cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σάχμπα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας Κατηγορία:Τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Συρία
Πετραία Αραβία
Η Πετραία Αραβία ή Πετραία, επίσης γνωστή ως Αραβική Επαρχία της Ρώμης (Provincia Arabia, العربية البترائية) ή απλά Αραβία ήταν παραμεθόρια επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία ξεκίνησε τον 2ο αιώνα. Αποτελείται από το πρώην Βασίλειο των Ναβαταίων στην Ιορδανία, το νότιο Λεβάντε, τη χερσόνησο του Σινά και τη βορειοδυτική Αραβική Χερσόνησο.
Πρωτεύουσα της ήταν η Πέτρα. Συνόρευε στα βόρεια με τη Συρία, στα δυτικά με την Ιουδαία (συγχωνεύτηκε με τη Συρία από το 135 μ.Χ.) και την Αίγυπτο, και στα νότια και ανατολικά από την υπόλοιπη Αραβία, γνωστή ως Έρημος της Αραβίας (Arabia Deserta) και Ευδαίμων Αραβία.
Η επικράτεια προσαρτήθηκε από τον αυτοκράτορα Τραϊανό, όπως πολλές άλλες ανατολικές παραμεθόριες επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά κράτησε, σε αντίθεση με την Αρμενία, τη Μεσοποταμία και την Ασσυρία, πολύ μετά την κυριαρχία του Τραϊανού. Ήταν γενέτειρα του αυτοκράτορα Φιλίππου, ο οποίος γεννήθηκε γύρω στο 204. Ως συνοριακή επαρχία, περιελάμβανε έρημο, που κατοικούνταν από αραβικά φύλα, και συνόρευε με την παρθιακή ενδοχώρα.
Αν και υπόκειτο σε ενδεχόμενη επίθεση από τους Πάρθους και τους Παλμυρηνούς, δεν είχε τις συνεχείς επιδρομές, που αντιμετώπιζαν σε άλλες περιοχές στα ρωμαϊκά σύνορα, όπως η Γερμανία και η Βόρεια Αφρική, ούτε την παγιωμένη πολιτιστική παρουσία, που όριζε τις υπόλοιπες, πιο εξελληνισμένες ανατολικές επαρχίες.
Γεωγραφία
μικρογραφία|450x450εσ| Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην εποχή του [[Αδριανός|Αδριανού (κυβέρνησε 117–138 μ.Χ.). Στη δυτική Ασία, φαίνεται η αυτοκρατορική επαρχία της Πετραίας Αραβίας (Ιορδανία / ΒΔ Σαουδική Αραβία / Σινά). Μια μόνο λεγεώνα αναπτύχθηκε εκεί το 125 μ.Χ.]] Η γεωγραφική σύνθεση της Αραβίας έχει κάποια παραλλαγή. Περιλαμβάνει το σχετικά εύφορο οροπέδιο Μωάβ, το οποίο λάμβανε 200 χιλιοστά ετήσιων βροχοπτώσεων, στο νοτιότερο άκρο του οποίου βρίσκεται η Πέτρα, η οποία μαζί με την Μπόσ(τ)ρα, μαζί αποτελούν την πολιτική πρωτεύουσα της επαρχίας.
Αφιλόξενος τόπος, ωστόσο, και μαζί με την έρημο του Σινά, η άνυδρη περιοχή Νεγκέβ εκτείνεται βόρεια του Σινά. Υπάρχουν επίσης και οι παράκτιες περιοχές γύρω από την Ερυθρά Θάλασσα, τα εδάφη γνωστά ως Χισμά, που αναπτύσσονται στα βόρεια αυτής της ακτής, και το πανταχού παρόν βραχώδες έδαφος.
Μεγάλες πόλεις
μικρογραφία| [[Πέτρα Ιορδανίας|Η Πέτρα, μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Πετραίας Αραβίας, έχει πλέον χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.]] Το μεγαλύτερο μέρος της Αραβίας ήταν αραιοκατοικημένο και οι πόλεις της βρίσκονται συγκεντρωμένες στα βόρεια, προς τον ποταμό Ιορδάνη. Το μόνο σημαντικό λιμάνι είναι η Άκαμπα, η οποία βρίσκεται στην άκρη ενός μεγάλου κόλπου από την Ερυθρά Θάλασσα με το ίδιο όνομα. Το 106 μ.Χ., όταν ο Κορνήλιος Πάλμα ήταν κυβερνήτης της Συρίας, το τμήμα της Αραβίας υπό την κυριαρχία της Πέτρας απορροφήθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως τμήμα της Πετραίας Αραβίας και η Πέτρα έγινε η πρωτεύουσά της.
Η Πέτρα υποχώρησε γρήγορα υπό τη ρωμαϊκή κυριαρχία, σε μεγάλο βαθμό από την ανάκτηση των θαλάσσιων εμπορικών οδών. Το 363, ένας σεισμός κατέστρεψε πολλά κτίρια και κατέστρεψε το ζωτικό σύστημα διαχείρισης νερού. Η παλιά πόλη της Πέτρας ήταν η πρωτεύουσα της βυζαντινής τρίτης επαρχίας της Παλαιστίνης και πολλές εκκλησίες της βυζαντινής περιόδου ανασκάφηκαν μέσα και γύρω από την Πέτρα. Σε μια από αυτές, βρέθηκαν 140 πάπυροι, οι οποίοι περιείχαν κυρίως συμβόλαια, που χρονολογούνται από το 530 έως το 590, αποδεικνύοντας ότι η πόλη εξακολουθούσε να ανθίζει τον 6ο αιώνα.
Ρωμαϊκή κατάκτηση
Πριν από την ρωμαϊκή κυριαρχία το 106 μ.Χ., η περιοχή κυβερνούνταν από τον Ραβήλ Β' τον Σωτήρα, τον τελευταίο βασιλιά των Ναβαταίων, ο οποίος είχε κυβερνήσει από το 70 μ.Χ. Όταν πέθανε, η τρίτη λεγεώνα της Κυρηναϊκής μετακόμισε βόρεια από την Αίγυπτο στην Πέτρα. Η κατάκτηση της Ναβαταίας μπορεί καλύτερα να περιγραφεί ως περιστασιακή, μια πράξη από τον Τραϊανό για να παγιώσει τον έλεγχο της περιοχής, πριν προχωρήσει στα σχέδιά του για την περιοχή πέρα από τον Τίγρη και τελικά στη Μεσοποταμία.
Η κατάκτηση της Αραβίας δεν γιορτάστηκε επίσημα μέχρι την ολοκλήρωση της Νέας Τραϊανής Οδού. Αυτός ο δρόμος επεκτάθηκε κάτω από το κέντρο της επαρχίας από την Μπόσρα μέχρι την Άκαμπα. Μόλις ολοκληρώθηκε το έργο, νομίσματα, με την προτομή του Τραϊανού στην εμπρόσθια όψη και μια καμήλα στο πίσω μέρος, κόπηκαν για να τιμήσουν την απόκτηση της Αραβίας. Αυτά τα νομίσματα κόπηκαν μέχρι το 115, οπότε η ρωμαϊκή αυτοκρατορική εστία στράφηκε πιο μακριά προς τα ανατολικά.
Ο δρόμος συνέδεε όχι μόνο την Μπόσρα με την Άκαμπα, που εκτός από το λιμάνι δεν φαίνεται να έχει μεγάλη σημασία για την αυτοκρατορική κυβέρνηση, αλλά και με την Πέτρα, που βρισκόταν στο κέντρο της επαρχίας, ανάμεσα στα δύο άκρα του δρόμου. Αν και ο Τραϊανός δήλωσε ότι η Μπόσρα είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας, απέδωσε επίσης στην Πέτρα το καθεστώς της μητρόπολης, ως ένδειξη ότι συμφώνησε για τη σημασία της με τον διάδοχό του, τον Αδριανό, ο οποίος την θεωρούσε αξιοπρεπή και ιστορική.
Πρόσφατα, ανακαλύφθηκαν στοιχεία ότι οι ρωμαϊκές λεγεώνες κατέλαβαν την Έγρα υπό τον Τραϊανό στην ορεινή περιοχή Χιτζάζ της βορειοανατολικής Αραβίας, αυξάνοντας την επέκταση της νότιας επαρχίας της Πετραίας Αραβίας.
Εκρωμαϊσμός
Με τη ρωμαϊκή κατάκτηση ήρθε η επιβολή των λατινικών και ελληνικών στον επίσημο λόγο. Αυτό ήταν τυπικό για μια επαρχία στην Ανατολική Ρώμη, αλλά η Αραβία είχε πολύ λιγότερη ιστορία εξελληνισμού και εκρωμαϊσμού από τους γείτονές της και η ελληνική γλώσσα χρησιμοποιούνταν ελάχιστα πριν από την εισαγωγή της από τους Ρωμαίους. Μετά την κατάκτηση, όμως, τα ελληνικά υιοθετήθηκαν ευρέως, καθώς και επίσημα, αντικαθιστώντας πρακτικά την ναβαταϊκή γλώσσα και τα αραμαϊκά. Η εμφάνιση των λατινικών στην επαρχία ήταν σπάνια και περιοριζόταν σε περιπτώσεις όπως η επιγραφή του τάφου του Λουκίου Ανινίου Σέξτιου Φλωρεντίνου, κυβερνήτη το 127, και, κάπως παράδοξα, σε προσωπικά ονόματα.
Με την εισαγωγή της ρωμαϊκής κυριαρχίας, μαζί με πολλές πτυχές της κλασικής ρωμαϊκής κοινωνικοποίησης, όπως δημόσια έργα και ο δοξασμός του στρατού, ήρθε και η εισαγωγή ορισμένων ελληνικών πολιτιστικών και κοινωνικών αξιών. Η Αραβία προσαρμόστηκε στη νέα κουλτούρα τόσο πλήρως, που φαίνεται ότι οι αρχικές γλωσσικές ομάδες εξαφανίστηκαν. Υπήρχαν διάσπαρτες ναβαταϊκές επιγραφές κατά την περίοδο της αυτοκρατορικής ρωμαϊκής κυριαρχίας.
Η Αραβία κατά την ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Όταν ο Αβίδιος Κάσσιος εξεγέρθηκε εναντίον του θεωρούμενου νεκρού Μάρκου Αυρήλιου, δεν έλαβε υποστήριξη από την επαρχία της Αραβίας, κάτι που παραβλέπουν ορισμένοι ιστορικοί, λόγω του γεγονότος ότι η Αραβία δεν είχε τον πλούτο ή την πολιτική δύναμη της Συρίας. Η Αραβία απάντησε παρόμοια, όταν ο κυβερνήτης της Συρίας, Πεσκένιος Νίγηρ, αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας το 193. αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ| Η [[Μπόστρα, ένα σημαντικό κέντρο εμπορίου]] Όταν ο Σεπτίμιος Σεβήρος ήρθε στην εξουσία και αφαίρεσε από τη συριακή πόλη της Αντιόχειας το καθεστώς της ως Μητρόπολη για το ρόλο της στην εξέγερση και επέβαλε τιμωρία σε οποιονδήποτε άλλον ήταν αρκετά άτυχος για να επιλέξει τη λάθος πλευρά, η Γ' Κυρηναϊκή έλαβε τον τιμητικό τίτλο "Σεβηριανή". Επιπλέον, ο κυβερνήτης της Αραβίας επετράπη να συνεχίσει στη θέση του ως ανταμοιβή για την πίστη του. Η Συρία αργότερα χωρίστηκε στα δύο και η Αραβία επεκτάθηκε και περιλάμβανε πλέον το Λατζάτ και το Τζεμπέλ Δρουζ, ένα τραχύ έδαφος νότια της Δαμασκού, καθώς και τη γενέτειρα του Φίλιππου του Άραβα.
Ο Σεβήρος είχε διευρύνει μια επαρχία, που ήταν ήδη τεράστια. Στη συνέχεια προχώρησε στη διεύρυνση της αυτοκρατορίας μέσω της κατάκτησης της Μεσοποταμίας. Η μεταφορά των Λατζάτ και Τζεμπέλ Δρουζ φαινόταν να ήταν μέρος μιας έξυπνης σειράς πολιτικών πράξεων από την πλευρά του αυτοκράτορα για την παγίωση του ελέγχου της περιοχής πριν από αυτήν την κατάκτηση. Η Αραβία έγινε η ιδεολογική βάση εξουσίας του Σεπτέμιου Σεβήρου στη ρωμαϊκή Εγγύς Ανατολή. Η προφανής ανάγκη μετριασμού και εξομάλυνσης της εξουσίας της επαρχίας της Συρίας, η οποία είχε αποδειχθεί επανειλημμένως πυρήνας εξέγερσης, επιτεύχθηκε τότε σε τρία μέρη:
Η Αραβία έγινε ένα τέτοιο σύμβολο πίστης στον Σεβήρο και την αυτοκρατορία, που κατά τη διάρκεια του πολέμου του εναντίον του Κλαύδιου Αλβίνου στη Γαλατία, οι Σύριοι αντίπαλοι διέρρευσαν φήμη ότι η Τρίτη Κυρηναϊκή Λεγεώνα είχε αυτομολήσει. Το ότι θα είχε σημασία για κάποιον στην Γαλατία ότι εξεγέρθηκε μια μόνο λεγεώνα σε μια συνοριακή επαρχία στην άλλη πλευρά της αυτοκρατορίας υποδηλώνει την πολιτική ταλάντευση, που είχε συγκεντρώσει η Αραβία. Χωρίς να είναι έδαφος με σημαντικό πληθυσμό, πόρους ή ακόμη και στρατηγική θέση, είχε γίνει ένα θεμέλιο της ρωμαϊκής κουλτούρας. Ότι ήταν ανατολική ρωμαϊκή κουλτούρα δεν φαινόταν να πτοεί τη Δύση, ακριβώς επειδή η Αραβία είχε τόσο λίγα και παρόλ' αυτά μπορούσε να χαρακτηρίζεται ως ρωμαϊκή και να είναι πιστή στην Αυτοκρατορική Ρώμη.
Με την αναδιάρθρωση της αυτοκρατορίας από τον αυτοκράτορα Διοκλητιανό το 284-305, η επαρχία της Αραβίας διευρύνθηκε, ώστε να περιλαμβάνει τμήματα του σημερινού Ισραήλ. Η Αραβία μετά τον Διοκλητιανό έγινε μέρος της Επισκοπής της Ανατολής.
Βυζαντινή κυριαρχία
Ως μέρος της Επισκοπής της Ανατολής, η Αραβία αποτέλεσε πρώτη γραμμή στους πολέμους Βυζαντινών-Σασσανίδων. Τον 5ο ή 6ο αιώνα μετατράπηκε σε Τρίτη Επαρχία Παλαιστίνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές Κατηγορία:Χερσόνησος του Σινά Κατηγορία:Ιστορία της Παλαιστίνης Κατηγορία:Αρχαίος Λεβάντες
Φαχρουντίν Αχμέτ
Ο Φαχρουντίν Αχμέτ (στα μπανγκλαντεσιανά ড. ফখরুদ্দীন আহমেদ, Fokhruddin Ahmed) είναι οικονομολόγος και πρώην Διοικητής της Τράπεζας του Μπανγκλαντές. Διορίστηκε προσωρινά ανώτερος σύμβουλος (Πρωθυπουργός) της κυβέρνησης στις 12 Ιανουαρίου 2007, έπειτα από τα χαοτικά γεγονότα της περιόδου εκείνης, που οδήγησαν στην αναβολή των βουλευτικών εκλογών. Μεταξύ άλλων, καταπολέμησε τη διαφθορά στη χώρα του και δε δίστασε να συλλάβει και το γιο της πρώην Πρωθυπουργού, Χαλέντα Ζία.
Βιογραφία
Γιος του Μοχιουντίν Αχμέτ, γεννήθηκε την 1η Μαΐου του 1940 στο Munshiganj. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Ντάκα και συνέχισε τις σπουδές του στο Κολέγιο Γουίλιαμς των ΗΠΑ και στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Επί 15 χρόνια εργάστηκε στις Δημόσιες Υπηρεσίες του Πακιστάν και έπειτα στην κυβέρνηση του Μπανγκλαντές, στο Υπουργείο Οικονομικών και σε άλλα υπουργεία. Παράλληλα έγινε λέκτορας των Οικονομικών Επιστημών στο πανεπιστήμιο της Ντάκα. Έπειτα, εργάστηκε στην Παγκόσμια Τράπεζα για περισσότερα από 20 χρόνια και ειδικεύτηκε σε μακροοικονομικά θέματα. Στην περίοδο αυτή εργάστηκε σε χώρες της ανατολικής και της νότιας Ασίας, όπως επίσης και στην Αφρική.
Το 2001 ανέλαβε τη διοίκηση της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας του και εισήγαγε σημαντικές νομισματικές και συναλλαγματικές μεταρρυθμίσεις. Από τον Ιούνιο του 2005 ως το 2007 ήταν επικεφαλής του Οικονομικού Ιδρύματος Palli Karma-Sahayak (PKSF).
Υπηρεσιακή κυβέρνηση 2007-09
Στις 12 Ιανουαρίου του 2007 ορκίστηκε επικεφαλής υπηρεσιακής κυβέρνησης από τον πρόεδρο Ιατζουντίν Αχμέτ. Προσωπικότητα σεβαστή από όλες τις πολιτικές παρατάξεις, σε αυτόν οφείλεται ο τερματισμός της αναρχίας, που απειλούσε στις αρχές του 2007 να συνταράξει το κράτος. Σε μία χώρα που θεωρείται από τις πλέον διεφθαρμένες στον κόσμο (από άποψη πολιτικών), ο Αχμέτ κήρυξε τον πόλεμο στους κρατικούς αξιωματούχους, οι οποίοι συνελήφθησαν σωρηδόν για υποθέσεις διαφθοράς. Πάνω από 160 πολιτικοί και ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί είχαν συλληφθεί το 2007.
Ο Αχμέτ λιποθύμησε στη διάρκεια δενδροφύτευσης στις 3 Ιουνίου του 2007, προφανώς λόγω της ζέστης και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Βγήκε από εκεί τη ίδια ημέρα και δήλωσε ότι αισθανόταν καλά στις 4 Ιουνίου του 2007.
Έπειτα από τη διενέργεια των βουλευτικών εκλογών του Δεκεμβρίου του 2008, νικήτρια αναδείχθηκε η Σεΐχ Χασίνα, η οποία και τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία τον Ιανουάριο του 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Οικονομολόγοι από το Μπανγκλαντές
Λίμνη Χουβσγκούλ
Η λίμνη Χουβσγκούλ (μογγολικά: Хөвсгөл нуур, Höwsgöl núr· κλασική γραφή:, köbsügül naɣur), που επίσης αναφέρεται ως Χουβσγκούλ νταλάι (Хөвсгөл далай, Höwsgöl dalai· ωκεανός Χουβσγκούλ) ή Νταλάι Έετζ (Далай ээж, Dalai éj· μητέρα ωκεανός), είναι η μεγαλύτερη λίμνη γλυκού νερού στη Μογγολία σε όγκο και η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση. Η Χουβσγκούλ Νουούρ αποκαλείται ως η «νεότερη αδελφή των Αδελφών Λιμνών (Λίμνη Χουβσγκούλ και Λίμνη Βαϊκάλη)».
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μογγολίας Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Το λιμάνι των δακρύων
Το λιμάνι των δακρύων είναι μία από τις πρώτες ελληνικές βουβές ταινίες, περί το τέλος της δεύτερης δεκαετίας του ελληνικού κινηματογράφου, γυρισμένη στην Ελλάδα το 1928 με Έλληνες ηθοποιούς. Ήταν παραγωγής της Νταγκ Φιλμ των αδελφών Γαζιάδη, η 3η μετά τις Προμηθεύς δεσμώτης και Έρως και κύματα. Σκηνοθέτης της ταινίας ήταν ο Δημήτριος Γαζιάδης, οπερατέρ ο αδελφός του, Μιχαήλ Γαζιάδης και σεναριογράφος ο Ορέστης Λάσκος.
Πλοκή
Σε κάποιο νησί της Ελλάδας, ζει ένας γέρος φαροφύλακας, με τα δυο του παιδιά, τη Μαρία και τον Ανδρέα. Η Μαρία είναι ερωτευμένη με έναν ζωγράφο που φιλοτεχνεί αγγεία.
Η "αρχόντισσα", μια γυναίκα αγνώστων στοιχείων που επίσης κατοικεί στο νησί, ερωτεύεται κι εκείνη τον ζωγράφο και τελικά τον κάνει να εγκαταλείψει τη Μαρία για χάρη της. Μαθαίνοντάς το αυτό, η κοπέλα λιποθυμά. Ο καπετάν Βαλέντης την παίρνει και την πηγαίνει στο πλοίο του, για να την κάνει γυναίκα του και να φύγουν μαζί. Στο νέο τους σπίτι, όμως, ένας συνεργάτης του άντρα της ερωτεύεται τη Μαρία και, για να έχει το πεδίο ελεύθερο, κατηγορεί τον συνεργάτη του για λαθρεμπόριο. Με τον σύζυγό της στη φυλακή, η Μαρία απομένει μόνη με το παιδί της και αποφασίζει να γυρίσει στο νησί της, όπου βρίσκει τον χήρο πλέον πατέρα της που όμως αρνείται να τη δεχτεί στο σπίτι του. Η Μαρία στρέφεται σε μια ανήθικη ζωή, πιάνοντας δουλειά σε μια πειραϊκή ταβέρνα.
Ο Ανδρέας, από την άλλη, που είναι σφουγγαράς, αποφασίζει να μεταναστεύσει μαζί με έναν φίλο του, ο οποίος όμως δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει αυτό το ταξίδι, γιατί πεθαίνει. Ο Ανδρέας, όμως, καταφέρνει να αποκτήσει περιουσία ως πλοιοκτήτης. Μετά από χρόνια, επιστρέφει στο νησί του, όπου όμως δεν βρίσκει κανέναν συγγενή του ζωντανό. Φεύγει πικραμένος για τον Πειραιά, όπου συναντά συμπτωματικά την αδελφή του στην ταβέρνα όπου εργάζεται. Η χαρά των δύο αδελφών που σμίγουν μετά από χρόνια είναι μεγάλη. Ωστόσο, στην ίδια ταβέρνα πίνει και ο σύζυγος της Μαρίας, που στο μεταξύ έχει βγει από τη φυλακή. Βλέποντας τη σκηνή, αναγνωρίζει τη γυναίκα του και ορμά με μαχαίρι να σκοτώσει τον άγνωστο που την αγκαλιάζει. Τον προλαβαίνει, όμως, η Μαρία και του αποκαλύπτει την ταυτότητα του αγνώστου.
Ερνέστος της Σαξονίας
Ο Ερνέστος (γερμ.: Ernst, 24 Μαρτίου 1441 - 26 Αυγούστου 1486) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν εκλέκτορας της Σαξονίας (1464-86). Οι απόγονοί του Ερνεστίδες συνέχισαν τον κύριο κλάδο του Οίκου.
Το λιμάνι των δακρύων
Πληροφορίες
Στην ταινία αυτή, τα εξωτερικά πλάνα γυρίστηκαν στη Κηφισιά, την Παλιά Αθήνα (Πλάκα) και τον Πειραιά. Κατά τον Δημήτρη Γαζιάδη, η παραγωγή της ταινίας κόστισε περίπου 1.500.000 δραχμές. Οι αληθινές σφαίρες που χρησιμοποιήθηκαν κατά τα γυρίσματα της ταινίας λίγο έλειψε να κοστίσουν τη ζωή του Νίκου Ροζάν.
Η ταινία πρωτοπαίχτηκε στους κινηματογράφους της Αθήνας Αττικόν και Σπλέντιτ τον Ιανουάριο του 1929, ενώ προβλήθηκε και στο εξωτερικό. Δυστυχώς, σήμερα αγνοείται η τύχη της.
Ερνέστος της Σαξονίας
Βιογραφία
Το 1455 απήχθη με τον αδελφό του από τον ιππότη Κουντς φον Κάουφουνγκεν (ήταν η λεγόμενη κλοπή των πριγκίπων ). Διαδέχθηκε το 1455 τον πατέρα του από κοινού με τον αδελφό του. Το 1482 κληρονόμησαν τη Θουριγγία από τον άτεκνο θείο τους Γουλιέλμο Γ΄. Το 1485 στη Λειψία (Λάιπτσιχ) συμφώνησαν τη διαίρεση της επικράτειας: ο Ερνέστος έλαβε το Βίτενμπερκ, τη βόρεια Θουριγγία, το Βόγκτλαντ και μέρη του Πλάισνερλαντ. Έδρα του διάλεξε το Βίτενμπερκ. Μερίμνησε για την ευημερία της χώρα και εισήγαγε σύνταγμα.
Το λιμάνι των δακρύων
Κριτικές
Κατά τους κριτικούς της εποχής, το σενάριο του έργου αποτελεί απλή μεταφορά ιταλικών προτύπων χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο και περιστρεφόταν γύρω από την ξενιτιά και το ναυτικό επάγγελμα. Περιελάμβανε πολλά επεισόδια, ασύνδετα μεταξύ τους, με απότομες διακοπές, πλην όμως, οι τίτλοι των επεισοδίων είναι ορθογραφημένοι, κάτι που στερούνταν οι προηγούμενες ταινίες. Από τεχνικής άποψης ήταν καταφανής η πρόοδος των εσωτερικών γυρισμάτων σε φωτισμό, ντεκόρ και φωτογραφία.
Και σ' αυτή την ταινία οι ηθοποιοί απέδιδαν τους ρόλους τους ψυχρά (θεατρικά), χωρίς την απαιτούμενη συγκίνηση, εκφραστικότητα και φυσικότητα που απαιτούνται σε γκρο πλαν σκηνές. Ξεχωρίζουν όμως ο Αμίλιος Βεάκης, ο Ροζάν και ο Ορέστης Λάσκος, καθώς και η Μίρβα Βιολάντη και, λιγότερο, η Έμμα Βιτσώρη.
Ερνέστος της Σαξονίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1460 την Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Το λιμάνι των δακρύων
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1929 Κατηγορία:Βωβές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ηθογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γαζιάδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ορέστη Λάσκου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ερνέστος της Σαξονίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Χρήστος Μπαρμπέρης
Ο Χρήστος Μπαρμπέρης (28 Απριλίου 1913 - 19 Οκτωβρίου 2007) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κυριάκι Λιβαδειάς το 1913, και απεβίωσε το 2007. Ήταν γιος του Γεωργίου Χ. Μπαρμπέρη και της Γεωργίας Τσάμη. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Λιβαδειάς και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1934.
Πολιτική δράση
Είχε έντονη πολιτική δράση από τα μαθητικά και φοιτητικά του χρόνια ως μέλος της Ο.Κ.Ν.Ε. Γνωρίστηκε με ηγετικές προσωπικότητες και διανοούμενους της Αριστεράς όπως τον Κ. Βάρναλη και τον Β. Ρώτα.
Κατά τη Γερμανική Κατοχή εγκαθίσταται στη Λιβαδειά, και αναλαμβάνει την οργάνωση και συγκρότηση των πρώτων αντιστασιακών οργανώσεων στη Βοιωτία. Ήταν μέλος του ΚΚΕ. Ήταν καπετάνιος ενός από τα τέσσερα Συντάγματα του Ε.Λ.Α.Σ., του τρίτου μέχρι τον Απρίλιο του [1944], ενώ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ορίζεται Διοικητικός Αντιπρόσωπος «Νομάρχης» Βοιωτίας. Κατά την απελευθέρωση καλείται από τον Γιάννη Ζεύγο, Υπουργό Γεωργίας της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, να συντονίσει την διανομή 222.000 χιλ. στρέμματα καλλιεργούμενης γης της Αγγλικής Εταιρείας Κωπαΐδας στους ακτήμονες των επαρχιών Λιβαδειάς, Θήβας και Λοκρίδας.
Μετά τα Δεκεμβριανά και τη συμφωνία της Βάρκιζας φυλακίστηκε και εξορίστηκε πολλάκις. Το 1951 ήταν υποψήφιος Βουλευτής Νομού Βοιωτίας της Ε.Δ.Α. Την 21ην Απριλίου 1967 συνελήφθη και εξορίστηκε στο Παρθένι της Λέρου.
Με την διάσπαση του Κ.Κ.Ε. εντάχθηκε στο Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού και αργότερα στον ΣΥΝ, όπου παρέμεινε μέλος μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το 1999 ο Χρήστος Μπαρμπέρης και οι αδελφές του, Βασιλική και Μάρθα, ιδρύουν το Ίδρυμα «ΓΕΩΡΓΙΟΥ Χ. ΜΠΑΡΜΠΕΡΗ» στο οποίο άφησαν όλη τους την περιουσία. Σκοπός του ιδρύματος είναι να χορηγεί υποτροφίες στους καλύτερους από τους νεοεισερχόμενους στις Πανεπιστημιακές Σχολές Ιατρικής, Μαθηματικών, Φιλολογίας και Βιολογίας για όλα τα έτη σπουδών τους, και να ενισχύονται ετησίως η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς, και τα Γηροκομεία «Άγιος Βλάσιος» και «Εστία Μητέρας»
Πηγές
Κατηγορία:Νομάρχες Βοιωτίας
Νασρουλάχ Χαν (Αφγανιστάν)
Ο Νασρουλάχ Χαν (1874–1920), γνωστός και ως Νασρ Ουλάχ Χαν, ήταν σαχζάντα (διάδοχος) του Αφγανιστάν και δεύτερος γιος του Εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν. Κατείχε τον θρόνο του Αφγανιστάν ως Εμίρης για μία εβδομάδα, από τις 21 Φεβρουαρίου έως τις 28 Φεβρουαρίου 1919.
Πρώτα χρόνια
Ο Νασρουλάχ γεννήθηκε στη Σαμαρκάνδη το 1874, και ήταν ο δεύτερος από τους τρεις γιους του Αμπντούρ Ραχμάν Χαν. Οι αδελφοί του ήταν ο Χαμπιμπουλάχ Χαν που ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του και ο Μοχάμεντ Ομάρ Χαν. Η γέννηση του Νασρουλάχ έγινε σε μια περίοδο κατά την οποία ο πατέρας του Αμπντούρ Ραχμάν Χαν ζούσε εξορισμένος στο ρωσικό Τουρκεστάν.
Στις 22 Ιουλίου 1880, ο πατέρας του Νασρουλάχ αναγνωρίστηκε ως Εμίρης μετά το τέλος της βρετανικής κατοχής του Αφγανιστάν, με την προϋπόθεση ότι θα ευθυγράμμιζε την εξωτερική πολιτική του Αφγανιστάν με αυτήν της Βρετανίας. Ως συνέπεια της ανάληψης του θρόνου από τον πατέρα του, ο Νασρουλάχ (και ο μεγαλύτερος αδελφός του Χαμπιμπουλάχ) έγινε σαχζάντα (διάδοχος) του Αφγανιστάν.
Επίσκεψη στην Αγγλία
Το 1895 ο Εμίρης Αμπντούρ Ραχμάν Χαν είχε την πρόθεση να πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στην Αγγλία για να αποτίσει τα σέβη του στην ηλικιωμένη Βασίλισσα Βικτώρια. Ωστόσο, η υγεία του τον εμπόδισε να πραγματοποιήσει το ταξίδι και γι' αυτό έστειλε τον γιο του τον Νασρούλαχ Χαν. Ο Νασρουλάχ αναχώρησε από τη Βομβάη στις 29 Απριλίου 1895, με συνοδεία περισσότερων από 90 αξιωματούχων, μεταξύ των οποίων «πέντε ή έξι» υψηλόβαθμοι Αφγανοί ευγενείς και μια ομάδα ιερέων για την πραγματοποίηση θρησκευτικών λειτουργιών. Στις 23 Μαΐου, ο σαχζάντα αποβιβάστηκε στο Πόρτσμουθ της Αγγλίας.
Στις 27 Μαΐου 1895 η βασίλισσα υποδέχθηκε τον σαχζάντα στο Παλάτι του Γουίνδσωρ. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του επισκέφθηκε επίσης τον εναέριο σιδηρόδρομο του Λίβερπουλ και πήγε στο Άσκοτ της Γλασκώβης και στην εταιρεία Elswick Company Gun Range στις Μπλίτερλις Μπανκς, ενώ έμεινε και με τον Λόρδο Άρμστρονγκ στο Κραγκσάιντ. Δώρησε 2.500 στερλίνες στον Αμπντουλάχ Κίλιαμ για να υποστηρίξει το έργο του Μουσουλμανικού Ινστιτούτου του Λίβερπουλ.
Την εποχή της επίσκεψής του, ο σαχζάντα ήταν 20 ετών. Σύμφωνα με αναφορές, δεν μιλούσε καλά αγγλικά και δεν άφησε καλές εντυπώσεις στον τοπικό τύπο. Ένας δημοσιογράφος της εφημερίδας Cumberland Pacquet τον χαρακτήρισε ως «απαθή, αδιάφορο και πολύ βαρετό νέο».
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1895 έφυγε από την Αγγλία για το Παρίσι, και από το Παρίσι πήγε στη Ρώμη και στη Νάπολη και έφθασε στο Καράτσι στις 16 Οκτωβρίου 1895. Επέστρεψε στην Καμπούλ μέσω της Κέτα, του Τσαρμάν και της Κανταχάρ. Το περιοδικό National Geographic θεωρούσε ότι αυτό ήταν το μακρύτερο ταξίδι που είχε μέχρι τότε πραγματοποιήσει κάποιος Αφγανός.
Το 1895, ο Νασρουλάχ και ο αδελφός του Χαμπιμπουλάχ έλαβαν τον Ιππότη Μεγαλόσταυρο του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου από τη Βασίλισσα Βικτώρια σε αναγνώριση των υπηρεσιών τους στη Βρετανική Κοινοπολιτεία.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Χαμπιμπουλάχ
Στις 3 Οκτωβρίου 1901 ο πατέρας του Νασρουλάχ, Αμπντούρ Ραχμάν Χαν πέθανε, σε ηλικία 57 ετών, και ο αδελφός του Χαμπιμπουλάχ ανήλθε ειρηνικά στον θρόνο του Αφγανιστάν ως πρωτότοκος.
Πριν από το θάνατό του, ο Αμπντούρ Ραχμάν είχε επιδιώξει να υποτάξει εντελώς τυχόν αντιστάσεις στη βασιλεία του και στη σταθερότητα του Αφγανιστάν με αυστηρούς νόμους και περιορισμούς. Μεταξύ αυτών που επλήγησαν από τους περιορισμούς του Αμπντούρ Ραχμάν ήταν το θρησκευτικό κατεστημένο. Μετά τον θάνατο του Αμπντούρ Ραχμάν, το θρησκευτικό κατεστημένο επιδίωξε να ανακτήσει την εξουσία του και θεώρησε τον Νασρουλάχ έναν πιθανό σύμμαχο. Ο Νασρουλάχ ήταν βαθιά θρησκευόμενος την εποχή αυτή και είχε χαρακτηριστεί ως «Μνηστήρας του Κορανίου», έχοντας απομνημονεύσει ολόκληρο το Κοράνιο. Κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του υποστήριζε μια αφγανική πολιτική έντονα ευθυγραμμισμένη με τις αρχές του Ισλάμ.
Αναγνωρίζοντας τον αδελφό του ως δυνητικό κίνδυνο για το θρόνο, ο Χαμπιμπουλάχ έφτασε στα άκρα για να βελτιώσει τις σχέσεις τους και να κερδίσει την υποστήριξη του Νασρουλάχ. Μετά την άνοδο του Χαμπιμπουλάχ στον θρόνο, ονόμασε τον Νασρουλάχ αρχηγό του αφγανικού στρατού και του απένειμε τον τίτλο του Προέδρου του Κρατικού Συμβουλίου. Αργότερα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Χαμπιμπουλάχ όρισε τον Νασρουλάχ κληρονόμο του στον θρόνο, προτιμώντας τον σε σχέση με τους γιους του. Αντιθέτως, ο μικρότερος αδελφός του Νασρουλάχ Μοχαμάντ Ομάρ Τζαρ και η μητέρα τους βασίλισσα Ντογουαγκέρ Μπίμπι Χαλιμά, που αποτελούσαν δυνητικό κίνδυνο για τον Χαμπιμπουλάχ παρέμεναν σε κατ' οίκον περιορισμό.
Αντιβρετανική πολιτική
Παρά το προηγούμενο ταξίδι του στην Αγγλία, ο Νασρουλάχ επέδειξε ελάχιστη συμπόνοια προς τη βρετανική εξωτερική πολιτική προς το Αφγανιστάν.
Η Συνθήκη της Γκανταμάκ απαιτούσε επίσης ότι το Αφγανιστάν θα διέκοπτε τις σχέσεις του με τις ανεξάρτητες φυλές του Αφγανιστάν, εκείνες που βρισκόταν πέρα από τη γραμμή Ντουράντ. Αυτές οι φυλές είχαν προηγουμένως αποτελέσει σημαντική πηγή στρατιωτικής δύναμης για τον θρόνο του Αφγανιστάν. Όταν ο Χαμπιμπουλάχ έγινε Εμίρης, πιέστηκε από τη βρετανική κυβέρνηση να επικυρώσει τη Συνθήκη της Γκανταμάκ και αν και το έκανε με διακήρυξη το 1905, δε δεσμεύτηκε να αποσύρει την αφγανική επιρροή από τη βρετανική πλευρά της γραμμής Ντουράντ ή να διακόψει τις σχέσεις του Αφγανιστάν με τις φυλές σε αυτήν την περιοχή.
Η σημασία των φυλετικών περιοχών ήταν ότι δημιούργησαν ένα φυσικό στρατιωτικό φραγμό ενάντια στους Βρετανούς, οι οποίοι απειλούσαν περιοδικά να εισβάλλουν στην περιοχή για να αντιμετωπίσουν τις ρωσικές προελάσεις από τον βορρά. Ο Νασρουλάχ Χαν παρακίνησε ενεργά τον αδελφό του Χαμπιμπουλάχ να χρησιμοποιήσει την επιρροή του Αφγανιστάν στις φυλές για την ενίσχυση της θέσης του Αφγανιστάν ενάντια στους Βρετανούς και τον προέτρεψε να καταβάλλει επιδόματα στις φυλές της γραμμής Ντουράντ παρά τη Συνθήκη της Γκανταμάκ.
Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το 1914, το πολιτικό κίνημα των Νέων Αφγανών, με επικεφαλής τον δημοσιογράφο Μαχμούντ Ταρζί και τον γιο του Χαμπιμπουλάχ, Αμανουλάχ, υποστήριξε ότι το Αφγανιστάν θα έπρεπε να εισέλθει στον πόλεμο από τη γερμανοτουρκική πλευρά, απέναντι στους Βρετανούς. Σε αυτό είχαν την υποστήριξη του Νασρουλάχ και των θρησκευτικών φατριών που εκπροσωπούσε, οι οποίοι ήταν θετικά προσκείμενοι προς τους Οθωμανούς εξαιτίας της αδικαιολόγητης επιθετικότητα των Βρετανών έναντι των ισλαμικών κρατών. Παρά ταύτα, ο Εμίρης Χαμπιμπουλάχ Χαν έκρινε ότι το Αφγανιστάν ήταν πολύ φτωχό και αδύναμο για να συμμετάσχει στον πόλεμο και δήλωσε την ουδετερότητα του Αφγανιστάν προς απογοήτευση του Νασρουλάχ και των Νέων Αφγανών.
Παρ' όλα αυτά, ο Νασρουλάχ χρησιμοποίησε ενεργά την πολιτική του δύναμη για να βοηθήσει τις γερμανοτουρκικές προσπάθειες. Όταν η γερμανοτουρκική εκστρατεία Νιντερμάγιερ-Χέντιχ έφτασε στην Καμπούλ το 1915 (παρά τις υποσχέσεις προς τον αντιβασιλέα της Ινδίας ότι η αποστολή θα συλλαμβανόταν), ο Νασρουλάχ υποδέχθηκε θερμά την αποστολή, αφού ο Χαμπιμπουλάχ επιβεβαίωσε την ουδετερότητα του Αφγανιστάν. Ο Νασρουλάχ συμμετείχε στην παρουσίαση της αποστολής στον δημοσιογράφο Μαχμούντ Ταρζί, του οποίου τα κείμενα άρχισαν να παίρνουν μια ολοένα και πιο αντιβρετανική στάση. Συνέχισε επίσης να υποστηρίζει την παραμονή της αποστολής στην Καμπούλ παρά την απροθυμία του Χαμπιμπουλάχ να παράσχει σταθερή συμμαχία. Τελικά το 1916 ο Νασρουλάχ πρότεινε την απομάκρυνση του Χαμπιμπουλάχ από την εξουσία και να αναλάβει τις συνοριακές φυλές σε μια εκστρατεία εναντίον των Βρετανικών Ινδιών, αλλά μέχρι τότε η αποστολή συνειδητοποίησε ότι μια τέτοια ενέργεια θα ήταν άκαρπη και αποχώρησε.
Η γερμανοτουρκική αποστολή αποσύρθηκε το 1916, αλλά όχι πριν πείσει τον Χαμπιμπουλάχ ότι το Αφγανιστάν ήταν ένα ανεξάρτητο έθνος που δεν έπρεπε να παραμείνει πιστό στους Βρετανούς. Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χαμπιμπουλάχ υπέβαλε αίτηση στους Βρετανούς για ευνοϊκές παροχές που προέκυψαν από την υποτιθέμενη βοήθεια του Αφγανιστάν στους Βρετανούς κατά τη διάρκεια του πολέμου. Σε αυτές τις ευνοϊκές παροχές περιλαμβανόταν η αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Αφγανιστάν καθώς και έδρα στη Σύνοδο Ειρήνης των Βερσαλλιών. Η Βρετανία αρνήθηκε και τα δύο αυτά αιτήματα. Ο Χαμπιμπουλάχ προσπάθησε να πραγματοποιήσει περαιτέρω διαπραγματεύσεις, αλλά προτού αυτές προχωρήσουν, δολοφονήθηκε.
Διαδοχή και θάνατος
Τον Φεβρουάριο του 1919, ο Εμίρης Χαμπιμπουλάχ Χαν πήγε σε θηρευτικό ταξίδι στην επαρχία Λαγκμάν του Αφγανιστάν. Ανάμεσά στην ακολουθία του βρισκόταν ο Νασρουλάχ Χαν, ο πρώτος γιος του Χαμπιμπουλάχ, Ιναγιατουλάχ και ο επιτελάρχης του Χαμπιμπουλάχ, Ναντίρ Χαν. Το βράδυ της 20ης Φεβρουαρίου 1919, ο Χαμπιμπουλάχ δολοφονήθηκε ενώ βρισκόταν στην σκηνή του από αγνώστους, αφήνοντας τον Νασρουλάχ διάδοχο στο αφγανικό θρόνο. Ο Νασρουλάχ αρνήθηκε αρχικά να λάβει τη θέση στον θρόνο και δήλωσε την υποταγή του στον Ιναγιατουλάχ, τον πρωτότοκο γιο του Χαμπιμπουλάχ. Ο Ιναγιατουλάχ αρνήθηκε και δήλωσε πως ο πατέρας του είχε ορίσει τον Νασρουλάχ ως κληρονόμο δικαιωματικά. Όλοι οι άνθρωποι των τοπικών φυλών δήλωσαν επίσης την υποταγή τους στον Νασρουλάχ, ο οποίος ήταν ένας ευσεβής και θρησκευόμενος άνθρωπος.
Το υπόλοιπο μέρος της φατρίας του Χαμπιμπουλάχ κινήθηκε νοτιοανατολικά προς την Τζαλαλαμπάντ, και στις 21 Φεβρουαρίου 1919 έφτασε εκεί την πόλη, οπότε ο Νασρουλάχ κηρύχθηκε Εμίρης, υποστηριζόμενος από τον πρώτο γιο του Χαμπιμπουλάχ, Ιναγιατουλάχ.
Μαθαίνοντας τα νέα, ο Αμανουλάχ Χαν, ο τρίτος γιος του Χαμπιμπουλάχ από την πρώτη σύζυγο του Χαμπιμπουλάχ, παρέμεινε στην Καμπούλ ως εκπρόσωπος του βασιλιά. Χρησιμοποιώντας αυτή την ευκαιρία, πήρε αμέσως τον έλεγχο του θησαυροφυλακίου στην Καμπούλ και πραγματοποίησε πραξικόπημα εναντίον του θείου του. Πήρε τον έλεγχο της Καμπούλ και της κεντρικής κυβέρνησης, που κήρυξε πόλεμο εναντίον του Νασρουλάχ. Ο Νασρουλάχ δεν ήθελε αιματοκύλισμα για να γίνει ηγεμόνας. Είπε στον Αμανουλάχ ότι μπορεί να διατηρήσει την εξουσία και ότι ο ίδιος θα αυτοεξοριζόταν στη Σαουδική Αραβία. Ο Αμανουλάχ Χαν ορκίστηκε στο Κοράνι πως δε θα έπληττε τον Ννασρουλάχ αν αυτός επέστρεφε στην Καμπούλ και να κάνει ότι ο ίδιος επιθυμεί. Φοβούμενος ότι οι υποστηρικτές του Νασρουλάχ θα εξεγείρονταν κατά του Αμανουλάχ, παραβίασε τον λόγο του και φυλάκισε τον Νασρουλάχ και τους υποστηρικτές του. Στις 28 Φεβρουαρίου 1919, ο Αμανουλάχ αυτοανακηρύχθηκε Εμίρης, και στις 3 Μαρτίου 1919 ο Νασρουλάχ συνελήφθη από τις δυνάμεις του Αμανουλάχ.
Στις 13 Απριλίου 1919, ο Αμανουλάχ πραγματοποίησε ένα ντουρμπάρ (βασιλικό δικαστήριο υπό την εποπτεία του Αμανουλάχ) στην Καμπούλ, το οποίο εξέτασε τον θάνατο του Χαμπιμπουλάχ. Θεώρησε έναν συνταγματάρχη του στρατού του Αφγανιστάν ως ύποπτο για το έγκλημα και τον εκτέλεσε. Μέσα από κατασκευασμένες αποδείξεις, διαπίστωσε ότι ο Νασρουλάχ συνεργάστηκε στη δολοφονία. Φυλάκισε τον Νασρουλάχ διά βίου, και περίπου έναν χρόνο μετά τον δολοφόνησε εντόςο της βασιλικής φυλακής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμίρηδες του Αφγανιστάν
Φ.Κ. Ζελέζνικ Βελιγραδίου
Η Ζελέσνικ είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος του Βελιγραδίου στη Σερβία. right
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1930 σαν FK Zeleznik Belgrade. Το 2005 άλλαξε όνομα σε FK Vozdovac Belgrade. Χρώματα έχει το κόκκινο και το άσπρο. Αγωνίζεται στο Ζελέσνικ 12.500 θέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σερβίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1930 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1930 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Βελιγράδι
Δάμασκος
Ο Δάμασκος υπήρξε ήρωας της αρχαίας Ελλάδας, το όνομα του οποίου συνδέεται με την ίδρυση της πόλης της Δαμασκού στη Συρία.
Αποικισμός της Συρίας
Μια παραλλαγή της Ελληνικής μυθολογίας τον παρουσιάζει ως γιο του Ερμή και της νύμφης Αλιμήδης. Ο Δάμασκος μετανάστευσε από την Αρκαδία στη Συρία, όπου και έχτισε μια πόλη που ονομάστηκε Δαμασκός, τη σημερινή πρωτεύσουσα της Συρίας.
Δάμασκος και η εκστρατεία στην Ινδία
Μια άλλη παραλλαγή της μυθολογίας λέει πως ο Δάμασκος υπήρξε συνοδοιπόρος του Διόνυσου στην εκστρατεία του στην Ινδία. Στο δρόμο του προς την Ινδία, ο Δάμασκος έκοψε με τσεκούρι ένα κλήμα που φύτεψε ο ίδιος ο Διόνυσος, ο οποίος θύμωσε και τον έγδαρε ζωντανό. Στον τόπο όπου έγινε το περιστατικό χτίστηκε αργότερα η Δαμασκός.
Δαμασκός και Δάμαντας
Για το όνομα της πόλης του Δαμασκού υπάρχει επίσης και ο μύθος του Δάμαντα. Ο Δάμαντας ήταν και αυτός σύντροφος του Διόνυσου στην εκστρατεία της Ινδίας. Σε κάποιο μέρος έστησε μια σκηνή και τοποθέτησε μέσα ένα άγαλμα του Διονύσου. Στο μέρος αυτό χτίστηκε μια πόλη που πήρε το όνομά της από το Δαμά σκηνή δηλαδή η σκηνή του Δαμά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Ηλεκτρική μηχανή
Ηλεκτρική μηχανή είναι η γενική ονομασία των συσκευών που είτε μετατρέπουν μηχανική ενέργεια σε ηλεκτρική, είτε μετατρέπουν ηλεκτρική ενέργεια σε μηχανική, είτε αλλάζουν το ύψος της τάσης εναλλασσόμενου ρεύματος. Μια τέτοια συσκευή, όταν χρησιμοποιείται για τη μετατροπή μηχανικής ενέργεια σε ηλεκτρική ονομάζεται γεννήτρια. Όταν η συσκευή μετατρέπει ηλεκτρική ενέργεια σε μηχανική ονομάζεται κινητήρας.
Οι υποκατηγορίες των ηλεκτρικών μηχανών είναι οι μετασχηματιστές, οι μηχανές επαγωγής ή ασύγχρονες μηχανές, οι σύγχρονες μηχανές και οι μηχανές συνεχούς ρεύματος.
Κατηγορία:Ηλεκτρολογία
Θεόκτιστος της Νάπολης
Μετά τον θάνατο του Άνθιμου, στη Νάπολη ξέσπασε πόλεμος διαδοχής μεταξύ των αξιωματούχων. Ο Άνθιμος δεν είχε δώσει τη συγκατάθεσή του στην αριστοκρατία να εκλέξει τον διάδοχό του και έτσι η Νάπολη έμεινε χωρίς δούκα μετά τον θάνατό του. Ο λαός, βλέποντας την αριστοκρατία να μην μπορεί να εκλέξει κάποιον για τη θέση, εισέβαλε στο Πραιτώριο με την υποστήριξη των ανώτερων στρωμάτων της στρατιωτικής ιεραρχίας και ανάγκασε τους αριστοκράτες να στείλουν μια αντιπροσωπεία στη Σικελία για να ζητήσουν έναν νέο δούκα από τον πατρίκιο εκεί, Γρηγόριο, διοικητής του Θέματος Σικελίας, ο οποίος είχε εξουσία επί του Δουκάτου της Νάπολης.
Με το διορισμό του Θεόκτιστου στην κενή θέση, η Νάπολη πέρασε πάλι στην άμεση βυζαντινή επιρροή. Ο Θεόκτιστος ήταν στρατιωτικός και άνοιξε μια περίοδο πολέμων για το δουκάτο. Ωστόσο, αντικαταστάθηκε από έναν άλλο δούκα από τη Σικελία, τον Θεόδωρο Β΄, ο οποίος έφτασε στη Νάπολη το 821.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης
Ζέιν Ουλντ Ζεϊντάν
Καριέρα
Γεννήθηκε το 1966 στο Ταμτσεκέτ (Tamchekett), έκανε σπουδές στο Νουακσότ και στη συνέχεια στη Νίκαια της Γαλλίας.
Το 2000 διορίστηκε οικονομικός σύμβουλος του Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια, τότε προέδρου της χώρας. Το 2004 έγινε διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Μαυριτανίας. Ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2007 και ήρθε τρίτος, με περίπου 15,3% των ψήφων. Στις 20 Απριλίου του 2007 διορίστηκε πρωθυπουργός.
Στις 6 Μαΐου του 2008 ο Ζεϊντάν υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του, η οποία έγινε αποδεκτή από τον Ππρόεδρο Αμπνταλαχί. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε και ανέλαβε την ίδια ημέρα ο Γιαχία Ουλντ Αχμέτ Ελ Βαγκέφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μαυριτανίας Κατηγορία:Οικονομολόγοι
Μοχάμεντ Ταουφίκ Αλλάουι
Ο Μοχάμεντ Ταουφλίκ Αλάουι ( محمد توفيق علاوي   γεννηθείς την 1η Ιουλίου 1954) είναι ιρακινός επιχειρηματίας, πολιτικός. Είχε διοριστεί πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Ιράκ τον Φεβρουάριο του 2020, αλλά παραιτήθηκε όταν το Κοινοβούλιο δεν ενέκρινε το υπουργικό του συμβούλιο για δεύτερη φορά Διετέλεσε Υπουργός Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Νουρί αλ Μαλίκι από τον Μάιο του 2006 έως τον Αύγουστο του 2007 και από το 2010 έως το 2012. Και τις δύο φορές παραιτήθηκε από τη θέση του σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της αντι-σουνιτικής πολιτικής και του παρεμβατισμού του Αλ Μαλίκι. Εἰναι ξάδελφος του πρώην πρωθυπουργού και αντιπροέδρου του Ιράκ Ιγιάντ Αλάουι.
Εκπαίδευση
Ο Αλάουι σπούδασε Αρχιτεκτονική Μηχανική στο πανεπιστήμιο της Βαγδάτης, αλλα αναγκάστηκε να διακόψει στα μέσα τις σπουδές του λόγω διωγμού από την κυβέρνηση του Σαντάμ Χουσεΐν. Έφυγε στην εξορία, μετακομίζοντας στο Λίβανο το 1977, όπου ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του και έλαβε πτυχίο Αρχιτεκτονικής από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού το 1980. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Αλλάουι συμμετείχε στη Διάσκεψη Σαλάχ αλ-Ντίν των κομμάτων της ιρακινής αντιπολίτευσης το 1992 και στην Διάσκεψη του Λονδίνου το 2002. Επέστρεψε στο Ιράκ μετά την αμερικανική εισβολή του 2003, έπειτα από την οποία ο ξάδελφός του Ιγιάντ Αλάουι ορίστηκε προσωρινός πρωθυπουργός του Ιράκ, αξίωμα που διετέλεσε από το 2004 έως το 2005.
Εκλέχθηκε στο Συμβούλιο των Αντιπροσώπων του Ιράκ στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2005, τις πρώτες μετά την εισβολή και, τον Μάιο του 2006, διορίστηκε Υπουργός Επικοινωνιών στην κυβέρνηση Al Maliki. Μετά από δεκαπέντε μήνες αποσύρθηκε από την κυβέρνηση, επικαλούμενος την πρακτική του Πρωθυπουργού να κανονίζει συναντήσεις βάσει θρησκευτικών κριτηρίων. Επέστρεψε στο κοινοβούλιο και παρέμεινε στην αντιπολίτευση για το υπόλοιπο της θητείας της κυβέρνησης.
Έπειτα παρέμεινε δημόσιος σχολιαστής για πολιτικά ζητήματα στο Ιράκ, με σειρά άρθρων που δημοσιεύονται στα μέσα ενημέρωσης του Ιράκ και στο ιστολόγιό του.
Υπουργός Επικοινωνιών
Ο Αλλαόυι διετέλεσε δύο φορές υπουργός επικοινωνιών, από τον Μάιο του 2006 έως τον Αύγουστο του 2007 και από το 2010 έως το 2012. Και τις δύο φορές παραιτήθηκε από τη θέση του σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της ηγεσίας του Αλ Μαλίκι.
Μία από τις βασικές πολιτικές του ως υπουργού ήταν η καταπολέμηση της διαφθοράς. Ως υπουργός επικοινωνιών, εφάρμοσε μια πολιτική που επέβαλε αυστηρούς όρους κατά της δωροδοκίας σε κάθε εταιρεία συνεργαζόμενη με το υπουργείο, επιβάλλοντας πρόστιμο ύψους 30% της αξίας της σύμβασης και απαγόρευση της σύναψης συμβάσεων με το δημόσιο για περίοδο τριών χρόνων σε όποια εταιρία ανεκαλύπτετο να καταβάλει δωροδοκία σε οποιονδήποτε στο υπουργείο.
Φεβροτάριος 2020: Πρωθυπουργός
Ο Αλλάουι διορίστηκε πρωθυπουργός του Ιράκ την 1η Φεβρουαρίου 2020 στα πλαίσια των ιρακινών διαμαρτυριών του 2019-20, αντικαθιστώντας τον Αντίλ Αμπτούμ Μαχντί, ο οποίος παρέμεινε ως προσωρινός πρωθυπουργός για δύο μήνες μετά την παραίτησή του ως απάντηση στις διαμαρτυρίες.
Η ανάδειξη του Αλάουι ως πρωθυπουργού ήρθε ως αποτέλεσμα των σχεδόν 4 μηνών ιρακινών διαδηλώσεων που χαρακτηρίστηκαν από περισσότερους από 600 θανάτους μεταξύ των άοπλων ειρηνικών διαδηλωτών και εξόργισαν τόσο την ιρακινή κοινωνία όσο και τη διεθνή κοινότητα. Ο διορισμός του αντιμετωπίστηκε με ισχυρή ένταση ανάμεσα στους διαδηλωτές, καθώς θεωρήθηκε μέλος της ίδιας πολιτικής ελίτ υπεύθυνης για της αιτίες που προκάλεσαν τις διαμαρτυρίες του Οκτωβρίου του 2019 συμπεριλαμβανομένης της κακής διαχείρισης της ιρακινής οικονομίας, τις πολλαπλές καταστροφές ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένης της ανόδου του Ισλαμικού Κράτους, και της ευρείας και συστημικής διαφθοράς που οδήγησε στην κατάταξη του Ιράκ ως μία από τις πιο διεφθαρμένες κυβερνήσεις στον κόσμο για σχεδόν 16 συνεχόμενα χρόνια.
Την 1η Μαρτίου 2020, ο Αλάουι απέσυρε την υποψηφιότητά του, αφού το κοινοβούλιο απέτυχε για δεύτερη φορά μέσα σε μια εβδομάδα να εγκρίνει το υπουργικό του συμβούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ιράκ
Βιτρεαί
thumb|Το βιτρεαί Το βιτρεαί είναι παραδοσιακό επιδόρπιο του Βιτρέ στην Άνω-Βρετάνη της Γαλλίας. Η ονομασία αυτή προέρχεται από την περιοχή του Βιτρεαί και αντιστοιχεί στην χαϊδευτική ονομασία των κατοίκων της.
Προέλευση
Δημιουργήθηκε από έναν παλιό αρτοποιό-ζαχαροπλάστη του Βιτρέ, τον Λουϊσιέ.
Παρουσίαση
Είναι ένα γλυκό βασισμένο σε καραμελωμένα μήλα και αμύγδαλα, που συνδυάζεται με παντεσπάνι. Έχει μια ελαφριά γεύση αμυγδάλου. Η γαρνιτούρα του αποτελείται από ξανθιά καραμέλα, ανακατεμένη με βούτυρο και κρέμα γάλακτος όπου ψήνονται τα μήλα.
Έπειτα, από την στιγμή που η κρέμα θα είναι έτοιμη, το όλο μείγμα θα πρέπει να τοποθετηθεί με προσοχή σε ένα μπισκότο, το οποίο καλύπτεται από ένα άλλο. Στη συνέχεια, επάνω στο πάνω τμήμα περνιέται ασπράδι αυγού, καλύπτεται από άχνη ζάχαρη και αμύγδαλα εφιλέ τα οποία μπαίνουν στο γκριλ πριν από το σερβίρισμα.
Κατηγορία:Τοπικά εδέσματα της Γαλλίας Κατηγορία:Τρόφιμα μαγειρεμένα στο φούρνο
Pringles
Η Pringles είναι μια αμερικανική μάρκα πατατών και σιτηρών βασισμένα σε στοιβασμένα τσιπς, η οποία εταιρεία ανήκει στην Kellogg's. Κυκλοφόρησαν αρχικά στο εμπόριο με την ονομασία "Pringle's Newfangled Potato Chips", πωλούνται σε περισσότερες από 140 χώρες και ήταν το τέταρτο δημοφιλέστερο σνακ μετά τα Lay's, τα Doritos και τα Cheetos το 2012, με 2,2% μερίδιο αγοράς παγκοσμίως, σε σύγκριση με το μερίδιο αγοράς των Lay's 6,7%. Το σνακ αναπτύχθηκε αρχικά από την Procter & Gamble (P&G), η οποία το πρώτο προϊόν το πούλησε το 1967. Η P&G πούλησε το εμπορικό σήμα στην Kellogg's το 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τενεσί
Δολοφονία του Παύλου Φύσσα
Ο Παύλος Φύσσας (10 Απριλίου 1979–18 Σεπτεμβρίου 2013), γνωστός και ως Killah P ή Dogo Argentino, ήταν Έλληνας αντιφασίστας καλλιτέχνης της ραπ. Δολοφονήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013, στο Κερατσίνι, από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Η δολοφονία αποδόθηκε σε πολιτικά κίνητρα, οι ανακρίσεις ενέπλεξαν και άλλα μέλη της Χρυσής Αυγής και ήταν η αφορμή για περαιτέρω έρευνες για ποινικά αδικήματα και τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης στην οποία εμπλέκονται μέλη και ηγετικά στελέχη του κόμματος. Στην εξέλιξη των ερευνών, μεταξύ των προφυλακισμένων συμπεριλήφθηκαν και βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Η υπόθεση της ανθρωποκτονίας του Φύσσα συνεκδικάστηκε μαζί με άλλες υποθέσεις στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Στις 7 Οκτωβρίου 2020 ο Ρουπακιάς κρίθηκε ένοχος, μαζί με άλλα 15 ηγετικά και άλλα μέλη της Χρυσής Αυγής, η οποία χαρακτηρίστηκε ομόφωνα από το δικαστήριο εγκληματική οργάνωση.
Παύλος Φύσσας
Ο πατέρας του δούλευε στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος. Ο Φύσσας μετά το σχολείο είχε δουλέψει και αυτός σε παρόμοιες εργασίες από το 1998 μέχρι το 2003 και ανήκε στο Συνδικάτο του Μετάλλου, ενώ στη συνέχεια είχε ασχοληθεί πιο ενεργά με τη μουσική.
Από την ηλικία των 18 ετών είχε γνωριστεί με μέλη της Freestyle Productions, εταιρείας παραγωγής low bap μουσικής με έδρα το Πέραμα. Το καλλιτεχνικό του όνομα Killah P σήμαινε, σύμφωνα με τον ίδιο, «Killah Past - Δολοφόνος του παρελθόντος» και το πήρε όταν αποχώρησε από την Freestyle Productions, χωρίς να χάσει ποτέ επαφή με τους κύκλους του low bap μέχρι και την δολοφονία του. Είχε συμμετάσχει σε δισκογραφικές συλλογές και είχε κάνει αρκετές ζωντανές εμφανίσεις στην Αθήνα και την περιφέρεια. Συνεργάστηκε με γνωστούς χιπ χοπ καλλιτέχνες όπως ο Δημήτρης Μεντζέλος από τα Ημισκούμπρια, μαζί με τον οποίο δημιούργησε βίντεο με τίτλο «Κρίση», και τον Λόγο Απειλή. Δεν ενδιαφερόταν για την εμπορική διάθεση της μουσικής παραγωγής του, η οποία διανεμόταν ελεύθερα στο ίντερνετ. Τον Φεβρουάριο του 2012 είχε εμφανιστεί σε τηλεοπτική εκπομπή σχετικά με παρουσίαση μουσικής εκδήλωσης.
Μέσω της μουσικής του μιλούσε για την στάση που ακολουθούσε στην ζωή του, για πρόσφυγες, μετανάστες, για τη βία του κατεστημένου, για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και του Κάρλο Τζουλιάνι, διαδηλωτή στη Γένοβα το 2001. Δεν ανήκε σε καμία παράταξη, αλλά είχε αναπτύξει αντιφασιστική δράση. Ο πατέρας του Παύλου Φύσσα εμφανιζόμενος σε τηλεοπτικό σταθμό, δήλωσε θυμωμένος ότι ο γιος του δεν ανήκε ποτέ πουθενά πολιτικά, καταγγέλλοντας την πολιτική του εκμετάλλευση.
Μνήμη
Το 2021 οι επιστήμονες Γκέλης και Πάνου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης έδωσαν τα ονόματα του Παύλου Φύσσα και του Ζακ Κωστόπουλου αντίστοιχα σε δύο νέους φωτοσυνθετικούς μικροοργανισμούς κυανοβακτηρίων που ανακάλυψαν: Speos fyssasii και Iphianassa zackieohae, ώστε τα δύο πρόσωπα να περάσουν στην αθανασία μέσω της επιστήμης.
Γιώργος Ρουπακιάς
Ο φυσικός αυτουργός της δολοφονίας, ο 45χρονος Γιώργος Ρουπακιάς, γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε με τη γιαγιά του και την ετεροθαλή αδερφή του, μακριά από τους γονείς του που ήταν μετανάστες στη Γερμανία. Ο ίδιος δεν σπούδασε και δεν απέκτησε ιδιαίτερη κατάρτιση. Με τη σύζυγό του Μαργαρίτα είχαν μία κόρη και έναν γιο, που το 2013 ήταν πάνω από 15 ετών. Ο Ρουπακιάς απασχολούνταν σε μαγαζί φίλου του στην ιχθυόσκαλα Κερατσινίου σε βαριές δουλειές, κυρίως μεταφορικές. Λίγο καιρό πριν τη δολοφονία εργαζόταν σε εταιρία υγρών καυσίμων, από όπου είχε απολυθεί.
Ο ίδιος στην απολογία του για τη δολοφονία ισχυρίστηκε ότι είχε χαλαρή σχέση με τη Χρυσή Αυγή, η πρώτη του επαφή με το κόμμα έγινε από τις αρχές Οκτωβρίου του 2012, δεν είχε εγγραφεί ποτέ επίσημα ως μέλος της και δεν είχε αντιληφθεί κάτι σχετικό με την ναζιστική ιδεολογία. Επίσης ισχυρίστηκε ότι ήταν οργανωμένος στην ΚΝΕ από τα 13 ως τα 17 του χρόνια. Η Χρυσή Αυγή αρνήθηκε ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με τον Ρουπακιά.
Από έρευνες όμως φέρεται να είχε στενή σχέση με ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής, και συμμετείχε σε πολλές δραστηριότητές της. Σε βίντεο του Ιουλίου του 2012 από τον Άγιο Παντελεήμονα, που είχε αναρτήσει στο διαδίκτυο η ΧΑ, διακρίνεται ο Ρουπακιάς ως μέλος ομάδας χρυσαυγιτών από τη Νίκαια που συμμετείχαν με επικεφαλής τον βουλευτή της ΧΑ Ηλία Παναγιώταρο στην περιφορά της εικόνας του αγίου. Καταθέσεις στους ανακριτές εντάσσουν τον Ρουπακιά στην ηγετική ομάδα της τοπικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής Νίκαιας. Σε κατάλογο των «πυρηναρχών» και των υπεύθυνων των οικονομικών των τοπικών οργανώσεων της ΧΑ που βρέθηκε τον Οκτώβριο του 2013 μετά από έρευνα του ΣΔΟΕ στο σπίτι της λογίστριας της Χρυσής Αυγής ο Ρουπακιάς αναφερόταν ως αναπληρωτής οικονομικός υπεύθυνος της οργάνωσης της Νίκαιας δίπλα στον Γιώργο Πατέλη, επικεφαλής των «ταγμάτων εφόδου» στην περιοχή, ενώ σε τηλεφωνική του συνομιλία δυο μέρες μετά τη δολοφονία ένα στέλεχος της ΧΑ ανέφερε ότι εκείνος είχε βάλει το Ρουπακιά «στις ομάδες ασφαλείας». Ο ίδιος σε άλλη συνομιλία του ανέφερε ότι ο Ρουπακιάς λάμβανε μισθό 600 ευρώ από τη Χρυσή Αυγή. Τον Ιούνιο του 2013 ο Ρουπακιάς επισκέφθηκε μαζί με πενήντα περίπου χρυσαυγίτες από τη Νίκαια την Τ.Ο. της Χ.Α. στη Σπάρτη, όπου εκφώνησε ομιλία ως εκπρόσωπος της Τ.Ο. Νίκαιας. Τον Αύγουστο του 2013 συμμετείχε σε μία κατασκήνωση της ΧΑ κοντά στον ποταμό Νέδα, η οποία είχε οργανωθεί με εντολή του Γιάννη Λαγού και περιλάμβανε στρατιωτικού τύπου γυμνάσια και ιδεολογική κατήχηση στα ναζιστικά ιδεώδη της ΧΑ, στην οποία παρίστατο και ο Ρουπακιάς. Σε βίντεο από μία νυχτερινή τελετή ορκωμοσίας νέων μελών της ΧΑ ο Ρουπακιάς ήταν ένας από τα τέσσερα στελέχη του πυρήνα της ΧΑ Νίκαιας ενώπιον των οποίων ορκίζονταν και χαιρετούσαν ναζιστικά τα δόκιμα μέλη της ΧΑ. Στις 15 Σεπτεμβρίου ο Ρουπακιάς ταξίδεψε μαζί με άλλα μέλη της τοπικής οργάνωσης Νίκαιας της ΧΑ στο Μελιγαλά της Μεσσηνίας όπου, φορώντας παντελόνι παραλλαγής και μπλούζα με το λογότυπο της οργάνωσης της Νίκαιας, συμμετείχε στο μνημόσυνο για τους νεκρούς της «πηγάδας» τραγουδώντας ύμνους της ΧΑ, προτού μέλη της ΧΑ προπηλακίσουν και εκδιώξουν τον δήμαρχο Οιχαλίας και τον εκπρόσωπο των συγγενών των νεκρών.