cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάντις Νάιτ
Καριέρα
Έκτοτε, έχει βραβευτεί με χρυσά άλμπουμ και άλλα βραβεία για τη μουσική των Blackmore's Night και έχει κατακτήσει διεθνή charts μέσα από τη μουσική του συγκροτήματος. Το άλμπουμ τους, Secret Voyage, που κυκλοφόρησε το 2008, μπήκε στο στα Billboard Charts μουσικής νέας εποχής και έμεινε εκεί για τέσσερις εβδομάδες και στη συνέχεια παρέμεινε στην πρώτη 10άδα για επιπλέον 14 εβδομάδες. Η Νάιτ συνεχίζει να ασχολείται με τη μουσική, παίζοντας τόσο σε CD όσο και σε συναυλίες, γράφοντας στίχους, τραγουδώντας και παίζοντας μεσαιωνικά όργανα, όπως shawm, cornamuse, rauschpfeife, pennywhistle, και chanters.
Το 2006 η Νάιτ τραγούδησε στο τραγούδι των Helloween "Light the Universe" από το άλμπουμ τους Keeper of the Seven Keys: The Legacy, και εμφανίστηκε επίσης στο μουσικό βίντεο των Helloween για αυτό το κομμάτι.
Εμφανίζεται επίσης σε διαδραστικές οθόνες βίντεο στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία στο θεματικό πάρκο MagiQuest ως Πριγκίπισσα Amora και Πριγκίπισσα Candice. Ήταν επίσης η Faerie Queen για το Faerie Magazine για δύο χρόνια, εμφανίστηκε στο εξώφυλλο την άνοιξη του 2007 και έκανε εμφανίσεις και εμφανίσεις στα Faerie Festivals στις ΗΠΑ. μικρογραφία| Στη [[Νέα Υόρκη το 2012]] Μετά από αρραβώνα σχεδόν δεκαπέντε χρόνων, η Νάιτ και ο Μπλάκμορ παντρεύτηκαν τον Οκτώβριο του 2008.
Η κόρη τους, Ώτομν (Autumn), γεννήθηκε στις 27 Μαΐου 2010 και ήταν η έμπνευση για το άλμπουμ των Blackmore's Night Autumn Sky, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2010. Στις 7 Φεβρουαρίου 2012, η Night γέννησε το δεύτερο παιδί τους, έναν γιο, που ονόμασαν Ρόρυ Νταρτανιάν (Rory Dartanyan).
Τον Οκτώβριο του 2011 κυκλοφόρησε το πρώτο της σόλο άλμπουμ, Reflections. Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν από την ίδια και αποτελούνται κυρίως από soft rock μπαλάντες. Η τελευταία της σόλο κυκλοφορία είναι το "Starlight, Starbright". Εμπνευσμένη από τη γέννηση των παιδιών της, αυτή η συλλογή τραγουδιών είναι διασκευές κλασικών αγαπημένων καθώς και νέα σύνθεση που έχει σκοπό να φέρει τον ακροατή στη χώρα των ονείρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Γεννήσεις το 1971 Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Φολκ ροκ μουσικοί
Επαρχία Ντεχκαναμπάντ
Η επαρχία Ντεχκαναμπάντ (Dehqonobod, Деҳқонобод) είναι επαρχία στην περιφέρεια Κασκαντάργιο στο Ουζμπεκιστάν. Η πρωτεύουσα είναι η Καρασίνα.
Παραπομπές
Ντεχκαναμπαντ
Βασίλειος Οικονομίδης
Ο Βασίλειος Οικονομίδης (1814-1894) ήταν επιφανέστατος Έλληνας νομοδιδάσκαλος του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1814 στη Βυτίνα της Γορτυνίας. Σπούδασε στη Γερμανία και επιδόθηκε αρχικά σε φιλολογικές και φιλοσοφικές σπουδές. Αργότερα επικεντρώθηκε στη νομική. Το 1843 αναγορεύτηκε διδάκτωρ στο Μόναχο.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε υφηγητής του Ρωμαϊκού δικαίου και συγχρόνως πρωτοδίκης. Έγινε έκτακτος καθηγητής και αργότερα επίτιμος της Πολιτικής Δικονομίας μέχρι το 1874. Διετέλεσε επίσης Σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, μέλος του Επιστημονικού Συλλόγου και Σύμβουλος του Υπουργείου των Οικονομικών. Απεβίωσε το 1894 στην Αθήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
EUROSAI
Το EUROSAI είναι η συντομογραφία του Ευρωπαϊκού Οργανισμού των Ανωτάτων Οργάνων Ελέγχου (European Organisation of Supreme Audit Institutions). Το EUROSAI είναι μία από τις Περιφερειακές Ομάδες του Διεθνούς Οργανισμού των Ανωτάτων Οργάνων Ελέγχου (INTOSAI), η οποία περιλαμβάνει Ανώτατα Όργανα Ελέγχου (ΑΟΕ) από 186 χώρες, και είναι καταχωρισμένη ως σώμα υποστήριξης των Ηνωμένων Εθνών.
Ιστορία
Το EUROSAI συστάθηκε το 1990 με 30 μέλη (τα ΑΟΕ 29 ευρωπαϊκών κρατών και το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο). Σήμερα, τα μέλη του ανέρχονται σε 50 ΑΟΕ (49 ΑΟΕ ευρωπαϊκών κρατών και το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο). Παρόλο που το EUROSAI δημιουργήθηκε τελευταίο από τις επτά Περιφερειακές Ομάδες Εργασίας του INTOSAI, η ιδέα μιας ευρωπαϊκής οργάνωσης των ΑΟΕ χρονολογείται από την ίδρυση του INTOSAI το 1953. Τα πρώτα βήματα για την εγκαθίδρυση του EUROSAI έγιναν το 1974 κατά τη διάρκεια του Όγδοου Συνέδριου του INTOSAI στη Μαδρίτη (1974). Μεταξύ το 1975 και το 1989, τα ΑΟΕ της Ιταλίας και της Ισπανίας, βασιζόμενες στην Επιτροπή Επικοινωνίας (Contact Committee) των Αρχηγών των ΑΟΕ των χωρών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, προετοίμασε το έδαφος για το EUROSAI, ετοιμάζοντας τα αρχικά προσχέδια για το καταστατικό του EUROSAI. Τον Ιούνιο του 1989, στο Δέκατο τρίτο Συνέδριο του INTOSAI που πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο, υιοθετήθηκε η «Διακήρυξη του Βερολίνου» που περιλάμβανε τη συμφωνία για τη δημιουργία της ευρωπαϊκής οργάνωσης των ΑΟΕ. Τον Νοέμβριο του 1990, η Ιδρυτική Διάσκεψη και το πρώτο Συνέδριο του EUROSAI διεξήχθησαν στη Μαδρίτη (Ισπανία). Κατά τη διάρκεια αυτής της εκδήλωσης, εξελέγησαν ο πρώτος πρόεδρος του EUROSAI και το Διοικητικό Συμβούλιο, συζητήθηκε και εγκρίθηκε το καταστατικό, και ιδρύθηκε η έδρα και η μόνιμη Γραμματεία
Καθήκοντα
Οι στόχοι του οργανισμού, όπως ορίζονται στο άρθρο 1 του καταστατικού του, είναι η προώθηση της επαγγελματικής συνεργασίας μεταξύ των μελών των ΑΟΕ, η ενθάρρυνση της ανταλλαγής πληροφοριών και εγγράφων, η προώθηση της μελέτης για τον έλεγχο του δημόσιου τομέα, η παρακίνηση της δημιουργίας θέσεων καθηγητών πανεπιστημιακού επιπέδου στον τομέα αυτό και η εναρμόνιση της ορολογίας στον τομέα του δημοσίου ελέγχου
Σώματα
Το EUROSAI αναλαμβάνει τη δραστηριότητά της μέσω τριών σωμάτων, αυτών του Συνεδρίου, του Διοικητικού Συμβουλίου και της Γραμματείας.
Συνέδριο
Σύμφωνα με το καταστατικό του Οργανισμού, το Συνέδριο του EUROSAI είναι η ανώτατη αρχή του Οργανισμού και αποτελείται από όλα τα μέλη της. Συνέρχεται κάθε τρία χρόνια. Μέχρι σήμερα, έχουν πραγματοποιηθεί τα ακόλουθα συνέδρια:
• 1990 : Μαδρίτη, Ισπανία (Ιδρυτική Συνεδρία)
• 1993 : Στοκχόλμη, Σουηδία
• 1996 : Πράγα, Τσεχική Δημοκρατία
• 1999 : Παρίσι, Γαλλία
• 2005 : Βόννη, Γερμανία
• 2008 : Κρακοβία, Πολωνία
• 2011 : Λισαβόνα, Πορτογαλία
Το επόμενο συνέδριο θα πραγματοποιηθεί στις Κάτω Χώρες το 2014.
Διοικητικό Συμβούλιο
Σύμφωνα με το Καταστατικό, το Διοικητικό Συμβούλιο του EUROSAI αποτελείται από οκτώ μέλη: τέσσερα πλήρη μέλη (οι αρχηγοί των ΑΟΕ που φιλοξένησαν τις τελευταίες δύο τακτικές συνεδριάσεις του Συνεδρίου, τον επικεφαλής του ΑΟΕ στο οποίο θα πραγματοποιηθεί η επόμενη τακτική συνάντηση του Συνεδρίου, και ο Γενικός Γραμματέας του EUROSAI), και τέσσερα μέλη που εκλέγονται από το Συνέδριο για μια περίοδο έξι ετών (δύο μέλη που ανανεώνονται κάθε τρία χρόνια). Οι επικεφαλής των ΑΟΕ που αποτελούν μέρος του Διοικητικού Συμβουλίου του INTOSAI και είναι μέλη του EUROSAI συμμετέχουν επίσης στο Διοικητικό Συμβούλιο ως παρατηρητές.
Στρατηγικό Σχέδιο
Το Στρατηγικό Σχέδιο 2011-2017 του EUROSAI εγκρίθηκε στο Όγδοο Συνέδριο του EUROSAI στη Λισαβόνα. Αυτό το πρώτο στρατηγικό σχέδιο καθορίζει την αποστολή, το όραμα και τις αξίες του οργανισμού:
Αποστολή
Το EUROSAI είναι η Οργάνωση των Ανώτατων Οργάνων Ελέγχου στην Ευρώπη. Τα μέλη της εργάζονται μαζί προκειμένου να ενισχυθεί ο έλεγχος του δημόσιου τομέα στην περιοχή, συμβάλλοντας έτσι στο έργο του INTOSAI.
Όραμα
Το EUROSAI προάγει τη χρηστή διοίκηση, συμπεριλαμβανομένης και της λογοδοσίας, της διαφάνειας και της ακεραιότητας. Παρέχει ένα δυναμικό πλαίσιο για τη συνεργασία και βοηθά τα μέλη της να εκπληρώσουν την αποστολή τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Αξίες
Ανεξαρτησία, ακεραιότητα, επαγγελματισμός, αξιοπιστία, ένταξη, συνεργασία, καινοτομία, βιωσιμότητα, σεβασμός για το περιβάλλον. Βασίζεται σε τέσσερις στρατηγικούς στόχους που αντικατοπτρίζουν τις ανάγκες και τις προτεραιότητες των μελών της οργάνωσης :
Στόχος Ομάδας 1
Ανάπτυξη Ικανοτήτων : Η ανάπτυξη ικανοτήτων των ΑΟΕ σημαίνει την ανάπτυξη των δεξιοτήτων, των γνώσεων, των δομών και των τρόπων λειτουργίας που κάνουν μια οργάνωση πιο αποτελεσματική, βασιζόμενη στις υφιστάμενες δυνάμεις και την αντιμετώπιση των κενών και των αδυναμιών. Το EUROSAI έχει δεσμευθεί να συμβάλει στην ανάπτυξη ισχυρών, ανεξάρτητων και άκρως επαγγελματικών ΑΟΕ.
Στόχος Ομάδας 2
Επαγγελματικά Πρότυπα : Για να μπορούν να εκτελούν τα καθήκοντά τους αξιόλογα και επαγγελματικά, τα ΑΟΕ χρειάζεται ένα σύγχρονο πλαίσιο επαγγελματικών διεθνών προτύπων. Το INTOSAI αναπτύσσει ένα σύνολο τέτοιων προτύπων. Το EUROSAI θα προωθήσει και θα διευκολύνει την εφαρμογή τους από τα μέλη του, προσαρμοσμένες στις αντίστοιχες εργασίες και ανάγκες τους.
Στόχος Ομάδας 3
Ανταλλαγή Γνώσεων : Προκειμένου να ενισχυθεί ο έλεγχος του δημόσιου τομέα, η λογοδοσία, η χρηστή διοίκηση και η διαφάνεια στην περιοχή, το EUROSAI έχει ως στόχο τη βελτίωση στην ανταλλαγή γνώσεων, πληροφοριών και εμπειριών μεταξύ των μελών της, καθώς και με εξωτερικούς συνεργάτες.
Στόχος Ομάδας 4
Διακυβέρνηση και Επικοινωνία : Για την αποτελεσματική εκτέλεση της αποστολής του και για την ενίσχυση της ικανότητάς του να αντιμετωπίσει τις ανάγκες των μελών του, πρέπει να γίνει σωστή διαχείριση του EUROSAI. Το σημερινό μοντέλο έχει σχεδιαστεί σύμφωνα με τις αρχές της χρηστής διοίκησης και της αποτελεσματικής επικοινωνίας. Το μοντέλο αυτό αντανακλά επίσης τους στρατηγικούς στόχους, ενθαρρύνει την ευρύτερη δυνατή συμμετοχή των μελών ΑΟΕ στο έργο της οργάνωσης, και χτίζει ισχυρούς δεσμούς μεταξύ όλων των σωμάτων του EUROSAI που εμπλέκονται στην εφαρμογή του στρατηγικού σχεδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1.UN General Assembly adopted Resolution A/66/209 on SAI independence -
2.NIK’s membership in EUROSAI -
4. International Relations -
6. European Court of Auditors -
7. International Organisation of Supreme Audit Institutions -
8.PREVIOUS CONGRESSES -
Μαρία Μπράνιας
Η Μαρία Μπράνιας Μορέρα (Maria Branyas Morera) (γενν. 4 Μαρτίου 1907) είναι Αμερικανίδα υπεραιωνόβια ισπανικής καταγωγής. Με την ηλικία της να φτάνει, είναι ο γηραιότερος εν ζωή άνθρωπος στον κόσμο σήμερα.
EUROSAI
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
9. VII. EUROSAI Congress, Krakow Poland (5. 6. 2008) -
Μαρία Μπράνιας
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1907 στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια, σε μια ομογενή Καταλανική οικογένεια που είχε μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1906, το έτος πριν από τη γέννησή της. Αργότερα μετακόμισαν στο Τέξας και στη Νέα Ορλεάνη, όπου ο πατέρας της, Ζοσέπ, ο οποίος εργαζόταν ως δημοσιογράφος, ίδρυσε το ισπανόφωνο περιοδικό ''Mercurio. '' Αφού χρεοκόπησε, και μετά από σύσταση γιατρού εν μέσω της φθίνουσας υγείας του, η οικογένεια αποφάσισε να επιστρέψει στην Καταλονία το 1915. Λόγω της παρουσίας του γερμανικού ναυτικού στον Ατλαντικό Ωκεανό κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, το σκάφος τους έπρεπε να ταξιδέψει μέσω της Κούβας και των Αζορών για να εξασφαλίσει την ασφαλή διέλευση. Ενώ έπαιζε με τα αδέρφια της στο σκάφος, η Μπράνιας έπεσε από το πάνω στο κάτω κατάστρωμα, χάνοντας την ακοή της στο ένα αυτί της. Ο πατέρας της πέθανε από φυματίωση στο ταξίδι και η μητέρα της αργότερα παντρεύτηκε ξανά. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε πρώτα στη Βαρκελώνη και στη συνέχεια μετακόμισε στην πόλη Μπανιόλες.
Ενηλικίωση
Τον Ιούλιο του 1931, η Μπράνιας παντρεύτηκε τον Τζόαν Μορέ, γιατρό με ειδικότητα στην τραυματολογία, με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά. Εργάστηκε στο πλευρό του ως νοσοκόμα κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, εργαζόμενη σε ένα εθνικιστικό νοσοκομείο πεδίου στο Τρουχίλο της Εξτρεμαδούρα. Αργότερα έζησαν στη Χιρόνα. Ο Μορέ έγινε ο περιφερειακός ηγέτης του Οργανισμού Υγειονομικής Περίθαλψης στη Φρανκική Ισπανία, και ήταν διευθυντής του Νοσοκομείου Josep Trueta στη Χιρόνα από το 1972 έως το 1974 Η Μπράνιας εργαζόταν ως νοσοκόμα και βοηθός του συζύγου της. Πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1976.
EUROSAI
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
10. Three years of Polish Presidency in EUROSAI -
Επιχείρηση Κιβωτός του Νώε (1943)
Η Επιχείρηση Κιβωτός του Νώε (Operation Noah's Ark) ήταν ένα σχέδιο του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου που επεξεργάστηκε το Βρετανικό Εκτελεστικό Ειδικών Επιχειρήσεων (Special Operations Executive, SOE) για τη παρενόχληση των Γερμανικών στρατευμάτων καθώς θα αποσύρονταν από την Ελλάδα. Επρόκειτο για μια σειρά επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένης της Επιχείρησης Underdone στην Αλβανία, που θα εκτελούνταν από τοπικές αντάρτικες ομάδες. Το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε στη πράξη λόγω έλλειψης αποτελεσματικών ομάδων.
Μαρία Μπράνιας
Υγεία και μακροζωία
Το 2000, σε ηλικία 92 ετών, μετακόμισε σε οίκο ευγηρίας στην Καταλονία. Σύμφωνα με συνεντεύξεις της, δεν έχει καπνίσει ποτέ, δεν έχει πιει αλκοόλ ή κάνει δίαιτα. Αποδίδει την μακροζωία της στα καλά της γονίδια. Είναι βαρήκοος και χρησιμοποιεί
Τον Ιούλιο του 2020, ερευνητική μελέτη σχετικά με το υψηλό ποσοστό θανάτων από κορονοϊό στους τροφίμους γηροκομείων στην Ισπανία, πήρε - προς τιμήν της - το όνομά της (Branyas Project).
Μετά τον θάνατο της Γαλλίδας Λουσίλ Ραντόν στις 17 Ιανουαρίου 2023, η Μπράνιας έγινε ο γηραιότερος εν ζωή άνθρωπος στον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Επιχείρηση Κιβωτός του Νώε (1943)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
EUROSAI
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
11. EUROSAI Presidency 2014 – 2017 -
12. THE INSTITUTION AND ITS ANTECEDENTS -
Κατηγορία:Οργανισμοί με έδρα την Ευρώπη
Περί του μη δειν δανείζεσθαι
Περί του μη δειν δανείζεσθαι (περί το ό,τι δεν πρέπει να δανείζεται κανείς), είναι μια πραγματεία του Πλουτάρχου όπου αναπτύσσει τη συλλογιστική του και συμπεραίνει πως οδηγείται τελικά ο δανειζόμενος σε πλήθος κακών που ακραία συνέπειά τους είναι η δια βίου υποδούλωση στη λανθασμένη πρακτική και την ανελευθερία,.
Γενικά
Επικαλούμενος στην εισαγωγή του ένα αξιόλογο χωρίο του πλατωνικού έργου σύμφωνα με το οποίο οι άνθρωποι δεν επιτρέπεται να παίρνουν ξένο νερό από τους γείτονές τους προτού σκάψουν το δικό τους χωράφι μέχρι να φτάσουν στο στρώμα του πηλού και «μέχρι τῆς κεραμίδος γῆς» και να το βρουν άνυδρο έτσι πρέπει να πράττουν και στο χρηματοοικονομικό τομέα. Στη συνέχεια αναρωτιέται: «ότι οι άνθρωποι από μαλθακότητα, τρυφηλότητα και υπερβολική σπατάλη δεν χρησιμοποιούν τις δικές τους πηγές, αν και έχουν, αλλά δανείζονται με μεγάλο τόκο χωρίς να το χρειάζονται». Στο τέλος υποστηρίζει ως μόνη διέξοδο για την αντιμετώπιση των πιεστικών υλικών αναγκών τον ανώτερο φιλοσοφικό βίο οι επιταγές του οποίου καθοδηγούν προς τη λιτή αυτάρκεια και αποτρέπουν την άπραγη μαλθακότητα και πολυτέλεια, ενώ ενδιάμεσα η όλη πραγματεία διανθίζεται από πολλά παραδείγματα και σύντομες ιστορίες, όπως:
οὐ δύναμαι τήν αἶγα φέρειν, ἐπί μοι θέτε τόν βοῦν.
Το ποιόν των δανειστών
Αν δεν του πληρώσεις, σ΄ ενοχλεί· αν έχεις, δεν θα δεχθεί πληρωμή· αν πουλάς, κατεβάζει την τιμή· αν δεν πουλάς, σ΄εξαναγκάζει να πουλήσεις· αν τον διώκεις δικαστικά, σε συναντά στο δικαστήριο· αν υπόσχεσαι όρκο σε διατάζει να το κάνεις· αν πηγαίνεις στο σπίτι του σου κλείνει την πόρτα καταπρόσωπο· αν μένεις στο δικό σου σπίτι, κατασκηνώνει απ΄έξω και σου χτυπά την πόρτα.
ΟΙ Μεσσήνιοι λένε: Υπάρχει Πύλος πριν την Πύλο και υπάρχει ακόμα και άλλη Πύλος στους δανειστές, λοιπόν, μπορούμε να πούμε: Υπάρχει τόκος πριν τον τόκο και υπάρχει κι άλλος τόκος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλούταρχος
S4C
Το S4C (ακρωνύμιο του: Sianel Pedwar Cymru, σημαίνει "Κανάλι 4 Ουαλίας") είναι βρετανικός δημόσιος τηλεοπτικός σταθμός ο οποίος εκπέμπει στην ουαλική γλώσσα, ο οποίος εκπέμπει στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία. Είναι το πρώτο κανάλι που απευθύνεται σε θεατές με μητρική γλώσσα τα ουαλικά, και ο τέταρτος τηλεοπτικός σταθμός του Ηνωμένου Βασιλείου, μετά τους BBC One, ITV και BBC Two. Το 2017-2018 είχε κατά μέσο όρο 131 υπαλλήλους. Ξεκίνησε να μεταδίδει προγράμματα στις 1 Νοεμβρίου 1982.
Η έδρα του S4C βρίσκεται στο Καρμάρθεν, στο δημιουργικό και ψηφιακό κέντρο Υρ Εγκίν του Πανεπιστημίου της Ουαλίας Τρίνιτι Σαιντ Νταβίντ. Διαθέτει περιφερειακά γραφεία στο Κέρναρφον και το Κάρντιφ.
Όταν πρωτοϊδρύθηκε, το κανάλι—το οποίο αρχικά μετέδιδε σε αναλογικό σήμα—ήταν δίγλωσσο (μετέδιδε στα ουαλικά και αγγλικά) εκτός από τις ώρες με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση, ενώ τα αγγλόφωνα προγράμματα περιλάμβαναν τη ταυτόχρονη ή μαγνητοσκοπημένη μετάδοση προγραμμάτων του Channel 4 (στο μεγαλύτερο μέρος της Ουαλίας, το κανάλι δεν ήταν διαθέσιμο με αναλογικό σήμα). Όταν η μετάβαση στο ψηφιακό σήμα ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε χρόνια αργότερα, το S4C προσέθεσε ένα δεύτερο, πλήρως ουαλόφωνο κανάλι με το τίτλο S4C Digidol ("ψηφιακό"). Με την ολοκλήρωση της μετάβασης στο ψηφιακό σήμα στην Ουαλία, στις 31 Μαρτίου 2010, το αγγλόφωνο Channel 4 έγινε διαθέσιμο σε όλη την Ουαλία, ενώ το δίγλωσσο αναλογικό κανάλι του S4C έκλεισε. Από τότε, το μοναδικό κανάλι του S4C ονομάζεται S4C Digidol, διατίθεται στο Freeview, δορυφορικά και καλωδιακά, ενώ τα προγράμματα του εκπέμπονται αποκλειστικά στα ουαλικά. Το S4C δεν παράγει προγράμματα στα αγγλικά, αλλά όταν χρησιμοποιείται η αγγλική σε διάφορα προγράμματα, παραμένει αμετάφραστο. Επίσης, τα περισσότερα προγράμματα περιέχουν αγγλικούς υπότιτλους, οι οποίοι μπορούν να βρεθούν από το τηλεκοντρόλ του θεατή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικοί Τηλεοπτικοί σταθμοί
Οκταβιανός Αύγουστος
Ο Αύγουστος (Gaius Iulius Caesar Octavianus Augustus, 23 Σεπτεμβρίου 63 π.Χ. - 19 Αυγούστου 14 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος Ρωμαίος αυτοκράτορας, κυβερνώντας τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από το 27 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του το 14 μ.Χ.
Γεννήθηκε ως Γάιος Οκτάβιος Θουρίνος, σε έναν παλιό και πλούσιο κλάδο του πληβείου γένους των Οκταβίων. Ήταν γιος του Γάιου Οκτάβιου Ρούφου, ανθυπάτου, και της Ατίας Βάλβας, που η μητέρα της Ιουλία η Νεότερη ήταν αδελφή του Ιουλίου Καίσαρα. Ήταν λοιπόν μικρανιψιός του Ιουλίου Καίσαρα, ο οποίος τον υιοθέτησε και τον όρισε κληρονόμο του· έτσι έλαβε το επώνυμο (nomen) αυτού: Ιούλιος Καίσαρ, αλλά είχαν το ίδιο μικρό όνομα (praenomen): Γάιος. Έτσι, ο περίγυρός του, για να μην τον συγχέει με τον θείο του, τον αποκαλούσε Οκταβιανό (μικρό Οκτάβιο). Όταν ο Ιούλιος Καίσαρ δολοφονήθηκε το 44 π.Χ., ο Οκταβιανός, ο Μάρκος Αντώνιος και ο Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος σχημάτισαν τη Δεύτερη Τριανδρία, για να τιμωρήσουν τους δολοφόνους του Καίσαρα. Μετά τη νίκη τους στη μάχη των Φιλίππων, χώρισαν τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία μεταξύ τους και κυβέρνησαν ως στρατιωτικοί δικτάτορες. Η Τριανδρία τελικά διαλύθηκε εξαιτίας των ανταγωνιστικών φιλοδοξιών των μελών της. Ο Λέπιδος οδηγήθηκε στην εξορία και καθαιρέθηκε από τη θέση του, ενώ ο Αντώνιος αυτοκτόνησε μετά την ήττα του στη ναυμαχία του Ακτίου από τον Οκταβιανό το 31 π.Χ.
Μετά την κατάρρευση της Δεύτερης Τριανδρίας, ο Αύγουστος αποκατέστησε την προς τα έξω εικόνα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, εμπιστευόμενος την κυβερνητική εξουσία στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Ωστόσο, στην πράξη παρέμενε απόλυτος μονάρχης. Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να οριστικοποιηθεί το θεσμικό πλαίσιο, μέσω του οποίου ένα πρώην δημοκρατικό κράτος μετατράπηκε σε μοναρχία, οδηγώντας στην ίδρυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η ιδιότητα του αυτοκράτορα δεν ήταν ποτέ ένα δημόσιο αξίωμα, όπως αυτό του δικτάτορα, στο οποίο ο Καίσαρ και ο Σύλλας είχαν ανέλθει στο παρελθόν. Μάλιστα, ο Οκταβιανός, όταν ο ρωμαϊκός λαός τον προέτρεψε να γίνει δικτάτορας, αρνήθηκε. Δια νόμου ο Οκταβιανός απέκτησε ένα σύνολο από εξουσίες που του πρόσφερε διά βίου η Σύγκλητος, όπως του τριβούνου των πληβείων (tribunus plebis) και του τιμητή (censor). Ήταν, επίσης, ύπατος (consul) μέχρι το 23 π.Χ. και ανθύπατος (proconsul). Την ισχύ του υποστήριξαν η οικονομική ενίσχυση που προήλθε από τους πολέμους και τις κατακτήσεις, η οικοδόμηση σχέσεων πατρωνίας σε όλα τα μήκη της αυτοκρατορίας, η πίστη που έδειχναν στο πρόσωπό του ο στρατός και οι βετεράνοι, οι εξουσίες που απέρρεαν από τα πολλά αξιώματα, που του προσέφερε η Σύγκλητος και ο σεβασμός του απλού λαού. Ο άγρυπνος έλεγχος που ο Αύγουστος ασκούσε στην πλειοψηφία των ρωμαϊκών λεγεώνων, αποτελούσε ένα μέσο επιβολής απέναντι στη Σύγκλητο, που του επέτρεπε να κατευθύνει τις αποφάσεις της.
Η ηγεμονία του Αυγούστου αποτέλεσε την αφετηρία μιας σχετικά ειρηνικής περιόδου, που είναι γνωστή ως Pax Romana, δηλαδή Ρωμαϊκή Ειρήνη. Παρά τους συνεχείς πολέμους στα σύνορα και έναν εμφύλιο πόλεμο για τη διαδοχή της αυτοκρατορίας, η Μεσόγειος γνώρισε την ειρήνη για πάνω από δύο αιώνες. Ο Αύγουστος επέκτεινε τα εδάφη της αυτοκρατορίας, διασφάλισε τα σύνορά της με τα υποτελή γειτονικά έθνη και συνήψε ειρήνη με την Παρθία χρησιμοποιώντας διπλωματικά μέσα. Μεταρρύθμισε το φορολογικό σύστημα, φρόντισε για την κατασκευή οδικού δικτύου και επίσημου κρατικού «ταχυδρομείου», συγκρότησε μόνιμο στρατό και έναν μικρό στόλο, ίδρυσε την Πραιτωριανή Φρουρά, καθώς και αστυνομικό και πυροσβεστικό σώμα για την πόλη της Ρώμης, μεγάλο μέρος της οποίας οικοδομήθηκε εκ νέου, κατά τη διάρκεια της θητείας του. Τέλος, συνέγραψε την αυτοβιογραφία του, γνωστή ως Res Gestae Divi Augusti, η οποία επιβιώνει ως τις μέρες μας.
Παιδική ηλικία
μικρογραφία|Προτομή του πρώτου Ρωμαίου αυτοκράτορα, Οκταβιανού Αυγούστου, [[Γλυπτοθήκη του Μονάχου, Γερμανία.]] Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 23 Σεπτεμβρίου 63 π.Χ. και του δόθηκε το όνομα Γάιος Οκτάβιος. Ήταν μέλος του παλαιού και πλούσιου κλάδου της πληβείας οικογένειας των Οκταβίων από την πλευρά του πατέρα του. Η μητέρα του, που ονομαζόταν Ατία Βάλβα Καισονία, ήταν ανιψιά του Ρωμαίου πολιτικού και στρατιωτικού Γάιου Ιουλίου Καίσαρα. Ο νεαρός Οκτάβιος είχε δύο μεγαλύτερα αδέλφια: μια ετεροθαλή αδελφή, από τον πρώτο γάμο του πατέρα του, την Οκταβία την Πρεσβύτερη και μια όμαιμη αδελφή, την Οκταβία τη Νεότερη. Η οικογένεια ήταν εύπορη, χάρη στις τραπεζικές της επιχειρήσεις στο Βέλετρι, στην τοπική αριστοκρατία του οποίου ανήκαν. Ο πατέρας του Οκταβίου ήταν ο πρώτος της οικογενείας, που αποτέλεσε μέλος της Ρωμαϊκής Συγκλήτου (novus homo), προνόμιο που του αποδόθηκε, όταν ανακηρύχτηκε ταμίας (quaestor) το 70 π.Χ.
Ο νεαρός Οκτάβιος δεν πρέπει να είχε στενή επαφή με τον πατέρα του, δεδομένης της ενασχόλησης του τελευταίου με την πολιτική (το 61 π.Χ. εξελέγη πραίτωρ). Ένα από τα πρόσωπα που άσκησαν επάνω του επιρροή, ήταν ένας από τους δούλους της μητέρας του, ο Σφαίρος. Είναι πιθανόν ο Σφαίρος να τον συνόδευε στις σχολικές του υποχρεώσεις, είτε στον τόπο διαμονής του, είτε στη Ρώμη. Είχε τόσο θετική επιρροή στον μικρό του κύριο, που τελικά κέρδισε την ελευθερία του.
Η μητέρα του Ατία Βάλβα ανέλαβε την εκπαίδευση του γιου της, παρέχοντάς του τη μόρφωση τού μέσου Ρωμαίου αριστοκράτη. Ο Οκτάβιος διδάχτηκε τα λατινικά και τα ελληνικά, ενώ παράλληλα εκπαιδεύτηκε στη ρητορική. Η Ατία παντρεύτηκε ξανά, όταν ο Οκτάβιος ήταν έξι ετών, αυτή τη φορά με τον Λεύκιο Μάρκιο Φίλιππο, υποστηρικτή του Ιουλίου Καίσαρα και πρώην κυβερνήτη της Συρίας. Ο Φίλιππος φρόντισε τα παιδιά της σαν να ήταν πραγματικά δικά του. Εξελέγη ύπατος το 56 π.Χ. μαζί με τον Γναίο Κορνήλιο Λέντουλο Μαρκελλίνο.
Το 50 π.Χ. η Σύγκλητος, υποκινούμενη από τον Πομπήιο, αρνήθηκε να επιτρέψει στον Καίσαρα να θέσει για δεύτερη φορά υποψηφιότητα για το αξίωμα του υπάτου in absentia (ενώ απουσίαζε από την Ρώμη), τον διέταξε να διαλύσει τον στρατό του στη Γαλατία και θα τον κήρυττε εχθρό του κράτους αν δεν συμμορφωνόταν. Ο Καίσαρ πέρασε τον Ρουβίκωνα με μία μόνο λεγεώνα αρχικά και μπήκε στην Ρώμη χωρίς μάχη, ενώ ο Πομπήιος και το συγκλητικό κόμμα κατέφυγαν στην Ελλάδα. Ο Καίσαρ τους ακολούθησε και επέτυχε καθοριστική νίκη στη μάχη των Φαρσάλων, σε μια σύντομη σύρραξη το 48 π.Χ.
Αρχή της πολιτικής σταδιοδρομίας
μικρογραφία|Μαρμάρινος ρωμαϊκός ανδιράνδας του [[Καίσαρας|Καίσαρα Αυγούστου. Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι]] Την ίδια χρονιά με την καθοριστική νίκη του Καίσαρα επί του Πομπήιου, ο Οκτάβιος έγινε 15 ετών και φόρεσε για πρώτη φορά την τήβεννο (toga), ένδυμα αντιπροσωπευτικό του Ρωμαίου πολίτη, στις 18 Οκτωβρίου. Ανήλθε στο πρώτο του δημόσιο αξίωμα, όταν έγινε δεκτός στον Σύλλογο των Ποντιφήκων. Την υποψηφιότητά του προώθησε ο Καίσαρ. Αν και είναι άγνωστο το κατά πόσον ο Καίσαρ αφιέρωσε χρόνο, στο να του εξηγήσει την τρέχουσα στρατιωτική και πολιτική κατάσταση, ωστόσο έδειξε ενδιαφέρον για τον μικρανιψιό του. Κατά τη διάρκεια εορτασμών διόρισε τον Οκτάβιο στο αξίωμα του πολίαρχου (Praefectus urbi) μέχρι να επιστρέψει. Παρόλο που η θέση ήταν απλά τιμητική και δεν παρείχε πραγματική εξουσία, ο νεαρός Οκτάβιος είχε την ευκαιρία να προβληθεί στα μάτια του λαού.
Από το 46 π.Χ. και μετά ο Οκτάβιος ανήκε στον στενό κύκλο του Καίσαρος. Τον συνόδευε στο θέατρο, σε συμπόσια και άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις. Μάλιστα έλαβε μέρος και στον θρίαμβο του Καίσαρα για τη νικηφόρα εκστρατεία του στην Αφρική, παρόλο που δεν είχε υπηρετήσει ποτέ στον στρατό. Σύντομα απέκτησε σημαντική επιρροή στον θείο του, τόσο που άλλοι του ζητούσαν να προωθήσει στον Καίσαρα διάφορες υποθέσεις τους.
Ο Οκτάβιος, ακολουθώντας το σύνηθες μονοπάτι των νεαρών Ρωμαίων, είχε ανάγκη από στρατιωτική πείρα, κάτι που αντιλήφθηκε ο Καίσαρ. Παρόλο που ο Οκτάβιος ασθένησε, του πρότεινε να τον ακολουθήσει στην εκστρατεία του στην Αφρική. Όμως, αν και σύμφωνα με τον νόμο ήταν πλέον ώριμος άνδρας, η Ατία ήταν ακόμη σημαίνον πρόσωπο στη ζωή του και, σύμφωνα με τον Νικόλαο Δαμασκηνό, εναντιώθηκε στην ιδέα της αναχώρησής του. Τελικά ο Καίσαρ αναγνώρισε, πως προτεραιότητα αποτελούσε η διαφύλαξη της υγείας του νεαρού, αλλά η Ατία επέτρεψε στον γιο της να συναντήσει τον θείο του στην Ισπανία, όπου θα γινόταν μάχη κατά των ανδρών του Πομπήιου. Ωστόσο, ο Οκτάβιος αρρώστησε και πάλι και δεν μπόρεσε να ταξιδέψει.
Μόλις ο Οκτάβιος ανέρρωσε, με τη συνοδεία μερικών φίλων, μετέβη με πλοίο στην Ισπανία. Ατυχώς το πλοίο ναυάγησε και, αφού κατάφερε να φτάσει με τους συντρόφους του στη στεριά, αναγκάστηκε να περάσει κρυφά εχθρική περιοχή για να βρεθεί στο στρατόπεδο του Καίσαρα. Αυτό εντυπωσίασε τόσο τον θείο του, που αποφάσισε να του διδάξει την τέχνη της διοίκησης των επαρχιών. Οι δύο τους έμειναν στην Ισπανία μέχρι τον Ιούνιο του 45 π.Χ., οπότε και επέστρεψαν στη Ρώμη. Όταν έφτασαν, ο Καίσαρ κατέθεσε νέα διαθήκη στις Εστιάδες Παρθένες, όπου ονόμαζε τον Οκτάβιο κυριότερο κληρονόμο του.
Ευελπιστώντας να συνεχίσει την εκπαίδευση του Οκταβίου, προς τα τέλη του 45 π.Χ. ο Καίσαρ έστειλε τον Οκτάβιο και μερικούς φίλους του, τον Αγρίππα, τον Μαικήνα και τον Ρούφο, στην Απολλωνία της Ιλλυρίας. Εκεί ο Οκτάβιος δεν πήρε μόνο ακαδημαϊκές γνώσεις, αλλά έμαθε τον αυτοέλεγχο και τις στρατιωτικές τακτικές. Ο Καίσαρ ωστόσο δεν είχε στο μυαλό του μονάχα την εκπαίδευση του μικρανιψιού του. Η Μακεδονία ήταν έδρα πέντε λεγεώνων και ήλπιζε να τη χρησιμοποιήσει ως βάση για μελλοντικό πόλεμο με την Παρθία στη Μέση Ανατολή. Κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών του διόρισε τον Οκτάβιο επικεφαλής του ιππικού (Magister Equitum) για το έτος 43 π.Χ., κάνοντάς τον δεύτερο ισχυρότερο ιεραρχικά άνδρα του κράτους στην ηλικία των 19 ετών.
Εντούτοις ο πόλεμος με την Παρθία δεν έλαβε χώρα ποτέ, ούτε και η προαγωγή του Οκταβίου. Όσο ήταν ακόμη στην Απολλωνία, έφθασαν νέα πως ο Καίσαρ δολοφονήθηκε στις Ειδούς του Μαρτίου του 44 π.Χ. Τότε έγινε και ευρέως γνωστό, πως ο Καίσαρ είχε υιοθετήσει τον νεαρό και τον είχε ονομάσει διάδοχό του και τότε ο Οκτάβιος άλλαξε το όνομά του σε Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Οκταβιανός. Ωστόσο, ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του Καίσαρα. Αγνοώντας τις συμβουλές ορισμένων αξιωματικών τού στρατού να καταφύγει με τους άνδρες του στη Μακεδονία, ο Οκταβιανός έπλευσε στην Ιταλία για να διεκδικήσει την κληρονομιά του.
Κληρονόμος του Καίσαρα
Όταν ο Οκταβιανός αποβιβάστηκε στην Ιταλία, σε μια περιοχή κοντά στο σημερινό Μπρίντιζι (λατ. Brundisium, Βρινδήσιο), έμαθε το περιεχόμενο της διαθήκης του Καίσαρα και μόνο τότε αποφάσισε να γίνει πολιτικός κληρονόμος του θείου του αλλά και των δύο τρίτων της προσωπικής του περιουσίας. Τότε έγινε ευρέως γνωστό πως ο Καίσαρ είχε υιοθετήσει τον νεαρό και τον είχε ονομάσει διάδοχό του. Ως αποτέλεσμα, ο Οκτάβιος άλλαξε το όνομά του σε Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Οκταβιανός. Απέκτησε δηλαδή το όνομα του Καίσαρα, στο οποίο σύμφωνα με τον νόμο συνένωσε το όνομα της βιολογικής του οικογένειας. Στην πράξη δεν έχουμε σήμερα αποδείξεις πως πράγματι χρησιμοποίησε ποτέ το όνομα Οκταβιανός, μιας και υποδείκνυε την ταπεινή του καταγωγή. Ο Μάρκος Αντώνιος πολύ αργότερα υποστήριξε πως ο Οκταβιανός πέτυχε την υιοθεσία του κάνοντας ερωτικές παραχωρήσεις, αν και ο Σουητώνιος θεωρεί την κατηγορία αυτή πολιτικό λίβελο.
Για να εισέλθει επιτυχώς στην κλίμακα της ρωμαϊκής πολιτικής ιεραρχίας ο Οκταβιανός δεν μπορούσε να βασιστεί στα περιορισμένα οικονομικά μέσα που είχε στη διάθεσή του. Αφού έτυχε θερμής υποδοχής στο Μπρίντιζι από τον στρατό, απαίτησε μέρος των κεφαλαίων που είχαν συγκεντρωθεί για τον πόλεμο κατά της Παρθίας στη Μέση Ανατολή. Το ποσό ανερχόταν σε 700 εκατομμύρια σηστερτίους που είχαν αποθηκευτεί στο Βρινδήσιο, το σημείο αναχώρησης του στρατού για τις εκστρατείες στην Ανατολή. Μια κατοπινή έρευνα της Συγκλήτου σχετικά με την εξαφάνιση του δημόσιου χρήματος δεν επέφερε κυρώσεις στον Οκταβιανό, μια και το χρησιμοποίησε για να χρηματοδοτήσει εκστρατεία κατά του επικινδυνότερου εχθρού της Συγκλήτου, του Μάρκου Αντώνιου. Ο Οκταβιανός έκανε μια νέα γενναία κίνηση το 44 π.Χ. όταν διεκδίκησε τον ετήσιο φόρο που εστάλη από τις ρωμαϊκές επαρχίες της Εγγύς Ανατολή στην Ιταλία, χωρίς να λάβει επίσημη άδεια. Ο Οκταβιανός άρχισε να προετοιμάζει τα προσωπικά του στρατεύματα ενισχύοντάς τα με τους βετεράνους του Καίσαρα και με στρατιώτες που είχαν συγκεντρωθεί για τον πόλεμο κατά της Παρθίας. Την υποστήριξή τους την εξασφάλισε προβάλλοντας τον εαυτό του ως κληρονόμο του Καίσαρα. Κατά τη διάρκεια της προέλασής του στην Ιταλία με προορισμό τη Ρώμη η παρουσία του Οκταβιανού και τα χρήματα που συγκέντρωσε προσέλκυσαν πολλούς, ανάμεσα στους οποίους τους βετεράνους του Καίσαρα που στρατοπέδευαν στην Καμπανία. Μέχρι τον Ιούνιο διέθετε έναν στρατό 3.000 πιστών βετεράνων, καθένας από τους οποίους πληρωνόταν μισθό 500 δηναρίων.
Φτάνοντας στη Ρώμη, στις 6 Μαΐου 44 π.Χ., ο Οκταβιανός βρήκε τον ύπατο Μάρκο Αντώνιο, πρώην συνεργάτη του Καίσαρος, σε μια άτυπη συμμαχία με τους δολοφόνους του δικτάτορα. Οι τελευταίοι εξασφάλισαν γενική αμνηστία στις 17 Μαρτίου, ωστόσο ο Αντώνιος πέτυχε να διώξει τους περισσότερους από τη Ρώμη. Αυτό χάρις στον «πύρινο» λόγο που εκφώνησε κατά τη διάρκεια της κηδείας του Καίσαρος, ο οποίος έστρεψε τον λαό κατά των δολοφόνων. Παρόλο που ο Αντώνιος έχαιρε μεγάλης πολιτικής υποστήριξης, ο Οκταβιανός είχε ακόμη την ευκαιρία να διεκδικήσει την αρχηγία της πολιτικής παράταξης των υποστηρικτών του Καίσαρα (των Λαϊκών, λατ. "populares"). Ο Μάρκος Αντώνιος είχε πέσει στη δυσμένεια πολλών όταν εναντιώθηκε αρχικά στην απόδοση στον Καίσαρα θεϊκών τιμών. Ο Οκταβιανός απέτυχε να πείσει τον Αντώνιο να του παραδώσει χρήματα του Καίσαρα, αλλά κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη πολλών υποστηρικτών του θείου του κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Τον Σεπτέμβρη ο ρήτορας Κικέρων, αντίπαλος των Λαϊκών και υποστηρικτής της Συγκλήτου, άρχισε να επιτίθεται στον Αντώνιο με τους λόγους που εκφωνούσε (τους «Φιλιππικούς»), θεωρώντας ότι ο Αντώνιος αποτελούσε τη μεγαλύτερη απειλή για τη Σύγκλητο. Επειδή η Ρώμη στράφηκε εναντίον του και η θητεία του έληγε, ο Αντώνιος προσπάθησε να περάσει νόμους που θα του εξασφάλιζαν τη διοίκηση της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας, η οποία του είχε αποδοθεί από τον Βρούτο Αλμπίνο, μέλος της ομάδας των δολοφόνων του Καίσαρα. Ο Οκταβιανός στο μεταξύ εξακολουθούσε να προετοιμάζει τον ιδιωτικό του στρατό με δέλεαρ το χρήμα. Βλέποντας τη μεγάλη στρατιωτική δύναμη του Οκταβιανού ο Αντώνιος έκρινε συνετό να φύγει από τη Ρώμη στην επαρχία του, την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία, η οποία θα του διδόταν την 1η Ιανουαρίου.
Πρώτες αψιμαχίες με τον Αντώνιο
Όταν ο Βρούτος Αλμπίνος αρνήθηκε να παραδώσει την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία, ο Αντώνιος τον πολιόρκησε στη σημερινή Μόντενα. Οι προτάσεις της Συγκλήτου για διακοπή των εχθροπραξιών έπεσαν στο κενό, καθώς εκείνη δεν διέθετε δικό της στρατό για να εναντιωθεί στον Αντώνιο. Αυτό αποδείχτηκε ευκαιρία για τον Οκταβιανό, για τον οποίο είχε ήδη διαδοθεί πως διέθετε στρατεύματα. Ο Κικέρων, επιπροσθέτως, υπερασπίστηκε τον Οκταβιανό απέναντι στις νύξεις του Αντωνίου σχετικά με την ταπεινή του καταγωγή. Δήλωσε: «Δεν διαθέτουμε καλύτερο παράδειγμα παραδοσιακής αρετής ανάμεσα στους νέους μας». Τα λόγια αυτά ήταν εν μέρει απάντηση στη θέση του Αντωνίου για τον Οκταβιανό, καθώς ο Κικέρων αναφέρει πως ο Αντώνιος είπε κάποτε στον Οκταβιανό: «Εσύ, νεαρέ, οφείλεις τα πάντα στο όνομά σου». Χάρις σε αυτή την μάλλον απρόσμενη συμμαχία, την οποία ενορχήστρωσε ειρωνικά ο μεγαλύτερος εχθρός του Καίσαρα στη Σύγκλητο, ο Κικέρων, ο Οκταβιανός οφείλει την ένταξή του στη Σύγκλητο, την 1η Ιανουαρίου 43 π.Χ. Του δόθηκε επίσης το δικαίωμα ψήφου στο πλευρό των πρώην υπάτων. Επιπλέον, στον Οκταβιανό αποδόθηκε το imperium (διοικητική εξουσία), βάσει της οποίας ήταν πλέον νόμιμος διοικητής του στρατού του. Μαζί με τον Ίρτιο και τον Πάνσα, τους υπάτους για το έτος εκείνο, εστάλη εναντίον του Αντωνίου που πολιορκούσε την Μόντενα. Τον Απρίλιο, οι δυνάμεις του Αντώνιου ηττήθηκαν στις μάχες του Φόρουμ Γκαλόρουμ και της Μόντενα, αναγκάζοντάς τον να καταφύγει στην Πέραν των Άλπεων Γαλατία. Ωστόσο, και οι δύο ύπατοι έχασαν τη ζωή τους, αφήνοντας τον Οκταβιανό μόνο διοικητή των στρατευμάτων τους.
Τελικά, το μεγαλύτερο όφελος για τη νίκη αυτή είχε ο Βρούτος Αλμπίνος, στον οποίο προσπάθησε η Σύγκλητος να αναθέσει τα στρατεύματα των αποθανόντων υπάτων. Εντούτοις ο Οκταβιανός αποφάσισε να μη συνεργαστεί. Αντίθετα, στρατοπέδευσε στην κοιλάδα του Πάδου και αρνήθηκε να συνεχίσει τις εχθροπραξίες με τον Αντώνιο. Τον Ιούλιο μια πρεσβεία από εκατοντάρχους που απέστειλε ο Οκταβιανός ήρθε στη Ρώμη, μεταφέροντας την απαίτησή του να του προσφερθεί η θέση του υπάτου που είχε μείνει κενή. Επίσης, αξίωσε να ακυρωθεί ένα διάταγμα βάσει του οποίου ο Αντώνιος θεωρούταν δημόσιος εχθρός. Όταν έλαβε αρνητική απάντηση, προήλασε κατά της πόλης με οκτώ λεγεώνες. Δεν συνάντησε πουθενά αντίσταση με αποτέλεσμα να ανακηρυχθεί στις 19 Αυγούστου 43 π.Χ. ύπατος, μαζί με τον συγγενή του Κόιντο Πέδιο. Στο μεταξύ, ο Αντώνιος συνασπίστηκε με τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο, έναν άλλο από τους επιφανέστερους υποστηρικτές του Καίσαρα.
Η Ρωμαϊκή Επανάσταση
Κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης κοντά στην Μπολόνια το 43 π.Χ., ο Οκταβιανός, ο Αντώνιος και ο Λέπιδος σχημάτισαν την Δεύτερη Τριανδρία. Αυτός ο σαφής σφετερισμός της εξουσίας που κράτησε πέντε χρόνια, υποστηρίχτηκε από νόμο που ψήφισαν οι πληβείοι, σε αντίθεση με την Πρώτη Τριανδρία των Καίσαρα, Πομπήιου και Κράσσου που ήταν ανεπίσημη. Οι σύμμαχοι τότε προχώρησαν σε προγραφές σύμφωνα με τις οποίες 300 συγκλητικοί και 2000 ιππείς κηρύχθηκαν εκτός νόμου, έχασαν τις περιουσίες τους και, όσοι δεν κατάφεραν να διαφύγουν, την ίδια τους τη ζωή. Αυτό το διάταγμα της Τριανδρίας επιβλήθηκε εν μέρει εξαιτίας της ανάγκης πληρωμής των στρατευμάτων για τον επερχόμενο πόλεμο κατά των δολοφόνων του Καίσαρα, του Μάρκου Ιούνιου Βρούτου και του Γάιου Κάσσιου Λογγίνου. Το δέλεαρ αμοιβών έδωσε κίνητρο στους Ρωμαίους να συλλαμβάνουν αυτούς που είχαν προγραφεί, ενώ τα περιουσιακά τους στοιχεία δέσμευαν οι τρεις σύμμαχοι. Το μέτρο είχε θύματα και πέραν των υποστηρικτών των δολοφόνων. Αρχικά ο Οκταβιανός εναντιώθηκε στην εφαρμογή του ώστε να σώσει τη ζωή του νέου του συμμάχου, Μάρκου Τύλλιου Κικέρωνα (ο οποίος ήταν ανάμεσα στους προγραφέντες). Ωστόσο, το μίσος του Αντωνίου για τον ρήτορα και πολιτικό του αντίπαλο ήταν τέτοιο που ο τελευταίος τελικά έπεσε θύμα των προγραφών. Τα πολυάριθμα μέλη της Συγκλήτου που θανατώθηκαν αναπληρώθηκαν με οπαδούς της Τριανδρίας. Οι ιστορικοί του 20ου αιώνα αποκαλούν την περίσταση «Ρωμαϊκή Επανάσταση». Τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα ήταν η εκκαθάριση της παλαιάς τάξης και η θεμελίωση της νέας μορφής διακυβέρνησης που επρόκειτο να εγκαθιδρύσει ο Αύγουστος.
Την 1η Ιανουαρίου 42 π.Χ. η Σύγκλητος απέδωσε στον Καίσαρα θεϊκή υπόσταση, με το όνομα «Divus Iulius». Αυτή ήταν ευνοϊκή περίσταση και για τον Οκταβιανό, ο οποίος μπορούσε να προωθήσει τη θέση πως ο ίδιος ήταν «Divi Filius», δηλαδή υιός του θεού. Ο Αντώνιος και ο Οκταβιανός έπλευσαν στην Ελλάδα με 28 λεγεώνες για να αντιμετωπίσουν τον στρατό που είχαν συγκεντρώσει ο Βρούτος και ο Κάσσιος. Σε δύο μάχες που έγιναν στους Φιλίππους της Μακεδονίας (κοντά στη σύγχρονη Καβάλα) οι Αντώνιος και Οκταβιανός επικράτησαν ενώ ο Βρούτος και ο Κάσσιος αυτοκτόνησαν.Η νίκη οφειλόταν κυρίως στο στράτευμα του Αντωνίου, γεγονός που το χρησιμοποίησε αυτός αργότερα για να μειώσει τον Οκταβιανό. Εκτός από τη διεκδίκηση της νίκης για τον εαυτό του, ο Αντώνιος κατηγόρησε επιπλέον τον Οκταβιανό για δειλία, γιατί παρέδωσε τη διοίκηση του στρατού του στον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα.
Μετά τους Φιλίππους, νέος εδαφικός διακανονισμός έλαβε χώρα ανάμεσα στα μέλη της Δεύτερης Τριανδρίας. Ο Αντώνιος άφησε τη Γαλατία, τις επαρχίες της Ισπανίας και την Ιταλία στον Οκταβιανό. Ο ίδιος ταξίδεψε ανατολικά όπου ένωσε τις δυνάμεις του με αυτές της βασίλισσας της Αιγύπτου, της φιλόδοξης Κλεοπάτρας. Η τελευταία είχε διατελέσει ερωμένη του Καίσαρα και ήταν μητέρα του Καισαρίωνα, γιου του Καίσαρα, που αν και νήπιο είχε οριστεί συμβασιλέας της μητέρας του με το όνομα Πτολεμαίος ΙΕ' Καισαρίων. Στον Λέπιδο δόθηκαν μονάχα τα εδάφη της Ρώμης στην Αφρική.
Ο Οκταβιανός κλήθηκε να αποφασίσει πού θα εγκαθιστούσε τους δεκάδες χιλιάδες βετεράνους του πολέμου στη Μακεδονία, στους οποίους είχε δοθεί η υπόσχεση να αποστρατευτούν. Τα στρατεύματα των ηττημένων, τα οποία θα μπορούσαν πολύ εύκολα να ταχθούν με τους πολιτικούς αντιπάλους του Οκταβιανού ζητούσαν επίσης γη. Δεν υπήρχε πλέον γη που να ανήκε στην κυβέρνηση για να παραχωρηθεί στους στρατιώτες, άρα στον Οκταβιανό έμεναν δύο επιλογές: να δυσαρεστήσει Ρωμαίους πολίτες κατάσχοντας τη γη τους ή να δυσαρεστήσει Ρωμαίους στρατιώτες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μεγάλη αντιπολιτευτική δύναμη για τον ίδιο στην καρδιά της ρωμαϊκής ενδοχώρας. Ο Οκταβιανός επέλεξε το πρώτο. Περίπου δεκαοχτώ πόλεις επηρέασε ο νέος διακανονισμός, με ολόκληρους πληθυσμούς να οδηγούνται στην αποδημία.
Επανάσταση και επιγαμίες
μικρογραφία|Η [[Λιβία|Λιβία Δρουσίλλα, σύζυγος του πρώτου αυτοκράτορα της Ρώμης, Οκταβιανού Αυγούστου. Βασάλτης, έργο ρωμαϊκό, περ. 31 π.Χ. Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι]] Η μεγάλη δυσαρέσκεια απέναντι στο πρόσωπο του Οκταβιανού, που προέκυψε από τους διακανονισμούς για τον στρατό, οδήγησε πολλούς στο να υποστηρίξουν τον Λεύκιο Αντώνιο, αδελφό του Μάρκου Αντώνιου που βρήκε υποστήριξη από πολλούς συγκλητικούς. Την ίδια περίοδο ο Οκταβιανός ζήτησε διαζύγιο από την Κλοδία Πούλχρα, κόρη της Φουλβίας, συζύγου του Μάρκου Αντωνίου, από τον πρώτο της σύζυγο, Πόπλιο Κλώδιο Πούλχερ. Υποστηρίζοντας πως ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, την έστειλε πίσω στη μητέρα της. Η Φουλβία δεν έμεινε άπραγη. Από κοινού με τον Λεύκιο Αντώνιο συγκέντρωσε στρατό επί ιταλικού εδάφους για να πολεμήσει για τα δικαιώματα του Αντωνίου κατά του Οκταβιανού. Αλλά το να εναντιωθούν στον Οκταβιανό ήταν πολύ ριψοκίνδυνο, μια και οι στρατιώτες πληρώνονταν ακόμη τους μισθούς τους από την Τριανδρία. Ο Λεύκιος και οι σύμμαχοί του τελικά πολιορκήθηκαν στην Περούσια (τη σύγχρονη Περούτζια), όπου ο Οκταβιανός τους εξανάγκασε σε παράδοση στις αρχές του 40 π.Χ.. Ο Λεύκιος και ο στρατός του πήραν χάρη εξαιτίας της συγγένειας του πρώτου με τον Μάρκο Αντώνιο, ωστόσο η Φουλβία εξορίστηκε στη Σικυώνα. Ο Οκταβιανός δεν έδειξε όμως κανένα έλεος στους πολυάριθμους υποστηρικτές του Λεύκιου. Στις 15 Μαρτίου, την επέτειο της δολοφονίας του Καίσαρα, διέταξε την εκτέλεση 300 συγκλητικών και ιππέων με την κατηγορία της παροχής υποστήριξης στο Λεύκιο. Η Περούσια λεηλατήθηκε και κάηκε ως προειδοποίηση προς τους επίδοξους συνωμότες. Το αιματοβαμμένο αυτό γεγονός αμαύρωσε την καριέρα του Οκταβιανού και επικρίθηκε από πολλούς, ανάμεσα στους οποίους από τον ποιητή Σέξτο Προπέρτιο.
Ο Σέξτος Πομπήιος, γιος του Πομπήιου του Μεγάλου, που εξακολουθούσε να διαφεύγει της σύλληψης μετά την ήττα του πατέρα του από τον Καίσαρα, είχε εγκατασταθεί στη Σικελία και τη Σαρδηνία μετά από συμφωνία με τη Δεύτερη Τριανδρία. Τόσο ο Αντώνιος όσο και ο Οκταβιανός διεκδίκησαν τη φιλία του, αν και ανήκε στο στρατόπεδο των πολιτικών αντιπάλων του Καίσαρα. Ο Οκταβιανός πέτυχε να κλείσει συμμαχία μαζί του, λαμβάνοντας ως σύζυγο το 40 π.Χ. τη Σκριβωνία, μια κόρη του Λεύκιου Σκριβώνιου Λίμπο, που ήταν πεθερός και οπαδός του Πομπήιου. Η Σκριβωνία γέννησε το μοναδικό παιδί του Οκταβιανού, την Ιουλία, τη μέρα ακριβώς που αυτός τη χώρισε για να παντρευτεί τη Λιβία Δρουσίλλα, περίπου ένα χρόνο μετά τον γάμο τους.
Από την πλευρά του, ενώ βρισκόταν στην Ανατολή, ο Μάρκος Αντώνιος διατηρούσε ερωτικό δεσμό με τη βασίλισσα Κλεοπάτρα. Έχοντας επίγνωση πως οι σχέσεις του με τον Οκταβιανό πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο, την άφησε για να επιστρέψει στην Ιταλία το 40 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του εκείνη έφερε στον κόσμο δίδυμα. Ο Αντώνιος είχε μαζί του αρκετά μεγάλη δύναμη για να εναντιωθεί στον αντίπαλό του και πολιόρκησε το Βρινδήσιο. Ωστόσο, η νέα διαμάχη δεν πήρε διαστάσεις. Οι εκατόνταρχοι που βρίσκονταν υπό τις διαταγές τους, και που είχαν γίνει σημαντικά πολιτικά πρόσωπα, αρνήθηκαν να πολεμήσουν μεταξύ τους, μιας και ήταν σύμμαχοι στο πλευρό του κόμματος του Καίσαρα. Οι λεγεώνες που ήταν υπό τις διαταγές τους ακολούθησαν επίσης την απόφαση αυτή.
Πόλεμος με τον Σέξτο Πομπήιο
Ο Σέξτος Πομπήιος αποτελούσε σοβαρή ενόχληση για τον Οκταβιανό, εμποδίζοντας τα φορτία σιταριού να φτάνουν στην ιταλική χερσόνησο από τη Μεσόγειο. Ο γιος του τέθηκε επικεφαλής του στόλου που αποπειράθηκε να προξενήσει λιμό στην Ιταλία. Για να τονίσει την ηγεμονία του στη θάλασσα, ο Πομπήιος υιοθέτησε το όνομα Neptuni Filius, δηλαδή γιος του Ποσειδώνα. Μια εύθραυστη ανακωχή υπογράφτηκε το 39 π.Χ. με τη Συνθήκη του Μισηνού. Ο αποκλεισμός της Ιταλίας έλαβε τέλος όταν ο Οκταβιανός έδωσε στον Πομπήιο τη Σαρδηνία, την Κορσική, τη Σικελία, την Πελοπόννησο και του υποσχέθηκε την θέση του υπάτου για το έτος 35 π.Χ. Η συμφωνία αυτή άρχισε να καταρρέει όταν ο Οκταβιανός πήρε διαζύγιο από τη Σκριβωνία και παντρεύτηκε τη Λιβία στις 17 Ιανουαρίου 38 π.Χ. Ένας από τους αξιωματικούς του ναυτικού του Πομπήιου τον πρόδωσε και παρέδωσε την Κορσική και τη Σαρδηνία στον Οκταβιανό. Ωστόσο, για να επιτεθεί στον Πομπήιο ο Οκταβιανός χρειαζόταν τη στήριξη του Αντωνίου. Αυτό οδήγησε στην ανανέωση της Τριανδρίας για πέντε χρόνια ακόμη, με αφετηρία το 37 π.Χ. Ο Αντώνιος με το να υποστηρίξει τον άσπονδο σύμμαχό του, αποσκοπούσε σε λήψη βοήθειας για τον δικό του πόλεμο με την Παρθία, ώστε να εκδικηθεί την ήττα των Ρωμαίων το 53 π.Χ. Οι δύο άντρες ήρθαν σε συμφωνία στον Τάραντα: ο Αντώνιος δεσμεύτηκε να παραχωρήσει στον Οκταβιανό 120 πλοία για τον πόλεμο κατά του Πομπηίου, ενώ ο ίδιος θα λάμβανε 20.000 λεγεωναρίους για τον πόλεμο κατά της Παρθίας. Μολαταύτα, ο Οκταβιανός έστειλε μόλις το ένα δέκατο αυτού του αριθμού, μια σκόπιμη πρόκληση στον Αντώνιο, την οποία εκείνος δε λησμόνησε έξι χρόνια αργότερα, όταν οι δύο άνδρες συγκρούστηκαν οριστικά.
Ο Οκταβιανός και ο Λέπιδος εξαπέλυσαν μια συγχρονισμένη επίθεση κατά του Σέξτου στη Σικελία το 36 π.Χ. Παρά τις δυσκολίες που προέκυψαν, ο στόλος του Πομπηίου καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά στις 3 Σεπτεμβρίου 36 π.Χ. από τον Αγρίππα, στη ναυμαχία της Ναυλόχου. Ο Πομπήιος κατέφυγε με τις τελευταίες του δυνάμεις προς την Ανατολή, όπου αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε στη Μίλητο την επόμενη χρονιά από έναν αξιωματικό του Αντωνίου. Τόσο ο Λέπιδος όσο και ο Οκταβιανός δέχτηκαν την παράδοση του ηττημένου στρατού του Πομπηίου, αλλά ο Λέπιδος αποφάσισε να κρατήσει τη Σικελία για τον εαυτό του διατάζοντας τον Οκταβιανό να φύγει. Ωστόσο οι άνδρες του Λέπιδου προσχώρησαν στον Οκταβιανό, αφ’ ενός γιατί είχαν κουραστεί από τις μάχες και αφ’ ετέρου λόγω των δελεαστικών προσφορών του. Ο Λέπιδος παραδόθηκε στον Οκταβιανό και του επετράπη να διατηρήσει το αξίωμα του Pontifex Maximus (μεγίστου αρχιερέα της ρωμαϊκής θρησκείας). Ωστόσο αποπέμφθηκε από την Τριανδρία και η πολιτική του σταδιοδρομία τερματίστηκε. Τελικά εξορίστηκε σε μια κατοικία στο Cape Circei της Ιταλίας. Η ρωμαϊκή επικράτεια διαιρέθηκε πλέον στα δύο : ο Οκταβιανός κράτησε τη Δύση και ο Αντώνιος πήρε την Ανατολή. Για να διατηρήσει την ειρήνη και τη σταθερότητα στην επικράτειά του, ο Οκταβιανός εξασφάλισε στους πολίτες της Ρώμης το δικαίωμά τους στην ατομική ιδιοκτησία. Αυτή τη φορά εγκατέστησε τους βετεράνους του εκτός της χερσονήσου ενώ επέστρεψε 30.000 δούλους στους πρώην ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι είχαν δραπετεύσει για να ενταχθούν στο ναυτικό και τον στρατό του Πομπηίου. Για την ασφάλεια του ίδιου, της Λίβιας και της Οκταβίας όταν θα επέστρεφε στη Ρώμη, ανάγκασε τη Σύγκλητο να τους χορηγήσει ασυλία. (sacrosanctitas).
Πόλεμος με τον Μάρκο Αντώνιο
μικρογραφία|Η πρώτη συνάντηση Κλεοπάτρας και Ιουλίου Καίσαρα, έργο του Ζαν-Λεόν Ζερόμ, λάδι σε καμβά, 1866. Στο μεταξύ η εκστρατεία του Αντωνίου κατά της Παρθίας αποδείχτηκε καταστροφική, πλήττοντας την εικόνα του ως στρατιωτικού, ενώ οι 2.000 άνδρες που απέστειλε ο Οκταβιανός μπορούσαν μετά βίας να θεωρηθούν ενίσχυση. Αλλά η Κλεοπάτρα, είχε τη δυνατότητα να αναπληρώσει τις απώλειες και ο Αντώνιος απέδειξε δημοσίως την ευγνωμοσύνη του απαρνούμενος την επίσημη σύζυγό του Οκταβία. Παρόλο που τα κίνητρά του ήταν περισσότερο πολιτικά και στρατιωτικά, έδωσε στον Οκταβιανό την ευκαιρία να διαδώσει την προπαγάνδα του, πως ο Αντώνιος γινόταν μέρα με τη μέρα λιγότερο Ρωμαίος, και ως απόδειξη προέβαλε το γεγονός ότι έδιωξε τη νόμιμη Ρωμαία σύζυγό του για χάρη μιας Αιγύπτιας ερωμένης. Το 36 π.Χ. ο Οκταβιανός σκηνοθέτησε ένα τέχνασμα ώστε να φανεί περισσότερο δημοκρατικός, τη στιγμή που ο Αντώνιος εμφανιζόταν ως ο κακός της υπόθεσης. Κήρυξε πως οι εμφύλιοι πόλεμοι θα έπαιρναν τέλος και πως ο ίδιος θα παραιτούνταν από την Τριανδρία, αν και μόνο αν ο Αντώνιος έκανε το ίδιο. Ο τελευταίος αρνήθηκε και η συμπεριφορά του γινόταν ολοένα και πιο προκλητική και δυσάρεστη για τους Ρωμαίους.
Το 34 π.Χ. ο Αντώνιος εξεστράτευσε και πάλι, αυτή τη φορά όχι κατά της Παρθίας αλλά κατά της Αρμενίας. Επέστρεψε νικητής με πολλά λάφυρα και τον βασιλιά της Αρμενίας αιχμάλωτο. Καμία θριαμβική πομπή δεν είχε ως τότε διεξαχθεί πουθενά αλλού, παρά στην Ιερά Οδό στην πόλη της Ρώμης, όπως όριζε η ιερή παράδοση. Προς μεγάλη οργή των Ρωμαίων, ο Αντώνιος πραγματοποίησε το θρίαμβό του σε κεντρικό δρόμο της Αλεξάνδρειας, μπροστά στον χρυσό θρόνο της Κλεοπάτρας, τιμώντας την ως θεά. Λίγες μέρες μετά μια ακόμη προκλητικότερη τελετή έλαβε χώρα στο Γυμνάσιο. Σε μια ασημένια εξέδρα ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα κάθισαν σε δύο χρυσούς θρόνους -η βασίλισσα ντυμένη αιγυπτιακά ως προσωποποίηση της Ίσιδος. Τα βασιλικά τέκνα κάθονταν σε θρόνους λίγο χαμηλότερα. Κηρύχθηκε πως από δω και στο εξής η Κλεοπάτρα θα ονομαζόταν «Βασίλισσα των Βασιλέων» και ο γιος της, ο Καισαρίων, ως νόμιμος διάδοχος του Ιουλίου Καίσαρα, θα ονομαζόταν «Βασιλεύς των Βασιλέων». Ο Αλέξανδρος Ήλιος ονομάστηκε «Μέγας Βασιλεύς» της Αρμενίας και όλων των ανατολικών επαρχιών των εδαφών του Αλεξάνδρου του Μεγάλου μέχρι την Ινδία, περιοχές οι οποίες θα κυριεύονταν στο μέλλον, ο Πτολεμαίος Φιλάδελφος βασιλιάς της Συρίας και της Μικράς Ασίας και η μικρή Κλεοπάτρα Σελήνη, βασίλισσα της Κυρηναϊκής.