cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νάτριο
Ετυμολογία και ιστορία
Το νάτριο δίνει ένα έντονο κίτρινο χρώμα στις φλόγες. Από το 1860 οι Γκούσταβ Κίρχοφ (Gustav Robert Kirchhoff) και Ρόμπερτ Μπούνσεν (Robert Wilhelm Eberhard Bunsen) σημείωσαν την υψηλή ευαισθησία που έχει η φλογομετρική δοκιμή για το νάτριο, και το γεγονός αυτό το διετύπωσαν στο έργο τους Annalen der Physik und Chemie :"...Σε μια γωνία του δωματίου μας (όγκου) 60 m3 (όσο το δυνατόν) μακρύτερα από τη συσκευή, προκαλέσαμε έκρηξη 3 mg χλωρικού νατρίου με λευκή ζάχαρη καθώς παρατηρούσαμε την ασθενική φλόγα πριν τη σχισμή. Ύστερα από λίγο, εμφάνησε μια λαμπρή κίτρινη φλόγα και έδειξε μια ισχυρή γραμμή νατρίου που εξαφανίστηκε μετά από 10 λεπτά. Από το βάρος του άλατος του νατρίου και τον όγκο του αέρα στο δωμάτιο εύκολα υπολογήσαμε ότι ένα μέρος κατά βάρος αέρα δεν περιείχε περισσότερο από 1/20 (του μέρους) κατά βάρος νάτριο..."
Εμπορική παραγωγή
Εμπλεκόμενο σε μάλλον εξειδικευμένες εφαρμογές, μόνο περίπου 100.000 τόννοι μεταλλικού νατρίου παράγονται ετησίως. Το μεταλλικό νάτριο άρχισε να παράγεται εμπορικά το 1855 με ανθρακοθερμική αναγωγή ανθρακικού νατρίου στους 1100°C, με τη γνωστή ως διεργασία Ντεβίλλ (Deville process) :
Μια συγγενική διεργασία που βασίστηκε στην αναγωγή υδροξειδίου του νατρίου αναπτύχθηκε το 1886.
Στις μέρες μας το μεταλλικό νάτριο παράγεται εμπορικά με ηλεκτρόλυση τήγματος χλωριούχου νατρίου, βασισμένη σε μια διεργασία που πατενταρίστηκε το 1924. Αυτό γίνεται σε ένα καθοδικό κύτταρο (Downs cell), στο οποίο το χλωριούχο νάτριο αναμιγνύεται με χλωριούχο ασβέστιο (CaCl2) για να χαμηλώσει η θερμοκρασία τήξης του κάτω από τους 700 °C. Επειδή το ασβέστιο είναι λιγότερο ηλεκτροθετικό από το νάτριο, δεν αποτίθεται ασβέστιο στην κάθοδο. Αυτή η μέθοδος είναι λιγότερο δαπανηρή από την προηγούμενη διεργασία Κάστνερ (Castner process) κατά την οποία ηλεκτρολύονταν υδροξείδιο του νατρίου.
Το χημικού βαθμού μεταλλικό νάτριο σε ποσότητες τόνου πωλούνταν περί τα 3,30 $ ΗΠΑ/kg το 2009. Χαμηλότερης ποιότητας μεταλλικό νάτριο είναι σημαντικά φθηνότερο. Η αγορά του μεταλλικού νατρίου είναι ρευστή εξαιτίας της δυσκολίας που το προϊόν αυτό εμφανίζει στην αποθήκευση και στη μεταφορά του. Πρέπει να αποθηκευθεί σε ατμόσφαιρα ξηρού αδρανούς αερίου ή σε άνυδρο πετρέλαιο για να αποφευχθεί ο επιφανειακός σχηματισμός στρώματος οξειδίου του νατρίου ή υπεροξειδίου του νατρίου. Αυτά τα οξείδια μπορεί να αντιδράσουν βίαια αν έλθουν σε επαφή με οργανικά υλικά. Μικρότερες ποσότητες μεταλλικού νατρίου κοστίζουν πολύ περισσότερο, ως και 165 $ ΗΠΑ/kg. Αυτό το υψηλότερο κόστος οφείλεται εν μέρει στα έξοδα αποστολής επικίνδυνου υλικού.
Φυσικά
Όταν το (στοιχειακό) νάτριο ή οι ενώσεις του τεθούν μέσα σε μια φλόγα, τη χρωματίζουν κίτρινη, επειδή το διεγερμένο 3s ηλεκτρόνιο του νατρίου εκπέμπει φωτόνιο όταν «πέφτει» από το 3p τροχιακό πίσω στο 3s. Το μήκος κύματος για το φωτόνιο που αντιστοιχεί στη «γραμμή D» είναι 589,3 nm. Οι αλληλεπιδράσεις περιστροφής - τροχιάς περιφοράς διασπούν στην πραγματικότητα τη γραμμή D στα δύο (2). Υπέρλεπτες δομές διασπούν λεπτομερειακά τη γραμμή D σε ακόμη περισσότερες γραμμές.
Χημικά
Όταν το νάτριο είναι πρόσφατα κομμένο, το κόψιμο έχει αργυρόλευκο χρώμα, ως μεταλλικό (στοιχειακό) νάτριο. Αλλά με την έκθεσή του στον ατμοσφαιρικό αέρα η επιφάνεια κοπής σκουραίνει, αρχικά, και μετά σχηματίζει ένα λευκό επίστρωμα από υδροξείδιο του νατρίου και ανθρακικό νάτριο.
Το νάτριο είναι, γενικά, λιγότερο δραστικό από το κάλιο αλλά περισσότερο δραστικό από το λίθιο. Όπως και όλα τα υπόλοιπα αλκαλιμέταλλα, το νάτριο αντιδρά εξώθερμα με το νερό, με αποτέλεσμα η θερμότητα που απελευθερώνεται να είναι συχνά αρκετή ώστε να λιώσουν σχετικά μεγάλα κομμάτια μεταλλικού νατρίου ή ακόμη και για να αναφλεγεί το παραγόμενο υδρογόνο. Παράλληλα συμπαράγεται υδροξείδιο του νατρίου:
Όταν το νάτριο καίγεται σε ξηρή ατμόσφαιρα παράγει κυρίως υπεροξείδιο του νατρίου (Na2Ο2), καθώς και κάποια ποσότητα οξειδίου του νατρίου (Na2O): Σε αέρα που περιέχει υγρασία το προϊόν της οξείδωσης του νατρίου είναι υδροξείδιο του νατρίου. Το μεταλλικό νάτριο είναι ένα ισχυρό αναγωγικό μέσο, αφού για την αναγωγή των κατιόντων νατρίου απαιτείται διαφορά δυναμικού -2,71 V. Ωστόσο για την παραγωγή του μεταλλικού νατρίου από τις ενώσεις του χρησιμοποιείται μια σημαντική ποσότητα ενέργειας. Επιπλέον, το κάλιο και το λίθιο έχουν ακόμη μεγαλύτερα (σε απόλυτη τιμή) δυναμικά αναγωγής.
Ισότοπα
20 ισότοπα του νατρίου είναι γνωστά, αλλά μόνο το 23Na είναι σταθερό. Δύο ραδιενεργά, κοσμογονικά ισότοπα είναι υποπροϊόντα βομβαρδισμού από κοσμική ακτινοβολία: το 22Na με ημιζωή 2,6 χρόνων και το 24Na με ημιζωή 15 ωρών· τα υπόλοιπα ισότοπα έχουν διάρκεια ημιζωής λιγότερη από ένα λεπτό. Δύο πυρηνικά ισομερή έχουν ανακαλυφθεί, το μακροβιότερο 24mNa έχει ημιζωή περί τα 20,2 μs. Τυχαία ακτινοβόλιση με νετρόνια, όπως για παράδειγμα σε περίπτωση κρίσιμου πυρηνικού ατυχήματος, μετατρέπει κάποια σταθερά άτομα 23Na, διαλυμένα στο ανθρώπινο αίμα, σε 24Na, οπότε με τη μέτρηση της συγκέντρωσης 24Na στο αίμα είναι δυνατός ο υπολογισμός της δόσης ακτινοβολίας νετρονίων που δέχτηκε ένα θύμα.
Χημικές ενώσεις
thumb|Δομή χλωριούχου νατρίου (NaCl), που δείχνει οκταεδρική χωροθέτηση γύρω από τα κέντρα Na+ και Cl-. Αυτό το δίκτυο καταστρέφεται με τη διάλυση του άλατος σε νερό και επανασχηματίζεται μετά από την εξάτμιση (του νερού). Αρκετές χημικές ενώσεις του νατρίου έχουν σημαντική εμπορική σημασία, όντας ιδιαίτερα κεντρικής σημασίας για βιομηχανίες που παράγουν γυαλί, χαρτί, σαπούνια και υφάσματα. Οι σημαντικότερες από τις χημικές ενώσεις του νατρίου συμπεριλαμβάνουν το μαγειρικό αλάτι (NaCl), η σόδα στάχτης (Na2CO3), η μαγειρική σόδα (NaHCO3), η καυστική σόδα (NaOH), το νιτρικό νάτριο (NaNO3), το όξινο φωσφορικό νάτριο (Na2HPO4), το φωσφορικό νάτριο (Na3PO4), το θειοθειικό νάτριο (Na2S2O3·5H2O) και ο βόρακας (Na2B4O7·10H2O). Στις ενώσεις του, το νάτριο, συνήθως βρίσκεται ιονικά συνδεδεμένο με ανιόντα ή με και με μόρια νερού (οι ένυδρες ενώσεις), και θεωρείται ως σκληρό οξύ κατά Λιούις (hard Lewis acid). Επίσης, οι περισσότεροι σάπωνες είναι άλατα λιπαρών οξέων με νάτριο. Οι σάπωνες νατρίου είναι σκληρότεροι (και με υψηλότερες θερμοκρασίες τήξης) σε σύγκριση με τους σάπωνες καλίου. Το χλωριούχο νάτριο χρησιμοποιείται σε αντιπαγωτικά και αποπαγωτικά μέσα, αλλά και ως συντηρητικό τροφίμων. Το όξινο ανθρακικό νάτριο χρησιμοποιείται στη μαγειρική. Το νάτριο προστίθεται σε πολλά σημαντικά φάρμακα για να βελτιώσει τη βιοδιαθεσιμότητά τους, παρόλο που σε πολλές περιπτώσεις το κάλιο είναι καλύτερο ιόν, αλλά το νάτριο είναι οικονομικότερο και έχει χαμηλότερο ατομικό βάρος. Το υδρίδιο του νατρίου (NaH) χρησιμοποιείται ως βάση σε διάφορες αντιδράσεις, όπως η αλδολική αντίδραση στην οργανική χημεία, και ως αναγωγικό μέσο στην ανόργανη χημεία.
Υδατοδιαλυτές ενώσεις
Το νάτριο τείνει να σχηματίζει υδατοδιαλυτές ενώσεις, όπως τα αλογονίδια, τα θειικά, τα νιτρικά, τα καρβοξυλικά και τα ανθρακικά άλατά του. Τα κύρια νατριούχα υδατικά χημικά είδη είναι τα υδροσύμπλοκα του νατρίου [Na(H2O)n]+, όπου n = 4-6. Η υψηλή χημική συγγένεια του νατρίου για οξυγονούχους συναρμοτές είναι η βάση για τους αιθέρες - στέμματα, για τα μακρολιδικά αντιβιοτικά, όπου η αλληλεπίδραση με τα μεταφορικά Na+ του μολυσμένου οργανισμού είναι λειτουργικά συγγενική, αλλά πιο σύνθετη.
Η άμεση καθίζηση αλάτων νατρίου από υδατικά τους διαλύματα είναι σπάνια, επειδή τα άλατα νατρίου τυπικά έχουν υψηλή χημική συγγένεια με το νερό. Μια εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα αποτελεί το βισμουθικό νάτριο (NaBiO3). Εξαιτίας της παραπάνω αναφερόμενης ευδιαλυτότητας των υδατικών διαλυμάτων αλάτων νατρίου, το στοιχείο απομονώνεται σε μορφή στερεού άλατος με εξάτμιση ή με καθίζηση από διαλύματα αλάτων του σε οργανικούς διαλύτες, όπως η αιθανόλη. Για παράδειγμα, η διαλυτότητα του χλωριούχου νατρίου στην αιθανόλη είναι μόλις 350 g/m³. Οι αιθέρες - στέμματα, όπως ο 15-στέμμα-5, μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως καταλύτες μεταφοράς φάσης. Η συγκέντρωση των ιόντων νατρίου μπορεί να υπολογιστεί μετά από επίδραση μεγάλης περίσσειας οξεικού ουρανυλιοψευδαργύρου [ZnUO2(CH3COO)4], οπότε καθιζάνει ανοικτοκίτρινο [Na(UO2)3Zn(CH3COO)9·6H2O], το οποίο μπορεί να ζυγιστεί. Το καίσιο και το ρουβίδιο δεν αναμιγνύονται σε αυτήν την αντίδραση, αλλά το κάλιο και το λίθιο αναμιγνύονται. Μικρότερες συγκεντρώσεις νατρίου μπορούν να προσδιοριστούν με φασματοσκοπία ατομικής απορρόφησης ή και ποτενσιομετρικά, χρησιμοποιώντας ιονεκλεκτικά ηλεκτρόδια.
Ηλεκτρίδια και νατρίδια
Όπως και τα άλλα αλκαλιμέταλλα, το νάτριο διαλύεται στην αμμωνία και σε κάποιες αμίνες, δίνοντας έντονα χρωματισμένα διαλύματα. Η εξάτμιση τέτοιων διαλυμάτων αφήνει ένα λαμπερό στρώμα μεταλλικού νατρίου. Τα διαλύματα νατρίου σε αμμωνία περιέχουν σύμπλοκα μοριακού τύπου [Na(NH3)6]+, των οποίων το θετικό φορτίο αντισταθμίζεται από επιδιαλυτωμένα ηλεκτρόνια, ως ανιόντα. Κρυπτώματα επιτρέπουν την απομόνωση τέτοιων συμπλόκων ως κρυσταλλικών στερεών. Κρυπτώματα, όπως οι αιθέρες - στέμματα και άλλα ιονοφόρα, έχουν μια υψηλή χημική συγγένεια για τα ιόντα νατρίου. Επίσης, παράγωγα νατριδίου (Na-) έχουν επίσης παρατηρηθεί, με προσθήκη κρυπτωμάτων σε διαλύματα νατρίου σε αμμωνία, μέσω δυσαναλογοποίησης.
Οργανονατριακές ενώσεις
thumb|Η δομή του συμπλόκου του αντιβιοτικού [[μονενσίνη-Α με ιόντα νατρίου, που εικονίζονται κίτρινα.]] Πολλές οργανονατριακές ενώσεις έχουν παρασκευαστεί. Εξαιτίας της υψηλής τους πόλωσης, οι δεσμοί C-Na, συμπεριφέρονται σαν πηγές καρβανιόντων, δηλαδή ως άλατα με οργανικά ανιόντα. Κάποια καλά μελετημένα τέτοια παράγωγα συμπεριλαμβάνουν το κυκλοπενταδιενίδιο του νατρίου (NaC5H5) και το τριτυλικό νάτριο (Ph3CNa).
Βώλακας Τήνου
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα:Βώλακας Δράμας
μικρογραφία|Χωριό Βωλάξ (Χαρακτικό του 1840). Ο Βώλακας ή Βώλαξ ή Βωλάξ (Βῶλαξ) είναι χωριό της Τήνου.
Πληροφορίες
Σε χειρόγραφο του καθολικού επισκόπου αναφέρεται ως Vulacus. .
Μεσαιωνικό καθολικό χωριό με περίπου 53 μόνιμους κατοίκους (απογραφή του 2011). Χτισμένο σε υψόμετρο 284 μέτρα, σε ένα μικρό οροπέδιο στη μέση της Τήνου, περιτριγυριζόμενο από πέτρες και μεγάλους σφαιρικούς γρανιτένιους βράχους ηφαιστειογενούς προέλευσης. Πάντα ήταν, και είναι ακόμη, το χωριό της καλαθοπλεκτικής από την οποία και ζει.
Δεν γνωρίζουμε αν υπήρχαν σημαντικά πρόσωπα, που να ξεπερνούσαν τα στενά όρια του χωριού, τουλάχιστον μέχρι τον 18ο αι. Μολαταύτα, εντοιχισμένο σε σπίτι του χωριού βρίσκουμε το μαρμάρινο οικόσημο του Οίκου των βενετών πατρικίων Valier. Ο Οίκος αυτός έδωσε μεταξύ άλλων δύο δόγηδες της Βενετίας τον 17ο αι.: τον 102ο δόγη Berticci Valier (1656-1658) και τον 109ο Silvestro Valier (1694-1700) με δικά του νομίσματα. Στην ίδια οικία, στο κατώι της, μετά από ανακατασκευή, βρέθηκε μικρή σφαίρα κανονιού («μπάλα») από παλιά βομβάρδα πολιορκίας (προφανώς του Kάστρου στο Εξώμβουργο), που είχε χρησιμοποιηθεί ως δομικό υλικό της τοιχοποιίας.
Το χωριό ανήκε, κατά την πρώτη δεκαετία του 1600, στην 18η διοικητική μονάδα της Tήνου που την αποτελούσαν τα τρία γειτονικά χωριά (Cicaladho, Cumaro, Vulacus) όπου υπήρχε προφανώς κάποια αναλλαγή των χωριών στην εκάστοτε εκπροσώπησή τους.
Στα αρχεία της Καθολικής Αρχιεπισκοπής μαρτυρείται πως σε έρανο των καθολικών ενοριών του νησιού για την ενίσχυση του επαναστατικού αγώνα (1823), η Βωλάξ συνεισέφερε με 407 γρόσια. [Γ. Δώριζας, Η Τήνος επί Τουρκοκρατίας, σελ. 314]
Το 1940, σε αντίστοιχο κατάλογο (colletta) μετά τον στυγερό τορπιλλισμό από τους Ιταλούς, βλέπουμε ότι το χωριό συνεισφέρει με 250 δραχμές της εποχής εκείνης για την ναυπήγηση της νέας «Έλλης».
Η Βωλάξ έχει τη δική της ζωντανή προσφορά, τόσο στον κλήρο όσο και στον μοναχισμό με γνωστότερο όλων τον ιερέα δον Γιώργη Φυρίγο (1877-1940). Πολλά δεν ξέρουμε ακόμη, για τυχόν παρουσία κατοίκων του χωριού με ενεργό συμμετοχή στα τοπικά πράγματα. Στο δηματολόγιο του παλαιού Δήμου Σωσθενίου συναντούμε έναν βωλακίτη με την ιδιότητα του γραμματέα, με έτος γέννησης το 1840, χωρίς όμως τόπο υπηρεσίας.
Σήμερα στο χωριό υπάρχει ένα μικρό λαογραφικό μουσείο που λειτουργεί από το Πάσχα μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου και ένα καλαίσθητο υπαίθριο πέτρινο θέατρο 300 θέσεων, όπου το καλοκαίρι γίνονται διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Την περίοδο του Πάσχα, αναρριχητές απ' όλο τον κόσμο μαζεύονται για να. Το χωριό διαθέτει δύο εστιατόρια και 4-5 καταστήματα πώλησης καλαθιών και άλλων παραδοσιακών προϊόντων της τηνιακής γης.
Κάθε χρόνο, γίνονται δύο πανηγύρια. Την Πέμπτη του Πάσχα στην «Παναγία Καλαμάν», όπου γιορτάζεται η «μαράντα» με σουβλιστά αρνιά, κρασί και μουσική, και στις 8 Σεπτεμβρίου που το χωριό εορτάζει τη γέννηση της Θεοτόκου (όνομα της ενορίας του).
Ιστορικά στοιχεία
Το πότε κτίστηκε είναι αδύνατον να προσδιοριστεί, ωστόσο είναι από τα παλαιότερα του νησιού. Πιθανότατα να είναι μεταβυζαντινό και σίγουρα υπήρξε τον μεσαίωνα. Δεν αποκλείεται πάντως η ευρύτερη περιοχή να κατοικήθηκε πάνω από 2.000 χρόνια π.Χ., επειδή έχουν βρεθεί κάποια κομμάτια οψιδιανού αυτής της περιόδου.
Η πρώτη επίσημη καταγραφή του χωριού Βωλάξ, προέρχεται από τα κρατικά έγγραφα της βενετικής διοίκησης του 1618 (ASVe, Duca Di Candia, Busta 92) που βρίσκονται στην Ιταλία. Άλλο επίσημο έγγραφο βρίσκεται στον Κατάλογο Πρωτόγερων στην ποιμαντορική επίσκεψη του επισκόπου Νικόλαου Ρήγου στις 13 Φεβρουαρίου 1642. Τον Νοέμβριο/Δεκέμβριο του 1700 (Κώδιξ 4 ΑΚΤ) υπήρχαν 58 οικισμοί στην Τήνο και ένας από αυτούς ήταν η Βωλάξ. Στο Relation d' un voyage du Levant (J. Pitton De Tournefort, Παρίσι 1717), ο Βώλακας καταγράφεται στα κυριότερα χωριά της Τήνου.
Ο ενοριακός κώδικας του χωριού Libro Maestro Della Chiesa Parrocchiale Di Vulacus (1849-1900), φυλάσσεται στα αρχεία της μικρογραφία|Χαρακτηριστικά βράχια του βωλακίτικου τοπίου Καθολικής Αρχιεπισκοπής στην Ξινάρα και «επιβίωσε» χάρη στην αγαθή τύχη του π. Μάρκου Φώσκολου. Χωρίζεται σε οκτώ μέρη, όπου τα κυριότερα από αυτά είναι η καταγραφή των εκκλησιών του χωριού (Obblighi de Messe, e Lampadi delle Chiesolle appartenenti alla Chiesa Parrocchiale di Vulacus), οι θάνατοι (Libro dei Morti) και οι βαπτίσεις που με συρραφή από παλιότερο κώδικα 38 σελίδων, ξεκινούν από το έτος 1749 (Libro de' Battesimi).
Λόγω του ιδιαίτερου γεωλογικού ενδιαφέροντος, έχουμε μεμονωμένες επισκέψεις στο χωριό από τα τέλη του 18ου αι. και, κυρίως, από τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια, με πιο γνωστές τη γαλλική επιστημονική αποστολή του J. B. Bory de Saint Vincent (1834-1836) και αυτή του απεσταλμένου Γερμανού γεωλόγου Karl Gustav Fiedler (1835-1837) που ταξίδεψε στα περισσότερα μέρη του τότε Ελληνικού Βασιλείου, ώσπου ο Όθωνας να του απονείμει τον Σταυρό του Ελληνικού Τάγματος του Σωτήρος και τον τοποθετήσει διευθυντή στα Ελληνικά Ορυχεία.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 το Πανεπιστήμιο Αθηνών υπέβαλε υπόμνημα προς τη Διεθνή Ένωση Γεωλογικών Επιστημών και προς το IΓME για τη διατήρηση της γεωμορφολογικής αυτής κληρονομιάς.
Ονομασία
Το όνομά του το χωριό το οφείλει στους μεγάλους γρανιτένιους βράχους που το περιβάλλουν και είναι κομμάτι του ίδιου του οικισμού: από τον τόπο με τα βράχια, στους βολάκους. Ο τηνιακός ιδιωματισμός έχει την συνήθεια να «αφαιρεί» γράμματα και λόγω του ότι τα ονόματα μεταδίδονται προφορικά είχαμε την μεταβολή από τους βολάκ(ου)ς στην περιοχή Βολάκ'ς > Βολάξ. Η «βαριά προφορά» Βουλάκ(ου)ς αποδόθηκε πρώτα στα λατινικά ως Vulacus και αργότερα στα ελληνικά ως Βώλακας, Bώλαξ.
Η ακριβής φωνολογική απόδοση αποτέλεσε ένα σχετικό ζήτημα. Παρά την ίδια ρίζα (Vola-), η κατάληξη διαφοροποιήθηκε στα κατά καιρούς έγγραφα (διαθήκες, προικοσύμφωνα, αγορές γης ή άλλου οικονομικού χαρακτήρα, εκκλησιαστικές καταχωρίσεις). μικρογραφία|Τοπίο στη Βωλάξ. Στο βάθος η περιοχή «Βουνό». Ενδεικτικά ακολουθούν ορισμένες παραλλαγές, από τις 38 διαφορετικές που έχουν καταμετρηθεί: Vulacus (1642 Νικόλαος Pήγος, επίσκοπος Tήνου), Volakos (1717 Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ, βοτανολόγος, περιηγητής), Volasco (1756 Πέτρος Mάρτυς ντε Στέφανι, αρχιεπίσκοπος Παροναξίας), Vollakos (1809 Μαρκάκης Φίλιππος Ζαλλώνης, ιατρός, συγγραφέας), Wollax (1840 Kάρλ Γκούσταβ Φίντλερ, γεωλόγος, περιηγητής), Βωλάξ (1871 Ξαβέριος Λάνδερερ, χημικός, ακαδημαϊκός), Volaccos (τέλη 19ου αι. ανώνυμη ουρσουλίνα μοναχή), Bώλακας (1888 Δημήτριος Μαυρομαράς, διδάσκαλος) κ.α.
Παραλλαγές στο όνομα του χωριού εμφανίζονται και σε διάφορους χάρτες:
Στην παλαιότερη καταγραφή του χωριού που έχει βρεθεί σε χάρτη εμφανίζεται ως Vollakos (1809) (Marcaky Zallony, Voyage à Tine, l' une des îles de l' Archipel de la Grèce, σε χάραξη του J.D. Barbié du Bocage). Σε άλλον χάρτη, που εκτυπώθηκε στο Παρίσι (σε χάραξη J. B. Bory de Saint Vincent) καταγράφεται ως Bollakos (1838). Ως Βωλάξ στον χάρτη που εκτυπώθηκε στην Αθήνα, το 1892 (σε χάραξη Ν. Σταυλά).
Ένα άλλο ζήτημα ορθής γραφής εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του '90, και αφορούσε τη χρήση του «ο» ή του «ω» στην ονομασία Βωλάξ. Η «απάντηση» δόθηκε μέσα από το έργο του Ησύχιου και είναι με «ω» (βώλαξ).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
ΦΕΚ 4Α - 26/02/1835. Αναφέρεται πως ο οικισμός Βώλαξ προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Στενής, ο οποίος έχει έδρα τον οικισμό Στενή.
ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879. Αναφέρεται πως ο οικισμός προσαρτάται στον δήμο Σωσθενίου, δήμος που προήλθε από τη μετονομασία του Δ. Στενής.
ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912. Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Σωσθενίου και προσαρτάται στην κοινότητα Φαλατάδου Τήνου.
ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997. Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Φαλατάδου και προσαρτάται στο δήμο Εξωμβούργου.
ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010. Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Εξωμβούργου και προσαρτάται στο δήμο Τήνου. (Πηγή: eetaa.gr) μικρογραφία|Βωλάξ: η θέση «Αετός»
Απογραφές
Η πρώτη γνωστή μαρτυρία για τον πληθυσμό της Tήνου ανάγεται στο 1470. Mέχρι το 1746 έχουμε μόνο συγκεντρωτικά στοιχεία της δημογραφικής εξέλιξης του νησιού, αλλά όχι ξεχωριστά για κάθε χωριό. Από το 1756 υπάρχουν αναλυτικά στοιχεία για το έμψυχο δυναμικό του κάθε χωριού, αν και αυτές οι απογραφές δεν πρέπει να λαμβάνονται ως «απολύτως αξιόπιστες». Για να είμαστε πραγματιστές, ακόμα και οι πρόσφατες γενικές απογραφές δεν πρέπει να θεωρούνται αντικειμενικές. Είναι γνωστό ότι τις τελευταίες δεκαετίες αλλοιώθηκαν τα δεδομένα με την μεταφορά ετεροδημοτών από τα αστικά κέντρα προς την ύπαιθρο, για οικονομικούς και διοικητικούς λόγους που ενδιέφεραν τις μικρές κοινότητες. Αυτό, για το χωριό της Βωλάξ, φαίνεται στην πληθυσμιακή αύξηση 44,18% κατά τη δεκαετία '80-'90, η οποία δεν δικαιολογείται από την δημογραφική εξέλιξη. Όμως και στην τελευταία απογραφή του 2011, όπως και σε πολλά μέρη της υπόλοιπης Ελλάδας, παρατηρήθηκε σχετική ομαδική μετακίνηση κατοίκων της Αθήνας με σκοπό την απογραφή τους εντός του οικισμού.
Πόσω μάλλον, θα μπορούσαμε να αμφιβάλλουμε για τα αποτελέσματα παλαιοτέρων απογραφών που δεν έγιναν με αντικειμενικά ή επιστημονικά κριτήρια: συχνά καταγράφονται κάτοικοι που έφυγαν από το χωριό (συνήθως για την Κωνσταντινούπολη· κοπέλες που έφευγαν «να κάνουν την προίκα τους», εργαζόμενες ως υπηρέτριες σε σπίτια πλουσίων Ελλήνων) κα υπήρχε η πεποίθηση ότι θα παλιννοστήσουν. Από την άλλη, καταχώριζαν μόνο αυτούς που είχαν συμπληρώσει το όγδοο έτος της ηλικίας τους και πάνω, ως ενεργό πληθυσμό. Συνεπώς, παιδιά μέχρι εφτά χρονών απουσιάζουν.
Σε κάποιες πάλι απογραφές, υπάρχει άθροισμα περισσοτέρων κοινοτήτων μαζί με συνέπεια να παρατηρούνται μεγάλες αποκλίσεις σε μικρό χρονικό διάστημα (ένα ακραίο παράδειγμα: οι κάτοικοι του Δήμου Σωσθενίου το 1855 είναι 2.930 και την επόμενη χρονιά 4.650!). Συνεπώς, τα δεδομένα που έχουμε πρέπει να θεωρηθούν περισσότερο ως ενδεικτικά και αντιπροσωπευτικά παρά ως απόλυτα.
Οι απογραφές των κατοίκων της Βωλάξ προέρχονται από τις εξής πηγές: α) Αρχεία Καθολικής Αρχιεπισκοπής (αφού ο οικισμός είναι καθολικού δόγματος) [*]· β) απογραφές του οικισμού μέσα από τον Ενοριακό Kώδικα «Libro Maestro di Vulacus» (ενότητα Catalogo delle famiglie di Volax, σελ. 65 κ.ε.) [**]· γ) δημοτικά μητρώα (Σωσθενίου–Περαίας [1855])· δ) επίσημες Απογραφές Ελληνικού Κράτους (1879 μέχρι σήμερα) [***].
Για τις απογραφές της Ελληνικής Πολιτείας να αναφέρουμε τα εξής: α) αυτή του 1879, αναφέρεται συχνά ως «απογραφή του 1884», επειδή το βιβλίο που την παρουσίαζε ήταν έκδοσης 1884· β) μετά την κατάργηση των δήμων και την σύσταση των κοινοτήτων το 1912, δημιουργείται ο θεσμός του ληξιάρχου (που ξεκινάει την 1η Ιανουαρίου 1932) και οι απογραφές γίνονται με σύγχρονα κριτήρια· γ) από την απογραφή του 1920 η Βωλάξ υπολογίζεται στην Κοινότητα Στενής-Φαλατάδου· δ) από το 1999 το χωριό υπολογίζεται στον Δήμο Εξωμβούργου· ε) από την απογραφή του 2011 η Βωλάξ ανήκει πλέον στον Δήμο Tήνου. Ο Δήμος Tήνου δημιουργείται (ΦΕΚ Α87, 07.06.2010) με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων τριών δήμων του νησιού (Τήνου, Εξωμβούργου και Κοινότητας Πανόρμου). μικρογραφία|Συνάθροιση σε πανηγύρι του χωριού (μέσα δεκαετίας του '50)
Τοπωνύμια
A  Αγία Άννα· Άγια Βενεράντα· Αγία Μαρίνα { ακόμη: Έξω Αγία Μαρίνα· Mέσα Αγία Μαρίνα)· Άγιος Ιωάννης (ή Εκκλησία)· Άγιος Mάρκος { ακόμη: Κρανίο· Μαύρες Πέτρες· Αετός· Αλωνάκι· Αλώνι (ή στ' Αλώνι)· Αλωνίστρα· Άπλωμα (ή Πλάκα· Πλακουριά· το Βουράκι η Πλάκα)· Αποκωλιασμένη (ή στ' Αποκωλιασμέ[ι]ν'· Αποκωλιανή)· Ασκέλες· Άσπρο Βουνί (ή Άσπρο Βνί).
B  Bάνα· Bάρδα (ή στ[η] Bάρδα { ακόμη: Γκαζογκρεμνός)· Βορνά (ή Βουρνά· Καυκάρα εις τα Βουρνά { ακόμη: Του Mάγερα στα Βορνά· Ξωπόταμος ή Όξω Ποταμός)· Βουνό (ή στο Βουνό· στο Βνό· εις το Βουνό)· Βριάδος (ή Βρυάδος παλαιά γραφή)· Βρυσάκια.
Δ  Δεντρά (ή Δέντρα· Δεντριά).
E  Εικονοστάσι (ή Κοιμητήριο των Παιδιών).
Z  Ζγκούρα { ακόμη: Σκάλα)· Ζεράνη (ή Τζεράνη· Ζαράνη· Ζηράνι, Ζερούνη, Ζερανί λανθασμένα)· Ζντ' Κλάνγκα (ή Κλάγκα).
Θ  Θέατρο.
K  Καγιάνου· Καλά Ξυνά (ή Καλαξινά)· Καλαμάν· Καλαμώνας του Νικολή (ή στα Καλάμια)· Καλύβες· Καμένη Πλάκα  (ή Καμμένη Πλάκα παλαιά γραφή)· Καμπί (ή Καμπί της Εκκλησιάς· Πάνω Καμπί { ακόμη: Καμπιά)· Κανάλα· Kάννα· Καράβι { ακόμη: Καράβια)· Kάτω Βορνά { ακόμη: Στα Βουνιά στα Kάτω Βορνά· Kάτω Αμπέλι στα Kάτω Βορνά, Πηγάδι Των Kάτω Βορνό)· Kάτω Λιβάδι· Καυκάρα· Καυκάρια· Kάψαλος· Καστρί (ή Kήπος { ακόμη: Καστρί του Γιαννέντα, Καστρί του Pήγα)· Κμαργιανά (ή Κουμαριανά)· K'πός (ή Σπό, λανθασμένο)· Κορακιά· Κορνάρι (ή Σκουρνάρι· Κορνάρη)· Κβαράκια ( ή Κουβαράκια· Κουβάρ)· Κουκ (ή στ' Κουκ· Κούκου λανθασμένο)· Κουλαρού (ή Κολαρού· Κωλαρού λανθασμένο)· Κρέβ[β]ατος (ή Κράβ[β]ατος)· Κυδωνιά· Κυρκομίδες· Kώλος.
Λ  Λάκκα (ή στ' Λαξ)· Λάμαρ (ή Λάμαρη)· Λαμπίρ (ή Λαμπύρ· Λαμπίρι· Σαβ[β]αγιάννη του Γκανάνη { ακόμη: Μαρόκος)· Λαούδη (ή Λαούδ· Λαούδι· στ' Λαούδι· Λαγούδι Λαγούδη Λαγγούδι λανθασμένο· στου Λαούτη το Νερό)· Λιβαδάκια (ή Λιβάδια)· Λιβάδι (ή Λιβάδι της Άννας· Λειβάδι παλαιά γραφή)· Λιβάδι της Εκκλησίας· Λιβάδι του Μπούκια· Λουμπ· Λουμπίδι.
Ξ  Ξνάρια (ή Ξυνάρια).
Π  Παπαδικό (ή Παπαδκό, Παπαθκό { ακόμη: Παπαδικά ή Παπάδικα)· Πατήρια· Πατητήρι· Παχιάν Άμμος (ή Παχειανάμμος παλαιά γραφή· Παχιά Άμμος)· Περάματα (ή στα Περάματα { ακόμη: Περάματα του Bίδου)· Περβόλι (ή Περβόλια)· Περιστεριώνας· Πέτασος (ή Αμπέτασος· Απέταστος· Πέτασσος παλαιά γραφή)· Πετρακάκια (ή Πετρακάκι· Πετρακάκη)· Πετριάδος (ή Πιτριάδος· Πετρεάδος· Μπετριάδος { ακόμη: Πάνω Πετριάδος, Kάτω Πετριάδος)· Πηγάδι (ή Πηγή)· Πίσω Πλατεία· Πλάκα του Ζοζέφ (ή Πλατεία του Ντουντού· Πλατεία Φυρίγων)· Πλατάνια (ή του Mάγερα)· Πλατεία.
P  Ρακεζιό [του Νταμιάνου]· Pίχια.
Σ  Σβελάνοι (ή στους Βελάνους· Βελανιές)· Σαβ[β]αγιάννη (ή Τσαβ[β]αγιάννη { ακόμη: Σαβ[β]αγιάννες, Σαβ. του Γάτα· Σαβ. του Σαγγάρη)· Σαβ[β]αγιάννη της Μπίλιας (ή Τσαβαγιάννη της Μπίλιας· τ[η]ς Μπίλιας)· Σακούν (ή στ' Σακούν { πιθ. Σακουνάδες)· Σακριστία· Σαμπερλίκ· Σιλγούδ· Σκαμνιά (ή Σκαμιά)· Σκαψάλι· Σκεπανή· Σουπάνη· Σπασπάρες· στ' Χαμαδί (ή στη Χαμαδή)· στα Πηγάδια (ή Kήποι)· Στέρνα· στη Κανάλα (ή Ζντ' [Γ]κανάλα)· στο Kάμπο στο Πετριάδο (ή Kάμπος)· στο Κουφό Πηγάδι· στο Φανούργι (ή στ' Φανούργ'· του Φανούργη· στου Φανούργη)· στου Καλαθά (ή Καλαθά { ακόμη: Πέρα Καλαθάς)· στου Παπά (ή Παραγγεριά του Παπά)· στου Σωτήρος (ή του Σωτήρος στον Πετριάδο)· Σχουντρή (ή στ' Χουντρή· στης Χονδρής παλαιά γραφή).
T  τ' Αλώνια τ' Πιπέρ' (ή Αλώνια)· τ' Γκαντούν (ή του Καντούνα)· τ' Κφου το Λιβάδ' (ή Λιβάδ' τ' Κφου· τ' Κωφού)· Ταή· Της Μαριγώς (ή Παραγγεριά της Μαριγώς)· Το Βουράκ' τ' Αλών'· του Νικολή (ή του Νικόλα· Γήπεδο [Μπάσκετ])· του Φανούρ· Τράχη (ή στ' Pάχ· στο Mύλο Ζντράχη· Pάχη· Τραχ[ι]ές· Τραχέλες).
Y  Υπόστεγο.
Φ  Φτια (ή στ' Φτια)· Φαράγγια· Φούρνος (ή Φούρνος του Πιπέρη)· Φούρνος του Νταμιάνου.
X  Χοντρός Γκρεμνός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Τήνου
Τσόκι Μοτόμπου
Ο Τσόκι Μοτόμπου (1870 - 1944) ήταν δάσκαλος του καράτε-ντο καταγόμενος την Νήσο Οκινάουα. Τριτότοκος γόνος αριστοκρατικής οικογένειας που δεν έλαβε εκπαίδευση στο καράτε ντο από τον πατέρα του (στην Οκινάουα μόνο ο πρωτότοκος γιος λάμβανε εκπαίδευση από τον πατέρα του), πράγμα το οποίο είχε αποτέλεσμα να διδαχτεί τεχνικές από διάφορους άλλους δασκάλους της εποχής του. Λόγω του επιθετικού χαρακτήρα του, η εκπαίδευση συνήθως διαρκούσε για μικρό χρονικό διάστημα καθώς τις περισσότερες φορές εξεδιώκετο από τις σχολές. Οι μεγάλη εμπειρία στις μάχες δρόμου του προσέδωσε μεγάλη φήμη και εξ αιτίας της μεγάλης εμπειρίας του σε αυτόν τον τομέα, έκανε αρκετούς μαθητές. Στα ύστερα χρόνια εγκαταστάθηκε στην Ιαπωνική ενδοχώρα για να διδάξει την τέχνη του καράτε-ντο. Εκεί συνειδητοποίησε την πραγματική "υπόσταση" του καράτε ντο και αφοσιώθηκε στην καλλιέργεια του χαρακτήρα του. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του επέστρεψε στην Οκινάουα, όπου μετά από λίγο καιρό πέθανε.
Αρκετοί ήταν οι δάσκαλοι της εποχής του, οι οποίοι παρέπεμπαν τους μαθητές τους στον δάσκαλο Μοτόμπου, για την βαθύτερη κατανόηση των τεχνικών μάχης (κούμιτε).
Μαλ
Το Μαλ, (αγγλικά: Mull) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το τρίτο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων και το δεύτερο μεγαλύτερο των Εσωτερικών Εβρίδων. Είναι το τέταρτο μεγαλύτερο νησί της Σκωτίας και το έκτο μεγαλύτερο του Ηνωμένου Βασιλείου με έκταση 875 τ.χλμ. και έχει 2.800 κατοίκους (2011). Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Tobermory με 700 κατοίκους και ανήκει διοικητικά στην περιφέρεια του Άργκαϊλ και Μπιουτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαλ
Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής
Το Φράγκο Δυτικής Αφρικής  (XOF) είναι νόμισμα, γνωστό απλώς με τη γαλλική του ονομασία Franc CFA, όπου το αρκτικόλεξο CFA σημαίνει Communauté financière d'Afrique («Οικονομική Κοινότητα της Αφρικής»). Τυπώνεται από την BCEAO (Banque Centrale des États de l'Afrique de l'Ouest, δηλαδή την «Κεντρική Τράπεζα των Χωρών της Δυτικής Αφρικής»), με έδρα το Ντακάρ στη Σενεγάλη για τις 8 χώρες της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης της Δυτικής Αφρικής (UEMOA, Union Économique et Monétaire Ouest Africaine):
Χαρτονομίσματα
thumb|left|200px|Ένα [[χαρτονόμισμα των 10000 φράγκων CFA.]] Η σειρά χαρτονομισμάτων του 1994 αντικαταστάθηκε το 2004. Η νέα σειρά περιλαμβάνει τραπεζογραμμάτια με ειδικά χαρακτηριστικά ασφαλείας και έχουν πιο σύγχρονο σχεδιασμό. Τα νέα χαρτονομίσματα προκάλεσαν την ανακούφιση των Αφρικανών και για το λόγο ότι φημολογούνταν πως τα παλιά ήταν βρόμικα και μπορούσαν να μεταφέρουν ασθένειες(1). Το χρώμα του χαρτονομίσματος των 5.000 CFA άλλαξε από το γαλαζωπό σε πράσινο.
Μελλοντικά σχέδια
Οι αγγλόφωνες χώρες Γκάμπια, Γκάνα, Νιγηρία και Σιέρα Λεόνε και η γαλλόφωνη Γουινέα, έχουν ιδρύσει τη Νομισματική Ζώνη της Δυτικής Αφρικής (WAMZ) και συμφώνησαν να εισαγάγουν ένα κοινό νόμισμα- στα πρότυπα του ευρώ- το έκο  (Eco) τo 2015. Η Λιβερία επίσης θα ενταχθεί σε αυτήν την οικονομική ζώνη και ο τελικός στόχος είναι η συγχώνευση της UEMOA και της WAMZ σε μια κοινή Δυτικοαφρικανική νομισματική ζώνη. Τελικά, η ημερομηνία για την εισαγωγή του νέου νομίσματος μεταφέρθηκε στο 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Γουινέα-Μπισσάου Κατηγορία:Τόγκο Κατηγορία:Σενεγάλη Κατηγορία:Νίγηρας Κατηγορία:Ακτή Ελεφαντοστού Κατηγορία:Μάλι Κατηγορία:Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Μπενίν
Αντώνιος Πετραλιάς
Το ονοματεπώνυμο Αντώνιος Πετραλιάς μπορεί να απευθύνεται στους:
Παροπλισμένο πλοίο
Γενικά παροπλισμένο πλοίο (laid-up ship) χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε πλοίο που τίθεται εκτός ενέργειας (εκμετάλλευσης), που «δένει» κατά το κοινώς λεγόμενο, για διάφορους λόγους.
Σημαντικότεροι λόγοι παροπλισμού ενός πλοίου είναι πρώτιστα η αδυναμία εξεύρεσης ναύλου, είτε λόγω υπερπροσφοράς, είτε λόγω οικονομικής κρίσεως (ναυτιλιακή κρίση), ή νομικής φύσεως (π.χ. κατάσχεση πλοίου), ή τεχνικής φύσεως (π.χ. εκτεταμένη βλάβη), ή αδυναμίας εκμετάλλευσης (π.χ. θανάτου πλοιοκτήτη, αδυναμία κληρονόμων κ.λπ.). Σε τέτοιες περιπτώσεις απολύεται το πλήρωμα, λαμβάνοντας τις προβλεπόμενες από τις σχετικές συμβάσεις αμοιβές ενώ καταβάλλονται όλα τα έξοδα παλιννόστησης.
Σε μακρές περιόδους ναυτιλιακών κρίσεων τα παροπλισμένα πλοία, κοινώς «δεμένα», φθάνουν σε μεγάλο αριθμό και οι ανάγκες εξεύρεσης ειδικών χώρων παροπλισμού αυτών είναι έντονος. Στη μεγάλη περίοδο κρίσης του 1974 το ΥΕΝ, (στην Ελλάδα), αναγκάσθηκε να καθορίσει πολλά σημεία παροπλισμού ελληνικών εμπορικών πλοίων κυρίως κοντά στα αγκυροβόλια των μεγάλων λιμένων. Ειδικότερα για τον Πειραιά χώρος παροπλισμού πλοίων είναι στη περιοχή Αμπελάκια της Σαλαμίνας, απέναντι από το Πέραμα, καθώς και στο Κόλπο της Ελευσίνας.
Το σύνολο των παροπλισμένων πλοίων παρακολουθεί εκτός το ΥΕΝ και η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία όπου και καταγράφονται συνολικά ως «παροπλισμένη χωρητικότητα».
Κατηγορία:Πλοίο
Άπτον Σίνκλερ
Ο Άπτον Μπελ Σίνκλερ (Upton Beall Sinclair, Jr, 20 Σεπτεμβρίου 1878 - 25 Νοεμβρίου 1968) ήταν Αμερικανός μυθιστοριογράφος και πολιτικός συγγραφέας, ο οποίος άφησε τη σφραγίδα του στη σύγχρονη αμερικανική κοινωνία, συγγράφοντας πάνω από 90 βιβλία, έχοντας κερδίσει ένα βραβείο Βραβείο Πούλιτζερ στην κατηγορία Μυθοπλασίας το 1943 για το μυθιστόρημά του "The Dragon's teeth", και επηρεάζοντας γενικά την πολιτική και κοινωνική ζωή των Η.Π.Α. με τις μεταρρυθμιστικές ιδέες του.
Ο Σίνκλερ έζησε φτωχικά με τον αλκοολικό πατέρα του και πλούσια με τους παππούδες του, και έτσι τα αντιφατικά βιώματά του έγιναν η μαγιά για τις κατοπινές σοσιαλιστικές του πεποιθήσεις. Αποφοίτησε από το Κολέγιο της Πόλης της Νέας Υόρκης το 1897 και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Το 1906, το έκτο κατά σειράν έργο του, Η Ζούγκλα, αποτέλεσε σταθμό τόσο για τη δική του καταξίωση όσο και για την ιστορία του νατουραλιστικού, προλεταριακού μυθιστορήματος. Ήταν μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τη δημοσιογραφική του έρευνα για τις συνθήκες εργασίας στη βιομηχανία ζωικών τροφίμων, που είχε ως αποτέλεσμα τη θέσπιση νομικών διατάξεων για τις προδιαγραφές παραγωγής. Ο Σίνκλερ συνέβαλε στην ίδρυση της Αμερικανικής Ένωσης Πολιτικών Ελευθεριών το 1920. Στο συγγραφικό του έργο ακολούθησε μια σειρά με θέματα της επικαιρότητας, όπως το Πετρέλαιο (1927), που αναφερόταν σε μια αληθινή υπόθεση διαφθοράς πολιτικών προσώπων, και η Βοστόνη (1928), βιβλίο βασισμένο στην υπόθεση Σάκο και Βαντσέτι. Όσα έργα του Σίνκλερ συμβάδιζαν με την κομμουνιστική προπαγάνδα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στην τότε Ρωσία. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης ο Σίνκλερ οργάνωσε ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα σοσιαλιστικών αρχών για την καταπολέμηση της φτώχειας, και μάλιστα το 1934 κατέβηκε στις εκλογές ως υποψήφιος κυβερνήτης της Καλιφόρνιας με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, χωρίς όμως να εκλεγεί. Η επόμενη μεγάλη συγγραφική επιτυχία του ήταν μια σειρά έντεκα μυθιστορημάτων βασισμένων σε σύγχρονα ιστορικά γεγονότα, όπως το Τέλος του κόσμου (1940) και τα Δόντια του δράκου (1942), που του χάρισε και το Βραβείο Πούλιτζερ. Το 1934 έγραψε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο Αμερικανικό προκεχωρημένο φυλάκιο: Βιβλίο αναμνήσεων, το οποίο αργότερα αναδιαμορφωμένο και συμπληρωμένο το εξέδωσε υπό τον τίτλο Η αυτοβιογραφία του Άπτον Σίνκλερ (1962). Τέλος δημοσιοποίησε μια συλλογή επιστολών του με το βιβλίο Η ζωή μου σε επιστολές (1960). thumb|200 px|right|Sinclair's grave in [[Rock Creek Cemetery, Washington, D.C.]]
Ταινίες
Το μυθιστόρημα Η ζούγκλα, που κυκλοφόρησε το 1906, βγήκε στη μεγάλη οθόνη το 1914.
Ο Άπτον Σίνκλερ έγραψε και παρήγαγε διάφορες ταινίες, συμπεριλαμβανομένης και της ανάμιξής του, το 1930-32, με τον Σεργκέι Αϊζενστάιν, στο Que Viva Mexico!. Ήταν ο Τσάρλι Τσάπλιν που τον ανέμιξε σε αυτό το εγχείρημα.
Το μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε το 1931 υπό τον τίτλο The Wet Parade έγινε ταινία την επόμενη χρονικά από τον Βίκτορ Φλέμινγκ, όπου πρωταγωνίστησαν οι Ρόμπερτ Γιανγκ, Μίνρα Λόι, Γουόλτερ Χιούστον και Τζίμι Ντουράντε.
Στο μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε το 1937 υπό τον τίτλο The Gnomobile βασίστηκε το μιούζικαλ The Gnome-Mobile, το 1967, από την εταιρεία Ντίσνεϊ..
Επίσης, το 2007 κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία Θα χυθεί αίμα, με πρωταγωνιστή τους Ντάνιελ Ντέι Λιούις και Πολ Ντάνο, που βασίστηκε στο μυθιστόρημα Oil! (1927). Η ταινία ήταν υποψήφια για οχτώ βραβεία Όσκαρ, εκ των οποίων κέρδισε τα δύο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές
Μετοχικό Ταμείο Ναυτικού
thumb|right|180px| Το έμβλημα του ΜΤΝ Το Μετοχικό Ταμείο Ναυτικού (Μ.Τ.Ν.) αποτελεί ταμείο επικουρικής ασφάλισης του μονίμου στρατιωτικού προσωπικού τόσο του Πολεμικού Ναυτικού όσο και του Λιμενικού Σώματος. Ιδρύθηκε το 1921 και αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Εποπτεύεται από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (ΥΠΕΘΑ) μέσω του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (ΓΕΝ).
Το Μετοχικό Ταμείο Ναυτικού έχει διοικητική αυτοτέλεια, με δικό του προϋπολογισμό. Βασικός νόμος που διέπει τον Οργανισμό αυτό είναι ο ΚΝ 5481 του 1931 όπως έχει συμπληρωθεί και τροποποιηθεί μεταγενέστερα. Διοικείται από 7μελές Διοικητικό Συμβούλιο που ορίζεται από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, κατόπιν πρότασης ΓΕΝ. Τα γραφεία του Μετοχικού Ταμείου Ναυτικού στεγάζονται σήμερα σε ιδιόκτητο οίκημα στην Αθήνα (οδό Γλάδστωνος 1).
Κύρια αποστολή του Μετοχικού Ταμείου Ναυτικού είναι αφενός μεν η εκμετάλλευση και η επαύξηση της πάσης φύσεως κινητής και ακίνητης περιουσίας του, εισπράττοντας παράλληλα όλα τα προβλεπόμενα από τη νομοθεσία έσοδά του και αφετέρου η εντός των πλαισίων της βιωσιμότητάς του, παροχή στους δικαιούχους του καλύτερου δυνατού μερίσματος και λοιπών παροχών που δίδονται όπως π.χ. οικογενειακά βοηθήματα, δάνεια, ειδικά έξοδα περίθαλψης κ.λπ.
Μέτοχοι του Μετοχικού Ταμείου Ναυτικού είναι όλοι οι μόνιμοι εν ενεργεία και απόστρατοι Αξιωματικοί, Ανθυπασπιστές, Υπαξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος. Επίσης οι μόνιμοι πολιτικοί υπάλληλοι του Ταμείου, οι Λιμενοφύλακες, οι εθελοντές μακράς θητείας (ΕΜΘ) του Πολεμικού Ναυτικού και τέλος οι επαγγελματίες οπλίτες (Επ.Οπ). Το σύνολο των μετόχων ήταν το 2013 36.728.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό Κατηγορία:Λιμενικό Σώμα Κατηγορία:Δημόσιοι ασφαλιστικοί οργανισμοί της Ελλάδας
Ορσάβαρις
Βιογραφία
Η καταγωγής της ήταν Ελληνική (Μακεδονική) και Περσική. Ήταν η νεότερη, νόθη κόρη τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου από μία ανώνυμη παλλακίδα του. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πόντο.
Μνηστεύθηκε και ίσως παντρεύτηκε τον Σωκράτη Χρηστό -δευτερότοκο γιο τού Νικομήδη Γ΄ της Βιθυνίας- και σφετεριστή τού θρόνου της Βιθυνίας. Αυτός ήταν σύμμαχος τού πατέρα της και μικρανιψιός του. Το ενδεχόμενο τού γάμου βασίζεται σε νομίσματα, που κόπηκαν μετά το 72 π.Χ., τα οποία βρέθηκαν στην Προυσιάδα παρά την θάλασσαν (Κίο, πόλη της Βιθυνίας) και φέρουν σε επιγραφή το όνομά της.
Τα νομίσματα αυτά έχουν το όνομά της και τον τίτλο της στα Ελληνικά. Ένα από αυτά που διασώθηκαν, αναγράφει στη μία πλευρά ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΜΟΥΣΗΣ ΟΡΣΑΒΑΡΙΟΣ και στην άλλη φέρει την κεφαλή τού Ηρακλή με επιγραφή ΠΡΟΥΣΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΗ. Από την πόλη αυτή καταγόταν οι εκ πατρός πρόγονοί της. Ο Σωκράτης Χρηστός απεβίωσε την εποχή, που το βασίλειο τού Πόντου προσαρτήθηκε το 63 π.Χ. από τον Ρωμαίο στρατηγό Πομπήιο.
Τότε η Ορσάβαρις συνελήφθη από τον Πομπήιο και φαίνεται, πως ήταν ένα από τα λίγα εναπομείναντα μέλη της οικογένειας τού Μιθριδάτη ΣΤ΄, που δεν αυτοκτόνησαν ή φονεύθηκαν από τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ για να μην αιχμαλωτιστούν. Έγινε πολιτική κρατούμενη τού Πομπήιου και κόσμησε τον θρίαμβό του, όταν αυτός εισήλθε στη Ρώμη το 61 π.Χ. Έπειτα από την πανηγυρική αυτή παρέλαση η Ορσάβαρις ελευθερώθηκε και επέστρεψε στη Μ. Ασία.
Εκεί παντρεύτηκε τον Λυκομήδη, ευγενή στη Βιθυνία, που καταγόταν από Έλληνες της Καππαδοκίας. Αυτός ήταν αρχιερέας-βασιλιάς στην πόλη Κόμανα της Καππαδοκίας (47-μετά το 30 π.Χ.) Έτσι η Ορσάβαρις έγινε βασίλισσα της θεοκρατικής πόλης Κόμανα. Γέννησε την Ωροδάλτη.
Οι Ρωμαίοι επικύρωσαν τη θέση τού Λυκομήδη και της οικογένειάς του, καθώς κυβερνούσε τα Κόμανα για αρκετό καιρό. Η Ορσάβαρις και ο σύζυγός της μπορούν να ειδωθούν ως συνεχιστές τού Μιθριδάτη ΣΤ΄, το βασίλειο τού οποίου είχε κατατμηθεί: ο κυρίως Πόντος δόθηκε στον Φαρνάκη Β΄, ετεροθαλή αδελφό της, ως βασίλειο υποτελές στους Ρωμαίους, ο Κιμμέριος Βόσπορος, περιοχές της Καππαδοκίας, κ.ά. είχαν επίσης δοθεί. Τους γιους τού Φαρνάκη Β΄ διαδέχθηκε ο Πολέμων Α΄ του Πόντου.
Οικογένεια
Μάλλον παντρεύτηκε πρώτα τον Σωκράτη Χρηστό των Νικομηδιδών της Βιθυνίας.
Έπειτα παντρεύτηκε τον Λυκομήδη αρχιερέα-βασιλιά στην πόλη Κόμανα της Καππαδοκίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μιθριδατιδών
Ευχίδας
Ο Ευχίδας ήταν πολεμιστής στην μάχη των Πλαταιών, περίφημος για την ταχύτητά του στο τρέξιμο. Ύστερα από την νίκη των Ελλήνων στη μάχη, πήγε στο μαντείο των Δελφών, από όπου έφερε το ιερό πυρ και επέστρεψε αυθημερόν στο ελληνικό στρατόπεδο. Υπολογίζεται ότι μέσα σε μια ημέρα διήνυσε περίπου 185 χιλιόμετρα. Όταν άναψε το πυρ στον βωμό που είχε στηθεί για τον εορτασμό της νίκης στη μάχη, ασπάσθηκε τους συμπολεμιστές του και απεβίωσε. Οι Πλαταιείς τον ενταφίασαν στο ιερό της Ευκλείας Αρτέμιδας, χαράζοντας επάνω στον τάφο του, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, το επίγραμμα:
Μετουσίωση
Τόσο στη Μοριακή Βιολογία όσο και στη Βιοχημεία με τον όρο μετουσίωση, χαρακτηρίζεται το φαινόμενο της διάσπασης των δεσμών, στη δευτεροταγή, τριτοταγή ή τεταρτοταγή δομή και δεν αναφέρεται σε αλλαγές της πρωτοταγούς δομής, των πρωτεϊνών και των νουκλεϊκών οξέων. Κατά τη μετουσίωση οι δεσμοί που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ των πλευρικών ομάδων των αμινοξέων σπάζουν, (αποκόπτονται), με συνέπεια την καταστροφή της τρισδιάστατης δομής της πρωτεΐνης και να χάνει έτσι τη λειτουργικότητά της.
Πρόκειται για ένα φαινόμενο ή διαδικασία που μπορεί να προκληθεί από διάφορους παράγοντες όπως είναι η υπερβολική θερμότητα, τα ισχυρά οξέα ή αλκάλια, οι οργανικοί διαλύτες, καθώς ακόμη και οι υπερηχητικές δονήσεις. Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις η μετουσίωση είναι μη αναστρέψιμη, όπως για παράδειγμα η θέρμανση του λευκώματος του αυγού που δίνει συμπαγές ασπράδι. Όταν συντελείται μετουσίωση στα ένζυμα, αυτά αδρανοποιούνται, με μεγάλες συνέπειες στους οργανισμούς.
Τα μετουσιωμένα νουκλεϊκά οξέα συχνά επανέρχονται στην αρχική τους διαμόρφωση με τη διαδικασία επαναφοράς στην αρχική μορφή τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δομή της πρωτεΐνης Κατηγορία:Χημικές διεργασίες
Τελευτίας
Στη συνέχεια εκλέχθηκε για ενιαύσια θητεία ναύαρχος (390) όπου και ανέλαβε να ενισχύσει την αριστοκρατική μερίδα της Ρόδου κατά των δημοκρατών. Τότε πέτυχε και την προσχώρηση των Σαμίων στη Σπάρτη ενισχύοντας έτσι το στόλο του με τον οποίο και συνέλαβε στη Κνίδο δέκα αθηναϊκές τριήρεις. Το 388 π.Χ. όταν φονεύθηκε ο Γοργόπας ανέλαβε τη διοίκηση του Σπαρτιατικού στόλου που ναυλοχούσε στην Αίγινα όπου και στη συνέχεια επιτέθηκε στον Πειραιά αποκομίζοντας άφθονα λάφυρα.
Ο Τελευτίας σκοτώθηκε κατά τη πολιορκία της Ολύνθου το 380 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ναύαρχοι Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Κορινθιακού Πολέμου
Λιμίνη Άρτας
Η Λιμίνη είναι ένα χωριό του Δήμου Αρταίων με 308 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011),. Το χωριό βρίσκεται κοντά στον ποταμό Άραχθο και απέχει από την πόλη περίπου 7 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Λιμίνη εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων όπου και παρέμεινε μετά τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης.
Ιστορία
thumb|left|430px|Η Λιμίνη και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1887. Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, η Λιμίνη από πλευρά ιδιοκτησίας, ανήκε στην κατηγορία «μουατζέλι» και κατοικούσαν σε αυτή 27 χριστιανικές οικογένειες.
Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 100 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Η Λιμίνη αποτελούσαν μέρος του τμήματος Βρύσεως.
Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στη Λιμίνη. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 15 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό του Αγίου Νικολάου, στον οποίο ιερουργούσε 1 εφημέριος. Κοντά στο χωριό υπήρχε ένα σπήλαιο το οποίο οι κάτοικοι αποκαλούσαν Κουδουνότρυπα. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στο χωριό υπήρχε σχολείο όπου δίδασκε ένας δάσκαλος και φοιτούσαν 15 μαθητές, οι οποίοι μελετούσαν γεωγραφία, ιστορία, αριθμητική και θρησκευτικά.
Η οριστική απελευθέρωση της Λιμίνης έλαβε χώρα το 1881, όπου ορίστηκε ως σύνορο του Ελληνικού κράτους, ο ποταμός Άραχθος.
Διοικητικές μεταβολές
Το 1883, ο οικισμός Λιμένι προσαρτήθηκε στην Άρτα. Η αναγνώριση του οικισμού ως αυτόνομη κοινότητα έγινε το 1933 και το 1940 μετονομάστηκε σε Λιμίνη. . Το 1997 η κοινότητα καταργήθηκε και σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Λιμίνη αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αρταίων όπου και παρέμεινε με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τα χωριά: Σελλάδες, Κομπότι, Περάνθη και Άγιοι Ανάργυροι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Dassault Neuron
Το συνολικό μοναδιαίο κόστος παραγωγής UCAV εκτιμάται από την Dassault σε 25 εκατ.
Δοκιμαστικές πτήσεις
Το nEUROn έκανε την πρώτη του πτήση την 1η Δεκεμβρίου 2012 στη Γαλλία. Οι δοκιμές πτήσεων στη Γαλλία για την αξιολόγηση των ικανοτήτων stealth ολοκληρώθηκαν με επιτυχία τον Μάρτιο του 2015. Οι δοκιμές αξιολόγησης αισθητήρων ολοκληρώθηκαν στις 25 Αυγούστου 2015 στην Ιταλία. Το τελευταίο σκέλος των δοκιμών πτήσης πραγματοποιήθηκε στη Σουηδία και περιελάμβανε ζωντανές δοκιμές πυρός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
N N Neuron Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Βαγγέλης Δεπάστας
Ο Ευάγγελος Δεπάστας (3 Ιανουαρίου 1932 - 5 Ιανουαρίου 2009) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου. Υπήρξε διακεκριμένος αθλητής του Πανιωνίου τη δεκαετία του 1950, με πανελλήνια ρεκόρ και νίκες σε βαλκανικούς, μεσογειακούς και άλλους διεθνείς αγώνες. Αγωνιζόταν στους δρόμους ημιαντοχής 800 και 1500 μ. και κατέρριψε όλα τα πανελληνια ρεκόρ από τα 600 μ. ως τα 2 μίλια.
Βιογραφικό
Ο Βαγγέλης Δεπάστας γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1932 στην Αθήνα και είχε καταγωγή από τη Σέριφο. Εντάχθηκε στο τμήμα στίβου του Πανιωνίου Γυμναστικού Συλλόγου σε ηλικία 16 ετών τον Ιούλιο του 1948. Αρχικά ασχολήθηκε με το άλμα εις μήκος αλλά πείστηκε από τον προπονητή του συλλόγου Ηλία Μισαηλίδη να στραφεί στην ημιαντοχή. Τη δεκαετία του '50 εξελίχθηκε σε πρωταγωνιστή των δρόμων μεσαίων αποστάσεων. Κατέρριψε οκτώ φορές το πανελλήνιο ρεκόρ των 800 μ. (ο πρώτος Έλληνας αθλητής που κατέβηκε κάτω από το 1.50.0) και δύο φορές το αντίστοιχο βαλκανικό ρεκόρ. Επίσης, δύο φορές το πανελλήνιο ρεκόρ των 1500 μ. (ο πρώτος Έλληνας που κατέβηκε κάτω από 4 λεπτά). Επίσης, έκανε πανελλήνια ρεκόρ εφήβων και ανδρών στις αποστάσεις: 600, 1000, 2000 μ., μίλι και 2 μίλια.
Αναδείχθηκε οκτώ φορές πρωταθλητής Ελλάδος, επτά στα 800 μ. (1953-1959) και μία στα 400 μ. (1957). Επίσης, υπήρξε δύο φορές βαλκανικονίκης στα 800 μ. και 1500 μ. το 1957, χρονιά που αναδείχθηκε κορυφαίος Έλληνας αθλητής της χρονιάς από το Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου. Στους βαλκανικούς αγώνες στίβου κατέκτησε επίσης πέντε ασημένια κι ένα χάλκινο μετάλλιο από το 1953 ως το 1959. Τρία χάλκινα μετάλλια είχε κατακτήσει και στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1955 και του 1959.
Έλαβε μέρος δύο φορές στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες στίβου το 1954 και το 1958 καθώς και στις Ολυμπιάδες της Μελβούρνης, το 1956 και της Ρώμης το 1960.
Τον Αύγουστο του 1958, μέσα στο γεμάτο με 70.000 και πλέον φιλάθλους καλλιμάρμαρο στάδιο, στη συνάντηση των εθνικών ομάδων Ελλάδας - Αμερικής, νίκησε τον ολυμπιονίκη του 1956 στη Μελβούρνη τον αμερικανό Τομ Κούρτνευ στα 800μ, ο οποίος λίγες ημέρες προηγουμένως είχε πετύχει και παγκόσμιο ρεκόρ στην απόσταση αυτή. Μετά τον αγώνα ο Τομ Κούρτνευ του χάρισε τη φανέλλα και τα παπούτσια του και σταμάτησε τον αθλητισμό.
Μετά το τέλος της καριέρας του ασχολήθηκε με την προπονητική. Εργάστηκε στον Πανιώνιο, στην Εθνική Ενόπλων και στον Απόλλωνα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε εγκατασταθεί στο Σχηματάρι Βοιωτίας, τόπο καταγωγής της συζύγου του, όπου πρωτοστατούσε στη δημιουργία αθλητικού κέντρου για τους νέους της περιοχής, ολυμπιακών προδιαγραφών. Το 2007 επανίδρυσε τον τοπικό Γυμναστικό Σύλλογο "Ερμής" Σχηματαρίου, του οποίου υπήρξε επίτιμος πρόεδρος. Το νέο στάδιο της πόλης φέρει το όνομά του και σε αυτό πρόκειται να διεξαχθούν οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Εφήβων-Νεανίδων το Σεπτέμβριο του 2009.
Πέθανε στις 5 Ιανουαρίου 2009 σε ηλικία 77 ετών από καρδιακή προσβολή. Αθλητής υπήρξε και ο αδερφός του Γεράσιμος Δεπάστας, με πανελλήνιες διακρίσεις στα 400μ, 400μ εμπ. και σκυταλοδρομία 4Χ400μ, όπως και ο γιός του Σπύρος με διακρίσεις στα 800μ και πανελλήνιο ρεκόρ στα 600μ εφήβων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δεπάστας Δεπάστας Δεπάστας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1959 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Δεπάστας Βαγγέλης Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Ενόπλων
Quartz (συγκρότημα)
Βιογραφία
Οι Quartz σχηματίστηκαν στο Μπέρμιγχαμ με την ονομασία The Bandy Legs, το 1974. Το 1976, υπέγραψαν συμβόλαιο συνεργασίας με την "Jet Records" και περιόδευσαν ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Black Sabbath και των AC/DC. Η σύνθεση του συγκροτήματος αποτελούνταν από τον τραγουδιστή Μάικ Τέιλορ, τον κιθαρίστα Μικ Χόπκινς, τον κιμπορντίστα Τζεφ Νίκολς, τον μπασίστα Ντέρεκ Άρνολντ και το ντράμερ Μάλκολμ Κόουπ.