cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λογισμός των μεταβολών
Φαινόμενο Lavrentiev
Ωστόσο Lavrentiev το 1926 έδειξε ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει βέλτιστη λύση αλλά μια από αυτές μπορεί να προσεγγιστεί με αυθαίρετη ακρίβεια αυξάνοντας τον αριθμό των τομών. Για παράδειγμα η ακόλουθη:<dl>
Εδώ μία καμπύλη σε σχήμα «ζικ-ζακ» δίνει καλύτερη λύση από οποιαδήποτε ομαλή καμπύλη και η αύξηση του αριθμού των τομών βελτιώνει την λύση.
Santa Lucia
Προσαρμογές
Στις σκανδιναβικές χώρες εντελώς διαφορετικοί στίχοι έχουν δοθεί στο τραγούδι, καθώς έχει καταστεί θρησκευτικό άσμα για την εορτή της Αγίας Λουκίας (13 Δεκεμβρίου), που συμπίπτει περίπου με το χειμερινό ηλιοστάσιο και τις μικρότερες ημέρες του έτους. Οι τρεις γνωστότερες στιχουργικές εκδοχές στη σουηδική γλώσσα είναι η «Luciasången» (γνωστή και ως «Sankta Lucia, ljusklara hägring» από τον πρώτο στίχο της), η «Natten går tunga fjät» (= «Η νύχτα περπατεί με βαριά βήματα») και η παιδική, από τη δεκαετία του 1970, «Ute är mörkt och kallt». Η πιο συνηθισμένη εκδοχή στη νορβηγική γλώσσα είναι η «Svart senker natten seg» (= «Μαύρη η νύχτα κατεβαίνει»), ενώ στη δανική γλώσσα είναι η «Nu bæres lyset frem».
Λογισμός των μεταβολών
Συναρτήσεις πολλών μεταβλητών
Προβλήματα μεταβολών με πολλαπλά ολοκληρώματα προκύπτουν σε πλήθος εφαρμογών. Για παράδειγμα, αν η δίνει τη μετατόπιση μεμβράνης επί πεδίου ορισμού D στο επίπεδο x,y, τότε η δυναμική του ενέργεια είναι ανάλογη του εμβαδού της: Το πρόβλημα του Plateau αφορά την εύρεση συνάρτησης που ελαχιστοποιεί το εμβαδό επιφάνειας με δεδομένο σύνορο του συνόλου D ^{.} οι λύσεις ονομάζονται ελάχιστες επιφάνειες. Η εξίσωση Euler-Lagrange εδώ είναι μη-γραμμική: Δείτε Courant (1950) για περισσότερες λεπτομέρειες.
Η αρχή του Dirichlet
Συνήθως φτάνει να θεωρήσουμε μικρές μετατοπίσεις της μεμβράνης, της οποίας η ενεργειακή διαφορά από την αρχική της θέση δίνεται προσεγγιστικά από τον τύπο
Santa Lucia
Προσαρμογές
Στην Τσεχία (και την πρώην Τσεχοσλοβακία), το τραγούδι έγινε πολύ γνωστό ως «Krásná je Neapol», ερμηνευμένο από τον Βάλντεμαρ Μάτουσκα. Στην Αυστρία είναι επίσης πολύ γνωστό, υπό τον τίτλο «Wenn sich der Abend mild».
Λογισμός των μεταβολών
Η αρχή του Dirichlet
Ζητείται η ελαχιστοποίηση του συναρτησιακού V με πεδίο ορισμού το σύνολο όλων των δοκιμαστικών συναρτήσεων (όπου το D έχει δεδομένο σύνορο). Αν u είναι μία συνάρτηση ελαχιστοποίησης και v είναι μία αυθαίρετη ομαλή συνάρτηση που μηδενίζεται στο σύνορο του D, τότε η πρώτη μεταβολή της πρέπει να μηδενίζεται: Δεδομένου ότι η u είναι δύο φορές παραγωγίσιμη, μπορούμε να εφαρμόσουμε το θεώρημα της απόκλισης απ' όπου παίρνουμε την όπου C είναι το σύνορο του D, s είναι το μήκος του συνόρου και είναι η κανονική παράγωγος του u στο C. Καθώς το v μηδενίζεται στο σύνορο, όπως και η πρώτη μεταβολή, καταλήγουμε στη σχέση για κάθε τέτοια ομαλή συνάρτηση v. Η απόδειξη για την περίπτωση των μονοδιάστατων ολοκληρωμάτων μπορεί να αναχθεί στην παρούσα έτσι ώστε να μας δίνει
Santa Lucia
Προσαρμογές
Στην Ταϊλάνδη, μεταφρασμένο στην τοπική γλώσσα, αποτελεί τον «Silpakorn Niyom», τον ύμνο του Πανεπιστημίου Σινλαπακόν, καθώς ο ιδρυτής του, ο Κορράντο Φερότσι («Σιν Φιράσι»), ήταν Ιταλός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά τραγούδια Κατηγορία:Παραδοσιακά τραγούδια
Λογισμός των μεταβολών
Η αρχή του Dirichlet
στο D.
Η δυσκολία αυτής της μεθόδου έγκειται στο γεγονός ότι η συνάρτηση ελαχιστοποίησης u πρέπει να έχει δύο παραγώγους. Ο Riemann υποστήριξε ότι η ύπαρξη ομαλής συνάρτησης ελαχιστοποίησης αναμένεται βάσει του αντίστοιχου φυσικού προβλήματος: οι μεμβράνες πράγματι παίρνουν θέσεις που ελαχιστοποιούν τη δυναμική τους ενέργεια. Ο Riemann ονόμασε την ιδέα αυτή «αρχή του Dirichlet» προς τιμήν του δασκάλου του Peter Gustav Lejeune Dirichlet. Παρ' όλα αυτά ο Weirstrass έδωσε αντιπαράδειγμα με ένα πρόβλημα μεταβολών χωρίς λύση: Να ελαχιστοποιηθεί το με πεδίο ορισμού το σύνολο όλων των δοκιμαστικών συναρτήσεων \varphi που ικανοποιούν τις σχέσεις και  Το W γίνεται αυθαίρετα μικρό με την επιλογή συναρτήσεων γραμμικών κατά κλάδους που μεταβάλλονται μεταξύ των τιμών -1 και 1 σε μία μικρή περιοχή γύρω από την αρχή \vec{0}. Εντούτοις, δεν υπάρχει συνάρτηση για την οποία W=0. Η συζήτηση περί της ισχύος της αρχής του Dirichlet εξηγείται αναλυτικά στον ιστότοπο http://turnbull.mcs.st-and.ac.uk/~history/Biographies/Riemann.html (στα Αγγλικά). Τελικά αποδείχθηκε πως η αρχή ισχύει, χρειάζεται όμως μία προχωρημένη εφαρμογή της θεωρίας κανονικότητας για τις ελλειπτικές μερικές διαφορικές εξισώσεις· δείτε Jost και Li-Jost (1998).
Προβλήματα ιδιοτιμών
Τόσο τα μονοδιάστατα, όσο και τα πολυδιάστατα προβλήματα ιδιοτιμών ανάγονται σε προβλήματα μεταβολών.
Προβλήματα Sturm-Liouville
Το πρόβλημα ιδιοτιμών Sturm-Liouville αφορά μια γενική τριωνυμική μορφή όπου η \varphi είναι περιορισμένη στις συναρτήσεις που ικανοποιούν τις οριακές συνθήκες Έστω R ένα ολοκλήρωμα κανονικοποίησης Οι συναρτήσεις p(x) και r(x) απαιτούμε να είναι αυστηρά θετικές παντού. Έχουμε λοιπόν το εξής πρόβλημα μεταβολών: Να ελαχιστοποιηθεί ο λόγος Q / R στο πεδίο ορισμού ορισμού του Q. Η εξίσωση Euler-Lagrange όταν u είναι η συνάρτηση ελαχιστοποίησης έχει ως εξής: όπου \lambda είναι ο λόγος Αποδεικνύεται (δείτε Gelfand και Fomin 1963) ότι η συνάρτηση ελαχιστοποίησης u είναι δύο φορές παραγωγίσιμη και ικανοποιεί την εξίσωση των Euler-Lagrange. Το αντίστοιχο \lambda συμβολίζεται ως αυτό είναι η μικρότερη ιδιοτιμή για τη δεδομένη εξίσωση (υπ' όψη των περιορισμών του Q). Επίσης, θα γράφουμε u_1(x) για την αντίστοιχη συνάρτηση ελαχιστοποίησης. Αυτός ο τρόπος εύρεσης ιδιοτιμών οδηγεί στη μέθοδο Rayleigh–Ritz: επιλέγουμε μία συνάρτηση προσέγγισης u την οποία εκφράζουμε ως γραμμικό συνδιασμό των συναρτήσεων μίας βάσης συναρτήσεων (για παράδειγμα τριγωνομετρικών συναρτήσεων), και αυτόν τον γραμμικό συνδυασμό τον ελαχιστοποιούμε σε πεπερασμένο πλήθος διαστάσεων. Αυτή η μέθοδος συνήθως είναι εκπληκτικά ακριβής.
Η αμέσως μικρότερη ιδιοτιμή και ιδιοσυνάρτηση μπορεί να βρεθεί ελαχιστοποιώντας το Q με τον επιπλέον περιορισμό Η παρούσα διαδικασία μπορεί να επαναληφθεί για να πάρουμε μία πλήρη ακολουθία ιδιοτιμών και ιδιοσυναρτήσεων για το πρόβλημα.
Στο ίδιο πρόβλημα μεταβολών καταλήγουμε επίσης και όταν έχουμε πιο γενικές οριακές συνθήκες. Αντί να απαιτούμε το μηδενισμό της \varphi στα όρια ολοκλήρωσης μπορούμε να μην επιβάλλουμε κανέναν περιορισμό και να θέσουμε όπου τα a_1 και a_2 είναι επιλεγμένα αυθαίρετα. Θέτοντας η πρώτη μεταβολή του πηλίκου Q/R είναι όπου το \lambda δίνεται από το λόγο Q[u]/R[u], όπως προηγουμένως. Εφαρμόζοντας κατά παράγοντες ολοκλήρωση παίρνουμε Αν πρώτα απαιτήσουμε η v να μηδενίζεται στα x_1, x_2, τότε η πρώτη μεταβολή θα μηδενίζεται για κάθε τέτοια v μόνον αν Αν το u ικανοποιεί αυτή τη συνθήκη, τότε η πρώτη μεταβολή θα μηδενίζεται για αυθαίρετα επιλεγμένο v μόνο αν Οι τελευταίοι αυτοί περιορισμοί είναι οι φυσικές οριακές συνθήκες του προβλήματος, καθώς δεν επιβάλλονται στις δοκιμαστικές συναρτήσεις για την ελαχιστοποίηση, αλλά είναι συνέποια αυτής.
Προβλήματα ιδιοτιμών σε πολλές διαστάσεις
Το πρόβλημα ιδιοτιμών σε περισσότερες από μία διαστάσεις ορίζεται κατ' αναλογία με το αντίστοιχο μονοδιάστατο. Για παράδειγμα, δεδομένου πεδίου ορισμού D με σύνορο B σε τρεις διαστάσεις, ορίζουμε
και Έστω u μία συνάρτηση που ελαχιστοποιεί το πηλίκο χωρίς κανένα περιορισμό στο σύνορο B. Η εξίσωση Euler-Lagrange που ικανοποιείται από τη u είναι η όπου
Η συνάρτηση ελαχιστοποίησης u πρέπει επίσης να ικανοποιεί τη φυσική οριακή συνθήκη στο σύνορο B. Αυτό το αποτέλεσμα βασίζεται στη θεωρία κανονικότητας για τις ελλειπτικές μερικές διαφορικές εξισώσεις· δείτε Jost και Li-Jost (1998) για λεπτομέρειες. Πολλές επεκτάσεις, συμπεριλαμβανομένων αποτελεσμάτων πληρότητας, ασυμπτωτικών ιδιοτήτων των ιδιοτιμών και αποτελεσμάτων που αφορούν τους κόμβους ιδιοσυναρτήσεων, βρίσκονται στο σύγγραμμα των Courant και Hilbert (1953).
Εφαρμογές
Μερικές εφαρμογές του λογισμού των μεταβολών περιλαμβάνουν:
Αρχή του Φερμά
Σύμφωνα με την αρχή του Φερμά, το φως κατά τη διαδρομή του μέσα σε ένα μέσο από ένα σημείο Α σε ένα σημείο Β, ακολουθεί τον οπτικό δρόμο που (τοπικά) ελαχιστοποιεί το οπτικό μήκος του. Αν η τετμημένη x οριστεί ως παράμετρος κατά μήκος του οπτικού δρόμου, με y=f(x), τότε το οπτικό μήκος δίνεται από τον τύπο:
όπου ο δείκτης διαθλάσεως n(x,y) εξαρτάται από το υλικό του οπτικού μέσου. Αν θεωρήσουμε τότε η πρώτη μεταβολή του
A
(η οποία εξαρτάται από το
ε
) είναι
Κάνοντας ολοκλήρωση κατά παράγοντες στον πρώτο όρο, καταλήγουμε στην εξίσωση Euler–Lagrange:
Ολοκληρώνοντας την παραπάνω εξίσωση μπορούν να υπολογιστούν οι ακτίνες φωτός. Αυτός ο φορμαλισμός χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της Λαγρανζιανής οπτικής, καθώς και της Χαμιλτονιανής οπτικής.
Ο νόμος του Σνελ
Υπάρχει μια ασυνέχεια του δείκτη διάθλασης όταν το φως εισέρχεται ή εξέρχεται ενός φακού. Ας υποθέσουμε
όπου n_- και n_+ είναι σταθερές. Συνεπώς, η εξίσωση του Euler-Lagrange παραμένει ως προηγουμένως στο διάστημα x<0 και x>0, και ο οπτικός δρόμος αποτελεί μια ευθεία γραμμή, καθώς ο δείκτης διάθλασης παραμένει σταθερός. Για x=0 η f πρέπει να είναι συνεχής, με την f' να μπορεί να είναι ασυνεχής. Εφαρμόζοντας την κατά παράγοντες μέθοδο στα ξεχωριστά χωρία και αξιοποιώντας την εξίσωση των Euler-Lagrange, η πρώτη μεταβολή παίρνει τη μορφή
Ο παράγοντας που πολλαπλασιάζει το n_- είναι το ημίτονο της γωνίας που σχηματίζει η προσπίπτουσα ακτίνα με τον άξονα των τετμημένων (άξονας των x)· αντιστοίχως ο παράγοντας που πολλαπλασιάζει το n_+ είναι το ημίτονο της γωνίας που σχηματίζει η διαθλόμενη ακτίνα με τον άξονα των τετμημένων. Ο Νόμος του Σνελ για τη διάθλαση απαιτεί αυτοί οι όροι να είναι ίσοι. Όπως μας αποδεικνύει ο παραπάνω υπολογισμός, ο νόμος του Σνελ (Willebrord Snel van Royen) είναι ισοδύναμος με την απαίτηση η πρώτη μεταβολή του μήκους του οπτικού δρόμου να μηδενίζεται.
Η αρχή του Φερμά σε τρεις διαστάσεις
Είναι δόκιμο να χρησιμοποιήσουμε το διανυσματικό συμβολισμό: έστω και μια παράμετρος  t, θα συμβολίζουμε ως X(t) την παραμετρική παράσταση καμπύλης C και ως \dot X(t) το εφαπτόμενο διάνυσμα αυτής. Το οπτικό μήκος της καμπύλης δίνεται από τον εξής τύπο:
Ας σημειωθεί ότι το ολοκλήρωμα παραμένει αναλλοίωτο σε σχέση με τις μεταβολές στην παραμετρική παράσταση της C. Οι εξισώσεις Euler–Lagrange για μία καμπύλη ελάχιστοποίησης παίρνουν την εξής συμμετρική μορφή
όπου
Εξ ορισμού η P ικανοποιεί την εξίσωση
Άρα το ολοκλήρωμα μπορεί να γραφεί και ως
Από την τελευταία μορφή έπεται ότι αν μπορέσουμε να βρούμε συνάρτηση \psi (X) τέτοια ώστε τότε το ολοκλήρωμα
A
Συσχέτιση της \psi με την κυματική εξίσωση
Η κυματική εξίσωση για ένα μη-ομογενές μέσο είναι η
όπου c είναι η ταχύτητα, που γενικά εξαρτάται από το X. Τα μέτωπα των φωτεινών κυμάτων είναι χαρακτηριστικές επιφάνειες αυτής της διαφορικής εξίσωσης, για τις οποίες ισχύει:
Ας ψάξουμε για λύσεις της μορφής
σε αυτή την περίπτωση η \psi ικανοποιεί τη σχέση
όπου n=1/c. Σύμφωνα με τη θεωρία των πρωτοβάθμιων μερικών διαφορικών εξισώσεων, αν τότε ισχύει
όταν έχουμε ένα σύστημα καμπυλών (ακτίνων φωτός) που δίνονται από τον τύπο
Αυτές οι εξισώσεις για τη λύση μιας πρωτοβάθμιας μερικής διαφορικής εξίσωσης ταυτίζονται με εκείνες των Euler-Lagrange,φυσικά αν θεωρήσουμε ότι
Η Αρχή της Ελάχιστης Δράσης
Κυρίως Άρθρο: Δράση (φυσική)
Στην κλασσική μηχανική, η δράση, S, ορίζεται ως η χρονική ολοκλήρωση της Λαγρανζιανής L. Η Λαγρανζιανή είναι η διαφορά των ενεργειών,
Οι συζυγείς ορμές P ορίζονται από Για παράδειγμα, αν τότε
Η μηχανική του Hamilton προκύπτει εαν θέσουμε τις συζυγείς ορμές στη θέση του \dot x, και η Λαγρανζιανή L αντικατασταθεί από την Χαμιλτονιανή H, η οποία ορίζεται ως Η Χαμιλτονιανή είναι η συνολική ενέργεια του συστήματος: H = T + U. Η αναλογία με τις αρχές του Fermat ορίζει ότι οι λύσεις των Λαγρανζιανών εξισώσεων (οι τροχές των σωματιδίων) μπορούν να περιγραφούν σε όρους επιπέδων των επιφανειών μιας συνάρτησης του X. Αυτή η συνάρτηση είναι η λύση της εξίσωσης Hamilton–Jacobi :
Μεταβολές και επαρκείς συνθήκες για ελάχιστο
Ο Λογισμός των μεταβολών ασχολείται με τις μεταβολές των συναρτησιακών, οι οποίες είναι μικρές μεταβολές στην αξία του συναρτησιακού λόγω μικρών μεταβολών στη συνάρτηση που είναι το όρισμά του. Η πρώτη μεταβολή ορίζεται ως το γραμμικό μέρος της μεταβολής στο συναρτησιακού και η δεύτερη μεταβολή  ορίζεται ως το τετραγωνικό μέρος.
.
Το συναρτησιακό J[y] λέγεται διαφορίσιμο αν όπου φ[h] είναι ένα γραμμικό συναρτησιακό, ||h|| η νόρμα της h, και ε → 0 καθώς ||h|| → 0. Το γραμμικό συναρτησιακό φ[h] είναι η πρώτη διαφορά του J[y] και δίνεται από,
Το συναρτησιακό J[y] λέγεται δυο φορές διαφορίσιμο αν όπου φ1[h] είναι ένα γραμμικό συναρτησιακό (πρώτη μεταβολή), φ2[h] είναι ένα τετραγωνικό συναρτησιακό, και ε → 0 as ||h|| → 0. Το τετραγωνικό συναρτησιακό φ2[h] είναι η δεύτερη μεταβολή του J[y] και δίνεται από, Η δεύτερη μεταβολή δ2J[h] λέγεται αυστηρά θετική αν για όλα τα h και για κάποια σταθερά k > 0.
Το συναρτησιακό J[y] έχει ένα ελάχιστο στο y = ŷ αν η πρώτη μεταβολή του δJ[h] = 0 στο y = ŷ και η δεύτερη μεταβολή του δ2J[h] είναι αυστηρά θετική στο y = ŷ.
Σημειώσεις
<references group="Σημείωση" />
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματική ανάλυση Κατηγορία:Βελτιστοποίηση
Ίζιντορ Κρσνιάβι
Ο Ίζιντορ (Ίσο) Κρσνιάβι (22 Απριλίου 1845 – 3 Φεβρουαρίου 1927) ήταν Κροάτης ζωγράφος, ιστορικός τέχνης, έφορος μουσείου και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Νάσιτσε, τα πρώτα του μαθήματα τέχνης τα πήρε στο Όσιγιεκ, όπου σπούδασε με τον Ούγκο Κόνραντ φον Χότζεντορφ. Στη συνέχεια πήγε στη Βιέννη, για να σπουδάσει φιλοσοφία και ιστορία της τέχνης. Εκείνη την εποχή, έγραφε ήδη αισθητικά και φιλοσοφικά άρθρα σε κροατικά περιοδικά. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, ο Κρσνιάβι παντρεύτηκε το 1872 μια πλούσια Αυστριακή, τη Μαριέτα Φροσλ. Μετά το γάμο του, σπούδασε ζωγραφική για λίγο στην Ιταλία. Αργότερα σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου και έζησε στην Ιταλία από το 1872–77, όπου αντέγραψε τους παλιούς δασκάλους.
Με τη βοήθεια του Γιόσιπ Γιουράι Στρόσμαγιερ, τον οποίο είχε γνωρίσει στη Ρώμη, έγινε καθηγητής αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ. Τον επόμενο χρόνο, βοήθησε στην ίδρυση της Εταιρείας Τεχνών και ήταν, για πολλά χρόνια, γραμματέας και εκπρόσωπος της. Υπηρέτησε επίσης ως ο πρώτος Διευθυντής της Πινακοθήκης Παλαιών Δασκάλων Στρόσμαγιερ και ήταν ένας από τους ιδρυτές του Μουσείου Τεχνών και Χειροτεχνίας.
Το 1884, ήρθε σε σύγκρουση με τον Στρόσμαγιερ και τους υποστηρικτές του στο Λαϊκό Κόμμα, όπου υποστήριξε την φιλοουγγρική παράταξη, η οποία του επέτρεψε να υπηρετήσει στο Κροατικό Κοινοβούλιο 1884-87. Από το 1887 έως το 1891, σπούδασε νομικά και έγινε Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Κάρολι Κουέν-Χεντερβαρί. Απέκτησε μια νομισματική συλλογή για το Αρχαιολογικό Μουσείο στο Ζάγκρεμπ και αγόρασε μια σειρά από σημαντικές εκδόσεις για την πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη. Ενώ βρισκόταν σε αυτό το αξίωμα, ίδρυσε πολλά σχολεία, συμπεριλαμβανομένου ενός για τυφλούς και κωφούς, εισήγαγε μαθήματα φυσικής αγωγής και βοήθησε στη δημιουργία των θεμελίων για ένα ενιαίο σχολικό σύστημα. Ανέπτυξε το σύστημα χορήγησης υποτροφιών για εκπαιδευτικούς. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το υπουργείο το 1897, μετά από μια διαμαρτυρία στην οποία έκαψε μια ουγγρική σημαία. Επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο και, το 1906, εντάχθηκε στο Κόμμα των Δικαιωμάτων. Λίγο αργότερα, άρχισε πάλι να ζωγραφίζει.
Εκτός από ζωγράφος και κριτικός, μετέφρασε επίσης τη Θεία Κωμωδία του Δάντη στα κροατικά και ήταν συγγραφέας ποιημάτων, ταξιδιωτικών και δύο μυθιστορημάτων. Πέθανε στο Ζάγκρεμπ στις 3 Φεβρουαρίου 1927.
Στην κροατική ταινία Κοντέσα Ντόρα (1993) τον υποδύεται ο Ρέλια Μπάσιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς Κατηγορία:Κροάτες πολιτικοί Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι
Πυραμίδα του Σέσωστρι Α΄
thumb|right|250px|Κάτοψη του σχεδίου της πυραμίδας Η Πυραμίδα του Σέσωστρι Α´ βρίσκεται 1,6 χιλιόμετρα νότια της πυραμίδας του Αμενεμχέτ και κατασκευάστηκε από τον φαραώ Σέσωστρι Α΄ της 12ης δυναστείας.
Περιγραφή
Η πυραμίδα ακολουθεί τον οικοδομικό ρυθμό του παλαιού βασιλείου. Ο ναός της πυραμίδας είναι πιστό αντίγραφο ναού της 6ης δυναστείας. Η κατασκευή της πυραμίδας περιέχει αρκετές βελτιώσεις σε σχέση με αρχαιότερες. Στην διάρκεια των αιώνων αφαιρέθηκε σημαντικό μέρος της εξωτερικής οικοδομικής ύλης, με αποτέλεσμα σήμερα να φαίνεται ο γυμνός πυρήνας της πυραμίδας.
Η πυραμίδα κτίστηκε μεταξύ του 10ου και του 24ου έτους της βασιλείας του φαραώ. Η νεκρική αίθουσα στο εσωτερικό της πυραμίδας είναι πλημμυρισμένη με νερό και προς το παρόν δεν έχει εξερευνηθεί.
Αρχικά δίπλα στην πυραμίδα ήταν κτισμένες άλλες εννέα πυραμίδες στις οποίες ήταν ενταφιασμένες η γυναίκα του φαραώ και οι θυγατέρες του. Ο τάφος της Νόφρου και μιας από τις θυγατέρες έχουν εξακριβωθεί, ενώ οι υπόλοιπες πυραμίδες είναι συλημένες και τα ονόματα των τάφων είναι κατεστραμμένα.
Ανασκαφές
Πρώτες ανασκαφές έγιναν το 1894 από τους J. Gautier και Gustave Jéquier. Το 1906 μέχρι το 1943 έγιναν ανασκαφές υπό την διεύθυνση του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης. Από το 1984 ως το 1997 συνέχισε τις ανασκαφές ο Dieter Arnold, ο οποίος και δημοσίευσε λεπτομέρειες του κτίσματος.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος Σεσωστρις Α
Ρωμύλος Κεδίκογλου
Ο Ρωμύλος Κεδίκογλου (γενν. Ηράκλειο, 1940) ήταν ο πρόεδρος του ανώτατου δικαστηρίου της Ελλάδος, του Αρείου Πάγου, από τον Ιούλιο του 2005 έως τα τέλη Ιουνίου του 2007.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1940 στο Ηράκλειο. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, λαμβάνοντας το πτυχίο του με άριστα. Στη συνέχεια, και αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία, σπούδασε στα πανεπιστήμια του Τύμπινγκεν, της Βόννης και της Φραγκφούρτης με υποτροφία από το Ελληνικό κράτος. Το 1981 αναγορέυθηκε διδάκτορας Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φραγκφούρτης. Μιλά Γερμανικά, Γαλλικά και Αγγλικά.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Το 1968 ήταν η χρονία κατά την οποία ο Ρωμύλος Κεδίκογλου εισήλθε στο Δικαστικό Σώμα, μέσω διαγωνισμού. Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1980, προήχθη σε πρωτοδίκη α΄ βαθμού, ενώ το 1984 έγινε εφέτης. Το 1997 ορίστηκε ως πρόεδρος Εφετών, και το 2000 εισήλθε στο σώμα του Αρείου Πάγου. Πριν γίνει πρόεδρος του ανωτάτου δικαστηρίου διετέλεσε αντιπρόεδρος για ένα χρόνο, από το 2004.
Πέρα από τον Άρειο Πάγο έχει υπηρετήσει στα Πρωτοδικεία Αθηνών, Θεσσαλονίκης και Λιβαδειάς, καθώς και στα Εφετεία Αθηνών και Πειραιώς. Ακόμη έχει συμμετάσχει σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές της Βουλής των Ελλήνων, και έχει δημοσιεύσει διάφορες επιστημονικές εργασίες σχετικές με το κληρονομικό δίκαιο, και την κυριότητα. Αρκετές φορές κατά το παρελθόν, έχει βρεθεί στο στόχαστρο των μέσων ενημέρωσης για υποθέσεις με τις οποίες έχει εμπλακεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Πρόεδροι του Αρείου Πάγου
Στέφανος Μουσούρος (πρεσβύτερος)
Ο Στέφανος Μουσούρος, (ο πρεσβύτερος), ήταν ελληνικής καταγωγής εγκατεστημένος στη Κωνσταντινούπολη καταγόμενος πιθανώς από τον κρητικό ιστορικό κλάδο των Μουσούρηδων. Φέρεται να ήταν ιδιαίτερα ευκατάστατος και με υψηλή μόρφωση.
Νυμφεύτηκε την Κασσάνδρα Ιωαννίδου, που καταγόταν από το Αρναούτκιοϊ (Μεγάλο Ρέμα), δυτική περιφέρεια της Κωνσταντινούπολης, με την οποία απέκτησε τρεις γιους τον Ιωάννη, τον Κωνσταντίνον και τον Παύλο. Μετά τον θάνατό του, η σύζυγός του Κασσάνδρα παντρεύτηκε τον υπερεβδομηντάχρονο Βασίλειο Γύγκη μεγαλοεπιχειρηματία και τραπεζίτη του Σουλτάνου με τον οποίο απέκτησε δύο ακόμα γιους, τον Γεώργιο και τον Μελέτιο, οι οποίοι ανατράφηκαν μαζί με τους ετεροθαλείς αδελφούς τους διατηρώντας το επίθετο Μουσούρος - Γκύκης (όπως φέρεται έτσι να εξελίχθηκε το αρχικό επίθετο Γύγκης ή Γύγγης).
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Τιεμενγκουάν
Το Τιεμενγκουάν ή Μπασεγκίμ (Ουιγουρικά: Башәгйм) είναι πόλη νομαρχιακού επίπεδου στο Σιντζιάνγκ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Η πόλη βρίσκεται 50 χιλιόμετρα δυτικά της Κόρλα και 500 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της περιφερειακής πρωτεύουσας Ουρούμτσι.
Παλαιότερα, η πόλη είχε καλλιεργούμενες και κατοικημένες περιοχές της Δεύτερης Γεωργικής Διοίκησης του Σώματος Παραγωγής και Κατασκευής του Σιντζιάνγκ (ΣΠΚΣ), οι οποίες μετατράπηκαν σε μία πόλη το Δεκέμβριο του 2012, όταν το Κρατικό Συμβούλιο της Κίνας ενέκρινε την δημιουργία της πόλης Τιεμενγκουάν. Είναι η έκτη πόλη στο Σιντζιάνγκ η οποία μετατράπηκε σε γη του ΣΠΚΣ, μετά από το Σιχεζί, το Αράλ, το Τουμσούκ, το Γουτζιατσού και το Μπεϊτούν. Όπως και οι άλλες προαναφερθείσες πόλεις, είναι πόλη κομητειακού επιπέδου άμεσα διοικούμενη από την Αυτόνομη Περιφέρεια του Σιντσιάνγκ και όχι με την μεσολάβηση της νομαρχιακής διοίκησης. Το όνομα της πόλης προέρχεται από το Πέρασμα της Πύλης του Σιδήρου (Τιεμέν Γκουάν στα Κινέζικα).
Το Τιεμενγκουάν έχει έκταση 590.27 τ.χλμ. και πληθυσμό 200.000 κατοίκων. Η θέση της πόλης είναι στον οικισμό του 29ο Συντάγματος της Δεύτερης Μεραρχίας του ΣΠΚΣ. Ο οικισμός του 28ου Συντάγματος ονομάζεται Πόλη Μπογκουτσί (κινεζικά: 博古其镇), ενώ ο οικισμός του 30ου Συντάγματος ονομάζεται Πόλη Σουανγκφένγκ (κινεζικά: 双丰镇). Και οι δύο οικισμοί είναι υπό την διοίκηση του Τιεμενγκουάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομητείες του Σιντσιάνγκ Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Δροσινιάτικα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Δροσινιάτικα είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 280 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Δροσινιάτικα βρίσκονται προς στα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, νότια της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών και ανατολικά του Καστρακίου ενώ απέχει 40 χλμ. Β.-ΒΑ. του Αγρινίου και 75 ΝΔ. από το Καρπενήσι. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αμπελίων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμπελίων του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 13 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Ρασομόν (διήγημα)
Το Ρασομόν (ιαπωνικά: 羅生門) είναι ένα διήγημα το οποίο γράφτηκε από τον Ιάπωνα συγγραφέα Ριουνοσούκε Ακουταγκάβα και είναι βασισμένο στη συλλογή παραδοσιακών παραμυθιών Konjaku Monogatarishū.
Στα ελληνικά, το βιβλίο έχει μεταφραστεί από την Πόλα Ταχταλίδου και κυκλοφόρησε το 1984 από τις εκδόσεις Παρατηρητής.
Περίληψη υπόθεσης
Το διήγημα αφηγείται τη συνάντηση ανάμεσα σε έναν υπηρέτη και σε μια ηλικιωμένη στο ερειπωμένο Ρασομόν, που αποτελεί τη νότια πύλη της τότε κατεστραμμένης πόλης του Κιότο, όπου μερικές φορές πετούσαν τα αζήτητα πτώματα. Το σημερινό όνομα της πύλης του διηγήματος, αλλά όχι και η πλοκή του, προέρχεται από το έργο του παραδοσιακού θεάτρου Νο Ρασομόν (που γράφτηκε γύρω στα 1420).
Ο άντρας, ένας ταπεινός υπηρέτης που έχει απολυθεί πρόσφατα, σκέφτεται αν θα πεθάνει από την πείνα ή θα γίνει κλέφτης για να επιβιώσει στους δύσκολους καιρούς. Ανεβαίνει τις σκάλες του σπιτιού, αφού έχει παρατηρήσει το φως της φωτιάς εκεί, και συναντά μια γυναίκα που κλέβει τα μαλλιά από τα πτώματα που βρίσκονται στον δεύτερο όροφο. Αηδιάζει και τότε αποφασίζει ότι θα προτιμούσε να ακολουθήσει το μονοπάτι της τιμιότητας, ακόμα κι αν αυτό τον οδηγήσει στην πείνα. Είναι έξαλλος με τη γυναίκα.
Όμως, η ηλικιωμένη γυναίκα του λέει ότι κλέβει τα μαλλιά για να φτιάξει περούκες, έτσι ώστε να μπορέσει να επιβιώσει. Επιπλέον, η γυναίκα που αυτή τη στιγμή κλέβει, εξαπατούσε ανθρώπους στη μέχρι τότε ζωή της πουλώντας κρέας φιδιού ενώ ισχυριζόταν ότι είναι ψάρι. Η ηλικιωμένη γυναίκα λέει ότι αυτό δεν ήταν λάθος, γιατί της επέτρεψε να επιβιώσει — και αυτό με τη σειρά του της δίνει το δικαίωμα να κλέβει από τους νεκρούς, γιατί αν δεν το κάνει, θα λιμοκτονήσει κι αυτή. Ο άντρας απαντά: «Δεν θα με κατηγορήσεις, λοιπόν, που σου πήρα τα ρούχα. Αυτό πρέπει να κάνω για να μην πεθάνω από την πείνα». Στη συνέχεια κλέβει βάναυσα το ρούχο της γυναίκας και εξαφανίζεται μέσα στη νύχτα.
Λαϊκή κουλτούρα
Το ίδιο το βιβλίο παίζει κάποιον ρόλο στην ταινία του 1999 Ghost Dog: Ο Τρόπος των Σαμουράι, σε σκηνοθεσία Τζιμ Τζάρμους.
Το βιβλίο είναι η έμπνευση για μια ορχηστρική ροκ μελωδία με το ίδιο όνομα που συνέθεσε ο Ιάπωνας κιθαρίστας Τακέσι Τεραούτσι και ερμηνεύτηκε αρχικά από το ιαπωνικό ροκ συγκρότημα Takeshi Terauchi & Blue Jeans στο άλμπουμ τους του 1972 με τίτλο Ρασομόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ιαπωνικά μυθιστορήματα
Μαρία της Αντιόχειας-Αρμενίας
Η Μαρία, γαλλ. Marie de Poitiers (1215 - 1257) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν κόρη του πρίγκιπα της Αντιόχειας και με τον γάμο της έγινε κυρία της Τύρου.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ραϋμόνδου-Ρουπέν πρίγκιπα της Αντιόχειας & διεκδικητή της Αρμενίας και της Ελβίς των Λουζινιάν, κόρης του Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ.
Η μητέρα του Ραϋμόνδου-Ρουπέν, η Αλίκη των Ρουπενιδών ήταν κυρία του Τορόν, το οποίο είχε καταληφθεί από τους Μουσουλμάνους. Το 1227 ο Φρειδερίκος Β΄ της Γερμανίας, στο τέλος της ΣΤ΄ Σταυροφορίας, διαπραγματεύθηκε την επιστροφή των εδαφών που είχε καταλάβει ο Σαλαδίνος και το έλαβε. Η Αλίκη το ζήτησε και τη διαδέχθηκε η Μαρία ως κυρία του Τορόν.
Η Αλίκη ήταν κόρη του Ρουπέν Γ΄ της Αρμενίας. Έπρεπε να τον διαδεχθεί, αλλά την εξουσία σφετερίστηκε ο αδελφός του Λέων Β΄ της Αρμενίας και η κόρη του τελευταίου Ισαβέλλα της Αρμενίας. Η Αλίκη και ο γιος της Ραϋμόνδος-Ρουπέν διεκδίκησαν τον θρόνο. Το ίδιο και η Μαρία, χωρίς όμως επιτυχία.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Αμπέλια Παλαιοκάτουνου Άρτας
Τα Αμπέλια είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παλαιοκάτουνου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Τα Αμπέλια είναι ημιορεινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκονται κοντά στους νότιους πρόποδες των Τζουμέρκων και κοντά στη βόρεια όχθη του ποταμού Σαραντάπορου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 420. Ο οικισμος απέχει 57 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 ως Αβαρίτσα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βουργαρελίου του νομού Άρτας. Το 1950 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιοκατούνου και το 1951 μετονομάστηκε σε Αμπέλια. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλαιοκατούνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας
Κατηγορία: Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Ferrari FXX
Η Ferrari FXX είναι ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Ferrari, σε μόλις 31 αντίτυπα. Κατασκευάστηκε από το 2005 έως το 2007, στο Μαρανέλλο της Ιταλίας και βασίστηκε στο σπορ υπεραυτοκίνητο δρόμου Ferrari Enzo Ferrari.
Βασικά στοιχεία
Η FXX βασίστηκε στην πλατφόρμα της Ferrari Enzo Ferrari του 2002 - 2004 και μοιραζόταν μερικά κοινά στοιχεία, ενώ και η αισθητική της ήταν εμφανώς παρόμοια, πλην όμως η FXX ήταν ελαφρύτερη και με πιο υψηλές επιδόσεις. Μεγάλο ποσοστό της τεχνολογίας που χρησιμοποιήθηκε στην FXX, είχε προηγουμένως αναπτυχθεί για την Enzo, σε συνδυασμό και με ορισμένα νέα στοιχεία που αναπτύχθηκαν από την Ferrari και τους τροφοδότες της.
Επίσης, και ο κινητήρας της FXX είχε βασιστεί σε αυτόν της Enzo, αλλά ο κυβισμός του είχε αυξηθεί από 6.0 λίτρα / 5.988 cm³ (365,4 κυβικές ίντσες) σε 6.3 λίτρα / 6.262,45 cm³ (382,1 κυβικές ίντσες) και η ισχύς του από 651 hp (485,4 kW; 660 PS) στις 7.800 στροφές το λεπτό σε 789 hp (588 kW; 800 PS) στις 8.500 στροφές το λεπτό. thumb|left|Πανορομική φωτογραφία της Ferrari FXX. thumb|left|Ferrari FXX δίπλα σε [[Ferrari Enzo Ferrari.]]
Ωστόσο, η FXX ήταν μέρος ενός ειδικού προγράμματος της εταιρείας και απευθυνόταν σε πολύ μικρό κοινό και υπό αυστηρούς όρους. Μόλις 31 αντίτυπα κατασκευάστηκαν, από τα οποία τα 29 πωλήθηκαν σε προεπιλεγμένους τακτικούς πελάτες της Ferrari, ένα κατέληξε κατευθείαν στην ιστορική συλλογή της Ferrari S.p.A. και ένα δόθηκε ως δώρο στον Μίχαελ Σουμάχερ για την προσφορά του στην ομάδα, όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση στα τέλη του 2006. Η τελευταία, είναι η μοναδική FXX μαύρου εξωτερικού χρώματος και φέρει την υπογραφή του στα καθίσματα.
Επιπρόσθετα, οι ιδιοκτήτες της FXX συμμετέχουν στις δοκιμές και τα αναπτυξιακά προγράμματα της Ferrari. Ως μέρος του προγράμματος της FXX, το σέρβις του μοντέλου γίνεται απευθείας στο εργοστάσιο της Ferrari. Ο σκοπός του προγράμματος της FXX, ήταν να προσφέρει στους πλέον φανατικούς και πιστούς πελάτες της Ferrari αποκλειστική πρόσβαση στις πιο σύγχρονες τεχνολογίες της μάρκας και να χρησιμοποιήσει τις αναφορές και παρατηρήσεις τους σχετικά με την FXX, στην εξέλιξη των μελλοντικών της μοντέλων.
Η τότε ομόσταυλη με την Ferrari σπορ πολυτελής αυτοκινητοβιομηχανία, η Maserati, έχει αναπτύξει ένα συγγενικό μοντέλο, την MC12 Corsa, που βασίστηκε στην Maserati MC12, όπως ακριβώς η Ferrari FXX βασίστηκε στην Ferrari Enzo Ferrari, με την οποία και συγγένευε η Maserati MC12.
Επιδόσεις
thumb|right|Το πίσω μέρος μιας Ferrari FXX το 2006. Φαίνεται η κάμερα, στο πίσω μέρος της οροφής, για την ορατότητα πίσω.
Το μοντέλο φέρει στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) και Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system). Για την ορατότητα πίσω, υπάρχει σχετική κάμερα στην οροφή, με τις ενδείξεις να προβάλλονται σε μία μικρή οθόνη στο σαλόνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα FXX
Βασιλική του Ευαγγελισμού (Φλωρεντία)
Η Βασιλική του Υπεραγίου Ευαγγελισμού (ιταλ. Basilica della Santissima Annunziata) είναι ρωμαιοκαθολικός χριστιανικός ναός σε αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό, που βρίσκεται κοντά στο κέντρο της Φλωρεντίας, στην Ιταλία. Θεωρείται ο «μητρικός» ναός του θρησκευτικού Τάγματος των Σερβιτών.
Ιστορία
thumb|Η τοιχογραφία του Ευαγγελισμού μετά τον καθαρισμό της και την απόδοσή της στη λατρεία στις 8 Δεκεμβρίου 2020 Ο ναός θεμελιώθηκε το 1250 από τα επτά αρχικά μέλη του Τάγματος των Σερβιτών. Το 1252 ανέθεσαν τη φιλοτέχνηση μιας απεικονίσεως του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στον αδελφό Βαρθολομαίο. Σύμφωνα με την παράδοση, ο μοναχός ήρθε σε απόγνωση επειδή θεωρούσε ότι δεν ήταν ικανός να ζωγραφίσει μια παρθένο με αρκετά όμορφο πρόσωπο. Με αυτές τις σκέψεις κοιμήθηκε μια φορά και όταν ξύπνησε βρήκε την εικόνα να έχει ολοκληρωθεί με θαυματουργικό τρόπο. Το θαύμα αποδόθηκε σε κάποιον άγγελο. Η εικόνα, που στεγάζεται ακόμα στον ναό, έγινε εξαιτίας αυτού αντικείμενο αυξανόμενου προσκυνήματος, οπότε το 1444 η οικογένεια των Γκοντζάγκα από τη Μάντοβα αποφάσισε να χρηματοδοτήσει έναν μεγαλοπρεπέστερο ναό για αυτή. Αρχικώς η ανέγερσή του ανατέθηκε στον Μικελότσο, ως συγγενή του ηγουμένου των Σερβιτών, αλλά επειδή ο Λουδοβίκος Γ΄ Γκοντζάγκα έτρεφε ιδιαίτερο θαυμασμό προς τον Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι, αυτός ο αρχιτέκτονας αντικατέστησε τελικώς τον Μικελότσο, το 1469. Τα σχέδια του Αλμπέρτι περιορίζονταν από την προϋπάρχουσα θεμελίωση. Η ανέγερση ολοκληρώθηκε το 1481, μετά τον θάνατο του Αλμπέρτι. Ο ναός αναδομήθηκε σε ρυθμό μπαρόκ κατά τον 17ο αιώνα, αλλά η βασική διαρρύθμιση ενός κυκλικού χώρου με τρούλο που πλαισιώνεται με κόγχες-βωμούς είναι ακόμα ευδιάκριτη.
Η σημερινή πρόσοψη του ναού προστέθηκε το 1601 από τον αρχιτέκτονα Τζοβάννι Μπαττίστα Κατσίνι κατ' απομίμηση της αναγεννησιακής προσόψεως του Οσπεντάλε ντελι Ιννοτσέντι, έργου του Μπρουνελλέσκι που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της πλατείας του ναού. Το κτήριο απέναντι από το Οσπεντάλε,σχεδιασμένο από τον Σανγκάλλο τον πρεσβύτερο, απέκτησε επίσης μια πρόσοψη α-λα-Μπρουνελλέσκι τη δεκαετία του 1520.
Προσκύνηση
thumb|Χάρτης του ναού και του κοινόβιου Οι προσκυνητές που έρχονταν στον ναό για να προσκυνήσουν την εικόνα άφηναν συχνά κέρινα αφιερώματα, πολλά από τα οποία ήταν ομοιώματα του πιστού ή της πιστής σε φυσικό μέγεθος (κάποιες φορές ακόμα και με το άλογό τους). Το 1516 διαμορφώθηκε ένα εσωτερικό αίθριο για να τα φιλοξενήσει, το «Κιοστρίνο ντεϊ βότι». Μέχρι το 1786 είχαν συσσωρευθεί εξακόσια περίπου τέτοια αφιερώματα και αποτελούσαν μία από τις εξέχοντα τουριστικά αξιοθέατα σε όλη τη Φλωρεντία, Εκείνο το έτος ωστόσο τα έλιωσαν όλα για να κάνουν κεριά. Ο ίδιος ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄, ευγνώμων προς τον Θεό για την επιβίωση της Ρώμης μετά τη γαλλική κατοχή, ήρθε προσκυνητής στον ναό και του δώρισε ένα ασημένιο ομοίωμα.
Ακόμα και σήμερα, οι νύφες της Φλωρεντίας επισκέπτονται κατά παράδοση τον ναό για να αφήσουν τις ανθοδέσμες τους.
Εσωτερικό
thumb|Το εσωτερικό του ναού του Ευαγγελισμού thumb|255px|right|«Η Αποκαθήλωσις» (Pietà) με τον [[Νικόδημος|Νικόδημο, έργο του Μπάτσιο Μπαντινέλλι, πάνω στον τάφο του γλύπτη]] Η είσοδος στον ναό γίνεται από το Κιοστρίνο ντεϊ βότι. Η μπαρόκ διακόσμηση του εσωτερικού άρχισε το 1644, όταν ο Πιέτρο Τζαμπέλλι (Pietro Giambelli) φιλοτέχνησε στην οροφή μια νωπογραφία της «Αναλήψεως» ως κεντρικό στοιχείο με βάση σχέδια του Μπαλντασσάρε Φραντσεσκίνι.
Η πρώτη κόγχη με Αγία Τράπεζα στα δεξιά περιέχει μια «Παναγία της δόξας» του Τζάκοπο ντα Έμπολι και νωπογραφίες του Ματτέο Ροσσέλλι. Η 5η κόγχη στα δεξιά φιλοξενεί ένα «Μνημείο στον Ορλάνδο των Μεδίκων» (1456) από τον Μπερνάρντο Ροσσελλίνο. Στο δεξιό μέρος του κάθετου κλίτους υπάρχει μικρός παράπλευρος βωμός με άγαλμα της Αποκαθηλώσεως (1559) του Μπαρτολομμέο Μπαντινέλλι, που διακοσμεί τον τάφο του καλλιτέχνη.
Το υπερυψωμένο κυκλικό τμήμα, γνωστό ως «Ροτόντα», σχεδιάσθηκε αρχικώς από τον Μικελότσο και κατόπιν από τον Αλμπέρτι στο διάστημα 1444-1476. Αξιοσημείωτη από τις κόγχες-βωμούς (Αγίες Τράπεζες) είναι η πέμπτη (σε σχέση με τον άξονα του κυρίως ναού), που κοσμείται από έναν Εσταυρωμένο (1594-1598) του Τζαμπολόνια για τον τάφο του, καθώς και αγάλματα του μαθητή του, Πιέτρο Φρανκαβίλλα, του Πιέτρο Τάκκα (επίσης θαμμένου στον ναό) και τοιχογραφίες του Μπερναρντίνο Ποτσέττι. Η επόμενη κόγχη έχει μια «Ανάσταση» (1548-1552) του ζωγράφου Άνιολο Μπροντσίνο και ένα άγαλμα του Αγίου Ρόκκου που αποδίδεται στον Φάιτ Στος.
Στην έκτη κόγχη της αριστερής πλευράς του κυρίως ναού υπάρχει πίνακας με θέμα τους Αγίους Ιγνάτιο, Έρασμο και Βλαίσιο του Ραφφαελλίνο ντελ Γκάρμπο. Η επόμενη κόγχη φιλοξενεί ένα από τα μέρη του «Πολυπτύχου της Αννουντσιάτα» (1507) του Περουτζίνο, που κάποτε βρισκόταν πίσω από την κυρίως Αγία Τράπεζα του ναού. Η επόμενη κόγχη κοσμείται από ζωγραφιά με θέμα την «Αγία Τριάδα με τον Άγιο Ιερώνυμο και δύο αγίους» (περ. 1455), έργο του Αντρέα ντελ Καστάνιο, ο οποίος ζωγράφισε επίσης την τοιχογραφία με θέμα «Το όραμα του Αγίου Ιουλιανού» στην επόμενη κόγχη. Αυτή η κόγχη, ολόκληρο παρεκκλήσιο, διακοσμήθηκε περίτεχνα με έργα μπαρόκ από τον γλύπτη Τζοβάνι Μπατίστα Φοτζίνι το 1692.
Ο ναός στεγάζει επίσης τον τάφο της θρησκευτικής συγγραφέως Μαρία Βαλτόρτα και ένα μνημείο στη μνήμη της ζωγράφου Τζοβάννα Τακκόνι-Μεσσίνι (Giovanna Tacconi Messini, 1717-1742), που έγινε από τον σύζυγό της μετά τον πρόωρο θάνατό της.
Κιοστρίνο ντεϊ βότι
Το προαναφερθέν Κιοστρίνο ντεϊ βότι σχεδιάσθηκε από τον Μικελότσο. Ο Μπαλντοβινέττι ζωγράφισε το πρώτο υπέρθυρο σε αυτό (τη Γέννηση του Χριστού) περί το 1460-1462. Το 1476 περίπου ο Κόζιμο Ροσσέλλι άρχισε να ζωγραφίζει στην αριστερή πλευρά έναν κύκλο του βίου του μετέπειτα Αγίου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Φιλίππου Μπενίτσι, που ήταν ο 5ος καθηγούμενος του Τάγματος των Σερβιτών. Αυτός ο κύκλος ολοκληρώθηκε το 1509-1510 από τον Αντρέα ντελ Σάρτο. Η δεξιά πλευρά της κιονοστοιχίας του αιθρίου στεγάζει τα εξής έργα ζωγραφικής:
Κιόστρι ντεϊ μόρτι και παρεκκλήσιο Αγίου Λουκά
Υπάρχει μία ακόμη κιονοστοιχία, γνωστή ως «Κιόστρι ντεϊ μόρτι» (Chiostri dei Morti), όπου υπάρχει η περίφημη «Madonna del Sacco» (1525) του Αντρέα ντελ Σάρτο. Το παρεκκλήσιο του Αγίου Λουκά (Cappella di San Luca), η είσοδος του οποίου βρίσκεται παραπλεύρως, ανήκε στη συντεχνία των καλλιτεχνών της Accademia delle Arti del Disegno (= «Ακαδημία των σχεδιαστικών τεχνών») από το 1565. Για τον λόγο αυτόν, πολλοί καλλιτέχνες είναι θαμμένοι στην κρύπτη του, μεταξύ των οποίων και οι Μπενβενούτο Τσελίνι, Ποντόρμο, Φραντσαμπίτζο, Τζοβάννι Άντζελο Μοντορσόλι και Λορέντσο Μπαρτολίνι. Επιπλέον, στο εσωτερικό του παρεκκλησίου υπάρχουν αξιόλογα έργα τέχνης, όπως «Η Αγία Οικογένεια» του Ποντόρμο (περ. 1514) και τοιχογραφίες του Αλεσσάντρο Αλλόρι («Η Αγία Τριάδα»), του Βαζάρι («Ο Άγιος Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία») και του Σάντι ντι Τίτο («Ο Σολομών διευθύνει την ανέγερση του Ναού της Ιερουσαλήμ»).
Πρόεδρος του Νησιού (ταινία)
Ο Πρόεδρος του Νησιού (πρωτότυπος τίτλος: The Island President) είναι ντοκιμαντέρ του 2011 με θέμα τις προσπάθειες του τότε Προέδρου των Μαλδίβων, Μοχάμεντ Νασίντ για να αντιμετωπίσει την άνοδο της στάθμης της θάλασσας που προκύπτει από την κλιματική αλλαγή. Το ντοκιμαντέρ παράχθηκε από την εταιρεία Actual Films, μια αμερικανική εταιρεία παραγωγής ντοκιμαντέρ που έχει βραβευτεί με Όσκαρ και Έμμυ και εδρεύει στο Σαν Φρανσίσκο. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Τζον Σενκ. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τέλλουραϊντ και κυκλοφόρησε στις 1 Σεπτεμβρίου 2011.
Η ταινία χρηματοδοτήθηκε από ομάδες, συμπεριλαμβανομένου του Ιδρύματος Φορντ, την Αμερικανική Εταιρεία για τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση, το Ίδρυμα Τζον Ντ. και Κάθριν Τ. ΜακΆρθουρ, την Atlantic Philanthropies και το Ινστιτούτο Sundance.
Στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο του 2011, η ταινία ο Πρόεδρος του Νησιού κέρδισε το Βραβείο Ντοκιμαντέρ Επιλογής του Κοινού της Cadillac.
Τα δικαιώματα της ταινίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες αποκτήθηκαν από την Samuel Goldwyn Films. Η ταινία κυκλοφόρησε ξεκινώντας στη Νέα Υόρκη στις 28 Μαρτίου 2012, ακολουθούμενη από κυκλοφορίες σε άλλες πόλεις, όπως το Λος Άντζελες και το Σαν Φρανσίσκο.
Μετά την παραίτηση του Νασίντ ως Πρόεδρος των Μαλδίβων τον Φεβρουάριο του 2012, ο Σενκ δήλωσε ότι ελπίζει πως η ταινία του θα μπορούσε να βοηθήσει να πείσει τον κόσμο ότι ο Νασίντ ανατράπηκε σε πραξικόπημα που οργάνωσαν άτομα πιστοί στον πρώην δικτάτορα Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ. Συγκεκριμένα δήλωσε ότι: "Αυτό μπορεί να είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να κάνει η ταινία. Είναι πλέον σαφές ότι η νέα κυβέρνηση δεν είναι δημοκρατική και ότι οι άνθρωποι που διοικούν τα υπουργεία είναι τα ίδια άτομα που βρίσκονταν εκεί υπό τον δικτάτορα".
Υποδοχή
Η ταινία έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Στο Rotten Tomatoes, η ταινία έλαβε πολύ υψηλή βαθμολογία, που ανερχόταν στο 98% και βασίστηκε σε 45 κριτικές. Η συναίνεση έλεγε ότι: "Ένα ελκυστικό και που ανοίγει το μάτι ντοκιμαντέρ για ένα σοβαρό πολιτικό θέμα ενάντια στο δράμα κλειστών πορτών της κλιματικής αλλαγής." Η ταινία έχει βαθμολογία 72 στα 100 στο Metacritic, βασισμένο σε 14 κριτικές. Ο Α.Ο. Σκοττ από τους The New York Times περιέγραψε την ταινία ως "έντονη και ζωηρή" παρά το ζοφερό μετασενάριο, υμνώντας τα "θεαματικά εναέρια και υποβρύχια πλάνα από την "ομορφιά" των Μαλδίβων" και δηλώνοντας ότι "Είναι αδύνατο, ενώ το παρακολουθούμε, να ξεριζωθούμε εναντίον του Κ. Νασίντ ή να πιστεύουμε ότι θα αποτύχει". Ο Νόελ Μάρεϊ του The A. V. Club έδωσε στην ταινία βαθμολογία "B-", επαινώντας "την ενέργεια και την πληρότητα" του τμήματος ανοίγματος, αλλά έγραψε ότι "η ταινία υστερεί λίγο" κατά τα τμήματα της διεθνούς διπλωματίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Μπενεστρόφ
Το Μπενεστρόφ( Μπένσντορφ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1996-1997
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο ανδρών της περιόδου 1996−97, ήταν το 11ο πρωτάθλημα στην ιστορία της Α1 κατηγορίας και το πρώτο στο οποίο επιτράπηκαν ξένοι πολίστες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Βουλιαγμένης  για δεύτερη φορά στην ιστορία της, έξι χρόνια μετά το πρώτο της πρωτάθλημα.
Play off
Ο πρώτος αγώνας κάθε ζευγαριού έγινε στην έδρα της ομάδας με μειονέκτημα.
Παραπομπές
1996 1997 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1996 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1997
Είμαι μια γάτα
Το Εγώ είμαι μια γάτα (ιαπωνικά: 吾輩は猫である, λατινισμός Χέπμπορν: Wagahai wa Neko de Aru) είναι ένα σατιρικό μυθιστόρημα που γράφτηκε μεταξύ 1905–1906από τον Ιάπωνα συγγραφέα Νατσούμε Κοσέκι. Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια της περιόδου Μεϊτζί (1868–1912) και πραγματεύεται κατά κύριο λόγο την αμήχανη ανάμειξη του δυτικού πολιτισμού με τις ιαπωνικές παραδόσεις.
Ο τίτλος του Σοσέκι χρησιμοποιεί μια πολύ φράση υψηλής επισημότητας, η οποία θα ταίριαζε περισσότερο σε έναν ευγενή, καταδεικνύοντας μεγαλοπρέπεια και βαρύτητα. Αυτό είναι κάπως ειρωνικό, αφού ο ομιλητής, μια ανθρωπόμορφη οικόσιτη γάτα, είναι μια κανονική σπιτική γάτα που ανήκει σε έναν δάσκαλο και όχι σε έναν υψηλόβαθμο ευγενή όπως υποδηλώνει ο τρόπος ομιλίας.
Το βιβλίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε δέκα συνέχειες στο λογοτεχνικό περιοδικό Hototogisu. Στην αρχή, ο Σοσέκι σκόπευε μόνο να γράψει το διήγημα που αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο του Εγώ είμαι μια γάτα. Ωστόσο, ο Τακαχάμα Κιόσι, ένας από τους εκδότες του, έπεισε τον Σοσέκι να κυκλοφόρησε το έργο σε συνέχειες, οι οποίες εξελίσσονταν στιλιστικά καθώς δημοσιεύονταν. Παρ' όλα αυτά, όλα σχεδόν τα κεφάλαια μπορούν να σταθούν μόνα τους ως διακριτά έργα.
Στα ελληνικά, το βιβλίο έχει μεταφραστεί από τον Γιάννη Λειβαδά και κυκλοφόρησε το 2020 από τις εκδόσεις Εξάντας.
Περίληψη υπόθεσης
Στο Εγώ είμαι μια γάτα, ο αφηγητής ένα επιπόλαιο αιλουροειδές, περιγράφει τις ζωές μιας ομάδας Ιαπώνων της μεσαίας τάξης.
Πολιτισμικός αντίκτυπος
Το Εγώ είμαι μια γάτα γίνεται συχνά αντικείμενο μελέτης σε μαθητές ιαπωνικών σχολείων, γεγονός που καθιστά την πλοκή και το στιλ του βιβλίου σταθερά γνωστά πολλά χρόνια μετά τη δημοσίευσή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο τρόπος ομιλίας του αφηγητή, ο οποίος ήταν αρχαϊκός ακόμη και την εποχή που γραφόταν το βιβλίο, συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με τη γάτα και το βιβλίο. Η προτιμώμενη προσωπική αντωνυμία του αφηγητή, το wagahai, χρησιμοποιείται σπάνια έως ποτέ στην «πραγματική ζωή» στην Ιαπωνία, αλλά επιβιώνει στη μυθοπλασία χάρη στο βιβλίο, εννοώντας σε σενικές γραμμές τα αλαζονικά και πομπώδη ανθρωπόμορφα ζώα. Για παράδειγμα, ο Bowser, ο βασιλιάς-χελώνα που εμφανίζεται σε πολλά βιντεοπαιχνίδια από τη σειρά Mario, χρησιμοποιεί την αντωνυμία wagahai, όπως και η Morgana, ένας γατίσιος χαρακτήρας στο Persona 5.
Προσαρμογές
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε σε ταινία η οποία κυκλοφόρησε το 1936. Ο σεναριογράφος Τόσιο Γιασούμι προσάρμοσε το μυθιστόρημα σε σενάριο το οποίο σκηνοθέτησε ο Κον Ιτσικάουα. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους ιαπωνικούς κινηματογράφους το 1975. Μια ειδική τηλεοπτική προσαρμογή της ταινίας με τη μορφή anime προβλήθηκε το 1982.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Ιαπωνικά μυθιστορήματα
Βιλέμ Φλούσερ
Ο Βιλέμ Φλούσερ (Vilém Flusser, Πράγα, 12 Μαΐου 1920 – 27 Νοεμβρίου 1991) ήταν φιλόσοφος, θεωρητικός της επικοινωνίας και κριτικός της τέχνης και της τεχνολογίας.
Γεννήθηκε στην Πράγα και το 1939 μετανάστευσε στο Σάο Πάολο όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος και καθηγητής φιλοσοφίας. Ο Φλούσερ έχασε όλη την οικογένειά του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στη δεκαετία του 1970 επέστρεψε στην Ευρώπη. Πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα ενώ επισκεπτόταν τη γενέτειρά του για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο.
Βιογραφία
Ο Φλούσερ γεννήθηκε το 1920 στην Πράγα της Τσεχοσλοβακίας από οικογένεια Εβραίων διανοουμένων. Ο πατέρας του, Γκούσταβ, σπούδασε μαθηματικά και φυσική (υπό τον Άλμπερτ Αϊνστάιν μεταξύ άλλων). Ο Φλούσερ φοίτησε σε γερμανικά και τσεχικά δημοτικά σχολεία και αργότερα σε γερμανικό γυμνάσιο.
Το 1938, ο Φλούσερ άρχισε να σπουδάζει φιλοσοφία στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Καρόλου στην Πράγα. Το 1939, λίγο μετά τη ναζιστική κατοχή, ο Φλούσερ μετανάστευσε στο Λονδίνο (με την Edith Barth, την μετέπειτα σύζυγό του και τους γονείς της) για να συνεχίσει τις σπουδές του το LSE. Ο Φλούσερ έχασε όλη του την οικογένειά του στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης: ο πατέρας του πέθανε στο Μπούχενβαλντ το 1940, οι παππούδες του, η μητέρα του και η αδερφή του μεταφέρθηκαν στο Άουσβιτς και αργότερα στο Theresienstadt όπου σκοτώθηκαν. Τον επόμενο χρόνο, μετανάστευσε στη Βραζιλία, ζώντας τόσο στο Σάο Πάολο όσο και στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Άρχισε να εργάζεται σε τσέχικη εταιρεία εισαγωγών/εξαγωγών και στη συνέχεια στη Stabivolt, κατασκευαστή ραδιοφώνων και τρανζίστορ.
Το 1960 άρχισε να συνεργάζεται με το Βραζιλιάνικο Ινστιτούτο Φιλοσοφίας (IBF) στο Σάο Πάολο και δημοσίευσε στο Revista Brasileira de Filosofia, με αυτά τα μέσα προσέγγισε σοβαρά τη βραζιλιάνικη πνευματική κοινότητα. Ο Φλούσερ είχε φίλο και στενότερο συνομιλητή του τον Βραζιλιάνο φιλόσοφο Βισέντε Φερέιρα ντα Σίλβα. Ο Φλούσερ και ο Ντα Σίλβα συναντήθηκαν στο Σάο Πάολο τη δεκαετία του 1960 και ξεκίνησαν έναν στενό διανοητικό διάλογο που συνεχίστηκε μέχρι το θάνατο του Ντα Σίλβα το 1963. Ο Φλούσερ έγραψε πολλά δοκίμια για το έργο του.
Εργογραφία
Έργα του Φλούσερ κυκλοφορούν και στα ελληνικά: