cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρητική αντίσταση
Ιστορία
Η μη-κομμουνιστική πτέρυγα σχηματίστηκε υπό το όνομα Εθνική Οργάνωση Κρήτης (ΕΟΚ), με επικεφαλής τον Ανδρέα Παπαδάκη. Άλλα πρόσωπα της αντίστασης συμπεριλαμβάνουν τον Πετρακογιώργη, του οποίου η κωδική ονομασία ήταν «Selfridge», και τον Μανώλη Μπαντουβά, του οποίου η κωδική ονομασία ήταν «Bo-peep». Και οι δύο είχαν τις επαφές τους με την ΕΟΚ και τη SOE. Όταν ο Ντανμπαντίν αντικαταστάθηκε από τον Πάτρικ Λη Φέρμορ, γνωστός στους Κρητικούς ως «Μιχάλης», ο Γιώργος Δουνδουλάκης συνέχισε τη συλλογή πληροφοριών. Οι Δουνδουλάκης, Τζον Ανδρουλάκης και Λη Φέρμορ, μαζί με τον επικεφαλής των ανταρτών Μανώλη Μπαντουβά, κατέφευγαν στα ορεινά καταφύγια της SOE στο Όρος Ίδα. Ο Λη Φέρμορ έγινε διάσημος μετά τον πόλεμο μέσω του Βρετανικού βιβλίου και της ομότιτλης μεταφοράς του στην οθόνη, Ill Met by Moonlight, για την απαγωγή του Γερμανού υποστράτηγου Κράιπε στην Κρήτη. Μετα την αποχώρηση του Δουνδουλάκη από την Κρήτη για να καταταχθεί στο Αμερικανικό Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS), ο ίδιος παρέδωσε την ηγεσία της οργάνωσης που ξεκίνησε στον Μίκη Ακουμιανάκη. Ο Ακουμιανάκης, γνωστός με την κωδική ονομασία «Minoan Mike», θα συμμετείχε αργότερα και ο ίδιος στην απαγωγή του υποστράτηγου Κράιπε.
Ο Λη Φέρμορ ειχε πει σχετικά με την Κρητική αντίσταση πως αν δεν υπήρχε η αποφασιστικότητά τους, η μάχη της Κρήτης θα τελείωνε πολύ πιο γρήγορα και οι επιχειρήσεις της SOE θα περιορίζονταν κατά πολύ. Ήταν αποκλειστικά και μόνο λόγω της συνεκτικότητάς τους, η οποία δεν υπήρχε πουθενά αλλού στην Ευρώπη, που η SOE μπορούσε να κινείται στο νησί ουσιαστικά κατά βούληση:
"... Όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Κρήτη, ο στρατός τους είχε μόλις νικήσει ολόκληρη την Ευρώπη, εκτός – χάρη, ίσως, της απροσδόκητης τύχης της ύπαρξης της Μάγχης – από την Αγγλία. Λογικά, θα αναμενόταν ο άμαχος πληθυσμός να παραμείνει ανενεργός καθώς οι επαγγελματίες – η Βρετανική Κοινοπολιτεία και ένας μικρός αριθμός Ελλήνων στρατιωτών – πολεμούσαν με τους εισβολείς. Αλλά προς μεγάλη έκπληξη και των δύο πλευρών, Κρητικοί σε όλο το νησί – χωρικοί, βοσκοί, ηλικιωμένοι, αγόρια, μοναχοί και ιερείς, ακόμα και γυναίκες, χωρίς καμία συνεννόηση μεταξύ τους ή κάποιο σχεδιασμό ή όπλα ή καθοδήγηση από τους επίσημους μαχητές – ξεσηκώνονταν αμέσως και τα έβαζαν με τους εισβολείς με τόσο λίγο δισταγμό σαν η Γερμανική πολεμική μηχανή να ήταν μία πρωτόγονη εκστρατεία του Πασά των Γενίτσαρων που ήταν οπλισμένοι με μακριά όπλα και γιαταγάνια. Δεν είχαν καμία δεύτερη σκέψη για το τι έπρεπε να κάνουν ..."
Οι Κρητικοί αντάρτες, ειδικά στην περιοχή του όρους Κέδρους μαζί με τους υπόλοιπους αντάρτες από το οροπέδιο Αμάρι και το χωριό Ανώγεια κοντά στο Ρέθυμνο, ήταν υπεύθυνοι για τα περισσότερα αντίποινα των Γερμανών. Οι γερμανικές επεμβάσεις σε αυτές τις περιοχές πραγματοποιήθηκαν εναντίον των αμάχων ως αποτέλεσμα της φημισμένης τάσης τους για εξέγερση:
"... Οι Γερμανικοί λόγοι για τις σφοδρές επιθέσεις ήταν πως αυτά τα χωριά ήταν εστίες ληστών, στέκια των Βρετανών, σημεία που κρύβονταν οι τρομοκράτες, καταφύγια των κομάντο που επιτίθονταν σε αεροδρόμια και όπου ανεφοδιάζονταν, σημεία όπου κρύβονταν αναρίθμητα όπλα και σημεία ανεφοδιασμού για εκατοντάδες κακούς άντρες ..."
Οι Κρητικοί και η Κρητική αντίσταση συνεργάστηκαν στενά με τους Βρετανούς, αρχικά όταν βοήθησαν τις Βρετανικές και Ντομίνιον δυνάμεις να φύγουν από την Κρήτη και αργότερα, όταν συνεργάστηκαν μαζί τους σε διάφορες δράσεις σαμποτάζ όταν η Κρήτη έγινε σημείο εκκίνησης για Γερμανικές επιχειρήσεις στην Αφρική. Αυτό περιελάμβανε Βρετανούς πράκτορες οι οποίοι είτε είχαν παραμείνει στην Κρήτη είτε το έσκασαν και επέστρεψαν στο νησί, όπως οι Πάτρικ Λη Φέρμορ, Γουίλιαμ Στάνλεϊ Μος, Τόμας Ντουνμπαντίν, Σάντι Ρέντελ, Στίβεν Βέρνεϊ και άλλοι. Ο Νεοζηλανδός Ντάντλι «Κίουι» Πέρκινς, γνωστός επίσης ως «Καπετάν Βασίλης» για τους ντόπιους, έγινε θρύλος για το θάρρος του και μετά το θάνατό του, οι Κρητικοί διατήρησαν τον τάφο του καλυμμένο με λουλούδια.
Οι Βρετανοί δημιύργησαν έναν μεγάλο αριθμό απομονωμένων κρησφύγετων σαν κελιά διάσπαρτα στα βουνά του νησιού, έχοντας καλή επικοινωνία μεταξύ τους χρησιμοποιώντας μαντατοφόρους. Ένας τέτοιος μαντατοφόρος ήταν ο Γεώργιος Ψυχουντάκης. Η περιγραφή του Λη Φέρμορ για τον Ψυχουντάκη αποτελεί την επιτομή της Κρητικής αντίστασης:
"... Όταν έφτασε ο αγγελιαφόρος του Ντικ Μπαρν, αποδείχθηκε πως ήταν ο Γιώργος Ψυχουντάκης, ο οποίος ήταν αρχικά ο οδηγός και μαντατοφόρος του Ζαν Φίλντινγκ για μεγάλο χρονικό διάστημα κι έπειτα δικός μου για αρκετούς μήνες, όταν ανέλαβα την περιοχή του Ζαν στα δυτικά. Αυτός ο νεαρός ήταν ο αγαπημένος όλων για το χιούμορ του, το κέφι του, το θάρρος και τη φαντασία του, αλλά πάνω από όλα για τον ακούραστο ενθουσιασμό με τον οποίο είχε επιδοθεί σε αυτό που έκανε. Αν κάποιος μπορούσε να περιζώσει την Κρήτη μέσα σε σαράντα λεπτά, ήταν αυτός. Ο Γιώργος, ο οποίος ήταν ένας βοσκός από την Ασή Γωνιά, έγραψε αργότερα για την κατοχή και το αντιστασιακό κίνημα. Το χειρόγραφό του αυτό το μετέφρασα και εκδόθηκε υπό τον τίτλο The Cretan Runner (ελληνική απόδοση: Ο Κρητικός μαντατοφόρος) ..."
Σε αυτά τα κελιά προσαρτήθηκαν Έλληνες οι οποίοι έτειναν να μην έχουν καμία ανάμειξη με το κεντρικό κομμάτι του κινήματος της Κρητικής αντίστασης, αλλά δούλευαν στενά με τους Βρετανούς πράκτορες, όπως ήταν ο μαντατοφόρος του Λη Φέρμορ Ψυχουντάκης, ο Κίμωνας Ζωγραφάκης, ο Γιώργος Δουνδουλάκης και ο Τζον Αντρουλάκης. Ο Ζωγραφάκης, ο οποίος ήταν επίσης γνωστός με το όνομα «Black Man», ήταν μέλος της Force 133, κωδική ονομασία για τη SOE στην Ελλάδα. Ο Ζωγραφάκης είχε εμπλακεί στο να βοηθήσει τον Λη Φέρμορ όταν εκείνος επέστρεψε στην Κρήτη πριν την απαγωγή του Κράιπε, επιπρόσθετα από την εμπλοκή του στον βομβαρδισμό του αεροδρομίου Καστελίου μαζί με τον Δουνδουλάκη.
Τα περισσότερα κελιά διέθεταν ασύρματο για επικοινωνία με την Αίγυπτο, μέσω του οποίου περνούσαν πληροφορίες και αιτήματα για ρίψεις τροφίμων, ρούχων, προμηθειών και όπλων με αλεξίπτωτα. Οι Γερμανοί στρατιώτες προσπαθούσαν συχνά να εντοπίσουν τις ασύρματες μεταδόσεις, κάτι το οποίο απαιτούσε την τακτική αλλαγή τοποθεσίας.
Οι Βρετανοί πράκτορες οι οποίοι συνεργάζονταν με την τοπική αντίσταση, ήταν υπεύθυνοι για μερικές διάσημες επιχειρήσεις συμπεριλαμβανομένων της απαγωγής του υποστράτηγου Κράιπε με επικεφαλής τους Λη Φέρμορ και Μος, του σαμποτάζ της Δαμάστας με επικεφαλής τον Μος και των σαμποτάζ στα αεροδρόμια του Ηρακλείου και του Καστελίου.
Η επικοινωνία μεταξύ των ΕΟΚ και ΕΑΜ ήταν φτωχή, με μία ανοιχτή εχθρότητα να ξεσπά μεταξύ ΕΟΚ και ΕΛΑΣ τον Ιανουάριο του 1945. Καθώς οι Κρητικοί μαχητές απέκτησαν περισσότερα όπλα κι έγιναν πιο επιθετικοί το 1944, οι Γερμανοί στρατιώτες τραβήχτηκαν από περιοχές της χώρας, έχοντας καταστρέψει έναν αριθμό χωριών στην περιοχή του Κέδρους και εκτελώντας αρκετούς κατοίκους. Συγκεντρώνονας τις δυνάμεις τους στα Χανιά, οι Γερμανοί παρέμειναν παγιδευμένοι εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου, αρνούμενοι να παραδοθούν στον Ελληνικό στρατό από φόβο αντιποίνων. Τελικά, παραδόθηκαν στους Βρετανούς στις 23 Μαΐου 1945.
Η Κρητική γενναιότητα και το θάρρος ενστάλαξαν το νησί με μία αίσθηση θριάμβου και θέλησης να ξεπεράσουν όλες τις πιθανότητες. Ο Λη Φέρμορ ανακαλεί έναν ηλικιωμένο χωρικό από τα Ανώγεια, αφού είχε ακούσει τις απειλές για Γερμανικά αντίποινα:
"... Θα τα καίνε για μία μέρα. Και μετά τι; Το σπίτι μου έχει καεί τέσσερις φορές από τους Τούρκους· άσ'τους να το κάψουν και για πέμπτη! Κι έχουν σκοτώσει πολλά μέλη της οικογένειάς μου. Κι όμως, είμαι ακόμα εδώ! Γεμίστε τα ποτήρια σας! ..."
Ο Λη Φέρμορ, κατά τη διάρκεια μίας συζήτησής του με τον Υποστράτηγο Κράιπε για τους Κρητικούς κατά τη διάρκεια της απαγωγής του, συνόψισε τη στάση των Κρητικών απέναντι στη Γερμανική κατοχή ως:
Λη Φέρμορ: «Οι Κρητικοί είναι όλοι με το μέρος μας, ξέρεις». Υποστράτηγος Κράιπε: «Ναι, το βλέπω πως είναι. Εκεί, Ταγματάρχη, με έχεις».
Ντοκιμαντέρ
Το 2005, κυκλοφόρησε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο The 11th Day: Crete 1941 (ελεύθερη απόδοση: Η 11η Μέρα: Κρήτη 1941), στο οποίο περιγράφονται γεγονότα με προσωπικές λεπτομέρειες από τη διάρκεια της κατοχής των Δυνάμεων του Άξονα της Κρήτης και τον ρόλο που έπαιξε η Κρητική αντίσταση. Η ταινία συμπεριλαμβάνει μαρτυρίες από τους Πάτρικ Λη Φέρμορ, Γιώργο Δουνδουλάκη, Γιώργο Τζίτζικα και άλλους μάρτυρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Αντίσταση Κατηγορία:Ιστορία της Κρήτης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Γενικές εκλογές του Παναμά (2014)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στον Παναμά στις 4 Μαΐου 2014. Ο αντιπρόεδρος της χώρας, Χουάν Κάρλος Βαρέλα από το Partido Panameñista ανακηρύχθηκε νικητής.
Πλαίσιο
Με βάση το Σύνταγμα της χώρας, ο πρόεδρος Ρικάρδο Μαρτινέλι δεν μπορούσε να διεκδικήσει την επανεκλογή του στο αξίωμα για 2η συνεχή θητεία. Στις προεδρικές εκλογές πήραν μέρος 7 υποψήφιοι. Ο Βαρέλα, νικητής των εκλογών, επικράτησε του υποψηφίου του κυβερνώντος κόμματος Χοσέ Ντομίνγκο Άριας, ο οποίος υποστηρίχθηκε από το κόμμα Cambio Democrático, του οποίου ηγείται ο απερχόμενος πρόεδρος, Ρικάρδο Μαρτινέλι.
Ο αριθμός των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους ήταν 2,4 εκατομμύρια. Για πρώτη φορά επιτράπηκε και σε κρατουμένους να ψηφίσουν, όμως μόνο για τις προεδρικές εκλογές.
Πρόεδρος
Με ποσοστό 39% κέρδισε τις προεδρικές εκλογές ο αντιπρόεδρος Χουάν Κάρλος Βαρέλα. Λίγο αργότερα το Εκλογικό Δικαστήριο ανακήρυξε επίσημα νικητή των εκλογών το Βαρέλα. Για τη νίκη στις εκλογές απαιτείται απλή πλειοψηφία, ανεξάρτητα από το όριο του 50%, όπως συνηθίζεται σε άλλες χώρες, ώστε να διεξαχθεί και δεύτερος γύρος.
Παραπομπές
2014
Εκφοβισμός
Ο εκφοβισμός (ή μπούλινγκ, αγγλ. bullying) αναφέρεται στη σωματική και ψυχολογική κακοποίηση ή μείωση ατόμων σε μια ομάδα. Παρά,την εντύπωση ορισμένων ότι αποτελεί αποκλειστικά σχολικό φαινόμενο, στην πραγματικότητα εμφανίζεται σε όλες τις ηλικίες και τις κοινωνικές ομάδες. Μπορεί να συναντηθεί σε οποιοδήποτε τύπο σχολείων και σχολικών εγκαταστάσεων, στον στρατό, σε αθλητικά σωματεία, στη φυλακή, αλλά και στην οικογένεια ή στο χώρο εργασίας (ανάλογα με το αν αφορά τον προϊστάμενο ή το αφεντικό, μιλάμε για ηθική παρενόχληση ή τοξικό ηγέτη). Είναι μια μορφή κακοποίησης ή εξαναγκασμού. Το θύμα του εκφοβισμού αναφέρεται και ως στόχος.
Έννοια και προέλευση του όρου
Η αγγλική λέξη bully (στα ελληνικά αποδίδεται νταής) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1530 και αποτελούσε προσφώνηση τρυφερότητας αναφερόμενη και στα δύο φύλα. Προέρχεται μάλλον από την ολλανδική λέξη boel που σημαίνει «εραστής - αδελφός» και είναι υποκοριστικό του μέσου ολλανδικού broeder «αδελφός». Η λέξη υπέστη σημασιολογική δείνωση στα μέσα του 17ου αιώνα, αποκτώντας τη σημασία «καυχησιάρης», «αυτός που παρενοχλεί τους αδύναμους», πιθανώς με παρετυμολογική επίδραση της λέξης bull «ταύρος». Πιθανοί ενδιάμεσοι κρίκοι σε αυτή την αλυσίδα θα ήταν οι σημασίες «εραστής», «τυχοδιώκτης» και «προστάτης πόρνης», η δε σημασία «νταής» μαρτυρείται από το 1706.
Στο παρελθόν, στην αμερικανική κουλτούρα, ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί με διαφορετικό τρόπο, για να δηλώσει θαυμασμό / προτροπή, κυρίως σχετίζεται με τον Θίοντορ Ρούσβελτ.
Η λέξη εκφοβισμός στη γαλλική γλώσσα ονομάζεται chicane, που σημαίνει «η κακόβουλη παρενόχληση, ο εκφοβισμός, η παρενόχληση, η δίωξη, η γραφειοκρατική προσήλωση στο γράμμα του νόμου, που γίνεται στον υφιστάμενο ή εις βάρος των πολιτών από τους εκφοβιστές υπαλλήλους που απαιτούν άσκοπα συνέχεια νέα πιστοποιητικά και σφραγίδες, αφήνοντάς τους έτσι να περιμένουν για το τίποτα.» Με αυτήν την έννοια, η λέξη του εκφοβισμού εφαρμόζεται ειδικά σε σχέση με την κατάχρηση εξουσίας και την παρενόχληση σε γραφειοκρατικά συστήματα. Σήμερα χρησιμοποιείται συχνά ως συνώνυμο για την ομάδα με ψυχοτραυματισμό που έχει επισημανθεί για τα επαναλαμβανόμενα βασανιστήρια, την υποδούλωση, την ταπείνωση ή τον περιορισμό ενός ατόμου ή ομάδας από άλλο άτομο ή ομάδα με επιθετικότητα ή χειραγώγηση.
Με τη μεταφορική έννοια, λοιπόν, η λέξη χρησιμοποιείται για να αναφερθεί σε οποιοδήποτε περιορισμό των ασθενέστερων ατόμων από ισχυρότερα.
Είδη εκφοβισμού
Ο εκφοβισμός περιλαμβάνει τρία βασικά είδη κακοποίησης – συναισθηματική, λεκτική και σωματική. Συνήθως, πρόκειται για ανεπαίσθητες μεθόδους εξαναγκασμού όπως η ψυχολογική χειραγώγηση. Τα είδη του εκφοβισμού είναι πολύ διαφορετικά, καθώς και οι μέθοδοι με τα οποία εφαρμόζονται. Σε γενικές γραμμές, ο επιτιθέμενος έχει πάνω στο θύμα σωματική ή αριθμητική υπεροχή. Οι συνέπειες του εκφοβισμού αφορούν όλους τους εμπλεκόμενους σε βάθος χρόνου, αλλά το μεγαλύτερο αντίκτυπο έχει βέβαια στο θύμα. Το μπούλινγκ κυμαίνεται από την απλή μορφή εκφοβισμού σε πιο σύνθετες μορφές, στις οποίες ο νταής ενδέχεται να έχει έναν η περισσότερους φίλους που μπορεί να φαίνεται να είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν τον «αρχι-νταή» στις δραστηριότητές του. Το νταηλίκι στο σχολικό ή εργασιακό χώρο αναφέρεται και ως ομότιμη κακοποίηση. Είναι ακόμη ένας παράγοντας ώθησης στη μετανάστευση. Ο εκφοβισμός είναι δυνατό να λαμβάνει χώρα μεταξύ κοινωνικών ομάδων, κοινωνικών τάξεων και ακόμη και μεταξύ χωρών (υπερβολική εθνικοφροσύνη, σοβινισμός). Μερικές φορές ως «εκφοβισμός» αναφέρεται επίσης η γραφειοκρατική παρενόχληση και η ανούσια επιβολή περιορισμών ή απαιτήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.e-abc.eu/gr/sholikos-ekfovismos/
Κατηγορία:Εγκλήματα Κατηγορία:Ανθρώπινη συμπεριφορά Κατηγορία:Επιθετική συμπεριφορά Κατηγορία:Ψυχολογική κακοποίηση Κατηγορία:Αδικία Κατηγορία:Διωγμός Κατηγορία:Κακοποίηση
Μήλο μου κόκκινο
Το «Μήλο μου κόκκινο» είναι ελληνικό δημοτικό τραγούδι της Μακεδονίας, που συναντάται στους περισσότερους νομούς της Μακεδονίας. Χορεύεται ως μακεδονικός συρτός σε ρυθμό 7/8 σε ανοιχτό κύκλο με δώδεκα ( 12 ) βήματα, με την διαφορά ότι στο τελευταίο σταύρωμα, το πόδι πάει πίσω αντί μπροστά Μοιάζει με το καλαματιανό, αλλά είναι πολύ πιο εύθυμο, όπως τα περισσότερα τραγούδια της Μακεδονίας. Στις περιοχές της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας συνοδεύεται από ορχήστρα με χάλκινα όργανα.
Στίχοι:
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ειδομένης
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ειδομένης είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Ειδομένη του νομού Κιλκίς. Βρίσκεται έξω από το χωριό. Ο σταθμός άνοιξε το 1947 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα προς την Θεσσαλονίκη. Είναι σταθμός ανταπόκρισης και στα εμπορικά τρένα προς Σκόπια και Βελιγράδι.
Παραπομπές
Ειδομένη Ειδομένη
Μπεράν-λε-Σιέρκ
Το Μπερόν-λε-Σιερκ (Μπάιερν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Wendelstein 7-X
thumb|320x320px|Σχηματικό διάγραμμα του συστήματος πηνίου (μπλε) και πλάσματος (κίτρινο). Η γραμμή του μαγνητικού πεδίου είναι επισημασμένη με πράσινο χρώμα στην κίτρινη επιφάνεια του πλάσματος. thumb|Είσοδος του ερευνητικού συμπλέγματος Wendelstein 7-X στο Γκράιφσβαλντ. thumb|Υπεραγώγιμες γραμμές τροφοδοσίας εγκαθίστανται στα υπεραγώγιμα επίπεδα πηνία.. thumb|Κατασκευαστική πρόοδος των Μάιο του 2012. Ορατά είναι ο τόρος και ο μεγάλος γερανός οροφής. thumb|Άποψη ευρείας γωνίας μέσα στο W7-X stellarator (υπό κατασκευή), η οποία δείχνει τα ανοξείδωτα καλύμματα και τις υδρόψυκτες χάλκινες πλάκες (οι οποίες θα καλυφθούν από πλακίδια γραφίτη). Εγκαθίστανται ως προστατευτική θωράκιση ενάντια στις αλληλεπιδράσεις του πλάσματος με τα τοιχώματα.
Ο αντιδραστήρας Wendelstein 7-X (W7-X) είναι ένα πειραματικός stellarator (αντιδραστήρας πυρηνικής σύντηξης) κατασκευασμένος στο Γκράιφσβαλντ της Γερμανίας, από το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για την Φυσική Πλάσματος (IPP), και ολοκληρωμένος τον Οκτώβριο του 2015. Είναι μια περαιτέρω εξέλιξη του Wendelstein 7-AS. Ο σκοπός του Wendelstein 7-X είναι η αξιολόγηση των κυρίως τμημάτων ενός μελλοντικού αντιδραστήρα σύντηξης ο οποίος θα κατασκευαστεί χρησιμοποιώντας τεχνολογία stellarator. Ο τρέχων αντιδραστήρας δεν αποτελεί ένα βιώσιμο οικονομικά εργοστάσιο ενέργειας σύντηξης.
Ο αντιδραστήρας Wendelstein 7-X είναι η μεγαλύτερη συσκευή σύντηξης η οποία χρησιμοποιεί την έννοια του stellarator, η οποία ήταν το πνευματικό παιδί του φυσικού Λάιμαν Σπίτζερ. Σχεδιάζεται να λειτουργεί μέχρι 30 λεπτά σε κατάσταση συνεχούς αποφόρτισης πλάσματος. Με αυτόν τον τρόπο επιδεικνύει ένα απαραίτητο χαρακτηριστικό για τα μελλοντικά εργοστάσια ενέργειας σύντηξης: συνεχής λειτουργία.
Το πρόγραμμα ονομάστηκε από το όρος Wendelstein στην Βαυαρία στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Είναι αναφορά στο προγενέστερο πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Πρίνστον, το Πρόγραμμα Μάττερχορν''.
Οι ερευνητικές εγκαταστάσεις αποτελούν συνεργατικό πρόγραμμα με το Πανεπιστήμιο του Γκράιφσβαλντ.
Σχέδιο και κύρια μέρη
Η συσκευή Wendelstein 7-X βασίζεται σε μια διαμόρφωση Helias πέντε περιοδικών πεδίων. Είναι τοροειδής, αποτελούμενη από 50 μη επίπεδα και 20 επίπεδα υπεραγώγιμα μαγνητικά πηνία, ύψους 3,5 μέτρων, τα οποία παράγουν ένα μαγνητικό πεδίο το οποίο αποτρέπει το πλάσμα από το να συγκρουστεί με τα τοιχώματα του αντιδραστήρα. Τα 50 μη επίπεδα πηνία χρησιμοποιούνται για την ρύθμιση του μαγνητικού αυτού πεδίου. Ο στόχος είναι η πυκνότητα του πλάσματος να φτάσει τα 3×1020 σωματίδια ανά κυβικό μέτρο και η θερμοκρασία του να κυμαίνεται από 60 ως 130 εκατομμύρια βαθμούς Κέλβιν.
Τα κύρια μέρη είναι τα μαγνητικά πηνία, ο κρυοστάτης, το δοχείο πλάσματος, ο εκτροπέας και τα συστήματα θέρμανσης.
Το δοχείο πλάσματος, κατασκευασμένο από 20 μέρη, βρίσκεται στο εσωτερικό, διευθετημένο στο πολύπλοκο σχήμα του μαγνητικού πεδίου. Έχει 254 θύρες (τρύπες) για την θέρμανση του πλάσματος και για διάγνωση μέσω παρατήρησης. Η όλη πηγή ενέργειας είναι κατασκευασμένη από πέντε σχεδόν όμοιες μονάδες, οι οποίες ενώθηκαν στην ερευνητική αίθουσα.
Το σύστημα θέρμανσης μπορεί να αποδώσει 10 MW μικροκυμάτων για Θέρμανση Συντονισμού Ηλεκτρονίων Κυκλότρου (ECRH), για 10 s, και μπορεί να παράγει 1 MW για 50 s κατά την διάρκεια της φάσης λειτουργίας 1 (operational phase 1, OP-1). Για την φάση λειτουργίας 2 (OP-2), μετά την ολοκλήρωση της πλήρους θωράκισης/υδρόψυξης, μέχρι 8 MW ένεσης ουδέτερης δέσμης μπορούν να είναι διαθέσιμα για 10 s, ενώ το σύστημα μικροκυμάτων θα επεκταθεί σε πραγματική σταθερή κατάσταση (30 λεπτά). Ένα σύστημα Θέρμανσης Συντονισμού Ιόντων Κυκλότρου (ICRH) θα γίνει διαθέσιμο για την λειτουργία Φυσικής στην OP1.2.
Ένα σύστημα αισθητήρων και ανιχνευτών βασισμένων σε μια ποικιλία συμπληρωματικών τεχνολογιών θα μετρούν βασικές ιδιότητες του πλάσματος, συμπεριλαμβανομένων των προφίλ της πυκνότητας ηλεκτρονίων και της θερμοκρασίας ηλεκτρονίων και ιόντων, καθώς και των προφίλ σημαντικών προσμίξεων πλάσματος και του ακτινικού ηλεκτρικού πεδίου, το οποίο προκύπτει από την μεταφορά των ηλεκτρονίων και των σωματιδιακών ιόντων.
Ιστορία
Η διαπραγμάτευση για την γερμανική συμφωνία χρηματοδότησης πραγματοποιήθηκε το 1994, με αποτέλεσμα την ίδρυση του Τμήματος Γκράιφσβαλντ του IPP στην βορειοανατολική περιοχή της πρόσφατα επανενωμένης Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Το νέο κτήριο ολοκληρώθηκε το 2000. Η κατασκευή του αντιδραστήρα αρχικώς αναμενόταν να ολοκληρωθεί το 2006. Η συναρμολόγηση ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2005. Προβλήματα με τα πηνία χρειάστηκαν 3 έτη για να επισκευαστούν. Το χρονοδιάγραμμα μετατέθηκε στα τέλη του 2015.
Ένας συνασπισμός τριών αμερικανικών εργαστηρίων (Πρίνστον, Όουκ Ριντζ και Λος Άλαμος) έγινε εταίρος του εγχειρήματος, πληρώνοντας 7,5 εκατομμύρια ευρώ σε αναμενόμενο σύνολο κόστους 1,06 δισεκατομμυρίων ευρώ. Το 2012, το Πανεπιστήμιο Πρίνστον και η Εταιρεία Μαξ Πλανκ ανακοίνωσαν έναν νέο κοινό ερευνητικό κέντρο φυσικής πλάσματος, για την συμπερίληψη έρευνας για τον W7-X.
Το τέλος της κατασκευαστικής φάσης σηματοδοτήθηκε επίσημα από μια τελετή εγκαινίων στις 20 Μαΐου του 2014. Μετά από μια περίοδο ελέγχων για διαρροές στο δοχείο πλάσματος, η οποία ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2014, ο κρυοστάτης εκκενώθηκε, και οι δοκιμές των μαγνητών ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο του 2015.
Ο αντιδραστήρας παρήγαγε επιτυχώς πλάσμα ηλίου (με θερμοκρασίες περίπου 1 K) για περίπου 0.1 s στις 10 Δεκεμβρίου 2015. Για αυτήν την αρχική δοκιμή, με περίπου 1 mg αερίου ηλίου το οποίο τοποθετήθηκε με ένεση στο εκκενωμένο δοχείο πλάσματος, εφαρμόστηκε μικροκυματική θέρμανση με έναν σύντομο παλμό 1.3 MW.
Περισσότερες από 300 αποφορτίσεις με ήλιο πραγματοποιήθηκαν τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο, με συνεχώς αυξανόμενες θερμοκρασίες, οι οποίες τελικώς έφτασαν τους έξι εκατομμύρια βαθμούς, ώστε να καθαριστούν τα τοιχώματα του δοχείου και να δοκιμαστούν τα διαγνωστικά συστήματα πλάσματος. Έπειτα στις 3 Φεβρουαρίου 2016 ξεκίνησε η φάση λειτουργίας 1 (OP-1), με παραγωγή του πρώτου πλάσματος υδρογόνου για την εκκίνηση του επιστημονικού προγράμματος. Ένας μικροκυματικός παλμός 2 MW είχε ως αποτέλεσμα επίτευξη θερμοκρασίας 80 K με χρόνο ζωής ¼ του δευτερολέπτου, εκπληρώνοντας όλες τις προσδοκίες. Τέτοιες δοκιμές σχεδιάζονται να συνεχίσουν για περίπου ένα μήνα, ακολουθούμενες από ένα προγραμματισμένο τερματισμό λειτουργίας ώστε να ανοιχθεί το δοχείο κενού και να εγκατασταθούν προστατευτικά πλακίδια άνθρακα, καθώς και ένας «εκτροπέας» για την αφαίρεση προσμίξεων από το πλάσμα. Έπειτα το επιστημονικό πρόγραμμα θα συνεχισθεί με σταδιακή αύξησης της ισχύος και διάρκειας των αποφορτίσεων.
Χρηματοδότηση
Το εγχείρημα χρηματοδοτείται στο 80% του από το Γερμανικό κράτος και στο 20% του από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Γερμανική χρηματοδότηση προέρχεται σε αναλογία 9:1 από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και από το κρατίδιο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία. Η συνολική επένδυση για τον ίδιο τον αντιδραστήρα την 18χρονη περίοδο 1997–2014 ανήλθε στα 370 εκατομμύρια ευρώ, ενώ το συνολικό κόστος για τις εγκαταστάσεις του IPP στο Γκράιφσβαλντ, συμπεριλαμβανομένων της επένδυσης και των εξόδων λειτουργίας (προσωπικό και υλικοί πόροι) ανήλθε στα 1,06 εκατομμύρια ευρώ. Ο προϋπολογισμός υπερκεράστηκε κυρίως λόγω της επέκτασης της αρχικής φάσης ανάπτυξη, διπλασιάζοντας τα έξοδα προσωπικού.
Τον Ιούλιο του 2011, ο Πρόεδρος της Εταιρείας Μαξ Πλανκy, Πίτερ Γκρους, ανακοίνωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνείσφεραν 7,5 εκατομμύρια υπό το πρόγραμμα «Καινοτόμες Προσεγγίσεις στην Σύντηξη» του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσική πλάσματος Κατηγορία:Πυρηνική σύντηξη Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στη Γερμανία Κατηγορία:Πυρηνικοί αντιδραστήρες
Λέοναρντ Νίμοϊ
Mr. Spock
Ο Νίμοϊ έφτασε στο απόγειο της δημοφιλίας του, με τη συμμετοχή του στη σειρά Σταρ Τρεκ (1965-1969), όπου υποδύθηκε με μεγάλη πειστικότητα τον κο Σποκ (Mr Spock) έναν φλεγματικό εξωγήινο, αξιωματούχο-συγκυβερνήτη του πληρώματος του φανταστικού διαστημόπλοιου "Έντερπραϊζ". Η σειρά γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία και είχε ως επακόλουθο την παραγωγή οκτώ σχετικών ταινιών, στις οποίες ο Νίμοϊ επίσης συμμετείχε, καθώς και την δημιουργία ενός ολόκληρου franchise. Ο χαρακτήρας του Σποκ βραβεύθηκε ως ένας από τους 50 κορυφαίους τηλεοπτικούς, ενώ χάρισε στον Νίμοϊ τρεις τιμητικές υποψηφιότητες για βραβεία Emmy. Την εμπειρία του σαν "κος Σποκ", ο Νίμοϊ κατέγραψε σε δυο αυτοβιογραφίες του με τίτλους "Δεν είμαι ο Σποκ" (1975) και "Είμαι ο Σποκ" (1995).
Εκτός της σειράς "Σταρ Τρεκ", ο Νίμοϊ πρωταγωνίστησε και στο επίσης γνωστό σίριαλ "Mission: Impossible".
Θάνατος
Ο Νίμοϊ απεβίωσε στις 27 Φεβρουαρίου του 2015 σε ηλικία 83 ετών.
Πηγή
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2011-12
Το Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2011-12 ή Πρέμιερ Λιγκ 2011–12 ήταν η 20η σεζόν της Πρέμιερ Λιγκ από την ίδρυσή της το 1992. Η σεζόν άρχισε στις 13 Αυγούστου 2011 και έληξε στις 13 Μαΐου 2012. Η Μάντσεστερ Σίτι κέρδισε το πρώτο της πρωτάθλημα από το 1968, νικώντας την ΚΠΡ την τελευταία ημέρα του πρωταθλήματος με 3-2 και ανατροπή στο τελευταίο λεπτό με γκολ του Σέρχιο Αγουέρο. Ήταν ο πρώτος τίτλος Πρέμιερ Λιγκ για την Μάντσεστερ Σίτι, και είναι η πέμπτη ομάδα που κερδίζει την Πρέμιερ Λιγκ στα είκοσι χρόνια της διοργάνωσης. Επίσης, ήταν η πρώτη φορά που ο τίτλος της Πρέμιερ Λιγκ κρίθηκε στην διαφορά τερμάτων. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Ρόμπιν Φαν Πέρσι της Άρσεναλ με 30 γκολ.
Ασίστ
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2011-2012 Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Περούν
thumb|right|150px|Gromoviti znaci, σύμβολα κεραυνών, αρχαία σύμβολα του θεού Περούν. Χαράσσονταν συνήθως στις στέγες των σπιτιών στα χωριά για προστασία από τους κεραυνούς. Στο προχριστιανικό σλαβικό πάνθεον, ο Περούν είναι ο θεός των καταιγίδων. Λατρευόταν κυρίως από τα ανατολικά σλαβικά φύλα, ειδικά από τους Ρώσους. Ταυτίζεται με το Θωρ της σκανδιναβικής μυθολογίας και το Δία της ελληνικής μυθολογίας. Πιθανότατα ο Περούν να αντικατέστησε τον παλαιότερο θεό Ροδ και να αποτέλεσε την κορυφή του ανατολικού σλαβικού πάνθεου.
Απεικονίσεις
Ειδώλια του Περούν τον απεικονίζουν σαν ένα μεγαλόσωμο άνδρα με ασημένιο πρόσωπο και χρυσά μουστάκια. Σαν πολεμική θεότητα, κρατούσε συνήθως ρόπαλο, τσεκούρι κι ένα τόξο, απ' όπου εκσφενδόνιζε βέλη κεραυνών και αστραπών. Ιερό δέντρο του Περούν ήταν η βελανιδιά, γι' αυτό και πολλές φορές λατρευόταν σε δρυμώνες. Μετά τον εκχριστιανισμό των Ρώσων, η μυθολογική φυσιογνωμία του Περούν ταυτίστηκε με τον Προφήτη Ηλία: η άνοδος του προφήτη στους ουρανούς μέσα σε ένα άρμα από φλόγες θύμιζε τη λάμψη των αστραπών του Περούν.
Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου Κατηγορία:Θεότητες του κεραυνού Κατηγορία:Θεότητες της φωτιάς
Λεγεωνάριος
Ρωμαίος λεγεωνάριος ήταν επαγγελματίας στρατιώτης του Ρωμαϊκού στρατού.
Οι λεγεωνάριοι έπρεπε να είναι Ρωμαίοι πολίτες κάτω από την ηλικία των 45 ετών. Στρατολογούνταν στη πρώτη λεγεώνα για είκοσι πέντε έτη υπηρεσίας: μια αλλαγή από την πρόωρη πρακτική της στρατολόγησης ήταν μόνο για τις εκστρατείες. Τα τελευταία πέντε έτη της θητείας του τα περνούσε ως παλαίμαχος με ελαφρύτερα καθήκοντα.
Ο εξοπλισμός του αποτελούνταν από ασπίδα, κράνος, δυο ακόντια, κοντό ξίφος, στιλέτο, ένα ζευγάρι βαριά σανδάλια (έδειχναν το στρατιωτικό του αξίωμα), ένα πακέτο πορείας (αξίας δεκατεσσάρων ημερών των τροφίμων), φλασκί για νερό ή κρασί, εξοπλισμό μαγειρέματος, δυο πασσάλους για τη κατασκευή περιφράγματος και ένα φτυάρι.
Η πειθαρχία ήταν σημαντική και οι παραβιάσεις τιμωρούνταν από τον εκατόνταρχο.
Άλλοι λεγεωνάριοι
Λεγεωνάριος επίσης είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για τα μέλη άλλων λεγεώνων, όπως Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων, Ισπανική Λεγεώνα των Ξένων ή Πολωνικές λεγεώνες. Τα μέλη αυτών των σύγχρονων λεγεώνων καλούνται συχνά légionnaires, ο γαλλικός όρος για το λεγεωνάριο.
Κατηγορία:Βαθμοφόροι ρωμαϊκού στρατού
Πίσα
Η Πίσα ήταν πόλη-κράτος της αρχαίας Ηλείας.
Η Πίσα βρισκόταν μόλις 4 χιλιόμετρα από την Ολυμπία, πήρε το όνομα του ιδρυτή της Πίσου, ο οποίος ήταν γιος του Περιήρους και εγγονός του Αιόλου ή κατά τον Στράβωνα από την ομώνυμη πηγή. Γνώρισε μεγάλη ακμή στη μυκηναϊκή εποχή και στο κράτος της ανήκε και η Ολυμπία ενώ είχε δικούς της βασιλιάδες. Την εποχή εκείνη η Ηλεία ήταν χωρισμένη σε δύο βασίλεια, των Επειών με έδρα την Ήλιδα και των Νηλείδων με έδρα την Πίσα. Τα δύο κράτη βρέθηκαν πολλές φορές σε αντιπαράθεση για τον έλεγχο των Ολυμπιακών αγώνων, η Πίσα είχε αρχικά την ευθύνη των αγώνων αλλά αυτό το προνόμιο το πήραν οι Ηλείοι έπειτα από μακροχρόνιο πόλεμο που κράτησε από το 588 π.χ. μέχρι το 580 που κατέλαβαν την Πίσα. Το 464 οι Ηλείοι κατέλαβαν και ισοπέδωσαν την πόλη.
Όταν ο Ηρακλής καθάρισε τους στάβλους του Αυγεία και αυτός αρνήθηκε να τον πληρώσει, κατέλαβε όλη την Ηλεία εκτός από την Πίσα και την σύμμαχο της Πύλο. Τον εμπόδισε ένας χρησμός της Πυθίας. . Όταν ο Όξυλος θέλησε να ενώσει την Ηλεία σε ένα κράτος και το εφάρμοσε, πολλοί Πισάτες αρνήθηκαν και έφυγαν στην Ήπειρο δημιουργώντας εκεί νέες πόλεις, όπως οι Αρχαία Ελάτρεια, Πανδοσία (Ήπειρος) και Βουχέτιο.
Σύμφωνα με την μυθολογία οι Πισάτες διοργάνωσαν τους πρώτους αγώνες, όταν ο Πέλοπας νίκησε σε αρματοδρομία τον βασιλιά της Οινόμαο και έλαβε ως έπαθλο την κόρη του Ιπποδάμεια.
Επίνειο λιμάνι της ήταν η Φειά.
Αναφορές - Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηλείας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Σιμπέλ Τουζούν
Η Αϊσέ Σιμπέλ Τουζούν (τουρκικά: Ayşe Sibel Tüzün, 29 Σεπτεμβρίου 1971) είναι Τουρκάλα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και συνθέτρια.
Εκπροσώπησε τη Τουρκία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2006 στην Αθήνα, με το τραγούδι "Süper Star", τερματίζοντας στην 11η θέση στον τελικό.
Panel truck
Ένα panel truck είναι ένα αγροτικό pickup το οποίο έχει μια τελείως κλειστή κουκούλα στην καρότσα, δίνοντάς του την ικανότητα να είναι όσο πρακτικό όσο ένα βανάκι. Αυτά τα φορτηγά φτιάχνονται από το 1919 μέχρι σήμερα. Επίσης υπήρχαν και τα carryalls τα οποία ήταν επιβατικές εκδόσεις από τα panel truck. Αυτά τα οχήματα οδήγησαν στην κατασκευή των Αμερικάνικων SUV. Ο όρος χρησιμοποιούταν κυρίως στην Βόρεια Αμερική. Η General Motors ήταν ο πιο γνωστός παραγωγός τέτοιων οχημάτων, αλλά η Dodge και η Ford επίσης παρήγαγαν panel truck μέχρι την το 1970 και 1959 αντίστοιχα, ενώ η Ford συνέχιζε να παράγει τέτοια οχήματα για την αγορά της Νότιάς Αμερικής μέχρι το 1990. Ο όρος panel truck μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για ένα SUV το οποίο χρησιμοποιείται σαν επαγγελματικό βαν, αν και αυτό ισχύει πιο πολύ στην Αμερική οπού τα περισσότερα μεγάλα SUV βασίζονται σε αγροτικά.
Το πρώτο panel truck που φτιάχτηκε ήταν το 1919 από την Ford όταν άρχιζαν να πουλάνε το Ford Model TT Panel Delivery το οποίο ουσιαστικά ήταν ένα Model TT αγροτικό pickup με ένα κάλυμμα στην καρότσα που το έκανε να μοιάζει αλλά και να λειτουργεί σαν βαν. Αξίζει να σημειωθεί πως η Ford κατασκεύαζε επίσης και εκδόσεις βαν από τα επιβατικά Model T. Αυτά ήταν μικρότερο και πιο ελαφριά οχήματα σε σχέση με τα panel truck. right|thumb|Ένα Αμερικάνικο Chevrolet panel truck της δεκαετίας του 1950, βασισμένο στο [[Chevrolet Suburban της εποχής]]
Το 1935, η Chevrolet έφτιαξε μια επαγγελματική έκδοση από το Chevrolet Suburban με όνομα Chevrolet Panel Truck. Αυτό το όχημα ήταν μια έκδοση του Chevrolet Suburban χωρίς τις πίσω θέσεις και παράθυρα. Μετά από αυτό, όλοι οι μεγάλοι κατασκευαστές αυτοκινήτων στην Αμερική άρχιζαν να παράγουν πιο ενεργά panel truck. Αυτά τα οχήματα βασιζόντουσαν είτε ή στα επιβατικά carryall τους ή στα τα αγροτικά pickup τους, που μετά όμως γινόντουσαν η βάση για τα carryall. H Chevrolet συνέχιζε να κατασκευάζει panel truck εκδόσεις στο Chevrolet Suburban μέχρι το 1972. right|thumb|[[Ford F-Series|Ford F100 panel truck]] right|thumb|Ένα μοντέρνο παράδειγμα του panel truck, ένα [[Toyota SUV χρησιμοποιείται σαν επαγγελματικό όχημα]]
Τα κανονικά βανάκια και τα βανάκια φτιαγμένα σε πλατφόρμα από επιβατικά αυτοκίνητα όμως πουλούσαν καλύτερα με αποτέλεσμα οι περισσότερες βιομηχανίες να σταματήσουν την κατασκευή τέτοιου τύπου οχημάτων. Στην Βόρεια Αμερική, τα panel truck συγχωνεύτηκαν έμμεσα με τα βαν, αφού πολλά Αμερικάνικα βαν της δεκαετίας του 1970 άρχιζαν να μοιράζονται πολλά εξαρτήματα με τα αγροτικά της αντίστοιχης εταιρίας αν και είχαν τελείως διαφορετικό αμάξωμα. Σήμερα μόνο ελάχιστοι κατασκευαστές προσφέρουν panel truck, όπως η Range Rover, που προσφέρει panel truck εκδόσεις από το Range Rover (L405).
Το στυλ από αυτούς τους τύπων φορτηγών, ήταν η κύρια έμπνευση για το Chrysler PT Cruiser και το Chevrolet HHR.
Υπουργείο Εσωτερικών Υποθέσεων (Ρωσία)
Το Υπουργείο Εσωτερικών είχε ανασυνταχθεί την περίοδο της Ρωσικής ΣΟΣΔ το 1990, μετά την αποκατάσταση του δημοκρατικού Συμβουλίου των Υπουργών και του Ανώτατου Σοβιέτ και παρέμεινε όταν η Ρωσία απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση. Έχει υπό τον έλεγχό της την Πολίτσιγια (πρώην Μιλίτσιγια), την Κεντρική Διεύθυνση Οδικής Ασφάλειας, καθώς και τα Εσωτερικά Στρατεύματα. Έπειτα από τη διάλυση της Αστυνομίας Φόρων, ερευνά και οικονομικά εγκλήματα.
Οι επί πολύ καιρό πρόσθετοι δασμοί του αυτοκρατορικού МВД και του НКВД, όπως η Υπηρεσία Πυρόσβεσης και η Υπηρεσία Φυλακών, πρόσφατα μετακόμισε στο Υπουργείο Έκτακτων Καταστάσεων και στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, αντίστοιχα. Η τελευταία αναδιοργάνωση είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση των Κύριων Διευθύνσεων που κληρονόμησε από την НКВД και η δημιουργία Τμημάτων.
Την 5η Απριλίου του 2016 ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν διέταξε τα Εσωτερικά Στρατεύματα, την ОМОН, και την СОБР ώστε να αποτελέσουν τη βάση μιας νέας Εθνικής Φρουράς της Ρωσίας, και αυτά αφαιρέθηκαν από τον έλεγχο του МВД, υπαγόμενα εκ νέου στο Συμβούλιο Ασφαλείας της Ρωσίας. Με τη σειρά της, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ελέγχου των Ναρκωτικών και η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μετανάστευσης συγχωνεύθηκαν στο МВД.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εσωτερικών Υποθέσεων
Μπεζάνζ-λα-Πετίτ
Το Μπεζάνζ-λα-Πετίτ (Κλαϊνμπέσσινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Κριστόφ Σολιό
Ο Κριστόφ Σολιό (γαλλικά: Christophe Soglo, 28 Ιουνίου 1909 - 7 Οκτωβρίου 1983) ήταν αξιωματικός του στρατού και πολιτικός από το Μπενίν. Υπήρξε σημαίνουσα πολιτική προσωπικότητα της χώρας κατά την περίοδο της πολιτικής αστάθειας και των αναίμακτων αλλά συχνών πραξικοπημάτων της δεκαετίας του ‘ 60.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου του 1909 και έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας του, το 1960 του απονεμήθηκε ο βαθμός του Συνταγματάρχη (ή του Στρατηγού). Συνακόλουθα, έγινε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού της χώρας, επί προεδρίας Ιμπέρ Μαγκά.
Δεύτερη ανατροπή της κυβέρνησης
Ο Σολιό έκανε αρχικά προσπάθειες να οδηγήσει στο διάλογο τους πολιτικούς, όμως απέτυχε και το Νοέμβριο του 1965 ανέτρεψε ξανά την κυβέρνηση με πραξικόπημα και υπηρέτησε ως πρόεδρος στρατιωτικής κυβέρνησης του Μπενίν.
Πηγές
Σολιο Κριστοφ Σολιο Κριστοφ
Αλέσταινα Αχαΐας
Η Αλέσταινα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Τοπική Κοινότητας, της Δημοτικής ενότητας Αροανίας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν αυτοτελής κοινότητα, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Αροανίας. Είναι σήμερα ένα χωριό με λίγους μόνιμους κατοίκους που το καλοκαίρι πολλαπλασιάζονται. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 13 μόνιμους κατοίκους. Οι ελάχιστοι κάτοικοι του ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία. Η τοπική κοινότητα Αλεσταίνης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 7,768 χμ² (2011).
Ιστορία
Η Αλέσταινα βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Οθωμανών μέχρι την Επανάσταση του 1821, εκτός από την περίοδο 1687-1715, οπότε ήταν υπό την κυριαρχία των Ενετών.
Εκάτη
Η Εκάτη είναι θεότητα της αρχαιοελληνικής θρησκείας και μυθολογίας, η οποία απεικονίζεται συνήθως να κρατά δύο πυρσούς ή κλειδί και σε μεταγενέστερες περιόδους με τρεις μορφές (τρίσωμη).
Αλέσταινα Αχαΐας
Ιστορία
Μετά τον Β' Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο Πόλεμο ανοικοδομήθηκε αλλά μεγάλο ρεύμα του πληθυσμού εγκατέλειψε το χωριό. Τα τελευταία χρόνια αυξάνεται ο πληθυσμός του κατά τη θερινή περίοδο.
Εκάτη
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Συσχετιζόταν ποικιλοτρόπως με τα σταυροδρόμια, τις εισόδους, το φως, τη μαγεία, τη γνώση των φαρμακευτικών και δηλητηριωδών βοτάνων, τα φαντάσματα και τη νεκρομαντεία. Εμφανίζεται στον Ομηρικό Ύμνο προς τη Δήμητρα και στη Θεογονία του Ησίοδου, όπου παρουσιάζεται ως μεγαλοπρεπής θεά. Η περιοχή καταγωγής της λατρείας της είναι άγνωστη, ωστόσο εικάζεται πως ήταν δημοφιλής στη Θράκη. Αποτέλεσε μια από τις πολλές θεότητες που λατρεύονταν από τα αθηναϊκά σπιτικά ως προστάτιδα, η οποία εξασφάλιζε ευημερία και καθημερινές ευλογίες στην οικογένεια. Στα μεταχριστιανικά κείμενα των Χαλδαϊκών Χρησμών (2ος - 3ος αιώνας μ.Χ.) εμφανίζεται να έχει (κάποια) εξουσία πάνω στη γη, τη θάλασσα και τον ουρανό, αλλά και οικουμενικότερο ρόλο ως Σωτήρα, Μητέρα των Αγγέλων και Κοσμική Παγκόσμια Ψυχή. Σε ό,τι αφορά τη φύση της λατρείας της, παρατηρείται ότι ''«αισθάνεται μεγαλύτερη άνεση στις παρυφές παρά στο κέντρο του ελληνικού πολυθεϊσμού. Εγγενώς αμφίσημη και πολύμορφη, διαπερνά τα συμβατικά όρια και διαφεύγει τον ορισμό»''.
Αλέσταινα Αχαΐας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Εκάτη
Εκατηβόλος, Φωσφόρος
Από γλωσσολογικής άποψης το όνομά της φαίνεται ότι είναι ελληνικό και σχετίζεται πιθανώς με το επίθετο εκατηβόλος που αποδιδόταν στον Απόλλωνα. Υπάρχουν τίτλοι της όπως το άγγελος και το φωσφόρος. Με τον δεύτερο τίτλο πολλές φορές ονομάζεται «φορέας του φωτός» (βλ. Ευριπίδου Ελένη, στ. 569).
Ελευσίνια μυστήρια
Η Εκάτη, θεά της μαγικής τέχνης στον κάτω κόσμο, ήταν το μοναδικό παιδί των Τιτάνων Πέρση και Αστερίας. Από τους γονείς της κληρονόμησε δυνάμεις πάνω στη γη, τη θάλασσα και τον ουρανό. Βοήθησε τη θεά Δήμητρα στην αναζήτηση της Περσεφόνης και μετά την επανένωσή τους έγινε συνοδός της Περσεφόνης και σύντροφος του Άδη. Ήταν στενά συνδεδεμένη με τα Ελευσίνια μυστήρια.
Περσηίς με τριπλή μορφή
Η Εκάτη συνήθως απεικονιζόταν σε σχέδια πάνω σε αγγεία κρατώντας 2 πυρσούς. Σε αγάλματα μερικές φορές απεικονιζόταν σε τριπλή μορφή. Άλλο όνομα με το οποίο ήταν γνωστή είναι Περσηίς.
Θεογονία
Ο ποιητής της Θεογονίας, ο Ησίοδος, αναγνωρίζει στο πρόσωπό της την πανίσχυρη Κυρία των τριών βασιλείων: γης, ουρανού και θάλασσας. Λέει, ακόμη, πως η θεά ασκούσε την κυριαρχία της από την εποχή των Τιτάνων πριν πάρει την εξουσία ο Ζευς και η τάξη του. Ο νέος κυβερνήτης του κόσμου την τίμησε, αφήνοντάς την στο αρχικό μεγαλείο της, και περισσότερο απ' όλους δίνοντας της υπέροχα δώρα, μερίδιο από τη γη, τη θάλασσα και τον έναστρο ουρανό. Τιμές οι οποίες δεν ήταν υπό τη βασιλεία του Δία αλλά ανήκαν στην Εκάτη εξ' αρχής. Ο Δίας, αναφέρει ο Ησίοδος, δεν της συμπεριφέρθηκε με βία, ούτε της αφαίρεσε αυτά που της είχαν δώσει οι Τιτάνες.
μικρογραφία|δεξιά|446x446px|Η Εκάτη, σχέδιο του Στεφάν Μαλαρμέ στο έργο «Les Dieux Antiques: Nouvelle Mythologie Illustrée», Παρίσι, 1880.αριστερά|thumb|170px|Τρίμορφη αναπαράσταση της Εκάτης. Ρωμαϊκό αντίγραφο πρωτοτύπου της ελληνιστικής περιόδου. Inv. 1922. Μουσείο ChiaramontiΑυτό που φαίνεται στη Θεογονία είναι ότι η Εκάτη δεν λαμβάνει τη γη, τον ουρανό και τη θάλασσα αλλά ένα μερίδιο τιμών, το οποίο τονίζεται εμφατικά και κατ' επανάληψη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ένα απόσπασμα της Θεογονίας (στίχοι 440-43) στο οποίο η Εκάτη μπορεί αν το θελήσει να χαρίσει μεγαλύτερη ψαριά στου αλιείς ή να τους τη μικρύνει, δρώντας κατά ένα τρόπο σε συνδυασμό με τον Ποσειδώνα. Κατά δεύτερον υπογραμμίζεται η χρονική συνέχεια των τιμών που απολαμβάνει η Εκάτη, καθώς διατηρεί αυτά που αρχικώς κατείχε αλλά και ακόμη περισσότερα καθώς ο Δίας την τιμά.
Κουροτρόφος
Η Εκάτη βοηθά τους πολεμιστές στον πόλεμο και τους βασιλείς στην απονομή της δικαιοσύνης. Φέρνει τιμές στους αθλητικούς αγώνες, παραστέκει τους κυνηγούς και τους ψαράδες και μαζί με τον Ερμή, προστατεύει τα κοπάδια. Τέλος, αποκαλείται κουροτρόφος
Αρπαγή της Περσεφόνης
Σημαντική είναι η παρουσία της στον περίφημο μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης. Όπως και η Δήμητρα, ακούει τη φωνή της απαχθείσας κόρης. Τη συναντά κρατώντας φως στο χέρι της και ρωτάει τον απαγωγέα με λόγια που ανήκουν στη Δήμητρα, σύμφωνα με μια ορφική απόδοση ομηρικού ύμνου. Ο ποιητής μας λέει πως και οι δύο πηγαίνουν να βρουν τον Ήλιο, τον αυτόπτη μάρτυρα. Υφίστανται δύο αποδόσεις του μυθολογήματος. Στη μία πρωταγωνιστεί η Δήμητρα και στην άλλη η Εκάτη, που πηγαίνει μάλιστα και στον Κάτω Κόσμο για να αναζητήσει την Περσεφόνη. Αφού συναντηθούν η μητέρα με την κόρη, η Εκάτη εμφανίζεται για άλλη μια φορά στον ύμνο, για να παραλάβει την Κόρη και να μείνει για πάντα μαζί της. Η Εκάτη και η Περσεφόνη είναι το ίδιο αχώριστες, όπως η Περσεφόνη και η Δήμητρα. Σύμφωνα με τον ύμνο, η Γαία, η Μητέρα Γη, δεν έχει καμία σχέση με τη Δήμητρα, καθώς θεωρείται συνένοχη του απαγωγέα.
Άρτεμις-Εκάτη
Ο Αισχύλος τη συνδέει με τη Σελήνη και την παρουσιάζει ως Άρτεμη-Εκάτη, ενώ ο Ευριπίδης τη θεωρεί κόρη της Λητούς, και πρώτος στη Μήδεια την παρουσιάζει ως θεά προστάτιδα των μαγισσών. Η Εκάτη λοιπόν συνδέεται και συνταυτίζεται με τη Δήμητρα, την Περσεφόνη, τον Ερμή και τον Κάτω Κόσμο, τη Γη, τον Πάνα, την Κυβέλη και τους Κορύβαντες, τις Χάριτες στη μορφή που έχει ως προστάτης των καλλιεργειών και της γης. Ως Άρτεμις Ευπλοία αποκτά θαλάσσιο χαρακτήρα και συνδέεται με το ναυτικό επάγγελμα.
Η σχέση της Εκάτης με την Άρτεμη γίνεται φανερή από ένα μύθο του Εφέσου. Επειδή η γυναίκα του Εφέσου υποδέχθηκε άσχημα τη θεά και της αρνήθηκε τη φιλοξενία, η Άρτεμις τη μεταμόρφωσε για λίγο σε σκύλο. Όταν όμως πήρε πάλι την ανθρώπινη μορφή της, η γυναίκα του Εφέσου ένιωθε τόσο ντροπιασμένη, ώστε κρεμάστηκε. Η θεά την επανέφερε στη ζωή και εκείνη πήρε το όνομα της Εκάτης. Άγαλμα της Εκάτης είχε στηθεί κοντά στο ναό της Εφεσίας Αρτέμιδος.
Εκάτεια
Στον ελληνικό κόσμο η κλασική μορφή της Εκάτης στέκει αυστηρή και παράξενη, ανάγλυφη πάνω σε ένα τρίγωνο, με τα πρόσωπά της στραμμένα σε τρεις κατευθύνσεις. Οι Έλληνες προσπάθησαν να απαλλαγούν από την αυστηρότητα αυτών των αγαλμάτων διασπώντας την τρισυπόσταση θεότητα σε τρεις παρθένες χορεύτριες. Στις μεταγενέστερες εποχές, επέμειναν εντονότερα στην τρισυπόστατη όψη της θεότητας από ό,τι στην κλασική εποχή του Ησίοδου. Το γεγονός πως τα Εκάτεια τελούνταν σε τρίστρατα και πως αυτοί οι τόποι ήταν ειδικά αφιερωμένοι στην Εκάτη δεν αντιστρατεύεται στην ησιοδική ή κοσμική σύλληψη του αριθμού τρία. Όλα τα τρίστρατα προβάλλουν ξεκάθαρα τη δυνατότητα διαίρεσης του κόσμου σε τρία μέρη. Ταυτόχρονα η Εκάτη, ως κυρία των πνευμάτων, προειδοποίησε τους Έλληνες πως μια τριπλή διαίρεση θα δημιουργούσε αναγκαστικά δίπλα στον οργανωμένο κόσμο του Δία μια χαοτική περιοχή, στην οποία θα συνέχιζε να υπάρχει το αμορφοποίητο μέρος του αρχέγονου κόσμου ως Κάτω Κόσμος. Οι Έλληνες θεώρησαν πως η τριπλότητα της Εκάτης ήταν κάτι υποχθόνιο.
Σε προγενέστερες περιόδους, πριν ακόμη απολιθωθούν τα τρία πρόσωπα της Εκάτης στα γνωστά Εκάτεια, αυτές οι τρεις όψεις φαίνεται πως αποτελούσαν πολλές μορφές ή βασίλεια του κόσμου, πολλές δυνατές εξελίξεις της μιας και ίδιας συμπαγούς ιδέας. Έτσι, στη μορφή αυτής που προφανώς είναι η μικρότερη των θεαινών, η κατώτερη από τις τρεις, διακρίνεται μια εσωτερική σχέση ανάμεσα στη Δήμητρα, την Κόρη και την Εκάτη. Από εδώ πηγάζει και η προφανής ιδέα του μυθολογήματος, όπως ξεδιπλώνεται στον ύμνο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χθόνιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της μαγείας Κατηγορία:Θεότητες της σελήνης Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Επαρχία Σεγκού
Η Επαρχία Σεγκού είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Σεγκού, Μαλί. Έχει έκταση 10.844 τ.χλμ. και πληθυσμό 691.358 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Σεγκού.
Γεωγραφία
Η Επαρχία Σεγκού βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και κεντρο-ανατολικά της Περιφέρειας Σεγκού. Συνορεύει στα δυτικά με την Περιφέρεια Κουλικορό, στα βορειοδυτικά με την Επαρχία Νιονό, στα βορειοανατολικά με την Επαρχία Μακινά, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Μπαρουελί, στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Μπλα και στα ανατολικά με την Επαρχία Σαν.
Δείτε επίσης
ε σ
Δημήτρης Δραγατάκης
Ο Δημήτρης Δραγατάκης (4 Φεβρουαρίου 1914, Πλατανούσσα Ιωαννίνων – 18 Δεκεμβρίου 2001, Αθήνα) ήταν Έλληνας συνθέτης έντεχνης μουσικής και μια από τις εξέχουσες προσωπικότητες της ελληνικής έντεχνης μουσικής του 20ού αιώνα.
Γεννήθηκε στην Πλατανούσσα Ιωαννίνων. Σπούδασε βιολί και ανώτερα θεωρητικά στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Συμμετείχε επί σειρά ετών στην ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (1951–1969) και δίδαξε ανώτερα Θεωρητικά στο Εθνικό Ωδείο, όπου διετέλεσε επίσης μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής και του Διοικητικού Συμβουλίου του ιδρύματος (1977–2001). Ένα μεγάλο μέρος της νεότερης γενιάς Ελλήνων συνθετών υπήρξαν μαθητές του (Φ. Τσαλαχούρης, Ι. Κονιτόπουλος, Αλ. Μούζας). Ο Δραγατάκης πέθανε στην Αθήνα.
Διακρίθηκε σε πολλούς διαγωνισμούς σύνθεσης, ενώ για το σύνολο του έργου του βραβεύτηκε με το Βραβείο «Μαρία Κάλλας» από το Γ΄ Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και με το Βραβείο «Γ. Α. Παπαϊωάννου» της Ακαδημίας Αθηνών. Το μουσικό του ιδίωμα είναι αρκετά προσωπικό. Στον απόηχο της ελληνικής εθνικής σχολής και του ευρωπαϊκού νεοκλασικισμού, ο Δραγατάκης αφομοιώνει τη μουσική πρωτοπορία, μέσα από τα ηχητικά διδάγματα της ηπειρώτικης μουσικής παράδοσης. Μεγάλο μέρος του έργου του έχει εκδοθεί και δισκογραφηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βιολιστές Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής
Αμαθούντα
Η Αμαθούντα ήταν αρχαία πόλη-κράτος στην Κύπρο. Βρίσκεται στα νότια παράλια της Κύπρου, κοντά στη σημερινή Λεμεσό.
Σύμφωνα με τη μυθολογία οικιστής της πόλης είναι ένας γιος του Ηρακλή, ο Άμαθος. Το όνομά της προέρχεται ή από αυτόν τον Άμαθο ή από τη νύμφη Αμαθούσα, μητέρα του βασιλιά της Πάφου Κινύρα. Εδώ έφερε ο Θησέας την κόρη του Μίνωα, την Αριάδνη, όταν ξέφυγε από τον λαβύρινθο. Εκεί, αφού γέννησε το παιδί της πέθανε και τάφηκε.
Οι αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν ότι η περιοχή κατοικείται από τον 11ο αιώνα π.Χ.. Αρχικά ήταν μικρή πολίχνη χτισμένη σε οχυρό λόφο δίπλα στη θάλασσα, περίπου τον 8ο αιώνα π.Χ. κτίστηκε το λιμάνι, στα ελληνιστικά χρόνια το λιμάνι επεκτάθηκε και χτίστηκε δεύτερος εσωτερικός κλειστός λιμένας. Στην πόλη λατρευόταν η Αφροδίτη, της οποίας υπήρχε και ναός. Στη Γεωμετρική Περίοδο στην Αμαθούντα, όπως και σε όλες τις αρχαίες Κυπριακές πόλεις, εγκαταστάθηκαν Ετεοκρήτες αλλά και Μυκηναίοι άποικοι. Αυτό έχει εξακριβωθεί από αγγεία της περιόδου που έχουν βρεθεί σε νεκροταφεία της αρχαίας Αμαθούντας. Στην πόλη τάφηκε ο Ονήσιλος μετά τον θάνατό του.
Κατά άλλη ισχυρή εκδοχή θεωρείται ότι η πόλη ιδρύθηκε από τους Φοίνικες ανάμεσα στον 15ο και 120 αι. π.Χ και συγκέντρωσε στον πληθυσμό της πολλούς ετεοκυπρίους. Αυτό το δεδομένο εξηγεί και τη συνεχή άρνηση των Αμαθουσίων να λάβουν μέρους σε εξεγέρσεις εναντίον των Περσών οι οποίοι ήταν σύμμαχοι των Φοινίκων κι αντίπαλοι των Ελλήνων. Ο δε Ονήσιλος σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον της Αμαθούντας όταν κατά τη διάρκεια της αντιπερσικής επανάστασης του 500 π.Χ ο ηγεμόνας των Σαλαμινίων ηγήθηκε των Κυπρίων που ήθελαν την αποτίναξη της περσικής κυριαρχίας. Η Αμαθούντα (όπως και το Κίτιο) παρέμεινε σύμμαχος των Περσών μέχρι και την κατάληψη της Κύπρου από τον Μέγα Αλέξανδρο. Όταν αργότερα οι Πτολεμαίοι της Αιγύπτου προσάρτησαν την Κύπρο η Αμαθούντα που εξακολουθούσε να έχει στενές σχέσεις με τη Φοινίκη, αντιστάθηκε. Ο πλούτος της πόλης προέρχονταν από τις εύφορες πεδιάδες που καλλιεργούσαν οι κάτοικοί της κι από την εκμετάλλευση των ορυχείων χαλκού.
Στα ρωμαϊκά χρόνια η Αμαθούντα ήταν γνωστή για το ναό της Αφροδίτης και του Άδωνι κι υπήρξε πρωτεύουσα διοικητικής περιφέρειας, ενώ με την επικράτηση του χριστιανισμού έγινε έδρα επισκόπου. Άκμασε ως τον 7ο αιώνα μ.Χ.,οπότε εγκαταλείφθηκε πιθανώς εξαιτίας των αραβικών επιδρομών. Οικοδομικό υλικό από την Αμαθούντα χρησιμοποιήθηκε σε κατασκευή κτιρίων στη Λεμεσό αλλά και στην κατασκευή και της Διώρυγας του Σουέζ.
Στην Αμαθούντα γεννήθηκε το 539 μ.Χ. ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμονας, μετέπειτα πατριάρχης Αλεξανδρείας.
Η αρχαία πόλη σήμερα ανασκάπτεται και είναι επισκέψιμη. Έχουν ανασκαφεί η ακρόπολη, ο ναός της Αφροδίτης, και πλήθος οικοδομικών λειψάνων όλων των εποχών. Το αρχαίο λιμάνι είναι ορατό μέσα στο νερό στη θαλάσσια περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμαθουντ Κατηγορία:Επαρχία Λεμεσού Αμαθουντ Κατηγορία:Άγιος Τύχωνας Λεμεσού Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Κύπρο