cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vulgar Display of Power
Κυκλοφορία
Στις 12 Απριλίου 2012, κυκλοφόρησε το ακυκλοφόρητο τραγούδι "Piss". Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε κατά τις ηχογραφήσεις του "Vulgar Display of Power" αλλά δεν έκανε την εμφάνιση του στην αρχική κοπή του δίσκου. Το βιντεο κλίπ για το "Piss" έκανε το ντεμπούτο του στο "Revolver Golden Gods Awards" στις 11 Απριλίου του 2012. Το βασικό ριφ από το "Piss" χρησιμοποιήθηκε αργότερα στο τραγούδι "Use My Third Arm" για τον επόμενο δίσκο του συγκροτήματος, "Far Beyond Driven".
Βραβεία
Vulgar Display of Power (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 2 x πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός
Τα μέλη των Pantera
Συνθέσεις
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992 Κατηγορία:Δισκογραφία των Pantera
Μάχη του Σέλτσου
Η Μάχη στο Σέλτσο (τελευταία επιχείρηση της πολιορκίας του Σέλτσου), έλαβε χώρα, την 23η Απριλίου του 1804, στην περιοχή του χωριού Πηγές Άρτας, στην Ιερά Μονή Σέλτσου, ανάμεσα στους Σουλιώτες και τα στρατεύματα του Αλή Πασά.
Λώρης Μαργαρίτης
Ο Λώρης (Λυκούργος) Μαργαρίτης (15 Αυγούστου 1895 - 27 Σεπτεμβρίου 1953) ήταν διακεκριμένος Έλληνας πιανίστας και μουσουργός. Ως συνθέτης κατατάσσεται στη νεοελληνική «Εθνική Σχολή».
Μάχη του Σέλτσου
Από τους 1.400 περίπου Σουλιώτες που είχαν καταφύγει στην Ιερά Μονή στο Σέλτσο διασώθηκαν μόνο 65. Περισσότερα από 250 γυναικόπαιδα για να μην πέσουν στα χεριά των εχθρών έπεσαν στον γκρεμό.
Λώρης Μαργαρίτης
Περίοδος 1895-1915
Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1895 στο Αίγιο. Υπήρξε γόνος αρχοντικής οικογενείας, υιός του αρχιάτρου Πέτρου Μαργαρίτη, με καταγωγή από το Μαργαρίτι Θεσπρωτίας και της Υακίνθης Μεσσηνέζη, (θυγατέρας του Σωτηρίου Μεσσηνέζη, δημάρχου Αιγίου και εγγονής του προκρίτου Λέοντος Μεσσηνέζη, συζύγου της αδελφής του Ανδρέου Λόντου), οικογένειες γνωστές από την Επανάσταση του 1821.
Μάχη του Σέλτσου
Χαρακτηρίζεται ως το "Δεύτερο Ζάλογγο" και η ημέρα μνήμης επιλέχθηκε η 23η Αυγούστου από τον Δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη Άρτας, ημέρα που γιορτάζει τα εννιάμερα της Παναγίας, το Μοναστήρι Σέλτσου, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Λώρης Μαργαρίτης
Περίοδος 1895-1915
Τα πρώτα μαθήματα πιάνου τού τα παρέδωσε η μητέρα του σε τρυφερή ηλικία. Γρήγορα όμως τον άκουσε να αυτοσχεδιάζει στο πιάνο και εντυπωσιασμένη από το ταλέντο του, τον οδήγησε μαζί με τον άντρα της στο Ωδείο Αθηνών. Αυτό συνέβη όταν ο Μαργαρίτης ήταν μόλις 7 ετών και ενώ είχε ήδη συνθέσει περισσότερα από δέκα έργα. Αρχικά ο Γεώργιος Νάζος, διευθυντής του Ωδείου Αθηνών, ήταν επιφυλακτικός απέναντι στον νεαρό μουσικό, ωστόσο όταν τον άκουσε να ερμηνεύει με εκπληκτική δεξιοτεχνία τις συνθέσεις του, πείσθηκε για την ιδιοφυΐα του που τη θεώρησε εφάμιλλη εκείνης του Μότσαρτ.
Μάχη του Σέλτσου
Η εφημερίδα "Η Καθημερινή" αναφέρει ότι ''"…Η Μάχη του Σέλτσου και η τελευταία θυσία των Σουλιωτών το 1804, είναι ένα δεύτερο Ζάλογγο, τραγικότερο ίσως, σχετικά άγνωστο στο ευρύ κοινό". ''
Το χρονικό της μάχης
Μετά την παράδοση του Σουλίου, τον Δεκέμβριο του 1803 οι Σουλιώτες άρχισαν να εγκαταλείπουν το Σούλι κατά ομάδες.
Λώρης Μαργαρίτης
Περίοδος 1895-1915
Το 1903 έδωσε εντυπωσιακή συναυλία στην αίθουσα Wagner του Μονάχου, ερμηνεύοντας δικές του συνθέσεις μπροστά σε μέλη της βασιλικής οικογενείας της Βαυαρίας. Ο λογοτέχνης Τόμας Μαν, συγκινημένος από το ταλέντο του μικρού Λώρη έγραψε το διήγημα «το Παιδί Θαύμα». Ο Bernh Stawenhagen άρχισε να του παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα δωρεάν και το 1904 η Βασιλική Μουσική Ακαδημία του Βερολίνου έγραφε στην ελληνική κυβέρνηση: «Είναι επιτακτικόν καθήκον να ληφθεί ιδιαιτέρα μέριμνα διά την όσο το δυνατόν τελειοτέραν καλλιέργειαν και ανάπτυξιν της εντελώς εξαιρετικής ιδιοφυΐας του Λώρη Μαργαρίτη».
Μεταξύ των ετών 1904-1908, φοίτησε στο σχολείο της ελληνικής κοινότητος του Βερολίνου, ενώ παράλληλα σπούδαζε πιάνο και θεωρία της μουσικής. Παρότι δεν είχε συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του, που απαιτούσε ο κανονισμός, έγινε δεκτός στη Μουσική Ακαδημία του Βερολίνου όπου φοίτησε μέχρι το 1914. Επιπλέον την ίδια χρονική περίοδο φοίτησε στο γερμανικό γυμνάσιο και ταυτοχρόνως παρακολουθούσε μαθήματα μουσικολογίας στο πανεπιστήμιο του Μονάχου με τον Berchthold Kellermann.
Μάχη του Σέλτσου
Το χρονικό της μάχης
Η πιο τυχερη, η ομάδα του Φώτου Τζαβέλα, θα καταφέρει με αρκετές δυσκολίες να φτάσει σώα και αβλαβής στην Πάργα, και από κει στα Ιόνια νησιά.
Λώρης Μαργαρίτης
Περίοδος 1915-1953
Διετέλεσε μέλος κορυφαίων διεθνών μουσικών ιδρυμάτων και οργανισμών, όπως της Παγκοσμίου Εταιρίας Μουσικοσυνθετών και συγγραφέων, Μοτσαρτέουμ, μέλος της ελλανοδίκου επιτροπής διεθνών μουσικών διαγωνισμών όπως Τραγουδιού της Βιέννης το 1933, «Chopin» της Βαρσοβίας το 1937,  Πιάνου της Γενεύης το 1949. Το 1945 διορίσθηκε τακτικό μέλος του Ανωτάτου Διοικητικού Συμβουλίου της Μουσικής (Δ.Α.Σ.Μ.) του ελληνικού Υπουργείου Παιδείας. Επίσης ίδρυσε τον Σύλλογο Φίλων του Μότσαρτ στην Ελλάδα. Το 1953, λίγο πριν το θάνατό του τιμήθηκε με το Μέγα Μετάλλιο Μότσαρτ της Μουσικής Ακαδημίας του Σάλτσμπουργκ και από τον Βασιλιά με τον Χρυσό Σταυρό των Ιπποτών του Φοίνικος. Πέθανε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1953 στο Νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός των Αθηνών από οξεία λοίμωξη ηπατίτιδας και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του Παλαιού Φαλήρου.
Μάχη του Σέλτσου
Το χρονικό της μάχης
Η δεύτερη ομάδα όμως, αυτή, στο Ζάλογγο θα χτυπηθεί από τα στρατεύματα του Αλή Πασά (που παραβίασε τους όρους της συνθήκης, και άρχισε να κυνηγάει τους Σουλιώτες με σκοπό να τους σκοτώσει). Η τρίτη από τις ομάδες που δημιουργήθηκαν, αυτή με αρχηγό τον Νότη Μπότσαρη, αν και κατάφερε να φτάσει με ασφάλεια στο χωριό Βουργαρέλι, —χωριό στο οποίο είχαν αποφασίσει να κατοικήσουν μόνιμα— μόλις έμαθαν την παραβίαση των όρων της συνθήκης από τον Αλή Πασά και τις επιθέσεις των στρατιωτών του στους Σουλιώτες, αποφάσισε να φύγει από το χωριό. Έτσι, γύρω στα τέλη Δεκεμβρίου του 1803, 1140 άνθρωποι περίπου ξεκίνησαν, για να πάνε στο χωριό Βρεστενίτσα (σημ. Πηγές Άρτας) με σκοπό να περάσουν στο αρματολίκι των Αγράφων. Οι αρματωλοί των Αγράφων όμως δεν τους άφησαν να περάσουν, φοβούμενοι την οργή του Αλή Πασά, και έτσι η ομάδα γύρισε και πάλι πίσω στη Βρεστενίτσα. Όταν έμαθαν ότι καταφτάνουν οι στρατιώτες του πασά των Ιωαννίνων, αποφάσισαν να πολεμήσουν, αμυνόμενοι στο μοναστήρι του Σέλτσου, το οποίο απέχει 5 χλμ από το χωριό Βρεστενίτσα. Η τοποθεσία αυτή, ιδανικό σημείο άμυνας καθώς είναι σχεδόν απροσπέλαστη, ωστόσο δεν έχει καμία έξοδο διαφυγής. Οι Σουλιώτες αποφάσισαν ή να νικήσουν τους στρατιώτες και να φύγουν από εκεί ή να πεθάνουν.
Λώρης Μαργαρίτης
Εργογραφία
Το συνθετικό του έργο, μολονότι δεν είναι μεγάλο σε όγκο, είναι αξιόλογο. Μέρος των χειρογράφων του καταστράφηκε κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής από τους κατακτητές.
Μάχη του Σέλτσου
Το χρονικό της μάχης
Στις 12 Ιανουαρίου του 1804, 5000 Τουρκαλβανοί στρατιώτες και αρκετοί Έλληνες αρματολοί της περιοχής περικύκλωσαν την ευρύτερη περιοχή και στις 15 Ιανουαρίου επιχείρησαν την πρώτη επίθεσή τους. Ωστόσο, δεν κατάφεραν να εκπορθήσουν τις οχυρωματικές κατασκευές που είχαν εν τω μεταξύ φτιάξει οι Σουλιώτες, και έτσι αποφάσισαν να προχωρήσουν σε αποκλεισμό, με σκοπό να αναγκάσουν τους Σουλιώτες να παραδοθούν, για να μην πεθάνουν από την πείνα.
Λώρης Μαργαρίτης
Συμφωνικά έργα
Το γνωστότερο έργο του, μεγαλόπνοο, βασισμένο στη ραψωδία Ζ΄ της Οδυσσείας, που πρωτοπαρουσιάστηκε στην Θεσσαλονίκη από τον Επαμεινώνδα Φλώρο, έπειτα το 1929 στο Σάλτσμπουργκ και το 1931 στη Βιέννη.
Μάχη του Σέλτσου
Το χρονικό της μάχης
Οι Σουλιώτες, με την βοήθεια των γειτονικών χωριών —που κατάφερναν να τους προσφέρουν τα στοιχειώδη για την επιβίωσή τους— άντεξαν πολιορκία 3 μηνών. Στις 21 Απριλίου του 1804 ωστόσο, μια ομάδα στρατιωτών κατάφερε να εισχωρήσει στο χώρο του μοναστηριού. Στη μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκαν οι περισσότεροι Σουλιώτες —μόνο 65 κατάφεραν τελικά να περάσουν τον Αχελώο και να ξεφύγουν— ενώ πολλά γυναικόπαιδα προτίμησαν να πέσουν από τον γκρεμό, ύψους 300 μέτρων, και να πεθάνουν έτσι.
Λώρης Μαργαρίτης
Τραγούδια πάνω σε ελληνικούς δημοτικούς σκοπούς
καθώς και χορωδιακά έργα.
Μάχη του Σέλτσου
Το χρονικό της μάχης
Οι στρατιώτες του Αλή Πασά, συνέλαβαν αιχμάλωτους τον Νότη Μπότσαρη και τη γυναίκα του Χριστίνα, και τα παιδιά του Κίτσου Μπότσαρη, Κώστα, Δέσποινα και Αγγελική. Από τις γυναίκες που έπεσαν στο γκρεμό, αναφέρεται η Λένω Μπότσαρη, κόρη του Κίτσου. Οι Κίτσος και Μάρκος Μπότσαρης (πατέρας και γιος) κατάφεραν να επιζήσουν, κρυμμένοι σε μια σπηλιά, και τελικά να φτάσουν στην Πάργα.
Λώρης Μαργαρίτης
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες Μ Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Μάχη του Σέλτσου
Πηγές
Κατηγορία:Άρτα Κατηγορία:Μάχες ελληνικής ιστορίας Κατηγορία:Οθωμανική Ήπειρος
Μπούμερ
Πλοκή
Η ταινία λαμβάνει χώρα στη Μόσχα και τις γύρω περιοχές το 1998 και το 1999. Τέσσερις φίλοι - ο Κόστια, ο Ντιμόν, ο Λιόχα, και ο Πέτια μπλέκουν με την αστυνομία, την πρώτη φορά κλέψανε ένα αυτοκίνητο (BMW, το οποίο το αναφέρουν ως Μπούμερ), αλλά ξεφεύγουν, τη δεύτερη φορά κλέβουν λεφτά, αλλά έχει τραγικό τέλος γιατί ο Πέτια και ο Λιόχα σκοτώνονται από τους αστυνομικούς, ο Ντιμόν το σκάει και τους αφήνει πίσω και ο Κόστια παραδίνεται.
Δύο χαρακτηριστικά σημεία στην ταινία είναι ο ήχος κλήσης του κινητου του Ντιμόν, ότι στο τέλος ο Ντιμόν άφησε τους φίλους του όταν εκείνοι τον χρειάζονταν και ο Λιόχα την στιγμή που ήταν τραυματισμένος έσωσε τον Κόστια χάνοντας ο ίδιος τη ζωή του.
Μουσουλμανική συνοικία της Ιερουσαλήμ
Η Μουσουλμανική Συνοικία (حَـارَة الـمُـسْـلِـمِـيْـن Ḥāraṫ al-Muslimīn; הרובע המוסלמי Ha-Rovah ha-Muslemi) είναι μία από τις τέσσερεις συνοικίες της αρχαίας, περιτειχισμένης Παλαιάς Πόλεως της Ιερουσαλήμ. Καλύπτει 31 εκτάρια του βορειοανατολικού τομέα της Παλαιάς Πόλεως. Η συνοικία είναι η μεγαλύτερη και η πολυπληθέστερη και εκτείνεται από την Πύλη των Λεόντων στα ανατολικά, κατά μήκος του βόρειου τείχους του Όρους του Ναού στα νότια, μέχρι τη διαδρομή Πύλης της Δαμασκού-Δυτικού Τείχους στα δυτικά. Η Οδός του Μαρτυρίου ξεκινά στη συνοικία. Ο πληθυσμός της Μουσουλμανικής Συνοικίας είναι 22.000 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιά Πόλη Ιεροσολύμων
Δρούζοι
Οι Δρούζοι (αραβικά: موحدون دروز‎) ή Δρούσοι αποτελούν ιδιαίτερη εθνότητα, που αριθμεί περίπου τα 1.000.000 πληθυσμό και κατοικεί σήμερα στην Ιορδανία, τον Λίβανο, στη Συρία και στη Γαλιλαία (Ισραήλ). Η εθνότητα αυτή είναι αξιοσημείωτη αφενός λόγω της ιδιάζουσας θρησκείας της και της κοινωνικής της οργάνωσης και αφετέρου για την έντονη ανυποταξία της.
Γενικά
Οι Δρούζοι (αραβικά Ντουρούζ, που αποτελεί τον πληθυντικό του Ντουρζή) διακρίνονται σε τρεις κύριες ομάδες, καθώς και σε πολλές άλλες μικρότερες που ζουν μεμονωμένα μεταξύ τους. Σημαντικότερη ομάδα εξ αυτών είναι αυτή που διαμένει στην περιοχή Χαουράν, (ταυτόσημη με την ελληνική λέξη χώρα), ή Ντζεμπελί Χ(α)ουράν, ή Ντζεμπέλ-αντ-Ντουρούζ (ντζεμπέλ = βουνό, συνεπώς στην «ορεινή χώρα», ή «όρος των Δρούζων», αντίστοιχα), που βρίσκεται ανατολικά του Ιορδάνη ποταμού (σήμερα στην περιοχή της Ιορδανίας), και που αριθμεί περί τους 600.000. Δεύτερη ομάδα είναι εκείνη που κατοικεί στις περιοχές Σουφ και Μετν του Λιβάνου η οποία αριθμεί 300.000 περίπου, και η τρίτη ομάδα που κατοικεί στις περιοχές Χασμπεγιά, Ρασεγιά, Ουασντή-αλ-Ατζέμ, Χομς, Χαμντίγια, και Σελιμίγια στην περιοχή Ελμών που αποτελεί σήμερα μέρος της νότιας Δαμασκού και της Χάμα στη Συρία.
Η πρώτη ομάδα ενισχύθηκε αριθμητικά από μετανάστες της δεύτερης, το αυτό η δεύτερη από την τρίτη, και η τελευταία από μετανάστες των μεμονωμένων ομάδων, όταν μετά τις σφαγές του 1861 ο μέχρι τότε τουρκοκρατούμενος Λίβανος τέθηκε υπό την προστασία των Μεγάλων Δυνάμεων. Η πρώτη και κύρια πλέον ομάδα ζούσε ως ημιανεξάρτητη μέχρι το 1918, διοικούμενη από δικούς της ηγέτες. Λόγω όμως του ανυπότακτου χαρακτήρα της δεν είχε πάψει τις επαναστάσεις της επί Τουρκοκρατίας, που γενικεύτηκαν το έτος εκείνο και εναντίον της Γαλλίας, όταν η τελευταία έλαβε την Εντολή (mandate) από την Κοινωνία των Εθνών για τη συγκρότηση του κράτους κατ΄ εντολή της Συρίας, χωρίς να λαμβάνεται ιδιαίτερη μέριμνα για τους Δρούζους. Η δεύτερη ομάδα αποτελούσε μικρή μειονότητα μεταξύ των Χριστιανών (Καθολικών Μαρωνιτών) του Λιβάνου, όπως και η τρίτη μεταξύ Μουσουλμάνων και Ορθοδόξων (χριστιανών) της Συρίας. Άλλες μικρότερες ομάδες παρέμεναν αμέτοχες στις περιοχές Χαλέπι και Μαράς.
Το 1948 οι ομάδες Δρούζων της Παλαιστίνης (Γαλιλαίας) ενσωματώθηκαν στο κράτος του Ισραήλ. Όμως στον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967, ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων εξ αυτών κατέφυγε στην Ιορδανία.
Ετυμολογία ονόματος
Το όνομα των Δρούζων απαντάται για πρώτη φορά στο σύγγραμμα Μασαώθ (= Οδοιπορικό), περί τον 12ο αιώνα, που συνέγραψε ο Εβραίος ραββίνος περιηγητής Βενιαμίν από την Τουδέλα της Ισπανίας. Σε αυτό το σύγγραμμα το όνομα του λαού αυτού φέρεται ως επίθετο, που παράγεται από το αραβικό ντάραζα (= αναγνώστες της Βίβλου), ή εκ του ντάριζα (= οι κατέχοντες την αλήθεια), ή τέλος εκ του ντουρς (= ο μυημένος). Σημειώνεται ότι τελικά όλες αυτές οι ετυμολογίες σχετίζονται αρκετά με τη θρησκεία των Δρούζων και τις δοξασίες τους, τις οποίες και τηρούν με άκρα μυστικότητα.
Θρησκεία των Δρούζων
Η θρησκεία των Δρούζων είναι μονοθεϊστική. Αποτελεί ένα κράμα Ιουδαϊσμού, Χριστιανισμού, Ισλάμ και αρχαίας ελληνικής φυσιολατρίας. Γλώσσα της θρησκείας τους είναι η Αραβική. Τον δε Θεό τον αποκαλούν «Άκμπαρ» (= Μεγάλος) και τους εαυτούς τους τους αποκαλούν Μουσαχιντίν (= μονοθεϊστές). Θεωρούν ότι ο Άκμπαρ έχει ενσαρκωθεί 70 φορές, δηλαδή ανά μία φορά σε κάθε περίοδο ζωής του κόσμου, η τελευταία των οποίων ήταν τον 14ο αιώνα, στην ακμή του Φατιμίδη χαλίφη της Αιγύπτου Αλ-Χακίμ μπι-Αμρ Αλλάχ (= ο Θεία κελεύσει Άρχων). Πιστεύουν στον Ιησού Χριστό, θεωρώντας την εμφάνισή του στη Γη μία από τις 70 προγενέστερες θεϊκές ενσαρκώσεις.
Πρώιμη ιστορία
Η θρησκεία των Δρούζων ξεκίνησε ως κίνημα μέσα στον Ισμαηλισμό, επηρεασμένη σημαντικά από την ελληνική φιλοσοφία και τον γνωστικισμό και αντιτιθέμενη σε συγκεκριμένες θρησκευτικές και φιλοσοφικές ιδεολογίες εκείνης της εποχής. Η νέα θρησκεία κηρύχθηκε από τον Χάμζα ιμπν Άλι ιμπν Άχμαντ, έναν Ισμαηλίτη μυστικιστή και λόγιο. Ο Χάμζα έφτασε στην Αίγυπτο το 1014 και συγκέντρωσε μια ομάδα λογίων και αρχηγών από όλο τον κόσμο για να ιδρύσει το κίνημα του Μονοθεϊσμού. Οι συναθροίσεις του νέου θρησκευτικού τάγματος λάμβαναν χώρα στο τζαμί Ραϋντάν στο Κάιρο, κοντά στο τζαμί Αλ-Χακίμ.
Το 1017, ο Χάμζα επίσημα αποκάλυψε την πίστη των Δρούζων και άρχισε να κηρύττει το δόγμα του. Κέρδισε δε την υποστήριξη του Φατιμίδη χαλίφη Αλ-Χακίμ μπι-Αμρ Αλλάχ, ο οποίος εξέδωσε ένα διάταγμα που προήγε τη θρησκευτική ελευθερία πριν από τη διακήρυξη του θεϊκού καλέσματος.
Ο Αλ-Χακίμ αποτέλεσε κεντρικό πρόσωπο της πίστης των Δρούζων, παρότι οι δικές του θρησκευτικές πεποιθήσεις αμφισβητούνται από τους λόγιους. Ο Αλ-Χακίμ εξαφανίστηκε μία νύχτα ενώ είχε βγει για τον απογευματινό του ιππικό περίπατο. Κατά πάσα πιθανότητα, έπεσε θύμα δολοφονίας, ίσως κατόπιν διαταγής της μεγαλύτερης αδελφής του, της φοβερής Σιτ αλ-Μουλκ. Οι Δρούζοι πιστεύουν ότι εξαφανίστηκε (δόγμα του κρυμμένου ιμάμη του Σιιτισμού) μαζί με τον Χάμζα ιμπν Άλι και άλλους τρεις επιφανείς κήρυκες, αφήνοντας τη φροντίδα του κινήματος σε έναν νέον αρχηγό, τον Αλ-Μουκτάνα Μπαχά αντ-Ντιν.
Κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών
Κατά την περίοδο των κρατών των Σταυροφόρων στη Συρία (1099-1291), οι Δρούζοι εμφανίστηκαν στο πλήρες φως της ιστορίας στην περιοχή Γκαρμπ στα Όρη Σουφ. Ως ισχυροί πολεμιστές υπηρέτησαν τους μουσουλμάνους Σελτζούκους ηγεμόνες του Εμιράτου της Δαμασκού εναντίον των Σταυροφόρων, με αποστολή να παρακολουθούν το λιμάνι της Βηρυττού, με σκοπό να εμποδίσουν τους Σταυροφόρους να προχωρήσουν στο εσωτερικό του τόπου. Επακόλουθα, οι Δρούζοι αρχηγοί της περιοχής Γκαρμπ έθεσαν την αξιοσημείωτη πολεμική τους εμπειρία στη διάθεση των Μαμελούκων ηγεμόνων της Αιγύπτου (1250–1517). Αρχικώς, τους βοήθησαν να τερματίσουν ό,τι απέμενε από την εξουσία των Σταυροφόρων στην παράκτια περιοχή της Συρίας, και αργότερα να ασφαλίσουν τη συριακή ακτή από επιδρομές αντιποίνων των Σταυροφόρων από τη θάλασσα.
Στην αρχική περίοδο της εποχής των Σταυροφόρων, η φεουδαρχική δύναμη των Δρούζων βρισκόταν στα χέρια δύο φυλών, των Τανούχ και Αρσλάν. Από τα κάστρα τους στην περιοχή Γκαρμπ (σήμερα Περιφέρεια Αλέυ), οι Τανούχ καθοδηγούσαν τις επιδρομές τους στη φοινικική ακτή, και τελικώς επέτυχαν να κρατήσουν υπό τον έλεγχό τους τη Βηρυττό και την παραλιακή πεδιάδα από τους Φράγκους. Εξαιτίας των σκληρών μαχών με τους Σταυροφόρους, οι Δρούζοι κέρδισαν το σεβασμό των σουνιτών χαλίφηδων, αποκτώντας έτσι σημαντική πολιτική δύναμη.
Μετά τα μέσα του 12ου αιώνα, η φυλή Μάαν (φυλή και δυναστεία Καχτανιτών Αράβων, που κάποια μέλη της έγιναν Δρούζοι) αντικατέστησε τους Τανούχ στην ηγεσία των Δρούζων. Η καταγωγή της φυλής ανάγεται σε έναν πρίγκηπα ονόματι Μάαν που έκανε την εμφάνισή του στο Λίβανο τις μέρες του αββασίδη χαλίφη Αλ-Μουσταρσίντ ((1118–1135 μ.Χ.). Οι Μάαν επέλεξαν για έδρα τους την περιοχή Σουφ στο νοτιοδυτικό Λίβανο, επιβλέποντας την παραλιακή πεδιάδα μεταξύ της Βηρυττού και της Σιδώνας. Το αρχηγείο τους εγκαταστάθηκε στο Μπαακλίν, που ακόμη και σήμερα είναι ένα σημαίνον χωριό των Δρούζων. Οι Μάαν περιβλήθηκαν με φεουδαρχική εξουσία από τον εμίρη του Χαλεπίου και της Δαμασκού Νουρ αντ-Ντιν Ζενγκί και παρείχαν σημαντικά στρατιωτικά σώματα στους μουσουλμάνους στον αγώνα τους κατά των Σταυροφόρων.
Διώξεις κατά τη μαμελουκική και οθωμανική περίοδο
Έχοντας εκκαθαρίσει τη Συρία από τους Φράγκους, οι Μαμελούκοι σουλτάνοι της Αιγύπτου έστρεψαν την προσοχή τους στους σχισματικούς μουσουλμάνους της Συρίας. Το 1305, μετά την έκδοση μιας φάτουα (ο φετφάς, γνωμοδότηση μουφτή - θρησκευτικού δικαστή των μουσουλμάνων) από τον λόγιο Ιμπν Ταϋμίγια που καλούσε για τζιχάντ εναντίον όλων των μη σουνιτών μουσουλμάνων, όπως οι Δρούζοι, Αλαουίτες, Ισμαηλίτες (Επταδιστές Σιίτες), και οι Δωδεκαδιστές Σιίτες, ο Μαμελούκος σουλτάνος της Αιγύπτου, Αλ-Μάλικ αν-Νάσιρ, επέφερε μια καταστροφική ήττα στους Δρούζους στην περιοχή Κεσερουάν στο όρος Λίβανος, αναγκάζοντάς τους σε υποταγή στο σουνιτικό Ισλάμ.
Αργότερα, υπό τους Οθωμανούς, οι Δρούζοι έτυχαν σφοδρής επίθεσης στο χωριό Σαουφάρ στο όρος Λίβανος το 1585, μετά τον ισχυρισμό των Οθωμανών ότι επιτέθηκαν στα καραβάνια τους κοντά στην Τρίπολη. Ως αποτέλεσμα της οθωμανικής εμπειρίας από τους εξεγερμένους Δρούζους, η λέξη Ντουρζή (Δρούζος) στα Τουρκικά έφτασε να σημαίνει, και συνεχίζεται ακόμα, τον απόλυτο κακούργο. Επακόλουθα, τον 16ο και 17ο αιώνα σημειώθηκαν διαδοχικές ένοπλες εξεγέρσεις των Δρούζων εναντίον των Οθωμανών, που αντιμετωπίστηκαν με επανειλημμένες τιμωρητικές εκστρατείες των δεύτερων στην περιοχή Σουφ, στις οποίες ο πληθυσμός των Δρούζων μειώθηκε αισθητά και πολλά χωριά καταστράφηκαν. Τα στρατιωτικής φύσεως αυτά μέτρα, λόγω και της σκληρότητάς τους, δεν επέτυχαν τελικώς να εξαναγκάσουν τους Δρούζους της περιοχής στον επιθυμητό βαθμό υποταγής. Το γεγονός αυτό οδήγησε την οθωμανική κυβέρνηση να συμφωνήσει σε μια διευθέτηση, σύμφωνα με την οποία οι διαφορετικές περιοχές (ναχίγιε) της περιοχής Σουφ παραχωρήθηκαν ως προς τη δημοσιονομική και διοικητική τους διαχείριση στους εμίρηδες της περιοχής, κ.α. αρχηγούς, αφήνοντας τη διατήρηση του νόμου και της τάξης και τη συλλογή των φόρων στην περιοχή στα χέρια τους, υπό την επικυριαρχία βεβαίως των Οθωμανών. Η διευθέτηση αυτή αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο για το καθεστώς προνομίων που τελικώς έφτασε να απολαμβάνει το σύνολο της περιοχής γύρω από το όρος Λίβανος, τόσο οι περιοχές των Δρούζων όσο και εκείνες των Χριστιανών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Συρία Κατηγορία:Κοινωνία του Λιβάνου Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Κοινωνία του Ισραήλ Κατηγορία:Μονοθεϊστικές θρησκείες Κατηγορία:Αβρααμικές θρησκείες Κατηγορία:Θρησκεία στη Συρία Κατηγορία:Θρησκεία στο Λίβανο Κατηγορία:Θρησκεία στο Ισραήλ Κατηγορία:Θρησκεία στην Ιορδανία
Ντικ Τρέισι
Παραπομπές
Τρεισι Ντικ
Τζον Φορντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας
ΣΝ Έιμπαρ
Η ΣΝ Έιμπαρ (ισπανικά: S.D. Eibar) είναι μια ισπανική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Έιμπαρ που βρίσκεται στη Χώρα των Βάσκων της Ισπανίας. Ιδρύθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1940. Από τη σεζόν 2014-15 συμμετέχει στη Πριμέρα Ντιβιζιόν. Έδρα της ομάδας είναι το Εστάδιο Μουνιθιπάλ ντε Ιπουρούα, χωρητικότητας 7083 θεατών. Μετράει 6 συμμετοχές στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, 26 συμμετοχές στη Σεγούντα Ντιβιζιόν, 7 στη Γ' Ισπανίας, 28 στη Τερθέρα Ντιβισιόν και 13 στη Κατεγορίας Ρεχιονάλες.
Η Έιμπαρ είναι ένας σύλλογος που βασίζεται στους οπαδούς-μετόχους της, έχοντας περισσότερους από 10.000 μετόχους από 69 κράτη του κόσμου. Ο σύλλογος δεν έχει κάποια άμεση αντιπαλότητα με κάποια ομάδα αλλά διατηρεί αντιπαλότητες με ομάδες της ευρείας βασκικής κοινότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:ΣΝ Έιμπαρ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1940
Γιάκοβ Σβερντλόφ
Ο Γιάκοβ Μιχάηλοβιτς Σβερντλόφ (Я́ков Миха́йлович Свердло́в, 3 Ιουνίου 1885 - 16 Μαρτίου 1919) ήταν ένα από τα πέντε μέλη του Στρατιωτικού Επαναστατικού Κέντρου (μαζί με τους Στάλιν, Τζερτζίνσκι, Μπουμπνόφ και Ουρίτσκι) που καθοδήγησαν την ένοπλη κατάληψη της εξουσίας τον Οκτώβρη 1917. Στη συνέχεια υπήρξε κορυφαίος οργανωτής του Κόμματος των Μπολσεβίκων και του Σοβιετικού Κράτους, όπου η επανάσταση τον όρισε Πρόεδρο της Πανενωσιακής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής των Σοβιέτ, θέση από την οποία συντόνιζε, με μεγάλη θέληση και ικανότητα τις περίπλοκες (πολιτικές, οικονομικές) υποθέσεις, σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου και ιμπεριαλιστικής επέμβασης.
Ο Β.Ι.Λένιν για τον Σβερντλόφ
Η επαναστατική προσωπικότητα του Γ. Μ. Σβερντλόφ, αποτυπώνεται στα παρακάτω λόγια του Β. Ι. Λένιν, που αποτελούν αποσπάσματα από το «Λόγος στη Μνήμη του Σβερντλόφ».
«Στο πρόσωπο του σ. Σβερντλόφ έτυχε να εκδηλωθούν στην πορεία της επανάστασής μας, στις νίκες της, με τη μεγαλύτερη πληρότητα και ολοκλήρωση, μεγαλύτερη από κάθε άλλον, τα κυριότερα και ουσιαστικότερα γνωρίσματα της προλεταριακής επανάστασης, και σ' αυτό ακριβώς πολύ περισσότερο, παρά στην απεριόριστη αφοσίωση του στην προλεταριακή υπόθεση βρίσκεται η σημασία του σαν ηγέτη της προλεταριακής επανάστασης.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές
Ποδοσφαιριστές Α΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών Ελλάδας 1959-60
Οι ποδοσφαιριστές Α΄ Εθνικής περιόδου 1959-60 είναι παίκτες που μετείχαν σε τουλάχιστον έναν επίσημο αγώνα πρωταθλήματος της συγκεκριμένης αγωνιστικής χρονιάς.
Ιδιαιτερότητα-προσφορά τους
Ανήκαν στο δυναμικό των 16 ομάδων που έλαβαν μέρος κατά την πρώτη διοργάνωση στην ιστορία της Α΄ Εθνικής κατηγορίας. Αρκετοί από αυτούς, χρησιμοποιήθηκαν και σε συναντήσεις του Κυπέλλου Ελλάδας της ίδιας περιόδου. Αποτέλεσαν δε, το συνδετικό κρίκο μεταξύ δύο εποχών του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κάποιοι, όπως ο σπουδαίος Γιάννης Κανάκης της ΑΕΚ βρίσκονταν τότε στο πέρας της αγωνιστικής τους σταδιοδρομίας, τη στιγμή που άλλοι, σαν τον Δομάζο του Παναθηναϊκού, ήταν στο ξεκίνημά τους.
Οι ποδοσφαιριστές εκείνης της πρώτης χρονιάς μετείχαν σε έναν νέο θεσμό, αυτόν της μόνιμης Α΄ Εθνικής κατηγορίας, ο οποίος ήρθε να αντικαταστήσει το μέχρι τότε σύστημα διεξαγωγής του λεγόμενου "Πανελλήνιου Πρωταθλήματος", που γινόταν με προκριματική (τοπικά πρωταθλήματα) και τελική φάση. Οι παίκτες αυτοί θεωρούνται πρωτοπόροι, αφού χάρις κυρίως στις δικές τους προσπάθειες μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, υπό αντίξοες συνθήκες, η νέα διοργάνωση κέρδισε την εκτίμηση του φίλαθλου κόσμου της χώρας και έκτοτε, καθιερώθηκε. Όλοι τους ήσαν ερασιτέχνες, δεν ελάμβαναν δηλαδή χρηματική αμοιβή για τις υπηρεσίες που προσέφεραν στις ομάδες τους και παράλληλα ήταν απασχολούμενοι στην πλειοψηφία τους σε χειρωνακτικές εργασίες, για την εξασφάλιση του επιούσιου.
Όσοι μετείχαν και στους 30 αγώνες
Είκοσι τρεις από αυτούς κατόρθωσαν να αγωνιστούν σε όλες τις αναμετρήσεις της ομάδας τους (έκαναν, δηλαδή, τον επονομαζόμενο "ρούμπο"), επίτευγμα ιδιαίτερα επίπονο καθώς εκείνη την εποχή δεν επιτρέπονταν αλλαγές κατά τη διάρκεια του αγώνα. Ήταν οι Σωτήρης Αγγελόπουλος, Κώστας Λινοξυλάκης και Νίκος Τζουνάκος του Παναθηναϊκού, Γιώργος Σιδέρης του Ολυμπιακού, Λάμπης Σεραφείδης του Απόλλωνα Αθηνών, Τάκης (Νεοτάκης) Λουκανίδης της Δόξας Δράμας, Λάκης (Απόστολος) Πρόγιος, Γιαννέλος Μαργαρίτης, Τάκης (Δημήτρης) Ραπτόπουλος και Γιάννης Νικολαΐδης του ΠΑΟΚ, Κώστας Γεωργιτσάκης, Χαράλαμπος Βεργίδης και Τάσος Σουρούνης της Προοδευτικής, Βασίλης Ράμμος του Ηρακλή, Νκήτας Μαλιόγλου του Απόλλωνα Θεσσαλονίκης, Λέλος (Λεωνίδας) Αδαμαντίδης, Γιάννης Κόλλιας, Αλέκος Μήττας, Δημήτρης Πατριαρχέας και Δ. Χατζής του Παγκορινθιακού, Βαγγέλης Καραφουλίδης του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Δημήτρης Δημητριάδης και Κώστας Φλορέντζος της Α.Ε. Νικαίας.
Οι κορυφαίοι σκόρερ της περιόδου
1. Κώστας Νεστορίδης (ΑΕΚ) με 33 τέρματα
2. Γιώργος Καμάρας (Απόλλων Αθηνών) με 19
3. Παύλος Γρηγοριάδης (Δόξα Δράμας) και
3. Ηλίας Υφαντής (Ολυμπιακός) με 15
Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Τη βασική 11άδα του πρωταθλητή αποτέλεσαν οι Μιχάλης Βουτσαράς (29 συμμετοχές), Νίκος Τζουνάκος (30), Κώστας Λινοξυλάκης (30), Γιώργος Ανδρέου (25 συμμετοχές/1 τέρμα), Σωτήρης Αγγελόπουλος (30/6), Γιάννης Νεμπίδης -ο "καουμπόι" του τότε ελληνικού ποδοσφαίρου εξαιτίας του παρουσιαστικού του- (29/1), Μίμης Δομάζος (29/7), Ανδρέας Παπαεμμανουήλ (29/10), Γιώργος Γεωργιάδης (23/9), Μίμης Μπενάρδος (26/10) και ο Δημήτρης Θεοφάνης -ή Λώρι λόγω ομοιότητας με τον ηθοποιό Σταν Λόρελ από τους Χονδρός & Λιγνός- (26/4). Ακόμη, έπαιξαν οι Βαγγέλης Πανάκης (Πανόπουλος το πραγματικό του επίθετο) (16/6), Παναγιώτης Σιάηλος από την Κύπρο (3/2), Γιάννης Ζαφειρόπουλος (2), Μίμης Μανιάκης (1), Τάκης (Δημήτρης) Μανταράκης (1) και ο Δημήτρης Μαρνάς (1).
Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ
Σε 12-13 ποδοσφαιριστές βασίσθηκε κυρίως η "Ένωση", ενώ συνολικά χρησιμοποίησε τους εξής 24:
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού
Σάββας Θεοδωρίδης, Ηλίας Ρωσίδης, Γιώργος Λαιμός, Μπάμπης Κοτρίδης, Μίμης Στεφανάκος, Κώστας Πολυχρονίου, Κώστας Παπάζογλου, Αριστείδης Παπάζογλου, Θανάσης Μπέμπης, Αντώνης Ποσειδών, Γιώργος Σιδέρης, Ηλίας Υφαντής, Βασίλης Ξανθόπουλος, Σωτήρης Γκαβέζος, Γιάννης Ιωάννου, Σούλης (Θανάσης) Κίνλεϊ, Στέλιος Ψύχος, Μιχάλης Σούλανδρος, Νίκος Καμπόλης, Φώτης Ντακουβάνος, Φιλιππος Τσαντάκης, Σταύρος Τσώχος (ο μετέπειτα αθλητικός δημοσιογράφος).
Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Γ.Σ.Σ.
Πολλά ήταν τα γνωστά ονόματα και στη σύνθεση του Πανιωνίου. Ο τερματοφύλακας Κώστας Βαλλιάνος, ο Θανάσης Σαραβάκος (8 τέρματα, πατέρας του Δημ. Σαραβάκου), τα αδέλφια Τάκης Παπουλίδης και Γιώργος Παπουλίδης (8, πρώτος σκόρερ με το Θ. Σαραβάκο), οι Γιώργος Γιαννακόπουλος, Στάθης Χάιτας (5), Κυριάκος Καζαντζίδης, Στάθης Μαυρίδης, Γιάννης Γιαννακόπουλος (5),Κώστας Γεωργόπουλος (5), Αδάμ Χρονόπουλος (4), Στέλιος Μπραουδάκης (7), Βαγγέλης Καρράς (5), Γρηγόρης Καψής, Στέλιος Σώχος (τερμ.), Θανάσης Χρήστου, Παναγιώτης Ερμείδης και ο Γιώργος Κοσμόπουλος.
Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας
Σπουδαία ομάδα, που προερχόταν από τις δάφνες της προηγούμενης δεκαετίας. Το τέρμα της υπεράσπιζαν από κοινού οι Σάκης Διονυσιάδης και Γιάννης Παπαλεξίου, ενώ στο ρόστερ της υπήρχαν περίφημοι ποδοσφαιριστές. Ήταν ο Νεοτάκης Λουκανίδης και ο αδελφός του Θανάσης, ο Χαράλαμπος Χατζημιχαήλ, ο Αντώνης Γεωργιάδης (στη συνέχεια ομοσπονδιακός προπονητής), οι Παύλος Γρηγοριάδης, Βασίλης Ιωάννου, Κώστας Τζαφέρης, Νίκος Πιστικός, Αλέκος Ναλμπάντης(πρώτος Δοξαίος που σκόραρε σε τελικό Κυπέλλου Ελλάδος για τη Δόξα). Ακόμη, ο Σάββας Τσοκαταρίδης, ο οποίος πέτυχε το πρώτο πενταρέ (να σκοράρει δηλαδή 5 φορές σε έναν αγώνα) στην ιστορία του θεσμού, αλλά και ο βετεράνος αστέρας της προηγούμενης μεγάλης ομάδας της Δόξας (συνδετικός κρίκος των δυο περιόδων του συλλόγου, προ και έπειτα Α΄ Εθνικής), ο Νίκος Νικολαΐδης. Χρησιμοποιήθηκαν ακόμη οι Γιώργος Κοτρίδης (συνωνυμία με τον άσσο του ΟΣΦΠ), Θεοφάνης Ιγνατίου, Κώστας Μπέσιος, Τάσος Τριανταφύλλου, Στέλιος Πελεσλόγλου, Κώστας Ψιμούλης, Χριστοφορίδης και ο Λευτέρης Ανδρεάδης. Στο δυναμικό της ομάδας ανήκε τότε κι ο Τάκης Μαρκόπουλος, ο οποίος εν-συνεχεία έκανε μεγάλης χρονικής διάρκειας καριέρα στην κατηγορία, με τα χρώματα του Αιγάλεω Α.Ο.
Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Δεκαεννέα, όλοι κι όλοι, ποδοσφαιριστές που αποτέλεσαν ένα σφιχτοδεμένο σύνολο. Ανάμεσά τους ήταν ο Αλκέτας Παναγούλιας που από επιθετικός οπισθοχώρησε στο κέντρο της άμυνας. Τερματοφύλακας ξεκίνησε ο Δημήτρης Αχπαρίδης, αλλά πολύ γρήγορα κάτω από τα δοκάρια μονιμοποιήθηκε ο Βαγγέλης Πετράκης (28 συμμετοχές). Διεθνείς ήταν οι Στέλιος Παπουτσόπουλος και ο Μουφίτ (Μουσταφά) Καλιοτζής (από τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης), ενώ ο Κώστας Χατζηκώστας υπηρέτησε την ομάδα από διάφορα πόστα. Υπήρχαν ακόμη οι Ηλίας Κεμαλίδης, Χρήστος Νανάκος, Σαράφος (Σεραφείμ) Παπαδόπουλος, Παυλος Πασχαλίδης, Γιάννης Τριανταφύλλου, Δημήτρης Πέρρος, Γιάννης Σισμανίδης, Μιχαλης Γιαννακόπουλος, Βασίλης Γρηγοριάδης (ή Ναύαρχος), Θεόδωρος Σπανόπουλος, Άγγελος Στεργίου, Ρήγας Αγγελάκης (γιος του προπολεμικού κυνηγού Νίκου -χρονικά τρίτου διεθνούς στην ιστορία του Άρη, έπειτα τους αδελφούς Κώστα και Νικηφόρο Βικελίδη- και πατέρας του μετέπειτα διαιτητή Α' Εθνικής, επίσης Νίκου), ενώ στο αδιάφορο μπαράζ για την 7η θέση της κατάταξης (0-0 με τον ΠΑΟΚ) έπαιξε και ο Σακης Τσομπάνης.
Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής
Κι εδώ σταθερός κορμός, δεκαπέντε-δεκαοκτώ παικτών. Μεταξύ τους, ο Φώτης Μπαλόπουλος και ο αδελφός του Βαγγέλης, ο Γιάννης Βαραμέντης (από τις "σημαίες" του συλλόγου), ο Στέλιος Μπέσης που αγωνίσθηκε μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του '80, ο Πέτρος Χριστοφίδης που πέτυχε να σκοράρει με κάθε δυνατό τρόπο (σουτ-πέναλτι-φάουλ-κεφαλιά), οι Τάκης (Παναγιώτης) Δαούτης, Νίκος Φίλιος (που σημείωσε 2 αυτογκόλ), Νίκος Μητώσης (πέτυχε με σουτ το πρώτο τέρμα στην ιστορία της Α' Εθνικής: πρωί 25ης Οκτωβρίου 1959, στάδιο Καραϊσκάκης, Προοδευτική-Απόλλων Θ. 1-0), Κώστας Γεωργιτσάκης, Αλέκος Αναστασιάδης, Μάκης (Γεράσιμος) Γερμενής, αδελφοί Λάζαρος και Χαράλαμπος Βεργίδης, Τάσος Σουρούνης, Χρήστος Πετρόπουλος, Γαβριήλ, Κώστας Μεσολογγίτης και Γιάννης Βάιλας. Τέλος, λόγω της τυπικής σημασίας του μπαράζ για την 9η θέση της βαθμολογίας (0-2 από Ηρακλή), παρατάχθηκε με τέσσερις μόνο της βασικής ομάδας, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά και τους Περικλή Αθανασιάδη, Γιώργο Παπαδονικολάου, Συμεωνίδη, Γεωργιάδη.
Ποδοσφαιριστές Απόλλωνα Θεσσαλονίκης
Οι ποδοσφαιριστές της ομάδας στην Καλαμαριά ήταν οι περισσότεροι στο απόγειο της αγωνιστικής τους σταδιοδρομίας. Από αυτούς, ο Παναγιώτης Κυπριανίδης (του οποίου στη συνέχεια η μεταπήδηση στον Ολυμπιακό έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες για αρκετό καιρό, ιδιαίτερα λόγω της ακριβής τιμής γι' αυτήν) και ο Κυριάκος Μυταριώτης έπαιξαν, ως παίκτες του Απόλλωνα, στην Εθνική Ελλάδας. Ο Σάββας Σαλαπασίδης μετανάστευσε αργότερα στην Αυστραλία. Στο τέρμα εναλλάσονταν με την ίδια επιτυχία ο Παράσχος Αυγητίδης (κι αυτός κατέληξε στον ΟΣΦΠ) με τον Τάκη (Δημήτρη) Ξαρχάκο. Αδέλφια ήταν οι Πόλυς (Πολυχρόνης) και Στράτος Σακελλαρίδης, όπως και οι Παπαδόπουλοι, ο Κώστας και ο Θοδωρής. Μεγάλο ταλέντο ήταν και ο Σάββας Σφαιρόπουλος (πατέρας του γνωστό προπονητή καλαθοσφαίρισης Γιάννη), που έγινε οδοντίατρος, από τους ελάχιστους παίκτες-επιστήμονες εκείνη την εποχή. Οι υπόλοιποι ήσαν Δημήτρης Μαυρόπουλος (ο βετεράνος), Νικήτας Μαλιόγλου, Βαγγέλης Κούσης, Γρηγόρης Αβραμίδης (πρώτος σκόρερ με 9 τέρματα), ,Βαγγελης Ζαφειράκης, Γιώργος Νιφαδόπουλος, Δημήτρης Χρυσανίδης, Νίκος Ουσταμπασίδης, Ιορδάνης Παρτσαλίδης, Χρηστος Παχατουρίδης, Γιάννης Καζαντζίδης, Γιωργος Ζαζόπουλος, Δημήτρης Δερματόπουλος και ο Χρηστος Μακαρονόπουλος. Παρατηρούμε από τα επώνυμα των αθλητών ότι στην ομάδα κυριαρχεί το ποντιακό-προσφυγικό στοιχείο, κάτι ενδεικτικό της κοινωνικής διαστρωμάτωσης και των ηθών της εποχής. Ο Αυγητίδης δέχτηκε το πρώτο τέρμα στην ιστορία της Ά Εθνικής.
Ποδοσφαιριστές Παγκορινθιακού
Είχε μια σχεδόν σταθερή 11άδα ο Παγκορινθιακός, που μάλιστα πέτυχε τη μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία της Α΄ Εθνικής, νικώντας τον επί μια εξαετία πρωταθλητή Ολυμπιακό, την 1η αγωνιστική, με σκορ 1-0 (το τέρμα ο Κόης). Την αποτελούσαν οι Δ. Χατζής (από τον Απόλλωνα Αθ.), Γιώργος Νέζης, Αλέκος Μήττας, Παναγιώτης Βικάτος, Δημήτρης Πατριαρχέας, Θεοφάνης Τασίνος, Μιχαλάκης, Λέλος (Λεωνίδας) Αδαμαντίδης, Γιώργος Μαντάς, Γιώργος Κόης (8 τέρματα, με 5 εύστοχα πέναλτι σημείωσε το ρεκόρ περιόδου) και ο Γιάννης Κόλλιας, ο οποίος στη συνέχεια έγινε Ομοσπονδιακός τεχνικός στις "μικρές" Εθνικές Ομάδες. Έπαιξαν επίσης τα αδέλφια Κ. και Π. Νικολάου, οι Θεόδωρος Βασιλόπουλος, Γιαννακούλιας, Λιόλιος, Παπαφίλης και ο Η. Τσαγκλής.
Ποδοσφαιριστές Μεγάλου Αλεξάνδρου Κατερίνης
Χρησιμοποιήθηκαν οι εξής 23:
Ποδόσφαιρο το 1893
Ελληνικό ποδόσφαιρο
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1893
Μίροσλαβ Ραντούλιτσα
Ο Μίροσλαβ "Μίρο" Ραντούλιτσα, (Ίντζιγια της πρώην Γιουγκοσλαβίας, 5 Ιανουαρίου 1988), είναι Σέρβος διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2.13 μέτρα, βάρος 113 κιλά και αγωνίζεται στη θέση του σέντερ για τον Ερυθρό Αστέρα.
Σταδιοδρομία
Ο Ραντούλιτσα ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας με τις junior ομάδες ΚΚ FMP στη Σερβία. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του με την FMP κατά τη διάρκεια της σεζόν 2005-06. Πέρασε την σεζόν 2006-07 ως δανεικός στην ΚΚ Borac Čačak και στη συνέχεια μεταφέρθηκε πίσω στην FMP.
Στις 8 Ιουλίου 2010, ο Ραντούλιτσα υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την τουρκική ομάδα Εφές Πίλσεν, αλλά δόθηκε δανεικός στην Άλμπα Βερολίνου κατά τη διάρκεια της σεζόν, με την οποία έφτασε στον τελικό της γερμανικής Μπουντεσλίγκα. Στις 25 Αυγούστου 2011, ο Ραντούλιτσα δόθηκε δανεικός στην Παρτιζάν Βελιγραδίου για μία σεζόν. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2012, δόθηκε δανεικός στην ουκρανική ομάδα Azovmash για μία σεζόν.
Στις 26 Ιουλίου 2013, ο Ραντούλιτσα υπέγραψε με τους Μιλγουόκι Μπακς του ΝΒΑ. Στην πρώτη του σεζόν, ο Ραντούλιτσα έπαιξε με φειδώ για τους Μπακς, κατά μέσο όρο μόλις 9,7 λεπτά ανά παιχνίδι. Σε 48 παιχνίδια, είχε μέσο όρο 3,8 πόντους και 2,3 ριμπάουντ. Οι Μπακς είχαν ρεκόρ νικών-ηττών 15-67 εκείνη τη χρονιά.
Στις 26 Αυγούστου 2014, ο Ραντούλιτσα έγινε ανταλλαγή, μαζί με τον Carlos Delfino και με μια θέση στον δεύτερο γύρο του ντραφτ 2015, με τους Κλίπερς στο Λος Άντζελες σε αντάλλαγμα για τον Jared Dudley και μια θέση στον πρώτο γύρο του ντραφτ για το 2017 Στις 29 Αυγούστου, το 2014, διώχτηκε από τους Κλίπερς.
Στις 19 Σεπτεμβρίου 2014, ο Ραντούλιτσα υπέγραψε μονοετές εγγυημένο συμβόλαιο με τους Shandong Λιοντάρια της Κινεζικής Ένωσης Καλαθοσφαίρισης έναντι 1.5 εκατομμυρίων δολαρίων. Στις 23 Δεκεμβρίου 2014, η σύμβασή του αγοράστηκε από Shandong για $ 1.2 εκατομμύρια. Σε 14 παιχνίδια, είχε μέσο όρο 18 πόντους και 9 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.
Στις 8 Ιανουαρίου 2015 υπέγραψε συμβόλαιο 10 ημερών με τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Στις 19 Ιανουαρίου, το 2015, υπέγραψε ένα δεύτερο 10ήμερο συμβόλαιο με τους Τίμπεργουλβς. Στις 28 Ιανουαρίου, έφυγε από τους Τίμπεργουλβς έχοντας παίξει σε πέντε παιχνίδια.
Στις 18 Ιουλίου, 2015 ο Ραντούλιτσα υπέγραψε συμφωνία δύο ετών με την ελληνική ομάδα του Παναθηναϊκού. Στις 4 Δεκεμβρίου 2015, είχε την καλύτερη εμφάνιση της καριέρας του στην Ευρωλίγκα με 25 πόντους κόντρα στην Μπαρτσελόνα στη νίκη με 93-86. Με τους πράσινους κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος κόντρα στον Φάρο Κερατσινίου. Μετά από μία σεζόν, χώρισε τους δρόμους τους με την ομάδα. Είχε αγωνιστεί σε 27 ματς της Ευρωλίγκα και είχε μετρήσει 12,7 πόντους, 4,4 ριμπάουντ και 1,3 ασίστ με 57% στα δίποντα και 82% στις βολές. Στο Πρωτάθλημα Ελλάδας τα στατιστικά του ισοδυναμούσαν με 9,8 πόντους, 3,6 ριμπάουντ και 1,2 ασίστ έχοντας 62% στα δίποντα και 79% στις βολές.
Στις 15 Ιουλίου, το 2016 ο Ραντούλιτσα υπέγραψε συμφωνία δύο ετών με την ιταλική ομάδα Αρμάνι Μιλάνο. Στις 19 Φλεβάρη κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας. Την 1η Ιουνίου 2017 η Αρμάνι Μιλάνο έλυσε τη συνεργασία της με τον Ραντούλιτσα, με την ιταλική ομάδα να καταβάλει ως αποζημίωση το ποσό των 250.000 ευρώ στον 29χρονο σέντερ. Στο πρωτάθλημα της Ιταλίας ο Σέρβος διεθνής είχε κατά μέσο όρο 6,8 πόντους και 3 ριμπάουντ, ενώ αντίστοιχα στην Ευρωλίγκα είχε 8,1 πόντους και 3,2 ριμπάουντ.
Στις 9 Ιουνίου ο Ραντούλιτσα συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στο πρωτάθλημα της Κίνας με την φανέλα των Τζιανγκζού Ντράγκονς. Την πρώτη του χρονιά στο CBA μέτρησε 21.8 πόντους, 10 ριμπάουντ, 2.8 ασίστ και 1.6 κλεψίματα κατά μέσο όρο. Το 2018 ανανέωσε για ακόμη δυο χρόνια με την ομάδα των Δράκων. Τη σεζόν 2019-20 είχε 25,4 πόντους, 9,8 ριμπάουντ, 2,6 ασίστ, 1,2 κλεψίματα και 0,9 τάπες στη CBA.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 2020, συμφώνησε με τους Ζετζιάνγκ Λάιονς, παραμένοντας στην Κίνα. Τη σεζόν 2020-21, είχε 23,6 πόντους και 10,5 ριμπάουντ κατά μέσο όρο.
Στις 30 Ιουλίου 2021, συμφώνησε να αγωνιστεί στη Νότιο Κορέα με τους Γκόιανγκ Όριονς. Τον Δεκέμβριο ζήτησε να αποχωρήσει από την ομάδα. Με τους Όριονς είχε 8.6 πόντους και 5.3 ριμπάουντ κατά μέσο όρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σερβικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κινεζικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2009 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
The Kiss (ταινία, 1896)
thumb|right|Το φιλί Το φιλί (αγγλ. The Kiss ή The May Irwin Kiss, The Rice-Irwin Kiss, The Widow Jones) είναι αμερικάνικη κινηματογραφική ταινία του Γουίλιαμ Χις του 1896, διάρκειας μόλις 18 δευτερολέπτων. Είναι η πρώτη κινηματογραφική ταινία με φιλί, ενώ η εφημερίδα New York World που τύπωσε τη σκηνή αυτή είναι η πρώτη εφημερίδα που κυκλοφόρησε φιλί σε πρωτοσέλιδο. Ήταν επίσης το πρώτο σκάνδαλο στην ιστορία του κινηματογράφου.
Πλοκή
Η ταινία, που αποτελείται από μία μόλις σκηνή 18 δευτερολέπτων, δείχνει έναν άνδρα και μια γυναίκα που αγκαλιάζονται τρυφερά, συζητούν, και τελικά ο άνδρας, αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία, της δίνει ένα φιλί.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το 1895 ο Τόμας Έντισον για να αντιμετωπίσει την επιτυχία των ανταγωνιστών του από τη Γαλλία, ίδρυσε την εταιρεία Βίτασκόουπ και άρχισε και αυτός την παραγωγή κινηματογραφικών έργων προβολής. Τον Απρίλιο του 1896 ο Γουίλιαμ Χις, υπεύθυνος για την παραγωγή των ταινιών του Έντισον, γύρισε μία σκηνή εμπνευσμένη από την τελική σκηνή του δημοφιλέστατου θεατρικού έργου της τότε εποχής The Widow Jones. Το έργο έκανε ρεκόρ και έγινε το δημοφιλέστερο της Βίτασκόουπ τη δεκαετία του 1890, αφού παρουσιάζονταν συνέχεια πάνω από ένα χρόνο σε όλη την Αμερική, ενώ το ενθουσιασμένο κοινό ξέσπαγε μετά την παράσταση σε θερμά χειροκροτήματα. Απέσπασε όμως και μερικές κριτικές, αφού μερικοί θεώρησαν τη σκηνή ανήθικη.
Βραβεύσεις
Το φιλί θεωρείται σήμερα ως το διασημότερο αμερικάνικο κινηματογραφικό έργο του 19ου αιώνα. Το 1999 η National Film Registry αναγνώρισε το έργο ως «ιδιαίτερα πολύτιμο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1896 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βωβές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Αλεχάντρο Φερνάντες
Ο Αλεχάντρο Φερνάντες Αμπάρκα (Alejandro Fernández Abarca, 24 Απριλίου 1971) είναι διάσημος Μεξικανός τραγουδιστής.
Έχει ερμηνεύσει πολλά τραγούδια, διαφορετικών ειδών, όπως ποπ λατινική μουσική, μαριάτσι και ρομαντικές μπαλάντες, με τις οποίες κατάφερε να πουλήσει πάνω από 20 εκατομμύρια δίσκους σε όλον τον κόσμο. Είναι ο μικρότερος γιος του διάσημου τραγουδιστή Βισέντε Φερνάντες ("Vicente Fernández") και της Μαρία Ντελ Ρεφούχιο Αμπάρκα ("María del Refugio Abarca"). Έχει δύο αδερφούς τον Βισέντε και τον Χεράρδο και μια αδερφή την Αλεχάντρα. Το 1976, ο πατέρας του παρουσίασε τον Αλεχάντρο τραγουδώντας το "Αλεχάντρα" μπροστά σε 10.000 άτομα. Ο Αλεχάντρο έχει δηλώσει πως εκείνη η εμπειρία ήταν πολύ τραυματική για αυτόν. Στα 6 έτη του δούλεψε στην ταινία "Picardía Mexicana". Σπούδασε αρχιτεκτονική στην Γουαδαλαχάρα στο Πανεπιστήμιο της "Valle de Atemajac Campus Guadalajara". Έχει τραγουδήσει μαζί με πολλές άλλες προσωπικότητες της μουσικής όπως η Αμαία Μοντέρο, η Γκλόρια Εστέφαν, η Μαλού, ο Χούλιο Ιγκλέσιας, ο Μιγκέλ Μποσέ, ο Μάριος Φραγκούλης, ο Φράνκο Ντε Βίτα, η Μπιγιονσέ και η Νέλλυ Φουρτάντο. Το 2005, συμμετείχε σε μια συναυλία μαζί με τους τενόρους Πλάσιδο Ντομίνγκο (Plácido Domingo) και τον Χοσέ Καρρέρας (José Carreras), την οποία παρακολούθησαν πάνω από 50.000 άτομα. Η καριέρα του του έχει εξασφαλίσει μεγάλη αναγνώριση, με την πάροδο του χρόνου. Η δισκογραφική του εταιρεία «Sony Music» όπως και οι επαφές του Βισέντε Φερνάντες στην τηλεόραση, αποτέλεσαν την βάση για την ανάδειξη αυτού του τραγουδιστή, ο οποίος είναι ένας από τους σημαντικότερους του Μεξικού.
Πρώτα βήματα
Στα 18 του χρόνια συμμετείχε με τον πατέρα του σε έναν δίσκο μεξικάνικης μουσικής με το τραγούδι "Αγάπη Για Δύο" («Amor de los dos»), το οποίο έγινε επιτυχία. Τον ίδιο χρόνο γύρισε την ταινία «Mi Querido Viejo» (Αγαπημένε μου γέρο) μαζί με τον πατέρα του. Επίσημα ως καλλιτέχνης εμφανίστηκε τον Μάρτιο του 1991. Τότε, κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ "Αλεχάντρο Φερνάντες", με την εταιρεία "Sony Music". Έκανε επίσης συναυλίες στην Αμερική. Το 1993 έκανε μια συναυλία με τον Vicente Fernández, στο "Palacio de los Deportes" στο Μεξικό. Ακόμα, το 1993 κυκλοφόρησε το «Piel de niña», έναν δίσκο ρομαντικό. Για άλλη μια φορά το 1994 παρουσιάζει την εξαίρετη δισκογραφική δουλειά του «Grandes Éxitos A La Manera De Alejandro Fernández».
Έπειτα από αυτά τα βήματα η αναγνώριση ήταν επακόλουθη. Επίσης, το 1995 λανσάρει το άλμπουμ «Que Seas Muy Feliz». Το τραγούδι «Como quien pierde a una estrella», έγινε η πρώτη του επιτυχία, καθώς προωθήθηκε από το ράδιο και είχε απήχηση στη νεολαία. Το 1996 έκανε μεγάλες συνεργασίες και γενικότερα επέκτεινε την δισκογραφική του καριέρα.
Η Συνέχειά του
Το 1997 κυκλοφόρησε την μεγάλη δισκογραφική δουλειά «Me Estoy Enamorando», με παραγωγή του Εμίλιο Εστέφαν (Εmilio Estefan). Ανάμεσα στις επιτυχίες αυτού του δίσκου ήταν το «Si tú supieras». Επιπλέον, με το «Mi Verdad», το 1998, ο Αλεχάντρο επέστρεψε στην μουσική ραντσέρα. Έκανε επίσης τον Δεκέμβριο του 1998, το «Christmas In Vienna VI», μια συναυλία χριστουγεννιάτικη. Το 2000, πήρε το πρώτο του βραβείο Λάτιν, ένα Γκράμμυ Λατινικό και ακόμα παρήγαγε το άλμπουμ «Entre Tus Brazos», σε στυλ ρομαντικό και λάτιν. Το 2001 κυκλοφορεί το «Orígenes» και το 2002 το «100 Años de Música Mexicana». Το 2003, ξεκινά ένα μεγάλο τουρ στην Λατινική Αμερική, το οποίο παρακολουθήθηκε από 60.000 θεατές. Το 2003 ήταν ένα έτος πολύ σημαντικό για αυτόν, καθώς κυκλοφόρησε το τραγούδι «Niña amada mía», που έγινε επιτυχία λόγω της τηλενουβέλας στην οποία έπαιζε. Συμμετείχε στο χριστουγεννιάτικο «En Mi País» που μεταδόθηκε από την Telemundo. Το Σεπτέμβρη του 2004, λανσάρει το «A Corazón Abierto» και κυκλοφορεί τραγούδια για τηλεοπτικές σειρές ενώ στις 15 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς, παρουσιάζεται στο "Caesar's Palace de Las Vegas". Το 2004 κάνει τουρ στην Αμερική, το 2009 συνεργάζεται με την Νέλλυ Φουρτάντο και το 2010 βγάζει το "Dos Mundos".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
EuroChallenge
Το ΕuroChallenge υπήρξε διεθνής διοργάνωση καλαθοσφαίρισης μεταξύ συλλόγων με διοργανώτρια αρχή την FIBA Europe. Εθεωρείτο η τρίτη σε τάξη ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση μετά την Ευρωλίγκα και το EuroCup.
Οι τελικές φάσεις του διεξάγονταν πάντα σε μορφή final four, στην έδρα της μίας εκ των τεσσάρων ημι-φιναλίστ. Το 2015 η FIBA κατήργησε το ΕuroChallenge με σκοπό τη δημιουργία μιας νέας δεύτερης σε τάξη ευρωπαϊκής διοργάνωσης, με την ονομασία FIBA Europe Cup, με σκοπό να ανταγωνιστεί το EuroCup.
Ιστορικό
Η διοργάνωση ξεκίνησε την αγωνιστική περίοδο 2003–04 με διοργανώτρια τη FIBA, και τις 2 πρώτες χρονιές ονομαζόταν FIBA Europe League για να μετονομαστεί στη συνέχεια σε FIBA EuroCup.
Στις 2 Ιουλίου 2008 ανακοινώθηκε η συνεργασία της FIBA και της ULEB σε μία προσπάθεια επανένωσης των Ευρωπαϊκών ομοσπονδιών και αυτό σαν αποτέλεσμα είχε την από κοινού διοργάνωση του Κυπέλλου αυτού εφεξής, το οποίο πλέον ονομαζόταν EuroChallenge και δεν θα πρέπει να συγχέεται με το EuroCup Challenge το οποίο διοργάνωσε για κάποια χρόνια η FIBA και έχει πλέον καταργηθεί.
Τίτλοι ανά σύλλογο
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο πίνακας είναι ταξινομημένος αλφαβητικά.
Τίτλοι ανά χώρα
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο πίνακας είναι ταξινομημένος αλφαβητικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
EuroChallenge EuroChallenge EuroChallenge
Ευγένιος Τριβιζάς
Ο Ευγένιος Τριβιζάς (Αθήνα, 8 Σεπτεμβρίου 1946) είναι Έλληνας καθηγητής εγκληματολογίας, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και θεατρικός συγγραφέας.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Σπούδασε νομικά και οικονομικά και είναι καθηγητής εγκληματολογίας στην Αγγλία. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ, ενώ διατελεί ομότιμος καθηγητής και σε άλλα πανεπιστήμια. Είναι γνωστός ως συγγραφέας βιβλίων για παιδιά από τεσσάρων χρονών και άνω. Όλα του τα έργα τα χαρακτηρίζει πρωτοτυπία και μεγάλη φαντασία.
Έχει γράψει περίπου 200 βιβλία μεταξύ των οποίων μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, αλφαβητάρια, διηγήματα, κόμικς, εκπαιδευτικά βιβλία, ενώ έχει συνεργαστεί και με παιδικά περιοδικά. Από τα πιο γνωστά του έργα είναι η Φρουτοπία και το "Νησί των πυροτεχνημάτων".
Τα θεατρικά του έργα "Το όνειρο του σκιάχτρου" παίχτηκε το 1992 στο θέατρο του Βρετανικού Μουσείου της Αγγλίας στα πλαίσια του European Arts Festival. Τον ίδιο χρόνο το έργο του Χίλιες και Μία Γάτες σε μετάφραση του Z. Rudrinski βραβεύτηκε με το Α΄ Βραβείο στον παγκόσμιο διαγωνισμό θεατρικού έργου που οργάνωσε το Πολωνικό Κέντρο Τέχνης για τη Νεότητα. Το 1993 το βιβλίο του Τα Τρία Μικρά Λυκάκια έφτασε στη δεύτερη θέση των αμερικάνικων παιδικών best sellers (Picture Books).
Βιβλία του Ευγένιου Τριβιζά έχουν μεταδοθεί από το BBC, έχουν περιληφθεί στα αναγνωστικά ελληνικών και αμερικανικών σχολείων και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά, ολλανδικά, σουηδικά, ιαπωνικά και πολλές άλλες γλώσσες.
Στην Αμερική η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Μινεσότα της Μινεάπολης (Ε.Μ. Αndersen Library) αποφάσισε να συγκεντρώσει το σύνολο των λογοτεχνικών βιβλίων του Ευγένιου Τριβιζά, μελέτες για το έργο του, χειρόγραφα και άλλο υλικό σε μια ειδική ερευνητική συλλογή. Η έκθεση των πρώτων αποκτημάτων της συλλογής έγινε στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα το Μάιο του 2000, όπου ο Ευγένιος Τριβιζάς ο ίδιος ήταν παρών.