cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπομπ Κούζι
Ντραφτ
Το 1950 ο Κούζι ολοκλήρωσε τις διάρκειας τεσσάρων χρόνων σπουδές του και αποφοίτησε. Ήταν από τους πιο περιζήτητους νεαρούς παίκτες της χρονιάς εκείνης, γεγονός που του έδινε πιθανότητες αξιοπρεπούς καριέρας στο NBA που του υπόσχονταν χρήμα και φήμη. Έτσι λοιπόν δήλωσε συμμετοχή στα Ντραφτ του 1950 και ήταν το φαβορί για να επιλεγεί πρώτος.
Η ομάδα των Μπόστον Σέλτικς ήταν αυτή που είχε το δικαίωμα της πρώτης επιλογής στα ντραφτ. Τη προηγούμενη σεζόν νίκησαν μόλις τα 22 από τα 68 παιχνίδια τους αποτελώντας, βάσει αποτελεσμάτων, τη χειρότερη ομάδα της περασμένης χρονιάς με αποτέλεσμα να έχουν και την πρώτη επιλογή στα ντραφτ εκείνης της χρονιάς. Όμως ο προπονητής των Σέλτικς, Ρεντ Άουερμπαχ έχοντας χαμηλή εκτίμηση για τις ικανότητες του Κούζι επιλέγει ως πρώτη επιλογή παίκτη, ο οποίος όμως ουδέποτε έπαιξε στους Σέλτικς. Οι Μπάλτιμορ Μπούλετς θα χάσουν την ευκαιρία να επιλέξουν τον Κούζι με τον πάουερ φόργουορντ Ντον Ρέφελντ να γίνεται ντραφτ από την ομάδα της Βαλτιμόρης. Οι Τρι Σίτις Μπλάκχοκς (σημερινοί Ατλάντα Χοκς) θα τον επιλέξουν τελικά τρίτο στα ντραφτ. Ο Κούζι δεν ήταν θετικός στην ιδέα να αγωνιστεί για τους Μπλάκχοκς. Η ομάδα είχε την έδρα της σε τρεις γειτονικές κωμοπόλεις στις Κεντρικές Η.Π.Α. (Μολίν, Ροκ Άιλαντ και Ντάβενπορτ), που βρίσκονταν κατά μήκος του ποταμού Μισισιπή στα σύνορα μεταξύ Ιλινόι και Αϊόβα. Ο ίδιος είχε μόλις ανοίξει σχολή οδηγών στο Γουόρτσεστερ, όπου είχε σπουδάσει και ήθελε να μείνει μόνιμα. Για να αγωνιστεί για τους Μπλάκχοκς ο Κούζι ζήτησε ως αποζημίωση, για να αφήσει την κατοικία του και τη δουλειά του, 10.000 δολάρια από τον ιδιοκτήτη της ομάδας, ο οποίος του προσέφερε μόλις 6.000 δολάρια και ο Κούζι αρνήθηκε. Οι Σικάγο Σταγκς εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση και πήραν τα δικαιώματα του παίκτη από τους Μπλάκχοκς και τον έπεισαν να υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας.
Παρ' όλα αυτά, προτού αρχίσει το πρωτάθλημα οι Σταγκς διαλύθηκαν και ο επίτροπος του πρωταθλήματος έθεσε τρεις παίκτες των Σταγκς διαθέσιμους για ένα μικρό ντραφτ, όπου θα επιλεγόντουσαν από τρεις ομάδες του πρωταθλήματος που θα αποφασίζονταν να κληθούν στα ντραφτ. Οι τρεις αυτοί παίκτες ήταν ο Μαξ Ζαβλόφσκι, που αποτέλεσε πρώτο σκόρερ των Σταγκς και τις τέσσερις σεζόν ιστορίας της ομάδας καθώς και πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος της σεζόν 1947–48, ο Άντι Φίλιπ σημαντικό μέλος των Σταγκς και ο Κούζι. Οι Σέλτικς κληρώθηκαν τον Κούζι και ο σύλλογος χωρίς να το θέλει ιδιαίτερα του προσέφερε συμβόλαιο το οποίο ο παίκτης δέχθηκε.
Μπόστον Σέλτικς
Ο Κούζι θα ολοκληρώσει την κανονική περίοδο με μέσο όρο 15,6 πόντους, 6,9 ριμπάουντ και 4,9 ασίστ αποτελώντας τον ηγέτη της ομάδας και αλλάζοντας την γνώμη που είχαν γι' αυτόν οι Άουερμπαχ και Μπράουν. Μαζί με τον μελλοντικό μέλος του Hall of Fame, Εντ Μακάουλι και τον Μπόουνς ΜακΚίνι οι Σέλτικς έκαναν επίδοση νίκες-ήττες 39–30 τερμάτισαν στη δεύτερη θέση της Ανατολικής Περιφέρειας. Στα πλέι οφ όμως αποκλείστηκαν από τους Νιου Γιορκ Νικς. Το 1951 ο Μπιλ Σάρμαν θα ενταχθεί στο ρόστερ των Σέλτικς και με τον Κούζι να σημειώνει 21,7 πόντους, 6,4 ριμπάουντ και 6,7 ασίστ, θα πετύχουν και πάλι 39 νίκες σε 66 όμως παιχνίδια, τρία λιγότερα από όσα έδωσαν την προηγούμενη χρονιά, κατακτώντας και πάλι τη δεύτερη θέση της περιφέρειας πίσω από τους Σίρακιουζ Νάσιοναλς, όμως στα πλέι οφ θα αποκλειστούν και πάλι από τους Νικς τους οποίους είχαν ξεπεράσει κατά δύο νίκες στην κανονική περίοδο.
Την επόμενη σεζόν οι Σέλτικς θα προσπαθήσουν και πάλι να διακριθούν με τον Κούζι να είναι για άλλη μία χρονιά πρωταγωνιστής με 19,2 πόντους και 7,2 ασίστ. Στο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς οι Σέλτικς θα τερματίσουν στη δεύτερη θέση, από τις πέντε συνολικά της Ανατολικής Περιφέρειας, με ρεκόρ 42–30 έχοντας δύο νίκες λιγότερες από τους Νικς και θα γίνουν μια από τις έξι ομάδες που κέρδιζαν την συμμετοχή τους στα πλέι οφ. Εκεί θα αντιμετώπιζαν σε ένα όμιλο των τριών ομάδων, τους Νικς και τους Νάσιοναλς τους οποίους θα αντιμετώπιζαν δύο φορές την κάθε ομάδα, εντός και εκτός έδρας. Τελικά, οι Σέλτικς τερμάτισαν στη δεύτερη θέση και περνώντας στα τελικά της περιφέρειας όπου και πάλι δεν μπόρεσαν να νικήσουν τους Νάσιοναλς χάνοντας 2–0 τη σειρά.
Την επόμενη χρονιά οι ομάδες στο NBA είχαν μειωθεί στις 8. Οι Σέλτικς ήταν μέτριοι και με ρεκόρ 36–36 τερμάτισαν στην τρίτη και προτελευταία θέση της περιφέρειας και θα μπουν στα πλέι οφ με τον Κούζι να είναι εντυπωσιακός και να έχει 21,2 πόντους 6 ριμπάουντ καθώς και 7,8 ασίστ. Τα πλέι οφ αυτή τη χρονιά θα διεξάγονταν και πάλι εξ' ολοκλήρου με νοκ-άουτ αγώνες. Οι Σέλτικς θα αποκλείσουν στον πρώτο γύρο με 2–1 νίκες τους Νικς και θα αντιμετωπίσουν στα τελικά τους Νάσιοναλς, που είχαν κατακτήσει την πρώτη θέση της περιφέρειας στην κανονική περίοδο. Αν και ο Κούζι με 21,2 πόντους και 9,3 ασίστ έκανε την καλύτερή εμφάνιση της καριέρας του σε πλέι οφ, οι Νάσιοναλς θα αποκλείσουν εύκολα την ομάδα του με 3–1 νίκες και θα προκριθούν στα τελικά του πρωταθλήματος το οποίο και κατέκτησαν.
Τη σεζόν 1955–56 ο Κούζι με 18,8 πόντους και 8,9 ασίστ θα οδηγήσει τους Σέλτικς, με ρεκόρ 39–33, πάνω από τους Νάσιοναλς και τους Νικς, όμως και πάλι στη δεύτερη θέση της περιφέρειας πίσω από τους Φιλαδέλφεια Ουόριορς που τα τελευταία χρόνια τερμάτιζαν μόνιμα στην τελευταία θέση της περιφέρειας. Στα πλέι οφ οι Σέλτικς θα αποκλειστούν με 2–1 νίκες από τους Νάσιοναλς με τον Κούζι να έχει 26,3 πόντους 8 ριμπάουντ και 8,7 ασίστ στη σειρά αυτή.
Στα ντραφτ του 1956 οι Σέλτικς είχαν έντονη δραστηριότητα και αποκτούν τον Τομ Χάινσον και τον πολύ καλό αμυντικό Μπιλ Ράσελ που με ύψος 2,08 μέτρα, αγωνίζονταν στη θέση του σέντερ. Στο δεύτερο γύρο επιλέγουν τον γκαρντ Κ.Σ. Τζόουνς. Και οι τρεις αυτοί παίκτες θα γίνουν στο μέλλον μέλη του Νέισμιθ Μεμόριαλ Μπάσκετμπολ Χολ οφ Φέιμ (Naismith Memorial Basketball Hall of Fame). Οι Σέλτικς θα είναι πλέον σημαντικά ενισχυμένοι και θα κάνουν επίδοση 44–28 και θα κατακτήσουν την πρώτη θέση της περιφέρειας, με τον Κούζι να έχει 20,6 πόντους και 7,5 καθώς και άξιους υποστηρικτές. Θα μπουν για έβδομη συνεχόμενη χρονιά στα πλέι οφ όπου θα περάσουν απευθείας στα τελικά της περιφέρειας. Εκεί θα αντιμετωπίσουν τους Σίρακιουζ Νάσιοναλς τους οποίους αποκλείουν εύκολα με 3–0 νίκες περνώντας στα τελικά του πρωταθλήματος. Εκεί αντιμετωπίζουν τους Χοκς με τους Σέλτικς να κερδίσουν το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας τους με νικώντας με 4–3 νίκες τους Χοκς. Το έβδομο παιχνίδι ήταν συγκλονιστικό με τους Σέλτικς να κερδίζουν με 125–123 ύστερα από δύο παρατάσεις και θα κατακτήσουν το πρωτάθλημα. Ο Κούζι έγινε ο πρώτος παίκτης που κατέκτησε τον τίτλο του πολυτιμότερου παίκτη της κανονικής περιόδου και το πρωτάθλημα.
thumb|Σε αγώνα απέναντι στους Νικς το 1960 Ακολούθησε άλλη μια πολύ καλή σεζόν με τους Σέλτικς να κατακτούν και πάλι την πρώτη θέση της περιφέρειας με ρεκόρ 49–23. Ο Κούζι ήταν για άλλη μια χρονιά ηγέτης της ομάδας με 18 πόντους και 7,1 ασίστ. Στα πλέι οφ θα νικήσουν και πάλι εύκολα με 4–1 νίκες στα τελικά της περιφέρειας και θα συναντήσουν στους τελικούς του πρωταθλήματος τους Χοκς. Η ομάδα του Σεντ Λούις θα πάρει τη ρεβάνς για το περσινό πρωτάθλημα κάμπτοντας την αντίσταση των Σέλτικς με 4–2 νίκες.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο 1958–59 ο Κούζι θα είναι ακόμα καλύτερος και με 20 πόντους και 8,6 ασίστ θα οδηγήσει τους Σέλτικς σε ρεκόρ 52–20 και έγιναν η δεύτερη ομάδα στην ιστορία του NBA που ξεπερνούν τις 50 νίκες μετά τους Σίρακιουζ Νάσιοναλς τη σεζόν 1949–50. Θα περάσουν για άλλη μια φορά στα πλέι οφ και αφού νικήσουν αρκετά δύσκολα με 4–3 νίκες τους Σίρακιουζ Νάσιοναλς στα τελικά της περιφέρειας θα περάσουν στα τελικά του πρωταθλήματος όπου θα βρουν απέναντί τους αυτή τη φορά τους Μινεάπολις Λέικερς τους οποίους νίκησαν με χαρακτηριστική ευκολία με 4–0 νίκες. Ο Κούζι έδωσε 51 συνολικά ασίστ στους τέσσερις αγώνες, επίδοση που παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ σε τέτοια σειρά.
Τη σεζόν 1959–60 οι Σέλτικς θα πετύχουν ρεκόρ 59–16 με τον Κούζι να έχει 19,4 πόντους και 9,5 ασίστ, που αποτελεί και την υψηλότερη επίδοση σε ασίστ στην καριέρα του. Στα πλέι οφ θα νικήσουν με 4–2 νίκες στα τελικά της περιφέρειας τους Φιλαδέλφεια Ουόριορς θα συναντήσουν στους τελικούς τους Σεντ Λούις Χοκς για άλλη μια φορά. Οι Σέλτικς τελικά λυγίζουν τους Χοκς με 4–3 νίκες και κατακτούν το δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα τους και τρίτο της ιστορίας τους. Το επόμενο έτος ο Κούζι που μπαίνει πλέον στα 33 του χρόνια κάνει άλλη μια καλή σεζόν με 18,1 πόντους και φτάνει τις 7,7 ασίστ ανά παιχνίδι, χάνοντας όμως τον τίτλο του πρώτου πασέρ του πρωταθλήματος ύστερα από οκτώ χρόνια, αφού ο ρούκι Όσκαρ Ρόμπερτσον θα πάρει τον τίτλο με 9,7 ασίστ, επίδοση που κατέρριψε το ρεκόρ των 9,5 ασίστ που είχε πετύχει την προηγούμενη χρονιά ο Κούζι. Παρ' όλα αυτά οι Σέλτικς είναι για μια ακόμη σεζόν εντυπωσιακοί και με ρεκόρ 57–22 μπαίνουν για 10η συνεχόμενη χρονιά στα πλέι οφ όπου αφού αρχικά αποκλείσουν με 4–1 νίκες στα τελικά της περιφέρειας τους Νάσιοναλς θα νικήσουν εύκολα και τους Χοκς στον τελικό με 4–1 νίκες, επίσης φτάνοντας στο τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημα.
Τη σεζόν 1961–62 ο Κούζι λόγω της αυξημένης ηλικίας του θα παρουσιάσει πτώση στα στατιστικά του με 15,7 πόντους και 7,8 ασίστ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, ύστερα από 10 χρονιές ως μέλος της Καλύτερης Πεντάδας του NBA να συμπεριληφθεί στη Δεύτερη Καλύτερη Πεντάδα. Παρά την αγωνιστική πτώση του Κούζι οι Σέλτικς θα κάνουν ρεκόρ 60–20 και θα γίνουν η πρώτη ομάδα στην ιστορία του πρωταθλήματος που φτάνει το όριο των 60 νικών. Προχωρούν στα πλέι οφ μέχρι τον τελικό αφού αποκλείσουν στα τελικά της περιφέρειας με 4–3 νίκες τους Φιλαδέλφεια Ουόριορς. Εκεί θα συναντήσουν τους Λος Άντζελες Λέικερς του Έλτζιν Μπέιλορ καταφέρνοντας τελικά να κάμψουν την αντίστασή τους με 4–3 νίκες με τον Κούζι να πανηγυρίζει το τέταρτο διαδοχικό πρωτάθλημα και το πέμπτο συνολικά της καριέρας του.
Η σεζόν 1962–63 ήταν ουσιαστικά η τελευταία της καριέρας του Κούζι με τον ίδιο παρά την προχωρημένη ηλικία του να συνεχίζει να αποτελεί βασικό στέλεχος των Σέλτικς που έκαναν ρεκόρ 58–22 και τον ίδιο να έχει 13,2 πόντους και 6,8 ασίστ. Στα πλέι οφ οι Σέλτικς θα κατακτήσουν το έβδομο συνεχόμενο πρωτάθλημα περιφέρειας σε βάρος των Σινσινάτι Ρόγιαλς του Όσκαρ Ρόμπερτσον. Στα τελικά του πρωταθλήματος βρίσκουν και πάλι απέναντί τους τους Λέικερς που τους υποτάσσουν και πάλι, αυτή τη φορά με 4–2 νίκες.
Μετά από την κατάκτηση ενός ακόμη πρωταθλήματος (του έκτου) ο Κούζι ανακοινώνει την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Ήταν παρών σε 13 All Star Game, 10 φορές στην πρώτη ομάδα της χρονιάς και 8 φορές καλύτερος ασίστερ. Οργανώθηκε μία γιορτή προς τιμήν του στο Μπόστον Γκάρντεν με τον ίδιο να εκπλήσεται από την ανταπόκριση του κόσμου. Όταν αποχώρησε, κατείχε δύο ρεκόρ του NBA, για τα περισσότερα λεπτά που έπαιξε (30.230) και τις περισσότερες ασίστ (6.949). Ήταν επίσης τέταρτος σκόρερ της (16.995 πόντοι) και δεύτερος στο σύνολο των αγώνων (917). Ήταν ο μόνος παίκτης που έπαιξε σε 13 παιχνίδια All-Star. Στα 109 παιχνίδια των πλέι οφ  είχε κατά μέσο όρο 18,5 πόντους ανά παιχνίδι και 8,6 ασίστ.
Μπόστον Κόλετζ
Μετά την απόσυρσή του ο Κούζι θέλησε να συνεχίσει να βρίσκεται εντός του μπασκετικού χώρου ως προπονητής. Ανέλαβε προπονητής στο Μπόστον Κόλετζ, ομάδα κολεγιακού πρωταθλήματος όπου παρέμεινε για 6 χρονιές έχοντας συνολικό απολογισμό 117 νικών και μόλις 38 ηττών.
Σινσινάτι Ρόγιαλς
Μετά από έξι πολύ καλές σεζόν στο κολεγιακό πρωτάθλημα με το Μπόστον Κόλετζ, ο Κούζι αναλαμβάνει προπονητής στην ομάδα του NBA, Σινσινάτι Ρόγιαλς όπου αγωνίζονταν και ένας εκ των μεγάλων αστέρων του πρωταθλήματος εκείνη την εποχή, ο Όσκαρ Ρόμπερτσον. Μάλιστα τη σεζόν 1969–70 ο Κούζι στα 42 του έδωσε 7 παιχνίδια ως παίκτης για τους Ρόγιαλς (ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης του πρωταθλήματος μέχρι τότε) προσπαθώντας να προσελκύσει το φίλαλθο κοινό στο γήπεδο. Συνολικά με τους Ρόγιαλς αγωνίστηκε 34 λεπτά μετρώντας 5 πόντους, 5 ριμπάουντ και 10 ασίστ, ενώ τα έσοδα από τα εισιτήρια στα παιχνίδια όπου αγωνίστηκε σημείωσαν αύξηση κατά 70 %. Ο Κούζι έμεινε στους Ρόγιαλς για 4 χρονιές έχοντας έναν μέτριο απολογισμό 141 νικών και 209 ηττών. Τελικά στο τέλος της σεζόν 1973–74 ο Κούζι παραιτήθηκε από τους Ρόγιαλς και ολοκλήρωσε την προπονητική του καριέρα.
Η ζωή μετά το μπάσκετ
Ύστερα και από το τέλος και της προπονητικής του καριέρας ο Κούζι διετέλεσε επίτροπος του Πρωταθλήματος Αμερικανικού ποδοσφαίρου έως το διάστημα 1974–79, ενώ τη δεκαετία του 1980 διετέλεσε σχολιαστής παιχνιδιών των Σέλτικς. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της προπονητικής του καριέρας στο Μπόστον Κόλετζ εξέδωσε το 1963 το βιβλίο «Το Μπάσκετ είναι Η Ζωή Μου», που αποτελεί την αυτοβιογραφία του. Έχει συμπεριληφθεί και στις τέσσερις επετειακές ομάδες του NBA (25, 35, 50 και 75 χρόνων), ένας από τους τέσσερις μόνο που τους έγινε αυτή η τιμή. Σε συνέντευξή του, ο Ουίλτ Τσάμπερλεϊν, αντίπαλος του Κούζι στις αρχές της δεκαετίας του 1960, δήλωσε ότι ο Κούζι είναι ο πολυτιμότερος παίκτης γιατί μπορούσε να βοηθήσει την ομάδα του περισσότερο από ότι ο ίδιος τη δική του.
Η κληρονομιά του
Το 1954 το NBA δεν είχε παροχές υγείας, συνταξιοδοτικό πρόγραμμα, ελάχιστο μισθό και ο μέσος μισθός του παίκτη ήταν 8.000 δολάρια (85.500 δολάρια σε αντίστοιχη τιμή 2022) τη χρονιά. Για να το αντιμετωπίσει αυτό, ο Κούζι οργάνωσε την «Εθνική Ένωση Παικτών Μπάσκετ» (National Basketball Players Association), την πρώτη συνδικαλιστική οργάνωση μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων επαγγελματικών αθλητικών πρωταθλημάτων της Βόρειας Αμερικής. Υπηρέτησε ως ο πρώτος της πρόεδρος μέχρι το 1958 συμβάλλοντας στη θεμελίωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των παικτών.
Ο Κούζι αποχώρησε από με σεβασμό από τους παίκτες και λατρεμένος από τους οπαδούς όπως κανένας άλλος παίκτης πριν από αυτόν, και όσο σε λίγους έχει συμβεί από τότε. Θεωρήθηκε ως ο πρώτος σημαντικός πόιντ γκαρντ του NBA, κερδίζοντας 8 από τους πρώτους 11 τίτλους ασίστερ στο πρωτάθλημα, και είχε μια άκρως επιτυχημένη καριέρα, κερδίζοντας έξι τίτλους πρωταθλήματος. Με την εντυπωσιακή ντρίμπλα του και τις ανορθόδοξες πάσες του, έκανε δημοφιλές το σύγχρονο παιχνίδι των γκαρντ και ανέβασε το προφίλ των Μπόστον Σέλτικς και ολόκληρου του ΝΒΑ. Ήταν ο πρώτος παίκτης του NBA που εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του Sports Illustrated. Τον τρόπο παιχνιδιού του με το γρήγορο ρυθμό και την επιθετική δραστηριότητα μιμήθηκαν σπουδαίοι παίκτες αργότερα όπως ο Πιτ Μάραβιτς και ο Μάτζικ Τζόνσον. Το 1971 εισήχθη στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame και το 2006 στο αντίστοιχο Κολεγιακό. Στις 19 Αυγούστου 2019 τιμήθηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ με το Μετάλλιο της Ελευθερίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Ποτάμι Λευκωσίας
Το Ποτάμι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Κατάλογος αρχηγών κυβέρνησης της Ρωσίας
Περίπου 38 άτομα έχουν διατελέσει επικεφαλής της ρωσικής κυβέρνησης από την ίδρυσή της το 1905.
Το αυτοκρατορικό Συμβούλιο Υπουργών επανιδρύθηκε στα τέλη του 1905, ως μέρος της μεγάλης κλίμακας κυβερνητικής μεταρρύθμισης που προκλήθηκε από την Πρώτη Ρωσική Επανάσταση. Όλα τα υπουργεία και τα επιμέρους τμήματά τους έγιναν μέρη μιας ενιαίας εθνικής διοίκησης. Η Επιτροπή Υπουργών λειτούργησε ταυτόχρονα με τη δεύτερη σύνοδο του Υπουργικού Συμβουλίου για έξι μήνες. Ο κόμης Σεργκέι Βίτε συμμετείχε και στις δύο οντότητες μέχρι την κατάργησή τους στις 23 Απριλίου (5 Μαΐου) 1906.
Με εντολή του αυτοκράτορα Νικολάου Β', η δεύτερη σύνοδος του Υπουργικού Συμβουλίου ξεκίνησε στις 19 Οκτωβρίου (1 Νοεμβρίου) 1905, μετά το σχηματισμό της Κρατικής Δούμας. Λίγο μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου και την έναρξη της Ρωσικής Προσωρινής Κυβέρνησης στις 2 (15) Μαρτίου 1917, ο Γκεόργκι Λβοφ από το Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα έγινε υπουργός-πρόεδρος, τον οποίο διαδέχθηκε ο Αλεξάντερ Κερένσκι τον Ιούλιο.
Τον Νοέμβριο του 1917 μετά την επιτυχία της Οκτωβριανής Επανάστασης, την Προσωρινή κυβέρνηση αντικατέστησε το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων της Ρωσικής Σοβιετικής Δημοκρατίας του οποίου προήδρευσε από το 1917 έως το 1924 ο Λένιν. Το σώμα αυτό μετονομάστηκε σε Συμβούλιο Υπουργών μετά από διάταγμα του Ανωτάτου Συμβουλίου στις 23 Μαρτίου 1946. Το ίδιο έγινε και σε άλλες δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης.
Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Μπόρις Γέλτσιν, ως Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, διορίστηκε έκτακτος αρχηγός της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το τελευταίο όργανο πήρε το όνομα «Συμβούλιο Υπουργών — Κυβέρνηση της Ρωσίας», ο πρόεδρος του οποίου έγινε ο Βίκτορ Τσερνομιρντίν, αντικαθιστώντας τον εκτελούντα καθήκοντα προέδρου Γέγκορ Γκαιντάρ. Σύμφωνα με το νέο σύνταγμα που επικυρώθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1993, η «Κυβέρνηση» (ρωσικά: Правительство, ρωμανικά: Pravitelstvo) είναι η επίσημη ονομασία του ρωσικού υπουργικού συμβουλίου. Έκτοτε, ο επικεφαλής αυτού του αξιώματος παίρνει τον επίσημο τίτλο «Πρόεδρος της Κυβέρνησης» ή στην καθομιλουμένη «Πρωθυπουργός».
Ο σημερινός πρωθυπουργός Μιχαήλ Μισούστιν ανέλαβε το αξίωμα στις 16 Ιανουαρίου 2020.
Ο νεότερος αρχηγός της κυβέρνησης από την ανάληψη των καθηκόντων του ήταν ο Σεργκέι Κιριγιένκο (1998), σε ηλικία 35 ετών, και ο γηραιότερος ήταν ο Ιβάν Γκορεμίκιν (1914), σε ηλικία 74 ετών.
Εν ζωή πρώην πρωθυπουργοί
Από τον Σεπτέμβριο του 2022, υπάρχουν οκτώ εν ζωή πρώην πρωθυπουργοί. Ο πιο πρόσφατος θάνατος ενός πρώην πρωθυπουργού ήταν αυτός του Γεβγκένι Πριμακόφ (1998–1999) στις 26 Ιουνίου 2015, σε ηλικία 85 ετών.
Ζοζέ Ζιοβανί
Ο Ζοζέ Ζιοβανί (γαλλικά: Jose Giovanni), (Παρίσι, 22 Ιουνίου 1923 - Λωζάνη, 24 Απριλίου 2004), ήταν Γάλλο-Ελβετός συγγραφέας και σκηνοθέτης.
Πρώτα χρόνια
Ο Τζόζεφ Νταμιάνι, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε σε μια οικογένεια μεταναστών από την Κορσική. Έλαβε καλή εκπαίδευση σε αναγνωρισμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως το Lyceum Jeanson de Say και το κολλέγιο Στανισλάς, ωστόσο, έχοντας δοκιμάσει πολλές δραστηριότητες, δεν κατέληξε κάπου. Στη συνέχεια εργάστηκε ως λαντζέρης σε ένα εστιατόριο, κουρέας, ανθρακωρύχος, δύτης και σερβιτόρος σε εστιατόριο ένος ξενοδοχείου στο Σανομί. Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο ίδιος ισχυριζόταν ότι συμμετείχε στην Γαλλική Αντίσταση, ενώ σύμφωνα με άλλες πηγές, ήταν συνεργάτης των Γερμανών και της Γκεστάπο.
Φυλάκιση
Το 1945, ο Ζιοβανί και ο μεγαλύτερος αδελφός του πήγαν στο Παρίσι και προσχώρησαν σε μια μικρή συμμορία ληστών που δημιούργησε ο θείος τους. Την ίδια χρονιά, κατά τη διάρκεια μιας από τις ληστείες που έκαναν υπήρξε αιματηρή συμπλοκή, καθώς ο ιδιοκτήτης του καταστημάτος υπερασπιζόμενος τον εαυτό του, τους πυροβόλησε, με αποτέλεσμα ο θείος του και ο αδελφός του Νταμιάνι να σκοτώθουν μαζί με τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού. Ο Ζιοβανί συνελήφθη ως συνεργός της δολοφονίας, αν και δεν κρατούσε καν όπλο στα χέρια του (αυτό επιβεβαιώθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης).
Στις 17 Νοεμβρίου 1948, το δικαστήριο καταδίκασε σε θάνατο τον Χοσέ Τζιοβάνι μαζί με τον συνεργό του, τον Ζωρζ Ακκάντ. Επί μήνες, ο Ζιοβανί βρισκόταν σε αναμονή και περίμενε την εκτέλεση του. Κατάφερε να γλυτώσει την εκτέλεση, χάρη στις προσπάθειες του πατέρα του, ο οποίος συνεχώς ενοχλούσε τον τότε Γάλλο πρόεδρο Βινσέντ Οριόλ που αντικαθέστησε τη θανατική ποινή και για τους δύο εγκληματίες με 20 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας. Το 1956, μετά από έντεκα χρόνια φυλάκισης, ο Τζιοβάνι τελικά αφέθηκε ελεύθερος.
Λογοτεχνία
Αφού βγήκε από την φυλακή, ο Ζιοβανί έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα "Le Trou", το οποίο περιγράφει την απόπειρα απόδρασης, την οποία έκανε μαζί με άλλους κρατουμένους της φυλακής. Ο δικηγόρος του, Στέφεν Έκε και ο συγγραφέας Ροζέ Νιμιέ έδωσαν το χειρόγραφο του μυθιστορήματος στους Αντουάν Μπλοντίν και Αλμπέρτ Καμούς, χάρη στους οποίους δημοσιεύθηκε με το ψευδώνυμο Ζοζέ Ζιοβανί. Το μυθιστόρημα, γραμμένο με ασυνήθιστο ύφος, εντυπωσίασε τους αναγνώστες με τα ευρήματα του συγγραφέα και τις πολύ έντονες φυσιολατρικές σκηνές, συχνά στα όρια της ανοχής.
Το 1958, ο εκδότης, ηθοποιός και σεναριογράφος Μαρσέλ Ντουχαμέλ συμπεριέλαβε τον Τζιοβάνι στη «Μαύρη Σειρά» του, στην  οποία δημοσιεύθηκαν έργα γεμάτα δράση. Και τον ίδιο χρόνο, ο Τζιοβάνι κυκλοφόρησε τρία μυθιστορήματα ταυτόχρονα: "Προσοχή! Δημόσιος κίνδυνος" (Classe tous risques),"Ο Σημαδεμένος" (Excommunicate) και η "Δεύτερη Πνοή" ( Le Deuxième Souffle).
Κινηματογραφική καριέρα
Η επιτυχία των μυθιστορημάτων του Τζιοβάνι τράβηξε την προσοχή των σκηνοθετών του κινηματογράφου, ειδικά αφού τα αστυνομικά και δικαστικά θέματα ήταν πάντα παραδοσιακά για τον γαλλικό κινηματογράφο.
Το 1959, ο σκηνοθέτης Ζακ Μπεκέρ κάλεσε τον Τζιοβάνι να γράψει ένα σενάριο από το μυθιστόρημα του "Le Trou" και να γίνει τεχνικός σύμβουλος της ταινίας. Έτσι ξεκίνησε μια μακρά κινηματογραφική καριέρα του Ζιοβανί, στην οποία υπήρξε ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Από το 1969, ο Ζιοβανί ζούσε στην Ελβετία μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του (τα τελευταία χρόνια στη Λωζάνη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σπαθί Πόρου
Το Σπαθί ή Ιζελέρι Τσελεβινίων  είναι ακατοίκητη βραχονησίδα του Σαρωνικού. Βρίσκεται στην ανατολική άκρη της Τροιζηνίας, δίπλα στο ακρωτήριο Σκύλλαιο. Μαζί με την διπλανή της (ανατολικά) βραχονησίδα Σκυλλί αναφέρονται ως Νήσοι Τσελεβίνια. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Πόρου.
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Ιωάννης Μ. Κυριακός
Ο Ιωάννης Κυριακός ή Κυριακού (1864 - 17 Ιουλίου 1940), ήταν δικηγόρος και ευεργέτης του Άστρους Αρκαδίας.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Κυριακός, γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη το 1864 και ήταν γιος του πλοίαρχου Μηνά Κυριακού και της Πηνελόπης, κόρης του Αγιαννίτη προύχοντα Ιωάννη Πάσχου. Η μητέρα του, πέθανε λίγο μετά τη γέννησή του. Φοίτησε αρχικά στη Σχολή Καρυτσιώτη (νυν Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους). Όταν αποφοίτησε, η οικογένειά του βρισκόταν σε άσχημη οικονομική κατάσταση, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συνεχίσει το σχολείο. Όμως ο τότε σχολάρχης, Πέτρος Νικολαΐδης, έπεισε τον πατέρα του να στείλει τον Ιωάννη στο Γυμνάσιο Ναυπλίου. Μετά από 4 χρόνια, αποφοίτησε με βαθμό «Άριστα» και σπούδασε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών απ' όπου αποφοίτησε με «Άριστα».
Σύντομα, ο τότε βουλευτής Άργους Μιχαήλ Κωτσάκος, εκτιμώντας τις ικανότητες του Ιωάννη Κυριακού, τον προσέλαβε ως βοηθό του στο δικηγορικό γραφείο του στην Αθήνα, όπου σύντομα διέπρεψε ως δικηγόρος. Έμαθε 3 γλώσσες: την Αγγλική, την Γερμανική και την Γαλλική και ίδρυσε δικό του δικηγορικό γραφείο. Παντρεύτηκε την Σμαράγδα Βενιζέλου, απόγονο της μεγάλης οικογένειας των Βενιζέλων της Αθήνας και έγινε αξιοσέβαστο μέλος της Αθηναϊκής κοινωνίας. Στο δικηγορικό του γραφείο, εξασκήθηκαν πολλοί δικηγόροι με κορυφαίο τον Δημήτριο Κιουσόπουλο, εισαγγελέα του Αρείου Πάγου επί πολλά έτη.
Πέθανε στην Αθήνα στις 17 Ιουλίου 1940, σε ηλικία 76 ετών και ενταφιάστηκε στο Άστρος. Μετά τον θάνατό του, τιμήθηκε ως ευεργέτης του Άστρους, λόγω του μεγάλου κληροδοτήματος που άφησε.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Χριστίνα Ιωαννίδη
Η Χριστίνα Ιωαννίδη (γεν. 4 Ιανουαρίου 1982 στην Σοβιετική Ένωση) είναι Ελληνίδα αρσιβαρίστρια, η οποία συμμετείχε στην κατηγορία 75 κιλών και εκπροσωπούσε την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις.
Άλμπρεχτ Μπέρμπλινγκερ
Ο Άλμπρεχτ Λούντβιχ Μπέρμπλινγκερ (Albrecht Ludwig Berblinger, 24 Ιουνίου 1770, Ουλμ – 28 Ιανουαρίου 1829, Ουλμ), γνωστός και ως ο Ράφτης του Ουλμ, έγινε διάσημος για την κατασκευή λειτουργικής ιπτάμενης μηχανής, πιθανώς ενός αιωροπτέρου.
Χριστίνα Ιωαννίδη
Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην διοργάνωση 75 κιλών. Συμμετείχε σε παγκόσμια πρωταθλήματα, με πιο πρόσφατο να είναι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών του 2002.
Άλμπρεχτ Μπέρμπλινγκερ
Πρώτα χρόνια
Ο Μπέρμπλινγκερ ήταν το έβδομο τέκνο μιας φτωχής οικογένειας. Όταν ήταν 13 ο πατέρας του πέθανε και στάλθηκε σε ορφανοτροφείο. Εκεί υποχρεώθηκε να γίνει ράφτης αν και ο ίδιος ήθελε να γίνει ωρολογοποιός. Έγινε αρχιτεχνίτης στα 21 του, αλλά ακόμη έδειχνε ενδιαφέρον στην μηχανική. Στον ελεύθερό του χρόνο το 1808 εφηύρε το πρώτο τεχνητό άκρο με άρθρωση.
Χριστίνα Ιωαννίδη
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Άλμπρεχτ Μπέρμπλινγκερ
Απόπειρες πτήσης
Μια από τις εφευρέσεις του Μπέρμπλινγκερ φαίνεται να είναι ένα αιωρόπτερο. Εργάστηκε πάνω σε αυτό για χρόνια, βελτιώνοντας του και παρακολουθώντας το πέταγμα των κουκουβαγιών. Οι άνθρωποι τον κορόιδευαν και απειλήθηκε με αποκλεισμό από τη συντεχνία. Διατάχθηκε να πληρώσει μεγάλο πρόστιμο επειδή εργαζόταν έξω από αυτήν. Παρ' όλα αυτά, επένδυσε ολόκληρο το εισόδημα του στο έργο του. Ο βασιλιάς Φρειδερίκος Α΄ της Βιτεμβέργης έδειξε ενδιαφέρον στο έργο και βοήθησε στην χρηματοδότησή του.
Προσπάθησε να πραγματοποιήσει επίδειξη του ανεμοπτέρου του το απόγευμα της 30ής Μαΐου 1811, παρουσία του βασιλιά, των τριων γιων του και του πρίγκιπα της Βαυαρίας. Ο βασιλιάς και πλήθος πολιτών ανέμεναν για την πτήση αλλά ο Μπέρμπλινγκερ την ακύρωσε, ισχυριζόμενος πως το ανεμόπτερό του υπέστη φθορές. Την επόμενη μέρα πραγματοποίησε δεύτερη απόπειρα από ψηλότερη τοποθεσία. Ο βασιλιάς είχε αποχωρήσει, αλλά ο αδελφός του Δούκας Ερρίκος και οι πρίγκιπες παρέμειναν για να τον παρακολουθήσουν. Ο Μπέρμπλινγκερ περίμενε αρκετή ώρα για να έχει ευνοϊκό άνεμο και τελικά οι αστυνομικοί τον ώθησαν και αυτός κατέπεσε στον Δούναβη. Άλλες εκδοχές αυτής της ιστορίας δεν αναφέρουν τίποτα για τους αστυνομικούς και ισχυρίζονται πως η διαφορά θερμοκρασίας πάνω από τον ψυχρό Δούναβη περιόρισε τα θερμικά ανοδικά ρεύματα και έτσι το ανεμόπτερο δεν μπόρεσε να ανυψωθεί. Επέζησε και διασώθηκε από ψαράδες, αλλά η φήμη του καταστράφηκε και ο ίδιος υπέφερε. Ήταν 58 ετών όταν πέθανε σε νοσοκομείο.
Η ιστορία του ράφτη ο οποίος προσπάθησε να πετάξει, είχε ως αποτέλεσμα τον χλευασμό και υπαινιγμούς σε γραπτά του 19ου αιώνα. Όταν ο Βίλχελμ Μπους σχεδίασε έναν άνδρα να πέφτει σε χείμαρρο στην εικονογραφημένη ιστορία του Μαξ και Μόριτζ, θα μπορούσε να βασιστεί σε κάποιου είδους συνειδητοποίηση από τους αναγνώστες του. Μέχρι το τέλος του αιώνα ο Ότο Λίλιενταλ απέδειξε πως η βαρύτερη από τον αέρα πτήση μπορεί να πραγματοποιηθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας Κατηγορία:Γερμανοί εφευρέτες
Αναστασία Τσακίρη
Η Αναστασία Τσακίρη (γεννήθηκε 2 Φεβρουαρίου 1979 στην Μπολόνια της Ιταλίας ) είναι Ελληνίδα αρσιβαρίστρια, η οποία συμμετείχε στην κατηγορία 63 κιλών και εκπροσωπούσε την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην διοργάνωση 63 κιλών στην οποία τραυματίστηκε. Συμμετείχε σε παγκόσμια πρωταθλήματα, με πιο πρόσφατο να είναι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών του 2002, όπου κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στην κίνηση του αρασέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Αρμπερές διάλεκτος
Η Αρμπερές (αλβανικά: arbëresh, ISO 639-3: aae, Ethnologue: Arbëresh, Glottolog: Arbëreshë Albanian) είναι διάλεκτος της αλβανικής γλώσσας η οποία ομιλείται στη νότια Ιταλία, κυρίως στις περιοχές της Απουλίας, Καλαβρίας, και Σικελίας, με τις τοπικές υποδιαλέκτους της να εμφανίζουν διαφοροποιήσεις. Διαθέτει περίπου 100.000 φυσικούς ομιλητές, ενώ σε παλαιότερες μορφές της η γραφή της γλώσσας γίνονταν με χρήση του ελληνικού αλφάβητου, ωστόσο με την πάροδο του χρόνου αντικαταστάθηκε με τη λατινική γραφή. Διδάσκεται σε κάποια σχολεία αλλά δεν διαθέτει επίσημη αναγνώριση από το ιταλικό κράτος και απειλείται με εξαφάνιση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανική γλώσσα Κατηγορία:Γλώσσες απειλούμενες με εξαφάνιση
Ποταμιά Λευκωσίας
Η Ποταμιά είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Αββαείο του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε
Το Αββαείο του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε (γαλλικά: Abbaye de Saint-Germain-des-Prés) βρίσκεται στο Παρίσι. Είναι το τελευταίο μεσαιωνικό μνημείο που έχει απομείνει από το άλλοτε εύπορο και παντοδύναμο αβαείο των Παρισίων. Είναι κτισμένο στο οικογενειακό νεκροταφείο των Γαλλο-Μεροβιγγειανών βασιλέων. Το κτίριο χρονολογείται από τον 11ο ως το 17ο αιώνα, ενώ έχει τοιχογραφίες του 19ου αιώνα.
Ιστορική αναδρομή
Το αββαείο ανεγέρθηκε το 557 από τον βασιλέα Χιλδεβέρτο Α' έξω από τα σύνορα της πόλης, και ήταν τόπος εναπόθεσης ιερών κειμηλίων. Το αβαείο τότε ονομαζόταν Saint-Vincent-Sainte-Croix. Όταν ο βασιλιάς απεβίωσε, ενταφιάστηκε σε αυτή την εκκλησία, η οποία από τότε μετατράπηκε σε βασιλική νεκρόπολη. Στις αρχές του 11ου αιώνα ο Γουλιέλμος της Ντιζόν το ανακατασκεύασε δίνοντάς του σχεδόν τη μορφή που έχει και σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησίες στο Παρίσι Κατηγορία:Αββαεία στη Γαλλία
Βικτωρία Μαυρίδου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Μαρία Τάτση
Η Μαρία Τάτση (γεν. 25 Ιουνίου 1971 στα Ιωάννινα) είναι Ελληνίδα αρσιβαρίστρια, η οποία συμμετείχε στην κατηγορία 69 κιλών και εκπροσωπούσε την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις.
Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 στην διοργάνωση 69 κιλών. Συμμετείχε σε παγκόσμια πρωταθλήματα, με πιο πρόσφατο να είναι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών του 2001.
Παραπομπές
Τατση Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου
Το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου συστάθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2020. Το 2016 είχε συσταθεί το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, αλλά καταργήθηκε στις 8 Ιουλίου 2019.
Γενική Γραμματεία Μεταναστευτικής Πολιτικής
H Γενική Γραμματεία Μεταναστευτικής Πολιτικής ιδρύθηκε το 2010  με το Π.Δ. 11/2010 (16.02.10 Α’15), ενώ μετά από μια σειρά διοικητικών μεταβολών, επανιδρύθηκε εκ νέου, το 2020, ως Γενική Γραμματεία Μεταναστευτικής Πολιτικής με το Π.Δ. 18/2020 (Α34). Η Γ.Γ. Μεταναστευτικής Πολιτικής ασχολείται με τη συμμετοχή στο σχεδιασμό και την εφαρμογή της μεταναστευτικής πολιτικής σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, την άσκηση της πολιτικής διεθνούς προστασίας, μεταξύ άλλων μέσω της εξέτασης των αιτημάτων διεθνούς προστασίας και με την πολιτική ένταξης των πολιτών τρίτων χωρών στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το ΠΔ 106/2020, στη Γενική Γραμματεία Μεταναστευτικής Πολιτικής υπάγονται η Γενική Διεύθυνση Μεταναστευτικής Πολιτικής, η Γενική Διεύθυνση Συντονισμού και Διαχείρισης Προγραμμάτων Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων, η Υπηρεσία Ασύλου, και η Αρχή Προσφυγών. ΓΓ είναι Πάτροκλος Γεωργιάδης.
Γενική Γραμματεία Υποδοχής Αιτούντων Άσυλο
Η Γενική Γραμματεία Υποδοχής Αιτούντων Άσυλο συστάθηκε με το άρθρο 1 του Π.Δ. 18/2020 (ΦΕΚ 34/Α/19-2-2020). Η Υπηρεσία Υποδοχής και Ταυτοποίησης (όπως μετονομάστηκε από Υπηρεσία Πρώτης Υποδοχής του Ν. 3907/2011) συστάθηκε με το Ν.4375/2016 (ΦΕΚ 51/τεύχος Α’/ 03-04-2016) και υπάγεται από τις 20/02/2020 στη Γενική Γραμματεία Υποδοχής Αιτούντων Άσυλο. Η Υπηρεσία Υποδοχής και Ταυτοποίησης είναι υπεύθυνη για τις διαδικασίες υποδοχής και ταυτοποίησης των υπηκόων τρίτων χωρών που εισέρχονται στην Ελλάδα χωρίς τις νόμιμες διατυπώσεις. Ο Δημήτρης Ιατρίδης είναι ΓΓ. Σε αυτήν μεταφέρθηκαν οι υπηρεσίες της Ειδικής Γραμματείας Συντονισμού Εμπλεκομένων Φορέων του άρθρου 44 του π.δ. 106/2020 μεταφέρονται, ως σύνολο αρμοδιοτήτων, οργανικών μονάδων, θέσεων προσωπικού και εποπτευόμενων φορέων, στη Γενική Γραμματεία Υποδοχής Αιτούντων Άσυλο των άρθρων 33 επ. του π.δ. 106/2020.
ΓΓ Ευάλωτων Πολιτών και Θεσμικής Προστασίας
ΓΓ είναι ο Ηρακλής Μοσκώφ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Μεταναστευτικης Πολιτικης
Εμφύλιος πόλεμος στη Ρουάντα
Ο εμφύλιος πόλεμος τη Ρουάντα ήταν σύγκρουση στο εσωτερικό της Ρουάντα, μεταξύ της κυβέρνησης του προέδρου Ζουβενάλ Χαμπιαριμανά και του επαναστατικού Πατριωτικού Μετώπου της Ρουάντα (RPF). Ο εμφύλιος άρχισε την 1η Οκτωβρίου 1990, όταν εισέβαλε το RPF και φαινομενικά έληξε στις 4 Αυγούστου 1993, με την υπογραφή της Ειρηνευτικής συμφωνίας της Αρούσα, για τη δημιουργία κυβέρνησης με καταμερισμό εξουσίας.
Στη συνέχεια, η Χούτου κυβέρνηση στην εξορία προχώρησε στη χρήση στρατοπέδων προσφύγων σε γειτονικές χώρες για να αποσταθεροποιήσει τη νέα κυβέρνηση του RPF. Το RPF με τις proxy αντάρτικες ομάδες του προκάλεσε τον πρώτο πόλεμο του Κονγκό (1996-1997), που οδήγησε με τη σειρά του στον δεύτερο πόλεμο του Κονγκό (1998-2003). Όλοι οι πόλεμοι συνδέονται με τον αντικειμενικό στόχο των δυνάμεων των Χούτου, την επανάκτηση του ελέγχου της Ρουάντα. Έτσι, ενώ ο εμφύλιος πόλεμος κράτησε επίσημα μέχρι το 1993, στη βιβλιογραφία ορισμένοι ερευνητές θεωρούν ότι ο πόλεμος έληξε με την κατάληψη του Κιγκάλι το 1994 από το RPF ή με τη διάλυση των καταυλισμών προσφύγων το 1996, ενώ άλλοι θεωρούν ότι η παρουσία των μικρών αντάρτικων ομάδων κατά μήκος των συνόρων της Ρουάντα σημαίνει πως ο εμφύλιος πόλεμος είναι ακόμα σε εξέλιξη.
Η εισβολή του 1990 και ο θάνατος του Ρουιγκιέμα
Στις 2:30 μ.μ. κατά την 1η Οκτωβρίου του 1990, πενήντα αντάρτες του RPF εγκατέλειψαν τις ​​θέσεις του στρατού τους στην Ουγκάντα και διέσχισαν τα σύνορα από την Ουγκάντα ​​στην Ρουάντα, σκοτώνοντας την τελωνειακή φρουρά στο συνοριακό σταθμό Καγκιτούμπα. Τους ακολούθησαν εκατοντάδες αντάρτες, ντυμένοι με τις στολές του εθνικού στρατού της Ουγκάντα, μεταφέροντας κλεμμένο οπλισμό της Ουγκάντα, συμπεριλαμβανομένων πολυβόλων, αυτόματων κανονιών, ολμοβόλων, και σοβιετικής προέλευσης και BM-21 πολλαπλούς εκτοξευτήρες ρουκετών. Περίπου 2.500 στρατιώτες της Ρουάντα από τους 4.000 του στρατού της Ουγκάντα ​​έλαβαν μέρος στην εισβολή, συνοδευόμενοι από 800 άτομα πολιτικό προσωπικό, συμπεριλαμβανομένου του ιατρικού προσωπικού και των αγγελιαφόρων. Τόσο ο πρόεδρος Γιοβερί Μουζεβενί (Yoweri Museveni) της Ουγκάντας όσο και ο πρόεδρος Χαμπιαριμανά της Ρουάντα βρίσκονταν στη Νέα Υόρκη, όπου συμμετείχαν στην Παγκόσμια Διάσκεψη Κορυφής για τα Παιδιά των Ηνωμένων Εθνών. Κατά τις πρώτες ημέρες των συγκρούσεων, το RPF σημείωσε σημαντική πρόοδο, προωθούμενο 60 χιλιόμετρα (37 μίλια) νότια από την πόλη Γκαμπίρο. Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ρουάντα (FAR)ήταν αριθμητικά υπέρτερες με 5.200 στρατιώτες, με τεθωρακισμένα οχήματα και ελικόπτερα που παρείχε η Γαλλία, αλλά το RPF επωφελήθηκε από το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Η κυβέρνηση της Ουγκάντα ανέγειρε οδοφράγματα κατά μήκος της δυτικής Ουγκάντα για να αποτραπούν οι λιποταξίες, εμποδίζοντας παράλληλα τους αντάρτες να επιστρέψουν στην Ουγκάντα.
Στις 2 Οκτωβρίου το RPF υπέστη μια σημαντική απώλεια, όταν ο ηγέτης του, ο Φρεντ Ρουιγκιέμα (Fred Rwigyema), πυροβολήθηκε στο κεφάλι και σκοτώθηκε. Υπάρχει διαφωνία σχετικά με τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου του Ρουιγκιέμα. Η επίσημη εκδοχή της κυβέρνησης Καγκάμε, και η εκδοχή που αναφέρει ο ιστορικός Ζεράρ Προυνιέ (Gérard Prunier) στο βιβλίο του 1995 σχετικά με το θέμα, ήταν ότι ο Ρουιγκιέμα σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα. Στο βιβλίο του για τον αφρικανικό παγκόσμιο πόλεμο, το 2009, ωστόσο, ο Προυνιέ αναφέρει ότι είναι πιθανό πως ο Ρουιγκιέμα σκοτώθηκε από τον υποδιοικητή του Πίτερ Μπαγινγκάνα (Peter Bayingana), κατόπιν διαφωνίας τους σε ζητήματα τακτικής. Σύμφωνα με την συγκεκριμένη εκδοχή, ο Ρουιγκιέμα είχε επίγνωση της ανάγκης για αργή προέλαση και νίκη επί των δυνάμεων των Χούτου στη Ρουάντα, πριν από την επίθεση στο Κιγκάλι, ενώ ο Μπαγινγκάνα και ο συνάδελφός του υποδιοικητής Κρις Μπουνιενγιέζι (Chris Bunyenyezi), ήθελαν να χτυπήσουν σκληρά και γρήγορα. Εν βρασμώ, ο Μπαγινγκάνα πυροβόλησε τον Ρουιγκιέμα. Ένας άλλος ανώτερος αξιωματικός του RPF, ο Στίβεν Ντουγκούτα (Stephen Nduguta), αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας, ενημέρωσε τον πρόεδρο Μουζεβενί. Εκείνος έστειλε τον αδελφό του Σαλίμ Σάλεχ (Salim Saleh) να διερευνήσει την υπόθεση. Εντέλει ο Σάλεχ διέταξε τη σύλληψη και ενδεχόμενη εκτέλεση των Μπαγινγκάνα και Μπουνιενγιέζι.
Όταν οι μεταδόθηκαν οι ειδήσεις για την επίθεση του RPF, η Γαλλία και το Βέλγιο έστειλαν στρατεύματα στο Κιγκάλι για να βοηθήσουν τους στρατιωτικούς της Ρουάντα στην καταπολέμηση της εισβολής. Η βελγική παρουσία ήταν βραχύβια, γιατί οι νόμοι του Βελγίου απαγορεύουν την παρέμβαση του στρατού σε εμφύλιο πόλεμο. Αντίθετα, η Γαλλία βοήθησε το καθεστώς και παρείχε σημαντική στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη. Σε μια στρατιωτική επιχείρηση με την κωδική ονομασία Noroît, η Γαλλία ανέπτυξε 125 στρατιώτες, οι οποίοι είχαν βάση στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, για να στηρίξει την κυβέρνηση της Ρουάντα. Η Γαλλία επέμεινε ότι οι δυνάμεις της αναπτύχθηκαν αποκλειστικά για την προστασία των υπηκόων της, αλλά οι μονάδες αλεξιπτωτιστών πήραν θέσεις αποτροπής της κατάληψης της πρωτεύουσας από το RPF και προάσπισης του διεθνούς αεροδρομίου του Κιγκάλι. Ο Ζαϊρινός πρόεδρος Μομπούτου βοήθησε επίσης τον Χαμπιαριμανά, στέλνοντας εκατοντάδες στρατιώτες της ελίτ Ειδικής Προεδρικής Μεραρχίας (DSP), που σε σε αντίθεση με τα Γαλλικά και τα Ζαϊρινά στρατεύματα μετέβησαν κατευθείαν στην πρώτη γραμμή και άρχισαν την καταπολέμηση του RPF, αντί να καταλάβουν αμυντικές θέσεις.
Τη νύχτα της 4ης Οκτωβρίου, η κυβέρνηση της Ρουάντα σκηνοθέτησε επίθεση στο Κιγκάλι με πυροβολισμούς και εκρήξεις γύρω από την πόλη. Οι γαλλικές δυνάμεις εξαπατήθηκαν, πιστεύοντας ότι υπεύθυνο για την επίθεση ήταν το RPF. Αμέσως μετά οι Γάλλοι στρατιώτες αυξήθηκαν στους 600. Η κυβέρνηση μετά την ψεύτικη επίθεση εξαπέλυσε αντι-Τούτσι ρητορική, ενθαρρύνοντας τους πολίτες Χούτου να συλλάβουν τους Τούτσι υπόπτους για υποστήριξη του RPF. Με την γαλλική και ζαϊρινή βοήθεια και επωφελούμενες από την αποδιοργάνωση του RPF μετά το θάνατο του Ρουιγκιέμα, οι κυβερνητικές δυνάμεις της Ρουάντα απέκτησαν τακτικό πλεονέκτημα και σταδιακά ανέκτησαν το σύνολο των εδαφών που κατέλαβε το RPF. Οι αντάρτες οπισθοχώρησαν τελικά άτακτα πίσω στα σύνορα της Ουγκάντα στις 30 Οκτωβρίου. Πολλοί στρατιώτες λιποτάκτησαν, κάποιοι πέρασαν στην Ουγκάντα, ενώ άλλοι κρύφτηκαν στο Εθνικό Πάρκο Ακαγκέρα. Η κυβέρνηση της Ρουάντα ανακοίνωσε ότι κέρδισε τον πόλεμο.
Η αναδιοργάνωση του RPF από τον Καγκάμε
Ο Πολ Καγκάμε ήταν ακόμα στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη στιγμή της εισβολής του Οκτωβρίου, αλλά είχε ήδη ενημερώσει τους διοικητές του Φορτ Λίβενγουορθ για την πρόθεσή του να επιστρέψει στην Αφρική. Όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του Ρουιγκιέμα αναχώρησε αμέσως. Πέταξε μέσω Λονδίνου και Αντίς Αμπέμπα στο αεροδρόμιο Entebbe, όπου τού παρασχέθηκε ασφαλής διέλευση από έναν σύνδεσμο των μυστικών υπηρεσιών της Ουγκάντα. Η αστυνομία θεώρησε πως έπρεπε να τον συλλάβει, αλλά με τον Μουζεβενί έξω από τη χώρα και χωρίς ειδικές εντολές, τού επέτρεψε να περάσει. Στη συνέχεια ο Καγκάμε οδηγήθηκε στα σύνορα και πέρασε στην Ρουάντα στις 15 Οκτωβρίου, για να αναλάβει την διοίκηση των στρατευμάτων του RPF.
Αφού πέρασε μερικές ημέρες με ανώτερους αξιωματικούς συγκεντρώνοντας πληροφορίες, ο Καγκάμε αποφάσισε ότι οι στρατιώτες του δεν διέθεταν το απαραίτητο ηθικό για να συνεχίσουν τον ένοπλο αγώνα και απέσυρε το μεγαλύτερο μέρος του στρατού από την βορειοανατολική Ρουάντα στα Όρη Βιρούνγκα. Λίγες ομάδες έμειναν πίσω ως δόλωμα, για να διεξάγουν επιθέσεις μικρής κλίμακας κατά των κυβερνητικών δυνάμεων της Ρουάντα, που δεν συνειδητοποίησαν ότι το μεγαλύτερο τμήμα των ανταρτών είχε αναχωρήσει. Το τραχύ έδαφος σε μεγάλο υψόμετρο των Βιρούνγκα πρόσφερε σημαντική προστασία από επιθέσεις, σε περίπτωση που γινόταν γνωστό ότι είχε εκεί τη βάση του το RPF. Η διαδικασία πήρε σχεδόν μια εβδομάδα, και οι στρατιώτες διέσχισαν τα σύνορα της Ουγκάντα αρκετές φορές, με την άδεια του προέδρου Μουζενεβί, εκμεταλλευόμενοι προσωπικές φιλίες μεταξύ των στρατιωτών του RPF και πρώην συναδέλφων τους στον στρατό της Ουγκάντα.
Οι συνθήκες στα Βιρούνγκα ήταν πολύ σκληρές για το RPF. Σε υψόμετρο 5.000 μέτρων (16.000 πόδια) η συγκέντρωση τροφίμων ή προμηθειών ήταν δύσκολη και χωρίς ζεστά ρούχα αρκετοί στρατιώτες πέθαναν από υποθερμία στις χαμηλές θερμοκρασίες ή έπαθαν κρυοπαγήματα. Ο Καγκάμε ασχολήθηκε τους επόμενους δύο μήνες για την αναδιοργάνωση του στρατού, χωρίς να προβεί σε στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ο Αλέξις Κανιαρένγκβε, Χούτου συνταγματάρχης που είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με τον Χαμπιαριμανά, αλλά συγκρούστηκε μαζί του και κατέληξε στην εξορία, εντάχθηκε στο RPF και διορίστηκε πρόεδρος της οργάνωσης. Ο διορισμός του Κανιαρένγκβε είχε ως κίνητρο την επιθυμία να εμφανιστεί το RPF πολυσυλλεκτικό, αν και οι περισσότεροι από τους άλλους ανώτερους νεοσύλλεκτους ήταν Τούτσι της Ουγκάντα. Το RPF αυξήθηκε τις δυνάμεις του με εθελοντές που προέρχονταν από κοινότητες Τούτσι του Μπουρούντι, του Ζαΐρ και άλλων χωρών. Ο Καγκάμε εφάρμοσε αυστηρή πειθαρχία στον στρατό του, με πειθαρχημένη εκπαίδευση και κανόνες συμπεριφοράς των στρατιωτών. Οι στρατιώτες όφειλαν να πληρώνουν για αγαθά που αγοράζονταν σε τοπικές κοινότητες, απαγορεύτηκε το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά και υποστηρίχθηκαν πρότυπα συμπεριφοράς που εξασφάλιζαν καλή φήμη για το RPF στον τοπικό πληθυσμό. Ορισμένα αδικήματα, όπως η ανθρωποκτονία, ο βιασμός και η λιποταξία τιμωρούνταν με θάνατο.
Το RPF πραγματοποίησε μεγάλο χρηματοδοτικό πρόγραμμα, με αιχμή του δόρατος τον οικονομικό επίτροπο Αλοΐσια Ινιούμπα (Aloisia Inyumba) από ένα γραφείο στην Καμπάλα. Έλαβε δωρεές από τους εξόριστους Τούτσι διεσπαρμένους σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης και της Αφρικής, καθώς και από ορισμένους επιχειρηματίες στο εσωτερικό της Ρουάντα που εγκατέλειψαν την κυβέρνηση. Τα ποσά δεν ήταν τεράστια, αλλά με σφιχτή δημοσιονομική πειθαρχία και μια ηγεσία πρόθυμη να ακολουθήσει έναν λιτό τρόπο ζωής, το Μέτωπο αύξησε την επιχειρησιακή του δυνατότητα. Το RPF αγόραζε όπλα και πυρομαχικά από διάφορες πηγές, συμπεριλαμβανομένης της ανοικτής αγοράς, αξιοποιώντας τον διαθέσιμο οπλισμό από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Επίσης, είναι πιθανό ότι έλαβε όπλα από αξιωματικούς του στρατού της Ουγκάντα. Σύμφωνα με τον Ζεράρ Προυνιέ αξιωματικοί της Ουγκάντα ​​που πολέμησαν με τον Καγκάμε στον εμφύλιο της Ουγκάντα τού παρέμειναν πιστοί και περνούσαν όπλα με μυστικό τρόπο για το RPF. Ο Μουζεβενί πιθανώς το γνώριζε, αλλά ήταν σε θέση να ισχυριστεί άγνοια σε πιθανές ερωτήσεις της διεθνούς κοινότητας. Αργότερα ανέφερε ότι «αντιμέτωποι με το τετελεσμένο γεγονός της κατάστασης των αδελφών μας στη Ρουάντα», η Ουγκάντα ​​προσπάθησε «να βοηθήσει το RPF ουσιαστικά, ώστε να μην ηττηθεί, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν επιζήμιο για τους Τούτσι της Ρουάντα και δεν θα ήταν καλό για την σταθερότητα της Ουγκάντα».
Επίθεση στο Ρουενγκέρι
Μετά από τρεις μήνες απραξίας και ανακατατάξεων, ο Καγκάμε αποφάσισε τον Ιανουάριο του 1991 ότι το RPF ήταν έτοιμο να αρχίσει τις εχθροπραξίες. Ο στόχος που επιλέχθηκε για την επίθεση ήταν η βόρεια πόλη Ρουενγκέρι, νότια της οροσειράς Βιρούνγκα. Η πόλη θεωρείτο η καλύτερη επιλογή από πρακτική άποψη, καθώς είναι η μόνη επαρχιακή πρωτεύουσα, στην οποία το RPF θα μπορούσε να επιτεθεί γρήγορα, διατηρώντας το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Επιπλέον, ο Καγκάμε είχε πολιτικούς λόγους για την επίθεση στο Ρουενγκέρι. Ο πρόεδρος Χαμπιαριμανά, καθώς η σύζυγός του και η ισχυρή οικογένειά της κατάγονταν από την βορειοδυτική επικράτεια της Ρουάντα που θεωρείτο καρδιά του καθεστώτος. Η επίθεση εκεί ισχυροποιούσε συμβολικά την παρουσία του RPF στην περιοχή και ο Καγκάμε έλπιζε πως η επίθεση θα αποσταθεροποιούσε την κυβέρνηση.
Κατά τη νύχτα της 22ας Ιανουαρίου, επτακόσιοι μαχητές του RPF ακροβολίστηκαν σε κρυμμένα σημεία γύρω από την πόλη, με τη βοήθεια συμπαθούντων του RPF που διέμεναν στην περιοχή. Το πρωί της 23ης επιτέθηκαν. Οι δυνάμεις της Ρουάντα αιφνιδιάστηκαν και δεν ήταν ως επί το πλείστον σε θέση να υπερασπιστούν την πόλη ενάντια στην εισβολή. Η αστυνομία και ο στρατός κατόρθωσαν για λίγο να υπερασπιστούν τις θέσεις τους σε ορισμένες περιοχές, σκοτώνοντας παράλληλα αριθμό ανταρτών στις εχθροπραξίες. Είναι πιθανό ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις βοηθήθηκαν από την γαλλική στρατιωτική παρουσία, καθώς η γαλλική κυβέρνηση αργότερα αντάμειψε δεκαπέντε αλεξιπτωτιστές για τη συμμετοχή τους στην οπισθοφυλακή. Μέχρι το μεσημέρι, ωστόσο, οι δυνάμεις που υπερασπίζονταν την πόλη ηττήθηκαν και το RPF κατέλαβε το Ρουενγκέρι.
Ένας από τους κύριους στόχους του RPF στο Ρουενγκέρι ήταν η φυλακή, η μεγαλύτερη στη Ρουάντα. Όταν έμαθε για την εισβολή ο διευθυντής, Τσαρλς Ουιχορέγιε (Charles Uwihoreye), τηλεφώνησε στην κυβέρνηση στο Κιγκάλι, για να ζητήσει οδηγίες. Μίλησε με τον συνταγματάρχη Έλι Σαγκάτουα (Elie Sagatwa), έναν από τους akazu, ο οποίος τον διέταξε να σκοτώσει όλους τους κρατούμενους στη φυλακή, για να αποφευχθεί αφενός η διαφυγή τους και πιθανές αποστασίες κατά τη διάρκεια της μάχης, αφετέρου να αποφευχθεί διαρροή πληροφοριών από πρώην υψηλόβαθμους πολιτικούς κρατούμενους και κυβερνητικούς προς το RPF. Ο Ουιχορέγιε αρνήθηκε να υπακούσει, ακόμη και μετά την επιβεβαίωση της εντολής από τον ίδιο τον πρόεδρο. Τελικά, το RPF εισέβαλε στα κτίρια της φυλακής και οι κρατούμενοι σώθηκαν. Αρκετοί ενώθηκαν με το RPF, συμπεριλαμβανομένου του Τεονέστε Λιζίντε (Theoneste Lizinde), πρώην στενού συμμάχου του προέδρου Χαμπιαριμανά, που είχε συλληφθεί μετά από αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το 1980.
Ειρηνευτική συμφωνία της Αρούσα
Μετά τις εχθροπραξίες στο Τουενγκέρι Ruhengeri, το RPF αποσύρθηκε και άρχισε να διεξάγει ανταρτοπόλεμο. Οι χαμηλής έντασης δεν προκάλεσαν σημαντικές ήττες σε κανένα από τα αντιμαχόμενα μέρη. Το RPF άρχισε να εκπέμπει από την Ουγκάντα στην Ρουάντα με δικό του ραδιοφωνικό σταθμό, το Radio Muhabura το 1991, ως επί το πλείστον όργανο προπαγάνδας του RPF. Στις εκπομπές του κατηγορούσε την κυβέρνηση Χαμπιαριμανά για γενοκτονίες. Μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια, υπήρξαν πολλές απόπειρες εκεχειρίας, με μικρή επιτυχία και οι μάχες συνεχίστηκαν μέχρι τις 13 Ιουλίου 1992, όταν υπεγράφη στην Αρούσα της Τανζανίας ειρηνευτική συμφωνία. Στην συμφωνία καθορίστηκε χρονοδιάγραμμα για τον τερματισμό των μαχών και διεξήχθησαν πολιτικές συνομιλίες, που οδήγησαν στην κατανομή της εξουσίας και επέτρεψαν την παρουσία ουδέτερης στρατιωτικής ομάδας παρατηρητών υπό την αιγίδα του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας. Η κατάπαυση του πυρός τέθηκε σε ισχύ στις 31 Ιουλίου 1992 και οι πολιτικές συνομιλίες ξεκίνησαν στις 30 Σεπτέμβρη του 1992.
Κονστάντι Οστρόγκσκι
Ο Κονστάντι Ιβάνοβιτς Οστρόγκσκι (περ. 1460 – 10 Αυγούστου 1530, Konstantinas Ostrogiškis, Костянтин Іванович Острозький, Канстантын Іванавіч Астроскі) ήταν Ρουθήνιος πρίγκιπας και μεγιστάνας του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και αργότερα Μεγάλος Χατμάνος της Λιθουανίας από τις 11 Σεπτεμβρίου 1497 μέχρι τον θάνατό του.