cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
T-55A
Συμμετοχή σε επιχειρήσεις
thumb|left|250px|T-54A με τα χρώματα του 1968 που διατηρείται σήμερα στην [[Πράγα, σε ανάμνηση της εισβολής.]] Το T-55A ήταν ένας από τους τύπους αρμάτων που έλαβαν μέρος στη σοβιετική εισβολή (ή εισβολή των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας) στην Τσεχοσλοβακία μετά την εξέγερση που έμεινε γνωστή ως η "Άνοιξη της Πράγας" τον Αύγουστο του 1968. Ήταν βαμμένο με το χαρακτηριστικό σκούρο πράσινο χρώμα των σοβιετικών αρμάτων και στην οροφή του πύργου υπάρχει ο λευκός σταυρός αεροπορικής αναγνώρισης που χρησιμοποιήθηκε στην επιχείρηση αυτή. Στα πλευρά του πύργου, ευανάγνωστοι αριθμοί υποδήλωναν τη μονάδα στην οποία ανήκει το άρμα, δηλαδή το σώμα των τεθωρακισμένων.
Η παραγωγή και χρήση του σε άλλες χώρες
Επίσημα στοιχεία σχετικά με την παραγωγή του T-54 και του T-55 δεν έχουν δημοσιοποιηθεί. Ο συνολικός αριθμός τους, όμως, εκτιμάται στα 50.000 περίπου άρματα, όχι μόνο στη Σοβιετική Ένωση, όπου πιστεύεται πως παρέμειναν σε παραγωγή έως το 1981, αλλά και σε χώρες όπως η Τσεχοσλοβακία, η Κίνα (T-59) και η Πολωνία. Το άρμα χρησιμοποιείται σε περισσότερες από 60 χώρες σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων: Αφγανιστάν (700), Αλβανία (400), Αλγερία (288), Αγκόλα (400), Βουλγαρία (1.000), Βόρεια Κορέα (1.175, μαζί με 175 T-59), Κούβα (1.100), Αίγυπτος (1.100), Αιθιοπία (300), Ινδία (700), Ιράν (500), Ιράκ (1.000), Ισραήλ (200), Λίβανος (212), Λιβύη (1.600), Μογγολία (370), Νικαράγουα (127), Περού (275), Πολωνία (262), Ρωσία (1.200), Συρία (2.000), Ουγγαρία (505), Ουκρανία (149), Βιετνάμ (350), Υεμένη (450), και Σερβία (700).
Τεχνικά χαρακτηριστικά
250px|right
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άρματα μάχης Κατηγορία:Ρωσικά άρματα μάχης
Μπακόπα
Ετυμολογία
thumb|left|200px|Η Bacopa monnieri στο [[Χαϊντεραμπάντ (Ινδία).]] thumb|left|200px|Τετραμερές άνθος (Ludwigia octovalvis) όπου φαίνονται τα πέταλα και τα σέπαλα. thumb|left|200px|Η Bacopa myriophylloides. Η κοινή ονομασία του φυτού, μπράχμι (brahmi), αναφέρεται περισσότερο στο είδος Μπακόπα του Μονιέ (Bacopa monnieri) και η προέλευση της ονομασίας, παραπέμπει στον ινδουιστικό θεό Βράχμα.
Περιγραφή
Είναι ετήσια (annual) ή πολυετή (perennial)  φυτά, με κατακείμενους (decumbent) ή όρθιους  μίσχους. Τα φύλλα είναι αντικριστά ή ελικοειδή (opposite or whorled), και άμισχα (sessile). Η λεπίδα του φύλλου είναι κανονική, στρογγυλή προς γραμμική και η φλέβωση είναι παλαμοειδής ή πτεροειδής. Οι μίσχοι του είναι τριχωτοί ή λείοι. Τα άνθη παράγονται μοναχικά ή σε ζεύγη από μασχάλες φύλλων, συνήθως συμμετρικά ακτινικά, με πέντε σέπαλα και πέντε πέταλα και είναι συνήθως λευκά, κυανά ή μωβ. Η διασπορά και ο πολλαπλασιασμός, γίνεται με σπόρους και τεμάχια στελεχών. Τα θρυμματισμένα φύλλα έχουν ένα χαρακτηριστικό άρωμα «λεμονιού».
Βιότοπος και εμβέλεια
Τα είδη Μπακόπα (Bacopa), βρίσκονται στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές του κόσμου, κυρίως της Αμερικανικής ηπείρου. Μερικά, θεωρούνται ως ζιζάνια και τα πλεονάζοντα υλικά, δεν θα πρέπει να απορρίπτονται στις θερμότερες περιοχές. Τα περισσότερα αναπτύσσονται σε υγρές αμφίβιες συνθήκες, αν και ορισμένα όπως το ''Β. myriophylloides'' φαίνεται ότι είναι εξ' ολοκλήρου υδρόβιο.
Χρήσεις
Bacopa monnieri, συν. Herpestis monniera, είναι σημαντική στην ιατρική Αγιουρβέντα και έχει χρησιμοποιηθεί, ιδιαιτέρως στην Ινδία, εδώ και αρκετές χιλιάδες χρόνια, για την βελτίωση της ψυχικής λειτουργίας συμπεριλαμβανομένης της κατανόησης (Dhi), της μνήμης (Dhriti) και την ανάμνησης (Smriti). Εκτός από ενισχυτικό της μνήμης, χρησιμοποιείται συνήθως στην ιατρική Αγιουρβέντα και ως αφροδισιακό, όπως επίσης και ως γενικό τονωτικό.
Καλλιέργεια
Ορισμένα από αυτά τα είδη, συνήθως χρησιμοποιούνται στα ενυδρεία γλυκού νερού και πέριξ και στις λίμνες, στα θερμότερα κλίματα. Τα περισσότερα είναι εύκολο να αναπτυχθούν και αναπτύσσονται βραδέως, αλλά χρειάζονται μέτρια προς υψηλή ποσότητα φωτός. Τα περισσότερα είναι εύκολο να αναπτυχθούν και θα ανεχθούν ένα μεγάλο εύρος συνθηκών του νερού. Η B. caroliniana τουλάχιστον θα ανεχθεί τα υφάλμυρα ύδατα. Τα φυτά είναι συνήθως καλύτερο να φυτεύονται σε ομάδες στη μέση προς το υπόβαθρο. Η προσβολή άλγης μπορεί να είναι ένα πρόβλημα σε φωτεινότερες συνθήκες φωτισμού.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλανταγινίδες Κατηγορία:Υδρόβια φυτά
Σαβίτρι Ντέβι
H Σαβίτρι Ντέβι (Λυόν, 30 Σεπτεμβρίου 1905 - Sible-Hedingham, στο Έσσεξ της Αγγλίας, 22 Οκτωβρίου 1982) ήταν Γαλλίδα -με ελληνοϊταλικές ρίζες- επιφανής στοχάστρια και φιλόσοφος του εθνικοσοσιαλισμού, καθώς και ακτιβίστρια και σημαντική μορφή του μεταπολεμικού νεοναζισμού. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μαξιμιανή Πορτά ή Πόρτας (Maximiani Portas· εναλλακτική γραφή: Maximine Portaz)
H Σαβίτρι Ντέβι θαύμαζε απεριόριστα τον Αδόλφο Χίτλερ και υπήρξε σε όλη της τη ζωή αφοσιωμένη σε αυτόν και στην υπεράσπιση των ιδεών και των πράξεών του· η ίδια αυτοπροσδιοριζόταν ως χιτλερική. Η σκέψη της ξεκίνησε στη δεκαετία του 1920 από τον παγανισμό και τον Άριο φυλετισμό. Υπήρξε υποστηρίκτρια της ανεξαρτησίας της Ινδίας και οι ιδέες της, στην πορεία, εξελίχτηκαν σε μια ανάμιξη ινδουιστικών δοξασιών με το ναζισμό. Θεωρούσε, μεταξύ άλλων, ότι ο Χίτλερ ήταν απεσταλμένος από την Πρόνοια, ως ένα είδος άβαταρ, ενσάρκωση του θεού Βισνού, με προορισμό να σώσει, μέσα από τη θυσία του, τον κόσμο από το κακό, δηλαδή τους Εβραίους, βάζοντας τέλος στην εποχή του Κάλι Γιούγκα. Υπήρξε, επίσης, υποστηρίκτρια των δικαιωμάτων των ζώων και πρωτοπόρος της Βαθιάς οικολογίας, κυρίως μέσω του βιβλίου της Impeachment of Man (1959). Η Σαβίτρι Ντέβι αποκλήθηκε Ιέρεια του Αδόφλου Χίτλερ και Αρχιέρεια του «εσωτερικού χιτλερισμού»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακτιβιστές Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) Κατηγορία:Νεοναζισμός Κατηγορία:Γάλλοι αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες γαλλικής καταγωγής
Συνεκδοχή
Συνεκδοχή είναι το εκφραστικό-λογοτεχνικό σχήμα κατά το οποίο ένας όρος αντικαθίσταται από έναν άλλο, με τον οποίο βρίσκεται σε σχέση γενικού προς ειδικό ή αντίστροφα. Η πιο συνηθισμένη μορφή συνεκδοχής είναι η χρήση του μέρους αντί για το όλο (pars pro toto) ή του ενός αντί για τους πολλούς. Συνεκδοχή όμως είναι και το αντίστροφο.
Μεγάλος Βωμός του Ηρακλή
Ο Μεγάλος Βωμός του ανίκητου Ηρακλή (Herculis Invicti Ara Maxima ) βρισκόταν στην Αγορά του Βοός (Forum Boarium) της αρχαίας Ρώμης. Ήταν το αρχαιότερο κέντρο λατρείας του Ηρακλή στη Ρώμη, πριν από τον κυκλικό ναό του Νικητή Ηρακλή. Η ρωμαϊκή παράδοση θεωρούσε το σημείο, ως τη θέση όπου ο Ηρακλής σκότωσε τον Κάκο και απέδιδε στον Eύανδρο από την Αρκαδία την ανέγερσή του. Η Αινειάδα του Βιργίλιου λέει για τον Εύανδρο, όταν αποδίδει την αρχική δημιουργία του Μεγίστου Βωμού στον Ποτίτιο και τους Πινάριους.
Συνεκδοχή
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Γραμματική Κατηγορία:Τρόπος του λέγειν
Μεγάλος Βωμός του Ηρακλή
Ο αρχικός βωμός κάηκε στη Μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης το 64 μ.Χ., αλλά ξανακτίστηκε και παρέμενε όρθιος τον 4ο αι. Μία δοκιμαστική ταύτιση μίας εξέδρας από τόφφο στην κρύπτη της Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν με το θεμέλιο του βωμού, έγινε από τον Φιλίπο Κοαρέλι και άλλους αρχαιολόγους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναοί του Ηρακλή Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρώμη
Ακινάκης
thumb|Ακινάκης στο [[Εθνικό Μουσείο του Ιράν]] thumb|205px|Ο [[Δαρείος Α΄ της Περσίας κρατώντας ακινάκη στα γόνατά του]] Ο ακινάκης ή ακινάκα (πιθ. αρχ. περσ. *akīnakah, σογδ. kyn-ak) ήταν αρχαίο κοντό ξίφος, σε χρήση κυρίως κατά την 1η χιλιετία π.Χ. στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, ιδίως από τους Μήδους, τους Πέρσες και τους Σκύθες, και αργότερα από τους Έλληνες. Χρησίμευε κυρίως ως όπλο για τη μάχη σώμα με σώμα.
Ο ακινάκης επινοήθηκε από τους Σκύθες, αλλά έγινε πολύ γνωστός από τους Πέρσες και εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλο τον αρχαίο κόσμο. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι πίστευαν ότι το ξίφος αυτό καταγόταν από τους Μήδους.
Περιγραφή
Ο ακινάκης ήταν ευθύγραμμος, είχε συνήθως μήκος 40 έως 60 εκατοστά και είχε κόψη και από τις δύο πλευρές (δίκοπο ξίφος). Παρά το ότι το σχέδιό του δεν ήταν παντού και πάντοτε το ίδιο, η λαβή έμοιαζε με λαβή εγχειριδίου (μαχαιριού). Το θηκάρι καθόριζε εξίσου με το ίδιο το ξίφος τον ακινάκη και συνήθως είχε μια μεγάλη διακοσμητική προεξοχή στη μία πλευρά κοντά στο στόμιο, που επέτρεπε την ανάρτησή του από μία ζώνη στη δεξιά πλευρά αυτού που το έφερε.
Ταυτοποίηση
Τα αρχαία κείμενα αναφέρουν σχετικώς πολύ λίγα για τον ακινάκη, πέρα από το ότι ήταν ένας τύπος «περσικού ξίφους». Εξαιτίας αυτού, οι συγγραφείς που έγραφαν στη λατινική σε όλες τις περιόδους έτειναν να εξισώνουν τον όρο με οποιοδήποτε τύπο όπλου έφεραν οι Πέρσες της συγκεκριμένης περιόδου. Χρησιμοποιείται έτσι συχνά σε μεσαιωνικά λατινικά κείμενα με την έννοια «γιαταγάνι» ή και πιο καμπυλόγραμμο ξίφος, μια σημασία που διατηρεί στις περιγραφικές επιστημονικές επιστημονικές λατινικές ονομασίες ζωντανών οργανισμών. Παρόμοια, στα έργα Ιησουιτών συγγραφέων που περιγράφουν την Ιαπωνία, το acinaces χρησιμοποιείται για την ιαπωνική σπάθη κατάνα.
Ωστόσο, το περσικό σαμσίρ είναι σχετικώς πρόσφατο όπλο και δεν υπήρχε κατά την κλασική αρχαιότητα. Οι Πέρσες της εποχής των Αχαιμενιδών χρησιμοποιούσαν περισσότερα του ενός είδη ξιφών. Αρχαίες περσικές εικονογραφήσεις, ιδίως σε ανάγλυφα της Περσέπολης, εμφανίζουν συνήθως τους σωματοφύλακες του Μεγάλου Βασιλιά και σημαντικούς ευγενείς να φορούν διακοσμημένα εγχειρίδια σε σχήμα πολύ μακρόστενου τριγώνου (σχέδιο που στα ελληνικά αποδίδεται ως μάχαιρα). Η ελληνική τέχνη από την άλλη δείχνει συχνά Πέρσες στρατιώτες να φέρουν κοπίδα. Πρέπει συνεπώς να καταφύγει κάποιος σε άλλα στοιχεία για να διαπιστώσει ποιος ακριβώς τύπος ήταν ο πραγματικός ακινάκης.
Μια χρήσιμη ένδειξη είναι ότι κλασικά ελληνικά και λατινικά κείμενα αναφέρουν ότι κάποιες φορές ο ακινάκης δινόταν από τον βασιλιά ως δείγμα εύνοιας. Αυτό θα έτεινε προς τη σημασία της «μάχαιρας».
Μια τελετουργική χρήση του ακινάκη, να προσφέρεται ως δώρο στη θάλασσα από τον Πέρση μεγάλο βασιλιά Ξέρξη, αναφέρεται από τον Ηρόδοτο (Ιστορίαι, VII 54) στην τελετουργική μετάνοια που ακολουθεί το επεισόδιο της μαστιγώσεως του Ελλησπόντου.
Μία πολύ αποκαλυπτική περικοπή βρίσκεται στην Ιουδαϊκή Αρχαιολογία του Ιώσηπου (20.186), όπου περιγράφονται τα όπλα των Σικαρίων:
"Και οι λεγόμενοι «σικάριοι», ένα είδος ληστών, έφθαναν εκείνη την εποχή στον μέγιστο αριθμό τους και χρησιμοποιούσαν μικρά σπαθιά, παρόμοια με τον περσικό ακινάκη ως προς το μέγεθός τους, αλλά καμπυλόγραμμα όπως είναι η ρωμαϊκή σίκα, από όπου πήραν το όνομά τους."
Αυτό επίσης δείχνει ότι ο πραγματικός ακινάκης ήταν μεγάλη μάχαιρα ή εγχειρίδιο, αν και υπάρχουν και όσοι αρνούνται αυτή την ερμηνεία, μεταφράζοντας την περικοπή ως «και κοίλα, όπως η ρωμαϊκή σίκα».
Συνήθειες
Οι Σκύθες ορκίζονταν στον ακινάκη («νη τον ακινάκην») και τον τιμούσαν ως σύμβολο του θεού τους του πολέμου. Στους τάφους των Σκυθών βασιλέων βρέθηκαν ακινάκες, πολλά κατασκευασμένα από Έλληνες τεχνίτες περί το 500 π.Χ., ένα από τα οποία βρίσκεται στο Μουσείο του Βερολίνου. Οι Πέρσες βασιλείς έφεραν ακινάκη με χρυσαφένια λαβή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπαθιά
Τωρινιά
Το Τωρινιά (γαλλικά: Taurinya, καταλανικά: Taurinyà) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τωρινιαίν (γαλλικά: Taurinyains).
Ιστορία της οικονομίας της Ελλάδας
Η νεοελληνική οικονομική ιστορία εξετάζει την ελληνική οικονομία από τον 18ο αιώνα μέχρι και σήμερα, μετά από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Αναφέρονται οι οικονομικές συνθήκες στον ελληνικό γεωγραφικό χώρο και στην οικονομία στις περιοχές που αποτελούν το νεοελληνικό κράτος από την ίδρυση του και μετά, καθώς και τα δημόσια οικονομικά και ο ρόλος του κράτους στην οικονομία.
Περίοδος οθωμανικής κυριαρχίας
Κατά την Τουρκοκρατία, οι Ρωμιοί, όπως και οι άλλοι λαοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εξασκούσαν τα επαγγέλματα τους, λειτουργούσαν τις βιοτεχνίες τους και εμπορεύονταν, αν και σε κάποιες περιόδους υπήρξαν δημεύσεις περιουσιών και διώξεις πληθυσμών. Πριν την ελληνική επανάσταση το εμπόριο των Ελλήνων βοηθούνταν από τη συνθήκη Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, οι Έλληνες πλοιοκτήτες εξασκούσαν το επάγγελμά τους χρησιμοποιώντας Ρωσική σημαία στα καράβια τους.
Τα Οικονομικά του Αγώνα της Ανεξαρτησίας (Επανάσταση 1821-1832)
Σε γενικές γραμμές, η χρηματοδότηση της ελληνικής επανάστασης έγινε από τις Σπέτσες, τα Ψαρά και την Ύδρα, όπως αυτό είχε αναγνωριστεί από τις εθνοσυνελεύσεις, από Έλληνες του εξωτερικού που στήριξαν χρηματικά την επανάσταση και φυσικά από τους ίδιους τους επαναστατημένους Έλληνες. Μιά άλλη πηγή χρηματοδότησης είναι τα λάφυρα από τις επιδρομές και τίς μάχες. Οι επιδρομές του Οδυσσέα Ανδρούτσου σε καραβάνια εφοδίων των Οθωμανών εξασφάλισαν υλικά, τρόφιμα και όπλα και πολεμοφόφια γιά μιά ολόκληρη πόλη. Είναι δεδομένο ότι οι Σουλιώτες είχαν Ρωσσική χρηματοδότηση γιά αγορά όπλων από την Ιταλία. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης, καταναλώθηκε πλούτος και οικονομικές δομές που υπήρχαν καταστράφηκαν εξαιτίας του πολέμου. Επιπλέον, εμφανίστηκε το φαινόμενο της πειρατείας και ληστείας.
Τα Οικονομικά του Νέου Ελληνικού Κράτους
Το Ελληνικό κράτος αναγνωρίστηκε ως αυτοτελές κράτος με το όνομα «Βασίλειον της Ελλάδος» το έτος 1828 με τη Συνθήκη του Λονδίνου (περιλάμβανε τις Κυκλάδες, την Πελοπόννησο, και μέρος της Στερεάς Ελλάδας) αλλά είχε αρχίσει να δέχεται εξωτερικά δάνεια από το έτος 1824-1826. Δύο δάνεια χορήγησαν οι Αγγλικές τράπεζες σε χρυσές λίρες, υπό την παρότρυνση του υπουργού οικονομικών της Αγγλίας λόρδου Κάνιγκ. Το έτος 1826 η κυβέρνηση θα κηρύξει την πρώτη πτώχευση - χρεοκοπία. Τον Απρίλιο του 1826, αναλαμβάνοντας η κυβέρνηση Α. Ζαΐμη, στο ταμείο υπήρχαν 16 γρόσια, ούτε μία λίρα.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας εστίασε στην ίδρυση θεσμών νομικών, διοικητικών, οικονομικών και άλλων. Ίδρυσε Νομισματοκοπείο στην Αίγινα και καθιέρωσε τον φοίνικα ως εθνικό νόμισμα, αντικαθιστώντας το Τουρκικό γρόσι. Μετά την επανάσταση και τις λοιπές προσαρτήσεις η μισή γη ανήκε στο ελληνικό κράτος και δεν καλλιεργούταν. Στο πρόβλημα της διανομής της εθνικής γης ο Καποδίστριας δεν κατάφερε να βρει λύση παραμένοντας έτσι εκατομμύρια στρέμματα δεσμευμένα. Σημαντική ήταν και η συμβολή του στο εμπόριο, με την παραχώρηση δανείων στους νησιώτες για την αγορά πλοίων και κατασκευάζοντας ναυπηγεία στον Πόρο και το Ναύπλιο. Ίδρυσε και το εμποροδικείο της Ερμούπολης, όπως διέταξε και τη συγγραφή κωδίκων δικονομίας και δημοσιονομίας. Επέδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την γεωργία, βασική πηγή πλούτου της Ελλάδας. Ίδρυσε την Γεωργική Σχολή της Τίρυνθας και έγινε η πρώτη απόπειρα για την καλλιέργεια πατάτας. Προσπαθώντας να ενισχύσει την ελληνική οικονομία ίδρυσε την Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα το 1828, η οποία διαλύθηκε το 1834 από την Αντιβασιλεία.
Η οικονομία επί βασιλείας του Όθωνα (1832-1862)
Η οικονομία της Ελλάδας εκείνη την περίοδο ήταν αγροτική, το μεγαλύτερο μέρος της αφορούσε τη γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ υπήρχε και αξιόλογη ανάπτυξη του εμπορίου, εξαιτίας του διεσπαρμένου ελληνισμού. Ο δευτερογενής τομέας της οικονομίας είχε πολύ αργή ανάπτυξη. Οι λόγοι αυτής της κατάστασης ήταν κυρίως οι άσχημες διεθνείς σχέσεις με τις δυνάμεις της Ευρώπης και των γειτονικών χωρών, η αναξιοπιστία της διεθνώς, η πολιτική αστάθεια και η ανασφάλεια στην ύπαιθρο. Η σημαντικότερη μερίδα των πολιτικών σχημάτων υποστήριζαν ότι η οικονομική ανάπτυξη ήταν αδύνατη αν πρώτα δεν απελευθερώνονταν και άλλες περιοχές (αλυτρωτισμός), αν και αυτή η αλυτρωτική πολιτική κόστιζε πολύ. Η άλλη πολιτική μερίδα υποστήριζε ότι πρώτα πρέπει να γίνει εκσυγχρονισμός.
Κατά την περίοδο του Βασιλέως Όθωνος, το δάνειο των 60.000.000 γαλλικών φράγκων του Όθωνα εγγυήθηκαν οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) κάθε μία το ένα τρίτο. Η τρίτη δόση των 20.000.000 γαλλικών φράγκων ουδέποτε καταβλήθηκε στην Ελλάδα. Κατακρατήθηκε από τη δανειοδότρια τράπεζα για την εξυπηρέτηση του δανείου. Από τις υπόλοιπες δύο δόσεις, 40 εκ. γ.φ., το 56,8% κατακρατήθηκε στο εξωτερικό, το υπόλοιπο -κατά τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη - σπαταλήθηκε από την αντιβασιλεία και σε έξοδα του Βαυαρικού στρατού. Το έτος 1835, στο δημόσιο ταμείο υπήρχαν 1.800.000 δραχμές και απʼ αυτά τα χρήματα έπρεπε να καλυφθούν τα ελλείμματα 1833-1835 και η εξυπηρέτηση του δανείου, που ήταν 2.700.000 δραχμές. Τελικά η καθαρή πρόσοδος, από το δάνειο, για την Ελλάδα ήταν 14,2%. Στο τέλος του 1859 η Ελλάδα έναντι του δανείου χρωστούσε υπερτριπλάσια των όσων λογιστικά είχε επωφεληθεί από το δάνειο.
Η Ρωσία απαίτησε, για πολιτικούς λόγους, άμεση καταβολή των τοκοχρεολυσίων των πρώτων 2 δόσεων του 1833 και την επιστροφή των προκαταβολών της 3ης δόσης. Με αυτά συμφώνησαν και οι υπόλοιπες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία). Ο Όθωνας αναγκάστηκε να καταφύγει σε αντιλαϊκά μέτρα, σταμάτησε την εκτέλεση έργων, ανέστειλε την καταβολή μισθών και απέλυσε πολλούς.
Το έτος 1843 είχαμε τη δεύτερη πτώχευση- χρεοκοπία.
Το 1857, η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία όρισαν τη Διεθνή Οικονομική Εξεταστική Επιτροπή για να γνωμοδοτήσει για μέτρα που μπορούσε να λάβει η τότε κυβέρνηση για την αποπληρωμή του δανείου που πήρε η Ελλάδα το 1833 ως συνέπεια της στάσης που είχε κρατήσει η Ελλάδα κατά τον Πόλεμο της Κριμαίας. Η επιτροπή όρισε ότι η Ελλάδα μπορεί να αποπληρώνει τουλάχιστο 900.000 γαλλικά φράγκα το έτος, ποσό που θα μπορούσε να αυξάνεται όταν η χώρα θα είχε τη δυνατότητα. Η Ελλάδα πλήρωσε το 1860 και μετά χρεοκόπησε -σταμάτησε πάλι τις πληρωμές- για τρία ακόμη χρόνια (1861-1862-1863), ενώ προχώρησε σε νέα συμφωνία αναδιάρθρωσης - αποπληρωμής του χρέους το 1864.
Το οικονομικό έργο του Χαρίλαου Τρικούπη (1880-1893)
Ο Χαρίλαος Τρικούπης κυβέρνησε αυτά τα χρόνια κατά διαστήματα, ενώ μεσολάβησαν ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης και οι Ζηνόβιος Βάλβης και ο Σωτήριος Σωτηρόπουλος. Οι τρεις τελευταίοι δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στα δάνεια που σύναπτε ο Τρικούπης. Το 1881 προσαρτήθηκε στην Ελλάδα η Θεσσαλία,. Ο Τρικούπης μείωσε τον αριθμό των βουλευτών σε 150 συνενώνοντας παλιές επαρχίες, μειώνοντας το κόστος της διοίκησης. Θέσπισε αυστηρά κριτήρια επιλογής τους, για να υπάρχει ανεξαρτησία της κρατικής γραφειοκρατίας από τις κυβερνητικές αλλαγές.
Το 1893 ο Χαρίλαος Τρικούπης, εξαιτίας της άσχημης οικονομικής κατάστασης, κήρυξε την τρίτη πτώχευση ίσως λέγοντας της φράση δυστυχώς επτωχεύσαμεν. Η τρίτη πτώχευση της Ελλάδας σήμανε κλονισμό της δραχμής και ολοκληρωτικό μαρασμό της ελληνικής οικονομίας. Η κρίση αντιμετωπίστηκε με την υποτίμηση της δραχμής στη μισή αξία. Ο Τρικούπης έχασε στις εκλογές του Απρίλιο του 1895, αποσύρθηκε από την πολιτική και πέθανε ένα χρόνο αργότερα (το 1896) στη Ριβιέρα της Γαλλίας. Η πτώχευση οφείλεται σύμφωνα με μερικές απόψεις στην απροθυμία δανειοδότησης.
Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (1893-1912)
Μετά το θάνατο του Χαριλάου Τρικούπη ακολούθησε ο καταστροφικός Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, τον οποίον κήρυξε ο Δηληγιάννης. Η κατάσταση για την Ελλάδα γινόταν όλο και πιο συγκεχυμένη, εξαιτίας των αντικρουόμενων συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων και των πιέσεων που ασκούσαν οι ομολογιούχοι. Η Ελλάδα βγήκε από τον πόλεμο νικημένη και ταπεινωμένη, καθώς της επιβλήθηκε πολεμική αποζημίωση και Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος. Μάλιστα, για να εξασφαλισθούν οι δανειστές ότι θα εισπράξουν πίσω τα χρήματά τους, επέβαλαν μεταξύ των όρων την κατ ευθείαν είσπραξη των κερδών από τρία βασικά προϊόντα το πετρέλαιο, τα σπίρτα και τα τραπουλόχαρτα, τα οποία όπως διακινούσε μόνον το Ελληνικό Μονοπώλιο. Η Ελλάδα μέχρι τότε (1824-1897) πήρε 10 εξωτερικά δάνεια, συνολικά 770 εκ. γαλλικά φράγκα. Κατά μέσο όρο η τιμή έκδοσης κυμάνθηκε στο 72,54%, δηλαδή χρεώθηκε 770.000.000 γαλλικά φράγκα αλλά παρέλαβε τα 464.100.000. Τα υπόλοιπα ήταν τιμή έκδοσης και διάφορα άλλα έξοδα-κρατήσεις.
Τα Οικονομικά των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1922)
Την περίοδο 1902-1914 συνομολογήθηκαν τέσσερα εξωτερικά δάνεια, συνολικά 521.000.000 γαλλικά φράγκα. Τα δύο πρώτα (76.000.000 γαλλικά φράγκα) μέχρι το έτος 1910 και το τέταρτο, 335.000.000 γαλλικά φράγκα το έτος 1914. Η δανειακή πρόσοδος χρησιμοποιήθηκε υπέρ της εξυπηρέτησης των ήδη υπαρχόντων εξωτερικών δανείων, υπέρ της διεξαγωγής των Βαλκανικών πολέμων και στην ενσωμάτωση των νέων περιοχών που προέκυψαν μετά τους Βαλκανικούς. Δηλαδή, τα νέα δάνεια ξεπλήρωναν τα παλαιά. Το έτος 1912-1913 έγινε ο Α και Β Βαλκανικός Πόλεμος με τη στήριξη της Αντάντ και η Ελλάδα ενσωμάτωσε την Ήπειρο, τη Μακεδονία και τη Θράκη, επί πρωθυπουργίας Ελευθερίου Βενιζέλου. Η Ελλάδα είχε λάβει μεγάλη στρατιωτική βοήθεια από την Αντάντ. Παράλληλα με τη στρατιωτική βοήθεια όμως, η Ελλάδα έλαβε και οικονομική βοήθεια σε δάνεια, που αύξησαν το χρέος της. Το Νοέμβριο του 1920 η φιλοσυμμαχική κυβέρνηση του Βενιζέλου έχασε τις εκλογές και την εξουσία ανέλαβαν τα φιλοβασιλικά κομματα που έσπευσαν να επαναφέρουν τον ανεπιθύμητο στους συμμάχους βασιλιά Κωνσταντίνο. Οι Σύμμαχοι, σε αντίποινα έσπευσαν να αποσύρουν την κάλυψη του χαρτονομίσματος και ετσι ενα σημαντικό τμήμα της νομισματικής κυκλοφορίας βρέθηκε χωρις αντίκρυσμα. Επιπλέον, απο το 1918 και μετά,  ο κρατικός ισολογισμός έκλεινε με παθητικό ενω η παρουσία στη Μικρά Ασία εξελίχθηκε σε σκληρό και δαπανηρό πόλεμο. Η εκστρατεία του 1919-1922 στην Τουρκία που τέλειωσε με τη Μικρασιατική Καταστροφή είχε πάλι τις οικονομικές της επιπτώσεις. Λιγο πριν την κατάρρευση του Ελληνικού Μετώπου στη Μικρά Ασία το Μάρτιο του 1922 τα δημοσιονομικά δεδομένα έφτασαν σε πλήρες αδιέξοδο το οποίο αντιμετωπίστηκε με εναν απρόσμενο τρόπο. Η κυβέρνηση τοτε προχώρησε σε ενα πρωτότυπο εσωτερικό δάνειο με διχοτόμηση του χαρτονομίσματος. Το αριστερό τμημα εξακολουθούσε να κυκλοφορεί στο 50% της αναγραφόμενης αξίας ενω το δεξιό ανταλλαχθηκε με ομολογίες του Δημοσίου. Μέσω αυτής της τεχνικής το κράτος απέκτησε 1.200.000.000 δραχμές και επαναλήφθηκε το 1926.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και Εμφύλιος Πόλεμος (1940-1949)
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα κατακτήθηκε από τη Γερμανία· ένα από τα επακόλουθα της κατοχής ήταν η καταστροφή των παραγωγικών δομών και ο λιμός. Οι πόροι της Ελλάδας δέχονταν υπερεκμετάλλευση, ενώ μερικά δάση εξαφανίστηκαν από την υπερυλοτομία. Σημαντικά εγγειοβελτιωτικά έργα, όπως γέφυρες, καταστράφηκαν είτε από τους Γερμανούς ή από αντιστασιακές ενέργειες. Πριν την Γερμανική εισβολή, ο Ελληνικός Χρυσός της Τράπεζας της Ελλάδος είχε φυγαδευτεί με μουλάρια και καράβια νύχτα για το Κάιρο. Κατά την κατοχή η υποτίμηση της δραχμής ήταν καθημερινή και αισθητή ακόμα και στις πιο μικρές συναλλαγές. Οι έμποροι προσπαθούσαν να εξαργυρώσουν το χρήμα σε είδος πριν τη δύση του ήλιου, για να προλάβουν την υποτίμηση. Επιπλέον, οι Γερμανοί εφάρμοσαν στην Ελλάδα ένα σύστημα απόσπασης του κυκλοφορούντος πλούτου από την αγορά, το οποίο στηριζόταν στην εξαπάτηση. Στην Αθήνα ένας καφές κόστιζε 1.000.000 δραχμές. Μετά το τέλος της κατοχής μια λίρα Αγγλίας ισοδυναμούσε με 7.000.000.000 περίπου δραχμές. Με την λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (1944), πρώτο μέλημα της χώρας η ανασυγκρότηση της από την κατοχική καταστροφή που είχε φθάσει 33 φορές το εθνικό εισόδημα του 1946. Το δεύτερο πρόβλημα ήταν ο Εμφύλιος Πόλεμος και το τρίτο οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, οι μεγαλύτερες στη Δυτική Ευρώπη και που έφθαναν στο 27,5% των συνολικών εξόδων. Το τεταμένο πολιτικό και κοινωνικό κλίμα δημιούργησε δύσκολες οικονομικές συνθήκες, λόγω έλλειψης εσωτερικής ασφάλειας και της ένοπλης σύρραξης. Η Ελλάδα εντάχθηκε στο σχέδιο Μάρσαλ, αλλά εξαιτίας του εμφυλίου τα κονδύλια δε μπορούσαν να αποφέρουν οικονομική ανάπτυξη, ενώ ένα μέρος από αυτά χρησιμοποιήθηκε για τις ένοπλες συρράξεις. Εκτός αυτού στην Ελλάδα δόθηκε μόνον ένα μικρό μέρος από την οικονομική υποστήριξη που προέβλεπε αρχικά το σχέδιο. Ο εμφύλιος πόλεμος σημάδεψε τη μετέπειτα πορεία της Ελλάδας και στην οικονομία. Οι αντίπαλες πλευρές υποστήριζαν δύο αντίθετα από οικονομική άποψη παγκόσμια οικονομικά συστήματα τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Επιπλέον, η κοινωνική διάλυση που προκάλεσε ο εμφύλιος επηρέασε την Ελλάδα γενικά, άρα και οικονομικά, αρκετές δεκαετίες μετά τη λήξη του. Επίσημα, σταμάτησαν οι εμπόλεμες συρράξεις στην Ελλάδα με τη Συμφωνία της Βάρκιζας το έτος 1944.
Τα οικονομικά της μεταπολεμικής περιόδου (1950-1967)
Στη μεταπολεμική περίοδο ήταν απαραίτητο να υπάρξει αποκατάσταση των υλικών ζημιών, ύστερα από οικονομική ανάπτυξη που θα είχαν ως αποτέλεσμα τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Τα προβλήματα από το 1944 μέχρι το 1953 θα τα αντιμετωπίσουν συνολικά 18 κυβερνήσεις που θα προχωρήσουν σε οκτώ υποτιμήσεις της δραχμής. Ο Σπύρος Μαρκεζίνης ως υπουργός συντονισμού αποφάσισε την υποτίμηση της δραχμής κατά 100%, τα οικονομικά μέτρα που πήρε οδήγησαν στην οικονομική ανάπτυξη. Μέχρι το 1955 η Ελλάδα είχε συνάψει μόνο τρία εξωτερικά δάνεια, συνολικά 145 εκ. δολάρια. Το 1952 εγκρίθηκε νέο σύνταγμα, αλλά διατηρήθηκαν κάποιοι κώδικες της περιόδου του εμφύλιου πολέμου, εμποδίζοντας σε ένα μέρος του πληθυσμού να συμμετάσχει σε κάποιες οικονομικές δραστηριότητες. Για παράδειγμα η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά συχνά κατήγγειλε διακρίσεις εναντίον της. Το δημόσιο χρέος συντίθεται από το προπολεμικό και το μεταπολεμικό. Το προπολεμικό, μέχρι το 1962 ήταν υπερτριπλάσιο του μεταπολεμικού. Στο προπολεμικό δημόσιο χρέος το 90% καταλάμβανε ο προπολεμικός εξωτερικός δανεισμός. Την περίοδο 1962-1967 οι ελληνικές κυβερνήσεις θα διακανονίσουν το 97% του προπολεμικού εξωτερικού δημόσιου χρέους, το οποίο μαζί με τους τόκους ανερχόταν στα 6,41 δισεκατομμύρια δραχμές.
Ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής κυβέρνησε από το 1955 μέχρι το 1963. Η οικονομική ανάπτυξη ήταν ραγδαία, επετεύχθη το λεγόμενο Θαύμα της οκταετίας Καραμανλή, χάρις τα τέσσερα πόδια και την ανεξέλεγκτη αντιπαροχή. Το 1955-1963 η Ελλάδα ήταν η δεύτερη ταχύτερα αναπτυσσόμενη χώρα στην Ευρώπη με επόμενη τη Δυτική Γερμανία. Έγιναν μεγάλα έργα στη γεωργία, τον τουρισμό και τη βιομηχανία, ενώ βελτιώθηκε το οδικό δίκτυο. Το 1961 υπογράφτηκε συμφωνία μελλοντικής σύνδεσης με την ΕΟΚ. Μετά το 1955 η ελληνική κυβέρνηση σύναψε 28 εξωτερικά δάνεια, συνολικά 406,4 εκ. δολάρια. Ο μετακατοχικός δανεισμός προήλθε κατά 58,4% από τις ΗΠΑ, κατά 19% από τη Δυτ. Γερμανία και κατά 14,36% από την Αγγλία. Τα υπόλοιπα από διεθνείς οργανισμούς. Για την εξυπηρέτηση του μετακατοχικού εξωτερικού δανεισμού η Ελλάδα κατέβαλε το 128% της δανειακής προσόδου που λογιστικά είχε πάρει. Σταδιακά, και ίσως χάρη στό Σχέδιο Μάρσαλ η Ελλάδα] κατάφερε να ορθοποδήσει οικονομικά τις επόμενες δύο δεκαετίες και να δώσει ένα ανθρώπινο πρόσωπο διαβίωσης, τουλάχιστον σε ένα σημαντικό τμήμα του λαού. Το ίδιο διάστημα, πάντως, εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστευσαν στη Γερμανία, το Βέλγιο, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ.
Τα βασικά υποστηρίγματα της Ελληνικής οικονομίας της μεταπολεμικής Ελλάδας ήταν τα λεγόμενα τέσσερα πόδια":
Το πολιτικό τοπίο τελικά άρχισε να αποσταθεροποιείται, ενώ το 1965 ανατράπηκε αντισυνταγματικά η κυβέρνηση. Το 1967 το καθεστώς ανατράπηκε στη δικτατορία των συνταγματαρχών.
Τα Οικονομικά της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών (1967-1974)
Ο οικονομικός εγκέφαλος της δικτατορίας ήταν ο Νικόλαος Μακαρέζος, ο οποίος υποστηρίζει την οικονομική πολιτική της δικτατορίας. Η στρατιωτική δικτατορία των συνταγματαρχών ακολούθησε μια εθνικιστική, αντικομουνιστική αλλά και δημαγωγική πολιτική με αθρόες κατασκευές τεχνικών έργων σε όλη την Ελλάδα. Τα αποτελέσματα ήταν η έντονη αστυφιλία και το σταδιακό ερήμωμα της υπαίθρου, η μεγάλη ζήτηση εργατικών χεριών στις πόλεις με παράλληλη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Όπως στη μεταπολεμική περίοδο, έτσι και στην περίπτωση της δικτατορίας είχαμε τις γνωστές επιπλοκές με κατασπαταλήσεις κοινωνικών πόρων. Είναι γνωστή η λέξη θαλασσοδάνεια πού σημαίνει ότι αρκετοί δανειοδοτήθηκαν πλουσιοπάροχα με σκοπό την οικονομική ανάπτυξη, αλλά αντί αυτής, χρησιμοποιούσαν τα δάνεια για προσωπικό όφελος και ικανοποίηση. Πέραν αυτού η στρατιωτική δικτατορία, με σκοπό να αποκτήσει λαϊκό έρεισμα, πέραν των ανεξέλεγκτων δανείων που χορηγούσε, τα οποία δεν εισέπραττε, προχώρησε στην κατασκευή πάρα πολλών δημόσιων έργων και απόσβεση των αγροτικών και βιομηχανικών χρεών καταναλώνοντας αρκετά ποσά από το αποθεματικό της Κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδας. Η περίοδος της δικτατορίας συμπίπτει με την στροφή της ελληνικής οικονομίας από τη γεωργική παραγωγή στη βιομηχανική. Παράλληλα, επί δικτατορίας, υπήρξε εισροή ξένων κεφαλαίων και επενδύσεων, ιδίως αμερικανικών, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ήταν η μόνη χώρα με αξιόλογα επενδύσιμα κεφάλαια που αναγνώριζε ως νόμιμο το καθεστώς της Ελλάδας. Το 1970 σημειώθηκε ένα αξιοσημείωτο οικονομικό «στρίμωγμα» το οποίο οφειλόταν από τη μία πλευρά στη σταδιακή πτώση του οικοδομικού οργασμού, αλλά κυρίως στο τέλος της μετανάστευσης που υπήρξε έντονη κατά τη δεκαετία του 1960. Η μετανάστευση ήταν μία λύση όχι μόνο για τους μετανάστες, αλλά και για τους εναπομείναντες στην πατρίδα, με συνέπεια το εθνικό εισόδημα να πρέπει πλέον να μοιράζεται ολοένα και σε περισσότερους. Ένα άλλο σημαντικό ιστορικό γεγονός της περιόδου αυτής είναι η πετρελαϊκή κρίση του 1973 λόγω του Αραβοϊσραηλινού πολέμου, που είχε ως αποτέλεσμα τον υπερδιπλασιασμό της τιμής των καυσίμων με επακόλουθο τη ραγδαία αύξηση όλων των τιμών προϊόντων και υπηρεσιών. Στο μεταξύ η αστυφιλία είχε κορυφωθεί, ο πληθυσμός της Αθήνας ήταν 1.500.000 κατοίκους. Υπολογίζεται ότι το 50% της συνολικής μετανάστευσης Ελλήνων στην Αθήνα έγινε μεταξύ των ετών 1950-1967 και το υπόλοιπο 50% επί της επταετούς δικτατορίας 1967-1974. Σημαντικές δηλώσεις – διαπιστώσεις για τα οικονομικά της περιόδου της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών είναι οι εξής:
Περίοδος ένταξης στην ΕΟΚ-ΕΕ και την ευρωζώνη (1974-2001)
Η επιδείνωση του δημόσιου χρέους προέρχεται από την αύξηση του εσωτερικού δανεισμού. Σύμφωνα με πίνακα - γραφική παράσταση του Capital.gr του Ελληνικού Δημόσιου χρέους, το έτος 1981 αυτό ανερχόταν σε ποσό που αντιστοιχεί με 27% του ΑΕΠ
Σημαντική απόφαση είναι η εξίσωση των δύο φύλων στο επίπεδο των μισθών και της αναγνώρισης της δουλειάς τους.
Το διάστημα 1981-1985 κυρίως, ο Ανδρέας Παπανδρέου και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προέβησαν σε σειρά εθνικοποιήσεων, τηρώντας και τις προεκλογικές δεσμεύσεις του κόμματος για την "κοινωνικοποίηση των επιχειρήσεων". Κρατικοποιήθηκαν επιχειρήσεις που ανήκαν σε πολύ ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες: η ΛΑΡΚΟ και η ΠΥΡΚΑΛ, τα τσιμέντα ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, η Ελληνική Χαλυβουργία, τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά της οικογένειας Νιάρχου, η Πειραϊκή-Πατραϊκή (βιομηχανία) και η πολυεθνική ΕΣΣΟ-Πάππας. Η Αριστερά, αλλά και μεγάλο τμήμα της κοινωνίας γενικώς, αντέδρασε θετικά σε αυτές τις πολιτικές ως επιβολή του κράτους στην παραδοσιακή επιχειρηματική ελίτ.
Αξιοσημείωτη είναι η μεγάλη μείωση του πληθωρισμού που πέτυχαν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου. Η εξέταση των στοιχείων κατά μήνα δείχνει ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παρέλαβε τον Οκτώβριο του 1981 πληθωρισμό της τάξης του 24,2% και παρέδωσε τον Ιούνιο του 1989 πληθωρισμό στο 13,1%. Όμως το 1990 εκτινάχθηκε στο 20,4% (Μ.Ο. έτους), μεταβολή που αποδίδεται στην πολιτική αστάθεια και ακυβερνησία της χώρας και λόγω των εκλογικών συγκρούσεων την περίοδο 1989 - 1990.