cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σχίσμα της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας (17ος αιώνας)
Το σχίσμα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (раскол / ρασκόλ, μτφ. σχίσμα) συνέβη με τις μεταρρυθμίσεις του Πατριάρχη Μόσχας Νίκωνα το 1653 ο οποίος επεδίωξε την ομοιομορφία των εκκλησιαστικών λειτουργιών ανάμεσα στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και αυτές του Οικουμενικού Πατριαρχείου το οποίο αναφερόταν ως Ελληνική Εκκλησία. Υπήρξαν έντονες διαφωνίες από μερίδα κληρικών και λαϊκών, οι οποίες οδήγησαν στην εμφάνιση του κινήματος των Παλαιών Πιστών και τη δημιουργία σχίσματος.
Το σχίσμα
Εντός της ρωσικής εκκλησίας δραστηριοποιούνταν μια ομάδα με σημαντική επιρροή, οι Ζηλωτές της ευλάβειας (Кружок ревнителей благочестия / κρουζόκ ρεβνιτέλεϊ μπλαγκοτσέστιγια), τα μέλη της οποίας επιδίωκαν τον εξαγνισμό της ρωσικής ορθόδοξης πίστεως. Κατά τη δραστηριοποίηση τους αυτή, εργάστηκαν με στόχο τις μεταρρυθμίσεις στη Μοσχοβία -όπως ήταν τότε γνωστό το ρωσικό κράτος- και τη βελτίωση των θρησκευτικών πρακτικών. Ως συνέπεια, η ομάδα αυτή ασχολήθηκε και με την αφαίρεση εναλλακτικών εκδοχών των ιερών κειμένων και γενικότερες διορθώσεις των θρησκευτικών βιβλίων. Ανάμεσα στα μέλη της ομάδας αυτής βρίσκονταν και ο μελλοντικός πατριάρχης της ρωσικής εκκλησίας, ο Νίκων, ο οποίος κατά την περίοδο αυτή ήταν αρχιεπίσκοπος του Νόβγκοροντ.
Με τη μετέπειτα ιδιότητα του ως πατριάρχης, και λαμβάνοντας την υποστήριξη του τσάρου Αλέξιου για την προώθηση των θρησκευτικών μεταρρυθμίσεων, ο Νίκωνας ξεκίνησε τη διαδικασία αλλαγών στα ρωσικά θρησκευτικά συγγράμματα ώστε αυτά να αντιστοιχούν στα ελληνικά ορθόδοξα συγγράμματα. Κατά τη διαδικασία αυτή, άλλαξε και κάποια από τα εθιμοτυπικά, όπως αντί για 2 δάχτυλα για την τέλεση της χειρονομίας του σταυρού τη χρήση 3 δαχτύλων, το αλληλούια να προφέρεται 3 φορές αντί για 2, και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές συνάντησαν αντίσταση τόσο από τον κλήρο όσο και από τους λαϊκούς, οι οποίοι αμφισβήτησαν τη νομιμότητα και ορθότητα των αλλαγών αυτών υποστηρίζοντας πως θα έπρεπε να συνεχίσουν να ακολουθούνται οι καθιερωμένες παραδόσεις και κανόνες (Στογκλάβ). Ο Νίκων αγνόησε τις διαμαρτυρίες αυτές, και πέτυχε μέσω των ρωσικών εκκλησιαστικών συνόδων την περίοδο 1654–1655 να υιοθετηθούν οι αλλαγές, και παράλληλα είχε ήδη ξεκινήσει η αντικατάσταση των θρησκευτικών βιβλίων με τις διορθωμένες εκδοχές τους από το 1653 και συνεχίστηκε έως το 1656.
Οι έντονες αντιδράσεις συνεχίστηκαν, και κατόπιν οι διαφωνούντες στράφηκαν προς τον ίδιο τον τσάρο Αλέξιο προσπαθώντας να τον πείσουν για την ορθότητα της τέλεσης του σταυρού με 2 δάχτυλα, καθώς και για την τέλεση υποκλίσεων κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας. Μετέπειτα, ισχυρίστηκαν πως ο εναρμονισμός των θρησκευτικών γραφών με τα αντίστοιχα ελληνικά, προσέβαλλε τους αγνούς στην πίστη καθώς η Ελληνική εκκλησία (Οικουμενικό πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης) ήταν που είχε αποκλίνει από την αρχαία ευλάβεια των κειμένων, καθώς εκτύπωνε τις ιερές γραφές και κείμενα που χρησιμοποιούσε σε εκτυπωτήρια τα οποία ανήκαν σε καθολικούς, καθώς και πως η Ελληνική εκκλησία είχε δεχθεί επιρροές από τους καθολικούς. Ανάμεσα στα άλλα αιτήματα τους ήταν η μη περαιτέρω ενδυνάμωση της εξουσίας του Ρώσου πατριάρχη και η ισχυροποίηση των δημοκρατικών διαδικασιών στη διαχείριση των εκκλησιαστικών υποθέσεων.
Η σύγκρουση οξύνθηκε περαιτέρω κατά τα επόμενα έτη, με αποτέλεσμα τη σύλληψη των αρχηγών του κινήματος των διαφωνούντων και την εκτέλεση τους το 1682. Αυτό δεν σταμάτησε τις αντιδράσεις, καθώς υπήρξαν αρκετοί υποστηρικτές και συμπαθούντες ως προς τη διατήρηση των παλαιών θρησκευτικών εθίμων, οι οποίοι προέρχονταν από διάφορα κοινωνικά στρώματα της ρωσικής κοινωνίας, και ενώ ήταν υπέρ της διατήρησης των θρησκευτικών παραδόσεων, τις συνέδεαν με την εθνική ταυτότητα καθώς και με την αντίθεση προς την κεντρική θρησκευτική εξουσία. Οι πλέον ακραίοι διαφωνούντες, κήρυτταν πως πλησίαζε ο Αρμαγεδδών, ο ερχομός του Αντίχριστου, πως ο τσάρος και ο πατριάρχης είναι σατανιστές.
Εξεγέρσεις
Το κίνημα αμφισβήτησης ενισχύθηκε μετά τη ρωσική εκκλησιαστική σύνοδο του 1666-1667, η οποία αναθεμάτισε τους διαφωνούντες ως αιρετικούς και αποφάσισε την τιμωρία τους. Οι ιερωμένοι αμφισβητίες προέρχονταν κυρίως από τις τάξεις των χαμηλόβαθμων κληρικών, οι οποίοι δήλωναν πως αγωνίζονται για τη διατήρηση της ορθόδοξης πίστης. Οι πλέον δραματικές εκδηλώσεις της διαφωνίας τους εκδηλώνονταν με τη διαμαρτυρία του βαπτίσματος του πυρός (огненные крещения, ογκνένιγιε κρεστσένιγια), η οποία ήταν αυτοπυρπόληση ως μορφή διαμαρτυρίας.
Σύντομα οι τάξεις των Παλαιών Πιστών διαιρέθηκαν σε μικρότερες ομάδες, στις οποίες ενσωματώθηκαν πολλοί χωρικοί, τεχνίτες, και κοζάκοι, και οι οποίοι σχημάτισαν τις δικές τους αγροτικές κοινότητες στις απόμακρες περιοχές της χώρας σε Σιβηρία, Βόλγα, ή ακόμα και στο εξωτερικό σημειώνοντας μαζική έξοδο, κυρίως προς την Πολωνική-Λιθουανική κοινοπολιτεία. Το 1681 η κυβέρνηση παρατήρησε πως ο αριθμός των αμφισβητούντων είχε αυξηθεί ιδιαίτερα στη Σιβηρία, και με την υποστήριξη της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας προχώρησε στην περαιτέρω καταδίωξη και καταστολή τους.
Κατά την περίοδο 1670–1680, οι εξεγέρσεις δικαιολογούνταν από τους υποστηρικτές τους ως η θεία τιμωρία εναντίον των εκκλησιαστικών και τσαρικών αρχών για τις πράξεις τους. Έτσι οι Παλαιοί Πιστοί αντλούσαν δύναμη και από άλλες εξεγέρσεις οι οποίες δεν σχετίζονταν με το θρησκευτικό ζήτημα, όπως την εξέγερση του Στεπάν Ραζίν το 1670–1671, καθώς και την εξέγερση των Στρέλτσι το 1682.
Κατά τα τέλη του 17ου αιώνα και τις αρχές του 18ου αιώνα, τα πλέον ακραία στοιχεία του κινήματος είχαν υποχωρήσει, καθώς ήταν πλέον εμφανές ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν θα αντιστρέφονταν. Ο τσάρος Πέτρος ο Μέγας έκανε ηπιότερη τη μεταχείριση των Παλαιών Πιστών, φροντίζοντας ωστόσο να τους φορολογεί υψηλότερα. Κατά τη διακυβέρνηση από τη Μεγάλη Αικατερίνη, υπήρξε προσπάθεια για την επιστροφή των Παλαιών Πιστών οι οποίοι είχαν καταφύγει στο εξωτερικό. Το δόγμα των Παλαιών Πιστών ωστόσο παρέμενε εκτός νόμου έως το 1905.
Αγγλικά
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Σχετιζόμενες με την Ανατολική Ορθοδοξία διαμάχες Κατηγορία:Θρησκεία στη Ρωσία
Χιλπέριχος Α΄ της Βουργουνδίας
Ο Χιλπέριχος Α΄, Chilperic I, (απεβ. γύρω στο 480) ήταν ο βασιλιάς της Βουργουνδίας από το 473 μέχρι το τέλος του. Διαδέχθηκε τον αδελφό του Γκουντέριχο και συγκυβέρνησε με τους ανιψιούς του Γκοντομάρ Β΄, Γκουντομπάντ, Χιλπέριχο Β΄ και Γοδεγίσελο.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Βουργουνδών
Ντάνιελ Χόπφερ
Ο Ντάνιελ Χόπφερ (γερμανικά: Daniel Hopfer, 1470 Καουφμπόιρεν – 1536 Άουγκσμπουργκ) ήταν Γερμανός χαράκτης ο οποίος θεωρείται πως ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης ο οποίος δημιούργησε μεταλλογραφίες.
Οικογένεια
Γεννήθηκε στο Καουφμπόιρεν και κατόπιν σε νεαρή ηλικία εγκαταστήθηκε βορειότερα στο Άουγκσμπουργκ και απέκτησε την εκεί υπηκοότητα το 1493. Το 1497 παντρεύτηκε και απέκτησε 3 παιδιά, 2 από τα οποία, ο Ιερώνυμος και ο Λάμπερτ ακολούθησαν το επάγγελμα του πατέρα τους ως χαλκογράφοι, στη Νυρεμβέργη και το Άουγκσμπουργκ αντίστοιχα. Οι Γκέοργκ και Ντάνιελ οι οποίοι ήταν τα εγγόνια του από τον 3ο γιό του, τον Γιόργκ, έγιναν επίσης αξιόλογοι χαλκογράφοι και τέθηκαν υπό την προστασία του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Β΄, ενώ ο μετέπειτα αυτοκράτορας Ροδόλφος Β΄ απένειμε τίτλο ευγενείας στον Γκέοργκ.
Σταδιοδρομία
Ο Χόπφερ είχε εξειδίκευση ως χαλκογράφος πανοπλιών. Υπάρχουν μόνο 2 βέβαια παραδείγματα έργων του σχετικά με πανοπλίες, μια ασπίδα η οποία χρονολογείται το 1536 και πλέον βρίσκεται στο μουσείο του βασιλικού οπλοστασίου στη Μαδρίτη, και ένα ξίφος στο Γερμανικό Εθνικό Μουσείο στη Νυρεμβέργη. Στο Γερμανικό Ιστορικό Μουσείο στο Βερολίνο φιλοξενείται μια επένδυση θωράκισης αλόγου η οποία χρονολογείται μεταξύ 1512 και 1515, και ενώ διαθέτει σχέδια των χαράξεων του Χόπφερ είναι αβέβαιο αν ο ίδιος είχε εργαστεί απευθείας στη διακόσμηση της. Η χάραξη των μετάλλων μέσω χρήσης οξέων ήταν γνωστή στην Ευρώπη από τουλάχιστον το 1400, αλλά οι περίτεχνες διακοσμήσεις των πανοπλιών σε ότι αφορά τη Γερμανία, ως τέχνη είχε πιθανώς εισαχθεί από την Ιταλία στα τέλη του 15ου αιώνα, λίγο πριν την πρακτική της χαλκογραφίας για τους σκοπούς της τυπογραφίας. Αν και οι παλαιότερες διασωζόμενες μεταλλογραφίες είναι αυτές του Άλμπρεχτ Ντύρερ και χρονολογούνται από το 1515, υπάρχουν στοιχεία στην τεχνοτροπία τα οποία στηρίζουν την υπόθεση πως ο Χόπφερ προηγήθηκε χρησιμοποιώντας την τεχνολογία αυτή ήδη από το 1500, ενώ έχει επίσης υποστηριχτεί πως δίδαξε στον Ντύρερ την τεχνική.
Εργαζόμενος μαζί με τους γιούς του σύντομα τελειοποίησε την τεχνική του η οποία έγινε γνωστή ως τεχνοτροπία Χόπφερ. Όταν εφαρμοζόταν σε εκτυπώσεις, το τελικό αποτέλεσμα ήταν να παράγονται σχέδια επί μαύρου υπόβαθρου. Η διαδικασία ήταν τεχνικά απαιτητική και απαιτούσε ιδιαίτερη λεπτομέρεια και χρόνο εργασίας, και δεν υπάρχουν άλλοι γνωστοί καλλιτέχνες που χρησιμοποιούσαν την ίδια ακριβώς τεχνική γραμμικής οξυγραφίας. Οι πλάκες που χρησιμοποιούνταν ήταν κατασκευασμένες από σίδηρο, παρά χαλκό ο οποίος εισήχθη αργότερα από τους Ιταλούς μόλις ανακαλύφθηκαν καταλληλότερα οξέα. Οι σιδερένιες πλάκες χρειαζόταν ειδική μεταχείριση έτσι ώστε να μην σκουριάσουν, κάτι που μπορούσε να συμβεί από ένα απλό δακτυλικό αποτύπωμα.
Θεματολογικά τα σχέδια του κάλυπταν ένα ευρύ φάσμα, από θρησκευτικού περιεχομένου έως διακοσμητικού για χρυσοχόους, θέματα της καθημερινής ζωής για τους χωρικούς, στρατιωτικές αναπαραστάσεις -ειδικά Λάντσκνεχτ-, μυθολογικά και λαϊκά θέματα, κ.α.. Υπάρχουν ωστόσο ενδείξεις πως αντέγραψε σχέδια και από άλλους καλλιτέχνες της εποχής του, όπου από τα 230 γνωστά σχέδια του 14 ανήκουν σε άλλους καλλιτέχνες, κυρίως από τον Αντρέα Μαντένια. Την ίδια πρακτική φαίνεται να ακολούθησε και ο γιος του ο Ιερώνυμος, από τα 82 γνωστά έργα του οποίου τα 21 είναι αντίγραφα έργων του Ντύρερ, και 30 άλλα από τους Τζάκοπο ντε Μπαρμπάρι, Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι, και Άλμπρεχτ Άλτντορφερ ανάμεσα σε άλλους.
Ο Χόπφερ πέθανε στο Άουγκσμπουργκ το 1536, έχοντας αναγνωριστεί ως καταξιωμένος τεχνίτης και αφήνοντας την οικογενειακή επιχείρηση στους γιους του.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί χαράκτες
Κόραμα
Τα Κόραμα ήταν πόλη στην Αρχαία Καππαδοκία, η οποία κατοικείτο κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου.
Η τοποθεσία της βρισκόταν πλησίον του Γκιόρεμε, στη Μικρά Ασία.
Άγιος Νικόλαος Κλειτορίας Αχαΐας
Τοποθεσία - Λοιπά στοιχεία
O Άγιος Νικόλαος απέχει 12,2 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 790 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 52 κατοίκους.
Διοικητική ιστορία
O Άγιος Νικόλαος από το 1835 μέχρι το 1912 ήταν οικισμός του τότε Δήμου Κλειτορίας. Στη συνέχεια με την κατάργηση των Δήμων ορίστηκε έδρα της Κοινότητος Αγίου Νικολάου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος. Το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Μαρινιέ
Το Μαρινιέ (γαλλικά: Marignier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρινιερό (γαλλικά: Marignerots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Börse München
Η Börse München είναι το Χρηματιστήριο του Μονάχου, ιδρυθέν το 1830.
Τζον Πωλ Τζόουνς
Ο Τζον Πωλ Τζόουνς (John Paul Jones, 6 Ιουλίου 1747 - 18 Ιουλίου 1792) ήταν ο πρώτος γνωστός αγωνιστής του Αμερικανικού Ναυτικού κατά την Αμερικανική Επανάσταση. Αν και έκανε εχθρούς μεταξύ της αμερικανικής πολιτικής ελίτ, οι ενέργειές του στα βρετανικά ύδατα κατά τη διάρκεια της επανάστασης, τού χάρισαν διεθνή φήμη.
Börse München
Ιστορία
Όπως και τα υπόλοιπα γερμανικά χρηματιστήρια, το Μόναχο δέχθηκε ισχυρό πλήγμα από το Κραχ της 13ης Μαΐου 1927 στο Χρηματιστήριο του Βερολίνου, με συνέπεια την πτώση του δείκτη μετοχών Statistisches Reichsamt κατά ποσοστό της τάξεως του 31,9% σε διάστημα μίας ημέρας (από 204 μονάδες σε 139 μονάδες ), δύο χρόνια προ του Κραχ του 1929, έπειτα από άνοδο του δείκτη μετοχών κατά ποσοστό της τάξεως του 182,8% σε διάστημα 16 μηνών. Η Μεγάλη Ύφεση, στη συνέχεια, προκάλεσε σημαντική πτώση του δείκτη μετοχών, στα τέλη της δεκαετίας του 1920.
Παραπομπές
Μοναχο Κατηγορία:Μόναχο
Τζον Πωλ Τζόουνς
Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσής του με το βρετανικό πολεμικό πλοίο Σέραπις (HMS Serapis), ο Τζόουνς έδωσε τη θρυλική απάντηση στο αίτημα του Βρετανού πλοίαρχου να παραδοθεί: "''I have not yet begun to fight!" (Δεν έχω αρχίσει ακόμα να Πολεμώ!).
Τα πρώτα χρόνια
μικρογραφία|Ο τόπος γέννησης όπως και το σπίτι του Τζον Πωλ Τζόουνς ήταν στην Arbigland, της Σκωτίας Ο Τζον Πωλ (το "Τζόουνς" το πρόσθεσε αργότερα) γεννήθηκε κοντά στο Κέρκμπιν, στην περιοχή Κερκούμπρι της νοτιοδυτικής ακτής της Σκωτίας. Ο πατέρας του, Τζον Πωλ ο πρεσβύτερος, ήταν κηπουρός. Ο Τζον Πωλ ξεκίνησε τη ναυτική του καριέρα σε ηλικία 13 ετών, όταν σαλπάρισε από το Χουάιτχεϊβεν της βόρειας Αγγλίας ως μαθητευόμενος στο πλοίο "Friendship" υπό τον καπετάνιο Μπένσον. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Γουίλιαμ Πωλ, είχε παντρευτεί και εγκατασταθεί στο Φρέντρικσμπεργκ της Βιρτζίνια, το οποίο υπήρξε ο προορισμός πολλών από τα πρώτα ταξίδια του νεαρού Τζον.
Για αρκετά χρόνια ο Τζον εργαζόταν σε διάφορα βρετανικά εμπορικά και δουλεμπορικά πλοία, συμπεριλαμβανομένου του "King George" το 1764 ως τρίτος αξιωματικός, και του "Two Friends" ως πρώτος αξιωματικός το 1766. Αηδιασμένος με τη σκληρότητα του δουλεμπορίου, το 1768 εγκατέλειψε τη σημαντική θέση του στο κερδοφόρο "Two Friends", ενώ βρισκόταν στη Τζαμάικα, και επέστρεψε πίσω στη Σκωτία.
Κατά τη διάρκεια του επόμενου ταξιδιού του, με το μπρίκιο "John", το οποίο απέπλευσε από το λιμάνι το 1768, η σταδιοδρομία του νεαρού Τζον Πωλ ανήλθε γρήγορα και απροσδόκητα καθώς ο καπετάνιος και ο αντικαταστάτης του πέθαναν ξαφνικά από κίτρινο πυρετό. Ο Τζον κατάφερε να πλοηγήσει με επιτυχία το πλοίο σε ένα ασφαλές λιμάνι και ως ανταμοιβή γι' αυτό το εντυπωσιακό κατόρθωμα, οι ευγνώμονες Σκωτσέζοι ιδιοκτήτες του πλοίου τον έκαναν κύριο του καραβιού και του πληρώματος, δίνοντάς του το 10% του φορτίου. Στη συνέχεια τέθηκε επικεφαλής δύο ταξιδιών στις Δυτικές Ινδίες. Κατά το δεύτερο ταξίδι του το 1770, ο Τζον Πωλ μαστίγωσε άγρια έναν από τους ναύτες του, οδηγώντας σε κατηγορίες ότι η τιμωρία του ήταν υπερβολικά σκληρή. Ενώ αρχικά αυτοί οι ισχυρισμοί είχαν απορριφθεί, η καλή του φήμη καταστράφηκε όταν ο τιμωρημένος ναύτης πέθανε λίγες εβδομάδες αργότερα. Οι πηγές διαφωνούν σχετικά με το αν ο Τζον Πωλ συνελήφθη για τη συμμετοχή στο θάνατο του ναύτη, αλλά η αρνητική επίδραση στη φήμη του είναι αναμφισβήτητη.
Φεύγοντας από τη Σκωτία, ο Τζον Πωλ διοίκησε για 18 περίπου μήνες το πλοίο "Betsy", εμπλεκόμενος σε κερδοσκοπικό εμπόριο στο Τομπάγκο. Ωστόσο, αυτό έλαβε τέλος όταν ο Τζον σκότωσε με σπαθί ένα μέλος του πληρώματός του πάνω σε μία διαφωνία που είχανε για τους μισθούς. Χρόνια αργότερα, σε ένα γράμμα του στον Βενιαμίν Φραγκλίνο όπου περιέγραφε αυτό το περιστατικό, ισχυρίστηκε ότι ήταν σε αυτοάμυνα αλλά επειδή δεν θα δικαζόταν σε Ναυτοδικείο, ένιωσε υποχρεωμένος να καταφύγει στο Φρέντρικσμπεργκ αφήνοντας πίσω την περιουσία του.
Ο Τζον Πωλ πήγε στο Φρέντρικσμπεργκ για να τακτοποιήσει τις υποθέσεις του αδελφού του, ο οποίος πέθανε χωρίς ν' αφήσει οικογένεια. Εκείνη την περίοδο, πρόσθεσε στο πραγματικό του επώνυμο και το επώνυμο Τζόουνς. Λίγο καιρό αργότερα εντάχθηκε στο Αμερικανικό Ναυτικό για να πολεμήσει ενάντια στους Βρετανούς.
Αμερική
Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την οικογενειακή κατάσταση του Τζον Πωλ Τζόουνς, γεγονός που καθιστά δύσκολο να εντοπιστούν ιστορικά ακριβή κίνητρα για τη μετανάστευσή του στην Αμερική. Είναι άγνωστο λοιπόν αν η μετανάστευση έγινε επειδή τα σχέδιά του για τη δημιουργία μίας φυτείας δεν εξελίχθηκαν όπως περίμενε ή αν εμπνεύστηκε από το επαναστατικό πνεύμα.
Αυτό που είναι σαφώς γνωστό είναι ότι λίγο μετά την εγκατάστασή του στη Βόρεια Αμερική, ο Τζόουνς έφυγε για τη Φιλαδέλφεια για να προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες του στο νεοσύστατο Ηπειρωτικό Ναυτικό, πρόδρομο του Πολεμικού Ναυτικού των Η.Π.Α.. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, γύρω στο 1775, υπήρχε μεγάλη ζήτηση για αξιωματικούς και καπετάνιους στο Ναυτικό. Με τη βοήθεια μελών του Ηπειρωτικού Κογκρέσου, το Δεκέμβριο του 1775 ο Τζον Πωλ Τζόουνς διορίστηκε Υποπλοίαρχος στη φρεγάτα "Alfred".
Διοίκηση Επτά Επαρχιών
Η Διοίκηση Επτά Επαρχιών (Dioecesis Septem Provinciarum), που αρχικά ονομαζόταν Διοίκηση Βιέν (Dioecesis Viennensis) μετά την πόλη Vienna (σημερινό Vienne, Βιέν), ήταν διοίκηση της μετέπειτα Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπό την πραιτωριανή επαρχία της Γαλατίας. Περιλάμβανε τη νότια και τη δυτική Γαλατία (Aquitania και Gallia Narbonensis), δηλαδή τη σύγχρονη Γαλλία νότια και δυτικά του Λίγηρα, συμπεριλαμβανομένης της Προβηγκίας.
Τζον Πωλ Τζόουνς
Αμερική
Το Φεβρουάριο του 1776, ο Τζόουνς απέπλευσε από τον ποταμό Ντέλαγουερ για το παρθενικό του ταξίδι με το "Alfred". Σ' αυτό το πλοίο ήταν που ο Τζόουνς έλαβε την τιμή να υψώσει την πρώτη αμερικανική σημαία σε πολεμικό πλοίο. Ο στόλος, ο οποίος αναμενόταν να κινηθεί κατά μήκος της ακτής, διατάχθηκε να πλεύσει για το Νασσάου στις Μπαχάμες, όπου επιτέθηκε για να κλέψει τις βρετανικές στρατιωτικές προμήθειες. Στην επιστροφή, το "Alfred" είχε μία ανεπιτυχή σύγκρουση με ένα βρετανικό πλοίο. Τότε δόθηκε εντολή στον Τζόουνς να αναλάβει τη διοίκηση του ιστιοφόρου "Providence". Το Κογκρέσο είχε διατάξει πρόσφατα την κατασκευή 13 φρεγατών για το Αμερικανικό Ναυτικό και ο Τζόουνς θα αναλάμβανε τη μία από αυτές. Σε αντάλλαγμα γι' αυτή την αναγνωρισμένου κύρους εντολή, ο Τζόουνς αποδέχθηκε την τοποθέτησή του στο μικρότερο "Providence". Κατά τη διάρκεια των 6 εβδομάδων που διήρκεσε το ταξίδι, ο Τζόουνς συνέλαβε 16 εχθρικά πλοία και προκάλεσε σημαντικές ζημιές κατά μήκος της ακτής της Νέας Σκωτίας. Στη συνέχεια δόθηκε εντολή στον Τζόουνς να απελευθερώσει εκατοντάδες Αμερικανούς κρατούμενους που υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία σε ανθρακωρυχεία της Νέας Σκωτίας, και να κάνει επίσης επιδρομές στα βρετανικά πλοία. Την 1η Νοεμβρίου 1776 ανέλαβε τη διοίκηση του "Alfred" για να πραγματοποιήσει αυτή την αποστολή. Αν και οι χειμερινές συνθήκες εμπόδισαν την απελευθέρωση των κρατουμένων, η αποστολή είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη του "Mellish", ενός πλοίου που μετέφερε ζωτικής σημασίας χειμερινό ρουχισμό που προοριζόταν για τα βρετανικά στρατεύματα στον Καναδά.
Διοίκηση Επτά Επαρχιών
Η διοίκηση περιλάμβανε τις ακόλουθες επαρχίες: Aquitanica I, Aquitanica II, Novempopulana (Aquitanica III), Narbonensis I, Narbonensis II, Viennensis και Alpes Maritimae.
Ιστορία
Η επισκοπή ιδρύθηκε κατά τις μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού, που βασίλευσε το διάστημα 284-305. Μαρτυρείται στις αρχές της βασιλείας του Κωνσταντίνου Α΄ στον Κατάλογο της Βερόνας, που χρονολογείται γύρω στο 314. Το 402 μία ετήσια επαρχιακή συνέλευση, το Concilium septem provinciarum, θεσπίστηκε στην Αρλ.
Τζον Πωλ Τζόουνς
Αμερική
Στις 16 Δεκεμβρίου 1776, κατά την άφιξή του στη Βοστώνη, ο Τζόουνς διαπληκτίστηκε με τους ανωτέρους του γιατί πίστευε ότι εμπόδιζαν την εξέλιξή του και απέτρεπαν τα εκστρατευτικά του σχέδια. Ως αποτέλεσμα αυτής αλλά και άλλων διενέξεων, στις 14 Ιουνίου 1777 δόθηκε η εντολή στον Τζόουνς να αναλάβει τη διοίκηση του μικρού πολεμικού ιστιοφόρου USS Ranger.
Διοίκηση Επτά Επαρχιών
Ιστορία
Το 407 οι Βάνδαλοι και οι σύμμαχοί τους εισέβαλαν στη Γαλατία καταστρέφοντας την περιοχή, μέχρι που αναχώρησαν για την Ιβηρική χερσόνησο το 409. Οι Βησιγότθοι προσήλθαν ως υπόσπονδοι (foederati) για να βοηθήσουν τους Ρωμαίους εναντίον τους και το 418 ο Αυτοκράτορας Ονώριος τους επέτρεψε να εγκατασταθούν στην Ακουιτανία γύρω από την Τουλούζη. Αν και ονομαστικά Ρωμαίοι υπήκοοι, οι Γότθοι ήταν πρακτικά ανεξάρτητοι, γεγονός που αναγνωρίστηκε επίσημα από τη Δυτική Αυτοκρατορία το 475, μόλις ένα χρόνο πριν από το τέλος της.
Τζον Πωλ Τζόουνς
Αμερική
Αφού έγιναν οι απαραίτητες προετοιμασίες, ο Τζόουνς έπλευσε για τη Γαλλία την 1η Νοεμβρίου 1777 με την εντολή να βοηθήσει όσο είναι δυνατόν την αμερικανική υπόθεση. Οι Αμερικανοί επίτροποι στη Γαλλία, Βενιαμίν Φραγκλίνος, Τζον Άνταμς και Άρθουρ Λι, άκουσαν τις στρατηγικές συστάσεις του Τζόουνς. Τον διαβεβαίωσαν ότι θα του έδιναν τη διοίκηση του "L'Indien", ενός νέου πλοίου που κατασκευάστηκε για τις Η.Π.Α. στο Άμστερνταμ. Ωστόσο η Μεγάλη Βρετανία μπόρεσε να στρέψει το "L'Indien" μακριά από τα αμερικανικά χέρια, ασκώντας πίεση για να εξασφαλιστεί η πώλησή του στη Γαλλία (η οποία δεν είχε συμμαχήσει ακόμα με τις Η.Π.Α.). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου θεωρείται ότι ο Τζόουνς ανέπτυξε τη στενή του φιλία με τον Βενιαμίν Φραγκλίνο, τον οποίο και θαύμαζε πολύ. Το 1778 έγινε δεκτός, μαζί με τον Βενιαμίν Φραγκλίνο, στην Τεκτονική Στοά "Les Neuf Sœurs" (Οι Εννέα Αδελφές).
Διοίκηση Επτά Επαρχιών
Ιστορία
Το 462 ο Ρικίμερ τους παραχώρησε επίσης την επαρχία Narbonensis Prima, ενώ οι Γότθοι προχώρησαν στην κατάληψη των υπόλοιπων επαρχιών ανατολικά του Ροδανού το 477. Στο εξής, τα εδάφη που αποτελούσαν τη διοίκηση των Επτά Επαρχιών έγιναν μέρος του βασιλείου των Βησιγότθων. Η Ακουιτανία χάθηκε σύντομα από τους Φράγκους, με μόνο τη νότια παράκτια λωρίδα της (Septimania), που διατηρήθηκε από τους Γότθους.
Τζον Πωλ Τζόουνς
Αμερική
Στις 6 Φεβρουαρίου 1778, η Γαλλία υπέγραψε τη Συνθήκη της Συμμαχίας με την Αμερική, αναγνωρίζοντας επίσημα την ανεξαρτησία της νέας αμερικανικής δημοκρατίας. Οκτώ μέρες αργότερα, το "Ranger" του πλοιάρχου Τζόουνς γίνεται το πρώτο αμερικανικό πλοίο που χαιρετίζεται από τους Γάλλους, με εννέα κανονιοβολισμούς από τη ναυαρχίδα του ναύαρχου Πικέ.
Διοίκηση Επτά Επαρχιών
Πηγές
Κατηγορία:Διοικήσεις της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Ακουιτανίας
Τζον Πωλ Τζόουνς
Αμερική
Στις 10 Απριλίου 1778, ο Τζόουνς απέπλευσε από τη Βρέστη για τις δυτικές ακτές της Μεγάλης Βρετανίας.
Οι επιθέσεις στη Μεγάλη Βρετανία
Μετά τις πρώτες επιτυχίες εναντίον βρετανικών εμπορικών πλοίων στην Ιρλανδική Θάλασσα, στις 17 Απριλίου 1778 ο Τζόουνς έπεισε το πλήρωμά του να συμμετάσχει σε μία επίθεση στο Χουάιτχεϊβεν, την πόλη απ' όπου ξεκίνησε τη ναυτική του σταδιοδρομία. Αργότερα ο Τζόουνς έγραψε για την έλλειψη διοικητικών ικανοτήτων των αξιωματικών του (έχοντας αποφύγει διακριτικά τα θέματα αυτά στην επίσημη αναφορά του): "Στόχος τους, είπαν, ήταν το κέρδος και όχι η δόξα. Αντί να ενθαρρύνουν το ηθικό του πληρώματος, τους οδηγούσαν στην ανυπακοή. Τους έπεισαν ότι είχαν το δικαίωμα να κρίνουν αν ένα μέτρο που τους προτείνεται είναι καλό ή όχι.". Αντίθετοι άνεμοι ανάγκασαν τον Τζόουνς να εγκαταλείψει την προσπάθεια και οδήγησε το "Ranger" προς την Ιρλανδία, προκαλώντας στην πορεία περισσότερα προβλήματα στη βρετανική ναυτιλία.
Καθώς άλλαξε η κατεύθυνση των ανέμων, το "Ranger" διέσχισε και πάλι την Ιρλανδική Θάλασσα για να κάνει άλλη μία προσπάθεια επιδρομής στο Χουάιτχεϊβεν. Στις 23 Απριλίου 1778 και λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ο Τζόουνς οδήγησε δύο βάρκες των 15 ανδρών με την ελπίδα να βάλουν φωτιά και να βυθίσουν όλα τα καράβια που ήταν αγκυροβολημένα στο λιμάνι του Χουάιτχεϊβεν (περίπου 200-400 ξύλινα πλοία), πολλά από τα οποία μετέφεραν κάρβουνο και άλλα αποτελούσαν πλήρεις εμπορικούς στόλους. Επίσης έλπιζαν να τρομοκρατήσουν τους κατοίκους ανάβοντας επιπλέον πυρκαγιές. Όμως το ταξίδι στην ακτή επιβραδύνθηκε λόγω αντίθετου ανέμου και λόγω της δυνατής άμπωτης ενώ και το άναμμα φωτιάς αποδείχθηκε δύσκολο καθώς οι φορητές λάμπες και στις δύο βάρκες είχαν ξεμείνει από καύσιμα. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, μερικοί άνδρες στάλθηκαν για να επιδράμουν σε δημόσιο κτήριο στην προκυμαία αλλά ο πειρασμός των ανδρών να σταματήσουν για ένα γρήγορο ποτό οδήγησε σε περαιτέρω καθυστέρηση. Όταν τελικά επέστρεψαν οι άνδρες και άρχισαν οι εμπρηστικές επιθέσεις, κόντευε να χαράξει κι έτσι οι προσπάθειες επικεντρώθηκαν σε ένα μόνο πλοίο, το "Thompson", που μετέφερε κάρβουνο και έλπιζαν ότι η φωτιά θα μεταδιδόταν και στα παρακείμενα σκάφη που θα ήταν ακινητοποιημένα λόγω της άμπωτης. Ωστόσο, στο λυκόφως ένας από το πλήρωμα κατάφερε να διαφύγει και να ειδοποιήσει τους κατοίκους σ' ένα δρόμο δίπλα στο λιμάνι. Αμέσως ήχησε συναγερμός πυρκαγιάς και μεγάλος αριθμός ανθρώπων έτρεξε προς την αποβάθρα και έσβησε τη φωτιά, αναγκάζοντας ταυτόχρονα τους Αμερικανούς να υποχωρήσουν.
Αν και οι επιπτώσεις στο βρετανικό ηθικό και στην κατανομή των αμυντικών δαπανών ήταν σημαντικές, οι επιθέσεις στο Χουάιτχεϊβεν δεν έφεραν κέρδη ή λάφυρα, τα οποία υπό κανονικές συνθήκες θα μοιράζονταν στο πλήρωμα. Κατά τη διάρκεια της αποστολής, τα μέλη του πληρώματος με επικεφαλής τον υποπλοίαρχο Τόμας Σίμπσον ενήργησαν περισσότερο σαν κουρσάροι παρά σαν πλήρωμα πολεμικού πλοίου.
Επιστροφή στη Γαλλία
Κυρίως μέσω της επιρροής του Τζον Άνταμς, ο οποίος εξακολουθούσε να ήταν επίτροπος στη Γαλλία, ο Σίμπσον απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες. Ο Άνταμς αναφέρει στα απομνημονεύματά του ότι η συντριπτική πλειοψηφία των στοιχείων υποστήριζε τους ισχυρισμούς του Σίμπσον. Φαίνεται πως ο Άνταμς πίστευε ότι ο Τζόουνς ήθελε να μονοπωλήσει τη δόξα της αποστολής, ειδικά θέτοντας τον Σίμπσον υπό περιορισμό στο πλοίο ενώ ο ίδιος γιόρταζε με πολλές σημαντικές ευρωπαϊκές προσωπικότητες.
Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να πει κανείς τι συνέβη ακριβώς. Ωστόσο είναι σαφές ότι το πλήρωμα αισθάνθηκε αποξενωμένο από τον διοικητή του, ο οποίος θα μπορούσε κάλλιστα να είχε ως κίνητρο την υπερηφάνειά του. Ο Τζόουνς πίστευε ότι οι προθέσεις του ήταν έντιμες και ότι οι ενέργειές του ήταν στρατηγικά σημαντικές για την Επανάσταση. Ανεξάρτητα από τη διαμάχη σχετικά με την αποστολή, η κατάληψη του "Drake" από το "Ranger" ήταν μία από τις λίγες σημαντικές στρατιωτικές νίκες του Ηπειρωτικού Ναυτικού κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, και είχε τεράστια συμβολική σημασία καθώς αποδείχθηκε στην πράξη ότι το Βασιλικό Ναυτικό δεν ήταν ανίκητο. Η νίκη του "Ranger" έγινε σημαντικό σύμβολο του αμερικανικού πνεύματος και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη μόνιμη εγκαθίδρυση του Ναυτικού των Η.Π.Α. μετά την επανάσταση.
Στο Bonhomme Richard
Το 1779, ο πλοίαρχος Τζόουνς ανέλαβε τη διοίκηση του USS Bonhomme Richard (ή όπως προτιμούσε ο ίδιος "Bon Homme Richard"), ενός εμπορικού πλοίου που ανακατασκευάστηκε και δόθηκε ως πολεμικό πλοίο στην Αμερική από έναν Γάλλο εφοπλιστή. Στις 14 Αυγούστου, καθώς ένας τεράστιος γαλλικός και ισπανικός πολεμικός στόλος πλησίαζε την Αγγλία, ο Τζόουνς άλλαξε πορεία προς την Ιρλανδία ως επικεφαλής μίας μοίρας πέντε πλοίων, συμπεριλαμβανομένων των USS Alliance, USS Pallas, USS Vengeance και Le Cerf, και δύο πειρατικών, του Monsieur και του Granville. Όταν η μοίρα ήταν λίγες μόνο μέρες μακριά από τη νήσο Γκρουά στη Γαλλία, το Monsieur χωρίστηκε εξαιτίας μίας διαφωνίας μεταξύ του καπετάνιου του και του Τζόουνς.
Λίγο μετά τις 7 μ.μ. άρχισε η Ναυμαχία του Φλάμπορο. Το βαρύ οπλισμένο Serapis ενεπλάκη με το Bonhomme Richard και λίγο αργότερα το Alliance άνοιξε πυρ, από μεγάλη απόσταση, κατά του Countess of Scarborough. Ο Τζόουνς κατάλαβε γρήγορα ότι δεν θα μπορούσε να κερδίσει τη μάχη με τα κανόνια, και με τον άνεμο να εξασθενεί, και έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να φέρει το Bonhomme Richard ακριβώς δίπλα στο Serapis. Σ' αυτή τη φάση της μάχης, ο Βρετανός πλοίαρχος ζήτησε από τον Τζόουνς να παραδοθεί κι εκείνος είπε την περίφημη φράση: "Δεν έχω αρχίσει ακόμα να πολεμώ!". Μετά από περίπου μία ώρα ο Τζόουνς έφερε το πλοίο εκεί που ήθελε και αμέσως μετά τα κανόνια του καταστρώματος και οι σκοπευτές του έβαλλαν εναντίον των βρετανικών καταστρωμάτων. Το Alliance έπλευσε στο πλάι και με τις ομοβροντίες του προκάλεσε ζημιές και στα δύο πλοία. Εν τω μεταξύ, το Countess of Scarborough ενεπλάκη σε ξεχωριστή μάχη με το Pallas και μετά από μία ώρα το Alliance ήρθε προς βοήθεια του Pallas. Τότε το Countess of Scarborough παραδόθηκε καθώς είχε υποστεί σοβαρές ζημιές.
Καθώς το Bonhomme Richard φλεγόταν, οι Βρετανοί ματαίωσαν την επιχείρηση κατάληψης του πλοίου αλλά μία χειροβομβίδα προκάλεσε την έκρηξη μεγάλης ποσότητας πυρίτιδας στο Serapis. Τότε το Alliance επέστρεψε στην κύρια μάχη και με δύο ομοβροντίες προκάλεσε και πάλι ζημιές τόσο στο Serapis όσο και στο Bonhomme Richard, αλλά η τακτική αυτή απέδωσε αφού καθώς το Serapis αδυνατούσε να μετακινηθεί και το Alliance παρέμενε αλώβητο, ο πλοίαρχος του Serapis κατάλαβε ότι παρατείνοντας τη μάχη δεν θα κέρδιζε τίποτα κι έτσι παραδόθηκε. Τα περισσότερα από τα μέλη του πληρώματος του Bonhomme Richard μεταφέρθηκαν αμέσως σε άλλα πλοία, και μετά από μιάμιση μέρα εντατικών προσπαθειών επισκευής, αποφασίστηκε ότι το πλοίο δεν μπορούσε να σωθεί και αφέθηκε να βυθιστεί. Έτσι ο Τζόουνς ανέλαβε τη διοίκηση του Serapis για το ταξίδι προς την ουδέτερη (αλλά φιλικά διακείμενη στις Η.Π.Α.) Ολλανδία.
Στην υπηρεσία της Ρωσίας
Τον Ιούνιο του 1782, ο Τζόουνς διορίστηκε διοικητής στο USS America, όμως η τοποθέτησή του ανακλήθηκε όταν το Κογκρέσο αποφάσισε να δώσει το πλοίο στους Γάλλους ως αντικατάσταση του Le Magnifique που είχε ναυαγήσει. Το 1783 στάλθηκε στην Ευρώπη για να συγκεντρώσει χρήματα. Με τον καιρό έληξε κι αυτή η αποστολή και ο Τζόουνς έμεινε χωρίς προοπτικές για κάποια αξιοποίησή του. Αυτό τον οδήγησε το 1788 να ενταχθεί στην υπηρεσία της αυτοκράτειρας της Ρωσίας, Αικατερίνης Β΄, η οποία εμπιστευόταν τις ικανότητές του.
Ο Τζόουνς εξέφρασε την πρόθεσή του να διατηρήσει την ιδιότητα του Αμερικανού πολίτη και αξιωματικού. Ως υποναύαρχος στη ναυαρχίδα Vladimir, πήρε μέρος στη ναυτική εκστρατεία στη Μαύρη Θάλασσα εναντίον των Τούρκων. Ο Τζόουνς απώθησε με επιτυχία τις οθωμανικές δυνάμεις από την περιοχή αλλά ο φθόνος του Ρώσου αξιωματικού και πρίγκιπα Γκριγκόρι Αλεξάνδροβιτς Ποτέμκιν προκάλεσε την ανάκληση του Τζόουνς στην Αγία Πετρούπολη με σκοπό να αναλάβει δήθεν μία αποστολή στη Βόρεια Θάλασσα. Εκεί αναγκάστηκε να μείνει σε αδράνεια ενώ αξιωματικοί καταφέρονταν εναντίον του κατηγορώντας τον ακόμα και για σεξουαλικά παραπτώματα.
Στις 8 Ιουνίου 1788 ο Τζόουνς τιμήθηκε με το μετάλλιο του Τάγματος της Αγίας Άννας, αλλά έφυγε τον επόμενο μήνα πικραμένος.
Μετά θάνατον επιστροφή στην Αμερική
Το 1905 τα λείψανα του Τζόουνς αναγνωρίστηκαν από τον Αμερικανό πρέσβη στη Γαλλία, ο οποίος προσπαθούσε επί 6 χρόνια να εντοπίσει το σώμα του Τζόουνς. Η αναγνώριση έγινε χάρη στην προνοητικότητα και την ευγενική χορηγία ενός Γάλλου θαυμαστή, ο οποίος είχε δωρήσει πάνω από 460 φράγκα ώστε το σώμα του Τζόουνς να διατηρηθεί σε οινόπνευμα και να τοποθετηθεί σε μολύβδινο φέρετρο "σε περίπτωση που οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφασίσουν να διεκδικήσουν τα λείψανά του, να είναι εύκολο να αναγνωριστούν". Με τη βοήθεια ενός παλιού χάρτη της πόλης, το επιτελείο του πρέσβη προσδιόρισε το χώρο του νεκροταφείου που ήταν προορισμένο για τους ξένους προτεστάντες. Εκεί χρησιμοποιήθηκαν ανιχνευτές με ηχοβολισμό για να βρεθούν μολύβδινα φέρετρα και τελικά έγινε εκταφή πέντε φέρετρων από μόλυβδο. Το τρίτο φέρετρο, που ανήλθε στην επιφάνεια στις 7 Απριλίου 1905, ταυτίστηκε αργότερα με αυτό του Τζον Πωλ Τζόουνς. Η νεκροψία επιβεβαίωσε την αιτία θανάτου.
Το σώμα του Τζόουνς αφαιρέθηκε τελετουργικά από ένα παρισινό οστεοφυλάκιο και μεταφέρθηκε στις Η.Π.Α. με το USS Brooklyn, συνοδευόμενο από άλλα τρία πολεμικά πλοία. Πλησιάζοντας την αμερικανική ακτογραμμή, άλλα επτά πολεμικά πλοία του Αμερικανικού Ναυτικού προσχώρησαν στην πομπή που μετέφερε το σώμα του Τζόουνς. Στις 24 Απριλίου 1906, το φέρετρο του Τζόουνς τοποθετήθηκε σε αίθουσα της Ναυτικής Ακαδημίας των Η.Π.Α. (Αννάπολις, Μέριλαντ), μετά από τελετή στην οποία παρευρέθηκε και ο πρόεδρος Θεόδωρος Ρούζβελτ, ο οποίος έδωσε και μία μακροσκελή ομιλία. Στις 26 Ιανουαρίου 1913, τα λείψανα του πλοιάρχου τοποθετήθηκαν τελικά σε μία μπρούτζινη και μαρμάρινη σαρκοφάγο στο παρεκκλήσι της Ναυτικής Ακαδημίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανική Επανάσταση
Μαρινί-Σαιν-Μαρσέλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Διοίκηση Ισπανίας
μικρογραφία| Οι Ρωμαϊκές διοικήσεις από το 293 έως το 337 περίπου. δεξιά|μικρογραφία| Επαρχίες της Ισπανίας επί Διοκλητιανού (η Mauretania Tingitana δεν εμφανίζεται). Η Διοίκηση Ισπανίας ήταν μία διοικητική μονάδα (dioecesis, διοίκησις) της ύστερς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Ιβηρική Χερσόνησο. Υπήρχε από το 314 έως το 409 περίπου μ.Χ. Πρωτεύουσά της ήταν η Augusta Emerita. Η πρωτεύουσα διοικούνταν από έναν βικάριο (vicarius), που ήταν υπεύθυνος στον πραιτωριανό έπαρχο της Γαλατίας.
Οργάνωση
Η διοίκηση της Ισπανίας αρχικά περιλάμβανε τις ακόλουθες έξι επαρχίες:
Οι Βαλεαρίδες Νήσοι αποσπάστηκαν από την Tarraconensis τον 4ο αι. ως η ανεξάρτητη επαρχία της Hispania Balearica, και έγινε η έβδομη επαρχία εντός της διοίκησης της Ισπανίας.
Ιστορία
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αρχικά χωρίστηκε σε 46 επαρχίες, οι οποίες υποδιαιρέθηκαν από τον Διοκλητιανό γύρω στο 300 μ.Χ. σε 101 επαρχίες, οι οποίες με τη σειρά τους συγκεντρώθηκαν σε 12 διοικήσεις. Κατά τη διαίρεση της Αυτοκρατορίας το 395, η δομή μετατράπηκε σε 4 πραιτωριανές επαρχίες, 15 διοικήσεις και 119 επαρχίες. Με την κατάκτηση της Ισπανίας από τους Βανδάλους, τους Αλανούς και τους Σουήβους το 409, η διοίκηση άρχισε να καταρρέει.
Γιάννης Κωνσταντέλιας
Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας (Βόλος, 5 Μαρτίου 2003) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τον ΠΑΟΚ και την εθνική Ελλάδας.
Καριέρα
Ο Κωνσταντέλιας υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ το 2021, ενώ στις 17 Ιανουαρίου πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην εκτός έδρας νίκη με 3-0 επί του ΟΦΗ. Εκείνη τη σεζόν αγωνίστηκε σε συνολικά 3 αγώνες με τον ΠΑΟΚ. Στις 20 Ιανουαρίου 2022, ο Κωνσταντέλιας παραχωρήθηκε ως δανεικός στην βελγική ΚΑΣ Όιπεν ενώ, ταυτόχρονα, ανανέωσε το συμβόλαιό του με τον ΠΑΟΚ μέχρι το καλοκαίρι του 2026.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΑΣ Όιπεν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου
Σένα (αποσαφήνιση)
Ο όρος Σένα μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Λουκανικόπιτα
Πηγές
Κατηγορία:Πίτες Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα
Μαρέν (Άνω Σαβοΐα)
Το Μαρέν (γαλλικά: Marin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρενγκόν (γαλλικά: Maringons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μαρλιό
Το Μαρλιό (γαλλ.: Marlioz) είναι γαλλική κοινότητα στον Νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρλιοζιέν (γαλλ. Marlioziens).
Παραπομπές
Μαρλιο
Μαρνά
Το Μαρνά (γαλλικά: Marnaz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρνερό (γαλλικά: Marnerots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Χάρτβιγκ Λέγκερ
Ο Χάρτβιγκ Λέγκερ γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1965, είναι αυστριακός πολιτικός και πρώην υπηρεσιακός καγκελάριος και αντικαγκελάριος της Αυστρίας.
Πολιτική
Στις 18 Δεκεμβρίου 2017, ανέλαβε ως εξωκοινοβουλευτικός υπουργός το υπουργείο Οικονομικών, μετά την ανάληψη της καγκελαρίας από τον Σεμπάστιαν Κουρτς, επίσης έχει διατελέσει και ειδικός σύμβουλος στον καγκελάριο κατά την περίοδο της θητείας του.
Αντικαγκελάριος της Αυστρίας
Έπειτα από το ξέσπασμα του σκανδάλου Ίμπιζα, όπου και ύποπτος ήταν ο Χανς-Κρίστιαν Στράχε ο οποίος ήταν και αντικαγκελάριος της κυβέρνησης συνασπισμού. Λόγος ήταν εξαγορά από Ρώσο Ολιγάρχη και ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Έτσι εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και στις 22 Μαΐου 2019 τον διαδέχθηκε σε αυτό το αξίωμα και τις 28 Μαΐου 2019 όπου παραιτήθηκε για να γίνει Καγκελάριος.
Καγκελάριος της Αυστρίας
Στις 28 Μαΐου 2019 διαδέχθηκε στο αξίωμα της καγκελαρίας τον Σεμπάστιαν Κουρτς, μετά την υποβολή της παραίτησής του, λόγω το ότι δεν έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από το εθνικό συμβούλιο, λόγω του σκανδάλου Ίμπιζα. Διορίσθηκε προσωρινά στην καγκελαρία εως ότου διορισθεί μια υπηρεσιακή κυβέρνηση όπου θα διενεργήσει τις εκλογές. Στις 3 Ιουνίου 2019 τον διαδέχθηκε στο αξίωμα της Καγκελαρίας η Μπριγκίτε Μπίρλαϊν, καθώς όλα τα πολιτικά κόμματα συμφώνησαν στον διορισμό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί Κατηγορία:Αυστριακοί καγκελάριοι
Βουλευτικές εκλογές της Μαδαγασκάρης (2019)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Μαδαγασκάρη στις 27 Μαΐου 2019 για την εκλογή των 151 μελών της Εθνοσυνέλευσης.
Εκλογικό σύστημα
Τα 151 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν με δύο μεθόδους. Τα 87 εκλέχθηκαν από μονοεδρικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα, ενώ τα υπόλοιπα 64 αναδείχθηκαν από 32 διεδρικές εκλογικές περιφέρειες.
Παραπομπές
2019 Μαδαγασκαρη
Γεβίκκας
Ο Γεβίκκας (Gibica, Gebicca, Gifica, Gjúki, Gebicar, Gibicho ή Gippich) ήταν ο βασιλιάς των Βουργουνδών στα τέλη του 4ου αι. μέχρι το τέλος του γύρω στο 407. Ήταν ο πατέρας τού Γκοντομάρ Α΄, του Γκιζελέρ και του Γκούντερ.
Αναφέρεται στο Widsith ως Gifica και ως Gjúki στο εδικό ποίημα Atlakviða, όπου ήταν ο πατέρας του Gunnar (βλ. Γκούντερ). Ως ένας από τους πρώτους βασιλείς των Nίμπελουνγκς, η φυλή ονομάζεται Gjúkungar.
Στην πεζή Έντα, ο Σνόρρι Στούρλουσον λέει ότι ο Gjúki ήταν πατέρας δύο γιων, των Gunnar και Χόγκνι και μίας κόρης, της Γκούντρουν. Ο Γκότθορμ (ο δολοφόνος του Σίγκουρντ) είναι θετός γιος του από τον προηγούμενο γάμο της γυναίκας του Γκρίμχιλντ.
Η πεζή Έντα αναφέρει την Gudny, μία δεύτερη κόρη του Gjúki και της Grimhild. Στο Gudrunarkvida, αυτή η δεύτερη κόρη ονομάζεται Gullrond.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς των Βουργουνδών
Περδικορράχη Τρικάλων
Η Περδικορράχη είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Μασενζί (Άνω Σαβοΐα)
Το Μασενζί (γαλλικά: Massingy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Περδικορράχη Τρικάλων
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Περδικορράχη βρίσκεται βόρεια των Τρικάλων σε υψόμετρο 115 μέτρα και απέχει περίπου 6 χλμ. από το κέντρο της πόλης. Νοτιοδυτικά είναι η Σωτήρω, βορειοδυτικά η Ράξα και ανατολικά η Κρηνίτσα. Αναφέρεται επίσημα, μετά το 1883 με την παλιά της ονομασία Κοτίδι να προσαρτάται στον τότε δήμο Παραληθαίων Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Περδικορράχη. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Τρίκαλα και τους Απόστολους αποτελούν την κοινότητα Τρικκαίων η οποία υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Τρικκαίων του Δήμου Τρικκαίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 96 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Μασενζί (Άνω Σαβοΐα)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μασενζιέν (γαλλικά: Massingiens).
Περδικορράχη Τρικάλων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Μασενζί (Άνω Σαβοΐα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Αλίκη του Βερζί
Η Αλίκη, γαλλ. Alice (1182 - 1252) από τον Οίκο του Βερζύ γεννήθηκε ως κόρη του κυρίου του Βερζύ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βουργουνδίας. Κυβέρνησε το δουκάτο ως επίτροπος του ανήλικου γιου της (1218-28).
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ούγου κυρίου του Βερζύ και της Ζιγιέτ του Τραινέλ.
Ο γάμος της κανονίστηκε ως μέρος της ειρήνης του πατέρα της με τον Εύδη Γ΄, οι οποίοι είχαν εμπλακεί σε μακροχρόνια διένεξη. Ως προίκα έλαβε αρκετές γαίες του πατέρα της, ενώ ο Εύδης Γ΄ χορήγησε αδιαμφισβήτητη κυριότητα στα εδάφη του πεθερού του. Το 1218 απεβίωσε ο Εύδης Γ΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος τους Ούγος Δ΄, που ήταν 5 ετών. Τότε η Αλίκη ανέλαβε την επιτροπεία και κυβέρνησε τη Βουργουνδία με τον τίτλο ducissa mater ducis Bourgogne. Προσπάθησε να διασφαλίσει την κληρονομία του γιου της και έλαβε, στη θέση αυτού, τον όρκο από τους υποτελείς για την πίστη τους. Το 1225 κατάφερε να αποτρέψει μία σύγκρουση με το Δελφινάτο. Απέκτησε το Μπων και το Σαλόν μέσω αγοράς. Το 1227 υπέγραψε μία συμφωνία με την Καμπανία εναντίον του Νεβέρ.
Το 1228 ο γιος της δηλώθηκε νομίμως ενηλικιωθείς. Η Αλίκη παραιτήθηκε από επίτροπος και αποσύρθηκε στις προικώες γαίες της. Το 1231 ενήργησε ως αντιπρόσωπος του γιου της και έλυσε επιτυχώς τη διαφωνία με τον υποκόμη του Ντιζόν και το αββαείο του Σιτώ. Πέρασε τον μακρό χρόνο της απόσυρσή της ως μεγάλη ευεργέτης θρησκευτικών κοινοτήτων.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1199 τον Εύδη Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας
Στογκλάβ
μικρογραφία Το Στογκλάβ (ρωσικά: Стоглав), γνωστό και ως το Βιβλίο των εκατό κεφαλαίων, είναι συλλογή εκκλησιαστικών αποφάσεων της ρωσικής εκκλησιαστικής συνόδου του 1551. Η σύνοδος έλαβε αποφάσεις για την ρύθμιση του κανονικού δικαίου και της εκκλησιαστικής ζωής στην τσαρική Ρωσία, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορούσε την καθημερινότητα και τρόπους των Ρώσων κληρικών και τις διαφορές με την Ελληνική εκκλησία (οικουμενικό πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης) και ορθοδόξους πιστούς άλλων χωρών. Το βιβλίο κηρύχτηκε αιρετικό τον 17ο αιώνα από την ρωσική ορθόδοξη εκκλησία.
Περιγραφή
Το βιβλίο είναι δομημένο με την μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων, 100 στο σύνολο τους, με τις ερωτήσεις να γίνονται από τον τσάρο Ιβάν Δ´ της Ρωσίας. Οι αναφορές σχετικά με την θεολογική συμφωνία ανάμεσα στον κλήρο και τον ηγεμόνα κατά τα πρότυπα των βυζαντινών παραδόσεων είναι συνεχείς στο κείμενο. Μέσω του βιβλίου προωθήθηκε η δογματοποίηση και επισημοποίηση των ρωσικών τελετουργικών και πρακτικών σε αντίθεση με τις καθιερωμένες ελληνικές, δηλαδή αυτές του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ως αποτέλεσμα, οι εκκλησιαστικές αυτές αποφάσεις δεν υιοθετήθηκαν ποτέ από τις ρωσικές μονές στο Άγιο Όρος το οποίο τελεί υπό την πνευματική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Κατά τα μέσα του 17ου αιώνα, το βιβλίο έγινε έργο αναφοράς από το κίνημα των Παλαιών Πίστών στον αγώνα τους εναντίον του πατριάρχη Μόσχας Νίκωνα και τις εκκλησιαστικές μεταρρυθμίσεις που προωθούσε για εναρμόνιση των ρωσικών και ελληνικών τελετουργικών. Η ρωσική εκκλησιαστική σύνοδος του 1667 αναθεμάτισε το βιβλίο και το κήρυξε αιρετικό απαγορεύοντας την χρήση του, και κατά την περίοδο αυτή συνέβη το σχίσμα της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας. Η απαγόρευση του βιβλίου ίσχυσε για τα επόμενα 200 έτη.
Διασώζονται περίπου 100 χειρόγραφα του Στογκλάβ, με το σύνολο τους να διατηρείται από τους Παλαιούς Πιστούς, ενώ τα αντίγραφα που διέθετε η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία καταστράφηκαν κατά τον 18ο και 19ο αιώνα.
Πω
Το Πω (γαλλικά: Pau) είναι κοινότητα της νοτιοδυτικής Γαλλίας, πρωτεύουσα του νομού των Ατλαντικών Πυρηναίων στην περιοχή Νέα Ακουιτανία. Βρίσκεται στο κέντρο της παλαιάς επαρχίας του Μπεάρν, του οποίου ήταν πρωτεύουσα από το 1464. Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 77.130 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο της ευρύτερης περιοχής που συγκεντρώνει 242.829 κατοίκους (2014).
Η πόλη βρίσκεται στο δίκτυο των «Πόλεων και Χώρων Τέχνης και Ιστορίας» από το 2011.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Παλουά (ζ).
Τοπωνυμία
Το όνομα της πόλης καταγράφηκε για πρώτη φορά τον 12ο αιώνα ως Castrum de Pado και αργότερα, το 1484, ως Lo pont de Pau. Θεωρείται ότι η πόλη πήρε το όνομά της από το τείχος γύρω από το αρχικό κάστρο ή, σύμφωνα με άλλη θεωρία, από τη θέση της στο πέρασμα του ποταμού.
Γκοντομάρ Α΄
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 406 ή το 407 και βασίλευσε μέχρι το 411. Τον διαδέχθηκε ο αδερφός του Γκιζελέρ.
Πω
Τοπωνυμία
Στα μπεαρναί, τη διάλεκτο της περιοχής, το όνομα είναι επίσης Pau αλλά προφέρεται Πάου.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός Γκαβ ντε Πω στο Πω μικρογραφία|339x339εσ|Η θέση του Πω στην παλαιά επαρχία [[Γασκώνη]] Το Πω βρίσκεται στα νότια του νομού Ατλαντικά Πυρηναία, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. Βρίσκεται στον άξονα Ατλαντικός - Τουλούζη - Μεσόγειος, 25 χιλιόμετρα από τους πρόποδες των Πυρηναίων.
Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Γκαβ ντε Πω, σε υψόμετρο 165 έως 245 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Βρίσκεται στο κέντρο της κοιλάδας του ποταμού, όπου ρέουν επίσης και άλλα υδάτινα ρεύματα, παραπόταμοι του Γκαβ ντε Πω, και περιβάλλεται από χαμηλούς λόφους.
Γκοντομάρ Α΄
Στο Τραγούδι των Νιμπελούγκεν, ονομάζεται Gernot (μερικές φορές Gernoz) και είναι αδελφός των Γκούντερ, Γκιζελέρ και της Kρήμχιλντ.
Πω
Γεωγραφικά στοιχεία
Είναι πρωτεύουσα του νομού, με πληθυσμό 77.130 κατοίκους (2017) και το κέντρο της ευρύτερης περιοχής που συγκεντρώνει 242.829 κατοίκους (2014).
Η έκτασή της είναι 31,51 τετραγωνικά χιλιόμετρα. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η θέα προς τα [[Πυρηναία]] Απέχει από τη Μπαγιόν και τον Ατλαντικό ωκεανό 110 χιλιόμετρα, από την Τουλούζη 196 και από το Μπορντώ 216 χιλιόμετρα. Τα σύνορα της Ισπανίας βρίσκονται στα 50 χιλιόμετρα νότια και η διάβαση γίνεται από τα ορεινά περάσματα Σομπόρ (1.631 μέτρα) και Πουρταλέ (1.794 μέτρα).
Γκοντομάρ Α΄
Στη σκανδιναβική μυθολογία, ονομάζεται Guthormr και ήταν ο δολοφόνος του Ζίγκουρντ (Ζίγκφρηντ), του δρακοντοκτόνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς των Βουργουνδών
Πω
Γεωγραφικά στοιχεία
Η θέση της πόλης στους πρόποδες των Πυρηναίων προσφέρει ένα αξιοθαύμαστο πανόραμα στην οροσειρά των Πυρηναίων καθώς και στις πλαγιές του Ζυρανσόν.
Το κλίμα είναι εύκρατο με υγρούς ήπιους χειμώνες, με ζεστά, ξηρά καλοκαίρια. Η γεωγραφική του θέση, κοντά στα Πυρηναία και στον Ατλαντικό ωκεανό, δίνει στην πόλη ένα ήπιο ωκεάνιο κλίμα. Οι βροχοπτώσεις είναι συχνές (περίπου 1069 mm / έτος) και κατανέμονται καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους. Αυτό το ήπιο και μάλλον υγρό κλίμα είναι επωφελές για τους κήπους, τα πάρκα και τους δημόσιους χώρους της πόλης όπου αναπτύσσονται και φυτά από πιο εξωτικές περιοχές.
Ιστορία
μικρογραφία|260x260εσ|Το [[κάστρο του Πω]] Τα αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι ο τόπος κατοικήθηκε τουλάχιστον από την εποχή των Γαλατορωμαϊκών χρόνων. Παρ 'όλα αυτά, η πρώτη αναφορά στο Πω σαν πόλη έγινε το πρώτο μισό του 12ου αιώνα. Η πόλη έχει την προέλευσή της από την κατασκευή του κάστρου της, γύρω στο 11ο αιώνα από τους άρχοντες του Μπεάρν, που υψώθηκε για να προστατεύσει ένα πέρασμα στον ποταμό Γκαβ ντε Πω που ήταν τότε στρατηγικό σημείο για την πρόσβαση στα Πυρηναία. Το χωριό που κτίστηκε γύρω από το κάστρο επωφελήθηκε από τη στρατηγική του θέση καθώς και την προστασία των αρχόντων του Μπεάρν και αναπτύχθηκε τους επόμενους αιώνες.