cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλεξέι Ναβάλνι
Γιάμπλοκο
Ο Ναβάλνι έχει συλληφθεί αρκετές φορές από τις ρωσικές αρχές. Έχει καταδικαστεί δύο φορές με αναστολή, μία φορά τον Ιούλιο του 2013 και άλλη μια φορά τον Δεκέμβριο του 2014. Οι διάρκειες των ποινών ήταν 5 και 3,5 χρόνια, αντίστοιχα. Θεωρείται ότι οι κατηγορίες του είναι κατασκευασμένες λόγω του ακτιβισμού του, ενώ σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων οι καταδίκες παραβίαζαν το δικαίωμα του Ναβάλνι για δίκαιη δίκη. Το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Μεμόριαλ τον θεωρεί.πολιτικό κρατούμενο. Τον Φεβρουάριο του 2014 ο Ναβάλνι τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό και του επετράπη να έχει επαφή μόνο με την οικογένεια του.
Τον Μάρτιο του 2017, ο Αλεξέι Ναβάλνι και το Ίδρυμα κατά της διαφθοράς δημοσίευσαν ένα ντοκιμαντέρ στο οποίο κατηγορούν τον πρώην πρόεδρο και νυν πρωθυπουργό της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, για διαφθορά.
Τον Δεκέμβριο του 2016, ο Ναβάλνι ξεκίνησε την εκστρατεία του για τις προεδρικές εκλογές του 2018, αλλά η εγγραφή του αποκλείστηκε από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της Ρωσίας τον Δεκέμβριο του 2017. Έκανε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ρωσίας αλλά η έφεση του απορρίφθηκε. Αυτός και οι υποστηρικτές του έχουν συλληφθεί και είναι θύματα επιθέσεων σε αρκετές περιπτώσεις κατά την προεκλογική εκστρατεία. Τον Μάιο του 2018, ο Ναβάλνι καταδικάστηκε σε 30 μέρες φυλάκιση επειδή συμμετείχε σε μη αδειοδοτημένη διαδήλωση κατά του Πούτιν στη Μόσχα. Ο Ναβάλνι καταδίκασε την απόφαση.
Δολοφονική επίθεση με Νοβιτσόκ
Στις 20 Αυγούστου 2020 ο Ναβάλνι μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο σε σταθερή αλλά κρίσιμη κατάσταση έπειτα από ύποπτη δηλητηρίασή του στη διάρκεια πτήσης από το Τομσκ στη Μόσχα. Φημολογίες κάνουν λόγο για πιθανή δηλητηρίασή του από τους αντιπάλους του. Η Γερμανία έστειλε αποστολή γιατρών στη Ρωσία και τελικά ο Ναβάλνι διακομίστηκε στο Βερολίνο και νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο του, όπου και διέφυγε τον κίνδυνο μετά από εκτεταμένη νοσηλεία εβδομάδων.
Μετά τη νοσηλεία του στη Γερμανία, επέστρεψε αμέσως στη Ρωσία, αλλά συνελήφθη κατευθείαν από τις αρχές. Αυτό οδήγησε σε εκτεταμένες διαδηλώσεις και σε βίαια επεισόδια μεταξύ της ρωσικής αστυνομίας και οπαδών του Ναβάλνι. Η ρωσική αστυνομία προχώρησε σε περισσότερες από 4.400 συλλήψεις και απέκλεισε το κέντρο πολλών πόλεων, μεταξύ αυτών και της πρωτεύουσας Μόσχας. Η σύζυγος του Αλεξέι Ναβάλνι, Γιούλια, συνελήφθη επίσης από την αστυνομία, προτού αφεθεί ελεύθερη λίγες ώρες αργότερα.
Επιστροφή και σύλληψη
Στις 17 Ιανουαρίου 2021 ο Ναβάλνι επέστρεψε από τη Γερμανία στη Ρωσία αεροπορικώς και συνελήφθη στον έλεγχο των διαβατηρίων. Έπειτα από τη σύλληψή του ξέσπασαν μαζικές διαδηλώσεις στις 23 Ιανουαρίου 2021.
Στις 2 Φεβρουαρίου αντικαταστάθηκε η προηγούμενη με αναστολή καταδίκη του από δικαστήριο της Μόσχας με ποινή φυλάκισης, που σημαίνει ότι θα εξέτιε ποινή 3,5 ετών σε σωφρονιστικό στρατόπεδο εργασίας. Ο Ναβάλνι κατήγγειλε το βασανισμό του στη διάρκεια του εγκλεισμού του στο στρατόπεδο με τη στέρηση του ύπνου.Επίσης, οι ρωσικές αρχές του αρνήθηκαν ιατρική βοήθεια. Στις 31 Μαρτίου ο Ναβάλνι ανακοίνωσε ότι κατέρχεται σε απεργία πείνας. Η Διεθνής Αμνηστία κατηγόρησε τον Πούτιν ότι σκοτώνει αργά τον Ναβάλνι με βασανιστήρια και απάνθρωπη μεταχείριση στη φυλακή.
Στις 19 Απριλίου ο Ναβάλνι μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο για κρατουμένους,
Βραβεία και διακρίσεις
Ο Ναβάλνι ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ Ειρήνης για το 2021. Τον Σεπτέμβριο του 2021 τιμήθηκε με το βραβείο του Ιππότη για την Ελευθερία. Τιμήθηκε με το βραβείο Ζαχάροφ για τους αγώνες του εναντίον της διαφθοράς στη Ρωσία τον Οκτώβριο του 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί ακτιβιστές Κατηγορία:Ρώσοι δικηγόροι
Βίλμα Σάλας
Η Βίλμα Σάλας Ρόζελ (γεννημένη στις 9 Μαρτίου 1991) είναι Κουβανή πετοσφαιρίστρια. Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας βόλεϊ γυναικών της Κούβας. Αυτή τη στιγμή αγωνίζεται στην Βόλεϊ Λιγκ για τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βόλεϊ Γυναικών FIVB το 2010 στην Ιαπωνία.
Καριέρα
Η καριέρα της Βίλμα Σάλας ξεκίνησε σε ηλικία 16 ετών στο κουβανικό πρωτάθλημα, παίζοντας στην τοπική ομάδα του Σαντιάγο ντε Κούβα, όπου παρέμεινε μέχρι το 2012. Μετά από δύο χρόνια εκτός αγωνιστικής δράσης, επέστρεψε στα γήπεδα τη σεζόν 2014-15 στην Σούπερ Λιγκ του Αζερμπαϊτζάν, όταν υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο με την Ραμπίτε Μπακού, κερδίζοντας μαζί της το πρωτάθλημα. Έλαβε επίσης την τοπική αθλητική εθνικότητα, και έγινε επίσης γνωστή ως Βίλμα Ασιλανόβα. Την επόμενη σεζόν μετακόμισε στην Τουρκία, όπου υπερασπίστηκε τα χρώματα του Τσανάκκαλε, στην Τουρκική Λίγκα, παραμένοντας εκεί και τη σεζόν 2016-17, παίζοντας με τη φανέλα της Χάλκμπανκ Άγκυρας.
Για την σεζόν 2018-19, η Βίλμα Σάλας έπαιξε για την Κρούνεο, στο ιταλικό πρωτάθλημα. Στη συνέχεια μετακόμισε στις Φιλιππίνες εώς το τέλος της σεζόν, όπου έπαιξε στο εγχώριο πρωτάθλημα με τους ΠέτροΓκαζ Έιντζελς. Την επόμενη σεζόν μετακόμισε στην πολωνική Τσέμικ πολίς, κερδίζοντας ένα Σούπερ Καπ, δύο Κύπελλα Πολωνίας και δύο τίτλους πρωταθλήματος, αν και δεν έπαιξε στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν 2020-21 λόγω σοβαρού τραυματισμού στο γόνατο στην αρχή του πρωταθλήματος.
Τη σεζόν 2021-22 η Σάλας επέστρεψε στα γήπεδα και πιο συγκεκριμένα στην Βόλεϊ Λιγκ γυναικών για τονΟλυμπιακό Πειραιώς. Στις 8 Ιουνίου 2022, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την επέκταση συνεργασίας με την Σάλας για έναν ακόμη χρόνο.
Διεθνής καριέρα
Το 2008 η Βίλμα Σάλας έκανε το ντεμπούτο της στην εθνική ομάδα της Κούβας, με την οποία ένα χρόνο αργότερα έγινε η πρωταγωνίστρια των προκριματικών του παγκοσμίου πρωταθλήματος 2010, αποκτώντας πρόσβαση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα και βραβεύτηκε ως η καλύτερος επιθετικός και η καλύτερος διακομίστρια του τουρνουά. Αργότερα την ίδια χρονιά, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Βορειοαμερικανικό Πρωτάθλημα του 2009 και το 2011 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες. Το 2012 φόρεσε για τελευταία φορά τη φανέλα της εθνικής ομάδας, κατακτώντας ξανά το χάλκινο μετάλλιο, αυτή τη φορά στο Παναμερικανικό Κύπελλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ Κατηγορία:Κουβανοί πετοσφαιριστές
Καστέλ Σαν Πιέτρο Τέρμε
Το Καστέλ Σαν Πιέτρο Τέρμε (ιταλικά: Castel San Pietro Terme) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Ρεμαλάρ αν Περς
Το Ρεμαλάρ αν Περς (γαλλικά: Rémalard en Perche) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρεμαλαρνταί (γαλλικά: Rémalardais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Καστέλ ντελ Ρίο
Το Καστέλ ντελ Ρίο (ιταλικά: Castel del Rio) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Λε Ρενουάρ
Το Λε Ρενουάρ (γαλλικά: Le Renouard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρενουαρνταί (γαλλικά: Renouardais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Καστέλ ντ'Αϊάνο
Το Καστέλ ντ'Αϊάνο (ιταλικά: Castel d'Aiano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Διακοπές στη Νάπολη
Το Διακοπές στη Νάπολη (αγγλικά: It Started in Naples) είναι μια αμερικανική ρομαντική κομεντί του 1960 σε σκηνοθεσία Μέλβιλ Σάβελσον, παραγωγή Τζακ Ρόουζ και σενάριο του Σούσο Τσέκι ντ' Αμίκο, το οποίο βασίστηκε σε μια ιστορία των Μάικλ Πέρτουι και Τζακ Ντέιβις. Η Technicolor φωτογραφία έγινε από τον Ρόμπερτ Σούρτες. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κλαρκ Γκέιμπλ, Σοφία Λόρεν, Βιττόριο ντε Σίκα και ένα καστ Ιταλών ηθοποιών. Αυτή ήταν η τελευταία ταινία του Γκέιμπλ που κυκλοφόρησε όσο ο ηθοποιός ζούσε καθώς και η τελευταία του έγχρωμη ταινία.
Οι Χαλ Περέιρα, Ρόλαντ Άντερσον, Σάμιουελ Μ. Κόουμερ και Αρίγκο Μπρέσι ήταν υποψήφιοι για Όσκαρ σκηνογραφίας.
Η ταινία κυκλοφόρησε από την Paramount Pictures στις 7 Αυγούστου 1960.
Παραγωγή
Ένα από τα κυριότερα σημεία της ταινίας είναι ένα μουσικό νούμερο της Λόρεν που λέγεται "Tu vuò fà l'americano" ("Θες να είσαι Αμερικανός"), γραμμένο από τον διάσημο Ναπολιτάνο συνθέτη Ρενάτο Καροζόνε.
Ο Αντζελέτι δεν μιλούσε αγγλικά και έμαθε τον ρόλο του φωνητικά, κάτι που είχε κάνει και στην προηγούμενη ταινία του, στην οποία μιλούσε γερμανικά χωρίς να τα γνωρίζει.
Τη δεύτερη μέρα των γυρισμάτων μιας σκηνής στο δικαστήριο, ένας ηθοποιός που υποδύεται έναν από τους δικαστές δεν ήταν διαθέσιμος, επειδή είχε σχέδια να πάει την οικογένειά του στην παραλία. Ο ηθοποιός έστειλε στη θέση του τον αδερφό του, ο οποίος δεν του έμοιαζε καν.
Τα εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας έγιναν στη Ρώμη, τη Νάπολη και το Κάπρι.
Υποδοχή
Η αεφημερίδα The New York Times χαρακτήρισε την ταινία ένα «ελαφρύ, προφανές ειδύλλιο» αλλά επαίνεσε τη Λόρεν. Το περιοδικό Variety ανέφερε ότι το σενάριο και η σκηνοθεσία του Σάβελσον «προσπαθούν υπερβολικά να κάνουν την ταινία τρομερά αστεία και ριψοκίνδυνη». Ωστόσο, ο Γκέιμπλ και η Λόρεν είναι "ένα εκπληκτικά αποτελεσματικό και συμβατό κωμικό ζευγάρι" και πάνω απ' όλα, η Λόρεν δίνει "μια έντονη και διασκεδαστική ερμηνεία". Αντίθετα, ο κριτικός κινηματογράφου Λέοναρντ Μάλτιν είπε ότι το πρωταγωνιστικό δίδυμο «ποτέ δεν κάνει κλικ ερωτικά, αλλά κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί».
Οικιακά μέσα
Η ταινία κυκλοφόρησε σε ντιβιντί στη Βόρεια Αμερική το 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1960 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Πολιτισμός της σχοινοειδούς κεραμεικής
Ο Πολιτισμός της σχοινοειδούς κεραμεικής αποτελεί έναν αρχαιολογικό ορίζοντα της Ευρώπης την περίοδο (3000 π.Χ.-2350 π.Χ.), από την μετέπειτα Νεολιθική περίοδο μέχρι την εποχή που ξεκίνησε η Χαλκολιθική περίοδος. Ο Πολιτισμός της σχοινοειδούς κεραμεικής περιείχε μια τεράστια περιοχή στην Βόρεια Ευρώπη, την Κεντρική Ευρώπη και την Ανατολική Ευρώπη, στα ανατολικά βρισκόταν ο Ρήνος και στα δυτικά ο Βόλγας, ήταν σε επαφή με τον σύγχρονο Πολιτιμό Γιαμνάγια. Η καταγωγή του προέρχεται πιθανότατα από τους Γιαμνάγια που μετανάστευσαν από τις στέπες στην δυτική Ευρώπη, σχετίζονται με πολιτισμούς όπως των Σφαιρικών αμφορέων και τον Πολιτισμό Φάνελμπικερ. Πολλοί θεωρούν ότι εξάπλωσαν τις Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες στην Ευρώπη και την Ασία.
Την ορολογία "Πολιτισμός της σχοινοειδούς κεραμεικής" εισήγαγε ο Γερμανός αρχαιολόγος Φρίντριχ Κλόπλαις (1883). Το όνομα του το πήρε από την περίπλοκη μορφή της επίθετης πλαστικής σχοινοειδούς διακόσμησης της κεραμικής τους. Η ορολογία "Πολιτισμός της απλής ταφής" υποδεικνύει την ταφή σε έναν απλό Τύμβο σε καθιστή θέση με πολύτιμα αντικείμενα. Οι αντίστοιχες ορολογίες "Πολιτισμός μάχης τσεκούρι" και "Πολιτισμός βάρκας τσεκούρι" υποδεικνύουν τις προσφορές στους ανδρικούς τάφους με ένα πέτρινο τσεκούρι υπό μορφή βάρκας. Ο Πολιτισμός της σχοινοειδούς κεραμεικής περιείχε ένα μεγάλο τμήμα της ηπειρωτικής Ευρώπης από τον Ρήνο μέχρι τον Βόλγα μαζί με την Σκανδιναβία, την Ουκρανία και τμήματα της Ρωσίας. Στην μετέπειτα Εποχή του Χαλκού περιείχε και τα Βαλκάνια όπου αναμείχθηκαν με άλλους πολιτισμούς. Οι αρχαιολόγοι τονίζουν ότι ο Πολιτισμός της σχοινοειδούς κεραμεικής ήταν "αδιευκρίνιστος" με πολλές εθνολογικές ταυτότητες, είχε μόνο γεωγραφική έννοια, όχι βιολογική. Περιείχαν ωστόσο κάποια κοινά χαρακτηριστικά όπως η ταφή, η κορδονοειδής διακόσμηση στα αγγεία και τα πέτρινα τσεκούρια με την μορφή βάρκας. Την ίδια εποχή βρισκόταν σε ακμή στην δυτική Ευρώπη ο Πολιτισμός του Λάγυνου, παρά το γεγονός ότι ήρθαν σε επαφή μαζί τους δεν απέκτησαν τις ικανότητες τους στο ναυτικό εμπόριο με τις θάλασσες και τα ποτάμια. Η καταγωγή των κατοίκων που ασπάστηκαν τον Πολιτισμό της σχοινοειδούς κεραμεικής είναι αβέβαιη, οι αρχαιολόγοι είναι διχασμένοι. Μερικοί θεωρούν ότι προέρχονται από τις ανατολικές στέπες, άλλοι θεωρούν ότι ήταν γηγενείς στην κεντρική Ευρώπη.
Συσχέτιση με τους Γιαμνάγια
Ο Πολιτισμός της σχοινοειδούς κεραμεικής για πολλά χρόνια εθεωρείτο η κοιτίδα των Ινδο-Ευρωπαικών εθνών χάρη στην χρήση του ίππου, της τροχήλατης άμαξας, της πολεμικότητας και τις ταχύτατης εξάπλωσης στις Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Η θεωρία αυτή σήμερα αμφισβητείται, οι γλωσσολόγοι σήμερα αποδίδουν μεγαλύτερες πιθανότητες στις Στέπες του Πολιτισμού Κουργκάν. Οι πρόσφατες έρευνες έδειξαν μεγάλη πολιτισμική ομοιότητα με τον πολιτισμό Γιαμνάγια, με τον τρόπο αυτό κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι δύο πολιτισμοί έχουν κάποιον κοινό πρόγονο. Ο Κρίστιανσεν κατέληξε στην θεωρία ότι άντρες Γιαμνάγια μετανάστευσαν βόρεια, παντρεύτηκαν γηγενείς αγρότισσες και προήλθε ο πολιτισμός της σχοινοειδούς κεραμεικής, μεταφέρθηκε σε όλη την Ευρώπη με την μετανάστευση. Ο γενετιστής Μπάρι Κάνφιλ απέρριψε κατηγορηματικά την υπόθεση αυτή, εξέτασε το Χρωμόσωμα Υ που σχετίζεται με την κληρονομικότητα από πατέρα σε γιο και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι άντρες των Γιαμνάγια και της σχοινοειδούς κεραμεικής δεν είχαν καμιά σχέση μεταξύ τους. Το ίδιο επιβεβαίωσε και ο Λίο Κλάιν, "οι Γιαμνάγια δεν είναι οι πρόγονοι των ανθρώπων της σχοινοειδούς κεραμεικής", οι πατρικές απλοομάδες δεν σχετίζονται μεταξύ τους. Ο Πολιτισμός του Μέσου Δνειπέρου αποτελεί μια γέφυρα ανάμεσα στον πολιτισμό της Γιαμνάγια και αυτόν της σχοινοειδούς κεραμεικής. Η ανατολική μετανάστευση δημιούργησε τον Πολιτισμό Φατιάνοφ με ισχυρή επίδραση με τους Τσουβάς που συνέβαλαν στην δημιουργία του προ-Ιρανικού πληθυσμού Σινταστά. Σε πολλές περιοχές ο πολιτισμός της σχοινοειδούς κεραμεικής έφερε νέα τέχνη και νέο φυσικό τύπο. Στο μεγαλύτερο τμήμα του δημιούργησε έντονες επαναστατικές αλλαγές για την εποχή που έχουν εντοπιστεί από τους αρχαιολόγους.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί πολιτισμοί της Ευρώπης Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Γαλλία
Πίτερ Κοσγκρόουβ
thumb|Ο Πίτερ Κοσγκρόουβ.
Ο Πίτερ Κοσγκρόουβ (Στρατηγός Sir Peter John Cosgrove, AK, MC, 28 Ιουλίου 1947-) είναι συνταξιούχος ανώτερος αξιωματικός του στρατού της Αυστραλίας, και ο 26ος Γενικός Κυβερνήτης της Αυστραλίας από τον Μάρτιο του 2014 ως την 1η Ιουλίου 2019.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Απόφοιτος του Βασιλικού Στρατιωτικού Κολεγίου του Ντάντρουν, ο Κόσγκροουβ πολέμησε στον Πόλεμο του Βιετνάμ και τιμήθηκε με τον Στρατιωτικό Σταυρό το 1971. Το 1980 του απονεμήθηκε και το Εθνικό Μετάλλιο.
Τη δεκαετία του ' 80 υπηρέτησε ως διοικητής του στρατού στην Αυστραλία και το 1999 ανέλαβε διοικητής της Διεθνούς Δύναμης για το Ανατολικό Τιμόρ (INTERFET).
Έγινε αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της Αυστραλίας το 2000 υπηρετώντας ως το 2002 και στη συνέχεια αρχηγός της Αμυντικής Δύναμης από το 2002 ως το 2005. Προήχθη σε διάφορους βαθμούς, φτάνοντας σε εκείνον του στρατηγού. Αποστρατεύτηκε και επιδόθηκε στη βοήθεια των πληγέντων από τον κυκλώνα Λάρι το 2006.
Γενικός Κυβερνήτης της Αυστραλίας
Τον Ιανουάριο του 2014 διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης της Αυστραλίας και διαδέχθηκε την Κουέντιν Μπράις. Η ορκωμοσία του έγινε στις 28 Μαρτίου 2014 και τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος της Αυστραλίας την ίδια ημερομηνία.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε την Λιν Πέιν το 1976. και έχουν 3 γιους και έναν εγγονό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες της Αυστραλίας
Νήσος του Γκλόβερ
Το 1900 το νησί πωλήθηκε τελικά σε εύπορο κάτοικο της περιοχής ο οποίος με τη σειρά του το δώρισε στον δήμο, ενώ το ποσό εξαγοράς δεν δημοσιοποιήθηκε.
Ντάγκον
Ο Ντάγκον ήταν αρχικά θεός της γονιμότητας. Αν και αυτές οι πεποιθήσεις είναι προσαρμοσμένες από τους Εβραίους εξελίχθηκαν σε μια σημαντική σημιτική θεότητα, στα βορειοδυτικά, συμβολίζοντας κατά άλλους τα ψάρια και την αλιεία. Λατρεύτηκε νωρίς από τους Αμορραίους και από τους κατοίκους των πόλεων της Έμπλα (σύγχρονο Μαρδίχ, Συρία) και Ουγκαρίτ (σύγχρονη Ρας Σαμρά, Συρία) (η οποία ήταν μια αρχαία πόλη κοντά στη Μεσόγειο και έχει βρεθεί μια μεγάλη ποικιλία από αρχαίες γραφές και παγανιστικά ιερά). Ήταν επίσης πολύ σημαντικός, ίσως και η κεφαλή, από το πάνθεο των βιβλικών Φιλισταίων.
Το όνομά του εμφανίζεται στα Εβραϊκά ως דגון (σε σύγχρονη μεταφορά Dagon, στα Εβραϊκά της Τιβεριάδας Dagon), στα Ουγκαριτικά ως DGN (πιθανώς προφέρεται ως Dagnu), και στα Ακκαδικά ως Dagana, Daguna τα οποία συνήθως αποδόθηκαν με λατινικούς χαρακτήρες ως Dagan.
Ετυμολογία
Στα Ουγκαριτικά η λεκτική ρίζα DGN σημαίνει επίσης και κόκκος (πιθανόν σιταριού ή άλλου δημητριακού) καθώς και στα Εβραϊκά το dāgān, στα Σαμαριτικά dīgan, έχουν κοινή ερμηνεία και σημαίνουν κόκκος σιταριού ή σιτάρι.
Ετυμολογία: ΜΕ < LL (Ec) < LGR (Ec) < Εβρ. <Dagan, σιτηρό (εξ ου και ο θεός της γεωργίας) καλαμποκιού.
Μη-Βιβλικές πηγές
Ο θεός Ντάγκον εμφανίζεται για πρώτη φορά με βάση κάποια διασωζόμενα αρχεία περί το 2500 π.Χ. τα κείμενα της Συριακής πόλης Μάρι και σε κάποιες ονομασίες Αμορριτών στα οποία οι θεοί ILU (EL), Dagan, και Adad είναι ιδιαίτερα διαδεδομένοι.
Στην πόλη Έμπλα (Μαρδίχ), απο τουλάχιστον το 2300 π.Χ., Dagan ήταν ο επικεφαλής του πανθέου της πόλης που αποτελείται από περίπου 200 θεότητες και έφερε τον τίτλο BE-DINGIR-DINGIR, δηλαδή «Ο Άρχοντας των θεών» και Μπεκαλάμ, «Ο άρχοντας της γης». Η Σύζυγός του ήταν αναγνωρισμένη μόνο ως η Belatu, η «Κυρία». Και οι δύο λατρεύονταν σε ένα μεγάλο συγκρότημα του ναού που ονομαζόταν E-Mul, «Σπίτι του Αστεριού». Ένα ολόκληρο τμήμα της Έβλα (το ένα τέταρτο της πόλης περίπου) και μία από τις πύλες της είχαν πάρει το όνομά του. Το όνομα Dagan σημαίνει επίσης και ti-lu ma-tim, δηλαδή «δροσιά της γης» και Be-ka-na-na, ενδεχομένως, «Άρχοντας της Χαναάν». Ως θεότητα κατείχε σημαντική θέση και σε άλλες πόλεις μεταξύ αυτών και οι: Tuttul, Irim, Ma-Ne, Zarad, Uguash, Siwad και Sipishu.
Μια ενδιαφέρουσα πρόωρη αναφορά στον Dagan εμφανίζεται σε μια επιστολή προς τον βασιλιά Ζίμρι-Λίμ του Μάρι, 18ος αιώνας π.Χ., γραμμένη από τον Itur-Asduu έναν δικαστικό υπάλληλο από το δικαστήριο του Μάρι και κυβερνήτη της Ναχούρ (τη βιβλική πόλη της Ναχώρ) (ANET, σ. 623). Αφορά ένα όνειρο ενός «Ανθρώπου από την Shaka», στο οποίο ο Dagan εμφανίζεται κατηγορώντας την αποτυχία του Ζίμρι-Λιμ να υποτάξει τον βασιλιά των Γιαμινιτών και πάνω σε αυτή του την αποτυχία των κατορθωμάτων, του αναφέροντας τα στην Τέρκα. Ο Dagan υπόσχεται ότι: «Θα έχω τους βασιλιάδες των Γιαμινιτών ψημένους στη σούβλα του ψαρά, και θα το κάνω πριν από σένα».
Στην Ουγκαρίτ γύρω στο 1300 π.Χ., ο Ντάγκον είχε ένα μεγάλο ναό και εισήχθη στην τρίτη θέση του πάνθεον μετά από τον πατέρα-θεό και τον Ελ, και από την προηγούμενη καταβολή του Μπάαλ Ṣapān (που είναι ο θεός Haddu ή Hadad/Adad). Ο Γιόζεφ Φόντενροουζ πρώτος απέδειξε ότι, ανεξάρτητα από της βαθιές ρίζες τους, στην Ουγκαρίτ ο Ντάγκον ταυτίστηκε με το Ελ, εξηγώντας τους λόγους που ο Dagan, ο οποίος είχε ένα σημαντικό ναό Ουγκαρίτ είχε τόσο παραμεληθεί στα μυθολογικά κείμενα του Ras Shamra, όπου ο Ντάγκον αναφέρεται αποκλειστικά αλλά και φευγαλέα ως ο πατέρας του θεού Χαντάντ, αλλά η Anat, είναι η κόρη του Ελ, επομένως είναι αδελφή του Βάαλ, και γιατί κανένας ναός του Ελ δεν έχει υπάρχει στην Ουγκαρίτ.
Υπάρχουν διαφορές μεταξύ του Ουγκαριτικού πάνθεον και της Φοινίκης και αιώνες αργότερα: σύμφωνα με από τρίτο χέρι ελληνικές και χριστιανικές αναφορές που βασίζονται στον Φοινικικής καταγωγής συγγραφέα και μυθογράφο Σαγχουνιάθωνας, αναφέρουν ότι θα μπορούσε ο Ντάγκον να είναι αδελφός του ΕΛ /Κρόνου και σαν κι αυτόν ο γιος του Ουρανού και της Γης, αλλά δεν είναι πραγματικά ο πατέρας του Χαντάντ. Ο Hadad γεννήθηκε από το «Ουρανό» πριν ο Ουρανός ευνουχιστεί από τον γιο του τον Ελ, κατόπιν αυτού η έγκυος σύντροφος του Ουρανού δόθηκε στον Ντάγκον. Κατά συνέπεια, ο Ντάγκον σε αυτή την εκδοχή είναι είναι μισός αδελφός του Χαντάντ και πατριός του παράλληλα. Το Βυζαντινό Μέγα Ετυμολογικόν λέει ότι ο Ντάγκον ήταν ο Κρόνος στη Φοινίκη. Σε αντίθετη περίπτωση, με την εξαφάνιση όμως των φοινικικών λογοτεχνικών κειμένων έπαψε και να υφίσταται μυθολογικά.
Ο Dagan αναφέρεται περιστασιακά σε κάποια αρχαία κείμενα των Σουμερίων, αλλά γίνεται ιδιαίτερα γνωστός μόνο σε μεταγενέστερες Ακκαδικές επιγραφές ως ένας ισχυρός και πολεμοχαρής προστάτης, και μερικές φορές ταυτίζεται με τον Ενλίλ. Σύζυγος του με βάση ορισμένες πηγές ήταν η θεά Σάλα (που εμφανίζεται επίσης και ως σύζυγος του του Adad και μερικές φορές ταυτίζεται με την Νινλίλ). Σε άλλα κείμενα, η σύζυγός του είναι Ishara. Στον πρόλογο του διάσημου νομικού κώδικα του, ο βασιλιάς Χαμουραμπί αυτοαποκαλείται ως «ο νικητής των οικισμών κατά μήκος του Ευφράτη, με τη βοήθεια του Dagan, του δημιουργού του». Μια επιγραφή για μια αποστολή του Naram-Sin στο βουνό Cedar εξιστορεί (ANET, σ. 268): «ο Naram-Sin έσφαξε το Arman και την Ibla [κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για την Έμπλα] με το "όπλο" του θεού Dagan που αυξάνοντας το κύρος αυτού και του βασίλείου του.» Η στήλη τού Ασσουρνασιρπάλ Β΄ (Ashurnasirpal ΙΙ) (ANET, σελ. 558) αναφέρεται στον Ασσουρνασιρπάλ ως τον αγαπημένο του Άνου και του Dagan. Σε ένα Ασσυριακό ποίημα, ο Dagan εμφανίζεται δίπλα στον Νεργκάλ (Nergal) και Misharu ως δικαστής των νεκρών. Ένα μεταγενέστερο βαβυλωνιακό κείμενο τον καθιστά ως δεσμοφύλακα του κάτω κόσμου των επτά παιδιών του θεού Emmesharra.
Η Φοινικική επιγραφή της σαρκοφάγου του βασιλιά Eshmunʿazarʿ της Σιδώνας (5ος αιώνας π.Χ.) αναφέρει (ANET, σ. 662): «Επιπλέον, ο Κύριος των Βασιλέων μας έδωσε το Dor και την Ιόππη [πρόκειται για αρχαίες πόλεις και λιμάνια] τα ισχυρά εδάφη του Ντάγκον, που βρίσκονται στην πεδιάδα της Sharon, σαν συμφωνία με τα σημαντικά έργα που έκανα».
Το Dagan μερικές φορές χρησιμοποιούταν σε βασιλικά ονόματα. Δύο βασιλείς της δυναστείας των Isin ονομάζονταν Iddin-Dagan (περ. 1974-1954 π.Χ.) και Ishme-Dagan (περ. 1953-1935 π.Χ.). Το τελευταίο όνομα χρησιμοποιήθηκε αργότερα και από δύο Ασσυρίους βασιλείς: Ishme-Dagan I (περ. 1782-1742 π.Χ.) και Ishme-Dagan ΙΙ (περ. 1610-1594 π.Χ.).
Ετυμολογία: ΜΕ <LL (Ec) <LGR (Ec) <<Εβραίους; Dagan, σιτηρών (άρα; θεός της γεωργίας) P.G.
Βιβλικά κείμενα και ερμηνείες
Στην Tanakh (Εβραϊκή Βίβλος) ο Ντάγκον είναι ένα αναπόσπαστο μέρος από τη θρησκεία των Φιλισταίων με τους ναούς του Μπέθ-Νταγκόν της φυλής Ασηρ (Ιησούς του Ναυή 19.27), στη Γάζα (Book of Judges 16,23, το οποίο μας λέει πως καταστράφηκε ο ναός από των Σαμψών). Ένας άλλος ναός, στο Ashdod αναφέρεται στο 1 του Σαμουήλ 5,2 έως 7 και πάλι αργότερα από το 1 των Μακκαβαίων 10,83? 11.4. Επίσης αναφέρεται πως το κεφάλι του βασιλιά Σαούλ εκτέθηκε για παραδειγματισμό σε ένα ναό του Ντάγκον στο 1 των Χρονικών 10:8-10. Υπήρχε επίσης ένα δεύτερο μέρος που είναι γνωστό ως Beth-Dagon στην Ιουδαία (Ιησούς του Ναυή 15.41). Ο Ιώσηπος («Ιουδαϊκή Αρχαιολογία» 12.8.1? «Ιστορία των Ιουδαϊκών Πολέμων» 1.2.3) αναφέρεται σε μια τοποθεσία που ονομάζεται Dagon παραπάνω από την Ιεριχώ. Ο άγιος Ιερώνυμος αναφέρει επίσης το Caferdago μεταξύ της [Diospolis]] και της Jamnia. Όπως υπάρχει επίσης και ένα μοντέρνο τοπωνύμιο με το όνομα Μπέιτ Ντέγιαν νοτιο-ανατολικά της Ναμπλούς. Ορισμένα βέβαια από αυτά τα τοπωνύμια μπορεί να έχουν να κάνουν με σιτάρι και όχι με θεότητες.
Στο 1 Σαμουήλ 5,2 - 7 γίνεται λόγος για το πώς η Κιβωτός της Διαθήκης του αρπάχτηκε από τους Φιλισταίους και μεταφέρθηκε στο ναό του Ντάγκον στο Ashdod. Το επόμενο πρωί βρήκαν το είδωλο του Ντάγκον να βρίσκεται πεσμένο κάτω. Τοποθετούν το είδωλο πάλι όρθιο, αλλά και πάλι το πρωί της επόμενης ημέρας το ξαναβρήκαν στην ίδια θέση, αλλά αυτή τη φορά με το κεφάλι και τα χέρια κομμένα, απλωμένα στο miptān που μεταφράζεται ως «κατώφλι» ή «εξέδρα». Και το κείμενο συνεχίζει με την αινιγματική φράση RaQ Dagon Niš ʾ ar ʿ ālāyw, που κυριολεκτικά σημαίνει «μόνο ο Ντάγκον αφέθηκε σε αυτόν». (Οι Εβδομήκοντα, η Πεσίτα και Ταργκούμ αποδίδουν το «Ντάγκον» εδώ ως «κορμό του Ντάγκον» ή «σώμα του Ντάγκον», προφανώς αναφερόμενοι στο κάτω μέρος της εικόνας του.) Στη συνέχεια, μας λένε ότι κανένας από τους ιερείς ή οποιοσδήποτε άλλος ξαναπάτησε ποτέ στο miptān του Ντάγκον στο Ashdod «από αυτή την ημέρα». Αυτή η ιστορία απεικονίζεται στις τοιχογραφίες της συναγωγής της Dura-Europos ως μια αντίθεση σε μια παράσταση του αρχιερέα Ααρών και του Ναού του Σολομώντος.
Μάρνας
Ο Άγιος Πορφύριος της Γάζας κάνει μνεία για τον μεγάλο θεό της Γάζας, που είναι γνωστός ως Marnas (Αραμαϊκά Marnā, ο «Κύριος»), ο οποίος θεωρήθηκε ως ο θεός της βροχής και των σιτηρών και επικαλείται σε περιόδους λοιμού και πείνας. Ο Marnas της Γάζας εμφανίζεται σε πολλά νομίσματα της εποχής του Αδριανού. Και είχε ταυτιστεί με τον Δία της Κρήτης. Είναι πιθανό ότι ο Marnas ήταν η Ελληνιστική έκφραση του Ντάγκον. Ο Ναός του, το Μαρνείον το τελευταίο μεγάλο θρησκευτικό κέντρο της ειδωλολατρίας, κάηκε από εντολή του Ρωμαίου αυτοκράτορα το 402. Η είσοδος του ιερού είχε απαγορεύσει. Χριστιανοί όμως αργότερα χρησιμοποίησαν τις πέτρες και τα ιερά απομεινάρια για να φτιάξουν μια δημόσια αγορά.
Παράδοση του Θεού-Ψάρι
Κατά τον ενδέκατο αιώνα, ο σχολιαστής της Εβραϊκής Βίβλου Rashi γράφει πάνω σε μια Βιβλική παράδοση, ότι το όνομα Ντάγκον είναι συγγενές με την εβραϊκή λέξη dag / dag «ψάρια» και συνεπώς θεωρούταν ότι είχε σχήμα ψαριού: συγκρινόμενος με τον Βαβυλωνιακό θεό-ψάρι Oannes. Το δέκατο τρίτο αιώνα ο David Kimhi ερμήνευσε την περίεργη φράση στο 1 Σαμουήλ 5,2 - 7 ότι «μόνο τον Ντάγκον του άφησε» που σημαίνει «μόνο με τη μορφή ενός ψαριού έμεινε», προσθέτοντας: «Λέγεται ότι ο Ντάγκον, από τον ομφαλό του και κάτω, είχε τη μορφή ενός ψαριού [εξ ου και το όνομά του, Dagon] και από τον ομφαλό του και πάνω, τη μορφή ενός ανθρώπου, όπως λέγεται, τα δύο χέρια του ήταν κομμένα». Το κείμενο των Εβδομήκοντα 1 Σαμουήλ 5,2 - 7 λέει ότι τόσο τα χέρια όσο και το κεφάλι του ειδώλου του Ντάγκον διακόπηκαν. Ο Η. Schmökel υποστήριξε το 1928 ότι ποτέ δεν ήταν αρχικά ένας ψάρι-θεός, αλλά κάποια στιγμή πήρε αυτή την υπόσταση από τους Χαναανίτες και τους Φοίνικες λόγω της θαλάσσιας ενασχόλησης πού είχαν ως λαοί, και αυτή η παραδοσιοκο-ετυμολογική σύνδεση με το dag (ψάρι) θα είχε επηρεάσει αναπόφευκτα και την εικονογραφία του.
Η μορφή του ψαριού μπορεί να θεωρηθεί βέβαια και ως ένα φαλλικό σύμβολο, όπως φαίνεται στην ιστορία του αιγυπτιακού θεού των σιτηρών Όσιρι, του οποίου το πέος ήταν φαγωμένο έτσι που έμοιαζε με την μορφή ψαριού του Νείλου μετά από την επίθεση που δέχτηκε από το τυφωνικό θηρίο Set. Ομοίως, και ο μύθος που περιγράφει την προέλευση του αστερισμού του Αιγόκερου, τον Έλληνα θεό της φύσης Πάνα έγινε ψάρι από τη μέση και κάτω, όταν πήδηξε στο ποτάμι, μετά από την επίθεση του Τιτάνα Τυφών.
Διάφοροι μελετητές του 19ου αιώνα, όπως ο Julius Wellhausen και ο William Robertson Smith,πίστευαν ότι η παράδοση έχει τεκμηριωθεί από κάποιες περιστασιακές εμφανίσεις ενός μοτίβου που απεικόνιζε ένα Τρίτωνα, που βρέθηκαν σε Ασσυριακά και Φοινικικά τεχνουργήματα, συμπεριλαμβανομένων και των νομισμάτων από το Ashdod και το Arvad.
Ο John Milton χρησιμοποιεί την παράδοση στο Paradise Lost Book 1:
... Next came one
Who mourned in earnest, when the captive ark
Maimed his brute image, head and hands lopt off,
In his own temple, on the grunsel-edge,
Where he fell flat and shamed his worshippers:
Dagon his name, sea-monster, upward man
And downward fish; yet had his temple high
Reared in Azotus, dreaded through the coast
Of Palestine, in Gath and Ascalon,
And Accaron and Gaza's frontier bounds.
Αναφορές-Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μυθολογίες της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Θεότητες της Μεσοποταμίας
Παλάτι του Ρίτσμοντ
Το Παλάτι του Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond Palace) ήταν η κύρια βασιλική κατοικία του αγγλικού στέμματος κατά τον 16ο και 17ο αιώνα. Βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Τάμεση, στην σημερινή περιοχή του Ρίτσμοντ στο νοτιοδυτικό Λονδίνο, σε απόσταση 14 χιλιομέτρων από το Παλάτι του Ουέστμινστερ. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1501 υπό τον Ερρίκο Ζ´, ο οποίος από τον οποίο ονομάστηκε Παλάτι του Ρίτσμοντ. Κτίστηκε αντικαθιστώντας το παλαιότερο Παλάτι του Σην το οποίο κατά διαστήματα είχε επίσης αποτελέσει την βασιλική κατοικία, και με την σειρά του είχε κτιστεί επί παλαιότερης αρχοντικής έπαυλης η οποία αποτελούσε κτήση του αγγλικού στέμματος από τον 14ο αιώνα.
Αποτέλεσε την κύρια κατοικία της Ελισάβετ Α´, η οποία πέθανε εκεί το 1603. Παρέμεινε κατοικία των βρετανών μοναρχών έως τον θάνατο του Καρόλου Α´ το 1649 με την επανάσταση του Όλιβερ Κρόμγουελ και τον αγγλικό εμφύλιο πόλεμο. Υπό το αντιμοναρχικό καθεστώς που ακολούθησε, το παλάτι πωλήθηκε σε ιδιώτες μετά από απόφαση του αγγλικού κοινοβουλίου, και κατά την επόμενη δεκαετία κατεδαφίστηκε σε μεγάλο βαθμό και τα δομικά υλικά του μεταπωλήθηκαν.
Υπάρχουν πολύ λίγα τμήματα που διασώζονται ακόμα από το παλάτι, ιδιαίτερα το κτήριο της κύριας πύλης του παλατιού. Βρίσκεται μεταξύ της περιοχής του Ρίτσμοντ Γκρην και του ποταμού Τάμεση, ενώ η ανάμνηση του παλατιού διατηρείται και από τις ονομασίες των δρόμων, όπως Old Palace Lane και Old Palace Yard (λωρίδα και αυλή του παλιού παλατιού αντίστοιχα).
11ος και 12ος αιώνας
Μετά από απόφαση του Ερρίκου Α´ η περιοχή του Σην (Sheen) διαχωρίστηκε από την διοίκηση της περιοχής του Κίνγκστον και περιήλθε στην εξουσία ενός Νορμανδού ιππότη ο οποίος έγινε ο τοπικός άρχοντας. Η αρχική αρχοντική έπαυλη κτίστηκε ως κατοικία του περίπου το 1125.
1299 έως 1495
Το 1299 ο Εδουάρδος Α´ μετέφερε το προσωπικό της βασιλικής αυλής στην έπαυλη του Σην, δίπλα στην ανατολική όχθη του Τάμεση.
Υπό τον Εδουάρδο Β´, μετά την καθαίρεση του, η κατοικία περιήλθε στην σύζυγο του, την Ισαβέλλα της Γαλλίας, η οποία την διατήρησε και με την αναρρίχηση στον θρόνο του γιου της, Εδουάρδου Γ´. Μετά τον θάνατο της μητέρας του ο Εδουάρδος μετέτρεψε την έπαυλη σε παλάτι, γνωστό ως Μέγαρο Σην, και πέθανε εκεί στις 21 Ιουνίου του 1377. Το 1368 ο Τζώφρεϋ Τσώσερ εργάστηκε για κάποιο διάστημα ως υπηρέτης στο παλάτι.
Ερρίκος Ζ´
Υπό τον Ερρίκο Ζ´ η ευρύτερη περιοχή έγινε γνωστή ως Ρίτσμοντ αντικαθιστώντας την παλαιότερη ονομασία του Σην, καθώς ο Ερρίκος κατείχε τον τίτλο του Δούκα του Ρίτσμοντ (Ρίτσμοντ του Γιόρκσαϊρ), και έτσι και το παλάτι έγινε γνωστό ως Παλάτι του Ρίτσμοντ. Το 1492 ο Ερρίκος διοργάνωσε εκεί μεγάλης έκτασης αγώνες.
Πυρκαγιά του 1497
Στις 23 Δεκεμβρίου του 1497 πολλά από τα ξύλινα κτήρια του παλατιακού συγκροτήματος καταστράφηκαν από πυρκαγιά. Κατά τις μαρτυρίες της εποχής η πυρκαγιά διήρκεσε 3 ώρες και κατέστρεψε μεγάλο τμήμα του παλατιού προκαλώντας γενικευμένο πανικό. Η φωτιά φαίνεται να ξεκίνησε από τον χώρο των διαμερισμάτων του βασιλιά, και η γρήγορη εξάπλωση της υποβοηθήθηκε από τις ξύλινες δοκούς της οροφής και από τους διακοσμητικούς τάπητες των τοίχων. Κατά την πυρκαγιά καταστράφηκαν πολλά έργα τέχνης και κειμήλια του στέμματος, ενώ ο ίδιος ο Ερρίκος κινδύνεψε σοβαρά από κατάρρευση τοίχου, και μαζί με την οικογένεια του έτρεξαν για να σωθούν.
Κτίση του νέου παλατιού
Ο Ερρίκος ξεκίνησε την κατασκευή των νέων κτηρίων το 1498 και μετονόμασε το παλάτι σε Παλάτι του Ρίτσμοντ. Το νέο αυτό παλάτι είχε μεγαλύτερες διαστάσεις και ήταν επιβλητικότερο σε σχέση με το προηγούμενο. Τα κύρια δομικά υλικά του ήταν τούβλο και λευκή πέτρα σύμφωνα με την τεχνοτροπία της εποχής, διέθετε οκτάγωνους πύργους, καμινάδες, και ορειχάλκινους ανεμοδείκτες. Η χωροθέτηση των κτηρίων ήταν παρόμοια με το παλιό παλάτι, αλλά εισήχθησαν πολλά νέα στοιχεία στην διαρρύθμιση τους, όπως μεγάλες αίθουσες για την έκθεση πινάκων και γλυπτών, και μεγάλα παράθυρα με υαλογραφίες τα οποία βοηθούσαν στον φωτισμό του εσωτερικού του παλατιού αντικαθιστώντας τα παλιά στενά ανοίγματα και σχισμές τα οποία είχαν αμυντικό χαρακτήρα.
Το 1502, στο παλάτι τελέστηκε ο γάμος της Μαργαρίτας Τυδώρ, κόρης του Ερρίκου, με τον Ιάκωβο Δ´ της Σκωτίας, ο οποίος υπήρξε η αφετηρία του οίκου των Στιούαρτ. Ο Ερρίκος πέθανε το 1509 στο παλάτι.
Ερρίκος Η´
Κατά την περίοδο του Ερρίκου Η´ ο βασιλιάς διέμεινε εκεί κατά την περίοδο των Χριστουγέννων με την πρώτη του σύζυγο, την Αικατερίνη της Αραγονίας, ενώ αργότερα έγινε η κύρια κατοικία του στενού του συμβούλου, Καρδινάλιου Γούλσεϋ. Μετά τον θάνατο του Γούλσεϋ, το 1533 έγινε η κύρια κατοικία της Μαρίας Α´, κόρης του Ερρίκου, ενώ το 1540 ο Ερρίκος παραχώρησε το παλάτι στην 4η σύζυγο του, την Άννα της Κλέβης, ως τμήμα της αποζημίωσης για το διαζύγιο του.
Μαρία Α´
Το 1554, η Μαρία Α´ ως βασίλισσα πλέον παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β´ της Ισπανίας με τον οποίο διέμειναν στο παλάτι ως νεόνυμφοι. Αργότερα κατά το ίδιο έτος, ως αποτέλεσμα των δυναστικών και θρησκευτικών ερίδων που προκλήθηκαν μεταξύ καθολικών και αγγλικανών, κρατήθηκε αιχμάλωτη στο παλάτι η πριγκίπισσα Ελισάβετ, αδερφή της Μαρίας.
Ελισάβετ Α´
Το 1558 η Ελισάβετ έγινε βασίλισσα και διέμενε πολύ συχνά στο Ρίτσμοντ, ασχολούμενη κατά τον ελεύθερο χρόνο της με το κυνήγι ελαφιών στο πάρκο (σημερινό Παλιό Πάρκο των Ελαφιών,Old Deer Park). Πέθανε στο Παλάτι του Ρίτσμοντ στις 24 Μαρτίου του 1603.
Ιάκωβος Α´
Ο Ιάκωβος Α´ προτίμησε να διαμείνει στο Παλάτι του Ουέστμινστερ αντί για του Ρίτσμοντ, ενώ έγιναν μικρής έκτασης αναβαθμίσεις στους κήπους του παλατιού.
Κάρολος Α´
Πριν ακόμα γίνει βασιλιάς το 1625 ο Κάρολος Α´ διέμενε ήδη στο Παλάτι του Ρίτσμοντ και ασχολούνταν με την ανάπτυξη της συλλογής τέχνης του. Το 1626 το παλάτι παραχωρήθηκε στην σύζυγο του, την Ερριέττα Μαρία της Γαλλίας, και έγινε η κύρια κατοικία της οικογένειας του βασιλιά.
Κατά τις περιόδους όπου βρίσκονταν στο Παλάτι του Ρίτσμοντ, ο Κάρολος ψυχαγωγούνταν με το κυνήγι ελαφιών στο κοντινό πάρκο, και το 1637 μετέφερε το κυνήγι των ελαφιών σε νέα περιοχή πιο μακριά από το παλάτι ιδρύοντας το Πάρκο του Ρίτσμοντ, ενώ το παλιό πάρκο μετονομάστηκε σε Παλιό Πάρκο των Ελαφιών.
Με την αντιμοναρχική επανάσταση του Όλιβερ Κρόμγουελ, ο Κάρολος συνελήφθη και εκτελέστηκε το 1649.
Μεταγενέστερη περίοδος
Με την επαναφορά της μοναρχίας το 1658, το παλάτι περιήλθε στην ιδιοκτησία της Ερριέττας Μαρίας, χήρας του Καρόλου. Καθώς βρισκόταν σε ετοιμόρροπη κατάσταση όμως και πολλά τμήματα του είχαν ήδη κατεδαφιστεί, το παλάτι δεν ήταν δυνατό να κατοικηθεί.
Κατά τον 18ο αιώνα υπήρξε διενέργεια αρχιτεκτονικών μελετών για την κατασκευή νέου παλατιού στη θέση του παλιού, και ενώ ξεκίνησε η διαδικασία κατασκευής το έργο εν τέλει ακυρώθηκε.
Σύγχρονη εποχή
Τα τμήματα του παλατιού που διασώζονται ακόμα αποτελούνται από το κτήριο της πύλης (Gate House), το Κτήριο των Σαλπιγκτών (Trumpeters' House), και το κτήριο αποθήκευσης των ενδυμάτων (the Wardrobe) τα οποία αποτελούν προστατευόμενα κτίσματα καθώς και ιδιοκτησία του βρετανικού στέμματος.
Το κτήριο της πύλης χρονολογείται από το 1501, και έχει μετατραπεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια μέσω παραχώρησης προς εκμετάλλευση του βρετανικού στέμματος προς μεσιτικό γραφείο. Στο βορειοανατολικό άκρο της περιοχής του παλιού παλατιού βρίσκεται πλέον η Οικία Άσγκιλ στην τοποθεσία όπου βρισκόταν το ζυθοποιείο του παλατιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Λονδίνου Κατηγορία:Ρίτσμοντ (Λονδίνο) Ριτσμοντ
Ρεζανλιέ
Το Ρεζανλιέ (γαλλικά: Résenlieu) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Νικολάε Κονσταντίν Μπατσαρία
Ο Νικολάε Κονσταντίν Μπατσαρία (Nicolae Constantin Batzaria) (τα επώνυμο αναφέρεται επίσης ως Μπεσαρία (Besaria), Μπασαρία (Basarya), Μπατσαρία (Bațaria) ή Μπαζαρία (Bazaria), επίσης ήταν γνωστός με τα ψευδώνυμα Μος Νάε (Moș Nae), Μος Ένε (Mos Ene) και Αλί Μπαμπά (Ali Baba), 20 Νοεμβρίου 1874 – 28 Ιανουαρίου 1952), ήταν Αρμάνος πολιτιστικός ακτιβιστής, Οθωμανός πολιτικός και Ρουμάνος συγγραφέας, Δάσκαλος και επιθεωρητής της αρμάνικης εκπαίδευσης στα οθωμανικά εδάφη. Εδραίωσε τη φήμη του ως δημοσιογράφου πριν από το 1908. Κατά τη διάρκεια των τριάντα του, εντάχθηκε στο μυστικό επαναστατικό κίνημα, γνωστό ως Νεότουρκοι, που χρησίμευε ως σύνδεσμος του με τις φατρίες των Αρομάνων. Η νικηφόρα Επανάσταση των Νεότουρκων έφερε τον Μπατσαρία στο προσκήνιο της οθωμανικής πολιτικής, εξασφαλίζοντάς του μια θέση στην Οθωμανική Γερουσία και υπηρέτησε για λίγο ως Υπουργός Δημοσίων Έργων υπό τους Τρεις Πασάδες. Ανέλαβε πολλές διπλωματικές αποστολές, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής στη Διάσκεψη του Λονδίνου του 1913, αλλά, ειδοποιημένος από τις συμμαχίες των Τριών Πασάδων στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον εθνικισμό των Νεότουρκων, αμέσως μετά εγκατέλειψε την οθωμανική πολιτική σκηνή και έφυγε σε οικειοθελή εξορία.
Ο Μπατσαρία τελικά εγκαταστάθηκε στη Ρουμανία και έγινε παραγωγικός συγγραφέας στα ρουμανικά γράμματα, παράγοντας έργα μυθοπλασίας και παιδικής λογοτεχνίας. Μαζί με τον καλλιτέχνη των κόμικς Μαρίν Γιόρντα, δημιούργησε την Χάπλεα (Haplea, Μπούφος), έναν από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες στα πρώιμα ρουμανικά κόμικς. Ο Μπατσαρία συνέλεξε και ξαναδιηγήθηκε παραμύθια από διάφορες λαογραφικές παραδόσεις, ενώ εξέδωσε πρωτότυπα μυθιστορήματα για εφήβους και αναμνήσεις της ζωής του στη Μακεδονία. Μέλος της Ρουμανικής Γερουσίας για μία θητεία, ήταν ενεργός στο επιτελείο των κορυφαίων αριστερών περιοδικών της Ρουμανίας, Αλήθεια (Adevărul) και Πρωί (Dimineața), καθώς και ιδρυτής του παραρτήματος του Dimineața για τα παιδιά, πριν δείξει την αφοσίωσή του στο δεξιό περιοδικό Το σύμπαν (Universul). Ο Μπατσαρία διώχθηκε και φυλακίστηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς και πέρασε τα τελευταία του χρόνια σε σκοτεινή αιχμαλωσία.
Νεανικά χρόνια και δραστηριότητες
Η Μπατσαρία ήταν γέννημα θρέμμα του Κρούσεβο ( Κρούσοβο), ένα χωριό στην οθωμανική κυριαρχία στην περιοχή του Μοναστηρίου, σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία. Η Αρομάνικη οικογένειά του είχε πολλά παρακλάδια εκτός αυτής της περιοχής: μέλη μεταναστών είχαν εγκατασταθεί στο Βασίλειο της Ρουμανίας, στην Ανατολία και στο Χεδιβάτο της Αιγύπτου. Ο Νικολάε μεγάλωσε στο Κρούσεβο, όπου σπούδασε κοντά στη διάσημη Αρομάνια δασκάλα Στέριε Κοσμέσκου. Αργότερα παρακολούθησε ένα γυμνάσιο, που χρηματοδοτήθηκε από το Βασίλειο της Ρουμανίας στη Μπίτολα, και αργότερα στις Σχολές Γραμμάτων και Νομικών στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Ο νεαρός άνδρας έγινε αφοσιωμένος μαθητής του Ρουμάνου εθνικιστή θεωρητικού Νικολάε Γιόργκα, ο οποίος εγκαινίαζε τις διαλέξεις του στην Ιστορία κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του Μπατσαρία εκεί. Συμμεριζόταν κυρίως την πεποίθηση του Γιόργκα, που εδραιώθηκε με τον καιρό, ότι οι Αρομάνοι δεν ήταν μια απομονωμένη βαλκανική εθνότητα, αλλά μέρος της ευρύτερης ρουμανικής εθνικής κοινότητας. Όπως εξήγησε ο ίδιος, «ο ρουμανικός λαός [είναι] ένα ενιαίο και αδιαίρετο σώμα, ανεξάρτητα από την περιοχή στην οποία τον έχουν εγκαταστήσει οι ιστορικές συνθήκες», και οι «Μακεδόνες Ρουμάνοι» αποτελούσαν «το πιο απόμακρο κλάδο του ρουμανικού κορμού».
Ελλείψει κεφαλαίων για τα δίδακτρα του, ο Μπατσαρία δεν αποφοίτησε ποτέ. Αντίθετα, κέρδισε την αναγνώρισή του ως δημοσιογράφος, εκπαιδευτικός και αναλυτής. Πολύγλωσσος, μπορούσε να μιλάει τουρκικά, ελληνικά, βουλγαρικά, σερβικά και γαλλικά, εκτός από τη μητρική του Αρμάνικη και τη σχετική ρουμανική γλώσσα. Ο κριτικός λογοτεχνίας και απομνημονευματολόγος Μπάρμπου Τσιοκουλέσκου, ο οποίος έγινε φίλος με τον Μπατσαρία ως παιδί, θυμάται ότι ο Αρμάνος δημοσιογράφος «μιλούσε όλες τις βαλκανικές γλώσσες» και «τέλεια ρουμανικά» με μια «εύθρυπτη» προφορά.
Ενώ βρισκόταν στη Ρουμανία, ο Μπατσαρία ξεκίνησε επίσης τη συνεργασία του με ρουμανικά περιοδικά: Αλήθεια, Πρωί, Φλόγα, Αρχείο, Οβίντιου και Η σκέψη μας. Αξιοσημείωτη είναι και η δουλειά του με περιοδικά που εκδίδονταν από την Αρμάνικη διασπορά. Αυτές οι δημοσιεύσεις απεικόνιζαν τους Αρμάνους ως υποομάδα του ρουμανικού λαού. Περιλαμβάνουν τη Χερσόνησο Βαλκανική («Η Βαλκανική Χερσόνησος», το αυτοαποκαλούμενο «Όργανο για τα ρουμανικά συμφέροντα στην Ανατολή»), τη Μακεδονία και τη Φράτσιλια («Αδελφότητα»). Το τελευταίο, που εκδόθηκε τόσο από τη Μπίτολα όσο και από το Βουκουρέστι, και στη συνέχεια από τη μητρόπολη της Μακεδονίας τη Θεσσαλονίκη, είχε στη συντακτική του επιτροπή τους Νικολάε Παπαχάτζη και Νούσι Τουλίου. Ο Μπατσαρία έκανε το εκδοτικό του ντεμπούτο με έναν τόμο με ανέκδοτα, Παραβολές (Părăvulii) (τυπώθηκε στο Βουκουρέστι το 1901).
Ο Μπατσαρία επέστρεψε στη Μακεδονία ως δάσκαλος, εκπαιδεύοντας παιδιά στο σχολείο των Ιωαννίνων και στη συνέχεια στο πανεπιστήμιό του στη Μπίτολα. Το 1899, αυτός και οι συνάδελφοί του έπεισαν κυρίως τον Τάκε Ιονέσκου, τον Ρουμάνο Υπουργό Παιδείας, να διαθέσει περίπου 724.000 λέι ως επιχορήγηση σε σχολεία της Μακεδονίας, και διαμαρτυρήθηκαν βίαια όταν οι μεταγενέστερες κυβερνήσεις μείωσαν στο μισό αυτό το ετήσιο ποσό. Στη συνέχεια έγινε επικεφαλής επιθεωρητής των ρουμανικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στις οθωμανικές επαρχίες του Κοσσυφοπεδίου και της Θεσσαλονίκης. Ο ιστορικός Γκεόργκε Ζμπουκέα, ο οποίος ερεύνησε τον αυτοπροσδιορισμό των Αρμάνων ως ρουμανική υποομάδα, βλέπει τον Μπατσαρία ως «τον πιο σημαντικό εκπρόσωπο του εθνικού ρουμανικού κινήματος» μεταξύ των Οθωμανών των αρχών του 20ου αιώνα, και «χωρίς αμφιβολία μία από τις πιο περίπλοκες προσωπικότητες, που απεικόνιζαν την ιστορία του υπερπαραδουνάβιου ρουμανισμού». Το ντεμπούτο του Μπατσαρία στις πολιτιστικές συζητήσεις της Μακεδονίας ήρθε σε ένα σημείο καμπής: μέσω των πολιτικών της εκπροσώπων, η Ρουμανία επανεξέταζε το εύρος της ανάμειξής της στο Μακεδονικό ζήτημα και ισχυριζόταν ότι δεν φιλοδοξούσε να προσαρτήσει την αρμάνικη γη. μικρογραφία|350x350εσ| Χάρτης που δείχνει την κατανομή των σχολείων που χρηματοδοτούνταν από τη Ρουμανία στα [[Βαλκάνια, 1899. Οι περιοχές με 20 ή περισσότερα τέτοια ιδρύματα είναι χρωματισμένες με σκούρο πράσινο και συγκεντρώνονται γύρω από την περιοχή του Μοναστηριού]] Από τη Μακεδονία, ο Νικολάε Μπατσαρία έγινε ανταποκριτής του Neamul Românesc (Ο ρουμανικός λαός), ενός φυλλαδίου και μετέπειτα περιοδικού, που εκδόθηκε στη Ρουμανία από τον μέντορά του Νικολάε Γιόργκα. Σε εκείνο το στάδιο, ο Μπατσαρία, με τους Τουλίου, Νικολάε Παπαχάτζη και Περίκλε Παπαχάτζη, ίδρυσαν την Ένωση Εκπαιδευτικών στην Υπηρεσία του Ρουμανικού Λαού της Τουρκίας (δηλαδή των Αρμάνων), μια ένωση επαγγελματιών με έδρα τη Μπίτολα. Ήταν σε αποστολή στη Ρουμανία, όπου το αίτημά τους για περισσότερη χρηματοδότηση πυροδότησε ζωηρές συζητήσεις μεταξύ των Ρουμάνων πολιτικών, αλλά ο υπουργός Παιδείας Σπίρου Χαρέτ υπέγραψε τελικά ένα ειδικό ταμείο της Μακεδονίας, αξίας 600.000 λέι (αργότερα αυξήθηκε σε πάνω από 1 εκατομμύριο). Η ομάδα ικανοποίησε επίσης ένα ιδιωτικό κοινό με τον Βασιλιά Κάρολο Α', ο οποίος έδειξε συμπάθεια για την εκστρατεία των Αρμάνων και συμφώνησε να δεχθεί τον Μπατσαρία σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Θεωρούμενος ως μια σημαντική προσωπικότητα μεταξύ των Αρμάνων αντιπροσώπων, ο Μπατσαρία ξεκίνησε επίσης τη συνεργασία του με το περιοδικό Σπορέας (Sămănătorul), με πρόεδρο την εποχή εκείνη τον Νικολάε Γιόργκα.
Lumina, Deșteptarea και Νεότουρκοι
Ο εθνικισμός του Νικολάε Μπατσαρία, που στόχευε ειδικά κατά των Ελλήνων, έγινε πιο εμφανής το 1903, όταν ίδρυσε την εφημερίδα του Βουκουρεστίου Românul de la Pind («Ο Ρουμάνος της Πίνδου»). Δημοσιεύτηκε με το σύνθημα Timeo Danaos et dona ferentes (φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας), και παρακολουθούσε την ελληνική επίθεση κατά των αρμάνικων ιδρυμάτων σε μέρη όπως το Μολοβήστη, καλώντας για δράση ενάντια στον «δόλιο» και «απάνθρωπο» εχθρό. Το 1905, η εφημερίδα του Μπατσαρία συγχωνεύθηκε στο Revista Macedoniei («Περιοδικό Μακεδονία»), που κυκλοφόρησε από μια ένωση εξόριστων, τη Μακεδο-ρουμανική Πολιτιστική Εταιρεία. Ο Μπατσαρία και οι συνάδελφοί του στη Μπίτολα έβγαλαν το Lumina («Το φως»). Ένα αυτοαποκαλούμενο «δημοφιλές περιοδικό για τους Ρουμάνους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας», χώρισε το περιεχόμενό του σε ένα «καθαρό» ρουμανικό και ένα μικρότερο τμήμα αρομάνων, με στόχο να δείξει «τη συγγένεια αυτών των δύο γλωσσών» και υποστηρίζοντας ότι «οι διάλεκτοι διατηρούνται, αλλά δεν καλλιεργούνται». Ο Μπατσαρία έγινε, το 1904, διευθυντής σύνταξης, αναλαμβάνοντας τη θέση από τον ιδρυτή Ντιμίτρου Κοσμουλέι.
Το περιοδικό Το φως ήταν το πρώτο αρμάνικο περιοδικό, που κυκλοφόρησε στα εδάφη της Ρωμυλίας (Τουρκία-Ευρώπη) και υιοθέτησε μια πολιτιστική ατζέντα χωρίς πολιτικούς στόχους, δημιουργώντας την πρώτη δημοφιλή βιβλιοθήκη για αρουμάνους και ρουμανόφωνους μακεδονικής καταγωγής. Ωστόσο, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών δήλωσε ρητά ότι στόχος του ήταν να εξυψώσει το «εθνικό και θρησκευτικό αίσθημα» μεταξύ «του ρουμανικού λαού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας». Το φως διακρίθηκε για την καλύτερη ποιότητά του, λαμβάνοντας επιχορήγηση 2.880 λέι από την κυβέρνηση της Ρουμανίας, αλλά δεν ήταν πλέον σε έντυπη μορφή στα τέλη του 1908. Μετά από απαγόρευση πολιτικών δραστηριοτήτων από τον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β', ο Μπατσαρία συνελήφθη από τοπικούς Οθωμανούς αξιωματούχους, και η εμπειρία, που αποκόμισε τον βοήθησε αργότερα στη συγγραφή των απομνημονευμάτων În închisorile turcești («Στις Τουρκικές Φυλακές»). Τον Μάιο του 1905, ο Οθωμανός ηγεμόνας αποφάσισε να αναγνωρίσει ορισμένα αιτήματα των Αρμάνων, κυρίως την αναγνώρισή τους ως ξεχωριστή οντότητα εντός των αυτοκρατορικών συνόρων.
Η συμβολή του Μπατσαρία στον Τύπο διαφοροποιήθηκε τα μετέπειτα χρόνια. Με διακριτική βοήθεια από Ρουμάνους αξιωματούχους, ίδρυσε μαζί με τον Νικολάε Παπαχάτζη, στη Θεσσαλονίκη, το γαλλόφωνο φύλλο Courrier des Balkans («Βαλκανική αλληλογραφία», έκδοση 1904). Σχεδιάστηκε ειδικά ως φύλλο προπαγάνδας για τον Αρμάνικο σκοπό, ενημερώνοντας το διεθνές αναγνωστικό του κοινό για τη λατινική προέλευση και τη φιλορουμανική ατζέντα του αρομάνικου εθνικισμού. Εργάστηκε επίσης ή βοήθησε να βρεθούν άλλα αρμάνικα όργανα στη δημοτική γλώσσα, συμπεριλαμβανομένων των Glasul Macedoniei ("Η φωνή της Μακεδονίας") και Grai Bun ("Καλή γλώσσα"). Στα τέλη του 1906, το Περιοδικό Μακεδονία μετατράπηκε ξανά σε Ο Ρουμάνος της Πίνδου, αγωνιζόμενο να επιβιώσει ως αυτοχρηματοδοτούμενη εθνικό βήμα. Ο Μπατσαρία αντικατέστησε επίσης τον N. Μακεντονεάνου ως εκδότης του Καλή γλώσσα το 1907, αλλά το περιοδικό υποχρηματοδοτήθηκε και χρεοκόπησε την ίδια χρονιά. Τα άρθρα του στη Ρουμανία εξακολουθούσαν να δημοσιεύονται στο περιοδικό Ο ρουμανικός λαός του Νικολάε Γιόργκα, αλλά και στο αντίπαλο περιοδικό Ρουμανική ζωή.
Το 1908, ο Μπατσαρία ίδρυσε την πρώτη εφημερίδα στην Αρμάνικη γλώσσα, Deșteptarea («Αφύπνιση»), και πάλι στη Θεσσαλονίκη. Τον επόμενο χρόνο, έλαβε χορηγία 6.000 λέι από τη ρουμανική κυβέρνηση και άρχισε να αγωνίζεται για την εισαγωγή μαθημάτων αρμάνικων στα οθωμανικά δημοτικά σχολεία. Παρόλα αυτά, η Αφύπνιση έπαψε να λειτουργεί το 1910.