cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλης I. Γουλανδρής
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Άνδρο και ήταν γιος του Ιωάννη Γουλανδρή, εφοπλιστή και γενάρχης της ομώνυμης εφοπλιστικής οικογένειας. Ασχολήθηκε με την ναυτιλία συμμετέχοντας ενεργά στην οικογενειακή επιχείρηση. Στις εκλογές του 1936 εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων με το Λαϊκό Κόμμα.
Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο γιους: τον Κωνσταντίνο και τον Γιάννη "Big John" Γουλανδρή.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Οικογένεια Γουλανδρή
Αριθμός Μπερνούλι
Οι αριθμοί Μπερνούλι, 1, ± 1⁄2, 1⁄6, 0, - 1⁄30, ... είναι μια ακολουθία ρητών αριθμών που εμφανίζονται στα μαθηματικά σε διαφορετικά θέματα: στους συντελεστές επέκτασης των τριγωνομετρικών, υπερβολικών και άλλων συναρτήσεων, στην συνάρτηση Όιλερ-Μακλόριν και στη θεωρία αριθμών σε σχέση με τη συνάρτηση Ζήτα Ρήμαν. Η ονομασία αυτών των αριθμών μετά την ανακάλυψή τους από τον μαθηματικό Γιάκομπ Μπερνούλι εισήχθη από τον Αβραάμ ντε Μουάβρ. Κατηγορία:Ακολουθίες και σειρές
Χαλίτ Εργκέντς
Ο Χαλίτ Εργκέντς (Halit Ergenç, 30 Απριλίου 1970) είναι Τούρκος ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1970 στην Κωνσταντινούπολη από Τούρκο πατέρα και Αλβανίδα μητέρα. Το 1989 εισήχθη στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης για να φοιτήσει στο τμήμα Ναυπηγικής και Θαλάσσιων Επιστημών. Το ίδιο έτος γράφτηκε στο Τμήμα Όπερας και Μουσικού Θεάτρου του Πανεπιστημίου Καλών Τεχνών Mimar Sinan.
Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε με συμμετοχές σε μιούζικαλ και όπερα και έλαβε μέρος σε πολλές παραστάσεις. Επίσης έχει πάρει μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές σειρές.
Προσωπική ζωή
Το 2007, ο Εργκέντς παντρεύτηκε με την ηθοποιό Γκιζέμ Σοϊσάλντι αλλά ένα χρόνο αργότερα, χώρισαν. Το 2009, παντρεύτηκε με την επίσης ηθοποιό Μπεργκιουζάρ Κορέλ, με την οποία γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της σειράς Bimbir Gece. Απέκτησαν μαζί τρία παιδιά: τον Αλί (γενν. 7 Φεβρουαρίου 2010), τον Χαν (γενν. 8 Μαρτίου 2020) και την Λεϊλά (γενν. 3 Νοεμβρίου 2021).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ηθοποιοί
Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές
Πλοκή
Ο Γουίλ Κέιν (Γκάρι Κούπερ), σερίφης μιας μικρής πόλης της αμερικανικής υπαίθρου, ετοιμάζεται να παντρευτεί την φιλειρηνική Έιμι Φάουλερ (Γκρέις Κέλι) και να εγκαταλείψει την παλιά του ζωή, ως άνθρωπος του νόμου, όταν πληροφορείται ότι ο Φρανκ Μίλερ (Ίαν ΜακΝτόναλντ), ένας κακοποιός τον οποίο είχε συλλάβει κι επρόκειτο να εκτελεστεί, αφέθηκε ελεύθερος. Ο Μίλερ στέλνει μήνυμα στον Κέιν ότι πρόκειται να φτάσει στην πόλη με το απογευματινό τρένο προκειμένου να πάρει εκδίκηση από τον σερίφη. Όταν ο άνδρας ζητάει τη βοήθεια των συμπολιτών του, τους οποίους προστάτευε από τους κακοποιούς για τόσα χρόνια εκείνοι αρνούνται να τον βοηθήσουν κι ο Κέιν που έχει υποσχεθεί στην μέλλουσα σύζυγό του ότι θα απέχει από τα όπλα, παίρνει το δρόμο που οδηγεί στο σταθμό για να αντιμετωπίσει μόνος του τον Μίλερ και τη συμμορία του.
Παραγωγή
Η δημιουργία και η προβολή της ταινίας έγινε σε μια περίοδο που ο λαός των Η.Π.Α. ζούσε υπό την Κόκκινη Απειλή, ενώ παράλληλα είχε ξεσπάσει και ο Πόλεμος της Κορέας και το Κυνήγι των Μαγισσών. Ο σεναριογράφος της ταινίας Καρλ Φόρμαν είχε κληθεί ενώπιον της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων προκειμένου να κατονομάσει άτομα από τον χώρο του θεάματος, τα οποία ήταν μέλη ή είχαν σχέσεις με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο σεναριογράφος που είχε αποτελέσει μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, αρνήθηκε να καταδώσει κάποιον από τους συναδέλφους του. Κατά συνέπεια θεωρήθηκε ασυνεργάσιμος μάρτυρας από την επιτροπή και κινδύνεψε να μπει στην Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ. Μετά την άρνηση του Φόρμαν να δώσει ονόματα, ο συνεργάτης του, παραγωγός Στάνλεϊ Κρέιμερ απαίτησε να λυθεί η συνεργασία τους, αλλά η παραγωγή του Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές ήταν ήδη στα σκαριά και ο Φόρμαν παρέμεινε μέχρι την ολοκλήρωση της ταινίας. Πριν την προβολή της ταινίας όμως, πούλησε τα δικαιώματα που του αναλογούσαν στον Κρέιμερ κι έφυγε για την Αγγλία, όντας σίγουρος ότι δεν επρόκειτο να ξαναεργαστεί στις Η.Π.Α.
Διανομή Ρόλων
Πρώτη επιλογή για το ρόλο του Γουίλ Κέιν ήταν ο Τζον Γουέιν, ο οποίος τον απέρριψε θεωρώντας ότι η ταινία αποτελούσε αλληγορία ενάντια στο Μακαρθισμό, τον οποίον ο ίδιος υποστήριζε. Αργότερα δήλωσε σε δημοσιογράφο ότι δεν επρόκειτο ποτέ να μετανιώσει για το γεγονός ότι έκανε τον Φόρμαν να εγκαταλείψει τη χώρα. Έπειτα επίσης οι Γκρέγκορι Πεκ, Μάρλον Μπράντο, Μοντγκόμερι Κλιφτ και Τσάρλτον Ίστον απέρριψαν το ρόλο, ο οποίος κατέληξε τελικά στον Γκάρι Κούπερ. Ο Κούπερ ήταν για χρόνια επιστήθιος φίλος του Τζον Γουέιν κι ήταν επίσης μέλος της συντηρητικής παράταξης. Είχε κληθεί επίσης από την επιτροπή για να καταθέσει κι είχε υπάρξει συνεργάσιμος μάρτυρας, αλλά μερικά χρόνια αργότερα είχε γίνει πολέμιος της Μαύρης Λίστας.
Η Γκρέις Κέλι έλαβε το ρόλο της Έιμι Φάουλερ Κέιν, αφού ο Κρέιμερ την είδε να ερμηνεύει στο Μπρόντγουεϊ. Ο παραγωγός έκλεισε ραντεβού μαζί της και της ανέθεσε τον ρόλο, παρά το γεγονός ότι η ίδια ήταν κατά πολύ μικρότερη του Κούπερ (εκείνος ήταν 50 ετών κι εκείνη μόλις 21). Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων υπήρξαν φήμες για υποτιθέμενη ερωτική σχέση μεταξύ του Κούπερ και της νεαρής ηθοποιού. Ο βιογράφος της Κέλι Ντόναλντ Σπότο έγραψε ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις γι' αυτόν τον ισχυρισμό κι ότι όλες η φήμες ήταν προϊόν κίτρινης δημοσιογραφίας.
Ο ηθοποιός Λι Βαν Κλιφ έκανε το ντεμπούτο του στην ταινία. Ο Κρέιμερ είχε υποσχεθεί στον Κλιφ το ρόλο του δικαστή Χάρβεϊ Πελ, σε περίπτωση που ο ηθοποιός υποβαλλόταν σε ρινοπλαστική προκειμένου να φαίνεται λιγότερο απειλητικός. Ο Κλιφ αρνήθηκε κι έτσι του δόθηκε ο ρόλος ενός από τους κακοποιούς.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε ευνοϊκές κριτικές κι έπειτα βραβεύτηκε με τέσσερις Χρυσές Σφαίρες κι έλαβε εφτά υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ. Ο Κούπερ κέρδισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του και ζήτησε από τον φίλο του Τζον Γουέιν να το παραλάβει για λογαριασμό του, εφόσον εκείνος έλειπε στην Αγγλία για τα γυρίσματα μιας ταινίας και δεν θα μπορούσε να παραστεί στην τελετή. Όταν ανακοινώθηκε το όνομά του ο Γουέιν έσπευσε να το παραλάβει και προς έκπληξη όλων των παρεβρισκομένων που γνώριζαν το παρασκήνιο της ταινίας ο ηθοποιός είπε ότι επρόκειτο να βρει τον ατζέντη του για να τον ρωτήσει τον λόγο για τον οποιόν δεν έλαβε εκείνος τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία αντί του Κούπερ. Η ταινία έχασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από Το όγδοο θαύμα του Σέσιλ Ντε Μιλ και ο σκηνοθέτης της ταινίας Φρεντ Τσίνεμαν έχασε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας από τον Τζον Φορντ που κρίθηκε νικητής για την ταινία Ο ήσυχος άνθρωπος.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Καρλ Φόρμαν Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρεντ Τσίνεμαν Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντιμίτρι Τιόμκιν Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Βάδη-Βυρτεμβέργη
Η Βάδη-Βυρτεμβέργη (γερμανικά: Baden-Württemberg) είναι ομοσπονδιακό κρατίδιο της Γερμανίας. Η έκτασή της είναι 35.751,65 τετρ. χλμ., έχει 11,07 εκατομ. κατοίκους και πρωτεύουσά της είναι η Στουτγκάρδη.
Γεωγραφία, Ιστορία
Σημαντικά αξιοθέατα του κρατιδίου αποτελούν ο Μέλανας Δρυμός και η λίμνη της Κωνσταντίας (γερμ. Bodensee). Πρωτεύουσα είναι η Στουτγκάρδη. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Καρλσρούη, η Χαϊδελβέργη, το Φράιμπουργκ (αποκαλούμενο και πύλη του Μέλανα Δρυμού), το Φρίντριχσχαφεν (στις όχθες της λίμνης της Κωνσταντίας) και η φημισμένη λουτρόπολη Μπάντεν-Μπάντεν.
Το έμβλημα του κρατιδίου ανήκε παλαιότερα στην οικογένεια Στάουφεν (Staufen), μια από τις παλαιότερες στην περιοχή, μέλη της οποίας υπήρξαν αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους και δούκες της Σουαβίας (γερμ. Schwaben).
Οι οικονομικές δραστηριότητες του κρατιδίου είναι σημαντικές και ποικίλες, αν και δεν διαθέτει πολλούς φυσικούς πόρους. Εδρεύουν εκεί σημαντικές αυτοκινητοβιομηχανίες, όπως η Daimler (γνωστή κυρίως ως Mercedes-Benz (Στουτγκάρδη-Ουντερτύρκχαϊμ, όπου και το περίφημο μουσείο αυτοκινήτου ), η Audi / Άουντι (οι εγκαταστάσεις στο Νέκαρζουλμ, κοιλάδα του Νέκαρ, παλαιότερα έδρα της NSU) και η Porsche / Πόρσε (Στουτγκάρδη-Τσουφενχάουζεν). Εδρεύουν επίσης οι εταιρείες Bosch, Zeiss, Würth, Stihl, Lidl και SAP, καθώς και πλήθος μικρότερων βιομηχανιών και βιοτεχνιών, οι οποίες αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της οικονομικής δραστηριότητας του κρατιδίου, μαζί με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Εκλογές 2016
Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές στο κρατίδιο διεξήχθησαν στις 13 Μαρτίου 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
1. ΦΚ Σλοβάτσκο
Η '''1. ΦΚ Σλοβάτσκο''' είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από τη τσέχικη πόλη Οχέρσκε Χράντιστε. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1927 σαν SK Staré Město και μετονομάστηκε την 1η Ιουλίου 2000 σαν '''1. FC Synot', που ήταν μια ένωση της αρχικής ομάδας με την FC Slovácká Slavia Uherské Hradiště''. Από το 2009, η ομάδα αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχίας. Έχει συμμετάσχει δύο φορές στον τελικό του Κυπέλλου Τσεχίας, αλλά δεν κέρδισε κανένα.
Μπότσαρης
Το όνομα Μπότσαρης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Ο Ρωμαίος πρέπει να πεθάνει
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 22 Μαρτίου 2000. Έλαβε μικτά προς αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς αλλά κατάφερε να γίνει εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 91 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Το σάουντρακ της ταινίας, που περιείχε και το κομμάτι "Try Again", γνώρισε επίσης μεγάλη επιτυχία με 1,5 εκατομμύρια αντίτυπα πωλήσεις στην Αμερική.
Η ταινία σηματοδότησε το κινηματογραφικό ντεμπούτο της R&B τραγουδίστριας Aaliyah.
Πλοκή
Ο Πο Σινγκ περιμένει έναν άγνωστο σε ένα αφροαμερικάνικο κλαμπ όταν ο Κάι και ο Ασιάτης βοηθός του μπαίνουν μέσα και καυγαδίζουν με τον ιδιοκτήτη και τους μπράβους του κλαμπ. Μετά από τον καυγά, όλοι πετάγονται έξω από τον ιδιοκτήτη και η συνάντηση δεν γίνεται ποτέ. Την επόμενη μέρα ο Πο βρίσκεται δολοφονημένος. Φοβούμενος για αντίποινα, ο ο κτηματομεσίτης και αρχηγός συμμορίας Άιζακ Ο' Ντέι κανονίζει με τον βοηθό του να προσφέρει προστασία στα παιδιά του. Εν τω μεταξύ, ο αδερφός του Πο, ο Χαν μαθαίνει για τη δολοφονία σε μια φυλακή του Χονγκ Κονγκ. Καταφέρνει να αποδράσει από τη φυλακή και ταξιδεύει μέχρι το Όκλαντ, όπου μαθαίνει ότι ένας πόλεμος συμμοριών φαίνεται να έχει ξεσπάσει μεταξύ των Αφροαμερικανών και Ασιατών, συμπεριλαμβανομένων και των οικογενειών Ο' Ντέι και Σινγκ, οι οποίοι συνεργάζονται επαγγελματικά. Μαθαίνει επίσης ότι ο αδερφός του τηλεφώνησε στο δισκοπωλείο της κόρης του Ο' Ντέι, Τρις, τη μέρα πριν πεθάνει. Μετά από μια τυχαία συνάντηση με την Τρις, την ακολουθεί και μαθαίνει ότι ο Πο τηλεφωνούσε στον αδερφό της Τρις, Κόλιν.
Στην κηδεία του αδερφού του, ο Χαν έρχεται αντιμέτωπος με τον πατέρα του, κατηγορώντας ότι απέτυχε να προστατέψει τον Πο όπως υποσχέθηκε όταν ο Χαν τους βοήθησε να το σκάσουν στην Αμερική και να ξεφύγουν από τις Ασιατικές Αρχές, μια πράξη που οδήγησε τον Χαν στη φυλακή. Ο Χαν μαθαίνει ότι ο πόλεμος γίνεται για τον έλεγχο της παράκτιας περιοχής του Όκλαντ. Εν τω μεταξύ, ο Ο' Ντέι αποκαλύπτει στο γιο του ότι η συμφωνία την οποία προσπαθεί να φέρει εις πέρας θα απαλλάξει την οικογένεια από το έγκλημα και την παρανομία για τα καλά. Ο Κόλιν και η κοπέλα του σκοτώνονται. Καθώς ο Χαν έρχεται αντιμέτωπος με την Τρις, μαθαίνει ότι ο Πο είχε μια λίστα με όλους τους επιχειρηματίες που καταστράφηκαν ή απειλήθηκαν ότι θα καταστραφούν επειδή δεν πούλησαν τις ιδιοκτησίες τους και ο Πο προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τον Κόλιν για να τον προειδοποιήσει. Οι δυο τους επισκέπτονται μερικές από τις εναπομείναντες ιδιοκτησίες της λίστας και μαθαίνουν ότι ο ιδιοκτήτης, ένας Κινέζος και οι υπάλληλοί του έχουν σκοτωθεί από κινέζικη ομάδα εκτελεστών.
Αποκαλύπτεται ότι και οι μεριές χρησιμοποιούν τη βία και τον εκφοβισμό για να αναγκάσουν τους ιδιοκτήτες τους να πουλήσουν τη γη τους. Καθώς η Τρις και ο Χαν επισκέπτονται την τελευταία ιδιοκτησία στη λίστα, το κλαμπ όπου ο Πο θα συναντούσε τον Κόλιν, ο υπαρχηγός του Ο' Ντέι, Μακ και οι δικοί του σκοτώνουν τον ιδιοκτήτη του κλαμπ και απαγάγουν τους Τρις και Χαν και τους πηγαίνουν σε διαφορετικές τοποθεσίες. Ο Χαν όμως καταφέρνει να αποδράσει.
Ο πατέρας του Χαν, Τσου Σινγκ, σκοτώνει τους άλλους αρχηγούς της Κινεζικής μαφίας. Οι Ο' Ντέι και Σινγκ κανονίζουν την καινούρια συμφωνία. Ο Σινγκ παίρνει μια αμοιβή πολλών εκατομμυρίων δολαρίων και φεύγει αλλά ο Ο' Ντέι δεν θέλει την αμοιβή του, λέγοντας ότι θέλει η πληρωμή του να είναι μερίδιο ιδιοκτησίας του καινούριου φραντσάιζ. Προδίδεται όμως από τον Μακ, ο οποίος απειλεί την Τρις για να αναγκάσει τον Ο' Ντέι να παραιτηθεί της συμφωνίας. Καταφτάνει ο Χαν και σώζει την Τρις. Ο Μακ αποκαλύπτει ότι ο υπαρχηγός του Σιγκ, ο Κάι, σκότωσε τον Πο, λίγο πριν η Τρις τον σκοτώσει.
Στο σπίτι του πατέρα του, ο Χαν παλεύει άγρια με τον Κάι και τελικά τον σκοτώνει. Αργότερα ξεμπροστιάζει τον πατέρα του, ξέροντας τώρα ότι ο πατέρας του σκότωσε τον Πο. Λέει στον πατέρα του ότι θα λογοδοτήσει για τα εγκλήματά του, είτε στις Αμερικανικές αρχές είτε στις κινέζικες οικογένειες και κανείς δεν θα πάει φυλακή για χάρη του αυτή τη φορά. Καθώς ο Χαν απομακρύνεται, ο πατέρας του αυτοκτονεί με ένα περίστροφο. Βρίσκει την Τρις να τον περιμένει απ' έξω και οι δυο τους φεύγουν από το σπίτι μαζί.
Box office
Με προϋπολογισμό 25.000.000 δολάρια, η ταινία Ο Ρωμαίος Πρέπει να Πεθάνει άνοιξε στη 2η θέση συγκεντρώνοντας 18 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 55,9 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο οι εισπράξεις άγγιξαν τα 35 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 91 εκατομμύρια δολάρια.
Soundtrack
Το σάουντρακ της ταινίας, Romeo Must Die: The Album, είναι μια συλλογή με χιπ χοπ και R&B τραγούδια και κυκλοφόρησε στις 28 Μαρτίου 2000 από τη δισκογραφική εταιρία Blackground Records. Έκανε είσοδο στην 3η θέση του Billboard 200 πουλώντας 203.000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα. Οι συνολικές πωλήσεις έφτασαν το 1,5 εκατομμύριο αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Την παραγωγή του σάουντρακ ανέλαβαν οι Aaliyah, Timbaland, Μπάρι Χάνκερσον και Τζόμο Χάνκερσον και ηχογραφήθηκε μεταξύ του Μάιου 1999 και Ιανουαρίου 2000. Συμπεριλαμβάνει μεταξύ άλλων, τέσσερα τραγούδια της Aaliyah καθώς και κομμάτια των Chante Moore, Destiny's Child, Ginuwine, Joe και Timbaland & Magoo.
Ροζάριο Ντόσον
Η Ροζάριο Ντόσον (Rosario Isabel Dawson, γεννημένη στις 9 Μαΐου 1979) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Έκανε το ντεμπούτο της στην ανεξάρτητη ταινία Kids του 1995. Στους επόμενους κινηματογραφικούς ρόλους της περιλαμβάνονται οι ταινίες He Got Game (1998), Josie and the Pussycats (2001), Οι άνδρες με τα μαύρα 2 (2002), Όνειρα και φιλοδοξίες (2005), Αμαρτωλή πόλη (2005), Υπάλληλοι για κλάματα (2006), Death Proof (2007), Ασταμάτητο (2010) και Top Five (2014). Η Ντόσον έχει δανείσει την φωνή της για ταινίες των εταιριών Disney, Warner Bros., DC Comics και Nickelodeon-Viacom.
Για το ρόλο της στην ταινία Rent, η Ντόσον κέρδισε το Satellite Award για το καλύτερο β' γυναικείο ρόλο σε Κινηματογραφική ταινία και για το ρόλο της στην ταινία Top Five, ήταν υποψήφια για το Βραβείο Critics' Choice Movie Award για την καλύτερη ηθοποιό σε μια κωμωδία.
Η Ντόσον είναι επίσης γνωστή για τους ρόλους σε προσαρμογές κόμικς όπως η Gail στο Αμαρτωλή πόλη (2005) και Αμαρτωλή πόλη: Η κυρία θέλει φόνο (2014), παρέχοντας την φωνή της στην Diana Prince / Wonder Woman στο DC Animated Movie Universe και Barbara Gordon / Batgirl στην ταινία The Lego Batman Movie, καθώς και την απεικόνιση της Claire Temple σε πέντε από τις σειρές Marvel / Netflix Daredevil (2015-2016), Jessica Jones (2015), Λουκ Κέιτζ (2016-2018), Iron Fist (2017) και Οι υπερασπιστές (2017).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
ΦΚ Τεπλίτσε
140px|αριστερά|μικρογραφία|Παλαιότερο λογότυπο του συλλόγου, σε χρήση έως το 2023. Η ΦΚ Τεπλίτσε, η απλά Τεπλίτσε, είναι μια τσεχική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Τεπλίτσε, 80 χλμ. βόρεια της Πράγας. Η ομάδα αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία της χώρας.
Ιδρύθηκε μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1945. Προβιβάστηκε στην ανώτατη κατηγορία τρία χρόνια μετά την ίδρυσή της. Έχει αγωνιστεί κυρίως στην Α' και Β' Κατηγορία της Τσεχοσλοβακίας (Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Τσεχοσλοβακίας). Μετά τη Βελούδινη Επανάσταση, και την επιστροφή των πλούσιων χορηγών, αγωνίστηκε στη Β' Κατηγορία της Τσεχίας μέχρι το 1996–97 που επέστρεψε στην Α'. Η ομάδα ήταν φιναλίστ την περίοδο 1998–99 και αγωνίστηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ του 1999–00. Το 2003 κέρδισε το Κύπελλο Τσεχίας, με αποτέλεσμα να αγωνιστεί στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 2003–04.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Τέπλιτσε Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Ζέρβας
Το ελληνικό επώνυμο Ζέρβας απευθύνεται στα μέλη ισχυρής επαναστατικής οικογένειας με καταγωγή από το ιστορικό Σούλι Θεσπρωτίας. Μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Καμίλα της Αραγόνα
Η Καμίλα, ιταλ. Camilla Covella da Marzano d'Aragonα (άκμασε το 1475) από τον Οίκο του Μαρτσάνο, ήταν Ιταλίδα ευγενής, κόρη του δούκα της Σέσα & πρίγκιπα του Ροσάνο και με τον γάμο της έγινε κυρία του Πέζαρο & της Γκραντάρα.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Τζιοβάννι-Φραντσέσκο-Μαριάνο (γνωστού ως Μαρίνο) ντα Ματσάνο, 3ου δούκα της Σέσα & πρίγκιπα του Ροσάνο και της Ελεονόρα-Ντιάνα της Αραγωνίας, νόθης κόρης του Αλφόνσου Ε΄ των Τραστάμαρα βασιλιά της Αραγωνίας & Νάπολης, την οποία αργότερα ο Αλφόνσος Ε΄ τη νομιμοποίησε.
Ο άνδρας της Κοστάντσο Α΄ κύριος του Πέζαρο & της Γκραντάρα δεν απέκτησε παιδιά από την Καμίλα, έτσι τον διαδέχθηκε ο πρώτος νόθος γιος του Τζοβάνι Σφόρτσα. Αυτός ήταν μόλις 17 ετών και έτσι αρχικά η Καμίλα κυβέρνησε ως επίτροπος.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1475 τον Κοστάντσο Α΄ Σφόρτσα κοντοτιέρο, κύριο του Πέζαρο & της Γκραντάρα. Δεν απέκτησαν απογόνους.
ΦΚ Χμελ Μπλσάνι
Η ΦΚ Χμελ Μπλσάνι είναι μια τσεχική ποδοσφαιρική ομάδα από το χωριό Μπλσάνι, περισσότερο γνωστή για τη συμμετοχή της σε μερικές περιόδους στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχίας από το 1998 έως το 2006. Η ομάδα αγνωίζεται στο 5ο επίπεδο του τσεχικού ποδοσφαίρου.
Ιδρύθηκε σαν Sokol Blšany το 1946. Αγωνίζεται στο Městský Stadion, χωρητικότητας 2300 θέσεων. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει θέση για κάθε κάτοικο του χωριού, με επιπλέον 1500 να παραμένουν ελεύθερες.
Ιστορία
Μέχρι το 1988 ήταν ερασιτεχνική ομάδα. Το 1988 συμμετείχε σε κατηγορίες και τρία χρόνια αργότερα συμμετείχε στην τρίτη κατηγορία του πρωταθλήματος Τσεχοσλοβακίας. Το 1993 ανέβηκε στη δεύτερη κατηγορία και το 1998 στην πρώτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1946 Κατηγορία:ΦΚ Χμελ Μπλσάνι
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1999-2000
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 1999-2000 που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε στις 25 Αυγούστου 1999 με τους αγώνες της πρώτης φάσης και τελείωσε στις 2 Απριλίου 2000 με τον τελικό, ο οποίος έγινε στο Κλειστό γήπεδο του ΠΑΟΚ, με αντιπάλους την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό. Το κύπελλο Ελλάδος κατέκτησε η ΑΕΚ για δεύτερη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Τελική φάση
Η τελική φάση, που διεξήχθη με το σύστημα φάιναλ-φορ, έγινε στο Κλειστό γήπεδο του ΠΑΟΚ, στη Θεσσαλονίκη, στις 1 και 2 Απριλίου 2000.
Πηγές
2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1999 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2000
Πιέντσα
Η Πιέντσα είναι ιταλική πόλη στην επαρχία της Σιένα, στην Τοσκάνη. Θεωρείται ο ακρογωνιαίος λίθος της αναγεννησιακής πολεοδομίας, γι’ αυτό, το 1996 συμπεριελήφθη στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Η Πιέντσα βρίσκεται στην κοιλάδα Βαλ ντ' Όρτσια που από το 2004 έχει χαρακτηριστεί «Πολιτιστικό Τοπίο Παγκόσμιας Κληρονομιάς» της UNESCO, δεδομένου ότι ολόκληρη η περιοχή διαμορφώθηκε κατά την περίοδο της Αναγέννησης με τέτοιον τρόπο που να απεικονίζει τα ιδανικά της καλής διακυβέρνησης και να δημιουργεί μια αισθητικά ευχάριστη εικόνα.
Ιστορία
Στη θέση της σημερινής πόλης της Πιέντσα υπήρχε ένα  χωριό με το όνομα Κορσινιάνο, χτισμένο πάνω στη ράχη ενός λόφου, χωριό που αναφέρεται και σε μια από τις νουβέλες του Βοκάκιου. Στον λόφο υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από την προϊστορική και ρωμαϊκή εποχή. Το Κορσινιάνο ανήκε από τον Μεσαίωνα στην πόλη της Σιένα, τον 13ο αιώνα είχε οχυρωθεί με τείχη και είχε δοθεί σαν φέουδο στην οικογένεια Πικκολόμινι. Εκεί γεννήθηκε το 1405 ο Αινείας Σίλβιο Πικκολόμινι, κατά την εποχή που η οικογένειά του ζούσε στο Κορσινιάνο εξόριστη από τη Σιένα. Όταν ο Πικκολόμινι εξελέγη Πάπας, με το όνομα Πίος Β’, θέλησε να ξαναχτίσει τη γενέθλια πόλη του ώστε να δημιουργήσει μια ιδανική Αναγεννησιακή πόλη σύμφωνα με τα ουμανιστικά πρότυπα της εποχής, δηλαδή μια πόλη με υψηλά αισθητικά κριτήρια, με κέντρο των άνθρωπο και τις ανάγκες του και σε αρμονία με τη φύση.
Τη μεταμόρφωση του Κορσινιάνο ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Μπερνάρντο Ροσσελλίνο, μαθητής του Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι. Στην αρχή το σχέδιο περιελάμβανε μόνο την πολεοδομική διαμόρφωση της κεντρικής πλατείας με τον Καθεδρικό ναό και τα γύρω μέγαρα. Στη συνέχεια το σχέδιο συμπεριέλαβε και τον υπόλοιπο οικισμό, κάποια κτίρια στην κεντρική οδό διαμορφώθηκαν σε μέγαρα των καρδιναλίων, έτσι ώστε όλη η πόλη να μετατραπεί σε θερινή διαμονή της Παπικής Αυλής, ενώ μια νέα συνοικία ανεγέρθηκε κοντά στα τείχη για τη μεταστέγαση των κάτοικων που ήταν αναγκασμένοι να αφήσουν τα σπίτια τους για να χτιστούν τα παπικά μέγαρα.
Ο Ροσσελλίνο σχεδίασε μια πλατεία (που έχει πλέον το όνομα Πλατεία Πίου Β') σε σχήμα τραπεζίου το οποίο εφάπτεται της κεντρικής οδού της πόλης. Στη μεγάλη βάση του τραπεζίου βρίσκεται ο καθεδρικός ναός, στη στενή βάση το δημαρχείο, στη μεγαλύτερη πλευρά και δεξιά του ναού είναι το μεγαλόπρεπο μέγαρο Πικκολόμινι και απέναντί του το Επισκοπικό μέγαρο. Τα μεσαιωνικά τείχη του οικισμού ανακατασκευάστηκαν και η κεντρική οδός που χάραξε ο Ροσσελλίνο (και τώρα φέρει το όνομά του) ένωνε στα δυο άκρα της τις μεσαιωνικές πύλες της πόλης. Το δάπεδο της πλατείας είναι από ιταλικό κόττο (πλακίδια ψημένης αργίλου) χωρισμένο σε τετράγωνα από λωρίδες τραβερτίνη που δημιουργούν ένα πλέγμα που μοιάζει η οριζόντια συνέχεια των κτιρίων που πλαισιώνουν την πλατεία.
Οι επεμβάσεις ξεκίνησαν το 1459 και με τη συμβολή 20.000 εργατών, μέσα σε 3 μόλις χρόνια, το μεσαιωνικό Κορσινιάνο είχε μετατραπεί σε Πιέντσα, δηλαδή πόλη του Πίου. Ο θάνατος του Πάπα το 1464 εμπόδισε την ολοκλήρωση του σχεδίου στην υπόλοιπη πόλη. Παρά ταύτα, η Πιέντσα θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα δημιουργήματα του 15ου αιώνα και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολεοδομική διαμόρφωση στην Ιταλία αλλά και αλλού.
Η Πιέντσα κατελήφθη το 1502 από τα στρατεύματα των Βοργία, το 1530 από τον Κάρολο Ε΄ και το 1559 πέρασε στα χέρια των Μεδίκων της Φλωρεντίας, ακολουθώντας από εκεί και ύστερα τις τύχες της. Μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα και τις βασικές οδικές αρτηρίες, παράμεινε μια αγροτική επαρχιακή πόλη και έτσι απέφυγε μεταγενέστερες επεμβάσεις που θα μπορούσαν να είχαν αλλοιώσει την αναγεννησιακή της κληρονομιά.
Καθεδρικός Ναός
μικρογραφία | αριστερά|Ο Καθεδρικός Ναός Την κεντρική θέση στην πλατεία την καταλαμβάνει ο καθεδρικός ναός, αφιερωμένος στην Ανάληψη της Θεοτόκου. Ο ναός είναι κατασκευασμένος από τραβερτίνη η δε πρόσοψή του είναι από τις παλαιότερες αναγεννησιακές προσόψεις. Τα 3 κλίτη του εσωτερικού αποτυπώνονται και στην πρόσοψη, που διαθέτει 2 σειρές από κίονες, αυτοί της κάτω σειράς τελειώνουν με επιστύλια ενώ αυτοί της άνω σειράς με αψίδες. Ένα αέτωμα με το στέμμα του Πάπα Πίου Β’ ολοκληρώνει την πρόσοψη. Παρόλο που ο χωρισμός σε 3 κλίτη είναι αρκετά συνηθισμένος, η χρήση κιόνων που ακουμπούν πάνω σε κυβικές βάσεις και ενώνονται με τόξα ήταν σημαντικός νεωτερισμός.
Το εσωτερικό του ακολουθεί τον γοτθικό ρυθμό, τα δε πλάγια κλίτη έχουν το ύψος του κεντρικού κλίτους, σύμφωνα με την αντίστοιχη γερμανική τυπολογία (Hallenkirche), που ο Πάπας είχε θαυμάσει στη Γερμανία. Τα μικρότερα κλίτη ενώνονται με ένα περιτείχισμα και δημιουργούν 5 παρεκκλήσια. Μεταξύ των άλλων καλλιτεχνημάτων του ναού, υπάρχουν 5 αγιογραφίες της λεγόμενης «Σχολής της Σιένας». Μέχρι το 1964 φυλασσόταν και μια βυζαντινή κεφαλή από επιχρυσωμένο ασήμι με την κάρα του Απόστολου Ανδρέα, πολιούχου της πόλης. Το ιερό λείψανο είχε δωρηθεί στον Πάπα Πίο Β’ από τον Δεσπότη του Μωριά Θωμά Παλαιολόγο το 1461 με τη δέσμευση ότι θα το επέστρεφαν όταν η Ελλάδα θα είχε ελευθερωθεί από τους Τούρκους. Τελικά το λείψανο επεστράφη το 1964 από τον Πάπα Παύλο ΣΤ’ και έκτοτε φυλάσσεται στον Ι.Ν. Αγίου Ανδρέα στην Πάτρα.
Το Βαπτιστήριο, αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη, βρίσκεται δίπλα στην αψίδα του ναού. Το καμπαναριό, σε σχήμα οκταγωνικό με μυτερή κορυφή, βρίσκεται αριστερά της εκκλησίας. Η καμπάνα έχει χαραγμένα τρία δίστιχα του Πίου Β’. Ο ναός καθαγιάστηκε στις 29 Αυγούστου 1462 από τον ίδιο τον Πάπα Πίο Β’.
Μέγαρο Πικκολόμινι
μικρογραφία |Σχέδιο της κεντρικής πλατείας Το μέγαρο Πικκολόμινι βρίσκεται στη δυτική πλευρά της πλατείας. Ο Ροσσελλίνο μιμήθηκε το Μέγαρο Ρουτσελάι της Φλωρεντίας, που είχε κατασκευάσει μαζί με το δάσκαλό του Αλμπέρτι. Το μέγαρο έχει σχεδόν τετράγωνο σχήμα, οι τρεις όροφοί του χωρίζονται μεταξύ τους από οριζόντιες κορνίζες που μαζί με τους κάθετους στύλους δημιουργούν ένα αρμονικό πλέγμα. Στο ισόγειο τα παράθυρα είναι μικρά ενώ στον πρώτο και δεύτερο όροφο είναι τοξωτά και μεγάλα. Διασχίζοντας τη βόρεια πλευρά, όπου βρίσκεται η κύρια είσοδος, φτάνουμε στην τετράγωνη εσωτερική αυλή, γύρω γύρω από την οποία υπάρχει ισόγεια στοά με κορινθιακούς κίονες. Στη νότια πλευρά βρίσκεται ένας τετραγωνισμένος κήπος αλά ιταλικά με πανοραμική θέα προς την προσκείμενη κοιλάδα Βαλ ντ' Όρτσια (Val d'Orcia) και το όρος Αμιάτα. Πίσω από τον κήπο βρίσκεται ο θολωτός στάβλος που μπορούσε να φιλοξενήσει μέχρι και 100 άλογα.
Στη γωνία του μεγάρου που βλέπει προς την πλατεία υπάρχει ένα πηγάδι, κι αυτό σχεδιασμένο από τον Ροσσελλίνο, διακοσμημένο με 2 κίονες, με κορινθιακά κιονόκρανα, ενωμένους με επιστύλιο. Το πηγάδι έχει την ονομασία «Πηγάδι του Ροσσελλίνο» ή «Πηγάδι των σκυλιών».
Επισκοπικό Μέγαρο
μικρογραφία |Το Επισκοπικό μέγαρο Το προϋπάρχον γοτθικό μέγαρο δωρίθηκε από τον Πίο Β’ στον καρδινάλιο Ροντρίγκο Βοργία, μετέπειτα Πάπα Αλέξανδρο ΣΤ’, που ήταν εκείνη την εποχή ο πιο στενός του συνεργάτης. Ο Βοργίας χρηματοδότησε την ανακαίνισή του, για να το μετατρέψει σε κατοικία του. Στην αριστερή γωνία του κτιρίου υπάρχει ακόμη το στέμμα του οίκου των Βοργία. Τώρα φιλοξενεί το μουσείο της τοπικής ενορίας με ιερά κειμήλια, αγιογραφίες και φλαμανδικές ταπισερί του 15ου και 16ου αιώνα.
Δημαρχείο
μικρογραφία | αριστερά| Το Δημαρχείο Το Μέγαρο Πικκολόμινι πλαισιώνει την εκκλησία από δεξιά και το Επισκοπικό μέγαρο από αριστερά ενώ το Δημαρχείο βρίσκεται απέναντι από την εκκλησία, στην πιο στενή βάση της τραπεζοειδούς πλατείας. Θεωρείται ότι η ιδέα του Ροσσελλίνο ήταν πως το Δημαρχείο λειτουργούσε ως μεσολαβητής μεταξύ του εκκλησιαστικού χώρου (που βρισκόταν μπροστά του) και της πόλης (που επεκτεινόταν πίσω του). Το κτίριο έχει ισόγεια στοά με ιωνικούς κίονες ενώ τον πρώτο όροφο στολίζουν 4 διπλά τοξωτά παράθυρα. Δεξιά της εισόδου βρίσκεται ο πυργίσκος του καμπαναριού, με δυο σειρές παραπέτων (η δεύτερη σειρά είναι του 1599 ) και ένα ρολόι. Αυτό το καμπαναριό είναι πιο χαμηλό από εκείνο του προσκείμενου ναού, συμβολίζοντας έτσι την ανωτερότητα της εκκλησιαστικής δύναμης.
Άλλα κτίρια της Πιέντσα άξια μνείας είναι:
Φολκλόρ
Από το 1960 διεξάγεται στην Πιέντσα, την πρώτη εβδομάδα του Σεπτέμβρη και κατά τη διάρκεια της «Γιορτής του Τυριού», ένας διαγωνισμός με το όνομα «Το Πάλιο του τυριού με το αδράχτι». Βάση του διαγωνισμού αποτελεί η κεντρική πλατεία της Πιέντσα, στο δάπεδο της οποίας ο αρχιτέκτονας Ροσσελλίνο είχε εντάξει έναν κύκλο. Σ' αυτόν τον κύκλο τοποθετείται όρθιο ένα αδράχτι. Οι ομάδες είναι έξι και αντιπροσωπεύουν τις έξι γειτονιές της πόλης. Κάθε ομάδα έχει 6 παίκτες οι οποίοι πρέπει να κυλήσουν μια φόρμα από το τοπικό τυρί με τέτοιον τρόπο ώστε να πλησιάσουν όσο γίνεται καλύτερα το αδράχτι. Η ομάδα που θα φέρει την καλύτερη συνολική βαθμολογία κερδίζει ένα λάβαρο που έχουν ζωγραφίσει ντόπιοι καλλιτέχνες.
Κινηματογράφος
Εξαιτίας της ιδιαίτερης ομορφιάς της και της αναλλοίωτης αρχιτεκτονικής της, η Πιέντσα, με τα μεσαιωνικά σοκάκια και τα αναγεννησιακά της μέγαρα, έχει χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές σαν σκηνικό για τα γυρίσματα ταινιών. Μερικά παραδείγματα είναι οι ταινίες Ευχάριστες νύχτες, Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Φράνκο Τζεφιρέλι, η Νοσταλγία του Αντρέι Ταρκόφσκι, Ο Άγγλος ασθενής , Γράμματα στην Ιουλιέτα , και ο Θαυμάσιος Βοκάκιος των αδελφών Ταβιάνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Φλωριανός
Βιογραφία
Ο Φλωριανός ήταν πιθανώς θετός αδελφός του αυτοκράτορα Μάρκου Κλαύδιου Τάκιτου. Διορίστηκε Ύπαρχος των Πραιτωρίων (Praetorian Prefect) στο στρατό του Τάκιτου εναντίον των Γότθων και, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πηγές, επελέγη από το στρατό στη Δύση να διαδεχθεί τον Τάκιτο το 276, χωρίς την έγκριση της Γερουσίας. Παρ΄όλα αυτά, έκοψε νομίσματα με την ένδειξη “SC” (Senatus Consultum) κάτι που δείχνει ότι είχε δεσμούς με τη Γερουσία. Πολεμούσε κατά των Έρουλων όταν ο στρατός στην Ανατολή εξέλεξε ηγέτη τον Πρόμπο. Είχε τη στήριξη της Ιταλίας, της Γαλατίας, της Ισπανίας, της Βρετανίας, της Αφρικής και της Μαυριτανίας. Οι δύο αντίπαλοι του θρόνου συναντήθηκαν στη μάχη της Κιλικίας. Ο Φλωριανός είχε μεγαλύτερο στρατό αλλά ο Πρόμπος ήταν πιο έμπειρος στρατηγός και επέλεξε να αποφύγει την κατά μέτωπο αντιπαράθεση. Επιπλέον, ο «δυτικός» στρατός του Φλωριανού δεν είχε συνηθίσει στο ξηρό και ζεστό κλίμα της ανατολής. Ο Πρόμπος μάλλον σημείωσε μικρή νίκη εναντίον του, αλλά ο Φλωριανός δολοφονήθηκε από το στρατό του κοντά στην Ταρσό όταν είδαν τον κίνδυνο να πλησιάζει. Πέθανε το Σεπτέμβριο του 276, όντας αυτοκράτορας για μόλις 88 ημέρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Σουλτανικό φιρμάνι του 1453
Το σουλτανικό φιρμάνι του 1453 είναι μία σειρά συμφωνιών μεταξύ του Οθωμανού σουλτάνου Μωάμεθ Β’ του Πορθητή («Fatih») και της Γενουάτικης κοινότητας του Γαλατά που εκδόθηκε το καλοκαίρι του 1453 λίγες μόνο ημέρες έπειτα από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Ένα αντίγραφο της συνθήκης γραμμένο στην ελληνική γλώσσα φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη του Βρετανικού Μουσείου.
Ιστορικό υπόβαθρο
Από την αρχή του 15ου αιώνα, οι αποικίες της Δημοκρατίας της Γένοβας στον Εύξεινο Πόντο δέχονταν ισχυρές πιέσει λόγω της κλιμακούμενης Οθωμανικής επέκτασης στη Μικρά Ασία και κινδύνευαν, έτσι, με αφανισμό. Οι Τούρκοι, έχοντας κατασκευάσει στα Στενά του Βοσπόρου το 1451 ένα ισχυρότατο φρούριο (Ρούμελι Χισάρ ή, για τους Βυζαντινούς «Λαιμοκοπία») ήλεγχαν αυστηρά την πρόσβαση προς τη Μαύρη Θάλασσα, επιβάλλοντας περιορισμούς και δασμούς της αρεσκείας τους. Από την άλλη, οι Λατίνοι ηγέτες ήταν υποχρεωμένοι, με τον τρόπο αυτό, να καταβάλλουν φόρους στην Υψηλή Πύλη, προκειμένου να τους επιτραπεί η διατήρηση ορισμένων προνομίων, εμπορικών δραστηριοτήτων ή εγκαταστάσεων. Συχνά όμως, τον τουρκικό αποκλεισμό διέκοπταν μεμονωμένες προσπάθειες εμπόρων ή διοικητών στόλων των χριστιανικών δυνάμεων της Δύσης, επιτυγχάνοντας την τροφοδοσία των αποικιών.
Το φιρμάνι του σουλτάνου
Ο νέος σουλτάνος Μωάμεθ Β’, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον πατέρα του, Μουράτ Β΄, εξέδωσε, την 1 Ιουνίου 1453 (6961 για τους Μουσουλμάνους) προς την κοινότητα των Γενουατών του Πέραν, μία διαταγή («φιρμάνι») σύμφωνα με την οποία οι κάτοικοι της πόλης αυτής θα είχαν το δικαίωμα επιστροφής και ανάκτησης των περιουσιακών τους στοιχείων (που είχαν, προηγουμένως, δεσμευθεί προς κατάσχεση) αλλά και να επανέλθουν στις επαγγελματικές τους ασχολίες, ελεύθεροι να εκδηλώνουν και τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις. Ήταν, ωστόσο, υποχρεωμένοι στην καταβολή του κεφαλικού φόρου, μπορούσαν όμως να εξακολουθούν τις εμπορικές σχέσεις με τη Γένοβα, χωρίς η τελευταία, πάντως, να έχει οποιοδήποτε ιδιοκτησιακό δικαίωμα. Τις ανωτέρω συμφωνίες αναφέρει ο Γενουάτης, τελευταίος διοικητής («Ποτεστά») του Πέραν, Angelo Giovanni Lommelino , σε επιστολή προς τον αδελφό του, με ημερομηνία 23 Ιουνίου 1453.
Κληρονομιά
Το φιρμάνι του 1453 στο οποίο, εκτός από την υπογραφή του σουλτάνου υπάρχει και εκείνη του εκ των κορυφαίων συμβούλων του, Αλβανού Πασά Ζαγανό, αποτελεί, μαζί με τις τροποποιήσεις που υπήρξαν, μεταγενέστερα, στο περιεχόμενό του, κυρίως από το σουλτάνο Αχμέτ Α΄ (1613), πρωτόλειο κείμενο-ντοκουμέντο νομικών συμφωνιών και κατέστησαν το υπόβαθρο βάσει του οποίου καταρτίσθηκε μία ολόκληρη αλληλουχία μετέπειτα συμφωνιών μεταξύ των Οθωμανών και της Χριστιανικής Δύσης, τους αιώνες που ακολούθησαν, όσον αφορούσε στα δικαιώματα των Καθολικών (Λεβαντίνοι ή «Φραγγολεβαντίνοι») υπηκόων του σουλτάνου.
Παραπομπές
Φιρμανι Σουλτανικό 1453
Μνημείο του Ρόμαν Ντμόφσκι (Βαρσοβία)
Το Μνημείο του Ρόμαν Ντμόφσκι στη Βαρσοβία (πολωνικά: Pomnik Romana Dmowskiego w Warszawie) είναι χάλκινο άγαλμα, ύψους 5 μέτρων, που τιμά τον Πολωνό πολιτικό Ρόμαν Ντμόφσκι, το οποίο βρίσκεται στην Πλατεία Να Ροζντρόζου στη διασταύρωση των Λεωφόρων Σουχ και Ουγιάζντουφ. Παρουσιάστηκε στις 10 Νοεμβρίου 2006. Το άγαλμα φέρει ένα αντίγραφο της Συνθήκης των Βερσαλλιών και ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ντμόφσκι: «Είμαι Πολωνός, άρα έχω πολωνικά καθήκοντα...» ("Jestem Polakiem więc mam obowiązki polskie..."). Το μνημείο ήταν αμφιλεγόμενο.
Η κατασκευή του ήταν το αποτέλεσμα μιας πρωτοβουλίας που υποστήριξαν οι πολιτικοί Μάτσεϊ Γκιέρτιχ, Μπογκούσουαφ Κοβάλσκι και Γέντζεϊ Ντμόφσκι. Το μνημείο, που χρηματοδοτήθηκε από το δημοτικό συμβούλιο της Βαρσοβίας, κόστισε στην πολωνική κυβέρνηση περίπου 500.000 ζλότι. Στην τελετή των αποκαλυπτηρίων παρευρέθηκαν περίπου 200 άτομα, μεταξύ των οποίων οι πολιτικοί Μάτσεϊ Γκιέρτιχ, Άρτουρ Ζαβίσα και Βόιτσεχ Βιεζέισκι, και ο πατέρας Χένρικ Γιανκόφσκι, ο οποίος καθαγίασε το μνημείο.
Η τοποθεσία του μνημείου, κοντά στα γραφεία του Πολωνικού Υπουργείου Εξωτερικών στη Λεωφόρο Σουχ, σχετίζεται με την τρίμηνη θητεία του Ντμόφσκι το 1923 ως Υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας.
Ο Ντμόφσκι ήταν ο κύριος ιδεολόγος του πολωνικού δεξιού εθνικισμού και αποκαλείται «ο πατέρας του πολωνικού εθνικισμού». Θεωρείται ως κύρια προσωπικότητα στην αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και υπέγραψε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών.
Το μνημείο έχει ονομαστεί «ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα μνημεία στη Βαρσοβία» και έχει οδηγήσει σε διαμαρτυρίες από οργανώσεις που θεωρούν τον Ντμόφσκι ως φασίστα αντίπαλο της ανοχής. Αντίθετα, υπήρξε σύμβολο συγκέντρωσης για τους Πολωνούς δεξιούς εθνικιστές (narodowcy). Λόγω των αντιπαραθέσεων και των διαμαρτυριών, τα σχέδια για την ανύψωση αγαλμάτων ή μνημείων για τον Ντμόφσκι σε άλλα μέρη έχουν γενικά αναβληθεί. Οι εξέχοντες κριτικοί του μνημείου περιλαμβάνουν τον Μάρεκ Έντελμαν, ηγέτη της Εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας το 1943, την κριτικό λογοτεχνίας και θεωρητικό Καθ. Μάρια Γιάνιον και την ιστορικό και κοινωνιολόγο Αλίνα Τσάουα. Στους αξιοσημείωτους υπερασπιστές του περιλαμβάνονται ο ιστορικός Γιαν Ζάριν και ο ιστορικός και πολιτικός Τόμας Νάουεντς, οι οποίοι έχουν τονίσει τον σημαντικό ρόλο του Ντμόφσκι στην αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία στη Βαρσοβία Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία Κατηγορία:Πολωνικός εθνικισμός
ΦΚ Μποέμιανς Πράγας (Στρίζκοβ)
Η ΦΚ Μποέμιανς Πράγας, είναι μια τσέχικη ποδοσφαιρική ομάδα από την περιοχή Στρίζκοβ στην Πράγα. Αγωνίζεται στη Czech 2. Liga.
Η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα Bohemian Football League τη σεζόν 2006-2007. Ανέβηκε στη δεύτερη κατηγορία, όπου αγωνίστηκε την περίοδο 2007-08. Κέρδισε το πρωτάθλημα και ανέβηκε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχίας. Τις περιόδους 2008-2009 και 2009-2010 έπαιξε στην Gambrinus liga. Το 2010 διαβαθμίστηκε από την Gambrinus liga. Το 2011 κέρδισε πάλι την Bohemian Football League και ανέβηκε στην Czech 2. Liga.
Ιστορία
Το παλιό όνομα της ομάδας ήταν FC Střížkov Praha 9. Η ομάδα αγώρασε το έμβλημα της παροδοσιακής Μποέμιανς Πράγας το 2005, μετά που η παλιά Μποέμιανς Πράγας υποβιβάστηκε από τη δεύτερη κατηγορία στη Bohemian Football League. Το 2010 το δικαστήριο της Πράγας αποφάσισε ότι η ομάδα δεν μπορεί να χρησιμοποιεί το όνομα Μποέμιανς, αφού δεν είχε σύνδεση με την παραδοσιακή Μποέμιανς Πράγας
Ελ Κούρου
Το Ελ Κούρου ήταν ένα από τα βασιλικά νεκροταφεία που χρησιμοποιήθηκε από την Νουβική βασιλική οικογένεια. Ο Ράισνερ ανάσκαψε τις βασιλικές πυραμίδες. Οι περισσότερες από αυτές χρονολογούνται στην πρώτη Κουσιτική περίοδο, από τον Αλάρα (795–752 π.Χ.) μέχρι τον Ναστασέν (335–315 π.Χ.).
Η περιοχή χωρίζεται σε τρία μέρη από δύο ουάντι. Το κεντρικό μέρος φαίνεται ότι είναι το παλιότερο και περιέχει αρκετούς θολωτούς τάφους που χρονολογούνται πριν το Βασίλειο της Νάπατα. Ο Ράισνερ πίστευε ότι ο παλιότερος τάφος, Tum.1, χρονολογείται στην εποχή του Φαραώ Σοσένκ Α΄ (περ. 850 π.Χ.) και προηγείται του Βασιλείου της Νάπατα για περίπου 200 χρόνια. Σήμερα μελετητές (π.χ. Kendall, Hakem, Totok) πιστεύουν ότι το παλιότερο νεκροταφείο χρονολογείται από την εποχή των Ραμεσσιδών και χρονολογούν τις παλιότερες ταφές στο τέλος της Εικοστής Δυναστείας (περ. 1070 π.Χ.), αν και ο Kendall άλλαξε την άποψή του και τώρα υποστηρίζει μια χρονολογία πιο κοντινή σε εκείνη που είχε προτείνει ο Ράισνερ.
Το ψηλότερο μέρος του νεκροταφείου περιέχει τέσσερεις θολωτούς τάφους ( (Tum. 1, 2, 4 and 5). Στα βόρεια, κατά μήκος του βορειότερου ουάντι βρίσκεται ο Tum. 6. Στα ανατολικά των τύμβων βρίσκεται μια σειρά με τουλάχιστον οκτώ πυραμίδες. Μία από αυτές εισέρχεται εν μέρει σε ένα θολωτό τάφο, τον Tum. 19. Η νοτιότερη πυραμίδα από αυτή τη σειρά των πυραμίδων ανήκει στον Καστά και (πιθανόν) στη σύζυγό του Πεμπατζμά. Πριν αυτό αυτή τη σειρά υπάρχει άλλη μια σειρά πυραμίδων που περιλαμβάνει εκείνες του Πιύ, Σαμπακά και Τανταμανί.
Νότια της πυραμίδας του Πεμπατζμά, χρειάζεται να διασχίσει κανείς το νοτιότερο ουάντι για να φτάσει στις νοτιότερες πυραμίδες. Αυτές είναι των βασιλισσών Ναπαραγέ (K.3), Κχενσά (K.4), Καλχατά (K.5), και Αρτί (K.6).
Πυραμίδες και τάφοι στο Ελ Κούρου
Πυραμίδες που χρονολογούνται από την εποχή του Βασιλείου της Νάπατα (περ. 750 – 650 π.χ.) και μετά
Ταφές αλόγων
Περίπου 120 μέτρα βορειοδυτικά των πυραμίδων K.51–K.55 βρέθηκαν τέσσερεις σειρές τάφων που περιείχαν ταφές αλόγων. Οι σειρές περιείχαν τέσσερεις, οκτώ, οκτώ και τέσσερεις ταφές αντίστοιχα. Οι τέσσερεις τάφοι στην πρώτη σειρά πιθανόν χρονολογούνται από την εποχή του Πιύ, οι τάφοι στη δεύτερη σειρά την εποχή του Σαμπακά, οι τάφοι στην τρίτη την εποχή του Σεμπιτκού, και αυτοί στην τέταρτη σειρά στην εποχή του Τανταμανί.
Οι τάφοι είχαν συληθεί, αλλά είχαν μείνει αρκετά στοιχεία για να προσδιορίσουν ότι τα άλογα ήταν όλα θαμμένα σε όρθια στάση, με όλα τα διακοσμητικά στοιχεία της ιπποσκευής.
Πρόσφατο αρχαιολογικό έργο
Τα πρόσφατα χρόνια, άρχισε ξανά το αρχαιολογικό έργο στο Ελ Κούρου. Σε συνεργασία με το Εθνικό Συμβούλιο Αρχαιοτήτων και Μουσείων του Καΐρου και με συγχρηματοδότηση από το Αρχαιολογικό Ερευνητικό Σχέδιο για το Σουδάν του Κατάρ (QSAP), ο Δρ. Geoff Emberling (Μουσείο Αρχαιολογίας Κέλσεϊ του Μίσιγκαν (Kelsey Museum of Archaeology, Michigan)) και ο Δρ. Rachael J. Dann (Επίκουρος Καθηγητής Αιγυπτιακής και Σουδανικής Αρχαιολογίας, Πανεπιστήμιο Κοπεγχάγης) συνδιευθύνουν την ανασκαφή, έρευνα και καταγραφή στον αρχαιολογικό χώρο του Ελ Κούρου.
Βιβλιογραφία
Dows Durkam The Royal Cemeteries of Kush: El-Kurru, 1950, Harvard University Press for The Museum of Fine Arts
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
International Kurru Archaeological Project Διεθνές Αρχαιολογικό Ερευνητικό Σχέδιο του Ελ Κούρου
Άβελ της Ρεμς
Ο Άβελ ήταν άγιος και αρχιεπίσκοπος της Ρεμς της Φραγκίας από το 744 μέχρι το 748, όταν και παραιτήθηκε. Αναγνωρίζεται ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική και την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ημέρα εορτασμού του είναι η 5η Αυγούστου.
Στα τέλη του 10ου αιώνα, ο μοναχός Φολκουίν έγραψε ότι ο Άβελ ήταν μοναχός του Αββαείου του Λομπ, όταν ο επίσκοπος ήταν Ερμίνο (737) ήταν ηγούμενος. Υπάρχει διχογνωμία ανάμεσα στους ιστορικούς και μελετητές όσον αφορά τον τόπο καταγωγής και το έτος γέννησης του Άβελ, παρά το γεγονός ότι είναι ένας από τους πιο γνωστούς αγίους στον κόσμο. Τιμάται ως προστάτης άγιος των τυφλών και των αναπήρων.
Το Μάρτιο του 744, ο άγιος Βονιφάτιος προήδρευσε της Συνόδου του Σουασόν. Οι συμφιλιωτικές πράξεις καταγράφουν ότι ο Άβελ εξελέγη αρχιεπίσκοπος, χωρίς να αναφέρεται η τοποθεσία της αρχιεπισκοπής. Αργότερα εκείνο το έτος, ο Πάπας Ζαχαρίας υπενθύμισε ότι με την υποστήριξη του Πιπίνου του Βραχύ, ο Βονιφάτιος είχε καθαιρέσει ορισμένους ιερείς ως ανάξιους του αξιώματός τους και αντί αυτών προώθησε τον Γκρίμο, τον Άβελ και τον Χάρτμπερτ στις μητροπολιτικές θέσεις της Ρουέν, της Ρεμς και της Σεν αντίστοιχα. Το γεγονός έχει ερμηνευθεί ως επιστροφή στο επαρχιακό σύστημα διοίκησης της Γαλατίας, με το οποίο ο Βονιφάτιος σκόπευε να αποτρέψει ισχυρούς λαϊκούς από το να ορίζουν το αξίωμα του αρχιεπισκόπου για τους δικούς τους, κοσμικούς σκοπούς.
Τον Ιούνιο του 744, ο Πάπας Ζαχαρίας επιβεβαίωσε τον Άβελ ως αρχιεπίσκοπο, στέλνοντάς του τον αρχιεπισκοπικό μανδύα. Έκανε το ίδιο για τον Χάρτμπερτ, επίσκοπο του Σενς, και τον Γκρίμο, επίσκοπο της Ρουέν. Το τι ακολούθησε είναι αβέβαιο. Την επόμενη φορά που θα ακουστεί κάτι για τον Άβελ, ήταν το 746 όταν χαρακτηρίζεται ως αδελφός επίσκοπος σε μια επιστολή του Βονιφάτιου προς τον Έθελμπαλντ του Ουέσσεξ. Φαίνεται ότι οι τρεις αρχιεπισκοπές που αναφέρθηκαν ήταν υπό τον άμεσο έλεγχο του Μίλωνος της Τριρ, ενώ ο Άβελ, ο Χάρτμπερτ και ο Γκρίμο παρέμειναν στην εξουσία μόνο ως βοηθοί επίσκοποι. Το 751, ο Βονιφάτιος απευθύνθηκε για άλλη μια φορά με επιστολή προς τον Πάπα Ζαχαρία, στην οποία ανέφερε τις αδικίες του κοσμικού ελέγχου της εκκλησίας, χωρίς ωστόσο τα αιτήματά του να ικανοποιούνται.
Σύμφωνα με τον Χίνκμαρ, αρχιεπίσκοπο της Ρεμς, ο Άβελ παραιτήθηκε από τη θέση του ύστερα από απαίτηση του Μίλωνος, και το αξίωμά του ανέλαβε ο Τουρπίνος.
Χάρι Πότερ (χαρακτήρας)
Ο Χάρι Τζέιμς Πότερ (Harry James Potter) είναι ο χαρακτήρας του τίτλου και ο κύριος πρωταγωνιστής της σειράς της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ Χάρι Πότερ. Τα βιβλία αφηγούνται εφτά χρόνια από τη ζωή του μοναχικού ορφανού, Χάρι Πότερ, ο οποίος, στα ενδέκατα γενέθλια του, μαθαίνει πως είναι μάγος -όπως, άλλωστε και οι γονείς του. Μυείται στον μυστικό κόσμο των μάγων για να φοιτήσει στη σχολή Χόγκουαρτς για μαγείες και ξόρκια. Υπό τη φύλαξη του ευγενικού διευθυντή Άλμπους Ντάμπλντορ, ο Χάρι ανακαλύπτει πως είναι ήδη διάσημος στον κόσμο των μάγων και ότι η μοίρα του είναι αλληλένδετη με αυτή του Λόρδου Βόλντεμορτ, του σατανικού μάγου που σκότωσε τους γονείς του και αυτός που υποτίθεται πως πέθανε όταν προσπάθησε αποτυχημένα να σκοτώσει τον Χάρι όταν ήταν μωρό. Σύμφωνα με την Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, εκείνη εμπνεύστηκε τον Χάρι Πότερ, καθώς περίμενε για ένα καθυστερημένο τρένο, το 1990. Σκέφτηκε να τον κάνει ορφανό, λόγω του θανάτου της μητέρας της.
Δημιουργία
μικρογραφία|δεξιά|Στη σειρά ταινιών, τον Χάρι Πότερ ενσάρκωσε ο [[Ντάνιελ Ράντκλιφ.]] Σύμφωνα με την Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, η ιδέα και για τη σειρά Χάρι Πότερ, αλλά και για τον ομώνυμο χαρακτήρα, της ήρθε ενώ περίμενε ένα καθυστερημένο τρένο από το Μάντσεστερ προς το Λονδίνο το 1990. Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ δήλωσε ότι εκείνες τις ώρες η ιδέα της για "αυτό το κοκαλιάρικο, μαυρομάλλικο αγόρι, που δεν γνώριζε πως ήταν μάγος" άρχισε να γίνεται όλο και πιο σαφής και συγκροτημένη. Ενώ οι ιδέες της έρχονταν η μία μετά την άλλη, η Ρόουλινγκ αποφάσισε, μεταξύ άλλων, να κάνει τον Χάρι ένα ορφανό παιδί, που φοιτούσε σε ένα οικοτροφείο, που ονομαζόταν Χόγκουαρτς. Η συγγραφέας εξήγησε σε μία συνέντευξη στην Guardian το 1998: "Ο Χάρι έπρεπε να είναι ορφανός -να γιατί είναι τόσο τολμηρός, διότι δεν έχει φόβο να απογοητεύσει τους γονείς του... Το Χόγκουαρτς έπρεπε να είναι οικοτροφείο -τα μισά από τα σημαντικά πράγματα συμβαίνουν τη νύχτα! Επιπλέον, είναι το θέμα της ασφάλειας. Από προσωπική μου εμπειρία, η πεποίθησή μου είναι πως τα παιδιά, πάνω απ' όλα, αποζητούν ασφάλεια και η ασφάλεια είναι κάτι που το Χόγκουαρτς προσφέρει στον Χάρι."
Ο τραγικός θάνατος της μητέρας της, στις 30 Δεκεμβρίου του 1990, ενέπνευσε τη Ρόουλινγκ να κάνει τον Χάρι Πότερ ένα ορφανό αγόρι που θρηνεί για τους νεκρούς γονείς του και κατά τη συγγραφή του βιβλίου. Η οδύνη του Χάρι γίνεται όλο και "πιο αληθινή" γιατί ήταν συνδεδεμένη με τη δική της. Σε μία συνέντευξη στον The Guardian το 2000, δήλωσε επίσης πως ο χαρακτήρας Γουάρτ στο μυθιστόρημα του Τ. Χ. Γουάιτ Το σπαθί στην πέτρα είναι ο "πνευματικός πρόγονος του Χάρι". Σε αυτό το βιβλίο, ένα αγόρι που ονομάζεται Γουάρτ συναντά τον μυστηριώδη μάγο Μέρλιν, που μετατρέπει το λυπημένο παιδί σε έναν ρωμαλέο, πανίσχυρο πολεμιστή που αργότερα γίνεται ο Βασιλιάς Αρθούρος. Τέλος, η συγγραφέας είπε πως ο Χάρι είναι γεννημένος στις 31 Ιουλίου, την ίδια μέρα που έχει και αυτή γενέθλια. Παρ' όλα αυτά, δήλωσε η Ρόουλινγκ, ο Χάρι δεν είναι βασισμένος σε αληθινό πρόσωπο "απλώς είναι εμπνευσμένος από ένα κομμάτι του εαυτού μου".
Πρώτο βιβλίο
Στο Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος, ο Χάρι Πότερ κάνει την πρώτη του εμφάνιση ως ο κύριος πρωταγωνιστής. Όταν ο Χάρι είχε μόλις ξεπεράσει τον ένα χρόνο ζωής, οι γονείς του δολοφονήθηκαν από τον πανίσχυρο σκοτεινό μάγο Λόρδο Βόλντεμορτ, μα για κάποιο λόγο ο Χάρι επέζησε από τη φονική κατάρα του Βόλντεμορτ, η οποία εξοστρακίστηκε και διαχώρησε την ψυχή του Βόλντεμορτ από το σώμα του. Ως αποτέλεσμα, ο Χάρι έχει ένα σημάδι σε σχήμα αστραπής στο μέτωπο του. Η Ρόουλινγκ δηλώνει: "Η βασική ιδέα είναι ότι ο Χάρι δεν γνωρίζει πως είναι μάγος. Κι έτσι ανέτρεξα στο παρελθόν για να βρω πως γίνεται να μην ήξερε... Όταν ήταν ενός έτους, ο πιο σατανικός μάγος στην εποχή του επιχείρησε να τον σκοτώσει. Σκότωσε τους γονείς του και μετά προσπάθησε να σκοτώσει και τον ίδιο... Έτσι έμεινε με το σημάδι σε σχήμα κεραυνού στο μέτωπο του, ενώ η κατάρα που έριξε εξοστρακίστηκε και χτύπησε τον σκοτεινό μάγο, που από τότε κρύβεται".