cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννα του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ
Βιογραφία
Κληρονόμησε την εξουσία του Nεσατέλ από τον πατέρα της το 1503. Παντρεύτηκε το 1504 με τον Λουδοβίκο Α΄ δούκα του Λονγκεβίλ. Όπως ήταν το έθιμο των γυναικών-ηγεμόνων εκείνη την εποχή, ο σύζυγός της έγινε συγκυβερνήτης. Το 1512 το Νεσατέλ ήταν υπό την κατοχή της Παλαιάς Ελβετικής Συνομοσπονδίας. Ο λόγος ήταν η φιλο-γαλλική πολιτική του συζύγου της και συγκυβερνήτη, η οποία θεωρήθηκε ως απειλή ασφαλείας για την Ελβετία. Η Ιωάννα συμμετείχε ενεργά σε διαπραγματεύσεις με τα Ελβετικά καντόνια, για να διακόψει την κατοχή και να ανακτήσει την πρόσβαση στην κομητεία· όταν έγινε χήρα το 1516 η θέση της στις διαπραγματεύσεις βελτιώθηκε. Η κατοχή του Nεσατέλ σταμάτησε το 1529 και η Ιωάννα μπόρεσε να συνεχίσει την εξουσία της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1504 τον Λουδοβίκο Α΄ του Οίκου της Ορλεάνης δούκα του Λονγκεβίλ και είχε τέκνα:
Υστεροφημία
Το 1943, ένας δρόμος στο Nεσατέλ, η οδός Jehanne de Hochberg, πήρε το όνομα από αυτήν.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Κουρτ Ντιμπέργκερ
Ο Κουρτ Ντιμπέργκερ (16 Μαρτίου 1932) είναι Αυστριακός ορειβάτης και συγγραφέας αρκετών βιβλίων. Είναι ο μόνος εν ζωή που πραγματοποίησε πρώτες αναβάσεις σε δύο βουνά πάνω από 8.000 μ., στο Μπρόουντ Πικ το 1957 και στο Νταουλαγκίρι το 1960.
Βίος και ορειβασία
Ο Ντιμπέργκερ παρακολούθησε το πανεπιστήμιο της Βιέννης από όπου πήρε MBA το 1955 και M.Ed το 1962. Μαζί με τον Χέρμαν Μπουλ, είναι οι δύο ορειβάτες που πραγματοποίησαν επιτυχημένη πρώτη ανάβαση σε δύο βουνά πάνω από τα 8.000 μ. Το 1957 ο Ντιεμπέργκερ ήταν επίσης ο τελευταίος που είδε τον Χέρμαν Μπουλ ζωντανό, πριν παρασυρθεί από πτώση κορνίζας στο Τζογκολίζα. Η προσπάθεια ανάβασης στο Τσογκολίζα ήταν παράνομη και στον Ντιεμπέργκερ απαγορεύτηκε η είσοδος στο Πακιστάν για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ο Ντιμπέργκερ ήταν, επίσης, ο ένας από τους δύο επιζήσαντες της καταστροφικής ανάβασης του Κ2 το 1986. Στις 4 Αυγούστου 1986, ο Ντιμπέργκερ και η Τζούλι Τούλις έφτασαν στην κορυφή του K2 πολύ αργά. Λίγο μετά την έναρξη της κατάβασης, η Τούλις έπεσε και παρέσυρε τον Ντιεμπέργκερ μαζί της. Κατάφεραν να σταματήσουν την πτώση αλλά εξαναγκάστηκαν σε εκετεθειμένο μπιβουάκ σε υψόμετρο 8.000 μέτρων. Την επομένη κατάφεραν να προσεγγίσουν την Κατασκήνωση 4, όπου εξαναγκάστηκαν να μοιραστούν μία σκηνή με άλλους έξι ορειβάτες, καθώς η δική τους είχε ξερριζωθεί από ισχυρούς ανέμους. Η Τούλις πέθανε στη διάρκεια της νύχτας, πιθανώς από εγκεφαλικό οίδημα μεγάλου υψομέτρου (HACE) και μόνο ο άλλος ορειβάτης, ο Αυστριακός Βίλι Μπάουερ επεβίωσε της κατάβασης με τον Ντιμπέργκερ. Και οι δύο ορειβάτες έπαθαν εκτεταμένα κρυοπαγήματα και υπέστησαν ακρωτηριασμούς.
Ο Ντιεμπέργκερ είναι ακόμα ενεργός στην ορειβατική κοινότητα και εργάζεται σε παραγωγές φιλμ μαζί με την κόρη του.
Άλπεις
Με τους Χέρμπερτ Ναπ (Herbert Knapp) και Χάνες Ουντερβέγκερ (Hannes Unterweger) στις 22 Σεπτεμβρίου του 1956, πραγματοποίησε ανάβαση στο βόρειο τοίχο του Κενινγκσπίτσε, 3.859 μ. ενός βουνού με ιδιαίτερα ασταθές χιόνι, στο νότιο Τυρόλο. Μεταξύ του 1956 του 1958 με σχοινοσύντροφο τον Βόλφγκανγκ Στέφαν έκανε και τις τρεις μεγάλες βόρειες όψεις των Άλπεων, τη βόρεια όψη του Άιγκερ, τη βόρεια όψη του Μάτερχορν και το Σπηρούνι Γουόκερ στη βόρεια όψη της Γκραν Γιοράς. Το 1958 σκαρφάλωσε με τον Φραντς Λίντνερ την κόψη Πετερέ στο Μον Μπλαν.
Ιμαλάια και Άνδεις
Στις 9 Ιουνίου 1957 ο Ντιμπέργκερ μαζί με τους Φριτς Βιντερστέλερ, Χέρμαν Μπουλ και Μάρκους Σμουκ πραγματοποίησε την πρώτη ανάβαση του Μπρόουντ Πικ, 8051 μ. . Στις 13 Μαΐου 1960 ακολουθεί η πρώτη ανάβαση του Νταουλαγκίρι (8167 μ) με τους Ναγουάνγκ Ντόρτζε, Ερνστ Φόρερ, Άλμπιν Σέλμπερτ, Νίμα Ντόρτζε και Πίτερ Ντίνερ. Το 1967 ακολουθεί η πρώτη ανάβαση στον βορειοδυτικό τοίχο της υψηλότερης κορυφής της οροσειράς του Χίντου Κους, το Τίριχ Μιρ 7338 μ., με αλπικό στιλ.
Το 1978, στις 21 Μαΐου, σκαρφάλωσε στο Μακαλού. και αργότερα, στις 15 Οκτωβρίου, με επιτυχία στο όρος Έβερεστ, ως εικονολήπτης στο πλαίσιο μιας αποστολής υπό τον Πιερ Μαζό. Στη συνέχεια, στις 4 Αυγούστου 1979, κατέκτησε την κορυφή του Γκασερμπρούμ Β΄ στο πλαίσιο μιας αποστολής, η οποία περιελάμβανε μεταξύ άλλων τους Ράινχαρντ Καρ, Χίμαρ Στουρμ και Χανς Σελ. Μεταξύ του 1982 και του 1986 βρέθηκε αρκετές φορές στο Καρακορούμ, επίσης αρκετές φορές στο Κ2 (συμπεριλαμβανομένης μιας ατελέσφορης προσπάθειας για τη βόρεια κόψη του K2). Το 1984 βρέθηκε και πάλι στην κορυφή του Μπρόουντ Πικ, αυτή τη φορά με τη σύντροφό του Τζούλι Τούλις, η οποία πέθανε κατά την κατάβαση.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 συμμετείχε σε διάφορες αποστολές στην επαρχία Σιντζιάνγκ. Το 2000 ανέβηκε στο στρωματοηφαίστειο Κοτοπάξι, σημαντική κορυφή των Άνδεων στον Ισημερινό
Εργογραφία
ο Ντιμπέργκερ έχει γράψει τα παρακάτω βιβλία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ορειβάτες
Αυγούστα Μαρία του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Βιογραφία
Ήταν η έκτη κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ και της Mαρίας-Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Η κόρης της Aλμπερτίνα-Φρειδερίκη, είχε εγγονή την Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας, μητέρα του Παύλου της Ρωσίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Ζ΄ των Τσέρινγκεν μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ στις 15 Μαΐου 1670 στο Χούζουμ. Είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ Κατηγορία:Μαργραβίνες της Βάδης
Εθνική Φιλιππίνων (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου των Φιλιππινών εκπροσωπεί τις Φιλιππίνες στο διεθνές ποδόσφαιρο. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Φιλιππίνων (PFF).
Ιστορία
Το πρώτο διεθνές παιχνίδι της ομάδας έγινε στις 4 Φεβρουαρίου του 1913 με αντίπαλο την Κίνα (2-1).
Στάδιο
Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Ριζάλ Μεμόριαλ της Μανίλα και στο Φίλιπιν Σπορτς της Σάντα Μαρία.
Στατιστικά
Την πρώτη θέση όλων των εποχών σε συμμετοχές και τέρματα κατέχει ο Φιλ Γιανγκχάσμπαντ, με 108 εμφανίσεις και 52 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στις Φιλιππίνες Φιλιππινες
Ιωάννης ντε Λα Τρεμουάλ (1377-1449)
Έφερε τους τίτλους:
Οικογένεια
Στις 17 Ιουλίου 1424 νυμφεύτηκε τη Ζακελίν τού Αμπουάζ, κόρη του Iνζερζέ Β΄ και της Ιωάννας τού Κραόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος
Παγοδρομία
Παγοδρομία ονομάζεται ο περίπατος και το τρέξιμο στον πάγο με παγοπέδιλα. Εξασκείται σε παγωμένα ποτάμια και παγωμένες λίμνες ή σε τεχνητά παγοδρόμια.
Η παγοδρόμια με παγοπέδιλα είναι γνωστή από την αρχαιότητα και έγινε δημοφιλής το δέκατο όγδοο αιώνα στις Κάτω Χώρες που μέχρι σήμερα η παγοδρόμια ταχύτητας είναι εθνικό σπορ. Άλλα Ολυμπιακά αθλήματα είναι το καλλιτεχνικό πατινάζ και το χόκεϊ επί πάγου.
Σε ένα του έργο ο Μ. Καραγάτσης γράφει: Ήταν γιορτή η παγοδρομία πάνω στο μαρμαρωμένο νερό.
Κατηγορία:Χειμερινά αθλήματα Παγοδρομια *
Ορατόριο
Το ορατόριο είναι μεγάλης κλίμακας λυρική μουσική σύνθεση για ορχήστρα, σόλο φωνές και χορωδία. Η δομή του είναι πανομοιότυπη με αυτή της όπερας, διαφέρει όμως στο ότι δεν περιέχει καθόλου σκηνική θεατρική δράση. Επιπλέον, η πλοκή των ορατορίων είναι κατά κανόνα λιγότερο σύνθετη από την δραματική πλοκή μιας όπερας.
Στην πλειονότητα τους, τα ορατόρια χαρακτηρίζονται από μία θεματολογία βασισμένη σε βιβλικές αναφορές και είναι κατά βάση ένα είδος θρησκευτικής μουσικής. Αρκετοί ωστόσο συνθέτες, όπως για παράδειγμα ο Χαίντελ, παρουσίασαν και ορατόρια στηριγμένα σε θέματα της ελληνικής ή ρωμαϊκής μυθολογίας. Στην νεοελληνική ο όρος αυτός αποδίδεται με τον όρο υμνωδία. Τα ορατόρια διακρίνονται συνήθως από τα εξής μουσικά μέρη: μία εισαγωγή (ouverture), διάφορες άριες για σόλο φωνές, το ρετσιτατίβο, για την προώθηση της πλοκής του έργου, και χορωδιακά μέρη, συνήθως μεγαλειώδη και επιβλητικά. Οι χορωδίες συνοδεύονται συχνά και από τύμπανα ή τρομπέτες.
Ανάμεσα στα σημαντικότερα και πιο δημοφιλή ορατόρια βρίσκονται ο Μεσσίας του Χαίντελ, το Ορατόριο των Χριστουγέννων του Μπαχ και η Δημιουργία του Χάυδν. Το κείμενο που ανάγεται σε ορατόριο λέγεται λιμπρέτο.
Οι κύριες διαφορές μεταξύ όπερας και ορατόριου είναι οι εξής: η όπερα έχει κατά βάση κοινωνικό περιεχόμενο σε αντίθεση με το ορατόριο το οποίο περιλαμβάνει συνθέσεις θρησκευτικού περιεχομένου. Δεύτερον η όπερα παρουσιάζει σκηνική δράση ενώ στο ορατόριο δεν υπάρχει η δυνατότητα κίνησης πάνω στη σκηνή. Και τα δυο -όπερα και οπερατόριο- χρησιμοποιούν επαγγελματίες σολίστ συνήθως δύο από κάθε φύλο, με διαφορετικό ύψος φωνών. Υπάρχει η ορχήστρα και η χορωδία, που εκπροσωπεί συνήθως την λαϊκή γνώμη και άποψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική μορφολογία
Trailer Park Boys
Το 2013, οι Ρομπ Γουέλς, Τζον Πολ Τρέμπλεϊ και Μάικ Σμιθ, οι οποίοι ήταν και οι πρωταγωνιστές της σειράς, υποδύοντας τους Ricky, Julian και Bubbles αντιστοίχως, αγόρασαν τα δικαιώματα του έργου και δημιούργησαν τη δική τους διαδικτυακή πλατφόρμα, Swearnet. Από τον Μάρτιο του 2014, ξεκίνησε η παραγωγή νέων επεισοδίων για τη σειρά, σε συνεργασία με το αμερικανικό Netflix, με την 8η σεζόν να κάνει πρεμιέρα εκεί, στις 5 Σεπτεμβρίου του 2014. Έκτοτε ακολούθσαν διάφορα σπέσιαλ επεισόδια και μίνι σειρές. Στις 31 Μαρτίου του 2019, έκανε πρεμιέρα και η spin-off σειρά κινουμένων σχεδίων, με τίτλο Trailer Park Boys: The Animated Series. Τον Οκτώβριου του ίδιου έτους ξεκίνησαν και τα γυρίσματα της spin-off σειράς Trailer Park Boys: Jail, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Swearnet, την 1η Ιανουαρίου του 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδικές τηλεοπτικές σειρές
Πιερ Πετιέ
Ο Πιερ Πετιέ ή Ζαν Πιερ Εζέν Φελισιάν Πετιέ (μερικές φορές ονομάζεται και Εζέν Πετιέ) (γαλλικά: Pierre Peytier ή Jean Pierre Eugène Félicien Peytier) - ήταν Γάλλος αξιωματικός, γεωγράφος και χαρτογράφος. Γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1793 στο Ζενεστέλ (Genestelle), στο Αρντές, και πέθανε το 1864.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πιερ Πετιέ εισήλθε στην Πολυτεχνική σχολή στο Παρίσι το 1811 όπου έλαβε το δίπλωμά του (X1811). Στην συνεχεία ενσωματώθηκε στην τοπογραφική υπηρεσία του γαλλικού στρατού στο σώμα των μηχανικών-γεωγράφων το 1813. Πήρε το αξίωμα του Υπολοχαγού το 1817 ενώ του Λοχαγού το 1827.
Στα Πυρηναία (1825)
αριστερά|μικρογραφία| Αναμνηστική πλάκα - Μνημείο για τη δόξα των Γεωδαιτών στο δρόμο προς το πέρασμα του Σουλορ (col du Soulor) στα Πυρηναία. Αργότερα έγινε γεωγράφος και χαρτογράφος. Ήταν ένας από τους πρώτους γεωδαισιακούς αξιωματικούς που πραγματοποίησαν τον τριγωνισμό των Πυρηναίων το 1825 για την κατάρτιση του χάρτη της Γαλλίας, μαζί με τον συνάδελφό του Paul-Michel Hossard. Ήταν επίσης, μαζί με τους αξιωματικούς Corabœuf και Testu, από την ανάγκη της υπηρεσίας, ένας από τους πρώτους "πυρηναιιστές".
Πραγματοποίησε τις πρώτες αναβάσεις στις κορυφές Palas, Balaïtous και Αγίου Βαρθολομαίου στα Πυρηναία. Αυτά τα αληθινά κατορθώματα περάσαν εντελώς απαρατήρητα και πολλοί ορειβάτες αργότερα, πιστεύοντας ότι έκαναν μια "πρωτιά", βρήκαν ίχνη από το πέρασμα των Γεωδοτιστών. Αυτή ήταν η περίπτωση του εξερευνητή Charles Packe όταν έφτασε στη κορυφή Balaïtous.
Εκστρατεία του Μοριά (1829)
Ο Λοχαγός Πιερ Πετιέ, από την τοπογραφική υπηρεσία του γαλλικού στρατού, είχε ήδη προσκληθεί στην Ελλάδα από τον Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια όταν είχε έρθει στο Παρίσι τον Οκτώβριο του 1827 για να ζητήσει από τη γαλλική κυβέρνηση για συμβούλους και αξιωματικούς του γαλλικού στρατού να οργανώσουν το στρατό του νέου Ελληνικού Κράτους (που μόλις ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821). Έτσι, μετά από την εισήγηση του Γαλλικού Υπουργείου Πολέμου, οι Πετιέ και τρεις άλλοι αξιωματικοί στάλθηκαν στην Ελλάδα για να εκπαιδεύσουν νεαρούς Έλληνες μηχανικούς που θα αναλάμβαναν τοπογραφικά έργα, ενώ ο ίδιος ο Πετιέ έπρεπε να καταρτίσει τα σχέδια για την πόλη της Κορίνθου και τον χάρτη της Πελοποννήσου. Κατά συνέπεια, όταν η επιστημονική αποστολή του Μοριά αποβιβάστηκε στο Ναβαρίνο στις 3 Μαρτίου 1829, ο Πετιέ συνδέθηκε με αυτήν. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Map_of_Greece_-_Peytier_Eug%C3%A8ne_-_1832.jpg|εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|335x335px|Χάρτης του Μοριά του 1832 (από τον Λοχαγό Πιερ Πετιέ), ο πρώτος χάρτης της Ελληνικής Επικράτειας που σχεδιάστηκε ποτέ επιστημονικά και γεωδαιτικά.Από τον Μάρτιο, είχε σχεδιαστεί μια βάση 3.500 μέτρων στην Αργολίδα, από μια γωνία των ερειπίων της Τίρυνθας μέχρι μια άλλη γωνιά ενός ερειπωμένου σπιτιού στο χωριό της Άριας. Θα χρησίμευε ως σημείο εκκίνησης για όλες τις εργασίες τριγωνισμού για τις τοπογραφικές και γεωδαιτικές καταγραφές στην Πελοπόννησο. Οι Πετιέ και και ο γεωλόγος Puillon Boblaye πραγματοποίησαν πολλούς ελέγχους στη βάση και στις κανόνες που εφαρμόστηκαν. Έτσι το περιθώριο σφάλματος μειώθηκε σε 1 μέτρο για 15 χλμ. Tο γεωγραφικό πλάτος και το γεωγραφικό μήκος του σημείου της βάσης στην Τίρυνθα καταγράφηκαν και ελέγχθηκαν, προκειμένου να μειώσει περαιτέρω το περιθώριο σφάλματος, υπολογιζόμενο σε 0,2 δευτερόλεπτα. Εγκαταστάθηκαν 134 γεωδαιτικοί σταθμοί στα βουνά της χερσονήσου, και στην Αίγινα, στην Ύδρα και στο Ναύπλιο. Έτσι, τραβήχτηκαν ισόπλευρα τρίγωνα των οποίων οι πλευρές μέτρησαν περίπου 20 χλμ. Οι γωνίες μετρήθηκαν με θεοδόλιχους του Gambey. Ωστόσο, μετά την αποχώρηση της επιστημονικής αποστολής από την Ελλάδα και παρόλο που αρρώστησε από πυρετό πέντε φορές, ο Πετιέ παρέμεινε εκεί μόνος του μέχρι τις 31 Ιουλίου 1831 για να ολοκληρώσει τις τριγωνομετρικές, τοπογραφικές και στατιστικές εργασίες που έγιναν για τη δημιουργία του χάρτη του Μοριά.
Αυτός ο « Χάρτης του 1832 », πολύ ακριβής, σε κλίμακα 1:200.000, σε 6 φύλλα (συν δύο φύλλα που αντιπροσωπεύουν κάποια νησιά των Κυκλάδων), ήταν ο πρώτος χάρτης της Ελληνικής Επικράτειας που σχεδιάστηκε ποτέ επιστημονικά και γεωδαιτικά. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Map_of_Greece_-_Peytier_Eug%C3%A8ne_-_1852.jpg|εναλλ.=|μικρογραφία|335x335εσ|Χάρτης του Βασιλείου της Ελλάδος του 1852 (από τον Λοχαγό Πιερ Πετιέ) Μετά τη διαμονή του στη Γαλλία μεταξύ 1831 και 1833, ο Πετιέ επέστρεψε στην Ελλάδα στις 28 Μαρτίου 1833 και παρέμεινε εκεί μέχρι τον Μάρτιο του 1836 για να κατευθύνει το μεγαλύτερο μέρος του έργου για την προετοιμασία του πλήρους χάρτη του Βασιλείου της Ελλάδος αυτής της εποχή. Αυτός ο « Χάρτης του 1852 » δημοσιεύθηκε οριστικά υπό την καθοδήγησή του το 1852.
Ο Πετιέ άφησε επίσης ένα Λεύκωμα που ο ίδιος είχε συγκροτηθεί και που περιλάμβανε σχέδια του με μολύβι, σέπιες και υδατογραφίες που απεικόνιζαν απόψεις πόλεων, μνημεία, ενδυμασίες και προσωπογραφίες των κατοίκων της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Χρησιμοποίησε ένα καλλιτεχνικό στυλ που απόφυγε την εξιδανίκευση προς όφελος μιας επιστημονικής πιστότητας και ακρίβειας που αποκάλυψαν πλήρως τον τοπογράφο που ήταν.
Τα τελευταία χρόνια
Ο Πετιέ επέστρεψε οριστικά στη Γαλλία το 1836 και από το 1839 συνέχισε τις εργασίες πάνω στο χάρτη της Γαλλίας, στο χαρτογραφικό τμήμα του στρατού. Έγινε διευθυντής των αρχείων του πολέμου.
Προήχθη στο βαθμό του Συνταγματάρχη το 1852.
Πέθανε το 1864 στην ηλικία των εβδομήντα.
Αναφορές
Κατηγορία:Γεωδαισία Κατηγορία:Γάλλοι χαρτογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι γεωγράφοι Κατηγορία:Λήμματα Επιχείρησης Γαλλία Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P106 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P69 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P27 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P570 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P19 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P569
Καρδακάτα Κεφαλονιάς
Τα Καρδακάτα είναι ένα χωριό στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 172 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς
Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου 2013
Το 18ο Βαλκανικό πρωτάθλημα κλειστού στίβου 2013 έγινε το Σάββατο 23 Φεβρουαρίου στην Κωνσταντινούπολη για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Στους αγώνες έλαβαν μέρος 169 αθλητές, 96 άνδρες και 73 γυναίκες από τις 12 χώρες-μέλη της Βαλκανικής Ένωσης Ομοσπονδιών Στίβου (ABAF). Για πρώτη φορά συμμετείχε η Αρμενία. Εκτός συναγωνισμού πήρε μέρος το Αζερμπαϊτζάν που είχε ειδικά προσκληθεί καθώς και αθλητές από την Κένυα. Κάθε χώρα είχε δικαίωμα να μετάσχει με έναν αθλητή ή αθλήτρια ανά αγώνισμα και το βαθμολογικό σύστημα ήταν 12-11-10-9-...-2-1. Πρωταθλήτρια στους άνδρες αναδείχθηκε η διοργανώτρια Τουρκία, για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού, με τη βοήθεια τουρκοποιημένων Αφρικανών αθλητών. Στις γυναίκες επικράτησε η Ρουμανία.
Κατάταξη
* Στο άλμα εις ύψος δόθηκαν δύο ασημένια και κανένα χάλκινο.
Πηγές
2013 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Στίβος το 2013 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Τουρκία
Τίμο του Βέττιν
Ο Τίμο ο γενναίος (γερμ.: Thimo von Wettin, 1015 /1034 - 9 Μαρτίου 1091) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόμης του Βέττιν και της Μπρένα.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Θεοδώριχου Β΄ μαργράβου της Κάτω Λουσατίας, κόμη του Βέττιν και της Μπρένα και της Ματίλντας των Εκεχαρτιδών, κόρης του Έκαρτ Α΄ μαργράβου του Μάισσεν.
Το 1034 σκοτώθηκε ο πατέρας του και ο πρωτότοκος Ντέντι Α΄ έγινε μάργραβος της Κάτω Λουσατίας, ενώ ο Τίμο κόμης του Βέττιν και της Μπρένα. Έινε επίτροπος (vogt) της επισκοπής του Νάουμπουρκ και της μονής του Οίκου των Βέττιν στο Γκέρμπστετ.
Στη Σαξονική εξέγερση των ετών 1073-75 πολέμησε εναντίον του Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων της Γερμανίας. Διαφώνισε με τον αδελφό του Φρειδερίκο επίσκοπο του Μύνστερ. Αργότερα προσέγγισε τον βασιλιά και το 1088 παρακολούθησε τη Συνέλευση (Ηoftag) στο Κέντλινμπουρκ, όπου αποφασίστηκε η εκτόπιση του Έγκμπερτ Β΄ των Μπρουνονιδών από το μαργραβάτο του Μάισσεν.
Δεν ξέρουμε πότε απεβίωσε· πάντως ο νεότερος γιος του Κορράδος γεννήθηκε π. το 1098 και πιστεύουμε ότι δεν έζησε πολύ μετά. Ωστόσο ένα χρονικό αναφέρει ότι απεβίωσε το 1090/91, έτσι κατά μία άλλη άποψη ο Κορράδος είναι εγγονός του, γιος ενός ομώνυμου γιου του Τίμο· όμως αυτό δεν επιβεβαιώνεται από άλλη πηγή και θεωρείται απίθανο.
Τάφηκε στη μονή του Νήμεκ, την οποία είχε ιδρύσει.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ιωάννης Φραγκίσκος ντε Λα Τρεμουάλ
Ο Ιωάννης-Φραγκίσκος, γαλλ.: Jean-François de la Trémoille, (απεβ. το 1507) ήταν Γάλλος Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος και καρδινάλιος.
Βιογραφία
Μέλος τού Οίκου ντε Λα Τρεμουάλ, ο Ιωάννης-Φραγκίσκος γεννήθηκε στο βασίλειο της Γαλλίας περί το 1465–70, ως γιος τού Λουδοβίκου Α΄, υποκόμη τού Τουάρ.
Στις αρχές της σταδιοδρομίας του, έγινε μέλος τού συλλόγου (canon) τού καθεδρικού ναού της Ορλεάνης. Προσπάθησε να γίνει επίσκοπος τού Αζέν το 1487, αλλά έχασε από τον Λεονάρντo Γκρόσο ντελα Ρόβερε. Το 1488, έγινε μέλος τού συλλόγου τού καθεδρικού ναού τού Καστρ. Επίσης έγινε αποστολικός πρωτονοτάριος.
Στις 5 Νοεμβρίου 1490 εξελέγη αρχιεπίσκοπος τού Ως. Έγινε αποστολικός διαχειριστής της επισκοπής τού Πουατιέ στις 5 Δεκεμβρίου 1505, θέση που κράτησε μέχρι το τέλος του.
Ο πάπας Ιούλιος Β΄ ντελα Ρόβερε τον έκανε καρδινάλιο ιερέα στον σύλλογο της 18ης Δεκεμβρίου 1506. Απεβίωσε προτού λάβει τον ερυθρό πίλο μίας τιτουλάριας εκκλησίας.
Απεβίωσε στο Μιλάνο λίγο πριν από τις 19 Ιουνίου 1507. Τάφηκε στην κολλεγιακή εκκλησία της Nοτρ-Νταμ στο Tουάρ (Τhouars). Έλαβε την ταφή της καρδιάς: η καρδιά του τάφηκε στο μοναστήρι των Φραγκισκανών στο Μιλάνο.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος ντε Λα Τρεμουάλ
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1965–66
Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1965-66 διεξήχθη σε έξι κατηγορίες (καταργήθηκε η Δ΄). Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αττικός Κολωνού, ο οποίος μαζί με τρεις ακόμη ομάδες ανέβηκαν στη Γ΄ Εθνική. Η δημιουργία μιας ακόμη εθνικής κατηγορίας υποβίβασε ακόμη περισσότερο το αθηναϊκό πρωτάθλημα, το οποίο αποστερήθηκε πλέον από 11 ισχυρές ομάδες, που έγιναν 14 την επόμενη σεζόν. Τη σεζόν αυτή η ΕΠΣΑ είχε 170 συλλόγους-μέλη. Πέντε στην Α΄ Εθνική (Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, Πανιώνιος, Απόλλων, Α.Ο. Αιγάλεω), πέντε στη Β΄ Εθνική (Φωστήρας, Ατρόμητος, Π.Α.Ο. Καλογρέζας, Α.Ε. Χαλανδρίου, Εθνικός Αστέρας), μία στη Γ΄ Εθνική (Π.Α.Ο. Σαφράμπολη) και 159 στις έξι τοπικές κατηγορίες.
Α΄ Κατηγορία
1 Στο πρωτάθλημα ξεκίνησαν 16 ομάδες αλλά στα τέλη Νοεμβρίου 1965, και ενώ είχαν διεξαχθεί οι πρώτες οκτώ αγωνιστικές, αποφασίστηκε η δημιουργία Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής Κατηγορίας, στην οποία μεταπήδησε ο Π.Α.Ο. Σαφράμπολη που είχε υποβιβαστεί από τη Β΄ Εθνική την προηγούμενη σεζόν. Έτσι η Α΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ συνεχίστηκε με 15 ομάδες. Ακυρώθηκαν τα αποτέλεσματα των οκτώ αγώνων της ομάδας της Σαφράμπολης, η οποία ως τότε βρισκόταν στη 2η θέση με 20 β. και 13-6 γκολ.
Βαθμολογία
1 Στο τέλος της σεζόν ο Αστέρας μετακόμισε από του Γκύζη στου Ζωγράφου. Συγχωνεύτηκε με τον Α.Ο. Ζωγράφου και μετονομάστηκε σε Αστέρας Ζωγράφου.
1 Αγώνας κατάταξης πρωταθλητή: Α.Ο. Πετραλώνων - Γ.Ο. Ιεράπολις: 2-0.
2 Την επόμενη σεζόν ο Έσπερος Καλλιθέας και η ΑΕ Καλλιθέας μετείχαν στην Α1 με αποδυναμωμένες ομάδες μέχρι να ολοκληρωθεί και τυπικά η συγχώνευση τους με Ηρακλή (Α΄ κατηγορία), Καλλιθαϊκό (Β1) και Πυρσό Καλλιθέας (Β1), που είχε δρομολογηθεί από τον Αύγουστο του 1966 για τη δημιουργία του Γ.Σ. Καλλιθέα.
1 Είναι ο πρώην Α.Ο. Λαυρίου Αθηνών. Η ομάδα μετέφερε την έδρα της από την πλατεία Λαυρίου της Αθήνας στο Ψυχικό και μετονομάστηκε σε «Α.Π.Ο. Ψυχικόν»
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1965-1966
Ελένη της Αδιαβηνής
Η Ελένη της Αδιαβηνής ήταν βασίλισσα της Αδιαβηνής (σύγχρονο Ερμπίλ, Ιρακινό Κουρδιστάν) και της Έδεσσας (νυν Σανλιούρφα, Τουρκία) ως αδερφή-βασίλισσα του Μονόβαζου Α', κι αργότερα σύζυγος του Άβγαρου Ε', βασιλιά της Οσροηνής. Ήταν μητέρα του Ιζάτη Β' και του Μονόβαζου Β'.
Η Ελένη μεταστράφηκε στον Ιουδαϊσμό περί το 30 μ.Χ.
Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, η Ελένη ήταν η κόρη του Βασιλιά Ιζάτη.
Πηγές πληροφοριών
Όσα είναι γνωστά για την Έλενα βασίζονται στα γραπτά του Φλάβιου Ιωσήπου, του Μωυσή Χορενατσί, του Κιράκου Γκαντζακέτς και του Ταλμούδ. Ο Ιώσηπος, αν και νεότερος, ήταν σχεδόν σύγχρονος της Έλενας, και ζούσε στην Ιερουσαλήμ την εποχή, που εκείνη έζησε και θάφτηκε εκεί, και έγραψε ουσιαστικά μέρη του έργου του από "πρώτο χέρι". Τα πρώτα μέρη του Ταλμούδ, ενώ βασίστηκαν σε παλαιότερες πηγές, συγκεντρώθηκαν περίπου το έτος 200 και μετά.
Βιογραφία
Η Ελένη της Αδιαβηνής ήταν γνωστή για τη γενναιοδωρία της. Κατά τη διάρκεια ενός λιμού στην Ιερουσαλήμ το 45–46 μ.Χ, έστειλε στην Αλεξάνδρεια για καλαμπόκι (σιτάρι) και στην Κύπρο για αποξηραμένα σύκα για διανομή στους πάσχοντες από την πείνα.
Ωστόσο, στο Ταλμούδ, αυτό αποδίδεται στον Μονόβαζο Α', ωστόσο μιλά επίσης για σημαντικά δώρα που έδωσε η βασίλισσα στον Ναό της Ιερουσαλήμ.
Έφτιαξε επίσης μια χρυσή πλάκα, στην οποία έγραφε το εδάφιο της Πεντατεύχου, το οποίο διάβαζε ο ραβίνος, όταν μια γυναίκα, για την οποία υπήρχαν υποψίες περί απιστίας, ερχόταν μπροστά του.
Η αυστηρότητα, με την οποία ακολουθούσε τον εβραϊκό νόμο, αναφέρεται στο Ταλμούδ:
Ιερουσαλήμ - Ανάκτορο των Αδιαβηνών
Το βασιλικό παλάτι της Βασίλισσας Ελένης πιστεύεται ότι ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην πόλη του Δαβίδ το 2007. Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, το παλάτι χτίστηκε από μια συγγενή του Ιζάτη. Ήταν ένα μνημειώδες κτίριο, που βρίσκεται στην Πόλη του Δαβίδ ακριβώς στα νότια του Όρους του Ναού και καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ.
Τα ερείπια περιείχαν νομίσματα, πέτρινα αγγεία και κεραμικά, καθώς και απομεινάρια αρχαίων τοιχογραφιών. Το επίπεδο του υπογείου περιείχε ένα μικβέχ (τελετουργικό λουτρό).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτιστική αφομοίωση
Κουτσαβάκης
thumb|300px|Κουτσαβάκης ξαποσταίνει δίπλα στον [[Πύργος των Ανέμων|Πύργο των Ανέμων (περίπου 1880)]] Με τη χαρακτηριστική προσωνυμία κουτσαβάκης, ή και κουτσαβάκι (το), (πληθυντικός: κουτσαβάκηδες ή κουτσαβάκια) φέρονταν στη Παλιά Αθήνα, περί το τέλος της Βασιλείας του Όθωνα και αρχές της Βασιλείας του Γεωργίου του Α΄ διάφοροι επιδεικνυόμενοι ως δήθεν παλληκαράδες κοινώς «ψευτόμαγκες».
Η προσωνυμία αυτή κατά την επικρατέστερη άποψη προέρχεται εκ του «κουτσά» + «βαίνω», δηλαδή περπατώ σαν κουτσός χωλός, και αυτό επειδή οι κουτσαβάκηδες χάριν επίδειξης βάδιζαν αργά χαμηλώνοντας εναλλάξ τους ώμους τους κατ΄ αντίστοιχο πόδι, γυρνώντας ομοίως ελαφρά κατά πλευρά, το κεφάλι. Σύμφωνα με τον Επαμεινώνδα Στασινόπουλο το όνομα έχει προέλθει από τον Δημήτριο Κουτσαβάκη, δεκανέα του ιππικού επί Όθωνα και διάσημο καβγατζή. Οι κουτσαβάκηδες σύχναζαν κυρίως στη περιοχή του Ψυρή, οι δε περίεργες συνήθειές τους και οι κάποιοι άθλοι τους άφησαν ιδιαίτερο λαογραφικό στίγμα για την εποχή τους.
Τους κουτσαβάκηδες διακωμώδησαν πολλοί νεότεροι Έλληνες ηθοποιοί του κινηματογράφου, όπως ο Νίκος Φέρμας αλλά κυρίως, σε αντίθεση με το ύψος του, ο Νίκος Ρίζος. Χαρακτηριστική είναι η σκηνή όπου τον ακολουθεί κατά ίδιο βάδισμα και κινήσεις ο Κώστας Χατζηχρήστος στο τέλος της ταινίας Της κακομοίρας. Άλλη μία διακωμώδηση κουτσαβάκη ήταν αυτή του Σωτήρη Μουστάκα στην ταινία Μήτσος ο Ρεζίλης. Επίσης στην τέχνη του Ελληνικού θεάτρου Σκιών είναι Ο κουτσαβάκης ο Σταύρακας όπου είναι ψευτοπαλικαράς και τσάμπα μάγκας και όλο τρώει ξύλο από τον Καραγκιόζη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιά Αθήνα Κατηγορία:Λαογραφία
Μπλάνκενμπουργκ
Το Μπλάνκενμπουργκ (Blankenburg) είναι πόλη στη Γερμανία, στο ομόσπονδο κρατίδιο Σαξονία-Áνχαλτ.
Το 2010 ο πληθυσμός ήταν 21.911 κάτοικοι. Το υψόμετρο είναι 288 μέτρα και η ζώνη ώρας είναι η UTC +1. Ο ταχυδρομικός κώδικας είναι ο 38889, ενώ για τα αυτοκίνητα είναι ο HZ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαξονίας-Άνχαλτ
Παγκύπριο Πρωτάθλημα Στίβου 2012
Το Παγκύπριο Πρωτάθλημα Στίβου 2012 η Κυπριακό Πρωτάθλημα Στίβου 2012 ήταν η 94η διοργάνωση ανδρών και η 56η γυναικών, του Παγκύπριου Πρωταθλήματος Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ερασιτεχνικού Αθλητισμού Στίβου. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Τσίρειο Στάδιο, στη Λεμεσό μεταξύ 9–10 Ιουνίου του 2012.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν δεκαεννέα αγωνίσματα ανδρών και γυναικών και σημειώθηκαν ένα Εθνικό ρεκόρ, ένα Εθνικό ρεκόρ Εφήβων και πέντε Ρεκόρ πρωταθλήματος.
Γυναικών
thumb|right|Η Πρωταθλήτρια στα 100 μέτρα, Ελένη Αρτυματά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκύπρια Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 2012 Κατηγορία:Λεμεσός
Αιγυπτιακές βουλευτικές εκλογές (2015)
Στις Αιγυπτιακές βουλευτικές εκλογές αναδείχθηκαν τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων. Η ψηφοφορία έγινε σε 2 φάσεις, από τις 17 Οκτωβρίου ως τις 2 Δεκεμβρίου 2015. . Το νέο, εκλεγμένο, κοινοβούλιο ήταν επιφορτισμένο με το έργο της αναθεώρησης των νόμων που ψηφίστηκαν χωρίς τη συνεδρίαση της προηγούμενης βουλής.
Πλαίσιο
To νέο κοινοβούλιο αποτελείται από 596 έδρες, με τις 448 να εκλέγονται μέσω του συστήματος μεμονωμένων υποψηφίων, οι 120 με πλειοψηφικό σύστημα με λίστες κομμάτων και άλλοι 28 βουλευτές επιλέγονται από τον πρόεδρο.
Η πρώτη φάση έγινε από τις 17 ως τις 28 Οκτωβρίου 2015 σε 14 κυβερνητικές επαρχίες στις περιοχές της Άνω Αιγύπτου και του Δυτικού Δέλτα. Στις περιοχές εκείνες οι απόδημοι Αιγύπτιοι ψήφισαν στις 26 και στις 27 Οκτωβρίου. Η δεύτερη φάση διήρκεσε από τις 21 Νοεμβρίου ως τις 2 Δεκεμβρίου 2015 στις υπόλοιπες κυβερνητικές επαρχίες των περιοχών του Κεντρικού και Ανατολικού Δέλτα. Από τις 30 Νοεμβρίου ως την 1η Δεκεμβρίου ψήφισαν οι απόδημοι.
Πρώτη φάση
!class="unsortable"| ! style="text-align:center;"| Κόμμα ! style="text-align:center;"| Ιδεολογία ! style="text-align:center;"| Υποψήφιοι ! style="text-align:center;"| Υποψήφιοι τελικού γύρου ! style="text-align:center;"| Ποσοστά % τελικού γύρου ! style="text-align:center;"| Ψήφοι ! style="text-align:center;"|Ψήφοι επί % ! style="text-align:center;"| Έδρες
Μποϊκοτάζ
Αρκετά κόμματα επέλεξαν να μποϊκοτάρουν τις εκλογές. Αυτά ήταν:
Παραπομπές
2015
Μηνιά Κεφαλονιάς
Η Μηνιά είναι χωριό στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 268 κατοίκους.
Παραπομπές
Μηνια Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς
Ντίνος Ηλιόπουλος
Ο Κωνσταντίνος (Ντίνος) Ηλιόπουλος (Αλεξάνδρεια, 12 Ιουνίου 1915 – Αθήνα, 4 Ιουνίου 2001) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Θεωρήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1915 από Έλληνες γονείς. Ο πατέρας του καταγόταν από την Κυπαρισσία, ενώ η μητέρα του είχε γεννηθεί στην Υεμένη. Ο έμπορος πατέρας του καταστρέφεται οικονομικά από το κραχ του 1929 και υποχρεώνεται να μετακομίσει μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του (δύο αγόρια και τρία κορίτσια) στη Μασσαλία, όπου ο μικρός Ντίνος γράφτηκε στο Δημοτικό και τελείωσε το σχολείο, πετυχαίνοντας με άριστα στις εξετάσεις για το απολυτήριο Λυκείου. Για αυτόν τον λόγο είχε μεγαλύτερη ευχέρεια στη γαλλική, που είχε γίνει η πρώτη του γλώσσα. Το 1935 επέστρεψε με την οικογένειά του στην Ελλάδα και γράφτηκε στο Berkshire High Commercial School, που υπήρχε τότε στην Αθήνα, για να σπουδάσει εμπορικές επιστήμες και να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του. Αφού πήρε το πτυχίο του και εκπλήρωσε την -παρατεταμένη λόγω πολέμου- στρατιωτική του θητεία, εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα σε μια αντιπροσωπία. Αναζητώντας συνεχώς κάτι διαφορετικό, συνέχισε να αλλάζει δουλειές «σαν τα ξυραφάκια του» όπως έλεγε και ο ίδιος, μέχρι που ανακάλυψε την αγάπη και την κλίση του προς το θέατρο.
Πορεία στο χώρο του θεάματος
Η προσπάθειά του να φοιτήσει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, δίνοντας εξετάσεις με ένα ποίημα του Καβάφη ήταν αποτυχημένη, αφού θεωρήθηκε ότι δεν διέθετε τον απαραίτητο για την εποχή στόμφο και το ανάλογο παράστημα. Ο Ντίνος Ηλιόπουλος δεν απογοητεύτηκε, διέθετε πείσμα και υπομονή κι έτσι γράφτηκε στην ιδιωτική σχολή του διεθνούς φήμης διευθυντή του Θεάτρου Σάρα Μπερνάρ, Γιαννούλη Σαραντίδη. Ο Σαραντίδης είχε έρθει στην Αθήνα πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να σκηνοθετήσει μερικά έργα της Μαρίκας Κοτοπούλη και να επιστρέψει πάλι στο Παρίσι, κάτι που το ξέσπασμα του πολέμου δεν του επέτρεψε κι έτσι παρέμεινε στην Αθήνα, ιδρύοντας τη δραματική σχολή «Γιαννούλη Σαραντίδη», όπου ο Ηλιόπουλος είχε την ευκαιρία να μαθητεύσει δίπλα στους Γιώργο Βακαλό, Θράσο Καστανάκη, Μ. Καραγάτση, Γιώργο Θεοτοκά, Γιάννη Σιδέρη, Αντώνη Γιαννίδη.
Το ξεκίνημά του στο θεατρικό σανίδι έγινε το 1944 με το θίασο της "κυρίας Κατερίνας", στο έργο του Λέο Λεντς Κυρία, σας αγαπώ. Αργότερα έπαιξε στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Μαίρης Αρώνη, του Δημήτρη Χορν κ.ά. αποκομίζοντας πάντα θετικά σχόλια για τις ερμηνείες του. Χαρακτηριστικά, ο σπουδαίος ηθοποιός της εποχής Βασίλης Λογοθετίδης είχε πει για τον νεαρό τότε Ηλιόπουλο: "Τι σπουδαίος! Τι φανταστικός κλόουν! Αυτό θα πει θέατρο!".
Η πρώτη από τις πολλές κινηματογραφικές συμμετοχές του Ηλιόπουλου έγινε το 1948 με την ταινία Εκατό χιλιάδες λίρες. Το κινηματογραφικό κοινό πολύ γρήγορα τον αγκάλιασε και η αναγνωρισιμότητά του τού επέτρεψε να ηγηθεί από το 1953 θεατρικού θιάσου (με επιχειρηματία τον Χέλμη) στο Θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ, όπου παρουσίασε την κωμωδία: Θανασάκης ο πολιτευόμενος, με συμπρωταγωνίστρια την Άννα Συνοδινού.
Κατά τη στρατιωτική δικτατορία συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές.
Παράλληλα με τις θιασαρχικές του δραστηριότητες ο Ντίνος Ηλιόπουλος έπαιξε με το Εθνικό Θέατρο στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο, έργα του κλασικού ρεπερτορίου. Επίσης συνεργάστηκε με τον Αλέξη Σολομό στο «Προσκήνιο». Το 1972 συμπρωταγωνίστησε με την Έλλη Λαμπέτη στο μιούζικαλ Γλυκιά Ίρμα (Είχε προ υπάρξει κι’ άλλη συνεργασία με το θίασο Λαμπέτη-Χορν, με το έργο: Ένα ζευγάρι παπούτσια).
Το 1974 έκανε μια περιοδεία σε 60 πόλεις των ΗΠΑ και του Καναδά, με τα έργα: Ζητείται ψεύτης, του Δημήτρη Ψαθά και Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη. Η περιοδεία κράτησε ενάμιση χρόνο, πρωτοφανές διάστημα για ελληνικό θίασο.
Ανάμεσα στα πολλά του ταλέντα είχε και γόνιμη θεατρική φαντασία. Έγραψε το μουσικό έργο Κοντσέρτο για τρομπόνι (διασκευή από τους «Μέναιχμους» του Πλαύτου) και Γιάννης Τζόνι και Ιβάν (διασκευή από το έργο του Γκολντόνι Υπηρέτης δύο αφεντάδων), καθώς και τα σατιρικά δοκίμια: Προσδεθείτε και Ο Ντίνος στη χώρα των θαυμάτων. Επίσης συνέταξε την αυτοβιογραφία του με τίτλο: Ένας Ηλιόπουλος ονόματι Ντίνος.
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους του θεάτρου και γενικότερα της Τέχνης. Υπήρξε ένας από τους ευγενέστερους ανθρώπους που πέρασαν από τον καλλιτεχνικό χώρο. Έλαμπε και ξεχώριζε από τη φινέτσα και την αυθόρμητη απλότητα της ερμηνείας του. Συνεργάστηκε με όλους τους ηθοποιούς της ελληνικής σκηνής, μεγάλους και μικρούς, τους αγάπησε και τον αγάπησαν, τους σεβάστηκε και τον σεβάστηκαν, αλλά, ο φίλος της καρδιάς του (που "πιο αδελφός δεν γίνεται", όπως έλεγε ο ίδιος) ήταν ο Βαγγέλης Πλοιός.
Προσωπική ζωή
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος του γάμος διήρκησε ελάχιστους μήνες, ενώ από τον δεύτερο, που τελέστηκε το 1963, με την Χίλντεγκαρντ Βίτσερ, αυστριακής καταγωγής, απέκτησαν δύο κόρες, την Εβίτα και τη Χίλντα Ηλιοπούλου η οποία είναι ηθοποιός και έχει τρία εγγόνια, την Νικήτα της Εβίτας (ηθοποιό), την Έλλη και τον Ντίνο, της Χίλντας.
Ασθένεια και θάνατος
Απεβίωσε στις 4 Ιουνίου 2001 στην Αθήνα, μετά από μακρά νοσηλεία σε διάφορα νοσοκομεία. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στις 6 Ιουνίου 2001 στο Α΄ Νεκροταφείο και στο μνήμα του υπάρχει μια πλάκα, που γράφει κατ' απαίτησή του: «Με συγχωρείτε κυρίες μου, που δεν μπορώ να σηκωθώ».
Τιμητικές διακρίσεις
Για την μεγάλη του προσφορά στο θέατρο τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α'. Επίσης του απονεμήθηκε το 1999 το Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών από τον Δήμο Αθηναίων, όπως και τιμητική πλακέτα το 2000 από τον Δήμο Πειραιά.
Λόγια διασήμων για τον Ντίνο Ηλιόπουλο
Κώστας Γεωργουσόπουλος: "Ο κλόουν που δραπέτευσε από το φεγγάρι".
Κωνσταντίνος Σημίτης: "Αλήθεια, πόσες γενιές Ελλήνων μεγάλωσαν, γέλασαν, πόνεσαν, έκλαψαν, προβληματίστηκαν, μελαγχόλησαν με αυτό τον άξιο καλλιτέχνη, ο οποίος συνδύαζε την καλλιεργημένη θεατρική παιδεία με το απαράμιλλο υποκριτικό ταλέντο που διέθετε. Εμείς και οι νεότερες γενιές θα θυμόμαστε αυτή την αξιοθαύμαστη καλλιτεχνική φιγούρα, που έγραψε τη δική της μοναδική ιστορία στο κινηματογραφικό και το θεατρικό στερέωμα. Ο Ντίνος Ηλιόπουλος κατέκτησε επάξια μια θέση στο πάνθεον των μεγάλων δημιουργών και μας έδειξε ότι η Τέχνη είναι ένα μέσο χειραφέτησης και απελευθέρωσης της ανθρώπινης ύπαρξης. Για αυτό του οφείλουμε πολλά".
Κώστας Καραμανλής: ". Ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Ντίνος όλων των Ελλήνων, με το αστείρευτο, πολυδιάστατο ταλέντο του υπηρέτησε την τέχνη του, κυριάρχησε στη θεατρική σκηνή και τη μεγάλη οθόνη, δωρίζοντας απλόχερα το γέλιο σε γενιές Ελλήνων θεατών. Το ήθος του και η σεμνότητά του είναι η παρακαταθήκη του για τους νεότερους συναδέλφους του".
Κινηματογράφος
thumb|right|Από την κινηματογραφική ταινία του 1960 [[Καλημέρα Αθήνα]]thumb|right|Από την κιν/φη ταινία του 1969 [[Ο Στρατής παραστράτησε]]thumb|right|Από την ταινία [[Ο θαυματοποιός (ταινία, 1969)|Ο θαυματοποιός του 1969, μαζί με την Ρία Δελούτση]]
Τηλεοπτικές σειρές
Συμμετείχε επίσης σε τηλεοπτικές σειρές σαν guest star αλλά και στην σειρά "Θεατρικά έργα με τον Ντίνο Ηλιόπουλο", σε παραγωγή Ελένης Μαβίλη για λογαριασμό της ΕΡΤ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γιάννης Φέρμης
Ο Γιάννης Φέρμης (πραγματικό όνομα: Ιωάννης Καγκάς, 8 Απριλίου 1921 - 26 Ιανουαρίου 1999) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1921. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή μετακόμισε με την οικογένειά του στη Λάρισα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Σταδιοδρόμησε κυρίως στον χώρο του μουσικού θεάτρου και της επιθεώρησης και συνεργάστηκε με πολλούς κορυφαίους πρωταγωνιστές του χώρου. Έλαβε μέρος σε πολλές περιοδείες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Ανέπτυξε επίσης πλούσια δραστηριότητα στον χώρο του κινηματογράφου. Έπαιξε χαρακτηριστικούς ρόλους σε περισσότερες από σαράντα κινηματογραφικές ταινίες και εμφανίστηκε σε γνωστές τηλεοπτικές σειρές.
Πέθανε στη Λάρισα από καρκίνο και κηδεύτηκε εκεί. Τα οικονομικά του προβλήματα έγιναν θέμα στα τηλεοπτικά παράθυρα το 1998. Τον βοήθησε ο Θύμιος Καρακατσάνης.
Θεατρικές Παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Δικαίος Βαγιακάκος
Ο '''Δικαίος Β. Βαγιακάκος''' (1917 - 9 Μαρτίου 2016) ήταν Έλληνας γλωσσολόγος, με πλούσιο ερευνητικό, συγγραφικό και κοινωνικό έργο.
Πρώτα χρόνια - Σπουδές
Ο Δικαίος Βαγιακάκος γεννήθηκε το 1917 στο χωριό Κοίτα Λακωνίας. Έπειτα από τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κοίτα και στην Αρεόπολη εισήχθη στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία πήρε το πτυχίο του το 1937. Το 1938-39 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο 9ο Σύνταγμα Καλαμάτας. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε στην πρώτη γραμμή μέχρι την κατάρρευση του μετώπου, τον Απρίλιο του 1941. Επί του πεδίου της μάχης τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξεως. Στη συνέχεια υπηρέτησε σε ιδιωτικά σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης. Παράλληλα δραστηριοποιήθηκε στον Συνεταιρισμό Αδιορίστων Καθηγητών, ως πρόεδρος του οποίου διοργάνωσε συσσίτια για άνεργους καθηγητές.
Η κλίση του Βαγιακάκου προς τη γλωσσολογία εκδηλώθηκε από τα μαθητικά του χρόνια, στο Γυμνάσιο Αρεόπολης και αποκρυσταλλώθηκε την περίοδο των πανεπιστημιακών σπουδών του. Στράφηκε στη μελέτη των νεοελληνικών διαλέκτων και στη συλλογή γλωσσικού και λαογραφικού υλικού. Επίσης, στη μελέτη των ονομάτων και των τοπωνυμίων. Επιπλέον, ενδιαφέρθηκε για τη μελέτη της τοπικής ιστορίας της ιδιαίτερής του πατρίδας, της Μάνης.
Το 1944 εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή με θέμα: "Συνίζησις και επένθεσις εν τω γλωσσικώ ιδιώματι της Μέσα Μάνης" και το επόμενο έτος διορίστηκε συντάκτης στο Ιστορικό Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης της Ακαδημίας Αθηνών. Τη διετία 1951-53 πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία, στη Σορβόνη. Το 1955 έγινε διευθύνων του Λεξικού και από το 1967 ως το 1980 που συνταξιοδοτήθηκε υπηρέτησε ως Διευθυντής.
Στο Ιστορικό Λεξικό
Κατά την 35ετή υπηρεσία του (1945-80) στο Κέντρο Συντάξεως του Λεξικού ο Βαγιακάκος πραγματοποίησε δεκάδες επιστημονικές αποστολές συλλογής γλωσσικού υλικού σε Λακωνία, Ήπειρο, Κέρκυρα, Κορσική και Κύπρο. Καρπός των αποστολών αυτών υπήρξαν 17 χειρόγραφα αποτελούμενα από χιλιάδες σελίδες, που υπάρχουν στο Κέντρο. Επίσης, συνέλεξε ιδιωτικώς άφθονο γλωσσικό και λαογραφικό υλικό από όλα τα χωριά της Μάνης.
Στον εκδοτικό τομέα συνέχισε τη έκδοση των τόμων του Λεξικού και του Λεξικογραφικού Δελτίου. Επίσης, προχώρησε στην επανέκδοση πολλών έργων του μεγάλου γλωσσολόγου Γ. Χατζιδάκι.
Επιστημονικές Αποστολές
Επί των ημερών του στις επιτροπές αυτές καθιερώθηκε η γράμμα προς γράμμα μεταγραφή του ελληνικού αλφαβήτου στο λατινικό, ώστε να εξασφαλίζεται η ιστορική ορθογραφία της ελληνικής γλώσσας.
Συνέδρια - Επιστημονικές Εταιρείες
Ο Δικαίος Βαγιακάκος είχε συμμετάσχει σε περισσότερα από 35 Διεθνή Επιστημονικά Συνέδρια. Από το 1958, που μετείχε στο VI Διεθνές Συνέδριο Ονοματολογίας στο Μόναχο, και αργότερα είχε λάβει μέρος σε συνέδρια σε όλη την Ευρώπη: Άμστερνταμ, Λονδίνο, Σόφια, Βουκουρέστι, Λευκωσία, Βιέννη, Μάλαγα, Βενετία, Βέρνη, Βελιγράδι κ.α.
Επίσης, έχει λάβει μέρος σε είκοσι ακόμα τοπικά συνέδρια σε όλη την Ελλάδα από το 1964 κ.ε., στα περισσότερα από τα οποία υπήρξε μέλος της οργανωτικής επιτροπής.
Ο Βαγιακάκος ήταν μέλος σε πάνω από 30 επιστημονικές εταιρείες όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Σε αρκετές διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. και της επιτροπής εκδόσεως των επετηρίδων τους. Ενδεικτικά αναφέρονται οι ακόλουθες:
Ελληνικές:
Ξένες
"Λακωνικαί Σπουδαί"
Έργο ζωής του Δικαίου Βαγιακάκου αποτελεί η Εταιρεία Λακωνικών Σπουδών, την οποία είχε εμπνευστεί ήδη από το 1946 και κατάφερε να ιδρύσει το 1966 μαζί με άλλους επιφανείς Λάκωνες επιστήμονες. Εξαρχής υπήρξε Γενικός Γραμματέας της και στη συνέχεια από το 1996 ισόβιος Πρόεδρός της.
Καρπός της 40χρονης λειτουργίας της Εταιρείας είναι η επιστημονική επετηρίδα Λακωνικαί Σπουδαί, ένας τόμος 500 περίπου σελίδων που εκδίδεται ανελλιπώς από το 1972 μέχρι σήμερα. Ως το 2006 είχαν εκδοθεί 18 τόμοι.
Στους τόμους του περιοδικού, του οποίου Διευθυντής Σύνταξης είναι ο Βαγιακάκος από την πρώτη μέρα, έχουν δημοσιευτεί εκατοντάδες επιστημονικές μελέτες για τη Λακωνία -με την ευρεία έννοια που συμπεριλαμβάνει όλη τη Μάνη, δηλαδή και τη λεγόμενη Μεσσηνιακή- που αφορούν σε όλους τομείς: Ιστορία (αρχαία, μεσαιωνική, νεώτερη), Αρχαιολογία, Γλωσσολογία, Λαογραφία, Φιλολογία, Τέχνη, Δίκαιο, Φιλοσοφία, Γεωλογία, Ανθρωπολογία, Γεωγραφία, Οικονομία κλπ.
Παράλληλα έχουν εκδοθεί 15 παραρτήματα με αυτοτελείς μελέτες.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γλωσσολόγοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
325
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 325 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 325 (CCCXXV ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Πρόκλου και Παυλίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1078 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 325 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Day of Reckoning
Day of Reckoning είναι ο τίτλος του ενδέκατου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Destruction, το οποίο κυκλοφόρησε στις 18 Φεβρουαρίου του 2011 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Nuclear Blast". Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 8 Μαρτίου 2011.
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος στον οποίο τα τύμπανα ανέλαβε ο Γουόρζινιεκ Ντράμοβιτς, γνωστός με το παρωνύμιο Vaaver.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Metal Storm" να το βαθμολογεί με 7,8 / 10, το "The Metal Observer" με 10 / 10, το "Angry Metal Guy" με 4 / 5, το "AllMusic" με τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Metal Riot" με 4 / 5, το "Examiner" με 4 / 5, και το "Metal Archives" με 69 %.
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Day of Reckoning (άλμπουμ)
Τα μέλη των Destruction
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Day of Reckoning" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Destruction Κατηγορία:Άλμπουμ του 2011
Χόκεϊ επί χόρτου
Το χόκεϊ επί χόρτου ή χόκεϋ επί χόρτου είναι άθλημα που παίζεται σε ειδικά διαμορφωμένα μεγάλα γήπεδα με συνθετικό χλοοτάπητα (outdoor), αλλά και σε κλειστές αίθουσες σάλας (indoor). Οι ομάδες αποτελούνται για το "outdoor" από 11 παίχτες η κάθε μία και στο "indoor" από 6 παίχτες. Κάθε αθλητής κρατάει ένα μπαστούνι το οποίο είναι καμπυλωτό από τη μία μεριά και από την άλλη επίπεδο. Με τη μεριά του μπαστουνιού την επίπεδη επιτρέπεται να χειρίζεσαι μια  μικρή μπάλα κατασκευασμένη από καουτσούκ και άμμο στο εσωτερικό της. Αντικειμενικός σκοπός του παιχνιδιού είναι να σκοράρει στο αντίπαλο τέρμα. Οπωσδήποτε οι κανονισμοί διαφέρουν από το ποδόσφαιρο, αλλά μοιάζουν, αφού υπάρχουν φάουλ, πέναλτι, αποβολές. Είναι ολυμπιακό αγώνισμα και έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα ως "κερητίζειν".
Το χόκεϊ είναι διαδεδομένο σε πολλές χώρες του κόσμου, όπως την Αγγλία, το Πακιστάν, τη Νέα Ζηλανδία, την Ισπανία, την Ολλανδία, τη Γερμανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παιχνίδια με μπάλα Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα
Επαρχία Κασίρ
Η επαρχία Κασίρ (Қашыр ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Παβλοντάρ στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Κασίρ. Πληθυσμός: 21,302 (εκτίμηση 2013) 22,208 (απογραφή 2009) 31,666 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Κασιρ
Alone (Τραγούδι του Marshmello)
Μουσικό Βίντεο
Το μουσικό βίντεο του τραγουδιού δημοσιεύτηκε στις 2 Ιουλίου του 2016 στο κανάλι YouTube του Marshmello, αλλά και στο κανάλι της δισκογραφικής εταιρίας Monstercat.Το βίντεο στο κανάλι του Marshmello έχει περισσότερες από 695 εκ. προβολές ως τον Ιανουάριο του 2018.
Το βίντεο δείχνει τον Marshmello να γίνεται θύμα σχολικού εκφοβισμού από τους συμμαθητές του.Όμως, μία συμμαθήτριά του, πηγαίνει στο σπίτι του για να του ζητήσει συγγνώμη, και τον βλέπει να δημιουργεί μουσική.Εκείνη, αποφασίζει να τον καταγράψει σε βίντεο, να μοιραστεί το βίντεο με άλλους συμμαθητές, και έτσι ο Marshmello γίνεται δημοφιλής μέχρι την επόμενη μέρα.Το βίντεο τελειώνει με τον Marshmello να διοργανώνει ένα πάρτι μέσα στην τάξη του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2016
Δημήτριος ο Καλλατιανός
Ο Δημήτριος ο Καλλατιανός ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός και γεωγράφος που άκμασε περί το 216 π.Χ.. Καταγόταν από το Καλλάτιο του Πόντου εξ ου και η προσωνυμία του.
Κατά μαρτυρία του Διογένη του Λαέρτιου ο Δημήτριος ο Καλλατιανός υπήρξε σπουδαίος γεωγράφος. Φέρεται να συνέγραψε 20 βιβλία «Περί Ασίας και Ευρώπης».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι
Μιτακάτα Κεφαλονιάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς
Τίμπορ Ντέρι
Ο Τίμπορ Ντέρι (Tibor Déry) ήταν Ούγγρος διηγηματογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη στις 18 Οκτωβρίου 1894. Προερχόταν από μια αστική οικογένεια εβραϊκής καταγωγής. Λόγω της αυστριακής καταγωγής της μητέρας του, θα περίμενε κανείς ότι στην οικογένεια του μιλούσαν στα γερμανικά. Ωστόσο, ο Ντέρι μεγάλωσε σε ένα ουγγαρόφωνο περιβάλλον και συνεπώς έγραψε εξαρχής στα ουγγρικά. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στο εμπόριο, έζησε την περίοδο 1911–1912 στη Σουηδία.