cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιτική της Αϊτής
Εκλογές
Στις προεδρικές εκλογές του 2011 πρόεδρος εξελέγη ο Μισέλ Μαρτελί στον δεύτερο γύρο. Οι επόμενες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2015, όμως ο δεύτερος γύρος ακυρώθηκε και έπειτα από ταραχές ο πρόεδρος Μαρτελί αποχώρησε και τελικά στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2016 πρόεδρος εξελέγη ο Ζοβενέλ Μοΐζ.
Τάιλερ Καπ
Το Τάιλερ Καπ ήταν ένας ενωσιακός ποδοσφαιρικός αγώνας που παιζόταν μεταξύ συλλόγων της Βόρεια Ιρλανδία και της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας. Η διοργάνωση διεξήχθη από το 1978 έως το 1980 και ήταν παρόμοιος με το προηγούμενο Blaxnit Cup, North-South Cup, Dublin and Belfast Intercity Cup ή το Setanta Sports Cup που εγκαινιάστηκε τη δεκαετία του 2000.
Δομή
Το τουρνουά άρχισε στα τέλη της σεζόν 1977-78,πριν παραλείψει μια σεζόν και επέστρεψε στη σεζόν 1979-80.Διεξήχθη ξανά,για τελευταία φορά, στην αρχή της σεζόν 1980-81 και χρηματοδοτήθηκε από μια εταιρεία υποδημάτων.Η δομή της πρώτης διοργάνωσης περιλάμβανε τέσσερις ομάδες από κάθε χώρα να παίρνουν μέρος σε έναν νοκ-άουτ αγώνα στον πρώτο γύρο, έπειτα ημιτελικά και τελικό.Όλοι οι αγώνες αποφασίστηκαν από ένα μονό αγώνα και κατακτήθηκε από την Σάμροκ Ρόβερς.Για την δεύτερη και την τρίτη σεζόν οκτώ ομάδες από κάθε χώρα συμμετείχαν.Ήταν ξανά ένας νοκ-άουτ αγώνας στον πρώτο γύρο, προημιτελικά, ημιτελικά και έναν τελικό.Ο τελικός διεξήχθη σε διπλό αγώνα αλλά τα προηγούμενα ματς ήταν όλα μονά.Αυτές οι δύο εκδόσεις κερδίσθηκαν από την Άθλον Τάουν και την Λίνφιλντ αντίστοιχα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρώην διοργανώσεις ποδοσφαιρικών κυπέλλων στην Ιρλανδία
Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ!
Το Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ ! (Absalom, Absalom!) είναι μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα, Γουίλιαμ Φώκνερ, που εκδόθηκε τον εκδοτικό οίκο "Random House", το 1936. Είναι το ένατο (9) στη σειρά μυθιστόρημά του, και θεωρείται αυτό που μαζί με το «Η βουή και η μανία», ("The Sound and the Fury") οδήγησαν την κριτική επιτροπή του βραβείου Νόμπελ, να του απομείνει το αντίστοιχο βραβείο το 1949.
Ο τίτλος του έργου ανακαλεί στη μνήμη μας, την βιβλική ιστορία του Αβεσσαλώμ, του γιου που επαναστάτησε εναντίον του βασιλιά πατέρα του Δαβίδ και σκοτώθηκε από τον αδερφό του, με τον ίδιο τρόπο που ο Τόμας Σάτπεν (ο ήρωας του έργου) δημιουργεί περιουσία και οικογένεια, οι οποίες θα εξαφανιστούν εξαιτίας των οικογενειακών παθών και παθημάτων.
Για το βιβλίο έχει γραφτεί ότι ...είναι μαζί με τον «Χάκλμπερι Φιν»  και το «Μόμπυ Ντικ» οι απάτητες κορυφές της Αμερικανικής λογοτεχνίας. Το βιβλίο από το έτος έκδοσής του και μέχρι το 2017 έχει κάνει 460 διαφορετικές εκδόσεις σε 24 γλώσσες. , και υπάρχει σε όλες σχεδόν τις λίστες με τα καλύτερα βιβλία. Ενδεικτικά αναφέρεται: ότι καταγράφεται ανάμεσα στα 100 καλύτερα βιβλία, καθώς και πρώτο στη λίστα με τα «Καλύτερα μυθιστορήματα του Αμερικανικού νότου όλων των εποχών».
Στην Ελλάδα το βιβλίο το έχει μεταφράσει η Έλλη Μαρμαρά και έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις "Οδυσσέας", το 1980 και σε επανέκδοση το 1997.
Υπόθεση του έργου
Το 1833, ο Τόμας Σάτπεν (Thomas Sutpen), ένας νεαρός άντρας από τη δυτική Βιρτζίνια, φτάνει στο Τζέφερσον (Jefferson) της κομητείας Γιοναπατόφα (Yoknapatawpha County = φανταστική κομητεία, έδρα του λογοτεχνικού κόσμου του Φώκνερ) της πολιτείας του Μισσισσίππι (Mississippi). Αφού αγοράσει μια έκταση 100 εκταρίων από μια φυλή Ινδιάνων της περιοχής και χτίσει μια πολυτελέστατη έπαυλη, δημιουργεί μια μεγάλη φυτεία και παντρεύεται την Έλεν Κόλντφιλντ, (Ellen Coldfield),  κόρη ενός ντόπιου εμπόρου και με το πέρασμα των χρόνων γίνεται μέλος της τοπικής αριστοκρατίας. Από αυτόν τον γάμο, θα αποκτήσει ένα γιο, τον Χένρυ Σάτπεν (Henry Sutpen) -και μια κόρη- την Τζούντιθ Σάπτεν (Judith Sutpen). Η κόρη του δημιουργεί δεσμό με έναν νέο της περιοχής και φίλο του αδερφού της, ο Τόμας Σάτπεν ανακαλύπτει ότι αυτός ο νέος, ο Τσαρλς Μπον (Charles Bon), είναι γιός του από έναν προηγούμενο κρυφό γάμο του με την Ευλαλία Μπον (Eulalia Bon), τον οποίο διέλυσε μόλις έμαθε ότι η γυναίκα του ήταν μιγάς. Όταν ο Σατπεν πληροφορεί τον γιό του Χένρυ για το γεγονός εκείνος οργίζεται με τον πατέρα του και φεύγει για την Νέα Ορλεάνη, μαζί με τον φίλο του, Τσαρλς Μπον. Όταν ξεσπάσει ο εμφύλιος πόλεμος, ο Χένρυ Σατπεν θα πολεμήσει με τα στρατεύματα του Νότου. Όταν ξανασμίξει με τον πατέρα του, θα μάθει ότι ο Μπον όχι μόνο είναι ετεροθαλή αδερφός του, όπως και της Τζούντιθ της αδερφής του που σκοπεύει να παντρευτεί, αλλά και κατά το ήμισυ και με νέγρικο αίμα, ο Χένρυ Σάτπεν θα σκοτώσει τον Μπον,μπροστά στην πόρτα της έπαυλης των Σάτπεν, για να μην γίνει ποτέ ο γάμος. Ο Τόμας Σάτπεν, συντετριμμένος από τα γεγονότα, θα βυθιστεί στην κατάθλιψη και το αλκοόλ, ενώ παράλληλα θα συνάψει ερωτικό δεσμό με ένα 15-χρονο κορίτσι που το λένε Μίλλυ Τζόουνς(Milly Jones). Από τη Μίλλυ θα αποκτήσει μια κόρη, και θα τελειώσει τη ζωή του, δολοφονημένος από τον παππού της Μίλλυ, τον Γουώς Τζόουνς (Wash Jones)  το 1869, ο οποίος στην μανία της οργής του θα σκοτώσει και την εγγονή του Μίλλυ, αλλά και το νεογέννητο μωρό της.
Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, το 1909, ο 20χρονος Κουέντιν Κόμπσον (Quentin Compson) εγγονός του καλύτερου φίλου του Τόμας Σάτπεν (του συνταγματάρχη Κόμπσον - (General Compson)) και ενώ ετοιμάζεται να φύγει από το Τζέφερσον για σπουδές στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, καλείται από την κυρία Ρόζα Κόλντφιλντ (Rosa Coldfield) (αδερφή της γυναίκας του Τόμας Σάτπεν, Έλλεν) να μάθει την ιστορία των Σάτπεν. Για βδομάδες ολόκληρες ο Κόμπσον ακούει μαγεμένος την ιστορία αυτής της οικογένειας, και στο τέλος την διηγείται στον συμφοιτητή του στο Χάρβαρντ, Σρηήβ. Μια μέρα θα επισκεφτεί μαζί με την Ρόζα Κολφιλντ, την φυτεία των Σάτπεν για να συναντήσει τον τελευταίο Σάτπεν, τον Χένρυ, ετοιμοθάνατο. Η Ρόζα Κόλντφιλντ θα γυρίσει μερικούς μήνες μετά για να πάρει τον Χένρυ Σάτπεν στο νοσοκομείο αλλά η Κλύτη "Clytemnestra Sutpen" ("Clytie"), κόρη του Τόμας Σάτπεν και μαύρης σκλάβας του, και υπηρέρτρια του σπιτιού - δεν θα την αφήσει. Θα βάλει φωτιά και θα κάψει τον Χένρυ Σάτπεν και τον εαυτό της, εξαφανίζοντας οριστικά την οικογένεια.
κεφάλαιο 1
πρώτος αφηγητής: ο νεαρός Κουέντιν Κόμπσον που διηγείται στον πατέρα του
Το μυθιστόρημα ανοίγει στο σπίτι της μις Ρόζα Κόλντφιλντ (ντυμένη «στα αιώνια μαύρα που φορούσε  σαραντατρία χρόνια τώρα, αν ήταν γι' αδερφή, πατέρα ή μη σύζυγο κανείς δεν ήξερε...») και συγκεκριμένα στο γραφείο του πεθαμένου εδώ και πολλά χρόνια πατέρα της. Η μις Κόλντφιλντ είχε καλέσει τον 20 χρονο Κουέντιν Κόμπσον για να του διηγηθεί την ιστορία του Τόμας Σάπτεν :(''«...φαίνεται πως αυτός ο δαίμονας - τον λέγανε Σάτπεν - (Συνταγματάρχη Σάτπεν) - Συνταγματάρχη Σάτπεν. Που ξεφύτρωσε ξαφνικά και απροειδοποίητα σ' αυτά τα μέρη με μια συμμορία παράξενους αράπηδες και έφτιαξε μια φυτεία - (ξάρπαξε βίαια μια φυτεία, λέει η μις Ρόζα Κόλντφιλντ. Και παντρεύτηκε την αδερφή της Έλεν και γέννησε και ένα γιό και μια κόρη που (χωρίς τρυφεράδα γέννησε, λέει η μις Ρόζα Κόλντφιλντ). Που θα ' πρέπε να είναι τ' ακριβά καμάρια του και οι προστάτες κι η παρηγοριά των γηρατειών του, μόνο που - ( - μόνο που τον κατάστρεψαν ή κάπως έτσι ή τα κατάστρεψε εκείνος ή κάπως έτσι. Και πέθανε) - και πέθανε. Χωρίς κανένας να τον κλάψει, λέει η μις Ρόζα Κόλντφιλντ - (εκτός από την ίδια) Ναι, εκτός από την ίδια. (Κι απ' τον Κουέντιν Κόμπσον ) Ναι. Κι απ' τον Κουέντιν Κόμπσον.»'').
Αν και δεν είναι ξεκάθαρο στον νεαρό Κόμπσον γιατί η μις Κόλντφιλντ του τα διηγείται όλα αυτά, ωστόσο την ακούει με μεγάλο ενδιαφέρον. Φεύγοντας της υπόσχεται να ξαναγυρίσει για να την πάρει με το μόνιππο, και διηγείται στο πατέρα του (και στους αναγνώστες), τον κύριο Κόμπσον, γιό του συνταγματάρχη Κόμπσον, τα όσα του είπε.
κεφάλαιο 2
Σε αυτό το κεφάλαιο κύριος αφηγητής είναι ο κύριος Κόμπσον, ο πατέρας του Κουέντιν, και γιός του στρατηγού Κόμπσον:
Μια Κυριακή του Ιουνίου του 1833 θα φτάσει στο Τζέφερσον(που τότε ήταν ακόμα χωριό) ένας άντρας γύρω στα 25, καβάλα πάνω σε ένα κοκκινόψαρο άλογο. Το πρώτο και το μόνο που θα μαθαίνανε οι κάτοικοι μέσα στο επόμενο μήνα ήταν το επώνυμο του: Σ ά τ π ε ν. Ο Σάτπεν έπιασε δωμάτιο στο ξενοδοχείο της πόλης, και (όπως έμαθαν αργότερα) διαπραγματευόταν με έναν μεσίτη, την πώληση της γης των Ινδιάνων της περιοχής (που ανήκανε στη φυλή Τσικάσο). Όταν τα κατάφερε και πήρε τον τίτλο ιδιοκτησίας στα χέρια του, εξαφανίστηκε τόσο ξαφνικά όσο ξαφνικά είχε έρθει.
Ξαναγύρισε έπειτα από δυο μήνες. Αυτή τη φορά, έφερνε μαζί του και μια άμαξα γεμάτη νέγρους δούλους καθώς και έναν (όπως θα μαθαίνανε αργότερα) Γάλλο αρχιτέκτονα. Αυτή η περίεργη ομάδα βάλθηκε να χτίζει - με δέντρα από τα γύρω δάση και πηλό από το ποτάμι - την έπαυλη που θα έμενε ο Σάτπεν, στη γη που αμέσως ονόμασε «Τα 100 του  Σάτπεν». Επί δυο ολόκληρα χρόνια οι 20 δούλοι και ο Σάτπεν έχτιζα ένα μεγάλο και πολυτελές σπίτι, μένοντας όμως σε συνθήκες σχεδόν πρωτόγονες (μέσα σε σκηνές και ζούσαν από το κυνήγι ελαφιού). Στα 1835 όταν το σπίτι ολοκληρώθηκε, ο αρχιτέκτονας έφυγε και δεν ξαναφάνηκε ποτέ. Τα επόμενα τρία χρόνια, το σπίτι παρέμενε χωρίς έπιπλα, χωρίς παράθυρα και χωρίς τζάμια. Ο Σάτπεν όμως άρχισε να έχει κάποιες επαφές με τους κατοίκους της πόλης και μάλιστα συχνά τους καλούσε να περάσουν τη μέρα και τη νύχτα τους εκεί, κυνηγώντας, τρώγοντας και πίνοντας. Η γη γύρω από το σπίτι είχε διαμορφωθεί σε βαμβακοφυτεία και τους πρώτους σπόρους βαμβάκι, ο Σάτπεν τους είχε δανειστεί από τον στρατηγό Κόμπσον. Και πάλι ξαφνικά, η πόλη βλέπει τον Σάτπεν να επισκέπτεται μια Κυριακή πρωί, την εκκλησία των Μεθοδιστών της περιοχής, εφημέριος της οποίας ήταν ο κύριος Κόλντφιλντ (μικρομαγαζάτορας της πόλης και άνθρωπος αμέμπτου ηθικής) αλλά και το μαγαζί του κυρίου Κόλντφιλντ. Ύστερα, εξαφανίστηκε και πάλι.
Θάλεια Ι (ναρκαλιευτικό)
Το πλοίο Θάλεια Ι ήταν ναρκαλιευτικό του ελληνικού πολεμικού ναυτικού. Παρελήφθη στις 30 Σεπτεμβρίου 1941 στη Μέση Ανατολή. Είχε μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθεί και για την αλιεία μαγνητικών ναρκών. Επεστράφη το 1944.
Τα επίτακτα πλοία, διαφόρων τύπων, που είχαν μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθούν για την αλιεία μαγνητικών ναρκών ήταν: Αλκανέτ, Χρήστος, Θάλεια Ι, Σεβαστή, Λίβανος, Άγιος Γεώργιος, Λύκος, Τασία και Παλλάς.
Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ!
κεφάλαιο 3
Συνεχίζει ο κύριος Κόμπσον:
Θάλεια Ι (ναρκαλιευτικό)
Με την επιμέλεια του εφέδρου Αντιπλοιάρχου Εμμανουήλ Ματθαίου η δημιουργία Ν/Α τα οποία  χρησιμοποιήθηκαν σε όλη την διάρκεια του πολέμου προσφέροντας ουσιαστικές υπηρεσίες στον Συμμαχικό Στόλο.
Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ!
κεφάλαιο 3
Σε αυτό το κεφάλαιο διηγείται την ιστορία της Ρόζας Κόλντφιλντ, της αδερφής της Έλεν και παραλίγο συζύγου του Τόμας Σάτπεν. Η Ρόζα Κόλντφιλντ γεννήθηκε σχεδόν 20 χρόνια μετά την αδερφή της Έλεν (το 1845), με αποτέλεσμα να είναι στην ηλικία των παιδιών του ζευγαριού. Η μητέρα τους πέθανε στη γέννα (ήδη ηλικιωμένη γυναίκα) και η μικρή Ρόζα ανατράφηκε από τη θεία της σε ένα περιβάλλον πουριτανικό, και ποτίστηκε από το μίσος της θείας προς τον Τόμας Σάτπεν. Τα πρώτα 16 χρόνια της ζωής της τα έζησε απομονωμένη σε αυτό το ερμητικά κλειστό σπίτι, βλέποντας την αδερφή της και τα ανίψια της τρεις ή τέσσερεις φορές το χρόνο. Όταν το 1861 ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος, ο πατέρας της αντίθετος με τον πόλεμο, κλείστηκε στο σπίτι του, ανέβηκε στη σοφίτα, κάρφωσε την πόρτα και έμενε συνέχεια εκεί, αρνούμενος να δει οποιονδήποτε. Το 1864 θα πεθάνει, άγνωστο πως. Αφού μια μέρα δεν άπλωσε το χέρι να σηκώσει το σκοινί με το οποίο ανέβαζε το φαγητό που του έφερνε η κόρη του, η Ρόζα φώναξε μερικούς άντρες, σπάσανε την πόρτα και βρήκαν τον κύριο Κόλντφιλντ νεκρό. Η Ρόζα ήταν πλέον, ορφανή (είχε θεία της το είχε σκάσει κρυφά μια νύχτα πριν χρόνια, με έναν έμπορο αλόγων), και άπορη.
Θάλεια Ι (ναρκαλιευτικό)
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ!
κεφάλαιο 4
Όσο ο Κουέντιν περιμένει να φτάσει η προκαθορισμένη ώρα για να περάσει να πάρει την μις Κόλντφιλντ, για μια (άγνωστη ακόμα) επίσκεψη, ο κύριος Κόμπσον συνεχίζει να θυμάται:
Ο Χένρυ Σάτπεν γνώρισε τον Τσαρλς Μπον κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους στο Κολλέγιο του Μισισιπή, και αμέσως οι δυο άντρες ανέπτυξαν μια δυνατή φιλία (και κάτι περισσότερο ακόμα: Ο Χένρυ ξελογιάστηκε από τους τρόπους και τη συμπεριφορά και τον χαρακτήρα του Μπον) και έγιναν αμέσως αχώριστοι. Στις πρώτες χριστουγεννιάτικες διακοπές, ο Χένρυ πηγαίνει τον Μπον, στα «100 του Σάτπεν» και όλη η οικογένεια - εξαιρουμένου του πατέρα Σάτπεν- γοητεύεται το ίδιο από αυτόν. Ο Χένρυ, υποβάλλει στην αδερφή του Τζούντιθ την ιδέα ενός αρραβώνα μεταξύ αυτής και του Μπον, κάτι στο οποίο τόσο η νεαρή όσο, ακόμα περισσότερο η μητέρα της, συναινεί με μεγάλη ευχαρίστηση. Στις επόμενες Χριστουγεννιάτικες διακοπές, όταν και πάλι ο Μπον είναι καλεσμένος στο σπίτι, πατέρας και γιος τσακώνονται εξαιτίας του. Ο Τόμας Σάτπεν, υποψιασμένος από την αρχή, είχε κάνει ένα ταξίδι μέχρι τη Νέα Ορλεάνη, και είχε μάθει ότι ο Μπον ήταν ήδη παντρεμένος με μια μιγάδα πόρνη και μάλιστα είχε και ένα παιδί μαζί της. Ο Χένρυ - αρνούμενος να πιστέψει αυτό που του έλεγε ο πατέρας του - καβγαδίζει βίαια μαζί του και αφού του ανακοινώνσει ότι δεν θέλει πια να είναι γιος του και απαρνιέται οτιδήποτε κληρονόμησε ή δέχτηκε από αυτόν - φεύγει μες τη νύχτα μαζί με τον Μπον. ''«...Γιατί ο Χένρυ αγαπούσε τον Μπον. Απαρνήθηκε αίμα, κληρονομιά και οικονομική ασφάλεια για χάρη του, για χάρη αυτουνού του ανθρώπου που τουλάχιστον σχεδίαζε να διαπράξει διγαμία έστω και αν δεν ήταν εντελώς παλιάνθρωπος, και που πάνω στο πτώμα του τέσσερα χρόνια αργότερα η Τζούντιθ θα 'βρισκε τη φωτογραφία της άλλης και του παιδιού. Τόσο πολύ μάλιστα, ώστε μπόρεσε (ο Χένρυ) να διαψεύσει τον πατέρα του σε κάτι που θα πρέπει να ΄χε καταλάβει πως ο πατέρας του δεν θα μπορούσε να ΄χει πει και δεν θα' λεγε χωρίς βάση και απόδειξη....»''Οι δυό τους φτάνουν στη Νέα Ορλεάνη, όπου ο Μπον του αποκαλύπτει ότι όλα όσα του είπε ο πατέρας του είναι αλήθεια, και μάλιστα τον πηγαίνει να δει και την οικογένειά του. Ο Σάτπεν ωστόσο, συνεχίζει ελπίζει ότι ο Μπον θα χωρίσει από την μιγάδα και θα παντρευτεί την αδερφή του, και περιμένει να γίνει αυτό. Όταν ξεσπάει ο εμφύλιος πόλεμος οι δυο νέοι κατατάσονται αμέσως στο λόχο που δημιούργησε το κολλέγιο του Μισισιπή και φεύγουν για τον πόλεμο. Με το τέλος του πολέμου, ο Μπον μαζί με τον Χένρυ, εμφανίζονται ξαφνικά στην έπαυλη του Σάτπεν, με τον Μπον αποφασισμένο να ζητήσει σε γάμο την Τζούντιθ, -διαπράττοντας κατά τον Χένρυ διγαμία-.
''«...(«Μην περάσεις τη σκιά αυτού του στύλου, αυτού του κλαδιού, Τσαρλς» και «θα τηνε περάσω, Χένρυ)» - κι έπειτα ο Γουός Τζόουνς καβάλα στο ξεσαμάρωτο μουλάρι μπρος στην αυλόπορτα της μις Ρόζας, να φωνάζει τ' όνομά της μέσα στην ηλιόλουστη και ειρηνική σιωπή του δρόμου, λέγοντας «Ελόγου είσαι η Ρόζη Κόλντφιλντ; Τότε καλά θα κάνεις να΄ρθεις πέρα. Ο Χένρυ ντουφέκισε εκείνον τον καταραμένο τον φραντσέζο. Τον ξέκανε σαν το ζαγάρι».»''
κεφάλαιο 5
Σε αυτό το κεφάλαιο - γραμμένο όλο με πλάγια γράμματα -  η διήγηση ξαναγυρίζει σε κείνο το  απόγευμα που η Ρόζα Κόλντφιλντ είχε καλέσει τον νεαρό Κόμπσον σπίτι της και του εκμυστηρευόταν την ιστορία της:
Έτσι η Ρόζα Κόλντφιλντ εγκαταστάθηκε στο αρχοντικό του Σάτπεν. Ο Χένρυ εξαφανίστηκε αμέσως μετά τον φόνο, και η Τζούντιθ έθαψε τον Τσαρλς δίπλα στον τάφο της μητέρας της, μαθαίνοντας για πρώτη φορά (από μια φωτογραφία που βρήκε στα ρούχα του Τσαρλς) το λόγο που ο αδερφός της τον σκότωσε. Στο σπίτι έμειναν τώρα, οι τρεις γυναίκες - η Τζούντιθ, η Ρόζα και η Κλύτη - προσπαθώντας μέσα από χίλιες δυσκολίες να επιβιώσουν σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ακολούθησαν για τους Νότιους, του εμφύλιου πολέμου. Ο πόλεμος είχει βυθίσει όλο τον Νότο σε απέραντη φτώχια, τα παλιά πλούτη και μεγαλεία είχαν εξαφανιστεί, όλος ο κόσμος έτσι όπως τον ήξεραν, είχε καταρρεύσει. Οι γυναίκες έσπερναν μόνες τους τα περιβόλια, όργωναν μόνες τους τη γη, ύφαιναν μόνες τους τα ρούχα τους, και περίμεναν ή έλπιζαν στην εμφάνιση του Τόμας Σάτπεν. Και πραγματικά, ο πατριάρχης, συνταγματάρχης τώρα πια Σάτπεν, έφτασε εξαθλιωμένος μια μέρα στο σπίτι του. Το πείσμα του Σάτπεν και η άρνηση να αποδεχτεί την ήττα, τον ρίχνουν σε μια προσπάθεια να αναστήσει όλα όσα έχασε. Προσπαθεί να ξανα-δημιουργήσει την φυτεία και μάλιστα κάνει πρόταση γάμου στην Ρόζα Κόλντφιλντ - τη μόνη διαθέσιμη γι' αυτόν γυναίκα - να τον παντρευτεί. Και η Ρόζα δεν λέει όχι.
Η προσπάθεια να ξανα-δημιουργήσει τη φυτεία αποτυγχάνει και έτσι ο Σάτπεν ανοίγει στην άκρη του δρόμου, ένα μικρό εμπορικό, και προσπαθεί να επιβιώσει πουλώντας χάντρες, κορδέλες και ζαχαρωτά. Την Ρόζα την θέλει για να του γεννήσει ένα ακόμα παιδί, έναν γιό που δεν θα εξαφανιστεί σαν τον Χένρυ, και όταν της δηλώνει την πρόθεσή του να την παντρευτεί μόνο αν μείνει έγκυος και μάλιστα του γεννήσει αγόρι - η Ρόζα Κόλντφιλντ, προσβεβλημένη φεύγει οριστικά από το αρχοντικό. Για τα επόμενα 43 χρόνια δεν θα ξαναεπισκεπτεί το σπίτι, ούτε θα ξαναδεί κανέναν τους.
κεφάλαια 6, 7, 8, και 9
Από το κεφάλαιο 6 και μετά, ξεκαθαρίζεται η πλοκή της αφήγησης και επανερχόμαστε στον πραγματικό χρόνο που όλα αυτά συμβαίνουν: Ένα χειμωνιάτικο βράδυ του Ιανουαρίου του 1910, ο Κουέντιν Κόμπσον - πρωτοετής φοιτητής της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ της Μασσαχουσέτης- λαμβάνει ένα γράμμα από τον πατέρα του. Ο κύριος Κόμπσον, πληροφορεί τον γιό του, ότι στις 9 Ιανουαρίου πέθανε η μις Ρόζα Κόλντφιλντ. Με αφορμή αυτό το γράμμα, ο Κουέντιν αρχίζει να διηγείται την ιστορία των Σάτπεν αλλά και της εμπλοκής του σε αυτήν, στον συμφοιτητή και συγκάτοικο στο δωμάτιο του Πανεπιστημίου Σρήβλιν (Σρηβ) Μακάνον, έναν Βόρειο 20χρονο νεαρό, που δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον στο να καταλάβει τον τρόπο σκέψης και ζωής των Νοτίων. Έτσι ο Κουέντιν αρχίζει να του διηγείται αυτό που αποτελεί το κεφάλαιο 1 του βιβλίου - δηλαδή την επίσκεψή του στην μις Ρόζα Κόλντφιλντ που έγινε μερικούς μήνες πριν, τον Σεπτέμβριο του 1909. Στο κεφάλαιο 7 η αφήγηση εμπλουτίζεται από την ενεργή συμμετοχή του Σρηβ, στη διαμόρφωση της ιστορίας, αφού αναλαμβάνει να βγάλει συμπεράσματα, να κάνει υποθέσεις για τα κίνητρα, και καίριες παρατηρήσεις για τους χαρακτήρες της ιστορίας. Σε αυτό το κεφάλαιο εξιστορείται η σχέση του Τόμας Σάτπεν με τον Γουώς Τζόουνς και οι περιστάσεις που οδήγησαν στη δολοφονία του Σάτπεν από τον φίλο του και συνεταίρο του, στην έπαυλή του, στις 12 Αυγούστου του 1869.
Στο κεφάλαιο 8 εξιστορείται η προηγούμενη ζωή (πριν έρθει στο Τζέφερσον) του Σάτπεν, έτσι όπως τη διηγήθηκε ο ίδιος ο Σάτπεν, στον παππού του Κουέντιν, καθώς και η ιστορία και αληθινή καταγωγή του Τσαρλς Μπον (ήταν γιός του Σάτπεν, από μια μιγάδα, που με δόλο την πάντρεψαν μαζί του).
Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου,το 9, η διήγηση επιστρέφει στον Σεπτέμβριο του 1909 και η Κουέντιν εξιστορεί στον Σρηβ, πως πήγε το ίδιο βραδάκι και πήρε την μις Ρόζα Κόντφιλντ για να την πάει στην έπαυλη (που κάποιος ή κάτι κρυβόταν μέσα της...). Και πραγματικά οι δυό τους βρίσκουν την ογδοντάχρονη πλεόν Κλύτη, τον Τζιμ Μποντ (εγγονό του Τσαρλς Μπον) και τον άρρωστο και ετοιμοθάνατο Χένρυ να ζουν εκεί.
Ο Κουέντιν θα φύγει αμέσως μετά για το Πανεπιστήμιο ενώ από τα γράμματα του πατέρα του θα μάθει ότι τον Δεκέμβριο του 1909 η Ρόζα Κόλντφιλντ θα πάει με ένα ασθενοφόρο στο σπίτι για να πάρει τον Χένρυ και να τον φροντίσει. Όμως η Κλύτη, που δεν κατάλαβε τις προθέσεις της - και υπέθεσε ότι ήθελαν να τον πάρουν για να τον φυλακίσουν για το φόνο του Μπον, βάζει φωτιά στο σπίτι, και έτσι πεθαίνει αυτή και ο Χένρυ..
Αυτό που απόμεινε από το αίμα των Σάτπεν - ο Τζιμ Μποντ - εξαφανίστηκε. Η μις Κόλντφιλντ μετά το συμβάν θα πέσει άρρωστη στο κρεβάτι, όπου και θα πεθάνει στις 9 Ιανουαρίου, όντας σε κώμα τις τελευταίες εβδομάδες.
Ανάλυση
Σύμφωνα με τον μελετητή του έργου του, τον Αμερικανό φιλόλογο και λογοτεχνικό κριτικό Fred Hobson, τα έργα του Φώκνερ «Η βουή και η μανία», που γράφτηκε στην αρχή της δημιουργικότερης περιόδου του Φώκνερ, το 1929, και το «Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ!» που γράφτηκε προς το τέλος της, συνδέονται από πολλές απόψεις. Και στα δύο έργα ο μύθος απηχεί την αρχαιοελληνική τραγωδία, με την περιγραφή της ανόδου και της πτώσης μιας αριστοκρατικής οικογένειας, αλλά το «Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ !» ξεχωρίζει όχι μόνο για την πλούτο της ιστορίας σε λεπτομέρειες, και την πολυπλοκότητα των αφηγήσεων, αλλά κυρίως γιατί αναφέρεται και συνδιαλέγεται με αυτό που αποκαλούν το κέντρο βάρους της ιστορίας του Νότου, που δεν είναι άλλο από τον ρατσισμό σε όλες σχεδόν τις μορφές του και τον έντονο διαχωρισμό των κοινωνικών τάξεων. Το έργο μελετά τη γένεση της αριστοκρατίας του Νότου πριν τον αμερικάνικο εμφύλιο πόλεμο και το που και πως αυτή θεμελίωσε τα προνόμια της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Γουίλιαμ Φώκνερ Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1936
Ίνσαμ-τζου
Το Ίνσαμ-τζου (인삼주), που ονομάζεται επίσης λικέρ γκίνσενγκ ή κρασί γκίνσενγκ είναι αλκοολούχο ποτό που παρασκευάζεται από το γκίνσενγκ. Όπως το ίδιο το γκίνσενγκ, το λικέρ είναι μια από τις σπεσιαλιτέ της Βόρειας και Νότιας Κορέας.
Το αλκοόλ μπορεί να σερβιριστεί είτε κρύο ή ζεστό. Στην Κορέα, οι άνδρες καταναλώνουν το ίνσαμ-τζου για τις υποτιθέμενες ιδιότητες ισχύος και ζωτικότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποτό-επέκταση Κατηγορία:Κορεάτικη κουζίνα
Κάστρο Πολυάνθου
Το Κάστρο Πολύανθου είναι βυζαντινό κάστρο στον νομό Ροδόπης κοντά στο χωριό Πολύανθο του δήμου Ιάσμου. Απέχει ένα χλμ από το Πολύανθο κοντά στον ποταμό Κομψάτο.
Βρίσκεται χτισμένο σε κωνικό λόφο, οι ανασκαφές έχουν δείξει ίχνη κατοίκησης παλαιοχριστιανικών και βυζαντινών χρόνων. Στην περιοχή του κάστρου έχουν ανευρεθεί ερείπια μεσαιωνικής τρίκλιτης παλαιοχριστιανικής εκκλησίας και νεκροταφείου της ίδιας περιόδου, που δείχνουν ότι γύρω από το κάστρο υπήρξε και οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα νομού Ξάνθης Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα
2148 Επειός
Ο Επειός (Epeios) είναι ένας αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (ηγούμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,495. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Δανό αστρονόμο Ρίτσαρντ Μάρτιν Γουέστ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών `Ανδεων, και πήρε το όνομά του από τον κατασκευαστή του Δούρειου `Ιππου, τον Επειό.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Επειού είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επειος
Πίρλαπον
Η Πίρλαπον ή πόλη του Μάρκο ή Πύργοι του Μάρκο, είναι ερείπια μεσαιωνικού κάστρου και πόλης στο σημερινό Πρίλεπ της Βόρειας Μακεδονίας. Βρίσκεται στην κορυφή ενός μεγάλου πετρώδες λόφου. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ήταν μια από τις πρωτεύουσες της Σερβικής Αυτοκρατορίας υπό τον Στέφανο Ντουσάν, και στη συνέχεια στο βασίλειο του Πρίλεπ του οποίου ο τελευταίος ηγεμόνας πρίγκιπας Μάρκο έδωσε το σημερινό του όνομα. Σήμερα είναι επί το πλείστον σε ερείπια, αλλά εξακολουθεί να αναδεικνύεται το πρώην μεγαλείο του, χρησιμοποιήθηκε σαν σκηνή στον κινηματογράφο.
Από τους βυζαντινούς ονομάστηκε Πρίλαπον όπου πήρε και η σημερινή πόλη το όνομα της, "Πύργοι του Μάρκο" ονομάζεται από τα ερείπια πύργου που διασώζονται, και "πόλη του Μάρκο" από τον τελευταίο Σέρβο ηγεμόνα της.
Περιγραφή
Το φρούριο βρίσκεται σε μια απόκρημνη κορυφή που υψώνεται πάνω από το Πρίλεπ, καλύπτεται με μεγάλους βραχώδεις σχηματισμούς. Η πέτρα των σχηματισμών αυτών χρησιμοποιήθηκε ως βάση για την κατασκευή των πύργων και επάλξεων. Η κορυφή έχει τέσσερα διαζώματα όπου χτίστηκε το φρούριο, η ακρόπολη βρίσκεται στην κορυφή του στα βορειοδυτικά. Ολόκληρη η περιοχή περιλάμβανε ακόμα ένα φρούριο που βρίσκεται στα βορειοδυτικά της σημερινής πόλης.
Ιστορία
Το πρώτο οχυρό χτίστηκε πιθανότατα τον δέκατο αιώνα από τους Βυζαντινούς αλλά άλλαζε συχνά χέρια και μερικές φορές ήταν μέρος της πρώτης βουλγαρικής αυτοκρατορίας κατά την βασιλεία των Κομητόπουλων. Εδώ ο τσάρος Σαμουήλ περίμενε τον στρατό του όπου γύρισαν τυφλωμένοι από τους βυζαντινούς κι εδώ λέγεται πέθανε από καρδιακή προσβολή όταν τους είδε.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Κάστρα στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Σερβική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Κύριοι του Πρίλεπ Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Δήμος Πρίλεπ
Γεώργιος Ν. Κορρές
Ο '''Γιώργος Ν. Κορρές''' είναι Έλληνας φαρμακοπιός, επιχειρηματίας και ιδρυτής της ομώνυμης εταιρίας φυσικών καλλυντικών Korres.
Βίος
Ο Γεώργιος Κορρές γεννήθηκε το 1965 στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου, στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε. Είναι παντρεμένος με την Λένα Φιλίππου Κορρέ. κατάγεται από το νησί της Νάξου και προέρχεται από οικογένεια με παράδοση στον χώρο του φαρμακείου. Ο πατέρας του είχε το πρώτο φαρμακειό στο Καλαμάκι όπου εργαζόταν ως υπάλληλος και η μητέρα του. Ο αδερφός του, Αποστόλης Κορρές, είναι και αυτός απόφοιτος του τμήματος Φαρμακευτικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και δραστηριοποιείται στον ίδιο χώρο.
Αποφόιτησε από την Πρότυπη Ευαγγελική Σχολή Νέας Σμύρνης και στην συνέχεια ξεκίνησε τις σπουδές του στο τμήμα Φαρμακευτικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1983. Κατόπιν ολοκλήρωσης των σπουδών του το 1989 ως αριστούχος ξεκίνησε να εργάζεται στο πρώτο φαρμακείο ομοιοπαθητικών της Ελλάδας του ζεύγους Πάυλου και Μίνας Τζιβανίδη, στο Παγκράτι, το οποίο και ανέλαβε πλήρως το 1992.
Δραστηριοποιούμενος στον χώρο της παραγωγής και της εμπορίας φυσικών καλλυντικών προϊόντων μετεξέλιξε το φαρμακείο του ζέυγους Τζιβανίδη, ιδρύοντας την εταιρία ‘ΚΟΡΡΕΣ Φυσικά Προϊόντα’ το 1996, η οποία εισήλθε στην αγορά το 2000 ως 'Κορρές Α.Ε'.
Το 2009 τιμήθηκε με το βραβείο του «Νέου Επιχειρηματία» για το 2009.
Τον Οκτώβριο του 2018, ο Γιώργος Κορρές επέκτεινε την επιχειρηματική του δραστηριότητα με τον Νίκο Πασχαλάκη, και σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη, το Μουσείο Θεόφιλου στη Μυτιλήνη και τον συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη, δημιούργησαν το αρτοποιείο 'Fournos Theofilos', στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
korres
2149 Σβαμπρανίγια
Η Σβαμπρανίγια (Schwambraniya) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,7. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη μυθική χώρα που περιγράφεται στο παιδικό μυθιστόρημα «Το μαύρο βιβλίο και η Σβαμπρανίγια» του Σοβιετικού συγγραφέα Λεβ Κασίλ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Σβαμπρανίγια είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σβαμπρανιγια
Ηλίας Δ. Φλέσσας
Ο Ηλίας Φλέσσας (Πολιανή Καλαμών,1770) ήταν ένα από τα αδέλφια του αγωνιστή της επανάστασης Παπαφλέσσα.
Πριν από την επανάσταση βρισκόταν, μαζί με τον αδελφό του Κωνσταντίνο, στη Σμύρνη και το 1817 επέστρεψαν στην Πολιανή, όπως αναφέρει ο Παναγιώτης Αργυρόπουλος.
Τον Μάιο του 1819 έλαβε μέρος στή μυστική σύσκεψη των οπλαρχηγών πού έγινε στην Ιερά Μονή Βελανιδιάς Καλαμάτας όπου ανακοινώθηκαν σχέδια και αποφάσεις των Φιλικών στο Βουκουρέστι σχετικά με την προπαρασκευή του Αγώνα.
Έλαβε μέρος στην απελευθέρωση της Καλαμάτας. Ήταν μαζί με άλλα δύο αδέλφια του (τον Νικήτα και τον Ιωάννη) ένας από τους ηγέτες της μάχης του Βαλτετσίου. Κατά την άλωση της Τριπολιτσάς μπήκε πρώτος στην πόλη με τους Μεσσηνίους αγωνιστές των οποίων ηγείτο. Εκεί όμως τραυματίστηκε σοβαρά και τρεις μέρες αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του.
Παραπομπές
Φ
Funeral (άλμπουμ)
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τους Arcade Fire, με τον Josh Deu να βοηθάει στα κομμάτια 1 και 4
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2004
Κατάλογος νησιών περιφέρειας Ηπείρου
Νομός Ιωαννίνων (167.901)
Δήμος Ιωαννιτών (έδρα Ιωάννινα)
Νομός Άρτας (67.877)
Δήμος Αρταίων (έδρα Άρτα)
Νομός Θεσπρωτίας (43.587)
Δήμος Ηγουμενίτσας (έδρα Ηγουμενίτσα)
Δήμος Φιλιατών (έδρα Φιλιάτες)
Νομός Πρέβεζας (57.491)
Δήμος Πρέβεζας (έδρα Πρέβεζα) Δήμος Πάργας (έδρα Καναλάκι)
Σημειώσεις
Σε παρένθεση αναφέρεται, εφ' όσον κατοικούνται, ο μόνιμος πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2011 της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.)
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες βασίζονται στην απεικόνιση του δορυφορικού χάρτη του Google Maps. Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν υπάρχει απεικόνιση από τον δορυφορικό χάρτη, αλλά από τον εδαφικό χάρτη του προγράμματος Google Maps, τίθεται αστερίσκος (*) πριν από τις αναφερόμενες συντεταγμένες. Εάν, παρ' όλα αυτά δεν υπάρχει καμία απεικόνιση ή η ακριβής τους θέση δεν κατέστη δυνατόν να προσδιοριστεί, τίθεται λατινικό ερωτηματικό (?) πριν από τις αναφερόμενες συντεταγμένες και απλώς σημειώνεται η θέση τους, σύμφωνα με τις ιστοσελίδες GeoNames και SatelliteViews οι οποίες αναπαράγουν τα δεδομένα από το National Geospatial-Intelligence Agency.
Διοικητική διαίρεση και πληθυσμός
Ηπειρος Κατηγορία:Περιφέρεια Ηπείρου
Γέφυρα Βερρατσάνο Νάροους
Η γέφυρα Βερρατσάνο Νάροους (στα αγγλικά: Verrazano Narrows Bridge) είναι διώροφη κρεμαστή γέφυρα που συνδέει τους δήμους του Στέιτεν Άιλαντ και Μπρούκλιν στη Νέα Υόρκη στα στενά, που συνδέουν τον προστατευμένο Άπερ Μπέι της Νέας Υόρκης και με μεγαλύτερο Λόουερ Μπέι.
Έχει πάρει το όνομά της τόσο από τον Ιταλό εξερευνητή Τζοβάνι ντα Βερρατσάνο, τον πρώτο γνωστό Ευρωπαίο πλοηγό στην υπηρεσία του γαλλικού στέμματος που εισήλθε λιμάνι της Νέας Υόρκης και τον ποταμό Χάντσον, και από το σώμα του νερού που διασχίζει: τα Στενά. Έχει κεντρικό άνοιγμα μήκος 1.298 μέτρων και ήταν η μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο κατά τη στιγμή της ολοκλήρωσής της το 1964, έως ότου την ξεπέρασε η γέφυρα Χάμπερ στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1981. Τώρα, έχει το δέκατο μεγαλύτερο κεντρικό άνοιγμα στον κόσμο, και οι ογκώδεις πύργοι της είναι καλά ορατοί από όλη τη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης, συμπεριλαμβανομένων σημείων και στους πέντε δήμους της Νέας Υόρκης. Η γέφυρα είναι επίσης εύκολα ορατή από σημεία στο Νιού Τζέρσεϊ.
Ιστορία
Η γέφυρα είναι ιδιοκτησία της πόλης της Νέας Υόρκης και λειτουργεί από την MTA Bridges and Tunnels, μια υπηρεσία θυγατρική της Μητροπολιτικής Αρχής Μεταφορών. Ο διαπολιτειακός 278 περνάει πάνω από την γέφυρα, που συνδέει το Στάτεν Άιλαντ με το Expressway ένα δρόμο ταχείας κυκλοφορίας και το Belt Parkway. Η γέφυρα Βεραζάνο, μαζί με τις άλλες τρεις μεγάλες γέφυρες στο Στέιτεν Άιλαντ, δημιούργησε ένα νέο τρόπο για τους περαστικούς και τους ταξιδιώτες να φτάσουν Μπρούκλιν, Λονγκ Άιλαντ και το Μανχάταν με το αυτοκίνητο από το Νίου Τζέρσεϋ.
Η γέφυρα ήταν το τελευταίο μεγάλο πρόγραμμα δημοσίων έργων στην πόλη της Νέας Υόρκης υπό την επίβλεψη του Robert Moses, τον επίτροπο πάρκων της πολιτείας της Νέας Υόρκης και επικεφαλής της Αρχής Γέφυρας Τρίμπορο και σηράγγων, που για καιρό επιθυμούσε τη αποπεράτωσή της ως μέσο για την ολοκλήρωση του συστήματος ταχείας κυκλοφορίας, που ήταν το ίδιο σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα των προσπαθειών του. Η γέφυρα ήταν επίσης το τελευταίο έργο που σχεδιάστηκε από τον αρχιμηχανικό Othmar Ammann, που είχε σχεδιάσει επίσης τις περισσότερες από τις άλλες μεγάλες γέφυρες της Νέας Υόρκης, όπως η γέφυρα Τζοτζ Ουάσινγκτον, η γέφυρα Μπαγιόν, η γέφυρα Μπρονξ Γουάιτστόουν, η γέφυρα Ρόμπερτ Φ. Κέννεντυ και η γέφυρα Θρογκς Νεκ. Τα σχέδια για την κατασκευή της προκάλεσαν μεγάλη διαμάχη στην περιοχή του κόλπου Ριτζ, γιατί πολλές οικογένειες είχαν εγκατασταθεί σε σπίτια στην περιοχή όπου επρόκειτο να ανεγερθεί η γέφυρα και αναγκάστηκαν να μετακινηθούν.
Η κατασκευή της ξεκίνησε στις 13 Αυγούστου 1959 και το ανώτερο κατάστρωμα άνοιξε για την κυκλοφορία στις 21 Νοεμβρίου 1964, με κόστος 320 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Robert F. Wagner έκοψε την κορδέλα στην τελετή εγκαινίων, στην οποία συμμετείχαν πάνω από 5.000 άτομα. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που οδήγησε πάνω στη γέφυρα, με μία Cadillac Allbert Wright. Το κατώτερο κατάστρωμα άνοιξε στις 28 Ιουνίου 1969. Η γέφυρα είχε τον τίτλο της μεγαλύτερης κρεμαστής γέφυρας του κόσμου (προηγουμένως το τίτλο κατείχε η γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ) από το 1964 έως το 1981, όταν τον τίτλο πήρε η γέφυρα Χάμπερ στην Αγγλία.
Το Φορτ Λαφαγιέτ ήταν ένα νησί στην παράκτια οχύρωση του λιμένα της Νέας Υόρκης, χτισμένο δίπλα στο Φορτ Χάμιλτον στο νότιο άκρο του αυτό που είναι τώρα το Μπέι Ριτζ. Καταστράφηκε ως μέρος της κατασκευής της γέφυρας το 1960· οι πύλωνες της γέφυρες στο Μπρούκλιν καταλαμβάνουν τώρα τα πρώην θεμέλια του κάστρου.
Σύμφωνα με το αμερικανικό Υπουργείο Μεταφορών:
Η γέφυρα επηρεάζεται από τον καιρό περισσότερο από κάθε άλλη γέφυρα στην πόλη λόγω του μεγέθους της και της απομονωμένης περιοχής κοντά στο ανοιχτό ωκεανό. Είναι κλείσει μερικές φορές (εν μέρει ή εξ ολοκλήρου) κατά τη διάρκεια ισχυρών ανέμων και χιονοθύελλας.
Το RMS Queen Mary 2 έχει σχεδιαστεί για να περάσει κάτω από τη γέφυρα, με τέσσερα μέτρα εκκαθάριση κάτω από τη γέφυρα κατά τη διάρκεια της υψηλής παλίρροιας.
Η γέφυρα έχει προκαλέσει περισσότερη κίνηση στο Outerbridge Crossing και στη Γέφυρα Goethals, οι οποίες συνδέουν με το Στέιτεν Άιλαντ με τη Νέα Ιερσέη.
Το 2009, το σύνολο των 262 φωτιστικών ατμών υδραργύρου της γέφυρας αντικαταστάθηκαν με ενεργειακά αποδοτικές διόδους εκπομπής φωτός (το γνωστό σύστημα LED).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γέφυρες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Κρεμαστές γέφυρες Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Μεταφορές στη Νέα Υόρκη
Ανδρέας Καουρής
Ο Ανδρέας Καουρής είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2017 είναι Δήμαρχος Λύσης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1955 στη Λύση. Είναι διευθυντής και εκδότης της εβδομαδιαίας εφημερίδας O Aντίλογος. Επιπλέον, είναι συγγραφέας. Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά.
Πολιτική διαδρομή
Στις Δημοτικές εκλογές του 2016 εκλέχθηκε Δήμαρχος Λύσης.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Λύσης Κατηγορία:Κύπριοι εκδότες Κατηγορία:Κύπριοι συγγραφείς Κατηγορία:Κύπριοι δημοσιογράφοι
Παύλος Βαλδασερίδης
Καταγόταν από αρχοντική οικογένεια της Λάρνακας του 19ου αιώνα, με ρίζες στην Κεφαλλονιά. Σπούδασε Φιλολογία, Θεολογία, Νομικά και Ξένες Γλώσσες στην Αθήνα και το Παρίσι. Ασχολήθηκε με το εμπόριο και έζησε πολλά χρόνια στη Γαλλία από όπου, το 1941, επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στη Λάρνακα. Έγραψε έργα τόσο στα ελληνικά, όσο και στα γαλλικά. Απέδωσε επίσης νεοελληνικά αρχαίους Έλληνες συγγραφείς και βιβλικά κείμενα. Η μακροχρόνια παραμονή του στη Γαλλία επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την λογοτεχνική του παραγωγή και πολλά έργα του έχουν γραφεί στη γαλλική γλώσσα. Συνεργάσθηκε κατά καιρούς με τα περιοδικά Πάφος και Κυπριακά Γράμματα, καθώς και με διάφορες εφημερίδες. Τα γαλλικά έργα του τα υπέγραφε ως Paul Baldassera, ενώ στα ελληνικά δημοσιεύματα του χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο "Παύλος Βάλδας".
Έργα
Ποίηση:
Πεζά:
Θεατρικά Έργα:
Μεταφράσεις:
Τιμητικές Διακρίσεις
Παραπομπές
Τιμή στον ποιητή Παύλο Βαλδασερίδη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποιητές Κατηγορία:Κύπριοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Κύπριοι μεταφραστές Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Παποκίνητο
thumb|Ο [[Πάπας Φραγκίσκος σε ένα παποκίνητο Jeep JK-8 στην Ουάσινγκτον, τον Σεπτέμβριο του 2015.]] Το παποκίνητο (λατινικά: Papocinetum, ιταλικά: Papamobile) είναι ένα ειδικά σχεδιασμένο μηχανοκίνητο όχημα χρησιμοποιούμενο από τον πάπα της Καθολικής Εκκλησίας κατά τις δημόσιες εμφανίσεις. Συνήθως θεωρείται ο διάδοχος της απαρχαιωμένης Sedia gestatoria και σχεδιάστηκε για να επιτρέπει στον πάπα να είναι πιο ορατός όταν χαιρετίζει μεγάλα πλήθη.
Υπήρξαν πολλά διαφορετικά σχέδια για τα παποκίνητα από τότε που ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ένα τροποποιημένο Lincoln Continental για να χαιρετήσει πλήθη στη Νέα Υόρκη το 1965. Ορισμένα είναι ανοιχτά, ενώ άλλα έχουν αλεξίσφαιρα γυάλινα τοιχώματα για να περικλείουν τον πάπα, που κρίθηκε απαραίτητο μετά την απόπειρα δολοφονίας του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ το 1981. Μερικά επιτρέπουν στον πάπα να κάθεται, ενώ άλλα έχουν σχεδιαστεί για να τον προσαρμόζουν όρθιο. Η ποικιλία των παποκίνητων επιτρέπει στη Ρωμαϊκή Κουρία να επιλέξει ένα κατάλληλο για κάθε χρήση ανάλογα με το επίπεδο ασφάλειας που απαιτείται, την απόσταση, την ταχύτητα που κινείται και τις προτιμήσεις του πάπα.
Ιάκωβος Φαδρίκ
Βιογραφία
Είχε αφοριστεί το 1335 με εντολή του πάπα Βενέδικτου ΙΒ΄ από τον αρχιεπίσκοπο της Πάτρας Γουλιέλμο Φραγκιπάνη μαζί με τον πατέρα του και τον μεγαλύτερο αδελφό του Πέδρο Φαδρίκ, επειδή σαν μέλη της Καταλανικής Εταιρείας έκαναν επιδρομές στην περιοχή του. Τον αφορισμό ακύρωσε αργότερα ο λατίνος επίσκοπος Θήβας Ισγνάρδος.
Λίγο μετά το 1357 εκλέχτηκε βικάριος (γενικός επίτροπος) στο Δουκάτο των Αθηνών του Φρειδερίκου Γ΄ βασιλιά της Σικελίας και δούκα των Αθηνών, σε αντικατάσταση του βικάριου Ραϋμόνδος Μπερναρντί. Υποψήφιοι επίσης ήταν ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννης Φαδρίκ και ο θείος του Ορλάνδος της Αραγονίας. Επιλέχθηκε βικάριος για την επιτυχημένη αντιμετώπιση της στάσης του πρωτοστράτορα Ερμενγκόλ ντε Νοβέλες (Ermengol de Novelles) και η οικογένεια ντε Νοβέλες έχασε το κληρονομικό δικαίωμα του πρωτοστράτορα.
Παποκίνητο
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγία Έδρα
Ιάκωβος Φαδρίκ
Βιογραφία
Επίσης του δόθηκαν τα φέουδα της οικογένειας Φαδρίκ στα Σάλωνα, το Λιδωρίκι, τη Βιτρινίτσα και τη Λαμία, όπου μετά το τέλος του αδελφού του Πέδρου Φαδρίκ το 1350, δεν του είχαν αποδοθεί, σαν νόμιμος κληρονόμος του που ήταν. Όμως πιθανότατα επειδή είχε εχθρούς στο παλάτι, όπως και ο πατέρας του, το 1359 αντικαταστάθηκε στη θέση του βικάριου από τον Γκονσάλβο Χιμένεθ ντε Αρενός. Ο τελευταίος αντικαταστάθηκε το ίδιο έτος από τον Ματθαίο Μονκάδα.
Ο Μονκάδα όμως δεν ήλθε ποτέ στην Ελλάδα και ασκούσε τη διοίκηση με διάφορους εκπροσώπους του. Από το 1361 ή 1362 τον εκπροσωπούσε ο Ρογήρος Α΄ ντε Λούρια, ο οποίος όμως -επειδή το 1363 δημιούργησε κάποια προβλήματα στο δουκάτο- απομακρύνθηκε. Επειδή συνέχιζε να απουσιάζει ο Μονκάδα, τη διοίκηση την ασκούσαν διάφοροι Καταλανοί ευγενείς με κυριότερο τον Ιάκωβο Φαδρίκ, λόγω του ότι είχε υπάρξει στο παρελθόν βικάριος. Επειδή όμως αυτός πέθανε το 1365, επανήλθε πάλι ο Ρογήρος Α΄ ντε Λούρια, ο οποίος το 1366 ανέλαβε και επίσημα βικάριος αντικαθιστώντας τον Μονκάδα, που τελικά δεν ήλθε ποτέ στην Ελλάδα.
Κυπριακό Δελτίο Ταυτότητας
Το Κυπριακό δελτίο ταυτότητας εκδίδεται στους πολίτες της Κύπρου. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ταξιδιωτικό έγγραφο κατά την επίσκεψη σε χώρες της Ευρώπης (εκτός από τη Λευκορωσία, τη Μολδαβία (παλαιά έκδοση), τη Ρωσία, την Τουρκία και την Ουκρανία), καθώς και στα γαλλικά υπερπόντια εδάφη, τη Μοντσεράτ και τη Γεωργία.
Ιάκωβος Φαδρίκ
Οικογένεια
Γιος και διάδοχός του ήταν ο;
Κυπριακό Δελτίο Ταυτότητας
Από τον Φεβρουάριο του 2015 η Κυπριακή Δημοκρατία ξεκίνησε την έκδοση νέων δελτίων ταυτότητας με βιομετρικά στοιχεία.
Τον Αύγουστο του 2020 ξεκίνησε η έκδοση των νέων δελτίων, εναρμονισμένες στην Οδηγία 2019/1157 της ΕΕ
Ιάκωβος Φαδρίκ
Πηγές
Κατηγορία:Αυθέντες και Κόμητες των Σαλώνων Κατηγορία:Καταλανική Εταιρεία Κατηγορία:Βικάριοι του Δουκάτου των Αθηνών Κατηγορία:Κόμητες της Μάλτας Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας
Κυπριακό Δελτίο Ταυτότητας
Εξωτερική εμφάνιση
Η σημερινή έκδοση της κυπριακής ταυτότητας έχει μια ελαφριά απόχρωση κυανού χρώματος. ο Θυρεός της Κυπριακής Δημοκρατίας βρίσκεται στο κέντρο και στις δύο πλευρές της κάρτας. Στο επάνω αριστερό μέρος της μπροστινής πλευράς, το όνομα της Κυπριακής Δημοκρατίας εκτυπώνεται στα αγγλικά, στα ελληνικά και στα τουρκικά (Kıbrıs Cumhuriyeti <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[kɯbɾɯs d͡ʒumhuɾijeti] ) και βρίσκεται στα δεξιά ενός μικρού θυρεού στην απόχρωση του γκρι. Το δελτίο ισχύει για 10 χρόνια (5 χρόνια για τους ανηλίκους κάτω των 18 ετών) από τη στιγμή της έκδοσής του.
Περιγραφή πληροφοριών ταυτότητας
Οι κυπριακές ταυτότητες περιλαμβάνουν τα ακόλουθα δεδομένα:
Εμπρός
Πίσω
Δελτία ταυτότητας πολιτών της ΤΔΒΚ
Τα δελτία ταυτότητας της ΤΔΒΚ εκδίδονται από την αυτοανακηρυγμένη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, η οποία αναγνωρίζεται μόνο από τη Τουρκία. Οι πολίτες του ψευδοκράτους είναι άτομα που έχουν λάβει ιθαγένεια από την Κυβέρνηση της Τουρκικής Δημοκρατίας της Κύπρου, η οποία ιδρύθηκε ως αποτέλεσμα της κατοχής ενός μέρος της Κύπρου από την Τουρκία το 1974, η αιτία της οποίας είχε διαιρέσει τις ελληνικές και τουρκικές κοινότητες του νησιού, που χρονολογούνται από το 1963.
Ως αποτέλεσμα του μη αναγνωρισμένου καθεστώτος από τις περισσότερες εθνικές κυβερνήσεις, οι κάτοχοι ταυτοτήτων ή διαβατηρίων ΤΔΒΚ δεν έχουν δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας. Αυτά τα έγγραφα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ταξιδιωτικά έγγραφα κατά την είσοδο στην Τουρκία ή την Κυπριακή Δημοκρατία μέσω επίσημων σημείων ελέγχου.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι κάθε Τουρκοκύπριος έχει δικαίωμα στην τουρκική ιθαγένεια, ωστόσο πολλοί Τουρκοκύπριοι που γεννήθηκαν στην Κύπρο και μπορούν να εντοπίσουν την κυπριακή και νόμιμη κατοικία τους πριν από την διχοτόμηση, μπορούν να υποβάλουν αίτηση και να λάβουν κυπριακό διαβατήριο από την αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία.
Δείτε επίσης
Πηγή: http://www.moi.gov.cy/moi/crmd/crmd.nsf/DMLindex_en/DMLindex_en
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Α.Ε. Μυλοποτάμου
Η Αθλητική Ένωση Μυλοποτάμου είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε στο Πέραμα Ρεθύμνης το 1962. Χρώματα του συλλόγου είναι το Κίτρινο και το μπλε και έμβλημα το αστέρι λόγο της προηγούμενη ονομασία του συλλόγου ως Α.Ε. Αστήρ Περάματος. έδρα της ομάδας αποτελεί το Γήπεδο Περάματος και προσωρινά χρησιμοποιεί το γήπεδο των Λιβαδίων, τη φετινή περίοδο αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία.
Ιστορία
Η Α.Ε. Μυλοποτάμου αποτελεί την συνέχεια της Α.Ε. Αστήρ Περάματος που το 2015 αλλάζει ονομασία με σκοπό της Διοίκησης να συσπειρώσει και να φέρει κοντά της όλους του Φιλάθλους της ευρύτερης περιοχής του Μυλοποτάμου. Η σημαντικότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της καταγράφεται την χρονιά 2016-17 που με την κατάκτηση του Πρωταθλήματος Α' Ε.Π.Σ.Ρ. κατάφερε να κερδίσει για πρώτη φορά στην ιστορία της την άνοδο για την Γ' Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία.Ο σύλλογος δεν παρέμεινε στην Γ’Εθνική με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί ξανά στην Α' Ε.Π.Σ.Ρ..Την σεζόν 2018-19 κατέκτησε την Α' Ε.Π.Σ.Ρ. με τον Κώστα Κιάσσο στο τιμόνι της ομάδας, σπάζοντας το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο κάνοντας 30 νίκες σε ισάριθμους αγώνες, κάτι το οποίο δεν είχε ξαναγίνει στην ιστορία του Ρεθύμνου. Δυστυχώς όμως, ο σύλλογος του Ρεθύμνου δεν δήλωσε συμμετοχή στην Γ' Εθνική και στην θέση του βρέθηκε ο Ρεθυμνιακός που τερμάτισε 2ος στο πρωτάθλημα της Α' κατηγορίας ΕΠΣ Ρεθύμνου.
Συμμετοχές στις εθνικές κατηγορίες
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών (12):1989-90, 1990-91, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1994-95, 1995-96, 1997-98, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ρεθύμνου Α.Ε. Μυλοποτάμου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1962 Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1962
Όγκουα-τσα
Το Όγκουα-τσα (오과차) ή τσάι πέντε φρούτων είναι παραδοσιακό κορεατικό τσάι που παρασκευάζεται με καρύδι, γκίνκγκο, τζουτζούμπε, καστανιές, και γκότγκαμ. Τα συστατικά πολτοποιούνται με πιπερόριζα, βράζεται σε νερό και στραγγίζεται για να κάνει το τσάι. Προαιρετικά, το μέλι μπορεί να προστεθεί στο τσάι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορεάτικη κουζίνα
Πτήση 522 της Helios Airways
Η Πτήση 522 (HCY 522) των Κυπριακών αερογραμμών Helios Airways ήταν ένα Boeing 737-31S που συνετρίβη στις 14 Αυγούστου 2005 στις 12:03 ώρα Ελλάδας σε λοφώδη περιοχή πλησίον του Γραμματικού Αττικής. Συνολικά οι 115 επιβάτες και τα 6 μέλη του πληρώματος έχασαν τη ζωή τους. Το αεροσκάφος αναχώρησε εκείνο το πρωί στις 09:07 ώρα Ελλάδας από την Λάρνακα της Κύπρου με προορισμό την Πράγα της Τσεχίας, με ενδιάμεση στάση στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος στην Αθήνα.
Αναφορά προβλήματος σε προηγούμενο δρομολόγιο και επιθεώρηση
Το αεροσκάφος έφθασε από το Λονδίνο στη Λάρνακα νωρίτερα το πρωί της 14ης Αυγούστου 2005 και το προηγούμενο πλήρωμα θαλάμου επιβατών παρατήρησε ένα πρόβλημα στην πίσω δεξιά πόρτα εξυπηρέτησης αναφέροντας ότι το στεγανωτικό παρέμβυσμα της πόρτας παγώνει και ακούγονται δυνατοί κτύποι κατά τη διάρκεια της πτήσης. Το πλήρωμα διακυβέρνησης ζήτησε πλήρη έλεγχο της πόρτας.
Απογείωση, άνοδος αεροσκάφους και σειρήνες στο θάλαμο
300px|thumb|Χάρτης της πορείας της Πτήσης 522 Λίγο πριν την απογείωση της Πτήσης 522 εκείνο το πρωί, οι δύο πιλότοι δεν εκτέλεσαν ορθά ή στο σύνολό τους τους σχετικούς καταλόγους ελέγχου και διαδικασίες προ πτήσης και ο επιλογέας του τρόπου συμπίεσης παρέμεινε στη χειροκίνητη θέση. Χάθηκαν έτσι δύο ευκαιρίες του πληρώματος διακυβέρνησης να εντοπίσει και να διορθώσει το σφάλμα.
Η τρίτη ευκαιρία ήταν κατά την εκτέλεση του καταλόγου ελέγχου μετά την απογείωση, ωστόσο και πάλι το πλήρωμα δεν διόρθωσε την λανθασμένη τοποθέτηση του επιλογέα.
Η τελευταία επικοινωνία του πληρώματος της πτήσης με το Κέντρο Ελέγχου Περιοχής (ΚΕΠ) Λευκωσίας έγινε στις 06:11 UTC (09:11 ώρα Ελλάδας) όταν το ΚΕΠ Λευκωσίας ρώτησε την Πτήση 522 για το αιτούμενο τελικό επίπεδο πτήσης (ΕΠ), ο κυβερνήτης ζήτησε και έλαβε εξουσιοδότηση για το ΕΠ340 και τελικά βεβαίωσε τη λήψη εξουσιοδότησης για το ΕΠ340 (34.000 πόδια).
Κατά την άνοδο του αεροσκάφους μετά την απογείωση, στις 09:12 ώρα Ελλάδας και σε ύψος περίπου 12.000 ποδών, ήχησε η Προειδοποιητική Σειρήνα Ύψους Θαλάμου. Αν και η αναμενόμενη αντίδραση του πληρώματος στον ήχο αυτής της σειρήνας θα ήταν να σταματήσει την άνοδο και να φορέσει τις μάσκες οξυγόνου, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι το έκανε. Η ελληνική Επιτροπή Διερεύνησης Ατυχημάτων και Ασφάλειας Πτήσεων (ΕΔΑΑΠ) συμπέρανε στο πόρισμά της ότι οι δύο πιλότοι αντέδρασαν στο άκουσμα της σειρήνας σαν να ήταν η Προειδοποιητική Σειρήνα Διαμόρφωσης Απογείωσης, η οποία έχει τον ίδιο ήχο με την σειρήνα ύψους θαλάμου και η οποία όμως ηχεί μόνο στο έδαφος. Η λανθασμένη ερμηνεία της σειρήνας δημιούργησε σύγχυση στο πλήρωμα.
Επικοινωνία με την Επιμελητεία Πτήσεων της εταιρείας
Στις 09:14 ο κυβερνήτης επικοινώνησε με τον Επιμελητή Πτήσεων της εταιρείας στο έδαφος, ο οποίος μετέπειτα περιέγραψε ότι ο κυβερνήτης στην επικοινωνία τους αναφέρθηκε στη Σειρήνα Διαμόρφωσης Απογείωσης και στις λυχνίες ψύξης ηλεκτρονικού εξοπλισμού.
Περίπου ένα λεπτό αφότου άρχισε η επικοινωνία του πληρώματος διακυβέρνησης με τον Επιμελητή Πτήσεων στο έδαφος, άναψε η λυχνία του Κύριου Προειδοποιητικού Σηματοδότη (Master Caution) και επιπλέον άναψαν οι λυχνίες ψύξης του ηλεκτρονικού εξοπλισμού, λόγω της ελαττωμένης πυκνότητας αέρα, και έπεσαν οι μάσκες οξυγόνου στο θάλαμο επιβατών.