cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγία Τριάδα Στύλιας Αιτωλοακαρνανίας
Η Αγία Τριάδα Στύλιας είναι ορεινό χωριό της Ναυπακτίας του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 500 μέτρων. Σύμφωνα με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, μαζί με τη Στύλια συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Στύλιας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 19 κάτοικοι. Το χωριό βρίσκεται στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Λουτρών Στάχτης, στα Β-ΒΔ της Ναυπάκτου σε απόσταση 29 χλμ. και μόλις 2 χλμ. από τη Στύλια. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1981 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Στύλιας. Σύμφωνα με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Στύλιας του πρώην Δήμου Πυλλήνης του Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Σταύρος Κανελλόπουλος
Ο Σταύρος Κανελλόπουλος (Μάρτιος 1904 - 31 Αυγούστου 1991) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτευτής από την Αρκαδία.
Βιογραφία
Πέθανε στις 31 Αυγούστου 1991 και κηδεύτηκε έπειτα από δύο ημέρες στο νεκροταφείο της Νέας Ερυθραίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Αρχίπ Κουίντζι
Βιογραφία
Ο Κουίντζι γεννήθηκε στις 27 Ιανουαρίου του 1842 (με το νέο ημερολόγιο), σύμφωνα όμως με δύο άλλες εκδοχές που υπάρχουν, το 1841 ή το 1843, στο χωριό Kαρασού (Kαρασιόβκα) της Μαριούπολης, στην επαρχία Eκατερινοσλάβ. Ήταν παιδί ενός φτωχού Έλληνα υποδηματοποιού. Ο Κουίντζι, έχασε σύντομα τους γονείς του και ανατράφηκε από τη θεία και τον θείο του από την πλευρά του πατέρα του. Με τη βοήθεια συγγενών του έμαθε από Έλληνα δάσκαλο ελληνική γραμματική, και έπειτα, μετά από μελέτη στο σπίτι, φοίτησε για λίγο σε σχολείο της πόλης.
Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα των συντρόφων του, δεν ήταν καλός μαθητής, αλλά ήδη από τότε ήταν λάτρης της ζωγραφικής και ζωγράφιζε σε οποιαδήποτε κατάλληλη επιφάνεια: σε χαρτί, σε φράχτες, ακόμη και σε τοίχους. Ζούσε σε μεγάλη φτώχεια, οπότε από την πρώιμη παιδική ηλικία του αναγκάστηκε να βρει διάφορες δουλειές. Δούλεψε σε κάποιον εργολάβο, σε εκκλησία και σε διάφορες άλλες δουλειές. Την εποχή που δούλευε σε κάποιον αρτοποιό ονόματι Aμορέττι, παρατήρησαν πως ζωγράφιζε και του συνέστησαν να πάει στην Κριμαία, στον τότε πολύ γνωστό ζωγράφο Ιβάν Κωνσταντίνοβιτς Αιβαζόφσκι.
Το καλοκαίρι του 1855, ο Kουίντζι έφτασε στη Θεοδόσια της Κριμαίας και προσπάθησε να εγγραφεί ως μαθητευόμενος, όμως του ανατέθηκε να ετοιμάζει τις μπογιές και να βάφει φράχτες... Μετά από δύο μήνες στη Θεοδόσια, επιστρέφει στη Μαριούπολη, όπου αρχίζει να εργάζεται για έναν τοπικό φωτογράφο, αλλά μετά από μερικούς μήνες φεύγει για την Οδησσό, όπου και πάλι αρχίζει να εργάζεται στο ρετουσάρισμα. Τρία χρόνια αργότερα, το 1860, ο νεαρός Κουίντζι πήγε στο Ταγκανρόκ, όπου μέχρι το 1865 εργάστηκε ως ρετουσέρ στο στούντιο του Σ. Σ. Ισάκοβιτς.
Όλο αυτόν τον καιρό ο Kουίντζι συνέχισε να ζωγραφίζει.
Το 1865 αποφασίζει να πάει στην Αγία Πετρούπολη για να μπει στην Ακαδημία Τεχνών, ωστόσο οι δύο πρώτες προσπάθειές του ήταν ανεπιτυχείς. Τέλος, δημιούργησε το έργο του "Tατάρσκαγια Σάκλια στην Κριμαία» που δεν σώζεται σήμερα, και πάνω στο οποίο φαίνεται ξεκάθαρα η επιρροή από τον Ιβάν Αϊβαζόφσκι. Το έργο του αυτό το εξέθεσε στην Ακαδημαϊκή Έκθεση το 1868. Ως αποτέλεσμα, στις 15 Σεπτεμβρίου, το Συμβούλιο της Ακαδημίας των Τεχνών απένειμε στον Kουίντζι τον τίτλο του Ελεύθερου Καλλιτέχνη. Ωστόσο, μόνο μετά από την υποβολή αίτησης στο ακαδημαϊκό συμβούλιο, του δόθηκε η άδεια να λάβει εξετάσεις στα βασικά και ειδικά μαθήματα για δίπλωμα.
Η Αρχή και Συνέχιση του Μεγαλείου
Το 1870 ο Kουίντζι έλαβε τον τίτλο κατηγορίας μη καλλιτέχνη και με την τρίτη προσπάθεια, έγινε ελεύθερος ακροατής στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών. Την εποχή εκείνη γνωρίστηκε με άλλους  καλλιτέχνες, όπως τους Wanderers ("περιπλανώμενοι") μεταξύ των οποίων ήταν ο Ι.Ν Κραμσκόι και ο Ρέπιν. Αυτή η γνωριμία είχε μεγάλη επιρροή στο έργο του Kουίντζι. Ξεκινώντας μια ρεαλιστική αντίληψη της πραγματικότητας. Ένα πάθος για τις ιδέες των Wanderers οδήγησε τον Kουίντζι να δημιουργήσει έργα όπως η Φθινοπωρινή κακοκαιρία (1872, Κρατικό Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη), για το οποίο έλαβε τον τίτλο του καλλιτέχνη κλάσης. Έπειτα το «Ξεχασμένο χωριό «(1874, Κρατική Πινακοθήκη Tρετιακόφ της Μόσχας). Ακολουθεί η "Διαδρομή στη Μαριούπολη ", (1875, Πινακοθήκη Tρετιακόφ, Μόσχα).
Σε αυτές τις εικόνες κυριαρχούσε η κοινωνική ιδέα, η επιθυμία να εκφράσουν τα πολιτικά τους συναισθήματα. Έτσι τα έργα γράφονται με  σκοτεινά, ζοφερά χρώματα. Είναι αλήθεια ότι η τελευταία δουλειά  ξεχώρισε μεταξύ τους  με μια πιο ποικιλόμορφη πολύχρωμη σειρά και πολύπλοκες λύσεις χρωμάτων. Όλα αυτά τα έργα εκτέθηκαν στα πλαίσια των  [εκθέσεων  της Συντροφικότητας των περιπλανώμενων και είχαν μεγάλη επιτυχία. Άρχισαν να μιλάνε για τον Kουίντζι   και τα έργα του. Πλέον, πιστεύοντας στις δικές του δυνάμεις, σταμάτησε να παρακολουθεί μαθήματα στην Ακαδημία Η ακμή της δημιουργικότητας του  Kουίντζι   αναγνωρίζεται στη δεκαετία του 1870. Ωστόσο, ο Kουίντζι  δεν ήταν καθόλου αναντίρρητος εκπρόσωπος των ιδεών των Wanderers. Από το 1870, ο καλλιτέχνης επισκέφθηκε επανειλημμένα το νησί Βαλαάμ, ένα αγαπημένο μέρος των ζωγράφων τοπίου της Πετρούπολης, και το 1873 δημιούργησε δύο αξιοσημείωτα τοπία "Στο νησί Βαλαάμ", [ Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα] και τη "Λίμνη Λάντογκα" (κρατικό ρωσικό μουσείο, Αγία Πετρούπολη) που έγινε ένα είδος επανάστασης στο τοπίο των (περιπλανώμενων) και σε κάποιο βαθμό μια απόκλιση από αυτό.
Το 1878, τα έργα του καλλιτέχνη παρουσιάστηκαν στην Παγκόσμια Έκθεση στο Παρίσι παρουσία του ζεύγους Kουίντζι, γεγονός που προκάλεσε την καθολικό θαυμασμό τόσο του κοινού όσο και των κριτικών. Όλοι σημειώνουν στα έργα του την έλλειψη ξένης επιρροής. Ο Eμίλ Ντιουραντί, ένας γνωστός κριτικός και υποστηρικτής του ιμπρεσιονισμού, αποκαλεί τον Kουίντζι  ως  "τον πιο ενδιαφέροντα καλλιτέχνη  από τους νέους Ρώσους ζωγράφους. Την ίδια χρονιά, ο καλλιτέχνης άρχισε να εργάζεται με θέμα   «Βράδυ στην Ουκρανία», το οποίο τον  απασχόλησε  για 23 χρόνια.Το 1879  Kουίντζι  παρουσίασε  στο κοινό ένα είδος τριλογίας τοπία «Βοράς», «Σημύδων άλγη» και «Μετά τη βροχή» [όλα τα έργα στη Κρατική  Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα]. Τα τοπία παρουσίασαν μια βαθιά μελέτη του καλλιτέχνη του ιμπρεσιονισμού. Και παρόλο που δεν χρησιμοποίησε τις κλασικές ιμπρεσιονιστικές τεχνικές στο έργο του, ήταν φανερή η γοητεία της μετάδοσης του φωτός και του αέρα με διάφορους τρόπους, διαχωρισμός των δυναμικών χρωμάτων και ελαφρότητα στην εικόνα του ουρανού, ένας λεπτός συνδυασμός διαφόρων χρωμάτων.
Στις 21, Μάρτη του 1879 ο Kουίντζι  και ο  Kλοντ εξελέγησαν στην Ελεγκτική Επιτροπή του Συνδέσμου των Wanderers, αλλά μέχρι το τέλος του έτους ο  Kουίντζι  διέκοψε  οριστικά με τους  Wanderers. Ο λόγος γι΄αυτό  ήταν ένα ανώνυμο άρθρο σε μια εφημερίδα, όπου ο κριτικός μίλησε έντονα για το έργο του Kουίντζι και, γενικότερα, για τον Σύνδεσμο των Περιπλανώμενων. Ειδικότερα, ο Kουίντζι   κατηγορήθηκε για μονοτονία, για την κατάχρηση ειδικού φωτισμού κατά την παρουσίαση εικόνων και για την επιθυμία για υπερβολική επιδεξιότητα. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, το όνομα του κριτικού έγινε γνωστό - αποδείχθηκε ότι ήταν ο Kλοντ.
Ο Kουίντζι απαίτησε τον αποκλεισμό του Kλοντ  από τον Σύνδεσμο των Περιπλανώμενων, όμως, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι δεν θα αποκλειστεί (ο Kλοντ  ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών), ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την Εταιρική Σχέση, παρά το γεγονός ότι οι συνάδελφοί του του ζητούσαν  να μείνει. Πολλοί ερευνητές (όπως ο Μάνιν ), στηριζόμενος σε απομνημονεύματα του Kραμσκόι δήλωσε ότι η ιστορία με τον Kλοντ ήταν η δικαιολογία για να αποχωρίσει ο Kουίντζι. Ο Kουίντζι  συνειδητοποιούσε ότι πατάει πλέον γερά στα πόδια του και έχοντας  μεγάλη δημοτικότητα και αποδοχή  όχι μόνο στη ρωσική αλλά και στην ευρωπαϊκή ζωγραφική σκηνή  Η παραμονή στην ομάδα των Wanderers ήταν από πολλές απόψεις περιοριστική. Αυτή περιόριζε  το ταλέντο του με ένα αυστηρό πλαίσιο, οπότε η διάσπαση μαζί τους ήταν θέμα χρόνου. Ωστόσο, μέχρι το τέλος της ζωής του, διατηρούσε καλές σχέσεις με όλους τους συναδέλφους και το 1882 στην κηδεία του Β.Γ Περόφ εκφώνησε έναν σύντομο όμως μεστό επικήδειο λόγο  Μετά την αποχώρηση ο Kουίντζι παρουσίασε  ένα καινούργιο του έργο «Πανσέληνο στο Δνείπερο» τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 1880 στην Εταιρεία Ενθάρρυνσης των Τεχνών (1880, Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη).
Πειραματισμοί
Ο καλλιτέχνης προσεγγίζει πολύ προσεκτικά την οργάνωση της έκθεσης: κλείνοντας τα  παράθυρα στην αίθουσα και φωτίζοντας  την εικόνα με δέσμη ηλεκτρικού φωτός. Το έργο είχε πρωτοφανή επιτυχία και προκάλεσε μια πραγματική ανάδευση στο κοινό. Όλοι έμειναν έκπληκτοι  με νέους, θεαματικούς χρωματικούς συνδυασμούς, για την επιτυχία των οποίων ο καλλιτέχνης διεξήγαγε πειράματα με πολύχρωμες χρωστικές ουσίες και εντατικά χρησιμοποιούμενη πίσσα. Στη συνέχεια, αποδείχθηκε ότι τα χρώματα  σε συνδυασμό με την πίσσα είναι ευάλωτα  και υπό την επίδραση του φωτός και του αέρα αποσυντίθεται και σκουραίνουν. Αυτό το χαρακτηριστικό έχει παίξει ρόλο στη τύχη  της εικόνας. Πολλοί συλλέκτες ήθελαν να το αγοράσουν, αλλά ο Kουίντζι  το πούλησε στον Μεγάλο Δούκα Kωνσταντίν  Kωνσταντίνοβιτς, ο οποίος πήρε μαζί του το έργο σε μια παγκόσμια περιοδεία. Πολλοί αποθάρρυναν τον Μεγάλο Δούκα από μια τέτοια απόφαση, αλλά αυτός παρέμεινε ανένδοτος και ως αποτέλεσμα, υπό την επίδραση του θαλάσσιου αέρα, η σύνθεση των χρωμάτων άλλαξε, πράγμα που οδήγησε σε σκίαση του τοπίου. Το 1881 ο Kουίντζι παρουσίασε ακόμη ένα δικό του έργο το (Σημύδων άλγη) του 1879 το οποίο είχε την ίδια επιτυχία, και το 1882 παρουσίασε στο κοινό έναν  νέο πίνακά του τον «Δνείπερο το πρωί» (1881, μέλος Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα).
Ωστόσο, το έργο αυτό το κοινό απροσδόκητα το αντιμετώπισε με σκεπτικισμό και επιφύλαξη. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους ο Kουίντζι παρουσίασε πάλι τους πίνακες ( Σημύδων άλγη και Νύχτα με πανσέληνο στο Δνείπερο). Μετά απ΄¨αυτή την έκθεση αποσύρθηκε από τα δρώμενα για είκοσι χρόνια. Απομονώθηκε στο εργαστήριό του και δεν έδειχνε σε κανέναν τα έργα του. Και μέχρι στιγμής δεν είναι γνωστοί οι λόγοι αυτής της απομόνωσης, παρά το ότι βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του .Πιθανόν να κουράστηκε και αποσύρθηκε από τα κοινά.. Το κοινό και οι κριτικοί πίστευαν ότι ο Kουίντζι  είχε εξαντληθεί, Το 1886 ο καλλιτέχνης αγόρασε για 30 χιλιάδες ρούβλια οικόπεδο στην Κριμαία με έκταση 245 στρεμμάτων κοντά στο χωριό Κικενέιζ και αρχικά ζούσε εκεί με τη σύζυγό του μόνο σε μια καλύβα. Με την πάροδο του χρόνου, ένα μικρό κτήμα, Σάρα Κικενείζ, χτίστηκε σε αυτό το κτήμα, όπου ο Kουίντζι ερχόταν συχνά με τους μαθητές του να διεξαγάγει καλοκαιρινή πρακτική στην ύπαιθρο.
Το 1888, ο Kουίντζι, κατόπιν πρόσκλησης ενός εκ των (περιπλανώμενων  καλλιτεχνών  Ν. Γιαροσένκο), επισκέφθηκε τον Καύκασο, όπου είδε ένα σπάνιο φαινόμενο, (ανακλάσεις των διευρυμένων μορφών τους σε ένα σύννεφο). Μετά την επιστροφή του στην Αγία Πετρούπολη, ο ζωγράφος, ασχολήθηκε εντατικά με το θέμα που τόσο τον εντυπωσίασε. Δημιούργησε μια σειρά από όμορφα ορεινά τοπία, στα οποία ο ρομαντισμός τελικά συγχωνεύθηκε με το φιλοσοφικό τοπίο. Το κύριο χαρακτηριστικό των εικόνων ήταν η ιδέα του Καυκάσου ως σύμβολο κάποιας ιδανικής και ανέφικτης χώρας. Μερικοί ερευνητές πιστεύουν ότι αυτά τα έργα με την εικόνα του Καυκάσου ενέπνευσαν τον Н.Κ.Ρέριχ να δημιουργήσει τα (τοπία των Ιμαλαίων).Το 1901 ο Kουίντζι διέκοψε την αποχή του και παρουσίασε στους μαθητές του και στη συνέχεια σε κάποιους  φίλους του τέσσερις πίνακες. Τούς  «Νύχτα στην Ουκρανία» (Κρατικό Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη), «Ο Χριστός στη Γεθσημανή» 1901 (Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας, του Μινσκ ) και το ήδη γνωστό "Δνείπερος το πρωί)". Όπως και πριν, οι καμβάδες ευχαρίστησαν το κοινό και άρχισαν να μιλάνε ξανά για τον καλλιτέχνη. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, διοργανώθηκε η τελευταία δημόσια έκθεση των έργων του ζωγράφου, μετά την οποία κανείς δεν είχε δει τα νέα του έργα μέχρι το θάνατό του. Αυτή τη φορά, οι αυτόπτες μάρτυρες της έκθεσης προσπάθησαν να εξηγήσουν μια τέτοια πράξη με την απογοήτευση του καλλιτέχνη  από τη επιφυλακτική στάση ορισμένων επισκεπτών για τα έργα που παρουσιάστηκαν, αλλά αυτή η εξήγηση δεν ικανοποίησε κανέναν.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του
left|thumb|225x225px|"Ηλιοβασίλεμα στη στέπα" (1900) left|thumb|229x229px|"Κόκκινο ηλιοβασίλεμα στο Δνείπερο" (1908) Η τελευταία δεκαετία της ζωής του σημαδεύτηκε με το «Τοπία των Ιμαλαΐων» και τα  αριστουργήματα όπως «Ουράνιο Τόξο» (1900-1905, Κρατικό Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη), σκίτσα και μελέτες που άρχισε να γράφει στα τέλη του 19ου αιώνα, «Κόκκινο ηλιοβασίλεμα» (1905-1908, Μητροπολιτικό Μουσείο, Νέα Υόρκη) και "Νύχτα" (1905-1908, Κρατικό Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη). Η τελευταία εικόνα συνδυάζει αναμνήσεις παιδικής ηλικίας και πάθος για το σχεδιασμό του ουρανού. Ο τρόπος εκτέλεσης του καμβά, μας έκανε να θυμόμαστε τα καλύτερα πρώτα έργα του Kουίντζι.
Από το 1894 έως το 1897, ο Kουίντζι ήταν καθηγητής - διευθυντής του εργαστηρίου τοπίου της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών της Ακαδημίας Τεχνών. Το καλοκαίρι του 1910, ενώ βρισκόταν  στην Κριμαία, ο Kουίντζι έπαθε πνευμονία. Με την άδεια των ιατρών, η γυναίκα μετέφερε τον καλλιτέχνη στην Αγία Πετρούπολη, αλλά, παρά τις ελπίδες για ανάκαμψη, η ασθένεια προχώρησε. Σ' αυτό συνέβαλε και το πρόβλημα με την καρδιά του.
Ο Kουίντζι Αρχίπ Ιβάνοβιτς πέθανε στις 11 Ιουλίου (24) του 1910 στην Αγία Πετρούπολη και θάφτηκε στο Ορθόδοξο νεκροταφείο του Σμολένσκ. Στον τάφο εγκαταστάθηκαν μια χάλκινη προτομή και μια τοιχογραφία - μια πύλη από γρανίτη με μωσαϊκό πίνακα που απεικονίζει το μυθικό Δέντρο της Ζωής, στα κλαδιά των οποίων κρέμεται μια φωλιά φιδιού.
Οι άκρες του πλαισίου ήταν πλαισιωμένες στο ύφος των αρχαίων Βίκινγκς. Α.Β.Σούσεφ (έργο), Β. A. Μπεκλεμίσεφ (προτομή) και Ν. K. Ρέριχ (σκίτσο πίνακα) συμμετείχαν στη δημιουργία του επιτύμβιου τοίχου, το μωσαϊκό αυτό έγινε στο εργαστήριο του Β. Α. Φρόλοφ.
Το 1952, η σκόνη και η επιτύμβια πλάκα  μεταφέρθηκαν στο νεκροταφείο Tίχβιν της Μονής Αλεξάνδρου Νέβσκι. Ο καλλιτέχνης κληροδότησε όλη  την περιουσία στην κοινωνικό σύλλογο Kουίντζι, ο οποίος ιδρύθηκε με πρωτοβουλία δική του και του K. Kριζίτσκι τον Νοέμβριο του 1908 για να υποστηρίξει τους νέους καλλιτέχνες. Η σύζυγός του έλαβε ετήσια σύνταξη 2500 ρούβλια. Στη διαθήκη του ανέφερε επίσης όλους τους συγγενείς του. Μέρος των χρημάτων δωρήθηκε στην εκκλησία στην οποία βαφτίστηκε, για την ίδρυση του σχολείου με το όνομά του
Η Βέρα Λεόντιεβνα Kουίντζι  πέθανε δέκα χρόνια αργότερα στην Αγία Πετρούπολη το 1920 από την πείνα.
Ιρκάλλα
Στη σουμεριακή μυθολογία, η Ιρκάλλα είναι ο Κάτω Κόσμος, ο κόσμος των νεκρών, από τον οποίο δεν υπάρχει επιστροφή. Στην Ιρκάλλα βασιλεύουν ο θεός του θανάτου Νεργκάλ κι η θεά Ερεσκιγκάλ, αδερφή της Ινάννα. Μερικές φορές, η ίδια η Ερεσκιγκάλ ονομάζεται και Ιρκάλλα, όπως και στην Ελληνική μυθολογία η ονομασία Άδης αναφερόταν και στο θεό του Κάτω Κόσμου και στον ίδιο τον Κάτω Κόσμο.
Κατηγορία:Σουμεριακή μυθολογία
Νεκροψία
Ιδιαίτερα στην ιατροδικαστική, νεκροψία καλείται η δια της επισκόπησης και ψηλάφησης επιστημονική εξέταση του ανθρωπίνου πτώματος προς διακρίβωση των αιτιών που προκάλεσαν τον θάνατο και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επήλθε αυτός. Η νεκροψία συνεπώς διαφέρει της νεκροτομής και μπορεί να διενεργηθεί χωρίς ν΄ ακολουθήσει νεκροτομή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ωστόσο, οι δύο αυτές διαδικασίες πραγματοποιούνται μαζί.
Από τη νεκροψία μπορεί να προσδιοριστεί και ο χρόνος που επήλθε ο θάνατος.
Στη πράξη μόλις οι Αρχές επιληφθούν ανθρωποκτονίας ή ανεύρεσης πτώματος εκδίδουν παραγγελία νεκροψίας - νεκροτομής προκειμένου τη σχετική έκθεση που συμπληρώνεται από τον ιατροδικαστή να συμπεριλάβουν στο προανακριτικό υλικό.
Ορολογία
Στην αγγλική γλώσσα η λέξη "autopsy" που μεταφράζεται ως "αυτοψία" χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κοινή διαδικασία την νεκροψίας-νεκροτομής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιατροδικαστική Κατηγορία:Ιατρικές πτυχές του θανάτου
Ευάγγελος Γιαννόπουλος
Ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος του Αργύρη (Μάιος 1918 - 4 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), ο οποίος διατέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, βουλευτής Β΄ Αθηνών και πολλές φορές υπουργός.
Συμμετείχε στην ένοπλη αντίσταση κατά την περίοδο της Κατοχής ως μέλος του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ), ενώ το 1974, μαζί με τους συναδέλφους του δικηγόρους Φοίβο Κούτσικα, Αλέξανδρο Λυκουρέζο και Γρηγόρη Κασιμάτη προκάλεσαν τη δίκη των ηγετών της χούντας των συνταγματαρχών καταθέτοντας μηνύσεις.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το Μάιο του 1918 στη Μυγδαλιά Αρκαδίας και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατατάχθηκε εθελοντικά στον ελληνικό Στρατό Ξηράς ως μόνιμος λοχίας Πεζικού και έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Ζήτησε τη μετάθεσή του στο 22ο Σύνταγμα Πεζικού ώστε να πολεμήσει στην πρώτη γραμμή, όπου και τραυματίστηκε στις 7 Απριλίου 1941. Για τις πράξεις του προτάθηκε για τον Γ΄ πολεμικό σταυρό
Προάχθηκε και ως ανθυπασπιστής υπηρέτησε στο Η΄ Αστυνομικό Τμήμα Πειραιώς της Αστυνομίας Πόλεων. Τον Μάρτιο του 1944 εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ. Έγινε διοικητής του 1ου Τάγματος του 5ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο Βαργιάννης, ενώ συμμετείχε στα Δεκεμβριανά στο Α΄ Σώμα Στρατού του ΕΛΑΣ.
Σύμφωνα με το «ατομικό δελτίον δράσεως» στις 7 Νοεμβρίου 1947 αξιολογήθηκε ως «στέλεχος κομματικόν» που πολέμησε στα Δεκεμβριανά ως ταγματάρχης του ΕΛΑΣ, επικίνδυνος για το κράτος. Το 1947 ετέθη σε διαθεσιμότητα και το 1948 «διεγράφη αποστρατευθείς» από τον Στρατό Ξηράς.
Το 1956 διατέλεσε νομικός σύμβουλος του Δήμου Περιστερίου (δήμαρχος ο στηριγμένος από την Αριστερά, Αριστείδης Σελίμης), όπου παραχωρήθηκε συνέντευξη εναντίον της εξόρυξης λιγνίτη στη περιοχή της Ανθούπολης.
Εναντίον της Χούντας
Κατά την περίοδο της δικτατορίας των Συνταγματαρχών συμμετείχε στην αντίσταση κατά του καθεστώτος και διώχθηκε επανειλημμένα. Το 1969 εκτοπίστηκε, ενώ λίγο καιρό μετά την απόλυσή του συνελήφθη και στη συνέχεια οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού (1971—72). Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας ήταν εισηγητής και συντάκτης μηνύσεων με βάση των οποίων διώχθηκαν με την κατηγορία της προδοσίας και της στάσης οι πρωταίτιοι της δικτατορίας.
Διατέλεσε μεταξύ άλλων πρόεδρος και γενικός γραμματέας της Ένωσης Δημοκρατικών Δικηγόρων Ελλάδας (1963—1976), μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού δικαίου (1976—1981), πρόεδρος της Επιτροπής Συνταγματικών Δικαιωμάτων και Ατομικών Ελευθεριών του ΔΣΑ (1976—1981) και πρόεδρος της Πανελλήνιας Οργάνωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης (ΠΟΑΕΑ). Ήταν εκδότης και διευθυντής της δικηγορικής—νομικής εφημερίδας Δικηγορική Γνώμη (1960—1967 και 1975—1981), πρόεδρος της Ενώσεως Ιδιοκτητών Περιοδικού Τύπου (1962) και νομικός σύμβουλος της εφημερίδας Ελευθεροτυπία (1976—1981). Έγραψε ακόμη άρθρα και μελέτες για διάφορα νομικά θέματα.
Στο ΠΑΣΟΚ
Συνιδρυτής του ΠΑΣΟΚ το 1974, ήταν πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (ΔΣΑ) από το 1976 έως το 1981 και στη συνέχεια βουλευτής Β΄ Αθηνών από το 1981 μέχρι το θάνατό του το 2003.
Διατέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών από τον Οκτώβριο του 1981 έως τον Ιούλιο του 1982, υπουργός Εργασίας από τον Ιούλιο του 1982 έως τον Οκτώβριο του 1986 (με μικρή παύση μεταξύ Ιουνίου και Ιουλίου 1985), υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας από το Σεπτέμβριο του 1987 μέχρι το Νοέμβριο του 1988, υπουργός Αιγαίου από το Νοέμβριο του 1988 έως τον Ιούλιο του 1989, ξανά υπουργός Εργασίας από τον Οκτώβριο του 1993 ως τον Ιούλιο του 1994 και από τον Ιανουάριο του 1996 έως το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους και, τέλος, υπουργός Δικαιοσύνης από το Σεπτέμβριο του 1996 έως το Μάρτιο του 2000.
Κατά τη διάρκεια της δίκης για το σκάνδαλο Κοσκωτά (1991—92) είχε σχεδόν καθημερινή τηλεοπτική παρουσία, ενώ ήταν βουλευτής, όπου και σχολίαζε τα περιστατικά δίκης ασκώντας έντονη κριτική στον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου Βασίλειο Κόκκινο. Λόγω των μεγάλων ποσοστών τηλεθέασης, συνέχισε να έχει δική του τηλεοπτική εκπομπή και μετά την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1993 και την εκ νέου υπουργοποίησή του στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, πράγμα που χαρακτηρίστηκε σαν μοναδική περίπτωση υπουργού που επιτίθεται στους αντιπάλους του μέσα από τη δική του εκπομπή.
Πέθανε στις 4 Σεπτεμβρίου 2003 στην Αθήνα, σε ηλικία 85 ετών, έπειτα από νοσηλεία στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών όπου νοσηλευόταν με νεφρική ανεπάρκεια από τις 16 Ιουνίου. Σύζυγός του (από το 1954 έως τον θάνατό του) ήταν η Κωνσταντίνα (Ντιντή) Γιαννοπούλου, αδελφή του εκδότη της «Ελευθεροτυπίας» Κίτσου Τεγόπουλου, η οποία θήτευσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ από το 1977 έως το 1981. Ο Γιαννόπουλος κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Τη θέση του στην Β΄ Αθηνών κατέλαβε ο Λευτέρης Βερυβάκης.
Ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος υπήρξε πολιτικός με μεγάλη απήχηση στους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ. Ήταν γνωστός για τον αυθόρμητο τρόπο έκφρασής του αλλά και τις σκληρές εκφράσεις που συχνά χρησιμοποιούσε για τους αντιπάλους του.
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αιγαίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς
Βρέμη (ομόσπονδο κρατίδιο)
Η Ελεύθερη Χανσεατική πόλη της Βρέμης (γερμανικά: Freie Hansestadt Bremen, ) είναι το μικρότερο από τα 16 ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας. Μια πιο ανεπίσημη ονομασία, η οποία όμως χρησιμοποιείται σε ορισμένες επίσημες περιστάσεις, είναι Κρατίδιο της Βρέμης (Land Bremen).
Το κρατίδιο αποτελείται από δύο πόλεις, τη Βρέμη και το Μπρεμερχάφεν στο βόρειο τμήμα της Γερμανίας, οι οποίες περιβάλλονται από ένα μεγαλύτερο σε έκταση ομόσπονδο κρατίδιο, την Κάτω Σαξονία.
Σύστημα διακυβέρνησης
Το νομοθετικό σώμα του κράτους της Βρέμης είναι το Κοινοβούλιο (Bürgerschaft), που εκλέγεται από τους πολίτες στις δύο πόλεις της Βρέμης και του Μπρεμερχάφεν.
Η εκτελεστική εξουσία αποτελείται από τη Γερουσία της Βρέμης, η οποία εκλέγεται από το Κοινοβούλιο. Ο Πρόεδρος της Γερουσίας (Senatspräsident), ο οποίος είναι επίσης ένας από τους Δημάρχους (Bürgermeister) των πόλεων του κρατιδίου της Βρέμης, εκλέγεται άμεσα από το Κοινοβούλιο. Η Γερουσία επιλέγει από τα μέλη της έναν Αντιδήμαρχο, ο οποίος υπηρετεί ως αναπληρωτής του προέδρου. Σε αντίθεση με την Ομοσπονδιακή Καγκελάριο της Γερμανίας ή άλλων γερμανικών κρατιδίων, ο Πρόεδρος της Γερουσίας δεν έχει την εξουσία να παρακάμψει τους γερουσιαστές σχετικά με την πολιτική, η οποία αποφασίζεται από τη Γερουσία συλλογικά. Από το 1945, η Γερουσία κυριαρχείται συνεχώς από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD).
Σε δημοτικό επίπεδο, οι δύο πόλεις έχουν ξεχωριστή διοίκηση:
Νετρίνο
Το νετρίνο είναι ένα αφόρτιστο και πολύ ελαφρύ σωματίδιο, του οποίου η ύπαρξη προτάθηκε από τον αυστριακό φυσικό Βόλφγκανγκ Πάουλι, ώστε να ισχύει η αρχή διατήρησης της ορμής και της ενέργειας στην ραδιενεργή εκπομπή ηλεκτρονίων από τον ατομικό πυρήνα, τη λεγόμενη β διάσπαση.
Παρατήρηση
Τα νετρίνα παρατηρήθηκαν δεκαετίες μετά την πρόταση του Πάουλι. Πρόκειται για σωματίδια που αλληλεπιδρούν ασθενώς με την ύλη, συνεπώς είναι πολύ δύσκολο να παρατηρηθούν. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιούνται ειδικές πειραματικές διατάξεις, γνωστές ως "τηλεσκόπια νετρίνων", τοποθετημένες βαθιά μέσα σε εγκαταλειμμένα ορυχεία ή στον πυθμένα της θάλασσας, προκειμένου να μην επηρεάζονται από την κοσμική ακτινοβολία· καθώς τα νετρίνα δύσκολα εντοπίζονται, απαιτείται μια τέτοιου είδους "μόνωση" από άλλες αλληλεπιδράσεις, αλλά και το μεγάλο μέγεθος της πειραματικής διάταξης.
Είδη νετρίνων
Σήμερα μετά τα τελευταία πειράματα έχει αποδειχθεί ότι υπάρχουν τριών ειδών ή όπως λέγεται "γεύσεων" νετρίνα. Η ενέργειά τους κυμαίνεται ανάλογα από μερικά ηλεκτρονιοβόλτ (eV) έως μερικά MeV. Οι τρεις τύποι νετρίνων διαφέρουν μεταξύ τους. Για παράδειγμα, όταν τα αντιμιόνο αλληλεπιδρούν με κάποιο στόχο θα παράγουν πάντα μιόνια και ποτέ ταυ λεπτόνια ή ηλεκτρόνια. Στις αλληλεπιδράσεις σωματιδίων, αν και τα ηλεκτρόνια και τα νετρίνα ηλεκτρονίων μπορούν να δημιουργούνται και να καταστρέφονται, το άθροισμα του αριθμού των ηλεκτρονίων και των νετρίνων των ηλεκτρονίων, διατηρείται σταθερό. Το γεγονός αυτό μας έχει οδηγήσει στη διαίρεση των λεπτονίων σε τρεις οικογένειες, που η καθεμιά περιλαμβάνει ένα φορτισμένο λεπτόνιο και το αντίστοιχό του νετρίνο.
Το πείραμα και η διάψευσή του
Το 2011, το πείραμα "OPERA" (Oscillation Project with Emulsion-tRacking Apparatus), με ανιχνευτή ο οποίος βρίσκεται εγκατεστημένος κάτω από την οροσειρά Γκραν Σάσσο στην Ιταλία για να "μετρά" τα νετρίνο που διαφεύγουν από το CERN, ανακοίνωσε ότι οι χειριστές του ανιχνευτή μέτρησαν χρόνο άφιξης των νετρίνο τέτοιο που αντιστοιχεί σε ταχύτητά τους ελαφρά μεγαλύτερη αυτής του φωτός κατά 0,0024%. Αν αυτό ήταν αλήθεια θα ήταν αντίθετο με τη θεωρία της σχετικότητας και οι ερευνητές του "OPERA" κάλεσαν άλλες ομάδες να ελέγξουν τις μετρήσεις. Τον Μάρτιο του 2012 το πείραμα "ICARUS" ανακοίνωσε ότι μέτρησε την ταχύτητα των νετρίνων να είναι ίδια με την ταχύτητα του φωτός και δεν επιβεβαίωσε τις μετρήσεις του πειράματος "OPERA"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχειώδη σωμάτια Κατηγορία:Λεπτόνια
Αλυσίδα εργαλείων
Στο πεδίο του λογισμικού η αλυσίδα εργαλείων (toolchain) αναφέρεται στο σύνολο των εργαλείων προγραμματισμού που χρησιμοποιείται για να εκτελεστεί μια σύνθετη εργασία ανάπτυξης λογισμικού ή να δημιουργήθεί ένα προϊόν λογισμικού, το οποίο είναι συνήθως ένα άλλο πρόγραμμα υπολογιστή ή ένα σύνολο σχετικών προγραμμάτων. Σε γενικές γραμμές, τα εργαλεία που διαμορφώνουν την κάθε αλυσίδα, εκτελούνται διαδοχικά έτσι ώστε η έξοδος ή το αποτέλεσμα που προκύπτει από κάθε εργαλείο να γίνεται η είσοδος για το επόμενο, αλλά ο όρος χρησιμοποιείται επίσης όταν αναφερόμαστε σε ένα σύνολο εργαλείων που σχετίζονται μεταξύ τους, χωρίς να εκτελούνται, απαραίτητα, διαδοχικά.
Αναφορές
Αλυσιδα
Ναμτάρ
Στη μυθολογία της Μεσοποταμίας, ο Ναμτάρ ήταν μια δαιμονική θεότητα, θεός του θανάτου και αγγελιαφόρος του Άνου, της Ερεσκιγκάλ και του Νεργκάλ.
Ο Ναμτάρ ήταν υπεύθυνος για τις αρρώστιες και τις επιδημίες. Λεγόταν ότι εξουσίαζε εξήντα αρρώστιες, που έπαιρναν τη μορφή δαιμόνων και εισέβαλλαν σε διαφορετικά μέρη του ανθρώπινου σώματος και οι άνθρωποι του έδιναν προσφορές για την αποφυγή των ασθενειών. Πιστεύεται ότι η λατρεία του υιοθετήθηκε και από τους Ασσύριους και τους Βαβυλωνίους, όταν κατέκτησαν τους Σουμέριους.
Κατηγορία:Σουμεριακή μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της υγείας Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες της Μεσοποταμίας
Θουκυδίδης Π. Βαλεντής
Ο '''Θουκυδίδης Π. Βαλεντής''' (Κάιρο, 1 Νοεμβρίου 1908 - Αθήνα, 4 Απριλίου 1982) ήταν σημαντικός Έλληνας αρχιτέκτονας και πανεπιστημιακός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1908 στο Κάιρο της Αιγύπτου από Έλληνες γονείς και φοίτησε στην Αμπέτειο Σχολή της γενέτειράς του. Το 1925 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εισήχθη στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο αποφοιτώντας το 1930. Ακολούθως, ξεκίνησε την επαγγελματική του δραστηριότητα από το Υπουργείο Παιδείας, εκπονώντας μελέτες για την κατασκευή νέων σχολικών κτιρίων ως μέλος μιας ομάδας αρχιτεκτόνων στην οποία συγκαταλέγονταν οι Δημήτρης Πικιώνης, Πάτροκλος Καραντινός, Ιωάννης Δεσποτόπουλος κ.ά.
Με το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου ασχολήθηκε με τη μελέτη και κατασκευή στρατιωτικών υποδομών. Το 1943 διορίστηκε επιμελητής στην έδρα Οικοδομικής της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Μετσόβιου και το επόμενο έτος παντρεύτηκε την Ελένη Χριστοδούλου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Μεταπολεμικά, μετέβη το 1946 για ολιγόμηνη μετεκπαίδευση στην Αγγλία μετά από πρόσκληση του Βρετανικού Συμβουλίου, ενώ το 1947 ανέλαβε τον σχεδιασμό το μεγάρου του Μετοχικού Ταμείου Αεροπορίας στην Αθήνα. Παρέμεινε στο Υπουργείο Αεροπορίας μέχρι το 1960, έχοντας ενδιάμεσα αποσπαστεί για μια διετία στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων. Τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε κυρίως με τη μελέτη κτιρίων για στέγαση επαγγελματικών χώρων.
Το 1961 εξελέγη μόνιμος καθηγητής στην έδρα της Κτιριολογίας της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ. Το 1965 επέστρεψε στην Αθήνα όπου εξελέγη καθηγητής στον ίδιο τομέα του ΕΜΠ μέχρι και τη συνταξιοδότησή του το 1974. Μερικά από τα έργα στα οποία συμμετείχε εκείνο το χρονικό διάστημα, κυρίως με την ιδιότητα του συμβούλου, είναι τα κτίρια του ΟΤΕ στη Θεσσαλονίκη και του Πολεμικού Μουσείου στην Αθήνα. Απεβίωσε στην Αθήνα την 4η Απριλίου του 1982.
Ο Βαλεντής αναφέρεται ως ένας από τους εκπροσώπους της αρχιτεκτονικής γενιάς του ’30, καθώς και από τους πρωτεργάτες του μοντερνισμού στην Ελλάδα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
405 Θεία
Η Θεία (Thia) είναι πολύ μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,46. Ανακαλύφθηκε το 1895 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τη μητέρα του θεού Ηλίου στην ελληνική μυθολογία, τη Θεία ή Ευρυφάτεια ή Ευρυφάεσσα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Θείας υπολογίσθηκε σε 125 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,04 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,047 (από δεδομένα του IRAS). Η Θεία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 5 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 ως 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θεια
Εθνικό Πάρκο Δέλτα Έβρου
Το Εθνικό Πάρκο Δέλτα Έβρου σχηματίζεται στις εκβολές του ποταμού Έβρου και συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους βιοτόπους της Ευρώπης. Τα νερά και τα φερτά υλικά του ποταμού μαζί με την δράση της θάλασσας σχημάτισαν και εξακολουθούν να διαμορφώνουν ένα πολύπλοκο Δέλτα με μεγάλη ποικιλία βιοτόπων, όπου βρίσκει καταφύγιο ένας μεγάλος αριθμός ειδών φυτών και ζώων.
Βιότοποι
thumb|Άποψη του Δέλτα του Έβρου thumb|Άποψη του Δέλτα του Έβρου κατά το σούρουπο
Χλωρίδα
Στην Δελταϊκή έκταση έχουν παρατηρηθεί πάνω από 300 είδη φυτών. Στις όχθες του ποταμού και των χειμάρρων φύονται δέντρα όπως πλατάνια, ιτιές, λεύκες και σκλήθρα. Μέσα στα κανάλια μπορεί να παρατηρήσει κανείς νούφαρα και νεροκάστανα να επιπλέουν, στα λιβάδια ίριδες και ορχιδέες, ενώ στις ακτές και τις αμμονησίδες του Ασάνη, Ξέρας Ασάνη και Καραβιού Ξηράδι, φύονται φυτά με λίγες απαιτήσεις όπως ο γιγάντιος έλυμος και το κρίνο της θάλασσας. Οι πιο εντυπωσιακές όμως είναι οι αρμυρήθρες, οι οποίες το Φθινόπωρο παίρνουν ένα βαθυκόκκινο χρώμα, σκεπάζοντας τις όχθες των λιμνοθαλασσών και τους αλμυρόβαλτους.
Πανίδα
αριστερά|μικρογραφία|Τα πουλιά αποτελούν μεγάλο μέρος της πανίδας στο Δέλτα Ο υγρότοπος του Δέλτα Έβρου φημίζεται για τα αναρίθμητα είδη πανίδας που φιλοξενεί. 40 είδη θηλαστικών ζουν στο Δέλτα. Πιο συνηθισμένα είδη είναι η αλεπού, ο ασβός, το κουνάβι, η νυφίτσα, ο λαγόγυρος, η αγριόγατα, το αγριογούρουνο, η βίδρα. Τα αμφίβια και τα ερπετά που απαντώνται στον υγρότοπο αριθμούν 28 είδη. Πιο συχνά παρατηρούνται οι νεροχελώνες, τα νερόφιδα, οι βάτραχοι και οι σαύρες. Στις υδάτινες εκτάσεις ζουν 46 είδη ψαριών. Στο γλυκό νερό ζουν ψάρια όπως το σαζάνι, η τούρνα και ο γουλιανός ενώ στο αλμυρό ζουν είδη όπως το χέλι, η τσιπούρα, το κεφάλι, το λαβράκι και η γλώσσα.
Ορνιθοπανίδα
μικρογραφία|300x300εσ|Πουλιά πετάνε πάνω από το δέλτα Μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί πάνω από 320 είδη πουλιών. Η μεγάλη ποικιλία των ειδών είναι χαρακτηριστικό του Δέλτα. Η γεωγραφική θέση, καθώς και οι εκτεταμένες εκτάσεις φυσικών βιοτόπων συμβάλλουν σημαντικά στην αξία του για την ορνιθοπανίδα.
Μετανάστευση
μικρογραφία|Βάρκα στο Δέλτα Την άνοιξη το Δέλτα του Έβρου φιλοξενεί μεγάλους πληθυσμούς πουλιών τα οποία μετακινούνται από την Αφρική προς την Βόρεια Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους σταματούν στο Δέλτα για ανάπαυση και τροφή στους πλούσιους και ασφαλείς βιότοπους του υγροτόπου, με τα περισσότερα να συνεχίζουν για τους τόπους αναπαραγωγής. Αυτή την εποχή παρατηρούνται χιλιάδες παρυδάτια είδη, όπως τρύγγες, σκαλίδρες, γλαρόνια, τουρλίδες, χελιδόνια και πολλά στρουθιόμορφα. Άλλα είδη που παρατηρούνται κατά τη διάρκεια της εαρινής αποδημίας είναι ο Λευκοπελαργός, ο Μαυροπελαργός, ο Ροδοπελεκάνος και ο Αργυροπελεκάνος, η Βαλτόπαπια, ο Κραυγαετός και ο Ψευτομαχητής. Κατά την φθινοπωρινή μετανάστευση παρατηρούνται αρκετά είδη αρπακτικών και στρουθιόμορφων που μετακινούνται προς τις ζεστές χώρες μέσω του Δέλτα του Έβρου. Επίσης είδη όπως ο Ροδοπελεκάνος και ο Πελαργός παρατηρούνται σε μεγάλους αριθμούς αυτήν την περίοδο.
Αναπαραγωγή
Λίγα είδη έχουν απομείνει στο Δέλτα του Έβρου που εξακολουθούν να αναπαράγονται στον υγρότοπο, εξαιτίας της συρίκνωσης των βιοτόπων. Ήδη από τη δεκαετία '70 πολλά σημαντικά είδη πουλιών έχουν σταματήσει να αναπαράγονται, και έκτοτε, παρατηρούνται μόνο κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης ή το καλοκαίρι. Ωστόσο υπάρχουν ορισμένα σημαντικά είδη τα οποία εξακολουθούν να αναπαράγονται στο Δέλτα, όπως ο Κορμοράνος, ο Σταχτοτσικνιάς, ο Πορφυροτσικνιάς, η Καστανόπαπια, η Βαρβάρα, η Πρασινοκέφαλη, ο Φιδαετός, ο Θαλασσαετός, ο Καλαμόκιρκος, ο Στρειδοφάγος, ο Καλαμοκανάς, η Αβοκέτα, η Αγκαθοκαλημάνα, η Αλκυόνα, ο Μελισσοφάγος, το Νεροχελίδονο και το Νανογλάρονο. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Νησίδες του δέλτα
Κέντρο Πληροφόρησης Δέλτα Έβρου
Το Κέντρο Πληροφόρησης Δέλτα του Έβρου βρίσκεται στην Τραϊανούπολη και ξεκίνησε τη λειτουργία του το Σεπτέμβριο του 1997, με σκοπό την προώθηση της προστασίας της φύσης στην περιοχή, την οικοτουριστική της ανάδειξη, καθώς και την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση αρχών και κοινού για τις οικολογικές αξίες του Δέλτα του Έβρου.
Το Κέντρο Πληροφόρησης λειτουργεί σε καθημερινή βάση (καθώς και τα Σαββατοκύριακα) και μπορεί το κοινό να απευθύνεται σ' αυτό για θέματα ενημέρωσης για το Δέλτα του Έβρου, οργάνωσης και προγραμματισμού εκπαιδευτικών επισκέψεων και ξεναγήσεων στο Δέλτα του Έβρου αλλά και για να προμηθευτεί έντυπο υλικό για τον υγρότοπο. Η επίσκεψη στον υγρότοπο περιλαμβάνει διαδρομή με λεωφορείο και βαρκάδα.
Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Δέλτα Έβρου
Ο Φορέας Διαχείρισης έχει συσταθεί με βάση το Ν. 2742/99 αρ. 15 και το αρ. 13 του Ν. 3044/2002 και λειτουργεί από το 2003 με έδρα το Κέντρο Πληροφόρησης Δέλτα Έβρου στην περιοχή της Τραϊανούπολης. Είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου και έχει σκοπό τη διοίκηση και διαχείριση του Εθνικού Πάρκου Δέλτα Έβρου και για αυτό το λόγο συντονίζει όλες τις δράσεις και τους φορείς που εμπλέκονται στον υγρότοπο. Στις δραστηριότητές του συμπεριλαμβάνεται:
Δράσεις
Περιβαλλοντική Εκπαίδευση
Ο Φορέας Διαχείρισης στην διάρκεια της ακαδημαϊκής χρονιάς υλοποιεί προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης που απευθύνονται στους μαθητές της ευρύτερης περιοχής του Έβρου αλλά και μαθητές από όλη την Ελλάδα. Τα προγράμματα αυτά είναι ετήσια, ημερήσια ή πολυήμερα και είναι διαδραστικά.
Εθελοντισμός
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον από διάφορες ομάδες πολιτών για εθελοντική εργασία στον υγρότοπο. Συνήθως οι εθελοντές είναι πρόσκοποι, μαθητές της περιοχής, φοιτητές, επιστήμονες, ερευνητές, παρατηρητές, μέλη συλλόγων και μέλη περιβαλλοντικών οργανώσεων. Η εθελοντική εργασία οργανώνεται είτε από το Κέντρο Πληροφοριών, είτε από άλλο φορέα, είτε αφορά συγκεκριμένη εργασία μεμονωμένων ατόμων. Παραδείγματα εθελοντικής εργασίας είναι η συλλογή σκουπιδιών, καταγραφή της ορνιθοπανίδας, συμμετοχή στις εκδηλώσεις, δενδροφυτεύσεις κα.
Εκδηλώσεις
Ο Φορέας Διαχείρισης διοργανώνει ετήσια εκδηλώσεις οι οποίες λαμβάνουν χώρα είτε στο Κέντρο Πληροφοριών, είτε σε κεντρικά σημεία ή σε σχολεία των γειτονικών οικισμών του Δέλτα, αλλά και στην Αλεξανδρούπολη με στόχο την προστασία του υγροτόπου. Οι εκδηλώσεις που διοργανώνονται είναι οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δέλτα του Έβρου Εβρου Κατηγορία:Υγροβιότοποι
Ναύδετο
thumb|right|280px|"Ναύδετο όρμου" που έχει προσδέσει πλοίο με [[συρματόσχοινο και με σχοινί (κάβο)]]
Γενικά με τον όρο ναύδετο (το), νοείται ο μεγάλος σημαντήρας (σημαδούρα ή τσαμαδούρα – mooring buoy) που βρίσκεται αγκυροβολημένος σε συγκεκριμένη θέση (στίγμα), όπου μπορεί ένα πλοίο να προσδένεται με ασφάλεια σ΄ αυτόν, αντί να αγκυροβολήσει.
Γενικά το ναύδετο είναι πλωτή σιδερένια κυλινδρική κατασκευή (σαν δεξαμενή) επί της οποίας φέρεται μεγάλος κρίκος (αγκύλιο) στον οποίο προσδένονται τα πλοία και ακριβώς από κάτω συνδέεται, συνήθως με αλυσίδα, με άγκυρα ή άγκυρες. Διακρίνεται στο ύφαλο μέρος (κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας) και στο έξαλο μέρος που παρά την ίσαλο φέρει προφυλακτικό συνήθως ξύλινο περίζωμα για προστασία από προσκρούσεις των πλοίων κατά τη πρόσδεσή τους σ΄ αυτό.
Τα αγκυροβόλια των ναυδέτων αποτελούνται από "ετερόστομες" άγκυρες που έχουν ποντισθεί σε γραμμή κάθετη προς τη διεύθυνση του κυρίως επικρατούντος ανέμου.
Δείτε επίσης Σημαντήρας
Αναφορές
Κατηγορία:Ναυτιλιακά βοηθήματα
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1987-1988
Προς το τέλος του πρωταθλήματος προκλήθηκε αναστάτωση όταν σε έλεγχο ντόπινγκ μετά από αγώνα ΑΕΛ - Παναθηναϊκού βρέθηκε θετικός ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΛ Γκεόργκι Τσίνγκοφ στην αντιβηχική ουσία κωδεΐνη. Το αποτέλεσμα ήταν να τιμωρηθεί η ΑΕΛ με αφαίρεση 4 βαθμών, τιμωρία η οποία ευνοούσε την ΑΕΚ καθώς όντας 3 βαθμούς πίσω θα κατακτούσε το Πρωτάθλημα στα χαρτιά. Η απόφαση για τιμωρία της ΑΕΛ προκάλεσε λαϊκή εξέγερση στη Λάρισα, με τους οπαδούς της τοπικής ομάδας να προχωρούν σε αποκλεισμούς της εθνικής οδού και της σιδηροδρομικής γραμμής Αθήνας - Θεσσαλονίκης, προκαλώντας τεράστιο πρόβλημα στις συγκοινωνίες. Τη λύση έδωσε ο υφυπουργός Αθλητισμού Σήφης Βαλυράκης. Με παρέμβασή του, στις 21/03/1988, άλλαξε το άρθρο 32 του Κανονισμού Αγώνων Ποδοσφαίρου, ο οποίος εναρμονίστηκε με την ισχύουσα νομοθεσία όλων των χωρών-μελών της UEFA, όπου η ομάδα δεν φέρει ευθύνη και δεν τιμωρείται σε περίπτωση ντοπαρισμένου παίκτη της. Αυτή η απόφαση είχε ως αποτέλεσμα από τη μία να τιμωρηθεί ο Τσίνγκοφ, από την άλλη όμως οι βαθμοί να επιστραφούν στην ΑΕΛ, που έτσι κατέκτησε τον τίτλο.
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1987-1988
Σημαντήρας
thumb|right|250px|Σημαντήρας ρομβοειδής μεταλλικός ύψους 1,5 μ. Σημαντήρας (αγγλικά: buoy) ή σημαδούρα ή τσαμαδούρα ή τσαμαδούρι, λέγεται γενικά οποιοδήποτε μέσον που παραμένει στη επιφάνεια της θάλασσας, σε συγκεκριμένη θέση, προς επισήμανση συγκεκριμένου σκοπού ή λόγου, όπως: θέση ναυαγίων, ποντισμένης αγκύρας (σημαντήρας αγκύρας), όρια θαλάσσιου διαύλου (σημαντήρας διαύλου), θέση αλιευτικών εργαλείων, τηλεφωνικών καλωδίων, υποβρύχιων δραστηριοτήτων πάσης φύσεως (εκτός στρατιωτικών), όρια πεδίων βολών, όρια κολύμβησης λουομένων οργανωμένων λουτρικών εγκαταστάσεων κλπ.
Τα σχήματα των σημαντήρων είναι κωνικά, σφαιρικά, ρομβοειδή, κυλινδρικά ή τραπεζοειδή και φέρουν χρώμα συνήθως κόκκινο, πράσινο, ή πορτοκαλί, ή κεραμιδί και σπάνιες φορές μαύρο. Οι πλέον συνήθεις αυτών είναι οι καθοδηγητικοί (leading buoy) που φέρονται κυρίως σε διαύλους, οι σημαδούρες αγκυρών, σημαδούρες ναυαγίων, αλιευτικών εργαλείων κλπ.
Όταν ο σημαντήρας φέρει φανό (για ανάγκες ασφάλειας ναυσιπλοΐας) τότε καλείται φωτοσημαντήρας, συμπεριλαμβανόμενος στους φάρους και τους φανούς του φαρικού συστήματος της περιοχής. Οι φωτοσημαντήρες διαύλων φέρουν επίσης χαρακτηριστικές χρωματικές γραμμώσεις ή αριθμούς που δηλώνουν έτσι την αριθμητική τους σειρά.
Επίσης για καλύτερη εξυπηρέτηση της ναυτιλίας χρησιμοποιούνται σε περιοχές συχνής παρουσιαζόμενης ομίχλης ηχητικοί σημαντήρες που φέρουν κύμβαλο, κουδούνι ή συρίκτρα, καλούμενοι αντίστοιχα κυμβαλοσημαντήρες, κωδωνοσημαντήρες, και συρικτροσημαντήρες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναυτιλιακά βοηθήματα
Παναγιώτης Κόσκορης
Ο Παναγιώτης Κόσκορης (Σαβανοί Καλλιφωνίου, Καλάβρυτα, 1775 - 1865;) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός, αγωνιστής της επανάστασης του 1821, με σημαντική δράση και προσφορά στον απελευθερωτικό αγώνα.
Όντας παιδί φτωχικής οικογένειας, ο Κόσκορης εργάστηκε από μικρός στη Μονή της Αγίας Λαύρας ως σταβλίτης, αλλά και αργότερα στου Γιακούμπ Αγά των Καλαβρύτων με τα ίδια καθήκοντα, ώστε να εξασφαλίζει τα προς το ζην. Ακολούθως επέστρεψε στο χωριό του για να κάνει οικογένεια. Στην υπόθεση της επανάστασης τον μύησε ο αγωνιστής Αναγνώστης Στριφτόμπολας, με τον οποίο αναφέρεται να έχει ειπωθεί ο χαρακτηριστικός διάλογος: «Κόσκορη, τρως μπαρούτι;», «Με τις χούφτες, καπετάνιο!»
Το 1824 το τότε Υπουργείο Πολέμου της Προσωρινής Επαναστατικής Κυβέρνησης τον προήγαγε, τιμητικά, βάσει του υπ’ αριθμ. 3801/31-3-1824 διπλώματος που του απονεμήθηκε, στο στρατιωτικό βαθμό του Εκατόνταρχου. Πήρε μέρος σε πολλές ένοπλες συγκρούσεις κατά των Οθωμανών, στις μάχες των Καλαβρύτων (21 Μαρτίου 1821), Λεβιδίου, Μαύρων Λιθαριών, Άργους, Κορίνθου, Καστρακίου, Σαραβαλίου, Γεροκομίου, Παλαιάς Πάτρας, Ακράτας, Μακρυνόρους, Δερβενίου, Πουρναρόκαστρου, Κραβαρίου, Χρέπας, Δαβιάς κ.α.
Μετά την απελευθέρωση της χώρας και συγκεκριμένα το 1833, η επί των Στρατιωτικών σχετική Επιτροπή, τον κατέταξε στην Α’ Τάξη των υπαξιωματικών, με αριθμό μητρώου 864. Στο τέλος της ζωής του και ξεπερνώντας την ηλικία των 90 ετών, έζησε σε σχεδόν απόλυτη ένδεια κι απόλυτα «παραγκωνισμένος», όπως ο ίδιος έλεγε. Ήταν νυμφευμένος κι απέκτησε δύο γιους, τους Αλέξιο και Γεώργιο Κοσκορόπουλο.
Παραπομπές
Κοσκορης Παναγιωτης Κοσκορης Παναγιωτης
Εκκλησία του Προφήτη Ηλία στο Σοκόλατς
Η Εκκλησία του Αγίου Προφήτη Ηλία είναι μία Σερβική Ορθόδοξη εκκλησία που βρίσκεται στο Σοκόλατς της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Χτίστηκε το 1876-1882 και είναι αφιερωμένη στον Προφήτη Ηλία. Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό της είναι της μεσοπολεμικής περιόδου. Το 1992, με απόφαση του Μητροπολίτη Νικολάι η εκκλησία έγινε προσωρινά καθεδρικός ναός και ονομάστηκε Ρομανική του Λαζάρου. Επί του παρόντος λειτουργεί, υπάγεται στη Μητρόπολη του Νταμπάρ-Βοσνίας και στην επισκοπή του Σεράγεβο. Είναι προστατευόμενο πολιτιστικό μνημείο της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.
Ιστορία
Η εκκλησία βρίσκεται στο Σοκόλατς, ανάμεσα στο όρος Ντέβετακ και το όρος Ρομάνια. Στην αρχαιότητα, σε αυτήν την περιοχή ζούσαν οι Αυταριάτες, μία από τις φυλές των Ιλλυρίων που άκμασε τον 5ο αιώνα π.Χ. Είχαν χτίσει οχυρώσεις και τύμβους.
Η εκκλησία του Προφήτη Ηλία χτίστηκε την περίοδο 1876-1882. Η πρώτη λειτουργία, για τον αγιασμό της εκκλησίας, πραγματοποιήθηκε την 5η Αυγούστου 1881 από τον Μητροπολίτη Σάββα Κοσανόβιτς του Ντάμπαρ-Βοσνίας, ο οποίος κατά την άφιξή του στο Σοκόλατς καλωσορίστηκε από 8-10 χιλιάδες άτομα. Για την εκδήλωση, ο συγγραφέας Μίλο Μαρτίνοβιτς έγραψε: «Οι άνθρωποι, στο άκουσμα της καμπάνας, συγκινήθηκαν πολύ, επειδή οι περισσότεροι, με λίγες εξαιρέσεις, δεν είχαν ακούσει ποτέ τόσο καθαρό ήχο από καμπάνες». Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό της εκκλησίας έγιναν κατά τη μεσοπολεμική περίοδο, από τον ντόπιο ζωγράφο Ρομάν Πετρόβιτς.
Τον Απρίλιο του 1941, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το εικονοστάσιο και οι τοιχογραφίες της εκκλησίας καταστράφηκαν από τους βομβαρδισμούς των Γερμανικών αεροπλάνων. Η εκκλησία υπέστη περαιτέρω ζημιές όταν οι Ούστασε κατέλαβαν το κτίριο και έκαψαν τα χρονικά και τα χειρόγραφά της. Η τρομοκρατία των Ούστασε ανάγκασε τους ιερείς και τους πιστούς να εγκαταλείψουν την ενορία, και να αναζητήσουν καταφύγιο στη Σερβία. Επέστρεψαν στα σπίτια τους, μόνο μετά το τέλος του πολέμου. Το 1946-1949 οι κομμουνιστικές αρχές μετέτρεψαν την εκκλησία σε σιταποθήκη. Το 1949-1967 απαγορεύτηκαν οι λειτουργίες της εκκλησίας.
Το 1967, με την άφιξη του ιερέα Μιλοσάβα Βιντακόβιτς άρχισαν εργασίες για την αποκατάσταση της εκκλησίας. Το 1971 ο Μητροπολίτης Βλάντισλαβ του Νταμπάρ-Βοσνίας πραγματοποίησε έναν αγιασμό. Το κτίριο ανακαινίστηκε και κατασκευάστηκε καινούριο εικονοστάσιο, με εικόνες του Ντράγκοσλαβ Παλέ Ακσεντιέβιτς, ενός ζωγράφου και μουσικοσυνθέτη από το Βελιγράδι.
Το 1992, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας, ο Μητροπολίτης Νικολάι διαδέχθηκε τον Βλάντισλαβ στη Μητρόπολη του Νταμπάρ-Βοσνίας, αλλά λόγω της κατάστασης του πολέμου δεν μπορούσε να μπει στο Σεράγεβο, όπου βρισκόταν η έδρα της Μητρόπολης. Τότε, αποφάσισε να μεταφέρει την έδρα στο Σοκόλατς. Ο Μητροπολίτης Νικολάι ονόμασε την εκκλησία του Αγίου Προφήτη Ηλία ως Ρομανική του Λαζάρου (Романијска Лазарица) και την έκανε καθεδρικό ναό. Τον Μάιο του 1994 ο Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β' και ο Πατριάρχης Βελιγραδίου Παύλος επισκέφθηκαν το Σοκόλατς και καλωσορίστηκαν από τον Μητροπολίτη Νικολάι.
Η εκκλησία του Προφήτη Ηλία έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο με εθνικά μνημεία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και είναι προστατευόμενη τοποθεσία. Είναι ένα κέντρο της θρησκευτικής, πολιτιστικής και εκπαιδευτικής ζωής του Σοκόλατς. Στο συγκρότημα κτιρίων της εκκλησίας προστέθηκε ένα πνευματικό κέντρο και μία Πλατεία αφιερωμένη στον Πατριάρχη Παύλο και τον Μητροπολίτη Νικολάι. Επί του παρόντος, στην εκκλησία υπηρετούν 4 ιερείς και ένας διάκονος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Εθνικά μνημεία στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Δημήτρης Ντουνιάς
Ο Δημήτρης Ντουνιάς (1944 - 6 Δεκεμβρίου 2017) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στον Πανιώνιο.
Χρυσή τομή
Εκφρασμένο αλγεβρικά:
Δημήτρης Ντουνιάς
Βιογραφικό
Ο Δημήτρης Ντουνιάς γεννήθηκε το 1944 και καταγόταν από τα Λεχαινά Ηλίας. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στην άμυνα, στη θέση του λίμπερο. Ξεκίνησε να παίζει στο ερασιτεχνικό σωματείο ΑΕ Αγ. Παύλου. Το 1961 πήγε στον Πανιώνιο, έναντι 13.500 δρχ., με τη μεσολάβηση του Αχιλλέα Αθανασούλα που ήταν γνωστός του. Έπαιξε στην α΄ ομάδα του Πανιώνιου τη δεκαετία του '60 από τη σεζόν 1961-62 ως το 1970-71, με διακοπή ένα έτος (1966-67) που είχε φύγει στη Νότιο Αφρική. Διακρινόταν για τα αποτελεσματικά μαρκαρίσματα. Με τον Πανιώνιο αγωνίστηκε στο Κύπελλο Ράπαν 1964 και στο Κύπελλο Εκθέσεων 1969, ενώ ήταν μέλος της ομάδας του 1971 που τερμάτισε στη 2η θέση.
Χρυσή τομή
όπου το γράμμα \varphi αντιπροσωπεύει την χρυσή τομή. Η τιμή του είναι:
Δημήτρης Ντουνιάς
Βιογραφικό
Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον ΑΠΟ Ρουφ και έκλεισε την καριέρα του στον ΠΑΣ Γιάννενα, τη σεζόν 1973-74 που ανέβηκε στην Α΄ Εθνική.
Χρυσή τομή
Η χρυσή τομή αναφέρεται επίσης και ως χρυσός λόγος ή χρυσός κανόνας. Άλλα ονόματα είναι χρυσή μετριότητα και Θεϊκή αναλογία ενώ στον Ευκλείδη ο όρος ήταν άκρος και μέσος λόγος.
Δημήτρης Ντουνιάς
Βιογραφικό
Επαγγελματικά, εργάστηκε στον ΟΤΕ. Ήταν θείος του Νίκου Αναστόπουλου, ο οποίος είναι γιος της αδερφής του.