cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκλαβηνίες
8ος αιώνας
Οι στρατιωτικές εκστρατείες που πραγματοποίησε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε΄ επέφερε μια νέα μετακίνηση Σλάβων υπό Βουλγαρική πίεση (783). Οι Βούλγαροι είχαν από το 773 κόψει τους δρόμους επικοινωνίας στην κοιλάδα του Βαρδάρη ανάμεσα στη Σερβία και τους Βυζαντινούς. Ο Κωνσταντίνος Ε΄ τους νίκησε όταν έμαθε ότι σχεδίαζαν επιδρομή. Αργότερα (783) ξέσπασε μια μεγάλη Σλαβική εξέγερση από τη Μακεδονία μέχρι την Πελοπόννησο αλλά την κατέπνιξε ο Βυζαντινός Πατρίκιος Σταυράκιος. Η Δαλματία που την κατοικούσαν τότε Σλάβοι είχε καλές σχέσεις με το Βυζάντιο. Ο Ακάμας ένας Σλάβος άρχοντας συμμετείχε σε επανάσταση απέναντι στην αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία (799).
Εγκατάσταση των Σλάβων
Οι Βυζαντινοί ιστορικοί όπως ο Ιωάννης της Εφέσου αναφέρουν επιδρομές Σλάβων σε Ελληνικές περιοχές τη δεκαετία του 580. Τα Θαύματα του Αγίου Δημητρίου γράφουν ότι την τριετία 614-616 οι Δραγοβίται, οι Σαγουδάτες, οι Βελεγεζίτες, οι Βαϊουνίτες και οι Βερζήτες πολιόρκησαν τη Θεσσαλονίκη. Η πολιορκία ωστόσο δεν απασχόλησε τους ιστορικούς της εποχής επειδή ήταν ένα τοπικό γεγονός. Μια συντονισμένη προσπάθεια των Αβάρων και των Σλάβων να καταλάβουν την Θεσσαλονίκη δύο χρόνια αργότερα απέτυχε ξανά. Οι Άβαροι, οι Βούλγαροι και οι Σλάβοι πολιόρκησαν την Κωνσταντινούπολη (626), η πολιορκία απέτυχε και έπεσε σημαντικά το κύρος των Αβάρων. Η Σλαβική πίεση στη Θεσσαλονίκη ελαττώθηκε μετά την αποτυχημένη πολιορκία του 617-618. Τα Σλαβικά φύλλα επιτέθηκαν ξανά στη Θεσσαλονίκη (676-678), αυτή τη φορά οι Βελεγεζίτες που είχαν εγκατασταθεί στη Μαγνησία ήταν σύμμαχοι των Ελλήνων και τους εφοδίαζαν με τρόφιμα από το λιμάνι. Οι Σλάβοι είχαν εγκατασταθεί τότε στον Ελληνικό χώρο και δημιούργησαν οικισμούς σε ανάμειξη με Έλληνες, ταυτόχρονα ξεκίνησε ο προσυλητισμός τους στην Ορθοδοξία. Ένας μεγάλος αριθμός από Μεσαιωνικές πηγές πιστοποιεί την παρουσία των Σλάβων στην Ελλάδα εκείνη την εποχή Στον δρόμο του για τους Αγίους Τόπους (732) ο Ουίλμπαλντ γράφει "έφτασα στην πόλη της Μονεμβασιάς, τη γη των Σλάβων", αυτό δείχνει Σλαβική παρουσία στην Πελοπόννησο. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ τον 10ο αιώνα γράφει σε σχέση με την επιδημία πανώλης που ξέσπασε την τριετία 744-747 "ολόκληρη η ενδοχώρα της Πελοποννήσου εκσλαβίστηκε". Το Χρονικό της Μονεμβασίας με τη σειρά του γράφει ότι η Δυτική Πελοπόννησος κατελήφθη από Σλάβους αλλά η Ανατολική Πελοπόννησος και η Αττική παρέμειναν σε Βυζαντινά χέρια. Οι πηγές αυτές ωστόσο για πολλούς δεν θεωρούνται αξιόπιστες. Ο Βυζαντινολόγος Παναγιώτης Χαρανής αναφέρει ότι το Χρονικό της Μονεμβασιάς είναι αξιόπιστο, πολλοί άλλοι ωστόσο το αμφισβητούν. Ο διακεκριμένος γλωσσολόγος Μαξ Φάσμερ καταγράφει 429 Σλαβικά τοπωνύμια μόνο στην Πελοπόννησο. Η απορία σχετικά με το εάν τα πολλά Σλαβικά τοπωνύμια υποδηλώνουν συμπαγή Σλαβικό πληθυσμό είναι υπό διερεύνηση. Οι σχέσεις μεταξύ των Σλάβων και των Ελλήνων έγιναν φιλικές μετά την εγκατάσταση των τελευταίων. Οι Σλάβοι έγιναν αγρότες και ξεκίνησαν το εμπόριο μέσα στις πόλεις.[46] Οι Ελληνικοί πληθυσμοί εξακολουθούσαν να υπάρχουν στις περιοχές που κατείχαν οι Σλάβοι, πιθανότατα τους πλήρωναν φόρο υποτέλειας.[46] Μερικά χωριά ήταν μεικτά, ξεκίνησε από νωρίς ο Εξελληνισμός των Σλάβων της Πελοποννήσου, ολοκληρώθηκε αργότερα από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες.
Εξελληνισμός
Όταν οι Βυζαντινοί σταμάτησαν να μάχονται στην Ανατολή προσπάθησαν να αποκτήσουν τον έλεγχο στις Ελληνικές περιοχές απέναντι στους Σλάβους. Οι αυτοκράτορες δημιούργησαν διοικητικές περιοχές τα Θέματα, διοικητικές στρατιωτικές επαρχίες που κυβερνήθηκαν από έναν Στρατηγό. Το Θεματικό σύστημα εμφανίστηκε στο Βυζάντιο τον 7ο αιώνα στη διάρκεια της βασιλείας του Μεγάλου Ηρακλείου, το σύστημα σταδιακά έφερε όλες τις Ελληνικές περιοχές υπό Βυζαντινή διοίκηση. Το πρώτο Βαλκανικό θέμα που δημιουργήθηκε ήταν το Θέμα Θράκης (680), ακολούθησε το Θέμα Ελλάδος με την ανατολική Στερεά Ελλάδα (695). Οι Σλάβοι δήλωσαν την υποταγή τους στον Στρατηγό του Θέματος επειδή οι κυβερνήτες τους επιθυμούσαν να συμμετέχουν στην αυτοκρατορική διοίκηση. Το επόμενο Θέμα θα δημιουργηθεί 100 χρόνια αργότερα, ο ευνούχος στρατηγός Σταυράκιος προχώρησε σε εκστρατεία από τη Θεσσαλονίκη προς τη Θεσσαλία και την Πελοπόννησο. Ο Σταυράκιος αιχμαλώτισε πολλούς Σλάβους και τους έστειλε στην Ανατολή. Δεν είναι γνωστό ωστόσο ποιες νέες περιοχές επανήλθαν με την εκστρατεία αυτή στον αυτοκρατορικό έλεγχο. Την περίοδο 790-802 δημιουργήθηκε το Θέμα Μακεδονίας με πρωτεύουσα την Αδριανούπολη στα ανατολικά του. Ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Α´ ξεκίνησε μια σοβαρή εκστρατεία ανάκτησης των εδαφών, δημιουργήθηκε το Θέμα Πελοποννήσου. Το Χρονικό της Μονεμβρασιάς έγραψε ότι ο Βυζαντινός διοικητής της Κορίνθου προχώρησε σε εκστρατεία εναντίον των Σλάβων, τους υπέταξε και επανάφερε τους παλιούς κατοίκους στα κτήματα τους. Η πόλη της Πάτρας επανήλθε υπό αυτοκρατορικό έλεγχο και κατοικήθηκε από Έλληνες. Τον 9ο αιώνα δημιουργήθηκαν μια σειρά από νέα θέματα μικρότερα από τα αρχικά όπως το Θέμα Θεσσαλονίκης, το Θέμα Δυρραχίου, το Θέμα Στρυμόνος και το Θέμα Νικοπόλεως. Με τα Θέματα αυτά επεκτάθηκαν στην περιοχή οι Βυζαντινοί νόμοι και ο Βυζαντινός πολιτισμός. Στα τέλη του 9ου αιώνα ο μικρός αριθμός Σλαβικών φυλών που κατοικούσε στα βουνά όπως οι Μηλιγγοί και οι Εζερίτες πέρασαν σε Ελληνική διοίκηση. Οι Σλάβοι θα παραμείνουν αυτόνομοι μέχρι την Οθωμανική αυτοκρατορία αλλά υπό Βυζαντινή κυβέρνηση.
Ο Νικηφόρος Α΄ πέρα από τις εκστρατείες εναντίον των Σλάβων φρόντισε για τον εξελληνισμό και τον εκχριστιανισμό τους. Πολλοί Σλάβοι μεταφέρθηκαν σε άλλες περιοχές στην Ανατολή και εξόπλισαν τον Βυζαντινό στρατό. Σε αντάλλαγμα έφερε σε Σλαβικά εδάφη στον Ελληνικό χώρο Έλληνες από τη Μικρά Ασία και τη Σικελία όπως και πολλούς Αρμένιους. Όταν χάθηκαν οι παραμεθόριες περιοχές από τη Βυζαντινή αυτοκρατορία οι Ελληνόφωνες κάτοικοι τους μετανάστευσαν στην Ελληνική χερσόνησο. Οι δραστηριότητες της εκκλησίας στον εξελληνισμό των Σλάβων ήταν επιτυχής, βρέθηκαν απομονωμένοι σε μια πλειοψηφία Ελληνικού πληθυσμού. Είναι απορία πως μετακινήθηκε τόσο μεγάλο μέρος του πληθυσμού, πιθανότατα υπήρχαν στις παλιότερα Έλληνες κάτοικοι. Η επιτυχία του εξελληνισμού φαίνεται στην πλήρη επικράτηση της Ελληνικής γλώσσας στην Ελληνική χερσόνησο σε αντίθεση με τη Σερβία και την Κροατία. Η Βουλγαρία δεν μπόρεσε να εξελληνιστεί για αυτό η Βυζαντινή διοίκηση διατηρήθηκε μονάχα δύο αιώνες (1018 - 1186). Τα Βυζαντινά σύνορα επεκτάθηκαν βόρεια (1018) αν και παρέμειναν πολλά ανεξάρτητα Σλαβικά χωριά, κατείχαν τα κεντρικά Βαλκάνια κόβοντας τη Δαλματία από τον Βυζαντινό έλεγχο. Η Δαλματία επικοινωνούσε μόνο με την Ιταλική χερσόνησο με αποτέλεσμα να ενοχλείται συνέχεια από Σλάβους πειρατές. Η Κωνσταντινούπολη έκοψε τους δεσμούς της με τη Ρώμη, οι δύο μεγάλες χριστιανικές πόλεις άρχισαν να έρχονται σε σύγκρουση που θα πάρει μεγάλες διαστάσεις ειδικά στον θρησκευτικό τομέα.
Πηγές
Κατηγορία:Σκλαβηνίες Κατηγορία:Ιστορία των Νότιων Σλάβων Κατηγορία:Μεσαιωνική ιστορία των Βαλκανίων
Διοικητική διαίρεση Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου
Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την Απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011, λαμβάνοντας υπόψη και την τροποποίηση του προαναφερθέντος αρχείου σύμφωνα με το ΦΕΚ 698/Β'/20.03.2014.
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα
Βαλένθια ΚΦ Μεστάγια
Οι αναπληρωματικές ομάδες στην Ισπανία αγωνίζονται στο ίδιο σύστημα ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος με τις κύριες ομάδες. Ωστόσο, απαγορεύτεται να συμμετάσχουν στην ίδια κατηγορία με την κύρια ομάδα. Έτσι, η Βαλένθια ΚΦ Μεστάγια δεν μπορεί να προβιβαστέι στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, κατηγορία στην οποία ανήκει η Βαλένθια ΚΦ. Επιπρόσθετα, οι αναπληρωματικές ομάδες δεν δικαιούνται να συμμετάσχουν στο Κύπελλο Ισπανίας.
Αναστασία Παβλιουτσένκοβα
Η Παβλιουτσένκοβα κατατάσσεται συνεχώς μέσα στις 50 πρώτες θέσεις της κατάταξης από τις 3 Νοεμβρίου 2008, όταν και μπήκε για πρώτη φορά στην καριέρα της. Μεταξύ του French Open 2008 και του Australian Open 2020, συμμετείχε σε 48 συνεχόμενα τουρνουά Grand Slam.
Βαλένθια ΚΦ Μεστάγια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1944
Αναστασία Παβλιουτσένκοβα
Η Παβλιουτσένκοβα έχει κερδίσει 12 τίτλους στα μονά και πέντε στα διπλά στην WTA Tour, καθώς και πέντε τίτλους στα single και οκτώ στα διπλά στην ITF Circuit. Οι μεγαλύτεροι τίτλοι της μέχρι στιγμής είναι αυτοί στα τουρνουά των Open GDF Suez 2014 και 2014 Kremlin Cup. Έφτασε στον πρώτο της τελικό Grand Slam στο Γαλλικό Όπεν του 2021, έχοντας προηγουμένως φτάσει σε έξι άλλους προημιτελικούς Grand Slam στο Γαλλικό Όπεν 2011, το Open US 2011, το Wimbledon 2016 και τα Αυστραλιανά Opens 2017, 2019 και 2020.
Η ίδια έχει σημειώσει επίσης σημαντική επιτυχία και στα διπλά, φτάνοντας στην θέση Νο. 21 ως την υψηλότερη κατάταξη της στις 16 Σεπτεμβρίου 2013, φτάνοντας συνολικά σε έξι προημιτελικούς και στα τέσσερα Grand Slams (στο Australian Open το 2013, το French Open το 2013 και 2021, Wimbledon το 2014, και το US Open το 2015 και 2018), καθώς κέρδισε και έναν τίτλο Premier Mandatory το 2013 στο τουρνουά Mutua Madrid Open μαζί με τη Λούσι Σαφάροβα.
Ένωση Συγγραφέων του Καζακστάν
Η Ένωση Συγγραφέων του Καζακστάν (καζακικά: Қазақстан жазушылар одағы, ρωσικά: Союз писателей Казахстана) είναι λογοτεχνική οργάνωση του Καζακστάν, που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1930. Από την ίδρυσή της, τουλάχιστον 750 κορυφαίοι συγγραφείς του Καζακστάν έχουν συνδεθεί με την ένωση.
Πρόεδροι
Κατηγορία:Καζακστάν-επέκταση Κατηγορία:Λογοτεχνία του Καζακστάν Κατηγορία:Οργανισμοί με έδρα το Καζακστάν
Κομνηνή Νέμανιτς
Η Κομνηνή Νεμάνια (σερβικά : Комнена Немањић) ήταν αρχόντισσα, σύζυγος του Ντιμίτρι Προγκονί, μεγἀλου άρχοντος της Κρούγια, και αργότερα του Γρηγόριου Καμωνά, άρχοντος του Ελμπασάν.
Πατέρας της ήταν ο Σέρβος βασιλιάς Στέφανος ο Πρωτόστεπτος και μητέρα της η Ευδοκία Αγγελίνα. Είχε τρεις αδελφούς τον Στέφανο Ράντισλαβ, τον Στέφανο Βλάντισλαβ, και τον Πρέντισλαβ.
Παντρεύτηκε τον Ντιμίτρι το 1208, και μια σύντομη συμμαχία έγινε μεταξύ της Σερβίας και του Αρβάνου, το οποίο βρισκόταν σε συγκρούσεις με την Δημοκρατία της Βενετίας. Μετά το θάνατο του Ντιμίτρι το 1215 η ηγεμονία αφέθηκε στην Κομνηνή, η οποία όμως σύντομα παντρεύτηκε τον Γρηγόριο Καμωνά. Αυτός ανέλαβε την εξουσία της Κρούγια και την ενίσχυση των σχέσεων με τη Σερβία η οποία είχε αποδυναμωθεί μετά από μια σερβική επίθεση στη Σκόδρα.
Η Κομνησή Νεμάνια απέκτησε μια κόρη με τον Καμωνά η οποία παντρεύτηκε τον Γκολέμ της Κρούγια.
Πηγές
Κατηγορία:Άρβανον Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς
Καρλ Λάιχτερ
Ο Καρλ Γιούρεβιτς Λάιχτερ (Νιάπι, 13 Οκτωβρίου 1902 - Τάλιν, 7 Μαρτίου 1987) ήταν Σοβιετικός μουσικολόγος Εσθονικής καταγωγής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1902 στο Νιάπι (σήμερα ανήκει στην επαρχία Λέενε-Βίρουμαα στην Εσθονία). Το 1929 αποφοίτησε από το Ανώτερο Μουσικό Κολλέγιο του Τάρτου στην τάξη σύνθεσης του Χέινο Έλλερ, όπου σπούδασε με τους Έντουαρντ Τούμπιν, Άλφρεντ Καρίντι, Έντουαρντ Όγια και Όλαφ Ρόοτς. Το 1931 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τάρτου με πτυχίο μουσικής αισθητικής. . Η διατριβή του ονομάστηκε "Φιλοσοφικά και αισθητικά θεμέλια της δημιουργικότητας του Ρίχαρντ Βάγκνερ".
Το 1929-1931 εργάστηκε στο Αρχείο Εσθονικής Λαογραφίας στο Εσθονικό Λαογραφικό Μουσείο. Κατά τα έτη 1930-1934 εργάστηκε ως κριτικός μουσικής για την εφημερίδα "Nädala Postimess" του Τάρτου. Το 1938-1940 εργάστηκε στο Τάλιν ως εκδότης εκδοτικού οίκου που εξέδιδε βιβλία για τη μουσική. Από το 1940 δίδαξε μουσική ιστορία στο Ωδείο του Τάλιν (από το 1946 ήταν αναπληρωτής καθηγητής). Το 1941 και το 1944-1947 ήταν κοσμήτορας. Το 1946-1949 ήταν επικεφαλής του τμήματος της μουσικής ιστορίας, το 1961-1962 ήταν επικεφαλής στο τμήμα μουσικολογίας και το 1966-1968 ήταν επικεφαλής στο τμήμα σύνθεσης και μουσικολογίας.
Έχει γράψει πολλά άρθρα σχετικά με την ιστορία της εσθονικής μουσικής σε περιοδικά της Εσθονίας. Μερικά άρθρα του για την εσθονική μουσική είναι τα εξής: «Μουσικός Πολιτισμός της Εσθονίας από τον 18ο αιώνα», «Εσθονική-Σοβιετική συμφωνική μουσική», «Τρόποι ανάπτυξης της Μουσικής Δωματίου στην Εσθονία» (με τον Γιαν Ράατς), «Σημειώσεις για την ανάπτυξη του χορωδιακού τραγουδιού της Εσθονίας», «Για τη συλλογή λαϊκών μουσικών κομματιών στην Εσθονία» και «Μουσικός πολιτισμός της Εσθονίας κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα».
Πέθανε στις 7 Μαρτίου 1987 στο Τάλιν, το οποίο αποτελούσε τότε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης ως Εσθονικής ΣΣΔ.
Το μουσείο Εντουάρντ Τούμπιν στο Κάστρο της Αλατσκίβι φιλοξενεί εκθέματα σχετιζόμενα με τον Λάιχτερ και τους συναδέλφους - συμφοιτητές του στη Μουσική Σχολή του Τάρτου. Στην δεκαετία του 1990 η χήρα του δώρισε το μεγάλο αρχείο της αλληλογραφίας του Λάιχτερ με πολλούς Εσθονούς και ξένους μουσικούς στο Εσθονικό Μουσείο Θεάτρου και Μουσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου
Δρουγγάριος της Βίγλας
Ο Δρουγγάριος της Βίγλας ή της Βίγλης ήταν αξίωμα στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο κάτοχός του ήταν αρχηγός του τάγματος της Βίγλας, ενός τακτικού και επαγγελματικού στρατιωτικού σχηματισμού που έπαιζε και το ρόλο ανακτορικής φρουράς κατά τη μέση βυζαντινή περίοδο.
Από τον 11ο αιώνα τη θέση του «επάρχου της πόλεως» (praefectus urbi) ως αντικαταστάτη του αυτοκράτορα στο βασιλικό δικαστήριο παίρνει ο δρουγγάριος της βίγλης που μετονομάζεται σε «μέγα δρουγγάριο». Με τη δικαστηριακή μεταρρύθμιση του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού (1166) το δικαστήριο του μεγάλου δρουγγαρίου γίνεται ένα από τα τέσσερα κύρια δικαστήρια της Κωνσταντινουπόλεως.
Νέο Καρλόβασι Σάμου
μικρογραφία
Το Καρλόβασι είναι κωμόπολη του νομού Σάμου με πληθυσμό 7.363 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 και είναι φοιτητική πόλη. Είναι το πολυπληθέστερο κέντρο του νησιού και ακολουθεί η Πόλη της Σάμου. Είναι γνωστή και ως συμπρωτεύουσα του νομού Σάμου. Σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του 2010 (Σχέδιο Καλλικράτης) από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο Δήμο Σάμου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, ενώ μετά από τροποποίηση του πιο πάνω σχεδίου το 2019, που ως αποτέλεσμα είχε τη διάσπαση της νήσου Σάμου σε δύο δήμους (Δήμος Δυτικής Σάμου και Δήμος Ανατολικής Σάμου) εντάχθηκε στον Δήμο Δυτικής Σάμου, του οποίου αποτελεί έδρα. Δήμαρχος Δυτικής Σάμου είναι ο Καρλοβασίτης Αλέξανδρος (Αλέκος) Λυμπέρης, τέως αντιδήμαρχος Καρλοβασίων, αδελφός του τέως και τελευταίου Δημάρχου Καρλοβασίων Παναγιώτη Λυμπέρη.
Γεωγραφία
Το Καρλόβασι βρίσκεται στα Βορειοδυτικά του νησιού και αποτελείται από 5 συνοικίες: Το Παλαιό Καρλόβασι, το Νέο Καρλόβασι, το Μεσαίο Καρλόβασι, τον Όρμο και το Λιμάνι. Γι'αυτό στο παρελθόν λεγόταν Καρλοβάσια. Παράγει ελιές, λάδι, εξαιρετικά κρασιά με παγκόσμια βραβεία, σιτηρά, σταφίδες, μέλι, σύκα. Είχε πολλά βυρσοδεψεία και καπνεργοστάσια τα οποία σταδιακά έκλεισαν λόγω της ανάπτυξης άλλων μορφών βιομηχανίας και τεχνολογίας. Στο Καρλόβασι βρίσκεται και η Σχολή Θετικών επιστημών του Πανεπιστημίου Αιγαίου, που περιλαμβάνει τις σχολές: Μηχανικών Πληροφοριακών και Επικοινωνιακών Συστημάτων, Μαθηματικών και Στατιστικής.
Σύμφωνα με το μεγάλο Σαμιώτη ιστορικό Επαμεινώνδα Σταματιάδη, το όνομα Καρλόβασι προέρχεται από τις δύο τουρκικές λέξεις Karli - ovasi που σημαίνουν χιονισμένος κάμπος. Αν και η ερμηνεία αυτή είναι η επικρατέστερη, όμως δεν είναι εντελώς πειστική γιατί το Καρλόβασι σχεδόν ποτέ δεν καλύπτεται από χιόνια. Γι' αυτό άλλοι ιστορικοί καταφεύγουν σε άλλες ερμηνείες. Σε δημοσίευμά της η ιστορικός Ευαγγελία Μπαλτά συνδυάζει το τοπωνύμιο Καρλή - Οβαζί με την αναφορά για την ύπαρξη ενός ποταμού στην περιοχή με παρόμοιο όνομα. Είναι λοιπόν πιθανόν το Καρλόβασι να μην είναι ο χιονισμένος κάμπος, αλλά ο κάμπος του ποταμού Καρκλίκ (Καρκλίκ - οβασί), που η χρήση το οδήγησε στη σημερινή ονομασία Καρλόβασι. Έχει πολλές εκκλησίες με σπουδαιότερες τον Άγιος Νικόλαο στον Όρμο (1902), το μητροπολιτικό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Νέο Καρλόβασι (1896), την Αγία Τριάδα στο Παλαιό, καθώς και το ναό της Οσίας Ματρώνας, μεταξύ πολλών άλλων, όπου φυλάσσεται και ο Ηγεμονικός Θρόνος.
Το λιμάνι Καρλοβασίου ξεκίνησε να κατασκευάζεται στη θέση Σχίνος, δυο χιλιόμετρα από το Νέο Καρλόβασι, στα τέλη του 19ου αιώνα, κατά την περίοδο της Ηγεμονίας στη Σάμο. Η θέση επιλέχθηκε από τον ισχυρό πολιτικό Ιωάννη Χατζηγιάννη. Σήμερα συνδέει ακτοπλοϊκά την πόλη με τον Πειραιά, τις Κυκλάδες, καθώς και τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου και την Καβάλα. Σημαντικά κτίρια στο λιμάνι Καρλοβασίου είναι το Τελωνείο και το Λιμενικό Ταμείο. Παλαιότερα λειτουργούσε ταρσανάς που ιδρύθηκε από τον Ιωάννη Κοντάρα. Τα τελευταία χρόνια έγινε επέκταση του λιμανιού προς την ανατολική πλευρά, παραπλέυρως της οποίας βρίσκεται το αλιευτικό καταφύγιο. Στη θέση του καταφυγίου κατασκευάζεται μαρίνα τουριστικών σκαφών, ενώ αυτό θα μεταφερθεί σε θέση όμορη του εμπορικού λιμένα - έναντι του τελωνειακού σταθμού. Ο τελευταίος ανακατασκευάζεται, διευρύνεται και σύντομα θα επαναλειτουργήσει με ακτοπλοϊκές συνδέσεις από και προς τα μικρασιατικά παράλια. Τέλος, η περιοχή γνωρίζει οικονομική άνθιση και τουριστική ανάπτυξη με την είσοδο νέων επιχειρήσεων εστίασης και φιλοξενίας.
Από το Καρλόβασι κατάγονταν ο Λυκούργος Λογοθέτης, ηγέτης των Σαμίων κατά την Επανάσταση του 1821 και ο μουσικοσυνθέτης Μανώλης Καλομοίρης.
Επίσης, το Καρλόβασι αποτέλεσε τόπο εξορίας του Γιάννη Ρίτσου. Στη διάρκεια της δικτατορίας βρισκόταν σε κατ’ οίκον περιορισμό. Διάβαζε, έγραφε και ζωγράφιζε πάνω σε κεραμικά και βότσαλα. Κοντά στο λιμάνι, στον παραλιακό δρόμο, υπάρχει η πολυθρόνα στην οποία καθόταν και ατένιζε το Αιγαίο ο μεγάλος ποιητής.
Ιστορία
Παλαιότερα ονομάζονταν «Νεοχώριον». Κτίστηκε γύρω στα 1550 απο Σαμίους, την εποχή της ερήμωσης της Σάμου. Τα βυρσοδεψία αποτέλεσαν μεγάλο μέρος στην ιστορία του Καρλοβάσου. Εκεί επεξεργάζονταν το δέρμα από τα ζώα και το έκαναν κυρίως σολοδέρματα.Αυτή τη στιγμή, το μόνο που έχει μείνει είναι ερείπια τα οποία αποτελούν αξιοθέατο για τους πολλούς τουρίστες του νησιού αυτού. Επίσης, κοντά στο Φουρνιώτικο Ρέμα υπάρχουν και τα ερείπια του λεπροκομείου που λειτουργούσε παλαιότερα στο Καρλόβασι.
Οι πρώτες κατοικίες κτίσθηκαν στη Θέση Αλωνάκι, πάνω στα ερείπια της Γοργύρας. Το Καρλόβασι την εποχή της Ηγεμονίας υπήρξε σπουδαίο βιομηχανικό, εμπορικό και πνευματικό κέντρο του Αιγαίου. Το 1890 είχε 3.348 κατοίκους. Μαζί με το Μεσσαίο Καρλόβασι και το Παλαιό συνέθεταν ένα σύμπλεγμα πόλεως ισάξιο με το λιμένα Βαθέος την πρωτεύουσα της Σάμου.
Στο φιλελεύθερο Καρλόβασι ιδρύεται το 1784 η Σχολή Καρλοβασίου με χρήματα που άφησε για σκοπό αυτό ο φωτισμένος Καρλοβασίτης ΕπΙσκοπος Πορφύριος Ζεμπέτης. Το πρωτοποριακό για την εποχή του σχολείου που αργότερα μετονομάστηκε σε Πορφυριάδα Σχολή προς τιμήν του ιδρυτού της, υπηρέτησε τις ίδιες επαναστάσεις και μορφοποίησε τους ηγέτες της και αναμφισβήτητα πρώτο του Καρλοβασίτη Λογοθέτη Λυκούργο.
Επίσης στο Καρλόβασι ξεκινάει και βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθεί προοδευτικά το κίνημα των Καρμανιόλων, το οποίο γεννάει μιαν επανάσταση πριν από την επανάσταση, φαινόμενο μοναδικό στα Ελληνικά δεδομένα.
Το 1887 θεμελιώθηκε στη θέση «Παναγίτσα» Καρλοβάσου και περατώθηκε το 1890 λεπροκομείο επειδή τα κρούσματα ήταν αρκετά. Το 1966 το Λεπροκομείο Σάμου καταργήθηκε και οι 10 περίπου άρρωστοι μεταφέρθηκαν στο Λοιμωδών Αθήνας «Αγία Βαρβάρα».
Το Καρλόβασι ήρθε αντιμέτωπο με ισχυρό σεισμό που χτύπησε το νησί στις 30 Οκτωβρίου 2020 και οι κάτοικοι ταλαιπωρούνταν για μήνες από πολλούς μετασεισμούς. Οι περισσότερες εκκλησίες υπέστησαν ζημιές. Τη μεγαλύτερη ζημιά υπέστη ο Μητροπολιτικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η εκκλησία της Οσίας Ματρώνας, η εκκλησία στα Κοντακαίικα καθώς και η εκκλησία στα Κονταίικα. Υπάρχει επίσης ένα κολυμβητήριο στο Καρλόβασι που μένει αναξιοποίητο παρότι έχει εγκαινιασθεί, ενώ τα παιδιά στερούνται μίας παιδικής βιβλιοθήκης.
Καταρράκτες
Τρία χιλιόμετρα έξω από το Καρλόβασι, στην περιοχή Ποτάμι, βρίσκονται οι περίφημοι φυσικοί καταρράκτες της Σάμου. Οι καταρράκτες αποτελούν μία ιδιαίτερη και εξαιρετική φυσική ομορφιά, ενώ σχηματίζουν δύο μικρές λίμνες, ιδανικές για τους τολμηρούς που επιθυμούν να κολυμπήσουν στα παγωμένα νερά τους. Ο δρόμος για τον θαυμασμό αυτού του υπέροχου αξιοθέατου είναι καταρχάς η οδήγηση μέχρι το Ποτάμι και στη συνέχεια το περπάτημα 1,5 χιλιομέτρου φτάνοντας στην εκκλησία της Μεταμόρφωσης,που αποδεικνύεται να είναι η παλαιότερη εκκλησία του νησιού. Στο συγκεκριμένο σημείο είναι το μέσο της διαδρομής. Από εκεί,ώστε να παρεβρεθεί κανείς στον πρώτο καταρράκτη,θα πρέπει να σκαρφαλώσει 50 έως 60 ξύλινα σκαλοπάτια. Στην αντίθετη περίπτωση,ο δρόμος για τον μεγάλο καταρράκτη κάνει αναγκαία την κολύμβηση 50 μέτρων,αφού στο σημείο αυτό,τα νερά βαθαίνουν και κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να περάσει με τα πόδια. Είναι μία μοναδική εμπειρία κι ένα ξεχωριστό μέρος για εξερεύνηση,που σίγουρα ο καθένας μπορεί να διασκεδάσει.
Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Στο Καρλόβασι βρίσκεται η Σχολή Θετικών επιστημών του Πανεπιστημίου Αιγαίου με τα τμήματα Μαθηματικών και Στατιστικής. Στεγάζεται σε εξαιρετικά νεοκλασικά κτίρια αλλά και σε βιομηχανικά κτίρια βυρσοδεψίας που του έχουν παραχωρηθεί. Αποτελεί παράρτημα του Πανεπιστημίου Αιγαίου που έχει έδρα τη Μυτιλήνη. Εδρεύει επίσης και το τμήμα Μηχανικών Πληροφοριακών και Επικοινωνιακών Συστημάτων, της Πολυτεχνικής Σχολής του ίδιου πανεπιστημίου. Τα τμήματα προσφέρουν προπτυχιακές, μεταπτυχιακές (master’s) και διδακτορικές σπουδές (phd).
Αθλητισμός
Στο Καρλόβασι δραστηριοποιούνται οι ακόλουθες αθλητικές ομάδες:
Αρχιτεκτονική
Στο Καρλόβασι διασώζονται αρκετά κτίρια αρχιτεκτονικού κάλλους και ιδιαίτερου ενδιαφέροντος. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα ακόλουθα:
Εκκλησίες
Οι περισσότερες εκκλησίες υπέστησαν ζημιές από τα 7.1 Ρίχτερ που χτύπησαν το νησί στις 30 Οκτωβρίου 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Επιτροπή εξάλειψης διακρίσεων κατά γυναικών
Η Επιτροπή Εξάλειψης Διακρίσεων Κατά Γυναικών ΕΕΔΚΓ (CEDAW) αποτελεί το νεότερο διεθνές δικαστήριο (στη κυριολεξία διεθνές δικαιοδοτικό όργανο) του ΟΗΕ και αποτελεί σήμερα Διεθνή Οργανισμό. Εδρεύει στη Νέα Υόρκη και συνεδριάζει δύο φορές το χρόνο,' Ιανουάριο και Ιούλιο και για χρονική περίοδο περίπου τριών εβδομάδων.
Επιτροπή CEDAW
Η Επιτροπή του διεθνούς αυτού διοικητικού οργάνου (CEDAW) απαρτίζεται από 23 εμπειρογνώμονες που ενεργούν με πλήρη ανεξαρτησία και ατομική ιδιότητα, δηλαδή όχι ως εκπρόσωποι των Χωρών που τους είχαν προτείνει. Τα μέλη της σήμερα είναι όλα γυναίκες πλην ενός Ολλανδού.
Άσκηση προσφυγής
Κάθε πολίτης Κράτους-μέλους που θεωρεί πως του παραβιάζονται δικαιώματα από εκείνα που αναφέρονται συγκεκριμένα στη "Σύμβαση εξάλειψης κάθε μορφής διακρίσεων κατά των γυναικών" έχει το δικαίωμα να υποβάλει Ατομική Προσφυγή προς την Επιτροπή.
Η Ατομική Προσφυγή πρέπει να είναι γραπτή, συντεταγμένη σε μια από τις 6 επίσημες γλώσσες (Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ρωσικά, Κινέζικα, Αραβικά) και να αποσταλεί στα Γραφεία του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη με κάθε πρόσφορο μέσο, ταχυδρομικά (η συστημένη επιστολή συνιστάται ως η καλλίτερη), ή με ταχυ-αποστολή (courier), ή με τηλεομοιοτυπία (fax) ή ακόμα και με ηλεκτρ. ταχυδρομείο (e-mail) (αν και δεν συνιστώνται οι δύο τελευταίες επειδή δεν βεβαιώνεται η υπογραφή του προσφεύγοντος).
Τα βασικά στοιχεία - σημεία της Ατομικής Προσφυγής είναι:
Συνεπώς δεν γίνονται δεκτές "προσφυγές" ανώνυμες, ή από ομάδες ατόμων, οργανώσεις, σωματεία ή επιχειρήσεις ή και από άλλα πρόσωπα εκτός "θυμάτων" παραβίασης.
Διαδικασία - Εξέλιξη
Η Γραμματεία της Επιτροπής μόλις λάβει την "ατομική προσφυγή" στα γραφεία της, (του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη), συντάσσει Περίληψη αυτής, την οποία και διανέμει στη συνέχεια σε όλα τα μέλη της Επιτροπής, καθώς και περιλήψεις για κάθε άλλο έγγραφο ή πληροφορία που μπορεί να αποσταλεί στη συνέχεια στην Επιτροπή. Στη συνέχεια ορίζεται Εισηγητής και κοινοποιείται η Προσφυγή στο Κράτος-μέλος εναντίον του οποίου στρέφεται. Από της ημερομηνίας της κοινοποιήσεως αυτής και εντός 6 μηνών το Κράτος θα πρέπει να υποβάλει γραπτώς εξηγήσεις ή παρατηρήσεις. Η Επιτροπή αφού λάβει τα παραπάνω προχωρεί στην ανάγνωση και σχολιασμό των υπομνημάτων μέσα σε καθορισμένα χρονικά όρια.
Οι "Ατομικές προσφυγές" εξετάζονται μία προς μία χωριστά "κεκλεισμένων των θυρών" χωρίς τη παρουσία τόσο του "θύματος" ή δικηγόρου του όσο και χωρίς τη παρουσία εκπροσώπου του Κράτους-μέλους.
Στη συνέχεια η Επιτροπή εκδίδει την απόφασή της, τις διαπιστώσεις (κατά τον επίσημο όρο). Σε περίπτωση που η Επιτροπή κρίνει ότι πράγματι έχει υπάρξει παραβίαση, κατά τα προβλεπόμενα άρθρα της Συνθήκης, εκδίδει σύσταση μέτρων προς το Κράτος-μέλος για τη θεραπεία της παραβίασης ορίζοντας συγχρόνως ειδικό εισηγητή για την παρακολούθηση υλοποίησης αυτών και της θεραπείας της παραβίασης.
Τέλος η Επιτροπή συντάσσει συγκεντρωτικό υπόμνημα για τις περιπτώσεις και τα μέτρα που έχει λάβει ή που μπορεί να μην έχει λάβει κατά περίπτωση το Κράτος-μέλος ή Κράτη-μέλη, το οποίο και υποβάλει στις ετήσιες εκθέσεις της στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, έτσι ώστε μ΄ αυτό τον τρόπο να ακολουθήσει ο διπλωματικός «διασυρμός» του Κράτους ή των Κρατών που δεν ακολουθούν ή δεν εφαρμόζουν τις αποφάσεις της.
Ε Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες Κατηγορία:Συνθήκες της Αυστρίας Κατηγορία:Συνθήκες της Βουλγαρίας Κατηγορία:Συνθήκες της Γαλλίας Κατηγορία:Συνθήκες της Γερμανίας Κατηγορία:Συνθήκες της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ελλάδας Κατηγορία:Συνθήκες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Συνθήκες της Ιταλίας Κατηγορία:Συνθήκες του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Συνθήκες της Ουγγαρίας Κατηγορία:Συνθήκες της Τουρκίας Κατηγορία:Κοινωνική ψυχολογία Κατηγορία:Φεμινισμός και κοινωνία Κατηγορία:Γυναίκες στην κοινωνία Κατηγορία:Διάκριση
Ίστριος
Η Ίστριος είναι οικισμός στην Ρόδο και τα Δωδεκάνησα.
Γενικά στοιχεία
Η Ίστριος βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νησιού και προς το νότιο, κτισμένο σε οροπέδιο με υψόμετρο 260 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Διοικητικά είναι έδρα της ομώνυμης κοινότητας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νότιας Ρόδου του Δήμου Ρόδου και απέχει περίπου 80 χλμ. (μέσω νέου οδικού άξονα) ή 85,2 χλμ. (μέσω παλαιού οδικού άξονα) από το κέντρο της πρωτεύουσας του νησιού.
Η περιοχή που εκτείνεται γύρω από την Ίστριο προς το Φράγμα Απολακκιάς και προς Προφίλια, αποτελεί καταφύγιο άγριας πανίδας (πέρδικα, λαγός, ελάφι Dama dama, γνωστότερο ως «πλατόνι της Ρόδου» κ.α.) και προστατεύεται από το ευρωπαϊκό δίκτυο "Natura 2000".
Χάρη στη μεγάλη φυσική της ομορφιά (πευκοδάση, αμπέλια, ελαιώνες, καταρράκτες κ.α.), η Ίστριος και τα περίχωρά της αποτελούν ένα από τα ομορφότερα τοπία ιδανικά για πεζοπορία και επαφή με τη φύση. Από τα ψηλότερα σημεία του χωριού μπορεί κανείς να απολαύσει την πανοραμική θέα προς την Απολακκιά και στο βάθος του ορίζοντα τα βουνά προς τα Σιάννα και τη Μονόλιθο.
Το χωριό διαθέτει αρκετές εκκλησίες και ξωκλήσια, όπως αυτό του Αγίου Μερκουρίου χτισμένο τον 17ο αιώνα πάνω σε παλιότερο βυζαντινό ναό, καθώς και τη μεγάλη ενοριακή εκκλησία του ιδίου Αγίου στο κέντρο του χωριού με το ξυλόγλυπτο τέμπλο, το βοτσαλωτό δάπεδο και την εικόνα του Αγίου ιστορημένη από Κρητικό ζωγράφο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Ατλέτικο Μαδρίτης Β
Η  Ατλέτικο Μαδρίτης Β είναι μια ισπανική, ποδοσφαιρική ομάδα από την Μαδρίτη. Ιδρύθηκε το 1966. Είναι η αναπληρωματική ομάδα της Ατλέτικο Μαδρίτης. Συμμετέχει στη Segunda División B. Έδρα της ομάδας είναι το Nuevo Cerro del Espino, χωρητικότητας 4000 θεατών.
Οι αναπληρωματικές ομάδες στην Ισπανία αγωνίζονται στο ίδιο σύστημα ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος με τις κύριες ομάδες. Ωστόσο, απαγορεύτεται να συμμετάσχουν στην ίδια κατηγορία με την κύρια ομάδα. Έτσι, η Ατλέτικο Μαδρίτης Β δεν μπορεί να προβιβαστέι στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, κατηγορία στην οποία ανήκει η Ατλέτικο Μαδρίτης. Επιπρόσθετα, οι αναπληρωματικές ομάδες δεν δικαιούνται να συμμετάσχουν στο Κύπελλο Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1966
Ξάβερ Λάντερερ
Ο Ξάβερ Λάντερερ (γερμ., Xaver Landerer, γραφή Ξαυέριος Λάνδερερ, 1809-1885) ήταν Γερμανός καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μόναχο το 1809. Ήταν διδάκτορας φυσικών επιστημών, φιλοσοφίας και ιατρικής του Πανεπιστημίου του Μονάχου. Ήλθε στην Ελλάδα το 1833 και υπηρέτησε ως ιδιαίτερος φαρμακοποιός του βασιλιά Όθωνα του Α΄.
Διορίστηκε από τους πρώτους καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1837 και έγινε τακτικός το 1838. Δίδαξε Γενική Χημεία και Πειραματική Φυσική.
Απολύθηκε το 1843 μαζί με τους άλλους Γερμανούς ως αλλοδαπός σε εφαρμογή σχετικής απόφασης, παρέμεινε όμως στην Ελλάδα και επαναδιορίστηκε το 1844 ως καθηγητής φαρμακευτικής χημείας, συνταγολογίας και βοτανικής. Παραιτήθηκε το 1869, και το 1875 ορίστηκε επίτιμος καθηγητής. Διετέλεσε δύο φορές (1846-1847 και 1854-1855) κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου.
Ήταν ο πρώτος καθηγητής Χημείας στην Ελλάδα, διδάσκοντας στο Πολυτεχνείο μεταξύ 1844 και 1868 και ίδρυσε το πρώτο Εργαστήριο Φαρμακευτικής Χημείας. Ήταν μέλος του Ιατρικού Συνεδρίου, ενώ ίδρυσε τις Ολυμπιακές Εκθέσεις. Συνέγραψε συγγράμματα και επιστημονικές εργασίες σχετικά με τη χημεία και κυρίως τα ιαματικά νερά της Ελλάδας.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 7 Ιουλίου 1885.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Γερμανοί φαρμακοποιοί
Παιδιά ανά γυναίκα στην Ε.Ε
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση
Νεοπτόλεμος (στρατηγός στον Πόντο)
Ο Νεοπτόλεμος (απεβ. 63 π.Χ.) ήταν δικεκριμένος στρατηγός τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου, αδελφός τού Αρχελάου, επίσης στρατηγού τού βασιλιά. Ανιψιός του ήταν ο Αρχέλαος.
Βιογραφία
Ο Νεοπτόλεμος και ο Αρχέλαος ήταν Έλληνες ευγενείς από την Καππαδοκία, ίσως Μακεδονικής καταγωγής, αγνώστων γονέων. Ίσως οι πρόγονοί τους να είχαν φθάσει στη Μ. Ασία μετά την εκστρατεία τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου. Η οικογένεια τού Νεοπτόλεμου δραστηριοποιήθηκε στην Αυλή τού Πόντου. Όπως και ο αδελφός του, ο Νεοπτόλεμος ήταν στρατηγός και ναύαρχος κατά τον Α΄ Μιθριδατικό Πόλεμο (89-85 π.Χ.). Πιο πριν είχαν κερδίσει στρατιωτική εμπειρία στις Ποντικές εκστρατείες στις βόρειες ακτές της τού Εύξεινου Πόντου. Έλαβε μέρος στις εκστρατείες ως την Κριμαία, ίσως μακριά ως την Τύρας, όπου έκτισε φρούριο, που ακόμη φέρει το όνομά του. Επίσης στην Κριμαία, στη Μαιώτιδα Λίμνη, πολέμησε στους εκεί βάλτους για δύο έτη και έδωσε δύο μάχες.
Το 88 π.Χ., ως μέρος τού Α΄ Μιθριδατικού Πολέμου, ο Νεοπτόλεμος και ο αδελφός του έκαναν εκστρατεία εναντίον τού Νικομήδη Δ΄ της Βιθυνίας. Στον ποταμό Αμνία οι δύο αδελφοί διοίκησαν την εμπροσθοφυλακή και κέρδισαν την πρώτη νίκη τού πολέμου. Ο Νεοπτόλεμος μετά πήγε και νίκησε τον Ρωμαϊκό στρατό στο Πρωτοπάχιον, μάλλον χωρίς τον αδελφό του. Ο Ρωμαϊκός στρατός, οδηγούμενος από τον Μάνιο Ακουίλλιο πιέστηκε να αποσυρθεί στην Πέργαμο. Με αυτές τις δύο νίκες ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ μπόρεσε να επεκτείνει τον έλεγχό του στη ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας και οι στρατηγοί του μετέφεραν τον πόλεμο στην Ελλάδα.
Ο Νεοπτόλεμος συνόδευσε τον αδελφό του και τον Ποντικό στρατό στην Αθήνα. Διοίκησε το στράτευμα περί τη Χαλκίδα, όπου υπέστησαν ήττα από τον Ρωμαίο Μουνάτιο, χάνοντας 1500 άνδρες. Όταν ο Ποντικός στρατός άφησε την Ελλάδα το 85 π.Χ., ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ έθεσε τον Νεοπτόλεμο στη διοίκηση τού Ποντικού στόλου, να φυλά τον Ελλήσποντο. Ο Νεοπτόλεμος συνεπλάκη με τον Ρωμαϊκό στόλο, που διοικούσε ο Λ. Λ. Λούκουλλος στη νήσο Τένεδο. Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄, που έχανε τη μία μάχη μετά την άλλη, αναγκάστηκε να παύσει τον πόλεμο με τον δικτάτορα Λ. Κ. Σύλλα. Έπειτα από αυτό, δεν αναφέρουν οι ιστορικές πηγές τον Νεοπτόλεμο.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία του Αρχέλαου
Μπρούνο
Το όνομα ή επώνυμο Μπρούνο μπορεί να σχετίζεται με τα παρακάτω λήμματα:
ΣπΦγγ Ουντερχάχινγκ
Ο ΣπΦγγ Ουντερχάχινγκ είναι ένας γερμανικός αθλητικός σύλλογος. Ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1925. Είναι περισσότερο γνωστός για την ποδοσφαιρική του ομάδα, η οποία συμμετείχε στην Μπούντεσλιγκα για 2 περιόδους, από το 1999 έως το 2001. Η ομάδα τώρα συμμετέχει στην 3η Λίγκα. Έδρα της ομάδας είναι το Sportpark Unterhaching, χωρητικότητας 15.053 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1925
Καρλ Νίκολαους Φράας
Ο Καρλ Νίκολαους Φράας (γερμανικά: Carl Nikolaus Fraas, 1810 - 1875) ήταν Γερμανός πανεπιστημιακός καθηγητής φυτολογίας του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1810 στο Ρέττελσντορφ της Γερμανίας. Σπούδασε ιατρική και φυτολογία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, από όπου έλαβε το διδακτορικό του το 1834. Η διατριβή του είχε θέμα: "De Smilaceis brasiliensibus" ενώ του δόθηκε πιστοποιητικό διδακτικής επάρκειας για τα γερμανικά σχολεία. Διετέλεσε βοηθός των Καρλ Φρίντριχ Φίλιπ φον Μάρτιους και Γιόζεφ Γκέρχαρντ Ζουκαρίνι.
Το 1838 παντρεύτηκε την Αντελχάιντ Βόιγκτ, κυρία επί των τιμών της Βασιλίσσης Αμαλίας, και απέκτησαν εννέα παιδιά.
Ήταν επιμελητής του Κεντρικού Γραφείου Πειραμάτων της Ένωσης Βαυαρών Αγρονόμων, και ήταν αυτός που συνέβαλε στην έναρξη παραγωγής λιπασμάτων στην Βαυαρία και την ίδρυση αγροτικών συλλόγων.
Απεβίωσε στις 10 Νοεμβρίου 1875, στο Νοϊφράιμαν του Μονάχου.
Δημοσιεύσεις
Οι κύριες δημοσιεύσεις του είναι οι εξής : Επίσης, ήταν ιδρυτής και επιμελητής γεωπονικών περιοδικών, του "Schramme" και "Centralblatt des landwirtschaftlichen Vereins in Bayern".
Οι αναφορές του Καρλ Μαρξ στον Φράας
Ο Καρλ Μαρξ έδειξε ενδιαφέρον στο έργο του Φράας, γράφοντας στον Φρίντριχ Ένγκελς στις 25 Μαρτίου 1868 πως βρήκε εξαιρετικά ενδιαφέρον το έργο του Climate and the Vegetable World throughout the Ages, a History of Both του 1847, ειδικά εξαιτίας της απόδειξης πως το κλίμα και η χλωρίδα μεταβληθήκαν κατά τη διάρκεια των χρόνων.
Ο Μαρξ αποκαλούσε τον Φράας ως «έναν Δαρβινιστή πριν τον Δαρβίνο» και συνέχιζε λέγοντας: Αυτός ο άνδρας είναι ένας σχολαστικά εκπαιδευμένος φιλόλογος (έχει γράψει βιβλία στα Ελληνικά) και χημικός, ένας ειδικός στην γεωπονία, κτλ. Το όλο συμπέρασμα είναι πως η καλλιέργεια όταν εξελίσσεται με έναν πρωτόγονο τρόπο και δεν είναι συνειδητά ελεγχόμενη (ως αστός φυσικά δεν θα καταλήξουμε σε αυτό), αφήνει ερήμους πίσω της, Περσία, Μεσοποταμία, κλπ., Ελλάδα. Εδώ και πάλι μια άλλη ασυνείδητη σοσιαλιστική τάση!
Αυτές οι αναφορές στον Φράας έχουν ενδιαφέρον για τους σύγχρονους μελετητές των οικολογικών ιδεών του Μαρξ.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Γερμανοί βοτανολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Αλέξανδρος Βενιζέλος
Ο Αλέξανδρος Βενιζέλος (1812 - 1862) υπήρξε Έλληνας καθηγητής Πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1812 στην Αθήνα. Πατέρας του ήταν ο Παλαιολόγος Βενιζέλος, αδελφοί του ήταν ο Παύλος και Μιλτιάδης. Σχολείο πήγε στην Αίγινα και το 1831 πήγε στην Λειψία για να σπουδάσει. Εκεί αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφίας και Φιλολογίας. Παρακολούθησε και μαθήματα Φυσικομαθηματικών και Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και της Χαϊδελβέργης.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε δημοτικός ιατρός το 1841, ενώ αργότερα διορίστηκε υφηγητής της Αναλυτικής και της Φαρμακευτικής Χημείας, και το 1843 τακτικός καθηγητής της Γενικής Πειραματικής Χημείας. Το 1846 έγινε Πρύτανης. Πέθανε το 1862 στο Μεσολόγγι.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Μπενιζέλου Κατηγορία:Έλληνες χημικοί
15 Ιουνίου
14 Ιουνίου | 15 Ιουνίου | 16 Ιουνίου
Η 15η Ιουνίου είναι η 166η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (167η σε δίσεκτα έτη).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Φλωρεντία
Η Φλωρεντία (Firenze, ; Florentia) είναι πόλη της Ιταλίας, πρωτεύουσα της περιφέρειας της Τοσκάνης και της ομώνυμης επαρχίας. Από το 1865 έως το 1870 ήταν η πρωτεύουσα του Βασιλείου της Ιταλίας. Η πόλη βρίσκεται επί του ποταμού Άρνου (Arno) και αριθμεί περίπου 400.000 κατοίκους (1,5 εκατομμύρια στη μητροπολιτική περιοχή), που ονομάζονται Φλωρεντίνοι. Κέντρο εμπορίου κατά τον Μεσαίωνα, η Φλωρεντία κυβερνήθηκε από την οικογένεια των Μεδίκων (Medici). Θεωρείται το λίκνο της ιταλικής Αναγέννησης και είναι γνωστή για τους καλλιτεχνικούς της θησαυρούς. Το ιστορικό κέντρο της πόλης έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Ρωμαϊκή περίοδος
Η Φλωρεντία ιδρύθηκε πιθανώς το 200 π.Χ., νότια της πόλης Φιέζολε (λατ. Faesulae), με την οποία και για αιώνες βρίσκονταν σε ανταγωνισμό. Καταστράφηκε από τον Σύλλα το 82 π.Χ. και ανοικοδομήθηκε το 59 π.Χ. Συγκεκριμένα, ο Ιούλιος Καίσαρας παραχώρησε στους βετεράνους του τα εύφορα εδάφη που βρίσκονταν στις όχθες του ποταμού Άρνου. Χάρη στη γεωγραφική τοποθεσία της, πάνω στην Κασσία Οδό (Via Cassia), που ένωνε τη Ρώμη με τη Βόρεια Ιταλία, οι πρώτοι οικισμοί αναπτύχθηκαν ταχύτατα για να πάρουν διαστάσεις πόλεως. Επί Διοκλητιανού η πόλη προάγεται σε πρωτεύουσα της επαρχίας της Τουσκίας (Tuscia) τον 3ο αιώνα μ.Χ.
Μεσαίωνας
Από τον 4ο αιώνα η πόλη γνωρίζει εισβολές και καταστροφές - όπως των Οστρογότθων - για να μειωθεί ο πληθυσμός της, ενώ η κυριαρχία της αλλάζει συχνά χέρια. Επί των Λομβαρδών η πόλη γνωρίζει μια σχετική περίοδο ειρήνης τον 6ο αιώνα. Η πόλη κατακτήθηκε το 774 από τον Καρλομάγνο (Charlemagne). Αργότερα το 1054 περιήλθε στη Ματθίλδη κόμισσα της Τοσκάνης η οποία λαμβάνοντας εκ κληρονομιάς το Δουκάτο της Τοσκάνης, που είχε πρωτεύουσα τη Λούκκα (Lucca), δώρισε τη Φλωρεντία στον Πάπα Γρηγόριο Ζ΄. Έτσι υπό την παπική επιρροή η Φλωρεντία αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα και γνώρισε μεγάλη ευημερία.
Αναγέννηση
Στη διάρκεια των επόμενων αιώνων διαμορφώθηκε στη Φλωρεντία ένα κοινοτικό καθεστώς με κυρίαρχη την παρουσία των συντεχνιών, επαγγελματικών οργανώσεων που εκπροσωπούσαν σημαντικούς κλάδους της οικονομίας όπως η εριουργία αλλά και μικροεπαγγελματίες, όπως οι αρτοποιοί. Οι απλοί εργάτες και ορισμένα επαγγέλματα, όπως οι δάσκαλοι, αποκλείονταν από τη διακυβέρνηση της πόλης καθώς δεν τους επιτρεπόταν να ιδρύσουν δική τους συντεχνία. Αποκλεισμένες επίσης από τα δημόσια αξιώματα ήταν από το 1293 και συγκεκριμένες οικογένειες φεουδαρχών. Κατά καιρούς και σε δύσκολες περιστάσεις η πόλη ανέθετε δικτατορικές εξουσίες σε ένα πρόσωπο, όπως έγινε το 1342-3 με τον Γάλλο ιππότη Βάλτερ ΣΤ΄ ντε Μπριέν (Walter de Brienne). Μετά την εκδίωξη του τελευταίου διαμορφώθηκε ένα μοντέλο διακυβέρνησης με εκτελεστικά και νομοθετικά σώματα που εκπροσωπούσαν τις συντεχνίες και είχαν βραχυχρόνιες θητείες. Επικεφαλής της πόλης ήταν ένα 9μελές συμβούλιο με δίμηνη θητεία, η "Αρχοντία" (Signoria). Συμβουλευτικό ρόλο έπαιζαν δύο συμβούλια, οι Buonuomini και οι Gonfalonieri, με 12 και 16 μέλη και τρίμηνη και τετράμηνη θητεία αντιστοίχως. Η Αρχοντία είχε και το προνόμιο να εισηγείται νέους νόμους που έπρεπε να επικυρωθούν από δύο νομοθετικά σώματα, το Συμβούλιο του Λαού και το Συμβούλιο της Κοινότητας. Μπορούσε επίσης σε έκτακτες περιστάσεις να συγκαλέσει το λαό σε παρλαμέντο. Η δικαστική εξουσία ήταν μοιρασμένη μεταξύ των εκκλησιαστικών αρχών, των συντεχνιών και ξένων αξιωματούχων με σύντομη θητεία.
Οι διαμάχες μεταξύ αντίπαλων φατριών και η ογκούμενη δυσαρέσκεια των φτωχών εργατών και των κατώτερων στρωμάτων εξαιτίας της ανεργίας, της έλλειψης τροφίμων και της στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων οδήγησαν το καλοκαίρι του 1378 στην ανοιχτή εξέγερση των Τσόμπι (Ciompi, εργατών εριουργίας). Η εξέγερση αυτή πρόσκαιρα επικράτησε και συγκροτήθηκε συντεχνία των εργατών που εκπροσωπήθηκε στη Σινιορία. Τον Σεπτέμβρη όμως της ίδιας χρονιάς διασπάστηκε η άτυπη συμμαχία μεταξύ του προλεταριάτου και των κατώτερων στρωμάτων της αστικής τάξης και η συντεχνία των εργατών διαλύθηκε. Δόθηκαν όμως περισσότερες έδρες στα διοικητικά σώματα της πόλης στις κατώτερες συντεχνίες ενώ πολλοί ευγενείς ποπολάνοι παρέμειναν εξόριστοι.
Το νέο καθεστώς ανατράπηκε το 1382 και μέχρι το 1434 κυριάρχησε στην πολιτική σκηνή της πόλης η πολιτική φατρία στην οποία ηγεμόνευε η οικογένεια των Albizzi. Η περίοδος αυτή της "ολιγαρχικής" όπως ονομάστηκε διακυβέρνησης σημαδεύτηκε από πολεμικές συγκρούσεις, πρώτα με τον Δούκα του Μιλάνου Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι, ο οποίος το 1398 κατέλαβε την Πίζα και το 1402 απείλησε σοβαρά και την ίδια την πόλη. Ο θάνατός του όμως την ίδια χρονιά απελευθέρωσε την πόλη από τον ασφυκτικό κλοιό του. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1406, η Φλωρεντία κατέλαβε με τη σειρά της την Πίζα εξασφαλίζοντας έτσι μόνιμα ένα λιμάνι για την απρόσκοπτη διεξαγωγή του εμπορίου της και βάζοντας τα θεμέλια της Φλωρεντινής κυριαρχίας σε όλη την περιοχή της Τοσκάνης. Ακολούθησαν συγκρούσεις με τον βασιλιά της Νάπολης Λαδίσλαο και το Φιλίππο Μαρία Βισκόντι δούκα του Μιλάνου. Οι αυξημένες απαιτήσεις του προϋπολογισμού της πόλης απαίτησαν την αναδιοργάνωση του φορολογικού συστήματος με τη δημιουργία (1427) ενός φορολογικού μητρώου, του catasto, και τη λεπτομερή καταγραφή όλων των περιουσιακών στοιχείων των πολιτών.
Οι Μέδικοι
Η δυσαρέσκεια των πολιτών από την οικονομική κρίση και την αποτυχημένη εκστρατεία για την κατάκτηση της Λούκκα (1433) ανέδειξε ως νέο πιθανό ηγέτη της πόλης τον Κόζιμο των Μεδίκων, ο οποίος εξορίστηκε στη Βενετία αλλά επέστρεψε θριαμβευτικά το 1434. Η πολιτική κυριαρχία του Κόζιμο θεμελιώθηκε στην οικοδόμηση μιας προσεκτικής δημόσιας εικόνας του ως ενός σεμνού άνδρα ο οποίος σεβάστηκε το παραδοσιακό πολίτευμα και δεν ανέλαβε επισήμως δημόσια αξιώματα, αλλά κινούσε τα νήματα ελέγχοντας αποτελεσματικά την εκλογή των αρχόντων που εφάρμοζαν την πολιτική του. Τον διαδέχτηκαν ο γιος του Πιέρο (1464-1469) και ο εγγονός του Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής (1469 - 1492). Στην αυλή του Λαυρέντιου βρήκαν υποστήριξη σημαντικοί καλλιτέχνες όπως ο Μποτιτσέλι και ο Μιχαήλ Άγγελος και τα χρόνια αυτά συμπίπτουν με την ακμή της Αναγέννησης. Δεν έλειπαν όμως και οι δυσαρεστημένοι που έβλεπαν στο πρόσωπο του Λαυρεντίου έναν τύραννο. Η συνωμοσία των Πάτσι, έχοντας την υποστήριξη του Πάπα, σχεδίασε τη δολοφονία του την ημέρα του Πάσχα του 1478 μέσα στον καθεδρικό ναό, οι συνωμότες όμως πέτυχαν να σκοτώσουν μόνο τον αδελφό του Τζιουλάνο. Η θανάτωση εννέα συνωμοτών, μεταξύ των οποίων και ο αρχιεπίσκοπος της Πίζας έφερε τον Λαυρέντιο σε ευθεία σύγκρουση με τον Πάπα, η οποία τελικά διευθετήθηκε διά της διπλωματικής οδού.
Ο γιος του Λαυρέντιου Πιέρο δεν είχε ανάλογα ηγετικά προσόντα με τον πατέρα του. Έτσι, όταν το 1494 ο βασιλιάς της Γαλλίας Κάρολος Η' που είχε εισβάλει στην Ιταλία βάδισε εναντίον της Φλωρεντίας, τα φλογερά κηρύγματα του Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα εναντίον των Μεδίκων οδήγησαν στην έξωσή τους από την πόλη. Για τέσσερα χρόνια κυριάρχησε στη Φλωρεντία η μορφή του Δομηνικανού μοναχού, ο οποίος εγκατέστησε ένα είδος θεοκρατικής δημοκρατίας και πολέμησε με φανατισμό όχι μόνο την ανηθικότητα αλλά και την αναγεννησιακή τέχνη και τις ανθρωπιστικές σπουδές. Όταν το 1498 αφορίστηκε από τον πάπα, η πόλη που είχε κουραστεί από τις υπερβολές του στράφηκε εναντίον του και ο Σαβοναρόλα κάηκε στην πυρά. Η Φλωρεντία όμως συνέχισε να είναι δημοκρατία μέχρι το 1512, οπότε οι Μέδικοι επέστρεψαν στην εξουσία.
18ος και 19ος αιώνας
Με την πτώση της δυναστείας των Μεδίκων και την άνοδο στο θρόνο του Δούκα της Λωρραίνης οδήγησε την Τοσκάνη προσωρινά να είναι μέρος της Αυστριακού θρόνου. Από το 1801 μέχρι το 1807 η Φλωρεντία ήταν η πρωτεύουσα του Βασιλείου της Ετρουρίας ενώ μετά ο Ναπολέων προσάρτησε την περιοχή στη Γαλλική Αυτοκρατορία.
20ος αιώνας
Κατα τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη ήταν υπό Γερμανική κατοχή (1943-1944). Ο Χίτλερ την κήρυξε "ανοιχτή πολή", χωρίς άμυνα, στις 3 Ιουλίου 1944 καθώς στρατιώτες του Βρετανικού Στρατού πλησίαζαν. Αρχές Αυγούστου οι Γερμανοί καθώς υποχωρούσαν αποφάσισαν να ανατινάξουν όλες τις γέφυρες του Άρνου στη πόλη ώστε να δυσκολέψουν τη προέλαση του Βρετανικού Στρατού. Ωστόσο τελευταία στιγμή πείσθηκαν να μη καταστρέψουν την Παλαιά Γέφυρα (Ponte Vecchio) λόγο ιστορικής σημασίας.
Η Φλωρεντία απελευθερώθηκε από τον συμμαχικό στρατό στις 4 Αυγούστου το 1944. Οι συμμαχικοί στρατιώτες που πέθαναν από τους Γερμανούς στην Τοσκάνη είναι θαμένοι σε νεκροταφεία έξω από τη πόλη.
Στο τέλος του πολέμου τον Μάιο του 1945 ο Αμερικανικός Στρατός ίδρυσε το πρώτο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο για απόστρατους στη Φλωρεντία, σχολή Αεροναυπηγικής. Περίπου 7.500 στρατιώτες-φοιτητές φοίτησαν εκεί.
Τέχνη και πολιτισμός
Η Φλωρεντία είναι μια πόλη με αναρίθμητους καλλιτεχνικούς θησαυρούς. Διαθέτει εξαίρετη καλλιτεχνική κληρονομιά. Στην πόλη έζησαν και δημιούργησαν ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα στην ιστορία της τέχνης καλλιτέχνες όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Βερρόκκιο, ο Ντονατέλο, ο Δάντης, αλλά και επιστήμονες όπως ο Γαλιλαίος, ο Μακιαβέλι, εξερευνητές (Αμέρικο Βεσπούτσι) κ.α.'.
Το καλοκαίρι του 1944 στη διάρκεια ακόμη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τα συμμαχικά στρατεύματα που προήλαυναν προς τη Φλωρεντία ανακοίνωσαν ότι ολόκληρη η πόλη θα πρέπει να θεωρηθεί έργο τέχνης πρωτίστης σημασίας και συνεπώς δεν θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί σε στρατιωτικές επιχειρήσεις προκειμένου να προστατευθεί από τυχόν ζημίες. Σύμφωνα με επίσημες εκθέσεις "καμία αξιόλογη ζημιά δεν προήλθε από συμμαχική δράση". Οι Γερμανοί, εντούτοις, δεν έλαβαν υπόψη την προειδοποίηση αυτή και προκάλεσαν καταστροφές και βλάβες σε ανεκτίμητα ιστορικά και καλλιτεχνικά μνημεία με αλλεπάλληλες ανατινάξεις κατά την αποχώρησή τους.
Εκκλησίες, μέγαρα, φρούρια
Στον κεντρικό τομέα της πόλης βρίσκεται το χαρακτηριστικότερο μνημείο της, ο περίφημος καθεδρικός ναός (Duomo) Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε (Santa Maria del Fiore), με τον θαυμαστό τρούλο του Μπρουνελλέσκι (βόρειο σημείο διαμερίσματος Α στο χάρτη). Δίπλα ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο κωδωνοστάσιο (Campanile), από τα περιφημότερα της Ιταλίας που κτίστηκε το 1334 πιθανώς από τον Τζιότο και συμπληρώθηκε από τον Αντρέα Πιζάνο. Προ του ναού βρίσκεται το οκτάγωνο μαρμάρινο βαπτιστήριο του 10ου αιώνα (Battistero di San Giovanni), οι ανατολικές πόρτες του οποίου, με ανάγλυφα του Λορέντσο Γκιμπέρτι, αναγορεύτηκαν από τον Μιχαήλ Άγγελο ως «Οι πύλες του Παραδείσου».
Νοτιότερα, στο ίδιο διαμέρισμα και κοντά στον ποταμό Άρνο, βρίσκεται η Piazza della Signoria, το κέντρο της πολιτικής δραστηριότητας της πόλης. Στην άκρη της πλατείας αυτής προς τον Άρνο υψώνεται το Palazzo della Signoria ή Palazzo Vecchio (Παλαιό Ανάκτορο) που κτίσθηκε το 1298, με τον χαρακτηριστικό πύργο ύψους 95 μέτρων. Απέναντι βρίσκεται η Loggia dei Lanzi (ή Loggia della Signoria), ένα οικοδόμημα ανοιχτό προς την πλατεία, με γλυπτά, περιφημότερο των οποίων είναι «Ο Περσέας με το κεφάλι της Μέδουσας» του Τσελλίνι. Πρό του ανακτόρου βρίσκεται αντίγραφο του «Δαβίδ» του Μιχαήλ Άγγελου και το γλυπτό σύμπλεγμα «Η κρήνη του Ποσειδώνα» του Μπαρτολομέο Αμμανάτι. Μια μεταλλική πλάκα στο δάπεδο της πλατείας σημειώνει τη θέση όπου το 1498 απαγχονίστηκε και κάηκε ο Σαβοναρόλα. Από το Παλάτσο Βέκιο ξεκινά το Palazzo degli Uffizi που φτάνει σχεδόν ως τον Άρνο σε σχήμα Π. Άρχισε να κτίζεται από τον Βαζάρι το 1560 και ολοκληρώθηκε το 1581.