cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αραβική κατάκτηση της Συρίας και Παλαιστίνης
Κατάληψη της Ιερουσαλήμ
Με τον Βυζαντινό στρατό να κατατροπώνεται, οι Μουσουλμάνοι ανακατέλαβαν γρήγορα τα εδάφη που είχαν κατακτήσει πριν από το Γιαρμούκ. Ο Αμπού Ουμπαϊντά πραγματοποίησε συνάντηση με τους ανώτατους διοικητές του, συμπεριλαμβανομένου του Χαλίντ, και αποφάσισε να κατακτήσει την Ιερουσαλήμ. Η Πολιορκία της Ιερουσαλήμ διήρκεσε τέσσερις μήνες, μετά από τους οποίους η πόλη συμφώνησε να παραδοθεί, αλλά μόνο στον Ουμάρ προσωπικά. Ο Aμρ μπιν αλ-Αάς πρότεινε να σταλεί ο Kαλίντ υποδυόμενος τον χαλίφη, λόγω της πολύ έντονης ομοιότητάς του. Ωστόσο ο Καλίντ αναγνωρίστηκε από τον Πατριάρχη και ο Ουμάρ έπρεπε να έρθει ο ίδιος, για να δεχτεί την παράδοση της Ιερουσαλήμ τον Απρίλιο του 637. Μετά την Ιερουσαλήμ, οι Μουσουλμανικοί στρατοί διαλύθηκαν για άλλη μία φορά. Το σώμα του Γιαζίντ πήγε στη Δαμασκό και στη συνέχεια κατέλαβε τη Βηρυτό. Το σώμα του Aμρ και του Σουραμπίλ έφυγε για να κατακτήσει την υπόλοιπη Παλαιστίνη, ενώ ο Aμπού Ουμπαϊντά και ο Kαλίντ, επικεφαλής ενός στρατού 17.000 ατόμων, κινήθηκαν βόρεια για να κατακτήσουν τη Βόρεια Συρία.
Κατάκτηση της βόρειας Συρίας
δεξιά|μικρογραφία|222x222εσ| Χάρτης που περιγράφει λεπτομερώς τη διαδρομή της Mουσουλμανικής εισβολής στη βόρεια Συρία. Με την έμεσα ήδη στο χέρι, ο Aμπού Ουμπαϊντά και ο Kαλίντ κινήθηκαν προς τη Χαλκίδα της Συρίας (Κινασρίν), που ήταν στρατηγικά το πιο σημαντικό Βυζαντινό οχυρό. Μέσω της Χαλκίδας οι Βυζαντινοί θα μπορούσαν να φυλάξουν τη Μ. Ασία, την πατρίδα του Ηράκλειου Αρμενία, και την πρωτεύουσα της περιοχής Αντιόχεια. Ο Aμπού Ουμπαϊντά έστειλε τον Kαλίντ με την κινητή φρουρά (ιππικό) του προς τη Χαλκίδα. Το σχεδόν απόρθητο οχυρό φυλασσόταν από ελληνικά στρατεύματα υπό τον Μηνά, που φέρεται να ήταν δεύτερος σε κύρος μετά τον Αυτοκράτορα. Ο Μηνάς, αποκλίνοντας από τις συμβατικές Βυζαντινές τακτικές, αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον Καλίντ και να καταστρέψει τα ηγετικά στοιχεία του Μουσουλμανικού στρατού προτού το κύριο σώμα προλάβει να ενωθεί μαζί τους στο Χαζίρ 5 χκμ. ανατολικά της Χαλκίδας. Η Μάχη του Χαζίρ που προέκυψε μάλιστα φέρεται να ανάγκασε τον Ουμάρ να επαινέσει τη στρατιωτική ιδιοφυΐα του Καλίντ, λέγοντας ότι «ο Καλίντ είναι πραγματικά ο διοικητής. Είθε ο Αλλάχ να ελεήσει τον Αμπού Μπακρ. Ήταν καλύτερος κριτής ανδρών από μένα»
Ο Aμπού Ουμπαϊντά σύντομα ενώθηκε με τον Kαλίντ στη Χαλκίδα, ο οποίος παραδόθηκε κάποια στιγμή τον Ιούνιο. Με αυτή τη στρατηγική νίκη, το έδαφος βόρεια της Χαλκίδας ήταν ανοιχτό στους μουσουλμάνους. Ο Kαλίντ και ο Aμπού Ουνταϊλά συνέχισαν την πορεία τους προς τα βόρεια και πολιόρκησαν το Χαλέπι ο, το οποίο κατελήφθη μετά από σκληρή αντίσταση από τα απελπισμένα Βυζαντινά στρατεύματα τον Οκτώβριο. Πριν βαδίσουν προς την Αντιόχεια, ο Καλίντ και ο Aμπού Ουμπαϊντά αποφάσισαν να απομονώσουν την πόλη από τη Μ. Ασία. Ως εκ τούτου έστειλαν αποσπάσματα βόρεια, για να εξαλείψουν όλες τις πιθανές Βυζαντινές δυνάμεις και κατέλαβαν τη φρουρούμενη πόλη Aζάζ, 50 χλμ. από το Χαλέπιο· από εκεί οι Μουσουλμάνοι επιτέθηκαν στην Αντιόχεια από την ανατολική πλευρά, με αποτέλεσμα τη μάχη της Γέφυρας του Σιδήρου. Ο Βυζαντινός στρατός, αποτελούμενος από τους επιζώντες του Γιαρμούκ και άλλων Συριακών εκστρατειών, ηττήθηκε, υποχωρώντας στην Αντιόχεια, οπότε οι Μουσουλμάνοι πολιόρκησαν την πόλη. Έχοντας ελάχιστες ελπίδες για βοήθεια από τον Αυτοκράτορα, η Αντιόχεια παραδόθηκε στις 30 Οκτωβρίου, με την προϋπόθεση ότι όλα τα Βυζαντινά στρατεύματα θα είχαν ασφαλή διέλευση στην Κωνσταντινούπολη. Ο Aμπού Ουμπαϊντά έστειλε τον Καλίντ προς τα βόρεια και ο ίδιος βάδισε προς τα νότια και κατέλαβε τη Λατάκια, την Τζαμπλά, την Tαρτούς και τις παράκτιες περιοχές δυτικά των βουνών Aντιλιβάνου. Ο Καλίντ κινήθηκε βόρεια και επιτέθηκε σε εδάφη μέχρι τον ποταμό Kιζιλρμάκ στη Μ. Ασία. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος είχε ήδη φύγει από την Αντιόχεια για την Έδεσσα, πριν φτάσουν οι Μουσουλμάνοι. Στη συνέχεια κανόνισε τις απαραίτητες άμυνες στη Τζαζίρα και την Αρμενία και έφυγε για την Κωνσταντινούπολη. Στον δρόμο, είχε μία διαφυγή, όταν ο Kαλίντ, που μόλις είχε καταλάβει το Mαράς, κατευθυνόταν νότια προς το Mανμπίζ. Ο Ηράκλειος πήρε βιαστικά το ορεινό μονοπάτι και, περνώντας από τις πύλες της Κιλικίας, αναφέρεται ότι είπε: «Αντίο, μακρινό αντίο στη Συρία, την όμορφη επαρχία μου. Είσαι άπιστη τώρα. Ειρήνη μαζί σου, Συρία. Τι όμορφη γη θα είσαι για τα χέρια του εχθρού»
Η Βυζαντινή αντεπίθεση
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο ναός του Δία στον Λίβανο. Μετά την καταστροφική ήττα στο Γιαρμούκ, το υπόλοιπο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας έμεινε ευάλωτο. Με λίγους στρατιωτικούς πόρους που είχαν απομείνει, δεν ήταν πλέον σε θέση να επιχειρήσει στρατιωτική επιστροφή στη Συρία. Για να κερδίσει χρόνο και να προετοιμάσει την άμυνα της υπόλοιπης Αυτοκρατορίας του, ο Ηράκλειος χρειαζόταν τους Μουσουλμάνους που κατείχαν στη Συρία. Έτσι ζήτησε βοήθεια από τους χριστιανούς Άραβες της Τζαζίρα (Jazirah, Άνω Μεσοποταμίας), κυρίως από το Κιρκέσιο και το Χιτ, οι οποίοι συγκέντρωσαν μεγάλο στρατό και βάδισαν εναντίον της Έμεσα, του αρχηγείου του Αμπού Ουμπαϊντά. Ο Aμπού Ουμπαϊντά απέσυρε όλες τις δυνάμεις του από τη βόρεια Συρία στην Έμεσα και οι Χριστιανοί πολιορκήθηκαν. Ο Kαλίντ ήταν υπέρ μίας ανοιχτής μάχης έξω από το οχυρό, αλλά ο Aμπού Ουμπαϊντά παρέπεμψε το θέμα στον Ουμάρ, ο οποίος έστειλε ένα απόσπασμα από το Ιράκ για να εισβάλει στη Τζαζίρα από τρεις διαφορετικές διαδρομές. Ένα άλλο απόσπασμα στάλθηκε στην έμεσα από το Ιράκ υπό τον Κα'κά ιμπν Αμρ, έναν βετεράνο του Γιαρμούκ, ο οποίος είχε αρχικά σταλεί στο Ιράκ για τη μάχη του αλ-Καντισίγια. Ο ίδιος ο Ουμάρ βάδισε από τη Μεδίνα με 1.000 άνδρες.
Το 638 οι Μουσουλμάνοι επιτέθηκαν στο Χιτ, το οποίο βρήκαν καλά οχυρωμένο. Έτσι, άφησαν ένα τμήμα του στρατού, για να κάνει μία πολιορκία στην πόλη, ενώ οι υπόλοιποι ακολούθησαν στο Κιρκέσιον. Όταν οι Χριστιανοί έλαβαν την είδηση της Μουσουλμανικής εισβολής στην πατρίδα τους, εγκατέλειψαν την πολιορκία και αποσύρθηκαν βιαστικά εκεί. Σε αυτό το σημείο ο Καλίντ και η κινητή φρουρά (ιππικό) του βγήκαν από το οχυρό και κατέστρεψαν τον στρατό τους επιτιθέμενοι σε αυτούς από την οπισθοφυλακή.
Με εντολή του Ουμάρ, ο Σαντ ιμπν Αμπί Βακάς, διοικητής του μουσουλμανικού στρατού στο Ιράκ, έστειλε στρατό υπό τον Iγιάντ ιμπν Γκανμ για να κατακτήσει την περιοχή μεταξύ του Τίγρη και του Ευφράτη μέχρι την Ούρφα. Το 639–640, η Ράκα έπεσε στα χέρια των Μουσουλμάνων και ακολούθησε το μεγαλύτερο μέρος της Τζαζίρα, η τελευταία βάση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην περιοχή, η οποία παραδόθηκε ειρηνικά και συμφώνησε να πληρώσει τον φόρο υποτέλειας (jizya).
Εκστρατείες στην Αρμενία και τη Μ. Ασία
δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Χάρτης με λεπτομέρειες της διαδρομής των επιδρομών του Kαλίντ ιμπν Ουαλίντ και του Iγιάντ ιμπν Γκανμ στη Μ. Ασία. Η κατάκτηση της Τζαζίρα ολοκληρώθηκε το 640 Κ.Χ., μετά την οποία ο Αμπού Ουμπάιντα έστειλε τον Χαλίντ και τον Ιιάντ ιμπν Γκανμ (κατακτητής της Τζαζίρα) να εισβάλουν στο βυζαντινό έδαφος βόρεια από εκεί. Βάδισαν ανεξάρτητα και κατέλαβαν την Έδεσσα, την Αμίδα, τη Μαλάτια και ολόκληρη την Αρμενία μέχρι το Αραράτ και έκαναν επιδρομές στη βόρεια και κεντρική Ανατολία. Ο Ηράκλειος είχε ήδη εγκαταλείψει όλα τα οχυρά μεταξύ Αντιόχειας και Ταρτούς για να δημιουργήσει μια ουδέτερη ζώνη μεταξύ των μουσουλμανικών ελεγχόμενων περιοχών και της Ανατολίας.
Ο Ουμάρ τότε διέκοψε την αποστολή και διέταξε τον Αμπού Ουμπάιντα, τώρα κυβερνήτη της Συρίας, να εδραιώσει την κυριαρχία του εκεί. Αυτή η απόφαση μπορεί να εξηγηθεί από την απόλυση του Khalid από το στρατό, που έληξε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία, και μια ξηρασία που ακολούθησε μια πανούκλα τον επόμενο χρόνο.
Υπό τη βασιλεία του Χαλίφη Ουθμάν
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η αυτοκρατορία Ρασιντούν στο αποκορύφωμά της υπό τον 3ο χαλίφη Ουθμάν (654). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του χαλίφη Ουθμάν, ο Κωνσταντίνος Γ' αποφάσισε να ανακαταλάβει το Λεβάντε (Συρία-Παλαιστίνη), το οποίο είχε χαθεί από τους Μουσουλμάνους κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ουμάρ. Σχεδιάστηκε μία πλήρους κλίμακας εισβολή και μία μεγάλη δύναμη στάλθηκε για να ανακαταλάβει τη Συρία. Ο Mουαβίγια Α΄ κυβερνήτης της Συρίας, κάλεσε για ενισχύσεις και ο Ουθμάν διέταξε τον κυβερνήτη της Κούφα να στείλει ένα απόσπασμα, το οποίο μαζί με την τοπική φρουρά νίκησε τον Βυζαντινό στρατό στη Βόρεια Συρία.
Το 645–646, ο Σουφγιάν μπιν Μπουτχιμπ αλ-Αζντί, διορισμένος από τον Mουαβίγια, κατάφερε να καταλάβει την Τρίπολη και τελικά να πάρει το τελευταίο Βυζαντινό οχυρό στις ακτές του Λεβάντε.
Ο Οθμάν έδωσε άδεια στον Mουαβίγια να κατασκευάσει ένα ναυτικό. Από τη βάση τους στη Συρία, οι Μουσουλμάνοι χρησιμοποίησαν αυτόν τον στόλο για να καταλάβουν την Κύπρο το 649, την Κρήτη και τη Ρόδο. Οι ετήσιες επιδρομές στη δυτική Μ. Ασία απέτρεψαν τους Βυζαντινούς από περαιτέρω προσπάθειες ανακατάληψης της Συρίας. Το 654–655 ο Ουθμάν διέταξε την προετοιμασία μίας εκστρατείας για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, αλλά, λόγω αναταραχών στο χαλιφάτο, που οδήγησαν στη δολοφονία του το 655, η εκστρατεία καθυστέρησε για δεκαετίες, για να επιχειρηθεί από τους Ομμεϋάδες ανεπιτυχώς.
Διοίκηση υπό το Χαλιφάτο Ρασιντούν
Οι νέοι ηγεμόνες χώρισαν τη Συρία σε τέσσερις περιφέρειες (junds): Τζουντ Ντιμάσκ (Δαμασκός), Τζουντ Χιμς, Τζουντ αλ-Ουρντούν (Ιορδανία) και Τζουντ Φιλαστίν (Παλαιστίνη) (στην οποία προστέθηκε αργότερα μία πέμπτη, Γιουντ Κινασρίν, ενώ οι αραβικές φρουρές κρατήθηκαν χωριστά σε στρατόπεδα και η ζωή συνεχίστηκε όπως πριν για τον τοπικό πληθυσμό. Οι Μουσουλμάνοι ανέχοντο τους Εβραίους και τους Χριστιανούς. Πράγματι οι Νεστοριανοί και οι Ιακωβίτες Χριστιανοί είχαν καλύτερη μεταχείριση από τους Μουσουλμάνους, παρά από τους Βυζαντινούς. Οι φόροι που θεσπίστηκαν ήταν το χαράτσι (kharaj), το οποίο πλήρωναν οι γαιοκτήμονες και οι αγρότες ανάλογα με την παραγωγικότητα των χωραφιών τους, και η υποτέλεια (jizya), που πλήρωναν οι μη μουσουλμάνοι σε αντάλλαγμα για την κρατική προστασία και την απαλλαγή από τη στρατιωτική θητεία. Η Βυζαντινή δημόσια υπηρεσία διατηρήθηκε μέχρι να θεσπιστεί ένα νέο σύστημα. Ως εκ τούτου, η ελληνική παρέμεινε η διοικητική γλώσσα στα νέα μουσουλμανικά εδάφη για περισσότερα από 50 χρόνια μετά τις κατακτήσεις.
Σπίτι-κοινότητα
μικρογραφία|Ένα σπίτι-κοινότητα στην [[Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας]] Το σπίτι-κοινότητα (дом-коммуна) ήταν αρχιτεκτονικό και κοινωνικό κίνημα στην πρώιμη Σοβιετική Ένωση. Τα σπίτια-κομμούνες άκμασαν στην δεκαετία του 1920 και του 1930. Ο σκοπός των σπιτιών-κοινοτήτων ήταν η απαλλαγή από το "ζυγό της οικονομίας του νοικοκυριού".
Η ιδέα του σπιτιού-κοινότητας προέρχεται από τις φαλανστέρες (phalanstères) των ουτοπικών σοσιαλιστών. Το 1928, η Τσεντροζιλσαγιούζ (Общесоюзный центр жилищно-строительной и жилищно-арендной кооперации) εξέδωσε το "Τυπικό Καταστατικό των Σπιτιών-Κοινοτήτων" (Типовое положение о доме-коммуне), η οποία καλούσε στην συμμετοχή των μελών της κοινότητας στην εκπαίδευση των παιδιών, την προετοιμασία του φαγητού, την ψυχαγωγία και τις ανάγκες του νοικοκυριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνισμός
Εθνική Αιγύπτου (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Αιγύπτου είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Αιγύπτου στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών και τελεί υπό τον έλεγχο της Αιγυπτιακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (EBF).
Ιστορία
Η Αίγυπτος προσχώρησε στη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA) το 1934 και έχει τη μεγαλύτερη παράδοση στην καλαθοσφαίριση της Αφρικής.
Η ομάδα της Αιγύπτου διαθέτει κληρονομιά αξιοσημείωτων επιτευγμάτων. Κατέλαβε την 9η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952, καθώς και την 5η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1950, επιτεύγματα που παραμένουν ως τα καλύτερα αποτελέσματα αφρικανικής εθνικής ομάδας σε όλες τις διεθνείς διοργανώσεις.
Ακόμη, έχει αγωνιστεί στο Ευρωμπάσκετ, την περίοδο κατά την οποία ανήκε στην ευρωπαϊκή ζώνη της FIBA, διοργανώνοντας μάλιστα το Ευρωμπάσκετ 1949, στο οποίο κατέλαβε την 1η θέση. Στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα η Αίγυπτος κατέχει τον αριθμό ρεκόρ των 17 μεταλλίων.
Στατιστικά
Για το 2023, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Αιγύπτου βρισκόταν στη 55η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Παραπομπές
Αιγυπτος Ανδρων Αιγυπτος
Ολλανδική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
Η Ολλανδική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ολλανδικά: Nederlandse Basketball Bond, NBB) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στην Ολλανδία. Εδρεύει στο Νιούγεϊν της επαρχίας της Ουτρέχτης και είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και νέων, εποπτεύει το επαγγελματικό πρωτάθλημα ανδρών, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ολλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ολλανδία
Καθολικισμός στην Κύπρο
μικρογραφία|Η Καθολική Εκκλησία Χρυσοπολίτισσας στη [[Πάφος|Πάφο]] Η Καθολική Εκκλησία στην Κύπρο είναι μέρος της παγκόσμιας Καθολικής Εκκλησίας, υπό την πνευματική ηγεσία του Πάπα στη Ρώμη.
Περιγραφή
Στην Κύπρο ζουν περίπου 10.000 καθολικοί. Ο αριθμός τους μόλις ξεπερνά το 1% του πληθυσμού της Κύπρου (χωρίς την ΤΔΒΚ). Οι περισσότεροι Καθολικοί της Κύπρου είναι Μαρωνίτες υπό την ηγεσία του Ιωσήφ Σουέιφ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Μαρωνιτών Κύπρου, ή Λατίνοι υπό την ηγεσία του Λατίνου Πατριάρχη της Ιερουσαλήμ. Η Κύπρος έχει τέσσερις καθολικές ενορίες:
Οι Αδελφές των Αγίων Μπρούνο και Βηθλεέμ έχουν μια μικρή εκκλησία στο Μέσα Χωριό, η οποία εξυπηρετείται από τον ιερέα της ενορίας της Πάφου. Ένας νεόκτιστος ξενώνας προσφέρει παρηγορητική φροντίδα ανεξαρτήτως εθνότητας ή θρησκείας.
Επίσης υπάρχουν καθολικοί ιερείς και εκκλησίες που εξυπηρετούν το Βρετανικό στρατιωτικό προσωπικό που εργάζεται στις Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων, καθώς και τις οικογένειες τους.
Ιεροί τόποι για τους ρωμαιοκαθολικούς στην Κύπρο
Αρκετά θρησκευτικά μνημεία στην Κύπρο χτίστηκαν πριν το σχίσμα του 1054. Η αρχιτεκτονική και η εικονογραφία τους αποκαλύπτουν μια βαθιά επίδραση στον παραδοσιακό τρόπο κατασκευής εκκλησιών, επιδράσεις οι οποίες έχουν επιβιώσει και στην Κυπριακή Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατά το Μεσαίωνα, η Κύπρος είχε κυβερνηθεί από μια Φραγκική δυναστεία, τη δυναστεία των Λουζινιάν, οι οποίοι ίδρυσαν πολλές καθολικές εκκλησίες. Μετά την κατάκτηση της Κύπρου από τους Οθωμανούς, μερικές καθολικές εκκλησίες μετατράπηκαν σε τζαμιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία στην Ευρώπη Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία ανά χώρα Κατηγορία:Καθολικισμός στην Κύπρο
Μάχη του Κεμπέκ
O όρος μάχη του Κεμπέκ μπορεί να αναφέρεται:
Νευροτοξίνη
thumb|295px|right|Νευροτοξίνες ανιχνεύονται σε αρκετούς οργανισμούς, όπως στελέχη [[Κυανοβακτήρια|κυανοβακτηρίων που βρίσκονται σε ανθίσεις φυτοπλαγκτού ή ξεβράζονται στις ακτές μετά από «πράσινες παλίρροιες». ]] Οι νευροτοξίνες είναι τοξίνες που είναι βλαβερές ή καταστροφικές για τον νευρικό ιστό (νευροτοξικότητα). Αποτελούν μία εκτεταμένη κατηγορία εξωγενών χημικών νευρολογικών προσβολών, που μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά τη λειτουργία αναπτυσσόμενου ή ώριμου νευρικού ιστού. Ο όρος μπορεί επίσης να εφαρμοστεί σε ενδογενείς ουσίες, οι οποίες σε περίπτωση μη φυσιολογικής επαφής μπορεί να αποδειχθούν νευροτοξικές. Η ικανότητα των νευροτοξινών να στοχεύουν συγκεκριμένες συνιστώσες του νευρικού συστήματος είναι σημαντική για τη μελέτη των νευρικών συστημάτων. Τυπικά παραδείγματα νευροτοξινών είναι ο μόλυβδος, το μαγγάνιο , το γλουταμινικό οξύ , το μονοξείδιο του αζώτου (NO) , το οινόπνευμα (αλκοόλ), η βοτυλοτοξίνη (το ενεργό συστατικό του Botox) , η τετανοσπασμίνη και η τετροδοτοξίνη. Κάποιες από αυτές τις ουσίες, όπως το μονοξείδιο του αζώτου και το γλουταμινικό οξύ, είναι στην πραγματικότητα απαραίτητες για την κανονική λειτουργία του σώματος και έχουν νευροτοξικές επιδράσεις μόνο σε υπερβολικά υψηλές συγκεντρώσεις.
Οι νευροτοξίνες εμποδίζουν τον έλεγχο των νευρώνων στις συγκεντρώσεις ιόντων στην κυτταρική μεμβράνη ή στην επικοινωνία ανάμεσα σε δύο νευρώνες διά της μεταξύ τους συνάψεως. Η τοπική παθολογία της εκθέσεως σε νευροτοξίνη περιλαμβάνει συχνά την τοξικότητα εξαιτίας διεγέρσεως ή την απόπτωση των νευρώνων, αλλά μπορεί να περιλαμβάνει και βλάβη των νευρογλοιακών κυττάρων. Μακροσκοπικές κλινικές εκδηλώσεις της εκθέσεως σε νευροτοξίνη περιλαμβάνουν εκτεταμένη βλάβη του ΚΝΣ, όπως διανοητική έκπτωση, επίμονες απώλειες μνήμης , επιληψία και άνοια. Επίσης, περιλαμβάνονται βλάβες στο περιφερικό νευρικό σύστημα.
Παραπομπές
Νευροτοξινες Κατηγορία:Τοξικολογία
Μαγδαληνή του Βρανδεμβούργου, λαντγκραβίνα της Έσσης-Ντάρμστατ
Η Μαγδαληνή, γερμ. Magdalene von Brandenburg von Hohenzollern (7 Ιανουαρίου 1582 - 4 Μαΐου 1616) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Ντάρμστατ.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη (1η από τον 3ο γάμο) του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της 3ης συζύγου του Ελισάβετ των Ασκάνια, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ε΄ λάντγκραβο της Έσσης-Ντάρμσταντ και είχε τέκνα:
Καρολίνα Στραμάρε
Η Καρολίνα Στραμάρε (ιταλικά: Carolina Stramare, γενν. Γένοβα, 27 Ιανουαρίου 1999) είναι Ιταλίδα μοντέλο που αναδείχθηκε Μις Ιταλία 2019.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γένοβα στις 27 Ιανουαρίου 1999, μετοίκησε στο Βιτζέβανο της Λομβαρδία όπου έλαβε δίπλωμα γλωσσολογίας.
Από το καλοκαίρι του 2019 φέρει τον τίτλο "Μις Λομβαρδία 2019", κάτι που της επέτρεψε να λάβει μέρος στον τελικό για την ανάδειξη της Μις Ιταλία 2019, τον οποίο παρουσίασε η Τζίνα Λολομπρίτζιτα. Αφιέρωσε τη νίκη στη μητέρα της, η οποία είχε αποβιώσει από καρκίνο το 2018.
Προσωπική ζωή
Είναι σε σχέση με τον Σέρβο ποδοσφαιριστή της Γιουβέντους, Ντούσαν Βλάχοβιτς.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλικά καλλιστεία Κατηγορία:Μις Ιταλία
Γκριζοκαπόνι
Γκριζοκαπόνι είναι η εμπορική ονομασία του θαλάσσιου ψαριού με επιστημονική ονομασία Chelidonichthys cuculus, το οποίο ανήκει στην τάξη σκορπαινόμορφα και στην οικογένεια τριγλίδες. Αποτελεί ένα από τα εννέα είδη του γένους χελιδωνιχθύς. Ταξινομήθηκε για πρώτη φορά το 1758 από τον ίδιο τον πατέρα της ταξινομικής των ζωντανών οργανισμών Κάρολο Λινναίο ως Aspitrigla cuculus, Chelidonichthys cuculus ή Trigla cuculus. Ο τριψήφιος κωδικός αλιεύματος FAO για το είδος είναι GUR. Είναι διαδεδομένο στον ανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό και σε όλη τη Μεσόγειο Θάλασσα, ενώ πιθανώς να ζει και στη Μαύρη Θάλασσα.
Περιγραφή
Τα καπόνια γενικώς είναι ψάρια του βυθού με χαρακτηριστική εμφάνιση, μεγάλα κεφάλια και μεγάλα μάτια. Το κεφάλι προστατεύεται από οστεώδεις πλάκες και ισχυρά αγκάθια. Οι κατώτερες τρεις ακτίνες των πλευρικών πτερυγίων είναι χωρισμένες, σαν δάκτυλα, και περιέχουν αισθητήρια όργανα που χρησιμεύουν στην ανίχνευση της τροφής του. Το γκριζοκαπόνι έχει ογκώδες σώμα, μεγάλο κεφάλι και μάτια, και μετρίως μεγάλα λέπια. Φθάνει σε μέγιστο μήκος τα 40 εκατοστόμετρα. Η απόχρωση είναι ανοικτόχρωμη ερυθρή με ασημένια τμήματα στα πλευρά και στο κεφάλι. Οι προστατευτικές οστεώδεις πλάκες του κεφαλιού είναι πολύ εμφανείς σε αυτό το είδος. Κατά μήκος της πλευρικής γραμμής υπάρχει μία σειρά από μεγάλα, πλακοειδή λέπια. Το χωρισμένο ραχιαίο πτερύγιο έχει εννέα αγκάθια και 17 ή 18 μαλακές ακτίνες, ενώ το πρωκτικό πτερύγιο δεν έχει αγκάθια και αποτελείται από 16 έως 18 μαλακές ακτίνες.
Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
Το γκριζοκαπόνι ζει στο εύκρατο τμήμα του ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού και στη Μεσόγειο Θάλασσα. Συναντάται από τις ακτές της νότιας Νορβηγίας και Σουηδίας και νοτιότερα, στις Βρετανικές Νήσους, στις ακτές της Γαλλίας και της Ιβηρικής, στη Μαδέρα, στις Αζόρες και στις ακτές του Μαρόκου και της Μαυριτανίας. Υπάρχει επίσης, σε λίγο μικρότερους αριθμούς, σε όλη τη Μεσόγειο και ίσως και στη Μαύρη Θάλασσα. Ζει κυρίως στον βυθό, αλλά σε διάφορα βάθη, από λίγα μέτρα μέχρι και 400 μέτρα, και σε διάφορου τύπου βυθούς: αμμώδεις, βοτσαλωτούς ή βραχώδεις. Πάντως συνήθως βρίσκεται σε βάθη μεταξύ 30 και 250 μέτρων. Τρέφεται με μικρά ψαράκια, οστρακόδερμα και άλλα ασπόνδυλα, που ζουν κρυμμένα στον βυθό της θάλασσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκορπαινόμορφα Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC)
Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ισραήλ
Το Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ισραήλ είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση του Ισραήλ, που διοργανώνεται από την Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ισραήλ.
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Ισραήλ στο απλό ανδρών και στο απλό γυναικών. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1953. Το 1973 αναβλήθηκε λόγω του Δ' Αραβοϊσραηλινού πολέμου και το 1981 εξαιτίας του πολέμου του Λιβάνου.
Κάτοχοι μεταλλίων
thumb|right|Ο 6 φορές πρωταθλητής στο απλό ανδρών, Γιανίβ Σαρόν. thumb|right|Ο 3 φορές πρωταθλητής στο απλό ανδρών, Σιμόν Ραμπίνοβιτς.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Ιωάννης Χάλης
Γενικά
Ο Ιωάννης Χάλης προερχόταν από το Θέρισο της Κρήτης και ήταν από τους πρώτους στην Κρήτη που μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία. Ήταν επίσης φημισμένος στρατηγός, ο οποίος πρόσφερε τα μέγιστα στην Επανάσταση των Κρητών έναντια των Τούρκων. Σημαντική ήταν η συνεισφορά του στην μάχη της Μαλάξας τον Ιούλιο του 1822, εκεί επιτέθηκε εναντίον των πρώτων αποβατικών σωμάτων, πεζών και ιππέων και προκάλεσε σ' αυτούς σύγχυση και αργοπορία, ώστε να βρουν τον καιρό οι απομονωμένοι στο Ακρωτήρι να ενωθούν μαζί του. Ευφυές σχέδιο των Ελλήνων να πλήξουν από τη Μαλάξα στις 10 Ιουνίου 1822, νύχτα Σαββάτου, τον κατασκηνωμένο εχθρό με επικεφαλής τον Σήφακα και τον Ιωάννη Χάλη δεν έφερε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, επειδή οι στρατιώτες άργησαν να ξυπνήσουν και να κινηθούν στην προσδιορισμένη ώρα. Έτσι έχασαν την ευκαιρία να καταφέρουν ένα γερό χτύπημα στους Αιγυπτίους.
Ύστερα απο τις πολλές επιτυχίες του στον αγώνα της Επανάστασης των Κρητών, η προσωρινή Κυβέρνηση της Ελλάδας διόρισε τον Ι.Χάλη και τον συναγώνιστή του Χατζημιχάλη αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων της Κρήτης. Αυτό ακριβώς, αποτελεί απόδειξη της καθοριστικής συνεισφοράς τους στον αγώνα των Κρητών έναντια στους Τούρκους.
Αδέλφια του Ιωάννη Χάλη ηταν ο Στέφανος και ο Βασίλης Χάλης, αγωνιστές και αυτοι της Επανάστασης. Ο Στέφανος δε, που ήταν ο νεώτερος από τους αδελφούς Χάληδες ήταν και ο πλέον μορφωμένος. Είχε υπηρετήσει στο αγγλικό προξενείο και ειχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία.
Η προσφορά του στην Έπανασταση της Κρήτης
Στις 4 Ιουλίου 1821 οι Έλληνες κέρδισαν μεγάλη νίκη σε μάχη με τον Λατίφ Πασά που κατευθύνθηκε προς τους Λάκκους για να πνίξει την Επανάσταση στο Θέρισο. Στις 15 Ιούλιου η τουρκική εμπροσθοφυλακή συγκρούσθηκε με τους ενόπλους του Βασίλη Χάλη και Ανδρέα Φασούλη, τους οποίους ενίσχυσαν αποφασιστικά ο Ιώαννης Χάλης, ο Γ. Δασκαλάκης και μια ομάδα από 80 Λακκιώτες. Οι Έλληνες κατόρθωσαν να κερδίσουν μεγάλη νίκη και ο Λατίφ Πασάς μόλις που πρόλαβε τρέχοντας να κλεισθεί με τον στρατό του στο κάστρο των Χανίων.
Στις 25 Ιουλίου οι Τούρκοι πραγματοποίησαν νέα έξοδο από τα Χανία. Στα Μουστουνάρια συγκρούσθηκαν με τους Βασίλη Χάλη, Ανρέα Φασούλη, Ιωάννη Χάλη και Γ. Δασκαλάκη αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και να γυρίσουν πάλι στα Χανιά.
Στις 19 Αυγούστου επιτέθηκαν εναντίον του στρατού του Σερίφ Πασά του Ηράκλειου και του Οσμάν Πασά του Ρεθύμνου, κοντά στις Αλίακες ο Γ. Δασκαλάκης, ο Παναγιώτου και οι Χάληδες (Ιωάννης, Βασίλειος, Στέφανος) και τους νίκησαν. Οι Τούρκοι έχασαν 200 άνδρες ενώ ανό τους Έλληνες σκοτώθηκαν λίγοι. Στη μάχη έπεσε πολεμώντας ηρωικά ο μικρότερος από τους αδελφούς Χάλη, ο Στέφανος.
Με την άφιξη στα τέλη Μαρτίου 1822 στην Κρήτη ο Γάλλος Φιλέλληνας Βαλέστ, έπεισε τους επαναστάτες να προσβάλλουν το φρούριο του Ρεθύμνου, ώστε με το ορμητήριο αυτό να διεξάγουν καλύτερα τις επιχειρήσεις στο νησί. Στην επιχείρηση αυτή έτρεξαν πολλοί οπλαρχηγοί ανό όλη την Κρήτη, ανάμεσα στους οποίους και ο Ι.Χάλης, ο Γ.Δεληγιαννάκης και ο Ν. Κωνσταντουδάκης, επικεφαλής Ρεθύμνιών, Αποκορωνιωτών και Κυδωνιατών, μαζί με τους οποίους στρατοπέδευσε και ο Βαλέστ. Στα τέλη Απριλίου ο Αφεντούλιεφ διέταξε τους Κρητικούς οπλαρχηγούς να εκστρατεύσουν εναντίον των αγριωτάτων Ταυροκητικών της περιοχής του Σελίνου. Παράλληλα με την επιχείρηση εναντίον του Σελίνου, ο Αφεντούλιεφ αποφάσισε να γίνει εισβολή ελληνικών δυνάμεων στον Κίσσαμο, ώστε να δημιουργηθεί αντιπερισπασμός. Οι οπλαρχηγοί Χάλης και Σήφακας όμως τον έπεισαν πως έπρεπε να προηγηθεί επίθεση εναντίον των Τούρκων της Κυδωνίας. Στις 25 Απριλίου 1822, ο Σήφακας, ο Ι. Χάλης, ο Μανουσοσήφης και ο Γρ. Δαμιανός, για να απαλλάξουν τον ελληνικό πληθυσμό της περιοχής από τις βιαιοπραγίες των Τούρκων, κατέλαβαν επίκαιρες θέσεις κοντά στα Χανιά και νλικησαν τους Τούρκους σε μάχη κοντά στο Τάρατσο.
Ο Χασάν Πασάς εξανάγκασε τον επίσκοπο Κυδωνίας Καλλίνικο να απευθύνει επίστολή στους Κρητικούς, όπου να τους καλεί σε παράδοση των όπλων και υποταγή. Στην απάντησή τους προς τον επίσκοπο, ο Ι. Χάλης και οι άλλοι οπλαρχηγοί εξέφρασαν την απορία τους για την προτροπή αυτή και διατράνωσαν την απόφασή τους "ν' απωθάνωμεν όλοι ομού ή να απαλλαχθώμεν από τιαύτη φρικτή τυραννία".
Οι Έλληνες οπλαρχηγοί, μόλις πληροφορήθηκαν την πρόθεση του Χασάν Πασά να εκστρατεύσει εναντίον τους, αποφάσισαν να αναλάβουν εκείνοι την πρωτοβουλία της επίθεσης. Στόχος τους ήταν η Μαλάξα, σημαντική θέση για τις πολεμικές επιχειρήσεις ιδίως προς την πλευρά των Χανίων και του Αποκορώνου.
Στις 20 Ιουλίου 1822, στο χωριό Φρε, ο Σήφακας, ο Ι. Χάλης, ο Α. Πρωτοπαπαδάκης και ο Α. Παναγιώτου κατέστρωσαν σχέδιο περικύκλωσης κατά τη διάρκεια της νύχτας των 800 Τούρκων του στρατοπέδου της Μαλάξας. Παρά τον αιφνιδιασμό τους οι Τούρκοι απέκρουσαν την πρώτη επίθεση. Ακολούθησε σφοδρή μάχη όπου άστοχες ενέργειες των Σήφακα και Ι. Χάλη έφεραν ως αποτέλεσμα το θάνατο πολλών Σφακιανών και του γενναίου αρχηγού τους, Α. Πρωτοπαπαδάκη. Οι Έλληνες τότε αποσύρθηκαν και οι Τούρκοι παρέμειναν κύριοι της Μαλάξας. Απροσδόκητα όμως, κατά τα τέλη Ιουλίου, οι Τούρκοι εγκατέλειψαν τη σημαντική αυτή θέση, που έσπευσε αμέσως να καταλάβει ο Σήφακας.
Στις 20 Νοεμβρίου 1827 οργανώθηκε εκστρατεία με ορμητήριο την Γραμβούσα με αρχήγο τον Ι. Χάλη, με στόχο απόβαση στον Αγ. Νικόλαο κοντά στην Σπιναλόγγα. Ο Χάλης και οι άλλοι οπλαρχηγοί ταχύτατα κατόρθωσαν να εξουδετερώσουν την αντίσταση των Τούρκων, και κατόπιν προχώρησαν και κατέλαβαν το χωριό Κριτσά.
Το Μάρτιο του 1827 ο Χατζημιχάλης αναχώρισε με το ιππικό του απο τη Γραμβούσα για τα Σφακιά, οπου οι κάτοικοι τον υποδέχθηκαν με μεγάλη ανακούφιση, εξαιτίας της στενής πολιορκίας του πασά της Κυδωνίας Μουσταφά. Σε λίγο έφτασε εκεί και ο Ι.Χάλης με Γραμβουσιανούς ενόπλους. Και οι δύο αρχηγοί βρέθηκαν ομως σύντομα σε αδυναμία να λύσουν το οξύτατο πρόβλημα της ελλείψεως τροφών, παρά τις συγκινητικές προσφορές Σφακιανών σε χρήματα. Έτσι οι Σφακιανοί έμειναν πάλι μόνοι στην αντιμετώπιιση του πολυάριθμου εχθρικού στρατού του Μουσταφά, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις των δυό στρατηγών για βοήθεια απο την Κύβερνηση.
Ο Θάνατός του
Απ' ότι γνωρίζουμε, ο Ιωάννης Χάλης πέθανε το 1828 στην Ίμπρο σε ηλικία 38 χρόνων.
Παραπομπές
https://www.istorikathemata.com/2014/05/The-battle-of-Crete-1821-1824.html
https://mikisguide.gr/o-giannis-chalis-pro-propappous-tou-miki-theodoraki-oplarchigos-stin-epanastasi-tou-21-kanei-tin-archi/
Παράγοντας ενεργοποίησης αιμοπεταλίων
thumb|Χημική δομή του παράγοντα ενεργοποίησης αιμοπεταλίων (PAF) Ο παράγοντας ενεργοποίησης αιμοπεταλίων (Platelet Activating Factor, PAF) είναι λιποειδική ένωση που ανήκει στην τάξη των φωσφολιποειδών. Η ονομασία της ένωσης κατά IUPAC είναι: 1-Ο-αλκυλο-2-ακετυλο-sn-γλυκερο-3-φωσφο-χολίνη και προσδιορίζει δομικά την ένωση ως ένα γλυκεριναιθερικό ανάλογο της φωσφατιδυλοχολίνης. Τον Οκτώβριο του 1979 διαλευκάνθηκε και αποδείχθηκε η δομή του PAF από τους Demopoulos, Pinckard και Hanahan, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο San Antonio.
Ο PAF αποτελεί ένα δραστικό μεσολαβητή της φλεγμονής, ο οποίος συντίθεται, μετά από διέργεση, από διάφορους τύπους κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων των μονοκυττάρων, των μακροφάγων, των ενδοθηλιακών κυττάρων και των αιμοπεταλίων. Αρχικά, παρουσιάστηκε ως αλλεργιογόνος παράγοντας στο αίμα ζώων με αναφυλαξία, ο οποίος προκαλούσε την ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων. Εντούτοις, στις μέρες μας, είναι γνωστό ότι έχει πολλές βιολογικές δράσεις, όπως είναι η προσέλκυση και ενεργοποίηση των λευκοκυττάρων, η αύξηση της διαπερατότητας των αγγείων, διάφορες καρδιοαγγειακές δράσεις, καθώς και δράσεις στο ήπαρ και στο κεντρικό νευρικό σύστημα.
Χημική δομή και χαρακτηριστικά του PAF
Ο PAF διαθέτει δύο χαρακτηριστικά σχετικά ασυνήθιστα για τα φωσφολιποειδή:
(α) Στον άνθρακα C1 της γλυκερόλης υπάρχει αιθερικός δεσμός (-CH2OR) με μία μεγάλης ανθρακικής αλυσίδας αλκυλομάδα, κάτι ασυνήθιστο, αφού ο κανόνας είναι η ύπαρξη εστερικού δεσμού (-CH2OCOR) με μεγάλης ανθρακικής αλυσίδας λιπαρά οξέα.
(β) το υδροξύλιο του άνθρακα C2 (sn-2) της γλυκερόλης είναι εστεροποιημένο με οξικό οξύ, (>CHOCOCH3), κάτι το οποίο είναι επίσης ασυνήθιστο λόγω του μικρού μεγέθους του οξέος.
Ο PAF μπορεί να συντεθεί από δύο διαφορετικές ενζυμικές πορείες, την πορεία αναδιαμόρφωσης (remodeling) και την εξ υπαρχής ή αλλιώς de novo πορεία βιοσύνθεσης.
Ο PAF διαδραματίζει κεντρικό ρόλο σε πολλές βιοχημικές διαδικασίες παθολογικές ή μη. Βιοσυντίθεται από πολλούς τύπους κυττάρων, από κύτταρα προκαρυωτικά και ευκαρυωτικά, από φυτικά-ζωικά κύτταρα, αλλά και από ιστούς. Παρουσιάζει πληθώρα δράσεων και εμπλέκεται σε μεγάλο αριθμό παθοφυσιολογικών καταστάσεων.
Φυσικoχημικές ιδιότητες
Είναι μια λευκόχρωμη ουσία, λιπαρής υφής διαλυτή σε μεθανόλη, αιθανόλη, χλωροφόρμιο-μεθανόλη, χλωροφόρμιο:μεθανόλη:νερό (1:1:0,9 v/v), NaCl 0,15 M που περιέχει 1 mg/mL αλβουμίνης.
Αντίθετα, ο PAF είναι ουσία αδιάλυτη σε χλωροφόρμιο, διαιθυλαιθέρα, βενζόλιο, ακετόνη, NaCl 0,15 M και νερό.
Η κρίσιμη μικκυλιακή συγκέντρωση (critical micelle concentration, CMC) για τον PAF με 18 άτομα άνθρακα στην γλυκεριναιθερική αλυσίδα είναι 2 x 10-5 Μ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιπίδια Κατηγορία:Αίμα
Εθνική Ολλανδίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Ολλανδίας είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ολλανδίας στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών και τελεί υπό τον έλεγχο της Ολλανδικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (NBB). Η ολλανδική ομάδα έχει συμμετάσχει 16 φορές στο Ευρωμπάσκετ και μία φορά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Ιστορία
Η εθνική ομάδα της Ολλανδίας, στις περιπτώσεις κατά τις οποίες κατάφερε να προκριθεί στο Ευρωμπάσκετ, υπήρξε αρκετά ανταγωνιστική σε ορισμένες από τις διοργανώσεις που έλαβε μέρος. Έφτασε μία φορά στην τετράδα, ενώ αρκετές φορές προκρίθηκε στη φάση νοκ-άουτ.
Στατιστικά
Για το 2023, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Ολλανδίας βρισκόταν στη 45η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ολλανδιας
Πάσσος Ροδόπης
Ο Πάσσος είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Πάσσος βρίσκεται στον του κάμπο της Κομοτηνής σε υψόμετρο 40 μέτρα. Απέχει 17 χλμ. Α. από την Κομοτηνή ενώ είναι ανάμεσα στη Φιλλύρα (ΝΔ. - 5 χλμ.), τον Άρατο (ΒΑ.) και Αρίσβη (Β.-ΒΑ.). Νότια του χωριού περνάει η ΕΟ Κομοτηνής - Αλεξανδρούπολης και δυτικά ο χείμαρρος Μακροπόταμος. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και ειδικότερα τα καπνά. Στην περιοχή έχουν εντοπιστεί τρεις τύμβοι, απομεινάρια παλιών βυζαντινών οικισμών καθώς και τα ερείπια μικρού, πιθανόν μονόχωρου βυζαντινού ναού. Η ονομασία του επί τουρκοκρατίας ήταν Μπασερλή. Επίσημα αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην κοινότητα Αρίσβης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Πατερμών που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 747 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Επαρχία Γκουλρίπσι
Η Επαρχία Γκουλρίπσι (γεωργιανά: გულრიფშის რაიონი, αμπχαζικά: Гәылрыҧшь араион) είναι μια επαρχία της Αμπχαζίας, μία από τις αποσχισθείσες δημοκρατίες της Γεωργίας. Αντιστοιχεί στην ομώνυμη επαρχία της Γεωργίας. Η πρωτεύουσα του είναι το Γκουλρίπσι, η ομώνυμη πόλη. Μέχρι τη μάχη στην κοιλάδα Κοντόρι τον Αύγουστο του 2008, το βορειοανατολικό τμήμα της επαρχίας Γκουλρίπσι ανήκε στην Άνω Αμπχαζία, τη γωνία της Αμπχαζίας που ελεγχόταν από τη Γεωργία μέχρι τη μάχη της κοιλάδας Κοντόρι κατά τη διάρκεια του πολέμου της Νότιας Οσετίας τον Αύγουστο του 2008. Στην Άνω Αμπχαζία φιλοξενούνταν 1.956 από τους 19.918 κατοίκους της περιοχής, οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκαν στους Σβάνους (υποομάδα του γεωργιανού λαού). Οι περισσότεροι από αυτούς έφυγαν πριν από τη μάχη και δεν έχουν επιστρέψει ακόμα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο καθεδρικός ναός της Ντράντα βρίσκεται πάνω από ένα ιερό που έκτισε ο Ιουστινιανός το 551. Το μεσαιωνικό πριγκηπάτο του Νταλ-Τσαμπάλ βρισκόταν στην επαρχία. Το κύριο αεροδρόμιο της Αμπχαζίας, το αεροδρόμιο Σουχούμι Ντράντα, βρίσκεται επίσης στην επαρχία Γκουλρίπσι.
Διοίκηση
Ο Αντγκούρ Χαράζια διορίστηκε εκ νέου ως επικεφαλής της διοίκησης στις 10 Μαΐου 2001 μετά τις τοπικές εκλογές του Μαρτίου 2001.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2002, ο Πρόεδρος Αρντζίνμπα αφαίρεσε τον Χαράζια ως επικεφαλής της διοίκησης και τον διόρισε Υπουργό Γεωργίας και Τροφίμων.
Στις 16 Ιουνίου 2003, ο Πρόεδρος Αρντζίνμπα όρισε τον Ταμάζ Γκόγκια ως επικεφαλής της διοίκησης. Στις αρχές του 2004, οι περιφερειακοί υπάλληλοι παρέμειναν μακριά από την εργασία τους για να διαμαρτυρηθούν για αυτό που αντιλαμβάνονταν ως αγένεια από τη Γκόγκια. Ως απάντηση, ο Γκόγκια υπέβαλε αίτηση παραίτησης, την οποία ο Πρόεδρος Αρντζίνμπα ενέκρινε στις 9 Φεβρουαρίου, διορίζοντας τον πρώτο αναπληρωτή επικεφαλής Ασλάν Μπαρατέλια ως επικεφαλής.
Στις 24 Μαρτίου 2005, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Σεργκέι Μπαγκάπς αντικατέστησε τον επικεφαλής της διοίκησης Ασλάν Μπαρατέλια με τον Μιχαήλ Λόγκουα. Στις προεδρικές εκλογές του 2011, ο Λόγκουα συμμετείχε με επιτυχία στις εκλογές ως Αντιπρόεδρος μαζί με τον Αλεξάντερ Ανκβάμπ. Τον διαδέχθηκε στις 14 Δεκεμβρίου ο Τιμούρ Έσμπα, ο οποίος είχε προηγουμένως διατελέσει αναπληρωτής επικεφαλής.
Μετά την Επανάσταση του Μαΐου 2014 και την εκλογή του Ραούλ Χατζίμπα ως Προέδρου, στις 23 Σεπτεμβρίου 2014 αντικατέστησε τον Έσμπα με τον Ασλάν Μπαρατέλια.
Δημογραφία
Κατά τη στιγμή της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 18.032 άτομα, αποτελούμενοι από:
Οικισμοί
Οι κύριοι οικισμοί της επαρχίας είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της ΑμπχαζίαςΚατηγορία:Επαρχίες της Γεωργίας
Γκριγκόρε Βιέρου
Ο Γκριγκόρε Βιέρου (14 Φεβρουαρίου 1935, Περερίτα, κομητεία Χοτίν, Βασίλειο της Ρουμανίας – 18 Ιανουαρίου 2009, Κισινάου, Δημοκρατία της Μολδαβίας) ήταν Ρουμάνος ποιητής, συγγραφέας και υπέρμαχος της ένωσης της Ρουμανίας με τη Μολδαβία. Είχε καταγωγή από τη Βεσσαραβία. Είναι επίσης γνωστός για τα ποιήματά του και τα βιβλία για παιδιά. Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από ζωηρά φυσικά σκηνικά, πατριωτισμό, καθώς και από μια λατρεμένη εικόνα της ιερής μητέρας. Ο Βιέρου έγραψε στη ρουμανική γλώσσα. Το 1993 εξελέγη ανταποκριτής μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας.
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε στο χωριό Περερίτα, στην κομητεία  Χοτίν, εκείνη την εποχή, μέρος της Ρουμανίας (σήμερα μέρος της περιοχής Μπριτσένι, Μολδαβία). Οι γονείς του, Πάβελ και Ευντοκία Βιέρου (το γένος Ντίντικ) ήταν αγρότες.
Το 1950 αποφοίτησε από το 7-τάξιο σχολείο του χωριού του και μετά παρακολούθησε το γυμνάσιο στο Λιπτσάνι, από το οποίο αποφοίτησε το 1953.
Προσωπική ζωή
Ο Βιέρου ήταν παντρεμένος με τη Ραΐσα Βιέρου από το 1959. Είχαν δύο γιους, τον Τεοντόρ και τον Καλίν Βιέρου.
Δημιουργική εργασία
Το πρώτο του εκδοτικό ντεμπούτο ήταν το 1957, ένα βιβλιαράκι με ποιήματα για παιδιά, το «Alarma» («Συναγερμός»), που εκτιμήθηκε θετικά από τους κριτικούς λογοτεχνίας. Την επόμενη χρονιά, ο Βιέρου αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Κρατικό Πανεπιστήμιο Ιόν Κρεάνγκα στο Κισινάου με πτυχίο ιστορίας και φιλολογίας. Εργάστηκε ως συντάκτης στο περιοδικό " Scînteia Leninistă" ("Η Σπίθα του λενινιστή" ) σχεδιασμένο για παιδιά, προς το παρόν ονομάζεται "Noi" ( "Εμείς" ), και στην εφημερίδα "Tînărul leninist" ("Ο νεαρός λενινιστής" ), επί του παρόντος "Florile Dalbe" ( "Λευκά λουλούδια" ).
Το 1959, έγινε συντάκτης στο περιοδικό «Nistru», σήμερα «Basarabia» (Βεσσαραβία), μια έκδοση της Ένωσης Συγγραφέων της Μολδαβίας.
Από το 1960 έως το 1963, υπηρέτησε ως αρχισυντάκτης του εκδοτικού οίκου " Cartea Moldovenească" (Το Μολδαβικό Βιβλίο).
Το 1967, το βιβλίο του Βιέρου «Ποίηση για αναγνώστες όλων των ηλικιών» (εκδόθηκε το 1965) τιμήθηκε με το Μολδαβικό Βραβείο Λογοτεχνίας Νέων. Την επόμενη χρονιά, το βιβλίο του «Το όνομά σου» έγινε μέρος του προγράμματος σπουδών της σύγχρονης λογοτεχνίας στα πανεπιστήμια της Μολδαβίας.
Πολλοί Μολδαβοί συνθέτες εμπνεύστηκαν από την ποίηση του Γκριγκόρε Βιέρου (τραγούδι "Poftim de intrați", "Cine crede" κ.λπ.), ο ίδιος ο ποιητής είναι συγγραφέας πολλών μελωδιών ("Să crești mare" κ.λπ.) και από το 1964 άρχισε να συνεργάζεται με τη συνθέτρια Γιούλια Τσιμπούλσκαγια («Soare, soare» (Ήλιος, ήλιος), «Clopoțeii» (Καμπάνες), «Stea-stea, logostea», «Ramule-neamule», «Cîntînd cu iubire» (Τραγουδώντας με αγάπη) κ.ά. ).
Ήταν συχνός καλεσμένος του "Το Σπίτι της Ποίησης" στο χωριό Κοτσιουλία, στην περιοχή Καντεμίρ. Εδώ γράφτηκε και το περίφημο βιβλίο για παιδιά προσχολικής ηλικίας «Albinuța» (Μέλισσα).
Το 1968 ήταν σημείο καμπής για τη μοίρα του ποιητή. Αυτό το έτος έγινε αξιοσημείωτος από τον τόμο του λυρικού "Numele Tău" ("Το όνομά σου"), με μια εισαγωγή που έγραψε ο Ιόν Ντρούτσα. Το βιβλίο εκτιμήθηκε από τους κριτικούς λογοτεχνίας ως η πιο πρωτότυπη ποιητική παρουσίαση. Τη χρονιά της έκδοσής του έγινε αντικείμενο μελέτης στο πανεπιστήμιο στα πλαίσια των μαθημάτων, που ορίζονται για τη σύγχρονη εθνική λογοτεχνία. Τρία ποιήματα του τόμου έχουν τίτλο: Τούντορ Αργκέζι Λουτσιάν Μπλάγκα, Κονσταντίν Μπρανκούζι, και άλλα δύο είναι αφιερωμένα στον Νικολάε Λάμπις και τον Μάριν Σορέσκου. Για πρώτη φορά, στη μεταπολεμική περίοδο, τέτοιες αφιερώσεις εμφανίστηκαν στους στίχους της Βεσσαραβίας.
Πολιτική δραστηριότητα
Από το 1971, ο Γκριγκόρε Βιέρου είναι μέλος της Οργάνωσης Κομσομόλ, του τμήματος νεολαίας του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Το 1973, ο Γκριγκόρε Βιέρου πέρασε το Προύθο μέσα από μια αντιπροσωπεία σοβιετικών συγγραφέων. Συμμετείχε στη συνάντηση με τους συντάκτες του περιοδικού «20ος Αιώνας»: Νταν Χαουλίκα, Στεφάν Αουγκουστίν Ντοϊνάς, Ιοανίτσιε Ολτεάνου, Τζέω Σερμπάν, Τατιάνα Νικολέσκου. Κατόπιν αιτήματός του, έχει επισκεφθεί τα μοναστήρια Πούτνα, Βόρονετς, Σουτσεβίτσα, Ντραγκομίρνα, Βαράτεκ. Επέστρεψε στο Κισινάου με μια τσάντα βιβλία. Αργότερα ο ποιητής κάνει την εξής ομολογία: «Αν κάποιος ονειρευόταν να φτάσει στο διάστημα, για όλη μου τη ζωή εγώ ονειρευόμουν να διασχίσω τον Ποταμό Προύθο». Το 1974 και το 1977, προσκεκλημένος από τον πρόεδρο της Ένωσης Ρουμάνων Συγγραφέων, ο Βιέρου επισκέφθηκε το Βουκουρέστι, την Κωνστάντζα, το Ιάσιο και πόλεις της Τρανσυλβανίας.
Το 1978, ο εκδοτικός οίκος "Junimea" τύπωσε το "Το Αστέρι της Παρασκευής", το πρώτο έργο του Βιέρου, που εκδόθηκε στη Ρουμανία.
Το 1989 εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου της Μολδαβίας και έκανε εκστρατεία για την ένωση της Ρουμανίας και της Μολδαβίας. Την επόμενη χρονιά εξελέγη Επίτιμο Μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας. Το 1992, η Ρουμανική Ακαδημία πρότεινε τον Βιέρου για το Νόμπελ Ειρήνης.
Το 1995 έγινε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ρουμανικής Εταιρείας Ραδιοφωνίας και το 1996 κέρδισε πολλά ρουμανικά λογοτεχνικά βραβεία.
Το 2000, ο Βιέρου τιμήθηκε με το μετάλλιο " Εμινέσκου " από τη ρουμανική κυβέρνηση.
Συμμετοχή στο Εθνικό Απελευθερωτικό Κίνημα της Βεσσαραβίας
δεξιά|μικρογραφία|313x313εσ| Γκριγκόρε Βιέρου, [[Ιόν Βαταμάνου και Σεραφείμ Σάκα το '70.]] Στα τέλη της δεκαετίας του '80, ο Γκριγκόρε Βιέρου βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του Εθνικοαπελευθερωτικού Κινήματος στη Βεσσαραβία, τα κείμενά του (συμπεριλαμβανομένων των τραγουδιών στους στίχους του) παίζουν μεγάλο ρόλο στην αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Ρουμάνων στη Βεσσαραβία. Ο Βιέρου είναι ένας από τους ιδρυτές του Λαϊκού Μετώπου της Μολδαβίας και είναι μεταξύ των οργανωτών και των ηγετών της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της 27ης Αυγούστου 1989. Συμμετέχει ενεργά στις συζητήσεις της 13ης συνόδου του Ανώτατου Σοβιέτ των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, στην οποία ψηφίζεται η ρουμανική γλώσσα ως επίσημη γλώσσα και η μετάβαση στη λατινική ορθογραφία.
Θάνατος
Στις 16 Ιανουαρίου 2009 ο Βιέρου υπέστη σοβαρό τροχαίο και εισήχθη στο Νοσοκομείο Επειγόντων Περιστατικών στο Κισινάου. Ο Γκριγκόρε Βιέρου ήταν σε κρίσιμη κατάσταση με πολυτραύμα, κλειστό κρανιοεγκεφαλικό τραύμα, εγκεφαλική θλάση και κλειστό τραύμα στο στήθος, θλάση καρδιάς και πνεύμονες και θλάση των κοιλιακών οργάνων, με ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης. Το τροχαίο ατύχημα σημειώθηκε τη νύχτα της 15ης προς 16 Ιανουαρίου, στη 1:30 π.μ. στο δρομολόγιο R-3 Κισινάου– Χάντσεστι– Τσιμισλία– Μπασαραμπέασκα. Στη θέση του οδηγού βρισκόταν ο Γκεόργκε Μουντεάνου, επίτιμος καλλιτέχνης της Δημοκρατίας της Μολδαβίας και αναπληρωτής διευθυντής του συγκροτήματος λαϊκών χορών "Joc" (Παιχνίδι) του Κισινάου, ο οποίος βρίσκεται σε ευκολότερη κατάσταση. Εκείνη την εποχή, ήταν έξω με φίλους, για να γιορτάσει τα γενέθλια του Μιχάι Εμινέσκου, ενός Ρουμάνου ποιητή του 19ου αιώνα. Ο Βιέρου πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 2009 στο Νοσοκομείο Επειγόντων Περιστατικών στο Κισινάου δύο ημέρες μετά το ατύχημα, μετά από καρδιακή ανεπάρκεια από την οποία δεν μπόρεσε να αναζωογονηθεί.
Ο Γκριγκόρε Βιέρου κηδεύτηκε στις 20 Ιανουαρίου 2009 στο Κισινάου, στο Κεντρικό Νεκροταφείο στην οδό Αρμεάνα. Στην κηδεία παρευρέθηκαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, τα τμήματα του Γκριγκόρε Βιέρου, όπως τα αποκαλούσε στο άρθρο του ο καθηγητής Νταν Ντουνγκάτσιου. Το Κισινάου δεν είχε γνωρίσει τέτοιες κηδείες από την ταφή των συζύγων Ντόινα και Ιόν Αλντέα Τεοντορόβιτς. Η ημέρα της 20ης Ιανουαρίου 2009 κηρύχθηκε ημέρα πένθους στη Δημοκρατία της Μολδαβίας, στις 10:00 σε ολόκληρη τη δημοκρατία τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή. Η κηδεία του Βιέρου μεταδόθηκε επίσης ζωντανά από το Teleradio Moldova.
Αμαντού Γκον Κουλιμπαλί
Ο Αμαντού Γκον Κουλιμπαλί (Amadou Gon Coulibaly, 10 Φεβρουαρίου 1959 – 8 Ιουλίου 2020) ήταν πολιτικός από την Ακτή Ελεφαντοστού, πρωθυπουργός της χώρας του από τον Ιανουάριο του 2017 ως τον θάνατό του, τον Ιούλιο του 2020. Προηγουμένως υπηρέτησε ως Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας, επί προεδρίας του Αλασάν Ουαταρά από το 2011 έως το 2017.
Γκριγκόρε Βιέρου
Βραβεία
Το 1996 κέρδισε πολλά ρουμανικά λογοτεχνικά βραβεία και την ίδια χρονιά, στις 23 Αυγούστου, κέρδισε το Τάγμα της Δημοκρατίας (Μολδαβία).
Αμαντού Γκον Κουλιμπαλί
Ζωή και σταδιοδρομία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 εργάστηκε ως τεχνικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Αλασάν Ουαταρά. Ο Κουλιμπαλί ήταν μέλος της εθνοσυνέλευσης από το 1995 έως το 2000. Υπηρέτησε, επίσης, ως δήμαρχος της Κορχογκό.
Γκριγκόρε Βιέρου
Βραβεία
Ο Ρουμάνος πρόεδρος Τραϊάν Μπασέσκου απένειμε μεταθανάτια στον Γκριγκόρε Βιέρου το παράσημο του Μεγαλόσταυρου του Άστρου της Ρουμανίας.
Στιγμές της ζωής του Βιέρου
μικρογραφία|417x417εσ| Γκριγκόρε Βιέρου, εικόνα του Πάουλ Μέτσετ Στον τόμο των στίχων, που σχεδιάστηκε για παιδιά "Trei iezi" (Τρία κατσικάκια), που δημοσιεύτηκε το 1970, υπήρχε επίσης το ποίημα "Curcubeul" (Το ουράνιο τόξο), στο οποίο ο Βιέρου, χρησιμοποιούσε τη μεταφορά του ουράνιου τόξου με τρία χρώματα, εξυμνώντας τη σημαία όλων των Ρουμάνων. Σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την έκδοση του βιβλίου, η σοβιετική λογοκρισία απέσυρε το βιβλίο από τα βιβλιοπωλεία και ο συγγραφέας κατηγορήθηκε για εκτροπή. Επίσης το 1970, εμφανίστηκε το βιβλίο The Abecedarul (Το αλφάβητο), που αναπτύχθηκε από τον Βιέρου σε συνεργασία με τον συγγραφέα Σπυρίδωνα Βανγκέλι. Ακόμη και στις μέρες μας, αυτό το εγχειρίδιο, το οποίο έχει επεξεργαστεί πολλές φορές με την πάροδο του χρόνου, εξακολουθεί να διδάσκεται στους μικρούς Βεσσαραβιανούς της πρώτης τάξης. Το 1989, ο Βιέρου και ο Βανγκέλι έφτιαξαν επίσης τη λατινική εκδοχή του The Abecedarul (Το αλφάβητο).
Αμαντού Γκον Κουλιμπαλί
Ζωή και σταδιοδρομία
Επιπρόσθετα του ανατέθηκε το χαρτοφυλάκιο του Προϋπολογισμού στις 19 Ιουλίου 2017.
Στο 3ο τακτικό συνέδριο του Συναγερμού των Ρεπουμπλικανών (RDR) τον Σεπτέμβριο του 2017 ο Κουλιμπαλί ορίστηκε ως πρώτος αντιπρόεδρος του εν λόγω (κυβερνώντος) κόμματος.
Γκριγκόρε Βιέρου
Στιγμές της ζωής του Βιέρου
Ο Βιέρου έγραψε, μεταξύ πολλών άλλων, τους στίχους για το soundtrack της ταινίας κινουμένων σχεδίων Μαρία, Μιραμπέλα, και το ποίημα του Βιέρου "Dragă Otee" ( Αγαπητέ Ότεε) έχει τραγουδηθεί από τον Γιούριε Σαντόβντικ. Αργότερα, το τραγούδι τραγουδήθηκε ξανά από τη Μολδαβική λαϊκή πανκ μπάντα Zdob și Zdub (Ο Ζντόμπ και ο Ζντούμπ).
Αμαντού Γκον Κουλιμπαλί
Ζωή και σταδιοδρομία
Ο Κουλιμπαλί υποβλήθηκε σε επέμβαση καρδιάς το 2012 και παρέμεινε στη Γαλλία για μακρά χρονική περίοδο το 2020, προκειμένου να υποβληθεί σε καρδιολογικές εξετάσεις και για ξεκούραση. Στις 2 Ιουλίου επέστρεψε στην Ακτή Ελεφαντοστού. όμως, απεβίωσε σε νοσοκομείο στις 8 Ιουλίου 2020, σε ηλικία 61 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ακτής Ελεφαντοστού
Γκριγκόρε Βιέρου
Στιγμές της ζωής του Βιέρου
Το 1988, στην εφημερίδα Literatura şi Arta (Λογοτεχνία και Τέχνη) στο Κισινάου, εμφανίστηκε το πρώτο λατινικά γραμμένο κείμενο από τη μεταπολεμική Βεσσαραβία. Συγγραφέας ήταν ο Γκριγκόρε Βιέρου.