cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βάμπα (βασιλιάς)
Ο Βάμπα, μεσαιωνικά λατινικά: VVamba, Vamba, Wamba (c. 643 – 687/688) ήταν ο βασιλιάς των Βησιγότθων από το 672 έως το 680. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, το βασίλειο των Βησιγότθων περιλάμβανε όλη την Ισπανία και μέρος της νότιας Γαλατίας, γνωστής ως Σεπτιμανία.
Σύμφωνα με τον Χέρβιχ Βόλφραμ, το Wamba σημαίνει "μεγάλο χτύπημα" στα γοτθικά (όπως γερμανικά: "Wampe", συγγενικό του αγγλικού "μήτρα") και μπορεί να ήταν ένα παρωνύμιο. Τόσο ο Ιουλιανός του Τολέδου στο Ιστορία του Βάμπα (Historia Wambae), όσο και οι αποφάσεις της ΙΑ΄ Συνόδου του Τολέδου, που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Βάμπα, αναφέρονται στον βασιλιά μόνο ως Βάμπα.
Στρατιωτικά γεγονότα
Κατά τη διάρκεια αυτών των γεγονότων, ο Βάμπα βρισκόταν στην Κανταβρία εκστρατεύοντας κατά των Βάσκων. Σε απάντηση, ο Βάμπα βάδισε στην περιοχή Ταρρακωνησία (Tarraconensis) και σε λίγες ημέρες γύρισε τις περισσότερες πόλεις πίσω στο πλευρό του. Στη συνέχεια χώρισε τις δυνάμεις του σε τρεις ομάδες, επιτιθέμενες στα Πυρηναία μέσω της Λλίβια (τότε πρωτεύουσα της Σερδάνια), Ως και τον παραλιακό δρόμο, καταλαμβάνοντας τα φρούρια Κολιούρε, Βουλτουράρια και Λλίβια, βρίσκοντας «πολύ» χρυσό και ασήμι. εκεί.
Καθώς ο Βάμπα μετακινήθηκε στο Ναρμπόν, ο Παύλος έβαλε τον στρατηγό Βιτίμερ επικεφαλής της πόλης και αποσύρθηκε στο Νιμ. Οι δυνάμεις του Βάμπα υπέταξαν γρήγορα το Ναρμπόν και στη συνέχεια, μετά από κάποια δυσκολία, εξασφάλισαν την παράδοση τού Νιμ στις 3 Σεπτεμβρίου 673. Ο Παύλος και οι άλλοι ηγέτες των επαναστατών παραδόθηκαν και, τρεις μέρες αργότερα, οδηγήθηκαν σε δίκη, κουρεύτηκαν και φυλακίστηκαν ισόβια.
Ακολούθησε μία περίοδος ειρήνης, και το 674 ο Βάμπα ανοικοδόμησε τα ρωμαϊκά τείχη γύρω από το Τολέδο. Επίσης οχύρωσε και άλλες τοποθεσίες εκείνη την εποχή, πιθανώς Ονδαρίβια (Φουεντεράβια), ένα μικρό χωριό στην Ισπανία, προς τα γαλλικά σύνορα επάνω από τον κόλπο Tξίνγκουρι, καθώς μία στρατιωτική επίθεση κατά μήκος του Βισκαϊκού Κόλπου μέχρι τα Πυρηναία μαρτυρείται στις πηγές της εποχής. Ο Wamba έφερε υπό τον έλεγχό του τους Astures και Ruccones (Luggones) και τους ενσωμάτωσε σε μια νέα επαρχία. Αγωνίζονταν για την ανεξαρτησία τους από τις επιδρομές των Βησιγότθων του 5ου αιώνα αλλά τώρα τελικά υποχώρησαν.
Τα νομικά βιβλία και τα διατάγματα της εποχής αποκαλύπτουν μία ουσιαστική διάβρωση της εσωτερικής ηρεμίας και τάξης μέσα στο βασίλειο. Στα βιβλία του Βησιγοτθικού Νόμου, ο Βάμπα διατάσσει ότι όλοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από τη θρησκεία τους -ακόμη και αν είναι κληρικοί- υποχρεούνται να υπερασπιστούν το βασίλειο, εάν δεχτεί επίθεση από έναν ξένο εχθρό. Αυτός ο νόμος δημιουργήθηκε για να λύσει ένα πρόβλημα λιποταξίας: «Επειδή, κάθε φορά που ένας εχθρός εισβάλλει στις επαρχίες τού βασιλείου μας… [πολλοί από] εκείνους που κατοικούν στα σύνορα… εξαφανίζονται έτσι ώστε, με αυτό το μέσο, να μην υπάρχει αμοιβαία υποστήριξη στη μάχη." Αυτή η λογική μπορεί να συνεπάγεται συχνότητα επιδρομών. Το ότι ο λαός ήταν συχνά απρόθυμος να υπερασπιστεί το βασίλειο φαίνεται περαιτέρω από ένα άλλο διάταγμα του Βάμπα, στο οποίο οι σκλάβοι απελευθερώθηκαν για να καλύψουν τις τάξεις τού στρατού. Αυτό υποδηλώνει όχι μόνο έλλειψη εθελοντών από τους Ισπανορωμαίους, που αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού που διοικούνταν από τους Βησιγότθους άρχοντες, αλλά και έναν στρατό από αναγκαστική στρατολογία.
Διαδοχή
Ο Βάμπα αρρώστησε βαριά (680), σύμφωνα με τα Χρονικά του Αλφόνσο Γ΄ 200 χρόνια αργότερα δηλητηριάστηκε κοντά στο Μπούργος, αναμένοντας τον θάνατο του μετανόησε και κατόπιν παραιτήθηκε από τον θρόνο. Τα Χρονικά του Αλφόνσο Γ΄ θεωρούν σαν υπεύθυνο για τον θάνατο του τον διάδοχο του Έρβιγ ή τον Ιουλιανό του Τολέδο τον οποίο ο Έρβιγ ε'ιχε ανταμείψει ως επίσκοπο για τις υπηρεσίες του.
Βασιλεία
αριστερά|μικρογραφία| Η εκλογή του Βάμπα ως βασιλιά. Λάδι σε καμβά του [[Francisco de Paula Van Halen|Φρανθίσκο δε Πάουλα βαν Άλεν (1843).]]
Απώλεια του στέμματος
αριστερά|μικρογραφία| Η κουρά ως μοναχού τού βασιλιά Βάμπα από τον [[Τζόαν Μπρουλ|Χόαν Μπρουλ. Λάδι σε καμβά (1894)]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων
Ντέηβιντ Στόουν
Ο Ντέηβιντ Στόουν (πραγματικό όνομα Michael David Stoyanoff) είναι Καναδός κιμπορντίστας και πιανίστας, γνωστός για τη συνεργασία του με το βρετανικό χαρντ ροκ συγκρότημα των Rainbow.
Βιογραφία
Ο Ντέηβιντ Στόουν γεννήθηκε το 1952 στο Τορόντο του Καναδά.
Το 1976, εμφανίστηκε στο ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ των Καναδών Symphonic Slam, παίζοντας πλήκτρα και ηχογραφώντας τα δεύτερα φωνητικά του δίσκου. Το 1978, ο Ρίτσι Μπλάκμορ τον επέλεξε για να αντικαταστήσει τον Τόνι Κάρεϊ στη σύνθεση των Rainbow, συμμετέχοντας στο δίσκο "Long Live Rock 'n Roll", ο οποίος ανέβηκε στο βρετανικό Top-10, μαζί με τα επιτυχημένα σινγκλ "Long Live Rock 'n' Roll" και "LA Connection".
Την επόμενη χρονιά, εντάχθηκε στους Rainbow ο Ντον Έρεϊ αντικαθιστώντας τον Στόουν. Στις αρχές της δεκαετίας του '80, έπαιξε στην περιοδεία για την επανένωση των Three Dog Night και εμφανίστηκε σαν γκεστ στο δίσκο "Universal Juveniles" του Μαξ Γούεμπστερ.
Αργότερα, εμφανίστηκε σε δίσκους των Solo Flight και BB Gabor, ενώ συνεργάστηκε με τον μάνατζερ Μπράιαν Εήρς και το Bud Matton Agency, παίζοντας με διάφορα συγκροτήματα σε κλαμπ του Καναδά.
Ήταν παντρεμένος με τη βραβευμένη δημοσιογράφο της εφημερίδας "The Economist", Μαντελάιν Ντρόχαν.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Καναδοί πιανίστες Κατηγορία:Καναδοί μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Αστάνγκα γιόγκα
Η Αστάνγκα Γιόγκα (Σανσκριτικά: अष्टांग योग) είναι ένα από τα πιο δημοφιλή είδη Γιόγκα στις μέρες μας και αποτελεί ένα από τα κορυφαία είδη άσκησης. Χρησιμοποιεί στάσεις και τεχνικές αναπνοής ως αφετηρία, για να φτάσει κανείς σε κατάσταση ένωσης, ευεξίας και φώτισης.
Περιλαμβάνει συγχρονισμό της αναπνοής μέσω στάσεων και ασκήσεων. Με αυτόν τον τρόπο, παράγεται εσωτερική θερμότητα και αποτοξινώνεται το σώμα. Ουσιαστικά η Αστάνγκα Γιόγκα διδάσκει την αποδέσμευση μέσω του σώματος και την ταύτιση με τη ψυχή του ανθρώπου.
Ετυμολογία
Η λέξη «Αστάνγκα» σημαίνει «οκτώ άκρα». Αναφέρεται σε οκτώ βήματα που περιγράφονται για πρώτη φορά από τον αρχαίο Ινδό Πατάντζαλι, ο οποίος έγραψε τα Γιόγκα Σούτρα. Η Αστάνγκα Γιόγκα γεννήθηκε στην Ινδία περίπου 5.000 χρόνια πριν. Αναφέρεται εκτενώς σε μία συστηματική προσέγγιση της ζωής και βρίσκει τις ρίζες της σε ένα αρχαίο βιβλίο γνωστό ως “Yoga Korunta” του Πατάντζαλι. Επίσης, δημιουργός - πατέρας της υπήρξε και ο K. Patthabi Jois, ο οποίος μέσω των διδασκαλιών του φημισμένου γιόγκι και δασκάλου του, Krishnamacharya, συνέβαλε στη διάδοση της Αστάνγκα στον δυτικό κόσμο κατά τον 20ό αιώνα. Ο Patthabi έχει αφιερώσει τη ζωή του στη διδασκαλία μιας πειθαρχίας, συνυφασμένης με την Αστάνγκα, που απαιτεί μεγάλη αποφασιστικότητα, ψυχική και σωματική προσπάθεια.
Οι αρχές
Η Αστάνγκα Γιόγκα απευθύνεται σε όλες τις κατηγορίες ανθρώπων, ανεξαρτήτως ηλικίας, σωματικής κατάστασης ή ευλιγισίας, αλλά και σε ασκούμενους που έχουν διάθεση να βελτιώσουν το σώμα τους και το πνεύμα τους. Στόχος της είναι η βαθύτερη επαφή του μυαλού με τη συνείδηση, χρησιμοποιώντας το σώμα ως μέσο εξερεύνησης. Αποσκοπεί πάντα στον καθαρισμό του σώματος και του νου. Ακόμη, αποτελείται από οκτώ ακολουθίες στάσεων και πρακτικών, όπως συνηθίζεται να ονομάζονται, ώστε να καταφέρει να φτάσει κανείς στην αρεστή πνευματική ανάπτυξη. Αυτές οι πρακτικές είναι οι Yamas (ηθικές παρατηρήσεις και περιορισμοί συμπεριφοράς), οι Niyamas (παρατηρήσεις συμπεριφοράς και ενασχόληση με την εσωτερική και την εξωτερική καθαρότητα), οι Asanas (στάσεις διαμέσω του σώματος), η Pranayama (έλεγχος της αναπνοής), η Pratyahara (η συγκέντρωση στην αναπνοή, η απόσυρση της αίσθησης και η αποφυγή απόσπασης προσοχής από εξωγενείς παράγοντες), η Dharana (συγκέντρωση), η Dhyana (διαλογισμός), η Samadhi (η μετάβαση σε ένα μέρος γαλήνης, ανάπαυσης, φώτισης και ευδαιμονίας).
Είναι αρκετά δυναμική Γιόγκα και ίσως φαίνεται ακατόρθωτο αρχικά για τον ασκούμενο, το να μπορέσει να κάνει ορισμένες ασκήσεις-στάσεις. Είναι αρκετά κουραστική, γιατί συνήθως διαρκεί σίγουρα 90 λεπτά και βελτιώνει πολύ την αντοχή. Βασικά χαρακτηριστικά της είναι η επικέντρωση στην τεχνική αναπνοής και ο διαλογισμός. Υπάρχει μία συγκεριμένη δομή που πρέπει να ακολουθείται, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούν να υπάρξουν προσαρμογές. Ο βασικός κορμός πάντως είναι ίδιος για όλους. Φυσικά, καθοριστικό ρόλο παίζουν οι δάσκαλοι που θα επιλέξουν οι ασκούμενοι, γιατί σίγουρα πρέπει να διαλέξουν κάποιον που να τους εμπνέει και να νιώθουν οικεία μαζί του.
Περιλαμβάνει επίσης έξι επίπεδα ακολουθιών-σειρών πρακτικής. Η πρωτογενής σειρά ονομάζεται “Yoga Chikitsa” που σημαίνει «Θεραπευτική Γιόγκα». Αποτελείται από 75 στάσεις-πόζες και διαρκεί μία έως και δύο ώρες για να ολοκληρωθεί. Η ενδιάμεση σειρά είναι η “Nadi shodhana” που σημαίνει «εκκαθάριση καναλιών», δηλαδή εξαγνίζει το σώμα και το νευρικό σύστημα. Ακολουθεί η προηγμένη σειρά “Sthira Bhaga” που σημαίνει «θεϊκή σταθερότητα», που περιλαμβάνει τις προηγμένες σειρές Α,Β,Γ και Δ οι οποίες αφορούν περίτεχνες ισορροπίες και αναφέρεται σε πολύ αφοσιωμένους ασκούμενους.
Τα οφέλη της Αστάνγκα Γιόγκα είναι πάρα πολλά και η συγκεκριμένη Γιόγκα αποτελεί πρόκληση για πολλούς. Αρχικά, βοηθάει στη διαχείριση του στρες και στην επίτευξη εσωτερικής γαλήνης και ηρεμίας. Βελτιώνει αισθητά την καθημερινότητα του ασκούμενου, ο οποίος βλέπει σταδιακά αλλαγή τόσο στο σώμα του, όσο και στην ψυχολογία του. Δυναμώνει όλους τους μυς, έχοντας καλύτερη στάση σώματος και αποκτώντας ευλυγισία. Ακόμη, οδηγεί στην ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού συστήματος, στην τόνωση του καρδιακού παλμού, στη σωστή ρύθμιση των τεχνικών αναπνοής και στην αυτοπεποίθηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιόγκα
Πρώτος διαμελισμός της Πολωνίας
Ο πρώτος διαμελισμός της Πολωνίας έγινε το 1772 ως ο πρώτος από τους τρεις διαμελισμούς που τερμάτισαν τελικά την ύπαρξη της Πολωνικής -Λιθουανικής Κοινοπολιτείας έως το 1795. Η αύξηση της ισχύος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας απειλούσε το Βασίλειο της Πρωσίας και τη Μοναρχία των Αψβούργων και ήταν το κύριο κίνητρο πίσω από τον πρώτο διαμελισμό.
Ο Φρειδερίκος ο Μέγας, βασιλιάς της Πρωσίας, σχεδίασε το διαμελισμό για να εμποδίσει την Αυστρία, η οποία ζήλευε τις ρωσικές επιτυχίες κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, να πάει στον πόλεμο. Τα εδάφη στην Πολωνία διαιρέθηκαν από τους ισχυρότερους γείτονές της (Αυστρία, Ρωσία και Πρωσία) για να αποκαταστήσουν την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων στην Κεντρική Ευρώπη μεταξύ αυτών των τριών χωρών.
Ιστορικό
Στα τέλη του 18ου αιώνα, η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία είχε περιοριστεί από το καθεστώς μιας μεγάλης ευρωπαϊκής δύναμης σε εκείνη μιας χώρας υπό μεγάλη ρωσική επιρροή που σχεδόν έγινε το προτεκτοράτο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (ή υποτελής ή κράτος-δορυφόρος), με τον Ρώσο τσάρο να επιλέγει ουσιαστικά τους Πολωνο-Λιθουανούς μονάρχες κατά τη διάρκεια των ελεύθερων εκλογών και αποφάσιζε το αποτέλεσμα πολλών εσωτερικών πολιτικών της Πολωνίας. Για παράδειγμα, το Σέιμ του Ρεπνίν του 1767-68 πήρε το όνομά του από τον Ρώσο πρέσβη που είχε προεδρεύσει ανεπίσημα στις εργασίες του.
Ο πρώτος διαμελισμός έγινε μετά την αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων στην Ευρώπη, με τις νίκες της Ρωσίας εναντίον των Οθωμανών στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1768-1774) να ενισχύουν τη Ρωσία και να θέτουν σε κίνδυνο τα συμφέροντα των Αψβούργων στην περιοχή (ιδιαίτερα στη Μολδαβία και τη Βλαχία). Η Αυστρία των Αψβούργων άρχισε τότε να σκέφτεται τη διεξαγωγή πολέμου εναντίον της Ρωσίας. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Εικόνα της Ευρώπης για τον Ιούλιο του 1772, σατιρική βρετανική πλάκα Η Γαλλία ήταν φιλική προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπως επίσης προς την Πρωσία και την Αυστρία και πρότεινε μια σειρά εδαφικών προσαρμογών στις οποίες η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν θα υπέφερε από την Αυστρία και τη Ρωσία. Σε αντάλλαγμα, η Αυστρία θα αποζημιωνόταν με τμήματα της Πρωσικής Σιλεσίας και η Πρωσία θα ανακτούσε τη Βαρμία από το πολωνικό τμήμα της Πρωσίας και τμήματα ενός πολωνικού φέουδου, του Δουκάτου της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας, ήδη υπό την ηγεμονία των Γερμανών της Βαλτικής.
Ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας δεν είχε καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τη Σιλεσία, αφού την είχε αποκτήσει πρόσφατα στους Σιλεσιανούς Πολέμους, αλλά ενδιαφέρθηκε επίσης να βρει μια ειρηνική λύση. Η Ρωσο-Πρωσική συμμαχία θα τον οδηγούσε σε έναν πιθανό πόλεμο εναντίον της Αυστρίας και ο Επταετής Πόλεμος είχε αποδυναμώσει το θησαυροφυλάκιο και τον στρατό της Πρωσίας. Όπως και η Γαλλία, ενδιαφερόταν να προστατεύσει την αποδυναμωμένη Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί πλεονεκτικά σε περίπτωση Πρωσικού πολέμου είτε κατά της Ρωσίας είτε κατά της Αυστρίας.
Ο αδελφός του Φρειδερίκου, ο Πρίγκιπας Ερρίκος, πέρασε το χειμώνα του 1770-71 ως εκπρόσωπος της πρωσικής αυλής στην Αγία Πετρούπολη. Καθώς η Αυστρία είχε προσαρτήσει 13 πόλεις στην ουγγρική περιοχή Σέπες το 1769 κατά παράβαση της Συνθήκης της Λουμπόβλα, η Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας και ο γενικός σύμβουλος της, Ιβάν Τσερνισόφ, πρότειναν στον Ερρίκο η Πρωσία να διεκδικήσει κάποια από τα πολωνικά εδάφη, όπως τη Βαρμία. Αφού ο Ερρίκος τον ενημέρωσε για την πρόταση, ο Φρειδερίκος πρότεινε τον διαμελισμό των πολωνικών συνόρων από την Αυστρία, την Πρωσία και τη Ρωσία, με το μεγαλύτερο μερίδιο να πηγαίνει στην Αυστρία, τη χώρα που αποδυναμώθηκε περισσότερο από τις πρόσφατες αλλαγές στην ισορροπία δυνάμεων.
Έτσι, ο Φρειδερίκος προσπάθησε να ενθαρρύνει τη Ρωσία να κατευθύνει την επέκτασή της προς τους αδύναμους και δυσλειτουργικούς Πολωνούς αντί για τους Οθωμανούς. Ο Αυστριακός πολιτικός Βέντσελ Άντον φον Κάουνιτς έκανε μια αντιπρόταση για την Πρωσία να πάρει εδάφη από την Πολωνία με αντάλλαγμα να παραχωρήσει τη Σιλεσία στην Αυστρία, αλλά το σχέδιό του απορρίφθηκε από τον Φρειδερίκο.
Οι τρεις δυνάμεις δικαιολογούσαν επίσημα τις ενέργειές τους ως αποζημίωση για την αντιμετώπιση ενός ταραχώδους γείτονα και την αποκατάσταση της τάξης στην πολωνική αναρχία, και η Συνομοσπονδία του Μπαρ παρείχε μια βολική δικαιολογία, αν και οι τρεις ενδιαφέρθηκαν για εδαφικά κέρδη. μικρογραφία|300x300εσ| Καρικατούρα της [[Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας|Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας, σχέδιο από το ημερολόγιο Silva Rerum για το 1768-1772 σχετικά με τη Συνομοσπονδία του Μπαρ ]] Αφού η Ρωσία είχε καταλάβει τα Δουναβικά Πριγκιπάτα, ο Ερρίκος έπεισε τον Φρειδερίκο και την Αρχιδούκισσα Μαρία Θηρεσία ότι η ισορροπία δυνάμεων θα διατηρηθεί με τριμερή διαμελισμό της Κοινοπολιτείας αντί η Ρωσία να πάρει εδάφη από τους Οθωμανούς. Υπό την πίεση της Πρωσίας, η οποία ήθελε από καιρό να προσαρτήσει τη βόρεια πολωνική επαρχία της Βασιλικής Πρωσίας, οι τρεις δυνάμεις συμφώνησαν για τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας.
Αυτό έγινε υπό το φως της πιθανής αυστριακής-οθωμανικής συμμαχίας με μόνο ενδεικτικές αντιρρήσεις από την Αυστρία, αν και θα προτιμούσε να λάβει περισσότερα οθωμανικά εδάφη στα Βαλκάνια, μια περιοχή που ποθούσαν από καιρό οι Αψβούργοι. Οι Ρώσοι αποσύρθηκαν επίσης από τη Μολδαβία, μακριά από τα αυστριακά σύνορα.
Η απόπειρα της Συνομοσπονδίας του Μπαρ να απαγάγει τον Βασιλιά Πονιατόφσκι στις 3 Νοεμβρίου 1771 έδωσε στις τρεις αυλές ένα ακόμη πρόσχημα για να επιδείξουν την «πολωνική αναρχία» και την ανάγκη των γειτόνων της να παρέμβουν και να «σώσουν» τη χώρα και τους πολίτες της.
Έναρξη των διαμελισμών
Ήδη από το 1769-1771, τόσο η Αυστρία όσο και η Πρωσία είχαν καταλάβει ορισμένα παραμεθόρια εδάφη της Κοινοπολιτείας, με την Αυστρία να παίρνει την κομητεία Σέπες το 1769-1770 και την Πρωσία να ενσωματώνει το Λάουνμπουργκ και το Μπούτοφ. Στις 19 Φεβρουαρίου 1772, η συμφωνία του διαμελισμού υπογράφηκε στη Βιέννη. Μια προηγούμενη συμφωνία μεταξύ Πρωσίας και Ρωσίας είχε συναφθεί στην Αγία Πετρούπολη στις 6 Φεβρουαρίου 1772.
Στις αρχές Αυγούστου, ρωσικά, πρωσικά και αυστριακά στρατεύματα εισήλθαν ταυτόχρονα στην Κοινοπολιτεία και κατέλαβαν τις επαρχίες που είχαν συμφωνηθεί μεταξύ τους. Στις 5 Αυγούστου, τα τρία μέρη υπέγραψαν τη συνθήκη για τα αντίστοιχα εδαφικά τους κέρδη.
42 Μάρτυρες του Αμορίου
Οι 42 μάρτυρες του Αμορίου ήταν ήταν μια ομάδα Βυζαντινών ανώτερων αξιωματούχων που αιχμαλωτίστηκαν από Χαλιφάτο των Αββασιδών κατά την Άλωση του Αμορίου το 838 και εκτελέστηκαν το 845, μετά την άρνησή τους να ασπαστούν το Ισλάμ. Τιμώνται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 6 Μαρτίου.
Πρώτος διαμελισμός της Πολωνίας
Έναρξη των διαμελισμών
Τα συντάγματα της Συνομοσπονδίας του Μπαρ, της οποίας το εκτελεστικό συμβούλιο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αυστρία, η οποία τους είχε υποστηρίξει, μετά την ένταξη της Αυστρίας στην Πρωσική-Ρωσική συμμαχία, δεν κατέθεσαν τα όπλα. Πολλά φρούρια στη διοίκησή τους διατηρήθηκαν όσο το δυνατόν περισσότερο. Το Κάστρο Βάβελ στην Κρακοβία έπεσε μόνο στα τέλη Απριλίου. Το Φρούριο Τίνιετς διατηρήθηκε μέχρι το τέλος Ιουλίου 1772. Η Τσενστοχόβα, με διοικητή τον Κάσιμιρ Πουλάσκι, κράτησε μέχρι τα τέλη Αυγούστου. Τελικά, η Συνομοσπονδία του Μπαρ ηττήθηκε, με τα μέλη της είτε να φεύγουν στο εξωτερικό είτε να εκτοπίζονται στη Σιβηρία από τους Ρώσους.
42 Μάρτυρες του Αμορίου
Γεγονότα
Στο 838, ο χαλίφης των Αββασιδών αλ-Μουτασίμ ηγήθηκε μιας μεγάλης εκστρατείας εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που έληξε με την άλωση της πόλης του Αμορίου, της πρωτεύουσας του Θέματος Ανατολικών και γενέτειρας της βασιλεύουσας βυζαντινής Αμοριανής δυναστείας.
Πρώτος διαμελισμός της Πολωνίας
Διαίρεση των εδαφών
μικρογραφία| The Troelfth Cake, μια γαλλική [[αλληγορία του 1773 από τον Ζαν-Μισέλ Μορό για τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας]] Η συνθήκη διαμελισμού επικυρώθηκε από τους υπογράφοντες στις 22 Σεπτεμβρίου 1772. Ήταν μια σημαντική επιτυχία για τον Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας, καθώς το μερίδιο της Πρωσίας μπορεί να ήταν το μικρότερο, αλλά ήταν επίσης σημαντικά ανεπτυγμένο και στρατηγικά σημαντικό. Η Πρωσία πήρε το μεγαλύτερο μέρος της Πολωνικής Βασιλικής Πρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της Βαρμίας, η οποία επέτρεψε στον Φρειδερίκο να συνδέσει την Ανατολική Πρωσία με το Μαργραβινάτο του Βραδεμβούργου. Η Πρωσία προσάρτησε επίσης τις βόρειες περιοχές της Μείζονος Πολωνίας κατά μήκος του ποταμού Νότετς και της βόρειας Κουγιαβίας, αλλά όχι τις πόλεις Ντάντσιγκ Γκντανσκ και Θορν Τόρουν. Το 1773, τα εδάφη που προσαρτήθηκαν στην Πρωσία έγιναν η νέα επαρχία της Δυτικής Πρωσίας. Συνολικά, η Πρωσία κέρδισε 36.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και περίπου 600.000 κατοίκους. Σύμφωνα με τον Γέζι Σουρντικόφσκι, ο Φρειδερίκος ο Μέγας σύντομα εισήγαγε τους Γερμανούς αποίκους σε εδάφη που κατέκτησε και επέβαλε τη γερμανοποίηση των πολωνικών εδαφών. Ο Φρειδερίκος Β΄ εγκατέστησε 26.000 Γερμανούς στην πολωνική Πομερανία, οι οποίοι επηρέασαν την εθνοτική κατάσταση στην περιοχή, η οποία είχε περίπου 300.000 κατοίκους. Σύμφωνα με τον Κρίστοφερ Κλαρκ, σε ορισμένες περιοχές που προσαρτήθηκαν στην Πρωσία, όπως η Νότετς και η Βασιλική Πρωσία, το 54% του πληθυσμού (75% στις αστικές περιοχές) ήταν γερμανόφωνοι Προτεστάντες. Αυτή η κατάσταση τον επόμενο αιώνα θα χρησιμοποιούνταν από εθνικιστές Γερμανούς ιστορικούς για να δικαιολογήσουν το διαμελισμό, αλλά δεν είχε σημασία για τους σύγχρονους υπολογισμούς. Ο Φρειδερίκος απέρριπτε τον γερμανικό πολιτισμό και ακολούθησε ιμπεριαλιστική πολιτική, ενεργώντας σύμφωνα με τα συμφέροντα ασφαλείας του κράτους του.
Τα νεοαποκτηθέντα εδάφη συνέδεαν την Πρωσία με τη Γερμανία και είχαν μεγάλη οικονομική σημασία. Με την κατάληψη της βορειοδυτικής Πολωνίας, η Πρωσία έκοψε αμέσως την Πολωνία από τη θάλασσα και απέκτησε τον έλεγχο πάνω από το 80% του συνολικού εξωτερικού εμπορίου της Κοινοπολιτείας. Με την επιβολή τεράστιων τελωνειακών δασμών, η Πρωσία επιτάχυνε την αναπόφευκτη κατάρρευση της Κοινοπολιτείας.
42 Μάρτυρες του Αμορίου
Γεγονότα
Μετά την άλωση, 42 αξιωματικοί και προύχοντες του Αμορίου πάρθηκαν ως ομήροι στη Σαμάρα, τότε η πρωτεύουσα του Χαλιφάτου των Αββασιδών. Επανειλημμένες προσπάθειες από τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, και μετά το θάνατό του το 842, από τον Μιχαήλ Γ΄ και της αυτοκράτειρας-αντιβασίλισσας Θεοδώρας να εξαγοραστούν. απορρίφθηκαν από τους χαλίφηδες. Μετά την άρνησή τους να ασπαστούν το Ισλάμ, εκτελέστηκαν στη Σαμάρα στις 6 Μαρτίου 845.
Πρώτος διαμελισμός της Πολωνίας
Διαίρεση των εδαφών
Παρά την παράλογη κριτική για το διαμελισμό από την Αυστριακή αρχιδούκισσα, Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία, ο Αυστριακός πολιτικός Βέντσελ Άντον φον Κάουνιτς θεώρησε τον Αυστριακό Διαμελισμό μια μεγάλη αποζημίωση. Αν και η Αυστρία ήταν η λιγότερο ενδιαφερόμενη για το διαμελισμό, έλαβε το μεγαλύτερο μερίδιο του πρώην πολωνικού πληθυσμού και το δεύτερο μεγαλύτερο μερίδιο γης: 83.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 2.650.000 κατοίκους. Η Αυστρία απέκτησε το Ζάτορ, το Άουσβιτς (Οσφιέντσιμ), μέρος της Ελάσσονος Πολωνίας (τμήματα των πόβιατ της Κρακοβίας και του Σαντόμιες - με τα πλούσια αλατωρυχεία της Μπόχνια και του Βιελίτσκα, αλλά όχι την ίδια την πόλη της Κρακοβίας) και ολόκληρη τη Γαλικία.
Το μερίδιο της Ρωσίας, στα βορειοανατολικά, ήταν η μεγαλύτερη, αλλά η λιγότερο σημαντική οικονομικά περιοχή. Με το «διπλωματικό έγγραφο», περιήλθαν στην κατοχή της Ρωσίας τα εδάφη της Κοινοπολιτείας ανατολικά της γραμμής που σχηματίζεται περίπου από τους ποταμούς Νταουγκάβα, Ντρουτ και Δνείπερο, στο τμήμα της Λιβονίας που είχε παραμείνει στον έλεγχο της Κοινοπολιτείας, καθώς και τις λευκορωσικές πόλεις Βίτσεμπσκ, Πόλοτσκ και Μστσισλάβ. Η Ρωσία κέρδισε 92.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 1.300.000 κατοίκους, και αναδιοργάνωσε τα νεοαποκτηθέντα εδάφη της στο Κυβερνείο Πσκοφ, το οποίο περιελάμβανε επίσης δύο επαρχίες του Κυβερνείου Νόβγκοροντ και το Κυβερνείο Μογκιλιόφ. Ο Ζαχάρ Τσερνισόφ διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης των νέων περιοχών στις 28 Μαΐου 1772.
Με τον πρώτο διαμελισμό, η Κοινοπολιτεία έχασε περίπου 211.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με πληθυσμό άνω των τεσσάρων έως πέντε εκατομμυρίων ανθρώπων, περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού των δεκατεσσάρων εκατομμυρίων πριν από τους διαμελισμούς.
42 Μάρτυρες του Αμορίου
Αγιογραφία και προσκύνηση
Η αγιογραφία των 42 γράφτηκε αμέσως μετά την εκτέλεσή τους από τον μοναχό Ευώδιο, ο οποίος χρησιμοποίησε την τύχη τους και την Άλωση του Αμορίου ως κατηγορητήριο και την απόδειξη της θεϊκής τιμωρίας για την εκ νέου υιοθέτηση της Εικονομαχίας από τον αυτοκράτορα Θεόφιλο. Η αφήγηση του Ευωδίου περιέχει ως επί το πλείστον θεολογικές συζητήσεις μεταξύ των ακλόνητων κρατουμένων και διάφορους ανθρώπους —Βυζαντινούς αποστάτες, μουσουλμάνου αξιωματούχους, κλπ.— που στάλθηκαν για να τους πείσουν να προσηλυτιστούν κατά τη διάρκεια της επταετούς φυλάκισής τους. Η εκτέλεσή τους στη συνέχεια πραγματοποιείται από Αιθίοπες σκλάβους στις όχθες του Ευφράτη. Η αγιογραφία του Ευωδίου είναιι το «τελευταίο παράδειγμα για το είδος του συλλογικού μαρτυρίου», και διαδόθηκε ευρέως, με αρκετές παραλλαγές του θρύλου των 42 Μαρτύρων που εμφανίζονται σε μεταγενέστερους συγγραφείς.
Πρώτος διαμελισμός της Πολωνίας
Επακόλουθα
Όταν δεν υπήρχε βοήθεια και οι στρατοί των συνδυασμένων κρατών κατέλαβαν τη Βαρσοβία, την πρωτεύουσα, για να εξαναγκάσουν με τη δύναμη των όπλων την πρόσκληση της συνέλευσης, δεν θα μπορούσε να επιλεγεί άλλη εναλλακτική λύση παρά η παθητική υποταγή στη θέλησή τους. Οι γερουσιαστές που συμβούλευαν ενάντια στο βήμα αυτό απειλήθηκαν από τους Ρώσους, εκπροσωπούμενους από τον πρέσβη Ότο Μάγκνους φον Στάκελμπεργκ, ο οποίος δήλωσε ότι εν όψει άρνησης, ολόκληρη η Βαρσοβία θα καταστραφεί από αυτούς. Άλλες απειλές περιλάμβαναν κατάσχεση κτημάτων και περαιτέρω αυξήσεις των διαμελισμένων εδαφών. Σύμφωνα με τον Έντουαρντ Χένρι Λεβίνσκι Κόρουιν, μερικοί γερουσιαστές συνελήφθησαν από τους Ρώσους και εξορίστηκαν στη Σιβηρία.
Οι τοπικές συνελεύσεις γης (Σέιμικ) αρνήθηκαν να εκλέξουν αναπληρωτές στο Σέιμ και μετά από μεγάλες δυσκολίες, λιγότεροι από τους μισούς από τον κανονικό αριθμό εκπροσώπων ήρθαν να παρακολουθήσουν τη σύνοδο υπό την ηγεσία των Διευθύνοντων του Σέιμ, Μίχαου Χιερόνιμ Ραντζίβιου και Άνταμ Πονίνσκι. Ο τελευταίος συγκεκριμένα ήταν ένας από τους πολλούς Πολωνούς ευγενείς που δωροδοκήθηκαν από τους Ρώσους για να ακολουθήσουν τις διαταγές τους. Το Σέιμ έγινε γνωστό ως Σέιμ του Διαμελισμού. Για να αποτρέψει τη διαταραχή του Σέιμ μέσω του liberum veto και την ήττα του σκοπού των εισβολέων, ο Πονίνσκι ανέλαβε να μετατρέψει το κανονικό Σέιμ σε συνομοσπονδιακό σέιμ στο οποίο επικρατούσε ο κανόνας της πλειοψηφίας.
Παρά τις προσπάθειες προσώπων όπως οι Ταντέους Ρέιταν, Σάμουελ Κόρσακ και Στανίσουαφ Μποχουσέβιτς για να την αποτρέψουν, η πράξη πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια των Πονίνσκι, Ραντζίβιου και τους επισκόπους Άντζεϊ Μουοντζιεγιόφσκι, Ιγκνάτσι Γιάκουμπ Μασάλσκι και Αντόνι Καζίμιες Οστρόφσκι (αρχιεπίσκοπος της Πολωνίας), οι οποίοι κατέλαβαν υψηλές θέσεις στη Γερουσία της Πολωνίας. Το Σέιμ εξέλεξε μια τριμελή επιτροπή για να ασχοληθεί με τα διάφορα θέματα που παρουσιάζονταν. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1773, η επιτροπή υπέγραψε τη συνθήκη παραχώρησης, αποποιώντας όλες τις αξιώσεις της Κοινοπολιτείας για τα χαμένα εδάφη.
42 Μάρτυρες του Αμορίου
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Μάρτυρες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 9ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες θύματα ισλαμισμού
Πρώτος διαμελισμός της Πολωνίας
Άλλες χώρες
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν η μία από τις δύο μόνο χώρες στον κόσμο που αρνήθηκαν να αποδεχτούν το διαμελισμό, η άλλη ήταν η Περσική Αυτοκρατορία, και κράτησε μια θέση στο διπλωματικό της σώμα για έναν Πρέσβη του Λεχιστάν (Πολωνία).
Το Il Canto degli Italiani, ο ιταλικός εθνικός ύμνος, περιέχει αναφορά στο διαμελισμό.
Οι συνεχιζόμενοι διαμελισμοί της Πολωνίας ήταν ένα σημαντικό θέμα ομιλίας στα Ομοσπονδιακά Έγγραφα, στα οποία η δομή της κυβέρνησης της Πολωνίας και η ξένη επιρροή πάνω σε αυτήν χρησιμοποιήθηκαν σε διάφορα έγγραφα (Νο 14, Νο 19, Νο 22 και No 39 για παράδειγμα) ως προειδοποιητική ιστορία για τους συγγραφείς του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*1 Κατηγορία:Συνθήκες της Μοναρχίας των Αψβούργων Κατηγορία:Συνθήκες του Βασιλείου της Πρωσίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας
Σίρμιο
Το Σίρμιο (λατινικά: Sirmium) ήταν πόλη στη ρωμαϊκή επαρχία της Παννονίας. Αναφέρεται πρώτη φορά τον 4ο π.Χ. αιώνα και κατοικούνταν από Ιλλυριούς και Κέλτες. Κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους τον 1ο π.Χ. αιώνα και έπειτα έγινε η πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Κάτω Παννονίας. Το 294 μ.Χ. το Σίρμιο ανακηρύχτηκε μία από τις τέσσερις πρωτεύουσες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ήταν επίσης πρωτεύουσα της υπαρχίας του Ιλλυρικιού και της Δεύτερης Παννονίας. Το Σίρμιο ήταν χτισμένο στον ποταμό Σάβο, στο μέρος όπου βρίσκεται σήμερα η Σρέμσκα Μιτρόβιτσα στη βόρεια Σερβία. Ο χώρος προστατεύεται ως Αρχαιολογικός Χώρος Εξαιρετικής Σημασίας. Η σημερινή περιοχή της Συρμίας (Σρεμ) έχει πάρει το όνομά της από την πόλη.
Το Σίρμιο είχε 100.000 κατοίκους και ήταν μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της εποχής του. Ο Κόλιν ΜακΈβεντυ, ωστόσο, υπολογίζει ότι ο πληθυσμός του ήταν μόλις 7.000, βασιζόμενος στην έκταση του αρχαιολογικού χώρου. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος το ονομάζει "ένδοξη μητέρα των πόλεων".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στα Βαλκάνια Κατηγορία:Ρωμαϊκοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ευρώπη Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Σερβία Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Σερβίας Κατηγορία:Ιλλυρία
Γεώργιος Παρασκευόπουλος
Ο Γεώργιος Παρασκευόπουλος ήταν Έλληνας ποδηλάτης. Συμμετείχε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.
Σταδιοδρομία
Ο Παρασκευόπουλος αγωνίστηκε στον αγώνα 12 ωρών και στον αγώνα δρόμου. Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο των Ολυμπιακών Αγώνων, δεν τελείωσε τον αγώνα 12 ωρών. Ωστόσο, σύμφωνα με τον ιστότοπο της ΕΟΕ, που επικαλείται εφημερίδες της εποχής, ο Παρασκευόπουλος τερμάτισε τρίτος. Πράγματι, η εφημερίδα Επιθεώρησις, της 3ης Απριλίου 1986, στην 2η σελίδα, αναφέρει τον Παρασκευόπουλο ως τρίτο έχοντας συμπληρώσει 940 στροφές.
μικρογραφία|Απόσπασμα από το φύλλο της 3ης Απριλίου 1896 της εφημερίδας Επιθεώρησις, που μαρτυρά την 3η θέση του Παρασκευόπουλου στον αγώνα 12 ωρών ποδηλασίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896
Στον αγώνα δρόμου, δεν ήταν μεταξύ των τριών κορυφαίων από τους επτά ποδηλάτες που συμμετείχαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ποδηλασίας Κατηγορία:Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Ζώνη (ένδυμα)
thumb|right|Ζώνες σε υπαίθριο μαγαζί στο [[Μουμπάι.]] Η ζώνη είναι μία εύκαμπτη ταινία ή ιμάντας, συνήθως κατασκευασμένη από δέρμα ή σκληρό ύφασμα, και φοριέται γύρω από τη μέση. Μία ζώνη υποστηρίζει ένα παντελόνι ή άλλα είδη ένδυσης.
Ιστορία
Είναι τεκμηριωμένο ότι υπήρχαν ζώνες στην ανδρική ενδυμασία από την Εποχή του Ορείχαλκου. Και τα δύο φύλα τις έχουν χρησιμοποιήσει ανάλογα με την τρέχουσα μόδα.
Στη μια άκρη της ζώνης φέρεται πόρπη ή αγκράφα από την οποία περνάει η άλλη άκρη και στερεώνεται γύρω από τη μέση και χρησιμεύει στο να συγκρατεί παντελόνια, φούστες ή άλλα ενδύματα. Συγκαταλέγεται στα «αξεσουάρ ένδυσης» (πολιτικής και στρατιωτικής).
Επίσης ως στρατιωτική εξάρτυση (στολές) απ΄ αυτή συγκρατούνται ξίφη ή σπάθες έως και θήκες περιστρόφων όπλων, χειροπέδων, κ.ά.
Γαζή Αχμέτ Εβρενός
thumb|200px|Το [[Ιμαρέτ Κομοτηνής.]] Ο Γαζή Αχμέτ Εβρενός (Gazi Evrenos Beg ή Hadji Gazi Evrenos), γνωστός και με τα ονόματα Ἐβρενέζ, Εβρενός, Ἀβρανέζης, Βρανέζης, Βρενέζ, Βρενέζης ή Βρενές ) (θάνατος 17 Νοεμβρίου 1417) ήταν Οθωμανός στρατηγός απόγονος του γνωστού ελληνικής καταγωγής  οίκου των Evrenos Ogullari, ισλαμικού κλάδου των Ουρανών. Γεννήθηκε στο Παλαιόκαστρο (σημερινό Μπαλίκεσιρ, Balıkesir) της Τουρκίας, και πέθανε στο Γενιτζέ-ι-Βαρντάρ (Yenice-i Vardar) (σημερινά Γιαννιτσά). thumb|Το Μαυσωλείο του Γαζή Εβρενός στα [[Γιαννιτσά μετά την αναπαλαίωση.]]
Βιογραφία
Το πραγματικό του όνομα ήταν Εβρενόζ (εκ του «Ουρανός»), αλλά μεταξύ των ελληνικών πληθυσμών αναφέρονταν και ως Εβρενέζ ή με παρόμοια ονόματα. Υπηρέτησε στον οθωμανικό στρατό από το 1359. Γνώρισε πολύχρονη σταδιοδρομία ως στρατηγός, κσι διακρίθηκε υπό την αρχηγία του πρίγκιπα Σουλεϊμάν Πασά (γιου του σουλτάνου Ορχάν), και των σουλτάνων Μουράτ Α΄, Βαγιαζήτ Α΄ και Σουλεϊμάν Τσελεμπή. Συμμετείχε σε πολλές σημαντικές μάχες των Οθωμανών. Κατέκτησε τη βυζαντινή Θράκη και Μακεδονία, και κατέκτησε την Κόρινθο το 1397.
Ο Γαζή Εβρένος μπέης υπήρξε ιδρυτής του οθωμανικού οίκου Εβρενόζογλου, τουρκικού κλάδου του βυζαντινού οίκου των Ουρανών. Υπήρξε επίσης και ο κύριος κατακτητής των Βαλκανίων (ως uc beyi, άρχοντας των συνόρων, «ακρίτας») με τη συμβολή (μάλλον συμπληρωματική) άλλων Οθωμανών πολέμαρχων, όπως οι Σεχζαντέ Μουσταφά, Χατζή Ιλ Μπεγί και Ουτς Μπεγί Τουραχάν. Θρυλείται, αλλά είναι βιολογικώς απίθανο, ότι γνώρισε μακροβιότητα 129 χρόνων. Φαίνεται ότι μεταξύ των πολυάριθμων απογόνων του άρχοντα Εβρενός Γαζή, μεταξύ των οποίων και ο Γαζή Αχμέτ, προφανώς η μνήμη κάποιων χάθηκε στη λήθη, με τα κατορθώματά τους να ενσωματώνονται στα επιτεύγματα του ένδοξου προγόνου τους.
Στην Κομοτηνή ο Γαζή Εβρενός έκτισε το Ιμαρέτ Κομοτηνής κοντά στα ανατολικά τείχη του βυζαντινού κάστρου των Κουμουτζηνών, το οποίο διασώζεται μέχρι σήμερα και είναι εκκλησιαστικό μουσείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής Εβρενος Εβρενος
Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας
thumb|right|250px|Ο Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας σε μικρογραφία του 13ου αιώνα. Ο Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας (γαλλικά: Guillaume de Poitiers, 22 Οκτωβρίου 1071 – 11 Φεβρουαρίου 1127), αποκαλούμενος ο Τροβαδούρος, ήταν δούκας της Ακουιτανίας και της Γασκώνης και κόμης του Πουατιέ (ως Γουλιέλμος Ζ΄) από το 1086 μέχρι τον θάνατό του. Ήταν επίσης ένας από τους ηγέτες της Σταυροφορίας του 1101. Αν και τα πολιτικά και στρατιωτικά του επιτεύγματα έχουν κάποια ιστορική σημασία, είναι πιο γνωστός ως ο πρώτος τροβαδούρος -λυρικός ποιητής στην οξιτανική γλώσσα- του οποίου το έργο σώζεται.
Γέννηση και γάμοι
Ο Γουλιέλμος Θ΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Γουλιέλμου Η΄ της Ακουιτανίας και της τρίτης συζύγου του Χίλντεγκαρντ της Βουργουνδίας. Η γέννησή του εορτάστηκε σε λαμπρή τελετή αλλά η Εκκλησία τον θεώρησε αρχικά νόθο λόγω των προηγούμενων διαζυγίων του πατέρα του και την εξ αίματος συγγένειας των γονέων του. Ο Γουλιέλμος Η΄ αναγκάστηκε να κάνει προσκύνημα στην Ρώμη για να επικυρωθεί ο τρίτος του γάμος και να νομιμοποιηθεί ο γιος του.
Ο Γουλιέλμος Θ΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 15 ετών (1086). Το 1088 παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Ερμενγάρδη του Ανζού μεγαλύτερη κόρη του κόμητος Φούλκωνος Δ΄ του Ανζού (1089). Η Ερμενγάρδη ήταν όμορφη και μορφωμένη, αλλά υπέφερε από έντονες ψυχολογικές μεταπτώσεις. Εικάζεται πάντως ότι δεν υπήρξε γάμος μεταξύ Γουλιέλμου και Ερμενγάρδης, της οποίας μάλιστα αμφισβητείται και η ύπαρξη.
Το 1094 ο Γουλιέλμος παντρεύτηκε την Φιλίππη της Τουλούζης κόρη και κληρονόμο του κόμητος Γουλιέλμου Δ΄ της Τουλούζης (1094). Με την Φιλίππη απέκτησε τον Γουλιέλμος Ι΄ που τον διαδέχθηκε, τον Ραϋμόνδο, που έγινε πρίγκιπας της Αντιοχείας, την Αγνή, που παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Αιμερί Ε΄ του Τουάρ και σε δεύτερο τον βασιλιά Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας.
Αποτυχημένη συμμετοχή του σε Σταυροφορία
Τα Χριστούγεννα του 1095 ο Γουλιέλμος προσκάλεσε στην αυλή του τον πάπα Ουρβανό Β΄, ο οποίος τον πίεσε να συμμετάσχει στην Πρώτη Σταυροφορία. Ο Γουλιέλμος όμως ενδιαφερόταν περισσότερο να εκμεταλλευτεί την απουσία στην Σταυροφορία του θείου της Φιλίππης Ραϊμόνδου Δ΄ της Τουλούζης για να προβάλει τις διεκδικήσεις της συζύγου του στην Τουλούζη, την οποία κατέλαβε 1098, ενέργεια για την οποία απειλήθηκε με αφορισμό.
Για διαφόρους λόγους, ένας από τους οποίους ήταν ο κατευνασμός του πάπα, ο Γουλιέλμος πήρε μέρος στην Σταυροφορία του 1101. Έμεινε λίγο παραπάνω από ένα χρόνο στους Αγίους Τόπους και πολέμησε μάλλον αδιάφορα. Η επιπολαιότητά του οδήγησε σε συντριβή από τους Σελτζούκους Τούρκους στην Ηράκλεια Κύβιστρα (κοντά στο Ικόνιο) τον Σεπτέμβριο του 1101. Ο Γουλιέλμος κατόρθωσε να φτάσει στην Αντιόχεια με έξι μόνο συντρόφους του.
Προβλήματα με την εκκλησία και τους γάμους του
Αφορίστηκε για δεύτερη φορά μετά την απαγωγή της συζύγου του υποτελούς του Αιμερύ Α΄ ντε Ροσφουκώ, υποκόμη του Σατελλερώ, της επονομαζομένης Ντανζερόζα (Επικίνδυνη). Μάλλον όμως επρόκειτο περί εκουσίας απαγωγής. Την εγκατέστησε σ' έναν πύργο του κάστρου του Πουατιέ και κατά τους χρονικογράφους της εποχής, είχε ζωγραφίσει την εικόνα της στην ασπίδα του.
Όταν η Φιλίππη επέστρεψε από την Τουλούζη στο Πουατιέ, εξοργίστηκε με την αντίζηλο που είχε μέσα στο παλάτι. Διαμαρτυρήθηκε έντονα στους ευγενείς και την εκκλησία αλλά οι μεν δεν τολμούσαν να δυσαρεστήσουν τον επικυρίαρχό τους, ο δε παπικός απεσταλμένος Ζιρώ που προσπάθησε να συνετίσει τον Γουλιέλμο, πήρε την εξής απάντηση : "Πρώτα θα βγάλεις μπούκλες στην κεφάλα σου (ο Ζιρώ ήταν τελείως φαλακρός) και μετά θα αποχωριστώ την υποκόμισσα". Η Φιλίππη αποσύρθηκε ταπεινωμένη στο αββαείο του Φοντεβρώ, που στην ίδρυσή του είχε πρωτοστατήσει, και πέθανε εκεί το 1118.
Άλλες περιπέτειες
Οι σχέσεις του δούκα με τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχό του Γουλιέλμο ήταν τεταμένες. Ελέχθη ότι ο νεαρός Γουλιέλμος επαναστάτησε επί επτά χρόνια λόγω της κακομεταχείρισης της μητέρας του αλλά οι λόγοι πρέπει να ήταν άλλοι. Εν πάση περιπτώσει η επανάσταση έληξε με την αιχμαλωσία του νεαρού Γουλιέλμου από τον πατέρα του. Πατέρας και γιος συμφιλιώθηκαν μετά τον γάμο του νεαρού Γουλιέλμου με την Άενορ του Σατελλερώ, κόρη της Ντανζερόζας από τον σύζυγό της (1121).
Κατά τον χρονικογράφο Ορδέριχο Βιτάλις (Orderic Vitalis), μετά τον θάνατο της Φιλίππης η πρώτη σύζυγος του Γουλιέλμου Ερμενγάρδη εμφανίστηκε στην Σύνοδο της Ρενς και ζήτησε από τον πάπα Κάλλιστο Β΄ να αφορίσει τον Γουλιέλμο αν δεν διώξει την Ντανζερόζα από τα ανάκτορα και δεν την αποκαταστήσει στην θέση της. Ο πάπας δεν έδωσε συνέχεια και το 1120 ο Γουλιέλμος έγινε και πάλι δεκτός στην Εκκλησία, αφού έδωσε πρώτα μερικές υποσχέσεις, μεταξύ των οποίων και της συμμετοχής του στην Ανακατάκτηση (Reconquista) της Ισπανίας.
Το 1122 έχασε οριστικά την Τουλούζη, την προίκα της Φιλίππης, και δεν προσπάθησε να την ανακαταλάβει. Πέθανε το 1127, σε ηλικία 56 ετών μετά από σύντομη ασθένεια. Το προσωνύμιο Τροβαδούρος του δόθηκε τον 19ο αιώνα. Σην εποχή του ο Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας ονομαζόταν Γουλιέλμος ο Νεώτερος για να διακρίνεται από τον πατέρα του.
Ο ποιητής
Ο Γουλιέλμος Θ΄ έμεινε στην ιστορία περισσότερο ως μαικήνας και κυρίως ως ποιητής, παρά για τις στρατιωτικές του ικανότητες. Η Αυλή του ήταν από τις πιο εκλεπτυσμένες της Δύσης και ο ίδιος περίφημος τροβαδούρος, ποιητής δηλαδή που συνέθετε στην λατινικής προελεύσεως Προβηγκιανή ή Οξιτανική γλώσσα. Σώθηκαν ένδεκα από τα ποιήματά του, τα πρωιμότερα δείγματα έργου τροβαδούρων, τα οποία έγραφε με τον τίτλο του κόμητος του Πουατού. Τα θέματά του ήταν οι γυναίκες βέβαια, ο αγνός ή βέβηλος έρωτας, λίγο πολιτική και τα προσωπικά του ερωτικά και λογοτεχνικά κατορθώματα. Ένας Προβηγκιανός βιογράφος του τον περιγράφει έτσι:
Τα έργα του (chansoneta, τραγούδι), γραμμένα με εύθυμη διάθεση και χιούμορ, κυμαίνονται από τον χυδαίο ερωτισμό (Farai un vers, pos mi sonelh... όπου περιγράφει πώς αποπλανά δύο -ενδοτικές πάντως- φίλες προσποιούμενος τον βουβό) μέχρι τον εξιδανικευμένο έρωτα (Farai chansoneta nueva...)
Η ελευθεροστομία, το πνεύμα και η ζωντάνια του προκάλεσαν σκάνδαλο, αλλά και θαυμασμό. Είναι από τους πρώτους ποιητές των Ρωμανικών γλωσσών του Μεσαίωνα, από τους ιδρυτές μιας παράδοσης που θα κορυφωθεί με τους Δάντη, Πετράρχη και Φρανσουά Βιγιόν.
Οικογένεια
Θεωρείται ότι πρώτα νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη, κόρη του Φούλκωνος Δ΄ κόμη του Ανζού. Ωστόσο το 1993 ο Ρουθ Χάρβεϋ έδειξε ότι αυτό είναι λάθος του 19ου αι. .
Το 1094 έκανε δεύτερο γάμο με τη Φιλίππα των Ρουέργκ, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη της Τουλούζης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης Κατηγορία:Κόμητες του Πουατιέ Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Δήμος Στιπ
Ο Δήμος Στιπ (Штип ) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Ανατολικής Στατιστικής Περιφέρειας. Στιπ ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Στιπ.
Γεωγραφία
Ο δήμος συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Βιτίζα
Ως συμβασιλιάς
Στις αρχές της βασιλείας του, ο Εγίκα ξεκαθάρισε ότι πρόθεσή του ήταν να εξασφαλίσει την οικογένειά του σε μία θέση εξουσίας, από την οποία δεν θα μπορούσαν να απομακρυνθούν. Με βάση ένα καταστατικό που χρονολογείται από το 7ο έτος τού Eγίκα (Νοέμβριος 693 έως Νοέμβριος 694) που αναφέρει τον Βιτίζα ως συμβασιλιά, είναι πιθανό ότι ο Βιτίζα έγινε συγκυβερνήτης το 694, παρόλο που το Χρονικό του 754 τοποθετεί το γεγονός στο 698. Η νομισματική ανάλυση των τύπων νομισμάτων υποστηρίζει επίσης τη θέση ότι ο Βιτίζα κυβέρνησε από το 694. Η ανάδειξη του Βιτίζα στη βασιλεία συνέπεσε με την εξέγερση του Σουνήφρεδ και μπορεί να ήταν είτε η αιτία, είτε το αποτέλεσμά της.
Στις 15 ή στις 24 Νοεμβρίου 700 ο Βιτίζα χρίστηκε βασιλιάς. Αυτό αποτελεί την τελευταία καταχώριση στον κατάλογο Chronica Regum Visigothorum, μία Βησιγοτθική λίστα βασιλέων. Η καθυστέρηση μεταξύ του διορισμού του ως συμβασιλιά και της τελετής χρίσματός του, στην οποία αποδόθηκε μεγάλη σημασία: πιθανότατα να ήταν 14 ετών όταν έγινε συμβασιλιάς και μετά ενήλικος όταν χρίσθηκε. Ο Βιτίζα ήταν γιος τού Εγίκα από τη Σιξίλο, κόρη του προηγούμενου βασιλιά Έρβιγ, η οποία αποπέμφθηκε από τον σύζυγό της στα τέλη του 687, μετά από σύντομο γάμο, και έτσι θέτει ένα όριο στην πιθανή ημερομηνία γέννησης τού Βιτίζα.
Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της κοινής βασιλείας τού Εγίκα και τού Βιτίζα, ένας ρωμαϊκός (βυζαντινός) στόλος επιτέθηκε στις ακτές της νότιας Ισπανίας και εκδιώχθηκε από τον Θεοδέμιρ. Η χρονολόγηση αυτού του γεγονότος αμφισβητείται: μπορεί να συνέβη ως μέρος της εκστρατείας του Λεοντίου για την ανακούφιση της Καρχηδόνας το 697, ή ίσως αργότερα γύρω στο 702, ή ίσως αργά στην εποχή της βασιλείας τού Βιτίζα. Μία επιδημία πανώλης ξεκίνησε στην Κωνσταντινούπολη το 698 και εξαπλώθηκε δυτικά σε όλη τη Μεσόγειο, φτάνοντας στην Ισπανία το 701. Ήταν αρκετά σοβαρή για να αναγκάσει τους δύο βασιλείς να φύγουν από την πρωτεύουσά τους, το Τολέδο, και ίσως αυτή ήταν η περίοδος που ο Βιτίζα στάλθηκε από τον πατέρα του να κυβερνήσει στο Tούι της Γαλισίας (ρωμαϊκής Gallaecia) για το [υπο]βασίλειο των Σουηβών (regnum Suevorum), ένα γεγονός που καταγράφηκε από το Χρονικό του Αλφόνσου Γ΄. Αν και συχνά απορρίπτεται από τους μελετητές, υπάρχουν νομισματικά στοιχεία που υποδηλώνουν ότι το υποβασίλειο του Βιτίζα ήταν πραγματικότητα.
Χρονοπρογραμματισμός ΚΜΕ
Στην πληροφορική χρονοπρογραμματισμός ΚΜΕ (αγγλ.: scheduling) ονομάζεται η χαρακτηριστική δυνατότητα των λειτουργικών συστημάτων, υλοποιούμενη συνήθως από έναν μηχανισμό του πυρήνα ονόματι χρονοπρογραμματιστής, με την οποία συντονίζεται η συνύπαρξη πολλαπλών εκτελούμενων διεργασιών στη μνήμη του υπολογιστή. Με τον χρονοπρογραμματισμό επιτυγχάνεται επομένως η πολυδιεργασία (αγγλ.: multitasking), η οποία με τη σειρά της αποτελεί έναν τρόπο πρακτικής υλοποίησης ταυτοχρονισμού καθώς, είτε με κατάλληλη κατανομή του χρόνου του μοναδικού επεξεργαστή (ψευδοπαράλληλη εκτέλεση) είτε λόγω της ύπαρξης περισσοτέρων του ενός επεξεργαστών (παράλληλη εκτέλεση), είναι εφικτή η ταυτόχρονη εκτέλεση πολλαπλών διεργασιών στον ίδιο ηλεκτρονικό υπολογιστή.
Σε παλαιότερα υπολογιστικά συστήματα (των δεκαετιών του 1960 και του του 1970) ήταν σε χρήση ο όρος πολυπρογραμματισμός (αγγλ: multiprogramming) για να περιγράψει πολυδιεργασιακά αλλά μη προεκτοπιστικά συστήματα, όπου μία διεργασία απελευθέρωνε τον επεξεργαστή μόνο εκούσια (μέσω ρητής προγραμματιστικής εντολής) ή όταν ανεσταλλόταν η λειτουργία της (π.χ. κατά την αναμονή της για είσοδο ή έξοδο δεδομένων). Επίσης χρησιμοποιούνταν ο όρος χρονομερισμός (αγγλ: time-sharing) για αναφορά στον πολυπρογραμματισμό ή (αργότερα) την προεκτοπιστική πολυδιεργασία, όπου οι ψευδοπαράλληλα εκτελούμενες διεργασίες είχαν εκκινηθεί από διαφορετικούς χρήστες, οι οποίοι έτσι διαμοιράζονταν την υπολογιστική ισχύ ενός κεντρικού υπολογιστή.
Επισκόπηση
Το ποια διεργασία εκτελείται κάθε στιγμή καθορίζεται από τον χρονοπρογραμματιστή του συστήματος, η συμπεριφορά του οποίου συνήθως δεν μπορεί να προβλεφθεί ή να τροποποιηθεί από τον χρήστη. Προκειμένου να λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός, εσωτερικά ο πυρήνας διατηρεί λίστες με εκτελούμενες, εκτελέσιμες και εν αναμονή διεργασίες (οι εκτελούμενες κάθε στιγμή μπορούν να είναι περισσότερες από μία, αν είναι διαθέσιμοι τουλάχιστον δύο επεξεργαστές). Η μετάβαση μίας διεργασίας από τη μία κατάσταση στην άλλη λαμβάνει χώρα αυτόματα, μέσω του μηχανισμού εναλλαγής που χρησιμοποιεί ο χρονοπρογραμματιστής, ενώ ο τελευταίος μπορεί να ακολουθεί διάφορους αλγορίθμους για να λαμβάνει αποφάσεις κατανομής του χρόνου του επεξεργαστή σε εκτελούμενα προγράμματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεντρικης μοναδας Κατηγορία:Επιχειρησιακή έρευνα Κατηγορία:Σχεδιαστικά πρότυπα Κατηγορία:Ταυτοχρονισμός
CheyTac Intervention
Το Intervention CheyTac είναι ένα αμερικάνικο τουφέκι ελεύθερου σκοπευτή χειροκίνητου κλείστρου που κατασκευάζεται από την εταιρία CheyTac LLC. Τροφοδοτείται από έναν αποσπώμενο γεμιστήρα 7 φυσιγγίων και βάλλει 0.408 Chey TAC ή .375 Chey Tac πυρομαχικά. Η CheyTac LLC δηλώνει ότι το σύστημα είναι ικανό να παρέχει Sub-MOA ακρίβεια σε αποστάσεις έως και 2.500 γιάρδες (2.300 m), ένα από τα μεγαλύτερα βεληνεκή όλων των τουφεκιών ελεύθερων σκοπευτών της σύγχρονης εποχής και βασίστηκε στην σχεδίαση της EDM Arms Windrunner.
Διαμέτρημα, σφαίρες και κάννες
Η CheyTac L.L.C. ανέπτυξε ειδικά το 0.408 Chey Tac φυσίγγιο για χρήση σε μεγάλες αποστάσεις. Το φυσίγγιο είναι βελτιστοποιημένο για ακρίβεια από μια ισορροπημένη αναλογία περιστροφής στης σφαίρας (στροφορμή) και ευθείας πτήσης της σφαίρας, η οποία μειώνει την παρέκκλιση και την μετάπτωση της βολίδας, και κρατά την αιχμή του βλήματος συγκεντρωμένο κατά το μήκος της τροχιάς.
Για να επιτευχθεί η ισόρροπη αυτή πτήση, επιλέχθηκε ο ρυθμός συστροφής της αυλάκωσης για το 0.408 CheyTac ένα προς δεκατρία (1:13), με οκτώ αυλακώσεις διαμέτρου 0,4080in και διαμέτρου 0,4010 in βάθους οπών και πλάτος ράβδωσης 0.050in. Το τελευταίο .375 CheyTac φυσίγγι, που αναπτύχθηκε από το 0.408 CheyTac, χρησιμοποιεί αναλογία συστροφής μία προς εντεκάμισι ίντσες (1:11.5in).
Φλογοκρύπτης και Αναστολέας
Η λάμψη της φλόγας στην ανάκρουση αποδίδεται στο φλογοκρύπτη τύπου McArthur PGRS-1 που σχεδιάστηκε από τον οπλουργό και εφευρέτη, Μπρους Μακ Άρθουρ (Bruce McArthur), ιδιοκτήτη του καταστήματος όπλων Flint & Frizzen στο Κλάρκστον του Μίσιγκαν. Ο Μακ Άρθουρ το σχεδίασε στο να φεύγουν τα αέρια πριν φύγει από το βλήμα από τον φλογοκρύπτη.
Σκοπευτικά Νυκτός και Ημέρας
Υπάρχουν δύο διαφορετικές διόπτρες ημέρας διαθέσιμες. Η κύρια είναι η Nightforce ΝΧS 5.5-22x56 μεταβλητής μεγέθυνσης τηλεσκοπική διόπτρα 56 χιλιοστών. Η εναλλακτική διόπτρα είναι η US Optics SN-9. Το σύστημα νυχτερινής όρασης είναι το AN/PVS-14 GEN ΙΙΙ, το οποίο συνδέεται με τη διόπτρα ημέρας με τη χρήση της συσκευής Monoloc. Ένα AN/PEQ-2 υπέρυθρο λέιζερ παρέχει πρόσθετο φωτισμό σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Η συσκευή συνδέεται με ένα ορθοστάτη τιτανίου.
Πακέτο μετεωρολογικού και περιβαλλοντικού αισθητήρα
Το Kestrel 4000 (ή 4500 NV), πακέτο μετεωρολογικού και περιβαλλοντικού αισθητήρα, μετράει την ταχύτητα του ανέμου, την θερμοκρασία και την πίεση του αέρα, τη σχετική υγρασία, την ένταση του ανέμου, και το σημείο δρόσου. Το μοντέλο Kestrel 4500 NV είναι συμβατό με συσκευές νυχτερινής όρασης.
Αποστασιόμετρο Λέιζερ
Το Vector IV είναι ένα στρατιωτικών προδιαγραφών αποστασιόμετρο λέιζερ, μετράει αποστάσεις έως 6 χιλιόμετρα (3,7 mi), και έχει ενσωματωμένη μια ψηφιακή πυξίδα και προστατευτικά φίλτρα.
Προηγμένος Βαλλιστικός Υπολογιστής
Ο Προηγμένος Βαλλιστικός Υπολογιστής (ABC - Advanced Ballistic Computer) είναι ένα πακέτο λογισμικού συστήματος, χρησιμοποιεί στοιχεία του βαλλιστικού πίνακα και δεδομένα πτήσης σφαίρας που προέρχονται με υψηλή ταχύτητα από δοκιμές ραντάρ Doppler και μαθηματικών μοντέλων, για την πρόβλεψη της βαλλιστικής τροχιάς της σφαίρας. Τρέχει σε Windows Mobile 2003 και δέχεται είσοδο από τον μετεωρολογικό σταθμό χειρός Kestrel και το αποστασιόμετρο λέιζερ Vector IV. Ωστόσο, όπως και άλλα βαλλιστικά λογισμικά πρόβλεψης τροχιάς βλήματος, όταν οι σφαίρες που χρησιμοποιούνται για τις οποίες δεν υπήρχε ραντάρ εξακρίβωσης στοιχείων πτήσης σφαίρας Doppler, είναι γνωστό το σύστημα ABC βασίζεται αποκλειστικά και μόνο σε μαθηματικά μοντέλα βαλλιστικών όπως όλα τα άλλα προγράμματα υπολογισμού βαλλιστικής πρόβλεψης. Τυπωμένοι πίνακες δεδομένων είναι διαθέσιμοι για υπολογισμό με τον παραδοσιακό τρόπο. Χωρίς την υποστήριξη ηλεκτρονικού υπολογιστή, η αποτελεσματικότητα ορισμένων σκοπευτών μεγάλου βεληνεκούς θα μπορούσε να μειωθεί σημαντικά, δεδομένου ότι οι σκοπευτές αυτοί βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην υποστήριξη υπολογιστή, για να αποκτούν ορθές βαλλιστικές λύσεις.