπόλσκ, ο Γκριν δραπέτευσε και επέστρεψε στην Πετρούπολη για να ζήσει παράνομα. Το 1910 συνελήφθηκ και πάλι και τον έστειλαν να ζήσει στο Κυβερνείο Αρχάγγελσκ. Στο μικρό χωριό Κεγκοστροφ, ο Γκριν και η πρώτη σύζυγός του Βέρα Πάβλοβνα Αμπράμοβα (την οποία παντρεύτηκε το 1910) έζησαν από το 1910 έως το 1912.
Το 1912 επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη και χώρισε την γυναίκα του. Τότε ο Γκριν δημοσίευε κυρίως διηγήματα. Τα περισσότερα από τα μεγαλύτερα έργα του γράφτηκαν μετά την οκτωβριανή επανάσταση και γνώρισαν σημαντική δημοσιότητα κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1920. Το 1921, παντρεύτηκε την Νίνα Νικολαέβνα Γκριν. Το 1924, μετακόμισαν στη Θεοδοσία για να ζήσουν κοντά στη θάλασσα. Στα τελευταία του χρόνια, τα ρομαντικά οράματα του Γκριν βρίσκονταν σε πλήρη αντίθεση με την κυρίαρχη Σοβιετική λογοτεχνία. Οι εκδότες στη Μόσχα και το Λένινγκραντ αρνήθηκαν να εξετάσουν τα ρομαντικά του γραπτά, και ο Γκριν και η γυναίκα του έζησαν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Ο Γκριν υπέφερε από αλκοολισμό και φυματίωση που τελικά κατέστρεψαν την υγεία του. Πέθανε από καρκίνο του στομάχου το 1932 στο Στάρυ Κριμ.
Στο βιβλίο του" Γλυπτική στο Χρόνο, ο σκηνοθέτης Αντρέι Ταρκόφσκι περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο ο Γκρίν, όταν πέθαινε από την πείνα, «πήγαινε στα βουνά με ένα αυτοσχέδιο τόξο και βέλη για να κυνηγήσει κάποιο θήραμα.» Παρουσιάζει τον Γκριν ως ένα παραδειγματικό ποιητή με τη βαθύτερη έννοια του όρου: έναν με «συνείδηση του κόσμου, έναν ιδιαίτερο τρόπο να σχετίζεται με την πραγματικότητα... μια φιλοσοφία για να προσανατολίσει τον άνθρωπο σε όλη του τη ζωή.»
Έργα
μικρογραφία|300x300εσ|Ένα πλοίο με πορφυρά ιστία είναι το μασκότ των εορτασμών για το «Πορφυρά ιστία» στην [[Αγία Πετρούπολη ]] Τα περισσότερα από τα έργα του Αλεξάντρ Γκριν δεν έχουν καμία άμεση σχέση με την πραγματικότητα της Αυτοκρατορικής και της Σοβιετικής Ρωσίας στην οποία ζούσε. Η τοποθέτηση των περισσότερων από τα μυθιστορήματα και διηγήματα του είναι μια άγνωστη γη δίπλα στη θάλασσα, προφανώς μακριά από την Ευρώπη αλλά με όλους τους χαρακτήρες να είναι δυτικοευρωπαϊκοί στο όνομα και την εμφάνιση.
Τα έργα του Γκριν από ορισμένους κριτικούς περιγράφονται ως "εφηβική φαντασία", και έχουν πολλά κοινά με την πραγματικότητα των αρχών του 20ου αιώνα (όπως τα αυτοκίνητα και τις τράπεζες). Με πληθυσμό από θαλάσσιους καπετάνιους, ναυτικούς, επιστήμονες, ταξιδιώτες, εγκληματίες, εξωφρενικούς αριστοκράτες, παιδικά κορίτσια, κομψούς κακοποιούς, και ήρωες με δυνατό πνεύμα που μένουν πάντα πιστοί στα όνειρά τους. Πρόκειται για τη Γη του Γκριν. Ορισμένα από τα μυθιστορήματά του περιέχουν ένα στοιχείο της μαγείας – όχι ως ένα καθιερωμένο μέρος του κόσμου του, αλλά πάντα ως θαύμα που αλλάζει τις ζωές εκείνων που τη συναντούν.
Βιβλιογραφία
Στα πιο αξιοσημείωτα από τα μυθιστορήματά του περιλαμβάνονται:
Αναφορές
Κατηγορία:Λογοτέχνες Κατηγορία:Ρώσοι λογοτέχνες
Θέρμες του Τίτου
Οι Θέρμες του Τίτου, λατιν. Thermae Titi, ήταν δημόσια λουτρά, που κτίστηκαν το 81 μ.Χ. στη Ρώμη της Ιταλίας από τον Αυτοκράτορα Τίτο. Βρισκόταν στη βάση του Εσκουιλίνου λόφου, μία περιοχή πάρκων και πολυτελών ιδιοκτησιών, που είχαν απαλλοτριωθεί από τον Νέρωνα (54 - 68) για τον Χρυσό Οίκο του. Οι Θέρμες του Τίτου κτίστηκαν βιαστικά, μάλλον μετατρέποντας ένα υπάρχον (ή μερικώς κτισμένο) συγκρότημα Θερμών του Χρυσού Οίκου, ο οποίος είχε αποδοκιμαστεί από τον λαό και εγκαταλειφθεί. Δεν ήταν ιδιαίτερα εκτεταμένες και 28 έτη μετά εγκαινιάστηκαν οι γειτονικά με αυτές Θέρμες του Τραϊανού.
Θέση και δομή
Ακριβέστερα, ήταν στον Όππιο λόφο, που είναι μία προέκταση του Εσκουιλίνου. Κτίστηκαν στη δυτική πτέρυγα του Χρυσού Οίκο του Νέρωνα, μάλλον μετατροπή των Θερμών του. Νοτιοδυτικά ήταν το Κολοσσαίο και βορειοανατολικά οι μετέπειτα Θέρμες του Τραϊανού.
Από τη νότια είσοδο εισερχόταν κάποιος σε έναν κήπο. Στο κύριο κτήριο υπήρχαν δύο αίθουσες με πισίνες θερμού νερού, έπειτα μία μικρή με χλιαρό με δωμάτια από τη μία και την άλλη μεριά. Τέλος υπήρχε μία μεγάλη αίθουσα με κρύο νερό και εκατέρωθεν αυτής δύο γυμναστήρια χωρίς σκεπή.
Περιγραφή
Αποκαταστάθηκαν κατά τη βασιλεία του Αδριανού, όπως επίσης και το 238· δεν γνωρίζουμε άλλες επεμβάσεις. Έτσι είναι πιθανό, ότι όλο το συγκρότημα περιέπεσε σε μία πρώιμη εγκατάλειψη. Μεγάλα μέρη του κτηρίου στεκόταν ακόμη, όταν ο Αντρέα Παλλάντιο περιέγραψε τα σχέδια των δαπέδων. Τα ερείπια κατέρρευσαν σύντομα μετά και τα μάρμαρα με το άλλο οικοδομικό υλικό επαναχρησιμοποιήθηκαν για το κτίσιμο ανακτόρων και εκκλησιών, όπως τα παρεκκλήσια στην Εκκλησία του Ιησού ή το αναβρυτήριο της Κορτίλε ντελ Μπελβεντέρε στο Βατικανό.
Ένα από τα χαρακτηριστικά των Θερμών ήταν οι τοιχογραφίες, που σχεδίασε ο καλλιτέχνης Φάμουλος, με την τεχνική της νωπογραφίας (fresco). Πριν οι ζωγραφιές καταστραφούν από τα στοιχεία της φύσης, ο Νίκολας Πόντσε τις αντέγραψε και τις αναπαρήγαγε ως χαλκογραφίες στο έργο του "Περιγραφή των Θερμών του Τίτου" (Παρίσι 1786). Τα σχέδια αναγνωρίζονται τώρα ως η πηγή του ρυθμού γκροτέσκ (= των σπηλαίων), καθώς οι ερειπωμένες αίθουσες των Θερμών του Τίτου βρισκόταν κάτω από το έδαφος, όταν ανακαλύφθηκαν κατά την Αναγέννηση.
Δημήτριος Κυδώνης
Ο Δημήτριος Κυδώνης ήταν Βυζαντινός λόγιος και αξιωματούχος. Κατά την ησυχαστική έριδα, το 14ο αιώνα, ανήκε στην πλευρά των αντιησυχαστών. Είχε σημαντικό συγγραφικό και μεταφραστικό έργο. Μεταξύ άλλων μετέφρασε τα δύο πρώτα μέρη της Summa Theologiae, του Θωμά Ακινάτη.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε περίπου το 1324 ή το 1327/28 στη Θεσσαλονίκη και καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Ο πατέρας του είχε την εμπιστοσύνη του αυτοκράτορα Ανδρόνικου του Γ' και ήταν στενός φίλος του Ιωάννη Καντακουζηνού, ενώ αδερφός του ήταν ο θεολόγος και μοναχός Πρόχωρος Κυδώνης. Ο Δημήτριος είχε σημαντικούς δασκάλους μεταξύ των οποίων ήταν ο Νείλος Καβάσιλας. Το 1340 πήγε στην Κωνσταντινούπολη και έμαθε την λατινική γλώσσα από Δομινικανούς μοναχούς του Πέραν.
Την επόμενη χρονιά προσλήφθηκε στην υπηρεσία του Ιωάννη Καντακουζηνού, τον οποίο υποστήριξε κατά τις εμφύλιες διαμάχες των ετών 1341-47, γεγονός που οδήγησε στην εκδίωξή του από την Κωνσταντινούπολη. Οι σφαγές και οι λεηλασίες εις βάρος των ευγενών στη Θεσσαλονίκη από τους Ζηλωτές το 1345 είχαν ως αποτέλεσμα και τη δική του οικονομική καταστροφή. Το 1347, όταν ο Ιωάννης ΣΤ’ Καντακουζηνός έγινε αυτοκράτορας, ο Δημήτριος Κυδώνης έλαβε το αξίωμα του μεσάζοντα του αυτοκράτορα. Στην θέση αυτή παρέμεινε και μετά την επικράτηση του Ιωάννη Ε' Παλαιολόγου καθώς και αργότερα όταν έγινε αυτοκράτορας ο Μανουήλ Β' Παλαιολόγος.
Η γνώση της λατινικής γλώσσας έδωσε στον Κυδώνη τη δυνατότητα να γνωρίσει τη σχολαστική θεολογία και κυρίως το έργο του Θωμά Ακινάτη. Το 1354 (ενώ ήταν πανυ νέος), με τη βοήθεια και των Λατίνων της Κωνσταντινούπολης με τους οποίους διατηρούσε στενούς δεσμούς, μετέφρασε το έργο του Θωμά Ακινάτη Κατά Ελλήνων. Στη συνέχεια ξεκίνησε τη μετάφραση του Συστήματος Θεολογίας (Sumna Theologiae) του Ακινάτη. Ήταν αντίθετος με την παλαμική θεολογία και συμφωνούσε με τις θέσεις του Βαρλαάμ. Η στάση του αυτή σε συνδυασμό με το θαυμασμό του για τη σχολαστική θεολογία, η σύγκρουσή του με τον Νείλο Καβάσιλα και οι θέσεις του αδερφού του Πρόχορου είχαν ως αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για προσχώρηση στο καθολικό δόγμα. Ωστόσο ο Κυδώνης δεν συμφωνούσε με την προοπτική ένωσης των εκκλησιών η υψηλή όμως θέση του στο παλάτι και οι ιδέες του φαίνεται να σχετίζονται με τη φιλοδυτική πολιτική του αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγου.
Το έργο του
Ορισμένα από τα έργα του:
Εκτός από τα προαναφερθέντα έργα του Ακινάτη, μετέφρασε το έργο του Άνσελμου του Καντέρμπουρυ για την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και την επιστολή του για τα Άζυμα, αποσπάσματα από τα έργα του Αυγουστίνου κ.ά.
Έγραψε επίσης Πανηγυρικούς λόγους για τον Ιωάννη Καντακουζηνό και τον Ιωάννη Παλαιολόγο ενώ οι Επιστολές του προσφέρουν πολύτιμο ιστορικό υλικό για τα γεγονότα της εποχής.
Παραπομπές
https://www.academia.edu/51518604/Demetrius_Cydones_and_his_Times_%CE%91_Study_of_his_Life_and_his_Writings_with_emphasis_on_his_Correspondence_%CE%9F_%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CF%85%CE%B4%CF%8E%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%B7_%CE%95%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9C%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CF%84%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%92%CE%AF%CE%BF%CF%85_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A3%CF%85%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%88%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%85_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%BC%CE%B5_%CE%AD%CE%BC%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B7_%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_
Βιβλιογραφία
Ε.Κ. Πριγκιπάκη, ''Ο Δημήτριος Κυδώνης και η Εποχή του. Μελέτη του Βίου και του Συγγραφικού του Έργου με έμφαση στην Επιστολογραφία του'', Θεσσαλονίκη: Aντ. Σταμούλης, 2022
Κατάλογος νησιών
Ανταρκτική
(και γύρω νησιά)
Ινδικός Ωκεανός
Νησιων
Αίας Ευόσμου (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Ο Αθλητικός Πολιτιστικός Σύλλογος Αίας Ευόσμου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο, που δραστηριοποιείται στην πόλη της Θεσσαλονίκης, στον ομώνυμο νομό. Επίσημα χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο και το λευκό και έτος ίδρυσής του το 1969. Αντλεί το όνομα και το έμβλημά του από τα αντίστοιχα του ποδοσφαιρικού Άγιαξ, ομάδα της πόλεως του Άμστερνταμ, που με τη σειρά του φέρει στο σήμα της τη μορφή του Αίαντα του Τελαμώνιου, ήρωα της αρχαιοελληνικής μυθολογίας.
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης δημιουργήθηκε το 1992 και αποτελεί νομικά ένα από τα ερασιτεχνικά τμήματα του συλλόγου. Από το καλοκαίρι του 2015 παραμένει ανενεργό. Έδρα των τμημάτων καλαθοσφαίρισης του Αίαντα είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Δ.Α.Κ. Ευόσμου, χωρητικότητας 2.000 θεατών.
Ιστορική αναδρομή
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του Αίαντα λειτούργησε το 1992. Αγωνίστηκε για 13 χρόνια στις τοπικές κατηγορίες της Ε.ΚΑ.Σ. Θεσσαλονίκης, προτού καταφέρει να ανέλθει στην Α2 Εθνική Κατηγορία μέσω της κατάκτησης του τίτλου του Πρωταθλητή Θεσσαλονίκης την περίοδο 2004-05.
Πορεία στις εθνικές κατηγορίες (2005-2010)
Την αγωνιστική περίοδο 2005-06 η ομάδα του Ευόσμου διαγωνίστηκε στο ανταγωνιστικό Πρωτάθλημα του Ομίλου Βορρά της Α2 Εθνικής, στο οποίο δήλωσαν συμμετοχή 14 ομάδες. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις παρά την απειρία της στην 3η θέση της κατάταξης, αφήνοντας ελπιδοφόρα μηνύματα για τη συνέχεια. Ειδικότερα συγκέντρωσε 21 νίκες και 5 ήττες, ενώ ήταν ο τυχερός ισοβαθμίας με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Απέναντι στον τελευταίο πραγματοποίησε και το ντεμπούτο της στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος. Η ήττα της με σκορ 89-73 δεν της επέτρεψε να συνεχίσει πέρα από την Α' Φάση.
Την επόμενη χρονιά, 2006-07, οι υποχρεώσεις του Αίαντα ξεκίνησαν από τη διοργάνωση του Κυπέλλου, στα πλαίσια της οποίας έφτασε μέχρι τη «Φάση των 16». Στην Α' Φάση ξεπέρασε επιτυχώς εκτός έδρας το εμπόδιο της Κομοτηνής με σκορ 54-55, ενώ στη Β' Φάση υποχρέωσε σε ήττα και τον Α.Ο. Σερρών με σκορ 68-54. Την πορεία του διέκοψε ο Αστέρας Εξαρχείων που κέρδισε το μεταξύ τους αγώνα με σκορ 54-51. Σε ό,τι αφορά το Πρωτάθλημα, η περίοδος αυτή ήταν εξέχουσας σημασίας για το σύλλογο, καθώς αυτός αναδείχθηκε Πρωταθλητής Βορρά στην Α2 Εθνική, κερδίζοντας παράλληλα το δικαίωμα ανόδου στην κορυφαία κατηγορία το επόμενο φθινόπωρο. Αναλυτικότερα συγκέντρωσε 20 νίκες και 6 ήττες, ενώ τυπικά ισοβάθμισε με το δεύτερο Α.Ο. Σερρών απέναντι στον οποίο υπερείχε στη διαφορά πόντων.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο 2007-08 ο Αίας διαγωνίστηκε για πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα φορά στο Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας. Απέναντι σε 13 διεκδικητές του τίτλου του Πρωταθλητή Ελλάδος, κατάφερε να συγκεντρώσει μόλις 3 νίκες σε 26 αγώνες. Κατά συνέπεια βρέθηκε στην τελευταία θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης, ισοβαθμώντας με τον προτελευταίο Ηρακλή. Προπονητές της ομάδας τη χρονιά αυτή ήταν οι Ανδρέας Γαρέφης και Αλέκα Μακρίδου. Παραγωγικότερη σκόρερ της ομάδας, αλλά και του Πρωταθλήματος ευρύτερα, ήταν η Αμερικανίδα Κριστίνα Κιούε (504 πόντοι σε 25 παιχνίδια, 20,16 κατά μ.ό.), ενώ επίσης διακρίθηκαν οι Στέφανι Χιγκς (199 πόντοι σε 11 παιχνίδια, 18,09 κατά μ.ό.), Γιοβάνα Μιλοβάνοβιτς (140 πόντοι σε 12 παιχνίδια, 11,67 κατά μ.ό.) και Νάγια Γρίβα Νόχου (214 πόντοι σε 24 παιχνίδια, 8,92 κατά μ.ό.). Στο θεσμό του Κυπέλλου ο Αίας νίκησε στα πλαίσια της Β' Φάσης τον Πανιώνιο Άργους με σκορ 32-69, για να αποκλειστεί στη «Φάση των 16» από το Μεγάλο Αλέξανδρο Θεσσαλονίκης με σκορ 60-76.
Οι αγωνιστικές υποχρεώσεις του Αίαντα για την περίοδο 2008-09 ξεκίνησαν από το Κύπελλο Ελλάδος, στα πλαίσια του οποίου υποχρεώσε σε ήττα διαδοχικά την Πυλαία (εκτός έδρας με σκορ 56-61) και τους Τιτάνες Δράμας (εκτός έδρας με σκορ 76-80). Έχοντας ξεπεράσει τη «Φάση των 16» άνευ αγώνος, η ομάδα αποκλείστηκε στη «Φάση των 8» από τον Παναθηναϊκό με σκορ 36-74. Σε ό,τι αφορά το Πρωτάθλημα, επέστρεψε στον Όμιλο Βορρά της Α2 Εθνικής, όπου και είχε συγκομιδή από 16 νίκες και 10 ήττες. Παρατηρήθηκε τριπλή ισοβαθμία μεταξύ του Αίαντα, της Πυλαίας και του Απόλλωνα Καρδίτσας, με την ομάδα του Ευόσμου να καταλαμβάνει τελικά την 5η θέση σε σύνολο 14 συλλόγων από ολόκληρη τη βόρεια Ελλάδα. Προπονητής της ομάδας τη χρονιά αυτή ήταν ο Αντώνης Θεοχαρόπουλος.
Επιστροφή στο Πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης (2010-2015)
Μετά την επιστροφή του Αίαντα στο τοπικό γυναικείο Πρωτάθλημα που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ. Θεσσαλονίκης, καθήκοντα πρώτου προπονητή ανέλαβε ο Σταύρος Γουναρίδης, ο οποίος διατήρησε το πόστο αυτό για τρία χρόνια. Την περίοδο 2010-11 τον τίτλο του τοπικού Πρωταθλητή διεκδίκησαν 13 σύλλογοι, με την ομάδα του Ευόσμου να ολοκληρώνει τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 9η θέση της τελικής βαθμολογίας.
Την επόμενη περίοδο, 2011-12, με το Πρωτάθλημα να φιλοξενεί 14 ομάδες αυτή τη φορά, ο Αίας τερμάτισε στην 5η θέση της βαθμολογίας. Βρέθηκε σε ισοβαθμία με τους Μαχητές Πεύκων, ωστόσο τοποθετήθηκε υψηλότερα βάσει των μεταξύ τους αποτελεσμάτων.
Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 ο Αίας επέστρεψε στα γήπεδα της Α' Κατηγορίας Ε.ΚΑ.Σ.Θ. στο Πρωτάθλημα της οποίας συμμετείχαν 12 σύλλογοι. Στο πλαίσιο αυτό συγκέντρωσε 15 νίκες και 7 ήττες καταλαμβάνοντας την 5η θέση της βαθμολογίας κατά τη λήξη της κανονικής περιόδου. Η επίδοση αυτή άφησε το σύλλογο εκτός της διαδικασίας των Play-Offs. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Θεσσαλονίκης, πέρασε επιτυχώς στη «Φάση των 8» νικώντας το Μεγάλο Αλέξανδρο με σκορ 34-55. Εκεί γνώρισε, ωστόσο, την ήττα με σκορ 83-35 από το Ναύαρχο Βότση με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τη συνέχεια.
Την επόμενη χρονιά 2013-14 η ομάδα του Ευόσμου αποτέλεσε ομοίως τη μία από τις 12 ομάδες που διαγωνίστηκαν για τον τίτλο του Πρωταθλητή Θεσσαλονίκης. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις για την κανονική περίοδο στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα, έχοντας απολογισμό 18 νίκες και 4 ήττες. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στα Play-Offs έχοντας διασταυρωθεί με τη 2η στη βαθμολογία Μ.Ε.Ν.Τ. Οι δύο ομάδες δεν μετέφεραν τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου και χρειάζονταν δύο νίκες για να συνεχίσουν. Τελικά ο Αίας βρέθηκε εκτός Τελικών έχοντας υποστεί δύο διαδοχικές ήττες με σκορ 66-56 και 39-51 αντίστοιχα. Σε αγώνα μπαράζ που διεξήχθη μεταξύ του Αίαντα και του έτερου ηττημένου των Ημιτελικών, Θερμαϊκού Θέρμης, ο πρώτος επικράτησε με σκορ 47-31, καταλαμβάνοντας οριστικά την 3η θέση. Στο θεσμό του Κυπέλλου Ε.ΚΑ.Σ.Θ. αποκλείστηκε στην πρεμιέρα από τις Νεανίδες του Άρη Θεσσαλονίκης με σκορ 43-58. Προπονητής της ομάδας την περίοδο αυτή, καθώς και τους πρώτους μήνες της επόμενης ήταν ο Αλέξης Μαυρίδης.
Την περίοδο 2014-15 οι ομάδες του γυναικείου Πρωταθλήματος της Ε.ΚΑ.Σ.Θ. αυξήθηκαν σε 14 στον αριθμό. Έχοντας συλλέξει 19 νίκες και 7 ήττες, ο Αίας τερμάτισε στην 4η θέση της βαθμολογικής κατάταξης. Ισοβάθμισε μάλιστα με τον Π.Σ. Ευκαρπίας, ο οποίος τοποθετήθηκε, όμως, μία θέση χαμηλότερα. Η νίκη που πέτυχε ο Αίαντας στην τελευταία αγωνιστική του επέτρεψε να περάσει με επιτυχία στα Play-Offs, όπου διασταυρώθηκε με τον πρωτοπόρο Όλυμπο Ελευθερίου Κορδελιού. Οι δύο ομάδες δεν μετέφεραν τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου και χρειάζονταν δύο νίκες για να συνεχίσουν. Στον πρώτο μεταξυ τους αγώνα ο Όλυμπος επικράτησε με σκορ 69-45, και διπλασίασε τις νίκες του στον επόμενο με σκορ 37-61, αφήνοντας τον Αίαντα εκτός Τελικών. Όπως και την προηγούμενη χρονιά, η ομάδα του Ευόσμου αποκλείστηκε από το Κύπελλο Ε.ΚΑ.Σ.Θ. κατόπιν ήττας από τις Νεανίδες του Άρη στην Α' Φάση (με σκορ 73-51 αυτή τη φορά). Στις αρχές Δεκεμβρίου καθήκοντα πρώτου προπονητή ανέλαβε ο Γιάννης Νίκου.
Την αγωνιστική περίοδο 2015-16 ο Αίας Ευόσμου συμμετείχε στην κλήρωση του Κυπέλλου Ε.ΚΑ.Σ.Θ., ωστόσο δεν αγωνίστηκε ποτέ. Έκτοτε δεν έχει διαγωνιστεί σε επίσημη διοργάνωση, ούτε σε επίπεδο γυναικών ούτε σε επίπεδο υποδομών. Διατηρεί παρ' όλα αυτά ακαδημία εκμάθησης μικρών κοριτσιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση γυναικων Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1992
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά είναι ένα νεοκλασικό κτήριο που χτίστηκε σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ιωάννη Λαζαρίμου κι εγκαινιάστηκε στις 9 Απριλίου του 1895. Το θέατρο έχει χωρητικότητα 600 θέσεων και βρίσκεται στο κεντρικότερο σημείο της πόλης του Πειραιά.
Ανέγερση
Η απόφαση για την ανέγερση του Δημοτικού Θεάτρου του Πειραιά, πάρθηκε επί Δημάρχου Τρύφωνα Μουτζόπουλου και με Δημοτικό Συμβούλιο που το αποτελούσαν, οι Ι. Μελετόπουλος, Α. Ζωγράφος, Σ. Αναστασόπουλος, Γ. Καψαμπέλης, Ι Χριστοφίδης, Γ. Βραχνός, Δ. Πικιώνης, Κ. Παναγιωτόπουλος, Α. Βολανάκης, Αρ. Σκυλίτσης, Α. Πεπεμούντας, Ι. Σκλαβούνος, Γ. Σεργόπουλος, Χ. Ριζιώτης, Α. Μανίνας, Α. Δαμάσκος και Β. Τσάτσης, το 1883, τελευταία χρονιά της δημαρχιακής περιόδου.
Στις επόμενες εκλογές (1883), Δήμαρχος αναδείχθηκε ο Αριστείδης Σκυλίτσης - Ομηρίδης με δημοτικούς συμβούλους τους Γ. Λυμπεράκη, Α. Μελετόπουλο, Β. Οριγώνη, Α. Δαμάσκο, Ι. Ζίζηλα, Ν. Χριστοφίδη, Γ. Ζωγράφο, Α. Αντωνιάδη, Κ. Βασιλειάδη, Α. Ρετσίνα, Ν. Παγκώστα, Γ. Λυμπεράκη, Χρ. Σταμόπουλο και Ι. Σκλαβούνο, οι οποίοι υιοθέτησαν το ζήτημα και επίσπευσαν τον ίδιο χρόνο τις σχετικές εργασίες επιψηφίζοντας δάνειο 200.000 δραχμών για την ανέγερση, προκηρύσσοντας σχετικές δημοπρασίες.
Στις 23 Οκτωβρίου του 1883 οι αθηναϊκές εφημερίδες αναδημοσιεύουν σχόλιο της πειραϊκής εφημερίδας "Σφαίρα" που πρώτη κοινοποίησε περιγραφή του εγκριθέντος τελικά σχεδίου του "αναγερθησομένου δημοτικού θεάτρου" του Πειραιά. Σύμφωνα με αυτήν
Έτσι ξεκίνησε η κατασκευή του μεγάλου έργου σε κεντρικό οικόπεδο που χωροθετήθηκε επί δημαρχίας του Αρ. Σκυλίτση (1883-87) στην πλατεία Κοραή και σε σχέδια που εκπόνησε ο Πειραιώτης αρχιτέκτονας Ι. Λαζαρίμος, καθηγητής του Πολυτεχνείου με προϋπολογισθείσα δαπάνη 450.000 δραχμές, που τελικά ανήλθε στο διπλάσιο, παρά τις χαρακτηριστικές περικοπές της αρχιτεκτονικής πρόσοψης, από τις οποίες, οι 200.000 δραχμές είχαν διατεθεί μόνο για την εντυπωσιακή διακόσμηση. Το όλο όμως οικοδόμημα δεν ολοκληρώθηκε στην ίδια δημαρχιακή περίοδο, αλλά μετά από 12 χρόνια, επί δημαρχίας Θεοδώρου Ρετσίνα, το 1895.
Εγκαίνια Θεάτρου
Αφού οι εργασίες ανέγερσης ολοκληρώθηκαν το 1895, τα εγκαίνια, αν και προγραμματίστηκαν για την Δευτέρα του Πάσχα του έτους εκείνου, έγιναν την Κυριακή του Θωμά στις 9 Απριλίου 1895 στις 10.30, μετά "περισσής λαμπρότητος". Μετά την τελετή του Αγιασμού, που τέλεσε ο αρχιμανδρίτης Ιερ. Βλαχάκης, έβγαλε πανηγυρικό λόγο ο Δήμαρχος Θ. Ρετσίνας και ακολούθησε απαγγελία από τον ποιητή Γ. Στρατήγη. Στο τέλος και μέχρι το απόγευμα, η φιλαρμονική του Δήμου έπαιζε διάφορα από τα γνωστότερα μουσικά κλασικά κομμάτια μπροστά στο χώρο του θεάτρου, που είχε διαμορφωθεί ανάλογα ημικυκλικά, έτσι ώστε να αράζουν οι "βικτώριες άμαξες" και τα λεγόμενα "Βιζαβί", λεωφορεία της εποχής.
Περιγραφή Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά
thumb|Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Λεπτομέρειες της νεοκλασσικής πρόσοψης. Μορφολογικά, το Δημοτικό Θέατρο εκπροσωπεί την αμιγή κλασικιστική παράδοση και είναι επηρεασμένο από τη γερμανική σχολή που εκπροσωπούσε ο Ερνέστος Τσίλλερ. Το κτίριο του θεάτρου είναι ορθογώνιου σχήματος, με διαστάσεις 34 Χ 45 μ. Η ήρεμη, και σχετικά συντηρητική αισθητική της όψης του, τονίζεται από το πρόπυλο της κύριας εισόδου του, το οποίο αποτελείται από τέσσερις κορινθιακούς κίονες και αέτωμα. Στη στέγη του κτιρίου υπάρχει δώμα με στέγη, η οποία έχει κι αυτή αέτωμα στην πρόσοψη.
Στο εσωτερικό, η πεταλόσχημη αίθουσα κοινού, με πλατεία, θεωρεία και εξώστες σε τέσσερα επίπεδα, έχει χωρητικότητα περίπου 1.300 θέσεων. Την αίθουσα φώτιζε τεράστιος πολυέλαιος (σώζεται και σήμερα) που λειτουργούσε με γκάζι. Για τους ηθοποιούς είχαν προβλεφθεί άνετα καμαρίνια και ένα πολυτελές καθιστικό. Η σκηνή του θεάτρου διασώζεται σχεδόν αλώβητη: θεωρείται ένα από τα ελάχιστα ανάλογα σωζόμενα δείγματα της εποχής μπαρόκ στην Ευρώπη. Έχει διαστάσεις 20 Χ 14 μ. και διαθέτει προσκήνιο και χώρο ορχήστρας. Γύρω από το πέταλο της αίθουσας βρίσκεται το διώροφο φουαγιέ, στο οποίο αρχικά δίνονταν χοροεσπερίδες φιλανθρωπικών συλλόγων και διάφορες εκθέσεις σπουδαίων ζωγράφων. Επίσης, το θέατρο φιλοξένησε για μεγάλο χρονικό διάστημα τη Δημοτική Βιβλιοθήκη και τη Δημοτική Πινακοθήκη του Πειραιά.
Εξαιτίας της κλίμακας και της μνημειακής εμφάνισής του, το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά θεωρείται το κορυφαίο σωζόμενο ελληνικό θεατρικό κτήριο του 19ου αι.
Οι πρώτες παραστάσεις
Αμέσως μετά τα εγκαίνια, η Δημοτική Αρχή του Πειραιά παραχώρησε το θέατρο στους δύο θιάσους Δ. Αλεξιάδη και Ταβουλάρη, για αξιοπρεπή παρουσίαση θεατρικών έργων. Έτσι, τα πρώτα έργα που ανεβάστηκαν με σπουδαία επιτυχία ήταν τα: "Μαρία Δοξαπατρή" του Δ. Βερναδάκη, "Προμηθεύς" του Ι. Καλοστύπη, "Κρίσπος" του Αντωνιάδη, "Βασίλειος Βουλγαροκτόνος" του Γ. Στρατήγη, "Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας" του Δ. Κορομηλά, "Το πρώτον πυρ" του Μ. Λάμπρου, "Ο Γενικός Γραμματεύς" του Καπετανάκη, "Η Νίκη του Λεωνίδα" του Χ. Αννίνου κ.ά.
Στη συνέχεια ανέλαβε ο θίασος του Κ. Χρηστομάνου με εξαιρετικές επίσης παραστάσεις, όπου και ακολούθησαν μεταξύ άλλων η οπερέτα "Μπεφάνα", ο "Άμλετ" του Σαίξπηρ, η αριστοφανική κωμωδία "Εκκλησιάζουσες", σε απόδοση στη δημοτική γλώσσα, του Π. Δημητρακόπουλου, το δράμα "Μπροστά στους ανθρώπους" του Μάρκου Αυγέρη
Θεατρικές παρουσίες
thumb|Το εσωτερικό του θεάτρου Σημειώνεται, ότι η πολύχρονη προσφορά του Δημοτικού Θεάτρου δεν αναλώθηκε μόνο σε θεατρικές παραστάσεις επαγγελματικών θιάσων ελληνικών και ξένων με την κατά καιρούς παρουσία τους, αλλά και στη γενικότερα πνευματική και καλλιτεχνική κίνηση του Πειραιά. Από τους σημαντικότερους που δίδαξαν το ταλέντο τους τη σκηνή του, ήταν ο σκηνοθέτης Δημήτρης Ροντήρης, ο Γκίκας Μπινιάρης, ο Στέφανος Νικολαΐδης, ο Μιχάλης Κουνελάκης, καθώς και οι σπουδαίοι ηθοποιοί Αιμίλιος Βεάκης, Γιάννης Πρινέας, Ζάχος Θάνος, Αδαμάντιος Λεμός, Απόστολος Αυδής, Μίμης Φωτόπουλος, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Μίμης Τραϊφόρος, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Ανδρέας Μπάρκουλης   κ.α.
Επισκευές - Αναστήλωση
Προς τιμήν των εκάστοτε δημοτικών αρχόντων του Πειραιά, που δεν παράλειψαν να δείχνουν το ενδιαφέρον τους για το αρχιτεκτονικό αυτό κόσμημα της πόλης τους, πολλές ήταν οι επισκευές, ανακαινίσεις, εξωραϊσμοί κ.λπ., προκειμένου να διατηρείται η πολιτισμένη και άψογη σύγχρονη, κατά εποχή, εμφάνισή του.
Το 1927 επί δημαρχίας Τ. Παναγιωτόπουλου, έγιναν οι πρώτες επισκευές μετά από μεγάλες φθορές που είχε υποστεί, όταν σ¨αυτό είχε επιτραπεί, με κυβερνητική τότε εντολή, η εγκατάσταση οικογενειών προσφύγων από την Τουρκία. Τότε έγινε και η διαρρύθμιση της εξωτερικής πλατείας του θεάτρου. Το 1946-1947 επί δημαρχίας Γ. Χαραλαμπόπουλου, έγινε η δεύτερη μεγάλη επισκευή του θεάτρου. Το 1952 επί δημαρχίας Γ. Ανδριανόπουλου, το Δημοτικό Θέατρο απέκτησε σύγχρονες φωτιστικές και μηχανικές εγκαταστάσεις. Το 1962 επί δημαρχίας Π. Ντεντιδάκη, αντικαταστάθηκαν τα θορυβώδη ξύλινα καθίσματα της πλατείας του θεάτρου με βελούδινα. Το 1968 επί δημαρχίας Αρ. Σκυλίτση έγινε ο ολοκληρωτικός εξωραϊσμός του θεάτρου (εξωτερικός και εσωτερικός), ως και του φουαγιέ.
Τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες αναστήλωσης. Το 1980, ανακηρύχθηκε με υπουργική απόφαση, προστατευόμενο μνημείο ως «έργο τέχνης». Υπέστη ζημιές από τους σεισμούς του 1981 και του 1999. Τον Ιανουάριο του 2006, το έργο της συνολικής, εκ βάθρων (για πρώτη φορά), αποκατάστασης, εντάχθηκε στα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα Αττικής (Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης), υπό την εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού. Κατά την επισκευή του θεάτρου εντοπίστηκαν παλαιότερα στοιχεία, όπως και η αρχική ξύλινη σκηνή, μία εντυπωσιακή κατασκευή από τις λίγες σωζόμενες στην Ευρώπη, καθώς και τα εντυπωσιακού ανοίγματος ξύλινα ζευκτά της στέγης. Οι εργασίες αποκατάστασης άρχισαν το 2008 και το έργο παραδόθηκε τον Οκτώβριο του 2013.
Πηγές
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στον Πειραιά Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στον Πειραιά
Ντίλιντζερ (ταινία)
Ο Ντίλιντζερ (Αγγλικά: Dillinger) είναι αστυνομική βιογραφική δραματική ταινία αμερικανικής παραγωγής του 1973 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τζον Μίλιους. Πρωταγωνιστούν ο Γουόρεν Όουτς και ο Μπεν Τζόνσον.
Η ταινία αναφέρεται στην ζωή και δράση του διαβόητου ληστή τραπεζών Τζον Ντίλιντζερ κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του (απεικονίζεται και ως θέμα μηνών) καθώς το FBI και οι αστυνομικές αρχές των ΗΠΑ τελικά τον δολοφόνησαν έξω από έναν κινηματογράφο του Σικάγου. Το σκηνικό είναι η εποχή της Μεγάλης Ύφεσης στην Αμερική, από το 1933 έως το 1934, και σε μεγάλο βαθμό οι κύριοι χαρακτήρες απεικονίζονται χωρίς καθόλου αισθηματική ή ρομαντική πλευρά.
Πλοκή
thumb|Η [[Μισέλ Φίλιπς και ο Γουόρεν Όουτς ]]
Ιντιάνα, 1933. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, διάφοροι ληστές τραπεζών και άλλοι εγκληματίες, έχουν γίνει λαϊκοί ήρωες λόγω της δημόσιας δυσπιστίας και δυσαρέσκειας απέναντι στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και του νόμου. Μετά από τη σφαγή του Kάνσας Σίτυ τον Ιούνιο του 1933, όπου σκοτώθηκαν αρκετοί πράκτορες του FBI, ο επικεφαλής Μέλβιν Πέρβις αποφασίζει να κυνηγήσει προσωπικά τους άνδρες που θεωρεί υπεύθυνους, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται ο διαβόητος εγκληματίας με την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, Τζον Ντίλινγκερ.
Ο Ντίλινγκερ έχει συστήσει μια συμμορία και επιδίδεται σ' αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: Ληστεύει τράπεζες και γελοιοποιεί τις αρχές, ενώ ταυτόχρονα η δημοτικότητά του επισκιάζει πολλά σημαίνοντα πρόσωπα της χώρας. Μετά από μία αιματηρή ληστεία συλλαμβάνεται και οδηγείται στις φυλακές, οι οποίες όπως αποδεικνύεται αδυνατούν να τον κρατήσουν. Αποδρά με εντυπωσιακό τρόπο ξευτιλίζοντας για ακόμη μία φορά αρχές και θεσμούς. Με την ενέργεια όμως αυτή, διαπράττει επιτέλους ομοσπονδιακό αδίκημα και δίνει το δικαίωμα στον ορκισμένο εχθρό του Μέλβιν Πέρβις, να οργανώσει συστηματικά την καταδίωξή του. Ο Τζον Ντίλινγκερ έχει απομονωθεί στο καταφύγιό του την "Μικρή Βοημία" κι εκεί συγκροτείται η νέα και τελευταία του συμμορία που αποτελείται από την αφρόκρεμα της γκανγκστερικής ελίτ. Μετά από πλούσια δράση και αλλεπάλληλες συγκρούσεις με τις αρχές, η συμμορία θα διαλυθεί και τα μέλη της θα εξοντωθούν ένας-ένας. Ο διάσημος όμως αρχηγός είναι άφαντος και το FBI τον αναζητά παντού, ώσπου η αξιοποίηση μιας πληροφορίας θα τους οδηγήσει στον κινηματογράφο "Μπάιογκραφ" του Σικάγου. Εκεί όπου τελικά ο Τζον Ντίλινγκερ θα πέσει νεκρός από την ανταλλαγή πυροβολισμών με τους πράκτορες του FBI.
box office
Η ταινία είχε προϋπολογισμό παραγωγής περίπου 1 εκατομμύριο δολάρια Μέχρι το 1976, το Variety υπολόγισε ότι η ταινία είχε κερδίσει 4 εκατομμύρια δολάρια σεεισπράξεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Μίλιους Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Οκλαχόμα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο
Ταλία
Η Αριάδνα Ταλία Σόντι Μιράντα (Ariadna Thalía Sodi Miranda, 26 Αυγούστου 1971), ευρέως γνωστή ως Ταλία, είναι Μεξικανή τραγουδίστρια, ηθοποιός, παραγωγός, συνθέτρια, στιχουργός, συγγραφέας και επιχειρηματίας.
Σύμφωνα με την AMPROFON (Ένωση Μεξικανών Παραγωγών Ηχογραφημάτων), θεωρείται η πιο εμπορική Μεξικανή τραγουδίστρια διεθνώς, καθώς έχει πουλήσει πάνω από 50 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Ξεκίνησε τη μουσική της καριέρα από πολύ μικρή ηλικία ενώ έχει τραγουδήσει στα ισπανικά, στα αγγλικά, στα πορτογαλικά, στα γαλλικά, και στη διάλεκτο Ταγκαλόγκ των Φιλιππίνων, στο πλαίσιο της προώθησης της μουσικής της στις διάφορες αγορές. Θεωρείται βετεράνος της ισπανόφωνης βιομηχανίας του θεάματος, με το όνομά της να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα brands στον ισπανόφωνο κόσμο.
Αποτελεί μια από τις πιο επιτυχημένες ισπανόφωνες ερμηνεύτριες όλων των εποχών και αναφέρεται από το διεθνή Τύπο ως η "Βασίλισσα της Λάτιν Ποπ". Έχει λάβει 17 υποψηφιότητες στα βραβεία Latin Billboard Awards και 7 υποψηφιότητες στα βραβεία Latin Grammy, καθώς και πολλά βραβεία Lo Nuestro. Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες της διεθνούς μουσικής βιομηχανίας όπως Tony Bennett, Michael Bublé, Robbie Williams, Marc Anthony, Julio Iglesias, Laura Pausini και πολλούς άλλους.
Παράλληλα με τη μουσική, υπήρξε και ηθοποιός στα πρώτα χρόνια της καριέρας της και το όνομά της συνδέθηκε κυρίως με τις λατινοαμερικανικές τηλενουβέλες. Τα δικαιώματα των τηλεοπτικών σειρών στις οποίες πρωταγωνίστησε έχουν πουληθεί σε πάνω από 180 χώρες, με αποτέλεσμα να θεωρούνται το πιο εξαγώγιμο προϊόν του Μεξικού μετά το ποτό τεκίλα. Ο διεθνής Τύπος την αναφέρει συχνά ως "Βασίλισσα της σαπουνόπερας" λόγω της εμβληματικής παρουσίας της στην τηλεόραση και του παγκόσμιου αντίκτυπου που είχαν οι σειρές στις οποίες ήταν πρωταγωνίστρια τη δεκαετία του '90.
Το 2011, το Terra Networks συμπεριέλαβε την Thalia στη λίστα με τις "πιο ισχυρές και εμβληματικές γυναίκες του χώρου της μουσικής". Στις 5 Δεκεμβρίου του 2013 βραβεύτηκε με το αστέρι της στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ, ως τιμητική αναγνώριση για την προσφορά της στον χώρο της μουσικής. Δραστηριοποιείται επίσης με επιτυχία στο χώρο της μόδας τα τελευταία χρόνια, αλλά και στον χώρο της παραγωγής θεατρικών και τηλεοπτικών παραγωγών.
Τα πρώτα χρόνια
Η Ταλία γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1971 στην Πόλη του Μεξικού. Είναι κόρη του Ερνέστο Σόντι Παγιάρες, βραβευμένος εγκληματολόγος και συγγραφέας, και της Γιολάντα Μιράντα Μάνχε, ζωγράφος και manager της Ταλία από το 1980 μέχρι το 1999. Η Ταλία είναι η μικρότερη από 5 κόρες. Όταν γίνεται 5 ετών, η Ταλία εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ένα διαφημιστικό για τη Μεξικανική τηλεόραση. Παράλληλα, είχε αρχίσει ήδη από την ηλικία των τεσσάρων να παρακολουθεί μαθήματα μπαλέτου και πιάνου στον Εθνικό Ωδείο του Μεξικού. Το 1977, ο πατέρας της Ταλία πεθαίνει από σακχαρώδη διαβήτη, όταν αυτή ήταν μόλις 6 ετών. Πολλά χρόνια αργότερα, η ίδια δήλωσε πως ο θάνατος του πατέρα της ήταν ένα γεγονός που τραυμάτισε την παιδική της ηλικία και υπήρξε η αιτία ώστε να χάσει τη φωνή της για ένα ολόκληρο χρόνο. Σύμφωνα με τη ψυχολογική θεωρία, η Ταλία έπασχε από το σύνδρομο Heller, το οποίο εντάσσεται στις διαταραχές του φάσματος του αυτισμού και το οποίο παρουσιάζει συμπτώματα έλλειψης κοινωνικής αλληλεπίδρασης κατά την παιδική ηλικία εξαιτίας συνήθως κάποιου έντονου βιώματος.
Η Ταλία έλαβε την εκπαίδευσή της στο Γαλλομεξικανικό Κολλέγιο, όπου τα μαθήματα παραδίδονταν σε δύο γλώσσες με αποτέλεσμα να είναι δίγλωσση σε πολύ μικρή ηλικία, μιλώντας άπταιστα γαλλικά και ισπανικά. Το 1976, ένα χρόνο πριν το θάνατο του πατέρα της, έκανε μια σύντομη εμφάνιση στην ταινία "Ο πόλεμος των ζαχαρωτών", αν και το όνομά της δεν περιλαμβάνεται στους συντελεστές της ταινίας.
1981-1989: Αρχή της καριέρας της και πρώτα δισκογραφικά βήματα
Το 1981, η Ταλία ενσωματώθηκε σε ένα παιδικό μουσικό σχήμα με τίτλο Pac Man, το οποίο σχηματίστηκε με σκοπό τη συμμετοχή σε ένα δημοφιλές μουσικό φεστιβάλ του Μεξικού, γνωστό ως "Juguemos a cantar" ("Ας παίξουμε τραγουδώντας"), τηλεοπτικό πρόγραμμα παραγωγής Televisa που έκανε θραύση στις αρχές της δεκαετίας του 80. Αργότερα, οι Pac Man άλλαξαν το όνομά του συγκροτήματός τους σε "Din-Din". Η Ταλία τραγούδησε πολλές φορές μαζί με τους Din-Din κάνοντας περιοδείες σε όλο το Μεξικό. Μαζί τους ηχογράφησε συνολικά 4 studio albums από το 1982 μέχρι το 1983, ενώ το 1984 διαλύθηκαν.
Μετά τη διάλυση των Din-Din το 1984, η Ταλία συμμετείχε ως σόλο καλλιτέχνης σε δύο ετήσια μουσικά φεστιβάλ του Juguemos a cantar. Την ίδια χρονιά, ήρθε δεύτερη στο φεστιβάλ για την ερμηνεία της στο τραγούδι «Moderna niña del rock» ("Σύγχρονο ροκ κορίτσι"), και αυτό της έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχει στο δημοφιλές μιούζικαλ Vaselina, μία νεανική έκδοση του πασίγνωστου μιούζικαλ "Grease". Πρόκειται για μία μουσική θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχαν τα μέλη του ποπ-ροκ συγκροτήματος "Τιμπιρίτσε", το οποίο ήδη από τις αρχές της δεκαετίας είχε σημειώσει μεγάλη επιτυχία στη Λατινική Αμερική. Το συγκρότημα αποτελούσαν οι: Sasha Sökol, Benny Ibarra, Erik Rubín, Diego Schoening, Mariana Garza και Παουλίνα Ρούμπιο. Οι Τιμπιρίτσε δέχονταν έντονη προώθηση από τον τηλεοπτικό όμιλο της Televisa εκείνη την εποχή. Πολύ σύντομα, η Ταλία απέκτησε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Sandy Dee στο μιούζικαλ, και έπαιξε σε περισσότερες από 500 θεατρικές παραστάσεις της Vaselina, στο πλευρό των Τιμπιρίτσε.
Το 1986, μετά την αναχώρηση της Sasha Sökol από τους Τιμπιρίτσε, η Ταλία έγινε μέλος του συγκροτήματος. Εκείνη την περίοδο, οι Τιμπιρίτσε είχαν ήδη ηχογραφήσει 5 δίσκους. Την επόμενη χρονιά, προσφέρθηκε στη Ταλία να συμμετέχει στην αισθηματική σειρά "Pobre señorita Limantour" ("Καημένη Δεσποινίδα Λιμαντούρ"). Αυτή η παραγωγή αποτέλεσε ουσιαστικά την παρθενική εμφάνιση της Ταλία στη μικρή οθόνη. Ωστόσο, συμμετείχε σε ένα μόνο επεισόδιο. Την ίδια χρονιά, ηχογράφησε μαζί με τους Τιμπιρίτσε το τραγούδι τίτλων της πρώτης νεανικής τηλενουβέλας στην ιστορία της τηλεόρασης με τίτλο "Quinceañera" ("Δεκαπεντάχρονη"), στην οποία η Ταλία υποδύεται τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Βeatriz.
Με τους Τιμπιρίτσε, η Ταλία ηχογράφησε 4 άλμπουμ. Το 1989, αποχώρησε από το συγκρότημα, επιδιώκοντας σόλο καριέρα. Έπαιξε επίσης στη σειρά "Luz y sombra" ("Φως και σκιά"). Λίγο καιρό αργότερα εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες, όπου παρακολούθησε μαθήματα αγγλικών στο University of California. Παράλληλα, παρακολούθησε εκτεταμένα μαθήματα φωνητικής, μουσικής, χορού και υποκριτικής, καλλιεργώντας τις δεξιότητές της και χτίζοντας τα θεμέλια για τη μετέπειτα καλλιτεχνική της πορεία.
1990-1993: Τα πρώτα τρία άλμπουμ ως σόλο τραγουδίστρια
Το 1990, η Ταλία επέστρεψε στο Μεξικό για την κυκλοφορία του πρώτου της άλμπουμ ως σόλο τραγουδίστρια που είχε τίτλο το όνομά της και το οποίο κυκλοφόρησε η εταιρία Fonovisa, θυγατρική της Universal Records. Από αυτό τον δίσκο ξεχώρισαν 4 singles, από τα οποία τα δύο δέχτηκαν έντονη λογοκρισία και απαγορεύτηκε η αναπαραγωγή τους από πολλούς ραδιοφωνικούς σταθμούς λόγω της χρήσης τολμηρών στίχων που παραπέμπουν στον σαδομαζοχισμό. Παράλληλα, ακροδεξιές οργανώσεις κατηγόρησαν το κομμάτι «Un pacto entre los dos» ("Μια συμφωνία ανάμεσα στους δυο μας") ότι προωθεί τον σατανισμό.
Τον Σεπτέμβριο του 1991, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της με τίτλο Mundo de cristal ("Κρυστάλλινος κόσμος"), το οποίο αποτέλεσε την τελευταία της συνεργασία με τον παραγωγό Αλφρέδο Ντίας Ορντάς. Σε αυτή την παραγωγή, ξανά υπό την επίβλεψη και κυκλοφορία της Fonovisa Music, η Ταλία συνόδευσε το θεματικό περιεχόμενο του δίσκου με μία μόδα που λάνσαρε, γνωστή ως "flower power" που παρέπεμπε στην ιδεολογία του κινήματος των χίπις. Το κομμάτι «En silencio» ("Σιωπηλά"), σε στίχους της ίδιας, αποτελεί φόρο τιμής στον πατέρα της που έχασε όταν ήταν μικρή και περιέχει αναφορές στα δύσκολα παιδικά της χρόνια. Από αυτό τον δίσκο, κυκλοφόρησαν επίσης 4 singles τα οποία έγιναν μεγάλες επιτυχίες στο Μεξικό, την Ισπανία και σε ορισμένες αγορές της Λατινικής Αμερικής. Στο Μεξικό, ο δίσκος έλαβε πλατινένια επικύρωση λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του, ενώ την ίδια χρονιά η Ταλία ήταν παρουσιάστρια στο τηλεοπτικό πρόγραμμα "VIP Noche" της ισπανικής τηλεόρασης, μία παραγωγή του ομίλου "Telecinco".
Τον Οκτώβριο του 1992, κυκλοφόρησε το τρίτο άλμπουμ της με τίτλο Love, το οποίο ηχογραφήθηκε στην Ισπανία και ήταν το τελευταίο που κυκλοφόρησε με την Fonovisa Records. Για την προώθηση του δίσκου, επιλέχθηκαν 6 singles ενώ γυρίστηκαν συνολικά 11 βίντεο κλιπ. Το τραγούδι "Sangre" ("Αίμα"), σε στίχους της Ταλία, είναι ένα κομμάτι το οποίο έγραψε για τον τότε εραστή και καλλιτεχνικό της σύντροφο Αλφρέδο Ντίας Ορντάς, ο οποίος πέθανε λίγο πριν τη κυκλοφορία του δίσκου. Το κομμάτι, μεγάλη επιτυχία εκείνη την εποχή, παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά κομμάτια της Ταλία για εκείνη την περίοδο. Το άλμπουμ θεωρήθηκε από τους κριτικούς ως μία εξέλιξη της Ταλία σε επίπεδο ερμηνείας αλλά και μουσικής, εφόσον πειραματίστηκε με μεγάλη ποικιλία μουσικών ήχων και εισήγαγε την ηλεκτρονική μουσική στο ισπανόφωνο ρεπερτόριο. Στο Μεξικό, μόνο τον πρώτο μήνα κυκλοφορίας του πούλησε πάνω από 200.000 αντίτυπα, με συνολικές πωλήσεις μέχρι σήμερα πάνω από 1 εκατομμύριο αντίτυπα. Σχετικά με την εικόνα της, έκανε έντονη χρήση του συμβόλου του αιγυπτιακού σταυρού τόσο στο λογότυπό της όσο και στα βίντεο κλιπ και τις ζωντανές εμφανίσεις της. Σύμφωνα με την "Caracol Radio", ο δίσκος Love και ο έντονος ερωτισμός της Ταλία στο πλαίσιο της διαφήμισής του, καθιέρωσε την Ταλία ως ένα μύθο και "σύμβολο του σεξ" στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Ο Joseph Haniana από τη Los Angeles Times ανέφερε σε άρθρο του ότι "σε κάθε περίπτωση, οι αμφιλεγόμενες απόψεις για το πρόσωπό της και οι διαστάσεις που είχαν στον Τύπο και την τηλεόραση στο Μεξικό οδήγησαν απλά στην αύξηση της δημοτικότητάς της, στη δημιουργία του μύθου, και φυσικά κίνησαν την περιέργεια σχετικά με το τι είναι ακόμα πρόθυμη να προσφέρει στη μουσική και στην ποπ κουλτούρα".
1994-1999: Παγκόσμια επιτυχία
Το 1994, η Thalía υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρία EMI και ηχογράφησε το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της με τίτλο En éxtasis, το οποίο κυκλοφόρησε τελικά τον Οκτώβριο του 1995. Με παραγωγούς τον Emilio Estefan (σύζυγο της Κουβανής σταρ της μουσικής Γκλόρια Έστεφαν) και τον Óscar López, από το άλμπουμ κυκλοφόρησαν 7 singles, μεταξύ των οποίων η διεθνής επιτυχία "Piel Morena" και το τραγούδι τίτλων της τηλεοπτικής σειράς Μαρία της γειτονιάς. Το "Piel morena" έγινε μεγάλη επιτυχία σε όλη τη Λατινική Αμερική αλλά και σε πολλές χώρες της Ευρώπης και της Ασίας, ενώ ψηφίστηκε ως το καλύτερο τραγούδι στα ισπανικά όλων των εποχών σε μία δημοσκόπηση της Univision Networks. To άλμπουμ θεωρείται αντιπροσωπευτικό για την ιστορία της latin pop μουσική, ενώ γενικά ένα από τα πιο καθοριστικά latin άλμπουμ της δεκαετίας του 1990, με συνολικές πωλήσεις πάνω από 4 εκατομμύρια αντίτυπα διεθνώς. Ωστόσο, η τηλεοπτική επιτυχία της Ταλία μέσα από τους ρόλους της, ίσως να συνέβαλε στον διεθνή αντίκτυπο του δίσκου και την υψηλή εμπορικότητά του, ειδικά στις μη ισπανόφωνες αγορές όπως αυτές της Βραζιλίας, των Φιλιππίνων, της Ινδονησίας, της Ρουμανίας, της Ουκρανίας, της Ρωσίας, της Τουρκίας, του Ισραήλ, του Λίβανου και φυσικά της Ελλάδας. Η επιτυχία του "En extasis" άνοιξε παράλληλα τον δρόμο για την κατάκτηση ακόμα μεγαλύτερων αγορών και την επίτευξη μεγαλύτερης εμπορικής επιτυχίας με το επόμενο άλμπουμ, το οποίο είχε τίτλο Amor a la mexicana και κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1997. Ξανά υπό τη διεύθυνση του Emilio Estefan, το άλμπουμ ήταν ουσιαστικά μία δυνατή κυκλοφορία που κατάφερε να επισκιάσει το "En extasis". Περιλάμβανε κλασσικά και διαχρονικά latin pop τραγούδια όπως το "Mujer Latina" και το "Por Amor" καθώς και το ομότιτλο "Amor a la mexicana" το οποίο εξελίχτηκε σε μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία ανά την Ευρώπη και όχι μόνο. Με συνολικές πωλήσεις πάνω από 6 εκατομμύρια αντίτυπα, και φτάνοντας στη #1 θέση των πωλήσεων σε 14 χώρες, το "Amor a la mexicana" θεωρείται μέχρι και σήμερα ένας από τους 10 πιο σημαντικούς δίσκους latin μουσικής.
Από μουσική άποψη, το "Amor a la mexicana" περιλάμβανε ακούσματα και ήχους από όλα τα φάσματα της latin μουσικής όπως salsa, mambo, merengue, cumbia, bolero, banda και vallenato, συνδυασμένα με στοιχεία ηλεκτρονικής pop μουσικής. Όσο αφορά τους στίχους, ο δίσκος αποτελεί φόρο τιμής στην κουλτούρα των λατίνων, την ιστορία και τη μουσική τους. Τα κομμάτια "Mujer Latina" ("Λατίνα γυναίκα") και "De donde soy" ("Από πού είμαι") είναι αντιρατσιστικοί ύμνοι και αποτελούν εμφανή μηνύματα αντίδρασης κατά του ρατσισμού απέναντι σε Λατίνους στις ΗΠΑ, λόγος για τον οποίο και το άλμπουμ αγαπήθηκε άμεσα από το λατινόφωνο κοινό. Το τραγούδι "Echa pa'lante" ("Προχώρα μπροστά") είναι πολιτική διαμαρτυρία ενάντια στην ψήφιση του PRI (ισχυρό πολιτικό κόμμα στο Μεξικό) στις βουλευτικές εκλογές του 1997. Στα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου, κυριαρχούν θέματα όπως ο αιώνιος έρωτας, ο χωρισμός και ο θάνατος. Σε συνολικό επίπεδο, η πλειοψηφία των κομματιών δημιουργεί ένα δίσκο χαρούμενης και γιορτινής διάθεσης, που ταυτίζεται με τη γενικότερη "έκρηξη" της latin μουσικής βιομηχανίας, εφόσον την ίδια περίοδο και λίγο αργότερα η latin μουσική κυριάρχησε στις λίστες επιτυχιών διεθνώς με την ανάδειξη και άλλων καλλιτεχνών όπως Ricky Martin, Enrique Iglesias, Shakira και Jennifer Lopez.
2000-2004: Πέρασμα στην αγγλοσαξονική αγορά και πρώτη περιοδεία στις ΗΠΑ
Τον Απρίλιο του 2000 κυκλοφόρησε το έκτο στούντιο άλμπουμ της, "Arrasando", σε παραγωγή ξανά του Emilio Estefan. Μία δισκογραφική δουλειά που αποτελείται από 12 κομμάτια, 8 από τα οποία είναι σε στίχους της Ταλία. Από τον δίσκο ξεχώρισαν 5 singles τα οποία μετατράπηκαν σε τεράστιες επιτυχίες. Σύμφωνα με τον κριτικό Jason Birchmeier του Allmusic, το "Arrasando" είχε επαναστατικό ήχο που ταίριαξε απόλυτα με την εποχή στην οποία κυκλοφόρησε και τις περίφημες θεωρίες για τη νέα χιλιετία. Σε μουσικό επίπεδο, χαρακτηρίζεται από την ηλεκτρονική και techno μουσική που κυριάρχησε διεθνώς στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Με την άφθονη χρήση synthesizer και των χορευτικών ρυθμών, το "Arrasando" είχε ένθερμη αποδοχή τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς.
Ο δίσκος πολύ σύντομα έγινε 3 φορές πλατινένιος στις ΗΠΑ, καθώς και πλατινένιος στην Αργεντινή, τη Σλοβακία, το Μεξικό και την Ισπανία, ενώ την ίδια χρονιά ήταν επίσης χρυσός στη Χιλή, τις Φιλιππίνες, την Ουρουγουάη, τη Βενεζουέλα και στην Ελλάδα. To 2001, ο δίσκος ήταν υποψήφιος σε 2 κατηγορίες στα βραβεία Latin Grammy, κερδίζοντας στη μία τελικά.
Τον Αύγουστο του 2001, κυκλοφόρησε μία συλλογή της με τίτλο "Con banda: Grandes éxitos", που στην Ελλάδα κυκλοφόρησε ως "Greatest Hits in Banda Style". Πρόκειται για μία συλλογή με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της με την ΕΜΙ, ηχογραφημένες όμως στην τυπική παραδοσιακή Μεξικάνικη μουσική με τη συνοδεία ορχήστρας από τη Σιναλόα. Ο δίσκος σύντομα έγινε πλατινένιος στις ΗΠΑ και το Μεξικό, ενώ έφτασε στην πρώτη θέση των πωλήσεων στην Ισπανία (όπου έγινε χρυσό ), το Ισραήλ, την Τουρκία και την Ελλάδα. Στην Ουγγαρία έφτασε στη θέση #4 και έγινε χρυσό. To "Greatest Hits in Banda Style" είναι το πιο εμπορικό άλμπουμ του μουσικού του είδους, αλλά και το μοναδικό άλμπουμ παραδοσιακής μεξικάνικης μουσικής που έχει καταφέρει χρυσές και πλατινένιες επικυρώσεις σε Ευρωπαϊκές χώρες. Ο δίσκος επίσης είχε μέτρια επιτυχία στη Βουλγαρία, την Ελβετία, τη Ρωσία, τον Καναδά και τις Φιλιππίνες.
Το 2002, κυκλοφόρησε το έβδομο άλμπουμ της το οποίο είχε τίτλο το όνομά της. Ξανά σε παραγωγή του Emilio Estefan, αλλά αυτή τη φορά και του Κολομβιανού Estefano. Στον δίσκο εμπεριέχονται 10 κομμάτια στα ισπανικά και τρία στα αγγλικά ενώ ξεχώρισαν κομμάτια όπως το ανεβαστικό "Tu y yo", η μοναδικά ερμηνευμένη μπαλάντα "No me enseñaste", το "Dance, Dance (The Mexican)", το οποίο αποτελεί ντουέτο με τον Μάρκ Άντονι, και το "A quién le importa?", ένα κομμάτι αφιερωμένο στην γκέι κοινότητα. Το άλμπουμ αμέσως μετά την κυκλοφορία του έγινε χρυσό στο Μεξικό και την Αργεντινή, και πλατινένιο στις ΗΠΑ. Συνολικά το άλμπουμ είχε μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, καταφέρνοντας να πουλήσει πάνω από 4 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2002, δύο αδερφές της Ταλία, η Laura Zapata και η Ernestina Sodi απήχθησαν στην πόλη του Μεξικού. Στις 10 Οκτωβρίου αφέθηκαν ελεύθερες, αφού οι απαγωγείς έλαβαν το ποσό που ζητούσαν. Σύμφωνα με την Ernestina στο αυτοβιογραφικό της βιβλίο "Ελευθέρωσέ μας από το κακό" ("Líbranos del mal"), η Ταλία ήταν αυτή που δεσμεύτηκε το ποσό των λύτρων, κάτι το οποίο μερικά χρόνια αργότερα αμφισβήτησε η άλλη της αδερφή η Λάουρα. Στο βιβλίο της, η Ταλία αναφερόμενη στην απαγωγή, δήλωσε πως αισθανόταν υπεύθυνη για την απαγωγή για πολλά χρόνια και ότι η έκθεσή της ως δημόσιο πρόσωπο έδωσε στόχο στους απαγωγείς. Η μυστηριώδης απαγωγή, αλλά και το γεγονός ότι η Λάουρα στη συνέχεια εμπορευματοποίησε το τραγικό γεγονός της απαγωγής της, μετατρέποντάς το σε θεατρική παράσταση, προκάλεσε την αρνητική αντίδραση της Ταλία και της υπόλοιπης οικογένειας, ενώ υπήρξε αιτία για να δημιουργηθεί μία διαμάχη μέσα στην οικογένεια που εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι σήμερα.
thumb|left|180px| Η Ταλία κατά τη διάρκεια συναυλίας στο Λος Άντζελες στις 14 Μαΐου 2004, στο πλαίσιο της περιοδείας High Voltage Tour.