cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοστρομά
Οι Λεηλασίες και οι Κυριαρχίες
Ως μια από τις βορειότερες πόλεις της Μοσχοβίας, η Κοστρομά χρησιμοποιήθηκε από τους μεγάλους δούκες ως τόπος υποχώρησης όταν οι εχθροί πολιόρκησαν τη Μόσχα το 1382, το 1408 και το 1433. Το 1375 η πόλη λεηλατήθηκε από τους πειρατές του Νόβγκοροντ. Η θεαματική ανάπτυξη της πόλης τον 16ο αιώνα μπορεί να αποδοθεί στην καθιέρωση εμπορικών σχέσεων με αγγλικούς και ολλανδούς εμπόρους μέσω του βόρειου λιμανιού του Αρχάγγελσκ. Ο Μπορίς Γκοντουνόφ ξανάχτισε τα πέτρινα μοναστήρια των Ιπάτιεφ και των Θεοφανείων. Τα κατασκευαστικά έργα ολοκληρώθηκαν εγκαίρως για να μπορέσει η πόλη να παρακολουθήσει μερικά από τα πιο δραματικά γεγονότα της εποχής των Αναστατώσεων. thumb|Η γέφυρα της Κοστρομά
Αυτοδύναμο Κίνημα Επαναστατικής Πολιτικής
Θέσεις - προτάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης
1. επαναφορά σε εθνικό νόμισμα
2. στάση πληρωμών και διευθέτηση δημοσίου χρέους
Κοστρομά
Οίκος των Ρομανώφ
Είναι κατανοητό γιατί οι Τσάροι των Ρομανώφ θεωρούσαν την Κοστρομά ως το ιδιαίτερο προτεκτοράτο τους. Το μοναστήρι Ιπατιβιέσκι επισκέφθηκε από αυτούς, συμπεριλαμβανομένου του Νικολάου Β', του τελευταίου ρωσικού τσάρου. Το μοναστήρι είχε ιδρυθεί στις αρχές του 14ου αιώνα από έναν τάτο πρίγκηπα, πρόγονο της οικογένειας Γκοντούνοβ. Ένα ξύλινο σπίτι του Μιχαήλ Ρωμανόφ διατηρείται ακόμη στο μοναστήρι. Υπάρχουν επίσης αρκετές παλιές ξύλινες κατασκευές που μεταφέρονται στους τοίχους της μονής από μακρινές περιοχές της περιφέρειας Κοστρομά.
Αυτοδύναμο Κίνημα Επαναστατικής Πολιτικής
Θέσεις - προτάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης
3. σεισάχθεια ιδιωτικού χρέους σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις
Κοστρομά
Οίκος των Ρομανώφ
Το 1773, η Κοστρομά καταστράφηκε από μεγάλη φωτιά και στην συνέχεια με τους μήνες ξαναχτίστηκε. Ένα από τα καλύτερα διατηρημένα παραδείγματα του πολεοδομικού σχεδιασμού του 18ου αιώνα, η Κοστρομά διατηρεί μερικές κομψές κατασκευές σε ένα Νεοκλασικιστικό στυλ.
Αυτοδύναμο Κίνημα Επαναστατικής Πολιτικής
Θέσεις - προτάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης
4. δημιουργική αξιοποίηση αντικειμενικών και υποκειμενικών δυνατοτήτων της Ελλάδας, έτσι ώστε «να μην υπάρχει στη χώρα ούτε ένας φτωχός, ούτε ένας δυστυχισμένος, ούτε ένας καταπιεστής»,
Κοστρομά
Αξιοθέατα
thumb|Το μοναστήρι Ιπατιέβ στην Κοστρομά Χτισμένο το 1559-1565, ο καθεδρικός ναός των θεοφάνειων ήταν το πρώτο πέτρινο οικοδόμημα της πόλης. οι μεσαιωνικές νωπογραφίες της καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς πριν από αρκετά χρόνια. Το μουσείο φιλοξενεί το πιο πολύτιμο λείψανο της πόλης, μια βυζαντινή αγιογραφία του 10ου αιώνα που ονομάζεται Παναγία του Αγίου Θεοδώρου. Λένε ότι λίγο πριν την Επανάσταση του 1917, η εικόνα μαύρισε τόσο άσχημα ώστε η εικόνα δεν ήταν ορατή. Ερμηνεύτηκε ως ένα κακό σημάδι για τη δυναστεία των Ρομανώφ.
Αυτοδύναμο Κίνημα Επαναστατικής Πολιτικής
Θέσεις - προτάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης
Το ΑΚΕΠ υποστηρίζει πως στα καθεστώτα του κρατικού καπιταλισμού που κατέρρευσαν στην πρώην Σοβιετική Ένωση και στις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας δεν εφαρμόστηκαν και δεν υλοποιήθηκαν οι αρχές της κοσμοθεωρίας του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού και, σίγουρα, δεν καταργήθηκαν οι εκμεταλλευτικές κοινωνικές σχέσεις (σύστημα της μισθωτής εργασίας)
Όπως το ίδιο το ΑΚΕΠ υποστηρίζει, έχει σαν όραμα και στόχο προοπτικής τη δημιουργία των υποκειμενικών προϋποθέσεων για μία ευημερούσα και δημοκρατική κοινωνία όπου το εμπόρευμα εργατική δυνάμη και το σύστημα της μισθωτής εργασίας θα έχουν καταργηθεί, θα ηγεμονεύει ο πολιτικός οικονομικός δημοκρατισμός και η γενικευμένη αυτοδιάθεση θα είναι αρχή αναγκαία, καθολική και απαραβίαστη.
Πολιτικός - Οικονομικός Δημοκρατισμός
Το ΑΚΕΠ ονομάζει πολιτικό-οικονομικό δημοκρατισμό την πολιτική θεωρία που ενοποιεί, εμμεσοποιεί και εκδηλώνει τις αρχές της άμεσης οικονομικής και πολιτικής δημοκρατίας και την νομοτέλεια «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του, από τον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του».
Κοστρομά
Αξιοθέατα
Εκτός από τα μοναστήρια, οι περισσότερες εκκλησίες της πόλης είτε ανοικοδομήθηκαν είτε κατεδαφίστηκαν κατά τη διάρκεια των σοβιετικών χρόνων. Η μόνη εκκλησία της πόλης που επιβιώνει από τη "χρυσή εποχή" του 17ου αιώνα είναι η εκκλησία της Ανάστασης στις Κάτω Χώρες.
Αυτοδύναμο Κίνημα Επαναστατικής Πολιτικής
Γενικευμένη αυτοδιάθεση
Το ΑΚΕΠ ονομάζει γενικευμένη αυτοδιάθεση το πολιτικό αίτημα να είναι ο κάθε κοινωνικός άνθρωπος ελευθερόφρων, αυτοπροαίρετος, αυτεπίτακτος και αυτεξούσιος, να απολαμβάνει χωρίς όρους και προϋποθέσεις τα πολιτικοθεσμικά και τα οικονομικοκοινωνικά μέσα που τον καθιστούν ικανό να μετέχει στον ιστορικά κατακτημένο βαθμό ελευθερίας και στην πολιτισμική ακεραιότητα της ιστορικής ολότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικαπιταλιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Συνιστώσες της ΛΑ.Ε.
Κοστρομά
Δημοψήφισμα για την πυρηνική ενέργεια
Το δημοψήφισμα για την πυρηνική ενέργεια διοργανώθηκε το 1990 στην περιοχή Κοστρομά. Το 90% των ψήφων ήταν κατά της πυρηνικής ενέργειας στην περιοχή.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Κοστρομά είναι αδελφοποιημένη με τις παρακάτω πόλεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Κοιλάδες του Μπουτάν
Σε όλη την ιστορία του Μπουτάν, οι κοιλάδες και οι πεδιάδες αποτέλεσαν αντικείμενο του πολιτικού ελέγχου. Κατά την εμφάνιση του Μπουτάν ως ανεξάρτητου κράτους στα μέσα του 17ου αιώνα, ο Σαμπντρούνγκ Νγκαουάνγκ Ναμγκιάλ κατέκτησε τις δυτικές κοιλάδες και κατασκεύασε φρούρια (ντζονγκ) για να αποκρούσει τις επιδρομές από το Θιβέτ. Ο υπολοχαγός του, Πένλοπ του Τρόνγκσα Μινγκγιούρ Τένπα, επιχείρησε να κατακτήσει τις κοιλάδες του κεντρικού και ανατολικού Μπουτάν για τη νέα θεοκρατική κυβέρνηση. Ως αποτέλεσμα, κάθε μεγάλη κοιλάδα περιέχει ένα φρούριο ντζονγκ.
Οι ξηρές, σαν πεδιάδα κοιλάδες του δυτικού και κεντρικού Μπουτάν τείνουν να είναι σχετικά πυκνοκατοικημένες και έντονα καλλιεργημένες. Οι υγρότερες ανατολικές κοιλάδες, ωστόσο, τείνουν να είναι πιο απότομες, με πιο στενές χαράδρες, με απομονωμένους οικισμούς σκαμμένους άμεσα σε βουνοπλαγιές. Στις δυτικές περιοχές, οι κοιλάδες παράγουν κριθάρι, πατάτες, και γαλακτοκομικά στο βορρά, ενώ οι νότιες παράγουν μπανάνες, πορτοκάλια και ρύζι.
Κατάλογος κοιλάδων του Μπουτάν
Παρακάτω υπάρχει ένας κατάλογος των κοιλάδων του Μπουτάν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μπουτάν
Νταλάζι
thumb|250px|Κέρμα του 1 νταλάζι του 1987. Το νταλάζι ή νταλάσι ( dalasi) αποτελεί τη νομισματική μονάδα στην Γκάμπια και υποδιαιρείται σε 100 μπούτουτ (bututs). Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1971 και αντικατέστησε τη Λίρα της Γκάμπια, με την οποία είχε ίση αξία, σε ισοτιμία της μιας λίρας προς 5 νταλάζι, δηλ. 1 νταλάζι = 0,2 λίρες = 4 σελλίνια.
Κέρματα
thumb|left|250px|Κέρματα των 5, 10, 25 και 50 μπούτουτ Το 1971 εισήχθησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες του 1, 5, 10, 25 και 50 bututs και του 1 νταλάζι.
Νέα κέρματα του 1 νταλάζι εισήχθησαν το 1987 και βασίστηκαν στο πρότυπο του βρετανικού κέρματος των 50 πενών.
Σήμερα κυκλοφορούν μόνο τα κέρματα των 25 και 50 bututs και του 1 νταλάζι, από τη σειρά του 1998 η οποία επίσης περιελάμβανε τα κέρματα των 1, 5 και 10 bututs.
Τραπεζογραμμάτια
Σήμερα κυκλοφορούν τα χαρτονομίσματα των 5, 10, 25, 50 και των 100 dalasis. Χαρτονομίσματα του 1 νταλάζι κυκλοφόρησαν την περίοδο μεταξύ 1971 και 1987. Τα σημερινά χαρτονομίσματα εκδόθηκαν το 1996 και ανατυπώθηκαν το 2001.
Στις 27 Ιουλίου του 2006 εκδόθηκαν νέα τραπεζογραμμάτια με ίδια σχέδια αλλά πιο αναβαθμισμένα από άποψη χαρακτηριστικών ασφαλείας. .
Παραπομπές
Νταλαζι Νταλαζι
Βασίλειο της Λιβονίας
Το Βασίλειο της Λιβονίας ήταν κατ' όνομα κράτος, στο έδαφος της σημερινής Εσθονίας και της Λετονίας. Ανακηρύχθηκε κράτος τον Ιβάν Δ΄ στη διάρκεια του Λιβονικού Πολέμου, αλλά δεν ιδρύθηκε ποτέ επίσημα. Στις 10 Ιουνίου 1570, ο Δανός Δούκας Μάγκνους του Χόλσταϊν κατέφθασε στη Μόσχα, όπου στέφθηκε Βασιλέας της Λιβονίας. Ο Μάγκνους έδωσε όρκο υποταγής στον Ιβάν ως άρχοντά του, ενώ έλαβε το υποτελές βασίλειο της Λιβονίας, με τον Ιβάν να του παραχωρεί τα σχετικά κληρονομικά δικαιώματα. Η συμφωνία μεταξύ του Μάγκνους και του Ιβάν Δ΄ υπεγράφη από έναν οπρίτσνικ και από ένα μέλος της διοίκησης του, τον Ντίακ Βασίλι Σελκάλοφ. Απέμεινε να καταληφθούν τα εδάφη του νέου βασιλείου και το Κάστρο του Πόλτσαμα διακηρύχθηκε ως η μελλοντική επίσημη κατοικία του βασιλέα. Ο νέος βασιλέας Μάγκνους της Λιβονίας αναχώρησε από τη Μόσχα με 20.000 Ρώσους στρατιώτες για την κατάληψη του υπό σουηδικό έλεγχο Ρέβαλ. Η ελπίδα του Ιβάν για υποστήριξη από τον Φρειδερίκο Β΄ της Δανίας, τον μεγαλύτερο αδερφό του Μάγκνους, αποδείχθηκε μάταιη. Στα τέλη του Μαρτίου του 1571, ο Μάγκνους παραιτήθηκε των προσπαθειών του για την κατάληψη του Ρέβαλ και έλυσε την πολιορκία.
Το 1577, έχοντας χάσει την εύνοια του Ιβάν και καθώς δεν έλαβε καμία στήριξη από τον αδερφό του, ο Μάγκνους απηύθυνε κάλεσμα προς τους ευγενείς της Λιβονίας να συνταχθούν με το μέρος του στον αγώνα κατά της ξένης κατοχής. Δέχθηκε την επίθεση των στρατευμάτων του Ιβάν και ο ίδιος αιχμαλωτίστηκε. Κατά την απελευθέρωσή του παραιτήθηκε του βασιλικού τίτλου του. Ο Μάγκνους πέρασε τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής του στο κάστρο του Πίλτεν στην Επισκοπή της Κουρλάνδης, όπου και απεβίωσε ως οικότροφος του Πολωνικού Στέμματος.
Νικηφόρος Χρυσοβέργης
Πηγές
Κατηγορία:Ρήτορες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Μεγάλη Δούκισσα Αναστασία Μιχαήλοβνα της Ρωσίας
Η Αναστασία Μιχαήλοβνα (ρωσ. Анастасия Михайловна, 28 Ιουλίου 1860 - 11 Μαρτίου 1922) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη (και το δεύτερο τέκνο) του Μιχαήλ Νικολάγιεβιτς, Μεγάλου Δούκα της Ρωσίας και της Καικιλίας του Μπάντεν.
Μεγάλωσε στον Καύκασο, όπου έζησε το διάστημα 1862 - 1878 με την οικογένειά της. Το 1879 νυμφεύτηκε τον Φρειδερίκο Φραγκίσκο Γ΄, που το 1883 έγινε μεγάλος δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Το ζεύγος απέκτησε τρία τέκνα· επειδή η κατάσταση της υγείας τού συζύγου δεν ήταν καλή, η οικογένεια περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του έτους στο εξωτερικό. Η Αναστασία δεν συνήθισε ποτέ τη νέα της χώρα και δεν ήταν δημοφιλής στο Μεκλεμβούργο. Από το 1897 που απεβίωσε ο σύζυγός της, σπάνια επισκεπτόταν το Σβερίν.
Κατά τη χηρεία της έζησε το πιο πολύ στον Γαλλικό Νότο. Ήταν γυναίκα με ισχυρή θέληση, ανεξαρτησία και αντισυμβατική· απέκτησε ένα παιδί με τον γραμματέα της το 1902, πράγμα που προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποφάσισε να εγκατασταθεί στην ουδέτερη Ελβετία και να ζήσει στη Λωζάννη. Λίγα έτη μετά έπαθε καρδιακή ανακοπή και απεβίωσε το 1922.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1879 Φρειδερίκο-Φραγκίσκο Γ΄ μεγάλο δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και είχε τέκνα:
Από τη μη νόμιμη σχέση της με τον Βλαντίμιρ Αλεξάνδροβιτς Πάλτοβ (1874-1944) είε ένα φυσικό τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Ισαβέλλα της Γαλλίας (1348-1372)
Η Ισαβέλλα, γαλ.. Isabelle de Valois de Vertus (1348 - 1372) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διαδόχου του Μιλάνου. Μeτά το τέλος της, ο σύζυγός της έγινε δούκας του Μιλάνου.
Tractatus Logico-Philosophicus
Η Tractatus Logico-Philosophicus (Λογικο-Φιλοσοφική Πραγματεία) αποτελεί το μοναδικό φιλοσοφικό έργο που δημοσίευσε ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν ενόσω ήταν εν ζωή. Σήμερα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα φιλοσοφικά κείμενα του 20ού αιώνα, εγκαινιάζοντας μία νέα κατεύθυνση στη φιλοσοφία που αφορούσε στην ανάλυση της γλώσσας. Γράφτηκε, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό, την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και ενώ ο Βιτγκενστάιν υπηρετούσε στον Αυστροουγγρικό στρατό. Δημοσιεύτηκε αρχικά στη Γερμανία το 1921, με τον τίτλο Logisch-Philosophische Abhandlung, στο περιοδικό Annalen der Naturphilosophie. Ο μεταγενέστερος λατινικός τίτλος προτάθηκε από τον Τ.Ε. Μουρ παραπέμποντας συνειδητά στο έργο το Σπινόζα Tractatus Theologico-Politicus.
Ισαβέλλα της Γαλλίας (1348-1372)
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας και της Μπόννης του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρης του Ιωάννη της Βοημίας.
Γεννήθηκε στο Μπουά ντε Βινσέν. Ο εκ μητρός θείος της Αμεδαίος ΣΤ΄ κόμης της Σαβοΐας κανόνισε τον γάμο της με τον Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι. Ως προίκα, η Ισαβέλλα έλαβε την κομητεία του Σομιέρ, που την αντάλλαξε μετά με την κομητεία του Βερτύ. Στις 8 Οκτωβρίου 1360, οι δύο τους παντρεύτηκαν στο Μιλάνο και έξι μήνες μετά, τον Απρίλιο του 1361, κηρύχθηκε κόμισσα του Βερτύ suo jure (ιδίω δικαιώματι). Είχαν έξι τέκνα, από τα οποία μόνο η Βαλεντίνα επέζησε.
Tractatus Logico-Philosophicus
Δομή
Το έργο είναι γραμμένο με τη μορφή αριθμημένων προτάσεων, ξεκινώντας από τις προτάσεις 1, 1.1, 1.11, 1.12, κ.ο.κ μέχρι τον αριθμό 7. Κατά αυτό τον τρόπο, κάθε παρατήρηση του Βιτγκενστάιν βασίζεται στην προηγούμενη και ενίοτε εξηγείται ή αναλύεται από μία επόμενη. Ο δεκαδικός αριθμός κάθε πρότασης δηλώνει τη λογική βαρύτητά της και κατά προέκταση την έμφαση που της αποδίδει ο συγγραφέας. Οι περισσότερες από τις προτάσεις εκτίθενται στη μορφή αξιωμάτων ή αφορισμών, χωρίς να παρέχεται κάποια επιχειρηματολογία. Αυτό συμβαίνει όχι από αδυναμία τού Βιτγκενστάιν αλλά γιατί ο ίδιος πίστευε ότι οι θέσεις που αναπτύσσονταν ήταν απρόσβλητες και οριστικές. Ο ίδιος ανέφερε στις σημειώσεις που περιέχονταν στην έκδοση Philosophische Bemerkungen (1964) πως το ύφος της γραφής του ήταν έντονα επηρεασμένο από τον Φρέγκε. Όταν ο εκδότης του αναρωτήθηκε για τη χρησιμότητα των αριθμών, ο Βιτγκενστάιν απάντησε καταφατικά, θεωρώντας πως «μόνον αυτοί δίνουν στο βιβλίο διαύγεια και σαφήνεια, ενώ χωρίς αυτούς θα γινόταν ένα ακατανόητο συνονθύλευμα».
Ισαβέλλα της Γαλλίας (1348-1372)
Βιογραφία
Απεβίωσε στη γέννα του Κάρλο, σε ηλικία 24 ετών· ο Τζαν Γκαλεάτσο έκανε έπειτα δεύτερο γάμο.
Tractatus Logico-Philosophicus
Περιεχόμενο
Τα κύρια θέματα που πραγματεύεται ο Βιτγκενστάιν είναι η λογική δομή των προτάσεων, η φύση τού λογικού συμπερασμού και τα όρια της σκέψης και της γλώσσας. Κεντρική θέση στο έργο κατέχει η διάκριση ανάμεσα στο λέγειν και στο δεικνύναι, το περιττό τής θεωρίας των τύπων στη λογική και το μη εκφράσιμο των ηθικών αληθειών. Αντιμετωπίζει τα θεμελιώδη προβλήματα της φιλοσοφίας, τα οποία κατά τον Βιτγκενστάιν είναι αποτέλεσμα της παρανόησης της λογικής τής γλώσσας. Σύμφωνα με τον ίδιο, το νόημα του βιβλίου συνοψίζεται στη φράση πως «ό,τι μπορεί γενικά να ειπωθεί, μπορεί να ειπωθεί με σαφήνεια και για όσα δεν μπορεί να μιλάει κανείς, για αυτά πρέπει να σωπαίνει». Μία από τις κεντρικές ιδέες που υποστηρίζει είναι πως ορισμένες αλήθειες είναι αδύνατο να εκφρασθούν αλλά μόνο να διαφανούν. Ένα από τα επιτεύγματα της Tractatus ήταν και η ερμηνεία των συναρτήσεων αλήθειας ως ταυτολογιών και όχι ως γενικών κανόνων τής λογικής όπως εθεωρούντο έως τότε.
Οι βασικές προτάσεις και κύριες θέσεις τού έργου είναι οι εξής:
Ισαβέλλα της Γαλλίας (1348-1372)
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Tractatus Logico-Philosophicus
Περιεχόμενο
Η πρώτη πρόταση αποτελεί εισαγωγή στην οντολογία τού Βιτγκενστάιν και ορίζει τον κόσμο όχι ως το σύνολο των πραγμάτων, σύμφωνα με την παραδοσιακή αντίληψη, αλλά των γεγονότων (γερμ. Tatsache). Ένα γεγονός είναι η ύπαρξη καταστάσεων πραγμάτων (Sachverhalt), οι οποίες με τη σειρά τους αποτελούν συνδυασμούς των αντικειμένων. Για τον Βιτγκενστάιν κάθε αντικείμενο είναι απλό και δεν μπορεί να είναι σύνθετο διότι αποτελεί την ουσία τού κόσμου. Μετά την έκθεση της οντολογίας του, ο Βιτγκενστάιν επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα του πώς αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος τον κόσμο, εισάγοντας την απεικονιστική θεωρία του (ή «θεωρία τού συμβολισμού» κατά τον Ράσελ) σύμφωνα με την οποία, ο άνθρωπος «σχηματίζει εικόνες των γεγονότων». Μία εικόνα, κατά τον Βιτγκενστάιν, είναι ένα μοντέλο τής πραγματικότητας, της οποίας τα αντικείμενα αντιστοιχούν στα στοιχεία τής εικόνας. Η ίδια η εικόνα συνιστά ένα γεγονός και ο τρόπος με τον οποίο συσχετίζονται τα στοιχεία της, δηλαδή η δομή της, φανερώνει και τον τρόπο συσχέτισης των πραγμάτων. Με αυτό τον τρόπο «η εικόνα συνδέεται με την πραγματικότητα και φθάνει ως αυτήν». Όπως σημειώνει ο Βιτγκενστάιν, ανάμεσα στην εικόνα και την πραγματικότητα πρέπει να υπάρχει κάτι ταυτόσημο, ώστε το ένα να αποτελεί εικόνα τού άλλου. Η αλληλεπίδραση εικόνας και πραγματικότητας καθιστά αναγκαία την εμπειρία, προκειμένου να διαπιστωθεί αν μία εικόνα είναι αληθής ή ψευδής, καθώς δεν υπάρχει a priori αληθής εικόνα.
Ο Βιτγκενστάιν αναζητά τους όρους που θα πρέπει να πληροί μία τέλεια, από την πλευρά τής λογικής, γλώσσα. Σημειώνει πως κάθε πρόταση είναι μία εικόνα και συνεπώς αποτελεί ένα μοντέλο της πραγματικότητας, ενώ κάθε σκέψη είναι με τη σειρά της μία λογική εικόνα των γεγονότων και απεικονίζει τον κόσμο. Για τον Βιτγκενστάιν, μία πρόταση είναι ένα σύμβολο με νόημα, το οποίο αποκτά σημασία μόνο μέσα στην πρόταση. Προκειμένου να μπορεί να καταφάσκει ένα γεγονός θα πρέπει να υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα στη δομή τής πρότασης και στη δομή τού γεγονότος. Το κοινό αυτό στοιχείο όμως, δεν μπορεί να ειπωθεί με τη γλώσσα παρά μόνο να δειχθεί, γιατί οτιδήποτε θα μπορούσαμε να πούμε θα ήταν απαραίτητο να έχει και πάλι την ίδια δομή. Ο Βιτγκενστάιν επιχειρεί μία σύγκριση της γλωσσικής έκφρασης με τη γεωμετρία. Ένα γεωμετρικό σχήμα μπορεί να προβληθεί με πολλούς τρόπους, καθένας από τους οποίους αντιστοιχεί σε μία διαφορετική γλώσσα, ωστόσο οι ιδιότητες του αρχικού σχήματος παραμένουν αμετάβλητες, ανεξάρτητα από τον τρόπο προβολής τους. Οι ιδιότητες αυτές αντιστοιχούν με τη σειρά τους στο κοινό στοιχείο που πρέπει να έχει η πρόταση και το γεγονός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλοσοφική λογική Κατηγορία:Σύγχρονη φιλοσοφία Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Συνθήκη του Ντόρπατ
Η Συνθήκη του Ντόρπατ (Τάρτου) υπεγράφη τον Μάιο του 1564, στην διάρκεια του Λιβονικού Πολέμου. Ο Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας συμφώνησε την παραχώρηση του Ρέβαλ (σημερινό Τάλιν), καθώς και ορισμένων κάστρων της Λιβονίας στον Ερρίκο ΙΔ΄ της Σουηδίας, ενώ από την άλλη ο Ερρίκος ΙΔ΄ συμφώνησε στην παραχώρηση του υπόλοιπου τμήματος της Λιβονίας στον Ιβάν Δ΄. Στη συνέχεια η Ρωσία και η Σουηδία συμφώνησαν για μεταξύ τους ανακωχή διάρκειας επτά ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιβονικός Πόλεμος Κατηγορία:Συνθήκες της Σουηδίας Κατηγορία:16ος αιώνας στην Εσθονία Ντόρπατ Κατηγορία:Ιστορία του Τάρτου
Άιντραχτ Φραγκφούρτης
Η Άιντραχτ Φραγκφούρτης (γερμανικά: Eintracht Frankfurt, ) είναι ο μεγαλύτερος αθλητικός σύλλογος της Φραγκφούρτης και μια από τις πιο επιτυχημένες και πιο δημοφιλείς γερμανικές ποδοσφαιρικές ομάδες. Ιδρύθηκε στις 8 Μαρτίου 1899. Η ονομασία Eintracht μεταφράζεται στα ελληνικά ομόνοια, αρμονία. Συνολικά διαθέτει 15 τμήματα και έχει έδρα το Ρίντερβαλντ, ενώ το τμήμα ποδοσφαίρου αποτελεί πλέον εταιρεία του συλλόγου με έδρα την Deutsche Bank Park.
Η ποδοσφαιρική ομάδα
Στις 1 Ιουλίου του 2000 το τμήμα ποδοσφαίρου της Άιντραχτ μετατράπηκε σε εταιρεία με την επωνυμία Eintracht Frankfurt Fußball AG, της οποίας μοναδικός ιδιοκτήτης είναι ο σύλλογος. Έδρα της είναι η Commerzbank-Arena (ιστορικό όνομα «Waldstadion») στη Φραγκφούρτη, oι πρωτοποριακές εγκαταστάσεις της οποίας την καθιστούν το πιο σύγχρονο στάδιο στην Ευρώπη. Η ομάδα έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα Γερμανίας. Το 1960 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, όπου ηττήθηκε με 7–3 από τη Ρεάλ Μαδρίτης, στη Γλασκόβη (18/5/1960).
Στις 18 Μαΐου 2022 η Άιντραχτ Φρανκφούρτης νίκησε 1-1 (5-4πεν.) την Ρειντζερς στον τελικό του Γιουρόπα λιγκ.
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Αθήνας
Το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Αθήνας (συντομογραφία: BEA)λειτουργεί ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, από το 1940 και είναι το μεγαλύτερο από τα τρία βιοτεχνικά επιμελητήρια που υπάρχουν στην Ελλάδα, εκπροσωπώντας περισσότερες από 35.000 επιχειρήσεις, από όλους τους επαγγελματικούς κλάδους.
Το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο της Αθήνας εκφράζει τα συμφέροντά των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, περίπου 800 επαγγελμάτων και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Μεσολαβεί μεταξύ των επιχειρήσεων - μελών του και της πολιτείας και προωθεί τα συμφέροντά τους με σκοπό την ανάληψη από την πολιτεία των ανάλογων πολιτικών. Παράλληλα, αναδεικνύει τα προβλήματα των διαφόρων κατηγοριών επιχειρήσεων που εκπροσωπεί και φροντίζει για την ορθολογικότερη αντιμετώπισή τους.
Ιστορικά στοιχεία
Ο θεσμός των Επιμελητηρίων, εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1836. Ως Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, θεσμοθετούνται το 1914 με τον Ν. 184, με ένα επιμελητήριο στην Αττική, το Εμπορικό και Βιομηχανικό. Από το 1925, λειτουργεί το Επαγγελματικό και Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Αθηνών.
Ως αμιγώς Βιοτεχνικό, το ΒΕΑ λειτουργεί από το 1940. Είναι Νομικό πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και εποπτεύεται από το Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης. Διοικείται από 51 μελές Διοικητικό Συμβούλιο, που εκλέγεται κάθε 4 χρόνια και 9μελή Διοικητική Επιτροπή, που εκλέγεται από το παραπάνω Δ.Σ.
Στόχοι - Σκοπός
Με βάση το θεσμικό πλαίσιο που διέπει τη λειτουργία του , οι σκοποί του μπορούν να συνοψισθούν στα εξής:
Κέντρο Ερευνών-Μελετών Και Διαμεσολάβησης Του Βιοτεχνικού Επιμελήτηρίου Αθήνας Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Κ.Ε.ΜΕ.Δ. ΒΕΑ»
Το «Κέντρο Ερευνών-Μελετών Και Διαμεσολάβησης Του Βιοτεχνικού Επιμελήτηρίου Αθήνας Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία» με διακριτικό τίτλο «'''Κ.Ε.ΜΕ.Δ. ΒΕΑ» και μοναδικό εταίρο το νομικό πρόσωπο του Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Αθήνας  (συντομογραφία: BEA'''), ιδρύθηκε το 2019 και ο σκόπος του είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγελματικές ενώσεις στην Ελλάδα
Νικομήδης Α΄ Φιλέλληνας
Ο Νικομήδης Α' ο Φιλέλληνας από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών, ήταν βασιλιάς του ελληνιστικού κράτους της Βιθυνίας, στην Ανατολία, κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα της βασιλείας του ήταν η ίδρυση της Νικομήδειας (το σημερινό Ιζμίτ), πρωτεύουσας του κράτους του.
Άνοδος στον θρόνο
Πατέρας του Νικομήδη ήταν ο Ζιποίτης, ηγεμόνας της Βιθυνίας, τον οποίο και διαδέχτηκε περίπου το 279 π.Χ. Την έναρξη της βασιλείας του σηματοδότησε η θανάτωση δύο αδελφών του. Ένας τρίτος, ο οποίος ονομαζόταν όπως και ο πατέρας τους Ζιποίτης, ξεσήκωσε επανάσταση εναντίον του, και κατάφερε να διοικήσει ανεξάρτητα σημαντικό μέρος της επικράτειας της Βιθυνίας για κάποιο χρονικό διάστημα.
Στο μεταξύ, την εξουσία του Νικομήδη απείλησε επίσης μια εισβολή από τον βασιλιά του κράτους των Σελευκιδών, Αντίοχο Α' τον Σωτήρα, ο οποίος είχε στο παρελθόν εμπλακεί σε πόλεμο και με τον πατέρα του, τον Ζιποίτη. Ο λόγος της παρούσας επίθεσης ήταν το γεγονός ότι ο Νικομήδης ενεπλάκη στον πόλεμο του Σύριου βασιλιά με τον Αντίγονο Β' Γονατά, βασιλιά της Μακεδονίας. Για να αντιμετωπίσει την απειλή αυτή, ο Νικομήδης συμμάχησε με την Ηράκλεια την Ποντική. Τελικά η εισβολή αυτή δεν αποδείχτηκε επικίνδυνη, μιας και ο Αντίοχος αποσύρθηκε μοναχός του από τα εδάφη της Βιθυνίας, καθώς δεν ήθελε να ρισκάρει μάχη.
Προκειμένου να αντιμετωπίσει τον αδελφό του και λιγότερο τους εξωτερικούς εχθρούς του, ο Νικομήδης κάλεσε σε βοήθεια ισχυρούς συμμάχους και σύναψε συμμαχία με τους Κέλτες οι οποίοι, κάτω από τις διαταγές των Λεοννόριου και Λουτάριου, είχαν καταφτάσει την απέναντι όχθη του Βοσπόρου, και είχαν καταπιαστεί με πολιορκία του Βυζαντίου, το 277 π.Χ. Παρέχοντάς τους τα μέσα να κάνουν το πέρασμα στην Ασία, έστρεψε αρχικά τα όπλα των νέων του συμμάχων εναντίον του Ζιποίτη. Τελικά τον νίκησε και τον θανάτωσε, ενώνοντας ξανά ολόκληρη τη Βιθυνία κάτω από το σκήπτρο του.
Βασιλεία
Λίγα πράγματα είναι γνωστά σήμερα σχετικά με τα γεγονότα που ακολούθησαν. Υπάρχει η πιθανότητα οι Κέλτες να βοήθησαν τον Νικομήδη στη διαμάχη του με τον Αντίοχο, ωστόσο δεν έχουν καταγραφεί συγκεκριμένες πληροφορίες. Φαίνεται, εντούτοις, ότι ο Νικομήδης παρέμεινε ο αδιαμφισβήτητος ηγεμόνας της Βιθυνίας, την οποία και συνέχισε να κυβερνά μέχρι τον θάνατό του, και η οποία απέκτησε ευμάρεια και δύναμη κατά τη διάρκεια της πολύχρονης και ειρηνικής βασιλείας του.
Μιμούμενος τον πατέρα του, και τόσους άλλους Έλληνες ηγεμόνες της Ασίας, αποφάσισε να διαιωνίσει το όνομά του, ιδρύοντας μια νέα πρωτεύουσα. Το μέρος που επέλεξε, γειτονικά της αποικίας των Μεγαρέων με το όνομα Αστακός, αποδείχτηκε σοφά υπολογισμένο, καθώς η πόλη της Νικομήδειας συνέχισε για πάνω από έξι αιώνες να είναι μια από τις πλουσιότερες της Μικράς Ασίας. Ο Ευσέβιος τοποθετεί την ίδρυση της Νικομήδειας το 264 π.Χ.
Διαδοχή
Η διάρκεια της βασιλείας του Νικομήδη μετά το γεγονός αυτό δεν είναι γνωστή, ωστόσο ο θάνατός του υπολογίζεται γύρω στο έτος 255 π.Χ. Παντρεύτηκε δύο φορές. Από την πρώτη του σύζυγο, Διτιζέλη, με καταγωγή από τη Φρυγία, απέκτησε δύο γιους, τον Προυσία και τον Ζιαήλα, καθώς και μία κόρη, τη Λυσάνδρα. Ο Νικομήδης έτρεφε έναν τεράστιο σκύλο, από τη ράτσα των Μολοσσών, ο οποίος του ήταν ιδιαίτερα πιστός. Όταν μια μέρα η Διτιζέλη πλησίασε τον βασιλιά, ο σκύλος θεωρώντας πως πήγαινε να επιτεθεί στον βασιλιά, της χύμηξε πρώτος, με αποτέλεσμα να την τραυματίσει θανάσιμα.
Η δεύτερη σύζυγος του Νικομήδη, η Εταζέτα, τον έπεισε να παραμερίσει τα τέκνα από τον πρώτο του γάμο και να ορίσει διάδοχο ανάμεσα στα δικά της παιδιά. Τα τελευταία ήταν ακόμη σε νηπιακή ηλικία όταν ο πατέρας τους απεβίωσε. Στη διαθήκη του ανέθεσε την κηδεμονία τους στους βασιλείς Αντίογονο Γονατά και Πτολεμαίο Β' τον Φιλάδελφο, μαζί με τις πόλεις Ηράκλεια, Βυζάντιο και Κίο. Παρ' όλα αυτά, ο γιος του Ζιαήλας γρήγορα κατάφερε να καταλάβει τον θρόνο για τον εαυτό του.
Άλλες πληροφορίες
Κατά πάσα πιθανότητα ο Νικομήδης ήταν εκείνος ο βασιλιάς που προσπάθησε να αγοράσει από την πόλη της Κνίδου το διάσημο άγαλμα της Αφροδίτης, το οποίο είχε κατασκευάσει ο Πραξιτέλης, προσφερόμενος να απαλλάξει την πόλη από το δημόσιο χρέος της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βιθυνίας Κατηγορία:Δυναστεία των Νικομηδιδών
Φρούσκα Γκόρα
μικρογραφία|Τα όρη Φρούσκα από τα νότια Τα Όρη Φρούσκα (σερβικά : Фрушка гора) είναι οροσειρά στην κεντρική Σερβία κι εθνικό πάρκο της Σερβίας. Το μεγαλύτερο τμήμα του βρίσκεται στην περιοχή της Συρμίας, στη Σερβία, αλλά ένα μικρότερο στη δυτική πλευρά του ανήκει στην Κροατία. Αναφέρεται επίσης ως κόσμημα της Σερβίας λόγω του όμορφου τοπίου της προστατευόμενης περιοχής του, της φύσης και της γραφικής υπαίθρου του. Εκτείνεται σε μήκος περίπου 75 χλμ. και πλάτος από 12 έως 15 χιλιόμετρα και καλύπτει μια έκταση 255 τετραγωνικά χλμ. Τα όρη Φρούσκα το 1960 ανακηρύχθηκαν εθνικός δρυμός και ήταν το πρώτο εθνικό πάρκο στη Σερβία. Η ψηλότερη κορυφή του είναι ο Ερυθρός Κοτ με 539 μέτρα. Το πιο σημαντικό μνημείο είναι τα 16 μοναστήρια της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που είναι χτισμένα σε όλο το βουνό αλλά και πολλά κάστρα.
Οι κοιλάδες και οι πλαγιές του Φρούσκα καλύπτονται με λιβάδια, βοσκοτόπια και καλλιέργειες καλαμποκιού, στις πλαγιές έχει πολλά περιβόλια και αμπέλια από τα πιο διάσημα κελάρια κρασιού της Σερβίας, τμήματα άνω των 300 μέτρων καλύπτονται με πυκνά δάση φυλλοβόλων δασών. Περίπου 700 είδη φαρμακευτικών βοτάνων φύονται στο βουνό. Μερικά από τα πολλά είδη ζώων είναι τα ζαρκάδια, ελάφια, νυφίτσες, αγριογούρουνα, Κούνα, αγριόγατα, τσακάλι, κουνέλι, κλπ.
Στο Φρούσκα Γκόρα υπάρχουν 14 τεχνητές λίμνες και πολλές μεγάλες πόλεις στους πρόποδες της.
Όνομα
Στα Σερβικά είναι γνωστή ως Fruška gora, Фрушка гора, στα Ουγγρικά ως Tarcal (επίσης Almus-hegy ή Árpatarló), στα Γερμανικά ως Frankenwald και στα Λατινικά ως Alma Mons. Στα Μεσαιωνικά Ελληνικά ήταν γνωστή ως Φραγκοχωρία.
Το όνομα του βουνού προέρχεται από την παλιά Σερβική λέξη "Fruzi" της οποίας ο τύπος του ενικού είναι "Frug" και το επίθετό της Fruški, που χρησιμοποιείτο για την ονομασία των Φράγκων. Το όνομα "Fruška Gora" σημαίνει "Φράγκικο βουνό" και βασίζεται σε ένα ιστορικό γεγονός, δηλαδή το βουνό λειτουργούσε ως φυσικό σύνορο όταν άρχισαν οι  εκστρατείες των Φράγκων στην περιοχή.
Την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το όνομά του ήταν Alma Mons, που σημαίνει "εύφορο βουνό". Εχει καταγραφεί ότι κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου Πρόβου, 276-282, που γεννήθηκε στο γειτονικό Σίρμιο, φυτεύτηκαν στο βουνό πρώτα αμπέλια.
Αμπελώνες
Η Φρούσκα Γκόρα χωρίζει τη Σθρμία σε δύο γεωγραφικά διακριτά μέρη: Τη Συρμία του Κρασιού (άνω ή ορεινή) και τη Συρμία των Χοίρων (κάτω ή πεδινή). Οι πλαγιές του βουνού καθιερώθηκαν ως ένας από τους πιο διάσημους αμπελώνες της Ουγγαρίας από το 15ο αιώνα. Η χρυσή εποχή της αμπελουργίας στη Φρούσκα Γκόρα ξεκίνησε μετά το 1699 και τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς, με την οποία οι Οθωμανοί εκδιώχθηκαν από την περιοχή, μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Στο Σρέμσκι Καρλόβτσι παράγεται το διάσημο μπέρμετ, γλυκό, επιδόρπιο κρασί με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης. Εχει καταγραφεί ότι τα κιβώτια του μπέρμετ χρησιμοποιήθηκαν ως δωροδοκία από τους Σέρβους για να αποκτήσουν ορισμένα προνόμια από την Αυστριακή αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία. Το κρασί σερβιριζόταν στις αυλές της Ρωσίας και της Βρετανίας και περιλαμβανόταν στον κατάλογο κρασιών του Τιτανικού.
Οι πλαγιές της Φρούσκα Γκόρα είναι ιδανικές για την καλλιέργεια αμπελιών και στην περιοχή υπάρχουν πολλοί οινοπαραγωγοί που παράγουν Τράμινερ, Ρίσλιγκ και άλλα κρασιά. Πολλούς έχει σαγηνεύσει η ειδυλιακή ομορφιά της, λόγω της εξαιρετικής της θέσης, που είναι γνωστή για τον ειρηνικό και προσοδοφόρο τρόπο ζωής των κατοίκων της, και ένας τέλειος προορισμός για περιηγήσεις όπου οι τουρίστες μπορούν να χαλαρώσουν και να ευχαριστηθούν στο γραφικό φυσικό περιβάλλον. Μετά την πτώση του κομμουνισμού η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία ανέκτησε 100.000 στρέμματα στην περιοχή από την ιδιοκτησία της, που είχε εθνικοποιηθεί.
Εθνικό Πάρκο
Το Εθνικό πάρκο της Φρούσκα Γκόρα κηρύχθηκε το 1960 και καλύπτει μια έκταση 266,72 τ.χλμ.. Είναι το παλαιότερο από τα σημερινά εθνικά πάρκα της Σερβίας.
Διατηρούνται πλούσια απολιθώματα πανίδας και σχεδόν το 90% της περιοχής του πάρκου είναι δασωμένη. Τα κυρίαρχα είδη δέντρων περιλαμβάνουν τη φιλύρα, τη βελανιδιά και την οξιά. Συνολικά στο πάρκο απαντώνται 1.500 είδη φυτών, από τα οποία 200 προστατεύονται. Υπάρχουν επίσης 400 είδη μυκήτων. Τα ενδημικά Παννονικά φυτά περιλαμβάνουν την ταταρική κράμβη,το άγριο πράσο και το doronicum (είδος σύνθετου). Υπάρχουν περίπου 30 είδη ορχιδέας στο πάρκο.
Τα προστατευόμενα είδη εντόμων περιλαμβάνουν το βαλκανικό χρυσοδακτύλιο, ορισμένα είδη λιβελλούλης και ανθόμυγας και το ουγγρικό σκαθάρι, που ήδη έχει εκλείψει σε ορισμένες άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το πάρκο είναι επίσης ο βιότοπος 13 ειδών αμφιβίων και 11 ερπετών, εκ των οποίων τα 14 προστατεύονται, μεταξύ αυτών και η σαλαμάνδρα και ο αστρίτης.
Ιστορία
Υπάρχουν ίχνη ανθρώπινης κατοίκησης σε αυτή την περιοχή που χρονολογούνται από τη νεολιθική εποχή. Πριν από τη Ρωμαϊκή κατάκτηση στην περιοχή κατοικούσαν οι Ιλλυριοί και οι Κέλτες. Το 31 μ.Χ. κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους και συμπεριλήφθηκε στην επαρχία της Παννονίας. Ο ποταμός Δούναβης ήταν σύνορο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Λίμες) και στη βόρεια πλευρά του βουνού χτίστηκαν αρκετά ρωμαϊκά μεθοριακά φρούρια.
Στον Πρώιμο Μεσαίωνα στην περιοχή αυτή εγκαταστάθηκαν οι Κουάδοι, οι Ούννοι, οι Γότθοι, οι Γέπιδες, οι Σλάβοι και οι Άβαροι. Οι Φράγκοι εκδίωξαν τους Ούννους, τους Αβάρους, τους Γέπιδες και τους Λομβαρδούς από την περιοχή και σχημάτισαν τα νότια σύνορα της Φράγκικης Αυτοκρατορίας, δίνοντας το όνομά τους στο βουνό. Αργότερα κατοικήθηκε από Βούλγαρους, Πετσενέγους και Ούγγρους. Τον 11ο αιώνα, όταν ο Χριστιανισμός χωρίστηκε σε Καθολικισμό και Ορθοδοξία, και οι δύο κοινότητες είχαν τις εκκλησίες τους στην περιοχή. Μια πολύ σημαντική ομάδα Σερβικών μεσαιωνικών μοναστηριών δημιουργήθηκε στο βουνό.
Το 19ο αιώνα, κατά την Αυστροουγγρική περίοδο, οι πόλεις αναπτύχθηκαν, όπως και το εμπόριο και η βιοτεχνία. Στο ίδιο το βουνό αναπτύχθηκαν οικισμο, σχεδιασμένοι με τη χαρακτηριστική λαϊκή παράδοση. Δύο πιο ξεχωριστοί οικισμοί, από την άποψη της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, είναι το Σρέμσκι Καρλόβτσι, που εξελίχθηκε στο επίκεντρο της πολιτικής και πολιτιστικής ζωής των Σέρβων της Αυστρίας και αργότερα της Αυστροουγγαρίας και το Ιριγκ, ένας από τους πιο ανεπτυγμένους οικισμούς της Συρμίας το 18ου αιώνα.
Μετά τους Ρωμαίους η περιοχή αποτέλεσε τμήμα της Αυτοκρατορίας των Ούννων, του Βασίλειου των Οστρογότθων, του Βασιλείου των Γεπίδων, του Κράτους των Λομβαρδών, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, του Χαγανάτου των Αβάρων, της Φράγκικης Αυτοκρατορίας, της Α΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, της Πανοννικής Κροατίας, του Βασίλειου της Ουγγαρίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Μοναρχίας των Αψβούργων, της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, της Αυστροουγγαρίας, του Κράτους των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων, του Βασίλειου της Σερβίας, του Βασίλειου της Γιουγκοσλαβίας, της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, της Σερβίας και Μαυροβούνιου και σήμερα ανήκει στη Δημοκρατία της Σερβίας.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η περιοχή καταλήφθηκε από τις δυνάμεις του Άξονα και η Φρούσκα Γκόρα ήταν σημαντικό κέντρο του αντιστασιακού κινήματος των παρτιζάνων και εκεί δημιουργήθηκε μια απελευθερωμένη παρτιζάνικη περιοχή.
Μνημεία
Ο Λόφος Εντρες χρησιμοποιήθηκε ως λατομείο από τους προϊστορικούς ανθρώπους για τα εργαλεία τους. Υπάρχουν πολλά ρωμαϊκά κατάλοιπα, όπως το φρούριο Aκούμινκουμ κοντά στο Σλάνκαμεν και οι Βασιάναι, Ρωμαϊκή πόλη κοντά στο Ντόνι Πέτροβτσι. Η πόλη ήταν οχυρωμένη με τείχη και τετράγωνους πύργους. Μέσα στα τείχη ανακαλύφθηκαν αντικείμενα των συστημάτων θέρμανσης και αποχέτευσης καθώς τοίχοι διακοσμημένοι με νωπογραφίες και δάπεδα με ψηφιδωτά. Το 1952 στην τοποθεσία Μπίκιτς Ντο ανακαλύφθηκε ρωμαϊκή κρύπτη με 11.500 νομίσματα, μεταξύ αυτών και από τη βασιλεία του Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Αξιοθέατα από τη μεταγενέστερη εποχή είναι ο Πύργος του Βρντνικ, το μοναδικό σωζόμενο τμήμα του μεσαιωνικού φρουρίου, ο Νερόμυλος Ρίβιτσα και το Στραζίλοβο, όπου μετενταφιάσθηκαν από τη Βιέννη το 1883 τα λείψανα του ποιητή Μπράνκο Ραντίτσεβιτς.
Moναστήρια
Χάρη στο φιλόξενο περιβάλλον της υπάρχουν επίσης πάνω από δέκα Σερβικά Ορθόδοξα μοναστήρια που βρίσκονται στη Φρούσκα Γκόρα. Σύμφωνα με ιστορικά δεδομένα αυτές οι μοναστικές κοινότητες είναι ιστορικά καταγεγραμμένες από τις πρώτες δεκαετίες του 16ου αιώνα. Οι θρύλοι ωστόσο τοποθετούν την ίδρυσή τους στην περίοδο μεταξύ του 12ου και του 15ου αιώνα. Τα μοναστήρια συγκεντρώνονται σε μια περιοχή μήκους 50 και πλάτους 10 χιλιομέτρων. Κατά τους αιώνες της ύπαρξής τους αυτά τα μοναστήρια συντήρησαν την πνευματική και πολιτική ζωή του Σερβικού έθνους. Το δέκατο όγδοο αιώνα τα μοναστήρια στέγασαν τους μοναχούς του μοναστηριού Ράτσα του δήμου Μπάγινα Μπάστα στον ποταμό Δρίνο. Αυτοί οι μοναχοί ήταν συγγραφείς διάσημοι για τα ζωγραφισμένα χειρόγραφά τους.
Τα Μοναστήρια της Φρούσκα Γκόρα χαρακτηρίστηκαν ως Μνημεία Πολιτισμού Εξαιρετικής Σημασίας το 1990 και προστατεύονται από το κράτος.
Τα Οθωμανικά έγγραφα αναφέρουν 35 μοναστήρια, εκ των οποίων σώζονται τα 16 και εξακολουθούν να λειτουργούν σήμερα. Λόγω του τόσο μεγάλου αριθμού μοναστηριών στην ίδια περιοχή η Φρουσκά Γκόρα αποκαλείται κοινώς Σερβικό Άγιο Όρος. Η Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κήρυξε επίσημα τη Φρούσκα Γκόρα Ιερό Όρος στις 12 Οκτωβρίου 2003.
Κατάλογος των μοναστηριών:
Ετεροφωνία
Θα μπορούσαμε να ορίσουμε γενικά την ετεροφωνία ως μία τεχνική εμπλουτισμού μιας βασικής μελωδικής ιδέας, όταν αυτή συγχρόνως εκτελείται από πολλούς εκτελεστές, έτσι ώστε αν απομονώσουμε κάθε έναν από τους εκτελεστές θα αναγνωρίσουμε ότι εκτελεί την βασική μελωδική ιδέα, όταν όμως τους ακούμε όλους μαζί, έχουμε την αίσθηση ότι υπάρχουν μεταξύ των μικροδιαφοροποιήσεις και παρ' όλα αυτά συνολικά αισθανόμαστε ότι η βασική μελωδική ιδέα δεσπόζει.
Για να κατανοήσουμε την τεχνική αυτή, ας φανταστούμε μία καμπύλη γραμμή τυπωμένη σε ένα χαρτί και η οποία εκπροσωπεί τη βασική μελωδική ιδέα. Αν ζητήσουμε από πέντε ανθρώπους, να ακολουθήσουν πάνω στο χαρτί ο καθένας με ένα μολύβι το ίχνος αυτής της γραμμής, θα πάρουμε 5 μολυβένιες γραμμές, διαφορετικές μεν, που ωστόσο σχηματικά θα συγκλίνουν στην αρχική τυπωμένη γραμμή.
Ουσιαστικά, η ετεροφωνία, ως ομαδική μουσική πρακτική πρωτόγονων ομάδων, είναι αρχαιότερη της μονοφωνίας, υπό την έννοια ότι η ακριβής, η πανομοιότυπη, η ομαδική μονοφωνική εκτέλεση μιας μελωδίας έχει υψηλότερες τεχνικές απαιτήσεις από την ετεροφωνική πρακτική. Υπ' αυτή την έννοια, η μονοφωνία έπεται ιστορικά της πρωτόγονης ετεροφωνίας, ως μία καινοτόμος πρακτική αναζήτησης ή και επίδειξης μιας υψηλής μουσικής πειθαρχίας. Σε πολιτισμούς μουσικά εξελιγμένους, όπως ο αρχαιοελληνικός, η ετεροφωνία είναι τεχνική συνειδητά πλέον διαφοροποιημένη από την μονοφωνία (όχι δηλαδή αποτέλεσμα άτεχνης προσπάθειας για μονοφωνία).
Δίνοντας λοιπόν έναν πιο περιεκτικό ορισμό θα λέγαμε ότι ετεροφωνία είναι η τεχνική εκείνη κατά την οποία συνεκφέρονται μικροπαραλλαγές μιας βασικής μελωδικής ιδέας που αφηρημένα δεσπόζει. Ωστόσο αυτο δεν σημαίνει οτι μπορούμε να επιτύχουμε μία μουσικά σωστή και μελωδική ετεροφωνία βασισμένοι στον αυτοσχεδιασμό των φωνών και των μουσικών οργάνων, βασική προϋπόθεση είναι η σωστή εκτέλεση των μουσικών φθόγγων και η τήρηση των κανόνων τησ αρμονίας. Με άλλα λόγια ο μαέστρος θα πρέπει να στηρίζει αλλά οχι να στηρίζεται στον αυτοσχεδιασμό των φωνών ετσι ωστε να αποφύγει την πιθανή παράβαση της μουσικής αρμονίας και αντίστιξης.
Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Κώστας Τριανταφυλλόπουλος (ποδοσφαιριστής)
Ο Κωνσταντίνος «Κώστας» Τριανταφυλλόπουλος (3 Απριλίου 1993, Κόρινθος) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός ή πλάγιος αμυντικός για την πολωνική Γκούρνικ Ζάμπζε.
Παναθηναϊκός
Προέρχεται από τα τμήματα υποδομών του Παναθηναϊκού και στις 30 Σεπτεμβρίου 2012, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα πρωταθλήματος απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την ομάδα ανδρών του συλλόγου. Την περίοδο 2013-14 καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα των "πρασίνων", ενώ την ίδια χρονιά κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας, έπειτα από την επικράτηση του Παναθηναϊκού στον τελικό εναντίον του ΠΑΟΚ (4-1).
Αστέρας Τρίπολης
Τον Ιανουάριο του 2016 αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό ως ελεύθερος και συμφώνησε με τον Αστέρα Τρίπολης. Έμεινε τρία ολόκληρα χρόνια στην Αρκαδική ομάδα, έχοντας συνολικά από το 2016, μέχρι το 2019, 60 συμμετοχές, χωρίς να έχει καταφέρει να σκοράρει κάποιο τέρμα.
Πόγκον Στσέτσιν
Στις 13 Ιουνίου 2019, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Πόγκον Στσέτσιν της Εκστρακλάσα, όπου θα είναι συμπαίκτης με το Μιχάλη Μανιά.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει διατελέσει διεθνής με την Εθνική Νέων, στην οποία υπήρξε βασικό στέλεχος στην πορεία μέχρι τον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος U19 του 2012, καθώς και με την Εθνική Ελπίδων (2012-2014).
Στατιστικά στοιχεία ανά περίοδο
Μέχρι τις 14 Ιουνίου 2019.
Διακρίσεις
Παναθηναϊκός
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόγκον Στσέτσιν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Περιοδικός πίνακας των χημικών στοιχείων
thumb|right|375px|Τυπική μορφή του περιοδικού πίνακα
Μερικές ομάδες του περιοδικού συστήματος έχουν ιδιαίτερες ονομασίες, όπως αλογόνα ή ευγενή αέρια, ενώ οι υπόλοιπες παίρνουν απλά το όνομα του πρώτου από πάνω χημικού στοιχείου τους, για παράδειγμα ομάδα του άνθρακα. Δεδομένου ότι, εξ ορισμού, ο περιοδικός πίνακας περιλαμβάνει επαναλαμβανόμενες τάσεις, χρησιμεύει να αντλήσει κανείς πληροφορίες σχετικά με τις σχέσεις ανάμεσα στις ιδιότητες των χημικών στοιχείων, και να βοηθήσει ώστε να προβλεφθούν (σε κάποιον βαθμό) οι ιδιότητες των καινούργιων χημικών στοιχείων που πρόκειται να ανακαλυφθούν ή να πυρηνοσυνθεθούν. Ως ένα αποτέλεσμα, ο περιοδικός πίνακας είτε στην τυποποιημένη μορφή του είτε σε διάφορες άλλες, παρέχει ένα χρήσιμο πλαίσιο για να αναλυθεί η χημική συμπεριφορά. Τέτοιου είδους πίνακες χρησιμοποιούνται ευρύτατα τόσο στη χημεία, όσο και σε άλλες επιστήμες.
Όλα τα χημικά στοιχεία έχουν ατομικούς αριθμούς από 1 (υδρογόνο) ως 118 (ογκανέσσιο), έχουν ανακαλυφθεί ή αναφέρθηκε ότι πυρηνοσυνθέθηκε, με τα χημικά στοιχεία με ατομικούς αριθμούς 113, 115, 117 και 118 να πρέπει ακόμη να επιβεβαιωθούν. Τα πρώτα 98 υπάρχουν στη φύση, αν και κάποια βρίσκονται μόνο σε ιχνοποσότητες και αρχικά ανακαλύφθηκαν με πυρηνοσύνθεση σε (ειδικά) εργαστήρια. Χημικά στοιχεία με ατομικούς αριθμούς από 99 - 118 έχουν συντεθεί σε εργαστήρια. Η πυρηνοσύνθεση χημικών στοιχείων με ακόμη μεγαλύτερο ατομικό αριθμό βρίσκεται ακόμη σε αναζήτηση, με το ερώτημα για το πώς θα πρέπει ο περιοδικός πίνακας των χημικών στοιχείων να προσαρμοστεί για να υποδεχθεί τέτοιες προσθήκες να βρίσκεται ακόμη σε εξελισσόμενη διαβούλευση. Πολλά νέα συνθετικά ραδιονουκλίδια των χημικών στοιχείων που έχουν βρεθεί στη φύση, έχουν επίσης παραχθεί σε ειδικά εργαστήρια.
Ανάλυση διάταξης
Περιοδικός Πίνακας Χημικών Στοιχείων
Χρωματικός κώδικας για τους ατομικούς αριθμούς:
Όλες οι εκδόσεις του περιοδικού πίνακα των χημικών στοιχείων περιλαμβάνουν μόνο χημικά στοιχεία, όχι μείγματα, χημικές ενώσεις, ή υποατομικά σωματίδια. Κάθε χημικό στοιχείο έχει έναν μοναδικό γι' αυτό ατομικό αριθμό, που αντιπροσωπεύει τον αριθμό των πρωτονίων στον ατομικό πυρήνα του. τα περισσότερα χημικά στοιχεία έχουν κάποια διακριτά είδη, που έχουν ατομικούς πυρήνες με διαφορετικό αριθμό νετρονίων, και αναφέρονται ως ισότοπα. Για παράδειγμα, ο άνθρακας έχει τρία φυσικά υπάρχοντα ισότοπα. Όλα τα ισότοπα του άνθρακα έχουν 6 πρωτόνια, και τα περισσότερα (αναλογικά) έχουν και 6 νετρόνια (ισότοπο 12C), αλλά περίπου το 1% έχει 7 νετρόνια (ισότοπο 13C). Τέλος, ένα πολύ μικρό κλάσμα των ατόμων άνθρακα έχουν 8 νετρόνια (ισότοπο 14C). Τα ισότοπα ποτέ δεν διαχωρίζονται στον περιοδικό πίνακα των χημικών στοιχείων. Πάντοτε ομαδοποιούνται μαζί κάτω από το σύμβολο ενός απλού χημικού στοιχείου. Τα χημικά στοιχεία που δεν έχουν σταθερά ισότοπα, έχουν ατομικές μάζες (όταν αυτές αναγράφονται στον περιοδικό πίνακα των χημικών στοιχείων) που τίθενται σε παρενθέσεις και αντιστοιχούν στην ισοτοπική μάζα του σταθερότερου ισότοπού τους.
Στον τυπικό περιοδικό πίνακα των χημικών στοιχείων, τα χημικά στοιχεία τοποθετούνται σε κατά σειρά αύξοντα ατομικού αριθμού. Μια νέα περίοδος ξεκινά όταν χρησιμοποιείται μια επιπλέον ηλεκτρονική στιβάδα για το πρώτο της ηλεκτρόνιο. Οι ομάδες καθορίζονται από την ηλεκτρονική δομή του ατόμου. Χημικά στοιχεία με τον ίδιο αριθμό ηλεκτρονίων σε μια συγκεκριμένη ηλεκτρονική υποστιβάδα μπαίνουν στις ίδιες ομάδες. Για παράδειγμα, το οξυγόνο και το σελήνιο βρίσκονται στην ίδια ομάδα επειδή και τα δυο έχουν 4 ηλεκτρόνια στην εξωτερική τους p υποστιβάδα. Τα χημικά στοιχεία με παρόμοιες χημικές ιδιότητες γενικά μπαίνουν στην ίδια ομάδα του περιοδικού πίνακα των χημικών στοιχείων, παρόλο που στον τομέα f και σε κάποια σημεία του τομέα d, τα χημικά στοιχεία της ίδιας περιόδου τείνουν να έχουν επίσης παρόμοιες ιδιότητες. Έτσι, είναι σχετικά εύκολο να προβλεφθεί η χημική συμπεριφορά ενός χημικού στοιχείου, αν είναι γνωστές οι ιδιότητες των χημικών στοιχείων που βρίσκονται γύρω από αυτό, στον περιοδικό πίνακα των χημικών στοιχείων.
Μέχρι το 2013, το περιοδικό σύστημα των χημικών στοιχείων είχε 114 επιβεβαιωμένα χημικά στοιχεία, αρχίζοντας από το χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 1 (υδρογόνο, καταλήγοντας συνεχόμενα στο χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 112 (κοπερνίκιο), συνεχίζοντας στο χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 114 (φλερόβιο) και καταλήγοντας στο χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 116 (λιβερμόριο). Τα χημικά στοιχεία με ατομικούς αριθμούς 113, 115, 117 και 118, έχουν αναφερθεί ότι έχουν πυρηνοσυντεθεί σε (ειδικά) εργαστήρια, αλλά κανένας από αυτούς τους ισχυρισμούς δεν έχει επίσημα επιβεβαιωθεί από την IUPAC. Γι' αυτό αυτά τα χημικά στοιχεία είναι γενικά γνωστά μόνο με το συστηματικό τους όνομα, που βασίζεται στους ατομικούς αριθμούς τους.
Ένα σύνολο από 98 χημικά στοιχεία έχουν βρεθεί στη φύση. Τα υπόλοιπα 16, από το αϊνσταΐνιο ως το κοπερνίκιο, και επιπλέον το Τενέσιο και το Ογκανέσιο, υπάρχουν μόνο όταν πυρηνοσυντεθούν σε εργαστήρια. Από τα 98 χημικά στοιχεία που έχουν βρεθεί στη φύση, τα 84 είναι αρχέγονα. Τα υπόλοιπα 14 υπάρχουν μόνο σε αλυσίδες ραδιενεργούς διάσπασης αρχέγονων ραδιονουκλιδίων. Κανένα χημικό στοιχείο βαρύτερο από το αϊνσταΐνιο δεν έχει ποτέ παρατηρηθεί σε μακροσκοπικές ποσότητες στην καθαρή του μορφή.
Ομάδες
Μια ομάδα είναι μια κάθετη στήλη του περιοδικού πίνακα. Οι ομάδες συνήθως έχουν πιο σημαντικές περιοδικές τάσεις παρά οι περίοδοι και οι τομείς, που εξηγούνται παρακάτω. Οι σύγχρονες κβαντομηχανικές θεωρίες της ατομικής δομής εξηγούν τις ομαδικές τάσεις προτείνοντας ότι τα χημικά στοιχεία μιας ομάδας γενικά έχουν τις ίδιες ηλεκτρονιακές διαμορφώσεις στις στιβάδες σθένους τους. Συνεπώς, τα χημικά στοιχεία στην ίδια ομάδα τείνουν να έχουν μια κοινή χημεία και εμφανίζουν μια σαφή τάση στις ιδιότητες με την αύξηση του ατομικού αριθμού τους. Ωστόσο σε κάποια τμήματα του περιοδικού πίνακα, όπως είναι ο τομέας d και ο τομέας f, οι οριζόντιες ομοιότητες μπορεί να είναι επίσης το ίδιο ή και περισσότερο σημαντικές από τις κάθετες ομοιότητες.
Κάτω από μια διεθνή ονοματολογική σύμβαση, οι ομάδες αριθμούνται από το 1 ως το 18, από την ακροαριστερή στήλη (τα αλκαλιμέταλλα) ως την ακροδεξιά στήλη (τα ευγενή αέρια). Προηγουμένως, οι ομάδες ήταν γνωστές με ρωμαϊκή αρίθμηση. Στην Αμερική, οι ρωμαϊκοί αριθμοί ακολουθούνταν είτε από το «Α», αν η ομάδα ανήκε στους τομείς s ή p, είτε από το «Β», αν η ομάδα ανήκε στον τομέα d. Οι ρωμαϊκοί αριθμοί που χρησιμοποιούνταν αντιστοιχούσαν στο τελευταίο ψηφίο της σημερινής αριθμητικής ονοματολογικής σύνθεσης. Για παράδειγμα, η ομάδα 4 ήταν η ομάδα IVB και η ομάδα 14 ήταν η ομάδα IVA. Στην Ευρώπη, τα γράμματα ήταν τα ίδια, αλλά το «Α» χρησιμοποιούνταν αν η ομάδα βρισκόταν πριν από τη σημερινή ομάδα 10, ενώ το «Β» χρησιμοποιούνταν για τις ομάδες μετά την ομάδα 10. Επιπλέον, οι ομάδες 8 - 10 ομαδοποιούνταν σε μια τριπλού μεγέθους ομάδα, που χαρακτηριζόταν ως ομάδα VIII. Από το 1988, το νέο ονοματολογικό σύστημα της IUPAC τέθηκε σε ισχύ, ενώ τα παλιά ονόματα των ομάδων αποσύρθηκαν.
Σε κάποιες από αυτές τις ομάδες δόθηκαν εμπειρικά, δηλαδή μη συστηματικά, ονόματα, που αναφέρονται παρακάτω, παρόλο που μερικά χρησιμοποιούνται σπανίως. Οι ομάδες 3 - 10 δεν έχουν εμπειρικά ονόματα και αναφέρονται απλά με τον αριθμό ομάδας τους ή με το όνομα του πρώτου χημικού στοιχείου τους, όπως για παράδειγμα η ομάδα 3 ονομάζεται και «ομάδα του σκάνδιου», εφόσον παρουσιάζουν λιγότερες ομοιότητες ή και κάθετες τάσεις.