cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλιά Πόλη της Κρακοβίας
Ξένη κυριαρχία
Το 1876, ο Πρίγκιπας Βουαντίσουαφ Τσαρτορίσκι παραχώρησε στην πόλη μερικές από τις καλλιτεχνικές και πατριωτικές συλλογές του. Τρία χρόνια αργότερα, ιδρύθηκε το Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας. Η Κρακοβία έγινε το κέντρο μουσειολογίας στην Πολωνία. Διάσημοι καλλιτέχνες, όπως ο Γιαν Ματέικο και ο Στανίσουαφ Βισπιάνσκι, εργάστηκαν στην Παλιά Πόλη, η οποία ήταν επίσης ο τόπος όπου γεννήθηκαν πολυάριθμα κινήματα πολιτικής ανεξαρτησίας.
Πολεμική περίοδος
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1939, οι γερμανικές δυνάμεις εισήλθαν στην Κρακοβία. Η πόλη έγινε η πρωτεύουσα του Γενικού Κυβερνείου. Ξεκίνησε η καταπίεση των Εβραίων και δημιουργήθηκε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Πλάζοφ. Η Παλιά Πόλη λεηλατήθηκε και πολλά έργα τέχνης εκλάπησαν. Μουσεία, σχολεία και θέατρα έκλεισαν. Συνελήφθησαν καθηγητές. Οι εβραϊκές συναγωγές καταστράφηκαν, λεηλατήθηκαν από τελετουργικά αντικείμενα και μετατράπηκαν σε αποθήκες πυρομαχικών, πυροσβεστικού εξοπλισμού και γενικών ναζιστικών αποθηκευτικών χώρων.
Στις 18 Ιανουαρίου 1945, οι σοβιετικές δυνάμεις του 2ου Ουκρανικού Μετώπου, υπό τη διοίκηση του Στρατάρχη Ιβάν Κόνιεφ, εισήλθαν στην Κρακοβία και ανάγκασαν τον γερμανικό στρατό να αποσυρθεί. Η Κρακοβία εμφανίστηκε ως πόλη στη νεοσύστατη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας.
Η Παλιά Πόλη σήμερα
Σήμερα, η Παλιά Πόλη προσελκύει επισκέπτες από όλο τον κόσμο. Το ιστορικό κέντρο είναι ένα από τα 14 μέρη στην Πολωνία που περιλαμβάνονται στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός της Παλιάς Πόλης έχει επιβιώσει από πολλούς κατακλυσμούς του παρελθόντος και έχει διατηρήσει την αρχική μορφή που καθιερώθηκε στα μεσαιωνικά χρόνια.
Καθ΄ όλη τη διάρκεια της χρονιάς η Παλιά Πόλη είναι ζωντανή και γεμάτη κόσμο. Υπάρχουν πολλοί τουρίστες, ακούραστοι ανθοπώλες και παρατεταγμένες άμαξες με άλογα που περιμένουν να κάνουν μια βόλτα. Ο τόπος είναι πάντα ζωντανός, ιδιαίτερα μέσα και γύρω από την Κεντρική Πλατεία Αγοράς, μια από τις μεγαλύτερες πλατείες στην Ευρώπη, η οποία δημιουργήθηκε όταν δόθηκαν στην πόλη δικαιώματα του Μαγδεβούργου το 1257. Τουριστικά αξιοθέατα, όπως ο Πύργος του Δημαρχείου, το Σουκιενίτσε (επίσης γνωστό ως το Αίθουσα Υφασμάτων), παλιές οικίες με ωραία καταστήματα και το Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς, βρίσκονται όλα εκεί. Όταν κάποιος βρίσκεται κοντά στο μνημείο, μπορεί κανείς να ακούσει το Κάλεσμα της Αγία Μαρίας (Hejnał mariacki), το οποίο παίζεται κάθε ώρα από τον ψηλότερο πύργο της Εκκλησίας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Τα κρακοβιανά ομπβαζάνεκ (Obwarzanki krakowskie), ή στριμμένα ψωμιά σε σχήμα δαχτυλιδιού, είναι αναμφίβολα σύμβολο της Κρακοβίας. Στην πλατεία υπάρχει ένας πωλητής obwarzanki κάθε λίγα βήματα. Τα παραδοσιακά obwarzanki πασπαλίζονται με παπαρουνόσπορους. Σήμερα, οι πωλητές προσφέρουν μια μεγάλη ποικιλία από αυτά. Εκτός από τον παπαρουνόσπορο, υπάρχουν επίσης με σουσάμι, αλίτη και ακόμη και με πασπάλισμα πίτσας.
Πολλοί μύθοι ισχυρίζονται ότι εξηγούν την παρουσία πολλών περιστεριών στην Κεντρική Πλατεία. Σύμφωνα με έναν μύθο, ο Ερρίκος Δ΄ ο Ενάρετος, ο οποίος προσπάθησε να αναλάβει την Επαρχία Γερουσίας κατά την περίοδο της περιφερειακής διάλυσης της Πολωνίας, προσπάθησε να πάει στη Ρώμη με οικονομικές προσφορές προκειμένου να λάβει την έγκριση του Πάπα για τη στέψη του. Ωστόσο, μια συγκεκριμένη μάγισσα μετέτρεψε τους ιππότες του σε περιστέρια. Έβγαλαν μερικά βότσαλα από τους τοίχους της εκκλησίας της Αγίας Μαρίας, τα οποία στη συνέχεια έγιναν χρυσάφι. Με αυτά τα πλούτη ο πρίγκιπας ξεκίνησε για το Βατικανό, αλλά ενώ ήταν καθ΄ οδόν έχασε τα πάντα και δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει στον προορισμό του. Επέστρεψε στην Κρακοβία. Κανένας από τους ιππότες του δεν απέκτησε ποτέ ανθρώπινη μορφή.
Αρχιτεκτονικά μνημεία
Η συνοικία της Παλιάς Πόλης της Κρακοβίας φιλοξενεί περίπου έξι χιλιάδες ιστορικούς χώρους και περισσότερα από δύο εκατομμύρια έργα τέχνης. Η πλούσια ποικιλία της ιστορικής αρχιτεκτονικής περιλαμβάνει αναγεννησιακά, μπαρόκ και γοτθικά κτίρια. Τα παλάτια, οι εκκλησίες, τα θέατρα και τα αρχοντικά της Κρακοβίας εμφανίζουν μεγάλη ποικιλία χρωμάτων, αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες, υαλογραφίες, πίνακες, γλυπτά και έπιπλα.
Μουσεία και θέατρα
Πολλά διάσημα σημεία ενδιαφέροντος στην Παλιά Πόλη, με συνεχή ροή επισκεπτών, περιλαμβάνουν γκαλερί καθώς και τμήματα του Εθνικού Μουσείου της Κρακοβίας, όπως το Μουσείο Σουκιενίτσε, η Έπαυλη του Γιαν Ματέικο, το Μουσείο Στανίσουαφ Βισπιάνσκι στην οδό Στσεπάνσκα 11, το Μουσείο Τσαρτορίσκι στην οδό Αγίας Άννας 19, καθώς και το Ιστορικό Μουσείο της Κρακοβίας με τα τμήματα του: το Παρατηρητήριο, το Σπίτι κάτω από τον Σταυρό που στεγάζει το Μουσείο Ιστορίας του Θεάτρου, το Σπίτι της Ιππολύτης, τον Πύργο του Δημαρχείου, το Αρχιεπισκοπικό Μουσείο και το Αρχαιολογικό Μουσείο. Υπάρχουν επίσης: το Μουσείο Φαρμακείου, το Collegium Modicum στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, το Μουσείο Παλαιού Θεάτρου και το περίφημο Collegium Maius του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου, συμπεριλαμβανομένου του Παλατιού του Επισκόπου Έραζμ Τσιόουεκ (στην οδό Κανονίτσνα). Δύο μεγάλα θέατρα βρίσκονται επίσης εκεί: το Παλιό Θέατρο και το πιο διάσημο, Θέατρο Γιούλιους Σουοβάτσκι.
Εκκλησίες
Ο εκτεταμένος κατάλογος των καθολικών εκκλησιών στην Παλιά Πόλη περιλαμβάνει: την Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα, την Εκκλησία της Αγίας Άννας, την Εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας, την Εκκλησία και Μονή των Φραγκισκανών, την Εκκλησία του Αγίου Ιουλίου, την Εκκλησία των Αγίων Ιωάννη του Βαπτιστή και Ιωάννη του Ευαγγελιστή, την Μεταρρυθμιστική Εκκλησία του Αγίου Καζίμιρ, την Εκκλησία της Παναγίας του Χιονιού, την Εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου, την Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, της Εκκλησία του Αγίου Μάρκου, την Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου, την Εκκλησία του Αγίου Θωμά, την Εκκλησία της Αγίας Τριάδας (Δομινικανή Εκκλησία) και την Εκκλησία του Αγίου Αδαλβέρτου.
Γλυπτά
Η συνοικία της Παλιάς Πόλης διαθέτει πληθώρα χάλκινων αγαλμάτων και μαρμάρινων μνημείων. Το πιο εξέχων είναι το Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς που βρίσκεται στην Κεντρική Αγορά μεταξύ της Εκκλησίας της Παναγίας και της ανατολικής πλευράς του Σουκιενίτσε. Αποκαλύφθηκε για την εκατονταετηρίδα της γέννησης του Άνταμ Μιτσκιέβιτς. Ο ποιητής περιβάλλεται από τέσσερις χαμηλότερες ομάδες που συμβολίζουν: την Πατρίδα, δηλ Πολωνία (από το πρόσωπο του μνημείου), την Επιστήμη - ένας γέρος με ένα αγόρι (από την πλευρά της οδού Φλοριάνσκα), την Ποίηση (από την πλευρά της Εκκλησίας του Αγίου Αδαλβέρτου) και τον Πατριωτισμό και την Αξία (απέναντι από το Σουκιένιτσε). Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον Τεόντορ Ρίγκιερ, καλουπώθηκε στη Ρώμη και παρουσιάστηκε εθιμοτυπικά στις 16 Ιουνίου 1898. Αποτελεί βασικό μέρος του πανοράματος της Πλατείας Αγοράς και μέρος συναντήσεων για πολλούς νέους.
Άλλα γνωστά μνημεία περιλαμβάνουν το μνημείο που τιμά τον ποιητή Γιούζεφ Μπόχνταν Ζαλέσκι στην οδό Μπαστόβα, όπου εμφανίζεται μια άρπτισσα με ένα αγόρι οδηγό, κατασκευασμένο το 1886 από τον Πίους Βελόνσκι, το μνημείο των Γιαγκέλο και Γιαντβίγκα στο Πάρκο Πλάντι, κατασκευασμένο από τον Τόμας Όσκαρ Σοσνόφσκι και ανεγερμένο το 1886 για τον εορτασμό της πεντηκονταετίας της Ένωσης μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας και το Μνημείο της Λίλια Βενέντα στο Πάρκο Πλάντι, που ανεγέρθηκε για να τιμήσει τον ποιητή Γιούλιους Σουοβάτσκι, το οποίο δείχνει έναν χαρακτήρα από το δράμα του ποιητή που παίζει άρπα, φτιαγμένο από τον Άλφρεντ Ντάουν το 1884. Απέναντι από το Παλάτι της Τέχνης βρίσκεται το Μνημείο του Άρτουρ Γκρότγκερ, κατασκευασμένο από τον Βάτσουαφ Σιμανόφσκι το 1901. Το μνημείο του Πιοτρ Σκσινέτσκι βρίσκεται μπροστά από την καφετέρια Vis-á-vis στην Κεντρική Πλατεία Αγοράς. Το Μνημείο του Γιούζεφ Ντιτλ στην Πλατεία των Αγίων Πάντων κατασκευάστηκε από τον Ξαβέρι Ντουνικόφσκι το 1938 και ανεγέρθηκε προς τιμήν του πρώτου προέδρου της Κρακοβίας. Το Μνημείο του Αλεξάντερ Φρέντρο βρίσκεται μπροστά από το Θέατρο Γιούλιους Σουοβάτσκι, κοντά στο Πάρκο Πλάντι. Κατασκευάστηκε από τον Τσίπριαν Γκοντέμπσκι το 1900.
Κατά μήκος του Πάρκου Πλάντι - κοντά στο Collegium Novum - βρίσκεται το μνημείο του αστρονόμου Νικόλαου Κοπέρνικου, που τον αναπαριστάνει ως καθιερωμένο ακαδημαϊκό. Κατασκευάστηκε από τον Γκοντέμπσκι το 1900. Το Μνημείο Γκραζίνα στο Πάρκο Πλάντι παρουσιάζει χαρακτήρες από το μυθιστόρημα του Άνταμ Μιτσκιέβιτς με τίτλο «Grażyna» (Grażyna και Litawor). Κατασκευάστηκε από τον Άλφρεντ Ντάουν το 1884. Το Μνημείο του Φλόριαν Στρασέφσκι, επίσης στο Πάρκο Πλάντι, είναι ένας οβελίσκος που ανεγέρθηκε προς τιμήν του συνιδρυτή του Πάρκου και κατασκευάστηκε από τον Έντβαρντ Στέχλικ το 1874. Η προτομή του κωμικού συγγραφέα Μίχαου Μπαουούτσκι από τον Ταντέους Μπουοτνίτσκι το 1911 βρίσκεται πίσω από το Θέατρο Γιούλιους Σουοβάτσκι. Το ταφικό μνημείο των Σοβιετικών Στρατιωτών που βρισκόταν κοντά στο Παρατηρητήριο μέχρι το 1997 μεταφέρθηκε αργότερα στο κοιμητήριο Ρακοβίτσκι. Το Μνημείο των Άγνωστων Στρατιωτών που έπεσαν κατά την απελευθέρωση της Κρακοβίας το 1945 κατασκευάστηκε από τον Κάρολ Μούσκιετ και τον Μάρτσιν Μπουκόφσκι το 1945. Το γλυπτό με τίτλο «Πολώνια», κοντά στην Εκκλησία των Φραγκισκανών, παρουσιάζει μια μητέρα που κρατάει ένα μωρό στην αγκαλιά της, με νυφίτσα και δύο σκυλιά. Κατασκευάστηκε από τον Γενοβέφα Νόβακτο 1968. Το Μνημείο του Ταντέους Μπόι-Ζελένσκι, φίλου του Στανίσουαφ Βισπιάνσκι, βρίσκεται κοντά στην έξοδο από την οδό Ποσέλσκα. Κατασκευάστηκε από τον Έντβαρντ Κζακ το 1980. Το μνημείο του Καρδινάλιου Άνταμ Στέφαν Σαπιέχα βρίσκεται μπροστά από την εκκλησία των Αγίων Φραγκισκανών. Κατασκευάστηκε από το σχέδιο του Αούγκουστ Ζαμόισκι το 1976. Το Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο από τους Λεόναρντ Μαρκόνι και Αντόνι Πόπιελ βρίσκεται στο Βάβελ. Εκμαγεύτηκε χάλκινο το 1900 και ανεγέρθηκε γύρω στο 1920 από τη νεοσύστατη Κοινωνία του Ταντέους Κοτσιούσκο για να γιορτάσει την επιστροφή της ανεξαρτησίας της Πολωνίας. Το νέο γλυπτό «Eros Bendato» του Ίγκορ Μιτόραϊ βρίσκεται στην Κεντρική Πλατεία Αγοράς, κοντά στον Πύργο του Δημαρχείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες της Κρακοβίας Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κρακοβία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορικές συνοικίες στην Πολωνία
Ακόντιο
μικρογραφία| Άνθρωπος με ασπίδα που ρίχνει ακόντιο μικρογραφία| Ακοντιστής. Χάλκινο, λακωνικό στυλ, τρίτο τέταρτο του 6ου αιώνα π.Χ Το ακόντιο είναι ελαφρύ δόρυ που σχεδιάστηκε κυρίως για ρίψεις, ιστορικά ως όπλο, αλλά σήμερα κυρίως στον αθλητισμό (ακοντισμός). Το ακόντιο ρίχνεται σχεδόν πάντα με το χέρι, σε αντίθεση με τη σφεντόνα, το τόξο και τη βαλλίστρα, που εκτοξεύουν βλήματα με τη βοήθεια ενός μηχανισμού χειρός. Ωστόσο, υπάρχουν συσκευές που βοηθούν τον ακοντιστή στην επίτευξη μεγαλύτερης απόστασης, που ονομάζονται εκτοξευτές ακοντίων.
Προϊστορία
Υπάρχουν αρχαιολογικές ενδείξεις ότι ακόντια και άλλα παρόμοια ραβδιά είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί από την τελευταία φάση της κάτω Παλαιολιθικής. Επτά αντικείμενα που μοιάζουν με δόρυ βρέθηκαν σε ορυχείο άνθρακα στην πόλη Σένινγκεν της Γερμανίας. Η στρωματογραφική χρονολόγηση δείχνει ότι τα όπλα είναι περίπου 400.000 ετών. Τα ανασκαμμένα αντικείμενα ήταν κατασκευασμένα από κορμό ερυθρελάτης (Picea) και είχαν μήκος από 1,83 έως 2,25 μέτρα. Κατασκευάστηκαν με το μέγιστο πάχος και βάρος στο μπροστινό άκρο του ξύλινου άξονα. Το μπρόσθιο κέντρο βάρους υποδηλώνει ότι αυτά τα όπλα χρησιμοποιήθηκαν ως ακόντια. Μια απολιθωμένη λεπίδα ώμου αλόγου με πληγή βλήματος, που χρονολογείται πριν από 500.000 χρόνια, αποκαλύφθηκε σε λατομείο χαλικιού στο χωριό Μπόξγκροουβ της Αγγλίας. Μελέτες έδειξαν ότι η πληγή προκλήθηκε πιθανώς από ακόντιο.
Κλασική εποχή
μικρογραφία| Αγριανός [[πελταστής. Αυτός ο πελταστής κρατά τρία ακόντια]]
Αρχαία Αίγυπτος
Στην Ιστορία της Αρχαίας Αιγύπτου : Τόμος 1 (1882), ο Τζορτζ Ρόλινσον απεικονίζει το ακόντιο ως επιθετικό όπλο που χρησιμοποιείται από τον αρχαίο αιγυπτιακό στρατό. 'Ηταν ελαφρύτερο σε βάρος από αυτό που χρησιμοποιούσαν άλλοι λαοί. Περιγράφει τα χαρακτηριστικά του αρχαίου αιγυπτιακού ακοντίου:"Αποτελούνταν από έναν μακρύ λεπτό άξονα, μερικές φορές απλώς μυτερό, αλλά γενικά οπλισμένο με κεφαλή, η οποία είχε σχήμα φύλλου, ή σαν κεφαλή λόγχης, ή τετράπλευρο, και ήταν προσαρτημένο στον άξονα με προεξοχές στις γωνίες."Στο κάτω άκρο του ακοντίου βρισκόταν ένας ιμάντας ή ένας ιμάντας με κεφαλή: επέτρεπε στον ακοντιστή να ανακτήσει το ακόντιό του αφού το πετάξει.
Αιγύπτιος στρατιώτης εκπαιδευόταν από μικρός σε ειδικές στρατιωτικές σχολές. Εστιάζοντας στη γυμναστική για να αποκτήσουν δύναμη και αντοχή στην παιδική ηλικία, μάθαιναν να ρίχνουν το ακόντιο -μαζί με τοξοβολία και το τσεκούρι μάχης.
Τα ακόντια μεταφέρονταν από το ελαφρύ αιγυπτιακό πεζικό, ως κύριο όπλο, και ως εναλλακτική λύση σε ένα δόρυ ή τόξο και βέλος, γενικά μαζί με μια ασπίδα. Κουβαλούσαν επίσης ένα κυρτό σπαθί, ένα ρόπαλο ή ένα τσεκούρι ως δεύτερο όπλο. Ένα σημαντικό μέρος στις μάχες ανατίθεται συχνά σε άνδρες με ακόντια, "των οποίων τα όπλα φαίνεται να προκαλούν θάνατο σε κάθε χτύπημα".
Ένα ή περισσότερα πολλαπλά ακόντια μεταφέρονταν επίσης μερικές φορές από αιγυπτιακά πολεμικά άρματα, στη φαρέτρα ή/και στο πρόσθιο τμήμα.
Πέρα από τον στρατιωτικό του σκοπό, το ακόντιο ήταν πιθανότατα και κυνηγετικό όργανο, τόσο για αναζήτηση τροφής όσο και ως άθλημα.
Αρχαία Ελλάδα
δεξιά|μικρογραφία| Aπεικόνιση ενός ακοντιστή σε αρχαίο ελληνικό αγγείο, περ. 450 π.Χ. Αποδίδεται στον ζωγράφο της Οινοχόξς των Βρυξελλών. Οι πελταστές, που συνήθως χρησιμεύει ως ακροβολιστές, ήταν οπλισμένοι με πολλά ακόντια, συχνά με τους ιμάντες για την αύξηση της ισχύος τους. Οι πελταστές έριχναν τα ακόντια τους στα βαρύτερα οπλισμένα στρατεύματα του εχθρού, την οπλίτικη φάλαγγα, προκειμένου να σπάσουν τις γραμμές τους, έτσι ώστε οι οπλίτες του δικού τους στρατού να καταστρέψουν τον αποδυναμωμένο σχηματισμό του εχθρού. Στη μάχη του Λεχαίου, ο Αθηναίος στρατηγός Ιφικράτης εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι μια Σπαρτιάτικη οπλική φάλαγγα που δρούσε κοντά στην Κόρινθο κινούνταν σε ανοιχτό πεδίο χωρίς την προστασία των στρατευμάτων ρίψης όπλων. Αποφάσισε να στήσει ενέδρα με τη δύναμή του. Εκτοξεύοντας συνεχόμενες επιθέσεις εναντίον των Σπαρτιατών, ο Ιφικράτης και οι άντρες του μπόρεσαν να καταστρέψουν τους Σπαρτιάτες, σκοτώνοντας σχεδόν τους μισούς. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη καταγεγραμμένη περίσταση στην αρχαία ελληνική στρατιωτική ιστορία, κατά την οποία μια δύναμη εξ ολοκλήρου αποτελούμενη από πελταστές είχε νικήσει μια δύναμη οπλιτών.
Τα ακόντια χρησιμοποιήθηκαν συχνά ως αποτελεσματικό κυνηγετικό όπλο, με τον ιμάντα να προσθέτει αρκετή δύναμη για να ρίξει το μεγάλο θήραμα. Τα ακόντια χρησιμοποιήθηκαν επίσης στους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε άλλους Πανελλήνιους αγώνες. Ρίχνονταν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και όποιος το έριξε πιο μακριά, εφόσον έπεφτε με την κεφαλή, κέρδιζε τον αγώνα.
Αρχαία Ρώμη
αριστερά|μικρογραφία| Ανακατασκευή μετα- μαριανού ύσσου Το 387 π.Χ., οι Γαλάτες εισέβαλαν στην Ιταλία, συνέτριψαν τον Ρωμαϊκό Ρεπουμπλικανικό στρατό και λεηλάτησαν τη Ρώμη. Μετά από αυτή την ήττα, οι Ρωμαίοι πραγματοποίησαν ολοκληρωτική μεταρρύθμιση του στρατού τους και άλλαξαν τον βασικό τακτικό σχηματισμό από την ελληνικής τεχνοτροπίας φάλαγγα οπλισμένη με δόρια (άστα) και στρογγυλές ασπίδες σε έναν πιο ευέλικτο σχηματισμό τριών γραμμών. Οι άστατοι αποτελούσαν την πρώτη γραμμή, οι πρίγκιπες τη δεύτερη γραμμή και οι τριάριοι την τρίτη γραμμή. Ενώ οι Τριάριοι ήταν ακόμη οπλισμένοι με το χάστα, οι Άστατοι και οι Πρίγκιπες επανεξοπλίστηκαν με κοντά σπαθιά και βαριά ακόντια. Κάθε στρατιώτης από τις γραμμές των Αστάτων και των Πριγκίπων μετέφερε δύο ακόντια. Αυτό το βαρύ ακόντιο, γνωστό ως ύσσος (pilum), είχε συνολικό μήκος περίπου δύο μέτρα, αποτελούμενο από ένα σιδερένιο στέλεχος, διαμέτρου περίπου 7 mm και μήκους 60 εκατοστών, με πυραμιδική κεφαλή, στερεωμένη σε ξύλινο άξονα. Το σιδερένιο στέλεχος είτε ήταν συνδεδεμένο είτε, συνηθέστερα, διευρυμένο με ένα επίπεδο κομμάτι. Τα εικονογραφικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι ορισμένες εκδοχές του όπλου ζυγίζονταν με μια μολυβένια σφαίρα στη βάση του στελέχους προκειμένου να αυξηθεί η διεισδυτική δύναμη, αλλά δεν έχουν βρεθεί αρχαιολογικά δείγματα. Πρόσφατα πειράματα έδειξαν ότι οι ύσσοι έχουν εμβέλεια περίπου 30 μέτρων, αν και το ωφέλιμο βεληνεκές είναι μόνο περίπου 15 έως 20 μέτρα.
Οι λεγεωνάριοι της ύστερης Δημοκρατίας και της Πρώιμης Αυτοκρατορίας έφεραν συχνά δύο υσσούς, με το ένα να είναι μερικές φορές ελαφρύτερο από τον άλλο. Οι τυπικές τακτικές απαιτούσαν από έναν Ρωμαίο στρατιώτη να πετάξει τον ύσσο του (και τους δύο αν υπήρχε χρόνος) στον εχθρό λίγο πριν ξεκινήσει να εμπλακεί με το ξίφος του. Κάποια ακόντια είχαν μικρά προστατευτικά χεριών, για να προστατεύσουν τον πολεμιστή αν σκόπευε να το χρησιμοποιήσει ως όπλο μάχης, αλλά δεν φαίνεται ότι ήταν συνηθισμένο.
Μεσαίωνας
δεξιά|μικρογραφία|470x470εσ| Νορμανδικό ιππικό οπλισμένο με λόγχες επιτίθεται στο τείχος ασπίδων των Αγγλοσαξώνων. Παρατηρήστε την κυριαρχία των λογχητών στην πρώτη γραμμή του σχηματισμού. Στο πίσω μέρος του σχηματισμού υπάρχει ένας πολεμιστής οπλισμένος με τσεκούρι μάχης, ένας τοξότης και ένας ακοντιστής. Υπάρχουν ακόντια στον αέρα και σκοτωμένοι στρατιώτες τρυπημένοι με ακόντια στο έδαφος Υπάρχουν κάποιες λογοτεχνικές και αρχαιολογικές αποδείξεις ότι οι Σκανδιναβοί γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν το ακόντιο για κυνήγι και πόλεμο, αλλά συνήθως χρησιμοποιούσαν ένα δόρυ σχεδιασμένο τόσο για ρίψη όσο και για ώθηση. Η παλαιά σκανδιναβική λέξη για το ακόντιο ήταν φράκκα.
Στον αγγλοσαξονικό πόλεμο, οι στρατιώτες σχημάτιζαν συνήθως έναν τοίχο από ασπίδες και χρησιμοποιούσαν βαριά όπλα όπως τσεκούρια, ξίφη και δόρατα. Τα ακόντια, συμπεριλαμβανομένων των αγκαθωτών αγγώνων, χρησιμοποιήθηκαν ως επιθετικό όπλο πίσω από το τείχος ασπίδων ή από πολεμιστές που εγκατέλειπαν τον προστατευτικό σχηματισμό και επιτέθηκαν στον εχθρό ως ακροβολιστές. Σχεδιασμένο να είναι δύσκολο να αφαιρεθεί είτε από σάρκα είτε από ξύλο, το ακόντιο άγγων που χρησιμοποιούσαν οι Αγγλοσάξονες πολεμιστές ήταν ένα αποτελεσματικό μέσο για την εξουδετέρωση ενός αντιπάλου ή της ασπίδας του, έχοντας έτσι τη δυνατότητα να διαταράξει το τείχος ασπίδων των αντιπάλων.
Οι Αλμογάβαροι ήταν μια κατηγορία Αραγώνων πεζικάριων οπλισμένων με κοντό σπαθί, ασπίδα και δύο βαριά ακόντια, γνωστά ως ασκόνα. Ο εξοπλισμός έμοιαζε με αυτόν ενός Ρωμαίου λεγεωνάριου και η χρήση των βαρέων ακοντίων ήταν σχεδόν ίδια.
Κίνα
Διάφορα βασίλεια και δυναστείες στην Κίνα έχουν χρησιμοποιήσει ακόντια, όπως το σιδερένιο ακόντιο της δυναστείας Τσινγκ.
Ο αντι-πειρατικός στρατός του Τσι Τζικούανγκ περιλάμβανε ακοντιστές με ασπίδες.
Αφρική
δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ| [[Σημαία του Εσουατίνι]] Πολλά αφρικανικά βασίλεια χρησιμοποιούσαν το ακόντιο ως το βασικό τους όπλο από την αρχαιότητα. Ο τυπικός αφρικανικός πόλεμος βασίστηκε σε αναμετρήσεις αναμονής που περιελάμβαναν ρίψη ακόντιων να συνεχίσουν σε μάχη σώμα με σώμα. Στη σημαία του Εσουατίνι υπάρχει μια ασπίδα και δύο ακόντια, που συμβολίζουν την προστασία από τους εχθρούς της χώρας.
Μυθολογία
Στη σκανδιναβική μυθολογία, ο Όντιν, ο αρχηγός των θεών, κουβαλούσε ένα ακόντιο ή δόρυ που ονομαζόταν Γκούγκνιρ. Δημιουργήθηκε από μια ομάδα νάνων γνωστών ως οι γιοι του Ιβάλντι που επίσης δημιούργησαν το πλοίο του Φρέιρ που ονομάζεται Σκίντμπλαντνιρ και τα χρυσά μαλλιά του Σιφ. Είχε την ιδιότητα να βρίσκει πάντα το σημάδι του («το δόρυ δεν σταματούσε ποτέ»). Κατά τη διάρκεια της τελικής σύγκρουσης του Ράγκναροκ μεταξύ θεών και γιγάντων, ο Όντιν χρησιμοποίησε το Γκούγκνιρ για να επιτεθεί στον λύκο Φένριρ πριν τον καταβροχθίσει.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου (και της επακόλουθης συμμαχίας) μεταξύ του Αισίρ και του Βανίρ στην αυγή του χρόνου, ο Όντιν έριξε ένα ακόντιο πάνω στον εχθρικό ξενιστή όπου, σύμφωνα με το έθιμο, θεωρήθηκε ότι θα φέρει καλή τύχη ή νίκη στον εκτοξευτή. Ο Όντιν αυτοτραυματίστηκε επίσης με ένα δόρυ ενώ κρεμόταν από το Ύγκντρασιλ, το Παγκόσμιο Δέντρο, στην τελετουργική του αναζήτηση για γνώση αλλά σε καμία περίπτωση το όπλο δεν αναφέρεται συγκεκριμένα ως το Γκούγκνιρ.
Όταν ο θεός Μπαλντρ άρχισε να βλέπει προφητικά όνειρα για τον θάνατό του, η μητέρα του Φρίγκα έβγαλε όρκο από όλα τα πράγματα στη φύση να μην τον βλάψουν. Ωστόσο, παραμέλησε το γκι, νομίζοντας ότι ήταν πολύ μικρό για να κάνει, πόσο μάλλον να σεβαστεί, έναν τόσο πανηγυρικό όρκο. Όταν ο Λόκι έμαθε για αυτή την αδυναμία, έφτιαξε ένα ακόντιο ή βελάκι από ένα από τα κλαδιά του και ξεγέλασε τον Χοντ, τον τυφλό θεό, να το πετάξει στον Μπαλντρ και να προκαλέσει τον θάνατό του.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Όπλα
Βασίλης Καραγκούνης
Ο Βασίλης Καραγκούνης (γεννημένος στις 18 Ιανουαρίου 1994), είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός στον Ερμή Αραδίππου.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Καραγκούνης ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις ακαδημίες νέων του Ατρόμητου και στη συνέχεια μετακόμισε στην Ιταλία για την Ουντινέζε Κάλτσιο, από την οποία τον αγόρασε ο Ολυμπιακός το καλοκαίρι του 2012. Τη σεζόν 2013–14 μετακινήθηκε ως δανεικός στον Άρη, όπου έπαιξε σε 12 αγώνες στη Σούπερλιγκ και στο Κύπελλο.
Την 1η Φεβρουαρίου 2016, υπέγραψε συμβόλαιο 2,5 ετών με τον Ηρακλή, που θα τον κρατήσει στο σύλλογο έως το καλοκαίρι του 2018.
Στις 9 Αυγούστου 2018, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Πλατανιά, που αγωνίζεται στη Φούτμπολ Λιγκ.
Διεθνής σταδιοδρομία
Είναι διεθνής με τις Εθνικές ομάδες Παίδων και Νέων.
Προσωπική ζωή
Ο αδελφός του, Θανάσης Καραγκούνης, είναι επίσης ποδοσφαιριστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρετζίνα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πλατανιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Γ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο
Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο (αγγλικά:San Diego Film Critics Society Award For Best Animated) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο για να τιμήσει μια ταινία κινουμένων σχεδίων που έχει επιδείξει εξαιρετικό επίτευγμα στη κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο
Λίκε Κλάβερ
Η Λίκε Κλάβερ (γενν. 20 Αυγούστου 1998) είναι Ολλανδέζα αθλήτρια του στίβου, η οποία εξειδικεύεται στους δρόμους ταχύτητας. Συμμετείχε ως μέλος της Ολλανδικής ομάδας σκυταλοδρομίας 4×400 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Ολλανδοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ολλανδικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Το άνοιγμα της Πέμπτης Σφραγίδας
Το Άνοιγμα της Πέμπτης Σφραγίδας (ή η Πέμπτη Σφραγίδα της Αποκάλυψης ή Το Όραμα του Αγίου Ιωάννη ) είναι ένα από τα τελευταία έργα ζωγραφικής του Ελ Γκρέκο, σχεδιασμένο για ένα πλευρικό βωμό της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή έξω από τα τείχη του Τολέδο. Πριν από το 1908, ο πίνακας του Ελ Γκρέκο αναφερόταν ως Εγκόσμια Αγάπη. Ο μελετητής Μανουέλ Κόσιο είχε αμφιβολίες για τον τίτλο και πρότεινε το άνοιγμα της πέμπτης σφραγίδας. Το Μητροπολιτικό Μουσείο, όπου φυλάσσεται ο πίνακας, σχολιάζει: «ο πίνακας είναι ημιτελής και πολύ κατεστραμμένος από τριβή».
Αντικείμενο της ζωγραφικής
Το θέμα της ζωγραφικής προέρχεται από το Βιβλίο της Αποκάλυψης 6:9-11, όπου οι ψυχές των μαρτύρων φωνάζουν στον Θεό για δικαιοσύνη στους διωκτές τους στη Γη. Η εκστατική φιγούρα του Αγίου Ιωάννη κυριαρχεί στον καμβά, ενώ πίσω του γυμνές ψυχές στριφογυρίζουν σε μια χαοτική καταιγίδα συναισθημάτων καθώς δέχονται λευκές ρόμπες σωτηρίας.
Το πάνω μέρος του πίνακα καταστράφηκε το 1880. Πιστεύεται ότι το χαμένο τμήμα μπορεί να απεικονίζει τον εξιλαστήριο αμνό που ανοίγει την Πέμπτη Σφραγίδα. Το χαμένο ανώτερο τμήμα του πίνακα μπορεί επίσης να έμοιαζε με άλλο πίνακα του Ελ Γκρέκο, τη Συναυλία των Αγγέλων. Πολλοί πιστεύουν ότι το σωζόμενο τμήμα απεικονίζει βωμολοχίες αγάπης, ενώ το λείπει άνω τμήμα απεικονίζει θεϊκή αγάπη.
Ιδιοκτησία
Μετά το θάνατο του Ελ Γκρέκο το 1614, το έργο πέρασε στην κατοχή του γιού του, Χόρχε Μανουέλ Θεοτοκόπουλη. Τον 19ο αιώνα, ανήκε στον Αντόνιο Κάνοβαθ δελ Καθτίγιο, πρωθυπουργό της Ισπανίας. Δυσαρεστημένος με την κατάσταση του πίνακας, προσπάθησε να το αποκαταστήσει το 1880. Η προσπάθεια αποκατάστασης αφαίρεσε τουλάχιστον 175 εκατοστά από την κορυφή του καμβά, αφήνοντας τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή να δείχνει με εμφατικά πουθενά.
Μετά το θάνατο του Κάνοβαθ το 1897, ο πίνακας πωλήθηκε για 1.000 πεσέτες (200 δολάρια ΗΠΑ) στον Ιγνάθιο Θουλοάγα, έναν ζωγράφο που συνέβαλε στην αναβίωση του ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος για τον Ελ Γκρέκο. Ο πίνακας διακρίνεται στο παρασκήνιο του έργου του Mis amigos, που αντιπροσωπεύει αρκετά αξιοσημείωτα μέλη της Γενιάς του '98. Ο Θουλοάγα είναι γνωστό ότι έδειξε τον πίνακα στους Πάμπλο Πικάσο και Ράινερ Μαρία Ρίλκε. Το ανακήρυξε ως «μια οραματιστική δύναμη» που την έκανε «πρόδρομο του μοντερνισμού». Το 1956, το Μουσείο Θουλοάγα πούλησε αυτό το έργο τέχνης στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη, όπου εκτίθεται σήμερα.
Σύγκριση με τις Δεσποινίδες της Αβινιόν
Η Έφη Φουντουλάκη επιμένει στη «δραστηριότητα του τριγώνου Πικάσο-Σεζάν-Ελ Γκρέκο, που καθιερώθηκε στις Δεσποινίδες της Αβινιόν». Η Φουντουλάκη αναλύει το Άνοιγμα της Πέμπτης Σφραγίδας και δηλώνει ότι η ντυμένη φιγούρα στο αριστερό μέρος του πίνακα και οι γυμνές φιγούρες προς τα δεξιά έδειξαν την αντίφαση μεταξύ βωμολοχίας και θεϊκής αγάπης. Σύμφωνα με τον Ρολφ Λέσε, αυτό μπορεί να ήταν η αρχική έμπνευση του Πικάσο, ο οποίος σε ένα προκαταρκτικό σχέδιο των Δεσποινίδων απεικόνιζε έναν φοιτητή ιατρικής να κρατά ένα κρανίο ή ένα βιβλίο και να μπαίνει σε ένα δωμάτιο όπου υπάρχει ναύτης ανάμεσα στις γυμνές γυναίκες. Ο Ρίτσαρντσον, ωστόσο, εικάζει ότι ο Πικάσο γνώριζε την ερμηνεία του Κόσσο σχετικά με το Άνοιγμα της Πέμπτης Σφραγίδας και βασίστηκε εκτενώς στη θεωρία του σε αυτήν την υπόθεση.
Ο Ρίτσαρντσον και η Φουντουλάκη δίνουν έμφαση στις μορφολογικές παραλληλότητες μεταξύ του Ανοίγματος της Πέμπτης Σφραγίδας και των Δεσποινίδων της Αβινιόν και εξερευνούν τη σχέση Πικάσο-Σεζάν-Ελ Γκρέκο. Η Φουντουλάκη ισχυρίζεται ότι υπάρχει ομοιότητα του σχήματος και ότι ο Πικάσο επανέλαβε το παιχνίδι με το | V και τα ανεστραμμένα τρίγωνα του Ελ Γκρέκο, κάτι που είχε ήδη ξεκινήσει στους Χωρικούς. Σύμφωνα με τη Φουντουλάκη, «ο διάλογος που εγκαινίασε ο Πικάσο με τον Ελ Γκρέκο στις Δεσποινίδες της Αβινιόν, μέσω του Σεζάν, συνεχίζεται στον Κυβισμό ". Ο Ρίτσαρντσον βλέπει την Αποκάλυψη στο Άνοιγμα της Πέμπτης Σφραγίδας του Ελ Γκρέκο ως καταλύτη που έδειξε στον Πικάσο πώς να αξιοποιήσει την πνευματική ενέργεια ενός μεγάλου θρησκευτικού καλλιτέχνη στα δικά του έργα. Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντσον, ο Πικάσο ακολούθησε αυτό το αποκαλυπτικό όραμα τη ζωή του.
Καθεδρικός ναός του Μετς
Ο Καθεδρικός ναός του Αγίου Στεφάνου του Μετς (γαλλ. Cathédrale Saint Étienne de Metz) είναι Ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός στην πόλη Μετς της Γαλλίας. Τιμάται στο όνομα του πρωτομάρτυρα Αγίου Στεφάνου. Η οικοδόμησή του άρχισε στις αρχές του 14ου αιώνα και προστέθηκε ένα νέο κάθετο κλίτος και υστερογοτθική κόγχη, που ολοκληρώθηκε μεταξύ 1486 και 1520. Είναι η έδρα του ρωμαιοκαθολικού επισκόπου και Επισκοπής του Μετς.
Ο Καθεδρικός ναός του Μετς έχει την τρίτη υψηλότερη εσωτερική οροφή του κυρίως ναού από όλους τους καθεδρικούς της Γαλλίας (41,41 μέτρα), μετά τους καθεδρικούς της Αμιένης και του Μπωβαί. Αποκαλείται από τους ντόπιους «la Lanterne du Bon Dieu», δηλαδή «το φανάρι του Καλού Θεού», επειδή έχει τη μεγαλύτερη έκταση (εμβαδό) υαλογραφιών στον κόσμο, 6.496 τετραγωνικά μέτρα. Οι υαλογραφίες στα παράθυρα περιλαμβάνουν έργα των μεσαιωνικών και αναγεννησιακών αριστοτεχνών του είδους Χέρμαν φον Μύνστερ, Θεοβάλδου του Λίξχαϊμ και Βάλεντιν Μπους. Μεταγενέστερα καλλιτεχνικά ρεύματα αντιπροσωπεύονται από τους Σαρλ-Λωράν Μαρεσάλ (ρομαντισμός), Ροζέ Μπισιέρ (τασισμός), Ζακ Βιγιόν (κυβισμός) και Μαρκ Σαγκάλ (μοντερνισμός).
Δήμος Μπερόβου
Ο Δήμος Μπερόβου (Берово ) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Ανατολικής Στατιστικής Περιφέρειας. Μπέροβο ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Μπερόβου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Βάις βουρστ
Το Βάις βουρστ (γερμανικά Weißwurst ) είναι ένα παραδοσιακό Βαυαρικό λουκάνικο φτιαγμένο από μοσχαρίσιο κιμά και μπέικον από χοιρινό καρέ. Συνήθως προστίθενται αρτύματα όπως μαϊντανός, λεμόνι, μοσχοκάρυδο, κρεμμύδια, πιπερόριζα και κάρδαμο. Στη συνέχεια, το μείγμα εισάγεται σε περιβλήματα από έντερα χοίρου και χωρίζεται σε επιμέρους λουκάνικα μήκους 10-12 εκ. και πάχους 3-4 εκ.
Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί
Ο Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί (15 Ιουλίου 1917–8 Οκτωβρίου 1979) ήταν Αφγανός κομμουνιστής πολιτικός κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος του Αφγανιστάν από το 1978 έως το 1979. Ο Ταρακί γεννήθηκε κοντά στην Καμπούλ και σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία ως δημοσιογράφος. Αργότερα έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν και εξελέγη γενικός γραμματέας του κόμματος στο πρώτο συνέδριο του. Υπήρξε υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές του 1965 στο Αφγανιστάν, αλλά απέτυχε να εξασφαλίσει την εκλογή του. Το 1966 δημοσίευσε το πρώτο φύλλο της κομματικής εφημερίδας Khalq, η οποία έκλεισε λίγο αργότερα από την κυβέρνηση. Ηγήθηκε της συνιστώσας Χαλκ του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν. Το 1978, ο Ταρακί, μαζί με τον Χαφιζουλάχ Αμίν και τον Μπαμπράκ Καρμάλ υπήρξαν πρωτεργάτες της Εξέγερσης του Σαούρ και ίδρυσαν τη Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν.
Βάις βουρστ
Επειδή είναι ευπαθή τρόφιμα, τα βάις βουρστ παραδοσιακά παρασκευάζονταν νωρίς το πρωί και καταναλώνονταν ως σνακ μεταξύ πρωινού και μεσημεριανού, μάλιστα όπως λέει μία παροιμία: «τα λουκάνικα δεν πρέπει να ακούσουν τις καμπάνες της εκκλησίας να χτυπούν για μεσημέρι». Παραδοσιακά, τα βάις βουρστ πρέπει να τρώγονται πριν το μεσημέρι επειδή δεν έχουν συντηρητικά ούτε είναι καπνιστά, και ως εκ τούτου, χαλάνε εύκολα και πρέπει να φτιάχνονται φρέσκα κάθε μέρα. Αποκαλούνται έως και πρωινά λουκάνικα. Ακόμα και σήμερα που υπάρχουν ψυγεία για την συντήρηση των τροφίμων, οι περισσότεροι Βαυαροί δεν τρώνε βάις βουρστ μετά την ώρα του μεσημεριανού.μικρογραφία|Τα βάις βουρστ σερβίρονται στο τραπέζι δίπλα σε ένα μεγάλο μπολ με το νερό του μαγειρέματος.|εναλλ.=|αριστεράΔιαδικασία παρασκευής: Τα λουκάνικα ζεσταίνονται σε νερό — σχεδόν βράζονται — για περίπου δέκα λεπτά, οπότε αλλάζουν χρώμα και γίνονται γκριζωπά-άσπρα, επειδή στην παρασκευή τους δεν χρησιμοποιήθηκαν νιτρώδη συντηρητικά χρωμάτων.
Τα βάις βουρστ φέρονται στο τραπέζι σε ένα μεγάλο μπολ μαζί με το ζεστό νερό που χρησιμοποιήθηκε στο μαγείρεμα (έτσι ώστε να διατηρούνται ζεστά), τότε καταναλώνονται χωρίς τα περιβλήματά τους. Υπάρχουν πολλοί παραδοσιακοί τρόποι να φαγωθούν, όπως ο ζουζελν (σημαίνει ρούφηγμα στα Βαυαρικά), στον οποίο κάθε άκρο του λουκάνικου κόβεται ή δαγκώνεται για να ανοίξει, και τότε το κρέας μπορεί να ρουφηχτεί έξω από την θήκη του. Εναλλακτικά, δημοφιλής και διακριτικός τρόπος κατανάλωσης είναι κόψιμο των λουκάνικων κατά μήκος και μετά εξαγωγή του κρέατος από την θήκη με ένα πιρούνι. Ή αλλιώς μπορεί να ξεφλουδιστεί στο ένα άκρο και να φαγωθεί όπως μια μπανάνα, σταδιακά αποκαλύπτοντας περισσότερο λουκάνικο και βυθίζοντας το μέσα στη μουστάρδα.
Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί
Η προεδρία του Ταρακί, αν και βραχύβια, χαρακτηρίστηκε από συνεχείς διαμάχες. Η κυβέρνηση διαιρέθηκε μεταξύ των δύο συνιστωσών του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος: τους υποστηρικτές του Χαλκ (του οποίου ηγέτης ήταν ο Ταρακί και αποτελούσαν την πλειοψηφία), και τους υποστηρικτές του Παρτσάμ, που αποτελούσαν τη μειοψηφία. Ξεκίνησε εκκαθάριση της κυβέρνησης και του κόμματος που οδήγησε σε πολλά υψηλόβαθμα μέλη του Παρτσάμ σε εκ των πραγμάτων εξορία με την ανάθεση να υπηρετούν στο εξωτερικό ως πρεσβευτές. Ο Ταρακί πραγματοποίησε μεταρρύθμιση στη χερσαία ιδιοκτησία την 1η Ιανουαρίου 1979, η οποία αποδείχθηκε αρκετά μη δημοφιλής. Το καθεστώς του, επίσης, καταπίεσε βίαια τους αντιφρονούντες και επιθεώρησε τις σφαγές των χωρικών. Αυτοί οι παράγοντες, μεταξύ άλλων, οδήγησαν σε μια λαϊκή αντίδραση που ξεκίνησε μια εξέγερση. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ο Ταρακί αποδείχθηκε αδύνατος να πείσει τη Σοβιετική Ένωση να παρέμβει υπέρ της αποκατάστασης της πολιτικής τάξης.
Βάις βουρστ
Τα βάις βουρστ κανονικά σερβίρονται με μια Βαυαρική γλυκιά μουστάρδα (Βάισβουρστσενφ) και συνοδεύονται με Βαυαρικά μπρέτσελ και μπύρα σίτου.
Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί
Η βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από μία δικτατορικού τύπου λατρεία προσωπικότητας με επίκεντρο τον εαυτό του που είχε καλλιεργηθεί από τον Αμίν. Ο κρατικός τύπος και η ακόλουθη προπαγάνδα άρχισαν να τον παρουσιάζουν ως τον «Μεγάλο ηγέτη» και τον «Μεγάλο Δάσκαλο». Η σχέση του με τον Αμίν δυσχεράνθηκε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, καταλήγοντας τελικά στην ανατροπή του Ταρακί στις 14 Σεπτεμβρίου 1979 και στη συνέχεια στη δολοφονία του στις 8 Οκτωβρίου κατόπιν εντολής του Αμίν. Ο θάνατός του ήταν ένας παράγοντας που οδήγησε στη σοβιετική εισβολή τον Δεκέμβριο.
Βάις βουρστ
Τα βάις βουρστ, των οποίων η κατανάλωση παραδοσιακά συνδέεται με τη Βαυαρία, βοήθησε στην επινόηση ενός χιουμοριστικού όρου, το Βάισβουρστεκβατορ, που κυριολεκτικά σημαίνει ισημερινός του λευκού λουκάνικου, και οριοθετεί ένα πολιτιστικό σύνορο που χωρίζει τις άλλες γλωσσικές και πολιτισμικές περιοχές από τη Νότια Γερμανία.
Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί
Πέρα από την ενασχόλησή του με την πολιτική, από τη δεκαετία του 1940 έγραφε και μυθιστορήματα και διηγήματα στο ύφος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.
Βάις βουρστ
Λέγεται ότι τα βάις βουρστ ανακαλύφθηκαν το 1857 στην πλατεία Μαρίενπλατς στο Μόναχο.
Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί
Πρώτα χρόνια και σταδιοδρομία
Ο Ταρακί γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1917 από οικογένεια αγροτών Γκιλτζί Παστούν στην επαρχία Νάουα της περιοχής Γκαζνί του Αφγανιστάν. Ήταν το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο σχολείο στη Νάουα πριν φύγει το 1932, σε ηλικία 15 ετών, για να εργαστεί στη Μουμπάι της Ινδίας. Εκεί γνωρίστηκε με μια εμπορική οικογένεια από την πόλη Κανταχάρ η οποία τον απασχόλησε ως υπάλληλο στην εταιρεία της. Η πρώτη συνάντηση του Ταρακί με τον κομμουνισμό ήταν κατά τα νυχτερινά μαθήματα που παρακολουθούσε, όπου συναντήθηκε με μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδίας τα οποία τον εντυπωσίασαν με τις συζητήσεις τους για την κοινωνική δικαιοσύνη και τις κομμουνιστικές αξίες. Ένα άλλο σημαντικό γεγονός ήταν η συνάντησή του με τον Χαν Αμπντούλ Γκαφάρ Χαν, έναν εθνικιστή και ηγέτη του Κινήματος του Κόκκινου Πουκάμισου στη γειτονική Ινδία με καταγωγή από τους Παστούν, που ήταν θαυμαστής των έργων του Βλαντιμίρ Λένιν.
Το 1937 ο Ταρακί άρχισε να εργάζεται για τον Αμπντούλ Ματζίντ Ζαμπουλί, Υπουργό Οικονομικών, ο οποίος τον γνώρισε σε αρκετούς Ρώσους. Αργότερα ο Ταρακί έγινε αναπληρωτής επικεφαλής του ειδησεογραφικού πρακτορείου Bakhtar και έγινε γνωστός σε ολόκληρη τη χώρα ως συγγραφέας και ποιητής. Το πιο γνωστό βιβλίο του, το De Bang Mosaferi, υπογραμμίζει τις κοινωνικοοικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι εργάτες και οι αγρότες του Αφγανιστάν. Τα έργα του μεταφράστηκαν στη ρωσική γλώσσα στη Σοβιετική Ένωση, όπου το έργο του θεωρήθηκε ότι ενσωματώνει επιστημονικά σοσιαλιστικά θέματα. Αποκλήθηκε από τη σοβιετική κυβέρνηση ως «Μαξίμ Γκόρκι του Αφγανιστάν». Κατά την επίσκεψή του στη Σοβιετική Ένωση, τον Ταρακί υποδέχθηκε ο Μπόρις Πονομάρεφ, επικεφαλής του Διεθνούς Τμήματος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και άλλα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.
Βάις βουρστ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα
Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί
Πρώτα χρόνια και σταδιοδρομία
Κατά την πρωθυπουργία του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, η καταστολή των ριζοσπαστών ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Ωστόσο, λόγω των γλωσσικών του δεξιοτήτων, ο Ταρακί στάλθηκε στην αφγανική πρεσβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1952. Μέσα σε μερικούς μήνες ο Ταρακί άρχισε να καταγγέλλει την κυβέρνηση του Αφγανιστάν υπό τον βασιλιά Ζαχίρ Σαχ και τον κατηγόρησε ότι ήταν αυταρχικός και δικτατορικός. Η καταγγελία της αφγανικής κυβέρνησης του απέδωσε μεγάλη δημοσιότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επίσης, προκάλεσε αρνητικά σχόλια στις αρχές της πατρίδας του, οι οποίες τον απάλλαξαν από τη θέση του και τον διέταξαν να επαναπατριστεί, αλλά σύντομα τον αποδέσμευσε από την κράτησή του. Μετά από μία σύντομη περίοδο χωρίς εργασία, ο Ταρακί άρχισε να εργάζεται για τη Διπλωματική Αποστολή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Καμπούλ ως διερμηνέας. Έφυγε από τη θέση αυτή το 1958 και ίδρυσε τη δική του εταιρεία διερμηνέων, το Γραφείο Μεταφράσεων Νουρ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, άρχισε να εργάζεται στην αμερικανική πρεσβεία στην Καμπούλ, αλλά αποχώρησε το 1963 για να επικεντρωθεί στην ίδρυση του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν, ενός κομμουνιστικού πολιτικού κόμματος.
Στο ιδρυτικό συνέδριο του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, το οποίο διοργανώθηκε στην οικία του στην περιοχή Καρτέ Τσαρ της Καμπούλ, ο Ταρακί επικράτησε σε μια ανταγωνιστική εκλογική διαδικασία του Μπαμπράκ Καρμάλ στη θέση του γενικού γραμματέα του κόμματος την 1η Ιανουαρίου 1965. Ο Καρμάλ έγινε αναπληρωτής γραμματέας. Ο Ταρακί υπήρξε υποψήφιος του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν κατά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1965, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Λίγο μετά τις εκλογές, άρχισε να εκδίδει τη Χαλκ, την πρώτη μεγάλη αριστερή εφημερίδα στο Αφγανιστάν. Η εφημερίδα απαγορεύτηκε μέσα σε ένα μήνα από το πρώτο του φύλλο. Το 1967, λιγότερο από δύο χρόνια μετά την ίδρυσή του, το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν διαχωρίστηκε σε διάφορες συνιστώσες. Οι μεγαλύτερες από αυτές ήταν η Χαλκ (Λαός) με επικεφαλής τον Ταρακί και η Παρτσάμ (Σημαία) με επικεφαλής τον Καρμάλ. Οι κυριότερες διαφορές μεταξύ των συνιστωσών ήταν ιδεολογικές, με τον Ταρακί να υποστηρίζει τη δημιουργία ενός λενινιστικού κράτους, ενώ ο Καρμάλ ήθελε να δημιουργήσει ένα «ευρύ δημοκρατικό μέτωπο».
Στις 19 Απριλίου 1978 δολοφονήθηκε ένας εξέχων αριστερός ονόματι Μιρ Ακμπάρ Χαϊμπέρ και η δολοφονία αποδόθηκε στο καθεστώς της Δημοκρατίας του Αφγανιστάν του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν. Ο θάνατός του αποτέλεσε σημείο συσπείρωσης για τους κομμουνιστές του Αφγανιστάν. Ο Νταούντ, φοβούμενος ένα κομμουνιστικό πραξικόπημα, διέταξε τη σύλληψη ορισμένων ηγετών του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, συμπεριλαμβανομένων των Ταρακί και Καρμάλ, ενώ άλλοι, όπως ο Χαφιζουλάχ Αμίν, βρίσκονταν σε κατ' οίκον περιορισμό. Στις 27 Απριλίου 1978 ξεκίνησε η Εξέγερση του Σαούρ, σύμφωνα με πληροφορίες από τον Αμίν ο οποίος ακόμη βρισκόταν υπό κατ' οίκον περιορισμό. Ο Χαν σκοτώθηκε την επόμενη μέρα μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειάς του. Το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα κατέλαβε γρήγορα τον έλεγχο και την 1η Μαΐου ο Ταρακί έγινε Πρόεδρος του Επαναστατικού Συμβουλίου, ένας ρόλος που κάλυπτε τις αρμοδιότητες τόσο του Προέδρου της χώρας όσο και του Επικεφαλής του Υπουργικού Συμβουλίου (αντίστοιχο του πρωθυπουργού σε δυτική χώρα). Η χώρα μετονομάστηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν, εγκαθιστώντας ένα καθεστώς που κράτησε μέχρι τον Απρίλιο του 1992.
Εγκατάσταση και εξυγίανση
Ο Ταρακί διορίστηκε Πρόεδρος του Επαναστατικού Συμβουλίου και Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, διατηρώντας παράλληλα τη θέση του ως Γενικού Γραμματέα του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος. Αρχικά σχημάτισε κυβέρνηση, η οποία αποτελούνταν τόσο από μέλη των συνιστωσών του Χαλκ όσο και του Παρτσάμ. Ο Καρμάλ έγινε Αναπληρωτής Πρόεδρος του Προεδρείου του Επαναστατικού Συμβουλίου ενώ ο Αμίν ορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών και Αναπληρωτής Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου. Σύντομα προκλήθηκαν εσωτερικές διαμάχες και αρκετά εξέχοντα μέλη του Χαλκ κατηγόρησαν τη συνιστώσα του Παρτσάμ για συνωμοσία εναντίον της κυβέρνησης του Ταρακί. Στη συνέχεια ξεκίνησε μια εκκαθάριση του Χαλκ και του Παρτσάμ με τα πιο σημαίνοντα μέλη των συνιστωσών να αποστέλλονται έξω τη χώρα: ο Καρμάλ έγινε Πρέσβης του Αφγανιστάν στην Τσεχοσλοβακία και ο Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ έγινε πρεσβευτής στο Ιράν. Η εσωτερική διαμάχη δεν ήταν μόνο να βρεθεί πεδίο συνάντησης μεταξύ των μελών του Χαλκ και του Παρτσάμ. Η τεταμένη αντιπαλότητα μεταξύ του Ταρακί και του Αμίν είχε ξεκινήσει στη συνιστώσα του Χαλκ με αμφότερους να αγωνιούν για την εξουσία.
Ο Καρμάλ ανακλήθηκε από την Τσεχοσλοβακία, αλλά αντί να επιστρέψει στο Αφγανιστάν, κρυβόταν με την Αναχίτα Ρατεμπζάντ, φίλη του και πρώην πρέσβειρα του Αφγανιστάν στη Γιουγκοσλαβία, καθώς φοβόταν τυχόν εκτέλεση αν επέστρεφε. Ο Μουχαμάντ Νατζιμπουλάχ τους ακολούθησε. Έτσι, ο Ταρακί αφαίρεσε όλους τους επίσημους τίτλους και την πολιτική εξουσία τους.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, επόπτευσε τις δολοφονίες άοπλων πολιτών από το καθεστώς, συμπεριλαμβανομένης της εξέγερσης της Χεράτ του 1979 και της σφαγής της Κεράλα.
Μεταρρύθμιση της γης
Η κυβέρνηση του Ταρακί ξεκίνησε την πραγματοποίηση μεταρρύθμισης της γης την 1η Ιανουαρίου 1979, η οποία επιχείρησε να περιορίσει την έκταση της γης που μπορούσε να κατέχει μια οικογένεια. Εκείνοι των οποίων η γαιοκτησία υπερέβαινε το όριο είδαν την ιδιοκτησία τους να κατάσχεται από την κυβέρνηση δίχως αποζημίωση. Η ηγεσία του Αφγανιστάν πίστευε ότι η μεταρρύθμιση θα είχε λαϊκή απήχηση στον αγροτικό πληθυσμό ενώ θα εξασθενούσε τη δύναμη της μπουρζουαζίας. Η μεταρρύθμιση ολοκληρώθηκε στα μέσα του 1979 και η κυβέρνηση διακήρυξε ότι είχαν αναδιανεμηθεί 665.000 εκτάρια (περίπου 1.632.500 στρέμματα). Η κυβέρνηση δήλωσε επίσης ότι μόνο 40.000 οικογένειες, ή το 4% του πληθυσμού, επηρεάστηκαν αρνητικά από τη μεταρρύθμιση της γης.
Σε αντίθεση με τις προσδοκίες της κυβέρνησης, η μεταρρύθμιση δεν ήταν ούτε δημοφιλής ούτε παραγωγική. Οι γεωργικές συγκομιδές κατέρρευσαν και η ίδια η μεταρρύθμιση οδήγησε σε αυξανόμενη δυσαρέσκεια μεταξύ των Αφγανών. Όταν ο Ταρακί συνειδητοποίησε το βαθμό της λαϊκής δυσαρέσκειας για τη μεταρρύθμιση την εγκατέλειψε άμεσα. Ωστόσο, η μεταρρύθμιση της γης εφαρμόστηκε σταδιακά στο πλαίσιο της μεταγενέστερης διακυβέρνησης του Καρμάλ, αν και η αναλογία της έκτασης που επηρεάστηκε από τη μεταρρύθμιση είναι ασαφής.
Άλλες μεταρρυθμίσεις
Τους μήνες μετά το πραξικόπημα, ο Ταρακί και ηγέτες των άλλων κομμάτων ξεκίνησαν κι άλλες ριζοσπαστικές μαρξιστικές πολιτικές που αμφισβήτησαν τόσο τις παραδοσιακές αφγανικές αξίες όσο και τις καθιερωμένες παραδοσιακές δομές εξουσίας στις αγροτικές περιοχές. Ο Ταρακί εισήγαγε τις γυναίκες στην πολιτική ζωή και απαγόρευσε τους καταναγκαστικούς γάμους. Ωστόσο, κυβερνούσε ένα έθνος με βαθιά ισλαμική θρησκευτική κουλτούρα και μακρά ιστορία αντίστασης σε κάθε είδος ισχυρού κεντρικού κυβερνητικού ελέγχου και συνεπώς πολλές από αυτές τις μεταρρυθμίσεις δεν υλοποιήθηκαν σε εθνικό επίπεδο. Η λαϊκή δυσαρέσκεια των δραστικών αλλαγών του Ταρακί προκάλεσε έντονες αναταραχές σε όλη τη χώρα, περιορίζοντας τον κυβερνητικό έλεγχο σε μικρό μόνο χώρο. Η δύναμη αυτής της αντίδρασης κατά της μεταρρύθμισης οδήγησε τελικά σε εμφύλιο πόλεμο στο Αφγανιστάν.
Οι παραδοσιακές πρακτικές που θεωρούνταν φεουδαρχικές—όπως η τοκογλυφία, η χρηματική αξία της νύφης και ο καταναγκαστικός γάμος—απαγορεύτηκαν και η ελάχιστη ηλικία δυνατότητας τέλεσης γάμου αυξήθηκε. Η κυβέρνηση υποστήριξε την εκπαίδευση τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους άνδρες και ξεκίνησε μια φιλόδοξη εκστρατεία αλφαβητισμού. Ο νόμος της Σαρίας καταργήθηκε και οι άνδρες ενθαρρύνονταν να κόψουν τις γενειάδες τους.
Κατά την προηγούμενη διακυβέρνηση του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα γραμματισμού που δημιουργήθηκε από την UNESCO με στόχο την εξάλειψη του αναλφαβητισμού μέσα σε 20 χρόνια. Η κυβέρνηση του Ταρακί προσπάθησε να μειώσει αυτό το χρονικό πλαίσιο από 20 σε 4 χρόνια, έναν μη ρεαλιστικό στόχο λόγω της έλλειψης καθηγητών και της περιορισμένης ικανότητας της κυβέρνησης να επιβλέψει μια τέτοια πρωτοβουλία. Η διάρκεια του σχεδίου αργότερα επεκτάθηκε σε επτά χρόνια από τους Σοβιετικούς ως συνέπεια της εισβολής της Σοβιετικής Ένωσης. Η πολιτιστική εστίαση του προγράμματος της UNESCO κηρύχθηκε «άχρηστη» από τον Ταρακί, ο οποίος όμως επέλεξε να εισαγάγει πολιτικό προσανατολισμό χρησιμοποιώντας τα φυλλάδια του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος και τα αριστερά φυλλάδια ως βασικό υλικό ανάγνωσης.
Σχέσεις Αφγανιστάν–Σοβιετικής Ένωσης
Ο Ταρακί υπέγραψε Εικοσαετή Συνθήκη Φιλίας με τη Σοβιετική Ένωση στις 5 Δεκεμβρίου 1978, η οποία επέκτεινε σημαντικά τη σοβιετική βοήθεια στο καθεστώς του. Μετά την εξέγερση της Χεράτ, ο Ταρακί επικοινώνησε με τον Αλεξέι Κοσύγκιν, Πρόεδρο του Υπουργικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ, και ζήτησε «πρακτική και τεχνική βοήθεια με άνδρες και όπλα». Ο Κόσυγκιν δεν ήταν θετικά διακείμενος προς την πρόταση βάσει των αρνητικών πολιτικών επιπτώσεων που θα είχε μια τέτοια ενέργεια για τη χώρα του και απέρριψε όλες τις περαιτέρω προσπάθειες του Ταρακί να ζητήσει τη βοήθεια από το σοβιετικό στρατό στο Αφγανιστάν. Μετά την απόρριψη του Κοσύγκιν, ο Ταρακί ζήτησε βοήθεια από τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ, Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και αρχηγό του κράτους, ο οποίος τον προειδοποίησε ότι η πλήρης σοβιετική παρέμβαση «θα ευνοούσε μόνο τους εχθρούς μας – τόσο τους δικούς σου όσο και τους δικούς μας». Ο Μπρέζνιεφ επίσης συμβούλευσε τον Ταρακί να χαλαρώσει τις δραστικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και να επιδιώξει ευρύτερη υποστήριξη για το καθεστώς του.
Το 1979, ο Ταρακί παρακολούθησε συνέδριο του Κινήματος των Αδεσμεύτων στην Αβάνα της Κούβας. Επιστρέφοντας στη Μόσχα στις 20 Μαρτίου, συναντήθηκε με τον Μπρέζνιεφ, τον Υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Γκρόμικο και άλλους Σοβιετικούς αξιωματούχους. Φημολογήθηκε ότι ο Καρμάλ ήταν παρών στη συνάντηση σε μια προσπάθεια να συνασπιστεί η συνιστώσα Χαλκ του Ταρακί με την Παρτσάμ εναντίον του Αμίν και των οπαδών του. Κατά τη συνάντηση, ο Ταρακί πέτυχε στη διαπραγμάτευση μερικής σοβιετικής υποστήριξης, συμπεριλαμβανομένης της αναδιάταξης δύο σοβιετικών ένοπλων μεραρχιών στα σύνορα Σοβιετικής Ένωσης–Αφγανιστάν, την αποστολή 500 στρατιωτικών και πολιτικών συμβούλων και ειδικών και την άμεση παράδοση σοβιετικού οπλικού εξοπλισμού που πωλήθηκε κατά 25% χαμηλότερα από την αρχική τιμή. Ωστόσο, οι Σοβιετικοί δεν ήταν ευχαριστημένοι από τις εξελίξεις στο Αφγανιστάν και ο Μπρέζνιεφ μετέδωσε στον Ταρακί την ανάγκη για ενότητα των κομμάτων. Παρά την επίτευξη αυτής της συμφωνίας με τον Ταρακί, οι Σοβιετικοί συνέχισαν να διστάζουν να επέμβουν περαιτέρω στο Αφγανιστάν και επανειλημμένα αρνήθηκαν τη σοβιετική στρατιωτική επέμβαση στα σύνορα του Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ταρακί καθώς και αργότερα κατά τη διάρκεια της σύντομης διακυβέρνησης του Αμίν.