cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2013-14
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2012-13
1: Ο Ατρόμητος Γεροσκήπου δεν δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα λόγω οικονομικών προβλημάτων, πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος και διαγράφηκε από την ΚΟΠ. Ο Ατρόμητος δεν αντικαταστάθηκε από καμία ομάδα και το πρωτάθλημα διεξήχθη με 15 ομάδες. Ο Ατρόμητος είχε τιμωρηθεί με αφαίρεση 15 βαθμών από τη FIFA.
Ομάδες που προήχθησαν μέσω του πρωταθλήματος ένταξης ΚΟΠ 2013:
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
1Ο Κισσός FC Κισσόνεργας αποχώρησε από το πρωτάθλημα την 22η αγωνιστική. Η απόφαση για αποχώρηση λήφθηκε αφότου η ομάδα δέχθηκε βαριές ποινές από τη δικαστική επιτροπή της ΚΟΠ. Οι αγώνες του Κισσού που ήταν προγραμματισμένοι να διεξαχθούν μέχρι το τέλος της περιόδου, δεν διεξήχθησαν και η ομάδα του Κισσού μηδενίστηκε με σκορ 3-0 σε βάρος της. Επίσης, μηδενίστηκε και για όσους αγώνες είχε ήδη δώσει.
Πηγή: Βαθμολογία
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηγή: Αποτελέσματα
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2013-2014
Σάμιουελ Φούλερ
Ο Σάμιουελ Φούλερ (Samuel Michael Fuller), (12 Αυγούστου 1912 - 30 Οκτωβρίου 1997) ήταν Αμερικανός σεναριογράφος, μυθιστοριογράφος και σκηνοθέτης, γνωστός για ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού, με αμφιλεγόμενα θέματα, που συχνά γυρίζονταν εκτός των συμβατικών στούντιο. Ο Φούλερ έγραψε το πρώτο του σενάριο για το Hats Off το 1936 και έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το γουέστερν Πυροβόλησα τον Τζέσε Τζέιμς (I Shot Jesse James, 1949). Θα συνέχιζε να σκηνοθετεί πολλά άλλα γουέστερν και πολεμικά θρίλερ καθ 'όλη τη δεκαετία του 1950. Ο Φούλερ μεταπήδησε από τα γουέστερν και τα πολεμικά θρίλερ τη δεκαετία του 1960 με το θρίλερ χαμηλού προϋπολογισμού Shock Corridor το 1963, ακολουθούμενο από το νεο-νουάρ Το γυμνό φιλί (The Naked Kiss, 1964). Ήταν αδρανής στη κινηματογραφική παραγωγή για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1970, πριν γράψει και σκηνοθετήσει το πολεμικό έπος The Big Red One (1980) και το δράμα White Dog (1982), το σενάριο του οποίου συνέγραψε μαζί με τον Κέρτις Χάνσον.
Πρώτα χρόνια
Ο Σάμιουελ Μάικλ Φούλερ γεννήθηκε στο Γουόρτσεστερ της Μασαχουσέτης από Εβραίους γονείς, τη Ρεμπέκα (το γένος Μπάουμ) και τον Μπέντζαμιν Φούλερ. Ο πατέρας του πέθανε το 1923 όταν ο Σάμιουελ ήταν 11 ετών. Μετά τη μετανάστευση στις Ηνωμένες Πολιτείες, το επώνυμο της οικογένειας άλλαξε από Ραμπίνοβιτς σε Φούλερ, ένα όνομα πιθανότατα εμπνευσμένο από τον Σάμιουελ Φούλερ, έναν γιατρό που έφτασε στην Αμερική με το πλοίο Mayflower. Ο Φούλερ αναφέρει στην αυτοβιογραφία του, A Third Face (2002), ότι δεν μιλούσε μέχρι τα πέντε του. Η πρώτη του λέξη ήταν «Σφυρί!».
Μετά το θάνατο του πατέρα του, η οικογένεια μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου σε ηλικία 12 ετών, άρχισε να εργάζεται ως αντιγραφέας εφημερίδων. Έγινε αστυνομικός ρεπόρτερ στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 17 ετών, εργαζόμενος στην New York Evening Graphic, όπου μεταξύ αλλων κάλυψε την ιστορία του θανάτου της Τζέιν Ίγκελς. Έγραψε λαϊκά μυθιστορήματα, συμπεριλαμβανομένης της Σκοτεινής Σελίδας (1944 επανεκδόθηκε το 2007 με εισαγωγή του Βιμ Βέντερς), που αργότερα έγινε κινηματογραφική προσαρμογή ως Δολοφόνος ή Ντετέκτιβ (Scandal Sheet, 1952).
Στρατιωτική θητεία
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Φούλερ εντάχθηκε στον αμερικανικό στρατό και υπηρέτησε στο 16ο Σύνταγμα Πεζικού, της 1η Μεραρχίας Πεζικού και πήρε μέρος σε σκληρές μάχες. Συμμετείχε σε αποστολές στην Αφρική, τη Σικελία και τη Νορμανδία, και επίσης πολέμησε στο Βέλγιο και την [Τσεχοσλοβακία]].
Το 1945, ήταν παρών στην απελευθέρωση ενός γερμανικού στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Φάλκανεου και γύρισε πλάνα 16 χιλ, γνωστά ως VE +1, που αργότερα ενσωματώθηκαν στο γαλλικό ντοκιμαντέρ Falkenau: The Impossible (1988). Το 2014, το υλικό επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών. Για τη στρατιωτική του θητεία, ο Φούλερ βραβεύτηκε με το Ασημένιο Αστέρι, το Χάλκινο Αστέρι, την Πορφυρή Καρδιά και το Παράσημο Πολεμικού Πεζικού. Έφτασε μέχρι τη βαθμίδα του στρατηγού. Ο Φούλερ χρησιμοποίησε τις εμπειρίες του κατά τη διάρκεια του πολέμου ως υλικό στις ταινίες του, ειδικά στο The Big Red One (1980). Μετά τον πόλεμο, ο Φούλερ ήταν συν-συγγραφέας μιας ιστορικής περιπέτειας του 16ου Πεζικού.
Συγγραφή και σκηνοθεσία
Το Hats Off (1936) σηματοδότησε την πρώτη δουλειά του Φούλερ ως σεναριογράφου. Έγραψε πολλά σενάρια καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας του, όπως το Gangs of the Waterfront το 1945. Δεν εντυπωσιάστηκε από τη σκηνοθεσία του Ντάγκλας Σερκ για το σενάριο των Εραστών του πεπρωμένου (Shockproof) και έκανε το άλμα ως συγγραφέας/σκηνοθέτης αφού του ζητήθηκε να γράψει το σενάριο για τρεις ταινίες από τον ανεξάρτητο παραγωγό Ρόμπερτ Λίπερτ. Ο Φούλερ συμφώνησε ύπο τον όρο να του επιτρεπόταν να τα σκηνοθετήσει. Ο Λίπερτ συμφώνησε. Η πρώτη ταινία του Φούλερ κάτω από αυτή την συμφωνία ήταν το Πυροβόλησα τον Τζέσε Τζέιμς (1949), και ακολούθησε ο Βαρώνος της Αριζόνας με πρωταγωνιστή τον Βίνσεντ Πράις.
Το 1953 σκηνοθέτησε και έγραψε τον Πορτοφολά (Pickup on South Street), ένα φιλμ νουάρ με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ, το οποίο έγινε μια από τις πιο γνωστές ταινίες του. Άλλες ταινίες που σκηνοθέτησε τη δεκαετία του 1950 περιλαμβάνουν το House of Bamboo, το Forty Guns και την China Gate, που οδήγησαν σε διαμαρτυρίες από τη γαλλική κυβέρνηση και σε φιλία με τον συγγραφέα Ρομάν Γκαρί. Οι ταινίες του Φούλερ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ήταν γενικά ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού και εξερευνούσαν αμφιλεγόμενα θέματα. Το Shock Corridor (1963) διαδραματίζεται σε ψυχιατρικό νοσοκομείο, ενώ το The Naked Kiss (1964) παρουσιάζει μια πόρνη που προσπαθεί να αλλάξει τη ζωή της δουλεύοντας σε ένα παιδιατρικό θάλαμο.
Στυλ και θέμα
Το έργο του Φούλερ έχει περιγραφεί ως πρωτόγονο από τον Λουκ Μουλέ και από τους σημαντικούς Αμερικανούς κριτικούς Μάνι Φάρμπερ και Άντριου Σάρις. Η Γκραντ Τρέισι έχει χρησιμοποιήσει τον όρο «αφηγηματικό ταμπλόιντ» για να αναφερθεί στο στυλ κινηματογράφησης του Φούλερ. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα των συχνά χαμηλότερων προϋπολογισμών του, αλλά αντανακλούσε επίσης τη γραφή του Φούλερ που ήταν εμπνευσμένη από τις ιστορίες χαρτοπολτού.
Ο Φούλερ ήταν γνωστός για τη χρήση έντονων κοντινών λήψεων, εκτός κεντρικού πεδίου και μοντάζ σε πολλές από τις ταινίες του, οι οποίες αφορούσαν συχνά άνδρες που αντιμετωπίζουν το θάνατο στη μάχη. Αυτές οι σκηνές ήταν και βίαιες και τραγικές. Ο Φούλερ χαρακτήριζε συχνά περιθωριοποιημένους χαρακτήρες στις ταινίες του. Ο χαρακτήρας του Σκιπ Μακόι στον πορτοφολά ανεφέρεται σε έναν μικροκακοποιό που κρατά την μπύρα του στο ποτάμι αντί σε ψυγείο. Το Underworld USA (1961) επικεντρώνεται σε ένα ορφανό θύμα μαφιόζων. Οι πρωταγωνίστριες του πορτοφολά, του China Gate και του The Naked Kiss αφορούν ιερόδουλες. Αυτοί οι χαρακτήρες μερικές φορές βρίσκουν αντίποινα για τις αδικίες εναντίον τους. Το White Dog και The Crimson Kimono (1959) έχουν καθορισμένα αντιρατσιστικά στοιχεία. Το The Steel Helmet, που διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας, περιέχει διάλογο σχετικά με την φυλάκιση των Ιαπωνών-Αμερικανών και τον διαχωρισμό του αμερικανικού στρατού στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και διαθέτει ένα φυλετικά μεικτό καστ.
Θάνατος
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Φούλερ, μαζί με τη σύζυγό του, Κρίστα και την κόρη τους Σαμάνθα, εγκαταστάθηκαν σε ένα μικρό διαμέρισμα στον αριθμό 61 της οδού Reuilly στο 12ο διαμέρισμα του Παρισιού, αλλά αφού υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο το 1994, επέστρεψε στην Αμερική το επόμενο έτος. Κατοικούσαν στο Λος Άντζελες, όπου διέμενε ο Φούλερ μέχρι που πέθανε στο σπίτι του από φυσικά αίτια. Τον Νοέμβριο του 1997, το Directors Guild πραγματοποίησε ένα μνημόσυνο προς τιμήν του, με οικοδεσπότη τον Κέρτις Χάνσον, τον παλιό φίλο και συν-συγγραφέα του στο White Dog.
Κληρονομιά
Παρόλο που οι ταινίες του Φούλερ δεν θεωρούνταν σπουδαίες στην εποχή τους, αργότερα απέκτησαν σεβασμό απο τους κριτικούς στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Ο Φούλερ καλωσόρισε αυτό το γεγονός και εμφανίστηκε σε ταινίες άλλων σκηνοθετών και συνδέθηκε με νεότερους κινηματογραφιστές.
Διεύθυνση Διαδικτυακού Πρωτοκόλλου
Μία διεύθυνση IP - διεύθυνση διαδικτυακού πρωτοκόλλου (αγγλ. IP address - Internet Protocol address) είναι ένας μοναδικός αριθμός που χρησιμοποιείται από συσκευές σε ένα δίκτυο υπολογιστών που χρησιμοποιεί το Internet Protocol standard για τη μεταξύ τους αναγνώριση και συνεννόηση. Κάθε συσκευή που ανήκει στο δίκτυο - όπως δρομολογητές (αγγλ. routers), υπολογιστές, εξυπηρετητές χρόνου (αγγλικά: time-servers), εκτυπωτές, μηχανές τηλεομοιοτυπίας (fax) μέσω διαδικτύου (αγγλ. Internet fax) και ορισμένα τηλέφωνα - πρέπει να έχει τη δική της μοναδική διεύθυνση. Μία διεύθυνση IP μπορεί να θεωρηθεί το αντίστοιχο μιας διεύθυνσης κατοικίας ή ενός αριθμού τηλεφώνου (π.χ. VoIP) για έναν υπολογιστή ή άλλη συσκευή δικτύου στο Διαδίκτυο. Όπως κάθε διεύθυνση κατοικίας και αριθμός τηλεφώνου αντιστοιχούν σε ένα και μοναδικό κτίριο ή τηλέφωνο, μια διεύθυνση IP χρησιμοποιείται για τη μοναδική αναγνώριση ενός υπολογιστή ή άλλης συσκευής που συνδέεται στο δίκτυο.
Οι διευθύνσεις IP συνήθως γράφονται και εμφανίζονται σε σημειογραφίες που είναι αναγνώσιμες από τον άνθρωπο σημειώσεις, όπως η 172.16.254.1 στο πρότυπο IPv4 και η 2001: db8: 0: 1234: 0: 567: 8: 1 στο πρότυπο IPv6. Το μέγεθος του προθέματος δρομολόγησης της διεύθυνσης προσδιορίζεται στη σημείωση CIDR με την τροποποίηση της διεύθυνσης προσθέτοντας τον αριθμό σημαντικών δυαδικών ψηφίων όπως γίνεται π.χ. στη διεύθυνση 192.168.1.15/24, η οποία είναι ισοδύναμο με την ιστορικά χρησιμοποιούμενη μάσκα υποδικτύου 255.255.255.0.
Μια διεύθυνση IP μπορεί να αντιστοιχεί σε πολλές συσκευές-πελάτες είτε επειδή αυτές είναι μέρος ενός shared hosting web server environment, είτε λόγω ενός Διακομιστή μεσολάβησης (αγγλ. proxy server) (π.χ. ενός Παρόχου Υπηρεσιών Διαδικτύου (αγγλ. Internet Service Provider (ISP)) ή μιας υπηρεσίας διασφάλισης της ανωνυμίας (αγγλ. anonymizer service)) που λειτουργούν ως μεσολαβητές. Στην τελευταία περίπτωση (χρήση διακομιστή μεσολάβησης) η πραγματική διεύθυνση IP μπορεί να αποκρύπτεται από το διακομιστή που δέχεται ένα αίτημα. Το ανάλογο με τα τηλεφωνικά συστήματα θα ήταν η χρήση διεθνών ή τοπικών αριθμών κλήσης (proxy) και επεκτάσεων (shared).
Ονόματα τομέα
Μια υπηρεσία εύρεσης δικτύου (network lookup service), το Domain Name Service (DNS), δίνει τη δυνατότητα να αντιστοιχηθούν ονόματα υπολογιστών (hostnames) σε μια διεύθυνση IP. Με αυτό τον τρόπο, οι άνθρωποι μπορούν εύκολα να θυμούνται ένα όνομα και όχι μια σειρά αριθμών. Το DNS επιτρέπει σε πολλαπλές διευθύνσεις και ονόματα να δείχνουν σε ένα πόρο του Διαδικτύου.
Ένας ακόμη λόγος ύπαρξης του DNS είναι να επιτρέπει, για παράδειγμα, σε έναν ιστότοπο που φιλοξενείται σε πολλούς διακομιστές, καθένας από τους οποίους έχει τη δική του διεύθυνση IP, να παρέχει στοιχειώδη εξισορρόπηση φόρτου (load balancing), δηλαδή μία ορθή διαμοίραση της κίνησης που δέχεται ο ιστότοπος ανάμεσα στους υπολογιστές που τον φιλοξενούν.
Για παράδειγμα, το <tt>www.wikipedia.org</tt> δείχνει στο <tt>207.142.131.248</tt>.
Σημείωση: Το <tt>207.142.131.248</tt> είναι και για Wikipedia και Wikimedia. Ο φυλλομετρητής στέλνει το επιθυμητό όνομα του κεντρικού υπολογιστή ως μέρος του αιτήματος - request, επιτρέποντας στον διακομιστή (server) να παρουσιάσει την κατάλληλη σελίδα.
Δυναμικές και στατικές διευθύνσεις
Οι διευθύνσεις IP ορίζονται είτε μόνιμα (για παράδειγμα, σε ένα διακομιστή ο οποίος βρίσκεται πάντα στην ίδια διεύθυνση) είτε προσωρινά από ένα πλήθος διαθέσιμων διευθύνσεων.
Δυναμικές Διευθύνσεις
Οι δυναμικές διευθύνσεις IP δίνονται για να αναγνωρίζονται προσωρινές συσκευές όπως προσωπικοί υπολογιστές ή προγράμματα πελάτες (clients). Οι ISPs χρησιμοποιούν δυναμική κατανομή (οι διευθύνσεις IP κατανέμονται δυναμικά) για να ορίσουν διευθύνσεις από ένα μικρό πλήθος διαθέσιμων σε ένα μεγαλύτερο αριθμό πελατών. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται για σύνδεση μέσω τηλεφώνου (dial-up), WiFi και άλλες προσωρινές συνδέσεις, επιτρέποντας σε χρήστες φορητών υπολογιστών να συνδέονται αυτόματα σε μια ποικιλία υπηρεσιών χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζουν λεπτομέρειες σχετικά με τη δρομολόγηση (routing) του κάθε δικτύου.
Οι χρήστες με δυναμικές διευθύνσεις IP πιθανόν να έχουν προβλήματα στο να τρέχουν δικό τους mail server (διακομιστή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου) καθώς τα τελευταία χρόνια υπηρεσίες όπως το mail-abuse.org έχουν συλλέξει λίστες από σειρές (ranges) διευθύνσεων IP (διευθύνσεις δηλαδή που έχουν ίδια κάποια αρχικά ψηφία) και τις έχουν μπλοκάρει.
Η δυναμική κατανομή διευθύνσεων IP απαιτεί έναν κεντρικό διακομιστή (server) για να ακούει τα αιτήματα και να ορίσει έπειτα μια διεύθυνση. Οι διευθύνσεις μπορούν να οριστούν τυχαία ή να βασιστούν σε μια προκαθορισμένη πολιτική (policy). Το πιο συνηθισμένο πρωτόκολλο που χρησιμοποιείται για τον ορισμό διευθύνσεων δυναμικά είναι το Dynamic Host Configuration Protocol (DHCP). Το DHCP περιλαμβάνει ένα lease time που καθορίζει πόσο καιρό μπορεί αυτός που κάνει την αίτηση να χρησιμοποιήσει μια διεύθυνση πριν ζητήσει την ανανέωσή της, επιτρέποντας σε διευθύνσεις να παίρνονται, εαν όποιος τις ζήτησε αποσυνδεθεί.
Είναι σύνηθες να χρησιμοποιείται δυναμική κατανομή για ιδιωτικά δίκτυα. Δεδομένου ότι τα ιδιωτικά δίκτυα σπάνια παρουσιάζουν έλλειψη διευθύνσεων, είναι δυνατό να οριστεί η ίδια διεύθυνση στον ίδιο υπολογιστή με κάθε αίτηση (request) ή να καθοριστεί ένας παρατεταμένος lease time. Αυτές οι δύο μέθοδοι μιμούνται την ανάθεση στατικής διεύθυνσης IP.
Στατικές Διευθύνσεις
Οι στατικές διευθύνσεις IP χρησιμοποιούνται για να αναγνωρίζονται ημι-μόνιμες συσκευές με σταθερές διευθύνεις IP. Οι εξυπηρετητές (servers) τυπικά χρησιμοποιούν στατικές διευθύνσεις IP. Η στατική διεύθυνση μπορεί να διαμορφωθεί άμεσα (να γίνει configured) επάνω στη συσκευή η ως μέρος της κεντρικής διαμόρφωσης DHCP που συσχετίζει τη MAC address της συσκευής με μια στατική διεύθυνση.
Εκδόσεις του Πρωτοκόλλου Διαδικτύου (IP)
Το Πρωτόκολλο Διαδικτύου έχει δύο κύριες εκδόσεις σε χρήση, την IPv4 και την IPv6. Κάθε έκδοση έχει το δικό της ορισμό για την διεύθυνση IP. Λόγω της επικράτησής της, ο όρος «διεύθυνση IP» τυπικά αναφέρεται σε εκείνες που ορίζονται στο IPv4.
Οι διευθύνσεις IP που ορίζονται είναι αριθμοί της μορφής xxx.xxx.xxx.xxx (IPv4), όπου xxx ένας αριθμός από 0 εώς 255 ή xxxx:xxxx:xxxx:xxxx:xxxx:xxxx.xxx.xxx.xxx.xxx (IPv6). Σε ένα δίκτυο υπολογιστών όπως είναι και το Διαδίκτυο ο κάθε υπολογιστής στέλνει ορισμένα πακέτα πληροφοριών (αγγλ. IP Packets).
IPv4
Το IPv4 χρησιμοποιεί διευθύνσεις των 32-bit (4 byte), που περιορίζουν το πλήθος διευθύνσεων σε 4.294.967.296 (232) πιθανές μοναδικές διευθύνσεις. Εντούτοις, πολλές παρακρατούνται για ειδικούς λόγους, όπως για χρήση σε ιδιωτικά δίκτυα (~18 εκατομμύρια) ή διευθύνσεις πολυδιανομής (~1 εκατομμύριο). Κατά αυτόν τον τρόπο, μειώνεται ο αριθμός που μπορεί να διατεθεί για δημόσιες διευθύνσεις Διαδικτύου και, καθώς ο αριθμός διαθέσιμων διευθύνσεων καταναλώνεται, η έλλειψη εμφανίζεται να είναι αναπόφευκτη μακροπρόθεσμα. Αυτός ο περιορισμός έχει συντελέσει στη στροφή προς το IPv6, που είναι αυτήν την περίοδο σε αρχικά στάδια επέκτασης και ο μόνος υποψήφιος αντικαταστάτης του IPv4.
IPv5
Ό,τι θα μπορούσε να θεωρηθεί IPv5 υπήρξε μόνο ως ένα πειραματικό πρωτόκολλο, ονομαζόμενο ST2, που περιγράφηκε στο RFC 1819. Σύμφωνα με τις πρότυπες συμβάσεις για κάθε διανομή UNIX, όλες οι περιττά αριθμημένες εκδόσεις θεωρούνται πειραματικές. Αυτή η έκδοση δεν προορίστηκε ποτέ για υλοποίηση και εφαρμογή και το πρωτόκολλο εγκαταλείφθηκε. Το RSVP το έχει αντικαταστήσει ως έναν ορισμένο βαθμό.
IPv6
Στο IPv6, το νέο standard (αλλά όχι ακόμα εκτεταμένης χρήσης) Πρωτοκόλλο Διαδικτύου, οι διευθύνσεις έχουν μέγεθος 128 bit, το οποίο, ακόμη και με γενναιόδωρη ανάθεση netblocks, θα είναι αρκετό για να επαρκέσει στο κοντινό μέλλον. Θεωρητικά, θα υπάρχουν ακριβώς 2128, ή περίπου 3,403 × 1038 μοναδικές διευθύνσεις για διεπιφάνειες διακομιστών (host interfaces). Ο ακριβής αριθμός είναι 340.282.366.920.938.463.463.374.607.431.768.211.456. Αυτό το μεγάλο πλήθος διευθύνσεων θα δεσμευτεί αραιά, γεγονός που καθιστά πιθανή την κωδικοποίηση περισσότερων πληροφοριών δρομολόγησης στις ίδιες τις διευθύνσεις.
Δημόσιες και ιδιωτικές διευθύνσεις
Δημόσια διεύθυνση (public IP) ονομάζεται κάθε IP διεύθυνση που είναι απευθείας ορατή στο Διαδίκτυο, για παράδειγμα η διεύθυνση που εμφανίζεται αν κάποιος προσπαθεί να κάνει ανώνυμη καταχώρηση στη Βικιπαίδεια. Αυτή είναι συνήθως η IP που δίνεται στο modem-router που χρησιμοποιείται και όχι η διεύθυνση που δίνει το modem-router στον υπολογιστή του χρήστη αυτού.
Και τα δύο πρωτόκολλα IP (v4 και v6) έχουν περιοχές διευθύνσεων (υποδίκτυα - subnets) τα οποία προορίζονται για ιδιωτική χρήση. Οι ιδιωτικές διευθύνσεις για το IPv4 σύμφωνα με το RFC 1918 είναι:
Οι ίδιες ιδιωτικές διευθύνσεις βρίσκονται σε διάφορα υποδίκτυα παγκοσμίως και δεν «περνούν» μέσα από τους δρομολογητές (routers). Για να μπορέσει ένας υπολογιστής να βγει στο Διαδίκτυο χρησιμοποιείται, συνήθως, ο πίνακας αντικαταστάσεων NAT.
Εάν χρησιμοποιείτε modem-router και DSL σύνδεση τότε πιθανότατα ο υπολογιστής σας έχει μία ιδιωτική διεύθυνση η οποία μεταφράζεται στο modem-router στη δημόσια που σας αποδίδει ο πάροχος. Οι περισσότερες οικιακές εγκαταστάσεις στην Ελλάδα έχουν, εσωτερικά, ιδιωτικές διευθύνσεις και «βγαίνουν» στο Διαδίκτυο μέσω της Δημόσιας IP που δίνει ο πάροχος. Σε εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούν σύνδεση με απλό modem (είτε απλή τηλεφωνική, είτε ISDN) και όχι DSL (aDSL, sDSL κλπ) ο υπολογιστής στον οποίο βρίσκεται το modem έχει, σχεδόν πάντα, τη δημόσια IP που του αποδίδει κάθε φορά ο πάροχος.
Θέματα ασφαλείας
Σε ορισμένες περιπτώσεις συστήματα του ίδιου υποδικτύου (subnet) στο οποίο βρίσκεται ο υπολογιστής ο οποίος έχει τη συγκεκριμένη ΙΡ λαμβάνουν ( εάν χρησιμοποιούνται hubs στο επίπεδο δύο ) ή μπορουν να λάβουν με επιθέσεις arp cache poisoning ( εάν χρησιμοποιούνται switches στο επίπεδο δύο ) όλα τα πακέτα που έχουν ως προορισμό τη συγκεκριμένη ΙΡ. Βέβαια το επίπεδο δύο στο οποίο δύναται να συμβούν αυτά είναι ένα επίπεδο κάτω από το IP.
Γενικά το IP δεν σχεδιάστηκε σαν ένα 100% αλεξίσφαιρο πρωτόκολλο. Είναι ένα πρωτόκολλο που λύνει το πρόβλημα της διασύνδεσης πολύ καλά και εξ' ορισμού αφήνει μεγάλα περιθώρια λάθους. Το IP μεταθέτει το πρόβλημα της ασφάλειας σε άλλα πρωτόκολλα.
Γεωτοποθεσία
Ένας οικοδεσπότης μπορεί να χρησιμοποιήσει λογισμικό γεωγραφικής εύρεσης για να βρει τη γεωγραφική θέση του επικοινωνούντος συνομηλίκου του.
Ανωνυμία
Η έκφραση «κοινοποίηση της ΙΡ» πρακτικά σημαίνει κοινοποίηση του τηλεφωνικού αριθμού ή της σύνδεσης DSL στην οποία, κατά μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή, είχε αποδοθεί από τον πάροχο η συγκεκριμένη ΙΡ και, στις περισσότερες χώρες, μπορεί να γνωστοποιηθεί μόνο σε αστυνομικές ή εισαγγελικές αρχές για την δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική διαδικτύου Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ
Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών και τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (KSBIH).
Ιστορία
Μέχρι το 1992 η Βοσνία ήταν μέρος της Γιουγκοσλαβίας, κάτι που σήμαινε ότι οι παίκτες που είχαν γεννηθεί στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη αγωνίζονταν για την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Γιουγκοσλαβίας. Αξιοσημείωτοι παίκτες που γεννήθηκαν στη Βοσνία και αγωνίστηκαν με τα χρώματα της Γιουγκοσλαβίας είναι οι Μίρζα Ντελίμπασιτς, Ντράζεν Νταλίπαγκιτς, Ζόραν Σάβιτς, Αλεξάνταρ Νίκολιτς και Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η πρωτεύουσα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, το Σεράγεβο, ήταν μία από τις πέντε πόλεις στις οποίες διεξήχθησαν οι αγώνες για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 1970, όπου η Γιουγκοσλαβία κατέλαβε την πρώτη θέση κατακτώντας το πρώτο χρυσό μετάλλιο της ομάδας σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Από τότε που η χώρα ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη έχει συμμετάσχει αρκετές φορές στο Ευρωμπάσκετ (9 συνολικά), την κορυφαία διεθνή διοργάνωση στην Ευρώπη. Το 1993 πραγματοποίησε την καλύτερή της εμφάνιση, καθώς κατέλαβε την όγδοη θέση φτάνοντας έως και τα προημιτελικά. Από τότε δεν έχει καταφέρει να περάσει από την φάση των ομίλων (1997, 1999, 2001, 2003, 2005, 2011, 2013 και 2015). Μάλιστα, στα ευρωμπάσκετ 1999, 2001, 2003 και 2005, η Βοσνία δεν κατάφερε να πετύχει ούτε μία νίκη. Οι φορές που η Βοσνία και Ερζεγοβίνη δεν προκρίθηκε σε Ευρωμπάσκετ ήταν το 1995, το 2007, το 2009 και το 2017.
Ωστόσο, η Βοσνία προκρίθηκε για το Ευρωμπάσκετ 2022. Λίγο πριν τη διοργάνωση όμως, παραιτήθηκε από τον πάγκο ο Βεντράν Μπόσνιτς και την θέση του πήρε ο Αντίς Μπετσιράγκιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Ακαχούτλα
Η Ακαχούτλα (Acajutla) είναι πόλη και σημαντικό λιμάνι του Ελ Σαλβαδόρ, στην Κεντρική Αμερική. Βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 13°35΄24΄΄ Βόρειο και μήκος 89°50΄01΄΄ Ανατολικό, στην ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού, κοντά στις εκβολές του ποταμού Γκράντε. Αποτελεί το κυριότερο λιμάνι της χώρας, από το οποίο εξάγεται μεγάλο μέρος των εξαγωγών καφέ, ζάχαρης και βάλσαμου του Περού. Διοικητικώς η πόλη υπάγεται στο Διαμέρισμα Σονσονάτε, του οποίου αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη. Το 2012 ο πληθυσμός του δήμου της ήταν 29.701 κάτοικοι. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο είναι 24 μέτρα πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας.
Ιστορία
Ο κονκισταδόρ Πέδρο δε Αλβαράδο, υπό τη διοίκηση του Ερνάν Κορτές, είχε κατακτήσει το Μεξικό και τη Γουατεμάλα προτού φθάσει στην περιοχή της σημερινής Ακαχούτλα. Εκεί συνάντησε ισχυρή αντίσταση, αλλά κατόρθωσε να νικήσει τους ιθαγενείς στις 8 Ιουνίου 1524, στη Μάχη της Ακαχούτλα, και να κατακτήσει όλο το σημερινό Ελ Σαλβαδόρ.
Κατά την Αγροτική εξέγερση του 1932 αγκυροβόλησαν έξω από το λιμάνι της Ακαχούτλα δύο αντιτορπιλικά του Καναδικού Πολεμικού Ναυτικού μετά από αίτημα του εκεί Βρετανού προξένου, που φοβόταν για την ασφάλεια των εκεί Βρετανών πολιτών και των περιουσιών τους. Καναδοί ένοπλοι ναύτες αποβιβάσθηκαν για λίγο, παρά τις επιθυμίες της σαλβαδοριανής κυβερνήσεως και άρχισαν να προετοιμάζονται να προελάσουν προς την πρωτεύουσα Σαν Σαλβαδόρ, προτού η εξέγερση περιορισθεί και οι Βρετανοί κρίνουν ότι δεν ήταν πλέον απαραίτητη η ένοπλη καναδική παρουσία.
Κατά τη διάρκεια του δωδεκάχρονου Εμφύλιου Πολέμου του Ελ Σαλβαδόρ (1980-1992), το διυλιστήριο πετρελαίου της Ακαχούτλα (τότε το μοναδικό σε λειτουργία διυλιστήριο στη χώρα) ήταν στόχος των ανταρτών.
Κλίμα
Παρόμοια με όλη την ακτή του Ειρηνικού της Κεντρικής Αμερικής, το κλίμα της Ακαχούτλα είναι θερμό και υγρό, κλίμα τροπικής σαβάνας (Aw στην Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν). Ολόκληρο το έτος οι θερμοκρασίες το μεσημέρι κυμαίνονται συνήθως μεταξύ 32°C και 34°C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση ανέρχεται σε 1.757 χιλιοστόμετρα (mm) και βροχερότερος μήνας είναι με διαφορά ο Σεπτέμβριος, με 386 mm, ενώ ο Δεκέμβριος, ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος είναι εντυπωσιακά ξηροί, με μόλις 9 mm βροχής συνολικά.
Οικονομία
Οι εγκαταστάσεις φορτοεκφορτώσεων του εμπορικού λιμένα της Ακαχούτλα επιτρέπουν τη φόρτωση μεγάλου μέρους των εξαγωγών του Ελ Σαλβαδόρ, κυρίως καφέ (το 40% του συνόλου), ζάχαρης και βάλσαμου του Περού. Εκτός από το λιμάνι, το διυλιστήριο πετρελαίου είναι το μεγαλύτερο της χώρας και διυλίζει κυρίως πετρέλαιο που μεταφέρεται εκεί από τη Βενεζουέλα.
Εκδηλώσεις
Μια από τις σημαντικότερες ετήσιες εκδηλώσεις είναι ο εορτασμός των Αγίων Παθών του Χριστού τη Μεγάλη Εβδομάδα. Εκείνη την ημέρα οι κάτοικοι καθαρίζουν τους δρόμους και φιλοτεχνούν διακοσμητικές απεικονίσεις σε άμμο που μεταφέρουν από την παραλία. Το μεσημέρι αρχίζουν την αναπαράσταση των Παθών, εκκινώντας από τον ναό του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, κοντά στο Μπάριο Λα Πλάγια, και καταλήγοντας στο ίδιο σημείο τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης ημέρας.
Στις 24 Οκτωβρίου γίνονται εκδηλώσεις των ψαράδων, προς τιμή του Αρχάγγελου Ραφαήλ, οπότε μερικοί πολίτες κάνουν μια βόλτα με ψαρόβαρκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ελ Σαλβαδόρ Κατηγορία:Λιμένες του Ειρηνικού Ωκεανού
Μίχιελ Κόξι
Ο Μίχιελ Κόξι (φλαμανδικά: Michiel Coxie, συναντάται και ως Coxcie ή Coxien, λατινικά: Coxius (1499 – 3 Μαρτίου 1592) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος που σπούδασε υπό τον Μπέρναρντ φαν Ορλέι, ο οποίος πιθανώς τον ώθησε να επισκεφθεί την ιταλική χερσόνησο.
Ο Κόξι γεννήθηκε το 1449 στο Μέχελεν στο Δουκάτο της Βραβάντης. Το 1532 βρισκόταν στη Ρώμη, όπου ζωγράφισε το παρεκκλήσιο του Καρδιναλίου Βίλλεμ φαν Εκενφόιρτ (Willem van Enckevoirt) στην εκκλησία Santa Maria dell'Anima. Ο Τζόρτζιο Βαζάρι, ο οποίος τον γνώριζε, αναφέρει με ειλικρίνεια ότι υιοθέτησε την ιταλική τεχνοτροπία με μέτρια αποτελέσματα. Αλλά η κύρια ασχολία του Κόξι ήταν η δημιουργία σχεδίων για λογαριασμό χαρακτών. Τα 32 φύλλα χαρακτικών του Αγκοστίνο Βενετσιάνο σχετικά με τον μύθο "Έρως και Ψυχή" είναι δείγμα των ικανοτήτων του. Ο Κόξι ανήκε στον κλειστό κύκλο του Μιχαήλ Αγγέλου και όχι μόνον έμαθε το ύφος του δασκάλου του αλλά μελέτησε επίσης τη φιλοσοφία και τη θεωρία της τέχνης της αρχαιότητας και της ρωμανικής Αναγέννησης.
Επιστρέφοντας στη χώρα του ο Κόξι επεξέτεινε σημαντικά την εξάσκησή του σε αυτό τον κλάδο της τέχνης. Αλλά οι δημιουργίες του παρέμεναν, μέχρι πρόσφατα, "κρυμμένες" κάτω από το περιπεπλεγμένο μονόγραμμα "M.C.O.K.X.I.N.". Το 1539 ο Κόξι επέστρεψε στο Μέχελεν, όπου σχεδίασε και ζωγράφισε τις πτέρυγες ενός τριπτύχου για λογαριασμό του παρεκκλησίου της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά (συντεχνία των ζωγράφων). Το κεντρικό τμήμα του τριπτύχου, ζωγραφισμένο από τον Γιαν Μαμπούζε, αναπαριστά τον Ευαγγελιστή Λουκά, προστάτη των ζωγράφων, ο οποίος ζωγραφίζει την Παναγία. Οι πλαϊνές πτέρυγες παρουσιάζουν "το μαρτύριο του Αγίου Βίτου" και το "Όραμα του Ευαγγελιστή Ιωάννη στην Πάτμο".
Μετά τον θάνατο του Μπέρναρντ φαν Ορλέι το 1541 ο Κόξι στον διαδέχτηκε στη θέση του ζωγράφου της αυλής της Μαρίας της Αυστριακής, για λογαριασμό της οποίας διακόσμησε το κάστρο του Μπινς (Binche). Διαδοχικά προστάτες του διετέλεσαν ο Κάρολος Κουίντος, ο οποίος συχνά συνδύαζε έργα του με αυτά του Τιτσιάνο, ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας, ο οποίος του έδωσε μεγάλη αμοιβή για το αντίγραφο του έργου "Ο Αμνός του Θεού" (Agnus Dei) του Γιαν βαν Άικ και του παράγγειλε και δύο αντίγραφα του έργου του Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν "Αποκαθήλωση" και, τέλος, ο Φερντινάνδο Άλβαρο δε Τολέδο, ο οποίος τον προστάτευσε από τις προσβολές του ισπανικού στρατεύματος στο Μέχελεν.
Την εποχή εκείνη ο Κόξι σχεδίασε, επίσης, ταπισερί για τους αργαλειούς των Βρυξελλών. Πολλές από αυτές τις ταπισερί (αποκαλούνται ταπισερί της δυναστείας των Jagiello από τον ιδρυτή τους Λιθουανό Jogaila) πωλήθηκαν στον Σιγισμούνδο Β΄ Αύγουστο (Sigismund II Augustus), βασιλέα της Πολωνίας για το κάστρο του στη Βάβελ (Wawel). Ο Κόξι είναι επίσης πιθανόν να σχεδίασε τις ταπισερί του βασιλικού ανακτόρου του Φιλίππου Β΄ στη Μαδρίτη, απεικονίζοντας σκηνές από τη ζωή του Κύρου Β΄ βασισμένες στις αφηγήσεις του Ηροδότου.
Μεγάλα και περίφημα έργα, που δημιούργησε κατά την περίοδο 1587 - 1588 βρίσκονται στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Ρούμπολντ στο Μέχελεν, στον Καθεδρικό ναό των Βρυξελλών και στα μουσεία του Λέουβεν, των Βρυξελλών και της Αμβέρσας. Το ύφος του αποτελεί μοναδική σύνθεση της φλαμανδικής και της ιταλικής ζωγραφικής. Επηρεασμένος από τους Μιχαήλ Άγγελο, Λεονάρντο ντα Βίντσι και τον Ραφαήλ, δεν λησμόνησε ποτέ τη φλαμανδική του εκπαίδευση και το φλαμανδικό του υπόβαθρο. Για το λόγο αυτό έγινε γνωστός και σαν "ο Φλαμανδός Ραφαήλ".
Ο Κόξι απεβίωσε στο Μέχελεν στις 5 Μαρτίου 1592 σε ηλικία 92 ετών, ύστερα από την πτώση του από μια σκάλα.
Ύστερα από τον θάνατό του συνέχισε να επηρεάζει τους ζωγράφους του πρώτου ημίσεος του 17ου αιώνα, αλλά στη συνέχεια λησμονήθηκε.
Το Μουσείο Μ του Λέουβεν πραγματοποίησε, το 2013, την πρώτη έκθεση μόνο με έργα του Κόξι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Αυλικοί ζωγράφοι
Καλλιγένεια
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Καλλιγένεια είναι γνωστή μία δευτερεύουσα θεότητα την οποία επικαλούνταν κατά τη διάρκεια της εορτής των Θεσμοφορίων. Η Καλλιγένεια θεωρείται τροφός ή ακόλουθος ή ιέρεια της θεάς Δήμητρας, ή ακόμα και θυγατέρα της από τον Δία. Στις Σικελικές Άκρες υπήρχε ένα άγαλμα της Καλλιγενείας μαζί με τους Διοσκούρους.
Πηγή
Καλλιγενεια
Μποέμιανς ΦΚ
Οι Μποέμιαν Φούτμπολ Κλαμπ (γαελικά: Cumann Peile Bóithéamaigh, αγγλικά: Bohemian Football Club), πιο γνωστή ως Μποέμιανς, είναι ένας επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Δουβλίνο, την πρωτεύουσα της Ιρλανδίας. Οι Μποέμιανς συμμετέχουν στην Πρέμιερ Ντιβίζιον του Πρωταθλήματος Ιρλανδίας και είναι η τρίτη πιο πετυχημένη ομάδα στην ιστορία της League of Ireland, έχοντας κερδίσει τον τίτλο της League of Ireland 11 φορές, 7 φορές το FAI Cup, 6 φορές το League of Ireland Shield και το League of Ireland Cup 3 φορές. Πριν από τη δημιουργία της Ιρλανδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και της League of Ireland, οι Μποέμιανς συμμετείχαν στην Irish Football League και στο Κύπελλο Ιρλανδίας, που εκείνη την εποχή αποτελούσαν τις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις που κάλυπταν το σύνολο της Ιρλανδίας. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου κατέκτησαν το Κύπελλο Ιρλανδίας μία φορά και τερμάτισαν φιναλίστ 5 φορές. Μοιράζονται το μεγαλύτερο αριθμό νικών σε ευρωπαΪκές διοργανώσεις μαζί με τους αιώνιους αντιπάλους τους Σάμροκ Ρόβερς και κατέχουν το ρεκόρ κατακτήσεων του Leinster Senior Cup με 31 κύπελλα.
Έδρα - Χρώματα
Οι Μποέμιανς δίνουν τους εντός έδρας αγώνες τους στο Ντάλιμαουντ Παρκ στη συνοικία Νόρθσαϊντ του Φίμπσμπορο. Ιδιοκτήτες της είναι σε ποσοστό 100% τα μέλη του συλλόγου.Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το μαύρο, που υιοθέτησαν στην 4η AGM τον Οκτώβριο του 1893. Οι οπαδοί της Μποέμιανς συχνά αναφέρονται στην ομάδα τους με ψευδώνυμα όπως 'Bohs', 'The Gypsies' και 'The Big Club', και διατηρούν μεγάλη αντιπαλότητα με την ομάδα του Σάουθσαϊντ, Σάμροκ Ρόβερς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιρλανδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1890 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1890  Κατηγορία:Ποδοσφαιρικοί σύλλογοι με ιδιοκτήτες τους οπαδούς
Τιάγκο Μοντέιρο
Ο Τιάγκο Μοντέιρο (γεν. στο Πόρτο στις 24 Ιουλίου του 1976) είναι Πορτογάλος οδηγός αγώνων.
Τέλος της καριέρας του Μοντέιρο στη Φόρμουλα 1
Στις 21 Δεκεμβρίου του 2006 ανακοινώθηκε πως ο Μοντέιρο δε θα είχε θέση επίσημου οδηγού στην εκ νέου μετονομασθείσα Spyker Formula 1. Ο Γερμανός Άντριαν Σούτιλ είχε υπογράψει λίγες μέρες νωρίτερα για να πλαισιώσει τον Άλμπερς. Λοιπόν λίγες μέρες μετά την Πρωτοχρονιά του 2007 ο Μοντέιρο ξεκίνησε να συζητά με την Τόρο Ρόσο όμως οι συζητήσεις αυτές ήταν πολύ σύντομες κι έλαβαν τέλος στις 17 Ιανουαρίου 2007 όταν ο αγωνιστικός διευθυντής της ομάδας η οποία εδρεύει στη Φαέντσα της Ιταλίας Φραντς Τοστ ανακοίνωσε πως στο Πρωτάθλημα αυτό η ομάδα θα κατέβαινε με το ίδιο δίδυμο οδηγών δηλαδή τον Ιταλό Βιταντόνιο Λιούτσι και τον Αμερικανό Σκοτ Σπιντ κι έτσι ο Μοντέιρο για τη χρονιά εκείνη έμεινε χωρίς θέση οδηγού.
Παραπομπές
Μοντέιρο Τιάγκο
Γρηγόριος Σπυρόπουλος
Ο Γρηγόριος Σπυρόπουλος ήταν Έλληνας υφυπουργός.
Παραπομπές
Σπυροπουλος
Βαρύπετρο
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το Βαρύπετρο είχε μόνιμο πληθυσμό 548 κατοίκων και η Τοπική κοινότητα Βαρυπέτρου 1607, περιλαμβάνοντας τους οικισμούς του Λυγιδέ (ΒΑ), του Μαρμαρά (Β), των Μυλωνιανών (Δυτικά), της Όασης (Β) και τα Ποτιστήρια (ΒΑ). Το Βαρύπετρο βρίσκεται σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από τη Λίμνη της Αγυιάς και περιβάλλεται νοτίως από τους λόφους Καστέλλι, Κουβάρα, Τέμπλα (542μ.), με δυνατότητα πρόσβασης από ορεινό μονοπάτι προς το Θέρισο (ΝΑ) και τα Μεσκλά (ΝΔ).
Ανατολικά του Βαρυπέτρου βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος Κάστελος με δύο αρχαιολογικές ζώνες και οικιστική δραστηριότητα από τα Μινωικά έως τα Βυζαντινά χρόνια, σε ιδιαίτερη θέση με θέα προς τη βόρεια ακτή του νησιού και την πόλη των Χανίων.
Το καλοκαίρι του 1825 έλαβε χώρα πλησίον του χωριού η ομώνυμη μάχη όπου λιγοστοί πολεμιστές με αρχηγό τον Λαζόπουλο ηττήθηκαν από πολυάριθμο οθωμανικό στρατό. περιορίζοντας κάθε δυνατότητα επέκτασης της Επανάστασης του 1821 στην Κρήτη.
Η περιοχή του Βαρυπέτρου αποτελεί μία από τις πλέον εύφορες της Κρήτης παρά τη λειτουργία μη αγροτικών δραστηριοτήτων με αμφίβολης νομιμότητας αδειοδοτήσεις τα τελευταία έτη. Στην περιοχή ευδοκιμούν ποικιλίες αβοκάντο με σημαντική παραγωγή και ανώτερη ποιότητα.
Πλησίον του Βαρυπέτρου, στην περιοχή της Αγίας Κυριακής, ανατολικά του χωριού τα έτη 1993-1996, αναστηλώθηκε το παλαιό μετόχι της Αγίας Κυριακής, το οποίο ευλόγησε και εγκαινίασε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος το 2002 ο οποίος είχε θέσει τα θεμέλια της κατασκευής του. Το μοναστήρι αποτελεί ιδιαίτερο και εντυπωσιακό αξιοθέατο για εκατοντάδες επισκέπτες καθημερινά και ιδίως την καλοκαιρινή περίοδο με εκπληκτική θέα προς τα Χανιά και την πλούσια σε βλάστηση περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Καλλιδίκη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Καλλιδίκη είναι γνωστά τα παρακάτω τρία διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγή
Καλλιδικη Καλλιδικη
Καραμεντί Μπατίρ (περιφέρεια Ακμόλα)
Η Καραμεντί Μπατίρ είναι ένας οικισμός στην περιφέρεια Ακμόλα, στην επαρχία Τσελινογκράντ του Καζακστάν, στην αγροτική επαρχία Νοβοισίμκα. Μέχρι το 2018 ονομάζονταν Σεμενόβκα.
Γεωγραφική θέση
Το επαρχιακό κέντρο, το Ακμόλ απέχει 32 χιλιόμετρα από την Καραμεντί Μπατίρ.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, η Καραμεντί Μπατίρ είχε πληθυσμό 1.004 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Καλλιθόη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Καλλιθόη είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Καλλιθοη Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι
Αρχαιολογικό Μουσείο της Κρακοβίας
Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Κρακοβίας (πολωνικά: Muzeum Archeologiczne w Krakowie) είναι μουσείο στην Κρακοβία, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας της Πολωνίας. Ιδρύθηκε το 1850.
Ιστορία
Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Κρακοβίας είναι το παλαιότερο αρχαιολογικό μουσείο στην Πολωνία. Ιδρύθηκε ως Μουσείο της Αρχαιότητας, από μια ομάδα διανοουμένων και ακαδημαϊκών που ανήκαν στην Επιστημονική Εταιρεία της Κρακοβίας (ΕΕΚ, Towarzystwo Naukowe Krakowskie, TNK) κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας. Η ξένη κυριαρχία στον Αυστριακό Διαμελισμό απαγόρευε την ύπαρξη πολωνικών πατριωτικών οργανώσεων εκτός από τις κοινωνίες μάθησης όπως η ΕΕΚ, που με τη σειρά της ίδρυσε ένα μουσείο ως κέντρο πολωνικών κοινωνικο-πολιτιστικών δραστηριοτήτων. Η κοινωνία ΕΕΚ που χρηματοδότησε την ίδρυση του μουσείου, υπήρχε στην Κρακοβία από το 1816. Δημιούργησε το δικό της τμήμα Τέχνης και Αρχαιολογίας το 1848.
Η ιδρυτική πράξη υπογράφηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1850 από την Επιτροπή η οποία περιλάμβανε σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο διευθυντής της Γιαγκιελόνιας Βιβλιοθήκης, Γιούζεφ Μουτσκόφσκι (Πρόεδρος της Επιτροπής), ο Κάρολ Κρέμερ (μέλος του Σέιμ της Ελεύθερης Πόλης της Κρακοβίας, «Rzeczypospolita Krakowska), ο Βιντσέντι Πολ (καθηγητής, ποιητής και εξερευνητής), καθώς και ο Τεόφιλ Ζεμπράφσκι (αρχιτέκτονας, επιθεωρητής πόλης). Μια σειρά εγγράφων, συμπεριλαμβανομένης της δήλωσης αποστολής του μουσείου, γράφτηκε για τη διοίκηση, προσδιορίζοντας την προτεραιότητα του μουσείου στην απόκτηση αρχαιολογικών ευρημάτων από ιδιώτες δωρητές. Η πρώτη μουσειακή έκθεση άνοιξε το 1857 στο Παλάτι Λουμπομίρσκι στην οδό Γιάνα 17. Η συλλογή προήλθε κυρίως από ιδιωτικές δωρεές πολλών ευγενών πολωνικών οικογενειών, συμπεριλαμβανομένου του αγάλματος του Ειδώλου του Ζμπρουχ (Światowid ze Zbrucza), το οποίο είναι το σύμβολο του μουσείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Κρακοβία Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία στην Πολωνία
Κροατική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
Η Κροατική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (κροατικά: Hrvatski košarkaški savez, HKS) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στην Κροατία. Εδρεύει στο Ζάγκρεμπ και είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και νέων, εποπτεύει το επαγγελματικό πρωτάθλημα ανδρών, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Κροατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Κροατία Κατηγορία:Αθλητικοί οργανισμοί που ιδρύθηκαν το 1948
Καθεδρικός Ναός του Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα
Ο  Καθεδρικός Ναός του Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα (ισπανικά: Catedral de San Cristóbal de La Laguna), γνωστός και ως Καθεδρικός Ναός της Κυρίας μας των Θεραπειών (ισπανικά: Catedral de Nuestra Señora de los Remedios), είναι Καθεδρικός Ναός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που βρίσκεται στην πόλη του Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα στο νησί της Τενερίφης (Κανάριοι Νήσοι, Ισπανία). Ο καθεδρικός ναός είναι η έδρα της Επισκοπής της Τενερίφης, συμπεριλαμβανομένης και της επαρχίας της Σάντα Κρουθ της Τενερίφης. Ο καθεδρικός ναός βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της πόλης, αναγνωρισμένος ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1999.
Ιστορία
Το 1511 ανεγέρθηκε στην περιοχή ένα παρεκκλήσι. Υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτό το μέρος ήταν μια νεκρόπολη των Γουάντσε, αρχαίων αυτοχθόνων κατοίκων του νησιού. Αυτό το παρεκκλήσι, που χτίστηκε από τους ισπανούς κατακτητές, ήταν αφιερωμένο στην "Προσδοκία της Γέννησης" και γιορτάζει στις 18 Δεκεμβρίου.
Το 1515 το αρχικό εκκλησάκι αντικαταστάθηκε από ένα μεγαλύτερο ναό, που ανακηρύχθηκε ενοριακή εκκλησία στις 21 Απριλίου 1515, με το όνομα Ναός της Κυρίας μας των Θεραπειών. Το κτίριο αυτό ήταν μουντεχάρ και το καμπαναριό του ανεγέρθηκε το 1618.
Από εκείνη τη χρονιά έγινε προσπάθεια να δημιουργηθεί μια μητρόπολη στο νησί της Τενερίφης, και ο ναός ήταν η εκκλησία της Παναγίας της θεραπείας. Αλλά ο επίσκοπος του νησιού της Γκραν Κανάρια αντιτέθηκε, επειδή εκείνη την εποχή υπήρχε μόνο μία επισκοπή στις Καναρίους Νήσους και είχε έδρα στην πόλη του Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια. Το 1783 έγινε ξανά προσπάθεια για τη δημιουργία μιας μητρόπολης, που βρίσκεται σε αυτή την εκκλησία, η οποία και πάλι απορρίφθηκε.
Τέλος, την 1η Φεβρουαρίου 1819 ένα διάταγμα του Πάπα αναφέρει ότι μέχρι τότε μοναδική επισκοπή στις Καναρίους Νήσους χωρίζεται σε δύο επισκοπές. Ο ναός έγινε Καθεδρικός το 1819 από τον Πάπα Πίο τον Ζ'. Ο ναός στη σημερινή του μορφή χτίστηκε μεταξύ 1904 και 1915.
Περιγραφή
Η νεοκλασική πρόσοψη χρονολογείται από το 1820 και είναι εμπνευσμένη από την πρόσοψη του καθεδρικού ναού της Παμπλόνα. Ο καθεδρικός ναός έχει τρία κλίτη και ένα περίστωο γύρω από το βωμό, στον οποίο δεσπόζουν μεγάλα κάθετα παράθυρα.
Ο μεγάλος τρούλος του καθεδρικού ναού είναι ορατός από πολλά σημεία της πόλης. Έχει ύψος 41,5 μέτρα, και την κορυφή του διακοσμεί  ένας μεγάλος σταυρός. Είναι το ψηλότερο σημείο του ιστορικού τμήματος της πόλης. Οι αψίδες είναι διαμορφωμένες με τέτοιο τρόπο ώστε να αφήνουν το φυσικό φως να εισχωρεί στον ναό. Ο θόλος καλύπτεται με πλάκες χαλκού, μιμούμενος τους καθεδρικούς ναούς της βόρειας και κεντρικής Ευρώπης.
Έργα Τέχνης
Ο Καθεδρικός Ναός του Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα έχει έργα τέχνης γνωστών γηγενών και ξένων καλλιτεχνών.
Τονίζεται ο μαρμάρινος άμβωνας από τη Γένοβα (Ιταλία). Υπογραμμίζεται, επίσης, το μπαρόκ Ρετάμπλ της Κυρίας μας των Θεραπειών, το οποίο είναι ο μεγαλύτερος βωμός των Καναρίων Νήσων. Όσον αφορά τα έργα ζωγραφικής, αναδεικνύεται μια ζωγραφική με θέμα το Καθαρτήριο και μια άλλη αφιερωμένη στο Μυστικό Δείπνο. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η Σταύρωση του Ιησού Χριστού του υψηλού βωμού, που ονομάζεται Χριστός των Θεραπειών. Είναι μια τέχνη της ξυλογλυπτικής του δέκατου έκτου αιώνα, η οποία βρίσκεται επί της σκηνής στον κύριο βωμό.
Στον καθεδρικό ναό υπάρχουν επίσης λείψανα διαφόρων αγίων, συμπεριλαμβανομένων των δύο γηγενών αγίων, Πέδρο ντε Μπετανκούρ και Χοσέ ντε Αντσιέτα.
Ο καθεδρικός ναός διαθέτει επίσης ένα μουσείο Βυζαντινών εικόνων, το οποίο φιλοξενεί τη μεγαλύτερη συλλογή από ορθόδοξες εικόνες της Ισπανίας. Αυτά τα έργα τέχνης, που ανήκουν στην Επισκοπή της Τενερίφης, προέρχονται κυρίως από χώρες όπως η Ρωσία, η Ρουμανία, η Γιουγκοσλαβία, η Ιταλία και η Ελλάδα. Αυτός ο καθεδρικός ναός είναι ένας από τους λίγους Καθολικούς καθεδρικούς ναούς στον κόσμο που διαθέτει μια σημαντική συλλογή της Ορθόδοξης θρησκευτικής τέχνης.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Ισπανία Κατηγορία:Κανάριες νήσοι Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στην Παναγία
Συμβάν στο Πέρασμα Ντιάτλοφ
To συμβάν στο Πέρασμα Ντιάτλοφ (Dyatlov Pass incident), Гибель тургруппы Дятлова) αναφέρεται στους ανεξιχνίαστους θανάτους εννέα πεζοπόρων σκιέρ στα βόρεια Ουράλια Όρη στη Σοβιετική Ένωση (σημερινή Ρωσία) μεταξύ της 1ης και της 2ας Φεβρουαρίου 1959. Η έμπειρη πεζοπόρος ομάδα είχε οργανώσει μια κατασκήνωση στις πλαγιές του όρους Κόλατ Σιάκλ σε μια περιοχή που σήμερα ονομάζεται προς τιμήν του αρχηγού της ομάδας, Ιγκόρ Ντιάτλοφ, και σκοπός ήταν να φθάσουν στο Οτόρτεν, ένα βουνό 10 χιλιόμετρα βόρεια της τοποθεσίας που συνέβη το περιστατικό. Κατά τη διάρκεια της νύχτας κάτι τους οδήγησε να σκίσουν τις σκηνές τους και να εγκαταλείψουν τρέχοντας το κάμπινγκ, ενώ ήταν ανεπαρκώς ντυμένοι για την ισχυρή χιονόπτωση και τις θερμοκρασίες υπό του μηδενός που επικρατούσαν.
Μετά την ανακάλυψη των πτωμάτων της ομάδας, μια έρευνα από τις αρχές της Σοβιετικής Ένωσης κατέληξε ότι οι έξι είχαν πεθάνει από υποθερμία, ενώ οι άλλοι τρεις παρουσίαζαν σημάδια τραύματος. Ένα θύμα είχε κάταγμα στο κρανίο και δύο άλλα είχαν σημαντικά κατάγματα στο θώρακα. Επιπλέον, από ένα άλλο μέλος της ομάδας έλειπε η γλώσσα και τα μάτια του. Η έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μία "άγνωστη πανίσχυρη δύναμη" είχε προκαλέσει το θάνατό τους. Πολλές θεωρίες έχουν προταθεί για να ερμηνεύσουν τους ανεξήγητους θανάτους, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων από ζώα, της υποθερμίας, της χιονοστιβάδας, του πανικού προκαλούμενου από υπόηχο, της στρατιωτικής εμπλοκής, ή κάποιο συνδυασμό αυτών.
Η πρόσβαση στην περιοχή ήταν κλειστή για αποστολές και πεζοπορία επί τρία χρόνια μετά το περιστατικό.
Ιστορικό
Το 1959, μια ομάδα σκιέρ μετέβη στα βόρεια Ουράλια για σκι στην περιοχή Σβερντλόφσκ της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Ίγκορ Ντιάτλοφ, ένας φοιτητής είκοσι τριών ετών στο Ουράλιο Πολυτεχνείο (Уралски политехнически институт, УПИ), ήταν ο αρχηγός που συγκέντρωσε την ομάδα των εννέα για το ταξίδι, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν συμφοιτητές στο πανεπιστήμιο. Κάθε μέλος της ομάδας, που απαρτίζονταν από οκτώ άνδρες και δύο γυναίκες, ήταν έμπειροι στην κατηγορία ΙΙ-σκιέρ με εμπειρία στο σκι και θα λάμβαναν πιστοποίηση βαθμού ΙΙΙ κατά την επιστροφή τους. Την εποχή εκείνη, αυτή ήταν η υψηλότερη πιστοποίηση που διέθετε η Σοβιετική Ένωση και απαιτούσε υποψήφιοι να διασχίσουν 300 χιλιόμετρα. Ο στόχος της αποστολής ήταν να φτάσει στο Ότορτεν (Отортен), ένα βουνό 10 χιλιόμετρα βόρεια του τόπου του συμβάντος. Αυτή η διαδρομή, τον Φεβρουάριο, εκτιμήθηκε ως η κατηγορία III, η πιο δύσκολη.
Αποστολή
Η ομάδα έφτασε με τρένο στο Ίβντελ (Ивдель), τις πρώτες πρωινές ώρες της 25ης Ιανουαρίου 1959. Στη συνέχεια μετέβησαν με φορτηγό στο Βιζχάι (Вижай) - ο τελευταίος κατοικημένος οικισμός προς τα βόρεια.
Στις 27 Ιανουαρίου, ξεκίνησαν το ταξίδι τους από το Βιζχάι προς το Οτόρτεν. Στις 28 Ιανουαρίου, ένα από τα μέλη της ομάδας, ο Γιούρι Γιουντίν, που υπέφερε από διάφορες ασθένειες αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω λόγω πόνων στο γόνατο και στις αρθρώσεις.
Αναζήτηση και ανακάλυψη
Πριν από την αναχώρηση της ομάδας ο Ντιάτλοφ είχε συμφωνήσει να στείλει ένα τηλεγράφημα στον αθλητικό τους όμιλο, μόλις η ομάδα επέστρεφε στο Βιζχάι. Αναμενόταν ότι αυτό δεν θα συνέβαινε αργότερα από τις 12 Φεβρουαρίου αλλά ο Ντιάτλοφ είπε στον Γιουντίν, πριν την αποχώρηση του τελευταίου από την ομάδα, ότι ανέμενε να διαρκέσει περισσότερο. Όταν η 12η Φεβρουαρίου πέρασε και δεν λήφθηκε κανένα μήνυμα δεν υπήρξε άμεση αντίδραση, καθώς οι καθυστερήσεις λίγων ημερών ήταν συνηθισμένες σε τέτοιες αποστολές. Όταν οι συγγενείς των πεζοπόρων απαίτησαν μια επιχείρηση διάσωσης στις 20 Φεβρουαρίου, ξεκίνησαν οι πρώτες ομάδες διάσωσης αποτελούμενες από εθελοντές φοιτητές και καθηγητές των μελών της ομάδας. Αργότερα ενεπλάκησαν και δυνάμεις του στρατού, με αεροπλάνα και ελικόπτερα να συμμετέχουν στην επιχείρηση διάσωσης.
Στις 26 Φεβρουαρίου οι ερευνητές βρήκαν την εγκαταλελειμμένη και κατεστραμμένη σκηνή της ομάδας στο Κόλατ Σιάκλ. Ο χώρος της κατασκήνωσης παραξένεψε τους ερευνητές. Ο Μιχαήλ Σαράβιν, ο φοιτητής που βρήκε τη σκηνή, ανέφερε: "η σκηνή ήταν σκισμένη και καλυμμένη με χιόνι. Ήταν άδεια και όλα τα υπάρχοντα και τα παπούτσια της ομάδας είχαν αφεθεί πίσω." Οι ερευνητές είπαν ότι η σκηνή είχε κοπεί από μέσα.