cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Κομνηνών
Αποκατάσταση επί Ιωάννου Β΄ Κομνηνού
Κατά τη βασιλεία του Ιωάννη Β΄, το Βυζάντιο αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες: οι εχθροί επιτέθηκαν την Αυτοκρατορία από όλες τις πλευρές. Μία εισβολή νομάδων ιππέων από το βορρά απείλησε τον Βυζαντινό έλεγχο στα Βαλκάνια και οι Τούρκοι παρενοχλούσαν το Βυζαντινό έδαφος στη Μ. Ασία. Ωστόσο, ο Ιωάννης Β΄ σύντομα αποδείχθηκε εξίσου αποφασισμένος και ενεργητικός με τον προκάτοχό του. Στη μάχη της Βέροιας, ο Ιωάννης οδήγησε προσωπικά τους Αυτοκρατορικούς στρατούς κατά των εισβολέων των Πετσενέγκων. Με τη βοήθεια των επίλεκτων στρατευμάτων του Αυτοκράτορα, της φρουράς των Βαράγγων, οι ιππείς της εχθρικής φυλής συντρίφτηκαν αποφασιστικά. Η νίκη του Αυτοκράτορα ήταν τόσο εμφατική, που οι Πετσενέγκοι σύντομα εξαφανίστηκαν ως ανεξάρτητος λαός.
Ο γάμος του Ιωάννη Β΄ με την πριγκίπισσα Πιρόσκα της Ουγγαρίας τον ενέπλεξε στους δυναστικούς αγώνες του βασιλείου της Ουγγαρίας. Δίνοντας άσυλο στον Άλμος, έναν τυφλωμένο διεκδικητή του Ουγγρικού θρόνου, ο Ιωάννης Β΄ προκάλεσε την υποψία των Ούγγρων. Οι Ούγγροι, με επικεφαλής τον Στέφανο Β'΄, εισέβαλαν στη συνέχεια στις Βαλκανικές επαρχίες του Βυζαντίου το 1127, με εχθροπραξίες που διήρκεσαν μέχρι το 1129 Οι Ούγγροι επιτέθηκαν στο Βελιγράδι, τη Νις και τη Σόφια. Ο Ιωάννης Β΄, που βρισκόταν κοντά στη Φιλιππούπολη της Θράκης, αντεπιτέθηκε με την υποστήριξη ενός ναυτικού στολίσκου, που δρούσε στον Δούναβη. Μετά από μία προκλητική εκστρατεία, οι λεπτομέρειες της οποίας είναι ασαφείς, ο Αυτοκράτορας κατάφερε να νικήσει τους Ούγγρους και τους Σέρβους συμμάχους τους στο φρούριο Χαράμ ή Χραμών, που είναι η σύγχρονη Νόβα Παλάνκα. Μετά από αυτό, οι Ούγγροι ανανέωσαν τις εχθροπραξίες επιτιθέμενοι στο Μπρανίτσεβο, το οποίο ανοικοδομήθηκε αμέσως από τον Ιωάννη Β΄. Περαιτέρω Βυζαντινές στρατιωτικές επιτυχίες -ο Χωνιάτης αναφέρει αρκετές εμπλοκές- είχαν ως αποτέλεσμα την αποκατάσταση της ειρήνης. Το σύνορο τού Δούναβη είχε εξασφαλιστεί οριστικά.
Ο Ιωάννης Β΄ μπόρεσε τότε να συγκεντρωθεί στη Μ. Ασία, η οποία έγινε το επίκεντρο της προσοχής του για το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του. Οι Σελτζούκοι πίεζαν μπροστά στα Βυζαντινά σύνορα και ο Ιωάννης Β΄ ήταν αποφασισμένος να τους διώξει πίσω. Χάρη στην ενεργητική εκστρατεία του Ιωάννη Β΄, οι Σελτζουκικές προσπάθειες επέκτασης στη Μ. Ασία σταμάτησαν και ο Ιωάννης Β΄ ετοιμάστηκε να δώσει τη μάχη με τον εχθρό. Προκειμένου να επαναφέρει την περιοχή στον Βυζαντινό έλεγχο, ο Ιωάννης Β΄ ηγήθηκε μίας σειράς εκστρατειών κατά των Τούρκων, μία από τις οποίες είχε ως αποτέλεσμα την εκ νέου κατάκτηση της πατρογονικής οικίας των Κομνηνών στην Κασταμονή. Γρήγορα κέρδισε μία τρομερή φήμη ως νικητή πολιορκιών, παίρνοντας το ένα οχυρό μετά το άλλο από τους εχθρούς του. Οι περιοχές που είχαν χαθεί από την Αυτοκρατορία στον απόηχο του Μαντζικέρτ ανακτήθηκαν και απέκτησαν φύλαξη. Ωστόσο, η αντίσταση, ιδιαίτερα από τους Δανισμενίδες της βορειοανατολικής πλευράς, ήταν ισχυρή, και η δύσκολη φύση της αναχαίτισης των νέων κατακτήσεων φαίνεται από το γεγονός, ότι η Κασταμονή ανακαταλήφθηκε από τους Σελτζούκους, ενώ ο Ιωάννης Β΄ επέστρεφε στην Κωνσταντινούπολη και εόρταζε την επιστροφή της στη Βυζαντινή κυριαρχία. Ο Ιωάννης Β΄ επέμεινε, και η Κασταμόνου σύντομα άλλαξε χέρια για άλλη μία φορά. Προχώρησε στη βορειοανατολική Μ. Ασία, προκαλώντας τους Σελτζούκους να επιτεθούν στον στρατό του. Σε αντίθεση με τον Ρωμανό Δ΄ Διογένη, οι δυνάμεις του Ιωάννη Β΄ μπόρεσαν να διατηρήσουν τη συνοχή τους: η Σελτζουκική προσπάθεια, τού να επιβληθεί μία ήττα -όπως αυτή στο Mάντζικερτ- στον στρατό του Αυτοκράτορα, απέτυχε και ο σουλτάνος, απαξιωμένος από την αποτυχία του, δολοφονήθηκε από τους δικούς του ανθρώπους.
Ο Ιωάννης Β΄, όπως και ο Βασίλειος Β΄ πριν από αυτόν, ήταν ένας αργός, αλλά σταθερός αγωνιστής. Οι στρατοί του έκαναν προσεκτικά, μετρημένα κέρδη με την πάροδο του χρόνου, σπάνια εκθέτοντας τους εαυτούς τους σε υπερβολικούς κινδύνους, αλλά παρόλ' αυτά προχωρούσαν απαρέγκλιτα προς τους στόχους τους. Ωστόσο, οι Σελτζούκοι ήταν ανθεκτικοί και δεν επέτρεψαν να ηττηθούν αποφασιστικά σε κάποια εμπλοκή. Γνώριζαν ότι ήταν δύσκολο για τον Αυτοκράτορα να παραμείνει σε ένα θέατρο πολέμου για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς συχνά συνέβαιναν γεγονότα αλλού, που απαιτούσαν την προσοχή του.
Ο Ιωάννης Β΄ εδραίωσε τις κατακτήσεις του και τις υπάρχουσες Βυζαντινές κτήσεις στην Ασία με την κατασκευή μίας σειράς οχυρών. Ο ιστορικός Παύλος Μαγδαληνός εξηγεί αυτή τη διαδικασία στο βιβλίο του Η αυτοκρατορία του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού, τοποθετώντας την στο πλαίσιο της Κομνήνειας αποκατάστασης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στο σύνολό της. Επισημαίνει, ότι ενώ ο πατέρας τού Ιωάννη Β΄, ο Αλέξιος Α΄ είχε οχυρώσει μέρη στην ακτή, ο Ιωάννης επέκτεινε τώρα τον έλεγχο του Βυζαντίου στο εσωτερικό, οχυρώνοντας μέρη όπως το Λοπάδιο, η Αχυράος και η Λαοδίκεια, που φύλαγαν τις προσβάσεις προς τις κοιλάδες και τις ακτές της Μ. Ασίας. Αυτή η αποκατάσταση της τάξης υπό τον Ιωάννη Β΄ επέτρεψε στην αγροτική ευημερία να ξεκινήσει μία ανάκαμψη, που θα επανέφερε τελικά αυτές τις κατεστραμμένες από τον πόλεμο περιοχές στην προηγούμενη κατάστασή τους ως παραγωγικό και πολύτιμο τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Προς το τέλος της βασιλείας του, ο Ιωάννης Β΄ έκανε μία συντονισμένη προσπάθεια να εξασφαλίσει την Αντιόχεια. Στον δρόμο, κατέλαβε τα νότια παράλια της Μ. Ασίας και την Κιλικία. Προχώρησε στη Συρία επικεφαλής του στρατού παλαιμάχων του, ο οποίος είχε ωριμάσει από μία ζωή εκστρατείας. Παρόλο που ο Ιωάννης Β΄ πολέμησε σκληρά για τους Χριστιανούς στην εκστρατεία στη Συρία, υπήρξε ένα διάσημο περιστατικό, όπου οι σύμμαχοί του, ο Ραϋμόνδος πρίγκιπας της Αντιόχειας και ο Ζοσλέν Β΄ κόμης της Έδεσσας, κάθισαν οι δύο τους παίζοντας ζάρια, ενώ ο Ιωάννης Β΄ πίεζε την Πολιορκία του Αχυράου. Αυτοί οι σταυροφόροι πρίγκιπες ήταν καχύποπτοι ο ένας για τον άλλον και τον Ιωάννη Β΄, και κανένας δεν ήθελε να κερδίσει ο άλλος από τη συμμετοχή στην εκστρατεία, ενώ ο Ραϋμόνδος ήθελε επίσης να κρατήσει την Αντιόχεια, την οποία είχε συμφωνήσει να παραδώσει στον Ιωάννη Β΄, εάν η εκστρατεία ήταν επιτυχής. Τελικά, ο Ζοσλέν Β΄ και ο Ραϋμόνδος συνωμότησαν για να κρατήσουν τον Ιωάννη Β΄ μακριά από την Αντιόχεια, και ενώ ετοιμαζόταν να κάνει ένα προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ και μία περαιτέρω εκστρατεία, έκοψε κατά λάθος το χέρι του σε ένα δηλητηριώδες βέλος, ενώ ήταν έξω για κυνήγι. Το δηλητήριο μπήκε και λίγο αργότερα απεβίωσε.
Ο ιστορικός Γι. Μπίρκενμαϊερ υποστήριξε πρόσφατα, ότι η βασιλεία του Ιωάννη Β΄ ήταν η πιο επιτυχημένη της περιόδου των Κομνηνών. Στο «Η ανάπτυξη του στρατού των Κομνηνών 1081–1180», τονίζει τη σοφία της προσέγγισης του Ιωάννη Β΄ στον πόλεμο, ο οποίος επικεντρωνόταν σε πόλεμο πολιορκίας και όχι σε επικίνδυνες μάχες. Ο Μπίρκενμαϊερ υποστηρίζει, ότι η στρατηγική του Ιωάννη Β΄ να ξεκινά ετήσιες εκστρατείες με περιορισμένους, ρεαλιστικούς στόχους ήταν πιο λογική, από αυτή που ακολούθησε ο γιος του Μανουήλ Α΄. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, οι εκστρατείες του Ιωάννη Β΄ ωφέλησαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, επειδή προστάτευαν την καρδιά της Αυτοκρατορίας από επιθέσεις, ενώ σταδιακά επέκτειναν την επικράτειά της στη Μ. Ασία. Οι Σελτζούκοι αναγκάστηκαν να περιέλθουν σε άμυνα, ενώ ο Ιωάννης Β΄ κράτησε τη διπλωματία σχετικά απλή, συμμαχώντας με τον Δβασιλιά της Γερμανίας ενάντια στους Νορμανδούς της Σικελίας.
Συνολικά, ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός άφησε την Αυτοκρατορία πολύ καλύτερα από ό,τι την είχε βρει. Σημαντικά εδάφη είχαν ανακτηθεί και οι επιτυχίες του εναντίον των εισβολέων Πετσενέγκων, Σέρβων και Σελτζούκων, μαζί με τις προσπάθειές του να εγκαθιδρύσει Βυζαντινή επικυριαρχία στα Σταυροφορικά κράτη στην Αντιόχεια και την Έδεσσα, συνέβαλαν πολύ στην αποκατάσταση της φήμης της Αυτοκρατορίας του. Η προσεκτική, μεθοδική προσέγγισή του στον πόλεμο είχε προστατεύσει την Αυτοκρατορία από τον κίνδυνο ξαφνικών ηττών, ενώ η αποφασιστικότητα και η επιδεξιότητά του τού επέτρεψαν να συσσωρεύσει μία μακρά σειρά επιτυχημένων πολιορκιών και επιθέσεων εναντίον των εχθρικών οχυρών. Μέχρι τη στιγμή τού τέλους του, είχε κερδίσει σχεδόν παγκόσμιο σεβασμό, ακόμη και από τους Σταυροφόρους, για το θάρρος, την αφοσίωση και την ευσέβειά του. Το πρόωρο τέλος του σήμαινε, ότι το έργο του έμεινε ημιτελές. Η ιστορικός Ζωή Όλντενμπουργκ εικάζει, ότι η τελευταία του εκστρατεία θα μπορούσε κάλλιστα να είχε ως αποτέλεσμα ουσιαστικά κέρδη για το Βυζάντιο και τη Χριστιανική υπόθεση.
Μανουήλ Α΄ Κομνηνός
δεξιά|μικρογραφία|500x500εσ| Χάρτης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας υπό τον Μανουήλ Α΄, π. 1170. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η Αυτοκρατορία ήταν και πάλι το πιο ισχυρό κράτος στη Μεσόγειο, με κράτη-πελάτες που εκτείνοντο από την Ουγγαρία έως το βασίλειο της Ιερουσαλήμ και ένα δίκτυο συμμάχων και διπλωματικών επαφών που εκτείνοντο από την Αραγονία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Πίζα, τη Γένοβα και τη Ρώμη. στα δυτικά, στην Αντιόχεια, την Ιερουσαλήμ, το Ικόνιο και τη Δαμασκό στα ανατολικά. Ο εκλεκτός διάδοχος του Ιωάννη Β΄ ήταν ο τέταρτος γιος του, ο Μανουήλ Α΄. Σύμφωνα με τον ιστορικό του Βυζαντίου Νικήτα Χωνιάτη, ο Μανουήλ Α΄ επιλέχθηκε αντί του μεγαλύτερου επιζώντος αδελφού του, λόγω της ικανότητάς του να ακούει προσεκτικά τις συμβουλές. Ο Mανουήλ Α΄ ήταν γνωστός για τη ζωηρή και χαρισματική του προσωπικότητα και ήταν γνωστός για την αγάπη του για όλα τα πράγματα από τη Δυτική Ευρώπη. Ο Μανουήλ Α΄ κανόνιζε αγώνες κονταρομαχίας, ακόμη και τη συμμετοχή του σε αυτούς, μία ασυνήθιστη εμπειρία για τους Βυζαντινούς. Ο ίδιος ο Μανουήλ Α΄ θεωρείται γενικά ο πιο λαμπρός από τους τέσσερις Αυτοκράτορες της δυναστείας των Κομνηνών. Ασυνήθιστα για έναν Βυζαντινό ηγεμόνα, η φήμη του ήταν ιδιαίτερα καλή στη δύση και στα κράτη των Σταυροφόρων, ιδιαίτερα μετά το τέλος του. Ο Λατίνος ιστορικός Γουλιέλμος της Τύρου περιέγραψε τον Μανουήλ Α΄ ως «αγαπημένο του Θεού... έναν μεγαλόψυχο άνθρωπο με απαράμιλλη ενέργεια, [του οποίου] η μνήμη θα είναι πάντα ευλογημένη». Ο Μανουήλ Α΄ εξυμνήθηκε περαιτέρω από τον Ροβέρτο του Κλαρί ως «γενναιόδωρος και άξιος άνθρωπος».
Ο Μανουήλ Α΄ αφιερώθηκε για να αποκαταστήσει τη δόξα της Αυτοκρατορίας και να ανακτήσει το καθεστώς της υπερδύναμης. Η εξωτερική του πολιτική ήταν και φιλόδοξη και επεκτατική, φτάνοντας σε όλες τις γωνιές του Μεσογειακού κόσμου. Έκανε πολλές συμμαχίες με τον πάπα και τα δυτικά χριστιανικά βασίλεια, και χειρίστηκε επιδέξια το πέρασμα της δυνητικά επικίνδυνης Β΄ Σταυροφορίας μέσω της Αυτοκρατορίας του, εγκαθιδρύοντας ένα Βυζαντινό προτεκτοράτο στα σταυροφορικά βασίλεια της Παλαιστίνης.
Ο Μανουήλ Α΄ εκστράτευσε επιθετικά εναντίον των γειτόνων του, τόσο στα δυτικά όσο και στα ανατολικά. Για να αντιμετωπίσει τους Μουσουλμάνους στην Παλαιστίνη, συμμάχησε με το βασίλειο των Σταυροφόρων της Ιερουσαλήμ και έστειλε έναν μεγάλο στόλο, για να συμμετάσχει σε μία συνδυασμένη εισβολή στην Αίγυπτο των Φατιμιδών. Σε μία προσπάθεια να αποκαταστήσει τον έλεγχο των Βυζαντινών στα λιμάνια της νότιας Ιταλίας, έστειλε μία εκστρατεία για να εισβάλει στην Ιταλία το 1155. Λειτουργώντας ως μέρος ενός συνασπισμού Βυζαντινών, ανταρτών και παπικών δυνάμεων, οι στρατοί του Μανουήλ Α΄ επέτυχαν την αρχική επιτυχία. Ωστόσο, οι διαφωνίες εντός του συνασπισμού οδήγησαν στην τελική αποτυχία της αποστολής. Παρά τη στρατιωτική αποτυχία, ο Μανουήλ Α΄ δεν αποθαρρύνθηκε και οι στρατοί του εισέβαλαν με επιτυχία στο βασίλειο της Ουγγαρίας το 1167, νικώντας τους Ούγγρους στη μάχη του Σίρμιου. Είχε μεγάλη επιτυχία στα Βαλκάνια και την Ουγγαρία. Ο ιστορικός Παύλος Μαγδαλινός υποστηρίζει, ότι κανένας Αυτοκράτορας δεν είχε κυριαρχήσει στην περιοχή τόσο αποτελεσματικά από την Ύστερη Αρχαιότητα.
Στα ανατολικά, ωστόσο, τα επιτεύγματα του Μανουήλ Α΄ ήταν πιο διφορούμενα. Υπέστη μεγάλη ήττα στη μάχη του Μυριοκεφάλου το 1176 κατά των Τούρκων. Ο Μανουήλ Α΄ βάδιζε προς το Ικόνιο, τη Σελτζουκική πρωτεύουσα, όταν οι δυνάμεις του έπεσαν σε ενέδρα. Η ήττα που ακολούθησε μπήκε από τότε στη λαϊκή φαντασία ως θρυλική καταστροφή. Οι υπερβολικές μαρτυρίες της μάχης συχνά περιγράφουν την καταστροφή ολόκληρου του Βυζαντινού στρατού και μαζί το τέλος της Βυζαντινής δύναμης και επιρροής. Ωστόσο, η σύγχρονη συναίνεση μεταξύ των Βυζαντινολόγων είναι ότι, ενώ η μάχη του Μυριοκεφάλου ήταν μία σοβαρή ταπείνωση για τον Αυτοκράτορα, σίγουρα δεν ήταν μία καταστροφή. Ούτε ήταν σε καμία περίπτωση ισοδύναμη με τη μάχη του Μαντζικέρτ, που είχε γίνει περισσότερο από έναν αιώνα νωρίτερα. Στην πραγματικότητα, μεγάλο μέρος τού στρατού τού Αυτοκράτορα βγήκε από τη μάχη χωρίς σοβαρές ζημιές. Οι μονάδες που συμμετείχαν στη μάχη είναι καλά τεκμηριωμένο, ότι εκστράτευσαν στη Μ. Ασία το επόμενο έτος. Τα Αυτοκρατορικά σύνορα παρέμειναν αμετακίνητα για το υπόλοιπο της βασιλείας του Μανουήλ Α΄, μία σαφής ένδειξη ότι οι Σελτζούκοι δεν μπόρεσαν να κερδίσουν κάποιο πλεονέκτημα από τη νίκη τους. Το 1177 οι Βυζαντινοί προκάλεσαν μία μεγάλη ήττα σε ίια μεγάλη Σελτζουκική δύναμη στο Υέλιον και Λειμόχειρ στην κοιλάδα του Μαιάνδρου. μικρογραφία|320x320εσ| Οικισμοί και περιοχές που επλήγησαν κατά το πρώτο κύμα των Σελτζουρκικών επιδρομών στη Μ. Ασία (1050-1204). Το πρόγραμμα οχύρωσης του Μανουήλ Α΄ στη Βυζαντινή Ασία, για το οποίο τον επαίνεσε ο Βυζαντινός ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης, θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ως σημαντική επιτυχία. Ο Μανουήλ Α΄ απαίτησε φόρο υποτέλειας από τους Τουρκμένιους της ενδοχώρας της Μ. Ασίας για τα χειμερινά βοσκοτόπια στην Αυτοκρατορική επικράτεια. Βελτίωσε επίσης την άμυνα πολλών πόλεων και κωμοπόλεων και ίδρυσε νέες φρουρές και φρούρια σε όλη την περιοχή. Ως αποτέλεσμα των συσσωρευτικών προσπαθειών και των τριών Κομνηνών Αυτοκρατόρων, η κυριαρχία του Μανουήλ Α΄ στη Μικρά Ασία ήταν πιο αποτελεσματική από οποιονδήποτε Αυτοκράτορα πριν από το Μαντζικέρτ. Όπως ξεκαθαρίζει ο ιστορικός Παύλος αγδαλινός, «στο τέλος της βασιλείας του Μανουήλ Α΄, οι Βυζαντινοί έλεγχαν όλες τις πλούσιες γεωργικές πεδινές εκτάσεις της χερσονήσου, αφήνοντας μόνο τις λιγότερο φιλόξενες ορεινές και σε οροπέδια περιοχές στους Σελτζούκους».
Στον θρησκευτικό τομέα, οι διαμάχες μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας έβλαψαν περιστασιακά τις προσπάθειες συνεργασίας με τους Λατίνους. Ωστόσο, ο Μανουήλ Α΄ ήταν σχεδόν σίγουρα ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας που έφτασε πιο κοντά στη θεραπεία της ρήξης μεταξύ των δύο Εκκλησιών. Ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ είχε σαφώς θετική άποψη για τον Μανουήλ Α΄, όταν είπε στον Αλέξιο Γ΄ ότι θα έπρεπε να μιμηθεί "τον εξέχοντα προκάτοχό σας της περίφημης μνήμης τον Αυτοκράτορα Μανουήλ... με αφοσίωση στην αποστολική Έδρα, τόσο στα λόγια όσο και στα έργα".
Ο Μανουήλ Α΄ είχε μεγάλη επιτυχία στην επέκταση της επιρροής του, ιδιαίτερα στα κράτη των Σταυροφόρων. Ως παράδειγμα, συμμετείχε στην οικοδόμηση και διακόσμηση πολλών από τις βασιλικές και τα ελληνικά μοναστήρια στους Αγίους Τόπους, συμπεριλαμβανομένης της Εκκλησίας του Παναγίου Τάφου στην Ιερουσαλήμ, όπου χάρη στις προσπάθειές του επιτράπηκε στον Βυζαντινό κλήρο να τελεί την ελληνική λειτουργία κάθε ημέρα. Όλα αυτά ενίσχυσαν τη θέση του ως κυρίαρχου των κρατών των Σταυροφόρων, με την ηγεμονία του στην Αντιόχεια και την Ιερουσαλήμ να εξασφαλίζεται με συμφωνία με τον Ρεϋνάλδο πρίγκιπα της Αντιόχειας και τον Αμαλρίκ βασιλιά της Ιερουσαλήμ. Αυτή η επιτυχία στην απόκτηση επιρροής και συμμάχων μεταξύ των δυτικών κρατών και του πάπα θεωρείται ένα από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα της βασιλείας του Μανουήλ Α΄.
Στρατιωτική μεταρρύθμιση
Η νέα δύναμη ήταν και επαγγελματική και πειθαρχημένη. Περιείχε τρομερές μονάδες φρουράς όπως η φρουρά των Βαράγγων, οι «Αθάνατοι» (μονάδα βαρέως ιππικού) που στάθμευε στην Κωνσταντινούπολη και οι Αρχοντόπουλοι, που στρατολογήθηκαν από τον Αλέξιο Α΄ από γιους νεκρών Βυζαντινών αξιωματικών, καθώς και στρατολογήσεις από τις επαρχίες. Αυτές οι στρατολογήσεις περιελάμβαναν καταφράκτους Ιππείς από τη Μακεδονία, τη Θεσσαλία και τη Θράκη και διάφορες άλλες επαρχιακές δυνάμεις, όπως οι τοξότες της Τραπεζούντας από τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας της Μ. Ασίας και οι Βαρδαριώτες, μία μονάδα ιππικού που στρατολογήθηκε από εκχριστιανισμένους Μαγυάρους από την κοιλάδα του Βαρδάρη. Παράλληλα με τα στρατεύματα που συγκεντρώνονταν και πληρώνονταν απευθείας από το κράτος, ο στρατός των Κομνηνών περιελάμβανε τους ένοπλους οπαδούς των μελών της ευρύτερης Αυτοκρατορικής οικογένειας και τις εκτεταμένες διασυνδέσεις της. Σε αυτό φαίνονται οι απαρχές της "φεουδαρχίας" των Βυζαντινών στρατιωτικών. Η παραχώρηση εκτάσεων ως Πρόνοιας, όπου δινόταν γη έναντι στρατιωτικών υποχρεώσεων, άρχισε να γίνεται αξιοσημείωτο στοιχείο της στρατιωτικής υποδομής προς το τέλος της Κομνήνειας περιόδου, αν και έγινε πολύ πιο σημαντικό στη συνέχεια. Το 1097 ο Βυζαντινός Στρατός αριθμούσε περίπου 70.000 άνδρες συνολικά. Μέχρι τα τελευταία χρόνια της εποχής του 1180 και το τέλος του Μανουήλ Α΄, του οποίου οι συχνές εκστρατείες ήταν σε μεγάλη κλίμακα, ο στρατός ήταν πιθανώς πολύ μεγαλύτερος. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλέξιου Α΄, ο στρατός πεδίου αριθμούσε περίπου 20.000 άνδρες, ο οποίος αυξήθηκε σε περίπου 30.000 άνδρες κατά τη βασιλεία του Ιωάννη Β΄. Στο τέλος της βασιλείας του Μανουήλ Α΄ ο Βυζαντινός στρατός είχε αυξηθεί σε 40.000 άνδρες.
Υπό τον Ιωάννη Β΄, διατηρήθηκε μία μακεδονική μεραρχία και στρατολογήθηκαν νέα αυτόχθονα Βυζαντινά στρατεύματα από τις επαρχίες. Καθώς η Βυζαντινή Μ. Ασία άρχισε να ευημερεί υπό τον Ιωάννη Β΄ και τον Μανουήλ Α΄, περισσότεροι στρατιώτες αυξήθηκαν από τα ασιατικά θέματα του Νεοκάστρου, της Παφλαγονίας και ακόμη και της Σελεύκειας (στα νοτιοανατολικά). Στρατιώτες προέρχονταν επίσης από ηττημένους λαούς, όπως οι Πετσενέγκοι (τοξότες ιππικού) και οι Σέρβοι, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν ως άποικοι στη Νικομήδεια. Τα ιθαγενή στρατεύματα οργανώθηκαν σε τακτικές μονάδες και στάθευαν τόσο στις ασιατικές, όσο και στις ευρωπαϊκές επαρχίες. Οι στρατοί των Κομνηνών επίσης συχνά ενισχύονταν από συμμαχικά σώματα από την Αντιόχεια, τη Σερβία και την Ουγγαρία, αλλά παρόλα αυτά αποτελούνταν γενικά κατά τα δύο τρίτα από βυζαντινά στρατεύματα και το ένα τρίτο από ξένα. Μονάδες τοξοτών, πεζικού και ιππικού συγκεντρώθηκαν, έτσι ώστε να παρέχουν συνδυασμένη υποστήριξη μεταξύ τους. Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α' επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τους Δυτικούς (και οι δύο βασίλισσές του ήταν «Φράγκες») και στην αρχή της βασιλείας του επανεξόπλισε και εκπαίδευσε εκ νέου το Βυζαντινό βαρύ ιππικό του κατά μήκος των δυτικών γραμμών. Συμπεραίνεται ότι ο Μανουήλ Α΄ εισήγαγε την τεχνική της λόγχης, την εκ του σύνεγγυς επίθεση και αύξησε τη χρήση της βαριάς θωράκισης. Ο Μανυήλ Α΄ συμμετείχε προσωπικά σε «ιπποτικές» κονταρομαχίας (tournois) κατά τον δυτικό τρόπο, όπου η σημαντική ανδρεία του εντυπωσίασε τους δυτικούς παρατηρητές. Μόνιμα στρατόπεδα ιδρύθηκαν στα Βαλκάνια και στη Μ. Ασία: αυτά περιγράφονται για πρώτη φορά κατά τη βασιλεία του Ιωάννη Β΄. Το κύριο στρατόπεδο της Μ. Ασίας ήταν κοντά στο Λοπάδιο (μεταξύ Προύσης και Κυζίκου) στον Ρύνδακο ποταμό κοντά στη Θάλασσα του Μαρμαρά, ενώ στην Ευρώπη ήταν στα Κύψαλα της Θράκης, στη Σόφια (Σερδική) και στην Πελαγονία, δυτικά της Θεσσαλονίκης. Αυτά τα μεγάλα στρατιωτικά στρατόπεδα φαίνεται, ότι ήταν μία καινοτομία των Κομνηνών Αυτοκρατόρων και μπορεί να έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των Βυζαντινών δυνάμεων, που παρατηρήθηκε εκείνη την περίοδο. Τα στρατόπεδα χρησιμοποιήθηκαν ως σταθμοί διέλευσης για την κίνηση των στρατευμάτων, ως σημεία συγκέντρωσης για στρατούς πεδίου, για την εκπαίδευση των στρατευμάτων και για την προετοιμασία τους για τη σκληρότητα της εκστρατείας.
«Αναγέννηση» του 12ου αι.
Ο 12ος αι. ήταν μία εποχή σημαντικής ανάπτυξης της Βυζαντινής οικονομίας, με αυξανόμενα επίπεδα πληθυσμού και εκτεταμένες εκτάσεις νέας γεωργικής γης, που εισήχθησαν σε παραγωγή. Τα αρχαιολογικά στοιχεία τόσο από την Ευρώπη, όσο και από τη Μ. Ασία δείχνουν μία σημαντική αύξηση στο μέγεθος των αστικών οικισμών, μαζί με μία «αξιοσημείωτη έξαρση» σε νέες πόλεις. Στην Αθήνα η μεσαιωνική πόλη γνώρισε μία περίοδο ταχείας και διαρκούς ανάπτυξης, που ξεκίνησε τον 11ο αι. και συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη του 12ου αι. Η Θεσσαλονίκη, η δεύτερη πόλη της Αυτοκρατορίας, φιλοξενούσε μία διάσημη θερινή έκθεση, που προσήλκυε εμπόρους από όλα τα Βαλκάνια και ακόμη πιο μακριά, στους πολυσύχναστους πάγκους της αγοράς. Στην Κόρινθο η παραγωγή μεταξιού τροφοδότησε μία ακμάζουσα οικονομία. Στη Μ. Ασία ορισμένες περιοχές είχαν ερημωθεί λόγω των Σελτζουκικών επιδρομών στα τέλη του 11ου αι. Ωστόσο, καθώς οι Κομνηνοί Αυτοκράτορες έκτισαν εκτεταμένες οχυρώσεις σε αγροτικές περιοχές κατά τη διάρκεια του 12ου αι., έλαβε χώρα επανοικισμός της υπαίθρου.
Συνολικά, δεδομένου ότι τόσο ο πληθυσμός, όσο και η ευημερία αυξήθηκαν σημαντικά αυτή την περίοδο, η οικονομική ανάκαμψη στο Βυζάντιο φαίνεται να ενίσχυε την οικονομική βάση τού κράτους. Αυτό βοηθά να εξηγηθεί πώς οι Κομνηνοί αυτοκράτορες, ιδιαίτερα ο Μανουήλ Α΄, μπόρεσαν να προβάλουν τόσο ευρέως τη δύναμη και την επιρροή τους αυτή την εποχή.
Ο νέος πλούτος που δημιουργήθηκε την περίοδο αυτή, είχε θετικό αντίκτυπο στη Βυζαντινή πολιτιστική ζωή. Από καλλιτεχνική άποψη, ο 12ος αιώνας ήταν μία πολύ παραγωγική περίοδος στη Βυζαντινή ιστορία. Υπήρξε μία αναβίωση στην τέχνη του ψηφιδωτού και οι περιφερειακές σχολές αρχιτεκτονικής άρχισαν να παράγουν πολλές ξεχωριστές τεχνοτροπίες, που βασίστηκαν σε μία σειρά πολιτιστικών επιρροών.
Σύμφωνα με τον N. Χ. Μπάυνςστο έργο του Βυζάντιο, μία εισαγωγή στον Ανατολικο-Ρωμαϊκό Πολιτισμό, Ήταν τέτοια η επιρροή της Βυζαντινής Τέχνης κατά τον 12ο αι., που η Ρωσία, η Βενετία, η Νότια Ιταλία και η Σικελία, έγιναν στην πράξη επαρχιακά κέντρα αφιερωμένα στην παραγωγή της Τέχνης του Βυζαντίου.
Ο Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός και η πτώση των Κομνηνών
Το τέλος του Μανουήλ Α΄ στις 24 Σεπτεμβρίου 1180, σηματοδότησε μία καμπή στις τύχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Όταν απεβίωσε ο Μανουήλ, τον διαδέχθηκε ο 11ετής γιος του Αλέξιος Β΄ Κομνηνός, ο οποίος βρισκόταν υπό την κηδεμονία της Αυτοκράτειρας Μαρίας της Αντιοχείας. Η συμπεριφορά της προκάλεσε τη λαϊκή αγανάκτηση και οι επακόλουθες ταραχές, που ισοδυναμούσαν σχεδόν με εμφύλιο πόλεμο, έδωσαν την ευκαιρία στη φιλοδοξία τού αποξενωμένου εξαδέλφου τού Μανουήλ, τού Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού (βασ. 1183–1185), γιου του Ισαάκιου Κομνηνού. Ο Ανδρόνικος άφησε την απόσυρσή του το 1182 και βάδισε στην Κωνσταντινούπολη με στρατό, που (σύμφωνα με μη Βυζαντινές πηγές) περιλάμβανε μουσουλμανικά σώματα. Την άφιξή του ακολούθησε σύντομα μία σφαγή των Λατίνων κατοίκων, η οποία επικεντρώθηκε στους Βενετούς εμπόρους, που ήταν εγκατεστημένοι σε κάποιους αριθμούς στην Κωνσταντινούπολη. Πιστεύεται, ότι είχε κανονίσει τη δηλητηρίαση της μεγαλύτερης αδελφής του Αλέξιου Β΄, της Μαρίας Κομνηνής, και τού συζύγου της Ρενιέ του Μονφεράτου, αν και η ίδια η Μαρία τον είχε ενθαρρύνει να παρέμβει. Ο δηλητηριαστής λέγεται ότι ήταν ο ευνούχος Πτερυγεωνίτης. Αμέσως μετά έβαλε την Αυτοκράτειρα Μαρία στην ειρκτή και στη συνέχεια τη δολοφόνησε, από τον Πτερυγεωνίτη και τον εταιρειάρχη Κωνσταντίνο Τρίψυχο. Ο Αλέξιος Β΄ αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τον Ανδρόνικο ως συνάδελφό του στην Αυτοκρατορία, αλλά στη συνέχεια θανατώθηκε. Η δολοφονία έγινε από τον Τρίψυχο, τον Θεόδωρο Δαδιβρηνό και τον Στέφανο Αγιοχριστοφορίτη. Ο Ανδρόνικος Α΄, από το 1183 μοναδικός αυτοκράτορας, νυφεύτηκε την Αγνή της Γαλλίας, μία κοπέλα 12 ετών που είχε προηγουμένως αρραβωνιαστεί με τον Αλέξιο Β΄. Η Αγνή ήταν κόρη του βασιλιά Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας και της τρίτης συζύγου του Aδέλας της Καμπανίας. Μέχρι τον Νοέμβριο του 1183, ο Ανδρόνικος Α΄ έκανε συναυτοκράτορα τον νεότερο (νόμιμο) γιο του Ιωάννη Κομνηνό.
Ο Ανδρόνικος Α΄ ήταν άνθρωπος με εκπληκτικές αντιθέσεις. Όμορφος και εύγλωττος, ο νέος αυτοκράτορας ήταν ταυτόχρονα γνωστός για τα φαύλα κατορθώματά του. Ήταν ενεργητικός, ικανός και αποφασιστικός, αλλά και ικανός για τρομακτική βαρβαρότητα, βία και σκληρότητα.
Ο Ανδρόνικος Α΄ ξεκίνησε καλά τη βασιλεία του: ειδικότερα, τα μέτρα που πήρε για τη μεταρρύθμιση της διακυβέρνησης της Αυτοκρατορίας έχουν εγκωμιαστεί από τους ιστορικούς. Στις επαρχίες, οι μεταρρυθμίσεις του Ανδρόνικου Α΄ έφεραν μία γρήγορη και αξιοσημείωτη βελτίωση. Η σκληρή αποφασιστικότητα του Ανδρόνικου Α΄ να ξεριζώσει τη διαφθορά και πολλές άλλες καταχρήσεις ήταν αξιοθαύμαστη. Επί Ανδρόνικου Α΄ έπαυσε η πώληση αξιωμάτων. Η επιλογή βασίστηκε στην αξία, και όχι στην ευνοιοκρατία. Οι υπάλληλοι λάμβαναν επαρκή μισθό, ώστε να μειωθεί ο πειρασμός της δωροδοκίας. Κάθε μορφή διαφθοράς εξαλείφθηκε με άγριο ζήλο. μικρογραφία|251x251εσ| Απεικόνιση του οικτρού τέλους τού Ανδρόνικου Α΄. Μικρογραφία χειρογράφου στην Εθνική Βιβλιοθήκη, Γαλλία. Ο λαός, που ένιωθε τη αυστηρότητα των νόμων του, αναγνώριζε ταυτόχρονα τη δικαιοσύνη του και βρέθηκε προστατευμένος από την αρπαγή των ανωτέρων του. Οι δυναμικές προσπάθειες του Ανδρόνικου Α΄ να χαλιναγωγήσει τους καταπιεστικούς φοροεισπράκτορες και αξιωματούχους της Αυτοκρατορίας, συνέβαλαν πολύ στην ανακούφιση της κατάστασης των αγροτών. Ωστόσο, οι προσπάθειές του να ελέγξει τη δύναμη των ευγενών ήταν πολύ πιο προβληματικές. Οι αριστοκράτες ήταν εξαγριωμένοι μαζί του, και πράγμα που χειροτέρεψε την κατάσταση, ο Ανδρόνικος Α΄ φαίνεται να εξαγριώθηκε περισσότερο: οι εκτελέσεις και η βία έγιναν ολοένα και πιο συνηθισμένες και η βασιλεία του μετατράπηκε σε βασιλεία τρόμου. Ο Ανδρόνικος Α΄ φαινόταν σχεδόν να επιδιώκει την εξόντωση της αριστοκρατίας συνολικά. Ο αγώνας ενάντια στην αριστοκρατία μετατράπηκε σε συνολική σφαγή, καθώς ο Αυτοκράτορας κατέφυγε σε όλο και πιο ανελέητα μέτρα, για να στηρίξει το καθεστώς του.
Υπήρξαν πολλές εξεγέρσεις, που οδήγησαν σε εισβολή του βασιλιά Γουλιέλμου Β΄ της Σικελίας. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1185, κατά την απουσία του από την πρωτεύουσα, ο Στέφανος Αγιοχριστοφορίτης κινήθηκε για να συλλάβει τον Ισαάκιο (Α΄) Άγγελο, του οποίου η πίστη ήταν ύποπτη. Ο Ισαάκιος σκότωσε τον Αγιοχριστοφορίτη και κατέφυγε στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας. Έκανε έκκληση στον κόσμο και ξέσπασε μία αναταραχή, που απλώθηκε γρήγορα σε ολόκληρη την πόλη.
Όταν έφτασε ο Ανδρόνικος Α΄, διαπίστωσε ότι η εξουσία του είχε ανατραπεί: ο Ισαάκιος Α΄ είχε ανακηρυχθεί αυτοκράτορας. Ο έκπτωτος Αυτοκράτορας προσπάθησε να διαφύγει με μία βάρκα με τη σύζυγό του Aγνή και την ερωμένη του, αλλά συνελήφθη. Ο Ισαάκιος Α΄ τον παρέδωσε στον όχλο της πόλης και για τρεις ημέρες ήταν εκτεθειμένος στην οργή και την αγανάκτησή τους. Του έκοψαν το δεξί χέρι, του έβγαλαν τα δόντια και τα μαλλιά, του έβγαλαν το ένα μάτι και, ανάμεσα σε πολλά άλλα βάσανα, του πέταξαν βραστό νερό στο πρόσωπο. Επιτέλους, οδηγούμενος στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης, τον κρέμασαν από τα πόδια ανάμεσα σε δύο στύλους, και δύο Λατίνοι στρατιώτες διαγωνίστηκαν για το ποιού το σπαθί θα εισχωρούσε πιο βαθιά στο σώμα του. Απεβίωσε στις 12 Σεπτεμβρίου 1185. Στην είδηση τού τέλους του, ο γιος του και συναυτοκράτορας Ιωάννης δολοφονήθηκε από τα δικά του στρατεύματα στη Θράκη.
Ο Ανδρόνικος Α΄ ήταν ο τελευταίος από τους Κομνηνούς, που κυβέρνησε την Κωνσταντινούπολη, αν και οι εγγονοί του Αλέξιος και Δαβίδ ίδρυσαν την αυτοκρατορία της Τραπεζούντας το 1204. Ωστόσο, ο ρόλος του Ανδρόνικου Α΄ στην κατάρρευση της Αυτοκρατορίας είναι αμφιλεγόμενος. Οι ιστορικοί διαφωνούν σχετικά με τον βαθμό, στον οποίο η σύντομη βασιλεία του επηρέασε τα γεγονότα μετά την τελευτή του. Το πραξικόπημα του Ανδόνικου Α΄, μαζί με το βίαιο τέλος του, είχαν αποδυναμώσει τη δυναστική συνέχεια και τη σταθερότητα, στην οποία βασιζόταν η δύναμη του Βυζαντινού κράτους. Επιπλέον, η λεγόμενη «αντιλατινική» πολιτική του έχει επικριθεί από ορισμένους ιστορικούς ως αποτυχία, εν όψει της αυξανόμενης εχθρότητας, που προκαλούσε προς το Βυζάντιο στη Δύση. Ειδικότερα, η αποτυχία του Ανδρονίκου Α΄ να αποτρέψει τη σφαγή των Λατίνων στην Κωνσταντινούπολη το 1182 θεωρήθηκε ιδιαίτερα σημαντική, δεδομένου ότι στο εξής η Βυζαντινή εξωτερική πολιτική γινόταν πάντα αντιληπτή ως απαίσια και αντιλατινική στη Δύση. Έχει μάλιστα υποστηριχθεί, ότι οι προσπάθειες του Ανδρόνικου Α΄ να συντρίψει την αριστοκρατία, ήταν επιζήμιες για τη στρατιωτική ισχύ της Αυτοκρατορίας, αφού οι στρατιωτικοί, που προερχόταν από την αριστοκρατία, ήταν απαραίτητοι για την άμυνα του κράτους. Από την άλλη πλευρά, οι μεταρρυθμίσεις του στις επαρχίες ήταν και σοφές και ευεργετικές για την εσωτερική υγεία και ευημερία της Αυτοκρατορίας.
Την περίοδο των Κομνηνών ακολούθησε η δυναστεία των Αγγέλων, οι οποίοι επέβλεψαν ίσως την πιο κρίσιμη περίοδο της Παρακμής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το επόμενο τέταρτο του αιώνα θα έβλεπε την Κωνσταντινούπολη να πέφτει από μία δύναμη εισβολής για πρώτη φορά στην ιστορία της και την οριστική απώλεια τής θέσης ως «μεγάλης δύναμης» στην Αυτοκρατορία. Ωστόσο, με το τέλος του Ανδρόνικου Α΄, η δυναστεία των Κομνηνών, που κράτησε 104 χρόνια, είχε οριστικά λήξει.
Παραπομπές
Κατηγορία:12ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:11ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ιωάννης Γρυπάρης (πολιτικός)
Βίος
Ο Ιωάννης Γρυπάρης καταγόταν από αρχοντική οικογένεια της Μυκόνου. Αφού πραγματοποίησε σπουδές νομικών στην Αθήνα και στο Παρίσι ακολούθησε δικαστική σταδιοδρομία, την οποία διέκοψε για να πολιτευθεί. Στις εκλογές του 1879 εκλέγεται βουλευτής Σύρου με το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη και επανεξελέγη το 1881. Από το 1886 μπήκε στον διπλωματικό κλάδο υπηρετώντας σε διάφορες θέσεις: πρόξενος στα Χανιά το 1886, όπου γνώρισε και τον Βενιζέλο, το 1890 διπλωματικός πράκτορας στη Σόφια και το 1892 στην Αλεξάνδρεια το 1903 πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη για επτά χρόνια. Επί Ελευθερίου Βενιζέλου τέθηκε επικεφαλής του Υπουργείου Εξωτερικών (από 18/10/1910-29/04/1912) Για τις γερμανικές διπλωματικές υπηρεσίες θεωρείτο υπέρμαχος των φιλικών ελληνοτουρκικών σχέσεων. Μετά η λήξη της Υπουργικής του θητείας επέστρεψε ως πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι το 1914, οπότε ανακλήθηκε λόγω των πολεμικών εξελίξεων. Με την ανάρρηση στο θρόνο του βασιλιά Αλέξανδρου ο Γρυπάρης διορίστηκε μέγας Αυλάρχης μέχρι το θάνατο του βασιλιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Βουλευτές Σύρου
Εζούσα Χίου
Η Εζούσα είναι οικισμός στη Χίο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Χίου της Περιφερειακής Ενότητας Χίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 2 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Φονταίν-Ανρί
Το Φονταίν-Ανρί (γαλλικά: Fontaine-Henry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φοντενουά (γαλλικά: Fontenois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κοσκινάς Χίου
Ο Κοσκινάς είναι οικισμός στη Χίο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Χίου της Περιφερειακής Ενότητας Χίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 27 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Λήμνος Χίου
Η Λήμνος είναι οικισμός στη Χίο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Χίου της Περιφερειακής Ενότητας Χίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 13 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Ρενέ του Ελμπέφ
Ο Ρενέ, γαλλ. René, (14 Αυγούστου 1536 - 14 Δεκεμβρίου 1566) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν μαρκήσιος του Ελμπέφ (1550-1566).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζουανβίλ και ήταν ο 6ος γιος του Κλαύδιου (Κλωντ) δούκα του Γκιζ και της Αντουανέτας των Βουρβόνων, κόρης του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ. Αδέλφια του ήταν ο Φραγκίσκος του Γκιζ, ο Κάρολος της Λωρραίνης, ο Κλαύδιος Β΄ του Ωμάλ, ο Λουδοβίκος της Λωρραίνης (1527-1578) και ο Φραγκίσκος, ιερέας των Ιωαννιτών ιπποτών. Αδελφές του ήταν η Μαρία του Γκιζ, η Λουίζα και άλλες δύο ηγούμενες σε αβαεία.
Υπηρέτησε ως πρεσβευτής της Γαλλίας στη Σκωτία και όταν η αδελφή του Μαρία, σύζυγος του Ιακώβου Ε' της Σκωτίας, απεβίωσε τον Ιούνιο του 1560, συνόδευσε 9 μήνες μετά το σώμα της στη Γαλλία για να ταφή εκεί. Ήταν προστάτης των Τεχνών και μαικήνας του συνθέτη Πιέρ Κλερώ της Λωρραίνης.
Οικογένεια
Το 1555 νυμφεύτηκε την Λουίζα ντε Ριέ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Οδός Εθνικής Αμύνης (Θεσσαλονίκη)
Η Οδός Εθνικής Αμύνης είναι δημόσιος δρόμος στη Θεσσαλονίκη της Ελλάδας.
Ιστορία
Ο συγκεκριμένος οδικός άξονας, γνωστός ως Λεωφόρος Χαμιντιέ (τουρκικά: Hamidiye Bulvarı) σχεδιάστηκε το 1899, περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας η πόλη βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία, στο πλαίσιο ευρύτερου σχεδίου αστικής ανάπλασης. Για τον συγκεκριμένο σκοπό, ο κυβερνήτης της πόλης, Μεχμέντ Σαμπρί Πασάς, προχώρησε στην κατεδάφιση των τειχών τα οποία περίκλειαν τη μεσαιωνική πόλη, καθώς και στην απαλλοτρίωση τμήματος του μεγάλου εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης. Η οδός η οποία σχεδιάστηκε είχε πλάτος 18 μέτρων. Συνέδεε τον Λευκό Πύργο, επί του θαλασσίου μετώπου, με μία νεόχτιστη πλατεία στο ύψος της πύλης της Καλαμαριάς (τουρκικά: Kelemeriya). Στα πρότυπα αντίστοιχων λεωφόρων ευρωπαϊκών πόλεων της ίδιας περιόδου, η συγκεκριμένη λεωφόρος ήταν πλαισιωμένη από μία διπλή σειρά δέντρων. Διώροφες πολυκατοικίες ανεγέρθηκαν κατά μήκος του συγκεκριμένου οδικού άξονα, γνωστές ως σουλτανλίκια (τουρκικά: sultanlik), οι οποίες στη συνέχεια καθιερώθηκαν ως πρότυπο εντός του θεσσαλονικιώτικου αστικού ιστού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δρόμοι της Θεσσαλονίκης
Κονσιλιέρι
Ο όρος Κονσιλιέρι ή Κονσιλιέρε (ιταλ.: Consiglieri) αναφέρεται σε μια θέση μέσα στη δομή της ηγεσίας της Σικελικής, της Καλαβρέζικης και της Αμερικανικής μαφίας. Η λέξη έγινε δημοφιλής από το μυθιστόρημα Ο Νονός (1969) και στη συνέχεια από την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος το 1972.
Στο μυθιστόρημα, ένας κονσιλιέρι είναι σύμβουλος στο αφεντικό του, με την πρόσθετη ευθύνη να εκπροσωπεί το αφεντικό σε σημαντικές συναντήσεις τόσο μέσα στην οικογένεια του εγκλήματος του αφεντικού, όσο και με άλλες οικογένειες του εγκλήματος. Ο κονσιλιέρι είναι στενός και έμπιστος φίλος και μερικές φορές είναι το «δεξί χέρι» του. Σε κάποιες περιπτώσεις στερείται φιλοδοξιών και μοιράζει ανιδιοτελώς τις συμβουλές. Αυτή η παθητική εικόνα του κονσιλιέρι δεν αντιστοιχεί με αυτά που είναι λιγότερο γνωστά στη πραγματική  ζωή όμως. Από την ίδια τη φύση της εργασίας, ο κονσιλιέρι είναι ένας από τους λίγους στην οικογένεια που μπορεί να διαφωνήσει με το αφεντικό, και  συχνά είναι επιφορτισμένος με την αμφισβήτηση του αφεντικού, όταν απαιτείται, για να εξασφαλίσει τα επόμενα σχέδια, όπου θα πρέπει να είναι αλάνθαστος στις συμβούλες του.
Στην πραγματική ζωή της Μαφίας ένας κονσιλιέρι είναι γενικά ο νούμερο τρία σε μια οικογένεια  του εγκλήματος, μετά το αφεντικό και τον Υπαρχηγό του στις περισσότερες περιπτώσεις. Το αφεντικό, ο Υπαρχηγός και ο Κονσιλιέρι συνιστούν την κυβερνώσα ομάδα. Στην οικογένεια του εγκλήματος Τζενοβέζε είναι που χρεώνεται  με την επινόηση του βαθμού του Μεσατζέρο (αγγελιοφόρος),  που είναι επιφορτισμένος με την ιδιότητα του σύνδεσμου μεταξύ των άλλων οικογενειών της  αμερικανικής μαφίας.
Ετυμολογία
Στα ιταλικά Κονσιλιέρι σημαίνει «σύμβουλος» και εξακολουθεί να είναι ένα κοινός τίτλος, για παράδειγμα για τα μέλη των  δημοτικών συμβουλίων στην Ιταλία και  την Ελβετία. Η λέξη προέρχεται από τη Λατινική consiliarius (σύμβουλος) και  consilium (συμβουλές). Η ορολογία της αμερικανικής Μαφίας λαμβάνεται από εκείνη της μαφίας της Σικελίας, και προτείνει ως στόχο να μιμηθεί το δικαστήριο του μεσαιωνικού ιταλικού πριγκιπάτου. Για παράδειγμα, η Βενετία διοικούνταν από ένα Δόγη ( «Δούκας») και έναν Δουκάλι κονσιλιέρι (Ducale Consigliere) δηλαδή έναν σύμβουλο του Δόγη.
Ένας Υπαρχηγός κανονικά θα κινηθεί προς τα πάνω για να γίνει το νέο αφεντικό, όταν η θέση καθίσταται κενή, οπότε η θέση του είναι ισοδύναμη με εκείνη του διαδόχου του θρόνου. Ο Κονσιλιέρι, εν τω μεταξύ, είναι ανάλογη θέση με υπουργό ή καγκελάριο. (Στο μυθιστόρημα Ο Νονός η λέξη γράφεται κονσιλιόρι (Consigliori), ενώ στις ταινίες, προφέρεται κονσιλιέρι (Consigliere). Ο Τζο Μπονάνο εξηγεί στο βιβλίο του "A Man of Honor" ότι ο Κονσιλιέρι είναι η φωνή ή ο εκπρόσωπος των στρατιωτών της οικογένειας, και ότι μπορεί να βοηθήσει στη μεσολαβήση ή την επίλυση των διαφορών εκ μέρους των χαμηλότερων κλιμάκιων της οικογένειας.
Αμερικανική Μαφία
Ο Τζο Βαλάτσι αναφέρει έναν μυστηριώδες Κονσιλιέρι ονομάτι «Σαντίνο» ως διαιτητή για τις διαφορές με την οικογένεια Τζενοβέζε το 1940. Ωστόσο, ο Κονσιλιέρι σε πιο πρόσφατες εποχές έχει την τάση να αναλάβει έναν πιο ενεργό ρόλο στις οικογενειακές υποθέσεις. Το 1971, ο Κονσιλιέρι Τζοζέφ Γιακοβέλι της οικογένειας Κολόμπο διηυθύνε μια εκστρατεία δολοφονίας κατά του αποστάτη στρατιώτη της οικογένειας, Τζο Γκάλιο. Δύο δεκαετίες αργότερα, ένας άλλος Κονσιλιέρι της ίδιας οικογένειας, ο Καρμίνε Σέσσα, διευθύνε μια ομάδα που προσπάθησε να δολοφονήσει το ενεργό αφεντικό της οικογένειας, Βίκτωρ Όρενα.
Ο Πολ Γκουλίνο, ένας έμπορος ναρκωτικών και συνεργάτης της οικογένειας Μπονάνο, δολοφονήθηκε το 1993 αφού φέρεται να εχει «βάλει τα χέρια του» για να γίνει Κονσιλιέρι της οικογένειάς του. Ο Τζέιμς Ίντα, που είναι ο σημερινός Κονσιλιέρι της οικογένειας Τζενοβέζε εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης από το 1996, με τον Ντομινίκ Σιρίλο να ενεργεί ως Κονσιλιέρι της οικογένειας. Ο Τζοζέφ Καρόζο είναι ο κονσιλιέρι της οικογένειας Γκαμπίνο, ενώ ο Αντόνι Ραμπίτο είναι ο Κονσιλιέρι για την οικογένεια Μπονάνο.
Δεδομένου ότι αυτά τα παραδείγματα δείχνουν, ότι οι σύγχρονοι Κονσιλιέρι είναι γενικά πρώην στρατιώτες και Κάπο και όχι κάποιοι εξωτερικοί συμβούλοι.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Μαφία
Άσσα Χαλκιδικής
Η Άσσα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πυργαδικίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παναγίας, του δήμου Αριστοτέλη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χαλκιδικής, στην περιφέρεια Κεντρική Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αρναίας του νομού Χαλκιδικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πυργαδικίων του νομού Χαλκιδικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πυργαδικίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Παναγίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παναγίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αριστοτέλη.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χαλκιδικής Κατηγορία:Δήμος Αριστοτέλη
Μαναγρός Χίου
Ο Μαναγρός είναι οικισμός στη Χίο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Χίου της Περιφερειακής Ενότητας Χίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 9 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Πρωταθλήματα υποδομής Σούπερ Λιγκ 2013–14
Τα πρωταθλήματα υποδομής Super League της περιόδου 2013–14 διεξήχθησαν για πρώτη φορά σε τρεις ηλικιακές κατηγορίες, καθώς προστέθηκε η διοργάνωση για ποδοσφαιριστές κάτω των 15 έτων, μαζί με τις προϋπάρχουσες κατηγορίες κάτω των 20 και κάτω των 17 ετών. Συμμετείχαν υποχρεωτικά οι ομάδες υποδομής των ΠΑΕ του επαγγελματικού πρωταθλήματος Super League ανδρών 2013–14, με εξαίρεση την κατηγορία Κ15 όπου η συμμετοχή είναι προαιρετική.
Super League Κ20
Η Super League Κ20 διεξήχθη σε έναν ενιαίο όμιλο με τις 18 ομάδες. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν ποδοσφαιριστές έως 20 ετών. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του ΠΑΟΚ.
Μπαράζ
Στα μπαράζ διασταυρώθηκαν η δεύτερη ομάδα του β' ομίλου με την τρίτη του α' ομίλου, και η δεύτερη με την τέταρτη του α' ομίλου. Οι αγώνες έγιναν στις έδρες των ομάδων που κατέκτησαν τη δεύτερη θέση στον όμιλό τους.
Τελική φάση
Η τελική φάση διεξήχθη στο Αγρίνιο, στις 10 και 12 Μαΐου 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2013-2014 Κατηγορία:Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου Νέων Κατηγορία:Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου Εφήβων Κατηγορία:Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου παίδων
Στάδιο Κάντριντα
Το Στάδιο Κάντριντα (Stadion Kantrida) είναι στάδιο ποδοσφαίρου στην Ριέκα της Κροατίας. Πήρε το όνομά του από τη συνοικία Κάντριντα στην οποία βρίσκεται, στο δυτικό τμήμα της πόλης. Έχει χρησιμεύσει ως έδρα του ποδοσφαιρικού συλλόγου ΧΝΚ Ριέκα για τα περισσότερα χρόνια από το 1946. Το στάδιο έχει μια χαρακτηριστική εμφάνιση καθώς βρίσκεται ανάμεσα σε απότομους βράχους, ένα απομεινάρι παλιού λατομείου, ακριβώς βόρεια του σταδίου και την ακτή της Αδριατικής στη νότια πλευρά του.
Από το 1990, το στάδιο χρησιμοποιήθηκε περιστασιακά για τους διεθνείς αγώνες της Εθνικής Κροατίας ανδρών. Η εθνική ομάδα δεν έχει ηττηθεί ποτέ στο Στάδιο Κάντριντα. Το στάδιο έχει χωρητικότητα περίπου 10.600 θέσεων. Έχει προγραμματιστεί για μεγάλη ανακατασκευή τα επόμενα χρόνια. Στην ίδια τοποθεσία θα κατασκευαστεί ένα νέο υπερσύγχρονο στάδιο, χωρητικότητας 14.438 θέσεων.
Ιστορία
Η τοποθεσία χρησιμοποιήθηκε ως λατομείο πέτρας πριν δημιουργηθεί το πρώτο γήπεδο ποδοσφαίρου στην τοποθεσία το 1911 από την ΧΣΚ Βικτόρια, έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο με έδρα το Σούσακ (σήμερα μέρος της Ριέκα, αλλά εκείνη την εποχή ήταν ξεχωριστή πόλη ανατολικά της πόλης), και ο πρώτος ποδοσφαιρικός αγώνας που παίχτηκε στο Στάδιο Κάντριντα διεξήχθη το 1913, ένας φιλικό αγώνας μεταξύ της Βικτόρια και της ΧΣΚ Γκρατζάνσκι Ζάγκρεμπ. αριστερά|μικρογραφία| Η ΚΣ Ολίμπια στο Στάδιο Κάντριντα την περίοδο 1921-22. Η Βικτόρια συνέχισε να χρησιμοποιεί το στάδιο μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας το 1918. Η πόλη της Ριέκα και η επικράτεια της Κάντριντα ανακηρύχθηκαν αρχικά ως μέρος της Ιταλικής Αντιβασιλείας του Καρνάρο (1919–1920), στη συνέχεια στο Ελεύθερο Κράτος του Φιούμε (1920–1924), πριν προσαρτηθούν επίσημα από το Βασίλειο της Ιταλίας το 1924, το οποίο παρέμεινε αμετάβλητο μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μεταξύ 1919 και 1945, η πατρίδα της Βικτόρια, το Σούσακ, βρισκόταν στην άλλη πλευρά των συνόρων, καθώς ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, έτσι ο σύλλογος σταμάτησε να χρησιμοποιεί το γήπεδο. Περίπου την ίδια εποχή το στάδιο έγινε επίσης η κύρια έδρα της ΚΣ Ολίμπια (CS Olimpia), της προκατόχου της σημερινής ΧΝΚ Ριέκα, και έγινε γνωστό ως Campo Sportivo Olimpia και χρησιμοποιήθηκε για το τοπικό πρωτάθλημα του Ελεύθερου Κράτους του Φιούμε και κατά συνέπεια στις ιταλικές διοργανώσεις.
Το 1926 κατασκευάστηκαν οι κερκίδες χωρητικότητας 8.000 και το στάδιο άλλαξε το όνομά του σε Stadio Borgomarina (Στάδιο Μποργομαρίνα) μεταξύ 1926 και 1935, καθώς αυτό ήταν το ιταλικό όνομα της συνοικίας. Το στάδιο ανακαινίστηκε για άλλη μια φορά και άνοιξε ξανά σε έναν εορταστικό αγώνα μεταξύ της ΟΣ Φιουμάνα και της ΑΣ Ρόμα, αλλάζοντας το όνομά του σε Stadio Comunale del Littorio.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ριέκα και η γύρω περιοχή έγιναν μέρος της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Το στάδιο υπέστη ζημιές κατά τους αγγλοαμερικανικούς βομβαρδισμούς της πόλης, αλλά ο τοπικός σύλλογος (τώρα έχει μετονομαστεί σε ΣΚΦ Κουαρνέρο) συνέχισε να χρησιμοποιεί το στάδιο μέχρι τις αρχές του 1947, όταν το στάδιο ανακαινίστηκε και ο σύλλογος μετακόμισε στο Campo Cellini μέχρι το 1951. Ο σύλλογος επέστρεψε στο Στάδιο Κάντριντα μετά από ανακαίνιση το 1951 και το χρησιμοποιούσε εναλλακτικά με το Campo Cellini μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Η ΣΚΦ Κουαρνέρο άλλαξε το όνομά τους σε ΝΚ Ριέκα το 1954. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, το Στάδιο Κάντριντα χρησιμεύει ως έδρα της Ριέκα. αριστερά|μικρογραφία| Το στάδιο από μακριά. Το στάδιο ανακαινίστηκε δύο φορές, το 1951 και το 1958. Παλαιότερα είχε χωρητικότητα 25.000 θεατών, αλλά το 1999 μειώθηκε σε περίπου 10.600 (λόγω της σταδιακής εξέλιξης των προτύπων ασφαλείας της UEFA) και το 1975 εγκαταστάθηκαν προβολείς. Τον Αύγουστο του 2012, εγκαταστάθηκε μια νέα οθόνη LED 80 μ², η μεγαλύτερη στην Κροατία και μία από τις δέκα μεγαλύτερες στην Ευρώπη. Τον Δεκέμβριο του 2013, ο Τύπος δημοσίευσε μια μονογραφία που αναφέρεται στα πρώτα εκατό χρόνια της ιστορίας του Σταδίου Κάντριντα. δεξιά|μικρογραφία| Στάδιο Κάντριντα Ο τελικός αγώνας της Πρβα Λίγκα πριν από την ανακατασκευή του σταδίου διεξήχθη στις 19 Ιουλίου 2015, όταν ο αγώνας μεταξύ της Ριέκα και της Σλάβεν Μπελούπο έληξε ισόπαλος με 3–3.
Νέο γήπεδο
αριστερά|μικρογραφία| Το τρέχον σχέδιο για το νέο γήπεδο. Στις 11 Ιουλίου 2014, ο Πρόεδρος της ΧΝΚ Ριέκα, Νταμίρ Μίσκοβιτς δημοσίευσε το λεπτομερές σχέδιο της δομής για το νέο Στάδιο Κάντριντα. Το σημερινό γήπεδο έχει προγραμματιστεί να κατεδαφιστεί στο εγγύς μέλλον και να κατασκευαστεί ένα νέο, υπερσύγχρονο στάδιο, στην ίδια τοποθεσία. Η χωρητικότητα του νέου γηπέδου θα είναι 14.438 θεατών, με όλες τις θέσεις καλυμμένες. Το γήπεδο θα είναι κατηγορίας 4 αστέρων της UEFA. Η κατασκευή του γηπέδου θα γίνει με ιδιωτική χρηματοδότηση και το κόστος έχει υπολογιστεί στα 25 εκατ. ευρώ, εξαιρουμένου του κόστους των εμπορικών εγκαταστάσεων (ξενοδοχείο και εμπορικό κέντρο) που θα κατασκευαστούν δίπλα στο γήπεδο. Αρχιτέκτονας του έργου είναι ο Τζίνο Τζαβανέλα, ο οποίος ήταν και ένας από τους αρχιτέκτονες του Σταδίου Γιουβέντους. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του σταδίου, η ΧΝΚ Ριέκα θα παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο νεόκτιστο Στάδιο Ρουγιέβιτσα.
Μετά από χρόνια καθυστερήσεων, υπογράφηκε μνημόνιο κατανόησης σχετικά με την κατασκευή του νέου γηπέδου μεταξύ της Stadion Kantrida LLC και της Shaanxi Construction Engineering Group Corporation στις 12 Απριλίου 2019.
Χωρητικότητα ανά τομέα
Επτά περιοχές συμβάλλουν στη συνολική χωρητικότητα 10.261 θέσεων:
Κριτικές
Το Στάδιο Κάντριντα θεωρείται από πολλούς ως ένα από τα πιο πρωτότυπα και όμορφα γήπεδα στον κόσμο. Η τοποθεσία του σταδίου ανάμεσα σε έναν τεράστιο βράχο και τη θάλασσα του απέφερε μια θέση στον κατάλογο με τα πιο ασυνήθιστα γήπεδα ποδοσφαίρου στον κόσμο, που καταρτίστηκε το 2011 από το CNN. Τον Απρίλιο του 2014, το στάδιο συμπεριλήφθηκε στο «The World's Top 13 Most Beautiful Sports Venues», όπως επιλέχθηκαν από το Eurosport. Το Νοέμβριο του 2015, το FourFourTwo συμπεριέλαβε το στάδιο στον κατάλογο με τα 12 ομορφότερα γήπεδα ποδοσφαίρου του κόσμου.
Άλλες χρήσεις
Εκτός από την έδρα της ΧΝΚ Ριέκα μέχρι τον Ιούλιο του 2015, το στάδιο χρησιμοποιήθηκε περιστασιακά για να φιλοξενήσει άλλους ποδοσφαιρικούς αγώνες και ροκ συναυλίες. Για παράδειγμα, τον Ιούλιο του 2006, το στάδιο φιλοξένησε τον Ιταλό ποπ σταρ Έρος Ραματσότι. Το στάδιο φιλοξένησε επίσης τις τελικές φάσεις του ετήσιου διεθνούς τουρνουά ποδοσφαίρου νέων Kvarnerska Rivijera, που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1953. Επιπλέον, από το 1990, η Εθνική Κροατίας έχει παίξει 11 διεθνείς αγώνες στο στάδιο Κάντριντα, συμπεριλαμβανομένων 10 φιλικών αγώνων και ενός αγώνα για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012.