cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάο Τσετούνγκ
Ως Πρόεδρος της Χώρας
Το 1958, κήρυξε την έναρξη του κινήματος «Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός», κατά το οποίο η χώρα παρήγαγε πυρετωδώς χάλυβα. Το Μεγάλο Άλμα, αλλά και η σωρεία λαθών που διέπραξε το καθεστώς, είχαν ως άμεσο αντίκτυπο την οικονομική και οικολογική καταστροφή την τριετία 1959-1961, κατά την οποία η χώρα θρήνησε δεκάδες εκατομμύρια θύματα.
Το 1966, ο Μάο κήρυξε την έναρξη της Πολιτιστικής Επανάστασης, η οποία διήρκεσε έως και τον θάνατό του, το 1976. Η Πολιτιστική Επανάσταση βύθισε τη χώρα στο χάος. Εκδιώχθηκαν πολλοί διανοούμενοι, αλλά και πάλαι ποτέ στενοί συνεργάτες του, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Λιου Σάοτσι, δεύτερο τότε στην κομματική ιεραρχία, ο οποίος πέθανε φυλακισμένος και στην εξαθλίωση το 1969.
Ο θάνατός του
Ο Μάο πέθανε στις 00:10 της 9ης Σεπτεμβρίου 1976, στο Πεκίνο, σε ηλικία 82 ετών. Το κάπνισμα, πιθανώς, να διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επιδείνωση της υγείας του καθώς ήταν βαρύς καπνιστής για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ήταν κρατικό μυστικό το ότι έπασχε από πολλαπλά καρδιακά και πνευμονολογικά προβλήματα, ενώ υπήρχαν αναφορές πως έπασχε και από Πάρκινσον.
Η τελευταία του δημόσια εμφάνιση ήταν στις 27 Μαΐου 1976 όταν συνάντησε τον πρωθυπουργό του Πακιστάν, Ζούλφικαρ Άλι Μπούτο, κατά την επίσημη επίσκεψη του τελευταίου στο Πεκίνο. Ο Μάο επιβίωσε από 2 ισχυρές καρδιακές προσβολές το 1976, κατά τον Μάιο και Ιούλιο, και μια 3η στις 5 Σεπτεμβρίου η οποία τον ακινητοποίησε. Κατέληξε λίγες μέρες αργότερα κατά τις πρώτες πρωινές ώρες. Το κομμουνιστικό κόμμα της Κίνας ανήγγειλε τον θάνατο του αργότερα την ίδια ημέρα μέσω ραδιοφωνικού μηνύματος κάνοντας παράλληλα έκκληση για την ενότητα του κόμματος.
Το ταριχευμένο σώμα του Μάο εκτέθηκε για μια εβδομάδα σε δημόσιο προσκύνημα, κατά τη διάρκεια του οποίου τον αποχαιρέτησαν περίπου 1 εκατομμύριο άτομα, ανάμεσα τους και ξένες διπλωματικές αποστολές. Στις 18 Σεπτεμβρίου τηρήθηκε 3λεπτη σιγή σε όλη τη χώρα ως τελική απόδοση τιμής. Ένα χρόνο μετά τον θάνατό του, στο νότιο μέρος της πλατείας Τιεν-αν-μεν, απέναντι από την Απαγορευμένη Πόλη, κατασκευάστηκε ένα μαυσωλείο για την τοποθέτηση της σωρού του, όπου και βρίσκεται έκτοτε.
Μαοϊκή θεωρία της Στρατιωτικής Επιστήμης
Ως σπουδαίος στρατιωτικός επιστήμων, ο Μάο υπήρξε θεμελιωτής της θεωρίας του ανταρτοπόλεμου. Είχε διατυπώσει την εξής θεωρία: ''«Όταν ο εχθρός προελαύνει, υποχωρώ. Όταν ο εχθρός στρατοπεδεύει, τον ενοχλώ. Όταν ο εχθρός εξαντλείται, τον σφυροκοπώ. Όταν ο εχθρός υποχωρεί, τον καταδιώκω»''.
Κατά την έναρξη του Σινοϊαπωνικού Πολέμου συνέγραψε μια εργασία υπό τον τίτλο «Περί του Παρατεταμένου Πολέμου», η οποία, εκτός από την πρόβλεψη ότι ο πόλεμος έμελλε να είναι μακρύς, προέβλεψε με ακρίβεια και τα τρία στάδια του πολέμου: Πρώτο στάδιο στρατηγική επίθεση από τους Ιάπωνες και στρατηγική άμυνα από τους Κινέζους, δεύτερο στάδιο συντήρηση δυνάμεων από τους Ιάπωνες και προετοιμασία αντεπίθεσης από τους Κινέζους, και το τρίτο στάδιο στρατηγική αντεπίθεση από τους Κινέζους και στρατηγική υποχώρηση από τους Ιάπωνες.
Επίσης, είχε διατυπώσει, σύμφωνα με την κινεζική πραγματικότητα, και τη θεωρία «Περικύκλωση των πόλεων από την ύπαιθρο», η οποία αποδείχτηκε ζωτικής σημασίας για τη μετέπειτα κομμουνιστική επικράτηση, καθώς η ένοπλη δύναμη που διέθετε το ΚΚΚ ήταν περιορισμένη, για να καταλάβει τα αστικά κέντρα.
Μαοϊσμός
Ο Μαοϊσμός βασίζεται στον Μαρξισμό και στον Λενινισμό. Θεωρείται από τους μαρξιστές-λενινιστές, ως η ανάπτυξη του Μαρξισμού-Λενινισμού, στον καιρό της επικράτησης της αντεπανάστασης (του ρεβιζιονισμού) στο κομμουνιστικό κίνημα και τον καιρό της ανάπτυξης της εθνικοαπελευθερωτικής πάλης των χωρών του "τρίτου κόσμου".
Σύμφωνα με τον επίσημο ορισμό του ΚΚΚ, ο Μαοϊσμός είναι ο θεωρητικός κορμός, ο οποίος αναπτύχθηκε μέσα από τις μακρόχρονες εμπειρίες της Κινεζικής Επανάστασης, έχοντας ως βάση τον Μαρξισμό και τον Λενινισμό και συνδυάζοντάς τους με την κινεζική πραγματικότητα.
Εκτίμηση
right|250px|thumb|Διακρίνεται στο βάθος το Μαυσωλείο του Μάο στην Πλατεία Τιαν-αν-μεν. Η προσφορά του Μάο, ως ηγέτη που έβαλε τέλος στην αποικιοκρατία και στις φεουδαρχικές σχέσεις, στις πολεμικές συμφορές ενός αιώνα, και ενοποίησε την ηπειρωτική Κίνα, είναι αναμφισβήτητη. Ωστόσο, μετά την ανάληψη της εξουσίας, ο Μάο, μην αφαιρώντας πλήρως την οικονομική ισχύ όλων των τμημάτων της κινεζικής αστικής τάξης, και την ισχύ των πολιτικών κομμάτων που στήριζαν αυτά τα τμήματα, δεν μπόρεσε να αποτρέψει την ανατροπή της λαϊκοδημοκρατικής εξουσίας.
Η χαλαρή διατύπωση της "θεωρίας των τριών κόσμων", με την οποία η Κίνα επιδίωκε να μειώσει τη σοβιετική επιρροή, είχε ως αποτέλεσμα τη συνεργασία με τους Αμερικανούς. Παρείχε, με αυτόν τον τρόπο, οικονομική στήριξη και σε αντικομμουνιστικά κινήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το FNLA στην Ανγκόλα, που χρηματοδοτήθηκε από την Κίνα το 1974, παρά το γεγονός ότι ήταν βαθιά αντικομμουνιστικό. Αλλά χρηματοδοτούνταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και από τη Νότια Αφρική του Απαρτχάιντ. Η εξωτερική πολιτική της Κίνας παρερμηνεύτηκε από τα διάφορα μ-λ κόμματα, με αποτέλεσμα τη διάσπαση λόγω των κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών. Η "θεωρία των τριών κόσμων" του Μάο θεωρήθηκε αντεπαναστατική ακόμα και από τους μέχρι τότε δριμύτερους υποστηρικτές του εκτός Κίνας, όπως ο Εμβέρ Χότζα.
Παρά τη ρήξη με το Νικίτα Χρουστσώφ και την ΕΣΣΔ, δεν κάλεσε σε δημιουργία ενός νέου διεθνούς κέντρου Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων. Τα κόμματα, αντιθέτως, αφέθηκαν να διαμορφώσουν αυτόνομα μια παγκόσμια στρατηγική και αποδείχτηκαν ευάλωτα, ειδικά στις αναπτυγμένες χώρες. Δέχθηκαν πλήγματα από τους αντιπάλους τους και έδειξαν υποκειμενικές αδυναμίες.
Παρ' όλα αυτά, το όνομα του Μάο Τσετούνγκ συνεχίζει να συγκινεί τα εθνικοαπελευθερωτικά και, γενικά, προοδευτικά κινήματα του τρίτου κόσμου.
Συγγραφικά Έργα
Ο Μάο έχει γράψει πολυάριθμα κείμενα και άρθρα, τα οποία ανθολογούνται σε:
Η οικογένειά του
Γονείς
Σύζυγοι
Αδέλφια
Παιδιά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι επαναστάτες Κατηγορία:Κινέζοι κομμουνιστές Κατηγορία:Μαοϊσμός  Κατηγορία:Δικτάτορες Κατηγορία:Κινέζοι πολιτικοί Κατηγορία:Αθεϊστές Κατηγορία:Αντιδιανοουμενισμός Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές Κατηγορία:Πρόεδροι της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Αριθμός διαφράγματος ανοίγματος
Στην οπτική, ο αριθμός διαφράγματος ανοίγματος (ή αριθμός #F) είναι ο λόγος της ενεργής εστιακής απόστασης προς τη διάμετρο της κόρης εισόδου. Είναι ένας αδιάστατος αριθμός, που εκφράζει ποσοτικά το μέγεθος της μέγιστης διαμέτρου του διαφράγματος του φακού και τελικά τον φωτισμό του ειδώλου.
Ορισμός
Ο αριθμός #F δίνεται από τον τύπο
όπου f είναι η εστιακή απόσταση και D είναι η διάμετρος της κόρης εισόδου. Για παράδειγμα,αν το εστιακό μήκος ενός φακού είναι 10 mm και η διάμετρος της κόρης εισόδου του ειναι 5mm,τότε ο αριθμός f είναι 2 και το μέγεθος του ανοίγματος θα πρέπει να εκφράζεται ως f/2. Όσο μεγαλώνει ο αριθμός #F, αγνοώντας τις διαφορές στην διαπερατότητα, ένας φακός σχηματίζει όλο και σκοτεινότερα είδωλα. Αναλυτικότερα η φωτεινότητα του ειδώλου είναι αντιστρόφος ανάλογη του τετραγώνου του αριθμού #F. Διπλασιάζοντας τον αριθμό #F μειώνεται η σχετική φωτεινότητα στο ένα τέταρτο, έτσι για να διατηρήσουμε την ίδια φωτογραφική έκθεση ο χρόνος έκθεσης θα πρέπει να τετραπλασιαστεί. Οι περισσότεροι φακοί έχουν ένα ρυθμιζόμενο διάφραγμα (ίριδα), το οποίο αλλάζει το μέγεθος του διαφράγματος ανοίγματος, και συνεπώς το μέγεθος της κόρης εισόδου. Η διάμετρος της κόρης της εισόδου δεν είναι απαραίτητα ίση με τη διάμετρο του διαφράγματος ανοίγματος, λόγω των μεγενθυντικών ιδιοτήτων των στοιχείων του φακού τα οποία βρίσκονται μπροστά από το διάφραγμα. Για παράδειγμα, ένας φακός f/4 εστιακής απόστασης 100 mm έχει διάμετρο της κόρης εισόδου 25 mm, ενώ ένας φακός f/4 εστιακής απόστασης 200 mm έχει διάμετρο της κόρης εισόδου 50 mm. Ο φακός με διάμετρο 50 mm (εστιακή απόσταση 200 mm) συλλέγει τετραπλάσια ποσότητα φωτός, συγκρινόμενος με τον φακό διαμέτρου 25 mm (εστιακή απόσταση 100 mm), από κάθε αντικείμενο που βρίσκεται στο οπτικό του πεδίο. Ωστόσο σε σύγκριση με τον φακό των 100 mm, ο φακός των 200 mm προβάλλει στο είδωλο μια εικόνα του αντικειμένου διπλάσια σε ύψος και πλάτος, καλύπτοντας τετραπλάσια επιφάνεια, και έτσι και οι δύο φακοί παράγουν τελικά είδωλα ίδιας φωτεινότητας.
Ανοίγματα, αριθμοί ανοίγματος και έκθεση του φωτός
Η λέξη άνοιγμα (στοπ) έχει πολλαπλές χρήσεις. Το άνοιγμα μπορεί να είναι ένα φυσικό αντικείμενο: ένα μέρος ενός οπτικού συστήματος, που περιορίζει τις διερχόμενες ακτίνες. Στη φωτογραφική, ο όρος στόπ είναι επίσης μία μονάδα που χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της έκθεσης του φωτός όπου κάθε προστιθέμενο στοπ του φωτός μειώνει την έκθεση κατά ένα παράγοντα 2 και κάθε αφαιρούμενο στοπ την αυξάνει κατά έναν παράγοντα δύο. Τα στοπ μετρούνται επίσης και σε μονάδες EV, που αντιστοιχούν σε τιμή της έκθεσης. Σε μία φωτογραφική μηχανή, το διάφραγμα ανοίγματος ρυθμίζεται συνήθως σε διακριτά βήματα γνωστά σαν f-στόπ. Κάθε ‘στόπ’ χαρακτηρίζεται από ένα αντίστοιχο αριθμό διαφράγματος ανοίγματος (αριθμό #F) και αντιπροσωπεύει την μείωση της φωτεινότητας του ειδώλου από το προηγούμενο στοπ κατά ένα δεύτερο.
Οι μοντέρνοι φακοί χρησιμοποιούν μία συγκεκριμένη κλίμακα αριθμών #F η οποία είναι μία γεωμετρική ακολουθία αριθμών που αντιστοιχεί κατά προσέγγιση στην ακολουθία των δυνάμεων της τετραγωνικής ρίζας του 2:  f/1, f/1.4, f/2, f/2.8, f/4, f/5.6, f/8, f/11, f/16, f/22, f/32, f/45, f/64, f/90, f/128, κ.τ.λ. Κάθε στοιχείο της ακολουθίας είναι κατά ένα stop μειωμένο σε σχέση με το στοιχείο στα αριστερά του και ακολουθως κατά ένα stop αυξημένο σε σχέση με το δεξί του στοιχείο. Οι τιμές των αναλογιών είναι στρογγυλοποιημένες, ώστε να δώσουν αυτούς τους συγκεκριμένους συμβατούς αριθμούς για να είναι πιο εύκολη η απομνημόνευση και η καταγραφή τους. Η παραπάνω ακολουθία αποκτάται μέσω μιας προσέγγισης της παρακάτω ακριβούς γεωμετρικής ακολουθίας: Με τον ίδιο τρόπο, όπως ένα f-στόπ αντιστοιχεί σε ένα παράγοντα 2 της φωτεινότητας του ειδώλου, οι ταχύτητες του φωτοφράχτη καταγράφονται έτσι ώστε κάθε ρύθμιση να διαφέρει σε διάρκεια κατά έναν παράγοντα περίπου 2 από την προηγούμενη. Το άνοιγμα του διαφράγματος φακού κατά ένα stop (δηλ. μείωση του αριθμού #F κατά ένα στόπ) διπλασιάζει τον φωτισμό στο φίλμ. Συνεπώς για να έχουμε την ίδια έκθεση στο φίλμ, θα πρέπει η διάρκεια ανοίγματος του φωτοφράχτη να μειωθεί στο μισό (ή αντίστοιχα να διπλασιαστεί η ταχύτητα). Το παραπάνω βασίζεται στο ότι το φίλμ θα ανταποκριθεί το ίδιο τρόπο στην ίδια συνολική έκθεση, δηλαδή στο ίδιο γινόμενο χρόνου έκθεσης με την φωτεινότειτα του ειδώλου. Αυτό παύει να ισχύει για υπερβολικά μεγάλες ή υπερβολικά μικρές έκθεσεις, όπου έχουμε αποτυχία αυτής της αναλογικότητας. Συνοψίζοντας, το διάφραγμα, η ταχύτητα του φωτοφράχτη και η ευαισθησία του φίλμ είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους: για σταθερή τιμή φωτεινότητας, το να μειώνεται κατά ένα στόπ η τιμή του αριθμού #F του διαφράγματος, να μειώνεται στο μισό η ταχύτητα του φωτοφράχτη (διπλασιάζοντας το χρόνο ανοίγματος) ή να χρησιμοποιείται ένα φίλμ με διπλάσια ευαισθησία έχει πρακτικά το ίδιο αποτέλεσμα στην εικόνα.
Απόλυτος αριθμός διαφράγματος ανοίγματος ή T-στόπ
Εφόσον οι πραγματικοί φακοί έχουν διαπερατότητα μικρότερη των 100% (T <1), ένα t-στόπ ενός φακού είναι πάντα μεγαλύτερο από τον αριθμό #F του.
Διαπερατότητες φακών από 60% μέχρι 90% είναι συνήθεις, έτσι ώστε τα t-στόπ να χρησιμοποιούνται μερικές φορές για εξακρίβωση έκθεσης με μεγαλύτερη ακρίβεια αντί για των αριθμών #F, ιδιαίτερα κατά τη χρήση εξωτερικών φωτομέτρων. Τα t-στόπ χρησιμοποιούνται συνήθως στην κινηματογραφία, όπου πολλές εικόνες προβάλλονται με γρήγορη αλληλουχία, η μία μετά την άλλη και η παραμικρή αλλαγή στην προβολή μπορεί να γίνει αντιληπτή. Οι φακοί των κινηματογραφικών καμερών είναι συνήθως βαθμονομημένοι με t-στόπ και όχι με αριθμούς #F.
Η επίδραση του αριθμού #F στην ευκρίνεια εικόνας
Το διάφραγμα ανοίγματος, οπότε και ο αριθμός #F, επηρεάζει την ευκρίνεια μιας εικόνας μέσω δύο μηχανισμών. Κατ’ αρχάς με όρους γεωμετρικής οπτικής η αύξηση της διαμέτρου του διαφράγματος ανοίγματος (αντίστοιχα η μείωση του αριθμού #F) οδηγεί στην αύξηση των σφάλματα απεικόνισης και στην μείωση της ευκρίνειας. Από την άλλη πλευρά λόγω της κυματικής φύσης του φωτός, η αύξηση της διαμέτρου του διαφράγματος οδηγεί στην μείωση των διαστάσεων της περίθλαση άρα και σε βελτίωση της ευκρίνειας. . Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανταγωνισμού των σφαλμάτων απεικόνισης με την περίθλαση στην ευκρίνεια του ειδώλου μπορεί να δει κανείς στην απλή περίπτωση της κάμερας οπής. Η δράση των σφαλμάτων απεικόνισης στην ευκρίνεια ενός οπτικού συστήματος στο μικρότερο αριθμό #F μετριάζεται σχεδιάζοντας κατάλληλα τα συστήματα φακών που αποτελούν το σύστημα. Απ’ την άλλη πλευρά, αυξάνοντας τον αριθμό #F έως μια βέλτιστη τιμή μπορούμε να μειώσουμε δραστικά την δράση των σφαλμάτων απεικόνισης χωρίς να μειωθεί σημαντικά η ευκρίνεια λόγω περίθλασης. Στους τους μοντέρνους φωτογραφικούς φακούς, οι οποίοι έχουν τουλάχιστον 6 ή 7 στοιχεία, η ευκρινέστερη εικόνα επιτυγχάνεται περίπου στο f/5.6-f/8, ενώ για παλαιότερους φωτογραφικούς φακούς, οι οποίοι αποτελούνται από περίπου 4 στοιχεία, η ευκρινέστερη εικόνα θα επιτευχθεί περίπου στο f/11. Ο μεγαλύτερος αριθμός των στοιχείων που συναντάται στους μοντέρνους φακούς επιτρέπει στον σχεδιαστή να μειώσει τα σφάλματα απεικόνισης, και έτσι να πετύχει υψηλής ευκρίνειας εικόνες σε μικρότερους αριθμούς #F.
Εστιακή αναλογία στα τηλεσκόπια
Στην αστρονομία ο αριθμός #F αναφέρεται συχνά ως εστιακή αναλογία και συμβολιζεται με Ν. Ορίζεται ως η εστιακή απόσταση του αντικειμεντικού φακού διαιρεμένη από την διάμετρο του D ή από την διάμετρο του διαφράγματος ανοίγματος στο σύστημα.
Στην αστρονομία το οπτικό τηλεσκόπιο απεικονίζει τα μακρινά άστρα ώς κηλίδες περίθλασης με φωτεινότητα που εξαρτάται από την ολική επιφάνεια του διαφράγματος ανοίγματος και όχι από την εστιακή απόσταση. Η εστιακή απόσταση επηρεάζει την συνολική μεγέθυνση, το γωνιακό πεδίο που παρουσιάζεται στο εστιακό επίπεδο σε ένα προσοφθάλμιο, στην πλάκα του φιλμ ή μια CCD κάμερα. Για παράδειγμα, το τηλεσκόπιο SOAR 4m έχει ένα μικρό οπτικό πεδίο (αντιστοιχεί σε  περίπου f/16), το οποίο είναι χρήσιμο για τις αστρικές μελέτες.Το LSST 8.4m τηλεσκόπειο το οποίο μπορεί να καλύψει ολόκληρο τον ουρανό κάθε 3 μέρες έχει ένα αρκετά ευρύ οπτικό πεδίο. Η σχετικά μικρή εστιακή απόσταση των 10.3 μέτρων επιτυγχάνεται λόγω ενός ενεργού προσαρμοστικού συστήματος διόρθωσης εικόνας.
Ενεργός αριθμός #F
Ο αριθμός #F αναφέρεται στον φωτισμό του ειδώλου όταν το αντικείμενο βρίσκεται σε άπειρη απόσταση από τον φακό. Στη φωτογραφία, τις περισσότερες φορές τα αντικείμενα βρίσκονται σε σχετικά μεγάλη απόσταση οπότε  μπορεί να χρησιμοποιεί κανείς τον αριθμό #F. Από την άλλη πλευρά όταν το αντικείμενο βρίσκεται κοντά στον φακό θα πρέπει η τιμή του αριθμού #F να διορθωθεί οπότε στην θέση του χρησιμοποιείται ο ενεργός αριθμός #F. Ένα πρακτικό παράδειγμα του παραπάνω είναι ότι όταν γίνεται η εστίαση πιο κοντά, ο φωτισμός του ειδώλου μειώνεται οπότε ενεργός αριθμός #F αυξάνεται π.χ. παράδειγμα από f/22 και φτάνει μέχρι f/45. Ο ενεργός αριθμός #F N_w δίνεται από την παρακάτω σχέση:
όπου N είναι ο αριθμός #F χωρίς διόρθωση, NA_{i} είναι το αριθμητικό άνοιγμα του φακού στο χώρο του ειδώλου και το  είναι η απόλυτη τιμή  της μεγέθυνσης για ένα αντικείμενο σε μια συγκεκριμένη απόσταση.
Ιστορία
Η ποσοτική περιγραφή του διάφραγματος ανοίγματος μέσω των αριθμών #F αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και επιλέχθηκε ανάμεσα σε διάφορους άλλους τρόπους περιγραφής.
Απαρχή του σχετικού διαφράγματος ανοίγματος
Το 1867 οι Sutton και Dawson όρισαν την ‘αναλογία διαφράγματος’ (‘apertal ratio’) που πρόκειται ουσιαστικά για το αντίστροφο του σημερινού αριθμού #F.
Το 1874 ο John Dallmeyer ονόμασε την σχέση 1/N ‘intensity ratio’ δηλαδή αναλογία έντασης των φακών: Η “ταχύτητα” του κάθε φακού εξαρτάται από τη σχέση του “ενεργού” διαφράγματος με την αντίστοιχη εστιακή απόσταση.
Παρ’όλο που ο Dallmeyer δεν είχε καμία πρόσβαση στη θεωρία του Ernst Abbe που πραγματεύεται τα διαφράγματα ανοίγματος και την κόρη εισόδου ( η οποία θεωρία βέβαια έγινε ευρέως γνωστή από τον Siegfried Czapski το 1893 ) γνώριζε ότι το ενεργό διάφραγμα δεν ήταν το ίδιο με την φυσική διάμετρο του διαφράγματος. "Πρέπει να τονιστεί βέβαια, ότι για να βρεθεί η πραγματική “αναλογία έντασης”, θα πρέπει να είναι γνωστή και συγκεκριμένη η διάμετρος του ενεργού διαφράγματος, κάτι που μπορεί επιτευχθεί εύκολα στην περίπτωση των απλών ή διπλών φακών που χρησιμοποιούνται στο μέγιστο τους άνοιγμα. Αλλά κατά την χρήση τριπλού συνδυασμού φακών, ανάμεσα στους οποίους έχουν εισαχθεί διαφράγματα, η διαδικασία είναι πιο περίπλοκη." Αυτό ακριβώς το σημείο τονίζεται από τον Czapski το 1893 σύμφωνα με την αγγλική έκδοση του βιβλίου το 1894 με τίτλο 'Τhe necessity of clearly distinguishing between effective aperture and diameter of physical stp is strongly insisted upon'.
Ο όρος “αναλογία έντασης” χρησιμοποιήθηκε το 1899 από τον γιο του J.H.Dallmeye,τον Thomas Rudolphus Dallmeyer, εφευρέτη του τηλεφακός.
Σύστηματα αρίθμησης του διαφράγματος ανοίγματος
Την ίδια στιγμή δημιουργήθηκαν και συστήματα αρίθμησης του διαφράγματος ανοίγματος, που σχεδιαστηκαν με στόχο να κάνουν τον το χρόνο έκθεσης ανάλογο ή αντιστρόφος ανάλογο με το διάφραγμα αντί του τετραγώνου του αριθμού #F ή το αντίστροφο τετράγωνο του “λόγου διαφράγματος” ή της “αναλογίας έντασης”. Βέβαια όλα αυτά τα συστήματα περιείχαν μια αυθαίρετη σταθερά, σε αντίθεση με τον αριθμό #F. Για παράδειγμα, το 1880 υιοθετήθηκε από την φωτογραφική κοινότητα της Μεγάλης Βρετανίας το ενιαίο σύστημα μονάδων (U.S) των διαφραγμάτων. Ο Bothamley to 1891 είπε ότι “τα στοπ των καλύτερων κατασκευαστών είναι τώρα ενταγμένα σε αυτό το σύστημα”. To U.S 16 είναι για παράδειγμα το ίδιο διάφραγμα με το f/16, αλλά βέβαια τα διαφράγματα τα οποία είναι μεγαλύτερα ή μικρότερα από κατά ένα στόπ χρησιμοποιύν αντιστοιχούν σε διπλάσιο ή μισό  αριθμό U.S. Συγκεκριμένα το f/11 διάφραγμα είναι το αντίστοιχο U.S. 8 και το f/8 είναι το αντίστοιχο U.S. 4. Ο χρόνος έκθεσης είναι σε αυτή την περίπτωση ανάλογος με τον αριθμό U.S. Ο Eastman Kodak χρησιμοποίησε το 1920 στις κάμερες του ως επί το πλείστον U.S στόπ.
To 1895 ο Hodges έρχεται σε αντίθεση με τον  Bothamley λέγοντας ότι το σύστημα των αριθμών #F έχει επικρατήσε: “Αυτό ονομάζεται f/x σύστημα και τα διαφράγματα όλων των σύγχρονων φακών καλής κατασκευής έχουν αυτό το σύστημα”. Παρακάτω βλέπουμε την κατάσταση κατά το 1899:
Οι Beck kai Andrews το 1902 έκαναν λόγο για το πρότυπο της Βασιλικής φωτογραφικής κοινότητας των f/4,  f/5.6,   f/8,   f/11.3, κτλ. Το R.P.S άλλαξε το το όνομα τους και κατήργησε το ενιαίο σύστημα U.S. κάπου ανάμεσα στο 1895 και 1902.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οπτική Κατηγορία:Γεωμετρική οπτική Κατηγορία:Φωτογραφία Κατηγορία:Αδιάστατοι αριθμοί
Σαν Τζιρολάμο ντέλα Καριτά
Ο Σαν Τζιρολάμο ντέλα Καριτά (ιταλ. San Girolamo della Carità, μτφρ. Άγιος Ιερώνυμος της Ελεημοσύνης) είναι χριστιανικός ναός στην πόλη της Ρώμης. Βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του Κάμπο ντε Φιόρι, όχι μακριά από το Παλάτσο Φαρνέζε και τις όχθες του Τίβερη.
Σύμφωνα με την παράδοση εκεί βρισκόταν τον 4ο αιώνα το σπίτι όπου κατοίκησε ο Άγιος Ιερώνυμος, ενώ κατά την περίοδο 1551 – 1583 κατοικούσε εκεί ο Σαν Φίλιπο Νέρι, άγιος με καταγωγή από την Τοσκάνη. Η σημερινή εκκλησία χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα. thumb|αριστερά|200px|Το Παρεκκλήσι Ανταμόρο με το άγαλμα του Σαν Φίλιπο Νέρι.
Η πρόσοψη είναι έργο του Κάρλο Ραϊνάλντι. Το εσωτερικό αποτελείται από ένα και μοναδικό κλίτος, σκεπασμένο με μια πλούσια σκαλισμένη οροφή από ξύλο. Στην Αγία Τράπεζα, που αποτελεί επίσης σχέδιο του Ραϊνάλντι, έχει φιλοτεχνηθεί Η Τελευταία Μετάληψη του Σαν Τζιρολάμο από τον Αγκοστίνο Καράτσι. Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει το Παρεκκλήσι Ανταμόρο (1708), το μοναδικό έργο στη Ρώμη του Φίλιπο Χουβάρα, διακοσμημένη με το μαρμάρινο άγαλμα του Σαν Φίλιπο Νέρι από τον Πιέρ Λε Γκρο. Τον άγιο περιβάλουν σύννεφα και εύθυμοι ερωτίδες.
Το πρώτο παρεκκλήσι στα δεξιά ονομάζεται Παρεκκλήσι Σπάντα. Θεωρείται μοναδικό τόσο ως έργο τέχνης, όσο και ως έκφραση του πνεύματος του μπαρόκ. Αποτελεί δημιούργημα του σπουδαίου αρχιτέκτονα Φραντσέσκο Μπορομίνι. Τα μηχανικά στοιχεία του παρεκκλησίου παραμένουν αφανή ώστε το μάτι να αιχμαλωτίζει μονάχα η εξαιρετική διακόσμηση. Ίασπις και μάρμαρο είναι έτσι σκαλισμένα, ώστε να θυμίζουν δαμασκηνό ύφασμα με λουλούδια και βελούδινα παραπετάσματα. Γονατιστοί άγγελοι με ξύλινα φτερά συγκρατούν το κιγκλίδωμα της Αγίας Τράπεζας, το οποίο επίσης έχει τη μορφή κουρτίνας από ίασπι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζιρολάμο ντέλα Καριτά
Σημαία της Μποναίρ
Η σημαία της Μποναίρ έχει ένα μεγάλο μπλε τρίγωνο στην κάτω δεξιά γωνία και ένα μικρότερο κίτρινο τρίγωνο στην πάνω αριστερή γωνία.
Τα τρίγωνα χωρίζονται από λευκή λωρίδα, μέσα στην οποία βρίσκεται μια μαύρη πυξίδα και ένα κόκκινο εξάκτινο αστέρι. Το μπλε και το κίτρινο τρίγωνο συμβολίζουν τη θάλασσα και τον ήλιο αντίστοιχα, ενώ η λευκή λωρίδα έχει να κάνει με τον ουρανό.
Τα χρώματα (κόκκινο, λευκό, μπλε) δείχνουν την πίστη του νησιού προς το Βασίλειο της Ολλανδίας. Η μαύρη πυξίδα συμβολίζει τον πληθυσμό του νησιού, που απαρτίζεται από ανθρώπους που έρχονται από τις τέσσερις γωνιές της γης.
Το ερυθρό εξάκτινο αστέρι συμβολίζει τα 6 αρχικά νησιά των Ολλανδικών Αντιλλών, που ήταν τα 5 σημερινά και η Αρούμπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μποναίρ Κατηγορία:Μποναίρ
Δυναστεία των Φλαβίων
Η βασιλεία του Τίτου επλήγη από πολλαπλές φυσικές καταστροφές, η πιο σοβαρή από τις οποίες ήταν η έκρηξη του Βεζούβιου το 79. Οι γύρω πόλεις της Πομπηίας και του Herculaneum θάφτηκαν εντελώς κάτω από στάχτη και λάβα. Ένα χρόνο αργότερα, η Ρώμη χτυπήθηκε από πυρκαγιά και πανώλη. Στο στρατιωτικό μέτωπο, η δυναστεία των Φλαβίων είδε την πολιορκία και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο το 70, μετά την αποτυχημένη εβραϊκή εξέγερση του 66. Σημαντικές κατακτήσεις πραγματοποιήθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία υπό τη διοίκηση του Γναίου Ιούλιου Αγρικόλα μεταξύ 77 και 83, ενώ ο Δομιτιανός δεν μπόρεσε να επιτύχει μία αποφασιστική νίκη εναντίον του βασιλιά Δεκέβαλου στον πόλεμο κατά των Δακών. Επιπλέον η Αυτοκρατορία ενίσχυσε την άμυνα των συνόρων της, επεκτείνοντας τις οχυρώσεις κατά μήκος του Γερμανικού συνόρου (Limes Germanicus).
Οι Φλάβιοι ξεκίνησαν επίσης οικονομικές και πολιτιστικές μεταρρυθμίσεις. Επί Βεσπασιανού επινοήθηκαν νέοι φόροι για την αποκατάσταση των οικονομικών της Αυτοκρατορίας, ενώ ο Δομιτιανός επανεκτίμησε το ρωμαϊκό νόμισμα αυξάνοντας την περιεκτικότητά του σε άργυρο. Ένα τεράστιο οικοδομικό πρόγραμμα θεσπίστηκε από τον Τίτο, για να εορτάσει την άνοδο της δυναστείας των Φλαβίων, αφήνοντας πολλά διαρκή τοπόσημα στην πόλη της Ρώμης, το πιο εντυπωσιακό από τα οποία ήταν το Φλάβιο Αμφιθέατρο, περισσότερο γνωστό ως Κολοσσαίο.
Η φλαβιανή κυριαρχία έληξε στις 18 Σεπτεμβρίου 96, όταν ο Δομιτιανός δολοφονήθηκε. Τον διαδέχθηκε ο μακροχρόνιος υποστηρικτής και σύμβουλος των Φλαβίων Μάρκος Κοκήιος Νέρβας, ο οποίος ίδρυσε τη μακρόχρονη δυναστεία των Νέρβα-Αντωνίνων.
Η δυναστεία των Φλαβίων ήταν μοναδική μεταξύ των τεσσάρων δυναστειών της εποχής τού Πριγκιπάτου, καθώς ήταν μόνο ένας άνδρας και οι δύο γιοι του, χωρίς να επεκταθεί ο οίκος με υιοθετημένα άτομα, όπως έγινε στην επόμενη δυναστεία.
Οικογενειακό ιστορικό
δεξιά|μικρογραφία| Προτομή του Βεσπασιανού, [[Μουσεία Βατικανού, Πόλη του Βατικανού.]] Δεκαετίες εμφυλίου πολέμου κατά τον 1ο αι. π.Χ. είχαν συμβάλει τα μέγιστα στην κατάρρευση της παλαιάς αριστοκρατίας της Ρώμης, η οποία σταδιακά αντικαταστάθηκε από μία νέα ιταλική αριστοκρατία, που ανήλθε σε εξέχουσα θέση κατά τις αρχές του 1ου αι. μ.Χ. Μία τέτοια οικογένεια ήταν οι Φλάβιοι, ή το γένος των Φλαβίων, που από τη σχετική αφάνεια έλαβε εξέχουσα θέση σε μόλις τέσσερις γενεές, αποκτώντας πλούτο και θέση υπό τους Αυτοκράτορες της δυναστείας των Ιουλίων-Κλαυδίων. Ο πάππος του Βεσπασιανού, ο Τίτος Φλάβιος Πέτρο, είχε υπηρετήσει ως εκατόνταρχος υπό τον Πομπήιο κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου του Καίσαρα. Η στρατιωτική του σταδιοδρομία έληξε ντροπιαστικά, όταν έφυγε από το πεδίο της μάχης στη μάχη των Φαρσάλων το 48 π.Χ. Ωστόσο ο Τ. Φλ. Πέτρο κατάφερε να βελτιώσει την κατάστασή του νυμφευόμενος την εξαιρετικά πλούσια Τερτούλλα, της οποίας η περιουσία εξασφάλιζε την κοινωνική άνοδο τού γιου τού Πέτρου, Τ. Φλ. Σαβίνου Α΄. Ο ίδιος ο Σαβίνος συγκέντρωσε περαιτέρω πλούτο και πιθανώς εισήλθε στην τάξη των ιππέων, μέσω των υπηρεσιών του ως φοροεισπράκτορα στην Ασία και τραπεζίτη στην Helvetia (σημερινή Ελβετία). Με το να νυμφευτεί τη Βεσπασία Πόλλα, συμμάχησε με το πιο διάσημο γένος πατρικίων Vespasia, εξασφαλίζοντας την ανύψωση των γιων του Τ. Φλ. Σαβίνου Β΄ και Βεσπασιανού στην τάξη των συγκλητικών.
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Η γενεαλογία των Φλαβίων, που υποδεικνύει τους απογόνους του [[Τίτος Φλάβιος Πέτρο|Τ. Φλ. Πέτρου και της Τερτούλλας.]]
Γύρω στο 38 μ.Χ. ο Βεσπασιανός νυμφεύτηκε τη Δομιτίλλα την Πρεσβύτερη, κόρη ενός ιππέα από το Φερέντιον. Απέκτησαν δύο γιους, τον Τίτο Φλ. Βεσπ. (γενν. 39) και τον Τ. Φλ. Δομιτιανό (γενν. 51) και μία κόρη, τη Δομιτίλλα τη Νεότερη (γενν. 45). Η Δομιτίλλα η Πρεσβύτερη απεβίωσε πριν ο Βεσπασιανός γίνει Αυτοκράτορας. Στη συνέχεια, η ερωμένη του Καινίς ήταν σύζυγός του σε όλα εκτός από το όνομα, μέχρι που αυτή απεβίωσε το 74. Η πολιτική σταδιοδρομία του Βεσπασιανού περιελάμβανε τα αξιώματα του ταμία (quaestor), του αγορανόμου (aedile) και του πραίτορα και κορυφώθηκε με την υπατεία το 51, τη χρονιά που γεννήθηκε ο Δομιτιανός. Ως στρατιωτικός διοικητής, απέκτησε από νωρίς φήμη συμμετέχοντας στη ρωμαϊκή εισβολή στη Βρετανία το 43 Παρόλα αυτά, αρχαίες πηγές ισχυρίζονται ότι η οικογένεια των Φλαβίων ήταν ενδεής την εποχή της ανατροφής του Δομιτιανού, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι ο Βεσπασιανός είχε περιπέσει σε ανυποληψία υπό τους Αυτοκράτορες Καλιγούλα (37 – 41) και Νέρωνα (54 – 68). Η σύγχρονη ιστορία διέψευσε αυτούς τους ισχυρισμούς, υποδηλώνοντας ότι αυτές οι ιστορίες κυκλοφόρησαν αργότερα υπό την κυριαρχία των Φλαβίων ως μέρος μίας εκστρατείας προπαγάνδας, για να μειώσει την επιτυχία υπό τους λιγότερο αξιόπιστους Αυτοκράτορες της δυναστείας των Ιουλίων-Κλαυδίων και να μεγιστοποιήσει τα επιτεύγματα του Αυτοκράτορα Κλαύδιου (41–54) και τού γιου του Bρετανικού. Κατά τα φαινόμενα, η αυτοκρατορική εύνοια για τους Φλαβίους ήταν υψηλή κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '40 και του '60. Ενώ ο Τίτος λάμβανε αυλική εκπαίδευση στην παρέα του Βρετανικού, ο Βεσπασιανός ακολούθησε μία επιτυχημένη πολιτική και στρατιωτική σταδιοδρομία. Μετά από μία παρατεταμένη περίοδο συνταξιοδότησης κατά τη δεκαετία του '50, επέστρεψε στο δημόσιο αξίωμα υπό τον Νέρωνα, υπηρετώντας ως ανθύπατος της επαρχίας της Αφρικής το 63 και συνοδεύοντας τον Αυτοκράτορα κατά τη διάρκεια μίας επίσημης περιοδείας στην Ελλάδα το 66.
Από το c. 57 έως το 59 ο Τίτος ήταν στρατιωτικός τριβούνος στη Γερμανία και αργότερα υπηρέτησε στη Βρετανία. Η πρώτη του σύζυγος Αρρεσίνα Τερτούλλα απεβίωσε δύο χρόνια μετά τον γάμο τους, το 65. Στη συνέχεια, ο Τίτος πήρε μία νέα σύζυγο μίας πιο διακεκριμένης οικογένειας, τη Μαρκία Φουρνίλλα. Ωστόσο, η οικογένεια της Mαρκίας ήταν στενά συνδεδεμένη με την αντίθεση στον Αυτοκράτορα Νέρωνα. Ο θείος της Bαρέα Σορανός και η κόρη του Μ. Σερβιλία ήταν μεταξύ εκείνων, που σκοτώθηκαν μετά την αποτυχημένη συνωμοσία του Πίσωνα του 65. Μερικοί σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι ο Τίτος χώρισε τη σύζυγό του, λόγω της σύνδεσης τής οικογένειάς της με τη συνωμοσία. · αυτός δεν νυμφεύτηκε ξανά. Ο Τίτος φαίνεται να είχε πολλές κόρες, τουλάχιστον μία από αυτές από τη Mαρκία Φουρνίλλα. Η μόνη γνωστή που επέζησε μέχρι την ενηλικίωση, ήταν η Ιουλία Φλαβία, ίσως το παιδί του Τίτου από την Αρρεσίνα, της οποίας η μητέρα ονομαζόταν επίσης Ιουλία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Τίτος εξασκήθηκε επίσης στα νομικά και έλαβε τον βαθμό του ταμία (quaestor).
Το 66 οι Εβραίοι της επαρχίας της Ιουδαίας, επαναστάτησαν κατά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Κέστιος Γάλλος, απεσταλμένος (legatus) στη Συρία, αναγκάστηκε να υποχωρήσει από την Ιερουσαλήμ και ηττήθηκε στη μάχη του Βηθ-Ορόν. Ο φιλορωμαίος βασιλιάς Ηρ. Αγρίππας Β' και η αδελφή του Βερενίκη έφυγαν από την πόλη στη Γαλιλαία, όπου αργότερα παραδόθηκαν στους Ρωμαίους. Ο Νέρων όρισε τον Βεσπασιανό να καταπνίξει την εξέγερση, και τον έστειλε στην περιοχή αμέσως με την 5η λεγεώνα και τη 10η λεγεώνα. Αργότερα ενώθηκε με τον Τίτο στην Πτολεμαΐδα, που έφερνε μαζί του τη 15η λεγεώνα. Με δύναμη 60.000 επαγγελματιών στρατιωτών, οι Ρωμαίοι γρήγορα σάρωσαν τη Γαλιλαία και στα 68 βάδισαν στην Ιερουσαλήμ.
Άνοδος στην εξουσία
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά το [[Έτος των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων|έτος των τεσσάρων Αυτοκρατόρων (69 μ.Χ.). Οι περιοχές με μπλε υποδεικνύουν επαρχίες πιστές στον Βεσπασιανό και τον Γάιο Λικίνιο Μουκιανό. Οι περιοχές με πράσινο υποδεικνύουν επαρχίες πιστές στον Βιτέλιο.]] Στις 9 Ιουνίου 68, εν μέσω της αυξανόμενης αντίθεσης της Συγκλήτου και του στρατού, ο Νέρων αυτοκτόνησε, και μαζί του η δυναστεία των Ιουλίων-Κλαυδίων έφτασε στο τέλος της. Ακολούθησε χάος, που οδήγησε σε ένα έτος βάναυσου εμφυλίου πολέμου, γνωστό ως έτος των τεσσάρων Αυτοκρατόρων, κατά τη διάρκεια του οποίου οι τέσσερις στρατηγοί με τη μεγαλύτερη επιρροή στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία —Γάλβας, Όθων, Βιτέλιος και Βεσπασιανός— αγωνίστηκαν διαδοχικά για την αυτοκρατορική εξουσία. Η είδηση τού τέλους τού Νέρωνα έφτασε στον Βεσπασιανό όταν ετοιμαζόταν να πολιορκήσει την πόλη της Ιερουσαλήμ. Σχεδόν ταυτόχρονα η Σύγκλητος είχε ανακηρύξει τον Γάλβα, τότε κυβερνήτη της Hispania Tarraconensis (σημερινής Ισπανίας), ως Αυτοκράτορα της Ρώμης. Αντί να συνεχίσει την εκστρατεία του, ο Βεσπασιανός αποφάσισε να περιμένει περαιτέρω εντολές και να στείλει τον Τίτο να χαιρετήσει τον νέο Αυτοκράτορα. Πριν φτάσει στην Ιταλία, ωστόσο, ο Τίτος έμαθε ότι ο Γάλβας είχε δολοφονηθεί και αντικαταστάθηκε από τον Όθωνα, τον κυβερνήτη της Λουζιτανίας (σημερινής Πορτογαλίας). Την ίδια στιγμή ο Βιτέλιος και οι στρατιές του στη Γερμανία είχαν ξεσηκωθεί σε εξέγερση και ετοιμάστηκαν να βαδίσουν στη Ρώμη, με σκοπό να ανατρέψουν τον Όθωνα. Μη θέλοντας να διακινδυνεύσει να συλληφθεί όμηρος από τη μία ή την άλλη πλευρά, ο Τίτος εγκατέλειψε το ταξίδι στη Ρώμη και επέστρεψε με τον πατέρα του στην Ιουδαία.
Οικογένεια Μερκάτη
Η οικογένεια Μερκάτη είναι παλιά αριστοκρατική οικογένεια της Ζακύνθου.
Δυναστεία των Φλαβίων
Άνοδος στην εξουσία
Αν και ο πόλεμος είχε επίσημα τελειώσει, μία κατάσταση αναρχίας και ανομίας επικράτησε τις πρώτες ημέρες μετά το τέλος τού Βιτέλιου. Η τάξη αποκαταστάθηκε σωστά από τον Μουκιανό στις αρχές του 70, ο οποίος ηγήθηκε μίας προσωρινής κυβέρνησης, με τον Δομιτιανό ως εκπρόσωπο της οικογένειας των Φλαβίων στη Σύγκλητο. Μόλις έλαβε την είδηση της ήττας και τού τέλους τού αντιπάλου του στην Αλεξάνδρεια, ο νέος Αυτοκράτορας έστειλε αμέσως προμήθειες σιτηρών, που χρειάζονταν επειγόντως στη Ρώμη, μαζί με ένα διάταγμα ή μία δήλωση πολιτικής, στην οποία έδινε τη διαβεβαίωση για μία ολόκληρη ανατροπή των νόμων τού Νέρωνα, ειδικά αυτά που σχετίζονται με την προδοσία. Στις αρχές του 70, ο Βεσπασιανός βρισκόταν ακόμη στην Αίγυπτο, ωστόσο, συνέχισε να εδραιώνει την υποστήριξη των Αιγυπτίων πριν αναχωρήσει. Στα τέλη του 70, τελικά επέστρεψε στη Ρώμη και εγκαταστάθηκε κανονικά ως Αυτοκράτορας.
Οικογένεια Μερκάτη
Στοιχεία
Γενάρχης της οικογένειας είναι ο ιταλός Πέτρος Μερκάτη, ο οποίος το 1536 εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο. Οι απογόνοι του απέκτησαν σημαντική περιουσία καθώς και θέση στη Χρυσή Βίβλιο.
Δυναστεία των Φλαβίων
Βεσπασιανός (69 – 79)
δεξιά|μικρογραφία|450x450εσ| Σύνολο τριών [[Aureus|aurei που απεικονίζουν τους ηγεμόνες της δυναστείας των Φλαβίων. Από επάνω προς τα κάτω: Βεσπασιανός, Τίτος και Δομιτιανός.]] Ελάχιστες τεκμηριωμένες πληροφορίες σώζονται για τη διακυβέρνηση του Βεσπασιανού, κατά τα δέκα χρόνια που ήταν Αυτοκράτορας. Ο Βεσπασιανός πέρασε τον πρώτο του χρόνο ως ηγεμόνας στην Αίγυπτο, κατά τον οποίο η διοίκηση της Αυτοκρατορίας δόθηκε στον Μουκιανό, με τη βοήθεια τού γιου τού Βεσπασιανού, Δομιτιανού. Οι σύγχρονοι ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Βεσπασιανός παρέμεινε εκεί για να εδραιώσει την υποστήριξη των Αιγυπτίων. Στα μέσα της δεκαετίας του 70 ο Βεσπασιανός ήρθε για πρώτη φορά στη Ρώμη και ξεκίνησε αμέσως μία ευρεία προπαγανδιστική εκστρατεία, για να εδραιώσει την εξουσία του και να προωθήσει τη νέα δυναστεία. Η βασιλεία του είναι περισσότερο γνωστή για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις μετά το τέλος της δυναστείας των Ιουλιο-Κλαυδίων, όπως ο θεσμός τού φόρου στα ουρητήρια και οι πολυάριθμες στρατιωτικές εκστρατείες, που έγιναν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας τού '70. Το πιο σημαντικό από αυτά ήταν ο Πρώτος Εβραίο-Ρωμαϊκός Πόλεμος, ο οποίος κατέληξε στην καταστροφή της πόλης της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο. Επιπλέον, ο Βεσπασιανός αντιμετώπισε αρκετές εξεγέρσεις στην Αίγυπτο, τη Γαλατία και τη Γερμανία, και σύμφωνα με πληροφορίες επέζησε από πολλές συνωμοσίες εναντίον του. Ο Βεσπασιανός βοήθησε στην ανοικοδόμηση της Ρώμης μετά τον εμφύλιο πόλεμο, προσθέτοντας έναν ναό στην Ειρήνη και ξεκίνησε την κατασκευή του Φλαβιανού αμφιθεάτρου, περισσότερο γνωστού ως Κολοσσαίο. Ο Βεσπασιανός απεβίωσε από φυσικά αίτια στις 23 Ιουνίου 79 και τον διαδέχθηκε αμέσως ο πρωτότοκος γιος του Τίτος. Οι αρχαίοι ιστορικοί που έζησαν την περίοδο αυτή, όπως ο Τάκιτος, ο Σουητώνιος, ο Ιώσηπος και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος μιλούν καλά για τον Βεσπασιανό, ενώ καταδικάζουν τους Αυτοκράτορες που ήρθαν πριν από αυτόν.
Τίτος (79 – 81)
Παρά τις αρχικές ανησυχίες για τον χαρακτήρα του, ο Τίτος κέρδισε μεγάλη αναγνώριση μετά το τέλος τού Βεσπασιανού στις 23 Ιουνίου 79 και θεωρήθηκε καλός Αυτοκράτορας από τον Σουετόνιο και άλλους σύγχρονους ιστορικούς. Σε αυτόν τον ρόλο είναι περισσότερο γνωστός για το πρόγραμμα δημόσιας δόμησής του στη Ρώμη και την ολοκλήρωση της κατασκευής τού Κολοσσαίου το 80, αλλά και για τη γενναιοδωρία του στην ανακούφιση από τα δεινά που προκλήθηκαν από δύο καταστροφές, την έκρηξη τού Βεζούβιου το 79, και η φωτιά της Ρώμης του 80. Ο Τίτος συνέχισε τις προσπάθειες τού πατέρα του για την προώθηση της δυναστείας των Φλαβίων. Ανέστησε την πρακτική της αυτοκρατορικής λατρείας, θεοποίησε τον πατέρα του και έθεσε τα θεμέλια γι' αυτό που αργότερα θα γινόταν ο Ναός του Βεσπασιανού και του Τίτου, ο οποίος ολοκληρώθηκε από τον Δομιτιανό. Μετά από μόλις δύο χρόνια στην εξουσία, ο Τίτος απεβίωσε απροσδόκητα από πυρετό στις 13 Σεπτεμβρίου 81 και θεοποιήθηκε από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο.
Διακυβέρνηση
Η προσέγγιση των Φλαβίων στη διακυβέρνηση ήταν μία προσέγγιση τόσο σιωπηρού, όσο και ρητού αποκλεισμού. Όταν ο Βεσπασιανός επέστρεψε στη Ρώμη στα μέσα της δεκαετίας του '70, ξεκίνησε αμέσως μία σειρά προσπαθειών, για να εδραιώσει την εξουσία του και να αποτρέψει μελλοντικές εξεγέρσεις. Προσέφερε δώρα στους στρατιώτες και απέλυσε ή τιμώρησε εκείνους τους στρατιώτες, που ήταν πιστοί στον Βιτέλλιο. Αναδιάρθωσε επίσης τις τάξεις των Συγκλητικών και των Ιππέων, απομακρύνοντας τους εχθρούς του και προσθέτοντας τους συμμάχους του. Ο εκτελεστικός έλεγχος κατανεμήθηκε σε μεγάλο βαθμό στα μέλη της οικογένειάς του. Οι μη Φλάβιοι ουσιαστικά αποκλείστηκαν από σημαντικά δημόσια αξιώματα, ακόμη και εκείνοι που ήταν από τους πρώτους υποστηρικτές του Βεσπασιανού κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Ο Mουκιανός εξαφανίζεται σιγά σιγά από τα ιστορικά αρχεία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και πιστεύεται ότι απεβίωσε κάποια στιγμή μεταξύ 75 και 77. Το ότι η πρόθεση του Βεσπασιανού ήταν να ιδρύσει μία μακροχρόνια δυναστεία για να κυβερνήσει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν πιο εμφανές, στις εξουσίες που παρείχε στον μεγαλύτερο γιο του Τίτο. Ο Τίτος μοιράστηκε την εξουσία με τον πατέρα του, έγινε επτά φορές ύπατος, μία τιμητής (censor), και ίσως το πιο αξιοσημείωτο, του δόθηκε η διοίκηση της πραιτωριανής φρουράς. Επειδή ο Τίτος στην πραγματικότητα ενήργησε ως συναυτοκράτορας με τον πατέρα του, δεν σημειώθηκε απότομη αλλαγή στην πολιτική των Φλαβίων κατά τη σύντομη βασιλεία του από το 79 έως το 81.
Η προσέγγιση του Δομιτιανού στην κυβέρνηση ήταν λιγότερο λεπτή από τον πατέρα και τον αδελφό του. Μόλις έγινε Αυτοκράτορας, εγκατέλειψε γρήγορα τη δημοκρατική επίφαση και μετέτρεψε την κυβέρνησή του λίγο πολύ επίσημα στη θεϊκή μοναρχία, που πίστευε ότι κατείχε. Μετακινώντας το κέντρο της εξουσίας στην αυτοκρατορική αυλή, ο Δομιτιανός κατέστησε ανοιχτά τις εξουσίες της Συγκλήτου παρωχημένες. Αναμείχθηκε προσωπικά σε όλους τους κλάδους της διοίκησης: εκδόθηκαν διατάγματα, που διέπουν τις παραμικρές λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής και του νόμου, ενώ η φορολογία και τα δημόσια ήθη επιβάλλονταν αυστηρά. Παρ' όλα αυτά, ο Δομιτιανός έκανε παραχωρήσεις προς τη γνώμη της Συγκλήτου. Ενώ ο πατέρας και ο αδελφός του είχαν ουσιαστικά αποκλείσει μη Φλαβίους από τα δημόσια αξιώματα, ο Δομιτιανός σπάνια ευνοούσε τα μέλη της οικογένειάς του στην κατανομή στρατηγικών θέσεων, αποδεχόμενος έναν εκπληκτικά μεγάλο αριθμό επάρχων και πιθανών αντιπάλων στην υπατεία, και διορίζοντας άνδρες από την τάξη των ιππέων για τη διαχείριση της αυτοκρατορικής γραφειοκρατίας.
Δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις
Μία από τις πρώτες πράξεις του Βεσπασιανού ως Αυτοκράτορα ήταν να επιβάλει φορολογική μεταρρύθμιση, για να αποκαταστήσει το εξαντλημένο ταμείο της Αυτοκρατορίας. Αφού ο Βεσπασιανός έφτασε στη Ρώμη στα μέσα της δεκαετίας του '70, ο Μουκιανός συνέχισε να πιέζει τον Βεσπασιανό να εισπράττει όσο το δυνατόν περισσότερους φόρους, ανανεώνοντας τους παλαιούς και θεσπίζοντας νέους. Ο Μουκιανός και ο Βεσπασιανός αύξησαν τις εισφορές των επαρχιών και παρακολουθούσαν προσεκτικά τους υπαλλήλους του ταμείου. Η λατινική παροιμία "Pecunia non olet" ("Τα λεφτά δεν μυρίζουν") μπορεί να δημιουργήθηκε, όταν είχε εισαγάγει φόρο ούρησης στις δημόσιες τουαλέτες.
Με την άνοδό του, ο Δομιτιανός επανεκτίμησε τα ρωμαϊκά νομίσματα στα πρότυπα του Αυγούστου, αυξάνοντας την περιεκτικότητα του δηναρίου σε άργυρο κατά 12%. Μία επικείμενη κρίση το 85, ωστόσο, ανάγκασε μία υποτίμηση στο πρότυπο του Νέρωνα του 65, αλλά αυτό ήταν ακόμα υψηλότερο από το επίπεδο, που είχαν διατηρήσει ο Βεσπασιανός και ο Τίτος κατά τη διάρκεια της βασιλείας τους, και η αυστηρή φορολογική πολιτική του Δομιτιανού εξασφάλισε ότι αυτό το πρότυπο διατηρήθηκε για τα επόμενα ένδεκα χρόνια. Οι τύποι νομισμάτων αυτής της εποχής εμφανίζουν έναν εξαιρετικά σταθερό βαθμό ποιότητας, συμπεριλαμβανομένης της σχολαστικής προσοχής στον τίτλο του Δομιτιανού και εξαιρετικά εκλεπτυσμένων έργων τέχνης στα πίσω πορτρέτα.
Ο Τζόουνς υπολογίζει το ετήσιο εισόδημα του Δομιτιανού σε περισσότερα από 1.200 εκατομμύρια σησέρτιους (sestertii), από τα οποία επάνω από το ένα τρίτο πιθανώς θα δαπανώντο για τη συντήρηση του ρωμαϊκού στρατού. Ο άλλος σημαντικός τομέας δαπανών περιλάμβανε το τεράστιο πρόγραμμα ανοικοδόμησης, που πραγματοποιήθηκε στην ίδια την πόλη της Ρώμης.
Στρατιωτική δραστηριότητα
αριστερά|μικρογραφία|330x330εσ| Αυτό το ανάγλυφο από την [[Αψίδα του Τίτου απεικονίζει Ρωμαίους στρατιώτες να μεταφέρουν θησαυρούς από τον Ναό της Ιερουσαλήμ, συμπεριλαμβανομένου της Επτάφωτης Λυχνίας (Menorah). Η πόλη πολιορκήθηκε και καταστράφηκε από τον Τίτο το 70.]]
Η πιο σημαντική στρατιωτική εκστρατεία που αναλήφθηκε κατά την περίοδο των Φλαβίων, ήταν η πολιορκία και η καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 από τον Τίτο. Η καταστροφή της πόλης ήταν το αποκορύφωμα της ρωμαϊκής εκστρατείας στην Ιουδαία μετά την εξέγερση των Εβραίων του 66. Ο Δεύτερος Ναός κατεδαφίστηκε ολοσχερώς και μετά οι στρατιώτες του Τίτου τον ανακήρυξαν Αυτοκράτορα προς τιμήν της νίκης. Η Ιερουσαλήμ λεηλατήθηκε και μεγάλο μέρος του πληθυσμού σκοτώθηκε ή διαλύθηκε. Ο Ιώσηπος ισχυρίζεται ότι 1.100.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, εκ των οποίων η πλειοψηφία ήταν Εβραίοι. 97.000 αιχμαλωτίστηκαν και υποδουλώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων των Σίμωνα βαρ Γιώρα και Ιωάννη από τα Γίσχαλα. Πολλοί κατέφυγαν σε περιοχές γύρω από τη Μεσόγειο. Ο Τίτος φέρεται να αρνήθηκε να δεχτεί ένα στεφάνι νίκης, και αντ' αυτού «αποποιήθηκε οποιαδήποτε τέτοια τιμή στον εαυτό του, λέγοντας ότι δεν ήταν ο ίδιος που είχε καταφέρει αυτό το κατόρθωμα, αλλά ότι απλώς είχε δανείσει τα όπλα του στον Θεό». Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη το 71, ο Τίτος τιμήθηκε με το να τελέσει θρίαμβο. Συνοδευόμενος από τον Βεσπασιανό και τον Δομιτιανό, μπήκε στην πόλη, χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από τον ρωμαϊκό λαό, αφού είχε προηγηθεί μία πλούσια παρέλαση που περιείχε θησαυρούς και αιχμαλώτους από τον πόλεμο. Ο Ιώσηπος περιγράφει μία πομπή με μεγάλες ποσότητες χρυσού και ασημιού, που μεταφέρονται κατά μήκος της διαδρομής, ακολουθούμενες από περίτεχνες αναπαραστάσεις του πολέμου, Εβραίων αιχμαλώτων και τέλος τους θησαυρούς που ελήφθησαν από τον Ναό της Ιερουσαλήμ, συμπεριλαμβανομένης της Επτάφωτης Λυχνίας (Μενορά) και της Τορά. Οι ηγέτες της αντίστασης εκτελέστηκαν στο Αγορά (Forum) και μετά η πομπή έκλεισε με θρησκευτικές θυσίες στον Ναό του Δία. Η θριαμβευτική Αψίδα του Τίτου, που βρίσκεται σε μία είσοδο της Αγοράς, μνημονεύει τη νίκη του Τίτου.
Η κατάκτηση της Βρετανίας συνεχίστηκε υπό τη διοίκηση του Γναίου Ιουλίου Αγρικόλα, ο οποίος επέκτεινε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μέχρι την Καληδονία (τη σύγχρονη Σκωτία) μεταξύ 77 και 84. Το 82 ο Aγρίκολα διέσχισε ένα (αταύτιστο) σώμα νερού και νίκησε λαούς άγνωστους μέχρι τότε στους Ρωμαίους. Οχύρωσε την ακτή που έβλεπε την Ιρλανδία και ο Τάκιτος θυμάται ότι ο πεθερός του συχνά ισχυριζόταν ότι το νησί μπορούσε να κατακτηθεί με μία λεγεώνα και μερικά βοηθητικά στρατεύματα. Είχε δώσει καταφύγιο σε έναν εξόριστο Ιρλανδό βασιλιά, τον οποίο ήλπιζε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία για κατάκτηση. Αυτή η κατάκτηση δεν συνέβη ποτέ, αλλά ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι η διάβαση που αναφέρεται ήταν στην πραγματικότητα μία μικρής κλίμακας εξερευνητική ή τιμωρητική αποστολή στην Ιρλανδία. Το επόμενο έτος ο Aγρικόλα δημιούργησε έναν στόλο και προωθήθηκε πέρα από το Forth στην Καληδονία. Για να βοηθήσει την προέλαση, ένα εκτεταμένο φρούριο λεγεωνάριων κατασκευάστηκε στο Inchtuthil. Το καλοκαίρι του 84, ο Aγρικόλα αντιμετώπισε τους στρατούς των Καληδονίων, με επικεφαλής τον Κάλγακο, στη μάχη του Mons Graupius. Αν και οι Ρωμαίοι προκάλεσαν μεγάλες απώλειες στους Καληδονίους, τα δύο τρίτα του στρατού τους κατάφεραν να διαφύγουν και να κρυφτούν στα έλη της Σκωτίας και στα υψίπεδα. Αυτό εμπόδισε τελικά τον Aγρίκολα να θέσει ολόκληρο το βρετανικό νησί υπό τον έλεγχό του.
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Το σύνορο Limes Germanicus το 70.
Οι στρατιωτικές εκστρατείες που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δομιτιανού είχαν συνήθως αμυντικό χαρακτήρα, καθώς ο Αυτοκράτορας απέρριπτε την ιδέα του επεκτατικού πολέμου. Η πιο σημαντική στρατιωτική συνεισφορά του ήταν η ανάπτυξη του Limes Germanicus, που περιλάμβανε ένα τεράστιο δίκτυο δρόμων, οχυρών και παρατηρητηρίων που κατασκευάστηκαν κατά μήκος του ποταμού Ρήνου για την υπεράσπιση της Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, πολλοί σημαντικοί πόλεμοι διεξήχθησαν στη Γαλατία, ενάντια στους Τσάτι και πέρα από τα σύνορα του Δούναβη ενάντια στους Σουήβους, τους Σαρμάτες και τους Δάκες. Με επικεφαλής τον βασιλιά Δεκέβαλο, οι Δάκες εισέβαλαν στην επαρχία της Μοισίας γύρω στο 84 ή 85, προκαλώντας μεγάλο όλεθρο και σκοτώνοντας τον κυβερνήτη της Όπιο Σαβίνο. Ο Δομιτιανός ξεκίνησε αμέσως μία αντεπίθεση, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή μίας λεγεώνας κατά τη διάρκεια μίας άτυχης αποστολής στη Δακία. Ο διοικητής τους Κορνήλιος Φούσκος σκοτώθηκε και το λάβαρο μάχης της Πραιτωριανής Φρουράς χάθηκε. Το 87 οι Ρωμαίοι εισέβαλαν στη Δακία για άλλη μία φορά, αυτή τη φορά υπό τις διαταγές του Τέτιου Ιουλιανού, και τελικά κατάφεραν να νικήσουν τον Δεκέβαλο στα τέλη του 88, στην ίδια τοποθεσία όπου ο Φούσκος είχε σκοτωθεί προηγουμένως. Ωστόσο, μία επίθεση στην πρωτεύουσα της Δακίας εγκαταλείφθηκε, όταν ξέσπασε μία κρίση στα γερμανικά σύνορα, αναγκάζοντας τον Δομιτιανό να υπογράψει μία συνθήκη ειρήνης με τον Δεκέβαλο, η οποία επικρίθηκε αυστηρά από τους σύγχρονους συγγραφείς. Για το υπόλοιπο της βασιλείας του Δομιτιανού, η Δακία παρέμεινε ένα σχετικά ειρηνικό βασίλειο-πελάτης, αλλά ο Δεκέβαλος χρησιμοποίησε τα ρωμαϊκά χρήματα για να ενισχύσει την άμυνά του και συνέχισε να αψηφά τη Ρώμη. Μόλις κατά τη βασιλεία του Τραϊανού το 106, σημειώθηκε μία αποφασιστική νίκη εναντίον του Δεκέβαλου. Και πάλι, ο ρωμαϊκός στρατός υπέστη μεγάλες απώλειες, αλλά ο Τραϊανός κατάφερε να καταλάβει τη Σαρμιζεγετούσα και, το σημαντικότερο, να προσαρτήσει τα ορυχεία χρυσού και αργύρου της Δακίας.
Φυσικές καταστροφές
Αν και η κυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από μία σχετική απουσία μεγάλων στρατιωτικών ή πολιτικών συγκρούσεων, ο Τίτος αντιμετώπισε μία σειρά από μεγάλες καταστροφές κατά τη σύντομη βασιλεία του. Στις 24 Αυγούστου 79, μόλις δύο μήνες μετά την ανάρρησή του, εξερράγη ο Βεζούβιος, με αποτέλεσμα την σχεδόν πλήρη καταστροφή της ζωής και της ιδιοκτησίας στις πόλεις και τις κοινότητες παραθερισμού γύρω από τον κόλπο της Νάπολης. Οι πόλεις της Πομπηίας και του Herculaneum τάφηκαν κάτω από μέτρα πέτρας και λάβας, σκοτώνοντας χιλιάδες πολίτες. Ο Τίτος διόρισε δύο πρώην υπάτους για να οργανώσουν και να συντονίσουν την προσπάθεια βοήθειας, ενώ δώρισε προσωπικά μεγάλα χρηματικά ποσά από το αυτοκρατορικό ταμείο, για να βοηθήσουν τα θύματα του ηφαιστείου. Επιπλέον, επισκέφτηκε την Πομπηία μία φορά μετά την έκρηξη και ξανά τον επόμενο χρόνο. Η πόλη χάθηκε για σχεδόν 1700 χρόνια πριν την τυχαία ανακάλυψη της το 1748. Έκτοτε, η ανασκαφή της έδωσε μία εξαιρετικά λεπτομερή εικόνα της ζωής μίας πόλης, στο απόγειο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παγωμένης τη στιγμή που τάφηκε. Η αγορά, τα λουτρά, πολλά σπίτια και μερικές βίλες έξω από την πόλη, όπως η Βίλα των Μυστηρίων, παραμένουν εκπληκτικά καλά διατηρημένα. Σήμερα, είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα της Ιταλίας και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Οι συνεχιζόμενες ανασκαφές αποκαλύπτουν νέες γνώσεις για την ιστορία και τον ρωμαϊκό πολιτισμό.
Κατά τη δεύτερη επίσκεψη του Τίτου στην περιοχή της καταστροφής, μία πυρκαγιά έπληξε τη Ρώμη, που κράτησε τρεις ημέρες. Αν και η έκταση της ζημιάς δεν ήταν τόσο καταστροφική, όσο κατά τη Μεγάλη Πυρκαγιά του 64, γλιτώνοντας κρίσιμα τις πολλές περιοχές με οικοδομικά τετράγωνα (insulae), ο Κάσιος Δίων καταγράφει έναν μακρύ κατάλογο σημαντικών δημόσιων κτιρίων που καταστράφηκαν, συμπεριλαμβανομένου του Πανθέου του Αγρίππα, του Ναού του Δία, το Eκλογείo (Diribitorium), μέρη του Θεάτρου του Πομπήιου και το Περιτείχισμα του Ιουλίου (Septa Julia) μεταξύ άλλων. Για άλλη μια φορά, ο Τίτος αποζημίωσε προσωπικά για τις περιοχές που υπέστησαν ζημιές. Σύμφωνα με τον Σουητώνιο, επιδημία πανώλης ενέσκηψε κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς. Η φύση της νόσου, ωστόσο, καθώς και ο αριθμός των θανάτων είναι άγνωστοι.