cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρούμπι: Ένα Κράκεν στην Εφηβεία
Η ταινία ανακοινώθηκε τον Ιούνιο του 2021 ως Meet the Gillmans, με τους ηθοποιούς να επιλέγονται και η ταινία να είναι προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει το 2022. Ο Πολ Τίμπιτ προσλήφθηκε ως σκηνοθέτης, με την Μπράντι να υπογράφει συμβόλαιο για να γράψει την ταινία μαζί με τους Μπράουν και Ντιγκουσέπι. Η πλειοψηφία των ηθοποιών ανακοινώθηκε τον Μάρτιο του 2023, με τον ΝτεΜίκο να αντικαθιστά των Τίμπιτ ως σκηνοθέτη.
Το Ρούμπι: Ένα Κράκεν στην Εφηβεία έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων του Ανσί στις 15 Ιουνίου του 2023, και κυκλοφόρησε κινηματογραφικά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 30 Ιουνίου. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τα κινούμενα σχέδια και τις φωνητικές ερμηνείες αλλά επίκριναν την πλοκή και είναι εισπρακτική αποτυχία, έχοντας εισπράξει $41.8 εκατομμύρια παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $70 εκατομμυρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2023
Κάτω Βουλή της Ιρλανδίας
Η Κάτω Βουλή της Ιρλανδίας (ιρλανδικά: Dáil Éireann) είναι η κάτω βουλή, αλλά το κυριότερο σώμα, του Κοινοβουλίου της Ιρλανδίας (Oireachtas, Εριάχτας) στο οποίο συμπεριλαμβάνονται ο Πρόεδρος της Ιρλανδίας και η Ιρλανδική Γερουσία (Seanad Éireann, Σάναντ Έιρεν), η οποία είναι η άνω βουλή του Κοινοβουλίου της Ιρλανδίας. Συχνά αναφέρεται απλά ως Ντάιλ. Εκλέγεται άμεσα από τον λαό τουλάχιστον μία φορά κάθε πέντε χρόνια με το σύστημα της αναλογικής εκπροσώπησης μέσω του ενιαίου ψηφοδελτίου. Έχει ανάλογες δυνάμεις με εκείνες άλλων κάτω βουλών του κόσμου και είναι μακράν το κυρίαρχο σώμα του Κοινοβουλίου της Ιρλανδίας. Με βάση το Σύνταγμα της Ιρλανδίας, η Κάτω Βουλή μπορεί να εγκρίνει οποιονδήποτε νόμο επιθυμεί, καθώς και να προτείνει τον Πρωθυπουργό της Ιρλανδίας (Taoiseach, Τίσεχ). Από το 1922, η Κάτω Βουλή της Ιρλανδίας συνεδριάζει στην Οικία Λένστερ στο Δουβλίνο.
Ονομασία
Το όνομα Ντάιλ Έιρεν (Dáil Éireann) προέρχεται από την ιρλανδική γλώσσα αλλά είναι ο επίσημος τίτλος της Κάτω Βουλής της Ιρλανδίας τόσο στα αγγλικά όσο και στα ιρλανδικά, όπως αναφέρεται στο Σύνταγμα της Ιρλανδίας. Από την ίδρυσή της το 1919 έχει αναφερθεί και ως Εθνοσυνέλευση και Βουλή των Αντιπροσώπων.
Σε καθημερινή χρήση, η λέξη Ντάιλ συνοδεύεται από οριστικό άρθρο, όχι όμως και το Ντάιλ Έιρεν. Επομένως, κάποιος μπορεί να μιλήσει για "το Ντάιλ" αλλά όχι για "το Ντάιλ Έιρεν".
Ο πληθυντικός αριθμός του ντάιλ είναι ντάλα (ιρλ. dála) και χρησιμοποιείται όταν κάποιος θέλει να αναφερθεί στην Κάτω Βουλή όπως διαμορφώθηκε σε διαφορετικές εκλογές, για παράδειγμα όταν κάποιος θέλει να αναφερθεί στα πρώτα και δεύτερα ντάλα.
Σύνθεση
Το εκλογικό σώμα που εκλέγει τους Τιάχτα Ντάλα αποτελείται από όλους τους Ιρλανδούς και Βρετανούς πολίτες που είναι άνω των 18 και είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ιρλανδίας, μπορούν να προκηρυχθούν εκλογές τουλάχιστον μία φορά μέσα σε επτά χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές, σύμφωνα με νόμο, όμως, πρέπει να προκηρυχθούν εκλογές τουλάχιστον μία φορά μέσα σε πέντε χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές. Ο Τίσεχ (πρωθυπουργός) μπορεί να διαλύσει το Ντάιλ ύστερα από αίτηση προς τον πρόεδρο της Ιρλανδίας οποιαδήποτε στιγμή και θα πρέπει να προκηρυχθούν εκλογές μέσα σε 30 μέρες. Ο πρόεδρος μπορεί να αρνηθεί στο αίτημα του Τίσεχ και να ζητήσει από το Ντάιλ να ορίσει νέα κυβέρνηση χωρίς να χρειαστεί να προκηρυχθούν εκλογές.
Το εκλογικό σύστημα που χρησιμοποιείται παράγει σε μεγάλο βαθμό αναλογική εκπροσώπηση στο Ντάιλ. Ο μικρός πληθυσμός των εκλογικών περιφερειών, όμως, συνήθως δίνει μικρό πλεονέκτημα στα μεγαλύτερα κόμματα και υποεκπροσωπούν τα μικρότερα κόμματα. Από την δεκαετία του 1990, συνήθως σχηματίζονται κυβερνήσεις συνασπισμού. Ωστόσο, πριν το 1989 ήταν συνηθισμένος ο σχηματισμός κυβέρνησης στην οποία συμμετείχε ένα κόμμα, το Φίανα Φαλ. Σύμφωνα με το ισχύον εκλογικό σύστημα, υποψήφιοι που ανήκουν στο ίδιο κόμμα μπορούν να ανταγωνιστούν μεταξύ τους. Αυτό αυξάνει τις πιθανότητες εκλογής αλλά κατηγορείται ότι ενισχύει υποψηφίους που είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στις εκλογικές περιφέρειες. Το 1959 και το 1968 διεξήχθησαν δημοψηφίσματα έτσι ώστε να αλλάξει το εκλογικό σύστημα, υιοθετώντας εκλογικό σύστημα ανάλογο με εκείνο του Ηνωμένου Βασιλείου, σύμφωνα με το οποίο θα μπορεί να εκλέγεται ο πρώτος από κάθε εκλογική περιφέρεια. Και τα δύο δημοψηφίσματα καταψηφίστηκαν. Στις επαναληπτικές εκλογές, χρησιμοποιείται το σύστημα της κατατασσόμενης επιλογής.
Αυτή τη στιγμή, κάθε εκλογική περιφέρεια εκλέγει από τρία μέχρι πέντε μέλη. Το Σύνταγμα ορίζει ότι δεν επιτρέπεται κάποια εκλογική περιφέρεια να εκλέγει κάτω από τρία μέλη, αλλά δεν ορίζει τον ανώτατο αριθμό μελών που μπορεί να εκλέξει η κάθε περιφέρεια. Ωστόσο, στην παράγραφο 6 του Εκλογικού Νόμου του 1997 ορίζεται ως μέγιστος αριθμός εκλεγόμενων μελών τα πέντε μέλη. Το Σύνταγμα ορίζει ότι τα σύνορα θα πρέπει να μεταβάλλονται τουλάχιστον μία φορά κάθε 12 χρόνια έτσι ώστε τα σύνορα να ενημερώνονται για πιθανές αλλαγές του πληθυσμού. Τα σύνορα ορίζονται από μία ανεξάρτητη επιτροπή. Η δυσαναλογία στις έδρες απαγορεύεται από το Σύνταγμα. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η επιτροπή θα πρέπει να αναφέρεται στην πιο πρόσφατη απογραφή ούτως ώστε να ορίσει τα όρια των εκλογικών περιφερειών.
Αριθμός μελών
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ιρλανδίας, δεν πρέπει να υπάρχει λιγότερο από έναν βουλευτή για κάθε 30.000 κατοίκους. Στο 29ο Ντάιλ υπήρχε ένας βουλευτής για κάθε 25.000 κατοίκους, αναλογία που ταυτίζεται με εκείνη άλλων ευρωπαϊκών κρατών όπως η Βουλγαρία, η Τσεχία, η Δανία, η Φινλανδία, η Ουγγαρία, η Λετονία, η Λιθουανία και η Σουηδία. Με την υιοθέτηση του σημερινού Συντάγματος το 1937, ο αριθμός μελών του Ντάιλ μειώθηκε από τους 153 στους 138, την δεκαετία του 1960 αυξήθηκε στους 144 και το 1981 αυξήθηκε στους 166. Στον Εκλογικό Νόμο του 2011 ορίζεται ότι "ο αριθμός των μελών δεν πρέπει να είναι κάτω από 153 και πάνω από 160", κάτι που θα ισχύσει από τις επόμενες ιρλανδικές γενικές εκλογές.
Διαμόρφωση
Η αίθουσα του Ντάιλ έχει αντικριστά καθίσματα αλλά το ακραίο τμήμα καμπυλώνεται έτσι ώστε να σχηματίζει ημικύκλιο. Οι Τιάχτα Ντάλα της κυβέρνησης κάθονται αριστερά του προέδρου, ενώ εκείνοι της αντιπολίτευσης κάθονται δεξιά του. Η αίθουσα που συνεδριάζει το Ντάιλ χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν ως θέατρο διαλέξεων.
Διάρκεια
Το πρώτο Ντάιλ ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1919 ως το μονοθάλαμο κοινοβούλιο της Ιρλανδίας. Μία από τις πρώτες δράσεις του πρώτου Ντάιλ ήταν η ψήφιση Συντάγματος που ονομάστηκε Σύνταγμα του Ντάιλ. Ως προσωρινό Σύνταγμα, δεν αναφέρθηκε στο όριο διάρκειας του κάθε Ντάιλ. Το πρώτο και το δεύτερο Ντάιλ λειτούργησαν σύμφωνα με αυτό το Σύνταγμα. Κανένα από αυτά δεν αναγνωρίστηκε ούτε από το Ηνωμένο Βασίλειο ούτε από τα υπόλοιπα κράτη.
Το άρθρο 28 του Συντάγματος του Ιρλανδικού Ελεύθερου Κράτους (1922) όρισε ως μέγιστο όριο θητείας του Ντάιλ τα τέσσερα έτη. Ωστόσο, αυτό το Σύνταγμα παρείχε έναν μηχανισμό που επέτρεπε το Κοινοβούλιο της Ιρλανδίας να εγκρίνει τις διάφορες τροπολογίες του Συντάγματος μέσω μίας προκριματικής ψηφοφορίας, χωρίς να χρειάζεται να εγκριθούν ύστερα από δημοψήφισμα. Αυτό ίσχυσε μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου 1930, οκτώ χρόνια μετά την ψήφιση του Συντάγματος του Ιρλανδικού Ελεύθερου Κράτους. Ύστερα από αυτή την ημερομηνία, κάθε συνταγματική τροπολογία προς ψήφιση θα έπρεπε να εγκριθεί ύστερα από δημοψήφισμα προτού τεθεί σε ισχύ.
Το 1927, το Κοινοβούλιο της Ιρλανδίας ενέκρινε την 4η τροπολογία του Συντάγματος, η οποία αυξάνει το όριο της θητείας του Ντάιλ από τα τέσσερα στα έξι χρόνια "ή σε μικρότερη περίοδο αν εγκριθεί ύστερα από ψηφοφορία". Το ίδιο έτος, το Κοινοβούλιο της Ιρλανδίας ενέκρινε τον Εκλογικό Νόμο του 1927 στο οποίο αναφέρεται, στην 7η παράγραφο, ότι "η μέγιστη διάρκεια του Κοινοβουλίου της Ιρλανδίας θα είναι τα πέντε έτη από την πρώτη μέρα της σύγκλισης του Κοινοβουλίου μετά την διάλυσή του".
Στις 29 Δεκεμβρίου 1937, το Ιρλανδικό Ελεύθερο Κράτος έπαψε να υπάρχει και αντικαταστάθηκε από ένα νέο κράτος που ονομάστηκε Ιρλανδία. Το άρθρο 16,5 του συντάγματος του 1937 αναφέρει ότι "το Ντάιλ Έιρεν δεν θα πρέπει να συνεχίσει τις συνεδριάσεις του για περίοδο μεγαλύτερη των επτά ετών από την πρώτη του σύγκλιση. Μία μικρότερη περίοδος μπορεί να οριστεί από νόμο". Παρά την αύξηση του ορίου θητείας στα επτά έτη, η παράγραφος 7 του Εκλογικού Νόμου του 1927 ίσχυε και σύμφωνα με το νέο Σύνταγμα, αφού εφαρμοζόταν στην θητεία του Ντάιλ. Ως αποτέλεσμα, η μέγιστη θητεία στο Ντάιλ παρέμειναν τα πέντε έτη. Η αποδοχή του μεγίστου ορίου των πέντε ετών επιβεβαιώθηκε και από την παράγραφο 33 του εκλογικού νόμου του 1992 που αναφέρει ότι "το ίδιο Ντάιλ δεν πρέπει να συνεχίζει τις συνεδριάσεις για περίοδο μεγαλύτερη των πέντε ετών από την πρώτη του συνεδρίαση". Διαδοχικά, η μέγιστη θητεία του Ντάιλ διαρκεί πέντε έτη από την πρώτη φορά που συγκλήθηκε από τις τελευταίες γενικές εκλογές.
Δυνάμεις
Παρόλο που το Ντάιλ Έιρεν είναι το ένα από τα τρία τμήματα του Κοινοβουλίου της Ιρλανδίας μαζί με τον Πρόεδρο της Ιρλανδίας και την Ιρλανδική Γερουσία, στην πραγματικότητα το Ντάιλ είναι μακράν το ισχυρότερο από τα τρία, πράγμα που σημαίνει ότι τα περισσότερα νομοσχέδια που εγκρίνει το Ντάιλ γίνονται τελικά νόμοι. Ο Πρόεδρος της Ιρλανδίας, όμως, μπορεί να ασκήσει βέτο αν το νομοσχέδιο είναι αντισυνταγματικό. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει ο πρόεδρος να αναφερθεί στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ιρλανδίας για να ελεγχθεί η συνταγματικότητά του ύστερα από διαβούλευση με το Συμβούλιο του Κράτους.
Εκτός από τον νομοθετικό του ρόλο, το Ντάιλ μπορεί να εκλέξει τον πρωθυπουργό (Τίσεχ) για να αναφερθεί στον πρόεδρο για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Επίσης, το Ντάιλ μπορεί να ψηφίσει πρόταση μομφής προς την κυβέρνηση και, στην περίπτωση αυτή, ο πρωθυπουργός είτε θα ζητήσει διάλυση του κοινοβουλίου είτε θα παραιτηθεί.
Γενικότερα, το Ντάιλ έχει τη δύναμη να:
Διαδικασία ψηφοφορίας
Πρώτα, ο πρόεδρος ή ο αναπληρωτής του θέτει το ερώτημα στους βουλευτές, οι οποίοι θα πρέπει να απαντήσουν στα ιρλανδικά λέγοντας Tá (ναι) ή Níl (όχι), αναλόγως με το αν συμφωνούν ή διαφωνούν με το ερώτημα που τέθηκε. Στη συνέχεια, ο πρόεδρος κρίνει μέσω της δια βοής ψηφοφορίας το αποτέλεσμά της. Οι βουλευτές μπορούν να απαιτήσουν καταγεγραμμένη ψηφοφορία αν θεωρούν ότι ο πρόεδρος δεν έκρινε σωστά το αποτέλεσμα φωνάζοντας Votáil! (ψηφοφορία!). Ο πρόεδρος φωνάζει και αυτός με τη σειρά του votáil ξεκινώντας τη διαδικασία της διαδικασίας. Στην συνέχεια ακούγονται καμπάνες στην Οικία Λένστερ και σε κάποια γειτονικά κτήρια καλώντας τους βουλευτές να ψηφίσουν. Οι καμπάνες χτυπούν για περίπου έξι λεπτά και οι πόρτες της αίθουσας συνεδριάσεων κλειδώνουν ύστερα από τέσσερα λεπτά.
Ο πρόεδρος τότε ορίζει δύο ταμίες ανά πλευρά και δίνεται ένα λεπτό στους βουλευτές να ψηφίσουν. Συνήθως, οι ψηφοφορίες διεξάγονται ηλεκτρονικά με τους βουλευτές να πατούν τα κουμπιά που αναγράφουν Tá ή Níl, αναλόγως με το αν συμφωνούν ή διαφωνούν με την πρόταση που κατατίθεται. Μετά την ψηφοφορία, αναγράφονται σε ένα χαρτί τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας και την ψήφο του κάθε βουλευτή και, εν συνεχεία, υπογράφεται από τους τέσσερις ταμίες και κατατίθεται στον πρόεδρο, ο οποίος ανακοινώνει το αποτέλεσμα.
Παρόλο που οι ψηφοφορίες συνήθως διεξάγονται ηλεκτρονικά, σε ορισμένες περιπτώσεις διεξάγονται αναλογικά στα φουαγιέ στο πίσω μέρος της αίθουσας συνεδριάσεων όπως, για παράδειγμα, σε ψηφοφορίες για προτάσεις μομφής. Ένας ταμίας μπορεί να ζητήσει αναλογική ψηφοφορία αν το επιθυμεί. Αυτό είναι μία συνήθης τακτική της αντιπολίτευσης για σημαντικές ψηφοφορίες που καλύπτονται εκτενώς από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Έντουαρντ Κούπερ
Πρώιμα Χρόνια
Ο Κούπερ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 26 Οκτωβρίου 1824. Ήταν ο γιος του Πίτερ Κούπερ (1791–1883) και της Σάρα Ρέινορ (πρώην Μπέντελ) Κούπερ (1793–1869). Η αδελφή του Αμέλια Κούπερ (1830–1912) παντρεύτηκε τον Έιμπραμ Στίβενς Χιούιτ (1822–1903), ο οποίος επίσης υπηρέτησε στο αξίωμα του Δημάρχου της Νέας Υόρκης από το 1887 ως το 1888.
Ήταν εγγονός του Τζον Ο. Κούπερ (1755–1838), ενός κατασκευαστή καπέλων που υπηρέτησε στον Ηπειρωτικό Στρατό κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης, και της Μάργκαρετ Κάμπελ (1762–1841).
Απέκτησε πρωτοβάθμια και δευυεροβάθμια εκπαίδευση σε δημόσια σχολεία της Νέας Υόρκης και στη συνέχεια σπούδασε στο Κολέγιο Κολούμπια. Αργότερα εκπαιδεύτηκε στην τέχνη της σιδηρουργίας, με τη βοήθεια του πατέρα του. Το 1842 ολοκλήρωσε τις σπουδές του και, το 1845, βραβεύτηκε από το Κολούμπια με έναν τιμητικό μεταπτυχιακό τίτλο.
Καριέρα
Σε συνεργασία με τον Έιμπραμ Στίβενς Χιούιτ, ο Κούπερ λειτούργησε ένα σιδηρουργείο στο Τρέντον του Νιου Τζέρσεϊ. Ο Έντουαρντ Κούπερ ασχολήθηκε επίσης με τη μεταλλουργία και την ευρεσιτεχνία, αναπτύσσοντας αρκετές πατέντες πάνω στην παραγωγή σιδήρου και τη μεταλλουργία. Αρνήθηκε να κατοχυρώσει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τις εφευρέσεις του, πιστεύοντας ότι θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν καλύτερα το κοινό συμφέρον, εάν γίνονταν ευρύτερα διαθέσιμες. Μετά το θάνατο του Πίτερ Κούπερ, το 1883, ο Έντουαρντ Κούπερ ανέλαβε την προεδρία της Ένωσης Κούπερ.
Ο Κούπερ ασχολήθηκε με την πολιτική ως μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Αποτέλεσε αντιπρόσωπος στο Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών το 1860 στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας και σε εκείνο του 1876 που διεξήχθη στο Σεντ Λούις. Μαζί με τον Χιούιτ, τον Σάμιουελ Τίλντεν και άλλους σχημάτισε την ομάδα των «Σάλοου-Τέιλς», στην οποία αναγνωρίστηκε ως επικεφαλής. Οι Σάλοου-Τέιλς ήταν εξέχοντες Δημοκρατικοί επιχειρηματίες και επαγγελματίες που αντιτάσσονταν στη Δημοκρατική οργάνωση Τάμανι Χολ και προσπάθησαν να εισαγάγουν κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις και να τερματίσουν τη διαφθορά. Ο Κούπερ υπηρέτησε ως μέλος της Επιτροπής των Εβδομήκοντα, η οποία διερεύνησε και καταδίωξε τη διαφθορά του Τάμανι Χολ. Το 1875, ο Τίλντεν, ως Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, διόρισε τον Κούπερ σε μια επιτροπή που πρότεινε μεταρρυθμίσεις κατά της διαφθοράς για ενσωμάτωσή τους στο Σύνταγμα της Νέας Υόρκης.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1870, ο Κούπερ αποτέλεσε της ομάδας των Δημοκρατικών «Άιρβινγκ Χολ», μιας ακόμα άλλης οργάνωσης που αντιτάχθηκε στην Τάμανι. Το 1878, ο Κούπερ διεκδίκησε με επιτυχία τη δημαρχία της Νέας Υόρκης, υποστηριζόμενος από τους Δημοκρατικούς αντιπάλους της Τάμανι, Ρεπουμπλικανούς και ανεξάρτητους. Νίκησε τον Αουγκούστους Σελ, ο οποίος ήταν υποψήφιος με την υποστήριξη της Τάμανι. Κατά τη διάρκεια της διετούς θητείας του, ο Κούπερ ενίσχυσε την υπηρεσία υγιεινής της πόλης και αναθεώρησε την νομοθεσία κατοχής οικιών. Τον διαδέχθηκε ο Γουίλιαμ Ράσελ Γκέις, ένας ακόμη αντίπαλος των Δημοκρατικών Τάμανι.
Το 1890, ο Έιμπραμ Χιούιτ συνεργάστηκε με τον Έντουαρντ Κούπερ και τον Χάμιλτον Μακόν Τούμπλι στη δημιουργία της Αμερικανικής Εταιρείας Θείου. Στη συνέχεια, αυτή η εταιρεία συνήψε συμφωνία 50/50 με τον Χέρμαν Φρας και τους συνεργάτες του για τη σύσταση της Ενωμένη Εταιρεία Θείου.
Κοινωνική ζωή
Το 1892, ο Κούπερ και η σύζυγός του συμπεριλήφθηκαν στη λίστα Οι Τετρακόσιοι του Γουάρντ Μακάλιστερ του, στην οποία περιλαμβάνονταν οι σημαντικότερες οικογένειες της Νέας Υόρκης και δημοσιεύθηκε στους The New York Times. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι 400 ήταν ο αριθμός των ατόμων που μπορούσαν να φιλοξενηθούν στην Αίθουσα Χορού της Κάρολιν Άστορ.
Προσωπική ζωή
Το 1854, ο Κούπερ παντρεύτηκε τον Κορνήλια Ρέντμοντ (1829–1894), κόρη του Τζέιμς Μόρτον Ρέντμοντ και της Αν (πρώην Μπάουν) Ρέντμοντ. Οι δυο τους απέκτησαν δύο παιδιά, από τα οποία μόνο το ένα έζησε μέχρι την ενηλικίωσή του:
Απεβίωσε στις 25 Φεβρουαρίου 1905 στη Νέα Υόρκη και ετάφη στο Κοιμητήριο Γκριν-Γουντ του Μπρούκλιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
ΦΚ Νίστρου Οτάτσι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μολδαβίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1953
Αντώνης Ρίκκα
Ο Αντώνης Ρίκκα είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, γεννημένος στη Μασσαλία στις 3 Μαρτίου 1986.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής της Μαρσέιγ και το 2005 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα χωρίς ωστόσο να πάρει χρόνο συμμετοχής σε επίσημους αγώνες, με αποτέλεσμα στο τέλος του έτους να αφεθεί ελεύθερος.
Μετά το «διαζύγιο» με τη Μαρσέιγ, εντάχθηκε στο δυναμικό της Ξάνθης κατά τη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου του Ιανουαρίου του 2006 πραγματοποιώντας 4 εμφανίσεις μέχρι το τέλος της χρονιάς. Στη συνέχεια παραχωρήθηκε ως δανεικός στη Νίκη Βόλου, τότε ομάδα Β' Εθνικής, προκειμένου να αποκτήσει περισσότερες εμπειρίες. Εκεί παρέμεινε μέχρι την περίοδο 2006-2007 συμπληρώνοντας 29 εμφανίσεις σε αγώνες πρωταθλήματος. Παρά το ότι η ομάδα του τερμάτισε τελευταία στο πρωτάθλημα και υποβιβάστηκε, οι εμφανίσεις του ήταν αρκετά καλές ώστε να πείσουν τον τότε προπονητή της Ξάνθης, Εμίλιο Φερέρα να του δώσει μια θέση στο ρόστερ της επόμενης περιόδου. Ο Ρίκκα άρπαξε την ευκαιρία συμμετέχοντας σε 23 αγώνες πρωταθλήματος, όντας ένας από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας.
Στις 16 Μαϊου 2008 ο Ρίκκα υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την ομάδα της ΑΕΚ με το κόστος της μεταγραφής του να αγγίζει τις 600.000 ευρώ. Στην πρώτη του χρονιά στον σύλλογο είχε μόλις 3 συμμετοχές εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού, έτσι τον Ιούνιο του 2010, εντάχθηκε στο δυναμικό του Ολυμπιακού Βόλου ως δανεικός για έναν χρόνο. Τον Ιανουάριο του 2011, δόθηκε εκ νέου ως δανεικός στην Κέρκυρα.
Τον Αύγουστο του 2011 επέστρεψε στην ΑΕΚ αλλά δεν ήταν στα σχέδια του Μανόλο Χιμένεθ. Όταν ο Νίκος Κωστένογλου διαδέχθηκε τον Ισπανό προπονητή, η κατάσταση άλλαξε καθώς ξεκίνησε να τον συμπεριλαμβάνει στις αποστολές της ομάδας αποφασίζοντας τελικά να τον κρατήσει. Στις 19 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, πέρασε ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης πραγματοποιώντας την πρώτη του εμφάνιση μετά την επιστροφή του. Την περίοδο αυτή (2011-2012) πραγματοποίησε 13 συμμετοχές κι ενώ από την επόμενη (2012-13) έδειχνε να βρίσκει θέση βασικού, ακολούθησε ο υποβιβασμός του συλλόγου και ο ίδιος έμεινε ελεύθερος.
Την επόμενη χρονιά αποφάσισε να επιστρέψει στη Γαλλία όπου αγωνίστηκε με τα χρώματα της παριζιάνικης Ρεντ Σταρ για μία περίοδο, έχοντας 14 συνολικά συμμετοχές στην τρίτη κατηγορία της Γαλλίας.
Τον Ιούλιο του 2014 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στον Αιγινιακό.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Αντώνης Ρίκκα υπήρξε βασικό στέλεχος των μικρότερων εθνικών ομάδων, τόσο των Νέων (Κ-19) με 13 συμμετοχές την περίοδο 2004-2005, όσο και των Ελπίδων (Κ-21) με 12 συμμετοχές την περίοδο 2006-2008.
Τιμητικές διακρίσεις
Το 2009 επιλέχθηκε ως πρεσβευτής των 43ων Διεθνών Παιδικών Αγώνων  που διοργανώθηκαν στην Αθήνα, με τη συμμετοχή 87 πόλεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νίκης Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεντ Σταρ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Τράμπζονσπορ
Η Τράμπζονσπορ (τουρκικά: Trabzonspor, ) είναι τούρκικος αθλητικός σύλλογος με έδρα την Τραπεζούντα. Ιδρύθηκε στις 2 Αυγούστου του 1967. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, χειροσφαίρισης, στίβου, κολύμβησης, επιτραπέζιας αντισφαίρισης, τζούντο και σκοποβολής.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Το ποδοσφαιρικό τμήμα είναι η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα της Τουρκίας που δεν εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη και η οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας της χώρας.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης είναι το μοναδικό που έχει φτάσει σε τελικό ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης, όταν το 2015 αγωνίστηκε στον τελικό του Γιουροτσάλεντζ, όπου και ηττήθηκε από τη Ναντέρ με 64–63.
Τμήμα χειροσφαίρισης
Το 1984, η Τράμπζονσπορ σχεδίαζε να δημιουργήσει ομάδα χειροσφαίρισης, αλλά το εγχείρημα εγκαταλήφθηκε αργότερα. Έπειτα από 26 χρόνια, στις 24 Φεβρουαρίου του 2010 δημιουργήθηκε η ομάδα χειροσφαίρισης του συλλόγου, το τρίτο κατά σειρά ομαδικό τμήμα, η οποία γρήγορα κατάφερε να φτάσει στην κορυφαία κατηγορία της χώρας (Türkiye Erkekler Hentbol Süper Ligi).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1967 Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τουρκίας
Κάτω Κουτραφάς
Ο Κάτω Κουτραφάς είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Περί τα ζώα ιστορίαι
Το Περί τα ζώα ιστορίαι (Historia Animalium, «Ιστορία των Ζώων») είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα για τη βιολογία του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου Αριστοτέλη, ο οποίος είχε σπουδάσει στην Ακαδημία Πλάτωνος στην Αθήνα. Γράφτηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. Ο Αριστοτέλης πέθανε το 322 π.Χ.
Θεωρούμενο γενικά ως ένα πρωτοποριακό έργο της ζωολογίας, ο Αριστοτέλης πλαισιώνει το κείμενό του εξηγώντας ότι ερευνά το τι (τα υπάρχοντα γεγονότα για τα ζώα) πριν καθορίσει το γιατί (τα αίτια αυτών των χαρακτηριστικών). Το βιβλίο είναι επομένως μια προσπάθεια εφαρμογής της φιλοσοφίας σε μέρος του φυσικού κόσμου. Σε όλο το έργο, ο Αριστοτέλης επιδιώκει να εντοπίσει διαφορές, τόσο μεταξύ ατόμων όσο και μεταξύ ομάδων. Μια ομάδα δημιουργείται όταν φαίνεται ότι όλα τα μέλη έχουν το ίδιο σύνολο διακριτικών χαρακτηριστικών. Για παράδειγμα, ότι όλα τα πτηνά έχουν πούπουλα, φτερά και ράμφη. Αυτή η σχέση μεταξύ των πτηνών και των χαρακτηριστικών τους αναγνωρίζεται ως καθολική.
Το Περί τα ζώα ιστορίαι περιέχει πολλές ακριβείς παρατηρήσεις αυτόπτων μαρτύρων, ιδιαίτερα της θαλάσσιας βιολογίας γύρω από το νησί της Λέσβου, όπως ότι το χταπόδι είχε ικανότητες αλλαγής χρώματος και ένα πλοκάμι μεταφοράς σπέρματος, ότι τα μικρά ενός σκυλόψαρου μεγαλώνουν μέσα στο σώμα της μητέρας, ή ότι το αρσενικό ενός γλανίδιου φυλάει τα αυγά αφού φύγει το θηλυκό. Μερικά από αυτά θεωρούνταν από καιρό φανταστικά προτού ανακαλυφθούν εκ νέου τον 19ο αιώνα. Ο Αριστοτέλης έχει κατηγορηθεί ότι έκανε λάθη, αλλά μερικά οφείλονται σε παρερμηνεία του κειμένου του και άλλα μπορεί να βασίστηκαν σε γνήσια παρατήρηση. Ωστόσο, έκανε κάπως ακριτική χρήση στοιχείων από άλλους ανθρώπους, όπως ταξιδιώτες και μελισσοκόμους.
Το Περί τα ζώα ιστορίαι είχε ισχυρή επιρροή στη ζωολογία για περίπου δύο χιλιάδες χρόνια. Συνέχισε να είναι η κύρια πηγή γνώσης μέχρι που ζωολόγοι τον 16ο αιώνα, όπως ο Κόνραντ Γκέσνερ, όλοι επηρεασμένοι από τον Αριστοτέλη, έγραψαν τις δικές τους μελέτες για το θέμα.
Συμφραζόμενα
εναλλ.=Image of mosaic from a villa in Roman Pompeii, showing Plato's Academy in ancient Athens, with men in robes, some seated on a bench under a tree|μικρογραφία| Ο Αριστοτέλης πέρασε πολλά χρόνια στην [[Ακαδημία Πλάτωνος στην Αθήνα. Ψηφιδωτό, 1ος αιώνας, Πομπηία]] Ο Αριστοτέλης (384–322 π.Χ.) σπούδασε στην Ακαδημία Πλάτωνος στην Αθήνα, παραμένοντας εκεί για περίπου 17 χρόνια. Όπως ο Πλάτωνας, αναζήτησε καθολικά στη φιλοσοφία του, αλλά σε αντίθεση με τον Πλάτωνα υποστήριξε τις απόψεις του με λεπτομερή παρατήρηση, κυρίως της φυσικής ιστορίας του νησιού της Λέσβου και της θαλάσσιας ζωής στη λιμνοθάλασσα του νησιού στην Πύρρα. Αυτή η μελέτη τον έκανε τον πρώτο φυσικό ιστορικό του οποίου το γραπτό έργο σώζεται. Καμία παρόμοια λεπτομερής εργασία για τη ζωολογία δεν επιχειρήθηκε μέχρι τον 16ο αιώνα. Συνεπώς, ο Αριστοτέλης παρέμεινε με μεγάλη επιρροή για περίπου δύο χιλιάδες χρόνια. Τα γραπτά του για τη ζωολογία αποτελούν περίπου το ένα τέταρτο του σωζόμενου έργου του. Ο μαθητής του Αριστοτέλη, Θεόφραστος, έγραψε αργότερα ένα παρόμοιο βιβλίο για τη βοτανική, το Περί φυτών ιστορίαι.
Προσέγγιση
Στο Περί τα ζώα ιστορίαι, ο Αριστοτέλης επιχειρεί να διερευνήσει τα υπάρχοντα γεγονότα (τι), προτού εξακριβώσει τα αίτια τους (γιατί). Το βιβλίο είναι επομένως μια υπεράσπιση της μεθόδου του για τη διερεύνηση της ζωολογίας. Ο Αριστοτέλης διερευνά τέσσερις τύπους διαφορών μεταξύ των ζώων: διαφορές σε συγκεκριμένα μέρη του σώματος (Βιβλία Ι έως IV), διαφορές στους τρόπους ζωής και τους τύπους δραστηριότητας (Βιβλία V, VI, VII και IX) και διαφορές σε συγκεκριμένους χαρακτήρες (Βιβλίο VIII).
Ενώ υπάρχει συναίνεση ότι το Περί τα ζώα ιστορίαι στόχευε κυρίως στην περιγραφή των ιδιοτήτων των ζώων, υπάρχει μια συζήτηση σχετικά με το εάν υποδηλώνει ή όχι ότι ο Αριστοτέλης ενδιαφερόταν επίσης να δημιουργήσει μια ταξινόμηση. Οι περισσότεροι φιλόσοφοι που έχουν μελετήσει το Περί τα ζώα ιστορίαι και τα άλλα γραπτά του Αριστοτέλη προτείνουν ότι ο Αριστοτέλης δεν προσπαθούσε να δημιουργήσει μια ταξινόμηση, αλλά πιο πρόσφατες μελέτες από βιολόγους καταλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα.
Περιεχόμενα
μικρογραφία| Έκδοση του Σκαλιτζέρι με το σχόλιό του, [[Τουλούζη, 1619]] Βιβλίο Ι Η ομαδοποίηση των ζώων και τα μέρη του ανθρώπινου σώματος. Ο Αριστοτέλης περιγράφει τα μέρη από τα οποία αποτελείται το ανθρώπινο σώμα, όπως το κρανίο, ο εγκέφαλος, το πρόσωπο, τα μάτια, τα αυτιά, η μύτη, η γλώσσα, ο θώρακας, η κοιλιά, η καρδιά, τα σπλάχνα, τα γεννητικά όργανα και τα άκρα.
Βιβλίο II Τα διάφορα μέρη των ερυθρόαιμων ζώων. Ο Αριστοτέλης γράφει για τα άκρα, τα δόντια των σκύλων, των αλόγων, του ανθρώπου και του ελέφαντα, τη γλώσσα του ελέφαντα και από ζώα όπως οι πίθηκοι, ο κροκόδειλος, ο χαμαιλέοντας, τα πτηνά, τα ψάρια και τα φίδια.
Βιβλίο III Τα εσωτερικά όργανα, συμπεριλαμβανομένου του γενετικού συστήματος, των φλεβών, των νεύρων, των οστών, κ.λπ. Ακολούθως, προχωρά στο αίμα, στον μυελό των οστών, στο γάλα που περιλαμβάνει πυτιά και τυρί, και στο σπέρμα.
Βιβλίο IV Ζώα χωρίς αίμα (ασπόνδυλα) – κεφαλόποδα, καρκινοειδή, κ.λπ. Στο κεφάλαιο 8, περιγράφει τα αισθητήρια όργανα των ζώων. Το Κεφάλαιο 10 εξετάζει τον ύπνο και εάν εμφανίζεται στα ψάρια.
Βιβλία V και VI Αναπαραγωγή, αυθόρμητη και σεξουαλική αναπαραγωγή θαλάσσιων ασπόνδυλων, πτηνών, τετράποδων, φιδιών, ψαριών και χερσαίων αρθρόποδων, συμπεριλαμβανομένων σφηκών ιχνεύμων, μελισσών, μυρμηγκιών, σκορπιών, αράχνων και ακρίδων.
Βιβλίο VII Αναπαραγωγή του ανθρώπου, συμπεριλαμβανομένης της εφηβείας, της σύλληψης, της εγκυμοσύνης, της γαλουχίας, του εμβρύου, του τοκετού, του γάλακτος και των ασθενειών των βρεφών.
Βιβλίο VIII Ο χαρακτήρας και οι συνήθειες των ζώων, η τροφή, η μετανάστευση, η υγεία, οι ασθένειες των ζώων, συμπεριλαμβανομένων των παρασίτων των μελισσών, και η επίδραση του κλίματος.
Βιβλίο IX Κοινωνική συμπεριφορά στα ζώα, σημάδια νοημοσύνης σε ζώα, όπως τα πρόβατα και τα πτηνά.
Παρατηρήσεις
Το Περί τα ζώα ιστορίαι περιέχει μεγάλο αριθμό παρατηρήσεων αυτόπτων μαρτύρων, ιδιαίτερα της θαλάσσιας βιολογίας, σε έντονη αντίθεση με τη «συμβολική ζωολογία» του Πλάτωνα. Το ύφος και η ακρίβεια του Αριστοτέλη μπορούν να φανούν στο απόσπασμα όπου συζητά τη συμπεριφορά και την ανατομία των κεφαλόποδων, αναφέροντας τη χρήση μελανιού κατά των αρπακτικών, το καμουφλάζ και τη σηματοδότηση. μικρογραφία| Ο Αριστοτέλης παρατήρησε ότι το [[χταπόδι μπορεί να αλλάξει χρώμα όταν διαταραχθεί.]] Οι παρατηρήσεις του ήταν σχεδόν όλες ακριβείς, σύμφωνα με τον φιλόσοφο Άντονι Πράις, αν και ο Μάριο Βετζέτι υποστηρίζει ότι ο Αριστοτέλης μερικές φορές άφηνε τη θεωρία να θολώνει την παρατήρηση. αριστερά|μικρογραφία| Ο Αριστοτέλης κατέγραψε ότι το [[έμβρυο ενός σκυλόψαρου ήταν συνδεδεμένο με ένα κορδόνι σε ένα είδος πλακούντα (τον σάκο του κρόκου).]] Μερικές από τις παρατηρήσεις του Αριστοτέλη δεν ελήφθησαν σοβαρά υπόψη από την επιστήμη μέχρι που ανακαλύφθηκαν ξανά ανεξάρτητα τον 19ο αιώνα. Για παράδειγμα, κατέγραψε ότι τα αρσενικά χταπόδια έχουν ένα εκτοκότυλο, ένα πλοκάμι που αποθηκεύει το σπέρμα και το οποίο μπορεί να το μεταφέρει στο σώμα του θηλυκού, το οποίο μερικές φορές σπάει κατά τη διάρκεια του ζευγαρώματος. Ο απολογισμός απορρίφθηκε ως φανταστικός μέχρι που ο Γάλλος φυσιοδίφης Ζωρζ Κυβιέ τον περιέγραψε στο Le Règne Animal του 1817. Ο Αριστοτέλης σημείωσε επίσης ότι τα μικρά από τα σκυλόψαρα μεγαλώνουν μέσα στο σώμα της μητέρας τους προσκολλημένα με ένα κορδόνι σε κάτι σαν πλακούντα (λεκκόψαρο). Αυτό επιβεβαίωσε το 1842 ο Γερμανός ζωολόγος Γιοχάνες Πέτερ Μύλερ. Ο Αριστοτέλης σημείωσε, επίσης, ότι ένα γλανίδι φροντίζει τα μικρά του, καθώς το θηλυκό φεύγει μετά τη γέννα. Το αρσενικό φυλάει τα αυγά για σαράντα ή πενήντα μέρες, διώχνει τα μικρά ψάρια που απειλούν τα αυγά και βγάζει ένα θόρυβο. Ο Ελβετός Αμερικανός ζωολόγος Λουί Αγκασίζ βρήκε ότι η περιγραφή ήταν σωστή το 1890.
Οι μέθοδοι παρατήρησης του Αριστοτέλη περιελάμβαναν ανατομή (το χαμένο έργο του Αριστοτέλη, Ανατομές, περιείχε απεικονίσεις αυτών ) και έτσι παρατήρησε απευθείας την ανατομία των ζώων, αν και οι ερμηνείες του για τις λειτουργίες των δομών που παρατήρησε υπόκεινταν σε λάθη. Όπως και άλλοι κλασικοί συγγραφείς, όπως ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ο Αριστοτέλης συγκέντρωσε επίσης στοιχεία από ταξιδιώτες και άτομα με εξειδικευμένες γνώσεις, όπως ψαράδες και μελισσοκόμους, χωρίς μεγάλη προσπάθεια να επιβεβαιώσει αυτά που έλεγαν.
Εμφανή σφάλματα
μικρογραφία| Τα [[εφημερόπτερα περπατούν με τέσσερα πόδια, όπως είπε ο Αριστοτέλης.]] Το κείμενο περιέχει ορισμένους ισχυρισμούς που φαίνεται να είναι λάθη. Ο Αριστοτέλης υποστήριξε στο Βιβλίο II ότι οι γυναίκες, τα πρόβατα, οι κατσίκες και οι χοίροι έχουν μικρότερο αριθμό δοντιών από τα αρσενικά. Αυτός ο φαινομενικά ψευδής ισχυρισμός θα μπορούσε να ήταν μια γνήσια παρατήρηση, εάν όπως προτείνει ο Ρόμπερτ Μέιχιου οι γυναίκες εκείνη την εποχή είχαν φτωχότερη διατροφή από τους άνδρες. Μερικές μελέτες έχουν βρει ότι οι φρονιμίτες ανατείλουν στους άνδρες πιο συχνά από τις γυναίκες μετά την ηλικία των 25 ετών. Αλλά ο ισχυρισμός δεν ισχύει ούτε για άλλα είδη. Έτσι, υποστηρίζει η Φιλίππα Λανγκα, ο Αριστοτέλης μπορεί να ήταν εμπειρικός, αλλά ήταν αρκετά laissez-faire στην παρατήρηση, «επειδή δεν περίμενε η φύση να είναι παραπλανητική».
Σε άλλες περιπτώσεις, λάθη μπορεί να αποδίδονταν λανθασμένα στον Αριστοτέλη. Η Κάτριν Βάιγκμαν έγραψε «Η δήλωση του Αριστοτέλη ότι οι μύγες έχουν τέσσερα πόδια επαναλαμβανόταν σε κείμενα φυσικής ιστορίας για περισσότερα από χίλια χρόνια, παρά το γεγονός ότι μια μικρή μέτρηση θα είχε αποδείξει το αντίθετο». Ωστόσο, ο ιστορικός και φιλόσοφος της βιολογίας Τζον Σ. Ουίλκινς, σημειώνει ότι ο Αριστοτέλης δεν είπε «όλες οι μύγες έχουν τέσσερα πόδια», αλλά έγραψε ότι ένα συγκεκριμένο ζώο, το εφημερόπτερο, «κινείται με τέσσερα πόδια και τέσσερα φτερά: και, μπορώ να παρατηρήσω παρελθοντικά, αυτό το πλάσμα είναι εξαιρετικό όχι μόνο όσον αφορά τη διάρκεια της ύπαρξής του, από όπου λαμβάνει το όνομά του, αλλά και γιατί αν και τετράποδο έχει και φτερά». Τα εφημερόπτερα στην πραγματικότητα περπατούν με τέσσερα πόδια, το μπροστινό ζεύγος δεν είναι προσαρμοσμένο για περπάτημα, οπότε, συμπεραίνει ο Ουίλκινς, ο Αριστοτέλης είχε δίκιο.
Γενικότερα, η βιολογία του Αριστοτέλη, που περιγράφεται στα πέντε βιβλία που μερικές φορές ονομάζονται Περί Ζώων και μερικά από τα δευτερεύοντα έργα του, το Parva Naturalia, ορίζει αυτό που με σύγχρονους όρους είναι ένα σύνολο μοντέλων μεταβολισμού, ρύθμισης θερμοκρασίας, επεξεργασίας πληροφοριών, κληρονομικότητας και εμβρυογένεσης. Όλα αυτά είναι λανθασμένα με την έννοια ότι η σύγχρονη επιστήμη τα έχει αντικαταστήσει με διαφορετικά μοντέλα, αλλά ήταν επιστημονικά στο ότι προσπάθησαν να εξηγήσουν παρατηρούμενα φαινόμενα, πρότειναν μηχανισμούς και έκαναν ελεγχόμενες προβλέψεις.
Μεταφράσεις
μικρογραφία| Σελίδα από τη μεσαιωνική αραβική μετάφραση, Kitāb al-Hayawān του [[Αλ-Τζαχίζ]] Η αραβική μετάφραση περιλαμβάνει τις πραγματείες 1-10 του Kitāb al-Hayawān. Ήταν γνωστό στον Άραβα φιλόσοφο Αλ-Κίντι (π. 850) και σχολιάστηκε μεταξύ άλλων από τον Αβικέννα. Μεταφράστηκε με τη σειρά του στα λατινικά, μαζί με τον σχολιασμό του Αβερρόη, από τον Μάικλ Σκοτ στις αρχές του 13ου αιώνα.
Οι αγγλικές μεταφράσεις έγιναν από τον Ρίτσαρντ Κρέσουελ το 1862 και από τον ζωολόγο Ντ'Άρσι Ουέντουορθ Τόμπσον το 1910.
Μια γαλλική μετάφραση έγινε από τον Ζυλ Μπαρτελεμί-Σαιντ-Ιλαίρ το 1883. Μια άλλη μετάφραση στα γαλλικά έγινε από τον Ζ. Τρισό το 1957, ακολουθώντας την ερμηνεία του Ντ'Άρσι Ουέντουορθ Τόμπσον.
Επιρροή
Ο συγκριτικός ανατόμος Ρίτσαρντ Όουεν είπε το 1837 ότι «η Ζωολογική Επιστήμη ξεπήδησε από τους κόπους του Αριστοτέλη, μπορούμε σχεδόν να πούμε, όπως η Μινέρβα από το Κεφάλι του Δία, σε μια κατάσταση ευγενούς και υπέροχης ωριμότητας».
Ο Ben Wagoner του Μουσείου Παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια έγραψε ότι
Ο Βάλτερ Πάγκελ σχολιάζει ότι ο Αριστοτέλης «επηρέασε αισθητά» τους ιδρυτές της σύγχρονης ζωολογίας, τον Ελβετό Κόνραντ Γκέσνερ με το Historiae animalium του 1551–1558, τον Ιταλό Ουλίσε Αλντροβάντι (1522–1605), τον Γάλλο Γκιγιόμ Ροντελέ (1507–15) και τον Ολλανδό. Βόλχερ Κόιτερ (1534–1576), ενώ οι μέθοδοι του για την εξέταση χρονοσειρών και τη χρήση της συγκριτικής ανατομίας βοήθησαν τον Άγγλο Ουίλιαμ Χάρβεϊ στο έργο του για την εμβρυολογία το 1651.
Το βιβλίο του Αρμάντ Μαρί Λερόι του 2014 The Lagoon: How Aristotle Invented Science (Λιμνοθάλασσα: Πώς ο Αριστοτέλης επινόησε την επιστήμη) και το ντοκιμαντέρ του BBC Aristotle's Lagoon έθεσαν τα βιολογικά γραπτά του Αριστοτέλη, συμπεριλαμβανομένου του Περί τα ζώα ιστορίαι στο πλαίσιο και προτείνουν μια ερμηνεία των βιολογικών θεωριών του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της βιολογίας Κατηγορία:Ιστορία της ζωολογίας Κατηγορία:Βιβλία φυσικής ιστορίας Κατηγορία:Βιβλία ζωολογίας Κατηγορία:Φυσική φιλοσοφία Κατηγορία:Έργα του Αριστοτέλη
Κωνσταντίνος Μουράτης
Ο  Κωνσταντίνος Μουράτης ήταν Έλληνας πρωτοπόρος πρωταθλητής στίβου του Πανιωνίου Γ.Σ. κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα στη Σμύρνη. Διακρινόταν στους δρόμους ταχύτητας και υψηλών εμποδίων αλλά και στα άλματα εις μήκος και τριπλούν. Συμμετείχε στους Α΄ Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896 και ήταν πολυνίκης στους Πανιώνιους Αγώνες από το 1896 ως το 1902. Επίσης, μετείχε σε διάφορους σημαντικούς αγώνες της εποχής, όπως τα Τήνια.
Καριέρα
Ο Κωνσταντίνος Μουράτης γεννήθηκε γύρω στο 1875. Δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα για την οικογένειά του και τον τόπο καταγωγής του, αλλά ζούσε στη Σμύρνη και ήταν αθλητής του συλλόγου Ορφεύς Σμύρνης. Ο Ορφέας είχε δημιουργηθεί το 1890 ως μουσικός και γυμναστικός σύλλογος. Το 1898 επανενώθηκε με το σύλλογο Γυμνάσιον Σμύρνης, τον οποίο είχαν δημιουργήσει το 1893 αθλητές που είχαν αποχωρήσει από τον Ορφέα, δημιουργώντας τον Πανιώνιο Γ.Σ. Σμύρνης.
Ο Μουράτης πρωτοεμφανίζεται στον αθλητισμό τον Αύγουστο του 1895 στα «Τήνια», αγώνες που έγιναν στην Τήνο με συμμετοχή 100 και πλέον αθλητών από όλο τον ελληνικό χώρο. Περιλάμβαναν διάφορα αθλήματα και αποτέλεσαν προανάκρουσμα των Ολυμπιακών Αγώνων που ακολούθησαν την επόμενη άνοιξη. Δόθηκαν μετάλλια στους δύο πρώτους σε κάθε αγώνισμα, ασημένιο και χάλκινο, όπως στην Α΄ Ολυμπιάδα. Στους αγώνες αυτούς ο Μουράτης νίκησε στα 100 μ. (ασημένιο μετάλλιο) και κατέλαβε τη δεύτερη θέση (χάλκινο) στο άλμα τριπλούν.
Το Μάρτιο του 1896 μετέχει στους Α΄ Ολυμπιακούς Αγώνες. Όμως, ενώ το 1895 στα Τήνια μετείχε ως αθλητής του Ορφέα, στην Ολυμπιάδα δηλώνει αθλητής της Ελληνικής Λέσχης Κυνηγών Σμύρνης. Άλλωστε με μια απλή δήλωσή του κάθε αθλητής μπορούσε να αλλάξει σωματείο. Αγωνίζεται στα 100 μ., 110 μ. εμπ. και μήκος αλλά αποκλείεται από τον α΄ προκριματικό γύρο.
Ακολούθως συμμετέχει στους Α΄ Δημόσιους Αγώνες της Σμύρνης που διοργάνωσε ο σύλλογος Γυμνάσιον Σμύρνης, οι οποίοι από τον τύπο της πόλης αποκλήθηκαν Πανιώνιοι Αγώνες, ονομασία που τελικά επικράτησε. Εκεί κυριαρχεί με 4 νίκες στα αγωνίσματα: 100 γιάρδες με 12.2, 200 γ. με 26.0, 110 γ. εμπ. με 19.8 και άλμα εις μήκος με 5,90 μ. Ουσιαστικά, η επίδοσή του στις 110 γ. εμπ. ήταν καλύτερη από το τότε πανελλήνιο ρεκόρ των 110 μ. εμπ. (21.4) αλλά οι δύο επιδόσεις προφανώς δεν ήταν συγκρίσιμες (110 γιάρδες αντιστοιχούν σε 100,54 μ.). Το 1898, στους επόμενους Πανιώνιους Αγώνες, κυριαρχεί ξανά στα ίδια αγωνίσματα αλλά δεν υπάρχουν οι επιδόσεις.
Στους Γ΄ Πανιώνιους Αγώνες, το 1899, μετέχει ως αθλητής του Πανιωνίου πλέον και νικά στις 100 γιάρδες με 11.0, σύμφωνα με τα αποτελέσματα που δημοσίευσαν οι σμυρναϊκές εφημερίδες. Μεταγενέστεροι συγγραφείς σημειώνουν ως νικητή των 100 γ. κάποιον Γεώργεβιτς αλλά μάλλον σωστότερες είναι οι τότε αναφορές του τοπικού τύπου. Τα επόμενα χρόνια δεν συμμετέχει στους αγώνες για αγνωστο λόγο. Επανεμφανίζεται το 1902 στους Στ΄ Πανιώνιους Αγώνες και κερδίζει τα 110 μ. εμπ. Αυτή είναι η τελευταία αγωνιστική πληροφορία που υπάρχει γι’ αυτόν τον πρωτοπόρο αθλητή.
Πηγή
Μουράτης Κωνσταντίνος Μουράτης Κωνσταντίνος Μουράτης Κωνσταντίνος Μουράτης Κωνσταντίνος Μουράτης Κωνσταντίνος
Μπλάιντ Λέμον Τζέφερσον
Ο «Μπλάιντ» Λέμον Τζέφερσον ("Blind" Lemon Jefferson, 24 Σεπτεμβρίου 1893 - 19 Δεκεμβρίου 1929) ήταν Αμερικανός μπλουζ μουσικός, τραγουδιστής και κιθαρίστας, ιδιαίτερα δημοφιλής κατά τη δεκαετία του 1920 και ένας από τους πρώτους μαύρους φολκ-μπλουζ τραγουδιστές που γνώρισαν σημαντική εμπορική επιτυχία. Θεωρείται σημαντικός εκπρόσωπος των μπλουζ του Τέξας και αναγνωρίζεται πως άσκησε σημαντική επίδραση σε αρκετούς μουσικούς της εποχής του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην πόλη Κάουτσμαν του Τέξας, ο νεότερος από τα επτά παιδιά του Άλεξ και της Κλάρισι Τζέφερσον, και υπήρξε πιθανώς εκ γενετής ή από νεαρή ηλικία τυφλός, γεγονός που εξηγεί το προσωνύμιο «Μπλάιντ» (τυφλός) με το οποίο έγινε γνωστός. Η ενασχόλησή του με τη μουσική ξεκίνησε κατά την πρώιμη εφηβεία του, βγάζοντας χρήματα από τις εμφανίσεις του ως πλανόδιος τραγουδιστής σε διάφορες πόλεις του Τέξας. Το 1917 εγκαταστάθηκε στο Ντάλας όπου συνεργάστηκε με τον Λιντμπέλι (Leadbelly, ψευδώνυμο του μουσικού Χάντι Γουίλιαμ Λεντμπέτερ) και αφού ταξίδεψαν μαζί σε αρκετές ακόμα πόλεις του αμερικανικού νότου, το 1925 βρέθηκε στο Σικάγο όπου πραγματοποίησε μία σειρά από σημαντικές ηχογραφήσεις, μεταξύ αυτών και δύο γκόσπελ τραγούδια (I Want to be like Jesus in my Heart και All I Want is that Pure Religion) χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Deacon L. J. Bates. Οι συνθέσεις Got the Blues και Long Lonesome Blues υπήρξαν οι πρώτες εμπορικές επιτυχίες του, ενώ αργότερα ακολούθησαν και άλλες. Συνολικά ηχογράφησε περισσότερα από εκατό τραγούδια, κατά την περίοδο 1925-29.
Η θεματολογία των τραγουδιών του ποικίλει. Αρκετές συνθέσεις του αναφέρονται σε εμπειρίες της φυλακής (Prison Cell Blues, Hangman's Blues, 'Lectric Chair Blues, Penitentiary Blues, κ.α), σε τρέχοντα γεγονότα (Wartime Blues, Christmas Eve Blues, κ.α), σε θρησκευτικά ζητήματα (He Arose From the Dead), καθώς και στο προσφιλές θέμα του έρωτα. Μουσικά, συνδύασε το συναισθηματικά φορτισμένο ύφος των μπλουζ του Δέλτα με εκείνο της ανατολικής ακτής (piedmont) που περιείχε στοιχεία του ράγκταϊμ. Ο Τζέφερσον συνήθιζε να αυξομειώνει την ταχύτητα με την οποία έπαιζε κιθάρα, προσαρμόζοντας το ρυθμό στο περιεχόμενο των στίχων του, ενώ ξεχώρισε επίσης για την τεχνική με την οποία χτυπούσε τα μπάσα του οργάνου αλλά και τους αντιστικτικούς ρυθμούς που ενίοτε έπαιζε σε αντιδιαστολή με την κύρια μελωδία της σύνθεσης.
Πολλά τραγούδια του διασκευάστηκαν μεταγενέστερα από άλλους μουσικούς, ωστόσο η ιδιαίτερη τεχνική του σπάνια έτυχε επιτυχημένης μίμησης. Η συμβολή του στα μπλουζ του Τέξας συχνά συγκρίνεται με την αντίστοιχη του Τσάρλι Πάτον στη σκηνή του Μισισιπή, ενώ οι εμφανίσεις του είχαν επίδραση σε σπουδαίους μπλουζ μουσικούς της εποχής, όπως ήταν οι Τι-Μπόουν Γουόκερ, Λιντμπέλι και Λάιτνινγκ Χόπκινς.
Εκτιμάται ότι πέθανε το Δεκέμβριο του 1929, καθώς δεν διασώζεται πιστοποιητικό του θανάτου του, ενώ πιθανολογείται επίσης πως ο θάνατος του προκλήθηκε κατά τη διάρκεια χιονοθύελλας στο Σικάγο. Σε ένδειξη αναγνώρισης της προσφοράς του, τιμήθηκε με την είσοδό του στο Blues Hall of Fame, ταυτόχρονα με την εγκαινίαση του θεσμού το 1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Μπλουζ μουσικοί Κατηγορία:Τυφλοί μουσικοί
Ισαάκ Νεύτων
Ο Σερ Ισαάκ Νεύτων (αγγλικά: Sir Isaac Newton, ορθή προφορά: Άιζακ Νιούτον, 4 Ιανουαρίου 1643 – 31 Μαρτίου 1727,σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο) ήταν Άγγλος φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος, φιλόσοφος, αλχημιστής και θεολόγος. Θεωρείται πατέρας της Κλασικής Φυσικής, καθώς ξεκινώντας από τις παρατηρήσεις του Γαλιλαίου αλλά και τους νόμους του Κέπλερ για την κίνηση των πλανητών διατύπωσε τους τρεις μνημειώδεις νόμους της κίνησης και τον περισπούδαστο «νόμο της βαρύτητας» (που ο θρύλος αναφέρει πως αναζήτησε μετά από πτώση μήλου από μια μηλιά). Μεγάλης ιστορικής σημασίας υπήρξαν ακόμη οι μελέτες του σχετικά με τη φύση του φωτός καθώς επίσης και η καθοριστική συμβολή του στη θεμελίωση των σύγχρονων μαθηματικών και συγκεκριμένα του διαφορικού και ολοκληρωτικού λογισμού. Δεν είχε κοινοπολιτειακή υπηκοότητα, αλλά είχε αποκτήσει τον τίτλο του Εταίρου της Βασιλικής Εταιρείας, που δίνονταν σε πολίτες ή μόνιμους κατοίκους της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Είχε διατελέσει πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρίας.
1450-1642: Η πολιτικοκοινωνική κατάσταση στην Αγγλία δύο αιώνες πριν τον Νεύτωνα
Το 1450, τον καιρό που γεννιόταν η τυπογραφία, έπεφτε η Βυζαντινή αυτοκρατορία και ο Ρεγιομοντάνος σήμαινε την αναγέννηση της θετικής επιστήμης στην Κεντρική Ευρώπη, στην Αγγλία ξεκινούσε ένας αιματηρός εμφύλιος, που έμελλε να διαρκέσει πάνω από τριάντα χρόνια, ο πόλεμος των Ρόδων (1451–1485). Οι συνέπειες του εμφύλιου αυτού οδήγησαν έμμεσα τη χώρα σε μία από τις ενδοξότερες περιόδους της ιστορίας της.
Συγκεκριμένα, όταν ο οίκος του Λάνκαστερ επικράτησε οριστικά επί του οίκου της Υόρκης, η ως τότε ισχυρή αγγλική αριστοκρατία είχε ατονήσει ανεπανόρθωτα από τις απώλειες της αναμέτρησης τόσο, ώστε ο Ερρίκος Ζ΄, που ανήλθε στο θρόνο το 1485, είχε την άνεση να κυβερνήσει εποικοδομητικά τη χώρα χωρίς να φθείρεται από εσωτερικές αντιπαλότητες. Ήταν η απαρχή της δυναστείας των Τυδώρ (1485-1603). Το κατοπινό μεγαλείο της Αγγλίας θεμελιώθηκε κατά τη διάρκεια της απολυταρχίας τους: η χώρα αναδεικνύεται ως το σπουδαιότερο ναυτικό και αποικιακό κράτος του κόσμου, η Εκκλησία της ανεξαρτητοποιείται από την Εκκλησία της Ρώμης, οι τέχνες και τα γράμματα, δίπλα στα άλλα, αναγεννώνται και ακμάζουν.
Μετά από μία τέτοια υποδομή ενός και μισού σχεδόν αιώνα και ενώ η δυναστεία των Στιούαρτ βρισκόταν για τέσσερις δεκαετίες στο θρόνο, για πρώτη φορά μετά από την αποδυνάμωση της αριστοκρατίας στον πόλεμο των Ρόδων, ο λαός της Αγγλίας διεκδικούσε πλέον συνειδητά και σθεναρά τη διαμόρφωση κοινοβουλευτικού πολιτεύματος.
1643-1661: Παιδικά χρόνια
Όταν γεννήθηκε, ο πατέρας του είχε ήδη πεθάνει. Τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής του μένει μαζί με τη μητέρα και τη γιαγιά του. Κατόπιν η μητέρα του, Χάννα, παντρεύεται για δεύτερη φορά και φεύγει από το σπίτι, αφήνοντας το μικρό Ισαάκ στα χέρια της μητέρας της. Όταν ο πατριός πεθαίνει επίσης, μετά από οκτώ χρόνια, η μητέρα γυρίζει στο χωριό με τα τρία ετεροθαλή αδέρφια του, δύο κορίτσια και ένα αγόρι. Είναι γνωστό ότι ο Νεύτων, ως νεαρός, κρατούσε ένα «αμαρτιολόγιο», έναν κατάλογο δηλαδή όπου σημείωνε τις αμαρτίες που πίστευε ότι διέπραττε. Μέσα εκεί αναφέρεται στη μητέρα του και στον πατριό του και έτσι γνωρίζουμε ότι ένιωθε ζήλια και μνησικακία για το γεγονός ότι εκείνη τον άφησε από μικρό για να ξαναπαντρευτεί. Πιστεύεται γενικά ότι η προσωπικότητά του, που διαμορφώθηκε αργότερα σε στρυφνή και αντικοινωνική, αναμφισβήτητα επηρεάστηκε από το ότι δεν είχε γνωρίσει τον πατέρα του και το ότι η μητέρα του τον άφησε μόνο του στη μικρή εκείνη ηλικία.
Τις πρώτες σπουδές του τις ολοκλήρωσε στο κοντινό Γκράντχαμ. Όταν η μητέρα του πείστηκε ότι ο πρωτότοκος γιος της δεν επρόκειτο να αφοσιωθεί στο γεωργικό τρόπο ζωής για τον οποίο τον προόριζε, αποφάσισε να τον αφήσει να προετοιμαστεί για περαιτέρω σπουδές στο πανεπιστήμιο. Έτσι, στις 5 Ιουνίου του 1661, ο νεαρός Νεύτων εισάγεται στο Κολλέγιο Τρίνιτι του Καίμπριτζ. Λαμβάνει το πρώτο πτυχίο του το 1665 και με υποτροφία, μετά από τρία χρόνια (1668) ολοκληρώνει το μεταπτυχιακό του. Στο μεταξύ εκλέγεται μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας και αρχίζει έτσι επίσημα την ερευνητική σταδιοδρομία του.
1661-1669: Σπουδές στο Κέμπριτζ και οι πρώτες έρευνες
Για τον κοινωνικό κύκλο του Νεύτωνος κατά την περίοδο της φοίτησής του στο Καίμπριτζ, λίγα πράγματα είναι γνωστά. Οπωσδήποτε, ένας φίλος του ήταν ο συγκάτοικός του Ουίκινς (Wickins), ο οποίος εκτέλεσε κάποτε και χρέη γραφέα του. Από αναφορές του ίδιου του Νεύτωνος διαπιστώνουμε πως, πέρα από τη μελέτη, πολύ λίγα άλλα πράγματα τον ενδιέφεραν.
Σε αντίθεση με τη σύγχρονη φήμη του Καίμπριτζ, τον καιρό που ο Νεύτων ήταν εκεί, το ίδρυμα διένυε περίοδο σημαντικής ύφεσης, για λόγους που οφείλονταν κατά μείζονα λόγο στην πολιτική αστάθεια που επικρατούσε στη χώρα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα αφενός την αποστασιοποίηση του νέου φοιτητή από τους συμφοιτητές του, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους επιδίδονταν σε ανούσιες παραπανεπιστημιακές ασχολίες, και αφετέρου την έλλειψη μεθοδικής και έγκυρης καθοδήγησης από τους διδασκάλους του, πολλοί από τους οποίους ήταν διορισμένοι στο ίδρυμα χάριν του πολιτικού ή θρησκευτικού καθεστώτος και ελάχιστη σχέση είχαν με τα επιστημονικά δρώμενα.
Αυτή η κατάσταση, ωστόσο, δεν φαίνεται να εμπόδισε το νεαρό Νεύτωνα να ασχοληθεί με τις επιστήμες με τον πιο ενεργητικό και δημιουργικό τρόπο. Βρίσκοντας το δρόμο μόνος του, πειραματίστηκε αρχικά σε θέματα οπτικής — πολλές φορές με ακραίο τρόπο — ενώ παράλληλα μελετούσε τους παλαιότερους συγγραφείς, όπως οπτική από τον Κέπλερ, φιλοσοφία από τον Αριστοτέλη, τον Γαλιλαίο και τον Καρτέσιο και, φυσικά, τα μαθηματικά έργα αυτών και άλλων.
Από τα τελευταία είμαστε σε θέση να ξεχωρίσουμε εκείνα που είχαν τη σημαντικότερη επίδραση στο έργο του ίδιου του Νεύτωνα. Τα Στοιχεία του Ευκλείδη ήταν η πρώτη επαφή του με τη γεωμετρία και γνωρίζουμε ότι, αν και αρχικά ήταν μία ρηχή επαφή και τα υποβίβασε σε σχέση με τη γεωμετρία του Καρτεσίου, με τον καιρό τού εμφύσησε τη μαθηματική αυστηρότητα και τουλάχιστον του δίδαξε τις κλασικές διαδικασίες της μαθηματικής απόδειξης.
Ένα από τα πρώτα βιβλία που περιήλθαν στα χέρια του ήταν και το Clavis Mathematicæ (1631) του Ουίλιαμ Ότρεντ (William Oughtred). Το βιβλίο είχε γραφτεί για διδακτικούς σκοπούς, περιείχε στοιχειώδη θέματα αριθμητικής και άλγεβρας και — το κυριότερο — διαπνεόταν από την μη παραδοσιακή πεποίθηση ότι η άλγεβρα ήταν ένα «εργαλείο ανακάλυψης», που δεν χρειαζόταν να υποστηρίζεται από τη γεωμετρία.