cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σον Άσμορ
Καριέρα
Ο Άσμορ πρωταγωνίστησε στο ρόλο του Δόκιμου Ταγματάρχη Μπράντ Ρίγκμπι στην ταινία Δόκιμος Κέλλυ, μια αρχική ταινία του Disney Channel που προβλήθηκε το 2002 και είναι επίσης φιλοξενούμενος πρωταγωνιστής στο ρόλο του Έρικ Σάμερς σε δύο επεισόδια του Smallville, τηλεοπτικές σειρές στις οποίες ο αδερφός του πήρε αργότερα το ρόλο του Τζιμι Όλσεν. Ο Άσμορ είχε επίσης πρωταγωνιστικούς ρόλους στο Animorphs στο ρόλο του Τζέικ Μπέρενσον και στο Καρδιοχτύπι στο ρόλο του Τάιλερ Κόνελ.
Το Δεκέμβριο του 2004, ο Άσμορ πήρε το ρόλο του πρωταγωνιστικού ρόλου στις μίνι σειρές του SciFi Channel με τίτλο Ο Θρύλος της Υδρόγειου, βασισμένο στις νουβέλες της Ούρσουλα Κ. Λε Γκεν. Έπαιξε το ρόλο του Γκεντ, ενός εκπαιδευόμενου μάγου, που παίρνει συμβουλές από ένα Μάγκους (Ντάνι Γκλόβερ) και ερωτεύεται την Τέναρ (Κριστίν Κροκ), την προστατευόμενη της Υψηλής Ιέρειας των Τάφων του Άτουαν (Ιζαμπέλα Ροσελίνι). Το 2005, ο Άσμορ πρωταγωνίστησε σε μια ταινία ου CTV TV για το ιστορικό τρέξιμο του Τέρρι Φοξ κατά μήκος του Καναδά, που προβληθηκε το Σεπτέμβριο αυτού του έτους. Το 2008, πρωταγωνίστησε στο ρόλο ενός από τους πρωταγωνιστές στο θρίλερ του 2008 Τα Συντρίμια. Ο Άσμορ πήρε το ρόλο του Άνταμ Γκριν στο δραματικό θρίλερ του 2010 με τίτλο Παγωμένος στο ρόλο του Τζο Λίντς.
Ο Άσμορ επίσης θα πρωταγωνιστήσει σε μια επερχόμενη ταινία πολιορκίας πολέμου με τίτλο Η Μέρα με τον Ντόμινικ Μόναγκαν και τον Μάικλ Έκλουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Ντιλετάντι
thumb|Απεικόνιση μελών των Ντιλετάντι, 18ος αιώνας Οι Ντιλετάντι (αγγλ. Society of Dilettanti ή Dilettante Society, κοινωνία των ενθουσιωδών) είναι ιστορικός σύλλογος στο Ηνωμένο Βασίλειο, με σκοπό τον εορτασμό και τη μελέτη της ελληνικής και ρωμαϊκής αρχαιότητας. Μέλη του είναι συλλέκτες, διανοούμενοι ή ευγενείς. Ο σύλλογος φέρεται ότι συναντήθηκε για πρώτη φορά το έτος 1732, και ιδρύθηκε το 1734 σύμφωνα με την παράδοση των Dining society, αν και η ακριβής ημερομηνία θεωρείται άγνωστη. Οι δωρεές των μελών του συλλόγου κατέστησαν εφικτή την διοργάνωση αρχαιολογικών αποστολών, καθώς και την επιδότηση καλλιτεχνών του κλασικού στιλ.
Εξωτερικοί συνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανώσεις
Ο γεροντοκόρος
Ο γεροντοκόρος είναι τίτλος ελληνικής κωμωδίας της Καραγιάννης-Καρατζόπουλος του 1967 σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου, με πρωταγωνιστές τους Λάμπρο Κωνσταντάρα και Μάρω Κοντού.
Πλοκή
Ο Θανάσης Μπαρούτσος (Λάμπρος Κωνσταντάρας) διευθύνει ένα γραφείο αντιπροσωπειών και είναι εκ πεποιθήσεως εναντίον του γάμου. Επίσης είναι ιδιαίτερα ευέξαπτος και διαπληκτίζεται συνεχώς με τον υπάλληλό του (Σταύρο Ξενίδη) και την οικιακή βοηθό του (Δέσποινα Στυλιανοπούλου). Εκτός αυτού πάσχει από νοσοφοβία και ενοχλεί συχνά τον γιατρό του για ασήμαντους λόγους.
Η Νανά (Πόπη Λάζου), εξαδέλφη του Θανάση, πιστεύει ότι η αιτία της κακοθυμίας του εξάδελφού της είναι η έλλειψη συντρόφου. Γι' αυτό συνεννοείται με τη φίλη της, Μαίρη Αγγελίδου (Μάρω Κοντού), σε μια προσπάθεια να του αλλάξει πεποίθηση. Ο Θανάσης προσλαμβάνει ως δακτυλογράφο την Μαίρη, η οποία αρχικά παρουσιάζεται ως ομοϊδεάτισσά του σχετικά με τον γάμο. Όμως σταδιακά εκείνη καταφέρνει να κάμψει αυτή του τη στάση. Τελικά ο Θανάσης ερωτεύεται τη Μαίρη και έτσι οι δυό τους, μετά από μία σύντομη ρήξη στη σχέση τους, καταλήγουν να είναι μαζί.
Άλλες πληροφορίες
Η ταινία έκοψε 340.868 εισιτήρια κατά την πρώτη της προβολή στους κινηματογράφους της Αθήνας και του Πειραιά, κατατασσόμενη στην 10η θέση ανάμεσα στις 117 ελληνικές ταινίες που προβλήθηκαν την κινηματογραφική περίοδο 1966–67. Η ταινία κυκλοφόρησε και σε μορφή ντιβιντί στις 22 Νοεμβρίου 2010.
Χαρακτηριστική είναι η συμμετοχή του Ντίνου Ηλιόπουλου στο ρολο της τηλεφωνικής φωνής, που καλεί επανειλημμένα τον Μπαρούτσο (Κωνσταντάρα) λέγοντας την ατάκα: «Τι έγινε με τη μικρούλα γερομπισμπίκη; Την κατάφερες;»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Φορτούνα
Η Φορτούνα είναι η θεά της τύχης και της πλουσιότητος στη Ρωμαϊκή Μυθολογία. Ταυτίζεται με τη θεά Τύχη στην Ελληνική Μυθολογία.'''
Αστρονομία
Ο Αστεροειδής 258 Φορτούνα(ή 258 Τύχη), πήρε το όνομά του από την ομώνυμη θεά.
Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της τύχης Κατηγορία:Θεότητες του χρόνου και της μοίρας
Εθνόσημο των Ολλανδικών Αντιλλών
right|175px|Το εθνόσημο των Ολλανδικών Αντιλλών.
Το εθνόσημο των Ολλανδικών Αντιλλών αποτελούνταν από έναν θυρεό, ένα στέμμα και το ρητό. Ο θυρεός έδειχνε πέντε μπλε αστέρια σε χρυσό φόντο, μέσα σε κόκκινο περίγραμμα.
Τα πέντε αστέρια συμβόλιζαν τα ισάριθμα νησιά που απαρτίζουν το νησιωτικό σύμπλεγμα των Ολλανδικών Αντιλλών και επίσης παρουσιάζονται στη σημαία των Ολλανδικών Αντιλλών.
Το στέμμα πάνω από το θυρεό ήταν αυτό του Βασιλείου των Κάτω Χωρών. Κάτω από το θυρεό υπήρχε μια κορδέλα που φέρει το ρητό: Libertate Unanimus (" Ενωμένοι για την Ελευθερία").
Το σημερινό εθνόσημο καθιερώθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1986, την ημέρα που η Αρούμπα αποσπάστηκε από τις Ολλανδικές Αντίλλες και απέκτησε καθεστώς αυτονομίας εντός του Βασιλείου των Κάτω Χωρών.
right|175px|Το προηγούμενο εθνόσημο Η προηγούμενη έκδοση του εθνοσήμου είχε καθιερωθεί στις 23 Οκτωβρίου του 1964. Αυτό το εθνόσημο είχε 6 αστέρια: ξανά ένα για κάθε νησί, μεταξύ των οποίων και ένα για την Αρούμπα.
Οι Ολλανδικές Αντίλλες διαλύθηκαν στις 10 Οκτωβρίου 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδικές Αντίλλες
Αλυσίδα εργαλείων GNU
Η αλυσίδα GNU είναι ένας όρος που αναφέρεται στα εργαλεία προγραμματισμού που έχει δημιουργήσει το εγχείρημα GNU. Αυτό το σύνολο εργαλείων αποτελεί ένα ολοκληρωμένο σύνολο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη και εφαρμογών και λειτουργικών συστημάτων.
Αποτελεί συστατικό ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη του πυρήνα του Linux, των λειτουργικών της οικογένειας BSD, καθώς και για την ανάπτυξη λογισμικού για ενσωματωμένα συστήματα. Μέρος των εργαλείων αυτών χρησιμοποιούνται και για την ανάπτυξη του Solaris Operating Environment και για προγραμματισμό στα Windows στα πλαίσια των εγχειρημάτων Cygwin και MinGW/MSYS.
Εθνόσημο του Αγίου Μαρτίνου
Το εθνόσημο της κοινότητας του Αγίου Μαρτίνου απεικονίζει ένα πλοίο, ένα φοίνικα, ένα πτηνό και έναν ήλιο και γράφει "Ville de Saint Martin". . Η υπερπόντια κοινότητα που δημιουργήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 2007 και αντικαθιστά την κοινότητα, δεν έχει ακόμα καθιερώσει κάποιο εθνόσημο.
Πίσσα
Η πίσσα ή λιθανθρακόπισσα είναι ένα δευτερεύον προϊόν κατά την ξηρά απόσταξη των λιθανθράκων είτε για παρασκευή μεταλλικού κοκ είτε για την παρασκευή φωταερίου.
Κλάσματα απόσταξης ανάλογα με το ειδικό τους βάρος
Τα κλάσματα της απόσταξης ανάλογα με το ειδικό τους βάρος είναι:
Τα κλάσματα υποβάλλονται χωριστά σε μία ή περισσότερες νέες κλασματικές αποστάξεις. Τα όξινα σώματα (φαινόλες) απομακρύνονται με κατεργασία με αλκάλια, ενώ τα βασικά με κατεργασία με οξέα. Η πίσσα λόγω του μεγάλου πλήθους των ενώσεων που περιλαμβάνει αποτελεί προϊόν μεγάλης βιομηχανικής σημασίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά Κατηγορία:Στεγανωτικά υλικά
Ώρα Δυτικής Αφρικής
Ώρα Δυτικής Αφρικής ή West Africa Time ή WAT ονομάζεται η ζώνη ώρας που χρησιμοποιείται στην δυτική και κεντρική-δυτική Αφρική (οι χώρες όμως δυτικά του Μπενίν χρησιμοποιούν την Μέση Ώρα Γκρίνουιτς). Η ζώνη είναι μία ώρα μπροστά από την UTC (UTC+1, που σημαίνει ότι ταυτίζεται με την Ώρα Κεντρικής Ευρώπης)
Καθώς το μεγαλύτερο μέρος της ζώνης είναι στην ισημερινή περιοχή δεν παρατηρείται σημαντική διακύμανση της διάρκειας της ημέρας κατά την διάρκεια του χρόνου, έτσι δεν εφαρμόζεται θερινή ώρα. Εξαίρεση αποτελεί η Ναμίμπια η οποία κατά τους καλοκαιρινούς μήνες (Σεπτέμβριο εώς Απρίλιο) μετακινείται στην Καλοκαιρινή Ώρα Δυτικής Αφρικής (UTC+2).
Η Ώρα Δυτικής Αφρικής εφαρμόζεται από τις παρακάτω χώρες:
Τεφνάκτ Β΄
Ο Ταφνάκτ Β΄ ή Στεφινάτης στα αρχαία ελληνικά κείμενα, ήταν ένας κυβερνήτης στην πόλη Σαΐδα της Αιγύπτου στις αρχές τού 7ου αι. π.Χ. Αναγνωρίζεται ως ένα πρώιμο μέλος της αποκαλούμενης "Πρωτο-Σαϊτικής δυναστείας", που προηγήθηκε άμεσα της 26ης δυναστείας της Αιγύπτου.
Βιογραφία
Είναι γνωστός κυρίως από τα Αιγυπτιακά τού Μανέθωνα με το όνομα Στεφινάτης. Βασισμένος στο έργο τού Μανέθωνα, ο Σέξτος Ιούλιος Αφρικανός αποκαλεί Στεφινάτη τον ιδρυτή της 26ης δυναστείας. Ένας άλλος ιστορικός, ο Ευσέβιος, θέτει κάποιον Αμμερίς πριν από αυτόν. Και στις δύο περιπτώσεις, οι δύο ιστορικοί αποδίδουν στον Στεφινάτη μία βασιλεία επτά ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Φαραώ της 25ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Εμμανουήλ Φαρλέκας
Ο '''Εμμανουήλ Ι. Φαρλέκας''' (1877-1958) ήταν μουσικοδιδάσκαλος, πρωτονοτάριος της αρχιεπισκοπής Αθηνών και συγγραφέας βιβλίων εκκλησιαστικής μουσικής.
Βιογραφία
Ο Φαρλέκας γεννήθηκε το 1877 στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας όπου διδάχτηκε εκκλησιαστική μουσική. Εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα ως δάσκαλος στη γενέτειρά του και στη συνέχεια προσλήφθηκε αρχιγραμματέας του μητροπολίτη Ηλιουπόλεως και Θείρων, Ταρασίου. Μετά τον θάνατο του Ταρασίου διετέλεσε αρχιγραμματέας της μητρόπολης Εφέσου και το 1922 ως συνέπεια της Μικρασιατικής καταστροφής κατέφυγε στην Ελλάδα όπου προσλήφθηκε πρωτονοτάριος της αρχιεπισκοπής Αθηνών από τον τότε προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας, Χρυσόστομο.
Συν τοις άλλοις διετέλεσε καθηγητής του Ωδείου Αθηνών και υπήρξε βαθύτατος γνώστης της εκκλησιαστικής μουσικής και του τυπικού της Εκκλησίας. Απεβίωσε τον Ιούνιο του 1958 στην Αθήνα.
Συγγραφικό έργο
Παράλληλα υπήρξε συγγραφέας βιβλίων βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής. Κυριότερο έργο του θεωρείται το Συνοπτικό Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο, το οποίο εξέδιδε από το 1923 μέχρι το 1951, όταν την έκδοσή του ανέλαβε η Εκκλησία της Ελλάδος. Άλλα έργα του είναι το Πεντηκοστάριον, το Τριώδιον και η Αγία και Μεγάλη Εβδομάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες ψάλτες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Τούβλο
μικρογραφία|δεξιά|300px|Δύο τύποι τούβλων, δωδεκάοπο και εξάοπο Το τούβλο είναι ένας τεχνητός λίθος με διάφορες διαστάσεις και σχήματα που χρησιμοποιείται, από τους αρχαίους χρόνους αλλά και σήμερα, στην οικοδομή. Τα τούβλα κατασκευάζονται από άργιλο κυρίως και άλλα υλικά. Για την κατασκευή τους ακολουθείται η παρακάτω διαδικασία: Η πρώτη ύλη καθαρίζεται, ζυμώνεται με το νερό από ειδικούς κυλίνδρους, μπαίνει σε καλούπια ή πρέσες και παίρνει διάφορα σχήματα, ψήνεται στον ήλιο ή σε καμίνια ή σε θαλάμους ηλεκτρικούς.
Κατηγορίες
Ανάλογα με τα υλικά, τον τρόπο κατασκευής και χρήσης τους διακρίνονται σε: δεξιά|300 px|μικρογραφία|"Πλίθρες", ενταγμένες στην οικιακή δόμηση ([[Ιτέα Φωκίδας, 2019]] Στην κατηγορία των τούβλων ανήκουν τα κεραμίδια (καμπύλα και επίπεδα) που χρησιμοποιούνται για κάλυψη οικοδομών, καθώς και διάφοροι σωλήνες, καπνοδόχοι και διακοσμητικά αργιλώδη πλακάκια. Τα τούβλα ως οικοδομικό υλικό χρησιμοποιούνται συνήθως σε σχήμα παραλληλεπίπεδου. Επίσης κατασκευάζονται πλίνθοι διάφορων σχημάτων για ειδικές κατασκευές. Στις οικοδομές χρησιμοποιούνται διάτρητα τούβλα παραλληλεπίπεδα, που είναι εύχρηστα, ελαφρά στη μεταφορά τους, ανθεκτικά, προσφέρουν ικανοποιητική αντίσταση στις καταπονήσεις και απομονώνουν τη θερμότητα και τον ήχο λόγω των στρωμάτων αέρα που περικλείουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά Κατηγορία:Τοιχοποιία
Στουρναραίικα Τρικάλων
Τα Στουρναραίικα Τρικάλων είναι οικισμός στον δήμο Πύλης, στο νομό Τρικάλων της περιφέρειας Θεσσαλίας στην Ελλάδα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 850 μέτρων.
Απέχει 16 χλμ από την Πύλη και 35 από τα Τρίκαλα. Η παλιά ονομασία είναι Κούτσαινα.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Μάικ Κρέιπο
Ο Μάικλ Ντιν Κρέιπο (αγγλικά: Michael "Mike" Dean Crapo, 20 Μαΐου 1951), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Άινταχο από το 1999. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1951 στην πόλη Αϊντάχο Φολς του Αϊντάχο και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Μπρίγκαμ Γιανγκ και στη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ. Άσκησε τη δικηγορία στην ιδιαίτερη πατρίδα του, καθ' όλη τη δεκαετία του 1980, διατηρώντας ταυτόχρονα ενεργό ρόλο στην τοπική πολιτική σκηνή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Επηρεασμένος από το θάνατο του αδελφού του, έθεσε υποψηφιότητα και εκλέχτηκε στην Γερουσία του Αϊντάχο το 1984. Από το 1988 ως το 1992 ήταν ο Αναπληρωτής Πρόεδρος της Γερουσίας του Αϊντάχο, ενώ τον Ιανουάριο του 1989 υπήρξε για 12 ώρες ο Κυβερνήτης του Αϊντάχο. Το 1992 εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, όπου παρέμεινε ως το 1999, οπότε και ορκίστηκε Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Πολιτεία Αϊντάχο.
Ο Κρέιπο, ο οποίος είχε προηγουμένως υποστηρίξει ότι ως Μορμόνος απείχε από τη χρήση αλκοόλ, κρίθηκε ένοχος για οδήγηση σε κατάσταση μέθης τον Ιανουάριο του 2013. Τότε, του επιβλήθηκε πρόστιμο 250 δολαρίων, καθώς και αναστολή της άδειας οδήγησης για ένα έτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Άινταχο Κατηγορία:Μορμόνοι Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Παγετώνας Χούμπου
right|thumb|Ο «καταρράκτης πάγου» του παγετώνα Χούμπου Ο Παγετώνας (Κ)χούμπου (Khumbu) είναι μεγάλος παγετώνας των Ιμαλαΐων στο βορειοανατολικό Νεπάλ. Πιο συγκεκριμένα, βρίσκεται στην ομώνυμη περιοχή Χούμπου, στο Διαμέρισμα Σολουχούμπου της «Επαρχίας Νο. 1», δηλαδή της ανατολικότερης από τις επτά νέες επαρχίες στις οποίες διαιρείται το Νεπάλ. Πηγάζει από το τμήμα των Ιμαλαΐων που είναι γνωστό ως Μαχαλανγκούρ Χιμάλ.
Ο παγετώνας ρέει μεταξύ του όρους Έβερεστ (στα ανατολικά του παγετώνα) και της κορυφογραμμής Λότσε-Νούπτσε (στα δυτικά του παγετώνα). Με υψόμετρο 4.900 μέτρα στο τέρμα του και πάνω από 7.600 μέτρα στην πηγή του (κατά μερικές πηγές έως και 8.000 μέτρα), ο Χούμπου είναι ο υψηλότερος παγετώνας σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι επίσης ο μεγαλύτερος παγετώνας σε ολόκληρο το Νεπάλ, με μήκος 17 έως 18 χιλιόμετρα. Το πλάτος του στον κατώτερο ρου του είναι περίπου 900 μέτρα. Ρέει με γενική κατεύθυνση πρώτα προς τα δυτικά-βορειοδυτικά και μετά προς τα νότια-νοτιοδυτικά.
Ο παγετώνας Χούμπου ακολουθείται στο τελευταίο μέρος της διαδρομής προς μία από τις δύο Κατασκηνώσεις-Βάσεις του όρους Έβερεστ. Η αρχή του παγετώνα είναι στη Δυτική Κουμ, κοντά στο Έβερεστ. Ο παγετώνας έχει έναν μεγάλο «καταρράκτη πάγου» λίγο πριν από το μέσο του, σε υψόμετρο 5.486 μέτρα, στο δυτικό άκρο της χαμηλότερης Δυτικής Κουμ. Αυτό το τμήμα του «καταρράκτη πάγου» είναι το πρώτο μεγάλο εμπόδιο (και μεταξύ των πλέον επικίνδυνων) στη στάση της νότιας οδού προς την κορυφή του Έβερεστ: Η ταχύτητα κινήσεως του πάγου του παγετώνα είναι αρκετά μεγάλη, ώστε μεγάλα χάσματα να ανοίγονται σχεδόν απροειδοποίητα, και τα μεγάλα πυργώματα πάγου (τα λεγόμενα «σεράκ») του καταρράκτη πάγου έχουν τη γνωστή πλέον συνήθεια να καταρρέουν αιφνιδίως. Τέραστια τεμάχια πάγου κατρακυλούν στον παγετώνα από καιρού σε καιρό, με το μέγεθός τους να κυμαίνεται από τρία μέχρι πάνω από δεκαπέντε μέτρα. Εκτιμάται ότι ο πάγος του Χούμπου κινείται με ταχύτητα από 90 εκατοστόμετρα μέχρι και 1,2 μέτρο την ημέρα. Η κάτω άκρη του παγετώνα βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 27°55΄55΄΄ Βόρειο πλάτος και 86°48΄18΄΄ Ανατολικό μήκος.
Κίνημα Παγκάλου 25ης Ιουνίου 1925
thumb|right|200px|Ο Πάγκαλος το 1925 Το Κίνημα της 25ης Ιουνίου ήταν στρατιωτικό πραξικόπημα που εκδηλώθηκε στις 25 Ιουνίου 1925, με αρχηγό τον στρατηγό Θεόδωρο Πάγκαλο. Επικράτησε χωρίς να συναντήσει αντίσταση και ο δικτάτορας Πάγκαλος ανήλθε στην εξουσία την επομένη.
Παγετώνας Χούμπου
thumb|center|855px| Ο παγετώνας Χούμπου με ονομασίες και κλίμακα
Κίνημα Παγκάλου 25ης Ιουνίου 1925
Υπόβαθρο
Η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 έφερε αναταράξεις στο πολιτικό τοπίο της Ελλάδας. Το κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου ανάγκασε τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Α' να παραιτηθεί για δεύτερη φορά και οριστικά, υπέρ του γιου του, Διαδόχου Γεωργίου. Το 1923, ξεσπάει δεύτερο κίνημα των Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη, το οποίο αποτυγχάνει, αλλά "ταρακουνάει" περισσότερο το πολιτικό τοπίο. Ο Γεώργιος Β' εγκαταλείπει την Ελλάδα, στις 13 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου, ώσπου να αποφασιστεί η τύχη του πολιτεύματος. Τελικά, στην Ελλάδα ανακηρύσσεται, στις 25 Μαρτίου 1924, η Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία, η οποία εγκαθιδρύεται επισήμως στις 13 Απριλίου, μετά από δημοψήφισμα.
Παγετώνας Χούμπου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παγετωνας Χουμπου
Κίνημα Παγκάλου 25ης Ιουνίου 1925
Υπόβαθρο
Αυτήν την εξέλιξη εκμεταλλεύτηκε ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος ξεκίνησε τις προετοιμασίες κινήματος.
Προετοιμασίες
Προς το τέλος του 1924, ο Πάγκαλος ανέλαβε τον έλεγχο των "Δημοκρατικών Ταγμάτων", ομάδας στρατιωτικών που είχε ως αρχηγούς τον συνταγματάρχη Ντερτιλή και τον στρατηγό Λούφα. Οι δύο τελευταίοι συνελήφθησαν και τέθηκαν υπό περιορισμό από την κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου με την κατηγορία της συνωμοσίας κατά της κυβερνήσεως.
Στις αρχές του 1925, οι φήμες για το κίνημα Πάγκαλου είχαν κυκλοφορήσει. Οι απεργίες, καθώς και οι προκλήσεις της Τουρκίας επιδείνωσαν το σκηνικό. Η κυβερνητική διαφθορά, η καθυστέρηση της Δ΄ Συντακτικής Συνέλευσης και η κυβερνητική αστάθεια είχαν διαμορφώσει το κατάλληλο σκηνικό για την επικείμενη επιβολή δικτατορίας.
Την ένταξή τους στην ομάδα του κινήματος εκδήλωσαν διάφοροι αξιωματικοί της Μακεδονίας, όπως ο Αλέξανδρος Οθωναίος κ.ά. Χαρακτηριστική και η συζήτηση του Δημητρίου Γόντικα με τον Πάγκαλο: «Αλήθεια, Θόδωρε, θα κάμης κίνημα;», ρωτάει ο Γόντικας, υπουργός των στρατιωτικών, για να εισπράξει την απάντηση του Πάγκαλου: «Και βέβαια θα κάμω κίνημα. Θα σας φοβηθώ;».
Έκρηξη του κινήματος
Το βράδυ της 24ης Ιουνίου, ο Πάγκαλος πληροφορήθηκε ότι επέκειτο σύλληψή του. Αμέσως διέταξε τους μυημένους αξιωματικούς να καταλάβουν στρατηγικές θέσεις. Στο στρατιωτικό νοσοκομείο, στο οποίο βρισκόταν υπό κράτηση ο συνταγματάρχης Ντερτιλής, εκδηλώθηκε, αρχικά, το κίνημα. Στη Θεσσαλονίκη, ο στόλος προσχώρησε στο κίνημα, ενώ το θωρηκτό Αβέρωφ κατελήφθη από μυημένους αξιωματικούς του πολεμικού ναυτικού. Στη συνέχεια, ακολούθησε η Καβάλα. Σύντομα, η Θράκη και η Μακεδονία ελέγχονταν από τους κινηματίες.
Στην Αθήνα, ο πρωθυπουργός Μιχαλακόπουλος συγκάλεσε σε σύσκεψη τους πολιτικούς αρχηγούς, Καφαντάρη και Κονδύλη. Ακολούθησε νέα σύσκεψη υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Παύλο Κουντουριώτη. Ο Μιχαλακόπουλος δε φάνηκε διατεθειμένος να παραιτηθεί, αλλά ζήτησε τη συμμετοχή του Καφαντάρη και του Κονδύλη στην κυβέρνηση. Και οι δύο αρνήθηκαν οδηγώντας σε παραίτηση τον Μιχαλακόπουλο. Στις 10 π.μ., της 25ης Ιουνίου, ο Θεόδωρος Πάγκαλος έστειλε τελεσίγραφο στον πρόεδρο της δημοκρατίας, με το οποίο ζητούσε την παραίτηση της κυβέρνησης. Η χλιαρή στάση που επέδειξε ο Μιχαλακόπουλος ήταν καθοριστική για την επιτυχία του κινήματος. Ο Παπαναστασίου, ύστερα από σύσκεψη μεταξύ του προέδρου της δημοκρατίας και άλλων, πήρε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, κατευθυνόμενος πρώτα στο στρατόπεδο του Ρουφ για να συναντήσει τον Πάγκαλο. Ο Πάγκαλος αρχικά φάνηκε διατεθειμένος να πάρει μέρος στην κυβέρνηση, αλλά στη συνέχεια, και αφού έχει βεβαιωθεί ότι το κίνημα έχει επικρατήσει, του διεμηνύσε ότι μόνο ως πρωθυπουργός θα έπαιρνε μέρος σε αυτήν. Σε νέα συγκέντρωση που έγινε, ο Παπαναστασίου κατέθεσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.
Έτσι, ο Θεόδωρος Πάγκαλος ανέλαβε την πρωθυπουργία, την 26η Ιουνίου του 1925. Στην κυβέρνηση που σχημάτισε, κράτησε ο ίδιος το υπουργείο στρατιωτικών. Στη Βουλή παρουσιάστηκε ως πρωθυπουργός και πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από όλους τους βουλευτές, πλην δεκατεσσάρων. Τα κόμματα Μιχαλακόπουλου και Καφαντάρη απείχαν. Με διάταγμα της 30ης Σεπτεμβρίου του 1925 κατήργησε τη Βουλή με το αιτολογικό ότι "είχε χάσει την εμπιστοσύνη του Έθνους". Οι πολιτικοί αρχηγοί, πιστεύοντας στις δεσμεύσεις Πάγκαλου, του επέτρεψαν ουσιαστικά να αναλάβει αναίμακτα τα ηνία της χώρας.
Παραμπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικά κινήματα στην Ελλάδα
Α.Σ. Απολλωνιάδα Πάτρας
Η Απολλωνιάδα ή Απολλωνιάς είναι αθλητικός σύλλογος της Πάτρας. Ιδρύθηκε το 1975 με χρώματα μαύρο - άσπρο και τμήματα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης αντρών και γυναικών. Η Απολλωνιάδα ιδρύθηκε και είναι ακόμη και σήμερα θυγατρική ομάδα του Απόλλωνα Πατρών. Έδρα της Απολλωνιάδας είναι το κλειστό γυμναστήριο του Απόλλωνα στην συνοικία Περιβόλα.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης αντρών έπαιξε πρώτη φορά σε εθνική κατηγορία την περίοδο 1999-00 και την προηγούμενη περίοδο είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα της ΕΣΚΑ-Η. Πρωταθλήτρια ΕΣΚΑ-Η ήταν και την αγωνιστική περίοδο 2001-02. Δύο φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος παίδων το 1999 και το 2000.
Από την Απολλωνιάδα έχουν ξεκινήσει την καριέρα τους οι Νίκος Μπάρλος, Γιάννης Σίνης και άλλοι. Την περίοδο 2011-12 η Απολλωνιάδα αγωνίστηκε στην Γ΄εθνική, επιστρέφοντας μετά από απουσία τριών χρόνων, και είναι μέχρι στιγμής (2016) η τελευταία της παρουσία σε εθνικές κατηγορίες.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την πιο πρόσφατη αγωνιστική περίοδο, 2015-16, η Α.Σ. Απολλωνιάδα Πάτρας έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.Κ.Α.Η., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 2η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης.
Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών
Το τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών για το 2011-12 αγωνίζεται στην Α' κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Π. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1975 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1975
Άαρτσελααρ
Το Άαρτσελααρ (Aartselaar), είναι πόλη και έδρα δήμου του Β. Βελγίου, στην επαρχία Αμβέρσα (Antwerpen). Ο δήμος έχει έκταση 10,93 χμ² και πληθυσμό 14.281 κατοίκους (2012). Βρίσκεται 5 χλμ. νότια της Αμβέρσας. Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Ααρτσελάρεν-άαρ (πληθ. Ααρτσελάρεν-άρεν) (Aartselarenaar-en).
Ονομασία
Υπάρχουν δύο απόψεις σχετικά με την προέλευση του ονόματος της πόλης: σύμφωνα με την πρώτη, προέρχεται από το παλαιό όνομα Arcelar, archas «σύνορα» και laar «ανοικτή έκταση μέσα σε δάσος», οπότε θα μπορούσε να σημαίνει περιφραστικά, «ένα ξέφωτο στο δάσος, κοντά στα σύνορα».
Σύμφωνα με τη δεύτερη άποψη, η ονομασία έχει τρία συνθετικά: aart «πεδίο, ανοικτός χώρος», sel (από τo λατινικό sala) «οικισμός» και laar «ανοικτή έκταση μέσα σε δάσος», οπότε θα μπορούσε να σημαίνει περιφραστικά, «ένας πεδινός οικισμός σε ένα ξέφωτο στο δάσος».
Γεωγραφία
Την πόλη δεν διασχίζουν μεγάλοι ποταμοί, παρά μόνον κάποια ρέματα, όπως το Βούλε (Wullebeek), που εκβάλλει στον Ρούπελ (Rupel) και το Σχέλεφλιτ (Schellevliet) με το Χρότε Στράους (Grote Struisbeek) που εκβάλλουν στον μεγάλο ποταμό Σκάλδη (Scheldt). Το υπέδαφος της περιοχής είναι, κατά μεγάλο ποσοστό, αμμοαργιλώδες.
Ιστορία
240px|thumb|right|Το Ιστορικό Δημαρχείο του Άαρτσελααρ Το Άαρτσελααρ αναφέρεται για πρώτη φορά το 1247 ως Σέρλερ (Serlaer), και ως Έρσελερ (Aerschelaer) το 1309. Αρχικά, ήταν τμήμα της πόλης Κόντιχ (Kontich), ενώ εκκλησιαστικά έγινε ανεξάρτητη ενορία το 1309. Όμως, διοικητικά παρέμεινε εξαρτημένη από το Κόντιχ μέχρι το 1558, οπότε όρισε δικό της ανεξάρτητο δημοτικό συμβούλιο. Η περιοχή του Κόντιχ ανήκε στο Δούκα της Βραβάντης, αλλά σταδιακά διαχωρίστηκε σε επί μέρους εκτάσεις που πωλήθηκαν στους τοπικούς άρχοντες. Ο Φίλιππος Β’, το 1557, πούλησε τις περιοχές που συμπεριελάμβαναν το Άαρτσελααρ, στον τότε άρχοντα του Κλέιντελ (Cleydael) και έτσι προέκυψε το ομώνυμο φέουδο. Μάλιστα, παρέμεινε στα χέρια των αρχόντων του Κλέιντελ, μέχρι την εμφάνιση των δήμων στο τέλος του 18ου αιώνα.
Κατά την περίοδο 1758-1763 κατασκευάστηκε ο λιθόστρωτος δρόμος από το Μπόομ (Boom) προς την Αμβέρσα, που περνούσε μέσα από το Άαρτσελααρ. Παρά την καλή της θέση, η κωμόπολη παρέμεινε κατά κύριο λόγο αγροτική, με πολύ περιορισμένη βιοτεχνική ανάπτυξη. Στις αρχές του 19ου αιώνα, περισσότερο από το ήμισυ της έκτασής της, καταλαμβανόταν από χωράφια. Ως εκ τούτου, υπήρχε μόνο ισχνή αύξηση στον πληθυσμό.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη αναπτύχθηκε χάρη στη θέση της κατά μήκος του άξονα Αμβέρσας-Βρυξελλών και την εγγύτητα με την Αμβέρσα, οπότε εξελίχθηκε από αγροτική κοινότητα σε βιομηχανική πόλη. Μεταξύ 1950 και 1964, τριάντα νέες επιχειρήσεις δημιουργήθηκαν. Ως αποτέλεσμα, ήλθε κύμα εργατών και υπαλλήλων στην περιοχή και δημιουργήθηκαν πολλές νέες γειτονιές. Η γεωργία υποχώρησε και μόνον η κηπουρική διατηρήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ειδικά μεταξύ 1960-1985, ο πληθυσμός αυξήθηκε σημαντικά. Η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται ως προάστιο της Αμβέρσας κατά μήκος του αυτοκινητοδρόμου Α12. Ο πληθυσμός έφθασε στο μέγιστο γύρω στο 1995 με 14.500 άτομα και, στη συνέχεια, άρχισε να μειώνεται λίγο.
Αξιοθέατα
220px|thumb|left|Ο Μύλος Χέι στο Άαρτσελααρ
Σταμάτης Βούλγαρης
Ο Σταμάτης Βούλγαρης ή Stamati Bulgari (1774 – 1842) ήταν Έλληνας και Γάλλος πολεοδόμος, αρχιτέκτονας και ζωγράφος. Ήταν επίσης ο πρώτος πολεοδόμος της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στο Ποτάμι Λευκίμμης της Κέρκυρας, το 1774. Οι γονείς του ήταν ο Αλέξανδρος Βούλγαρης του Αλοϊζίου και η Λουκία Πανδή. Σε ηλικία επτά ετών και μετά, εικάζεται ότι φοίτησε στο μοναστήρι της Αγίας Ιουστίνης στην Γαρίτσα, όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα. Παλαιότεροι βιογράφοι του Βούλγαρη υποστήριζαν ότι υπήρξε συμμαθητής του Ιωάννη Καποδίστρια, μελλοντικού κυβερνήτη της Ελλάδας, αλλά αυτό δεν επιβεβαιώνεται από πρωτογενείς και αξιόπιστες δευτερογενείς πηγές. Επίσης, από καμία πρωτογενή πηγή δεν προκύπτει ότι ο Καποδίστριας φοίτησε στο ίδιο μοναστήρι. Ο μελετητής του Καποδρίστρια Γρηγόρης Δαφνής υποστήριξε το 1975 ότι «απόλυτο σκοτάδι σκεπάζει τα πρώτα δεκαεφτά χρόνια της ζωής του Καποδίστρια». Κατά την σύντομη πολιορκία της Κέρκυρας από τους Ρωσικούς και Τουρκικούς στόλους (1799), ένα βλήμα κανονιού από ρωσικό πλοίο, που δεν είχε εκραγεί, έπεσε κοντά στο θέατρο San Giacomo της Κέρκυρας. Ο Σταμάτης Βούλγαρης κατάφερε να εξουδετερώσει το βλήμα αρπάζοντας το φιτίλι του και τραβώντας του προς τα έξω. Έσωσε έτσι το θέατρο, αλλά και ένα Γαλλικό στρατιωτικό απόσπασμα, που εκείνη τη στιγμή περνούσε παραδίπλα μεταφέροντας βαρύ οπλισμό και πυρομαχικά. Ο Γάλλος Στρατηγός Σαμπώ (général Louis François Jean Chabot) εκτίμησε ιδιαίτερα αυτή τη πράξη και κατέταξε τον Βούλγαρη στον γαλλικό στρατό. Ο προσωπικός φίλος του Ναπολέοντα θα τον έχει πλέον υπό την προστασία του και θα τον βοηθήσει να σπουδάσει μηχανικός σε στρατιωτική σχολή στο Παρίσι.
Το 1808 ο Βούλγαρης διορίστηκε Υπολοχαγός του μηχανικού (Lieutenant ingénieur). Ταυτόχρονα σπούδασε στο Κολλέγιο των Τεσσάρων Εθνών (το οποίο στεγάζει σήμερα την έδρα της Γαλλικής Ακαδημίας). Έγινε γεωγράφος και εξαιρετικός σχεδιαστής στην υπηρεσία αρχειοθέτησης και χαρτογράφησης του Υπουργείου Πολέμου (Dépôt de la Guerre). Ανέλαβε αργότερα στρατιωτικές αποστολές, κυρίως μεταξύ 1810 και 1814, ως υπάλληλος του προσωπικού του διοικητή των Ιονίων Νήσων, ο Στρατηγός Φρανσουά-Ξαβιέ Ντονζελό (François-Xavier Donzelot). Συνελήφθη από τους Άγγλους και φυλακίστηκε στη Μάλτα το 1814. Όταν αποφυλακίσθηκε ανέλαβε νέα ειδική αποστολή για την Ήπειρο και την Αλβανία, και μετά ανακλήθηκε στη Γαλλία για να πολεμήσει στη μάχη του Βατερλώ στις 18 Ιουνίου 1815. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα αποσύρθηκε από το στράτευμα και επανήρθε με το βαθμό του Λοχαγού (Capitaine). Στις 30 Ιανουαρίου 1817, πολιτογράφτηκε επίσημα Γάλλος πολίτης, με εντολή του βασιλιά Λουδοβίκος ΙΗ΄ της Γαλλίας.
Η Σχολή της Μπαρμπιζόν
αριστερά|μικρογραφία|301x301εσ|Πορτραίτο του Stamati Bulgari, καθισμένου μπροστά στο καβαλέτο του (από τον [[Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό|Καμίλ Κ ορό που γράφει κάτω: «Ο Stamati Bulgari οργισμένος με λόγο»)]] Παράλληλα με τις σπουδές του ο Βούλγαρης πήρε αρκετά μαθήματα ζωγραφικής στο Παρίσι, συγκεκριμένα στο ατελιέ του περίφημου δάσκαλου της εποχής εκείνης, Ζακ-Λουί Νταβίντ. Έγινε τότε, μαζί με τον συμμαθητή του τον διάσημο ζωγράφο Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό (Jean-Baptiste Camille Corot), ένα από τα πρώτα μέλη μιας νέας γενιάς νέων νεοκλασικών ζωγράφων της δεκαετίας του 1820, στην ακολουθία του Νταβίντ, που αργότερα ονομάστηκε ως «Σχολή της Μπαρμπιζόν». Αυτή η διάσημη αποικία καλλιτεχνών-τοπιογράφων (που ονομάζονταν «οι υπαίθριοι»), ομαδοποιώντας ζωγράφους όπως οι Σαρλ-Φρανσουά Ντωμπινί (Charles-François Daubigny), Τεοντόρ Ρουσώ (Théodore Rousseau), Ζαν Φρανσουά Μιγέ (Jean-François Millet) ή Γκυστάβ Κουρμπέ (Gustave Courbet), σύχναζε σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το Παρίσι για να δουλέψουν μαζί στο περίφημο δάσος του Φονταινεμπλώ (forêt de Fontainebleau) που ήταν γι 'αυτούς πηγή έμπνευσης.
Εκστρατεία της Ισπανίας και ταξίδι στις Αντίλλες
Το 1823 πολέμησε στο 3ο Σώμα του Στρατού των Πυρηναίων, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής στρατιωτικής εκστρατείας της Ισπανίας εναντίον των Ισπανών φιλελευθέρων, προκειμένου να αποκατασταθεί στον θρόνο ο βασιλιάς Φερδινάνδος Ζ΄ της Ισπανίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας, ο Βούλγαρης έγραψε δύο κεφάλαια από τα Souvenirs του, από το παλάτι της Αλάμπρα στην Γρανάδα. Τον Δεκέμβριο του 1825, ζήτησε να συνδεθεί με το Γενικό Επιτελείο του Στρατηγού Ανρί Μποντράν (Henri Baudrand) προκειμένου να τον συνοδεύσει για μια επιθεώρηση της υπηρεσίας του μηχανικού στη Γαλλική Γουιάνα, τα Μπαρμπάντος και τη Μαρτινίκα, όπου ξαναβρήκε τον Στρατηγό Ντονζελό (τον πρώην κυβερνήτη των Ιονίων Νήσων), πλέον Κυβερνήτη του νησιού. Δύο φορές ο Βούλγαρης υπέφερε από τροπικό πυρετό. Επέστρεψε στη Γαλλία τον Αύγουστο του 1826 και αφιέρωσε ένα κεφάλαιο των Αναμνηστικών του σε αυτό το ταξίδι.
Εκστρατεία του Μοριά και πολεοδομική δραστηριότητα στην Ελλάδα
μικρογραφία|300x300εσ|Ο Στρατηγός Μαιζών, επικεφαλής της [[Εκστρατεία του Μοριά|γαλλικής εκστρατείας του Μοριά, όταν συνάντησε τον Ιμπραήμ Πασά στο Ναβαρίνο το 1828 (από τον Jean-Charles Langlois)]] Αλλά εκείνη την εποχή, στην Ελλάδα, η Ελληνική Επανάσταση είχε ήδη ξεκινήσει από το 1821 και δεν είχε αφήσε τον Βούλγαρη αδιάφορο: το 1825 έγραψε στα Αναμνηστικά του: « ''Έλληνες, στα όπλα! στα όπλα! » (Grecs, aux armes! aux armes!'') μετά την εκμάθηση του θανάτου του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι. Τον Οκτώβριο του 1827, ο πρώτος κυβερνήτης της ανεξάρτητης Ελλάδος, ο Ιωάννης Καποδίστριας είχε έρθει στο Παρίσι για να ζητήσει από τη Γαλλική κυβέρνηση για συμβούλους και αξιωματικούς του Γαλλικού στρατού να οργανώσουν το στρατό του νέου Ελληνικού Κράτους. Μετά από την σύσταση του Γαλλικού Υπουργείου Πολέμου, ο Λοχαγός του Γενικού Επιτελείου του Γαλλικού στρατού, ο Σταμάτης Βούλγαρης και τρεις άλλοι αξιωματικοί (ο Λοχαγός του Πυροβολικού Ζαν-Ανρί-Πιέρ-Ωγκυστέν Πωζιέ (Jean-Henri-Pierre-Augustin Pauzié), ο Λοχαγός της τοπογραφικής υπηρεσία Πιερ Πετιέ και ο Λοχαγός του Μηχανικού Ωγκύστ-Τεοντόρ Γκαρνό (Auguste-Théodore Garnot)) στάλθηκαν στην Ελλάδα το 1828 για να εκπαιδεύσουν νεαρούς Έλληνες στρατιωτικούς μηχανικούς. Και οι τέσσερις ήταν συνδεδεμένοι στο Γενικό Επιτελείο του Στρατηγού Μαιζώνος, αρχηγού της στρατιωτικής εκστρατείας του Μοριά, η αποστολή της οποίας ήταν να απελευθερώσει την Πελοπόννησο από τα τουρκικά-αιγυπτιακά στρατεύματα κατοχής του Ιμπραήμ Πασά. Ο Λοχαγός Πωζιέ ίδρυσε την Σχολή Πυροβολικού και στη συνέχεια την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, που είχε ως πρότυπο η διάσημη Γαλλική Πολυτεχνική Σχολή (École Polytechnique) το 1828 με διάταγμα του Ιωάννη Καποδίστρια. Ο Λοχαγός Πετιέ σχεδίασε τον χάρτη του νέου Ελληνικού Κράτους.
Ωστόσο, το αρχικό σχέδιο δεν εφαρμόστηκε πλήρως, καθώς ο κυβερνήτης Καποδίστριας πιέστηκε από τους ντόπιους κοτζαμπάσηδες, οι οποίοι πήραν με το μέρος τους αρκετούς ιδιοκτήτες. Εξάλλου αντιμετώπιζε εξαρχής πρόβλημα αφού τα πενιχρά οικονομικά του κράτους δεν επαρκούσαν για να πραγματοποιήσουν το οραματικό σχέδιο του Βούλγαρη: το 1830, οι 5 συμμετρικές πλατείες που είχε σχεδιάσει μέσα στο παραλληλόγραμμο που συνόρευε με την παραλιακή ζώνη, έγιναν τελικά 2 μόνο, η κεντρική πλατεία της Δημοκρατίας (επί του παρόντος Πλατεία Γεωργίου Α΄) και η πλατεία Ομονοίας (επί του παρόντος Πλατεία Όλγας).
Μετά την υποβολή των σχεδίων της πόλης στον Κυβερνήτη Καποδίστρια, ο Βούλγαρης εντάχθηκε στα στρατεύματα του τακτικού Ελληνικού στρατού, κατόπιν διοικούμενος από τον αδελφό του κυβερνήτη, τον Αυγουστίνο Καποδίστρια, επικεφαλής της εκστρατείας της ηπειρωτικής Ελλάδας. Ο Λοχαγός Βούλγαρης έλαβε την εντολή να ανιχνεύσει τον χάρτη της πολιορκίας του Λεπάντο (Ναύπακτο) και να διοικήσει τα έργα του. Τον Απρίλιο του 1829, ο Καποδίστριας πολιόρκησε και κατέλαβε τη Ναύπακτο. Απελευθέρωσε αργότερα το Αντίρριο, ενώ στη συνέχεια παραδόθηκαν αμαχητί οι φρουρές του Μεσολογγίου τον Μάιο και του Αιτωλικού. Ο Βούλγαρης δήλωσε στις Αναμνήσεις του Σταμάτη Βούλγαρη (Souvenirs de Stamati Bulgari) ότι: « αυτή η σημαντική κατάκτηση (της Ναυπάκτου) έφερε εκείνη του Μεσολογγίου, όπου τελείωσε, με αυτή την Ελληνική εκστρατεία, η στρατιωτική μου καριέρα. »
Τα τελευταία χρόνια στην Κέρκυρα
Τον Αύγουστο του 1830, ο Βούλγαρης, άρρωστος, επέστρεψε στη Γαλλία και το 1831 προάχθηκε στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη (Chef de bataillon). Το 1838, αποσύρθηκε στην ιδιαίτερη του πατρίδα της Κέρκυρας, στο χωριό Ποταμός κοντά στη Λευκίμμη, όπου πέθανε το 1842. Στην διαθήκη του, άφησε χρήματα σε διάφορους φίλους και συγγενείς, και εξάλλου, στο Γαλλικό Προξενείο για να μοιράζονται σε φτωχούς Γάλλους της Κέρκυρας. Ήταν:
Σκυθία
thumb|349px|Σκύθες πολεμιστές, ζωγραφισμένοι βάσει σχεδίων σε ένα ποτήρι από [[ήλεκτρο από τον τάφο τύπο "κούργκαν" της Κουλ Όμπα κοντά στο Κερτς. Ο πολεμιστής στα δεξιά τεντώνει το τόξο του στηρίζοντάς το πίσω από το γόνατό του. Σημειώστε το χαρακτηριστικό μυτερό σκούφο, το μακρύ πανωφόρι με στόλισμα από προβιά ή γούνα στις άκρες, τα διακοσμημένα παντελόνια και τις κοντές μπότες που δένουν στον αστράγαλο. Φαίνεται ότι οι Σκύθες κανονικά είχαν τα μαλλιά τους μακρυά και ελεύθερα και όλοι οι ενήλικοι άνδρες είχαν γενειάδα. Ο gorytos φαίνεται καθαρά στο αριστερό γοφό του ξεσκούφωτου λογχοφόρου. Ο σύντροφός του έχει μια ενδιαφέρουσα ασπίδα, που ίσως παριστάνει ένα απλό δερμάτινο κάλυμμα που καλύπτει ένα ξύλινο κάλυμμα από λυγαριά (Μουσείο Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη)]]
Η Σκυθία ήταν αρχαία χώρα που την κατοικούσαν οι Σκύθες και θεωρείται τόπος καταγωγής των Αμαζόνων. Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς την προσδιορίζουν από την σημερινή Ρουμανία μέχρι το οροπέδιο Παμίρ, μία ολόκληρη περιοχή στην Ευρασία, που κατοικούνταν από αρχαίους νομαδικούς λαούς, οι οποίοι μιλούσαν Ιρανικές γλώσσες. Η τοποθεσία και η έκταση της Σκυθίας διαφοροποιούνται κατά καιρούς, από την περιοχή των όρων Αλτάι όπου συναντιούνται η Μογγολία, Κίνα, Ρωσία, και το Καζακστάν, κατά μήκος της νότιας Ουκρανίας μέχρι την περιοχή του κάτω τμήματος του ποταμού Δούναβη, τη Βουλγαρία και τη Γεωργία. Οι Κινέζοι γνώριζαν τους Σάκες (Ασιάτες Σκύθες) ως Σάι (κινεζικός χαρακτήρας: 塞, Στα αρχαία σινικά *sək).
Οι Σκύθες πρωτοεμφανίσθηκαν στα Ασσυριακά χρονικά ως "Ισκουζάι" και αναφέρθηκε ότι ξεχύθηκαν από το βορρά περίπου το 700 π.Χ. και εγκαταστάθηκαν στην Ασκάνια και στο σημερινό Αζερμπαϊτζάν μέχρι τα νοτιοανατολικά της λίμνης Ούρμια. Πιθανότατα οι Σκύθες αποτελούσαν ένα παρακλάδι των "Γκιμίρρου" οι οποίοι αναφέρονται στα χρονικά των Ασσυρίων περίπου την ίδια εποχή (Ivančik), παρόλο που ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος ο Αλικαρνασεύς περιγράφει τους Κιμμέριους ως διαφορετική φυλή, δηλαδή τους αυτόχθονες κατοίκους της βόρειας ακτής της Μαύρης Θάλασσας, τους οποίους οι Σκύθες απώθησαν.
Οι πιο σημαντικές Σκυθικές φυλές που αναφέρονται στις ελληνικές πηγές, κατοικούσαν στις στέπες ανάμεσα στους ποταμούς Δνείπερο και Ντον.
Αρχαιολογικά ευρήματα σχετικά με τους Σκύθες και τη Σκυθική τέχνη περιλαμβάνουν περίτεχνους τάφους που περιείχαν κοσμήματα από χρυσό, ενδύματα από μετάξι, άλογα και ανθρωποθυσίες. Τεχνικές μουμιοποίησης και το μονίμως παγωμένο έδαφος, βοήθησαν στη διάσωση και ορισμένων λειψάνων. Στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή που στην αρχαιότητα οι Έλληνες αποκαλούσαν Σκυθία έχουν ανακαλυφθεί πολυάριθμοι τάφοι πολεμιστών που αρχικά θεωρήθηκαν ότι ανήκαν σε άντρες. Παραδοσιακά οι αρχαιολόγοι είχαν την τάση να θεωρούν αντρικό έναν τάφο που περιείχε όπλα και πανοπλίες και γυναικείο έναν που περιείχε κοσμήματα και καθρέφτες. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας όμως και την δυνατότητα ανάλυσης του DNA των οστών τις τελευταίες δεκαετίες αποκαλύφθηκε ότι στην πραγματικότητα αυτό δεν ήταν σωστό. Βρέθηκαν πολυάριθμες περιπτώσεις όπου ο θανών ήταν γυναίκα παρά το γεγονός ότι ο τάφος περιείχε όπλα και άλλες περιπτώσεις όπου ήταν άντρας αν και ήταν θαμμένος με κοσμήματα και καθρέφτες. Αυτό έφερε στην επιφάνεια τις προκαταλήψεις των επιστημόνων που συχνά οδηγούν σε λανθασμένες ερμηνείες των στοιχείων. Κοσμήματα άλλωστε φορούν και οι άντρες και οι γυναίκες ενώ οι καθρέφτες είναι πολυχρηστικά αντικείμενα με τα οποία κανείς, ανάμεσα σε άλλα, μπορεί να ανάψει φωτιά και να στείλει μηνύματα με αντανακλάσεις.
Σύμφωνα με τα ευρήματα της ανάλυσης του DNA των σκελετών που βρέθηκαν θαμμένοι σε αυτούς τους τάφους πολλοί από αυτούς ανήκουν σε γυναίκες. Περίπου το 30% με 40% των τάφων αυτών ανήκουν σε γυναίκες που έχουν πεθάνει από πολεμικά τραύματα και ενώ πολεμούσαν (εν αντιθέσει του να είναι απλά θύματα βίας) ενώ έχουν ταφεί με πλήρη πολεμικό εξοπλισμό. Τα όπλα που έχουν θαφτεί μαζί τους είναι χρησιμοποιημένα και όχι απλά τελετουργικά κτερίσματα και έχουν το ίδιο μέγεθος με τα όπλα των αντρών μόνο που έχουν ελαφρά μικρότερες λαβές, προφανώς για να ταιριάζουν καλύτερα στα γυναικεία χέρια. Αυτές οι ανακαλύψεις αποκαλύπτουν ότι στις νομαδικές αυτές φυλές επικρατούσε μεγάλη ισότητα ανάμεσα στα φύλα και οι γυναίκες συμμετείχαν στον πόλεμο αλλά και στα δημόσια αξιώματα εξίσου με τους άντρες. Χαρακτηριστικό είναι ότι μέχρι και σήμερα στους λαούς που προέρχονται από τις φυλές των Σκυθών, όπως οι Μογγόλοι, οι γυναίκες έχουν μεγάλο βαθμό ισότητας και ελευθερίες στις κοινωνίες τους ενώ φημίζονται ακόμα ως δεινές ιππείς, τοξότριες, κυνηγοί και παλαίστριες. Δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, ότι οι περισσότερες σύγχρονες κορυφαίες αθλήτριες τοξοβολίας κατάγονται από την Μογγολία (βλέπε επίσης τον τρόπο που χρησιμοποίησε τις γυναίκες ο Τζένγκις Χαν για να δομήσει την αυτοκρατορία του). Τέτοιου είδους πολιτιστικά, ανθρωπολογικά και αρχαιολογικά στοιχεία έχουν οδηγήσει τους σύγχρονους ιστορικούς να θεωρούν τους Σκύθες ως τον λαό καταγωγής των θρυλικών Αμαζόνων.
Παραπομπές
*
Άγιος Ευστάθιος (Καραϊβική)
thumb|250px|Χάρτης που δείχνει την τοποθεσία του Αγίου Ευσταθίου σε σχέση με τη Σάμπα και τον Άγιο Μαρτίνο.
Το νησί έχει έκταση 21 τ.χλμ. Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023, ο πληθυσμός του νησιού ήταν 3.293 κάτοικοι, με πυκνότητα πληθυσμού 156,8 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Οι επίσημες γλώσσες είναι η Ολλανδική και η Αγγλική. Μια τοπική Αγγλική, κυρίως κρεολική ομιλείται επίσης ανεπίσημα. Οι ταξιδιώτες στο νησί μπορούν να μεταβούν αεροπορικώς, μέσω του Αεροδρομίου FD Ρούσβελτ.
Παλαιότερα ο Άγιος Ευστάθιος ήταν μέρος των Ολλανδικών Αντιλλών ως τις 10 Οκτωβρίου 2010 οπότε και έγινε ειδικός δήμος των Κάτω Χωρών. Μαζί με το Μποναίρ και τη Σάμπα σχηματίζει τα νησιά BES.
Το όνομα του νησιού «Άγιος Ευστάθιος» είναι το ολλανδικό όνομα του Αγίου Ευσταθίου (ορίζεται και ως Eustace, Eustachius ή Eustathius), μάρτυρας του Χριστιανισμού, γνωστός στα ισπανικά ως Σαν Εουστάκιο (San Eustaquio) και στα πορτογαλικά ως Σάντου Εουστάκιου (Santo Eustaquio) ή Σάντου Εουστάσιου (Santo Eustácio).
Ιστορία
thumb|280px|Χάρτης του Αγίου Ευσταθίου από την «Εγκυκλοπαίδεια των Ολλανδικών Δυτικών Ινδιών 1914-1917» thumb|280px|Χάρτης του Αγίου Ευσταθίου thumb|Ιστορική γκραβούρα που δείχνει τη θέα στην Καραϊβική Θάλασσα, πλησιάζοντας το νησί του Αγίου Ευσταθίου thumb|Το οχυρό Οράνιε του 17ου αιώνα, με το νησί Σάμπα ορατό στο βάθος
Δεν είναι σαφές εάν το νησί κατοικήθηκε από ιθαγενείς λαούς πριν από τον ευρωπαϊκό αποικισμό. Πιστεύεται ότι το νησί το είδε ο Χριστόφορος Κολόμβος το 1493. Από τον πρώτο ευρωπαϊκό αποικισμό, τον 17ο αιώνα έως τις αρχές του 19ου αιώνα, ο Άγιος Ευστάθιος άλλαξε χέρια 21 φορές μεταξύ Ολλανδίας, Βρετανίας και Γαλλίας.
Το 1636, το επιμελητήριο της Ζηλανδίας της Ολλανδικής Εταιρείας Δυτικών Ινδιών πήρε το νησί ως ιδιοκτησία της, και ανέφερε ότι ήταν ακατοίκητο εκείνη την εποχή. Το 1678 τα νησιά του Αγίου Ευσταθίου, του Αγίου Μαρτίνου και της Σάμπα ήταν υπό την άμεση διοίκηση της Ολλανδικής Εταιρείας Δυτικώ Ινδιών, με διοικητή τοποθετημένο στον Άγιο Ευστάθιο, ο οποίος κυβερνούσε και τα τρία. Εκείνη την εποχή, το νησί είχε κάποια σημασία για την καλλιέργεια καπνού και ζάχαρης.
Εμπόριο σκλάβων και ελεύθερο λιμάνι
Τον 18ο αιώνα, η γεωγραφική θέση του Αγίου Ευσταθίου στα μέσα των Δανικών (Παρθένοι Νήσοι), Βρετανικών (Τζαμάικα, Άγιος Χριστόφορος, Μπαρμπάντος, Αντίγκουα), Γαλλικών (Αϊτή, Αγία Λουκία, Μαρτινίκα, Γουαδελούπη) και Ισπανικών εδαφών (Κούβα, Δομινικανή Δημοκρατία, Πουέρτο Ρίκο), το μεγάλο λιμάνι, η ουδετερότητα και το καθεστώς του από το 1756 ως ελεύθερο λιμάνι χωρίς δασμούς ήταν όλοι παράγοντες που καθιστούσαν σημαντικό σημείο μεταφόρτωσης εμπορευμάτων και τόπο λαθρεμπορίου. Η οικονομία του Αγίου Ευσταθίου άνθισε υπό τους Ολλανδούς αγνοώντας τους μονοπωλιακούς εμπορικούς περιορισμούς των βρετανικών, γαλλικών και ισπανικών νησιών και έγινε γνωστός ως «Ο Χρυσός Βράχος» (The Golden Rock). Ο Έντμουντ Μπερκ είπε για το νησί το 1781:
«Δεν έχει προϊόντα, ούτε οχυρώσεις για την άμυνά του, ούτε πολεμικό πνεύμα ούτε στρατιωτικούς κανονισμούς ... Η χρησιμότητά του είναι η άμυνά του. Η καθολικότητα της χρήσης του, η ουδετερότητα της φύσης του ήταν η ασφάλειά του και η προστασία του. Οι ιδιοκτήτες του, με το πνεύμα του εμπορίου, το έκαναν εμπορικό κέντρο για όλο τον κόσμο. ... Ο πλούτος του ήταν θαυμάσιος, προερχόμενος από τη βιομηχανία και τη φύση του εμπορίου του.»
Η εξέγερση σκλάβων του 1848
Η αναταραχή εμφανίστηκε επίσης στον Άγιο Ευστάθιο. Στις 12 Ιουνίου του 1848, μια ομάδα ελεύθερων και υποδουλωμένων Αφρικανών συγκεντρώθηκαν μπροστά από το σπίτι του υπολοχαγού κυβερνήτη Γιοχάνες ντε Βέερ απαιτώντας τη διακήρυξη της ελευθερίας τους, αυξημένες μερίδες και περισσότερες ελεύθερες ώρες. Ο κυβερνήτης του νησιού απευθύνθηκε στην ομάδα, αλλά αυτή επέμεινε στα αιτήματά της. Η πολιτοφυλακή κινητοποιήθηκε και, μετά από διαβούλευση με το αποικιακό συμβούλιο και τους κύριους κατοίκους, αποφασίστηκε μια επίθεση από τον υπολοχαγό κυβερνήτη. Μετά από μια άλλη προειδοποίηση να φύγει από την πόλη ή να αντιμετωπίσει με άλλο τρόπο τις συνέπειες, άνοιξε πυρ κατά της ομάδας. Οι στασιαστές έφυγαν από την πόλη, αφήνοντας δύο ή τρεις σοβαρούς τραυματίες. Από έναν λόφο λίγο έξω από την πόλη πέταξαν πέτρες στην πολιτοφυλακή και κομμάτια βράχου. Μια ομάδα 35 σκοπευτών εισέβαλαν στο λόφο, σκοτώνοντας δύο στασιαστές και τραυματίζοντας αρκετούς. Οι έξι ηγέτες της εξέγερσης εξορίστηκαν από το νησί και μεταφέρθηκαν στο Κουρασάο. Ο Τόμας Ντυπερσουά, ένας ελεύθερος Αφρικανός, θεωρείται ο αρχηγός της εξέγερσης. Ένας από τους άλλους ηγέτες έστειλε ειδοποίηση θανάτου στον «ιδιοκτήτη» του το 1851. Μετά την εξέγερση, οι μεγαλύτεροι ιδιοκτήτες φυτειών του Αγίου Ευσταθίου αποφάσισαν να δώσουν στους σκλάβους εργάτες τους έναν ορισμένο μισθό με το φόβο της επανάληψης της εξέγερσης.
Διάλυση των Ολλανδικών Αντιλλών
Ο Άγιος Ευστάθιος έγινε μέλος των Ολλανδικών Αντιλλών, το 1954, όταν δημιουργήθηκε αυτή η υπερπόντια κτήση. Μεταξύ του 2000 και του 2005, τα νησιά μέλη των Ολλανδικών Αντιλλών ψήφισαν για το μελλοντικό τους καθεστώς. Στο δημοψήφισμα στις 8 Απριλίου του 2005, το 77% των ψηφοφόρων του Αγίου Ευσταθίου ψήφισαν να παραμείνουν στις Ολλανδικές Αντίλλες, έναντι 21% που ψήφισαν για στενότερους δεσμούς με την Ολλανδία. Κανένα από τα άλλα νησιά δεν ψήφισε να παραμείνει.
Αφού τα άλλα νησιά αποφάσισαν να φύγουν, τερματίζοντας τις Ολλανδικές Αντίλλες, το νησιωτικό συμβούλιο επέλεξε να γίνει ειδικός δήμος της Ολλανδίας, όπως η Σάμπα και το Μποναίρ. Αυτή η διαδικασία ολοκληρώθηκε το 2010. Το 2011 το νησί υιοθέτησε επίσημα το δολάριο ΗΠΑ ως νόμισμά του.
Οικονομία
Η οικονομία του νησιού παρουσιάζει σταθερή ανάπτυξη και πρακτικά δεν υπάρχει ανεργία. Υπάρχουν επίσης υποδομές που εξασφαλίζουν την ανάπτυξη και ειδικευμένο εργατικό δυναμικό.
Πολιτική
Πρώτος αντικυβερνήτης από το 2010 ως το 2016 ήταν ο Γκέραλτ Μπέρκελ. Στις 5 Φεβρουαρίου 2018 η κυβέρνηση της Ολλανδίας ανακοίνωσε την απόφασή της να επιβάλει άμεση διοίκηση στον Άγιο Ευστάθιο. Μία ημέρα μετά, το ολλανδικό κοινοβούλιο υιοθέτησε νόμο και διαλύθηκαν όλοι οι θεσμοί, ενώ απομακρύνθηκε από την εξουσία ο υπηρεσιακός κυβερνήτης Τζούλιαν Γούντλεϊ. Στις 7 Φεβρουαρίου διορίστηκε κυβερνητικός επίτροπος ο Μάικ Φράνκο. Από τις 15 Φεβρουαρίου 2020 επίτροπος (διορισμένος από την ολλανδική κυβέρνηση) είναι ο Μάρνιξ βαν Ράι.
Διοικητές (gezaghebbers)
(κυβερνητικός επίτροπος)
Ολλανδικός Άγιος Ευστάθιος
Αντιπρόσωποι της Εθνικής Κυβέρνησης των Κάτω Χωρών έχουν διατελέσει (για την Μποναίρ, τον Άγιο Ευστάθιο και τη Σάμπα)
Εκλογές
Οι πιο πρόσφατες γενικές εκλογές διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2020.
Μερκούριους
Ο Μερκούριους είναι ο αγγελιαφόρος των θεών και θεός της Ιατρικής στη Ρωμαϊκή μυθολογία, γιος του Γιούπιτερ.
Αντίστοιχος στην Ελληνική Μυθολογία ήταν ο θεός Ερμής.
Ισότοπα του παλλαδίου
Το παλλάδιο (Pd) που υπάρχει στη φύση είναι μίγμα έξι σταθερών ισοτόπων : 102Pd, 104Pd, 105Pd, 106Pd, 108Pd και 110Pd. Τα πλέον σταθερά ισότοπα είναι το 107Pd με ημιζωή 6.5 εκατομμυρίων ετών, το 103Pd με ημιζωή 17 ημέρες και το 100Pd με ημιζωή 3.63 ημέρες. Έχουν ταυτοποιηθεί άλλα δεκαοκτώ ραδιοϊσότοπα με ατομικές μάζες από 92.936 amu (93Pd) έως 119.924 amu (120Pd), τα περισσότερα των οποίων έχουν χρόνους ημιζωής μικρότερους της μισής ώρας, εκτός από το 101Pd (ημιζωή 8.47 ώρες), το 109Pd (ημιζωή 13.7 ώρες) και το 112Pd (ημιζωή 21 ώρες).
Ο κύριος τρόπος διάσπασης πριν το πλέον σταθερό ισότοπο,106Pd, είναι η υφαρπαγή ηλεκτρονίων και ο κύριος τρόπος διάσπασης μετά είναι η β-διάσπαση. Το κύριο προϊόν πριν το 106Pd είναι το ρόδιο και το κύριο προϊόν μετά είναι ο άργυρος.
Ο ραδιενεργός 107Ag είναι το προϊόν διάσπασης του 107Pd και ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά σε μετεωρίτη που έπεσε το 1978 στη Σάντα Κλάρα της Καλιφόρνιας. Η συσχέτιση του 107Pd με τον 107Ag που παρατηρήθηκε σε ουράνια σώματα που δημιουργήθηκαν στις απαρχές του ηλιακού συστήματος, υποδεικνύει την παρουσία βραχύβιων νουκλιδίων στο πρώιμο ηλιακό σύστημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
παλλαδιο