cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταύρος Ξαρχάκος
Δισκογραφία - Παραστάσεις
Επιστρέφοντας από τις σπουδές του στην Νέα Υόρκη το 1983, συνέθεσε τη μουσική για την ταινία “Το Ρεμπέτικο”, σε σκηνοθεσία του Κώστα Φέρρη. Τους στίχους των τραγουδιών έγραψε ο Νίκος Γκάτσος. Η ταινία κέρδισε -4- βραβεία στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων και το ειδικό βραβείο μουσικής. Η ταινία κέρδισε το βραβείο της Αργυρής Άρκτου στο 34ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου, ενώ παράλληλα διακρίθηκε στα Φεστιβάλ της Βαλένθια και της Αλεξάνδρειας. Την ίδια χρονιά συνέθεσε τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά παραγωγής του BBC, που γυρίστηκε στη Ρόδο “The dark side of the Sun”, ενώ τo 1986 ανέλαβε τη σύνθεση της μουσικής για την ταινία “Sweet Country”, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, η οποία πραγματεύεται τα γεγονότα της δικτατορίας στη Χιλή.
Το 1986, το τραγούδι του “Τα τραίνα που φύγαν” ερμηνεύτηκε από την Ελληνίδα mezzo soprano Αγνή Μπάλτσα, για να συμπεριληφθεί στο δίσκο που κυκλοφόρησε διεθνώς με τίτλο “Songs my country taught me”. Η συνεργασία του με τη μεσόφωνο, περιλαμβάνει την πραγματοποίηση συναυλιών σε μεγάλα θέατρα του κόσμου στην Αυστρία, την Ιαπωνία, τις ΗΠΑ και Γερμανία.
Το 1988 πραγματοποιήθηκε συναυλία στο θέατρο “Παλλάς” στην οποία ερμήνευσαν ο Γιώργος Νταλάρας και η Δήμητρα Γαλάνη, ενώ δίσκος κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά με τίτλο “Συναυλία”. Το 1989 συναντήθηκε μουσικά - για πρώτη και τελευταία φορά επί σκηνής - με το Μάνο Χατζιδάκι και το Μίκη Θεοδωράκη στο Ολυμπιακό Στάδιο. Σε μεγάλο μέρος της συναυλίας διηύθυνε την ορχήστρα, με τον Μίκη Θεοδωράκη να ερμηνεύει κορυφαία τραγούδια. Η μουσική συνύπαρξή τους στη συναυλία που πραγματοποιήθηκε, αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές στιγμές στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.
Το 1989 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων και διετέλεσε αντιδήμαρχος Πολιτιστικών Θεμάτων. Επίσης, εξελέγη βουλευτής στην Α' Αθηνών από το 1989 έως το 1990, οπότε παραιτήθηκε.
Το 1991 κυκλοφόρησε ο δίσκος “Το κατά Μάρκον” σε στίχους Νίκου Γκάτσου και ερμηνεία Γιώργου Νταλάρα. Το 1994 συνεργάστηκε ξανά με την Νάνα Μούσχουρη, συνθέτοντας τη μουσική για τον δίσκο “Αγάπη είναι Ζωή”, στον οποίο στίχους έγραψαν ο Νίκος Γκάτσος και ο Μάνος Χατζιδάκις. Τη χρονιά εκείνη συνέθεσε τη μουσική και ανέλαβε τη θεατρική σκηνοθεσία για την παράσταση “Αμαν - Αμήν”, που παρουσιάζει την ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού. Ακόμη, αναγορεύτηκε Διδάκτωρ Καλών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο Adelphi της Νέας Υόρκης.
Το 1995 ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση της Κρατικής Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής (ΚΟΕΜ) την οποία διηύθυνε σε πολλές συναυλίες, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Το 1996 συνέθεσε τη μουσική για τη λυρική τραγωδία In 1996 “LLanto por Ignacio Sanchez Mejias” (Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσιεθ Μεχίας)”, που βασίστηκε στο ομότιτλο ποιήμα του Federico Garcia Lorca. Η παράσταση σκηνοθετήθηκε από τον Pierre Jourdan και παρουσιάστηκε στο Αυτοκρατορικό Θέατρο της Compiegne. Γαλλίας
Το 1996, πραγματοποίησε και συναυλία στην Όπερα του Βερολίνου με τη συμμετοχή της Δήμητρας Γαλάνη και της ΚΟΕΜ, ενώ το 1998, σε συνεργασία με τη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη της ΑΘήνας, παρουσίασε την παράσταση “Ode Poreias- Ode for Journey”, διευθύνοντας την ΚΟΕΜ στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης. Το 1999 διηύθυνε στη μουσική παράσταση “Νύχτες Μαγικές”, που πραγματοποιήθηκε στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Αποτελώντας αφιέρωμα για τα δεκαπέντε έτη από το θάνατο του Βασίλη Τσιτσάνη, παρουσιάστηκαν -25- τραγούδια σταθμοί, σε δικές του ενορχηστρώσεις.
η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Λιθουανίας, την οποία και διηύθυνε και οι χορωδίες της Φιλιππούπολης, της Λιθουανίας και του Βελιγραδίου. Το 2000 διευθύνοντας την Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής, πραγματοποίησε συναυλία αφιέρωμα στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, για τα 75 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη, στην οποία παρίστατο ο συνθέτης. Την ίδια χρονιά παρουσίασε την παράσταση “Le visiteur”, ενώ την επόμενη χρονιά επιμελήθηκε συναυλία - αφιέρωμα στο έργο του Μίκη Θεοδωράκη και διηύθυνε την ΚΟΕΜ. Και οι δύο παραστάσεις πραγματοποιηθήκαν στο Αυτοκρατορικό Θέατρο της Compiegne.
Από το 2000 έως το 2004 εξελέγη και διετέλεσε Ευρωβουλευτής. Κατά τη διάρκεια της θητείας του εστίασε το ενδιαφέρον του στα θέματα πολιτισμού και παιδείας, πραγματοποιώντας ομιλίες και υποβάλλοντας σχετικές προτάσεις και εισηγήσεις, στο πλαίσιο του θεσμικού του ρόλου. Από το 2000 έως και το 2002 διετέλεσε αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Πολιτισμού, Νεότητας, Παιδείας, Μέσων Ενημέρωσης και Αθλητισμού, ενώ από το 2002 έως και το 2004 τακτικό μέλος στην ίδια Επιτροπή. Μεταξύ άλλων αποτέλεσε και τακτικό μέλος στις Επιτροπές Ανάπτυξης & Συνεργασίας και Αναφορών.
Το 2001, ο παγκοσμίου φήμης τενόρος Jose Carreras, με τη συνοδεία της συμφωνικής ορχήστρας της Βιέννης ερμήνευσε το τραγούδι “Τα τραίνα που φύγαν” το οποίο συμπεριλήφθηκε με τον τίτλο “Volve” στο δίσκο “Around the World”.
Το 2004 συνέθεσε την εμβληματική μουσική, που ακούστηκε στην τελετή έναρξης των 28ων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, “Το ζεϊμπέκικο του Δία” ταξιδεύοντας την ελληνική μουσική στα πέρατα του κόσμου. Παράλληλα, συνέθεσε τη μουσική για την αρχαία τραγωδία “Τρωάδες” του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου. Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου και από εκεί ταξίδεψε στην Τουρκία, όπου παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο αρχαίο θέατρο της Τροίας. Από το 2005 έως το 2006 διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού.
Το 2006, ενορχήστρωσε το δίσκο “Ερημιά” του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, με ερμηνευτές την Μαρία Φαραντούρη και τον Μανώλη Μητσιά. Το 2008 διηύθυνε την ΚΟΕΜ σε συναυλία με τη μεσόφωνο Αγνή Μπάλτσα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τα έσοδα της οποίας διατέθηκαν στο φιλανθρωπικό σωματείο “Η Αγάπη”. Το 2009 παρουσίασε στην Εθνική Λυρική Σκηνή την όπερά του “ Συρανό και Ρωξάνη”, σε συμπαραγωγή με το Αυτοκρατορικό Θέατρο της Compiegne.
Με μία συνεχή παρουσία στο Ωδείο του Ηρώδου Αττικού, που συνιστά έναν απερίγραπτης αξίας και ομορφιάς χώρο για την παγκόσμια πολιτισμική κληρονομιά, έχει δημιουργήσει και πραγματοποιήσει αλησμόνητες βραδιές εορτασμού της μουσικής. Το 2009 αποτέλεσε το χώρο στον οποίο επαναλήφθηκε η σύμπραξή του με την Αγνή Μπάλτσα με την πραγματοποίηση συναυλίας με τίτλο “Τα τραγούδια της πατρίδας μου”. Το 2011 παρουσίασε τραγούδια των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη και δικά του, διαθέτοντας τα έσοδα στη φιλανθρωπική δράση “μαζί για το παιδί”. Ακόμη, το 2013, στο πλαίσιο αφιερώματος στη Μελίνα Μερκούρη, πραγματοποίησε συναυλία, στο δεύτερο μέρος της παράστασης,
Σημείο σταθμό αποτελεί η συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης το 2014 με τίτλο “Greece for a Lifetime” στην οποία συμμετείχε εννιαμελής λαϊκή ορχήστρα, ενώ τραγούδησαν ο Σταμάτης Κόκοτας και η Ηρώ Σαϊα. Τ0 2015 μελοποίησε το ποιήμα του Γιάννη Ρίτσου “Η σονάτα του σεληνόφωτος” και πραγματοποίησε παράσταση στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στην οποία τα τραγούδια ερμήνευσε η Μαρινέλλα.
Στο πλαίσιο της φιλανθρωπικής του δράσης, το 2016, πραγματοποίησε μεγαλειώδη συναυλία, με σκοπό τη συγκέντρωση τροφίμων, στην οποία παρουσίασε κορυφαία τραγούδια της μουσικής του σταδιοδρομίας, στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο (Καλλιμάρμαρο). Τα τραγούδια του ερμήνευσαν καταξιωμένοι Έλληνες τραγουδιστές και τραγουδίστριες.
Τρείς μεγάλες συναυλίες παρουσίασε στην Κύπρο το 2017, ενώ το 2018, πραγματοποίησε εναρκτήρια συναυλία στο διεθνές καλλιτεχνικό φεστιβάλ Oud της Ιερουσαλήμ. Το 2019, πραγματοποίησε συναυλία στην πλατεία Σάφρα στην Ιερουσαλήμ, την οποία παρακολούθησαν κυρίως ισραηλινοί πολίτες, που αγαπούν ιδιαίτερα την ελληνική μουσική.
Το 2018 βραβεύτηκε από τον Πρόεδρο του Ισραήλ, σε τιμητική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Πρεσβευτική κατοικία, για την πολύτιμη συνεισφορά του στην ανάπτυξη σχέσεων και δεσμών πολιτισμού μεταξύ της Ελλάδας και του Ισραήλ. Την ίδια χρονιά, αναγορεύτηκε επίτιμος Διδάκτωρ του Τμήματος Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας του Τ.Ε.Ι. Δυτικής Μακεδονίας, ενώ το 2019 τιμήθηκε κατά τον ίδιο τρόπο από το Τμήμα Μουσικής της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 2020 πραγματοποίησε τη συναυλία “5 λαϊκές μορφές με τρόπον εντόνως ερωτικό”, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στο πλαίσιο της οποίας παρουσιάστηκαν τραγούδια από το έργο των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Τσιτσάνη, Βαμβακάρη και το δικό του. Το 2021, με αφορμή τον εορτασμό των -200- χρόνων από την απελευθέρωση της Ελλάδας, προετοίμασε και παρουσίασε στο Ωδείο συναυλία με τίτλο “Θέλει αρετή και τόλμη … το τραγούδι”, παραφράζοντας τα λόγια του κορυφαίου ποιητή Αντρέα Κάλβου. Το 2022 πραγματοποιήθηκε συναυλία αφιέρωμα στον Νίκο Ξυλούρη, ενώ τη φετινή χρονιά θα παρουσιαστούν στο Ωδείο δύο παραστάσεις, στο πλαίσιο του φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, κατά τις οποίες θα επιστρατεύσει τη δύναμη των τραγουδιών τα οποία “δείχνουν το δρόμο, είναι σύμμαχοι στον αγώνα για μία καλύτερη ζωή και διώχνουν το φόβο”, όπως ο ίδιος δηλώνει.
Η παρουσία του είναι έντονη και με τρόπο και διάθεση δημιουργική, προσεγγίζει την ελληνική μουσική προετοιμάζοντας παραστάσεις, που παρουσιάζονται σε όλη τη χώρα, σε φεστιβάλ, αρχαιολογικά μνημεία, εμβληματικά θέατρα και ιστορικής αξίας και σημασίας χώρους. Μέσα από τη διεξαγωγή τους επιδιώκει την προβολή και ανάδειξη του ελληνικού τραγουδιού και της ελληνικής μουσικής παράδοσης και να συμβάλει στην εξέλιξή τους.
Έχει πραγματοποιήσει πολλές ενορχηστρώσεις σε δικά του τραγούδια, ειδικά όταν παρουσιάζονται σε συναυλίες και παραστάσεις και έχει διασκευάσει άλλων κορυφαίων συνθετών, προκειμένου να τα προσεγγίσει υπό τη δική του οπτική, να αναδείξει την ταυτότητα και την έκτασή τους και να τους προσδώσει μία νέα πνοή.
Μαζί με τον Μάνο Χατζιδάκι και το Μίκη Θεοδωράκη θεωρούνται η τριάδα των κορυφαίων Ελλήνων συνθετών που δημιούργησαν και καθιέρωσαν το “έντεχνο λαϊκό” τραγούδι, εμπλουτίζοντας το ρεπερτόριό του με δημοφιλή τραγούδια και ορχηστρικά έργα.
Καριέρα
Στην αρχή της σταδιοδρομίας του γράφει μουσική κυρίως για το θέατρο και τον κινηματογράφο και έτσι ξεχώρισε ως συνθέτης κινηματογραφικής και θεατρικής μουσικής.
Πρώτη του μεγάλη επιτυχία είναι η μουσική το 1963 για την κινηματογραφική ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη Τα κόκκινα φανάρια: τα τραγούδια «Άπονη ζωή», «Φτωχολογιά», που τα ερμήνευσε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, και το «Παράπονο» (ερμηνεία από Τζένη Καρέζη). Τα τραγούδια αυτά έγιναν πολύ σύντομα επιτυχίες και ήταν τα πρώτα τραγούδια, που ηχογράφησαν ο Σταύρος Ξαρχάκος ως συνθέτης, όπως κι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος ως στιχουργός.
Με τον τίτλο «Κόκκινα Φανάρια» κυκλοφορεί και ο πρώτος του μεγάλος δίσκος, που εμπλουτίζεται με τις επιτυχίες «Σαββατόβραδο στην Καισαριανή» και ερμηνευτή τον Μπιθικώτση, «Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι» με ερμηνεία από την Βίκυ Μοσχολιού (όλα σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου). Όταν από το 1965 και μετά ο στιχουργός και ποιητής Νίκος Γκάτσος συνεργάστηκε με τον Σταύρο Ξαρχάκο, αποτέλεσε άλλη μια συνεργασία πολύ γόνιμη σε μεγάλες και διαχρονικές επιτυχίες: «Άσπρη Μέρα», «Μάτια Βουρκωμένα», πάλι με την ερμηνεία του Μπιθικώτση, «Στου Όθωνα τα χρόνια (Ένα μεσημέρι)», «Με τι καρδιά τον κόσμο ν' αρνηθώ» (ερμηνευτής ο Σταμάτης Κόκοτας) και πολλά άλλα.
Η συνεργασία Ξαρχάκου και Γκάτσου συνεχίστηκε και την δεκαετία του ’70 και στη μεταπολίτευση και με άλλα τραγούδια, που ερμήνευσε μεταξύ άλλων και ο Νίκος Ξυλούρης: «Ήτανε μια φορά», «Γεια σου χαρά σου Βενετιά», «Έβαλε ο Θεός σημάδι», «Παραμύθι παραμύθι» και πολλά άλλα. Η συνεργασία με τον Ξυλούρη είχε ήδη ξεκινήσει το 1972 με τον δίσκο "Διόνυσε καλοκαίρι μας", όπου συμμετείχε και η Αφροδίτη Μάνου. Ο Σταύρος Ξαρχάκος επίσης από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 άρχισε να γράφει και κλασική μουσική. Στα έργα του περιλαμβάνονται σουίτες μπαλέτου, κοντσέρτα αλλά και συμφωνικά έργα.
Σπουδαίος δίσκος του θεωρείται το βραβευμένο έργο «Το ρεμπέτικο» (1983), που ήταν και μουσική για την ομότιτλη ταινία σε σκηνοθεσία του Κώστα Φέρρη.
Ο Σταύρος Ξαρχάκος είναι επίσης ενορχηστρωτής, με πιο πρόσφατη ενορχηστρωτική δουλειά του τον δίσκο "Ερημιά" του Μίκη Θεοδωράκη και του Λευτέρη Παπαδόπουλου.
Βραβεία και διακρίσεις
Έχει βραβευτεί πολλές φορές σε κινηματογραφικά και μουσικά φεστιβάλ, όπως το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το Μάιο του 1994 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Adelphi της Νέας Υόρκης. Στις αρχές του 1995 ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση της «Κρατικής Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής» (KOEM). Τον Δεκέμβριο του 2019 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πολιτική
Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων και αντιδήμαρχος Πολιτιστικών Θεμάτων. Επίσης, διετέλεσε βουλευτής Α' Αθηνών από το 1989 έως το 1990 και ευρωβουλευτής από το 2000 έως το 2004 με τη Νέα Δημοκρατία. Στις ευρωεκλογές του 2014 έθεσε υποψηφιότητα με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί.
Προσωπική ζωή
Από το 2015 είναι νυμφευμένος με την τραγουδίστρια Ηρώ Σαΐα. Στις 2 Νοεμβρίου 2016 έγινε ξανά πατέρας καθώς η σύζυγός του έφερε στον κόσμο δίδυμα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1999-2004 Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Εθνικό Πάρκο Πιρίν
Το Εθνικό Πάρκο Πιρίν (Национален парк „Пирин“) είναι εθνικό πάρκο, που περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της ομώνυμης οροσειράς της νοτιοδυτικής Βουλγαρία ς και εκτείνεται σε μια έκταση 403,56 τ.χλμ. Είναι ένα από τα τρία εθνικά πάρκα της χώρας, τα άλλα δύο είναι της Ρίλα και του Κεντρικού Αίμου. Το πάρκο ιδρύθηκε το 1962 και η επιφάνειά του επεκτάθηκε αρκετές φορές από τότε. Το Εθνικό Πάρκο Πιρίν ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1983. Το υψόμετρο κυμαίνεται από 950 έως 2.914 μέτρα στο Βίχρεν, δεύτερη ψηλότερη κορυφή της Βουλγαρίας και τρίτη των Βαλκανίων.
Το πάρκο βρίσκεται στην Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ, τη νοτιοδυτική περιφέρεια της χώρας, στο έδαφος επτά δήμων: Μπάνσκο (36,6% του εδάφους του πάρκου), Γκότσε Ντέλτσεφ (4,9%), Κρέσνας (14,9%), Ράζλογκ (10,2%), Σαντάνσκι (30,7%), Σιμιτλί (2.3 %) και Στρούμιανι (0,4%). Δεν υπάρχουν μέσα σε αυτό κατοικημένες περιοχές.
Δύο φυσικά καταφύγια βρίσκονται εντός των ορίων του Εθνικού Πάρκου Πίριν, το Μπαγιούβι Ντούπκι-Τζιτζίριτσα και το Γιούλεν. Το πρώτο είναι από τα παλαιότερα στη Βουλγαρία, ιδρύθηκε το 1934 και περιλαμβάνεται στο Παγκόσμιο Δίκτυο Καταφυγίων της Βιόσφαιρας στο πλαίσιο του προγράμματος της UNESCO Άνθρωπος και Βιόσφαιρα. Το σύνολό του είναι μέρος του δικτύου περιοχών προστασίας της φύσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Natura 2000.
Πιρίν φημίζεται για τις 118 παγετώδεις λίμνες του, μεγαλύτερη και βαθύτερη από αυτές είναι η Λίμνη Πόποβο. Πολλές από αυτές βρίσκονται σε λεκάνες. Υπάρχουν επίσης μερικοί μικροί παγετώνες, όπως ο Σνέζνικα, που βρίσκεται στη βαθειά λεκάνη Γκολέμια Καζάν, στους απότομους βόρειους πρόποδες του Βίχρεν και ο Μπάνσκι Σούχοντολ. Αυτοί είναι οι νοτιότεροι παγετώνες στην Ευρώπη.
Το Εθνικό Πάρκο ανήκει στην επίγεια οικοπεριοχή των μικτών δασών της ορεινής Ροδόπης του Παλαιαρκτικού εύκρατου μικτού δάσους πλατύφυλλων. Τα δάση καλύπτουν το 57,3% της έκτασης του πάρκου και σχεδόν το 95% από αυτά είναι δάση κωνοφόρων. Ο μέσος όρος ηλικίας των δασών είναι 85 έτη. Στο πάρκο βρίσκεται το αρχαιότερο δέντρο της Βουλγαρίας, του πεύκο του Μπαϊκούσεφ. Με κατά προσέγγιση ηλικία περίπου 1.300 χρόνια, είναι σύγχρονο της ίδρυσης του Βουλγαρικού κράτους το 681 μ.Χ. Η πανίδα του Εθνικού Πάρκου Πίριν είναι ποικίλη και περιλαμβάνει 45 είδη θηλαστικών, 159 είδη πτηνών, 11 είδη ερπετών, 8 είδη αμφίβιων και 6 είδη ψαριών.
Ιστορία και διαχείριση του πάρκου
Το Εθνικό Πάρκο Πιρίν ιδρύθηκε με το διάταγμα Νο 3074 στις 18 Νοεμβρίου 1962, που δημοσιεύθηκε στο τεύχος 43/1963 της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, προκειμένου να διατηρηθούν τα φυσικά οικοσυστήματα και τα τοπία μαζί με τις φυτικές και ζωικές κοινότητες και τους βιοτόπους τους. Αρχικά ονομάστηκε Εθνικό Πάρκο Βίχρεν και η προστατευόμενη περιοχή κάλυπτε αρχικά 67,36 τ.χλμ. Η περιοχή του επεκτάθηκε αρκετές φορές μέχρι που έφτασε στη σημερινή έκταση των 403,56 τ.χλμ. το 1999. Το 1983 το Εθνικό Πάρκο Πιρίν προστέθηκε στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO σύμφωνα με τα κριτήρια VII, VIII και IX. Το πάρκο είναι αποκλειστικά ιδιοκτησία του κράτους σύμφωνα με το Σύνταγμα.
Το πάρκο ανήκει στην κατηγορία ΙΙ (εθνικό πάρκο) της Διεθνούς Ένωσης Διατήρησης της Φύσης. Το σύνολο του εδάφους του πάρκου περιλαμβάνεται στο δίκτυο περιοχών προστασίας της φύσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης Natura 2000 με τον κωδικό Πιρίν BG0000209. Το Εθνικό Πάρκο Πιρίν είναι καταγεγραμμένο ως σημαντική περιοχή πτηνών και βιοποικιλότητας από τη BirdLife International με κωδικό BG056.
Το Εθνικό Πάρκο Πιρίν το διαχειρίζεται μια διεύθυνση που υπάγεται στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Υδάτων της Βουλγαρίας με έδρα την πόλη του Μπάνσκο, στους βόρειους πρόποδες του βουνού. Το 2004 η διοίκηση του πάρκου είχε 92 εργαζόμενους. Υπάρχουν επίσης δύο κέντρα επισκεπτών και πληροφόρησης που βρίσκονται στο Μπάνσκο και το Σαντάνσκι. Το πάρκο είναι χωρισμένο σε έξι τομείς: Μπαγιούβι Ντούπκι με έδρα το Ράζλογκ, Βίχρεν με γραφείο στο Μπάνσκο, Μπέζμπογκ με έδρα το Ντομπρίνιστε, Τρίτε Ρέκι και Καμενίτσα με έδρα το Σαντάνσκι, και Σινάνιτσα με έδρα την Κρέσνα.
Ανάγλυφο και γεωλογία
Η τεκτονική του Πιρίν είναι κυρίως αποτέλεσμα των Προκάμβριων, Ερκύνιων, αλπικών και τεκτονικών κινήσεων και γεγονότων. Το σύγχρονο ανάγλυφο του Πιρίν διαμορφώθηκε στο Πλειστόκαινο (2.588.000 έως 11.700 χρόνια πριν), όταν το βουνό υπέστη αλπική παγετοποίηση, που σχετίζεται με την παγκόσμια ψύξη. Αυτή η παγετοποίηση συνέβη παράλληλα με εκείνη των Άλπεων. Τα όρια των παγετώνων έφτασαν στα 2200-2300. Όλοι οι παγετώνες στην οροσειρά βρίσκονται εντός των συνόρων του Εθνικού Πάρκου Πίριν.
Η οροσειρά Πιρίν χωρίζεται σε τρία τμήματα: το βόρειο, το κεντρικό και το νότιο, με το βόρειο να είναι το υψηλότερο και να περιέχει όλους τους παγετώνες και τις λίμνες. Το πάρκο καλύπτει το βόρειο τμήμα και χωρίζεται σε δύο ζώνες. Η βόρεια ζώνη αποτελείται από την απόκρημνη από μάρμαρο κορυφογραμμή Βίχρεν με τις τρεις ψηλότερες κορυφές του βουνού: Βίχρεν (2914 μ.), Κούτελο (2908 μ.) και Μπάνσκι Σούχοντολ (2884 μ.), καθώς και την κορυφογραμμή Kόντσετο (2810). Η νότια ζώνη αποτελείται από κορυφογραμμές από γρανίτη και περιλαμβάνει την τέταρτη υψηλότερη κορυφή του Πιρίν, την Πόλεζαν, στα 2851 μ. Υπάρχουν περίπου 60 κορυφές πάνω από τα 2600 μ. thumb|right|250px|alt=a winter view Pirin|Χειμερινή άποψη του Πιρίν και η ψηλότερη κορυφή του Βίχρεν Το ανάγλυφο του Εθνικού Πάρκου Πιρίν είναι αλπικό και εξαιρετικά κατακερματισμένο και χαρακτηρίζεται από απότομες πλαγιές, ψηλές κορυφογραμμές και βαθιές κοιλάδες ποταμών. Το ψηλότερο σημείο είναι το Βίχρεν σε υψόμετρο 2914 μ, η δεύτερη ψηλότερη κορυφή στη Βουλγαρία και η τρίτη στη Βαλκανική Χερσόνησο, ενώ το χαμηλότερο υψόμετρο στο πάρκο είναι 950 μ. κοντά στο Μπάνσκο. Σχεδόν το 60% της έκτασης του πάρκου βρίσκεται πάνω από τα 2000 μ. Η κατανομή του εδάφους του πάρκου ανά υψομετρική ζώνη έχει ως εξής: έως 1000 μ. - 1,64 τ.χλμ. (0,4%), 1000 - 1600 μ. - 51,09 τ.χλμ. (12,7%), 1600-2000 μ. - 121,08 τ.χλμ. (30,0%), 2000-2500 μ. - 198,31 τ.χλμ. (49,1%), πάνω από 2500 μ. - 31.45 τ.χλμ. (7,8%). Οι κλίσεις του εδάφους του πάρκου είναι απότομες -. Περισσότερο από το 90% της συνολική έκταση χαρακτηρίζεται ως απότομη (21-30 °) ή πολύ απότομεη (πάνω από 31 °).
Γεωλογικά το Πιρίν είναι ένα τεράστιο αντίκλινο, διαμορφωμένο από μεταμορφωσιγενή πετρώματα - γνεύσιους, βιοτίτες και κρυσταλλικούς σχιστόλιθους, αμφιβολίτες, χαλαζίτες και μάρμαρα. Οι Παλαιοζωικοί γρανιτικοί βράχοι βρίσκονται σε περιορισμένες περιοχές στα περίχωρα του Εθνικού Πάρκου. Γρανιτικοί βράχοι από την Ανώτερη Κρητιδική σχηματίζουν δύο διακριτούς πλουτωνικούς όγκους: το Βόρειο Πιρίν και το Μπέζμπογκ. Ο πλουτωνικός όγκος του Κεντρικού Πιρίν καλύπτει τις νότιες απολήξεις του πάρκου και χρονολογείται από την Ανώτερη Ολιγόκαινο. Οι γρανιτικοί βράχοι καλύπτουν το 55% του εδάφους του πάρκου.
Κλίμα
thumb|left|250px|alt=a sunset over Pirin|Ηλιοβασίλεμα πάνω από τη Λίμνη Τέβνο Βασιλάσκο Το Πιρίν ανήκει στην ηπειρωτική Μεσογειακή κλιματική ζώνη και λόγω του υψομέτρου του οι υψηλότερες περιοχές του έχουν αλπικό κλίμα. Το κλίμα επηρεάζεται από τους Μεσογειακούς κυκλώνες κυρίως στα τέλη του φθινοπώρου και το χειμώνα, που φέρνουν συχνές και έντονες βροχοπτώσεις, και από τον αντικυκλώνα των Αζορών το καλοκαίρι, κάνοντας τους καλοκαιρινούς μήνες ζεστούς και ξηρούς. Το ανάγλυφο έχει καθοριστική επίδραση στο κλίμα. Το Πιρίν έχει τρεις υψομετρικές κλιματικές ζώνες - τη χαμηλή μεταξύ 600 και 1000 μ. (16% της συνολικής έκτασης), τη μέση μεταξύ 1000 και 1800 μ. (40%) και την υψηλή πάνω από 1800 μ. (44%). Η θερμοκρασία μειώνεται με το υψόμετρο, γεγονός πιο αισθητό το καλοκαίρι. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι περίπου 9-10 ° C στα χαμηλά, 5-7 ° C στα μεσαία και 2-3 ° C στα μεγαλύτερα υψόμετρα. Ο ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με μέση θερμοκρασία που κυμαίνεται μεταξύ -5 και -2 ° C. Ο πιο ζεστός μήνας είναι ο Ιούλιος με θερμοκρασία κατά μέσο όρο 20 ° C στα 1600 μ. και 15 ° C στα 2000 μ. θερμοκρασιακές αναστροφές, δηλ αύξηση της θερμοκρασίας με το ύψος, παρατηρούνται το 75% των ημερών του χειμώνα.
Η ετήσια βροχόπτωση είναι 600-700 mm στις χαμηλότερες ζώνες και 1000-1200 mm στις υψηλότερες. Η βροχόπτωση εμφανίζεται κυρίως το χειμώνα και την άνοιξη, ενώ το καλοκαίρι είναι ξηρότερη εποχή. Η υγρασία του αέρα είναι 60-75% τον Αύγουστο και 80-85% το Δεκέμβριο. Το χειμώνα ο υετός είναι κυρίως χιόνι, σε ποσοστό που κυμαίνεται από 70-90% στα χαμηλότερα υψόμετρα έως 100% στα υψηλότερα. Ο μέσος αριθμός των ημερών με χιονοκάλυψη κυμαίνεται από 20-30 έως 120-160. Το υψηλότερο πάχος της χιονοκάλυψης φτάνει τα 40-60 cm στα 1000-1800 μ. το Φεβρουάριο και τα 160-180 cm πάνω από τα 1800 μ. το Μάρτιο (190 cm στο Βίχρεν). Μερικούς χειμώνες το πάχος του χιονιού μπορεί να φτάσει τα 250-350 εκατοστά. Χιονοστιβάδες συμβαίνουν συχνά.
Υδρολογία
Η περιοχή του Εθνικού Πάρκου Πιρίν σχεδόν ισομοιράζεται μεταξύ των λεκανών απορροής των ποταμών Στρυμόνα (206,06 τ.χλμ. ή 51,1%) και Νέστου (197,50 τ.χλμ. ή 48,9%). Η λεκάνη απορροής ακολουθεί την κύρια κορυφογραμμή του βουνού με κατεύθυνση βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά. Το Πιρίν είναι η πηγή 10 παραποτάμων του Στρυμόνα, ο μεγαλύτερος από τους οποίους είναι ο Σαντάνσκα Μπίστριτσα και άλλων 10 του Νέστου. Οι παραπόταμοι αυτοί είναι μικρί σε μήκος, απότομοι και με μεγάλο όγκο νερού. Σχηματίζουν πολλούς καταρράκτες, που συνήθως δεν είναι τόσο υψηλοί όσο εκείνοι της Ρίλα ή του Αίμου. Ο υψηλότερος είναι ο καταρράκτης Ποπινολάσκι, περίπου 12 μ. Η μέση ετήσια απορροή των ποταμών του πάρκου είναι 355,6 εκατομμύρια m3, εκ των οποίων 188,5 εκατομμύρια m3 εισρεύουν στο Στρυμόνα και 167,1 εκατομμύρια m3 στο Νέστο. Η απορροή από το πάρκο ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο είναι 2,3 φορές μεγαλύτερ από το μέσο όρο του Πιρίν και 5,6 φορές μεγαλύτερη από το μέσο όρο της Βουλγαρίας.
Ένα άλλο απομεινάρι από την τελευταία Εποχή των Παγετώνων είναι δύο μικροί παγετώνες. Ο Σνέζνικα βρίσκεται στη βαθειά λεκάνη Γκολέμια Καζάν στους απότομους βόρειους πρόποδες του Βίχρεν και είναι ο νοτιότερος παγετώνας στην Ευρώπη. Ο Παγετώνας ΜπάνσκιΣούχοντολ είναι μεγαλύτερος και βρίσκεται λίγο βόρεια κάτω από την Κορυφογραμμή Κόντσετο.
Οικοσυστήματα
thumb|250px|alt=a forest in Pirin|[[Ελάτη|Bουλγαρικό έλατο στο Πιρίν]] Το Εθνικό Πάρκο Πιρίν ανήκει στην επίγεια οικοπεριοχή των μικτών δασών της ορεινής Ροδόπης του Παλαιαρκτικού εύκρατου μικτού δάσους πλατύφυλλων. Οι φυτοκοινωνίες στο πάρκο μπορούν να ταξινομηθούν σε διάφορες βασικές κατηγορίες: κοινότητες που βρίσκονται γύρω από υδατικά συστήματα, κοινότητες θάμνων της υποαλπικής ζώνης, χορτολιβαδικές εκτάσεις, περιλαμβανομένων λιβαδιών, υπαλπικών και αλπικών βοσκοτόπων, δασικές κοινότητες, βραχώδεις κοινότητες και κοινότητες δευτερογενούς χαρακτήρα, που είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας.
Υπάρχουν 16 είδη δέντρων. Η μεγαλύτερη περιοχή καταλαμβάνεται από το ορεινό πεύκο-νάνο (Pinus mugo) - 59.62 τ.χλμ., το Μακεδονικό πεύκο (Pinus peuce) - 54.15 τ.χλμ., την ερυθρελάτη (Picea abies) - 23,79 τ.χλμ., τη δασική οξιά(Fagus sylvatica) - 10,98 τ.χλμ. και το ρόμπολο - 8,93 τ.χλμ. Το Μακεδονικό και το πεύκ-νάνος του Εθνικό Πάρκο Πιρίν αποτελούν αντίστοιχα το 42% και το 52% της συνολικής έκτασής τους στη Βουλγαρία.
Χλωρίδα
thumb|left|250px|alt=a small plant|[[Παπαρούνα του Πιρίν (Papaver degenii), που περιορίζεται μόνο στο πάρκο]]
Η χλωρίδα του πάρκου είναι διαφοροποιημένη και χαρακτηρίζεται από μεγάλο ενδημισμό λόγω του συνδυασμού του νότιου γεωγραφικού πλάτους και του μεγάλου υψομετρικού εύρους. Το ποικίλο ανάγλυφο δημιουργεί διάφορα οικολογικά περιβάλλοντα για τα φυτά, που διαφοροποιούνται περαιτέρω από τα κυρίαρχα είδη πετρωμάτων που σχηματίζουν πυριτικά και ασβεστολιθικά εδάφη. Λίμνες και ρεύματα διαφοροποιούν επίσης τις συνθήκες δημιουργώντας υδροβιότοπους για τα υδρόφιλα είδη.
Τα μη-αγγειακά φυτά αποτελούν το λιγότερο ερευνημένο μέρος της χλωρίδας του Πιρίν. Τα λιγότερο μελετημένα από αυτά είναι τα φύκη με 165 είδη, μεταξύ των οποίων δύο ενδημικά. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση τέτοιων ειδών βρίσκεται στις ομάδες λιμνών Πόποβο και Κρέμενσκι. Τα βρυόφυτα, περιλαμβανομένων των βρύων, αντιπροσωπεύονται από 329 γνωστά είδη. Ο αριθμός των ειδών λειχήνων είναι 367, ή 52% της συνολικής ποικιλότητας της Βουλγαρίας. Από αυτά τα 209 είδη βρέθηκαν στα δάση κωνοφόρων και 156 σε ασβεστολιθικά εδάφη.
Τα αγγειακά φυτά στο Εθνικό Πάρκο Πιρίν περιλαμβάνουν 1315 είδη 94 οικογενειών και 484 γενών, ή περίπου το 1/3 της χλωρίδας της Βουλγαρίας. Η χλωρίδα έχει διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό τον εγχώριο χαρακτήρα της. Ο αριθμός των αγγειακών φυτικών ειδών αναμένεται να αυξηθεί σε περίπτωση μελλοντικών λεπτομερών ερευνών, ειδικά σε χαμηλότερα υψόμετρα. Τα είδη σχεδόν ισομοιράζονται σε εκπροσώπους της υπο-Μεσογείου και Κεντροβόρειας χλωριδικής περιοχής. Ο αριθμός των ειδών που περιλαμβάνονται στο Κόκκινο Βιβλίο της Βουλγαρίας είναι 114. Υπάρχουν 18 είδη ενδημικά στο πάρκο και άλλα 17 περιορίζονται μόνο στη Βουλγαρία, ήτοι συνολικά 35 είδη ενδημικά της Βουλγαρίας. Το πάρκο έχει επίσης 86 Βαλκανικά ενδημικά είδη. Ένα από τα σχεδόν 60 προστατευόμενα είδη χλωρίδας του πάρκου είναι το Εντελβάις, που έχει γίνει σύμβολο του.
Τα ενδημικά είδη που περιορίζονται στο πάρκο είναι: παπαρούνα του Πιρίν (Papaver degenii), λιβαδόχορτο του Πιρίν (Poa pirinica), Οξυτρόπις Ουρούμοφ (Oxytropis urumovii), Οξυτρόπις Κοζουχάροφ (Oxytropis kozuharovii), αλχεμίλλα Μπαντερίσκα (Alchemilla bandericensis), αλχεμίλλα του Πιρίν (Alchemilla pirinica), ασυνεύμα Κελερέροβα (Asyneuma kellerianum), αρενάρια του Πιρίν (Arenaria pirinica), σπαθόχορτο του Πιρίν (Carex pirinensis), ψυλλοβότανο του Πιρίν (Erigeron vichrensis), φλόμος του Νταβίντοφ (Verbascum davidoffii), μικρή φεστούκα του Πιρίν (Festuca pirinica), ηράκλειο του Πιρίν (angustisectum Heracleum), κουδουνίστρα Γιαβόρκοβα (Rhinanthus javorkae), θυμάρι του Πιρίν (Thymus perinicus), δάφνη Κοσανίνοβο (Daphne kosanini).
Πανίδα
Η πανίδα σπονδυλωτών του Εθνικού Πάρκου Πιρίν αποτελείται από 229 είδη. Ο αριθμός των ειδών θηλαστικών είναι 45. Η κατανομή των ειδών θηλαστικών ανά ταξη έχει ως εξής: εντομοφάγα - 5, Χειρόπτερα - 16, Λαγόμορφα - 3, Τρωκτικά - 7, Σαρκοφάγα - 9 και Αρτιοδάκτυλα - 4. Ο Ευρωπαϊκός αρουραίος ο χιονόβιος είναι ένα είδος υπολειμματικό. Μεταξύ των ειδών υψηλότερης αξίας διατήρησης είναι h καφέ αρκούδα, ο γκρίζος λύκος, η αγριόγατα, το δενδροκούναβο, το αγριογούρουνο, το κόκκινο ελάφι, το ζαρκάδι και το αγριόγιδο. Τα μικρά θηλαστικά, κυρίως τρωκτικά και νυχτερίδες, δεν έχουν μελετηθεί πλήρως στο σύνολο του εδάφους του πάρκου.
Ο συνολικός αριθμός των ειδών των πτηνών είναι 159. Από αυτά 91, ή 57%, είναι στρουθιόμορφα. Τρία είδη είναι υπολειμματικά -. Η αρκτική κουκουβάγια, η δενδροκόπος ο λευκωτός και ο Ευρασιατικός τριδάκτυλος δρυοκολάπτης. Σπανιότεροι κάτοικοι του πάρκου είναι ο κραυγαετός με ένα μόνο ζεύγος, ο σταυραετός, ο χρυσαετός με 2-5 ζεύγη, ο φιδαετός με δύο ζεύγη, το στεπογέρακο, ο πετρίτης με τρία ζεύγη, ο αγριόκουρκος, η φουντουκοαγριόρνιθα, η πετροπέρδικα, η μπεκάτσα και το φασσοπερίστερο.
Υπάρχουν 11 είδη ερπετών και 8 είδη αμφιβίων. Υπάρχουν είδη Κεντροευρωπαϊκά ( σαλαμάνδρα της φωτιάς, κιτρινόκοιλος βάτραχος, κορονέλα η αυστριακή), Παλαιαρκτικά (κοινός βάτραχος, ευρωπαϊκός πράσινος βάτραχος), Ευρωσιβηρικά (Ευρωπαϊκός δεντροβάτραχος, αστρίτης, νερόφιδο, κοινή σαύρα), Ιρανότουρανικά  (βάτραχος του βάλτου), Νοτιοευρωπαϊκά (ευκίνητος βάτραχος), Ευρωμεσογειακά (Ευρωπαϊκή πράσινη σαύρα),  Μεσογειακά (κοινή σαύρα τοίχου) και Βαλκανικά (σαύρα τοίχου του Eρχαρντ). thumb|left|250px|alt=a view of Pirin|Χαρακτηριστικός βιότοπος στο Πιρίν Η ιχθυοπανίδα περιλαμβάνει 6 είδη ψαριών, μεταξύ των οποίων 3 είδη πέστροφας. Ο περιορισμένος αριθμός ειδών καθορίζεται από το μεγάλο υψόμετρο του πάρκου. Οι παγωμένες λίμνες, τα ρέματα και τα άνω τμήματα των ποταμών κατοικούνται από λίγα είδη ψαριών.
Ο αριθμός των ταυτοποιημένων ασπόνδυλων ειδών στο Εθνικό Πάρκο Πιρίν είναι 2091, που ανέρχεται στο 40% των εκτιμώμενων 4500 ειδών που ζουν το πάρκο. Εχουν ελάχιστα ερευνηθεί και δεν υπάρχουν αρκετά δεδομένα για την αξιολόγηση των ποιοτικών και ποσοτικών παραμέτρων, ακόμη και των κύριων πληθυσμών των ενδημικών και των υπολειμματικών ειδών. Υπάρχουν 218 ενδημικά και 176 υπολειμματικά είδη.
Οι αράχνες εκπροσωπούνται από 321 είδη, ή 35% του συνόλου της Βουλγαρίας. Οι αράχνες προτιμούν τις βόρειο-ανατολικές πλαγιές και εμφανίζουν μεγαλύτερη ποικιλομορφία στα κωνοφόρα δάση. Υπάρχουν 36 είδη μυριάποδων, ή 20% του συνόλου της Βουλγαρίας. Απαντώνται κυρίως στα δάση και λιγότερο συχνά στην υποαλπική και την αλπική ζώνη. Στο πάρκο βρίσκονται μόνο το 2% των εφημερόπτερων της Βουλγαρίας - δύο είδη. Ο αριθμός των ειδών Oρθοπτεριδών είναι 63, ή περίπου 30% του συνόλου της χώρας. Η μεγαλύτερη ποικιλομορφία βρίσκεται στις κοιλάδες των ποταμών Μπαντέριτσα και Νταμιάνιτσα. Τα Πλεκόπτερα εκπροσωπούνται από 40 είδη, που αποτελούν το 40% της ποικιλότητας της Βουλγαρίας. Υπάρχουν 323 είδη ετερόπτερων, ή 32% από όσα είναι γνωστό στη Βουλγαρία. Παρουσιάζουν μεγαλύτερη ποικιλομορφία στο βόρειο τμήμα του πάρκου, στο Καταφύγιο Μπαγιούβι Ντούπκι-Τζιτζίριτσα. Τα Κολεόπτερα είναι 639 είδη και ο αριθμός αυτός εκτιμάται ότι θα αυξηθεί σε 1800-1900. Τα Νευροπτέριδα είναι 25 είδη, ή 20% της συνολικής ποικιλομορφίας της Βουλγαρίας. Υπάρχουν 36 είδη Υμενοπτέρων, που βρίσκονται κυρίως σε χαμηλότερα υψόμετρα. Τα Τριχόπτερα είναι 59 είδη, ή 24% των συνολικών της Βουλγαρίας. Τα Λεπιδόπτερα είναι 449, 116 πεταλούδες και  333 σκώροι. Τα Μαλάκια είναι 89 είδη και αντιπροσωπεύουν το 27% του συνόλου των μη θαλάσσιων μαλάκιων της χώρας.
Επισκέπτες
Το πιο οργανωμένο τμήμα του εθνικού πάρκου για επισκέψεις είναι το πάρκο Βίχρεν, λόγω της κοντινής απόστασης του στο χιονοδρομικό κέντρο του Μπάνσκο. Ιδιαίτερα δημοφιλή αξιοθέατα είναι τα ποτάμια Ντεμγιάνιτσα (Демяница) και Μπουντερίτσα (Бъндерица) και οι λίμνες Βασιλάσκι (Василашки)) και Τιπίτσκι (Типицки).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πιριν Πιριν
Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας
Πρώτα χρόνια και επισκέψεις στην Αμερική
Γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1928 στον Βόλο και έλαβε το όνομα Ιωάννης. Γονείς του ήταν ο Δημήτριος και η Βικτωρία Μωραΐτη.
Ο Εφραίμ εισήλθε στο Άγιον Όρος το 1947, όπου ήταν μέλος της συνοδείας του μετέπειτα Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή. Στις 13 Ιουλίου 1948, εκάρη μοναχός και έλαβε το μοναστικό όνομα Εφραίμ. Όταν ο πνευματικός του δάσκαλος, Ιωσήφ ο Ησυχαστής πέθανε στις 15 Αυγούστου 1959, έγινε ο Γερόντας της Νέας Σκήτης (Σκήτη Εισοδίων της Θεοτόκου). Ο Εφραίμ ανέλαβε επικεφαλής της αδελφότητας του (που αυξήθηκε σε 80 μοναχούς το 1981) και μετακόμισε μαζί τους σε σκήτη της Προβάτας το 1968. Από την 1η Οκτωβρίου 1973, μέχρι το 1991, ο Εφραΐμ υπηρέτησε ως ηγούμενος της Μονής Φιλοθέου. Μέσα από τις προσπάθειες του Αρχιμανδρίτη Εφραίμ, η μοναστική ζωή αποκαταστάθηκε σε αρκετές σκήτες στο Άγιον Όρος, καθώς οι μαθητές του επάνδρωσαν, επίσης, τα μοναστήρια Φιλοθέου, Ξηροποτάμου, Κωνσταμονίτου και Καρακάλλου.
Το 1979, ο Γέροντας Εφραίμ επισκέφτηκε πόλεις της Βόρειας Αμερικής και συναντήθηκε με μέλη της ελληνικής διασποράς. Αρχικά, επισκέφθηκε ενορίες στον Καναδά (Τορόντο, Βανκούβερ, Μόντρεαλ). Το επόμενο διάστημα, οι άνθρωποι πο τον είχαν γνωρίσει άρχισαν να τον καλούν στις ΗΠΑ. Παρόμοιες επισκέψεις έκανε τακτικά, τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο και στον Καναδά. Τελικά, ο Αρχιμανδρίτης Εφραΐμ αποφάσισε να μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να θρέψει πνευματικά το αμερικανικό ποίμνιο και, κυρίως, να αναζωογονήσει την πνευματική ζωή στις ελληνικές κοινότητες της Βόρειας Αμερικής.
Χρήστης (πληροφορική)
thumb|Μέσα σε ένα [[πρόγραμμα υπολογιστή ή ιστοσελίδα, ένας χρήστης συχνά εκπροσωπείται από ένα αφηρημένο εικονίδιο ενός προσώπου.]] Ο χρήστης είναι ένα άτομο που χρησιμοποιεί υπολογιστή ή δίκτυο. Οι χρήστες χρησιμοποιούν γενικά ένα σύστημα ή ένα προϊόν λογισμικού χωρίς την τεχνική γνώση που απαιτείται για να το κατανοήσουν πλήρως.
Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλοθεΐτες Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Αγιορείτες
Χρήστης (πληροφορική)
Όνομα και λογαριασμός χρήστη
Σε περιβάλλοντα Microsoft Windows, για παράδειγμα, σημειώστε την πιθανή χρήση των:
Ορολογία
Ορισμένοι επαγγελματίες έχουν εκφράσει την διαφωνία τους για τον όρο, προτείνοντας την αλλαγή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληροφορική Κατηγορία:Καταναλωτής (οικονομία)
Ραούλ Μεϊρέλες
Ο Ραούλ Μεϊρέλες (πορτογαλικά: Raul José Trindade Meireles, 17 Μαρτίου 1983) είναι Πορτογάλος διεθνής ποδοσφαιριστής.
Αγωνίστηκε, μεταξύ άλλων, και στη Φενερμπαχτσέ καθώς και στην Εθνική Πορτογαλίας.
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Άβες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μποαβίστα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κερκόπορτα
Στην Κωνσταντινούπολη, κοντά στο Παλάτι του Κωνσταντίνου Ζ' Πορφυρογέννητου υπήρχε μια μικρή πόρτα. Η μισή ήταν κάτω από το επίπεδο του εδάφους και λεγόταν Κερκόπορτα ή πύλη του κίρκου, επειδή οδηγούσε σε ένα ιπποδρόμιο (circus), τον Ξυλόκερκο, έξω από τα τείχη. Το πιθανότερο είναι ότι ήταν δρύινη. Λεγόταν κερκόπορτα επειδή στα λατινικά κέρκους είναι η Βελανιδιά ή Δρυς. Επίσης στο ίδιο τείχος, η πύλη "Belgrad Kapisι λεγόταν "Ξυλόκερκος. Κατά την παράδοση, από αυτήν εισήλθαν (πιθανόν από εσωτερική προδοσία) στην Πόλη λίγοι γενίτσαροι κατά την μεγάλη έφοδο στις 29 Μαΐου 1453, διασπώντας έτσι την άμυνα των πολιορκούμενων και προκαλώντας την Άλωση της Κωνσταντινούπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη
Walls of Constantinople
Κρίστιαν Στουάνι
Καριέρα
Άρχισε την καριέρα του το 2005 με την επαγγελματική ομάδα Ντανούμπιο στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης.
Το 2008 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ιταλική ομάδα Ρετζίνα Κάλτσιο. Αργότερα, το 2012 αποχώρησε απο την Ρετζίνα Κάλτσιο και υπέγραψε άλλο ένα τετραετές συμβόλαιο με την ισπανική ομάδα Εσπανιόλ. Το 2015 αγοράστηκε για 3 εκατομμύρια ευρώ από την Αγγλική ομάδα Μίντλεσμπρο.
Το 2017 αγοράστηκε από την Χιρόνα για άγνωστο ποσό, σκοράροντας 21 γκολ στον πρώτο του χρόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκης
Η Χαλκηδόνα βρίσκεται βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης στη δυτική όχθη του Αξιού, κοντά στα όρια με τον νομό Πέλλας.
Ελληνιστική εποχή
Η Χαλκηδόνα, κατά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν ένα από τα σπουδαιότερα και μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της Μακεδονίας καθώς εκεί βρισκόταν το νομισματοκοπείο και το λιμάνι. Φυσικά η περιοχή δεν ονομαζόταν Χαλκηδόνα αλλά Ίχνες (Ἴχναι).
Οθωμανική εποχή
Κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας η Χαλκηδόνα ονομάστηκε Γιάλετζικ από τους Τούρκους το 1430 (όταν δηλαδή κατέλαβαν την Θεσσαλονίκη και τις γύρω περιοχές). Οι Τούρκοι, λέγεται, την ονόμασαν έτσι μεταφράζοντας ή παραφράζοντας κάποιες από τις παρακάτω πιθανές ονομασίες Στενό Πέρασμα, Γυμνοχώρι ή Ανεμοδαρμένο. Το χωριό Γιάλετζικ, στην οθωμανική αυτοκρατορία, ανήκε στον Δήμο του Βαρδαρίου. Από τον 15ο μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα ο οικισμός παρουσιάζει πληθυσμιακή σταθερότητα, καθώς είχε τριάντα οικογένειες. Στις αρχές του 20ού αιώνα διοικητικά ανήκε στην κοινότητα Κουφαλίων, ενώ το 1928 η Νέα Χαλκηδόνα ανακηρύχθηκε σε αυτόνομη κοινότητα και εντάχθηκε στον Νομό Θεσσαλονίκης.
Εγκατάσταση προσφύγων
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή οι Έλληνες υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους στην Ανατολική Θράκη και τη Μικρά Ασία και να εγκατασταθούν στην Ελλάδα, σύμφωνα με τη Σύμβαση για την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας. Οικογένειες από το Καδίκιοϊ και τον Πύργο της Ανατολικής Θράκης, από το Γενίκιοϊ και το Νεοχώρι, την Τσολού και την Προύσα της Μικράς Ασίας, συνολικά 247 οικογένειες, ύστερα από πολλές περιπέτειες, εγκαταστάθηκαν στο Γιάλετζικ της Κεντρικής Μακεδονίας. Το 1926, μετά από απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, το χωριό μετονομάστηκε σε Νέα Χαλκηδόνα. Αυτό συνέβη επειδή είχε πραγματοποιηθεί ανταλλαγή πληθυσμού κατά την οποία εγκαταστάθηκαν στη Χαλκηδόνα:
Αργότερα εγκαταστάθηκαν στη Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκης Σαρακατσάνοι καθώς και οικογένειες από τη Δυτική Μακεδονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Χαλκηδόνος
Κερτ Ράσελ
Ο Κερτ Βόγκελ Ράσελ (αγγλικά: Kurt Vogel Russell, 17 Μαρτίου 1951) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Η καριέρα του στην υποκριτική ξεκίνησε όταν ήταν ακόμα παιδί, παίζοντας σε τηλεοπτικές σειρές, όπως στη σειρά γουέστερν του 1963-64 The Travels of Jaimie McPheeters. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1960, υπέγραψε δεκαετές συμβόλαιο με την The Walt Disney Company, όπου, σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Όσμπορν, έγινε ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες της εταιρείας, ενώ έδωσε τη φωνή του, στον Κόπερ, στην 24η ταινία της εταιρείας, Η αλεπού και το κυνηγόσκυλο.
Ο Ράσελ έχει υπάρξει υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου, για την ταινία Η εξαφάνιση της Κάρεν Σίλκγουντ (1983). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, συμμετείχε σε αρκετές ταινίες του Τζον Κάρπεντερ, σε ρόλους "κακών", όπως το Απόδραση από τη Νέα Υόρκη (1981), αλλά και στο σίκουελ αυτής, το Απόδραση από το Λος Άντζελες (1996). Έχει υπάρξει και υποψήφιος για βραβείο Emmy, για την τηλεταινία Έλβις (του ίδιου σκηνοθέτη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
From Fear to Eternity The Best of 1990 – 2010
Το From Fear to Eternity The Best of 1990 – 2010 είναι διπλή συλλογή τραγουδιών του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, η οποία κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2011 από τη δισκογραφική εταιρεία "ΕΜΙ" και αποτέλεσε τη συνέχεια της συλλογής "Somewhere Back in Time The Best of: 1980 – 1989".
Το "From Fear to Eternity The Best of 1990 – 2010" ανέβηκε στο Top-20 στη Σουηδία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα, τη Νορβηγία, τη Φινλανδία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ελβετία.
Τραγούδια
CD 1
1. The Wicker Man (Harris, Dickinson, Smith) - 4:36
3. El Dorado (Harris, Dickinson, Smith) - 6:49
4. Paschendale (Harris, Smith) - 8:28
6. Man on the Edge (Live) (Bayley, Gers) - 4:40
7. The Reincarnation of Benjamin Breeg (Harris, Murray) - 7:22
8. Blood Brothers (Harris) - 7:14
9. Rainmaker (Harris, Dickinson, Murray) - 3:49
10. Sign of the Cross (Live) (Harris) - 10:49
11. Brave New World (Harris, Dickinson, Murray) - 6:19
12. Fear of the Dark (Live) (Harris) - 7:41
CD 2
1. Be Quick or Be Dead (Dickinson, Gers) - 3:24
2. Tailgunner (Harris, Dickinson) - 4:15
3. No More Lies (Harris) - 7:22
4. Coming Home (Harris, Dickinson, Smith) - 5:52
5. The Clansman (Live) (Harris) - 9:06
6. For the Greater Good of God (Harris) - 9:25
7. These Colours Don't Run (Harris, Dickinson, Smith) - 6:52
9. Afraid to Shoot Strangers (Harris) - 6:57
10. Dance of Death (Harris, Gers) - 8:36
11. When the Wild Wind Blows (Harris) - 11:02
Θέσεις τσαρτ
From Fear to Eternity The Best of 1990 – 2010 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 6 Ιουνίου 2011
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "From Fear to Eternity The Best of 1990 – 2010" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Iron Maiden Κατηγορία:Άλμπουμ του 2011
Κώδικας Μορς
Ιστορικό
Αρχικά δημιουργήθηκε για τον ηλεκτρικό τηλέγραφο του Σάμιουελ Μορς στα μέσα της δεκαετίας του 1830. Επίσης χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στην πρώιμη ραδιοεπικοινωνία από τις αρχές του 1890. Η χρήση του προϋποθέτει την ύπαρξη ειδικά εκπαιδευμένου προσωπικού, για το λόγο αυτό η ανάπτυξη πιο σύγχρονων μεθόδων και τεχνολογιών επικοινωνίας συνέβαλε στην κατάργησή του στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Σήμερα χρησιμοποιείται μόνο σε εξειδικευμένες εφαρμογές όπως οι ραδιοφάροι. Επίσης χρησιμοποιείται συστηματικά από τους ραδιοερασιτέχνες. Ο κώδικας Μορς είναι ο μόνος ψηφιακός κώδικας που μπορεί να ληφθεί ακουστικά από ανθρώπους, πράγμα που τον κάνει κατάλληλο για αυτόματη αποστολή σύντομων ψηφιακών μηνυμάτων σε φωνητικά κανάλια.
Αλφάβητο
Τα πεζά γράμματα και ο τόνος δεν χρησιμοποιείται στο αλφάβητο Μορς, ενώ οι δίφθογγοι χρησιμοποιούνται πλέον σπάνια και συνήθως απλώς χρησιμοποιούνται οι κωδικοί των αντίστοιχων γραμμάτων που τους απαρτίζουν.
Σημεία Στίξης
Τα σημεία στίξης έχουν ως παρακάτω:
Ψηφία
Τα ψηφία έχουν ως παρακάτω:
Ειδικοί κωδικοί
Σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις χρησιμοποιούνται ειδικοί κωδικοί:
Μνημονικό σύστημα
Για τα γράμματα των οποίων η κωδικοποίηση αποτελείται μόνο από τελείες ή μόνο από παύλες, χρησιμοποιείται ο μνημονικός κανόνας "ΕΙΣΗ ΤΜΟΧ". Το Ε κωδικοποιείται με μια τελεία, Ι με δυο, το Σ με τρεις, το Η με τέσσερις. Το Τ κωδικοποιείται με μια παύλα, το Μ με δυο, το Ο με τρεις, το Χ με τέσσερις.
Για την εκμάθηση των υπόλοιπων γραμμάτων του αλφάβητου χρησιμοποιείται η ακολουθία:
Αντικαθιστώντας τα φωνήεντα με τελεία και τα σύμφωνα με παύλα, προκύπτει η κωδικοποίηση του αντίστοιχου γράμματος σε Μορς. Το Λ για παράδειγμα, αντιστοιχείται στο "ΕΛΙΑ" του μνημονικού κανόνα και κωδικοποιείται σε Μορς "·-··"
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία των τηλεπικοινωνιών Κατηγορία:Κωδικοποιήσεις
Μικ Μποξ
Βιογραφία
Το 1965, σχημάτισε το πρώτο του συγκρότημα, τους The Stalkers, μαζί με τον Ρίκι Χαρντ στο μπάσο και τον Ρότζερ Πένλινγκτον στα τύμπανα. Δύο χρόνια αργότερα, εντάχθηκε στο συγκρότημα ο τραγουδιστής Ντέηβιντ Μπάιρον και το 1968 μετονομάστηκαν σε Spice. Η επιθυμία του Μποξ και του Μπάιρον να γίνουν επαγγελματίες οδήγησε σε νέες αλλαγές στη σύνθεση του συγκροτήματος, με τον μπασίστα Μπάρι Γκριν και τον ντράμερ Νάιτζελ Πένγκραμ να είναι τα νέα μέλη. Το καλοκαίρι του 1968, ο Πένγκραμ αντικαταστάθηκε από τον Άλεξ Νάπιερ και ο Γκριν από τον Πωλ Νιούτον, ενώ προσέλαβαν και τον κιμπορντίστα Ρόι Σάρλαντ.
Οι Spice, υπέγραψαν στην "Hit Records Productions" και κυκλοφόρησαν το σινγκλ "What About The Music". Με αυτή τη σύνθεση, ξεκίνησαν να παίζουν σε κλαμπ του Λονδίνου και άλλαξαν το όνομα τους σε Uriah Heep. Με τον Κόλιν Γουντ στα πλήκτρα, ηχογράφησαν τα τραγούδια "Come Away Melinda" και "Wake Up (Set Your Sights)". Ο Γουντ αντικαταστάθηκε από τον Κεν Χένσλεϊ και κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, "Very 'eavy...Very 'umble". Την επόμενη χρονιά, ακολούθησε το "Salisbury", ενώ για τον τρίτο δίσκο τους, "Look at Yourself", εντάχθηκε στο συγκρότημα ο ντράμερ Ίαν Κλαρκ.
Με τη σύνθεση του συγκροτήματος να περιέχει τους Μποξ, Μπάιρον, Χένσλεϊ, Γκάρι Τέην στο μπάσο και Λι Κέρσλεηκ στα τύμπανα, οι Uriah Heep κυκλοφόρησαν το χρυσό "Demons and Wizards", με τη μεγάλη επιτυχία "Easy Livin' ". Στα τέλη της ίδιας χρονιάς, κυκλοφόρησαν το επίσης χρυσό, "The Magician's Birthday", για να ακολουθήσουν τα "Sweet Freedom", "Wonderworld", "Return to Fantasy" αλλά και το ζωντανά ηχογραφημένο "Uriah Heep Live", πριν την αποχώρηση του Τέην και την αντικατάσταση του από τον Τζον Γουέτον.
Γενικότερα, από το 1970 μέχρι το 1975, οι Uriah Heep γνώρισαν την εμπορική ακμή τους, με επτά δίσκους στο βρετανικό Top-40, τέσσερις απονομές χρυσών δίσκων στις Ηνωμένες Πολιτείες και τέσσερις απονομές ασημένιων δίσκων στη Μεγάλη Βρετανία. Ο Μποξ αποτέλεσε βασική συνθετική μονάδα του συγκροτήματος, ενώ η συνεργασία του επί σκηνής με τον Χένσλεϊ καθόρισε τον ήχο των Uriah Heep.