cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουρανός (πλανήτης)
Εσωτερική δομή
thumb|left|Απεικόνιση του εσωτερικού του Ουρανού. Το καθιερωμένο μοντέλο της δομής Ουρανός είναι ότι αποτελείται από τρία στρώματα: το βραχώδη πυρήνα στο κέντρο, ένα παγωμένο μανδύα στη μέση και μια εξωτερική στιβάδα αέριου υδρογόνου ή ηλίου. Ο πυρήνας είναι σχετικά μικρός, με μάζα μόλις 0,55 γήινες μάζες και με ακτίνα μικρότερη από το 20% του Ουρανού. Ο μανδύας αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, με μάζα ίση περίπου με 13,4 γήινες μάζες, ενώ τα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας είναι σχετικά μικρής σημασίας, καθώς ζυγίζουν περίπου 0,5 γήινες μάζες και εκτείνονται για το τελευταίο 20 % της ακτίνας του Ουρανού. Η πυκνότητα του πυρήνα του Ουρανού είναι περίπου 9 g / cm ³, με πίεση στο κέντρο της τάξεις των 8 εκατομμυρίων bar (800 GPa) και θερμοκρασία περίπου 5000 Κ. Ο μανδύας πάγου δεν αποτελείται στην πραγματικότητα από πάγο με τη συμβατική έννοια του όρου, αλλά από ένα καυτό και πυκνό υγρό που αποτελείται από νερό, αμμωνία και άλλες πτητικές ουσίες. Αυτό το υγρό, το οποίο έχει υψηλή ηλεκτρική αγωγιμότητα, αποκαλείται μερικές φορές ωκεανός νερού-αμμωνίας. Η σύνθεση στο μεγαλύτερο μέρος του Ουρανού και του Ποσειδώνα είναι πολύ διαφορετική από αυτή του Δία και του Κρόνου, με τον πάγο να δεσπόζει στα αέρια, και ως εκ τούτου να δικαιολογεί την ξεχωριστή κατάταξη τους ως γίγαντες πάγου. Μπορεί να υπάρχει ένα στρώμα ιόντων νερού, όπου τα μόρια του νερού διασπώνται σε μια σούπα ιόντων υδρογόνου και οξυγόνου, και πιο βαθιά κάτω ιονικό νερό στο οποίο το οξυγόνο αποκρυσταλλώνεται, αλλά τα ιόντα υδρογόνου επιπλέουν ελεύθερα εντός του πλέγματος του οξυγόνου.
Ενώ το παραπάνω μοντέλο είναι εύλογα πρότυπο, δεν είναι μοναδικό· άλλα μοντέλα επίσης πληρούν τις παρατηρήσεις. Για παράδειγμα, εάν σημαντικές ποσότητες υδρογόνου και βραχώδους υλικού αναμειγνύονται στον παγωμένο μανδύα, η συνολική μάζα των πάγων στο εσωτερικό του θα είναι μικρότερη, και, αντιστοίχως, η συνολική μάζα των βράχων και του υδρογόνου θα είναι μεγαλύτερη. Προς το παρόν τα διαθέσιμα δεδομένα δεν επιτρέπουν στην επιστήμη να προσδιορίσει ποιο μοντέλο είναι σωστό. Το υγρό στην εσωτερική δομή του Ουρανού σημαίνει ότι δεν έχει στερεή επιφάνεια. Η αέρια ατμόσφαιρα βαθμιαία μεταβαίνει στο εσωτερικό υγρό στρώμα. Ωστόσο, για λόγους ευκολίας, περιστρεφόμενο πεπλατυσμένο σφαιροειδές ορίζεται το σημείο στο οποίο η ατμοσφαιρική πίεση ισούται με 1 bar (100 kPa) και είναι συμβατικά το επίπεδο το οποίο ορίζεται ως επιφάνεια. Ο Ουρανός έχει ισημερινές και πολικές ακτίνες της τάξης των 25.559 ± 4 και 24.973 ± 20 χλμ., αντίστοιχα. Αυτή η επιφάνεια θα πρέπει να χρησιμοποιείται σε αυτό το άρθρο ως σημείο μηδέν για τα ύψη.
Εσωτερική θερμότητα
Η εσωτερική θερμότητα του Ουρανού είναι αισθητά χαμηλότερη από εκείνη των άλλων μεγάλων πλανητών· σε αστρονομικούς όρους, έχει μικρή θερμική ροή. Ο λόγος για τον οποίο η εσωτερική θερμοκρασία του Ουρανού είναι τόσο χαμηλή δεν είναι ακόμα κατανοητός. Ο Ποσειδώνας, ο οποίος είναι σχεδόν δίδυμος με τον Ουρανό στο μέγεθος και τη σύνθεση, ακτινοβολεί 2,61 φορές περισσότερη ενέργεια στο διάστημα απ´όση λαμβάνει από τον Ήλιο. Ο Ουρανός, αντιθέτως, ακτινοβολεί ελάχιστη περισσότερη θερμότητα από όση δέχεται. Η συνολική ισχύς που εκπέμπεται από τον Ουρανό στο μακρινό υπέρυθρο μέρος του φάσματος (δηλαδή η θερμότητα) είναι 1,06 ± 0,08 φορές η ηλιακή ενέργεια που απορροφάται από την ατμόσφαιρα. Στην πραγματικότητα, η ροή θερμότητας του Ουρανού είναι μόνο 0,042 ± 0,047 W / m², η οποία είναι χαμηλότερη από την εσωτερική ροή θερμότητας της Γης, περίπου 0.075 W / m². Η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφεται στην τροπόπαυση του Ουρανού είναι 49 K (-224 °C), καθιστώντας τον Ουρανό τον ψυχρότερο πλανήτη στο Ηλιακό Σύστημα.
Ατμόσφαιρα
Αν και δεν υπάρχει σαφώς καθορισμένη στερεή επιφάνεια στον Ουρανό, το ακραίο τμήμα του αέριου περιβλήματος του Ουρανού που είναι προσβάσιμο με τηλεανίχνευση ονομάζεται ατμόσφαιρα. Αυτή η ικανότητα επεκτείνεται σε απόσταση περίπου 300 χιλιόμετρα εντός του πλανήτη από το επίπεδο του ενός bar (100 kPa ), και έχει πίεση γύρω στα 100 bar (10 MPa) και θερμοκρασίες της τάξης των 320 K. Το αδύναμο στέμμα της ατμόσφαιρας επεκτείνεται εντυπωσιακά σε απόσταση μεγαλύτερη από δύο πλανητικές ακτίνες από την ονομαστική επιφάνεια σε πίεση 1 bar. Η ουράνια ατμόσφαιρα μπορεί να διαιρεθεί σε τρία στρώματα: την τροπόσφαιρα, ανάμεσα ύψη των -300 και 50 χλμ. και πιέσεων 100 - 0,1 bar (10 MPa έως 10 kPa), τη στρατόσφαιρα, που εκτείνεται σε υψόμετρο μεταξύ 50 και 4000 χιλιομέτρων και πιέσεις μεταξύ 0,1 και 10-10 bar (10 kPa έως 10 μΡa), καθώς και τη θερμόσφαιρα ή στέμμα που εκτείνεται σε απόσταση από 4.000 χιλιόμετρα μέχρι σε τόσο μεγάλη όσο 50.000 χιλιόμετρα από την επιφάνεια. Δεν υπάρχει μεσόσφαιρα.
Σύνθεση
Η σύνθεση της Ουράνιας ατμόσφαιρας είναι διαφορετική από τη σύνθεση ολόκληρου του πλανήτη, επειδή αποτελείται κυρίως από μοριακό υδρογόνο και ήλιο. Το μοριακό κλάσμα του ηλίου, δηλαδή ο αριθμός των ατόμων ηλίου ανά μόριο αερίου, είναι 0,15 ± 0,03 στην ανώτερη τροπόσφαιρα, που αντιστοιχεί σε κλάσμα μάζας 0,26 ± 0,05. Η τιμή αυτή είναι πολύ κοντά στο πρωτοηλιακό κλάσμα μάζας του ηλίου 0.275 ± 0,01, που δείχνει ότι το ήλιο δεν έχει μετακινηθεί προς το κέντρο του πλανήτη, όπως συνέβη στους γίγαντες αερίου. Το τρίτο πιο άφθονο συστατικό της ατμόσφαιρας του Ουρανού είναι το μεθάνιο (CH4). Το μεθάνιο έχει εξέχουσες ζώνες απορρόφησης στο ορατό και στο εγγύς υπέρυθρο (IR) φάσμα, καθιστώντας τον Ουρανό γαλαζοπράσινου ή κυανού χρώματος. Τα μόρια μεθανίου αντιπροσωπεύουν το 2,3% της ατμόσφαιρας από το μοριακό κλάσμα κάτω από το επίπεδο του σύννεφου μεθανίου στο επίπεδο πίεσης 1,3 bar (130 kPa)· αυτό αντιπροσωπεύει περίπου 20 με 30 φορές την αφθονία άνθρακα που βρέθηκε στον Ήλιο. Η αναλογία ανάμειξης είναι πολύ χαμηλότερη στην ανώτερη ατμόσφαιρα, λόγω της εξαιρετικά χαμηλής θερμοκρασίας της, η οποία υποβαθμίζει το επίπεδο κορεσμού και προκαλεί στο επιπλέον μεθάνιο πήξη. Η αφθονία των λιγότερο πτητικών ενώσεων, όπως η αμμωνία, το νερό και το υδρόθειο στην κατώτερη ατμόσφαιρα είναι ελάχιστα γνωστές. Ωστόσο, είναι πιθανόν να είναι επίσης υψηλότερες από αυτές του Ήλιου. Μαζί με το μεθάνιο, ίχνη διαφόρων υδρογονανθράκων βρίσκονται στη στρατόσφαιρα του Ουρανού, οι οποίοι πιστεύεται ότι παράχθηκαν από μεθάνιο το οποίο υπέστη φωτόλυση από την ηλιακή υπεριώδη ακτινοβολία (UV). Περιλαμβάνουν αιθάνιο (C2H6), ακετυλένιο (C2H2), προπίνιο (CH3C2H) και διακετυλένιο (C2HC2H). Η φασματοσκοπία αποκάλυψε, επίσης, ίχνη υδρατμών, μονοξειδίου του άνθρακα και διοξειδίου του άνθρακα στην ανώτερη ατμόσφαιρα, τα οποία μπορεί μόνο να κατάγονται από μια εξωτερική πηγή, όπως από σκόνη και τους κομήτες.
Δορυφόροι
Ο Ουρανός έχει 27 γνωστούς δορυφόρους. Οι πρώτοι τέσσερις δορυφόροι ανακαλύφθηκαν τον 18ο και 19ο αιώνα από τους αστρονόμους Ουίλιαμ Χέρσελ και Ουίλιαμ Λάσελ. Ένας ακόμα ανακαλύφθηκε από τον Γκέραρντ Κάιπερ το 1948. Άλλοι δέκα δορυφόροι ανακαλύφθηκαν με τη διέλευση του Βόγιατζερ 2 το 1986. Από τότε συνεχώς ανακαλύπτονται νέοι δορυφόροι αυτού του πλανήτη από παρατηρητήρια στη Γη. Οι δορυφόροι του Ουρανού παίρνουν τα ονόματά τους από ήρωες των θεατρικών έργων του Σαίξπηρ. Αρκετοί από τους δορυφόρους του Ουρανού παρουσιάζουν ιδιομορφίες που τους κάνουν εξαιρετικά ενδιαφέροντες για τους ειδικούς επιστήμονες, όπως η Μιράντα, που μοιάζει να έχει διαλυθεί από κάποιο συμβάν πρόσκρουσης και τα κομμάτια της να επανασυγκολλήθηκαν. Τα περισσότερα φεγγάρια του Ουρανού είναι μαύρα, λόγω της διάσπασης των υλικών που βρίσκονται στην επιφάνειά τους από την ακτινοβολία.
Τα ονόματα των δορυφόρων του Ουρανού είναι: Άριελ, Ουμβριήλ, Τιτάνια, Όμπερον, Μιράντα, Κορδήλια, Οφηλία, Μπιάνκα, Χρυσηίδα, Δεισδαιμόνα, Ιουλιέτα, Πόρσια, Ροζαλίντα, Μπελίντα, Πακ, Κάλιμπαν, Σύκοραξ, Πρόσπερο, Σέτεβος, Στεφάνο, Τρινκούλο, Φρανσίσκο, Μαργαρίτα, Φερδινάνδος, Περδίτα, Μάμπ και Κιούπιντ.
Δακτύλιοι
thumb|Οι εσωτερικοί δακτύλιοι του Ουρανού. Το λαμπρό εξώτερο δακτυλίδι είναι ο δακτύλιος ε, ενώ είναι εμφανείς άλλοι οκτώ δακτύλιοι. Ο Ουρανός έχει ένα πολύπλοκο σύστημα δακτυλίων, το οποίο ήταν το δεύτερο που ανακαλύφθηκε στο ηλιακό σύστημα μετά απ´αυτό του Κρόνου. Οι δακτύλιοι αποτελούνται από εξαιρετικά σκούρα σωματίδια με διαστάσεις μεταξύ λίγων μικρόμετρων μέχρι κλάσματα του μέτρου. Αποτελούνται από 13 δακτυλίους, εκ των οποίων λαμπρότερος είναι ο δακτύλιος ε. Όλοι με την εξαίρεση δύο είναι πολύ στενοί, με πλάτος λίγων χιλιομέτρων. Φαίνεται ότι είναι αρκετά νέοι. Βρίσκονται σε αποστάσεις από 38.000 έως 51.000 χλμ. από το κέντρο του Ουρανού.
Μαγνητόσφαιρα
thumb|320px|Η μαγνητόσφαιρα του Ουρανού. Πριν από την άφιξη του Βόγιατζερ 2, δεν είχαν γίνει μετρήσεις της μαγνητόσφαιρας Ουρανού, και έτσι η φύση της παρέμενε ένα μυστήριο. Πριν από το 1986, οι αστρονόμοι ανέμεναν το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη Ουρανού να είναι ευθυγραμμισμένο με τον ηλιακό άνεμο, δεδομένου ότι θα ήταν τότε ευθυγραμμισμένο με τους πόλους του πλανήτη που βρίσκονται στην εκλειπτική.
Οι παρατηρήσεις του Βόγιατζερ αποκάλυψαν ότι το μαγνητικό πεδίο είναι ιδιαίτερο, τόσο επειδή δεν προέρχεται από το γεωμετρικό κέντρο του πλανήτη, όσο και επειδή έχει κλίση 59 ° ως προς τον άξονα περιστροφής. Στην πραγματικότητα, το μαγνητικό δίπολο μετατοπίζεται από το κέντρο του πλανήτη προς το Νότιο πόλο περιστροφής έως και κατά το ένα τρίτο της ακτίνας του πλανήτη. Αυτή η ασυνήθιστη γεωμετρία έχει ως αποτέλεσμα μία εξαιρετικά ασύμμετρη μαγνητόσφαιρα, όπου η ένταση του μαγνητικού πεδίου στην επιφάνεια στο νότιο ημισφαίριο μπορεί να είναι τόσο χαμηλή της τάξεως του 0,1 Gauss (10 μT), ενώ στο βόρειο ημισφαίριο μπορεί να είναι τόσο υψηλή όσο 1,1 gauss (110 μT). Ο μέσος όρος πεδίου στην επιφάνεια είναι 0,23 gauss (23 μT). Σε σύγκριση, το μαγνητικό πεδίο της Γης είναι περίπου το ίδιο ισχυρό είτε στους πόλους είτε στο «μαγνητικό ισημερινό» της και είναι περίπου παράλληλο προς τη γεωγραφική ισημερινό του. Η διπολική ροπή του Ουρανού είναι 50 φορές αυτή της Γης. Ο Ποσειδώνας έχει ομοίως μετατοπισμένο και εκλινές μαγνητικό πεδίο, γεγονός που υποδηλώνει ότι αυτό μπορεί να είναι ένα κοινό χαρακτηριστικό των γιγάντων του πάγου. Μια υπόθεση είναι ότι, σε αντίθεση με τα μαγνητικά πεδία των χερσαίων και των γιγάντιων αερίων, τα οποία παράγονται εντός των πυρήνων τους, στους γίγαντες πάγου τα μαγνητικά πεδία μάλλον δημιουργούνται από την κίνηση σε σχετικά μικρά βάθη, για παράδειγμα, στον ωκεανό νερού-αμμωνίας.
Όταν παρατηρήθηκε το 1986 από το Βόγιατζερ 2, ο Ουρανός έχει σχετικά καλά ανεπτυγμένο πολικό σέλας, το οποίο φαινόταν σαν λαμπερά τόξα γύρω από τους μαγνητικούς πόλους. Το 2011 το πολικό σέλας παρατηρήθηκε ύστερα από προσεκτικά προγραμματισμένες παρατηρήσεις από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ. Το πολικό σέλας του Ουρανού ήταν βραχύβιο, με διάρκεια λίγων λεπτών, και φαινόταν σαν λαμπερές κηλίδες, αρκετά διαφορετικό από αυτό που παρατήρησε το Βόγιατζερ. Η διαφορά στην εμφάνιση πιθανόν οφείλεται στο γεγονός ότι το Βόγιατζερ πέρασε κοντά από τον πλανήτη στο ηλιοστάσιό του, όταν ο μαγνητικός άξονας του πλανήτη είχε μεγάλη κλίση ως προς τον ηλιακό άνεμο, ενώ οι παρατηρήσεις από το Χαμπλ έγιναν κοντά στην ισημερία, όταν οι μαγνητικοί πόλοι δείχνουν προς στον Ήλιο μια φορά την ημέρα. Επίσης, το φαινόμενο το 1986 ήταν πιο έντονο στην πλευρά του πλανήτη που δεν φωτίζεται και που δεν μπορεί να παρατηρηθεί από τη Γη. Αντίθετα με τον Δία, το σέλας του Ουρανό μοιάζει να μην είναι σημαντικό για την ενεργειακή ισορροπία στην θερμόσφαιρα του πλανήτη.
Εξερεύνηση
Το 1986, η NASA, με το Βόγιατζερ 2 επισκέφθηκε τον Ουρανό. Η επίσκεψη αυτή είναι η μόνη απόπειρα να διερευνηθεί ο πλανήτης από μικρή απόσταση και επί του παρόντος άλλες επισκέψεις δεν έχουν προγραμματιστεί. Ξεκινώντας το 1977, το Βόγιατζερ 2 έκανε την εγγύτερη προσέγγισή του στον Ουρανό στις 24 Ιανουαρίου 1986, σε μία απόσταση 81.500 χιλιόμετρων από τις κορυφές των νεφών του πλανήτη, πριν συνεχίσει το ταξίδι του προς τον Ποσειδώνα. Το Βόγιατζερ 2 μελέτησε τη δομή και τη χημική σύνθεση της ατμόσφαιρας, ανακάλυψε 10 νέα φεγγάρια και μελέτησε τις μοναδικές καιρικές συνθήκες του πλανήτη που προκαλεί η κλίση του άξονα κατά 97,77° και εξέτασε το σύστημα δακτυλίου του πλανήτη. Μελέτησε επίσης το μαγνητικό πεδίο, την ακανόνιστη δομή του, την κλίση του και το μοναδικό του σχήμα που προκαλείται από τον πλάγιο προσανατολισμό του Ουρανού. Έκανε την πρώτη λεπτομερή έρευνα των πέντε μεγαλύτερων δορυφόρων του, και μελέτησε τους εννέα γνωστούς δακτυλίους του συστήματος, ανακαλύπτοντας άλλους δύο.
Πηγές
Κατηγορία:Ουρανός
Σεσίλια του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Η Καικιλία του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (Cecilie von Mecklenburg-Schwerin, 20 Σεπτεμβρίου 1886 - 6 Μαΐου 1954) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Βιογραφία
Η Καικιλία Αυγούστα Μαρία γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1886 στο Σβερίν και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Μεγάλης Δούκισσας Αναστασίας Μιχαήλοβνας της Ρωσίας.
Στις 6 Ιουνίου 1905 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο, Διάδοχο Πρίγκιπα της Γερμανίας, στο Βερολίνο. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
Πέθανε στις 6 Μαΐου 1954 στο Μπαντ Κίσσινγκεν σε ηλικία 67 ετών. Είναι θαμμένη στο Κάστρο Χοεντσόλλερν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Διάδοχοι της Γερμανίας Κατηγορία:Διάδοχοι της Πρωσίας
MZ
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων MZ ή .mz (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται εμ-ζετ) μπορεί να αναφέρεται:
Δαφνούλα
Με το όνομα Δαφνούλα είναι γνωστοί οι οικισμοί:
Κάνναβη ruderalis (Cannabis ruderalis)
Η Κάνναβη ruderalis, επισήμως γνωστή ως Cannabis ruderalis είναι μια ποικιλία, υποείδος ή είδος κάνναβης που προέρχεται από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία. Περιέχει σχετικά χαμηλή ποσότητα της ψυχοδραστικής ένωσης τετραϋδροκανναβινόλη (THC). Ορισμένοι μελετητές δέχονται την Κάνναβη ruderalis ως ξεχωριστό είδος, λόγω των μοναδικών χαρακτηριστικών και φαινοτύπων της που τη διακρίνουν από την Ινδική κάνναβη (Cannabis indica) και την Κάνναβη την ήμερη (Cannabis sativa). Κάποιοι άλλοι κάνουν λόγο για το ενδεχόμενο να είναι υποδιαίρεση κάτω από την Κάνναβη sativa.
Περιγραφή
Η Κάνναβη ruderalis είναι μικρότερη από άλλα είδη κάνναβης, σπάνια αναπτύσσεται πάνω από 0,61 μέτρα (2 πόδια) σε ύψος. Σύμφωνα με μια πηγή, τα φυτά έχουν «λεπτούς, ελαφρώς ινώδεις μίσχους» με μικρή διακλάδωση. Το φύλλωμα είναι συνήθως ανοιχτό με μεγάλα φύλλα. Η Κάνναβη ruderalis φθάνει στην ωριμότητα πολύ πιο γρήγορα από άλλα είδη κάνναβης, συνήθως 5-7 εβδομάδες μετά τη φύτευση από σπόρους.
Σε αντίθεση με άλλα είδη του γένους, η Κάνναβη ruderalis εισέρχεται στο στάδιο της ανθοφορίας με βάση την ωριμότητα του φυτού και όχι τον κύκλο φωτός του. Με τις ποικιλίες Ινδικής κάνναβης (Cannabis indica) και Κάνναβης της ήμερης (Cannabis sativa), είναι δυνατό να διατηρηθεί το φυτό στη βλαστική κατάσταση επ' αόριστον διατηρώντας έναν μακρύ κύκλο φωτός της ημέρας. Η Κάνναβη ruderalis, ωστόσο, θα εισέλθει στο στάδιο της ανθοφορίας ανεξάρτητα από την ημερήσια διάρκεια φωτός. Οι γενετιστές της κάνναβης, σήμερα, αναφέρονται σε αυτό το χαρακτηριστικό ως "αυτόματη ανθοφορία κάνναβης (auto-flowering)" όταν η Κάνναβη ruderalis διασταυρώνεται.
Έχει λιγότερη τετραϋδροκανναβινόλη (THC) στη ρητίνη της σε σύγκριση με άλλα είδη κάνναβης, αλλά είναι συχνά υψηλή σε κανναβιδιόλη (CBD).
Ετυμολογία
Η Κάνναβη ruderalis περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Ρώσο βοτανολόγο DE Janischewsky το 1924. Ο όρος ruderalis προέρχεται από τη λατινική rūdera, που είναι ο πληθυντικός του rūdus, μια λατινική λέξη που σημαίνει μπάζα, κομμάτι ή τραχύ κομμάτι χαλκού. Στα βοτανικά λατινικά, «ruderalis» σημαίνει «ζιζάνιο» ή «αναπτύσσεται ανάμεσα στα απόβλητα». Ένα είδος ruderal αναφέρεται σε κάθε φυτό που είναι το πρώτο που αποικίζει τη γη μετά από μια διαταραχή που αφαιρεί τον ανταγωνισμό.
Διανομή και βιότοπος
Η Κάνναβη ruderalis εντοπίστηκε για πρώτη φορά επιστημονικά το 1924 στη νότια Σιβηρία, αν και φύεται άγρια ​​σε άλλες περιοχές της Ρωσίας. Ο Ρώσος βοτανολόγος, Janischewski, μελετούσε την άγρια ​​κάνναβη στο σύστημα του ποταμού Βόλγα και συνειδητοποίησε ότι είχε βρει ένα τρίτο είδος. Η Κάνναβη ruderalis είναι μια πιο σκληρή ποικιλία που καλλιεργείται στα βόρεια Ιμαλάια και στις νότιες πολιτείες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, που χαρακτηρίζεται από μια πιο αραιή, "ζιζανίων" ανάπτυξη.
Παρόμοιοι πληθυσμοί Κάνναβης ruderalis μπορούν να βρεθούν στις περισσότερες περιοχές όπου κάποτε επικρατούσε η καλλιέργεια κάνναβης. Η πιο αξιοσημείωτη περιοχή στη Βόρεια Αμερική είναι οι μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, αν και οι πληθυσμοί εμφανίζονται σποραδικά σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Μεγάλοι πληθυσμοί άγριων φυτών Κάνναβης ruderalis βρίσκονται στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, οι περισσότεροι από αυτούς στην Ουκρανία, τη Λιθουανία, τη Λευκορωσία, τη Λετονία, την Εσθονία και τις γειτονικές χώρες. Χωρίς ανθρώπινη επιλογή, αυτά τα φυτά έχουν χάσει πολλά από τα χαρακτηριστικά για τα οποία είχαν αρχικά επιλεγεί και έχουν εγκλιματιστεί στο περιβάλλον τους.
Καλλιέργεια
Η Κάνναβη ruderalis έχει χαμηλότερη περιεκτικότητα σε THC από τις ποικιλίες sativa ή indica, επομένως σπάνια καλλιεργείται για ψυχαγωγική χρήση και το μικρότερο ανάστημα της περιορίζει την εφαρμογή της για παραγωγή κάνναβης. Τα στελέχη της Κάνναβης ruderalis έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε κανναβινοειδές κανναβιδιόλη (CBD), επομένως καλλιεργούνται από ορισμένους χρήστες ιατρικής κάνναβης.
Το χαρακτηριστικό «αυτοάνθισης» της Κάνναβης ruderalis που προκάλεσε πρώιμη, φυτική ηλικία (που προσφέρει ορισμένα γεωργικά πλεονεκτήματα σε σχέση με τις φωτοπεριοδικές ποικιλίες ανθοφορίας) καθώς και η φημισμένη αντοχή του σε πιέσεις εντόμων και ασθενειών, το καθιστά ελκυστικό για τους καλλιεργητές. Τα στελέχη Κάνναβης indica διασταυρώνονται συχνά με την Κάνναβη ruderalis για την παραγωγή αυτοανθοφόρων φυτών με υψηλή περιεκτικότητα σε THC, βελτιωμένη ανθεκτικότητα και μειωμένο ύψος. Το Cannabis x intersita Sojak, ένα στέλεχος που αναγνωρίστηκε το 1960, είναι μια διασταύρωση μεταξύ Κάνναβης sativa και Κάνναβης ruderalis. Προσπάθειες παραγωγής ενός στελέχους κάνναβης με μικρότερη καλλιεργητική περίοδο αποτελούν μια άλλη εφαρμογή της καλλιέργειας της Κάνναβης ruderalis. Η Κάνναβη ruderalis όταν διασταυρωθεί με τα στελέχη sativa και indica θα φέρει το χαρακτηριστικό υπολειπόμενης αυτοάνθισης. Περαιτέρω διασταυρώσεις θα σταθεροποιήσουν αυτό το χαρακτηριστικό και θα δώσουν ένα φυτό που ανθίζει αυτόματα και μπορεί να ωριμάσει πλήρως σε μόλις 10 εβδομάδες.
Χρήσεις
Η Κάνναβη ruderalis χρησιμοποιείται παραδοσιακά στη ρωσική και μογγολική λαϊκή ιατρική, ειδικά για χρήσεις στη θεραπεία της κατάθλιψης. Επειδή η Κάνναβη ruderalis είναι μεταξύ των βιοτύπων κάνναβης που παράγουν χαμηλότερη THC, η ruderalis σπάνια χρησιμοποιείται για ψυχαγωγικούς σκοπούς.
Στη σύγχρονη χρήση, η Κάνναβη ruderalis έχει διασταυρωθεί με τα στελέχη Bedrocan για την παραγωγή του στελέχους Bediol για ασθενείς με ιατρικές συνταγές. Τα στελέχη sativa και indica που εκτρέφονται με φυτά ruderalis παρουσιάζουν συνήθως τον φαινότυπο «αυτοάνθισης» που παρουσιάζεται από τη γενεαλογία Κάνναβης ruderalis, που σημαίνει ότι ανθίζουν όταν το φυτό φτάσει σε μια ορισμένη ωριμότητα (συνήθως δέκα εβδομάδες από το σπόρο) σε αντίθεση με την ανθοφορία σύμφωνα με τα ημερήσια προγράμματα φωτός. Η τυπικά υψηλότερη συγκέντρωση CBD καθιστά τα φυτά ruderalis πολύτιμα για τη θεραπεία του άγχους ή της επιληψίας. Η Κάνναβη ruderalis χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του καρκίνου, της σκλήρυνσης και της απώλειας όρεξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Κανναβοειδή Κατηγορία:Κάνναβη ruderalis (Cannabis ruderalis)
Sky Wings Airlines
Η Sky Wings ήταν ελληνική αεροπορική εταιρεία που πραγματοποιούσε ναυλωμένες πτήσεις, η οποία ιδρύθηκε το 2004 και ξεκίνησε να λειτουργεί τον Ιούνιο 2006. Η Sky Wings ανήκε σε Ελληνικά (51%) και Ουκρανικά σύμφέροντα (49%) με το όνομα Khors Aircompany. Τον Δεκέμβριο 2012, η Sky Wings έπαυσε να εκτελεί πτήσεις, μεταβιβάζοντας τις προγραμματισμένες της πτήσεις στην Khors Aircompany.
Προορισμοί
Η Sky Wings εκτελούσε τα ακόλουθα προγραμματισμένα δρομολόγια (τον Αύγουστο 2011):
Στόλος
Μέχρι τις 31 Αυγούστου 2012, ο στόλος της the Sky Wings αποτελούνταν από τα εξής αεροσκάφη μέσης ηλικίας 15,9 ετών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην αεροπορικές εταιρείες της Ελλάδας
Άνταμσταουν
Το Άνταμσταουν (αγγλικά: Adamstown) είναι ο μοναδικός οικισμός των Νήσων Πίτκαιρν και κατ' επέκταση η πρωτεύουσα ολόκληρου του νησιωτικού συμπλέγματος.
Γενικές πληροφορίες
Η Άνταμσταουν είναι ο τόπος όπου οι περισσότεροι κάτοικοι τρώνε και κοιμούνται, ενώ εργάζονται και καλλιεργούν την τροφή τους σε άλλες περιοχές του νησιού. Υπάρχει πρόσβαση σε τηλεόραση, internet καθώς και ένα τηλέφωνο. Σύμφωνα με το Google maps, ο μοναδικός δρόμος της πρωτεύουσας στον οποίο έχει δοθεί όνομα αποκαλείται The Hill of Difficulty (Ο λόφος της δυσκολίας). Ακόμη, διατίθεται street view στο Google Maps στην περιοχή (νήσος Πίτκαιρν).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νήσοι Πίτκαιρν Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ωκεανίας
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ιστιοπλοΐας 1969
Το Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ιστιοπλοΐας 1969, γνωστό ως Γ΄ Βαλκανικοί Ιστιοπλοϊκοί Αγώνες ήταν η 3η διοργάνωση του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Ιστιοπλοΐας, που διοργανώθηκε από τη Ρουμανική Ιστιοπλοική Ομοσπονδία. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην Κωνστάντζα από την Τετάρτη 27 έως και την Κυριακή 31 Αυγούστου του 1969.
Το πρωτάθλημα διεξήχθη με σκάφη τύπου Φινν και Φλάινγκ Ντάτσμαν και έλαβαν μέρος μόνο άνδρες αθλητές. Εκτός από τις χώρες Βουλγαρία, Ελλάδα, Ρουμανία και Τουρκία, συμμετείχε για πρώτη φορά η Γιουγκοσλαβία.
Στον πίνακα των μεταλλίων στο Φινν πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναγιώτης Κουλιγκάς για την Ελλάδα με 11 βαθμούς και δεύτερος ο Έλληνας Ηλίας Χατζηπαυλής με 14 βαθμούς. Στο Φλάινγκ Ντάτσμαν το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο Στυλιανός Κυριακίδης για την Ελλάδα με 3 βαθμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ιστιοπλοΐας Κατηγορία:Ιστιοπλοΐα το 1969 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Ρουμανία
Γιώργος Μουκέας
Ο Γιώργος Μουκέας (γεν. Νίκαια, Πειραιάς, 17 Ιανουαρίου 1957, ύψος 1,90 μ.) είναι Έλληνας παλαίμαχος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνίζονταν στη θέση του τερματοφύλακα. Έπαιξε για πολλά χρόνια στον Εθνικό Πειραιώς και μια χρονιά στον Ολυμπιακό, στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής, συμπληρώνοντας 139 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες της μεγάλης κατηγορίας. Με την Εθνική Ομάδα έχει δυο συμμετοχές, σε διεθνείς φιλικούς αγώνες με την Κύπρο και την Αυστραλία.
Βιογραφικό
Ο Μουκέας ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην ερασιτεχνική ομάδα της Θύελλας Κορυδαλλού και το καλοκαίρι του 1973 εντάχθηκε στους ερασιτέχνες του Αιγάλεω, χωρίς τελικά να προωθηθεί στην πρώτη ομάδα. Το 1975 υπέγραψε στον Παναρκαδικό, με τον οποίο έπαιξε για τρία συνεχόμενα έτη στο πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής.
Το καλοκαίρι του 1978 μεταγράφηκε στον Εθνικό, όπου έπαιξε 7 συνεχόμενες χρονιές με ιδιαίτερη επιτυχία. Το 1985 υπέγραψε με πολλά όνειρα στον Ολυμπιακό, αλλά δεν κατάφερε να καθιερωθεί. Την τριετία 1987-1989 ήταν ο βασικός γκολκίπερ του Αχαρναϊκού, για να κλείσει τη σταδιοδρομία του στην Προοδευτική, το 1991.
Ο γιος του Άγγελος Μουκέας (γεν. 1986) είναι επίσης ποδοσφαιριστής που παίζει στη θέση του τερματοφύλακα και έχει αγωνιστεί σαν επαγγελματίας με Προοδευτική, Καλαμάτα, Αστέρα Τρίπολης, Εθνικό Αστέρα, Ηλυσιακό, Δόξα Βύρωνα και Αιγάλεω.
Αναλυτικά η καριέρα του
Αναλυτικά η πορεία της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας ανά αγωνιστική περίοδο:
Πηγές
Μουκεας Γιωργος Μουκεας Γιωργος Μουκεας Γιωργος Μουκεας Γιωργος Μουκεας Γιωργος Μουκεας Γιωργος Μουκεας Γιωργος Μουκεας Γιωργος Μουκεας Γιωργος Μουκεας Γιωργος
Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Διονύσιος
Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Κυρός Διονύσιος Μπαϊρακτάρης ήταν Έλληνας Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Γεννήθηκε το 1927 και απεβίωσε το 2011, σε ηλικία 84 ετών.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μακαριστός Μητροπολίτης κυρός Διονύσιος γεννήθηκε στους Γραμματικιάνους Ευβοίας το 1927 και πέθανε στην Αθήνα στις 17 Ιουλίου 2011 σε ηλικία 84 ετών.
Το 1956 έλαβε το Πτυχίο της Θεολογίας. Στην συνέχεια παρακολούθησε Νομικά.
Μητροπολίτης Χίου εξελέγη στις 6 Νοεμβρίου, χειροτονήθηκε στις 11 του ίδιου μήνα (ημέρα των Ελευθερίων της Νήσου Χίου) και ενθρονήστηκε στις 16 Νοεμβρίου 1979.
Μετείχε σε πολλές Εκκλησιαστικές Αποστολές τόσο του Εξωτερικού όσο και του Εσωτερικού. Διατέλεσε Τοποτηρητής Επίσκοπος των Ιερών Μητροπόλεων Ι.Μ. Σάμου και Ικαρίας και Ι.Μ. Μυτιλήνης. Έχει τιμηθεί με διακρίσεις και παράσημα.
Απεβίωσε στην Αθήνα την Κυριακή 17 Ιουλίου 2011. Η Εξόδιος ακολουθία έγινε στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Χίου προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου Β' με την συμμετοχή όλων των κληρικών της νήσου Χίου και απλών πολιτών. Ενταφιάστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Μακαρίου Αίπους στις 21 Ιουλίου 2011.
Πηγές
Ιστοσελίδα Οικουμενικού Πατριαρχείου
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Διονυσιος Μπαιρακταρης Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Μάχη της Δρέσδης
Η μάχη της Δρέσδης έγινε το 1813 και ήταν σημαντική μάχη των Ναπολεόντειων Πολέμων, με νικηφόρα έκβαση για τους Γάλλους. Η μάχη πραγματοποιήθηκε γύρω από την πόλη της Δρέσδης στη σημερινή Γερμανία. Παρά το γεγονός ότι Γάλλοι είχαν πολύ λιγότερο στρατό, οι γαλλικές δυνάμεις υπό τις διαταγές του Ναπολέοντα Α΄ σημείωσαν μεγάλη νίκη ενάντια στον συμμαχικό στρατό (Αυστρία, Ρωσία, Πρωσία) υπό την ηγεσία του πρίγκηπα Κάρολου Φιλίππου.
Οι απώλειες ήταν μεγάλες, οι συμμαχικές δυνάμεις είχαν χάσει περίπου 38.000 άνδρες και 40 όπλα. Οι γαλλικές απώλειες ανήλθαν σε περίπου 10.000 νεκρούς και τραυματίες. Κάποιοι από τους αξιωματικούς του Ναπολέοντα σημείωσαν ότι "υπέφερε από ένα βίαιο κολικό, το οποίο είχε προκληθεί από την κρύα βροχή, στην οποία είχε εκτεθεί σε όλη τη μάχη."
μικρογραφία|300px|κέντρο|Το σύμβολο που ο Ναπολέων άφησε στην Δρέσδη
Μάρτιν Αγκρίκολα
Ο Μάρτιν Αγκρίκολα (Martin Agricola, Σβιέμποτζιν, 6 Ιανουαρίου 1486 - Μαγδεβούργο, 10 Ιουνίου 1556) ήταν Γερμανός συνθέτης του 15ου-16ου αιώνα, δάσκαλος και θεωρητικός της μουσικής.
Γεννήθηκε στο Σβιέμποτζιν της Πολωνίας, γιος αγροτικής οικογένειας, και υπήρξε αυτοδίδακτος στη μουσική. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Σόρε (γερμ. Sore). Από το 1520 εγκαταστάθηκε στο Μαγδεβούργο, όπου έζησε μέχρι το θάνατό του. Περίπου το 1525-7 διορίστηκε πρώτος κάντορας στην προτεσταντική Λατινική Σχολή του Μαγδεβούργου. Ενστερνίστηκε τις απόψεις του Λούθηρου σχετικά με την ενσωμάτωση της μουσικής διδασκαλίας στην εκπαίδευση. Σημαντικότερη πραγματεία του θεωρείται το Musica instrumentalis deudsch που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1529 (επανεκδόθηκε το 1530, 1532 και 1542) και αναθεωρήθηκε το 1545. Σε αυτή κάνει εκτενή περιγραφή των μουσικών οργάνων παρέχοντας επίσης οδηγίες σχετικά με τον τρόπο παιξίματός τους. Οι πρώιμες πραγματείες του είναι γραμμένες όχι στα λατινικά, όπως συνηθιζόταν, αλλά στη γερμανική γλώσσα, επιδιώκοντας με αυτό τον τρόπο να απευθυνθεί με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια σε ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Στον Αγκρίκολα οφείλονται μάλιστα ορισμένες γερμανικές μεταφράσεις μουσικών όρων που χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα.
Ασχολήθηκε επίσης με τη σύνθεση, κυρίως μουσικών ασκήσεων, καθώς και ύμνων σε κείμενα των Αουρέλιους Προυτέντιους και Γκέοργκ Φαμπρίκιους που χρησιμοποιούσε για τους μαθητές του στη Λατινική Σχολή.
Πηγές
Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Γαλλικό Δημοκρατικό Ημερολόγιο
Με την ονομασία Γαλλικό Δημοκρατικό Ημερολόγιο, ή Γαλλικό Επαναστατικό Ημερολόγιο, φέρεται το ημερολόγιο που θεσπίστηκε από τη Γαλλική Επανάσταση και ίσχυσε για 12 περίπου χρόνια, από τα τέλη του 1793 μέχρι το 1805, καθώς και για 18 μόνο ημέρες από την Κομμούνα του Παρισιού το 1871.
Γενικά
Μέσα στη γενικότερη αντίληψη των μεταρρυθμίσεων της Γαλλικής Επανάστασης και του αποκλεισμού σχεδόν κάθε θρησκευτικού ή πολιτειακού (βασιλικού) κατεστημένου, που ίσχυε προηγουμένως, αλλά και προκειμένου η ίδια η επανάσταση ν΄ αποτελέσει από τους θιασώτες της ορόσημο νέας χρονολόγησης, εξετάσθηκε και μελετήθηκε η καθιέρωση ενός νέου ημερολογίου βασιζόμενο στο δεκαδικό σύστημα που την ίδια εποχή άρχιζε να κυριαρχεί στις φυσικές επιστήμες. Την επιτροπή εκπόνησης του νέου ημερολογίου συγκρότησαν διάφοροι επιστήμονες κυρίως αστρονόμοι και μαθηματικοί καθώς και ένας ηθοποιός και ένας κηπουρός.
Έτσι το νέο ημερολόγιο βασιζόμενο στο δωδεκάμηνο, διατήρησε 12 μήνες και τις τέσσερις τρίμηνες εποχές. Κάθε μήνας λαμβάνοντας όνομα μετεωρολογικού φαινομένου, ή αγροτικής εργασίας, αποφεύγοντας έτσι χριστιανικές αντιλήψεις, διαιρέθηκε σε τρία δεκαήμερα, αντί των συμβατικών τεσσάρων εβδομάδων. Κάθε ημέρα του δεκαήμερου λάμβανε αριθμητική ονομασία. Η δε διάρκεια της ημέρας (του συμβατικού 24ώρου) διαιρέθηκε σε 10 ώρες και κάθε ώρα σε εκατό πρώτα λεπτά της ώρας, ενώ κάθε πρώτο λεπτό σε 100 δεύτερα του λεπτού της ώρας. Άμεση συνέπεια αυτής της διαίρεσης ήταν στο τέλος του έτους να προστίθενται οι περισσευούμενες πέντε ή έξι ημέρες των δίσεκτων ετών ενώ στον ωροχρόνο η διάρκεια της νέας ώρας να είναι μεγαλύτερη του δίωρου της συμβατικής ενώ οι αντίστοιχες των πρώτων λεπτών να είναι μεγαλύτερες και των δεύτερων λεπτών μικρότερες των συμβατικών αντίστοιχα.
Το νέο αυτό "επαναστατικό επίτευγμα" παρουσίασε στην Συμβατική Εθνοσυνέλευση ο πρόεδρος της επιτροπής Σαρλ Ρομ στις 23 Σεπτεμβρίου του 1793, όπου και εγκρίθηκε ένα μήνα αργότερα στις 24 Οκτωβρίου του ίδιου έτους και μάλιστα με αναδρομική ισχύ ενός έτους, δηλαδή από 22 Σεπτεμβρίου του 1792. Με την εφαρμογή αυτού κάθε προηγούμενο διάταγμα που όριζε ως αρχή αρίθμησης το έτος της Επανάστασης (1789) καταργήθηκε θέτοντας ορόσημο μέτρησης την ημερομηνία της αναδρομικής ισχύος δηλαδή του έτους της ανακήρυξης της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας, το 1792, λαμβάνοντας λατινογράμματη αρίθμηση (Ι,ΙΙ,ΙΙΙ,ΙV κ.λπ.).
Οι μήνες του έτους
Οι μήνες του νέου αυτού ημερολογίου ξεκινούσαν από τη φθινοπωρινή ισημερία λαμβάνοντας ονόματα ή καταλήξεις από την αρχαία ρωμαϊκή και ελληνική γλώσσα ως ακολούθως, στη γαλλική και σε (επίσημη) ελληνική απόδοση:
Ημέρες δεκαημέρου
Σημειώνεται ότι οι εμβόλιμες ημέρες που προσθέτονταν στο τέλος του δίσεκτου έτους ήταν διάφοροι επέτειοι αφιερωμένες στην επανάσταση, την εργασία, την αρετή κ.ά.
Απόρριψη
Τελικά το ημερολόγιο αυτό καταργήθηκε από τον ίδιο τον Ναπολέοντα Α΄ με πράξη που υπογράφηκε στις 22 Φρυκτιντόρ (Fructidor) του XIII έτους από ανακήρυξης της Δημοκρατίας, ήτοι στις 9 Σεπτεμβρίου του 1805 με την βασική δικαιολογία της αβεβαιότητας του καθορισμού των δίσεκτων ετών, παρά τους κάποιους κανόνες υπολογισμού που είχαν προταθεί. Αλλά και η χρήση του υπήρξε ιδιαίτερα περιορισμένη ιδίως στις γαλλικές επαρχίες και αποικίες.
Παρατηρήσεις
Παράλληλα με αυτό το "επαναστατικό ημερολόγιο" τέθηκε σε χρήση και ένα άλλο "αγροτικό ημερολόγιο" όπου οι ημέρες του έτους φέρονταν με ιδιαίτερη ονομασία φρούτων, λαχανικών, αγροτικών εργαλείων μέχρι και ορυκτών (π.χ. καρότο, αχλάδι, αξίνα, φτυάρι, πανέρι κ.λπ.) όπου όλη η κατάσταση άγγιζε τα όρια της γελοιότητας. Στόχος και αυτής της μεταρρύθμισης ήταν ουσιαστικά η αποκοπή κάθε σχέσης με τη θρησκεία και θρησκευτικές εορτές και τελετές σε μνήμες αγίων. Συνέπεια όλων αυτών ήταν μια γενικότερη ευρωπαϊκή σκωπτική αντιμετώπιση του εγχειρήματος φθάνοντας μάλιστα ορισμένοι συγγραφείς και χρονογράφοι να αντικαθιστούν τα ονόματα των μηνών με άλλα τελείως "απίθανα" προς χάρη διακωμώδησης. Παρά ταύτα το Γαλλικό Δημοκρατικό Ημερολόγιο ίσχυσε και στις χώρες δορυφόρους που δημιούργησε τότε η Γαλλική Δημοκρατία και ειδικότερα σε συνθήκες και συμβάσεις που συνομολογήθηκαν στη διάρκεια της ισχύος του. Χαρακτηριστικές παραμένουν μέχρι σήμερα οι ημερομηνίες σπουδαίων γεγονότων όπως π.χ. η 18 Μπρυμαίρ όταν συνέβη το πραξικόπημα του Ναπολέοντα, ή η 9 Θερμιντόρ όπου συνελήφθη ο Ροβεσπιέρος και η ομάδα του και οδηγήθηκαν στη γκιλοτίνα.
Τέλος σημειώνεται ότι τόσο ο δημιουργός του Δημοκρατικού Ημερολογίου Σαρλ-Γκιλμπέρτ Ρομ, (μέλος μασονικής στοάς) όσο και του αγροτικού ημερολογίου Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν (ηθοποιός) καταδικάστηκαν από τη Γαλλική Δημοκρατία σε θάνατο, όπου και οδηγήθηκαν στη γκιλοτίνα.
Πηγές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ημερολόγια
Δημήτρης Θανόπουλος
Ο Δημήτρης Θανόπουλος (Στεμνίτσα Αρκαδίας, 2 Αυγούστου 1959) είναι Έλληνας πρώην αθλητής της ελληνορωμαϊκής πάλης και Ολυμπιονίκης.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1959 στην Στεμνίτσα της Αρκαδίας. Σε ηλικία 13 ετών έρχεται στην Αθήνα και γνωρίζεται με το άθλημα της πάλης. Αναδείχτηκε 9 φορές Πρωταθλητής Ελλάδος ενώ είχε και πολλές διακρίσεις εκτός Ελλάδος. Έλαβε μέρος σε 3 Ολυμπιάδες (1980-Μόσχα, 1984-Λος Άντζελες, 1988-Σεούλ). Η μεγαλύτερη του διάκριση ήταν στην Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες το 1984, όταν και κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο, το δεύτερο μετάλλιο στην ελληνορωμαϊκή πάλη μετά τον Στέλιο Μυγιάκη, στην κατηγόρια των 82 κιλών. Στην ίδια Ολυμπιάδα ο Μπάμπης Χολίδης κατέκτησε ένα ακόμη, το τρίτο, χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των 57 κιλών. Ο ίδιος διετέλεσε από το 1998 μέχρι και το 2000 προπονητής της εθνικής ομάδας ελληνορωμαϊκής πάλης ανδρών. Μαζί με τον Γιώργο Ρουμπάνη, ήταν ο άνθρωπος που σκέφτηκε και ίδρυσε τον Σύλλογο Ελλήνων Ολυμπιονικών το 1985.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ελληνορωμαϊκής πάλης Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες παλαιστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Σεσίλια της Πρωσίας
Η Καικιλία της Πρωσίας (Cecilie von Preußen, 5 Σεπτεμβρίου 1917 - 21 Απριλίου 1975) ήταν κόρη του Γουλιέλμου, Διαδόχου Πρίγκιπα της Γερμανίας.
Βιογραφία
Η Καικιλία Βικτωρία Αναστασία Ζίτα Θύρα Αδελαΐδα γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1917 στο Παλάτι του Διαδόχου στο Πότσδαμ και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Γουλιέλμου, Διαδόχου Πρίγκιπα της Γερμανίας, και της Καικιλίας, κόρης του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Από το 1932 έως το 1934 η Καικιλία ζούσε στο γυναικείο μοναστήρι του Χέϊλιγκενγκραμπε. Την δεκαετία του 1930, εργάστηκε αρχικά στο Χοεντσόλλερν Αυτοκρατορικά αρχεία, και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν νοσοκόμα Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού.
Το 1949 παντρεύτηκε τον Κλάιντ Κέννεθ Χάρις, Αμερικανό αρχιτέκτονα στο Τέξας. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί:
Η Καικιλία προσπάθησε να εγκατασταθεί στη Γερμανία μόνιμα, μαζί με την κόρη της, μετά το τέλος του συζύγου της.
Απεβίωσε ξαφνικά στις 21 Απριλίου 1975 ενώ βρισκόταν σε σπα στο Κένιγκσταϊν ιμ Τάουνους σε ηλικία 57 ετών. Είναι θαμμένη στον Προμαχώνα του Αγίου Μιχαήλ του Κάστρου Χοεντσόλλερν.
Στίρμπιορν ο Ισχυρός
Ο Στίρμπιορν ο Ισχυρός (Styrbjorn Sterki, πέθανε το 985) ισχυρός Σουηδός πρίγκιπας από τον Οίκο του Μούνσο ήταν γιος του Όλαφ Β΄ Μπιόρνσον ο οποίος ήταν συμβασιλέας του αδελφού του Ερρίκου του Νικηφόρου, του πρώτου ιστορικού βασιλιά της Σουηδίας. Ο θείος του Ερρίκος ο Νικηφόρος ο οποίος βρισκόταν σε σύγκρουση μαζί του για το θέμα της διαδοχής νίκησε και σκότωσε τον Στίρμπιορν στη μάχη του Φιρισβέλιρ. Η ιστορική του ύπαρξη αμφισβητείται αλλά υπάρχει ένα σύγχρονο Σκανδιναβικό ποίημα που περιγράφει τη μάχη και αναφέρεται στον ίδιον. Ο θρύλος περιγράφει το αρχικό του όνομα ως "Μπειορν", το "Στιρ" προστέθηκε στη συνέχεια λόγω των προσωπικών του χαρακτηριστικών κατά μια έννοια σημαίνει αναποφάσιστος κατά άλλη ορμητικός και βίαιος.
Εμφύλια σύγκρουση με τον θείο του
Ο θρύλος αναφέρει ότι ο πατέρας του Όλαφ συμβασιλιάς με τον αδελφό του Ερρίκο πέθανε δηλητηριασθείς όταν ο ίδιος ο Στίρμπριον ήταν μικρό παιδί, σε ηλικία 12 ετών ζήτησε από τον θείο του Ερρίκο να συμβασιλεύσει μαζί του αλλά εκείνος του απάντησε ότι δεν μπορεί να το κάνει αν δεν φτάσει 16 ετών. Μια μέρα σε μάχη σκότωσε αιφνίδια έναν αυλικό χτυπώντας τον στη μύτη με ένα κέρατο για ποτά. Όταν ο Στίρμπιορν έφτασε 16 ετών το Συμβούλιο αποφάσισε ότι δεν ήταν ικανός να γίνει βασιλιάς και διόρισε αντί γι'αυτόν στη θέση του έναν ευγενή χαμηλής καταγωγής. Ο θείος του από την άλλη πλευρά δεν τον δεχόταν στο σπίτι του λόγω του βίαιου χαρακτήρα του και για τα παράπονα των μελών της οικογένειας του, του παραχώρισε 60 εξοπλισμένα πλοία με τα οποία έφυγε μαζί με την αδελφή του Γκύριντ της Σουηδίας, ο θείος του Ερρίκος τον ονόμασε "Στίρμπιορν" λόγω του άστατου και οξύθυμου χαρακτήρα του.
Μετέβη στη Βαλτική Θάλασσα και λεηλάτησε τις ακτές της περιοχής, όταν έφτασε σε ηλικία 20 ετών κατέλαβε τη Γιόμσμπουργκ και έγινε ο κυβερνήτης των Γιόμσβικινγκ. Στη συνέχεια συμμάχησε με τον Χάραλντ Α΄ της Δανίας στον οποίο έδωσε σύζυγο την αδελφή του Γκύριντ, ο ίδιος ο Στίρμπιορν παντρεύτηκε την κόρη του Χάραλντ Τάιρα της Δανίας. Ο Χάραλντ ο Κυανόδους έδωσε περισσότερες στρατιωτικές ενισχύσεις με τις οποίες ο Στίρμπιορν ένοιωσε έτοιμος να εκστρατεύσει στη Σουηδία για να καταλάβει τον θρόνο της χώρας από τον θείο του, απέπλευσε με 200 Δανικά πλοία σε συνδυασμό με τις ενισχύσεις από τους Γιόμσβικινγκ. Όταν έφτασε στην Άππλαντ έκαψε τα πλοία του στόλου του για να αναγκάσει τους άντρες του να πολεμήσουν μέχρι το τέλος, αυτή η πράξη εξόργισε τους Δανούς που τους ανάγκασε να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, ο ίδιος ο Στίρμπιορν παρέμεινε να πολεμήσει μόνος του με τους Γιόμσβικινγκ. Ο θείος του Έρικ έκανε έντονες προετοιμασίες για να αντιμετωπίσει την επίθεση συγκεντρώνοντας δυνάμεις από όλες τις κατευθύνσεις.
Αναφορές των Σάγκας
Τις δυο πρώτες μέρες η μάχη δεν ξεκίνησε, ο Ερρίκος ο Νικηφόρος πήγε στο άγαλμα του Όντιν στον ναό της Ουψάλα τον οποίο λάτρευε, έκανε τάμα στον Όντιν ότι αν κερδίσει τη μάχη θα φτάσει στη Βαλχάλλα και θα μείνει 10 μέρες μαζί του. Την επόμενη μέρα ο Ερρίκος έριξε το βέλος στον εχθρό του φωνάζοντας τη φράση "Σας θυσιάζω όλους στον Όντιν", ο Στίρμπιορν έπεσε νεκρός. Τα Σάγκας των Ειρμίγκζα αναφέρουν:
"Όταν ο Μπιορν έφτασε γύρω από τη θάλασσα μετέβη νότια στη Δανία και στη συνέχεια ακόμα νοτιότερα στη Γιόμσμπουργκ στην οποία ο Παλνατόκι ήταν ο αρχηγός των Βίκινγκ. Ο Μπιορν προχώρησε σε συμφωνία μαζί τους και τον ανακήρυξαν αρχηγό τους, στη συνέχεια ακολούθησαν τον Στίρμπιορν τον Ισχυρό στη Σουηδία και πολέμησαν στο πλευρό του στη μάχη του Φιρισβέλιρ στην οποία έπεσε, οι Βίκινγκ που διασώθηκαν δραπέτευσαν στα δάση. Ο Παλνατόκι επέζησε από την καταστροφική μάχη, θεωρήθηκε για τις πράξεις του ο πιο γενναίος άντρας σε ολόκληρο τον στρατό."
Τα Σάγκας του Ερβαράρ αναφέρουν :
"Ο Όλαφ ήταν ο πατέρας του Στίρμπιορν του Ισχυρού, στις μέρες του πέθανε ο Χάραλντ Χορφάγκρε, ο Στίρμπιορν πολέμησε εναντίον του αδελφού του πατέρα του Ερρίκου στη μάχη του Φιρισβέλιρ στην οποία έπεσε, ο θείος του Ερρίκος βασίλευσε στη Σουηδία μέχρι τον θάνατο του".
Τα Σάγκας των Κνύτινγκα αναφέουν :
Κίλικες
Οι Κίλικες ήταν λαός της Μικράς Ασίας, που από το όνομα του γενάρχη τους Κίλικα, τον γιο του Αγήνορα, αδελφό του Κάδμου και του Φοίνικα, πήραν το όνομά τους καθώς και η χώρα τους η Κιλικία (σύμφωνα με τοπική παράδοση που σημειώνει ο Ηρόδοτος Ζ-91).
Στίρμπιορν ο Ισχυρός
Αναφορές των Σάγκας
"Ο Στίρμπιορν ήταν γιος του Σουηδού βασιλιά Όλαφ την ίδια εποχή ο Χάραλντ ο Κυανόδους βασίλευε στη Δανία, ο Στίρμπιορν πήγε να πολεμήσει στην ανατολή, στη συνέχεια μετέβη στη Δανία και συνέλαβε αιχμάλωτο τον Χάραλντ. Ο Χάραλντ έδωσε σύζυγο στον Στίρμπιορν την κόρη του Τάιρα και συμμάχησε μαζί του σε εκστρατεία στη Σουηδία για να ανακτήσει τον θρόνο. Όταν έφτασαν στη Σουηδία ο Στίρμπιορν έκαψε τα πλοία των Δανών και ο Χάραλντ επέστρεψε στη Δανία μαζί με τους άντρες του αποσύροντας τη στήριξη του. Ο Στίρμπιορν πολέμησε με τις δικές του δυνάμεις του εναντίον του θείου του στη μάχη του Φιρισβέλιρ στην οποία ηττήθηκε και έπεσε μαζί με τους περισσότερους από τους άντρες του".
Κίλικες
Πρώτος που κάνει αναφορά γι΄ αυτό το λαό είναι ο Όμηρος στην Ιλιάδα Ζ΄397-415, όπου και αναφέρεται ως Βασιλιάς των Κιλίκων ("Κιλίκεσσ΄ άνδρεσσιν ανάσσων"), ο "μεγαλήτωρ" Ηετίων, πατέρας της Ανδρομάχης, συζύγου του Έκτορα. Ο Στράβων αναφέρει ότι βασίλευαν δύο δυναστείες αυτή του Ηετίωνα και του Μύνητα, τους οποίους, κατά τον Τρωικό πόλεμο, φόνευσε ο Αχιλλέας.
Στίρμπιορν ο Ισχυρός
Αναφορές των Σάγκας
Ο Δανός εθνικός συγγραφέας Σάξων ο Γραμματικός δίνει μια διαφορετική εκδοχή στο έργο του Γκέστα Ντανόρουμ, Τόμος 10 το οποίο αναφερόταν στην προϊστορική Δανία. Ο Σάξων ο Γραμματικός αναφέρει :
Κίλικες
Οι Κίλικες αποτελούσαν ένα κράμα γηγενών Πελασγικών φυλών της Μικράς Ασίας και Μυκηναίων - Αχαιών από τον Ελλαδικό χώρο. Σημαντικώτερες πηγές για την καταγωγή τους είναι ο Όμηρος στην Ιλιάδα, αλλά και ο περιηγητής Στράβων στα Γεωγραφικά τους. Εκ των αρχαίων κειμένων συμπεραίνεται ότι τα ονόματα των Κιλίκων ήσαν πανάρχαια Πελασγικά, αλλά και νεώτερα Μυκηναϊκά - Αχαϊκά. Οι Κίλικες υπήρξαν λαός πολεμικός και γι αυτό πολλές φορές έμειναν ανεξάρτητοι, έστω και αν η χώρα τους είχε καταληφθεί (βλ. σχετικά: Κιλικία). Εκτός των Ελληνικών αρχαίων κειμένων και η Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται στην περιοχή της Κιλικίας, συγκεκριμένα σύμφωνα με το βιβλίο Α΄ Βασιλειών (10:28,29) ο Σολομώντας εφοδιαζόταν άλογα από τους Κίλικες, τα οποία στη συνέχεια εμπορευόταν σε περιοχές των Χετταίων και Αραμαίων.
Πηγές
Κατηγορία:Λαοί της Βίβλου Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
Στίρμπιορν ο Ισχυρός
Νεώτερες ιστορικές αναφορές
Τον 18ο αιώνα ο Δανός ιστορικός Γιάκομπ Λάνγκεμπεκ αναφέρει ότι ο Στίρμπιορν και η Τάιρα ήταν οι γονείς του Θόρκελ Σπράκαλεγκ ο οποίος ήταν ο πατέρας του Ουλφ Γιαρλ και της Γκύτα Θορελσντοτίρ συζύγου του Γκόντουιν του Ουέσσεξ και παππούδες των Σβεν Β΄ της Δανίας και Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας. Η παλιότερη γνωστή πηγή για τον πατέρα του Θόρκελ Σπράκαλεγκ ήταν τα Χρονικά του Ιωάννη του Γούστερ ο οποίος αναφέρει ότι ο "Σπρακλίνγκους" ήταν γιος του "Ούρσο" μια Λατινική μετάφραση του ονόματος του Μπιορν. Ο Σάξων ο Γραμματικός και τα Γκέστα αναφέρουν ότι ο Θόρκελ γεννήθηκε από τη διασταύρωση μιας "αρκούδας" με μια "ευγενή", ο γιος τους ήταν ο Θοργκίλους Σπράγκελεγκ, αντίστοιχα τα Γκέστα τον αναφέρουν σαν "Ούρσο" πατέρα του Σπρατλίνγκους σύμφωνα με τις αναφορές του Ιωάννη του Γούστερ σχετικά με την αρκούδα. Ο Λάγκεμπεκ γράφει ότι οι ιστορίες του Σάξων του Γραμματικού ήταν αλληγορική αναφορά του Μπιορν σαν πατέρα του Θόρκελ. Ο συγγραφέας Όθων Μπρένερ (1907 - 1972) αντίθετα στο έργο του που σχετίζεται με τους προγόνους του Γκορμ του Παλαιού απορρίπτει τον Στίρμπιορν και την Τάιρα σαν γονείς του Θόρκιλ.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε
Πρωτοβεστιάριος
Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ο πρωτοβεστιάριος ήταν ένας τιμητικός τίτλος και αξίωμα, το οποίο κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο δινόταν σε ανώτατους αξιωματούχους και μελλοντικούς αυτοκράτορες. Αρχικά προοριζόταν για ευνούχους. Το θηλυκό αντίστοιχό του ήταν η πρωτοβεστιαρία, η επικεφαλής του υπηρετικού προσωπικού της αυτοκράτειρας.
Ο τίτλος πρωτοεμφανίζεται το 412, αρχικά υπαγόμενο στον πραιπόσιτο του ευσεβεστάτου κοιτώνος (λατ. praepositus sacri cubiculi): ουσιαστικά ήταν ο αρχιθαλαμηπόλος, ο υπεύθυνος για το οικιακό ιματιοφυλάκιο, το οποίο περιλάμβανε και ένα τμήμα του ιδιωτικού αυτοκρατορικού θησαυροφυλακίου. Το αξίωμα αυτό ήταν διαφορετικό από το αξίωμα υπεύθυνο για το αυτοκρατορικό ή κρατικό ιματιοφυλάκιο (βασιλικόν βεστιάριον), το οποίο αναλάμβανε ο χαρτουλάριος του βεστιαρίου.
Ο πρωτοβεστιάριος σταδιακά εξελίχτηκε σε σημαντικό αξίωμα, φτάνοντας να έπεται μόνο του παρακοιμώμενου στην ιεραρχία της Αυλής. Κατά την περίοδο μεταξύ 9ου και 11ου αιώνα, εξάλλου, πρωτοβεστιάριοι συχνά τοποθεντούνταν επικεφαλής στρατού ή αναλάμβαναν διαπραγματεύσεις με ξένα κράτη. Κατά τον 11ο αιώνα, ο τίτλος του πρωτοβεστιάριου απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη σημασία, ξεπερνώντας και αυτόν του κουροπαλάτη. Έγινε τιμητικό αξίωμα και δινόταν, εκτός από ευνούχους, και σε μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας.
Ο τίτλος παρέμεινε εν ισχύι, ως τιμητικό αξίωμα χωρίς αρμοδιότητες, μέχρι και την περίοδο της Παλαιολόγειας Δυναστείας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί τιμητικοί τίτλοι‎
Σάχμπα
Η Σάχμπα (شهبا) είναι μια πόλη, η οποία βρίσκεται 87 χιλιόμετρα νότια της Δαμασκού στο Τζαμπάλ ελ Ντρούζε στο Κυβερνείο Ας Σουγουαΐντα της Συρίας, αλλά στο παρελθόν ανήκε στη ρωμαϊκή επαρχία της Πετραίας Αραβίας.
Ήταν γνωστή κατά την ύστερη Αρχαιότητα ως Φιλιππόπολη (στην Αραβία). Η πόλη ήταν έδρα μιας Επισκοπής, η οποία παραμένει τιμητική επισκοπή της Καθολικής Εκκλησίας.
Ρωμαϊκή ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Το Ρωμαϊκό Θέατρο της Σάχμπα Ο οικισμός της όασης, που πλέον ονομάζεται Σάχμπα, ήταν η γενέτειρα του Ρωμαίου αυτοκράτορα Φίλιππου του Άραβα. Αφού ο Φίλιππος έγινε αυτοκράτορας το 244 μ.Χ., αφιερώθηκε στην ανοικοδόμηση της μικρής κοινότητας ως αποικίας. Η σύγχρονη κοινότητα, που αντικατέστησε την παλαιότερη, ήταν τόσο ασήμαντη, που ένας συγγραφέας δηλώνει ότι η πόλη μπορεί να θεωρηθεί ότι χτίστηκε σε παρθένο έδαφος, καθιστώντας την ως την τελευταία από τις ρωμαϊκές πόλεις, που ιδρύθηκαν στην Ανατολή. μικρογραφία| Ψηφιδωτό από τη Σάχμπα που απεικονίζει την [[Αφροδίτη (μυθολογία)|Αφροδίτη και τον Άρη]] Η πόλη μετονομάστηκε Φιλιππόπολη αφιερωμένη στον αυτοκράτορα, ο οποίος λέγεται ότι ήθελε να μετατρέψει την πατρίδα του σε αντίγραφο της ίδιας της Ρώμης. Ένας εξαγωνικός ναός και ένας υπαίθριος χώρος λατρείας ντόπιου ρυθμού (καλύβη), μια αψίδα θριάμβου, λουτρά, ένα λιτό θέατρο χωρίς διακοσμήσεις από βασάλτη, μια μεγάλη δομή, μάλλον βασιλική, και το Φιλιππείο, μαζί με ένα μεγάλο τείχος με τελετουργικές πύλες, σχεδιάστηκαν και χτίστηκαν σύμφωνα με το ρυμοτομικό σχέδιο μιας τυπικής ρωμαϊκής πόλης.
Οι δημόσιες δομές διαμόρφωσαν ένα είδος "εισαγόμενης πρόσοψης". Η υπόλοιπη αστική αρχιτεκτονική ήταν μέτρια και κατακόρυφη. Η πόλη δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, καθώς οι κατασκευές φαίνεται να έχουν σταματήσει απότομα μετά το θάνατο του Φίλιππου το 249.
Οθωμανική κυριαρχία και εξής
Η Σάχμπα σήμερα περιέχει καλοδιατηρημένα ερείπια της αρχαίας ρωμαϊκής πόλης.
Ένα μουσείο στην πόλη εκθέτει μερικά όμορφα παραδείγματα ρωμαϊκών ψηφιδωτών. Η ιδιαίτερα πλούσια εικονογραφία του μωσαϊκού με θέμα "Η Δόξα της Γης", που ανακαλύφθηκε το 1952, διατηρείται σήμερα στο μουσείο της Δαμασκού και έχει αποδειχθεί ένας πλούσιος πόρος για τους εικονογράφους.
Η σχετικά καλά συντηρημένη ρωμαϊκή γέφυρα στο Νιμρέχ βρίσκεται κοντά.
Σύγχρονη εποχή
Τον 18ο αιώνα, πληθυσμοί Δρούζων μετακινήθηκαν στην περιοχή. Υπάρχει χριστιανική παρουσία στην πόλη μέχρι σήμερα.
Εκκλησιαστική ιστορία
Περίπου το 300, η πόλη έγινε έδρα της Μητροπολιτικής Αρχιεπισκοπής της Μπόστρα (νυν Μπόσρα), πρωτεύουσας της ρωμαϊκής επαρχίας της Πετραίας Αραβίας, υπό την αιγίδα του Πατριαρχείου Αντιόχειας. Αναφέρεται ακόμη ως τέτοια σε ένα βυζαντινό εκκλησιαστικό έγγραφο του 6ου αιώνα.
Τιμητική Επισκοπή
Περίπου το 1000, υπό μουσουλμανική κυριαρχία, καταργήθηκε ως λειτουργική επισκοπή, αλλά διατηρήθηκε ως τιμητική επισκοπή Φιλιππόπολης στην Καθολική Εκκλησία. Το 1933 μετονομάστηκε σε Φιλιππόπολη εν Αραβία, αποφεύγοντας πιθανή σύγχυση με τη Φιλιππούπολη στη Θράκη (Πλόβντιβ).
Κλίμα
Η Σάχμπα έχει ψυχρό ημι-άνυδρο κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BSk).