cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄
Γεννήθηκε το 1160 και το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωάννης Λοθάριος. Σπούδασε θεολογία στο πανεπιστήμιο Παρισίων και δίκαιο στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Το 1190 εκλέχτηκε καρδινάλιος. Εξελέγη Πάπας το 1198. Υποστήριξε τη Δ' Σταυροφορία και τη σταυροφορία εναντίον των Αλβιγηνών στη Γαλλία. Συγκάλεσε τη Δ' Σύνοδο του Λατερανού, η οποία θεωρείται η σημαντικότερη των μεσαιωνικών Συνόδων για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Μετά από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, οι μοναχοί του Αγίου Όρους απευθύνθηκαν σε αυτόν, καθώς οι Σταυροφόροι τους κακομεταχειρίστηκαν. Ο Ιννοκέντιος Γ΄ τους πήρε υπό την προστασία του, στηρίζοντας το καθεστώς του Αγίου Όρους και στις επιστολές του (ΧΙΙΙ, 40 XVI, 168) αποτίει φόρο τιμής στις μοναστικές αρετές τους.
Πέθανε το 1216 από ελονοσία, ενώ σχεδίαζε νέα σταυροφορία για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 13ου αιώνα Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Πάπες 12ου αιώνα
Γουσταύος του Ούππλαντ
Βιογραφία
Ο Φραγκίσκος Γουσταύος Όσκαρ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας και της Ιωσηφίνας ντε Μπωαρναί, κόρη του Ευγένιου, Δούκα του Λόιχτενμπεργκ. Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Χάγκα της πόλης Σόλνα στη Σουηδία.
Το 1846 έγινε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Κάρολο επίτιμο μέλος της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας των Επιστημών. Απεβίωσε από τυφοειδή πυρετό σε ηλικία 25 ετών το 1852 στο ανάκτορο Κριστιάνα του Όσλο. Το 1857 απεβίωσε ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του στέφθηκε ως Κάρολος ΙΕ΄ της Σουηδίας & Νορβηγίας.
Το 1944 γυρίστηκε η ταινία Πρίγκιπας Γουσταύος του Αλφ Κιέλλιν με περιστατικά από τη ζωή του.
Ιστορία της Καταλονίας
Η Καταλονία αποτελεί ιστορική περιοχή της ΝΔ Ευρώπης που διαμορφώθηκε, με τον χαρακτήρα που είναι σήμερα γνωστή, κατά την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο και τη δημιουργία των καταλανικών κομητειών στα Πυρηναία από το βασίλειο των Φράγκων. Έκτοτε η Καταλονία επεκτάθηκε και στις δύο πλευρές των Πυρηναίων, φτάνοντας στα σημερινά της γεωγραφικά όρια στον νότο στο δέλτα του ποταμού Έβρου, δυτικά κατά μήκος του ποταμού Σίνκα και Νογέρα Ριβαγορσάνα και βόρεια στα σύνορα του γαλλικού νομού των Ανατολικών Πυρηναίων με αυτόν του Ωντ. Επομένως, ως ιστορικό έδαφος περιλαμβάνει τόσο τη σημερινή ομώνυμη περιφέρεια της Ισπανίας όσο και την ιστορική Βόρεια Καταλονία στη Γαλλία.
Προϊστορία
Οι πρώτοι γνωστοί οικισμοί των ανθρώπων στη σημερινή Καταλονία εντοπίζονται στην αρχή της Μέσης Παλαιολιθικής περιόδου. Το παλαιότερο γνωστό ίχνος ανθρώπινης παρουσίας είναι μια κάτω γνάθος που βρέθηκε στην κωμόπολη Μπανιόλες, που περιγράφεται χρονολογικά από ορισμένες πηγές ως προ Νεάντερταλ περίπου 200.000 ετών ενώ από άλλες ως αρκετά νεότερη. Η νεολιθική εποχή ξεκίνησε στην Καταλονία γύρω στο 4500 π.Χ., αν και ο πληθυσμός άργησε να αναπτύξει σταθερούς οικισμούς σε σχέση με άλλα μέρη λόγω της αφθονίας των δασών που επέτρεψαν τη συνέχιση ενός κατεξοχήν περιπλανητικού τρόπου ζωής.
Η Χαλκολιθική (Εννεολιθική) περίοδος αναπτύχθηκε στην Καταλονία μεταξύ 2500 και 1800 π.Χ., με την αρχή της κατασκευής χαλκοειδών αντικειμένων. Η Εποχή του Χαλκού χρονολογείται μεταξύ του 1800 και του 700 π.Χ. Υπάρχουν λίγα απομεινάρια αυτής της εποχής, αλλά υπήρχαν κάποιοι γνωστοί οικισμοί στη χαμηλή ζώνη του ποταμού Σέγρε. Η Εποχή του Χαλκού συνέπεσε με την άφιξη των ινδοευρωπαίων, των οποίων τα διαδοχικά κύματα μετανάστευσης άρχισαν γύρω στο 1200 π.Χ. και ήταν υπεύθυνα για τη δημιουργία των πρώτων πρωτοποικιακών οικισμών. Περίπου στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. έφθασε στην Καταλονία η Εποχή του Σιδήρου.
Προ-Ρωμαϊκή και Ρωμαϊκή περίοδος
Η μετάβαση στον Χριστιανισμό ολοκληρώθηκε στις αστικές περιοχές τον 4ο αιώνα. Παρόλο που η Ιβηρία παρέμεινε κάτω από ρωμαϊκή κυριαρχία και δεν ενέπιπτε στην κυριαρχία των Βανδάλων, των Σουβάβων και των Αλανών τον 5ο αιώνα, οι κυριότερες πόλεις υπέστησαν συχνά λεηλασίες και κάποια αποαστικοποίηση.
Μεσαίωνας
Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η περιοχή κατακτήθηκε από τους Βησιγότθους και κυβερνήθηκε ως μέρος του Βησιγοτθικού Βασιλείου για περίπου δυόμισι αιώνες. Το 718 έπεσε υπό μουσουλμανικό έλεγχο και έγινε μέρος της Αλ-Άνταλους, επαρχία του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών. Από την κατάκτηση της Βόρειας Καταλονίας το 760 έως την κατάκτηση της Βαρκελώνης το 801, η φράγκικη αυτοκρατορία έλαβε τον έλεγχο από τους μουσουλμάνους της περιοχής μεταξύ της Σεπτιμανίας και του ποταμού Λιοβρεγάτ και δημιούργησε βαριά στρατιωτικοποιημένες αυτοδιοικούμενες κομητείες. Αυτές οι κομητείες αποτελούσαν τμήμα των γοτθικών και ισπανικών μαρκιών, μια ουδέτερη ζώνη στα νότια της Φράγκικης αυτοκρατορίας στην πρώην επαρχία της Σεπτιμανίας και στα βορειοανατολικά της Ιβηρικής χερσονήσου, που λειτουργούσε ως αμυντικό φράγμα για την Φράγκικη αυτοκρατορία ενάντια στις περαιτέρω μουσουλμανικές εισβολές από την Αλ-Άνταλους. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Petronila_Ramon_Berenguer.jpg|αριστερά|μικρογραφία|[[Πετρονίλα της Αραγωνίας και Ραϊμόνδος Βερεγγάριος Δ´, Κόμης της Βαρκελώνης, δυναστική ένωση του Στέμματος της Αραγωνίας]] Αυτές οι κομητείες τέθηκαν υπό την κυριαρχία των κομητών της Βαρκελώνης, οι οποίοι ήταν Φράγκοι υποτελείς που ορίζονταν από τον αυτοκράτορα των Φράγκων, του οποίου ήταν υποτελείς φεουδάρχες (801-987). Η πρώτη γνωστή χρήση της ονομασίας «Καταλονία» για αυτές τις κομητείες χρονολογείται στο 1117. Κατά τη διάρκεια του 9ου αιώνα, ο κόμης Βιλφρέδος ο Δασύτριχος έκανε τον τίτλο του κληρονομικό και ίδρυσε τη δυναστεία του Οίκου της Βαρκελώνης, η οποία κυβέρνησε την Καταλονία μέχρι το 1410.
Το 987 ο Μπορέλ Β´, κόμης της Βαρκελώνης, δεν αναγνώρισε τον Ούγο Καπέτο ως βασιλιά του, καθιστώντας τους διαδόχους του (από τον Ραϋμόνδο Μπορέλ Α´ έως τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ´) de facto ανεξάρτητους από το καρολίγγειο στέμμα. Κατά την έναρξη του ενδέκατου αιώνα οι καταλανικές κομητείες υπέστησαν μια σημαντική διαδικασία μετάβασης στον φεουδαλισμό, εν μέρει ελεγχόμενη από το κίνημα της «Ειρήνης και Εκεχειρίας του Θεού» και από την ισχύ και τις διαπραγματευτικές ικανότητες των κομητών της Βαρκελώνης, όπως ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Α´. Το 1137, ο κόμης της Βαρκελώνης Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ´, αποφάσισε να αποδεχθεί την πρόταση του βασιλιά Ραμίρο Β´ της Αραγωνίας να παντρευτεί βασίλισσα Πετρονίλα, ιδρύοντας την δυναστική ένωση της κομητείας της Βαρκελώνης με το Βασίλειο της Αραγωνίας, προσχωρώντας στο Στέμμα της Αραγωνίας και κάνοντας τις κομητείες της Καταλονίας, που ήταν ενωμένες υπό την κομητεία Βαρκελώνης, πριγκιπάτο του Αραγωνικού Στέμματος.
Το 1258, μέσω της Συνθήκης του Κορμπέιγ, ο κόμης της Βαρκελώνης και βασιλιάς της Αραγωνίας, της Μαγιόρκας και της Βαλένθια, Ιάκωβος Α´ της Αραγωνίας παραιτήθηκε από τα οικογενειακά του δικαιώματα και τις οικογενειακές του κτήσεις στην Οξιτανία και αναγνώρισε τον βασιλιά της Γαλλίας ως κληρονόμο της Καρολίγγειας δυναστείας. Ο βασιλιάς της Γαλλίας εγκατέλειψε επίσημα την ονομαστική φεουδαρχική κυριότητα του επί του συνόλου των καταλανικών κομητειών, εκτός της Κομητείας της Φουά, παρά την αντίθεση του βασιλιά της Αραγωνίας και κόμη της Βαρκελώνης. Η συνθήκη αυτή μεταμόρφωσε την de facto ένωση του πριγκιπάτου με την Αραγωνία σε μια de jure ένωση και αποτέλεσε την προέλευση του οριστικού διαχωρισμού μεταξύ των γεωγραφικών περιοχών της Καταλονίας και του Λανγκντόκ. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Cortes_Catalanas.jpg|μικρογραφία|Μικρογραφία των καταλανικών δικαστηρίων του 15ου αιώνα Ως παράκτια επικράτεια, η Καταλωνία αποτέλεσε τη βάση των ναυτικών δυνάμεων της Αραγωνικής Κορώνας, οι οποίες διέδωσαν τη δύναμη του Αραγωνικού Στέμματος στη Μεσόγειο και κατέστησαν τη Βαρκελώνη μια ισχυρή και πλούσια πόλη. Την περίοδο 1164-1410, νέα εδάφη, το Βασίλειο της Βαλένθια, το Βασίλειο της Μαγιόρκας, η Σαρδηνία, το Βασίλειο της Σικελίας, η Κορσική και (για λίγο) τα Δουκάτα της Αθήνας και της Νεοπάτριας, ενσωματώθηκαν στους δυναστικούς τομείς του Οίκου της Αραγωνίας.
Ταυτόχρονα, το Πριγκιπάτο της Καταλονίας ανέπτυξε ένα σύνθετο θεσμικό και πολιτικό σύστημα βασισμένο στην έννοια ενός συμφώνου μεταξύ των κτημάτων του βασιλείου και του βασιλιά. Οι νόμοι έπρεπε να εγκριθούν στο Γενικό Δικαστήριο της Καταλονίας, ένα από τα πρώτα κοινοβουλευτικά όργανα της Ευρώπης που απαγόρευσε στη βασιλική εξουσία να δημιουργεί μονομερώς νομοθεσία (από το 1283). Τα δικαστήρια αποτελούνταν από τις τρεις οντότητες, προεδρεύονταν από τον βασιλιά της Αραγωνίας και ενέκριναν τα συντάγματα, τα οποία δημιούργησαν μια συλλογή δικαιωμάτων για την ιθαγένεια του πριγκιπάτου. Προκειμένου να συγκεντρώνουν τους γενικούς φόρους, τα δικαστήρια του 1359 καθιέρωσαν μόνιμο εκπρόσωπο βουλευτικής θέσης, που ονομάζονταν Αντιπροσωπία του Γενικού (και αργότερα συνήθως γνωστή ως Ζενεραλιτάτ), η οποία απέκτησε πολιτική εξουσία τους επόμενους αιώνες.
Οι περιοχές του Στέμματος της Αραγωνίας επηρεάστηκαν σοβαρά από την πανδημία του Μαύρου Θανάτου και από τα επόμενα κρούσματα της πανώλης. Μεταξύ των ετών 1347 και 1497 η Καταλονία έχασε το 37% του πληθυσμού της. Το 1410, ο βασιλιάς Μαρτίνος Α´ πέθανε χωρίς να αφήσει κληρονόμους. Υπό τον το συμβιβασμό του Κασπέ, ο Φερδινάνδος από τον Καστιλιανικό Οίκο της Τραστάμαρα έλαβε το στέμμα της Αραγωνίας ως Φερδινάνδος Α´ της Αραγωνίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου του, Ιωάννη Β´, οι κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις προκάλεσαν τον Καταλανικό Εμφύλιο Πόλεμο (1462-1472).
Σύγχρονη εποχή
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Cataloniae_principatus_1608.jpg|αριστερά|μικρογραφία|Το [[Πριγκιπάτο της Καταλωνίας|Πριγκιπάτο της Καταλονίας (1608)]] Ο Φερδινάνδος Β´ της Αραγωνίας, ο εγγονός του Φερδινάνδου Α´, και η βασίλισσα Ισαβέλλα Α´ της Καστίλλης παντρεύτηκαν το 1469, και αργότερα πήραν τον τίτλο των Καθολικών Μοναρχών. Στη συνέχεια, το γεγονός αυτό θεωρήθηκε από τους ιστοριογράφους ως την αυγή μιας ενοποιημένης Ισπανίας. Αυτή τη στιγμή, αν και ενωμένοι με το γάμο, τα στέμματα της Καστίλλης και της Αραγωνίας διατήρησαν ξεχωριστά εδάφη, καθένα διατηρώντας τους δικούς του παραδοσιακούς θεσμούς, κοινοβούλια και νόμους. Η Καστίλλη ανέθεσε αποστολές στην Αμερική και επωφελήθηκε από τα πλούτη που απέκτησε στον ισπανικό αποικισμό της Αμερικής, αλλά με την πάροδο του χρόνου φέρει επίσης το κύριο βάρος των στρατιωτικών δαπανών των ενωμένων ισπανικών βασιλείων. Μετά το θάνατο της Ισαβέλλας, ο Φερδινάνδος Β´ κυβερνούσε με δική του κυριότητα και τα δύο βασίλεια.
Λόγω της καταγωγής του από τους παππούδες της μητέρας του, τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας και την Ισαβέλλα Α´ της Καστίλλης, το 1516 ο Κάρολος Α´ της Ισπανίας έγινε ο πρώτος βασιλιάς που κυβερνούσε ταυτόχρονα τα στέμματα της Καστίλλης και της Αραγωνίας. Μετά το θάνατο του παππού του (Βαπτιστής), Μαξιμιλιανού Α´, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, το 1519 εξελέγη ο Κάρολος Α´, επίσης αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Κατά τους προσεχείς αιώνες, το Πριγκιπάτο της Καταλονίας ήταν γενικά στη χαμένη πλευρά μιας σειράς πολέμων που οδήγησαν σταθερά στην πιο συγκεντρωτική εξουσία στην Ισπανία. Παρά το γεγονός αυτό, μεταξύ του 16ου και του 18ου αιώνα, η συμμετοχή της πολιτικής κοινότητας στην τοπική και την γενική καταλανική κυβέρνηση αυξήθηκε, ενώ οι βασιλιάδες παρέμειναν απουσιάζοντας και το συνταγματικό της σύστημα συνέχισε να εδραιώνεται. Η Καταλανική εξέγερση (1640-1652) είδε την εξέγερση της Καταλονίας (εν συντομία ως δημοκρατία υπό την ηγεσία του Πάου Κλάρις) με τη βοήθεια της Γαλλίας κατά του Ισπανικού Στέμματος για υπέρβαση των δικαιωμάτων της Καταλονίας κατά τη διάρκεια του Τριακονταετή Πολέμου. Το μεγαλύτερο μέρος της Καταλονίας επανακτήθηκε από την ισπανική μοναρχία, αλλά τα καταλανικά δικαιώματα αναγνωρίστηκαν. Το Ρουσσιλόν χάθηκε για χάρη της Γαλλίας μέσα από την Συνθήκη των Πυρηναίων (1659). σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Els_segadors.jpg|μικρογραφία|Corpus de Sang (7 Ιουνίου 1640), ένα από τα κυριότερα γεγονότα της Καταλανικής εξέγερσης. Ζωγραφισμένο το 1910 Η σημαντικότερη σύγκρουση που αφορούσε τη διακυβερνητική μοναρχία ήταν ο πόλεμος της ισπανικής διαδοχής, ο οποίος ξεκίνησε όταν ο άτεκνος Κάρολος Β 'της Ισπανίας, ο τελευταίος Ισπανός Αψβούργος Βασιλιάς, πέθανε χωρίς κληρονόμο το 1700. Ο Κάρολος Β´ είχε επιλέξει τον Φίλιππο Ε´ της Ισπανίας από το γαλλικό οίκο των Βουρβόνων. Η Καταλωνία, όπως και άλλα εδάφη που σχημάτιζαν το στέμμα της Αραγωνίας, πήραν το μέρος υπέρ του Αυστριακού Αψβούργου προδότη Κάρολου ΣΤ´, ιερού Ρωμαίου αυτοκράτορα, στην αξίωσή του για το ισπανικό θρόνο ως Κάρολος Γ´ της Ισπανίας. Η διαμάχη μεταξύ των οίκων των Βουρβόνων και των Αψβούργων για το ισπανικό στέμμα διαίρεσε την Ισπανία και την Ευρώπη.
Η πτώση της Βαρκελώνης στις 11 Σεπτεμβρίου 1714 στον Βουρβόνο βασιλιά Φίλιππο Ε´ τερμάτισε στρατιωτικά τις απαιτήσεις του Αψβούργου για το ισπανικό στέμμα, που κατέστη νομικό γεγονός στη Συνθήκη της Ουτρέχτης. Ο Φίλιππος θεώρησε ότι είχε προδοθεί από τα Καταλανικά Δικαστήρια, καθώς αρχικά είχαν ορκιστεί πίστη σε αυτόν όταν τα είχε προεδρεύσει το 1701. Σε αντίποινα για την προδοσία, ο πρώτος βασιλιάς των Βουβρόνων εισήγαγε τα διατάγματα Nueva Planta που το 1716 ενσωμάτωσαν τα εδάφη του Στέμματος της Αραγωνίας, συμπεριλαμβανομένης της Καταλονίας, ως επαρχίες υπό το Στέμμα της Καστίλλης, τερματίζοντας τους ξεχωριστούς θεσμούς, τους νόμους και τα δικαιώματά τους, μέσα σε ένα ενωμένο Ισπανικό Βασίλειο. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 18ου αιώνα, η Καταλωνία ξεκίνησε μια επιτυχημένη διαδικασία πρωτο-εκβιομηχάνισης.
Βιομηχανοποίηση, δημοκρατία και εποχή εμφυλίου πολέμου
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Cesar_Alvarez_Dumont_-_El_Gran_dia_de_Girona.jpg|αριστερά|μικρογραφία|Τρίτη πολιορκία της [[Ζιρόνα|Χερόνας (1809), Πόλεμος εναντίον του Ναπολέοντα]] σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Barcelona,_proclamaci%C3%B3n_de_la_rep%C3%BAblica,_aspecto_de_la_plaza_de_San_Jaime_en_la_ma%C3%B1ana_del_21_de_febrero,_de_Pellicer.jpg|δεξιά|μικρογραφία|Προκήρυξη της Πρώτης Ισπανικής Δημοκρατίας στη Βαρκελώνη, 1873 Στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, η Καταλονία επλήγη σοβαρά από τους ναπολεόντειους και τους καρλικούς πολέμους. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, έγινε βιομηχανικό κέντρο. Αυτή η διαδικασία ενισχύθηκε, μεταξύ άλλων, από εθνικούς προστατευτικούς νόμους (αν και η πολιτική της ισπανικής κυβέρνησης κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων άλλαζε πολλές φορές μεταξύ ελεύθερου εμπορίου και προστατευτισμού) και οι συνθήκες πρωτοημηνοποίησης των προηγούμενων δύο αιώνων των αστικών περιοχών της Καταλωνίας και της υπαίθρου. Μέχρι σήμερα παραμένει μια από τις πιο βιομηχανικές περιοχές της Ισπανίας. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, η Βαρκελώνη ήταν το επίκεντρο σημαντικών επαναστατικών εξεγέρσεων, ενώ η καταλανική γλώσσα είδε μια πολιτιστική αναγέννηση (η Renaixença). σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Semana_tragica.jpg|μικρογραφία|Διαδήλωση μετά την Τραγική Εβδομάδα, 1909 Οι αναρχικοί λειτουργούσαν στις αρχές του 20ού αιώνα, επιτυγχάνοντας την πρώτη οκτάωρη εργάσιμη ημέρα στην Ευρώπη το 1919. Κατά το πρώτο τρίτο του 20ού αιώνα, η Καταλονία κέρδισε και έχασε διαφορετικούς βαθμούς αυτονομίας αρκετές φορές. Το 1914, οι τέσσερις επαρχίες της Καταλονίας εξουσιοδοτήθηκαν να δημιουργήσουν μια Κοινοπολιτεία (Mancomunitat), χωρίς νομοθετική εξουσία ή ειδική αυτονομία, που διαλύθηκε το 1925 από τη δικτατορία του Primo de Rivera. Μετά την πτώση του δικτάτορα και μια σύντομη διακήρυξη της Δημοκρατίας της Καταλωνίας, έλαβε το πρώτο της καθεστώς αυτονομίας κατά τη διάρκεια της δεύτερης ισπανικής δημοκρατίας (1931), ιδρύοντας ένα αυτόνομο όργανο, το γενικό καθήκον της Καταλονίας, το οποίο περιλάμβανε ένα κοινοβούλιο, ενώ το αριστερό ανεξάρτητο ηγέτη Francesc Macià εξελέγη πρώτος πρόεδρος. Οι κυβερνήσεις του Δημοκρατικού Γενικού Γραμματέα προσπάθησαν να εφαρμόσουν ένα προηγμένο κοινωνικό πρόγραμμα. Αυτή η περίοδος σηματοδοτήθηκε από την πολιτική αναταραχή και την υπεροχή της Επαναστατικής Καταλονίας κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο (1936-1939). σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Strijdlustige_vrouw_-_Woman_ready_to_fight_(3334194838).jpg|μικρογραφία|Ισπανική Επανάσταση του 1936.
Κάτω από το καθεστώς του Φράνκο (1939-1975)
Στα μεταγενέστερα στάδια της γαλλόφωνης Ισπανίας, ορισμένοι λαογραφικοί και θρησκευτικοί εορτασμοί στην καταλανική επανέλαβαν και έγιναν ανεκτές. Η χρήση Καταλανών στα μέσα μαζικής ενημέρωσης απαγορεύτηκε, αλλά επιτράπηκε από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 στο θέατρο. Παρά την απαγόρευση κατά τα πρώτα χρόνια και τις δυσκολίες της επόμενης περιόδου, η δημοσίευση στην Καταλανική συνέχισε καθ 'όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησής του.
Τα χρόνια μετά τον πόλεμο ήταν εξαιρετικά σκληρά. Η Καταλονία, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ισπανίας, είχε καταστραφεί από τον πόλεμο. Η ανάκαμψη από τις βλάβες του πολέμου ήταν αργή και δυσχερέστερη λόγω του διεθνούς εμπορικού εμπάργκο κατά του καθεστώτος του Φράνκο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 η χώρα είχε ανακάμψει τα προπολεμικά οικονομικά της επίπεδα και στη δεκαετία του 1960 ήταν η δεύτερη ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στον κόσμο σε αυτό που έγινε γνωστό ως το ισπανικό θαύμα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου σημειώθηκε μια θεαματική ανάπτυξη της βιομηχανίας και του τουρισμού στην Καταλονία, η οποία συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό εργαζομένων στην περιοχή από όλη την Ισπανία και κατέστησε την περιοχή γύρω από τη Βαρκελώνη μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές μητροπολιτικές περιοχές της Ευρώπης.
Σύγχρονη Εποχή (1975-2014)
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:MITING_CNT_MONTJU%C3%8FC.jpg|δεξιά|μικρογραφία|H Federica Montseny βγάζει λόγο κατά την ιστορική συνάντηση της [[Εθνική Συνομοσπονδία Εργατών (Ισπανία)|CNT στη Βαρκελώνη το 1977 μετά από 36 χρόνια εξορίας.]] Μετά το θάνατο του Φράνκο το 1975, η Καταλονία ψήφισε την υιοθέτηση ενός δημοκρατικού ισπανικού Συντάγματος το 1978, κατά το οποίο η Καταλονία ανέκτησε την πολιτική και πολιτιστική αυτονομία, αποκαθιστώντας το Γενικότοπο (εξόριστο από το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 1939) το 1977 και υιοθετώντας ένα νέο καταστατικό της Αυτονομίας το 1979. Σήμερα, η Καταλονία είναι μία από τις πιο οικονομικά δυναμικές κοινότητες της Ισπανίας. Η καταλανική πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη, η Βαρκελώνη, είναι ένα σημαντικό διεθνές πολιτιστικό κέντρο και ένας σημαντικός τουριστικός προορισμός. Το 1992 η Βαρκελώνη φιλοξένησε τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Το νέο Καταστατικό Αυτονομίας της Καταλονίας, το οποίο εγκρίθηκε μετά από δημοψήφισμα το 2006, αμφισβητήθηκε από σημαντικούς τομείς της ισπανικής κοινωνίας, ιδίως από το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα, το οποίο έστειλε το νόμο στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Ισπανίας. Το 2010, το Δικαστήριο κήρυξε μη έγκυρα ορισμένα από τα άρθρα που καθιέρωσαν ένα αυτόνομο καταλανικό σύστημα δικαιοσύνης, καλύτερες πτυχές της χρηματοδότησης, ένα νέο εδαφικό τμήμα, το καθεστώς της καταλανικής γλώσσας ή τη συμβολική δήλωση της Καταλονίας ως έθνος. Η απόφαση αυτή αμφισβητήθηκε σοβαρά από μεγάλους τομείς της καταλανικής κοινωνίας, γεγονός που αύξησε τις απαιτήσεις της ανεξαρτησίας
.
Δημοπρατήριο Αθηνών
Το Δημοπρατήριο Αθηνών είναι πρατήριο που λειτουργεί κατά μήκος της εμπορικής οδού Ηφαίστου, στο ιστορικό τρίγωνο της παλαιάς πόλης των Αθηνών. Ξεκινάει από την πλατεία του Μοναστηρακίου, αναπτύσσεται παραλλήλως της Ερμού και διέρχεται από την Πλατεία Αβησσυνίας όπου πραγματοποιείται υπαίθριο παζάρι παλαιοπωλών, για να καταλήξει στην εμπορική Στοά του Αττάλου στο Θησείο. Φημίζεται για τα πιο οικονομικά προϊόντα που προσφέρει στους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης συγκριτικά με την Ερμού, όπως ενδεικτικά είδη ρουχισμού, ταξιδιωτικά, στρατιωτικά και τουριστικά είδη καθώς αναπτύσσεται βορείως της τουριστικής οδού Αδριανού.
Ενδιαφέροντα γειτονικά τοπόσημα θεωρούνται το Τζαμί Τζισταράκη, η Βιβλιοθήκη του Αδριανού, η Αρχαία Αγορά της Αθήνας και η Ρωμαϊκή Αγορά στην Πλάκα, ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η Βαρβάκειος συνοικιακή αγορά στην Αθηνάς. Το πρατήριο είναι προσβάσιμο μέσω του Σταθμού του Μοναστηρακίου και θεωρείται τουριστικό πέρασμα από τα γειτονικά κέντρα εστίασης της περιοχής, στην καρδιά του αθηναϊκού εμπορίου, παρουσιάζοντας λαογραφικό ενδιαφέρον διαχρονικά.
Κατηγορία:Αθήνα Κατηγορία:Ελληνικό εμπόριο
Κινεθρίθ
Η Κινεθρίθ (πέθανε μετά το 798) ήταν βασίλισσα της Μερκίας μέσω του γάμου της με τον Όφα της Μερκίας, έγινε η μητέρα του Έγκφριθ της Μερκίας. Η Κινεθρίθ είναι η μοναδική βασίλισσα των Αγγλοσαξόνων που απεικονίζεται σε νομίσματα. Η καταγωγή της είναι άγνωστη, το όνομα της σχετίζεται με την σύζυγο και τις κόρες του Πέντα της Μερκίας, πιθανότατα κατάγεται από αυτόν και ανήκει στην βασιλική οικογένεια της Μερκίας. Σύμφωνα με μία παράδοση του 13ο αιώνα η Κινεθρίθ είναι Φραγκικής καταγωγής, ο Καρλομάγνος διέταξε την εξορία της πέρα από την Μάγχη χάρη στις πολλές αμαρτίες της. Το καράβι προσάραξε στην Ουαλία όπου την συνάντησε ο Όφα, του είπε ότι κατάγεται από την Δυναστεία των Καρολιδών και ο Καρλομάγνος της συμπεριφέρθηκε βίαια. Ο Όφα την άφησε στην φροντίδα της μητέρας του Μαρκελλίνας, αργότερα την ερωτεύτηκε και την παντρεύτηκε αλλά εξακολουθούσε να ζει αμαρτωλή ζωή μέχρι την εποχή που δολοφονήθηκε από κακοποιούς. Στο έπος Μπέογουλφ υπάρχει μια σύντομη αναφορά στην Κινεθρίθ σαν την αμαρτωλή σύζυγο του Όφα, η ιστορία έχει σημαντικές ομοιότητες με την σύζυγο του Όφα του Άγγλου που κακοποιήθηκε από τον πατέρα της.
Βασίλισσα της Μερκίας
thumb|250px|left|Νόμισμα με παράσταση της Κινεθρίθ Σε αντίθεση με τον προκάτοχο του Όφα Έθελμπαλντ της Μερκίας που είχε αφοριστεί ο γάμος με την Κινεθρίθ δέχτηκε τις ευλογίες της εκκλησίας. Ο Αλκουίνος της Υόρκης σε μιά επιστολή στον γιο τους Έγκφριθ του ζήτησε να ακολουθήσει το καλό παράδειγμα και την ευσέβεια των γονέων του, καταγράφει επίσης την Κινεθρίθ σαν "ελεγκτή του βασιλικού νοικοκυριού". Η ημερομηνία του γάμου ανάμεσα στον Όφα και την Κινεθρίθ παραμένει άγνωστη αλλά το όνομα της δεν φαίνεται σε έγγραφα μέχρι την εποχή που γεννήθηκε ο γιος της Έγκφριθ. Το όνομα της εμφανίζεται για πρώτη φορά μαζί με τον γιο της Έγκφριθ και την κόρη της Έλφλιντ (770), αργότερα καταγράφεται ως "Κινεθρίθ, με την χάρη του θεού βασίλισσα στην Μερκία" (780). Πολλοί έχουν προτείνει την άποψη ότι το νομισματικό σύστημα που χρησιμοποιούσε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία η Ειρήνη η Αθηναία, μητέρα του Κωνσταντίνου ΣΤ΄. Η απεικόνιση ωστόσο δεν έχει σχέση με αυτή που χρησιμοποιούσαν οι Βυζαντινές αυτοκράτειρες σε εμπρόσθια όψη, η παράσταση του Όφα αντίθετα έγινε στα πρότυπα των Ρωμαίων αυτοκρατόρων στην εποχή του. Το νομισματικό σύστημα της Μερκίας την εποχή του Όφα ήταν μοναδικό όχι μονάχα στην Αγγλία αλλά σε ολόκληρη την Δυτική Ευρώπη.
Η Κινεθρίθ παρουσιάζεται στα βασιλικά διατάγματα μαζί με τον σύζυγο της, θεωρείται ιδρύτρια του "Αβαείου του Τσέρτσει". Ο Πάπας Αδριανός Α΄ αναβάθμισε την επισκοπή του Λίχφιλντ σε αρχιεπισκοπή, από τότε έγραφε στον Όφα και την σύζυγο του μαζί. Μερικοί χρονικογράφοι όπως ο Ρογήρος του Γουέντοβερ αναφέρουν ότι η Κινεθρίθ ήταν υπεύθυνη για την θανάτωση του Έθελμπερτ Β΄ της Ανατολικής Αγγλίας από τον σύζυγο της. Όταν πέθανε ο Όφα η Κινεθρίθ εισήχθη στην μονή του Κούκχαμ και έγινε ηγουμένη, αργότερα αντάλλαξε την θέση της με την εκκλησία του Μπέντφορντ όπου είχε ταφεί ο σύζυγος της. Η Κινεθρίρ ήταν τουλάχιστον ζωντανή το 798, την ίδια χρονιά είχε μία διαφωνία με τον αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι για τα εκκλησιαστικά εδάφη.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Όφα της Μερκίας απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες των Αγγλοσαξόνων Κατηγορία:Οίκος του Ικέλ
Αστιγματισμός και καμπύλωση πεδίου
Το σφάλμα του αστιγματισμού και το σφάλμα της καμπύλωσης πεδίου εξετάζονται μαζί γιατί αν και επιδρούν κατά διαφορετικό τρόπο στο είδωλο, προέρχονται εντούτοις από το ίδιο φαινόμενο.
Περιγραφή
Έστω ότι ένας φακός είναι διορθωμένος από το σφαιρικό σφάλμα και την κόμη, τότε για αντικείμενα που βρίσκονται σε σχετικά μεγάλη απόσταση από τον κύριο άξονα παρατηρείται ότι τα είδωλα τους είναι μη στιγματικά.
Συγκεκριμένα, μια λεπτή στιγματική δέσμη που ξεκινάει από το σημείο Σ και της οποίας ο άξονας (ΣΟ) σχηματίζει γωνία θ με τον κύριο άξονα του φακού μετατρέπεται σε αστιγματική.
Οι ακτίνες που περιέχονται στο επίπεδο που ορίζεται από τον άξονα της δέσμης και τον κύριο άξονα ονομαζόμενο πρωτεύον ή μεσημβρινό επίπεδο (tangential plane) (ΟΕ), καθώς και των παράλληλων προς αυτό επιπέδων, συγκεντρώνονται στο πρωτεύoν ή μεσημβρινό είδωλο (εστιακή γραμμή Τ). Το είδωλο αυτό είναι μια μικρή ευθεία γραμμή κάθετη στο πρωτεύον επίπεδο. Αντίστοιχα, οι ακτίνες που προέρχονται από το δευτερεύον ή ακτινικό επίπεδο (sagital plane) (ΟΑ) που είναι κάθετο στο πρωτεύον καθώς και των παραλλήλων προς αυτό επιπέδων, συγκεντρώνονται στο δευτερεύον ή ακτινικό είδωλο (S) που είναι μια μικρή ευθεία κάθετη στο δευτερεύον επίπεδο. Οι δύο εστιακές γραμμές Τ και S είναι προφανώς ασύμβατα κάθετες μεταξύ τους και κάθετες στον άξονα της δέσμης.
Η διατομή της αστιγματικής δέσμης κοντά στις εστιακές γραμμές είναι γενικά μια έλλειψη, της οποίας ο μεγάλος άξονας είναι παράλληλος προς την εγγύτερη εστιακή γραμμή. Στη μέση περίπου της απόστασης των εστιακών γραμμών η διατομή της δέσμης γίνεται σχεδόν κυκλική και το εμβαδόν της παίρνει την ελάχιστη τιμή. Ο κύκλος αυτός ονομάζεται κύκλος ελάχιστης σύγχυσης (βλ. σφάλμα σφαιρικής εκτροπής C ). Η απόσταση των δύο αστιγματικών γραμμών l ονομάζεται αστιγματική διαφορά και δίνεται από τη σχέση:
l=s'_t-s'_s
όπου οι αποστάσεις s'_t και s'_s μετρούνται κατά μήκος της κύριας ακτίνας, του άξονα συμμετρίας της δέσμης.
Ο αστιγματισμός όπως και η κόμη οφείλονται στην ασυμμετρία της προσπίπτουσας δέσμης ως προς τον φακό. Η συμπεριφορά τους διαφέρει στο ότι ο αστιγματισμός κυριαρχεί όταν η γωνία θ είναι μεγάλη και η δέσμη λεπτή, ενώ η κόμη κυριαρχεί όταν η γωνία θ είναι μικρή και η δέσμη ευρεία. Μια άλλη διαφορά είναι ότι η κόμη διαχέει το είδωλο κάθετα προς τον άξονα της δέσμης, ενώ ο αστιγματισμός διαχέει το είδωλο κατά μήκος του άξονα της δέσμης. Μεταβάλλοντας τη γωνία πρόσπτωσης θ της εισερχόμενης δέσμης, οι αποστάσεις στις οποίες δημιουργούνται το μεσημβρινό είδωλο Τ και το ακτινικό είδωλο S μεταβάλλονται. Για μικρές σχετικά γωνίες θ, οι αποστάσεις αυτές δημιουργούν κύκλους, άρα η επιφάνεια του ειδώλου είναι σφαίρα, που για θ=0, εφάπτεται στο επίπεδο Gauss (παραξονικό επίπεδο εστίασης). Όταν η επιφάνεια (t) προηγείται της (s), όπως στη περίπτωση του συγκλίνοντα φακού και του σχήματος, ο αστιγματισμός λέγεται εσωτερικός ή αρνητικός και ο φακός υποδιορθωμένος. Όταν προηγείται η επιφάνεια (s) ισχύουν τα αντίθετα.
Όταν αυξάνεται η γωνία θ, οι τομές των αστιγματικών αυτών επιφανειών γίνονται παραβολές και στη συνέχεια στρέφουν προς το επίπεδο του Gauss, γιατί παρεμβαίνουν σφάλματα ανώτερης τάξης. Η επιφάνεια ελάχιστης σύγχυσης (c) που σχηματίζεται το ευκρινέστερο είδωλο, βρίσκεται σε ίση περίπου απόσταση από τις δύο αστιγματικές εστιακές επιφάνειες, άρα είναι και αυτή καμπύλη όμοια με τις προηγούμενες. Το φαινόμενο αυτό αποτελεί την καμπύλωση πεδίου, η οποία όταν υπάρχει μας υποχρεώνει να κάμψουμε ανάλογα την επιφάνεια του ειδώλου. Η ακτίνα καμπυλότητας αυτής της επιφάνειας ονομάζεται ακτίνα Petzval και υπολογίζεται βάσει της σχέσης:
όπου k είναι ο αριθμός των διοπτρικών επιφανειών, n ο δείκτης διάθλασης του αντικειμενικού χώρου, n' ο δείκτης διάθλασης του χώρου ειδώλου και η καμπυλότητα της διοπτρικής επιφάνειας.
Αλεποχώρι Ιωαννίνων
Για οικισμό με το ίδιο όνομα, παλιότερα, στο νομό Ιωαννίνων δείτε: Άλεποχώρι Δωδώνης ή Μαντείο
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα: Αλεποχώρι (αποσαφήνιση)
Το Αλεποχώρι ή Αλποχώρι Μπότσαρη είναι ημιορεινό χωριό στην πρώην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 440 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Αλεποχώρι βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νομού κοντά στα όρια με το νομό Πρεβέζης. Είναι κτισμένο στους πρόποδες των Ορέων Σουλίου, κοντά στη συμβολή δύο παραποτάμων που σχηματίζουν στο Πολυστάφυλο Πρεβέζης τον Αχέροντα ποταμό. Απέχει 57 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τα Ιωάννινα, 36 χλμ. ΒΔ. από τη Φιλιππιάδα και 6,5 χλμ. Δ. από το Πολυστάφυλο.
Στην περιοχή υπάρχουν πολλά μνημεία και αξιοθέατα από την αρχαία και βυζαντινή εποχή που φανερώνουν διαρκή κατοίκησή της όπως:
Ονομασία - Ιστορία
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Αλποχώρι Βότσαρη και είναι σύνθετο τοπωνύμιο. Η πρώτη λέξη "Αλποχώρι" προέρχεται από τις λέξεις "αλουπου=αλεπού + χωριό" και "Βότσαρης" που είναι λόγιος εξελληνισμός του ονόματος Μπότσαρης. Ιστορικά ανήκει στα 27 χωριά της "Λάκκας Σουλίου" ή "Λακκοχώρια" και ειδικότερα στα 14 της "Λάκκας Μπότσαρη", έτσι όπως αυτά ονομάστηκαν την περίοδο της τουρκοκρατίας προς τιμή του ήρωα του 1821, Μάρκου Μπότσαρη, ο οποίος καταγόταν και έζησε στην περιοχή για ένα διάστημα (βλ. Παλαιοχώρι Μπότσαρη). Το χωριό βρισκόταν σε στρατηγικής σημασίας θέση για τα χωριά του Σουλίου, η οποία ήταν αιτία να γίνουν αρκετές μάχες μεταξύ Σουλιωτών και Τούρκων για τον έλεγχο του. Τελικά, τα τέλη του 1799, το Αλεποχώρι πέρασε στον έλεγχο του Αλή Πασά και μετά τη πτώση του Σουλίου το 1803 έγινε τσιφλίκι του Τζαμαλή Αγά. Στα οθωμανικά στατιστικά κατάστιχα του 1895 καταγράφεται ως τσιφλίκι που υπαγόταν στο καζά Ιωαννίνων με πληθυσμό 129 κατοίκους.
Διοικητικά
Το 1930 με το ΦΕΚ 289Α-19/08/1930 συστάθηκε κοινότητα Αλποχωρίου Βότσαρη με έδρα τον ομώνυμο οικισμό, το όνομα του οποίου το 1940 διορθώνεται σε Αλεποχώριον Μπότσαρη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη κοινότητα Αλεποχωρίου Μπότσαρη που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του δήμου Δωδώνης της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων και σύμφωνα με απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 208 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 10,543 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Τέσσερεις Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης
thumb|right|upright=2.0|Οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης, πίνακας του [[Βίκτορ Βασνέτσωφ (1887). Στην κορυφή διακρίνεται ο Αμνός του Θεού.]] Οι τέσσερεις Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης περιγράφονται στο τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης της Βίβλου, το οποίο ονομάζεται Αποκάλυψη του Ιωάννη του Ιησού Χριστού στον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή στο Κεφ.6:1-8. Το κεφάλαιο αναφέρεται σε ένα "βιβλίο/περγαμηνή στο δεξί χέρι του Θεού που είναι επισφραγισμένο με επτά σφραγίδες". Ο αμνός του θεού ή λιοντάρι του Ιούδα (Ιησούς Χριστός) ανοίγει τις πρώτες τέσσερεις από τις εφτά συνολικά σφραγίδες, οι οποίες προκαλούν την εμφάνιση τεσσάρων όντων που ιππεύουν πάνω σε λευκό, κόκκινο, μαύρο και πράσινο άλογο αλλά και τον αποκλεισμό όλου του κόσμου από τις ακρίδες. Παρόλο που μερικές ερμηνείες  διαφέρουν, οι τέσσερις καβαλάρηδες συνήθως  συμβολίζουν  την Κατάκτηση, τον Πόλεμο, τον Λιμό και τον Θάνατο αντίστοιχα. Το όραμα της Χριστιανικής αποκάλυψης είναι οι τέσσερεις καβαλάρηδες να ορίσουν μια Θεία αποκάλυψη στον κόσμο ως προάγγελοι της Τελικής Κρίσης.
Το λευκό άλογο
thumb|left|Ο πρώτος καβαλάρης όπως απεικονίζεται στην [[Αποκάλυψη του Μπάμπεργκ (1000-1020). Στα δεξιά φαίνεται το πρώτο "ζωντανό ον", φέροντας Άλω.]] Αρχείο:Aquote1.png''1 Καὶ εἶδον ὅτι ἤνοιξε τὸ ἀρνίον μίαν ἐκ τῶν ἑπτὰ σφραγίδων· καὶ ἤκουσα ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ζῴων λέγοντος, ὡς φωνὴ βροντῆς· Ἔρχου. 2 καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ ἵππος λευκός, καὶ ὁ καθήμενος ἐπ' αὐτὸν ἔχων τόξον· καὶ ἐδόθη αὐτῷ στέφανος, καὶ ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ. Κεφ.6:1-2 ''Αρχείο:Aquote2.png
Λόγω του παραπάνω αποσπάσματος, ο Λευκός καβαλάρης αναφέρεται στην Κατάκτηση (όχι στον Λιμό,δες παρακάτω). Το όνομα θα μπορούσε να ερμηνευτεί σαν "Νίκη", κατά την μετάφραση που βρέθηκε στην Βίβλο της Ιερουσαλήμ (οι ελληνικές λέξεις προέρχονται από το ρήμα νικάω-ῶ, να υποτάσσω, να καταβάλλω). Κρατά ένα τόξο και φοράει το στέμμα του νικητή.
Η ακριβής φύση και η ηθικότητα του αποκαλυπτικού άσπρου καβαλάρη είναι λιγότερο ξεκάθαρη. Έχει αμφισβητηθεί ότι άλλοτε συμβολίζει το κακό και άλλοτε την δικαιοσύνη από πολλαπλές πηγές.
Ο συμβολισμός του κακού
Οι άλλοι τρεις καβαλάρηδες συμβολίζουν το κακό, τις καταστροφικές δυνάμεις, και δοσμένοι στον ενοποιητικό τρόπο με τον οποίο και οι τέσσερεις παρουσιάζονται και περιγράφονται, είναι πολύ πιθανό ότι και ο καβαλάρης είναι αντίστοιχα κακός. Έργα τέχνης τα όποια δείχνουν τους καβαλάρηδες σαν μια ομάδα, όπως η περίφημη ξυλογραφία του Άλμπρεχτ Ντύρερ, προτείνει μια ερμηνεία οπού και οι τέσσερις καβαλάρηδες εκπροσωπούν διαφορετικές απόψεις της ίδιας δοκιμασίας.
Ο πρώτος καβαλάρης συνήθως συνδέεται με τη στρατιωτική κατάκτηση. Μια ερμηνεία, η οποία δόθηκε από τον ευαγγελιστή Μπίλλυ Γκράχαμ, ταυτίζει τον καβαλάρη του άσπρου αλόγου με τον Αντίχριστο ., ή μια αντιπροσώπευση ψευδοπροφητών, παραθέτοντας διαφορές ανάμεσα στο άσπρο άλογο της αποκάλυψης 6 και τον Ιησού πάνω στο άσπρο άλογο στην αποκάλυψη 19. Στην αποκάλυψη 19 ο Ιησούς έχει πολλά στέμματα, αλλά στην αποκάλυψη 6 ο καβαλάρης έχει μόνο ένα.
Ο συμβολισμός του δικαίου
Ο Ειρηναίος, ένας χριστιανός θεολόγος του 2ου αι. με επιρροή, ήταν ανάμεσα στους πρώτους που ερμήνευσε αυτόν τον καβαλάρη με τον Χριστό τον ίδιο, με το άσπρο του άλογο να αντιπροσωπεύει την επιτυχή διάδοση του ευαγγελίου. Διάφοροι λόγιοι από τότε έχουν υποστηρίξει αυτήν την θεωρία, παραθέτοντας την μετέπειτα εμφάνιση του Χριστού ιππεύοντος ένα άσπρο άλογο και εμφανιζόμενου ως "Ο λόγος του Θεού" στην αποκάλυψη 19. Επιπλέον, νωρίτερα στην Καινή Διαθήκη, το ευαγγέλιο του Μάρκου υποδεικνύει ότι η πρόοδος του ευαγγελίου μπορεί πράγματι να προηγηθεί και να προμηνύει την αποκάλυψη. Το άσπρο χρώμα έχει επίσης την τάση να αντιπροσωπεύει το δίκαιο στην Βίβλο, και ο Χριστός απεικονίζεται σε άλλες περιπτώσεις σαν ένας κατακτητής. Παρ΄ όλα αυτά, αντίθετες ερμηνείες υποστηρίζουν ότι ο πρώτος από τους τέσσερις καβαλάρηδες δεν είναι ο καβαλάρης από την αποκάλυψη 19. Περιγράφονται σημαντικά με διαφόρους τρόπους, και ο ρόλος του Χριστού σαν τον αμνό που ανοίγει τις επτά σφραγίδες το καθιστά απίθανο ότι θα ήταν και αυτός μια από τις δυνάμεις που ελευθερωθήκαν από τις σφραγίδες.
Εκτός από τον Χριστό, ο καβαλάρης θα μπορούσε να συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα έγινε κατανοητό ότι κυρίευσε τους Αποστόλους την ημέρα της Πεντηκοστής μετά την αναχώρηση του Ιησού από την Γη. Η εμφάνιση του αμνού στην αποκάλυψη 5 δείχνει τον θριαμβευτικό ερχομό του Ιησού στον Παράδεισο, και ο άσπρος καβαλάρης θα μπορούσε να συμβολίζει την αποστολή του Αγίου Πνεύματος από τον Ιησού και την πρόοδο του ευαγγελίου του Ιησού Χριστού.
Το κόκκινο άλογο
thumb|right|Ο δεύτερος καβαλάρης όπως απεικονίζεται σε χειρόγραφο σχετικό με την Αποκάλυψη, του 13ου αιώνα. Αρχείο:Aquote1.png''3 Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν σφραγῖδα τὴν δευτέραν, ἤκουσα τοῦ δευτέρου ζῴου λέγοντος· Ἔρχου. 4 καὶ ἐξῆλθεν ἄλλος ἵππος πυρρός, καὶ τῷ καθημένῳ ἐπ' αὐτὸν ἐδόθη αὐτῷ λαβεῖν τὴν εἰρήνην ἐκ τῆς γῆς καὶ ἵνα ἀλλήλους σφάξωσι, καὶ ἐδόθη αὐτῷ μάχαιρα μεγάλη. Κεφ.6:3-4 ''Αρχείο:Aquote2.png
Ο καβαλάρης του δευτέρου αλόγου συνήθως συμβολίζει τον Πόλεμο, ή την μαζική σφαγή. Το χρώμα του αλόγου του είναι κόκκινο (από πυρ, φωτιά). Σε μερικές μεταφράσεις, το χρώμα είναι ειδικά ένα φλογερό κόκκινο. Αυτό το χρώμα καθώς και το μεγάλο σπαθί που είχε ο καβαλάρης στην κατοχή του, υπαινίσσεται ότι αίμα πρόκειται να χυθεί. Ο δεύτερος καβαλάρης μπορεί να συμβολίζει τον εμφύλιο πόλεμο, σε αντίθεση με τον Πόλεμο της κατάκτησης, οπού λέγεται ότι ο πρώτος καβαλάρης συνήθως φέρνει. Άλλοι σχολιαστές έχουν προτείνει ότι μπορεί επίσης να συμβολίζει τον διωγμό των Χριστιανών.
Το χλωρό ή πράσινο άλογο
Αρχείο:Aquote1.png''7 Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν σφραγῖδα τὴν τετάρτην, ἤκουσα φωνὴν τοῦ τετάρτου ζῴου λέγοντος· Ἔρχου. 8 καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ ἵππος χλωρός, καὶ ὁ καθήμενος ἐπάνω αὐτοῦ, ὄνομα αὐτῷ ὁ θάνατος, καὶ ὁ ᾅδης ἠκολούθει μετ' αὐτοῦ· καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἐξουσία ἐπὶ τὸ τέταρτον τῆς γῆς, ἀποκτεῖναι ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ καὶ ἐν θανάτῳ καὶ ὑπὸ τῶν θηρίων τῆς γῆς. Κεφ.6:7-8 ''Αρχείο:Aquote2.png
Ο τέταρτος και τελευταίος καβαλάρης ονομάζεται Θάνατος. Από όλους τους καβαλάρηδες, είναι ο μοναδικός στον οποίο το κείμενο το ίδιο δίνει ρητά ένα όνομα. Σε αντίθεση με τους άλλους τρεις, αυτός δεν περιγράφεται μεταφέροντας κάποιο όπλο ή αντικείμενο, αντί αυτού τον ακολουθεί ο Άδης. Ωστόσο, εικονογραφήσεις συνήθως τον απεικονίζουν κουβαλώντας ένα δρεπάνι (όπως ο Grim Reaper), σπαθί ή κάποιο άλλο εργαλείο.
Το χρώμα του αλόγου του Θανάτου γράφεται σαν χλωρός (khlōros) στην Ελληνιστική Κοινή, το οποίο μπορεί να σημαίνει είτε πράσινο/πρασινωπό-κίτρινο είτε χλωμό/ωχρό. Το χρώμα συνήθως μεταφράζεται σαν χλωμό ενώ στακτερό, ανοικτό πράσινο και κιτρινοπράσινο είναι άλλες πιθανές ερμηνείες. Με βάση τις χρήσεις της λέξης στην ιατρική βιβλιογραφία της Αρχαίας Ελλάδας, μερικοί λόγιοι υπαινίσσονται ότι το χρώμα αντανακλά την ασθενική χλωμάδα ενός νεκρού σώματος. Σε μερικές μοντέρνες καλλιτεχνικές απεικονίσεις, στο άλογο δίνεται ένα ευδιάκριτο πράσινο χρώμα.
Προφητική ερμηνεία
Πολλοί χριστιανοί ερμηνεύουν τους καβαλάρηδες ως προφητεία μιας μελλοντικής δοκιμασίας.
Προτεριστική Ερμηνεία
Οι περισσότεροι μοντέρνοι λόγιοι ερμηνεύουν την αποκάλυψη από μια προτεριστική άποψη, αμφισβητώντας ότι η προφητεία και οι εικόνες της ισχύουν μόνο σε γεγονότα της πρώτης χιλιετίας της χριστιανικής ιστορίας. Ο Κατακτητής, ο καβαλάρης του άσπρου αλόγου, μερικές φορές συμβολίζεται με τις Παρθιακές δυνάμεις. Ο Κατακτητής φέρει τόξο και η Παρθιακή αυτοκρατορία εκείνη την εποχή ήταν γνωστή για τους έφιππους πολεμιστές της και την ικανότητα τους με το τόξο και το βέλος. Οι Πάρθοι σχετίζονταν επίσης με άσπρα άλογα. Μερικοί λόγιοι δείχνουν ειδικά τον Vologases I, ο οποίος ήταν ένας Παρθιάτης με το αξίωμα του Σάχη που συγκρούστηκε με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και κέρδισε μια σημαντική μάχη το 62 μ.Χ.
Είναι επίσης πιθανό να επηρεάζεται η απεικόνιση του μαύρου αλόγου και του καβαλάρη του, του Λιμού, από το ιστορικό πλαίσιο της αποκάλυψης. Το 92, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Δομιτιανός, επιχείρησε να χαλιναγωγήσει την υπερβολική ανάπτυξη της αμπελοκαλλιέργειας, ενθαρρύνοντας την καλλιέργεια σιτηρών. Ωστόσο, υπήρξαν μεγάλες αντιδράσεις σε αυτή την προσπάθεια και το σχέδιο εγκαταλείφθηκε. Η αποστολή του Λιμού να κάνει το σιτάρι και το κριθάρι σπάνιο αλλά να μη βλάψει το λάδι και το κρασί θα μπορούσε να είναι υπαινιγμός σε αυτό το επεισόδιο. Το κόκκινο άλογο και ο καβαλάρης του, οι οποίοι παίρνουν την ειρήνη από τη Γη, μπορούν να αντιπροσωπεύουν την επικράτηση των εμφυλίων διαμαχών την εποχή που γράφτηκε η Αποκάλυψη, στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια και ακριβώς πριν τον πρώτο αιώνα μ.Χ.
Άλλες Ερμηνείες
Σύμφωνα με τη θεολογία της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Ύστερων Ημερών (LDS Church), κάθε μία από τις επτά σφραγίδες που άνοιξε στην Αποκάλυψη συμβολίζει μια συγκεκριμένη χιλιετία στην Ασία. Από τότε που ο πρώτος καβαλάρης, ο Κατακτητής, εμφανίζεται με το άνοιγμα της πρώτης σφραγίδας, συνδέεται με τη χιλιετία 4000-3000 π.Χ. Λέγεται ότι είναι ο προφήτης Ενώχ, για τον οποίο οι Μορμόνοι πιστεύουν ότι ίδρυσε την ενάρετη πόλη της Σιών. Σε αυτή την ερμηνεία, ο πρώτος καβαλάρης θεωρείται καλός και οι κατακτήσεις συμβολίζουν την ηθική νίκη και όχι κάποιον κυριολεκτικό κατακτητικό πόλεμο. Ο δεύτερος καβαλάρης συνδέεται με την εποχή του Νώε (3000-2000 π.Χ.), ο τρίτος καβαλάρης με την εποχή του Αβραάμ (2000-1000 π.Χ.) και ο τέταρτος καβαλάρης από το 1000 π.Χ. με την γέννηση του Ιησού. Όπως και άλλες πολλές ερμηνείες, αυτοί οι καβαλάρηδες πιστεύονται ότι συμβολίζουν τον Πόλεμο, τον Λιμό και τον Θάνατο. Οι Μορμόνοι Θεολόγοι ισχυρίζονται ότι καθεμία από αυτές τις καταστροφικές δυνάμεις ήταν αχαλίνωτες κατά τη χιλιετία που προσδιορίζεται. Τέτοιες διαδοχικές ερμηνείες μας πάνε πίσω στον Μεσαίωνα.
Κάθε νέα χιλιετία, οι χριστιανοί ερμηνευτές βλέπουν τρόπους με τους οποίους οι καβαλάρηδες και η Αποκάλυψη γενικότερα, επιβεβαιώνουν σύγχρονα γεγονότα. Όσοι πιστεύουν ότι η Αποκάλυψη απευθύνεται στην σύγχρονη εποχή, είναι πολύ πιθανό να ερμηνεύουν τα άλογα ανάλογα με το χρώμα τους. Το κόκκινο, για παράδειγμα, συχνά συμβολίζει τον Κομμουνισμό, το μαύρο χρησιμοποιείται ως σύμβολο του καπιταλισμού ενώ το πράσινο αντιπροσωπεύει την έγερση του Ισλάμ.
Ορισμένοι εξισώνουν τους τέσσερεις καβαλάρηδες με τους αγγέλους των τεσσάρων ανέμων. (Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ).
Επιδημία, Πόλεμος, Λιμός και Θάνατος
Η προέλευση της "Επιδημίας" ως διακριτού καβαλάρη δεν είναι ξεκάθαρη, αν και μερικές εκδοχές της βίβλου όπως η Βίβλος της Ιερουσαλήμ και της Νέας Διεθνούς Έκδοσης αναφέρουν την πανούκλα σε σχέση με το πράσινο ή ωχρό πάρα με το λευκό άλογο.
Άλλες βιβλικές αναφορές
Ο Ζαχαρίας επίσης βλέπει έγχρωμα άλογα (Ζαχαρία 1:8-17˄,6:1-8˄), αν και στην πρώτη περίπτωση υπάρχουν μόνο τρία χρώματα (κόκκινο, διάστικτο και άσπρο), ενώ στη δεύτερη υπάρχουν ομάδες αλόγων που σέρνουν άρματα: κόκκινο, μαύρο, λευκό και τέλος διάστικτο. Αναφέρονται ως τα τέσσερα πνεύματα του παραδείσου, τα οποία κάθονται μπροστά από τον Άρχοντα της Γης. Τα άλογα του Ζαχαρία διαφέρουν από αυτά της Αποκάλυψης καθώς τα χρώματα τους δεν υποδηλώνουν η συμβολίζουν κάτι για τους χαρακτήρες τους. Επίσης, τα άλογα στον προφήτη Ζαχαρία ενεργούν ως φρουροί και όχι ως όργανα της καταστροφής ή της κρίσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποκάλυψη του Ιωάννη Κατηγορία:Χριστιανική εσχατολογία
Αύγουστος της Νταλάρνα
Ο Αύγουστος (σουηδ. August, 24 Αυγούστου 1831 - 4 Μαρτίου 1873) από τον Οίκο των Μπερναντότ ήταν δούκας της Νταλάρνα και πρίγκιπας της Σουηδίας.
Βιογραφία
Ο Νικόλαος Αύγουστος ήταν ο τέταρτος γιος του Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας και της Ιωσηφίνας ντε Μπωαρνέ, κόρης του Ευγένιου, Δούκα του Λόιχτενμπεργκ. Η μητέρα του Ευγένιου είχε σε δεύτερο γάμο παντρευτεί τον Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας.
Το 1852 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του Γουσταύος και το 1859 ο πατέρας του. Ανέλαβε βασιλιάς ο πρωτότοκος Κάρολος ΙΕ΄, που όμως απεβίωσε το 1872 χωρίς επιζώντα άρρενα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο τρίτος αδελφός Όσκαρ Β΄. Το επόμενο έτος ο Αύγουστος απεβίωσε από πνευμονία σε ηλικία 41 ετών στο Ανάκτορο της Στοκχόλμης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1864 τη Θηρεσία των Βέττιν, κόρη του Εδουάρδου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2013-14
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2013-14 ή αλλιώς το Ερεντβίζιε 2013-14 ήταν το 58ο πρωτάθλημα Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 2 Αυγούστου 2013 και ολοκληρώθηκε στις 18 Μαΐου 2014 μαζί με τα Play-Offs ανόδου/υποβιβασμού και Ευρώπης.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Άγιαξ για 33η φορά στην ιστορία του, ενώ υποβιβάστηκαν στην Εέρστε Ντιβίζιε οι Ρόντα, η Βάαλβαϊκ και ΝΕΚ. Την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ 2014-2015 κέρδισαν οι Άγιαξ και Φέγενορντ, ενώ στο Γιουρόπα Λιγκ 2014-15 κέρδισαν οι ΦΚ Τβέντε, Αϊντχόφεν, Χρόνινγκεν (μέσω των Play Offs) και Τσβόλε (μέσω του κυπέλλου Ολλανδίας).
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη φετινή σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 2012-13.
Βαθμολογία
1 Η Τσβόλε κατέκτησε το Κύπελλο Ολλανδίας και κέρδισε την είσοδο στα Play Offs του Γιουρόπα Λιγκ 2014-15.
Τελικός
Η Χρόνινγκεν κέρδισε την θέση στο Γιουρόπα Λιγκ.
Τρίτος Γύρος
Η Ντόρντρεχτ και η Εξέλσιορ προβιβάστηκαν στην Ερεντιβίζιε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2013-2014 Κατηγορία:Έρεντιβιζι
Σαμ Χιούστον
Ο Σαμ Χιούστον (Samuel "Sam" Houston, 2 Μαρτίου 1793 - 26 Ιουλίου 1863) ήταν Αμερικανός πολιτικός και στρατιωτικός, γνωστός για το ρόλο του στην ένταξη του Τέξας στις Ηνωμένες Πολιτείες ως Πολιτεία.
Η ζωή του
Όταν ο Σαμ Χιούστον ήταν ακόμα 15 ετών ήταν ήδη ψηλότερος από τα πέντε μεγαλύτερα αδέλφια του. Τα έξι αγόρια, οι τρεις αδελφές τους και η χήρα μητέρα τους είχαν έρθει στο Τενεσί από την Βιρτζίνια. Όπως έκαναν παντού οι πρώτοι άποικοι, εκχέρσωσαν κι αυτοί τον τόπο, έστησαν μία ξύλινη καλύβα και εγκαταστάθηκαν.
Ο νεαρός Σαμ αγαπούσε την ελεύθερη ζωή στα δάση και τις συνοριακές περιοχές αλλά τα αδέλφια του είχαν άλλες ιδέες. Του βρήκανε δουλειά σ' ένα μαγαζί του χωριού. Αυτό όμως δεν κράτησε πολύ. Ο Σαμ πήρε μία μερα το τουφέκι του επ' ώμου και ξεκίνησε.
Πήγε να ζήσει με την ινδιάνικη φυλή των Τσερόκι που είχαν εγκατασταθεί κατά μήκος του ποταμού Τενεσί. Η ζωή τους του άρεσε. Είχε τον καιρό να κυνηγάει και κυρίως να κάθεται και να διαβάζει. Αλλά και οι Ινδιάνοι αγαπούσαν τον νέο και ο αρχηγός τους, ο Ουλουτέκα, τον υιοθέτησε και τον ονόμασε "Κοράκι".
Τρία ολόκληρα χρόνια, ο Σαμ ζούσε, κυνηγούσε και έπαιζε με τους Τσερόκι. Μόλις το 1812 ξαναγύρισε σπίτι του. Αλλά φεύγοντας από τους Ινδιάνους πήρε μαζί του τα χαρακτηριστικά τους: την τιμιότητα και το θάρρος τους. Κι αυτά ακριβώς τον βοήθησαν στην καριέρα του ως στρατιωτικός και ως πολιτικός.
Για αρκετό καιρό, ο Σαμ Χιούστον δίδαξε σ' ένα σχολείο και ύστερα, το 1813, κατατάχθηκε στο στρατό και πολέμησε κάτω από τις οδηγίες του Άντριου Τζάκσον, στη Νέα Ορλεάνη, στον Αγγλοαμερικανικό πόλεμο του 1812. Ύστερα από τον πόλεμο ο Σαμ Χιούστον ανέλαβε να διαπραγματευθεί μία συμφωνία με τους Τσιρόκι και οι Τσιρόκι έκλεισαν ειρήνη με το θετό τους γιο, το "Κοράκι".
Ο Σαμ Χιούστον άρχισε τότε να σπουδάζει νομικά. Ηγέτης εκ φύσεως και καλός ομιλητής ο Χιούστον ανεδείχθη γρήγορα στην πολιτική. Το 1823 εξελέγη γερουσιαστής του Τενεσί και λίγο αργότερα ανεδείχθη κυβερνήτης της Πολιτείας.
Ο Σαμ Χιούστον έμεινε με τους Ινδιάνους αρκετά χρόνια. Όταν ο παλιός του αρχηγός, ο Άντριου Τζάκσον, έγινε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, προσπάθησε να τον ξανατραβήξει στη δημόσια ζωή. Ο Σαμ, ντυμένος ινδιάνικα, αποκρίθηκε στον πρόεδρο: "Έκοψα πια κάθε δεσμό με τον κόσμο των λευκών".
Αλλά ο Χιούστον ξαναγύρισε στον κόσμο των λευκών. Το 1832, περιόδευε στο Τέξας, που ήτανε τότε μέρος του Μεξικού. Όταν το Τέξας ξεσηκώθηκε να αγωνιστεί για την ελευθερία του εναντίον του Μεξικανού τυράννου Σάντα Άννα, ο Σαμ Χιούστον εξελέγη αρχιστράτηγος του στρατού του Τέξας.
Η αποστολή του Χιούστον ήταν δυσκολότατη. Ήξερε πως δεν θα μπορούσε να πλήξει το μεξικανικό στρατό σε μία κατά μέτωπο μάχη. Έπρεπε να του στήσει μία παγίδα και διέταξε υποχώρηση.
Πίσω από το στρατό του Τέξας, το Άλαμο, στο Σαν Αντόνιο, παραδόθηκε στη σφαγή. Πολλές απομονωμένες φρουρές διαλύθηκαν. Και όμως ο Χιούστον εξακολουθούσε να διατάζει υποχώρηση, ώσπου στο Σαν Χασίντο στράφηκε απότομα πίσω.