cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Μαρκόπουλος
Φυγή στο Λονδίνο
Το 1967 επιβάλλεται στην Ελλάδα η δικτατορία και ο Γιάννης Μαρκόπουλος αναχωρεί στο Λονδίνο. Εκεί εμπλουτίζει τις μουσικές του γνώσεις με την Αγγλίδα συνθέτρια Elisabeth Lutyens. Επίσης συνθέτει την κοσμική καντάτα Ήλιος ο πρώτος, σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη (που τιμάται με το βραβείο Νόμπελ το 1979), και τη μουσική για τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη (για το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν), ολοκληρώνει το Χρονικό και τη μουσική τελετή Ιδού ο Νυμφίος, έργο ανέκδοτο με εξαίρεση ενός τμήματος, με τίτλο Ζάβαρα-κάτρα-νέμια (ιδιαίτερη σύνθεση διονυσιακού χαρακτήρα) που αποτελεί ένα από τα διάσημα κομμάτια του. Την ίδια περίοδο γνωρίζεται με τους συνθέτες Ιάννη Ξενάκη και Γιάννη Χρήστου και έρχεται σε επαφή με τα πλέον πρωτοποριακά μουσικά έργα. Στο Λονδίνο συνθέτει ακόμα τους Χρησμούς, για συμφωνική ορχήστρα, και τους πρώτους Πυρρίχιους χορούς Α, Β, Γ, (από τους 24 που ολοκλήρωσε το 2001), οι οποίοι παίζονται, το 1968, από την ορχήστρα Concertante του Λονδίνου στο Queen Elizabeth Hall. Τότε γράφει και τη μουσική  για την Τρικυμία του Σαίξπηρ, που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, σε σκηνοθεσία David Jones με τον Sir John Clemens.
Το 1969 επιστρέφει στην Αθήνα για να συμβάλει με τα έργα του στην πορεία για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Ξεκινά μουσικές παραστάσεις, συνεργαζόμενος με ποιητές και σκηνοθέτες, παρουσιάζοντας τα έργα του στο στούντιο Λήδρα με νέους τραγουδιστές και μουσικούς στους οποίους δίδαξε τον τρόπο της ερμηνείας της μουσικής και των τραγουδιών του στην αισθητική κατεύθυνση που επιζητούσε. Μαζί με τα θεατρικά στιγμιότυπα και τον εικαστικό διάκοσμο δημιούργησε μια πολύτροπη μουσική παράσταση. Διανοούμενοι και φοιτητές γεμίζουν καθημερινά τον χώρο της δραστηριότητας του, παρά τα εμπόδια και τις επεμβάσεις της στρατιωτικής εξουσίας. Τα τραγούδια του μπαίνουν στο στόμα του ελληνικού λαού και συμβάλουν αποφασιστικά στο αίτημα για αποκατάσταση της Δημοκρατίας.
Συνθετικό έργο
Με την είσοδο της δεκαετίας του ’70 υλοποιεί το μουσικό του όραμα: καταθέτει μουσικά έργα που χαρακτηρίζονται στο σύνολό τους ως νέα πρόταση και τομή για τη μέχρι τότε ελληνική μουσική πραγματικότητα· έργα με ενότητα της  αισθητικής και της φιλοσοφικής άποψης του συνθέτη ως προς τις  θεμελιακές αρχές τους, με το καθένα όμως από αυτά να είναι διαφορετικό. Ιδρύει ένα νέο και ιδιόμορφο ορχηστικό σχήμα, καθιερώνοντας, με τις συνθέσεις του, την ουσία της μουσικής συμβίωσης και τους συσχετισμούς έκφρασης μεταξύ συμφωνικών και τοπικών οργάνων, μέσω του μελωδικού και ρυθμικού του ορίζοντα, των αρμονικών του δομών και των ηχοχρωμάτων της διάφανης ενορχήστρωσής του. Παράλληλα, προτείνει εμφατικά την «Επιστροφή στις Ρίζες», εννοώντας τον «σχεδιασμό του μέλλοντος, με ενδοσκόπηση, μελέτη και πλησίασμα των άφθαρτων πηγών της ζωντανής τέχνης του κόσμου και επιλεγμένες σύγχρονες πληροφορίες τέχνης». Η πρότασή του  αυτή παίρνει  τις διαστάσεις ενός κινήματος τέχνης.
Λίγο αργότερα ιδρύει την ορχήστρα Παλίντονος αρμονία, που αποτελείται από όργανα συμφωνικά και ελληνικά. Παρουσιάζει τα έργα του στο στούντιο Λήδρα και αργότερα στη μπουάτ "Κύτταρο", με νέους τραγουδιστές και μουσικούς. Διδάσκει τον τρόπο της ερμηνείας της μουσικής και των τραγουδιών του, στην αισθητική κατεύθυνση που πάντοτε επιζητούσε. Μαζί με τα θεατρικά στιγμιότυπα και τον εικαστικό διάκοσμο στήνει μια πολύτροπη μουσική παράσταση. Διανοούμενοι και φοιτητές γεμίζουν καθημερινά τους χώρους της δραστηριότητάς του, παρά τα εμπόδια της τότε εξουσίας. Τα τραγούδια του, όπως οι Οχτροί, τα Λόγια και τα χρόνια, τα Χίλια μύρια κύματα, η Λένγκω (Ελλάδα), ο Γίγαντας, το Κάτω στης Μαργαρίτας το αλωνάκι, το Καφενείον η Ελλάς, το Ο τόπος μας είναι κλειστός, τα Παραπονεμένα λόγια, το Μιλώ για τα παιδιά μου  και πολλά άλλα, γίνονται σύμβολα και μύθοι. Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει με τα μουσικά του έργα Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Ο Στράτης ο Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους, Ήλιος ο Πρώτος, Χρονικό, Ιθαγένεια, Οροπέδιο, Θητεία και Μετανάστες – σε ποίηση και στίχους Σολωμού, Σεφέρη, Ελύτη, Κ.Χ. Μύρη, Μιχ. Κατσαρού, Ελευθερίου, Σκούρτη, Θεοδωρίδη αλλά και δικούς του.
Το 1976 συνθέτει τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά του ΒΒC, Who Pays the Ferryman? και το μουσικό θέμα φτάνει στη κορυφή των αγγλικών charts. Ο συνθέτης γίνεται διεθνώς γνωστός.
Το 1977 έρχεται η κοσμική λειτουργία Oι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι με βάση το ποίημα του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού που παρουσιάζεται την ίδια χρονιά ενώπιον 22.000 νέων σε στάδιο της Αθήνας υπό την διεύθυνση του συνθέτη. Ο Γιάννης Μαρκόπουλος με το έργο του και τη στάση του σηματοδοτεί το εξαίσιο μουσικό τοπίο της δεκαετίας του ’70.
Η δημοτικότητα την οποία απολαμβάνει η μουσική του και στο εξωτερικό εκφράζεται με πολλές μετακλήσεις για συναυλίες. Ο συνθέτης πραγματοποιεί αλλεπάλληλα ταξίδια ανά τον κόσμο. Επισκέπτεται διαδοχικά, δίνοντας συναυλίες με τα έργα του, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Σουηδία, την Ολλανδία, την Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, την Αγγλία καθώς και διάφορες πόλεις της Ρωσίας και της Αυστραλίας.
Στην καλλιτεχνική του παραγωγή συμπεριλαμβάνεται μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο, σε έργα του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη, του Μενάνδρου, του Σαίξπηρ, του Τσέχωφ, του Μπέκετ και σύγχρονων Ελλήνων, με το Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου και με τους σκηνοθέτες Αλέξη Σολωμό, Πέλλο Κατσέλη, Μίνωα Βολονάκη, κ.ά. Ανάμεσα στις ταινίες: Vortex και Byron του Κούνδουρου, Κραυγή γυναικών και Πρόβα του Jules Dassin, Beloved του G. Cosmatos, Φόβος του Κώστα Μανουσάκη, Επιχείρηση Απόλλων του Γ. Σκαλενάκη, Η Μοίρα ενός αθώου του Γρηγόρη Γρηγορίου (βραβείο μουσικής Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης).
Το 1980 ξεκινά την προετοιμασία για το άνοιγμα ενός νέου κεφαλαίου στη μουσική του. Στον κορμό των νέων συνθέσεών του εμφανίζονται μελωδικά ξεσπάσματα στηριγμένα στην εκτεταμένη πολυτονικότητα της αρμονικής του δομής, που ενισχύονται από το πάθος μιας ανεξάντλητης ζωτικότητας. Από τα έργα ενόργανης μουσικής σημειώνουμε: Κονσέρτο-Ραψωδία για λύρα και ορχήστρα, τα Μητρώα (για ορχήστρα εγχόρδων), τις Τετράδες (5 κουαρτέτα), δύο σονάτες, Πέντε κομμάτια για βιολί και πιάνο, τις Σειρήνες (ορατόριο), τον κύκλο τραγουδιών Φίλοι που φεύγουν σε ποίηση Νίκου Καρούζου, Μανόλη Αναγνωστάκη, Ανδρέα Εμπειρίκου, τα 5 Στάσιμα - Επί Σκηνής, σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη.
Τον Ιανουάριο του 1981 ενώνεται και στη ζωή με την τραγουδίστρια και συνεργάτιδά του Βασιλική Λαβίνα. Γεννιέται η κόρη τους Ελένη. Για μια περίοδο ο συνθέτης αποζητεί μια πιο ιδιωτική ζωή με την οικογένειά του, ενώ ξεκινά η προετοιμασία του για το άνοιγμα ενός νέου κεφαλαίου στη μουσική του: στον κορμό των νέων συνθέσεών του εμφανίζονται μελωδικά ξεσπάσματα στηριγμένα στην εκτεταμένη πολυτονικότητα της αρμονικής του δομής  –καρποί της  φαντασίας του–, που ενισχύονται από το πάθος μιας ανεξάντλητης ζωτικότητας.
Από τις συνθέσεις αυτής της περιόδου σημειώνουμε έργα μουσικής δωματίου, τέσσερα κουαρτέτα, δύο σονάτες, πέντε κομμάτια για βιολί και πιάνο. Από τα έργα ενόργανης μουσικής, το Κονσέρτο-Ραψωδία για λύρα και συμφωνική ορχήστρα,τα Μητρώα για ορχήστρα εγχόρδων,τη Συμφωνία της Ίασης, επίσης δύο ορατόρια και δύο κύκλους τραγουδιών.
Το 1994 εκδίδεται ένα από τα πιο σημαντικά του έργα, η Λειτουργία του Ορφέα . Παρουσιάζεται στο Palais des Beaux-Arts των Βρυξελλών αφιερωμένη στον επαναπροσδιορισμό του ανθρώπου με την φύση, εγκαινιάζοντας μια νέα σχέση κοινού και συναυλιακής παράστασης, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζεται έκθεση κεραμικής, ζωγραφικής και χειροτεχνίας, υπό την αιγίδα του Βελγικού Υπουργείου πολιτισμού με τίτλο «Από το σκοτάδι στο φως» - υπότιτλο που χρησιμοποιούσε ο συνθέτης στις ζωντανές παρουσιάσεις του Ορφέα. Η έκδοση του έργου το 2009 από την Εταιρία Naxos, αποτέλεσε σπουδαίο μουσικό γεγονός σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο Γιάννης Μαρκόπουλος ξεκίνησε να συνθέτει τη Λειτουργία του Ορφέα, σε μορφή σύγχρονου ορατορίου από το 1991 και το έργο δομήθηκε στη βάση των διασωθέντων αρχαίων ορφικών ποιημάτων. Για το λιμπρέτο επέλεξε φράσεις, ακόμα και μεμονωμένες λέξεις από τα θραύσματα των ποιημάτων. Το πνευματικό της περιεχόμενο, εμπλουτισμένο με πολλά στοιχεία αναζωογονεί το μύθο του προφήτη μουσικού Ορφέα. Στη συμφωνική ορχήστρα πρόσθεσε στην παρτιτούρα του σε ορισμένα μέρη κιθάρα, λαούτο, κανονάκι και λύρα. Τα αφηγηματικά μέρη συνοδεύονται κυρίως από άρπα, καθώς η πρόθεση του συνθέτη εδώ είναι η δημιουργία μίας ραψωδικής διάθεσης, ενώ σε κάποια σημεία δύο φλάουτα παίζουν μαζί ως μια νύξη στον αρχαίο δίαυλο όπως έχει αναφέρει.
Ανάμεσα στα έργα που ακολουθούν εξέχουσα θέση κατέχουν:
Το έργο σκηνής, Ανα-γέννηση-Κρήτη ανάμεσα σε Βενετιά και Πόλη, (μουσικό ταξίδι σε 4 ενότητες) παραγγελία του Μέγαρου Μουσικής Αθηνών που ανέβηκε στην αίθουσα Φίλων της Μουσικής σε τρεις παραστάσεις το 1995 και στη συνέχεια το 1997 από το θέατρο Palais des Beaux-Arts με τα συμφωνικά σύνολα της Ραδιοφωνίας των Βρυξελλών και σολίστ, υπό την διεύθυνση του συνθέτη και απευθείας μετάδοση από το πρώτο τηλεοπτικό κανάλι της Βελγικής τηλεόρασης.
Η όπερα Ερωτόκριτος και Αρετή, λιμπρέτο του συνθέτη βασισμένο σε επιλογή στίχων από το ερωτικό έπος του Βιτσέντζου Κορνάρου Eρωτόκριτος της Κρητικής Αναγέννησης, που ηχογραφήθηκε από τα συμφωνικά σύνολα της Ραδιοφωνίας των Βρυξελλών υπό την διεύθυνση του μαέστρου Michel Tilkin (έκδοση από την Εταιρία Universal), το κονσέρτο για πιάνο Σχήματα σε κίνηση (Shapes in Motion) εμπνεόμενο ιδιαίτερα από την θεωρία σχετικά με την αρμονία των σφαιρών που αποδίδεται στον Πυθαγόρα, καθώς και από την σημερινή συνεχώς αυξανόμενη αντίληψη περί των ήχων του Σύμπαντος που ηχογραφήθηκε από την Συμφωνική Ορχήστρα της όπερας της Γάνδης υπό την διεύθυνση του Edwig Abrath (έκδοση από την Εταιρία Naxos), το Τρίπτυχο για φλάουτο έγχορδα και άρπα και τα Ευήλια τοπία(φαντασία για σόλο φλάουτο) που ηχογραφήθηκε από τους σολίστες των Βρυξελλών και τον βιρτουόζο φλαουτίστα Marc Grauwels (έκδοση από την Naxos), οι 16 Πυρρίχιοι συμφωνικοί χοροί 1980-2001, η Συμφωνία της Ίασης (2000) για φωνές μεικτή χορωδία, αφηγήτρια και συμφωνική ορχήστρα (παραγγελία του Ιδρύματος Ερρίκος Ντυνάν για την Παγκόσμια Ημέρα του Ερυθρού Σταυρού), Ο Ταχύτατος Λούης (2004) για φωνές μεικτή χορωδία και συμφωνική ορχήστρα, για τον πρώτο Ολυμπιονίκη Μαραθωνοδρόμο Σπύρο Λούη, παραγγελία του Δήμου Αμαρουσίου, Ο Νόμος της Θαλπωρής ορατόριο-μουσικό θέαμα για φωνές, μεικτή χορωδία, ορχήστρα ξύλινων και χάλκινων πνευστών, χορό και προβολή διαφανειών, με θέμα τον άνθρωπο που από την εποχή της συνειδητής ύπαρξής του στη γη, φυσώντας με την εκπνοή του, παράγει ήχους, τραγούδι, μουσική, που παρουσιάστηκε στη Bruges του Βελγίου, υπό την διεύθυνση του συνθέτη (παραγγελία της Περιφέρειας της Φλάνδρας, υπό την αιγίδα της Βελγικής κυβέρνησης), Ερωτική συμφωνία(2010) για συμφωνική ορχήστρα, υψίφωνο και μεικτή χορωδία που παρουσιάστηκε από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τα συμφωνικά σύνολα του Δήμου Αθηναίων, Κονσέρτο για Νέι και συμφωνική ορχήστρα (2014) που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο με την ορχήστρα Παλίντονος αρμονία  υπό την διεύθυνση του μαέστρου Τάσου Συμεωνίδη, Τρίπτυχο για βιολί και συμφωνική ορχήστρα (2019- 2020).
Θάνατος
Απεβίωσε από καρκίνο στις 10 Ιουνίου του 2023 στο νοσοκομείο Αλεξάνδρα. Η σορός του τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα για λίγες ώρες πριν τη κηδεία του στις 15 Ιουνίου στο παρεκκλήσι του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών. Ενταφιάστηκε στο Νεκροταφείο Παπάγου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Minos EMI Κατηγορία:Universal Records Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Πωλ Αντάμ
thumb|125px|right|Ο Πωλ Αντάμ σε [[ξυλογραφία από τον Φελίξ Βαλοτόν]] Ο Πωλ Αντάμ (Paul Auguste Marie Adam, 7 Δεκεμβρίου 1862 - 1 Ιανουαρίου 1920) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος. Γεννήθηκε και πέθανε στο Παρίσι.
Συνεργάσθηκε με το περιοδικό La Revue indépendante προτού εκδώσει στο Βέλγιο το πρώτο του μυθιστόρημα, το Chair molle (1885), που κατηγορήθηκε για ανηθικότητα, προκάλεσε σκάνδαλο και οδήγησε τον νεαρό συγγραφέα σε μία καταδίκη σε φυλάκιση 15 ημερών και βαρύ πρόστιμο.
Ο Πωλ Αντάμ καθιερώθηκε με το μυθιστόρημα Être (1888). Στη συνέχεια έγραψε μία σειρά ιστορικών μυθιστορημάτων για την περίοδο των Ναπολεόντειων Πολέμων και των επακολούθων τους. Το πρώτο έργο της σειράς αυτής, το La Force, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1899. Ακολούθησαν τα L'Enfant d'Austerlitz (1901) και Au soleil de juillet (1903). Μαζί με τον Έλληνα λογοτέχνη Ζαν Μορεάς ο Αντάμ συνέγραψε το 1886 το μυθιστόρημα Le Thé chez Miranda και το Les Demoiselles Goubert, που σημάδευσε τη μετάβαση από τον νατουραλισμό στον συμβολισμό στη Γαλλική λογοτεχνία.
Το 1906 ο Αντάμ συνόψισε στο έργο του Vues d'Amérique την προσέγγισή του στην τέχνη ως εξής: «Τέχνη είναι η πράξη τού να εγγράφεις ένα δόγμα μέσα σε ένα σύμβολο» («L'art est l'œuvre d'inscrire un dogme dans un symbole.»). Στο μυθιστόρημά του Stephanie (1913) ο Αντάμ επιχειρηματολογεί υπέρ των γάμων με συνοικέσια έναντι των γάμων από έρωτα. Αλλά και από πολιτικής απόψεως ήταν συντηρητικός: Οπαδός του στρατηγού Ζωρζ Ερνέστ Μπουλανζέ, αγωνίσθηκε μέσα στις εθνικιστικές κινήσεις υπέρ των παραδόσεων και κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ίδρυσε τη Ligue intellectuelle de fraternité latine.
Σημειώσεις
<references group=lower-greek responsive="0" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Μάχη της Σχινόλακκας (1825)
Η μάχη της Σχινόλακκας (παλαιότερα αναφερόταν και ως μάχη της Σχοινόλακκας) ήταν ένα ακόμη πολεμικό επεισόδιο, σε συνέχεια της επανάστασης του 21.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Η κατάσταση στον απελευθερωμένο Μοριά ήταν ακόμα ασταθής, όταν στις 24 Φεβρουαρίου του 1825, ο Ιμπραήμ Πασάς αποβιβάστηκε στη Μεθώνη, με 4.000 πεζούς και 500 ιππείς. Ένα μήνα αργότερα, στις 17 Μαρτίου 1825, αποβιβάστηκαν στη Μεθώνη και πρόσθετες δυνάμεις, αποτελούμενες αυτήν τη φορά από 7.000 πεζούς και 400 ιππείς. Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της Επανάστασης η Πελοπόννησος ελεγχόταν πλέον από τις ελληνικές δυνάμεις, εκτός από τα φρούρια της Πάτρας, της Μεθώνης και της Κορώνης που κατείχαν ακόμα τα οθωμανικά στρατεύματα. Οι εμφύλιοι πόλεμοι είχαν τελειώσει από τις αρχές του 1825 και η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των Πελοποννησίων είχε ηττηθεί και φυλακιστεί, ενώ οι Ρουμελιώτες ένοπλοι που στήριξαν με τα όπλα τους την κεντρική διοίκηση περιφέρονταν στις επαρχίες του Μοριά προβαίνοντας σε πράξεις βίας και προκαλώντας τη δυσαρέσκεια των ντόπιων. Οι Έλληνες παρέμεναν πάντως διαιρεμένοι σε δύο στρατόπεδα και ήταν ανήμποροι να σταματήσουν την επέλαση των οθωμανικών στρατευμάτων. Η τότε κυβέρνηση (Εκτελεστικό), με επικεφαλής τον Γεώργιο Κουντουριώτη, διόρισε αρχηγό τον Υδραίο πλοίαρχο Κυριάκο Σκούρτη, για να αποτρέψει τη διείσδυση του Ιμπραήμ προς το εσωτερικό της Μεσσηνίας και στη συνέχεια της υπόλοιπης Πελοποννήσου. Η επιλογή αυτή του Εκτελεστικού επέφερε μεγάλη αναστάτωση στο στράτευμα, καθώς ο Κουντουριώτης, τυφλωμένος από τοπικισμό, παραμέρισε ικανούς στρατιωτικούς όπως ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Αναστάσιος Καρατάσος και ο Κίτσος Τζαβέλλας, δίνοντας την αρχηγία σε άνθρωπο άπειρο από πόλεμο ξηράς. Καθώς ο Ιμπραήμ πολιορκούσε τα κάστρα του Παλαιοκάστρου και Νεοκάστρου, στην Πύλο οι Έλληνες επαναστάτες είχαν κάποιες νίκες, κυρίως ο Μακρυγιάννης στο Παλαιόκαστρο και οι Μακεδόνες υπό τον Αναστάσιο Καρατάσο στη μάχη της Σχινόλακκας. Ο Ιμπραήμ αρχικά φρόντισε να εδραιώσει την υπεροχή του στα νότια της Μεσσηνίας, για να εξασφαλίσει την επικοινωνία Μεθώνης-Κορώνης, και οχύρωσε τη στενή οδό μεταξύ Μεθώνης και Νεοκάστρου. Ο ίδιος στρατοπέδευσε στο μεσσηνιακό κάμπο. Στη δυτική Μεσσηνία διαδραματίστηκαν αρκετές μάχες μεταξύ Ελλήνων και Αιγυπτίων, που αποδεικνύουν τις προσπάθειες των πρώτων να καθηλώσουν αρχικά τις δυνάμεις του εχθρού στην περιοχή και στη συνέχεια να τον αναγκάσουν να εγκαταλείψει την Πελοπόννησο.
Η μάχη
Στις 15/16 Μαρτίου του 1825, στην τοποθεσία του χωριού Σχινόλακκα της Πυλίας, πραγματοποιήθηκε η μάχη μεταξύ των αιγυπτιακών στρατευμάτων του Ιμπραήμ πασά και των ανδρών του Μακεδόνα οπλαρχηγού Αναστάσιου Καρατάσου ή Γερο-Καρατάσου (1764 - 1830), ο οποίος μετά την Καταστροφή της Νάουσας (1822) είχε κατεβεί στη νότια Ελλάδα και συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση. Στο σώμα του συμμετείχαν επίσης αγωνιστές πως ο Βλαχομιχάλης (ή Γερο-Βλάχος) (1778-1845) και ο Αγγελής Γάτσος (1771-1839). Οι αγωνιστές αυτοί έτρεψαν τα εχθρικά στρατεύματα σε φυγή. Οι Οθωμανοί εγκατέλειψαν στο πεδίο της μάχης μεγάλο αριθμό νεκρών και λογχοφόρων όπλων.
Σύμφωνα με τον Σπυρίδωνα Τρικούπη, στο γ’ τόμο του έργου του «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως»: ''«Tην δε 16, εν τάγμα Αιγυπτίων έπεσεν επί τούς υπό την οδηγίαν του Καρατάσου. Εκλεκτοί και εμπειροπόλεμοι ήσαν οι υπό τον αρχηγόν τούτον Μακεδόνες και άξιοι αυτού, καθώς και ούτος άξιος αυτών• διό, γενομένης σφοδράς μάχης, αν και δεν ήλθον εις βοήθειάν των οι εν Κρεμμυδίω, ενίκησαν οι ολίγοι ούτοι πολεμήσαντες μόνοι, έτρεψαν τους εχθρούς και επήραν υπέρ τα 100 λογχοφόρα όπλα ερριμμένα επί του πεδίου της μάχης και τα έστειλαν εις Τριπολιτσάν.»''
Επίσης, σύμφωνα με τον Νικόλαο Κασομούλη στο β' τόμο του έργου του ''«Ενθυμήματα Στρατιωτικά της Επαναστάσεως των Ελλήνων (1821-1833)» :«Ο Καρατάσιος με τους υπό την οδηγίαν του - ήτον την 15 Μαρτίου - τοποθετημένος εις το χωρίον Σχινόλακκα, εκτεθείς με 300 μόνον μακράν των λοιπών στρατευμάτων, ο Ιμπραΐμης, μετά τον χαλασμόν των πρώτων, εκίνησεν παστρατιά καταπάνω του. Αυτός με όλους (τους ιδικούς του) εκλείσθη εις τας οικίας• άφησεν έως ότου εμβήκαν οι Άραβες έως μέσα εις το χωρίον, και κατά το σύνθεμα (ότι τότες να ντουφεκίσουν όλοι, όταν αρχίση από το μέρος του η φωτιά) εκαρτέρεσαν όλοι, και μετά την φωτιάν - φωτιά πανταχόθεν (και αυτοί), και ετρόμαξεν τόσο τους Αιγυπτίους, ώστε αφού πολέμησαν έως 4 ώραις, και εφονεύθησαν πολλοί (από αυτούς), ατακτήσαντες, άφησαν πλήθος όπλα και φονευμένους και έφυγαν κακήν κακώς κυνηγημένοι από τους Έλληνας. Εκπλήρωσαν (ούτω) τα όσα έπαθον οι Έλληνες εκείνην την ημέραν της Σχινόλακκας, (αν) και η νίκη εφαίνετο αμφοτέρων των μερών. Το (Αραβικόν) ιππικόν (κατά την μάχην) ημπόδιζε την βοήθεια των Ελλήνων προς τον Καρατάσιον. Ο Ιμπραΐμης ηθέλησεν και εξ νέου να δοκιμάσει την τύχην του με τον ήρωαν αυτόν. Εκείνος και οι υπό την οδηγίαν του τον επρόσμεναν άπαξ με περισσοτέραν καρτερίαν, πλην ραγδαία βροχή εμπόδισεν τον μεν να κινηθεί κατά του Καρατάσιου, τον δε να κερδήση την περίστασιν, και ως μη έχων τα μέσα βοηθείας και θροφάς να προμηθεύεται, (περιωρίσθη) να συνάξη όλα τα όπλα τα οποία άφησαν (οι Άραβες) και να αποσυρθή δια νυκτός εις το γενικόν (εις Χώρες) στρατόπεδον νικητής και τροπαιούχος.» Και συνεχίζει ο ίδιος αγωνιστής: «Οι Έλληνες αύξησαν τας κατηγορίας κατά του Χ΄΄Χρίστου και ευφημούσαν τον Καρατάσιον. Ο στρατός όλος ενθαρρύνθη, και δεν έβλεπαν την στιγμήν πότε να πέσουν εις άλλην συμπλοκήν. Τα όπλα οπού κυρίευσαν τα έπεμψαν εις Ναύπλιον προς την διοίκησιν, και τα είδαν όλοι. [Όλοι ευφημούσαν πλέον τον γέρο-Καρατάσιον]»''.
Συνέπειες
Από άποψη στρατιωτικής τακτικής, αυτή η πρόσκαιρα νικηφόρα μάχη έδειξε την όποια δυνατότητα είχαν τα άτακτα σώματα να νικήσουν τακτικό στρατό. Μετά όμως την ήττα και τη διάλυση του στρατού του Σκούρτη, που ακολούθησε κατά τη Μάχη του Κρεμμυδίου, την 7η Απριλίου 1825, τελικά αποδείχτηκε η ανωτερότητα της γενικότερα επικρατούσας τότε ευρωπαϊκής στρατιωτικής τακτικής, καθώς ο οργανωμένος από Γάλλους αξιωματικούς στρατός του Ιμπραήμ παρέκαμψε τις όποιες αντιστάσεις και κατέλαβε μέχρι το τέλος της άνοιξης του 1825, εύκολα το Νεόκαστρο και το Παλαιόκαστρο. Ο Σκούρτης είχε επιλέξει την περιοχή του χωριού Κρεμμύδι, για να περιμένει τον Ιμπραήμ, μαζί με πρόσθετα στρατεύματα από Σουλιώτες, Ρουμελιώτες και Μακεδόνες, υπό τις διαταγές των Κίτσου Τζαβέλα, Κώστα Μπότσαρη, Καραϊσκάκη, Χατζηχρήστου και του Καρατάσου. Στο στρατόπεδο του Κρεμμυδιού είχε καταφθάσει, με εντολή του Κουντουριώτη, και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Ο Ιμπραήμ συνέτριψε, σχεδόν καθοριστικά, τις ελληνικές δυνάμεις που επιχείρησαν να σταματήσουν την προέλασή του στη Mεσσηνία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν εξάλλου και οι μάχες που έγιναν στη συνέχεια, με την Πτώση της Σφακτηρίας στις 26 Απριλίου 1825 και τη Μάχη στο Μανιάκι, στις 20 Μαΐου 1825, όπου έχασε τη ζωή του ο Παπαφλέσσας. Η διάλυση του στρατού του Σκούρτη στη συνέχεια από τον Ιμπραήμ είχε καταστροφικά αποτελέσματα για τους Έλληνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Πύλος Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Δημήτριος ο Καλός
Ο Δημήτριος ο Καλός (όπου Καλός σημαίνει «όμορφος»), ήταν ένας πρίγκιπας της Μακεδονίας και κατοπινός ηγεμόνας της Κυρήνης κατά την ελληνιστική περίοδο. Γιος του Δημητρίου του Πολιορκητή, βασιλιά της Μακεδονίας, και της πέμπτης συζύγου του, της Πτολεμαΐδας, κόρης του Πτολεμαίου του Σωτήρος. Ετεροθαλής αδελφός του υπήρξε ο Αντίγονος Β' Γονατάς, διάδοχος του πατέρα τους στο θρόνο της Μακεδονίας.
Κατά τη διάρκεια του Β' Συριακού Πολέμου, ανάμεσα στον Αντίοχο Β' και τον Πτολεμαίο Β', η Απάμα, χήρα του Μάγα, ηγεμόνα της Κυρήνης, προσέφερε στο Δημήτριο το χέρι της κόρης της Βερενίκης. Η τελευταία, όσο ακόμη ο πατέρας της ήταν στη ζωή, ήταν αρραβωνιασμένη με τον Πτολεμαίο Γ' Ευεργέτη της Αιγύπτου, αλλά δεν είχε τελεστεί γάμος. Μετά την άφιξη του Δημητρίου στην αυλή της Κυρήνης και την ανάληψη της ηγεμονίας, η Απάμα έκανε τελικά το γαμπρό της δικό της εραστή. Η νεαρή Βερενίκη προσβεβλημένη ηγήθηκε κινήματος, αποτέλεσμα του οποίου ήταν ο θάνατος του Δημητρίου μέσα στην κρεβατοκάμαρα της μητέρας της. Η ημερομηνία του γεγονότος εκτιμάται να είναι μεταξύ του 260 και του 250 π.Χ.. Μετά το γεγονός αυτό, η Κυρήνη προσαρτήθηκε για άλλη μια φορά στην Αίγυπτο, και η Βερενίκη νυμφεύθηκε το φαραώ Πτολεμαίο Γ'.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιγονιδών Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κυρήνης Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Θύελλα Πύργου
Η Θύελλα κόντρα σε ιστορικές ομάδες όπως ο Πανηλειακός, η Καλαμάτα, ο Παναιγιάλειος, η Κέρκυρα, η Σπάρτη και άλλες τερμάτισε στην 18 θέση του πρωταθλήματος με συνολικά 18 βαθμούς μην αποφεύγοντας έτσι τον υποβιβασμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1967 Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηλείας
Δήμος Σιάτιστας
Ο δήμος Σιάτιστας ήταν δήμος του νομού Κοζάνης. Συστάθηκε αρχικά το 1952. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας, το 1999 επεκτάθηκε με τη συνένωση γειτονικών κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Βοΐου. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού στα σύνορα με τον νομό Γρεβενών. Αποτελούνταν από 3 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 158,5 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 5.642 κατοίκους (απογραφή 2001). Έδρα του δήμου ήταν η Σιάτιστα.
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Διοικητική ιστορία
Η κοινότητα Σιατίστης συστάθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1918 με έδρα τη Σιάτιστα και αναγνωρίστηκε σε δήμο στις 13 Φεβρουαρίου 1952.Ο δήμος λειτούργησε ως την κατάργησή του το 2010 και την προσάρτησή του στο δήμο Βοΐου.
Κοινοτάρχες και δήμαρχοι
Κατά την απελευθέρωση της Σιάτιστας ως το 1918, δήμαρχος ήταν ο Μηνάς Θεοδώρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιατιστας
Λουδοβίκος Ιωσήφ του Κοντέ
Ο Λουδοβίκος Ε΄ Ιωσήφ των Βουρβόνων-Κοντέ (Louis V Joseph de Bourbon-Condé, 9 Αυγούστου 1736 - 13 Μαίου 1818) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν πρίγκιπας του Κονντέ (1740-1818).
Βιογραφία
Μοναδικό τέκνο και διάδοχος του Λουδοβίκου Ερρίκου Α΄ του Κοντέ και της Καρολίνας, κόρης του Ερνέστου Λεοπόλδου της Έσσης-Ρότενμπουργκ.
Έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στη γαλλική Αυλή. Ήταν διοικητής της Ορλεάνης και αρχιστράτηγος του γαλλικού στρατού. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης πιέστηκε από φίλους του να εγκαταλείψει τη Γαλλία, γιατί κινδύνευε η ζωή του. Αποφάσισε να καταφύγει στην Αγγλία και η απόφαση αυτή αποδείχθηκε σωστή, γιατί κατά τη διάρκεια του τρομοκρατικού καθεστώτος των Ιακωβίνων του Ροβεσπιέρου (1793-1794), όλοι οι Βουρβόνοι που βρίσκονταν σε γαλλικό έδαφος αποκεφαλίστηκαν. Από το δολοφονικό χέρι των τρομοκρατών δεν γλύτωσε ούτε ο γνωστός πρίγκηπας Λουδοβίκος Φίλιππος "Ισότης".
Επιπλέον, ο πρίγκιπας του Κοντέ, αφού από το 1791 εγκαταστάθηκε στο Κόμπλεντς, ήταν ο αρχηγός της στρατιάς του Κοντέ, μια από τις δυνάμεις της στρατιάς των Εμιγκρέδων. Χρησιμοποίησε τη μεγάλη του περιουσία για να βοηθήσει στη χρηματοδότηση του κινήματος αντίστασης της εξόριστης γαλλικής κοινότητας.
Από τις αρχές του 19ου αιώνα άρχισε να επισκέπτεται τη Γαλλία, ενώ επέστρεψε οριστικά στο Παρίσι μετά την πτώση του Ναπολέοντα Α΄. Στο πριγκιπάτο του Κοντέ και στο δουκάτο της Βουργουνδίας τον διαδέχθηκε ο γιος του, Λουδοβίκος Ερρίκος Β΄ του Κοντέ.
Οικογένεια
Η Καρλόττα απεβίωσε το 1760 και ο Λουδοβίκος Ιωσήφ έκανε 2ο γάμο με τη Μαρία Αικατερίνη Μπρίνιολε, χήρα του Πρίγκιπα του Μονακό και κόρη του Τζουζέππε Μπρίνιολε, ευγενή της Γένουας και μαρκησίου του Γκρόππολι. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Αφιφέ Ζάλε
H Αφιφέ Ζάλε (1902 - 24 Ιουλίου 1941) ήταν Τουρκάλα ηθοποιός, ευρέως γνωστή ως η πρώτη μουσουλμάνα ηθοποιός θεάτρου στην Τουρκία.
Γεννήθηκε το 1902, και πήρε το όνομα Αφιφέ στην Κωνσταντινούπολη  από τον Χιντάγιετ και τη σύζυγό του, Μετιγιέ. Είχε μία αδερφή, την Μπεχιγιέ και έναν αδερφό, τον Σαλάχ.
Καριέρα
Η Αφιφέ σπούδαζε στο Girls Industry School στην Κωνσταντινούπολη, ήθελε ωστόσο να γίνει ηθοποιός. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, δεν επιτρεπόταν στις Μουσουλμάνες Τουρκάλες να συμμετάσχουν σε θεατρικές παραστάσεις βάσει διαταγμάτος του Υπουργείου Εσωτερικών. Δυνατότητα να διεκδικήσουν κάποιο θεατρικό ρόλο είχαν αποκλειστικά οι μη-μουσουλμάνες γυναίκες που προέρχονταν από την Ελληνική, την Αρμένικη ή την Εβραϊκή μειονότητα.
Ο πατέρας της Αφιφέ ήταν κατά μιας θεατρικής καριέρας για την κόρη του, καθώς τη θεωρούσε επισφαλή. Γι' αυτό τον λόγο, το έσκασε από το σπίτι των γονέων της. Εισήχθη ως εκπαιδευόμενη στο νεοϊδρυθέν ωδείο της πόλης (Οθωμανικά: Darulbedayi). Το ωδείο είχε εισαγάγει ένα μάθημα με στόχο την εκπαίδευση μουσουλμάνων γυναικών στην ηθοποιία με τη λογική να δίνουν παραστάσεις που θα απευθύνοντο αποκλειστικά σε γυναικείο κοινό.
Η πρεμιέρα της Αφιφέ στη σκηνή έγινε το 1920, όπου συμμετείχε ως "Εμέλ" στο θεατρικό έργο "Yamalar" του Χουσεϊν Σουάτ. Ο ρόλος είχε μείνει κενός καθώς η Αρμένισα Ελίζα Μπινεμέτζιγιαν έιχε πάει στο εξωτερικό. Το όνομα που της αποδόθηκε για το θεατρικό ήταν Ζάλε και έκτοτε την αποκαλούσαν Αφιφέ Ζάλε. Δίνοντας παραστάσεις στο "Θέατρο Απόλλων" στη Χαλκηδόνα, η Αφιφέ Ζάλε έγινε η πρώτη μουσουλμάνα Τουρκάλα ηθοποιός θεάτρου στη χώρα. Οι συμπρωταγωνιστές της έπρεπε να την κρύψουν τουλάχιστον δύο φορές στο μέσο του θεατρικού, λόγω επιδρομών της αστυνομίας. Η διοίκηση του ωδείου προειδοποιήθηκε για την απαγόρευση, η οποία οδήγησε στην απομάκρυνσή της από το θέατρο το 1921. Έκτοτε έπαιξε σε κάποιες άλλες θεατρικές εταιρείες υπό άλλα ονόματα.
Βρέθηκε σε οικονομική δυσχέρεια και άρχισε να υποφέρει από οξείς πονοκεφάλους. Εθίστηκε στη μορφίνη όταν ο γιατρός της της επέβαλε μια θεραπεία βασισμένη στη μορφίνη.
Το 1923, ο Μουσταφά Κεμάλ, ο ιδρυτής της νεοσυσταθείσας Δημοκρατίας, ήρε την απαγόρευση για συμμετοχή μουσουλμάνων γυναικών σε θεατρικές παραστάσεις, που είχε επιβληθεί την Οθωμανική περίοδο. Αυτό οδήγησε στην αναστολή των φόβων της Αφιφέ. Συμμετείχε και πάλι στο θέατρο και έκανε περιοδεία στην Ανατολία. Ωστόσο, ο εθισμός της στα ναρκωτικά χειροτέρεψε την υγεία της και την οδήγησε στην πλήρη απόσυρσή της από το θέατρο.
Οικογενειακή ζωή
Ανησυχώντας για την εξάρτησή της από ουσίες, οι φίλοι της από το ωδείο την μετέφεραν στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο του Bakirkoy για θεραπεία. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στο νοσοκομείο, όπου απεβίωσε στις 24 Ιουλίου 1941. Ο τόπος της ταφής της ξεχάστηκε.
Κληρονομιά
Το 1987, η δημοσιογράφος Νεζιχέ Αράζ (1922-2009) έγραψε ένα θεατρικό έργο με τον τίτλο "Αφιφέ Ζάλε", το οποίο παίχτηκε στη σκηνή και έγινε και ταινία.
Η τραγική ζωή της Αφιφέ Ζάλε παρουσιάστηκε δύο φορές στον κινηματογράφο, πρώτα το 1987 στην ταινία Αφιφέ Ζάλε του Σαχίν Κάιγκουν,  και αργότερα το 2008  στην ταινία της Τζεϊντά Ασλί Κιριτζκιράν στην ταινία Κιλίτ,  με την Μούζντε Αρ να πρωταγωνιστεί και στις δύο.
Κάνοντας πρεμιέρα τον Δεκέμβριο του 1998, η "Ομάδα Μοντέρνου Χορού", της Όπερας και Μπαλέτου του Τουρκικού Κράτους παρουσίασε ένα σύγχρονο ballet suite με τον τίτλο Αφιφέ, το οποίο συνέθεσε ο Τουργκάι Έρντενερ   και χορογράφησε ο Μπεϊχάν Μουρφάι. Το έργο δύο πράξεων δραματοποιεί τη ζωή της Αφιφέ σε τέσσερις σκηνές με τα χρώματα χρυσό (νεότητα), κόκκινο (αγώνας), μωβ (εθισμός) και ασημένιο (θάνατος). Το μπαλέτο παρουσιάστηκε ξανά το 2012 στο  Süreyya Opera House στη Χαλκηδόνα.
Το μουσικό άλμπουμ Αφιφέ που κυκλοφόρησε το 2000 περιέχει κλασικά μουσικά τραγούδια της σοπράνου Σέλβα Έρντενερ συνοδευμένα από την Συμφωνική Ορχήστρα Τσαικόφσκι του Ράδιου της Μόσχας. >
Η ταινία ντοκιμαντέρ  "Yüzyılın aşkları: Afife ve Selahattin" του Τζαν Ντουντάρ, που απεικονίζει τον γάμο της με τον Σελαχατίν Πινάρ, μεταδόθηκε το 2004 στο τηλεοπτικό κανάλι CNN Türk.
Στη γειτονιά Ortaköy της περιοχής Beşiktaş της Κωνσταντινούπολης, ένα πολιτιστικό κέντρο, το "Afife Jale Kültür Merkezi", και μία θεατρική σκηνή, η "Afife Jale Sahnesi", πήραν το όνομά της από αυτήν.
Από το 1997, το Θεατρικό Βραβείο Αφιφέ Ζάλε που καθιέρωσε η ασφαλιστική Εταιρεία  Yapi Kredi Sigorta, αποδίδεται σε διακεκριμένους θεατρικούς ηθοποιούς προς τιμήν της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί
Κάρλος Μένεμ
Γεννημένος στο Ανιγιάκο από συριακή οικογένεια, ο Μένεμ μεγάλωσε ως Μουσουλμάνος, αλλά αργότερα ασπάστηκε τον Ρωμαιοκαθολικισμό για να ακολουθήσει πολιτική καριέρα. Ο Μένεμ έγινε Περονιστής κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Μπουένος Άιρες. Ηγήθηκε του κόμματος στην επαρχία της Λα Ριόχα και εξελέγη κυβερνήτης το 1973. Καθαιρέθηκε και κρατήθηκε κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος της Αργεντινής του 1976 και εξελέγη ξανά κυβερνήτης το 1983. Νίκησε τον κυβερνήτη του Μπουένος Άιρες Αντόνιο Καφιέρο στις προκριματικές εκλογές για τις προεδρικές εκλογές του 1989. Ο υπερπληθωρισμός και οι ταραχές ανάγκασαν τον απερχόμενο πρόεδρο Ραούλ Αλφονσίν να παραιτηθεί πρόωρα, συντομεύοντας την προεδρική μετάβαση.
Ο Μένεμ υποστήριξε τη Συναίνεση της Ουάσιγκτον και αντιμετώπισε τον πληθωρισμό με το σχέδιο μετατρεψιμότητας το 1991. Το σχέδιο συμπληρώθηκε από σειρά ιδιωτικοποιήσεων και αρχικά στέφθηκε με επιτυχία. Η Αργεντινή αποκατέστησε τις διπλωματικές σχέσεις με το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίες είχαν διακοπεί κατά τον πόλεμο των Φώκλαντ το 1982 και ανέπτυξε ειδικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η χώρα υπέστη δύο τρομοκρατικές επιθέσεις. Η νίκη των Περονιστών στις ενδιάμεσες εκλογές του 1993 του επέτρεψε να πείσει τον Αλφονσίν (από τότε αρχηγό του αντιπολιτευόμενου κόμματος UCR ) να υπογράψει το Σύμφωνο του Ολίβος για την τροποποίηση του Συντάγματος της Αργεντινής το 1994. Αυτή η τροπολογία επέτρεψε στον Μένεμ να είναι υποψήφιος για επανεκλογή το 1995, την οποία κέρδισε. Μια νέα οικονομική κρίση ξεκίνησε και τα αντίπαλα κόμματα σχημάτισαν έναν πολιτικό συνασπισμό κερδίζοντας τις ενδιάμεσες εκλογές του 1997 και τις προεδρικές εκλογές του 1999.
Ερευνήθηκε για διάφορες κατηγορίες εγκληματικότητας και διαφθοράς, όπως παράνομη διακίνηση όπλων (καταδικάστηκε σε επτά χρόνια φυλάκιση), υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος (καταδικάστηκε σε τεσσεράμισι χρόνια φυλάκιση), εκβιασμός και δωροδοκία (και στις δύο κηρύχθηκε αθώος). Η θέση του ως γερουσιαστής του χάρισε ασυλία από φυλάκιση.
Ο Μένεμ έθεσε ξανά υποψηφιότητα για την προεδρία το 2003, αλλά η πιθανότητα ήττας σε ψηφοφορία με αντίπαλο τον Νέστορ Κίρχνερ, επέλεξε να αποχωρήσει, παραδίδοντας ουσιαστικά την προεδρία στον Κίρχνερ. Το 2005 εξελέγη γερουσιαστής της Λα Ριόχα. Μέχρι τη στιγμή του θανάτου του, το 2021, σε ηλικία 90 ετών, ήταν ο γηραιότερος εν ζωή πρώην πρόεδρος της Αργεντινής. Θεωρείται ως μια πολωτική προσωπικότητα στην Αργεντινή, κυρίως λόγω της διαφθοράς και της οικονομικής κακοδιαχείρισης κατά τη διάρκεια της Προεδρίας του.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αργεντινής Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es)
Καμάρα (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Καμάρα συναντώνται τα παρακάτω τοπωνύμια της Ελλάδας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Διοικητική διαίρεση του Μαυρίκιου
300px|right
Ο Μαυρίκιος διαιρείται διοικητικά σε 9 συνοικίες:
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μαυρικίου
Καμάρι
Με το όνομα Καμάρι αναφέρονται τα παρακάτω τοπωνύμια της Ελλάδας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ματσίνγκα
Οι Ματσίνγκα (Machinga) (πληθυντικός Ουαματσίνγκα (Wamachinga) ), είναι μια εθνοτική και γλωσσική ομάδα που βρίσκεται στην Περιφέρεια Λίντι (Lindi Region) (στις Περιοχές Κίλουα (Kilwa District) και Λίντι (Lindi District)), στη νότια ακτή του Ινδικού Ωκεανού (Indian Ocean) της Τανζανίας.
Οι γειτονικές φυλές είναι: στα βόρεια οι Ματούμπι (Matumbi), δυτικά οι Μουέρα (Mwera) και νότια οι Μακόντε (Makonde).
Το 1987, ο πληθυσμός των Ματσίνγκα (Machinga) αριθμούσε 36.000 άτομα.
Ο ευτυχισμένος γάμος εκτιμάται ιδιαιτέρως. Ο γαμπρός καλείται να καταβάλει ένα μικρό τίμημα ως προίκα, για τη νύφη του και να της εξασφαλίσει την καλή του φροντίδα. Είναι μάλλον σύνηθες για τους Ματσίνγκα (Machinga), να νυμφεύονται μετά των γειτόνων των Μουέρα (Mwera).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Αυγουστίνος Καντουαρίας
Ο Αυγουστίνος Καντουαρίας (γεννημένος το πρώτο τρίτο του 6ου αιώνα - πέθανε πιθανώς στις 26 Μαΐου 604) ήταν Βενεδικτίνος μοναχός που έγινε ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας (Κάντερμπερι) το έτος 597. Θεωρείται «Απόστολος των Άγγλων» και ιδρυτής της Εκκλησίας της Αγγλίας.
Ο Αυγουστίνος ήταν βαθμοφορεμένος μοναχός σε μοναστήρι της Ρώμης, όταν ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ (γνωστός και ως Άγιος Γρηγόριος ο Μέγας) τον επέλεξε το 595 για να ηγηθεί μιας αποστολής, συνήθως γνωστής ως Γρηγοριανή αποστολή, στη Βρετανία για να εκχριστιανίσει τον Βασιλιά Εθελβέρτο (ή Αθελβέρτο) και τον λαό του Βασιλείου του Κεντ απομακρύνοντάς τους από τον αγγλοσαξονικό παγανισμό. Το Κεντ πιθανότατα επελέγη επειδή ο Εθελβέρτος παντρεύτηκε μια χριστιανή πριγκίπισσα, την Μπέρθα, κόρη του Χαριβέρτου Α΄, Βασιλιά του Παρισιού, η οποία αναμενόταν να ασκήσει κάποια επιρροή στον άντρα της. Πριν φτάσουν στο Κεντ, οι ιεραπόστολοι είχαν σκεφτεί να γυρίσουν πίσω, αλλά ο Γρηγόριος τους παρότρυνε, και το 597, ο Αυγουστίνος έφτασε στην Νήσο του Θάνετ και προχώρησε στην κύρια πόλη του Κάντερμπερι.
Ο Βασιλιάς Εθελβέρτος μετατράπηκε σε χριστιανός και επέτρεψε στους ιεραπόστολους να κηρύττουν ελεύθερα, δίνοντάς τους έδαφος για να ιδρύσουν ένα μοναστήρι έξω από τα τείχη της πόλης. Ο Αυγουστίνος αφιερώθηκε ως επίσκοπος και μετέτρεψε πολλούς από τους υπηκόους του βασιλιά, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων υπηκόων που μετέτρεψε σε χριστιανούς κατά τη διάρκεια ενός μαζικού βαπτίσματος την ημέρα των Χριστουγέννων το 597. Ο Πάπας Γρηγόριος έστειλε περισσότερους ιεραπόστολους το 601, μαζί με ενθαρρυντικές επιστολές και δώρα για τις εκκλησίες, αν και η προσπάθεια να πείσει τους ντόπιους Βρετανούς επισκόπους να υποταχθούν στην εξουσία του Αυγουστίνου απέτυχε. Ρωμαϊκές επισκοπές ιδρύθηκαν στο Λονδίνο και το Ρότσεστερ το 604 και ιδρύθηκε σχολή για την εκπαίδευση αγγλοσαξονικών ιερέων και ιεραποστόλων. Ο Αυγουστίνος διοργάνωσε επίσης την χειροτονία του διαδόχου του, Λόρενς του Κάντερμπερι. Ο αρχιεπίσκοπος πιθανότατα πέθανε το 604 και σύντομα τιμήθηκε από την Εκκλησία ως άγιος.
Ιστορικό της αποστολής
Μετά την απόσυρση των Ρωμαϊκών λεγεωνών από την επαρχία της Βρετανίας το 410, οι κάτοικοι αφέθηκαν να αμυνθούν ενάντια στις επιθέσεις των Σαξόνων. Πριν από τη ρωμαϊκή απόσυρση, η Βρετανία είχε μετατραπεί σε Χριστιανικό κράτος. Η Βρετανία έστειλε τρεις επίσκοπους στη Σύνοδο της Αρλ το 314 και ένας Γαλάτης επίσκοπος πήγε στο νησί το 396 για να διευθετήσει πειθαρχικά θέματα. Το υλικό παραμένει μαρτυρία για μια αυξανόμενη παρουσία χριστιανών, τουλάχιστον έως το 360. Μετά την αναχώρηση των Ρωμαϊκών λεγεωνών, ειδωλολατρικές φυλές εγκαταστάθηκαν στα νότια μέρη του νησιού, ενώ η δυτική Βρετανία, πέρα ​​από τα αγγλοσαξονικά βασίλεια, παρέμεινε Χριστιανική. Αυτή η μητρική Βρετανική Εκκλησία αναπτύχθηκε μεμονωμένα από τη Ρώμη υπό την επήρεια ιεραποστόλων από την Ιρλανδία και επικεντρώθηκε σε μοναστήρια αντί επισκοπών. Άλλα διακριτικά χαρακτηριστικά ήταν ο υπολογισμός της ημερομηνίας του Πάσχα και το ύφος του κουρέματος που είχαν οι κληρικοί. Στοιχεία για την επιβίωση του χριστιανισμού στο ανατολικό τμήμα της Βρετανίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου περιλαμβάνουν την επιβίωση της λατρείας του Αγίου Αλβάν και την εμφάνιση του όρου «eccles», που προέρχεται από τη λατινική εκκλησία και σημαίνει «εκκλησία». Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι αυτοί οι ιθαγενείς Χριστιανοί προσπάθησαν να μετατρέψουν τους Αγγλοσάξονες. Οι εισβολές κατέστρεψαν τα περισσότερα απομεινάρια του ρωμαϊκού πολιτισμού στις περιοχές που κατέλαβαν οι Σάξονες και οι σχετικές φυλές, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών και θρησκευτικών δομών.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Πάπας Γρηγόριος αποφάσισε να στείλει μια αποστολή, που συχνά αποκαλείται Γρηγοριανή αποστολή, για να μετατρέψει τους Αγγλοσάξονες σε Χριστιανούς το 595. Το Βασίλειο του Κεντ κυβερνήθηκε από τον Εθελβέρτο, ο οποίος παντρεύτηκε μια χριστιανική πριγκίπισσα που ονομαζόταν Μπέρθα πριν από το 588, και ίσως νωρίτερα από το 560. Η Μπέρθα ήταν κόρη του Χαριβέρτου Α´, ενός από τους Μεροβιανούς βασιλιάδες των Φράγκων. Ως μία από τις προϋποθέσεις του γάμου της, έφερε μαζί της στο Κεντ, έναν επίσκοπο με την ονομασία Λιουχάρδο. Μαζί στο Κάντερμπερι, αποκατέστησαν μια εκκλησία που χρονολογείται από τους ρωμαϊκούς χρόνους - πιθανώς η σημερινή εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου. Ο Εθελβέρτος ήταν ειδωλολάτρης σε αυτό το σημείο, αλλά επέτρεψε στη γυναίκα του την ελευθερία λατρείας. Ένας βιογράφος της Μπέρθα δηλώνει ότι υπό την επιρροή της συζύγου του, ο Εθελβέρτος ζήτησε από τον Πάπα Γρηγόριο να στείλει ιεραπόστολους. Ο ιστορικός Ίαν Ν. Γουντ πιστεύει ότι η πρωτοβουλία προήλθε από τους Αυλικούς του Κεντ καθώς και από τη βασίλισσα. Άλλοι ιστορικοί, ωστόσο, πιστεύουν ότι ο Γρηγόριος ξεκίνησε την αποστολή, αν και οι ακριβείς λόγοι παραμένουν ασαφείς. Ο Βέδας, ένας μοναχός του 8ου αιώνα που έγραψε για την ιστορία της αγγλικής εκκλησίας, κατέγραψε μια περίφημη ιστορία στην οποία ο Γρηγόριος είδε Βρετανούς σκλάβους των Σαξόνων στην αγορά των ρωμαϊκών σκλάβων και εμπνεύστηκε να προσπαθήσει να μετατρέψει τους λαούς τους. Επίσης, πιθανό να έπαιξαν σημαντικό ρόλο και πιο πρακτικά ζητήματα, όπως η απόκτηση νέων επαρχιών που αναγνωρίζουν την υπεροχή του παπισμού, και η επιθυμία να επηρεάσει την αναδυόμενη δύναμη του βασίλειου του Κεντ υπό τον Εθελβέρτο. Η αποστολή μπορεί να ήταν μια ανάπτυξη των ιεραποστολικών προσπαθειών εναντίον των Λομβαρδών που, ως ειδωλολάτρες και Αρειανοί χριστιανοί, δεν είχαν καλές σχέσεις με την καθολική εκκλησία στη Ρώμη.
Εκτός από τη χορήγηση ελευθερίας λατρείας από τον Εθελβέρτο στη σύζυγό του, η επιλογή του Κεντ πιθανότατα υπαγορεύτηκε από διάφορους άλλους παράγοντες. Το Κεντ ήταν η κυρίαρχη δύναμη στη νοτιοανατολική Βρετανία. Από την έκλειψη του Βασιλιά Κιούλιν του Ουέσσεξ το 592, ο Εθελβέρτος ήταν ο κορυφαίος αγγλοσάξονας κυβερνήτης. Ο Βέδας αναφέρει πως ο Εθελβέρτος είχε επικυριαρχία στις περιοχές νότια του Ποταμού Χάμπερ. Το εμπόριο μεταξύ των Φράγκων και του βασιλείου του Εθελβέρτου ήταν καλά εδραιωμένο και το γλωσσικό εμπόδιο μεταξύ των δύο περιοχών ήταν προφανώς μόνο ένα μικρό εμπόδιο, καθώς οι διερμηνείς της αποστολής προέρχονταν από τους Φράγκους. Τέλος, η εγγύτητα του Κεντ με τους Φράγκους επέτρεψε υποστήριξη από μια χριστιανική περιοχή. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις, συμπεριλαμβανομένων των επιστολών του Γρηγόριου προς τους Φράγκους βασιλιάδες προς υποστήριξη της αποστολής, ότι ορισμένοι από τους Φράγκους ένιωθαν ότι είχαν υπεροχή σε ορισμένα από τα νότια βρετανικά βασίλεια. Η παρουσία ενός Φράγκου επισκόπου θα μπορούσε επίσης να προσδώσει εμπιστοσύνη σε αξιώσεις υπεροχής, εάν ο Επίσκοπος της Μπέρθας Λιουχάρδος θεωρούσε ότι ενεργούσε ως εκπρόσωπος της φραγκικής εκκλησίας και όχι απλώς ως πνευματικός σύμβουλος της βασίλισσας. Η φραγκική επιρροή δεν ήταν απλώς πολιτική. Τα αρχαιολογικά υπολείμματα μαρτυρούν επίσης πολιτιστική επιρροή.
Πηγές δεν αναφέρουν γιατί ο Πάπας Γρηγόριος επέλεξε έναν μοναχό να ηγηθεί της αποστολής. Ο Πάπας Γρηγόριος κάποτε έγραψε στον Εθελβέρτο επαινώντας τις γνώσεις του Αγίου Αυγουστίνου για τη Βίβλο, οπότε ο Αυγουστίνος ήταν προφανώς μορφωμένος. Άλλα προσόντα περιελάμβαναν διοικητική ικανότητα, γιατί ο Γρηγόριος ήταν ο ηγούμενος του Αγίου Ανδρέα, καθώς και επειδή ο Πάπας άφησε την καθημερινή λειτουργία της μονής στον Αυγουστίνο, έναν απλό μοναχό.
Άφιξη και πρώτες προσπάθειες
εναλλ.=Χάρτης των γενικών περιγραμμάτων ορισμένων από τα βρετανικά βασίλεια,περί τα 600.|αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης των γενικών περιγραμμάτων ορισμένων από τα βρετανικά βασίλεια,περί τα 600. Ο Αυγουστίνος συνοδεύτηκε από τον Λόρενς του Κάντερμπερι, τον τελικό διάδοχό του στην Αρχιεπισκοπή, και μια ομάδα περίπου 40 συντρόφων, μερικοί από τους οποίους ήταν μοναχοί. Λίγο μετά την έξοδο από τη Ρώμη, οι ιεραπόστολοι σταμάτησαν, φοβισμένοι από τη φύση του καθήκοντος μπροστά τους. Έστειλαν τον Αυγουστίνο πίσω στη Ρώμη για να ζητήσουν την παπική άδεια να επιστρέψουν. Ο Γρηγόριος αρνήθηκε και έστειλε τον Αυγουστίνο με επιστολές που ενθάρρυναν τους ιεραποστόλους να επιμείνουν. Το 597, ο Αυγουστίνος και οι σύντροφοί του έφτασαν στο Κεντ. Πέτυχαν κάποια αρχική επιτυχία αμέσως μετά την άφιξή τους. Ο Εθελβέρτος επέτρεψε στους ιεραπόστολους να εγκατασταθούν και να κηρύξουν στην πρωτεύουσα του Κάντερμπερι, όπου χρησιμοποίησαν την εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου για τις λειτουργείες. Ούτε ο Βέδας, ούτε ο Γρηγόριος αναφέρουν την ημερομηνία της μετατροπής του Εθελβέρτου, αλλά πιθανότατα πραγματοποιήθηκε το 597. Στην πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, οι μεγάλης κλίμακας μετατροπές απαιτούσαν πρώτα τη μετατροπή του κυβερνήτη και ο Αυγουστίνος καταγράφει μεγάλο αριθμό μεταναστών εντός ενός έτους από την άφιξή του στο Κεντ. Επίσης, το 601, ο Γρηγόριος έγραφε και στον Εθελβέρτο και την Μπέρθα, αποκαλώντας τον βασιλιά τέκνο του και έκανε επίσης αναφορά και στο βάπτισμά του. Μια μετέπειτα μεσαιωνική παράδοση, που καταγράφηκε από τον χρονογράφο του 15ου αιώνα Τόμας Έλμχαμ, δίνει την ημερομηνία της μετατροπής του βασιλιά ως την Πεντηκοστή, ή 2 Ιουνίου 597. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αμφισβητηθεί αυτή η ημερομηνία, αν και δεν υπάρχει άλλη απόδειξη γι 'αυτήν. Ως ημερομηνία το 597 αναφέρεται και σε μία επιστολή του Γρηγόριου προς τον Πατριάρχη Ευλόγιο Αλεξανδρείας τον Ιούνιο του 598, στην οποία αναφέρει τον αριθμό των μεταναστών που μετέτρεψε ο Αυγουστίνος, αλλά δεν αναφέρεται σε βάπτισμα του βασιλιά. Ωστόσο, είναι σαφές ότι το 601 ο βασιλιάς είχε ήδη μετατραπεί. Το βάπτισμά του πραγματοποιήθηκε πιθανώς στο Κάντερμπερι.
Ο Αυγουστίνος δημιούργησε την επισκοπική στο Καντέρμπερι. Δεν είναι σαφές πότε και πού χρίστηκε ο Αυγουστίνος επίσκοπος. Ο Βέδας, γράφοντας περίπου έναν αιώνα αργότερα, αναφέρει ότι ο Αυγουστίνος χρίστηκε από τον Φράγκο Αρχιεπίσκοπο Εθέριο της Αρλ, Γαλατία, μετά τη μετατροπή του Εθελβέρτου. Οι σύγχρονες επιστολές από τον Πάπα Γρηγόριο, ωστόσο, αναφέρονται στον Αυγουστίνο ως επίσκοπο πριν φτάσει στην Αγγλία. Μια επιστολή του Γρηγόριου από τον Σεπτέμβριο του 597 αναφέρει τον Αυγουστίνο ως επίσκοπο και μία επιστολή, με ημερομηνία δημιουργίας δέκα μήνες αργότερα, αναφέρει ότι ο Αυγουστίνος είχε χριστεί μετά από εντολή του Γρηγόριου από επισκόπους των γερμανικών εδαφών. Ο ιστορικός Ρ. Α. Μάρκους συζητά τις διάφορες θεωρίες για το πότε και το πού χρίστηκε ο Αυγουστίνος, και υποδηλώνει ότι χρίστηκε εν τέλη πριν φτάσει στην Αγγλία, αλλά υποστηρίζει ότι τα στοιχεία δεν επιτρέπουν να αποφασιστεί ακριβώς πού συνέβη αυτό.
Λίγο μετά την άφιξή του, ο Αυγουστίνος ίδρυσε το μοναστήρι των Αγίων Πέτρου και Παύλου, σε γη που δωρίστηκε από τον βασιλιά και το οποίο αργότερα έγινε Αβαείο του Αγίου Αυγουστίνου. Αυτό το ίδρυμα έχει συχνά αξιωθεί ως το πρώτο μοναστήρι Βενεδικτίνων έξω από την Ιταλία, και ότι με την ίδρυσή του, ο Αυγουστίνος εισήγαγε τον κανόνα του Αγίου Βενέδικτου στην Αγγλία, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η μονή ακολούθησε τον κανόνα του Βενέδικτου τη στιγμή της ίδρυσής της. Σε μια επιστολή που έγραψε ο Γρηγόριος στον πατριάρχη της Αλεξάνδρειας το 598, ισχυρίστηκε ότι περισσότεροι από 10.000 χριστιανοί είχαν βαφτιστεί. ο αριθμός μπορεί να είναι υπερβολικός, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να αμφισβητηθεί ότι πραγματοποιήθηκε μαζική μετατροπή. Ωστόσο, υπήρχαν πιθανώς μερικοί Χριστιανοί ήδη στο Κεντ πριν φτάσει ο Αυγουστίνος, απομεινάρια των Χριστιανών που ζούσαν στη Βρετανία στη μετέπειτα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ωστόσο, παραμένουν λίγα λογοτεχνικά ίχνη. Ένα άλλο αποτέλεσμα της μετατροπής του βασιλιά από την αποστολή του Αυγουστίνου ήταν ότι η Φραγκική επιρροή στα νότια βασίλεια της Βρετανίας μειώθηκε.
Μετά από αυτές τις μετατροπές, ο Αυγουστίνος έστειλε τον Λόρενς πίσω στη Ρώμη με μια αναφορά της επιτυχίας του, μαζί με ερωτήσεις σχετικά με την αποστολή. Ο Βέδας καταγράφει την επιστολή και τις απαντήσεις του Γρηγορίου στο κεφάλαιο 27 του Εκκλησιαστική Ιστορία του έθνους της Αγγλίας (Historia ecclesiastica gentis Anglorum). Αυτή η ενότητα της Ιστορίας είναι συνήθως γνωστή ως Libellus responsionum (Απαντήσεις στην αναφορά). Ο Αυγουστίνος ζήτησε τη συμβουλή του Γρηγόριου για διάφορα ζητήματα, όπως το πώς να οργανωθεί η εκκλησία, η τιμωρία για τους ληστές της εκκλησίας, καθοδήγηση σχετικά με το ποιος επιτρέπεται να παντρευτεί και το χρίσμα επισκόπων. Άλλα θέματα ήταν οι σχέσεις μεταξύ των εκκλησιών της Βρετανίας και της Γαλατίας, ο τοκετός και το βάπτισμα και πότε ήταν νόμιμο για τους ανθρώπους να λαμβάνουν κοινωνία και για έναν ιερέα να τελεί Θεία Λειτουργία.
Περαιτέρω ιεραπόστολοι εστάλησαν από τη Ρώμη το 601. Έφεραν ένα πάλλιον για τον Αυγουστίνο και δώρα όπως ιερά αγγεία, άμφια, λείψανα και βιβλία. Το πάλλιον ήταν το σύμβολο της μητροπολιτικής κατάστασης και σήμαινε ότι ο Αυγουστίνος ήταν πλέον αρχιεπίσκοπος που συνδέεται ξεκάθαρα με την Αγία Έδρα. Μαζί με το πάλλιον, μια επιστολή από τον Γρηγόριο έδωσε εντολή στον νέο αρχιεπίσκοπο να χρίσει 12 βοηθούς επίσκοπους το συντομότερο δυνατό και να στείλει έναν επίσκοπο στην Γιορκ. Το σχέδιο του Γρηγορίου ήταν να υπήρχαν δύο μητροπολίτες, ένας στην Γιορκ και ένας στο Λονδίνο, με 12 βοηθούς επισκόπους κάτω από κάθε αρχιεπίσκοπο. Ως μέρος αυτού του σχεδίου, ο Αυγουστίνος αναμενόταν να μεταφέρει την αρχιεπισκοπική του έδρα από το Κάντερμπερι στο Λονδίνο. Η μετάβαση από το Κάντερμπερι στο Λονδίνο δεν έγινε ποτέ. Καμία σύγχρονη πηγή δεν δίνει τον λόγο, αλλά πιθανότατα επειδή το Λονδίνο δεν ήταν μέρος των τομέων του Εθελβέρτου. Αντ 'αυτού, το Λονδίνο ήταν μέρος του βασιλείου του Έσσεξ, το οποίο κυβερνούσε ο ανιψιός του Εθελβέρτου Σαεβέρτος του Έσσεξ, ο οποίος μετατράπηκε σε χριστιανός το 604. Ο ιστορικός Σ. Μπρέχτερ πρότεινε ότι η μητροπολιτική έδρα μεταφέρθηκε πράγματι στο Λονδίνο και ότι μόνο με την εγκατάλειψη του Λονδίνου ως έδρα μετά το θάνατο του Εθελβέρτου, το Κάντερμπερι έγινε έδρα της αρχιεπισκοπής. Αυτή η θεωρία έρχεται σε αντίθεση με την εκδοχή των γεγονότων που καταγράφει ο Βέδας.