cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Babymetal
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards Κατηγορία:Ιαπωνικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Ιαπωνικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Ιαπωνικά συγκροτήματα ειδώλων
Ζιμπάμπουε
Η Ζιμπάμπουε (πρώην Νότια Ροδεσία) είναι περίκλειστη χώρα στα νότια της Ανατολικής Αφρικής με έκταση 390.580 τ.χλμ. και πληθυσμό (κατατάσσεται 73η) 16.430.022, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Συνορεύει με τη Νότια Αφρική, τη Μποτσουάνα δυτικά, τη Ζάμπια βορειοδυτικά και τη Μοζαμβίκη ανατολικά. Πρωτεύουσά της είναι η Χαράρε. Επίσημη γλώσσα είναι η αγγλική.
thumb|100px|right|Η ονομασία Ζιμπάμπουε προήλθε από την έκταση με τέτοια πέτρινα οικοδομήματα
Το όνομα Ζιμπάμπουε σημαίνει «πέτρινο σπίτι» και προέρχεται από τα τεράστια πέτρινα οικοδομήματα, ερείπια της αρχαίας πόλης της Μεγάλης Ζιμπάμπουε, που βρίσκονται διάσπαρτα σε μια έκταση 7.200 στρεμμάτων, νότια της περιοχής Μασβίγκο.
Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας είναι εντονότατα, με κυριότερο τον καλπάζοντα πληθωρισμό, ο οποίος είναι και ο υψηλότερος στον κόσμο (2.200.000%).
Ιστορία
Στις 11 Νοεμβρίου του 1965, παγκόσμια Ημέρα Μνήμης για τα θύματα των δύο παγκοσμίων πολέμων, ο πρωθυπουργός της Ροδεσίας Ίαν Σμιθ υπέγραψε τη Μονομερή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας της τελευταίας βρετανικής αποικίας στην Αφρική. Με τη συμβολική του αυτή κίνηση ο Σμιθ, πιλότος της βρετανικής αποικίας στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ήθελε να υπενθυμίσει τις υπηρεσίες που προσέφερε η λευκή μειοψηφία, η οποία αριθμούσε μόλις 220.000 αποίκους, στο αγγλικό στέμμα σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της πρόσφατης Ιστορίας. Ήλπιζε έτσι να μετριάσει τις αντιδράσεις του Λονδίνου, που τον είχε προειδοποιήσει με βαρύτατες κυρώσεις, επιμένοντας στην αρχή της πλειοψηφίας, πράγμα που σήμαινε μεταβίβαση της εξουσίας στα 4.000.000 των μαύρων. Για να ενισχύσει τη θέση του, ο Σμιθ ισχυρίστηκε ότι η βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου συμβούλευσε τον πρωθυπουργό Χάρολντ Ουίλσον "να μην πουλήσει τους λευκούς", προς επίρρωση δε των ισχυρισμών του έδωσε στη δημοσιότητα ιδιόχειρη επιστολή της βασίλισσας, που ευχόταν αίσιο διακανονισμό της διαμάχης Λονδίνου-Σόλσμπερι. Οι ελιγμοί αυτοί δεν έσωσαν τον Ίαν Σμιθ ούτε από τις βαριές κυρώσεις της Αγγλίας, ούτε από την κατακραυγή της διεθνούς κοινότητας, ούτε από τη μοιραία εξέγερση της μαύρης πλειοψηφίας.
Η Βρετανική Κοινοπολιτεία αλλά και η ίδια η Μεγάλη Βρετανία δεν αναγνώρισαν την ανεξαρτησία. Το καθεστώς του Σμιθ διατήρησε διπλωματικές επαφές με τη Νότια Αφρική και την πορτογαλική κτήση της Μοζαμβίκης. Το 1975 η διεθνής θέση της Ροδεσίας επιδεινώθηκε μετά και την ανεξαρτησία της Μοζαμβίκης, ενώ καταγγελλόταν από τα πιο πολλά μέλη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας για το ρατσιστικό καθεστώς της. Άλλα εσωτερικά προβλήματα (ανταρτοπόλεμος) που αντιμετώπιζε, αλλά και συγκρούσεις με γειτονικά κράτη της, δυσχέραναν τη θέση της. Ο Ίαν Σμιθ προώθησε έναν μετριοπαθή εκδημοκρατισμό του καθεστώτος με ταυτόχρονη διατήρηση των προνομίων της λευκής μειονότητας. Τελικά το 1979 σε διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο, επήλθε συμβιβασμός ανάμεσα στον Σμιθ και τους μαύρους Ροδεσιανούς ηγέτες για τη σύσταση πλειοψηφικής κυβέρνησης και με ένα πολυφυλετικό κοινοβούλιο. Τον Απρίλιο του 1980 κατέληξαν σε συμφωνία που οδήγησε στη δημιουργία νέου καθεστώτος και τη σύσταση του κράτους της Ζιμπάμπουε.
Απόπειρα πραξικοπήματος 2007
Η κυβέρνηση της Ζιμπάμπουε απέτρεψε φερόμενη ως απόπειρα πραξικοπήματος, η οποία θα εκδηλωνόταν στις 2 ή στις 15 Ιουνίου 2007. Στην απόπειρα έλαβαν μέρος σχεδόν 400 στρατιώτες και υψηλά ιστάμενα στελέχη του στρατού. Όλοι οι φερόμενοι ως επικεφαλής του εγχειρήματος συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη, με την κατηγορία της προδοσίας. Οι συλληφθέντες είναι ο απόστρατος Άλμπερτ Ματάπο, ο εκπρόσωπος του στρατού, Μπεν Ενκιούμπ, ο ταγματάρχης Ένγκελμπερτ Ρουγκέτζε και ο αξιωματικός της αεροπορίας, Έλσον Μόγιο.
Σύμφωνα με τις αρχές, οι επίδοξοι πραξικοπηματίες σχεδίαζαν να ανατρέψουν τον πρόεδρο Ρόμπερτ Μουγκάμπε και να ζητήσουν από τον υπουργό Έμερσον Μανανγκάγκουα να σχηματίσει νέα κυβέρνηση, υπό τις ευλογίες των αρχηγών του στρατού. Σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές στη Χαράρε, οι επικεφαλής του πραξικοπήματος είχαν έρθει σε επαφή με κυβερνήσεις χωρών της Δύσης, ζητώντας τους να υποστηρίξουν το πραξικόπημα.
Διακυβέρνηση
Πολίτευμα στη χώρα είναι η Προεδρική Δημοκρατία. Έτσι, Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με τη νομοθετική εξουσία να ασκείται από τη Βουλή, η οποία αποτελείται από 150 μέλη με εξαετή θητεία. Από αυτά, τα 120 εκλέγονται απευθείας από το λαό, τα 12 ορίζονται από τον Πρόεδρο, τα 10 είναι οι αρχηγοί των εθνοτικών ομάδων και τα 8 είναι οι κυβερνήτες των επαρχιών.
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Διοικητική διαίρεση
Η Ζιμπάμπουε διαιρείται διοικητικά σε 8 επαρχίες και 2 διαμερίσματα πόλεων.
Οι επαρχίες είναι:
Τα διαμερίσματα πόλεων είναι:
Δημογραφία
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 60,7 χρόνια (57,5 χρόνια οι άνδρες και 63,6 οι γυναίκες).
Οικονομία
Η Ζιμπάμπουε είναι κυρίως ορεινή (οροπέδιο με υψόμετρο 1700 - 2300 μ.) και η οικονομία της στηρίζεται στις πωλήσεις ελεφαντόδοντου. Σημαντική συνεισφορά έχουν και τα ορυχεία της, από τα οποία εξάγονται μεταλλεύματα χρωμίου, νικελίου, μολύβδου και σπάνιων γαιών. Συνολικά αναφέρονται 195 τύποι ορυκτών.
Υγεία
Σε επιδημία χολέρας, που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2008 έχασαν τη ζωή τους 3.759 άτομα, σύμφωνα με απολογισμό τον Φεβρουάριο του 2009.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περίκλειστα κράτη
Μπρεντς
μικρογραφία|Η πηγή του ποταμού Μπρεντς
Ο Μπρεντς (γερμ.: Brenz) είναι ποταμός της Βάδης-Βυρτεμβέργης και της Βαυαρίας στη Γερμανία. Έχει συνολικό μήκος 52 χλμ. και είναι αριστερός παραπόταμος του Δούναβη. Η πηγή του βρίσκεται στην πόλη Κενιγκσμπρόν και εκβάλλει στο Δούναβη στην πόλη Λάουινγκεν. Διαρρέει τις πόλεις Κενιγκσμπρόν, Χάιντενχαϊμ, Γκίνγκεν και Λάουινγκεν.
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Δούναβη Κατηγορία:Ποταμοί της Βαυαρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Γερμανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Αροάνιος ποταμός
Ο Αροάνιος (γράφεται και Αροάνειος) ή Ρουφιάς ή και ρέμα της Κατσάνας είναι παραπόταμος του Λάδωνα. Πηγάζει από τα Αροάνια Όρη και, διασχίζοντας την κοιλάδα της Κατσάνας, μετά από 12 χιλιόμετρα συναντά τον Λάδωνα (κοντά στα Παγκραταίικα Καλύβια) στην περιοχή της «Χελωνοσπηλιάς». Οι πηγές του Αροάνιου βρίσκονται στο χωριό Πλανητέρο μέσα σε πλατανόδασος.
Στην κοίτη του χύνονται τα ρέματα Λαγκάδα, Ξηρόρεμα, Χαλίκι και ο χείμαρρος Κλείτορας.
Πηγές του Αροάνιου, περιβάλλον και φύση
Οι καρστικές πηγές του ποταμού βρίσκονται κάτω από μικρό δάσος πλατανιών, κοντά στο χωριό του Πλανητέρου. Τα πλατάνια ωφελούνται από το νερό των καρστικών πηγών. Οι πολύ μικρές έξοδοι δίνουν μια τεράστια ποσότητα καρστικού νερού μετά από μια σχετικά μικρή απόσταση και τροφοδοτούν τη λεκάνη απορροής του. Μια λεπτομερής διεθνής γεωλογική μελέτη απαριθμεί 41 μικρές εξόδους.
Στις πηγές του ποταμού υπάρχουν εκτροφεία πέστροφας και πολλά εστιατόρια και μαγαζιά με τουριστικά είδη καθώς και παλιές νεροτριβές και νερόμυλοι κάνοντας το τοπίο ειδυλλικό. Η περιοχή το καλοκαίρι αποτελεί μέρος κυριακάτικης εξόρμησης για τους κατοίκους, ακόμα και της Πάτρας παρά την μεγάλη απόσταση.
Οι πηγές κάτω από την δασώδη περιοχή είναι ένα εξαιρετικά πολύτιμο κομμάτι της φύσης, ένας αληθινός "γεωτόπος", σπάνιος όχι μόνο στην Ελλάδα. Πρέπει να διατηρηθεί και να προστατεύεται αναλόγως. Το φυσικό μνημείο στην περιοχή των πηγών κυριαρχείται από τον εμπορικό τουρισμό. Οι βεράντες των εστιατορίων και των κτιρίων στέκονται απευθείας στην εύθραυστη φύση.
Ο ποταμός
Ο ποταμός μεταφέρει θραύσματα πετρωμάτων, χώμα και υπολείμματα φυτών από την οροσειρά του Χελμού και τα αποθέτει στην κοιλάδα της Κατσάνας. Αυτό ξεκίνησε να συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό στις υγρές εποχές της Τεταρτογενούς περιόδου. Σε αυτό το γεωλογικό χρονικό διάστημα 2,5 εκατομμυρίων ετών μέχρι σήμερα της αποσάθρωσης (weathering), της διάβρωσης (erosion) και της απογύμνωσης (denudation) της οροσειράς, η κοιλάδα του ποταμού και ο ποταμός απέκτησαν σταδιακά τη σημερινή μορφολογία τους. Ο ποταμός ήταν πιθανώς πολύ μεγαλύτερος, με μεγαλύτερες ποσότητες χαλικιών και νερού. Επιπλέον, τα θραύσματα βράχων από τα γύρω βουνά σχημάτισαν περισσότερα στρώματα ιζημάτων στην κοιλάδα. Η επιφάνεια της κοιλάδας καλύφθηκε σταδιακά από στρώματα από αργιλώδες, δηλ. γόνιμο εδάφος. Οι κάτοικοι των χωριών και των κωμοπόλεων της περιοχής καλλιέργησαν κατά το παρελθόν το έδαφος, όπως συνεχίζουν να κάνουν και σήμερα. Στην είσοδο μιας άλλης κοιλάδας, αυτής του Ξηρορέματος στα δυτικά, η κοιλάδα της Κατσάνας διευρύνθηκε. Εκεί, στις πλαγιές ενός λόφου αναπτύχθηκε το μεγαλύτερο χωριό της κοιλάδας, η Κλειτορία. Η κοιλάδα της Κατσάνας είναι σήμερα γραφική, με όμορφους κάμπους και χωράφια, με κήπους και πολλά δέντρα.
Σημείωση
thumb|right|260px|Δάσος από πλατάνια σε άμμο και χαλίκια. Τα δέντρα μεγαλώνουν καλά με αφθονία νερού. Να μην συγχέεται με τον ομώνυμο μικρότερο ποταμό που διαρέει τη Δημοτική Ενότητα Αροανίας και χύνεται στον ποταμό Ερύμανθο στο χωριό Τριπόταμα Αχαΐας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Απασχόληση
Απασχόληση είναι η επίσημη ονομασία της μισθωτής εργασίας. Αποτελεί δηλαδή σύμβαση μεταξύ δύο μερών, του εργοδότη και του εργαζόμενου. Οι σχέσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, τα δικαιώματα και υποχρεώσεις τους, οι κανόνες υγιεινής και ασφαλείας, το καθεστώς συνδικαλιστικών οργανώσεων και ελευθεριών τους, και γενικά οι κανόνες που εφαρμόζονται στην παροχή εξαρτημένης εργασίας ρυθμίζονται από το εργατικό δίκαιο.
Εκτός από τον κλάδο του δικαίου η έννοια της απασχόλησης μελετάται επίσης από την οικονομική επιστήμη. Για παράδειγμα εξετάζονται οι συνθήκες που ευνοούν την αύξηση ή μείωση της απασχόλησης και μείωση ή αύξηση, αντίστοιχα, της ανεργίας.
Βεβαίως, υπάρχει η περίπτωση το άτομο να ασκεί εργασία η οποία δεν έχει επισήμως καταγραφεί και το προϊόν (ως εκ τούτου και τα εισοδήματα από την αμοιβή) της οποίας είναι αδήλωτα. Σε αυτή την περίπτωση, το εν λόγω άτομο ασκεί μαύρη εργασία και δεν καταγράφεται επισήμως ως απασχολούμενο.
Το ποσοστό απασχόλησης είναι ο αριθμός των απασχολούμενων διαιρούμενος με το σύνολο του εργατικού δυναμικού της χώρας.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών-Πειραιώς 1920-21
thumb|right|200px|Η ομάδα του ΠΠΑΟ Η διοργάνωση της σεζόν 1920-21 ήταν το Α' πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών-Πειραιώς, με νικητή τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό & Αγωνιστικό Όμιλο της Αθήνας. Για το αν πράγματι επρόκειτο για πρωτάθλημα και για το αν πρέπει να καταμετρηθεί σαν τέτοιο υπάρχουν διιστάμενες απόψεις.
Διοργάνωση
Έλαβαν μέρος οι 5 ισχυρότερες αθηναϊκές και πειραϊκές ομάδες (εκτός του Ομίλου Φιλάθλων Πειραιώς) ερχόμενες αντιμέτωπες με σύστημα πουλ, δηλαδή όλες εναντίον όλων σε απλούς αγώνες. Αυτοί πραγματοποιήθηκαν από το φθινόπωρο 1920 ως την άνοιξη 1921 στο Ποδηλατοδρόμιο (τώρα Καραϊσκάκη) του Ν. Φαλήρου, το μόνο κατάλληλο χώρο της εποχής εκείνης στην Ελλάδα προς τέλεση επίσημων συναντήσεων ποδοσφαίρου, αν και με μικρότερες από τις διαστάσεις που όριζαν οι διεθνείς κανονισμοί. Στον αγωνιστικό χώρο είχε καρβουνόσκονη, προερχόμενη από τα υπολείμματα της καύσης λιγνίτη στο γειτονικό εργοστάσιο της Ηλεκτρικής Εταιρείας.
Διεξαγωγή
Από τα αποτελέσματα των 10 αναμετρήσεων (εφόσον βέβαια δε ματαιώθηκαν κάποιες) είναι γνωστά -μέχρι στιγμής- αυτά του τελικού νικητή:
Κατάταξη
Πίσω από τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό & Αγωνιστικό Όμιλο, το μετέπειτα Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο, τη δεύτερη θέση κατέλαβε μάλλον η Πειραϊκή Ένωση, δεδομένου ότι ορισμένες πηγές αποδίδουν το χαρακτήρα "τελικού" στο μεταξύ τους παιχνίδι, σίγουρα το τελευταίο της διοργάνωσης για τον τροπαιούχο.
Πηγές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1920-1921 ΕΠΣΕ
Αλβέρτος Α΄ της Γερμανίας
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην αυτοκρατορική πόλη του Ράινφενλντεν (Rheinfelden) της Σουηβίας τον Ιούλιο του 1255 (ή κατά άλλους το 1250). Το 1282 ο πατέρας του και βασιλιάς της Γερμανίας, Ροδόλφος Α΄, ο πρώτος Γερμανός μονάρχης από τον Οίκο των Αψβούργων, παραχώρησε στον Αλβέρτο Α΄ και τον νεώτερο αδελφό του Ροδόλφο Β΄ το Δουκάτο της Αυστρίας και το Δουκάτο της Στυρίας αντίστοιχα, τα είχε κατασχέσει από τον τελευταίο τους βασιλιά τον Ότακαρ Β΄ της Βοημίας. Το 1283 ο πατέρας του έκανε τη Συνθήκη του Ράινφενλντεν στην οποία ανάδειξε τον Αλβέρτο ως τον μοναδικό κυβερνήτη της Αυστρίας και της Στυρίας, ενώ ο Ροδόλφος Β΄ αποζημιώθηκε με τα περαιτέρω εδάφη της Αυστρίας που ήταν στη δικαιοδοσία του Οίκου των Αψβούργων, τα διατήρησε μέχρι τον πρόωρο θάνατο του (1290). Ο Αλβέρτος και οι Σουηβοί υπουργοί του κυβέρνησαν τα δουκάτα της Αυστρίας και της Στυρίας με μεγάλη επιτυχία, κατόρθωσαν να υποτάξουν τους τοπικούς ευγενείς. Ο βασιλιάς Ροδόλφος Α΄ δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει την διαδοχή στον γιο του Αλβέρτο ιδιαίτερα λόγω των αντιρρήσεων που έφερε ο γιος του Ότοκαρ Βεγκέσλαος Β΄ της Βοημίας, τα σχέδια του να εξασφαλίσει την διαδοχή στον Αλβέρτο όταν δολοφονήθηκε ο Λαδίσλαος Δ΄ της Ουγγαρίας (1290) απέτυχαν. Όταν πέθανε ο Ροδόλφος Α΄ οι πρίγκιπες-εκλέκτορες φοβήθηκαν μια κληρονομική διαδοχή από τον Οίκο των Αψβούργων, νέος βασιλιάς των Ρωμαίων εξελέγη ο Αδόλφος της Γερμανίας. Μια εξέγερση των υπηκόων του από την Στυρία ανάγκασε τον Αλβέρτο να αναγνωρίσει την κυριαρχία του αντιπάλου του, περιορίστηκε στην διακυβέρνηση των οικογενειακών του εδαφών στην Βιέννη. Ο Αλβέρτος δεν εγκατέλειψε ποτέ τις προσπάθειες του να γίνει βασιλιάς, τελικά το κατόρθωσε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Μάινχαρτ δούκα της Καρινθίας, μαργράβου της Καρνιόλης και κόμη της Γκορίτσια-Τυρόλου. Απέκτησε μαζί της πέντε κόρες και έξι γιους:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας Κατηγορία:Βασιλείς των Ρωμαίων Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
NGC 6356
thumb|right|250px|Το NGC 6356 Το NGC 6356 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Οφιούχο. Είναι τύπου II στο μορφολογικό σύστημα ταξινόμησης και ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ στις 18 Ιουνίου 1784. Είναι πυκνότερο και φωτεινότερο προς το κέντρο του και βρίσκεται 80΄ βορειοανατολικά του φωτεινότερου σμήνους Μεσιέ 9. Απέχει 49.600 έτη φωτός από την Γη.
Αναφορές
6356 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Οφιούχος (αστερισμός)
Παναγιώτης Τριανταφύλλου
Το 2022 συμμετείχε ως διαγωνιζόμενος στην τηλεοπτική εκπομπή Just the 2 Of Us.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ξιφασκίας Κατηγορία:Παραολυμπιονίκες
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1980-81
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1980-81 ήταν η 42η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 10η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1980-81 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1981-82.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1981-82. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1981-1982.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1979-80, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1980-81 συμμετείχε η πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας 1979-80 Νέα Σαλαμίνα. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν ο ΑΠΟΠ και ο Ευαγόρας που είχαν υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1980-81.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά).
1 Επειδή το Κύπελλο Κύπρου 1980-81 κατέκτησε η πρωταθλήτρια Ομόνοια, η οποία είχε εξασφαλίσει συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1981-82 μέσω της κατάκτησης του πρωταθλήματος, στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1981-82 συμμετείχε η φιναλίστ του κυπέλλου, Ένωση Νέων Παραλιμνίου.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1980-1981
Αριστείδης Γκριμούτης
Ο Αριστείδης Γκριμούτης (1860-1921) ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της δημοσιογραφίας στην Ηλεία.
Γεννήθηκε στο Βαλτεσίνικον [Γορτυνίας] και σε μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε στον [Πύργο]. Σπούδασε νομικά και ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία. Το 1890 εξέδοσε την εβδομαδιαία εφημερίδα Πατρομυνέτα και το 1897 την μετανόμασε σε «Πατρομυνέτα-Αδιάλλακτος». Το 1909 αποσύρθηκε από την δημοσιογραφία παρ'ολο που είχε εξαγγείλει την έκδοση της ημερήσιας εφημερίδας «Αναγέννησις». Για αυτό τον σκοπό είχε προμηθευτεί ηλεκτροκίνητο τυπογραφικό πιεστήριο. Το 1919, μετά από ένα διάστημα μακράς απουσίας, εξέδωσε την εβδομαδιαία εφημερίδα «Καταιγίς», την οποία τον επόμενο χρόνο μετονόμασε σε «Γκριμούτης».
Στις εκλογές του 1905 ήταν υποψήφιος ανεξάρτητος βουλευτής. Ο Γκριμούτης έλαβε 6.000 ψήφους, πράγμα δύσκολο και ταυτόχρονα ικανοποιητικό για έναν ανεξάρτητο υποψήφιο. Παρ'ολο που δεν κατάφερε να εκλεγεί, έθεσε πάλι υποψηφιότητα στις εκλογές της 26ης Μαρτίου του 1906 χωρίς όμως επιτυχία.
Ο Αριστείδης Γκριμούτης διακρίθηκε για την μαχητικότητα της δημοσιογραφίας του. Όλες οι εφημερίδες που εξέδωσε εναντιώνονταν στο πολιτικό κατεστημένο της εποχής, προτρέποντας τον λαό να μην ψηφίζει τους βουλευτές που δεν ενδιαφέρονταν για το κοινό συμφέρον του τόπου. Κατά τη διάρκεια του βίου του έζησε φτωχά αφού ποτέ δεν επεδίωξε μέσα από την δημοσιογραφία να αποκτήσει περιουσία. Συγγενής του ήταν ο δημοσιογράφος και δικηγόρος Γκριμούτης που δολοφονήθηκε το 1893 από τον κλητήρα Σμυρνιώτη.
Απεβίωσε από συμφόρηση στις 14 Αυγούστου του 1921 στο ξενοδοχείο Μασσαλία, στην Αθήνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Αχιλλέας Αθανασούλας
Ο  Αχιλλέας Αθανασούλας  (1 Ιουλίου 1940 – 18 Μαΐου 2016) ήταν παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1940 στην Πλατανούσσα του νομού Ιωαννίνων. Αγωνίστηκε ως επιθετικός μέσος όλη τη δεκαετία του ’60 στην Α΄ Εθνική στoν Πανιώνιο, με τον οποίο έπαιξε σε δύο τελικούς του Κυπέλλου Ελλάδος το 1961 και το 1967.
Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 16 ετών, το 1956, στην Β' ομάδα της Δάφνης. Το 1960 άρχισε να παίζει στην Α' ομάδα του Πανιωνίου δίπλα στους Σαραβάκο, Χρονόπουλο. Στις 3 Οκτωβρίου 1960 πέτυχε το παρθενικό του γκολ στην Α΄ εθνική, στη νίκη με 4-1 επί του Εθνικού κατά την 3η αγωνιστική του πρωταθλήματος. Τη σεζόν 1963-64 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας του με 11 γκολ.
Τον Απρίλιο του 1961 αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Λισαβόνα. Τον Ιούλιο 1961 στρατεύτηκε και εντάχθηκε στην Εθνική Ενόπλων.
Το 1971-72 έκλεισε την καριέρα του στην Α΄ Εθνική. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με εμπορικές επιχειρήσεις, χωρίς όμως ποτέ να σταματήσει να παίζει μπάλα με τους Παλαιμάχους του Πανιωνίου.
Πέθανε στις 18 Μαΐου του 2016 από επιπλοκές της νόσου Πάρκινσον.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Α
Κωνσταντίνος Μανιαδάκης
Ο '''Κωνσταντίνος Σ. Μανιαδάκης''' (25 Ιουλίου 1893 - 28 Φεβρουαρίου 1972) ήταν Έλληνας στρατιωτικός (αντισυνταγματάρχης του Μηχανικού), με κορυφαίο ρόλο στο δικτατορικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Ιωάννη Μεταξά. Δημιούργησε το Υφυπουργείο Δημοσίας Ασφαλείας, που εξελίχθηκε στα μεταπολεμικά χρόνια στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, ενώ οι βάναυσες μέθοδοί του άφησαν εποχή.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Κ. Μανιαδάκης γεννήθηκε στο Σοφικό Κορινθίας στις 25 Ιουλίου 1893, όπου και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Γονείς του ήταν ο Σπυρίδων και η Μαρία Μανιαδάκη και είχε δύο αδέλφια: τον Μιχάλη, αξιωματικό της Αεροπορίας, που πέθανε το Νοέμβριο του 1964, και την Παναγιώτα. Ο Μανιαδάκης αποφοίτησε την 1η Οκτωβρίου του 1916 από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός του Μηχανικού. Μαζί του αποφοίτησαν ως μέλη της τάξης του 1916 οι Θρασύβουλος Τσακαλώτος, Ναπολέων Ζέρβας, Παυσανίας Κατσώτας και Χριστόδουλος Τσιγάντες. Συμμετείχε σ' όλες τις μετέπειτα στρατιωτικές επιχειρήσεις και στη Μικρασιατική εκστρατεία. Στη συνέχεια, αντιδρώντας στους επαναστάτες του 1922 συμμετείχε στο αποτυχημένο κίνημα Λεοναρδόπουλου - Γαργαλίδη με αποτέλεσμα την αποστρατεία του με το βαθμό του ταγματάρχη, επανήλθε όμως στο στράτευμα κατόπιν αμνηστίας. Τελικά παραιτήθηκε το 1929 με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη και ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις.
Υφυπουργός Δημοσίας Ασφαλείας
Ο Κ. Μανιαδάκης στη διάρκεια της στρατιωτικής του καριέρας είχε επιδείξει ένα ιδιαίτερο ταλέντο στη διείσδυση και τη συλλογή πληροφοριών, κάτι ευρύτατα γνωστό στους στρατιωτικούς κύκλους. Όταν ο Ιωάννης Μεταξάς στις 4 Αυγούστου του 1936 με επίφαση τη νομοθετική εξουσιοδότηση κήρυξε δικτατορία, περιέλαβε τον Κωνσταντίνο Μανιαδάκη στη λεγόμενη τότε «εθνική κυβέρνησή» του (Κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά), διορίζοντάς τον υφυπουργό Δημοσίας Ασφαλείας, θέση από την οποία και αναδείχθηκε τελικά το δεύτερο -μετά τον Μεταξά- πιο σημαντικό πρόσωπο του καθεστώτος και της κυβέρνησης της 4ης Αυγούστου. Ως υφυπουργός Δημοσίας Ασφαλείας ανέλαβε τότε την οργάνωση του κρίσιμου αυτού τομέα διοίκησης με εκπληκτική ταχύτητα και πάθος. Αρχικά, επέδειξε εχθρότητα προς όλους γενικά τους τότε πολιτικούς αρχηγούς. Με την πάροδο του χρόνου το δίκτυο των πληροφοριοδοτών του Μανιαδάκη κάλυπτε όλη την Ελλάδα και όλους τους χώρους δραστηριοτήτων. Έτσι κάθε πρόσωπο για το οποίο υπήρχε υπόνοια ότι δεν ήταν πιστό στο καθεστώς, εκτοπιζόταν σε νησί του Αιγαίου. Παρά ταύτα, δεν πρόλαβε το κίνημα του 1938 που εκδηλώθηκε στην Κρήτη, το οποίο τελικά απέτυχε με πολύ μεγάλο κίνδυνο εμφυλίου. Πρόλαβε όμως τη συνωμοσία των γερμανοφίλων που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1940 και πατάχθηκε λίγες ημέρες μετά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, πριν αυτό εκδηλωθεί. Στις σημαντικότερες δράσεις του την περίοδο εκείνη περιλαμβάνονταν η σύλληψη του Αλέξανδρου Γιάνναρου, εκδότη εφημερίδων, που είχε δημιουργήσει την Εθνική Οργάνωση Νεολαίας, τη μεγαλύτερη φασιστική οργάνωση του μεσοπολέμου στην Ελλάδα, η απέλαση διπλωματικών υπαλλήλων ξένων πρεσβειών, καθώς και η απελευθέρωση του πολιτικού Λάμπρου Ευταξία από μια ατυχή ομηρία του.
Στον αντικομμουνιστικό αγώνα
Ο Μανιαδάκης αναδιοργάνωσε την υπηρεσία διώξεως κομμουνισμού τοποθετώντας διοικητή τον ανώτατο αξιωματικό της Αστυνομίας Πόλεων Σπύρο Παξινό, τον οποίο έστειλε για εκπαίδευση στη γερμανική γκεστάπο. Εξαπέλυσε ένα αντικομμουνιστικό αγώνα με δέσμη μέτρων και έμεινε ιδιαίτερα γνωστός και παροιμιώδης στις επερχόμενες δεκαετίες για τις βάναυσες μεθόδους που εφάρμοσε τότε εναντίον των μελών και των οπαδών του ΚΚΕ. Η πιο γνωστή τακτική που εφάρμοσε η αστυνομία επί Μανιαδάκη ήταν το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου, που χρησιμοποιούταν κυρίως στις ανακρίσεις, με αποτέλεσμα το όνομά του να συνδεθεί τότε με αυτή τη βαρβαρότητα.
Επιπλέον ο Μανιαδάκης δημιούργησε στα τέλη του 1939 την Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ, μια πλαστή καθοδήγηση με σκοπό τον αποπροσανατολισμό και τη διάσπαση των κομμουνιστών, εκδίδοντας ακόμη και πλαστό Ριζοσπάστη.
Πολλές από τις μεθόδους του ενάντια στο ΚΚΕ αποτέλεσαν ιστορικά δείγματα αντιγραφής κυβερνητικών πολιτικών μετά την απελευθέρωση. Για παράδειγμα, οι ομαδικοί εκτοπισμοί και η χρήση των δηλώσεων μετανοίας, ήταν εμπνευσμένες από τον Μανιαδάκη.
Ο «νόμος του Μανιαδάκη»
Ο εισαγγελέας Γιδόπουλος παρατήρησε ότι ο Θεοτόκης «έχει απολύτως με το μέρος του το δίκαιον». Στην παρατήρηση αυτή ο Μανιαδάκης απάντησε «παρα­τηρώ με λύπην μου, κύριε Εισαγγελλεύ, ότι δεν γνωρίζετε όλην την ελληνικήν νομοθεσίαν, τον τελευταίον νόμον». Και όταν ο Γιδόπουλος τον ρώτησε ποιος είναι αυτός ο τελευταίος νόμος, ο Μανιαδάκης του απάντησε «ο νόμος του Μανιαδάκη».
Εγκατάσταση στην Αίγυπτο και στην Αργεντινή
Μετά τον θάνατο του Μεταξά (29/1/1941), παρέμεινε ως υφυπουργός στην κυβέρνηση Κορυζή μέχρι τις 20 Απριλίου 1941, οπότε σχηματίσθηκε η  κυβέρνηση Τσουδερού, όπου, διατηρώντας το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Ασφαλείας, ανέλαβε και υπουργός Εσωτερικών. Τον Μάιο του 1941 η κυβέρνηση Τσουδερού, μαζί με την βασιλική οικογένεια, έφυγε από την Ελλάδα για την Αίγυπτο, και ο Μανιαδάκης τους ακολούθησε. Στην Αίγυπτο λίγους μήνες μετά, λόγω δημιουργίας ατμόσφαιρας δυσφορίας προς εκείνους τους υπουργούς που συμμετείχαν στη δικτατορία του Μεταξά, αναγκάστηκε να παραιτηθεί στις 2 Μαΐου 1941 και να μεταβεί στην Αργεντινή ως επόπτης των ελληνικών πρεσβειών της Λατινικής Αμερικής, στην οποία παρέμεινε έως τον Αύγουστο του 1949 που επέστρεψε στην Ελλάδα. Ήταν η εποχή του Εμφυλίου, και παρά το αντιδημοκρατικό παρελθόν του, το αντικομμουνιστικό πνεύμα της εποχής του όχι μόνο του επέτρεψε να μείνει ατιμώρητος, αλλά του εξασφάλισε και πολιτικό μέλλον.
Βουλευτής μετά την απελευθέρωση και σύγκρουση με Ανδρέα Παπανδρέου
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα δημιούργησε το πολιτικό κόμμα Ελληνική Αναγέννησις, το οποίο έπειτα ενώθηκε μαζί με άλλα μικρά φιλομεταξικά κόμματα με αποτέλεσμα την ίδρυση της Πολιτικής Ανεξαρτήτου Παρατάξεως. Στις εκλογές του 1950 εκλέχθηκε βουλευτής Αργολιδοκορινθίας, ενώ αντίθετα στις εκλογικές αναμετρήσεις του 1951, 1952 και 1956 (Κόμμα Αρχών Ιωάννου Μεταξά) δεν κατάφερε να εισέλθει στη Βουλή.
Εκλέχθηκε πάλι βουλευτής Κορινθίας, με την Ε.Ρ.Ε. του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στις εκλογές του 1958, αλλά και στις λεγόμενες «εκλογές βίας και νοθείας» του 1961, στις οποίες η εκλογή του με την ΕΡΕ ήταν σε μεγάλο βαθμό προϊόν νοθείας. Τέλος, εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών με την ΕΡΕ το 1964 και πρωταγωνίστησε σε επιθέσεις κατά του Ανδρέα Παπανδρέου και της αριστερής πτέρυγας της Ένωσης Κέντρου.
Ειδικότερα, τον Ιούλιο του 1939, οι άνδρες του τότε υπουργού Ασφαλείας Μανιαδάκη είχαν εξαρθρώσει επαναστατική κομμουνιστική τροτσκιστική ομάδα, στην οποία αρχηγός ήταν ο τότε 20χρονος φοιτητής Νομικής και γιος του γνωστού πολιτικού και πρώην υπουργού Γεωργίου Παπανδρέου, Ανδρέας. 25 χρόνια μετά, τον Ιούνιο του 1964, με τον Γεώργιο Παπανδρέου να είναι πρωθυπουργός και τον γιο του Ανδρέα να είναι υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως, ο βουλευτής της ΕΡΕ Μανιαδάκης προχώρησε στην εξής δήλωση στην δεξιά εφημερίδα Ημέρα, την οποία εξέδιδε ο γνωστός εχθρός των Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου Τζώρτζης Αθανασιάδης:
Ο Κ. Μανιαδάκης απεβίωσε στις 28 Φεβρουαρίου 1972 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Ο κεντρικός δρόμος του χωριού του, του Σοφικού, έχει ονομαστεί προς τιμήν του οδός Κωνσταντίνου Μανιαδάκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Κορινθίας Κατηγορία:Βουλευτές Αργολιδοκορινθίας Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίας Ασφαλείας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες κινηματίες Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες Κατηγορία:Μεταξισμός
Άλαν Μπελ
Ο Άλαν Μπελ (Εξοχότατος Allan Robert Bell, 20 Ιουνίου 1947-) είναι πολιτικός, που διετέλεσε επικεφαλής υπουργός (αρχηγός κυβερνήσεως) στη Νήσο του Μαν από τις 11 Οκτωβρίου 2011 ως τις 4 Οκτωβρίου 2016 και μέλος της Βουλής των Κλειδιών (House of Keys) . Διαδέχθηκε στο αξίωμα του επικεφαλής υπουργού τον Τόνι Μπράουν.
Σπουδές και κάθοδος στην πολιτική
Ο Μπελ φοίτησε στο σχολείο του Ράμσεϊ (Ramsey Grammar School) και ασχολήθηκε με τον τραπεζικό τομέα και το λιανικό εμπόριο ενδυμάτων προτού κατέλθει στην πολιτική. Εξελέγη ανεξάρτητος βουλευτής του Ramsey στις επαναληπτικές εκλογές του 1984.
Θητεία σε άλλα αξιώματα
Ο Μπελ ήταν υπουργός Τουρισμού και Μεταφορών (1986-90), Τουρισμού, Αναψυχής και Μεταφορών (1990-94), Βιομηχανίας (1991-96), Εσωτερικών (1996-2001) και Θησαυροφυλακίου (2001-10). Υπηρέτησε επίσης ως υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης από το 2010 ως το 2011.
Στις 11 Οκτωβρίου 2011 εξελέγη επικεφαλής υπουργός, θέση στην οποία παρέμεινε επί πενταετία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νήσος του Μαν Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί
Λουί-Ρενέ ντε Ροάν
Ο Λουί Ρενέ Εντουάρ ντε Ροάν (Γαλλικά: Louis-René-Édouard de Rohan) γνωστός ως καρδινάλιος ντε Ροάν (25 Σεπτεμβρίου 1734 - 16 Φεβρουαρίου 1803), πρίγκιπας του Ροάν-Γκεμενέ, ήταν Γάλλος επίσκοπος του Στρασβούργου, πολιτικός, καρδινάλιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, γόνος του οίκου των Ροάν.
Πρεσβευτής στη Βιέννη
Το 1771, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΕ' και ο Υπουργός Εξωτερικών του, ο Δούκας του Αιγκιγιόν, τον διόρισαν πρέσβη στη Βιέννη. Ο Ροάν έφτασε στη Βιέννη τον Ιανουάριο του 1772. Σκανδάλισε με την πολυτέλεια και την προφανή ελαφρότητά του, καθώς αν και εκπρόσωπος της Εκκλησίας, ο τρόπος ζωής του ήταν προκλητικός. Εκεί ανακάλυψε τη συνωμοσία της Ρωσίας, της Πρωσίας και της Αυστρίας για τριχοτόμηση της Πολωνίας. Το μυστικό γράμμα, που προοριζόταν για τον βασιλιά και αποκάλυπτε τη διπροσωπία της Αυτοκράτειρας Μαρίας-Θηρεσία ς, ο Δούκας του Αιγκιγιόν, που ήταν επικεφαλής μιας αντιαυστριακής παράταξης μέσα στο παλάτι, το παρακράτησε και το παρέδωσε στην Κόμισα ντυ Μπαρύ, στην οποία όφειλε το διορισμό του. Αυτή το διάβασε δημόσια σε ένα δείπνο, σαν να της απευθυνόταν προσωπικά, και η δελφίνη Μαρία-Αντουανέτα ενημερώθηκε αμέσως για τα σχόλια που έκανε ο πρέσβης για τη μητέρα της.
Η έκλυτη ζωή του καρδινάλιου στη Βιέννη, η πολυτελής διαβίωση, τα έξοδά του, η εμφάνιση των ερωμένων του, οι πλούσιες κυνηγετικές συγκεντρώσεις του με κοσμική ενδυμασία, σκανδάλισαν την αυτοκράτειρα Μαρία-Θηρεσία. Η αυτοκράτειρα ζήτησε από τις Βερσαλλίες την ανάκλησή του και το πέτυχε. Από αυτά τα επεισόδια, η μέλλουσα βασίλισσα της Γαλλίας Μαρία Αντουανέτα, κόρη της Αυστριακής αυτοκράτειρας και πιστή στη μνήμη της μητέρας της, ήταν κάτι περισσότερο από ψυχρή προς τον καρδινάλιο, ο οποίος ήταν απελπισμένος από αυτήν την εχθρότητα.
Καρδινάλιος
Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου ΙΕ' το 1774, ο Ροάν ανακλήθηκε από τη Βιέννη και έγινε δεκτός στο Παρίσι ψυχρά αλλά η επιρροή της οικογένειάς του ήταν πολύ μεγάλη και έτσι, από το 1777 κατέλαβε ανώτατα εκκλησιαστικά αξιώματα : έγινε Μέγας Εφημέριος της Γαλλίας, το 1778 ηγούμενος του Σαιν-Βάαστ και το 1778 έγινε καρδινάλιος. Το 1779, ο Ροάν διαδέχτηκε τον θείο του, τον Λουί ντε Ροάν-Ροσφόρ και έγινε επίσκοπος του Στρασβούργου, αν και τον περισσότερο χρόνο του τον περνούσε στο Παρίσι, καθώς προτιμούσε την έντονη παρισινή ζωή από τα θρησκευτικά του καθήκοντα. Από το 1800, κατασκεύασε στη Σαβέρν το πολυτελές κάστρο των Ροάν, που το προόριζε για κατοικία του, αν και ποτέ δεν πρόλαβε να το κατοικήσει. Παρά το αυξημένο κύρος του, ο καρδινάλιος έγινε ψυχρά δεκτός στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΣΤ', όντας σε δυσμένεια εκ μέρους της βασίλισσας Μαρίας Αντουανέτας, λόγω των γεγονότων στη Βιέννη.
Η υπόθεση του περιδέραιου
μικρογραφία|Το αδαμάντινο περιδέραιο|εναλλ.=|αριστερά Επιθυμώντας να αποκατασταθεί στα μάτια της βασίλισσας, έπεσε στα χέρια μιας συμμορίας κλεφτών, της αποκαλούμενης κόμισσας ντε Λαμότ και άλλων, μεταξύ των οποίων ο περιβόητος Καλιόστρο, των οποίων οι πράξεις αποτελούν μέρος της «υπόθεσης του περιδέραιου». Ο Ροάν πείσθηκε ότι η ντε Λαμότ τον έφερε σε επικοινωνία με τη βασίλισσα, μέσω πλαστών γραμμάτων και σκηνοθετημένης νυχτερινής συνάντησης, και ότι θα ήταν ευπρόσδεκτος στην αυλή αν μεσολαβούσε ως εγγυητής στην αγορά του περιδέραιου, που θα πλήρωνε η βασίλισσα σε δόσεις. Όταν αποκαλύφθηκε η απάτη, ο Καρδινάλιος συνελήφθη και ενεπλάκη στην υπόθεση της απάτης, αν και αργότερα κρίθηκε ότι ήταν αθώος. Κατά τη δίκη το 1786, η αθώωσή του έγινε δεκτή με λαϊκό ενθουσιασμό και θεωρήθηκε νίκη επί της βασιλικής αυλής στις Βερσαλλίες και, συγκεκριμένα, επί της βασίλισσας, η οποία ήταν ιδιαίτερα αντιδημοφιλής εκείνη την εποχή. Ο Ροάν εξέπεσε των αξιωμάτων του και εξορίστηκε στο μοναστήρι του Σαιζ-Ντιέ.
Γαλλική επανάσταση
Σύντομα του επετράπη να επιστρέψει στο Στρασβούργο και η δημοτικότητά του αποδείχθηκε από την εκλογή του το 1789 στις Γενικές Τάξεις ως αντιπρόσωπος του Κλήρου των ορεινών περιοχών του Αγκνώ και του Βισανμπούρ. Αρχικά, αρνήθηκε να συμμετάσχει, αλλά όταν η Συνέλευση των τάξεων αυτοανακηρύχθηκε Εθνοσυνέλευση, επικύρωσε την εκλογή του. Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 1791, ως εκκλησιαστικός πρίγκιπας, αρνήθηκε να ορκιστεί στο Πολιτικό Σύνταγμα του Κλήρου, αρνήθηκε την κατάργηση της μοναρχίας και διέφυγε στο Έτενχαϊμ, στο γερμανικό τμήμα της επισκοπής του. Τάχθηκε με την πλευρά των Εμιγκρέ και συγκέντρωσε στρατεύματα για την στρατιά των Εμιγκρέδων του Κοντέ, εξάδελφού του. Στην εξορία, ο χαρακτήρας του βελτιώθηκε και ξόδεψε όση περιουσία του είχε απομείνει βοηθώντας τους φτωχούς κληρικούς της επισκοπής του που είχαν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν τη Γαλλία.
Στις 29 Νοεμβρίου 1801, παραιτήθηκε από το αξίωμα του επισκόπου του Στρασβούργου και επέστρεψε στο Έτενχαϊμ, όπου πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1803.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί
Μουτνόβσκι
Το Μουτνόβσκι (ρώσικα: Мутновский) είναι ενεργό ηφαίστειο στη ρώσικη χερσόνησο Καμτσάτκα. Το Μουτνόβσκι έχει ύψος 2.322 μέτρων και αποτελείται από τέσσερα κοντινά στρωματοηφαίστεια τα οποία σχηματίζουν ένα σύνθετο ηφαίστειο, το οποίο διαθέτει μεγάλο αριθμό κρατήρων. Ο νεότερος κώνος, ο Μουτνόβσκι IV σχηματίστηκε στην αρχή του Ολόκαινου. Οι εκρήξεις του ηφαιστείου είναι κυρίως φρεατικές ή φρεατομαγματικές. Κατά τους ιστορικούς χρόνους έχουν λάβει χώρα τουλάχιστον 16 φορές, όλες εκρηκτικές. Μόνο η έκρηξη του 1904 παρήγαγε λάβα. Η πιο βίαιη έκρηξη σημειώθηκε το 1848. Η τελευταία έκρηξη του Μουτνόβσκι έλαβε χώρα το 2000. Στο ηφαίστειο υπάρχει έντονη υδροθερμική κυκλοφορία, μεγαλύτερη από οποιοδήποτε άλλο ηφαίστειο στο ηφαιστειακό τόξο της Καμτσάτκας και των Κουριλών.
Περιγραφή
thumb|250px|Ατμός από κρατήρα Στην κορυφή του ηφαιστείου υπάρχει ένας κρατήρας, ο κρατήρας του Μουτνόβσκι ΙΙΙ με διάμετρο 1,3 χιλιομέτρων, μέσα στον οποίο βρίσκονται μικρότεροι κώνοι και ένας παγετώνας. Εξαιτίας της έντονης υδροθερμικής δραστηριότητας, μέρος του παγετώνα έχει λιώσει και σχηματίσει ένα δίκτυο σπηλαίων. Ο κρατήρας Μουτνόβσκι IV βρίσκεται στο βόρειο άκρο του κρατήρα. Ένας ποταμός έχει διαβρώσει τον κρατήρα. Μετά την έκρηξη του 2000 σχηματίστηκε μια λίμνη στο μεγάλο κρατήρα από το λιώσιμο του παγετώνα. Η λίμνη μέχρι το 2003 θερμαινόταν ακόμα, όμως από το 2004 είναι μονίμως παγωμένη. Σήμερα στον νεότερο κρατήρα υπάρχουν ενεργές φουμαρόλες με θερμοκρασία που φτάνει τους 620 βαθμούς Κελσίου. Αυτή η θερμοκρασία είναι πολύ υψηλή για ανενεργό ηφαίστειο και θεωρείται ότι υπάρχει μεταφορά μάγματος μέσα στον μαγματικό πόρο. Η δραστηριότητά τους είναι συνεχής και εκπέμπουν νέφος πλούσιο σε διοξείδιο του θείου (2,6%) και σε διοξείδιο του άνθρακα (3,3%). Το κύριο συστατικό του νέφους είναι υδρατμοί, οι οποίοι πιστεύεται ότι προέρχονται από θέρμανση του νερού του παγετώνα. Τα πεδία ενεργών φουμαρολών με μεγάλη παραγωγή θερμότητας καλύπτουν μια έκταση περίπου 37 στρεμμάτων και χωρίζονται σε τέσσερις περιοχές που βρίσκονται μέσα στο κρατήρα του Μουτνόβσκι ΙΙΙ. Έχει μετρήθεί ότι η παραγωγή θερμότητας του ηφαιστείου είναι περίπου 1100 MWt. Στο μέλλον μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ενέργειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Καμτσάτκας Κατηγορία:Βουνά της Ρωσίας
Σαιν-Ντενί (Ρεϋνιόν)
To Σαιν-Ντενί (γαλλικά: Saint-Denis) είναι η διοικητική πρωτεύουσα της Ρεϋνιόν, υπερπόντιου διαμερίσματος της Γαλλίας στον Ινδικό ωκεανό. Βρίσκεται στο βορειότερο σημείο του νησιού, κοντά στις εκβολές του ποταμού Σαιν-Ντενί. Στην αστική περιοχή του Σαιν-Ντενί ζουν 158.139 κάτοικοι ενώ η πόλη έχει πληθυσμό 131.557 κάτοικους σύμφωνα με την απογραφή του 1999.
Ιστορία
thumb|left|200px|Το παλιό δημαρχείο Το Σαιν-Ντενί ιδρύθηκε από τον Ετιέν Ρενιώ το 1669 και έγινε η πρωτεύουσα του νησιού της Ρεϋνιόν το 1738.
Αξιοθέατα
Στην πόλη υπάρχει η γκαλερί τέχνης και μουσείο Léon Dierx. Ο ιστορικός βοτανικός κήπος Jardin de l'État. Επίσης, υπάρχουν το Le Barachois, ένα πάρκο μπροστά στην θάλασσα και η La Roche Écrite, μια κορυφή με εντυπωσιακή θέα πάνω από την πόλη του Σαιν-Ντενί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Κατερίνα Μπρεσκόφσκι
Η Κατερίνα Μπρεσκόφσκι (πραγματικό όνομα Εκατερίνα Κονσταντίνοβα Μπρέσκο – Μπρεσκόφσκαγια, Ρωσικά: Екатерина Константиновна Брешко-Брешковская, 13 Ιανουαρίου 1844 – 12 Σεπτεμβρίου 1934) ήταν μια Ρωσίδα σοσιαλίστρια, γνωστή ως Μπάμπουσκα, η Γιαγιά της Ρωσικής Επανάστασης.
Επαναστατική ζωή
Έφυγε από το σπίτι της σε ηλικία 26 ετών για να ενταχθεί στους οπαδούς του αναρχικού Μιχαήλ Μπακούνιν στο Κίεβο. Σαν επαναστάτρια Ναρόντνικ, φυλακίστηκε το 1874 στην Κατόργκα και εξορίστηκε στη Σιβηρία το 1878, κατά την οποία της πήρε συνέντευξη ο Τζορτζ Κέναν, ένας δημοσιογράφος που εργαζόταν για το περιοδικό Century, μαζί με τον καλλιτέχνη Τζορτζ Α. Φροστ, ο Κέναν αργότερα θα πει: “Όλα τα πρότυπά μου για το θάρρος, τη γενναιότητα, και την ηρωική αυτοθυσία έχουν φτάσει στο ανώτατο σημείο για πάντα, και έφτασαν από το χέρι μιας γυναίκας”. Μετά την απελευθέρωσή της το 1896, δημιούργησε μια Σοσιαλ-Επαναστατική ομάδα και βοήθησε να οργανωθεί το Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα το 1901.
Διέφυγε στην Ελβετία και στις ΗΠΑ το 1900. Μετά την επιστροφή της στην Αυτοκρατορική Ρωσία το 1905, συνελήφθη και εξορίστηκε πάλι στη Σιβηρία. Μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917, οι πολιτικοί κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι, και στην Μπρεσκόφσκι δόθηκε θέση στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Κερένσκι. Όταν οι Μπολσεβίκοι οργάνωσαν την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Μπρεσκόφσκι αναγκάστηκε και πάλι να φύγει. Απεβίωσε στην Τσεχοσλοβακία.
Ο γιός της Νικολάι Μπρέσκο-Μπρεσκόφσκι έγινε συγγραφέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες
Βολμπορθίτης
Ο βολμπορθίτης (αγγλ. volborthite) είναι ένυδρο βαναδινικό ορυκτό του χαλκού. Οφείλει το όνομά του στο Ρώσο παλαιοντολόγο Αλεξάντρ φαν Βόλμπορθ (Aleksandr Fedorovich van Volborth, 1800-1876), ο οποίος τον πρωτοεντόπισε στα Ουράλια όρη το 1838. Αρχικά ονομάστηκε κναουφίτης (knauffite), ονομασία και σήμερα θεωρούμενη ως συνώνυμη, για να μετονομασθεί αργότερα.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Απαντάται στις ζώνες οξείδωσης υδροθερμικών αποθέσεων που περιέχουν βανάδιο. Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο βροσαντίτης, ο μαλαχίτης, ο ατακαμίτης, η χρυσόκολλα, ο βαρύτης, η γύψος και τα πολύ σπανιότερα τανγκεΐτης, μαρτυΐτης και μπλοσίτης.
Εμφανίζεται σε αρκετά σημεία της Γης. Κυριότερες εμφανίσεις του είναι στην Αυστραλία, στη Γερμανία (Σαξωνία, Ρηνανία - Παλατινάτο), στην Ιταλία (Λιγουρία, Καμπανία, Τοσκάνη), τη Ναμίμπια, το Ζαΐρ και τις Πολιτείες Αριζόνα, Αϊντάχο, Κολοράντο, Γιούτα και Νέο Μεξικό των ΗΠΑ. Η κυριότερή του εμφάνιση, όμως, είναι στα Ουράλια όρη (περιοχές Syssersk και Nizhne Taglisk), όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL).
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου στην περιοχή της Καμάριζας.
Σημειώσεις
Βολμπορθιτης Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Φωσφορικά ορυκτά Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Λουί-Σεμπαστιάν Μερσιέ
Ο Λουί Σεμπαστιάν Μερσιέ (Louis-Sébastien Mercier, 1740 -1814) ήταν Γάλλος συγγραφέας του διαφωτιστικού κινήματος, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, λογοτεχνικός κριτικός και δημοσιογράφος.
Καταγωγή - Σπουδές
Έχοντας ανακαλύψει το 1757 την κομεντί Φρανσαίζ, η κλίση του για το θέατρο και τα μυθιστορήματα, καθώς και η φιλία του με συγγραφείς, τον έκαναν να αποφασίσει γύρω στο 1765 να ζήσει από την πένα του. Δημοσίευσε για πρώτη φορά ηρωίδες που είχαν μια διακριτική επιτυχία, γεγονός που πιθανώς τον οδήγησε να προτιμήσει την πεζογραφία από το στίχο. Έγραψε μερικά κριτικά δοκίμια για τους λογοτεχνικούς κύκλους και διηγήματα.
Το έργο του
Ο Μερσιέ άρχισε την καριέρα του γράφοντας ηρωίδες. Είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Μπουαλώ και ο Ρασίν είχαν καταστρέψει τη γαλλική γλώσσα και ότι ο αληθινός ποιητής έπρεπε να γράφει σε πρόζα.
Τα πιο σημαντικά από τα διάφορα έργα του είναι Το έτος 2440 (1771),  Νεολογισμοί ή Λεξιλόγιο (1801), ο πίνακας του Παρισιού (1781- 1788), το νέο Παρίσι (1799), η ιστορία της Γαλλίας (1802) και η σάτιρα εναντίον του Ρασίν και του Μπουαλώ (1808). Επίσης, το δοκίμιο Περί θεάτρου (1773), όπου τόνιζε τη διδακτική αποστολή του θεάτρου.
Κατηγορούσε τη γαλλική τραγωδία ως κακή απομίμηση αρχαίων και ξένων εθίμων σε πομπώδεις στίχους και υποστήριζε το δράμα όπως το αντιλαμβάνονταν ο Ντιντερό. Απέναντι στους φιλοσόφους ήταν εντελώς εχθρικός. Δεν δεχόταν ότι η σύγχρονη επιστήμη είχε κάνει πραγματική πρόοδο, ήταν δε τόσο συντηρητικός μέχρι του σημείου να υποστηρίζει ότι η γη ήταν μια κυκλική επίπεδη επιφάνεια που περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο.
Ο Μερσιέ έγραψε περίπου εξήντα δράματα. Μεταξύ αυτών και δύο ιστορικά δράματα με θέμα τους θρησκευτικούς πολέμους, το Ζαν Ενυγιέ, επίσκοπος της Λιζιέ (1772) και Η εξόντωση της Λίγκας (1782), που ήταν τόσο αντιμοναρχικά και αντικληρικά που ανέβηκαν στη σκηνή μόνο μετά τη Γαλλική επανάσταση.
Άλλα θεατρικά έργα του: ο Λιποτάκτης (1770), ο Δικαστής (1774), Nαταλί (1775), ο Άπιστος φίλος (1772) και η Χειράμαξα του ξιδοπώλη (1775).
Το έτος 2440
μικρογραφία|[[Το έτος 2440, 1772]] Το έτος 2440 είναι ένα ουτοπικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται το έτος 2440. Ένα εξαιρετικά δημοφιλές έργο (έκανε είκοσι πέντε εκδόσεις μετά την πρώτη του εμφάνιση το 1770) περιγράφει τις περιπέτειες κάποιου, ο οποίος, μετά τη συμμετοχή σε μια έντονη συζήτηση με έναν φιλόσοφο φίλο του σχετικά με τις αδικίες του Παρισιού, έπεσε για ύπνο και ξύπνησε στο Παρίσι του μέλλοντος. Ο Ντάρτον γράφει ότι "παρά τον προφανή χαρακτήρα φαντασίας ... Το έτος 2440 επεδίωκε να διαβαστεί σαν ένας σοβαρός οδηγός για το μέλλον. Πρόσφερε μια εκπληκτική νέα προοπτική: το μέλλον σαν γεγονός συντελεσμένο και το παρόν σαν παρελθόν. Ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί στον πειρασμό να συμμετάσχει σε ένα τέτοιο πείραμα σκέψης; Και από τη στιγμή που ασχολούνταν με αυτό, ποιος δεν θα έβλεπε ότι εξέθετε τη σαπίλα της κοινωνίας, το Παρίσι του 18ου αιώνα;"
Ο ήρωας του Μερσιέ σημειώνει όλα όσα του έκαναν εντύπωση σ' αυτό το φουτουριστικό Παρίσι. Ο δημόσιος χώρος και το δικαστικό σύστημα έχουν αναδιοργανωθεί. Οι πολίτες της είναι άνετοι και πρακτικοί. Τα νοσοκομεία είναι αποτελεσματικά και βασίζονται στην επιστήμη. Δεν υπάρχουν μοναχοί, ιερείς, πόρνες, ζητιάνοι, χοροδιδάσκαλοι, σεφ ζαχαροπλαστικής, μόνιμος στρατός, δουλεία, αυθαίρετες συλλήψεις, φόροι, συντεχνίες, εξωτερικό εμπόριο, καφές, τσάι ή καπνός και όλη η άχρηστη και ανήθικη παλιότερη γραπτή λογοτεχνία έχει καταστραφεί.
Το μέλλον που περιγράφει ο Μερσιέ δεν είναι εξ ολοκλήρου ουτοπικό. Οι ακρότητες του πλούτου και της φτώχειας έχουν καταργηθεί. Παρ 'όλα αυτά, οι φτωχοί εξακολουθούν να υπάρχουν. Υπάρχει μικρή οικονομική ανάπτυξη και ο πληθυσμός της Γαλλίας αυξήθηκε κατά 50%.
Κατέληγε ότι μια επανάσταση ήταν αναγκαία για τη Γαλλία και πρακτικά αναπόφευκτη. Το έργο απαγορεύτηκε από τις Αρχές.
Ο Πίνακας του Παρισιού
Είναι ένα έργο δώδεκα τόμων (1782-1788), όπου ο Μερσιέ περιέγραψε την παρισινή ζωή των προεπαναστατικών χρόνων.
Συνδυάζοντας αντικειμενικές περιγραφές και σκληρή κριτική για τα ήθη, αυτό το τεράστιο έργο, περιγράφει την εικόνα μιας κοινωνίας που εξαφανίζονταν από την επαναστατική αναταραχή και τη εκβιομηχάνιση. Με ακριβείς πληροφορίες και τη δύναμη του καυστικού του πνεύματος, ο Μερσιέ έκανε τον Πίνακα του Παρισιού να είναι ταυτόχρονα μαρτυρία λογοτέχνη και έργο ιστορικού και κοινωνιολόγου. Με ύφος γλαφυρό, το κείμενο προσφέρει ένα συναρπαστικό πορτρέτο της καθημερινής ζωής της εποχής πριν τη Γαλλική Επανάσταση, περιγράφοντας τις συνθήκες διαβίωσης των εργαζομένων, των εμπόρων του δρόμου, των πορνών, των αστυνομικών κατασκόπων, των ηθοποιών, των ευγενών, των ιερέων, των υπηρετών και των εγκληματιών και είναι σημαντική συμβολή στη γαλλική λογοτεχνία του 18ου αιώνα.
Το 1799 εξέδωσε το Νέο Παρίσι, όπου περιγράφει τα γεγονότα της εποχής της επανάστασης.
Πολιτικές απόψεις
Ο Μερσιέ ήταν πολύ επηρεασμένος από τις ιδέες του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ. Στην πολιτική ήταν μετριοπαθής και ως μέλος της Συμβατικής ψήφισε κατά της θανατικής ποινής του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Κατά τη διάρκεια της Τρομοκρατίας, φυλακίστηκε, αλλά απελευθερώθηκε μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου, τον οποίο ονόμασε "Sanguinocrat" (κατά προσέγγιση, αιματοκράτορα).
Παραπομπές - Σχόλια
Κατηγορία:Γαλλική λογοτεχνία Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Μεϋνάρντο Σαμπίλι
Ο '''Μεϋνάρντο Α. Σαμπίλι''' είναι Φιλιππινέζος πολιτικός. Είναι ο τωρινός δήμαρχος της Λίπα στο Μπατάνγκας. Είναι μέλος του κόμματος Νασιοναλίστα και πρώην μέλος του Σανγκουνιάνγκ Πανλαλαουιγκάν εκπροσωπώντας την Τέταρτη Επαρχία. Συμμετείχε σε προηγούμενες εκλογές για την Βουλή των Αντιπροσώπων των Φιλιππίνων αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Κέρδισε τις εκλογές για το δήμαρχο της Λίπα του 2010, νικώντας τον δήμαρχο Όσκαρ Λ. Γκόζος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλιππινέζοι πολιτικοί
NGC 6355
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6355 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Οφιούχος (αστερισμός)
Βρωμιούχο σκάνδιο
Το βρωμιούχο σκάνδιο ή τριβρωμιούχο σκάνδιο ή τριβρωμίδιο του σκανδίου ή τριβρωμοσκάνδιο (αγγλικά scandium bromide) είναι η ανόργανη δυαδική χημική ένωση με εμπειρικό τύπο ScBr3. Το χημικά καθαρό βρωμιούχο σκάνδιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι υδατοδιαλυτό στερεό.
Παραγωγή
Το βρωμιούχο σκάνδιο παράγεται με αντίδραση ολικής σύνθεσης, δηλαδή πιο συγκεκριμένα, με αντίδραση ανάμεσα σε μεταλλικό σκάνδιο και ατμούς διβρωμίου:
Εφαρμογές
Το βρωμιούχο σκάνδιο χρησιμοποιήθηκε για σύνθεση στη στερεή φάση ασυνήθιστων συγκροτημάτων, όπως για παράδειγμα του γενικού τύπου Sc19Br28Z4 (Ζ = Mn, Fe, Os or Ru). Αυτά τα συγκροτήματα έχουν ενδιαφέρον τόσο για τις δομές τους, όσο και για τις μαγνητικές τους ιδιότητες.