cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μανιάκι Μεσσηνίας
Β’ Τουρκοκρατία
Μετά το 1715, όταν οι Τούρκοι έδιωξαν τους Ενετούς από τον Μωριά και ξαναγύρισαν, μετονόμασαν τη Βαρωνία της Μεθώνης σε Βιλαέτι της Αρκαδιάς. Κατά την περίοδο που η ευρύτερη περιοχή της Πυλίας τελούσε υπό τη β’ οθωμανική κατοχή (1715-1821), το χωριό Υψηλή Ράχη υπαγόταν στον Καζά Ναβαρίνου σύμφωνα και με την έκδοση της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα με τίτλο A Historical and Economic Geography of Ottoman Greece: The Southwestern Morea in the 18th Century, αφού μετά την ανακατάληψη των περιοχών του Μωριά από τους Τούρκους, η περιοχή του Ναβαρίνου, δηλαδή της Πυλίας, αποτέλεσε ένα ακόμα τμήμα της οθωμανικής (defter) κτηματογράφησης. Το χωριό αναφερόταν στα οθωμανικά τουρκικά ως Miniaki ή Ibsili Rake (karye).
Νεότερη ιστορία
Επίσης το χωριό αναφερόταν τον 19ο αιώνα ως Mariaki σύμφωνα με τον Pouqueville το 1815 και ως Maniaki σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833, ενώ η πρώτη επίσημη ονομασία του χωριού, μετά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ήταν η ονομασία Μανιάκι. Υπάρχουν επίσης αναφορές του χωριού και ως «του Μανιάκη».
20 Μαΐου 1825: Μάχη στο Μανιάκι
Το χωριό είναι πολύ κοντά στον ομώνυμο λόφο Μανιάκι, όπου στις 20 Μαΐου 1825, έγινε η Μάχη στο Μανιάκι, μεταξύ των αιγυπτιακών στρατευμάτων του Ιμπραήμ πασά και των ανδρών του Παπαφλέσσα, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Έλληνες προκάλεσαν τρόμο και μεγάλη φθορά στους θρασύδειλους εισβολείς, ενώ έπεσαν μαχόμενοι ο Παπαφλέσσας και οι ολίγοι συμπολεμιστές του. Ο Ιμπραήμ νωρίτερα προσπάθησε δίχως το αναμενόμενο αποτέλεσμα να εδραιώσει το ασκέρι του στα νότια της Μεσσηνίας, για να εξασφαλίσει την επικοινωνία Μεθώνης-Κορώνης και οχύρωσε τη στενή οδό μεταξύ Μεθώνης και Νεοκάστρου. Ο ίδιος είχε στρατοπεδεύσει στον μεσσηνιακό κάμπο. Στη δυτική Μεσσηνία, την άνοιξη του 1825, διαδραματίστηκαν αρκετές μάχες μεταξύ Ελλήνων και Αιγυπτίων, που αποδεικνύουν τις προσπάθειες των πρώτων να καθηλώσουν αρχικά τις δυνάμεις του εχθρού στην περιοχή και στη συνέχεια να τον αναγκάσουν να εγκαταλείψει την Πελοπόννησο. Με εξαίρεση τη νικηφόρα Μάχη της Σχινόλακκας, η ήττα και η διάλυση του στρατού του Σκούρτη, που έγινε κατά τη Μάχη του Κρεμμυδίου, την 7η Απριλίου 1825, οδήγησε σε μια σειρά από ήττες τα ελληνικά στρατεύματα με κορύφωση τον ένδοξο θάνατο του Παπαφλέσσα μετά των συμπολεμιστών του, κατά τη διάρκεια της Μάχης στο Μανιάκι. Ο αιγυπτιακός στρατός παρέταξε, στην περιοχή του χωριού, περί τους 3.000 ιππείς και πεζούς στρατιώτες, ενώ η ισχνή ελληνική δύναμη, αμυνόμενη στη θέση Ταμπούρια, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικός τόπος, με επικεφαλής τον Παπαφλέσσα, δεν αριθμούσε παραπάνω από 600 (κατά άλλους ερευνητές 300 ή 500) πολεμιστές. Η παραμονή και αντίσταση του Παπαφλέσσα και των λιγοστών συντρόφων του στο Μανιάκι ήταν μέγιστη ηρωϊκή πράξη, και ταυτόχρονα η θυσία τους αυτή ψύχωσε τους Έλληνες να συνεχίσουν τον αγώνα κατά των ορδών των μουσουλμάνων. Αποδείχτηκε εκ νέου, από άποψη στρατιωτικής τακτικής και βάση του αποτελέσματος της μάχης, η θρασυδειλεία της γενικότερα επικρατούσας τότε ευρωπαϊκής στρατιωτικής τακτικής, καθώς νωρίτερα ο οργανωμένος από Γάλλους αξιωματικούς (Livron, Boyer, κ.λπ.) στρατός του Ιμπραήμ αντιμετώπισε σθεναρές αντιστάσεις και κατέλαβε μετα κόπων, μέχρι το τέλος της άνοιξης του 1825, εύκολα το Νεόκαστρο, το Παλαιόκαστρο, ενώ με τις μάχες που έγιναν στη συνέχεια, με την Πτώση της Σφακτηρίας, στις 26 Απριλίου 1825 και τελικά τη Μάχη στο Μανιάκι, στις 20 Μαίου 1825, ο Ιμπραήμ συνάντησε σθεναρότατη αντίσταση από τις Ελληνικές δυνάμεις που φρέναραν την προέλασή του στη Μεσσηνία, ως το 1827, όταν και ολοκληρωτικά ηττήθηκε μαζί με τις βαρβαρικές ορδές του τελικά κατά τη διάρκεια της ολοκληροτικά καταστροφικής και ταπεινωτικής για τον αιγύπτιο Ναυμαχίας του Ναυαρίνου (8 Οκτωβρίου 1827).
Διοικητική ιστορία
Το Μανιάκι προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον παλαιό Δήμο Σκάρμιγκος, που είχε ως έδρα τον Σκάρμιγκα (σήμερα η Μεταμόρφωση), ως το 1840, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε και ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Σκάρμιγκος και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Βουφράσου (μεταγενέστερα Δήμος Βουφράδος), όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως 1879 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως «του Μανιάκη» και από το 1879 ως το 1889 ως το Μανιάκι. Από το 1889 ως το 1896 αναφερόταν ως το Μανιάκιον και από το 1896 ως το 1940 και πάλι ως το Μανιάκι. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Μανιάκη στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Βουφράσου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 183 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Βουφράσου ως το 1851 ήταν το Χαντζή (σήμερα ο Χατζής) και από το 1851 ως το 1856 το Βλαχόπουλο και στη συνέχεια ξανά ο Χατζής. Το 1912 το Μανιάκι προσαρτάται στην Κοινότητα Κοντογονίου. Στην ίδια κοινότητα προσαρτώνται επίσης, το 1912, οι οικισμοί Μαργέλι και Κοντογόνι ως έδρα. Το 1915 ο οικισμός Κοντογόνι και η Κοινότητα Κοντογονίου μετονομάζονται σε Παπαφλέσσας και Κοινότητα Παπαφλέσσα αντίστοιχα. Σύμφωνα με μια πηγή, από το 1928 (αναφορά στην απογραφή του 1928) και επίσημα από το 1931, το Μανιάκι αποσπάται από την Κοινότητα Παπαφλέσσα και ορίζεται ως έδρα της Κοινότητας Μανιακίου, στην οποία προσαρτήθηκε και ο οικισμός Τουλούπα Χάνια (καταργήθηκε το 1940 και αναγνωρίσθηκε εκ νέου, το 1961, ως  Τουλούπα Χάνι και επαναπροσαρτήθηκε στην ίδια κοινότητα). Από το 1940 ως σήμερα το χωριό αναφέρεται επίσημα ως το Μανιάκιον. Το Μανιάκιον παρέμεινε ως έδρα της Κοινότητας Μανιακίου , από το 1931 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Μανιάκιον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Παπαφλέσσα, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Μανιάκιον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Μανιάκιον σήμερα είναι η έδρα της Τοπικής Κοινότητας του Μανιακίου του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγεται επίσης και ο οικισμός Τουλούπα Χάνι.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 34 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, ενώ παλαιότερα η κύρια απασχόληση ήταν η κτηνοτροφία.
Κτίρια – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, στο ιστορικό Μανιάκι υπάρχουν ο ανδριάντας του Παπαφλέσσα, καθώς και οι εκκλησίες του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Η εκκλησια του Αγίου Κωνσταντίνου και Αγιας Ελενης εκκλησια της Αναστάσεως του Χριστου, οι οποίοι υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Στην εκκλησία της Ανάστασης, η οποία κτίστηκε, το 1911, πάνω στο πεδίο της μάχης, με μέριμνα του μητροπολίτη Μεσσηνίας Μελετίου, φυλάσσονται επίσης τα οστά των επαναστατών που σκοτώθηκαν στη μάχη του 1825. Στα αξιοθέατα της περιοχής του χωριού περιλαμβάνεται και το Μνημείο της Μάχης του Μανιακίου.
Μνημείο της Μάχης του Μανιακίου
Λίγο πιο βόρεια από το χωριό, σε απόσταση περίπου 3,5 χιλιομέτρων, στη διαδρομή προς τη Φλεσιάδα, στη θέση Ταμπούρια, βρίσκεται και το Μνημείο του Παπαφλέσσα ή Μνημείο της Μάχης του Μανιακίου. Το μνημείο έχει ανεγερθεί προς τιμήν των αγωνιστών που έπεσαν κατά τη διάρκεια της μάχης αυτής, ενώ στο εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας, το οποίο βρίσκεται δίπλα από το μνημείο, τελείται Δοξολογία και Επιμνημόσυνη Δέηση, στις 20 Μαΐου κάθε έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Φιλίπ Τζόρτζεβιτς
Συλλογική Καριέρα
Ο Φιλίπ ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της γενέτειράς του, Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, όπου και πέρασε συνολικά διάστημα οκτώ ετών. Πέρασε, επίσης, μία σεζόν αγωνιζόμενος στην Ραντ Βελιγραδίου. Με την ομάδα του Ερυθρού Αστέρα αγωνίστηκε μόλις σε 12 αναμετρήσεις πρωταθλήματος προτού μετακομίσει στη Γαλλία.
Ναντ
Αφού πέρασε μία σεζόν αγωνιζόμενος ως δανεικός στην ΦΚ Ναντ, ενόσω αυτή βρισκόταν στη Λιγκ 2, στη διάρκεια της οποίας κατάφερε να τη βοηθήσει να πάρει την άνοδο για την ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου, για πρώτη φορά μετά τη σεζόν 2007-08, η Ναντ αποφάσισε να τον αποκτήσει με κανονική μεταγραφή, κάνοντας χρήση της σχετικής ρήτρας που υπήρχε στο συμβόλαιό του, με τον παίκτη να βάζει την υπογραφή του σε συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας. Κατά την επιστροφή της ομάδας στη Λιγκ 1, ο Τζόρτζεβιτς αγωνίστηκε σε 19 αναμετρήσεις πρωταθλήματος και πέτυχε δύο τέρματα στη διάρκεια της σεζόν 2008-09, καθώς η Ναντ υποβιβάστηκε εκ νέου στη Λιγκ 2. Την επόμενη σεζόν 2009-10, είχε απόδοση παρόμοια με αυτή της προηγούμενης σεζόν με τη Ναντ να παραμένει στη Λιγκ 2, χωρίς να έχει πάρει την άνοδο ούτε να έχει υποβιβαστεί το καλοκαίρι του 2010. Τελικά, ο Τζόρτζεβιτς κατάφερε να γίνει κατά πολύ αποτελεσματικότερος στη διάρκεια της σεζόν 2010-11, αγωνιζόμενος σε 36 αναμετρήσεις πρωταθλήματος και πετυχαίνοντας συνολικά 12 τέρματα και μοιράζοντας πέντε ασίστ. Στη διάρκεια της σεζόν 2011-12, με τη Ναντ να εξακολουθεί να βρίσκεται στη Λιγκ 2, ο Τζόρτζεβιτς αγωνίστηκε σε 28 αναμετρήσεις πρωταθλήματος και πέτυχε έξι τέρματα, ενώ μοίρασε και πέντε ασίστ.
Από τη σεζόν 2012-13 κι έπειτα, η απόδοση του Τζόρτζεβιτς απογειώθηκε, καθώς συνεισέφερε σε πολύ μεγάλο βαθμό στην άνοδο της Ναντ στη Λιγκ 1. Μετά από 34 αγώνες πρωταθλήματος, είχε πετύχει συνολικά 20 τέρματα και ήταν ο πρώτος σκόρερ τη Λιγκ 2 με το πέρας της σεζόν. Στις 16 Αυγούστου του 2013, η Ολιμπίκ Λυών κατέθεσε πρόταση ύψους μεταξύ €3-5 εκατομμυρίων για την απόκτηση του Τζόρτζεβιτς, ωστόσο τόσο ο ίδιος ο Τζόρτζεβιτς όσο και η ομάδα της Ναντ απέρριψαν την πρόταση. Κατά την επιστροφή της ομάδας στη Λιγκ 1, ο Τζόρτζεβιτς είχε πετύχει συνολικά επτά τέρματα στις πρώτες 12 αναμετρήσεις των Καναρινιών, ευρισκόμενος σε ανταγωνισμό με τους Ραδαμέλ Φαλκάο και Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς για την κατάκτηση του τίτλου του πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος για τη σεζόν.
Διεθνής Καριέρα
Κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Σερβίας για την εντός έδρας αναμέτρηση στις 24 Νοεμβρίου 2007 στα πλαίσια των προκριματικών του Α΄ Ομίλου του Euro 2008 απέναντι στο Καζακστάν, ωστόσο δεν χρησιμοποιήθηκε στη συγκεκριμένη αναμέτρηση. Πέντε χρόνια μετά την πρώτη του κλήση, ο Σίνισα Μιχαΐλοβιτς τον κάλεσε εκ νέου για μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στη Χιλή στις 14 Νοεμβρίου 2012. Σκόραρε μόλις δύο λεπτά μετά την είσοδό του στο παιχνίδι ως αλλαγή στο ντεμπούτο του.
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ραντ Βελιγραδίου
Ντιέγκο Μαρτίνεθ
Ο Ντιέγκο Μαρτίνεθ Πένας (ισπανικά: Diego Martínez Penas) (γενν. 16 Δεκεμβρίου 1980) είναι Ισπανός επαγγελματίας προπονητής ποδοσφαίρου. Είναι ο τωρινός προπονητής του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Αφού ξεκίνησε την προπονητική σταδιοδρομία του στις κατώτερες κατηγορίες, έκανε αρκετές δουλειές στη Σεβίλλη ΦΚ, συμπεριλαμβανομένου του βοηθού προπονητή και προπονητή της Β ομάδας. Αργότερα ήταν προπονητής των Οσασούνα, Γρανάδα, με την οποία κέρδισε την άνοδο στην Πριμέρα Ντιβισιόν και Εσπανιόλ.
Σταδιοδρομία ως ποδοσφαιριστής
Γεννημένος στο Βίγκο, στη Ποντεβέδρα της Γαλικίας, ο Μαρτίνεθ αγωνιζόταν ως πλάγιος αμυντικός, ικανός να παίξει και στις δύο πλευρές. Πέρασε τη νεανική του σταδιοδρομία στη Θέλτα Βίγο και στην Κάδιθ, αγωνιζόμενος την πρώτη για εννέα χρόνια.
Πρώτα χρόνια
Ο Μαρτίνεθ αποσύρθηκε ως ποδοσφαιριστής σε ηλικία 20 ετών και ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία με τις ομάδες νέων της ΚΝ Ιμπέριο ντε Αλμπολότε, ενώ έπαιζε και για την πρώτη ομάδα. Στο διάστημα αυτό σπούδασε και για πτυχίο.
Το 2004, μετακόμισε στην Αρένας ΚΝ, όντας αρχικά υπεύθυνος των ακαδημιών.
Ως βοηθός προπονητή στη σεζόν 2005–06, ο Μαρτίνεθ διορίστηκε προπονητής της πρώτης ομάδας τον Ιούλιο του 2006, στην Τερθέρα Ντιβισιόν. Την επόμενη χρονιά διορίστηκε προπονητής της Μοτρίλ ΚΦ, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια.
Σεβίλλη
Στις 22 Μαΐου 2012, ο Μαρτίνεθ ορίστηκε βοηθός στην πρώτη ομάδα, αντικαθιστώντας τον Χάβι Ναβάρο. Στις 13 Ιουνίου 2014, διορίστηκε στο τιμόνι της Σεβίγια ΑΚ στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β, όπου κατάφερε να πετύχει την άνοδο στη Σεγούντα Ντιβισιόν το 2016.
Αφού απέφυγε τον υποβιβασμό με τη Σεβίγια ΑΚ, ο Μαρτίνεθ επέλεξε να μην ανανεώσει το συμβόλαιό του και διορίστηκε προπονητής της ΚΑ Οσασούνα στις 14 Ιουνίου 2017. Στις 7 Ιουνίου 2018, έφυγε από τον σύλλογο, αφού απέτυχε να προβιβαστεί μέσω των πλέι οφ.
Γρανάδα
Στις 14 Ιουνίου 2018, ο Μαρτίνεθ διορίστηκε προπονητής της Γρανάδα ΚΦ, με την οποία κέρδισε την άνοδο στην Πριμέρα Ντιβισιόν στο τέλος της σεζόν. Ήταν ο νεότερος προπονητής της σεζόν 2019–20 και η ομάδα του απόλαυσε το καλύτερο ξεκίνημά της στο πρωτάθλημα, αφού κατέκτησε 20 πόντους σε 10 αγώνες, φέρνοντας τους Ναζαρίς στην κορυφή της βαθμολογίας για δύο εβδομάδες. Ως αποτέλεσμα, στις 14 Νοεμβρίου 2019, ανταμείφθηκε με επέκταση συμβολαίου ενός έτους έως το 2021.
Ο Μαρτίνεθ βραβεύτηκε με το Τρόπαιο Μιγκέλ Μουνιόθ (από κοινού με τον Χοσέ Μπορνταλάς) από τη Marca στις 16 Δεκεμβρίου 2019, για τις προσπάθειές του στην προηγούμενη σεζόν. Με την κατάκτηση της 7ης θέσης στην πρώτη του σεζόν, η ομάδα προκρίθηκε για πρώτη φορά στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Σε εκείνη την εκστρατεία, έφτασαν στα προημιτελικά, πριν αποκλειστούν από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Στις 27 Μαΐου 2021, ο Μαρτίνεθ επέλεξε να επιτρέψει τη λήξη του συμβολαίου του. Στη συνέχεια πέρασε χρόνο στην Αγγλία, παρακολουθώντας ποδοσφαιρικούς αγώνες και μαθαίνοντας από προπονητές με έδρα την Αγγλία, συμπεριλαμβανομένων των Πεπ Γκουαρδιόλα, Ραφαέλ Μπενίτεθ, Φρανκ Λάμπαρντ και Σίσκο Μουνιόθ.
Εσπανιόλ
Στις 31 Μαΐου 2022, ο Μαρτίνεθ διορίστηκε προπονητής της ΡΚΝ Εσπανιόλ, με διετές συμβόλαιο. Στις 3 Απριλίου, μετά από τέσσερις συνεχόμενες ήττες, αποχώρησε από τον σύλλογο.
Ολυμπιακός
Στις 20 Ιουνίου 2023, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την πρόσληψη του Ντιέγκο Μαρτίνεθ για τη θέση του προπονητή.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φωκίδας
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φωκίδας (Ε.Π.Σ.Φ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Φωκίδας. Τα γραφεία της στεγάζονται στις εγκαταστάσεις του Ενωσιακού Γηπέδου, λίγο έξω από την Άμφισσα και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο. Από τον Ιούνιο του 2020 νέος πρόεδρος της Ένωσης έχει εκλεγεί ο κ. Θεοφάνης Αγγέλου.
Ιστορία
Στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 η Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδος-Ευρυτανίας είχε επιβαρυνθεί με έναν πολύ μεγάλο αριθμό συλλόγων τριών ολόκληρων νομών, ο οποίος είχε καταστήσει τη λειτουργία της προβληματική. Χαρακτηριστικό ήταν πως στην Α΄ Κατηγορία υπήρχαν δυο όμιλοι (Βορρά και Νότου, με τις ομάδες της Φωκίδας να μετέχουν στο Νότο), στη Β΄ Κατηγορία έφτασαν να υπάρχουν τέσσερις όμιλοι και στη Γ΄ Κατηγορία δέκα όμιλοι.
Η ανάγκη διαχωρισμού έγινε τότε επιτακτική και το 1984 (ενώ είχαν ξεκινήσει ήδη τα πρωταθλήματα) ιδρύθηκε η «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φωκίδας», που από την επόμενη χρονιά (1985-86) ανέλαβε επίσημα την ευθύνη των διοργανώσεων της περιφερείας της. Στο δυναμικό της εντάχθηκαν τότε οι ομάδες Φωκικός (Εθνικού Ερασιτεχνικού), Αστέρας Ιτέας, Ησαΐας Δεσφίνας, Κρισσαίος Χρισσού, Έλατος Βουνιχώρας, Διαγόρας Πολυδρόσου, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Ατρόμητος Σερνικακίου, Κεχαγιάς Προσηλίου, Απόλλων Δελφών, Μυωνία Αγίας Ευθυμίας, Α.Σ. Κουλοβάτα, Θύελλα Μαριολάτας, Ποσειδών Ιτέας, ΠΑΣ Άμφισσα, Ολυμπιακός Κίρρας κ.α., οιοποίες αποσπάστηκαν από την Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδος-Ευρυτανίας. Ως χρώματα της Ε.Π.Σ. Φωκίδας επιλέχθηκαν το μπλε και το άσπρο, ενώ πρώτος της πρόεδρος ήταν ο Χαράλαμπος Κατσανάκης, ο οποίος επανεκλέχθηκε το καλοκαίρι του 2012. Το πρωτάθλημα Α΄κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Φωκίδας διεξάγονταν τότε σε δυο ομίλους.
Ο Αστέρας Ιτέας ο οποίος από την περίοδο 2017-18 λαμβάνει μέρος στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής, έχει συμμετάσχει συνολικά σε 13 πρωταθλήματα Δ΄ Εθνικής. Τέσσερις ακόμη ομάδες της Φωκίδας έχουν λάβει μέρος στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα. Ήταν κατά σειρά: ο Ησαΐας Δεσφίνας (περίοδος 1991-92), ο Διαγόρας Πολυδρόσου (περίοδοι 1992-93, 1994-95 και 1996-97), ο Κεχαγιάς Προσηλίου (περίοδοι 1997-98 και 2008-09) και ο Απόλλων Ευπαλίου (2009-10). Για μια και μοναδική φορά στα χρονικά της Ένωσης, ο πρωταθλητής Φωκίδας κρίθηκε "στα χαρτιά". Ήταν κατά την περίοδο 1986-87, όταν μηδενίσθηκε ο Έλατος Βουνιχώρας λόγω μιας απολύτου ασήμαντης παρατυπίας στις διαστάσεις του αγωνιστικού χώρου του γηπέδου του (βλέπε σημείωση 1). Κατά τη δεύτερη δεκαετία του 2000, η Ένωση έχει φτάσει να αντιμετωπίζει πάρα πολλά σημαντικά προβλήματα από την έλλειψη αγωνιστικών χώρων στο νομό Φωκίδας, κάτι που δυσχεραίνει το έργο της ως διοργανώτριας ποδοσφαιρικής αρχής. Μέχρι και την περίοδο 2012-2013, δύο ομάδες της Ε.Π.Σ. Φωκίδας είχανν πετύχει να συμμετάσχουν σε κορυφαία επαγγελματική κατηγορία, εκτός δηλαδή της Δ΄Εθνικής. Πρόκειται για το Φωκικό Άμφισσας που από το 2011-12 λαμβάνει μέρος στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας (Football League) και τον Ανδρούτσο Γραβιάς, που αγωνίσθηκε στη Γ' Εθνική κατηγορία, την περίοδο 2006-07.
Υπήρξαν και δυο αλλεπάλληλες περιπτώσεις, τα τελευταία χρόνια (περίοδοι 2010-11 και 2011-12), κατά τις οποίες οι δικαιούχοι πρωταθλητές της Ένωσης Δωρικός Νοτιοδυτικής Δωρίδος και Διαγόρας Πολυδρόσου αντίστοιχα, δεν μετείχαν στις διοργανώσεις του Περιφερειακού Πρωταθλήματος, λόγω οικονομικής στενότητας. Από την περίοδο 2012-13 ο πρωταθλητής της ΕΠΣ Φωκίδας δεν προάγεται απευθείας στη Δ΄ Εθνική όπως γίνονταν στα προηγούμενα χρόνια, αλλά συμμετέχει σε αγώνες μπαράζ. Το ίδιο συνέβη και τη σεζόν 2011-12, όταν ο τοπικός πρωταθλητής Ανδρούτσος Γραβιάς αναμετρήθηκε με τους πρωταθλητές των ΕΠΣ Πρέβεζας/Λευκάδας, ΕΠΣ Άρτας και ΕΠΣ Αιτωλοακαρνανίας για δυο θέσεις ανόδου, σύμφωνα με το πρόγραμμα που κατάρτισε η Επιτροπή Πρωταθλήματος, αλλά ακολούθως το τουρνουά ακυρώθηκε και προκρίθηκαν για την ανώτερη κατηγορία όλοι οι συμμετέχοντες σε αυτό.
Συνολικά, η Ένωση Φωκίδας δεν εκπροσωπήθηκε, για διαφόρους λόγους, στη Δ΄ Εθνική κατηγορία επτά φορές και συγκεκριμένα κατά τις περιόδους 1987-88, 1988-89, 1999-00, 2000-01, 2001-02, 2010-11 και 2012-13. Ακόμη επτά φορές εκπροσωπήθηκε με έναν σύλλογο, δώδεκα φορές με δυο συλλόγους και δυο φορές με τρεις συλλόγους. Ήταν το 1991-92, όταν πήραν μέρος στον 6ο όμιλο του Περιφερειακού οι Φωκικός, Αστέρας Ιτέας και Ησαϊας Δεσφίνας και το 2007-08, όταν συμμετείχαν στον 4ο όμιλο οι Φωκικός, Αστέρας Ιτέας, που μάλιστα κατέλαβαν την πρώτη και δεύτερη θέση αντίστοιχα και ο -ένατος στην τελική κατάταξη- Ανδρούτσος Γραβιάς. Αυτή η χρονιά (2007-08) ήταν και η κορυφαία από πλευράς συγκομιδής βαθμών (169 β.) σε Εθνικό Πρωτάθλημα, για την ΕΠΣ Φωκίδας.
Στις διοργανώσεις της πλέον περιλαμβάνονται τα τοπικά πρωταθλήματα (Α΄ και Β΄ κατηγορίας, ενώ πριν λίγα χρόνια υπήρχαν τρεις κατηγορίες) και το τοπικό κύπελλο. Για την περίοδο 2013-14 πρόεδρος του ΔΣ της ΕΠΣ Φωκίδας είναι ο κ. Κατσανάκης και γραμματέας ο κ. Διονύσης Παπαδόπουλος. Για την περίοδο 2015-16 η Ένωση αποφάσισε την κατάργηση της Β΄ τοπικής κατηγορίας και την ενσωμάτωση όλων των ομάδων του δυναμικού της στην Α΄ κατηγορία, η οποία χωρίσθηκε σε δυο ομίλους, ανάλογα με τη γεωγραφική κατανομή.
Στον ένα όμιλο εντάχθηκαν τα σωματεία του δήμου Δελφών και στον άλλο οι σύλλογοι του δήμου Δωρίδας, ο πρωταθλητής δε θα αναδειχθεί κατόπιν τελικής φάσης ("Πλέι-Οφ") στην οποία λαμβάνουν μέρους οι πρώτοι κάθε ομίλου και η οποία φάση ξεκίνησε στις 30 Ιανουαρίου του 2016. Η απόφαση αυτή προκάλεσε αντιδράσεις, με πιο χαρακτηριστική την αποχώρηση των Δωριέων Μανάγουλης από τη διοργάνωση.
Η κλήρωση πρωταθλήματος και Κυπέλλου πραγματοποιήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 2015. Ο Αστέρας Ιτέας και ο Απόλλων Ευπαλίου ξεχώρισαν από νωρίς στους δυο ομίλους. Οι δυο αυτές ομάδες τέθηκαν αντιμέτωπες και στη διοργάνωση του Κυπέλλου Φωκίδας.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Φωκίδας για την περίοδο 2016-17 είναι η εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Φωκίδας.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Θάνατοι το 1939
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1939
Μάνφρεντ Μπούκοφτσερ
Ο Μάνφρεντ Φριτς Μπούκοφτσερ (Manfred Fritz Bukofzer, 27 Μαρτίου 1910 – 7 Δεκεμβρίου 1955) ήταν Γερμανοαμερικανός μουσικολόγος. Γεννήθηκε στο Όλντενμπουργκ και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και στο Ωδείο του Στερν στο Βερολίνο. Αποδήμησε από τη Γερμανία το 1933, εγκαθιστάμενος αρχικώς στη Βασιλεία (Ελβετία), όπου πήρε και διδακτορικό. Το 1939 μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου και παρέμεινε, αποκτώντας αργότερα και την αμερικανική υπηκοότητα. Δίδαξε στο Μπέρκλεϋ από το 1941 μέχρι τον αδόκητο θάνατό του σε ηλικία 45 ετών.
Ο Μπούκοφτσερ είναι περισσότερο γνωστός ως ιστορικός της πρώιμης Δυτικής μουσικής, ιδίως της μουσικής Μπαρόκ. Το βιβλίο του Music in the Baroque Era (= «Η μουσική στην εποχή Μπαρόκ», έκδ. W.W. Norton & Co., Νέα Υόρκη 1947) αποτελεί και σήμερα ένα από τα πρότυπα έργα αναφοράς στο θέμα αυτό, αν και ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί της μουσικής υποστηρίζουν ότι έχει κάποια μεροληψία υπέρ της γερμανικής μουσικής, π.χ. στη μείωση της σημασίας της όπερας (είδος ιταλικής προελεύσεως) στην ανάπτυξη του μουσικού ύφους κατά τον 17ο αιώνα.
Εκτός από τη μουσική μπαρόκ, ο Μπούκοφτσερ ήταν ειδικός στην αγγλική μουσική και στη μουσική θεωρία του 14ου, του 15ου και του 16ου αιώνα. Ενδιαφέρθηκε επίσης επιστημονικά για τη μουσική τζαζ και την εθνομουσικολογία.
Ανάμεσα στους σημαντικούς φοιτητές του συγκαταλεγόταν και ο Λέοναρντ Ράτνερ (1916-2011), που διέπρεψε στη μουσικολογία στο γειτονικό Στάνφορντ.
Πηγές
Μπουκοφτσερ, Μανφρ
Γιώργος Παπασιδέρης
Το όνομα Γιώργος Παπασιδέρης μπορεί να αναφέρεται στους παρακάτω:
Λεωφόρος Βασιλέως Κωνσταντίνου
Η Λεωφόρος Βασιλέως Κωνσταντίνου είναι κύρια οδική αρτηρία της Αθήνας στη συνοικία του Παγκρατίου, η οποία ξεκινά από το Παναθηναϊκό Στάδιο (ή Καλλιμάρμαρο) στην Οδό Ηρώδου Αττικού και καταλήγει στο ξενοδοχείο Χίλτον στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας. Διαθέτει διαχωριστική νησίδα με τρεις λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση. Έλαβε το όνομα της από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄ ο οποίος ήταν βασιλιάς της Ελλάδος τις περιόδους 1913-1917 και 1920-1922. Έχει μήκος περίπου 1,1 χιλιομέτρων.
Γνωστά κτήρια επί της οδού είναι το Παναθηναϊκό Στάδιο, η Εθνική Πινακοθήκη, το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, το Ωδείο Αθηνών και το Ξενοδοχείο «Χίλτον» των Αθηνών καθώς και πλήθος πρεσβειών και προξενείων.
Ιστορικό
Η σύγχρονη οδός σχεδιάστηκε αρχικά στα μέσα του 20ου αιώνα. Δημιουργήθηκε μέσω επικάλυψης του Ιλισσού. Η οδός ασφαλτοστρώθηκε αργότερα. Άμαξες, τραμ και τρόλεϊ χρησιμοποιούσαν την οδό κατά τον 20ο αιώνα και η οδός ήταν διπλής κατεύθυνσης. Υπάρχει μεγάλος αριθμός πολυκατοικιών και πάρκων κατά μήκος της οδού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βασιλέως Κωνσταντίνου Λεωφόρος
Αλεξέι Ρίκοφ
Ο Αλεξέι Ιβάνοβιτς Ρίκοφ (ρωσικά: Алексе́й Ива́нович Ры́ков, 25 Φεβρουαρίου 1881 – 15 Μαρτίου 1938) ήταν Ρώσος Μπολσεβίκος επαναστάτης και Σοβιετικός πολιτικός, σύζυγος και πατέρας. Είχε μια κόρη, τη Ναταλία Αλεξέεβνα Ρίκοβα, γεννημένη το 1917. Ήταν περισσότερο γνωστός ως Πρωθυπουργός της Ρωσίας και της Σοβιετικής Ένωσης από το 1924 ως το 1929 και από το 1924 ως το 1930 αντίστοιχα.
Ο Ρίκοφ εντάχθηκε στο Ρωσικό Σοσιαλ-Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα το 1898, και μετά τη διάσπασή του σε Μπολσεβίκους και Μενσεβίκους το 1903, εντάχθηκε στους Μπολσεβίκους – με ηγέτη τον Βλαντιμίρ Λένιν. Έπαιξε ενεργό ρόλο στην επανάσταση του 1905. Μήνες πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, έγινε μέλος των Σοβιέτ Πετρούπολης και Μόσχας, και εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος των Μπολσεβίκων τον Ιούλιο – Αύγουστο του ίδιου χρόνου, κατά τη διάρκεια του 6ου Συνεδρίου του Κόμματος των Μπολσεβίκων. Ο Ρίκοφ, ως μετριοπαθής, ήρθε συχνά σε πολιτική σύγκρουση με τον Λένιν και τους περισσότερο ριζοσπαστικούς Μπολσεβίκους, αλλά παρ’ όλα αυτά αποδείχθηκε ισχυρός όταν η Οκτωβριανή Επανάσταση τελικά ανέτρεψε την Προσωρινή Κυβέρνηση, και ως τέτοιος υπηρέτησε σε πολλές θέσεις στη νέα κυβέρνηση, αρχίζοντας τον Οκτώβριο – Νοέμβριο (παλαιό ημερολόγιο) ως Λαϊκός Επίτροπος Εσωτερικών στο πρώτο Συμβούλιο Λαϊκών Επιτρόπων (Σόβναρκομ), στο οποίο προήδρευε ο Λένιν.
Κατά τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο (1918 – 20), ο Ρίκοφ επέβλεπε την εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής του “Πολεμικού Κομμουνισμού”, και βοήθησε στην επίβλεψη της διανομής τροφίμων στον Ερυθρό Στρατό και Στόλο. Αφού ο Λένιν κατέστη ανίκανος από το τρίτο εγκεφαλικό τον Μάρτιο του 1923, ο Ρίκοφ – μαζί με τον Λεβ Κάμενεφ – εξελέγη από το Σόβναρκομ να υπηρετήσει ως Αναπληρωτής Πρόεδρος του Λένιν. Ενώ, τόσο ο Ρίκοφ όσο και ο Κάμενεφ ήταν αντικαταστάτες του Λένιν, ο Κάμενεφ ήταν ο αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο Λένιν πέθανε από τέταρτο εγκεφαλικό στις 21 Ιανουαρίου 1924 και στις 2 Φεβρουαρίου ο Ρίκοφ επελέγη από το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων ως Πρωθυπουργός τόσο της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, όσο και της Σοβιετικής Ένωσης, θέσεις στις οποίες παρέμεινε μέχρι 18 Μαΐου 1929 και 19 Δεκεμβρίου 1930, αντίστοιχα. Στις 21 Δεκεμβρίου 1930 απομακρύνθηκε από το Πολιτικό Γραφείο (Πολιτμπιρό). Από το 1931 ως το 1937 υπηρέτησε ως Λαϊκός Επίτροπος Επικοινωνιών στο Συμβούλιο που προηγούμενα προήδρευε. Στις 17 Φεβρουαρίου 1937 – σε μια συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής – συνελήφθη με τον Νικολάι Μπουχάριν. Τον Μάρτιο του 1938 και οι δύο βρέθηκαν ένοχοι προδοσίας και εκτελέστηκαν.
Τα πρώτα χρόνια (1881 – 1900)
Ο Αλεξέι Ιβάνοβιτς Ρίκοφ γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1881 στο Σαράτοφ της Ρωσίας. Οι γονείς του ήταν αγρότες από το χωριό Κουκάρκα (που βρίσκεται στην επαρχία Βιάτκα). Ο πατέρας του Αλεξέι, Ιβάν Ίλιτς Ρίκοφ, ένας αγρότης του οποίου η δουλεία είχε οδηγήσει την οικογένεια να εγκατασταθεί στο Σαράτοφ, πέθανε το 1889 από χολέρα, ενώ δούλευε στη Μερβ. Η χήρα μητριά του δεν μπορούσε να τον φροντίζει, οπότε τον ανέθρεψε η μεγαλύτερη αδελφή του, Κλαβδίγια Ιβάνοβνα Ρίκοβα, μια υπάλληλος γραφείου στους σιδηροδρόμους Ριαζάνσκαγια – Ουράλ. Το 1892 άρχισε το πρώτο έτος του γυμνασίου στο Σαράτοφ. Εξαιρετικός μαθητής, άρχισε το λύκειο στα 13. Διακρίθηκε σε μαθηματικά, φυσική και θετικές επιστήμες. Στα 15 ο Ρίκοφ σταμάτησε να πηγαίνει εκκλησία και στην εξομολόγηση, και απαρνήθηκε την πίστη του. Αποφοίτησε από το λύκειο το 1900 και εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Καζάν για να σπουδάσει νομικά, τα οποία δεν ολοκλήρωσε.
Προεπαναστατική πολιτική δραστηριότητα (1898 – 1917)
Ο Ρίκοφ εντάχθηκε στο Ρωσικό Σοσιαλ-Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (ΡΣΔΕΚ) το 1898 και υποστήριξε την Μπολσεβίκικη φράξια όταν το κόμμα διασπάστηκε σε Μπολσεβίκους και Μενσεβίκους στο Δεύτερο Συνέδριό του το 1903. Εργάσθηκε ως στέλεχος των Μπολσεβίκων σε Μόσχα και Αγία Πετρούπολη και έπαιξε ενεργό ρόλο στη Ρωσική επανάσταση του 1905. Εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος στο 3ο Συνέδριο (από το οποίο απείχαν οι Μενσεβίκοι) στο Λονδίνο το 1905 και στο 4ο Συνέδριο στην Κοπεγχάγη το 1906. Εξελέγη δόκιμο μέλος (χωρίς ψήφο) της Κεντρικής Επιτροπής στο 5ο Συνέδριο το Λονδίνο.
Αρχικά υποστηρικτής του ηγέτη των Μπολσεβίκων Βλαντιμίρ Λένιν στην πάλη με τον Αλεξάντερ Μπογκντάνοφ το 1908 – 1909 για την ηγεσία της φράξιας των Μπολσεβίκων, ο Ρίκοφ ψήφισε να διαγραφεί ο δεύτερος στο μίνι-συνέδριο του Ιουνίου 1910 στο Παρίσι. Πέρασε το 1910 – 11 εξόριστος στη Γαλλία, και το 1912 εξέφρασε μομφή κατά της πρότασης του Λένιν να γίνουν οι Μπολσεβίκοι ανεξάρτητο κόμμα. Η διένεξη διακόπηκε από την εξορία του Ρίκοφ στη Σιβηρία για επαναστατική δράση. μικρογραφία|δεξιά| Αλεξέι Ιβάνοβιτς Ρίκοφ
Επανάσταση και Εμφύλιος Πόλεμος (1917 – 20)
Ο Ρίκοφ επέστρεψε από τη Σιβηρία μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917 και επανεντάχθηκε στους Μπολσεβίκους, αν και παρέμενε δύσπιστος για τις πιο ριζοσπαστικές τους τάσεις. Έγινε μέλος του Σοβιέτ της Πετρούπολης και της Μόσχας. Στο 6ο Συνέδριο του Κόμματος των Μπολσεβίκων τον Ιούλιο – Αύγουστο 1917 εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή. Στη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917, ήταν μέλος της Στρατιωτικής Επαναστατικής Επιτροπής στη Μόσχα.
Μετά την Επανάσταση, ο Ρίκοφ τοποθετήθηκε Λαϊκός Επίτροπος Εσωτερικών. Στις 29 Οκτωβρίου 1917 (παλαιό ημερολόγιο), αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους, η εκτελεστική επιτροπή του σωματείου εθνικών σιδηροδρόμων, η Βίκζελ, απείλησε με πανεθνική απεργία εκτός εάν οι Μπολσεβίκοι μοιράζονταν την εξουσία με τα άλλα σοσιαλιστικά κόμματα και άφηναν έξω από την κυβέρνηση τον Λένιν και τον Τρότσκι. Ο Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, ο Λεβ Κάμενεφ και οι σύμμαχοί τους στην Κεντρική Επιτροπή των Μπολσεβίκων υποστήριξαν ότι οι Μπολσεβίκοι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να αρχίσουν διαπραγματεύσεις, αφού μια απεργία στους σιδηροδρόμους θα παρέλυε την ικανότητα της κυβέρνησής τους να πολεμήσει τις δυνάμεις που ήταν ακόμη πιστές στην Προσωρινή Κυβέρνηση που είχε ανατραπεί. Παρόλο που οι Ζινόβιεφ, Κάμενεφ και Ρίκοφ είχαν για λίγο τη στήριξη της πλειοψηφίας της Κεντρικής Επιτροπής και είχαν αρχίσει οι διαπραγματεύσεις, η γρήγορη κατάρρευση των αντι-Μπολσεβίκικων δυνάμεων έξω από την Πετρούπολη, επέτρεψε στον Λένιν και στον Τρότσκι να πείσουν την Κεντρική Επιτροπή να εγκαταλείψει τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων. Σε απάντηση οι Ρίκοφ, Ζινόβιεφ, Κάμενεφ, Βλαντιμίρ Μιλιούτιν και Βίκτορ Νογκίν παραιτήθηκαν από την Κεντρική Επιτροπή και από την Κυβέρνηση στις 4 Νοεμβρίου 1917 (παλαιό ημερολόγιο). Στις 3 Απριλίου 1918 ο Ρίκοφ τοποθετήθηκε Πρόεδρος του Ανωτάτου Συμβουλίου (Σοβιέτ) Εθνικής Οικονομίας και υπηρέτησε με την ιδιότητα αυτή σε όλο τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Στις 5 Ιουλίου 1919, έγινε μέλος επίσης του αναδιοργανωμένου Επαναστατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου, όπου παρέμεινε μέχρι τον Οκτώβριο του 1919. Από τον Ιούλιο του 1919 και μέχρι τον Αύγουστο του 1921, ήταν επίσης ειδικός εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εργασίας και Άμυνας για την προμήθεια τροφίμων για τον Ερυθρό Στρατό και Στόλο. Ο Ρίκοφ εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος στις 5 Απριλίου 1920 μετά το 9ο Συνέδριο του Κόμματος και έγινε μέλος του Οργκμπούρο, όπου παρέμεινε μέχρι τις 23 Μαΐου 1924.
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και την άνοδο στην ηγεσία (1920 – 27)
μικρογραφία|δεξιά|Ο Ρίκοφ στο εξώφυλλο του περιοδικού Time, το 1924
Μετά τον Θάνατο του Λένιν στις 21 Ιανουαρίου 1924 ο Ρίκοφ άφησε τη θέση του Προέδρου του Ανωτάτου Σοβιέτ Εθνικής Οικονομίας της ΕΣΣΔ και έγινε Πρόεδρος του Συμβουλίου Λαϊκών Επιτρόπων της ΕΣΣΔ και, ταυτόχρονα, του Σόβναρκομ της ΡΣΟΣΔ, στις 2 Φεβρουαρίου 1924.
Μαζί με τον Νικολάι Μπουχάριν και τον Μιχαήλ Τόμσκι, ο Ρίκοφ ηγήθηκε της μετριοπαθούς πτέρυγας του Κομμουνιστικού Κόμματος τη δεκαετία του 1920, προωθώντας μια μερική αποκατάσταση της οικονομίας της αγοράς στο πλαίσιο της πολιτικής της ΝΕΠ. Οι μετριοπαθείς στήριζαν τους Ιωσήφ Στάλιν, Γκριγκόρι Ζινόβιεφ και Λεβ Κάμενεφ κατά του Λέοντος Τρότσκι και της Αριστερής Αντιπολίτευσης το 1923 – 1924. Μετά την ήττα του Τρότσκι και τη ρήξη του Στάλιν με τους Ζινόβιεφ και Κάμενεφ το 1925, οι Ρίκοφ, Μπουχάριν και Τόμσκι στήριξαν τον Στάλιν κατά της Ενωμένης Αντιπολίτευσης των Τρότσκι, Ζινόβιεφ και Κάμενεφ το 1926 – 27. Αφού ο Κάμενεφ εξέφρασε την αντίθεσή του στον Στάλιν στο 14ο Συνέδριο του Κόμματος τον Δεκέμβριο του 1925, έχασε τη θέση του ως Πρόεδρος του Συμβουλίου Εργασίας και Άμυνας – την οποία είχε αναλάβει από τον Λένιν, μετά τον θάνατο του Λένιν – και αντικαταστάθηκε από τον Ρίκοφ στις 19 Ιανουαρίου 1926.
Υπό την ηγεσία του η βότκα φορολογήθηκε βαριά, και έγινε γνωστή ως “Ρικόβκα”. Κάποιοι από τους πολιτικούς του αντιπάλους λέγανε ότι ήταν μέθυσος, αλλά στην πραγματικότητα απείχε από το αλκοόλ.
Άνοδος του Στάλιν και θάνατος (1927 – 38)
Η Πρωθυπουργία του Ρίκοφ περιέλαβε δραστικές αλλαγές στη δομή εξουσίας της Σοβιετικής Ένωσης. Από το 1924 ως το 1930 ο ρόλος του Κομμουνιστικού Κόμματος – ανεπίσημα υπό την ηγεσία Στάλιν ο οποίος, ως Γενικός Γραμματέας, ήλεγχε το σύνολο των μελών – όλο και περισσότερο σφετεριζόταν εξουσίες από τις νόμιμες δομές της κυβέρνησης. Μολονότι δεν μπορεί να δοθεί η ακριβής ημερομηνία της ανόδου του Στάλιν στην εξουσία, η Ενωμένη Αντιπολίτευση – η οποία αποτελείτο από τους Κάμενεφ, Ζινόβιεφ και Τρότσκι – ηττήθηκε και οι οπαδοί της διαγράφηκαν από το Κόμμα μέχρι τον Δεκέμβριο του 1927.
Μετά την ήττα της Ενωμένης Αντιπολίτευσης, ο Στάλιν ενέκρινε περισσότερο ριζοσπαστικές πολιτικές και ήρθε σε σύγκρουση με τη μετριοπαθή πτέρυγα του κόμματος. Οι δύο φράξιες ελίσσονταν στο παρασκήνιο σε όλο το 1928. Τον Φεβρουάριο – Απρίλιο του 1929 η διένεξη έφτασε σε αποφασιστικό στάδιο και οι μετριοπαθείς, που πήραν το όνομα Δεξιά Αντιπολίτευση ή “Δεξιοί”, ηττήθηκαν και αναγκάστηκαν να “παραδεχθούν τα λάθη τους” τον Νοέμβριο του 1929. Ο Ρίκοφ έχασε τη θέση του ως Πρωθυπουργός της Ρωσικής ΣΟΣΔ από τον Σεργκέι Σιρτσόφ στις 18 Μαΐου 1929, αλλά διατήρησε τα άλλα δύο αξιώματά του. Στις 19 Δεκεμβρίου 1930, μετά την αποδοχή ενός ακόμη γύρου “λαθών”, αντικαταστάθηκε από τον Βιατσεσλάβ Μολότοφ, τόσο ως Σοβιετικός Πρωθυπουργός όσο και ως Πρόεδρος του Συμβουλίου Εργασίας και Άμυνας. Δύο ημέρες αργότερα, ο Ρίκοφ εκδιώχθηκε από το Πολιτμπιρό, παίρνοντας μαζί του οποιαδήποτε δυνατότητα προόδου.
Αναμένοντας το χειρότερο, ο Ρίκοφ σχεδόν αποφάσισε να ακολουθήσει το παράδειγμα του στενού του φίλου Μιχαήλ Τόμσκι και να προκαταλάβει τη σύλληψη αυτοκτονώντας, αλλά πείστηκε για το αντίθετο από την οικογένειά του. Καθώς η Μεγάλη Εκκαθάριση του Στάλιν εντάθηκε στις αρχές του 1937, ο Ρίκοφ και ο Μπουχάριν διαγράφηκαν από το Κομμουνιστικό Κόμμα και συνελήφθησαν στη συνεδρίαση Φεβρουαρίου – Μαρτίου 1937 της Κεντρικής Επιτροπής στις 27 Φεβρουαρίου. Στις 13 Μαρτίου 1938, στη Δίκη των Είκοσι-ένα, οι Ρίκοφ, Μπουχάριν, Νικολάι Κρεστίνσκι, Κριστιάν Ρακόφσκι, Γκένρικ Γιακόντα και δέκα έξι άλλων Σοβιετικών αξιωματούχων βρέθηκαν ένοχοι προδοσίας (έχοντας συνωμοτήσει με τον Τρότσκι κατά του Στάλιν) και καταδικάστηκαν σε θάνατο από το Σοβιετικό Στρατιωτικό Συμβούλιο. Στις 15 Μαρτίου, όλοι εκτελέστηκαν.
Η Σοβιετική κυβέρνηση ακύρωσε την ετυμηγορία το 1988, στη διάρκεια της περεστρόικα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπολσεβίκοι Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές Κατηγορία:Ρώσοι άθεοι Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Πολέμων (σχολάρχης)
Ο Πολέμων ήταν Αθηναίος φιλόσοφος (πέθανε περίπου το 270 π.Χ.), μαθητής και διάδοχος του Ξενοκράτη στην Ακαδήμεια του Πλάτωνα. Διηύθυνε τη σχολή από το 314 π.Χ. ώς το 270 π.Χ.. Υπήρξε σύγχρονος με τους μεγάλους ιδρυτές των σχολών της εποχής, όπως τον Επίκουρο και τον Ζήνωνα τον Κιτιέα, που υπήρξε και μαθητής του.
Φιλοσοφία
Ο Πολέμων απέδιδε μεγαλύτερη σημασία στην ηθική φιλοσοφία παρά στη διαλεκτική. Ως εκ τούτου η ηθική πράξη αποτελούσε για αυτόν πρώτιστο καθήκον του ανθρώπου. Συμφωνούσε πλήρως με την εντολή των Στωικών «κατά φύσιν ζην», η οποία περιελάμβανε κάθε έννοια αρετής. Από το σύνολο των έργων του δεν διεσώθη τίποτα και οι πληροφορίες που υπάρχουν συνάγονται κυρίως από έμμεσες αναφορές από τον Διογένη τον Λαέρτιο. Ωστόσο το σημαντικότερο έργο του, ίσως και το μόνο που είχε κάποια ιδιαίτερη σημασία, ήταν το Περί του κατά φύσιν βίου. Στο έργο αυτό ο Πολέμων ισχυρίζεται ότι η ευδαιμονία προέρχεται αφενός από την αρετή και αφετέρου από την απόλαυση των αγαθών που προσφέρει η φύση στον άνθρωπο. Αυτό το φιλοσοφικό σχήμα είναι κατά μία εκδοχή επιρροή από τους Διαλόγους του Πλάτωνα. Πιθανότατα όμως προέρχεται από τη σταθερή μονιμότητα της περιπατητικής σχολής και κυρίως τον Θεόφραστο, που συνίσταται σε τρία είδη αγαθών: ψυχικό, σωματικό και κοινωνικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Πλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα της Αρχαιότητας
Ιούλιος (αποσαφήνιση)
Η λέξη Ιούλιος μπορεί να αναφέρεται:
Πρόσωπα
Κατά σειρά εμφάνισης:
Αχιλλέας Απέργης
Ο Αχιλλέας Απέργης του Γεωργίου (Κέρκυρα, 31 Ιανουαρίου]] 1909 – Αθήνα, 23 Μαρτίου 1986) ήταν Έλληνας γλύπτης της γενιάς των χρόνων 1898-1922.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Απέργης γεννήθηκε στη Γαρίτσα Κέρκυρας, στις 31 Ιανουαρίου 1909 και ήταν το τέταρτο από τα επτά παιδιά του Γεωργίου και της Θεανώς Απέργη. Ο Γεώργιος Απέργης ήταν επιτυχημένος έμπορος, που εκτιμούσε και αγαπούσε τις τέχνες και ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε την κλίση του γιου του Αχιλλέα προς την τέχνη. Αρχικά, η κλίση αυτή εκφραζόταν με τη ζωγραφική, το σχέδιο και στη συνέχεια με μικρά γλυπτά από γύψο ή πηλό.
Μέσα στο αστικό περιβάλλον της οικογένειας Απέργη ο νεαρός Αχιλλέας δεν έχει πολλές επιλογές σε σχέση με την επαγγελματική του απασχόληση. Έτσι επιδίδεται σε διάφορες εργασίες (κάπως ερασιτεχνικές), κυρίως εμπορικής φύσης, που αν και μερικές ήταν αρκετά προσοδοφόρες τελικά θα τις σταματήσει. Παράλληλα, παρακολουθεί μαθήματα σχεδίου στη Νυχτερινή Σχολή Κέρκυρας (1918-1920).
Στα 28 του χρόνια, το 1937, ο Απέργης έρχεται στην Αθήνα και γράφεται στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.), όπου παρακολουθεί μαθήματα έως το 1939 με δασκάλους τον Θωμά Θωμόπουλο, τον Κώστα Δημητριάδη και τον Μιχαήλ Τόμπρο. Το 1952 πραγματοποιεί το πρώτο του ταξίδι στην Ευρώπη, στην Ιταλία και στο Παρίσι, και αργότερα επισκέπτεται και την Αγγλία (1959).
Las Vegas Film Critics Society
Η Las Vegas Film Critics Society (LVFCS) είναι μια οργάνωση κριτικών ταινιών που έχουν τη βάση τους στο Λας Βέγκας της Νεβάδα.
Αυρήλιος Ευστρατιάδης
Ο Αυρήλιος Ευστρατιάδης είναι Έλληνας ποιητής και συγγραφέας.
Las Vegas Film Critics Society
Κάθε Δεκέμβριο, τα μέλη της οργάνωσης συναντιούνται για να ψηφίσουν για τα δικά τους Βραβεία Phoenix Film Critics Society, τα οποία ξεκίνησαν να απονέμονται από το 2000, για ταινίες που κυκλοφόρησαν το ίδιο ημερολογιακό έτος.
Αχιλλέας Απέργης
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν παντρεμένος από το 1945 με τη ζωγράφο Ειρήνη Απέργη. Γιός τους είναι ο συνθέτης λόγιας μουσικής Γιώργος Απέργης. Ο Αχιλλέας Απέργης πέθανε στην Αθήνα στις 23 Μαρτίου 1986 σε ηλικία 77 ετών. Είχε συμμετάσχει σε δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
Las Vegas Film Critics Society
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες
Θάνατοι το 1933
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1933
Αχιλλέας Απέργης
Καλλιτεχνική δημιουργία
Ο Απέργης αρχικά δούλευε αποκλειστικά με την πέτρα, αλλά το 1950 άρχισε να πειραματίζεται με διάφορα υλικά και από το 1956 στρέφεται αποκλειστικά στο μέταλλο.
Μέχρι το 1946 ακολούθησε στο έργο του την ανθρωποκεντρική «ακαδημαϊκή» παράδοση επηρεασμένος από τα διαφορετικά καλλιτεχνικά ταμπεραμέντα των δασκάλων του στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) του Θωμά Θωμόπουλου, του Κώστα Δημητριάδη και του Μιχαήλ Τόμπρου. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων, εκτέλεσε πολλές παραγγελίες ανδριάντων και μνημείων που χαρακτηρίζονται για την ευαισθησία των μορφών και τη ρευστότητα των περιγραμμάτων, την έμφαση στην ισορροπία των όγκων και την αποφυγή λεπτομερειών. Ένα από τα χαρακτηριστικά έργα αυτής της κατηγορίας είναι το Ταφικό μνημείο της οικογένειας Δημ. Χ. Βέλλη, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Στις πιο χαρακτηριστικές προσπάθειες του, μετά το 1960, το μορφοπλαστικό του λεξιλόγιο βασίζεται σε λεπτά ραβδοειδή θέματα, που αναπτύσσονται σε κάθετα σύνολα. Το υλικό που χρησιμοποιεί είναι το μέταλλο, η οργάνωση των έργων είναι δυναμική και επεκτατική και η έμφαση μεταφέρεται, ολοένα και περισσότερο, στο ποιητικό και το ελεύθερο παιχνίδι της φαντασίας. Στα έργα που ακολουθούν μετά το 1965, ο Απέργης χρησιμοποιεί με μεγαλύτερη ελευθερία τη μορφοπλαστική του γλώσσα, τις λεπτές μεταλλικές βέργες επαναληπτικά και παραθετικά, την έμφασή στα ενεργητικά κάθετα και στα δυναμικά διαγώνια θέματα, τη γρήγορη διαδοχή των επιπέδων και τον τονισμό των ρυθμικών στοιχείων. Από το 1970 εμφανίζονται στα έργα του και μερικά καμπυλόγραμμα θέματα που δίνουν νέες διαστάσεις στη πλαστική του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Αυρήλιος Ευστρατιάδης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1926 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής στο Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και εργάστηκε ως καθηγητής στη μέση δημόσια εκπαίδευση. Η πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία έγινε τον Οκτώβριο του 1955, οπότε δημοσίευσε ποίημά του στο περιοδικό «Νέα Πορεία». Για δυο χρόνια έκανε μετεκπαίδευση στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης (ΔΜΕ). Έχει κάνει διασκευή του «Λάμπρου» του Διονυσίου Σολωμού κι έχει μεταφράσει την «Οδύσσεια» του Ομήρου. Συνεργάστηκε με το περιοδικό «Νέα Πορεία», όπου υπέγραφε βιβλιοκριτικές ως Ε. Μαυρουδής. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Του έχει απονεμηθεί έπαινος από την Εστία Νέας Σμύρνης το 1973. Επίσης, πήρε την πρώτη διάκριση για το βιβλίο του «Συνθέσεις από τη ζωή του Μακρυγιάννη»' από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών. Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Έχει επηρεαστεί από το έργο του Γιάννη Ρίτσου.
Έργα
Παρακάτω παρουσιάζονται τα κυριότερα έργα του:
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Ζίμποτα Τζερμάνοβις
Ο Ζίμποτα Τζερμάνοβις (σερβικά : Живота Ђермановић) ήταν Σέρβος πολιτικός μετά την απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας το 1945.
Χρημάτισε υπουργός κοινωνικών υποθέσεων της Σερβίας στην Κυβέρνηση Μπλαγκόιε Νέσκοβιτς 1945, αντιπρόεδρος στην Κυβέρνηση Μπλαγκόιε Νέσκοβιτς 1946. Το 1947 συμμετείχε στην σύλληψη του Ντράζα Μιχαΐλοβιτς, καταζητούμενου από το κομμουνιστικό καθεστώς, ηγέτης των Τσέτνικ κατά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο. Ήταν μέλος του συμβουλίου εθνοτήτων της Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι υπουργοί Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Σερβίας
Αντώνης Μήνου
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αλμωπό Αριδαίας, κάνοντας ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής τη σεζόν 1975-76. Το 1980 τον απέκτησε η Καστοριά, καλύπτοντας το κενό του Νίκου Σαργκάνη και με τη φανέλα της έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική.
Το 1982 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, με τον οποίο κατέκτησε 2 πρωταθλήματα (1984, 1986) και 3 κύπελλα (1984, 1986, 1988). Το 1988 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ κατακτώντας 3 πρωταθλήματα (1989, 1992, 1993). Το καλοκαίρι του 1993 αποκτήθηκε από τον Απόλλωνα Αθηνών, όπου και έκλεισε την καριέρα του.
Στις εθνικές ομάδες
Με την Ελλάδα συμμετείχε συνολικά σε 16 αγώνες. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 8 Οκτωβρίου 1986, στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Ιταλίας, όταν υπό τις οδηγίες του Μίλτου Παπαποστόλου αντικατέστησε στο δεύτερο ημίχρονο τον Θεολόγη Παπαδόπουλο. Συμμετείχε στην αποστολή που ταξίδεψε στις ΗΠΑ για το Μουντιάλ του 1994, όπου αγωνίστηκε στον πρώτο αγώνα της Ελλάδας εναντίον της Αργεντινής. Επίσης, το 1983 αγωνίστηκε με την ολυμπιακή ομάδα.
Προπονητική καριέρα
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας, βρέθηκε κατά περιόδους στο προπονητικό επιτελείο της ΑΕΚ σε διάφορες θέσεις, με αποκορύφωμα το 1998 όταν υπήρξε, για μικρό χρονικό διάστημα, πρώτος προπονητής του συλλόγου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Γ.Σ. Καστοριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ναυτιλιακή χώρα
Ως ναυτιλιακή χώρα ή ναυτιλιακό κράτος (maritime nation) χαρακτηρίζεται γενικά εκείνο που παρουσιάζει ιδιαίτερη αναπτυγμένη Εμπορική Ναυτιλία.
Επιπρόσθετα παραδοσιακή ναυτιλιακή χώρα ονομάζεται εκείνη που έχει να παρουσιάσει ιστορικές ναυτικές ρίζες και παραδόσεις. Στη δεύτερη αυτή σημαντική κατηγορία, αν όχι την πρώτη, τουλάχιστον όμως από τις πρώτες θέσεις, είναι γεγονός πως κατέχει η Ελλάδα. Στη ίδια αυτή όμως κατηγορία ανήκουν και η Μεγάλη Βρετανία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, κ.ά. ενώ στην πρώτη ανήκουν η Ελλάδα, η Μεγάλη Βρετανία, η Ιαπωνία, η Γαλλία, η Νορβηγία, η Ολλανδία, η Ιταλία, η Γερμανία και η Σουηδία.
Όλες οι παραπάνω Χώρες - και άλλες ακόμη - ακολουθούν ορθόδοξη ναυτιλιακή πολιτική, χωρίς δηλαδή ειδική "διάκριση σημαίας" ή άλλων γενικών περιοριστικών μέτρων.
Χώρα
Σαν Χοσέ δε λα Μοντάνια δε Μπάρβα
Η  Σαν Χοσέ δε λα Μοντάνια δε Μπάρβα  (ισπανικά: San Jose de la Montaña de Barva) ή απλά Μπάρβα (Barva) είναι μια πόλη της Κόστα Ρίκα. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Ερέδια. Έχει πληθυσμό 32.440 κατοίκων.
Γεωγραφία
Η Σαν Χοσέ δε λα Μοντάνια δε Μπάρβα βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα και νότια της Επαρχίας Ερέδια.
Κλίμα
Το κλίμα της Σαν Χοσέ δε λα Μοντάνια δε Μπάρβα είναι τροπικό.
Δημογραφία
Η Σαν Χοσέ δε λα Μοντάνια δε Μπάρβα είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2001 32.440 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Επαρχία Ερέδια
Καρχαρίας Γκόμπλιν
Ο καρχαρίας Γκόμπλιν (διωνυμική ονομασία Mitsukurina owstoni - Μιτσουκουρίνα του Ούστον) ή καρχαρίας καλικάντζαρος είναι ένας καρχαρίας της βαθιάς θάλασσας και το μόνο υπάρχον είδος της οικογενείας Μιτσουκουρινίδες. Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι το παράξενο σχήμα του κεφαλιού του.
Μορφή
Έχει ένα μακρύ, ραμφόμορφο ρύγχος με σχήμα μυστριού, πολύ μακρύτερο από ρύγχη άλλων καρχαριών. Κάποια άλλα διακριτικά χαρακτηριστικά του καρχαρία είναι το χρώμα του σώματός του, το οποίο είναι ως επί το πλείστον ροζ, και τα μακριά, προεξέχοντα σαγόνια του. Όταν είναι κλειστά τα σιαγόνια, ο καρχαρίας μοιάζει με ένα ροζ καρχαρία ταύρο με μια ασυνήθιστα μακριά μύτη. Φτάνει σε μήκος τα 3,3 μέτρα και βάρος τα 160 κιλά. left|thumb|Οι διαφορετικές θέσεις των σαγονιών σε διατηρημένα δείγματα καρχαριών γκόμπλιν Το είδος καρχαρία αυτό συναντάται τόσο στον Ειρηνικό και στον Ατλαντικό ωκεανό, σε βάθος μεγαλύτερο από 250 μέτρα, πολύ πιο κάτω από όπου το φως του ήλιου μπορεί να φθάσει. Είναι ο πιό κοινός καρχαρίας στα νερά γύρω από την Ιαπωνία, όπου το είδος ανακαλύφθηκε.
Οι καρχαρίες Γκόμπλιν τρέφονται με μια ποικιλία οργανισμών που ζουν στα βαθιά νερά. Μεταξύ άλλων η λεία τους περιλαμβάνει τα βαθύβια καλαμάρια, καβούρια και τα βαθέων υδάτων ψάρια. Πολύ λίγα είναι γνωστά για την ιστορία της ζωής του είδους και τις αναπαραγωγικές συνήθειες, καθώς οι συναντήσεις με αυτούς είναι σχετικά σπάνιες. Είναι ωοζωοτόκο, όπως και τα άλλα μέλη των λαμνόμορφων. Αν και σχετικά σπάνιος, δεν φαίνεται να απειλείται με εξαφάνιση και έχει χαρακτηριστεί από την Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης ως είδος ελαχίστης ανησυχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαμνόμορφα Κατηγορία:Καρχαρίες