cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ενισχυτής
Ενισχυτές μουσικών οργάνων
Οι ενισχυτές οργάνων είναι μια σειρά ενισχυτών ισχύος ήχου που χρησιμοποιούνται για την αύξηση του επιπέδου ήχου μουσικών οργάνων, για παράδειγμα κιθάρες, κατά τη διάρκεια παραστάσεων. Ο τόνος των ενισχυτών προέρχεται κυρίως από τη σειρά και την ποσότητα με την οποία εφαρμόζει η ισοστάθμιση και η παραμόρφωση
Κοινό τερματικό
Ένα σύνολο ταξινομήσεων για ενισχυτές βασίζεται στο ποιος ακροδέκτης συσκευής είναι κοινός τόσο στο κύκλωμα εισόδου όσο και στο κύκλωμα εξόδου. Στην περίπτωση των διπολικών τρανζίστορ επαφής, οι τρεις κατηγορίες είναι ο κοινός εκπομπός, η κοινή βάση και ο κοινός συλλέκτης. Για τρανζίστορ επίδρασης πεδίου, οι αντίστοιχες διαμορφώσεις είναι κοινή πηγή, κοινή πύλη και κοινή απαγωγή. για ηλεκτρονικές λυχνίες, για κοινή κάθοδο, κοινό πλέγμα και κοινή πλάκα. Ο κοινός εκπομπός (ή κοινή πηγή, κοινή κάθοδος, κ.λπ.) διαμορφώνεται συχνότερα για να παρέχει ενίσχυση της τάσης που εφαρμόζεται μεταξύ βάσης και εκπομπού και το σήμα εξόδου που λαμβάνεται μεταξύ συλλέκτη και εκπομπού είναι ανεστραμμένο, σε σχέση με την είσοδο. Η διάταξη κοινού συλλέκτη εφαρμόζει την τάση εισόδου μεταξύ της βάσης και του συλλέκτη και για να λαμβάνει την τάση εξόδου μεταξύ του εκπομπού και του συλλέκτη. Αυτό προκαλεί αρνητική ανάδραση και η τάση εξόδου τείνει να ακολουθεί την τάση εισόδου. Αυτή η διάταξη χρησιμοποιείται επίσης καθώς η είσοδος παρουσιάζει υψηλή εμπέδηση και δεν φορτώνει την πηγή σήματος, αν και η ενίσχυση τάσης είναι μικρότερη από ένα. Το κύκλωμα κοινού συλλέκτη είναι, συνεπώς, περισσότερο γνωστό ως ακόλουθος εκπομπού, ακόλουθος πηγής ή ακόλουθος καθόδου.
Μονόπλευρος ή δίπλευρος
Ένας ενισχυτής του οποίου η έξοδος δεν εμφανίζει ανάδραση στην πλευρά εισόδου του περιγράφεται ως 'μονόπλευρος'. Η εμπέδηση εισόδου ενός μονόπλευρου ενισχυτή είναι ανεξάρτητη από το φορτίο και η εμπέδηση εξόδου είναι ανεξάρτητη από την εμπέδηση της πηγής σήματος. Ένας ενισχυτής που χρησιμοποιεί ανάδραση για να συνδέσει μέρος της εξόδου πίσω στην είσοδο είναι ένας δίπλευρος ενισχυτής. Η εμπέδηση εισόδου του αμφίπλευρου ενισχυτή εξαρτάται από το φορτίο και την εμπέδηση εξόδου από την εμπέδηση της πηγής σήματος. Όλοι οι ενισχυτές είναι αμφίπλευροι σε κάποιο βαθμό. Ωστόσο, μπορεί συχνά να μοντελοποιούνται ως μονόπλευροι υπό συνθήκες λειτουργίας όπου η ανάδραση είναι αρκετά μικρή ώστε να αγνοείται για τους περισσότερους σκοπούς, απλοποιώντας την ανάλυση.
Λειτουργία
Άλλοι ενισχυτές μπορούν να ταξινομηθούν ανάλογα με τη λειτουργία ή τα χαρακτηριστικά εξόδου τους. Αυτές οι λειτουργικές περιγραφές ισχύουν συνήθως για πλήρη συστήματα ή υποσυστήματα ενισχυτών και σπάνια σε μεμονωμένα στάδια.
Μέθοδος ενδιάμεσης σύζευξης
Οι ενισχυτές ταξινομούνται μερικές φορές με τη μέθοδο σύζευξης του σήματος στην είσοδο, την έξοδο ή μεταξύ των σταδίων. Διαφορετικοί τύποι αυτών περιλαμβάνουν:
Κατηγορίες ενισχυτών ισχύος
Τα κυκλώματα ενισχυτών ισχύος (στάδια εξόδου) ταξινομούνται ως A, B, AB και C για αναλογικά σχέδια — και κατηγορία D και E για σχέδια μεταγωγής. Οι κατηγορίες ενισχυτών ισχύος βασίζονται στην αναλογία κάθε κύκλου εισόδου (γωνία αγωγής (conduction angle)) κατά την οποία μια συσκευή ενίσχυσης διέρχεται ρεύμα. Η εικόνα της γωνίας αγωγής προέρχεται από την ενίσχυση ενός ημιτονοειδούς σήματος. Εάν η συσκευή είναι πάντα ενεργοποιημένη, η γωνία αγωγής είναι 360°. Εάν είναι ενεργοποιημένη μόνο το μισό κάθε κύκλου, η γωνία είναι 180°. Η γωνία ροής σχετίζεται στενά με τον ενισχυτή στην απόδοση ισχύος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρονικά κυκλώματα
Τζόρτζο Καρμπόνε
Ο Τζόρτζο Καρμπόνε (Giorgio Carbone, 1936 – 25 Νοεμβρίου 2009) ήταν Ιταλός ο οποίος διεκδίκησε την αρχηγία του κράτους ενός κρατιδίου με την ονομασία Πριγκιπάτο της Σεμπόργκα, του οποίου η ανεξαρτησία δεν αναγνωρίζεται εκτός της επικρατείας του. Το πριγκιπάτο εκτείνεται στην ιταλική πόλη με το ίδιο όνομα,
Βιογραφία
Είχε πάρει τον τίτλο του Γεωργίου του Α΄, Πρίγκιπα της Σεμπόργκα.
Στις αρχές της δεκαετίας του ' 60 ο Καρμπόνε εργαζόταν ως σύμβουλος των τοπικών καλλιεργητών ανθέων και άρχισε να προωθεί την ιδέα να συνεχίσει να έχει την ανεξαρτησία του το πριγκιπάτο της Σεμπόργκα. Ως το 1963 οι κάτοικοι της Σεμπόργκα είχαν πειστεί από τα επιχειρήματα του Καρμπόνε και τον εξέλεξαν αρχηγό κράτους. Έκτοτε είχε τον τίτλο Γεώργιος Α΄, Πρίγκιπας της Σεμπόργκα. Ήταν επίσης γνωστός στην περιοχή ως 'Sua Tremendita' ή 'Η Αυτού Υψηλότης'.
Το 2005 πραγματοποίησε μια σπάνια τηλεοπτική εμφάνιση στην εκπομπή του BBC How to Start Your Own Country, στο τρίτο επεισόδιο.
Έναν χρόνο μετά, τον Ιανουάριο του 2006 ο Καρμπόνε ανακοίνωσε ότι προτίθετο να παραιτηθεί από το θρόνο όταν θα έφτανε στην ηλικία των 70 ετών, προφανώς εξαιτίας μιας διαμάχης για την αναδόμηση του υπαίθριου κέντρου, ωστόσο δεν τήρησε την υπόσχεσή του.
Τον Ιούνιο του 2006 ξέσπασε διαμάχη για την εξουσία όταν μια γυναίκα που αυτοαποκαλείτο "Πριγκίπισσα Γιασμίνε φον Χοενστάουφεν Ανζού Πλανταζενέ" διεκδίκησε το θρόνο λέγοντας πως εκείνη έπρεπε να είναι πριγκίπισσα της Σεμπόργκα. Η ίδια απέστειλε επιστολή στον Πρόεδρο της Ιταλίας και του πρότεινε να επιστρέψει η Σεμπόργκα στον έλεγχο του κράτους.
Ο Καρμπόνε απεβίωσε το 2009. τον διαδέχθηκε η Α.Υ. Τζοβάννι Νταρτιέρι (Giovanni Dartieri), αντιβασιλέας από 1η Δεκεμβρίου 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί
Κιουνεφέ
Το κιουνεφέ (αραβικά: كُنافة,, και πολλές άλλες παραλλαγές του ονόματος) είναι παραδοσιακό αραβικό επιδόρπιο, που φτιάχνεται με λεπτή ζύμη που μοιάζει με ζυμαρικό ή αλλιώς με ζύμη λεπτού σιμιγδαλιού, εμποτισμένη σε γλυκό σιρόπι ζάχαρης και συνήθως με στρώσεις τυριού ή με άλλα συστατικά, όπως πηχτή κρέμα ή ξηρούς καρπούς, ανάλογα με την περιοχή. Είναι δημοφιλές στον αραβικό κόσμο, συγκεκριμένα στον Λεβάντε και στην Αίγυπτο και ιδιαίτερα στο Ισραήλ. Επιπλέον, υπάρχουν παραλλαγές του γλυκού στην Τουρκία και στα Βαλκάνια, καθώς και στον Καύκασο.
Στα αραβικά, το κιουνεφέ μπορεί να αναφέρεται στην ίδια τη ζύμη ή στο επιδόρπιο. Στην τουρκική γλώσσα, η ζύμη είναι γνωστή ως τελ κανταΐφ και το επιδόρπιο ως κιουνεφέ. Στα Βαλκάνια, η τεμαχισμένη ζύμη είναι γνωστή και ως κανταΐφ, και στην Ελλάδα ως κανταΐφι και είναι η βάση των διαφόρων πιάτων που τυλίγονται ή επιστρώνονται με τη ζύμη αυτή, συμπεριλαμβανομένων των γλυκών με καρύδια και γλυκά σιρόπια. Ως καταγιέφ είναι γνωστό ένα επιδόρπιο στη Μέση Ανατολή που έχει αρκετά κοινά συστατικά με το κιουνεφέ.
Παγκόσμια ρεκόρ
Το μεγαλύτερο πιάτο κιουνεφέ στον κόσμο κατασκευάστηκε στην Αντάκια της Τουρκίας το 2017. Ο δίσκος με το κιουνεφέ είχε μήκος 78 μέτρα και ζύγιζε 1.550 κιλά. Μία προηγούμενη προσπάθεια ρεκόρ έγινε από την ανταγωνίστρια πόλη Ναμπλούς το 2009, με δίσκο 75 μέτρων και βάρους 1.350 κιλών. Καμία προσπάθεια δεν καταγράφηκε επισήμως ως κατάρριψη του ρεκόρ· σύμφωνα με τον ιστότοπο του Βιβλίου Γκίνες, δεν υπάρχει κάτοχος του εν λόγω ρεκόρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Ισραηλινή κουζίνα Κατηγορία:Αζερική κουζίνα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Αιγυπτιακή κουζίνα Κατηγορία:Λιβανέζικη κουζίνα Κατηγορία:Ιορδανική κουζίνα Κατηγορία:Συριακή κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το τυρί Κατηγορία:Αραβικά επιδόρπια Κατηγορία:Λεβαντίνικη κουζίνα
Δούκας Γαϊτατζής
Ο Δούκας Γαϊτατζής ή καπετάν Ζέρβας (Σέρρες, 1879 - Παρίσι, 1938) ήταν σημαντικός Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός κατά την περίοδο του Μακεδονικο Αγώνα από τις Σέρρες.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δούκας Γαϊτατζής Δούκας γεννήθηκε το 1879 στις Σέρρες. Η οικογένειά του διατηρούσε κλωστοϋφαντουργείο βάμβακος και ήταν από τις πιο εύπορες των Σερρών. Το 1900 εντάχθηκε στη Μακεδονική Άμυνα και συνεργάστηκε με τον Έλληνα πρόξενο Σερρών, Ιωάννη Στουρνάρα. Υπήρξε πράκτορας και πληροφοριοδότης του Εθνικού Κέντρου Σερρών προσπαθώντας να περιορίσει την τρομοκρατική δράση των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να εξοντώσει το Βούλγαρο πράκτορα Στόγιαν στην Ραχωβίτσα (σήμερα Μαρμαράς), αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αθήνα, όπου συναντήθηκε με το Γεώργιο Τσόντο (καπετάν Βάρδα). Επανέκαμψε στη Δυτική Μακεδονία, το 1904, ως υπαρχηγός στο σώμα του Γεώργιου Κατεχάκη (καπετάν Ρούβα) μαζί με τους Δημήτριο Νταλίπη και Σίμο Ιωαννίδη. Σύντομα ανέλαβε την αρχηγία σε αντάρτικα σώματα που δρούσαν σε όλη τη Δυτική Μακεδονία αλλά και στην περιοχή Γιαννιτσών. Το 1905, επικεφαλής ομάδας 20 ατόμων μετέφερε την περιοχή δράσης του στην Ανατολική Μακεδονία. Εκεί κατάφερε να αντιμετωπίσει τους Βούλγαρους κομιτατζήδες και συμμετείχε σε διάφορες μάχες, στις περιοχές Φυλλίδας, Άνω Νευροκοπίου, Σιντικής και Παγγαίου. Πήρε μέρος επίσης στη μάχη της Γράτσιανης (σήμερα Αγιοχώρι), όπου εξοντώθηκε ο κομιτατζής Τόντορ Πανίτσα. Ο Δούκας Γαϊτατζής έλαβε επίσης μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους, επικεφαλής 100 στρατιωτών στην περιοχή του Παγγαίου. Με αποφασιστικές ενέργειες πέτυχε την απελευθέρωση της Ελευθερούπολης κατά το Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών Κατηγορία:Μακεδόνες
Πολιτισμικός σχετικισμός
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολιτική επιστήμη Κατηγορία:Σχέσεις πλειονότητας-μειονότητας
Eetiline relativism
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Σερβικής Δημοκρατίας
Η Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Σερβικής Δημοκρατίας (σερβικά κυρριλικά: Прва лига Републике Српске, σερβικά λατινικά: Prva liga Republike Srpske) αποτελεί τη δευτέρου επιπέδου κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Ποδοσφαιρική Ένωση Σερβικής Δημοκρατίας.
Ιστορία
Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε αρχικά το 1995 ως η πρώτου επιπέδου κατηγορία του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Το 2000 αναδημιουργήθηκε ως δευτέρου επιπέδου κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βοσνια και Ερζεγοβινη Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Τάνις
Η Τάνις (αρχαία αιγυπτιακά: ḏˁn.t /ˈɟuʕnat/ ή /ˈcʼuʕnat/}}, صان الحجر Σαν ελ Χάτζαρ,  ϫⲁⲛⲓ/ϫⲁⲁⲛⲉ ) ήταν μια πόλη στα βορειοανατολικά του Δέλτα του Νείλου της αρχαίας Αιγύπτου. Βρισκόταν στο Τανιτικό βραχίονα (ή κλάδο) του Νείλου, ο οποίος έχει από αρχαίων χρόνων ήδη επιχωματωθεί.
Ιστορία
Η Τάνις δεν μαρτυρείται πριν τη 19η Δυναστεία, όταν και ήταν η πρωτεύουσα του 14ου νομού της Κάτω Αιγύπτου. Τα περισσότερα μνημεία που στη Τάνιδα που χρονολογούνται πριν την 21η Δυναστεία, στην πραγματικότητα έχουν φερθεί εκεί από κοντινές πόλεις, κυρίως από την Πι-Ραμές, και επαναχρησιμοποιήθηκαν από τους βασιλείς της αποχής. Τα πιο παλιά γνωστά Τανιτικά κτίσματα χρονολογούνται στην 21η Δυναστεία.
Κατά το Νέο Βασίλειο, η βασιλική κατοικία στην Πι-Ραμές εγκαταλείφτηκε γιατί ο βραχίονας του Νείλου όπου βρισκόταν επιχωματώθηκε με συνέπεια το λιμάνι της να καταστεί μη χρησιμοποιήσιμο. Μετά την εγκατάλειψη της Πι-Ραμές η Τάνις έγινε η έδρα της διακυβέρνησης των Φαραώ της 21ης Δυναστείας, και μετά της 22ης Δυναστείας (μαζί με τη Βούβαστι). Οι ηγεμόνες αυτών των δύο δυναστειών θεωρούσαν τον εαυτό τους νόμιμους διαδόχους του θρόνου της Άνω και Κάτω Αιγύπτου. Χρησιμοποιούσαν τους παραδοσιακούς τίτλους και αποτύπωναν τη βασιλική τους αυτή ιδιότητα στα κατασκευαστικά έργα τους, αν και αυτά ωχριούν μπροστά στην δραστηριότητα κατά το απόγειο του Νέου Βασιλείου. Ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα αυτών των βασιλέων ήταν το χτίσιμο και κατόπιν επέκταση του ναού του Άμμωνα-Ρα στη Τάνιδα (την εποχή εκείνη ο Άμμων-Ρα είχε αντικαταστήσει το Σεθ ως κύρια θεότητα του ανατολικού Δέλτα), ενώ και μικρότεροι ναοί αφιερώθηκαν στη Μουτ και του Χονσού, οι οποίοι μαζί με τον Άμμωνα-Ρα αποτελούσαν τη Τριάδα των Θηβών. Πολλοί από αυτούς τους ηγεμόνες θάφθηκαν στη Τάνιδα σε μια νέα βασιλική νεκρόπολη, που αντικατέστησε εκείνη της Θηβαϊκής Κοιλάδας των Βασιλέων.
Στα κατοπινά χρόνια η Τάνις έχασε την θέση της ως βασιλική έδρα, αλλά παρέμεινε κατοικημένη ως την εγκατάλειψή της κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους.
Ερείπια
Η Τάνις ήταν τοποθεσία πολλών αρχαιολογικών ανασκαφών αρχίζοντας από το 19ο αιώνα, στις οποίες ασχολήθηκαν οι Φλίντερς Πέτρι και Ογκίστ Μαριέτ.
Το 1866, ο Καρλ Ρίχαρντ Λέψιους ανακάλυψε στη Τάνιδα το Κανώπειο Διάταγμα—μια επιγραφή που σχετίζεται στενά με τη Στήλη της Ροζέτας και που ομοίως ήταν γραμμένο στα αρχαία αιγυπτιακά (ιερογλυφικά και δημώδης) και στα αρχαία ελληνικά. Η ανακάλυψη αυτή συνέβαλε σημαντικά στην αποκρυπτογράφηση των ιερογλυφικών.
Υπάρχουν ερείπια πολλών ναών, μεταξύ των οποίων ο κύριος ναός του Άμμωνα, καθώς και μια πολύ σημαντική βασιλική νεκρόπολη της Τρίτης μεταβατικής περιόδου (που περιέχει τις μόνες γνωστές απαραβίαστες βασιλικές ταφές — ο τάφος του Τουταγχαμών είχε παραβιαστεί κατά την αρχαιότητα). Πολλές από τις πέτρες που χρησιμοποιήθηκαν για να χτιστούν οι διάφοροι ναοί στη Τάνιδα προήρθαν από την παλιά πόλη των Ραμεσσιδών Πι-Ραμές, που έκανε πολλές παλιές γενιές αιγυπτιολόγων να πιστεύουν ότι η Τάνις ήταν, στην πραγματικότητα, η Πι-Ραμές. Οι ταφές τριών φαραώ της 21ης και 22ης Δυναστείας (Ψουσέννης Α΄, Αμενεμοπέ και Σοσένκ Β΄) διασώθηκαν από τυμβωρύχους σε όλη την αρχαιότητα. Βρέθηκαν άθικτοι το 1939 και 1940 από τον Πιέρ Μοντέ και περιείχαν μεγάλο αριθμό χρυσού, κοσμημάτων, λάπις λάζουλι και άλλες πολύτιμες πέτρες, όπως επίσης και τις ταφικές μάσκες αυτών των φαραώ.
Το 2009, το Αιγυπτιακό Υπουργείο Πολιτισμού ανέφερε ότι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν την τοποθεσία ιερής λίμνης στο ναό της θεά Μουτ στον αρχαιολογικό χώρο της Τάνιδος. Η λίμνη που ήταν χτισμένη από λίθους από ασβεστόλιθο, είχε διάσταση 15 μέτρα μήκος και 12 πλάτος. Βρέθηκε 12 μέτρα κάτω από το έδαφος σε καλή κατάσταση. Ήταν η δεύτερη ιερή λίμνη που είχε βρεθεί στη Τάνιδα. Η πρώτη στην τοποθεσία είχε αναγνωριστεί το 1928.
Τάνις και Βίβλος
Η βιβλική ιστορία του Μωυσή που βρέθηκε στα έλη του Νείλου (Έξοδος 2:3-5 ) υποθέτεται συνήθως ότι τοποθετείται στη Τάνιδα. Όμως, δεν έχουν βρεθεί αρχαιολογικές αποδείξεις, και η παρακμή της πόλης μπορεί να επήρθε από την ανακατάταξη των παραποτάμων του Νείλου παρά από μια μη ιστορική κατάληψη από τους Ισραηλίτες.
Στην Εβραϊκή Βίβλο, εμφανίζεται η πόλη Ζόαν (εβραϊκά: Tso`an), που στην Μετάφραση των Εβδομήκοντα μεταφράστηκε ως Τάνις, που όπως το αραβικό Tsan και το Ζόαν προέρχεται από το αρχαίο αιγυπτιακό όνομα Ντζανέτ, ή Ντζαν (ντ‛ν τ).
Στους Αριθμούς (13:23 ) αναφέρεται ότι η Τάνις χτίστηκε επτά χρόνια μετά τη Χεβρώνα. Στους Ψαλμούς (77: 12, 73 ), αναφέρεται το «πεδίῳ Τάνεως», δηλαδή η πεδιάδα της Τάνιδος ως το μέρος όπου ο Μωυσής πραγματοποίησε θαύματα ενώπιον του Φαραώ προκειμένου να τον πείσει να απελευθερώσει του Εβραίους. Το πιθανότερο είναι η φράση να είναι παράλληλη της «γη της Αιγύπτου», καθώς οι πληγές που έπληξαν την Αίγυπτο δεν ήταν περιορισμένες σε ένα σημείο, αλλά συνέβησαν σε όλη την Αίγυπτο. Η πόλη επίσης αναφέρεται στον Ησαΐα (19:11, 13 και 30:4), και στον Ιεζεκιήλ (30:14).
Στην ποπ κουλτούρα
Στην ταινία του 1981 Οι κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού, η Τάνις είναι το μέρος που βρίσκεται η Κιβωτός της Διαθήκης, η οποία ήταν κρυμμένη σε ένα μυστικό θάλαμο που ονομαζόταν Πηγάδι των Ψυχών. Η Τάνις περιγράφεται ότι είχε θαφθεί από μια αμμοθύελλα μέχρι το 1936, όταν και ανακαλύφθηκε από μια γερμανική αποστολή. Στην πραγματικότητα, η Τάνις αποτέλεσε τοποθεσία πολλών αρχαιολογικών ανασκαφών από τις αρχές του 19ου αιώνα και μετά.
Το διήγημα Ο Πόθος του Κόσμου του Χένρυ Ράιντερ Χάγκαρντ διαδραματίζεται κυρίως στη Τάνιδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Εξοχή Δράμας
Η Εξοχή είναι οικισμός της Μακεδονίας. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Νευροκοπίου του Νομού Δράμας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 610 μέτρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 διαθέτει 150 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Βέσμη, ενώ το σημερινό της όνομα δόθηκε μετά από πρόταση του γραμματέα Ιωάννη Μιχαηλίδη που ήταν γραμματέας της κοινότητας και οφείλεται στο καλό κλίμα της περιοχής. Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, κατοικούνταν από μουσουλμάνους, ενώ αργότερα εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Έλληνες πρόσφυγες από την περιοχή του Πόντου, προερχόμενοι κυρίως από την Κερασούντα. Μάλιστα, οι συγκεκριμένοι πρόσφυγες δημιούργησαν - με τη βοήθεια της πολιτείας - ένοπλες ομάδες που είχαν επιφορτιστεί (μέχρι και το 1926) με την αντιμετώπιση των ένοπλων κομιτατζήδων που δρούσαν στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, διεξήχθη στην Εξοχή κατά την 28η Ιουνίου του 1948 μάχη ανάμεσα σε αντάρτες του ΔΣΕ και κυβερνητικές δυνάμεις.
Κοντά στον οικισμό βρίσκεται ο ομώνυμος συνοριακός σταθμός που αποτελεί την είσοδο στην γειτονική Βουλγαρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας
Γκίντεον Σούντμπαικ
Ο Όττο Φρέντρικ Γκίντεον Σούντμπαικ (σουηδικά: Gideon Sundbäck 24 Απριλίου 1880 - 21 Ιουνίου 1954) ήταν Σουηδός μηχανικός και είναι γνωστός για την εφεύρεση του φερμουάρ.
thumb|right|Το σχέδιο για τη δημιουργία του φερμουάρ Ο Σούντμπαικ ασχολήθηκε με το φερμουάρ τις χρονιές 1906 και 1914, και έχει συνεργαστεί με άλλους μηχανικούς όπως ο Ελίας Χόουι, Μάξ Γούλφ και Γουίτκομπ Τζάντσον. Μετά από πολλές προσπάθειες, το 1914 δημιουργεί ενα φερμουάρ από μέταλλο και το αποκάλεσε Hookless No.2. Εκεί ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήσε τα "δοντάκια" που υπάρχουν εκεί και επίσης κατάφερε να το δημιουργήσει σε σχήμα του γράμματος "Υ".
Το 2006 ο Σούντμπαικ διακρίθηκε από τον οργανισμό "National Inventor Hall of Fame" για την εφεύρεση του στο φερμουάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί εφευρέτες
Φουά
Η Φουά (γαλλικά: Foix) είναι κοινότητα και πρωτεύουσα του νομού Αριέζ, στη διοικητική περιοχή Οξιτανία, στη νοτιοδυτική Γαλλία. Υπήρξε πρωτεύουσα της κομητείας της Φουά. Κατά την απογραφή του 2016, η πόλη είχε 9.613 κατοίκους, γεγονός που την καθιστά μία από τις μικρότερες πρωτεύουσες στη Γαλλία. Είναι η δεύτερη πόλη στο νομό μετά το Παμιέ.
Οι κάτοικοί της ονομάζονται Φυξεάν.
Γεωγραφία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ|Ο ποταμός [[Αριέζ (ποταμός)|Αριέζ διασχίζει τη Φουά]] Η πόλη Φουά είναι η πρωτεύουσα του νομού Αριέζ, στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας, στους πρόποδες των Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή Οξιτανία. Η απόστασή της από το Παρίσι είναι 658 χιλιόμετρα κατ' ευθεία γραμμή.
Έχει πληθυσμό 9.613 κατοίκους (2016), και βρίσκεται στο κέντρο του ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος της Φουά, που έχει πληθυσμό 18.388 κατοίκους (2015). Η έκταση του δήμου είναι 1.932 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το υψόμετρο κυμαίνεται από 358 έως 933 μέτρα.
Η Φουά βρίσκεται στην ορεινή κλιματική ζώνη. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά, τα φθινόπωρα βροχερά, οι χειμώνες κρύοι με χιονοπτώσεις και η άνοιξη ήπια με συχνές καταιγίδες.
Οδικώς εξυπηρετείται από την εθνική οδό 20 (N20). Ο τοπικός σιδηροδρομικός σταθμός στα βόρεια της πόλης έχει συνδέσεις με την Τουλούζη και άλλες πόλεις της Oξιτανίας.
Ιστορία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ|Το κάστρο της Φουά Οι Ρωμαίοι είναι οι πρώτοι που έχτισαν ένα οχυρό στο βραχώδη λόφο όπου βρίσκεται σήμερα το κάστρο και το οποίο έχει θέα στην σημερινή πόλη.
Η ίδρυση, το 849, του αβαείου του Αγίου Βολουσιανού συνέβαλε στην ανάπτυξη της πόλης τον 10ο μέχρι τον 12ο αιώνα γύρω από αυτό. Η πόλη έφθασε στο αποκορύφωμά της τον 14ο αιώνα.
Το κάστρο, του οποίου τα θεμέλια χρονολογούνται από τις αρχές του 10ου αιώνα, ήταν ένα ισχυρό φρούριο που αντιστάθηκε στις επανειλημμένες επιθέσεις του Σιμόν ντε Μονφόρ μεταξύ 1211 και 1217, κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας κατά των Αλβιγηνών. Το 1272, όταν ο κόμης της Φουά αρνήθηκε να αναγνωρίσει την κυριαρχία του βασιλιά της Γαλλίας, ο Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας πήρε προσωπικά την ηγεσία μιας εκστρατείας εναντίον της πόλης και η κομητεία παραδόθηκε. Ο Γκαστόν Γ΄ της Φουά ήταν ο τελευταίος κόμης που έζησε στο κάστρο και από τον 16ο αιώνα το κάστρο έχασε τη στρατιωτική του αξία. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή μέχρι το 1864.
Στο τέλος του 16ου αιώνα, κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων, στη Φουά κυριάρχησε η Μεταρρύθμιση και η πόλη υπέστη πολλές καταστροφές κυρίως στις εκκλησίες και τα μοναστήρια της κατά τη διάρκεια των μαχών αλλά και λόγω του μένους των Ουγενότων. Η Φουά κατελήφθη από τους Καθολικούς και υπέστη νέες καταστροφές. Το 1589 ο κόμης της Φουά, Ερρίκος της Ναβάρας, στέφθηκε βασιλιάς της Γαλλίας και έγινε ο Ερρίκος Δ'.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Το αβαείο του Αγίου Βολουσιανού μικρογραφία|333x333εσ|Στην παλιά πόλη
Τουρισμός
Τους χειμερινούς μήνες η Φουά προσελκύει πολλούς επισκέπτες καθώς τα χιονοδρομικά κέντρα απέχουν περίπου 40 λεπτά από την πόλη. Το καλοκαίρι, τα βουνά γίνονται καταφύγιο για περιπατητές και πεζοπόρους και υπάρχουν πολλά καταλύματα, μεταξύ των οποίων καταλύματα με δυνατότητα προετοιμασίας γευμάτων, ξενοδοχεία και κατασκηνώσεις.
Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το κάστρο του Μονσεγκύρ, στα νοτιοανατολικά της Φουά.
Διεθνείς σχέσεις
Η Φουά είναι αδελφοποιημένη πόλη :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 2016–17
Το κύπελλο Ισπανίας 2016-17 ξεκίνησε στις 31 Αυγούστου με τον πρώτο γύρο και ολοκληρώθηκε στις 27 Μαΐου του 2017 με τον τελικό όπου η Μπαρτσελόνα επικράτησε της Ντεπορτίβο Αλαβές. Συμμετείχαν 83 ομάδες.
Τελικός
Κύριο θέμα: Τελικός κυπέλλου Ισπανίας 2017
Ο τελικός έγινε στις 27 Μαΐου 2017.
Κυπελλο Ανδρων 2017 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2016 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2017
Δήμος Κορώνης
Ο Δήμος Κορώνης ήταν Δήμος του Νομού Μεσσηνίας, που συστάθηκε το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας», από τη συνένωση παλαιότερων Κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Βρισκόταν στο νοτιότερο άκρο του Νομού. Ο Δήμος αποτελούταν από 10 Δημοτικά Διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 105,163 τ.χλμ. και είχε πληθυσμό 5.067 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001. Έδρα του ήταν η Κορώνη.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.805711" longitude="21.845970" zoom="12" width="1000" height="325" align="center" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας  Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης
Κατηγορία:Κορώνη Κατηγορία:Υάμεια
Χασενλί (Τζαμπραγίλ)
Το Χασενλί (επίσης, Χασανλί, Χεσενλί, και Χασανλή) είναι ένα χωριό της επαρχίας Τζαμπραγίλ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας, στα σύνορα με το Ιράν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τζαμπραγίλ
Καρνάσι Μεσσηνίας
Το Καρνάσι είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, με πληθυσμό 141 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει ως Κοινότητα Καρνασίου (οικισμός Καρνάσι), στη Δημοτική Ενότητα Ανδανίας (πρώην Δήμος Ανδανίας), του Δήμου Οιχαλίας.
Τοποθεσία
Το Καρνάσι είναι αμφιθεατρικά χτισμένο, σε πλαγιά βουνού και σε υψόμετρο 491 μέτρων. Έχει παραδοσιακά σπίτια, πέτρινη εκκλησία και εκπληκτική θέα.
Βρίσκεται μέσα σε καταπράσινο τοπίο και τρεχόύμενα νερά, ιδανικό μέρος για πεζοπορία. Απέχει 34 χλμ. από την Καλαμάτα και 28 χλμ. από την Κυπαρισσία.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.316660" longitude="21.954803" zoom="12" width="1000" height="400" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
The Mandalorian
Το The Mandalorian είναι ένα Αμερικάνικο διαστημικό Γουέστερν που δημιουργήθηκε από τον Τζον Φαβρό για τη συνδρομητική υπηρεσία Disney+. Είναι η πρώτη σειρά ζωντανής δράσης του Star Wars, ξεκινώντας πέντε χρόνια μετά τα γεγονότα του Η Επιστροφή των Τζεντάι (1983). Πρωταγωνιστεί ο Πέδρο Πασκάλ στον ομώνυμο με τη σειρά ρόλο, ως ένας μοναχικός κυνηγός επικηρυγμένων που προσπαθεί να γλιτώσει αφού προσλαμβάνεται για να παραδώσει «Το Παιδί».
Εθνική Τσεχίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Τσεχίας U21 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα της Τσεχίας κάτω των 21 ετών. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Τσεχίας. Η ομάδα διαγωνίζεται στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U21, το οποίο διεξάγεται κάθε δύο χρόνια.
The Mandalorian
Ο δημιουργός του Star Wars, Τζορτζ Λούκας είχε ξεκινήσει τη παραγωγή μιας τηλεοπτικής σειράς ζωντανής δράσης το 2009, όμως το εγχείρημα θεωρήθηκε πολύ δαπανηρό για να πραγματοποιηθεί. Τον Οκτώβριο του 2012, ο Λούκας πούλησε την εταιρεία Lucasfilm στη Disney. Στη συνέχεια, άρχισε να γυρίζεται μια νέα σειρά Star Wars για το Disney+. Το Μάρτιο του 2018, ο Φαβρό υπέγραψε ως σεναριογράφος και εξέχων παραγωγός της σειράς. Μαζί με εκείνον οι εκτελεστικοί παραγωγοί της σειράς ήταν ο Ντέιβ Φιλόνι, η Κάθλιν Κένεντι και ο Κόλιν Ουίλσον. Η ονομασία της σειράς ανακοινώθηκε τον Οκτώβριο του 2018, με τα γυρίσματα να πραγματοποιούνται στο Manhattan Beach Studios της Καλιφόρνια. Η εταιρεία οπτικών εφέ Industrial Light & Magic ανάπτυξε τη τεχνολογία StageCraft για τη σειρά, χρησιμοποιώντας εικονικά πλατό και ένα βίντεο-τοίχο 360 μοιρών για να δημιουργήσει το περιβάλλον της σειράς. Έκτοτε, αυτό υιοθετήθηκε και από άλλες ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές.
Εθνική Τσεχίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Παρόλο που ο διαχωρισμός της Τσεχοσλοβακίας έγινε επίσημα στις 1 Ιανουαρίου 1993, η ομάδα κάτω των 21 συνέχισε μέχρι το τέλος του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου 1994. Μετά από αυτό, δημιουργήθηκαν οι Εθνική Τσεχίας U21 και η Εθνική Σλοβακίας U21. Και για τα δύο κράτη, οι πρώτοι αγώνες δόθηκαν το Σεπτέμβριο του 1994 στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου 1996.
The Mandalorian
Το The Mandalorian έκανε πρεμιέρα με την εκκίνηση του Disney+ στις 12 Νοεμβρίου 2019. Το όγδοο επεισόδιο της έλαβε θετικές κριτικές, πήρε υποψηφιότητα Καλύτερης Δραματικής Σειράς στα 72α Primetime Emmy Awards, και πήρε επτά βραβεία στη κατηγορία Primetime Creative Arts Emmy Awards. Η δεύτερη σεζόν έκανε πρεμιέρα στις 30 Οκτωβρίου 2020 και η τρίτη σεζόν βρίσκεται υπό παραγωγή. Διάφορες σειρές-παρακλάδια θα επεκτείνουν τη χρονική σειρά του The Mandalorian, συμπεριλαμβανομένων του The Book of Boba Fett και Ahsoka.
Εθνική Τσεχίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Τσεχίας U21 έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του 1996 αλλά δεν κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση του 1998. Η ομάδα συμμετείχε στην τελική φάση το 2000 και το 2002. Το 2004 και το 2006 δεν συμμετείχε. Το 2007 προκρίθηκε αλλά τερμάτισε τελευταία στον όμιλο. Δεν κατάφερε να προκριθεί ούτε το 2009 και το 2011.
The Mandalorian
Υπόθεση
Ξεκινώντας πέντε χρόνια μετά τα γεγονότα του Η Επιστροφή των Τζεντάι (1983) και τη πτώση της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας, το The Mandalorian ακολουθεί το Ντιν Τζάριν, ένα μοναχικό Μανταλόριαν κυνηγό επικηρυγμένων στις εξωτερικές εκτάσεις του γαλαξία. Προσλαμβάνεται από τις υπολειμματικές Αυτοκρατορικές δυνάμεις για να τους παραδώσει το παιδί Γκρόγκου, όμως αντί για αυτό γίνεται φυγάς για να προστατεύσει το βρέφος. Ενώ προσπαθεί να γυρίσει το Γκρόγκου στο είδος του, καταδιώκονται από το Μοφ Γκίντεον, ο οποίος θέλει να εκμεταλλευτεί τη σύνδεση του Γκρόγκου με τη Δύναμη.
Εθνική Τσεχίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Τσεχίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-21 Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
The Mandalorian
Ηθοποιοί και χαρακτήρες
Ο Πέδρο Πασκάλ πρωταγωνιστεί ως ο Ντιν Τζάριν, ένας μοναχικός κυνηγός επικηρυγμένων. Ο Πασκάλ σύγκρινε το χαρακτήρα με το Κλιντ Ίστγουντ, με πιο ανεπτυγμένες μαχητικές ικανότητες και «αμφισβητήσιμο ηθικό χαρακτήρα». Το πραγματικό όνομα του χαρακτήρα δεν ακούστηκε μέχρι το «Κεφάλαιο 8: Λύτρωση», όμως ο Πασκάλ το αποκάλυψε νωρίτερα κατά λάθος το Νοέμβριο του 2019. Η επικήρυξη που έχει αναλάβει στο «Κεφάλαιο 1: Ο Μανταλόριαν» είναι «Το Παιδί»-κοινώς γνωστό ως «Baby Yoda» από τους θεατές της σειράς-ένα βρέφος που ανήκει στο ίδιο είδος με το χαρακτήρα του Star Wars Γιόντα. Ο συγκεκριμένος χαρακτήρας δημιουργήθηκε με χρήση μαριονέτας και οπτικών εφέ. Γίνεται ο προστατευόμενος του, και το αποκαλύπτεται πως το όνομα του είναι Γκρόγκου στο «Κεφάλαιο 13: Η Τζεντάι».
Η πρώτη σεζόν περιέχει διάφορους επανερχόμενους συμπρωταγωνιστές, ανάμεσα στους οποίους ο Καρλ Γουέδερς ως ο Γκριφ Κάργκα, αρχηγός μιας συντεχνίας κυνηγών επικηρυγμένων· ο Βέρνερ Χέρτζογκ ως «Ο Πελάτης», ένας αινιγματικός άνδρας· ο Ομίντ Αμπτάχι ως Δρ. Πέρσινγκ, ένας επιστήμονας που δουλεύει για το Πελάτη· ο Νικ Νόλτε ως η φωνή του Κουίλ, ενός εξωγήινου αγρότη υγρασίας που βοηθά το Τζάριν· ο Τάικα Γουαϊτίτι ως η φωνή του IG-11, ενός ανδροειδούς-κυνηγού επικηρυγμένων· η Τζίνα Καράνο ως η Κάρα Ντουν, μια πρώην Επαναστατική στρατιώτης που έγινε μισθοφόρος· ο Τζιανκάρλο Εσποσίτο ως ο Μοφ Γκίντεον, ένας πρώην αξιωματικός του Αυτοκρατορικού Γραφείου Ασφαλείας· και η Έμιλι Σουάλοου ως «Η Οπλοποιός», μια Μανταλόριαν που κατασκευάζει πανοπλίες και εξοπλισμό από το ισχυρό μέταλλο μπέσκαρ.
Οι Εσποσίτο, Καράνο, Γουέδερς, και Αμπτάχι επιστρέφουν στη δεύτερη σεζόν. Διάφοροι ηθοποιοί εμφανίζονται ως χαρακτήρες από προηγούμενα μέσα του Star Wars, όπως ο Τίμοθι Όλιφαντ ως ο Κομπ Βανθ, ο Τεμουέρα Μόρισον ως ο Μπόμπα Φετ, η Κέιτι Σάκχοφ ως η Μπο-Κατάν Κριζ, η Ροζάριο Ντόσον ως η Ασόκα Τάνο, ο Μαρκ Χάμιλ ως ο Λουκ Σκαϊγουόκερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές διαστημικής περιπέτειας Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Star Wars Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Disney+
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος
Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (4 Φεβρουαρίου 1815 - 26 Φεβρουαρίου 1883) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες πολιτικούς του 19ου αιώνα, οπότε και διετέλεσε δέκα φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας για συνολικό διάστημα 7,5 σχεδόν ετών.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στον Κάμπο Μεσσηνίας, στην Έξω Μάνη, και καταγόταν από ιστορική οικογένεια. Ήταν γιος του αγωνιστή Γαλάνη Κουμουνδουράκη, γόνου μεγάλης Μανιάτικης οικογένειας, στρατηγού και έπαρχου Πύργου. Παιδί σχεδόν είχε κινδυνέψει να αιχμαλωτιστεί από τους Τουρκοαιγυπτίους του Ιμπραήμ. Φοίτησε στο γυμνάσιο Ναυπλίου και σπούδασε νομικά στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Άσκησε τη δικηγορία για ένα μικρό διάστημα στην Καλαμάτα. Το 1841 έσπευσε να πολεμήσει στην τότε επαναστατημένη Κρήτη διορισθείς από την Κεντρική Επιτροπή των Κρητών, που έδρευε στην Αθήνα και κατάρτιζε επαναστατικά σώματα, αρχηγός του σώματος Λακώνων, αποτελούμενου από άλλους νέους φοιτητές και επιστήμονες. Μάλιστα στην μάχη του Αποκορώνου κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί από τους Τούρκους. Μετά την αποτυχία της επανάστασης εκείνης, όταν επέστρεψε στην Αθήνα, ανέλαβε γραμματέας του Θεόδωρου Γρίβα και επί πρωθυπουργίας Ι. Κωλέττη, (1847), διορίσθηκε αντεισαγγελέας στην Καλαμάτα, θέση που διατήρησε για τρία χρόνια, μέχρι που παραιτήθηκε για να πολιτευτεί.
Η εκλογή του ως βουλευτή
Έτσι το 1850 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας, (τότε Μεσσήνης). Από τότε εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής, 4 φορές επί Όθωνα (1850-1860) και επί Βασιλέως Γεωργίου Α΄ συνεχώς μέχρι τον θάνατό του, με μια μικρή μόλις 14μηνη διακοπή (1868-1869). Από την αρχή της πολιτικής του δράσης διακρίθηκε για τη ρητορεία του κυρίως ως μετριοπαθής. Οι δε πολιτικές του αγορεύσεις, ιδίως περί την οικονομία και τη διοίκηση του κράτους, του καθιέρωσαν σχετική φήμη. Όταν το τότε λεγόμενο Υπουργείο (Κυβέρνηση) Κατοχής του Μαυροκορδάτου αναγκάσθηκε να παραιτηθεί (1855), ο Κουμουνδούρος ανέλαβε επί κυβερνήσεως Βούλγαρη το Υπουργείο Οικονομικών (2 Ιουλίου 1856). Στη μετέπειτα κυβέρνηση του Μιαούλη (13 Νοεμβρίου του 1857) ο Κουμουνδούρος συνέχισε ως υπουργός των Οικονομικών και στην κυβέρνηση Βούλγαρη τα υπουργεία κατά σειρά Δικαιοσύνης (1862), Παιδείας και Εκκλησιαστικών (1864) και Εσωτερικών (1864-1865,1877), και για τρεις θητείες υπουργός των εξωτερικών ενώ χρημάτισε και δύο φορές πρόεδρος της Βουλής (1855).
Απόπειρα δολοφονίας
Το 1864 έγινε απόπειρα δολοφονίας του στην οδό Σταδίου στην είσοδο της Συνέλευσης. Τον επόμενο χρόνο ίδρυσε το Κουμουνδουρικό κόμμα και τον ίδιο χρόνο έγινε πρωθυπουργός. Από το 1865 έως τον θάνατο του, ορκίστηκε 10 φορές πρωθυπουργός.
Ως υπουργός και πρωθυπουργός
Ως υπουργός και πρωθυπουργός κατάφερε να εξασφαλίσει στο ακέραιο τα συμφέροντα της Ελλάδας, χάρη στη μετριοπάθειά του, την ευθύτητα του, την ψυχραιμία του και την εξαιρετική του τόλμη. Το 1865 ίδρυσε το Εθνικό Κόμμα (ή Εθνικοφρόνων).
Το 1866 είχε τεθεί το Κρητικό ζήτημα, το οποίο όμως κατάφερε να το ξεπεράσει με επιτυχία αφού δεν υποτάχθηκε στις απαιτήσεις των Μεγάλων Δυνάμεων που ήθελαν η Ελλάδα να παρασυρθεί σε πόλεμο με την Τουρκία, γιατί πίστευε ότι μια φιλοπόλεμη πολιτική δεν θα ωφελούσε σε τίποτα την Ελλάδα, από την στιγμή που δεν είχε προετοιμαστεί κατάλληλα για πόλεμο. Επίσης όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, επιτυχία της διακυβέρνησής του θεωρείται η ειρηνική προσάρτηση της Θεσσαλίας και της νοτίου Ηπείρου (Άρτα) αφού πρώτα δεν δίστασε να απειλήσει την Τουρκία με επίθεση 40.000 Ελλήνων στρατιωτών στην Θεσσαλία.
Στο εσωτερικό της χώρας, ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος φρόντισε για τη διευθέτηση πολλών εσωτερικών προβλημάτων. Φρόντισε με νόμους τη ρύθμιση της φορολογίας ενώ με τα κατάλληλα μέτρα κατάφερε να περιορίσει τη ληστεία, (νόμος ΤΟΔ΄ 1871, «Περί ληστείας», καθώς ήταν η εποχή που είχε συμβεί η σφαγή στο Δήλεσι, καθώς και η απαγωγή του πολιτικού και μετέπειτα πρωθυπουργού Σωτήριου Σωτηρόπουλου από τον Λήσταρχο Λαφαζάνη στα Φιλιατρά Μεσσηνίας. Σημαντικός ήταν και ο νόμος ΦΠΣΤ΄, «περί ευθύνης υπουργών», με τον οποίο αμέσως παραπέμφθηκαν σε ειδικό δικαστήριο όλοι οι συνεργάτες του υπουργείου του Δημητρίου Βούλγαρη (1877) με την κατηγορία της πλαστογραφίας και της αντιποίησης αρχής. Επίσης μερικά από τα σημαντικά μέτρα που έλαβε ήταν η ανακατανομή 2.650.000 στρεμμάτων γης καθώς και η αμνηστία που έδωσε σε 100 ληστές με σκοπό να πολεμήσουν στην Κρήτη.
Το τέλος και οι επίγονοι
Απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 68 ετών. Είχε αποκτήσει 4 παιδιά τους: Κωνσταντίνο, υποστράτηγο βουλευτή και Πρόεδρο της Βουλής, Μαρία (πέθανε κατά την παιδική της ηλικία, Σπυρίδωνα, βουλευτή, υπουργό Ναυτικών, και Όλγα, παντρεμένη με τον εφοπλιστή Εμπειρίκο. Εγγονός του ήταν ο Αλέξανδρος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος. Διέθετε μεγάλες εκτάσεις στην Αττική και συγκεκριμένα στη λίμνη Κουμουνδούρου αλλά και μια έπαυλη στην Τροιζήνα, όπου φιλοξενήθηκαν οι βασιλείς Γεώργιος Α' και Όλγα καθώς και πολλοί άλλοι. Η έπαυλη βρίσκεται σε ένα τεράστιο κτήμα που φτάνει ως τον Άγιο Παντελεήμονα και τη Μονή Αγίου Δημητρίου, σήμερα δε βρίσκεται στην κατοχή του Γιώργου Στ. Κλάδου. Στις δόξες της, η έπαυλη είχε πιάνα κι άλλα αριστοκρατικά αντικείμενα. Το 1884 ο Δήμος Αθηναίων τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε πλατεία της πρωτεύουσας.
Επίσης ανιψιά του ήταν η Αικατερίνη Μυσιρλή, μητέρα του Αλέξανδρου Κορυζή.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1866-1869) Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσήνης Α Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Νίκος Βέης
Ο Νίκος Βέης (1883; - 1958) ήταν Βυζαντινολόγος, ιστορικός και νεοελληνιστής, καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός.
Βιογραφία
Υπάρχει ασυμφωνία των πηγών ως προς τον χρόνο και τον τόπο γέννησής του. Οι διάφορες απόψεις καλύπτουν το χρονικό διάστημα 1882-1887. Τόπος γέννησης θεωρείται η Μεγαλόπολη ενώ υπάρχουν πηγές που αναφέρουν την Τρίπολη Αρκαδίας. Ο πατέρας του Αθανάσιος Βέης, τον οποίο έχασε σε ηλικία εννέα χρονών, ήταν φιλόλογος καθηγητής στην Τρίπολη. Η μητέρα του ήταν η Ευγενία του γένος Πετροπούλου. Αδελφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Βέης. Το 1892 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ο Νίκος φοίτησε στη Βαρβάκειο. Από τα μαθητικά ακόμα χρόνια εκδήλωσε ενδιαφέρον για την παλαιογραφία και την κωδικολογία προσφέροντας εθελοντική εργασία στο τμήμα χειρογράφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης και στο Επιγραφικό Μουσείο. Το 1901 φοίτησε στην Φιλοσοφική Σχολή του Παν. Αθηνών όπου σπούδασε φιλολογία. Από τότε άρχισε να ταξιδεύει και να ερευνά αρχειακό υλικό στην Πελοπόννησο και να δημοσιεύει άρθρα για τις βυζαντινές και νεοελληνικές σπουδές στα περιοδικά «Νουμάς» και «Παναθήναια». Ασχολήθηκε επίσης με τη δημώδη ποίηση, τη σιγιλλογραφία, με καταλόγους και περιγραφές χειρογράφων και επιγραφών. Δημοσίευσε μελέτες για επιγραφές, χειρόγραφα και κώδικες μοναστηριών, για λαϊκές παραδόσεις και λαογραφικά θέματα.
Το 1908 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Από το 1908 ως το 1909 που έφυγε για τη Γερμανία ασχολήθηκε με την κωδικοποίηση χειρογράφων και κωδίκων των μονών των Μετεώρων. Οι εργασίες του δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό "Βυζαντίς" της Βυζαντινολογικής Εταιρείας της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Το 1910 επηρεασμένος από το αγροτικό ζήτημα και εμφορούμενος από σοσιαλιστικές ιδέες, έθεσε υποψηφιότητα για βουλευτής Καρδίτσας-Τρικάλων-Καλαμπάκας με το Λαϊκό και Εργατικό Κόμμα αλλά δεν εξελέγη. Το 1911 έφυγε και πάλι για μεταπτυχιακές σπουδές και εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο, όπου παρέμεινε συνολικά 14 χρόνια και όπου δίδαξε Βυζαντινή και Μεσαιωνική Ελληνική Φιλολογία. Εκεί γνώρισε και τον Αλέξανδρο Σβώλο, με τον οποίο έγινε στενός φίλος. Από το 1920 άρχισε την έκδοση του περιοδικού «Βyzantinische-Νeugriechische Jahrbucher» (Βυζαντινά και Νεοελληνικά Χρονικά), με το οποίο ασχολήθηκε μέχρι το 1925. Εκείνη τη χρονιά εξελέγη καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών στην έδρα της «Μεσαιωνικής και Νεωτέρας Ελληνικής Φιλολογίας» και επέστρεψε στην Αθήνα.
Το 1929 και το 1932 ήταν και πάλι υποψήφιος βουλευτής στις γερουσιαστικές εκλογές. Το 1935 απολύθηκε για πολιτικούς λόγους αλλά τον επόμενο χρόνο επαναπροσλήφθηκε μετά από απαίτηση των φοιτητών του και άλλων. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος του 1940, έφυγε για το μέτωπο της Βορείου Ηπείρου πολιτικά επιστρατευμένος. Έμεινε στην περιοχή του Αργυροκάστρου, όπου επιτέλεσε σημαντικό έργο για τη διάσωση της ελληνικής κληρονομιάς, εντοπίζοντας, μελετώντας και περιγράφοντας ελληνικές επιγραφές και χειρόγραφα της μητρόπολης Αργυροκάστρου και μοναστηριών της Βορείου Ηπείρου.
Ανακηρύχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1941. Επί κατοχής συνδέθηκε με το ΕΑΜ. Μετά την απελευθέρωση συμμετείχε ως μέλος στους Δημοκρατικούς Συλλόγους. ασχολήθηκε με την πολιτική, αλλά το 1946 επαύθη οριστικά από το Πανεπιστήμιο, λόγω της πολιτικής του δράσης. Από το 1945 έως 2-5-1947 βρισκόταν και πάλι στα Μετέωρα για έρευνες. Το 1950 ήταν υποψήφιος του Σοσιαλιστικού κόμματος ΕΛΔ του Αλέξανδρου Σβώλου και εξελέγη βουλευτής Αθηνών. Από το 1948 ως το 1952 διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Πέθανε στην Αθήνα, έπειτα από μακρόχρονη και επώδυνη ασθένεια, στις 12 Οκτωβρίου του 1958.
Ιδιαίτερα σημαντικό θεωρείται το έργο του Ν. Βέη γύρω από τα αρχεία των Μετεώρων, για το οποίο βραβεύτηκε από την Βασιλική Βαυαρική Ακαδημία του Μονάχου το 1909.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Παράταξη Κατηγορία:Πρόεδροι της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Διευθυντές Γενικών Αρχείων του Κράτους
Ντζάλισι
thumb|350px|right|Αρχαιολογικός χώρος της Ζάλισσας. Το Ντζάλισι ή Ντζάλισα (γεωργιανά: ძალისი, Dzalisi ή Dzalisa, κοινή ελληνική: Ζάλισσα) είναι ιστορικό χωριό στη Γεωργία, που βρίσκεται στην κοιλάδα Μουκράνι, περίπου 50 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Τιφλίδας και 20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Μτσκέτα.
Η αρχαία Ζάλισσα
Την πόλη Ζάλισσα (Zalissa), αναφέρει ο Κλαύδιος Πτολεμαίος, ως μια από τις κύριες πόλεις του αρχαίου γεωργιανού Βασιλείου της Ιβηρίας (Γεωγραφική Υφήγησις, (§ 10, 3). Οι αρχαιολογικές ανασκαφές μεταξύ των ετών 1971 και 1990, οι οποίες ξεκίνησαν εκεί και στα πέριξ, έχουν αποκαλύψει τα ερείπια τεσσάρων παλατιών και υπόκαυστων λουτρών, οικιών, ακρόπολης, πισίνας, κτήριο διοίκησης, στρατώνες, σύστημα ύδρευσης και νεκροταφεία.
Μία από τις οικίες, πιθανόν ναός του Διονύσου ή “Οίκος του Διονύσου”, είναι αξιοσημείωτη για τα επιδαπέδια ψηφιδωτά της, τα οποία, μαζί με τα ψηφιδωτά της Πιτυούντος (αρχαία ελληνικά: Πιτυοῦς, Pityus, Pitsunda ή Bichvinta) είναι, μακράν, τα αρχαιότερα που βρέθηκαν στην Καυκασία. Το στυλ των ψηφιδωτών τα τοποθετεί χρονολογικά γύρω στο 300 ΚΕ. Το ψηφιδωτό στο κεντρικό τμήμα του απεικονίζει την Αριάδνη και τον Διόνυσο σε μια σκηνή δεξιώσεων.
Από την αρχαιολογική έρευνα μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα, ότι η πόλη είχε το υψηλότερο επίπεδο της ανάπτυξης της μεταξύ του πρώτου και τρίτου αιώνα ΚΕ. Τον πέμπτο αιώνα ΚΕ οι υποδομές της καταστράφηκαν και η καθημερινή δραστηριότητα και ζωή εκεί είχε ανασταλεί. Μεταξύ έκτου και έβδομου αιώνα ΚΕ συνεχίστηκε εκεί μια μέτρια ζωή, ενώ τον όγδοο αιώνα, μετά την εκστρατεία του Μερβάν Β', η πόλη καταστράφηκε. .
Ανασκαφές στη Ζάλισσα
Η Ζάλισσα είναι ένα από τα πιο σημαντικά αρχαιολογικά μνημεία του ιστορικού βασιλείου του Καρτλί (Ιβηρία). Οι αρχαιολογικές ανασκαφές διεξήχθησαν μεταξύ 1971-1990 από την “Αρχαιολογική Αποστολή Νασατάκι” (Nasataki Archeological Expedition), του “Αρχαιολογικού Ερευνητικού Κέντρου” (Archeological Research Center) του “Γεωργιανού Ινστιτούτου Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας Ιβάν Γιαβακισβίλι” (Georgian Ivane Javakhishvili Institute of History, Archeology and Ethnography). Τα ερείπια της αρχαίας πόλης βρέθηκαν στο χωριό Ντζάλισι ή Ντζάλισα (Dzalisa), στην κοιλάδα Μουκράνι, 20 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Μτσκέτα (Mtskheta). Η αρχαιολογική θέση έχει ταυτιστεί ως η πόλη της Ζάλισσας, που αναφέρει ο Κλαύδιος Πτολεμαίος στο έργο του, «Γεωγραφική Υφήγησις»,  το δεύτερο αιώνα ΚΕ.
Ιστορία
thumb|250px|right|Ερείπια της Ζάλισσας. Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η Ζάλισσα είναι παράδειγμα της ανάπτυξης της αγροτικής ζωής στην Ιβηρία, γύρω από τον πρώτο αιώνα ΚΕ, ενώ η ανάπτυξη της πόλης ήταν έντονη μεταξύ του δεύτερου και του πέμπτου αιώνα ΚΕ. Ο αρχαίος οικισμός απλώθηκε πάνω από 70 εκτάρια (700 στρέμματα) γύρω από ένα τεχνητό λόφο (6 εκταρίων, δηλαδή 60 στρεμμάτων γης) στη δεξιά όχθη του ποταμού Ναρέκβαβι (Narekvavi), στον οποίο λόφο θεωρείται ότι βρίσκεται η Ακρόπολη της πόλης. Η αρχαιολογική αποστολή αποκάλυψε αλλεπάλληλα στρώματα από διαφορετικές πολιτιστικές περιόδους και ερείπια των πρώιμων μνημείων βρέθηκαν επίσης στην περιοχή.
Εκθέματα από τις ανασκαφές εκτίθενται στο Κρατικό Μουσείο της Γεωργίας, (Simon Janashia Museum of Georgia - State Museum of History of Georgia) στην Τιφλίδα, στο Μουσείο της Μτσκέτα και στο Μουσείο της Ντζάλισα (που είναι και η βάση της ανασκαφικής αποστολής).
Αρχιτεκτονική
Το παλαιότερο οικοδομικό υλικό που βρέθηκε στα ερείπια της πόλης χρονολογείται περίπου στο 200 ΠΚΕ, ενώ τα μεγάλα κτίρια χρονολογούνται μεταξύ 100-400 ΚΕ.
Ναός-οικία του Διονύσου
Ο ναός-οικία του Διονύσου, αποτελείται από μια μεγάλη αίθουσα και έχει είσοδο στο νότο. Η μπροστινή αυλή εξομαλύνεται με λίθινο σύμπλεγμα και πλατφόρμα από ψαμμίτη (4,9X2,75 μέτρα). Η κεντρική αίθουσα (48,6 τετραγωνικά μέτρα) έχει ψηφιδωτά δαπέδων (περίπου του 2ου αιώνα ΚΕ). Κατά μήκος των τοίχων, το δάπεδο καλύπτεται από σχετικά μεγάλο μωσαϊκό (οι πλάκες του έχουν διαστάσεις μεταξύ 0,45-0,70 μ). Το μεσαίο τμήμα του ψηφιδωτού, που δεν καλύπτεται από την καθιερωμένη σταύρωση των πλακών μοιάζει με ισοσκελές τρίγωνο. Στο οριζόντιο βραχίονα το κεντρικό τμήμα του περιλαμβάνει σύνθεση που απεικονίζει την Αριάδνη και τον Διόνυσο σε μια σκηνή δεξιώσεων. Το μωσαϊκό εικόνων, ακόμη και η φύση της όλης δομής μπορεί να δημιουργήσει την εικόνα, ότι έχουμε να κάνουμε με οίκημα-ναό, που στον αρχαίο κόσμο ονομαζόταν «Οικία του Διονύσου». Τα χαρακτηριστικά και το ρεπερτόριο της εικονογραφίας του μωσαϊκού, που χρονολογείται μεταξύ του πρώτου ως τρίτου αιώνα ΚΕ δείχνουν να συνδέεται με τη καλλιτεχνική σχολή της Αντιόχειας.
Ανάκτορο
Τα πιο ευδιάκριτα μεταξύ των κτηρίων είναι οι οικίες (βίλες και σπίτια) καθώς το εξελιγμένο αρχιτεκτονικό συγκρότημα οικιστικών πολυχώρων καλύπτει περί τα 2.500 τετραγωνικά μέτρα. Τα ερείπια ανακτόρου, ανασκάφηκαν σε βάθος 1,5 μέτρο, μεταξύ του 1984-1985. Είναι το μεγαλύτερο κτίριο οχυρού τύπου που βρέθηκε στη Γεωργία μέχρι στιγμής. Στο τεράστιο αυτό κτίριο περιλαμβάνονται ακόμη και αύλειος χώρος, το αίθριο με το συντριβάνι του (8,35 Χ 8,35 τετραγωνικά μέτρα). Ένα μικρότερο ανάκτορο ανακαλύφθηκε το 1974-1975. Το μεγαλύτερο από τα δύο ανάκτορα αποτελείται από περίπου 30 διαφορετικά δωμάτια. Υπνοδωμάτια, αίθουσες συνεδριάσεων, δύο μπάνια με υδραυλικά συστήματα αποκαλύφθηκαν. Πλακόστρωτα, ασβεστόλιθοι, ψαμμίτης, τούβλα και κεραμικά πλακίδια χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικά υλικά.
Το καλοδιατηρημένο κεντρικό σύστημα θέρμανσης (συμπεριλαμβανομένης υπόκαυστης ή υποδαπέδιας θέρμανσης) ήταν πολύ σημαντική ανακάλυψη, καθώς παρέχει ενδείξεις για τις υποθέσεις των αρχαιολόγων σχετικά με το υψηλό βιοτικό επίπεδο και την ποιότητα κατασκευής. Το υπόκαυστο εντοπίζεται στο κέντρο του μεγάρου με σκοπό την παροχή θερμότητας σε ολόκληρο το κτίριο. Είναι τετράγωνου σχήματος (11,8 Χ 11,8 μέτρα) και παρείχε θερμότητα σε μια περιοχή έκτασης 139,2 τετραγωνικών μέτρων. Ειδικά κατασκευασμένο περιελάμβανε επίσης πήλινους σωλήνες που χρησιμοποιήθηκαν ως καλοριφέρ, ενώ ειδικά “παράθυρα”, ορθογώνιου σχήματος ήταν σκαλισμένα στους σωλήνες.
Στοά
Το κτήριο-στοά τοποθετείται στο νότιο τμήμα του παλατιού και καταλαμβάνει περιοχή 703 μέτρων. Το πάχος του τοιχώματος ποικίλλει. Το κτήριο περιλαμβάνει τρία αλλεπάλληλα δωμάτια συνεχόμενα μεταξύ τους. Η κεντρική αίθουσα της κύριας αψίδας, φαίνεται ότι περιλάμβανε τους κεντρικούς σταθμούς θέρμανσης. Εδώ έχουμε όλα τα στοιχεία διοικητικού κτηρίου, με αίθουσες των επιμελητών και συνεδριάσεων. Και στο κτήριο αυτό επίσης, χρησιμοποιούνται ως οικοδομικό υλικό πλακόστρωτα, με τούβλα από λάσπη και ασβέστη και υλικό στέγης από κεραμίδια.
Αίθριο
Υπήρχε επίσης συγκρότημα λουτρών στο αίθριο (ανοιχτή αυλή, Atrium) (7,75X6,95 μ). Το πάτωμα είναι καλυμμένο με ψαμμίτη και πελεκητή λίθο. Στο κέντρο του Αίθριου υπήρχε πεζόδρομος πλάτους 51-52 εκατοστών γύρω από βρύση με λεκάνη απορροής (2X1,8 μ, βάθος 17 εκατοστά), που ανεγέρθηκε στις γωνίες των ορθογώνιων στηλών. Ανατολικά του Αίθριου υπήρχαν διπλά Λουτρά. .
Μωσαϊκά
thumb|250px|left|Μωσαϊκό από την Ζάλισσα, 2ος αιώνας. Το περίτεχνο ψηφιδωτό δάπεδο, που βρέθηκε σε ρωμαϊκού τύπου λουτρά, σε ανασκαφή του 1972, παρέχει στοιχεία για την ανάπτυξη της επαρχιακής ζωής στο αρχαίο Ιβηρικό Βασίλειο. Αυτό το είδος μωσαϊκού μπορεί επίσης να βρεθεί στη Βισβίντα της Αμπχαζίας, (Bichvinta Basilica, Abkhazia, Western Georgia) και το χωριό Σχουκχούτι της Γκουρίας (Shukhuti, Guria, Western Georgia) και τα δυο στη Δυτική Γεωργία, τα οποία διαθέτουν ρωμαϊκά λουτρά με χρονολόγηση από 200-600 ΚΕ.
Το ψηφιδωτό δάπεδο στα “Αποδυτήρια” (apodarium) διατηρήθηκε, ενώ απεικονίζεται 8άκτινο αστέρι στο “Ψυγείο” (frigidarium) και οι αρχαιολόγοι βρήκαν απομεινάρια μιας σκηνής ωκεανογραφίας, της Τηθύος, η οποία περιβάλλεται από τους αλιείς που ιππεύουν δελφίνια. Από την όλη παράσταση, μόνο οι εικόνες από κοχύλια, δελφίνια και δίχτυα ψαρέματος διατηρούνται. Ανάλογα αυτών των ψηφιδωτών βρίσκει κανείς μεταξύ των γνωστών δειγμάτων στην Αντιόχεια, την Κιλικία και το Γκαρν, τα οποία διαθέτουν σκηνές με ωκεανογραφίες.
Θραύσματα από γλυπτό παγώνι και γεωμετρικά διακοσμητικά βρέθηκαν επίσης στο «Θεραπείον» (tepidarium), τα θερμά λουτρά που θερμαίνονταν από το υδρόκαυστο (hydrocaust). Θεωρείται ότι είναι έργο τέχνης διαφορετικού καλλιτέχνη, καθώς το ύφος του θραύσματος έχει μοναδικές ιδιότητες που δεν βρίσκονται στην προηγούμενη τεχνουργία.