cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βενετία
Tέχνη και τυπογραφία
Το 16ο αιώνα η Βενετσιάνικη ζωγραφική αναπτύχθηκε υπό τις επιρροές της Σχολής της Πάδοβας και του Αντονέλλο ντα Μεσσίνα, που εισήγαγε την τεχνική της ελαιογραφίας των αδερφών Βαν Αικ. Εκφράζεται με μια θερμή χρωματική κλίμακα και γραφική χρήση του χρώματος. Πρώιμοι καλλιτέχνες ήταν οι οικογένειες Μπελίνι και Βιβαρίν, με συνεχιστές τους Τζορτζόνε και Τιτσιάνο και ύστερα τους Τιντορέττο και Βερονέζε. Οι καμβάδες ( οι συνηθισμένες επιφάνειες ζωγραφικής) προέρχονται από τη Βενετία της πρώιμης Αναγέννησης. Αυτοί οι πρώτοι καμβάδες ήταν γενικά ακατέργαστοι. Το 18ο αιώνα η Βενετσιάνικη ζωγραφική είχε μια ανάκαμψη λόγω της διακοσμητικής ζωγραφικής του Τζανμπαττίστα Τιέπολο και των πανοραμικών πινάκων των Καναλέττο και Γκουάρντι.
Γυαλί
Η Βενετία είναι γνωστή για τα έργα της από περίτεχνο γυαλί, γνωστό ως Βενετσιάνικο γυαλί. Είναι παγκοσμίου φήμης για την πολυχρωμία, την κομψότητα και τη δεξιοτεχνία τους. Πολλά από τα σημαντικά χαρακτηριστικά αυτών των αντικειμένων είχαν αναπτυχθεί από το 13ο αιώνα. Προς το τέλος του το κέντρο της Βενετσιάνικης υαλουργίας μεταφέρθηκε στο Μουράνο. Βυζαντινοί τεχνίτες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του Βενετσιάνικου γυαλιού, μιας τέχνης για την οποία η πόλη είναι πασίγνωστη. Όταν η Κωνσταντινούπολη λεηλατήθηκε από την Δ΄ Σταυροφορία το 1204 μερικοί φυγάδες τεχνίτες ήρθαν στη Βενετία. Αυτό επαναλήφθηκε όταν οι Οθωμανοί πήραν την Κωνσταντινούπολη το 1453, παρέχοντας στη Βενετία ακόμη περισσότερους υαλουργούς. Οι Βενετσιάνοι τεχνίτες είχαν αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στο χρώμα και τη διαφάνεια του γυαλιού τους και είχαν εξοικειωθεί με μια ποικιλία διακοσμητικών τεχνικών. Παρά τις προσπάθειες να κρατηθούν μέσα στη Βενετία οι Βενετσιάνικες τεχνικές υαλουργίας, αυτές έγιναν και αλλού γνωστές και γυαλικά Βενετσιάνικου στυλ παράγονταν σε άλλες Ιταλικές πόλεις και άλλες χώρες της Ευρώπης.
Φεστιβάλ
Το Καρναβάλι της Βενετίας σχετίζεται άμεσα με τις Βενετσιάνικες μάσκες. Λέγεται ότι ξεκίνησε από μια νίκη της ΄΄Γαληνότατης Δημοκρατίας΄΄, προηγούμενο όνομα της Βενετίας, επί του Πατριάρχη της Ακυληίας, Ούλρικο, το 1162. Για να τιμήσουν αυτή τη νίκη οι κάτοικοι άρχισαν να χορεύουν και να κάνουν συγκεντρώσεις στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου. Απ' ότι φαίνεται αυτή η γιορτή άρχισε αυτή την περίοδο και επισημοποιήθηκε την Αναγέννηση. Εντούτοις υπό την εξουσία του Βασιλιά της Αυστρίας τέθηκε πλήρως εκτός νόμου το 1797 και η χρήση των μασκών απαγορεύθηκε αυστηρά.
Μετά από μακρά ανυπαρξία το Καρναβάλι ξαναλειτούργησε το 1979. Η Ιταλική κυβέρνηση αποφάσισε να επαναφέρει την ιστορία και τον πολιτισμό της Βενετίας και επιδίωξε να χρησιμοποιήσει το παραδοσιακό Καρναβάλι ως επίκεντρο των προσπαθειών της. Η ανακατασκευή των μασκών ξεκίνησε ως στόχος κάποιων φοιτητών της Βενετίας για το τουριστικό εμπόριο. Σήμερα περίπου 3 εκατομμύρια επισκέπτες έρχονται στη Βενετία κάθε χρόνο για το Καρναβάλι. Μία από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις είναι ο διαγωνισμός για το "la maschera piu bella" («την ωραιότερη μάσκα») το τελευταίο σαββατοκύριακο του Καρναβαλιού που κρίνεται από μια διεθνή επιτροπή ενδυματολόγων και σχεδιαστών μόδας.
Η Μπιενάλε της Βενετίας είναι μια από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις στο καλεντάρι των τεχνών. Το 1893 με επικεφαλής το δήμαρχο της Βενετίας, Ρικάρντο Σελβάτικο, το Δημοτικό Συμβούλιο ψήφισε μια απόφαση στις 19 Απριλίου που καθιέρωνε μια Esposizione bienalle artistica nazionale (διετή έκθεση Ιταλικής τέχνης), που εγκαινιάστηκε στις 22 Απριλίου 1895. Μετά το ξέσπασμα των εχθροπραξιών κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι δραστηριότητες της Μπιενάλε διακόπηκαν το Σεπτέμβριο του 1942 αλλά επαναλήφθηκαν το 1948.
Η "Φέστα ντελ Ρεντεντόρε" γίνεται στα μέσα Ιουλίου. Ξεκίνησε ως γιορτή ευχαριστήρια για το τέλος της φοβερής πανώλης του 1576. Δημιουργείται μια γέφυρα από μαούνες που συνδέει τη Τζουντέκα με την υπόλοιπη Βενετία και σημαντικό ρόλο παίζουν τα πυροτεχνήματα.
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας (Ιταλικά: Mostra Internazionale d'Arte Cinematografica di Venezia) είναι το παλιότερο φεστιβάλ κινηματογράφου στον κόσμο. Ιδρυμένο από τον Κόμη Τζουζέπε Βόλπι ντι Μιζουράτα το 1932 ως ΄΄Esposizione Internazionale d'Arte Cinematografica΄΄ το φεστιβάλ διεξάγεται από τότε κάθε χρόνο τέλη Αυγούστου ή αρχές Σεπτεμβρίου στο νησί Λίντο. Οι προβολές γίνονται στο ιστορικό Παλάτσο ντελ Σίνεμα στη Λουγκομάρε Μαρκόνι. Είναι ένα από τα μεγαλύτερου κύρους κινηματογραφικά φεστιβάλ και τμήμα της Μπιενάλε της Βενετίας.
Διάσημοι Βενετσιάνοι
Βενετσιάνοι και άλλοι στενά σχετιζόμενοι με την πόλη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πόλεις και δήμοι της επαρχίας της Βενετίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Νησιά της Λιμνοθάλασσας της Βενετίας Κατηγορία:Βένετο Κατηγορία:Πόλεις του Βένετο
Μοντέρνοι Καιροί
Οι Μοντέρνοι Καιροί (πρωτότυπη γλώσσα:Modern Times) είναι ο τίτλος μιας κινηματογραφικής ταινίας σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Τσάρλι Τσάπλιν που κυκλοφόρησε το 1936. Στην ταινία εμφανίζεται ο γνωστός αλητάκος με το χαρακτηριστικό καπέλο και μουστάκι, ο οποίος αγωνίζεται να επιβιώσει στον μοντέρνο, βιομηχανοποιημένο κόσμο. Το φιλμ έχει φόντο το μεγάλο οικονομικό και χρηματιστηριακό κραχ του 1929 και αποτελεί ένα σχόλιο στην απεγνωσμένη εύρεση εργασίας σε μια κοινωνία με τεράστια ανεργία καθώς και στην οικτρή οικονομική κατάσταση των ανθρώπων. Τέλος στην ταινία γίνονται ειρωνικές αναφορές για την έντονη βιομηχανοποίηση και την επιρροή που κατά τον Τσάπλιν έχει αυτή στις συνθήκες εργασίας (π.χ. λωρίδα παραγωγής).
Ο Τσάρλι Τσάπλιν σκηνοθέτησε αλλά και έγραψε το σενάριο της ταινίας, ενώ ο ίδιος πρωταγωνίστησε στην ταινία, υποδυόμενος έναν αλητάκο, ο οποίος εμφανίζεται για τελευταία φορά σε κινηματογραφική ταινία. Πολλοί κριτικοί συμφωνούν ότι η ταινία αυτή αποτελεί μια από τις σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών.
Θεωρείται ως η πιο Μαρξιστική ταινία του Τσάπλιν. Ωστόσο, η ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν με το πιο έντονο πολιτικό περιεχόμενο θεωρείται ότι είναι η ταινία Ο μεγάλος δικτάτορας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1936 Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τις τεχνολογικές επιπτώσεις Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τσάρλι Τσάπλιν
Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου
Η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου έχει παρόμοιες αρμοδιότητες και εξουσίες με τις αντίστοιχες των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς οι Εποπτικές Αρχές διέπονται από Οδηγίες της ΕΕ.
Αναλυτικά, η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου συστάθηκε με βάση το άρθρο 5 του περί της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς (Σύσταση και Αρμοδιότητες) Νόμου του 2001 ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου. Η Επιτροπή χαρακτηρίζεται ως «Διοικητικό Συλλογικό Όργανο Εποπτείας».
Σύσταση και θητεία Δ.Σ.
Η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου διοικείται από πενταμελές Συμβούλιο το οποίο απαρτίζεται από τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο οι οποίοι παρέχουν τις υπηρεσίες τους κατά πλήρη και αποκλειστική απασχόληση και τρία άλλα μέλη. Στις συνεδρίες του Συμβουλίου παρακάθεται εκπρόσωπος του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας ο οποίος έχει δικαίωμα να εγγράφει θέματα στην ημερήσια διάταξη, να μετέχει στις συζητήσεις και να εκφράζει απόψεις αλλά στερείται του δικαιώματος ψήφου. Τα μέλη του Συμβουλίου διορίζονται από το Υπουργικό Συμβούλιο κατόπιν εισηγήσεως του Υπουργού Οικονομικών και η θητεία τους είναι πενταετής με εξαίρεση την θητεία του Αντιπροέδρου και δύο εκ των άλλων μελών που διορίζονται για πρώτη φορά, η οποία είναι τετραετής και τριετής αντίστοιχα για σκοπούς διατήρησης της συνέχειας στην σύνθεση της Επιτροπής. Η θητεία για όλα τα μέλη είναι ανανεώσιμη για πέντε πρόσθετα έτη.
Αρμοδιότητες
Η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου έχει, μεταξύ άλλων, τις ακόλουθες αρμοδιότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρηματιστήρια
Παλίντονο
thumb|right|250px|Παλίντονος καταπέλτης (σχέδιο ανακατασκευής)
Ο παλίντονος καταπέλτης ήταν πολεμική καταπελτική μηχανή των αρχαίων Ελλήνων.
Η ιστορία του παλίντονου
Οι καταπελτικές μηχανές αποτελούσαν πολεμικό εξάρτημα του στρατού από τον 4ο αι. π.Χ.. Για πρώτη φορά μνημονεύεται οτι ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος χρησιμοποίησε καταπέλτες.
Περιγραφή του παλίντονου
Η ακριβής περιγραφή του παλίντονου καταπέλτη δεν έχει διασωθεί. Λίγες αναφορές έχουμε που παριστάνουν κυρίως την μπροστινή όψη, έτσι όπως την έβλεπε ο εχθρός. Από ανακατασκευαστικές εργασίες έχουμε κάποιες τεχνικές περιγραφές, που θέλουν το παλίντονο να είναι ως εξής. Το παλίντονο λειτουργεί όπως και το τόξο, είναι όμως πιο σύνθετο στην κατασκευή και χρήση του. Πρόκειται για παραλλαγή και μάλλον εξέλιξη του ευθύτονου, και παρουσιάζει όμοια χαρακτηριστικά της χορδής, του πλαισίου και του μηχανισμού. Ανάλογα με την χρήση του εκσφενδόνιζε λίθους μάζας μέχρι και 75 κιλά, σιδερένιες μπάλες, ή μυτερά παλούκια. Τα βλήματα εκτινάζοταν ψηλά αφού η θέση στην οποία ήταν τοποθετημένα δεν ήταν σε οριζόντια, αλλά σε κλίση 45 μοιρών.
Το παλίντονο χρησιμοποιείτο για βολές σε σταθερούς στόχους, π.χ. φρούρια, και γι'αυτό ήταν τοποθετημένο σε σταθερή, ακίνητη βάση. Η δύναμη κρούσης του ήταν ολέθρια, αφού το βλήμα μπορούσε να ανοίξει τρύπα ή να ρίξει τοίχο.
Η χρήση του παλίντονου
Έμοιαζε με μικρό κτίριο ή πύργο, και γενικά επρόκειτο για κατασκευή δύσκολη στην μεταφορά και στην χρήση της. Πριν την μεταφορά έπρεπε να αποσυναρμολογηθεί, ενώ στην θέση της μάχης έπρεπε να συναρμολογηθεί ξανά. Μετά την βολή χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να ξανατεντώσουν τα σχοινιά, ενώ η εξειδικευμένη ομάδα που το χειριζόταν ήταν ιδιαίτερα εκπαιδευμένη και χρησιμοποιούσε βοηθητικές μηχανές. Το τέντωμα των σχοινιών ήθελε ιδιαίτερη τέχνη, και έπρεπε να γίνεται απολύτως συμμετρικά, έτσι ώστε η βολή να είναι όσο το δυνατόν πιο ευθεία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ιστορία Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία Κατηγορία:Αρχαίες πολεμικές μηχανές Κατηγορία:Ρωμαϊκός στρατός Κατηγορία:Πολιορκητικές μηχανές
Γιάρμο
Το Γιάρμο ή Τζάρμο και Καλάτ Τζάμο είναι ένας αρχαιολογικός χώρος στο βόρειο Ιράκ στους πρόποδες του Ζάγρου ανατολικά της πόλεως Κιρκούκ. Είναι μία από τις αρχαιότερες γεωργικές κοινότητες του κόσμου, της οποίας η αρχή χρονολογείται στο 7090 π.Χ.. Το Γιάρμο είναι γενικά σύγχρονο άλλων σημαντικών νεολιθικών θέσεων όπως η Ιεριχώ στον νότιο Λεβάντε και το Τσαταλογιούκ στην Ανατολία. Η θέση του Γιάρμο είναι περίπου δώδεκα με δεκαέξη στρέμματα (12,000 με 16,000 m²) σε έκταση και βρίσκεται σε υψόμετρο 800 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας σε μία ζώνη δασών βελανιδιάς και φιστικάς.
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Ιράκ
Πευκοτσοπανάκος
Ο πευκοτσοπανάκος (Sitta krueperi) είναι μικρό πτηνό της οικογένειας των Σιττιδών. Στην Ελλάδα συναντάται μόνο στο νησί της Λέσβου.
Εμφάνιση
Εχει μήκος 11,5 έως 12,5 εκατοστά, σχετικά μικρό κεφάλι και μικρό ράμφος. Το φτέρωμα στην επάνω επιφάνεια είναι γκριζομπλέ χρώματος, το κάτω μέρος υπόλευκο με μία καφέ-κοκκινωπή κηλίδα στο στήθος. Στο κεφάλι έχει μία λευκή λωρίδα πάνω από τα μάτια και μια μαύρη λωρίδα στην κορυφή του κεφαλιού που στα αρσενικά από ότι στα θηλυκά.
Κατανομή και ενδιαίτημα
Ο πευκοτσοπανάκος μπορεί να βρεθεί στην νοτιοανατολική Ευρώπη, στην Τουρκία, την Γεωργία, σε ένα μικρό κομμάτι της Ρωσσίας και στο Ελληνικό νησί της Λέσβου. Ζει κυρίως σε δάση τραχείας πεύκης (Pinus brutia).
Συμπεριφορά
Ο πευκοτσοπανάκος αναπαράγεται από τα μέσα Μαρτίου μέχρι τα τέλη Ιουνίου στα δάση τραχείας πεύκης στην Αττάλεια. Η ερωτοτροπία περιλαμβάνει τελετουργικό τάισμα του θηλυκού από το αρσενικό.
Τρέφονται σε ομάδες και άμα ένα πτηνό βρει τροφή καλεί και τα άλλα. Φωλιάζουν σε κουφάλες δέντρων ή τρύπες από δρυοκολάπτες. Μόνο το θηλυκό επωάζει τα αυγά ενώ το αρσενικό το ταΐζει. Τα αρσενικά φουσκώνουν τα φτερά τους και να παίρνουν μια κυρτή στάση κατά την υπεράσπιση του εδάφους τους. Τρέφεται κυρίως με διάφορα έντομα και προνύμφες, επίσης και με διάφορους σπόρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιττίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Δημήτρης Αντωναρόπουλος
Ο υποστράτηγος Δημήτριος Αντωναρόπουλος (15 Οκτωβρίου 1821 - 28 Ιουνίου 1896) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κυπαρισσία στις 15 Οκτωβρίου 1821. Πατέρας του ήταν ο οπλαρχηγός Κυριάκος Αντωναρόπουλος. Από μικρό παιδί έχασε τον πατέρα του. Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα μπαίνοντας στην σχολή των Ευελπίδων. Αποσύρθηκε από δική του πρωτοβουλία και κατατάχτηκε ως απλός στρατιώτης το 1841. Υπηρέτησε δεκαπέντε χρόνια και έφτασε στον βαθμό του υπολοχαγού, και το 1876 προάχθηκε σε ταγματάρχη.
Διετέλεσε φρούραρχος στο Ναύπλιο, Πάτρα, Κέρκυρα, Λευκάδα, Άρτα, Καλαμάτα, και τελικά στην Αθήνα. Υπηρέτησε επίσης ως αρχηγός Λάρισας.
Κατά την προσάρτηση της Ηπείρου και Θεσσαλίας πρώτος μπήκε στην Άρτα επί κεφαλής χιλίων ανδρών. Ασχολήθηκε με τα πολιτικά και εκλέχτηκε βουλευτής εναντίον του Σωτηρόπουλου το 1887.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος
Φίλυρο
Ιστορία
Το Φίλυρο ήταν ένα φτωχό τουρκοχώρι. Οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν εδώ από τα βάθη της Μικράς Ασίας κατά τη διάρκεια της τουρκικής κατοχής. Επίσης το Φίλυρο (Γιάλετζικ) πριν από την εγκατάσταση των Μικρασιατών και Ποντίων Ελλήνων προσφύγων υπήρξε παραθεριστικό μέρος Τούρκων. Οι Τούρκοι αποχώρησαν αμέσως μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912-1913. Απομεινάρια της τουρκικής παρουσίας ήταν ένα τζαμί, μερικά σπίτια του χωριού και η ονομασία του, Γιάλετζικ. Η ονομασία του σχετίζεται πιθανότατα με το καλό κλίμα και τα δασωμένα βουνά του, δεδομένου ότι στα τούρκικα Γιαϊλά σημαίνει παραθέριση. Το 1914 φτάνουν και εγκαθίστανται στο Φίλυρο τρεις μεγάλες οικογένειες από διάφορα μέρη του Πόντου και του Καυκάσου, αλλά κυρίως από την επαρχία του Καρς. Οι οικογένειες αυτές είναι πρόγονοι των σημερινών Φιλυριωτών. Προτίμησαν το βουνό, το Γιάλετζικ, επειδή επικοινωνούσε με τη Θεσσαλονίκη και τα γύρω χωριά. Οι πρώτοι δρόμοι κατασκευάζονται γύρω στα 1917-1918 με τη βοήθεια των Άγγλων, για την κάλυψη των αναγκών του στρατού. Οι δρόμοι παρέμειναν χωματόδρομοι ως το 1950 οπότε έγινε χαλικόστρωση. Το 1967-1968 κατασκευάζεται άσφαλτος και το χωριό ηλεκτροδοτείται. Όσον αφορά την ύδρευση, η τροφοδότηση με νερό γίνονταν από το τουρκικό δίκτυο. Επίσης, υπήρχαν πολλά πηγάδια, ρεματιές και πηγές που ανάβλυζαν πόσιμο νερό. Λόγω των γεωτρήσεων τα νερά εξαντλήθηκαν. Οι αποδόσεις των χωραφιών ήταν πολύ μικρές αφού ο τόπος δε διέθετε γόνιμες εκτάσεις. Παράλληλα αναπτύχθηκε αξιόλογη κτηνοτροφία. Σταδιακά οι συνθήκες διαβίωσης βελτιώθηκαν. Ωστόσο πρόβλημα αποτελούσε για πολλά χρόνια η έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Παρά τις δυσκολίες εκείνων των εποχών, τη θερινή εποχή κάθε Κυριακή και γιορτή στήνονταν χοροί στην πλατεία και στο δάσος του χωριού που κρατούσαν ως το βράδυ.
Σήμερα
Το Φίλυρο μαζί με το Ασβεστοχώρι, την Εξοχή, τον Χορτιάτη, το Πανόραμα και την Πυλαία αποτελούν τον Δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη. Ο πληθυσμός του Φιλύρου ανέρχεται στα 9,998 (απογραφή πληθυσμού-κατοικιών 2017). Ελάχιστοι σήμερα ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και οι περισσότεροι είναι εργαζόμενοι στο δευτερογενή και τριτογενή τομέα. Έχει τρία νηπιαγωγεία, δύο δημοτικά σχολεία, γυμνάσιο και λυκειο. Το κοσμεί μία μεγαλοπρεπής εκκλησία, ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου και μικρά εκκλησάκια όπως ο Προφήτης Ηλίας και ο Όσιος Νικάνορας. Το χωριό έχει τακτική αστική συγκοινωνία με τη γραμμή 64(και τις υπογραμμές 64Α, 64Β, 64Ε και 64Κ) του ΟΑΣΘ που ξεκινάει από το Νέο Σταθμό Θεσσαλονίκης και φτάνει μέσω Νεάπολης στο Φίλυρο. Στην πλατεία και το δάσος του χωριού υπάρχουν πολλές ταβέρνες με εκλεκτές γεύσεις. Στο Φίλυρο προγραμματίζεται από δωρεά του ιδρύματος Νιάρχου παιδιατρικό νοσοκομείο και υπολογίζεται ότι θα είναι έτοιμο τον Οκτώβριο του 2024.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Πυλαίας - Χορτιάτη
Κατάλογος μουσικών έργων σε ασυνήθιστα μέτρα
Ο παρακάτω κατάλογος περιλαμβάνει μουσικές συνθέσεις ή μουσικά κομμάτια που έχουν ασυνήθιστα μέτρα. Ως "ασυνήθιστο" ορίζεται εδώ οποιοδήποτε μέτρο εκτός από τα απλά 2/2, 2/4, 2/8, 3/2, 3/4, 3/8, 4/2, 4/4, 4/8 και τα σύνθετα 6/4, 6/8, 6/16, 9/4, 9/8, 9/16, 12/4, 12/8 και 12/16.
Κατά τους κανόνες της μουσικής σημειογραφίας, είναι αποδεκτοί συνήθως περισσότεροι τρόποι από έναν, για γραφή ενός συγκεκριμένου κομματιού. Το μέτρο που θα επιλεχτεί, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το μουσικό πλαίσιο, το προσωπικό γούστο του συνθέτη ή του εκδότη και τη γραφική διάταξη της γραπτής σελίδας. Συχνά, στις δημοσιευμένες εκδόσεις χρησιμοποιούσαν ένα συγκεκριμένο μέτρο για να δηλώνουν οπτικά το ρυθμό σε αργά μέρη συμφωνιών, σονατών και κοντσέρτων.
Ένα απολύτως ασυνήθιστο μετρικό μοτίβο μπορεί να σημειωθεί ως ίσο με ένα πιο συνηθισμένο μέτρο, στο οποίο όμως δεν αντιστοιχεί. Για παράδειγμα, η πασακάλια από την όπερα του Μπρίτεν Peter Grimes αποτελείται από παραλλαγές σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο από έντεκα χτύπους, αλλά σημειώνεται με το συνηθισμένο μέτρο 4/4 και με κάθε παραλλαγή να τελειώνει με 2 3⁄4 μέτρα και επομένως χρησιμοποιεί κάθε φορά ένα τέταρτο λιγότερο απ' ότι στο προηγούμενο μέτρο.
11/8
11/32
11/64
677 Άαλτγιε
Η `Ααλτγιε (Aaltje) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,425. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το όνομα της Ολλανδής τραγουδίστριας Aaltje Noordewier-Reddingius (1868-1949).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ααλτγιε
Ο Δολοφόνος της Λεωφόρου
Ο Δολοφόνος της Λεωφόρου (Πρωτότυπος τίτλος: The Hitch-Hiker) γνωστό και με τον τίτλο Ο Δολοφόνος της Ασφάλτου είναι φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1953 σε σκηνοθεσία της Άιντα Λουπίνο και σενάριο του Ρόμπερτ Λ. Τζόσεφ, της Λουπίνο και του πρώην σύζυγου της Κόλιερ Γιανγκ, βασισμένο σε μια ιστορία του Ντάνιελ Μεϊνγουόρινγκ, εμπνευσμένη από την πραγματική ιστορία του Μπίλι Κουκ, ενός ψυχοπαθή δολοφόνου ο οποίος το 1950 στην Καλιφόρνια δολοφόνησε μία πενταμελή οικογένεια και έναν πλανόδιο πωλητή. Πρωταγωνιστούν οι Έντμοντ Ο'Mπράιεν, Φρανκ Λόβτζοϊ, Γουίλιαμ Τάλμαν και ο Χοσέ Τορβέι.
«Ο Δολοφόνος της Λεωφόρου» θεωρείται ως το πρώτο αμερικανικό φιλμ νουάρ που σκηνοθέτησε μια γυναίκα και επιλέχθηκε το 1998 για να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών ως «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική»  Η ταινία είναι δημόσια.
thumb|Η ταινία
Πλοκή
thumb|245px|Ο Φρανκ Λόβτζοϊ, Γουίλιαμ Τάλμαν και ο Έντμοντ Ο'Μπράιεν Δύο άντρες, ο Ρόι Κόλινς και ο Γκίλμπερτ Μπόουεν από το Ελ Σέντρο της Καλιφόρνια, οδηγούν προς ένα προγραμματισμένο ταξίδι για ψάρεμα στην πόλη Σαν Φελίπε του Μεξικού στον Κόλπο της Καλιφόρνια. Ακριβώς νότια του Μεξικάλε, παίρνουν έναν άντρα που ονομάζεται Έμμετ Μάγερς που κάνει ωτοστόπ, του οποίου το κλεμμένο αυτοκίνητο προφανώς εξαντλήθηκε από καύσιμα. Ο Μάγερς αποδεικνύεται ότι είναι ένας ψυχοπαθής που έχει διαπράξει πολλές δολοφονίες ενώ κάνει την διαδρομή πεζός μεταξύ του Ιλινόις και της Νότιας Καλιφόρνιας και κατάφερε να φτάσει εως το Μεξικό και την πόλη Μεξικάλε. Για να αποφύγει τις διωκτικές αρχές, ο Μάγερς αναγκάζει τους δύο άντρες με το όπλο του για να ταξιδέψουν βαθιά στην χερσόνησο της Μπάχα Καλιφόρνια, προς την πόλη της Σάντα Ροζαλία, όπου σκοπεύει να πάρει ένα πλοίο στον κόλπο της Καλιφόρνια. Εν τω μεταξύ, οι άνδρες προσπαθούν να σχεδιάσουν τη διαφυγή τους από τον βίαιο και παρανοϊκό Μάγερς. Δοκιμάζουν τακτικές όπως σαμποτάρισμα του αυτοκινήτου τους και αφήνοντας ενδείξεις (όπως ένα χαραγμένο γαμήλιο δαχτυλίδι) σε διάφορα σημεία του ταξιδιού τους. Ο Κόλινς χτυπάει άσχημα τον αστράγαλο του κατά τη διάρκεια μιας προσπάθειας διαφυγής. Ο σαδιστής Μάγερς βασανίζει σωματικά και ψυχικά τους άντρες, αναγκάζοντάς τους να συνεχίσουν με τα πόδια και κοροϊδεύοντας την πίστη τους ο ένας στον άλλο ισχυριζόμενος ότι θα μπορούσαν να είχαν δραπετεύσει χωριστά αν ξεχνούσαν το ήθος τους και κοιτούσαν μόνο τον εαυτό τους.
Η παρακολούθηση του Μάγερς από την επιβολή του νόμου καλύπτεται εκτενώς στο ραδιόφωνο και ο εγκληματίας σκοπεύει να ενημερώνεται συνεχώς. Σε μια προσπάθεια προστασίας των δύο αθώων ανδρών, η αστυνομία σκόπιμα αλλάζει πληροφορίες για να υποδείξει ότι ο Μάγερς βρίσκεται ακόμα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Φτάνοντας στη Σάντα Ροζαλία, ο Μάγερς προσπαθεί να κρύψει την ταυτότητά του αναγκάζοντας τον Κόλινς να φορέσει τα ρούχα του. Ο Μάγερς, αφού ανακαλύπτει ότι το κανονικό πλοίο προς το Γκουάμας έχει καεί, μισθώνει ένα αλιευτικό σκάφος. Ωστόσο, ενώ περιμένει τον ψαρά, οι ντόπιοι ανακαλύπτουν την κατάστασή του ως καταζητούμενου δολοφόνου και επικοινωνούν με τις αρχές. Η αστυνομία περικυκλώνει την προβλήτα και κατορθώνει να τον συλλάβει μετά από κάποια αρχική σύγχυση σχετικά με την ταυτότητα του Μάγερς και μια σύντομη πάλη κατά την οποία αποκαλύπτεται ότι είναι δειλός.
Η ταινία τελειώνει με τους δύο κουρασμένους φίλους να συμφωνούν να δώσουν καταθέση στην αστυνομία.
Ιστορικό
Η έμπνευση για τον «Δολοφόνο της Λεωφόρου» είναι η αληθινή ιστορία του Μπίλι Κουκ, ο οποίος στην Καλιφόρνια το 1950 δολοφόνησε μια πενταμελή οικογένεια και έναν ταξιδιώτη πωλητή και όπου στη συνέχεια απήγαγε τον Αναπληρωτή Σερίφη Όμηρο Γουόλντριπ από το Μπλάιθ της Καλιφόρνια. Ο Κουκ διέταξε τον αιχμάλωτό του να οδηγήσει στην έρημο, όπου έδεσε τον Γουόλντριπ με κουβέρτες και πήρε το περιπολικό της αστυνομίας του, αφήνοντας τον Γουόλντριπ να πεθάνει. Ωστόσο ο Γουόλντριπ κατάφερε να λυθεί και περπάτησε στην κεντρική λεωφόρο καταδιώκοντας από πίσω τον Μπίλι. Ο Κουκ πήρε επίσης ομήρους δύο άντρες που ήταν σε ένα κυνήγι.
Ο Κουκ δικάστηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θανατική ποινή όπου στις 12 Δεκεμβρίου 1952 εκτελέστηκε στο θάλαμο αερίων στην κρατική φυλακή του Σαν Κουέντιν στην Καλιφόρνια.
Παραγωγή
Η ταινία τέθηκε σε παραγωγή στις 24 Ιουνίου 1952 και τα γυρίσματα ξεκίνησαν στα τέλη Ιουλίου. Ο διευθυντής φωτογραφίας ήταν ο Νίκολας Μουσουράκα της RKO Pictures. Οι τοποθεσίες των γυρίσματων έλαβαν χώρα στους λόφους κοντά στο Lone Pine και Big Pine της Καλιφόρνια.
Η Λουπίνο ήταν μια ήδη γνωστή ηθοποιός που άρχισε να σκηνοθετεί όταν ο Έλμερ Κλίφτον αρρώστησε και δεν μπορούσε να τελειώσει την ταινία που σκηνοθέτουσε για την Filmakers Inc., την εταιρεία παραγωγής που ιδρύθηκε από την Λουπίνο και τον σύζυγό της Κόλιερ Γιανγκ για να κάνει ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού, προσανατολισμένες σε κοινωνικά ζήτηματα. Η Λουπίνο ανέλαβε να τελειώσει την ταινία και συνέχισε να σκηνοθετεί τις δικές της ταινίες. «Ο Δολοφόνος της Λεωφόρου» ήταν η πρώτη της σκληρή, γρήγορη ταινία μετά από τέσσερις «γυναικείες» ταινίες που είχε κάνει για κοινωνικά θέματα.
Η Λούπινο πήρε συνέντευξη από τους δύο άντρες που είχε ομήρους ο Μπίλι Κουκ και πήρε επίσης την άδεια από αυτούς και από τον Κουκ, ώστε να μπορέσει να ενσωματώσει τμήματα της ζωής του Κουκ στο σενάριο. Ωστόσο, για να καθησυχάσει τους λογοκριτές του Κώδικα Χέιζ, μείωσε τον αριθμό των θανάτων σε τρεις. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στη Βοστώνη στις 20 Μαρτίου 1953 και αμέσως κυκλοφόρησε σε εθνική κυκλοφορία. Η ταινία κυκλοφόρησε στο εμπόριο με τον τίτλο: «Πότε ήταν η τελευταία φορά που προσκαλέσατε τον θάνατο στο αυτοκίνητό σας;»
Κριτικές
Ο Αις Βέιλερ, κριτικός κινηματογράφου στους The New York Times, έδωσε στον «Δολοφόνο της Λεωφόρου» μια μικτή κριτική για την αρχική του κυκλοφορία. Η υποκριτική, η σκηνοθεσία και η χρήση των τοποθεσιών επαινέθηκαν, αλλά η πλοκή θεωρήθηκε προβλέψιμη.
Ο κινηματογραφικός οδηγός Time Out έγραψε για την ταινία:
Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 94%, με βάση 17 κριτικές και μέση βαθμολογία 7.34/10.
Ανάλυση Νουάρ
Ενώ οι περισσότερες ταινίες νουάρ γυρίστηκαν σε κλειστοφοβικές πόλεις, «ο Δολοφόνος της Λεωφόρου» γυρίστηκε στην έρημο των νοτιοδυτικών Ηνωμένων Πολιτείων (έδαφη παρόμοια με εκείνα της Μπάχα Καλοφόρνια, όπου λαμβάνει χώρα η περισσότερη ιστορία), κυρίως σε ερημικά και μικρά χωριά. Οι κριτικοί Μπομπ Πορφιέρο και Αλέν Σίλβερ, σε μια κριτική και ανάλυση της ταινίας, επαίνεσαν τη χρήση των τοποθεσιών γυρισμάτων της Λούπινο. Έγραψαν, «Οι έρημοι του «Δολοφόνου της Λεωφόρου», αν και δεν είναι τόσο γραφικά σκοτεινοί όσο ένα αστικό τοπίο τη νύχτα, απομονώνουν τους πρωταγωνιστές σε ένα περιβάλλον τόσο φιλόξενο και δυνητικά θανατηφόρο όσο και στην ταινία νουάρ.
Επανέκδοση
Τον Ιανουάριο του 2014, μια αναπαλαιωμένη έκδοση 35 χιλ. έκανε πρεμιέρα από το Ίδρυμα Φιλμ Νουάρ στο Noir City 12 στο κινηματογράφο Κάστρο στο Σαν Φρανσίσκο. Στις 6 Απριλίου 2014 «Ο Δολοφόνος της Λεωφόρου» εμφανίστηκε ξανά στο Αιγυπτιακό Θέατρο στο Χόλυγουντ. Η Μέρι Ανν Άντερσον συγγραφέας του βιβλίου «The Making of The Hitch-Hiker» εμφανίστηκε σε αυτήν την εκδήλωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ίντα Λουπίνο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής RKO Pictures Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Αλβέρτος του Μύνστερμπεργκ-Ελς
Ο Αλβέρτος Α΄, τσεχ. Albrecht z Poděbrad z Minstrberka (3 Αυγούστου 1468 - 12 Ιουλίου 1511) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς (πολων.: Ζιέμπιτσε-Ολεσνίτσα) και κόμης του Κλάντσκο.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς (γιου του Γεωργίου της Βοημίας) και της Ούρσουλας του Χοεντσόλερν, κόρης του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Το 1487 παντρεύτηκε τη Σαλώμη (1475/76-1514), κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Ζαγκάν και Γκροσγκλογκαου. Το 1488 οι αδελφοί του Γεώργιος Α΄ και Κάρολος Α΄ νυμφεύτηκαν επίσης κόρες του Ιωάννη Β΄.
Το 1502 απεβίωσε ο Γεώργιος και το 1511 απεβίωσε και ο Αλβέρτος, 43 ετών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1487 τη Σαλώμη των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Ζαγκάν και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ποντιέμπραντυ
1656
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1656 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ζορζ Ατς
Ο Ζορζ Ατς ήταν Γάλλος ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής. Γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1917 στο Μονζερόν και πέθανε στις 12 Μαΐου 2007 στο Ροσφόρ (Σαράντ-Μαριτίμ).
Βιογραφία
Αγωνιζόμενος ως τερματοφύλακας, πέρασε από τις Ρεντ Σταρ και Λιλ, ομάδα με την οποία κατέκτησε το νταμπλ Κύπελλο-Πρωτάθλημα το 1946, την Ρεν, την Σταντ Φρανσαί, προτού επιστρέψει, εκ νέου, στην Ρεντ Σταρ.
Υπέγραψε, στη συνέχεια, στην ΑΖ Οσέρ, η οποία αγωνιζόταν στην Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ ως παίκτης-προπονητής. Με την Οσέρ κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή της DH το 1952, έναν τίτλο που, τελικώς, όμως, της αφαιρέθηκε εντός των δικαστικών αιθουσών.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΖ Οσέρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομοσπονδιακής Ομάδας Παρί-Καπιτάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομοσπονδιακής Ομάδας Ρουέν-Νορμαντί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεντ Σταρ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΖ Οσέρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σαμουά Νιορταί ΦΚ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Οικογένεια Καλλιμάχη
Η Οικογένεια Καλλιμάχη ήταν Ελληνική φαναριώτικη οικογένεια της Κωνσταντινούπολης που μέλη της διορίστηκαν πρίγκιπες κυρίως στη Μολδαβία και οι απόγονοί τους ζουν ακόμα και σήμερα στη Ρουμανία. Η οικογένεια είχε συγγενικούς δεσμούς μέσω γάμων με τις οικογένειες Υψηλάντη, Στούρζα, Σούτσου, Σκαρλάτου και Μαυροκορδάτου. Οι πρώτοι γνωστοί που ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη είναι τα τέκνα του Ιωάννη, δηλ. ο Αλέξανδρος και ο Γρηγόριος, ενώ μετέπειτα γνωστοί εκπρόσωποι της οικογένειας στην Πόλη ήταν και οι εγγονές του Αλεξάνδρου, δηλ. η Ραλλού Καλλιμάχη μετέπειτα σύζυγος του Κωνσταντίνου Υψηλάντη και η αδελφή της Ευφροσύνη Καλλιμάχη που νυμφεύτηκε τον Αλέξανδρο Σούτσο, ο Τζωρτζής Καλλιμάχης και ο Γιαννάκης Καλλιμάχης.
Μέλη
Θεόδωρος Καλλιμάχης, τέλος 17ου αι.
Γενεαλογία Οίκου Καλλιμάχη
Καλλιμαχη
Αλφρέδος
Το αρσενικό αγγλοσαξονικό βαπτιστικό όνομα Αλφρέδος (εξελληνισμένη μορφή του Άλφρεντ, Ælfræd) προέρχεται ετυμολογικά από τις παλαιογερμανικές λέξεις ælf = ξωτικό και ræd = σύμβουλος, δηλαδη σήμαινε «σύμβουλος των ξωτικών» Σχηματίζει λατινογενώς το θηλυκό του ως Αλφρέντα/Αλφρέδα, ενώ σήμερα απαντάται συχνότατα με τα υποκοριστικά Αλ, Αλφ, Άλφι (Alfie), Φρεντ (Fred) και Φρέντυ (Freddy). Στην εξελληνισμένη μορφή του συναντάται ως όνομα βασιλέων και ευγενών, ή μεσαιωνικών μορφών της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων είναι και οι παρακάτω:
Φίλων Φίλωνος
Ο Φίλων Φίλωνος ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Λιβαδειά το 1807 ή 1813. Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Φίλωνος, περίφημος προύχοντας και προεστός της Λιβαδειάς.
Αναδείχτηκε Πρόεδρος της Βουλής πριν από το 1862 και διετέλεσε υπουργός της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως μετά τημ μεταπολίτευση.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 10 Σεπτεμβρίου 1895.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Βοιωτίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών
Μπερνάρ Αλπέρν
Ο Μπερνάρ Ναφταλί Αλπέρν (γαλλ. Bernard Naftali Halpern, 2 Νοεμβρίου 1904 – 23 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν Γάλλος ιατρός, ανοσολόγος και αλλεργιολόγος, με καταγωγή από τους Εβραίους της Ουκρανίας. Το έργο του επικεντρώθηκε στη φυσιοπαθολογία και τη θεραπευτική των αλλεργικών νόσων, καθώς και στο δικτυοενδοθηλιακό σύστημα.
Βιογραφικά δεδομένα
Ο Μπερνάρ Αλπέρν γεννήθηκε στο χωριό Τάρνο-Ρούντα, στη σημερινή Ουκρανία, και είχε επτά αδέλφια. Με τον Μπερνάρ σε ηλικία ενός έτους, η οικογένεια εξορίσθηκε από το τσαρικό καθεστώς στη Σιβηρία, όπως και άλλοι Εβραίοι. Επέστρεψαν μετά την Επανάσταση στην Ουκρανία, αλλά το χωριό τους δέχθηκε επίθεση Κοζάκων του Λευκού Στρατού το 1920, οπότε ο Μπερνάρ εγκατέλειψε οριστικά τη χώρα. Φθάνοντας με ένα τρένο Γερμανών αιχμαλώτων πολέμου στην Πολωνία σε ηλικία 16 ετών, τελείωσε εκεί τη μέση εκπαίδευση, βιοποριζόμενος από την παράδοση μαθημάτων σε μικρότερους μαθητές. Μετανάστευσε τελικώς στη Γαλλία σε ηλικία 22 ετών και σπούδασε ιατρική, πρώτα στο Νανσύ και κατόπιν στο Παρίσι, εργαζόμενος ταυτοχρόνως στο Εργαστήριο Πειραματικής Βιολογίας του καθηγητή Γκωτρελε (Gautrelet) στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου των Παρισίων. Εκεί σύντομα εξελίχθηκε από απλός βοηθός σε έναν από τους κυριότερους συνεργάτες του καθηγητή.
Παίρνοντας διδακτορικό το 1936, ο Αλπέρν θα ακολουθούσε πανεπιστημιακή σταδιοδρόμία, αλλά δεν κατόρθωσε να πάρει εγκαίρως τη γαλλική υπηκοότητα και έτσι βρήκε απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα, συγκεκριμένα στα ερευνητικά εργαστήρια της εταιρείας Rhône-Poulenc, όπου ο Ντανιέλ Μποβέ (συνεργαζόμενος και με την Ανν-Μαρί Στωμπ του Ινστιτούτου Παστέρ) είχε μόλις (1937) ανακαλύψει τα πρώτα αντιισταμινικά φάρμακα. Εξ αυτού, ήταν φυσικό και ο Αλπέρν να ασχοληθεί με αυτό το ερευνητικό πεδίο, όπου συνετέλεσε σημαντικά στην επιτυχία της εταιρείας. Εγκατέλειψε ωστόσο το Παρίσι εξαιτίας της εισβολής των ναζιστικών στρατευμάτων, καταφεύγοντας στην ελεύθερη ζώνη του γαλλικού Νότου, όπου ζούσε ασκώντας τη γενική ιατρική σε χωριό του Νομού Αρντές, μέχρι που το απαγόρευσε διάταξη του καθεστώτος του Βισύ. Κατά καλή του τύχη όμως η Rhône-Poulenc άνοιξε τότε εργαστήριο στη Λυών και ο Αλπέρν κατέφυγε εκεί, όπου εργαζόμενος το 1942 κατόρθωσε να ανακαλύψει την αντιισταμινική δράση της προμεθαζίνης, του μετέπειτα γνωστού φαρμάκου «Φενεργκάν», που μαζί με το «Αντεργκάν» υπήρξαν τα πρώτα αντιισταμινικά που δοκιμάσθηκαν κλινικά σε ανθρώπους. . Αυτή η ανακάλυψη προσέλκυσε την προσοχή και των γερμανικών αρχών κατοχής, επειδή αυτές οι ουσίες είχαν την πρόσθετη ιδιότητα να επιτρέπουν την επιμήκυνση του χρόνου ζωής των φιαλών αίματος προς μετάγγιση. Ακολούθησε ένα διάστημα κατά το οποίο ο Αλπέρν είχε καταφύγει στην Ελβετία μαζί με τη σύζυγο και τα παιδιά τους.
Μεταπολεμικώς, ο Αλπέρν έγινε διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS) το 1948 και κατόπιν διευθυντής σπουδών στην École pratique des hautes études, ώσπου το 1961 εκλέχθηκε στην έδρα της Πειραματικής Ιατρικής στο Κολλέγιο της Γαλλίας, την οποία κατείχαν κατά το παρελθόν ινδάλματά του, όπως ο Κλοντ Μπερνάρ. Τότε το ερευνητικό και κλινικό του έργο λάβαιναν χώρα στο Νοσοκομείο Broussais. Μεταξύ των στενών συνεργατών του στην ύστερη αυτή σταδιοδρομία του συγκαταλέγεται και ο μετέπειτα (1980) κάτοχος Βραβείου Νόμπελ Μπάρουτζ Μπινάσεραφ, που επέστρεψε στις ΗΠΑ μετά από οκτώ έτη συνεργασίας με τον Αλπέρν.
Ο Μπερνάρ Αλπέρν πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 73 ετών. Είχε εκλεγεί μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Ιατρικής της Γαλλίας το 1976 και της γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών το 1964. Επίσης είχε τιμηθεί με το Χρυσό Μετάλλιο του CNRS το 1971 και με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Ανοσολόγοι Κατηγορία:Εβραίοι της Ουκρανίας
Επιχείρηση Πυρσός (Ελλάδα)
Η Επιχείρηση Πυρσός ήταν η τελική εκστρατεία που ξεκίνησε ο Εθνικός Στρατός κατά του  Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου.
Φάσεις του σχεδίου
Το σχέδιο προβλεπόταν να διεξαχθεί σε τρεις φάσεις:
Μετά την επιτυχία της προηγούμενης επιχείρησης Πύραυλος, οι δυνάμεις του ΔΣΕ στην κεντρική Ελλάδα νικήθηκαν και μόνο ο Γράμμος και το Βίτσι στη βορειοδυτική Ελλάδα παρέμειναν υπό τον έλεγχό τους. Η γιουγκοσλαβική βοήθεια προς τον ΔΣΕ είχε σταματήσει, τον Φεβρουάριο του 1949, μετά την δημόσια καταγγελία του Τίτο από την Κομινφόρμ για τις πολιτικές του. Ο Εθνικός Στρατός ξεκίνησε την επίθεση στον Γράμμο και την κύρια δύναμή του στο Βίτσι. Πέντε ημέρες πάλης κόστισαν στον Εθνικό Στρατό 1.682 θύματα και 1.182 στον ΔΣΕ, ενώ πάνω από 1.000 τραυματίες είχαν περάσει στα αλβανικά σύνορα. Στις 25 Αυγούστου, η αλβανική κυβέρνηση του Ενβέρ Χότζα διέκοψε τη βοήθειά της στον ΔΣΕ και αφόπλισε τους μαχητές του ΔΣΕ στο έδαφός της. Η επιχείρηση έληξε στις 10 π.μ. στις 30 Αυγούστου. Η ΠΔΚ στα μέσα Οκτωβρίου ανακοίνωσε την κατάπαυση του πυρός, σταματώντας τον εμφύλιο πόλεμο.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949
Μαντσού
Οι Μαντσού (γλώσσα Μαντσού: ᠮᠠᠨᠵᡠ, μεταγραφή του Μέλεντορφ: manju, απλά Κινεζικά: 满族, παραδοσιακά Κινεζικά: 滿族, πινγίν: Mǎnzú, Ουέιντ-Τζάιλς: Man3-tsu2) είναι εθνική μειονότητα της Κίνας, που με τους Κινέζους Χαν και άλλες εθνότητες συναποτελούν το σύγχρονο κινεζικό έθνος, ενώ αποτελούν την εθνότητα από την οποία η περιοχή Μαντζουρία πήρε το όνομά της.
Οι Μαντσού αποτελούν το μεγαλύτερο παρακλάδι των Τουνγκούζιων και είναι διασκορπισμένοι μέσα στην Κίνα, σχηματίζοντας την τέταρτη μεγαλύτερη εθνική ομάδα στη χώρα. Απαντώνται σε 31 κινεζικές επαρχίες. Σχηματίζουν επιπλέον τη μεγαλύτερη μειονότητα στην Κίνα χωρίς δική τους Αυτόνομη Περιοχή. Η επαρχία Λιαονίνγκ έχει το μεγαλύτερο πληθυσμό και ακουλουθούν οι περιοχές Χεμπέι, Χεϊλονγκτσιάνγκ, Τζιλίν, Εσωτερική Μογγολία και Μπεϊτζίνγκ με πάνω από 100.000 Μαντσού. Περίπου ο μισός πληθυσμός ζει στην επαρχία Λιαονίνγκ και το ένα πέμπτο στην επαρχία Χεμπέι. Υπάρχει σημαντικός αριθμός αυτόνομων επαρχιών των Μαντσού στην Κίνα και πάνω από 300 πόλεις τους.
Οι Μαντσού κατάγονται από τους Τζούρτσεν (Jurchen) που είχαν ιδρύσει τη δυναστεία Τζιν (1115-1235) στην Κίνα, ενώ νωρίτερα στα κινεζικά ημιμυθολογικά χρονικά των "Τριών Βασιλείων και Πέντε Αυτοκρατόρων" αναφέρεται ένας λαός τουνγκουζικής καταγωγής από τη Μαντζουρία, οι Σουσέν (Sushen), που απέδιδε ως εισφορά τόξα και βέλη στους Σανγκ (Shang) και αργότερα στους Τσόου (Zhou). Οι Σουσέν χρησιμοποιούσαν ξύλινα βέλη, όντας γεωργοί, κυνηγοί και αλιείς και ζούσαν σε σπηλιές και δέντρα. Οι Σουσέν θεωρούνται ως πρόγονοι των Μοχέ, από τους οποίους προήλθαν οι Τζούρτσεν, Μαντσού, Ναχάι και πολλές άλλες τουνγκουζικές εθνότητες.
Κατηγορία:Λαοί της Κίνας
Δωρίδα
Δωρίδα στην αρχαιότητα ονομαζόταν η περιοχή στο βόρειο μέρος του σημερινού νομού Φωκίδας, δηλαδή στην περιοχή όπου βρίσκονται η Γραβιά και τα Καστέλλια, βόρεια της Οζολίας Λοκρίδας, δυτικά της αρχαίας Φωκίδας, νότια της χώρας των Μαλλιέων και ανατολικά των Οιταίων.
Ιστορικά στοιχεία
Η αρχαία Δωρίδα αρχικά ονομαζόταν Δρυόπις από τους Δρύοπες που την κατοικούσαν, ενώ Δωρίδα ονομάστηκε όταν την κατέλαβαν οι Δωριείς, οι οποίοι με την λεγόμενη "Κάθοδο των Δωριέων" τον 12ο π.Χ. αιώνα, εξαπλώθηκαν στην περιοχή της σημερινής Φωκίδας, καταστρέφοντας τον μέχρι τότε πολιτισμό αλλά και δίνοντας δύναμη στον ελληνισμό με την χρήση του σιδήρου. Αυτοί δημιούργησαν τη Δωρική Τετράπολη που ήταν η μητρόπολη των Δωριέων και περιλάμβανε τις πόλεις Βόιο, Κυτίνιο, Ερινεό και Πίνδο-Ακύφα. Οι Δωριείς της Πελοποννήσου έστελναν πολύ συχνά δυνάμεις όταν η Δωρίδα κινδύνευε από τις επιθέσεις των Φωκέων. Από τα αρχαιότερα μέλη της Δελφικής Αμφικτυονίας, η Δωρίδα αποτελούσε σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, σημαντική και στρατηγική περιοχή ήδη 25 χρόνια πριν από τον Πελοποννησιακό πόλεμο, όπου Φωκείς και Λακεδαιμόνιοι έρχονται αντιμέτωποι, οι μεν ως εισβολείς, οι δε ως επικουρούντες την Δωρική πρωτεύουσα Κυτίνιον. Τον 3ο αιώνα π.Χ. η Δωρική Τετράπολη εντάχθηκε στην Αιτωλική Συμπολιτεία. Αναφορά στην περιοχή γίνεται από τον Ηρόδοτο, τον Στράβωνα όχι όμως και από τον Παυσανία.
Ο Ερινεός ήταν η σημαντικότερη πόλη της Δωρικής Τετράπολης και μάλλον ονομαζόταν και Δώριο. Εκτός από την Τετράπολή τους οι Δωριείς ήταν διασκορπισμένοι και στην γύρω περιοχή ενώ αναφέρονται και άλλες πόλεις τους όπως το Λίλαιο, η Κάρφεια και η Δρυόπη. Το Λίλαιο ή Λιλαία φαίνεται ότι ανήκε στους Δωριείς κατά την περσική εισβολή αφού δεν αναφέρεται μεταξύ των φωκικών πόλεων που καταστράφηκαν από τον Ξέρξη Α'. Η Κάρφεια πρέπει να είναι η πόλη Σκάρφεια κοντά στις Θερμοπύλες ενώ η Δρυόπη ήταν μάλλον η περιοχή όπου κατοικούσαν οι Δρύοπες.
Οι Δωριείς είχαν επεκταθεί στο βουνό Οίτη μέχρι την θάλασσα όπως προκύπτει από την αναφορά που κάνει ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς στους Λιμοδωριεῖς. Ο Εκαταίος αναφέρει άλλη μια δωρική πόλη η οποία ονομαζόταν Ἀμφαναί ή Ἀμφάναια σύμφωνα με τον Θεόπομπο.
Ο Τίτος Λίβιος τοποθετεί τις πόλεις Τρίτονο και Δρυμίαι στην Δωρίδα οι οποίες όμως πρέπει να ήταν οι φωκικές πόλεις Τιθρόνιο και Δρυμαία. Το Κυτίνιο βρισκόταν στο πέρασμα μεταξύ των βουνών από τη Δωρίδα προς την Άμφισσα.
Κατά την Βυζαντινή περίοδο, ο Ιουστινιανός Α' τον 6ο αιώνα οχύρωσε τα βόρεια σύνορα της Δωρίδας για να την προφυλάξει από τους επιδρομείς που προτιμούσαν τα ορεινά περάσματα. Στον 6ο μ.Χ. αιώνα το αρχαίο Βόιον είναι η μόνη από τις πόλεις της Δωρικής Τετράπολης που αναφέρεται από τον Ιεροκλή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Δωρίδας
Κατηγορία:Αρχαία Δωρίδα
Bic Cristal
Από την κυκλοφορία του, έχουν πουληθεί περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια Bic Cristal. Στη Γαλλία, σχεδόν 100 εκατομμύρια στυλό Bic Cristal πωλούνται κάθε χρόνο, δηλαδή περισσότερα από τρία ανά δευτερόλεπτο. Το Bic Cristal εκτίθεται κυρίως στις συλλογές του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη και σε εκείνες του Musée National d'Art Moderne στο Παρίσι.
Τεχνικές λεπτομέρειες
Σύμφωνα με τον κατασκευαστή του
Σύμφωνα με δοκιμές αντοχής που πραγματοποιήθηκαν από χρήστες8,9, οι χρωστικές του Bic Cristal δεν αντιστέκονται στην παρατεταμένη έκθεση στο φως, γεγονός που καθιστά προβληματική τη διατήρηση έργων τέχνης που παράγονται με αυτό το μέσο.
Εμπορία
Πωλείται σε περισσότερες από 160 χώρες, καθιστώντας το, το στυλό με τις περισσότερες πωλήσεις στον κόσμο.
Ευφυολόγημα
Με 22 λίτρα αργού πετρελαίου, μπορούμε να παράγουμε 2.500 Bic Cristal.
Ιερός Ναός Παναγίας Φανερωμένης Σύρου
Ο Ιερός Ναός Παναγίας Φανερωμένης είναι καθολικός ναός που βρίσκεται στον οικισμό Χρούσσα της Σύρου.
Ο ναός δεσπόζει στην κορυφή ενός λόφου στα όρια του οικισμού. Η πρώτη μικρή εκκλησία αφιερωμένη στη Φανερωμένη χτίστηκε κατά τον 17ο αιώνα και παραμένει μέχρι σήμερα στον προαύλιο χώρο του ναού, ενώ η νέα εγκαινιάστηκε το 1890 και 12 χρόνια μετά ανακηρύχθηκε Πανσυριακό Θεομητορικό Προσκυνητήριο.
Γιορτάζει στις 24 Σεπτεμβρίου και πλήθος πιστών παρακολουθεί εκείνη τη μέρα την υπαίθρια Θεία Λειτουργία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φανερωμενη Συρος
Χαράλαμπος Μητσιάλης
Ο Χαράλαμπος Μητσιάλης (1900 - Δεκέμβριος 1990) ήταν Έλληνας πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Κέρκυρας.
Σταδιοδρομία
Ήταν γιος του Αναστασίου Μητσιάλη και απέκτησε μία κόρη, την Ανδρομάχη. Εξελέγη από τη δεύτερη κατανομή βουλευτής Κέρκυρας με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1946, συγκεντρώνοντας 2.622 ψήφους. Πέθανε σε ηλικία 90 ετών και κηδεύτηκε στο Παλαιό Φάληρο, στις 15 Δεκεμβρίου 1990.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1959
Οι 18οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1959 έγιναν στο Βουκουρέστι από 19 ως 21 Σεπτεμβρίου. Μετείχαν οι πέντε βαλκανικές χώρες εκτός από την Αλβανία. Στα γυναικεία αγωνίσματα δεν μετείχε ούτε η Ελλάδα. Νικήτρια τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες αναδείχθηκε η διοργανώτρια Ρουμανία.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1959 Κατηγορία:Βουκουρέστι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1959
Apis mellifera cypria
Η μέλισσα Apis mellifera cypria, είναι ένα υποείδος της Ευρωπαϊκής μέλισσας, που διανέμουν στη Μεσόγειο Θάλασσα. Κοινώς γνωστή ως η Κυπριακή μέλισσα, άλλως ως A. m. cypria (Pollmann 1879).
Συμπεριφορά
Αυτή η μέλισσα, δεν προβαίνει σε σμηνουργία.
Σε μια μελέτη του 2008, παρατηρήθηκε ότι ο ρυθμός ανάπτυξης των αποικιών, έπεφτε στο χαμηλότερο σημείο κατά τον πιο ζεστό μήνα, ενώ η υψηλότερη ανάπτυξή τους συνέβαινε στο μήνα που είχε τη μέση ετήσια θερμοκρασία (ή ελαφρώς υψηλότερη).
Άμυνα
Ο Παπαχριστοφόρου και λοιποί (Papachristoforou et al.), βρήκαν ότι στην παρουσία της σφήκας Vespa orientalis, οι μέλισσες, αρχικώς παράγουν μια ακουστική απόκριση, αντιδρώντας περαιτέρω, για την εξάλειψη του εντόμου με την ασφυξία.
Ταξινομική
Γενετικά, μια ξεχωριστή ομάδα από τα υποείδη της Ελληνικής μέλισσας, macedonica και cecropia (Bouga et al. 2005), (mtD.N.A) συγγενεύει με τις A.m. Anatoliaca και meda (Kandemir et al. 2005).
Με την ανάλυση μορφομετρικών το υποείδος προσδιορίζεται ότι ανήκει στον κλάδο Oriental του γένους Apis.
Πέτρος Βαν ντερ Άα
Βιογραφικό
Αν και μερικοί βιογράφοι του, διαφωνούν για κάποια γεγονότα στη ζωή του, θεωρείται πως σπούδασε στο Λέουβεν και έγινε διδάκτορας (Doctor iuris utriusque), το 1599. Τρία χρόνια αργότερα, του δόθηκε η θέση του καθηγητή, όταν ο προκάτοχος μετακόμισε στο Ντουαί της Γαλλίας.
Apis mellifera cypria
Εορτασμός
Η μέλισσες εορτάζονται κατά την Παγκόσμια Ημέρα της Μέλισσας, στις 20 Μαΐου. Η 20ή Μαΐου, συμπίπτει με τα γενέθλια του Σλοβένου Anton Janša, ο οποίος κατά τον 18ο αιώνα πρωτοστάτησε στις σύγχρονες τεχνικές μελισσοκομίας στην πατρίδα του και εγκωμίαζε τις μέλισσες για την ικανότητά τους να εργάζονται τόσο σκληρά, ενώ χρειάζονται τόσο λίγη φροντίδα.
Πέτρος Βαν ντερ Άα
Βιογραφικό
Ή το 1956 ή το 1959 έγινε μέλος του Συμβουλίου Ηγεμόνων του Δουκάτου της Βραβάντης. Το 1574, έγινε πρόεδρος του Ανώτερου Περιφερειακού Δικαστηρίου του Λουξεμβούργου και του Σινύ. Το πόστο αυτό το κράτησε μέχρι τον θάνατό του, το 1954. Ο Άα απέκτησε τον τίτλο eques auratus (Ιππότης του χρυσού σπιρουνίου), στις 30 Οκτωβρίου 1583.
Apis mellifera cypria
Δείτε επίσης
• 3
Πέτρος Βαν ντερ Άα
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί νομικοί
Apis mellifera cypria
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Έντουαρντ Σκίλεμπεκς
Ο Έντουαρντ Κορνέλις Φλορέντιους Αλφόνσους Σκίλεμπεκς (Edward Cornelis Florentius Alfonsus Schillebeeckx, αγγλική προφορά: / skɪləbeɪks / SKIL-ə-bayks, Ολλανδικά: [sxɪləbeːks], 12 Νοεμβρίου, 1914 - 23 Δεκεμβρίου, 2009) ήταν Βέλγος ρωμαιοκαθολικός θεολόγος, που γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Δίδαξε στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Ναϊμέχεν.
Apis mellifera cypria
Παραπομπές
<div style="">
Κατηγορία:Άπις (γένος) Κατηγορία:Κυπριακή πανίδα Κατηγορία:Έντομα της Ευρώπης
678 Φρεδεγούνδη
Η Φρεδεγούνδη (Fredegundis) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,039. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Βίλχελμ Λόρεντς, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη δεύτερη σύζυγο του Μεροβιγγιανού βασιλιά Χιλπερίκ Α΄ της Νευστρίας (6ος αιώνας μ.Χ.).
Έντουαρντ Σκίλεμπεκς
Ήταν μέλος του Δομινικανού Τάγματος. Τα βιβλία του για τη θεολογία έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και οι συνεισφορές του στη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού τον έκαναν γνωστό σε όλο τον κόσμο. Είναι γνωστός για τη μελέτη παραδοσιακών θεολογικών θεμάτων στο φως του σύγχρονου κόσμου.
Δεύτερη σύνοδος του Βατικανού
Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού, ο Σκίλεμπεκς ήταν ένας από τους πλέον δραστήριους θεολόγους. Συνέταξε διάφορες παρεμβάσεις στη σύνοδο εκ μέρους Ολλανδών επισκόπων, όπως ο Καρδινάλιος Μπέναρντ Γιαν Άλφρινκ και έδωσε διαλέξεις για πολλά συνέδρια επισκόπων στη Ρώμη. Λόγω του ότι ήταν ο «συγγραφέας-φάντασμα» της ποιμαντορικής επιστολής των Ολλανδών επισκόπων σχετικά με την επερχόμενη σύνοδο το 1961, θεωρήθηκε ύποπτος για αίρεση από τη Σύνοδο για το Δόγμα και την Πίστη, με επικεφαλής τον Καρδινάλιο Αλφρέντο Οτταβιάνι (πρόεδρο) και τον Σεβάστιαν Τρομπ (γραμματέα). Αυτή ήταν η πρώτη από τις τρεις περιπτώσεις στις οποίες ο Σκίλεμπεκς χρειάστηκε να υπερασπιστεί τις θεολογικές θέσεις του ενάντια στις κατηγορίες της ρωμαιοκαθολικής αρχής.
678 Φρεδεγούνδη
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φρεδεγούνδης εκτιμάται σε 41,8 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,2494. Η Φρεδεγούνδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 36 λεπτά.
Έντουαρντ Σκίλεμπεκς
Δεύτερη σύνοδος του Βατικανού
Το αποτέλεσμα ήταν να συντάξει ο Σκίλεμπεκς τα πλέον αρνητικά του σχόλια σχετικά με τα σχήματα που διαμορφώθηκαν από την Προπαρασκευαστική Θεολογική Επιτροπή (με επικεφαλής τον Οτταβιάνι) ανώνυμα. Αυτά τα ανώνυμα σχόλια σχετικά με τα θεολογικά σχήματα συζητήθηκαν στο Βατικανό ΙΙ,, και τα άρθρα που δημοσίευσε, επηρέασαν επίσης την ανάπτυξη των διαφόρων συνοδικών συνταγμάτων, όπως το '[Dei Verbum και το Lumen gentium''. Θεωρείται εν γένει μέλος ενός κύματος ρωμαιοκαθολικών θεολόγων που βοήθησαν στην αναμόρφωση του Καθολικισμού κατά τη διάρκεια της δεύτερης συνόδου
Ύστερος βίος - διακρίσεις
Μέχρι τον θάνατό του έζησε στο Ναϊμέχεν, στην Ολλανδία, διδάσκοντας στο πανεπιστήμιο Ράντμπουντ μέχρι την συνταξιοδότησή του. Τού απονεμήθηκε το Βραβείο Erasmus το 1982, και (ως μόνος θεολόγος) το ολλανδικό πολιτιστικό βραβείο Γκούντεν Γκάνζενβηρ (Gouden Ganzenveer) το 1989.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι θεολόγοι Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Βέλγοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βέλγοι συγγραφείς
1657
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1657 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Indians (τραγούδι)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1987 Κατηγορία:Singles του 1987 Κατηγορία:Τραγούδια των Anthrax Κατηγορία:Singles της Island Records Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια