cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο ύποπτος κόσμος του Τουίν Πικς (τηλεοπτική σειρά)
Αντίκτυπος και κληρονομιά
Η σειρά αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για δεκάδες βιβλία και οδηγούς της σειράς. Το πιο γνωστό είναι "Το Κρυφό Ημερολόγιο της Λώρα Πάλμερ", ένα βιβλίο που έγραψε η Τζένιφερ Λιντς (η κόρη του σκηνοθέτη και δημιουργού της σειράς) το οποίο κυκλοφόρησε το 1990. Το 2011 επανεκδόθηκε με καινούργιο υλικό. Το βιβλίο σημείωσε πολύ υψηλές πωλήσεις αν και πολλά βιβλιοπωλεία αρνήθηκαν να το κυκλοφόρησουν λόγω των ωμών αφηγήσεων που εμπεριέχονται σε αυτό. Τον Οκτώβριο του 2016 κυκλοφόρησε επίσης το μυθιστόρημα "Η μυστική ιστορία του Τουίν Πικς" από τον Μαρκ Φροστ.
Το 1992 κυκλοφόρησε η αμφιλεγόμενη ταινία "Fire Walk With Me" που αποτελεί πρίκουελ της σειράς. Η ταινία ήταν αποτυχία για το box office και είχε λάβει ανάμικτες κριτικές την εποχή που βγήκε, μια στάση που φαίνεται να άλλαξε με την πάροδο των χρόνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του CBS
2-μεθυλο-1-βουτένιο
Το 2-μεθυλο-1-βουτένιο (αγγλικά: 2-methyl-1-butene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C5H10 και ημισυντακτικό τύπο CH3CH2C(CH3)=CH2. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκενίων. Το χημικά καθαρό 2-μεθυλο-1-βουτένιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι εξαιρετικά εύφλεκτο και πτητικό υγρό. Το 2-μεθυλο-1-βουτένιο είναι α-αλκένιο. Συνήθως, παράγεται ως παραπροϊόν καταλυτικής ή θερμικής πυρόλυσης αργού πετρελαίου, συχνότερα κατά τη διάρκεια της παραγωγής αιθενίου και προπενίου, αλλά επίσης και μέσω θερμικής πυρόλυσης διαφόρων κλασμάτων υδρογονανθράκων, προερχόμενα από διεργασίες ανακύκλωσης πολυμερών. Σπάνια απομονώνεται ως μια ξεχωριστή ένωση. Είναι επιθυμητό συστατικό της βενζίνης. εφόσον έχει αριθμό οκτανίου 98,3.
Ονοματολογία
Η ονομασία «2-μεθυλο-1-βουτένιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα της κύριας ονομασίας «βουτ-» δηλώνει την παρουσία τεσσάρων (4) ατόμων άνθρακα στην «κύρια» αλυσίδα του μορίου της ένωσης, το ενδιάμεσο «-εν-» δείχνει την παρουσία ενός (1) διπλού δεσμού μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες με χαρακτηριστικές καταλήξεις. Τέλος, προηγείται υποχρεωτικά ο αριθμός θέσης (1-), του διπλού δεσμού του, γιατί υπάρχει και άλλη δυνατή και μη ισοδύναμη θέση. Μπροστά από την κύρια ονομασία, μπαίνει το πρόθεμα «μεθυλο», για την «πλευρική» μεθυλομάδα που περιέχει η ένωση, με το «2-», ως αριθμό θέσης.
Δομή
Αυτός ο υδρογονάνθρακας έχει μόριο που αποτελείται από δύο (2) άτομα υδρογόνου, ένα μεθύλιο (-CH3) και ένα αιθύλιο (-CH2CH3), ενωμένα με ένα ζεύγος ατόμων άνθρακα, που συνδέονται μεταξύ τους με ένα διπλό δεσμό. Όλα αυτά τα έξι (6) συνολικά άτομα [2 υδρογόνου + 4 άνθρακα (τα 2 με το διπλό δεσμό + το πρώτο άτομο άνθρακα από το αιθύλιο + το άτομο άνθρακα του μεθυλίου)] είναι ομοεπίπεδα. Η γωνία είναι 119°, δηλαδή πολύ κοντά στις 120° που προβλέπονται για τον sp² υβριδισμό των ατόμων άνθρακα, που συνδέονται με διπλό δεσμό. Η περιστροφή του δεσμού C=C απαιτεί (σχετικά) υψηλή ποσότητα ενέργειας, γιατί απαιτεί την (προσωρινή) διάσπαση του π-δεσμού.
Ο π-δεσμός στο μόριο του 2-μεθυλο-1-βουτενίου είναι υπεύθυνος για τη χρήσιμη δραστικότητά του. Η περιοχή του διπλού δεσμού χαρακτηρίζεται από (σχετικά) υψηλή ηλεκτρονιακή πυκνότητα, που επομένως είναι ευάλωτη σε επιδράσεις ηλεκτρονιόφιλων. Πολλές αντιδράσεις του 2-μεθυλο-1-βουτενίου καταλύνται από διάφορα μέταλλα μετάπτωσης, που σχηματίζουν προσωρινά σύμπλοκα με τα π και π* τροχιακά του 2-μεθυλο-1-βουτενίου.
Με πυρόλυση αλκανίων
Με πυρόλυση αλκανίων (βιομηχανική μέθοδος) παράγονται μίγματα που περιέχουν και 2-μεθυλο-1-βουτένιο. Π.χ.:
Με αφυδάτωση αλκανόλης
Με ενδομοριακή αφυδάτωση 2-μεθυλο-1-βουτανόλης παράγεται 2-μεθυλο-1-βουτένιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες, >150 °C :
Με απόσπαση υδραλογόνου
Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από 1-αλο-2-μεθυλοβουτάνιο παράγεται 2-μεθυλο-1-βουτένιο:
Με απόσπαση αλογόνου
Με απόσπαση αλογόνου (X2) από 1,2-διαλο-2-μεθυλοβουτάνιο παράγεται 2-μεθυλο-1-βουτένιο :
Με θέρμανση τεταρτοταγών αμμωνιακών αλάτων
Με θέρμανση τεταρτοταγών αμμωνιακών αλάτων [ μέθοδος Χόφφμανν (Hoffmann)] παράγεται και 2-μεθυλο-1-βουτένιο. Π.χ.
Με επίδραση φωσφοροϋλιδίων σε καρβονυλικές ενώσεις
Με επίδραση φωσφοροϋλιδίου σε μεθανάλη [ μέθοδος Βίττινγκ (Wittig)] παράγεται 2-μεθυλο-1-βουτένιο. Π.χ. :
Ενυδάτωση
1. Επίδραση θειικού οξέος (H2SO4) και στη συνέχεια νερού (H2O, ενυδάτωση). Παράγεται 2-μεθυλο-2-βουτανόλη :
2. Υδροβορίωση και στη συνέχεια επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2). Παράγεται τρι(2-μεθυλο-2-βουτυλο)βοράνιο, και στη συνέχεια 2-μεθυλο-1-βουτανόλη :
4. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα αλλυλικής υδροξυλίωσης κατά Πρινς (Prins) με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε 2-μεθυλο-1-βουτένιο, απουσία νερού. Π.χ. με μεθανάλη προκύπτει 3-μεθυλο-2-πεντεν-1-όλη:
Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε 2-μεθυλο-1-βουτένιο παράγεται 1-αλο-2-μεθυλο-2-βουτανόλη :
Η παραπάνω αντίδραση ισχύει όταν X: Cl, Br και I. Αν X = F, παράγεται 2-μεθυλο-2-φθορο-1-βουτανόλη:
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση 2-μεθυλο-1-βουτένιου σχηματίζεται μεθυλοβουτάνιο. Π.χ. :
Αλογόνωση
2. Υποκατάσταση σε αλλυλική θέση, δηλαδή σε α θέση ως προς το διπλό δεσμό. Παράγεται 3-αλο-2-μεθυλο-1-βουτένιο: Π.χ.:
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε 2-μεθυλο-1-βουτένιο :
1. Με τον πολικό μηχανισμό. Παράγεται 2-αλο-2-μεθυλοβουτάνιο:
2. Με το μηχανισμό ελευθέρων ριζών. Παράγεται 1-αλο-2-μεθυλοβουτάνιο:
Καταλυτική αμμωνίωση
2. Προσθήκη πρωτοταγούς αμίνης. Παράγεται δευτεροταγής αλκυλο(2-μεθυλοβουτυλ)αμίνη. Π.χ. με μεθυλαμίνη παράγεται 2,N-διμεθυλο-2-βουταναμίνη:
3. Προσθήκη δευτεροταγούς αμίνης. Παράγεται τριτοταγής διαλκυλο(2-μεθυλοβουτυλ)αμίνη. Π.χ. με διμεθυλαμίνη παράγεται 2,N,N-τριμεθυλο-2-βουταναμίνη:
Καταλυτική φορμυλίωση
Με προσθήκη μεθανάλης (CO + H2) σε 2-μεθυλο-1-βουτένιο παράγεται 2,2-διμεθυλοβουτανάλη ή 3-μεθυλοπεντανάλη. Π.χ.:
Προσθήκη αλδεΰδών ή κετονών κατά Prins
Με επίδραση περίσσειας αλδευδών ή κετονών σε 2-μεθυλο-1-βουτένιο, απουσία νερού, σε χαμηλή θερμοκρασία παράγεται παράγωγο διοξανίου. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 4-αιθυλο-4-μεθυλο-1,3-διοξάνιο και 5-αιθυλο-5-μεθυλο-1,3-διοξάνιο:  χωρίς-πλαίσιο|55x55εσ χωρίς-πλαίσιο|48x48εσ
Διυδροξυλίωση
1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4). Παράγει 2-μεθυλο-1,2-βουτανοδιόλη:
2. Επίδραση καρβοξυλικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου (Η2Ο2). Παράγει 2-μεθυλο-1,2-βουτανοδιόλη:
3. Μέθοδος Σάρπλες (Sharpless). Παράγει 2-μεθυλο-1,2-βουτανοδιόλη:
4. Μέθοδος Γούντγαρντ (Woodward). Παράγει 2-μεθυλο-1,2-βουτανοδιόλη
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (Ο3, οζονόλυση) σε 2-μεθυλο-1-βουτένιο, παράγεται ενδιάμεσα ασταθές οζονίδιο, που τελικά διασπάται σε μεθανάλη και βουτανόνη :
Aλλυλική οξείδωση
Με επίδραση διοξειδίου του σεληνίου (SeO2) σε 2-μεθυλο-1-βουτένιο παράγεται 3-μεθυλο-3-βουτεν-2-όλη:
Αντίδραση Diels–Adler
Κατά την επίδραση αλκαδιενίου (διένιου) σε 2-μεθυλο-1-βουτένιο (διενόφιλο) έχουμε την ονομαζόμενη (αντίδραση Ντιλς-Άλντερ) που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγου κυκλοεξενίου. Π.χ. με 1,3-βουταδιένιο παίρνουμε 4-αιθυλο-4-μεθυλοκυκλοεξένιο : χωρίς-πλαίσιο|50x50εσ
Αντίδραση Pauson-Khand
Κατά την επίδραση αλκίνια και μονοξειδίου του άνθρακα (CO) σε 2-μεθυλο-1-βουτένιο έχουμε την ονομαζόμενη αντίδραση Παύσον-Χαντ (Pauson-Khand) που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοπεντόνης. Π.χ. με αιθίνιο παράγεται 4-αιθυλο-4-μεθυλοκυκλο-2-πεντενόνη και 5-αιθυλο-5-μεθυλοκυκλο-2-πεντενόνη: χωρίς-πλαίσιο|58x58εσ χωρίς-πλαίσιο|45x45εσ
Προσθήκη καρβενίων
Κατά την προσθήκη μεθυλενίου σε 2-μεθυλο-1-βουτένιο σχηματίζoνται 1-αιθυλο-1-μεθυλο-κυκλοπροπάνιο και μερικά ισομερή εξένια :
χωρίς-πλαίσιο|88x88εσ χωρίς-πλαίσιο|88x88εσ
Πολυμερισμός
Διακρίνονται τα ακόλουθα είδη πολυμερισμού 2-μεθυλο-1-βουτένιου, που όλα παράγουν πολυ(2-μεθυλοβουτυλένιο) :
1. Κατιονικός. Π.χ.:
2.. Ελευθέρων ριζών. Π.χ.:
Φωτοχημικός διμερισμός
Κατά το φωτοχημικό διμερισμό 2-μεθυλο-1-βουτένιου σχηματίζεται (κυρίως) 1,3-διαιθυλο-1,3-διμεθυλοκυκλοβουτάνιο. Π.χ. : χωρίς-πλαίσιο|45x45εσ
Φωτοχημική προσθήκη αλδεϋδών ή κετονών
Με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε 2-μεθυλο-1-βουτένιο, απουσία νερού, σχηματίζονται και φωτοχημικά παράγωγα οξετανίου (Αντίδραση Πατέρνο-Μπουχί, Paterno–Büchi). Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 3-αιθυλo-3-μεθυλοξετάνιο: χωρίς-πλαίσιο|46x46εσ
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις
Τζον ΛαΜάουντεν
Ο Τζον ΛαΜάουντεν (John LaMountain, 1830, Κομητεία Γουέιν, Νέα Υόρκη – 14 Φεβρουαρίου 1870, Σάουθ Μπεντ, Ιντιάνα ) ήταν πρωτοπόρος αεροναυτικός. Είχε ιδιωτικό συμβόλαιο ως εναέριος παρατηρητής για λογαριασμό του Στρατηγού Μπάτλερ στο Οχυρό Μονρόε κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου και του πιστώνεται η πραγματοποίηση της πρώτης αναφοράς χρήσιμων πληροφοριών για κινήσεις του εχθρού από εναέριο σταθμό. Έπειτα εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στο Σώμα Αεροστάτων του Στρατού της Ένωσης.
Πρώτα χρόνια και ενασχόληση με την αεροναυτική
Διέθετε ελάχιστες γνώσεις, και λόγω του θανάτου του πατέρα του όταν ήταν μικρός, έμεινε ως ο μοναδικός υποστηρικτής της μητέρας του. Όταν ήταν νέος είχε αρκετές επιτυχημένες απογειώσεις με αερόστατο. Έγινε περισσότερο γνωστός για τους υπερβολικά αμφιλεγόμενους τρόπους του, και την τάση του να ακολουθεί κατά πόδας τους πιο επιτυχημένους αεροναυτικούς. Ωστόσο, ο ΛαΜάουντεν δεν θεωρούνταν σχετικός με την επιστήμη της αεροναυτικής.
Το 1859 προσκλήθηκε από τον μεγαλύτερο και με πληρέστερες γνώσεις, αλλά εξίσου ψευδευλαβή, αεροναυτικό Τζον Γουάις στην απόπειρά του να διασχίσει τον Ατλαντικό Ωκεανό με το γιγαντιαίων διαστάσεων αερόστατο που ονομάστηκε Atlantic. Η απογείωση έγινε στο Σεντ Λούις του Μιζούρι την 1η Ιουλίου, με επιβαίνοντες τον Γουάις, τον ΛαΜάουντεν και πολλούς ακόμη προσκεκλημένους. Πέρασαν από τις πολιτείες του Ιλινόι και της Ιντιάνα κατά την διάρκεια της νύχτας, φτάνοντας στο Οχάιο το πρωί. Στη συνέχεια το αερόστατο πέρασε από την Λίμνη Ήρι προς τη Νέα Υόρκη, και πάνω από τη Λίμνη Οντάριο, όπου βρέθηκε εν μέσω καταιγίδας και πραγματοποίησε αναγκαστική προσγείωση στο Χέντερσον της Νέας Υόρκης. Ο συνολικός χρόνος του ταξιδιού ήταν 19 ώρες και 50 λεπτά ενώ καλύφθηκε απόσταση 1.850 χιλιομέτρων (1.150 μίλια) ή 1.329 σε ευθεία γραμμή. Για κακή τους τύχη του αερόστατο υπέστη σοβαρές φθορές και η συνεργασία των δύο ανδρών διαλύθηκε, κάτι που έδωσε την δυνατότητα στον ΛαΜάουντεν να αγοράσει το Atlantic.
Ημέρες Εμφυλίου Πολέμου
Το 1861 ο ΛαΜάουντεν μετέβη στην Ουάσινγκτον έχοντας ελπίδες για την κατάληψη της θέσης του Επικεφαλής Αεροναυτικού του Στρατού της Ένωσης. Στους υποψηφίους για την θέση συγκαταλέγονταν οι Τζον Γουάις, Θαντέους Σ. Κ. Λόου και οι αδελφοί Άλλεν (Έζρα και Τζέιμς). Αν και ο ΛαΜάουντεν δεν ικανοποίησε πολλά από τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, εργάστηκε για λογαριασμό του Αρχιστράτηγου Μπέντζαμιν Μπάτλερ στο Οχυρό Μονρόε. Χρησιμοποιούσε το παλιό αερόστατο Atlantic έως ότου του παρασχεθεί ένα νεότερο με το όνομα Saratoga. Τελικά έχασε το αερόστατο του εν μέσω ανεμοθύελλας. Στον ΛαΜάουντεν πιστώνεται η πραγματοποίηση της πρώτης αναφοράς εχθρικών κινήσεων από παρατηρήσεις που έγιναν σε εναέριο σταθμό.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί πιλότοι
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1994-95
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1994-95 ή αλλιώς η Ερεντιβίζιε 1994-95 ήταν το 39ο πρωτάθλημα Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 26 Αυγούστου 1994 και ολοκληρώθηκε στις 28 Μαΐου 1995. Ήταν η τελευταία σεζόν όπου ίσχυε το σύστημα βαθμολόγησης 2-1-0 (3 βαθμοί για νίκη, 1 βαθμός για ισοπαλία και 0 βαθμοί για ήττα).
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Άγιαξ για 25η φορά στην ιστορία του, ενώ υποβιβάστηκαν στην Εέρστε Ντιβίζιε οι Μάαστριχτ και Ντόρντρεχτ. Την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ 1995-96 κέρδισε ο Άγιαξ, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1995-1996 οι Ρόντα και Αϊντχόφεν, στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1995-96 η Φέγενορντ, ενώ στο Κύπελλο Ιντερτότο 1995 οι Χέρενφεν και Χρόνινγκεν.
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη συγκεκριμένη σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 1993-94.
Αποτελέσματα
Πράσινο: Νίκη γηπεδούχου ομάδας Μπλε: Ισοπαλία <div style="margin-left:185px; padding-left:10px; width:200px; background-color:#FCC; font-size:11px; margin-bottom:10px;">Κόκκινο: Νίκη φιλοξενούμενης ομάδας
Play-offs ανόδου/υποβιβασμού
Όμιλος Α Όμιλος Β
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έρεντιβιζι Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1994-1995
Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων (1969)
Στις 5-17 Ιουνίου του 1969, έλαβε χώρα στη Μόσχα μία Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε μετά τα επακόλουθα της σινοσοβιετικής ρήξης και της Άνοιξης της Πράγας. Η προηγούμενη διεθνής συνάντηση, η οποία έλαβε χώρα στη Μόσχα το 1960, χαρακτηρίστηκε από τις διαμάχες μεταξύ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης αφενός και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας αφετέρου. Ο διαχωρισμός μεταξύ των δύο πόλων εν τω μεταξύ είχε οριστικοποιηθεί. Οι Κινέζοι απουσίαζαν από τη νέα συνάντηση. Εντούτοις, είχε αρχίσει να εμφανίζεται το φαινόμενο του ευρωκομμουνισμού, το οποίο ήταν αξιοσημείωτο μεταξύ ορισμένων από τις αντιπροσωπείες που ήταν παρούσες. Το Εργατικό Κόμμα Κορέας και το Εργατικό Κόμμα του Βιετνάμ, αμφότερα επιφυλακτικά ως προς τη στάση τους στη σινοσοβιετική διαμάχη, απουσίαζαν.
Τα δύο κύρια σημεία της συζήτησης ήταν η στρατηγική της συνεργασίας με τις αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις και οι εορτασμοί για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Βλαντίμιρ Λένιν. Και για τα δύο θέματα, η διάσκεψη φήφισε ένα κείμενο. Το κείμενο για την εκατονταετηρίδα της γέννησης του Λένιν ψηφίστηκε ομόφωνα, αλλά το κείμενο σχετικά με τις συμμαχίες μεταξύ κομμουνιστικών κομμάτων και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων δεν υπογράφτηκε από τους Νορβηγούς, Δομινικανούς και Βρετανούς εκπροσώπους. Οι εκπρόσωποι από την Ιταλία, τον Άγιο Μαρίνο, την Αυστρία και τη Ρεϋνιόν υπέγραψαν μόνο ένα από τα τέσσερα μέρη του κειμένου.
Ιστορικό
200px|thumb|Το έμβλημα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης Από τους πρώτους μήνες του 1969 πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα πολλές χρονοβόρες συσκέψεις μεταξύ εκπροσώπων του Κ.Κ.Σ.Ε. και άλλων κομμουνιστικών κομμάτων απ' όλο τον κόσμο, στα πλαίσια των προετοιμασιών για την παγκόσμια διάσκεψη των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, που προγραμματίστηκε για τις αρχές Ιουνίου στη Μόσχα. Πρόκειται για την πρώτη, μετά το 1960, παγκόσμια συνάντηση κομμουνιστών, η οποία έμελλε να είναι και η τελευταία.
Η πραγματοποίηση της διάσκεψης, την οποία κατήγγειλε εκ των προτέρων το Πεκίνο ως "άθλια φάρσα", ήταν διακαής πόθος του Κρεμλίνου όλα τα προηγούμενα χρόνια, αφότου ξέσπασε η σινοσοβιετική διένεξη. Αν και μία σειρά κομμουνιστικών κομμάτων, μεταξύ των οποίων και εκείνα της Ρουμανίας και της Ιταλίας, προειδοποίησαν ότι δεν θα ανεχθούν να μετατραπεί η διάσκεψη σε βήμα καταγγελίας της Κίνας, και μόνο η πραγματοποίησή της στο Κρεμλίνο αποτελούσε ένα σοβαρό βήμα πολιτικής απομόνωσης του Μάο Τσετούνγκ από το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα. Παράλληλος στόχος των Σοβιετικών ήταν να κλείσουν όσο ήταν καιρός το "δεύτερο ρήγμα" που πήγαινε να ανοίξει προς τα δεξιά τους, καθώς μια σειρά κομμουνιστικών κομμάτων της Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης έδειχναν επηρεασμένα από την "Άνοιξη της Πράγας".
Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονταν και τα Κ.Κ. Ιταλίας, Γαλλίας, Ισπανίας, Ιαπωνίας και Σουηδίας -δηλαδή των κυριότερων δυτικών χωρών όπου τα Κ.Κ. αποτελούσαν ισχυρή και όχι περιθωριακή πολιτική δύναμη. Έτσι, η ηγεσία του Κ.Κ.Σ.Ε. ήταν υποχρεωμένη να καταφύγει σε ένα είδος "διμέτωπου αγώνα" προς τα δεξιά και προς τα αριστερά της, προκειμένου να χαλιναγωγήσει τις φυγόκεντρες τάσεις ή τουλάχιστον να προστατεύσει τις δυνάμεις που εξακολουθούσαν να της είναι πιστές. Οι πρώτοι οιωνοί του 1969 δεν διαγράφονταν, ωστόσο, ιδιαίτερα ευνοϊκοί. Τον Ιανουάριο στην Πράγα έγιναν μαζικότατες αντισοβιετικές διαδηλώσεις που αντιμετωπίστηκαν με βία, εξασθενώντας το ήδη μειωμένο από την εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία, κύρος του Κρεμλίνου. Προς την ίδια κατεύθυνση λειτουργούσε η από καιρό αναμενόμενη εκκαθάριση των μεταρρυθμιστών του Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας και η αντικατάστασή του από έμπιστους των σοβιετικών δυνάμεων κατοχής -αν και το γόητρο των φιλελεύθερων έπεφτε κατακόρυφα λόγω της στάσης των ηγετών τους. Από γενικός γραμματέας του Κ.Κ., ως τις 17 Απριλίου, ο ηγέτης της "Άνοιξης της Πράγας" Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ απομακρύνθηκε ως το τέλος της χρονιάς από όλα του τα αξιώματα και στις 15 Δεκεμβρίου έγινε πρεσβευτής της Τσεχοσλοβακίας στην Άγκυρα.
Οι σινοσοβιετικές σχέσεις
Στο μεταξύ, η σινοσοβιετική διένεξη έτεινε να εξελιχθεί σε κανονικό πόλεμο μεταξύ δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων, ύστερα από τις πολύνεκρες στρατιωτικές συγκρούσεις του Μαρτίου στον ποταμό Ουσούρι. Το ρήγμα ήταν πια αγεφύρωτο, κάτι που επισημοποιήθηκε στο 9ο συνέδριο του Κ.Κ. Κίνας, που πραγματοποιήθηκε στο Πεκίνο, από 1 έως 24 Απριλίου. Επρόκειτο για το πρώτο συνέδριο του κόμματος ύστερα από το 1958, δείγμα της ανώμαλης εσωτερικής κατάστασης τα προηγούμενα χρόνια. Προηγήθηκε η Πολιτιστική Επανάσταση, ένας ακήρυχτος, παρατεταμένος εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους ερυθροφρουρούς του Μάο και τους μεταρρυθμιστές που συσπειρώθηκαν γύρω από τον πρόεδρο της χώρας Λιου Σιαοσί έχοντας υπό τον έλεγχό τους, σε κάποια φάση, την πλειοψηφία της κεντρικής επιτροπής. Έξι μήνες μετά την καθαίρεση και δημόσια διαπόμπευση του Λιου Σιαοσί, το συνέδριο επισφράγισε την οριστική νίκη των μαοϊκών επιλέγοντας ως διάδοχο του Μάο τον υπουργό Άμυνας Λιν Πιάο. Η νέα κεντρική επιτροπή που προέκυψε από το συνέδριο ήταν απολύτως ελεγχόμενη από τον Μάο -τρία στα τέσσερα μέλη της εκλέχθηκαν για πρώτη φορά. Σε ό,τι αφορά το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, το Κ.Κ. Κίνας χαρακτήρισε την Ε.Σ.Σ.Δ. "σοσιαλιμπεριαλιστική" και "σοσιαλφασιστική" χώρα, ενώ παρότρυνε τους μαοϊκούς να διασπάσουν τα "ρεβιζιονιστικά" Κ.Κ. δημιουργώντας "μαρξιστικά-λενινιστικά" κόμματα -δηλαδή, φιλοκινεζικά.
Το συνέδριο
Αυτό ήταν το κλίμα των σινοσοβιετικών σχέσων όταν η Μόσχα υποδέχθηκε με δεκάδες πανό και συνθήματα, στις 5 Ιουνίου του 1969, τους αντιπροσώπους των 75 κομμάτων που θα έπαιρναν μέρος στην ιστορική διάσκεψη. Η ελίτ του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος συγκεντρώθηκε στην αίθουσα του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου, στο Κρεμλίνο, στην επίσημη έναρξη των εργασιών: Οι Λεονίντ Μπρέζνιεφ, Νικολάε Τσαουσέσκου, Τόντορ Ζίβκοβ, Βάλτερ Ούλμπριχτ κ.ά. από τις ανατολικές χώρες, ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ από την Ιταλία, ο Βαλντέκ Ροσέ από τη Γαλλία, ο Σαντιάγκο Καρίγιο από την Ισπανία και ο Γκας Χολ από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ήταν ορισμένοι από τους πιο γνωστούς αντιπροσώπους. Ωστόσο οι απουσίες ήταν πολλές και σημαντικές: εκτός από τον Μάο και τον Ενβέρ Χότζα, έλειπαν ο Χο Τσι Μιν, ο Φιντέλ Κάστρο και ο Κιμ Ιλ-σονγκ, όπως επίσης και τα Κ.Κ. της Ιαπωνίας, της Καμπότζης, του Λάος, της Ινδονησίας, της Μαλαισίας, της Ταϊλάνδης, της Μπούρμας και της Νέας Ζηλανδίας, τα οποία είτε βρίσκονταν υπό την ιδεολογική επιρροή του Πεκίνου είτε, για λόγους συμφέροντος, δεν ήθελαν να διαταράξουν τις σχέσεις μαζί του.
Συνολικά συμμετείχαν 75 κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα, ένας αριθμός που υπολειπόταν των 81 κομμάτων τα οποία πήραν μέρος στην προηγούμενη διάσκεψη του 1960. Παρά τις εκκλήσεις του Λεονίντ Μπρέζνιεφ για ενότητα στην πανηγυρική τελετή της έναρξης, το κλίμα φορτίστηκε από την πρώτη κιόλας ημέρα των καθαυτό εργασιών, όταν ο αντιπρόσωπος του Κ.Κ. Παραγουάης κατήγγειλε το Κ.Κ. Κίνας για "ηγεμονισμό" και "προσπάθεια διάσπασης του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος". Αμέσως μετά, πήρε το λόγο εκτός σειράς, για να θέσει "ζήτημα τάξης", όπως δήλωσε, ο Ρουμάνος ηγέτης Νικολάε Τσαουσέσκου, ο οποίος απείλησε να αποχωρήσει από τη διάσκεψη αν συνεχίζονταν "επιθέσεις εναντίον αδελφών κομμάτων, είτε βρίσκονται εδώ μέσα είτε απέχουν από τη συνάντηση", κατά παράβαση των συμφωνηθέντων στις προπαρασκευαστικές συσκέψεις. Στη συνέχεια, πήρε το λόγο ο εκπρόσωπος του Κ.Κ. Αυστραλίας Λόρι Άαρονς, ο οποίος όχι μόνο συντάχθηκε με τον Τσαουσέσκου στο θέμα της Κίνας, αλλά και καταδίκασε ευθέως τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία υποστηρίζοντας ότι "ζημίωσε βαρύτατα την υπόθεση του σοσιαλισμού σε όλο τον κόσμο". Παρόμοιες θέσεις, όχι όμως μέσα στην αίθουσα της διάσκεψης αλλά σε συνέντευξη Τύπου, προέβαλαν την ίδια μέρα οι αντιπρόσωποι του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Έπειτα από πολλές δεκαετίες, ο σοβιετικός Τύπος αναγκάστηκε για πρώτη φορά να προβάλει τις επικριτικές απόψεις -συνοδεύοντας τες με αναλυτικές απαντήσεις- προκειμένου να μην καταρρεύσει η διάσκεψη. Μετά την περιπετειώδη πρώτη ημέρα των εργασιών οι αντιπρόσωποι περίμεναν με μεγάλο ενδιαφέρον την ομιλία του Λεονίντ Μπρέζνιεφ, που ανέβηκε στο βήμα το πρωί της 7ης Ιουνίου, με ένα κείμενο 78 σελίδων. Στην ομιλία του, που κράτησε 2 ώρες και 20 λεπτά, ο Σοβιετικός ηγέτης κήρυξε αδιάλλακτο ιδεολογικό αγώνα εναντίον των κάθε είδους παρεκκλίσεων από την -κατά τη Μόσχα- ορθή πολιτική: "Οι διαφορές που έχουν προκύψει στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα", δήλωσε ο Μπρέζνιεφ, "οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στη διείσδυση ρεβιζιονιστικών επιρροών, τόσο δεξιού όσο και αριστερού χαρακτήρα". Στη συνέχεια, ο ομιλητής προχώρησε σε ένα μακροσκελές, δριμύτατο κατηγορητήριο εναντίον της κινεζικής ηγεσίας, χρεώνοντάς της "ηγεμονισμό, διασπαστικές προσπάθειες, σωβινιστικό μεγαλοϊδεατισμό, πολιτικό τυχοδιωκτισμό και πολεμοχαρή διάθεση". Πριν κατέβει από το βήμα, ο Μπρέζνιεφ δικαιολόγησε διά μακρών την εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Πράγα στο όνομα του "προλεταριακού διεθνισμού", απαντώντας στις επικρίσεις των ευρωπαϊκών Κ.Κ., τις οποίες απέδωσε στην επίδραση της "αστικής προπαγάνδας". Η παρέμβαση του Μπρέζνιεφ συσπείρωσε τα πιστά στη Μόσχα Κ.Κ., τα οποία καταδίκασαν τον "δεξιό και αριστερό οπορτουνισμό" το επόμενο διήμερο. Δεν κατάφερε όμως να μεταβάλει τη στάση των αντιρρησιών. Στις 9 Ιουνίου ο Νικολάε Τσαουσάσκου αμφισβήτησε τη χρησιμότητα της διάσκεψης, υπερασπίστηκε την εθνική κυριαρχία κάθε χώρας, δεν αναγνώρισε στη Μόσχα το δικαίωμα επέμβασης στο εσωτερικό των άλλων σοσιαλιστικών κρατών και απέρριψε κάθε σκέψη περί "καθοδηγητικού κέντρου" του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Μία από τις πιο σημαντικές παρεμβάσεις της διάσκεψης ήταν αυτή του αναπληρωτή γραμματέα του Κ.Κ. Ιταλίας -του ισχυρότερου κομμουνιστικού κόμματος στη Δύση- Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, στις 11 Ιουνίου. Σε μία ομιλία-μανιφέστο ενός νέου ρεύματος της διεθνούς Αριστεράς, που ονομάστηκε τα επόμενα χρόνια "ευρωκομμουνισμός", ο Ιταλός ηγέτης απέρριψε την ιδέα του "κόμματος-οδηγού" και της "χώρας-οδηγού", υπεραμύνθηκε του "εθνικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό" και τάχθηκε υπέρ μίας βαθμιαίας, ειρηνικής, κοινοβουλευτικής μετάβασης προς τον κομμουνισμό, με σεβασμό του πολιτικού πλουραλισμού και των ατομικών ελευθεριών. Η αντιπαράθεση μεταξύ "ορθόδοξων" και "αιρετικών" συνεχίστηκε με αμείωτη ένταση ως τις 16 Ιουνίου, τελευταία ημέρα των ομιλιών, πριν από την ψήφιση του τελικού ντοκουμέντου της διάσκεψης.
Στις 17 Ιουνίου, μόνο 61 από τα 75 κομμουνιστικά κόμματα που πήραν μέρος στη διάσκεψη ενέκριναν το ντοκουμέντο. Ρουμάνοι, Ελβετοί, Ισπανοί, Μαροκινοί και Σουδανοί εξέφρασαν τις επιφυλάξεις τους, Βρετανοί και Νορβηγοί αρνήθηκαν να το υπογράψουν για πολιτικούς λόγους, Κουβανοί και Σουηδοί δήλωσαν ότι δεν είχαν τέτοια εξουσιοδότηση, ενώ Ιταλοί, Αυστραλοί και εκπρόσωποι των κομμάτων του Αγίου Μαρίνου και της Ρεϋνιόν ψήφισαν μόνο το τρίτο μέρος του ντοκουμέντου, που αναφερόταν στην "αντιιμπεριαλιστική αλληλεγγύη". Πιο επιθετικός απ' όλους ο εκπρόσωπος του (φιλοκαστρικού) Κ.Κ. της Δομινικανής Δημοκρατίας, απέρριψε το ντοκουμέντο υποστηρίζοντας ότι "ταιριάζει μόνο σε σοσιαλδημοκράτες και παπάδες". Στο κείμενο αφθονούν οι εκκλήσεις υπέρ της "συνεργασίας των κομμουνιστών με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες για την εγκαθίδρυση μιας προωθημένης δημοκρατίας", όπως επίσης και υπέρ "μιας αντιμονοπωλιακής αντιιμπεριαλιστικής συμμαχίας του επαναστατικού εργατικού κινήματος και των πλατιών μαζών των θρησκευομένων". Σε μία εποχή που ο δυτικός κόσμος κλονιζόταν από επαναστατικά κύματα εργατικών απεργιών, φοιτητικών καταλήψεων και αντάρτικων κινημάτων των πόλεων, το ορθόδοξο κομμουνιστικό κίνημα υποστήριζε την "ειρηνική συνύπαρξη" Ανατολής-Δύσης, τον "κοινοβουλευτικό δρόμο" και τις "πλατιές εκλογικές συμμαχίες". Επιβεβαιώνοντας τα ρήγματα στο εσωτερικό του κομμουνιστικού κινήματος, η διάσκεψη της Μόσχας δικαίωσε τον Έντγκαρ Χούβερ: Καταθέτοντας στην επιτροπή αντιαμερικανικών ενεργειών του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, ο υπουργός του FBI δήλωσε ότι τα παραδοσιακά Κ.Κ. δεν αποτελούν πια τον υπ' αριθμόν ένα εχθρό του δυτικού κόσμου, ο οποίος αναγνωριζόταν πλέον στο πρόσωπο της απρόβλεπτης και εξτρεμιστικής Νέας Αριστεράς.
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα
Ερβέρτος Β΄ του Βερμαντουά
Ο Ερβέρτος Β΄ του Βερμαντουά, (Γαλλική γλώσσα : Herbert ΙI, πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου 943) από τη Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Βερμαντουά (907 - 943), Κόμης του Μω (902 - 943) και κόμης του Σουασόν (907 - 930). Ήταν ο πρώτος που εξουσίασε περιοχές της μετέπειτα Καμπανίας. Ήταν ο μόνος γιος του Ερβέρτου Α΄ κόμη του Βερμαντουά, Μω, Σουασόν και της Μπέρτας του Μορβίς, άμεσως από πατέρα πρόγονος του ήταν ο Καρλομάγνος.
Βιογραφία
Ο Ερβέρτος Β΄ ήταν ήδη επίτροπος (lay abbot) του "αβαείου του Σαιν Μεντάρ", όταν κληρονόμησε τον πατέρα του το 907. Νυμφεύτηκε την Αδέλα των Ροβερτιδών, κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Δυτικής Φραγκίας, με τον γάμο κληρονόμησε την κομητεία του Μω. Ήθελε την αρχιεπισκοπή του Ρενς για τον γιο του (είχε έξι γιους), αλλά το 922 την κατέλαβε ο Σέουλφ, που για να τον κατευνάσει του υποσχέθηκε τη διαδοχή. Το επόμενο έτος ο Ερβέρτος Β΄ τόλμησε να αιχμαλωτίσει τον επίσης Καρολίδη Κάρολο Γ΄ της Δυτικής Φραγκίας, 3ο εξάδελφο του πατέρα του, πέθανε στην αιχμαλωσία (929). Το 925 απεβίωσε ο Σέουλφ και με τη βοήθεια του Ροδόλφου της Γαλλίας ο Ερβέρτος Β΄ έκανε επιτέλους τον 5ετή γιο του Ούγο αρχιεπίσκοπο του Ρενς, εκλογή που επικύρωσε ο Πάπας Ιωάννης Ι΄ (926). Ο Ούγος εστάλη με την εκλογή του στο Οσέρ για σπουδές. Το 926 απεβίωσε ο Ρογήρος κόμης του Λαν (Laon) και ο Ερβέρτος Β΄ διεκδίκησε την κομητεία για τον μεγαλύτερο γιο του Εύδη. O Ροδόλφος της Γαλλίας αντιστάθηκε, ακολούθησε σύγκρουση μεταξύ τους και ο Ερβέρτος Β΄ κατέλαβε την πόλη (927). Ο Ερβέρτος Β΄ τον απείλησε ότι θα ελευθέρωνε τον Κάρολο Γ΄, με την απειλή αυτή κράτησε στα χέρια του την πόλη για περισσότερα από 4 χρόνια. Όταν ο Κάρολος Γ΄ απεβίωσε (929), ο Ροδόλφος εισέβαλε στη Ρενς, έδιωξε τον Ούγο και τοποθέτησε νέο αρχιεπίσκοπο, στην συνέχεια κατέλαβε το Λoν και το Σουασόν όπου νίκησε επιτυχώς τον Ερβέρτο (931).
Ο Ερβέρτος Β΄ έχασε μέσα σε τρία χρόνια την Βιτρί-συρ-Σεν, την Λαν, την Σατώ-Τιερί και την Σουασόν. Ο Ερβέρτος Β΄ ζήτησε την παρέμβαση του συμμάχου του Ερρίκου Α΄ της Ανατολικής Φραγκίας, που σταμάτησε τη διαμάχη, πήρε πίσω τα εδάφη του αλλά δήλωσε την υποταγή του στον βασιλιά Ροδόλφο. Αργότερα, το 941 ο βασιλιάς Λουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας (γιος του Καρόλου Γ΄) έδωσε την κομητεία του Λoν στον Ρογήρο Β΄. Τότε ο Ερβέρτος Β΄ συμμάχησε με τον Ούγο (γιο του Ροβέρτου Α΄) και με τον Γουλιέλμο Α΄ κόμη της Ρουέν εναντίον του βασιλιά: κατέλαβε το Ρενς και αποκατέστησε τον γιο του Ούγο ως αρχιεπίσκοπο. Η παρέμβαση του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (γιου του Ερρίκου Α΄) το 942 σταθεροποίησε την κατάσταση. Απεβίωσε το 943 στο Σαιν-Καντέν του Αιν, πρωτεύουσα της κομητείας Βερμαντουά (23 Φεβρουαρίου 943), οι απέραντες εκτάσεις μοιράστηκαν στους γιους του. Οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του Ροβέρτος και Ερβέρτος πήραν αντίστοιχα το Βερμαντουά και την Αμιένη, οι μικρότεροι πήραν διάσπαρτα εδάφη στην Καμπανία. Με τον θάνατο του Ροβέρτου ο ανεψιός του Ερβέρτος Γ΄ του Μω κληρονόμησε όλα τα εδάφη, ο γιος του Ερβέρτου Γ΄ Στέφανος του Μω πέθανε άτεκνος (1020) τερματίζοντας το γενεαλογικό δέντρο του Ερβέρτου Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδέλα των Ροβερτιδών, κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Δυτικής Φραγκίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Αρτεμισινίνη
Η αρτεμισινίνη σε συνδυασμό με ορισμένα ημισυνθετικά ανάλογα της χρησιμοποιείται ως και σήμερα για την αντιμετώπιση της ελονοσίας. Ωστόσο, η χαμηλή βιοδιαθεσιμότητα και το υψηλό κόστος παραγωγής τους, καθιστούν τη θεραπεία βασισμένη στην αρτεμισινίνη, ασύμφορη. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά τη συνδυαστική θεραπεία με αρτεμισινίνη και κάποιο άλλο ανθελονοσιακό φάρμακο, ως θεραπεία επιλογής για την ελονοσία.
Αναφορές
Κατηγορία:Αντιμολυσματικοί παράγοντες Κατηγορία:Οργανικά υπεροξείδια
Μιλένα Μικόνι
Αφού σπούδασε υποκριτική, στις αρχές της δεκαετίας του '90 ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός σε φωτορομάντζα και ως μοντέλο.
Είναι πρέσβειρα του οργανισμού Parent Project.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γκέραρντ Φίλιπς
Ο Γκέραρντ Φίλιπς(πλήρες ονοματεπώνυμο Γκέραρντ Λεονάρντο Φρέντερικ Φίλιπς)(Ζαλτμπόμελ 9 Οκτωβρίου 1858 - Χάγη 26 Ιανουαρίου 1942) ήταν Ολλανδός βιομήχανος ο οποίος ίδρυσε στο Αϊντχόφεν την ομώνυμη εταιρεία παραγωγής ηλεκτρικών λαμπτήρων και λοιπών ηλεκτρικών συσκευών.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Ζαλτμπόμελ της Ολλανδίας. Η πόλη αυτή βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Βαάλ. Θείος του ήταν ο Καρλ Μαρξ και ο πατέρας του ήταν γνωστός τραπεζίτης. Όμως εκτός από αυτό, είχε στην κατοχή του μια καπνοβιομηχανία, ένα εργοστάσιο παραγωγής καφέ, ένα εκκοκιστήριο και μια μεγάλη Μονάδα Φυσικού Αερίου. Ο Γκέραρντ σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Ντελφτ και στη συνέχεια Μηχανολόγος Μηχανικός επειδή απ' τα εφηβικά χρόνια του τον είχε συναρπάσει ο ηλεκτρισμός και τα φαινόμενά του. Από 20 ετών πειραματιζόταν επάνω στους ηλεκτρικούς λαμπτήρες πυρακτώσεως τους οποίους είχε παρουσιάσει ο Αμερικανός Τόμας Έντισον για 1η φορά το 1879 και ο ίδιος είχε δει λίγο αργότερα σε μια Έκθεση Τεχνολογίας στο Ντελφτ ως φοιτητής. Το 1883 μόλις πήρε και το 2ο πτυχίο του ανά χείρας, ταξίδεψε στη Γλασκόβη όπου εργάστηκε ως επιβλέπων Μηχανικός σ' ένα ναυπηγείο για την εγκατάσταση συστημάτων φωτισμού στα πλοία της πλοιοκτήτριας εταιρείας. Μέχρι το 1891 που ίδρυσε την ομώνυμη εταιρεία, ο Φίλιπς ο οποίος όπως αναφέρω και πιο πάνω, είχε συναρπαστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό απ' τον ηλεκτρισμό, πήγε και μαθήτευσε στο Πανεπιστημιακό Εργαστήριο του Γουίλιαμ Τόμσον και στη συνέχεια δέχτηκε πρόσκληση απ' το Διευθυντή του σημερινού Κολοσσόυ Brush ο οποίος είναι η εταιρεία η οποία ηλεκτροδοτεί το Ηνωμένο Βασίλειο κι έχει έδρα το Λονδίνο και ταξίδεψε για λογαριασμό του στο Βερολίνο προκειμένου να διαπιστώσει αν οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές για την επέκταση των δραστηριοτήτων του συγκεκριμένου Κολοσσού στη Γερμανία. Μόλις ολοκλήρωσε τη μελέτη του, επέστρψε στο Ηνωμένο Βασίλειο κι εκεί τον προσέλαβε ο Διευθυντής της Γερμανικής Εταιρείας ηλεκτρικών συσκευών AEG και τον τοποθέτησε ως αντιπρόσωπο της εταιρείας στο Άμστερνταμ. Ο Φίλιπς την πρόσκληση αυτή την δέχτηκε με πολύ μεγάλη χαρά όμως δεν έμεινε στα καθήκοντά του αυτά για πολύ.
Η ίδρυση της Φίλιπς
Στις 15 Μαΐου του έτους 1891, ο Φίλιπς ίδρυσε στο Αϊντχόφεν την εταιρεία Φίλιπς σ' ένα παλιό κι εγκαταλειμμένο κτίριο της πόλης. Αρχικά η εταιρεία δεν παρήγαγε τίποτε άλλο εκτός από ηλεκρικούς λαμπτήρες πυρακτώσεως. Σιγά σιγά όμως όσο περνούσαν τα χρόνια άρχισε να παράγει κι άλλες ηλεκτρικές συσκευές όπως ηλεκρικές σκούπες, τηλεοράσεις κλπ.
Προσωπική ζωή
Ο Φίλιπς το 1896 νυμφεύθηκε με τη σύζυγό του Τζοάνα χωρίς ν' αποκτήσουν παιδιά.
Θάνατος
Ο Φίλιπς έφυγε από τη ζωή στις 26 Ιανουαρίου του έτους 1942 σε ηλικία 83 ετών στη Χάγη και τότε η Φίλιπς του είχε γίνει όχι μόνο ένας μεγάλος Κολοσσός της Παγκόσμιας Τεχνολογίας αλλά και προπύργιο της θεωρητικής και πρακτικής έρευνας.
Bibi-bo
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κούκλες
Θεοδέμιρος
Ο Θεοδέμιρος (Theodemir, απεβ. 475) ήταν βασιλιάς των Οστρογότθων από τη δυναστεία των Αμάλ (470 - 475) και πατέρας του Θεοδώριχου του Μεγάλου, μικρότερος γιος του βασιλιά Βανδαλάριου και διάδοχος του αδελφού του Βαλάμηρος.
Βιογραφία
Ο Θεοδέμιρ(ος) είχε δύο αδελφούς, τον Βαλάμηρος και τον Βιντέμιρρ, ήταν Αρειανιστής ενώ η σύζυγος του Ερελέουβα ήταν Ορθόδοξη και όταν βαπτίστηκε, πήρε το χριστιανικό όνομα Ευσεβία. Ανέλαβε τα τρία Γοτθικά βασίλεια της Παννονίας μετά τον θάνατο του Βιντιμίρ μαζί με τους δυο γαμπρούς του ως υποτελής του Αττίλα. Ο λόγος γι' αυτό ήταν η μακρόχρονη βασιλεία των Οστρογότθων στην Παννονία. Όταν πέθανε, ο γιος του Θεοδώριχος τον διαδέχτηκε στον θρόνο (475).
Αβδαράξως
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μηχανικοί
Θεοδέμιρος
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ερελέουβα, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Οστρογότθοι Κατηγορία:Βασιλείς των Οστρογότθων Κατηγορία:Δυναστεία των Αμαλών
Όθων του Βερμαντουά
Ο 'Όθων (γαλλ.: Otton de Vermandois, 29 Αυγούστου 979 - 25 Μαΐου 1045) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Βερμαντουά.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερβέρτου Γ΄ κόμη του Βερμαντουά και της Ερμενγάρδης του Μπαρ-συρ-Σεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Πάβια/Πάτια και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Ερβέρτος Γ΄ του Βερμαντουά
O Ερβέρτος Γ΄, γαλλ. Herbert III (953 - 1015) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Βερμαντουά (987-1015).
Βιογραφία
Ένας χάρτης προνομίων του Λοθαρίου τον αποκαλεί κόμη του παλατιού, αξίωμα που διατυπωνόταν αργότερα ως παλατινός κόμης. Το 990 ίδρυσε, με τη σύζυγό του, τον Σύλλογο του ναού του Σαιν-Φλορεν στο Ρουά, ο οποίος ήταν για 25 μέλη (canons).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη του Μπαρ-συρ-Σεν και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Σταυρός Λάρισας
Ο Σταυρός είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Σταυρού, της Δημοτικής Ενότητας Ενιππέα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Ο οικισμός βρίσκετται σε υψόμετρο 116 μέτρων και έχει πληθυσμό 594 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1927, ονομαζόταν Δεμερλί.
Σιδηροδρομικός σταθμός
Ο Σταυρός είναι περισσότερο γνωστός για τον Σιδηροδρομικό Σταθμό «Παλαιοφάρσαλος», στον οποίο διασταυρώνονται η Σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης, με την μετρική γραμμή Βόλου - Καλαμπάκας. Το τμήμα Παλαιοφάρσαλος - Βόλος έχει πλέον καταργηθεί, ενώ στο Παλαιοφάρσαλος - Καλαμπάκα έχει γίνει διαπλάτυνση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Γουνδεβέργα
Η Γουνδιβέργα, βασίλισσα των Λομβαρδών ήταν κόρη της Θεοδελίνδης και του δεύτερου συζύγου της του Λομβαρδού βασιλιά Αγιλούλφου. Παντρεύτηκε τον βασιλιά των Λομβαρδών Αριόαλδο και στην συνέχεια τον διάδοχο του Ροθάριο. Η Γουνδιβέργα όπως η μητέρα της που ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας Γαριβάλδη Α' ήταν μέλος της Βαυαρικής δυναστείας του βασιλείου της Λομβαρδίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Λομβαρδίας Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Σάντσα, πριγκίπισσα του Λεόν
H Σάντσα της Λεόν (γεννημένη το 1191 ή 1192) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν από την πρώτη σύζυγό του, την Θηρεσία της Πορτογαλίας. Μεγάλωσε στο βασίλειο του πατέρα τους, αλλά η μικρότερη αδελφή της Ντούλσε και ο αδελφός της Φερδινάνδος μεγάλωσαν με τη μητέρα τους στην Πορτογαλία μετά την ακύρωση του γάμου των γονιών τους το 1195. Παρόλο που στην Καστίλη ήταν συνηθισμένο να κληρονομήσουν οι γυναίκες και η μητριά της Σάντσα έγινε βασίλισσα της Καστίλης, στην γυναικεία διαδοχή της Λεόν παρατράπηκε, αν και η πρόγονός της Ουρράκα ήταν η πρώτη βασίλισσα της δυτικής Ευρώπης.
Ο Αλφόνσος προσπάθησε επίσης να εξασφαλίσει τα δικαιώματα της μεγαλύτερης κόρης του, παντρεύοντάς τον με τον Ιωάννη του Μπριέν, τον πρώην βασιλιά της Ιερουσαλήμ, αλλά η σύζυγός του Βερεγγάρια εμπόδισε αυτή τη δράση για να προωθήσει τον γιο της. Την άνοιξη του 1224 ο Ιωάννης ήταν στο δρόμο του Αγίου Ιακώβου, περνώντας από το βασίλειο του Αλφόνσου, όταν αποφάσισε να σταματήσει στο Τολέδο για να δει την υποψήφια νύφη του. Εκεί η βασίλισσα τον έπεισε να παντρευτεί τη δική της κόρη, τη Βερεγγάρια. Μετά από αυτό το φιάσκο, ο Αλφόνσος δήλωσε τους κληρονόμους του την Σάντσα και Ντούλσε, αλλά μετά το θάνατό του στις 24 Σεπτεμβρίου 1230 ο λαός της Λεόν, ο οποίος είχε δεσμευθεί με τον Φερδινάνδο το 1206, αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις κόρες του, που με τη σειρά του παραχώρησε τα δικαιώματά του στο βασίλειο στον αδελφό τους. Ήταν 38 χρονών τότε. Αυτή η συμφωνία, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης στη Βαλένσια Ντον Χουάν από τη Βερεγγάρια και την Θηρεσία, με την παρουσία της Σάντσα και της Ντούλσε, είναι γνωστή ως «Συμφωνία των μητέρων». Η συνθήκη υπογράφηκε και με ο Φερδινάνδος υποσχέθηκε ετήσια επιδότηση 30.000 μαραβέδων σε καθεμιά από τις ετεροθαλείς αδερφές του και την κυριαρχία κάποιων κάστρων. Αργότερα, έγιναν και οι δύο μοναχές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ισπανίας Κατηγορία:Ινφάντας του Λεόν
Ερβέρτος Δ΄ του Βερμαντουά
Ο Ερβέρτος Δ΄ του Βερμαντουά, (Γαλλική γλώσσα : Herbert IV, 1028 - 1080) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Βερμαντουά και της Παβίας (1045 - 1080).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Όθωνα κόμη του Βερμαντουά και της Πάβια/Πάτια. . Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1045 ως κόμης του Βερμαντουά. Ο Ερβέρτος Δ΄ απεβίωσε το 1080 και τον διαδέχθηκαν τα παιδιά του, πρώτα ο Εύδης και μετά η Αδελαΐδα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα του Βαλουά, κόρη του Ραλφ Δ΄ του Βαλουά και της Αδέλας του Μπαρ-συρ-Ωμπ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Βαλάμηρος
Ο Βαλάμηρος (Valamir, περί το 420 - περί το 465) ήταν βασιλιάς των Οστρογότθων στην αρχαία κομητεία της Παννονίας (447 - 465). Στην διάρκεια της βασιλείας του πολέμησε στο πλευρό των Ούννων εναντίον της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μετά τον θάνατο του Αττίλα στράφηκε εναντίον των Ούννων πολεμώντας σαν αρχηγός μεγάλης ομάδας Γότθων για την ανεξαρτησία τους.
Ο Βαλάμηρος γιος του Βανδαλάριου και ξάδελφος του βασιλιά Θορισμούνδου ήταν πάντοτε στο πλευρό του Αττίλα, συμμετείχε μαζί του στις επιδρομές που έκανε στις επαρχίες του Δούναβη (447) και ήταν ο αρχηγός των δυνάμεων του Αττίλα στην μάχη του Σαλόν. Μετά τον θάνατο του Αττίλα (453) ο Βαλάμηρος έγινε αρχηγός μιας μεγάλης ομάδας Γότθων που εγκαταστάθηκαν από τον Μαρκιανό στην Παννονία. Στην μάχη που ακολούθησε για την ανεξαρτησία από τους Ούννους (456 - 457) κατάφερε να κερδίσει τους γιους του Αττίλα. Το 459 οι Οστρογότθοι του Βαλάμηρος δεν δέχθηκαν την ετήσια πληρωμή από τους Ρωμαίους οι οποίοι είχαν σκοπό να αναδείξουν στην περιοχή τον αντίπαλο του Θεόδωρο Στράβωνα. Ο Βαλάμηρος μαζί με τους αδελφούς του επιτέθηκε στην Ιλλυρία (459 - 462), ο αυτοκράτορας Λέων Α΄ τότε υποχρεώθηκε να τον πληρώσει με 300 χρυσά νομίσματα, στην διάρκεια μιας εκστρατείας του εναντίον των Σκυθών ο Βαλάμηρος έπεσε από το άλογο του και σκοτώθηκε. Τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Θεοδέμιρος.
Πηγές
Κατηγορία:Οστρογότθοι Κατηγορία:Βασιλείς των Οστρογότθων
Όδων του Βερμαντουά
Ο Όδων/Εύδης ο παράφρων, γαλλ. Odo/Eudes le fou (απεβ. μετά το 1085) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Βερμαντουά (1080-1085) και μετά κύριος του Σαιν-Σιμόν.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ερβέρτου Δ΄ κόμη του Βερμαντουά και της Αδελαΐδας, κόρης και κληρονόμου του Ραλφ Γ΄ κόμη του Βαλουά.
Το 1080 διαδέχθηκε στο Βερμαντουά τον πατέρα του και στο Βαλουά τη μητέρα του, αν και ο πατέρας του τον είχε αποκληρώσει. Ήταν μάλλον διανοητικά ασταθής. Το 1085 το συμβούλιο των βαρόνων του πήρε την εξουσία και την έδωσε στην αδελφή του Αδελαΐδα, σύζυγο του Ούγου των Καπετιδών, γιο του Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας. Ως αντιστάθμισμα του έδωσαν το Σαιν-Σιμόν, ένεκα του γάμου του με την Χέντβιχ. Δεν έχουμε πληροφορίες γι' αυτόν μετά.
Τον 17ο αι. ο Κλωντ ντε Ρουβρουά, ευνοούμενος του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας, παρουσίασε μία πλαστή γενεαλογία, που τον εμφάνιζε ως απόγονο του Όδωνος. Έτσι έγινε κυβερνήτης του Σαιν Σιμόν και το πρόσθεσε στο επώνυμό του: Κλωντ ντε Ρουβρουά, δούκας του Σαιν-Σιμόν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Χέντβιχ, κόρη του ιππότη Βιρομάνντενσις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Τωτίλας
Ο Τωτίλας (Totila, 516 - 1 Ιουλίου 552), το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Μπαντουίλα (Baduila), ήταν ο προτελευταίος βασιλιάς των Οστρογότθων, βασιλεύοντας από το 541 έως το 552. Ήταν εξαιρετικός πολιτικός και στρατιωτικός αρχηγός ο οποίος ανέκτησε κατά τη διάρκεια των Γοτθικών πολέμων από το 543 όλες τις περιοχές που είχαν κατακτηθεί από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία (540). Συγγενής του βασιλιά των Βησιγότθων Θεύδη εξελέγη βασιλιάς των Οστρογότθων όταν ο προηγούμενος βασιλιάς Ουίτιγις μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στην Κωνσταντινούπολη, κέρδισε αμέσως την υποστήριξη των αγροτών και των κατώτερων τάξεων. Μετά την επιτυχή υπεράσπιση της Βερόνας ο Τωτίλας κατάφερε να νικήσει έναν σημαντικά μεγαλύτερο στρατό στη Μάχη της Φαβεντίας (542), στη συνέχεια νίκησε τους Ρωμαίους έξω από τη Φλωρεντία και κυρίευσε τη Νάπολη. Από το 543 κατάφερε να ανακτήσει τις περισσότερες από τις χαμένες περιοχές, ο Τωτίλας έστειλε γράμμα στη γραμματεία του παπισμού στο οποίο υπενθύμισε την πίστη των Ρωμαίων στον προκάτοχο του Θεοδώριχο τον Μέγα. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α´ έστειλε τον στρατηγό του Βελισσάριο να ανακαταλάβει την Ιταλία (546) και κατέλαβε τη Ρώμη μετά από μακρόχρονη πολιορκία, όταν ο Τωτίλας πήγε να πολεμήσει τους Βυζαντινούς στη Λευκανία ο Βελισάριος ανακατέλαβε τη Ρώμη.
Όταν ο Βελισάριος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη (549) ο Τωτίλας ανακατέλαβε τη Ρώμη, στα τέλη του 550 είχε καταφέρει να ανακαταλάβει σχεδόν ολόκληρη την Ιταλία και τη Σικελία εκτός από τη Ραβέννα και τέσσερις παραθαλάσσιες πόλεις. Την επόμενη χρονιά ο Ιουστινιανός έστειλε τον στρατηγό του Ναρσή με 35.000 Λομβαρδούς, Γέπιδες και Ερούλους μέσω της Αδριατικής προκειμένου να φτάσουν στη Ραβέννα από τα βόρεια. Στη Μάχη των Βουσταγαλλώρων το καλοκαίρι του 552 στα Απένινα κοντά στη σημερινή πόλη Φαμπριάνο ο Γοτθικός στρατός συνετρίβη και ο Τωτίλας τραυματίστηκε θανάσιμα. Ο Τεΐας διαδέχθηκε τον Τωτίλα και σκοτώθηκε στη Μάχη του όρους Λακτάριους, οι εστίες αντίστασης από τους Φράγκους και τους Αλαμανούς συνεχίστηκαν μέχρι το 562 τη χρονιά που οι Βυζαντινοί κατέλαβαν ολόκληρη την Ιταλική χερσόνησο. Η χώρα είχε λεηλατηθεί ολοσχερώς από τους ασταμάτητους πολέμους με αποτέλεσμα μόλις τρία χρόνια μετά τον θάνατο του ανακατακτήθηκε από τους Λομβαρδούς οι οποίοι ενσωμάτωσαν τον πληθυσμό των Οστρογότθων στο βασίλειο τους.
Άνοδος στον θρόνο
Το όνομα Τωτίλας ήταν ψευδώνυμο ενός άντρα του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Μπαντουίλα όπως φαίνεται από τα νομίσματα που είχε εκδώσει, το όνομα Τωτίλας χρησιμοποιήθηκε από τον Βυζαντινό ιστορικό Προκόπιο ο οποίος είχε περιγράψει την εκστρατεία του Βελισσάριου στην Ιταλική χερσόνησο. O ιστορικός Χένρυ Μπράντλεϊ αναφέρει ότι τα ονόματα "Τωτίλας" και "Μπαντουίλα" ήταν ψευδώνυμα ενός άντρα του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν "Τοταβάδως". Γεννημένος στο Τρεβίζο ο Τωτίλας ήταν συγγενής του βασιλιά των Βησιγότθων Θεύδη, εξελέγη βασιλιάς των Οστρογότθων (541) μετά τον θάνατο του θείου του Ιλδίβαδου αφού είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δολοφονία του ξαδέλφου του Εράριχου αργότερα την ίδια χρονιά. Η επίσημη άποψη των Βυζαντινών όπως περιγράφεται από τον ιστορικό Προκόπιο ο οποίος έγραψε την ιστορία των Γοτθικών πολέμων ήταν ότι ο Τωτίλας ήταν σφετεριστής. Η βασιλεία του ξεκίνησε νικηφόρα εναντίον των Βυζαντινών νικώντας τον στρατό τους σε επίθεση που έκαναν στη Βερόνα τον χειμώνα του 541 και εξολοθρεύοντας τον Βυζαντινό στρατό την άνοιξη του 542 στη μάχη της Φαβέντια (542). Ο Τωτίλας κέρδισε άλλη μια σημαντική νίκη στην κοιλάδα του Μουγκέλλο (542) χωρίς να χρειαστεί να υπερασπιστεί τη Φλωρεντία, εκεί ο Τωτίλας έδειξε τον χαρακτήρα του καλομεταχειρίστηκε τους αιχμαλώτους τόσο που στο τέλος δέχτηκαν οι ίδιοι ηθελημένα να υπηρετήσουν στον στρατό του. Οι τρεις Βυζαντινοί στρατηγοί δραπέτευσαν από τη Φλωρεντία για την Περούτζια, τη Σπολέτο και τη Ρώμη πόλεις τις οποίες ο Τωτίλας είχε σκοπό να πάρει με πολιορκία.
Πολιορκία της Νάπολης
thumb|right|250px|Ο Τωτίλας έξω απο τα τείχη της Φλωρεντίας - μικρογραφία απο τα Χρονικά του Βιλλανί Στο μεταξύ απέφυγε να δώσει μάχη στην κεντρική Ιταλία στην οποία οι αυτοκρατορικές δυνάμεις είχαν ισχυρή παρουσία, προσανατολίστηκε περισσότερο να μεταφέρει τις πολεμικές του επιχειρήσεις στον Ιταλικό νότο. Κατέλαβε το Μπενεβέντο και δέχτηκε την υποταγή των κατοίκων από τη Λευκανία, τη Βρεττία, την Απουλία και την Καλαβρία οι οποίοι ήταν δυσαρεστημένοι από τους αυτοκρατορικούς φόρους. Η στρατηγική του βασίστηκε στο να αποφύγει να δώσει τη μάχη στις καλά υπερασπισμένες πόλεις από τους Βυζαντινούς και τα λιμάνια. Ο Προκόπιος αναφέρει σχετικά με την εποχή που επέστρεψε ο Βελισάριος στην Ιταλία ότι "κατά τη διάρκεια των πέντε ετών που παρέμεινε δεν μπόρεσε να πατήσει σε κανένα μέρος στην ενδοχώρα παρά περιφερόταν από λιμάνι σε λιμάνι. Ο Τωτίλας απέφευγε να καταλάβει πόλεις με αιματηρή πολιορκία γκρεμίζοντας μονάχα τα τείχη των πόλεων οι οποίες δεχόντουσαν εθελοντικά να παραδοθούν στον ίδιον. O Έντουαρντ Γκίμπον αναφέρει : "κανέναν δεν αδίκησε ούτε φίλο του ούτε εχθρό του, όλοι εμπιστεύονταν την πίστη και την ευσπλαχνία του", μετά από μερικές τόσο σκληρές πολιορκίες όπως αυτή την Περούτζια οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα μπορούσε να δείξει απίστευτη βιαιότητα όπως τονίζει ο Προκόπιος. Αναφέρεται οτι ήταν άριστος χειριστής στο ακόντιο ιδιαίτερα όταν βρισκόταν πάνω στο άλογο. Η μοναδική γνωστή επίμονη πολιορκία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τωτίλα ήταν η πολιορκία της Νάπολης, η συμπεριφορά του απέναντι στους κατοίκους των πόλεων που είχε υποτάξει έμεινε αξιομνημόνευτη για τον ανθρωπισμό του. Ο Ιουστινιανός είχε αρχίσει να ανησυχεί έντονα για τη δράση του αλλά η ζήλεια κράτησε τον σπουδαιότερο στρατηγό του Βελισάριο στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη του προσπάθεια να υπερασπιστεί τη Νάπολη απέτυχε επειδή ο Τωτίλας πληροφορήθηκε σχετικά με την επίθεση στη διάρκεια των καθυστερήσεων, στη δεύτερη επίθεση μια τρικυμία κατέστρεψε την πόλη του. Η φρουρά της πόλης η οποία είχε επικεφαλής τον στρατηγό Δημήτριο αποφάσισε λόγω της πείνας να παραδοθεί εθελοντικά στον Τωτίλα ανοίγοντας την άνοιξη του 543 τις πύλες της πόλης.