cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σάιμον Σέιφερ
Νεαρή ηλικία
Ο Σέιφερ γεννήθηκε στο Σαουθάμπτον το 1955, όμως η οικογένεια του μετακόμισε στο Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας το ίδιο έτος, και επέστρεψε στη Βρετανία το 1965 όταν και εγκαταστάθηκε στο Μπράιτον. Ο πατέρας του, Μπέρναρντ, ήταν ακαδημαϊκός κοινωνικός επιστήμονας με μακρόχρονη θητεία στο, ενώ η μητέρα του, Σίλα, ήταν βιβλιοθηκάριος και μετέπειτα έγινε δήμαρχος του Μπράιτον το 1995 με την παράταξη των Εργατικών.
Με την ενηλικίωση του ο Σέιφερ σπούδασε Φυσικές Επιστήμες στο, και εξειδικεύτηκε στην ιστορία και φιλοσοφία της επιστήμης κατά το τελευταίο έτος των σπουδών του. Με την ολοκλήρωση των σπουδών του στο Κέιμπριτζ, κέρδισε υποτροφία για το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ όπου και σπούδασε ιστορία της επιστήμης. Ο Σέιφερ επέστρεψε στο Κέιμπριτζ το 1976 όπου και απέκτησε το διδακτορικό του λίγα χρόνια αργότερα το 1980.
Σταδιοδρομία
Έχει διδάξει στο Κολέγιο Ιμπίριαλ του Λονδίνου καθώς και στο. Από το 1985, ο Σέιφερ είναι επίτιμο μέλος του.
Έχει συγγράψει πλήθος βιβλίων, εκ των οποίων το πιο γνωστό είναι το Leviathan and the Air-Pump: Hobbes, Boyle, and the Experimental Life με τον Στήβεν Σέιπιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί ιστορικοί Κατηγορία:Βρετανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Ιεροκλής Στολτίδης
Ο Ιεροκλής Στολτίδης (2 Φεβρουαρίου 1975) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως αμυντικός μέσος στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, στον Ολυμπιακό και στην Κέρκυρα. Ξεχώρισε για το πάθος του εντός των αγωνιστικών χώρων, τη δύναμη και το θάρρος στις διεκδικήσεις και τη φυσική του κατάσταση. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στο τέλος της περιόδου 2010-11 έχοντας συμπληρώσει 542 συμμετοχές και 75 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις. Από αυτές οι 417 συμμετοχές και τα 55 γκολ αφορούν το πρωτάθλημα της Α' Εθνικής.
Συλλογική καριέρα
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Οδυσσέα Μαυροδενδρίου, την ομάδα του τόπου όπου μεγάλωσε, το Μαυροδένδρι Κοζάνης. Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στους Πόντιους Κοζάνης, όπου και αγωνίστηκε για 2 χρόνια στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής.
Ηρακλής Θεσσαλονίκης
Το 1992 υπέγραψε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, στον οποίο παρέμεινε για 11 χρόνια. Η γερή σωματοδομή του και η φυσική του κατάσταση τον έκαναν να ξεχωρίσει από πολύ μικρή ηλικία. Έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄Εθνική τον Δεκέμβριο του 1992, αλλά δεν έγινε βασικός μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1995-96. Την περίοδο 2002-03 ξεχώρισε, καθώς αναδείχθηκε ο πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής της ομάδας του.
Ολυμπιακός
Τον Ιούνιο του 2003, ύστερα από 234 αγώνες πρωταθλήματος με τη φανέλα του Ηρακλή, υπέγραψε διετές συμβόλαιο στον Ολυμπιακό για να αντικαταστήσει τον Ζε Ελίας. Την περίοδο 2003-04 τα κρίσιμα τέρματα που σημείωσε εναντίον του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ τον κατέστησαν πλέον αγαπητό στους οπαδούς του Ολυμπιακού. Επίσης, πήρε την πρώτη του γεύση από το UEFA Champions League, σκοράροντας δύο φορές σε πέντε εμφανίσεις.
Την περίοδο 2004-05 είχε 25 συμμετοχές και 2 τέρματα στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αγωνίστηκε και στα 540 λεπτά των έξι αγώνων στη φάση των ομίλων του UEFA Champions League σκοράροντας μάλιστα το νικητήριο γκολ εναντίον της μετέπειτα πρωταθλήτριας Ευρώπης Λίβερπουλ. Την ίδια περίοδο κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα και κύπελλο Ελλάδας.
Την περίοδο 2005-06 συμμετείχε στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος εναντίον του Παναθηναϊκού, ανοίγοντας το σκορ στη νίκη της ομάδας του με 0-2, ενώ το τέλος της περιόδου αυτής τον βρήκε να κατακτά εκ νέου το νταμπλ.
Κέρκυρα
Το 2010 υπέγραψε στην Κέρκυρα, όπου τιμήθηκε από τον Ολυμπιακό για την πολυετή προσφορά του στον αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων, καθώς είχε διατελέσει αρχηγός στην ομάδα του Πειραιά και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στον φίλαθλο κόσμο.
Διεθνής καριέρα
Ο «Ιέρο» ήταν μέλος της εθνικής Ελπίδων που αγωνίστηκε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1998 από την Ισπανία (0-1). Στην εθνική Ανδρών αγωνίστηκε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1999, ενώ εκπροσώπησε την Ελλάδα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, ως μέλος της ολυμπιακής εθνικής ομάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Ευσέβεια (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία η Ευσέβεια ήταν θεότητα, η προσωποποίηση της ευσέβειας.
Λατζιά
Η λατζιά (επιστ. Δρυς η κληθρόφυλλος, Quercus alnifolia Poech) είναι ένα είδος αείφυλλης σκληρόφυλλης δρυός που φύεται στην Κύπρο. Η λατινική ονομασία οφείλεται στο σχήμα των φύλλων που μοιάζει με το αντίστοιχο της κλήθρας. Η Quercus alnifolia είναι ενδημικό φυτό της Κύπρου και η εξάπλωσή της περιορίζεται στα πυριγενή πετρώματα της οροσειράς του Τροόδους. Τον Φεβρουάριο του 2006, με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου της Κύπρου, η λατζιά ανακηρύχθηκε σε εθνικό δέντρο της Κύπρου.
Ταξινομικό καθεστώς
Η Quercus alnifolia ανήκει στο Τμήμα Cerris, όπως και οι πλείστες αείφυλλες μεσογειακές δρύες. Υβρίδια με το επίσης μεγογειακό αείφυλλο είδος Quercus coccifera ssp. calliprinos έχουν παρατηρηθεί και περιγραφεί.
Μορφολογική περιγραφή
Η λατζιά είναι πολύκλαδος θάμνος έως μικρό δέντρο με ύψος μέχρι 10 μέτρα. Έχει φύλλα απλά, πλατυσμένα ως κυκλικά, μήκους 1,5-6(-10) εκ. και πλάτους 1-5 (-8) εκ., με γυαλιστερή άνω επιφάνεια χρώματος σκούρου πράσινου και πυκνό χρυσό μέχρι καφετί τρίχωμα στην κάτω επιφάνεια, παρυφές οδοντωτές και νεύρα εμφανή στην κάτω επιφάνεια. Ο μίσχος είναι ισχυρός, μήκους 6-10 (-12) χιλιοστών, πιληματώδης. Τα άνθη είναι μονογενή - οι αρσενικοί ίουλοι σχηματίζουν απλωτές ή κρεμάμενες πρασινοκίτρινες ταξιανθίες στις άκρες των κλαδιών, τα δε θηλυκά άνθη εμφανίζονται μονήρη ή σε ομάδες των 2-3. Τα βαλανίδια είναι επιμήκη, πλατυσμένα στην κορυφή και συνήθως πιο στενά στη βάση, χρώματος καστανού, μήκους 2-2,5 εκ και πλάτους 0,8-1,2 εκ. με ξυλώδες ενδοκάρπιο και κύπελλο με έντονα περιεστραμμένα λέπια.
Περιοχή εξάπλωσης - Βιότοπος
Η Quercus alnifolia απαντάται στην οροσειρά του Τροόδους, όπου φύεται αποκλειστικά σε πυριγενή πετρώματα σε υψόμετρο που κυμαίνεται από 400 ως 1800 μ. . Καταλαμβάνει ξηρούς βιοτόπους μαζί με την τραχεία πεύκη (Pinus brutia) ή σχηματίζει αμιγείς συνηρεφείς θαμνώνες σε σχετικά υγρές τοποθεσίες δημιουργώντας βαθιά δασικά εδάφη.
Οικολογική σημασία και καθεστώς προστασίας
Η λατζιά παίζει σημαντικό ρόλο στη σταθεροποίση εδαφών και στην αποτροπή της διάβρωσης καθώς φύεται σε πετρώδεις πλαγιές. Εντός της περιοχής εξάπλωσής της, η Quercus alnifolia είναι το σημαντικότερο πλατύφυλλο είδος που σχηματίζει αμιγείς συστάδες, καθώς τα κυπριακά δάση κυριαρχούνται από την τραχεία πεύκη. Οι πυκνές συστάδες που σχηματίζει η Quercus alnifolia διαφοροποιούν σημαντικά τις συνθήκες υγρασίας επιτρέποντας τη δημιουργία ενδοχούμου (χούμος τύπου "mull") και ευνοώντας την ύπαρξη σκιανθεκτικών ποωδών φυτών.
Η λατζιά στην Κύπρο προστατεύεται άμεσα από το δασικό νόμο, ενώ ο οικότοπος "Θαμνώνες και χαμηλή βλάστηση της Quercus alnifolia (9310)" είναι οικότοπος προτεραιότητας της Ευρώπης (οδηγία 92/43/ΕΟΚ). Σημαντικές δασικές εκτάσεις κυριαρχούμενες από το είδος έχουν προταθεί για ένταξη στο δίκτυο Φύση 2000 (Natura 2000) της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Χλωρίδα της Κύπρου Κατηγορία:Δρύες
Βασίλης Υψηλάντης
Ο Βασίλειος Νικόλαος Υψηλάντης είναι Έλληνας δικηγόρος, βουλευτής και Α' Κοσμήτορας της Βουλής των Ελλήνων.
Επικεφαλής ΔΩΔ.Ε.Κ.
Το 2006 τίθεται επικεφαλής της ανεξάρτητης νομαρχιακής παράταξης «Δωδεκανησιακή Ενωτική Κίνηση» (ΔΩΔ.Ε.Κ) και είναι υποψήφιος Νομάρχης Δωδεκανήσου. Η παράταξή του, παρά τη μικρή διάρκεια του προεκλογικού της αγώνα, κατετάγη τελικά δεύτερη και για την περίοδο 2006-2010 είναι ο επικεφαλής της Μείζονος Μειοψηφίας στο Νομαρχιακό Συμβούλιο Δωδεκανήσου και μέλος στη Γενική Συνέλευση της Ένωσης Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδος (Ε.Ν.Α.Ε). Ένα μήνα πριν τη λήξη της θητείας του παραιτείται συμβολικά από τη θέση του διαμαρτυρόμενος για την κυβερνητική επιλογή να μην αποτελέσει η Δωδεκάνησος, στα πλαίσια του «Καλλικράτη», για εθνικούς, ιστορικούς, πολιτιστικούς, αναπτυξιακούς, διοικητικούς, λειτουργικούς λόγους,  αυτοτελή περιφέρεια.
Κοινοβουλευτική Θητεία
Στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 εκλέγεται πρώτος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στα Δωδεκανήσα και επανεκλέγεται στις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012 και πάλι πρώτος βουλευτής.
Υπήρξε γραμματέας της Μόνιμης Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων και μέλος της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και Σχέσεων με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Στις εθνικές εκλογές του 2015 είναι πρώτος επιλαχών βουλευτής.
Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου του 2019 εκλέγεται δεύτερος βουλευτής στα Δωδεκάνησα με την Νέα Δημοκρατία. Εκλέχθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο Ά Κοσμήτορας της Βουλής. Συμμετέχει στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής ως Πρόεδρος, στην Επιτροπή Βιβλιοθήκης της Βουλής ως Αντιπρόεδρος, στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας και στη Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης ως μέλος, ενώ στην ειδική Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής διερεύνησης τυχόν εμπλοκής σε παραδικαστικό κύκλωμα του πρώην αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης, Δημήτρη Παπαγγελόπουλου συμμετείχε ως Αντιπρόεδρος.
Υπήρξε εισηγητής 9 σχεδίων νόμων, πιο αναλυτικά, Ρύθμιση δεσμευμένων ή κατασχεμένων χρηματικών απαιτήσεων και μετρητών και άλλες διατάξεις, Για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου, Πρόληψη και καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων και προστασία των θυμάτων αυτής, Δίκαιη ικανοποίηση λόγω υπέρβασης της εύλογης διάρκειας της δίκης, στα πολιτικά και ποινικά δικαστήρια και στο Ελεγκτικό Συνέδριο, Ρυθμίσεις Ποινικού και Σωφρονιστικού Δικαίου και άλλες διατάξεις, Ένταξη των περιοχών ισχύος του κτηματολογικού κανονισμού Δωδεκανήσου στο Εθνικό Κτηματολόγιο, Εκλογή Βουλευτών, Εξαιρούμενες οντότητες, τις χρηματοδοτικές εταιρείες συμμετοχών, τις μικτές χρηματοοικονομικές εταιρείες συμμετοχών, τις αποδοχές, τα μέτρα και τις εξουσίες εποπτείας και τα μέτρα διατήρησης κεφαλαίου, Πρόληψη και καταστολή της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας.
Τέλος, είναι ο πρώτος και μόνος Βουλευτής Δωδεκανήσου που συμμετείχε στις διαδικασίες της Συνταγματικής Αναθεώρησης του 2021.
Είναι παντρεμένος με τη Χρυσάνθη Παπαπαύλου και έχει δυο παιδιά, τον Αναστάση – Παναγιώτη γεννημένο το 1996 και τον Αντώνη- Μιχαήλ το 1999. Είναι εγγονός του αείμνηστου Δημάρχου Ρόδου Μιχαήλ Πετρίδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Δωδεκανήσου Κατηγορία:Ρόδος
Δουκάτο του Άρενμπεργκ
Το δουκάτο του Άρενμπεργκ είναι πρώην δουκάτο της Γερμανίας, και του σημερινού Βελγίου.
Η πόλη και το κάστρο του Άρενμπεργκ, σε απόσταση 50km στα Βορειοδυτικά του Κόμπλεντς, που βρίσκεται στα Άιφελ, ήταν παλιά η κατοικία των κόμητων και δούκων του Άρενμπεργκ.
Τα εδάφη του Άρενμπεργκ ήταν αρχικά μια κομητεία. Στη συνέχεια πέρασαν, μέσω γάμου, το 1298 στον οίκο των κόμητων του Μαρκ.
Το 1547, η κομητεία πέρασε, πάλι μέσω γάμου, στον Ιωάννη του Μπαρμπανσόν, στον οίκο των Λιν. Η κομητεία μεγαλώνει σε μέγεθος σε σημαντικό βαθμό το 1559 με την προσάρτηση της βαροννίας του Ζεβενμπέργκεν. Αναβαθμισμένο στο βαθμό του πριγκιπάτου το 1576, αποτέλεσε μέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Το 1644, αναβαθμίστηκε σε δουκάτο, προς όφελος του Φίλιππου-Φραγκίσκου του Άρενμπεργκ, δούκα του Άερσχοτ, και συνέχισε μέχρι το 1801 να αποτελεί φέουδο της Αυτοκρατορίας, όπου εκείνη την εποχή παραχωρήθηκε σε άλλον άρχοντα.
Το 1815, το μεγαλύτερο τμήμα του δουκάτου πέρασε υπό την εξουσία του βασιλιά του Ανοβέρου, και το υπόλοιπο, μαζί με την πόλη του Άρενμπεργκ, παραχωρήθηκε στην Πρωσσία.
Κατάλογος των αρχόντων, και στη συνέχεια πριγκίπων του Άρενμπεργκ
=== Πρώτος οίκος του Άρενμπεργκ === μικρογραφία|100px|Οικόσημο του πρώτου οίκου του Άρενμπεργκ.
=== Οίκος του Μαρκ ===
Πηγές
Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Κρατίδια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου Κατηγορία:Πρώην δουκάτα
Σκουλήκι
δεξιά|μικρογραφία|Σκουλήκι Το σκουλήκι είναι ατελές ασπόνδυλο ζώο, με μακρύ κυλινδρικό και γυμνό σώμα, που αποτελείται από δακτυλίους. Δεν έχει κεφάλι, ούτε εσωτερικό σκελετό. Το στόμα του βρίσκεται στον πρώτο δακτύλιο και αναπνέει από το δέρμα του.
Ζει σε υπόγειες στοές, μέσα στο νερό ή σε λασπώδεις εκτάσεις. Τη νύχτα βγαίνει στην επιφάνεια έρποντας για να βρει τροφή. Ορισμένα είδη σκουληκιών κινούνται με τη βοήθεια του μυικού σωλήνα.
Τα σκουλήκια κατατάσσονται σε διάφορες συνομοταξίες: δακτυλιοσκώληκες, λωριδοσκώληκες, ακανθοκέφαλοι κ.ά.
Είναι ερμαφρόδιτα ζώα και πολλαπλασιάζονται με αυγά. Ορισμένα είδη, όπως η ταινία, ζουν ως παράσιτα στο σώμα άλλων ζώων ή φυτών. Άλλα ζουν μέσα στη θάλασσα ή σε αμμώδεις παραλίες, όπως ο σκωλόπους.
Τα σκουλήκια ποικίλλουν σε μέγεθος, από μικροσκοπικά μέχρι μήκους ενός μέτρου για σκώληκες θαλάσσιων πολυχαιδιών (σκώληκες τριχών), σε 6,7 μέτρα για τον αφρικανικό γιγάντιο γεωσκώληκα Microchaetus rappi, και έως τα 55 μέτρα για το σκουλήκι Lineus longissimus.
Ιστορία
μικρογραφία|Paragordius tricuspidatus (Παραγόρδιος ο τρικουπιδάτος), νηματόμορφο μικρογραφία|Pseudoceros dimidiatus (Ψευδόκερος ο διμιδάτος). είδος Στην ταξινομία, το σκουλήκι αναφέρεται σε μια απαρχαιωμένη ομαδοποίηση, τους γαιοσκώληκες, σύμφωνα με την ταξινόμηση των Καρόλου Λινναίου και Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ για όλα τα μη-αρθρόποδα ασπόνδυλα ζώα, τα οποία τώρα φαίνεται να είναι πολυφυλετικά. Το 1758, ο Λινναίος δημιούργησε την πρώτη ιεραρχική ταξινόμηση, τη Systema Naturae. Στο αρχικό καθεστώς, τα ζώα ήταν ένα από τα τρία βασίλεια, χωρισμένα στις τάξεις των γαιοσκωλήκων, των εντόμων, των ψαριών, των αμφιβίων, των πτηνών και των θηλαστικών. Από τότε, τα τέσσερα τελευταία έχουν ενταχθεί σε ενιαίο βασίλειο, τα χορδωτά, ενώ τα έντομα (τα οποία περιελάμβαναν τα μαλακόστρακα και αραχνίδια) και οι γαιοσκώληκες έχουν μετονομαστεί ή διασπαστεί. Η διαδικασία ξεκίνησε το 1793 από τον Λαμάρκ, που ονόμασε τους γαιοσκώληκες "une espèce de chaos" (χαοτικό είδος) και χώρισε την ομάδα σε τρία νέα φύλα: τους σκώληκες, τα εχινόδερμα και τους πολύποδες (οι οποίοι περιείχαν τα κοράλλια και μέδουσες). Στο 1809, στο έργο Philosophie Zoologique ο Λαμάρκ δημιούργησε 9 φύλα, εκτός από τα σπονδυλωτά (που περιελάμβαναν ακόμα 4 φύλα: θηλαστικά, πτηνά, ερπετά και ψάρια) και τα μαλάκια, δηλαδή τους κιρρηπέδες, δακτυλιοσκώληκες, τα καρκινοειδή, τα αραχνίδια, τα έντομα, τα σκουλήκια, τα ακτινοβόλια, τους πολύποδες και τα εγχυματικά.
Άτυπη ταξινόμηση
μικρογραφία|Ξενοδοχείο των ΣκουληκιώνΤα γνωστά σκουλήκια περιλαμβάνουν τους γεοσκώληκες, μέλη των δακτυλιοσκωλήκων. Άλλες ασπόνδυλες ομάδες καλούνται σκουλήκια χωρίς να είναι, όπως οι προνύμφες, το σαράκι, η πυγολαμπίδα, η κάμπια, οι μεταξοσκώληκες και διάφορες κάμπιες σκώρων (που ανήκουν στην οικογένεια των Arctiinae).
Κοινωνία και πολιτισμός
Ο όρος σκουλήκι έχει χρησιμοποιηθεί ως υποτιμητικό ουσιαστικό για να περιγράψει ένα δειλό, αδύναμο ή αξιολύπητο άτομο. Τα σκουλήκια μπορεί επίσης να εκτρέφονται για την παραγωγή της πλούσιας σε θρεπτικά συστατικά βερμικομπόστας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασπόνδυλα
Ευφήμη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευφήμη είναι γνωστά τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Ευφημη Κατηγορία:Παιδιά του Ηφαίστου
Ιωάννης Άγγελος (σεβαστοκράτωρ)
Ο Ιωάννης Άγγελος (έδρασε μεταξύ 1328-1348) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης, στρατηγός και κυβερνήτης. Αρχικώς διακρίθηκε κατά την διάρκεια καταστολής εξέγερσης στην Ήπειρο το 1339-1340, περιοχή της οποίας στη συνέχεια ορίστηκε ως κυβερνήτης. Συγγενής του σημαίνοντος αριστοκράτη και Αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού, τάχθηκε με το μέρος του τελευταίου κατά την διάρκεια του εμφύλιου πολέμου του 1341-1347, ενώ προς τα τέλη του 1342 ορίστηκε ως κυβερνήτης της Θεσσαλίας (και πιθανώς της Ηπείρου), θέση την οποία και διατήρησε έως τον θάνατό του, το 1348.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Άγγελος ήταν συγγενής –περιγράφεται εναλλακτικά ως ανιψιός ή εξάδελφος, το με δεύτερο να θεωρείται ως πιθανότερο– του Ιωάννη Καντακουζηνού, στενού φίλου και συντρόφου του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου (βασίλευσε μεταξύ 1328-1341) και μετέπειτα αυτοκράτορα ως Ιωάννης ΣΤ΄ (βασίλευσε μεταξύ 1341-1354). Τα ονόματα και η ταυτότητα των γονέων του Ιωάννη Άγγελου δεν είναι γνωστά. Μόνη ακριβής διαθέσιμη πληροφορία είναι, πως ήταν γαμπρός τού πρωτοβεστιάριου Ανδρόνικου Παλαιολόγου. Στα απομνημονεύματά του ο Ιωάννης Καντακουζηνός αναφέρει, πως ο ίδιος ανέθρεψε τον Ιωάννη Άγγελο και του δίδαξε την τέχνη του πολέμου.
Ο Ιωάννης κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του το 1328, ως κυβερνήτης της Καστοριάς, ενώ στην συνέχεια αναφέρεται προς το 1336/7, όταν κατείχε την θέση της κεφαλής των Ιωαννίνων, φέροντας παράλληλα τον τίτλο του πιγκέρνη. Τα Ιωάννινα, όπως η πλειοψηφία των εδαφών του τέως Δεσποτάτου της Ηπείρου, είχαν προσαρτηθεί πρόσφατα από τον Ανδρόνικο Γ΄, έπειτα από τον ξαφνικό θάνατο του δεσπότη της Ηπείρου Ιωάννη Β΄ Ορσίνι το 1335, ο οποίος άφησε την Ήπειρο στα αδύναμα χέρια του νεαρού Νικηφόρου Β΄ Ορσίνι και της μητέρας αυτού Άννας Αγγελίνας. Η βυζαντινή κυριαρχία γενικώς δεν βρήκε αποδοχή από τον τοπικό πληθυσμό, με αποτέλεσμα το 1339 να ξεσπάσει εξέγερση στην Ήπειρο, η οποία σε σύντομο διάστημα κέρδισε έδαφος, με τους εξεγερθέντες να καταλαμβάνουν ορισμένα στρατηγικής σημασίας φρούρια, συμπεριλαμβανομένης της παλιάς πρωτεύουσας του δεσποτάτου, της Άρτας. Ύστερα από λίγο ο Ανδρόνικος Γ΄ έστειλε τον Ιωάννη Άγγελο, μαζί με τον κυβερνήτη της Θεσσαλίας Μιχαήλ Μονομάχο, ως εμπροσθοφυλακή του Ρωμαϊκού στρατού στην Ήπειρο. Ο ίδιος ο Αυτοκράτορας και ο Καντακουζηνός ακολούθησαν κατά την διάρκεια της άνοιξης του 1340. Οι εξεγερθέντες απέφυγαν τις μάχες σε ανοιχτό πεδίο και αποσύρθηκαν στα φρούρια, τα οποία το ένα μετά το άλλο κατελήφθησαν κατόπιν πολιορκίας ή διαπραγμάτευσης, με αποτέλεσμα η περιοχή να υποταχθεί πλήρως έως τα τέλη του ιδίου έτους. Ο Ιωάννης Άγγελος ορίστηκε ως αυτοκρατορικός κυβερνήτης της Ηπείρου, έχοντας ως έδρα την Άρτα.
Ο Ιωάννης παρέμεινε στην Ήπειρο ως κυβερνήτης έως τον θάνατο του Ανδρόνικου Γ΄ τον Ιούνιο του 1341. Τότε αποχώρησε και μετέβη μαζί με διπλωματική αποστολή αποτελούμενη από υψηλόβαθμους αξιωματούχους στο Διδυμότειχο, προκειμένου να συναντήσει τον Καντακουζηνό. Με το ξέσπασμα τού εμφυλίου πολέμου κατά τις απαρχές του φθινοπώρου, ο ίδιος τάχθηκε με το μέρος του Καντακουζηνού, ενώ ήταν παρών κατά την ανακήρυξη του τελευταίου ως Αυτοκράτορα στο Διδυμότειχο στις 26 Οκτωβρίου 1341. Κατά την διάρκεια της άνοιξης του 1342, ο Άγγελος ακολούθησε τον Καντακουζηνό στην αποτυχημένη εκστρατεία του έως την Θεσσαλονίκη και την επακόλουθη φυγή του στη Σερβία και την Αυλή του ηγεμόνα της Στεφάνου Ούρου Δ΄ Δουσάν (βασίλευσε μεταξύ 1331-1346).
Ωστόσο αργότερα, κατά την διάρκεια του ιδίου έτους, οι προύχοντες της Θεσσαλίας ήρθαν σε επαφή με τον Καντακουζηνό, προσφέροντάς του την στήριξή τους στον πόλεμο. Έπειτα από την επιτυχή ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων, ο Καντακουζηνός εξέδωσε χρυσόβουλλο, μέσω του οποίου όριζε τον Ιωάννη Άγγελο ως ισόβιο κυβερνήτη της Θεσσαλίας. Παρά το γεγονός πως αργότερα ο Άγγελος προβιβάστηκε στον υψηλό βαθμό του σεβαστοκράτορα και έχαιρε ορισμένου βαθμού αυτονομίας, η εξουσία του ήταν περιορισμένη: η θέση δεν ήταν κληρονομική, ενώ λειτουργούσε αυστηρά ως εκπρόσωπος του Αυτοκράτορα. Ο Άγγελος κυβέρνησε την Θεσσαλία με επιτυχία. Εκμεταλλευόμενος την παρακμή των Καταλανών του Δουκάτου των Αθηνών, κατέλαβε εδάφη στα νότια, πετυχαίνοντας να θέσει υπό τον έλεγχό του τόσο την Ήπειρο, όσο και την Ακαρνανία, όπου και συνέλαβε και έθεσε υπό κατ'οίκον κράτηση την Άννα Παλαιολογίνα, την μηχανορράφο χήρα του Ιωάννη Β΄ Ορσίνι και αδελφή της ίδιας της συζύγου του Άγγελου. Οι ενέργειές του, εν μέσω του υπό εξέλιξη εμφυλίου πολέμου, έδωσαν στην παράταξη του Καντακουζηνού σημαντική ώθηση. Στις αρχές του 1343, συμμετείχε, επίσης, ως επικεφαλής Θεσσαλικού στρατεύματος ιππικού, σε νέα αποτυχημένη απόπειρα του Καντακουζηνού να καταλάβει την Θεσσαλονίκη.
Ο Ιωάννης Άγγελος συνέχισε να κυβερνά την Θεσσαλία (καθώς και, επίσης, πιθανώς την Ήπειρο και την Αιτωλοακαρνανία) έως τις αρχές του 1348, όταν απεβίωσε από την Μαύρη Πανώλη, η οποία έφτασε στην Θεσσαλία και την Ήπειρο το 1347-1348 και προκάλεσε σημαντικές απώλειες του πληθυσμού. Οι Σέρβοι σε σύντομο διάστημα εκμεταλλεύτηκαν προς συμφέρον τους την συγκεκριμένη κατάσταση: η Ήπειρος έπεσε στα χέρια των Σέρβων υπό τον ίδιο τον Δουσάν κατά την διάρκεια του φθινοπώρου του 1347, ενώ η Θεσσαλία κατελήφθη έπειτα από διάστημα ολίγων μηνών, μετά τον θάνατο του Ιωάννη από τον Σέρβο στρατηγό Γρηγόριο Πρεάλιμπο, ο οποίος ορίστηκε ο νέος της κυβερνήτης για λογαριασμό του Δουσάν.
Οικογένεια
Λίγα πράγματα είναι γνωστά για την οικογένεια του Ιωάννη Άγγελου. Νυμφεύτηκε μία εκ των κορών του πρωτοβεστιάριου Ανδρόνικου Αγγέλου, αδελφή της βασίλισσας της Ηπείρου, Άννας Αγγελίνας. Άγνωστο είναι εάν απέκτησε απογόνους, αν και ορισμένοι συγγραφείς υποστηρίζουν πως οι αδερφοί, οι οποίοι είναι γνωστοί ως "Πιγκερναίοι", που δραστηριοποιήθηκαν στην Ήπειρο κατά τις απαρχές του 15ου αιώνα, ήσαν απόγονοί του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Ηπείρου Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Θεσσαλίας Κατηγορία:Θάνατοι από πανώλη τον 14ο αιώνα Κατηγορία:Σεβαστοκράτορες
Πάουλ Καλκμπρένερ
Ο Πάουλ Καλκμπρένερ (Paul Kalkbrenner, γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου το 1977 στη Λειψία) είναι ένας Γερμανός παραγωγός techno μουσικής. Έχει κυκλοφορήσει μουσικά κομμάτια με το πραγματικό του όνομα και τα ψευδώνυμα "Paul dB+","Kalkito" και "Grenade".
Επίσης πρωταγωνίστησε στην ταινία του 2008 "Berlin Calling".
Δισκογραφία
DVD
Singles και EPs
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί Κατηγορία:Γερμανοί DJs
1803 Τσβίκι
Ο Τσβίκι (Zwicky) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,0. Ανακαλύφθηκε το 1967 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από το επώνυμο του αστρονόμου Φριτς Τσβίκι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Τσβίκι είναι άγνωστα. Ο Τσβίκι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 27 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσβικι
Κωνσταντίνος Δούκας (ηγεμόνας της Μολδαβίας)
Ο Κωνσταντίνος Δούκας, γιος του Γεωργίου Δούκα υπήρξε ηγεμόνας της Μολδαβίας, από το 1693 έως το 1695 και από το 1700 έως το 1703.
Βιογραφικά στοιχεία
Στο θρόνο της ηγεμονίας της Μολδαβίας ανέβηκε χάρη στη στήριξη του θείου του, πρίγκιπα Κονσταντίν Μπρανκοβεάνου της Βλαχίας. Έχοντας δημιουργήσει μεγάλο χρέος στους Κωνσταντινουπολίτες πιστωτές του και για να μπορέσει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις τους, αύξησε τους φόρους των υπηκόων του στη Μολδαβία και μάλιστα εφηύρε και έναν καινούριο φόρο, το βακαρίτ, (-φόρο στα κοπάδια των αγελάδων). Σύναψε συγγενικές σχέσεις με τον ηγεμονικό οίκο των Κοστινέστι, κάνοντας εχθρούς τους απογόνους του οίκου του Κωσταντίνου Καντιμήρη. Ο Δούκας εκτοπίστηκε από τον σουλτάνο γιατί καθυστερούσε στη πληρωμή των οφειλόμενων φόρων του αλλά και γιατί θεωρήθηκε υπεύθυνος της δολοφονίας του καπούκ. (-ο εκπρόσωπος του σουλτάνου στις ηγεμονίες)
Παρόλα αυτά ανέβηκε στο θρόνο της Μολδαβίας και για δεύτερη φορά, επί σουλτάνου Μουσταφά Β', όταν και πάλι ο θείος του κατάφερε την εκθρόνιση του κοινού τους εχθρού, Αντίοχου Καντιμήρη.
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας
Ροδοτόπι Ιωαννίνων
Το Ροδοτόπι είναι μεγάλο ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Ροδοτόπι βρίσκεται 11 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης των Ιωαννίνων, περίπου 7 χιλιόμετρα δυτικά από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Ζίτσας. Στις προηγούμενες διοικητικές διαιρέσεις υπαγόταν στο Δήμο Πασσαρώνος ενώ μέχρι το 1927 αναγραφόταν ως Ροδοτόβι. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του Ροδοτοπίου ανέρχεται σε 1.140 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 502 μέτρα και μορφολογικά το έδαφος παρουσιάζει ορεινές και πεδινές περιοχές. Αξιοθέατα του χωριού είναι το λαογραφικό του μουσείο, το οποίο λειτουργεί από τον Δεκέμβριο του 1994 με εκθέματα αντικείμενα της καθημερινής ζωής παλαιότερων χρόνων, που είναι δωρεές κατοίκων καθώς και το καθολικό του παλαιού μοναστηριού της Κοίμησης της Θεοτόκου που έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα κομψό μνημείο του 18ου αιώνα "με σπάνια αρχιτεκτονικό τύπο (παραλλαγή τετράκογχου σταυροειδούς εγγεγραμμένου ναού) και με ενδιαφέροντα ζωγραφικό διάκοσμο του 1774, του ζωγράφου Ιωάννη από το Kαπέσοβο." Το Ροδοτόπι αποτελεί από τα αρχαιότερα χωριά της περιοχής καθώς το όνομά του είναι καταγεγραμμένο από το 1319 σε χρυσόβουλο του βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρόνικου του Β΄. Στην περιοχή του υπάρχουν τα ερείπια του αρχαίου ναού του Αρείου Διός που συνδέονται με την αρχαία Πασσαρώνα, την πρωτεύουσα των Μολοσσών. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει η εκκλησία Αγία Τριάδα (15ος αι.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Δυναστεία των Μπαγκρατουνί
Ο Οίκος των Βαγρατιδών της Αρμενίας, αρμεν.: Բագրատունի (Μπαγκρατούνι), είναι ένας βασιλικός Οίκος, που κυβέρνησε πολλές περιοχές της Μεσαιωνικής Αρμενίας, όπως Σιράκ, Μπαγκρεβάντ, Κοροβίτ, Συουνίκ, Λόρι, Βασπουρακάν, Βανάντ, Ταρόν και Τάυκ. Σύμφωνα με τον ιστορικό Κύριλλο Τουρμάνοφ θεωρούνται οι πρόγονοι των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι).
Πηγές
Βαγρατιδων
Χοσέ Αντόνιο Αμπρό
Ο Χοσέ Αντόνιο Αμπρό (ισπανικά: José Antonio Abreu Anselmi, 7 Μαΐου 1939 -24 Μαρτίου 2018) ήταν διευθυντής ορχήστρας, πιανίστας, οικονομολόγος, παιδαγωγός, ακτιβιστής και πολιτικός από τη Βενεζουέλα.
Βίος
Γεννημένος στην πόλη Βαλέρα, ο Αμπρό αποφοίτησε ως οικονομολόγος από το Universidad Católica Andres Bello και ολοκλήρωσε στο ίδιο πανεπιστήμιο το PhD του το 1961. Έκανε επίσης μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Στα 1959-1964 διετέλεσε αναπληρωτής στη Βουλή των Αντιπροσώπων του Κογκρέσου της Βενεζουέλας. Αργότερα εργάστηκε ως καθηγητής οικονομικών και νομικής στο Πανεπιστήμιο Σιμόν Μπολιβάρ. Επανήλθε στον χώρο της πολιτικής το 1983, αυτή τη φορά ως Υπουργός Πολιτισμού και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου για τον Πολιτισμό. Πέραν αυτών διετέλεσε και πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικού Σχεδιασμού, όμως ένας συνδυασμός παραγόντων τον οδήγησε τελικά στην απόφαση να εγκαταλείψει την πολιτική και αφοσιωθεί στη μουσική.
Ξεκίνησε να μαθαίνει μουσική με την Ντοραλίσα Χιμένες ντε Μεδίνα στο Μπαρκισιμέτο. Αργότερα έμαθε πιάνο με τον Μοϊσές Μολέιρο καθώς εκκλησιαστικό όργανο και τσέμπαλο με τον Εβένσιο Καστελλάνος. Το 1967 τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Συμφωνικής Μουσικής και το 1975 ίδρυσε το El Sistema, το οποίο επισήμως είναι γνωστό ως Ίδρυμα για το Εθνικό Δίκτυο Ορχηστρών Παιδιών και Νέων της Βενεζουέλας. Στα πλαίσια αυτού η μουσική χρησιμοποιείται ως τρόπος για την κοινωνική και διανοητική βελτίωση των νέων. Ο Αμπρό έλαβε το 1979 το Εθνικό Μουσικό Βραβείο του για το έργο του στο El Sistema, το οποίο υπό την καθοδήγησή του έχει συμμετάσχει σε προγράμματα ανταλλαγής μαθητών και συνεργασίας με τον Καναδά, τις ΗΠΑ, την Ισπανία και διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί της Βενεζουέλας Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ακτιβιστές Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Ανισότητα Πέιλι-Ζίγκμουντ
Στην θεωρία πιθανοτήτων η ανισότητα Πέιλι-Ζίγκμουντ λέει ότι για οποιαδήποτε τυχαία μεταβλητή X \geq 0 και για οποιοδήποτε έχουμε ότι Η ανισότητα παίρνει το όνομά της από τον Ρέιμοντ Πέιλι και τον Αντόνι Ζίγκμουντ που δημοσίευσαν την ανισότητα το 1932.
Απόδειξη
Για τις δείκτριες τυχαίες μεταβλητές και, έχουμε ότι Επομένως, γράφουμε την αναμενόμενη τιμή του X ως Για τον πρώτο όρο, έχουμε από την ανισότητα Κωσύ-Σβαρτς ότι Για τον δεύτερο όρο, έχουμε ότι και επομένως, Συνδυάζοντας τις και, έχουμε ότι αναδιατάσσοντας την οποία λαμβάνουμε τη ζητούμενη ανισότητα.
Επεκτάσεις
Διάφορες επεκτάσεις έχουν προταθεί στην βιβλιογραφία.
Παραπομπές
Πειλι Ζιγκμουντ
Μεταλλόφωνο
Τα μεταλλόφωνα είναι κρουστά μουσικά όργανα που παίζονται με ένα ραβδί. Αποτελούν τη μετεξέλιξη των ξυλοφώνων. Μέσα στο, συνήθως κίτρινο, καπάκι τους βρίσκονται "ράβδοι". Κάθε ράβδος αντιπροσωπεύει μία νότα. Οι νότες ακούγονται με το κρούσμα του ραβδιού (ή της μπαγκέτας) πάνω στις ράβδους. Οι κάτω ράβδοι είναι απλές νότες ενώ οι πάνω είναι οι "διέσεις", όπως αντίστοιχα στο πιάνο και στο αρμόνιο τα μαύρα πλήκτρα είναι οι διέσεις και τα άσπρα οι απλές νότες.
Κατηγορία:Κρουστά μουσικά όργανα
Σιδηροδρομικός σταθμός Λαρίσης
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λαρίσης είναι σιδηροδρομικός σταθμός της Λάρισας στην Θεσσαλία. Βρίσκεται σε περιοχή, κοντά στο κέντρο της πόλης. Άνοιξε στις 22 Απριλίου 1884. Εξυπηρετείται από τις αμαξοστοιχίες Intercity ανάμεσα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και από τις 7 Σεπτεμβρίου, 2008 εξυπηρετείται από τον Προαστιακό σιδηρόδρομο για την Θεσσαλονίκη και την Κατερίνη, καθώς και από τοπικές αμαξοστοιχίες προς τον Βόλο. Από τις 15 Μάϊου 2022 ο σταθμός εξυπηρετείται και από τις νέες υπερσύγχρονες αμαξοστοιχίες ETR 470 ανάμεσα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη που μπορούν να αναπτύξουν ταχύτητες έως και 200 χλμ. την ώρα.
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λαρίσης δεν πρέπει να συγχέεται με τον Σταθμό Λαρίσης στην Αθήνα.
Παραπομπές
Λαρισης Λαρισα Λαρισα Λαρισα Λαρισα
Γεώργιος Δούκας
Ο Γεώργιος Δ΄ Δούκας (ρουμανικά: Gheorghe IV Duca, ) υπήρξε τρεις φορές ηγεμόνας της Μολδαβίας. Νυμφεύθηκε την Αναστασία, κόρη του Ευστράτιου Δαμβία, και αργότερα τη Δάφνη Δόμνα. Γιος του ήταν ο Κωνσταντίνος Δούκας.
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας
1804 Τσεμποτάρεφ
Ο Τσεμποτάρεφ (Chebotarev) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,7. Ανακαλύφθηκε το 1967 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου αστρονόμου Γκλεμπ Αλεξάντροβιτς Τσεμποτάρεφ.
Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μικρή εκκεντρότητα της τροχιάς του Τσεμποτάρεφ, δηλαδή η τροχιά του είναι σχεδόν κυκλική.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τσεμποτάρεφ εκτιμάται σε 61 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,15. Ο Τσεμποτάρεφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 2 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσεμποταρεφ
Χάσι (εθνότητα)
Ο λαός Χάσι είναι εθνοτική ομάδα της Μεγκαλάγια στη βορειοανατολική Ινδία με σημαντικό πληθυσμό στην παραμεθόρια πολιτεία Άσαμ και σε ορισμένα μέρη του Μπαγκλαντές. Ο λαός Χάσι αποτελεί την πλειοψηφία του πληθυσμού του ανατολικού τμήματος της Μεγκαλάγια και είναι η μεγαλύτερη κοινότητα της πολιτείας, με περίπου 48% του πληθυσμού της Μεγκαλάγια. Είναι μεταξύ των λίγων Αυστροασιατικών ομιλητών στη Νότια Ασία. Μια πολιτιστική παράδοση του λαού Χάσι είναι ότι ακολουθούν το μητρογραμμικό σύστημα καταγωγής και κληρονομικότητας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ινδίας, οι Χάσι έλαβαν το καθεστώς της Καταχωρημένης Φυλής.
Ναμ Ιλ
Ο Ναμ Ιλ (κορεατικά: 남일, Nam Il, 5 Ιουνίου 1915 - 7 Μαρτίου 1976) ήταν Βορειοκορεάτης, γεννηθείς στη Ρωσία, στρατιωτικός και ένας από τους υπογράφοντες της Συμφωνίας Παύσης Πυρών στον Κορεατικό Πόλεμο. Γεννήθηκε στην Ανατολική Ρωσία ως Γιάκοβ Πέτροβιτς Ναμ και σύμφωνα με τη σοβιετική πολιτική οι Κορεάτες μεταφέρονταν στην Κεντρική Ασία. Σπούδασε σε στρατιωτική σχολή στην Τασκένδη και αργότερα πολέμησε ως αξιωματικός στον Κόκκινο Στρατό, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μάλιστα, συμμετείχε σε μεγάλες μάχες του πολέμου, όπως στη Μάχη του Στάλινγκραντ. Όταν δεν υπηρετούσε τον στρατό, βρισκόταν στον εκπαιδευτικό τομέα.
Το 1946 πήγε να εργαστεί στη Βόρεια Κορέα, όπου βρισκόταν υπό σοβιετικό έλεγχο τότε, αφήνοντας πίσω του τη γυναίκα του και την κόρη του. Μόλις ξέσπασε ο Πόλεμος της Κορέας πήγε αμέσως να πολεμήσει. Το 1953, έγινε Στρατηγός του Στρατού. Πίσω στο 1951, όταν ο Πόλεμος το επέτρεπε, ο Ναμ ως κομμουνιστικός αντιπρόσωπος συμμετείχε στις συζητήσεις κατάπαυσης πυρών. Ήταν γνωστός τότε για το κεχριμπαρένιο του πιπάκι. Μετά το τέλος του πολέμου διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων. Κι εκείνη την περίοδο αυτός κι ένας άλλος ένας Ρωσο-Κορεάτης, βοήθησαν τον Κιμ Ιλ-σουνγκ να αποδεσμεύσει τη Βόρεια Κορέα, από τη σοβιετική επιρροή. O Ναμ και ο Πανγκ Χακ-σε ήταν ένας από τους λίγους Βορειοκορεάτες γεννηθείς στη Ρωσία, που διέφυγαν των εκκαθαρίσεων της δεκαετίας του 1950.
Στις 7 Οκτωβρίου του 1976 ανακοινώνεται επίσημα ότι πεθαίνει από σύγκρουση με φορτηγό ενόσω οδηγούσε. Αρκετοί υποπτεύθηκαν ότι δεν επρόκειτο για ατύχημα, μάλιστα κάποιοι κατηγόρησαν ακόμα και τον Κιμ Τζονγκ-ιλ, ότι το οργάνωσε, αλλά η αλήθεια είναι ότι τότε δεν είχε ισχύ. Άλλοι λένε ότι ήταν δουλειά του Κιμ Ιλ-σουνγκ. Ο γιός του, που ζούσε στη Σοβιετική Ένωση, πήγε στη Βόρεια Κορέα για να διερευνήσει την υπόθεση ανεπιτυχώς και επέστρεψε πίσω. Ο Ναμ Ιλ είναι σήμερα ενταφιασμένος στο Κοιμητήριο των Μαρτύρων Επαναστατών και έως και σήμερα, μη έχοντας την τύχη των υπολοίπων συμπατριωτών του που πέθαναν στις εκκαθαρίσεις, ακόμα εμφανίζεται σε παραγράφους της ιστορίας της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειοκορεάτες στρατηγοί Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών της Βόρειας Κορέας Κατηγορία:Βορειοκορεάτες αθεϊστές Κατηγορία:Βορειοκορεάτες κομμουνιστές Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1902
Στις βουλευτικές εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1902, κανένα κόμμα δεν κατάφερε να αποκτήσει αυτοδυναμία. Σύμφωνα με τον ιστορικό Διγκαβέ, τα κόμματα των Δηλιγιάννη και Θεοτόκη κατέλαβαν από 102 έδρες το καθένα, ενώ τα κόμματα των Ράλλη και Ζαΐμη 11 και 19 έδρες αντίστοιχα.
Η πλειοψηφία της κυβέρνησης Δηλιγιάννη δεν κατακυρώθηκε οριστικά, παρά στην ψηφοφορία για τον Πρόεδρο της νέας Βουλής, που έγινε στις 5 Φεβρουαρίου του 1903. Εκεί, εκλέχτηκε ο Δημήτριος Ράλλης (όπως είχε συμφωνηθεί με τον Δηλιγιάννη), με 128 ψήφους σε σύνολο 234 εδρών και η κυβέρνηση έλαβε την ψήφο εμπιστοσύνης τρεις μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της.!
Αρχές Ιουνίου του 1903, ομάδα βουλευτών με προεξάρχοντα τον βουλευτή Νικόλαο Μπουφίδη κατέθεσε πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης. Στην ψηφοφορία που ακολούθησε η κυβέρνηση Δηλιγιάννη καταψηφίστηκε, (114 κατά και 95 υπέρ) και την επόμενη ημέρα, 14 Ιουνίου, ο Δηλιγιάννης παραιτήθηκε.
Αναφορές
1902 Κατηγορία:1901
Γιάνις Στράντινς
Ο Γιάνις Στράντινς (Jānis Stradiņš, σύμφωνα με τα έγγραφα της σοβιετικής εποχής Γιαν Πάβλοβιτς Στράντιν, Ян Павлович Страдынь, 10 Δεκεμβρίου 1933 - 29 Νοεμβρίου 2019) ήταν Σοβιετικός, μετέπειτα Λετονός επιστήμονας, μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Λετονίας. Συγγραφέας 330 άρθρων και 7 βιβλίων στον τομέα της φυσικής και οργανικής χημείας, καθώς και 270 άρθρων και 20 βιβλίων στον τομέα της ιστορίας και άλλων κλάδων της επιστήμης, της τεχνολογίας και του πολιτισμού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1933 στη Ρίγα, γιος του Πάουλς Στράντινς (Πάβελ Ιβάνοβιτς Στράντιν).
Αποφοίτησε από το Σχολείο της Πόλης της Ρίγα, αριθ. 5, εισήλθε στο Τμήμα Χημείας του Λετονικού Κρατικού Πανεπιστημίου, από το οποίο αποφοίτησε το 1956.
Από το 1961, ο Γιάνις Στράντινς εργάστηκε στο Ινστιτούτο Βιολογικής Σύνθεσης της Λετονικής Ακαδημίας Επιστημών. Εδώ δημιούργησε ένα εργαστήριο φυσικής και οργανικής χημείας, το οποίο διεύθηνε μέχρι το 2006. Από το 1972 έως το 1976 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Λετονίας, όπου έγινε καθηγητής το 1974. Στη δεκαετία του 1990 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Ιστορίας της Λετονίας και από το 1992 στο Πανεπιστήμιο της Ρίγας. Από το 1975 έως το 1985 διετέλεσε επικεφαλής του διεθνούς περιοδικού Χημεία των Ετεροκυκλικών Ενώσεων.
Από το 1996 έως το 1998 διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών της Λετονίας, ενώ από το 1998 έως το 2004 διετέλεσε Πρόεδρός της. Το 2004 έγινε πρόεδρος της Γερουσίας της Ακαδημίας Επιστημών. Από το 2006 είναι Πρόεδρος του κρατικού ερευνητικού προγράμματος "Λετονίκα". Επίσης αποτελεί ιστορικός της επιστήμης και του πολιτισμού της Λετονίας.
Συνεργασία με την KGB
Στις 20 Δεκεμβρίου 2018, τα Εθνικά Αρχεία της Λετονίας δημοσίευσαν ένα μέρος των προηγουμένως διαβαθμισμένων εγγράφων της KGB της Λετονικής ΣΣΔ. Μεταξύ των εγγράφων της KGB που κυκλοφόρησαν είναι και ένα έγγραφο για την πρόσληψη του Γιάνις Στράντινς στην υπηρεσία, με ημερομηνία 18 Μαρτίου 1976. Κατά τη στιγμή της δημοσίευσης, οι περιστάσεις προσλήψεων και ο βαθμός πραγματικής συνεργασίας με την ειδική υπηρεσία δεν αποκαλύφθηκαν στα αρχειακά έγγραφα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί χημικοί Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Λετονοί
Φρανσίσκο Γκονζάλες-Πουλίδο
Ο Φραντσέσκο Γκονζάλες-Πουλίδο (ισπανικά: Francisco González-Pulido) (γενν. 13 Φεβρουαρίου 1970) είναι Μεξικανός αρχιτέκτονας. Από το 1992 έως το 1998 εργάστηκε κυρίως ανεξάρτητα. Το 1999, εντάχθηκε στην εταιρεία Murphy/Jahn Architects του Σικάγο (την οποία αργότερα μετονόμασε σε JAHN το 2012). Έχει εργαστεί σε ένα ευρύ φάσμα κτιριακών τυπολογιών με ιδιαίτερη έμφαση στο σχεδιασμό ουρανοξυστών και αεροδρομίων στην Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία και τη Μέση Ανατολή. Μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα συνεργασίας με τον Χέλμουτ Γιαν, ο Γκονζάλες-Πουλίδο έγινε ο πρώτος εταίρος της εταιρείας το 2009 και στη συνέχεια πρόεδρος το 2012. Το 2017, ο Γκονζάλες-Πουλίδο εγκατέλειψε την JAHN για να ιδρύσει το δικό του διεθνές αρχιτεκτονικό γραφείο, το FGP Atelier.
Ζωή και εκπαίδευση
Από την παιδική του ηλικία ενδιαφερόταν πάντα τόσο για την τέχνη όσο και για την τεχνολογία, αλλά στα πρώτα του χρόνια σκεφτόταν να γίνει μουσικός του ροκ εν ρολ. Μέχρι σήμερα συνεχίζει να συνθέτει και να ηχογραφεί μόνος του. Συλλέγει επίσης τόσο vintage κιθάρες όσο και ενισχυτές. Ως έφηβος αποφάσισε να γραφτεί στη σχολή για να γίνει αρχιτέκτονας, πράγμα που έκανε όταν ήταν 17 ετών. Παρακολούθησε το Tec de Monterrey στο Μοντερέι από το 1987 έως το 1991 και πήρε το πτυχίο του στον τομέα της Αρχιτεκτονικής. Αφού δούλεψε μόνος του για λίγο, επέστρεψε στο σχολείο γιατί ήθελε να μάθει περισσότερα για σχέδια αιχμής προκειμένου να εργαστεί σε μεγαλύτερα έργα. Από το 1998 έως το 1999 φοίτησε στη Σχολή Σχεδίου του Χάρβαρντ και απέκτησε το μεταπτυχιακό του.
Ο Γκονζάλες-Πουλίδο έχει περιγραφεί ως ένας άνθρωπος με «μεγάλη προσωπικότητα» και «σπουδαίες ιδέες». Λέει ότι δεν ήταν αρχιτέκτονας, θα διάλεγε να γίνει συνθέτης ή σκηνοθέτης.
Καριέρα
Λίγο μετά την αποφοίτησή του από το Tec de Monterrey, προσλήφθηκε για να χτίσει μια εξοχική κατοικία, ένα έργο που του έδωσε εμπειρία τόσο ως σχεδιαστής όσο και ως κατασκευαστής. κέρδισε γνώσεις, δεξιότητες και φήμη από αυτό το έργο και του επέτρεψε να συμμετάσχει σε διαγωνισμούς σχεδιασμού, κερδίζοντας ένα Price Waterhouse. Παρόλα αυτά, απέσυραν την προσφορά όταν ήξεραν ότι δεν είχε εταιρεία για να ολοκληρώσει το έργο.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ίδρυσε την 2MX3, εργαζόμενος ως ανεξάρτητος αρχιτέκτονας στο Μεξικό και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μεταξύ των σημαντικότερων έργων του κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είναι: το U2 Studio στο Δουβλίνο, το Casa Zárate και το Museo M+M στην Οαχάκα, το Casa Palmas στην Ταμαουλίπας, το General Motors Centro Técnico S XXI στην Πόλη του Μεξικού. Ακόμη και μετά την αποδοχή του στο Χάρβαρντ συνέχισε να εργάζεται ατομικά και στο διάστημα αυτό κατέκτησε την 1η θέση σε έναν διαγωνισμό ιδεών που διοργάνωσε ο Vicente Fox που εκείνη την περίοδο ήταν υποψήφιος για την προεδρία του Μεξικού. Το έργο του Γκονζάλες-Πουλίδο ονομάστηκε La Casa Sintética και οριζόταν ως ένα αρθρωτό σχέδιο προκατασκευασμένης κατοικίας, βασισμένο στις έννοιες του ελαστικού χώρου.
Το 1999, μετά την αποφοίτησή του από το Χάρβαρντ, ο giorgoskalkan@gmail.com μετακόμισε στο Σικάγο και άρχισε τη συνεργασία του με τους Μέρφι/Γιαν.Το γραφείο αναγνωρίζεται ως ένα από τα σημαντικότερα στον κόσμο και ο Χέλμουτ Γιαν ως ένας από τους αρχιτέκτονες με τη μεγαλύτερη επιρροή στο Σικάγο. Ο Γκονζάλες-Πουλίδο είχε ακούσει για τη συλλογική ιδέα του Γιαν για το «Archi-Neering», που συνδυάζει τη μηχανική και την αρχιτεκτονική για να δημιουργήσει ένα συμβιωτικό αποτέλεσμα μέσω μιας συνεργικής διαδικασίας. Το αρχικό του σχέδιο ήταν να εργαστεί στην εταιρεία για μικρό χρονικό διάστημα και να προχωρήσει. Το όραμα, οι δεξιότητές του, η ηγεσία, η ορμή και η αποφασιστικότητά του τον τοποθέτησαν στην κορυφή και το 2003, έγινε εκτελεστικός αντιπρόεδρος και στη συνέχεια διευθυντής σχεδιασμού από το 2006 έως το 2012. Με την εταιρεία Μέρφι/Γιαν, ο Γκονζάλες-Πουλίδο εργάστηκε σε έργα όπως ο πύργος ΝΤΟΧΑ, οι πύργοι Βιρ, το Λέιτοπ Πλάζα
Μετά από μια σειρά επιτυχημένων έργων και σε στενή συνεργασία με τον Χέλμουτ Γιαν, έγινε ο πρώτος συνεργάτης του το 2009. Το 2012 διορίστηκε πρόεδρος της εταιρείας, υπεύθυνος σχεδιασμού, διαχείρισης, λειτουργιών και επιχειρηματικής ανάπτυξης.
Ο Γκονζάλες-Πουλίδο δηλώνει ότι του αρέσει να είναι πρακτικός και να συνεργάζεται με εργολάβους, κατασκευαστές και πελάτες για την επίλυση προβλημάτων. Εκτός από τη δημιουργία μεγαλεπήβολων έργων, εργάζεται επίσης σχεδιάζοντας έπιπλα που ταιριάζουν με την αρχιτεκτονική του κτιρίου όπου βρίσκονται τα κομμάτια. Ένα κοινό στοιχείο σε αυτό το έργο είναι η διαφάνεια, ώστε να υπάρχει καλύτερη σύνδεση με το περιβάλλον του κτιρίου. Για παράδειγμα, τα έπιπλα που χρησιμοποιήθηκαν σε ένα οικολογικό ξενοδοχείο στο Χονγκ Κονγκ, σε έναν πύργο στο Κατάρ και στον Εθνικό Βοτανικό Κήπο στην Οαχάκα
Μετά την ίδρυση της FGP Atelier, ο González-Pulido επικεντρώθηκε στην Tecnano, εργαστήριο νανοτεχνολογίας 30.000 M2 και εταιρικός επιταχυντής στο Monterey Tec που θα ολοκληρωθεί το 2020. Shenzhen Gate, υπό κατασκευή συγκρότημα γραφείων και λιανικών πωλήσεων 240.000 M2 ύψους 200 μέτρων που θα ολοκληρωθεί το 2018. Land Rover HQ Shanghai, υπό κατασκευή συγκρότημα γραφείων και λιανικών πωλήσεων 200.000 M2 που θα ολοκληρωθεί το 2018. Διεθνές Χρηματοοικονομικό Κέντρο της Σαγκάης, 550.000 Μ2 και 220 μέτρα ύψος, συγκρότημα γραφείων, εκθέσεων και εμπορικών συναλλαγών υπό κατασκευή που θα ολοκληρωθεί το 2018. Διεθνές Πολιτιστικό Κέντρο της Γκουανγκζού (GICC), κτίριο γραφείων 150.000 Μ2 και 320 μέτρων που θα ολοκληρωθεί το 2020 και το Πρυτανείο στο Πανεπιστήμιο του Μοντερέι με την ανακαίνιση του ιστορικού κτιρίου διοίκησης που θα ολοκληρωθεί το 2018.
Τον Μάρτιο του 2019, το στάδιο Alφρέντο Χαρπ Χιλού, σχεδιασμένο από τον Γκονζάλες-Πουλίδο και το FGP Atelier σε συνεργασία με τον τοπικό αρχιτέκτονα Taller ADG, εγκαινιάστηκε με επιτυχία στην Πόλη του Μεξικού.
Επιρροές και στυλ
Ο Γκονζάλες-Πουλίδο έχει δηλώσει ότι θαύμαζε το έργο του μέντορά του από τότε που ήταν φοιτητής στο Μεξικό και ότι έχει πολλά κοινά σημεία μαζί του. Ωστόσο, παραδέχεται ότι μοιράζονται μια καλή δόση δημιουργικής έντασης που κάνει τη συνεργασία τους ανταποδοτική.
Ο Γκονζάλες-Πουλίδο δεν πιστεύει σε στυλ, τάσεις ή στην προσπάθεια συμμόρφωσης με συγκεκριμένες αισθητικές προκαταλήψεις, είτε αυτές προέρχονται από τύπους είτε από την κουλτούρα. Πιστεύει ότι το να προσπαθείς να ακολουθήσεις ή να ξεκινήσεις μια τάση δημιουργεί ένα κακό αποτέλεσμα. Αντίθετα, εργάζεται για να βρει μια μοναδική λύση σε ένα μοναδικό πρόβλημα με στόχο την ομορφιά ως αποτέλεσμα ενός αρμονικού συνδυασμού πειραματικών, ουσιαστικών και εξελισσόμενων σχεδιαστικών κριτηρίων. Σκέφτεται με όρους αλληλουχίας και σεναρίων, τοποθετώντας τον εαυτό του στο κέντρο του προβλήματος και της λύσης και πιστεύει ότι η οικοδόμηση του φωτός δεν είναι μόνο μια θεωρητική αλλά και μια ηθική θέση.
Η ελαφρότητα είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στις διαλέξεις, τα γραπτά και τον σχεδιασμό του. Έχει συσχετίσει την ελαφρότητα με την αισθητική και τη φυσική του ελάχιστου, την αναζήτηση ορίων. Η ενασχόλησή του με τη δημιουργία αρχιτεκτονικής που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κοινού τον έχει οδηγήσει στο σχεδιασμό ενεργειακά αποδοτικών κτιρίων που έχουν υπερβεί τα ενεργειακά πρότυπα. Στις αρχικές φάσεις του σχεδιασμού, διαβάζει και γράφει εκτενώς. Οι ιδέες αναπτύσσονται με τη μορφή φυσικών μοντέλων και τρισδιάστατων ψηφιακών μελετών. Σχεδιάζει μόνο όταν έχει μια σαφή ιδέα για το τι θέλει να κάνει.
Το πρώτο έργο που ο Γκονζάλες-Πουλίδο διηύθυνε πλήρως με το δικό του όραμα με τους Μέρφι/Γιαν ήταν οι πύργοι Βιρ στο Λας Βέγκας, οι οποίοι έχουν διακριθεί για τον τολμηρό, αντισυμβατικό σχεδιασμό τους. Χαρακτήρισε τους πύργους Βιρ ως ένα «μίγμα ουτοπίας, σουρεαλισμού και μεγάλης φιλοδοξίας…».
Ολοκληρωμένα έργα
δεξιά|μικρογραφία| Veer Towers, Λας Βέγκας, ΗΠΑ δεξιά|μικρογραφία| Αεροδρόμιο Suvarnabhumi. Μπανγκόκ, Ταϊλάνδη
δεξιά|μικρογραφία| Κοσμοπολίτικος. Βαρσοβία, Πολωνία
Έργα υπό κατασκευή ως κύριος σχεδιαστής και υπεύθυνος συνεργάτης: δεξιά|μικρογραφία| Diablos Rojos del México Ballpark, Πόλη του Μεξικού. Μεξικό
Αναγνώριση
Η δουλειά του έχει εκτεθεί στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο, στο Unbuilt Chicago και στο U2 Studio στο Δουβλίνο. Το 2005 κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Εταιρείας από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί αρχιτέκτονες
Παράγοντας Λόρεντζ
Ο παράγοντας Λόρεντζ (Lorentz factor) είναι μια έκφραση που εμφανίζεται σε αρκετές εξισώσεις της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας και προκύπτει από τους μετασχηματισμούς του Λόρεντζ. Συμβολίζεται με το ελληνικό γράμμα γάμα γ και παίρνει το όνομά του από τους μετασχηματισμούς που κατασκεύασε ο Ολλανδός φυσικός Χέντρικ Λόρεντς.
Ορισμός
Ο παράγοντας Λόρεντζ ορίζεται ως:
όπου:
Αυτή είναι και η ποιο κοινή μορφή του παράγοντα.
Εμφανίσεις του παράγοντα
Ακολουθούν διάφοροι τύποι που προκύπτουν από την ειδική θεωρία της σχετικότητας και χρησιμοποιούν τον παράγοντα γ:
Λόγω των παραπάνω μετασχηματισμών προκύπτουν τα ακόλουθα αποτελέσματα:
Βρωμαιθανικό οξύ
Το βρωμαιθανικό οξύ (αγγλικά bromoethanoic acid ή bromoacetic acid, MBA από το MonoBromoAcetic acid) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο και βρώμιο, με μοριακό τύπο C2H3BrO2, αν και συνηθέστερα παριστάνεται ως BrCH2COOH. Είναι ένα βρωμoκαρβοξυλικό οξύ που είναι αποτελεί ένα σχετικά ισχυρό αλκυλιωτικό μέσο. Το χημικά καθαρό βρωμαιθανικό οξύ, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο στερεό. Τόσο το ίδιο το βρωμαιθανικό οξύ, όσο και οι εστέρες του χρησιμοποιούνται ευρέως ως δομικά στοιχεία στην οργανική σύνθεση, με χρήσιμες εφαρμογιές, για παράδειγμα, στη φαρμακευτική χημεία.