cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Παπαπέτρου
Παναθηναϊκός
Από το καλοκαίρι του 2020 και μετά την αποχώρηση του Νικ Καλάθη, ο Παπαπέτρου ορίστηκε ως ο νέος αρχηγός της ομάδας του Παναθηναϊκού. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, έφτασε τα 100 κλεψίματα στην καριέρα του στην Ευρωλίγκα. Τον Γενάρη του 2021, βρέθηκε στην κορυφή με τις καλύτερες ασίστ του πρώτου μισού της Ευρωλίγκα. Τη σεζόν 2020/21, πραγματοποίησε πολύ καλή χρονιά στην Ευρωλίγκα, έχοντας 12,1 πόντους κατά μέσο όρο, 4,1 ριμπάουντ και 2,4 ασίστ σε 27 αγώνες ανά 31 λεπτά συμμετοχής, με 43% στα δίποντα, 36% στα τρίποντα και 73% στις βολές. Στις 31 Ιανουαρίου 2021 κόντρα στον Προμηθέα Πάτρας για το Πρωτάθλημα Ελλάδας, σημείωσε 26 πόντους σε 24:29, επίδοση που αποτελεί ατομικό ρεκόρ καριέρας στη διοργάνωση. Επίσης έγινε ο 47ος στην ιστορία των «πράσινων» στο Πρωτάθλημα που ξεπέρασε τους 500 πόντους ενώ ξεπέρασε συνολικά τους 1.400 στην κατηγορία. Στις 9 Μαΐου, κατέκτησε το δεύτερο Κύπελλο Ελλάδας, νικώντας τον τελικό τον Προμηθέα Πάτρας με 91-79. Μάλιστα ο ίδιος ανακηρύχθηκε MVP και πρώτος σκόρερ του τελικού έχοντας συνολικά 25 πόντους (4/5 βολές, 6/8 δίποντα και 3/9 τρίποντα) με 5 ριμπάουντ, 4 ασίστ και συγκέντρωσε 24 βαθμούς στην αξιολόγηση. Στις 10 Ιουνίου, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας, αφού ο Παναθηναϊκός κέρδισε στη σειρά των τελικών το Λαύριο με 3-1. Με τις εμφανίσεις του στο Πρωτάθλημα Ελλάδας (13.8 πόντους, 4 ριμπάουντ και 3.2 ασίστ στο πρωτάθλημα, ενώ σούταρε με 41% τρίποντα και 60% στα δίποντα, αλλά και 86.4% στις βολές σε 25 λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα), αναδείχτηκε για πρώτη φορά στην καριέρα του MVP, αφού ήταν πρώτος στην ψηφοφορία των αρχηγών και των προπονητών των 12 ομάδων του Πρωταθλήματος, που διαμόρφωσαν το αποτέλεσμα κατά 60%. Επίσης αποτέλεσε μέλος της κορυφαίας πεντάδας της σεζόν 2020-21. Στις 11 Ιουλίου 2021, ανανέωσε το συμβόλαιό του με τους «πράσινους» για δυο ακόμα χρόνια.
Παρτιζάν Βελιγραδίου
Στις 19 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε από την Παρτίζαν Βελιγραδίου. Στις 22 Ιουνίου 2023, κατέκτησε την Αδριατική Λίγκα, αφού η Παρτίζαν νίκησε με 3-2 στη σειρά των τελικών τον Ερυθρό Αστέρα. Τη σεζόν 2022-23, αγωνίστηκε σε 38 παιχνίδια της Ευρωλίγκα και είχε κατά μέσο όρο 5.4 πόντους και 2.3 ριμπάουντ, σουτάροντας με 44% στα δίποντα, 37% στα τρίποντα και 72% στις βολές. Αντίστοιχα είχε 29:00 λεπτά συμμετοχής κατά μέσο όρο σε 34 παιχνίδια της Αδριατικής Λίγκα με 6.5 πόντους, 2.3 ριμπάουντ και 1.4 ασίστ με 54% στα δίποντα, 42% στα τρίποντα και 75% στις βολές.
Παναθηναϊκός
Στις 12 Ιουλίου 2023, επέστρεψε επίσημα στον Παναθηναϊκό υπογράφοντας διετές συμβόλαιο συνεργασίας.
Εθνική ομάδα
Ως μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Ελλάδας, ο Παπαπέτρου έχει αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U16 του 2009 και του 2010, καθώς επίσης και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U20 τοy 2013, στο οποίο είχε κατά μέσο όρο 15.9 πόντους, 5.3 ριμπάουντ και 1.6 ασίστ ανά αγώνα.
Έγινε μέλος της Εθνικής ανδρών το 2016, συμμετέχοντας στο Προολυμπιακό τουρνουά στο Τορίνο. Επίσης, συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ του 2017 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019 στην Κίνα. Έχασε το Προολυμπιακό τουρνουά του Καναδά το 2021, λόγω τραυματισμού στο γόνατο. Αγωνίστηκε επίσης στο Ευρωμπάσκετ 2022, στο οποίο η Εθνική έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, όπου και ηττήθηκε από τη Γερμανία 107-96. Ο ίδιος στο τουρνουά είχε 4.6 πόντους, 1 ασίστ και 2.1 ριμπάουντ σε 7 αγώνες με 18.6 λεπτά συμμετοχής. Με την εθνική ομάδα έχει 49 αγώνες με 315 πόντους (μ.ο: 6.43).
Βαχτάνγκ-Αλμασχάν της Γεωργίας
Βασιλικός πρίγκιπας
Γεννήθηκε το 1761 στην οικογένεια τού Ηρακλή Β΄, βασιλιά τού Καχέτι (και τού Κάρτλι μετά το 1762) και της 3ης συζύγου του Νταρετζάν των πριγκίπων Νταντιάνι. Ήταν συνονόματος τού εκλιπόντος ετεροθαλούς αδελφού του, Βαχτάνγκ (απεβ. το 1756), και έφερε επίσης το δεύτερο όνομα, Αλμασκάν. Μετά το τέλος του αδερφού του Λέβαν το 1781, ο Βαχτάνγκ τον διαδέχθηκε στο πριγκιπικό φέουδο (appanage) στην ορεινή κοιλάδα Αράγκβι, για το οποίο κωδικοποίησε το ποινικό και οικογενειακό δίκαιο (Ganchiba Baris kai Mthiurta Vendta, Οι κανονισμοί για τα Πεδινά και τα Ορεινά μέρη ) το 1782. Τον Σεπτέμβριο του 1795 ο Βαχτάνγκ πολέμησε στις τάξεις τού στρατού τού πατέρα του, εναντίον τού ιρανικού στρατού εισβολής τού Αγά Μωάμεθ Χαν στη μάχη τού Κρτσανίσι, κατά τη διάρκεια της οποίας διοικούσε την τελευταία μοίρα των ορεινών του πλησίον της Τιφλίδας.
Εμφύλια αναταραχή
Μετά το τέλος τού Ηρακλή το 1798, ο Βαχτάνγκ ενώθηκε με τη μητέρα του χήρα βασίλισσα Νταρετζάν και τους αδελφούς Ιουλόν, Παρναόζ και Αλέξανδρο, σε αντίθεση με τον ετεροθαλή αδελφό του, τον βασιλιά Γεώργιο ΙΒ΄. Η κρίση προκλήθηκε από την άρνηση τού Γεωργίου ΙΒ΄ να συμμορφωθεί με τη διαθήκη τού Ηρακλή Β΄ το 1791, η οποία ζητούσε ο διάδοχος τού βασιλιά να είναι όχι στους απογόνους αυτού, αλλά στον μεγαλύτερο αδελφό του, καθιστώντας έτσι τον Βαχτάνγκ τον 3ο στη σειρά διαδοχής, μετά από τον Γεώργιο και τον Ιουλόν. Ο Γεώργιος ΙΒ΄ ανανέωσε το άιτημα τού Ηρακλή Β΄ για ρωσική προστασία και έλαβε από τον Τσάρο Παύλο την αναγνώριση τού γιου του, Δαβίδ, ως κληρονόμου στις 18 Απριλίου 1799.
Σύλληψη και εξορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f1/Vakhtang_Iraklievich_and_Darya_Georgievna_of_Georgia%27s_grave_in_Blagoveschenskaya_church_02_by_shakko.JPG/220px-Vakhtang_Iraklievich_and_Darya_Georgievna_of_Georgia%27s_grave_in_Blagoveschenskaya_church_02_by_shakko.JPG|μικρογραφία| Ο τάφος τού πρίγκιπα Βαχτάνγκ στην εκκλησία Μπλαγκοβεσένσκαγια της Λαύρας Aλεξάντερ Νέβσκι. Τον Ιούλιο τού 1802, όταν η αντι-ρωσική αντιπολίτευση έγινε πιο έντονη στη Γεωργία, οι Ρώσοι προσπάθησαν να αποσπάσουν τον Βαχτάνγκ από το Ντουσέτι. Ο Βαχτάνγκ διέφυγε από το κάστρο του στα βουνά τού Μτιουλέτι, αλλά όταν το Σύνταγμα Γρεναδιέρων τού Καυκάσου, υπό τη διοίκηση τού στρατηγού Σεργκέι Τούτσκοφ, προχώρησε στην περιοχή, παραδόθηκε στις 10 Αυγούστου 1802 για να αποφύγει την αιματοχυσία. Μεταφέρθηκε στην Τιφλίδα και τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό μαζί με τη μητέρα του Νταρετζάν στο παλάτι τού Αβλαμπάρι. Στις 19 Φεβρουαρίου 1803 ο Βαχτάνγκ και ο πρώην εχθρός του, Δαβίδ, γιος τού Γεωργίου ΙΒ΄, αναχώρησαν υπό τη ρωσική στρατιωτική συνοδεία στην Αγία Πετρούπολη, όπου απεβίωσε το 1814 και ενταφιάστηκε στον Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου της Λαύρας τού Αλεξάνδρου Νιέφσκι. Το επιτάφιο επίγραμμα στα γεωργιανά, που παραγγέλθηκε από τη χήρα τού Βαχτάνγκ, θρηνεί που απεβίωσε σε μία ξένη χώρα, χωρίς να μπορεί να δει τη μητέρα πατρίδα.
Κατά τη διάρκεια των ετών στην Αγία Πετρούπολη, ο πρίγκιπας Βαχτάνγκ έγραψε για την ιστορία και την πολιτική της πατρίδας του. Οι προβληματισμοί του για τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα στη Γεωργία μεταφράστηκαν από έναν Γεωργιανό, τον Iγκόρ Τσιλαγίιεφ, στα ρωσικά και δημοσιεύτηκαν ως Письма царевича Вахтанга Ираклиевича (Τα γράμματα τού βασιλικού πρίγκιπα Βαχτάνγκ, γιου τού Ηρακλή) στην Αγία Πετρούπολη το 1812. Ο Βαχτάνγκ έγραψε επίσης Обозрение истории грузинскаго народа ( Επισκόπηση της Ιστορίας τού Γεωργιανού Έθνους), που δημοσιεύτηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1814. Ένα μέρος του, μεταφρασμένο από τον γερμανό λόγιο Ιούλιο Κλάπροθ, δημοσιεύτηκε στα αγγλικά ως "Επιτομή της Ιστορίας της Γεωργίας" στο The Asiatic Journal το 1831.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε δύο φορές. Η ταυτότητα της πρώτης συζύγου του, της πριγκιπικής οικογένειας Tσουλουκίτζε, δεν είναι γνωστή. Έκανε δεύτερο γάμο, το 1784, με την πριγκίπισσα Μαριάμ (1769 – 27 Σεπτεμβρίου 1837), κόρη τού πρίγκιπα Δαβίδ Αντρονικασβίλι και της Ντάμε τού Αυτοκρατορικού Τάγματος της Αγ. Αικατερίνης (1810). Δεν είχε παιδιά.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών (WWE)
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών (αγγλ: World Heavyweight Championship) ήταν ένας επαγγελματικός τίτλος βαρέων βαρών και ανήκει στην εταιρία πάλης WWE. Ήταν ο σημαντικότερος τίτλος της εταιρείας, μαζί με το Πρωτάθλημα WWE.
Το 2002 ο τίτλος καθιερώθηκε στο WWE Raw, ενώ ορισμένες φορές μεταφέρθηκε και στο WWE SmackDown. Το 2011 άρχισε να διεκδικείται απο τους παλαιστές και των δύο σόου. Η καταγωγή του πρωταθλήματος βρίσκεται στο αρχικό παγκόσμιο πρωτάθλημα βαρέων βαρών που ιδρύθηκε το 1905.
Προέλευση
Το WWE παρουσίασε για πρώτη φορά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών τον Σεπτέμβρη του 2002 στο Raw και πρώτος πρωταθλητής ήταν ο Τριπλ Έιτς. Πριν απο αυτό όμως ο τίτλος ανήκε στο WCW, το οποίο αγοράστηκε απο το WWE.
Απο τότε που το Raw και το SmackDown έγιναν δύο ξεχωριστά σόου στο WWE, το πρωτάθλημα έχει μετακινηθεί μεταξύ των δύο σόου σε διαφορετικές περιπτώσεις, κυρίως ως αποτέλεσμα του WWE Draft (Μετεγγραφές μεταξύ των δυο σόου). Το πρωτάθλημα ήταν γενικά διεκδικήσιμο στον τομέα των επαγγελματικών αγώνων πάλης, στον οποίο οι συμμετέχοντες εκτελούσαν σκηνοθετημένους αγώνες πάλης.
Πηγές
http://wwe.com/inside/titlehistory/worldheavyweight
http://wrestling-titles.com/wwe/wwe-world-h.html
Ξάνθιππος (Αθηναίος πολιτικός)
Ο Ξάνθιππος (Ξάνθιππος Αρίφρονος) ήταν Αθηναίος πολιτικός και στρατιωτικός της αρχαιότητας, γιος του Αρίφρονου και πατέρας του Περικλή, από τη σύζυγό του Αγαρίστη, ανιψιά του μεταρρυθμιστή Κλεισθένη.
Το 490 π.Χ. παρέπεμψε σε δίκη το στρατηγό Μιλτιάδη, όταν εκείνος επέστρεψε από την αποτυχημένη του εκστρατεία εναντίον της Πάρου. Το 484 π.Χ. ο Ξάνθιππος εξοστρακίστηκε από την Αθήνα. Ωστόσο, το 479 π.Χ. διαδέχτηκε το Θεμιστοκλή στη διοίκηση του αθηναϊκού ναυτικού.
Ηγήθηκε των αθηναϊκών στρατευμάτων στην αποφασιστική Ναυμαχία της Μυκάλης, η οποία έλαβε χώρα στις ακτές της Ιωνίας, το καλοκαίρι του 479 π.Χ. Ο ελληνικός στόλος ύστερα μετέβη στον Ελλήσποντο, αλλά όταν μαθεύτηκε πως η περίφημη γέφυρά του είχε διαλυθεί, ο Λακεδαιμόνιος Λεωτυχίδας και οι Πελοποννήσιοι επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Εντούτοις ο Ξάνθιππος, παρέμεινε με τον αθηναϊκό στόλο προκειμένου να καταλάβει τη Θρακική Χερσόννησο όπου οι Αθηναίοι είχαν παλαιότερα αξιοσημείωτες περιουσίες. Οι Πέρσες επιτέθηκαν ενάντια στην πόλη της Σηστού, την οποία ο Ξάνθιππος πολιόρκησε, αναγκάζοντάς την να παραδοθεί την επόμενη άνοιξη (478 π.Χ.) Ο Πέρσης κυβερνήτης Αρταύκτης αποπειράθηκε να αποδράσει, μα συνελήφθη και εγκαταλείφθηκε από τον Ξάνθιππο στην εκδίκηση των κατοίκων του Ελαιούντος, που τον εκτέλεσαν. Κατόπιν ο Ξάνθιππος επέστρεψε στην Αθήνα με τους άνδρες του.
Αρχαίες Πηγές
Σύγχρονες Πηγές
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Νοεμβρίου 1910 (Αναθεωρητική)
Οι δεύτερες βουλευτικές εκλογές του 1910 διεξήχθησαν την Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 1910 με σκοπό την ανάδειξη της Β΄ Αναθεωρητικής Βουλής. Σε σύνολο 362 εδρών, το Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθέριου Βενιζέλου κατέκτησε τις 307 κατακτώντας την απόλυτη πλειοψηφία.
Με αυτό το αποτέλεσμα των εκλογών (αποτέλεσμα της αποχής από τις εκλογές των παλαιότερων, ισχυρών πολιτικών παραγόντων της χώρας) ο Βενιζέλος μπόρεσε να κυβερνήσει απρόσκοπτα μέχρι τον Φεβρουάριο του 1915.
Ιστορικό
Νικητής των προηγούμενων εκλογών του Αυγούστου, αναδείχτηκε ο «Ηνωμένος Συνασπισμός Κομμάτων» (πολιτικός συνασπισμός των παλαιότερων ισχυρών πολιτικών παραγόντων της χώρας, Γ. Θεοτόκης Δημ.Ράλλη Αλ. Ζαΐμη), δίνοντας στον ήδη Πρωθυπουργό Στέφανο Δραγούμη τη δυνατότητα να παραμείνει στην διακυβέρνηση της χώρας, αφού εξακολουθούσε να έχει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Ο Στ. Δραγούμης όμως, παραιτήθηκε από το αξίωμα στις 12 Σεπτεμβρίου, και ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ διόρισε στις 6 Οκτωβρίου 1910 στην θέση του, τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Επειδή όμως, ο Βενιζέλος θα ήταν αδύνατον να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από ένα κοινοβουλευτικό σώμα στο οποίο κατείχε την μειοψηφία, συμφώνησε με τον Βασιλιά, να διαλύσουν την Βουλή και να προκηρύξουν και πάλι εκλογές. Τα παλαιότερα κόμματα, αντιδρώντας στις αντισυνταγματικές, όπως τις θεωρούσαν, διευθετήσεις Βασιλιά και Βενιζέλου αρνήθηκαν τη συμμετοχή τους στις εκλογές, δίνοντας έτσι στο νεοπαγές Κόμμα Φιλελευθέρων την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Η Βουλή που συγκλήθηκε μετά τις εκλογές έφερε εις πέρας την Αναθεώρηση και ψήφισε το νέο Σύνταγμα  την 1η Ιουνίου 1911.
Πηγές - Παραπομπές
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1910 Κατηγορία:1910
Ευτυχία (ταινία, 2019)
Η Ευτυχία είναι ελληνική δραματική βιογραφική ταινία του 2019, σε σενάριο Κατερίνας Μπέη και σκηνοθεσία Άγγελου Φραντζή. Η ταινία ακολουθεί τη ζωή της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Πρωταγωνιστούν η Κάτια Γκουλιώνη και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.
Πλοκή
Η ταινία αφηγείται τη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, στιχουργού με πολυτάραχη ζωή και έντονη προσωπικότητα σε διαδοχικά φλασμπάκ κατά τη διάρκεια τιμητικής εκδήλωσης για την πρωταγωνίστρια. Η ταινία αρχίζει το 1922, με την Μικρασιατική Καταστροφή και την μετεγκατάσταση της Ευτυχίας μαζί με την μητέρα και τις κόρες της από το Αϊδίνιο στην Αθήνα. Στην Αθήνα την υποδέχεται ο άντρας της, Κώστας Νικολαΐδης, ένας πλούσιος άντρας με τον οποίο όμως δεν είναι ερωτευμένη.
Αρχίζει να έχει σχέση με τον Γιώργο Παπαγιαννόπουλο, αστυνόμο με λογοτεχνικά ενδιαφέροντα, τον οποίο γνώρισε στη βιβλιοθήκη. Αργότερα τον παντρεύεται, ενώ παράλληλα η καριέρα της ως στιχουργός εξελίσσεται. Η Ευτυχία αρχίζει σιγά σιγά να προσελκύει την προσοχή των λαϊκών τραγουδιστών και συνθετών, αρχίζοντας από τον Βασίλη Τσιτσάνη, και ταυτόχρονα ωριμάζει, αλλά οι τοκογλύφοι την κυνηγούν για χρέη που απέκτησε λόγω του εθισμού της στα χαρτιά. Τελικά ο πρώτος της άντρας της δίνει διαζύγιο. Ο θάνατος της μητέρας της εκείνη την περίοδο είναι ένα γεγονός συντριπτικό για την ίδια. (Έως εκείνο το χρονικό σημείο την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου υποδυόταν η Κάτια Γκουλιώνη, ενώ πλέον την υποδύεται η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη).
Στην οικογένεια έχουν επιστρέψει και οι δύο κόρες, με τη μεγάλη κόρη να παντρεύεται τον ηθοποιό Φραγκίσκο Μανέλλη, με τον οποίο αποκτά μια κόρη. Η Ευτυχία εξακολουθεί να γράφει στίχους και να τους μοιράζει στους συνθέτες της εποχής, όπως ο Απόστολος Καλδάρας, και της αποδίδουν σταθερό εισόδημα, το οποίο όμως ξοδεύει στην χαρτοπαιξία. Ο Γιώργος ανακαλύπτει ότι έχει σοβαρό πρόβλημα υγείας, το οποίο αποκρύπτει από τους υπόλοιπους, αν και ο Λουκάς το μαθαίνει. Ένα βράδυ που η οικογένεια γιορτάζει, εκείνος καταρρέει και πεθαίνει. Η χήρα πλέον Ευτυχία συνεχίζει να γράφει στίχους, όμως επειδή δεν πλήρωνε τα ενοίκια, η οικογένεια αναγκάζεται να μετακομίσει. Η κόρη της έχει φύγει στο εξωτερικό, καθώς ο Φραγκίσκος διώκεται για την πολιτική ιδεολογία του, αλλά μαθαίνει ότι την απατά και χωρίζουν. Μια μέρα που γυρίζει μαζί με την κόρη της, η Μαίρη χάνει τις αισθήσεις και μεταφέρεται στο νοσοκομείο, όπου μερικές μέρες αργότερα καταλήγει. Λίγο αργότερα, η Ευτυχία γράφει ένα τραγούδι για τον Μάνο Χατζιδάκι.
Η ταινία τελειώνει με την Ευτυχία να κάθεται σε ένα παγκάκι, όπου την συναντούν η μητέρα της, ο άντρας της και η κόρη της.
Παραγωγή
Επιλέχθηκε την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου να ενσαρκώσουν δύο ηθοποιοί, η Κάτια Γκουλιώνη και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, καθότι η ταινία κάλυπτε το χρονικό διάστημα από το 1922 μέχρι το θάνατό της. Ο Άγγελος Φραντζής δήλωσε ότι για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα δεν θα έπειθε η χρήση μίας ηθοποιού. Για να ταιριάξουν οι ερμηνείες οι δύο ηθοποιοί πραγματοποίησαν μαζί πολλές ώρες μελέτης, πρόβας και αυτοσχεδιασμών, ενώ έπαιζαν η μία τις σκηνές της άλλης. Για τις ανάγκες της ταινίας η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, η οποία δεν καπνίζει, κάπνισε αφιλτράριστα τσιγάρα. Λόγω της δυσκολίας να γυριστεί ταινία εποχής στην Αθήνα, κατασκευάστηκαν κάποια σκηνικά, όπως η γειτονιά στην οποία έμενε η Ευτυχία μετά το διαζύγιό της.
Υποδοχή
Η ταινία άνοιξε στη δεύτερη θέση του ελληνικού box office το τετραήμερο 19 με 22 Δεκεμβρίου 2019, με 51.471 εισιτήρια από 109 αίθουσες πανελλαδικά, πίσω από την πρεμιέρα του Star Wars: Skywalker, η Άνοδος. Έκλεισε την πρώτη εβδομάδα προβολής με 84.843 εισιτήρια. Στο δεύτερο τετραήμερο προβολής η ταινία σχεδόν διπλασίασε τα εισιτήρια που έκοψε το πρώτο τετραήμερο. Η ταινία έκοψε το τετραήμερο 101.348 εισιτήρια από 126 οθόνες, περνώντας έτσι στην κορυφή του ελληνικού box office, ενώ τα συνολικά της εισιτήρια το πρώτο δεκαήμερο προβολής είχαν φτάσει τα 186.196 εισιτήρια. Η ταινία παρέμεινε στην κορυφή του box office και την τρίτη εβδομάδα προβολής, με μικρή πτώση, κόβοντας 91.782 εισιτήρια, ενώ την επόμενη μέρα, την αργία των Θεοφανίων, έκοψε άλλα 19.831 εισιτήρια, φτάνοντας τα 331.431 εισιτήρια. Παρέμεινε στην κορυφή του Box office την 4η εβδομάδα προβολής, με 63.261 εισιτήρια, την πέμπτη εβδομάδα έχασε την πρωτιά από το 1917 για περίπου 1.000 εισιτήρια, αλλά ξεπέρασε τα 500.000 εισιτήρια συνόλου καριέρας. Επανήλθε στην κορυφή την 6η εβδομάδα προβολής, με 31.803 εισιτήρια και πτώση 24%, φτάνοντας τα 571.159 συνολικά εισιτήρια. Η ταινία επανήλθε στο τοπ 10 το τετραήμερο 20-23 Αυγούστου, την 36η εβδομάδα κυκλοφορίας, με 701 εισιτήρια, φτάνοντας σε σύνολο τα 667.217 εισιτήρια.
Η ταινία έχει λάβει καλές προς μέτριες κριτικές. Ο Χρήστος Μήτσης χαρακτήρισε την παραγωγή φροντισμένη και σχολίασε θετικά τις ερμηνείες, όμως θεώρησε ότι δεν αναπτύχθηκε η σχέση της πρωταγωνίστριας με τα τραγούδια της και ότι το χιούμορ δεν ήταν αρμονικό. Έδωσε στην ταινία 2,5 από 5 αστέρια. Την ίδια βαθμολογία έδωσε και ο Αιμίλιος Χαρμπής της Καθημερινής, ο οποίος σχολίασε ιδιαίτερα θετικά την ερμηνεία της Κάτιας Γκουλιώνη, αλλά ανέφερε ότι στην ταινία υπάρχουν «αρκετές υπερβολές και κάποιες γραφικότητες». Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος, από τη Lifo, χαρακτήρισε την ταινία έξοχο πορτρέτο και σχολίασε θετικά τις ερμηνείες, ιδιαίτερα της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη και του Πυγμαλιώνα Δαδακαρίδη και έδωσε στην ταινία 3,5 από 5 αστέρια. Ο Ηλίας Φραγκούλης από το freecinema.gr χαρακτήρισε την ταινία με 4 στα 5 αστέρια, και εγκωμίασε τις ερμηνείες, τη συνέργεια σκηνοθεσίας και σεναρίου και το δέσιμο των τραγουδιών.
Βραβεύσεις
Στα βραβεία Ίρις 2020 της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου η Ευτυχία κέρδισε 8 βραβεία, συμπεριλαμβανομένων των βραβείων καλύτερης ταινίας, από 13 υποψηφιότητες, τις περισσότερες από κάθε ταινία εκείνη τη χρονιά. Αναλυτικά κατέκτησε τα βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Προστατευόμενη ονομασία προέλευσης
150px|μικρογραφία|Ένδειξη προϊόντων «Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης». Ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ) νοείται το όνομα μιας περιοχής, που χρησιμοποιείται στην περιγραφή ενός αγροτικού προϊόντος που παράγεται σε αυτήν και η ποιότητα του ή τα χαρακτηριστικά οφείλονται κυρίως ή αποκλειστικά στο γεωγραφικό περιβάλλον. Το καθεστώς για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϊόντων θεσπίστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση το 1992 με τον κανονισμό 2081/92
Οίνοι Π.Ο.Π.
Για τους οίνους μιας περιοχής οι όροι καθορίζουν:
Οι οίνοι ονομασίας προέλευσης αποτελούνται από τους οίνους Ελεγχόμενης Ονομασίας Προέλευσης και από τους οίνους Ονομασίας Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητας (O.Π.Α.Π). Οι παραπάνω όροι διαφέρουν για κάθε μία κατηγορία.
Γερμανός Καραβαγγέλης
Ο Γερμανός Καραβαγγέλης (Στύψη Λέσβου, 16 Ιουνίου 1866 - Βιέννη, 11 Φεβρουαρίου 1935), ήταν Έλληνας επίσκοπος, που διατέλεσε Μητροπολίτης Καστορίας και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα οργανώνοντας αντάρτικα σώματα με ντόπιους Μακεδόνες οπλαρχηγούς, με συνέπεια να αναδειχθεί μία από τις σημαντικότερες μορφές του Αγώνα. Το 1913 έγινε τοποτηρητής του Πατριαρχείου και το 1924 Έξαρχος στη Βιέννη, όπου το 1935 πέθανε και ετάφη. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Καστοριά το 1959.
Πρώτα χρόνια
αριστερά|μικρογραφία|Ο Γερμανός Καραβαγγέλης σε νεαρή ηλικία
Ο Καραβαγγέλης γεννήθηκε στη Στύψη της Λέσβου στις 16 Ιουνίου του 1866, από Ψαριανό πατέρα. Οι γονείς του Χρυσόστομος και Μαρία απέκτησαν, εκτός από τον πρωτότοκο Στυλιανό (τον μετέπειτα Γερμανό) και άλλα επτά παιδιά: έξι κορίτσια και ένα αγόρι, από τα οποία το αγόρι και ένα κορίτσι πέθαναν νωρίς. Μεγάλωσε στο Αδραμύττιο της Μικράς Ασίας, όπου μετακόμισε η οικογένειά του, όταν ο Στυλιανός ήταν δύο χρονών· εκεί ο πατέρας του άνοιξε εμπορικό κατάστημα. Από το Αδραμύττιο θα φύγει νέος πια, με υποτροφία που του χορηγεί, εκτιμώντας την ευφυΐα του, τη φιλομάθειά του και το επιβλητικό παρουσιαστικό του, ο Μητροπολίτης Εφέσου Αγαθάγγελος, για να σπουδάσει στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία θα αποφοιτήσει με άριστα το 1888. Την ημέρα της αποφοίτησης, χειροτονήθηκε διάκονος από τον Πατριάρχη Διονύσιο Ε΄ και πήρε το όνομα Γερμανός, προς τιμήν του ιδρυτή της Σχολής, Πατριάρχη Γερμανού Δ΄. Κατόπιν, συνέχισε τις σπουδές του, με δαπάνες του πλούσιου ομογενή Παύλου Στεφάνοβικ Σκυλίτση, σπουδάζοντας επί τριετία φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και της Βόννης.
Καθηγητής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης
αριστερά|μικρογραφία|Άγαλμα του Γερμανού Καραβαγγέλη στην [[Καστοριά]] Μετά την ανακήρυξή του σε διδάκτορα επέστρεψε στη Κωνσταντινούπολη. Εκεί το 1891 διορίστηκε καθηγητής της ονομαστής Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Με αυτή την ιδιότητα δίδαξε με ζήλο εκκλησιαστική ιστορία, ομιλητική και Θεολογία. Συνέγραψε εγκυκλοπαίδεια της Θεολογίας και διάφορα επιστημονικά έργα, εκκλησιαστικούς λόγους, την περί του Πάσχα ιστορικήν επιστημονικήν διατριβήν και άλλες μελέτες που δημοσιεύθηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες. Το 1896 χειροτονήθηκε επίσκοπος Πέραν με τον τίτλο «επίσκοπος Χαριουπόλεως», όπου και ανέπτυξε σπουδαία δράση, αφενός καταπολεμώντας ξένη ανθελληνική προπαγάνδα και αφετέρου για την ελληνοπρεπέστερη μόρφωση των Ελλήνων μαθητών, αποσπώντας τους από ξένες σχολές, που είχαν στο μεταξύ ιδρυθεί, ιδίως των Καθολικών Γάλλων. Χαρακτηριστικά, απέσπασε 130 Έλληνες μαθητές από τη σχολή "Παπάζ Κιοπρού" και τους έπεισε να γραφτούν στο νεόκτιστο Ζωγράφειο Λύκειο ενώ ίδρυσε και Παρθεναγωγείο για τα κορίτσια που για χρόνια έφερε το όνομα «Παρθεναγωγείο Καραβαγγέλη». Οργάνωσε μαθήματα τις Κυριακές, κήρυττε ακατάπαυστα και συμμετείχε στην εκπαίδευση κι επιλογή νέων άξιων κληρικών.
Μητροπολίτης Καστορίας
Το 1900 τοποθετείται Μητροπολίτης Καστορίας (σημερινής Καστοριάς), από τον Πατριάρχη Κωνσταντίνο Ε΄, κατόπιν προτροπής του Έλληνα πρέσβη Νικόλαου Μαυροκορδάτου. Από της ενθρόνισής του άρχισε με τους πύρινους λόγους του να εμψυχώνει και να αναπτερώνει το ηθικό των Ελλήνων της περιοχής και να οργανώνει ένοπλα σώματα κατά των ομοίως ενόπλων Βουλγάρων Εξαρχικών, που επιχειρούσαν την προσάρτηση των ελληνογενών χριστιανικών πληθυσμών στη Βουλγαρική Εξαρχία. Μαζί και με άλλους ιεράρχες της περιοχής που έδρασαν ομοίως ακολουθώντας το παράδειγμά του, ο Μακεδονικός Αγώνας γενικεύθηκε. Κατάφερε πολλά χωριά και κωμοπόλεις να αποσκιρτήσουν από τη Βουλγαρική Εξαρχία και να επανενταχθούν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Παράλληλα, στην πολιτική σκηνή ζήτησε την επίσημη παρέμβαση του Ελληνικού Κράτους στον Αγώνα, προκειμένου να μη μένει η πρωτοβουλία στους Βουλγάρους. Βέβαια το αίτημά του εκείνο είχε περισσότερο θρησκευτικό χαρακτήρα, παρά εθνικο-κεντρικό. Οι προσπάθειές του εκείνες, στέλνοντας σχετικές εκθέσεις στους Έλληνες πρωθυπουργούς Α. Ζαΐμη και Θ. Δεληγιάννη, τελικά απέδωσαν, όταν το 1904 η Ελλάδα -υπό την πίεση και της κοινής γνώμης- απεφάσισε την ενεργή συμμετοχή της στον ένοπλο αγώνα αντίστασης. Ο ελληνικός κλήρος, ως ήταν επόμενο, υποστήριξε με μανία την τότε επιχείρηση του ελληνικού κράτους, με συνέπεια ο μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης να καταστεί ο μεγαλύτερος εχθρός του Βουλγαρικού Κομιτάτου. Πολλά στοιχεία για τη δράση του αντλούνται από τα απομνημονεύματά του, τα οποία δημοσιεύτηκαν από το Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου (ΙΜΧΑ) (Καραβαγγέλης Γερμανός, Μητροπολίτης Καστοριάς: Ο Μακεδονικός Αγών). αριστερά|μικρογραφία|Μνημείο που απεικονίζει τον Γερμανό Καραβαγγέλη (αριστερά) και τον [[Παύλος Μελάς|Παύλο Μελά (δεξιά)]] Ο Γερμανός Καραβαγγέλης κατέστη ο πρώτος και ο πιο επίμονος υπέρμαχος του αντιανταρτικού κινήματος σε συνεργασία με τον δραστήριο πρόξενο της Ελλάδας στο Μοναστήρι Ίωνα Δραγούμη και το 1904 με τον Παύλο Μελά. Στην αρχή προσπάθησε με τα κηρύγματά του να συνετίσει τους πάντες, ότι ανήκουν στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και μόνο, ενώ ως εθνότητα που κατοικεί στη περιοχή είναι όλοι Έλληνες. Στις ομιλίες του εκείνες δεν δίστασε αρχικά να επισκεφτεί τους ίδιους τους κομιτατζήδες, όπως και τον αρχικομιτατζή Βασίλ Τσακαλάρωφ. Στα επόμενα όμως 7 χρόνια (1900 - 1907) όπου γενικεύτηκαν οι καταστροφές και οι σκοτωμοί, ως μητροπολίτης Καστοριάς ύψωσε το σύνθημα «Βούλγαρος να μη μείνει». Έφιππος ο ίδιος και με το όπλο (μάνλιχερ) στον ώμο, από κοινού με τον αξιωματικό του Ελληνικού Στρατού Βάρδα, ο Καραβαγγέλης εμπνέει και δημιουργεί τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την εκδίκηση των σφαγών, που συγκλόνισαν τότε τον κόσμο. Μεταξύ αυτών των αντιποίνων ήταν και η σφαγή στη Ζαγορίτσανη, για την οποία ο ίδιος ο Γερμανός Καραβαγγέλης γράφει:
thumb|right| Η φωτογραφία του κεφαλιού του Λάζαρ Ποπτράικοφ, την οποία ο Γερμανός Καραβαγγέλης έβαλε στο γραφείο του Ως ηγέτης τού αντιβουλγαρικού ανταρτικού κινήματος, ο ίδιος γράφει: «Οι αντάρτικες ομάδες μεγάλωναν και αυξανόταν συνεχώς (παραθέτονται τα ονόματα 30 Κρητών, που ήταν επικεφαλής τέτοιων ομάδων). Διατηρούσα μαζί τους τακτική επαφή, μέσω του προξενείου του Μοναστηρίου και των μητροπολιτών. Συναντιόμουν προσωπικά μαζί τους και τους συμβούλευα να σκοτώνουν όλους τους ιερείς και Βούλγαρους δασκάλους». (χαρακτηριστικό σημείο του θρησκευτικού και μόνο μένους).
Δυσαρεστημένος με τον Κώττα, που κωλυσιεργούσε στη δράση του απέναντι στο Μήτρο Βλάχο, με τον οποίο ήταν αδελφοποιτοί, και πληροφορούμενος μία μεταξύ τους συνάντηση το Μάιο του 1904, ο Καραβαγγέλης αποφάσισε να τον καταδώσει στις οθωμανικές αρχές. Με εντολή του Καραβαγγέλη, ο Παύλος Κύρου, παλιός φίλος και συμπολεμιστής του Κώττα, οδήγησε τον Ιούνιο του 1904 ένα τουρκικό απόσπασμα στο σπίτι του Κώττα στη Ρούλια με αποτέλεσμα ο Κώττας να συλληφθεί, να φυλακιστεί και τον επόμενο χρόνο να απαγχονιστεί.
Η δράση αυτού του μητροπολίτη είναι χαρακτηριστική για το ρόλο της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στον αγώνα εναντίον των Βουλγάρων, που είχαν υπαχθεί στη Βουλγαρική Εξαρχία. Οι ελληνικές προσπάθειες για την προσάρτηση των εδαφών όπου κατοικούσαν και Βούλγαροι της Μακεδονίας, έγιναν δυνατές μετά την παρέλευση δέκα τουλάχιστον χρόνων από τη λήξη του Μακεδονικού Αγώνα και όχι χάρη στην αποτυχία της Εξέγερσης του Ίλιντεν (καλοκαίρι 1903), όπως πολλοί πρεσβεύουν, δεδομένου ότι δέκα χρόνια μετά, το 1913, υπεγράφη η πρώτη συνθήκη ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Βουλγαρίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που προηγήθηκε σαφώς της ελληνικής προσάρτησης.
Μητροπολίτης Αμασείας, Μητροπολίτης Ιωαννίνων
Το 1907, με το τέλος του Μακεδονικού Αγώνα η Οθωμανική κυβέρνηση απαίτησε από τον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ', μετά τις καταγγελίες Βουλγάρων και την επακόλουθη αφόρητη πίεση του Ρώσου πρεσβευτή Ζηνόβιεφ προς το Σουλτάνο, την απομάκρυνση του Γερμανού. Μετά από μήνες πιέσεων, ο Πατριάρχης αναγκάστηκε να δεχτεί κι ο Γερμανός αρχικά επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη ως Συνοδικός. Όταν όμως το Γενάρη του 1908 εχήρευσε η Μητρόπολη Αμάσειας, ο Πατριάρχης του ζήτησε και πάλι να γυρίσει κοντά στο ποίμνιο που τον χρειαζόταν κι ανέλαβε Μητροπολίτης Αμάσειας στις 5 Φεβρουαρίου 1908, με έδρα τη Σαμψούντα. Ο Γερμανός και εκεί ανέπτυξε έντονη εθνική δράση, δημιουργώντας σχολεία στα πιο απομακρυσμένα χωριά και ιδρύοντας γυμνάσιο για να μαθαίνουν τα παιδιά ελληνικά, αλλά και ένοπλες ομάδες κατά των Τούρκων ατάκτων, που λυμαινόταν την περιοχή. Το Γενάρη του 1913, μετά το θάνατο του Πατριάρχη Ιωακείμ διετέλεσε προσωρινά τοποτηρητής του πατριαρχικού θρόνου της Κωνσταντινούπολης. Συμμετείχε ως υποψήφιος και στην ψηφοφορία ανάδειξης νέου Πατριάρχη αλλά μετά από παρέμβαση τριμελούς επιτροπής της Εθνικής Αμύνης που τον θερμοπαρακαλούσε να αποσύρει την υποψηφιότητά του, υπάκουσε και διέθεσε τις ψήφους του στον Πατριάρχη Γερμανό Ε' που εξελέγη στις 28 Ιανουαρίου 1913.
Ο Γερμανός επέστρεψε στην Αμάσεια και αντιστάθηκε σθεναρά στις διώξεις των Νεοτούρκων, αφιερώνοντας τις δυνάμεις του στην υπεράσπιση των δικαίων των Ελλήνων και Αρμενίων, έχοντας ως συνεργάτες το μητροπολίτη Χρύσανθο Τραπεζούντας, το συντοπίτη του από τη Λέσβο επίσκοπο Ευθύμιο Ζήλων και τον αρχιμανδρίτη Πλάτωνα Αϊβαζίδη. Κατά τις σφαγές των Αρμενίων έσωσαν εκατοντάδες αθώους, κρύβοντας άλλους μες στο μητροπολιτικό ναό κι άλλους σε σπίτια Ελλήνων. Τις πράξεις του αυτές αναγνώρισαν αρμενικές εφημερίδες στις ΗΠΑ.
Για τις ενέργειές του αυτές συνελήφθη και στάλθηκε δέσμιος στην Κωνσταντινούπολη, όπου και φυλακίστηκε το 1917 για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά αποφυλακίστηκε χάρη σε ενέργειες του Πατριάρχη Γερμανού Ε'. Το στρατοδικείο του Κεμάλ Ατατούρκ, που εν τω μεταξύ πήρε με τα όπλα τον έλεγχο της κατάστασης, τον καταδίκασε ερήμην σε θάνατο το 1920 και τον κυνήγησε ανηλεώς. Στις 10 Μαρτίου 1921 ο Γερμανός πρότεινε στον υπουργό εξωτερικών της Ελλάδας Γεώργιο Μπαλτατζή, συνεργασία με Κούρδους και Αρμένιους εναντίον του εθνικιστικού κινήματος του Κεμάλ Ατατούρκ. Η ποντο-αρμενική συνεργασία αποσκοπούσε στην ίδρυση μιας αυτόνομης χριστιανικής δημοκρατίας (κράτους) στην περιοχή του Πόντου. Η κυβέρνηση όμως του Γούναρη, απομονωμένη από τους συμμάχους, δεν πήρε καμιά πρωτοβουλία. Το Νοέμβρη του 1921 ήταν ο επικρατέστερος για να γίνει Πατριάρχης, αλλά προτίμησε και πάλι να δώσει τις ψήφους του στο Μελέτιο Μεταξάκη.
Τον Αύγουστο του 1922 βρισκόταν στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας για τη στέψη του Ρουμάνου βασιλιά όταν συνέβη η Μικρασιατική Καταστροφή. Έσπευσε στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας για να πάρει το πλοίο για την Κωνσταντινούπολη, όμως τον πρόλαβαν τα τουρκικά στρατεύματα του Κεμάλ, που απαγόρευσαν την αποβίβασή του από το ατμόπλοιο αφού έλαβε επιστολή από τον Πατριάρχη ότι αν αποβιβαζόταν θα τον συνελάμβαναν και θα εκτελούνταν με βάση την απόφαση του στρατοδικείου. Για να τον προστατέψει ο Πατριάρχης τον διόριζε Μητροπολίτη Ιωαννίνων, όπου μετέβη άμεσα με το ίδιο πλοίο. Έτσι απομακρύνθηκε οριστικά από τη Μητρόπολη Αμασείας. Τυπικά απώλεσε και τον τίτλο του μητροπολίτη Αμασείας στις 27 Οκτωβρίου 1922. Εξελέγη τυπικά το έτος 1923 Μητροπολίτης Ιωαννίνων. Στα Γιάννενα έμεινε για ένα χρόνο.
Έξαρχος στην κεντρική Ευρώπη (Αυστρία, Ουγγαρία, Ιταλία)
Αργότερα μετά και τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 και την ανάρρηση στον Πατριαρχικό θρόνο του Γρηγορίου Z', κι ενω ο Γερμανός Καραβαγγέλης έκλεισε ένα χρόνο στα Ιωάννινα, τον Απρίλιο του 1924 έλαβε τηλεγράφημα από τον Πατριάρχη για τοποθέτησή του ως Μητροπολίτης Ουγγαρίας κι έξαρχος Κεντρώας Ευρώπης του Οικουμενικού Πατριαρχείου με έδρα τη Βουδαπέστη. Επρόκειτο για μια πολύ μικρή ελληνική κοινότητα με πενιχρή αμοιβή που δεν κάλυπτε ούτε τα έξοδα διαβίωσης του. Αρχικά αρνήθηκε και διαμαρτυρήθηκε με τηλεγράφημά του, όπως έκαναν και αρκετοί Ηπειρώτες, αλλά δεν εισακούστηκαν. Λόγος της δυσμενούς μετάθεσής του, σύμφωνα με την έρευνα του Μητροπολίτη Αυστρίας Μιχαήλ Στάικου, υπήρξε η πίεση στον Πατριάρχη από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Α' (Παπαδόπουλο), που ήθελε να επαναφέρει στα Ιωάννινα τον φιλοβασιλικό/αντιβενιζελικό ιεράρχη Σπυρίδωνα Βλάχο, απομακρύνοντας τον γνωστό για το φιλοβενιζελικό του φρόνημα Γερμανό. Ο Γερμανός το θεώρησε ως εξορία κι εμπαιγμό και στις 24 Απριλίου παραιτήθηκε γραπτώς από τη θέση αυτή. Τότε η ελληνική κυβέρνηση πρότεινε στο οικουμενικό Πατριαρχείο τη μετάθεση της έδρας από τη Βουδαπέστη στη Βιέννη για την «Εξαρχία Κεντρώας Ευρώπης», ως επαρχίας της Μητρόπολης Θυατείρων, με μισθό από το Υπουργείου Εξωτερικών. Με τηλεγράφημά του ο Γερμανός στις 11 Αυγούστου προς τον Πατριάρχη αποδέχθηκε με τον όρο να του αποδοθεί ο τίτλος Μητροπολίτης Αμασείας και Έξαρχος Κεντρώας Ευρώπης.
Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του στην Αυστριακή πρωτεύουσα τον Οκτώβριο ο Γερμανός μερίμνησε με κοπιώδη εργασία και πολυάριθμα ταξίδια για την αναζωογόνηση των αποδυναμωμένων ελληνικών κοινοτήτων σε Ιταλία, Αυστρία κι Ουγγαρία. Φρόντισε για τους εφημέριους, τους ναούς και τους απόδημους Έλληνες σε Βενετία, Μπρίντιζι, Λιβόρνο, Γένοβα, Μιλάνο, Ν(ε)άπολη, Τεργέστη, Κέτσκεμετ, Σέντες και Βουδαπέστη. Στη Βιέννη συνεργάστηκε άριστα με τον αρχιμανδρίτη, ιερατικό προϊστάμενο και μετέπειτα Μητροπολίτη Κυδωνίας κι Αποκορώνου Χανίων Αγαθάγγελο Ξηρουχάκη. Δοκιμάστηκε όμως από την πολύχρονη άρνηση του έτερου αρχιμανδρίτη της Βιέννης, ιερατικού προϊσταμένου της ενορίας Αγ. Γεωργίου Δημητρίου Γεωργιάδη να αποδεχθεί την πνευματική του δικαιοδοσία, που κρατούσε την ιστορική ελληνόφωνη κοινότητα για ιδιοτελείς λόγους πιστή στο Ρουμάνο επίσκοπο του Τσερνάουτσι (Cernăuți, σήμερα ανήκει στην Ουκρανία και είναι γνωστό ως Τσερνίβτσι). Επίσης την 1η Μαρτίου 1926 πικράθηκε από την απόφαση της δικτατορικής κυβέρνησης Θεόδωρου Πάγκαλου για περικοπή του μισθού του από 118 λίρες σε μόλις 50, με τα οποία αδυνατούσε να αποπληρώσει κατοικία, διατροφή, έξοδα περιοδείας και ξενοδοχεία, εξαρτώμενος σχεδόν αποκλειστικά σε δωρεές των ελάχιστων πιστών. Αναγκάστηκε για το λόγο αυτό να ζει μακριά από τη Βιέννη, και συγκεκριμένα στην Αθήνα όπου κατείχε ιδιόκτητη κατοικία στο Ψυχικό.
Θάνατος και ταφή
μικρογραφία|Ανδριάντας του Γερμανού Καραβαγγέλη στη [[Θεσσαλονίκη]]
Απομνημονεύματα και μετακομιδή των οστών του στην Καστοριά
Τα απομνημονεύματα που έγραψε ειδικά για τον Μακεδονικό Αγώνα, εκδόθηκαν από την Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών το 1959. Το ίδιο έτος το «Ίδρυμα Μελετών της Χερσονήσου του Αίμου» από κοινού με την «Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών» επιχορήγησαν τη μεταφορά των οστών του με τιμητική συνοδεία αρχικά στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια στην Καστοριά, όπου και τοποθετήθηκαν σε κρύπτη κάτω από τον ανδριάντα του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμφισβητούμενη ακρίβεια Κατηγορία:Αμφισβητούμενη ουδετερότητα Κατηγορία:Απόφοιτοι Θεολογικής Σχολής Χάλκης Κατηγορία:Κατηγορία Commons με τοπικό σύνδεσμο ίδιο με των Wikidata Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδονομάχος-επέκταση Γερμανος Γερμανος Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Τόμμυ Σόλομον
Ο Τάμε Χορομόνα Ρέχε (Tame Horomona Rehe), γνωστός επίσης με το αγγλοποιημένο όνομα Τόμμυ Σόλομον (Tommy Solomon), (7 Μαΐου 1884 - 19 Μαρτίου 1933) πιστεύεται από πολλούς πως ήταν ο τελευταίος πραγματικός Μοριορί, αν και μερικοί αμφισβητούν τον ισχυρισμό αυτό.
Ο Τόμμυ γεννήθηκε στο Γουαϊκαρίπι στα Νησιά Τσάταμ και μεγάλωσε στην Προστατευμένη Περιοχή Μοριορί στο Μανουκάου. Η μητέρα του πέθανε το 1903 αλλά εξαιτίας της νεανικής του ανευθυνότητας το μερίδιο της γης της παραχωρήθηκε στον πατέρα του κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Ο Τόμμυ παντρεύτηκε το 1903 με την Άντα Φόουλερ της φυλής Νγκάι Ταχού και άρχισαν να μαθαίνουν τη δουλειά κτηματία με πρόβατα αρχικά σε μισθωμένη γη και μετέπειτα στην οικογενειακή γη που βαθμιαία μεγάλωνε σε μέγεθος καθώς πέθαιναν οι υπόλοιποι Μοριορί. Όταν πέθαναν ο πατέρας του και η σύζυγός του το 1915 ο Τόμμυ είχε στη διάθεσή του 7.000 πρόβατα και ένα κοπάδι βόδια στην οικογενειακή φάρμα. Ο Τόμμυ ξαναπαντρεύτηκε το 1916 την Γουακαράγουα, ανηψιά της πρώτης του συζύγου και απέκτησε πέντε παιδιά. Αφού η Νγκάι Ταχού είναι μάλλον φυλή Μαορί παρά Μοριορί τα παιδιά του Τόμμυ θα ήταν μεικτής καταγωγής.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 ο Τόμμυ έγινε γνωστός ως ένας από τους πιο πετυχημένους κτηματίες στα Νησιά Τσάταμ. Έλαβε ενεργό μέρος στην κοινωνική και πολιτική ζωή των Νησιών Τσάταμ και έχαιρε ευρέως σεβασμού για τη γεναιοδωρία του και την συμβιβαστική φύση του. Ωστόσο έμεινε περισσότερο γνωστός ως ο τελευταίος γνήσιας γενεαλογίας Μοριορί.
Υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι μερικής Μοριορί καταγωγής στα Νησιά Τσάταμ και την ίδια τη Νέα Ζηλανδία.
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί Κατηγορία:Μάορι
Συνθήκη Προσχώρησης (2003)
Η Συνθήκη Προσχώρησης του 2003 ήταν η συμφωνία μεταξύ των 15, τότε, κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δέκα άλλων χωρών (Τσεχική Δημοκρατία, Εσθονία, Κύπρος, Λετονία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Μάλτα, Πολωνία, Σλοβενία, Σλοβακία), για την ένταξη των 10 τελευταίων χωρών στην ΕΕ. Την ίδια στιγμή η συνθήκη τροποποίησε ορισμένα σημεία τα οποία είχαν οριστεί αρχικά στην Συνθήκη της Νίκαιας. Η συνθήκη υπεγράφη στις 16 Απριλίου 2003 στην Αθήνα και τέθηκε σε ισχύ την 1η Μαΐου 2004, με αποτέλεσμα τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά 10 μέλη.
Παρασκήνιο
αριστερά|μικρογραφία|Η ανακατασκευασμένη αρχαία [[Στοά του Αττάλου, όπου υπεγράφη η συνθήκη]] Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελείται από ένα μεγάλο αριθμό επικαλυπτόμενων νομικών δομών οι οποίες έχουν ιδρυθεί με διαδοχικές διεθνείς συνθήκες.
Η Συνθήκη Προσχώρησης 2003 τροποποιεί τις παρακάτω συνθήκες:
Όλες οι τροποποιήσεις των ανωτέρω συνθηκών γίνονται από το άρθρο 11-19 του 2ου μέρους της συνθήκης προσχώρησης. Η συνθήκη δεν αναθεώρησε μόνο τα βάρη ψηφοφορίας και τον αριθμό των αντιπροσώπων των κρατών μελών σε όλα τα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, αλλά έκανε και άλλες τροποποιήσεις, με σημαντικότερη απ'όλες να είναι το πως το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα χειρίζεται την Ψήφο με ειδική πλειοψηφία. Από την 1η Νοεμβρίου 2004, κάθε φορά που το Συμβούλιο θα ψηφίζει την υιοθέτηση μιας πρόταση με Ειδική Πλειοψηφία, τότε η πρόταση θα πρέπει να υποστηριχθεί από την πλειοψηφία των κρατών μελών, τα οποία θα αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον 232 εκ των 321 σταθμισμένων ψήφων (72.3%), ενώ, επίσης, ως τρίτη απαίτηση τα κράτη αυτά θα πρέπει να αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον το 62% του συνολικού πληθυσμού της Ένωσης. Διαφορετικά, η πρόταση δεν υιοθετείται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθήκες της Πολωνίας Κατηγορία:Συνθήκες της Λιθουανίας Κατηγορία:Συνθήκες της Κύπρου
Ψωμί ζέας
Το ψωμί ζέας είναι ελληνικό ψωμί που παράγεται από ζέα. Το ψωμί είναι γενικά λαστιχωτό και ελαφρύ, έχοντας περισσότερες φυτικές ίνες από το ψωμί ολικής αλέσεως.
Ιστορία
Το σιτηρό της ζέας πιστεύεται ότι έχει αρχαία, αν όχι προϊστορική προέλευση. Σε ανασκαφές έχουν βρεθεί σιτάρι ζέας σε προϊστορικούς χώρους, συμπεριλαμβανομένου ενός χώρου στην Μικρά Ασία ο οποίος χρονολογείται από το 10.000 π.Χ. Επιπλέον, τα κλασικά κείμενα αναφέρουν ένα σιτηρό που ονομάζεται "ζέα" ή "ζειά." Ο Όμηρος χρησιμοποίησε τη λέξη ελληνική λέξη ζείδωρον, η οποία προέρχεται από την λέξη ζέα, που σημαίνει "αυτός που δίνει ζωή" στην Ιλιάδα. Στην Οδύσσεια η άγουρη ζέα ήταν τροφή για τα άλογα. Ο Ηρόδοτος στις Ιστορίες του γράφει ότι οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι προτιμούσαν την ζέα έναντι του σιταριού ή του κριθαριού.Ο  Διοσκουρίδης γράφει ότι οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι προετοίμαζαν το κρημνόν, η οποία παρασκευαζόταν από αλεσμένη ζέα και σιτάρι για να παραχθεί ο πολτός, ένα ποτό που είχε γεύση παρόμοια με αυτή του χυλού. Σύμφωνα με το θρύλο, ο Μέγας Αλέξανδρος κατανάλωνε ψωμί ζέας για να διατηρήσει τη δύναμή του. Το μεσαιωνικό λιμάνι του Πειραιά, το οποίο ονομάστηκε Μαρίνα Ζέας, ίσως πήρε το όνομα του από το σιτηρό.
Παρά την πιθανή δημοτικότητα της στην αρχαιότητα, η ζέα μάλλον αντικαταστάθηκε από το κριθάρι κατά την κλασική περίοδο. Τελικά, το σκληρό σιτάρι και το σιτάρι έγιναν οι κυρίαρχες μορφές ψωμιού στην περιοχή. Στην Ελλάδα υπάρχει ένας αστικός μύθος που λέει ότι το ψωμί ζέας απαγορεύθηκε την δεκαετία του 1930 για να μην υποφέρει η αγορά του σιταριού. Ωστόσο η πραγματικότητα είναι ίσως το γεγονός ότι το σιτάρι ήταν πιο εύκολο να παραχθεί και επομένως υπήρχε χαμηλό κίνητρο για ένα καλλιεργητή ζέας να συνεχίσει την καλλιεργεί. Για πολλά χρόνια το ψωμί ζέας αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό. Η πλησιέστερη εκδοχή της ζέας ήταν το φάρο στην γειτονική Ιταλία.
Τα τελευταία χρόνια το ψωμί ζέας έχει αναβιωθεί στην Ελλάδα. Ενώ μερικά αγροκτήματα που καλλιεργούν ζέα ξεκίνησαν την λειτουργία τους στις αρχές του 20ού αιώνα, τα περισσότερα ξεκίνησαν πρόσφατα την λειτουργία τους. Η πλειοψηφία αυτών των εκμεταλλεύσεων, χρησιμοποιήστε την ιταλική farro σπόρων, γνωστή ως "Dikokko Sitari" στα ελληνικά. Ωστόσο, ορισμένες εκμεταλλεύσεις χρησιμοποιούν το παλιό σιτάρι από την ιστορική Ελλάδα. Υπάρχουν διάσημα ζαχαροπλαστεία στην Αθήνα, τα οποία είναι γνωστά για το zea ψωμί. Επιπλέον, ελληνικές συνταγές, μερικές φορές χρησιμοποιούν αλεύρι ζέας ως συστατικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα
Νάγκα
thumb|150px|Νάγκα που προστατεύει τον Βούδα Τα Νάγκα είναι όντα της Ινδικής μυθολογίας, φίδια που άλλοτε παίρνουν ανθρώπινη μορφή.
Τα Νάγκα είχαν πολλά κεφάλια ενώ ζούσαν κάτω από τη γη σε μυστηριώδη παλάτια. Σύμφωνα με τον μύθο τα Νάγκα τα προσηλύτισε ο Βούδας όταν μια μέρα που καθότανε κάτω μια συκιά ένα Νάγκα τυλίχτηκε γύρω του και τα κεφάλια του σχημάτισαν ομπρέλα για να τον προφυλάξουν από τη βροχή. Ο Βούδας αργότερα όταν κήρυξε τους δυο νόμους, έναν για τους ανθρώπους κι έναν για τους θεούς, εμπιστεύτηκε στα Νάγκα να φυλάνε τον νόμο για τους θεούς ο οποίος ήταν μυστικός. Μετά από αιώνες τα Νάγκα τον αποκάλυψαν στον μοναχό Ναγκαρχούνα.
Ένας άλλος μύθος σχετίζεται με τον Ινδό βασιλιά Ασόκα, όταν κάποτε αποφάσισε να γκρεμίσει μια παγόδα εμφανίστηκε μπροστά του ένα Νάγκα με μορφή μοναχού, ο μοναχός τον οδήγησε μέσα στη παγόδα και του έδειξε τα ιερά της σκεύη, βλέποντάς τα ο Ασόκα φοβήθηκε γιατί δεν ήταν φτιαγμένα από ανθρώπινο χέρι, κι έτσι αποφάσισε να μην γκρεμίσει την παγόδα.
Πηγές
Κατηγορία:Ινδική μυθολογία Κατηγορία:Μυθολογικά όντα Κατηγορία:Δράκοι
Επιτραπέζιος οίνος
Επιτραπέζιος είναι ο οίνος που προέρχεται από περιοχές του οποίου το κλίμα, το έδαφος και οι καλλιεργούμενες ποικιλίες αμπέλου δεν έχουν κριθεί κατάλληλα για την παραγωγή κρασιών με Ονομασία Προέλευση.
Με την καινούρια Κ.Ο.Α (Κοινή Οργάνωση της Αγοράς) για το κρασί τα κρασιά αυτά πια λέγοντα "κρασιά άνευ Π.Γ.Ε" δηλαδή κρασιά άνευ Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης.
Κατηγορία:Κρασί
Δικαστήριο Γουαϊτάνγκι
Το Δικαστήριο Γουαϊτάνγκι είναι δικαστήριο της Νέας Ζηλανδίας με την εξουσιοδότηση να αποζημιώνει Μαορί κατοίκους για γη που έχασαν είτε από απάτη ή βιαίως από το 1840. Εγκαθιδρύθηκε με Κοινοβουλευτική Πράξη το 1975, όταν οι διαμαρτυρίες για εκκρεμή παράπονα από τη Συνθήκη του Γουαϊτάνγκι είχαν αυξηθεί, ώστε να παρέχει μια νόμιμη διαδικασία με την οποία οι διεκδικήσεις της Συνθήκης Μαορί θα μπορούσαν να εξεταστούν.
Η ερευνητική διαδικασία συμβάλει στην επίλυση διεκδικήσεων της Συνθήκης και, μ'αυτόν τον τρόπο, στην τακτοποίηση άλυτων θεμάτων μεταξύ των Μαορί και των Πακέχα (δηλ. μη-Μαορί). Το Δικαστήριο Γουαϊτάνγκι είναι ασυνήθιστο καθώς εγκαθιδρύθηκε ως μόνιμη επιτροπή έρευνας. Γι'αυτό το λόγο, διαφέρει από ένα δικαστήριο κατά πολλές σημαντικές απόψεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Μάορι Κατηγορία:Δικαστικές αρχές Κατηγορία:Ιστορία και Θεωρία του Δικαίου
Μισέλ Σιμόν
Ο Μισέλ Σιμόν (γαλλικά: Michel Simon), ήταν Ελβετός ηθοποιός (1895-1975) με καριέρα στο θέατρο και τον κινηματογράφο κυρίως στη Γαλλία.
Ηθοποιός - χαμαιλέοντας, με βροντερή φωνή, ο Μισέλ Σιμόν υπήρξε ένα από τα ιερά τέρατα του θεάτρου και του γαλλικού κινηματογράφου του 20ού αιώνα, έχει εμφανισθεί σε 145 ταινίες, όπως: Η Αταλάντη του Ζαν Βιγκό, Το Λιμάνι των Απόκληρων του Μαρσέλ Καρνέ, Η Σκύλα του Ζαν Ρενουάρ, Αστείο δράμα του Μαρσέλ Καρνέ, La Beauté du diable του Ρενέ Κλαιρ, Το Δηλητήριο του Σασά Γκιτρί και σε 150 θεατρικά έργα.
Έλαβε πολλά βραβεία και αναγνώριση από προσωπικότητες του κινηματογράφου, όπως από τον Τσάρλι Τσάπλιν που τον χαρακτήρισε ως «τον σημαντικότερο ηθοποιό στον κόσμο».
Βιογραφία
Ο Μισέλ Σιμόν γεννήθηκε στη Γενεύη στις 9 Απριλίου 1895, την ίδια χρονιά με τον κινηματογράφο και χαριτολογώντας έλεγε ότι «ένα κακό δεν έρχεται ποτέ μόνο του».
Ο πατέρας του ήταν παρασκευαστής λουκάνικων. Εγκατέλειψε σύντομα την οικογένειά του και το 1912 σε ηλικία 17 ετών πήγε στο Παρίσι, όπου έζησε για καιρό στη Μονμάρτρη. Δούλεψε σε πολλές διαφορετικές δουλειές για να επιβιώσει, όπως πυγμάχος, φωτογράφος κλ. Είχε μεγάλο πάθος για τη λογοτεχνία. Η καλλιτεχνική του καριέρα από το 1912 ήταν μέτρια: ταχυδακτυλουργός, κλόουν και ακροβάτης σε σόου σε καζίνο.
Το 1914 κατατάχθηκε στον ελβετικό στρατό αλλά αποστρατεύθηκε επειδή προσβλήθηκε από φυματίωση.
Το 1916, σε ηλικία 21 ετών, παντρεύτηκε με την Υβόν Ναζέρ Ρυτέ και τον επόμενο χρόνο απέκτησαν ένα γιο. Ωστόσο, ο γάμος τους διήρκεσε μόνο τρία χρόνια γιατί ο Σιμόν δεν εγκατέλειψε ποτέ τη συνήθειά του να επισκέπτεται οίκους ανοχής. Στην υπόλοιπη ζωή του δημιούργησε πολλές ερωτικές σχέσεις.
Στη συνέχεια αποφάσισε να γίνει ηθοποιός, το 1920 έκανε την πρώτη σύντομη εμφάνισή του στη σκηνή σε έργο του Σαίξπηρ.
Η θεατρική καριέρα του Μισέλ Σιμόν συνεχίστηκε με επιτυχία, έπαιξε σε έργα των Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Λουίτζι Πιραντέλλο, Όσκαρ Ουάιλντ, Μαξίμ Γκόρκι, Εντουάρ Μπουρντέ και Ανρί Μπερνστέν σε κωμικούς, δραματικούς, τραγικούς ρόλους, ελαφρύ θέατρο Βοντβίλ, κ.λπ., σε περισσότερα από 150 θεατρικά έργα μεταξύ 1920 και 1975. μικρογραφία|250x250εσ|Ο Μισέλ Σιμόν στο Τρένο του Τζον Φράνκενχαϊμερ, 1964 Η μεγάλη επιτυχία του ήταν στον κινηματογράφο, αρχικά στον βουβό, με την καταπληκτική εμφάνισή του και το ασυνήθιστο πρόσωπο - ένα ταλέντο με εξαιρετική κινητικότητα. Εκμεταλλεύτηκε το σώμα του, ειδικά την ασχήμια του, προσφέροντας ένα πολύ ευρύ φάσμα χαρακτηριστικών που έφεραν τη συμπάθεια του κοινού. Η πρώτη του ταινία ήταν το 1923 Ο μακαρίτης Ματία Πασκάλ, από το μυθιστόρημα του Λουίτζι Πιραντέλλο και σκηνοθεσία του Μαρσέλ Λ'Ερμπιέ.
Με την έλευση του ηχητικού κινηματογράφου από το 1930, ο Μισέλ Σιμόν καθιερώθηκε ως κορυφαίος ηθοποιός της Γαλλίας. Συνεργάστηκε ιδιαίτερα με τον Ζαν Ρενουάρ στις περισσότερες από τις ταινίες του, με τον Καρλ Ντράγιερ (Τα πάθη της Ζαν Ντ’ Αρκ), με τον Μαρσέλ Καρνέ ( Το Λιμάνι των Απόκληρων ), τον Ζυλιέν Ντυβιβιέ (Πανικός), τον Ζαν Βιγκό (Η Αταλάντη), τον Ρενέ Κλαιρ (La beauté du diable), τον Σασά Γκιτρί (Το Δηλητήριο) και άλλους σκηνοθέτες.
Από το 1950 οι εμφανίσεις του περιορίστηκαν λόγω ατυχήματος που παρέλυσε μέρος του προσώπου και του σώματός του. Παρά το πρόβλημα υγείας, εξακολούθησε να εμφανίζεται σε ταινίες και σε τηλεοπτικές παραγωγές μέχρι το θάνατό του. Εμφανίστηκε συνολικά σε σε 145 ταινίες.
Πέθανε σε ηλικία 80 ετών στις 30 Μαΐου 1975 στο Μπρι-συρ-Μαρν (Βαλ-ντε-Μαρν).
Το 1967, κέρδισε την Αργυρή Άρκτο για τον Καλύτερο Ηθοποιό στο 17ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου για το ρόλο του στην ταινία του του Κλοντ Μπερί Le vieil homme et l'enfant (Ο Γέρος και το παιδί).
Wicked Nature
Το "Wicked Nature" είναι το έκτο άλμπουμ των The Vines. Κυκλοφόρησε στις 2 Σεπτεμβρίου του 2014. Είναι η πρώτη κυκλοφορία της μπάντας με την δικιά τους δισκογραφική, "Wicked Nature Music". Παραγωγός ήταν ο τραγουδιστής Craig Nicholls, ο Paul McKercher και ο Lachlan Mitchell. Είναι το πρώτο άλμπουμ με τα νέα μέλη, Lachlan West (ντραμς) και Tim John (μπάσο). Η χρηματοδότηση για το άλμπουμ έγινε μέσω του PledgeMusic.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Θεόδωρος Β΄ Ειρηνικός
Ο Θεόδωρος Β΄ (... - 31 Ιανουαρίου 1216), ο επονομαζόμενος Ειρηνικός (κατ' άλλους Κωπάς ή Κουπάς ) ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του αυτοκράτορα Αλέξιου Γ΄ Άγγελου (1195-1203). Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης στην Τέταρτη Σταυροφορία κατέφυγε στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας, όπου έγινε μοναχός και διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 1214 - 1216.