cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιόσιπ Μπροζ Τίτο
Αμφισβήτηση γλώσσας και ταυτότητας
Μετά το θάνατο του Τίτο γράφτηκαν πολλές εναλλακτικές βιογραφίες. Ανάμεσα τους υπάρχει μία που υποστηρίζει πως ο Γιόσιπ Τίτο ήταν στην πραγματικότητα γυναίκα, σε ένα άλλο βεβαιώνεται πως ο Τίτο ήταν στην πραγματικότητα ένας ουγγροεβραίος ονόματι Γιοσίπ Άμπροζ, γι' αυτό και μιλούσε άσχημα όλες τις σλαβικές γλώσσες. Άλλες εκδοχές είναι πως ο Τίτο ήταν σοβιετικός πράκτορας ή ακόμη και παιδί ενός υψηλόβαθμου αξιωματικού του αυστρουγγρικού στρατού.
Το 2013 δόθηκε ευρεία κάλυψη από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μιας αποχαρακτηρισμένης μελέτης της NSA στο Cryptologic Spectrum που κατέληγε στο συμπέρασμα ότι ο Τίτο δεν είχε τη σερβοκροατική ως μητρική του γλώσσα. Η έκθεση ανέφερε ότι η ομιλία του είχε χαρακτηριστικά άλλων σλαβικών γλωσσών (ρωσικά και πολωνικά). Η υπόθεση ότι «ένας μη Γιουγκοσλάβος, ίσως Ρώσος ή Πολωνός» προσέλαβε την ταυτότητα του Τίτο συμπεριλήφθηκε με μια σημείωση ότι αυτό είχε συμβεί κατά τη διάρκεια πριν ή κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η έκθεση επισημαίνει τις εντυπώσεις του Ντράζα Μιχαήλοβιτς σχετικά με τη ρωσική προέλευση του Τίτο όταν είχε προσωπικά μιλήσει μαζί του.
Ωστόσο η έκθεση της NSA εανατράπηκε πλήρως από Κροάτες εμπειρογνώμονες, καθώς αγνοούσε ότι ο Τίτο είχε μητρική του την πολύ ξεχωριστή τοπική διάλεκτο Καϊκάβιαν του Ζαγκόριε. Η έντονη προφορά του, που παρουσιάζεται μόνο στις κροατικές διαλέκτους, είναι η ισχυρότερη απόδειξη για την προέλευσή του από το Ζαγκόριε.
Προέλευση του ονόματος «Τίτο»
Καθώς το Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν απαγορευμένο στη Γιουγκοσλαβία από τις 30 Δεκεμβρίου 1920, ο Γιόσιπ Μπροζ πήρε πολλά ονόματα κατά τη διάρκεια της δραστηριότητάς του στο Κόμμα, συμπεριλαμβανομένων των «Ρούντι», «Βάλτερ» και «Τίτο». Ο ίδιος ο Μπροζ εξηγεί:
Ήταν κανόνας στο Κόμμα εκείνη την εποχή να μη χρησιμοποιεί κανείς το πραγματικό του όνομα, προκειμένου να μειώσει τις πιθανότητες αποκάλυψης. Για παράδειγμα αν κάποιος συνεργαζόμενος μαζί μου συλλαμβανόταν και εκβιαζόταν να αποκαλύψει το πραγματικό μου όνομα, η αστυνομία θα με εντόπιζε εύκολα. Αλλά η αστυνομία δεν ήξερε ποτέ το πραγματικό πρόσωπο που κρύβεται πίσω από ένα υποτιθέμενο όνομα, που είχα στο Κόμμα. Φυσικά ακόμη και τα υποτιθέμενα ονόματα έπρεπε συχνά να αλλάζουν. Ακόμη και πριν πάω στη φυλακή, πήρα το όνομα Γκλιγκορίεβιτς και Ζάγκορακ, δηλαδή του «ανθρώπου από το Ζαγκόριε». Με το δεύτερο υπέγραψα ακόμη και μερικά άρθρα εφημερίδων.
Τώρα έπρεπε να πάρω ένα νέο όνομα. Υιοθέτησα πρώτα το όνομα Ρούντι, αλλά ένας άλλος σύντροφος είχε το ίδιο όνομα και γι 'αυτό υποχρεώθηκα να το αλλάξω υιοθετώντας το όνομα Τίτο. Αρχικά σπανίως χρησιμοποιούσα το Τίτο. Το υιοθέτησα αποκλειστικά το 1938, όταν άρχισα να υπογράφω άρθρα με αυτό. Γιατί πήρα αυτό το όνομα «Τίτο» και έχει ιδιαίτερη σημασία; Το πήρα όπως θα έπαιρνα οποιοδήποτε άλλο, γιατί έτυχε εκείνη τη στιγμή. Εκτός αυτού αυτό το όνομα είναι αρκετά συνηθισμένο στην περιοχή μου. Ο γνωστότερος συγγραφέας από το Ζαγκόριε του τέλους του δέκατου όγδοου αιώνα ονομαζόταν Τίτο Μπρεζόβατσκι. οι πνευματώδεις κωμωδίες του εξακολουθούν να παίζονται στο κροατικό θέατρο μετά από εκατό και πλέον χρόνια. Ο πατέρας του Κσάβερ Σάντορ Γκιάλσκι, ένας από τους μεγαλύτερους Κροάτες συγγραφείς, ονομαζόταν επίσης Τίτο.
Διακρίσεις και παράσημα
Ο Στρατάρχης Τίτο ήταν ένας από τους πλέον παρασημοφορημένους ηγέτες του κόσμου. Έλαβε συνολικά 119 παράσημα και μετάλλια από 60 χώρες σε όλο τον κόσμο (59 ξένες και Γιουγκοσλαβία). 21 προέρχονταν από την ίδια τη Γιουγκοσλαβία, 18 από μία φορά και το Παράσημο του Εθνικού Ήρωα σε τρεις περιπτώσεις. Από τα 98 παράσημα και μετάλλια 92 ελήφθησαν μία φορά και τρία από δύο φορές (του Λευκού Λέοντος, της Αναγέννησης της Πολωνίας και του Καρλ Μαρξ). Τα σημαντικότερα ήταν το Γαλλικό της Λεγεώνας της Τιμής, το Βρετανικό του Λουτρού, το Σοβιετικό του Λένιν, το Ιαπωνικό του Χρυσάνθεμου, το Ομοσπονδιακό της Γερμανίας και το Ιταλικό.
Ωστόσο τα παράσημα σπάνια εμφανίζονταν. Μετά το σχίσμα Τίτο-Στάλιν το 1948 και την εγκατάστασή του ως προέδρου το 1953 ο Τίτο φορούσε σπάνια τη στολή του, εκτός από την παρουσία του σε στρατιωτικές τελετές, και στη συνέχεια (με σπάνιες εξαιρέσεις) φορούσε τις γιουγκοσλαβικές ταινίες του μόνο για προφανείς πρακτικούς λόγους. Τα παράσημα εκτέθηκαν όλα μόνο στην κηδεία του το 1980. Η φήμη του Τίτο ως ενός από τους Συμμαχικούς ηγέτες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μαζί με τη διπλωματική του θέση ως ιδρυτή του Κινήματος των Αδεσμεύτων, ήταν πρωτίστως η αιτία της ευρείας διεθνούς αναγνώρισης.
Ξένα παράσημα
Ακολουθεί σύντομος κατάλογος που περιλαμβάνει μερικά από τα σημαντικότερα ξένα παράσημα και μετάλλια του Τίτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Κομμουνιστές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές Κατηγορία:Κροάτες πολιτικοί
Δήμος Αβίας
Ο Δήμος Αβίας ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας και τμήμα της Μεσσηνιακής (Έξω ή Απόσκιερης) Μάνης. Ιδρύθηκε με το Σχέδιο Καποδίστριας το 1999 από συνένωση των κοινοτήτων: Αβία (οικισμοί: Αβία, Μεγάλη Μαντίνεια, Ακρογιάλι), Κάμπος, Δολοί (οικισμοί: Δολοί, Κιτριές, Καλλιανέικα), Σταυροπήγιο (οικισμοί: Σταυροπήγιο, Μάλτα), Κέντρο (οικισμοί: Κέντρο, Χώρα Γαϊτσών, Βόρειο, Ανατολικό), Αλτομιρά και Σωτηριάνικα (οικισμοί: Σωτηριάνικα, Χαραυγή). Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης ο δήμος καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δυτικής Μάνης.
Έδρα του ήταν ο Κάμπος. Είχε 2.908 κατοίκους και 8 δημοτικά διαμερίσματα. Τελευταίος δήμαρχος του δήμου ήταν ο Παναγιώτης Μπασάκος, ο οποίος επανεξελέγη στις δημοτικές εκλογές του 2006 για τρίτη φορά.
Ιστορία
Ο παλαιότερος Δήμος Αβίας ιδρύθηκε το 1835 με έδρα το Αλμυρό και αρχικά περιλάμβανε τα χωριά: Σέλιτσα (σημερινή Άνω Βέργα), Μικρά Μαντίνεια, Μεγάλη Μαντίνεια και Σωτηριάνικα.
Το 1841 συνενώθηκε με το Δήμο Γερηνίας, που περιλάμβανε τα χωριά: Κάμπος, Βαρούσι (σημερινό Σταυροπήγιο), Μάλτα, Γαϊτσές (σημερινό Κέντρο), Μπρίντα, Νερίντα, Μπίλοβα, Δολοί, Κιτριές, Αλτομιρά. Ο Κάμπος αποτέλεσε την έδρα του νέου Δήμου Αβίας.
Το 1914 ο Δήμος καταργήθηκε και τα χωριά αποτέλεσαν ξεχωριστές κοινότητες.
Διαίρεση
Ο Δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (στις παρενθέσεις αναφέρεται ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αβια Κατηγορία:Μάνη
Νίσος της Ηπείρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αιακιδών
Δουκάτο της Βοημίας
Το Δουκάτο της Βοημίας(τσεχικά: České knížectví, γερμανικά: Herzogtum Böhmen, λατινικά: Ducatus Bohemiæ) ήταν μοναρχία και πριγκιπάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Κεντρική Ευρώπη κατά τον Πρώιμο και τον Υψηλό Μεσαίωνα.
Σχηματίστηκε περίπου το 870 από Τσέχους ως μέρος της σφαίρας της Μεγάλης Μοραβίας. Η Βοημία διαχωρίστηκε από την αποσύνθεση της Μοραβίας, αφού ο Δούκας Σπυτίνιεφ ορκίστηκε πίστη στον Ανατολικό Φράγκο βασιλιά Αρνούλφος το 895.
Ενώ οι Δούκες της Βοημίας της δυναστείας των Πρεμυσλιδών, κατά την πρώτη απόφαση στο Κάστρο της Πράγας και στο Λέβι Χράντεκ, έθεσαν περαιτέρω κτήματα υπό τον έλεγχό τους, ο Χριστιανισμός που ξεκίνησε από τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο συνεχίστηκε από τους Φράγκους επίσκοπους του Ρέγκενσμπουργκ και του Πασάου.
Το 973 ιδρύθηκε η Επισκοπή της Πράγας μέσω των κοινών προσπαθειών του Δούκα Μπολέσλαου Β΄ και του Αυτοκράτορα Όθωνα Α΄. Ο Δούκας Βεντσέσλαος της Βοημίας, που σκοτώθηκε από τον μικρότερο αδερφό του Μπολέσλαο το 935, έγινε ο προστάτης άγιος της γης.
Ενώ τα εδάφη καταλήφθηκαν από τον Πολωνό βασιλιά Μπολέσουαφ Α΄ και οι εσωτερικοί αγώνες συγκλόνισαν τη δυναστεία Πρεμυσλιδών, ο Δούκας Βλαντιβόι δέχτηκε τη Βοημία ως φέουδο από τα χέρια του ανατολικού Φράγκου βασιλιά Ερρίκο Β΄ το 1002 και το δουκάτο έγινε αυτοκρατορικό κράτος της Αγίας Ρωμαϊκής ατοκρατορίας.
Το Δουκάτο της Βοημίας εξελίχθηκε σε ένα κληρονομικό Βασίλειο της Βοημίας, όταν ο Δούκας Ότακαρ Α΄ εξασφάλισε την ανοδό του από τον Γερμανό βασιλιά Φίλιππο της Σουαβίας το 1198. Οι Πρεμυσλίδες παρέμειναν στην εξουσία καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, μέχρι την εξάλειψη της αρσενικής γραμμής με θάνατο του Βασιλιά Βεντσέσλαο Γ΄ το 1306.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Βοημίας Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μεσαίωνας ανά χώρα Κατηγορία:Μεγάλη Μοραβία
Αυγουστίνος Ροβεσπιέρος
Ο Αυγουστίνος Ροβεσπιέρος (Augustin Bon Joseph de Robespierre, 21 Ιανουαρίου 1763 – 28 Ιουλίου 1794) ήταν ο νεότερος αδερφός του ηγέτη της Γαλλικής Επανάστασης, Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου, με τον οποίο συνελήφθη και εκτελέστηκε.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αράς και ήταν το μικρότερο από τα 5 παιδιά του δικηγόρου Μαξιμιανού Βαρθολομαίου Φραγκίσκου ντε Ρομπεσπιέρ και της Ζακλίν Μαργκρίτ Καρό, κόρης ζυθοποιού. Η μητέρα του πέθανε όταν εκείνος ήταν μόλις ενός έτους και ο πατέρας εγκατέλειψε την οικογένεια και πήγε στη Βαυαρία, όπου πέθανε το 1777. Τον Αυγουστίνο τον μεγάλωσε μία θεία του και τον σπούδασε δικηγόρο. Αργότερα έγινε εισαγγελέας στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Ήταν θερμός οπαδός των ριζοσπαστικών αλλαγών όπως και ο Μαξιμιλιανός, κατά την περίοδο της Επανάστασης.
Το 1791 διορίστηκε διοικητής του διαμερίσματος (département) του Πα ντε Καλέ. Το Σεπτέμβριο του 1792 εξελέγη μέλος της Συμβατικής Συνέλευσης και προσχώρησε στην πτέρυγα των Ορεινών και στη Λέσχη των Ιακωβίνων.
Το 1794 έγινε στρατιωτικός απεσταλμένος (Député-en-Mission) του στρατού της Ιταλίας και χρησιμοποίησε την επιρροή του με σκοπό να προωθήσει την καριέρα του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, μετά την ανάγνωση ενός φυλλαδίου του Ναπολέοντα, που ήταν υπέρ των Ιακωβίνων και είχε τίτλο Le souper de Beaucaire.
Έπειτα από την πτώση του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου στη διάρκεια του πραξικοπήματος της 9ης Θερμιδόρ (27 Ιουλίου 1794), όσοι συνδέονταν με το Μαξιμιλιανό υπέστησαν διώξεις στα πλαίσια ενός κυνηγιού μαγισσών. Η σχέση του Ναπολέοντα με τον Αυγουστίνο είχε ως αποτέλεσμα να φυλακιστεί ο Βοναπάρτης στο Φρούριο Καρέ στις 6 Αυγούστου 1794 για να αθωωθεί δύο εβδομάδες αργότερα.
Ο Αυγουστίνος υπήρξε ένα από τα 5 πιο διάσημα θύματα της "9ης Θερμιδόρ". Απαίτησε στη Συμβατική Εθνοσυνέλευση να συλληφθεί μαζί με τον αδερφό του λέγοντας: "Είμαι το ίδιο ένοχος με εκείνον. Έχουμε τις ίδιες αρετές, θέλω να έχω την ίδια τύχη με εκείνον. Επίσης ζητώ να μου απαγγελθούν κατηγορίες". Κατέφυγε στο Οτέλ ντε Βιλ των Παρισίων και επεχείρησε να δραπετεύσει πέφτοντας από ένα παράθυρο. Απέτυχε ωστόσο και έσπασε και τα δύο του πόδια. Στις 10 Θερμιδόρ (28 Ιουλίου) οδηγήθηκε στη λαιμητόμο την ίδια ημέρα με τον αδερφό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι δικηγόροι
Ελαφρά μέταλλα
Ως ελαφρά μέταλλα χαρακτηρίζονται γενικά τα μέταλλα εκείνα που παρουσιάζουν μικρή πυκνότητα.
Πρόκειται για μέταλλα ευρύτατα διαδεδομένα στη φύση, περίπου 20% κατά μάζα, που λόγω όμως της υψηλής χημικής δραστικότητας που παρουσιάζουν εντοπίζονται μόνο σε εξαιρετικά ισχυρές χημικές ενώσεις. Στην κατηγορία των ελαφρών μετάλλων υπάγονται, τα ακόλουθα 12 μέταλλα, κατά σειρά ατομικού αριθμού, το Λίθιο, το Βηρύλλιο, .το Νάτριο, το Μαγνήσιο, το Αργίλιο, το Κάλιο, το Ασβέστιο, το Τιτάνιο, το Ρουβίδιο, το Στρόντιο, το Καίσιο και το Βάριο.
Η μεταλλουργία των ελαφρών μετάλλων ξεκίνησε μόλις τον 19ο αιώνα. Κυριότεροι μέθοδοι παραγωγής των ελαφρών μετάλλων που ακολουθούνται είναι η ηλεκτρόλυση τηγμένων αλάτων αυτών, η μεταλλοθερμία και η ηλεκτροθερμία. Τα ελαφρά μέταλλα χρησιμοποιούνται κυρίως στη παραγωγή ελαφρών κραμάτων, σημαντικότερα των οποίων είναι των αργιλίου, μαγνησίου, τιτανίου, βηρυλλίου και λιθίου.
Πηγές
Κατηγορία:Μέταλλα Κατηγορία:Κράματα Κατηγορία:Μεταλλουργία
Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους
Η Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους ή Δεύτερη Εθνική Συνέλευση του Άστρους (29 Μαρτίου - 18 Απριλίου 1823) (π.ημ) ήταν η δεύτερη συνέλευση κατά τα χρόνια της Ελληνικής επανάστασης.
Η διοργάνωση
μικρογραφία|αριστερά|Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους και ο κήπος του, τόπος της Β' Εθνοσυνέλευσης. Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως»  υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου»'', λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης. Η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη ,στην υφήλιο και τους μεγαλους της εποχής. «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον»''. Το Ναύπλιο, που είχε αρχικά επιλεγεί για να πραγματοποιηθεί η Συνέλευση, απορρίφθηκε καθώς εθεωρείτο «τόπος μερικός», δηλ. κομματικός, υπό την απόλυτο επιρροή του Κολοκοτρώνη. Έτσι, επιλέχθηκε τελικά το Άστρος για την Εθνοσυνέλευση ως «τόπος του Έθνους», δηλαδή τόπος ουδέτερος, που δεν ανήκε σε κομματικές φατρίες.“ Οι συνεδριάσεις έγιναν στην ύπαιθρο, «μέσα εις ένα περιβόλι», σύμφωνα με τον Κολοκοτρώνη, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης
Στο  ιστορικό Άστρος  Κυνουρίας, το 1823 μ.Χ., συνήλθεν η Β’ Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων, με κύριο σκοπό την αναθεώρηση και τον εκσυγχρονισμό του Συντάγματος το οποίο είχε ψηφιστεί το 1822 μ.Χ., κατά την Α΄ Εθνοσυνέλευση στην Επίδαυρο, για αυτό και ονομάστηκε «Νόμος της Επιδαύρου». Οι αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης ήταν σημαντικότατες για την ίδρυση και οργάνωση του Ελληνικού Κράτους. Στον τόπο της συνέλευσης άρχισαν να προσέρχονται τα μέλη της κυβέρνησης από τις αρχές Μαρτίου, αλλά χρειάστηκε ένας περίπου μήνας μέχρι να έλθουν οι πληρεξούσιοι. Η συνέλευση άρχισε στις 29 Μαρτίου στο Άστρος Κυνουρίας και κράτησε μέχρι τις 18 Απριλίου. Η επόμενη εθνοσυνέλευση, η Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας έγινε τέσσερα χρόνια μετά, το 1827.
Οι εργασίες της Εθνοσυνέλευσης
Στις 13 Απριλίου 1823, αναθεωρήθηκε το Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος, το σύνταγμα το οποίο είχε ψηφιστεί την 1η Ιανουαρίου 1822 από την Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου. Το νέο Σύνταγμα ονομάστηκε «Νόμος της Επιδαύρου» (δείχνοντας τη συνέχεια του νέου Συντάγματος με το προηγούμενο). Είχε 99 παραγράφους και έδινε το δικαίωμα της ιδιοκτησίας σε όλα τα άτομα που βρίσκονταν στην Ελλάδα, χωρίς περιορισμό στην ιθαγένειά τους. Το Σύνταγμα αυτό αντικαταστάθηκε το 1827 από το «Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος» που ψηφίστηκε στην Τροιζήνα, κατά τη διάρκεια της Γ' Εθνοσυνέλευσης. Κατά τη Συνέλευση αποφασίστηκε να καταργηθούν οι τρεις τοπικοί οργανισμοί, η Πελοποννησιακή Γερουσία, ο Οργανισμός της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος και ο Άρειος Πάγος, ο Οργανισμός της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος ώστε να υπάρχει ένα μόνο κέντρο εξουσίας και συντονισμού.
Η χώρα απόκτησε πλέον οριστικό Καταστατικό Χάρτη, ο οποίος ρύθμιζε όλα τα σχετικά θέματα με τη σύσταση και τη λειτουργία του κράτους, των θεσμών και του στρατού ,που με απόφαση της συνέλευσης ήταν “ο ανώτερος νόμος” υπερίσχυε των νόμων του βουλευτικού  Με απόφαση της συνέλευσης, την καταλυτική παρέμβαση του Κολοκοτρώνη, την οργή του λαού και του στρατού, απετράπει η εκποίηση των εθνικών γαιών – κτημάτων, που άφηναν πίσω τους οι Τούρκοι άρχοντες, που επεδίωκαν και ήθελαν οι κοτζαμπάσηδες της συνέλευσης. Το αναθεωρημένο Σύνταγμα, εξαιρετικά προοδευτικό και πρωτοποριακό για την εποχή του, περιείχε φιλελεύθερες και δημοκρατικές διατάξεις, που διασφάλιζαν τα ατομικά δικαιώματα του πολίτη. Θεσμοθετήθηκε η Δημόσια εκπαίδευση, λύθηκαν ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας, καθιερώθηκε η αρχή της ελευθεροτυπίας κ.α. Καταρτίστηκε και ο Ποινικός Κώδικας, βάσει του Βυζαντινού Δικαίου, για την προστασία του πολίτη από την ασυδοσία των αρχών.
Σημαντικό είναι επίσης το καταληκτικό κείμενο της Εθνοσυνέλευσης όπου γίνεται επαναδιακήρυξη της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της απόφασης για συνέχιση της Επανάστασης με κάθε θυσία. Αυτή η διακήρυξη αρχίζει με τις φράσεις: "Τρίτον ήδη χρόνον διαρκεί ο υπέρ ανεξαρτησίας εθνικός των Ελλήνων πόλεμος και ο τύραννος ούτε κατά γην ούτε κατά θάλασσαν ηυδοκίμησεν. Ενώ δε αι τυραννοκτόνοι χείρες των Ελλήνων έπεμψαν μυριάδας Τούρκους εις άδου, και φρούρια απέκτησαν, και την επικράτειαν εξησφάλισαν, ο δε κρότος των ημετέρων όπλων, αντηχήσας, διετάραξε το Βυζάντιον, ευτύχησε το έθνος να διακηρύξη εν Επιδαύρω κατά πρώτον ως έθνος, την ανεξαρτησίαν του, να νομοθετήσει και εθνικήν να καταστήση διοίκησιν".
Ήδη δε μετά δεκαέξ μήνας Δευτέραν να συγροτήση εν Άστρει Συνέλευσιν, η οποία αφού επεξειργάσθη και επιδιώρθωσεν αναλόγως τους καθεστώτας Νόμους , διέταξε πολλά των γενικών του Έθνους συμφερόντων,αφού εμελέτησε τα περί του υποθετικού λογαριασμού , ενησχολήθη εις τα των αναλόγων Εθνικών δυνάμεων της ξηράς και της θαλάσσης.Αφού προσδώρισε ν’ αρχίση η Β’ περίοδος τηε Διοικήσεως ,κατά το ευτυχώς επικρατούντα Νόμον της Επιδαύρου ,δεν μένει άλλον πριν διαλυθή η Συνέλευσις αφήνουσα την Διοίκησιν να εκπληροί τα  μεγάλα αυτής χρέη, δεν μένει ει μη να διακηρύξη εις το όνομα του Ελληνικού Έθνους,του οποίου νομίμως φέρει την πληρεξουσιότητα   και κηρύττει σήμερον κατ’ επανάληψιν ενώπιον Θεού και ανθρώπων την πολιτικήν των Ελλήνων ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν , δια την ανάκτησιν της οποίας  έχυσε το Έθνος και χύνει αίματα ποταμηδόν.
Κατάλογος πληρεξουσίων
Παρακάτω αναφέρονται οι πληρεξούσιοι που έχοντας δικαίωμα ψήφου υπέγραψαν το κείμενο του νόμου της Επιδαύρου.
Παραπομπές
1823 Εθνοσυνελευση 1823
Λάζαρος Βαρζής
Ο Λάζαρος (Λάζος) Βαρζής ή καπετάν Ζαρκάδας, ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από το Κωντζικό (Γαλατινή) του Άσκιου του νομού Κοζάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλέφτες Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία της Κοζάνης Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση του 1878 Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση 1896 Κατηγορία:Μακεδόνες
Ταρταγάλ
Το Ταρταγάλ (ισπανικά: Tartagal, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [tartaˈɣal]) είναι πόλη στα βόρεια της επαρχίας της Σάλτα, Αργεντινή, 365 χλμ από την επαρχιακή πρωτεύουσα. Έχει πάνω από 60.000 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001, και είναι η πρωτεύουσα του Διαμερίσματος Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν. Η πόλη διασχίζεται από τον ομώνυμο ποταμό.
Το Ταρταγάλ βρίσκεται σε μια περιοχή μεγάλης οικονομικής σημασίας για την επαρχία, μέσα στα δεύτερα μεγαλύτερα κοιτάσματα φυσικού αερίου της Αργεντινής και στο σταυροδρόμι για το εμπόριο στην Μερκοσούρ, (όντας μόνο 55 χλμ από τα σύνορα με τη Βολιβία και 100 χλμ από την Παραγουάη). Η περιοχή παράγει 25% του πετρελαίου και περίπου 16% του φυσικού αερίου στην Αργεντινή.
Το Ταρταγάλ προέρχεται από το φυτό tártago - τάρταγο (Euphorbia lathyris, ένα είδος ευφόρβιου). Η περιοχή του σύγχρονου Ταρταγάλ εμφανίζεται με αυτό το όνομα σε νομικά έγγραφα για πρώτη φορά το 1853. Κατά τη στιγμή η περιοχή ανήκε στο Διαμέρισμα Ταρίχα, Βολιβία. Η χρονολογία ίδρυσης της πόλης, εντούτοις, αναγνωρίζεται ως 13 Ιουνίου, 1924. Το Ταρταγάλ επέτυχε το καθεστώς πόλης μόνο στις 22 Σεπτεμβρίου 1949.
Πετρέλαιο ανακαλύφθηκε εδώ στις αρχές του 20ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Μαρία Τρικούπη
Η Μαρία Τρικούπη ήταν Ελληνίδα νοσηλεύτρια.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1874 και ήταν κόρη του αρχιάτρου Αλέξανδρου Αντωνιάδη και της Κλεοπάτρας Τσάλλη, αδερφής του Ηρακλή Τσάλλη. Παντρεύτηκε τον πολιτικό και στρατιωτικό Κωνσταντίνο Τρικούπη το 1890.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες νοσηλευτές Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι Μαρια
Εθνικό Kόμμα - Έλληνες
Το Εθνικό Κόμμα - Έλληνες είναι εθνικιστικό ελληνικό πολιτικό κόμμα, που ιδρύθηκε το 2020 από τον Ηλία Κασιδιάρη. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Δημήτρης Χατζηλιάδης.
Ιστορικό
Η αποτυχία της Χρυσής Αυγής να εισέλθει στη Βουλή στις εκλογές του Ιουλίου 2019 οδήγησε σε αποχώρηση πολλών στελεχών και πρώην βουλευτών.
158x158px|μικρογραφία|Το πρώτο έμβλημα του κόμματος|αριστερά
Tο Μάιο του 2020, ο τότε εκπρόσωπος τύπου Ηλίας Κασιδιάρης έστειλε επιστολή στον Νίκο Μιχαλολιάκο ζητώντας του να πραγματοποιηθούν αλλαγές αφενός στη δομή και τη λειτουργία της Χρυσής Αυγής, με ανοιχτό συνέδριο για εκλογή νέου Γενικού Γραμματέα από τη βάση, και αφετέρου στην ιδεολογική της προσέγγιση, καταδικάζοντας τον ναζισμό και τον φασισμό. Ο Μιχαλολιάκος απέρριψε τις προτάσεις, με αποτέλεσμα στις 21 Μαΐου ο Κασιδιάρης να ανακοινώσει την αποχώρηση του από την Χρυσή Αυγή προαναγγέλλοντας την ίδρυση νέου κόμματος.
Στις 4 Ιουνίου 2020 ανακοινώθηκε η ίδρυση του κόμματος «Έλληνες για την Πατρίδα», με βίντεο το οποίο ανέβηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο οποίο ο Κασιδιάρης δήλωσε τις θέσεις και την ιδεολογία του κόμματος. Λίγες ημέρες αργότερα έγινε η παρουσίαση των βασικών στελεχών του κόμματος, στο οποίο συμμετέχουν μεταξύ άλλων, ο πρώην βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας Κωνσταντίνος Μπαρμπαρούσης, ο πρώην ευρωβουλευτής Λάμπρος Φουντούλης, μέλη περιφερειακών και δημοτικών συμβουλίων και άλλοι.
Στις 22 Ιουνίου 2022 ανακοινώθηκε η εκλογική συνεργασία του κόμματος με το Εθνικό Μέτωπο του Μάνου Κώνστα. Ωστόσο, τον Απρίλιο του 2023 αποδεσμεύτηκε από τη συνεργασία.
Στις 4 Απριλίου 2023 εξελέγη παμψηφεί από το πανελλαδικό συμβούλιο του κόμματος ο πρώην αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αναστάσιος Κανελλόπουλος, ως πρόεδρος του κόμματος. Είχε προηγηθεί και η παραίτηση Κασιδιάρη, τον οποίον είχε διαδεχτεί διοικούσα επιτροπή. Αργότερα τον ίδιο μήνα, μετά την απόφαση του Κανελλόπουλου να ενεργοποιήσει και να συμμετέχει στις εκλογές με το κόμμα ΕΑΝ, το πανελλαδικό συμβούλιο εξέλεξε στις 26 Απριλίου 2023 νέο πρόεδρο τον ταξίαρχο ε.α. Δημήτριο Χατζηλιάδη και ανακοινώθηκε η συμμετοχή του κόμματος στις εκλογές. Τα παραπάνω είναι απόρροια του γεγονότος ότι ο Κασιδιάρης έχει καταδικαστεί για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης και εκτίει την ποινή του, οπότε, βάσει νόμου, δεν επιτρέπεται να είναι επικεφαλής κόμματος που θα συμμετάσχει στις εκλογές.
Στις 3 Μαΐου, το Α1 τμήμα του Αρείου Πάγου απαγόρευσε την κάθοδο του κόμματος στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου, με το σκεπτικό ότι ο πραγματικός ηγέτης του κόμματος, Ηλίας Κασιδιάρης, είναι εκπρόσωπος βίαιων και αντιδημοκρατικών πολιτικών, προωθώντας ταυτόχρονα, ρατσιστικές, μισαλλόδοξες και ολοκληρωτικές ιδέες.
Για τις εκλογές του Ιουνίου του 2023, λόγω της απαγόρευσης καθόδου του ως πολιτικό κόμμα, τα μέλη του δήλωσαν συμμετοχή ως συνδυασμός ανεξάρτητων υποψηφίων υπό την ονομασία "Έλληνες για την Πατρίδα και την Ελευθερία". Ο συνδυασμός αυτός κόπηκε επίσης από τον Άρειο Πάγο. Για τις εκλογές, το κόμμα αποφάσισε να στηρίξει το κόμμα των Σπαρτιατών.
Θέσεις
Το κόμμα είχε ενεργό ρόλο και στο αντιεμβολιαστικό κίνημα κατά της νόσου Covid-19 και συμμετείχε σε πορείες κατά του υποχρεωτικού εμβολιασμού, καθώς και του υγειονομικού πιστοποιητικού πολιτών.
Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης προσπάθησε να παρουσιάσει ένα κόμμα με εθνικιστικό και πατριωτικό λόγο που να μοιάζει με άλλων ευρωπαϊκών κομμάτων του χώρου με μεγάλα ποσοστά, ιδίως με το Ιταλικό κόμμα της Λέγκας του Βορρά. Παρόλα αυτά οι θέσεις του κόμματος δεν φαίνεται να διαφέρουν ουσιαστικά από αυτές της Χρυσής Αυγής, ενώ εκτιμάται πως θα προσεγγίσει κυρίως πρώην ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, της Ελληνικής Λύσης και της Νέας Δημοκρατίας. Το κόμμα έχει χαρακτηριστεί από επιστήμονες ως ένα κόμμα το οποίο έχει σχέσεις με τον ακροδεξιό εξτρεμισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Γωνιακή συχνότητα
μικρογραφία| Η γωνιακή συχνότητα [[Ωμέγα|ω (σε μονάδα ακτινίων ανά δευτερόλεπτο), ισούται με
2π
φορές τη συχνότητα ν (σε μονάδα Hz ή κύκλων ανά δευτερόλεπτο). Εδώ, το σύμβολο ν, χρησιμοποιείται αντί του f για να δηλωθεί η συχνότητα.]] Στη φυσική, η γωνιακή συχνότητα ω (αναφέρεται και ως γωνιακή ταχύτητα, κυρίως για την περιστροφική κίνηση) είναι το βαθμωτό μέγεθος της γωνιακής μετατόπισης ανά μονάδα χρόνου (π.χ. στις περιστροφικές κινήσεις) ή του ρυθμού μεταβολής της φάσης ενός ημιτονοειδούς κύματος (π.χ. σε ταλαντώσεις και κύματα). Η γωνιακή συχνότητα συνιστά μέτρο της ψευδοδιανυσματικής ποσότητας της γωνιακής ταχύτητας.
Μία πλήρης στροφή ισούται με 2 \pi ακτίνια, εξού και ο μαθηματικός τύπος της γωνιακής συχνότητας: όπου \omega είναι η γωνιακή συχνότητα σε ακτίνια ανά δευτερόλεπτο, T είναι η περίοδος σε δευτερόλεπτα και f είναι η συχνότητα σε χερτζ (ενίοτε η συχνότητα συμβολίζεται με το γράμμα ν).
Μονάδες
Στο διεθνές σύστημα μονάδων SI, η γωνιακή συχνότητα αποδίδεται συνήθως σε ακτίνια ανά δευτερόλεπτο, ακόμη και όταν δεν χρησιμοποιείται για την περιγραφή κάποιας περιστροφικής κίνησης.
Η μονάδα Hertz (Hz) είναι διαστατικά ισοδύναμη, αλλά κατά σύμβαση χρησιμοποιείται μόνο για τη συχνότητα, f, ποτέ για τη γωνιακή συχνότητα \omega, προς αποφυγή σύγχυσης (σημειωτέον ότι το ακτίνιο συχνά παραλείπεται κατά την έκφραση μεγεθών σε μονάδες SI.
Παραδείγματα
δεξιά|μικρογραφία| Μια σφαίρα που περιστρέφεται γύρω από έναν άξονα. Σημεία μακρύτερα από τον άξονα κινούνται πιο γρήγορα, ικανοποιώντας τον [[Μαθηματικός τύπος|μαθηματικό τύπος ω = v / r .]]
Κυκλική κίνηση
Για ένα αντικείμενο που περιστρέφεται η βρίσκεται σε τροχιά, η απόστασης από τον άξονα περιστροφής, r, η εφαπτομενική ταχύτητα, v, και η γωνιακή συχνότητα της περιστροφής σχετίζονται.
Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου, T, ένα σώμα σε κυκλική κίνηση διανύει απόσταση vT. Η απόσταση αυτή ισούται με τη συνολική διαδρομή που διανύεται από το σώμα, 2\pi r. Εξισώνοντας τις δύο ποσότητες και χρησιμοποιώντας τη σχέση μεταξύ περιόδου και γωνιακής συχνότητας,, λαμβάνουμε τη σχέση:
Απλή αρμονική ταλάντωση
Έστω ένα αντικείμενο που ταλαντώνεται γύρω από μία θέση ισορροπίας και μεταξύ δύο ακραίων θέσεων, όντας συνδεδεμένο σε ιδανικό ελατήριο αμελητέας μάζας και μηδαμινής απόσβεσης. Η κίνηση αυτή ονομάζεται απλή αρμονική ταλάντωση και η γωνιακή της συχνότητα δίνεται από τον τύπο:
Κυκλώματα LC
Η γωνιακή συχνότητα συντονισμού σε ένα κύκλωμα LC σειράς ισούται με την τετραγωνική ρίζα του πολλαπλασιαστικού αντιστρόφου του γινομένου της χωρητικότητας (C σε φαράντ) επί της αυτεπαγωγής του κυκλώματος (L, σε henry):
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κινηματικές ιδιότητες Κατηγορία:Γωνία Κατηγορία:Φυσικά μεγέθη
Η Νέα Δημοκρατία (Κίνα)
Η Νέα Δημοκρατία (απλή γραφή: 新民主主义) ήταν άρθρο - πολιτική εξαγγελία του Μάο Τσε Τουνγκ που γράφτηκε το 1940. Στο βιβλίο αυτό, ο Μάο ξεδιπλώνει τη σκέψη του για το πολιτικό καθεστώς της Κίνας μετά την νίκη του Κομμουνιστικού Κόμματος, νίκη που τελικά ήρθε το 1949.
Η θεωρία που αναπτύσσει ο Μάο Τσε Τουνγκ στο βιβλίο του, «Νέα Δημοκρατία» επισημαίνει το διαφορετικό δρόμο που είναι αναγκασμένη να ακολουθήσει η Κίνα, στο δρόμο προς την σοσιαλιστική επανάσταση και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, λόγω συγκεκριμένων κοινωνικο-οικονομικών δομών. Ο δρόμος αυτός ονομάζεται «Νέα Δημοκρατία», γιατί διαφέρει τόσο από τις παλιές αστικές δημοκρατίες της Δύσης, όσο και από την Σοβιετική δημοκρατία του προλεταριάτου.
Με βάση τις ιδιαίτερες αυτές συνθήκες η Επανάσταση στη Κίνα δεν μπορούσε να είναι εργατική - εξαιτίας της ασθενούς βιομηχανικής βάσης, οπότε θα έπρεπε να σχηματιστεί με μια συμμαχία αγροτών - εργατών - και ορισμένων μικροαστικών στρωμάτων. ''«[...]Οι ηγέτες της επανάστασης είχαν πλήρη συνείδηση ότι η εξουσία που είχε εγκαθιδρυθεί στην Κίνα τον Οκτώβριο του 1949 δεν ήταν και δεν μπορούσε να είναι εργατική. Η κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα της Κίνας με τα πολυάριθμα φεουδαρχικά κατάλοιπα, την ασθενική βιομηχανική βάση, το εξαιρετικά πολυάριθμο αγροτικό και μικροαστικό στοιχείο, και την ασθενική (από πληθυσμιακή άποψη) παρουσία της εργατικής τάξης δεν επέτρεπαν κάτι τέτοιο.'' Αυτό που μπορούσε να υπάρξει, και σε ένα βαθμό είχε δοκιμαστεί κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης επανάστασης, του αγώνα ενάντια στην Ιαπωνική κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο, ήταν μια κοινωνική συμμαχία ανάμεσα στην εργατική τάξη, στους αγρότες, σε άλλα μικροαστικά στρώματα, μια «Νέα Δημοκρατία»[...]»
Ο Μάο, διαπιστώνει ότι η κοινωνικο-οικονομική βάση της Κίνας, δεν της επέτρεπε να προχωρήσει κατευθείαν στην δικτατορία του προλεταριάτου. Έπρεπε πρώτα να σχηματιστεί ένα αρραγές μέτωπο των εργατών, των αγροτών, των μικροαστών και των εθνικιστικών αστών που θα μετέβαλλαν δια της βίας τις οικονομικό-κοινωνικές δομές της Κίνας προς όφελός τους. Αυτή η συμμαχία, θα πάρει, την μορφή της δημοκρατικής δικτατορίας προκειμένου να κυβερνήσει την Κίνα και να την οδηγήσει στον Κομμουνισμό.
Ο Μάο μέσα από τις σελίδες του βιβλίου αλλά και μέσα από τους λόγους του ανέλυσε το σύστημα διοίκησης της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο θα βασιζόταν στις λαϊκές συνελεύσεις. «...Η σημερινή Κίνα μπορεί να υιοθετήσει ένα σύστημα λαϊκών συνελεύσεων –την εθνική συνέλευση των αντιπροσώπων του λαού, τις επαρχιακές συνελεύσεις του λαού, τις λαϊκές συνελεύσεις των περιοχών, τις λαϊκές συνελεύσεις των περιφερειών μέχρι και τις συνελεύσεις πόλεων και χωριών- κι αυτές οι συνελεύσεις να εκλέγουν στα διάφορα επίπεδα τα κυβερνητικά τους όργανα....» Μέσα από τις λαϊκές συνελεύσεις και με προϋπόθεση ένα εκλογικό σύστημα καθολικής και ίσης ψηφοφορίας για όλους τους Κινέζους ανεξάρτητα από φύλο, θρησκεία, οικονομική υπόσταση ή μόρφωση, θα διαφαινόταν καθαρά η θέληση του λαού και οι εκπρόσωποί του θα είχαν τη γνήσια αποδοχή του. Το σύστημα διακυβέρνησης που θα δημιουργούνταν με την Νέα Δημοκρατία, θα ήταν αυτό του «Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού».'' «[..]Το κρατικό σύστημα: η δικτατορία της συμμαχίας όλων των επαναστατικών τάξεων. Η πολιτική διάρθρωση: ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός. Αυτή είναι η νέα δημοκρατική κυβέρνηση. Αυτό είναι το δημοκρατικό καθεστώς της Νέας Δημοκρατίας.[...]»''
Με βάση αυτούς τους όρους ο Μάο αναπτύσσει τις θέσεις του για την «Νεοδημοκρατική Οικονομία» που μπορούν να συνοψιστούν στην ακόλουθη πρόταση: «Επιχειρήσεις που είτε ανήκουν σε Κινέζους, είτε σε ξένους και έχουν μονοπωλιακό χαρακτήρα ή είναι πολύ μεγάλες για να διευθύνονται από ιδιώτες, τέτοιες όπως οι τράπεζες, οι σιδηρόδρομοι, οι εναέριες μεταφορές, θα διευθύνονται από το κράτος ώστε να μη μπορεί το ιδιωτικό κεφάλαιο να κρατάει στα χέρια του τη ζωή του λαού. Αυτή είναι η βασική αρχή του ελέγχου του κεφαλαίου»
Πιστεύοντας ότι η κουλτούρα αν και επιφαινόμενο έχει τεράστια επίδραση κυρίως στα λαϊκά στρώματα, θεωρεί ότι η ανοικοδόμηση μιας Κουλτούρας της Νέας Δημοκρατίας, που θα προωθεί τις κομμουνιστικές θέσεις και θα στηρίζει ο πρότυπο αρχών και αξιών που ο κομμουνισμός φέρνει μαζί του, είναι απαραίτητη για την επιτυχία της Επανάστασης. Η νέα κουλτούρα θα πρέπει να είναι κομμουνιστική, εθνική, λαϊκή, επιστημονική και δημοκρατική.
Με την πάροδο του χρόνου, η ιδέα της Νέας Δημοκρατίας υιοθετήθηκε από άλλες χώρες και περιοχές με παρόμοιες αιτιολογήσεις.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Μαοϊσμός Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Κίνα
Φιλοξενούμενος Βικιπαιδιστής
Ο Φιλοξενούμενος Βικιπαιδιστής είναι έμπειρος βικιπαιδιστής ο οποίος αποδέχεται μια θέση ορισμένου χρόνου από έναν οργανισμό, συνήθως εκθεσιακό χώρο τέχνης, βιβλιοθήκη, αρχείο ή μουσείο (GLAM: Galleries, Libraries, Archives, Museums), για να μεσολαβήσει ανάμεσα στην κοινότητα της Βικιπαίδειας και τον οργανισμό. Κατά τη συνεργασία με τον οργανισμό ενθαρρύνει αφ' ενός μεν τους συντάκτες της Βικιπαίδειας να συνεισφέρουν σε λήμματα σχετικά με τον οργανισμό, αφ' ετέρου δε τον οργανισμό να διαθέτει υπό άδεια ελεύθερης χρήσης πολιτιστικό περιεχόμενο, ψηφιοποιημένο ή μη. Ο φιλοξενούμενος βικιπαιδιστής διευθύνει και οργανώνει εργαστήρια και εκδηλώσεις, στα οποία το κοινό και οι βικιπαιδιστές έρχονται σε επαφή / γνωριμία με τον οργανισμό. Ο ίδιος ο φιλοξενούμενος βικιπαιδιστής δεν γράφει λήμματα για τον οργανισμό, ώστε να αποφεύγεται η σύγκρουση κινήτρων. Εντούτοις, μπορεί να προτείνει λήμματα σχετικά με τον οργανισμό για εμπλουτισμό ή δημιουργία (π.χ. μέσω βικιεπιχειρήσεων). Στην ουσία είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ εργαζομένων του οργανισμού (π.χ. κάποιου επιμελητή τέχνης σε μουσείο) και των βικιπαιδιστών στην κοινότητα, οι οποίοι ενθαρρύνονται και υποβοηθούνται για να γράψουν ή να εμπλουτίσουν τα λήμματα.
Το επιπλέον κέρδος, πέραν από το την παροχή του αρχειακού / εκθεσιακού υλικού συνοδεία ελεύθερης άδειας χρήσης του, είναι πως οι ειδικοί των οργανισμών αυτών που παρέχουν το υλικό παρέχουν και την αξιολόγηση του ίδιου αλλά και των πηγών που αναφέρονται σε αυτό, βοηθώντας σημαντικά τα λήμματα να είναι ακριβή, να αποκτούν βαρύτητα στα σημεία που πρέπει και να αναπτύσσονται το δυνατόν ισορροπημένα.
Ινστιτούτα τα οποία είχαν στο παρελθόν «φιλοξενούμενους βικιπαιδιστές» είναι το Βρετανικό Μουσείο, το Μουσείο του Ντέρμπι στην Αγγλία, το Ανάκτορο των Βερσαλλιών στη Γαλλία, το μουσείο Πικάσο στην Ισπανία, αλλά και το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν, η Βιβλιοθήκη Τζέραλντ Ρ. Φορντ και τα Εθνικά Αρχεία (NARA) στις ΗΠΑ.
Ιστορία
Ο πρώτος «φιλοξενούμενος βικιπαιδιστής» ήταν ο Λίαμ Γουάιατ (Liam Wyatt), ο οποίος εργάστηκε εθελοντικά στο Βρετανικό Μουσείο το 2010 για πέντε εβδομάδες. Επισήμανε ότι είναι αναγκαίο η Βικιπαίδεια να ενισχύσει τις συνεργασίες με μουσεία, ώστε να δημιουργηθούν και να εμπλουτιστούν λήμματα με αξιόπιστες πληροφορίες, λέγοντας: «Κάνουμε το ίδιο πράγμα, για τον ίδιο λόγο, για τους ίδιους ανθρώπους, χρησιμοποιώντας το ίδιο μέσο. Ας το κάνουμε όλοι μαζί».
Το Παιδικό Μουσείο της Ινδιανάπολης συμμετείχε στο πρόγραμμα και η Λόρι Φίλιπς (Lori Phillips) έγινε η δεύτερη «φιλοξενούμενη βικιπαιδίστρια». Ο τρίτος «φιλοξενούμενος βικιπαιδιστής», ο Μπενουά Εβελέν (Benoît Evellin), έμεινε έξι μήνες στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών. Το μουσείο Πικάσο στη Βαρκελώνη, καθώς και το μουσείο και ο εκθεσιακός χώρος του Ντέρμπι στην Αγγλία περιλαμβάνονται στους πρώτους οργανισμούς οι οποίοι υιοθέτησαν την ιδέα. Το 2010 το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν (Smithsonian Institution) εξέφρασε τη βούληση να προσλάβει «φιλοξενούμενο βικιπαιδιστή» και αυτή ήταν τελικά η Σάρα Στιρτς (Sarah Stierch). Τον Ιανουάριο του 2013 η Προεδρική βιβλιοθήκη Τζέραλντ Ρ. Φορντ (Gerald R. Ford Presidential Library) προσέλαβε τον Βικιπαιδιστή Μάικλ Μπαρέρα (Michael Barera), μεταπτυχιακό φοιτητή στο πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βικιπαίδεια
Dirty Rotten Imbeciles
Οι Dirty Rotten Imbeciles (επίσης γνωστοί ως D.R.I.) είναι αμερικανικό crossover thrash συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε στο Χιούστον, το 1982. Το συγκρότημα δεν γνώρισε ποτέ μεγάλη εμπορική επιτυχία με τους επτά δίσκους που κυκλοφόρησε μέχρι το 1995, αλλά αποτελεί έναν από τους πρωτοπόρους του είδους.
Βιογραφία
Οι D.R.I. σχηματίστηκαν στο Χιούστον του Τέξας το 1982 από τον κιθαρίστα Σπάικ Κάσιντι, τον μπασίστα Ντένις Τζόνσον, τον τραγουδιστή Κερτ Μπρεχτ και τον αδελφό του και ντράμερ Έρικ Μπρεχτ. Το όνομα του συγκροτήματος προήλθε από την φράση που τους αποκαλούσε ο πατέρας των αδελφών Μπρεχτ όταν γυρνούσε στο σπίτι του και η τετράδα έκανε πρόβες.
Τον Μάρτιο του 1983 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Dirty Rotten LP", με ένα από τα πρώτα τραγούδια που περιέχουν την τεχνική blast-beat στα τύμπανα, το "No Sense". Οι D.R.I. ηχογράφησαν το ΕΡ "Violent Pacification" με τον Τζος Παπ στο μπάσο, πριν υπογράψουν στην "Metal Blade" για το άλμπουμ "Dealing with It!", με τον μπασίστα Μάικι Οφέντερ και το ντράμερ Φέλιξ Γκρίφιν στην σύνθεση του σχήματος.
Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ ο Παπ επέστρεψε στους D.R.I. και ηχογράφησαν την ζωντανή τους εμφάνιση στο "Olympic Auditorium" του Λος Άντζελες στις 26 Απριλίου 1986, κυκλοφορώντας το βίντεο "Live At The Olympic".
Στο "Crossover" του 1987, το συγκρότημα παρουσίασε ένα ηχητικό σύνολο με πολλά heavy metal στοιχεία σε σχέση με το hardcore punk των δύο πρώτων τους άλμπουμ. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ηχογραφήθηκε το βίντεο "Live At The Ritz" στη Νέα Υόρκη στις 27 Ιουνίου 1987.
Τον Φεβρουάριο του 1988, το συγκρότημα επέστρεψε στο στούντιο ηχογραφώντας το "4 of a Kind", το οποίο ανέβηκε στο # 116 του Billboard 200. Μετά την ευρωπαϊκή περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ο Τζος Παπ αντικαταστάθηκε από τον Τζον Μένορ.
Στις 10 Οκτωβρίου 1989, κυκλοφόρησαν το "Thrash Zone", για την προώθηση του οποίου γυρίστηκαν τα βίντεο κλιπ των τραγουδιών "Beneath the Wheel" και "Abduction". Ο Γκρίφιν αποχώρησε δίνοντας την θέση του στον Ρομπ Ράμπι την επόμενη χρονιά.
Το 1992, κυκλοφόρησαν το "Definition" μέσω της "Rotten Records" και το συγκρότημα περιόδευσε ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Testament και ηχογράφησαν την εμφάνιση τους στο "Palladium" του Χόλιγουντ, την οποία κυκλοφόρησαν στο άλμπουμ "D.R.I. Live" το 1994.
Ο Μένορ έδωσε την θέση του στον Τσάμλι Πόρτερ και οι D.R.I. έλαβαν μέρος στην περιοδεία "Lolitabazooka" στα τέλη του 1994. Ακολούθησε το άλμπουμ "Full Speed Ahead" το Νοέμβριο του 1995 και περιόδευσαν στην Βόρεια Αμερική με τους Acid Bath.
Οι D.R.I. συνέχισαν να περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο την επόμενη διετία και στην αλλαγή της χιλιετίας συμμετείχαν ως πρώτο όνομα στην "Millennium 2000 Tour". Ο Χάραλντ Όιμονεν ανέλαβε το μπάσο και το 2001 συμμετείχαν στην περιοδεία "The Old School Tour". Την επόμενη χρονιά, οι D.R.I. υπέγραψαν στην "Beer City Records" επανακυκλοφορώντας όλα τα άλμπουμ τους, με την εικοστή επέτειο του συγκροτήματος να γιορτάζεται με μία μεγάλη παγκόσμια περιοδεία που ολοκληρώθηκε το 2003.
Το 2004, οι D.R.I. περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη και κυκλοφόρησαν το ηχογραφημένο το 1984, "Live at CBGB's 1984".
Τον Μάρτιο του 2006, ο Σπάικ Κάσιντι διαγνώστηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου αναβάλλοντας τα σχέδια του συγκροτήματος. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ολοκλήρωσε την χημειοθεραπεία του και τον Αύγουστο του 2008 ανακοινώθηκε ότι είχε εξαφανιστεί κάθε ίχνος καρκίνου.
Το 2011, το συγκρότημα περιόδευσε σε Ευρώπη και Αμερική και τρία χρόνια αργότερα ανακοίνωσε πλάνα για την ηχογράφηση ενός νέου ΕΡ, αλλά στις 17 Σεπτεμβρίου 2014 ο Ρομπ Ράμπι αποχώρησε από το συγκρότημα.Το 2018 ξαναγυρισε.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικά thrash metal συγκροτήματα Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από το Τέξας Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Χιούστον
Γαρδίκι
Το όνομα Γαρδίκι είναι τοπωνύμιο το οποίο συναντάται στην Ελλάδα και στην Αλβανία. Με το όνομα αυτό αναφέρονται οι οικισμοί:
Επίσης συναντάται στις ονομασίες των χωριών:
Με το όνομα αυτό αναφέρονταν στο παρελθόν οι οικισμοί:
Ελαφριά παραλλαγή αποτελεί η παλαιότερη ονομασία του χωριού:
Επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κώστας Νικήτας
Ο Κώστας Νικήτας (19 Ιουλίου 1940 - 29 Αυγούστου 1989) ήταν Έλληνας συνθέτης και μουσικοπαιδαγωγός από τη Θεσσαλονίκη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη συμπρωτεύουσα το 1940. Έκανε θεωρητικές μουσικές σπουδές στο πλευρό του Σόλωνα Μιχαηλίδη (αρμονία, αντίστιξη και φούγκα. Στη συνέχεια σπούδασε ενοργάνωση με δάσκαλο τον Μανώλη Αικατερίνη. Το 1967 έλαβε το δίπλωμα σύνθεσης και την περίοδο 1967-1972 συνέχισε τις σπουδές του στη Βιέννη, με τον μεγάλο Αυστριακό μουσικοπαιδαγωγό Φρίντριχ Νόιμαν. Λίγο πριν την πτώση της χούντας επέστρεψε στη γενέτειρά του, όπου εργάστηκε ως καθηγητής θεωρητικής μουσικής στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και μετά στην Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης. Πέθανε στις 29 Αυγούστου 1989 από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου σε ηλικία 49 χρόνων, 10 χρόνια μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο που είχε υποστεί και επηρέασε την υπόλοιπη ζωή του.
Το 2011 εγκαινιάστηκε στο Τελλόγλειο Ίδρυμα έκθεση-αφιέρωμα στον Νικήτα, 30 και πλέον χρόνια μετά το θάνατό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Β' Εθνοσυνέλευση
Με το όνομα Β' Εθνοσυνέλευση μπορεί να αναφέρεται:
Συνθήκη της Λωζάνης
Η Συνθήκη της Λωζάνης ήταν συνθήκη ειρήνης που έθεσε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας. Υπογράφηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας στις 24 Ιουλίου 1923 από την Ελλάδα, την Τουρκία και τις άλλες χώρες που πολέμησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) και συμμετείχαν στη Συνθήκη των Σεβρών, συμπεριλαμβανομένης και της ΕΣΣΔ που δεν συμμετείχε στην προηγούμενη συνθήκη. Η υπογραφείσα συνθήκη ήταν το αποτέλεσμα της σχετικής διάσκεψης που ξεκίνησε στις 7 Νοεμβρίου 1922 μεταξύ των προαναφερομένων μελών. Στο κείμενο της Συνθήκης συμπεριλαμβάνεται και η Σύμβαση της Λωζάνης που αποτελεί συντομότερο κείμενο και υπογράφηκε νωρίτερα, στις 30 Ιανουαρίου 1923.
Ιστορικό
Κατήργησε τη Συνθήκη των Σεβρών που δεν είχε γίνει αποδεκτή από τη νέα κυβέρνηση της Τουρκίας η οποία διαδέχθηκε τον Σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης. Μετά την εκδίωξη από τη Μικρά Ασία του Ελληνικού στρατού από τον Τουρκικό υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ, προέκυψε η ανάγκη για αναπροσαρμογή της συνθήκης των Σεβρών. Στις 20 Οκτωβρίου 1922 ξεκίνησε το συνέδριο που διακόπηκε μετά από έντονες διαμάχες στις 4 Φεβρουαρίου 1923 για να ξαναρχίσει στις 23 Απριλίου. Το τελικό κείμενο υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου μετά από 7,5 μήνες διαβουλεύσεων.
Η Τουρκία ανέκτησε την Ανατολική Θράκη, την Ίμβρο και Τένεδο, μια λωρίδα γης κατά μήκος των συνόρων με τη Συρία, την περιοχή της Σμύρνης και της Διεθνοποιημένης Ζώνης των Στενών, η οποία όμως θα έμενε αποστρατιωτικοποιημένη και αντικείμενο νέας διεθνούς διάσκεψης. Παραχώρησε τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία, όπως προέβλεπε και η συνθήκη των Σεβρών, αλλά χωρίς πρόβλεψη για δυνατότητα αυτοδιάθεσης. Ανέκτησε πλήρη κυριαρχικά δικαιώματα σε όλη της την επικράτεια και απέκτησε δικαιώματα στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε όλη την επικράτειά της εκτός της ζώνης των στενών.
Ένα σημείο διαφωνίας ήταν η καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από την Ελλάδα, κάτι για το οποίο η τελευταία δήλωνε αδυναμία. Τελικά η Τουρκία δέχθηκε να της αποδοθεί το τρίγωνο του Κάραγατς στη Θράκη, γνωστό και ως Παλαιά Ορεστιάδα, αντί αποζημιώσεων. Τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος παραχωρήθηκαν στην Τουρκία με τον όρο ότι θα διοικούνταν με ευνοϊκούς όρους για τους Έλληνες (το 1926 η τουρκική κυβέρνηση ακύρωσε με νόμο αυτή τη διάταξη). Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχασε την ιδιότητα του Εθνάρχη και το Πατριαρχείο τέθηκε υπό ειδικό διεθνές νομικό καθεστώς.
Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία παραιτήθηκε από όλες τις διεκδικήσεις για τις παλιές περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκτός των συνόρων της και εγγυήθηκε τα δικαιώματα των μειονοτήτων στην Τουρκία. Με ξεχωριστή συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αποφασίστηκε η υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών από τις δύο χώρες και η «μη εγκατάσταση ναυτικής βάσεως» κάποιων νησιών του Αιγαίου (Λήμνος, Σαμοθράκη, Σάμος, Χίος, Λέσβος, Ικαρία). Αργότερα με τη Συνθήκη του Μοντρέ, στην οποία η Ελλάδα ήταν συμβαλλόμενο μέρος, η Τουρκία ξαναπέκτησε το δικαίωμα στρατιωτικοποίησης των Στενών, της Ίμβρου, Τενέδου, και αντίστοιχα η Ελλάδα της Λήμνου και Σαμοθράκης.
Η ανταλλαγή μειονοτήτων που πραγματοποιήθηκε προκάλεσε μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών. Μετακινήθηκαν από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη στην Ελλάδα 1.650.000 Οθωμανοί υπήκοοι, χριστιανικού θρησκεύματος και από την Ελλάδα στην Τουρκία 670.000 Έλληνες υπήκοοι, μουσουλμανικού θρησκεύματος. Η θρησκεία και όχι η εθνικότητα αποτέλεσε το βασικό κριτήριο για την ανταλλαγή. Σύμφωνα με το άρθρο 2β της συνθήκης χρησιμοποιήθηκε ο όρος Μουσουλμάνοι και όχι Τούρκοι. Αυτό οφείλεται στο ότι κατά την οθωμανική αυτοκρατορία η θρησκεία μετρούσε πολύ περισσότερο από ότι η εθνικότητα και από την άλλη πλευρά η Τουρκία ήθελε όλοι οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης να παραμείνουν. Στα Βαλκάνια χρησιμοποιείται ο όρος Τούρκος αρκετές φορές ως συνώνυμο με τον μουσουλμάνο επειδή στο σύστημα των Οθωμανικών μιλέτ (ήταν κύριο στοιχείο στη διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) όλοι οι μουσουλμάνοι ανήκαν σε μια ενιαία κοινότητα.
Μεταξύ των ανταλλάξιμων περιελαμβάνονταν επίσης οι Έλληνες του Πόντου, αλλά και τουρκόφωνοι Έλληνες, όπως τουρκόφωνοι Πόντιοι και Καραμανλήδες, καθώς και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι, όπως Τουρκοκρητικοί και Βαλαάδες της Δυτικής Μακεδονίας. Μαζί με τους Έλληνες, πέρασε στην Ελλάδα και αριθμός Αρμενίων και Συροχαλδαίων. Εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή οι Ρωμιοί κάτοικοι της νομαρχίας της Κωνσταντινούπολης (οι 125.000 μόνιμοι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, των Πριγκηπονήσων και των περιχώρων, οι οποίοι ήταν εγκατεστημένοι πριν από τις 30 Οκτωβρίου του 1918) και οι κάτοικοι της Ίμβρου και της Τενέδου (6.000 κάτοικοι), ενώ στην Ελλάδα παρέμειναν 110.000 Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης.
Επιπλέον, βάσει του άρθρου 23, η Τουρκία εκχώρησε πλήρως τα κυριαρχικά της δικαιώματα επί της Κύπρου.
Διατάξεις
Η συνθήκη αποτελείται από 143 άρθρα με κύρια τμήματα :
Επιλεγμένα άρθρα
Άρθρο 6
γ2. Ελλείψει αντίθετων διατάξεων, στην παρούσα Συνθήκη, τα νησιά και οι νησίδες που βρίσκονται σε απόσταση τριών μιλίων από την (ασιατική) ακτή περιλαμβάνονται στα σύνορα του παράκτιου κράτους.
Άρθρο 12
γ2. Εκτός από τις περιπτώσεις που στην παρούσα Συνθήκη περιέχεται αντίθετη διάταξη, τα νησιά που βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των τριών μιλίων από τις ασιατικές ακτές παραμένουν υπό την τουρκική κυριαρχία.
Άρθρο 13
γ1. Για τη διασφάλιση της διατήρησης της ειρήνης, η Ελληνική Κυβέρνηση αναλαμβάνει να τηρήσει τους ακόλουθους περιορισμούς στα νησιά Λέσβο, Χίο, Σάμο και Ικαρία:
(1) Στα εν λόγω νησιά δεν θα εγκατασταθεί ναυτική βάση και καμία οχύρωση.
(2) Τα ελληνικά στρατιωτικά αεροσκάφη θα απαγορεύονται να πετούν πάνω από το έδαφος των ακτών της Ανατολίας. Αντίστοιχα, η Τουρκική Κυβέρνηση θα απαγορεύσει στα στρατιωτικά της αεροσκάφη να πετούν πάνω από τα εν λόγω νησιά.
(3) Οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις στα εν λόγω νησιά θα περιοριστούν στο κανονικό σώμα που θα κληθεί για στρατιωτική θητεία, το οποίο μπορεί να εκπαιδευτεί επιτόπου, καθώς και σε μια δύναμη χωροφυλακής και αστυνομίας ανάλογα με τη δύναμη της χωροφυλακής και αστυνομίας που υπάρχει σε όλη την ελληνική επικράτεια.
Άρθρο 14
γ1. Τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος, παραμένοντας υπό τουρκική κυριαρχία, θα απολαμβάνουν ειδικής διοικητικής οργάνωσης που θα αποτελείται από τοπικά στοιχεία και θα παρέχει κάθε εγγύηση για τον αυτόχθονα μη μουσουλμανικό πληθυσμό όσον αφορά στην τοπική διοίκηση και την προστασία προσώπων και περιουσίας. Η τήρηση της τάξης θα διασφαλίζεται από αστυνομική δύναμη που θα στρατολογείται από τον τοπικό πληθυσμό από την τοπική αυτοδιοίκηση που προβλέπεται παραπάνω και θα τεθεί υπό τις διαταγές της.
γ2. Οι συμφωνίες που έχουν συναφθεί ή μπορεί να συναφθούν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σχετικά με την ανταλλαγή ελληνικού και τουρκικού πληθυσμού δεν θα ισχύουν για τους κατοίκους των νησιών Ίμβρου και Τενέδου.
Άρθρο 15
γ1. Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας από όλους τους τίτλους και τα δικαιώματα από τα ακόλουθα νησιά: Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη και Κως, που από τώρα κατέχονται από την Ιταλία και από τις εξ αυτών εξαρτώμενες νησίδες, καθώς και από το νησί Καστελλόριζο.
Άρθρο 16