cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντομπρόβα Γκουρνίτσα
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Βασιλική της Αγίας Μαρίας των Αγγέλων. Στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα, η Ντομπρόβα ήταν ένας μικρός γεωργικός οικισμός που ανήκε στην ενορία του Μπέντζιν στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας της Επαρχίας Ελάσσονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά στις 25 Ιουλίου 1726, όταν ο ενοριακός ιερέας της Εκκλησίας της Αγίας Τριάδας στο Μπέντζιν σημείωσε μια γυναίκα που ονομάζεται Άννα Λισόβα από τη Ντομπρόβα. Κατά την απογραφή του 1787 της Αρχιεπισκοπής της Κρακοβίας, ο οικισμός αριθμούσε 184 κατοίκους. Οι συνοικίες της Ντομπρόβα, που για αιώνες ήταν χωριστά χωριά, είναι πολύ παλαιότερες. Το Τσεμπιεσλαβίτσε (Trzebieslawice) αναφέρθηκε για πρώτη φορά τον 12ο αιώνα. Το Μπουέντοφ (Błędow) αναφέρθηκε από τον επίσκοπο της Κρακοβίας Ίβο Οντρόβονς το έτος 1220. Οι Στσεμιεσίτσε (Strzemieszyce) και Ουιέιστσε (Ujejsce) αναφέρθηκαν τον 14ο αιώνα, το Γκοουόνουγκ (Gołonóg) τον 15ο αιώνα, ενώ το Ζαμπκοβίτσε (Ząbkowice) το περιέγραψε ο Γιαν Ντουούγκος.
Μαζί με ολόκληρο το Ζαγκουέμπιε Ντομπρόφσκιε, η πόλη μεταφέρθηκε στο Βοεβοδάτο Κατοβίτσε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1945.
Το 1968, την τοπική εκκλησία της Αγίας Μαρίας των Αγγέλων επισκέφθηκε ο Προκαθήμενος της Πολωνίας Στέφαν Βισίνσκι και ο Καρδινάλιος Κάρολ Βοϊτίλα (μελλοντικός Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄). Στη δεκαετία του 1970 κατασκευάστηκε το χαλυβουργείο Κατοβίτσε, το οποίο είναι σήμερα το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής χάλυβα στην Πολωνία, το οποίο μετά την ιδιωτικοποίηση του ανήκει στην ArcelorMittal. Στη δεκαετία του 1970 η πόλη επεκτάθηκε εδαφικά και οικονομικά. Το 1975 και το 1977 οι γειτονικές περιοχές Στσεμιεσίτσε Μάουε, Στσεμιεσίτσε Βιέλκιε, Ζαμπκοβίτσε και άλλες έγιναν προαστιακές. Ο πληθυσμός της Ντομπρόβα Γκουρνίτσα έφτασε στο αποκορύφωμά του το 1982, με 152.373 κατοίκους. Το 1984, οι γειτονικοί οικισμοί Μαριάνκι και Ρατανίτσε συμπεριλήφθηκαν εντός των ορίων της πόλης Ντομπρόβα Γκουρνίτσα ως νέες συνοικίες. Στη δεκαετία του 1990 όλα τα τοπικά ανθρακωρυχεία έκλεισαν λόγω έλλειψης άνθρακα. Το 1993, ο γειτονικός οικισμός Τσεμπιεσουαβίτσε (Trzebiesławice) συμπεριλήφθηκε επίσης εντός των ορίων της πόλης ως νέα συνοικία. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Δημοτική Βιβλιοθήκη
Μεταφορές
μικρογραφία| Αυτοκινητόδρομος 910 στο κέντρο της πόλης Υπάρχουν πολλές σημαντικές διαδρομές που διασχίζουν τη Ντομπρόβα Γκουρνίτσα. Αυτές περιλαμβάνουν τον αυτοκινητόδρομο S1 και την εθνική οδό 94. Ο αυτοκινητόδρομος S1 συνδέεται απευθείας με τον αυτοκινητόδρομο Α4 και το Διεθνές Αεροδρόμιο Κατοβίτσε.
Επίσης η Ντομπρόβα Γκουρνίτσα έχει πλούσιο σιδηροδρομικό δίκτυο, συμπεριλαμβανομένης της γραμμής Βαρσοβίας-Κατοβίτσε (Πανευρωπαϊκός διάδρομος VI) και του κοντινού τερματικού σταθμού Ευρείας Κλίμακας Μεταλλουργικής Γραμμής στο Σουάφκουφ. Το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι πολύ πυκνό στην πόλη, καθώς αποτελεί σημείο διακλάδωσης της πρώην σιδηροδρομικής γραμμής Βαρσοβίας-Βιέννης. Υπάρχουν εννέα σιδηροδρομικοί σταθμοί μέσα στα όρια της πόλης: Dąbrowa Górnicza, Dąbrowa Górnicza Pogoria, Dąbrowa Górnicza Gołonóg, Dąbrowa Górnicza Zabkowice, Dąbrowa Górnicza Sikorka, Dąbrowa Górnicza Strzemieszyce, Dąbrowa Górnicza Wschodnia, Dąbrowa Górnicza Huta Katowice, και Dąbrowa Górnicza Południowa. Τα τρένα ταχείας κάνουν στάση σε δύο σταθμούς: Dąbrowa Górnicza και Dąbrowa Górnicza Ząbkowice, όλοι οι άλλοι σταθμοί εξυπηρετούν τοπικές συνδέσεις.
Υπάρχει επίσης ένα δίκτυο τραμ, που αποτελεί μέρος της Tramwaje Konurbacji Śląskiej.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Ντομπρόβα Γκουρνίτσα είναι αδελφοποιημένη με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (14ος αιώνας-1795) Κατηγορία:Κυβερνείο Πιότρκουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κιέλτσε (1919-1939) Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
1169
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1169 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ιερά Μητρόπολις Κυζίκου
Η Ιερά Μητρόπολις Κυζίκου ήταν μια επαρχία (Μητρόπολη) του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η επισκοπή υπήρχε από το 325 έως το 1922 με έδρα της την Κύζικο και αργότερα την Αρτάκη. Συνορεύει με τη θάλασσα του Μαρμαρά στα βόρεια, τη Μητρόπολη Νικαίας στα ανατολικά, τις Μητροπόλεις Φιλαδελφείας και Εφέσου στα νότια, και τις Μητροπόλεις Δαρδανελλίων, Λαμψάκου και Περγάμου στα δυτικά. Ο τίτλος του Μητροπολίτη Κυζίκου, υπερτίμου και εξάρχου παντός Ελλησπόντου παραμένει κενός από το 1932.
Ιστορία
Η πόλη της Κυζίκου ιδρύθηκε στην ομώνυμη χερσόνησο στη θάλασσα του Μαρμαρά πριν από τον 10ο αιώνα π.Χ. ως αποικία Πελασγών από την Θεσσαλία. Η επισκοπή Κυζίκου ιδρύθηκε το 325, αρχικά υπό την τιμητική υπεροχή της Εφέσου. Από το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα υπήχθη απευθείας στην Αρχιεπισκοπή Κωνσταντινουπόλεως ως μητρόπολη, έχοντας σημαντικό αριθμό επισκοπών. Στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας (451) κατατάχθηκε στην πέμπτη τη τάξει θέση των μητροπόλεων του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και από τον 9ο ή 10ο αιώνα προβιβάστηκε στην τέταρτη. Αποτελούσε την εκκλησιαστική αρχή του Ελλησπόντου της Προποντίδας και του δυτικότερου τμήματος της Βιθυνίας κατά τη χιλιετία της βυζαντινής κυριαρχίας στην περιοχή. Σημαντικές πόλεις της ήταν η Πάνορμος, η Αρτεμέα, η Αυλοκρήνη και οι Αδριανούθυρες (μεταγενέστερα Μπαλίκεσιρ).
Τον 7ο αιώνα η Μητρόπολη είχε 12 επισκοπές, οι οποίες αυξήθηκαν σε 14 έως τον 12ο αιώνα. Από την εν Τρούλλω Σύνοδο (690/1) μέχρι και την εκλογή του Μητροπολίτη Γερμανού (705), η Μητρόπολη Κυζίκου μαζί με τις επισκοπές της υπήχθη στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου (και έκτοτε και «νέας Ιουνστινιανής») ο οποίος είχε με αυτοκρατορική εντολή μετακινηθεί εκεί.
Μετά την οθωμανική κατάκτηση, η Μητρόπολη αντιμετώπισε οικονομικές δυσχέρειες και ο αριθμός των επισκοπών της μηδενίστηκε σταδιακά ως τον 15ο αιώνα. Ταυτόχρονα, η Κύζικος εγκαταλείφθηκε, η έδρα της Μητρόπολης μεταφέρθηκε 8 χλμ βορειοδυτικά, στην Αρτάκη και της παραχωρήθηκαν περιοχές γειτονικών μητροπόλων. Το 1854, πυρκαγιά κατέστρεψε τον μητροπολιτικό ναό, και στη θέση του ανοικοδομήθηκε μεγαλύτερος, σε σχήμα τρουλαίας βασιλικής, με τοπικό χρωματιστό μάρμαρο.
Στις αρχές του 20ού αιώνα οι χριστιανοί ήταν συνολικά πάνω από 70.000, με 75 ορθόδοξες εκκλησίες σε λειτουργία και 109 ιερείς. Το 1913 αποσπάστηκαν από την Μητρόπολη Κυζίκου περιοχές των Δαρδανελλίων και αποτέλεσαν την χωριστή Μητρόπολη Δαρδανελλίων και Λαμψάκου. Τον Ιούνιο του 1920 η περιοχή καταλήφθηκε από τον ελληνικό στρατό, στα πλαίσια της Μικρασιατικής εκστρατείας, η οποία έληξε με την άτακτη υποχώρησή του τον Αύγουστο του 1922. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1923 δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξος πληθυσμός στα εδάφη της Μητρόπολης.
Επισκοπικός κατάλογος
thumb|right|250px|Ο Κωνσταντίνος, Μητροπολίτης Κυζίκου κατά τα έτη 1913-1922, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης το 1924 αλλά κρίθηκε [[Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923|ανταλλάξιμος και έζησε την υπόλοιπη ζωή του στην Ελλάδα.]]
Πηγές
Κυζικου  Κατηγορία:Κύζικος
1167
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1167 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χαλκούτσα
Η Χαλκούτσα είναι συνοικία του Δήμου Μέσα Γειτονιάς.
Τοποθεσία
Στα νότια συνορεύει με τον Άγιο Νικόλαο και τη Νεάπολη, στα ανατολικά με τον Άγιο Στυλιανό, στα βόρεια με τον Τίμιο Πρόδρομο, στα δυτικά με τα Κοντοβάθκια και στα νοτιοδυτικά με τον Άγιο Νεκτάριο.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Χαλκούτσας παρουσιάσε αύξηση στην τελευταία απογραφή. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Χαλκούτσας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Μέσα Γειτονιάς
Η Πτώση
Η Πτώση είναι hip hop rap τραγούδι των Goin' Through με συμμετοχή των Terror X Crew και των Ημισκούμπρια. Κυκλοφόρησε το 1997 από την FM Records και συμπεριλήφθηκε στην θέση 10 του άλμπουμ Μικροί Θεοί των Goin' Through. Το κομμάτι επανακυκλοφόρησε το 2007 από την Columbia στη συλλογή διαφόρων καλλιτεχνών με τίτλο The Hip Hop Years και τον Φεβρουάριο του 2008 από τη BMG στη συλλογή Goin' Through - Η Γιορτή (The Early Years).
Παραγωγή
Το βίντεο κλιπ του κομματιού γυρίστηκε από τον σκηνοθέτη Νίκο Χατζηαγγελή στο Μεσολόγγι και στην Ιτέα.
Υποδοχή
Θεωρήθηκε ότι το κομμάτι είναι συμβολισμός για τον εσωτερικό πόλεμο του ατόμου με τον εαυτό του. Έχει χαρακτηριστεί ως μία "από τις μεγαλύτερες ανατριχίλες" αλλά και "επικό".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά τραγούδια Κατηγορία:Ελληνόφωνα τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του 1997‎ Κατηγορία:Hip hop τραγούδια Κατηγορία:Hip hop
Λιντς (Αυστρία)
μικρογραφία|285x285εσ|Πανοραμική άποψη του Λιντς. Το Λιντς (γερμανικά: Linz, τσέχικα: Linec) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Αυστρίας και πρωτεύουσα του κρατιδίου της Άνω Αυστρίας (Oberösterreich). Βρίσκεται στο βόρειο κέντρο της Αυστρίας, περίπου 30 χλμ νότια των τσεχικών συνόρων, και στις δύο πλευρές του Δούναβη, του μακρύτερου ποταμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 204.846 κάτοικοι (2018 ) και 300.000 μαζί με τα προάστια.
Ιστορία
Η πόλη ήταν μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους, με το όνομα "Lentia", αλλά υπήρχε ήδη ένας Κελτικός οικισμός που ονομάζοταν "Lentos", και για πρώτη φορά σημειώνεται το 799 μ.Χ. Ήταν μια επαρχιακή πόλη και τοπική κυβέρνηση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και ήταν ένα σημαντικό εμπορικό σημείο που συνδέει πολλές διαδρομές, από τις δύο πλευρές του ποταμού Δούναβη, από την Ανατολή προς τη Δύση και τη Βοημία και την Πολωνία από το Βορρά προς τα Βαλκάνια και την Ιταλία στο νότο. Σημαντικός κάτοικος της πόλης ήταν ο Γιοχάνες Κέπλερ, ο οποίος πέρασε πολλά χρόνια της ζωής του στην πόλη σπουδάζοντας μαθηματικά. Ένας άλλος διάσημος πολίτης ήταν ο Άντον Μπρούκνερ, ο οποίος πέρασε τα έτη μεταξύ 1855 και 1868 εργαζόμενος στην τοπική εκκλησία ως οργανοπαίκτης και ως συνθέτης στην πόλη. Ο Αδόλφος Χίτλερ γεννήθηκε στην παραμεθόρια πόλη Μπράουναου αμ Ιν, αλλά μετακομισε στο Λιντς σε παιδική ηλικία. Το Μαουτχάουζεν, ένα από τα τελευταία ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης που ελευθερώθηκαν, βρίσκεται σε απόσταση 25χλμ. από το Λιντς.
Πολιτισμός
Το 2009 επιλέχθηκε το Λιντς ως η Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Από το Δεκέμβριο του 2014 το Λίντς είναι μέλος του δικτύου δημιουργικών πόλεων της UNESCO (UCCN) ως πόλη των καλλιτεχνικών μέσων. Οι πόλεις λαμβάνουν αυτόν τον τίτλο για να εμπλουτίσουν τον αστικό τρόπο ζωής μέσω της χορηγίας και της επιτυχημένης ενσωμάτωσης της τέχνης των μέσων ενημέρωσης και της συμμετοχής της κοινωνίας σε αυτές τις μορφές ηλεκτρονικής τέχνης. Το Λιντς είναι γνωστή σήμερα ως πόλη πολιτισμού και πανεπιστημιακή πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις
Ουίλλιαμ Θάκερυ
Ο Ουίλλιαμ Μέηκπης Θάκερυ (William Makepeace Thackeray, 1811-1863), ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος, γνωστός κυρίως για το έργο του Το Πανηγύρι της Ματαιοδοξίας.
Βιογραφία
Από εύπορη οικογένεια, άρχισε να σπουδάζει στο Καίμπριτζ αλλά διέκοψε τις σπουδές του για να ταξιδέψει στη Γαλλία και στη Γερμανία, όπου στη Βαϊμάρη γνώρισε τον Γκαίτε.
Επέστρεψε στην Αγγλία και σπούδασε νομικά, έχοντας όμως συγγραφική κλίση αγόρασε ένα φιλολογικό περιοδικό, του οποίου έγραφε την περισσότερη ύλη. Η έκδοση του περιοδικού και η χρεωκοπία τραπεζών όπου είχε επενδύσει, εξανέμισαν την περιουσία του, πράγμα που τον έκανε (όπως έγραψε ο ίδιος) «πρώτης τάξεως ηθικολόγο». Έφυγε τότε στο Παρίσι για να σπουδάσει ζωγραφική κι εκεί γνώρισε την Ισαβέλλα Σόουι, κόρη ενός Άγγλου συνταγματάρχη. Την παντρεύτηκε, έκαναν τρεις κόρες και έζησαν για λίγο ευτυχισμένοι μέχρι το 1840, οπότε η Ισαβέλλα παρεφρόνησε λόγω της απώλειας της δεύτερης κόρης τους.
Τα περισσότερα έργα του Θάκερυ δημοσιεύονταν σε συνέχειες στα περιοδικά όπου έγραφε και τα κριτικά του άρθρα καθώς επίσης και σε φυλλάδια. Μετά τον Μπάρρυ Λύντον (1844) και το Βιβλίο των Σνομπ, ήρθε το Πανηγύρι της Ματαιοδοξίας (1848) που τον έκανε διάσημο και τον απήλλαξε από τα οικονομικά προβλήματα.
Συνέχισε να γράφει και να ταξιδεύει σε Ευρώπη και Αμερική μέχρι τον αιφνίδιο θάνατό του το 1863.
Οι φιλολογικές κριτικές του ήταν αυστηρότατες, η κοινωνική κριτική, της κενοδοξίας ιδίως στον Μπάρρυ Λύντον ήταν καυστική, και το Βιβλίο των Σνομπ δεν χρειάζεται σχόλια. Στο Πανηγύρι της Ματαιοδοξίας οι τυχοδιώκτες αντιπαρατίθενται στους ηθικούς χαρακτήρες. Οι τελευταίοι δικαιώνονται ανεπιφύλακτα από τον συγγραφέα, που δεν παύει όμως να βλέπει με κάποια συμπάθεια και τους πρώτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (αγγλικά: The Lord of the Rings) είναι ένα επικό μυθιστόρημα υψηλής φαντασίας του Άγγλου συγγραφέα και μελετητή Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Η ιστορία, που διαδραματίζεται στη Μέση Γη, ξεκινά ως συνέχεια του παιδικού βιβλίου Το Χόμπιτ (1937) αλλά τελικά εξελίσσεται σε ένα μεγαλύτερο έργο. Γραμμένο σταδιακά από το 1937 έως το 1949, με το μεγαλύτερο μέρος του να δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα βιβλία που γράφτηκαν ποτέ, με τις πωλήσεις να ξεπερνούν τα 150 εκατομμύρια αντίτυπα.
Ο τίτλος αναφέρεται στον κύριο ανταγωνιστή της ιστορίας, τον Σκοτεινό Άρχοντα Σάουρον, ο οποίος στα πλαίσια της εκστρατείας του να κατακτήσει όλη τη Μέση Γη, είχε δημιουργήσει το Ένα Δαχτυλίδι ώστε να κυβερνά τα υπόλοιπα Δαχτυλίδια της Δύναμης, τα οποία δόθηκαν σε Ανθρώπους, Ξωτικά και Νάνους. Με έναρξη το Σάιρ, μια χώρα χόμπιτ που θυμίζει την αγγλική ύπαιθρο, η ιστορία εκτυλίσσεται σε όλη τη Μέση Γη, ακολουθώντας τη προσπάθεια καταστροφής του Ενός Δαχτυλιδιού, κυρίως μέσα από τα μάτια των χόμπιτ Φρόντο, Σαμ, Μέρι και Πίπιν. Στην προσπάθεια αυτή συμμετέχουν ο μάγος Γκάνταλφ, ο άνθρωπος Άραγκορν, το ξωτικό Λέγκολας και ο νάνος Γκίμλι, οι οποίοι ενώνονται για να συσπειρώσουν τους Ελεύθερους Λαούς της Μέσης Γης ενάντια στα στρατεύματα του Σάουρον και να δώσουν την ευκαιρία στον Φρόντο να καταστρέψει το Ένα Δαχτυλίδι στη φωτιά του Όρους Ντουμ.
Αν και συχνά αποκαλείται τριλογία, το έργο προοριζόταν από τον Τόλκιν να είναι ένας τόμος, σε ένα σετ με το Σιλμαρίλιον. Για οικονομικούς λόγους, ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών εκδόθηκε μέσα σε ένα χρόνο, από τις 29 Ιουλίου 1954 έως τις 20 Οκτωβρίου 1955, σε τρεις τόμους (Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού, Οι Δύο Πύργοι, Η Επιστροφή του Βασιλιά). Το έργο χωρίζεται σε έξι βιβλία, δύο ανά τόμο, με επιπλέον υλικό και αρκετά παραρτήματα. Ορισμένες μεταγενέστερες εκδόσεις εκτυπώνουν ολόκληρο το έργο σε έναν τόμο, ακολουθώντας την αρχική πρόθεση του συγγραφέα.
Το έργο του Τόλκιν, μετά από μια αρχικά ανάμεικτη υποδοχή από το λογοτεχνικό κατεστημένο αλλά και το αναγνωστικό κοινό, έχει αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης ανάλυσης της θεματολογίας και προέλευσής του. Οι επιρροές στο έργο του Τόλκιν, και στην ιστορία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, περιλαμβάνουν την φιλολογία, τη μυθολογία, το χριστιανισμό, προηγούμενα έργα φαντασίας και τις προσωπικές εμπειρίες του Τόλκιν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα έργα φαντασίας που γράφτηκαν ποτέ και συνέβαλε στη δημιουργία και διαμόρφωση του σύγχρονου είδους της φαντασίας. Από τη κυκλοφορία του μέχρι σήμερα, έχει επανεκδοθεί αρκετές φορές και έχει μεταφραστεί σε τουλάχιστον 38 γλώσσες, κάτι που το καθιστά ένα από τα πιο δημοφιλή λογοτεχνικά έργα του 20ου αιώνα. Βρίσκεται στη τρίτη θέση στη λίστα των βιβλίων με περισσότερα από 100 εκατομ. αντίτυπα. Η επιρροή του στην τελική διαμόρφωση του ύφους και των συνηθισμένων μοτίβων της λογοτεχνίας φαντασίας υπήρξε καταλυτική.
Η τεράστια επιτυχία και η διαρκής δημοτικότητα του Άρχοντα των Δακτυλιδιών οδήγησε σε πολυάριθμες αναφορές στη λαϊκή κουλτούρα, στην ίδρυση συλλόγων από θαυμαστές του έργου του Τόλκιν και στην έκδοση πολλών βιβλίων για τον Τόλκιν και τα έργα του. Έχει εμπνεύσει πολλές παραγωγές όπως πίνακες ζωγραφικής, μουσική, βιντεοπαιχνίδια, επιτραπέζια παιχνίδια, ραδιοφωνικές και θεατρικές μεταφορές του έργου του αλλά και ταινίες για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Πιο χαρακτηριστική η κυκλοφορία της ομώνυμης κινηματογραφικής σειράς του Πίτερ Τζάκσον την περίοδο 2001-2003.
Βραβευμένες διασκευές του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών έχουν γίνει για το ραδιόφωνο, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Το 2003 ανακηρύχθηκε το πιο αγαπημένο μυθιστόρημα όλων των εποχών στη Βρετανία, στη ψηφοφορία του BBC The Big Read.
Περίληψη
Ο Μπίλμπο Μπάγκινς ετοιμάζεται να γιορτάσει τα εκατοστά εκατό δέκατα γενέθλια του στο αποχαιρετιστήριο πάρτι του, τα οποία και τα γιορτάζει τελικά. Κατά την διάρκεια του πάρτυ γενεθλίων, βγάζει λόγο στον οποίον κι εξαφανίζεται ανεξηγήτα. Πηγαίνει στο σπίτι του, στο Μπαγκ Εντ, κι εκεί πείθεται απο τον σοφό μάγο Γκάνταλφ, να αφήσει στον ανιψιό του, τον Φρόντο Μπάγκινς, ένα μαγικό δαχτυλίδι που το βρήκε στις περιπέτειες του. Ο ίδιος φεύγει απο το Σαίρ κι εγκαταστάθηκε στο Σχιστό Λαγκάδι. Ο Γκάνταλφ, αποκαλύπτει στον Φρόντο, μετά απο δεκαεπτά χρόνια απουσίας του απο το Σαίρ, ότι το μαγικό δαχτυλίδι που κληρονόμησε απο τον Μπίλμπο είναι στην πραγματικότητα το Ένα Δαχτυλίδι, που κατασκευάστηκε απο τον Σκοτεινό Άρχοντα Σάουρον, χιλιάδες χρόνια πριν, κατά την Δεύτερη Εποχή για να εξουσιάζει όλα τα άλλα Δαχτυλίδια της Δύναμης, που κατασκευάστηκαν απο τα Ξωτικά του Ερέγκιον. Ωστόσο, κατά την διάρκεια του Πολέμου της Τελευταίας Συμμαχίας των Ξωτικών και των Ανθρώπων, ο Σάουρον έχασε το ένα δαχτυλίδι, με αποτέλεσμα να το πάρει ο Ισίλντουρ, πρίγκιπας της Άρνορ και της Γκόντορ. Κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού του Ισίλντουρ και της συνοδείας του προς το Σχιστό Λαγκάδι, του έστησαν ενέδρα μια ομάδα Όρκ και σχεδόν όλοι σφαγιάστηκαν. Ο ίδιος έπεσε στο ποτάμι για να σωθεί, κι ενώ κολυμπούσε, το Δαχτυλίδι γλίστρησε απο το δάχτυλο του κι ο ίδιος σκοτώθηκε απο βέλη Όρκ, ενώ το Δαχτυλίδι κατέληξε στον πάτο του ποταμού Άντουιν κι εκεί βρισκόταν για περίπου 2500 χρόνια. Εκεί το βρήκε ο Σμίγκολ και διεφθάρη απο αυτό και μετετράπη στο Γκόλουμ, το οποίο και το οδήγησε στα Ομιχλιασμένα Βουνά, όπου εκεί παρέμεινε για πεντακόσια χρόνια. Εκεί ήταν όπου βρήκε το Δαχτυλίδι ο Μπίλμπο Μπάγκινς, κατά την διάρκεια των περιπετειών του, ο οποίος και το πήρε μαζί του. Μετά απο την αποκάλυψη αυτήν, ο Γκάνταλφ συμβουλεύει τον Φρόντο να αφήσει το Σαίρ κι ότι ο ίδιος θα έρθει μαζί του. Παρόλα αυτά, δεν τα καταφέρνει, διότι ο ίδιος αιχμαλωτίζεται απο τον Σάρουμαν, ένας μάγος της ίδιας συνομοταξίας με τον Γκάνταλφ, ο οποίος φιλοδοξεί να πάρει την θέση του Σάουρον ως άρχοντας της Μέσης Γης.
Ο Φρόντο αφήνει το Σαίρ μαζί με τον πιστό του φίλο των Σάμγουαιζ Γκάμτζι, και τα ξαδέρφια του, τον Μέρι και τον Πίπιν.Στο ταξίδι θα έρθουν αντιμέτωποι με τους Μαύρους Καβαλάρηδες, οι οποίοι είναι υπηρέτες του Σάουρον, και θέλουν να επιστρέψουν το Ένα Δαχτυλίδι πίσω στον αφέντη του. Στο ταξίδι τους θα γνωρίσουν τον Γοργοπόδαρο, και μαζί με αυτόν, θα φθάσουν στο Σχιστό Λαγκάδι. Εκεί θα συγκαλεστεί το συμβούλιο του Έλροντ, όπου αποφασίζεται να καταστραφεί το Δαχτυλίδι και εκεί ορίζεται ο Φρόντο Μπάγκινς, ως αυτός που θα μεταφέρει το Ένα Δαχτυλίδι στο Βουνό του Χαμού, στη Μόρντορ, το μοναδικό μέρος στην Μέση Γη όπου μπορεί να καταστραφεί. Μαζί του θα τον συντροφεύσουν οκτώ σύντροφοι: ο Γκάνταλφ, ο Άραγκορν, ο Λέγολας, ο Γκίμλι, ο Μέρι, ο Πίππιν, ο Μπόρομιρ, και ο Σαμ, κι έτσι σχηματίζεται η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού. Ωστόσο, στην πορεία, η Συντροφιά διασπάται και θα βρεθούν αντιμέτωποι με διάφορες καταστάσεις που θα καθορίσουν το μέλλον ολόκληρης της Μέσης Γης.
Έκδοση
Για την έκδοση, το έργο χωρίστηκε σε τρεις τόμους ώστε να ελαχιστοποιηθεί κάθε πιθανή οικονομική απώλεια λόγω του υψηλού κόστους στοιχειοθεσίας και των μέτριων αναμενόμενων πωλήσεων. Οι καθυστερήσεις στην παραγωγή των παραρτημάτων, των χαρτών και κυρίως του ευρετηρίου είχαν ως αποτέλεσμα οι τόμοι να εκδωθούν αργότερα από ό,τι αρχικά ελπιζόταν : στις 29 Απριλίου 1954, στις 11 Νοεμβρίου 1954 και στις 20 Οκτωβρίου 1955 αντίστοιχα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις ΗΠΑ, η Houghton Mifflin δημοσίευσε την «Συντροφιά του Δαχτυλιδιού» στις 21 Οκτωβρίου 1954, τους «Δύο Πύργους» στις 21 Απριλίου 1955 και την «Επιστροφή του Βασιλιά» στις 5 Ιανουαρίου 1956.
Ο Τόλκιν ήταν αρχικά αντίθετος στο να δίνονται τίτλοι σε κάθε τόμο δύο βιβλίων, προτιμώντας τη χρήση τίτλων σε κάθε βιβλίο ξεχωριστά : πχ Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, Τόμος 1 - Το Δαχτυλίδι ξεκινά και Το Δαχτυλίδι πηγαίνει νότια, Τόμος 2 - Η προδοσία του Ίσενγκαρντ και Το Δαχτυλίδι πηγαίνει νότια, Τόμος 3 - Ο πόλεμος του Δαχτυλιδιού και το τέλος της Τρίτης Εποχής. Ωστόσο, αυτοί οι μεμονωμένοι τίτλοι βιβλίων εγκαταλείφθηκαν και μετά από πιέσεις των εκδοτών του, ο Τόλκιν πρότεινε τους εξής τίτλους : Τόμος 1 - Η Σκιά Μεγαλώνει, Τόμος 2 - Το Δαχτυλίδι στη Σκιά, Τόμος 3 - Ο Πόλεμος του Δαχτυλιδιού ή Η Επιστροφή του Βασιλιά.
Επειδή η βιβλιοδεσία των τριών τόμων ήταν ευρέως διαδεδομένη, το έργο αναφέρεται συχνά ως η «τριλογία» του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Σε μια επιστολή του προς τον ποιητή W. H. Auden, ο οποίος αξιολόγησε τον τρίτο τόμο του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών το 1956, ο ίδιος ο Τόλκιν χρησιμοποίησε τον όρο «τριλογία» για το έργο του, αν και άλλες φορές θεωρούσε τον όρο εσφαλμένο καθώς γράφτηκε και σχεδιάστηκε ως ενιαίο βιβλίο. Το έργο αυτό συχνά αποκαλείται μυθιστόρημα, όμως ο Τόλκιν είχε αντίρρηση για αυτό καθώς το θεωρούσε ένα ηρωικό ρομάντσο.
Τα βιβλία εκδόθηκαν μετά από συμφωνία, σύμφωνα με την οποία ο Τόλκιν δεν θα λάμβανε προκαταβολή ή πνευματικά δικαιώματα μέχρι τα βιβλία να αποφέρουν κέρδη και αργότερα θα έπαιρνε ένα μεγάλο μέρος από τα κέρδη. Τελικά έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα μυθιστορήματα που γράφτηκαν ποτέ, με 50 εκατομμύρια αντίτυπα να είχαν πουληθεί μέχρι το 2003 και πάνω από 150 εκατομμύρια αντίτυπα μέχρι το 2007. Το έργο εκδόθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον εκδοτικό οίκο Allen&Unwin μέχρι το 1990, όταν ο εκδοτικός οίκος και τα περιουσιακά του στοιχεία εξαγοράστηκαν από τις εκδόσεις HarperCollins.
Εκδόσεις και αναθεωρήσεις
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Donald A. Wollheim, εκδότης βιβλίων επιστημονικής φαντασίας του εκδοτικού οίκου Ace Books, ισχυρίστηκε ότι ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών δεν προστατεύεται στις Ηνωμένες Πολιτείες σύμφωνα με την αμερικανική νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων, επειδή ο Houghton Mifflin, ο αμερικανικός εκδότης σκληρόδετων βιβλίων, είχε αμελήσει να κατοχυρώσει τα πνευματικά δικαιώματα του έργου στις ΗΠΑ. Το 1965, ο εκδοτικός οίκος Ace Books προχώρησε στην έκδοση μιας έκδοσης, χωρίς την έγκριση του Τόλκιν και χωρίς να καταβάλει τα πνευματικά δικαιώματα. Ο Τόλκιν διαφώνησε με αυτή τη κίνηση και γρήγορα ενημέρωσε τους θαυμαστές του για την αντίρρησή του αυτή. Η πίεση των θαυμαστών του έγινε τόσο μεγάλη ώστε η Ace Books απέσυρε την έκδοσή της και κατέβαλε μια πληρωμή στον Τόλκιν.
Ακολούθησαν εξουσιοδοτημένες εκδόσεις από τις Ballantine Books και Houghton Mifflin με τεράστια εμπορική επιτυχία. Ο Τόλκιν ανέλαβε διάφορες αναθεωρήσεις του κειμένου ώστε να δημιουργήσει μια έκδοση του βιβλίου που θα εκδιδόταν με τη συγκατάθεσή του και θα καθιέρωνε αδιαμφισβήτητα πνευματικά δικαιώματα στις ΗΠΑ. Αυτό το κείμενο έγινε η δεύτερη έκδοση του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, με ημερομηνία έκδοσης το 1965. Η πρώτη έκδοση σε χαρτόδετο βιβλίο της Ballantine τυπώθηκε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους και πούλησε 250.000 αντίτυπα μέσα σε δέκα μήνες. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1966, το μυθιστόρημα έκανε το ντεμπούτο του στη λίστα των Paperback Bestsellers των New York Times ως το νούμερο τρία, και ήταν το νούμερο ένα μέχρι τις 4 Δεκεμβρίου, μια θέση που κράτησε για οκτώ εβδομάδες. Μετά το 1994, οι εκδόσεις Houghton Mifflin ενοποίησαν παραλλαγές αναθεωρήσεων του Τόλκιν και διορθώσεις υπό την επίβλεψη του Κρίστοφερ Τόλκιν, οι οποίες οδήγησαν, μετά από κάποιες αρχικές δυσλειτουργίες, σε ένα ενιαίο κείμενο γραμμένο σε υπολογιστή.
Μεταθανάτια έκδοση των προσχεδίων
Από το 1988 έως το 1992, ο Κρίστοφερ Τόλκιν δημοσίευσε τα σωζόμενα προσχέδια του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, καταγράφοντας και φωτίζοντας με σχόλια τα στάδια εξέλιξης του κειμένου, στους τόμους 6-9 του έργου «Ιστορία της Μέσης Γης». Οι τέσσερις τόμοι φέρουν τους τίτλους Η επιστροφή της Σκιάς, Η Προδοσία του Ίσενγκαρντ, Ο Πόλεμος του Δαχτυλιδιού και Ο Σάουρον Νικήθηκε.
Μεταφράσεις
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών έχει μεταφραστεί, με διαφορετικό βαθμό επιτυχίας, σε τουλάχιστον 38 και, σύμφωνα με πληροφορίες, σε τουλάχιστον 70 γλώσσες.Ο Τόλκιν, ειδικός στη φιλολογία, εξέτασε πολλές από αυτές τις μεταφράσεις και έκανε σχόλια για καθεμία από αυτές που αντανακλούν τόσο τη διαδικασία της μετάφρασης όσο και το έργο του. Καθώς ήταν δυσαρεστημένος με ορισμένες επιλογές των πρώτων μεταφραστών, όπως η σουηδική μετάφραση του Åke Ohlmarks, ο Τόλκιν έγραψε έναν «Οδηγό για τα Ονόματα στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» (1967). Επειδή ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών υποτίθεται ότι είναι μια μετάφραση του φανταστικού Κόκκινου Βιβλίου του Γουέστμαρτς, χρησιμοποιώντας την αγγλική γλώσσα για να αναπαραστήσει το Γουέστρον του «πρωτοτύπου», ο Τόλκιν πρότεινε στους μεταφραστές να προσπαθήσουν να αποτυπώσουν την αλληλεπίδραση μεταξύ της αγγλικής και της επινοημένης ονοματολογίας του αγγλικού έργου και έδωσε αρκετά παραδείγματα μαζί με γενικές οδηγίες.
Δεκαετία του 1950
Οι πρώτες κριτικές για το έργο ήταν ανάμεικτες. Η κριτική στην Sunday Telegraph το περιέγραψε ως «ένα από τα σπουδαιότερα έργα φανταστικής φαντασίας του εικοστού αιώνα». Οι Sunday Times επανέλαβαν το ίδιο συναίσθημα, δηλώνοντας ότι «ο αγγλόφωνος κόσμος είναι χωρισμένος σε αυτούς που έχουν διαβάσει τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και το Χόμπιτ και σε αυτούς που πρόκειται να τα διαβάσουν». Η New York Herald Tribune φάνηκε να προβλέπει τη δημοτικότητα των βιβλίων, γράφοντας στην κριτική της ότι ήταν «προορισμένα να ξεπεράσουν την εποχή μας». Ο Auden, πρώην μαθητής του Τόλκιν και θαυμαστής των γραπτών του, θεώρησε τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ως «αριστούργημα», δηλώνοντας ότι σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπέρασε το επίτευγμα του Χαμένου Παραδείσου του Τζον Μίλτον. Ο Kenneth F. Slater έγραψε στο Nebula Science Fiction, τον Απρίλιο 1955, «...αν δεν το διαβάσετε, έχετε χάσει ένα από τα καλύτερα βιβλία του είδους του που εμφανίστηκαν ποτέ». Από την άλλη πλευρά, το 1955, ο Σκωτσέζος ποιητής Έντουιν Μιούιρ επιτέθηκε στην Επιστροφή του Βασιλιά, γράφοντας ότι «όλοι οι χαρακτήρες είναι αγόρια που μεταμφιέζονται σε ενήλικους ήρωες ... και δεν θα έρθουν ποτέ στην εφηβεία ... Σχεδόν κανένας από αυτούς δεν ξέρει τίποτα για τις γυναίκες», κάνοντας τον Τόλκιν να παραπονεθεί οργισμένος στον εκδότη του.Το 1956, ο κριτικός λογοτεχνίας Έντμουντ Γουίλσον έγραψε μια κριτική με τίτλο «Oo, Those Awful Orcs!», αποκαλώντας το έργο του Τόλκιν «νεανικό σκουπίδι» και λέγοντας : «Ο Δρ Τόλκιν έχει λίγη ικανότητα στην αφήγηση και κανένα ένστικτο για τη λογοτεχνική φόρμα».
Αργότερα
Η Judith Shulevitz, γράφοντας στην εφημερίδα The New York Times, επέκρινε την "σχολαστικότητα" του λογοτεχνικού ύφους του Τόλκιν, λέγοντας ότι «διατύπωσε μια υψηλόφρονα πεποίθηση για τη σημασία της αποστολής του ως συντηρητή της λογοτεχνίας, η οποία αποδεικνύεται θάνατος για την ίδια τη λογοτεχνία».Ο κριτικός Richard Jenkyns, γράφοντας στην εφημερίδα The New Republic, επέκρινε το έργο για έλλειψη ψυχολογικού βάθους. Τόσο οι χαρακτήρες όσο και το ίδιο το έργο ήταν, σύμφωνα με τον Jenkyns, «αναιμικοί και χωρίς ίνες» Ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας David Brin ερμηνεύει το έργο ως κρατούσα αδιαμφισβήτητη αφοσίωση σε μια παραδοσιακή ιεραρχική κοινωνική δομή Στο δοκίμιό του "Epic Pooh", ο συγγραφέας φαντασίας Michael Moorcock επικρίνει την κοσμοθεωρία που επιδεικνύει το βιβλίο ως βαθιά συντηρητική, τόσο ως προς τον "πατερναλισμό" της αφηγηματικής φωνής όσο και ως προς τις δομές εξουσίας στην αφήγηση. Ο Tom Shippey, όπως και ο Τόλκιν ένας Άγγλος φιλόλογος, σημειώνει το μεγάλο χάσμα μεταξύ των υποστηρικτών του Τόλκιν, τόσο των λαϊκών όσο και των ακαδημαϊκών, και των λογοτεχνικών επικριτών του, και προσπαθεί να εξηγήσει λεπτομερώς τόσο τους λόγους για τους οποίους το λογοτεχνικό κατεστημένο αντιπάθησε τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, όσο και τη λεπτότητα, τα θέματα και τα πλεονεκτήματα του έργου, συμπεριλαμβανομένης της εντύπωσης βάθους που μεταδίδει. Ο μελετητής των ανθρωπιστικών επιστημών Brian Rosebury ανέλυσε λεπτομερώς το πεζογραφικό ύφος του Τόλκιν, δείχνοντας ότι ήταν γενικά αρκετά απλό, ποικίλλει ανάλογα με τις φωνές των διαφόρων χαρακτήρων και ανεβαίνει σε ένα ηρωικό ύφος για ιδιαίτερες στιγμές.
Βραβεία
Το 1957, ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Φαντασίας. Παρά τους πολυάριθμους επικριτές του, η έκδοση των χάρτινων βιβλίων Ace Books και Ballantine βοήθησε τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών να γίνει εξαιρετικά δημοφιλής στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1960. Έκτοτε το βιβλίο παρέμεινε έτσι, κατατάσσοντας το ως ένα από τα πιο δημοφιλή έργα μυθοπλασίας του εικοστού αιώνα, κρίνοντας τόσο από τις πωλήσεις όσο και από έρευνες αναγνωστών. Στην έρευνα "Big Read" του 2003 που διεξήχθη στη Βρετανία από το BBC, ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών βρέθηκε να είναι το «πιο αγαπημένο βιβλίο του έθνους». Σε παρόμοιες δημοσκοπήσεις του 2004 τόσο η Γερμανία όσο και η Αυστραλία επέλεξαν τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ως το αγαπημένο τους βιβλίο. Σε μια δημοσκόπηση του 1999 μεταξύ των πελατών του Amazon.com, ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών κρίθηκε ως το αγαπημένο τους «βιβλίο της χιλιετίας». Το 2019, το BBC News συμπεριέλαβε τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών στη λίστα με τα 100 μυθιστορήματα με τη μεγαλύτερη επιρροή.
Ραδιόφωνο
Το βιβλίο έχει μεταφερθεί στο ραδιόφωνο τέσσερις φορές. Το 1955 και το 1956, το BBC μετέδωσε το The Lord of the Rings, μια ραδιοφωνική διασκευή της ιστορίας σε 13 μέρη. Τη δεκαετία του 1960 ο ραδιοφωνικός σταθμός WBAI παρήγαγε μια σύντομη ραδιοφωνική διασκευή. Μια δραματοποίηση του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών μεταδόθηκε το 1979 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη συνέχεια εκδόθηκε σε κασέτα και CD. Το 1981, το BBC μετέδωσε τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, μια νέα δραματοποίηση σε 26 ημίωρες δόσεις.
Κινηματογράφος και τηλεόραση
Μια πολύ πιο επιτυχημένη διασκευή ήταν η κινηματογραφική τριλογία ζωντανής δράσης του Πίτερ Τζάκσον Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, παραγωγής της New Line Cinema, η οποία κυκλοφόρησε σε τρεις δόσεις ως Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού (2001), Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι (2002) και Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά (2003). Και τα τρία μέρη κέρδισαν πολλά βραβεία Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένων διαδοχικών υποψηφιοτήτων για Καλύτερη Ταινία. Το τελευταίο μέρος αυτής της τριλογίας ήταν η τρίτη ταινία που έσπασε το φράγμα του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων και κέρδισε συνολικά 11 Όσκαρ (κάτι που μόνο δύο άλλες ταινίες στην ιστορία, ο Μπεν-Χουρ και ο Τιτανικός, έχουν καταφέρει), συμπεριλαμβανομένων των Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου. Οι σχολιαστές, συμπεριλαμβανομένων των μελετητών του Τόλκιν, των κριτικών λογοτεχνίας και των κριτικών κινηματογράφου, διχάζονται σχετικά με το πόσο πιστά ο Τζάκσον προσάρμοσε το έργο του Τόλκιν ή αν μια κινηματογραφική εκδοχή είναι αναπόφευκτα διαφορετική, και αν ναι, τους λόγους για τις όποιες αλλαγές και την αποτελεσματικότητα του αποτελέσματος.
Το κυνήγι του Γκόλουμ, μια ταινία του 2009 από τον Κρις Μπούσαρντ και το Born of Hope του 2009, σε σενάριο της Πόλα Ντισάντε και σκηνοθεσία της Κέιτ Μάντισον, είναι ταινίες θαυμαστών που βασίζονται σε λεπτομέρειες των παραρτημάτων του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.
Από τον Σεπτέμβριο του 2022, η Amazon παρουσιάζει μια τηλεοπτική σειρά ιστοριών πολλών εποχών, Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Τα Δαχτυλίδια της Δύναμης. Τοποθετείται στην αρχή της Δεύτερης Εποχής, πολύ πριν από την εποχή του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, βασισμένη σε υλικό από τα παραρτήματα του μυθιστορήματος.
Στις αρχές του 2023, η Warner Bros Discovery ανακοίνωσε ότι πολλές νέες ταινίες που διαδραματίζονται στη Μέση Γη βρίσκονται υπό ανάπτυξη και θα παραχθούν μαζί με τη New Line Cinema και τη Freemode.
Ακτή (αρχαιότητα)
Κατά την αρχαιότητα οι Έλληνες με την ονομασία Ακτή καλούσαν αρχικά ολόκληρη την Αττική (Στράβων 336-13). Αργότερα η ονομασία Ακτή αποδόθηκε στη λεγόμενη σήμερα Πειραϊκή χερσόνησο, δηλαδή στην περιοχή που αρχίζει από το στενότερο σημείο ξηράς μεταξύ λιμένα Ζέας (Πασαλιμάνι) και του κεντρικού λιμένα Πειραιά, απ΄ όπου και επεκτείνεται σ΄ ολόκληρη την περιοχή που σήμερα ονομάζεται Φρεαττύδα, Καλλίπολη, Πειραϊκή, με όλους τους όρμους, μέχρι και το Χατζηκυριάκειο.
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών
Ακουστικά βιβλία
Το 1990, η Recorded Books εξέδωσε μια ακουστική έκδοση του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, την οποία διάβασε ο Βρετανός ηθοποιός Ρομπ Ίνγκλις. Μια μεγάλης κλίμακας μουσικοθεατρική διασκευή, Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, ανέβηκε για πρώτη φορά στο Τορόντο του Οντάριο του Καναδά το 2006 και άνοιξε στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 2007- ήταν μια εμπορική αποτυχία.
Ακτή (αρχαιότητα)
Από εδάφια των Διοδώρου, Λυκούργου και Αριστοτέλη προκύπτει ότι η Ακτή ήταν χώρος εντός των Πειραϊκών τειχών και πλησίον της θάλασσας. Μάλιστα από τις λεπτομέρειες των ίδιων των συγγραφέων συνάγεται πως το τμήμα αυτό πρέπει να τοποθετηθεί σ΄ αυτό που σήμερα ονομάζεται Πειραϊκή χερσόνησος μαζί με τους υπεράνω λόφους όπου και είναι κτισμένη η σημερινή Καλλίπολη. Σ΄ αυτή τη γνώμη καταλήγει και ο Ι. Δραγάτσης καθώς και οι Milchhöfer, Curtius, Wachsmuth και Hirschfeld (δηλαδή από Πασαλιμάνι μέχρι Β. Περίπτερο).
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών
Ακουστικά βιβλία
Το 2013, ο καλλιτέχνης Φιλ Ντράγκας ηχογράφησε ολόκληρο το βιβλίο, χρησιμοποιώντας τη μουσική από τις ταινίες του Πίτερ Τζάκσον.
Ακτή (αρχαιότητα)
Στους νεότερους χρόνους ο Πειραϊκός λαός ονομάζει Πειραϊκή (χερσόνησο) την εκατέρωθεν του παραλιακού δρόμου περιοχή που οδηγεί από τη Φρεαττύδα μέχρι το "Βασιλικό Περίπτερο", δεξιά του εισερχομένου στον λιμένα Πειραιά.
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών
Επιρροή στη φαντασία
Η τεράστια δημοτικότητα του έργου του Τόλκιν διεύρυνε τη ζήτηση για φαντασία. Σε μεγάλο βαθμό χάρη στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, το είδος άνθισε καθ' όλη τη δεκαετία του 1960 και απολαμβάνει δημοτικότητα μέχρι σήμερα. Το έργο έχει γεννήσει πολλές απομιμήσεις, όπως το The Sword of Shannara, το οποίο ο Lin Carter αποκάλεσε «το πιο εν ψυχρώ, πλήρες rip-off άλλου βιβλίου που έχω διαβάσει ποτέ», καθώς και εναλλακτικές ερμηνείες της ιστορίας, όπως το The Last Ringbearer. Το The Legend of Zelda, το οποίο έκανε δημοφιλές το είδος των παιχνιδιών δράσης-περιπέτειας τη δεκαετία του 1980, εμπνεύστηκε από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών μεταξύ άλλων βιβλίων φαντασίας. Το Dungeons & Dragons, το οποίο έκανε δημοφιλές το είδος των παιχνιδιών ρόλων τη δεκαετία του 1970, περιλαμβάνει αρκετές φυλές από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, συμπεριλαμβανομένων των ημίγλωσσων (χόμπιτ), των ξωτικών, των νάνων, των ημιέλβων, των ορκ και των δράκων. Ωστόσο, ο Gary Gygax, επικεφαλής σχεδιαστής του παιχνιδιού, υποστήριξε ότι επηρεάστηκε ελάχιστα από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, δηλώνοντας ότι συμπεριέλαβε αυτά τα στοιχεία ως κίνηση μάρκετινγκ για να αξιοποιήσει τη δημοτικότητα που απολάμβανε το έργο την εποχή που ανέπτυσσε το παιχνίδι. Επειδή το Dungeons & Dragons συνέχισε να επηρεάζει πολλά δημοφιλή παιχνίδια, ιδίως βιντεοπαιχνίδια ρόλων, η επιρροή του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών επεκτείνεται σε πολλά από αυτά, με τίτλους όπως το Dragon Quest, το EverQuest, η σειρά Warcraft και η σειρά παιχνιδιών The Elder Scrolls καθώς και βιντεοπαιχνίδια που διαδραματίζονται στην ίδια τη Μέση Γη.
Ακτή (αρχαιότητα)
Άλλοι υποστηρίζουν ότι η Ακτή, εκείνη της αρχαιότητας, θα πρέπει να τοποθετηθεί σ΄ ολόκληρη την παράκτια γραμμή, χωρίς τη χερσόνησο, από το οχυρωματικό τείχος της λεγόμενης παλαιότερα "Κρεμυδαρούς", της άλλοτε Ηετιωνείας, μέχρι του δυτικού μυχού του Φαληρικού όρμου όπου και άρχιζε η αμμώδης παραλία μέχρι το 1967 όταν ξεκίνησε η νέα διαμόρφωση της ακτής Φαλήρου.
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών
Μουσική
Το 1965, ο τραγουδοποιός Donald Swann, γνωστός για τη συνεργασία του με τον Michael Flanders ως Flanders & Swann, μελοποίησε έξι ποιήματα από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και ένα από τις Περιπέτειες του Tom Bombadil ("Errantry"). Όταν ο Σουάν συναντήθηκε με τον Τόλκιν για να παίξει τα τραγούδια για την έγκρισή του, ο Τόλκιν πρότεινε για το "Namárië" (Θρήνος της Γκαλαντρίελ) μια μελοποίηση που θύμιζε απλή ψαλμωδία, την οποία ο Σουάν αποδέχθηκε. Τα τραγούδια δημοσιεύτηκαν το 1967 ως The Road Goes Ever On: A Song Cycle, και μια ηχογράφηση των τραγουδιών που ερμήνευσε ο τραγουδιστής Γουίλιαμ Έλβιν με τον Σουάν στο πιάνο εκδόθηκε την ίδια χρονιά από την Caedmon Records ως Poems and Songs of Middle Earth.
Ακτή (αρχαιότητα)
Κατηγορία:Τοπογραφία του αρχαίου Πειραιά
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών
Μουσική
Τα ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας του 1970 ήταν μουσικά και στιχουργικά εμπνευσμένα από τη φανταστική αντι-κουλτούρα της εποχής. Το βρετανικό ροκ συγκρότημα Led Zeppelin ηχογράφησε αρκετά τραγούδια που περιέχουν σαφείς αναφορές στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, όπως η αναφορά στο Γκόλουμ και τη Μόρντορ στο "Ramble On", στα Όρη του Νέφους στο "Misty Mountain Hop" και στους Δαχτυλομύτες στο "The Battle of Evermore". Το 1970, ο Σουηδός μουσικός Bo Hansson κυκλοφόρησε ένα ορχηστρικό εννοιολογικό άλμπουμ με τίτλο Sagan om ringen ("Το έπος του δαχτυλιδιού", ο τίτλος της σουηδικής μετάφρασης εκείνη την εποχή). Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στη συνέχεια διεθνώς ως Music Inspired by Lord of the Rings το 1972. Από τη δεκαετία του 1980 και μετά, πολλά heavy metal συγκροτήματα έχουν επηρεαστεί από τον Τόλκιν.
Το άλμπουμ Shepherd Moons του 1991 από την Ιρλανδή μουσικό Enya περιέχει ένα ορχηστρικό με τίτλο "Lothlórien", σε αναφορά στην πατρίδα των ξύλινων ξωτικών.
Επίδραση στη λαϊκή κουλτούρα
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών είχε βαθιά και ευρεία επίδραση στη λαϊκή κουλτούρα, ξεκινώντας από την έκδοσή του τη δεκαετία του 1950, αλλά κυρίως κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1960 και 1970, όταν οι νέοι το αγκάλιασαν ως αντιπολιτισμικό έπος[144]. "Ο Φρόντο ζει!" και "Ο Γκάνταλφ για Πρόεδρος" ήταν δύο φράσεις δημοφιλείς μεταξύ των οπαδών του Τόλκιν στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η επίδρασή του είναι τέτοια που οι λέξεις "Tolkienian" και "Tolkienesque" έχουν μπει στο Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, και πολλοί από τους όρους φαντασίας του, που προηγουμένως ήταν ελάχιστα γνωστοί στα αγγλικά, όπως "Orc" και "Warg", έχουν γίνει ευρέως διαδεδομένοι σε αυτόν τον τομέα. Μεταξύ των επιπτώσεών του είναι πολυάριθμες παρωδίες, ειδικά το Harvard Lampoon's Bored of the Rings, το οποίο είχε τη διάκριση να παραμένει συνεχώς σε κυκλοφορία από την έκδοσή του το 1969, και να έχει μεταφραστεί σε τουλάχιστον 11 γλώσσες.
Το 1969, ο Τόλκιν πούλησε τα δικαιώματα merchandising του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών (και του Χόμπιτ) στην United Artists βάσει συμφωνίας που προέβλεπε εφάπαξ πληρωμή 10.000 λιρών συν 7,5% δικαιώματα μετά τα έξοδα,[149] καταβλητέα στην Allen & Unwin και στον συγγραφέα. Το 1976, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα, η United Artists πούλησε τα δικαιώματα στην εταιρεία Saul Zaentz, η οποία σήμερα εμπορεύεται ως Tolkien Enterprises. Έκτοτε όλα τα "εγκεκριμένα" εμπορεύματα υπογράφονται από τις Tolkien Enterprises, αν και τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας των συγκεκριμένων ομοιώσεων των χαρακτήρων και άλλων εικόνων από τις διάφορες διασκευές ανήκουν γενικά στους διασκευαστές.
Εκτός από την εμπορική εκμετάλλευση των διασκευών, από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και μετά υπήρξε μια αυξανόμενη ποικιλία πρωτότυπων αδειοδοτημένων εμπορευμάτων, με αφίσες και ημερολόγια που δημιουργήθηκαν από εικονογράφους όπως η Μπάρμπαρα Ρέμινγκτον.
Το έργο ανακηρύχθηκε ως το καλύτερο μυθιστόρημα όλων των εποχών στη Βρετανία στην εκπομπή The Big Read του BBC. Το 2015, το BBC κατέταξε τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών στην 26η θέση της λίστας με τα 100 σπουδαιότερα βρετανικά μυθιστορήματα. Συμπεριλήφθηκε στη λίστα της Le Monde με τα «100 βιβλία του αιώνα».
Γάιος Κλαύδιος Κένθων
Αν και λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του, ο Κικέρων αναφέρει την υπατεία του στο Συζητήσεις της Τοσκάνης (Tusculanae Disputationes) και ο Λίβιος αναφέρει την υπηρεσία του ως interrex, μετά την οποία ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Ασίνα επέβλεψε την εκλογή τού Λεύκιου Αιμίλιου Παύλου και τού Γάιου Τερέντιου Βάρρωνα ως υπάτων για το 216 π.Χ. Διορίστηκε δικτάτορας από τον ύπατο Tιβέριο Σεμπρόνιο Γράκχο προκειμένου να επιβλέπει την εκλογή νέων υπάτων το 213 π.Χ.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ρωμαίοι δικτάτορες
Κρέουσα
thumb|170px|«Η Κρέουσα διαφεύγει από την Τροία», λεπτομέρεια έργου του Φεντερίκο Μπαρότσι, Γκαλερία Μποργκέζε, Ρώμη (1598).
Με το όνομα Κρέουσα αναφέρονται 4 διαφορετικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας, τα παρακάτω:
Πηγές
Κρεουσα Κρεουσα Κρεουσα
1168
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1168 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου.
Η Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου έχει πληθυσμό 85609 κατοίκους. Έδρα της είναι το Ρέθυμνο.
Δήμος Αγίου Βασιλείου
Έδρα του Δήμου είναι το Σπήλι. Ο Δήμος Αγίου Βασιλείου έχει μόνιμο πληθυσμό 7.427 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Αμαρίου
Έδρα του Δήμου είναι η Αγία Φωτεινή και ιστορική έδρα ο Φουρφουράς. Ο Δήμος Αμαρίου έχει μόνιμο πληθυσμό 5915 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ανωγείων
Έδρα του Δήμου είναι τα Ανώγεια. Ο Δήμος Ανωγείων έχει μόνιμο πληθυσμό 2379 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ρεθύμνης
Έδρα του Δήμου είναι το Ρέθυμνο. Ο Δήμος Ρεθύμνης έχει μόνιμο πληθυσμό 55.525 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δείτε επίσης
Ρεθυμνου
Τροντ Σόλιντ
Ο Τροντ Σόλιντ (νορβηγικά: Trond Sollied) είναι προπονητής ποδοσφαίρου, γνωστός στην Ελλάδα για την συνεργασία του με τον Ολυμπιακό από το 2005 έως το 2007.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1959 και έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα το 1976 παίζοντας ως μέσος στη Moss Idrettslag. To 1981 πήρε μεταγραφή στη Βολερέγκα, με την οποία κατέκτησε δύο πρωταθλήματα μέσα σε 3 χρόνια, και το 1984 μετακόμισε στην Ρόσενμποργκ ΜΚ στην οποία έμεινε για επτά χρόνια κατακτώντας τρία πρωταθλήματα και δύο κύπελλα αγωνιζόμενος ως κεντρικός αμυντικός.
Δεκαετία 1990
Ως ποδοσφαιριστής έχει συμμετάσχει σε 15 επίσημα παιχνίδια της εθνικής Νορβηγίας και έχει πετύχει ένα τέρμα.
Το 1994 η ομάδα του τερμάτισε 10η στο νορβηγικό πρωτάθλημα, την επόμενη χρονιά όμως κατάφερε να ανέβει στην τρίτη θέση. Το 1996 η Μπόντο Γκλιμτ έφτασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου όπου αποκλείστηκε από την Τρόμσο I.L, η πορεία της όμως στο πρωτάθλημα δεν ήταν τόσο καλή αφού τερμάτισε 10η. Αυτή ήταν και η τελευταία χρονιά του Σόλιντ στην ομάδα καθώς στο τέλος της σεζόν απολύθηκε λόγω κάποιας διαφωνίας με τη διοίκηση και τους παίκτες. Την ίδια χρονιά επέστρεψε στην Ρόσενμποργκ ΜΚ ως βοηθός προπονητή στο πλευρό του Νιλς Άρνε Έγκεν. Εκείνη τη χρονιά η Ρόσενμποργκ κατέκτησε το πρωτάθλημα, και έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ όπου και αποκλείστηκε από τη Γιουβέντους (3-1).
Το 1999 ο Σόλιντ άφησε το νορβηγικό πρωτάθλημα και δοκίμασε την τύχη του στο Βέλγιο. Η πρώτη ομάδα που ανέλαβε ήταν η KAA Γκενκ η οποία κατέλαβε την όγδοη θέση στο Βελγικό πρωτάθλημα.
Δεκαετία 2000
Το 2000 δέχτηκε την πρόταση της Μπριζ στην οποία συνέχισε την καριέρα του. Τις δύο πρώτες σεζόν (1999/00-2000/01) δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιον τίτλο καθώς η ομάδα τερμάτισε δεύτερη με -8 και -5 βαθμούς διαφορά από τον πρώτο. Τη σεζόν 2001/02 όμως κατέκτησε το Βέλγικο super cup και το κύπελλο αλλά όχι το πρωτάθλημα καθώς η Μπριζ τερμάτισε πάλι δεύτερη 2 βαθμούς πίσω από τον πρώτο. Το 2003 κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα στο Βέλγιο με πολύ καλή επίδοση της ομάδας, καθώς έκανε ρεκόρ σκοράροντας 96 γκόλ σε 32 παιχνίδια και τερματίζοντας 8 βαθμούς μπροστά από την δεύτερη ΡΣΚ Άντερλεχτ. Επίσης κατέκτησε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το βελγικό super cup. Στο Τσάμπιονς Λιγκ η ομάδα προκρίθηκε μέσω του δεύτερου και τρίτου προκριματικου στη φάση των ομίλων νικώντας τις ΦΚ Ντινάμο Βουκουρεστίου και ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ. Στη φάση των ομίλων τερμάτισε 3η και συνέχισε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όπου έχασε από τη Στουτγκάρδη με 3-1
Την ίδια χρονιά του έγινε πρόταση να αντικαταστήσει τον Νιλς Γιόχαν Σεμπ στην εθνική Νορβηγίας. Ο Σόλιντ αντιπρότείνε να το πράξει χωρίς να αφήσει το πόστο του στην Κλαμπ Μπριζ, το αίτημα του όμως δεν έγινε δεκτό και τελικά την εθνική Νορβηγίας ανέλαβε ο Åge Hareide, προπονητής της Ρόσενμποργκ ΜΚ. εκείνη την περίοδο.
Το 2004 η Μπριζ δεν κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο του πρωταθλητή καθώς τερμάτισε 2η, 9 βαθμούς πίσω από τον πρώτο. Κατέκτησε όμως για 3η συνεχόμενη χρονιά το βελγικό super cup. Στην Ευρώπη τερμάτισε και πάλι 3η στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ και συνέχισε στο ΟΥΕΦΑ. Εκεί νίκησε την Ντέμπρετσενι ΒΣΚ με 1-0, αλλά έχασε στην επόμενη φάση από την Μπορντό με 1-4. Την επόμενη σεζόν (2004/05) ο Σόλιντ πήρε το δεύτερο πρωτάθλημα Βελγίου και έφτασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου. Στο Τσάμπιονς Λιγκ όμως δεν κατάφερε να προκριθεί στη φάση των ομίλων καθώς αποκλείστηκε από τη ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ με 6-1. Στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ έφτασε στην φάση των ομίλων νικώντας την Σατό με 1-6. Στην συνέχεια όμως δεν μπόρεσε να προχωρήσει καθώς σ' αυτή τη φάση κατάφερε να αποσπάσει μόνο μία νίκη.
Το καλοκαίρι του 2005 ο Σόλιντ άφησε την Μπριζ και μετακόμισε στον Ολυμπιακό. Την σεζόν 2005-2006 κέρδισε εύκολα το νταμπλ (κάνοντας μάλιστα ρεκόρ 16 συνεχόμενων νικών στο πρωτάθλημα και κερδίζοντας όλους τους αγώνες με Παναθηναϊκό και ΑΕΚ), δεν κατάφερε όμως να κάνει καλή πορεία στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, καθώς η ομάδα του Πειραιά τερμάτισε στην 4η θέση του ομίλου.
Διέκοψε την συνεργασία του με τον Ολυμπιακό στα μισά της σεζόν 2006-2007 έχοντας κάνει έναν καλό πρώτο γύρο στο πρωτάθλημα και στο κύπελλο. Ο λόγος του διαζυγίου ήταν οι κακές εμφανίσεις του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ και ιδιαίτερα στους εντός έδρας αγώνες. Συνέχισε την προπονητική του καριέρα την περίοδο 2007-08 στη βελγική Γάνδη, ενώ από το 2008 είναι προπονητής της ολλανδικής ΣΚ Χερενφέιν, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Ολλανδίας του 2009 με αντίπαλο τη ΦΚ Τβέντε.
Βραβεία Γκράμι του 2004
Βραβεία Γκράμι του 2004
Νικητές των Βραβείων:
Ken Nelson (παραγωγός & μηχανικός/mixer), Mark Phythian μηχανικός/mixer) & Coldplay (παραγωγοί, μηχανικοί/mixers & καλλιτέχνες) για το "Clocks"
Richard Marx & Luther Vandross (τραγουδοποιοί) για το "Dance With My Father" σε ερμηνεία Luther Vandross
Evanescence
Blues
Buddy Guy για το Blues Singer
Παιδικά
Bill Clinton, Mikhail Gorbachev & Sophia Loren για το Prokofiev: Peter and the Wolf/Beintus: Wolf Tracks music σε ερμηνεία the Russian National Ορχήστρα σε ερμηνεία Kent Nagano
Κλασική Μουσική
Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας) & the Vienna Philharmonic για το Mahler: Symphony No. 3 σε ερμηνεία Anne Sofie von Otter, Johannes Prinz, Gerald Wirth, the Vienna Boys' Choir & the Women's Chorus of the Vienna Singverein
Wolfram Graul (παραγωγός), Bernard Haitink (διευθυντής ορχήστρας), Jerry Hadley, Karita Mattila, Eva Randová, Anja Silja, Jorma Silvasti για το Janácek: Jenufa σε ερμηνεία the Orchestra of the Royal Opera House & Chorus & διαφόρων καλλιτεχνών