cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεοδώριχος ο Μέγας
Οικογένεια και τέκνα
Μετά το τέλος του στη Ραβέννα, τον Θεοδώριχο διαδέχθηκε ο εγγονός του Αθαλάριχος. Λόγω της ανηλικιότητάς του, ο Αθαλάριχος εκπροσωπήθηκε αρχικά από τη μητέρα του Αμαλασούνθα, που έγινε αντιβασίλισσα από το 526 ως το 534. Το βασίλειο των Οστρογότθων βρισκόταν πάντως σε παρακμή και καταλήφθηκε σύντομα από τον Ιουστινιανό Α΄. Οι Ρωμαϊκές επιδρομές κατά των Γότθων ξεκίνησαν με την εξέγερση του 535 και κατέληξαν με τη νικηφόρα μάχη του όρους Λακτάριους.
Θρησκεία
thumb|right|200px|Το μαυσωλείο του Θευδέριχου στη Ραβέννα Το 520 μάγιστρος των οφφικίων (πρωθυπουργός) του Θευδέριχου έγινε ο φιλόσοφος Βοήθιος, ένας άνθρωπος των επιστημών και μεγάλος Ελληνιστής που είχε αφοσιωθεί στη μετάφραση όλων των έργων του Αριστοτέλη στα λατινικά, παράλληλα με την αξιοποίηση των έργων του Πλάτωνα. Ο Βοήθιος έχασε την εύνοια του βασιλιά πιθανώς διότι θεωρήθηκε ύποπτος λόγω της συμπάθειάς του για τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστίνο (ο Θευδέριχος,όπως και οι περισσότεροι Γερμανοί, ήταν Αρειανός και ελάχιστα συμπαθής στους ως επί το πλείστων Χαλκηδόνιους χριστιανούς Ρωμαίους) και τελικά εκτελέστηκε κατ’ εντολή του Θευδέριχου το 525.
Το Βοήθιο είχε διαδεχθεί, στο ενδιάμεσο, ο ιστορικός Κασσιόδωρος το 523. Ενώ άλλες διάσημες μορφές της εποχής του ακολούθησαν την τύχη του Βοήθιου, ο ιστορικός, χάρη στην ευελιξία του, έγινε φίλος και έμπιστος του βασιλιά. Επί των ημερών του Κασσιόδωρου, το ενυπάρχον χάσμα μεταξύ των παλαιών Ρωμαίων συγκλητικών που ήταν συγκεντρωμένοι στη Ρώμη και των Γερμανών στη βόρεια Ιταλία διογκώθηκε.
Μολονότι ο Θευδέριχος ξεκίνησε τη βασιλεία του δείχνοντας ανεκτικότητα απέναντι στις διάφορες θρησκείες της εποχής του, προς το τέλος του φαίνεται πως ετοίμαζε διώξεις ενάντια στους Χαλκηδόνιους της Ιταλίας ως απάντηση στις διώξεις των Αρειανών της Ανατολής. Η διαμάχη μεταξύ του Θευδέριχου και του Ιουστίνου για το ζήτημα των Αρειανών προκάλεσε σημαντικές τριβές με το Βυζάντιο αλλά οι προσωπικές ικανότητές του απέτρεψαν τη στρατιωτική παρέμβαση της ανατολικής αυτοκρατορίας. Όταν ο Θευδέριχος πέθανε, οι αναστολές των Βυζαντινών εξέλειψαν ταχύτατα.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Κατηγορία:Οστρογότθοι Κατηγορία:Αρειανισμός Κατηγορία:Βασιλείς των Οστρογότθων Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Δυναστεία των Αμαλών
Μητροπολιτικό Πάρκο «Αντώνης Τρίτσης»
1833-1848
Τα χρόνια της απελευθέρωσης, πολλά τουρκικά κτήματα στην Αττική πουλήθηκαν και από εύπορους Έλληνες και ξένους γαιοκτήμονες, εκ των οποίων ο γνωστότερος ήταν ο Ιωάννης Παπαθεοδώρου Λεφάκης που καταγόταν από την Άνδρο. Το κτήμα του Λεφάκη, που η έκταση του είναι περίπου 300 στρέμματα, βρισκόταν στο σημείο που βρίσκεται σήμερα ο Πύργος Βασιλίσσης στο ομώνυμο κτήμα.
Ο Ιωάννης Λεφάκης, έπειτα από την επισημοποίηση των τίτλων ιδιοκτησίας, το πούλησε τον Μάιο του 1838 στην τιμή των 10.000 δραχμών, στους Άγγλους John Williams και George Miles, οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να κάνουν επενδύσεις στο κράτος. Με δική τους εντολή, φυτεύτηκαν αμπέλια, οπωροφόρα δέντρα, δημιουργήθηκαν εγκαταστάσεις, διαμορφώθηκαν κήποι και καλλιεργήθηκαν τα αρόσιμα τμήματα.
Το 1840, διέλυσαν τη συνιδιοκτησία και ο George Miles πούλησε το ποσοστό ιδιοκτησίας που κατείχε στον John Williams. Ο George Miles, δεν μπορούσε να καλλιεργεί μόνος του, πλήρωσε να έρθουν να τον βοηθήσουν κηπουροί από τη Μάλτα και γεωργοί από το Μενίδι. Το 1848, ο John Williams αποφάσισε να φύγει από την Ελλάδα και έτσι το κτήμα πουλήθηκε στον Δημήτριο Κοντάκη, στη τιμή των 10.370 δραχμών.
1848-1863
Τον Σεπτέμβριο του 1848, το κτήμα Κοντάκη αγοράστηκε από βασιλείς, οι οποίοι πολύ σύντομα προχώρησαν σε νέες αγορές, προκειμένου να το επεκτείνουν. Από το 1848 έως το 1861, η βασιλική Αυλή είχε συνάψει 47 νέες συμφωνίες αγοράς ακινήτων στην περιοχή, δημιουργώντας ένα ενιαίο κτήμα 2.500 στρεμμάτων.
Η διαμόρφωση του κτήματος σε αγρόκτημα άρχισε αφότου έγινε η αγορά του πρώτου τμήματος και συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια. Στις εργασίες, βοήθησαν οι ανακτορικοί κηπουροί ο Friedrich Schmidt και ο François Louis Bareaud, που είχαν φτιάξει και το Βασιλικό Κήπο.
Στο αγρόκτημα φυτεύτηκαν χιλιάδες οπωροφόρα δένδρα εκ των οποίων ήταν 3.700 μουριές, 200 στρέμματα φιστικιές, 180 στρέμματα αμπέλια, 2.000 ελαιόδεντρα, ποικιλίες καλλωπιστικών φυτών από εξωτερικές χώρες. Μεγάλα τμήματα άρχισαν να καλλιεργούνται και σε αυτά παράχθηκε βαμβάκι, καλαμπόκι, τριφύλλι, βρώμη, βρίζα, πατάτες, κουκιά και φασόλια. Με τη φροντίδα της Αμαλίας αγοράστηκαν 40 αγελάδες καλής ράτσας από την Αγγλία, την Ελβετία και το Όλντενμπουργκ, πτηνά από τις Ινδίες και την Αφρική, πρόβατα μερινός, χοίροι, αραβικά άλογα. Επίσης η βασίλισσα έφερε και καμηλοπαρδάλεις στο κτήμα.
Στις αρχικές εγκαταστάσεις έγιναν αλλαγές και έτσι προστέθηκαν οικήματα εργατών, στάβλοι, υπόστεγα και αποθήκες. Για την ανάγκη της άρδευσης έγιναν γεωτρήσεις, ανοίχτηκαν νέα πηγάδια που υπάρχουν μέχρι σήμερα. Οι γεωτρήσεις έγιναν το 1856, υπό την επίβλεψη του Γάλλου υδρολόγου Berjeau, από γαλλική εταιρεία. Ποσότητα νερού βρέθηκε αρκετή, όμως δεν είχε την απαιτούμενη δύναμη. Έγινε προμήθεια νέων αρότρων καθώς και διαφόρων άλλων γεωργικών μηχανημάτων στους Έλληνες γεωργούς.
Πολύ σύντομα, το κτήμα εξελίχθηκε σε ένα πρότυπο Κέντρο Γεωργίας και Κτηνοτροφίας. Είναι εμφανής η πρόθεση της βασίλισσας να αναγκάσει τους κατοίκους των γύρω περιοχών να αφοσιωθούν στη γεωργία, τη σηροτροφία, την αμπελουργία και την κτηνοτροφία. Τα προϊόντα του αγροκτήματος ήταν ποικίλα και εξαίρετης ποιότητας. Πολλά από αυτά έλαβαν επαίνους σε εκθέσεις, ενώ άλλα βραβεύθηκαν.
Κατά τα τέλη του 1856, το αγρόκτημα είχε σχεδόν ολοκληρώσει τη διαμόρφωσή του. Παράλληλα, άρχισε και η κατασκευή της βασιλικής έπαυλης. Στη θέση ενός παλαιού Πύργου, που υπήρχε στη μέση του κτήματος και χρησίμευε ως κατοικία των πρώην άγγλων ιδιοκτητών, άρχισε να κατασκευάζεται ένας νέος, γοτθικού ρυθμού. Ο αρχιτέκτονας του πύργου ήταν ο Γάλλος Florimond Boulanger. Από την ύπαρξη αυτού του πύργου συνήθιζαν οι κάτοικοι να ονομάζουν και το κτήμα "Πύργο Βασιλίσσης". Οι εργασίες ανέγερσης της βασιλικής έπαυλης ολοκληρώθηκαν τον Αύγουστο του 1854, η περίοδος που πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια.
Οι βασιλείς, επηρεασμένοι από τη "Μεγάλη Ιδέα", στους έξι φυσικούς λοφίσκους που υπήρχαν στο αγρόκτημα, πρόσθεσαν το 1857 έναν τεχνητό. Τους έδωσαν τα ονόματα αργοναυτών: Ιάσων, Πολυδεύκης, Κάστωρ, Θησέας, Ηρακλής, Ορφεύς, Πηλεύς και συνολικά στο κτήμα το όνομα "Επτάλοφος".
Η απασχόληση εκατοντάδων εργατών στο αγρόκτημα καθώς και η διαμονή αξιωματικών και επιστημόνων, δημιούργησαν την ανάγκη ενός νέου οικισμού. Αυτός ήταν ο λόγος που στα τέλη του 1858 ιδρύθηκε ο γειτονικός οικισμός με όνομα "Ίλιον Τρωάς" οργανωμένος με βάση του ρυμοτομικού συστήματος.
1863-1940
Με το Ψήφισμα της Β΄ Εθνικής Συνέλευσης της 3ης Ιουλίου του 1863, τα ανάκτορα και οι Βασιλικοί Κήποι κηρύχθηκαν ως εθνική ιδιοκτησία και η διαχείριση του κτήματος του Επτάλοφου ανατίθεται στο Υπουργείο των Οικονομικών. Το 1864, το κτήμα δόθηκε για ενοικίαση στον Ηλία Παπαηλιόπουλο, σύζυγο της Κυρίας των Τιμών Πηνελόπης Λιδωρίκη – Παπαηλιοπούλου. Το 1867 ο Όθωνας πέθανε και γι' αυτό το λόγο το 1870 το κτήμα αγοράζεται από τον βαρώνο Σίμων Σίνα. Οκτώ χρόνια αργότερα ο Πύργος Βασιλίσσης θα δοθεί στον Γεώργιο Παχύ.
Η κόρη του Γεωργίου Παχύ, η Λαυρία, παντρεύτηκε τον Φερνάνδο, που ήταν γιος του Ιταλού μεταλλωρύχου και επιχειρηματία Giovanni Bapttista Serpieri, ο οποίος ήταν ο νονός της Λαυρίας και ιδιοκτήτης των μεταλλείων Λαυρίου. Μετά τον θάνατο του Παχύ, το κτήμα ήταν υπό την κατοχή του Σερπιέρη.
Ο γιος της Λαυρίας Παχύ και του Φερνάρδου Σερπιέρη, ο Ιωάννης Βαπτιστής Τζόνι Σερπιέρης, που σπούδασε γεωπόνος στη Γαλλία, παντρεύτηκε την Ιουλία Βλαστού, συγγενή της Κυρίας των Τιμών της βασίλισσας Αμαλίας, Πηνελόπης Λιδωρίκη. Το ζεύγος αποφάσισε να επισκευάσει το κτήμα.
Τον Ιούνιο του 1931, το ζεύγος δημιούργησε μία Ανώνυμη Εταιρεία, που είχε την επωνυμία "Αγροτική Εταιρεία Πύργου Βασιλίσσης Α.Ε.". Σκοπός της εταιρίας ήταν να αναδημιουργήσει το εγκαταλειμμένο κτήμα.
1940-1993
Μετά την κατοχή της Αθήνας από τα γερμανικά στρατεύματα, στο αγρόκτημα εγκαταστάθηκε γερμανική φρουρά, ενώ κατά την Κατοχή, πολλοί κάτοικοι των γειτονικών περιοχών κατάφεραν να επιζήσουν εξαιτίας των οπωροφόρων δέντρων, που υπήρχαν στην περιοχή.
Μετά το 1950 προέκυψαν νέα προβλήματα. Ζητήματα άρδευσης των καλλιεργειών, σε συνδυασμό με την οικιστική έκρηξη, οδήγησαν στη αλλοίωση του περιβάλλοντος της περιοχής και τη σμίκρυνση του πάρκου.
Το κτήμα Πύργος Βασιλίσσης απώλεσε τον ενιαίο χαρακτήρα του. Το Δημόσιο παραχώρησε τις εκτάσεις του στο Ίδρυμα Αποκατάστασης Αναπήρων, στο Εθνικό Κέντρο Αποκατάστασης, στο Κέντρο Βρεφών Μητέρα, στο Κέντρο Προστασίας του Παιδιού Αττικής και στο Ίδρυμα Προστασίας και Αποκατάστασης Παίδων και Νέων με νοητική Υστέρηση "η Θεοτόκος".
Σημερινή εποχή
μικρογραφία|Νότια οπτική της λίμνης Ναϊάδας. Το 1993 η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου (ΚΕΔ) παραχώρησε στον Οργανισμό Ρυθμιστικού Σχεδίου και Προστασίας Περιβάλλοντος Αθήνας (ΟΡΣΑ), έκταση 913 στρεμμάτων με αόριστη διάρκεια. Σκοπός της παραχώρησης ήταν η δημιουργία υπερτοπικού πόλου αναψυχής.
Δέκα χρόνια μετά η ΚΕΔ, λαμβάνοντας υπόψη, ότι είχε ήδη συσταθεί ο Οργανισμός Διοίκησης και Διαχείρισης Πάρκου Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης Αντώνη Τρίτση (ΦΕΚ Α 172/2002), ανανέωσε την παραχώρηση της έκτασης των 913 στρεμμάτων στον Φορέα Διαχείρισης του Πάρκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρκα της Αττικής
Φαΐκ Μουφτιζατέ
Ο Φαΐκ Μουφτιζατέ (Faik Müftüzade) ήταν Τουρκοκύπριος ποδοσφαιριστής, προπονητής και διαιτητής.
Γεννήθηκε στη Λάρνακα. Τη δεκαετία του '30 ήταν ποδοσφαιριστής της Τουρκικής Λέσχης Λευκωσίας. Διετέλεσε αρχηγός της ομάδας.
Τις δεκαετίας του '40 και του '50 διετέλεσε διαιτητής. Θεωρείτο ο καλύτερος διαιτητής του κυπριακού ποδοσφαίρου. Επιπλέον, την περίοδο 1949-1953 ήταν προπονητής της Τσετίνκαγια ΤΣΚ. Συγκέντρωσε στην ομάδα τους καλύτερους Τουρκοκύπριους ποδοσφαιριστές, δημιουργώντας μια πολύ δυνατή ομάδα η οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα, ένα κύπελλο και δύο Ασπίδες Πάκκου.
Το 1954 ήταν διαιτητής στους εντός έδρας αγώνες που έδωσε η Μικτή Κύπρου (πρόδρομος της Εθνικής Κύπρου) με αντίπαλο την Εθνική Ισραήλ, ενώ ήταν επόπτης γραμμών (βοηθός διαιτητής) στους εκτός έδρας αγώνες στο Ισραήλ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τουρκοκύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσετίνκαγια ΤΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τσετίνκαγια ΤΣΚ Κατηγορία:Κύπριοι διαιτητές ποδοσφαίρου
Μουσταφά Μεχμέτ Δευτέραλη
Ο Μουσταφά Μεχμέτ Δευτέραλη (Mustafa Defteralı) ήταν Τουρκοκύπριος ποδοσφαιριστής. Θεωρείται ο κορυφαίος Τουρκοκύπριος ποδοσφαιριστής των δεκαετιών του 1940 και 1950. Αγωνιζόταν είτε ως κεντρικός μέσος, είτε ως κεντρικός αμυντικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Δευτερά. Από το χωριό καταγωγής του προέρχεται και το επώνυμο του (Μουσταφά ο εκ Δευτεράς). Εντάχθηκε στην Τουρκική Λέσχη Λευκωσίας το 1938. Το 1949 η ομάδα συγχωνεύτηκε με την Τουρκική Αθλητική Εστία Τσετίν Καγιά δημιουργώντας την Τσετίνκαγια ΤΣΚ. Ο Δευτέραλη συνέχισε στην ενοποιημένη ομάδα, με την οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα, δύο κύπελλα και τρεις Ασπίδες Πάκκου.
Επιπλέον, αγωνίστηκε στη Μικτή Κύπρου (πρόδρομος της Εθνικής Κύπρου) που συστάθηκε το 1954 και έδωσε δύο εντός και δύο εκτός έδρας αγώνες με αντίπαλο την Εθνική Ισραήλ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τουρκοκύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσετίνκαγια ΤΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Γεωγραφία του Μάλι
μικρογραφία|400px| Χάρτης του Μάλι μικρογραφία|Η θέση του Μάλι στη δυτική Αφρική Το Μάλι είναι κράτος της Δυτικής Αφρικής χωρίς έξοδο στη θάλασσα. Εκτείνεται από τη νότια έρημο Σαχάρα στο Σαχέλ και στη σουδανική σαβάνα. Είναι η όγδοη σε έκταση χώρα της Αφρικής, με επιφάνεια 1.240.192 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περίπου εννιάμισυ φορές μεγαλύτερη της Ελλάδας.
Η έρημος και οι ημιερημικές περιοχές καλύπτουν τα δύο τρίτα της επιφάνειας του Μάλι. Ο Νίγηρας ποταμός δημιουργεί το λεγόμενο Εσωτερικό δέλτα του Νίγηρα ή Μασίνα, μία μεγάλη και εύφορη περιοχή, καθώς σχηματίζει ένα τόξο προτού στραφεί προς τα νότια και εκβάλει στον Κόλπο της Γουινέας.
Τοπογραφία
Το Μάλι απλώνεται σε τρεις φυσικές ζώνες: τη νότια καλλιεργούμενη ζώνη, την κεντρική ημιερημική ζώνη του Σαχέλ και στα βόρεια την έρημο Σαχάρα. Το έδαφος κυριαρχείται από επίπεδη σαβάνα στα νότια, ενώ στα βόρεια το υψόμετρο ανέρχεται στα 200 ως 500 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αν και η μορφολογία παραμένει γενικά πεδινή (υψίπεδο). Στα βορειοανατολικά υπάρχουν και απότομοι λόφοι, με υψόμετρο μέχρι 1000 μέτρα.
Ο Νίγηρας (με μήκος μέσα στο Μάλι 1.693 χιλιόμετρα) και ο Σενεγάλης είναι οι δύο μεγαλύτεροι ποταμοί του Μάλι. Ο Νίγηρας χαρακτηρίζεται γενικώς ως ο «αιμοδότης του Μάλι», γιατί παρέχει τροφή, πόσιμο νερό, νερό για άρδευση και οδό μεταφοράς.
Κλίμα
μικρογραφία|285px|Χάρτης με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν του Μάλι Το Μάλι είναι μία από τις θερμότερες χώρες του κόσμου. Ο θερμικός ισημερινός, που ενώνει τα θερμότερα σημεία του πλανήτη κατά μέσο ετήσιο όρο, διασχίζει τη χώρα. Το μεγαλύτερο μέρος του Μάλι δέχεται ελάχιστη βροχόπτωση και οι ξηρασίες είναι πολύ συχνές. Η εποχή των βροχών διαρκεί από τα τέλη Ιουνίου μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου στα νότια. Τότε πλημμυρίζει και ο Νίγηρας ποταμός, δημιουργώντας το εσωτερικό δέλτα. Το απέραντο ερημικό βόρειο μέρος της χώρας έχει «κλίμα θερμής ερήμου» (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh), με μακρά και πολύ θερμά καλοκαίρια και ελάχιστες βροχοπτώσεις, που μειώνονται προς τα βόρεια. Η κεντρική περιοχή έχει «θερμό ημίξηρο κλίμα» (ταξινόμηση Κέππεν BSh) με πολύ υψηλές θερμοκρασίες όλο το έτος, μια μακρά και έντονη ξηρή εποχή και μια σύντομη, ακανόνιστη εποχή των βροχών. Η (μικρότερη) νότια περιοχή έχει «τροπικό υγρό και ξηρό κλίμα» κατά την ταξινόμηση Κέππεν (Aw), επίσης πολύ υψηλές θερμοκρασίες όλο το έτος, με ξηρή εποχή και πιο εκτεταμένη εποχή των βροχών. Κατά τη θερμότερη εποχή του έτους, οι θερμοκρασίες είναι υψηλότατες σε ολόκληρη τη χώρα. Το Τιμπουκτού, το Ταουντενί, το Αραουάν, το Γκάο, η Κιντάλ, η Τεσσαλίτ, είναι ανάμεσα στους θερμότερους οικισμούς της Γης κατά τους θερμότερους μήνες τους. Το Καγιές, με μέση υψηλή (δηλαδή μεσημεριανή) θερμοκρασία περίπου 44 °C τον Απρίλιο, περιγράφεται ως «η χύτρα ταχύτητας της Αφρικής» εξαιτίας της ακραίας ζέστης του ολόκληρο το έτος. Ακραίες τιμές εμφανίζονται στα βόρεια, στην έρημο Σαχάρα: Στο Αραουάν τον Ιούνιο η μέση θερμοκρασία το μεσημέρι φθάνει τους 46 °C και στο Ταουντενί τον Ιούλιο τους 48 °C H ηλιοφάνεια είναι υψηλή στο Μάλι, φθάνοντας σε μέγιστο στη βόρεια ξηρή ζώνη, περίπου 3.600 ως 3.700 ώρες ανά έτος. Συνοπτικά, το Μάλι ως σύνολο έχει ένα θερμό, ηλιόλουστο και ξηρό κλίμα, που κυριαρχείται από την υποτροπική ζώνη υψηλών πιέσεων.
Γεωλογία
μικρογραφία|345px| Τοπογραφία του Μάλι Από γεωλογικής απόψεως το Μάλι αποτελείται κυρίως από επίπεδες εκτάσεις γρανίτη και σχιστολίθου, καλυμμένες από ψαμμίτη και αλλουβιακό χαλαζία. Το Μάλι εκτείνεται πάνω σε δύο βασικά γεωλογικές δομές: την Πλατφόρμα της Δυτικής Αφρικής στα δυτικά και την Ασπίδα Τουαρέγκ στα νοτιοανατολικά, οι οποίες ενώθηκαν στο τέλος του Προκάμβριου, πριν από περίπου 600 ως 550 εκατομμύρια χρόνια. Η ένωσή τους βρίσκεται στα δυτικά των ορέων Ιφόγκας.
Τα υποκείμενα πετρώματα της Πλατφόρμα της Δυτικής Αφρικής καλύπτονται στα βορειοδυτικά από ιζήματα της Λεκάνης Ταουντενί, με δύο κύριες εμφανίσεις κρυσταλλικών πετρωμάτων στη βόρεια Ασπίδα Ρεγκιμπάτ (Μαυριτανία) και στη νότια Ασπίδα Λέο. με πολύτιμα ορυκτά. Μπορεί επίσης να υπάρχουν αποθέματα πετρελαίου στη Λεκάνη Ταουντενί.
Αριθμητικά και άλλα δεδομένα
Ακραία σημεία:
Φυσικοί πόροι
Το Μάλι διαθέτει στο υπέδαφος και το έδαφός του αποθέματα από βωξίτη, χαλκό, γρανίτη, γύψο, σιδηρομετάλλευμα, καολίνη, ασβεστόλιθο, λίθιο, μαγγάνιο, φώσφατα, ορυκτό αλάτι, άργυρο, ουράνιο και ψευδάργυρο. Υπάρχουν επίσης χρυσός και διαμάντια. Δεν εκμεταλλεύεται όλα τα παραπάνω, και κάποιων η εκμετάλλευση μπορεί να μην είναι εμπορικά βιώσιμη. Το Μάλι επίσης διεθέτει άφθονη υδροηλεκτρική ενέργεια.
Χρήσεις γης
Το 65% της επιφάνειας του Μάλι καλύπτονται από έρημο και ημιερημικές περιοχές. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2011, μόνο το 5,63 % της εκτάσεως της χώρας μπορεί να χαρακτηρισθεί αρόσιμη γη, και μόλις το 0,1 % ήταν φυτεμένο με μόνιμες φυτείες. Το 2003 το Μάλι εκτιμάται ότι είχε 2.358 τετραγωνικά χιλιόμετρα αρδευόμενης γης.
Ολικοί ανανεώσιμοι υδάτινοι πόροι:
100 km3 (2011)
Περιβαλλοντικά ζητήματα
Το Μάλι αντιμετωπίζει πολυάριθμες περιβαλλοντικές προκλήσεις, με κυριότερες την ερημοποίηση, την αποδάσωση, τη διάβρωση του εδάφους και την έλλειψη πόσιμου νερού. Η αποδάσωση είναι ιδιαιτέρως σοβαρό και εντεινόμενο πρόβλημα. Σύμφωνα με το Υπουργείο Περιβάλλοντος του Μάλι, ο πληθυσμός της χώρας καταναλώνει 6 εκατομμύρια τόνους ξύλου ανά έτος για ξυλεία και καύσιμο. Για την ικανοποίηση αυτής της ζητήσεως, περίπου 4 εκατομμύρια στρέμματα δασικών εκτάσεων χάνονται κάθε χρόνο, καθιστώντας αναπόφευκτη την καταστροφή των δένδρων της σαβάνας.
Διεθνείς περιβαλλοντικές συμφωνίες:
Το Μάλι έχει υπογράψει τις εξής διεθνείς συμφωνίες: Τη Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Μεταβολές, το Πρωτόκολλο του Κιότο, τη συμφωνία για τη βιοποικιλότητα, την ερημοποίηση, τα κινδυνεύοντα είδη, τα επικίνδυνα απόβλητα, το Δίκαιο της θάλασσας, την προστασία του στρώματος του όζοντος, τους υγρότοπους και τη φαλαινοθηρία.
Άγκαθα Μπάρμπαρα
Η Άγκαθα Μπάρμπαρα (μαλτέζικα: Agatha Barbara, 11 Μαρτίου 1923 - 4 Φεβρουαρίου 2002) ήταν Μαλτέζα πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής του Εργατικού Κόμματος, Υπουργός, καθώς και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αξίωμα που πρώτη φορά αποκτούσε γυναίκα στη Μάλτα. Ήταν η μακροβιότερη γυναίκα βουλευτής στην πολιτική ιστορία της Μάλτας.
Έγινε γνωστή ως θερμή υπερασπίστρια των οικονομικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. Ήταν η πρώτη και, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990, η μόνη γυναίκα που είχε διατελέσει υπουργός της Μάλτας. Όταν το Εργατικό Κόμμα ανήλθε στην εξουσία για πρώτη φορά, το 1955, διορίστηκε Υπουργός Παιδείας από τον Ντομ Μιντόφ, με θητεία που διήρκεσε από το 1955 έως το 1958. Η Άγκαθα Μπάρμπαρα προχώρησε σε τολμηρές μεταρρυθμίσεις: καθιέρωσε την υποχρεωτική βασική εκπαίδευση για όλα τα παιδιά, ίδρυσε ένα κολέγιο κατάρτισης εκπαιδευτικών και παρείχε επιστημονικά μαθήματα τόσο για τα αγόρια όσο και για τα κορίτσια.
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1981, η χώρα οδηγήθηκε σε συνταγματική κρίση, επειδή το Εθνικιστικό Κόμμα (PN) παρότι κέρδισε την πλειοψηφία των ψήφων, αδυνατούσε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, λόγω του ότι δεν κατείχε την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο (κατείχε 31 έδρες έναντι 34 του Εργατικού Κόμματος). Το PN μποϊκόταρε το κοινοβούλιο και οργάνωσε διαδηλώσεις. Παρ΄ όλα αυτά, ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Ντομ Μιντόφ ανέλαβε την εξουσία. Η Άγκαθα Μπάρμπαρα, αντί να γίνει υπουργός, όπως αναμενόταν, διορίστηκε ως η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Δημοκρατίας στις 15 Φεβρουαρίου 1982, σε ηλικία 59 ετών. Παρότι η θέση της ήταν κυρίως εθιμοτυπική, ανέλαβε το έργο να επιλύσει τη συνταγματική κρίση που είχε προκύψει.
Στο τέλος της θητείας της, το 1987, η Μπάρμπαρα προήδρευσε της παρουσίασης και αποδοχής μιας συνταγματικής μεταρρύθμισης, που είχε ως βασική γραμμή την απεξάρτηση της χώρας από ξένες δυνάμεις, καθώς και την κατανομή πρόσθετων κοινοβουλευτικών εδρών σε περίπτωση που κάποιο κόμμα λάβει εκλογική πλειοψηφία, αλλά όχι κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το 1987, με τη λήξη της θητείας της, η Άγκαθα Μπάρμπαρα αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική. Αποσύρθηκε στην πόλη όπου γεννήθηκε, το Ζαμπάρ, στο οποίο ζούσε μέχρι το θάνατό της στις 4 Φεβρουαρίου 2002. Στις 23 Απριλίου 2006 πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια ενός μνημείου προς τιμήν της στο Ζαμπάρ, παρουσία του τότε Προέδρου της Μάλτας, Έντι Φενέκ Αντάμι.
Κουκουλαίικα Μαγνησίας
Τα Κουκουλαίικα είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Θεσσαλίας στο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Τα Κουκουλαίικα βρίσκονται στο νότιο τμήμα της χερσονήσου, στα παράλια του Παγασητικού κόλπου και τον Όρμο Βαλτούδι, απέναντι από το νότιο άκρο της νησίδας Αλατάς. Απέχουν περίπου 56 χλμ. ΝΑ. από τον Βόλο και περίπου 16 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Έχει λίγους μόνιμους κατοίκους αλλά υπάρχουν αρκετές εξοχικές κατοικίες. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρονται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Λαύκου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην κοινότητα Προμυρίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σηπιάδος του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 5 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
LinkedIn
Το LinkedIn είναι ιστοχώρος επαγγελματικής κοινωνικής δικτύωσης. Ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2002 από τον Ρέιντ Χόφμαν, αλλά ξεκίνησε επίσημα στις 5 Μαΐου του 2003. Η έδρα της εταιρίας είναι στη Σίλικον Βάλεϊ και έχει γραφεία παγκοσμίως. Τα εγγεγραμμένα μέλη του έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν το προσωπικό επαγγελματικό τους προφίλ, να συνδεθούν με άλλους χρήστες, να αναζητήσουν εργασία, αλλά και να δημιουργήσουν πελατολόγιο.
Μέλη
Ο ιστοχώρος είναι διαθέσιμος σε 24 γλώσσες. Σήμερα θεωρείται ο πιο επιτυχημένος ιστοχώρος επαγγγελματικής κοινωνικής δικτύωσης παγκοσμίως, μετρώντας περισσότερους από 300 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες σε περισσότερες από 200 χώρες. Υπερτερεί σημαντικά έναντι των κύριων ανταγωνιστών του Viadeo (50 εκατομμύρια) and XING (12 εκατομμύρια).
Χαρακτηριστικά
Το LinkedIn χαρακτηρίζεται από ποικίλες λειτουργίες με κυριότερες:
Διακρίσεις
To 2007 κέρδισε δύο βραβεία στον ετήσιο θεσμό Webby Awards στις κατηγορίες Services (υπηρεσίες) και Social Networking (Κοινωνική Δικτύωση).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης Κατηγορία:Προσέλκυση εργαζομένων
Συράκος Δανάλης
Ο Συράκος Δανάλης (1927-2017) ήταν Έλληνας κινηματογραφιστής και εικαστικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη συνοικία της Κυψέλης, ενώ οι γονείς του ήταν από την Κεφαλονιά. Κατά την διάρκεια της Κατοχής οργανώθηκε στις τάξεις της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων (ΕΠΟΝ). Σε ηλικία 18 ετών εργάστηκε περιστασιακά σε ένα κινηματογραφικό συνεργείο, αργότερα όμως μετέβη στο Μπέργκαμο της Ιταλίας, όπου σπούδασε υφαντουργική. Επέστρεψε στην Ελλάδα εξαιτίας των οικονομικών μέτρων του Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη και της Κυβέρνησης Παπάγου. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε και πάλι, πιο ενεργά πλέον, με τον κινηματογράφο.
Οι πρώτες του δουλειές, που τον καθιέρωσαν στον χώρο της φωτογραφίας του κινηματογράφου, ήταν οι ταινίες του Τάκη Κανελλόπουλου Εκδρομή, Παρένθεση και Ουρανός όσον αφορά τον ήχο. Συνεργάστηκε ακόμη με τους σκηνοθέτες Ντίνο Κατσουρίδη, Σωκράτη Καψάσκη, Ορέστη Λάσκο, Ντίμη Δαδήρα και Νίκο Κούνδουρο.
Για το έργο του βραβεύθηκε τρεις φορές στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Πιο συγκεκριμένα, το 1966 με το βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας στην ταινία Εκδρομή και το 1968 για τις ταινίες Παρένθεση και Το κανόνι και τ' αηδόνι.
Ήταν νυμφευμένος με την ηθοποιό Άννα Γεραλή και από το 2005 έμεναν στην Αίγινα, όπου επιμελήθηκε τον φωτισμό σε πολλές παραστάσεις που πραγματοποιήθηκαν στο Δημοτικό Θέατρο του νησιού. Ακόμη, κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και την κατασκευή έργων μικροναυπηγικής από ξύλο, πραγματοποιώντας και ατομικές εκθέσεις, με την τελευταία να λαμβάνει χώρα τον Ιούλιο του 2015.
Απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου 2017 στην Αίγινα, όπου και κηδεύτηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κινηματογραφιστές Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Times of Malta
Οι Times of Malta (Καιροί της Μάλτας) είναι μια αγγλικής έκδοσης ημερήσια εφημερίδα της Μάλτας. Ιδρύθηκε το 1935 από την Μάμπελ, κόρη του πρώην πρωθυπουργού Τζέραλντ Στρίκλαντ, και αποτελεί την παλαιότερη καθημερινή εφημερίδα που εξακολουθεί να κυκλοφορεί ως σήμερα στη χώρα. Μάλιστα, έχει ευρεία κυκλοφορία και θεωρείται ως εφημερίδα «σταθμός» στην ιστορία του μαλτέζικου τύπου. Η εφημερίδα εκδίδεται από την εταιρεία Allied Newspapers Limited, που αποτελεί ιδιοκτησία του Ιδρύματος Στρίκλαντ. Το ίδρυμα ιδρύθηκε από την Μάμπελ Στρίκλαντ το 1979 και έχει τη μορφή φιλανθρωπικής οργάνωσης, παρότι ελέγχει το μεγαλύερο μέρος της εταιρείας της εφημερίδας.
Ιστορικά στοιχεία
Η δίγλωσση δημοσιογραφία, στη μαλτέζικη και στην αγγλική γλώσσα, εισήχθη στη Μάλτα με τη δημοσίευση, στις 3 Φεβρουαρίου 1922, ενός αγγλικού ένθετου στην εφημερίδα Il-Progress. Το αγγλικό ένθετο έως τις 1 Μαρτίου 1929 ονομαζόταν «Times of Malta». Το πρώτο τεύχος της εφημερίδας Times of Malta δημοσιεύθηκε σε πλήρη συνεργασία με τη βρετανική υπηρεσία αντικατασκοπείας και ασφάλειας του Ηνωμένου Βασιλείου MI5, στις 7 Αυγούστου 1935. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1935, η Μάμπελ Στρίκλαντ, η οποία ήταν ιδρυτικό μέλος της εταιρείας Allied Malta Newspapers Limited και αποτελούσε μέλος του πρώτου Διοικητικού της Συμβουλίου, έγινε αρχισυντάκτρια της εφημερίδας. Είχε ακόμη την επιμέλεια της ειδικής κυριακάτικης έκδοσης των Times of Malta, από το 1935 έως το 1950, όταν την διαδέχθηκε ο Τζορτζ Σάμουτ.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάλτα Κατηγορία:Εφημερίδες στην αγγλική γλώσσα
Εξάστιχο
Εξάστιχο λέγεται το ολιγόστιχο ποίημα, το οποίο αποτελείται από μία εξάστιχη στροφή.
Μορφή
Το εξάστιχο αποτελείται από έξι στίχους συνολικά και ειδικότερα από ένα τετράστιχο και ένα δίστιχο. Οι στίχοι μπορεί να είναι, είτε όλοι ισοσύλλαβοι, είτε μερικοί. Η ομοιοκαταληξία του έχει διάφορες μορφές, που ομαδοποιούνται σε δύο τύπους, στον κλασικό και στο σύγχρονο.
Ο κλασικός τύπος προέρχεται από την ιταλική ποίηση και έχει δύο μορφές. Η πρώτη μορφή έχει ομοιοκαταληξία α β α β - γ γ και η δεύτερη έχει α α β γ - β γ.
Νεοελληνική λογοτεχνία
Στη νεοελληνική λογοτεχνία το εξάστιχο έχουν χρησιμοποιήσει στην ποίηση τους κυρίως οι Επτανήσιοι ποιητές. Εξάστιχες στροφές έχουν γράψει ο Αθανάσιος Χριστόπουλος, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Ανδρέας Λασκαράτος, ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Ιωάννης Γρυπάρης, ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος κ.α.
Ακολουθεί αντιπροσωπευτική εξάστιχη στροφή, κλασικού τύπου, του Διονύσιου Σολωμού.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη,
περπατώντας η Δόξα μονάχη,
μελετά τα λαμπρά παλικάρια,
και στην κόμη στεφάνι φορεί,
γινωμένο από λίγα χορτάρια,
που 'χαν μείνει στην έρημη γη.
Ακολουθεί αντιπροσωπευτικό εξάστιχο, σύγχρονου τύπου, από το ποίημα Έφυγες... του Γεώργιου Δροσίνη.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> Έφυγες. - Ποιος να πιστέψει,
πως η βρύση θα στερέψει,
θα σωπάσουν τα πουλιά,
και θα μαραθεί στη γλάστρα,
πάνανθη η τριανταφυλλιά.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετρική
Μαγδαλένιος πολιτισμός
μικρογραφία|278x278εσ|Ζωγραφιά ενός βοδιού από Μαγδαλένιους
Χαρακτηριστικά
αριστερά|μικρογραφία|366x366εσ|Εργαλεία Μαγδαλένιου Πολιτισμού. Διακρίνεται η προσοχή στην λεπτομέρεια. Ο Μαγδαλένιος πολιτισμός τοποθετείται χρονολογικά 11.000 με 17.000 χρόνια πριν. Αυτήν την περίοδο μεγάλες αγέλες ταράνδων, βισώνων και αγρίων αλόγων κυριαρχούσαν στην πλειονότητα των περιοχών. Έτσι οι Μαγδαλένιοι που είχαν ανεπτυγμένα εργαλεία και παγίδες μπορούσαν και ζούσαν με σχετική αφθονία στην τροφή. Ζούσαν σε βραχοσκεπές ή σε σπηλιές. Πολλές φορές οργανώνονταν πολλές οικογένειες μαζί και ζούσαν σε μεγάλες κατοικίες τον χειμώνα και μικρές σκηνές το καλοκαίρι. Η μεγάλη ποσότητα που έχουμε από καλλιτεχνικές δημιουργίες μας δείχνουν ότι οι Μαγδαλένιοι διέθεταν ελεύθερο χρόνο. Επίσης βίωσαν περίοδο μεγάλης πληθυσμιακής αύξησης. Η περιοχή της Γαλλίας κατοικήθηκε από περισσότερους των 50.000 κατοίκους κατά τη Μαγδαλένια εποχή.
Η επιστροφή της τέχνης στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων είχε ως αποτέλεσμα την εγκατάλειψη των περίτεχνων δημιουργημάτων της Ωρινάκιας εποχής τα οποία είχαν χαρακτηριστικά όπως πολυχρωμία, ακρίβεια στο χρώμα κτλ. Στην πρώτη φάση, τα απλά σχήματα -τις περισσότερες φορές ατελή- χωρίς λεπτομέρειες κυριαρχούσαν στα σπήλαια. Αργότερα, όσο περνούσε ο καιρός και οι άνθρωποι είχαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο, άρχισαν τα καλλιτεχνικά δημιουργήματα να γίνονται πιο περίπλοκα. Τα πόδια και τα κέρατα στα ζώα είχαν πραγματικές διαστάσεις και μέτρο και φαίνεται ότι άρχιζε η ζωγραφική να αναγνωρίζεται ως τέχνη από τους ανθρώπους. Στην τελευταία φάση γίνονται όλες οι πρωτοπορίες στον τομέα της Μαγδαλένιας τέχνης και κουλτούρας. Οι λεπτομέρειες ήταν το ζωτικό σημείο πλέον. Οι σπηλιές ήταν πολύχρωμες και χαραγμένες με μηνύματα στην μορφή ζωγραφιών. Οι άνθρωποι που αναπαρίσταντο στις ζωγραφιές δεν είχαν σχέση μεταξύ τους αλλά ήταν πλέον με ανθρώπινες διαστάσεις και χαρακτηριστικά. Οι όγκοι των ανθρώπων απεικονίζονταν σε πραγματικά επίπεδα.
Ο πολιτισμός των Μαγδαλένιων άρχισε να εκλείπει όταν το κρύο κλίμα της Τέταρτης Περιόδου των Παγετώνων άρχισε να αλλάζει, καθιστώντας είδος υπό εξαφάνιση τα αγελαία ζώα. Πολλοί θεωρούν ότι οι πολύ περίπλοκες δημιουργίες τέχνης των τελευταίων ετών της Μαγδαλένιας περιόδου ήταν κάποιου είδους θρησκευτική τελετή-επίκληση για να επανεμφανιστούν τα ζώα και να προσφέρουν. Ο Μαγδαλένιος πολιτισμός αντικαταστάθηκε από τον Αζιλαίο πολιτισμό ή Αζιλαία βιομηχανία όπως αναφέρεται ενίοτε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλειστόκαινο Κατηγορία:Αρχαιολογικοί πολιτισμοί της Ευρώπης Κατηγορία:Αρχαιολογία στην Ευρώπη Κατηγορία:Παλαιολιθική περίοδος Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Γαλλία
Χλωριούχο βισμούθιο
Το χλωριούχο βισμούθιο (γνωστό και ως «βούτυρο του βισμουθίου») είναι ανόργανη χημική ένωση, άλας του βισμουθίου με χημικό τύπο BiCl3. Αποτελεί συνηθισμένη πηγή του ιόντος Bi3+. Στον κρύσταλλό του, αλλά και ως αέριο, το μόριό του υιοθετεί μια πυραμιδική δομή, σε συμφωνία με τη θεωρία VSEPR.
Παρασκευή
Το χλωριούχο βισμούθιο μπορεί να παρασκευασθεί με απευθείας σύνθεση, περνώντας αέριο χλώριο πάνω από βισμούθιο:
Δομή
Στην αέρια φάση το μόριο του BiCl3 έχει σχήμα πυραμίδας με γωνία Cl-Bi-Cl ίση με 97,5 μοίρες και μήκος δεσμού 242 pm. Στη στερεά κατάσταση το κάθε άτομο Bi έχει τρεις εγγύτατους γείτονες σε απόσταση 250 pm, δύο σε 324 pm και τρία σε μέση απόσταση 336 pm Αυτή η δομή είναι παρόμοια με εκείνη του AsCl3, του AsBr3, του SbCl3 και του SbBr3.
Χημικές ιδιότητες
Το χλωριούχο βισμούθιο υδρολύεται εύκολα σε οξυχλωριούχο βισμούθιο (BiOCl) :
Αυτή η αντίδραση μπορεί να αναστραφεί προσθέτοντας ένα οξύ, όπως το υδροχλωρικό.
Η αντίδραση του στερεού BiCl3 με υδρατμούς σε θερμοκρασίες κάτω των 50 °C παράγει μονοένυδρο χλωριούχο βισμούθιο, BiCl3.H2O.
Το χλωριούχο βισμούθιο είναι οξειδωτικός παράγοντας, αναγόμενος εύκολα σε μεταλλικό βισμούθιο από αναγωγικούς παράγοντες.
Οξύ κατά Lewis
Σε αντίθεση με την αναμενόμενη συμμόρφωση με τον χαρακτήρα από τον περιοδικό πίνακα, το BiCl3 είναι οξύ κατά Lewis, σχηματίζοντας ποικιλία κρυσταλλικών μορφωμάτων, όπως το [BiCl6]3−, κάτι που παραβιάζει ισχυρά τον κανόνα συμπλήρωσης της στιβάδας σθένους. Επιπλέον, η οκταεδρική δομή αυτής της κρυσταλλικής μονάδας δεν ακολουθεί τις προβλέψεις της θεωρίας VSEPR, καθώς το μοναχικό ζεύγος στο βισμούθιο είναι απροσδόκητα στερεοχημικώς αδρανές. Το διανιονικό σύμπλεγμα [BiCl5]2− ωστόσο, υιοθετεί την αναμενόμενη δομή τετραγωνικής πυραμίδας.
Οργανική κατάλυση
Το χλωριούχο βισμούθιο χρησιμεύει ως καταλύτης στην οργανική σύνθεση. Ειδικότερα, καταλύει την αντίδραση Michael και την αντίδραση Mukaiyama-αλδόλης. Η προσθήκη ιωδιούχων αλάτων άλλων μετάλλων αυξάνει την καταλυτική του δράση.
Ασφάλεια
Το χλωριούχο βισμούθιο είναι τοξικό. Προκαλεί ερεθισμό στο γαστρεντερικό και στο αναπνευστικό σύστημα. Η παρατεταμένη επαφή του με το δέρμα προκαλεί εγκαύματα.
Zero COVID
Ως Zero-COVID, είναι γνωστή η πολιτική δημόσιας υγείας που έχει εφαρμοστεί από ορισμένες χώρες κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19. Έχει χαρακτηριστεί ως μια στρατηγική «ελέγχου και μέγιστης καταστολής». Περιλαμβάνει τη χρήση μέτρων δημόσιας υγείας όπως η ανίχνευση επαφών, οι μαζικοί έλεγχοι και την απομόνωση. Ο στόχος της στρατηγικής είναι να επαναφέρει την περιοχή σε μηδενικές νέες μολύνσεις ώστε να επιστρέψει η οικονομική δραστηριότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανδημία COVID-19
Κιμουριώτης Λασιθίου
Ο Κιμουριώτης είναι μικρό χωριό σχεδόν ακατοίκητο (5 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή 2011 ) χτισμένο κοντά στην αρχαία πηγή Λαψανάρι. Ανήκει στην κοινότητα των Αχλαδίων και συνδέεται με αυτή μέσω παράκαμψης που ενώνει τα Αχλάδια με την Σκοπή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Στίβος στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019
Ο στίβος στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 θα πραγματοποιηθεί στο Στάδιο Ντιναμό του Μινσκ της Λευκορωσίας από τις 23 έως τις 28 Ιουνίου 2019. Ένα νέο είδος διοργάνωσης θα γίνει για πρώτη φορά σε μεγάλο αγώνα, αυτό του Dynamic New Athletics (DNA).
Πρόκριση
Στις 23 Απριλίου, η Οργανωτική Επιτροπή των αγώνων ανακοίνωσε πως θα συμμετέχουν οι 24 από τις 30 χώρες στο αγώνισμα του στίβου, καθώς οι υπόλοιπες έξι δεν ήθελαν να συμμετάσχουν στο άθλημα του στίβου. Αυτές οι έξι χώρες ήταν: :
Πίνακας μεταλλίων
{{Legend|#ccf|Διοργανώτρια χώρα}}
Ξάνθος Σαρρής
Ο Ξάνθος Σαρρής ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής και επιχειρηματίας. Αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού. Εντάχθηκε στην Ανόρθωση το 1936. Το 1937 η Ανόρθωση διέλυσε την ποδοσφαιρική της ομάδα. Ο Ξάνθος Σαρρής εντάχθηκε στον Πεζοπορικό, αγωνιζόμενος στη θέση του τερματοφύλακα έως το 1940.
Το 1945 η Ανόρθωση δημιούργησε ξανά την ποδοσφαιρική της ομάδα και ο Ξάνθος Σαρρής εντάχθηκε σε αυτήν, αγωνιζόμενος στη θέση του αμυντικού. Την περίοδο 1946-1953 ήταν αρχηγός της ομάδας. Συνολικά είχε 107 συμμετοχές με την Ανόρθωση.
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας διετέλεσε πρόεδρος της Ανόρθωσης αλλά και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του σωματείου για πολλά χρόνια.
Επιπλέον, δημιούργησε την εταιρεία ΕΥΡΗΚΑ το 1959.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πεζοπορικού Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες
Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου 2018
Το 23ο Βαλκανικό πρωτάθλημα κλειστού στίβου 2018 έγινε στις 17 Φεβρουαρίου στην Κωνσταντινούπολη, στο Ataköy Atletizm Salon. Στους αγώνες έλαβαν μέρος αθλητές και αθλήτριες από τις 17 χώρες-μέλη της Βαλκανικής Ένωσης Ομοσπονδιών Στίβου (ABAF). Για πρώτη φορά συμμετείχε το Κόσοβο. Πολυνίκης αναδείχθηκε η Ρουμανία και στους άνδρες και στις γυναίκες.
Κατάταξη
* Στο άλμα εις ύψος δόθηκαν δύο ασημένια.
Πηγές
2018 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Στίβος το 2018 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Τουρκία
Χένρι Νάιτ Στορκς
Ο αντιστράτηγος Σερ Χένρι Νάιτ Στορκς (1811 – 6 Σεπτεμβρίου 1874) ήταν Βρετανός στρατιώτης και κυβερνήτης στις αποικίες.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Σπούδασε στο Charterhouse School και κατατάχθηκε στον στρατό στις 10 Ιανουαρίου 1828 ως σημαιοφόρος του 61ου συντάγματος πεζικού. Προήχθη σε λοχαγό στις 2 Μαρτίου 1832, μεταπήδησε στο 14ο σύνταγμα πεζικού στις 23 Μαρτίου 1832 και προήχθη σε λοχαγό στις 30 Οκτωβρίου 1835. Μετατέθηκε στο 38ο σύνταγμα πεζικού στις 30 Μαΐου, υπηρέτησε στα Ιόνια νησιά το 1840 και προήχθη σε ταγματάρχη στις 7 Αυγούστου 1840. Συνταξιοδοτήθηκε από το τάγμα του στις 23 Μαΐου 1845 και υπηρέτησε σε διάφορες διοικητικές θέσεις. Υπηρέτησε ως Βοηθός Υπασπιστής κατά τη διάρκεια του 7ου πολέμου των Κάφρων από το 1846 έως το 1847 και στη συνέχεια προήχθη στον βαθμό του αντισυνταγματάρχη στις 15 Σεπτεμβρίου 1848. Από το 1849 έως το 1854 ήταν Βοηθός Στρατιωτικός Γραμματέας στον Μαυρίκιο. Προήχθη σε συνταγματάρχη στις 28 Νοεμβρίου 1854.
Έχοντας πια τον βαθμό του υποστράτηγου ο Στορκς επόπτευε τις βρετανικές βάσεις που βρίσκονταν σε οθωμανικά εδάφη κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κριμαίας. Εκεί συνεργάστηκε με τη Φλόρανς Ναϊτινγκέιλ και την υποστήριξε στις νοσηλευτικές της προσπάθειες. Μετά τον πόλεμο τιμήθηκε με το μετάλλιο του τάγματος του Μπαθ (KCB). Προσελήφθη και υπηρέτησε από το 1857 έως το 1859 στο Γραφείο Πολέμου (μετέπειτα υπουργείο Άμυνας) ως Γραμματέας της Στρατιωτικής Αλληλογραφίας.
Ξεκίνησε την καριέρα του ως αποικιακός Κυβερνήτης, διορισμένος Λόρδος Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων στις 2 Φεβρουαρίου 1859. Το 1860, κι ενώ ήταν ακόμα Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων, του αποδόθηκε ο τιμητικός τίτλος του Ιππότη του Τάγματος των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου. Πριν το τέλος της θητείας του στις 14 Νοεμβρίου 1863 αναδιοργάνωσε το νομικό και δικαστικό σύστημα των νησιών. Του αποδόθηκε ο τιμητικός τίτλος του Ιππότη του Τάγματος του Μπαθ την 1η Ιουλίου 1864. Στάλθηκε στη Μάλτα ως διορισμένος κυβερνήτης στις 15 Νοεμβρίου 1864. Ανακλήθηκε τον επόμενο χρόνο και στάλθηκε στην Τζαμάικα προκειμένου να ερευνήσει τις τοπικές εξεγέρσεις, συμπεριλαμβανομένης και της εξέγερσης του Μοράντ Μπέι (Κόλπος του Μοράντ). Διορίστηκε Κυβερνήτης της Τζαμάικα στις 12 Δεκεμβρίου 1865. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι τις 16 Ιουλίου 1866. Με την επιστροφή του έγινε δεκτός στο Μυστικό Συμβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου στις 10 Νοεμβρίου 1866. Παραιτήθηκε από τη θέση του Κυβερνήτη της Μάλτας στις 15 Μαΐου 1867.
Σπύρος Ορνεράκης
Ο Σπύρος Ορνεράκης (γενν. Χανιά, Κρήτη, το 1942 ) είναι Έλληνας γελοιογράφος και εικονογράφος. Σπούδασε διακόσμηση και σκηνογραφία στην Αθήνα, ενώ απασχολήθηκε επί σειρά ετών ως γραφίστας σε διάφορες ιδιωτικές επιχειρήσεις. Το 1972 άρχισε συνεργασία με το περιοδικό Ταχυδρόμος δημοσιεύοντας πολιτικά σκίτσα, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως τακτικός γελοιογράφος για λογαριασμό των εφημερίδων Τα Νέα και Το Βήμα. Το 1974 ένα σχέδιό του που αφορούσε στο δημοψήφισμα για τη μορφή του Πολιτεύματος, έκανε ιδιαίτερη αίσθηση. Από τη μεταπολίτευση και έπειτα, εργάσθηκε σαν μόνιμος σκιτσογράφος στην εφημερίδα “Καθημερινή”. Ακολούθησαν πολλές συνεισφορές του σε ελληνικά έντυπα και εφημερίδες. Απασχολήθηκε επίσης σαν σκηνογράφος τόσο στο θέατρο, όσο και την τηλεόραση. Το 1975 τιμήθηκε με το 2ο βραβείο της παγκόσμιας έκθεσης γελοιογραφίας. Έχει καλύψει σημαντικά γεγονότα της επικαιρότητας, όπως τη δίκη των πρωταιτίων της στρατιωτικής δικτατορίας (1975), τη «δίκη Κοσκωτά» (1991), τη δίκη της «17 Νοέμβρη» (2003) κ.α. Το 2006 έλαβε βραβείο του Ιδρύματος Μπότση. Είναι ιδιοκτήτης σχολής σχεδίου.
Χένρι Νάιτ Στορκς
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Κατά την επιστροφή του στο Υπουργείο Πολέμου, διορίστηκε Πρώτος Ελεγκτής και υφυπουργός στις 19 Δεκεμβρίου 1867. Ως Πρώτος Ελεγκτής αναδιοργάνωσε τη διοικητική μέριμνα του Στρατού όπως αυτή είχε διαμορφωθεί μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο. Διορίστηκε Γενικός Επόπτης Ανεφοδιασμού κι Εξοπλισμών του Στρατού στις 5 Αυγούστου 1870, ο πρώτος σε αυτή τη θέση μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο. Στις 10 Οκτωβρίου 1870 διορίστηκε συνταγματάρχης του 70ού τάγματος Πεζικού, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Τελευταία χρόνια στην πολιτική
Εισήλθε στην πολιτική το 1870 και προωθήθηκε ως υποψήφιος των Φιλελευθέρων στην αναπληρωματική εκλογή του δήμου του Newark προκειμένου να κερδίσει για το κόμμα των Φιλελευθέρων την κενή έδρα που δημιουργήθηκε εξαιτίας του θανάτου του Φιλελεύθερου βουλευτή που την κατείχε. Δυστυχώς, δέχθηκε σφοδρή αντιπολίτευση από τον προοδευτικό φιλελεύθερο και αποικιακό διοικητή Σερ Τζωρτζ Γκρέι, ο οποίος προηγουμένως κατείχε τη θέση του Κυβερνήτη της Νότιας Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας και της αποικίας του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας ως ανεξάρτητος φιλελεύθερος. Οι ακραίες απόψεις του Γκρέι σε θέματα της Αυτοκρατορικής Αποικίας, της μετανάστευσης, του ζητήματος της ανεξαρτησίας της Ιρλανδίας και των αιτίων φτώχειας στην Αγγλία ήταν αντίθετες με τα συμφέροντα της κυβέρνησης των Φιλελευθέρων του Γκλάντστον. (έχει μεταφραστεί στα ελληνικά και κλίνεται: του Γλάδστωνος)
Έχοντας αποφασίσει ότι ο Γκρέι δεν έπρεπε να επανεκλεγεί διότι η διαίρεση της ψήφου των φιλελευθέρων θα είχε ως αποτέλεσμα την ήττα και των δύο (του Γκρέι και του Στορκς) από τον υποψήφιο των  Συντηρητικών η κυβέρνηση των Φιλελευθέρων μηχανεύθηκε σχέδιο σύμφωνα με το οποίο θα αποσύρονταν και οι δύο, αφήνοντας την έδρα στον Φιλελεύθερο υποψήφιο Σάμιουελ – Μπότελερ Μπρίστοου. Ο Στορκς ανταμείφθηκε με την πρόσφατα ανανεωμένη θέση του Γενικού – Επόπτη  Ανεφοδιασμού ενώ ο Γκρέι επέστρεψε στη Νέα Ζηλανδία λίγο αργότερα εκείνη τη χρονιά.
Το επόμενο έτος ο Στορκς εκλέχθηκε βουλευτής κατά τη διάρκεια της αναπληρωματικής εκλογής στο Ρίπον. Προήχθη σε αντιστράτηγο στις 25 Οκτωβρίου 1871. Ενώ κατείχε το βουλευτικό αξίωμα εκφράστηκε υπέρ της κατάργησης του συστήματος προμηθειών για τις επιτροπές / προμήθειες του στρατού. Η θέση του πάνω στον Νόμο των Λοιμωδών Νόσων του κόστισε την έδρα. Ηττήθηκε από τον Φρέντερικ Ρόμπινσον, 2ο μαρκήσιο του Ρίπον (αργότερα Δούκα του Γκρέι) στις γενικές εκλογές του 1874. Πέθανε λίγο μετά την ήττα του στις εκλογές, στις 6 Σεπτεμβρίου 1874.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί
Τζέιμι Βάρντι
Σε ηλικία 16 ετών ο Βάρντι άρχισε την επαγγελματική καριέρα του με την Στόουκμπριτζ Παρκ Στιλς και συμμετείχε στην πρώτη ομάδα για πρώτη φορά το 2007 και για τρεις σεζόν πριν αποκτηθεί από την Χάλιφαξ Τάουν το 2010. Έχοντας σκοράρει 25 γκολ στην πρώτη χρονιά, έλαβε το βραβείο του παίκτη της χρονιάς και στη συνέχεια πήρε μεταγραφή για την Φλίτγουντ Τάουν τον Αύγουστο του 2011. Σκόραρε 31 γκολ στο πρωτάθλημα την πρώτη σεζόν του στη νέα ομάδα και έλαβε το βραβείο του παίκτη της χρονιάς, καθώς η ομάδα κέρδισε την κατηγορία.
Τον Μάιο του 2012, ο Βάρντι υπέγραψε για την Λέστερ Σίτι, η οποία αγωνιζόταν στην Τσάμπιονσιπ για ρεκόρ παίκτη κατώτερης κατηγορίας, με 1 εκατομμύριο λίρες, και βοήθησε την ομάδα να κατακτήσει την Τσάμπιονσιπ το 2014. Την πρώτη σεζόν στη Πρέμιερ Λιγκ, ο Βάρντι σκόραρε για έντεκα συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος, σπάζοντας το ρεκόρ του Ρουντ φαν Νίστελροϊ, και ψηφίστηκε παίκτης της χρονιάς για την Πρέμιερ Λιγκ και από τους αθλητικούς συντάκτες, καθώς η πρωτάρα Λέστερ κατέκτησε κόντρα στις πιθανότητες το πρωτάθλημα. Τη σεζόν 2019-20 αναδείχθηκε σε πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος, με 23 γκολ, και σε ηλικία 33 ετών είναι ο γηραιότερος παίκτης που το κατάφερε.
Ο Βάρντι συμμετείχε για πρώτα φορά με την εθνική ομάδα τον Ιούνιο του 2015 και επιλέχθηκε στην ομάδα που εκπροσώπησε την Αγγλία στο Euro 2016 και στο Μουντιάλ 2018. Έχει 26 συμμετοχές με την εθνική ομάδα, σκοράροντας 7 γκολ. Τον Μάιο του 2021 κατέκτησε το Κύπελλο Αγγλίας στον τελικό απέναντι στην Τσέλσι ΦΚ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Γρηγόριος Καμωνάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεβαστοί Κατηγορία:Μονάρχες της Αλβανίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Μονάρχες του 13ου αιώνα στην Ευρώπη Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες
Σεργκέι Ολιζάρενκο
Ο Σεργκέι Αλεξέγιεβιτς Ολιζάρενκο (ρωσ. Сергей Алексеевич Олизаренко, γενν. 9 Σεπτεμβρίου 1954, Ντολίνσκα) είναι Σοβιετικός αθλητής του στίβου που συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980.
Καριέρα
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας του 1980, απέτυχε να φτάσει στους τελικούς στα 3000 μέτρα με εμπόδια, μη τερματίζοντας στους ημιτελικούς λόγω σχισμένου αχίλλειου τένοντα.
Προσωπική ζωή
Σε ηλικία 14 ετών μετακόμισε στην Οδησσό και μπήκε σε τεχνική σχολή.
Ήταν παντρεμένος με την αθλήτρια του στίβου Ναντέζντα Ολιζάρενκο, την οποία γνώρισε σε ένα προπονητικό στρατόπεδο το 1978. Το 1980, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το ζευγάρι παντρεύτηκε και απέκτησε μια κόρη, την Οξάνα.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980
Ρωμαϊκός στρατός
Ο Ρωμαϊκός στρατός είναι ιστορικός όρος, που αναφέρεται στις δυνάμεις ξηράς που χρησιμοποίησαν το Ρωμαϊκό Βασίλειο, έπειτα η Ρωμαϊκή Δημοκρατία, αργότερα η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο ρωμαϊκός στρατός ήταν από τους καλύτερους της εποχής του και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ποτέ δεν έμεινε στάσιμος. Συνεχώς η ρωμαϊκή στρατιωτική μηχανή προχωρούσε ανάλογα με τις συνθήκες και πολλές φορές πρωτοπορούσε (βλ. corvus) ή άλλες άλλαζε ριζικά τακτικές.
Ο πρώιμος ρωμαϊκός στρατός
Ο πρώτος στρατός της Ρώμης αποτελούνταν από οπλίτες. Όταν η Ρώμη ήταν στα πρώτα της στάδια και κυβερνιόταν από Ετρούσκους βασιλείς, σε όλες τις γύρω περιοχές επικρατούσε το σύστημα μάχης που βασιζόταν σε οπλίτες. Αλλά τότε ήταν ανοργάνωτα στρατεύματα που αναμείγνυαν μισθοφόρους με απλούς πολίτες. Η Ρώμη πρωτοπόρησε σε αυτόν τον τομέα με την σύσταση του census (=απογραφή πληθυσμού) από τον Σέρβιο Τούλιο. Ο πληθυσμός αφού απογραφόταν κατατασσόταν σε πέντε κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία που αντιπροσώπευε τους πιο εύπορους πολίτες αποτελούταν από οπλίτες με ακριβό και βαρύ εξοπλισμό, φτιαγμένο από ακριβά μέταλλα που κάλυπτε σχεδόν όλο του το σώμα. Ο εξοπλισμός αυτών περιελάμβανε κράνος, ασπίδα, περικνήμια, πανοπλία θώρακος, σπαθί και δόρυ. Οι κατώτερες τάξεις είχαν λιγότερο εως και καθόλου εξοπλισμό. Οι πολίτες πέμπτης κατηγορίας δεν φορούσαν κάποιο είδος προστασίας και το μόνο τους όπλο ήταν οι σφενδόνες. Οι αξιωματικοί του στρατού και οι μονάδες ιππικού αποτελούταν από πολίτες πρώτης κατηγορίας που κατατάχθηκαν ως equites (=ιππείς).
Ο πρώιμος Ρωμαϊκός στρατός στην ακμή του αποτελούταν από 18 εκατοντάδες (centuries) ιππέων, 82 εκατοντάδες πολιτών πρώτης κατηγορίας (δύο εκατοντάδες εκ των οποίων ήταν μηχανικοί), 20 εκατοντάδες πολιτών δεύτερης κατηγορίας, 20 εκατοντάδες πολιτών τρίτης κατηγορίας, 20 εκατοντάδες πολιτών τέταρτης κατηγορίας και 32 εκατοντάδες πολιτών πέμπτης κατηγορίας (δύο εκατοντάδες εκ των οποίων ήταν σαλπιγκτές).