cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σμαζένι σιρ
Είναι παρόμοιο με το ιταλικό μοτσαρέλα ιν καρότσα. Το πιάτο μπορεί, επίσης μπορεί να προετοιμαστεί με μια λεπτή φέτα ζαμπόν παρεμβαλλόμενη ανάμεσα σε δύο φέτες τυρί, και τα τσεχικά καταστήματα γρήγορου φαγητού συχνά το σερβίρουν σε μορφή σάντουιτς – κάτι παρόμοιο με χάμπεργκερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το τυρί Κατηγορία:Τσέχικη κουζίνα Κατηγορία:Σλοβάκικη κουζίνα Κατηγορία:Φαγητό δρόμου
Ελληνική Λεγεώνα
Η Ιστορία της Λεγεώνας
Η ιστορία της Ελληνικής Λεγεώνας συνδέεται με τον Κριμαϊκό Πόλεμο (Οκτώβριος 1853-Φεβρουάριος 1856), ο οποίος ξεκίνησε ως σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εξελίχθηκε ως βίαιη διαμάχη της τελευταίας και των δυτικών συμμάχων της (Γαλλίας και Βρετανίας, προς το τέλος του πολέμου και του Βασιλείου της Σαρδηνίας - Πεδεμοντίου) με τη Ρωσία.
Σύμφωνα με τον Έλληνα ιστορικό Παύλο Καρολίδη, η Ρωσία ξεκίνησε τον πόλεμο της Κριμαίας « χωρίς ούτε ένα σύμμαχο, εκτός από τη μικρή Ελλάδα, όχι το Ελληνικό βασίλειο, αλλά τους Έλληνες ανά τον κόσμο και ειδικά  στο Ελληνικό Βασίλειο». Η ρωσική κυβέρνηση διακήρυττε ότι κύριος σκοπός του πολέμου ήταν η υπεράσπιση της απειλούμενης ορθοδοξίας και η βελτίωση της τύχης των διαβιούντων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ορθοδόξων πληθυσμών. Το γεγονός, εξάλλου, ότι οι ευρωπαϊκές Δυνάμεις πολεμούσαν στο πλευρό των Τούρκων προσέδωσε, για τους  Έλληνες,  στον πόλεμο αυτό τον  χαρακτήρα πολέμου της  Ορθοδοξίας. Στις 6 Δεκεμβρίου 1853, ανήμερα του Αγίου Νικολάου, τα πορτρέτα του αυτοκράτορα της Ρωσίας, στολισμένα με δάφνες, ήταν παντού στην Αθήνα και το όνομα του αυτοκράτορα είχε αναφερθεί σε όλες τις εκκλησίες. Επιπροσθέτως, την Πρωτοχρονιά του 1854, όταν ήλθε η είδηση της ήττας του τουρκικού στόλου στη Σινώπη, Έλληνες κάτοικοι της πρωτεύουσας  αντάλλασσαν την ευχή «και του χρόνου στην Κωνσταντινούπολη». Ο Έλληνας ευεργέτης Γρηγόριος Μαρασλής, που έζησε στην Οδησσό, παρέδωσε στον Νικόλαο Α΄ 550 χιλιάδες ρούβλια για την αποκατάσταση του Ναού της Αγίας Σοφίας, όταν ο ρωσικός στρατός θα καταλάμβανε την Κωνσταντινούπολη. , στις υπό οθωμανικό έλεγχο επαρχίες Ήπειρος, Θεσσαλία και Μακεδονία πολλοί  Έλληνες εθελοντές αποτέλεσαν την Ελληνική  Λεγεώνα του Ρωσικού  στρατού στο έδαφος της Ρωσίας.
Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία της  Λεγεώνας  ανήκε στον Έλληνα αξιωματικό Α. Χρυσοβέργη (Αριστείδης Χρυσοβέργης). Στις αρχές του 1854 στο Βουκουρέστι, ο Χρυσοβέργης συναντήθηκε με τον διοικητή του ρωσικού στρατού στον Δούναβη, στρατηγό Μ. Γκορτσακόβ, με πρόταση τη δημιουργία μιας ξεχωριστής μονάδας Ελλήνων εθελοντών. Με διάταγμα του Γκορτσακόβ, Ο Χρυσοβέργης στάλθηκε στη μονάδα του στρατηγού Ουσακόβ στις εκβολές του Δούναβη. Οι Έλληνες εθελοντές δεν ήταν ντυμένοι με ρωσικές στρατιωτικές στολές, αλλά φορούσαν φουστανέλα, όπως στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Οι Έλληνες εθελοντές έλαβαν μέρος στις μάχες του Μαρτίου του 1854, περνώντας στη δεξιά όχθη του Δούναβη, και τον Μάιο του ίδιου έτους στη μάχη εναντίον των Τούρκων στο νησί Ραντομάν. Το καλοκαίρι του 1854, στον βραχίονα Σωλήν, ο Χρυσοβέργης, με τον βαθμό του λοχαγού και επικεφαλής εικοσιπέντε Ελλήνων εθελοντών, έδωσε μάχη ενάντια σε βρετανικό άγημα  700 στρατιωτών. Κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης οι Βρετανοί  έχασαν έξι αξιωματικούς και εβδομήντα δύο στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένου του αριστοκράτη Ρίτσαρντ Χάιντ-Πάρκερ IV. Αυτός ήταν ο λόγος που για τη μάχη αυτή έγινε συζήτηση στο Βρετανικό Κοινοβούλιο. Στις αρχές του 1855, η Λεγεώνα, η οποία αριθμούσε περίπου 800 εθελοντές, μεταφέρθηκε στην Κριμαία. Με το λάβαρό της, στο οποίο ήταν γραμμένο στα ελληνικά "Για την Ορθοδοξία", έλαβε μέρος στην επίθεση της Ευπατορίας στις 5 Φλεβάρη του 1855, όπου είχε απώλειες μερικές δεκάδες νεκρούς και  τριάντα τραυματίες, συμπεριλαμβανομένων των αξιωματικών Χρυσοβέργη και Σταμάτη. Ο τελευταίος πέθανε αργότερα από τις πληγές του.
thumb|right|285px|Η Ελληνική Λεγεώνα στην Σεβαστούπολη ([[1855)]] Μετά την Ευπατορία, η Ελληνική Λεγεώνα συμμετείχε στην άμυνα της Σεβαστούπολης, ως μέρος της φρουράς από την 1η Μαρτίου μέχρι τις 27 Αυγούστου 1855 και στη μάχη του Μαύρου ποταμού στις 16 Αυγούστου. Στο τέλος του πολέμου απονεμήθηκαν σε 735 λεγεωνάριους μετάλλια «Για την άμυνα της Σεβαστούπολης». Περισσότεροι από 500 Έλληνες εθελοντές έπεσαν στο πεδίο της μάχης και πέθαναν από ασθένειες.
Τον Ιούνιο του 1856 η Λεγεώνα διαλύθηκε. Μερικοί από τους εθελοντές αρνήθηκαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους για τον φόβο των διώξεων από τις τουρκικές αρχές, καθώς πολλοί ήταν Τούρκοι υπήκοοι. 201 εθελοντές εγκαταστάθηκαν στη Μαριούπολη, όπου από τον 18ο αιώνα διαβιούσε ο γηγενής ελληνικός πληθυσμός  της Κριμαίας. Οι λεγεωνάριοι ονόμασαν το χωριό τους Νόβο-Νικολάγιεβκα προς τιμήν της Λεγεώνας του αυτοκράτορα Νικόλάου. Αργότερα, στην καθομιλουμένη της Μαριούπολης έλαβε το όνομα Βολοντιόροβκα – το χωριό των εθελοντών. Το 1864, ο συνταξιούχος πια συνταγματάρχης Χρυσοβέργης έστειλε υπόμνημα προς τις ρωσικές αρχές, με αίτημα την ανέγερση μνημείου για τους Έλληνες που έπεσαν στον πόλεμο της Κριμαίας. Το σχέδιό του δεν υλοποιήθηκε. Σήμερα υπάρχει, ωστόσο, στη Σεβαστούπολη αναμνηστική πλάκα προς τιμήν της ελληνικής Λεγεώνας.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός Κατηγορία:Ελληνορωσικές σχέσεις
Νίκος Χουλιαράς
Ο Νίκος Χουλιαράς (Οκτώβριος 1940 - 20 Ιουλίου 2015) ήταν Έλληνας ζωγράφος, γλύπτης, συγγραφέας, ποιητής και τραγουδοποιός. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ζωγράφους. Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, τα ιταλικά, τα αγγλικά, τα σουηδικά και τα γερμανικά, ενώ έχουν εκδοθεί στα γαλλικά από τον εκδοτικό οίκο Hatier η συλλογή διηγημάτων "Το Μπακακόκ" και τα μυθιστορήματα "Ο Λούσιας", "Ζωή την άλλη φορά", και "Στο σπίτι του εχθρού μου". Το 1996 ήταν υποψήφιος για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας με το βιβλίο "Στο σπίτι του εχθρού μου".
Βίος
Γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1940 στα Ιωάννινα. Σπούδασε γλυπτική και σκηνογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από όπου αποφοίτησε το 1967. Παράλληλα με τη ζωγραφική ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και το τραγούδι. Έγραψε ποίηση, διηγήματα και μυθιστορήματα, ενώ έγραψε στίχους και συνέθεσε μελωδίες. Από το 1963 έγραψε πολλά τραγούδια και κάποια από αυτά τα τραγούδησε ο ίδιος. Φιλοτέχνησε ακόμη εξώφυλλα βιβλίων και δίσκων ενώ υπήρξε ο πρώτος που διασκεύασε παλιούς ηπειρώτικους δημοτικούς σκοπούς. Το μυθιστόρημά του "Ο Λούσιας" έγινε τηλεοπτική σειρά από την ΕΤ-1 και μεταδόθηκε το 1989. Ο Νίκος Χουλιαράς συνεργάσθηκε με πολλά περιοδικά από το 1962, όπως τα «Ενδοχώρα», «Δοκιμή», «Ζυγός», «Τραμ» ενώ εικονογράφησε μέσα από αυτά και το διήγημα του Σωτήρη Κακίση «Το μαύρο που με ξέρει». Το 1969 συμμετείχε στην Μπιεννάλε της Βενετίας και το ίδιο έτος τιμήθηκε με το Α' Βραβείο Παρθένη. Επίσης έχει βραβευτεί πολλάκις για το έργο του στον σχεδιασμό βιβλίων το 1979 και το 1983 στη Διεθνή Έκθεση της Λειψίας. Με αφετηρία το 1969 πραγματοποίησε πολυάριθμες ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη ενώ συμμετείχε και σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Αίγυπτος, ΗΠΑ, Ισπανία). Το 1996 ήταν υποψήφιος για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας με το βιβλίο του "Στο σπίτι του εχθρού μου". Πέθανε στις 20 Ιουλίου 2015.
Συγγραφικό Έργο
ΠOIHMATA Γ' βραβείο Διεθνής Έκθεσης Λειψίας, για το καλύτερα σχεδιασμένο βιβλίο στον κόσμο
ΠEZA Υποψήφιος για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας 1996, για το βιβλίο Στο σπίτι του εχθρού μου
Συμμετείχε στο συλλογικό έργο:
Μουσικό έργο
Μεγάλη υπήρξε η ενασχόλησή του με τη μουσική. Δικές του επιτυχίες είναι Το τσιμεντένιο δάσος, Θα σου το πω με Α, Ο νοτιάς της ξενιτιάς και η διασκευή του Γιάννη μου το μαντήλι σου. Τραγούδια του έχουν τραγουδήσει πολλοί καλλιτέχνες του "Νέου Κύματος" όπως η Αρλέτα, από το πρώτο κιόλας δίσκο της το 1966 (Η μέρα τελείωσε, Τα πελαγίσια όνειρα) μέχρι και την μετέπειτα επιτυχία της (Το πέτρινο χαμόγελο), η Πόπη Αστεριάδη μόνη της (Η μικρή Νανώ) ή σε ντουέτο με τον Χουλιαρά (Το σπαθί, Χαλασιά μου, Ζαλιάρικο), η Μαρίζα Κωχ (Άναψα κλωνί δαδί) και άλλοι.
Σημαντικές στιγμές στη δισκογραφία του είναι οι Μεγάλες επιτυχίες (Lyra 0115) και Η νύχτα που μας ξέρει (Lyra 4727) με τη συμμετοχή της Δήμητρας Γαλάνη και της Αφροδίτης Μάνου. Το 2006 εμφανίζεται ως στιχουργός στο Τραγούδι του συγκροτήματος «Μικρές Περιπλανήσεις» από τον δίσκο ...και με οδηγό μου ένα παιδί ενώ η πιο πρόσφατη δουλειά του είναι το cd Τα νησιά τ' ουρανού (Lyra 5202483765554) όπου ερμηνεύει η Αλίκη Καγιαλόγλου, ενώ υπάρχει και ένα κομμάτι (Της τρέλλας η ζητιανιά) που το τραγουδά ο ίδιος ο Νίκος Χουλιαράς.
Ρόμπερτ Μπάρτον (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ρόμπερτ Μπάρτον ή Μπέρτον μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω θέματα:
Καθολικισμός στην Εσθονία
Η Καθολική Εκκλησία στην Εσθονία αποτελεί μέρος της παγκόσμιας Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, κάτω από την πνευματική ηγεσία του Πάπα της Ρώμης.
Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας
thumb|right|250px|Το βασίλειο της Λομβαρδίας και της Βενετίας Το Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας (γερμανικά : Königreich Lombardo-Venetien) ήταν μία από τις συστατικές χώρες της Αυστριακής Αυτοκρατορίας από το 1815 έως το 1866. Το βασίλειο κυβερνήθηκε από αντιβασιλιά που διορίζονται από την αυτοκρατορική διοίκηση και έδρευε στο Μιλάνο ή την Βενετία.
Καθολικισμός στην Εσθονία
Ιστορικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια του Λιβονιακού Πολέμου, η μεσαιωνική Εσθονία κατακτήθηκε από τους Σουηδούς, οι οποίοι κατέλαβαν αρχικά τη βόρεια Εσθονία και, μετέπειτα, το νότιο μέρος αυτής. Η σουηδική κατοχή, που διήρκεσε από το 1561 ως το 1710, απαγόρευσε τον ρωμαιοκαθολικισμό και επέβαλε τη λουθηρανική εκκλησία.
Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας
Ιστορία
Δημιουργήθηκε στα, Ιταλικά σήμερα, εδάφη που κατέκτησε η αυτοκρατορία των Αψβούργων από τον Ναπολέοντα. Διοικητικά το Βασίλειο αποτελούνταν από δύο ανεξάρτητες κυβερνήσεις των δύο συστατικών μερών, της Λομβαρδίας και της Βενετίας. Στην Λομβαρδία περιλαμβάνονται οι επαρχίες του Μιλάνου, Κόμο, Μπέργκαμο, Μπρέσια, Παβία, Κρεμόνα, Μάντοβα, Lodi-Crema, και Σόντριο. Στην Βενετία περιλαμβάνονταν οι επαρχίες της Βενετίας, Βερόνα, Πάντοβα, Βιτσέντσα, Τρεβίζο, Ροβίγκο, Μπελούνο, και Ούντινε.
Ινδικές προεδρικές εκλογές (2017)
Ο κυβερνήτης του Μπιχάρ Ραμ Ναθ Κοβίντ από το κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα είχε την υποστήριξη του συνασπισμού της Εθνικής Δημοκρατικής Συμμαχίας και κατήλθε ως υποψήφιος με αντίπαλο την υποψήφια της αντιπολίτευσης Μέιρα Κουμάρ του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου. Ο Κοβίντ εξασφάλισε περίπου τα δύο τρίτα των ψήφων από το εκλεκτορικό κολέγιο (που αποτελείται από τα εκλεγμένα μέλη των νομοθετικών σωμάτων των ομοσπονδιακών, κρατιδιακών και εδαφικών συνελεύσεω. Εξελέγη πρόεδρος για θητεία πέντε ετών. Η θητεία του Κοβίντ ξεκίνησε στις 25 Ιουλίου 2017.
Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας
Ιστορία
Το Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας κυβέρνησε πρώτα ο Φραγκίσκος Α΄ από το 1815 μέχρι το θάνατό του το 1835, έπειτα τον διαδέχτηκε ο Φερδινάνδος Α΄ από το 1835 έως το 1848. Στο Μιλάνο στις 6 Σεπτεμβρίου 1838 στέφτηκε ο τελευταίος βασιλιάς μετά την απώλεια της Λομβαρδίας το 1859, και της Βενετίας το 1866.
Καθολικισμός στην Εσθονία
Ιστορικά στοιχεία
Με το Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο η Σουηδία έχασε τα εδάφη της στην Εσθονία από τη Ρωσία, η οποία τα κατείχε από το 1710 ως το 1918. Οι Ρώσοι τσάροι χορήγησαν πολλά προνόμια στη γερμανοβαλτική αριστοκρατία της Εσθονίας, συμπεριλαμβανομένης της θρησκευτικής ελευθερίας. Κατά τη διάρκεια του δέκατου όγδοου αιώνα, Πολωνοί και, έπειτα, Λιθουανοί ευγενείς άρχισαν να κάνουν χρήση αυτού του δικαιώματος, που στόχευσε στη διατήρηση του Λουθηρανισμού στην Εσθονία. Η πρώτη καθολική λειτουργία, μετά από περισσότερα από εκατό έτη, διενεργήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1786. Εκείνη την εποχή υπήρξαν λιγότεροι από 300 Καθολικοί στην Εσθονία. Στις 26 Δεκεμβρίου 1845 εγκαινιάστηκε η νέα καθολική εκκλησία του Τάλιν και, ακολούθησε από τη νέα καθολική εκκλησία του Τάρτου, το 1899.
Ινδικές προεδρικές εκλογές (2017)
Διαδικασία εκλογής
Ο Πρόεδρος εκλέγεται έμμεσα από το εκλεκτορικό κολέγιο που αποτελείται από το Κοινοβούλιο της Ινδίας (και τα δύο σώματα) και τα Νομοθετικά σώματα κάθε Ινδικής πολιτείας και επικράτειας, οι οποίοι εκλέγονται όλοι άμεσα.
Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας
Ιστορία
Μετά από μια λαϊκή επανάσταση στις 22 Μαρτίου 1848 οι Αυστριακοί εκδιώχθηκαν από το Μιλάνο, που έγινε η πρωτεύουσα της προσωρινής κυβέρνησης της Λομβαρδίας. Την επόμενη μέρα δημιουργήθηκε και η προσωρινή κυβέρνηση της Βενετίας. Οι Αυστριακοί, μετά την Μάχη της Γκουστόζα (24 - 25 Ιουλίου 1848) ανακατέλαβαν το Μιλάνο (6 Αυγούστου) και την Βενετία (24 Αυγούστου 1849), και αποκατέστησαν την αυστριακή κυριαρχία.
Καθολικισμός στην Εσθονία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Εσθονία
Ινδικές προεδρικές εκλογές (2017)
Διαδικασία εκλογής
Αν και το Άρθρο 53 του Συντάγματος της Ινδίας, αναφέρει ότι ο Πρόεδρος μπορεί να ασκήσει τις εξουσίες του, άμεσα ή με υφιστάμενη αρχή, με λίγες εξαιρέσεις, όλη η εκτελεστική εξουσία που ανήκει στον Πρόεδρο, στην πράξη ασκείται από τον Πρωθυπουργό (υφιστάμενη αρχή) με τη βοήθεια του Συμβουλίου των Υπουργών.
Απογαλακτισμός
250px|μικρογραφία|Μωρό τρώει βρεφική τροφή Απογαλακτισμός ονομάζεται η διαδικασία της σταδιακής παύσης του μητρικού θηλασμού ενός βρέφους ή οποιουδήποτε θηλαστικού. Η διαδικασία λαμβάνει χώρα μόνο σε θηλαστικά, καθώς μόνο τα θηλαστικά παράγουν γάλα. Το βρέφος θεωρείται ότι έχει απογαλακτιστεί πλήρως όταν δεν τρέφεται πλέον με μητρικό γάλα (φυσικό ή υποκατάστατο).
Ινδικές προεδρικές εκλογές (2017)
Παραπομπές
2017 Ινδικες
Απογαλακτισμός
Ο απογαλακτισμός στα βοοειδή μπορεί να γίνει με πολλές μεθόδους. Οι μόσχοι γαλακτοπαραγωγής στις Ηνωμένες Πολιτείες απογαλακτίζονται από τη μητέρα τους κατά μέσο όρο περίπου στην ηλικία των 7 εβδομάδων. , οι υπόλοιποι περίπου μεταξύ 8 και 10 μηνών. Ο απογαλακτισμός στα άλογα γίνεται συνήθως όταν το πουλάρι είναι ηλικίας 4 έως 5 μηνών, καθώς στο σημείο αυτό το πουλάρι δεν χρειάζεται πλέον θρεπτικά συστατικά πέρα από αυτά που προσφέρει η φοράδα. Τα σκυλιά απογαλακτίζονται αργά από τη μητέρα τους, μειώνοντας σιγά-σιγά την ποσότητα γάλακτος και τη φροντίδα που τους δίνει η μητέρα. Η διαδικασία ξεκινά όταν τα κουτάβια είναι 3-4 εβδομάδων και συνήθως συνεχίζεται μέχρι να είναι 7-8 εβδομάδων. Είναι μια αργή διαδικασία που παίρνει σε αρκετές εβδομάδες. Ο απογαλακτισμός στις γάτες περιλαμβάνει τη μετάβασή τους από το μητρικό γάλα σε στερεά τροφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θηλαστικά
Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας
Ιστορία
Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ κυβέρνησε το Βασιλείο για το υπόλοιπο της ύπαρξής του. Ο νεότερος αδελφός του Μαξιμιλιανός (που αργότερα έγινε αυτοκράτορας του Μεξικού ), υπηρέτησε ως αντιβασιλέας του στο Μιλάνο μεταξύ του 1857 και 1859.
Η Λομβαρδία προσαρτήθηκε στην εμβρυϊκό ιταλικό κράτος το 1859, μετά τη Συνθήκη της Ζυρίχης και μετά τον δεύτερο ιταλικό πόλεμο της Ανεξαρτησίας η Βενετία παραχωρήθηκε στο Βασίλειο της Ιταλίας το 1866 στον απόηχο του πολέμου των επτά εβδομάδων, και έπειτα από την Ειρήνη της Πράγας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστατικά μέλη της Αυστριακής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Λομβαρδία Κατηγορία:Ιστορία της Βενετίας Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας
Στέλιος Ξεφλούδας
Ο Στέλιος Ξεφλούδας (1902−1984) ήταν Έλληνας συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννημένος στην Άμφισσα το 1902, ο Στέλιος Ξεφλούδας πολιτογραφήθηκε εξαρχής ως ένας από τους πεζογράφους της Θεσσαλονίκης, αυτούς που συσπειρώθηκαν γύρω από το περιοδικό της πόλης, Μακεδονικές Ημέρες και καλλιέργησαν την αφηγηματική τεχνική του «εσωτερικού μονολόγου».
Ο Ξεφλούδας ξεκίνησε τις φιλολογικές σπουδές του στην Αθήνα και την περίοδο 1928-1930 βρίσκεται στο Παρίσι για να τις ολοκληρώσει. To 1930 έρχεται στη Θεσσαλονίκη για να εργαστεί ως καθηγητής και την ίδια χρονιά εκδίδει το πρώτο βιβλίο, Τα τετράδια του Παύλου Φωτεινού, το οποίο θα θεωρηθεί από την κριτική ως αντιπροσωπευτικό και πρώτο δείγμα της τεχνικής που είναι γνωστή ως «εσωτερικός μονόλογος».
Πλοκή χαλαρή ως ανύπαρκτη, αδιάκοπη και ανεξέλεγκτη καταγραφή σκέψεων και αναμνήσεων με τη ροή που οι ίδιες έχουν, αποστασιοποίηση μ' ένα λόγο από τις τεχνικές του «αστικού μυθιστορήματος» που καλλιέργησε η αθηναϊκή «γενιά του ΄30» είναι τα χαρακτηριστικά που εν γένει σηματοδοτούν τη νεοτερική γραφή, που αντικατοπτρίζεται όντως στο βιβλίο του Ξεφλούδα, με θεματικό υλικό την περίοδο που έμεινε στο Παρίσι.
Δύο χρόνια μετά, το 1932, εκδίδεται στη Θεσσαλονίκη το περιοδικό Μακεδονικές Ημέρες, στις σελίδες του οποίου θα φιλοξενηθούν έκτοτε ακόμη πιο αντιπροσωπευτικά, αλλά και αξιόλογα, δείγματα γραφής αυτού του είδους. Στους βασικούς συνεργάτες του συγκαταλέγεται και ο Ξεφλούδας, ο οποίος την ίδια χρονιά (1932) θα εκδώσει το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο Εσωτερική Συμφωνία, όπου η αφήγηση εμπλέκει συνειδητό και υποσυνείδητο, ενώ μια ρέουσα ποιητική γλώσσα και η διαφαινόμενη ευαισθησία καθιστούν το βιβλίο ένα από τα καλύτερα επιτεύγματα του συγγραφέα. Από τον Απρίλιο του 1936 ως το 1940 είναι ο υπεύθυνος του λογοτεχνικού περιοδικού Olimpo, που εκδίδεται με χορηγία του ιταλικού κράτους. Αρχικά παρουσιάζονται έργα ιταλικής ποίησης και λογοτεχνίας και στα επόμενα τεύχη υπάρχουν ιταλικά ποιήματα που μεταφράζει ο ίδιος στα ελληνικά.
Σε ένα παρόμοιο αναμνησιολογικό κλίμα θα κινηθούν τα επόμενα δύο βιβλία τού Ξεφλούδα, Εύα (1934) και Κύκλος (1940). Κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου ο συγγραφέας υπηρετεί ως αξιωματικός στο μέτωπο. Η εμπειρία του πολέμου θα τον σημαδέψει βαθιά και θα αποτελέσει το θεματικό υλικό για τα μεταπολεμικά βιβλία του Άνθρωποι του μύθου (1944) αλλά και (εν μέρει) για το Οδυσσέας χωρίς Ιθάκη (1957), το οποίο θα αποσπάσει και το Β΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος της επόμενης χρονιάς. Θα ακολουθήσουν τα «μυθιστορήματα» (ο όρος επιβάλλεται να μπει σε εισαγωγικά λόγω των σταθερών τεχνικών προτιμήσεων του συγγραφέα) Εσύ ο κύριος Χ κι ένας μικρός πρίγκιπας (1960, Α΄ Κρατικό Βραβείο) Μέρες μέσα στο σκοτάδι (1982). Όσο περνά ο καιρός, ο Ξεφλούδας αλλάζει θεματική, αντλεί από σύγχρονα βιώματα και γεγονότα, τα οποία προσπαθεί να συμβιβάσει με την αφηγηματική τεχνική που έχει υιοθετήσει, μέχρις ενός σημείου βέβαια. Μολονότι τα ύστερα βιβλία του παρουσιάζουν ίσως μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον μέσο αναγνώστη, διαθέτοντας άλλωστε σοβαρές αξιώσεις, η προπολεμική παραγωγή του, με τον μελαγχολικό και εσωστρεφή της χαρακτήρα, ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία.
Ο Στέλιος Ξεφλούδας συνέγραψε επίσης τα μελετήματα Νιρβάνας, Χρηστομάνος και άλλοι (1953), Το νεοελληνικό μυθιστόρημα (γραμμένο στα Γαλλικά, 1953), Το σύγχρονο μυθιστόρημα (1955). Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή στις 27 Νοεμβρίου 1984.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Γενιά του ’30
Ρόμπερτ Μπάρτον (συγγραφέας)
Ο Ρόμπερτ Μπάρτον (ή Μπέρτον, αγγλικά: Robert Burton, 8 Φεβρουαρίου 1577 – 25 Ιανουαρίου 1640) ήταν Άγγλος λόγιος στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ο οποίος είναι ευρύτερα γνωστός από την φιλοσοφική πραγματεία του με τίτλο Η ανατομία της μελαγχολίας. Υπήρξε επίσης εκκλησιαστικός αξιωματούχος στην περιοχή του Λέστερσαϊρ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λίντλεϋ του Λέστερσαϊρ στην κεντρική Αγγλία. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Οξφόρδη όπου σπούδασε πολλά και διαφορετικά θέματα. Το 1616 ανέλαβε καθήκοντα εφημέριου σε τοπική εκκλησία της Οξφόρδης, και το 1630 συνέχισε τα εκκλησιαστικά του καθήκοντα στο Σήγκρεϊβ του Λέστερσαϊρ.
Το διασημότερο γραπτό του είναι το Η ανατομία της μελαγχολίας το οποίο εκδόθηκε το 1621 και γνώρισε πολλές μετέπειτα επανεκδόσεις. Παρά τον τίτλο του, στο έργο αυτό ο Μπάρτον εξέτασε το φαινόμενο της μελαγχολίας από την ψυχολογική και φιλοσοφική πλευρά του, παρά την ιατρική, καθώς έως τότε θεωρούνταν πως η μελαγχολία οφείλονταν σε οργανικά αίτια (μέλαινα χολή), ενώ επεκτάθηκε και σε πολλά περισσότερα πράγματα από μια απλή εξέταση της μελαγχολίας. Στην αρχική έκδοση του έργου ο συγγραφέας εμφανίζεται με το ψευδώνυμο Democritus Junior (Μικρός Δημόκριτος) καθώς θεωρούσε την μελαγχολία ως ένα από τα χαρακτηριστικά του φιλοσόφου. Άλλο γραπτό του ήταν η κωμωδία στην λατινική γλώσσα με τίτλο Philosophaster (1606), σχετικά με τους τσαρλατάνους που παριστάνουν πως είναι φιλόσοφοι.
Αναφέρεται πως είχε προβλέψει την ηλικία θανάτου του (63), κάτι που συνέβη το 1640. Τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Κράιστ Τσερτς στην Οξφόρδη, και στο επιτάφιο επίγραμμα του στα λατινικά το οποίο είχε ο ίδιος γράψει ανέφερε Paucis notus, paucioribus ignotus, hic jacet Democritus Junior, cui vitam dedit et mortem Melancholia (Ελάχιστα γνωστός, λιγότερο άγνωστος, εδώ κείτεται ο Μικρός Δημόκριτος, ο οποίος αφιέρωσε την ζωή και τον θάνατο του στην Μελαγχολία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Φιλόσοφοι του Διαφωτισμού
Κεν (Αβερόν)
Το Κεν (γαλλικά και οξιτανικά: Quins) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κενσουά (γαλλικά: Quinsois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
756
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 756 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ίλματαρ
Στο φινλανδικό έπος Κάλεβαλα, η Ίλματαρ είναι η κόρη του ανέμου (φινλ. ilma = αέρας), μητέρα του κεντρικού ήρωα Βάιναμουϊνεν. Επίσης αναφέρεται ως Λουόννοταρ, που σημαίνει δημιουργός της φύσης.
Στα παλαιότερα παραδοσιακά ποιήματα, ως δημιουργός του κόσμου εμφανιζόταν ο Βάιναμουϊνεν, οπότε ο Elias Lönnrot, που τα συγκέντρωσε και εξέδοσε την Καλέβαλα, επινόησε σαν χαρακτήρα και μητέρα του κεντρικού ήρωα την Ίλματαρ, προκειμένου να αφαιρέσει τα θεϊκά χαρακτηριστικά που του είχαν αποδοθεί και να τον παρουσιάσει περισσότερο ως μάγο-πολεμιστή.
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία
Σίμπενικ
Το Σίμπενικ (κροατικά: Šibenik, ιταλικά: Sebenico) είναι πόλη στην Κροατία, στις Δαλματικές ακτές. Είναι πρωτεύουσα της κομητείας Σίμπενικ-Κνιν. Η πόλη το 2011 είχε 34.302 κατοίκους, ενώ εντός των διοικητικών ορίων της πόλης κατοικούν 46.332 άνθρωποι. Η πόλη βρίσκεται στην κεντρική Δαλματία, τις εκβολές του ποταμού Κρκα στην Αδριατική.
Σε αντίθεση με άλλες πόλεις στις ακτές της Αδριατικής, η πόλη δεν ιδρύθηκε από τους Ελλήνες, τους Ιλλύριους ή τους Ρωμαίους, αλλά από τους Κροάτες τον 10ο αιώνα. Η πρώτη αναφορά της πόλης με αυτό το όνομα γίνεται το 1066 και για μικρό χρονικό διάστημα ήταν έδρα του Κροάτη βασιλιά. Στη συνέχεια η πόλη πέρασε στη κατοχή των Βενετών, των Βυζαντινών και των Ούγγρων το 1133 μέχρι το 1412, όταν και κατακτήθηκε από τη Δημοκρατία της Βενετίας. Μετά την πτώση της Βενετίας το 1797 πέρασε στη κατοχή των αυστριακών Αψβούργων. Το 1921 έγινε τμήμα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και το 1991 έγινε τμήμα της Κροατίας.
Ανάμεσα στα αξιοθεάτα της πόλης ξεχωρίζει ο καθεδρικός του Σίμπενικ, αφιερωμένος στον άγιο Ιάκωβο, ο οποίος από το 2000 αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Ο ναός κατασκευάστηκε την περίοδο 1431-1536, σε γοτθικό και αναγεννησιακό ρυθμό. Άλλα αξιοθέατα είναι τέσσερα οχυρά, με το οχυρό του Αγίου Νικολάου, στο λιμάνι της πόλης, να αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από το 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας
Ιωάννης Α΄ της Νάπολης
Ο Ιωάννης ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νεάπολης από τον Σεπτέμβριο του 711 έως το 719.
Αντικατέστησε στο Δουκάτο τον Καισάριο, εκλέχτηκε όπως και οι προκάτοχοι του από την αριστοκρατία και ο βυζαντινός αυτοκράτορας ενέκρινε την εκλογή του. Τον αντικατέστησε το 719 ο Θεόδωρος Α΄.
Κατά την θητεία του και το 716, ο Ρομουάλδος Β΄ του Μπενεβέντο εκμεταλευόμενος επιδημία πανώλης στο δουκάτο επιτέθηκε και κατέλαβε το κάστρο της Κούμα που ανήκε στο Δουκάτο της Νεάπολις. Αμέσως, ο Πάπας Γρηγόριος Β΄ τον διέταξε να το επιστρέψει και προσέφερε αποζημίωση εάν το επιθυμούσε. Ο Ρόμουαλντ αρνήθηκε και ο Ιωάννης οδήγησε εναντίον του στρατό, το 717, όπου και ανακατέλαβε το κάστρο. Όπως υποσχέθηκε, ο ίδιος ο Πάπας συνεισέφερε 70 κιλά χρυσού στην επιχείρηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης
Ντίμης Δαδήρας
Ο Ντίμης Δαδήρας (14 Δεκεμβρίου 1924 - 6 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Ωστόσο, υπήρξε και σεναριογράφος σε διάφορες ταινίες. Έχει τιμηθεί και με Βραβείο Σκηνοθεσίας, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με την ταινία του Στα σύνορα της προδοσίας. Επίσης, με πολλά βραβεία έχουν τιμηθεί και τέσσερις ακόμα ταινίες στις οποίες υπέγραψε τη σκηνοθεσία: Όχι (1969), Η χαραυγή της νίκης (1971), Ο Ιπποκράτης και η δημοκρατία (1972), Η μεγάλη απόφαση (1977). Ενώ, επίσης, έχει σκηνοθετήσει και στο θέατρο.
Ο βίος του
Ο Ντίμης Δαδήρας γεννήθηκε την 14 Δεκεμβρίου του 1924 στην Κωνσταντινούπολη, ήτοι δύο χρόνια μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ κατόπιν, το 1927 εγκαταστάθηκαν όλοι οικογενειακώς στην Ελλάδα και, συγκεκριμένα, στην Αθήνα, όπου εκεί μεγάλωσε. Πατέρας του ήταν ο Παναγιώτης Δαδήρας, ο οποίος ήταν ο ιδρυτής της Ολύμπια Φιλμ, η οποία άρχισε τη λειτουργία της το 1931.
Ο Δαδήρας, στην Αθήνα, σπούδασε Νομικά και πολιτικές επιστήμες, όμως, η δουλειά του πατέρα του τον κέντρισε και ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Η πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα ήταν το 1953, με την ταινία Το τραγούδι του πόνου, ταινία της εταιρείας Νίκολς Φιλμ. Το 1959, πήγε στην εταιρεία του πατέρα του, γυρίζοντας την ταινία Το νησί των γενναίων, η οποία ήταν και η πρώτη του μεγάλη επιτυχία. Ενώ, από το 1960, ξεκίνησε η συνεργασία του με τη Γκιζέλα Ντάλι ( Αδαμαντία Μαυροειδή το πραγματικό της όνομα) με την οποία γύρισε 7 ταινίες. Η Ντάλι, αργότερα, έγινε και η σύζυγός του.
Το 1978 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τη σχεδιάστρια μόδας Έφη- Μπίλη Χαρίτου- αδελφή της ηθοποιού Μαρίνας Χαρίτου- με την οποία έκανε το μοναδικό του παιδί, τη μουσικό και ηθοποιό Έλλη Δαδήρα.
Ο Δαδήρας σκηνοθέτησε πάνω από 50 ταινίες, μεταξύ άλλων: Ραντεβού στην Κέρκυρα (1960), Ένας Δον Ζουάν για κλάματα (1960), Ο άνδρας της γυναίκας μου (1963) Η κόμησσα της φάμπρικας (1969), Η Μεσόγειος φλέγεται (1970), Το σφάλμα (1974), Οι φανταρίνες (1979), Γκαρσονιέρα για δέκα (1981), Πανικός στα σχολεία (1982) και άλλες πολλές, συνεργαζόμενος με σπουδαίους ηθοποιούς της εποχής, όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Κώστας Πρέκας, ο Γιάννης Γκιωνάκης, ο Χρόνης Εξαρχάκος, ο Ντίνος Ηλιόπουλος κ.ά.
Το 1973, έκανε και το ντεμπούτο του, ως σκηνοθέτης στο θέατρο, με τον θίασο της Μιράντας Κουνελάκη.
Ο Δαδήρας πέθανε, από καρδιακή προσβολή, στις 6 Σεπτεμβρίου του 1982, σε ηλικία 57 χρονών και κηδεύτηκε στο Β' νεκροταφείο Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Λέσεκ Α΄ ο Λευκός
O Λέσεκ Α΄ ο λευκός, πολων. Leszek biały (π. 1184/5 - 24 Νοεμβρίου 1227) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας τού Σανντομίες και υψηλός δούκας της Πολωνίας (1194-98, 99, 1206-10, 11-27). Κατά τα πρώτα στάδια της ηγεμονίας του ο θείος του Μιέσκο Γ΄ ο Γηραιός και ο γιος αυτού Βλάντισλαφ Γ΄ ο Μακροσκελής από τον κλάδο της Μεγάλης Πολωνίας ανταγωνίστηκαν το δικαίωμα τού να είναι υψηλός δούκας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος (επιζήσας) γιος τού Καζιμίρ Β΄ τού δικαίου και της Ελένης των Πρεμυσλιδών, κόρης τού Κορράδου Β΄ πρίγκιπα τού Ζνόιμο.
Όταν το 1194 ο πατέρας του απεβίωσε, ο Λέσεκ Α΄ ήταν 9-10 ετών, σύμφωνα με τον Κ. Γιασίνσκι (2001) ή 7-8 ετών κατά την παλαιότερη ιστοριογραφία. Η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος της αρχής με την επικουρία τού Μικολάι Γκριφίτα επισκόπου και βοεβόδα της Κρακοβίας.
Ωστόσο ο θείος του Μιέσκο Γ΄ ο Γηραιός, που ήταν πιο πριν ηγεμόνας της Κρακοβίας (1173-77) και εκτοπίστηκε μετά από μία εθνική εξέγερση εναντίον του, αρνήθηκε να το αποδεχθεί και με τη βοήθεια των ισχυρών οικογενειών της Μικρής Πολωνίας αποφάσισε να ανακτήσει της Κρακοβία. Ο πόλεμος ξεκίνησε το 1195. Με το μέρος τού Λέσεκ A΄ και τού μικρότερου αδελφού του Κορράδου Α΄ πολέμησαν οι ευγενείς της Κρακοβίας, τού Σανντομίες και πιθανώς ο Ρόμαν των Ρουρικιδών πρίγκιπας της Γαλικίας-Βολινίας. Ο Μιέσκο Γ΄ διαπραγματεύθηκε με τους συγγενείς του των Πιαστ-Σιλεσίας Μιέσκο Α΄ του Λεπτόποδος δούκα τού Ρατσιμπούς και του ανιψιού αυτού Γιαρόσλαφ δούκα τού Οπόλε, που υποσχέθηκε να τον ανεφοδιάζει σε τρόφιμα κατά την εκστρατεία.
Οικογένεια
Η παλαιότερη ιστοριογραφία θεωρούσε ότι ο Λέσεκ Α΄ νυμφεύτηκε το 1207 τη Γκζιμισλάβα των Ρουρικιδών, κόρη τού Ίνγκβαρ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου. Ωστόσο οι σύγχρονοι ερευνητές εκτιμούν, ότι νυμφεύτηκε δύο φορές, πρώτα το 1207/8 με μία αγνώστου ονόματος κόρη τού Ίνγκβαρ και όταν ο Λέσεκ Α΄ την έδιωξε, νυμφεύτηκε τη Γκζιμισλάβα, κόρη τού Γιαροσλάβ Γ΄ Βλαντιμιρόβιτς πρίγκιπα τού Νόβγοροντ και πως από αυτόν τον δεύτερο γάμο είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Χανούμ Χατζί
Η Χανούμ Χατζί (λατινικό αλφάβητο : Khanum Haji, Χίντι: ख़ानम हाजी, Ουρντού: خانم حاجی), γεννήθηκε σαν Khanum  Singh στο Χαϊντεραμπάντ - ?) ήταν Ινδή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Ήταν πρωταθλήτρια στο όπεν Ινδίας στο απλό το 1947, 1948, 1949 και το 1957. Πρώτη πρωταθλήτρια Ινδίας στο εθνικό πρωτάθλημα που διοργανώθηκε σε γήπεδο με χόρτο το 1946, επανέλαβε την επιτυχία της το 1947 και το 1948.
Πολλές φορές νικήτρια σε απλό διπλό και μεικτό στα εσωτερικά και διεθνή πρωταθλήματα της Ινδίας όπως το "Parsi Gymkhana", το "Princess Mary Victoria Gymkhana Open", το "Bombay Presidency Hard Court Championships", το "Western India Championships".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Πινακίδες της Βιντολάντα
Οι Πινακίδες της Βιντολάντα είναι μικρές ξύλινες πινακίδες στις οποίες είναι γραμμένα, με μελάνι με βάση το κάρβουνο, μηνύματα κυρίως από και προς τα μέλη της φρουράς του ρωμαϊκού φρουρίου της Βιντολάντα, στη βόρεια Αγγλία.
Χρονολογούνται τον 1ο και τον 2ο αιώνα μ.Χ. και σήμερα οι περισσότερες εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο, στο Λονδίνο.
Το 2010 τα κείμενα 752 πινακίδων αντιγράφηκαν, μεταφράστηκαν και δημοσιεύτηκαν.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
757
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 757 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γη και ελευθερία
To Γη και ελευθερία είναι ταινία του 1995 σε σκηνοθεσία του Κεν Λόουτς και σε σενάριο του Τζιμ Άλεν.
Το θέμα της είναι ο Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, όπως και τα γεγονότα του Μαΐου του 1937 στην Ισπανία.
Δημήτριος Χαραλάμπης
Ο Δημήτριος Χαραλάμπης (Καλάβρυτα 1796 - Αθήνα, 1879) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Γη και ελευθερία
Πλοκή
Τη δεκαετία του '30 ο Ντέιβιντ, μέλος του ΚΚ Βρετανίας, φεύγει από το Λίβερπουλ για να πολεμήσει ως εθελοντής στην Ισπανία εναντίον του Φράνκο. Εκεί γίνεται μέλος της πολιτοφυλακής του Εργατικού Κόμματος Μαρξιστικής Ενότητας υπό τις οδηγίες του Λόρενς. Γνωρίζει και γίνεται φίλος με τη Μάιτε, τον Μπερνάρ και το ζευγάρι Κούγκαν και Μπλάνκα. Όταν ο Κούγκαν σκοτώνεται, ο Ντέιβιντ συνάπτει σχέση με τη Μπλάνκα.
Δημήτριος Χαραλάμπης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα και ήταν γόνος της αρχοντικής οικογένειας των Χαραλάμπηδων που ανέδειξε πολλούς πολιτικούς και στρατιωτικούς.
Το 1823 διετέλεσε γραμματέας του τότε Υπουργείου Εσωτερικών, λίγο αργότερα έπαρχος Αιγιαλείας, και μέχρι το τέλους της Ελληνικής Επαναστάσεως εξακολούθησε να κατέχει σημαντικές θέσεις. Μετά τον τέλος του Αγώνα, έγινε νομάρχης, από το 1855 και αργότερα ελεγκτής και τελικά επίτροπος της επικράτειας στο ελεγκτικό Συνέδριο. Μετά την μεταπολίτευση του 1862 ήταν πληρεξούσιος της Εθνοσυνέλευσης και εξελέγη από αυτή μέλος της Κυβερνήσεως επί Βάλβη ως υπουργός των Οικονομικών.
Πέθανε στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 1879. Γιος του ήταν ο Αναστάσιος Χαραλάμπης.
Γη και ελευθερία
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε το FIPRESCI και το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο 48ο φεστιβάλ των Καννών, το βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου καλύτερης ταινίας και το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας. Ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Πολεμικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Καταλανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τον Ισπανικό εμφύλιο Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κεν Λόουτς Κατηγορία:Ταινίες του 1995
Δημήτριος Χαραλάμπης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Δ Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες
Jeep Grand Cherokee
Το Jeep Grand Cherokee είναι ένα μεσαίο SUV αυτοκίνητο, που παράγεται από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Jeep από τον Απρίλιο του 1992. Μέχρι σήμερα έχουν παραχθεί 5 γενιές του μοντέλου, με την πέμπτη γενιά του να κυκλοφορεί από το 2021. Ειδικότερα τα Grand Cherokee που πωλούνται στην Ευρώπη, κατασκευάζονται στο Γκρατς της Αυστρίας από την Magna Steyr. Όλες οι γενιές του μοντέλου έχουν βασιστεί σε αυτοφερόμενο αμάξωμα, δηλαδή ενιαίο δομικό σύνολο (unibody).
Εξέλιξη
Οι ρίζες του αρχικού Grand Cherokee χρονολογούνται από το 1983, όταν οι μηχανικοί της American Motors (AMC), άρχισαν να σχεδιάζουν το «πρότζεκτ XJC», με σκοπό τη δημιουργία του διαδόχου του μικρότερου SUV Jeep Cherokee (XJ). Επίσης, τρεις επιπλέον (εκτός AMC) σχεδιαστές, οι Larry Shinoda, Adam Clenet και Giorgetto Giugiaro (Τζορτζέτο Τζουτζιάρο), ανέλαβαν κατόπιν συμβολαίου με την AMC να δημιουργήσουν το ντιζάιν και να οικοδομήσουν ένα πήλινο ομοίωμα του μοντέλου. Τελικώς όμως, το βασικό σχέδιο για το νέο μοντέλο εξελίχθηκε από τους σχεδιαστές της ίδιας της AMC από το 1985 και μετά, ενώ το 1989 παρουσιάστηκε το πρωτότυπο Jeep Concept 1, δείχνοντας την σχεδόν τελική μορφή του νέου SUV.
Το Grand Cherokee ήταν το πρώτο προϊόν της Jeep που εξελίχθηκε ενεργά και από την Chrysler. Το αρχικό σχέδιο είχε γίνει ήδη το 1985 από τον 	Larry Shinoda, οι εργασίες για το νέο μοντέλο συνεχίζονταν εντατικά και οι μηχανικοί της Chrysler, της Jeep και της AMC στόχευαν σε έναρξη των πωλήσεων μέσα στο 1989. Ωστόσο, ο τότε (μεταξύ του 1978 και του 1992) πρόεδρος της Chrysler, ο Lee Iacocca, πίεζε τότε κυρίως για άμεσους επανασχεδιασμούς στα πολυμορφικά mini-van της Chrysler, παρά για επείγουσα εισαγωγή νεότερων SUV, καθυστερώντας έτσι την εισαγωγή του Grand Cherokee έως τις αρχές του 1992.
Εισαγωγή
Τελικώς, η έκδοση παραγωγής του Grand Cherokee παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 1992, στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Ντιτρόιτ, της πολιτείας του Μίσιγκαν. Κατά τη σχετική τελετή, ο νέος τότε πρόεδρος της Chrysler, ο Robert Lutz, οδήγησε τον δήμαρχο του Ντιτρόιτ, Coleman Young, στα σκαλοπάτια του Cobo Hall και μέσα από ένα γυάλινο παράθυρο ανέδειξε το νέο μοντέλο. Η μαζική παραγωγή της πρώτης γενιάς του Grand Cherokee, που έφερε τον κωδικό ZJ, ξεκίνησε στις 19 Απριλίου 1992 (αν και ο επίσημος κωδικός των πρώτων αντιτύπων / Vehicle Identification Number / VIN-code αναφέρει έτος 1993), στο προορισμένο για το μοντέλο αυτό εργοστάσιο του Τζέφερσον στο Ντιτρόιτ (και έχει παραμείνει στο ίδιο από τότε) και έληξε στις 22 Μαΐου 1998.
Αρχικά, το Grand Cherokee είχε εξελιχθεί και παρουσιαστεί με σκοπό να αντικαταστήσει το κάπως μικρότερο SUV Jeep Cherokee, όπως προαναφέρθηκε. Ωστόσο η υψηλή δημοτικότητα που συνέχιζε να έχει το Cherokee στο ευρύ κοινό, είχε ως αποτέλεσμα να διατηρηθεί στην παραγωγή, ως μια φθηνότερη εναλλακτική λύση, και να υπάρξουν και μετέπειτα γενιές του, έως και σήμερα.
Από την πρώτη στιγμή, το Grand Cherokee κέρδισε την αναγνώριση εκ μέρους του κοινού, λόγω της σχετικά εύκολης συντήρησής του για μοντέλο τέτοιας κατηγορίας, τους άπλετους χώρους στο εσωτερικό του και τις εξαιρετικές δυνατότητές του στην κίνηση εκτός δρόμου. Ωστόσο, τα πρώτα αντίτυπα εμφάνισαν κάποια σοβαρά προβλήματα αναξιοπιστίας, μολονότι από το 1995 μειώθηκαν αισθητά και από το 1996 η αξιοπιστία του μοντέλου βελτιώθηκε περαιτέρω.
Εκδόσεις
Η πρώτη γενιά συνήθως προσφερόταν σε τρεις εκδόσεις εξοπλισμού:
ενώ υπήρξαν και ορισμένες ειδικές εκδόσεις, σε περιορισμένα αντίτυπα, και μία από αυτές πήρε το όνομά της από τον προκάτοχο Jeep Wagoneer (SJ). Αναλυτικά, όλες οι εκδόσεις του πρώτου Grand Cherokee ήταν οι εξής: thumb|right|Το σαλόνι ενός Jeep Grand Wagoneer του 1993.
Στην Ευρώπη κυκλοφόρησε εξ αρχής ως SUV πολυτελείας και μέχρι την σημερινή γενιά διατηρεί την ίδια κατάταξη. Αντιθέτως, στις ΗΠΑ θεωρείται ως ημι-πολυτελές μεσαίο SUV, λόγω της ύπαρξης πολλών μοντέλων SUV με πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις, από αρκετές άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες.
Κινητήρες
Όλοι οι κινητήρες της πρώτης γενιάς συνδυάζονταν με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, εκτός από τον 2.5 λίτρων ντίζελ, ο οποίος προσέφερε προαιρετικά και 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Επίσης και στη βασική έκδοση «SE» είχε προσφερθεί κατ' επιλογήν και 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, για τις σεζόν του 1993 και του 1994, αλλά τελικώς ελάχιστα «SE» παραγγέλθηκαν με αυτό και σύντομα διακόπηκε.
Διακρίσεις
thumb|right|Grand Cherokee Laredo του 1996 - 1998.
Η τότε κορυφαία έκδοση Grand Cherokee 5.2 λίτρων V8 κέρδισε τον τίτλο του Truck of the Year του αμερικανικού περιοδικού Motor Trend για το 1993. Το ίδιο έτος, επίσης, ήταν μέσα στην λίστα με τα 10 καλύτερα αυτοκίνητα (Ten Best list) που επιλέγει επίσημα κάθε χρόνο το αμερικανικό περιοδικό Car and Driver.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Από την σεζόν του 1996, απέκτησε και στάνταρ αερόσακο συνοδηγού και ένα τιμόνι νέας σχεδίασης, πάντα φυσικά με στάνταρ αερόσακο οδηγού, ενώ ταυτόχρονα έγινε μια αλλαγή στη μπροστινή γρίλια, η οποία πλέον εισχωρούσε λίγο πιο χαμηλά στον προφυλακτήρα.
Επικίνδυνη τοποθέτηση δεξαμενής καυσίμων
Ένα μελανό σημείο όμως της πρώτης γενιάς, καθώς και της δεύτερης γενιάς του Grand Cherokee, ήταν ότι η δεξαμενή καυσίμων ήταν από ανεπαρκώς σκληρό πλαστικό χαμηλής αντοχής, και χωρίς καμία ενίσχυση, και είχε τοποθετηθεί στο πίσω άκρο του αμαξώματος και μάλιστα πίσω ακριβώς από τον πίσω προφυλακτήρα και σε χαμηλότερο επίπεδο από αυτόν. Ως αποτέλεσμα, είχε εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο πυρκαγιάς μετά από σύγκρουση, καθώς μπορούσε εύκολα να εκραγεί σε οπίσθια πρόσκρουση από αυτοκίνητο χαμηλότερο (ή που είχε γείρει μπροστά κατά πολύ στο φρενάρισμα) ή σε ανατροπή. Αυτό ήταν πραγματικά παράξενο και ανεξήγητο για τα έτη παραγωγής του, καθώς ακόμα και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν εισήχθη, σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα (εκτός λίγων αμερικανικών που βασίζονταν ακόμα σε παλαιές πλατφόρμες) είχαν πλέον τη δεξαμενή καυσίμων μπροστά από τον πίσω άξονα και προς το κέντρο του αμαξώματος.
(Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε: Πυρκαγιές λόγω επικίνδυνης δεξαμενής καυσίμων της πρώτης και δεύτερης γενιάς)
WJ (1998 – 2004)
Η αμερικανική παραγωγή της δεύτερης γενιάς του μοντέλου ξεκίνησε στις 17 Ιουλίου 1998 (σεζόν / model year του 1999) και έληξε στις 21 Μαΐου 2004, αν και στην Ευρώπη ξεκίνησε μέσα στο 1999 και διατηρήθηκε έως το 2005. Το αμάξωμά του, έφερε τον κωδικό WJ (στις αγορές εκτός ΗΠΑ έφερε τον κωδικό WG) και διέφερε ριζικά από το προηγούμενο μοντέλο, καθώς μοιραζόταν μόλις 127 μηχανικά μέρη με τον προκάτοχό του, ενώ το μήκος του είχε αυξηθεί κατά 11 εκατοστά, αν και το μεταξόνιο ήταν ακριβώς το ίδιο. Επειδή όμως η εξωτερική σχεδιαστική φιλοσοφία του θύμιζε έντονα το προηγούμενο μοντέλο, αν και με πιο καμπυλωτό ντιζάιν, ενώ και οι αναλογίες όγκων ήταν κοινές, αυτές οι παράμετροι οδήγησαν αρκετούς από το ευρύ κοινό στο λανθασμένο συμπέρασμα ότι είχε γίνει απλώς ένα έντονο λίφτινγκ στην πρώτη γενιά. thumb|left|Το σαλόνι ενός Jeep Grand Cherokee 4.7 λίτρων PowerTech V8 Limited του 2002.
Η κατασκευή του, που έγινε εν μέρει και από την Porsche Engineering, ενισχύθηκε με καλύτερα χαρακτηριστικά του συστήματος διεύθυνσης, βελτιωμένη ανάρτηση, ισχυρότερα φρένα και παράλληλα την επίτευξη μικρότερου βάρους. Η ρεζέρβα, που βρισκόταν στο πλάι του χώρου αποσκευών της πρώτης γενιάς, στη δεύτερη γενιά τοποθετήθηκε κάτω από το δάπεδο του χώρου αποσκευών, αφήνοντάς τον εντελώς άδειο για την φόρτωση αντικειμένων, γεγονός που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους αγοραστές του μοντέλου. thumb|left|Το ταμπλό του προηγούμενου Jeep Grand Cherokee 4.7 λίτρων PowerTech V8 Limited του 2002.
Το σαλόνι της δεύτερης γενιάς είχε σχεδιαστεί «από λευκό χαρτί» και μάλιστα προσέφερε ακόμα μεγαλύτερο χώρο για τους πίσω επιβάτες και μεγαλύτερες πίσω πόρτες. Τα περισσότερα χειριστήρια, όπως για τους προβολείς, τα θερμαινόμενα καθίσματα και τον πίσω υαλοκαθαριστήρα, μετακινήθηκαν σε πιο βολικά σημεία. Η ηλεκτρονική Κεντρική Μονάδα Πληροφοριών του οχήματος (Vehicle Information Center) που ήταν, παλαιότερα, κάτω από το ηχοσύστημα, τοποθετήθηκε πάνω από το παρμπρίζ και από το καλοκαίρι του 1999 (σεζόν / model year του 2000) έγινε στάνταρ σε όλα. Η έκδοση Limited είχε επίσης στάνταρ 2-ζωνικό αυτόματο ηλεκτρονικό κλιματισμό, λευκά όργανα στο κοντέρ και δερμάτινο τιμόνι με έξτρα ξύλο πάνω στη στεφάνη του. Ένα 10-δισκο CD-changer προσφερόταν με το πακέτο Infinity Audio.
Το αυτόματο κιβώτιο 45RFE της Chrysler, που τοποθετήθηκε στο Grand Cherokee WJ, ήταν αξιοσημείωτο. Διέθετε τρία «πλανητικά σύνολα» αντί για δύο που διαθέτουν τα 4-τάχυτα αυτόματα κιβώτια. Αυτό του προσέφερε θεωρητικά έως και 6 διαθέσιμες σχέσεις. Αν είχε προγραμματιστεί να τις αξιοποιήσει όλες, θα ήταν το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής με 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, αλλά όμως αρχικά, για τις δύο πρώτες σεζόν, προγραμματίστηκε έτσι ώστε μόνο 5 σχέσεις ήταν διαθέσιμες. Οι 4 σχέσεις ήταν σε χρήση για την κανονική οδήγηση και 1 επιπλέον πρόσθετη «δευτέρα», ανάμεσα στη «δευτέρα» και στην «τρίτη», ετίθετο σε δράση όταν χρειάζονταν άμεσο κατέβασμα σχέσης για επείγουσα επιτάχυνση. Παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκαν οι 5 από τις 6 διαθέσιμες σχέσεις, η Chrysler αποφάσισε να παρουσιάσει επίσημα το κιβώτιο αυτό ως «4-τάχυτο αυτόματο» («4-speed automatic»). Στην πράξη, ωστόσο, διαφημίστηκε από τους πωλητές και τα περισσότερα έντυπα ως «4-τάχυτο αυτόματο με δύο δευτέρες, άρα 5-τάχυτο». Συνδυάστηκε με τον V8 κινητήρα 4.7 λίτρων PowerTech βενζίνης και με τον 5-κύλινδρο σε σειρά (I5) κινητήρα ντίζελ 2.7 λίτρων της Mercedes-Benz, ο οποίος εμφανίστηκε στο Grand Cherokee το 2002. Αντιθέτως, το 4-τάχυτο αυτόματο 42RE που έφεραν όλα τα Grand Cherokee πρώτης γενιάς, παρέμεινε για τον 6-κύλινδρο σε σειρά κινητήρα της δεύτερης γενιάς, με μικρές βελτιωτικές αλλαγές ως προς την πρώτη γενιά. thumb|left|Ο έλεγχος των ταχυτήτων σε Jeep Grand Cherokee 4.7 λίτρων V8 του 1999 με Quadra-Drive.
Για την σεζόν του 2001, το αυτόματο κιβώτιο 45RFE μετατράπηκε στο αυτόματο κιβώτιο 545RFE. Συγκεκριμένα, το αρχικό 45RFE επαναπρογραμματίστηκε έτσι ώστε και οι 6 σχέσεις ήταν πλέον διαθέσιμες. Ο τρόπος λειτουργίας του ήταν ο ίδιος, δηλαδή οι 5 σχέσεις προορίζονταν για την κανονική οδήγηση και 1 επιπλέον πρόσθετη ανάμεσα στη «δευτέρα» και στην «τρίτη» ετίθετο σε δράση όταν χρειάζονταν άμεσο κατέβασμα σχέσης για επείγουσα επιτάχυνση. Με την προσθήκη της «έκτης» ταχύτητας, βελτιώθηκε η οικονομία καυσίμου και η οδηγική άνεση στον αυτοκινητόδρομο, καθώς στα 70 μίλια την ώρα / 113 χιλιόμετρα την ώρα ο κινητήρας με 545RFE λειτουργεί στις 2.000 στροφές το λεπτό, έναντι 2.200 στροφών το λεπτό στα μοντέλα με το 45RFE. Η Chrysler διαφήμιζε επίσημα το κιβώτιο αυτό ως «πολυτάχυτο αυτόματο» («multi-speed automatic»). Μάλιστα πρέπει να τονιστεί ότι οι ιδιοκτήτες Grand Cherokee των σεζόν του 1999 και του 2000 μπορούν να ζητήσουν επαναπρογραμματισμό του αυτόματου κιβωτίου 45RFE, έτσι ώστε να ενεργοποιηθεί εκ των υστέρων η επιπλέον «έκτη» ταχύτητα, καθώς τα δύο αυτά κιβώτια είναι μηχανολογικά ακριβώς τα ίδια. Γενικότερα όμως, τα μοντέλα των σεζόν του 1999 και του 2000 εμφάνισαν πλήθος από επαναλαμβανόμενα σοβαρά προβλήματα αναξιοπιστίας, ιδίως στους κινητήρες τους, με τεράστιο κόστος επισκευής ή και ανάγκη ολικής αλλαγής κινητήρα, και συνιστάται να αποφεύγονται εντελώς ως μεταχειρισμένα. thumb|right|Δύο Jeep Grand Cherokee WJ Laredo πριν και μετά το λίφτινγκ του 2004, δεξιά και αριστερά αντίστοιχα.
Το Grand Cherokee WJ υπέστη μια μικρή αισθητική ανανέωση την τελευταία του σεζόν παραγωγής, του 2004. Για την ακρίβεια, όλες οι εκδόσεις απέκτησαν νέα γρίλια στο χρώμα του αμαξώματος, αντί για ασημί μεταλλικό που ήταν προηγουμένως στη βασική έκδοση Laredo, ενώ και οι προβολείς ομίχλης έγιναν κυκλικοί. Στο σαλόνι, όλα τα μοντέλα άρχισαν να προσφέρουν έξτρα σύστημα δορυφορικής πλοήγησης με DVD.
Εκδόσεις
thumb|right|Το κοντέρ ενός Grand Cherokee Laredo του 2000.
Όπως και στην πρώτη γενιά, η βασική έκδοση ήταν η Laredo (που ξεχωρίζει εύκολα από τους μαύρους προφυλακτήρες και την μπροστινή γρίλια, που είχε ασημί μεταλλικό χρώμα, ενώ στις άλλες εκδόσεις ήταν αμφότερα στο χρώμα του αμαξώματος) και η πολυτελής έκδοση ήταν η Limited. Υπήρξαν όμως και επιπλέον ειδικές εκδόσεις, σε περιορισμένα αντίτυπα, που κατασκευάστηκαν στις εξής σεζόν:
Από αυτές, η πολυτελέστερη έκδοση ήταν η Overland και συνδυαζόταν (όπως και η Limited) μόνο με τον V8 κινητήρα 4.7 λίτρων High Output. Από το ντεμπούτο της, τον Αύγουστο του 2001, για τη σεζόν (model year) του 2002, η Overland είχε στάνταρ πλευρικούς αερόσακους τύπου κουρτίνας (side-curtain airbags), θερμαινόμενα και ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα μπροστινά καθίσματα, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη ηλιοροφή, δερμάτινο σαλόνι ακόμα υψηλότερης ποιότητας, τιμόνι με ξύλο και δέρμα, ηχοσύστημα με 10-δισκο CD-changer της Infinity και ζάντες αλουμινίου 17 ιντσών.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|right|300px|Jeep Grand Cherokee V8 Limited δεύτερης γενιάς στην [[Ελβετία.]]
Ένα άλλο παράδοξο για μοντέλο της κατηγορίας αυτής, ήταν ότι έως το καλοκαίρι του 2001 όλες οι εκδόσεις έφεραν στάνταρ μόνο 2 μπροστινούς αερόσακους (οδηγού και συνοδηγού) και δεν προσέφεραν πλευρικούς αερόσακους, ούτε καν ως έξτρα. Μόλις στην έναρξη της σεζόν του 2002 εμφανίστηκαν πλευρικοί αερόσακοι τύπου κουρτίνας (side-curtain airbags), οι οποίοι όμως ήταν έξτρα σχεδόν σε όλα, και στην πράξη λίγα αυτοκίνητα παραγγέλθηκαν με αυτούς. Κατ' εξαίρεση, ήταν στάνταρ μόνο στην πολυτελέστερη, αλλά ιδιαίτερα ακριβή και σε περιορισμένα αντίτυπα, έκδοση Overland, που διατέθηκε από τον Αύγουστο του 2001 έως το 2004, και στην εξαιρετικά σπάνια έκδοση Freedom Edition, η οποία διατέθηκε από τον Μάρτιο του 2003 έως το 2004.
Πυρκαγιές λόγω επικίνδυνης δεξαμενής καυσίμων της 1ης και 2ης γενιάς
415px|thumb|right|Το πίσω μέρος του προηγούμενου Jeep Grand Cherokee V8 Limited. Φαίνεται η πλαστική δεξαμενή καυσίμων στο πίσω άκρο του αμαξώματος και μάλιστα σε χαμηλότερο επίπεδο από τον πίσω προφυλακτήρα.