cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χριστόδουλος Χατζηπαύλου
Δημαρχεία Αλέκου Ζήνων
Μεταξύ άλλων εργάστηκε για την ανάπτυξη της πολιτιστικής ζωής της Λεμεσού. Το 1913 ίδρυσε, μαζί με τον αδελφό του Αντώνη Χατζηπαύλου, το πρώτο θεατρικό οικοδόμημα στη Λεμεσό, το «Θέατρο Χατζηπαύλου».
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι έμποροι Κατηγορία:Κύπριοι βιομήχανοι Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Γουίλινγκτον
Το Γουίλινγκτον είναι μαι πόλη στην στην κομητεία του Durham, Αγγλία. Βρίσκεται στους πρόποδες των Pennines και κοντά στον ποταμό Wear κοντά σε Crook και Μπίσοπ Όκλαντ. Όπως πολλές κοινότητες της περιοχής, η οικονομία του Γουίλινγκτον βασιζόταν στην εξόρυξη άνθρακα. Ως εκ τούτου, το κλείσιμο του ανθρακωρυχείου το 1967 έπληξε την πόλη.
Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν μόνο μερικές ευκαιρίες απασχόλησης εντός των ορίων της πόλης, πολλοί κάτοικοι εργάζονται έξω από το χωριό. Το Γουίλινγκτον λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό ως μια δορυφορική πόλη για τις Μπίσοπ Όκλαντ και Durham City.
Ποδοσφαιρική ομάδα
Η πόλη έχει τη δική της ποδοσφαιρική ομάδα, την Γουίλινγκτον ΑΦΚ, η οποία αγωνίζεται στη Νόρδερν Λιγκ Ντιβίζιον Του. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1906 και έχει κερδίσει τη Νόρδερν Λιγκ τις περίοδους 1913-14, 1925-26 και 1929-1930.
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Επαμεινώνδας Καββαδίας
Ο Επαμεινώνδας Καββαδίας (Αθήνα, 1 Ιανουαρίου 1886 - 10 Απριλίου 1965) υπήρξε Έλληνας αξιωματικός του Ναυτικού και πολιτικός. Πατέρας του ο αρχαιολόγος Παναγής Καββαδίας και αδελφός του ο Δρ. Αλέξανδρος Πολύκλειτος Καββαδίας (Alexander Polycleitos Cawadias)
Βιογραφία
Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1902 και αποφοίτησε 4 χρόνια αργότερα με το βαθμό του σημαιοφόρου. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους. Εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων αποτάχθηκε το 1917 και επανήλθε στην υπηρεσία 3 χρόνια μετά, με το βαθμό του Αντιπλοιάρχου. Υπηρέτησε συνολικά 3 φορές ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού από τις 23 Αυγούστου 1933 ως τις 17 Ιουλίου 1934, από τις 19 Δεκεμβρίου 1936 ως τις 12 Ιανουαρίου 1937 και από τις 13 Αυγούστου 1938 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1938. Ήταν επίσης Αρχηγός Στόλου το 1941-42 και υφυπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση του Εμμανουήλ Τσουδερού από τις 2 Μαΐου 1942 ως τις 23 Μαρτίου 1943.
Τιμήθηκε:
-στις 25.02.1922, με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, επειδή: αναμφισβητήτως διεκρίθη επ’ ανδραγαθία και στρατιωτική αξία εν πολέμω, -στις 27.10.1941, με τον Πολεμικό Σταυρό Β' Τάξης, ως Αρχηγός του Στόλου, -στις 14.09.1944, με τον Πολεμικό Σταυρός Β' Τάξης, επειδή: Αρχηγός του Στόλου [...] κατά την στιγμήν της καταρρεύσεως της Πατρίδος, υπερνικήσας πάσας τας παρουσιασθείσας πολεμικός δυσχερείας και αποκρούσας τας εχθρικός προσβολάς, επέτυχεν, εν τέλει, να οδηγήση εις Αλεξάνδρειαν, προς συνέχισιν του αγώνος, άπαντα τα υπό τας διαταγάς του τελούντα πλοία, άτινα κατώρθωσαν να μείνουν ανέπαφα από τους συνεχείς αεροπορικούς βομβαρδισμούς, επιδείξας εξαίρετον διοικητικήν ικανότητα, ψυχραιμίαν και αφοσίωσιν προς το καθήκον, -στις 31.08.1946, με τον Πολεμικό Σταυρό Α’ Τάξης, επειδή: διατελέσας Αρχηγός του Στόλου κατά την πολεμικήν περίοδον 1940- 1941, ωδήγησεν αυτοπροσώπως τούτον εις αλλεπαλλήλους νίκας, καταφέρας καίρια κατά του εχθρού πλήγματα, επιτυχών όπως ουδεμία απώλεια ελληνικού ή συμμαχικού πλοίου λάβει χώραν εις τας παρ’ αυτού γενομένας επιχειρήσεις και συνοδείας, -στις 31.08.1946, με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων, επειδή: κατελθώνμετά του Στόλου, ως Αρχηγός τούτου, εν Μέση Ανατολή, τον αναδιωργάνωσεν εν βραχυτάτω χρονιώ διαστήματι και τον κατέστησε πολυτιμότατον συντελεστήν της συμμαχικής νίκης -την 01.07.1947, με τον Ταξιάρχη του Αριστείου Ανδρείας, επειδή: Αρχηγός Στόλου κατά την περίοδον του πολέμου εν Ελλάδι (1940-1941), ωδήγησεν αυτόν αυτοπροσώπως κατά τας υπ’ αυτού διεξαχθείσας επιχειρήσεις και συνοδείας, κατά τας ημέρας δε της καταρρεύσεως υπερνίκησεν απάσας τας παρουσιασθείσας δυσχερείας, απέκρουσε τας εχθρικός προσβολάς και επέτυχε τα υπό τας διαταγάς του πλοία, άτινα περέμεναν ανέπαφα από τας διαρκείς αεροπορικός επιθέσεις, να οδηγήσει εις Μέσην Ανατολήν ένθα αναδιωργάνωσε ταχέως αυτά προς συνέχισιν του αγώνος, επιδείξας πάντοτε εξαίρετον ικανότητα, υπέροχον ηθικόν, θάρρος, ψυχραιμίαν και ανωτέραν αντίληψιν καθήκοντος.
Αποστρατεύτηκε το 1945 με το βαθμό του Υποναυάρχου, επανήλθε το 1946 ως Αντιναύαρχος στην διπλωματική αποστολή του Λονδίνου και το 1947 έλαβε την τιμητική θέση του υπασπιστή του Βασιλέως Γεωργίου Β'. Το 1963 ανακηρύχθηκε επίτιμος Αρχηγός ΓΕΝ.
Συνέγραψε το έργο "Ο ναυτικός πόλεμος του 1940 όπως τον έζησα" (1950).
Απεβίωσε στις 10 Απριλίου 1965.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Ελλάδα) Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Ναυτικών
Πλατεία των Λαχανοφοινίκων
Η Πλατεία των Λαχανοφοινίκων (γαλλικά: Place des Palmistes) είναι η κύρια πλατεία της πόλεως της Καγιέν, στη Γαλλική Γουιάνα. Στο κέντρο της ευρίσκεται η Στήλη της Δημοκρατίας, ανεγερθείσα το 1890 για τον εορτασμό της Κατάληψης της Βαστίλης και του τέλους της απόλυτης μοναρχίας, ενώ περιλαμβάνει, επίσης, Άγαλμα του Φελίξ Εμπουέ.
Η πλατεία είναι κατηγοριοποιημένη ως ιστορικό μνημείο μέσω νομοθετικού διατάγματος στις 9 Μαρτίου 1999.
Παραπομπές
Λαχανοφοινικων * Κατηγορία:Πλατείες ιστορικά μνημεία στη Γαλλία Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στην Καγιέν Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία κατηγοριοποιημένα το 1999
Δήμος Ωρωπίων
Ο δήμος Ωρωπίων ήταν δήμος της ανατολικής Αττικής που σχηματίστηκε το 2002 από την συνένωση των πρώην κοινοτήτων Ωρωπού, Σκάλας Ωρωπού και Νέων Παλατίων. Βρισκόταν στο νοτειοανατολικό άκρο της Αττικής και συνόρευε με τις κοινότητες Συκάμινου, Μαρκοπούλου Ωρωπού και Μαλακάσας. Έδρα του ήταν η Σκάλα Ωρωπού. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης την 1-1-2011, ο δήμος Ωρωπίων συνενώθηκε μαζί με άλλους δήμους στον διευρυμένο Δήμο Ωρωπού.
Ορεινός σκύλος Βέρνης
Ο ορεινός σκύλος Βέρνης (Berner Sennenhund) είναι μεγάλη φυλή σκύλου, μία από τις τέσσερις φυλές σκυλιών τύπου Ζένενχουντ από τις ελβετικές Άλπεις. Το όνομα Ζένενχουντ προέρχεται από το γερμανικό Ζέννε ("αλπικός βοσκότοπος") και το Χουντ (κυνηγόσκυλο / σκύλος), καθώς συνόδευαν τους αλπικούς βοσκούς και γαλακτοπαραγωγούς που ονομάζονται Ζεν, Μπέρνερ (ή Βερνέζοι) με αναφορά στην περιοχή της προέλευσης της φυλής, στο καντόνι της Βέρνης. Αυτό το ορεινό σκυλί διατηρήθηκε αρχικά ως γενικός σκύλος. Η φυλή ιδρύθηκε επισήμως το 1907. Το 1937, ο Αμερικανός Σύλλογος Κέννελ το αναγνώρισε, και σήμερα ο σύλλογος το κατατάσσει ως μέρος της ομάδας εργασίας του.
Δήμος Ωρωπίων
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011):
Δήμος Ωρωπίων 1871-1912
Δήμος με όνομα δήμος Ωρωπίων υπήρξε στην Αττική στο διάστημα 1871-1912. Προέκυψε από μετονομασία του παλαιότερου δήμου Πειραίας σε δήμο Ωρωπίων και περιλάμβανε τους οικισμούς: Σκάλα, Αυλώνας (Κακοσάλεσι), Μαλακάσα,  Συκάμινο, Μαρκόπουλο Ωρωπού,  Κάλαμος ,  Άγιοι Απόστολοι και Μίλεσι. Ο δήμος διατηρήθηκε μέχρι το 1912 οπότε διασπάστηκε στις κοινότητες Σκάλας Ωρωπού, Ωρωπού, Μαρκοπούλου Ωρωπού, Καλάμου και Σαλεσίου (Αυλώνος).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
Ορεινός σκύλος Βέρνης
Ο ορεινός σκύλος Βέρνης είναι φιλικός προς άλλα ζώα και πολύ καλό σκυλί φύλακας. Τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Δεν αντέχει τη ζέστη. Το προσδόκιμο ζωής του είναι επτά με οκτώ έτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές σκύλων
Υψηλή Ράχη Αχαΐας
Η Υψηλή Ράχη είναι οικισμός στο νεοπαγή Δήμο Δυτικής Αχαΐας.
Ιστορία
Στην περιοχή η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως ευρήματα από την εποχή του Μυκηναϊκού Πολιτισμού.
Το όνομα του χωριού αντανακλά τη μορφολογία της περιοχής, δηλ. τοποθεσία με λόφους, πλαγιές. Ο ιστορικός Κώστας Τριανταφύλλου αναφέρει, εσφαλμένα, ότι το παλιό όνομα του οικισμού ήταν "Γουρνοκουμασαίικα", δηλ. ταυτίζει τον οικισμό με την ομώνυμη συνοικία των Λουσικών, που υπήρξε διακριτός οικισμός την περίοδο 16/05/1928-07/04/1951.
Διοικητική εξέλιξη
Την 16/05/1928 αναγνωρίστηκε ως οικισμός και προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σουδενέϊκων (νυν Λουσικά). Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Ωλενίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Δημογραφικά στοιχεία
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
4η Μεραρχία Πεζικού (Ηνωμένο Βασίλειο)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ένοπλες δυνάμεις
Μοριακός συναρμολογητής
Ένας μοριακός συναρμολογητής, όπως ορίζεται από τον K. Eric Drexler, είναι μια "προτεινόμενη συσκευή ικανή να καθοδηγεί χημικές αντιδράσεις τοποθετώντας αντιδρώντα μόρια με ατομική ακρίβεια". Ο μοριακός συναρμολογητής είναι ένα είδος μοριακής μηχανής. Ορισμένα βιολογικά μόρια, όπως τα ριβοσώματα, ταιριάζουν σε αυτόν τον ορισμό. Αυτό συμβαίνει επειδή λαμβάνουν οδηγίες από το αγγελιοφόρο RNA και στη συνέχεια συναρμολογούν συγκεκριμένες αλληλουχίες αμινοξέων για την κατασκευή πρωτεϊνικών μορίων. Ωστόσο, ο όρος "μοριακός συναρμολογητής" αναφέρεται συνήθως σε θεωρητικές συσκευές ανθρώπινης κατασκευής.
Μανβιλέρ
Το Μανβιλέρ ( Μαϊβάιλερ  ; Φραγκονικά της Λωρραόνης Μαϊβίλα) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Μοριακός συναρμολογητής
Το παρόν άρθρο πραγματεύεται κυρίως τους "μοριακούς συναρμολογητές" με τη δημοφιλή έννοια. Σε αυτές περιλαμβάνονται υποθετικές μηχανές που χειρίζονται μεμονωμένα άτομα και μηχανές με ικανότητες αυτοαναπαραγωγής που μοιάζουν με οργανισμούς, κινητικότητα, ικανότητα κατανάλωσης τροφής κ.ο.κ. Αυτές είναι αρκετά διαφορετικές από συσκευές που απλώς (όπως ορίζεται παραπάνω) "καθοδηγούν χημικές αντιδράσεις τοποθετώντας αντιδρώντα μόρια με ατομική ακρίβεια".
Μανβιλέρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Μοριακός συναρμολογητής
Επειδή συνθετικοί μοριακοί συναρμολογητές δεν έχουν ποτέ κατασκευαστεί και λόγω της σύγχυσης σχετικά με την έννοια του όρου, έχει υπάρξει μεγάλη διαμάχη σχετικά με το αν οι "μοριακοί συναρμολογητές" είναι δυνατοί ή απλώς επιστημονική φαντασία. Η σύγχυση και η διαμάχη οφείλονται επίσης στην κατάταξή τους στη νανοτεχνολογία, η οποία είναι ένας ενεργός τομέας εργαστηριακής έρευνας που έχει ήδη εφαρμοστεί στην παραγωγή πραγματικών προϊόντων- ωστόσο, μέχρι πρόσφατα, δεν είχαν γίνει ερευνητικές προσπάθειες για την πραγματική κατασκευή "μοριακών συναρμολογητών".
Παρ' όλα αυτά, μια εργασία του 2013 από την ομάδα του David Leigh, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science, περιγράφει λεπτομερώς μια νέα μέθοδο σύνθεσης ενός πεπτιδίου με τρόπο που να προσδιορίζει την αλληλουχία, χρησιμοποιώντας μια τεχνητή μοριακή μηχανή που καθοδηγείται από ένα μοριακό σκέλος. Αυτό λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που ένα ριβόσωμα κατασκευάζει πρωτεΐνες συναρμολογώντας αμινοξέα σύμφωνα με ένα σχέδιο αγγελιοφόρου RNA. Η δομή της μηχανής βασίζεται σε ένα ροταξάνιο, το οποίο είναι ένας μοριακός δακτύλιος που ολισθαίνει κατά μήκος ενός μοριακού άξονα. Ο δακτύλιος φέρει μια θειολική ομάδα η οποία αφαιρεί τα αμινοξέα κατά σειρά από τον άξονα, μεταφέροντάς τα σε μια θέση συναρμολόγησης πεπτιδίων. Το 2018, η ίδια ομάδα δημοσίευσε μια πιο εξελιγμένη εκδοχή αυτής της έννοιας, στην οποία ο μοριακός δακτύλιος μετακινείται κατά μήκος μιας πολυμερικής τροχιάς για να συναρμολογήσει ένα ολιγοπεπτίδιο που μπορεί να αναδιπλωθεί σε α-έλικας που μπορεί να εκτελέσει την εναντιοεκλεκτική εποξείδωση ενός παραγώγου χαλκόνης (με τρόπο που θυμίζει το ριβόσωμα που συναρμολογεί ένα ένζυμο). Σε μια άλλη εργασία που δημοσιεύθηκε στο Science τον Μάρτιο του 2015, χημικοί του Πανεπιστημίου του Ιλινόις αναφέρουν μια πλατφόρμα που αυτοματοποιεί τη σύνθεση 14 κατηγοριών μικρών μορίων, με χιλιάδες συμβατές δομικές μονάδες.
Το 2017 η ομάδα του David Leigh ανέφερε ένα μοριακό ρομπότ που μπορεί να προγραμματιστεί για να κατασκευάσει οποιοδήποτε από τα τέσσερα διαφορετικά στερεοϊσομερή ενός μοριακού προϊόντος, χρησιμοποιώντας έναν νανομηχανικό ρομποτικό βραχίονα για να μετακινήσει ένα μοριακό υπόστρωμα μεταξύ διαφορετικών αντιδραστικών θέσεων μιας τεχνητής μοριακής μηχανής. Ένα συνοδευτικό άρθρο του News and Views, με τίτλο "Ένας μοριακός συναρμολογητής", περιέγραφε τη λειτουργία του μοριακού ρομπότ ως ουσιαστικά ενός πρωτότυπου μοριακού συναρμολογητή.
Νανοεργοστάσια
Ένα νανοεργοστάσιο είναι ένα προτεινόμενο σύστημα στο οποίο οι νανομηχανές (που μοιάζουν με μοριακούς συναρμολογητές ή βιομηχανικούς ρομποτικούς βραχίονες) θα συνδυάζουν αντιδραστικά μόρια μέσω της μηχανοσύνθεσης για να κατασκευάζουν μεγαλύτερα ατομικά ακριβή μέρη. Αυτά, με τη σειρά τους, θα συναρμολογούνταν με μηχανισμούς τοποθέτησης διαφόρων μεγεθών για την κατασκευή μακροσκοπικών (ορατών) αλλά ακόμα ατομικά ακριβών προϊόντων.
Το 2005, ο John Burch, σε συνεργασία με τον Drexler, δημιούργησε μια ταινία μικρού μήκους με ηλεκτρονικό κινούμενο σχέδιο του νανοεργοστασίου. Τέτοια οράματα αποτέλεσαν αντικείμενο πολλών συζητήσεων, σε διάφορα πνευματικά επίπεδα. Κανείς δεν έχει ανακαλύψει ένα ανυπέρβλητο πρόβλημα με τις υποκείμενες θεωρίες και κανείς δεν έχει αποδείξει ότι οι θεωρίες μπορούν να μεταφραστούν στην πράξη. Ωστόσο, η συζήτηση συνεχίζεται, με μέρος της να συνοψίζεται στο άρθρο για τη μοριακή νανοτεχνολογία.
Αυτοαναπαραγωγή
Οι "μοριακοί συναρμολογητές" έχουν συγχέεται με τις αυτοαναπαραγόμενες μηχανές. Για την παραγωγή μιας πρακτικής ποσότητας ενός επιθυμητού προϊόντος, το μέγεθος της νανοκλίμακας ενός τυπικού παγκόσμιου μοριακού συναρμολογητή επιστημονικής φαντασίας απαιτεί έναν εξαιρετικά μεγάλο αριθμό τέτοιων συσκευών. Ωστόσο, ένας μόνο τέτοιος θεωρητικός μοριακός συναρμολογητής θα μπορούσε να προγραμματιστεί να αυτοαναπαράγεται, κατασκευάζοντας πολλά αντίγραφα του εαυτού του. Αυτό θα επέτρεπε έναν εκθετικό ρυθμό παραγωγής. Στη συνέχεια, αφού υπάρξουν επαρκείς ποσότητες μοριακών συναρμολογητών, θα μπορούσαν να επαναπρογραμματιστούν για την παραγωγή του επιθυμητού προϊόντος. Ωστόσο, εάν η αυτοαναπαραγωγή των μοριακών συναρμολογητών δεν περιοριζόταν, τότε θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανταγωνισμό με τους φυσικούς οργανισμούς. Αυτό έχει ονομαστεί οικοφαγία ή πρόβλημα της γκρίζας γκάμας.
Μια μέθοδος για την κατασκευή μοριακών συναρμολογητών είναι η μίμηση των εξελικτικών διαδικασιών που χρησιμοποιούν τα βιολογικά συστήματα. Η βιολογική εξέλιξη εξελίσσεται με τυχαία παραλλαγή σε συνδυασμό με την απομάκρυνση των λιγότερο επιτυχημένων παραλλαγών και την αναπαραγωγή των πιο επιτυχημένων παραλλαγών. Η παραγωγή πολύπλοκων μοριακών συναρμολογητών θα μπορούσε να εξελιχθεί από απλούστερα συστήματα, αφού "ένα πολύπλοκο σύστημα που λειτουργεί, βρίσκεται πάντα ότι έχει εξελιχθεί από ένα απλό σύστημα που λειτουργούσε. . . Ένα πολύπλοκο σύστημα που σχεδιάστηκε από το μηδέν δεν λειτουργεί ποτέ και δεν μπορεί να επιδιορθωθεί για να λειτουργήσει. Πρέπει να ξεκινήσετε από την αρχή, ξεκινώντας από ένα σύστημα που λειτουργεί". Ωστόσο, οι περισσότερες δημοσιευμένες οδηγίες ασφαλείας περιλαμβάνουν "συστάσεις κατά της ανάπτυξης ... σχεδίων αντιγραφέων που επιτρέπουν την επιβίωση μεταλλάξεων ή την εξέλιξη".
Τα περισσότερα σχέδια συναρμολογητών διατηρούν τον "πηγαίο κώδικα" εκτός του φυσικού συναρμολογητή. Σε κάθε βήμα μιας διαδικασίας κατασκευής, το βήμα αυτό διαβάζεται από ένα συνηθισμένο αρχείο υπολογιστή και "μεταδίδεται" σε όλους τους συναρμολογητές. Εάν κάποιος συναρμολογητής βρεθεί εκτός εμβέλειας του συγκεκριμένου υπολογιστή, ή όταν διακοπεί η σύνδεση μεταξύ του συγκεκριμένου υπολογιστή και των συναρμολογητών, ή όταν ο συγκεκριμένος υπολογιστής αποσυνδεθεί από την πρίζα, οι συναρμολογητές σταματούν να αναπαράγονται. Μια τέτοια "αρχιτεκτονική μετάδοσης" είναι ένα από τα χαρακτηριστικά ασφαλείας που συνιστώνται από τις "Κατευθυντήριες γραμμές Foresight για τη μοριακή νανοτεχνολογία", και ένας χάρτης του χώρου σχεδιασμού των αντιγραφέων 137 διαστάσεων που δημοσιεύθηκε πρόσφατα από τους Freitas και Merkle παρέχει πολυάριθμες πρακτικές μεθόδους με τις οποίες οι αντιγραφείς μπορούν να ελέγχονται με ασφάλεια με καλό σχεδιασμό.
Drexler and Smalley debate
Ένας από τους πιο ειλικρινείς επικριτές ορισμένων εννοιών των "μοριακών συναρμολογητών" ήταν ο καθηγητής Richard Smalley (1943-2005), ο οποίος κέρδισε το βραβείο Νόμπελ για τη συμβολή του στον τομέα της νανοτεχνολογίας. Ο Smalley πίστευε ότι τέτοιου είδους συναρμολογητές δεν ήταν φυσικά δυνατοί και εισήγαγε επιστημονικές αντιρρήσεις εναντίον τους. Οι δύο κύριες τεχνικές αντιρρήσεις του ονομάστηκαν "πρόβλημα των χοντρών δακτύλων" και "πρόβλημα των κολλώδων δακτύλων". Πίστευε ότι αυτά θα απέκλειαν τη δυνατότητα "μοριακών συναρμολογητών" που θα λειτουργούσαν με την ακριβή επιλογή και τοποθέτηση μεμονωμένων ατόμων. Ο Drexler και οι συνεργάτες του απάντησαν σε αυτά τα δύο ζητήματα σε μια δημοσίευση του 2001.
Ο Smalley πίστευε επίσης ότι οι εικασίες του Drexler σχετικά με τους αποκαλυπτικούς κινδύνους των αυτοαναπαραγόμενων μηχανών που έχουν εξομοιωθεί με τους "μοριακούς συναρμολογητές" θα απειλούσαν τη δημόσια υποστήριξη για την ανάπτυξη της νανοτεχνολογίας. Για να αντιμετωπιστεί η συζήτηση μεταξύ του Drexler και του Smalley σχετικά με τους μοριακούς συναρμολογητές, το Chemical & Engineering News δημοσίευσε ένα σημείο-αντίλογο που αποτελούνταν από μια ανταλλαγή επιστολών που ασχολήθηκαν με τα θέματα.
Ρύθμιση
Οι εικασίες σχετικά με τη δύναμη των συστημάτων που έχουν ονομαστεί "μοριακοί συναρμολογητές" πυροδότησαν μια ευρύτερη πολιτική συζήτηση σχετικά με τις επιπτώσεις της νανοτεχνολογίας. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι η νανοτεχνολογία είναι ένας πολύ ευρύς όρος και θα μπορούσε να συμπεριλάβει τους "μοριακούς συναρμολογητές". Η συζήτηση για τις πιθανές επιπτώσεις των φανταστικών μοριακών συναρμολογητών έχει προκαλέσει εκκλήσεις για ρύθμιση της τρέχουσας και της μελλοντικής νανοτεχνολογίας. Υπάρχουν πολύ πραγματικές ανησυχίες σχετικά με τις πιθανές επιπτώσεις της νανοτεχνολογίας στην υγεία και την οικολογία που ενσωματώνεται στα παραγόμενα προϊόντα. Η Greenpeace, για παράδειγμα, ανέθεσε μια έκθεση σχετικά με τη νανοτεχνολογία στην οποία εκφράζει την ανησυχία της για την τοξικότητα των νανοϋλικών που έχουν εισαχθεί στο περιβάλλον. Ωστόσο, κάνει μόνο περαστικές αναφορές στην τεχνολογία "συναρμολόγησης". Η Βασιλική Εταιρεία του Ηνωμένου Βασιλείου και η Βασιλική Ακαδημία Μηχανικής ανέθεσαν επίσης μια έκθεση με τίτλο "Νανοεπιστήμη και νανοτεχνολογίες: ευκαιρίες και αβεβαιότητες" σχετικά με τις ευρύτερες κοινωνικές και οικολογικές επιπτώσεις της νανοτεχνολογίας. Η έκθεση αυτή δεν εξετάζει την απειλή που συνιστούν οι δυνητικοί λεγόμενοι "μοριακοί συναρμολογητές".
Επίσημη επιστημονική ανασκόπηση
Το 2006, η Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ δημοσίευσε την έκθεση μιας μελέτης για τη μοριακή κατασκευή ως μέρος μιας μεγαλύτερης έκθεσης με τίτλο "A Matter of Size": Triennial Review of the National Nanotechnology Initiative Η επιτροπή μελέτης εξέτασε το τεχνικό περιεχόμενο των Νανοσυστημάτων και στο συμπέρασμά της αναφέρει ότι καμία τρέχουσα θεωρητική ανάλυση δεν μπορεί να θεωρηθεί οριστική όσον αφορά διάφορα ζητήματα δυνητικής απόδοσης του συστήματος και ότι οι βέλτιστες διαδρομές για την εφαρμογή συστημάτων υψηλής απόδοσης δεν μπορούν να προβλεφθούν με βεβαιότητα. Συνιστά πειραματική έρευνα για την προώθηση της γνώσης στον τομέα αυτό:
"Αν και σήμερα μπορούν να γίνουν θεωρητικοί υπολογισμοί, το τελικά εφικτό εύρος των κύκλων χημικών αντιδράσεων, τα ποσοστά σφάλματος, η ταχύτητα λειτουργίας και η θερμοδυναμική απόδοση τέτοιων συστημάτων κατασκευής από κάτω προς τα πάνω δεν μπορούν να προβλεφθούν αξιόπιστα προς το παρόν. Έτσι, η τελικά επιτεύξιμη τελειότητα και πολυπλοκότητα των κατασκευασμένων προϊόντων, ενώ μπορούν να υπολογιστούν θεωρητικά, δεν μπορούν να προβλεφθούν με βεβαιότητα. Τέλος, τα βέλτιστα ερευνητικά μονοπάτια που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε συστήματα που υπερβαίνουν κατά πολύ τις θερμοδυναμικές αποδόσεις και άλλες δυνατότητες των βιολογικών συστημάτων δεν μπορούν να προβλεφθούν αξιόπιστα προς το παρόν. Η χρηματοδότηση της έρευνας που βασίζεται στην ικανότητα των ερευνητών να παράγουν πειραματικές επιδείξεις που συνδέονται με αφηρημένα μοντέλα και καθοδηγούν το μακροπρόθεσμο όραμα είναι η πλέον κατάλληλη για την επίτευξη αυτού του στόχου."
Grey goo
Ένα πιθανό σενάριο που έχει οραματιστεί είναι οι εκτός ελέγχου αυτοαναπαραγόμενοι μοριακοί συναρμολογητές με τη μορφή γκρίζας γλίτσας, οι οποίοι καταναλώνουν άνθρακα για να συνεχίσουν την αναπαραγωγή τους. Αν δεν ελεγχθεί, μια τέτοια μηχανική αντιγραφή θα μπορούσε δυνητικά να καταναλώσει ολόκληρες οικοπεριοχές ή ολόκληρη τη Γη (οικοφαγία), ή θα μπορούσε απλώς να ανταγωνίζεται τις φυσικές μορφές ζωής για τους απαραίτητους πόρους, όπως ο άνθρακας, το ΑΤΡ ή το υπεριώδες φως (με το οποίο λειτουργούν ορισμένα παραδείγματα νανοκινητήρων). Ωστόσο, τα σενάρια της οικοφαγίας και της "γκρίζας γκάμας", όπως και οι συνθετικοί μοριακοί συναρμολογητές, βασίζονται σε υποθετικές τεχνολογίες που δεν έχουν ακόμη αποδειχθεί πειραματικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νανοτεχνολογία Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες
Μαιζρουά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ρεαλισμός (λογοτεχνία)
Ο ρεαλισμός στη λογοτεχνία μπορεί να έχει δύο σημασίες: γενικά την προσπάθεια για πιστή και αντικειμενική απόδοση της πραγματικότητας και ειδικότερα μια τάση που επικράτησε τον 19ο αι. κυρίως ως αντίδραση στις υπερβολές του ρομαντισμού. Η τάση αυτή εμφανίστηκε αρχικά στη Γαλλία με τα έργα των Ονορέ ντε Μπαλζάκ και Γκυστάβ Φλωμπέρ.
Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Ο Μπαλζάκ στο έργο του "Ανθρώπινη Κωμωδία" και ειδικότερα στο τμήμα της με τίτλο "Μελέτες των ηθών" απεικόνισε το πανόραμα της γαλλικής κοινωνίας ("Σκηνές από τη ζωή της υπαίθρου", "Σκηνές από τη ζωή στο Παρίσι", "Σκηνές από τη στρατιωτική ζωή" κ.α.). Η απεικόνιση της ζωής έγινε με "επιστημονικό" τρόπο: ήταν αποτέλεσμα προσεκτικής παρατήρησης και είχε σκοπό την ολοκληρωμένη παρουσίαση των χαρακτήρων μέσω της συμπεριφοράς και την ερμηνεία αυτής.
Γουσταύος Φλωμπέρ
Το έργο "Μαντάμ Μποβαρύ" του Φλομπέρ (1857) είναι και αυτό κατ' εξοχήν δείγμα του ρεαλισμού στη λογοτεχνία, και μάλιστα είναι ρεαλιστικό όχι μόνο ως προς την τεχνοτροπία (ακριβής αναπαράσταση της ζωής, λεπτομερείς περιγραφές κ.α.) αλλά και ως προς το περιεχόμενο, το οποίο μπορεί να χαρακτηριστεί αντιρομαντικό, αφού απεικονίζει τις αρνητικές συνέπειες της ρομαντικής σκέψης στη ζωή μιας γυναίκας.
Ο ρεαλισμός στη νεοελληνική λογοτεχνία
Στη λογοτεχνία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους αρχικά κυριάρχησε ο ρομαντισμός. Έτσι κατά την περίοδο 1830-1880 σχεδόν όλα τα έργα είναι καθαρά ρομαντικά, αισθηματικά ή ιστορικά. Υπήρξαν όμως και κάποια δείγματα ρεαλισμού, χωρίς όμως αυτή η τάση να επικρατήσει. Τα πρώτα έργα ήταν:
Πράγματι, από το 1880 και μετά, η πεζογραφία στράφηκε στη σύγχρονη πραγματικότητα, ιδιαιτέρως αυτή της υπαίθρου, και επικράτησε η ρεαλιστική τεχνοτροπία. Ο ρεαλισμός όμως στη νεοελληνική λογοτεχνία εμφανίστηκε διαφοροποιημένος από τον ευρωπαϊκό ρεαλισμό κυρίως για τον λόγο ότι η επίδραση των ξένων μυθιστορημάτων εθεωρείτο επιβλαβής για τα ήθη του λαού, ιδιαίτερα των νέων και των γυναικών. Έτσι οι συγγραφείς ενθαρρύνονταν να επιλέξουν θέματα από την "αγνή" αγροτική ζωή (την οποία οι περισσότεροι νοσταλγούσαν). Γι' αυτό η τάση που επικράτησε στη νεοελληνική λογοτεχνία από το 1880 ως τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η ηθογραφία, δηλαδή αρχικά απεικόνιση της αγροτικής ζωής, συνήθως με εξιδανικευμένο και ειδυλλιακό τρόπο, και έπειτα της αστικής ζωής.
Κυριότεροι εκπρόσωποι της ρεαλιστικής ηθογραφίας εκείνης της περιόδου είναι οι:
Στις αρχές του 20ου αι. εμφανίζονται συγγραφείς με εντονότερο κοινωνικό προβληματισμό -συχνά ιδεολογικά χρωματισμένο- που αντλούν την έμπνευσή τους από την αστική ζωή και εκθέτουν στα έργα τον προβληματισμό τους για κοινωνικά θέματα. Οι κυριότεροι από αυτούς είναι: Στα μέσα του 20ου αιώνα εμφανίζεται και άλλη μια γενιά συγγραφέων η οποία χρησιμοποιεί τον κοινωνικό ρεαλισμό ως κύριο θέμα στο περιεχόμενο των έργων τους.Αντλούν την εμπνευσή τους απο τον αστικό βίο αλλά μερικές φορές αναφέρονται και στον υπαίθριο.Οι ιστορικές αλλαγές όπως:,ο εμφύλιος,η κυβέρνηση της νέας δεξιάς,τα ιουλιανά,η χούντα των συνταγματαρχών και η μεταπολίτευση είναι εντονότατα αποτυπωμένες στα βιβλία τους και είναι αυτές που πλαισιώνουν τους κοινωνικούς τους προβληματισμούς.Ευδιάκριτος είναι και ο προβληματισμός τους για τα πολιτικά θέματα .Κυριότεροι εκπρόσωποι είναι:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρεαλισμός (λογοτεχνία)
Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ
Το Σρι Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ τζι (Παντζάμπι: ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ) αποτελεί το κύριο γραπτό κείμενο της μονοθεϊστικής θρησκείας του Σιχισμού, και θεωρείται από τους Σιχ ως ο τελευταίος, ανώτατος άρχοντας κι αιώνιος ζώντας Γκουρού μετά τους δέκα ανθρώπους Γκουρού της θρησκείας. Το Αντί Γκραντ, η πρώτη απόδοση του βιβλίου, συντάχθηκε από τον πέμπτο Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Αρντζάν (1563-1606). Ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, ο δέκατος Σιχ-Γκουρού, δεν πρόσθεσε στο Αντι Γκραντ κανέναν από τους δικούς του ύμνους, πρόσθεσε ωστόσο όλους τους 115 ύμνους του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, του ένατου Σιχ-Γκουρου, και δήλωσε το κείμενο ως τον διάδοχό του. Αυτή η δεύτερη απόδοση του βιβλίου έγινε γνωστή ως Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ και κάποιες φορές, αναφέρεται επίσης ως Αντί Γκραντ.
Το κείμενο αποτελείται από 1430 ανγκς (σελίδες) και 6000 σάμπαντς (γραμμές σύνθεσης), οι οποίες παρέχονται ποιητικά και ορίζονται από μία ρυθμική αρχαία βόρεια Ινδική κλασική μορφή μουσικής. Ο κύριος όγκος του κειμένου χωρίζεται σε 31 ράγκας, με το κάθε Γκραντ ράγκα να υποδιαιρείται ανάλογα με το μήκος και τον συγγραφέα. Οι ύμνοι στο κείμενο είναι οργανωμένοι με βάση, πρωτίστως, τα ράγκας στα οποία διαβάζονται. Το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ είναι γραμμένο με το αλφάβητο Γκουρμούχι, σε διάφορες διαλέκτους, συμπεριλαμβανομένων των Λάντα (Δυτικά Παντζάμπι), Μπρατζ Μπάσα, Χαριμπόλι, Σανσκριτικά, Σίντι και Περσικά. Αντίγραφα σε αυτές τις διαλέκτους συχνά φέρουν τον γενικό τίτλο Σαντ Μπάσα.
Το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ συγκροτείται κυρίως από διδασκαλίες έξι Σιχ-Γκουρού· των Γκουρού Νάνακ, Γκουρού Ανγκάντ, Γκουρού Αμάρ Ντας, Γκουρού Ραμ Ντας, Γκουρού Αρντζάν και Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ. Περιέχει επίσης ποιητικές διδασκαλίες δεκατριών αγίων ποιητών του Ινδουιστικού κινήματος Μπάκτι και δύο Μουσουλμάνων Σούφι ποιητών.
Το όραμα στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ είναι αυτό μίας κοινωνίας βασισμένης στη θεϊκή δικαιοσύνη χωρίς κανενός είδους καταπίεση. Ενώ το Γκραντ αναγνωρίζει και σέβεται τα γραπτά κείμενα του Ινδουισμού και του Ισλαμισμού, δεν υπαινίσσεται ηθική συμφιλίωση με καμία από αυτές τις θρησκείες. Το βιβλίο είναι τοποθετημένο στους γκουντβάρας (Σιχ ναοί). Ένας Σιχ τυπικά υποκλίνεται ή ξαπλώνει μπροστά του όταν εισέρχεται στον ναό. Το Γκραντ τιμάται ως το αιώνιο γκουρμπάνι και ως η πνευματική εξουσία στον Σιχισμό.
Ιστορία
Ο Γκουρού Νάνακ Ντεβ συνέθεσε ύμνους, οι οποίοι απαγγέλλονταν από τους ακολούθους του σε μελοποιημένα ράγκα. Ο διάδοχός του, Γκουρού Ανγκάντ, άνοιξε κέντρα όπου διένειμε αυτούς τους ύμνους. Η κοινότητα τους τραγουδούσε και οι βοηθοί του συνέλεγαν δωρεές. Αυτή η παράδοση συνεχίστηκε επίσης και από τον τρίτο, αλλά και από τον τέταρτο Σιχ-Γκουρού. Ο πέμπτος Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Αρντζάν, ανακάλυψε πως ο μεγαλύτερος αδελφός ο οποίος διεκδικούσε τη θέση του ως Σιχ-Γκουρού, Πρίτι Τσαντ, κατείχε αντίγραφο των ύμνων των πρώτων Γκουρού, τους οποίους διένειμε μαζί με δικούς του ύμνους. Ο Γκουρού Αρντζάν θεώρησε αυτούς τους ύμνους νόθους και, με την όλη κατάσταση να του προκαλεί ανησυχία, οδηγήθηκε στην καθιέρωση μιας αυθεντικής ανθολογίας εγκεκριμένων ύμνων.
Ο Γκουρού Αρντζάν άρχισε να συντάσσει μία επίσημη, εγκεκριμένη εκδοχή των ιερών κειμένων της Σιχ κοινότητας. Έστειλε τους βοηθούς τους σε όλη την Ινδική υποήπειρο για να συλλέξουν τους ύμνους των Σιχ-Γκουρού που κυκλοφορούσαν κι έπεισε τον Μόχαν, τον γιο του Γκουρού Αμάρ Ντας, να του δώσει τη συλλογή των θρησκευτικών κειμένων των τριών πρώτων γκουρού. Καθώς οι βοηθοί του επέστρεψαν με τις συλλογές τους, ο Γκουρού Αρντζάν επέλεξε κι επεξεργάστηκε τους ύμνους που θεώρησε αυθεντικούς για να τους συμπεριλάβει στον Αντί Γκράντ, με τον Μπάι Γκούρντας να λειτουργεί ως ο γραφέας του βιβλίου. Αυτή η προσπάθεια παρήγαγε αρκετά πρόχειρα και χειρόγραφα, μερικά εκ των οποίων έχουν επιβιώσει μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Η παλαιότερη χειρόγραφη εκδοχή του Αντί Γκραντ που επιβίωσε μέχρι σήμερα είναι το χειρόγραφο 1245, το οποίο βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο Γκουρού Νάνακ Ντεβ στην Αμριτσάρ και χρονολογείται περί το 1599. Άλλες πρώιμες εκδοχές του Αντί Γκραντ με κάποιες παραλλαγές αποτελούν τα Μπαχοβάλ Πότι (περί το 1600), Βαντζάρα Πότι (περί το 1601) και Μπάι Ρούπα Πότι (περί το 1603).
Μία άλλη πρώιμη παραλλαγή χειρογράφου με το όνομα Γκουρού Χαρσαχάι Πότι, διατηρείτο από την κάστα Σόντχι και πιστεύεται πως είναι αυτό το οποίο υπήρχε πριν τη σύνταξη του Γκουρού Αρντζάν και το οποίο έδωσε στον μεγαλύτερο αδελφό του, Πρίτι Τσαντ. Αρχικά τοποθετήθηκε στην Αμριτσάρ, ενώ κατά τον 18ο αιώνα μετακινήθηκε και διατηρείτο στην Γκουρού Χαρσαχάι (35 χιλιόμετρα δυτικά της Φαριντκότ) μέχρι το 1969, οπότε η κυβέρνηση ζήτησε να εκτεθεί για τους εορτασμούς των 500 χρόνων από τη γέννηση του Γκουρού Νάνακ. Έτσι, για πρώτη φορά έπειτα από 200 χρόνια, μετακινήθηκε και εκτέθηκε για μικρό χρονικό διάστημα στην Πατιάλα. Ωστόσο, το 1970, κατά τη διάρκεια μια παρόμοιας μεταφοράς, αυτή η εκδοχή του Αντί Γκραντ κλάπηκε αλλά, διασώζονται φωτογραφίες κάποιων σελίδων του. Οι Σόντχι ισχυρίζονται πως αυτό το χειρόγραφο είναι το παλαιότερο και γραμμένο κατά ένα μέρος του από τον ίδιο τον Γκουρού Νάνακ. Ωστόσο, αυτοί οι ισχυρισμοί πρωτοεμφανίστηκαν αρκετά αργότερα κατά τον 17ο αιώνα, σε κείμενα που αποδίδονται στον Χαριτζί, τον εγγονό του Πρίτι Τσαντ. Βάση των στοιχείων και των φωτογραφιών που διασώζονται, είναι απίθανο ο Γκουρού Νάνακ να έγραψε ή να συντηρούσε ένα πότι. Τα χαρακτηριστικά της γραφής Γκουρμούχι και η γλώσσα υποδηλώνουν πως οι ύμνοι είναι αρκετά παλαιότεροι και πως οι προ-κανονικοί ύμνοι γράφτηκαν στα πρώτα χρόνια του Σιχισμού, και οι οποίοι διαφυλάχθηκαν από τους Σιχ-Γκουρού πριν την επεξεργασία του Γκουρού Αρντζάν. Η ύπαρξη του χειρόγραφου Γκουρού Χαρσαχάι πιστοποιεί την πρώιμη παράδοση της Σιχ γραφής, την ύπαρξή της σε ποικίλες μορφές και τον ανταγωνισμό ιδεών ως προς το περιεχόμενο, συμπεριλαμβανομένου και του Μουλ Μαντάρ. Αρκετές παραλλαγές μικρής σημασίας και τρεις σημαντικές αναθεωρήσεις του Αντί Γκραντ είναι γνωστές. Αυτές οι αναθεωρήσεις παρέχουν πληροφορίες για τον τρόπο που συντάχθηκαν, επεξεργάστηκαν και αναθεωρήθηκαν τα Σιχ κείμενα στο πέρασμα του χρόνου. Υπάρχει μία τέταρτη σημαντική εκδοχή με το όνομα Λαχώρη μπιρ, αλλά διαφέρει κυρίως στο πώς είναι διατεταγμένοι οι ύμνοι και οι τελευταίες σελίδες του Αντί Γκραντ.
Εκδόσεις
Το 1604, η πρώτη έκδοση των Σιχ κειμένων, το Αντί Γκραντ, ολοκληρώθηκε και εγκρίθηκε επίσημα από τον Γκουρού Αρντζάν. Τοποθετήθηκε μέσα στον Χαριμαντίρ Σαχίμπ (Χρυσός Ναός) και ο Μπάμπα Μπούντχα ήταν ο πρώτος αναγνώστης (γκράντι). Από τους Γκουρού Χάργκομπιντ, Χαρ Ράι και Χαρ Κρισάν δεν προστέθηκαν ύμνοι στο κείμενο. Κατά την Σιχ παράδοση, ο Γκουρού Χάργκομπιντ πιστώνεται με την προσθήκη των ράγκα μελωδιών για 9 από τα 22 Βαρς. Οι ύμνοι του ένατου Γκουρού, του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, προστέθηκαν στο κείμενο μετά τον αποκεφαλισμό του, από τον γιο και διάδοχό του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ.
Το 1704 στο Νταμντάμα Σαχίμπ, κατά τη διάρκειας ενός χρόνου διακοπής από τις σκληρές μάχες με τον Αοραντζέμπ, τον τότε Αυτοκράτορα της Μογγολικής Αυτοκρατορίας, ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ και ο Μπάι Μανί Σινγκ πρόσθεσαν στο Αντί Γκραντ τις θρησκευτικές συνθέσεις του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ δημιουργώντας την τελική εκδοχή του και αποκαλώντας το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ. Πριν την εκδοχή του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, υπήρχαν τρεις εκδοχές του Αντί Γκραντ με μικρές παραλλαγές, οι οποίες κυκλοφορούσαν στους Σιχ ναούς στην Ινδική υποήπειρο. Επιπρόσθετα, κυκλοφορούσαν αρκετές μη εγκεκριμένες εκδοχές, οι οποίες εκδόθηκαν από τις αιρέσεις που ιδρύθηκαν από έναν από τους γιους ή συγγενείς προηγούμενων Σιχ-Γκουρού, όπως ο Πρίτι Τσαντ, ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουρού Αρντζάν. Ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ εξέδωσε την οριστική τελική εκδοχή, η οποία περιλάμβανε τους ύμνους του πατέρα του, κλείνοντας τον κανόνα. Αυτό το χειρόγραφο ονομάστηκε Νταμντάμα μπιρ και ένα σπάνιο αντίγραφο (1707) διατηρείται σήμερα στην Τοσαχάνα στη Νάντεντ, στην πολιτεία της Ινδίας Μαχαράστρα. Οι συνθέσεις του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ δεν συμπεριλήφθηκαν στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, αλλά βρίσκονται στο Ντασβέν Παντσάχ κα Γκραντ, το οποίο είναι περισσότερο γνωστό ως Ντασάμ Γκραντ. Η σύνταξη και η κυκλοφορία της τελικής εκδοχής του Ντασάμ Γκραντ ολοκληρώθηκε από τον Μπάι Μανί Σινγκ.
Συνεισφέροντες
Παρακάτω, είναι ένας κατάλογος με τους συνεισφέροντες, των οποίων οι ύμνοι περιλαμβάνονται στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ: • Γκουρού Νάνακ Ντεβ
• Γκουρού Ανγκάντ
• Γκουρού Αμάρ Ντας
• Γκουρού Ραμ Ντας
• Γκουρού Αρντζάν
• Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ
• Άλλοι:
• Μπαμπά Τζαγιαντέβα
• Μπαμπά Φαρίντ
• Μπαμπά Ραμανάντ
• Μπαμπά Ναμντέβ
• Μπαμπά Τριλοτσάν
• Μπαμπά Παρμανάντ
• Μπαμπά Νταννά
• Μπαμπά Μπιχάν
• Μπαμπά Μπενί
• Μπαμπά Πίπα
• Μπαμπά Σαΐν
• Μπαμπά Σουρντάς
• Μπαμπά Σαντάνα
• Μπαμπά Ραβίντας
• Μπαμπά Καμπίρ
• Μπαμπά Σουντάρ
• Μπαλβάντ Ράι
• Μπατ Καλσάρ
• Μπατ Μπαάλχ
• Μπατ Μπίκα
• Μπατ Γκαϊγιάντ
• Μπατ Χαρμπάνς
• Μπατ Τζαλάπ
• Μπατ Κιράτ
• Μπατ Ματούρα
• Μπατ Ναλχ
• Μπατ Σαλχ
•
Χειρόγραφες εκδοχές
Τον 19ο και 20ο αιώνα, ανακαλύφθηκαν αρκετές χειρόγραφες εκδοχές του Αντί Γκραντ και των ύμνων του Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ. Αυτό οδήγησε σε ανταγωνιστικές θεωρίες σχετικά με την αυθεντικότητα και το πώς εξελίχθηκαν τα κείμενα του Σιχισμού με τον χρόνο. Υπάρχουν πέντε διαφορετικές απόψεις μελετητών:
Σύνθεση
Ολόκληρο το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ είναι γραμμένο στο αλφάβητο Γκουρμούχι, το οποίο τυποποιήθηκε από τον Γκουρού Ανγκάντ τον 16ο αιώνα. Σύμφωνα με τη Σιχ παράδοση και το Μαχμάν Πρακάς, ένα πρώιμο Σιχ χειρόγραφο, ο Γκουρού Ανγκάντ δίδαξε και διέδωσε το Γκουρμούχι έπειτα από πρόταση του Γκουρού Νάνακ Ντεβ, ο οποίος είχε επινοήσει τη Γκουρμούχι γραφή. Η λέξη γκουρμούχι μεταφράζεται ως «από το στόμα του γκουρού». Προέρχεται από κείμενα λάντα και χρησιμοποιήθηκε από την αρχή για τη σύνταξη των Σιχ κειμένων. Οι Σιχ προσδίδουν ένα υψηλό βαθμό ιερότητας στο αλφάβητο Γκουρμούχι. Αποτελεί το επίσημο αλφάβητο για την Παντζάμπι γραφή στην Ινδική πολιτεία του Παντζάμπ. Οι Γκουρού θεωρούσαν τη λατρεία του Θεού μέσω του σαμπάντ κιρτάν ως το καλύτερο μέσο για την επίτευξη της κατάστασης ευδαιμονίας, η οποία οδηγούσε στην ένωση με τον Θεό. Το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ διαιρείται σε μουσικές συνθέσεις ή ράγκας σε 1,430 σελίδες, γνωστές στη Σιχ παράδοση ως ανγκς (άκρα). Μπορεί να κατηγοριοποιηθεί σε δύο τμήματα:
Η λέξη ράγκα αναφέρεται στο «χρώμα» και, πιο συγκεκριμένα, στο συναίσθημα ή τη διάθεση που δημιουργείται από έναν συνδυασμό ή μία σειρά τόνων. Ένα ράγκα αποτελείται από μία σειρά μελωδικών μοτίβων, βασισμένων σε μία καθορισμένη κλίμακα ή ένα μουσικό στυλ των εφτά ψαλμών Σουάρα, οι οποίοι προσφέρουν μία βασική δομή πάνω στην οποία ερμηνεύει ο μουσικός. Τα Γκουρμπάνι ραγκς δεν εξαρτώνται από τον χρόνο.
Σημασία και ρόλος στον Σιχισμό
Το 1708, ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ ονομάτισε το Αντί Γκραντ ως τον «Γκουρού των Σιχ». Το γεγονός καταγράφηκε σε ένα Μπατ Βαχί (βιβλίο ποιητή) από έναν αυτόπτη μάρτυρα, τον Ναρμπούντ Σινγκ, ο οποίος ήταν ποιητής του δικαστηρίου Ρατζπούτ, το οποίο συσχετιζόταν με τους γκουρού. Από τότε, οι Σιχ έχουν αποδεχτεί το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, το ιερό κείμενο, ως τον αιώνιο ζώντα Γκουρού τους, την ενσωμάτωση των δέκα Σιχ Γκουρού και τον υψηλότερο θρησκευτικό και πνευματικό οδηγό τους. Το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ παίζει έναν κεντρικό ρόλο στην καθοδήγηση του τρόπου ζωής ενός Σιχ.
Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει ή να τροποποιήσει το οτιδήποτε βρίσκεται γραμμένο από τους Σιχ-Γκουρού στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ. Αυτό συμπεριλαμβάνει προτάσεις, λέξεις, δομή, γραμματική και νοήματα. Αυτή η παράδοση τέθηκε από τον Γκουρού Χαρ Ράι. Όταν έστειλε τον μεγαλύτερο γιο του, Ραμ Ράι, ως εκπρόσωπο στον αυτοκράτορα της Μογγολικής Αυτοκρατορίας Αοραντζέμπ, ο Αυτοκράτορας έφερε ενστάσεις για μια στροφή που βρισκόταν μέσα στο Σιχ κείμενο. Η φράση έλεγε: «ο πηλός από τον τάφο ενός Μουσουλμάνου πλάθεται σε έναν ακατέργαστο σβόλο», φράση την οποία ο Αυτοκράτορας θεώρησε προσβολή για τον Ισλάμ και ο Ραμ Ράι επιχείρησε να τον ευχαριστήσει, εξηγώντας πως το κείμενο ήταν ψευδές και το τροποποίησε, αντικαθιστώντας τη λέξη «Μουσουλμάνος (Musalman)» με τη λέξη «άπιστος, κακός (Beiman)», την οποία κι ενέκρινε ο Αοραντζέμπ. Η προθυμία του να αλλάξει αυτή τη μία λέξη οδήγησε τον Γκουρού Χαρ Ράι να αφορίσει τον μεγαλύτερο γιο του και να χρίσει τον μικρότερο ως διάδοχό του.
Αντιμετώπιση και τοποθέτηση
Το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ είναι πάντα το επίκεντρο σε έναν γκουντβάρα, τοποθετημένο σε μία ανυψωμένη πλατφόρμα γνωστή ως Ταχτ (θρόνος), με την κοινότητα των πιστών να κάθεται στο πάτωμα και να υποκλίνεται μπροστά του ως ένδειξη σεβασμού. Το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ λαμβάνει την υψηλότερη τιμή και σεβασμό στη Σιχ κοινότητα. Οι Σιχ καλύπτουν τα κεφάλια τους και βγάζουν τα παπούτσια τους όταν βρίσκονται στον ίδιο χώρο με αυτό το ιερό κείμενο, τον αιώνιο ζώντα γκουρού τους. Το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ συνήθως μεταφέρεται επί της κεφαλής ως ένδειξη σεβασμού, δεν αγγίζεται ποτέ με άπλυτα χέρια και δεν τοποθετείται ποτέ στο πάτωμα. Παρακολουθείται με βασιλικές τιμές, τοποθετημένο και καλυμμένο μέσα σε έναν θόλο.
Τη φροντίδα του Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ αναλαμβάνει ο Γκράντι, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την απαγγελία των ιερών ύμνων και την καθοδήγηση των Σιχ προσευχών. Ο Γκράντι ενεργεί επίσης ως επιστάτης του Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, διατηρώντας το καλυμμένο με καθαρά ρούχα, γνωστά ως ρουμάλα, για να το προστατέψει από τη ζέστη και τη σκόνη. Όταν δεν χρησιμοποιείται για κάποια τελετουργία, το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ «ξεκουράζεται» σε ένα μάντζι σαχίμπ, καλυμμένο με τα ρουμάλα.
Τελετουργικά
Υπάρχουν διάφορα τελετουργικά τα οποία λαμβάνουν χώρα καθημερινά στους μεγάλους Σιχ γκουντβάρας (Σιχ ναούς), όπως για παράδειγμα στον Χρυσό Ναό. Αυτά τα τελετουργικά αντιμετωπίζουν το ιερό κείμενο ως ζωντανό πρόσωπο, έναν σεβάσμιο Γκουρού. Τα τελετουργικά συμπεριλαμβάνουν:
Μεταφράσεις
Ο Έρνεστ Τραμπ, ένας Γερμανός φιλόλογος ο οποίος συνδεόταν με Χριστιανούς ιεραποστόλους, δημοσίευσε την πρώτη φιλολογική μελέτη και μία μεγάλη, αλλά ανολοκλήρωτη, μετάφραση του Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ το 1877, έπειτα από 8 χρόνια μελέτης του κειμένου και συνεντεύξεων με τους Σιχ διανοούμενους της εποχής του. Ο Τραμπ συμπεριέλαβε την κριτική του για το Σιχ κείμενο στον πρόλογο και στα εισαγωγικά τμήματα του βιβλίου γράφοντας: «Ο Σιχισμός είναι μία ελαττωμένη θρησκεία, η οποία σύντομα θα ανήκει στην ιστορία». Αρκετοί από τη Σιχ κοινότητα θεώρησαν αυτά τα σχόλια στο βιβλίο της μετάφρασής του «εξαιρετικά προσβλητικά». Σύμφωνα με τον Ινδολόγο, Μαρκ Γιεργκενσμάγιερ, αν παραβλέψουμε τα κακά σχόλια του Τραμπ, ήταν ένας Γερμανός γλωσσολόγος και τα χρόνια της μελέτης του, των μεταφράσεων, καθώς επίσης και οι σημειώσεις του πάνω στο πεδίο του Σιχισμού και οι συνομιλίες του με τους Σιχ του Χρυσού Ναού παραμένουν μία πολύτιμη αναφορά για τους πιο σύγχρονους μελετητές. Ενώ ο Αχάγια Κουμάρ θεώρησε πως η μετάφραση του Τραμπ είναι «κυριολεκτική και μηχανική» δίνοντας έμφαση στην ακρίβεια και διατηρώντας σχολαστικά τις λέξεις καθώς και τη σύνταξη των αυθεντικών στροφών, αποφεύγοντας οποιαδήποτε δημιουργική και εφευρετική επαναδιατύπωση, ο Άρβιντ-Παλ Σινγκ Μαντέρ σημείωσε την καθαρή επιρροή από τις Βραχμανικές κλίσεις των Νιρμάλα συνεργατών του, μιας τάξης Σιχ οι οποίοι απολάμβαναν καιρό την υποστήριξη της Βρετανίας, καθώς βοήθησαν στο να διατηρηθούν υπό έλεγχο τα «εχθρικά» στοιχεία. Για παράδειγμα, προέτρεψαν τον Τραμπ να παραλείψει στη μετάφρασή του το νούμερο «ένας» στη φράση Ik Oankar, σε μια προσπάθεια να φέρουν το κείμενο πιο κοντά στην ερμηνεία των σεκτών που είναι Βραχμανικά επηρεασμένη, η οποία διαφέρει από την ερμηνεία της ορθόδοξης Χάλσα. Η μετάφραση του Τραμπ θεωρήθηκε πρόκληση για την ήδη καθιερωμένη άποψη της διοίκησης πως οι Σιχ ήταν μία ξεχωριστή κοινότητα, παρακινώντας τη Χάλσα να κάνει τη δική της μετάφραση. Ο Τραμπ, όπως και οι άλλοι μεταφραστές, είχαν ανατεθεί από την αποικιακή διοίκηση.
Ο Μαξ Άρθουρ Μακώλιφ, ένας Βρετανός δημόσιος υπάλληλος, ήταν ο επόμενος που δημοσίευσε μεταφρασμένο μεγάλο μέρος του Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, καλύπτοντας τα ίδια εδάφια που κάλυψε και ο Τραμπ, αλλά διανθίζοντας τη μετάφρασή του με τη μυθολογική ιστορία των Σιχ-Γκουρού που ήταν βασισμένη στους Τζαναμσάχις. Μία σημαντική πηγή για τις ιστορικές πληροφορίες ήταν το κείμενο Suraj Prakash του Σαντόχ Σινγκ, ενώ ο κύριος σύμβουλός του στη μετάφραση ήταν ο διακεκριμένος Χάλσα Σιχ μελετητής, Καν Σινγκ Νάμπα. Η μετάφραση του Μακώλιφ εμφανίστηκε ενσωματωμένη στο εξάτομο βιβλίο The Sikh Religion (μετάφραση: Η Σιχ πίστη) και κυκλοφόρησε από την Oxford University Press το 1909. Σε αντίθεση με τον Τραμπ ο οποίος είχε αγνοήσει τις ευαισθησίες και την εμπάθεια για τους Σιχ, ο Μακώλιφ χρησιμοποίησε τις δημιουργικές ικανότητες που είχε στη σύνταξη για να ενσωματώσει αυτές τις ευαισθησίες. Ενώ ο Τραμπ επέκρινε τον Σιχισμό και το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, ο Μακώλιφ επέκρινε τον Ινδουισμό και έγραψε μία εισαγωγή η οποία παρουσίαζε τους ύμνους των Σιχ-Γκουρού σαν τους ύμνους των Χριστιανών και να είναι συγγενείς με τις «Προτεσταντικές αρετές και ηθικές», προφανώς για το Βρετανικό κοινό, όπως έγραψε ο Ινδολόγος Τζόρτζιο Σανί. Επίσης, η μετάφραση του Μακώλιφ έγινε αποδεκτή από τη Σιχ κοινότητα και θεωρήθηκε πως ήταν κοντά στο πώς εκείνοι ερμηνεύουν τα ιερά κείμενά τους. Μεταποικιακές μελέτες αμφισβήτησαν τη λογοδοσία του Μακώλιφ και την ενσωμάτωση των Σιχ παραδόσεων ως «άκριτες» και «αμφίβολες», παρά το ότι ευχαριστούσαν την Σιχ κοινότητα. Η εκδοχή του Μακώλιφ ακολουθήθηκε ευρέως από μετέπειτα μελετητές και μεταφραστές. Σύμφωνα με τον Κρίστοφερ Σακλ, έναν μελετητή των γλωσσών και της θρησκείας, η προσέγγιση του Μακώλιφ στη μετάφραση ήταν για να δουλέψει με τους Χάλσα Σιχ μεταρρυθμιστές της δεκαετίας του 1890 (Σινγκ Σαμπά) και να παρουσιάσει το κείμενο προς τα έξω ωσάν μία «προοδευτική μονοθεϊστική» πτυχή που άξιζε την στήριξη της Βρετανικής διοίκησης, ως μία ξεχωριστή παράδοση, αλλά και του ντόπιου ιερατικού κλήρου των Σιχ. Χρησιμοποίησε σημαντική ελευθερία στην αναπροσαρμογή της αρχαϊκής ποίησης σε μία «αόριστη σαν ψαλμό μετάφραση».
Η πρώτη ολοκληρωμένη αγγλική μετάφραση του Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, η οποία έγινε από τον Γκόπαλ Σινγκ, εκδόθηκε το 1960. Μία αναθεωρημένη έκδοση που κυκλοφόρησε το 1978, αφαίρεσε τις παρωχημένες αγγλικές λέξεις όπως «thee» και «thou». Το 1962, μία οκτάτομη μετάφραση σε αγγλικά και παντζάμπι από τον Μανμόχαν Σινγκ, κυκλοφόρησε από την επιτροπή Shiromani Gurdwara Parbandhak. Τη δεκαετία του 2000, εμφανίστηκε μία μετάφραση από τον Σαντ Σινγκ Χάλσα σε σημαντικές ιστοσελίδες που σχετίζονται με τον Σιχισμό, όπως η Sikhnet.com.
Εκτύπωση
Οι επίσημες εκδοχές του Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ παράγονται στην Αμριτσάρ από την επιτροπή Shiromani Gurdwara Parbandhak (SGPC). Οι SGPC εκτυπωτές είναι οι μόνοι εγκεκριμένοι παγκοσμίως που μπορούν να παράξουν το ιερό κείμενο, όπως δηλώνει το θρησκευτικό σώμα των Σιχ στο Ακάλ Ταχτ. Πριν το 2006, η εταιρία Jeewan Singh Chattar Singh & Sons συνήθιζε να εκτυπώνει τις επίσημες εκδοχές και αποτελούσαν τους παλαιότερους εκδότες της Αμριτσάρ. Ωστόσο, το 2006, το Ακάλ Ταχτ τους απαγόρευσε να το κάνουν όταν μία έρευνα έδειξε πως κακομεταχειρίζονταν το κείμενο, καθώς και πως πούλησαν παράνομα αντίγραφο σε έναν Μουσουλμάνο προφήτη. Μία θυγατρική της SGPC, η Επιτροπή Delhi Sikh Gurudwara Management, έχει εγκριθεί για να εκτυπώνει και να προμηθεύει το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ σε Σιχ που βρίσκονται εκτός Ινδίας. Αυτές οι εγκαταστάσεις αποτελούν μέρος του Γκουντβάρα Ρακάμπ Γκανζ Σαχίμπ στο Νέο Δελχί.
Από τις αρχές του 20ου αιώνα, το κείμενο εκτυπώνεται σε μία τυπική έκδοση των 1430 Ανγκς. Πριν τα τέλη του 19ου αιώνα, προετοιμάζονταν μόνο χειρόγραφα αντίγραφα. Το πρώτο εκτυπωμένο αντίγραφο δημιουργήθηκε το 1864. Οποιαδήποτε αντίγραφα του Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ θεωρηθούν ακατάλληλα για ανάγνωση, αποτεφρώνονται με μία τελετή η οποία ονομάζεται Αγκάν Μπίτα και είναι παρόμοια με τις τελετές αποτέφρωσης ενός ανθρώπου. Επί του παρόντος, το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ εκτυπώνεται στο υπόγειο του Γκουντβάρα Ραμσάρ στην Αμριτσάρ. Σελίδες με τυπογραφικά λάθη, φύλλα ρύθμισης και απόβλητα των εκτυπωτών που περιέχουν οτιδήποτε από το ιερό κείμενο, αποτεφρώνονται στην Γκοϊντβάλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτικά κείμενα
Τηλέφεια τραύματα
Ονομάσθηκαν Τηλέφεια τραύματα τα τραύματα που προξένησε στον Τήλεφο ο Αχιλλέας κατά τη μεταξύ τους μονομαχία στη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο τραυματισμός έγινε όταν οι Έλληνες στάθμευσαν στη Μυσία στο ταξίδι προς την Τροία (ο Τήλεφος ήταν βασιλιάς της Μυσίας). [Ο Τήλεφος δεν συμμετείχε στα Τρωικά αλλά ο γιός του Ευρύπυλος, ο οποίος και σκοτώθηκε. Οι Έλληνες δεν στάθμευσαν στη Μυσία, αλλά επέπεσαν εναντίον της Μυσίας νομιζοντας ότι είναι η Τροία. Απωθήθηκαν από τον Τήλεφο, ο οποίος τραυματίστηκε από τον Αχιλλέα. Επέστρεψαν στην Ελλάδα και επανέλαβαν την εκστρατεία δέκα χρόνια αργότερα, αφού θεράπευσαν τον Τήλεφο ο οποίος τούς απεκάλυψε τον δρόμο για την Τροία.]
Τα τραύματα αυτά δεν θα θεραπεύονταν παρά μόνο, σύμφωνα με χρησμό, από εκείνον που τα προκάλεσε (είναι γνωστή η σχετική φράση στα αρχαία ελληνικά: «ο τρώσας και ιάσεται»).
[Η φράση 'ὁ τρώσας ἰάσεται' προέρχεται από σχόλιο στον στίχο 919 των Νεφελών του Αριστοφάνη, όπου λέει: ἀποροῦντα (τὸν Τήλεφον) τοῦ θεραπεύσαντος, τῆς Πυθίας ὁ τρώσας ἰάσεται ἀνελούσης, παραγενόμενον εἰς Θετταλίαν τῷ χρησμῷ πεισθείς, θεραπείας ἠξίωσε]