cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στυλοβάτης
Αρχιτεκτονική χρήση
Ο στυλοβάτης συχνά σχεδιάστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει στενή σχέση με τις διαστάσεις των υπόλοιπων στοιχείων ενός αρχαίου ναού. Στους ελληνικούς ναούς χτισμένους σύμφωνα με τον δωρικό ρυθμό, το μήκος και το πλάτος του στυλοβάτη ήταν δύο στοιχεία με αρκετή σχέση μεταξύ τους. Σε ορισμένους αρχαιότερους ναούς χτισμένους με τον δωρικό ρυθμό, το ύψος της στήλης του ναού είχε το ένα τρίτο του πλάτους του στυλοβάτη. Οι Ρωμαίοι, ακολουθώντας την παράδοση της ετρουσκικής αρχιτεκτονικής, ακολούθησαν μια διαφορετική προσέγγιση χρησιμοποιώντας ένα πολύ μεγαλύτερο στυλοβάτη ο οποίος συνήθως είχε σκάλες μόνο στο μπροστινό μέρος. Αυτά τα σκαλιά οδηγούσαν έπειτα στο προστώο.
Στη σύγχρονη αρχιτεκτονική ο στυλοβάτης είναι το πάνω μέρος του βαθμιδωτού υπογείου ενός κτιρίου. Σήμερα, οι στυλοβάτες χρησιμοποιούνται στην κατασκευή πολλών κτιρίων με πολλούς ορόφους.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων
Φεσί
Το Φεσί (γαλλικά: Fessy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φεσεραίν (γαλλικά: Fesserains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Αριούσιος οίνος
Το κρασί που παραγόταν στο νησί Χίος, ένα από τα πλέον φημισμένα στον κλασικό αρχαίο κόσμο, ήταν γνωστό ως αριούσιος οίνος. Σύμφωνα με τον Θεόπομπο και την ελληνική μυθολογία, υπήρξε το πρώτο κόκκινο κρασί, που τότε ονομαζόταν μέλας οίνος (= μαύρο κρασί), στην ιστορία. Το αν ονομαζόταν «Αριούσιος» ο οίνος που παραγόταν γενικώς από τη Χίο ή από κάποια συγκεκριμένη, άγνωστη σε εμάς περιοχή του νησιού (το Αριούσιον ή την Αριουσία, λατιν. Ariusium), όπως αναφέρει ο Στράβων, είναι κάτι που παραμένει αδιευκρίνιστο.
Στην αρχαία Ελλάδα
Το κρασί της Χίου εξαγόταν σε μεγάλες ποσότητες στην Αθήνα ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ., όπως μαρτυρείται από τον μεγάλο αριθμό χιακών αμφορέων που ανακαλύφθηκαν σε ανασκαφές στην αρχαία αγορά της Αθήνας. Αιώνες αργότερα, το χιακό κρασί χαρακτηρίσθηκε από τον Πλούταρχο και τον Αθήναιο τον Ναυκρατίτη ως ακριβό είδος πολυτελείας στην κλασική Ελλάδα. Πιθανώς αυτός ο ισχυρισμός να είναι υπερβολικός, αφού επιγραφές σε έναν αμφορέα φαίνεται να υποδεικνύουν μια μάλλον προσιτή τιμή: δύο δραχμές ανά οινοχόη, έναντι περίπου 2 ως 10 οβολών για το τοπικό κρασί της Αττικής. Ο Αθήναιος επιπλέον μνημονεύει τον ποιητή Έρμιππο να εξυμνεί την ποιότητα του κρασιού από τη Χίο τον 5ο αιώνα π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικό κρασί Κατηγορία:Χίος
Μουσείο Ιονίου Πανεπιστημίου
<mapframe latitude="39.623232" longitude="19.915321" zoom="19" width="223" height="229" align="right">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 19.915268,         39.623102        ]      }    }  ] }
Σκοπός
Οι πρωταρχικοί στόχοι του μουσείου είναι να υποστηρίξει το εκπαιδευτικό έργο των σχολών και των τμημάτων του Ιονίου Πανεπιστημίου σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο, να υποστηρίξει την επιστημονική έρευνα και τη μετάδοση της ακαδημαϊκής γνώσης στη πανεπιστημιακή κοινότητα και στην ευρύτερη κοινωνία. Επιπλέον να δημιουργήσει ένα κέντρο διαφύλαξης έκθεσης και πολλαπλής προβολής της επιστήμης της τυπογραφίας, της ιστορικής εξέλιξης της εκπαίδευσης, καθώς και των τεχνών στην Ελλάδα.
Συλλογές – Υλικό
[https://museum.ionio.gr/gr/collections/school-education-history/ Συλλογή Ιστορίας του Σχολείου και της Εκπαίδευσης «Στέφανος Γ. Πρίφτης»]
Συλλογή Ψηφιακού Πολιτισμού και Τεχνών
Η διαχείριση των συλλογών του Μουσείου ακολουθεί τα διεθνή και ευρωπαϊκά πρότυπα διαχείρισης. Οι Συλλογές του Μουσείου οργανώνονται και κατατάσσονται κατά θεματικές περιοχές στα γνωστικά πεδία των αντίστοιχων επιστημονικών ενοτήτων. Πρωταρχική υποχρέωση του Μουσείου είναι η διατήρηση της καλής κατάστασης των Μόνιμων Συλλογών του και η εξασφάλιση κατάλληλων συνθηκών αξιοποίησης και έκθεσης των αντικειμένων των συλλογών. Για τις μόνιμες συλλογές τηρούνται αρχεία καταγραφών, φωτογραφιών και άλλου υλικού τεκμηρίωσης. Η τεκμηρίωση αφορά στη συμβατική και ψηφιοποιημένη διαδικασία συλλογής, οργάνωσης, αποθήκευσης και διακίνησης του πληροφοριακού υλικού.
Το Μουσείο στεγάζεται σε χώρους του Ιόνιο Πανεπιστήμιο και εν γένει σε χώρους που διαχειρίζεται το Ιόνιο Πανεπιστήμιο.
αριστερά|μικρογραφία|Εργαλεία τυπογραφίας μικρογραφία|Πολύγραφος
Συλλογή Τυπογραφίας
Η Συλλογή τυπογραφίας περιέχει μηχανές, εργαλεία και αντικείμενα που σχετίζονται με διάφορες φάσεις της παραγωγής εντύπων ή δακτυλογραφημένου αρχειακού υλικού, όπως πολύγραφοι, λινοτυπία και γραφομηχανές.
Η συλλογή  χρησιμεύει ως εποπτικό υλικό σε μαθήματα του ΤΑΒΜ και δίνει την ευκαιρία στους φοιτητές να κατανοήσουν καλύτερα τα έγγραφα ή τα έντυπα παντός είδους ως υλικά αντικείμενα. Ακόμη, ως μουσειακά αντικείμενα στοχεύουν στο να εξοικειώνουν τους φοιτητές και επισκέπτες της συλλογής με παλαιότερες φάσεις των τεχνολογιών της πληροφορίας, υποψιάζοντάς τους για την καταγωγή και τους προδρόμους των σύγχρονων μέσων που βασίζονται στην ψηφιακή τεχνολογία. μικρογραφία|Σχολικό Μουσείο
'''Συλλογή Ιστορίας του Σχολείου και της Εκπαίδευσης «Στέφανος Γ. Πρίφτης»''' αριστερά|μικρογραφία|Σχολική Αίθουσα Η Συλλογή Ιστορίας του Σχολείου και της Εκπαίδευσης αποτελείται από αυθεντικά αντικείμενα και αρχειακό υλικό που σχετίζεται με το σχολικό εξοπλισμό και τη λειτουργία των σχολείων της Κέρκυρας και είχε χρησιμοποιηθεί για την εκπαίδευση προηγούμενων μαθητικών γενεών (έως το τέλος του 20ου αι.). Στη Συλλογή αυτή εντάσσεται το Σχολικό Μουσείο Κέρκυρας στο Σκριπερό, το οποίο δημιουργήθηκε το 2008. Αποτελείται από 3 αίθουσες μια μεγάλη και δύο μικρότερες. Στη μεγάλη αίθουσα αναπαρίσταται μια τάξη ενός σχολείου παλαιότερης εποχής με όλα τα αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν, όπως η έδρα του δασκάλου, τα θρανία των μαθητών, ο μαυροπίνακας με κιμωλία, το κουδούνι, η βέργα κ.α. Μεγάλο μέρος της συλλογής προέρχεται από δωρεές σχολείων της περιφέρειας και από ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας αλλά και από υλικό που υπήρχε ήδη στο Δημοτικό Σχολείο Σκριπερού. Το βασικό θέμα του Μουσείου είναι η αναβίωση του εκπαιδευτικού χώρου και οι μέθοδοι διαπαιδαγώγησης του 20ου αιώνα. Απώτερο σκοπό έχει τη βιωματική μάθηση δίνοντας την αίσθηση της παρουσίας σε μια σχολική τάξη του προηγούμενου αιώνα, προσφέροντας νέες εμπειρίες στους νεότερους και ξυπνώντας αναμνήσεις στους παλιότερους.
Συλλογή ψηφιακού Πολιτισμού και Τεχνών
Το Πανεπιστημιακό Μουσείο του Ιονίου Πανεπιστημίου διαθέτει εμπειρία στην ανάδειξη πολιτιστικών στοιχείων με χρήση τεχνολογιών εικονικής, επαυξημένης και μικτής πραγματικότητας (virtual, augmented and mixed reality). Η έμπνευση αδιαμφισβήτητα προήλθε από την έδρα του Ιονίου Πανεπιστημίου καθώς είναι γνωστό πως τα Επτάνησα έχουν μια μακραίωνη ιστορία με πλούσια πολιτιστική́ παρακαταθήκη. Επιπλέον, οι τεχνολογίες εικονικής, επαυξημένης και μικτής πραγματικότητας θεωρούνται ως ένα εξαιρετικό μέσο ανάδειξης τόσο του ανθρωπογενούς όσο και του φυσικού́ περιβάλλοντος.
Έως σήμερα έχουν δημιουργηθεί αναπαραστάσεις σε εικονική πραγματικότητα διαφόρων σημείων των Επτανήσων που παρουσιάζουν πολιτιστικό ενδιαφέρον. Έμφαση έχει δοθεί κυρίως σε οικοδομήματα μνημειακού χαρακτήρα τα οποία από τη φύση τους παρουσιάζουν ιδιαίτερες δυσκολίες καθώς η όποια αναπαράστασή τους οφείλει να αντιμετωπίζει το μνημείο όχι ως κτίσμα αλλά ως διαχρονικό φορέα ιστορίας και πολιτισμού. Πρόκειται, δηλαδή, για δημόσια κτήρια, μουσεία, φάρους, κάστρα και φρούρια και θρησκευτικά μνημεία.
Πρακτική – Εθελοντισμός
Με κινητήρια δύναμη το ενδιαφέρον τους για τον πολιτισμό και τη Μουσειολογία, το Μουσείο του Ιονίου Πανεπιστημίου υποστηρίζεται πρωτίστως από φοιτητές (προ- και μεταπτυχιακούς, καθώς και υποψήφιους διδάκτορες) και απόφοιτους του ιδρύματος. Μέσα από την πρακτική άσκηση αλλά και τον εθελοντισμό σχεδιάζουν δράσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα, εκδηλώσεις και συμμετέχουν στην προώθηση και την προβολή του Μουσείου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Facebook: https://www.facebook.com/ionianuniversitymuseum
Σκοποβολή στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018
Τα αγωνίσματα της σκοποβολής πραγματοποιήθηκαν από τις 23 μέχρι τις 24 Ιουνίου στο Παβιγιόν Σαν Σαλβαδόρ και το Κέντρο Σκοποβολής Ζορντί Ταρραγό.
Οι αθλητές συμμετείχαν σε 6 αγωνίσματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσογειακοί Αγώνες 2018 Κατηγορία:Σκοποβολή το 2018
Μπορίς Γκοντουνόφ (θεατρικό έργο)
Μπορίς Γκοντουνόφ (ρωσικός τίτλος: Бори́с Годуно́в) είναι θεατρικό έργο του Αλεξάντερ Πούσκιν. Γράφτηκε το 1825, δημοσιεύτηκε το 1831, αλλά παρουσιάστηκε στη σκηνή το 1866, λόγω της λογοκρισίας. Ο πλήρης τίτλος είναι Δραματική ιστορία, Κωμωδία για ένα πραγματικό πρόβλημα για το Μοσχοβίτικο κράτος, για τον Τσάρο Μπορίς και τον Γκρίσκα Οτρέπιεφ.
Η τραγωδία απεικονίζει την περίοδο της βασιλείας του τσάρου Μπορίς Γκοντουνόφ σε μια ακολουθία γεγονότων από το 1598 έως το 1605, στην αρχή της Εποχής των Αναστατώσεων. Το έργο, που ο Πούσκιν χαρακτήρισε ρομαντικό δράμα, είναι γραμμένο στο πνεύμα και το ύφος των ιστορικών δραμάτων του Σαίξπηρ.
Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα θεατρικά έργα των αρχών του 19ου αιώνα. Η αριστοτεχνική ανάπτυξη της δραματικής δράσης σε δύο επίπεδα —ένα πολιτικό και ιστορικό, το άλλο ψυχολογικό— τοποθετείται σε ένα πλαίσιο ταραχώδους γεγονότων και ανελέητων φιλοδοξιών.
Ιστορικό της δημιουργίας του έργου
Τον Φεβρουάριο 1823 ο Πούσκιν έγραψε στον φίλο του Πιότρ Βιάζεμσκι «Δεν έχουμε θέατρο». Πρόθεση του συγγραφέα ήταν να δώσει στη ρωσική λογοτεχνία ένα εθνικό δράμα και να την απαλλάξει από την κυριαρχία του κλασικισμού. Η πραγματοποίηση αυτής της πρόθεσης απαιτούσε δύο θεμελιώδη στοιχεία: μια νέα μορφή και ένα ιστορικά εθνικό περιεχόμενο. Ο Πούσκιν έλυσε το πρόβλημα της μορφής με έμπνευση από τα ιστορικά έργα του Σαίξπηρ και από τα αρχαία Χρονικά. Το πρόβλημα του περιεχομένου επιλύθηκε διαβάζοντας την Ιστορία του Ρωσικού Κράτους του Νικολάι Καραμζίν, οι πρώτοι οκτώ τόμοι του οποίου είχαν εκδοθεί το 1818. Ο ίδιος ο Πούσκιν έγραψε:
"«Η μελέτη του Σαίξπηρ, του Καραμζίν και των αρχαίων μας Χρονικών μου έδωσε την ιδέα να παρουσιάσω μια από τις πιο δραματικές εποχές της σύγχρονης ιστορίας. Μιμήθηκα τον Σαίξπηρ στην απεικόνιση των χαρακτήρων και στην απλότητα και ακολούθησα τον Καραμζίν στην εξέλιξη των γεγονότων. Τέλος, στα Χρονικά προσπάθησα να βρω τις σκέψεις και τη γλώσσα της εποχής»"
Έγραψε το έργο στην εξορία του στο Μιχαϊλόφσκογιε. Σε μια συνάντηση με τον αυτοκράτορα Νικόλαο Α' (που έληξε την εξορία του), ο Πούσκιν του διάβασε αποσπάσματα του έργου.
Ο Πούσκιν χρησιμοποίησε για την πλοκή μια εκδοχή για τη δολοφονία του τσάρεβιτς Ντμίτρι του Ούγκλιτς κατόπιν εντολής του Μπορίς Γκοντουνόφ, την οποία οι σύγχρονοι ιστορικοί αμφισβητούν.
Το έργο αποτελείται από τρία μέρη και 25 σκηνές σε ελεύθερο στίχο. Υπάρχουν 63 χαρακτήρες στην πλοκή και η πολυπλοκότητα ολόκληρης της ιστορίας αυξάνεται με τον αριθμό των δευτερευουσών πλοκών και των παρακάμψεων που εισάγονται στην κύρια ιστορία.
Υπόθεση
μικρογραφία|280x280εσ|Ο [[Μπορίς Γκοντουνόφ και ο γιος του Φιοντόρ Β' σε σκηνή από το έργο.]] Το έργο ξεκινά στη Μόσχα στις 20 Φεβρουαρίου 1598. Μετά τον θάνατο του τσάρου Φιοντόρ, γιου και διαδόχου του Ιβάν του Τρομερού, ο κηδεμόνας του Φιοντόρ Μπορίς Γκοντουνόφ αρνείται αρχικά τον θρόνο μετά από υπολογισμένο δισταγμό, αλλά καταλήγει να τον αποδεχτεί, κατόπιν αιτήματος των ευγενών, του κλήρου και του λαού. Αλλά η συνείδησή του βαρύνεται από ένα παλιό έγκλημα - δολοφόνησε τον άλλο γιο και διάδοχο του θρόνου του Ιβάν, τον νεαρό πρίγκιπα Ντμίτρι του Ούγκλιτς, προκειμένου να προετοιμάσει το δρόμο του προς την εξουσία.
Το δεύτερο μέρος του έργου διαδραματίζεται το 1603. Ο μοναχός Πίμεν, ο οποίος είδε τη δολοφονία του τσάρεβιτς, ζει στο μοναστήρι του Τσούντοβο. Κατέγραψε αυτό το τρομερό μυστικό για μεταγενέστερους αιώνες και το εμπιστεύτηκε στον φιλόδοξο μαθητή του Γκριγκόρι. Ο Γκριγκόρι, του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Γκρίσκα Οτρέπιεφ, φεύγει από το μοναστήρι και κατευθύνεται στην Πολωνία, με σκοπό να υποδυθεί τον Ντμίτρι, τον δολοφονημένο νεαρό πρίγκιπα. Διαφεύγει τη σύλληψη σε ένα πανδοχείο και καταφέρνει να περάσει τα σύνορα. Φτάνοντας στην Πολωνία, πείθει τον Πολωνό βασιλιά και την αριστοκρατία ότι είναι ο τσάρεβιτς Ντμίτρι. Συγκεντρώνει στρατό και βαδίζει στη Μόσχα για να ανατρέψει τον τσάρο Γκοντουνόφ και να ανακτήσει τον θρόνο του. Κερδίζει την καρδιά της Μαρίνας Μνίσεκ, μιας όμορφης αριστοκράτισσας Πολωνίδας και της αποκαλύπτει το μυστικό του. Η Μαρίνα υπόσχεται να μείνει στο πλευρό του, με την προϋπόθεση ότι θα την κάνει τσαρίνα.
Το τελευταίο μέρος του έργου διαδραματίζεται το 1604 και το 1605. Ο Ψεύτικος Ντμίτρι, οι Πολωνοί σύμμαχοί του και οι Γερμανοί μισθοφόροι του νίκησαν αρχικά τα ρωσικά στρατεύματα κοντά στο Νόβγκοροντ το 1604. Ο τσάρος Μπόρις Γκοντουνόφ αντεπιτίθεται και τους απωθεί, αλλά η νίκη του είναι άχρηστη. Ο διεκδικητής έχει πάρει τον ρωσικό λαό με το μέρος του, ενώ ο Γκοντουνόφ αντιμέτωπος με γενικευμένη δυσαρέσκεια και βλέποντας ότι ακόμη και οι ευγενείς τον εγκαταλείπουν, παθαίνει εγκεφαλικό και πεθαίνει. Ο ψευτο-Ντμίτρι γίνεται τσάρος, ενώ η οικογένεια του Γκοντουνόφ δολοφονείται. Στις τελευταίες γραμμές της τραγωδίας, ένας βογιάρος προσπαθεί να κάνει τον κόσμο να επευφημήσει τον νέο τσάρο, αλλά ο κόσμος, τρομοκρατημένος από τη δολοφονία της συζύγου και του γιου του νεκρού τσάρου, παραμένει σιωπηλός.
Ιστορική βάση
Τα ιστορικά γεγονότα κατά την Εποχή των Αναστατώσεων – την 15ετή περίοδο χάους και αναρχίας μετά το τέλος της δυναστείας των Ρούρικ (1598) και πριν την εγκαθίδρυση της δυναστείας των Ρομανώφ (1613) – μπορεί να διευκολύνουν την κατανόηση του έργου. Τα βασικά γεγονότα είναι τα εξής: μικρογραφία|250x250εσ|Ο θάνατος του πρίγκιπα [[Ντμίτρι του Ούγκλιτς]]
μικρογραφία|293x293εσ|Οι τελευταίες στιγμές του [[Δημήτριος Β΄ της Ρωσίας|Ψευδοδημήτριου.Προσπαθώντας να διαφύγει από ένα παράθυρο πυροβολήθηκε από τον όχλο. Αφού αποτέφρωσαν το πτώμα του, οι Ρώσοι έβαλαν τη στάχτη σε ένα κανόνι και το πυροδότησαν προς τη μεριά της Πολωνίας.
Καρλ Βένιχ ( 1879). ]]
Η ενοχή του Μπορίς στο θέμα του θανάτου του Ντμίτρι του Ούγκλιτς δεν μπορεί ούτε να αποδειχθεί ούτε να διαψευστεί. Ο Νικολάι Καραμζίν, ο ιστορικός στον οποίο είναι αφιερωμένο το δράμα, το αποδέχθηκε ως γεγονός και ο ίδιος ο Πούσκιν υπέθεσε ότι ήταν αλήθεια, τουλάχιστον για να δημιουργήσει μια τραγωδία στα πρότυπα του Σαίξπηρ. Οι σύγχρονοι ιστορικοί, ωστόσο, θεωρούν ότι ο Μπορίς δεν ήταν ένοχος για το έγκλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Αλεξάντρ Πούσκιν
Φετέρν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φετερνιάν (γαλλικά: Féterniants).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Αίμων Β΄ της Γενεύης
Ο Αίμων Β΄, γαλλ.: Aymon II, (απεβ. το 1280) από τον Οίκος της Γενεύης ήταν κόμης της Γενεύης από το 1265. Ήταν γιος και κληρονόμος του Ροδόλφου κόμη της Γενεύης, αλλά απεβίωσε χωρίς κληρονόμο και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αμεδαίος Β΄. Σύμφωνα με έναν σύγχρονο ιστορικό, «τον κατατρόπωσε η δύναμη του κόμη της Σαβοΐας» και έκανε λίγα κατά τη δεκαπενταετή βασιλεία του, για να ανακτήσει τα εδάφη και τις δικαιοδοσίες που έχασαν στη Σαβοΐα από τον πατέρα και τον πάππο του.
Οικογένεια
Το 1279 ο Aίμων νυμφεύτηκε την Κωνσταντία, μία κόρη του Γκαστόν Ζ΄ του Μπεάρν και υποκόμισσα ιδίω δικαιώματι (suo jure) του Mαρσάν και του Μπιγκόρ. Ο γάμος κανονίστηκε από τη 2η σύζυγο του Γκαστόν, τη "Μεγάλη Δελφίνη" Bεατρίκη, η οποία ως κόρη του Πέτρου Β΄ της Σαβοΐας και χήρα του Γκιγκ Ζ΄ κόμη του Βιενουά, είχε συγγένεια με δύο παραδοσιακούς αντιπάλους των κομήτων της Γενεύης. Η Κωνσταντία είχε μείνει ήδη δύο φορές χήρα η ίδια, έχοντας παντρευτεί πολύ σύντομα με τον Αλφόνσο, γιο του Ιάκωβου Α΄ της Αραγονίας, και μετά με τον Ερρίκο του Αλμαίν, γιο του Ριχάρδου της Κορνουάλης βασιλιά της Γερμανίας. Δεν του γέννησε παιδιά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης Κατηγορία:Οίκος της Γενεύης
Nupedia
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Βικιπαίδειας
Ειρηναίος Α΄ Ιεροσολύμων
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σάμο το 1939. Το 1953 πήγε στα Ιεροσόλυμα και το 1959 χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1966 και την ίδια χρονιά του δόθηκε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Στις 29 Μαρτίου 1981 χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Ιεραπόλεως. Διετέλεσε Έξαρχος του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα από το 1979 μέχρι το 2001. Το 1994 προήχθη σε Μητροπολίτη.
Εκλογή
Ύστερα από τον θάνατο του Πατριάρχη Διόδωρου ακολούθησε ένα κενό οκτώ μηνών με έντονο διπλωματικό παρασκήνιο, με την ισραηλινή κυβέρνηση να απορρίπτει πέντε από τους υποψήφιους, κάποιοι εκ των οποίων ήταν από τους επικρατέστερους. Στις 13 Αυγούστου 2001 εξελέγη τελικά Πατριάρχης Ιεροσολύμων ο Ειρηναίος, με 7 ψήφους σε σύνολο 17. Η εκλογή του αναγνωρίστηκε από την αρχή από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη εκτός της κυβέρνησης του Ισραήλ.
Αποκήρυξη και καθαίρεση
Λόγω των κατηγοριών κακής διαχείρισης, η πλειοψηφία της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας τον αποκήρυξε στις 6 Μαΐου 2005, ενώ ο ίδιος αρνούταν να παραιτηθεί. Στις 24 Μαΐου 2005, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος συγκάλεσε Σύνοδο των προκαθημένων της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη, η οποία διέγραψε το όνομα του Ειρηναίου από τα Δίπτυχα της Ορθόδοξης Εκκλησίας και κήρυξε τον θρόνο σε χηρεία. Ο Μητροπολίτης Πέτρας Κορνήλιος ορίστηκε από τη Σύνοδο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων τοποτηρητής μέχρι την εκλογή νέου Πατριάρχη.
Καθώς όμως ο Ειρηναίος εξακολουθούσε να δηλώνει ότι είναι Πατριάρχης και να προσπαθεί να λειτουργεί σε διάφορους ναούς φρουρούμενος από την Ισραηλινή Αστυνομία, καθώς το κράτος του Ισραήλ εξακολουθούσε να τον θεωρεί Πατριάρχη, η Σύνοδος τον καθαίρεσε από κάθε βαθμό ιεροσύνης και τον επανέφερε στις τάξεις των απλών Μοναχών. Κατόπιν αυτού καλούταν «μοναχός Ειρηναίος». Το κράτος του Ισραήλ συνέχιζε να τον αναγνωρίζει ως νόμιμο Πατριάρχη μέχρι τον Δεκέμβριο του 2007. Από τις 16 Φεβρουαρίου 2008 ο Ειρηναίος παρέμεινε έγκλειστος στην κατοικία του εντός του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων φρουρούμενος από ιδιώτες Άραβες και, με εντολή του νέου Πατριάρχη Θεόφιλου, δεν επιτρεπόταν ούτε η έξοδός του αλλά ούτε και η είσοδος επισκεπτών.
Στις 25 Ιουλίου 2019, η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων ήρε ομοφώνως την καθαίρεση του από τις τάξεις των μοναχών και τον αποκατέστησε στο Αρχιερατικό του αξίωμα, με τον τίτλο του Πατριάρχη πρώην Ιεροσολύμων.
Τελευταία χρόνια
Μετά από πρόσκληση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου και παρεμβάσεις της ελληνικής κυβέρνησης, ο πρώην Ιεροσολύμων Ειρηναίος ταξίδεψε στις 29 Αυγούστου 2019 στην Ελλάδα και νοσηλεύτηκε. Στη συνέχεια εισήχθη στο Κέντρο Γεροντολογίας και Προνοιακής Υποστηρίξεως της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών «Άγιος Πορφύριος», στο Δήλεσι Βοιωτίας, κατόπιν προσκλήσεως του ίδιου του Αρχιεπισκόπου Αθηνών.
Απεβίωσε στις 10 Ιανουαρίου 2023, νοσηλευόμενος σε ιδιωτικό θεραπευτήριο της Αθήνας.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Γεώργιος Γαλησιώτης
O Γεώργιος Γαλησιώτης (π. 1275/0 - 1357) ήταν υψηλόβαθμος Βυζαντινός αξιωματούχος.
Βιογραφία
Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη υπό την καθοδήγηση του Μανουήλ Ολόβολου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κερασιά Λυκουρίας Αχαΐας
Η Κερασιά είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική κοινότητα Λυκουρίας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.
Τοποθεσία
Η Κερασιά απέχει 6,4 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 466 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 14 κατοίκους.
Διοικητική ιστορία
Η Κερασιά αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Λυκουρίας. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Λυκουρίας. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Λυκουρίας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Φιλιέρ (Άνω Σαβοΐα)
Το Φιλιέρ (γαλλικά: Fillière) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τοραναί (γαλλικά: Thoranais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Φιλένζ
Το Φιλένζ (γαλλικά: Fillinges) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φιλενζουά (γαλλικά: Fillingeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ελένη της Βοσνίας
Οικογένεια
αριστερά|μικρογραφία|Καταστατικό που εκδόθηκε από τον Ντεπίσα και εγκρίθηκε από την Ελένη, παραχωρώντας το χωριό [[Βελιάτσι στην κόρη τους Στάνα, που θα κληρονομηθεί από την κόρη της Βλαντάνα και τον γαμπρό της Γιουράι Ραντιβόιεβιτς.]]
Τίποτε δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα για την καταγωγή της Ελένης. Πιθανότατα ήταν μέλος της ευγενικής οικογένειας Νικόλιτς από τη Ζαχλούμια.
Ένα καταστατικό με ημερομηνία 17 Ιουλίου 1392 είναι η παλαιότερη σωζόμενη πηγή, που ονομάζει την Ελένη ως βασίλισσα και σύζυγο του Νταμπίσα, ο οποίος είχε διαδεχτεί τον Tβρτκo Α΄ τον Μάρτιο του 1391, και την τοποθετεί στο πλευρό του Νταμπίσα στο Λούστσι. Ως βασιλική σύζυγος, η Ελένη ενέκρινε τις πράξεις του συζύγου της και αυτός τόνιζε στα καταστατικά του, ότι είχε συμβουλευτεί τη σύζυγό του. Η οικογένεια τής βασίλισσας Ελένης απέκτησε σημαντική επιρροή στις κρατικές υποθέσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού συζύγου της, καθώς και το δικαίωμα να εισπράττει τον φόρο υποτέλειας του Στον από τη Δημοκρατία της Ραγκούσας το 1393. Το βασιλικό ζεύγος είχε μία κόρη με το όνομα Στάνα, της οποίας η κόρη Βλαντάβα παντρεύτηκε τον ευγενή Γιουράι Ραντιβόιεβιτς κατά τη διάρκεια της ζωής του Νταμπίσα.
Άνοδος
Το 1394 η Ελένη συμφώνησε με την απόφαση του Νταμπίσα να ορίσει ως κληρονόμο του τον Σιγισμούνδο βασιλιά της Βοημίας & Γερμανίας. Ωστόσο όταν ο Νταμπίσα απεβίωσε στις 8 Σεπτεμβρίου του επόμενου έτους, οι κορυφαίοι ευγενείς, όπως ο μέγας δούκας Χρβόιε Βούκσιτς Χρβατίνιτς, ο πρίγκιπας Παβάο Ραντινόβιτς, ο δούκας Σαντάλι Χράνιτς και ο Γιουράι Ραντιβόιεβιτς αρνήθηκαν να τιμήσουν τη συμφωνία, που είχε κάνει ο Νταμπίσα με τον Σιγισμούνδο. Ο Σιγισμούνδος συγκέντρωσε στρατό και βάδισε στην κοντινή Συρμία, με στόχο να διεκδικήσει τον βοσνιακό θρόνο, αλλά οι ευγενείς συγκέντρωσαν μία συνέλευση (stanak) και εξέλεξαν την Ελένη ως διάδοχο του Νταμπίσα. Μη διατεθειμένος να εμπλακεί με τους ενωμένους ευγενείς σε πόλεμο, ο Σιγισμούνδος αποσύρθηκε. Το τέλος της συζύγου του Μαρίας βασίλισσας της Ουγγαρίας και εξαδέλφης του Νταμπίσα, έκανε τη θέση του πολύ επισφαλή για να επιτεθεί στη Βοσνία, όπως και η ήττα που είχε από τους Οθωμανούς στη μάχη της Νικόπολης.
Οι ιστορικοί έχουν συζητήσει τον ρόλο της βασίλισσας Ελένης. Ο Κρουνόσλαβ Ντραγκανόβιτς τόνισε το 1942 ότι ήταν βασίλισσα με εξουσία, παρά αντιβασίλισσα. Ο Σίμα Κιρκόβιτς το διέψευσε αυτό το 1964 και υποστήριξε, ότι η περίοδος της διακυβέρνησης της Ελένης ήταν στην πραγματικότητα μία μεσοβασιλεία, ένας συμβιβασμός που είχε σκοπό να κατευνάσει τόσο τον Σιγισμούνδο, ο οποίος ήθελε να διεκδικήσει τα δικαιώματά του στο θρόνο αλλά δεν μπόρεσε τότε, όσο και των ευγενενών της Βοσνίας που θέλησαν να αποφύγουν να τιμήσουν την υπόσχεσή τους στον Σιγισμούνδο. Ο Σιγισμούνδος συναίνεσε στην ανάληψη της εξουσίας από την Ελένη, μάλιστα τού ζητήθηκε από τους αξιωματούχους της Ραγκούζας να μεσολαβήσει στη βασίλισσα για λογαριασμό τους. Η Ραγκούσα αποδέχτηκε τελικά, ότι η Ελένη δεν θα επιβεβαίωνε τα καταστατικά, που είχαν χορηγήσει οι Βόσνιοι μονάρχες στη Δημοκρατία, προφανώς επειδή δεν είχε το δικαίωμα να το κάνει.
Η εξουσία της
μικρογραφία|Η βασιλική και δικαστική έδρα της βασίλισσας Ελένης, η οποία απεικονίζεται στο πλάι της έδρας.
Όποιος και αν ήταν ο επίσημος ρόλος της βασίλισσας Ελένης, λειτούργησε ως απλή μαριονέτα των ευγενών. Όλα τα σωζόμενα καταστατικά της σημειώνουν ειδικά, ότι είχαν εγκριθεί από τους μεγάλους ευγενείς. Σε ένα καταστατικό που έχει διασωθεί, η βασίλισσα Ελένη ονομάζει τον «δούκα Χρβόιε Βούκσιτς Χρβατίνιτς, τον πρίγκιπα Πάβλε Ραντενόβιτς, τον δούκα Σαντάλι Χράνιτς και τον Τεπτσία Μπάταλο» ως μεγιστάνες, τους οποίους συμβουλεύτηκε. Η χειραφέτηση των Βοσνίων ευγενών έφτασε στο αποκορύφωμά της κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Ελένης. Έχοντας γίνει ουσιαστικά αυτόνομοι, οι υποτελείς της περιήλθαν σε εσωτερικό πόλεμο, που αποδυνάμωσε το βασίλειο και απέκλεισε τη συμμετοχή του στην περιφερειακή πολιτική.
Οι Οθωμανοί υπό τον Βαγιαζίτ Α΄ γίνοντο πολύ μεγαλύτερη απειλή κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της Ελένης, από ό,τι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νταμπίσα και του Τβρτκο Α΄· ενισχύθηκαν από την αποφασιστική νίκη τους επί του Σέρβου άρχοντα Βουκ Μπράνκοβιτς, του οποίου η γη βρισκόταν μεταξύ της Ελένης και του Βαγιαζήτ Α΄. Ο Οθωμανικός στρατός που έφτασε στη Βοσνία τον Ιανουάριο του 1398, με επικεφαλής τους γιους τού Βαγιαζήτ Α΄ και τον υποταγμένο Σέρβο άρχοντα Στέφαν Λαζάρεβιτς, ήταν μεγαλύτερος από εκείνους που ηττήθηκαν από τους προκατόχους της Ελένης το 1388 και το 1392. Ωστόσο η εκστρατεία λεηλασίας απέτυχε εντελώς, λόγω του σφοδρού χειμώνα και του πολύ χιονιού, στο οποίο χάθηκαν πολλοί από τους στρατιώτες του Βαγιαζίτ Α΄.
Εκθρόνιση και τα επακόλουθα
Η ήττα των Οθωμανών δεν σήμαινε τον θρίαμβο της Ελένης, καθώς τον Μάρτιο του 1398, η Βοσνία κατακλυζόταν από εσωτερική διαμάχη. Φαίνεται ότι η οικογένεια της Ελένης, αυτή των Νικόλιτς, προσπάθησε να επωφεληθεί περαιτέρω από τις βασιλικές τους σχέσεις και να απελευθερωθεί από την υποτέλεια του Οίκου των Koσάτσα, για να γίνουν άμεσα υποτελείς τού μονάρχη. Αυτός μπορεί να ήταν ο λόγος, για μία εξέγερση κατά της Ελένης. Διατήρησε μεγάλη υποστήριξη τον Απρίλιο, όταν η Ραγκούσα της πλήρωσε τον φόρο υποτέλειας. Οι τελευταίοι που παρέμειναν στο πλευρό της ήταν η οικογένεια των Ραντιβόιεβιτς, συμπεριλαμβανομένου του εγγονού της Ελένης, Γιουράι. Ωστόσο μέχρι τις 10 Μαΐου, ο συγγενής τού συζύγου της Oστόια ενθρονίστηκε ως νέος βασιλιάς της Βοσνίας. Στην εκτόπισή της αντιτάχθηκαν τα αδέλφια και οι ανιψιοί της. Έτσι αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Ραγκούσα, αλλά η Ελένη παρέμεινε στη Βοσνία, όπου της φέρθηκαν με τιμή, όπως αρμόζει σε μία χήρα βασίλισσα.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Oστόια, η Ελένη έλαβε ξανά το όνομα Γκρούμπα (πιθανότατα το «λαϊκό της όνομα», σε αντίθεση με ένα από το αγιολόγιο) και διατήρησε τον τίτλο της βασίλισσας, αλλά χωρίς την επίσημη βασιλική επίκλιση («με τη χάρη του Θεού βασίλισσα της Ράσκιας, Βοσνίας, κλπ").  Η Γκρούμπα αναφέρεται τελευταία φορά σε επιστολή, που εστάλη από τις αρχές της Ραγκούζας στις 18 Μαρτίου 1399. Μπορεί να απεβίωσε σε μία επιδημία, που μάστιζε τη Ζαχλούμια εκείνη την εποχή.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Νταμπίσα των Κοτρομάνιτς βασιλιά της Βοσνίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Μονάρχες του 14ου αιώνα στην Ευρώπη Κατηγορία:Βασίλισσες της Βοσνίας Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς
Πολύφαδος δύο Μεγίστης
O Πολύφαδος δύο είναι βραχονησίδα των Δωδεκανήσων κοντά στη Μεγίστη (Κατελλόριζο), η οποία  βρίσκεται στον όρμο του Καστελόριζου, όπως και οι γειτονικές της νησίδες Πολύφαδος ένα, Άγιος Γεώργιος, Αγριέλαια, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μαύρο Ποϊνί, Ψωραδιά και Ψωμί με τις οποίες σχηματίζουν ένα μικρό σύμπλεγμα. Έχει έκταση 0,0008 τ.χλμ. και μαζί με τη διπλανή (στα βορειοανατολικά του) και μεγαλύτερη βραχονησίδα Πολύφαδο ένα ονομάζονται από κοινού Πολύφαδος (εκ του "πολυφαγώνω" = φθίρω). Το 1932, στο άρθρο 3 της σύμβασης μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας για «τον καθορισμό των χωρικών υδάτων ανάμεσα στις ακτές της Ανατολίας και του νησιού του Καστελορίζου» αναφέρονται ως Πολαφάδας . Υπάγεται στον Δήμο Μεγίστης και δεν κατοικείται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύμπλεγμα Καστελλόριζου Κατηγορία:Βραχονησίδες του Καστελλόριζου Κατηγορία:Ακραία σημεία της Ελλάδας
Ρανταούτσι
Η Ρανταούτσι (Rădăuți ρουμανική προφορά [rədəˈut͡sʲ]) είναι πόλη της Ρουμανίας, στο ΒΑ. τμήμα της χώρας, κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία, του νομού Σουτσεάβα με πληθυσμό περίπου τους 28.000 κατοίκους. Στη πόλη αυτή υφίσταται μεγάλη εβραϊκή κοινότητα.
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Μέιναρντ Τζέιμς Κίναν
Ο Μέιναρντ Τζέιμς Κίναν (γεννημένος ως Τζέιμς Χέρμπερτ Κίναν στις 17 Απριλίου 1964) είναι Αμερικανός ροκ τραγουδιστής, τραγουδοποιός, μουσικός, παραγωγός και οινοποιός. Παρά το γεγονός ότι κατάγεται από το Οχάιο, ο Κίναν πέρασε τα χρόνια του γυμνασίου και του φοιτητή στο Μίτσιγκαν. Εντάχθηκε στον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών μετά την αποφοίτησή του στο γυμνάσιο. Μετά την έξοδο από το στρατό, ο Κίναν παρακολούθησε το Kendall College of Art and Design στο Grand Rapids. Μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας το 1988 για να ασχοληθεί με την καριέρα του στον τομέα του εσωτερικού σχεδιασμού και της κατασκευής, και σύντομα σχημάτισε το συγκρότημα Tool μαζί με τον Άνταμ Τζόουνς.
Ο Κίναν είναι πιο γνωστός ως ο τραγουδιστής του πολυ-πλατινένιο ροκ συγκροτημάτων Tool και A Perfect Circle, με τους οποίους έχει κυκλοφορήσει τέσσερα και τέσσερα στούντιο άλμπουμ, αντίστοιχα. Το 2003, δημιούργησε το Puscifer ως δευτερεύον έργο, χρηματοδοτώντας και απελευθερώνοντας το πρώτο του άλμπουμ στούντιο τον Οκτώβριο του 2007. Εκτός από τη μουσική του σταδιοδρομία, έχει πραγματοποιήσει αυτοσχεδιαστική stand-up κωμωδία εμπνευσμένη από τον στενό φίλο Bill Hicks και αποτολμήθηκε να το ενεργήσει. Η οικογένειά του έχει εμπλακεί στην οινοποίηση. κατέχει επί του παρόντος τις Merkin Vineyards και Caduceus Cellars στην Αριζόνα, όπου κατοικεί. Μεταξύ των άλλων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, είναι εταίρος στο εστιατόριο Cobras & Matadors του Λος Άντζελες. Από τότε, εκτοξεύοντας την φήμη του, ο Κίναν υπήρξε γνωστός ερημίτης, αν και εμφανίζεται για να υποστηρίξει φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Πρώιμη ζωή
Ο Τζέιμς Χέρμπερτ Κίναν γεννήθηκε σε οικογένεια Νοτίων Βαπτιστών στη Ραβέννα του Οχάιου στις 17 Απριλίου 1964, το μοναδικό παιδί της Τζούντιθ Μαρί (γένος Ντούερτυ, 22 Νοεμβρίου 1943  –    18 Ιουνίου 2003) και Μάικλ Λόρεν Κίναν (4 Μαρτίου 1946). Όταν οι γονείς του χώρισαν το 1968, ο πατέρας του μετακόμισε στο Σκότβιλ του Μίσιγκαν και ο Κίναν θα τον δει περίπου μία φορά το χρόνο για τα επόμενα 12 χρόνια. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε, φέρνοντας τον Kίναν σε μια "ανυποχώρητη και άθλια οικογένεια", όπου η νοημοσύνη και η δημιουργική του έκφραση θα καταπνιγόταν.
Η μητέρα του Κίναν υπέστη ένα παραλυτικό εγκεφαλικό ανεύρυσμα το 1976, όταν ο Μέιναρντ ήταν 11 ετών (η έμπνευση για δημιουργικά έργα όπως τα τραγούδια του εργαλείου "jimmy" και "Wings for Marie" καθώς και η "Judith" του Perfect Circle). Λίγα χρόνια αργότερα, έπεισε τον Kίναν να ζήσει μαζί με τον πατέρα του στο Σκότβιλ. Ο Κίναν θεωρεί αυτό ως "την καλύτερη κίνηση που έκανε ποτέ". Το 1982, αποφοίτησε από το κεντρικό γυμνάσιο της κομητείας Μέισον στο Σκότβιλ, όπου ήταν μέλος της ομάδας πάλης. Ο πατέρας του ήταν ένας από τους προπονητές της ομάδας και άφησε την προπόνηση την ίδια στιγμή που ο Kίναν αποφοίτησε το 1982.
Κατάλογος έργων του Αμεντέο Μοντιλιάνι
Η σελίδα αυτή είναι εικονογραφημένος κατάλογος ορισμένων σημαντικών έργων του Αμεντέο Μοντιλιάνι, σε χρονολογική κατάταξη.
Μέιναρντ Τζέιμς Κίναν
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Κατάλογος έργων του Αμεντέο Μοντιλιάνι
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Αίμων Γ΄ της Γενεύης
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος τού Aμεδαίου Γ΄ κόμη της Γενεύης και της Μαώς του Ωβέρν.
Υπηρετεί στον στρατό
Κατά τη διάρκεια της νεότητάς του, ενώ ήταν ακόμη μόνος διάδοχος της κομητείας της Γενεύης, ο Aίμων βρισκόταν συχνά στην ακολουθία του πρώτου εξαδέλφου του, του Aμεδαίου ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας. Στις 20 Οκτωβρίου 1361 ο Aίμων βρισκόταν με τον στρατό τού εξαδέλφου του στο κάστρο τού Λάντσο στην Ιταλία, όταν έπεσαν στην ενέδρα από μερικά μέλη μίας αγγλικής «μεγάλης εταιρείας (μισθοφόρων)». Ο Αίμων ήταν μεταξύ εκείνων που συνελήφθησαν και αναγκάστηκαν να πληρώσουν λύτρα για την ελευθερία του. Αργότερα ο Aίμων συνόδευσε τον Aμεδαίο ΣΤ΄ στην Αβινιόν, την τότε κατοικία των παπών και έμεινε σε ένα πανδοχείο κάτω από "το σημάδι του κρινάνθεμου και του ελαφιού" (signum Florum Lilii et Cervi) δίπλα στον ξενώνα του Σαιν-Ζωρζ μεταξύ 2/3 και 13 Δεκεμβρίου 1362. Ο σκοπός του ταξιδιού στην Αβινιόν ήταν να συνομιλήσει ο Aμεδαίος ΣΤ΄ με τον βασιλιά Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας και να σχεδιάσει μία τιμωρητική εκστρατεία κατά των μεγάλων εταιρειών, που λυμαίνοντο τη νοτιο-ανατολική Γαλλία και την Ιταλία, αλλά ο πάπας Ουρβανός Ε΄ οραματίστηκε μία νέα σταυροφορία κατά των Οθωμανών και προσπάθησε να τους φέρει σε μία μεγάλη αντι-Τουρκική συμμαχία. Το καλοκαίρι του 1363 ο Αίμων συμμετείχε στην εκστρατεία του Aμεδαίου ΣΤ΄ για να εξαναγκάσει σε υποταγή τον Φρειδερίκο Β΄ μάργραβο του Σαλούτσο.
Προτάσεις γάμου
Με τη βοήθεια μίας φατρίας στη βασιλική Αυλή της Νάπολης, ο Aίμων έκανε μία προσπάθεια να νυμφευτεί την Ιωάννα των Καπετιδών-Ανζού δούκισσα του Δυρραχίου, ανιψιά της ισχυρής βασίλισσας Ιωάννας Α΄ της Νάπολης. Αυτή η φατρία έπεισε τη δούκισσα, ότι ο Aίμων ήταν μνηστήρας ανώτερος από αυτόν που πρότεινε η βασίλισσα, δηλ. του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας, με τον οποίο ο γάμος θα επιτύγχανε μία προσέγγιση μεταξύ του Ναπολιτανικού και του Σικελικού βασιλείου και ότι ήταν «περισσότερο όμορφος» (pulcrior) από τον Λουδοβίκο της Ναβάρρας, έναν άλλο μνηστήρα, εκείνον που τελικά παντρεύτηκε η Ιωάννα. Όταν η Ιωάννα γνώρισε τελικά τον Aίμωνα, τον ερωτεύτηκε αμέσως. Μεταξύ των αυλικών που έπεισαν τη νεαρή Ιωάννα να αρνηθεί να παντρευτεί τον Φρειδερίκο Β΄ υπέρ του Αίμωνα ήταν ο θείος του τελευταίου, ο καρδινάλιος Γκυ της Βουλώνης. Όμως αυτός και ο μεγάλος θείος της Ιωάννας, ο Ελιάς Ταλεϋράν, ήταν ανταγωνιστές ως υποψήφιοι πάπες το 1362 και ο τελευταίος έκανε αρκετές προσπάθειες να ματαιώσει τον γάμο του Αίμωνα με την Ιωάννα. Επίσης η πρόταση γάμου του Γκυ αντιτάχθηκε σφοδρά από την κυρίαρχη Αυλική φατρία και τον λαό γενικά, καθώς θεωρήθηκε ότι θα έθετε σε κίνδυνο την τελική ειρήνη με τη Σικελία. Έτσι η πρόταση γάμου στην Ιωάννα απέτυχε, όπως και η πρόταση για την ένωσή της με τον Φρειδερίκο. Στη διαθήκη του ο Αίμων κανόνισε την εξόφληση ενός χρέους 1.400 δουκάτων στον Πιέρ ντ'Αμέιγ, ο οποίος ως αρχιεπίσκοπος της Νάπολης είχε υποστηρίξει την υπόθεσή του και ο οποίος είχε γίνει [αρχιεπίσκοπος του Εμπρύν]] ως ανταμοιβή από τον αδελφό τού Αίμωνα, τον αντιπάπα Κλήμη Ζ΄. Οι επιστολές του Πιέρ ντ'Αμέιγ, πολλές με κωδικοποιημένα αποσπάσματα, είναι η κύρια πηγή για το ειδύλλιο του Αίμωνα και της Ιωάννας.
Ακαδημαϊκή ελευθερία
Η ακαδημαϊκή ελευθερία είναι η πεποίθηση ότι η ελευθερία της έρευνας από τα μέλη ενός πανεπιστημίου είναι απαραίτητη για την εκτέλεση της αποστολής της ακαδημαϊκής κοινότητας, καθώς και για την εφαρμογή των αρχών της, όπως και η πεποίθηση ότι οι μελετητές θα πρέπει να έχουν την ελευθερία να διδάσκουν ή να επικοινωνούν ιδέες ή γεγονότα (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προκαλούν δυσχέρειες σε εξωτερικές πολιτικές ομάδες ή αρχές) χωρίς αυτό να προκαλεί την καταστολή, την απώλεια εργασίας ή τη φυλάκιση των ιδίων.
Μάρτα Σααγκούν
H Μάρτα Μαρία Σααγκούν Χιμένες (Marta María Sahagún Jiménez, 10 Απριλίου 1953 -) είναι η σύζυγος του πρώην Προέδρου του Μεξικού Βισέντε Φοξ.
Ακαδημαϊκή ελευθερία
Η ακαδημαϊκή ελευθερία είναι ένα αμφισβητούμενο ζήτημα και έχει περιορισμούς στην πράξη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, σύμφωνα με την ευρέως αναγνωρισμένη "Δήλωση του 1940 περί Ακαδημαϊκής Ελευθερίας και Θητείας του 1940” ("1940 Statement on Academic Freedom and Tenure") της Αμερικανικής Ένωσης Πανεπιστημιακών Καθηγητών, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να προσέχουν να αποφεύγουν αμφιλεγόμενα θέματα που δεν σχετίζονται με το θέμα που συζητούν. Όταν μιλούν ή γράφουν δημοσίως, είναι ελεύθεροι να εκφράσουν τις απόψεις τους χωρίς τον φόβο θεσμικής λογοκρισίας ή πειθαρχίας, αλλά πρέπει να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να δηλώσουν σαφώς ότι δεν μιλούν εκ μέρους του ιδρύματός τους. Η ακαδημαϊκή θητεία προστατεύει την ακαδημαϊκή ελευθερία εξασφαλίζοντας ότι οι εκπαιδευτικοί μπορούν να απολυθούν μόνο για λόγους όπως μείζονα επαγγελματική ανικανότητα ή συμπεριφορά που προκαλεί καταδίκη από την ίδια την ακαδημαϊκή κοινότητα.
Στην Ελλάδα η ακαδημαϊκή ελευθερία προβλέπεται από το άρθρο 16 του Συντάγματος του 1975.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια Κατηγορία:Ελευθερία του λόγου
Μάρτα Σααγκούν
Βιογραφία
Για μερικά χρόνια εργάστηκε ως καθηγήτρια Αγγλικών στο Πανεπιστήμιο Lasallista Benavente. Το 1971 παντρεύτηκε τον Μανουέλ Μπριβιέσκα Γκοντόϊ και μαζί απέκτησαν τρεις γιους, τον Φερνάντο, τον Χόρχε Αλμπέρτο και τον Μανουέλ; και χώρισαν το 2000.
Είναι ενεργό μέλος του Εθνικού Κόμματος Δράσης από το 1988. Είχε μια υποψηφιότητα για δήμαρχος της Σελάγια και γνωρίστηκε με Βισέντε Φοξ, ο οποίος την ονόμασε εκπρόσωπος του του για την κυβέρνησή του στο Γκουαναχουάτο. Συνέχισε να είναι γραμματέας τύπου κατά τη διάρκεια της επιτυχημένης προεδρικής εκστρατείας του. Παντρεύτηκε με τον Φοξ το 2001.
Τον Σεπτέμβριο του 2001, δημιούργησε το Ίδρυμα Πάμε Μεξικό, το οποίο διαθέτει κεφάλαια για να βοηθήσει τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους της χώρας και άλλους οργανισμούς όπως η Λεγεώνα του Χριστού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Αίμων Γ΄ της Γενεύης
Προτάσεις γάμου
Στις 23 Μαΐου 1366, λίγο πριν φύγει για τη Σταυροφορία, ο Αίμων έκανε γραπτή συμφωνία να νυμφευτεί τη Mαργαρίτα, τη μεγαλύτερη κόρη του αποβιώσαντος Ερρίκου του Ζουανβίλ, κόμη του Βωντεμόν, αλλά ο γάμος δεν έγινε ποτέ λόγω τού θανάτου του.
Συμμετοχή στη Σταυροφορία
μικρογραφία|Σταυροφόροι της Σαβοΐας από μία τοιχογραφία της εποχής σε [[Σχολή της Σιένα|στυλ της Σιένας. Ο ένας στα αριστερά είναι ο Aμεδαίος ΣΤ΄. Ο άλλος θα μπορούσε να είναι ο Aίμων.]]
Αν και το 1364 -όταν σχηματίστηκε το Τάγμα του Κολάρου με μέλος τον Αμεδαίο Γ΄ της Γενεύης- ο κόμης έδωσε υπόσχεση να πάει στη σταυροφορία, όμως δεν μπόρεσε να την εκπληρώσει προσωπικά λόγω κακής υγείας και έστειλε τον γιο του Αίμωνα στη θέση του. Ο Αίμων ήταν έτσι ο αρχηγός του σώματος της Γενεύης στη σταυροφορία της Σαβοΐας, που αναχώρησε το 1366. Εντάχθηκε στον στρατό του Αμεδαίου ΣΤ΄ της Σαβοΐας στη Βενετία τον Ιούνιο του ίδιου έτους, μαζί με μερικές εταιρείες μισθοφόρων και μία σειρά Βουργουνδών. Ο στόλος των σταυροφόρων ήταν συνολικά περίπου 14 πλοία, συμπεριλαμβανομένων έξι Βενετικών γαλερών. Ο Aίμων, «ο άρχοντας της Γενεύης» (monsieur de Genève), ονομάστηκε «ναύαρχος» μίας από τις γαλέρες. Στις 3 Ιανουαρίου 1366 ο Aμεδαίος ΣΤ΄ είχε συντάξει τη διαθήκη του σε περίπτωση θανάτου του στο εξωτερικό, ονομάζοντας ως γενικούς κληρονόμους του πρώτα τον γιο του (και τους απογόνους του), στη συνέχεια τα μικρότερα παιδιά του 2ου ξαδέλφου του, δηλ. τους Aμεδαίο του Πεδεμοντίου και Λουδοβίκο του Πεδεμοντίου και τέλος τον Αίμωνα της Γενεύης με την προϋπόθεση εκείνος να υιοθετήσει το όνομα και τον θυρεό του οίκου της Σαβοΐας. Αυτό δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ, αφού ο Aμεδαίος ΣΤ΄ επέστρεψε ζωντανός και ο Aίμων προαπεβίωσε αυτού.
Η σταυροφορία δεν ήταν τελικά επιτυχής στο να εκτοπίσει τους Τούρκους από την Ευρώπη, αλλά τους απομάκρυνε από την Καλλίπολη και απελευθέρωσε τον Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων από τους Βουλγάρους. Ο Aίμων, «[έχοντας] διακριθεί για τη γενναιότητά του», επέστρεψε με τους Σταυροφόρους στη Βενετία στις 29 Ιουλίου 1367. Εκεί έμεινε για δύο εβδομάδες, πιθανόν άρρωστος ή τραυματισμένος. Πέρασε από την Πάντοβα και την Παβία στο ταξίδι της επιστροφής του στη Γενεύη, όπου ο πατέρας του είχε αποβιώσει τον Ιανουάριο. Στην Παβία ο Aίμων έγινε δεκτός από τον Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι, ο οποίος του δάνεισε χρήματα, στις 20 Αυγούστου ή τότε περίπου. Εκεί αρρώστησε και υπαγόρευσε τη διαθήκη του σε έναν συμβολαιογράφο στο δωμάτιό του στο κάστρο. Η διαθήκη του έχει ημερομηνία 30 Αυγούστου και απεβίωσε την ίδια ή την επόμενη μέρα, αφήνοντας την κομητεία στον αδελφό του Aμεδαίο Δ΄. Τάφηκε δίπλα στον πατέρα του στο παρεκκλήσιο της εκκλησίας της Νοτρ-Νταμ ντε Λιές (Liesse) στο Ανσί. Η είδηση του τέλους του έφτασε στον Aμεδαίο ΣΤ΄ της Σαβοΐας στη Βενετία στις 6 Σεπτεμβρίου και στην κοινότητα του Aννεσύ στις 9 Σεπτεμβρίου.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Σταυροφόροι Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης Κατηγορία:Οίκος της Γενεύης
Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας
μικρογραφία|Αμφορέας από τη Θήρα, περίπου. 700 π.Χ. Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας Το Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας είναι ένα μουσείο στα Φηρά της Σαντορίνη ς στην Ελλάδα. Χτίστηκε το 1960 για να αντικαταστήσει ένα παλαιότερο που είχε καταρρεύσει από τον σεισμό της Αμοργού το 1956.
Υπάρχουν προϊστορικά αγγεία από το Ακρωτήρι που χρονολογούνται από τον 20ο έως τον 17ο αιώνα π.Χ.
Τα μεταγενέστερα αντικείμενα περιλαμβάνουν αγγεία και αμφορείς γεωμετρικών και αρχαϊκών περιόδων. Πολλά από αυτά τα αντικείμενα προέρχονται από το αρχαίο νεκροταφείο της Θήρας. Ένας από αυτούς είναι ένας κρατήρας με αττικές μαύρες φιγούρες από τον τάφο, με τέσσερα πλοία στην εσωτερική επιφάνεια, γύρω από το χείλος.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτήρια και κατασκευές στην Σαντορίνη Θηρα
Φίλιππος ο Θεσσαλονικεύς
Ο Φίλιππος ο Θεσσαλονικεύς ήταν Έλληνας επιγραμματοποιός των μέσων του 1ου αιώνα. Όπως και ο Μελέαγρος, συνέθεσε κι αυτός ανθολογία επιγραμμάτων την οποία ονόμασε επίσης Στέφανο («αντανέπλεξα τοις Μελεαγρείοις στεφάνοις» αναφέρει ο ίδιος στο προοίμιο της Ανθολογίας του που σώθηκε στο βιβλίο IV της Παλατινής Ανθολογίας), γνωστό ως Στέφανος του Φιλίππου του Θεσσαλονικέως. Στο Προοίμιό του αναφέρει δεκατρείς ποιητές μεταγενέστερους του Μελέαγρου (δεκατέσσερις με τον ίδιο τον Φίλιππο) και τα επιγράμματα παρατίθενται κατά αλφαβητική σειρά σύμφωνα με το πρώτο γράμμα του πρώτου στίχου. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται περίπου 85 δικά του επιγράμματα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φίλιππος καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη. Από τα επιγράμματά του καθώς και τα υπόλοιπα επιγράμματα του Στεφάνου του, θεωρείται ότι ήκμασε κατά την εποχή του Τραϊανού (98 - 117). Τα νεώτερα επιγράμματα που αναφέρονται στην Ανθολογία του ήταν του Αυτομέδοντα ο οποίος πιθανότατα ήκμασε κατά την βασιλεία του Νέρβα (μέχρι το 98). Στοιχεία στα επιγράμματά του επιβεβαιώνουν ότι έζησε μετά την εποχή του Αυγούστου (63 π.Χ. - 19). Επιπλέον, ο ίδιος αφιερώνει τον Στέφανό του στον Κάμιλλο («...ἐσθλὲ Κάμιλλε...»), ο οποίος θεωρείται πιθανόν ότι ταυτίζεται με τον ύπατο Lucius Arruntius Camillus Scribonianus, ο οποίος πέθανε το 41. Μια τέτοια ταύτιση, θα έφερνε νωρίτερα την πιθανή ημερομηνία συγγραφής του Στεφάνου.
Επιγράμματα του Φιλίππου
Ο Γουίλιαμ Σμιθ αναφέρει ότι τα επιγράμματα που αποδίδονται στον Φίλιππο είναι περίπου ενενήντα, αλλά έξι από αυτά θα έπρεπε να είχαν αποδοθεί στον Λουκίλλιο και μερικά άλλα είναι προφανώς δανεισμένα από παλαιότερους ποιητές, ενώ κάποια άλλα είναι απλές απομιμήσεις. Τα επιγράμματα που Φιλίππου περιλαμβάνουν όλα τα θέματα της ελληνικής επιγραμματικής ποίησης. Ο J. W. Mackail, αναφέρει ότι ο Φίλιππος συνέγραψε εβδομήντα τέσσερα επιγράμματα, εκτός από έξη ακόμη που δεν είναι σίγουρο ότι σωστά είχαν αποδοθεί σε αυτόν. Στα επιγράμματά του, μιμήθηκε παλαιότερους ποιητές και πολλά ο Mackail θεωρεί απλές ρητορικές ασκήσεις σε συνήθη θέματα, που δεν έδιναν πληροφορίες για τη χρονική τους περίοδο. Η νεότερη ιστορική μαρτυρία από τα επιγράμματά του ήταν η αναφορά στο έργο λιμενοβραχίονα στο Puteoli (Ποτσουόλι) από τον Αγρίππα, αλλά ο Αντίφιλος ο οποίος είχε ανθολογηθεί στον Στέφανό του, σίγουρα συνέγραφε κατά την βασιλεία του Νέρωνα κάτι που δείχνει ότι και ο Φίλιππος ήταν ενεργός εκείνη την εποχή.
Στέφανος του Φιλίππου του Θεσσαλονικέως
Ο Φίλιππος έφτιαξε τον Στέφανό του, μιμούμενος τον Μελέαγρο, ο οποίος έχει γράψει πρώτος ανθολογία, η οποία είχε επίσης πάρει το όνομα Στέφανος. Ο Στέφανος του Φιλίππου του Θεσσαλονικέως, ο οποίος γράφτηκε 150 περίπου χρόνια αργότερα άρχιζε και αυτός με ένα προοίμιο, όπως και ο Στέφανος του Μελεάγρου, όπου αναφέρει τα ονόματα δεκατριών ποιητών (Αντίπατρος ο Θεσσαλονικεύς, Κριναγόρας, Αντίφιλος, Τύλλιος Λαυρέας, Φιλόδημος ο Επικούρειος, Παρμενίων, Αντιφάνης ο Μακεδών, Αυτομέδων, Ζωνάς, Βιάνωρ, Αντίγονος , Διόδωρος, Εύηνος ) και ο ίδιος ο δέκατος τέταρτος, ενώ αναφέρει επίσης ότι και άλλοι ποιητές έχουν περιληφθεί. Ο Φίλιππος είχε στόχο την συμπλήρωση του Στεφάνου του Μελεάγτου και για το λόγο αυτό οι ποιητές που ανθολόγησε ήταν μεταγενέστεροι του Μελεάγρου, αρκετοί από αυτούς Ρωμαίοι, όπως ο Κριναγόρας από τη Μυτιλήνη που έζησε στη Ρώμη. Τα επιγράμματα του Στεφάνου του Φιλίππου ήταν σημαντικό μέρος της Παλατινής Ανθολογίας αλλά και της Ανθολογίας του Πλανούδη.
Νταλάτ
Το Νταλάτ, με πληθυσμό 206.105 το 2009 (βιετν. Đà Lạt) είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Λαμ Ντονγκ στο Βιετνάμ. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.500 μέτρων και αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό.
Αξιοθέατα της πόλης είναι τα δάση με πεύκα και κατιφέδες που ανθίζουν κατά το χειμώνα. Το εύκρατο κλίμα της περιοχής έρχεται σε αντίθεση με το γενικότερο τροπικό κλίμα του Βιετνάμ. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για την επιστημονική έρευνα στον τομέα της βιοτεχνολογίας και της πυρηνικής φυσικής.
Λόγω του κλίματός του, το Νταλάτ εφοδιάζει με αγροτικά προϊόντα όλο το Βιετνάμ, όπως για παράδειγμα το λάχανο και το κουνουπίδι, ενώ η ανθοβιομηχανία περιλαμβάνει κυρίως υδραγεία (βιετν. cẩm tú cầu) και ελίχρυσον (βιετν. hoa bất tử). Η βιομηχανία ζαχαροπλαστικής προσφέρει μια ευρεία ποικιλία mứt, γλυκίσματος από φρούτα όπως φράουλες, μούρα, γλυκοπατάτες και τριαντάφυλλο.
Ιστορία
Οι Γάλλοι κόσμησαν την πόλη με βίλες και βουλεβάρτα. Ο Χεμπράρ συμπεριέλαβε το απαιτούμενο σύστημα ύδρευσης, πάρκα, σχολεία, γήπεδο του γκολφ, κατοικίες, αλλά καθόλου βιομηχανία. Οικοτροφεία φιλοξενούσαν παιδιά από ολόκληρη την Ινδοκίνα υπό τη διδασκαλία Γάλλων ιερέων και μοναχών, ενώ εκπατρισμένοι Γάλλοι διέμεναν στην περιοχή μέχρι το τέλος της γαλλικής κυριαρχίας. Η διακεκριμένη κλειστή Βιετναμέζικη Εθνική Στρατιωτική Ακαδημία έβγαλε τους πρώτους αποφοίτους της το 1950. Στο αεροδρόμιο Καμ Λι υπήρχε Σχολή Αεροπορίας.
Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το Νταλάτ ήταν η πρωτεύουσα της Ομοσπονδίας της Ινδοκίνας από το 1939 ως το 1945. Στα μέσα της δεκαετίας του '50, η Ένωση Προσκόπων Βιετνάμ ίδρυσε το εθνικό της πεδίο εκπαίδευσης στην πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βιετνάμ