cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σήραγγα Αρτεμισίου
Ιστορικό
Τη δεκαετία του 1980 άρχισε η αναβάθμιση της Εθνικής Οδού 7 σε αυτοκινητόδρομο. Σε κάποια σημεία χρειάστηκε η κατασκευή σηράγγων. Όλες οι σήραγγες ήταν αμφίδρομες και είχαν μία λωρίδα ανά κατεύθυνση. Η μεγαλύτερη από αυτές ήταν η σήραγγα Αρτεμισίου. Άρχισε να κατασκευάζεται τον Μάιο του 1985 και προβλεπόταν να ολοκληρωθεί τον Οκτώβριο του 1987. Τελικά παραδόθηκε 1,5 χρόνο αργότερα, τον Απρίλιο του 1989.
Λίγο αργότερα άρχισε και η διάνοιξη της δεύτερης σήραγγας, παράλληλης με την πρώτη.
Τον Οκτώβριο του 2000 έγινε έρευνα στην ολοκληρωμένη σήραγγα Αρτεμισίου για να διαπιστωθεί η ασφάλειά της. Τελικά στην σήραγγα υπήρχαν αρκετά προβλήματα (έλλειψη σήμανσης, έλλειψη φωτισμού, κατεστραμμένοι πυροσβεστήρες, κατεστραμμένα τηλέφωνα, μη ύπαρξη κουτιών πρώτων βοηθειών).
Ο δεύτερος κλάδος της σήραγγας παραδόθηκε στις 12 Αυγούστου 2009. Λίγο μετά, ο πρώτος κλάδος έκλεισε με σκοπό την βαριά συντήρησή του και τον εκσυγχρονισμό του, ώστε να ανταποκριθεί στα σύγχρονα στάνταρ, και παραδόθηκε ξανά στην κυκλοφορία λίγους μήνες αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σήραγγες στην Ελλάδα
Ηλιακή έκλειψη της 31ης Ιουλίου 1981
Η ολική έκλειψη στη συνέχεια εισήλθε στον Ειρηνικό Ωκεανό, όπου ολοκληρώθηκε εκεί κατά το ηλιοβασίλεμα.
Δείτε επίσης
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
Κατηγορία:Εκλείψεις
Τρεις Μέρες Ευτυχίας
Οι Τρεις Μέρες Ευτυχίας είναι ελληνική δραματική ταινία του 2012, σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή του Δημήτρη Αθανίτη με τους Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Νικολίτσα Ντρίζη. Κατερίνα Φωτιάδη, Ερρίκο Λίτση.
πλοκή
Σε μια πόλη που αποσυντίθεται, τρεις νέες γυναίκες ψάχνουν διέξοδο. Η Ιρίνα ετοιμάζεται να φύγει στον Καναδά για να ξεφύγει από την οικογένεια της που την εκδίδει. Η Άννα παντρεύεται για να διώξει το φάντασμα της διαλυμένης της οικογένειας, ενώ η Βέρα, στο ξεκίνημα της καινούργιας της ζωής, έρχεται αντιμέτωπη με την κρυμμένη πραγματικότητα τής δικής της οικογένειας. Μέσα σε τρεις μέρες οι πορείες των τριών γυναικών διασταυρώνονται απροσδόκητα και τις οδηγούν προς μια βίαιη ενηλικίωση.
Ηθοποιοί
Αλεξάνδρα Αιδίνη (Άννα), Νικολίτσα Ντρίζη (Ιρίνα), Κατερίνα Φωτιάδη (Βέρα), Ερρίκος Λίτσης (πατέρας), Λουκία Πιστιόλα (μητέρα), Κώστας Ξυκομηνός (ντετέκτιβ), Κρις Ραντάνοβ (Μίσα), Δημήτρης Αγαρτζίδης (γαμπρός), Μάριος Κωνσταντίνου (φίλος), Αντώνης Δημητροκάλλης (φίλος), Δημήτρης Γεωργαλάς (πελάτης), Ανδρέας Μαριανός (γιατρός), Λουίζα Ζούζια (νοσοκόμα), Αλεξάνδρα Διαμαντοπούλου (γιαγιά), Κωνσταντίνα Ανδριοπούλου (μητέρα Άννας), Βαλέριος Ελέυθερος (προστάτης), Σπύρος Βερύκιος (εκτελεστής), Ιβάν Γιεγκόροφ (μαφιόζος), Ρεγγίνα Παντελίδου (φίλη Ιρίνας), Αθηνά Πρυνεντύ (φίλη Βέρας), Σταυρούλα Μουσούλη (φίλη Άννας), Μάρω Αγρίππη (φίλη Άννας)
συντελεστές
Σκηνοθεσία, Σενάριο, Παραγωγή: Δημήτρης Αθανίτης, Παραγωγή: DNA films, ΕΚΚ, VA films, Προσέγγιση ΜΕΠΕ, Φωτογραφία: Γιάννης Φώτου, Σκηνικά, Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου, Ήχος: Κατερίνα Σχηνιώτη, Μουσική: DNA lab, Μοντάζ: Σταμάτης Μαγουλάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αθανίτη Κατηγορία:Ταινίες με παράλληλες ιστορίες Κατηγορία:Ταινίες του 2012
Χουμνικό Σερρών
Το Χουμνικό είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 150 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Χουμνικό είναι κτισμένο στους βόρειους πρόποδες από τα Κερδύλια όρη και πιο συγκεκριμένα του Βερτίσκος. Απέχει 10 χλμ. ΝΑ. της Νιγρίτας και 30,5 Ν. των Σερρών. Αξιοθέατα είναι η παλιά τρίκλιτη βασιλική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην πλατεία του χωριού, η οποία χρονολογείται γύρω στα 1800 καθώς και ο αιωνόβιος πλάτανός της. Υπάρχει τακτική αναφορά του χωριού σε έγγραφα μονών του Αγίου Όρους, σε απογραφικά οθωμανικά κατάστιχα και εκκλησιαστικά έγγραφα της Μητρόπολης Σερρών. Το χωριό ιδρύθηκε μεταξύ 1235 - 1245 από κολίγους της περιοχής, η οποία ήταν ιδιαίτερα εύφορη με καλλιέργειες καπνού, σιτηρών, βαμβακιού κι ελιών και είχε παραχωρηθεί από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ανδρόνικο στον στρατηγό του Νικηφόρο Χούμνο. Όταν αυτή απειλήθηκε από το στρατηγό της Θεσσαλίας Θέκλο, δόθηκε μάχη στην τοποθεσία "Λαθριά", ανάμεσα στο Χουμνικό και το γειτονικό Ζερβοχώρι, στην οποία νίκησε αλλά τελικά σκοτώθηκε. Μετά τη μάχη αυτή παραχωρήθηκαν λίγα στρέμματα γης και αυτονομία στους κολίγους και έτσι προήλθε η ονομασία του χωριού.
Διοικητικά
Το χωριό αναφέρεται επίσημα το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 ως Χούμκος να ορίζεται έδρα ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε Χουμνικό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Λαγκάδι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Χουμνικού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αχινού του Δήμου Βισαλτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 303 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 190.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Ηλιακή έκλειψη της 15ης Δεκεμβρίου 1982
Η μερική ηλιακή έκλειψη της 15 Δεκεμβρίου 1982 έγινε ορατή σε όλη την Ευρώπη, σε μεγάλο μέρος της δυτικής και κεντρικής Ασίας, καθώς και στην βόρεια-βορειοανατολική Αφρική.
Ήταν η τέταρτη και τελευταία μερική έκλειψη ηλίου που σημειώθηκε το 1982. Είχαν προηγηθεί οι εκλείψεις στις 25 Ιανουαρίου και στις 21 Ιουνίου στον Νότιο Πόλο και ακολούθησε άλλη μία στις 20 Ιουλίου στον Βόρειο Πόλο. Ήταν η πρώτη χρονιά από το 1964, που έγιναν τέσσερις εκλείψεις ηλίου σε ένα έτος και η επόμενη ήταν το 2000.
Το μέγιστο της έκλειψης (με κάλυψη στο 64.5% του ηλιακού δίσκου) σημειώθηκε στην Δημοκρατία των Κόμι και ώρα 09:31 (UTC) κατά το ηλιοβασίλεμα.
Στην Ελλάδα
Όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, έτσι και στην Ελλάδα, η έκλειψη ήταν ορατή ως μερική. Στην Ορεστιάδα καλύφθηκε το 34% του ηλιακού δίσκου, στην Θεσσαλονίκη το 29.5%, στην Αθήνα το 26%, και στο Ηράκλειο το 23%. Οι νεφώσεις, πάντως, εμπόδισαν κατά τόπους την παρατήρηση του φαινομένου στην Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλείψεις
Βάλης Θεσσαλονικεύς
Ο Βάλης Θεσσαλονικεύς, λατιν.: Valens Thessalonicus, ήταν Ρωμαίος σφετεριστής κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Αυτοκράτορα Γαλλιηνού.
Ιστορικό
Τον Ιούνιο του 260, ο Πέρσης βασιλιάς Σαπώρ Α΄ νίκησε και αιχμαλώτισε τον Αυτοκράτορα Βαλεριανό στην Έδεσσα της Ρωμαϊκής Μεσοποταμίας. Ο γιος του Βαλεριανού, ο Γαλλιηνός που είχε κυβερνήσει από κοινού με τον πατέρα του, έμεινε μόνος του ως Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Ωστόσο ο Γαλιηνός κυβέρνησε το δυτικό τμήμα της Αυτοκρατορίας και ήταν πολύ μακριά από τις απειλές της Ανατολής.
Χωρίς τον Βαλεριανό στα ανατολικά, οι συνοριακοί πληθυσμοί και οι λεγεώνες τους ένιωθαν ευάλωτοι και εξέλεξαν τους δικούς τους αυτοκράτορες, για να έχουν την εγγύηση ότι θα είχαν ηγέτες ενάντια στις ξένες απειλές. Μετά τη σύλληψη του Βαλεριανού, οι λεγεώνες της Παννονίας απέρριψαν την πίστη τους στον Γαλλιηνό και ανακήρυξαν αυτοκράτορα τον Iνγένιο, τον στρατιωτικό τους διοικητή. Αφού ο Γαλλιηνός κατέστειλε αυτή την εξέγερση και επέστρεψε στην Ιταλία για να αντιμετωπίσει την εισβολή των Αλαμανών, ένας άλλος Ρωμαίος στρατηγός στην Παννονία, ο Ρεγαλιανός, θα επιχειρούσε να πάρει τον θρόνο.
Εν τω μεταξύ, στη Συρία, ο Mακριανός ο πρεσβύτερος, ένας από τους αξιωματικούς τού Βαλεριανού που ήταν υπεύθυνος για το θησαυροφυλάκιο, εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση, κέρδισε την υποστήριξη ενός βασικού στρατιωτικού διοικητή, του Μπαλίστα, και διεκδίκησε τον θρόνο για τους δύο γιους του, τον Mακριανό τον νεότερο και τον Κουίετο. Το 261, αφού εξασφάλισαν τον έλεγχο της Αιγύπτου, της Συρίας και της Μικράς Ασίας, ο Mακριανός ο πρεσβύτερος και ο γιος του Mακριανός ο νεότερος αποφάσισαν να ταξιδέψουν δυτικά στην Ιταλία, για να αντιμετωπίσουν και να ανατρέψουν τον Γαλλιηνό. Στην πορεία τους όμως προς την Ιταλία βρίσκονταν οι κυβερνήτες των διαφόρων ρωμαϊκών επαρχιών με τις στρατιωτικές τους δυνάμεις. Ένας τέτοιος κυβερνήτης που παρέμεινε πιστός στον Αυτοκράτορα Γαλλιηνό ήταν ο Βάλης ο Θεσσαλονικεύς της επαρχίας Αχαΐας.
Η εξέγερση του Βάλη
Για να εξαλείψει την απειλή τού Βάλη και να καθαρίσει την πίστα ανατολικά, ο Mακριανός ο πρεσβύτερος και ο γιος του έστειλαν τον Πίσωνα στην Αχαΐα, για να σκοτώσει τον Βάλη.
Ωστόσο, λίγα είναι γνωστά για τον Πίσωνα. Η μόνη πηγή πληροφοριών για τον Πίσωνα και την αποστολή του είναι η αναξιόπιστη Ιστορία των Αυγούστων. Ο Πίσων λέγεται ότι ήταν απόγονος του γένους των Καλπουρνίων και έλαβε τον τίτλο Φρούγκι για τις σοβαρές του αρετές.
Οι λεπτομέρειες των ενεργειών τού Πίσωνα εκείνη την εποχή είναι επίσης ασαφείς. Τελικά, ο Πίσων ταξίδεψε μόνο μέχρι τη Θεσσαλία, όπου αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας παίρνοντας το όνομα «Θεσσαλικός», πιθανότατα μία μπερδεμένη αναφορά στον Βάλη Θεσσαλονικέα. Αργότερα την ίδια χρονιά η σύντομη εξέγερση του Πίσωνα έληξε, όταν σκοτώθηκε από τους στρατιώτες τού Βάλη.
Οι ενέργειες της Βάλη κατά την ίδια περίοδο είναι επίσης ασαφείς. Κάποια στιγμή κατά το 261, καθώς ο Πίσων ήταν καθ' οδόν να τον σκοτώσει, ο Βάλης διεκδίκησε επίσης τον ρωμαϊκό θρόνο. Δεν είναι σαφές αν αυτό έγινε για να ενισχύσει τη θέση του, καθώς αντιμετώπιζε την απειλή από τα ανατολικά ή αν ο τίτλος και η θέση αυτή τού επιβλήθηκαν από τους στρατιώτες του. Ανεξάρτητα από αυτό, οι στρατιώτες τού Βάλη αναζήτησαν και σκότωσαν τον σφετεριστή Πίσωνα και αργότερα τον δολοφόνησαν για άγνωστους λόγους.
Συνέπειες
Ο Κουίετος που είχε παραμείνει στη Ρωμαϊκή Μεσοποταμία, πολιορκήθηκε στην Έμεσα το 261 και σκοτώθηκε από τον Oδαίναθο της Παλμύρας, έναν πιστό πελάτη βασιλιά των Ρωμαίων.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι κυβερνήτες της Αχαΐας Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Κατάλογος αστέρων του Μικροσκοπίου
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Μικροσκοπίου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Μικροσκόπιον κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Μ *
Παρθαμασπάτης της Παρθίας
Βιογραφία
Αφού πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στη ρωμαϊκή εξορία, συνόδευσε τον Αυτοκράτορα Τραϊανό στην εκστρατεία τού τελευταίου για την κατάκτηση της Παρθίας. Ο Τραϊανός σχεδίαζε αρχικά να προσαρτήσει την Κτησιφώντα ως μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά τελικά αποφάσισε να τοποθετήσει τον Παρθαμασπάτη στον θρόνο τού πατέρα του ως Ρωμαίο πελάτη, κάνοντάς το το 116. Ο Τραϊανός ουσιαστικά έστεψε τον Παρθαμασπάτη ως βασιλιά της Παρθίας.
Μετά την αποχώρηση των Ρωμαίων από την περιοχή, ο Oσρόης Α΄ νίκησε εύκολα τον Παρθαμασπάτη και ανέκτησε τον θρόνο της Παρθίας.
Μετά την ήττα του στην Παρθία, ο Παρθαμασπάτης κατέφυγε και πάλι στους Ρωμαίους, οι οποίοι στη συνέχεια, ως παρηγοριά, του παραχώρησαν τη συγκυβέρνηση της Oσροηνής, ενός μικρού ρωμαϊκού πελατειακού κράτους μεταξύ της Μικράς Ασίας και της Συρίας. Ήταν βασιλιάς της Oσροηνής μαζί με τον Γιάλουρ από το 118 έως το 122 και στη συνέχεια μοναδικός ηγεμόνας έως το 123 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/28/ANTONINUS_PIUS._138-161_AD_Parthia_coinage.jpg/220px-ANTONINUS_PIUS._138-161_AD_Parthia_coinage.jpg|μικρογραφία| Ένα νόμισμα του [[Αντωνίνος ο Ευσεβής|Αντωνίνου Πίου, που δείχνει μία υποταγμένη Παρθία ( PΑR-TH-ΙΑ στην πίσω πλευρά) να τού δίνει το στέμμα της, ένας κενός ισχυρισμός ότι η Παρθία εξακολουθούσε να υπόκειται στη Ρώμη μετά τα γεγονότα γύρω από τον Παρθαμασπάτη. ]] Από την επικράτειά του στην Οσροηνή, είναι γνωστό ότι είχε εμπορικές συναλλαγές με την αυτοκρατορία Kουσάν, όπου τα αγαθά αποστέλλονταν μέσω θαλάσσης και μέσω του ποταμού Ινδού.
Πολύ μετά την αποτυχία τού Παρθαμασπάτη, η Ρώμη ακόμη ισχυριζόταν ότι είχε τον έλεγχο της Παρθικής γης, όπως φαίνεται σε ένα νόμισμα του Αντωνίνου Πίου (138-161 μ.Χ.) με την εικόνα μίας υποταγμένης «Παρθίας», που του προσφέρει το στέμμα της.
Πηγές
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Τύλλος Οστίλιος
Ο Τύλλος Οστίλιος (περί το 710 π.Χ. - 642 π.Χ.) ήταν ο τρίτος θρυλικός βασιλιάς της αρχαίας Ρώμης (673 π.Χ. - 642 π.Χ.), προκάτοχος του ήταν ο δεύτερος βασιλιάς Νουμάς Πομπίλιος και διάδοχος του ο Άνκος Μάρκιος. Σε αντίθεση με τον προκάτοχο του ο Τύλλος ήταν πολεμοχαρής βασιλιάς. Ο Τύλλος Οστίλιος ήταν εγγονός του ομώνυμου Τύλλος Οστίλιος που πολέμησε με τον Ρωμύλο και πέθανε όταν επιτέθηκαν οι Σαβίνοι στην Ρώμη. Το μεγαλύτερο κατόρθωμα στην βασιλεία του ήταν η νίκη του στην Άλμπα Λόνγκα που έγινε υποτελής στην Ρώμη. Ο δικτάτορας της πόλης αργότερα τον πρόδωσε, ο ίδιος επιτέθηκε για δεύτερη φορά, την κατέστρεψε και μετέφερε όλους τους κατοίκους της στην Ρώμη που έγιναν Ρωμαίοι πολίτες. Ο Τύλλος είχε συνεχείς επιτυχίες απέναντι στους Φιδήναι, τους Βήιους και τους Σαβίνους.
Ο Τίτος Λίβιος αναφέρει ότι σύμφωνα με την παράδοση ο Τύλλος Οστίλιος έδωσε ελάχιστη προσοχή στην τήρηση των θρησκευτικών παραδόσεων επειδή πίστευε ότι ήταν ανάξιες για κάποιον βασιλιά. Στα τέλη της βασιλείας του εκπληρώθηκαν ωστόσο μια σειρά από προφητείες όπως μια καταιγίδα από πέτρες στο όρος Άλμπα, μια δυνατή φωνή που ακούστηκε ταυτόχρονα ότι οι κάτοικοι της Άλμπα ήταν άπιστοι στους θεούς και μία επιδημία που έπληξε την Ρώμη. Ο βασιλιάς Τύλλος Οστίλιος αρρώστησε και κυριεύτηκε από δεισιδαιμονίες. Ανανέωσε τις τελετές του Νουμά Πομπίλιου για τον Δία αλλά δεν έδειξε τον απαιτούμενο σεβασμό στην τήρηση τους με αποτέλεσμα ο οργισμένος Δίας να χτυπήσει τον ίδιο και το σπίτι του με κεραυνό.
Φήμες για τον πολεμοχαρή χαρακτήρα του
Τα γεγονότα σχετικά με την βασιλεία του Τύλλος Οστίλιος ακούγονται με σκεπτικισμό από τους σύγχρονους ιστορικούς όπως και σε όλους τους Ρωμαίους βασιλείς επειδή δεν υπάρχουν επαρκή ιστορικά στοιχεία και πολλές πηγές βρίσκονται σε αντίθεση. Με τον ίδιο τρόπο που πολλοί ιστορικοί συγχέουν γεγονότα της εποχής του Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου με τον Ταρκύνιο τον Υπερήφανο γίνεται σύγχυση ανάμεσα στον Τύλλος Οστίλιος και τον Ρωμύλο. Ο Τύλλος Οστίλιος φαίνεται περισσότερο πολεμοχαρής βασιλιάς σε αντίθεση με τον προκάτοχο του Νουμά Πομπίλιο που περιγράφεται σαν ειρηνικός, χαρακτηριστικότερα παραδείγματα οι πόλεμοι απέναντι στους Φιδήναι και τους Βήιους. Το προσωνύμιο "Οστίλιος" θεωρείται η μεγαλύτερη απόδειξη για τον χαρακτηρισμό, στα Ρωμαϊκά το όνομα αυτό μεταφράζεται σαν "Εχθρικός" κάτι που εκδηλώνει σχέση με τον πόλεμο.
Το "Οστίλιος" δείχνει ότι ήταν πραγματικά ιστορική φυσιογνωμία αλλά το πλήρες όνομα "Τύλλος Οστίλιος" παραπέμπει σε βασιλιά. Το όνομα "Τύλλος" ήταν συνηθισμένο στους Ρωμαίους από τα πανάρχαια χρόνια, υπήρχε και στην εποχή του συνεπώς δεν είναι μετέπειτα εφεύρεση, επιπλέον δύο γεγονότα που αναφέρονται στην βασιλεία του είναι αποδεδειγμένα ιστορικά. Η Άλμπα Λόνγκα ήταν μεγάλος οικισμός, οι αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν ότι καταστράφηκε πραγματικά από επιδρομή αλλά η εποχή που έγινε η καταστροφή δεν έχει προσδιοριστεί με ακρίβεια. Το πιθανότερο είναι να την κατέστρεψαν οι Λατίνοι επειδή οι Ρωμαίοι σέβονταν πάντοτε τους τόπους της μητρικής τους καταγωγής.
Οικοδόμηση του κτιρίου της Συγκλήτου
thumb|250px|right|Ο Τύλλος Οστίλιος νικά τους τους [[Βήιοι|Βήιους και τους Σαβίνους.]]
Το δεύτερο ιστορικό γεγονός στην βασιλεία του ήταν η οικοδόμηση του κτιρίου της Συγκλήτου με πρώτη ονομασία "Κουρία Οστίλιος", βρισκόταν στο βορειοδυτικό άκρο της Ρωμαϊκής Αγοράς (Forum). Χρονολογείται η κατασκευή του γύρω στο 600 π.Χ. και πήρε το όνομα του Οστίλιου. Οι ημερομηνίες γύρω στο 600 π.Χ. δεν έχουν καμιά σχέση με την περίοδο βασιλείας του Τύλλου Οστίλιου, αλλά -όπως είναι γνωστό- οι ημερομηνίες που κυβέρνησαν οι Ρωμαίοι βασιλείς αμφισβητούνται από τους ιστορικούς. Οι περίοδοι των 34 ετών, που αποτελούν τον μέσο όρο των βασιλέων της Ρώμης, θεωρούνται πολύ μεγάλες: οι Άγγλοι βασιλείς, που ήταν οι μακροβιότεροι τον μεσαίωνα, είχαν μέσον όρο βασιλείας μόλις τα 21 χρόνια. Ο ιστορικός Τιμ Κόρνελ (γενν. το 1946) με νέες αρχαιολογικές έρευνες και ανακαλύψεις προσδιόρισε την περίοδο του Ρωμαϊκού βασιλείου από το 625 π.Χ. μέχρι το 500 π.Χ., δηλ. 125 χρόνια, αντί για 240 όπως είχαν αρχικά προσδιοριστεί. Με την νέα χρονολόγηση, η βασιλεία του Τύλλου Οστίλιου μετατίθεται γύρω στο 600 π.Χ., και αυτό δείχνει ότι ο ίδιος κατασκεύασε το κτίριο, που πήρε το όνομά του.
Τέχνη
Τα γεγονότα για την ζωή του Τύλλος Οστίλιος χρησιμοποιήθηκαν σαν θέμα στην όπερα "Τύλλος Οστίλιος" του Τζιοβάννι Μπονοντσίνι στην Μπαρόκ περίοδο της μουσικής της Ρώμης (1694). Η αναπαραγωγή της όπερας έγινε αργότερα στην Πράγα (1727) και στο Μπρνο (1735) με μουσική του Αντόνιο Βιβάλντι. Ο Τύλλος Οστίλιος έγινε επίσης ο κεντρικός χαρακτήρας στο μυθιστόρημα του Ρομπέρ Κιθ (1898 - 1966) "Η διαμάχη των νικητών", εμφανίζεται επίσης στην Αινειάδα στην περιγραφή της ασπίδας του Αινεία και στο μυθιστόρημα του Φίλιπ Χοσέ Φάρμερ (1918 - 2009) "Ρίβεργουορλντ".
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ρώμης
Ηλίας Ηλιάδης (πολιτικός)
Ο Ηλίας Ηλιάδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υφυπουργός Εσωτερικών και Υπουργός Άμυνας της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ηλίας Ηλιάδης γεννήθηκε στην Πάφο στις 24 Οκτωβρίου 1947. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1973 ξεκίνησε να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου. Διετέλεσε πρόεδρος του Ελληνικού Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Πάφου. Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Αναπτύξεως Γης.
Είναι νυμφευμένος με την Ειρήνη Ηλιάδη και έχει μια κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Στις 20 Απριλίου 1982 διορίστηκε Υφυπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978, θέση στην οποία παρέμεινε και στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983, ως τις 31 Ιουλίου 1985. Την 1 Αυγούστου 1985 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983, θέση στην οποία παρέμεινε ως τις 27 Φεβρουαρίου 1988.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας (Κύπρος) Κατηγορία:Υφυπουργοί Εσωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983
Ανδρέας Αλωνεύτης
Ο Ανδρέας Αλωνεύτης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Άμυνας της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Αλωνεύτης γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 24 Αυγούστου 1945. Σπούδασε χρηματοδοτήσεις και λογιστική στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη διοίκηση επιχειρήσεων στο New York Institute of Finance και στο Southern Methodist University.
Εργάστηκε για 16 χρόνια στην Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως. Την περίοδο 1982-1988 διετέλεσε γενικός διευθυντής και πρώτος εκτελεστικός λειτουργός του Κυπριακού Οργανισμού Επενδύσεων και Αξιών Λτδ (CISCO).
Την περίοδο 2002-2006 διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου (ΡΙΚ).
Πολιτική διαδρομή
Στις 28 Φεβρουαρίου 1988 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου, θέση στην οποία παρέμεινε ως τις 27 Φεβρουαρίου 1993 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου 1988 Κατηγορία:Κύπριοι λογιστές
Αικατερίνη Κοσάτσα της Βοσνίας
Μετά το τέλος τού συζύγου της το 1461, ο ρόλος της Αικατερίνης υποχώρησε σε εκείνον της χήρας βασίλισσας στην Αυλή του θετού γιου της, του βασιλιά Στεφάν Τομάσεβιτς. Δύο χρόνια αργότερα, δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με επικεφαλής τον Μωάμεθ Β΄ εισέβαλαν στη Βοσνία και έβαλαν τέλος στο ανεξάρτητο βασίλειο. Ο θετός γιος της Αικατερίνης εκτελέστηκε, ενώ ο Σιγισμούνδος Τομάσεβιτς και η Αικατερίνη Τομάσεβιτς, ο γιος και η κόρη της από τον Θωμά, συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου εξισλαμίστηκαν. Η βασίλισσα Αικατερίνη διέφυγε, κατέφυγε στο Ντουμπρόβνικ και τελικά εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου έλαβε σύνταξη από τον πάπα. Από τη Ρώμη προσπάθησε να επανενωθεί με τα παιδιά της. Οι προσπάθειές της να διαπραγματευτεί και να προσφέρει λύτρα, αποδείχθηκαν μάταιες. Απεβίωσε ως Φραγκισκανή τριτοβάθμια στη Ρώμη, έχοντας ονομάσει τον πάπα φύλακα της Βοσνίας και τα παιδιά της κληρονόμους τού θρόνου, εάν επιστρέψουν στον Χριστιανισμό.
Η βασίλισσα Αικατερίνη παραμένει μία από τις σημαντικότερες μορφές της λαϊκής παράδοσης και ιστορίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Εδώ και καιρό λατρεύεται από τους Καθολικούς της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και θεωρείται όλο και περισσότερο ως ένα σημαντικό διεθνικό κρατικό σύμβολο.
Νεανική ζωή
Η Αικατερίνη ήταν κόρη τού Στγιέπαν Βούκσιτς Κοσάτσα, μεγάλου δούκα της Βοσνίας και δούκα των Χουμ και Πριμόργιε, Κνιαζ της Ντρίνα, ο οποίος συνήθως θεωρείται από την ιστοριογραφία ως το πιο ισχυρό πρόσωπο των συγχρόνων του μεταξύ των βοσνιίων ευγενών. Η επικράτειά του έγινε αργότερα γνωστή ως Ερζεγοβίνη, από τον γερμανικό τίτλο του herzog, τον οποίο αυτός υιοθέτησε αργότερα σε σχέση με το Humska Zemlja (Γη του Χουμ). Μητέρα της Αικατερίνης ήταν η Γιελένα, κόρη του Μπάλσα Γ΄ κυρίου της Zέτα και η πρώτη από τις τρεις συζύγους τού Στγιέπαν. Η Αικατερίνη ήταν το πρώτο παιδί του ζεύγους, αλλά η ακριβής ημερομηνία γέννησής της δεν είναι γνωστή: έχει προταθεί τόσο το έτος 1424, όσο και τα τέλη Αυγούστου 1425 από τους βιογράφους της. Μπορεί να υποτεθεί, ότι ο τόπος γέννησής της ήταν είτε το φρούριο Σόκολ, ένα από τα οικιστικά φρούρια του Οίκου Koσάτσα, είτε η φεουδαρχική πόλη Μπλαγκάγι, η αγαπημένη κατοικία του Στγιέπαν.
αριστερά|μικρογραφία|Η επικράτεια των Kοσάτσα τη δεκαετία του 1440.
Λίγα είναι γνωστά για την προγαμιαία ζωή της Αικατερίνης. Η παλαιότερη πηγή που την αναφέρει, είναι η διαθήκη της εκ μητρός προγιαγιάς της, Γιελένας Λαζάρεβιτς, με ημερομηνία 25 Νοεμβρίου 1442, στην οποία της άφησε τα χρυσά της σκουλαρίκια και ένα βραχιόλι σε σχήμα φιδιού. Ο πατέρας της Στγιέπαν ήταν μέλος και σημαντικός υποστηρικτής της Βοσνιακής Εκκλησίας (Βογόμιλοι), ενώ η μητέρα της ήταν Χριστιανή Ορθόδοξη. Η Αικατερίνη μεγάλωσε με την πίστη (δόγμα) του πατέρα της.
Η Αικατερίνη έρχεται στο επίκεντρο μετά την άνοδο του Τόμας στον θρόνο της Βοσνίας το 1443. Ο Τόμας ήταν νόθος γιος, αλλά ορίστηκε κληρονόμος από τον Tβρτκο Β΄. Ανήκε στη Βοσνιακή Εκκλησία και νυμφεύτηκε σύμφωνα με τα έθιμά της. Η πρώτη σύζυγός του Βογιάτσα, ήταν μητέρα τού γιου του Στεφάν Τομάσεβιτς. Δύο χρόνια μετά την άνοδό του, ο βασιλιάς Τόμας εγκατέλειψε την «αίρεση» της Εκκλησίας της Βοσνίας και μεταστράφηκε στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Η Καθολική Εκκλησία δεν αναγνώρισε τον γάμο του με τη Βογιάτσα ως έγκυρο και ο πάπας Eυγένιος Δ΄ τού έδωσε την άδεια να την αποπέμψει στις αρχές του 1445. Ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ τού βασιλιά και τού πατέρα της Αικατερίνης, που μαινόταν από την ενθρόνιση του πρώτου, έληξε αμέσως μετά. Η ειρήνη επρόκειτο να επισφραγιστεί με τον γάμο τού βασιλιά Τόμας και της Αικατερίνης, μία μεγάλη τιμή για τον πατέρα της. Ο γάμος μπορεί να είχε σχεδιαστεί ήδη από τις αρχές του 1445, όταν ο Tόμας ζήτησε την ακύρωση της ένωσής του με τη Βογιάτσα.
Ο γάμος
Η τελετή του γάμου διεξήχθη σύμφωνα με το καθολικό τυπικό μεταξύ 19 Μαΐου, όταν η Αικατερίνη έφτασε στο Mιλόντραζ κοντά στη Φογνίτσα συνοδευόμενη από τον πατέρα της, και στις 22 Μαΐου 1446. Στον γάμο παρευρέθηκε αντιπροσωπεία από τη Δημοκρατία της Ραγκούσας (Ντουμπρόβνικ), αλλά απέτυχε να βάλει τέλος σε όλες τις εσωτερικές διαμάχες, αφού κορυφαίοι ευγενείς όπως ο Iβάνις Πάβλοβιτς (πρώτος εξάδελφος της Αικατερίνης, άρχοντας της ανατολικής Βοσνίας) και ο Πέταρ Βογισάλιτς (άρχοντας του Ντόνγιι Κράγιι) τον σνόμπαραν. Η στέψη, που είχε προγραμματιστεί να γίνει στο Mίλε κοντά στο Βισόκo αμέσως μετά το γάμο, προφανώς αναβλήθηκε. Η νέα βασιλική σύζυγος μεταστράφηκε στον καθολικισμό ("παραμέρισε τα λάθη Παταρίν"), πιθανότατα πριν από το γάμο της και της επετράπη από τον πάπα Ευγένιο Δ΄ να επιλέξει για τον εαυτό της δύο ιερείς από τους Βόσνιους Φραγκισκανούς. Ο πατέρας της βασίλισσας φαίνεται να σκέφτηκε επίσης να προσηλυτιστεί, αλλά τελικά εγκατέλειψε την ιδέα και παρέμεινε οπαδός της Βοσνιακής Εκκλησίας μέχρι το τέλος του.
Η Αικατερίνη αποδείχθηκε ότι ήταν ζηλωτής προσήλυτη. Ξεκίνησε και χρηματοδότησε από την προίκα της την ανέγερση εκκλησιών σε όλη τη Βοσνία, ξεκινώντας με μία στο Kούπρες το 1447, ακολουθούμενη από εκκλησίες στο Kρούπα να Βρμπάσου και στο Γιεζέρο. Μία εκκλησία στο Γιάγιτσε κτίστηκε το 1458. Τον Δεκέμβριο του 1458 έγραψε στον πάπα Πίο Β΄, ζητώντας η εκκλησία στο Γιάγιτσε, που κτίστηκε μαζί με ένα μοναστήρι των Φραγκισκανών και ένα βικαριάτο, να ονομαστεί από τη συνονόματή της, Αγία Αικατερίνη της Αλεξάνδρειας. Ο Πίος Β΄ αποδέχθηκε το αίτημά της με μία βούλα, που εκδόθηκε στις 13 Δεκεμβρίου, δίνοντας άφεση σε όποιον επισκεπτόταν την εκκλησία της βασίλισσας Αικατερίνης τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα ή σε ορισμένες εορτές. Μία άλλη εκκλησία που κτίστηκε από τη βασίλισσα Αικατερίνη στο Γιάγιτσε και αφιερώθηκε στην Αγία Αικατερίνη, ήταν ένα απλό βασιλικό παρεκκλήσιο. Οι εκκλησίες που κτίστηκαν στη Βρμπάνγια, Βράντουκ, Tεσάνγι και Βρίλα αποδίδονται τόσο στην Αικατερίνη, όσο και στον σύζυγό της.
Το βασιλικό ζευγάρι είχε τουλάχιστον δύο παιδιά μαζί. Το 1449 ο βασιλιάς ειδοποίησε τη Ραγκούσα για τη γέννηση ενός γιου: αυτός είναι πιθανό να ήταν ο Σιγισμούνδος. Μία κόρη με το όνομα Αικατερίνη Τομάσεβιτς γεννήθηκε το 1453. Η βασίλισσα Αικατερίνη μπορεί επίσης να ήταν μητέρα ενός τρίτου γιου του βασιλιά Τόμας, ο οποίος τάφηκε στη Μελέντα. Ο Mαύρο Ορμπίνι, ένας χρονικογράφος της Ραγκούσας του 16ου αι., πίστευε, ότι το αγόρι γεννήθηκε από τη Βογιάτσα. Αν η Αικατερίνη ήλπιζε ότι ο γάμος του θετού της γιου με τη (Μαρία) Έλενα της Σερβίας και η επακόλουθη άνοδός του στον σερβικό θρόνο το 1459 θα άνοιγε τον δρόμο για την άνοδο τού γιου της στη Βοσνία, οι ελπίδες διαψεύστηκαν πολύ γρήγορα: μέσα σε τρεις μήνες ο Στέφαν Τομάσεβιτς έχασε το δεσποτάτο της Σερβίας από τους Οθωμανούς και επέστρεψε στη Βοσνιακή βασιλική Αυλή με τη σύζυγό του.
Χηρεία
μικρογραφία| Ο βασιλιάς Στέφανος Τομάσεβιτς Ο βασιλιάς Τόμας απεβίωσε το καλοκαίρι του 1461, αφήνοντας την Αικατερίνη μία 37χρονη χήρα με δύο ανήλικα παιδιά. Ο θετός της γιος Στεφάν Τομάσεβιτς ανέβηκε στο θρόνο, όπως είχε προβλεφθεί. Οι σχέσεις της Αικατερίνης μαζί του ήταν κακές κατά τη διάρκεια της ζωής του Tόμας. Αυτό τώρα απειλούσε να αποδυναμώσει το βασίλειο έναντι των αντιπάλων του, κυρίως της ταχέως αναπτυσσόμενης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Στέφεν Τομάσεβιτς ήταν έτσι αποφασισμένος να διευθετήσει τις διαφορές του με την Αικατερίνη και της εξασφάλισε τον τίτλο και τα προνόμια μίας χήρας βασίλισσας. Έχοντας διαβεβαιώσει τον εαυτό του για τη «στοργή» του Στεφάν Τομάσεβιτς για την κόρη του, ο μέγας δούκας απέφυγε να αμφισβητήσει τη διαδοχή και να διεκδικήσει το στέμμα για τον εγγονό του από την Αικατερίνη. Την 1η Δεκεμβρίου ο μέγας δούκας έγραψε στους Βενετούς αξιωματούχους, ότι ο νέος βασιλιάς «την πήρε ως μητέρα του», η Βογιάτσα είχε ήδη αποβιώσει. Αν και ευρέως πιστεύεται ότι αποσύρθηκε στο κάστρο του Κοζόγκραντ επάνω από τη Φογινίτσα ως κληρονόμος, δεν υπάρχει ιστορική βάση, για την απόρριψη της πιθανότητας να παρέμεινε στη βασιλική Αυλή στο Γιάγιτσε ως μητέρα των πλησιέστερων κληρονόμων του Στεφάν Τομάσεβιτς.
Το 1462, η κατάσταση της Αικατερίνης επιδεινώθηκε. Ο αδελφός της Βλάντισλαβ επαναστάτησε εναντίον τού πατέρα τους και ζήτησε βοήθεια από τους Οθωμανούς. Ο μέγας δούκας και ο βασιλιάς άρχισαν να προετοιμάζουν άμυνες, αλλά ο τελευταίος έκανε ένα μοιραίο λάθος, προκαλώντας περαιτέρω τον ισχυρό εχθρό και στη συνέχεια βασιζόμενος στη βοήθεια τού Χριστιανικού κόσμου. Την άνοιξη του 1463 ο Οθωμανός σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ και ο στρατός του άρχισαν να προελαύνουν προς τη Βοσνία. Η Αικατερίνη, η οποία πιστεύεται ότι είχε πάει νότια για να επισκεφτεί την έριξε την διαπληκτιζόμενοι οικογένειά της, αμέσως επέστρεψε στην κατοικία της.
Καταφύγιο στη Ραγκούσα
Η Αικατερίνη έφτασε στο Λόπουντ το δεύτερο μισό του Ιουνίου 1463. Οι αρχές της Ραγκούσας, ανήσυχοι ότι η φιλοξενία της βασίλισσας θα μπορούσε να προκαλέσει μία οθωμανική επίθεση στο δικό τους κράτος, αρνήθηκαν την είσοδό της στην ίδια τη Ραγκούσα μέχρι τις 23 Ιουλίου, αφού ο πατέρας και τα αδέλφια της εξαπέλυσαν μία επιτυχημένη αντεπίθεση εναντίον των Οθωμανών και τους απώθησαν από τη Ραγκούζα ως τα σύνορα. Η χήρα θετή της νύφρη, η βασίλισσα Μαρία, δεν είχε επίσης πρόσβαση στα νησιά της Ραγκούσας μέχρι τον Ιούλιο. Στη Ραγκούσα, η βασίλισσα Αικατερίνη προσπάθησε να διεκδικήσει τον φόρο του Στον, που καταβάλλεται κάθε χρόνο στους Βόσνιους ηγεμόνες, αλλά οι αρχές αρνήθηκαν στις 20 Αυγούστου. Επιπλέον αποφάσισαν, ότι το ετήσιο μίσθωμα για τη χρήση των σπιτιών και της γης, που ανήκαν στη βασιλική οικογένεια της Βοσνίας, θα πρέπει να φυλάσσεται στο ταμείο τους, μέχρι να δημιουργηθεί ο νόμιμος κληρονόμος. Στις 26 Οκτωβρίου η Αικατερίνη εμπιστεύτηκε τη Ραγκούσα το αργυρό ξίφος του Τόμας, ορίζοντας ότι θα έπρεπε να παραδοθεί στον Σιγισμόούνδο «εάν ελευθερωθεί κάποτε» ή στο πρόσωπο που αυτή θα ονόμαζε ως κληρονόμο. Αμέσως μετά έφυγε από τη Ραγκούσα για το Σλάνο. Ένας λόγος για την απροθυμία της Ραγκούσας να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της Αικατερίνης, μπορεί να ήταν η ανακατάκτηση τμημάτων της Βοσνίας από τον Ούγγρο βασιλιά Mατθία Κορβίνο, άρχοντα της Ραγκούσας, ο οποίος προσπάθησε να αναβιώσει το Βοσνιακό βασίλειο εγκαθιστώντας βασιλιάδες-μαριονέτες.
Οι Koσάτσας απελευθέρωσαν σχεδόν όλη τη γη τους το φθινόπωρο του 1463 και επέτυχαν ακόμη και να καταλάβουν μέρος της πρώην βασιλικής επικράτειας. Η Αικατερίνη πιθανότατα κατευθύνθηκε προς τις κτήσεις της οικογένειάς της, οι οποίες ήταν και πάλι υπό Οθωμανική επίθεση το καλοκαίρι του 1465. Η Αικατερίνη και ο Βλάντισλαβ υποχώρησαν στη χερσόνησο τού Πελγιέσατς, μέχρι που η Ραγκούσα τους παραχώρησε καταφύγιο σε ένα από τα νησιά τους. Η Αικατερίνη έφυγε οριστικά από τη Ραγκούσα τον Σεπτέμβριο του 1465, αλλά η μετέπειτα διαμονή της μπορεί μόνο να υποτεθεί. Πιθανότατα έζησε στη Ζαχλούμια ή στην περιοχή τού Σίμπενικ. Ο μεγάλος δούκας, ο πατέρας της, πέθανε το 1466.
Σύνταξη από τον πάπα
μικρογραφία|[[Lajos Thallóczy|Ο Λάγιος Ταλότσζυ πίστευε, ότι αυτό το πορτρέτο στα μουσεία του Καπιτωλίου, απεικόνιζε την Αικατερίνη, αλλά αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν χρονολογικά αδύνατο.]] Το 1467 η Αικατερίνη έπλευσε προς την Ιταλική Χερσόνησο, πιθανώς μετά από πρόταση του Βερονέζου ουμανιστή Λεονάρντο Μοντάνια, ο οποίος της αφιέρωσε δύο ποιήματα. Πήρε το δικό της σκάφος και αποβιβάστηκε στην Ανκόνα. Μέχρι τις 29 Οκτωβρίου 1467, η βασίλισσα βρισκόταν στη Ρώμη, λαμβάνοντας ήδη μία πολύ γενναιόδωρη σύνταξη από το Παπικό Κράτος. Κατά την άφιξη, ενοικίασε ένα σπίτι για τον εαυτό της και τη συνοδεία της, αποτελούμενο από Βόσνιους ευγενείς, που την είχαν ακολουθήσει. Την 1η Οκτωβρίου 1469, μετακόμισε στη συνοικία της Πίνια, σε ένα σπίτι κοντά στο Σαν Μάρκο Εβαντζελίστα αλ Καμπιντόλιο. Ο πάπας Σίξτος Δ΄ της έδωσε σημαντική περιουσία δίπλα στον Τίβερη.
Η βασίλισσα ήταν εξέχουσα προσωπικότητα στη ρωμαϊκή κοινωνία. Η παρουσία της στον γάμο με πληρεξούσιο του μεγάλου πρίγκιπα Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας και της Βυζαντινής πριγκίπισσας Σοφίας Παλαιολογίνας το 1472 σημειώθηκε ευρέως, όπως και το προσκύνημά της στην Λ' Άκουιλα με την ευκαιρία της μετακομιδής των λειψάνων του Μπερναρντίνο της Σιένα σε μία νέα εκκλησία (την κατασκευή της οποίας είχε χρηματοδοτήσει, μεταξύ άλλων, ο βασιλιάς Τόμας). Το ότι έζησε μία άνετη ζωή, μπορεί να συναχθεί από την εντύπωση, που άφησε στους Ρωμαίους χρονικογράφους, οι οποίοι έγραψαν για τη συνοδεία 40 έφιππων ιπποτών, που τη συνόδευαν σε ένα προσκύνημα στη βασιλική του Αγίου Πέτρου για τον εορτασμό του νέου έτους 1475.
Θάνατοι τον Φεβρουάριο του 2021
Παραπομπές
02
Αικατερίνη Κοσάτσα της Βοσνίας
Σύνταξη από τον πάπα
Παρά τις τιμές και την οικονομική ασφάλεια που απολάμβανε, η Αικατερίνη ήταν απασχολημένη με την επανένωση με τα παιδιά της. Με σκοπό να βρει πληρεξούσιο για διαπραγματεύσεις με την Υψηλή Πύλη, καθώς και να αποκτήσει πόρους για την απελευθέρωσή τους, απευθύνθηκε στον Λουδοβίκο Γ΄ Γκονζάγκα, μαρκήσιο της Μάντοβα, στις 23 Ιουλίου 1470. Στις 11 Φεβρουαρίου 1474 απηύθυνε επιστολή στον γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου, ζητώντας του να τη βοηθήσει να φτάσει στα οθωμανικά σύνορα και να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις. Ο Σφόρτσα υποχρεώθηκε. Το καλοκαίρι του 1474 η βασίλισσα βρισκόταν στο Nόβι, μια πόλη στην κατοχή της οικογένειάς της. Συνοδευόταν από τη σύζυγο τού αδελφού της Βλάτκo, Mαργαρίτα Μαρζάνο, και πιθανότατα ήθελε τη βοήθεια του Βλάτκo για να έρθουν σε επαφή με τον μικρότερο ετεροθαλή αδερφό τους, Χερσεκζανέ Αχμέντ πασά, ο οποίος είχε ασπαστεί το Ισλάμ και είχε γίνει Οθωμανός πολιτικός. Το αν πέτυχε σε αυτό το εγχείρημα δεν είναι ξεκάθαρο, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν κατάφερε να επανενωθεί με κανένα από τα παιδιά της. Και οι δύο ακολούθησαν τα βήματα του θείου τους, έγιναν μουσουλμάνοι και, στην περίπτωση του Σιγισμούνδου, κατέκτησαν επίσης υψηλόβαθμα αξιώματα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Το τέλος και η ταφή της
αριστερά|μικρογραφία| Το αρχικό δίγλωσσο επίγραμμα στον τάφο της Αικατερίνης, όπως καταγράφηκε το 1545. Απογοητευμένη από την αποτυχία, η Αικατερίνη επέστρεψε στη Ρώμη και μπήκε στο κοσμικό τάγμα των Φραγκισκανών, πιθανώς εμπνευσμένη από έναν μοναχό στη βασιλική της Σάντα Μαρία ιν Άρα Κοέλι. Λίγο πριν από το τέλος της, το 1478, την Αικατερίνη επισκέφτηκε ο Νικόλας του Ιλόκ, ο βασιλιάς-μαριονέτα των ελεγχόμενων από την Ουγγαρία περιοχών της Βοσνίας. Της πρότεινε να τον αναγνωρίσει ως νόμιμο βασιλιά και προσπάθησε να κερδίσει την εύνοιά της για αρκετές ημέρες. Ο Νικόλας κατέγραψε, ότι η άρρωστη βασίλισσα έγινε «τόσο εξοργισμένη, που έμοιαζε με αιχμηρή σπάθα».
Στις 20 Οκτωβρίου 1478, η Αικατερίνη έκανε την τελευταία της διαθήκη, η οποία καταγράφηκε από έναν Δαλματό ιερέα, παρουσία επτά μαρτύρων, έξι από τους οποίους ήταν Φραγκισκανοί του Άρα Κοέλι. Εξέφρασε την επιθυμία να ταφεί μπροστά στον κύριο βωμό του Άρα Κοέλι. Θεωρώντας ότι δικαιούται να αποδώσει το στέμμα της Βοσνίας, ονόμασε τον πάπα Σίξτο Δ΄ και τους διαδόχους του φύλακες του βασιλείου, υποχρεώνοντάς τους να ενθρονίσουν τον γιο της σε περίπτωση που επιστρέψει στον Χριστιανισμό ή αλλιώς η κόρη της αν επιστρέψει στον Χριστιανισμό. Τα περισσότερα προσωπικά της αντικείμενα κληρονόμησαν οι αυλικοί της. Η απογραφή τού παρεκκλησίου της αφέθηκε στην εκκλησία του Αγίου Ιερώνυμου για το Σλαβικό Έθνος, ενώ τα λείψανα της αγίας επρόκειτο να παραδοθούν στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Γιάγιτσε. Διέταξε ότι, εάν ο γιος της δεν επέστρεφε στη χριστιανική πίστη, το αργυρό ξίφος του βασιλιά Τόμας που αφέθηκε στη Ραγκούσα για φύλαξη, θα έπρεπε να παραδοθεί στον ανιψιό της από τον Βλάντισλαβ, Μπάλσα Χερσεγκόβιτς. Η βασίλισσα απεβίωσε πέντε ημέρες μετά τη σύνταξη της διαθήκης, η οποία μεταφέρθηκε αμέσως στον πάπα μαζί με το σπαθί και τα σπιρούνια τού συζύγου της.
Η Αικατερίνη τάφηκε σύμφωνα με τις επιθυμίες της, αλλά η ταφόπλακά της μεταφέρθηκε από το δάπεδο σε έναν τοίχο του Άρα Κοέλι κατά τη διάρκεια εργασιών στο εσωτερικό της εκκλησίας το 1590. Το αρχικό επιτάφιο επίγραμμα καταστράφηκε εκείνη την εποχή, αλλά ο Ρωμαίος καλλιγράφος Τζιοβάννι Μπατίστα Παλατίνo το είχε καταγράψει το 1545 και το είχε δημοσιεύσει δύο χρόνια αργότερα. Ήταν σε δύο γλώσσες, γραμμένο τόσο στη λατινική γλώσσα και γραφή όσο και στη βοσνιακή γλώσσα και στα κυριλλικά. Μόνο το λατινικό επίγραμμα αποκαταστάθηκε και βρίσκεται σήμερα στην ταφόπλακά της.
Υστεροφημία
μικρογραφία| Η ταφόπλακα της Αικατερίνης στον τοίχο του Ara Coeli Μαζί με τον μπαν Κούλιν του 12ου αι., η βασίλισσα Αικατερίνη είναι μία από τις δύο πριγκιπικές προσωπικότητες, που εισήλθαν στη βοσνιακή λαϊκή παράδοση. Ως εκ τούτου, αναφέρεται παραδοσιακά ως "η τελευταία βασίλισσα της Βοσνίας" λανθασμένα, καθώς η θετή της νύφη την αντικατέστησε ως βασίλισσα και επέζησε αυτής. Η λατρεία της βασίλισσας Αικατερίνης, η οποία αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως αγιοποιημένη στο Φραγκισκανικό Μαρτυρολόγιο (Martyrologium franciscanum) που δημοσιεύτηκε στο Παρίσι το 1638, προήλθε από την Φραγκισκανική επαρχία της Βόσνα Αργκεντίνα κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας. Μετά την οθωμανική κατάκτηση, η πλειονότητα των Βόσνιων ασπάστηκε την Ορθοδοξία ή το Ισλάμ και οι Φραγκισκανοί άρχισαν να προωθούν την Αικατερίνη ως σύμβολο του κρατισμού της Βοσνίας και της προ-οθωμανικής καθολικής ταυτότητάς της. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην Κεντρική Βοσνία, όπου η λαϊκή παράδοση σχετικά με την Αικατερίνη είναι πιο ζωντανή.
Η ζωή της Βασίλισσας Αικατερίνης υπήρξε ένα από τα πιο δημοφιλή θέματα στην ιστορία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, προσελκύοντας την προσοχή μελετητών από τις γειτονικές χώρες της Κροατίας και της Σερβίας επίσης. Με την άνοδο του εθνοτικού εθνικισμού, οι ιστορικοί προσπάθησαν να της αποδώσουν μία ιδιαίτερη εθνική ταυτότητα – Κροατική, Σερβική ή Βοσνιακή, η οποία είναι εντελώς αναχρονιστική για τους μεσαιωνικούς χρόνους.
Λόγω της σχέσης της με τις δύο ομώνυμες ιστορικές περιοχές της, καθώς και των προσωπικών και στενών οικογενειακών δεσμών της με τον Καθολικισμό, την Ανατολική Ορθοδοξία, τον Βοσνιακό Χριστιανισμό (Βογομιλισμό) και το Ισλάμ, η βασίλισσα Αικατερίνη γίνεται όλο και περισσότερο σημαντικό κρατικό σύμβολο στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η επέτειος του τέλους της προσελκύει κάθε χρόνο περισσότερη προσοχή και πλέον σηματοδοτείται με μία «λειτουργία για την Πατρίδα». Σχολεία, κοινοτικά κέντρα, ιδρύματα και διάφοροι σύλλογοι ονομάζονται από τη βασίλισσα. Επίσημη αντιπροσωπεία της Προεδρίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης κατέθεσε στεφάνι στον τάφο της για πρώτη φορά το 2014. Επιπλέον, η Αικατερίνη γίνεται ένα διεθνικό σύμβολο, αν και κυρίως μεταξύ Καθολικών Κροατών και Μουσουλμάνων Βόσνιων. Και οι δύο ομάδες τείνουν να τη διεκδικούν ως αποκλειστικά δική τους, όπως συμβαίνει με την υπόλοιπη μεσαιωνική ιστορία της Βοσνίας. Οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες της τρίτης ομάδας, των Ορθόδοξων Σέρβων, τείνουν επίσης να διεκδικούν τη μεσαιωνική ιστορία της Βοσνίας ως αποκλειστικά δική τους, αλλά δεν έχουν δείξει ακόμη σημαντικό ενδιαφέρον για την ίδια την Αικατερίνη.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1466 τον Τόμας των Κοτρομάνιτς βασιλιά της Βοσνίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς Κατηγορία:Οίκος Κόζακα Κατηγορία:Βασίλισσες της Βοσνίας
BRA Braathens Regional Airlines
Η BRA Braathens Regional Airlines  είναι νορβηγική και σουηδική αεροπορική εταιρία που ιδρύθηκε το 2016. Είναι αδελφική εταιρεία με τις Braathens Regional Airways και Braathens Regional Airlines. Η εταιρεία έχει την έδρα της στη Στοκχόλμη.
Ιστορία
μικρογραφία| BRA Braathens Regional Airlines [[ATR 72|ATR 72-600 |242x242εσ]] Η BRA Braathens Regional Airlines ιδρύθηκε το 2016 με σκοπό να ενώσει την Malmö Aviation και την Sverigeflyg ώστε να προσφέρουν ένα ενιαίο εμπορικό σήμα στη σουηδική αγορά. μικρογραφία| BRA Braathens Regional Airlines [[BAe 146|Avro RJ100 |236x236εσ]]
Στόλος
Από τον ιανουάριο του 2018 ο στόλος της BRA Braathens Regional Airlines αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη:
Στέλιος Κατσελλής
Ο Στέλιος Κατσελλής ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υφυπουργός Εσωτερικών, Υπουργός Προεδρίας, Υπουργός Παιδείας και Υπουργός Άμυνας της Κύπρου. Επιπλέον, διετέλεσε Δήμαρχος Κερύνειας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στέλλιος Κατσελλής γεννήθηκε στην Κερύνεια στις 12 Αυγούστου 1931. Σπούδασε ηλεκτρολογική μηχανική στο Πανεπιστήμιο Λόγκμπορο και στο Faraday House του Λονδίνου. Αρχικά διατηρούσε ηλεκτρολογικό κατάστημα και στη συνέχεια ασχολήθηκε με τις οικογενειακές επιχειρήσεις των ξενοδοχείων Κατσελλή.
Την περίοδο 1961-1980 διορίστηκε πρόεδρος της Σχολικής Εφορείας Κερύνειας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό. Το 1978 μετακομίζει στη Λευκωσία λόγω του διορισμού του στην Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας.
Την περίοδο 1959-1993 ήταν νυμφευμένος με τη Ρήνα Κατσελλή με την οποία απέκτησαν 4 κόρες και 1 υιό. Το 1996 παντρεύτηκε την Christine Carr.
Απεβίωσε την 1η Ιανουαρίου 2018.
Πολιτική διαδρομή
Το 1978 διορίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο Γ΄ πρόεδρος της Τράπεζας Αναπτύξεως Κύπρου. Στη συνέχεια διορίζεται μέλος της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας.
Στις 9 Μαρτίου 1978 διορίστηκε Υφυπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978, θέση στην οποία παρέμεινε ως τις 9 Σεπτεμβρίου 1980. Ανέλαβε ειδικά καθήκοντα για τον επίλυσης των προβλημάτων των εκτοπισμένων.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1980 διορίστηκε Υπουργός Προεδρίας στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978, θέση στην οποία παρέμεινε ως τις 22 Σεπτεμβρίου 1982. Ήταν ο πρώτος που ανέλαβε τη σχετική θέση. Φρόντισε για τη στέγαση των προσφύγων και την επέκταση των συνοικισμών.
Την περίοδο 1986-1992 υπηρέτησε ως πρόεδρος της Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας.
Άλλες δραστηριότητες
Ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Παγκύπριας Συντονιστικής Επιτροπής Αιμοδοσίας, θέση στην οποία υπηρέτησε για δυο περίπου δεκαετίες. Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος του αθλητικού σωματείου ΠΑΕΚ Κερύνειας.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας (Κύπρος) Κατηγορία:Υφυπουργοί Εσωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Προεδρίας της Κύπρου Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας (Κύπρος) Κατηγορία:Δήμαρχοι Κερύνειας Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983
Πίσων (στρατηγός υπό τον Μακριανό)
Ο Λεύκιος Καλπούρνιος Πίσων Φρούγι, λατιν.: Lucius Calpurnius Piso Frugi, (άκμασε το 261) ήταν πιθανώς ένας Ρωμαίος στρατηγός, τον οποίο έστειλε ο αυτοκρατορικός διεκδικητής Mακριανός ο πρεσβύτερος για να καταστείλει τον κυβερνήτη της Αχαΐας, Βάλη Θεσσαλονικέα. Η ύπαρξή του επιβεβαιώνεται μόνο από την αναξιόπιστη Ιστορία των Αυγούστων η οποία χαρακτηρίζει τον Πίσωνα ως έναν από τους αρκετούς σφετεριστές, που μάστισαν τη βασιλεία του Αυτοκράτορα Γαλλιηνού. Ενώ ορισμένοι ιστορικοί θεωρούν διστακτικά τον Πίσωνα ως ιστορική προσωπικότητα, πολλές αναφερόμενες λεπτομέρειες της ζωής του, συμπεριλαμβανομένου τού σφετερισμού του, απορρίπτονται ως κατασκευές.
Ιστορικό
Τον Ιούνιο του 260, ο Πέρσης βασιλιάς Σαπώρ Α΄ νίκησε και αιχμαλώτισε τον Αυτοκράτορα Βαλεριανό στην Έδεσσα της Ρωμαϊκής Μεσοποταμίας. Ο γιος του Βαλεριανού, ο Γαλλιηνός που κυβερνούσε από κοινού με τον πατέρα του, έγινε αμέσως ο μοναδικός Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Ωστόσο ο Γαλλιηνός κυβέρνησε το δυτικό τμήμα της Αυτοκρατορίας και ήταν πολύ μακριά από τις απειλές της Ανατολής.
Εν τω μεταξύ, στη Συρία, ο Mακριανός ο πρεσβύτερος, ένας από τους αξιωματικούς του Βαλεριανού που ήταν υπεύθυνος για το θησαυροφυλάκιο, εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση, κέρδισε την υποστήριξη ενός βασικού στρατιωτικού διοικητή, του Μπαλίστα, και διεκδίκησε τον θρόνο για τους δύο γιους του, τον Mακριανό τον νεότερο και τον Κουίετο. Το 261, αφού εξασφάλισαν τον έλεγχο της Αιγύπτου, της Συρίας και της Μικράς Ασίας, ο Mαρκιανός ο Πρεσβύτερος και ο γιος του Mακριανός ο νεότερος αποφάσισαν να ταξιδέψουν δυτικά στην Ιταλία, για να αντιμετωπίσουν και να ανατρέψουν τον Γαλλιηνό. Στην πορεία τους όμως προς την Ιταλία βρίσκονταν οι κυβερνήτες των διαφόρων ρωμαϊκών επαρχιών με τις στρατιωτικές τους δυνάμεις. Ένας τέτοιος κυβερνήτης που παρέμεινε πιστός στον Αυτοκράτορα Γαλλιηνό, ήταν ο Βάλης Θεσσαλονικεύς της επαρχίας της Αχαΐας.
Η εξέγερση του Πίσωνα
Για να εξαλείψει την απειλή του Βάλη και να καθαρίσει το ανατολικό πεδίο, ο Mακριανός ο πρεσβύτερος και ο γιος του έστειλαν τον Πίσωνα στην Αχαΐα, για να σκοτώσει τον Βάλη.
Ωστόσο, λίγα είναι γνωστά για τον Πίσωνα. Η μόνη πηγή πληροφοριών για τον Πίσωνα και την αποστολή του είναι η αναξιόπιστη Ιστορία των Αυγούστων. Ο Πίσων λέγεται ότι ήταν απόγονος του γένους των Καλπουρνίων και έλαβε τον τίτλο ''Φρούγι΄΄ για τις σοβαρές του αρετές.
Οι λεπτομέρειες των ενεργειών τού Πίσωνα εκείνη την εποχή είναι επίσης ασαφείς. Τελικά, ο Πίσων ταξίδεψε μόνο μέχρι τη Θεσσαλία, όπου αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας παίρνοντας το όνομα «Θεσσαλικός», πιθανότατα μία όμοια αναφορά στον Βάλη Θεσσαλονικέα. Αργότερα την ίδια χρονιά η σύντομη εξέγερση του Πίσωνα έληξε, όταν σκοτώθηκε από τους στρατιώτες τού Βάλη.
Οι ενέργειες τού Βάλη κατά την ίδια περίοδο είναι επίσης ασαφείς. Κάποια στιγμή κατά το 261, καθώς ο Πίσων ήταν καθ' οδόν να τον σκοτώσει, ο Βάλης διεκδίκησε επίσης τον ρωμαϊκό θρόνο. Δεν είναι σαφές αν αυτό έγινε για να ενισχύσει τη θέση του, καθώς αντιμετώπιζε την απειλή από τα ανατολικά ή αν ο τίτλος και η θέση του επιβλήθηκαν από τους στρατιώτες του. Ανεξάρτητα από αυτό, οι στρατιώτες του Βάλη αναζήτησαν και σκότωσαν τον σφετεριστή Πίσωνα και αργότερα τον δολοφόνησαν για άγνωστους λόγους.
Συνέπειες
Ο Μακριανός ο πρεσβύτερος και ο γιος του προσπάθησαν να οδηγήσουν τον στρατό τους για να αντιμετωπίσουν τον Γαλλιηνό, αλλά ηττήθηκαν στη Θράκη το 261 από τον Αυρέολο, τον αυτοκρατορικό υπεύθυνο των ίππων τού Γαλλιηνού. Ο Μακριανός και ο γιος του σκοτώθηκαν στη μάχη. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Ζωναρά, ο στρατός τους περικυκλώθηκε από τον Αυρέολο και παραδόθηκε. Ο Μακριανός ζήτησε να τον σκοτώσουν μαζί με τον γιο του, για να αποφύγει τον αιχμαλωσία.
Ο Κουίετος που είχε παραμείνει στη Ρωμαϊκή Μεσοποταμία, πολιορκήθηκε στην Έμεσα το 261 και σκοτώθηκε από τον Oδαίναθο της Παλμύρας, έναν πιστό πελάτη-βασιλιά των Ρωμαίων.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Ματεό Γκεντουζί
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Ο Ματεό Γκεντουζί (Matteo Guendouzi, 14 Απριλίου 1999) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος στη γαλλική Μαρσέιγ, ως δανεικός από την Άρσεναλ.
Άρσεναλ
Στις 11 Ιουλίου 2018, κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου, ανακοινώθηκε ότι ο Γκεντουζί είχε προσχωρήσει στην Άρσεναλ έναντι αμοιβής που δε γνωστοποιήθηκε και πιστεύεται ότι μεταγράφηκε έναντι 7 εκατομμύρια λιρών (8.000.000 ευρώ) συν τα μπόνους. Ο προπονητής Ουνάι Έμερι δήλωσε ότι: "Είμαστε ευτυχείς που ο Ματέο έγινε μέλος μας. Είναι ταλαντούχος νέος παίκτης και πολλοί σύλλογοι ενδιαφέρθηκαν γι 'αυτόν, έχει μεγάλη δυναμική και κέρδισε καλή εμπειρία πρώτης ομάδας την προηγούμενη σεζόν με τη Λοριάν. Θέλει να μάθει και θα βελτιωθεί και θα αποτελέσει σημαντικό κομμάτι του κύριου ρόστερ μας". Μετά την ένταξή του στην ομάδα, ο Γκεντουζί έλαβε τον αριθμό φανέλας 29, τον οποίο κατείχε προηγουμένως ο Γκρανίτ Τζάκα, ο οποίος πήρε τον αριθμό φανέλας 34 μετά την αποχώρηση του Φρανσίς Κοκλέν την προηγούμενη σεζόν.
Σεζόν 2018—2019
Στις 28 Ιουλίου έκανε το δεύτερο ντεμπούτο του σε φιλικό αγώνα έναντια της πρώην ομάδας του Παρί Σεν Ζερμέν στη Σιγκαπούρη. Ήταν μέλος της αρχικής ενδεκάδας, όπου εντυπωσίασε και βοήθησε την ομάδα του να νικήσει την Παρί Σεν Ζερμέν με 5–1. Στις 12 Αυγούστου 2018 έκανε το ντεμπούτο του στην Πρέμιερ Λιγκ, στον εναρκτήριο αγώνα της νέα σεζόν, όπου η ομάδα του έπαιξε με τους πρωταθλητές Μάντσεστερ Σίτι. Η ομάδα του έχασε με σκορ 0–2.