cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνθρωπος για όλες τις δουλειές
Πλοκή
Ο γιος του εφοπλιστή καπετάν-Μανώλη, Γιώργος Γασπαράτος, πού οι σπουδές του στο εξωτερικό τον έχουν διαμορφώσει σ' έναν αμείλικτο αριβίστα, συγκρούεται κάθετα με τον πατέρα του, ο οποίος προσπαθεί να του ενσταλάξει μια πιο ανθρωπιστική φιλοσοφία, με αποτέλεσμα να αποφασίσει πεισμώνοντας να εγκαταλείψει έξω φρενών την οικογενειακή επιχείρηση, μαζί και την Ειρήνη πού είναι ερωτευμένη μαζί του, για να αποδείξει στον πατέρα του ότι μπορεί να πετύχει στη ζωή με τις δικές του μεθόδους και ότι μπορεί να γίνει πλούσιος εκμεταλλευόμενος τις στεναχώριες και τη μοναξιά των πλουσίων.
Πιάνει δουλειά ως σερβιτόρος σ' ένα ξενοδοχείο, όπου παράλληλα με τα καθήκοντά του, αρχίζει να μελετά τους πελάτες του και να δολοπλοκεί ανάλογα χειραγωγώντας τους, άλλοτε με επιτυχίες, άλλοτε με αποτυχίες, μέσα από τις οποίες όμως, καθώς και μέσω μιας πληθώρας άλλων περιστατικών της πλοκής του έργου (που συνιστούν μια καλά δομημένη κωμωδία καταστάσεων πού πλαισιώνεται από μοναδικά ερμηνευμένους χιουμοριστικούς διαλόγους), αρχίζει να βιώνει μια σταδιακή πλήρη μεταστροφή 180 μοιρών από τις δικές του αρχικές πεποιθήσεις προς την συνειδητοποίηση, ότι ο πατέρας του τελικά ήταν αυτός που μάλλον είχε δίκιο ευθύς εξαρχής κι όχι ο ίδιος. Παρόλο πού ο αριβισμός τού φέρνει τα αναμενόμενα αποτελέσματα, ο ίδιος τελικά αισθάνεται ότι μια τέτοια στάση ζωής δεν του ταιριάζει προσωπικά.
Στο φινάλε του έργου, ο Γιώργος αποφασίζει να επιστρέψει για να βρει προς έκπληξή του, ότι η πρωτύτερα ερωτευμένη μαζί του Ειρήνη έχει μετατραπεί τώρα σε μια παγερή και αδιάφορη αριβίστρια σε πλήρη αντιγραφή των δικών του αποκηρυγμένων πλέον προτύπων. Τελικά, καταφέρνει να την ξανακερδίσει και το έργο τελειώνει με το στερεότυπο της τελικής ένωσης του ζευγαριού των ταινιών της εποχής.
Παραγωγή
Η ταινία είναι η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Γιώργου Κωνσταντίνου και έκανε πρεμιέρα στις 10 Ιανουαρίου 1966 κόβοντας 224.539 εισιτήρια. Κατάφερε, μάλιστα, να καταταχθεί στην 26η θέση ανάμεσα σε 101 ταινίες της ίδιας σεζόν. Η δεύτερη ταινία που σκηνοθέτησε ο Κωνσταντίνου με τίτλο 5.000 ψέμματα γυρίστηκε την ίδια χρονιά.
Ο συνθέτης του σάουντρακ, Γιώργος Θεοδοσιάδης, έκανε μια προχωρημένη για την εποχή μουσική πρόταση σε ρυθμό μπόσα νόβα. Πιάνο παίζει ο Γιώργος Χατζηνάσιος.
Αμπελώνας Λάρισας
Ο Αμπελώνας βρίσκεται στη Θεσσαλία και πιο συγκεκριμένα στο Νομό Λαρίσης. Αποτελεί κωμόπολη, καθώς ο μόνιμος πληθυσμός ανέρχεται σε 6.083 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Είναι γραφική κωμόπολη με πέτρινες εκκλησίες και πολλά αμπέλια (εξ ων και η ονομασία.) Διαθέτει καταπράσινες εκτάσεις και είναι ευρέως γνωστός καθώς εκεί γίνεται η Γιορτή κρασιού, που αποτελεί παράδοση του τόπου. Ο Αμπελώνας είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινοτητας, η οποία έχει έκταση ως αστικός πεδινός οικισμός με έκταση 38,042 χμ² (2011).
Πληροφορίες
Η περιοχή του πρώην Δήμου Αμπελώνα, πεδινή και εύφορη, κατοικήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια και σύμφωνα με τα αρχαιολογικά δεδομένα η κατοίκηση δε διακόπηκε αλλά συνεχίστηκε στους ιστορικούς χρόνους και αργότερα.
Ήδη μας είναι γνωστοί 10 οικισμοί της Νεολιθικής Εποχής γύρω από τον υφιστάμενο σήμερα οικισμό, ενώ σοβαρό αρχαιολογικό και ιστορικό ενδιαφέρον συγκεντρώνει η περιοχή της αρχαίας πόλης «Φάλαννα» που τοποθετείται στην θέση «Καστρί», μεταξύ Αμπελώνα και Τυρνάβου. Στην Περραιβία της αρχαίας Θεσσαλίας, σύμφωνα με τις αρχαίες φιλολογικές πηγές και αρκετές επιγραφές, στην όχθη του ποταμού Τιταρήσιου, χτίστηκε και άκμασε η ισχυρή, οργανωμένη και αυτοδιοικούμενη πόλη της Φάλαννας, που έλαβε το όνομά της από την πανέμορφη, ομώνυμη κόρη της νύμφης Τυρούς και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην κεντρική διοίκηση του κράτους των Περραιβών.
Στη Νεοελληνική ιστορία την ιστορική διαδρομή του Αμπελώνα μπορούμε να τη χωρίσουμε σε δύο περιόδους. Η πρώτη περιλαμβάνει όλη την περίοδο που ο Αμπελώνας βρισκόταν υπό τουρκική κυριαρχία και κατοικείται κατά βάση από Τούρκους. Πρόκειται για το τουρκικό Καζακλάρ. Η δεύτερη περίοδος αρχίζει από το 1881 που απελευθερώνεται η Θεσσαλία, οπότε στον Αμπελώνα εγκαθίστανται Έλληνες έποικοι. Είναι το Ελληνικό Καζακλάρ, ο μετέπειτα Αμπελώνας.
Το τουρκικό Καζακλάρ
Το παλιό Καζακλάρ, που εξελίχθηκε στο σημερινό Αμπελώνα, ως οικισμός δημιουργήθηκε στα 1423 περίπου, τότε που οι Οθωμανοί Τούρκοι με αρχηγό το Μουράτ Β’ είχαν επικρατήσει ολοκληρωτικά στη Θεσσαλία.
Είναι διαπιστωμένο ότι οι οικισμοί στην ευρύτερη περιοχή του Αμπελώνα εμφανίστηκαν συστηματικά στο προσκήνιο μετά την τουρκική κατάκτηση της Θεσσαλίας από τον Τουρκάν Μπέη. Αυτός ίδρυσε 12 οικισμούς- ανάμεσά τους και το Καζακλάρ- στην περιοχή από τα Τέμπη μέχρι τον Τύρναβο και εγκατέστησε 5-6 χιλιάδες γιουρούκους (νομάδες) εποίκους από το Ικόνιο της Μ. Ασίας. Οι έποικοι ονομάστηκαν «Κονιάροι» και τα χωριά «Κονιαροχώρια». Οι τούρκικες πηγές τούς ονομάζουν Γιουρούκους. Τα Κονιαροχώρια ήταν στρατιωτικές αποικίες και σκοπός τους ήταν να αντιστέκονται στο ντόπιο χριστιανικό πληθυσμό, εδραιώνοντας την τουρκική κατοχή. Οι Τούρκοι του Καζακλάρ ήταν περήφανοι για τον τόπο τους και τον θεωρούσαν μεγάλο σε έκταση όσο και την Κωνσταντινούπολη.
Το παλιό Καζακλάρ φημιζόταν και για την καλή ράτσα των γαϊδάρων, αχώριστων συντρόφων στην καθημερινή βιοπάλη. Έτσι επικράτησε και η γνωστή μέχρι τις μέρες μας έκφραση «Καζακλαριώτικο γομάρι».
Για την ετυμολογία του τοπωνυμίου «Καζακλάρ» διατυπώθηκαν διάφορες απόψεις με πιθανότερη την προέλευσή του από το παλαιοσλαβικό kazaku ή το τουρκικό kazak που σημαίνουν, μεταξύ άλλων, τον αγένειο, τον ξυρισμένο άντρα. Για όλη τη μακρόχρονη περίοδο της Οθωμανικής κατοχής, οι πληροφορίες για το Δήμο Αμπελώνα είναι περιορισμένες και αποσπασματικές.
Το ελληνικό Καζακλάρ
Οι συνεχείς αγώνες των Θεσσαλών οδήγησαν στην απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881. Οι Τούρκοι μικροϊδιοκτήτες κι ανάμεσα τους κι οι Κονιάροι άρχισαν να εκποιούν τις περιουσίες τους και να μεταναστεύουν ομαδικά στη Μ. Ασία, ενώ οι Τούρκοι τσιφλικάδες παραμένοντας καραδοκούσαν να ακριβοπουλήσουν τη γη τους. Και πράγματι, Έλληνες από πολλά μέρη άρχισαν να καταφθάνουν στις νέο - απελευθερωμένες περιοχές.
Ο πρώτος πληθυσμός του ελληνικού Καζακλάρ χωρίζεται, ανάλογα με το γεωγραφικό διαμέρισμα από το οποίο προέρχονται οι κάτοικοι, σε τέσσερα σύνολα:
Έτσι, με την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881, δημιουργήθηκε ένα κεφαλοχώρι με πληθυσμό 1038 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τυρνάβου
Αδάμ Αφζέλιους
Βιογραφία
Ο Αφζέλιους ήταν καθηγητής της Βοτανικής στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλας, όπου αρχικώς είχε διορισθεί ως δάσκαλος των ανατολικών γλωσσών το 1777. Το 1792 πραγματοποίησε επιστημονικό και εξερευνητικό ταξίδι στη Γουινέα και τη Δυτική Αφρική γενικότερα, όπου και παρέμεινε επί μερικά χρόνια. Το 1802 ίδρυσε το Ινστιτούτο Λινναίου προς τιμή του δασκάλου του, με τη μετατροπή σε αυτό της «Ζωοφυτολιθικής Εταιρείας». Συνέγραψε αρκετές μελέτες Φυσικής Ιστορίας και εξέδωσε την αυτοβιογραφία του Λινναίου το 1823.
Ο αδελφός του, ο Γιόχαν, υπήρξε καθηγητής της Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί βιολόγοι Κατηγορία:Σουηδοί βοτανολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών
Κώστας Νικούλι
Βιογραφία
Γεννήθηκε από Αλβανούς γονείς, μετανάστες στην Ελλάδα, στις 1 Οκτωβρίου 1994 στην Αθήνα. Ο πατέρας του είναι καθηγητής Γαλλικών και η μητέρα του πολιτικός μηχανικός. Σπούδασε στην Δραματική Σχολή "Δήλος" της Δήμητρας Χατούπη. Πρωταγωνίστησε στην ταινία του Πάνου Κούτρα Ξενία. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 2016 και στην τηλεόραση το 2019.
Έλαβε το βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Ηθοποιού για την Ξενία από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας - Νύχτες Πρεμιέρας από κοινού με τον συμπρωταγωνιστή του Νίκο Γκέλια. Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές: Ου φονεύσεις, Σπίτι Είναι, Έρωτας Μετά, Η Φαμίλια, Άγριες Μέλισσες, 42°C (2021) και Σασμός (2021-2022) Το 2022, συμμετείχε στη σειρά του Alpha TV, "Τα Νεοκλασικά" στο επεισόδιο: Μιας πεντάρας νιάτα.Τη σεζόν 2023-2024 σειρά Η παραλία του ΕΡΤ1
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί Κατηγορία:Έλληνες αλβανικής καταγωγής
Ναουρού
Το Ναουρού και Ναούρου είναι νησιωτική δημοκρατία στον νότιο Ειρηνικό ωκεανό. Παλαιότερα ήταν γνωστό ως "Νησί της Χαράς". Είναι η μικρότερη νησιωτική ανεξάρτητη δημοκρατία στον κόσμο, από άποψη πληθυσμού αλλά και έκτασης. Το Ναουρού βρίσκεται 4000 χλμ. βορειοανατολικά της Αυστραλίας. Είναι πρώην βρετανικό προτεκτοράτο. Από το 1888 η Γερμανία, η Βρετανία, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία εκμεταλλεύθηκαν τα φωσφορικά του αποθέματα. Μετά την ανεξαρτησία του το 1968, η βιομηχανία φωσφόρου έχει κάνει τους κατοίκους του Ναουρού έναν από τους πλουσιότερους λαούς του κόσμου. Ωστόσο, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η κακή οικονομική διαχείριση και η επικείμενη εξάντληση των αποθεμάτων φωσφόρου έφεραν το Ναουρού στο χείλος της καταστροφής.
Η απόστασή του από την Αυστραλία, στα βορειανατολικά της οποίας βρίσκεται, είναι γύρω στα 4.000 χλμ. Γειτνιάζει με τη Νήσο Μπανάμπα στο Κιριμπάτι. Πρόκειται για το μικρότερο σε έκταση νησί-κράτος της Γης, με 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αποτελεί επίσης τη μικρότερη δημοκρατία στον κόσμο και το μόνο δημοκρατικό κράτος που δεν έχει επίσημη πρωτεύουσα. Έδρα του Κοινοβουλίου και μεγαλύτερος οικισμός είναι η Γιαρέν. Είναι το μικρότερο σε πληθυσμό μέλος του ΟΗΕ.
Η κύρια ασχολία από το 1907 στο νησί ήταν η εξόρυξη φωσφάτων. Τη δεκαετία του ‘ 90, και έπειτα από την εξάντληση των αποθεμάτων φωσφάτων, το Ναουρού αποτέλεσε για σύντομο χρονικό διάστημα φορολογικό παράδεισο και κέντρο για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος. Από το 2001 ενισχύεται οικονομικά από την κυβέρνηση της Αυστραλίας για τη διατήρηση κέντρου κράτησης για μεταναστών, ως τις αρχές του 2008, στο οποίο κρατούντο όσοι ζητούσαν άσυλο και απελαύνονταν από την Αυστραλία.
Ιστορία
Η χώρα κατοικήθηκε για πρώτη φορά από Μικρονήσιους και Πολυνήσιους τουλάχιστον 3.000 χρόνια πριν Παραδοσιακά υπήρχαν 12 φατρίες ή φυλές στο νησί, οι οποίες αντιπροσωπεύονται στο δωδεκάκτινο αστέρι, που βρίσκεται στη σημαία της χώρας. Οι κάτοικοι της χώρας αποκαλούσαν το νησί τους "Naoero". Η λέξη "Nauru" προήλθε αργότερα έπειτα από το "Naoero", για να διευκολυνθούν στην προφορά οι αγγλόφωνοι.
Οι κάτοικοι ασχολούνταν βασικά με την καλλιέργεια κοκοφοίνικα και με την αλιεία.
Για την ιστορία του νησιού σχεδόν τίποτα δεν ήταν γνωστό μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, οπότε ο Άγγλος φαλαινοθήρας Τζον Φερν έγινε ο πρώτος άνθρωπος της Δύσης που επισκέφθηκε το νησί, το 1798 και το ονόμασε Νήσο της Ευτυχίας. Πριν από τη δεκαετία του 1830 περίπου, οι κάτοικοι του Ναουρού είχαν επαφή με Ευρωπαίους από φαλαινοθηρικά πλοία και εμπόρους, οι οποίοι έκαναν ανεφοδιασμό στο νησί. Την ίδια περίπου περίοδο, άρχισαν να ζουν στο νησί ταξιδευτές και τυχοδιώκτες. Οι νησιώτες αντάλλασσαν τρόφιμα για αλκοολούχο ποτό (toddy) και πυρομαχικά. Τα τελευταία χρησιμοποιήθηκαν στη διάρκεια του δεκαετούς πολέμου των φυλών, που ξέσπασε το 1878 και είχε αποτέλεσμα δέκα χρόνια μετά να μειωθεί ο πληθυσμός από 1.400 σε 900 άτομα.
thumb|left|Το Ναουρού προσαρτήθηκε το 1888 από τη Γερμανία. Το νησί προσαρτήθηκε από τη Γερμανία το 1888 και εντάχθηκε στο γερμανικό προτεκτοράτο των Νησιών Μάρσαλ. Ονόμαζαν το νησί Nawodo ή Onawero. Με την άφιξη των Γερμανών τερματίστηκε ο πόλεμος. Ο πόλεμος επέφερε κοινωνικές αλλαγές, με αποτέλεσμα να ιδρυθεί ο θεσμός του Βασιλέα ως Κυβερνήτη του νησιού. Ο πιο γνωστός Βασιλιάς ήταν ο Αουγουεγίντα (Auweyida). Το 1888 έφτασαν επίσης Χριστιανοί ιεραπόστολοι από τα νησιά Γκίλμπερτ. Οι Γερμανοί κυβέρνησαν το Ναουρού επί περίπου 3 δεκαετίες. Το 1900 ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα φωσφορικών αλάτων (φωσφάτες) από τον Άλμπερτ Έλις και την Εταιρεία Φωσφάτων του Ειρηνικού ωκεανού και σύντομα άρχισε η εκμετάλλευσή τους, έπειτα από συμφωνία με τη Γερμανία, το 1906. Έπειτα από την έκρηξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το νησί καταλήφθηκε από τον αυστραλιανό στρατό, το 1914. Έπειτα από τον πόλεμο, τέθηκε υπό την κηδεμονία της Αυστραλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Νέας Ζηλανδίας.με εντολή της Κοινωνίας των Εθνών. Οι τρεις κυβερνήσεις υπέγραψαν συμφωνία για το Νησί Ναουρού το 1919, ιδρύοντας την Βρετανική Επιτροπή Φωσφάτων (British Phosphate Commission ή BPC), η οποία ανέλαβε αρμόδια για την εξόρυξη φωσφάτων. thumb|left|Πολεμιστής του Ναουρού το 1880. right|thumb|220px|Το Ναουρού υπό αμερικανική επίθεση Το νησί καταλήφθηκε από αυτοκρατορικά στρατεύματα της Ιαπωνίας στις 26 Αυγούστου του 1942. Οι Ιάπωνες απέλασαν 1.200 κατοίκους του νησιού στα νησιά Τσούουκ, όπου 463 βρήκαν το θάνατο. Το νησί απελευθερώθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1945 όταν το αυστραλιανό πολεμικό πλοίο HMAS Diamantina (K377) έφτασε στο νησί και οι ιαπωνικές δυνάμεις παραδόθηκαν.
Το 1946 οι Ναουρουανοί από το Τσούουκ επαναπατρίστηκαν. Τα Ηνωμένα Έθνη ανανέωσαν την εντολή προς την Αυστραλία το 1947. Ξανά στην εντολή συμμετείχαν η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Τον Ιούνιο του 1970 περιήλθε στον έλεγχο του Οργανισμού Φωσφάτας του Ναουρού, τοπικών συμφερόντων. Η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φωσφορικών αλάτων κατέστησε τους κατοίκους του νησιού πλούσιους σε σημείο που είχαν ένα από τα μεγαλύτερα κατά κεφαλήν ΑΕΠ στον κόσμο.
Το 1989 η χώρα κινήθηκε νομικά εναντίον της Αυστραλίας με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο αναφορικά με τις ενέργειες της Αυστραλίας όταν η τελευταία είχε τη διακυβέρνηση του Ναουρού. Συγκεκριμένα, στηλιτεύτηκε η αποτυχία της Αυστραλίας να αποκαταστήσει τις περιβαλλοντικές βλάβες που προκλήθηκαν εξαιτίας της εξόρυξης φωσφάτας. Η ενέργεια αυτή είχε αποτέλεσμα να διακανονιστεί εκτός δικαστηρίων το θέμα με συμφωνία. Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘ 80 κυριάρχησε η πολιτική αστάθεια στη χώρα, εξαιτίας των λιγοστών αποθεμάτων φωσφάτας. Το Ναουρού άλλαξε 17 κυβερνήσεις στο διάστημα 1989-2003. Μεταξύ 1999 και 2003 σειρά προτάσεων μομφής προκάλεσαν εκλογές και δύο άτομα, ο Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο και ο Ρενέ Χάρις κυβέρνησαν τη χώρα με εναλλαγή εξουσίας. Τον Απρίλιο του 2000 ανέλαβε πρόεδρος ο Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο για την τέταρτη, και έπειτα από μικρή διακοπή, πέμπτη θητεία του στο ύπατο αξίωμα της χώρας, Η πρώτη θητεία του στην προεδρία ήταν το 1976 - 1978. Επέστρεψε στην εξουσία το 1989 και επανεξελέγη το 1992. Ωστόσο, με απόφαση του Κοινοβουλίου, αναγκάστηκε να παραχωρήσει την εξουσία στον Κίνζα Κλοντούμαρ, το 1995. Στα μέσα του 1998 ο Ντοουιγιόγκο κέρδισε ξανά την προεδρία μετά την πτώση της κυβέρνησης Κλοντούμαρ, στα μέσα του 1998. Τον Απρίλιο του 2000 ανέλαβε πρόεδρος ο Ρενέ Χάρις, του οποίου η θητεία ήταν βραχύβια, επειδή ο ίδιος δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου. Τον διαδέχθηκε ξανά στην προεδρία ο Ντοουιγιόγκο.
Τον Μάρτιο του 2001 εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο ο Χάρις. Η θητεία του υποτίθεται ότι ήταν για τρία χρόνια και θα τερματιζόταν το 2004, ωστόσο οι εναλλαγές στην προεδρία συνεχίστηκαν.
Στις αρχές του 2003, έπειτα από πρόταση μομφής στο Κοινοβούλιο, ανατράπηκε ο Πρόεδρος Χάρις. Τον διαδέχθηκε ξανά ο βετεράνος Ντοουιγιόγκο, ο οποίος ασθένησε και πέθανε εν ενεργεία στις ΗΠΑ στις 10 Μαρτίου του 2003.
Τον Μάιο του 2003 εξελέγη από το Κοινοβούλιο νέος Πρόεδρος ο Λούντβιχ Σκόττι, με 10 ψήφους υπέρ έναντι 7 για τον Κλοντούμαρ. Ο Σκόττι ανέλαβε την προεδρία στις 29 Μαΐου του 2003. Υπηρέτησε μέχρι τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, οπότε και ανατράπηκε έπειτα από πρόταση μομφής. Ο Ρενέ Χάρις εξελέγη για μία ακόμη φορά στην προεδρία.
Στο μεταξύ, τον Μάιο του 2003 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές, στις οποίες το Κόμμα Πρώτα το Ναουρού κέρδισε 3 έδρες έναντι 15 για τους ανεξάρτητους.
Στα τέλη Ιουνίου του 2004 ο Χάρις ανατράπηκε ξανά με πρόταση μομφής και η προεδρία πέρασε ξανά στον Σκόττι. Ο Σκόττι ανατράπηκε με πρόταση μομφής στις 19 Δεκεμβρίου του 2007 με ψήφους 10 υπέρ της πρότασης και 7 κατά. Νέος πρόεδρος εξελέγη ο πρώην αρσιβαρίστας, Μάρκους Στίβεν, που ανέλαβε καθήκοντα την ίδια ημέρα.
2007-2010
Από τις πρώτες ημέρες της προεδρίας του, ο νέος πρόεδρος συνέχισε την παράδοση του προκατόχου του να διορίζει ο ίδιος ξεχωριστό Υπουργό Εξωτερικών. Ο δρ Κίρεν Κέκε, ξάδερφος του Στίβεν, διορίστηκε στη θέση αυτή.
Πολιτική ένταση 2008
Τον Μάρτιο του 2008 το Κοινοβούλιο έκανε κινήσεις για ανατροπή της κυβέρνησης με πρόταση μομφής. Οι προσπάθειες αυτές ματαιώθηκαν με την παραίτηση του Προέδρου του Κοινοβουλίου. Προηγήθηκαν ταραχές, με αποκορύφωμα την πυρπόληση ενός αστυνομικού σταθμού και απειλές για το εμπόριο εξαγωγών.
Στις 31 Μαρτίου ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Ντέιβιντ Αντέανγκ, κατηγόρησε την κυβέρνηση του Στίβεν για πρόκληση πραξικοπήματος, επειδή η πίστη της αστυνομίας στον κοινοβουλευτικό νόμο δεν υφίστατο πια, έπειτα από άρνηση της αστυνομίας να διώξουν από το Κοινοβούλιο δύο βουλευτές, σύμφωνα με απόφαση στις 28 Μαρτίου. Η κυβέρνηση αρνήθηκε τις κατηγορίες για πραξικόπημα και δήλωσε ότι ανέμενε την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Τον ίδιο μήνα, ο Πρόεδρος και τα μέλη του 18μελούς Κοινοβουλίου που υποστήριζαν την κυβέρνηση αποκλείστηκαν από τις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου.
Στις 18 Απριλίου του 2008 κηρύχθηκε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές, με σκοπό την επίλυση του πολιτικού αδιεξόδου. Στις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 26 Απριλίου του 2008 οι υποστηρικτές του Μάρκους Στίβεν έδωσαν στην κυβέρνησή του πλειοψηφία εδρών στο Κοινοβούλιο.
Στις πρόωρες εκλογές που έγιναν στις 24 Απριλίου 2010, επανεξελέγησαν όλα (τα 18 συνολικά) μέλη του Κοινοβουλίου. Την 1η Νοεμβρίου 2010 πρόεδρος εξελέγη σε μυστική ψηφοφορία ο Μάρκους Στίβεν.
Διακυβέρνηση
Το Ναουρού είναι κοινοβουλευτική Προεδρική Δημοκρατία, με τον Πρόεδρο να είναι μαζί Αρχηγός Κράτους και Αρχηγός Κυβέρνησης. Το Κοινοβούλιο έχει 18 μέλη και εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία για τρία χρόνια. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας από 20 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική. Το Κοινοβούλιο εκλέγει τον Πρόεδρο, ο οποίος προέρχεται από τα μέλη του και διορίζει υπουργικό συμβούλιο δύναμης 5-6 βουλευτών, που γίνονται υπουργοί. Οι υποψήφιοι στις εκλογές τυπικά κατέρχονται ως ανεξάρτητοι. 15 επί συνόλου 18 μελών του τελευταίου Κοινοβουλίου είναι ανεξάρτητοι, ενώ εντός της κυβέρνησης, οι συνασπισμοί σχηματίζονται με κριτήρια τους οικογενειακούς δεσμούς. Τρία κόμματα είναι ενεργά στα πολιτικά πράγματα της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Πρόκειται για το Δημοκρατικό Κόμμα, το Κόμμα Πρώτα το Ναουρού και το Κόμμα του Κέντρου. thumb|left|Το Κοινοβούλιο του Ναουρού
Το νομοθετικό σύστημα είναι περίπλοκο. Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επικεφαλής τον Ανώτατο Δικαστή (Chief Justice), του οποίου ο ρόλος είναι θεμελιώδης σε συνταγματικά ζητήματα. Άλλες υποθέσεις μπορούν να τεθούν στην κρίση του διμελούς Εφετείου (Appellate Court). Το Κοινοβούλιο δεν μπορεί να ανατρέψει αποφάσεις των δικαστηρίων. Οι αποφάσεις του Εφετείου μπορούν να τεθούν στην κρίση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αυστραλίας. Υπάρχουν επίσης άλλα, κατώτερα δικαστήρια.Το Ναουρού δεν έχει καθόλου ένοπλες δυνάμεις. Την ευθύνη για την ασφάλεια της χώρας έχει βάσει ανεπίσημης συμφωνίας, η Αυστραλία. Υπάρχει μικρή αστυνομική δύναμη υπό έλεγχο πολιτών.
Διοικητική διαίρεση
thumb|right|350px|Χάρτης του Ναουρού Το Ναουρού υποδιαιρείται σε 14 περιοχές, που ομαδοποιούνται σε 8 εκλογικές περιφέρειες. Οι περιοχές αυτές (districts) είναι:
Διεθνείς σχέσεις
Έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας το 1968, το Ναουρού έγινε μέλος της Κοινοπολιτείας αρχικά ως παρατηρητής και έπειτα πλήρως, το 2000. Έγινε δεκτό στην Ασιατική Τράπεζα Ανάπτυξης το 1991 και στα Ηνωμένα Έθνη το 1999. Είναι μέλος του Φόρουμ των Νησιών του Ειρηνικού, του Περιφερειακού Περιβαλλοντικού Προγράμματος του Νοτίου Ειρηνικού, της Επιτροπής του Νοτίου Ειρηνικού, καθώς επίσης και της Εφαρμοσμένης Γεωεπιστημονικής Επιτροπής του Ειρηνικού.
Η χώρα έχει στενούς διπλωματικούς δεσμούς με την Αυστραλία, η οποία παρέχει οικονομική και τεχνική βοήθεια στο νησί- μεταξύ των οποίων υπουργό για σχεδίαση του οικονομικού προϋπολογισμού και συμβούλους για θέματα υγείας και παιδείας-, με βάση το Μνημόνιο που υπογράφηκε το Σεπτέμβριο του 2005. Επίσης, ανεπίσημα η Αυστραλία διασφαλίζει αμυντικά θέματα στο νησί. Μάλιστα, επίσημο νόμισμα στη μικρή νησιωτική χώρα είναι το Δολάριο Αυστραλίας.
Το Ναουρού χρησιμοποιεί την έδρα του στα Ηνωμένα Έθνη με σκοπό να εξασφαλίσει οικονομική υποστήριξη τόσο από την Ταϊβάν όσο και από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, με το να αλλάξει τη θέση της αναφορικά με το πολιτικό καθεστώς της Ταϊβάν. Στη διάρκεια του 2002 το Ναουρού υπέγραψε συμφωνία για σύναψη διπλωματικών σχέσεων με το Πεκίνο στις 21 Ιουλίου. Η κίνηση αυτή ακολουθήθηκε από την υπόσχεση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας για παροχή οικονομικής βοήθειας ύψους περισσοτέρων από 60 εκατομ. δολάρια. Δυο ημέρες μετά, η Ταϊβάν απάντησε με τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με το Ναουρού. Οι σχέσεις με την Ταϊβάν επανήλθαν στις 14 Μαΐου του 2005 και οι διπλωματικές σχέσεις με την Κίνα διεκόπησαν επίσημα στις 31 Μαΐου του 2005. Ωστόσο, η διπλωματική παρουσία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας παραμένει στο νησί.
Γεωγραφία
Το Ναουρού είναι μικρό νησί με ωοειδές σχήμα και βρίσκεται στα δυτικά του Ειρηνικού Ωκεανού, 42 χιλιόμετρα νότια του Ισημερινού. Το μήκος των ακτών του είναι 30 χλμ. Περιβάλλεται από σκοπέλους κοραλλίων, οι οποίοι αναδύονται από τη θάλασσα με την άμπωτη. Η ύπαρξη των σκοπέλων εμπόδισε τη δημιουργία λιμανιού. Ωστόσο, κατασκευάστηκαν 16 τεχνητές διώρυγες για να διασφαλιστεί η πρόσβαση με πλοία στο νησί. Μεταξύ των σκοπέλων εκτείνεται ένα κεντρικό υψίπεδο, που αποτελείται από αμμώδη παραλία στην αρχή και έπειτα από μία γραμμή εύφορης γης, όπου ευδοκιμούν κοκοφοίνικες. Η τελευταία περιβάλλει μια ευρεία επιφάνεια από κοράλλια, που καλύπτεται από μεγάλα κοιτάσματα φωσφορικού άλατος (φωσφάτες). Στα νοτιοδυτικά βρίσκεται η λιμνοθάλασσα Μπουάντα. Στο έδαφος της περιοχής αυτής φύονται μπανανιές, ανανάς, πάνδανοι, παπάγιες και άλλα τροπικά φυτά. Ο πληθυσμός του νησιού είναι συγκεντρωμένος στις ακτές και γύρω από τη λιμνοθάλασσα Μπουάντα.
Περιορισμένες είναι οι πηγές καθαρού νερού στο Ναουρού. Η συλλογή του βρόχινου νερού γίνεται με αποθηκευτικά βυτία στις στέγες και επίσης οι νησιώτες εξαρτώνται από ένα εργοστάσιο αφαλάτωσης.
Το κλίμα της χώρας είναι θερμό και παρατηρούνται πολλές βροχοπτώσεις, εξαιτίας του ότι το έδαφος της χώρας είναι κοντά στον Ισημερινό και στον Ωκεανό. Από το Νοέμβριο ως το Φεβρουάριο στην περιοχή παρατηρούνται βροχές που οφείλονται στους μουσώνες. Το ύψος των βροχοπτώσεων αγγίζει τα 2.000 χιλιοστά ετησίως. Παρατηρούνται όμως και περίοδοι ξηρασίας Η θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ 25 και 35 βαθμών Κελσίου την ημέρα και 25-28 βαθμούς τη νύχτα.
Υπάρχουν μόνο 60 είδη φυτών που φύονται μόνο στο νησί χωρίς να είναι ενδημικά. Η βλάστηση στην περιοχή έχει επηρεαστεί αρνητικά από την καλλιέργεια κοκοφοίνικα, την εξόρυξη και την εισαγωγή ειδών από άλλες χώρες. Δεν υπάρχουν καθόλου θηλαστικά ζώα που να ζουν στο νησί, παρά μόνο πουλιά (μεταξύ των οποίων το ενδημικό Nauru Reed Warbler, έντομα και καβούρια της ξηράς. Ο αρουραίος της Πολυνησίας, γάτες, σκύλοι, χοίροι και κοτόπουλα έχουν εισαχθεί στο νησί από άλλες χώρες.
Οικονομία
Στη δεκαετία του 1990 το Ναουρού έγινε φορολογικός παράδεισος και προσέφερε διαβατήρια σε ξένους υπηκόους με αμοιβή. Η Διακυβερνητική Δύναμη Οικονομικής Δράσης κατά του Ξεπλύματος Βρόμικου Χρήματος (FATF) αναγνώρισε το Ναουρού ως μία από τις 15 "μη συνεργάσιμες" χώρες στον πόλεμο κατά του βρόμικου χρήματος. Υπό την πίεση του FATF, το Ναουρού εισήγαγε νομοθεσία το 2003, με βάση την οποία έφυγαν από τη χώρα τα «βρόμικα χρήματα». Τον Οκτώβριο του 2005 η εφαρμογή της νομοθεσίας έκανε τη FATF να άρει το καθεστώς της μη συνεργάσιμης χώρας.
Από το 2001 ως το 2007 το κέντρο κράτησης των μεταναστών παρέσχε εισόδημα για τη μικρή χώρα. Οι αρχές αντέδρασαν με δυσαρέσκεια στην απόφαση της Αυστραλίας να κλείσει το κέντρο. Το Φεβρουάριο του 2008 ο Υπουργός Εξωτερικών Κίρεν Κέκε δήλωσε ότι η απόφαση αυτή θα είχε αποτέλεσμα να απωλέσουν τις δουλειές τους 100 Ναουρουανοί.
Η ηλεκτρική ενέργεια παράγεται σε θερμοδυναμικούς σταθμούς.
Μεταφορές
Αναφορικά με τις συγκοινωνίες, το οδικό δίκτυο καλύπτει 24 χλμ, όλα ασφαλτοστρωμένα. Σιδηροδρομικό δίκτυο δεν υπάρχει, ενώ στον οικισμό Γιαρέν λειτουργεί το μοναδικό αεροδρόμιο. Ο εθνικός αερομεταφορέας είναι οι Αερογραμμές Ναουρού, πρώην Our Airline. Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Δημογραφία
left|thumb|230px|Οι περιοχές Ντενιγκομόντου και Νιμπόκ. Το νησί έχει 10.084 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και το 96% ομιλεί τη ναουρού. Η γλώσσα αυτή αποτελεί αυτόνομη γλώσσα των περιοχών του Ειρηνικού. Επίσης, η αγγλική γλώσσα χρησιμοποιείται στο εμπόριο, στις κυβερνητικές υπηρεσίες και στις επιχειρήσεις. Ο πληθυσμός ήταν ενωρίτερα μεγαλύτερος, όμως το 2006 περί τους 1.500 ανθρώπους εγκατέλειψαν το νησί στη διάρκεια του επαναπατρισμού των μεταναστών (εργατών), με καταγωγή από το Κιριμπάτι και το Τουβαλού.
Το 84% των κατοίκων συνιστά αμάλγαμα από Πολυνήσιους, Μικρονήσιους και Μελανήσιους. Εκτός αυτών, στο κράτος ζουν Κινέζοι (8%) και Ευρωπαίοι (επίσης 8%). Όλος ο πληθυσμός θεωρείται αστικός.
Η άνοδος του βιοτικού επιπέδου επέφερε και αρνητικά αποτελέσματα. Οι κάτοικοι της νησιωτικής χώρας είναι από τους πιο παχύσαρκους ανθρώπους στον κόσμο, με το 90% των ενηλίκων να έχουν βάρος πάνω από το κανονικό. Οι κάτοικοι επίσης υποφέρουν από διαβήτη τύπου 2 και έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό σε περιπτώσεις αυτής της ασθένειας παγκοσμίως, με περισσότερο από το 40% του συνολικού πληθυσμού να είναι ασθενείς από τη νόσο αυτή. Επίσης, ο πληθυσμός υποφέρει από καρδιοπάθειες και το προσδόκιμο ζωής είναι 58 χρόνια για τους άνδρες και 65 για τις γυναίκες. Σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021, το προσδόκιμο ζωής για τον συνολικό πληθυσμό είναι τα 67,62 έτη (οι άνδρες 64,06 και 71,3 οι γυναίκες).
Οι αναλφάβητοι στο νησί είναι 3%. Η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική για τα παιδιά ηλικίας από 6 ως 15 ετών. Υπάρχει ένα παράρτημα του Πανεπιστημίου του Νοτίου Ειρηνικού.
Πολιτισμός
right|thumb|250px|Αγώνας ποδοσφαίρου στο νησί, το 1999. Οι κάτοικοι της νησιωτικής χώρας κατάγονται από τους Πολυνήσιους και Μικρονήσιους θαλασσινούς που πίστευαν σε μία θεά, την Eijebong, καθώς επίσης και σε πνευματική γη, που ήταν το νησί Μπουιτάνι. Δύο από τις 12 αρχικές φυλετικές ομάδες εξέλιπαν τον 20ο αιώνα. Η λεγόμενη Ημέρα του Άνγκαμ (Angam Day) τιμάται στις 26 Οκτωβρίου και εορτάζεται η αποκατάσταση του πληθυσμού έπειτα από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, οι οποίοι και οι δύο μείωσαν τον πληθυσμό στους 1.500 κατοίκους. Μερικά έθιμα των παλαιότερων επιζούν μέχρι σήμερα. Επίσης, στη χώρα σήμερα υπάρχουν κατάλοιπα της παράδοσης στην παραδοσιακή μουσική και στις τέχνες.
ΜΜΕ
Δεν υπάρχουν καθημερινές εφημερίδες στο κράτος, όμως κυκλοφορούν αρκετές εβδομαδιαίες και δεκαπενθήμερες εκδόσεις, ανάμεσα στις οποίες το Bulletin, το Central Star News και The Nauru Chronicle. Λειτουργεί ένας κρατικός τηλεοπτικός σταθμός, η Nauru Television (NTV), η οποία μεταδίδει προγράμματα της Νέας Ζηλανδίας. Επίσης, λειτουργεί και ένας κρατικής ιδιοκτησίας και μη εμπορικός ραδιοφωνικός σταθμός, το Radio Nauru, το οποίο μεταδίδει προγράμματα από το Radio Australia και το BBC.
Αθλητισμός
Το ποδόσφαιρο με τους αυστραλιανούς κανόνες αποτελεί δημοφιλές άθλημα στη χώρα. Υπάρχει ένας εθνικός σύνδεσμος με 7 ομάδες. Όλοι οι αγώνες διεξάγονται στο μοναδικό γήπεδο της χώρας, το Linkbelt Oval. Στο Ναουρού είναι δημοφιλή και άλλα αθλήματα, όπως το σόφτμπολ, το κρίκετ, το γκολφ, η αντισφαίριση, η ιστιοπλοΐα και το ποδόσφαιρο ευρωπαϊκού τύπου.
Το Ναουρού μετέχει στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου διακρίθηκε στην άρση βαρών. Ο Μάρκους Στίβεν, κάτοχος μεταλλίου στο άθλημα αυτό, εξελέγη βουλευτής το 2003 και στην προεδρία της χώρας το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικρονησία
Βίκτορ Μόρα
Ο Βίκτορ Μόρα (Victor Mora Pujadas ή Victor Alcazar, Βαρκελώνη, 6 Ιουνίου 1931 – 17 Αυγούστου 2016) ήταν Ισπανός συγγραφέας, σεναριογράφος και δημιουργός κόμικς, μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του χώρου στη χώρα του. Συνέγραψε τα σενάρια και τα περιεχόμενα των διαλόγων πολλών γνωστών εικονογραφημένων ιστοριών περιπετειώδους χαρακτήρα, όπως Capitan Trueno (1956 – 1968) με σχεδιαστή τον Ambros, Ελ Ζαμπάτο, Dani Futuro (Gaseta Junior, 1969 – 1975, σε σχέδια του Carlos Gimenez), El Cosaco Verde, El Corsario de Hierro, Chroniques de l’innome (Pilote) με καλλιτέχνη το Luis Garcia κ.α.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μόρα γεννήθηκε σε ταραγμένη εποχή για την Ισπανία, λόγω του εμφυλίου που ξέσπασε στη χώρα όταν ήταν ακόμη μικρό παιδί. Η οικογένειά του αναγκάστηκε να εκπατριστεί στη Γαλλία, ωστόσο ο Βίκτορ επέστρεψε στη γενέτειρά του, μετά το θάνατο του πατέρα του, όταν εκείνος ήταν 11 ετών. Βρήκε απασχόληση στον εκδοτικό οίκο Bruguera, αρχικά ως μαθητευόμενος και από το 1948 σαν συντάκτης. Τα πρώτα σενάρια που παρουσίασε ήταν για τη σειρά Dr. Niebla, σε εικονογράφηση του Francisco Hidalgo (El Campeon, 1949 – 1953). Την ίδια εποχή έκανε την πρώτη και μοναδική προσπάθειά του να σχεδιάσει ο ίδιος μία σειρά, κάτι που πραγματοποιήθηκε στην περιπέτεια, ιστορικού χαρακτήρα, με τίτλο Capitan Kerr, για τις εκδόσεις Historietas (1949-1950).
Επιλεγμένη εργογραφία
Στο συγγραφικό του ύφος ο Mora είχε αρκετές επιρροές από τη Γάλλο-Βελγική Σχολή και συγγραφείς όπως ο Jean-Michel Charlier κι ο Milton Caniff, αλλά και την Αμερικανική (Λι Φολκ, Άλεξ Ρέιμοντ) κ.α.
Πολιτική σκηνή και επιρροή
Ο Μόρα δήλωνε κομμουνιστής, κάτι που τον οδήγησε στην εξορία (1963) αλλά και, αργότερα, στη φυλακή (1956). Πολλά από τα έργα του μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες και κυκλοφόρησαν εκτός Ισπανίας, ενώ το αφηγηματικό του ύφος επιλέχθηκε να διδαχτεί από Πανεπιστήμια και άλλα ιδρύματα. Μετέφρασε στα Ισπανικά ιστορίες του Αστερίξ (των Αλμπέρ Ουντερζό και Ρενέ Γκοσινί). Ήταν, επίσης, ένας μαχητικός υποστηρικτής των πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών, κάτι που του αναγνωρίζεται διεθνώς.
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί δημιουργοί κόμικς
Νατζβάιλερ-Στρούτχοφ
[[Αρχείο:Camp de Natzweiler-Struthof.jpg|thumb|300 px|right|Το Μνημείο του Στρατοπέδου. Διακρίνονται ορισμένα από τα παλιά παραπήγματα. Στο βάθος η οροσειρά των Βοσγίων. Φωτ. R. Ory, CRDP d' Alsace]] Το Στρατόπεδο Νατζβάιλερ - Στρούτχοφ (Natzweiler-Struthof) ήταν Ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης κείμενο σε οροπέδιο των Βοσγίων ορέων στην περιοχή της Αλσατίας, κοντά στην κωμόπολη Νατζβιλέρ (Natzwiller (γερμ. Νατζβάιλερ, Natzweiler) 50 περίπου χλμ. νοτιοδυτικά του Στρασβούργου. Η Αλσατία-Λωραίνη ήταν η μοναδική περιοχή της Γαλλίας που προσαρτήθηκε - μονομερώς - στο γερμανικό Ράιχ μετά την στρατιωτική κατάρρευση της χώρας. Ο λόγος που ώθησε τους Ναζί να εγκαθιδρύσουν εκεί μόνιμο στρατόπεδο συγκέντρωσης ήταν η ύπαρξη γρανίτη, τον οποίο ο Άλμπερτ Σπέερ, μετέπειτα Υπουργός Εξοπλισμού, ήθελε να εκμεταλλευθεί. Τα υπόλοιπα στρατόπεδα που δημιούργησαν στα κατεχόμενα εδάφη της Γαλλίας (όπως το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ντρανσύ (Drancy)) είχαν πιο πρόσκαιρο χαρακτήρα και λειτούργησαν περισσότερο ως διαμετακομιστικοί σταθμοί
Ίδρυση, οργάνωση, λειτουργία
Οι Ναζί δημιούργησαν, στην περιοχή που επονομάζεται Στρούτχοφ (Struthof), όπου λειτουργούσε ομώνυμο μικρό ξενοδοχείο, στις 21 Απριλίου του 1941 το κεντρικό στρατόπεδο. Κατά την διάρκεια λειτουργίας του το στρατόπεδο απέκτησε περίπου 70 "παραρτήματα", με το πρώτο να ιδρύεται στην περιοχή του Ομπερναί (Obernai), κοντά στο κεντρικό στρατόπεδο, στις 12 Δεκεμβρίου 1942.
Η πρώτη ομάδα κρατουμένων, περίπου 300 άτομα, όλα με γερμανική υπηκοότητα, έφθασε εκεί την 1η Μαΐου 1942 και, επειδή οι εγκαταστάσεις δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί, τους εγκατέστησαν στο παλαιό κτίσμα του ξενοδοχείου. Προοδευτικά, ο αριθμός των κρατουμένων, που απέστελλε η RSHA, αυξανόταν και περί τα τέλη του 1942 στο στρατόπεδο υπήρχαν ήδη 2.000 κρατούμενοι. Η πλειοψηφία των κρατουμένων αυτών ήταν πολιτικοί και η σύλληψή τους ήταν αποτέλεσμα του διατάγματος Νύκτα και Ομίχλη (Nacht und Nebel), που είχε εκδώσει ο Χίτλερ στις 7 Δεκεμβρίου 1941 για την εξάλειψη των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος σε όλες τις κατεχόμενες από τους Ναζί χώρες. Υπήρχαν, επίσης, και κρατούμενοι Ρομά καθώς και ομοφυλόφιλοι.
Η εταιρεία DEST (Deutsche Erd-und Steinwerke GmbH) (Γερμανική εταιρεία χωματουργικών και εξορυκτικών εργασιών), πρόγραμμα της οποίας υλοποιούσε ο Σπέερ, διαπίστωσε, ωστόσο, ότι η εξόρυξη γρανίτη από την περιοχή είχε αυξημένο κόστος κι έτσι η πλειονότητα των κρατουμένων στράφηκε σε δραστηριότητες σχετικές με την πολεμική βιομηχανία: Το καλοκαίρι του 1943 κατασκευάσθηκαν στους χώρους εξόρυξης καταλύματα μέσα στα οποία οι κρατούμενοι επιθεωρούσαν και επισκεύαζαν κινητήρες των αεροσκαφών "Γιούνγκερς" (Jungers). Παράλληλα, ορισμένες από τις εγκαταστάσεις μεταφέρθηκαν στις στοές εξόρυξης, ώστε να είναι απρόσβλητες από τις εναέριες επιδρομές των Συμμάχων.
Οι δραστηριότητες αυτές επεκτάθηκαν το 1944, οπότε η γερμανική βιομηχανία στράφηκε εξ ολοκλήρου στην πολεμική παραγωγή. Το στρατόπεδο απέκτησε περισσότερα παραρτήματα, κυρίως στο έδαφος του ίδιου του Ράιχ, στην περιοχή της Βάδης-Βυρτεμβέργης, όπως αυτό στο Νέκαρελτς (Neckarelz), όπου οι πολύπλοκες στοές σε ένα εγκαταλειμμένο ορυχείο γύψου μετατράπηκαν σε εργοστάσιο κατασκευής κινητήρων αεροσκαφών της Ντάιμλερ-Μπεντς, μετακομίζοντας από το Βερολίνο για την αποφυγή καταστροφών από τους βομβαρδισμούς που υφίστατο η πόλη. Κάτι ανάλογο έγινε και στο Λέονμπεργκ (Leonberg), κοντά στην Στουτγκάρδη, όπου μια εγκαταλειμμένη στοά του υπόγειου σιδηροδρόμου τέθηκε στην διάθεση της εταιρείας κατασκευής αεροσκαφών Μέσερσμιτ (Messerschmidt). Την άνοιξη του 1944 απασχολούνταν εκεί περίπου 1.500 κρατούμενοι του Νατζβάιλερ, ενώ περί τα τέλη του ίδιου έτους ο αριθμός τους είχε φθάσει τους 3.000.
Το 1944, επίσης, δημιουργείται, μεταξύ άλλων, και το παράρτημα του Σόρτσινγεν (Schorzingen), στο οποίο απασχολούνται περισσότεροι από 1.000 κρατούμενοι, με στόχο να μεταφερθούν εκεί 4.000 επιπλέον. Απασχόλησή τους είναι η εξαγωγή αργού πετρελαίου από εμποτισμένα σχιστολιθικά κοιτάσματα, καθώς η Γερμανία έχει αρχίσει να χάνει τις πηγές των, απαραίτητων για τη συνέχεια του πολέμου, ορυκτών υγρών καυσίμων.
thumb|250px|Κρεματόριο στο Natzweiler-Struthof
Συνολικά, υπολογίζεται ότι από το Στρατόπεδο και τα παραρτήματά του πέρασαν 52.000 κρατούμενοι. Περισσότεροι από τους μισούς βρήκαν τον θάνατο εκεί είτε λόγω άμεσης εξόντωσης είτε λόγω των πολύ σκληρών συνθηκών κράτησης και, κυρίως, εργασίας.
Διοίκηση, προσωπικό
Όλοι είχαν υπηρετήσει σε ποικίλα στρατόπεδα τόσο συγκέντρωσης όσο και εξόντωσης.
Σημαίνοντα μέλη των SS, που υπηρέτησαν στο Στρατόπεδο, ήσαν, επίσης, οι:
Στη δίκη που ακολούθησε την απελευθέρωση του Στρατοπέδου, εμφανίσθηκαν επίσης (και καταδικάστηκαν, αντίστοιχα), οι:
Σημερινή εικόνα
Το Στρατόπεδο έχει μετατραπεί σε χώρο ανάμνησης και σε αυτόν λειτουργεί Μουσείο. Το Μνημείο που έχει ανεγερθεί στον χώρο εγκαινιάσθηκε το 1960 από τον Γάλλο Πρόεδρο Ντε Γκωλ. Παράλληλα, ένα από τα παραπήγματα του Στρατοπέδου μετατράπηκε σε Μουσείο, το οποίο λειτούργησε μέχρι το 1976, οπότε και έγινε αντικείμενο εμπρησμού από οργάνωση Νεο-ναζιστών. Αρκετά από τα (σπάνια) εκθέματά του καταστράφηκαν και κατασκευάσθηκε νέο κτίριο, σε απομίμηση του παλαιού, για τη στέγαση όσων εκθεμάτων είχαν απομείνει. Το 1979 το Μουσείο έγινε εκ νέου αντικείμενο βανδαλισμών και επαναλειτούργησε, εγκαινιαζόμενο από τον Πρόεδρο Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν τον Ιούνιο του 1980. Ανακατασκευάσθηκε, παράλληλα με τη λειτουργία Ευρωπαϊκού κέντρου, και δόθηκε εκ νέου σε χρήση το 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης
Σύνδεσμος Βετεράνων Καλαθοσφαιριστών Θεσσαλονίκης
Ο ΣΒΚΘ ή Σ.Β.Κ.Θ. (ακρωνύμιο της «Σύνδεσμος Βετεράνων Καλαθοσφαιριστών Θεσσαλονίκης») αποτελεί τον επίσημο εκφραστή του maxibasketball στην περιοχή του Νομού της Θεσσαλονίκης.
Ήταν Απρίλιος του 2000 (Απρίλιος) κατά τη κατά τη διάρκεια του FinalFour της Euroleague, όπου και διεξήχθη αγώνας μεταξύ των βετεράνων της Θεσσαλονίκης και της Μικτής Ευρώπης.
Το ετήσιο τουρνουά Χριστουγέννων θεσπίστηκε από το 2001 και από τότε διεξάγεται κάθε χρόνο κατά την εορταστική περίοδο, με πολύ μεγάλη επιτυχία.
Τον Αύγουστο του 2001, η πρώτη συμμετοχή μελών του Συνδέσμου σε δραστηριότητες της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Βετεράνων – Maxibasketball (FIMBA) στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας.
Ο Σύνδεσμος από το 2002 συμμετέχει και οργανωτικά στις διεθνείς διοργανώσεις, με τη διεξαγωγή του 2ου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Maxibasketball 13-20/7/2002 στην Αθήνα, με συμμετοχή 49 ομάδων.
Στο 2ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Maxibasketball συμμετείχαν δυο ομάδες βετεράνων από τη Θεσσαλονίκη (κατηγορίες ανδρών 35+, 50+) και ακόμη τέσσερις ελληνικές ομάδες. Από τότε η συμμετοχή Ελληνικών ομάδων θεωρείται σχεδόν δεδομένη σε κάθε μεγάλο διεθνές γεγονός που διοργανώνεται από τη FIMBA.
Στο 22ο πρωτάθλημα που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Βετεράνων Καλαθοσφαιριστών Θεσσαλονίκης(Μάϊος - Ιούνιος 2015),  ο Ηρακλής επικράτησε με 84-71 του Αετού στον τελικό της κατηγορίας 47+ ενώ στην κατηγορία 37+ ο Αετός επιβλήθηκε με 85-57 του ΣΑΠΚ Νεάπολης.
Το  23ο πρωτάθλημα με ημερομηνία έναρξης 09.05.2016, με 3 ηλικιακές κατηγορίες κατηγορίες πλέον αυτές των Ανδρών : Μ35+, Μ45+ και Μ55+
Διοργανώσεις
Ο Σύνδεσμος διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα - εκδηλώσεις:
Επιπροσθέτως διεξάγονται φιλικοί αγώνες και με του λοιπούς Συνδέσμους Βετεράνων Καλαθοσφαιριστών της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα
Έλενος
Στην Ελληνική μυθολογία ο Έλενος ήταν γιος του βασιλιά της Τροίας Πριάμου και της Εκάβης, δίδυμος αδελφός της Κασσάνδρας, ο οποίος είχε, όπως και η αδελφή του, μεγάλη μαντική ικανότητα. Ονομαζόταν επίσης "Σκαμάνδριος" και ήταν ερωμένος του θεού Απόλλωνος.
Το χάρισμα της μαντικής ικανότητας
Ο Όμηρος αναφέρει ότι ο Έλενος, εκτός της μαντικής του ικανότητας, ήταν και γενναίος πολεμιστής. Οι μετά τον Όμηρο επικοί ποιητές αναφέρουν ότι είχε προείπει στους Τρώες, όπως και η Κασσάνδρα, την καταστροφή της πόλης τους. Ο Έλενος απέκτησε το μαντικό χάρισμα μαζί με την Κασσάνδρα σε παιδική ηλικία: οι γονείς του τέλεσαν μια τελετή στον ναό του Θυμβραίου Απόλλωνα έξω από τις πύλες της Τροίας και το βράδυ αποχώρησαν αφήνοντάς τον μαζί με την αδελφή του μέσα στον ναό. Την άλλη μέρα πήγαν να πάρουν τα παιδιά και τα βρήκαν να κοιμούνται έχοντας δίπλα τους δύο φίδια που τους έγλυφαν το πρόσωπο. Ο Πρίαμος και η Εκάβη άρχισαν να φωνάζουν και τα φίδια αποτραβήχτηκαν, αλλά είχαν προλάβει, ως όργανα του θεού, να τους δώσουν το χάρισμα της μαντικής. Σύμφωνα με άλλες πηγές ο Έλενος διδάχθηκε τη μαντική ικανότητα από την αδελφή του Κασσάνδρα, κατόπιν μετονομάστηκε από Σκαμάνδριο σε Έλενο από έναν Θράκα μάντη. Ο Έλενος, σε αντίθεση με την Κασσάνδρα, προέλεγε το μέλλον ερμηνεύοντας τις κινήσεις και τις κραυγές των πουλιών (οιωνοσκοπία). Επιπλέον, ο Απόλλων δώρισε στον Έλενο ένα τόξο από ελεφαντόδοντο, με το οποίο ο ήρωας πλήγωσε τον Αχιλλέα στο χέρι. Ο Έλενος πήρε μέρος και στους νεκρικούς αγώνες που έγιναν μπροστά στο κενοτάφιο του Πάρι, όταν τον νόμιζαν νεκρό. Είχε προείπει μάλιστα στον Πάρι όταν εκείνος έφευγε για το πρώτο ταξίδι του στην Ελλάδα, οπότε απήγαγε την Ελένη, όλες τις συμφορές που θα ακολουθούσαν. Σε όλο σχεδόν τον Τρωικό Πόλεμο ο Έλενος πολέμησε θαρραλέα κοντά στον Έκτορα, και όταν αυτός σκοτώθηκε, ο Έλενος τον αντικατέστησε επάξια και πληγώθηκε από τον Μενέλαο.
Η Άλωση της Τροίας με τη βοήθεια του Έλενου
Η στάση του Ελένου άλλαξε και έγινε σχεδόν εχθρική προς την πατρίδα του μετά τον θάνατο και του Πάρι: Ο Έλενος διεκδίκησε και αυτός την Ωραία Ελένη, μαζί με τον Δηίφοβο και τον Ιδομενέα, οπότε όταν την πήρε ο Δηίφοβος, ο Έλενος αποσύρθηκε στο όρος Ίδη και πήρε όρκο να μη ξαναπολεμήσει για την Τροία. Ο μάντης Κάλχας είπε στους Αχαιούς ότι μόνο ο Έλενος μπορούσε να τους πει πώς θα κυρίευαν την Τροία. Τότε ο έξυπνος Οδυσσέας ανέλαβε την υπόθεση και, αφού αιχμαλώτισε τον Έλενο, τον ανάγκασε λίγο με το καλό, λίγο με το άγριο, να του αποκαλύψει αυτά που γνώριζε. Ο Έλενος απεκάλυψε ότι η Τροία θα έπεφτε μετά την εκπλήρωση τριών προϋποθέσεων: 1) Να λάβει μέρος στον πόλεμο ο Νεοπτόλεμος. 2) Οι Αχαιοί να πάρουν στην κατοχή τους τα οστά του Πέλοπα. 3) Να κλέψουν το θαυματουργό ουρανόσταλτο «Παλλάδιο». Γνωστότερος ωστόσο είναι ένας τέταρτος όρος: έπρεπε να έρθει να πολεμήσει μαζί τους ο Φιλοκτήτης, καθώς είχε το τόξο και τα βέλη του Ηρακλή. Στο σημείο αυτό γίνεται λόγος και για τον Δούρειο Ίππο, ότι δηλαδή η ιδέα του ανήκε στον Έλενο και υιοθετήθηκε από τους Έλληνες. Ο Νεοπτόλεμος δεν συμμετείχε στον πόλεμο, κρυβόταν στη Σκύρο αλλά οι Έλληνες τον ανέκτησαν.
Η ίδρυση του Βουθρωτού
Μετά την πτώση της Τροίας ο Νεοπτόλεμος παρέλαβε την Ανδρομάχη χήρα του Έκτορα και νύφη του Έλενου σαν δούλη και ερωμένη, έκανε μαζί της τρία παιδιά: Μολοσσός, Πίελος και Πέργαμος. Ο Απολλόδωρος στο έργο του "Επιτομή" 6.13 γράφει ότι μετά την πτώση της Τροίας ο Έλενος ακολούθησε τον Νεοπτόλεμο και την Ανδρομάχη στη δύση, του επέτρεψε ο Νεοπτόλεμος να ιδρύσει νέα πόλη το Βουθρωτό στη σημερινή Αλβανία απέναντι από την Κέρκυρα. Όταν ο Νεοπτόλεμος εγκατέλειψε την Ήπειρο άφησε την Ανδρομάχη και τους γιους τους στη φροντίδα του Έλενου. Τον Νεοπόλεμο τον δολοφόνησε ο Ορέστης γιος του Αγαμέμνονα για μια υπόθεση που αφορούσε την Ερμιόνη κόρη του Μενέλαου και της Ωραίας Ελένης, την είχαν υποσχεθεί στον Ορέστη αλλά ο Νεοπτόλεμος του την έκλεψε. Το βασίλειο του διαλύθηκε και το Βουθρωτό πέρασε στην κυριαρχία του Έλενου "Έλένος, γιος του Πριάμου, βασιλιάς στις Ελληνικές πόλεις της Ηπείρου που τις πήρε από τον Νεοπτόλεμο". Ο γιος του Έλενου και της Ανδρομάχης ήταν ο Κεστρίνος, ταυτίζεται με τον μυθικό Τρώα βασιλιά που ήταν πατέρας του Φράγκου, γενάρχη των Μεροβίγγειων. Μερικοί μυθογράφοι γράφουν ότι ο Έλενος βρέθηκε σε αμφιβολία αν θα έπρεπε να επιλέξει την Ανδρομάχη ή τη Δηιδάμεια, επέλεξε τελικά την Ανδρομάχη για να κληρονομήσει το βασίλειο του Νεοπτόλεμου. Ο Αινείας στον δρόμο του για τη δύση σταμάτησε στο Βουθρωτό, εκεί ο Έλενος πρόβλεψε όπως γράφει ο Βιργίλιος στην Αινειάδα Βιβλίο 3 ότι ο Αινείας θα ιδρύσει τη Ρώμη.
Άλλες εκδοχές
Για όλες αυτές τις υπηρεσίες του προς τους πολιορκητές της Τροίας, καθώς και για το ότι είχε αποτρέψει τον Πάρι να απαγάγει την Ελένη, και είχε εμποδίσει τους Τρώες να αφήσουν το πτώμα του Αχιλλέα να το φάνε τα κοράκια, ο Έλενος έσωσε τη ζωή του όταν κυριεύθηκε η Τροία. Υπάρχουν τρεις αποκλίνουσες παραδόσεις για το τι απέγινε στη συνέχεια:
Πηγές
Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus translated and edited by Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. Online version at the Topos Text Project.
Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρώες Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ηπείρου
Χαπί (Θεός του Νείλου)
Ο Χαπί, μερικές φορές Χαπύ (να μην γίνεται σύγχυση με τον θεό με το ίδιο όνομα), ήταν η θεοποίηση στην Αιγυπτιακή μυθολογία της ετήσιας πλημμύρας του Νείλου, της οποίας τα πλούσια αποθέματα ιλύς τα οποία εναπόθετε στις όχθες του ποταμού, επέτρεψαν στους αρχαίους Αιγυπτίους να καλλιεργούν σπαρτά. . Το όνομα του σημαίνει Αυτός που τρέχει, πιθανόν αναφορά στο ρεύμα του Νείλου. Κάποιοι από τους τίτλους του Χαπί ήταν Κύριος των Ψαριών και των Πουλιών των Βάλτων και Κύριος του Ποταμού που Φέρνει Βλάστηση. Η συχνή του απεικόνιση είναι ως άντρα με μεγάλη κοιλιά που φοράει ύφασμα που καλύπτει τα γεννητικά του όργανα, με μακριά μαλλιά και στήθη που μοιάζουν με γυναικεία που κρέμονται.
Απεικόνιση
Παρόλο αρσενικός θεός που φοράει την ψεύτικη γενειάδα, ο Χαπί απεικονίζεται με στήθη που κρέμονται και μεγάλη κοιλιά, που αντιπροσωπεύουν τη γονιμότητα του Νείλου. Επίσης, απεικονιζόταν με μπλε ή πράσινο χρώμα δέρματος, που αντιπροσωπεύει το νερό. Άλλα του χαρακτηριστικά ποικίλουν ανάλογα με την περιοχή. Στην Κάτω Αίγυπτο, ήταν στολισμένος με φυτά παπύρου και τον συνόδευαν βάτραχοι, που υπάρχουν στην περιοχή και αποτελούν σύμβολά της. Ενώ στην Άνω Αίγυπτο, είναι ο μπλε λωτός και ο κροκόδειλος του Νείλου που υπάρχουν στην περιοχή και αποτελούν σύμβολά τους, και σχετίζονται με τον Χαπί εκεί. Ο Χαπί συχνά αναπαριστάται να κρατάει τρόφιμα ως προσφορά, ή να χύνει νερό από αμφορέα, αλλά και, πιο σπάνια, απεικονίζεται ως ιπποπόταμος. Κατά την περίοδο της 19ης Δυναστείας ο Χαπί συχνά απεικονίζεται ως ζευγάρι μορφών, η κάθε μία από τις οποίες κρατάει και δένει μεταξύ τους δύο μίσχους φυτών που αντιπροσωπεύουν την Άνω και Κάτω Αίγυπτο, ενώνοντας συμβολικά τα δύο μέρη της χώρας γύρω από ένα ιερογλυφικό που σημαίνει "ένωση". Αυτή η συμβολική αναπαράσταση συχνά χαρασσόταν στη βάση αγάλματος του Φαραώ σε καθιστή στάση.
Ύμνος
Ο Ύμνος στην Πλημμύρα λέει:
Παραπομπές
Wilkinson, Richard. The Complete Gods and Goddesses of Ancient Egypt. Thames & Hudson. 2003. ISBN 0-500-05120-8
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νείλος Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Σανατράκης Α΄ της Παρθίας
Ο Σανατράκης της Παρθίας, Sinatruces, ήταν πρίγκηπας του βασιλικού οίκου των Αρσακιδών, έζησε μεταξύ 157 και 70 π.Χ. και ήταν βασιλιάς των Πάρθων μεταξύ 77 και 70 π.Χ. Έγινε βασιλιάς σε ηλικία 80 ετών και βασίλευσε ως τον θάνατο του στα 87 του. Έγινε βασιλιάς με την βοήθεια της ληστρικής φυλής των Σακά που επιτέθηκε στην Παρθία το 77 π.Χ. Ύστερα από μια αμφιλεγόμενη περίοδο ακυβερνησίας, τον διαδέχθηκε ο γιος του Φραάτης Γ’.
Πηγές
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Απόκρυφο του Ιωάννη
εναλλ.=Ίχνος SVG μιας εικόνας της πέτρας ή του πολύτιμου λίθου του Αβράξα από τους Γνωστικούς και τα ερείπια τους από τον Τσαρλς Γ. Kίνγκ, 1887. Τα γράμματα είναι "ΙΑΩ", και "ΣΕΜΕΣ ΕΙΛΑΜ".|μικρογραφία|261x261εσ|Ίχνος SVG μιας εικόνας της πέτρας ή του πολύτιμου λίθου του [[Αβράξας|Αβράξα από τους Γνωστικούς και τα ερείπια τους από τον Τσαρλς Γ. Kίνγκ, 1887. Τα γράμματα είναι "ΙΑΩ", και "ΣΕΜΕΣ ΕΙΛΑΜ".]] Το Απόκρυφο του Ιωάννη, επίσης γνωστό ως Μυστικό Βιβλίο του Ιωάννη ή Μυστική Αποκάλυψη του Ιωάννη, είναι ένα κείμενο των μυστικών διδασκαλιών του Σηθιανού Γνωστικού Χριστιανισμού του δεύτερου αιώνα. Δεδομένου ότι ήταν γνωστό στον πατέρα της εκκλησίας Ειρηναίο, πρέπει να είχε γραφτεί περίπου πριν το 180 μ.Χ. Περιγράφει τον Ιησού να εμφανίζεται και να δίνει μυστική γνώση στον Ιωάννη τον Απόστολο. Ο συγγραφέας περιγράφει αυτό που συνέβη αφού ο Ιησούς "επέστρεψε στον τόπο από τον οποίο ήρθε". Αυτό το βιβλίο θεωρείται ότι φέρει αυτήν την αποκάλυψη.
Σύνοψη
Τα αρχικά λόγια του Μυστικού Βιβλίου του Ιωάννη είναι, "Η διδασκαλία του σωτήρα, και η αποκάλυψη των μυστηρίων και των πραγμάτων που κρύβονται στη σιωπή, ακόμη και αυτά που δίδαξε στον Ιωάννη, τον μαθητή του.". Ο συγγραφέας ορίζεται αμέσως ως "Ιωάννης, ο αδελφός του Ιακώβου - που είναι γιοι του Ζεβεδαίου." Το υπόλοιπο του βιβλίου είναι ένα όραμα των πνευματικών σφαιρών και της προηγούμενης ιστορίας της πνευματικής ανθρωπότητας.