Νίκος_Α._Καββαδίας
Βιογραφία
Δύο χρόνια μετά τη γέννησή του, η οικογένειά του βρέθηκε λόγω έκρηξης του Ελληνοϊταλικού πολέμου στο χωριό του πατέρα του - ένα μικρό παραδοσιακό χωριό της νότιας Κέρκυρας. Εκεί, ανάμεσα στα ελαιόδεντρα και τα κυπαρίσσια και τη θάλασσα, ο συγγραφέας πέρασε την πρώτη παιδική του ηλικία ακούγοντας τις διηγήσεις του "Αμυνίτη" πατέρα του και της Αϊδινιώτισσας μητέρας του, παρακολουθώντας τον Πόλεμο μέσα από τις συζητήσεις των γονιών του με τις τρεις μεγαλύτερες αδελφές του και βιώνοντας την Κατοχή και τη συμμετοχή ολόκληρης της οικογένειας στην Αντίσταση με όλες τις συνέπειες (ανθρωποκυνηγητό μετά από προδοσία της οργάνωσης στους κατακτητές και διαρπαγή όλων των υπαρχόντων της από αυτούς). Όταν η λαίλαπα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου παρήλθε για να ενσκήψει η θύελλα του Εμφυλίου, ο νεαρός Νίκος είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τις πτυχές και αυτής της τρέλας, πρώτα κατά το διάστημα Οκτωβρίου 1944 - Απριλίου 1945, όταν πατέρας του ήταν Φρούραρχος Κέρκυρας και είχε κατορθώσει με την πειθώ και με προσωπικό κίνδυνο να "μην ανοίξει μύτη" στο νησί, και ακολούθως, ως απόστρατος, παρακολουθούσε μελαγχολικός την περιπέτεια της χώρας του. Αργότερα ο πεζογράφος θα έβρισκε στα οικογενειακά κειμήλια τις εν όψει της αποχώρησης των κατακτητών διαταγές του πατέρα του προς τους υφισταμένους του να αποφύγουν "πάση θυσία" τον αδελφοκτόνο σπαραγμό. Μετά την αποστρατεία του πατέρα η οικογένεια εγκαταστάθηκε σ' ένα παλιό αστικό σπίτι του προαστίου Ανεμόμυλος. Το σπίτι αυτό, τριώροφο με το κόκκινο χρώμα της Βενετίας, υπάρχει ακόμα. Βρίσκεται στην οδό Μητροπολίτου Αθανασίου, απέναντι στη θάλασσα και στο Παλαιό Φρούριο και σε αυτό είχε ζήσει ο ζωγράφος Άγγελος Γιαλλινάς. Τότε συνέπεσε να αρχίσει η φοίτησή του στο δημοτικό σχολείο, όπου είχε την τύχη να διδαχτεί από έναν εξαίρετο Βορειοηπειρώτη δάσκαλο. Τότε όμως, και μέχρι το θάνατο του πατέρα του, τον Δεκέμβριο του 1950 - ο συγγραφέας ήταν 12 ετών - η οικογένεια μετά το δείπνο δεν χώριζε. Έμενε μαζεμένη γύρω από το τραπέζι και ή συζητούσε ή, πιο συχνά, άκουγε τη μεγαλύτερη αδελφή να διαβάζει στο φως της λάμπας πετρελαίου. Εκείνο τον καιρό ήταν που ο Νίκος Α. Καββαδίας γνώρισε τους Αθλίους και τον Βίκτωρα Ουγκώ, το Πόλεμος και Ειρήνη και τον Λέοντα Τολστόι, και άλλα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και αγάπησε το διάβασμα και τα βιβλία. Την ίδια εποχή, όπως γράφει ο ίδιος σ' ένα διήγημά του, έπρεπε να διαβάζει την Εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου, που εκδιδόταν σε εβδομαδιαία τεύχη, και κάθε Κυριακή, μετά την εκκλησία, να εξετάζεται προφορικά από τον πατέρα του. Τυχερός στάθηκε όμως, όπως έλεγε, και στο γυμνάσιο, όπου η διδασκαλία από ένα άξιο, και αξέχαστο για κείνον, φιλόλογο τον έκανε να ερωτευτεί την ιστορία, τη γλώσσα, την παράδοση και τον ελληνικό πολιτισμό. Τα υπόλοιπα ήταν τα συνηθισμένα στην πορεία κάθε ανθρώπου - ή, μάλλον, κάθε στρατιωτικού. Το 1956, κατά την "σκληρή δεκαετία του '50," όπως έγραψε ο φίλος και συνάδελφος εν όπλοις, επιστήμη και λογοτεχνία Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος, εισήχθη στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή. Αποφοιτώντας υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες, περιλαμβανομένου ενός τάγματος στην Κύπρο, και σε επιτελεία, ειδικεύθηκε στην Μικροβιολογία, εκπόνησε διδακτορική διατριβή, εκπαιδεύτηκε στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου για να υπηρετήσει μετά ως Επιτελής Υγειονομικού στην Πρώτη Στρατιά και να μετατεθεί ακολούθως στο 401 ΓΣΝ και από εκεί στο Κέντρο Βιολογικών Ερευνών του Στρατού, στο Τμήμα Μικροβιολογίας και Εμβολιοπαραγωγής. Την εποχή εκείνη ανέλαβε και τη θέση του Επιμελητή Σύνταξης της Ιατρικής Επιθεώρησης Ενόπλων Δυνάμεων, θέση την οποία κράτησε επί τρία χρόνια μέχρι την παραίτησή του από το Στράτευμα για να ιδιωτεύσει ως επαγγελματίας βιοπαθολόγος μέχρι το 1998.