cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Το έργο του
Ο Παπαδιαμάντης δεν ευτύχησε να δει τυπωμένο σε βιβλίο κανένα έργο του. Μετά το θάνατό του, τυπώθηκαν από τις εκδόσεις Φέξη (1912-1913) έντεκα τόμοι με όσα διηγήματα βρέθηκαν τότε. Πέντε τόμους εξέδωσε ο Οίκος Ελευθερουδάκη το 1925-1930 και έναν τόμο (Θαλασσινά διηγήματα) ο Αθ. Καραβίας το 1945. Το 1955, τα Άπαντά του εκδόθηκαν από τον Εκδ. Οίκο Δ. Δημητράκου, με βιογραφικά στοιχεία, κριτικά σχόλια και προλόγους σε γενική επιμέλεια Γ. Βαλέτα. Το 1963, τα Άπαντα του Παπαδιαμάντη εκδόθηκαν σε τρεις τόμους από την Εταιρεία Ελληνικών Εκδόσεων, με προλόγους και επιμέλεια Μιχ. Περάνθη. Ιππικό Ο Παπαδιαμάντης, πέρα από τα τρία μυθιστορήματα και τα τρία εκτεταμένα διηγήματα (νουβέλες), έγραψε 180 διηγήματα και 40 μελέτες και άρθρα ένα από τα πρώτα ("Το Πάσχα") δημοσιεύτηκε στην αθηναϊκή εφημερίδα Εφημερίς, στις 6 Μαΐου 1888, την Κυριακή του Πάσχα. . Τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη ανήκουν στην τρίτη περίοδο της εξέλιξής του, τη λεγόμενη νατουραλιστική περίοδο, που αρχίζει με το πρώτο του διήγημα το 1887 και φτάνει ως το 1892. Τα διηγήματα του είναι περιγραφικά, φυσιολατρικά, με έντονο χρωματισμό στα εκφραστικά μέσα, με ειδυλλιακή ατμόσφαιρα, υποταγμένα σε κανόνες και σχέδιο. Αυτά είναι: Το χριστόψωμο, Η χήρα παπαδιά, Η τελευταία βαπτιστική, Η υπηρέτρα, Ο σημαδιακός, Η σταχομαζώχτρα, Εξοχική Λαμπρή, Η χτυπημένη, Ο Πανταρώτας, Η παιδική πασχαλιά, Η μαυρομαντηλού, Το Πάσχα ρωμέϊκο, το Θέρος-έρος, Ο φτωχός άγιος, Η νοσταλγός, Μια ψυχή, Ο Αμερικάνος, Στο Χριστό στο Κάστρο, Στην Αγ' Αναστασά και το Όλόγυρα στη λίμνη. Σε αυτά μπορεί να καταταχθεί και το Έρως-ήρως. Με το αριστούργημά του Ολόγυρα στη λίμνη, ο συγγραφέας αγγίζει όλες τις μορφές της ηθογραφίας, δημιουργώντας δική του τεχνική, και ξαφνιάζει με την πρωτοτυπία του. Εκτός από το διήγημά του Ολόγυρα στη λίμνη, κορυφαία δημιουργία του μπορεί να θεωρηθεί και Η νοσταλγός.
Με το Ολόγυρα στη λίμνη, ο Παπαδιαμάντης εγκαινιάζει την ποιητική πεζογραφία. Με έντονη πλαστική δύναμη, δίνει διάφανες περιγραφές και δροσερές εικόνες, καθαρές και έντονες, που κάνουν το διήγημα έναν πολυσύνθετο πίνακα της νησιώτικης ζωής, γεμάτο από ποικιλία μορφών.
Από το 1892 ως το 1897, περίοδο όπου η Ελλάδα είδε τη χρεωκοπία, την πτώση του Χαρίλαου Τρικούπη και τον αποτυχημένο ελληνοτουρκικό πόλεμο του '97, ο Παπαδιαμάντης, αληθινός πατριώτης και ζωντανός άνθρωπος, στηλιτεύει την κοινωνική διαφθορά και την πολιτική κατάσταση της χώρας. Τα διηγήματα του είναι κοινωνικής, σατιρικής, απόχρωσης. Με τη σάτιρά του προσπαθεί να ξυπνήσει την κοινωνία και να την οδηγήσει στην εθνική ανόρθωση. Αρχίζει με το διήγημα Οι Χαλασοχώρηδες και συνεχίζει με τα Τα δύο τέρατα, Ο καλόγερος, Τυφλοσύρτης, Ναυαγίων ναυάγια, Βαρδιάνος στα Σπόρκα κ.ά. Με τους Ελαφροΐσκιωτους, μεταφέρει τη σάτιρά του στη Σκιάθο και χτυπάει τις λαϊκές δεισιδαιμονίες, τη μαγεία κλπ. Οι Παραπονεμένες και μερικά άλλα διηγήματα, όπως το Πατέρα στο σπίτι, ανήκουν στα αθηναϊκά διηγήματα. Ψυχολογικό είναι το διήγημα Φιλόστοργοι, και κοινωνικό το διήγημα Χωρίς στεφάνι. Άλλα διηγήματα αυτής της εποχής είναι τα Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη, Ο Γαγάτος καί τ' άλογο, Απόλαυσις στη γειτονιά, Για τα ονόματα κ.ά.
Από το 1897 αρχίζει η τρίτη περίοδος του διηγήματος του Παπαδιαμάντη, που την ονόμασαν περίοδο λυρισμού και πάθους. Ο εξωτερικός κόσμος υποχωρεί τώρα για να γίνει σκηνικό περίγραμμα, που μέσα του θα φωτιστούν οι μορφές του εσωτερικού κόσμου. Ο ζωγράφος γίνεται ποιητής, ο ηθογράφος λυρικός, ο σατιριστής δραματικός, ο νοσταλγός ψυχογράφος και πλάστης ανθρώπινων χαρακτήρων. Τα διηγήματα του ξεπέρασαν την εποχή του και έγιναν διαχρονικά για την ελληνική λογοτεχνία. Ξεδίπλωσε το ταλέντο του, εκδηλώνοντας μορφοπλαστικές ικανότητες μεγάλης δύναμης. Στην κορύφωση αυτής της περιόδου ανήκουν τα διηγήματα: Μερακλίδικα, Ο ξεπεσμένος δερβίσης, Ο γείτονας με το λαγούτο, Ο καλούμπας, Για την περηφάνια, Η στρίγγλα μάννα, Ο έρωτας στα χιόνια, Άγια και πεθαμένα, Τρελλή βραδιά, Τ' αγνάντεμα. Επίσης τα παιδικά: Δαιμόνια στο ρέμα, Υπό την βασιλικήν δρυν, Τα κρούσματα, Της Κοκκώνας το σπίτι (μελοποιήθηκε από τον Σκιαθίτη συνθέτη Αντώνη Μιτζέλο το 2021), Το πνίξιμο του παιδιού, Γουτού-γουπατού, Ο Χριστός Ανέστη του Γιάννη, ''Ω! τα βασανάκια'' κ.ά.
Ύστερα ακολουθούν σημαντικά διηγήματα με τον ίδιο λυρισμό και πάθος: Το όνειρο στο κύμα, Οι μάγισσες, Η φαρμακολύτρια, Αμαρτίας φάντασμα. Επίσης, θα μπορούσαν να μπουν και Τα ρόδινα ακρογιάλια. Στην τέταρτη, και τελευταία, την ρεαλιστική-κοινωνική περίοδο, που οι κριτικοί χαρακτηρίζουν ως την εποχή των μεγάλων δημιουργιών του Παπαδιαμάντη, ανήκουν τα διηγήματα: Η τύχη απ' την Αμέρικα, έργο πνοής και ωμού ρεαλισμού, Κοκκώνα θάλασσα, Μάννα και κόρη, Η αποσώστρα, Η ξομπλιάστρα, Η συντέκνισσα, Τα δυο κούτσουρα, Θάνατος κόρης, Έρμη στα ξένα, Αλιβάνιστος, Τ' αγγέλιασμα, Η ασπροφουστανούσα, Η πεποικιλμένη, Το χατζόπουλο, Οι Κανταραίοι και Η Φόνισσα.
Κριτική
Στα 1937, ο Γιώργος Κοτζιούλας με μια μελέτη του προσπαθεί να αποδείξει πως η περιφρονημένη νεοελληνική ηθογραφία είναι «ο ώριμος καρπός της εθνικής λογοτεχνίας μας» και ειδικότερα ο Παπαδιαμάντης είναι «ο μόνος μας μεγάλος συγγραφέας, που βγήκε από το λαό κι αφιερώθηκε σ' αυτόν». Τελευταίος στην περίοδο αυτή είναι ο χαρακτηρισμός του Μιλτιάδη Μαλακάση, που θεωρεί τον Παπαδιαμάντη ποιητή του σκιόφωτος, αυτόματο δημιουργό ανθρώπων και λυρικών καταστάσεων."«Πνεύμα Θεού φυσούσε και γεννούσε και ανάσταινε. Ανάσταινε πράγματα καί πρόσωπα... Είναι περισσότερο εκκλησιαστικός, παρά θρήσκος. Σοφός, αλλά γυμνωμένος από κάθε αγκάθι σοφίας. Είναι μέγας στην αληθινή σημασία της λέξεως. Είναι κλασικός. Όμοιος σε πολλά με τον Ντοστογιέφσκι, στερείται την εφευρετικότητα του μεγάλου Ρώσου και σώζεται από το καθετί που θα έκανε το έργο του ν' αρρωσταίνει ψυχές... Ποιητές και πεζογράφοι ελάχιστοι στο ανάστημά του»."Θαυμαστής του Παπαδιαμάντη στάθηκε και ο Ζαν Μορεάς, που χαρακτήρισε το Μοιρολόγι της φώκιας αριστούργημα της παγκόσμιας φιλολογίας και υποσχέθηκε πώς θα το μεταφράσει κιόλας.
Θεμελιακός, όμως, σταθμός όλης της κριτικογραφίας στάθηκε η σημαντική φιλολογική μελέτη του Γιώργου Βαλέτα, για τη ζωή, το έργο και την εποχή του Παπαδιαμάντη, η οποία είδε το φως τον Μάιο του 1940 και βραβεύτηκε με το Α' Βραβείο από την Ακαδημία Αθηνών. Η μελέτη αυτή πραγματικά αποτελεί ένα ορόσημο (αναθεωρημένη το 1955 από τον ίδιο τον κριτικό) στην κριτική θεώρηση του συγγραφέα. Ύστερα ήρθε ο πόλεμος και η Κατοχή. Κι όμως, τα Χριστούγεννα του 1941 βγήκε ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα της Νέας Εστίας, με επιμέλεια του Γ. Βαλέτα, μέσα στο οποίο δόθηκαν τα σημαντικότερα στοιχεία για μια οριστική ιστορικοκριτική τοποθέτηση του Παπαδιαμάντη. Στο τεύχος αυτό συνεργάστηκαν σημαντικοί άνθρωποι των ελληνικών γραμμάτων όπως οι Άγγελος Σικελιανός, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Νίκος Βέης, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός, οι Δημήτριος Μπαλάνος, Άγγελος Τερζάκης, Γιάννης Χατζίνης, Δημήτριος Λουκάτος, Κωνσταντίνος Ρωμαίος, Νικόλαος Ποριώτης, Ηλίας Βενέζης, Τάκης Παπατσώνης, Μ. Καραγάτσης, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Κωνσταντίνος Φαλτάιτς, Δημήτριος Ευαγγελίδης, Μιχαήλ Αργυρόπουλος, Γιώργος Κασιμάτης, Μυρτιώτισσα κ.ά. Επίσης καταχωρήθηκαν όλα τα ποιήματα των ποιητών που αφιερώθηκαν κατά καιρούς στον Παπαδιαμάντη. Στο τέλος δημοσιεύτηκε μια διεξοδική μελέτη του Πέτρου Χάρη που εξαίρει στον Παπαδιαμάντη τρεις αξίες: ''«Ό πεζογράφος που έμεινε όσο έπρεπε στην ηθογραφία, και προχώρησε όταν έπρεπε στην ψυχογραφία. Ο θαλασσογράφος. Ο ιδρυτής νέου λογοτεχνικού είδους, στα ελληνικά γράμματα, της εορταστικής διηγηματογραφίας»''. Και τονίζει: «αυτός έδειξε στον πεζό μας λόγο το δρόμο της αληθινής δημιουργίας, που είναι η πορεία του αληθινού ανθρώπου».
Το ίδιο περιοδικό (Νέα Εστία), το Μάρτιο του 1951, αφιέρωσε κι άλλο τεύχος του στον Παπαδιαμάντη για τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του. Και άλλα φιλολογικά περιοδικά του έκαναν αφιερώματα και νεότερες έρευνες έφεραν νέα στοιχεία, βιογραφικά και έργογραφικά, στο φως. Βαθυστόχαστη είναι η μελέτη του Μ. Μ. Παπαϊωάννου στα 1948, με τον τίτλο "Η θρησκευτικότητα του Παπαδιαμάντη". Ο Παπαϊωάννου τοποθετεί ιστορικά την προσωπικότητα του Παπαδιαμάντη και συλλαμβάνει τη μορφή του συγγραφέα στις κεντρικές της γραμμές: ''«Η ψυχολογία της παρακμής και η απαισιοδοξία δεν άφηναν τον Παπαδιαμάντη να χαρεί το δράμα ενός καινούριου κόσμου. Δεν ήταν δυναμικός τύπος, ηρωικός, όπως ο Παλαμάς, ο Καρκαβίτσας. Κείνοι είχαν τ' όνειρο, ο Παπαδιαμάντης τη νοσταλγία. Οι δυο τους κοιτούσαν μπροστά, ο Παπαδιαμάντης πίσω»''. Η εργασία του Παπαϊωάννου άνοιξε τον δρόμο για το ξεκαθάρισμα και την τελική αποκατάσταση του Παπαδιαμάντη.
Αξιολογότατο βιβλίο για τον Παπαδιαμάντη έγραψε ο Μιχαήλ Περάνθης, με τον τίτλο Ο Κοσμοκαλόγερος, το οποίο ζωντανεύει τη ζωή του συγγραφέα με τη μορφή σαγηνευτικού μυθιστορήματος. Είναι ένα βιβλίο που με σεβασμό στα ιστορικά δεδομένα, είναι γραμμένο με θελκτικό ύφος, ποιητικό άρωμα, δημιουργική πνοή και σωστή κατανόηση του έργου του Παπαδιαμάντη.
Μετά την έκδοση των Απάντων του, η κριτική έχοντας στη διάθεσή της όλο το έργο του συγγραφέα, προσπαθεί να ερμηνεύσει το έργο του από όλες τις πλευρές. Έτσι οι εργασίες συνεχίζονται και αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο τεκμήριο για την εθνική σημασία του έργου του Παπαδιαμάντη. Μέσα στο έργο του ο Παπαδιαμάντης μιλάει για την αρετή και την κακία, για τον αγώνα της εξύψωσης του ελληνικού έθνους, για τον Χριστιανισμό, που γι' αυτόν δεν είναι μόνο τυφλή πίστη, είναι σύστημα ζωής και αλήθειας. Επίσης μιλάει για την πολιτική κατάντια του καιρού του και προτείνει μέτρα για την ηθική ανάπλαση, μέτρα για την παιδεία, το χτύπημα του λογιοτατισμού και την αληθινή ανόρθωση της παιδείας, με το ζωντανό πνεύμα της λαϊκής παράδοσης. Χτύπησε τους γραμματοσοφιστές, τους τοκογλύφους και τους δημαγωγούς. Παρουσιάζεται πατριώτης με τα μάτια της ψυχής του γυρισμένα σε ένδοξες εποχές και κλαίει την παρακμή του ιδανικού της Μεγάλης Ιδέας στις ψυχές των συγχρόνων του. Επίσης μιλάει με πόνο για τη λαϊκή ζωή και για το σεβασμό του προς τους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Έδειξε σε όλους τους τόνους την ελληνικότητά του με τις βαθύτερες μελέτες του για την αρχαιότητα, την αλεξανδρινή εποχή, τη βυζαντινή εποχή, την τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, όπως και τη νεότερη. Με την ιδιότυπη γλώσσα του, που με τη συνεχή της εξέλιξη έφτασε στον ατόφιο δημοτικό λόγο, παρ' όλη την αντίθεσή του στον ακραίο ψυχαρισμό, παρουσίασε μια θρησκευτικότητα βασισμένη στις αρχές των πρώτων χριστιανών. Υποστήριξε από τη μια πλευρά την πνευματική αναγέννηση, ενώ από την άλλη, στενά δεμένος με την παράδοση, προσπάθησε να την ανασύρει στη ζωή. Μακριά από τους λογίους, τους δημοσιογράφους και την κοινωνία της εποχής του, ζήτησε στα γραφικά ξωκκλησάκια, στους απλούς κι αδιάφθορους ανθρώπους του λαού, στη φύση, στη μοναξιά και τη σιωπή, στην ψυχική και πνευματική απομόνωση, να απαλύνει την απαισιοδοξία του για τη ζωή, για το «μάταιον, το συνθηματικόν και αγοραίον πάσης ανθρώπινης αξίας».
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται διευκρίνιση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 12/2010 Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση
Γουλιέλμος Δ΄ της Ακουιτανίας
Ο Γουλιέλμος Δ΄ της Ακουιτανίας (937 – 3 Φεβρουαρίου 994) Δούκας της Ακουιτανίας και Κόμης του Πουατιέ (963 - 990) ήταν γιος και διάδοχος του Γουλιέλμου Γ΄ της Ακουιτανίας και της Αδέλας της Νορμανδίας κόρης του δούκα Ρόλλο της Νορμανδίας. Ο πατέρας του παραιτήθηκε, αποσύρθηκε σε μοναστήρι και παρέδωσε την διακυβέρνηση του δουκάτου στον Γουλιέλμο.
Βιογραφικά στοιχεία
Η αδελφή του Αδέλα της Ακουιτανίας παντρεύτηκε τον Ούγο Καπέτου αλλά ο Γουλιέλμος ήρθε σε σύγκρουση με τον γαμπρό του για το δουκάτο. Τα πρώτα χρόνια έκανε πολλούς πολέμους με τους κόμητες του Ανζού, το 998 ξεκίνησε πόλεμο με τον νέο βασιλιά της Γαλλίας Ούγο Καπέτο τον οποίο αρνήθηκε να αναγνωρίσει. Ο Λοθάριος της Γαλλίας είχε παραχωρήσει στον Ούγο Καπέτο την Ακουιτανία πριν συμφιλιωθεί με τον πατέρα του Γουλιέλμου. Ο Ούγος Καπέτος αναζήτησε τα δικαιώματα του με επίθεση στην Ακουιτανία την ίδια χρονιά αλλά ο βασιλικός στρατός ηττήθηκε στην κοιλάδα του Λίγηρα. Ο Γουλιέλμος Δ΄ παραχώρησε άσυλο στον Λουδοβίκο της Κάτω Λωρραίνης και τον γιο του Κάρολο τελευταίο νόμιμο διάδοχο της δυναστείας των Καρολιδών, τον αναγνώρισε διάδοχο του Γαλλικού θρόνου.
Κληρονόμοι
Παντρεύτηκε (968) την Έμμα του Μπλουά κόρη του Θεοβάλδου Α΄ κόμη του Μπλουά και της Λιουτγκάρδης του Βερμαντουά. Ο γάμος ήταν θυελλώδης, χώρισαν δύο φορές για μεγάλο χρονικό διάστημα. Παραιτήθηκε (990) υπέρ του γιου και διαδόχου του Γουλιέλμου Ε΄ με συγκυβερνήτη και κηδεμόνα την σύζυγο του Έμμα, αποσύρθηκε σε μοναστήρι μέχρι τον θάνατο του όπως και ο δικός του πατέρας. Ο δεύτερος γιος τους Έμπλ πέθανε το 997.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Κόμητες του Πουατιέ
Λουκάς Σπαντωνής
Ο Λουκάς Σπαντωνής ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Πηγές
}
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Σαν Χουάν
Το Σαν Χουάν είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Πουέρτο Ρίκο. Ο πληθυσμός της είναι 395.326 κάτοικοι, ενώ στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας ζουν περίπου 2.000.000 κάτοικοι δηλαδή περίπου ο μισός πληθυσμός της χώρας. Το Σαν Χουάν είναι απο τα μεγαλύτερα εμπορικά λιμάνια στην Καραϊβική.
Κλίμα
Το κλίμα στο Σαν Χουάν είναι τροπικό και η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ 28 °C και 32 °C.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Πουέρτο Ρίκο Κατηγορία:Πόλεις του Πουέρτο Ρίκο Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Κεντρικής Αμερικής
Δημήτριος Νιάνιας
Ο Δημήτριος Νιάνιας (29 Αυγούστου 1921 - 19 Οκτωβρίου 2015) του Γεωργίου υπήρξε Έλληνας διδάκτωρ φιλοσοφίας, καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής, ευρωβουλευτής και υπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Αρχικά σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Πρωτοεμφανίσθηκε στην ελληνική πολιτική σκηνή το 1963 όταν τότε διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εθνικής Παιδείας στη κυβέρνηση Πιπινέλη. Το επόμενο έτος διορίστηκε υφυπουργός Προεδρίας (Τύπου και Πληροφοριών) στη Κυβέρνηση Ι. Παρασκευόπουλου, ενώ την περίοδο 1966 - 1967 ανέλαβε πρόεδρος του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων.
Το 1966 εξελέγη καθηγητής της έδρας Φιλοσοφίας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Το 1967, λίγο μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, απολύθηκε από τη θέση του. Το 1969 επανεξελέγη παμψηφεί ως καθηγητής Φιλοσοφίας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου μετά από επαναπροκήρυξη της έδρας. Η χούντα δεν τον διόρισε και ο καθηγητής προσέφυγε στο δικαστήριο.
Εκτός Πολυτεχνείου πρωτοστάτησε για τη δημιουργία της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας της οποίας εκλέχθηκε και πρώτος αντιπρόεδρος, επί προεδρίας Κ. Τσάτσου.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στη μεταπολίτευση ανέλαβε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής του υπουργείου Συντονισμού, (την περίοδο 1974 - 1976), του υπουργείου Πολιτισμού και Επιστημών (1977), καθώς και γενικός εισηγητής της πλειοψηφίας για τα άρθρα του συντάγματος που αφορούσαν την Παιδεία και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Στις εκλογές του 1974, 1977 και μεταγενέστερα, μέχρι το 1989, εκλεγόταν βουλευτής Λέσβου με τη ΝΔ. Στις εκλογές του 1985 είχε εκλεγεί πρώτος στη λίστα. Το 1978 ανέλαβε υπουργός Πολιτισμού και Επιστημών. Την περίοδο 1989 - 1994 εξελέγη ευρωβουλευτής με τη Δημοκρατική Ανανέωση.
Το 1988 ως βουλευτής είχε προτείνει για λόγους διοικητικούς, οικονομικούς και πολιτικούς, την ίδρυση αυτόνομου νομού Λήμνου, η πρότασή του όμως απορρίφθηκε από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και το ΚΚΕ.
Ο Δ. Νιάνιας υπήρξε μέλος πολλών εταιρειών ελληνικών και ξένων, όπως: γενικός γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής, αντιπρόεδρος του "Συναγερμού Ευρωπαίων Δημοκρατών" κ.ά., μόνιμος αντιπρόσωπος του ελληνικού κοινοβουλίου σε διασκέψεις της "Union Inter Parliamentary" στο Λονδίνο (1975), Μεξικό και Μαδρίτη (1976), Καμπέρα και Σόφια (1977) και Λισαβόνα και Βόννη (1978). Τιμήθηκε με το Μετάλλιο Ευρωπαϊκής Αξίας και είχε λάβει και πολλές άλλες διακρίσεις. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών, όπου και πέθανε σε ηλικία 94 ετών, τον Οκτώβριο του 2015.
Συγγραφικό έργο
Έγραψε αρκετά βιβλία, διάφορα επιστημονικά, κοινωνικά και πολιτιστικά άρθρα, έχοντας στο ενεργητικό του και πολλές μεταφράσεις. Από τα βιβλία του ξεχωρίζουν τα:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού και Επιστημών Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ανανέωση Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1989-1994
American Horror Story: Hotel
Το  American Horror Story: Hotel είναι η πέμπτη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς τρόμου του FX, American Horror Story. Η πρεμιέρα της σεζόν έγινε στις 7 Οκτωβρίου 2015.
Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από το αινιγματικό Ξενοδοχείο Cortez στο Λος Άντζελες, που κινεί την περιέργεια ενός ντετέκτιβ ανθρωποκτονιών (Bentley). Το Cortez φιλοξενεί το περίεργο και παράξενο, με αιχμή του δόρατος την ιδιοκτήτη του, η Κόμισσα (Gaga), η οποία είναι μια αιμοδιψής φασιονίστα. Αυτή τη σεζόν διαθέτει δύο δολοφονικές απειλές με τη μορφή του Δολοφόνου των Δέκα Εντολών (Ten Commandments Killer), ένα σειριακό παραβάτη, ο οποίος δικαιολογεί τις ενέργειές του, σύμφωνα με την βιβλική διδασκαλία και το Δαίμονα του Εθισμού (The Addiction Demon), ο οποίος περιπλανιέται στο ξενοδοχείο, οπλισμένος με ένα τρυπάνι ντίλντο.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Για τη πέμπτη σεζόν της, η σειρά έχει προταθεί για 23 βραβεία, ένα από τα οποία κερδήθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Hotel Κατηγορία:Έργα τοποθετημένα σε ξενοδοχεία Κατηγορία:Βαμπίρ στην ποπ κουλτούρα
Κάπο ντελ Άρμι
Το Ακρωτήριο Κάπο ντελ Άρμι είναι το σημαντικότερο και επισημότερο ακρωτήριο της Μεσογείου λόγω του μεγάλου αριθμού των πλοίων που παρακάμπτουν αυτό. Βρίσκεται στη νότια εσχατιά της Ιταλίας και στο ΝΑ. άκρο του πορθμού της Μεσσήνης, 5 μίλια νότια του Ρέτζιο Καλάμπρια (Reggio di Calabria), (το αρχαίο Ρήγιο). Φέρει Φάρο μεγάλης εμβέλειας, σταθμό του Λόυντ, μεγάλο ασύρματο σταθμό επικοινωνιών καθώς και ραδιογωνιομετρικό σταθμό. Κατά την ημέρα διακρίνεται έντονα από πολύ μακρυά λόγω της λευκότητάς του. "Λευκόπετραν καλούσι την άκραν από της χρόας" (κατά τον Μινόρες).
Κατηγορία:Μεσόγειος Θάλασσα Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιταλίας Κατηγορία:Ακρωτήρια
Οκρούγκ Μπάνια Λούκα
μικρογραφία|Οι διοικητικές περιοχές του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922 Η Οκρούγκ Μπάνια Λούκα (κροατικά : Banjolučki okrug, σερβικά : Бањалучки округ, γερμανικά : Kreis Banjaluka) ήταν διοικητική διαίρεση της Αυστροουγγαρίας και του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Δημιουργήθηκε αρχικά το 1878 πάνω στα εδάφη του Σαντζακίου της Μπάνια Λούκα έως το 1923. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε 423.096 κατοίκους.
Διοικητικές διαιρέσεις
Η διοικητική περιοχή της Μπάνια Λούκα αποτελείται από 10 μικρότερες διοικητικές περιφέρειες και 5 επαρχιακά γραφεία :
Διοικητικές περιφέρειες:
Τα επαρχιακά γραφεία:
Παραπομπές
Οκρουγκ Μπανια Λουκα Κατηγορία:Γεωγραφία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Αυστροουγγαρίας
Σέγκεντ
thumb|Αεροφωτογραφία του καθεδρικού ναού του Σέγκεντ. thumb|Η πλατεία του καθεδρικού ναού με σκηνές έτοιμες για υπαίθριες παραστάσεις.
Το Σέγκεντ (Szeged) (στα γερμανικά Szegedin, στα πολωνικά Segedyn, στα ρουμανικά Seghedin, στα ιταλικά Seghedino και στα λατινικά Partiscum) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ουγγαρίας, η μεγαλύτερη πόλη και το περιφερειακό κέντρο της Νότιας Μεγάλης Πεδιάδας και η έδρα της περιφέρειας Τσόνγκραντ-Τσάναντ. Το Πανεπιστήμιο του Σέγκεντ είναι ένα από τα διακεκριμένα της Ουγγαρίας.
Το Υπαίθριο Φεστιβάλ (Θεάτρου) του Σέγκεντ (που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1931) είναι ένα από τα κύρια θεάματα και διοργανώνεται κάθε καλοκαίρι και γιορτάζεται ως Ημέρα της Πόλης στις 21 Μαΐου.
Ετυμολογία
Το όνομα Σέγκεντ μπορεί να προέρχεται από μια παλιά ουγγρική λέξη για τη «γωνία» (szeg), παραπέμποντας στη στροφή του ποταμού Τίσα που ρέει μέσα από την πόλη. Άλλοι λένε ότι προέρχεται από την ουγγρική λέξη sziget, που σημαίνει «νησί». Άλλοι υποστηρίζουν ακόμη ότι το szeg σημαίνει «σκούρο ξανθό» (sötétszőkés) - μια αναφορά στο χρώμα του νερού όπου συγχωνεύονται οι ποταμοί Τίσα και Mάρος.
Η πόλη έχει το δικό της όνομα σε πολλές ξένες γλώσσες, συνήθως προσθέτοντας το επίθεμα -in στο ουγγρικό όνομα: Ρουμανικά Seghedin, Γερμανικά Szegedin ή Segedin, Σερβικά Сегедин, Αρχαία Ελληνικά Παρτίσκον, Ιταλικά Seghedino, Λατινικά Partiscum, Λετονικά Segeda, Λιθουανικά Segedas, Πολωνικά Segedyn, Κροατικά Segedin, Σλοβακικά και Τσεχικά Segedín, Τουρκικά Segedin.
Γεωγραφία
Το Σέγκεντ βρίσκεται κοντά στα νότια σύνορα της Ουγγαρίας και είναι κτισμένο σε αμφότερες τις όχθες του ποταμού Τίσα, λίγο μετά την εκβολή του παραποτάμου του Μούρες ή Μάρος (ο ίδιος ο Τίσα είναι ο σημαντικότερος ίσως παραπόταμος του Δούναβη), σχεδόν στο κέντρο της Λεκάνης των Καρπαθίων. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της πόλης είναι 46° 15΄ βόρειο πλάτος και 20° 9΄ ανατολικό μήκος. Η έκτασή της ανέρχεται σε 280,84 τ.χλμ. και επομένως η μέση πυκνότητα πληθυσμού είναι 582 κάτοικοι ανά τ.χλμ. Εξαιτίας των πολλών ωρών μέσης ετήσιας ηλιοφάνειας (για την Ουγγαρία βέβαια), το Σέγκεντ αποκαλείται συχνά «Πόλη της λιακάδας», όπως και μία άλλη ουγγρική πόλη, το Ντέμπρετσεν.
Ιστορία
left|thumb|Ο Μπέλα Δ΄ έδωσε τον τίτλο της πόλεως στο Σέγκεντ. left|thumb|Πύργος του 13ου αιώνα. Το Σέγκεντ και η περιοχή του έχουν κατοικηθεί από την αρχαιότητα. Ο Πτολεμαίος αναφέρει το παλαιότερο γνωστό όνομα της πόλης στα Αρχαία Ελληνικά: Παρτίσκον (Λατινικά Partiscum). Είναι πιθανό ο Αττίλας, ο βασιλιάς των Ούννων να είχε τη θέση του κάπου σε αυτήν την περιοχή. Το όνομα Σέγκεντ αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1183, σε έγγραφο του Βασιλιά Μπέλα Γ΄.
Το δεύτερο αιώνα μ.Χ. υπήρχε ένα ρωμαϊκό εμπορικό κέντρο που ιδρύθηκε σε ένα νησί στο Τίσα, και τα θεμέλια του κάστρου του Σέγκεντ υποδηλώνουν ότι η κατασκευή του μπορεί να έχει γίνει πάνω σε ένα ακόμη παλαιότερο φρούριο. Σήμερα διατηρείται μόνο μία γωνία του κάστρου. Κατά την εισβολή των Μογγόλων η πόλη καταστράφηκε και οι κάτοικοί της κατέφυγαν στα γειτονικά έλη, αλλά σύντομα επέστρεψαν και ανοικοδόμησαν την πόλη τους. Το 14ο αιώνα, κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου του Μεγάλου, το Σέγκεντ έγινε η πιο σημαντική πόλη της Νότιας Ουγγαρίας και - καθώς οι τουρκικές στρατιές πλησίαζαν την Ουγγαρία - η στρατηγική σημασία του αυξήθηκε. Ο βασιλιάς Σιγισμούνδος του Λουξεμβούργου κατασκεύασε ένα τείχος γύρω από την πόλη. Το Σέγκεντ αναβαθμίστηκε σε καθεστώς ελεύθερης βασιλικής πόλης το 1498.
Το Σέγκεντ λεηλατήθηκε για πρώτη φορά από τον τουρκικό στρατό στις 28 Σεπτεμβρίου 1526, αλλά καταλήφθηκε μόνο το 1543 και έγινε διοικητικό κέντρο των Οθωμανών. Η πόλη ήταν κέντρο σαντζακίου πρώτα του Εγιαλετίου της Βούδας (1543–1596) και στη συνέχεια του Έγκερ. Η πόλη απελευθερώθηκε από την τουρκική κυριαρχία στις 23 Οκτωβρίου 1686 και ανέκτησε το καθεστώς ελεύθερης βασιλικής πόλης το 1715. Το 1719 το Σέγκεντ απέκτησε το εθνόσημό του (εξακολουθεί να χρησιμοποιείται και σήμερα) από τον Κάρολο Γ΄. Τα επόμενα χρόνια η πόλη μεγάλωσε και ευημερούσε. Οι Πιαρίστες μοναχοί έφτασαν στο Σέγκεντ το 1719 και άνοιξαν μια νέα σχολή γραμματικής το 1721. Στην πόλη γίνονταν επίσης επιστημονικές διαλέξεις και θεατρικά έργα. Αυτά τα χρόνια δεν έφεραν μόνο ευημερία αλλά και το Διαφωτισμό. Μεταξύ 1728 και 1744 ήταν συχνό στην πόλη το κυνήγι μαγισσών, με τις δίκες μαγισσών του Σέγκεντ του 1728–29 ίσως να ήταν οι μεγαλύτερες. Οι δίκες αυτές υποκινούντο από τις αρχές, που κατέφευγαν σε αυτό το μέτρο για να εξαλείψουν το πρόβλημα των δημόσιων καταγγελιών σχετικά με την ξηρασία και τις συνέπειές της, την πείνα και τις επιδημίες, ρίχνοντας την ευθύνη σε άτομα ανάμεσά τους, που είχαν υποτίθεται αδελφοποιηθεί με τον Διάβολο. Το 1720 ο ουγγρικός πληθυσμός της πόλης αριθμούσε περίπου 13000 έως 16000, ενώ ο αριθμός των Σέρβων κατοίκων ήταν 1300. .
Το Σέγκεντ είναι γνωστό ως πατρίδα της πάπρικας, ενός μπαχαρικού από αποξηραμένες κόκκινες πιπεριές, τριμμένες σε σκόνη. Η κόκκινη πιπεριά έφτασε στην Ουγγαρία το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα ως διακοσμητικό φυτό. Περίπου 100 χρόνια αργότερα το φυτό καλλιεργήθηκε ως βότανο και για την πάπρικα όπως τη γνωρίζουμε. Το Σέγκεντ είναι επίσης διάσημο για το szekelygulyas του, ένα γκούλας με χοιρινό, λάχανο τουρσί και ξινή κρέμα, και το halászlé, ψαρόσουπα από κυπρίνο και γατόψαρο.
20ός αιώνας
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ουγγαρία έχασε τα νότια της εδάφη υπέρ της Σερβίας, με αποτέλεσμα το Σέγκεντ να γίνει μια παραμεθόρια πόλη και η σημασία του μειώθηκε, αλλά καθώς ανέλαβε ρόλους που ανήκαν στο παρελθόν στις πλέον απωλεσθείσες πόλεις, σταδιακά ανέκαμψε. Μετά την απώλεια της Τρανσυλβανίας υπέρ της Ρουμανίας το Πανεπιστήμιο του Κόλοσβαρ (σήμερα Κλουζ-Ναπόκα) μετακόμισε στο Σέγκεντ το 1921. Το 1923 το Σέγκεντ ανέλαβε το ρόλο της επισκοπικής έδρας του Τέμεσβαρ (σήμερα Τιμισοάρα της Ρουμανίας). Καταλήφθηκε για λίγο από το Ρουμανικό στρατό κατά τον Ουγγρορουμανικό πόλεμο το 1919. Κατά τη δεκαετία του 1920 ο Εβραϊκός πληθυσμός του Σέγκεντ αυξήθηκε και έφτασε στο μέγιστό του.
Η πόλη υπέφερε σοβαρά κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 6.000 κάτοικοί του σκοτώθηκαν. Το 1941 ζούσαν στο Σέγκεντ 4.161 Εβραίοι. Στις 19 Μαρτίου 1944, κατά τη γερμανική κατοχή, περιορίστηκαν σε ένα γκέτο μαζί με τους Εβραίους από τα γύρω χωριά. Τον Ιούνιο του 1944 το γκέτο εκκαθαρίστηκε. Οι Ναζί δολοφόνησαν το μεγαλύτερο μέρος των 8.500 Εβραίων και μερικοί υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία στο στρατόπεδο εργασίας του Στράσοφ της Αυστρίας. Το Σέγκεντ καταλήφθηκε από τα Σοβιετικά στρατεύματα του 2ου Ουκρανικού Μετώπου στις 11 Οκτωβρίου 1944 μετά τη Μάχη του Ντέμπρετσεν. Κατά την κομμουνιστική εποχή το Σέγκεντ έγινε κέντρο της ελαφράς βιομηχανίας και της βιομηχανίας τροφίμων. Το 1965 βρέθηκε κοντά στην πόλη πετρέλαιο. thumb|right|Το άγαλμα του [[Κούνο Κλέμπελσμπεργκ.]] Το 1962 το Σέγκεντ έγινε έδρα της περιφέρειας Τσόνγκραντ. Ολόκληρες νέες περιοχές χτίστηκαν και πολλά κοντινά χωριά (π.χ. Tápé, Szőreg, Kiskundorozsma, Szentmihálytelek, Gyálarét) προσαρτήθηκαν στην πόλη το 1973 (όπως ήταν η τάση κατά την κομμουνιστική εποχή).
Το σημερινό Σέγκεντ είναι σημαντική πανεπιστημιακή πόλη και τουριστικό αξιοθέατο.
Η Συμφωνική Ορχήστρα του Σέγκεντ (Szegedi Szimfonikus Zenekar) δίνει τακτικές συναυλίες στο Szegedi Nemzeti Színház.
Κλίμα
Το κλίμα του Σέγκεντ είναι μεταβατικό μεταξύ του ωκεάνιου Κέππεν "Cfb" (Κλίμα Θαλάσσιο Δυτικής Ακτής / Ωκεάνιο κλίμα) και του ηπειρωτικού (Κέππεν Dfb), με κρύους χειμώνες, ζεστά καλοκαίρια και αρκετά χαμηλές βροχοπτώσεις. Λόγω των πολλών ωρών ηλιοφάνειας το Σέγκεντ ονομάζεται συχνά Πόλη της Λιακάδας (Napfény városa).
Εκπαίδευση
Η πόλη διαθέτει 62 νηπιαγωγεία, 32 δημοτικά και 18 δευτεροβάθμια σχολεία. Τα δύο πιο εξέχοντα από τα τελευταία (Ságvári Endre Gyakorló Gimnázium και Radnóti Miklós Kísérleti Gimnázium) βρίσκονται στα κορυφαία δεκαπέντε της χώρας.
Το Σέγκεντ είναι το κέντρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης της Νότιας Μεγάλης Πεδιάδας και έχει δημιουργήσει μεγάλη φήμη. Χιλιάδες μαθητές σπουδάζουν εδώ, πολλοί από τους οποίους είναι αλλοδαποί. Το Πανεπιστήμιο του Σέγκεντ είναι, ως προς τον αριθμό των φοιτητών το δεύτερο μεγαλύτερο και το 4ο παλαιότερο πανεπιστήμιο της Ουγγαρίας και ιδρύθηκε το 1581. Κατατάχθηκε ως το κορυφαίο πανεπιστήμιο της χώρας στην Ακαδημαϊκή Παγκόσμια Κατάταξη Πανεπιστημίων του 2005 και στα 100 κορυφαία της Ευρώπης, προσφέρει πολλά προγράμματα σε διαφορετικούς τομείς σπουδών. Το Βιολογικό Ερευνητικό Κέντρο της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών, που κατασκευάστηκε με τη βοήθεια κονδυλίων της UNESCO, αποτέλεσε επίσης σημαντική πηγή προηγμένης έρευνας. Οι επιστήμονες σε αυτό το εργαστήριο ήταν οι πρώτοι στον κόσμο που παρήγαγαν τεχνητό υλικό κληρονομικότητας το 2000. Το κτίριο έχει φιλοξενήσει πολλά γνωστά συνέδρια και συνεχίζει να συνεισφέρει στον κόσμο της επιστήμης.
Το 2018 λειτούργησε στο Σέγκεντ το νέο επιστημονικό ίδρυμα, το ELI Attosecond Light Pulse Source (ELI-ALPS), δημιουργώντας μια μοναδική εγκατάσταση με πηγές φωτός εξαιρετικά ευρέως φάσματος συχνοτήτων με τη μορφή υπερβραχέων παλμών με υψηλό ρυθμό επανάληψης, που απαιτείται για διαφορετικά είδη φυσικών πειραμάτων, ειδικά στον τομέα της φυσικής των ατοδευτερολέπτων (1×10−18 sec).
Είναι επίσης μια από τις κύριες επιλογές για φοιτητές Ιατρικής που προέρχονται από όλη την Ευρώπη για να σπουδάσουν Ιατρική στην αναγνωρισμένη διεθνή πανεπιστημιούπολή του.
Δημογραφικά
Εθνικές ομάδες (απογραφή 2001): Θρησκείες (απογραφή 2001):
Οικονομία
Το Σέγκεντ είναι ένα από τα κέντρα της βιομηχανίας τροφίμων της Ουγγαρίας, ιδιαίτερα γνωστό για την πάπρικά του και εταιρείες όπως οι Pick Szeged, Sole-Mizo, Bonafarm κ.λπ. Άλλες αξιοσημείωτες εταιρείες που έχουν την έδρα τους στην πόλη είναι οι AMSY International, RRE – Szeged, Optiwella, Generál Printing House, RotaPack, Sanex Pro, Agroplanta, Karotin, Florin, Quadrotex και SZEPLAST.
Άλλες όπως οι ContiTech, Duna-Dráva Cement, Szatmári Malom και Europe Match, δεν εδρεύουν στην πόλη, αλλά διαθέτουν εγκαταστάσεις παραγωγής εκεί.
Το Εκθεσιακό και Συνεδριακό Κέντρο Hangár διαθέτει χώρους για διεθνείς εκθέσεις και συνέδρια.
Μεταφορές
Το Σέγκεντ είναι ο σημαντικότερος κόμβος μεταφορών της Νότιας Μεγάλης Πεδιάδας. Δύο αυτοκινητόδρομοι, οι M5 και M43, διέρχονται κατά μήκος των ορίων της πόλης. Μέσω του αυτοκινητόδρομου M5 το Σέγκεντ συνδέεται με το Κέτσκεμετ, το Κίσκουνφελεγκιχάζα και τη Βουδαπέστη προς βορρά και με τη Σουμπότιτσα, το Νόβι Σαντ και το Βελιγράδι της Σερβίας προς νότο. Χάρη στον αυτοκινητόδρομο M43 - που διαχωρίζεται από τον αυτοκινητόδρομο M5 κοντά στο Σέγκεντ- συνδέεται με το Mάκο προς το Αράντ και την Τιμισοάρα της Ρουμανίας. Επιπλέον υπάρχουν και άλλοι δρόμοι που οδηγούν από την πόλη προς το Mάκο και το Nάγκιλακ (Εθνική οδός 43), το Ρέσκε (Εθνική οδός 5), το Κίσκουνφελεγκιχαζα (Εθνική οδός 5), το Ασοταλόμ και το Μπάγια (Εθνική οδός 55) και το Χοντμεζοβάσαρχεϊ, το Οροσχαζα και το Μπέκεστσαμπα ( Εθνική οδός47).
Η σιδηροδρομική γραμμή Βουδαπέστη-Σέγκεντ είναι μια σημαντική σιδηροδρομική σύνδεση, όπως και οι σιδηροδρομικές γραμμές 121 (προς Mάκο), 135 (προς Χοντμεζοβάσαρχεϊ), 136 (προς Ρέσκε) και 140 (προς Κίσκουνφελεγκιχαζα). [33]
Ένα σύστημα τραμ-τρένου είναι υπό κατασκευή για να συνδέσει το Σέγκεντ με το γειτονικό Χοντμεζοβάσαρχεϊ και ενδεχομένως το Mάκο, δημιουργώντας έτσι το δεύτερο πολυπληθέστερο αστικό οικισμό της χώρας, μετά την πρωτεύουσα. Υπήρξε πρόταση για επέκτασή του ακόμη και στη Σουμπότιτσα της Σερβίας.
Η πόλη είναι επίσης συνήθης στάση για εθνικά και διεθνή υπεραστικά λεωφορεία.
Το Αεροδρόμιο του Σέγκεντ είναι το διεθνές αεροδρόμιο της πόλης.
Το Μάιο του 2018 το Σέγκεντ είχε 39 τοπικές γραμμές λεωφορείων - 15 στο κέντρο της πόλης και 24 στα προάστια, ενώ υπήρχαν επίσης 5 γραμμές τραμ. [34]
Αθλητισμός
Το δημοφιλέστερο άθλημα στην πόλη είναι το χάντμπολ. Η πόλη έχει ένα πολύ γνωστό σύλλογο τον SC Pick Szeged, νικητή του Κύπελλου Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Χάντμπολ Ανδρών 2013–14.
Το δεύτερο δημοφιλέστερο άθλημα είναι το ποδόσφαιρο. Το Σέγκεντ είχε αρκετούς συλλόγους που αγωνίζονταν στην πρώτη κατηγορία, όπως οι Szegedi AK και Szegedi Honvéd SE. Η μόνη ομάδα σήμερα, η Szeged 2011 αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία.
«Αδελφές» πόλεις
Το Σέγκεντ είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής 19 πόλεις άλλων κρατών:
Σημειώσεις και παραπομπές
Σεγκεντ
Ωσηέ (προφήτης)
Ο Ωσηέ (, Hosea) είναι πρόσωπο και ένας απο τους δώδεκα μικρούς (ελάσσονες) προφήτες της Χριστιανικής Παλαιάς Διαθήκης και της Εβραϊκής βίβλου Τανάκ. Κατά τις γραφές, ήταν γιος του Βεηρεί και καταγόταν απο την Γαλεμώθ (ή Bαλεθώμ), μία απο τις πόλεις του βόρειου τμήματος της Παλαιστίνης και έζησε τον 8ο αιώνα π.Χ., επί βασιλέων του Ιούδα Οζίου, Ιωάθαμ, Άχαζ, Έζεκία και του βασιλέα του Ισραήλ Ιεροβοάμ Β'. (Ωσ. 1,1) Το βασικό κείμενο του ραββινικού Ιουδαϊσμού, Ταλμούδ, υποστηρίζει ότι ήταν ο μεγαλύτερος προφήτης της γενιάς του. Υπάρχει ομώνυμο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης όπου αναφέρεται η προφητική του δράση, η οποία τοποθετείται πριν του προφήτη Μιχαία και μεταγενέστερη αυτής του προφήτη Αμώς.
Όνομα
Το όνομά του σημαίνει '' σωτηρία", ή "Αυτός σώζει", ή "Αυτός βοηθά", και προέρχεται από το ρήμα των Εβραϊκών Γραφών από το οποίο έχουμε τη συχνά επαναλαμβανόμενη λέξη "σωτηρία". Μπορεί να είναι μια συντομία μιας μεγαλύτερης μορφής του ονόματος η οποία προέρχεται από το όνομα του Θεού της Βίβλου ΓΧΒΧ (Yahweh; Γιαχβέ) θέλωντας να υποδηλώσει ότι "Ο Γιαχβέ σώζει".
Βίος
Αν και δεν αναφέρεται ρητώς στο βιβλίο του Ωσηέ, από το επίπεδο λεπτομέρειας και εξοικείωσης του στη βόρεια γεωγραφία, ο Ωσηέ διεξήγαγε την προφητική του δράση κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. στο βόρειο Ισραήλ (Σαμάρεια) του οποίου ήταν ντόπιος. Στο Ωσηέ 5,8, φαίνεται να υπάρχει αναφορά στον Συροεφραιμιτικό πόλεμο που οδήγησε στην κατάληψη του βασιλείου από τους Ασσύριους (περίπου 734-732 π.Χ.). Το έργο του Ωσηέ φαίνεται ότι τελείωσε πριν από την πτώση της Σαμάρειας το 722 με 721 π.Χ.
Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή ή την κοινωνική τάξη του Ωσηέ. Κατά τα λεγόμενα του ομώνυμου βιβλίου της Παλαιάς Διαθήκης παντρεύτηκε την Γόμερ, κόρη του Δεβηλαΐμ και απέκτησε σύντομα μαζί της γιο που κατόπιν εντολής του Γιαχβέ ονόμασε Ιεζραέλ. (Ωσ. 1,3-4) Η σύζυγός του τελικά αποδείχθηκε άπιστη, κάτι που ο Ωσηέ ήξερε καθώς ο Θεός του το επισημαίνει αμέσως στις αρχικές δηλώσεις του βιβλίου λέγοντας: "πήγαινε και πάρε δια τον εαυτόν σου γυναίκα ρέπουσαν προς την διαφθοράν, διεφθαρμένην, και απόκτησε τέκνα παράνομα, διότι η χώρα αυτή, που συμβολίζεται με την διεφθαρμένην γυναίκα, θα περιπέση εις φοβεράν πνευματικήν πορνείαν, θα απομακρυνθή από τον Κυριον”. (Ωσ. 1,2) Αυτός ο γάμος έγινε ώστε να χρησιμεύσει στον προφήτη ως σύμβολο της απιστίας του Ισραήλ στον Γιαχβέ. Ο Ωσηέ τελικά την έδιωξε, αφού αποκάλυψε τα ανομήματά της. (Ωσ. 2,1-16)
Ομοίως, τα ονόματα των παιδιών του αντιπροσωπεύουν την αποξένωση του Θεού από το Ισραήλ. Πρόκειται για την προφητεία της πτώσης της κυβερνητικής δυναστείας και της αποκομμένης συμφωνίας (διαθήκης) με τον Θεό. Το όνομα του πρωτότοκου γιου του Ιεζραέλ συμβόλιζε την τοποθεσία (κοιλάδα Ιεζραέλ) όπου θα συντριφτεί ο λαός του Ισραήλ. (Ωσ. 1,5) Το δεύτερο παιδί τους ήταν κορίτσι και ονομάστηκε Ουκηλεημένη για να υποδηλώσει ο Γιαχβέ την στάση του απέναντι στους Ισραηλίτες στρατιώτες και το ότι δεν θα τους βοηθήσει (ελεήσει) πια. (Ωσ. 1,6) Το τρίτο παιδί τους ήταν πάλι γιος και ονομάστηκε Ουλαόσμου θέλοντας να δηλώσει ότι οι Ισραηλίτες δεν είναι πια λαός του θεού και ούτε ο Γιαχβέ είναι πια δικός τους Θεός. (Ωσ. 1,9)
Ο Ωσηέ σε όλο το ομώνυμο βιβλίο ανακαλεί την οδοιπορία του λαού του Ισραήλ στην έρημο και πρεσβεύει ότι η περίοδος αυτή ήταν η χρυσή εποχή για την ισραηλιτική θρησκεία, στην οποία ο Θεός αποκαλυπτόταν συνεχώς στο λαό του. Η σχέση Θεού και Ισραήλ αναπαρίσταται στον Ωσηέ τόσο στενή, όπως η σχέση που συνάπτεται μεταξύ των συζύγων στον έγγαμο βίο. Ο θρησκευτικός συγκρητισμός και η παρέκκλιση του λαού από την τήρηση των εντολών του Θεού αποτελούν για τον Ωσηέ καθαρή μοιχεία. Στο τέλος του βιβλίου ο Ωσηέ αναφέρει πως ο Θεός αφήνει ένα περιθώριο για μετάνοια, επιστροφή και αποκατάσταση.
Στο Ισλάμ
Το Κοράνιο αναφέρει μόνο μερικούς προφήτες, αλλά καθιστά σαφές ότι πολλοί απεστάλησαν και δεν αναφέρονται. Ως εκ τούτου, πολλοί Μουσουλμάνοι μελετητές, όπως ο Ιμπν Ισάκ (Ibn Ishaq), μιλούν για τον Ωσηέ ως έναν από τους αληθινούς εβραϊκούς προφήτες του Ισραήλ. Το βιβλίο του Ωσηέ και συγκεκριμένα το κεφάλαιο 8, στίχος 14ος ("Οι Ισραηλίται ελησμόνησαν τον δημιουργόν των Θεόν, έκτισαν ειδωλολατρικούς ναούς και θυσιαστήρια και οι Ιουδαίοι δια την ασφάλειάν των επολλαπλασίασαν τας ωχυρωμένς πόλεις των, λησμονούντες τον Θεόν ως βοηθόν των. Θα στείλω όμως φωτιάν εναντίον των πόλεών των, η οποία και θα καταφάγη αυτάς εκ θεμελίων.") έχει επίσης χρησιμοποιηθεί στην επεξήγηση του Κορανίου απο τον μελετητή Αμπντουλάχ Γιούσουφ Αλί (Abdullah Yusuf Ali), όσον αφορά τους Κορανικούς στίχους που μιλούν για την επιστροφή του Ισραήλ.
Θάνατος
Ο Ωσηέ λέγεται ότι έζησε 75 χρόνια, και μετά παρέδωσε στο Θεό την ψυχή του.
Η Εβραϊκή παράδοση θεωρεί ότι ο τάφος του Ωσηέ βρίσκεται στο Eβραϊκό νεκροταφείο της πόλης του Ισραήλ Σαφέντ καθώς ο προφήτης πέθανε στη Βαβυλώνα και το κορμί του μεταφέρθηκε απο μια καμήλα στην πόλη Σαφέντ. Ωστόσο, ο Emil G. Hirsch και ο Victor Ryssel, στην εβραϊκή εγκυκλοπαίδεια, χαρακτηρίζουν αυτή την παράδοση ως «ιστορικά άχρηστη».
Εορτασμός
Η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία τον θεωρεί άγιο και τιμάει τη μνήμη του με κινητή εορτή όπου εορτάζεται μαζί με τους άλλους ελάσσονες προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προφήτες της Εβραϊκής Βίβλου Κατηγορία:Προφήτες του Χριστιανισμού Κατηγορία:Προφήτες της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Κατάλογος των διοικητικών διαρέσεων της Κίνας ανά πληθυσμό
Αυτός είναι ένας κατάλογος των διοικητικών διαιρέσεων της Κίνας ανά τον συνολικό πληθυσμό τους (常住人口). Περιλαμβάνει όλες τις επαρχίες, αυτόνομες περιοχές, άμεσα ελεγχόμενους δήμους και ειδικές διοικητικές περιοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Κίνα
Πανιώνιος (χειροσφαίριση ανδρών)
Ο Πανιώνιος είναι ένα από τα πρώτα σωματεία που ίδρυσαν τμήμα χάντμπολ. Αγωνίζεται στη Β΄ Εθνική, ενώ στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στην Α΄ Εθνική και στην Α1. Επίσης, διακρίνεται στις μικρές ηλικίες και έχει αναδειχθεί πρωταθλητής Ελλάδος εφήβων και δύο φορές Αττικής. Αγωνίζεται στο κλειστό γυμναστήριο Ανδρέας Βαρίκας.
Ιστορικά στοιχεία
Από το 1930 και όλη τη δεκαετία αυτή ο Πανιώνιος διατηρούσε ομάδα χάντμπολ και μετείχε στο αθηναϊκό πρωτάθλημα τουν ΣΕΓΑΣ. Υπάρχει και φωτογραφία της ομάδας, η οποία είχε ως αρχηγό και προπονητή τον πολυσύνθετο αθλητή Γιώργο Ρουσσόπουλο (ύψος, δέκαθλο, βόλεϊ, ποδόσφαιρο). Το άθλημα τότε παιζόταν από ενδεκαμελείς ομάδες σε γήπεδα ποδοσφαίρου και το πρωτάθλημα διεξαγόταν στο γυμναστήριο του Πανελληνίου.
Τζάκι Γέμελος
Η Ζακλίν Ανν "Τζάκι" Γέμελος (Καλιφόρνια, 22 Νοεμβρίου 1988), είναι Ελληνοαμερικανίδα πρώην καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτοντας ύψος 1,83 μέτρα αγωνιζόταν ως πλέι μέικερ.
Πανιώνιος (χειροσφαίριση ανδρών)
Ιστορικά στοιχεία
Η παλιότερη αναφορά ύπαρξης της ομάδας είναι ο αγώνας που έδωσε με τον Παναθηναϊκό στις 13 Ιανουαρίου 1930 στο γήπεδο του αντιπάλου. Ο σύλλογος είχε βασική συμβολή στην εισαγωγή του χάντμπολ στην Ελλάδα, αφού τον Ιανουάριο του 1930 συνδιοργάνωσε το πρώτο αθηναϊκό πρωτάθλημα μαζί με τον Πανελλήνιο και τον Εθνικό ΓΣ. Στο πρώτο αυτό πρωτάθλημα που διεξήχθη στο γήπεδο του πρώτου, μετείχαν ακόμη η Νήαρ Ηστ, ο Παναθηναϊκός και ο Ελληνορωσσικός (ΑΕ Ελληνορώσσων).
Την επόμενη σεζόν 1931-32 προκρίθηκε στην τελική εξάδα του πρωταθλήματος Αθηνών. Επίσης, αναφέρεται συμμετοχή στα πρωταθλήματα του 1934 και του 1935. Το 1935 τερμάτισε στη 2η θέση πίσω από τον Πανελλήνιο. . Μεταπολεμικά δεν υπήρξε συνέχεια εκείνης της προσπάθειας.
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1915
Το 1915 έγιναν δυο βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, το Μάιο και το Δεκέμβριο:
Πανιώνιος (χειροσφαίριση ανδρών)
Σύγχρονο χάντμπολ
Το σύγχρονο τμήμα χάντμπολ ιδρύθηκε το 1979 από τον Στέφανο Συμεωνίδη, που υπήρξε ο πρώτος προπονητής. Το 1981 συμμετείχε στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα και πήρε την 6η θέση στο Β΄ όμιλο. Στη συνέχεια είχε ανοδική πορεία με άξονα τα τμήματα υποδομής και ένα καλό πυρήνα παικτών, που τον αποτελούσαν οι: Τραϊκόγλου, Λανταβός, Ανδρονικίδης, Λυκιαρδόπουλος, Κοντεκάκης, Κατσάρας, Κουρής, Βέλλος, Λίλιος, Παπανικολάου, Κολοκούτσας, Κοζομπόλης και Κατριβές.
Τζάκι Γέμελος
Το 2011 αγωνίστηκε στην Πανεπιστημιάδα της Σεντσέν με τις ΗΠΑ, όπου και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο έχοντας 4,8 πόντους μέσο όρο σε έξι αγώνες.
Πανιώνιος (χειροσφαίριση ανδρών)
Σύγχρονο χάντμπολ
Συνολικά ο σύλλογος έχει αγωνιστεί 7 σεζόν στην ανώτερη κατηγορία: 3 στην Α΄ Εθνική και 4 στην Α1. Ως το 1999 ανεβοκατέβαινε μεταξύ Α1 και Α2 κατηγορίας. Στη συνέχεια για πολλά χρόνια υποβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική από όπου ανέβηκε το 2005. Τις σεζόν 2005-06 και 2006-07 διεκδίκησε την άνοδό του ξανά στην Α1 αλλά τερμάτισε στη 2η θέση. Επίσης, το 2005-06 έφτασε ως τον 4ο γύρο του Κυπέλλου Ελλάδος.
Τζάκι Γέμελος
Ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα τη σεζόν 2013-14 αγωνιζόμενη με τα χρώματα του Παναθηναϊκού. Το 2018 κλήθηκε να αγωνιστεί με την Εθνική Ελλάδας.
Πανιώνιος (χειροσφαίριση ανδρών)
Σύγχρονο χάντμπολ
Στις ακαδημίες, που ξεκίνησαν να ξαναλειτουργούν το 1997, αθλούνται παιδιά ηλικίας 7 - 15 ετών. Το 2008 η ομάδα των παμπαίδων αναδείχθηκε για πρώτη φορά πρωταθλήτρια Αττικής και εξασφάλισε την συμμετοχή της στην τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος παμπαίδων.
Τζάκι Γέμελος
Στις 20 Μαρτίου 2021, ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την ενεργό δράση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες του WNBA
Ιωάννης Γρηγορόπουλος
Ο Ιωάννης Γρηγορόπουλος ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη. Έφυγε πρόσφυγας στην Ιταλία. Αποτέλεσε μέλος της Αλδιανής Ακαδημίας, της οποίας τον κανονισμό συνέταξε από κοινού με τον Σκηπίωνα τον Καρτερομάχο.
Συγγράμματα
Ο Μουσούρος είχε διευθύνει επιστολή στον λόγιο αυτόν συμπατριώτη του.
Πηγές
}
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1989
Το 1989 έγιναν δυο βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, τον Ιούνιο και το Νοέμβριο:
Χαρίλαος Αγγελάκης
Ο Χαρίλαος Αγγελάκης (1857 - 1922 ) ήταν νομικός και πολιτικός από την Κρήτη.
Έργα του είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βουλευτές της Κρητικής Πολιτείας Κατηγορία:Έλληνες νομικοί
Πολωνικές προεδρικές εκλογές (2020)
Στις 28 Ιουνίου 2020 διεξήχθησαν οι εκλογές Προέδρου στην Πολωνία. Αρχικά είχαν προγραμματιστεί για τις 10 Μαΐου, αλλά αναβλήθηκαν λόγω της πανδημίας κορονοϊού.
Στον πρώτο γύρο των εκλογών αναμετρήθηκαν 11 υποψήφιοι. Στον δεύτερο γύρο, που διεξήχθη στις 12 Ιουλίου στις 12 Ιουλίου, αναμετρήθηκαν ο συντηρητικός απερχόμενος Πρόεδρος Άντρει Ντούντα και ο φιλελεύθερος δήμαρχος της Βαρσοβίας Ράφαλ Τσασκόφσκι. ΄Στις 13 Ιουλίου ανακοινώθηκε ότι ο Ντούντα κέρδισε τον Τσασκόφσκι με 51,0% έναντι 49,0%.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος εκλέγεται με σύστημα δύο γύρων, στο οποίο ο εκλογέας καλείται να ψηφίσει έναν μοναδικό υποψήφιο της προτίμησής του, για πενταετή θητεία που είναι μία φορά ανανεώσιμη. Ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο εκλέγεται Πρόεδρος. Αν κανένας από τους υποψήφιους δεν ξεπεράσει το όριο, τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος εκλογών στον οποίο θα αναμετρηθούν οι δύο υποψήφιοι που συγκέντρωσαν τις περισσότερες έγκυρες ψήφους του 1ου γύρου.
Δικαίωμα υποψηφιότητας είχαν όλοι οι Πολωνοί πολίτες, ηλικίας άνω των 35 ετών. Για να συμμετάσχουν έπρεπε να υποβάλλουν μία αίτηση στην Εθνική Εκλογική Επιτροπή, μέχρι τις 5 Ιουνίου, και να έχουν συγκεντρώσει την υποστήριξη 1.000 πολιτών. Από τις 25 αιτήσεις που υποβλήθηκαν, οι δύο απορρίφθηκαν, και για τις υπόλοιπες 23 συστάθηκαν εκλογικές επιτροπές. Έκαστη εκλογική επιτροπή ανέλαβε τη διαχείριση της προεδρικής εκστρατείας του υποψήφιού της, και είχαν προθεσμία μέχρι τις 10 Ιουνίου για να συγκεντρώσουν και να υποβάλλουν στην Εθνική Εκλογική Επιτροπή τις υπογραφές 100.000 ψηφοφόρων. Οι 11 υποψήφιοι προκρίθηκαν για συμμετοχή στις προεδρικές εκλογές της 28ης Ιουνίου, και τα ονόματά τους κοινοποιήθηκαν στις 15 Ιουνίου.
Την ημέρα των εκλογών οι κάλπες άνοιξαν στις 7.00 ΘΩΚΕ και έκλεισαν στις 21.00. Μερικοί εκλογείς ψήφισαν μέσω ταχυδρομείου, ή από το εξωτερικό.
Πανδημία κορονοϊού: κίνδυνος για την υγεία των εκλογέων
Οι εκλογές κανονικά θα διεξάγονταν στις 10 Μαΐου 2020, αλλά αναβλήθηκαν όταν υποψήφιοι, εκλογείς και συνταγματιστές εξέφρασαν ανησυχίες λόγω της πανδημίας κορονοϊού, επειδή «η ανθρώπινη υγεία είναι πιο σημαντική από το πολιτικό ημερολόγιο». Μέχρι να λυθεί το πρόβλημα, το κόμμα Συμφωνία πρότεινε να παρατείνουν την προεδρική θητεία κατά δύο χρόνια, και ο Υπουργός Υγείας Λούκας Ζουμόβσκι συμφώνησε ότι θα ήταν μία αποδεκτή λύση. Ο Υπουργός Υγείας δήλωσε, επίσης, ότι «ο μόνος ασφαλής τρόπος να διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές είναι μέσω ταχυδρομείου».
Η περίεργη εντολή των Πολωνικών Ταχυδρομείων
μικρογραφία|200x200εσ|Ψηφοδέλτιο των προεδρικών εκλογών Στις 2.26 το πρωί της 23ης Απριλίου όλοι οι δήμαρχοι και πρόεδροι δημοτικών συμβουλίων  έλαβαν ένα ανυπόγραφο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από τα Πολωνικά Ταχυδρομεία, που έλεγε ότι έπρεπε να μεταβιβάσουν τα προσωπικά δεδομένα των 30 εκατομμυρίων πολιτών της Πολωνίας, με συμπεριλαμβανόμενα τους εντεκαψήφιους αριθμούς ταυτοποίησης ΠΕΣΕΛ, ημερομηνίες γέννησης, διευθύνσεις και άλλα δεδομένα, σε αρχεία μορφής .txt χωρίς προστασία κωδικών ασφαλείας. Υποτίθεται ότι ετοιμάζονταν για τις προεδρικές εκλογές μέσω ταχυδρομείου, αλλά οι αποδέκτες του μηνύματος καταδίκασαν την εντολή που τους δόθηκε επειδή παραβίαζε τον Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων της ΕΕ και την Πολωνική νομοθεσία. Ορισμένοι πολίτες και άλλοι αξιωματούχοι δήλωσαν την πρόθεσή τους να καταγγείλουν την υπόθεση στον εισαγγελέα, επειδή οι εργαζόμενοι στα ταχυδρομεία φάνηκαν να εμπλέκονται σε παράνομες δραστηριότητες. αριστερά|μικρογραφία|Οι εκλογείς κράτησαν τις αποστάσεις ασφαλείας περιμένοντας να ψηφίσουν. 28 Ιουνίου 2020. Στις 29 Απριλίου, 11 ημέρες πριν την προγραμματισμένη ημέρα των εκλογών, αποκαλύφθηκε ότι υπάρχει διαρροή πληροφοριών, όταν στα χέρια του υποψήφιου Πρόεδρου Στάνισλαβ Ζόλτεκ βρέθηκαν αυθεντικά ψηφοδέλτια των εκλογών. Ίσως διέρρευσαν από τους ταχυδρόμους ή από την εταιρεία που τα τυπώνει. Τα Πολωνικά Ταχυδρομεία ενημέρωσαν την Υπηρεσία Εσωτερικής Ασφαλείας. μικρογραφία|Στις 15 Μαΐου 2020 η Κιντάβα ([[Πολιτική Πλατφόρμα|Π.Π.) απέσυρε την υποψηφιότητά της.|εναλλ.=|230x230εσ]]
Αναβολή των εκλογών του Μαΐου
Στις 30 Απριλίου, 9 πρώην Πρωθυπουργοί και Πρόεδροι της Πολωνίας μποϊκόταραν τις εκλογές, παροτρύνοντας τους εκλογείς να μην ψηφίσουν στις Μαγιάτικες εκλογές δι'αλληλογραφίας, που τις έκριναν αντισυνταγματικές. Στις 7 Μαΐου, το Σέιμ έδωσε το πράσινο φως για τις ταχυδρομικές εκλογές, αλλά όχι για τις 10 Μαΐου, επειδή εν μέσω της πανδημίας κορονοϊού δεν είχε βρεθεί «μία λύση που να είναι καλή για την Πολωνία, που να εγγυάται ασφαλείς, εντελώς δημοκρατικές και διάφανες εκλογές». Τα κόμματα της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης συμφώνησαν να μεταφέρουν τις εκλογές σε μία άλλη ημερομηνία, ίσως δύο μήνες αργότερα. Μία δημοσκόπηση που έγινε στις 10 Μαΐου από την εφημερίδα Ζεκσποσπόλιτα έδειξε ότι το 43,5% του πληθυσμού ήταν υπέρ της συμφωνίας για αναβολή, το 36,3% ήταν κατά και οι υπόλοιποι ήταν αναποφάσιστοι.
Νόμος και Δικαιοσύνη – Ενωμένη Δεξιά
Ο Άντρεϊ Ντούντα είναι ανεξάρτητος πολιτικός, αφού η κομματική προσχώρηση ήταν ασύμβατη με την άσκηση των καθηκόντων του ως Πρόεδρος της Πολωνίας, από το 2015 και μετά. Στις 24 Οκτωβρίου 2019, με μία ανοιχτή επιστολή προς τα μέλη του Σέιμ και της Γερουσίας, ο πρόεδρος του ΝκΔ Γιαρόσλαβ Κατζίνσκι ανακοίνωσε ότι θα υποστηρίξει την επανεκλογή του Ντούντα.