cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οχυρό Δράμας
Οικονομία
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δύο είναι οι βασικές καλλιέργειες, της πατάτας και του καλαμποκιού. Η πατάτα διοχετεύεται στην εγχώρια αγορά και το καλαμπόκι γίνεται τροφή για την παραγωγή γάλακτος. Η τεχνητή Λίμνη Λευκογείων που δημιουργήθηκε αρδεύει όλο τον κάμπο Νευροκοπίου, έχει συμβάλει σημαντικά στην αύξηση της γεωργικής παραγωγής και κατ' επέκταση και της κτηνοτροφικής. Στο χωριό υπάρχουν οργανωμένες και μη κτηνοτροφικές μονάδες που παράγουν πρόβειο και αγελαδινό γάλα.
Παραπομπές
Οχυρο Οχυρο
Κιτρινοκαλιακούδα
Συστηματική Ταξινομική
Οι πιο στενοί συγγενείς τους θεωρείτο παλαιότερα ότι, ήσαν τα κορακοειδή του γένους Corvus, ειδικά οι κάργιες, αλλά οι αναλύσεις DNA του κυτοχρώματος β δείχνουν ότι το γένος Pyrrhocorax, μαζί με το γένος Temnurus, είχαν αποκλίνει νωρίς από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας Corvidae.
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
thumb|left|300px|Χάρτης εξάπλωσης του Pyrrhocorax graculus, όπου φαίνεται ξεκάθαρα η τάση του είδους να μένει μόνιμα σε μια περιοχή (επιδημητικό) Τα υποείδη της κιτρινοκαλιακούδας κατανέμονται σε μία σχετικά στενή και κατακερματισμένη ζώνη που εκτείνεται κατά μήκος των ορέων της νότιας Παλαιαρκτικής, με ανατολικότερο σημείο της, τα νοτιοδυτικά του Οροπεδίου του Θιβέτ. Από εκεί, επεκτείνεται κατά πάσα πιθανότητα βορειοδυτικά προς τα υψίπεδα της Τάκλα Μακάν και Λοπ Νουρ. Ακόμη πιο δυτικά, η ζώνη συνεχίζεται στα όρη Τιαν Σαν και Χίντου Κους, ακολουθεί ένα μεγάλο κενό, για να συνεχιστεί στα όρη Ζάγκρος και Άλμπορτς του Ιράν. Στη συνέχεια, ακολουθούν οι περιοχές του Καυκάσου, η Μικρά Ασία και κάποιοι θύλακες στην Εγγύς Ανατολή (Λίβανος, Ισραήλ), όπου και οριοθετείται το δυτικό ασιατικό όριο της επικράτειας.
Στην Ευρώπη, η περιοχή εξάπλωσης περιλαμβάνει την Κρήτη, τη Δυτική Ροδόπη και τα βουνά των Βαλκανίων και της Δαλματικών Άλπεων. Από εκεί, η περιοχή κατανομής εκτείνεται σε όλες τις Άλπεις, όπου βρίσκονται και οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί, όπως και τα βόρεια και κεντρικά Απέννινα. Στη δυτική Μεσόγειο το είδος βρίσκεται μόνο στη Σαρδηνία. Τέλος, στην Ιβηρική Χερσόνησο, η επικράτεια περιλαμβάνει τα Πυρηναία, τα Κανταβρικά όρη και τη Sierra de Guadarrama.
Στην Αφρική, το είδος απαντά στον μαροκινό Άτλαντα.
Η κιτρινοκαλιακούδα είναι ένα τυπικό μη μεταναστευτικό είδος. Σε όλες τις περιοχές της επικρατείας της, ζει και αναπαράγεται μόνιμα, καθ’όλη τη διάρκεια του έτους. Μόνο τα νεαρά και μη αναπαραγόμενα άτομα περνούν το φθινόπωρο μεταξύ των επιμέρους πληθυσμών αναπαραγωγής και, πάντοτε σε μικρές αποστάσεις. Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Βέλγιο, την Πορτογαλία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία και την Κύπρο.
Στην Ελλάδα, η κιτρινοκαλιακούδα είναι επιδημητικό είδος, απαντά δηλαδή μόνιμα στις ορεινές περιοχές όλης της χώρας, αλλά είναι περιορισμένο τοπικά.
Βιότοπος
Στην εποχή αναπαραγωγής, συνήθως φωλιάζει σε κοιλότητες και ρωγμές σε απρόσιτους γκρεμούς, αν και σε τοπικό επίπεδο μπορεί επίσης να χρησιμοποιεί βράχια σε πεδινές εκτάσεις, ενώ αναζητά την τροφή της σε ανοικτά ενδιαιτήματα, όπως αλπικά λιβάδια και πλαγιές με σάρες, κοντά στη γραμμή των δέντρων ή και χαμηλότερα. Η αναζήτηση της τροφής της, την αναγκάζει να διανύει δεκάδες χιλιόμετρα σε καθημερινή βάση, αφού οι τοποθεσίες όπου τρέφεται απέχουν τις περισσότερες φορές πολύ από τις θέσεις όπου φωλιάζει. Στα δυτικά Βαλκάνια απαντά σε καρστικές περιοχές, όπου οι ασβεστολιθικές ή δολομιτικές δομές σχηματίζουν θέσεις στις οποίες αρέσκεται ιδιαίτερα.
Εκτός αναπαραγωγικής περιόδου, κυρίως το χειμώνα, οι κιτρινοκαλιακούδες κατεβαίνουν χαμηλότερα και συναθροίζονται συχνά γύρω από οικισμούς, χιονοδρομικά κέντρα, ξενοδοχεία και άλλες τουριστικές εγκαταστάσεις. Άλλωστε, είναι πολύ οικείο στους κατοίκους και τουρίστες των Άλπεων, όπου συχνά συνηθίζει να περιμένει έξω από τα παράθυρα των σπιτιών ή των ξενοδοχείων για να πάρει τροφή από τους ενοίκους.
Στην Ελλάδα απαντά στις ορεινές περιοχές, ιδιαίτερα εκείνες με απότομες πλαγιές, διάσπαρτα βράχια και ρωγμές.
Μορφολογία
thumb|left|300px|Ενήλικη Κιτρινοκαλιακούδα Η κιτρινοκαλιακούδα ξεχωρίζει εύκολα από τα συγγενικά της κορακοειδή από το συνδυασμό του κίτρινου ράμφους της με τα κόκκινα κάτω άκρα (ταρσοί και πόδια). Ωστόσο, από κάποια απόσταση, επειδή δεν διακρίνονται αυτά τα χαρακτηριστικά μοιάζει με την κοκκινοκαλιακούδα, ενώ σε σχέση με το Κοράκι είναι σημαντικά μικρότερη σε μέγεθος. Χαρακτηρίζεται από το κίτρινο, ελαφρά καμπυλωτό ράμφος της, το οποίο, όμως, είναι σημαντικά μικρότερο και στενότερο σε σύγκριση με εκείνο της κοκκινοκαλιακούδας (P. pyrrhocorax). Επίσης, εν πτήσει, τα πρωτεύοντα ερετικά πτερά εξέχουν από την πτέρυγα λιγότερο. Η βάση του ράμφους είναι καλυμμένη με μικρές, πυκνές τούφες από ρινικές σμήριγγες. Τα πόδια και τα δάχτυλα των ποδιών είναι ισχυρά, κάτι αναμενόμενο για τα κορακοειδή που ζουν σε αυτά τα υψόμετρα. Υπάρχει σεξουαλικός διμορφισμός, αλλά όχι ιδιαίτερα έντονος, με τα αρσενικά να είναι κατά μέσο όρο μεγαλύτερα και βαρύτερα από τα θηλυκά, όμως στις επί μέρους μετρήσεις των χαρακτηριστικών των δύο φύλων, αυτά μπορεί να αλληλοαναιρούνται στις διαστάσεις τους.
Υπάρχει η θεωρία ότι το μέγεθος των υποειδών αυξάνεται, από τα δυτικά προς τα ανατολικά, ακολουθώντας τον Κανόνα του Μπέργκμαν, που υποστηρίζει ότι το μέγεθος αυξάνεται παράλληλα με το υψόμετρο και τη μείωση της θερμοκρασίας (τα ασιατικά υποείδη ζουν σε υψηλότερες και ψυχρότερες περιοχές). Ωστόσο, οι επί μέρους μετρήσεις δίνουν, κάποιες φορές, μια διαφορετική εικόνα. Για παράδειγμα, αν και οι κινεζικοί πληθυσμοί είναι κατά μέσο όρο μεγαλύτεροι σε μέγεθος από τους ευρωπαϊκούς, έχουν εν τούτοις κοντύτερα πόδια και ράμφος. thumb|left|300px|Σχηματική συγκριτική παράσταση των δύο ειδών καλιακούδας Το πτέρωμα είναι ομοιόμορφα μαύρο και εμφανίζει διαφορετική υφή από το πτέρωμα της κοκκινοκαλιακούδας με, μόνο μια αμυδρή ανταύγεια. Αυτή είναι ιδιαίτερα εμφανής στο κεφάλι, σαν γαλαζωπή μεταλλική γυαλάδα, και στα ελάσσονα καλυπτήρια πτερά. Πάντως, είναι χαρακτηριστικό ότι όσο περισσότερο εκτίθεται το πουλί στον ήλιο, τόσο πιο θαμπό είναι το πτέρωμά του. Το χρώμα των ταρσών κυμαίνεται μεταξύ του χρώματος της φωτιάς και του πορτοκαλί, ενώ μερικές φορές μπορεί να είναι φωτεινό κίτρινο. Οι ισχυροί γαμψώνυχες έχουν μαύρο χρώμα, ενώ η ίριδα είναι σκούρα καστανή ή μαύρη. Τα αρσενικά, αν και πιο ευμεγέθη, δύσκολα ξεχωρίζουν από τα θηλυκά. Τα νεαρά άτομα μοιάζουν πολύ με τους ενήλικες, αλλά οι ταρσοί τους πλησιάζουν περισσότερο το σκούρο καφέ, παρά το κόκκινο. Επιπλέον, το πτέρωμά τους είναι πιο «θαμπό» από ό, τι στα ενήλικα άτομα, ενώ και η ίριδα δείχνει μια ελαφρύτερη καφέ απόχρωση.
Τροφή
thumb|right|200px|Σκαθάρι Selatosomus aeneus από τα αγαπημένα εδέσματα της κιτρινοκαλιακούδας Η κιτρινοκαλιακούδα έχει ως βασική διατροφή διάφορα ασπόνδυλα, ιδιαίτερα κατά την εποχή αναπαραγωγής, αλλά γενικότερα μπορεί να τραφεί με οποιαδήποτε ζωική ή φυτική τροφή, ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες και το περιβάλλον όπου βρίσκεται. Την άνοιξη και το καλοκαίρι έχει ως βασική λεία Κολεόπτερα (κυρίως Selatosomus aeneus και Otiorhynchus morio, όπως έχουν καταδείξει τα περιττώματά τους), σαλιγκάρια, αρθρόποδα και τις προνύμφες τους, γαιοσκώληκες, ακρίδες και κάμπιες (ιδιαίτερα των Διπτέρων). Ωστόσο, το φθινόπωρο, το χειμώνα και νωρίς την άνοιξη, η διατροφή εμπλουτίζεται με φρούτα και καρπούς, ιδιαίτερα σωρoκάρπια (berries) και κώνους (κουκουνάρια), εάν υπάρχουν σε επαρκή ποσότητα. Δείχνει ιδιαίτερη εκτίμηση στους καρπούς της Μελικουκιάς (Celtis australis), της αγριοτριανταφυλλιάς (Rosa sp.) και του Ιπποφαούς (Hippophae rhamnoides). Έχει, επίσης, παρατηρηθεί να τρώει κρόκους, ιδιαίτερα τα άνθη του Crocus vernus albiflorus, ίσως επειδή είναι πλούσια σε καροτενοειδή. Τέλος, συλλαμβάνει ένα σημαντικό μέρος της τροφής της ακόμη και εν πτήσει, δηλαδή πετάει σε χαμηλό ύψος κόντρα στον άνεμο, για να πιάσει ακρίδες και άλλα έντομα.
Ωστόσο, ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες δεκαετίες, μεγάλο μέρος της διατροφής του πτηνού, αποτελούν τα ανθρώπινα αποφάγια, ή οποιαδήποτε τροφή προσφέρεται από τον άνθρωπο. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται έντονα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, στις τουριστικές περιοχές των Άλπεων, ιδιαίτερα στα ξενοδοχεία και τα καταφύγια που είναι κτισμένα σε μεγάλα υψόμετρα, ή σε χώρους πικ-νικ. Δεν είναι ασυνήθιστο, το αντίθετο μάλιστα, να περιμένουν υπομονετικά και άφοβα μέσα στα πλήθη των τουριστών, για να πάρουν κάτι από τα χέρια τους. thumb|left|300px|Κιτρινοκαλιακούδα περιμένοντας τροφή σε τουριστικό θέρετρο
Εκεί όπου η πρόσθετη τροφή είναι διαθέσιμη, τα σμήνη το χειμώνα είναι μεγαλύτερα και περιέχουν ένα υψηλό ποσοστό νεαρών ατόμων. Μάλιστα, τα νεαρά πουλιά συχνάζουν σε περιοχές με τη μεγαλύτερη διαθεσιμότητα τροφής, ακόμη και σε ορεινές χωματερές. Όταν όμως οι πηγές τροφής είναι περιορισμένες, οι ενήλικες επιβάλλονται στα νεαρά άτομα και, τα αρσενικά στα θηλυκά. Οι θέσεις τροφοληψίας εναλλάσσονται υψομετρικά κατά τη διάρκεια του έτους, ανάλογα με τις κλιματολογικές συνθήκες, τη διαθεσιμότητα και την ποιότητα της τροφής. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, τα πουλιά παραμένουν πάνω από την γραμμή των δέντρων (αλπική γραμμή), αν και εναλλακτικά μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα τρόφιμα που παρέχονται από τους τουρίστες. Οι μετακινήσεις σε χαμηλότερα υψόμετρα αρχίζουν με τις πρώτες χιονοπτώσεις και, η σίτιση τη μέρα γίνεται κατά κύριο λόγο στους πυθμένες των κοιλάδων (ή κοντά σ’αυτές), όταν βαθαίνει η χιονοκάλυψη, αν και τα πουλιά επιστρέφουν στα βουνά για να κουρνιάσουν. Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο οι κιτρινοκαλιακούδες συχνάζουν στα χωριά στις κορυφές των κοιλάδων ή στα κενά από χιόνι σημεία, πριν από την επιστροφή τους στα αλπικά λιβάδια. Τα ταξίδια για αναζήτηση τροφώς μπορεί να καλύψουν 20 χμ. σε απόσταση και 1.600 μ. σε υψομετρική διαφορά. Στις Άλπεις, η ανάπτυξη των χιονοδρομικών κέντρων πάνω από τα 3.000 μ., έχει επιτρέψει σε περισσότερα πουλιά να παραμένουν σε μεγάλα υψόμετρα κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Σε περίπτωση που, τα δύο είδη καλιακούδων απαντούν μαζί, το καλοκαίρι, αναζητούν την τροφή τους συλλογικά, διότι υπάρχει περιορισμένος ανταγωνισμός. Για το χειμώνα, μια ιταλική μελέτη κατέδειξε ότι η φυτική διατροφή για την κοκκινοκαλιακούδα ήταν σχεδόν αποκλειστικά βολβοί γκάγκεας (Gagea sp), παρμένοι από το έδαφος, ενώ η κιτρινοκαλιακούδα τρεφόταν με σωροκάρπια (berries) και καρπούς αγριοτριανταφυλλιάς (Rosa sp.). Στα ανατολικά Ιμαλάια, το Νοέμβριο, οι κιτρινοκαλιακούδες εμφανίζονται κυρίως σε δάση αρκεύθου (Juniperus sp.) όπου τρέφονται με τους καρπούς του φυτού.
Ηθολογία
Οι κιτρινοκαλιακούδες είναι κοινωνικά πουλιά που ζουν όλο το χρόνο κυρίως σε μεγάλες ομάδες. Μόνο περιστασιακά κινούνται σε ζεύγη ή μικρές οικογενειακές ομάδες. Μέσα στα σμήνη, υπάρχουν τα ζευγάρια αναπαραγωγής, τα οποία αναγνωρίζονται από τη μικρή απόσταση που αφήνουν μεταξύ τους, αλλά και νεαρά άτομα που δεν έχουν βρει ακόμη το ταίρι τους. Το μέγεθος του σμήνους ποικίλλει στη διάρκεια του έτους. Την άνοιξη είναι μικρότερο λόγω της απουσίας των αναπαραγωγικών ζευγαριών, ενώ φθάνει στο μέγιστό του στα τέλη του φθινοπώρου και του χειμώνα, όταν προστίθενται και τα νεαρά πτηνά. Τα μεγαλύτερα από αυτά τα σμήνη μπορεί να περιλαμβάνουν έως και 1.000 άτομα στις Άλπεις.
Αναπαραγωγή
Τα αρσενικά μπορεί να ερωτοτροπούν με τα θηλυκά όλο το έτος, κυρίως όμως κατά τους χειμερινούς μήνες. Στο σκηνικό παίρνουν μέρος πολλά αρσενικά μαζί -μέχρι και 20 άτομα- αλλά συνήθως δεν υπάρχουν ιδιαίτερες διαμάχες μεταξύ τους. Η σεξουαλική ωριμότητα επιτυγχάνεται μετά τον 3ο χρόνο της ηλικίας τους.
Η κιτρινοκαλιακούδα είναι μονογαμικό πτηνό, δείχνοντας υψηλή πίστη στο σύντροφό της χειμώνα-καλοκαίρι και, από έτος σε έτος. Το φώλιασμα ξεκινάει συνήθως στα τέλη Απριλίου με αρχές Μαΐου, και κανονικά δεν γίνεται κατά αποικίες, αν και σε κατάλληλο βιότοπο πολλά ζευγάρια μπορεί να φωλιάζουν σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, η αναπαραγωγική περίοδος μπορεί να επεκταθεί μέχρι τον Ιούλιο.
Στα εδάφη αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), οι κιτρινοκαλιακούδες φωλιάζουν βαθιά στα βράχια, σε ορθοπλαγιές, σπηλιές, κοιλότητες, σχισμές ή γείσα, ακόμη και σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο. Οι σχετικά ογκώδεις φωλιές, κατασκευάζονται από ρίζες, βλαστούς και μίσχους φυτών και, επιστρώνονται με χορτάρι, λεπτά κλαδάκια ή μαλλί. thumb|left|300px|Οι κάθετες ορθοπλαγιές με τα προσκείμενα αλπικά λιβάδια, αποτελούν ιδανική θέση φωλιάσματος για το είδος
Η γέννα αποτελείται συνήθως από 4 αυγά, αν και έχουν παρατηρηθεί μέχρι και 6 αυγά, διαμέτρου 39Χ26,5 χιλιοστών, περίπου και, η εναπόθεσή τους γίνεται καθημερινά. Η επώαση πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό, ενώ το αρσενικό την εφοδιάζει με τροφή, διαρκεί δε 17-21 ημέρες, περίπου. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι, είναι δηλαδή ανήμποροι και χρειάζονται για καιρό την προστασία των γονέων τους, Πάντως, διαθέτουν ένα πυκνό κάλυμμα από υποτυπώδεις τρίχες, σε αντίθεση με εκείνους της κοκκινοκαλιακούδας, που γεννιούνται σχεδόν γυμνοί. Αποκτούν κανονικό πτέρωμα και δοκιμάζουν τις πρώτες τους πτήσεις, 29-31 ημέρες μετά την εκκόλαψη, αλλά μένουν στη φωλιά μέχρι 30-40 ημέρες μετά την εκκόλαψή τους.
Τα νεαρά πουλιά τρέφονται και από τους δύο γονείς, και μπορεί επίσης να τροφοδοτούνται από άλλους ενήλικες, όταν έχουν ολοκληρωμένο πτέρωμα και έχουν ενταχθεί στο σμήνος.
Θηρευτές
Οι κυριότεροι φυσικοί θηρευτές της κιτρινοκαλιακούδας είναι ο Πετρίτης και ο Χρυσαετός, ενώ τη φωλιά της λεηλατεί συχνά το Κοράκι.
Κατάσταση πληθυσμού
Στη Βουλγαρία, ο αριθμός των τόπων αναπαραγωγής μειώθηκε από 77 μεταξύ 1950- 1981 σε μόλις 14 κατά την περίοδο 1996-2006, και ο αριθμός των ζευγαριών στις υπόλοιπες αποικίες ήταν πολύ μικρότερος. Η μείωση αυτή θεωρείται ότι οφείλεται στην απώλεια των πρώην ανοικτών λιβαδιών και, την μετατροπή τους σε θαμνώδη βλάστηση.
Το είδος μπορεί να απειλείται τοπικά από συσσώρευση φυτοφαρμάκων και βαρέων μετάλλων στα ορεινά εδάφη, από τα πλημμυρικά φαινόμενα, το λαθραίο κυνήγι και άλλες ανθρώπινες διαταραχές, αλλά η πιο μακροπρόθεσμη απειλή προέρχεται από την υπερθέρμανση του πλανήτη, η οποία θα μπορούσε να προκαλέσει μετακίνησή του από τις προτιμώμενες αλπικές ζώνες σε υψηλότερες, πιο περιορισμένες περιοχές, ή σε τοπικό επίπεδο να εξαφανιστεί εντελώς. Άλλωστε, απολιθώματα των δύο ειδών καλιακούδας βρέθηκαν στα βουνά των Καναρίων Νήσων. Η τοπική εξαφάνιση των κιτρινοκαλιακούδων και το μειωμένο εύρος των κοκκινοκαλιακούδων στα νησιά μπορεί να οφείλεται στην αλλαγή του κλίματος ή την ανθρώπινη δραστηριότητα.
Κατά τα άλλα, το είδος δεν υφίσταται ιδιαίτερες διώξεις, πιθανότατα λόγω του απροσίτου των οικοτόπων του. Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που, η IUCN έχει χαρακτηρίσει το πτηνό ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC).
Κουλτούρα
Το πτηνό αναφέρεται ήδη στον Αριστοτέλη και τον Αριστοφάνη με γλαφυρό τρόπο, που σημαίνει ότι ήταν πολύ γνωστό στην αρχαία Ελλάδα, και το χρησιμοποιούσαν ως βασικό θέμα για τα γνωμικά και τις παροιμίες τους. Βέβαια, δεν είναι καθορισμένο ποιο από τα δύο είδη εννοούσαν στις αναφορές τους, αυτό όμως, έχει μικρή σημασία διότι μοιάζουν πολύ μεταξύ τους.
Αλλά και σήμερα είναι πολύ γνωστή η παροιμία «Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα», που χρησιμοποιείται ευρέως για να περιγραφεί μία δύσκολη ή κακή κατάσταση.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο η Κιτρινοκαλιακούδα απαντά και με την ονομασία Γαυράνι
Σημειώσεις
i. Η ονομασία του είδους «κιτρινόραμφος» είναι απολύτως τεχνητή και χρησιμοποιείται καταχρηστικά, επειδή δεν υπάρχει κάποια κατάλληλη που να αντιστοιχεί στην λατινική «graculus» (βλ. Ονοματολογία)
Πηγές
Κατηγορία:Κορακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Ρενέ της Γαλλίας
Η Ρενέ της Γαλλίας (Renée de France, 25 Οκτωβρίου 1510 - 12 Ιουνίου 1574), ήταν η Δούκισσα της Φερράρα από τις 31 Οκτωβρίου 1534 έως τις 3 Οκτωβρίου 1559 λόγω του γάμου της με τον Έρκολε Β΄ των Έστε, εγγονό του Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ΄. Ήταν το μικρότερο επιζών παιδί του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας από τη σύζυγό του Άννα της Βρετάνης. Στη ζωή της έγινε σημαντικός υποστηρικτής της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης και σύμμαχος του Ιωάννη Καλβίνου.
Πρώτα χρόνια
Η Ρενέ γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1510 στο Παλάτι του Μπλουά και ήταν η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας και της Άννας της Βρετάνης. Η Άννα, η οποία πάντα αγωνιζόταν σκληρά για να κρατήσει τη Βρετάνη ανεξάρτητη από το γαλλικό στέμμα, προσπάθησε να δώσει το δουκάτο στη Ρενέ, αλλά ο Λουδοβίκος διαφωνούσε, οπότε το δουκάτο πέρασε στη μεγαλύτερη αδερφή της, Κλαυδία της Γαλλίας.
Την πρώιμη εκπαίδευσή της ανέλαβε η γκουβερνάντα της, Μισέλ ντε Σωμπόν. Η Μισέλ ήταν οπαδός της Άννας της Βρετάνης και αντιτάχθηκε στην εχθρό της Άννας, Λουίζα της Σαβοΐας, Κόμισσα του Ανγκουλέμ. Έτσι, μετά το θάνατο των γονέων της Ρενέ, η Λουίζα και ο γιος της, Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας, την απέλυσαν. Η Ρενέ δεν το ξέχασε ποτέ αυτό, και όταν παντρεύτηκε, πήρε τη Μισέλ μαζί της.
Σε αντάλλαγμα για την απόρριψη των δικαιωμάτων της έναντι στο Δουκάτο της Βρετάνης, στη Ρενέ παραχωρήθηκε από τον Φραγκίσκο το δουκάτο του Σαρτρ. Ως παιδί, ένας από τους συντρόφους της ήταν η νεαρή Ανν Μπολέυν, την οποία η Ρενέ θυμόταν πάντα με τρυφερότητα και στοργή. Θεωρήθηκε πιθανή νύφη για τον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας.
Δούκισσα της Φεράρα
Παντρεύτηκε τον Απρίλιο του 1528 τον Έρκολε Β΄ της Φερράρα, τον μεγαλύτερο γιο του Αλφόνσο Α΄ των Έστε και της Λουκρητίας Βοργία. Με αυτόν τον γάμο, έγινε γνωστή ως "Renatia di Francia". Η Ρενέ έλαβε από τον Φραγκίσκο μια μεγάλη προίκα και εισόδημα. Έτσι, τα χρήματα που συγκέντρωσε για αυτήν στη Φερράρα, το 1530 και το 1540, αντιστοιχούσε στην παράδοση που απαιτούσε εμμέσως η καλλιέργεια της επιστήμης και της τέχνης, συμπεριλαμβανομένων των μελετητών όπως ο Μπερνάρντο Τάσσο και ο Φούλβιο Πελεγκρίνι. Το πρώτο της παιδί, η Άννα, γεννήθηκε το 1531. Ακολούθησε ο Αλφόνσος το 1533, η Λουκρητία το 1535, μετά από αυτά, η Ελεονώρα και ο Λουδοβίκος, των οποίων παρακολούθησε προσεκτικά την εκπαίδευση.
Η Ρενέ δεν ήταν μόνο σε αλληλογραφία με έναν πολύ μεγάλο αριθμό Προτεσταντών στο εξωτερικό, αλλά επίσης σε δύο ή τρεις περιπτώσεις, περίπου το 1550 ή αργότερα, συμμετείχε στην Θεία Ευχαριστία με τον Προτεσταντικό τρόπο μαζί με τις κόρες και τους ακολούθους της. Εν τω μεταξύ, παρά την εξωτερική της λαμπρότητα, η ζωή της είχε γίνει θλιβερή. Ο τελευταίος από τους Γάλλους καλεσμένους της, η κόρη και ο γαμπρός της Μισέλ ντε Σωμπόν, υποχρεώθηκαν, το 1543, από τον περιορισμό που επέβαλε ο Δούκας, να εγκαταλείψουν το βασίλειο. Η Αντιμεταρρύθμιση, η οποία λειτούργησε στη Ρώμη από το 1542, οδήγησε στην καθιέρωση ειδικού δικαστηρίου της Ιεράς Εξέτασης στη Φερράρα, το 1545, μέσω του οποίου, το 1550 και το 1551, αποφασίστηκαν θανατικές ποινές εναντίον των προτεσταντών συμπατριωτών (Φάννιο της Φαέντσα και Τζόρτζιο της Σικελίας), που εκτελέστηκαν.
Τελικά, ο δούκας Έρκολε υπέβαλε κατηγορίες εναντίον της Ρενέ ενώπιον του ανιψιού Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας, και η Ρενέ συνελήφθη ως αιρετική, και κηρύχτηκε απώλεια όλων των περιουσιακών στοιχείων, εκτός αν παραιτείτο. Αντιστάθηκε σταθερά για κάποιο χρονικό διάστημα, έως ότου οι δύο κόρες της αφαιρέθηκαν από αυτήν, υποτίθεται για πάντα. Έτσι, ως προϋπόθεση για την επανένωση με τα παιδιά της, έπρεπε να υπονομεύσει την προτεσταντική της πίστη. Στη συνέχεια παραιτήθηκε, έκανε ομολογία στις 23 Σεπτεμβρίου 1554, αν και στη συνέχεια αρνήθηκε να παρακολουθήσει καθολική λατρεία, και ειδικά τη μάζα, η οποία για αυτήν ήταν μια μορφή βλασφημίας. «Πόσο σπάνια υπάρχει ένα παράδειγμα σταθερότητας μεταξύ των αριστοκρατών», έγραψε ο Καλβίνος στις 2 Φεβρουαρίου 1555.
Επιστροφή στη Γαλλία
Η λαχτάρα της Ρενέ να επιστρέψει στην πατρίδα της δεν ικανοποιήθηκε παρά μόνο ένα χρόνο μετά το θάνατο του συζύγου της στις 3 Οκτωβρίου 1559. Στη Γαλλία βρήκε τον σύζυγο της μεγαλύτερης κόρης της Φραγκίσκο του Γκιζ, επικεφαλής του Ρωμαιοκαθολικού κόμματος. Η Ρενέ έδρασε ως ευεργέτιδα για τους γύρω Προτεστάντες, καθιστώντας το κάστρο της καταφύγιο για αυτούς όταν ο γαμπρός της άναψε για άλλη μια φορά τη σπίθα του πολέμου.
Και πάλι, η συμπεριφορά της κέρδισε τον έπαινο του Καλβίνου (10 Μαΐου 1563) και είναι μια από τις συχνά επαναλαμβανόμενες φιγούρες στην αλληλογραφία του εκείνης της περιόδου. δείχνει επανειλημμένα την αναγνώριση της παρέμβασής της για λογαριασμό του Ευαγγελικού δόγματος. Ένα από τα τελευταία γραπτά του στη γαλλική γλώσσα, που στάλθηκε από την νεκρική κλίνη του (4 Απριλίου 1564), απευθυνόταν σε αυτήν. Ενώ η Ρενέ αδιαφόρησε για τον δεύτερο θρησκευτικό πόλεμο (1567), στον τρίτο (1568–70) το κάστρο της δεν ήταν πλέον γνωστό ως άσυλο για τους πιστούς της. Από την άλλη, κατάφερε να σώσει Προτεστάντες από τη σφαγή της νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου, όταν ήταν στο Παρίσι. Την άφησαν ανενόχλητη εκείνη την εποχή, αν και η Αικατερίνη των Μεδίκων προσπάθησε να την αποσύρει από το βασίλειο, μια απαίτηση την οποία η Ρενέ αγνόησε.
Τέκνα
Με τον Έρκολε είχε 5 παιδιά :
Η Ρενέ χήρεψε το 1559. Ως αποτέλεσμα κακής σχέσης με τον γιο της, Αλφόνσο, επέστρεψε στη Γαλλία το 1560 και εγκαταστάθηκε εκεί, όπου πέθανε στις 12 Ιουνίου 1574.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκισσες της Φερράρα Κατηγορία:Δούκισσες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκισσες του Ρέτζο Κατηγορία:Δούκες της Σαρτρ
Trapeze (άλμπουμ 1970)
Το Trapeze είναι ο πρώτος δίσκος του ομώνυμου, βρετανικού ροκ συγκροτήματος, ο οποίος κυκλοφόρησε το 1970από την εταιρεία "Threshold", ενώ επανεκδόθηκε το 1975 από την Warner Bros σε μορφή βινυλίου, τον Μάρτιο του 1994 από την "Polydor" σε μορφή CD και στις 18 Δεκεμβρίου 2006 από την "Universal", μαζί με όλα τα άλμπουμ του συγκροτήματος.
Αυτός, ήταν ο μόνος δίσκος των Trapeze, στον οποίο συμμετείχαν ο τραγουδιστής Τζον Τζόουνς και ο κιμπορντίστας Τέρι Ράουλι, οι οποίοι αποχώρησαν μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, για να επανενταχθούν στο παλιό τους συγκρότημα, τους Montanas. Η παραγωγή του δίσκου έγινε από τον μπασίστα των Moody Blues, Τζον Λοτζ.
Τα μέλη των Trapeze
Το Trapeze ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Trapeze Κατηγορία:Άλμπουμ του 1970
Κοπεγχάγη (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Κοπεγχάγη εννοούνται:
Γιώργος Αλεξόπουλος
Ο Γιώργος Αλεξόπουλος (Αθήνα, 7 Φεβρουαρίου 1977) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού και μετέπειτα προωθήθηκε στην επαγγελματική ομάδα όπου όμως είχε περιορισμένο αριθμό συμμετοχών. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από τον Ηρακλή και αργότερα το Αιγάλεω, με τη φανέλα του οποίου ήταν βασικό στέλεχος το 2004 όταν η ομάδα κατετάγη 5η και κέρδισε την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Οι καλές εμφανίσεις με το Αιγάλεω του χάρισαν τη μεταγραφή στην ΑΕΚ το 2005, ένας σοβαρός τραυματισμός όμως τον άφησε εκτός δράσης για 2 αγωνιστικές περιόδους. Όταν επέστρεψε από τον τραυματισμό έκανε 12 εμφανίσεις όντας "ρεζέρβα" των Σωτήρη Κυργιάκου και Ντάνιελ Μαϊστόροβιτς. Μεταγράφηκε στον Εργοτέλη ως ελεύθερος το καλοκαίρι του 2010, με τη φανέλα του οποίου έκλεισε την καριέρα του.
Στις εθνικές ομάδες
Το ντεμπούτο του με την εθνική Ελλάδας πραγματοποιήθηκε στις 17 Αυγούστου 2005 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον του Βελγίου, υπό τις οδηγίες του Ότο Ρεχάγκελ. Συνολικά με τη γαλανόλευκη φανέλα είχε 3 συμμετοχές από το 2005 μέχρι το 2006.
Υπήρξε βασικό στέλεχος της εθνικής Ελπίδων, ενώ ήταν μέλος της ομάδας που έλαβε μέρος στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1998, εναντίον της Ισπανίας.
Καριέρα προπονητή
Με την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας ξεκίνησε αυτή του προπονητή. Την περίοδο 2011-12 ήταν βοηθός προπονητή του Νίκου Κωστένογλου στην ΑΕΚ και συνέχισε ως βοηθός του στην Ξάνθη, στην Ανόρθωση Αμμοχώστου και στον Απόλλωνα Σμύρνης.
Στη συνέχεια ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Α.Ε. Πετραλώνων και του Π.Α.Ο. Καματερού και το καλοκαίρι του 2017 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας Κ20 της ΑΕΚ, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2019 ανέλαβε το πόστο του βοηθού προπονητή στην πρώτη ομάδα της ΑΕΚ, ξανά σαν βοηθός του Νίκου Κωστένογλου. Την άνοιξη του 2021 ανέλαβε το πόστο του βοηθού προπονητή στον Α.Ο. Αιγάλεω ως βοηθός του Αποστόλου Χαραλαμπίδη και συνέχισε μαζί του στην Προοδευτική. Με την αποχώρηση του Αποστόλου Χαραλαμπίδη από τους βυσσινί τον Μάιο του 2023, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας, ωστόσο αποχώρησε έπειτα από μία αγωνιστική.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής
Ασημόψαρο
thumb|Ασημόψαρο Το ασημόψαρο (επιστημονική ονομασία Lepisma saccharina) είναι ένα μικρό έντομο της τάξης των θυσάνουρων. Έχει τη μορφή ψαριού, ασημί δέρμα, δεν έχει φτερά ενώ η διατροφή του είναι κυρίως ζάχαρη και άμυλο.
Κατηγορία:Έντομα
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1992-93
Το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου 1992–93 διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 218 ομάδων, οι οποίες χωρίστηκαν σε 12 διαφορετικούς ομίλους με συμμετοχή 16 έως και 20 ομάδων. Ήταν η πρώτη χρονιά εφαρμογής του συστήματος βαθμολόγησης 3-1-0. Ο πρωταθλητής του κάθε ομίλου εξασφάλισε την άνοδό του στη Γ' Εθνική ενώ οι τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα Τοπικά Πρωταθλήματα.
2ος Όμιλος
Στον όμιλο συμμετείχαν σύλλογοι των νησιών του Αιγαίου.
3ος Όμιλος
Στον όμιλο συμμετείχαν σύλλογοι της Αθήνας, Ανατολικής Αττικής και Βοιωτίας
4ος Όμιλος
Στον όμιλο συμμετείχαν σύλλογοι του Πειραιά, Δυτικής Αττικής, Ευβοίας
Πηγές
Κατηγορία:Δ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1992-1993
Τζέσε Βεντούρα
Ο Τζέιμς Τζορτζ Τζάνος (γεννημένος στις 15 Ιουλίου, 1951), περισσότερο γνωστός ως Τζέσε Βεντούρα, είναι ένας Αμερικανός πολιτικός, ηθοποιός, συγγραφέας και βετεράνος πρώην επαγγελματίας παλαιστής.
Προσωπική ζωή
Ο Βεντούρα υπηρέτησε στο ναυτικό της Αμερικής, στην διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ. Το 1975, παντρεύτηκε την γυναίκα του Τέρι. Έχει έναν γιο, τον Τάιλερ, που είναι παραγωγός ταινιών και τηλεόρασης, και έχει και μια κόρη, την Τζέιντ. Ο Βεντούρα είναι άθεος, ενώ κάποτε ήταν Χριστιανός. Η οικογένεια, μετακινείται μεταξύ του Κάμπο Σαν Λούκας στο Μεξικό και του Ντέλγουντ στη Μινεσότα των Η.Π.Α..
Επαγγελματική πάλη
Είχε μια πορεία στην επαγγελματική πάλη, 11 ετών, μεταξύ 1975 και 1986, τότε ήταν μάλιστα που χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Τζέσε Βεντούρα. Το περισσότερο χρόνο, τον πέρασε στο WWE, ως παλαιστής, αλλά και ως σχολιαστής. Ενώ το 2004 τιμήθηκε για την προσφορά του με την εισαγωγή στο WWE Hall of Fame. Κατέκτησε συνολικά 12 τίτλους.
Ηθοποιία
Ταυτόχρονα, αλλά και μετά την απόσυρσή του από την πάλη, ασχολήθηκε επιτυχημένα με την υποκριτική και έπαιξε σε σημαντικές ταινίες όπως το Πρέντατορ (Predator) το 1987. Έχει εμφανιστεί σε παραπάνω από δεκαπέντε ταινίες.
Πολιτική
Η πρώτη ενασχόλησή του με την πολιτική έγινε το 1991 όταν και εκλέχθηκε δήμαρχος στο Μπρούκλιν Παρκ στη Μινεσότα, έως το 1995. Ήταν ο 38ος Κυβερνήτης της Μινεσότα την περίοδο 1999 - 2003.
Άλλες ασχολίες
Εκτός όλων των άλλων ασχολιών του, έχει γράψει πολλά βιβλία με θέμα την πολιτική, ενώ έχει παρουσιάσει αρκετές εκπομπές στην τηλεόραση. Επίσης από το 2003 και έπειτα έγινε ερευνητής επισκεπτών στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Κυβερνήτες της Μινεσότα Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αμερικανοί σκεπτικιστές Κατηγορία:Υποστηρικτές της θεωρίας 9/11
Τίτο Σαντάνα
Ο Μέρσντ Σολίς (γεννημένος στις 10 Μαΐου, 1953), είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός ως Τίτο Σαντάνα.
Εταιρείες
Ο Σαντάνα, έκανε το ντεμπούτο του στην επαγγελματική πάλη, το 1977, ενώ έδωσε το τελευταίο του ματς, το 2000. Τα δύο πρώτα χρόνια της ενασχόλησής του με το άθλημα, τα πέρασε αγωνιζόμενος για μικρές ανεξάρτητες εταιρείες. Από το 1979 έως το 1993 είχε συμβόλαιο με την εταιρεία WWE. Μετά το τέλος της συνεργασίας του με την εταιρεία, έως και το τέλος της καριέρας του, αγωνίστηκε ξανά σε μικρότερες εταιρείες.
Διακρίσεις
Ο Σολίς ως Σαντάνα, έγινε πρότυπο για πολλές γενιές παλαιστών, ενώ ήταν ένας από εκείνους που βρέθηκε στην αλλαγή γενεών και την μεταφορά της προγενέστερης εποχής στην επαγγελματική πάλη, στην μεταγενέστερη και πιο μοντέρνα, με τα σενάρια και τις προσωπικές διαμάχες. Ήταν εκείνος που πήρε την πρώτη νίκη σε αγώνα της WrestleMania και συνολικά κατέκτησε 22 τίτλους, μεταξύ των οποίων και δύο φορές το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων. Το 2004 τιμήθηκε για την προσφορά του στον χώρο με την εισαγωγή του στο WWE Hall of Fame.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
You Are the Music...We're Just the Band
Το You Are the Music...We're Just the Band είναι ο τρίτος δίσκος του βρετανικού ροκ συγκροτήματος, ο οποίος κυκλοφόρησε από την εταιρεία "Threshold", ενώ τον Μάρτιο του 1994 επανεκδόθηκε από την "PolyGram". Σε αυτό το άλμπουμ, οι Trapeze εισήγαγαν στοιχεία τζαζ και φανκ μουσικής στον ήχο τους, χωρίς να λείπουν και τα έντονα ροκ στοιχεία. Αυτό ήταν και το τελευταίο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος με τον Γκλεν Χιούζ στα φωνητικά και το μπάσο, αφού ένα χρόνο αργότερα αποχώρησε από τους Trapeze για να ενταχθεί στο χαρντ ροκ συγκρότημα των Deep Purple.
Θέσεις τσαρτ
You Are The Music, We're Just The Band (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 1972
Τα μέλη των Trapeze
Το You Are the Music...We're Just the Band ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Ουλμ
Η Ουλμ (γερμανικά: Ulm) είναι πόλη της νότιας Γερμανίας που βρίσκεται στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Χτισμένη στην δυτική όχθη του Δούναβη, αριθμεί περί τους 130.000 κατοίκους. Μαζί με την Νέα-Ουλμ (Neu-Ulm), που είναι χτισμένη στην άλλη όχθη του ποταμού και ανήκει στη Βαυαρία, ο αριθμός φτάνει περίπου τους 175.000.
Στην Ουλμ υπήρξε από το 1955 ως το 1968 η πρωτοποριακή σχολή σχεδιασμού HfG Ουλμ. Τα κτήρια που σχεδιάστηκαν από τον αρχιτέκτονα Μαξ Μπιλ είναι σήμερα προστατευόμενα μνημεία και στεγάζουν την Σχολή Ψυχοσωματικής του Πανεπιστημίου της Ουλμ.
Διαθέτει πανεπιστήμιο με κυρίως σχολές θετικών επιστημών καθώς και σημαντική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τύμπινγκεν (περιοχή) Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις Κατηγορία:Ιστορικές Εβραϊκές κοινότητες Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στη Γερμανία Κατηγορία:Βυρτεμβέργη
Αντιδραστήριο
thumb|300px|Ερμάρι με αντιδραστήρια σε χημικό εργαστήριο Αντιδραστήριο (αγγλ. Reagent), ή αντιδρών, είναι ουσία ή χημική ένωση που συμμετέχει σε μία χημική αντίδραση. Οι διαλύτες και οι καταλύτες, ενώ "εμπλέκονται" σε μια αντίδραση, συνήθως δεν αναφέρονται ως αντιδραστήρια.
Παρόλο που οι όροι "αντιδραστήριο" και "αντιδρών" συνήθως χρησιμοποιούνται χωρίς διάκριση, ο όρος "αντιδραστήριο" είναι περισσότερο εξειδικευμένος και αναφέρεται σε μια ουσία που προσθέτουμε σε ένα σύστημα με σκοπό να προκαλέσουμε χημική αντίδραση, να ελέγξουμε αν μια συγκεκριμένη χημική αντίδραση λαμβάνει χώρα ή να ταυτοποιήσουμε-διακρίνουμε μια χημική ουσία. Παραδείγματα τέτοιων "αναλυτικών αντιδραστηρίων" αποτελούν το Φελίγγειο υγρό και το αντιδραστήριο Tollens. Στην οργανική χημεία, τα αντιδραστήρια είναι χημικές ενώσεις ή μίγματα, συχνά αποτελούμενα από ανόργανα ή μικρά οργανικά μόρια, που τα χρησιμοποιούμε για να πετύχουμε μετασχηματισμούς μορίων ή συνθέσεις οργανικών ενώσεων. Παραδείγματα οργανικών αντιδραστηρίων είναι το αντιδραστήριο Collins, το αντιδραστήριο Fenton και τα αντιδραστήρια Grignard.
Μια άλλη χρήση του όρου "αντιδραστήριο" γίνεται στην ποιοτική ανάλυση και αναφέρεται στο "πρότυπο αντιδραστήριο". Αυτό χρησιμοποιείται στην παρασκευή άλλων αντιδραστηρίων με αυστηρές και απόλυτα συγκεκριμένες ιδιότητες ή στον έλεγχο καθαρότητας διαφόρων ουσιών. Οι προδιαγραφές των "πρότυπων αντιδραστηρίων" καθορίζονται από οργανισμούς όπως ο διεθνής ASTM. Για παράδειγμα, ένα "πρότυπο αντιδραστήριο" ελέγχου της ποιότητας του πόσιμου νερού δεν επιτρέπεται να περιέχει παρά μόνο πολύ μικρές ποσότητες προσμίξεων όπως νάτριο, ιόντα χλωρίου, πυρίτιο και βακτηρίδια καθώς και πολύ μεγάλη ηλεκτρική αντίσταση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις Κατηγορία:Χημικές διεργασίες
Στέλλα Βογιατζόγλου
Η Στέλλα Βογιατζόγλου (1950-2008) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ήταν πεζογράφος και συγγραφέας διηγημάτων, μυθιστορημάτων, θεατρικών έργων και παιδικής λογοτεχνίας. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργάστηκε σε διάφορες υπηρεσίες και στο ραδιόφωνο. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1978 με διήγημα από τη λογοτεχνική στήλη της εφημερίδας «Τα Νέα». Ήταν μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Έργα της μεταφράστηκαν στα αγγλικά και στα γερμανικά.
Διάφορες εφημερίδες όπως «Τα Νέα», «Αυγή», «Βραδυνή», «Αγγελιοφόρος», «Μακεδονία» καθώς και λογοτεχνικά περιοδικά όπως «Παραφυάδα», «Η Λέξη», «Διαβάζω», «Εντευκτήριο», «Υπόστεγο», «ΒestSeller»,« Ρόπτρο», «Παρατηρητής» δημοσίευσαν κείμενα της. Βραβεύτηκε για το θεατρικό της έργο «Στην υγειά των χαμένων», 1990, το οποίο μεταφράστηκε στα γερμανικά και εκπροσώπησε την Ελλάδα στον διαγωνισμό European Drama Award. Επίσης, το έργο της «Τσικλιντάν» τιμήθηκε από το ΥΠΠΟ το 1997 και ανέβηκε στη σκηνή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, ενώ το 2002 τιμήθηκε με το Γ’ Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου.
Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 18 Αυγούστου 2008, αντιμετωπίζοντας τον καρκίνο -εμπειρία που αποτέλεσε το θέμα του «Τσικλιντάν».
Πεζογραφικά έργα
Εμφανίστηκε στην πεζογραφία με τη νουβέλα «Το μαγγανοπήγαδο» που τυπώθηκε στην Αθήνα (Πύλη 1980· Kέδρος 1988)
Ακολούθησαν τα εξής έργα: Τα πεζά της Βογιατζόγλου σε μεγάλο βαθμό αναπτύσσονται πάνω σε βιωματικό υλικό. «Παρά το γεγονός ότι όταν αναφέρεται στο παρελθόν μιλάει για μίζερες και πονεμένες καταστάσεις, ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται έναν τόνο νοσταλγίας να υφέρπει για το παλιό που χάθηκε.» Περιγράφει την κοινωνική πραγματικότητα της γενέθλιας πόλης από τις αρχές του αιώνα μέχρι τις μέρες μας. «Η περιγραφή γίνεται ακτινωτά με επάλληλους κύκλους που όλο και διευρύνονται.[...] Η αφήφηση προχωρά από βιβλίο σε βιβλίο δείχνοντας όλες τις γρήγορες αλλαγές στις κοινωνικές δομές και το πρόσωπο της Θεσσαλονίκης» Εικονίζεται συνήθως με ανατρεπτικό χιούμορ και ειρωνεία η συμβατική ζωή των μεσαίων στρωμάτων, τα ήθη και κυρίως τα όρια τους από την εποχή της Μικρασιατικής Καταστροφής και μετά (όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατούν οι γυναίκες), στοιχείο που «δείχνει ότι η Βογιατζόγλου ακολόύθησε το δρόμο που χάραξε ο Κώστας Ταχτσής στα γράμματά μας με Το τρίτο στεφάνι.[...]Απο τους Θεσσαλονικείς πεζογράφους την τεχνική αυτη χρησιμοποίησε και ο Νίκος Μπακόλας» Επιχειρείται, επιπλέον, μία αναδρομή από την παιδική ηλικία μέχρι το γάμο με γραφή ρεαλιστική εμπλουτισμένη με μνήμες από το παρελθόν και ονειρικά στοιχεία.
Αν και ο τρόπος που περιγράφει τείνει μάλλον προς τον ποιητικό ρεαλισμό, τα πρόσωπα φαίνονται αδρά όπως και οι συνήθως προβληματικές ανθρώπινες σχέσεις. Έμφαση δίνεται στα γυναικεία ψυχολογικά αδιέξοδα αλλά και γενικότερα κεντρικό θέμα είναι η μοναξιά. Η αφήγηση ενσωματώνει «αρκετά νεωρτεικά στοιχεία και τεχνικές. Το μπρος πίσω του χρόνου. Από το παρόν η αφήγηση πετάγεται συνειρμικά στο παρελθόν και το αντίθετο. Εναλλαγή της τριτοπρόσωπης με πρωτοπρόσωπη εξιστόρηση. Μακρείς μονόλογοι σαν παραμιλητό. Κεφάλαια που έχουν ως τίτλους τα ονόματα των μυθιστορηματικών ηρώων που εναλάσσονται καθώς η πλοκή εξελίσσεται. Προώθηση του μύθου με επιστολές που ανταλλάσσουν τα πρόσωπα. Καταγραφή μαγνητοφωνημένων σκέψεων και παρατηρήσεων.»
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Teen Titans
Οι Teen Titans είναι μια ομάδα υπερήρωων που εμφανίζεται σε αμερικανικά κόμικς που εκδίδονται από την DC Comics, συχνά σε ομώνυμες μηνιαίες σειρές. Όπως υποδηλώνει το όνομα του γκρουπ, τα μέλη είναι έφηβοι υπερήρωες, πολλοί από τους οποίους έχουν λειτουργήσει ως βοηθοί των κορυφαίων υπερήρωων της DC της Λεγεώνας της Δικαιωσύνης. Η αρχική ομάδα γίνεται αργότερα γνωστή ως Titans όταν τα μέλη γερνούν από την εφηβεία τους, ενώ το όνομα Teen Titans συνεχίζεται από τις επόμενες γενιές νεαρών ηρώων. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1964 στο The Brave and the Bold #54, η ομάδα σχηματίστηκε από τους Kid Flash (Γουόλι Γουέστ), Robin (Ντικ Γκρέισον) και Aqualad (Γκαρθ) πριν υιοθετήσουν το όνομα Teen Titans στο τεύχος 60 με την προσθήκη της Wonder Girl (Ντόνα Τρόι) στις τάξεις τους. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, η DC έχει ακυρώσει και επανακυκλοφορήσει το Teen Titans πολλές φορές και διάφοροι χαρακτήρες έχουν παρουσιαστεί ήρωες στις σελίδες της. Σημαντικές πρώιμες προσθήκες στο αρχικό κουαρτέτο των Titans ήταν οι Speedy (Ρόι Χάρπερ), Aquagirl (Τούλα), Bumblebee (Κάρεν Μπίτσερ), Hawk (Χανκ Χολ), Dove (Ντον Χολ), Harlequin (Ντουέλα Ντεντ) και τρεις ήρωες χωρίς κοστούμια: ο μποξέρ Μαλ Ντάνκαν, η μέντιουμ Λίλιθ και ο άνθρωπος των σπηλαίων Gnarrk. Η σειρά δεν έγινε επιτυχία μέχρι την αναβίωσή της στη δεκαετία του 1980 ως The New Teen Titans υπό τον συγγραφέα Μαρβ Γούλφμαν και τον καλλιτέχνη Τζορτζ Πέρεζ. Αυτή η σειρά απεικόνισε τους αρχικούς Titans τώρα ως νεαρούς ενήλικες και παρουσίασε νέους χαρακτήρες Cyborg (Βίκτορ Στόουν), Starfire (Koriand'r) και Raven (Ρέιτσελ Ροθ), καθώς και το πρώην μέλος των Doom Patrol, Beast Boy (Γκάρλφιντ Λόγκαν) με νέο ψευδώνυμο του Changeling.
Οι Teen Titans έχουν προσαρμοστεί σε άλλα μέσα πολλές φορές και έχουν απολαύσει υψηλότερο προφίλ από τη σειρά κινουμένων σχεδίων του Cartoon Network στις αρχές έως τα μέσα της δεκαετίας του 2000 και το spin-off του DC Nation, Teen Titans Go!, και τα δύο περιλάμβαναν τους Robin, Starfire, Cyborg, Raven και Beast Boy ως τα κύρια μέλη της ομάδας. Μια ζωντανή σειρά δράσης έκανε πρεμιέρα στο DC Universe το 2018. Οι χαρακτήρες και οι ιστορίες του προσαρμόστηκαν επίσης στη σειρά κινουμένων σχεδίων του 2010 Young Justice. Μέσα στην DC Comics, οι Teen Titans ήταν μια ομάδα χαρακτήρων με επιρροή που έπαιρναν εξέχοντες ρόλους σε όλες τις μεγάλες ιστορίες crossover του εκδότη σε ολόκληρη την εταιρεία. Πολλοί κακοί που αντιμετωπίζουν τους Titans έχουν αναλάβει από τότε μεγαλύτερο ρόλο στο φανταστικό σύμπαν του εκδότη, όπως ο δολοφόνος Deathstroke, ο δαίμονας Trigon και η σατανική οργάνωση HIVE.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπερηρωικές ομάδες της DC Comics Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Δημήτρης Καρβέλας
Ο Δημήτρης Καρβέλας (Αιγάλεω, 9 Οκτωβρίου 1957 - 30 Νοεμβρίου 2021, ύψος 1,93 μ.) ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης αλλά και παράγοντας της ελληνικής καλαθοσφαίρισης (General/Technical Manager). Ήταν ο τεχνικός υπεύθυνος της Ομοσπονδίας για την Εθνική Ομάδα των Νέων με την οποία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας το 2016 στη Χαλκίδα, κερδίζοντας στο Μικρό Τελικό τους Κροάτες. Ακόμα, έχει κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο με τη χρυσή γενιά των 97άρηδων στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας στο Βόλο το 2015, κερδίζοντας τους Τούρκους στον τελικό, ενώ την ίδια χρονιά διετέλεσε το ρόλο του τεχνικού υπευθύνου της Εθνικής Ελλάδος στην ηλικία των Κ-20 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Ηράκλειο Κρήτης κατακτώντας την τέταρτη θέση, χάνοντας στο Μικρό Τελικό από τους Τούρκους. Το 2017 πάλι με μάνατζερ το Δημήτρη Καρβέλα, η Εθνική Ομάδα Νέων Ανδρών κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Κρήτη. Απεβίωσε σε ηλικία 64 ετών στις 30 Νοεμβρίου 2021
Βιογραφία και καριέρα
Ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία από το εφηβικό τμήμα της ομάδας μπάσκετ του Αιγάλεω Α.Ο. και σε ηλικία 16 ετών προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, στην οποία αγωνίσθηκε ανελλιπώς για 9 συνεχείς περιόδους, από το 1973-1974 έως και το 1981-82. Το 1974 αναδείχθηκε δευτεραθλητής στην Α΄Κατηγορία της Ε.Σ.Κ.Α., ενώ τη διετία 1975-1976 έπαιξε με το Αιγάλεω στη Β΄Εθνική. Το 1982 σταμάτησε και ανέλαβε προπονητής της ομάδας, ενώ το 1983-84 ήταν βοηθός του Άρη Ραφτόπουλου. Συνέχισε σαν τεχνικός της ομάδας, με ελάχιστα διαστήματα απουσίας (το 1985-86 εργάσθηκε στην Ολυμπιάδα Αιγάλεω), έως και τα τέλη του 1993. Στο διάστημα αυτό κατέκτησε έναν τίτλο Α΄Κατηγορίας Αθηνών (1988) ανεβάζοντας το Αιγάλεω στη Γ΄Εθνική, ενώ παράλληλα ήταν βοηθός του Στιβ Γιατζόγλου, στον Ολυμπιακό (1988-89 και 1989-90).
Τη διετία 2010-2011 απασχολήθηκε σαν team-manager στην ομάδα της ΑΕΚ, ενώ από την 1 Φεβρουαρίου 2012 επέστρεψε στην τεχνική ηγεσία του Αιγάλεω. Τις σεζόν 2013-14, 2014-15, 2015-16 διατέλεσε ρόλο General Manager στην ομάδα μπάσκετ της ΑΕ Νέας Κηφισιάς. Μετά την απόφαση της ομάδας να μην κατέβει στο πρωτάθλημα της Α1, αποχώρησε για την ομάδα του Φάρου Κερατσινίου, στην οποίο παρέμεινε καθ'όλη τη διάρκεια της σεζόν 2016-17 σε ρόλο General Manager και εξασφάλισε μέσω των play-off την άνοδο στην Α1 για πρώτη φορά στην ιστορία της. Λόγω της απόφασης πώλησης της θέσης του Φάρου, ο Δημήτρης Καρβέλας δεν εργάσθηκε σε άλλο σύλλογο, αλλά επέλεξε να παραμείνει ως τεχνικός υπεύθυνος στην Εθνική Νέων Ανδρών. Το 2020 ο Δημήτρης Καρβέλας κατείχε τη θέση του γενικού διευθυντή της ΚΑΕ Ηρακλής.
Έχει διατελέσει επίσης προπονητής των ομάδων Α.Ο.Ν. Αργυρούπολης (την οποία ανέβασε από τη Δ΄ΕΣΚΑ στην Α΄ΕΣΚΑ), ΑΛΦ Αλίμου, Ακαδημία Ηλιουπολης, Σουρμένων, Κρόνου Αγίου Δημητρίου, Αστέρα Εξαρχείων κ.α. Επί σειρά ετών, διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Ερασιτέχνη Αιγάλεω Α.Ο.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αιγάλεω Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Αιγάλεω
Fashion TV
Το Fashion TV είναι ένα διεθνές τηλεοπτικό κανάλι αφιερωμένο στην μόδα και στη μοντελοποίηση. Ιδρύθηκε στη Γαλλία το 1997 από τον Πολωνό επιχειρηματία Michel Adam Lisowski, ο οποίος κατέχει το κανάλι μέχρι και σήμερα.
Είναι από τα πιο διαδεδομένα κανάλια της καλωδιακής τηλεόρασης στον κόσμο, σε πάνω από 192 χώρες στις πέντε ηπείρους.
Αφρική
Το FTV στη Νότια Αφρική είναι διαθέσιμο στην DSTV (ιδιοκτησία της MultiChoice), στο κανάλι 178.
Νέα Ζηλανδία
Το FTV στη Νέα Ζηλανδία είναι διαθέσιμο στο Freeview, στο κανάλι 30.
Ιταλία
Το FTV στην Ιταλία είναι διαθέσιμο στην πλατφόρμα Sky Italia (θυγατρική της Sky plc) στο κανάλι 489 και στην πλατφόρμα Tivù Sat (ιδιοκτησία της Rai, της Mediaset και της Telecom Italia) στο κανάλι 58.
Τουρκία
Το Fashion TV στην Τουρκία είναι διαθέσιμο στην πλατφόρμα Digiturk (ιδιοκτησία της beIN Media Group) στο κανάλι 110 (SD) και στο κανάλι 394 (HD).
F MEN: Fashion TV Men's Channel
Το Fashion TV έχει ένα άλλο δεύτερο κανάλι στην FTV οικογένεια, που ονομάζεται F ΜΕΝ. To F Men είναι 24ωρο κανάλι μόδας για άνδρες ενώ είναι αφιερωμένο σε σχεδιαστές μόδας των ανδρών, συλλογές διαδρόμου, στα αρσενικά μοντέλα και στον τρόπο ζωής. Το F ΜΕΝ είναι διαθέσιμο μέσω δορυφόρου στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική στην Hot Bird 3 (ιδιοκτησία της Eutelsat) καθώς και στην Ασία, στην Αυστραλία, στον Ειρηνικό Ωκεανό και στην Αμερική μετά την επιτυχή μετάδοση στην Ευρώπη. Επίσης, μεταδίδεται στην Ινδία και στη Ρωσία μέσω του δορυφόρου ABS 1, ενώ στην Ασία το F MEN είναι διαθέσιμο στο Χονγκ Κονγκ.
FTV HD
Τον Οκτώβριο του 2008 ξεκίνησε να μεταδίδεται το Fashion TV HD, το οποίο προβάλει προγράμματα του Fashion TV σε High Definition.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1997 Κατηγορία:Βιομηχανία μόδας
Αλεξάντρ Βασίλιεφ
Ο Αλεξάντρ Αλεξάντροβιτς Βασίλιεφ (Алекса́ндр Алекса́ндрович Васи́льев, 4 Οκτωβρίου 1867 - 30 Μαΐου 1953) θεωρούνταν η υπέρτατη αυθεντία σχετικά με την βυζαντινή ιστορία και πολιτισμό στα μέσα του 20ού αιώνα. Το έργο του Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (History of the Byzantine Empire, 2 τόμοι, 1928) παραμένει μία από τους λίγες συνόψεις ολόκληρης της βυζαντινής ιστορίας, στο ίδιο επίπεδο με αυτές του Έντουαρντ Γκίμπον και Fyodor Uspensky.
Ο Βασίλιεφ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη. Σπούδασε κοντά σε έναν από τους πρώτους εξειδικευμένους βυζαντινολόγους, τον Βασίλι Βασιλιέφσκι, στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης και αργότερα δίδαξε την αραβική γλώσσα. Μεταξύ 1897 και 1900 συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. Το 1902 συνόδευσε τον Νικόλαο Μαρ στο ταξίδι του στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου (1904-12), ο Βασίλιεφ συνέταξε και δημοσίευσε μια περίφημη μονογραφία, το Βυζάντιο και τους Άραβες (1907). Εργάστηκε επίσης στο Ρωσικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο που ιδρύθηκε από τον Fyodor Uspensky στην Κωνσταντινούπολη. Το 1912 μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης ως καθηγητής. Εκλέχτηκε στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών το 1919.
Το 1925, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο Παρίσι, ο Βασίλιεφ πείστηκε από τον Μίκαελ Ροστόφτσεφ να μεταναστεύσει στη Δύση. Ο Ροστόφτσεφ ήταν μάλιστα αυτός που του εξασφάλισε μια θέση στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον. Αρκετές δεκαετίες αργότερα, ο Βασιλίεφ μετακόμισε στο Dumbarton Oaks. Προς το τέλος της ζωής του εξελέγη Πρόεδρος του Ινστιτούτου Nikodim Kondakov στην Πράγα και της Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Σπουδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί ιστορικοί Κατηγορία:Ρώσοι βυζαντινολόγοι
Γυμναστικός Σύλλογος Αλμυρού
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Αλμυρού (Γ.Σ.Α.) είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα των δραστηριοτήτων του την πόλη του Αλμυρού στο Νομό Μαγνησίας .Διατηρεί τέσσερα τμήματα: στίβου, ποδοσφαίρου ανδρών, καλαθοσφαίρισης ανδρών και πετοσφαίρισης γυναικών. Το καταστατικό της ίδρυσης του συλλόγου εγκρίθηκε με την υπ' αριθμόν 537/1929 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου το 1929. Έμβλημα της ομάδας είναι ο δισκοβόλος και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό.
Ιστορική αναδρομή
Η ιστορία του τμήματος ποδοσφαίρου του Αλμυρού ξεκινά στη διάρκεια του Μεσοπολέμου και συγκεκριμένα το 1929.
Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής Κατηγορίας. Έχοντας συλλέξει 5 νίκες, 6 ισοπαλίες και 11 ήττες, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 9η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης του 4ου Ομίλου (σε σύνολο 12 ομάδων) με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί ξανά στο τοπικό του Πρωτάθλημα.
Την επόμενη χρονιά, 2012-13, οπότε και συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Π.Σ.Θ., ο Αλμυρός βρέθηκε στην 5η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα (16 νίκες, 8 ισοπαλίες και 6 ήττες), εξασφαλίζοντας την παραμονή του και για την επόμενη χρονιά.
Έδρα
Έδρα του συλλόγου είναι το Εθνικό Στάδιο Αλμυρού «Αθανάσιος Ραγάζος», χωρητικότητας 2.000 θεατών.