cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίπσουιτς Τάουν ΦΚ
Ιστορία
Καθώς ο Μπόμπι Ρόμπσον συμφώνησε με την Αγγλική Ομοσπονδία να αναλάβει τις τύχες του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της χώρας το 1982, υποχρεώθηκε, λόγω αυτού, να εγκαταλείψει την ομάδα. Η Ίπσουιτς απέτυχε να κρατηθεί στα ίδια επίπεδα το επόμενο χρονικό διάστημα, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό στην "Division Two" το 1986. Παρέμεινε εκεί ως το 1993, όταν και κατέητσε το πρωτάθλημα, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα και την άνοδο στην Πρέμιερ Λιγκ. Ακολούθησαν δύο, φτωχές από άποψη αποτελεσμάτων, σεζόν, στις οποίες περιλαμβάνεται και η συντριβή με σκορ 9–0 από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η οποία παραμένει μέχρι και σήμερα η μεγαλύτερη σε έκταση ήττα στην ιστορία του πρωταθλήματος. Το 1995, η Ίπσουιτς υποβιβάστηκε για μια ακόμη φορά και παρέμεινε στην δεύτερη κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, μέχρι την επάνοδό της το 2000, μτά την επικράτηση επί της Μπάρνσλεϊ στον τελικό των play-offs του πρωταθλήματος, που έλαβε χώρα στο Γουέμπλεϊ, με σκορ 4–2.
Στην πρώτη της σεζόν στην Πρέμιερ Λιγκ, η Ίπσουιτς τερμάτισε 5η στην τελική βαθμολογία. Έτσι, εξασφάλισε την συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης σεζόν. Αν και η ομάδα τα πήγε καλά στην ευρωπαϊκή διοργάνωση, η βαθμολογική της συγκομιδή ήταν ιδιαιτέρως φτωχή στο πρωτάθλημα. Τερμάτισε τελευταία στον βαθμολογικό πίνακα και υποβιβάστηκε στην Division One, η οποία πλέον ονομάζεται Football League Championship. Μέχρι και το τέλος της σεζόν 2010-2011, η ομάδα βρισκόταν ακόμα στην συγκεκριμένη κατηγορία.
Στατιστικά και ρεκόρ
Ο Μικ Μιλς ([Mick Mills) είναι ο ρέκορντμαν συμμετοχών του Συλλόγου με 591 εμφανίσεις μεταξύ 1966 και 1982. Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών είναι ο Ρέι Κρόφορντ ([Ray Crawford), με 203 γκολ από το 1958 και μέχρι το 1969. Ο Τεντ Φίλλιπς (Ted Phillips) με 41 τέρματα τη σεζόν 1956/57 κρατάει το ρεκόρ επίτευξης τερμάτων σε μια αγωνιστική περίοδο ενώ ο Άλαν Χάντερ (Allan Hunter) είναι ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές σε Εθνική Ομάδα, έχοντας 47 συμμετοχές στην Εθνική της Βόρειας Ιρλανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1878 Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1878
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών 1975
Το  Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών του 1975  κρίθηκε ανάμεσα στον Ζ.Α.Ο.Ν. και τον Παναθηναϊκό, οι οποίοι ισοβάθμησαν στην πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα της τελικής φάσης, με το πρωτάθλημα να κρίνεται την τελευταία αγωνιστική όταν και ο Ζηρίνειος νίκησε τον Παναθηναϊκό με 3-1. Ο ΖΑΟΝ ολοκλήρωσε έτσι την αγωνίστική περίοδο αήττητος, καθώς κατέκτησε και το πρωτάθλημα κέντρου με 20 νίκες σε ισάριθμους αγώνες, κάτι που είχε καταφέρει και ο Παναθηναϊκός τέσσερεις φορές στο παρελθόν (1970, 1971, 1972, 1973). Οι υπόλοιπες ομάδες που συμμετείχαν ήταν η Άρτεμις, η Καβάλα, ο Άρης και Π.Ο. Μουδανιών. Οι αγώνες έγιναν στην πόλη της Καβάλας.
Πρωταθλητής: Ζηρίνειος Α.Ο.Ν.
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1975
Η Σφίγγα των Πάγων
Η Σφίγγα των Πάγων, είναι βιβλίο που γράφτηκε από τον διάσημο (για τα φανταστικά του βιβλία) Ιούλιο Βερν το 1897. Το συγκεκριμένο βιβλίο ονομάζεται και ως Το Μυστήριο της Ανταρκτικής, ενώ στην πατρική γλώσσα του συγγραφέα, αναφέρεται ως Le Sphinx Des Glaces, στα Γαλλικά.
Τόμος 1
Η Ιστορία εξελίσσεται στο 1839, και ο αφηγητής του βιβλίου, είναι ο Τζώρλινγκ, ο οποίος είναι τυχοδιώκτης, και στον ελεύθερο χρόνο του ταξιδεύει στα νησιά Κεργκελέν όπου βρίσκονται στο Αρχιπέλαγος Κεργκελέν. Τώρα, θέλει να ταξιδέψει πίσω στην πατρίδα του, την Αμερική. Έτσι αποφάσισε να ταξιδέψει μαζί με το πλοίο Χέλμπρεϊν και ο καπετάνιος του πλοίου είναι ο Λεν Γκάι.
Κατά την διάρκεια του ταξιδιού τους, βρίσκουν κατά τύχη, επάνω σε ένα μικρό παγόβουνο, ένα νεκρό ανθρώπινο σώμα, ο οποίος νεκρός ήταν από το πλοίο Jane. Το πλήρωμα έψαξε να βρει πώς βρέθηκε εκεί πέρα, και ο Λεν άρχιζε να ψάχνει τα πράγματα του νεκρού ναύτη. Εκεί βρήκε ένα σημείωμα, που ανέφερε το μέλη του πλοίου και είδε πως στο σημείωμα, υπήρχε και το όνομα του αδελφού του Γκάι, του Γουίλιαμ, ο οποίος Γουίλιαμ ήταν μαζί με άλλα άτομα σε μία περιοχή που λεγόταν Τσαλάλ.
Τελικά αισίως φτάνουν στο Τσαλάλ. Το νησί όμως ήταν εγκαταλειμμένο μετά από έναν δυνατό κυκλώνα που είχε ξεσπάσει. Στάθμευσαν εκεί και βρήκαν πολλά άτομα, τα οποία είχαν πεθάνει πριν τον κυκλώνα.
Τόμος 2
Ο Hunt, αποκαλύπτει το πραγματικό του όνομα, και λεγόταν Ντιρκ Πίτερς. Ο Ντιρκ ήταν μαζί με τον Πιμ, τον καπετάνιο του πλοίου Jane, μέχρι που είχαν φτάσει στα βόρεια του Τσαλάλ και έχασαν κάθε τους επαφή, μαζί και με τα άλλα μέλη.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαλαισίας
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαλαισίας, γνωστό και ως Σούπερ Λιγκ Μαλαισίας (μαλαϊκά: Liga Super Malaysia), αποτελεί την κορυφαία κατηγορία του συστήματος πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου ανδρών της Μαλαισίας. Την ευθύνη της διεξαγωγής της διοργάνωσης έχει η Football Malaysia LLP (FMLLP). Αποτελείται από 12 ομάδες και λειτουργεί σε σύστημα ανόδου και υποβιβασμού με τη Λίγκα Πρέμιερ Μαλαισίας (LP).
Ιστορία
Η εναρκτήρια περίοδος ξεκίνησε στις 14 Φεβρουαρίου 2004. Οι αγωνιστικές περίοδοι διαρκούν από το Φεβρουάριο έως τον Οκτώβριο. Οι αγώνες αρχίζουν στις αρχές Φεβρουαρίου και διαρκούν μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου, με διακοπή για ένα μήνα λόγω του Ραμαζανιού. Η κάθε ομάδα δίνει 22 αγώνες (εντός και εκτός έδρας), ενώ συνολικά για κάθε περίοδο διεξάγονται 132 αγώνες. Οι περισσότεροι αγώνες διεξάγονται τα Σάββατα, ενώ ορισμένοι αγώνες διεξάγονται τις καθημερινές.
Η διοργάνωση δημιουργήθηκε το 2004 μετά την απόφαση της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Μαλαισίας (FAM) να ιδιωτικοποιήσει το πρωτάθλημα. Ως αποτέλεσμα, ιδρύθηκε η MSL Proprietary Limited με σκοπό να επιβλέπει τις εμπορικές πτυχές του πρωταθλήματος, αλλά δεν ιδιωτικοποιήθηκε πλήρως μέχρι το 2015, όταν δημιουργήθηκε η FMLLP στο πλαίσιο της ιδιωτικοποίησης του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Μαλαισίας. Η εταιρική σχέση αντιμετώπιζε και τις 24 ομάδες της Σούπερ Λιγκ και της Πρέμιερ Λιγκ, συμπεριλαμβανομένης της FAM ως διαχειριστικό εταίρο και της MP & Silva ως ειδικό εταίρο (συνολικός σύμβουλος μέσων ενημέρωσης και εμπορικός σύμβουλος της FAM) για να γίνουν ενδιαφερόμενα μέρη στην εταιρεία.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαλαισίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα στη Μαλαισία Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Μαλαισία Μαλαισια Μαλαισια
Σταθμός Παλλήνη
Ο Σταθμός Παλλήνη είναι σιδηροδρομικός σταθμός που εξυπηρετεί τον ομώνυμο δήμο. Ένα τμήμα των αποβαθρών του εξυπηρετεί τους συρμούς του Προαστιακού και άλλο τμήμα τους συρμούς της Γραμμής 3 του Μετρό. Ο σταθμός βρίσκεται στην επιφάνεια του εδάφους στην νησίδα της Αττικής Οδού στην διασταύρωσή της με την Λεωφόρο Μαραθώνος.
Τα εγκαίνια του σταθμού έγιναν στις 30 Ιουλίου 2004, λίγο πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Αρχικά εξυπηρετείτο μόνο από τον Προαστιακό με συρμούς πετρελαίου. Από τις 10 Ιουλίου του 2006 ξεκίνησε να εξυπηρετείται και από τους συρμούς του Μετρό.
Ο σταθμός εξυπηρετεί και το Εκπτωτικό χωριό Αθηνών μέσω μετεπιβίβασης σε λεωφορειακές γραμμές.
Παναθηναϊκός αμφορέας (Ινστιτούτο Τέχνης του Ντιτρόιτ αρ. 50.193.A)
Ο Παναθηναϊκός αμφορέας με αριθμό 50.193.A βρίσκεται στο Ινστιτούτο Τέχνης του Ντιτρόιτ και ήταν έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων.
Ιστορική τοποθέτηση
Το έργο αυτό δεν φέρει το όνομα του επώνυμου άρχοντα, άρα δεν είναι δυνατή η ακριβής χρονολόγησή του. Από τον Μπίζλεϋ (J. Beazley) θεωρήθηκε ότι ανήκει στο Asteios Group (ABV, 412), την «ομάδα του Αστείου», μαζί με άλλους δυο αμφορείς, τον Παναθηναϊκό αμφορέα (Ασμόλειο μουσείο Οξφόρδης αρ. 572) (Oxford 572) από την Αθήνα με το όνομα του άρχοντα Αστείου 373/372 π.Χ. και τον Παναθηναϊκός αμφορέας (Ελληνορωμαϊκό Μουσείο της Αλεξάνδρειας αρ. 18239) (Alexandria 18239) από την Κυρηναϊκή που φέρει το όνομα του άρχοντα Φρασικλείδη 371/370 π.Χ. Από τον Έσμπαχ (Eschbach) (1986) θεωρείται ότι είναι παραγωγής των ετών 392/91 π.Χ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός Κατηγορία:Παναθηναϊκός αμφορέας 370
Νικήτας Τσακίρογλου
Ο Νικήτας Τσακίρογλου (Αθήνα, 13 Ιουνίου 1938 - ) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο στην παράσταση "Τα Κόκκινα Φανάρια" (1962) και καθιερώθηκε ως ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές του Εθνικού.
Στον κινηματογράφο πρώτη του ταινία ήταν οι "Προστάτες" το 1973. Πήρε μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, καθώς και στον κινηματογράφο.
Συμμετείχε στο ΚΘΒΕ, στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Κουν, στο "Αμφιθέατρο" του Σπύρου Ευαγγελάτου και σε προσωπικούς θιάσους. Τιμήθηκε με το βραβείο "Κατίνα Παξινού" το 1973 και με το βραβείο α' ανδρικού ρόλου "Αιμίλιος Βεάκης" το 1997. Συμμετείχε με το Εθνικό Θέατρο στην Πνευματική Ολυμπιάδα της Μόσχας το 1980 και στη Σεούλ το 1988.
Έχει ασχοληθεί και με τη σκηνοθεσία θεατρικών έργων. Το 1997 ίδρυσε την Πολιτιστική Εταιρεία "Επιλογή", ενώ είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος από το 2004, ο τρίτος μόλις ηθοποιός που αποτελεί διευθυντή κρατικού θεάτρου (μετά τον Αλέξη Μινωτή και το Νίκο Κούρκουλο). Αποτέλεσε τον 14ο καλλιτεχνικό διευθυντή του ΚΘΒΕ από την ίδρυσή του το 1961, ενώ είναι ο πρώτος που τοποθετήθηκε για δεύτερη συνεχή τριετή θητεία. Κατά την περίοδο διεύθυνσής του ήρθε αντιμέτωπος με τα χρόνια οικονομικά προβλήματα του ΚΘΒΕ, που χειροτέρεψαν λόγω και της οικονομικής κρίσης. Τελικά ανακοίνωσε τον Μάιο του 2009 την απόφασή του να παραιτηθεί.
Είναι παντρεμένος εδώ και 61 χρόνια με την ηθοποιό Χρυσούλα Διαβάτη κι έχουν αποκτήσει μια κόρη και δύο εγγόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 2021
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 2021 διεξήχθη στις 31 Οκτωβρίου στην Πηγή Τρικάλων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Κωνσταντίνος Γκελαούζος του Παναθηναϊκού για 3η φορά στην καριέρα του. Πρωταθλητής σύλλογος στο ομαδικό αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για 27η φορά στην ιστορία του θεσμού, αριθμό που αποτελεί ρεκόρ.
Παραπομπές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2021 Κατηγορία:Νομός Τρικάλων
Δημόσια διοίκηση
Με τον όρο Δημόσια Διοίκηση χαρακτηρίζεται γενικά το σύνολο των νόμιμων μέσων και ενεργειών που αποσκοπούν στην επίτευξη συγκεκριμένου αποτελέσματος για την ικανοποίηση του γενικού συμφέροντος των πολιτών ενός κράτους.
Σημειώνεται ότι υπό τη στενή έννοια των πολιτικών αυτών όρων η Κυβέρνηση διαφέρει της Διοίκησης στο ότι κινείται με απόλυτη (νόμιμη) πρωτοβουλία και είναι αυτή που χαράσσει τις κατευθυντήριες γραμμές, ενώ η δεύτερη περιορίζεται στην εφαρμογή και παρακολούθηση της κυβερνητικής θέλησης. Δημόσια Διοίκηση υφίσταται σε όλες τις Χώρες του κόσμου, ανεξάρτητα του πολιτεύματός τους.
Δείτε επίσης
Δημοσια διοικηση
Αγάλματα του Βούδα της κοιλάδας του Μπαμιγιάν
Τα αγάλματα του Βούδα στην κοιλάδα του Μπαμιγιάν στο Αφγανιστάν ήταν ιερά έργα ελληνοβουδιστικής τέχνης της εποχής του 3ου ως 10ου αιώνα. Βρίσκονταν λαξευμένα στους βράχους της κοιλάδας του Μπαμιγιάν σε υψόμετρο 2.500 μέτρων. Ήταν μοναδικά στο είδος τους και τα μεγαλύτερα αγάλματα παγκοσμίως που αναπαρίσταναν τον Βούδα ιστάμενο. Το μεγαλύτερο είχε ύψος 53 και το μικρότερο 35 μέτρα, ενώ πλήθος από σπηλιές με τοιχογραφίες και καθιστές μορφές βούδα, συμπλήρωναν το τοπίο.
Η κυβέρνηση των Ταλιμπάν τα ανακήρυξε επίσημα ως «είδωλα» και ακολούθως ανατινάχτηκαν με δυναμίτη τον Μάρτιο του 2001.
thumb|250px|Τα δύο μεγαλύτερα αγάλματα του Βούδα. Απεικόνιση του 19ου αιώνα. Σήμερα οι κόγχες είναι κενές.
Παραπομπές
Βουδα Μπαμιγιαν Κατηγορία:Πολιτισμός του Αφγανιστάν Κατηγορία:Βουδισμός Κατηγορία:Γανδάρα Κατηγορία:Βανδαλισμένα έργα τέχνης Κατηγορία:Δρόμος του Μεταξιού
Another Perfect Day
Το Another Perfect Day είναι το έκτο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου τον Ιούνιο του 1983 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Bronze Records" στην Ευρώπη και της "Mercury Records" στην Αμερική. Το άλμπουμ επανεκδόθηκε σε μορφή CD το 1996 από τη "Castle Communications", με τρία επιπλέον τραγούδια.
Ιστορία του δίσκου
Μετά την αποχώρηση του κιθαρίστα Έντι Κλαρκ το 1982, στο συγκρότημα εντάχθηκε ο Μπράιαν Ρόμπερτσον, πρώην μέλος των Thin Lizzy. Το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 1983 ηχογράφησαν στα "Olympic" και "Eel Pie Studios" του Λονδίνου το "Another Perfect Day", ένα άλμπουμ το οποίο παρουσίαζε τους Motörhead με περισσότερα μελωδικά στοιχεία στον ήχο τους.
Ο δίσκος είχε πολύ μικρότερη εμπορική επιτυχία σε σύγκριση με τους προκατόχους του, ανεβαίνοντας μόλις στο # 20 στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ τα δύο σινγκλ του δίσκου, "I Got Mine" και "Shine" δεν κατάφεραν να μπουν στο Top-40. Το άλμπουμ έλαβε μέτριες κριτικές, κυρίως λόγω της αλλαγής στο ύφος του συγκροτήματος.
Η περιοδεία για την προώθηση του "Another Perfect Day" ξεκίνησε στα τέλη Μαΐου του 1983 με το συγκρότημα να δίνει τριάντα συναυλίες στην πατρίδα του μέχρι τις αρχές Ιουλίου, πριν μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για άλλε 29 εμφανίσεις από τις 15 Ιουλίου μέχρι τις 18 Αυγούστου 1983. Στις 2 Σεπτεμβρίου ξεκίνησε το ευρωπαϊκό κομμάτι της περιοδείας από το "Westfalenhalle" του Ντόρτμουντ για να δώσουν 26 συνολικά συναυλίες σε Γερμανία και Γαλλία, ολοκληρώνοντας την περιοδεία στις 11 Νοεμβρίου στο Βερολίνο.
Μετά την ολοκλήρωση της περιοδείας ο κιθαρίστας Μπράιαν Ρόμπερτσον και ο ντράμερ Φιλ Τέιλορ αποχώρησαν για να σχηματίσουν τους Operator. Ο Lemmy επέλεξε για αντικαταστάτες τους τους κιθαρίστες Φιλ Κάμπελ και Würzel και τον πρωην ντράμερ των Saxon, Πητ Γκιλ.
Μετά το 1983, κανένα τραγούδι του δίσκου δε συμπεριλήφθηκε στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος μέχρι το 1994.
Νίμπουλ
Το Νίμπουλ (γερμανικά: Niebüll, Βόρεια Φριζιανά Μούρινγκ: Naibel, Nibøl) είναι πόλη στην επαρχία Νορντφρίζλαντ, στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν στη Γερμανία. Βρίσκεται κοντά στην Βόρεια Θάλασσα ακτή και τα σύνορα με τα Δανία, περίπου 35 χλμ. βορειοδυτικά του Χούζουμ.
Another Perfect Day
Τραγούδια
1. Back at the Funny Farm (Kilmister, Robertson, Taylor) - 4:14
Νίμπουλ
Διεθνείς σχέσεις
Το Νίμπουλ είναι αδελφοποιημένο με τις ακόλουθες πόλεις:
Another Perfect Day
Τραγούδια
2. Shine (Kilmister, Robertson, Taylor) - 3:11
3. Dancing on your Grave (Kilmister, Robertson, Taylor) - 4:29
Νίμπουλ
Αξιοσημείωτοι άνθρωποι
αριστερά|μικρογραφία|195x195εσ|Πορτραίτο του Καρλ Λούντβιχ Γιέζεν
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Another Perfect Day
Τραγούδια
4. Rock it (Kilmister, Robertson, Taylor) - 3:55
5. One Track Mind (Kilmister, Robertson, Taylor) - 5:55
6. Another Perfect Day (Kilmister, Robertson, Taylor) - 5:29
7. Marching off to War (Kilmister, Robertson, Taylor) - 4:11
8. I Got Mine (Kilmister, Robertson, Taylor) - 5:24
9. Tales of Glory (Kilmister, Robertson, Taylor) - 2:56
10. Die You Bastard! (Kilmister, Robertson, Taylor) - 4:25
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Motörhead Κατηγορία:Άλμπουμ του 1983
Αγησίπολις
Το όνομα Αγησίπολις αυτό το φέρνουν οι:
Ημέρα της Έρζυα
Η Ημέρα της Έρζυα (ρωσικά: День Эрзянского языка, έρζυα: Эрзянь келень чи) είναι μια σύγχρονη εθνική εορτή των Ερζιανών, μίας Μορδοβιανής εθνικής ομάδας. Καθιερώθηκε το 1993 από το Ίδρυμα για τη Γλώσσα Έρζυα Α. Ριάμποφ που βρίσκεται στο Σαράνσκ. Εορτάζεται την 16 Απριλίου, την ημέρα των γενεθλίων του πρώτου καθηγητή της Έρζυα, του Ανατόλι Ριάμποφ.
Επί του παρόντος, η Ημέρα της Έρζυα δεν εορτάζεται μόνο στη Μορδοβία, όπου περιλαμβάνεται στις επίσημες γλώσσες μαζί με τα ρωσικά και τη γλώσσα μόκσα (мокшень кяль), αλλά και στις άλλες περιφέρειες όπου ζουν ομιλούντες την Έρζυα: Νίζνι Νόβγκοροντ, Σαμάρα, Μόσχα, Τσελιάμπινσκ, Μούρμανσκ. Παραδοσιακά, εορταστικές εκδηλώσεις γίνονται και στο εξωτερικό: στην Εσθονία (Ερζιανή κοινότητα «Сятко» ) και στη Φινλανδία. Στη Μόσχα διοργανωτές των εκδηλώσεων είναι η MKO «Эрзянь вайгель» (Η φωνή της Έρζυα) στην Αγία Πετρούπολη - οι συνδικαλιστικές οργανώσεις του Ερζιανού λαού «Эле» στην Αγία Πετρούπολη και την περιφέρεια του Λένινγκραντ
Το επίσημο πρόγραμμα του εορτασμού δεν είναι σαφώς καθορισμένο και συνήθως περιλαμβάνει ανοικτά μαθημάτα στα σχολεία και τα νηπιαγωγεία, συναντήσεις με διάσημους συγγραφείς, ποιητές, πολιτιστικές προσωπικότητες και συναυλίες. Ο σκοπός των εκδηλώσεων είναι να επιδείξουν τη γλώσσα και τη λογοτεχνία της Έρζυα, καθώς και άλλα εθνικά επιτεύγματα. Στη αίθουσα συνεδρίων πρέπει να επιδεικνύεται ένα πορτρέτο του Ανατόλι Πάβλοβιτς Ριάμποφ, επιγραφές γραμμένες στα Έρζυα, και διακοσμήσεις με λουλούδια και εθνικές σημαίες. Το επίσημο μέρος ξεκινά με το τραγούδι «Тюштя» (Τιούστια). Στο Σαράνσκ η ερμηνεία του τραγουδιού γίνεται συνήθως από τη μουσική μπάντα «Торама». Ένα δημοφιλές και διάσημο πρόσωπο ανάβει το γενεθλιάτικο κερί. Μετά επιλέγονται οι υποψήφιοι για την προεδρία του Συμβουλίου των Ερζιανών Πρεσβύτερων (έρζυα:  Эрзянь атянь эзем ).
Αναφορές
Κατηγορία:Εορτές
Συνέδριο Κορίνθου
Το συνέδριο της Κορίνθου, (αναφέρεται περιστασιακά και ως Πανελλήνιο Συνέδριο ), ήταν μια ομοσπονδία από ελληνικά κράτη που δημιουργήθηκε από τον Φίλιππο Β' κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 338/337 π.Χ. μετά τη Μάχη της Χαιρώνειας και που τον διαδέχθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος το 336 π.Χ., για να διευκολύνει την χρήση στρατιωτικής δύναμης στον πόλεμο της Ελλάδας εναντίον των Περσών. Το όνομα «συνέδριο της Κορίνθου» δόθηκε από σύγχρονους ιστορικούς, καθώς η πρώτη σύνοδος έγινε στην Κόρινθο. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που όλες οι ελληνικές πολιτείες («πλην Λακεδαιμονίων», δηλαδή με την εξαίρεση της Σπάρτης) κατάφεραν να ενωθούν σε μια πολιτική ενότητα. Νωρίτερα, το 346 π.Χ., ο Ισοκράτης προέτρεπε με επιστολή του τον Φίλιππο να ενώσει την Ελλάδα κατά των Περσών.
Οργάνωση
Το συνέδριο διοικούταν από τον Ηγεμόνα  (στρατηγός αυτοκράτωρ  στο στρατιωτικό πλαίσιο) το Συνέδριο και τους Δικαστές (Δικασταί). Διατάγματα του συνεδρίου εκδιδόταν στην Κόρινθο, Αθήνα, Δελφούς, Ολυμπία και Πύδνα. Το συνέδριο διατηρούσε ένα στρατό που επιστρατεύονταν από τα κράτη-μέλη κατ’ αναλογία του μεγέθους τους, ενώ ο Φίλιππος καθιέρωσε φρουρά (διοικούταν από φρούραρχους) στην Κόρινθο, τη Θήβα, την Πύδνα και την Αμβρακία.
Η συμφωνία για την κοινή ειρήνη
(αποσπασματική επιγραφή που βρέθηκε στην Αθήνα)
Κείμενο
[․․․․․․․․․21․․․․․․․․․․ Ποσ]ειδῶ ․․5․․ ․․․․․․․․․․22․․․․․․․․․․ς ἐμμεν[ῶ ․․․․] ․․․․․․․․․․22․․․․․․․․․․νον[τ]ας τ․․․․ [․․․․․․․․18․․․․․․․․ οὐδ]ὲ ὅπλα ἐ[π]οί[σω ἐ]- [πὶ πημονῆι ἐπ’ οὐδένα τῶν] ἐμμενόντ[ω]ν ἐν τ- [οῖς ὅρκοις οὔτε κατὰ γῆν] οὔτε κατὰ [θ]άλασ- [σαν· οὐδὲ πόλιν οὐδὲ φρο]ύριον καταλήψομ- [αι οὔτε λιμένα ἐπὶ πολέ]μωι οὐθενὸς τῶν τ- [ῆς εἰρήνης κοινωνούντ]ων τέχνηι οὐδεμι- [ᾶι οὔτε μηχανῆι· οὐδὲ τ]ὴν βασιλείαν [τ]ὴν Φ- [ιλίππου καὶ τῶν ἐκγόν]ων καταλύσω ὀδὲ τὰ- [ς πολιτείας τὰς οὔσας] παρ’ ἑκάστοις ὅτε τ- [οὺς ὅρκους τοὺς περὶ τ]ῆς εἰρήνης ὤμνυον· [οὐδὲ ποιήσω οὐδὲν ἐνα]ντίον ταῖσδε ταῖς [σπονδαῖς οὔτ’ ἐγὼ οὔτ’ ἄλ]λωι ἐπιτρέψω εἰς [δύναμιν, ἀλλ’ ἐάν τις ποε̑ι τι] παράσπονδ[ον] πε- [ρὶ τὰς συνθήκας, βοηθήσω] καθότι ἂν παραγ- [γέλλωσιν οἱ ἀεὶ δεόμενοι] καὶ πολεμήσω τῶ- [ι τὴν κοινὴν εἰρήνην παρ]αβαίνοντι καθότι [ἂν ἦι συντεταγμένον ἐμαυ]τῶι καὶ ὁ ἡγε[μὼ]- [ν κελεύηι ․․․․․12․․․․․ κα]ταλείψω τε․․ — — — — — — — — — — — — — ∶𐅃 [— — — — — — — — — — ∶ Θεσ]σαλῶν ∶Δ [— — — — — — — — — — — ῶ]ν ∶ΙΙ [— — — — — — — — — Ἐλειμ]ιωτῶν ∶Ι [— — — — Σαμοθράικων καὶ] Θασίων ∶ΙΙ — — — — — — — — — ων ∶ΙΙ∶ Ἀμβρακιωτ[ῶν] [— — — — — — — ἀ]πὸ Θράικης καὶ [— — — — — ∶] Φωκέων ∶ΙΙΙ∶ Λοκρῶν ∶ΙΙΙ [— — — — Οἰτ]αίων καὶ Μαλιέων καὶ [Αἰνιάνων ∶ΙΙΙ∶ — καὶ Ἀγ]ραίων καὶ Δολόπων ∶𐅃 [— — — — — — ∶ Πε]ρραιβῶν ∶ΙΙ [— — — — — ∶ Ζακύνθο]υ καὶ Κεφαληνίας ∶ΙΙΙ
Μετάφραση
Όρκος. Ορκίζομαι στον Δία, τη Γαία, τον Ήλιο, τον Ποσειδώνα και όλους τους θεούς και τις θεές. Θα μείνω πιστός στην κοινή ειρήνη και ότι δε θα σπάσω τη συμφωνία με τον Φίλιππο, ότι δε θα πάρω τα όπλα σε ξηρά και θάλασσα, για να βλάψω κάποιον από εκείνους που συμμετέχουν στους όρκους. Ούτε θα πάρω οποιαδήποτε πόλη ή φρούριο, ή λιμάνι με δόλο ή τέχνασμα, με πολεμική πρόθεση ενάντια στους συμμέτοχους της ειρήνης. Ούτε θα καταλύσω τη βασιλεία του Φιλίππου και των εγγόνων του, ούτε το σύνταγμα κάθε πολιτείας, εφόσον ορκίστηκαν τους όρκους της ειρήνης. Ούτε θα πράξω κάτι αντίθετο σε αυτές τις συμφωνίες ούτε θα επιτρέψω να το πράξει κάποιος άλλος. Αλλά αν κάποιος παραβεί την ειρήνη, θα βοηθήσω αν κληθώ, και θα πολεμήσω τους παραβάτες της κοινής ειρήνης, όπως αποφασίστηκε (από το συνέδριο) και αν κληθώ από τον ηγεμόνα και δε θα εγκαταλείψω
Αποτελέσματα
Το Συνέδριο διαλύθηκε μετά τη Μάχη της Λαμίας (322 π.Χ.). Το 302 π.Χ. ο βασιλιάς Δημήτριος και ο γιος του, Αντίγονος Γονατάς, προσπάθησαν να αναβιώσουν την ομοσπονδία εναντίον του Κασσάνδρου. Ο Αντίγονος Γ΄ Δώσων αναβίωσε επίσης το Συνέδριο εναντίον της Σπάρτης το 224 π.Χ.
Αναφορές
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Μακεδονικό Βασίλειο Κατηγορία:Ομοσπονδιακά κράτη αρχαίας ελληνικής ιστορίας
Πομάκοι
Η γλώσσα των Πομάκων αναφέρεται ως παλαιοσλαβική (αλλιώς, αρχαία βουλγαρική ή εκκλησιαστική σλαβική), με πολλές τουρκικές λέξεις, λόγω της τουρκικής παρουσίας στα Βαλκάνια. Η γλώσσα αυτή αντιπροσωπεύει την πρώτη γραπτή φιλολογική μορφή σλαβικής γλώσσας και με τα αρχαϊκά χαρακτηριστικά της βρίσκεται πολύ κοντά στην κοινή σλαβική ή πρωτοσλαβική (στη γλώσσα δηλαδή εκείνη που αποκαθίσταται υποθετικά βάσει της σύγκρισης των παραδεδομένων σλαβικών γλωσσών.)
Σήμερα η πληθυσμιακή αυτή ομάδα είναι διασκορπισμένη μεταξύ Ελλάδος, Βουλγαρίας, Βόρειας Μακεδονίας, Τουρκίας και Αλβανίας. Η πλειοψηφία των Πομάκων συγκεντρώνεται στη Βουλγαρία. Οι Πομάκοι είναι Σουνίτες μουσουλμάνοι αλλά κυρίως στα πομακοχώρια του Έβρου και της ανατολικής Ροδόπης υπάρχουν οι Κιζιλμπάσηδες, μια αλεβίτικη αίρεση Μπεκτασήδων με ξεχωριστά πολιτιστικά χαρακτηριστικά και εκτιμάται ότι είναι το 5% του πληθυσμού των Πομάκων.
Όνομα
Στην ελληνική βιβλιογραφία, έχει υποστηριχτεί πως ο όρος προέρχεται από την ελληνική γλώσσα. Παραδίδονται οι εκδοχές πως συνδέεται με την ονομασία αρχαίας θρακικής πόλης ή με τη λέξη πομάξ που δηλώνει τον πότη. Κατά μία άλλη ελληνική εκδοχή, προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ιππομάχος. Οι ιππομάχοι ήταν αυτοί που απάρτιζαν το ιππικό του Μ. Αλεξάνδρου.
Ωστόσο το όνομα 'Πομάκος' δεν είναι αρχαίο όνομα. Η ονομασία «Πομάκοι», καταγράφεται για πρώτη φορά άλλωστε από τον Γάλλο Ami Boué (1840) σε περιοδεία του στα Βαλκάνια το 1839, αρχίζει να χρησιμοποιείται ευρύτερα στις Οθωμανικές πηγές μετά το Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1877-78 μ.Χ. Είτε λοιπόν το "Πομάκος" προέρχεται από το ρήμα "πομάγκαμ" ("βοηθάω" στα βουλγάρικα επειδή οι Πομάκοι βοήθησαν τα Οθωμανικά στρατεύματα να κατασβήσουν την εξέγερση των Βουλγάρων του Μπατάκ το 1876 μ.Χ.) είτε αποτελεί παραφθορά του "μομάκ" (παλικάρι) κ.α.
Καταγωγή
right|thumb|200px|Το χωριό [[Μέδουσα Ξάνθης|Μέδουσα (Μέμκοβα) στην ορεινή Ξάνθη.]] Οι χώρες όπου ζουν οι Πομάκοι διεκδικούν την εθνική τους καταγωγή. Τόσο η Βουλγαρία όσο και η Ελλάδα, η Τουρκία αλλά και οι υπόλοιπες χώρες έχουν διεκδικήσει τους Πομάκους, παρουσιάζοντας διαφορετικά ιστορικά στοιχεία προκειμένου να ενισχύσουν τους εθνικούς μύθους προσεταιρισμού τους. Δύο αδιαμφισβήτητα δεδομένα είναι ότι οι Πομάκοι είναι Βουλγαρόφωνοι και είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Για την προέλευση των Πομάκων έχουν διατυπωθεί διάφορες αντικρουόμενες θεωρίες:
Σύμφωνα με γενετικές έρευνες, οι Πομάκοι είναι αυτόχθονες πληθυσμοί της Ροδόπης με χαρακτηριστικά απομόνωσης. Σε σύγκριση με άλλους μεσογειακούς πληθυσμούς της περιοχής, βρέθηκε ότι σχετίζονται γενετικά περισσότερο με τους Βουλγάρους και καθόλου με τους Τούρκους.
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|600px|Εθνολογικός χάρτης του 1877 από τον Αυστριακό διπλωμάτη Carl Sax . Στο χάρτη με καφέ χρώμα είναι σημειωμένες οι γεωγραφικές περιοχές όπου συγκεντρώνονται οι Πομάκοι. Οι Πομάκοι κατοικούν στον ορεινό όγκο της Ροδόπης στη Θράκη, καθώς και στην Ανατολική Ρωμυλία στη Βουλγαρία. Η πλειοψηφία των Πομάκων βρίσκεται στη Βουλγαρία και εντοπίζονται περισσότερο στο γεωγραφικό χώρο νότια της Φιλιππούπολης μέχρι βόρεια της Ξάνθης και της Κομοτηνής. Εκτιμάται πως ο πληθυσμός τους ανέρχεται σε 385.000 στην περιοχή της νοτιοανατολικής Ευρώπης (μέσα σε αυτόν τον αριθμό συμπεριλαμβάνονται και μικρές κοινότητες πομάκων στη Βόρεια Μακεδονία, Αλβανία, Τουρκία κλπ).
Βουλγαρία
Σχετικά με τον πληθυσμό τους στη Βουλγαρία, παρατηρούνται μεγάλες αποκλίσεις σε διαφορετικές εκτιμήσεις που κυμαίνονται μεταξύ 80.000 και 270.000. Κατά την απογραφή του 1992, περίπου 164.000 Μουσουλμάνοι αναγνώριζαν ως μητρική γλώσσα τα βουλγαρικά, ωστόσο ως προς την εθνική τους ταυτότητα αυτοπροσδιορίζονταν ως Βούλγαροι, Βούλγαροι Μουσουλμάνοι ή Τούρκοι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, 131.531 Βούλγαροι προσδιορίζονταν ως Μουσουλμάνοι.
Ο αριθμός των Πομάκων στην Ελλάδα και στη Βόρεια Μακεδονία εκτιμάται πως είναι 40.000, ενώ στην Αλβανία κυμαίνεται μεταξύ 80.000 και 120.000. Οι Πομάκοι της Τουρκίας θεωρείται πως έχουν αφομοιωθεί πλήρως.
Ελλάδα
Στην Ελλάδα, εξαιτίας της ασυνέπειας και των αντικρουόμενων πολιτικών που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις έναντι των Πομάκων, αλλά και λόγω του αμφιλεγόμενου καθεστώτος τους μετά την ανεξαρτησία της Βουλγαρίας από την οθωμανική κυριαρχία το 1878, υπάρχουν λίγες αξιόπιστες στατιστικές για τον πομακικό πληθυσμό. Επιπλέον, η εκτίμησή του είναι δύσκολη, καθώς στις εθνικές απογραφές δεν καταγράφονται ως ξεχωριστή πληθυσμιακή ομάδα αλλά συνήθως συμπεριλαμβάνονται στο μουσουλμανικό πληθυσμό, παρόλο που 3.000 περίπου Πομάκοι είναι Αλεβίτες. Στην Ελλάδα ο αριθμός των Πομάκων υπολογίζεται με βάση την καταγωγή (μητρική γλώσσα) και όχι τη συνείδηση. Σήμερα υπάρχουν Πομάκοι οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται εθνικά ως Τούρκοι κάτι το οποίο υποστηρίζεται από την τουρκική πολιτική. Ο τουρκικός αυτοπροσδιορισμός των Πομάκων υποστηριζόταν και από την ελληνική πολιτική, όταν το διάστημα 1968 μέχρι τη δεκαετία του 1980 οι επίσημες αρχές αναγνώριζαν τους Πομάκους ως Τούρκους. Οι επίσημες ελληνικές απογραφές από το 1961 δεν συμπεριλαμβάνουν ερωτήματα θρησκεύματος και μητρικής γλώσσας και σήμερα, μετά την απογραφή του 1991 εκτιμάται ότι υπάρχουν, σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου εξωτερικών 34.300 Πομάκοι στο σύνολο της μειονότητας (98.000 από τους οποίους οι 49.000 είναι Τουρκογενείς και οι 14.700 Ρομά). Γεωγραφικά κατανέμονται στον Έβρο (5,6%), στο νομό Ροδόπης (30,6%) και στο νομό Ξάνθης (63,8%). Οι Πομάκοι μέχρι τη δεκαετία του 1940 ζούσαν στα βουνά της οροσειράς της Ροδόπης και όχι στις πόλεις. Σε πόλεις, όπως η Κομοτηνή, πριν τη δεκαετία του 1990, ανάμεσα από τους Τουρκόφωνους Κομοτηναίους, δεν ήταν ήταν συνηθισμένη η χρήση του όρου Πομάκος. Γεωγραφικά οι Πομάκοι ζούσαν πάνω στην οροσειρά της Ροδόπης ενώ στους πρόποδες και στις πεδιάδες ζούνε Ελληνόφωνοι, Τουρκόφωνοι και Ρομά. Στη Ελληνική Θράκη ο όρος Πομάκος είναι γεωγραφικά συσχετισμένος με τα βουνά και ο Πομάκος είναι ο άνθρωπος από τα βουνά, και χρησιμοποιείται στους ανθρώπους που φύγαν από τα βουνά.
Ιστορία
Υπάρχουν αρκετές πηγές που δείχνουν ότι ένα μέρος του πληθυσμού σε ορισμένες περιοχές της Μακεδονίας και των βουνών της Ροδόπης (Πομάκοι) εξισλαμίστηκαν. Υπήρξαν δύο περίοδοι εξισλαμισμού: α) η μια περίοδος έγινε το πρώτο μισό του 16ου αιώνα κάτω από τον Σουλτάνο Σελίμ Α΄ (1512-1520) και β) η δεύτερη περίοδος εξισλαμισμού έλαβε χώρα το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα κάτω από τον Σουλτάνο Μωάμεθ Δ΄ (1648-1687). Ο μοναχός Παχώμιος Ρουσάνος (1508-1553), που επισκέφτηκε την ορεινή Ξάνθη, έγραψε το 1550 ότι μόνο 6 ή 9 χωριά είχαν στραφεί στο Ισλάμ.
Στη Βουλγαρία, ο Μέγας Βεζίρης Κιοπρουλού Μεχμέτ πασάς (1656-1661) απείλησε τους κατοίκους της κοιλάδας του Τσεπίνου (στη βορειοδυτική Ροδόπη) ότι αν δεν προσέρχονταν στο Ισλάμ, θα εξοντώνονταν. Πράγματι, το 1656 Οθωμανικές δυνάμεις εισέβαλαν στην κοιλάδα του Τσεπίνου, συνέλαβαν τους προύχοντες των Βούλγαρων και τους μετέφεραν στον τοπικό πασά, όπου αναγκάστηκαν με βίαιο τρόπο να υποκύψουν. Ο Μέγας Βεζίρης Μεχμέτ Κιοπρουλού, μετά τον ομαδικό εξισλαμισμό, κατέστρεψε 218 εκκλησίες και 336 παρεκκλήσια στις περιοχές των Βούλγαρων. Τα ερείπια της καταστροφής παραμένουν έως και σήμερα σε πολλά μέρη. Το γεγονός αυτό έχει μείνει ως ανάμνηση στις Πομακικές κοινότητες. Ο εξισλαμισμός δεν έγινε πάντοτε οικειοθελώς. Πολλοί Χριστιανοί προτίμησαν να πεθάνουν παρά να εξισλαμιστούν, πηδώντας σε κάποιο βάραθρο. Σημεία θυσίας των Χριστιανών αναφέρονται σε πολλές κωμοπόλεις και χωριά των Πομάκων, όπως το Γκούλεμ Κάμεν στη Γλαύκη Ξάνθης, το Μόμτσι Κάμεν στο Ωραίο Ξάνθης, το Τσερβέν Κάμεν στη Μάνταινα Ξάνθης, η κορυφή Μαρίνα στην Αιώρα Ξάνθης, ο βράχος Νεβιάστα στο Σμόλυαν Βουλγαρίας, το Μόμιν Κάμεν στο Ζλάτογκραντ Βουλγαρίας, στην Πάχνη Ξάνθης, στην Κοττάνη Ξάνθης και στη Σιρόκα Λάκα Βουλγαρίας.
Με την ένωση της Δυτικής Θράκης το 1920, διαπιστώθηκε η ύπαρξη πολλών Πομάκων κρυπτοχριστιανών, οι οποίοι και εκδηλώθηκαν. Στη βιβλιογραφία έχει δημοσιευτεί η περίπτωση κάποιου Γιουσούφ από τον Κέχρο Ροδόπης, που διατηρούσε τα άμφια του παππού του που ήταν χριστιανός ιερέας.
Στη Βουλγαρία εγκαταστάθηκαν μόνο οι Πομάκοι από τα χωριά που δεν έχουν συνεργαστεί με τους Τούρκους κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των βουλγαρών της Δυτικής Θράκης το 1913.
Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης το 1941, ένας μικρός αριθμός Πομάκων της ορεινής Ξάνθης υποστήριξε τους αντάρτες του ΕΛΑΣ ενώ αρκετοί Πομάκοι ενίσχυσαν τις εθνικιστικές αντάρτικες ομάδες του Αντών Τσαούς τόσο ως τροφοδότες και σύνδεσμοι όσο και ως αντάρτες κατά το τέλος της Κατοχής και την περίοδο των Δεκεμβριανών. Οι Πομάκοι σύμμαχοι των εθνικιστών ανταρτών υπολογίζονταν μεταξύ 300 και 600 ανδρών ενώ έγγραφο του Φωστερίδη προς το ΓΕΣ περιλάμβανε τα ονόματα 89 Πομάκων.
Το 1997 υποστηρίχθηκε η ίδρυση του "Κέντρου Πομακικών Σπουδών" και τότε ξεκίνησε η έκδοση της Εφημερίδας "Ζαγάλισα". Επίσης μέσω του "Κέντρου Πομάκικων Σπουδών" το 2009 ιδρύθηκε ο "Πανελλήνιος Σύλλογος Πομάκων" με χρηματοδότηση του επιχειρηματία Εφιετζόγλου. Ο σημερινός εκδότης της Πομάκικης εφημερίδας "Ζαγάλισα" Αχμέτ Ιμάμ υπήρξε το 2007 υποψήφιος με το ΛΑΟΣ ενώ μέχρι το 1993 ήταν δάσκαλος (δημόσιος υπάλληλος) σε μειονοτικό σχολείο της Θράκης. To 1993 απολύθηκε λόγω "ανθελληνικής" δράσης / πειθαρχικής παράβασης άρθρων του υπαλληλικού κώδικα (δημοσίων υπαλλήλων). Το 2000 έκανε προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) κατά της Ελλάδας (Νο. 63719/00) υποστηρίζοντας ότι η απόλυσή του έγινε λόγω ότι ήταν μέλος της Τουρκικής Μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Η προσφυγή του απορρίφθηκε από το δικαστήριο το 2003. Σήμερα ο Αχμέτ Ιμάμ υπερασπίζεται την Πομάκικη ταυτότητα σε διεθνείς οργανισμούς, όπως του ΟΑΣΕ. Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν τρεις ενεργοί σύλλογοι που αφορούν τους Πομάκους: το Κέντρο Πομακικών Ερευνών και ο Πανελλήνιος Σύλλογος Πομάκων και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων νομού Ξάνθης, και δυο εφημερίδες, η Ζαγάλιστα ("Αλήθεια" στα Πομάκικα), που εκδίδεται από το Κέντρο Πομακικών Ερευνών και γράφεται στα Πομάκικα με ελληνικούς χαρακτήρες, και η Γκαζέτε Πομάτσκι.
Σημειώσεις
α. Στην Ελλάδα αναγνωρίζονται επίσημα ως μουσουλμάνοι - σύμφωνα με τη συνθήκη της Λωζάνης.
β. Σε μέρος της βιβλιογραφίας η σλαβόφωνη μουσουλμανική κοινότητα τορμπές της Βόρειας Μακεδονίας χαρακτηρίζεται ως Πομάκικη. Οι Γκοράνι και οι Τορμπές της Βόρειας Μακεδονίας θεωρούνται απόγονοι των Πομάκων.
γ. Στην Τουρκία η πλειοψηφία των Πομάκων έχουν αφομοιωθεί με τους Τούρκους.
δ. Στην Αλβανία δεν υπάρχουν αξιόπιστες πηγές για τους Πομάκους και ως Πομάκοι χαρακτηρίζονται από τις κυβερνήσεις η Σλαβομακεδονική μειονότητα της Αλβανίας.
ε. Δείτε το λήμμα Τεκές Σεγίτ Αλή Σουλτάν σχετικά με τον μπεκτασικό τεκέ στον Έβρο.
στ.Ο Πρόδρομος Εφιετζόγλου έχει χαρακτηριστεί ως "εθνικόφρονος" και υποστηρικτής του Λ.Α.Ο.Σ. . Η εταιρία "Μηχανική Α.Ε" ανήκει στον Εφιετζόγλου και έχει επίσης εκδώσει γραμματική και Λεξικό της Πομακικής γλώσσας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Φρανσίσκ Ραβονί
Ο Φρανσίσκ Ραβονί (Francisque Ravony, 2 Δεκεμβρίου 1942 – 15 Φεβρουαρίου 2003) ήταν δικηγόρος και πολιτικός από τη Μαδαγασκάρη. Υπήρξε σημαντική πολιτική μορφή στο νησί τις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Υπηρέτησε στο αξίωμα του πρωθυπουργού επί προεδρίας Αλμπέρ Ζαφί, από τις 9 Αυγούστου του 1993 ως τις 30 Οκτωβρίου του 1995. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Εμανουέλ Ρακοτοβαχινί.
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στο Βοχιπένο της επαρχίας Φιαναραντσόα στις 2 Δεκεμβρίου του 1942. Ήταν κατά το ήμισυ Μερίνα. Υπήρξε γαμπρός του πρώτου προέδρου της χώρας του, Φιλιμπέρ Τσιρανάνα.
Πρωθυπουργός
Εξελέγη πρωθυπουργός από την Εθνοσυνέλευση, στις 10 Αυγούστου του 1993. Η κυβέρνηση Ραβονί διαδέχθηκε μια προσωρινή κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Γκι Ραζαναμασί, η οποία είχε συσταθεί στα τέλη του 1991 έπειτα από μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας εναντίον του προέδρου Ντιντιέ Ρατσιράκα. Η κυβέρνηση ανασχηματίστηκε τον Αύγουστο του 1994 και το υπουργικό συμβούλιο αριθμούσε 24 υπουργούς. Ο Ραβονί, εκτός από πρωθυπουργός ανέλαβε και Υπουργός Αμύνης. Την ίδια χρονιά η κυβέρνηση αποφάσισε την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. . Τον Ιανουάριο του 1995 ο πρωθυπουργός απέπεμψε το διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας και τον υπουργό Οικονομίας (το δεύτερο επειδή δεν κατάφερε να συγκρατήσει τον καλπάζοντα πληθωρισμό).
Αποπομπή και θάνατος
To 1995 η αντίθεσή του με την ελίτ των Μερίνα αλλά και με το Ζαφί κορυφώθηκε και ο πρόεδρος χαρακτήρισε τη θητεία του άνευ επιτυχίας και κινήθηκε προς την αντικατάστασή του. Ο Ραβονί καταδίκασε την απόφαση του Ζαφί να χρηματοδοτήσει με ιδιωτικές δαπάνες τα κρατικά έργα. Με βάση το Σύνταγμα ο πρόεδρος δε μπορούσε να αποπέμψει τον πρωθυπουργό και, καθώς η Εθνοσυνέλευση ήταν απρόθυμη να ψηφίσει συνταγματική τροποποίηση, ο Ζαφί έθεσε το θέμα της αλλαγής του Συντάγματος σε δημοψήφισμα. . Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1995 το 63,56% των πολιτών ενέκρινε τη χορήγηση στον πρόεδρο του προνομίου να απολύει εκείνος τον πρωθυπουργό αντί για την Εθνοσυνέλευση, όπως ίσχυε ως τότε. Πέθανε από καρδιακά προβλήματα σε στρατιωτικό νοσοκομείο, στη Σοαβιναντριάνα στην επαρχία Ανταναναρίβο, στις 15 Φεβρουαρίου του 2003. Ο θάνατός του ήταν αδόκητος, καθώς λίγες ημέρες πριν πεθάνει είχε εμφανιστεί σε τηλεοπτικά κανάλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μαδαγασκάρης
Έριχ Κοχ
Ο Έριχ Κοχ (19 Ιουνίου 1896 – 12 Νοεμβρίου 1986) ήταν γκάουλαϊτερ του Ναζιστικού Κόμματος (NSDAP) στην Ανατολική Πρωσία από την 1η Οκτωβρίου 1928 έως το 1945. Μεταξύ 1941 και 1945 διετέλεσε Αρχηγός Πολιτικής Διοίκησης (Chef der Zivilverwaltung) του Μπέζιρκ Μπιάλιστοκ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ήταν επίσης Reichskommissar στην Ουκρανία από τον Σεπτέμβριο του 1941 έως τον Αύγουστο του 1944 και στην Όστλαντ (σημερινά εδάφη Εσθονίας, Λετονίας, Λιθουανίας, Λευκορωσίας) από τον Σεπτέμβριο του 1944. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κοχ δικάστηκε στην Πολωνία και καταδικάστηκε σε θάνατο το 1959 για εγκλήματα πολέμου. Η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη ένα χρόνο αργότερα.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Κοχ γεννήθηκε στο Έλμπερφελντ, σήμερα μέρος του Βούπερταλ, ως γιος του Γκούσταβ Άντολφ Κοχ (1862–1932) και της συζύγου του Χενριέτε, το γένος Μάτες (1863–1939).
Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε χωρίς διάκριση ως στρατιώτης από το 1915 έως το τέλος του πολέμου το 1918. Αργότερα αγωνίστηκε ως μέλος του Φράικορπς Ρόσμπαχ στην Άνω Σιλεσία. Ικανός έμπορος, ο Κοχ εντάχθηκε στη σιδηροδρομική υπηρεσία ως υποψήφιος για το μεσαίο επίπεδο της δημόσιας υπηρεσίας. Απολύθηκε από τη θέση αυτή το 1926 για αντιδημοκρατικές δραστηριότητες.
Άνοδος στο Ναζιστικό Κόμμα
Ο Κοχ εντάχθηκε στο NSDAP το 1922 (μέλος #90). Από το 1922 εργάστηκε σε διάφορες κομματικές θέσεις. Κατά τη διάρκεια της κατοχής του Ρουρ, ήταν μέλος της ομάδας του Άλμπερτ Λέο Σλάγκετερ και φυλακίστηκε αρκετές φορές από τις γαλλικές Αρχές. Το 1927 έγινε Bezirksführer του NSDAP στο Έσσεν και αργότερα αναπληρωτής Γκαουλάιτερ του Ρουρ. Ο Κοχ ανήκε στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος και ήταν υποστηρικτής της ομάδας με επικεφαλής τον Γκρέγκορ Στράσερ.
Το 1928 ο Κοχ έγινε Γκαουλάιτερ της επαρχίας της Ανατολικής Πρωσίας και ηγέτης του τοπικού παρακλαδιού του NSDAP. Από τον Σεπτέμβριο του 1930 ήταν μέλος του Ράιχσταγκ για την Ανατολική Πρωσία. Μετά την Κατάληψη της Εξουσίας από τους Ναζί, ο Κοχ διορίστηκε στο Πρωσικό Κρατικό Συμβούλιο τον Ιούλιο του 1933. Έγινε ηγέτης της Ανατολικής Πρωσίας στις 2 Ιουνίου 1933 (ενεργώντας μέχρι τον Σεπτέμβριο) αντικαθιστώντας τον Βίλχελμ Κούτσερ. Έτσι, ένωσε υπό τον έλεγχό του το υψηλότερο κομματικό και κυβερνητικό αξίωμα στην επαρχία. Τον Νοέμβριο του 1938, διορίστηκε SA-Ομπεργκρουπενφύρερ.
Γκαουλάιτερ της Ανατολικής Πρωσίας
Η προπολεμική διακυβέρνηση του Κοχ στην Ανατολική Πρωσία χαρακτηρίστηκε από προσπάθειες συλλογικοποίησης της τοπικής γεωργίας, ενώ ήταν αδίστακτος στην αντιμετώπιση των κριτικών του εντός και εκτός του Κόμματος. Είχε επίσης μακροπρόθεσμα σχέδια για μαζική εκβιομηχάνιση της σε μεγάλο βαθμό γεωργικής επαρχίας. Αυτές οι ενέργειες τον καθιστούσαν μη δημοφιλή στους τοπικούς αγρότες. Ωστόσο, μέσω προγραμμάτων χρηματοδότησης έκτακτης ανάγκης από το Δημόσιο για αγροτικά έργα βελτίωσης της γης και κατασκευής δρόμων, το Σχέδιο Έριχ Κοχ για την Ανατολική Πρωσία φέρεται να απάλλαξε την επαρχία από ανεργία. Στις 16 Αυγούστου 1933, ο Κοχ ανέφερε στον Χίτλερ ότι η ανεργία είχε εξαλειφθεί εξ ολοκλήρου από την Ανατολική Πρωσία, ένα επίτευγμα που κέρδισε θαυμασμό σε όλο το Ράιχ.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία| Ο Έριχ Κοχ (δεξιά) και ο [[Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ (κέντρο) στο Κίεβο. ]] Κατά την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Κοχ διορίστηκε Επίτροπος Άμυνας Ράιχ για την Ανατολική Πρωσία (Στρατιωτική Περιοχή Α'). Στις 26 Οκτωβρίου 1939, μετά το τέλος της εισβολής στην Πολωνία, μεταφέρθηκε από την Ανατολική Πρωσία στη Δυτική Πρωσία.
Τον Μάρτιο του 1940, ο Τέοντορ Σίντερ, διευθυντής του Περιφερειακού Γραφείου για την Μεταπολεμική Ιστορία, παρουσίασε στον Κοχ ένα λεπτομερές σχέδιο σχετικά με τις μελέτες εδαφών, που προσαρτήθηκαν στην Ανατολική Πρωσία. Ο ίδιος ο Κοχ ήθελε να γνωρίζει πολιτικές, κοινωνικές και εθνοτικές συνθήκες σε αυτές τις περιοχές. Ο Σίντερ σε αντάλλαγμα έστειλε δύο αναφορές στον Κοχ, συμπεριλαμβανομένου μιας απογραφής πληθυσμού, που πραγματοποιήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, της εν λόγω περιοχής, πολύ σχετικής με τις ναζιστικές πολιτικές εξόντωσης και μετεγκατάστασης, και παρείχε τη βάση για τον διαχωρισμό των Εβραίων και των «Σλάβων» συζύγων από Γερμανούς στη γερμανική Volksliste.
Λίγο μετά την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, ο Κοχ διορίστηκε "πολιτικός επίτροπος" την 1η Αυγούστου 1941 και αργότερα ως αρχηγός της πολιτικής διοίκησης στο Μπέζιρκ Μπιάλιστοκ.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1941, ο Κοχ έγινε Επίτροπος της Ουκρανίας με έλεγχο της Γκεστάπο και της Ένστολης Αστυνομίας. Ο τομέας του επεκτάθηκε τώρα από τη Βαλτική έως τη Μαύρη Θάλασσα. Περιλάμβανε εθνοτικές περιοχές της Γερμανίας, της Πολωνίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας. Είχε πλήρη εξουσία στη σφαίρα του, η οποία οδήγησε σε σύγκρουση με άλλα στοιχεία της ναζιστικής γραφειοκρατίας. Ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, υπουργός Ράιχ για τα Κατεχόμενα Ανατολικά Εδάφη, εξέφρασε την αποδοκιμασία του για τις αυτόνομες ενέργειες του Κοχ προς τον Χίτλερ τον Δεκέμβριο του 1941.
Πρώτη ενέργεια του Κοχ ήταν να κλείσει τα τοπικά σχολεία, δηλώνοντας ότι "τα παιδιά της Ουκρανίας δεν χρειάζονται σχολεία. Ό,τι χρειάζεται να μάθουν θα το διδαχτούν από τους Γερμανούς δασκάλους τους". Η βαρβαρότητά του αποδεικνύεται καλύτερα από την παρατήρηση του: "Αν συναντήσω έναν Ουκρανό, που αξίζει να καθίσει στο τραπέζι μου, πρέπει να τον πυροβολήσω ".
Ο Κοχ συνεργάστηκε με τον Γενικό Πληρεξούσιο για την Εργασία Φριτς Ζάουκελ για την παροχή καταναγκαστικής εργασίας στο Ράιχ. Συμμετείχε επίσης στη δίωξη Εβραίων Πολωνών και Ουκρανών. Λόγω των βάναυσων ενεργειών του, η ναζιστική εξουσία στην Ουκρανία διαταρασσόταν από έναν αυξανόμενο αριθμό εξεγέρσεων.
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1944, ο Κοχ διαδέχθηκε τον Χίνριχ Λόχσε ως Επίτροπος της Όστλαντ επιβλέποντας τη ναζιστική διοίκηση στα κράτη της Βαλτικής. Διορίστηκε επικεφαλής του Volkssturm της Ανατολικής Πρωσίας στις 25 Νοεμβρίου 1944. Καθώς ο Κόκκινος Στρατός προχώρησε στην περιοχή του κατά τη διάρκεια του 1945, ο Κοχ εγκατέλειψε αρχικά το Κένιγκσμπεργκ στο Βερολίνο στα τέλη Ιανουαρίου. Στη συνέχεια επέστρεψε στην πολύ ασφαλέστερη πόλη Πιλάου, "όπου έδωσε μια υπέροχη παράσταση οργάνωσης της θαλάσσιας εκκένωσης χρησιμοποιώντας τις ραδιοεπικοινωνίες Kriegsmarine, προτού ξεφύγει για άλλη μια φορά" δραπετεύοντας από αυτό το λιμάνι της Βαλτικής Θάλασσας στις 23 Απριλίου 1945 με το παγοθραυστικό Ostpreußen. Μέσω της Χερσονήσου Χελ, Ρύγκεν και Κοπεγχάγης, έφτασε στο Φλένσμπουργκ, όπου κρύφτηκε, αφού απαιτούσε ανεπιτυχώς κάποιο πλοίο να τον οδηγήσει στη Νότια Αμερική. Συνελήφθη από βρετανικές δυνάμεις στο Αμβούργο τον Μάιο του 1949.
Δίκη και φυλάκιση
Βρέθηκε ένοχος για αυτά τα εγκλήματα και καταδικάστηκε σε θάνατο στις 9 Μαρτίου 1959 από το περιφερειακό δικαστήριο της Βαρσοβίας για το σχεδιασμό, την προετοιμασία και την οργάνωση της μαζικής δολοφονίας αμάχων.
Η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη εξαιτίας κακής υγείας, αν και πολλοί πιστεύουν ότι του χαρίστηκαν οι Σοβιετικοί, επειδή πίστευαν ότι διέθετε πληροφορίες για τα έργα τέχνης, που λεηλατήθηκαν από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Πολέμου. Συγκεκριμένα, πληροφορίες σχετικά με το πού βρισκόταν το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο του παλατιού Τσάρσκογιε Σελό κοντά στο Λένινγκραντ, το οποίο διαλύθηκε κατόπιν άμεσης εντολής του Κοχ.
Οι Σοβιετικοί πίστευαν ότι είχε παραγγείλει τμήματα αυτού του διάσημου δωματίου να κρυφτούν στο κρουαζιερόπλοιο Βίλχελμ Γκούστλοφ, το οποίο τορπιλίστηκε και βυθίστηκε από τους Σοβιετικούς στη Βαλτική, ενώ εκκένωνε Γερμανούς πρόσφυγες από την Ανατολική Πρωσία στις αρχές του 1945. Οι προσπάθειες διάσωσης τόσο από τη σοβιετική όσο και από την πολωνική ομάδα κατάδυσης στη δεκαετία του '50 δεν αποκάλυψαν στοιχεία, που να τεκμηριώνουν αυτή τη θεωρία.
Ο Κοχ εμφανίστηκε σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ για την ιστορία του Κένιγκσμπεργκ το 1986, σε συνέντευξη από δημοσιογράφους της Δυτικής Γερμανίας στο πολωνικό κελί του. Έμεινε αμετανόητος μέχρι το τέλος υποστηρίζοντας ότι δεν θα είχε παραδοθεί ποτέ, επειδή "ήταν θέμα τιμής".
Πέθανε λίγο μετά από φυσικά αίτια στη φυλακή Μπαρτσέβο της Πολωνίας (πρώην Βάρτεμπουργκ στην Ανατολική Πρωσία) σε ηλικία 90 ετών, ως ο τελευταίος εγκληματίας πολέμου, που εξέτισε ποινή στην Πολωνία. Τάφηκε σε ανώνυμο τάφο στο τοπικό νεκροταφείο των φυλακών.
Ο Κοχ και ο Χριστιανισμός
Ο Κοχ ήταν ένα από τα λίγα μέλη του Ναζιστικού Κόμματος, που ήταν ανοιχτά Χριστιανοί. Εκτός από την πολιτική του σταδιοδρομία, ο Κοχ είχε επίσης εκλεγεί στη Σύνοδο της Παλαιάς Πρωσικής Εκκλησιαστικής Επαρχίας της Ανατολικής Πρωσίας.
Αν και ο Κοχ έδωσε προτεραιότητα στο κίνημα των Γερμανών Ευαγγελιστών Χριστιανών (Deutsche Christen) έναντι του παραδοσιακού Προτεσταντισμού, οι σύγχρονοί του θεώρησαν τον Κοχ ως καλόπιστο Χριστιανό, του οποίου η επιτυχία στην εκκλησιαστική σταδιοδρομία μπορούσε να αποδοθεί στη δέσμευσή του στη λουθηρανική πίστη.
Ο Κοχ παραιτήθηκε επίσημα από την εκκλησία το 1943, αλλά σε μεταπολεμική του μαρτυρία δήλωσε: "Έχω την άποψη ότι η ναζιστική ιδέα έπρεπε να αναπτυχθεί από μια βασική πρωσική-προτεσταντική στάση και από την ημιτελή Προτεσταντική Μεταρρύθμιση του Λουθήρου".
Την 450ή επέτειο της γέννησης του Μαρτίνου Λουθήρου (10 Νοεμβρίου 1933), ο Κοχ μίλησε για τις περιστάσεις γύρω από τα γενέθλιά του. Υπονοούσε ότι η Άνοδος των Ναζί στην Εξουσία ήταν θεία θέληση και δήλωσε ότι τόσο ο Μαρτίνος Λούθηρος όσο και ο Χίτλερ αγωνίστηκαν στο όνομα της πίστης.
Υποτίθεται ότι οι συγκρούσεις του Κοχ με τους Ρόζενμπεργκ και Νταρέ είχαν θρησκευτικό χαρακτήρα. Και οι δυο τους ήταν αντιχριστιανικοί Σκανδιναβιστές, που δεν πίστευαν ότι η ναζιστική παγκόσμια θεώρηση των πραγμάτων ήταν συμβατή με τον Χριστιανισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί Ναζιστές πολιτικοί
Ντέρογκ Γκιούρα
Ο Ντέρογκ Γκιούρα (Derog Gioura, 1 Σεπτεμβρίου 1932 – 25 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν πολιτικός από το Ναουρού και υπηρέτησε ως υπηρεσιακός πρόεδρος του Ναουρού το 2003.
Πολιτικός ρόλος
Ήταν αντίπαλος του Κέναν Αντέανγκ για μία έδρα στη Βουλή στην εκλογική περιφέρεια Ουμπενίντε. Η διαμάχη αυτή τερματίστηκε όταν αμφότεροι άρχισαν να εκλέγονται από το 1980 και μετά.
Στη διάρκεια του ταραγμένου έτους 2003, το αξίωμα του Προέδρου άλλαξε χέρια 6 φορές. Οι πολιτικοί αποσκοπούσαν στο να αποφύγουν μία πρόταση μομφής (καθώς οι αλλαγές στην προεδρία έγιναν με τον τρόπο αυτό), με βάση και τη βεβαρημένη υγεία του προέδρου Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο.
Πρόεδρος
Το 2003, όταν πέθανε ο πρόεδρος Ντοουιγιόγκο, ο Γκιούρα ανέλαβε υπηρεσιακός πρόεδρος από τις 10 Μαρτίου ως τις 29 Μαΐου 2003. Ένα από τα αποτελέσματα της βραχύβιας θητείας του Γκιούρα ήταν να ανοίξει το έδαφος του διαδόχου του, Λούντβιχ Σκότι. Έπειτα από μία ανάπαυλα αρκετών μηνών επέστρεψε η πολιτική σταθερότητα στη χώρα.
Προβλήματα υγείας
Στη διάρκεια της βραχύβιας θητείας του, ο Γκιούρα διήνυσε μια περίοδο αναγκαστικής απουσίας από τη χώρα, καθώς υπήρχαν ανησυχίες για την υγεία του. Στην Αυστραλία υποβλήθηκε σε σειρά ιατρικών εξετάσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ναουρού
Η περιπέτεια του Ποσειδώνα
Η περιπέτεια του Ποσειδώνα (αγγλικά: The Poseidon adventure) είναι δραματική ταινία καταστροφής αμερικανικής παραγωγής του 1972 σε σκηνοθεσία Ρόναλντ Νιμ βασισμένη στη ομώνυμο μυθιστόρημα του Πωλ Γκαλίκο. Πρωταγωνιστούν οι Τζιν Χάκμαν, Έρνεστ Μποργκνάιν, Σέλλεϊ Γουίντερς και Ρεντ Μπάτονς.
Πλοκή
Ένα γέρικο κρουαζερόπλοιο, ο Ποσειδώνας ενώ ταξιδεύει από τη Νέα Υόρκη προς την Αθήνα για να γιορτάσει την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στο Αιγαίο χτυπιέται από ένα κύμα ύψους 50 μέτρων που προκάλεσε ένα παλιρροϊκό τσουνάμι. Σε λίγα λεπτά το πλοίο ανατρέπεται και οι επιβάτες βρίσκονται σε έναν εφιάλτη. Συνειδητοποιώντας ότι οποιαδήποτε διάσωση θα έπρεπε να προέρχεται από το κάτω μέρος του πλοίου (το οποίο έχει πλέον αναποδογυρίσει τελειώς), ο Αιδεσιμότατος Φρανκ Σκοτ παροτρύνει τους επιζώντες να τον ακολουθήσουν στην ανάβαση προς την επιφάνεια. Η πλειοψηφία αποφασίζει να παραμείνει στην αίθουσα χορού περιμένοντας τη βοήθεια και λίγοι άλλοι μπαίνουν στο πλοίο ανάποδα για να επιδιώξουν τη σωτηρία.
Μεταξύ των ανθρώπων που ακολουθούν τον Αιδεσιμότατο είναι δύο ζευγάρια: ο ντετέκτιβ Μάικ Ρόγκο και η σύζυγός του Λίντα, μια πρώην πόρνη και ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, ο Μανι Ρόσεν και η σύζυγός του Μπελ, πρώην πρωταθλήτρια κολύμβησης.Εκτός από τους δύο αδελφούς τους Σούζαν και Ρόμπιν Σελμπι, είναι η τραγουδίστρια της ορχήστρας, ο Νόνι που μόλις έχασε τον αδελφό του μουσικό και ο Τζέιμς Μάρτιν.