cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερανός (πτηνό)
Σημειώσεις
i. Στους Snow & Perrins, C. M. 1998 υπάρχει αναφορά για μόνιμους πληθυσμούς στα ανατολικά και νότια της Μαύρης Θάλασσας, αλλά στο χάρτη κατανομής της IUCN φαίνεται ξεκάθαρα η παρουσία επιδημητικών θυλάκων και στα ηπειρωτικά της Τουρκίας, σχεδόν μέχρι τη Μεσόγειο Θάλασσα.
ii. Το «πρόβλημα» με τον γερανό, όπως άλλωστε και με όλα τα πλήρως μεταναστευτικά είδη αυτού του βεληνεκούς είναι ότι, αποτελεί εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση η καταγραφή της κατάστασης «μετακίνησης» των απαντώμενων πληθυσμών (αναπαραγόμενοι, μόνιμοι, μερικώς ή πλήρως μεταναστευτικοί), χωρίς τη βοήθεια εξειδικευμένων μεθόδων μέτρησης και παρακολούθησης (δακτυλίωση, τηλεμετρίες κλπ). Πρακτικά, ένα -μη αναπαραγόμενο άτομο- που παρατηρείται σε μία περιοχή, μπορεί να βρίσκεται εκεί μόνο για την περίοδο που παρατηρείται (συνήθως χειμώνα ή καλοκαίρι) ή να είναι απλώς περαστικό προς τις μεγάλες περιοχές διαχείμασης ή αναπαραγωγής, πάλι ανάλογα με την εποχή.
Πηγές
Κατηγορία:Γερανίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Αδίκημα
Γενικά αδίκημα χαρακτηρίζεται κάθε άδικη και υπαίτια πράξη προσώπου από την οποία και επέρχεται ζημία σε άλλο πρόσωπο. Αυτή είναι και η έννοια του αστικού αδικήματος, κατά του δράστη τον οποίον ο Νόμος απειλεί με "ιδιωτική" ποινή, δηλαδή με αποζημίωση και συχνά με χρηματική ικανοποίηση.
Άνω Αντικέρι Αμοργού
Το Άνω Αντικέρι είναι ακατοίκητο νησί των Κυκλάδων. Η έκτασή του είναι 1,077 τ.χλμ.. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Αμοργού.
Αδίκημα
Όταν η συγκεκριμένη άδικη πράξη αναφέρεται καθ΄ αυτή από τον Νόμο για την οποία απειλείται ο δράστης με καθορισμένη ποινή τότε πρόκειται περί ποινικού αδικήματος όπου ανεξαρτήτως της βαρύτητάς του ονομάζεται έγκλημα*.
Άνω Αντικέρι Αμοργού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Panoramio-Google maps
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αμοργού
Αδίκημα
Τα αστικά αδικήματα γενικά προβλέπονται και τιμωρούνται από τον Νόμο με "ιδιωτική ποινή". Κύριο χαρακτηριστικό της αστικής αυτής άδικης πράξης, η οποία και ονομάζεται αδικοπραξία είναι η ζημία που προκαλεί και προς την οποία το Δίκαιο συνδέει την προς αποζημίωση υποχρέωση. Εν προκειμένω: ζημία είναι κάθε βλάβη περιουσιακού στοιχείου που μπορεί να υποστεί κάποιος, ενώ αντίθετα αποζημίωση είναι η επανόρθωση της ζημιάς που επήλθε στη περιουσία κάποιου λόγω πράξης ή παράλειψης άλλου προσώπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκλήματα Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο
Μπασίνα της Θουριγγίας
Η Μπασίνα της Θουριγγίας (περί το 438 - 477) ήταν σύμφωνα με τον συγγραφέα Γρηγόριο του Τουρ βασίλισσα της Θουριγγίας στα μέσα του 5ου αιώνα. Το βασίλειο της βρισκόταν στην Γαλατική πλευρά του Ρήνου στην περιοχή που ήταν γνωστή σαν Βελγική Γαλατία. Εγκατέλειψε τον σύζυγο της Βισίνο και εγκαταστάθηκε δυτικά στην Ρωμαϊκή Γαλατία, με δική της πρωτοβουλία συνάντησε τον Βασιλιά των Σαλίων Φράγκων Χιλδέριχο Α΄, του ζήτησε το χέρι του και τον παντρεύτηκε. Η υπεροψία της έφτανε σε τέτοιο βαθμό που έλεγε "είμαι έτοιμη να διασχίσω ακόμα και τον ωκεανό για να βρω τον ισχυρότερο άνδρα στον πλανήτη".
Ο Χιλπέριχος Α΄ μέλος της Δυναστείας των Μεροβίγγειων έκανε την εποχή εκείνη έντονες προσπάθειες να δημιουργήσει ένα Φραγκικό βασίλειο μέσα στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο γιος της Κλόβις Α΄ ήταν ο πρώτος μεγάλος βασιλιάς που ένωσε όλα τα Φραγκικά εδάφη σε ένα βασίλειο υπό την ηγεσία του, γεννήθηκε σαν "Χλωδοβίκος" αλλά έμεινε γνωστός σαν βασιλιάς με το εκλατινισμένο "Κλόβις". Η κόρη της ήταν η Αυδοφλέδα, σύζυγος της ήταν ο κορυφαίος βασιλιάς των Οστρογότθων Θεοδώριχος ο Μέγας. Το έργο "Πράξεις των επισκόπων του Καμπραί" γράφει ότι οι αδελφοί Ραγκανάρ και Ρίτσαρ που κυβερνούσαν το Καμπραί και θανατώθηκαν από τον γιο της λόγω αποστασίας ήταν συγγενείς της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 463 τον Χιλδέριχο Α΄ των Μεροβιγγείων βασιλιά των Σαλίων Φράγκων και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Τρατορία
225px|thumb|left|Το σήμα μιας τρατορίας στην [[Τοσκάνη]] Μια παραδοσιακή τρατορία μπορεί να μην έχει γραπτό μενού. Η εξυπηρέτηση στην παραδοσιακή τρατορία είναι απλή, το κρασί σερβίρεται και τιμάται με τη γυάλινη καράφα αντί με μπουκάλι, και οι τιμές είναι χαμηλές. Η έμφαση δεν είναι στην «υψηλή κουζίνα» και τα φαγητά είναι απλά, ακολουθώντας συνήθως τοπικές συνταγές, αλλά οι μερίδες μεγάλες. . Στην Ιταλία οι τρατορίες τείνουν να βασίζονται περισσότερο σε τακτικούς ντόπιους πελάτες, ενώ τα ristorante σε ευρύτερη (και στα τουριστικά μέρη σε διεθνή) πελατεία. Στη σύγχρονη εποχή πολλές τρατορίες έχουν υιοθετήσει κάποια στοιχεία από τη διακόσμηση και τον εξοπλισμό ενός ristorante, κάνοντας σχετικώς λίγες παραχωρήσεις στο παλαιό ρουστίκ και φιλικό στιλ. Προαιρετικά, το φαγητό μιας τρατορίας μπορεί να αγορασθεί σε πακέτο για να καταναλωθεί στο σπίτι. Σήμερα το όνομα «τρατορία» στον τίτλο έχει υιοθετηθεί από μερικά εστιατόρια υψηλού επιπέδου.
Ετυμολογικά η λέξη trattoria έχει την ίδια ρίζα με τη γαλλική traiteur, που σημαίνει το φυσικό πρόσωπο που παρέχει φαγητό take-out. Στην ιταλική είναι παράγωγο του ρήματος trattare και έχει την ίδια ρίζα με το ιταλικής προελεύσεως ελληνικό ρήμα τρατάρω ή τρατέρνω, που σημαίνει «κερνώ» (όλα τους αρχικώς προέρχονται από το λατινικό tractare/trahere = σύρω/σέρνω, από όπου και το «τρακτέρ»),. Η προέλευση του όρου έχει συνδεθεί και ειδικότερα με τον λατινικό όρο littera tractoria, που σήμαινε μια επιστολή που διέταζε να παρέχεται φαγητό και νερό στους αξιωματούχους που ταξίδευαν σε αποστολές της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Είδη εστιατορίων Κατηγορία:Χώροι εστίασης στην Ιταλία
Δημήτρης Μάρδας
Ο Δημήτρης Μάρδας είναι Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός, αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών από τον Ιανουάριο 2015 μέχρι τον Αύγουστο 2015 στην κυβέρνηση Τσίπρα. Από τον Σεπτέμβριο του 2015 έως και τον Νοέμβριο του 2016 ήταν Υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Τσίπρα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1955 και από το 1956 ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στα Πανεπιστήμια Paris Ι – Sorbonne (1979-1980) και Paris II – Panthéon (1980-1982). Πήρε διδακτορικό το 1990 από το Paris II. Εργάζεται ως καθηγητής Οικονομικών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Οικονομικών‎ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Νίκος Παπασταματάτος
Ο Νίκος Παπασταματάτος είναι Έλληνας πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 14 Μαΐου του 1995 και αγωνίζεται ως πασαδόρος στην ομάδα του Άρη.
Καριέρα
Ο Παπασταματάτος ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα του Περιστερίου το 2010 σε ηλικία δεκαπέντε ετών και μεταγράφηκε την επόμενη χρονιά στην ομάδα του Μίλωνα, με τον οποίο κατάφερε την άνοδο στην Α1 κατηγορία, κατακτώντας την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος της Α2.
Η ομάδα υποβιβάστηκε το 2013 ξανά στην Α2, αφού πέτυχε μόλις 4 νίκες σε 22 αγώνες. Το πρωτάθλημα της Α2 το 2013-14 διεξήχθη με τρεις ομίλους, με τον Μίλωνα να καταλαμβάνει την πέμπτη θέση στον δεύτερο όμιλο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Άρη
Αβιλιάνα
Η Αβιλιάνα (ιταλικά: Avigliana) είναι πόλη και έδρα δήμου (comune) της ΒΔ. Ιταλίας, στην επαρχία Τορίνο, της περιφέρειας Πεδεμόντιο (Piemonte). Ο δήμος έχει έκταση 23 χμ² και πληθυσμό 12.241 κατοίκους (Σεπτέμβριος 2013).
Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Αβιλιανέζε (-α) (πληθ. Αβιλιανέζι (-ε)) (Aviglianese-a, Aviglianesa-e).
Γεωγραφία
220px|thumb|left|Μερική άποψη της Αβιλιάνα με το κάστρο αριστερά Η Αβιλιάνα είναι κτισμένη στην κοιλάδα Σούζα (Susa), τη μεγαλύτερη της Ιταλίας, στις όχθες του Ντόρα Ριπάρια, αριστερού παραπόταμου του Πάδου. Απέχει από το Τορίνο, 27 χλμ. περίπου, προς τα Δ., με κύριες οδικές συνδέσεις τον αυτοκινητόδρομο Α42 και τις εθνικές οδούς SS24 και SS25, ενώ είναι και σιδηροδρομικός σταθμός στη γραμμή Τορίνο-Μοντάνε.
Δίπλα στην πόλη υπάρχουν οι ηφαιστειακές λίμνες Λάγκο Γκράντε (Lago Grande) και Λάγκο Πίκκολο (Lago Piccolo), -ή λίμνη του Αγίου Βαρθολομαίου-, ενώ, σεισμολογικά, η Αβιλιάνα κατατάσσεται στη ζώνη 3.
Κλίμα
Η μέση θερμοκρασία του Ιουλίου είναι 22 °C, η μέση θερμοκρασία του Δεκεμβρίου είναι +1,6 °C, ενώ το ετήσιο ύψος κατακρημνισμάτων φθάνει τα 910 χιλιοστά. Η πόλη κατατάσσεται στην κλιματική ζώνη Ε.
Ιστορικά στοιχεία
Το 574 μ.Χ., ο βασιλιάς της Λομβαρδίας Κλεφ (Cleph), έκτισε ένα κάστρο εδώ. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, η μάχη μεταξύ των Φράγκων του Πιπίνου του νεώτερου και των Λομβαρδών του Άιστουλφ διεξήχθη στην περιοχή της πόλης, το 750. Αργότερα, η Αβιλιάνα βρισκόταν υπό την εξάρτηση του Αββαείου της Νοβαλέζα (Novalesa) και, κατόπιν, βρέθηκε στην κατοχή του Οίκου της Σαβοΐας.
Κατακτήθηκε από τον αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ’ (Henry VI), το 1187 και αργότερα από τον Θωμά Α’ της Σαβοΐας. Το 1536, κατά τη διάρκεια των ιταλικών πολέμων, στην πόλη εισέβαλαν τα γαλλικά στρατεύματα. Γαλλικές επιθέσεις επαναλήφθηκαν το 1630 και το 1690 και στην τελευταία καταστράφηκε το κάστρο της.
Πληθυσμιακά στοιχεία
220px|thumb|left|Η Λάγκο Γκράντε στην Αβιλιάνα Η εξέλιξη πληθυσμού της Αβιλιάνα έχει ως εξής: κάτοικοι 5.287 (1951), 6.759 (1961), 8.846 (1971), 9.180 (1981), 10.032 (1991), 11.070 (2001), 12.129 (2011).
Αξιοθέατα
220px|thumb|left|Το Δημαρχείο της Αβιλιάνα
Γαστρονομία
Ανάμεσα στα κύρια προϊόντα της πόλης μπορεί κανείς να αναφέρει την πέστροφα της λίμνης του Αγίου Βαρθολομαίου και το μέλι του βουνού. Στην Αβιλιάνα φιλοξενήθηκε στις 15 και 16 Σεπτεμβρίου 2007, το πρώτο Φεστιβάλ Μελιού στην πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Μάριο Μολίνα
Ο Μάριο Χοσέ Μολίνα-Πασκουέλ Ενρίκες (Mario José Molina-Pasquel Henríquez, 19 Μαρτίου 1943 – 7 Οκτωβρίου 2020), γνωστός απλώς ως Μάριο Μολίνα, ήταν Μεξικανός χημικός. Είχε τη βασικότερη ίσως συμβολή στην ανακάλυψη της «τρύπας του όζοντος» πάνω από την Ανταρκτική, και τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1995 για τον ρόλο του στην επισήμανση της απειλής στο γήινο στρώμα του όζοντος από ανθρωπογενή αέρια που λέγονται χλωροφθοράνθρακες (CFC). Υπήρξε ο πρώτος γεννημένος στο Μεξικό επιστήμονας που πήρε Βραβείο Νόμπελ Χημείας.
Οικογένεια και σπουδές
alt=helo the|left|thumb|Ο Μολίνα στο Παγκόσμιο Συνέδριο των τιμημένων με Nobel το 2011 στη Στοκχόλμη Ο Μ. Μολίνα γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού. Πατέρας του ήταν ο διακεκριμένος νομικός Ρομπέρτο Μολίνα-Πασκουέλ (1908-1977), που διετέλεσε κατά καιρούς πρέσβης του Μεξικού στην Αιθιοπία, την Αυστραλία και τις Φιλιππίνες, και μητέρα του η Λεονόρ Ενρίκες. Ως παιδί, ο Μάριο μετέτρεψε ένα μπάνιο του σπιτιού στο δικό του μικρό εργαστήριο, όπου χρησιμοποιούσε παιδικά σετ χημείας και μικροσκόπια. Είχε ως πρότυπο τη θεία του, την Εστέρ Μολίνα, που ήταν χημικός και τον βοηθούσε στα πειράματά του.
Αφού τελείωσε το σχολείο στην Πόλη του Μεξικού, ο Μάριο Μολίνα απεφοίτησε το 1965 με πτυχίο χημικού μηχανικού από το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM). Το 1967 πήρε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδικεύσεως στην κινητική των αντιδράσεων πολυμερισμού από το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, στην τότε Δυτική Γερμανία, και τέλος διδακτορικό στη φυσικοχημεία το 1972 από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ με τον καθηγητή Τζωρτζ Πάιμεντελ.
Σταδιοδρομία
Μεταξύ του 1974 και του 2004, ο Μολίνα εργαζόταν σε θέσεις έρευνας και διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ιρβάιν, στο JPL του Καλτέκ και στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT), όπου είχε διορισθεί ταυτοχρόνως στο Τμήμα Γεωπλανητικών και Ατμοσφαιρικών Επιστημών, και στο Τμήμα Χημείας. Ολοκλήρωσε την κυρίως σταδιοδρομία του στο Τμήμα Χημείας και Βιοχημείας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο και στο Κέντρο Επιστημών της Ατμόσφαιρας του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας Σκριπς.
Ο Μολίνα ίδρυσε ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα που άνοιξε το «Κέντρο Μάριο Μολίνα Στρατηγικών Μελετών για την Ενέργεια και το Περιβάλλον» (ισπ. Centro Mario Molina para Estudios Estratégicos sobre Energía y Medio Ambiente) στην Πόλη του Μεξικού το 2005, και διετέλεσε πρόεδρος του Κέντρου αυτού. Επιπλέον, για μια δεκαετία (2004-2014) ήταν μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Μακάρθουρ, συμμετέχοντας στις επιτροπές του για την πολιτική του ιδρύματος και για την παγκόσμια ασφάλεια και αειφορία.
Ο Μολίνα προτάθηκε στις 24 Ιουλίου 2000 για μέλος της Ποντιφήκειας Ακαδημίας Επιστημών. Μία από τις τελευταίες του συνεισφορές ήταν στην αναφορά της Ακαδημίας αυτής Well Under 2 Degrees Celsius: Fast Action Policies to Protect People and the Planet from Extreme Climate Change (= «Πολύ κάτω από τους 2 βαθμούς: Πολιτικές ταχείας δράσεως για την προστασία των ανθρώπων και του πλανήτη από την ακραία κλιματική αλλαγή»), το 2017, που συνέταξε μαζί με τους Βηραμπαντράν Ραμανάθαν και Ντέργουντ Ζέλκε. Η αναφορά πρότεινε 12 πρακτικές και επιδεχόμενες διαφορετικές κλίμακες λύσεις, μέρος μιας τριπλής στρατηγικής για τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής.
Ο Μολίνα ορίσθηκε το 2008 από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα ως υπεύθυνος για τη σύσταση μιας ομάδας περιβαλλοντικών θεμάτων. , ενώ ήταν και μέλος του συμβουλίου του προέδρου επί θεμάτων επιστήμης και τεχνολογίας.
Η ανακάλυψη των βλαβερών επιδράσεων των CFC
Στις 28 Ιουνίου 1974, ως μεταδιδάκτορας ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ιρβάιν, ο Μολίνα δημοσίευσε μαζί με τον Σέργουντ Ρόουλαντ μια εργασία στο περιοδικό Nature, όπου τόνιζαν την απειλή από τη χρήση χλωροφορανθράκων (CFC) για το στρώμα του όζοντος στη στρατόσφαιρα.
Εκείνη την εποχή, οι CFC χρησιμοποιούνταν ευρύτατα ως προωθητικά των σπρέι και ψυκτικά υγρά σε κάθε είδους ψυγεία και κλιματιστικά, και ήταν γνωστό ότι συσσωρεύονταν στην ατμόσφαιρα. Το βασικό επιστημονικό ερώτημα που έθεσε ο Μολίνα ήταν «ποια η συνέπεια της απελευθερώσεως από την ανθρωπότητα μιας ουσίας στο περιβάλλον η οποία δεν υπήρχε προηγουμένως;»
Οι Ρόουλαντ και Μολίνα είχαν ερευνήσει ουσίες παρόμοιες με τους CFC πρωτύτερα. Ανέπτυξαν μαζί τη θεωρία της καταστροφής του όζοντος από τους CFC συνδυάζοντας βασικές επιστημονικές γνώσεις για τη χημεία του όζοντος, τους CFC και τις ατμοσφαιρικές συνθήκες με προσομοιώσεις σε ηλεκτρονικό υπολογιστή. Πρώτα ο Μολίνα διερεύνησε το εάν και πώς θα μπορούσαν να διασπασθούν οι CFC. Στην κατώτερη ατμόσφαιρα είναι αδρανείς ενώσεις, αλλά ο Μολίνα συνειδητοποίησε ότι με τον καιρό τείνουν να ανέρχονται σε ανώτερα ατμοσφαιρικά στρώματα. Εκεί επικρατούν διαφορετικές συνθήκες και στη στρατόσφαιρα εκτίθενται στο υπεριώδες φως του Ήλιου. Το λεπτό στρώμα του όζοντος που υπάρχει εκεί προστατεύει την επιφάνεια της Γης από το πιο επιβλαβές για τα ζωντανά όντα μέρος αυτής της ακτινοβολίας. Τα φωτόνια της υπεριώδους ακτινοβολίας έχουν αρκετή ενέργεια ώστε να διασπούν τα μόρια του οξυγόνου και ο Μολίνα πρότεινε ότι θα μπορούσαν να διασπούν και τα μόρια των CFC, απελευθερώνοντας άλλες ουσίες, μεταξύ των οποίων και άτομα χλωρίου, στη στρατόσφαιρα. Τα άτομα χλωρίου (Cl) είναι εξαιρετικά δραστικά χημικώς και αντιδρούν εύκολα με τα μόρια του όζοντος (O3), δημιουργώντας κοινό διατομικό οξυγόνο (O2) και μονοξείδιο του χλωρίου (ClO) :
Αλλά το ClO αντιδρά επίσης εύκολα με ένα άτομο οξυγόνου, δίνοντας ένα ακόμα μόριο O2 και ένα άτομο Cl:
Επομένως το μονοατομικό χλώριο Cl «αναδύεται» ανέπαφο από αυτό το ζεύγος αντιδράσεων, και αυτό είναι το κρίσιμο δεδομένο. Οι Μολίνα και Ρόουλαντ κατάλαβαν ότι το Cl παίζει ρόλο καταλύτη και ότι ένα μόνο μόριό του θα μπορούσε να καταστρέψει πολλές χιλιάδες μόρια όζοντος παραμένοντας στη στρατόσφαιρα επί πολλά έτη. Υπολογίζοντας τις ποσότητες των αντιδρώντων σωμάτων, οι δύο χημικοί βρήκαν ότι οι CFC μπορούσαν να ξεκινήσουν μια «αλυσιδωτή αντίδραση» που θα έβλαπτε σοβαρά το στρώμα του όζοντος στη γήινη στρατόσφαιρα.
Οι Μολίνα και Ρόουλαντ ακολούθησαν τη σύντομη εργασία τους στο Nature με μία αναφορά 150 σελίδων προς την Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας των ΗΠΑ, την οποία δημοσίευσαν στη συνάντηση της Αμερικανικής Χημικής Εταιρείας του Σεπτεμβρίου 1974. Αυτή η αναφορά και μια οργανωμένη από την Εταιρεία συνέντευξη τύπου, στην οποία έκαναν έκκληση για μια πλήρη απαγόρευση εκπομπών CFC στην ατμόσφαιρα, προσέλκυσαν την προσοχή κυβερνήσεων και κοινής γνώμης.
Οι θέσεις των Ρόουλαντ και Μολίνα δεν άργησαν να δεχθούν επικρίσεις από τους κατασκευαστές των επίμαχων συσκευών και ομάδες της χημικής βιομηχανίας. Μία δημόσια συναίνεση επί της ανάγκης για δράση άρχισε να διαφαίνεται το 1976 με τη δημοσίευση μιας περιλήψεως των επιστημονικών δεδομένων από την Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ. Το έργο των δύο χημικών δέχθηκε στήριξη από ευρήματα για μακράς διάρκειας μείωση του στρατοσφαιρικού όζοντος πάνω από την Ανταρκτική, που δημοσιεύθηκαν από τον Τζόζεφ Φάρμαν και συνεργάτες του στο Nature in 1985. Συνεχιζόμενες επιστημονικές ενδείξεις οδήγησαν τελικώς στην υιοθέτηση του ιστορικού Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ (μιας συμφωνίας μειώσεως της παραγωγής και χρήσεως CFC, με την προοπτική πλήρους καταργήσεως) από 56 κράτη το 1987. Για τον ρόλο τους στο θέμα αυτό, οι Μολίνα και Ρόουλαντ μοιράσθηκαν το Βραβείο Νόμπελ Χημείας του 1995 με τον Πάουλ Κρέτσεν. Το αιτιολογικό της βραβεύσεως μνημονεύει «το έργο τους στη χημεία της ατμόσφαιρας, ιδίως όσον αφορά τον σχηματισμό και την αποσύνθεση του όζοντος».
Προσωπική ζωή
Ο Μολίνα νυμφεύθηκε τη συνάδελφό του χημικό Λουίζα Γ. Ταν τον Ιούλιο του 1973. Είχαν συναντηθεί όταν ο Μολίνα εκπονούσε τη διδακτορική διατριβή του στο Μπέρκλεϋ. Ο γιος τους Φελίπε Χοσέ Μολίνα γεννήθηκε το 1977. Το ζεύγος χώρισε αργότερα και ο Μολίνα συνήψε δεύτερο γάμο τον Φεβρουάριο του 2006 με τη Γουαδαλούπε Αλβαρές.
Ο Μάριο Μολίνα πέθανε σε ηλικία 77 ετών στην Πόλη του Μεξικού από καρδιακή προσβολή, έχοντας προλάβει να δει τον Φελίπε πτυχιούχο της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί χημικοί Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Μεξικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ
Κρατιδιακές εκλογές της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας (2012)
Οι κρατιδιακές εκλογές της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας 2012 είναι μια εκλογική αναμέτρηση που διεξήχθη στις 13 Μαΐου 2012, για να επιλεγούν τα μέλη του Κοινοβουλίου του Γερμανικού κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, αφού το προηγούμενο Κοινοβούλιο διαλύθηκε στις 14 Μαρτίου 2012. Η κόκκινη-πράσινη κυβέρνηση μειοψηφίας, με ηγέτη την πρόεδρο Χανελόρε Κραφτ, κυβερνά το κρατίδιο. Η αντιπολίτευση αποτελείται από το CDU, με ηγέτη τον Νόρμπερτ Ρέτγκεν από το 2010, το FDP και την Αριστερά.
Παρασκήνιο
Η Κόκκινη-πράσινη συμμαχία είχε μία έδρα λιγότερα από την κυβέρνηση πλειοψηφία των προηγούμενων εκλογών. Το Landtag διαλύθηκε, καθώς η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να περάσει τον προϋπολογισμό στις 14 Μαρτίου 2012. Και τα 3 κόμματα της αντιπολίτευσης καταψήφισαν τον προϋπολογισμό. Ο συνασπισμός ανέμενε οι Ελεύθεροι Δημοκράτες να απέχουν από την ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό και αυτό θα επέτρεπε στον Κόκκινο-Πράσινο συνασπισμό να συνεχίσει να κυβερνά.
Πηγές
2012 Βορεια Ρηνανια Βεστφαλια
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισραήλ
Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του Ισραήλ (εβραϊκά: ליגת העל, Ligat HaAl) είναι η κορυφαία εθνική ποδοσφαιρική κατηγορία στο Ισραήλ. Διεξάγεται από την οργάνωση Ισραηλινοί Σύνδεσμοι Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (IPFL) υπό την αιγίδα της Ισραηλινής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (IFA).
Νέα Κοτύλη Καστοριάς
Η Νέα Κοτύλη είναι ορεινός οικισμός του νομού Καστοριάς. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1450 μέτρων και βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού, στα Ανατολικά της κορυφής Πύργος (η υψηλότερη του όρους Βόιου), ΝΔ της πόλης της Καστοριάς. Ο οικισμός δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 από κατοίκους της Κοτύλης που εγκατέλειψαν το χωριό τους που είχε υποστεί σημαντικές καταστροφές κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και του Ελληνικού Εμφυλίου στις οποίες προστέθηκαν και κατολισθήσεις. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός το 1951.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισραήλ
Ξεκίνησε το 1932, 16 χρόνια πριν την ανεξαρτησία της χώρας, και ενώ ακόμα η περιοχή βρισκόταν κάτω από Βρετανικό έλεγχο. Τα περισσότερα πρωταθλήματα κατέχει η Μακάμπι Τελ Αβίβ η οποία έχει κατακτήσει 21 τίτλους και ακολουθεί η Μακάμπι Χάιφα με 15. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 οι ομάδες του Ισραήλ συμμετείχαν στις διοργανώσεις της Ασιατικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, αλλά από την δεκαετία του 1990 συμμετέχουν στις διοργανώσεις της UEFA.
Νέα Κοτύλη Καστοριάς
Πορεία του πληθυσμού:
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισραήλ
Τίτλοι ανά ομάδα
(1932-2022)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ισραήλ Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Campionato israeliano di calcio
Θεόδωρος Στάμος
Ο Θεόδωρος Στάμος (Theodoros Stamos, 31 Δεκεμβρίου 1922 - 2 Φεβρουαρίου 1997) ήταν ένας Ελληνοαμερικανός καλλιτέχνης. Ήταν ένας από τους νεότερους ζωγράφους της αυθεντικής ομάδας των αφηρημένων εξπρεσιονιστών ζωγράφων, τους αποκαλούμενους Οξύθυμους (Irascibles), που περιελάμβανε τους Τζάκσον Πόλοκ, Βίλεμ ντε Κούνινγκ και Μαρκ Ρόθκο. Η ύστερη του σταδιοδρομία επηρεάστηκε αρνητικά από την ανάμιξή του στην Υπόθεση Ρόθκο.
Βιογραφικό
Ο Στάμος ήταν ένας από τους αρχικούς και νεότερους ηλικιακά αφηρημένους εξπρεσιονιστές καλλιτέχνες που εργάζονταν στη Νέα Υόρκη τις δεκαετίες του '40 και '50. Γεννήθηκε στην περιοχή Λόουερ Ηστ Σάιντ του Μανχάταν σε οικογένεια Ελλήνων μεταναστών. Η μητέρα του ήταν από τη Σπάρτη και α πατέρας του είχε μεγαλώσει στη Λευκάδα. Ως έφηβος κέρδισε μια υποτροφία για την Αμερικανική Σχολή Καλλιτεχνών (American Artists School) όπου μελέτησε γλυπτική μαζί με τους Σάιμον Κένεντι κα Τζόζεφ Κόνζαλ. Ο δάσκαλος του Τζόζεφ Σόλμαν, μέλος της ομάδας των Δέκα (The Ten), έγινε ο μέντορας του. Με την προτροπή του Σόλμαν ο Στάμος επισκέφτηκε την επιδραστική γκαλερί του Άλφρεντ Στίγκλιτς An American Place Gallery, όπου ανακάλυψε τα έργα του Άρθουρ Ντόουβ και της Τζώρτζια Ο'Κηφ ανάμεσα σε άλλα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τέλη της δεκαετίας του '30 και αρχές αυτής του '40, ο Στάμος έκανε διάφορες μικροδουλειές όπως τυπογράφος, ανθοκόμος, πωλητής βιβλίων και για μια περίοδο έφτιαχνε καλούπια για καπέλα. Κατά τη διάρκεια μιας από αυτές τις δουλειές σε ένα κορνιζάδικο συνάντησε μέλη της ευρωπαϊκής αβάν-γκάρντ, περιλαμβανομένων των Αρσίλ Γκόρκι και Φερνάν Λεζέρ.
Το 1943, ενώ ο Στάμος ήταν 21, η επιφανής γκαλερίστα Μπέτυ Πάρσονς του διοργάνωσε μια ατομική έκθεση στη γκαλερί της, τη Wakefield Gallery and Bookshop. Η Πάρσονς έγινε σημαντική υποστηρίκτρια του και σύνδεσμος του με την καλλιτεχνική σκηνή της Νέας Υόρκης της εποχής. Ο Στάμος θα διοργάνωνε συχνά εκθέσεις μαζί της μέχρι το 1957. Στα μέσα της δεκαετίας του '40 είχε αρχίσει να καθιερώνεται. Το Μουσείο Γουίτνι διοργάνωνε εκθέσεις με έργα του κάθε χρόνο από το 1945 έως το 1951, ενώ έργα του εξέθεσε και το Ινστιτούτο Κάρνεγκι καθώς και το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο. Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης αγόρασε τον πίνακα του Sounds in the Rock (μετάφραση: ήχοι στο βράχο) το 1946 και ο Έντουαρντ Γουέιλς Ρουτ, που έγινε υποστηρικτής της καριέρας του Στάμου και ταυτόχρονα μαικήνας του Ινστιτούτου Μάνσον-Γουίλιαμς-Πρόκτορ, ξεκίνησε να αγοράζει πίνακες από τον καλλιτέχνη το 1945.
Οι πίνακες του καλλιτέχνη της δεκαετίας του '40 συνδύαζαν μουντά, γήινα χρώματα με βιομορφική εικονογραφία, υπαινισσόμενοι γεωλογικά σχήματα ή πρωτόλιες οργανικές μορφές. Αυτό συμπλέει με το ενδιαφέρον του Στάμου για τη φυσική ιστορία. Όπως παρατήρησε ο καλλιτέχνης Μπαρνέτ Νιούμαν στην παρουσίαση του για την έκθεση του Στάμου το 1947 στη Γκαλερί Μπέτυ Πάρσονς, «τα ιδεογραφήματα του συλλαμβάνουν τη στιγμή της τοτεμικής έλξης ανάμεσα στην πέτρα και το μανιτάρι, την καραβίδα και το φύκι. Επανακαθορίζει τη βουκολική εμπειρία ως συμμετοχή στην εσωτερική ζωή του φυσικού φαινομένου».
Κατά τα τέλη της δεκαετίας του '40 έγινε μέλος των Οξύθυμων Δεκαοκτώ, μιας ομάδας αφηρημένων ζωγράφων που ξεσηκώθηκαν ενάντια στην πολιτική του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης προς την αμερικάνικη ζωγραφική της δεκαετίας του '40 και πόζαραν για μια διάσημη φωτογραφία το 1950. Άλλα μέλη της ομάδας, η οποία θεωρείται ως η «πρώτη γενιά» των αφηρημένων εξπρεσιονιστών, ήταν οι Βίλεμ ντε Κούνινγκ, Άντολφ Γκότλιμπ, Αντ Ράινχαρντ, Γουίλιαμ Μπαζιώτης, Τζίμι Έρνστ, Τζάκσον Πόλοκ, Τζέιμς Μπρουκς, Κλίφορντ Στιλ, Ρόμπερτ Μαδεργουέλ, Μπράντλι Γουόκερ Τόμλιν, Μπαρνέτ Νιούμαν και Μαρκ Ρόθκο. Οι καλλιτέχνες αυτοί είναι μέλη της Σχολής της Νέας Υόρκης και αναφέρθηκαν περιπαικτικά ως Οι Οξύθυμοι σε ένα άρθρο του περιοδικού Life που περιλάμβανε και την περιώνυμη φωτογραφία της Νίνα Λιν.
Γύρω στο 1950 ο Στάμος ξεκίνησε να εξερευνά μια νέα προσέγγιση στην αφαίρεση. Εμπνευσμένος από την αισθητική της Νοτιοανατολικής Ασίας, δημιούργησε τη σειρά πινάκων του Tea House (μετάφραση: τεϊοποτείο), οι οποίοι χαρακτηρίζονται από απαλά σκιαγραφημένες γεωμετρικές μορφές ζωγραφισμένες με μια περιορισμένη γκάμα χρωμάτων και συχνά επικαλυμμένες από σκούρες καλλιγραφικές πινελιές. Αργότερα στη δεκαετία του '50 ο Στάμος εργάστηκε με συνθέσεις οι οποίες έγιναν προοδευτικά πιο αφαιρετικές και πιο απλοποιημένες. Εξερεύνησε τη χρήση στρωμάτων λεπτής βαφής προσεκτικά επεξεργασμένων ώστε να δημιουργούν την αίσθηση του βάθους στις ευρείες χρωματιστές του επιφάνειες.
Ο Στάμος ταξίδεψε ευρέως κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του. Το 1946 ταξίδεψε με τρένο στο Νέο Μεξικό και τη βορειοδυτική ακτή των ΗΠΑ. Το 1948 κι το '49 επισκέφτηκε την Ευρώπη, περιλαμβανομένης της Ελλάδας, και πιθανόν την Αίγυπτο. Τις επόμενες τέσσερεις δεκαετίες ταξίδεψε ευρέως και συχνά. Τα ταξίδια αυτά συνεισέφεραν στην ανάπτυξη της αισθητικής του και του προσέφεραν εναύσματα για το βαθύ ενδιαφέρον του για τις μορφές θρησκευτικότητας ανά τον κόσμο. Το 1962 ξεκίνησε πολλές μακρές σειρές πινάκων, μερικές απ'τις οποίες περιελάμβαναν υποσειρές. Στη σειρά Sun-Box (μετάφραση: ήλιος-κουτί) εξερεύνησε γωνιώδη γεωμετρικά σχήματα επάνω σε επίπεδες επιφάνειες. Μετά από το 1971 όλοι οι πίνακες του ήταν τμήματα της σειράς Infinity Field (μετάφραση: απειροστικό πεδίο). Οι αφαιρετικές αυτές ζωγραφιές χαρακτηρίζονται από ευρείες χρωματισμένες επιφάνειες διασχιζόμενες από λεπτές γραμμές ή σχήματα, και αποδίδουν μια διακριτική αίσθηση περισυλλογής.
Δίδαξε στο κολέγιο Black Mountain από το 1950 μέχρι το 1954 και από το 1955 μέχρι το 1975 δίδαξε στο Art Students League της Νέας Υόρκης και στη Σχολή Καλών Τεχνών Cunnington. Ένα χρόνο πριν από τον θάνατο του δώρισε 43 έργα του στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας. Είναι θαμμένος στη Λευκάδα.
Υπόθεση Ρόθκο
Ο Μαρκ Ρόθκο (Mark Rothko ή Markus Yakovlevich Rothkowitz) επέλεξε τον Στάμο, με τον οποίο συνδεόταν με φιλία, ως ένα από τα μέλη του ιδρύματος διαχείρισης της κληρονομιάς του, όμως αυτό οδήγησε στην εμπλοκή του Στάμου στην Υπόθεση Ρόθκο, ένα μεγάλο δικαστικό σκάνδαλο στον κόσμο της τέχνης.
Ένα χρόνο μετά την αυτοκτονία του Ρόθκο το 1970, η κόρη του μήνυσε τα μέλη του ιδρύματος, καθώς και τη Γκαλερί Μάρλμπορο, για κακοδιαχείριση και απάτη. Κατά τη διάρκεια δώδεκα χρόνων μηνύσεων και εφέσεων αποκαλύφθηκε πως πολλοί από τους πίνακες του ζωγράφου, οι οποίοι είχαν πωληθεί ή δοθεί για έκθεση από το ίδρυμα στη Γκαλερί Μάρλμπορο, είχαν πουληθεί σε εσκεμμένα χαμηλές τιμές σε καλούς πελάτες της γκαλερί, ενώ η γκαλερί κράταγε προμήθειες της τάξης του 50%, εξαιρετικά υψηλές σε σχέση με τη συνήθη προμήθεια για έναν καλλιτέχνη του διαμετρήματος του Ρόθκο που κυμαινόταν κανονικά στο 30%. Οι διαχειριστές εν τω μεταξύ μοιραζόντουσαν τα έσοδα από τις πωλήσεις στη Μάρλμπορο ως αμοιβή τους. Ο Στάμος ηθελημένα συμμετείχε σε αυτή τη συνωμοσία και επιπλέον άφησε την παλιά του γκαλερί, του Αντρέ Έμεριχ, για χάρη της Μάρλμπορο η οποία του προσέφερε ένα σημαντικά υψηλότερο συμβόλαιο. Οι κατηγορούμενοι βρέθηκαν ένοχοι και τους επιβλήθηκε συνολικό πρόστιμο $9 εκατομμυρίων. Ο Στάμος πλήρωσε το μερίδιο του από το πρόστιμο μεταφέροντας τα δικαιώματα του σπιτιού του στο Ίδρυμα Ρόθκο αλλά του επιτράπηκε να το κατοικεί όσο ζούσε. Ενώ η μήνυση συνέβαλε στο να γίνει ακόμα πιο γνωστός ο Ρόθκο, έβλαψε σημαντικά τη φήμη της γκαλερί και του Στάμου.
Ο Στάμος δεν ανέκαμψε ποτέ καλλιτεχνικά μετά την υπόθεση. Οι γκαλερί πρώτης γραμμής όπως αυτή του Έμεριχ δεν ήθελαν πλέον να τον εκπροσωπήσουν. Η έλλειψη της στήριξης τους κατέστησε τους συλλέκτες επιφυλακτικούς σχετικά με τη μεταπωλητική αξία του έργου του και οδήγησε στο να έχει καταταγεί η δουλειά του χαμηλά στη δεύτερη, ή και στην τρίτη κατηγορία των έργων του αφηρημένου εξπρεσιονισμού προς το τέλος της ζωής του.
Υστεροφημία
Έργα του Στάμου έχουν επιλέξει δύο Έλληνες πρωθυπουργοί για τη διακόσμηση του πρωθυπουργικού γραφείου στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Γιώργος Α. Παπανδρέου και ο Αλέξης Τσίπρας.
Σταθμός Καλλιθέας
Ο όρος Σταθμός Καλλιθέας μπορεί να αναφέρεται:
Κάρλος Οτ
Ο Κάρλος Οτ (Carlos Ott, γενν. 16 Οκτωβρίου 1946) είναι Ουρουγουανός αρχιτέκτονας, που κατοικεί στον Καναδά και άλλες χώρες. Διεθνώς γνωστός έγινε όταν η σχεδιαστική του πρόταση για τη νέα Όπερα της Βαστίλης στο Παρίσι κέρδισε το 1983 (μεταξύ 744 προτάσεων από όλο τον κόσμο) τον διεθνή διαγωνισμό. Σήμερα διατηρεί γραφεία στο Τορόντο, το Κεμπέκ, τη Σαγκάη, το Ντουμπάι και το Μοντεβιδέο.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Οτ γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο από γονείς γερμανικής καταγωγής. Απεφοίτησε από το Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου της Δημοκρατίας της Ουρουγουάης σε ηλικία 23 ετών. Δύο χρόνια αργότερα, το 1971, πήρε μια υποτροφία Φουλμπράιτ και πήγε να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης. Απεφοίτησε όμως με μεταπτυχιακό τίτλο Masters στην Αρχιτεκτονική και Αστικό Σχεδιασμό από το Πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις.
Σταδιοδρομία
Από το 1972 to 1974 εργάσθηκε ως αρχιτέκτονας για την εταιρεία Baldwin & Cheshire στο Μπράνσγουικ της Τζόρτζια και για την ARQUECO στο Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα. Το 1975 εγκαταστάθηκε στον Καναδά, όπου ήταν συμβεβλημένος αρχιτέκτονας έως το 1979 στη «Moffat, Moffat Kinoshita & Associates Architects» του Τορόντο και από το 1979 έως το 1983 στην Cadillac Fairview Corporation. Από το 1983 έως το 1993 συνεργάσθηκε με τη NORR Partnership Ltd, τη μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευών στον Καναδά, ως επικεφαλής του Τομέα Σχεδίου και Αρχιτεκτονικής. Υπό τη διεύθυνσή του σχεδιάσθηκαν και κατασκευάσθηκαν σημαντικά προγράμματα κατασκευών στον Καναδά και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπως: το Κτήριο του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου στην Οττάβα, το Simcoe Place στο Τορόντο, το μεικτής χρήσεως συγκρότημα του Σεΐχη Ταχνούν, τη Union National Bank και την Εθνική Τράπεζα του Ντουμπάι στο Ντουμπάι, όπως και τη Union National Bank στο Άμπου Ντάμπι.
Το 1983 ο Οτ κέρδισε τον διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για τη σχεδίαση της Όπερας της Βαστίλης στο Παρίσι. Για την ακρίβεια, επιλέχθηκε ως ένας από τους τρεις πρώτους μεταξύ 744 συμμετεχόντων από την κριτική επιτροπή και ύστερα το σχέδιό του προτιμήθηκε προσωπικά από τον πρόεδρο της Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν. Προκειμένου να επιβλέψει αυτό το υψηλής σημασίας έργο, ο Οτ μετακόμισε στο Παρίσι και οργάνωσε εκεί μία ομάδα. Το συγκεκριμένο έργο τού χάρισε διεθνή αναγνώριση και «του άνοιξε τις πόρτες» για πολλές χώρες.
Ο επόμενος σταθμός στη σταδιοδρομία του ήταν η νίκη στον διαγωνισμό για ένα εξαιρετικά προηγμένο νοσοκομείο στη Βαϊμάρη της Γερμανίας. Ακολούθησαν αρκετές άλλες αναλήψεις κατόπιν διαγωνισμών στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπως: η Εθνική Τράπεζα του Άμπου Ντάμπι (το κεντρικό κτήριο), το Etisalat Telecom & Administration Building (επίσης στο Άμπου Ντάμπι), το Πρόγραμμα Majid Al Futtaim στο Ντουμπάι, τα γραφεία του Al-Futtaim Group και το ξενοδοχείο Νέο Dubai Creek Hilton.
Το 1993 ο Κάρλος Οτ κέρδισε και αρκετούς διαγωνισμούς στην Ευρώπη, όπως τη Salle des Spectacles στο Μον-ντε-Μαρσάν της Γαλλίας και το κεντρικό κτήριο της Thomson στη Γενεύη.
Το 1992 ο αρχιτέκτονας επέστρεψε στην Ουρουγουάη για να ανοίξει ένα γραφείο που θα συμπλήρωνε τα άλλα γραφεία του στον κόσμο. Μέσα από αυτό εκτέλεσε σχέδια όπως: τον Διεθνή Αερολιμένα της Laguna del Sauce στην Πούντα ντελ Έστε, τον Διεθνή Αερολιμένα της Ουσουάια στην Αργεντινή, το Punta Shopping Centre στην Πούντα ντελ Έστε, τα νέα κεντρικά γραφεία-πύργο της κρατικής εταιρείας τηλεπικοινωνιών της Ουρουγουάης ANTEL, το Κτήριο της Libertad Plaza στο Μπουένος Άιρες, τον Διεθνή Αερολιμένα της Λίμνης Αρχεντίνο στο Ελ Καλαφάτε και άλλα.
Το 1997 προσκλήθηκε να συμμετάσχει στον διαγωνισμό για την Όπερα Jiang Su στο Ναντσίνγκ και κέρδισε και πάλι. Ως αποτέλεσμα, προσκλήθηκε σε πολύ σημαντικότερους διαγωνισμούς στην Κίνα, όπως για τη νέα Όπερα του Πεκίνου, και ανέλαβε το συμβόλαιο για το Εθνικό Μεγάλο Θέατρο του Χανγκτσόου, για δύο ακόμα θέατρα στην Κίνα και για το Κέντρο Τεχνών της Χενάν. Επιπλέον, μπροστά από το Μεγάλο Θέατρο του Χανγκτσόου αποφασίσθηκε να κατασκευάσει το Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο του Χανγκτσόου, που περιλαμβάνει ξενοδοχείο 5 αστέρων και άνω των 400 δωματίων.
Μετά το 2010 ο Οτ εργάσθηκε σε έργα και σε άλλες χώρες εκτός από τις προαναφερθείσες, όπως τις ΗΠΑ, τη Χιλή, το Περού, τη Δομινικανή Δημοκρατία, τον Παναμά, τη Σιγκαπούρη, την Ινδία, τη Σρι Λάνκα, τη Βραζιλία και τις Φιλιππίνες.
Βραβεύσεις
Το μοναδικό στιλ της αρχιτεκτονικής του Οτ έχει αναγνωρισθεί από πολλές χώρες με σημαντικά βραβεία, όπως τα: Arts et Lettres και Λεγεώνος της Τιμής (Γαλλία, 1986 και 1988 αντιστοίχως), Χρυσό Μετάλλιο Αρχιτεκτονικής της Ουρουγουάης (1990) και το Βραβείο «Βιτρούβιος» από το Μουσείο Καλών Τεχνών του Μπουένος Άιρες (1997).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Καναδοί αρχιτέκτονες
Ανδρόνικος Α΄ Γίδος
Ο Ανδρόνικος Α΄ Γίδος (ή Γίδων) υπήρξε Αυτοκράτορας της Τραπεζούντας (1222-1235). Διαδέχτηκε τον γαμπρό του Αλέξιο Α΄, τον ιδρυτή της αυτοκρατορίας, ως κηδεμόνας του νεαρού γιου του Ιωάννη Α΄ Μεγάλου Κομνηνού.
Ο Ανδρόνικος Α΄ ανέλαβε το θρόνο σε μια περίοδο που η Τραπεζούντα ήταν υποτελής στους Σελτζούκους του Ικονίου, ύστερα από μια συνθήκη που είχε αναγκαστεί να υπογράψει ο προκάτοχός του. Ωστόσο αναφέρεται ότι, όταν το 1224 ο Σελτζούκος διοικητής της Σινώπης αιχμαλώτισε και λεηλάτησε ένα πλοίο της Τραπεζούντας, ο Ανδρόνικος Α΄ επιτέθηκε εναντίον του τουρκικού στόλου, τον καταναυμάχησε και λεηλάτησε τα περίχωρα της Σινώπης. Στη συνέχεια νίκησε και αιχμαλώτισε στη μάχη του Χορτοκοπίου τον Σελτζούκο σουλτάνο Αλαεντίν Καϊκουμπάντ Α΄, ο οποίος για να πετύχει την απελευθέρωσή του, απάλλαξε την Τραπεζούντα από το φόρο υποτέλειας που του κατέβαλλε.
Στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Ανδρονίκου Α΄ οι Τραπεζούντιοι συμμάχησαν με τους Μογγόλους της Περσίας, αλλά όταν οι τελευταίοι ηττήθηκαν από τους Σελτζούκους, ο Ανδρόνικος Α΄ έγινε πάλι φόρου υποτελής των σουλτάνων του Ικονίου.
Πέθανε το 1236 και ετάφη στην Παναγία Χρυσοκέφαλο.
Νομίσματα
Έκοψε χάλκινα τραχέα: στη μία όψη ο αυτοκράτωρ όρθιος. Επιγραφή: ΑΝΔΡΟΝΙΚΟC Ο ΓΙΔΩΝ. Στην άλλη η Θεοτόκος ένθρονη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Βονόρτας
Το όνομα / ονομασία Βονόρτας μπορεί να αναφέρεται:
Γεώργιος Καρασταμάτης
Ο Άγιος Γεώργιος Καρασταμάτης ήταν Έλληνας Μικρασιάτης ιερέας, ο οποίος μαρτύρησε κατά τα γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Βιογραφία
Στον πρώτο διωγμό του ελληνικού στοιχείου κατά τα έτη 1914-1919 αναγκάστηκε να καταφύγει μαζί με την οικογένεια του στην Ελλάδα, πιθανώς στη Χίο όπως και οι περισσότεροι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής.
Αγιοκατάταξη
Ειδικότερα ο άγιος Γεώργιος ο Καρασταμάτης, τιμάται στις 4 Σεπτεμβρίου, ημέρα του μαρτυρίου του, ιδιαίτερα στη Σκιάθο όπου πολλοί Μικρασιάτες από την Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ αλλά και συγγενείς του εγκαταστάθηκαν μετά την Καταστροφή. Στη Σκιάθο υπάρχει ναΰδριο στη μνήμη του, στα θεμέλια του οποίου τέθηκε χώμα από το σημείο που βρισκόταν ο Ναός των Αγίων Τεσσαράκοντα μαρτύρων στην Αγία Παρασκευή Τσεσμέ της Μικράς Ασίας.
Παραπομπές
Γεώργιος Καρασταμάτης Κατηγορία:Θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων Κατηγορία:Νεομάρτυρες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία
Κάτω Αντικέρι Αμοργού
Το Κάτω Αντικέρι ή Δρίμα είναι νησίδα των Κυκλάδων. Η έκτασή του είναι 1,079 τ.χλμ.. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Αμοργού και χωρίζεται από το νησί Άνω Αντικέρι με έναν στενό πορθμό. Στην απογράφη του 2011, είχε πληθυσμό 2 ατόμων.
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αμοργού
Κατολίσθηση
Η κατολίσθηση είναι φυσική καταστροφή στην οποία συμβαίνει επικίνδυνη ολίσθηση, η οποία περιλαμβάνει τα πραγματικά στοιχεία του εδάφους, συμπεριλαμβανομένων βράχων, δέντρων, χώματος και γενικότερα οποιουδήποτε συστατικού μπορεί να παρασυρθεί.
Η εκδήλωση κατολισθητικών φαινομένων αποτελεί απόρροια ελλιπούς ευστάθειας των πρανών έναντι στατικών και σεισμικών φορτίων. Ένα πρανές μπορεί να αστοχήσει υπό την επίδραση γεωλογικών, μορφολογικών, φυσικών ή ανθρωπογενών παραγόντων, όπως είναι οι βροχοπτώσεις (η πιο συχνή αιτία), οι σεισμοί, οι ηφαιστειακές εκρήξεις ή μια γενική αστάθεια του εδάφους.
Η κατολίσθηση λάσπης ή λασπολίσθηση είναι μία ιδιαίτερη κατηγορία κατολισθήσεων, κατά τις οποίες οι έντονες βροχοπτώσεις αναγκάζουν το χαλαρό έδαφος μιας απότομης πλαγιάς να καταρρεύσει και να ολισθήσει προς τα κάτω.
Το μέγεθος των κατολισθήσεων ποικίλλει, όμως πρόκειται για κινήσεις με μεγάλες ποσότητες υλικού, ικανές να προκαλέσουν καταστροφές όπως αποκλεισμός δρόμων μέχρι απώλεια ανθρώπινων ζωών. Συνήθως μια κατολίσθηση διαρκεί από ένα μέχρι δύο λεπτά, ενώ μερικές φορές η ταχύτητα των μετακινούμενων μαζών φτάνει τα 60 με 150 μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Πηγές
Κατηγορία:Φυσικές καταστροφές
Μέθοδος Σούλτσε
Η μέθοδος Σούλτσε είναι σύστημα ψηφοφορίας που αναπτύχθηκε το 1997 από τον Μάρκους Σούλτσε και που επιλέγει έναν μοναδικό νικητή με τη χρήση ψήφων που εκφράζουν προτιμήσεις. Η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης για τη δημιουργία μιας ταξινομημένης λίστας από νικητές.
Αν υπάρχει υποψήφιος που προτιμάται κατά ζεύγος από τους άλλους υποψηφίους, όταν συγκριθεί με κάθε άλλον διαδοχικά, η μέθοδος Σούλτσε εξασφαλίζει ότι θα νικήσει αυτός. Εξαιτίας της ιδιότητας αυτής, η μέθοδος Σούλτσε είναι εξ ορισμού μια μέθοδος Κοντορσέ.
Σήμερα η μέθοδος Σούλτσε είναι η πιο ευρέως χρησιμοποιημένη μέθοδος Κοντορσέ. Η μέθοδος Σούλτσε χρησιμοποιείται μεταξύ άλλων από το ίδρυμα Wikimedia, την κοινότητα του Gentoo και του Debian Linux, και τη μη κερδοσκοπική οργάνωση Software in the Public Interest. Πολλές διαφορετικές ευρετικές μέθοδοι για τη μέθοδο Σούλτσε έχουν προταθεί. Οι πιο σημαντικές ευρετικές είναι η ευρετική του μονοπατιού και η ευρετική συνόλου Σβαρτς που περιγράφονται παρακάτω. Όλες οι ευρετικές μέθοδοι βρίσκουν τον ίδιο νικητή και διαφέρουν μόνο στις λεπτομέρειες της υπολογιστικής διαδικασίας για το καθορισμό αυτού του νικητή.
Η ευρετική μέθοδος μονοπατιού
150px|right|thumb|Δείγμα ενός ψηφοδελτίου με μέθοδο Σούλτσε
Κατά τη μέθοδο Σούλτσε (καθώς και κατά άλλες μεθόδους ψηφοφορίας κατά προτίμηση με μοναδικό νικητή), κάθε ψηφοδέλτιο περιέχει έναν πλήρη κατάλογο όλων των υποψηφίων, και ο ψηφοφόρος βαθμολογεί τα μέλη του καταλόγου ανάλογα με τις προτιμήσεις του. Σύμφωνα με μια συχνή διάταξη ψηφοδελτίου (όπως στην εικόνα δεξιά), χρησιμοποιούνται αριθμοί σε αύξουσα σειρά, και ο χρήστης βάζει '1' δίπλα στον προτιμότερο υποψήφιο, '2' δίπλα στον δεύτερο πιο προτιμότερο, κ.ο.κ. Οι ψηφοφόροι μπορούν να δώσουν την ίδια προτίμηση σε περισσότερους από έναν υποψηφίους και επιτρέπεται επίσης να μη βαθμολογήσουν μερικούς υποψήφιους. Όταν ένας ψηφοφόρος δεν βαθμολογεί όλους τους υποψηφίους, υποτίθεται ότι αυτός ο ψηφοφόρος αυστηρά προτιμά όλους τους βαθμολογημένους υποψηφίους παρά όλους τους μη βαθμολογημένους και ότι αυτός ο ψηφοφόρος αδιαφορεί ως προς την ταξινόμηση όλων των μη βαθμολογημένων υποψηφίων.
Διαδικασία
Έστω d[V,W] ο αριθμός ψηφοφόρων που αυστηρά προτιμούν τον υποψήφιο V παρά τον υποψήφιο W.
Η p[A,B], η δύναμη του πιο δυνατού μονοπατιού από τον υποψήφιο A στον υποψήφιο B, είναι η μεγαλύτερη τιμή ώστε να υπάρχει ένα μονοπάτι από τον υποψήφιο A στον υποψήφιο B με εκείνη τη δύναμη. Αν δεν υπάρχει κανένα μονοπάτι από τον υποψήφιο A στον υποψήφιο B, τότε p[A,B] : = 0.
Ο υποψήφιος D είναι καλύτερος από τον υποψήφιο E αν και μόνο αν p[D,E] > p[E,D].
Ο υποψήφιος D είναι πιθανός νικητής αν και μόνο αν p[D,E] ≥ p[E,D] για κάθε άλλον υποψήφιο E.
Υλοποίηση
Έστω C ο αριθμός υποψηφίων. Τότε οι δυνάμεις των πιο δυνατών μονοπατιών υπολογίζονται με τον αλγόριθμο Φλόιντ-Γουάρσαλ.
Είσοδος: το d[i,j] είναι ο αριθμός ψηφοφόρων που αυστηρά προτιμούν τον υποψήφιο i παρά τον υποψήφιο j.
Έξοδος: Ο υποψήφιος i είναι πιθανός νικητής αν και μόνο αν "winner[i] = true".
1 for i : = 1 to C 2 begin 3   for j : = 1 to C 4   begin 5      if ( i ≠ j ) then 6      begin 7         if ( d[i,j] > d[j,i] ) then 8         begin 9            p[i,j] : = d[i,j] 10         end 11         else 12         begin 13            p[i,j] : = 0 14         end 15      end 16   end 17 end 18 19 for i : = 1 to C 20 begin 21   for j : = 1 to C 22   begin 23      if ( i ≠ j ) then 24      begin 25         for k : = 1 to C 26         begin 27            if ( i ≠ k ) then 28            begin 29               if ( j ≠ k ) then 30               begin 31                  p[j,k] : = max { p[j,k]; min { p[j,i]; p[i,k] } } 32               end 33            end 34         end 35      end 36   end 37 end 38 39 for i : = 1 to C 40 begin 41   winner[i] : = true 42 end 43 44 for i : = 1 to C 45 begin 46   for j : = 1 to C 47   begin 48      if ( i ≠ j ) then 49      begin 50         if ( p[j,i] > p[i,j] ) then 51         begin 52            winner[i] : = false 53         end 54      end 55   end 56 end
Παράδειγμα 1
Παράδειγμα (45 ψηφοφόροι; 5 υποψήφιοι):
Οι κρίσιμες ήττες των πιο δυνατών μονοπατιών είναι υπογεγραμμένες.
Ο υποψήφιος E είναι πιθανός νικητής γιατί p[E,X] ≥ p[X,E] για κάθε άλλον υποψήφιο X.
Το σύνολο Σβαρτς
Το σύνολο Σβαρτς, όπως χρησιμοποιείται στη μέθοδο Σούλτσε, ορίζεται ως εξής:
Διαδικασία
Οι ψηφοφόροι ρίχνουν την ψήφο τους βαθμολογώντας τους υποψηφίους ανάλογα με τις προτιμήσεις τους, όπως σε κάθε άλλη εκλογή Κοντορσέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογικά συστήματα Κατηγορία:Debian
Σομαλία, ξύπνα
Το "Σομαλία, Ξύπνα" ή "Soomaaliyeey toosoo" ήταν ο εθνικός ύμνος της Σομαλίας από το 2000 ως το 2012. Καθιερώθηκε από την προσωρινή ομοσπονδιακή κυβέρνηση το 2000. Επιλέχθηκε να αντικαταστήσει τον ορχηστρικό ύμνο που είχε συνθέσει ο Τζουζέππε Μπλανκ και ο οποίος χρησιμοποιούνταν από το 1960. Τον Αύγουστο του 2012, αντικαταστάθηκε, ως εθνικός ύμνος, από τον ύμνο Qolobaa Calankeed.
Το τραγούδι "Soomaaliyeey toosoo" ανάγεται χρονικά στη δεκαετία του ' 40 και είναι πολύ γνωστό. Κατά την κυβέρνηση της Σομαλίας, γράφτηκε από τον Αλί Μάιρ Αγουάλε, το 1947. Άλλες πηγές κάνουν λόγο για συνδημιουργία του ύμνου από τον Αγουάλε και το Γιουσούφ Χατζί Αντάν. γύρω στη δεκαετία του '40.
Τραγουδήθηκε για να εορταστεί η ημέρα της ανεξαρτησίας, στις 1 Ιουλίου 1960 και σήμερα ψάλλεται ακόμα και από μικρά παιδιά κάθε πρωί στα σχολεία.
Στίχοι
Ρεφρέν:
Ελληνική μετάφραση
Ρεφρέν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σομαλίας
Εδουάρδος Η΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
Ο Εδουάρδος Η΄ (αγγλικά: Edward VIII, 23 Ιουνίου 1894 - 28 Μαΐου 1972), γνωστός αργότερα ως Εδουάρδος, Δούκας του Ουίνδσορ, ήταν Βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου και των κτήσεων της Βρετανικής Κοινοπολιτείας και Αυτοκράτορας των Ινδιών, από τον Ιανουάριο έως την παραίτησή του, τον Δεκέμβριο του 1936.
Ήταν αδερφός του Γεωργίου ΣΤ΄ και θείος της Ελισάβετ Β΄.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Εδουάρδος Αλβέρτος Χριστιανός Γεώργιος Ανδρέας Πατρίκιος Δαβίδ (αγγλικά: Edward Albert Christian George Andrew Patrick David) γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1894 στην Αγροικία Ουάιτ του Ρίτσμοντ Παρκ στο Σάρρεϋ της Αγγλίας, και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου, Δούκα της Υόρκης (μετέπειτα Γεωργίου Ε΄), και της Μαρίας του Τεκ, Δούκισσας της Υόρκης. Η βάπτισή του έγινε στο Πράσινο Δωμάτιο Ζωγραφικής στην Οικία Ουάιτ στις 16 Ιουλίου 1894 από τον Αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ, Έντουαρντ Ουάιτ Μπένσον.
Ονομάσθηκε Εδουάρδος προς τιμήν του αείμνηστου θείου του Αλβέρτου Βίκτωρα, ο οποίος ήταν γνωστός στην οικογένειά του ως "Έντυ", Αλβέρτος προς τιμήν του Πρίγκιπα Αλβέρτου (προ-παππούς από την πλευρά του παππού του), Χριστιανός προς τιμήν του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας (προ-παππούς από την πλευρά της γιαγιάς του) και τα τελευταία τέσσερα ονόματα - Γεώργιος, Ανδρέας, Πατρίκιος και Δαβίδ - προέρχονταν από τους Αγίους Προστάτες της Αγγλίας, της Σκωτίας, της Ιρλανδίας και της Ουαλίας αντίστοιχα. Ήταν πάντα γνωστός στην οικογένειά του και τους στενούς φίλους του με το τελευταίο του όνομα, Δαβίδ.
Παρακολούθησε μαθήματα σε ναυτικό κολλέγιο στην Οξφόρδη και το 1911 έγινε Πρίγκιπας της Ουαλίας. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως αξιωματικός στη Γαλλία, την Ιταλία και την Αίγυπτο. Τη χρονική περίοδο 1916-1936 πραγματοποίησε πολλά ταξίδια ανά τον κόσμο.
Άνοδος στον θρόνο
Ανήλθε στον θρόνο στις 20 Ιανουαρίου 1936 μετά τον θάνατο του πατέρα του. Ο Εδουάρδος ήταν αρκετά δημοφιλής στον λαό της Μεγάλης Βρετανίας μέχρι που στις 16 Νοεμβρίου ανακοίνωσε στον πρωθυπουργό Στάνλεϋ Μπόλντουιν την πρόθεσή του να παντρευτεί την Αμερικανίδα Ουώλλις Σίμπσον, δύο φορές διαζευγμένη. Στην κατ' ιδίαν συνάντησή τους στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ ο Άγγλος πρωθυπουργός προειδοποίησε ότι η Σίμπσον δεν θα γινόταν δεκτή από την αγγλική κοινωνία και ότι αφού θα γινόταν βασίλισσά τους θα έπρεπε η επιλογή του λαού να είναι σεβαστή. Στις 11 Δεκεμβρίου ο Εδουάρδος Η΄, προκειμένου να αποφύγει μια επικείμενη παραίτηση της κυβέρνησης, ανακοίνωσε την παραίτησή του ενώπιον του αγγλικού λαού και εξήγησε τους λόγους που τον ανάγκασαν σε αυτήν. Στον θρόνο τον διαδέχθηκε ο αδερφός του, Γεώργιος ΣΤ΄. Στον ίδιο δόθηκε ο τίτλος του Δούκα του Ουίνδσορ.
Μετά την παραίτηση
Μετά την παραίτησή του έφυγε από τη χώρα και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου και παντρεύτηκε τη Σίμπσον. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατέφυγε στη Λισαβόνα, ενώ λίγο αργότερα διορίστηκε διοικητής στις Μπαχάμες. Μετά το τέλος του πολέμου επέστρεψε στην Πόλη του Φωτός. Θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως ο Εδουάρδος θαύμαζε και εκτιμούσε τον Χίτλερ ο οποίος και τον προόριζε για μονάρχη της Αγγλίας, μετά από ενδεχόμενη επιτυχή για τους Ναζί κατάληξη του σχεδίου Θαλάσσιος Λέων.
Απεβίωσε από καρκίνο του πνεύμονα, εξαιτίας του πάθους του στο κάπνισμα, στις 28 Μαΐου 1972 στο Παρίσι, και ενταφιάστηκε στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Δεν απέκτησε απογόνους. Ανιψιά του ήταν η Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.