cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρήτη
Οδικό δίκτυο
Παρόλο που η Κρήτη έχει ένα καλά ανεπτυγμένο οδικό δίκτυο, ιδιαίτερα στο βόρειο τμήμα του νησιού, στερείται σύγχρονων αυτοκινητοδρόμων. Συγκεκριμένα, ο Αυτοκινητόδρομος 90, γνωστός και ως "Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης", είναι ένας υπό σχεδιασμό αυτοκινητόδρομος, ο οποίος θα συνδέει την Κίσσαμο με τη Σητεία, μέσω Χανίων, Ρεθύμνου, Ηρακλείου και Αγ. Νικολάου, του οποίου η κατασκευή αναμένεται να ξεκινήσει εντός του 2023. Υπάρχει κι ένας υπό σχεδιασμός αυτοκινητόδρομος, που θα τον συνδέσει με τον Νέο Αερολιμένα Καστελλίου. Το Εθνικό Οδικό Δίκτυο του νησιού αποτελείται από την Εθνική Οδό 90, που πρόκειται να αντικατασταθεί από τον ΒΟΑΚ, την Εθνική Οδό 92, που συνδέει τη Χερσόνησο με το Καστέλλι, την Εθνική Οδό 94, που συνδέει τα Χανιά με το Αεροδρόμιο της Σούδας, την Εθνική Οδό 97, που συνδέει την πόλη του Ηρακλείου με τη Μεσσαρά και η Εθνική Οδός 99, που συνδέει το Ηράκλειο με την Κνωσσό. Τέλος, η κάθε Περιφερειακή ενότητα, έχει και το αντίστοιχο επαρχιακό οδικό δίκτυο. Το οδικό δίκτυο καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του νησιού, με εξαίρεση τους οικισμούς Λουτρό και Αγία Ρουμέλη στην ΠΕ Χανίων, οι οποίοι δεν διαθέτουν κάποια οδό που να τους συνδέει με το υπόλοιπο νησί.
Υπάρχουν δύο υπηρεσίες ΚΤΕΛ, τα ΚΤΕΛ Χανίων-Ρεθύμνου (Δυτική Κρήτη) και ΚΤΕΛ Ηρακλείου-Λασιθίου (Ανατολική Κρήτη).
Ακτοπλοϊκές μεταφορές
Στην Κρήτη, δραστηριοποιούνται οι ANEK Lines (που συνδέει τα Χανιά, το Ηράκλειο και τη Σητεία με τον Πειραιά, τις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα), Minoan Lines (Που συνδέει τα Χανιά και το Ηράκλειο με τον Πειραιά και τις Κυκλάδες), Blue Star Ferries (που συνδέει τα Χανιά, το Ηράκλειο & τη Σητεία με τον Πειραιά), η SeaJets (που συνδέει την Κίσαμο με τα νησιά της Πελοποννήσου και το Γύθειο, καθώς και το Ρέθυμνο και το Ηράκλειο με τις Κυκλάδες.) και η ΑΝΕΝΔΥΚ (Που συνδέει την Παλαιόχωρα, τη Σούγια και τη Χώρα Σφακίων με την Αγία Ρουμέλη, το Λουτρό και τη Γαύδο). Η Κρήτη διαθέτει λιμάνια στην Κίσσαμο, τα Χανιά, το Ρέθυμνο, το Ηράκλειο, τον Άγιο Νικόλαο, τη Σητεία, την Ιεράπετρα, τη Χώρα Σφακίων, την Αγία Ρουμέλη, το Λουτρό, τη Σούγια και την Παλαιόχωρα. (Συνολικά 12). Το πλοίο είναι το μοναδικό μέσον που συνδέει την Αγία Ρουμέλη και το Λουτρό μεταξύ τους, και με την ηπειρωτική νήσο.
Αεροπορικές μεταφορές
Στη Κρήτη υπάρχουν τρία αεροδρόμια, στο Ηράκλειο, στα Χανιά και στη Σητεία.
Σιδηροδρομικές μεταφορές
Στην Κρήτη υπήρξε βιομηχανικό σιδηροδρομικό δίκτυο, από το 1922 έως το 1935, το οποίο συνέδεε τον Κούλε Ηρακλείου με τον Ξηροπόταμο Ηρακλείου, κατά τη διάρκεια κατασκευής του λιμένος Ηρακλείου. Έκτοτε, υπήρξαν ουκ ολίγες μελέτες για ανάπτυξη σιδηροδρόμου στην Κρήτη, η οποίες όμως πάντα έμεναν άκαρπες. Υπάρχουν, ωστόσο, ενεργές σκέψεις, που αφορούν την κατασκευή τροχιοδρομικής γραμμής (Τραμ), το οποίο θα συνδέει το Ηράκλειο με το Νέο Αεροδρόμιο Καστελίου Πεδιάδας, από τον Δήμο Ηρακλείου και την Αττικό Μετρό.
Σεριζέ
Το Σεριζέ (Σέρσινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Πύλη
Όταν αναφερόμαστε στη λέξη Πύλη ή πύλη, μπορεί να εννοούμε:
Οικισμοί
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Βασίλειο του Σικίμ
Το Βασίλειο του Σικίμ (κλασικά θιβετιανά και σικιμέζικα: འབྲས་ལྗོངས། Ντρεντζόνγκ), προηγουμένως γνωστό ως Ντρεμοσόνγκ (κλασικά θιβετιανά και σικιμέζικα: འབྲས་མོ་གཤོངས།, επίσημη ονομασία μέχρι το 1800), ήταν κληρονομική μοναρχία που υφίστατο από το 1642 έως τις 16 Μαΐου 1975 στα Ανατολικά Ιμαλάια, στο σημερινό Σικίμ της Ινδίας. Το κυβερνούσαν Τσογκιάλ από την δυναστεία Ναμγκιάλ.
Νεπάλ κυριαρχία
Στα μέσα του 18ου αιώνα, το Σικίμ δέχθηκε εισβολή από το Νεπάλ (το οποίο έπειτα έγινε το βασιλείο των Γκόρχα) και ήταν υπό την κατοχή των Γκόρχα για πάνω από 40 χρόνια. Από το 1775 μέχρι το 1815, σχεδόν 180.000 Νεπαλέζοι από το Ανατολικό και το Κεντρικό Νεπάλ μετανάστευσαν στο Σικίμ. Μετά την βρετανική κατάκτηση της Ινδίας, οι Σικιμέζοι συμμάχισαν με τους βρετανούς αποικιοκράτες επειδή είχαν ένα κοινό εχθρό - το Νεπάλ. Αυτό εξόργισε τους Νεπαλέζους που εισέβαλαν στο Σικίμ με οργή, διασχίζοντας το μεγαλύτερο μέρος περισσότερες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του Τεράι. Αυτό ώθησε τη Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών να επιτεθεί στο Νεπάλ το 1814, με αποτέλεσμα τον αγγλονεπαλικό πόλεμο. Η συνθήκη του Σουγκόλι μεταξύ της Βρετανίας και του Νεπάλ και η Συνθήκη της Τιτάλια μεταξύ του Σικίμ και της Βρετανικής Ινδίας οδήγησαν σε εδαφικές παραχωρήσεις από την πλευρά του Νεπάλ, το οποίο παραχώρησε το Σικίμ στη Βρετανική Ινδία.
Ιστορία του βασιλείου ως Βρετανικό και Ινδικό προτεκτοράτο
Σύμφωνα με την συνθήκη του Τουμλόνγκ (1861) το Σικίμ έγινε βρετανικό προτεκτοράτο το 1861 και ινδικό προτεκτοράτο το 1950.
Προσχώρηση στην Ινδία
Το 1975, οι καταγγελίες για διακρίσεις εις βάρος των νεπαλέζων ινδουιστών οδήγησαν σε αγανάκτηση κατά του Τσογκιάλ. Έπειτα από την παρότρυνσή τους, ο Ινδικός Στρατός μετέφερε στρατιώτες στην Γκανγκτόκ. Σύμφωνα με τον Σουνάντ Κ. Ντάτα-Ράι της εφημερίδας The Statesman, ο στρατός σκότωσε την φρουρά του παλατιού και περικύκλωσε το παλάτι τον Απρίλιο του 1975.
Αφού ο Ινδικός Στρατός εγκατέλειψε το παλάτι, πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα για τη κατάργηση της μοναρχίας, στο οποίο ο Σικιμέζικος λαός ψήφισε υπέρ της κατάργησης της μοναρχίας με συντριπτική πλειοψηφία. Το νέο κοινοβούλιο του Σικίμ, έπειτα από πρωτοβουλία του Καζί Λεντούπ Ντορτζί, πρότεινε ένα νομοσχέδιο για την ένταξη του Σικίμ στην Ινδία ως κρατίδιο, κάτι που έγινε αμέσως αποδεκτό από την Ινδία.
Πολιτισμός και θρησκεία
Στον πολιτισμό και τη θρησκεία, το Σικίμ συνδέεται στενά με το Θιβέτ (απ'όπου μετανάστευσε ο πρώτος βασιλιάς) και το γειτονικό Μπουτάν. Η παρουσία ενός μεγάλου πληθυσμού Νεπαλέζων, κυρίως από το ανατολικό και κεντρικό Νεπάλ, επίσης οδήγησε σε πολιτιστικές επαφές με το Νεπάλ.
Κατάλογος Τσογκιάλ του Σικίμ (1642-1975)
Ο γιος του Παλντέν Θοντούπ Ναμγκιάλ από τον πρώτο του γάμο, Ουανγκτσούκ Ναμγκιάλ (γεννηθείς την 1η Απριλίου 1953), ονομάστηκε 13ος Τσογκιάλ του Σικίμ το θάνατο του πατέρα του, στις 29 Ιανουαρίου 1982. Από το 2003 η θέση του δεν έχει κάποια επίσημη ιδιότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ασίας Κατηγορία:Πρώην βρετανικά προτεκτοράτα Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Πρώην βρετανικές αποικίες και προτεκτοράτα στην Ασία
Αγερανός Λακωνίας
Ο Αγερανός είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νεοχωρίου, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) δήμου Γυθείου) του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.  Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Αγερανός είναι παραθαλάσσιος οικισμός της νοτιοδυτικής Λακωνίας. Βρίσκεται στον βορειοδυτικό μυχό του Λακωνικού Κόλπου, πάνω σε μικρό ακρωτήριο που χωρίζει τους όρμους Επάνω και Κάτω Βαθύ, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Απέχει περίπου 49 χλμ. Ν. ΝΑ. της Σπάρτης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Αγερανοί και προσαρτήθηκε στον δήμο Τευθρώνης του νομού Λακωνίας. Καταργήθηκε το 1879 για να επανασυσταθεί το 1949 ως Αγερανός και να προσαρτηθεί στην κοινότητα Νεοχωρίου. Με το ΦΕΚ 244Α – 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Νεοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Γυθείου. Με το ΦΕΚ 87Α – 7/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γυθείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.
Κύπελλο κυπελλούχων Ευρώπης χειροσφαίρισης ανδρών
To Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης στη χειροσφαίριση ήταν μία ετήσια διοργάνωση της χειροσφαίρισης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Διεξήχθη για πρώτη φορά την περίοδο 1975-76 για τους άνδρες. Μετά το τέλος της περιόδου 2011-12 η διοργάνωση των ανδρών συγχωνεύτηκε με το Κύπελλο Ομοσπονδίας.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Χειροσφαίριση στον κόσμο
TV5 (Φιλιππίνες)
Το TV5 είναι τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός σταθμός στις Φιλιππίνες. Ιδρύθηκε στις 19 Ιουνίου 1960 από τον Τσίνο Ρόσες. Ο σταθμός έχει την έδρα του στο Μανδαλουονγ, με τα εναλλακτικά του στούντιο που βρίσκονται στην περιοχή Νόβαληχες, στην πόλη του Κουεζόν. Ανήκει στην MediaQuest Holdings, μέρος της PLDT.
Είναι επίσης ο τρίτος μεγαλύτερος όμιλος μέσων ενημέρωσης στις Φιλιππίνες μαζί με τους ABS-CBN και GMA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί σταθμοί Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Κατηγορία:Επιχειρήσεις των Φιλιππίνων Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1960
Αμμωνιάς
Η Αμμωνιάς ή Αμμωνιάδα, αποκαλούμενη κατά επιγραφές, ήταν ενα από τα ιερά πλοία της αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας.
Η Αμμωνιάς ήταν τριήρης όμοια με την Πάραλο, και τη Σαλαμινία και συμμετείχε και αυτή στις "θεωρίες" καθώς και σε άλλες ιερές ή δημόσιες αποστολές, συνήθως επείγουσας φυσεως. Το συνηθέστερο αγκυροβόλιο της Αμμωνιάδας φέρεται να ήταν ο λιμένας Μουνιχίας, το σημερινό Μικρολίμανο. Και αυτή η τριήρης αποκαλούνταν από τους Αθηναίους "Θεωρίδα" (Θεωρίς) ή "Δηλιάδα" (Δηλιάς), επειδή μετέφερνε τις Θεωρίες στη Δήλο.
Για την προέλευση του ονόματος της Αμμωνιάδας δεν είναι τίποτα γνωστό. Πιθανολογείται όμως, κατά μία υπόθεση ότι ειδικότερα με το ίερό πλοίο αυτό πέμπονταν θυσίες είτε σε κάποιο ιερό του Άμμωνα Διός στον ελληνικό χώρο, είτε σ΄ εκείνο του Άμμωνα της αρχαίας Αιγύπτου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ιερά πλοία Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Objection Overruled
Objection Overruled είναι ο τίτλος του ένατου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού metal συγκροτήματος Accept, το οποίο κυκλοφόρησε στις 1 Φεβρουαρίου 1993 από την "RCA Records" στην Ευρώπη και από την "CMC International" στην Αμερική. Η ιαπωνική έκδοση του δίσκου περιελάμβανε το επιπλέον κομμάτι "Rich & Famous".
Η ηχογράφηση, η παραγωγή και η μίξη του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στα "Dierks Studios" της Κολωνίας. Το εξώφυλλο του είναι δημιουργία του κιθαρίστα του συγκροτήματος, Βολφ Χόφμαν.
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος μετά την επανένωση των Accept με τον τραγουδιστή Ούντο Ντιρκσνάιντερ και το πρώτο άλμπουμ με μοναδικό κιθαρίστα του σχήματος τον Χόφμαν.
Το άλμπουμ ανέβηκε στο Top-30 στη Γερμανία, τη Σουηδία, την Ελβετία και την Ιαπωνία. Οι κριτικές που έλαβε ήταν θετικές, με το "Metal Storm" να το βαθμολογεί με 7,6 / 10 και το "Allmusic" με τρία αστέρια με άριστα τα πέντε.
Τραγούδια του δίσκου
1. Objection Overruled (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 3:38
2. I Don't Wanna Be Like You (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:19
3. Protectors of Terror (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:03
4. Slaves to Metal (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:37
5. All or Nothing (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:32
6. Bulletproof (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 5:05
7. Amamos la Vida (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:39
8. Sick, Dirty and Mean (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:33
9. Donation (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:48
10. Just by My Own (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 3:29
11. This One's for You (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:10
Θέσεις τσαρτ
Objection Overruled (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 1 Φεβρουαρίου 1993
Τα μέλη των Accept
Το "Objection Overruled" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993 Κατηγορία:Άλμπουμ των Accept
Σενί
Το Σεσνύ (Κέσσεναχ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών
Το ΙΟΒΕ είναι ιδιωτικός, μη κερδοσκοπικός, κοινωφελής, ερευνητικός οργανισμός και είναι ο μόνος ανεξάρτητος, αδέσμευτος οργανισμός που ασχολείται με τα μείζονα ζητήματα της οικονομίας.
Θεωρείται ότι έχει επικοινωνία με παγκόσμιους κύκλους εμπορικής και οικονομικής σημασίας.
Όπως κάθε δεξαμενή σκέψης με την μοντέρνα σημασία της φράσεως, ένα τέτοιο ίδρυμα συχνά αποστέλλει συστάσεις στην κυβέρνηση για το πώς πρέπει κατά την γνώμη των συντακτών να παρθούν αποφάσεις.
Σκοποί και στόχοι επισήμως
Σύμφωνα με το ίδρυμα:"Το ΙΟΒΕ είναι ιδιωτικός, μη κερδοσκοπικός, κοινωφελής, ερευνητικός οργανισμός. Ιδρύθηκε το 1975 με δύο σκοπούς: αφενός να προωθεί την επιστημονική έρευνα για τα τρέχοντα και αναδυόμενα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και αφετέρου να παρέχει αντικειμενική πληροφόρηση και να διατυπώνει προτάσεις, οι οποίες είναι χρήσιμες στη διαμόρφωση πολιτικής."
Παραπομπές
Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί Κατηγορία:Δεξαμενές σκέψης Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα στην Αθήνα Κατηγορία:Ελληνική οικονομία
Πέρκιν (κρατήρας)
Ο Πέρκιν (Perkin) είναι κρατήρας πρόσκρουσης στην αθέατη από την Γη πλευρά της Σελήνης. Κοντά του στα νοτιοανατολικά είναι ο κατάτι μικρότερος κρατήρας Γκιγιόμ και στα δυτικά-νοτιοδυτικά του Dunér. Στα βορειοδυτικά του Πέρκιν βρίσκεται ο μεγάλος κρατήρας ντ' Αλαμπέρ
Ο Πέρκιν έχει σημάδια σοβαρής διάβρωσης από μεταγενέστερες προσκρούσεις. Το σχήμα του εξωτερικού χείλους έχει αλλοιωθεί.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Οσίν της Αρμενίας
Ο Οσίν (Օշին Ա, 10 Ιανουαρίου 1283 - 20 Ιουλίου 1320) ήταν βασιλιάς του Αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας, κυβερνώντας από το 1307 έως το 1320.
Βιογραφία
Ήταν ο μικρότερος γιος του Λέων Γ΄ της Αρμενίας και της Κεράν της Αρμενίας, έγινε βασιλιάς μετά την δολοφονία του μεγαλύτερου αδελφού του Χετούμ Β΄ και του ανιψιού του Λέοντα Δ΄ (γιο του Χετούμ Β΄) από τον Μογγόλο στρατηγό Βιλαγρού. Ο Μογγόλος αρχηγός Ιλκάν τον υποστήριξε, διατάζοντας την εκτέλεση του Βιλαγρού. Τον διαδέχθηκε ο μικρός γιος του Λέων Ε΄. Πληροφορίες λένε, ότι πιθανώς δηλητηριάστηκε από τον ανιψιό του Οσίν του Κόρυκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την εξαδέλφη του Ισαβέλλα των Χετουμιδών, κόρη του Χετούμ του ιστορικού κυρίου του Κόρυκος και είχε τέκνο:
Το 1310 απεβίωσε η Ισαβέλλα και ο Οσίν έκανε δεύτερο γάμο με την Ισαβέλλα των Πουατιέ, κόρη του Ούγου Γ΄ της Κύπρου. Αργότερα τη διαζεύχθηκε.
Το 1316 έκανε τρίτο γάμο με την Ιωάννα των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα και είχε γιο τον Γεώργιο, που απεβίωσε 6 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας Κατηγορία:Οίκος των Χετουμιδών
Σικούρ
Το Σικούρ (Ντίξινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Αρχίδαμος Ε΄
Ο Αρχίδαμος Ε΄ ήταν ο 27ος βασιλιάς της Αρχαίας Σπάρτης από τη Δυναστεία Ευρυποντιδών (228 π.Χ. - 227 π.Χ.). Ήταν γιος του Ευδαμίδα Β΄ και της Αγησιστράτης και μέσω αυτού εγγονός του Αρχιδάμου Δ΄, από τον οποίο και πήρε το όνομά του. Όταν ο αδελφός του Άγις Δ΄ δολοφονήθηκε το 241 π.Χ., κατέφυγε στη Αρχαία Μεσσήνη. Το 228 π.Χ. κλήθηκε πίσω στη Σπάρτη από τον βασιλιά Κλεομένη Γ' από τη Δυναστεία των Αγιαδών ο οποίος δεν είχε συμβασιλέα μετά τον θάνατο του Ευδαμίδα Γ΄, γιου του Άγιδος Δ΄. Δολοφονήθηκε λίγο αργότερα. Ο Πολύβιος υποστηρίζει ότι σκοτώθηκε από τον Κλεομένη Γ' των Αγιαδών. Ο Αρχίδαμος Ε' νυμφεύτηκε την κόρη του Ιππομέδοντος και πέθανε άτεκνος.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Κουνγκ Φου
Οι κινεζικές πολεμικές τέχνες, γνωστές και γενικά με τους όρους Κουνγκ Φου (κινέζικα: 功夫) και Γου Σου (武術), είναι μορφές πάλης που έχουν αναπτυχθεί στο πέρασμα των αιώνων στην Κίνα. Αυτές οι μορφές πάλης συχνά ταξινομούνται ανάλογα με κοινά χαρακτηριστικά, που προσδιορίζονται ως «οικογένειες», «αιρέσεις» ή «σχολές» πολεμικών τεχνών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα περιλαμβάνουν σωματικές ασκήσεις που αφορούν μίμηση ζώων ή μεθόδους εξάσκησης εμπνευσμένες από κινέζικες φιλοσοφίες, θρησκείες και θρύλους. Τα είδη που εστιάζονται στο τσι (ζωτική ενέργεια) χαρακτηρίζονται ως εσωτερικά (内家拳), ενώ άλλα επικεντρώνονται στη βελτίωση των μυών και την καρδιαγγειακή υγεία και χαρακτηρίζονται ως εξωτερικά (外家拳). Γεωγραφικά είδη, όπως βόρεια (北拳) και νότια (南拳), είναι μια άλλη δημοφιλής μέθοδος κατηγοριοποίησης.
Unë jam i joti nësë më premtom që je e jemja
Ορολογία
Κουνγκ-Φου και Γου Σου είναι όροι που έχουμε δανειστεί όταν αναφερόμαστε σε κινέζικες πολεμικές τέχνες. Ωστόσο, οι κινεζικοί όροι Κουνγκ Φου και Γου Σου έχουν διαφορετικές σημασίες.
Γου Σου σημαίνει κυριολεκτικά πολεμική τέχνη. Σχηματίζεται από τις δύο λέξεις 武术 : 武 (Γου), που σημαίνει "πολεμικός" ή "στρατιωτικός" και 术 (Σου), το οποίο μεταφράζεται σε πειθαρχία, ικανότητα ή μέθοδος. Ο όρος Γου Σου έχει δώσει το όνομά του στο σύγχρονο άθλημα του Γουσού, είτε ως επίδειξη, είτε ως μάχη με γυμνά χέρια, είτε ως μάχη με όπλα (套路), και προσαρμόστηκε σε ένα σύνολο αισθητικών κριτηρίων σε αγώνες από το 1949 ως σήμερα στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.
Αντίθετα, στην κινεζική γλώσσα, το Κουνγκ-Φου (功夫, κυριολεκτικά "εργασία" και "άνθρωπος"), μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε περιβάλλοντα εντελώς άσχετα με τις πολεμικές τέχνες, και αναφέρεται σε κάθε φυσικό επίτευγμα ή ικανότητα που καλλιεργείται μέσα από την πολύχρονη προσπάθεια και σκληρή δουλειά. Στα τέλη του εικοστού αιώνα, ο όρος αυτός άρχισε να χρησιμοποιείται σε σχέση με τις πολεμικές τέχνες από την κινεζική κοινότητα. Το Γου Σου είναι πιο ακριβής όρος για πολεμικές δραστηριότητες.
Ιστορία
Η γένεση των κινεζικών πολεμικών τεχνών έχει αποδοθεί στην ανάγκη για αυτοάμυνα, για κυνήγι και για στρατιωτική εκπαίδευση στην αρχαία Κίνα. Η μάχη σώμα με σώμα και η εκμάθηση όπλων ήταν σημαντικά στην εκπαίδευση των Κινέζων στρατιωτών.
Η λεπτομερής γνώση για την κατάσταση και την ανάπτυξη των κινεζικών πολεμικών τεχνών είναι διαθέσιμη από τη δεκαετία Ναντζίνγκ (1928-1937), καθώς το Κεντρικό Ινστιτούτο Guoshu ιδρύθηκε από το καθεστώς Κουομιντάνγκ το οποίο κατέβαλε προσπάθεια εγκυκλοπαιδικής έρευνας για τις σχολές πολεμικών τεχνών. Από το 1950, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχει οργανώσει τις κινεζικές πολεμικές τέχνες υπό τον τίτλο του Γου Σου.
Η προέλευση βάση των θρύλων
Σύμφωνα με τον μύθο, οι κινεζικές πολεμικές τέχνες ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια της ημιμυθικής δυναστείας Ζια (夏朝) περισσότερα από 4.000 χρόνια πριν. Λέγεται ότι ο κίτρινος αυτοκράτορας Huangdi (θρυλική ημερομηνία της ανόδου του 2698 π.Χ.) παρουσίασε τα πρώτα αγωνιστικά συστήματα της Κίνας. Ο κίτρινος αυτοκράτορας περιγράφεται ως διάσημος στρατηγός ο οποίος, πριν γίνει ηγέτης της Κίνας, έγραψε πραγματείες για την ιατρική την αστρολογία και τις πολεμικές τέχνες. Ένας από τους κύριους αντιπάλους του ήταν ο Τσι Γιου (蚩尤), ο οποίος πιστώνεται ως ο δημιουργός της τζιάο ντι, προδρόμου της μοντέρνας τέχνης της κινέζικης πάλης.
Ο ναός Σαολίν και οι πολεμικές τέχνες
Το στυλ Γουσού Σαολίν θεωρείται ένα από τα πρώτα θεσμοθετημένα στις κινέζικες πολεμικές τέχνες. Η αρχαιότερη απόδειξη της συμμετοχής των Σαολίν είναι μια στήλη από το 728 μ.Χ., που πιστοποιείται σε δύο περιπτώσεις: υπεράσπισης της μονής Σαολίν από ληστές περίπου 610 μ.Χ. και στη συνέχεια τον ρόλο τους στην ήττα του Wang Shichong στη Μάχη της Hulao στο 621 μ.Χ.. Από τον 8ο έως τον 15ο αιώνα, δεν υπάρχουν σωζόμενα έγγραφα που να παρέχουν αποδείξεις για τη συμμετοχή των Σαολίν σε μάχες.
Μεταξύ του 16ου και 17ου αιώνα, υπάρχουν όχι λιγότερες από σαράντα πηγές, με αποδείξεις ότι οι μοναχοί Σαολίν ασκούνται σε πολεμικές τέχνες, και ότι η πολεμική πρακτική έγινε αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής των μοναχών Σαολίν. Για να δικαιολογήσουν οι μοναχοί τη δημιουργία νέων συστημάτων γνώσης ως βουδιστές, αναφέρεται συχνά μύθος που αφορά την υποτιθέμενη πρώτη εμφάνιση που Σαολίν Κουνγκ Φου από τον βουδιστή μοναχό Bodhidharma που χρονολογείται την περίοδο αυτή. Η προέλευση αυτού του μύθου έχει αποδοθεί στην περίοδο Μινγκ του Yijin Jing, ενός κειμένου γραμμένου το 1624 που αποδίδεται στον Bodhidharma.
Αναφορές των πολεμικών τεχνών στην πρακτική των Σαολίν εμφανίζονται σε διάφορα λογοτεχνικά είδη από τα τέλη της περιόδου Μινγκ: σε επιτάφιους των μοναχών πολεμιστών Σαολίν, εγχειρίδια πολεμικών τεχνών, στρατιωτικές εγκυκλοπαίδειες, ιστορικά συγγράμματα, ταξιδιωτικά μυθιστορήματα και στην ποίηση. Ωστόσο, οι πηγές αυτές δεν επισημαίνουν σε κάθε συγκεκριμένο στυλ που προέρχεται από τους Σαολίν. Αυτές οι πηγές, σε αντίθεση με εκείνες από την περίοδο Τανγκ, αναφέρονται σε πρακτικές ένοπλης μάχης των Σαολίν. Αυτές περιλαμβάνουν μια δεξιότητα για την οποία οι μοναχοί Σαολίν είχαν γίνει διάσημοι: το όπλο-κοντάρι. Ο στρατηγός των Μινγκ Qi Jiguang περιλαμβάνει περιγραφή των Σαολίν Quan Fa και τεχνικές με το κοντάρι στο βιβλίο του, Ji Xiao Xin Shu (纪效新书). Όταν το βιβλίο αυτό εξαπλώθηκε στην ανατολική Ασία, είχε μεγάλη επίδραση στην ανάπτυξη των πολεμικών τεχνών σε περιοχές όπως η Οκινάουα και η Κορέα.
Είδη
Τα κυριότερα είδη των κινέζικων πολεμικών τεχνών είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινεζικές πολεμικές τέχνες Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κίνα
Κιρίλλ Ναμπάμπκιν
Ο Κιρίλλ Ανατόλιεβιτς Ναμπάμπκιν (ρωσικά: Кирилл Анатольевич Набабкин) γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1986 στη Μόσχα και είναι Ρώσος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος παίζει στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Καριέρα
Ο Ναμπάμπκιν ξεκίνησε την καριέρα του στην ΦΚ Μόσχας. Τον Δεκέμβριο του 2009 μετακόμισε δωρεάν στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Διεθνής καριέρα
Στις 25 Μαϊου 2012, ο Ναμπάμπκιν συμπεριλήφθη στην 23μελη σύνθεση της εθνική Ρωσίας για το Euro 2012, αντικαθιστόντας τον Ρομάν Σίσκιν.
Στατιστικές
Μέχρι τις 7 Μαϊου 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Κομητεία Σέλμπι (Τενεσί)
Η Κομητεία Σέλμπι (αγγλικά: Shelby County, Tennessee), είναι κομητεία των ΗΠΑ, και μία από τις 95 κομητείες της πολιτείας του Τενεσί. Με πληθυσμό 938,768 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021, αποτελεί την πολυπληθέστερη κομητεία του Τενεσί, καθώς και την 57η μεγαλύτερη σε πληθυσμό στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Έδρα και μεγαλύτερη πόλη της κομητείας Σέλμπι, είναι το Μέμφις (δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας). Η κομητεία, συμπεριλαμβάνεται στην μητροπολιτική περιοχή του Μέμφις.
Η κομητεία Σέλμπι, ιδρύθηκε το 1819, και έχει λάβει το όνομά της, από τον 1ο και 5ο Κυβερνήτη του Κεντάκι Ισαάκ Σέλμπι (1750-1826).
Η έκταση της κομητείας, ανέρχεται συνολικά σε 2,030 τετραγωνικά χιλιόμετρα (km2), καθιστώντας τη μεγαλύτερη σε έκταση στην πολιτεία. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της πολιτείας του Τενεσί, και συνορεύει ταυτόχρονα με μέρος του βορειοανατολικού τμήματος της πολιτείας του Αρκάνσας, καθώς και με βορειοδυτικό τμήμα της πολιτείας του Μισισίπι. Επίσης, το δυτικό μέρος της κομητείας Σέλμπι, αποτελεί ανατολική όχθη του ποταμού Μισσισσιππή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
σελμπι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Χετούμ Β΄ της Αρμενίας
Ο Χετούμ Β΄ της Αρμενίας (Հեթում Բ, 1266 - 17 Νοεμβρίου 1307) Βασιλιάς της Αρμενικής Κιλικίας (1289 - 1293, 1295 - 1296, 1299 - 1303) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του του Λέων Γ΄ της Αρμενίας και της Κεράν της Αρμενίας. Παραιτήθηκε δυο φορές για να κλειστεί σε μοναστήρι (1293 - 1295, 1296 - 1299), πήρε τους όρκους του Τάγματος των Φραγκισκανών αλλά παρέμεινε η ισχυρή δύναμη πίσω από τον θρόνο ως "Μεγάλος Βαρόνος της Αρμενίας". Στην τρίτη παραίτηση (1303 - 1307) παρέμεινε αντιβασιλιάς και κηδεμόνας του ανιψιού του Λέων Δ΄ της Αρμενίας. Ο Χετούμ Β΄ ήταν εγγονός του Χετούμ Α΄ της Αρμενίας που είχε δώσει όρκο υποτέλειας στους Μογγόλους (1247). Δολοφονήθηκε με τον ανιψιό και διάδοχο του Λέων Δ΄ από τον Μογγόλο στρατηγό Βιλαγρού που εκτελέστηκε αργότερα γι'αυτόν τον λόγο από τον βασιλιά του Ολζαιτού. Το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας σαν υποτελές στους Μογγόλους από το 1247 με συμφωνία του παππού του Χετούμ Α΄ ήταν υποχρεωμένο να παρέχει στρατό, να τους βοηθά σε όλες τις μάχες εναντίον των Μαμελούκων και των υπόλοιπων Ισλαμικών εθνοτήτων.
Πρώτη βασιλεία
Ο Χετούμ Β΄ ανέβηκε στον θρόνο σε ηλικία 23 ετών με τον θάνατο του πατέρα του (1289). Η Κιλικία βρισκόταν σε στρατηγική θέση ανάμεσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τα Σταυροφορικά κράτη, το γειτονικό Σουλτανάτο του Ρουμ στα δυτικά ήταν επίσης υποτελές των Μογγόλων και τους βοηθούσε να αποκρούσουν τις επιδρομές των Μαμελούκων από τον νότο. Τα Σταυροφορικά κράτη είχαν χάσει την ευρωπαϊκή υποστήριξη, αυτό εκμεταλλεύτηκαν οι Μαμελούκοι για να ανακτήσουν τις περισσότερες περιοχές που είχαν χάσει και να εμποδίσουν την εξάπλωση των Μογγόλων. Ο Άγγελο ντα Κλαρένο και άλλοι Φραγκισκιανοί έφτασαν από τη Ρώμη σε αποστολή για τους Αρμένιους χριστιανούς (1289), είχαν βαριές καταδίκες στην Ιταλία αλλά έγιναν δεκτοί στην Αρμενική αυλή. Ο Χετούμ Β΄ έστειλε τον Σαιν Τόμας του Τολεντίνο στη Ρώμη, το Παρίσι και το Λονδίνο για να ζητήσει υποστήριξη των Αρμενίων σε Σταυροφορία, απέτυχε αλλά επέστρεψε με πολλούς κληρικούς με σκοπό να πείσει την Αρμενική Αποστολική Εκκλησία να ενωθεί με τη Ρώμη.
Το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας δέχθηκε επίθεση με τον Μαμελούκο σουλτάνο της Αιγύπτου Καλίλ, ο πατέρας του σουλτάνος Καλαγούν είχε σπάσει τη συνθήκη του 1285 και ξεκίνησε επίθεση με τον στρατό του στην Παλαιστίνη ζητώντας την υποταγή των πόλεων της Αρμενίας Καχραμανμαράς και Μπεχεσνί. Ο Καλαγούν πέθανε πριν την ολοκλήρωση της εκστρατείας, ο Καλίλ συνέχισε την εκστρατεία του πατέρα του και κατέκτησε το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ με την Πολιορκία της Άκρας (1291). Οι δυνάμεις του Καλίλ κατόπιν πολιόρκησαν την πόλη της Αρμενίας Ρουμ Καλεσί που υπερασπιζόταν ο θείος του Χετούμ Ραϊμόνδος αλλά έπεσε ύστερα από πολιορκία 33 ημερών. Ο Χετούμ Β΄ παρέδωσε στους Μαμελούκους το Καχραμανμαράς, το Μπεχενσί και το Τελ Χαντούμ για να αποφύγει περισσότερες επιθέσεις. Ο Χετούμ Β΄ παραιτήθηκε για χάρη του δεύτερου αδελφού του Θόρου Γ΄ της Αρμενίας και μπήκε σε μονή των Φραγκισκιανών στη Μοψουεστία. Παρέμεινε ενεργός στην πολιτική και έκλεισε συνθήκη με τον Αιγύπτιο στρατηγό Κετμπούγκα για την επιστροφή των αιχμαλώτων που είχαν συλληφθεί στο Ρουμ Καλεσί και την επιστροφή των εκκλησιαστικών κειμηλίων που είχαν λεηλατηθεί.
Δεύτερη βασιλεία
thumb|right|250px|Η μάχη του Χομς ανάμεσα στους Αρμενίους και τους συμμάχους τους Μογγόλους με τους Μαμελούκους (1303) Ο Θόρος Γ΄ ζήτησε από τον Χετούμ Β΄ να επανέλθει στον θρόνο για να βοηθήσει την ανανέωση της συμμαχίας με τους Μογγόλους, ο Χετούμ έκανε μακρύ ταξίδι στην πρωτεύουσα της Μογγολίας και πήρε νέα βοήθεια. Με την επιστροφή του στην Αρμενία (1296) ήρθαν νέα χαρμόσυνα νέα από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με γαμήλια συμμαχία. Ο Χετούμ Β΄ και ο Θόρος Γ΄ τοποθέτησαν στην αντιβασιλεία της Αρμενίας στον αδελφό τους Σμπατ της Αρμενίας και ταξίδευσαν στην Κωνσταντινούπολη για να αρραβωνιάσουν την αδελφή τους Ρίτα της Αρμενίας με τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγο. Την περίοδο της απουσίας τους ο Σεμπάντ σφετερίστηκε τον θρόνο με τη βοήθεια του μικρότερου αδελφού τους Κωνσταντίνου. Στην επιστροφή τους ο Χετούμ και ο Θόρος αιχμαλωτίστηκαν στην Καισάρεια και φυλακίστηκαν στο Κοζάν, ο Χετούμ Β΄ υπέστη μερική τύφλωση με κάψιμο και ο Θόρος Γ΄ θανατώθηκε (1298). Ο Κωνσταντίνος Γ΄ της Αρμενίας στράφηκε ωστόσο εναντίον του Σεμπάντ, σφετερίστηκε τον θρόνο για λογαριασμό του, φυλάκισε τον Σεμπάντ και ελευθέρωσε τον Χετούμ.
Τρίτη βασιλεία
thumb|right|250px|Ο Χετούμ Β΄ της Αρμενίας αναχωρεί για την αυλή του Γκαζάν των Μογγόλων (1303) Ο Χετούμ Β΄ γιατρεύτηκε από τη μερική τύφλωση έδιωξε τον Κωνσταντίνο και ανέλαβε ξανά τον θρόνο, αμέσως μετά ζήτησε υποστήριξη από τον Μογγόλο Γκαζάν για να αντιμετωπίσει τους Μαμελούκους στη Συρία. Οι δυνάμεις τους πέτυχαν σημαντική νίκη τον Δεκέμβριο του 1299 σε μάχη στη Χομς, κατέλαβαν τη Δαμασκό και όλες τις υπόλοιπες πόλεις της Παλαιστίνης που είχαν αλωθεί από τους Μαμελούκους. Μια ομάδα Μογγόλων δραπέτευσε από τον στρατό του Γκαζάν, καταδίωξε τους Μαμελούκους μέχρι τη Γάζα και τους ανάγκασε να οπισθοχωρήσουν στην Αίγυπτο.
Σύγχρονες παραδόσεις αναφέρουν ότι ο Χετούμ Β΄ επισκέφτηκε τότε την Ιερουσαλήμ (1300) αλλά πολλοί ιστορικοί το αμφισβητούν. Ο Άνγκους Ντόναλ Στιούαρτ τονίζει ότι η μοναδική πηγή για το γεγονός ήταν ο Αρμένιος ιστορικός Ναρσής Μπάλιεντς κατατάσσοντας την πληροφορία στην Αρμενική προπαγάνδα αφού δεν αναφέρεται από κανέναν άλλον ιστορικό της εποχής. Ο Κλαύδιος Μουταφιάν στο έργο του "Αρμενικό βασίλειο της Κιλικίας" αναφέρει ότι με την ευκαιρία της επίσκεψης ο Χετούμ Β΄ απέθεσε το κεχριμπαρένιο του σκήπτρο στο Αρμενικό μοναστήρι του Αγίου Ιακώβου στην Ιερουσαλήμ. Ο βασιλιάς της Αρμενίας μετά τις επιδρομές του εναντίον του σουλτάνου επισκέφτηκε τα Ιεροσόλυμα, οι Τάταροι που είχαν φτάσει πριν από αυτόν είχαν εξοντώσει όλους τους εχθρούς του. Μπήκε στην πόλη και συγκέντρωσε όλους τους χριστιανούς που είχαν κρυφτεί στα σπήλαια, τις επόμενες 15 μέρες ακολούθησαν μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις και τελετές στον Πανάγιο Τάφο, οι επισκέψεις των προσκυνητών τον άφησαν έντονα ικανοποιημένο. Όταν βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα δέχτηκε ένα πιστοποιητικό από τον Χαν που του παραχωρούσε τα Ιεροσόλυμα και τις γύρω περιοχές, επέστρεψε στην Νταμάς για να ενωθεί με τον Γκαζάν και πέρασε τον χειμώνα μαζί του.
Αντεπίθεση των Μαμελούκων
thumb|right|250px|Το βασίλειο των Αρμενίων της Κιλικίας (1199 - 1375) Οι Μογγόλοι για κερδοσκοπικούς λόγους οπισθοχώρησαν σε λίγους μήνες στα βόρεια και οι Μαμελούκοι ανακατέλαβαν την Παλαιστίνη με ελάχιστη αντίσταση. Τα κέρδη του Χετούμ Β΄ απέναντι στους Μαμελούκους κράτησαν πολύ λίγο και τα στρατεύματα των Μαμελούκων συγκεντρώθηκαν ξανά στην Αίγυπτο (1303). Οι δυνάμεις των Αρμενίων μαζί με τους 80.000 Μογγόλους που είχαν απομείνει βάδισαν στη Συρία αλλά ηττήθηκαν στη μάχη του Χομς (30 Μαρτίου 1303) και στη μάχη του Σακάμπ (21 Απριλίου 1303). Η εκστρατεία θεωρείται η τελευταία οργανωμένη επίθεση των Μογγόλων στη Συρία. Ο Χετούμ Β΄ οπισθοχώρησε στην αυλή του Γκαζάν στη Μοσούλη και παραιτήθηκε για τρίτη φορά από τον θρόνο, ο αδελφός του Θόρος Γ΄ δολοφονήθηκε από τα αδέλφια του και το στέμμα πέρασε στον ανήλικο γιο του Λέων Δ΄ (1303). Ο Χετούμ αν και αποσύρθηκε σε μοναστήρι εξακολουθούσε να είναι αντιβασιλιάς και κηδεμόνας για τον ανήλικο ανιψιό του. Οι Μαμελούκοι με νέα επίθεση στο Αρμενικό βασίλειο της Κιλικίας (1304) κατέλαβαν ξανά όλα τα εδάφη που είχαν αποκτήσει οι Αρμένιοι σε συμμαχία με τους Μογγόλους.
Δολοφονία
Η συμμαχία του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας με τους Μογγόλους συνεχίστηκε επειδή ήθελαν και οι δυο να προστατέψουν τα εδάφη τους από το Σουλτανάτο του Ρουμ που βρισκόταν στα δυτικά αλλά κράτησε λίγο. Ο Μογγόλος Γκαζάν μεταστράφηκε στο Ισλάμ και ο διάδοχος του Ολζαιτού έδειξε ελάχιστο ενδιαφέρον να συνεχίσει τις επιχειρήσεις εναντίον των Μαμελούκων στη Συρία. Ο στρατηγός Βιλαγρού ένας φανατικός Μογγόλος Ισλαμιστής ήθελε σύμφωνα με Αραβικές και Περσικές πηγές να οικοδομήσει ένα τζαμί στην πόλη του Σις που ανήκε στην Αρμενία για να εκδηλώσει τις προθέσεις του να αποκτήσει την εξουσία στην περιοχή. Ο Χετούμ Β΄ έμαθε τις προθέσεις του και εκδήλωσε τις ανησυχίες του σε επιστολή στον Ολζαιτού. Ο Βιλαγρού κάλεσε τον Χετούμ Β΄ σε γεύμα και διαπραγματεύσεις έξω από τα τείχη της Καισάρειας (17 Νοεμβρίου 1307), έμαθε για την επιστολή στον Ολζαιτού και διέταξε τους άντρες του να σφάξουν τον Χετούμ και τους 40 ιππότες της συνοδείας του, ανάμεσα τους βρισκόταν και ο μικρός ανιψιός του Λέων Δ΄. Τον Χετούμ Β΄ διαδέχτηκε ο πέμπτος αδελφός του Οσίν της Αρμενίας που διέταξε τον μικρότερο αδελφό τους Αλινάκ να πάει στον Ολζαιτού να του αναφέρει το τραγικό περιστατικό, ο Ολζαιτού διέταξε την εκτέλεση του Βιλαγρού και των στρατιωτών του και αναγνώρισε τον Οσίν βασιλιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας Κατηγορία:Οίκος των Χετουμιδών
Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου του Αλαμάνου
Η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου του Αλαμάνου είναι χριστιανική, ορθόδοξη, γυναικεία μονή η οποία ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Κύπρου.
Τοποθεσία
Η Μονή Αγίου Γεωργίου του Αλαμάνου βρίσκεται νοτιοδυτικά της κοινότητας Πεντάκωμος της επαρχίας Λεμεσού της Κύπρου. Το καθολικό του μοναστηριού είναι μονόκλιτη βασιλική και στον εξωτερικό χώρο υπάρχουν ακόμη τέσσερα παρεκκλήσια.
Ίδρυση
Η ακριβής χρονολογία ίδρυσης του μοναστηριού δεν είναι γνωστή. Ιδρυτής της είναι ο Άγιος Γεώργιος ο επονομαζόμενος Αλαμάνος για να ξεχωρίσει από τον Άγιο Γεώργιο τον Μεγαλομάρτυρα. Ήταν ένας από τους τριακόσιους μοναχούς γερμανικής καταγωγής οι οποίοι έφυγαν από την Παλαιστίνη το 1187 μετά την ανακατάληψή της από τους Άραβες και βρήκαν καταφύγιο στην Κύπρο. Μετά τον θάνατό του οι κάτοικοι της περιοχής έκτισαν ναό για να τιμήσουν τη μνήμη του κοντά στη σπηλιά που αποτελούσε το ασκητήριό του. Η ύπαρξη μοναστηριού στο συγκεκριμένο σημείο μαρτυρείται σε χάρτη της εποχής της Ενετοκρατίας.
Σύγχρονη εποχή
Την εποχή της Τουρκοκρατίας το μοναστήρι λειτουργούσε ως ανδρική μονή αλλά μετά το 1918 εγκαταλείφθηκε και ερήμωσε. Η Μονή Αγίου Γεωργίου του Αλαμάνου επανιδρύθηκε ως γυναικεία μονή το 1949 με ενέργειες του τότε Μητροπολίτη Κιτίου Μακαρίου Γ΄ και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Κύπρου. Στο μοναστήρι εγκαταστάθηκαν 13 μοναχές προερχόμενες από τη Μονή Αγίου Αντωνίου Δερύνειας, οι οποίες ανακαίνισαν το μοναστήρι. Η μονή εορτάζει στις 23 Απριλίου, ημέρα εορτής του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου και στις 3 Νοεμβρίου, ημέρα ανακομιδής των λειψάνων του ίδιου Αγίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γεωργιου Αλαμανου
Σιέλ (Μοζέλ)
Το Σιέλ (Σέλλεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Η πόλη συνορεύει με τον ποταμό Μοζέλλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Κοντσίτα Μαρτίνεθ
Η Κοντσίτα Μαρτίνεθ (λατινικό αλφάβητο : Conchita Martínez Bernat), γεννημένη στο Μονθόν της Ισπανίας στις 16 Απριλίου 1972, είναι πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης και προπονήτρια.
Ήταν η πρώτη Ισπανίδα παίκτρια που κέρδισε τον τίτλο των γυναικών στο απλό του Γουίμπλεντον όπου νίκησε τη Μαρτίνα Ναβρατίλοβα το 1994. Ήταν επίσης φιναλίστ στο Όπεν Αυστραλίας το 1998 και στο Γαλλικό Όπεν το 2000. Έφτασε στην υψηλότερη παγκόσμια κατάταξη στο Νο 2 τον Οκτώβριο του 1995 και τελείωσε τη σεζόν στο top 10 για εννέα χρόνια. Η Μαρτίνεθ κέρδισε 33 τίτλους στο απλό και 13 στο διπλός κατά τη διάρκεια της 18χρονης καριέρας της. Αυτή τη στιγμή είναι η προπονήτρια της Ισπανικής ομάδας του Φεντ καπ και της Ισπανικής ομάδας στο κύπελλο Ντέιβις.
Καριέρα
Η Μαρτίνεθ έγινε επαγγελματίας το 1988 και μόλις 16 ετών έφτασε στον τέταρτο γύρο στο Γαλλικού Όπεν. Έναν χρόνο πριν, το 1987, είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο απλό στους Μεσογειακούς αγώνες στην Λατάκια. Το 1989 κέρδισε τον τίτλο στην Τάμπα και κέρδισε επίσης δύο τουρνουά Tier V (Ουέλινγκτον και Φοίνιξ). Έφτασε επίσης στους προημιτελικούς του γαλλικού όπεν χάνοντας από την Στέφι Γκραφ. Το 1990 και το 1991 κέρδισε έξι ακόμα τίτλους και έφθασε και πάλι στους προημιτελικούς του Γαλλικού Όπεν χάνοντας από την Γκραφ το 1990 όσο και από τη Μόνικα Σέλερς το 1991).
Την επόμενη χρονιά πήρε το ασημένιο μετάλλιο στο διπλό στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης με συμπαίκτρια την Αράντσα Σάντσεθ Βικάριο και την δεύτερη θέση στο διπλό γυναικών στο Γαλλικό Όπεν. . Στο απλό ήταν στον προημιτελικό στο Γαλλικό Όπεν, χάνοντας από την Σαμπατίνι. Το 1992 ήταν φιναλίστ στο Indian Wells και στο Σαν Ντιέγκο.
Το 1993 η Μαρτίνεθ έγινε η πρώτη Ισπανίδα μετά την Λίλι ντε Άλβαρεθ το 1928 που έφτασε στους ημιτελικούς στο Γουίμπλεντον όπου έχασε από την Γκραφ σε δύο σετ. Τον Νοέμβριο νίκησε την Γκραφ για πρώτη και μοναδική φορά στην καριέρα της, σε ένα τουρνουά στη Φιλαδέλφεια στον τελικό. Στο Ιταλικό Όπεν νίκησε την Γκαμπριέλα Σαμπατίνι στον τελικό για να γίνει η πρώτη Ισπανίδα που κέρδισε το τουρνουά μετά την Άλβαρεθ το 1930. Έφτασε και πάλι στα προημιτελικά στο Γαλλικό Όπεν για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά, χάνοντας μια μάχη διάρκειας 2 ωρών και 45 λεπτών με την Anke Huber.
Το 1996 έγινε ο μόνη παίκτρια που κέρδισε τον τίτλο του Ιταλικού Όπεν σε τέσσερα διαδοχικά χρόνια μετά από μια νίκη στο τελικό με την 15χρονη Μαρτίνα Χίγκινς. Επίσης συνεργάστηκε με την Σάντσεθ Βικάριο για να κερδίσουν το χάλκινο μετάλλιο στο διπλό στους ολυμπιακούς της Ατλάντα.
Το 1998 έπαιξε στον τελικό του Αυστραλιανού Όπεν χάνοντας από την Μαρτίνα Χίντις στον τελικό. Στο Γερμανικό Όπεν τον Μάιο νίκησε την Αμελί Μορεσμό για να κερδίσει τον πρώτο τίτλο της απλού μετά από 18 μήνες. Βοήθησε επίσης την Ισπανία να κερδίσει το Fed Cup εκείνο το χρόνο, νικώντας την Patty Schnyder της Ελβετίας με 6-3, 2-6, 9-7 σε 3 ώρες, 19 λεπτά στον τελικό.
Τον Ιανουάριο του 2000 στο αυστραλιανό όπεν νίκησε την Elena Likhovtseva στους προημιτελικούς χάνοντας στα ημιτελικά από την Χίγκινς. Έφτασε στον τελικό του Γαλλικού όπεν το 2000, όπου έχασε από τη Mary Pierce σε δύο σετ. Επίσης, κέρδισε το Γερμανικό Όπεν νικώντας την Χίγκινς στον ημιτελικό και την Amanda Coetzer στον τελικό. Το 2001 έπαιξε στον τελικό στο διπλό γυναικών στο Γαλλικό Όπεν, συνεργάστηκε με τη Έλενα Ντόκιτς. Επίσης έφτασε στους προημιτελικούς στο Γουίμπλεντον για πρώτη φορά σε έξι χρόνια, αλλά έχασε από την Ζιστίν Ενίν. Το 2003 έφτασε στον τελικό στο Ίστμπουργκ χάνοντας από την Τσάντα Ρούμπιν.
Η Μαρτίνεθ κέρδισε το δεύτερο ασημένιο της μετάλλιο στο διπλό το 2004 στην Αθήνα με συμπαίκτρια την Virginia Ruano Pascual. Το 2005 κέρδισε στην Πατάγια της Ταϊλάνδης. Ήταν ο τελευταίος τίτλος στο απλό, φέρνοντας την καριέρα της συνολικά σε 33 κορυφαίους τίτλους απλού. Στις 15 Απριλίου 2006, σε ηλικία 33 ετών και μετά από 18 χρόνια επαγγελματικού παιχνιδιού, ανακοίνωσε την αποχώρησή της έχοντας κερδίσει περισσότερα επαγγελματικά πρωταθλήματα από οποιαδήποτε άλλη Ισπανίδα αντισφαιρίστρια. . Το 2008, το 2009 και το 2010 έπαιξε στο Γουίμπλεντον μόνο στο διπλό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ισπανοί Μεσογειονίκες Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ισπανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νικητές του Γουίμπλεντον
Ισκούζιν Αντεζάμ Ντινισλάμοβιτς
Ο Ισκούζιν Αντεζάμ Ντινισλάμοβιτς (27 Ιανουαρίου 1928 — 19 Μαρτίου 2003) ήταν Ρώσος-Μπασκίρος δάσκαλος, παίκτης του κουράι από τη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν και τιμημένος εργαζόμενος του πολιτισμού από το 1993.
Βιογραφία
Μερικοί μαθητές του ήταν οι Αζάτ Αϊιτκολόφ, Γιουλάι Γκεϊνετντίνοφ, Ρόμπερτ Γιουλντάσεφ και άλλοι.
Πέθανε στις 19 Μαρτίου 2003, στην Ουφά, την πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί μουσικοί
Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπυ
Η Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπυ (ΕΟΡ) ιδρύθηκε το 2004 και ανήκει στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Ράγκμπι (WR), διεθνή έκφραση του ράγκμπι γιούνιον (15 παικτών), όπως και της παραλλαγής ράγκμπι σέβενς (7 παικτών).
Το 2014 έγινε ανάκληση της ειδικής αθλητικής αναγνώρισης από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, ενώ την ευθύνη για το άθλημα στη χώρα ανέλαβε η Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος.
Τον Μάιο του 2023 ανακλήθηκε η ανάθεση στην Ο.Χ.Ε. και αναγνωρίστηκε εκ νέου ως αυτόνομη η Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπυ λαμβάνοντας ειδική αθλητική αναγνώριση.
Διοργανώσεις
Η Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπι διοργανώνει τα εξής πρωταθλήματα:
Εθνική ομάδα
Η εθνική ομάδα ράγκμπι γιούνιον ανδρών συγκροτήθηκε από την ομοσπονδία το 2005. Αρχικά μετείχε στην κατηγορία 3D της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας (FIRA). To 2007 ανέβηκε στην κατηγορία 3C. Το 2010, μετά την αναδιάρθρωση των κατηγοριών, κατατάχθηκε στην κατηγορία 2D όπου αγωνίζεται για το ευρωπαϊκό κύπελλο εθνών. Συμμετείχε για πρώτη φορά στα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου 2011 που έγινε στη Νέα Ζηλανδία. Η εθνική ομάδα ράγκμπι σέβενς ανδρών αγωνίστηκε στο προολυμπιακό τουρνουά του 2015 για τα τελικά του Ρίο 2016.
Σύλλογοι
Στο πρωτάθλημα 2011-2012 συμμετέχουν οι: Αθήνα, Ηρακλής, Κολοσσοί, Λέοντες, Σπαρτιάτες, Άττικα, Πόλις Αιγ. και και οι Ιππότες Ρόδου που ιδρύθηκαν ένα χρόνο πριν, αλλά δεν είχαν συμμετάσχει στο πρωτάθλημα.
Υπάρχει ακόμα και ο "Σύλλογος Ράγκμπυ της Πάτρας" (όχι ως Αίολος πια), οι "Τιτάνες Καβάλας" καθώς και οι West Side RFC των Δυτικών Προαστίων που δεν συμμετέχουν όμως στο πρωτάθλημα.
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπι Ράγκμπι
Δημογραφία
thumb|right|480px| Παγκόσμιος χάρτης κατανομής πληθυσμού ανά χώρα Δημογραφία είναι η επιστήμη που ασχολείται με τη στατιστική μελέτη των πληθυσμών, ιδίως των ανθρώπινων, ορισμένου τόπου και επί Β0,συγκεκριμένου χρόνου προκειμένου να διαπιστώσει το σύνολο των κατοίκων, τη σύνθεσή του, τις μεταβολές του και όλα τα φαινόμενα που τις προκαλούν. Σκοπός της μελέτης είναι η συναγωγή ασφαλών συμπερασμάτων για την υλική και ηθική βελτίωση των πληθυσμών, και για τη λήψη μέτρων για την αποτροπή επιζήμιων συνεπειών που ακολουθούν συνήθως τις διάφορες δημογραφικές μεταβολές. Οι επιτετραμμένοι σε δημογραφικές έρευνες, καταγραφές και αναλύσεις καλούνται γενικά δημογράφοι.
Ετυμολογία - διεθνής όρος
Η ονομασία δημογραφία είναι σύνθετη λέξη που ετυμολογείται από τις ελληνικές λέξεις "δήμος" (= κάτοικοι, πληθυσμός) + "γραφή" (= περιγραφή, μέτρηση). Παρότι ως έννοια του αντικειμένου απαντάται σε πολλές αναφορές αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων ιστορικών και γεωγράφων εντούτοις πρώτος που φέρεται να δημιούργησε αλλά και χρησιμοποίησε τον όρο ήταν ο Γάλλος κοινωνιολόγος ερευνητής Αχιλλέας Γκυλάρ (Achille Guilard), το 1855, όταν τότε δημοσίευσε στο Παρίσι, σύγγραμμά του με τίτλο. (κατά ελληνική μετάφραση): "Στοιχεία ανθρώπινης στατιστικής ή Συγκριτική Δημογραφία". Έκτοτε ο όρος καθιερώθηκε διεθνώς, (Demografy, Demographie, Demografia, κ.ά.).
Ιστορία
Η δημογραφία έκανε την εμφάνισή της κυρίως κατά τον 17ο αιώνα, συγχρόνως με τη γέννηση της στατιστικής, και από τα μέσα του 17ου αιώνα έγιναν διάφορες αξιόλογες έρευνες, με σημαντικότερη εκείνη του Τόμας Ρόμπερτ Μάλθους (1798) σχετικά με τα προβλήματα της αύξησης του πληθυσμού, αλλά και του Άντολφ Κετελέ (1796-1874).
Είδη δημογραφίας
Ανάλογα με το αντικείμενο και το εύρος της εκάστοτε δημογραφικής έρευνας, αυτή λαμβάνει και αντίστοιχο χαρακτηρισμό. Βασικά διακριτά είδη είναι: Ανεξάρτητα όμως των παραπάνω υφίστανται και άλλα είδη δημογραφιών ανάλογα με το εξειδικευμένο αντικείμενο της έρευνας όπως για παράδειγμα η γλωσσική δημογραφία, η εκπαιδευτική δημογραφία, η θρησκευτική δημογραφία, η ιστορική δημογραφία, η οικονομική δημογραφία, η πολιτική δημογραφία, κ.λπ.
Μέθοδοι δημογραφίας
Οι μέθοδοι καταγραφής που ακολουθούνται στη δημογραφία διακρίνονται βασικά σε άμεσες και έμμεσες, επί των οποίων και ακολουθεί η δημογραφική ανάλυση.
Βασικός στόχος όλων των παραπάνω είναι η εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων για τη βελτίωση της ζωής του πληθυσμού και την αντιμετώπιση των διάφορων προβλημάτων που δημιουργούνται με τις αλλαγές.
Μελλοντικές εκτιμήσεις
Με βάση τις δημογραφικές έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί επί του παγκόσμιου πληθυσμού οι δημογράφοι εκτιμούν ότι ο πληθυσμός της Γης στα επόμενα 50 πενήντα χρόνια θα φθάσει τα 9,6 δισεκατομμύρια κατοίκους και σε 100 χρόνια στα 10,9 δισεκ. από τα 7,2 δισεκ. κατοίκους που αριθμούνται σήμερα στον πλανήτη.
Συγκεκριμένα το Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ κυκλοφόρησε δελτίο σχετικών δημογραφικών εκτιμήσεων για τα επόμενα 50 και 100 χρόνια με αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού στα 9,3 και 10,9 δισεκ. κατοίκους αντίστοιχα. Η αύξηση αυτή εστιάζεται κυρίως σε χώρες της Αφρικής και Ασίας με πολύ χαμηλό βιοτικό επίπεδο όπου δεν τηρούνται τα μέτρα ελέγχου γεννήσεων, όπως συνεχίζει να συμβαίνει στην Κίνα και την Ινδία που αριθμούν το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού.
Πηγές
Κατηγορία:Περιβαλλοντικές κοινωνικές επιστήμες Κατηγορία:Διεπιστημονικά υποπεδία της κοινωνιολογίας Κατηγορία:Αναλογιστική επιστήμη
Λιβαδιά Κριμαίας
Η Λιβαδιά (στην ουκρανικά: Лівадія, στα Ливадия, σε αμφότερες προφέρεται Λιβαντίγια) είναι χωριό στην Κριμαία, που θεωρείται προάστιο της Γιάλτας, από την οποία απέχει περί τα 3 χλμ. προς τα δυτικά-νοτιοδυτικά.
Ιστορία
Προϋπήρχε κατά τον Μεσαίωνα ως μικρός οικισμός των Τατάρων της Κριμαίας και μετονομάσθηκε σε Λιβαδιά από τον συνταγματάρχη του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού (ή Ναυτικού) Λάμπρο Κατσώνη σε ανάμνηση της γενέτειράς του, της πόλης Λιβαδειάς στη Ρούμελη. Πιο συγκεκριμένα, στον Κατσώνη είχε δωρηθεί από την Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας μία πολύ μεγάλη έκταση-κτήμα εκεί (20 χιλιάδες ντιαστίνες, δηλαδή 220 χιλιάδες στρέμματα), την οποία ο Κατσώνης ονόμασε «Λιβαδιά» και από αυτή πήρε νέο όνομα η περιοχή και ο οικισμός. Φαίνεται ότι ο Κατσώνης εγκαταστάθηκε εκεί τον χειμώνα 1798-1799, το πιθανότερο τον Ιανουάριο του 1799, και εκεί γεννήθηκε το 1804 ο τρίτος γιος του, ο Αλέξανδρος. Στη Λιβαδιά της Κριμαίας ο Λ. Κατσώνης ασχολήθηκε με τη γεωργία, ειδικότερα με την αμπελοκαλλιέργεια και την παραγωγή ενός είδους κονιάκ το οποίο διαφήμιζε ως «βότκα από σταφύλι», και το θαλάσσιο εμπόριο.
Το Ανάκτορο της Λιβαδιάς, κτισμένο το 1910-1911, είναι σήμερα μουσείο. Υπήρξε ένα από τα θερινά ανάκτορα της τελευταίας ρωσικής αυτοκρατορικής οικογενείας. Το 1945 χρησίμευσε ως τόπος συναντήσεων για τη Διάσκεψη της Γιάλτας και ως η κατοικία του Αμερικανού Προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ κατά τη διάρκειά της. Σήμερα, η Λιβαδιά της Κριμαίας είναι γνωστή κυρίως για την παραγωγή κρασιού και ως λουτρόπολη, όπως και η ίδια η Γιάλτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιβαδια Κατηγορία:Χωριά της Ουκρανίας
Δρόπολη
thumb|280px|right|Πινακίδες σήμανσης για το χωριό Καλογοραντζή Η Δρόπολη (Δρυινούπολη, αναφέρεται και ως Δερόπολη·, αλβανικά: Dropull «Ντρόπουλ») είναι περιοχή της Βορείου Ηπείρου, στην Αλβανία. Συγκεκριμένα, η περιοχή εκτείνεται από τα ελληνο-αλβανικά σύνορα στο ύψος της Κακαβιάς ως τα νότια της πόλης του Αργυροκάστρου, κατά μήκος της κεντρικής οδού.
Διοικητικά η περιοχή διαιρείται σε Άνω και σε Κάτω Δρόπολη.
Χωριά
thumb|280px|right|Ξημέρωμα κοντά στο χωριό Γεωργουτσάτες Στην κοιλάδα της Δρόπολης βρίσκονται 34 χωριά, τα μεγαλύτερα από αυτά είναι τα :
Και τα 34 χωριά της Δρόπολης: Δερβιτσάνη, Γοραντζή, Βάνιστα, Χάσκοβο, Δούβιανη, Σωφράτικα, Τεριαχάτι, Γορίτσα, Φράστανη, Λιούγκαρη, Γράψη, Βραχογοραντζή, Γλύνα, Κάτω Επισκοπή, Άνω Επισκοπή, Ραντάτι, Γεωργουτσάτες, Ζερβάτι, Βουλιαράτες, Βόδριστα, Βοδίνο, Πέπελη, Άγιος Νικόλας, Κουρά (Κρα), Βρυσερά, Κλεισάρι, Σελλιό, Λυκομίλι, Λοβίνα, Λόγγος, Σωτήρα, Κρυονέρι, Κοσσοβίτσα, Κακαβιά είναι αναγνωρισμένα μειονοτικά χωριά.
Ενώ ιστορικά στην περιοχή περιλαμβάνονται και τα χωριά Χρυσόδουλη, Μαυρόπουλο και Κτίσματα, που σήμερα βρίσκονται στην Ελλάδα.
Στην απογραφή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας του 1431 υπήρχαν και τα εξής χωριά τα οποία στην συνέχεια εγκαταλείφθηκαν και εξαφανίστηκαν: Μπούρνοι, Σιαράταις (ανάμεσα Γράψης και Γεωργουτσάτες) Νόντια, Άγιος Μαρτίνος, Κλαζέζνη, Στόγιανοι (Σώζονταν μέχρι το 1840), Εφταλάρ, Μπόλσανη, Κουνουπίτσα.
* Η απογραφή του 1431 έγινε από τον Τούρκο Ιναλτζίκ, για κάποια χωριά δεν υπάρχουν δεδομένα από φθορά του προτότυπου εγγράφου