cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φθοριοουρακίλη
Όταν χρησιμοποιείται με ένεση, οι περισσότεροι άνθρωποι αναπτύσσουν παρενέργειες. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν φλεγμονή του στόματος, απώλεια όρεξης, χαμηλό αριθμό κυττάρων αίματος, τριχόπτωση και φλεγμονή του δέρματος. Όταν χρησιμοποιείται ως κρέμα, συνήθως εμφανίζεται ερεθισμός στο σημείο εφαρμογής. Η χρήση οποιασδήποτε μορφής κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να βλάψει το μωρό. Η φλουοροουρακίλη ανήκει στις ομάδες φαρμάκων αντιμεταβολίτη και αναλόγων πυριμιδίνης. Ο τρόπος λειτουργίας του δεν είναι απολύτως σαφής, αλλά πιστεύεται ότι συνεπάγεται τον αποκλεισμό της δράσης της θυμιδυλικής συνθάσης και, συνεπώς, τη διακοπή της παραγωγής DNA.
Η φθοουρακίλη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1956 και τέθηκε σε ιατρική χρήση το 1962. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Πυριμιδίνες Κατηγορία:Αντινεοπλασματικά φάρμακα Κατηγορία:Καρβαμίδια
Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου
H Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου είναι ένας δευτεροβάθμιος συνεταιρισμός που εκπροσωπεί συνολικά τους 20 πρωτοβάθμιους συνεταιρισμούς μαστιχοπαραγωγών των 24 μαστιχοχωριών, υπεύθυνα για την παραγωγή της μαστίχας και εδρεύει στη Χίο. Είναι ο αποκλειστικός φορέας διαχείρισης της μαστίχας Χίου παγκοσμίως, και απαριθμεί περίπου 4.500 μέλη. Ιδρύθηκε το 1938 (Αναγκαστικός Νόμος 1390/3-10-1938) με σκοπό την συστηματικοποίηση της καλλιέργειας του Χιώτικου Μαστιχόδενδρου (Pistacia Lentiscus cv. Chia) και της παραγωγής της Μαστίχας Χίου, καθώς και την τυποποίηση των παράγωγων της μαστίχας και της αναγνώρισής τους παγκοσμίως. Θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους αγροτικούς συνεταιρισμούς της Ελλάδας.
Προϊόντα
Η Ε.Μ.Χ., χρησιμοποιώντας Μαστίχα Χίου, έχει επενδύσει σε μία ευρεία γκάμα προΐόντων, όπως τσίχλες (πωλούνται στην αγορά ως "ΕΛΜΑ" ) μαστιχέλαιο, λικέρ, γλυκά του κουταλιού (υποβρύχιο), λοιπά τρόφιμα, φαρμακευτικά προϊόντα, κλπ. Πολλά από τα προίόντα της Ε.Μ.Χ. - συμπεριλαμβανομένου και της μαστίχας σε μορφή "δακρύων", η οποία αποτελεί πρώτη ύλη - έχουν λάβει πιστοποίηση ΠΟΠ από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Θυγατρικές - Συνεργασίες
Η Ε.Μ.Χ. έχει ιδρύσει θυγατρικές, προκειμένου να προωθήσει τα προϊόντα της. Μία από αυτές είναι η Mediterra ΑΕ, η οποία έχει αναλάβει την εμπορευματοποίηση της μαστίχας. Παράλληλα, το 2002 ιδρύθηκε η Mastiha Shop, μία αλυσίδα καταστημάτων πώλησης προΐόντων μαστίχα. Έχει επίσης συνεργαστεί με την Τράπεζα Πειραιώς, προκειμένου να ιδρύσει -μεταξύ άλλων- το Μουσείο Μαστίχας Χίου στο Πυργί.
601
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 601 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Γεννήσεις
Κατηγορία:Έτη
Μαρία Σπιριντόνοβα
Η Σπιριντόνοβα συνελήφθη από τη μυστική αστυνομία κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης του 1937 - 1939 και στάλθηκε στα στρατόπεδα αναγκαστικής εργασίας των Γκουλάγκ, όπου εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες αμέσως μετά την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στα τέλη του καλοκαιριού 1941.
Τα πρώτα χρόνια
Η Μαρία Σπιριντόνοβα γεννήθηκε στην πόλη Ταμπόβ, που βρίσκεται περίπου 480 χιλιόμετρα (300 μίλια) νότια-νοτιοανατολικά της Μόσχας. Ο πατέρας της, τραπεζικό στέλεχος, ήταν μέλος της μη κληρονομικής ελάσσονος αριστοκρατίας της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Παρακολούθησε το τοπικό γυμνάσιο, μέχρι που ο θάνατος του πατέρα της και η φυματίωση έγιναν αιτία να το εγκαταλείψει το 1902. Στη συνέχεια σπούδασε οδοντιατρική στη Μόσχα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Επιστρέφοντας στο Ταμπόβ, εργάστηκε σαν υπάλληλος για την τοπική συνέλευση. Σύντομα ενεπλάκη στον πολιτικό ακτιβισμό· συνελήφθη κατά τις φοιτητικές διαδηλώσεις του Μαρτίου 1905. Τον Σεπτέμβριο του 1905, έκανε αίτηση για να εκπαιδευτεί σαν νοσοκόμα, αλλά απορρίφθηκε για το πολιτικό της μητρώο. Αντ’ αυτού εντάχθηκε στο Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα, και έγινε πλήρους απασχόλησης ακτιβίστρια. Επίσης έγινε η ερωμένη του Βλαντιμίρ Βόλσκι, ενός τοπικού Εσέρου ηγέτη. μικρογραφία|αριστερά|Η Μαρία Σπιριντόνοβα το 1906 Όπως πολλοί Εσέροι, ασπάστηκε την ιδέα της δολοφονίας και της τρομοκρατίας ως επαναστατικού όπλου. Ήταν μία από τις εκατοντάδες των Εσέρων οι οποίοι κατά την διάρκεια και μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1905 επιτέθηκαν κατά του Ρωσικού κράτους και των ηγετών του.
Η δολοφονία Λουζενόβσκι
Ο στόχος της Σπιριντόνοβα ήταν ο Γ. Ν. Λουζενόβσκι, ένας κτηματίας και επαρχιακός σύμβουλος του Ταμπόβ, ο οποίος είχε διοριστεί προϊστάμενος ασφαλείας της περιοχής του Μποριζογκλέμπσκ, μιας πόλης νοτιοανατολικά του Ταμπόβ. Ο Λουζενόβσκι ήταν γνωστός για τη βίαιη καταστολή της αγροτικής εξέγερσης στην περιοχή, και η επιτροπή των Εσέρων του Ταμπόβ “ενέκρινε τη θανατική του καταδίκη”. Η Σπιριντόνοβα προσφέρθηκε να τον δολοφονήσει. Παρακολούθησε τον Λουζενόβσκι για αρκετές ημέρες, και τελικά είχε την ευκαιρία της στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μποριζογκλέμπσκ στις 16 Ιανουαρίου 1906. Τον πυροβόλησε επαναλαμβανόμενα με ρεβόλβερ και τον πέτυχε πέντε φορές, έτσι ώστε αυτός να πεθάνει στις 10 Φεβρουαρίου.
Η Σπιριντόνοβα συνελήφθη αμέσως από τους Κοζάκους σωματοφύλακες του Λουζενόβσκι, και μεταφέρθηκε στο Ταμπόβ την επόμενη ημέρα.
Κάτι ακούστηκε για την υπόθεση, μέχρι τις 12 Φεβρουαρίου, οπότε η Ρους, μια προοδευτική εφημερίδα στην Αγία Πετρούπολη, δημοσίευσε μια επιστολή από τη Σπιριντόνοβα, που περιέγραφε την κακοποίηση και τα βασανιστήρια που υπέστη μετά τη σύλληψή της – εδάρη με γροθιές, μαστίγια και μπότες, κάηκε με αναμμένο τσιγάρο στο δέρμα, αφέθηκε γυμνή και κατ’ επανάληψη ανακρίθηκε από τον χοντράνθρωπο διοικητή των Κοζάκων, Αβράμοβ. Η επιστολή υπαινίχθηκε ότι την είχε βιάσει στο τρένο προς το Ταμπόβ.
Η υπόθεση της Σπιριντόνοβα προκάλεσε αμέσως αίσθηση στους αναγνώστες της Ρους. Αν και ελάχιστοι υποστήριζαν την τρομοκρατία των Εσέρων, οι περισσότεροι εξοργίστηκαν από αυτή την τρομερή σκληρότητα σε ένα κρατούμενο, ιδιαίτερα σε μια ελκυστική νεαρή γυναίκα. Οι προοδευτικοί κύκλοι σε όλη τη Ρωσία καταδίκασαν τις αρχές του Ταμπόβ. Η Σπιριδόνοβα περιγράφηκε σαν “ένα αγνό, παρθενικό ον, ένα λουλούδι πνευματικής ομορφιάς… στα χέρια ενός ακόλαστου ουρακοτάγκου”. Γυναίκες όλων των τάξεων απαίτησαν “δικαιοσύνη για την αδελφή μας που βεβηλώθηκε”.
Η Ρους έστειλε τον ρεπόρτερ Β. Α. Βλαδιμίροβ στο Ταμπόβ. Έγραψε επτά εντυπωσιακά άρθρα που δημοσιεύτηκαν τον Μάρτιο. Τα άρθρα αυτά στην πραγματικότητα μεγαλοποίησαν την κακομεταχείριση και τα τραύματα της Σπιριδόνοβα, και αναφέρθηκαν ακόμη περισσότερες λεπτομέρειες για τον δήθεν βιασμό της. Επίσης ο Βλαδιμίροβ μεγαλοποίησε την ιστορία της σαν οπαδού της άκρας Αριστεράς, ενώ μείωσε τη σημασία των πραγματικών πολιτικών της πεποιθήσεων, πράγμα που ενόχλησε τους Εσέρους, σχεδόν όσο τους συντηρητικούς και τις αρχές. Η ίδια η Σπιριδόνοβα αποκήρυξε την αφήγηση του Βλαδιμίροβ. μικρογραφία|αριστερά|Σπιριντόνοβα, Σκόλνικ, Μπιτσένκολζμαλοβιτς, Φιάλκα, Εζερσκάγια στη Σιβηρία Στις 11 Μαρτίου η Σπιριντόνοβα δικάστηκε και κηρύχτηκε ένοχη για τον φόνο του Λουζενόβσκι, και καταδικάστηκε σε θάνατο. Ωστόσο, το δικαστήριο ζήτησε, επίσης, όπως η ποινή μετατραπεί σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία, λόγω της κακής κατάστασης της υγείας της. Αυτό έγινε στις 20 Μαρτίου.
Ο προοδευτικός Τύπος συνέχισε την καμπάνια του για τη στήριξή της. Στις 2 Απριλίου ο Αβράμοβ δολοφονήθηκε επίσης, πράγμα που δημιούργησε επιπλέον ντόρο.
Η κυβέρνηση δημοσίευσε την έκθεσή της σχετικά με την υπόθεση στις 8 Απριλίου. Η έκθεση αναγνώριζε ότι η Σπιριντόνοβα είχε δαρεί από τους Κοζάκους κατά τη στιγμή της σύλληψής της, και ότι ο Αβράμοβ την είχε κακοποιήσει λεκτικά στο τρένο, αλλά αρνιόταν όλες τις περισσότερο φρικιαστικές κατηγορίες. Αυτό καταγγέλθηκε ως συγκάλυψη. μικρογραφία|δεξιά|Η Μαρία Σπιριντόνοβα με τον [[Γκριγκόρι Γκερσούνι στο Akatuy το 1906]] Μυστικές επιστολές από τη Σπιριντόνοβα στη φυλακή προς την αδελφή της Γιούλια, συντρόφισσα Εσέρα, είχαν κατασχεθεί από την αστυνομία στις 19 Φεβρουαρίου. Η έκθεση παρέθετε την παράκληση σε ένα γράμμα να μην αποκαλύψει τη “ρομαντική ιστορία” της – πιθανώς τη σχέση της με τον Βόλσκι. Πολλοί προοδευτικοί το θεώρησαν αυτό σαν μια προσπάθεια να δυσφημίσουν την ηθική της. Κατά ειρωνικό τρόπο, ο κυβερνήτης του Ταμπόβ γνώριζε τα πάντα για τον δεσμό (η Σπιριντόνοβα είχε ζητήσει μια συνάντηση με τον Βόλσκι, τον οποίο περιέγραφε σαν μνηστήρα της, αν και αυτός ήταν ήδη παντρεμένος). Όμως δεν διέδωσε την πληροφορία, που θα είχε καταστρέψει την “παρθενική” εικόνα της Σπιριδόνοβα.
Ο αναπληρωτής εισαγγελέας του Ταμπόβ είχε συνοψίσει τις επιστολές σε μια έκθεση προς τις εθνικές αρχές. Τα αποσπάσματά του δείχνουν ότι η Σπιριντόνοβα συνειδητά συμμετείχε στη δημιουργία της ευνοϊκής εικόνας που έβγαινε προς τα έξω – υποδεικνύοντας που πρέπει να δοθεί έμφαση, και που πρέπει να μειωθεί η σημασία. μικρογραφία|αριστερά|Μαρία Σκόλνικ (πρώτη σειρά), Ρεβέκκα Φιάλκα και Μαρία Σπιριντόνοβα, στον δρόμο τους για τη Σιβηρία (καλοκαίρι 1906) Η Σπιριντόνοβα στάλθηκε στη Σιβηρία στην ομάδα πέντε άλλων εξεχόντων γυναικών Εσέρων τρομοκρατισσών. Η ομάδα μερικές φορές αποκαλούνταν Σεστέρκα (“Έξι”). Η Σπιριντόνοβα ήταν η πιο διάσημη, όντας νέα, ελκυστική, και Ρωσίδα (οι άλλες ήταν Εβραίες, Λευκορωσίδες και Ουκρανές). Οι Σεστέρκα μεταφέρθηκαν με τρένο από τη Μόσχα στο συγκρότημα των φυλακών στο Νερτσίνσκ (ανατολικά της Λίμνης Βαϊκάλης και κοντά στα σύνορα με την Κίνα). Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, το τρένο το υποδέχονταν σε κάθε σταθμό πλήθη υποστηρικτών. Η Σπιριδόνοβα μιλούσε στα πλήθη, εξηγώντας το πολιτικό πρόγραμμα των Εσέρων. μικρογραφία|αριστερά|Η Μαρία Σπιριντόνοβα στη φυλακή το 1906 Για τα επόμενα 11 χρόνια, η Σπιριντόνοβα κρατήθηκε στη φυλακή Μαλτζέβσκαγια. Της φέρονταν σκληρά, και μερικές φορές ραβδιζόταν βίαια με βέργες από σημύδα, ενώ ήταν γυμνή. Τέτοιου είδους τελείως γυμνωμένη σωματική τιμωρία δεν ήταν συνήθης για πολιτικούς κρατούμενους εκείνη την εποχή.
Προσαρμογή με την επανάσταση
Μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917, η Σπιριντόνοβα αποφυλακίστηκε από τις γυναικείες φυλακές στο Νερτσίνσκ με τη γενική αμνηστεία που συμπεριλάμβανε τους φυλακισμένους επαναστάτες. Με την απελευθέρωσή της, την πρώην πολιτική κρατούμενη Σπιριντόνοβα την υπολήπτονταν ευρέως ο απλός λαός της Ρωσίας, και λατρευόταν από πολλούς αγρότες σχεδόν σαν αγία.
Η Σπιριντόνοβα ταξίδεψε από τη Σιβηρία στη Μόσχα για να παρακολουθήσει το 3ο Εθνικό Συνέδριο του Κόμματος των Σοσιαλ-Επαναστατών στα τέλη Μαΐου 1917, όμως η συνάθροιση δεν την εξέλεξε στη διοικούσα Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος. Παρά την αποτυχία αυτή, η Σπιριντόνοβα αναμίχθηκε έντονα στις υποθέσεις του Κόμματος ως ηγέτης της οργάνωσης των Εσέρων στην πρωτεύουσα Πετρούπολη. Ασχολήθηκε επίσης με το έργο της βοήθειας για τη δημιουργία σοβιέτ μέσα στην αγροτιά. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση η Σπιριντόνοβα συνέδεσε το πεπρωμένο της με την αυτόνομη οργάνωση των Αριστερών Εσέρων στη στήριξη των πρώην αντιπάλων από το Κόμμα των Μπολσεβίκων. Η Σπιριντόνοβα ήταν εξαιρετικά υποστηρικτική των προσπαθειών να σφυρηλατηθεί κυβέρνηση ενότητας μεταξύ Μπολσεβίκων, Αριστερών Εσέρων και Διεθνιστών Μενσεβίκων, και ήταν μια από τους μόλις μια χούφτα Αριστερών Εσέρων ηγετών που υποστήριξε την απόφαση του Λένιν να συμφωνήσει με τους δρακόντειους όρους άμεσης ειρήνης που προτάθηκαν από την Αυτοκρατορική Γερμανία στη συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ. Η αφοσίωση της Σπιριδόνοβα ανταμείφθηκε όταν διορίστηκε επικεφαλής του Αγροτικού Τομέα της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής του Πανρωσικού Σοβιέτ των Εργατών, Αγροτών και Στρατιωτών Βουλευτών – κατ’ όνομα προϊσταμένη αξιωματούχος για τις αγροτικές υποθέσεις. μικρογραφία|δεξιά|Η Μαρία Σπιριντόνοβα σε αγροτικό συνέδριο το 1917
Εξέγερση κατά του Μπολσεβικισμού
Ο μήνας του μέλιτος μεταξύ Αριστερών Εσέρων και Μπολσεβίκων αποδείχθηκε βραχύβιος. Στα τέλη της άνοιξης του 1918 δημιουργήθηκαν Μπολσεβίκικα στρατιωτικά αποσπάσματα για να κάνουν αναγκαστικές επιτάξεις σιτηρών, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να αποσοβηθεί η πείνα στις πόλεις εν μέσω οικονομικής κατάρρευσης. Η ενότητα μετατράπηκε σε αντιπαλότητα σχετικά με το μέλλον της επανάστασης και προέκυψε ανταγωνισμός για τον έλεγχο του επικείμενου 5ου Συνεδρίου των Σοβιέτ, που είχε προγραμματιστεί να αρχίσει στη Μόσχα, στις 4 Ιουλίου 1918. Στις 24 Ιουνίου η Κεντρική Επιτροπή των Αριστερών Εσέρων αποφάσισε να αρχίσει εκστρατεία τρομοκράτησης κατά των Γερμανών αξιωματούχων στη Ρωσία σε μια προσπάθεια να σαμποτάρουν τη μισητή συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ και να επιβάλουν μια πιο σταθερή συμμαχία με την αγροτιά κατά τη διάρκεια της κρίσης που θα προέκυπτε.
Στις 7 Ιουλίου 1918 δύο μέλη του Κόμματος των Αριστερών Εσέρων, ο Ιακώβ Μπλιούμκιν και ο Νικολάι Αντρέεβ, δολοφόνησαν τον Γερμανό πρέσβη Βίλχεμ Μίρμπαχ. Αντί να τροφοδοτηθεί νέα πυρκαγιά με τη Γερμανία, ο Λένιν χρησιμοποίησε τη δολοφονία του Μίρμπαχ σαν δικαιολογία για την απαγόρευση της οργάνωσης των Αριστερών Εσέρων. Κινητοποιήθηκαν γρήγορα στρατεύματα για να απομονώσουν με επιτυχία τις μονάδες μάχης των πρώην συμμάχων τους. Η Σπιριντόνοβα έσπευσε στο Θέατρο Μπολσόι, χώρο του διεξαγόμενου 5ου Συνεδρίου των Σοβιέτ, για να κάνει επίσημη δήλωση για την πολιτική όσον αφορά την εξέγερση των Αριστερών Εσέρων, αλλά διαπίστωσε ότι το Συνέδριο αναβλήθηκε σαν επακόλουθο της δολοφονίας και περισσότεροι από 400 Αριστεροί Εσέροι αντιπρόσωποι φυλακίστηκαν. Η Σπιριντόνοβα και ένας αριθμός άλλων Αριστερών Εσέρων ηγετών φυλακίστηκαν στη Μόσχα, και ο Αγροτικός Τομέας του Πανρωσικού Συνεδρίου των Σοβιέτ διαλύθηκε.
Γνωστοποιήθηκε ότι η Σπιριντόνοβα επρόκειτο να δικαστεί την 1η Δεκεμβρίου 1918, αλλά για να μειωθεί η πιθανότητα δημιουργίας μιας ενδεχόμενα ασταθούς κατάστασης, έγινε μυστική δίκη στις 27 Νοεμβρίου στη θέση της. Η Σπιριντόνοβα καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλακή για τον ρόλο της στην εξέγερση των Αριστερών Εσέρων, αλλά αμνηστεύτηκε την επόμενη ημέρα.
Φυλάκιση
Η Σπιριντόνοβα έγινε η φωνή μιας ριζοσπαστικής φράξιας των Αριστερών Εσέρων που ήταν αντίθετη σε οποιοδήποτε συμβιβασμό με το μπολσεβίκικο καθεστώς και κατηγόρησε δημόσια την κυβέρνηση ότι πρόδωσε την επανάσταση με τις πολιτικές και τις πράξεις της. Παρά τη δριμεία άρνησή της να συμβιβαστεί, η Σπιριντόνοβα κράτησε απόσταση από την τρομοκρατική πτέρυγα των Αριστερών Εσέρων, επικεντρώνοντας αντίθετα την αγκιτάτσιά της γύρω από την ιδέα της αναζωογόνησης του συστήματος των σοβιέτ, σε αντίθεση προς τη διακυβέρνηση του Μπολσεβίκικου κόμματος με γραφειοκρατικά διατάγματα.
Τον Ιανουάριο του 1919, μετά από άλλη δημόσια ομιλία εναντίωσης στην Μπολσεβίκικη κυβέρνηση, η Σπιριντόνοβα συνελήφθη από την Τσεκά της Μόσχας. Δικάστηκε άλλη μια φορά στις 24 Φεβρουαρίου 1919, με τον Μπολσεβίκο ηγέτη Νικολάι Μπουχάριν, μοναδικό μάρτυρα κατηγορίας, να κατηγορεί τη Σπιριντόνοβα ότι ήταν ψυχικά ασθενής και απειλή για την κοινωνία, στη θανάσιμη πολιτική ατμόσφαιρα του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Η Σπιριντόνοβα κρίθηκε ένοχη και καταδικάστηκε σε ένα χρόνο εγκλεισμό σε ψυχιατρικό σανατόριο – απομακρύνοντάς την με τον τρόπο αυτό αποτελεσματικά από την εν εξελίξει πολιτική.
Αντί για το σανατόριο, η Σπιριντόνοβα στην πραγματικότητα φυλακίστηκε σε ένα μικρό κελί μέσα σε στρατόπεδο, όπου η ήδη εύθραυστη υγεία της επιδεινώθηκε σύντομα. Στις 2 Απριλίου 1919 οργανώθηκε απόδραση από Αριστερούς Εσέρους μαχητές και η Σπιριντόνοβα απελευθερώθηκε, ζώντας έπειτα στην παρανομία στη Μόσχα με το ψευδώνυμο Ονουφρίεβα. Τελικά, συνελήφθη πάλι, άρρωστη από τύφο και πάσχοντας από μη διασαφηνισμένη νευρική διαταραχή. Μετά την ανάρρωση σε ιατρική μονάδα της Τσεκά, η Σπιριντόνοβα μεταφέρθηκε σε ψυχιατρική φυλακή. Τελικά αφέθηκε ελεύθερη υπό την επίβλεψη δύο Αριστερών Εσέρων συντρόφων, στις 18 Νοεμβρίου 1921, υπό τον όρο ότι θα σταματήσει και θα απέχει από κάθε πολιτική δραστηριότητα. Κατά την εκτίμηση του ιστορικού Αλεξάντερ Ραμπίνοβιτς, “δεν υπάρχουν στοιχεία ότι παραβίασε ποτέ αυτόν τον όρο”. Η ενεργή πολιτική ζωή της Σπιριντόνοβα έφτασε στο τέλος.
Ροβοάμ
Ο Ροβοάμ είναι βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη και στη Καινή Διαθήκη.
Μαρία Σπιριντόνοβα
Θάνατος και κληρονομιά
Το 1937 η Σπιριντόνοβα συνελήφθη στην Ουφά μαζί με δώδεκα άλλους πρώην Αριστερούς Εσέρους που ζούσαν εκεί. Κηρύχτηκε ένοχη για τον σχεδιασμό αγροτικής εξέγερσης, και καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκιση από το Στρατοδικείο στις 8 Μαρτίου 1937. Μετά από μια απεργία πείνας κρατήθηκε σε απομόνωση στις φυλακές Ορέλ. Από το κελί της έγραψε πολλές επιστολές προς τον Γενικό Εισαγγελέα της ΕΣΣΔ, με αίτημα να τη σκοτώσει αμέσως και να σταματήσει το μαρτύριο.
Ροβοάμ
Σύμφωνα με τη Βίβλο γενέσεως Ιησού Χριστού ο Ροβοάμ φέρεται ως γιος - διάδοχος του Βασιλέως Σολομώντα, πατέρας του Αβιά και απόγονος του Βασιλέως του Ισραήλ Δαυίδ. Επί βασιλείας του Ροβοάμ διασπάστηκε το Βασίλειο του Σολομώντα σε βόρειο και νότιο μετά την ανταρσία του Ιεροβοάμ Α΄.
Μαρία Σπιριντόνοβα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες
Ροβοάμ
Ο Ροβοάμ αναφέρεται στο βιβλίο Α' Βασιλέων (κεφ.11:43 - 14:31) και Β΄ Χρονικών (9:31 - 12:16)
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον έχει αναγνωρίσει Άγιο, την μνήμη του οποίου εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν τα Χριστούγεννα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ Κατηγορία:Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον
Οικογένεια Μπουντούρη
Η οικογένεια Μπουντούρη ήταν σημαντική οικογένεια της Ύδρας. Η καταγωγή της οικογένειας ήταν από την Γαράντζα της Μεσσηνίας, από την οποία όμως έφυγαν το 1715 λόγω διωγμών και διασκορπίστηκαν στην Ύδρα, στη Φιγαλεία Ηλείας (Ζούρτσα) και στη Χαλκίδα. Το 1830 και μετά την προσάρτηση της Εύβοιας στο ελληνικό κράτος, η οικογένεια αγόρασε πολλές εκτάσεις (πρώην τουρκικά τσιφλίκια) στην περιοχή. Ο Λάζαρος Γιουρδής αγόρασε το 1831 το χωριό Μαντούδι καθώς και τα διπλανά χωριά Φαράκλα και Κεράμια, ενώ και άλλοι Υδραίοι αγόρασαν ανάλογες εκτάσεις.
Το όνομα της οικογένειας άλλαζε από Μπουντούρη σε Βουδούρη, Μπουντούρη ή και Πουτούρη λόγω ηχητικής μεταγραφής, αλλά και από απόφαση των μελών της με την πάροδο των χρόνων.
Πηγές
*
Έντουαρντ Λίβινγκστον Τρυντώ
Ο Έντουαρντ Λίβινγκστον Τρυντώ (Edward Livingston Trudeau) (1848–1915) ήταν Αμερικανός ιατρός που συνέβαλε σημαντικά στη θεραπεία της φυματίωσης.
Βιογραφία
Ο Έντουαρντ Λίβινγκστον Τρυντώ γεννήθηκε το 1848 στη Νέα Υόρκη από Γάλλους γονείς (ο πατέρας του ήταν γιατρός) και τα παιδικά του χρόνια ήταν ήρεμα και ευτυχισμένα. Η φιλοδοξία του ήταν να γίνει αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού των Η.Π.Α. Όταν όμως διορίστηκε και τοποθετήθηκε στην Αννάπολη, αρνήθηκε να πάει επειδή ήθελε να παρασταθεί στον μεγαλύτερο αδερφό του, Τζέιμς, ο οποίος είχε προσβληθεί από φυματίωση. Ο Τζέιμς πέθανε τρεις μήνες αργότερα και ο Τρυντώ, χωρίς να το καταλάβει, μολύνθηκε από την αρρώστια.
Την εποχή εκείνη πολύ λίγα πράγματα ήταν γνωστά σχετικά με τη φυματίωση. Την θεωρούσαν μη μεταδοτική και πίστευαν πως θεραπεύεται με τη μεγάλη ζέστη. Και οι δύο αυτές απόψεις αποδείχθηκε ότι ήταν λανθασμένες. Ο Τρυντώ, μη ξέροντας πως είχε γίνει φυματικός, παντρεύτηκε και ύστερα σπούδασε Ιατρική. Πήρε το πτυχίο του από την Ιατρική και Χειρουργική Σχολή του Πανεπιστημίου Κολούμπια (τότε Κολέγιο Κολούμπια), το 1871.
Ο Τρυντώ είχε αρχίσει να δημιουργεί μία καλή καριέρα όταν, δύο χρόνια αργότερα, η αρρώστια άρχισε να τον καταβάλλει. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πελατεία του και να κατέβει με τη γυναίκα του και τα παιδιά του κατά τα νότια, για να εφαρμοσει την παραδεγμένη τότε θεραπεία της ζέστης. Όμως η κατάστασή του χειροτέρεψε αντί να καλυτερέψει. Την επόμενη άνοιξη αποφάσισε να πάει σε μία κατασκήνωση στο Αντιροντάκ. Εκεί η κατάστασή του βελτιώθηκε, αλλά το χειμώνα ξαναγύρισε στη Νέα Υόρκη. Ο χειμώνας στη Νέα Υόρκη παραλίγο να τον σκοτώσει. Όλη η ευεργετική επίδραση της παραμονής του στα βουνά πήγε χαμένη. Την άνοιξη ξαναπήγε με την οικογένειά του στο Αντιροντάκ. Η κατάστασή του βελτιώθηκε αμέσως και πήρε την απόφαση να μείνει για πάντα εκεί.
Ο Τρυντώ έγινε γιατρός-ορειβάτης. Πολλές φορές έκανε πορεία μία ολόκληρη μέρα καβάλα στο άλογο, αψηφώντας τις χιονοθύελλες για να πάει σε μία ιατρική επίσκεψη. Τον λίγο χρόνο που του έμενε, τον χρησιμοποιούσε για να πλουτίσει τις γνώσεις του σχετικά με τη φυματίωση. Στο πρόχειρο εργαστήριό του πάνω στα βουνά, ο Τρυντώ έγινε ο πρώτος Αμερικανός γιατρός που απομόνωσε τον βάκιλο της φυματίωσης.
Προβάλλοντας σαν επιχείρημα τη δική του περίπτωση, ο Τρυντώ υποστήριζε πως έπρεπε να αλλάξει ο τρόπος θεραπείας των φυματικών. Οι γιατροί έκαναν λάθος που συνιστούσαν τη ζέστη και την σκοτεινή απομόνωση. Ο άρρωστος χρειαζόταν άφθονο καθαρό αέρα και ήλιο. Όμως οι περισσότεροι γιατροί ήταν ισχυρογνώμονες και θεωρούσαν τον Τρυντώ τσαρλατάνο. Για να αποδείξει πως η θεραπεία που εφαρμόζανε οι άλλοι γιατροί ήταν λανθασμένη, ο Τρυντώ αποφάσισε να χτίσει ένα σανατοριο για τους αρρώστους που ήθελαν να εφαρμόσουν τη δική του θεραπεία. Επειδή είχε πολύ λίγα χρήματα και πρόσφερε δωρεάν τις υπηρεσίες του, ο Τρυντώ έχτισε το πρώτο του σπίτι στο Σάρανακ της Νέας Υόρκης. Οι άρρωστοι άρχισαν να μαζεύονται πολύ γρήγορα και έπρεπε να βρεθούν και άλλα οικήματα για να τους χωρέσουν. Μάλιστα ένας από τους πρώτους ασθενείς του Τρυντώ ήταν ο συγγραφέας Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον.
Το 1894, μετά από μία πυρκαγιά που κατέστρεψε το μικρό του εργαστήριο και ένα πλήθος επιστημονικών σημειώσεων, ο Τρυντώ οργάνωσε το Εργαστήριο Σάρανακ για τη Μελέτη της Φυματίωσης με δωρεά της Ελίζαμπεθ Μίλμπανκ Άντερσον. Ήταν το πρώτο εργαστήριο στις Η.Π.Α. για τη μελέτη της φυματίωσης (μετά το θάνατο του Τρυντώ μετονομάστηκε σε Ινστιτούτο Τρυντώ και λειτουργεί μέχρι σήμερα).
Η τραγωδία παραμόνευε τον Τρυντώ σ' όλη του τη ζωή. Ο ένας του γιος, ο Έντουαρτ Λίβινγκστον Τρυντώ Τζούνιορ, πέθανε από φυματίωση ενώ ο ίδιος πάλευε καθημερινά με την ίδια αρρώστια. Όμως ο Τρυντώ συνέχισε να αγωνίζεται με αδάμαστο θάρρος ως το τέλος της ζωής του, το 1915. Ο άλλος του γιος, ο Φράνσις Τρυντώ, τον διαδέχτηκε στη θέση του διευθυντή του σανατόριου μέχρι το 1954.
Στις 12 Μαΐου 2008 η Ταχυδρομική Υπηρεσία των Η.Π.Α. εξέδωσε ως φόρο τιμής γραμματόσημο που απεικονίζει τον Έντουαρντ Λίβινγκστον Τρυντώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ιατροί
Θεόδωρος Στάθης
Ο Θεόδωρος Στάθης (1937) είναι Έλληνας πανεπιστημιακός και πολιτικός, ιδρυτικό μέλος του ΠΑΚ και αργότερα του ΠΑΣΟΚ, που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1937 στην Κοιλάδα Λάρισας. Σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Βιέννης, και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης, του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτορας Θετικών Επιστημών στον τομέα της Βιοφυσικής.
Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα και δίδαξε στα πανεπιστήμια Columbia και Manhattan College στις ΗΠΑ, και στο Πανεπιστήμιο Πατρών στην Ελλάδα. Δίδαξε, επίσης, ως επισκέπτης καθηγητής, στο Τμήμα Διπλωματικών και Ευρωπαϊκών Πολιτικών και Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, με αντικείμενα διδασκαλίας την Αμυντική Πολιτική και Εθνική Ασφάλεια, Εξωτερική Πολιτική και Ασφάλεια Ευρωπαϊκής Ένωσης και Διεθνή Θέματα Ασφάλειας και Συνεργασίας.
Υπήρξε γραμματέας της Παναμερικανικής Επιτροπής για την Αυτοδιάθεση της Κύπρου (1963 - 1967), πρόεδρος της αμερικανικής Αντιδικτατορικής Επιτροπής για την Δημοκρατία και την Ελευθερία στην Ελλάδα, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΚ και ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ. Στο ΠΑΣΟΚ διετέλεσε μέλος και αναπληρωτής γραμματέας της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων, υπεύθυνος του τομέα Ασφάλειας και Συνεργασίας.
Ήταν βουλευτής Λάρισας με το ΠΑΣΟΚ από το 1981 ως το 1990, από το 1993 ως το 1996, και από το 1997 ως το 2000 (το 1997 αντικατέστησε το Νίκο Φλώρο, του οποίου η εκλογή ακυρώθηκε).
Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, διετέλεσε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας από τον Απρίλιο του 1986 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1987, αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού από τον Ιούνιο του 1988 μέχρι τον Μάρτιο του 1989, και υπουργός Γεωργίας από τον Σεπτέμβριο του 1995 μέχρι τον Ιανουάριο του 1996. Στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, η θητεία του συνέπεσε με την ελληνοτουρκική κρίση του Μαρτίου 1987, την οποία χειρίστηκε μαζί με τον υπουργό Γιάννη Χαραλαμπόπουλο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Πολιτισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Μέλη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Πατρών
Δάφνη Οθωνών
Η Δάφνη είναι χωριό στην περιοχή της Άνω Πάντας, στο νησί των Οθωνών. Θεωρείται ένας από τους αρχικούς οικισμούς του νησιού. Πριν από τη μαζική μετανάστευση προς το τέλος του εικοστού αιώνα, η Δάφνη θεωρούταν το πιο πυκνοκατοικημένο χωριό του νησιού με τουλάχιστον 250 κατοίκους στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Παρόλο που σήμερα ο οικισμός εγκαταλείπεται σε μεγάλο βαθμό από τους μόνιμους κατοίκους, η Δάφνη έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση κατοικιών στο νησί των Οθωνών. Οι περισσότερες από αυτές χτίστηκαν στα τέλη του 18ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα και έχουν ξεχωριστή τοπική αρχιτεκτονική. Τα τελευταία χρόνια έχει υπάρξει κάποια αποκατάσταση αυτών των σπιτιών από ντόπιους και άλλους. Τα σπίτια είναι ξεχωριστά χτισμένα και διασκορπισμένα μέσα σε αιωνόβιους ελαιώνες με θέα προς την Αδριατική και το Ιόνιο Πέλαγος. Η εκκλησία της Παναγίας και το συνοδευόμενο νεκροταφείο της είναι ένα ξεχωριστό μνημείο στην περιοχή. Χτίστηκε στην κορυφή ενός λόφου το 1600 και είναι εντυπωσιακά καλά διατηρημένο σήμερα. Υπάρχει επίσης ένα μονοπάτι από τη Δάφνη μέχρι την ακτή του Φυκιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Οθωνοί
Καλαθοσφαίριση ανδρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών της 28ης Ολυμπιάδας διεξήχθη στην Αθήνα από τις 15 έως τις 28 Αυγούστου 2004, με τη συμμετοχή δώδεκα εθνικών ομάδων. Οι αγώνες της προκριματικής φάσης και των θέσεων 9-12 έγιναν στο Ολυμπιακό Συγκρότημα Ελληνικού, ενώ η τελική φάση παίχτηκε στο Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο του ΟΑΚΑ.
Η διοργάνωση του 2004 συγκαταλέγεται στις πιο αμφίρροπες της ολυμπιακής ιστορίας. Κατ' αρχάς, έγινε εμφανές ότι οι αποστάσεις μεταξύ των ομάδων είχαν μικρύνει - δεν υπήρχε κάποια χώρα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «σάκος του μποξ», με εξαίρεση την Ανγκόλα που όμως κι αυτή εμφανίστηκε δυνατότερη από το παρελθόν. Δεύτερο και κυριότερο, τα παραδοσιακά φαβορί εμφανίστηκαν αποδυναμωμένα: Οι μεν «μονοκράτορες» του θεσμού Αμερικανοί παρέταξαν μια δωδεκάδα γεμάτη πρωτάρηδες του NBA (Καρμέλο Άντονι, ΛεΜπρόν Τζέιμς κ.ά.) μετά την άρνηση 9 βασικών παικτών να ταξιδέψουν στην Αθήνα, η δε παγκόσμια πρωταθλήτρια Ένωση Σερβίας-Μαυροβουνίου επίσης ταλανιζόταν από σοβαρά εσωτερικά προβλήματα.
Νικήτρια αναδείχθηκε η Αργεντινή των Μανού Τζινόμπιλι (MVP του τουρνουά) και Λουίς Σκόλα. Στη δεύτερη θέση του βάθρου ανέβηκε η Ιταλία με πρωταγωνιστή τον Τζιανλούκα Μπαζίλε και στην τρίτη οι Ηνωμένες Πολιτείες, από τις οποίες ξεχώρισε το δίδυμο των «παλιών» Άλεν Άιβερσον και Τιμ Ντάνκαν. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Πάου Γκασόλ της Ισπανίας με μέσο όρο 22,4 πόντων ανά αγώνα. Από στατιστική άποψη, η νίκη της Αργεντινής σήμανε το πρώτο χρυσό μετάλλιο για λατινοαμερικανική χώρα στην ιστορία των ολυμπιακών τουρνουά καλαθοσφαίρισης. Η Ιταλία ισοφάρισε την καλύτερη επίδοσή της (Μόσχα 1980), ενώ η Λιθουανία έμεινε εκτός μεταλλίων για πρώτη φορά από την ανεξαρτητοποίησή της. Τέλος, οι ΗΠΑ υπέστησαν τις πρώτες τους ήττες από τότε που επιτράπηκε η συμμετοχή αθλητών του ΝΒΑ στους Ολυμπιακούς (Βαρκελώνη 1992) και για πρώτη φορά τρεις ήττες σε ένα τουρνουά, εξ ου και το προσωνύμιο ομάδα εφιάλτης (nightmare team) σε αντιδιαστολή με την ομάδα όνειρο του '92.
Συμμετέχοντες
Η FIBA παραχώρησε αυτοδίκαιη συμμετοχή στη διοργανώτρια χώρα και την παγκόσμια πρωταθλήτρια 2002. Τα υπόλοιπα δέκα «εισιτήρια» μοιράστηκαν μέσω των πρωταθλημάτων των ηπειρωτικών ζωνών, ανάλογα με τη δυναμικότητά τους: Ασία και Αφρική από ένα, Ωκεανία δύο, Ευρώπη και Αμερική από τρία. Πιο συγκεκριμένα:
Σύστημα διεξαγωγής
Το σύστημα διεξαγωγής παρέμεινε ίδιο με των Αγώνων του Σίδνεϋ.
Οι ομάδες χωρίστηκαν με κλήρωση σε δύο ομίλους. Οι τέσσερις πρώτοι κάθε ομίλου αναμετρήθηκαν χιαστί στα νοκ-άουτ παιχνίδια των προημιτελικών, τα οποία οδηγούσαν τους νικητές σε προκαθορισμένες διασταυρώσεις στους ημιτελικούς. Οι νικητές των ημιτελικών αναμετρήθηκαν στο τελικό, οι ηττημένοι στο μικρό τελικό.
Οι 5οι και 6οι των ομίλων αναμετρήθηκαν μεταξύ τους για την 9η και 11η θέση αντίστοιχα.
Στατιστικές κατηγορίες
(μέσοι όροι ανά αγώνα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2004 Καλαθοσφαιριση
605
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 605 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μπατσά μπαζί
Το μπατσά μπαζί (αγγλ. bacha bazi ( στην κυριολεξία "παιχνίδι αγοριού", από το بچه bacheh, "αγόρι" και بازی bazi "παιχνίδι") είναι ένας όρος αργκό σε ορισμένα μέρη του Αφγανιστάν και του Πακιστάν  που σημαίνει ένα έθιμο του Αφγανιστάν που περιλαμβάνει τον χορό από νεαρών εφήβων ή αγοριών ντυμένων με γυναικεία ρούχα, αλλά και την ερωτική εκμετάλλευση αυτών από μεγαλύτερους άνδρες. Το έθιμο συνδέεται με τη σεξουαλική υποδούλωση και την παιδική πορνεία . Τον 21ο αιώνα ασκείται σε διάφορα μέρη του Αφγανιστάν και του βορειοδυτικού Πακιστάν .  Η βία και ο εξαναγκασμός είναι κοινές, και οι αξιωματούχοι ασφαλείας δηλώνουν ότι δεν μπορούν να τερματίσουν τέτοιες πρακτικές, επειδή πολλοί από τους άνδρες που εμπλέκονται σε δραστηριότητες που σχετίζονται με το μπατσά μπαζί είναι ισχυροί και καλά οπλισμένοι πολέμαρχοι.
Κατά τον εμφύλιο πόλεμο στο Αφγανιστάν (1996–2001), το μπατσά μπαζί απαγορευόταν και επέφερε τη θανατική ποινή σύμφωνα με το νόμο των Ταλιμπάν. Η πρακτική του χορού αγοριών είναι παράνομη βάσει του αφγανικού νόμου, αλλά οι νόμοι σπάνια επιβάλλονται σε ισχυρούς παραβάτες και η αστυνομία φέρεται να έχει εμπλέκεται στο σχετικό έθιμο.
Μια διαμάχη προέκυψε μετά την εμφάνιση ισχυρισμών ότι οι στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν μετά την εισβολή στη χώρα αγνόησαν σκόπιμα το μπατσά μπαζί. Ο αμερικανικός στρατός απάντησε ισχυριζόμενος ότι το θέμα ήταν σε μεγάλο βαθμό ευθύνη της «τοπικής αφγανικής κυβέρνησης».
Στη δεκαετία του 2020, παρά τη διεθνή ανησυχία και την παρανομία της, η πρακτική συνεχίζεται.
Ιστορία
μικρογραφία|δεξιά|Μουσικοί και αγόρι "μπατσά" στη Σαμαρκάνδη (Ουσμπεκιστάν), π. 1905-15.
Το μπατσά μπαζί είναι μια παράδοση αιώνων. Ένας από τους αρχικούς παράγοντες που κινητοποίησαν την άνοδο των Ταλιμπάν ήταν η αντίθεσή τους στην πρακτική. Μετά την εξουσία των Ταλιμπάν το 1996, το έθιμο απαγορεύτηκε μαζί με την ομοφυλοφιλία αφού οι Ταλιμπάν το θεώρησαν ασυμβίβαστο με το νόμο της Σαρία. Τόσο το μπατσά μπαζί όσο και η ομοφυλοφιλία τιμωρούνταν με τη θανατική ποινή, και μερικές φορές κατηγορούνταν τα νεαρά αγόρια αντί για τους δράστες
Συχνά, τα αγόρια επιλέγονται επειδή είναι φτωχά και ευάλωτα. Οι άντρες που στη νεότητά τους ασκούσαν το μπατσά μπαζί αντιμετωπίζουν κοινωνικό στίγμα και παλεύουν με τις ψυχολογικές επιπτώσεις της κακοποίησης τους.
Το 2011, σε συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Εθνών και του Αφγανιστάν, αφγανοί αξιωματούχοι υπέγραψαν ένα σχέδιο δράσης που υπόσχεται να τερματίσει την πρακτική, μαζί με την επιβολή άλλων προστατευτικών μέτρων για τα παιδιά. Το 2014, η Suraya Subhrang, επίτροπος για τα δικαιώματα των παιδιών στην ανεξάρτητη επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Αφγανιστάν, δήλωσε ότι οι περιοχές που ασκούσαν το bacha bazi είχαν αυξηθεί.
Σύγχρονη προβολή του θέματος στη Δύση
Ένας αριθμός ρεπορτάζ και ντοκιμαντέρ με θέμα το μπατσά μπαζί έχουν προβληθεί σε Δυτικές χώρες. Η ειδησεογραφία επίσης ασχολήθηκε με το πώς αντιμετώπισαν το έθιμο οι στρατιωτικοί των διεθνών δυνάμεων της ISAF στο Αφγανιστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Cross-dressing
Χαρίτων ο Αφροδισιεύς
Ο Χαρίτων ο Αφροδισιεύς ήταν αρχαίος Έλληνας συγγραφέας που γεννήθηκε στην Αφροδισιάδα της Καρίας. Η περίοδος που έζησε είναι άγνωστη, το πιο πιθανό θεωρείται ότι ήταν στα μέσα του 1ου αιώνα ή τον 2ο αιώνα, την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Είναι ο συγγραφέας του μυθιστορήματος Τα περί Χαιρέαν και Καλλιρρόην που είναι το αρχαιότερο από τα πέντε ακέραια σωζόμενα αρχαία ελληνικά μυθιστορήματα και το μόνο που χρησιμοποιεί φαινομενικά ιστοριογραφικά στοιχεία για αληθοφάνεια σε συνδυασμό με στοιχεία της ελληνικής μυθολογίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Τίποτε δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα για τον Χαρίτωνα πέρα ​​από όσα αναφέρει στο μυθιστόρημά του, όπου συστήνεται ως «Χαρίτων της Αφροδισιάδας, γραμματέας του ρήτορα Αθηναγόρα». Μια πρώτη θεωρία, που αργότερα διαψεύστηκε, ήταν ότι το όνομα «Χαρίτων» ήταν ψευδώνυμο που επιλέχθηκε για να ταιριάζει στο ρομαντικό περιεχόμενο του έργου του, αλλά οι σύγχρονοι μελετητές συμφωνούν ότι «Χαρίτων» και «Αθηναγόρας» απαντώνται συχνά ως ονόματα σε επιγραφές στην Αφροδισιάδα.
Η πιο πρόσφατη πιθανή ημερομηνία κατά την οποία ο Χαρίτων θα μπορούσε να γράψει μαρτυρείται από παπύρους που περιέχουν αποσπάσματα του έργου του, τα οποία μπορούν να χρονολογηθούν παλαιογραφικά περίπου έως το 200 μ.Χ. Η ανάλυση της γλώσσας του Χαρίτωνα έχει δημιουργήσει μια σειρά από προτάσεις για χρονολόγηση. Τον 19ο αιώνα, πριν από την ανακάλυψη των παπύρων, προτάθηκε μια χρονολόγηση μέχρι τον 6ο αιώνα, ενώ σύγχρονοι μελετητές υποστηρίζουν ότι γράφηκε το δεύτερο μισό του 1ου αιώνα ή στις αρχές του 2ου αιώνα.
Ο Χαρίτων και το ελληνικό μυθιστόρημα
Στο μυθιστόρημα του Χαρίτωνα, παρουσιάζεται ήδη ξεκάθαρα ανεπτυγμένο το τυπικό σχήμα όλων των ελληνικών ρομαντικών μυθιστορημάτων: η οργή της Αφροδίτης, το ναυάγιο, ο φανταστικός θάνατος ενός από τους ήρωες, η πώληση σε σκλαβιά, η σταύρωση, οι επιστολές, τα προφητικά όνειρα. Οι ήρωες, λόγω της ομορφιάς τους, δέχονται επίθεση από άλλους, αλλά παραμένουν πιστοί στην αγάπη τους.
Ο Χαρίτων διαφέρει από τους άλλους μυθιστοριογράφους στην απλότητα και την τεχνική: δεν παρουσιάζει δεύτερο θέμα με ένα άλλο ερωτευμένο ζευγάρι, εκτεταμένες σοφιστικές παρεμβολές, ψευδοεπιστημονικούς συλλογισμούς και μια πληθώρα απίστευτων περιπετειών.
Το μυθιστόρημα
Κύριο άρθρο: Τα περί Χαιρέαν και Καλλιρρόην μικρογραφία|Πάπυρος του 2ου ή 3ου αιώνα τoυ μυθιστορήματος Το μυθιστόρημα του Χαρίτωνα αποτελείται από 8 τόμους και έχει σωθεί μόνο σε ένα χειρόγραφο του 13ου αιώνα. Δημοσιεύτηκε τον 18ο αιώνα και δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα μέχρι τον 20ό. Παρόλα αυτά δίνει μια εικόνα για την ανάπτυξη της αρχαίας πεζογραφίας.
Η ιστορία τοποθετείται σε ένα ιστορικό υπόβαθρο του 400 π.Χ. Στις Συρακούσες, ο Χαιρέας ερωτεύεται παράφορα την πανέμορφη Καλλιρόη. Είναι κόρη του Ερμοκράτη, ήρωα της αντίστασης των Συρακουσίων κατά τη σικελική εκστρατεία των Αθηναίων, θέτοντας έτσι την αφήγηση στον χρόνο και το κοινωνικό περιβάλλον. Οι δύο νέοι παντρεύονται στην αρχή του μυθιστορήματος και όλα τους υπόσχονται ένα λαμπρό μέλλον. Αλλά ακολουθεί ο χωρισμός τους και μια ατελείωτη σειρά από περιπέτειες, μηχανορραφίες, φόνος, νεκροφάνεια, ταξίδια, αιχμαλωσίες κ.α. που τελικά οδηγούν στην ευτυχή κατάληξη του μυθιστορήματος, με τους δύο συζύγους να ξανασμίγουν.
Παρά τις ελευθερίες που πήρε ο Χαρίτων με τα ιστορικά δεδομένα και τους αναχρονισμούς, είχε ξεκάθαρο στόχο να τοποθετήσει την ιστορία του σε μια περίοδο πολύ πριν από τη ζωή του. Ο Τόμας Χεγκ έχει υποστηρίξει ότι αυτή η επιλογή του σκηνικού καθιστά το έργο σημαντικό πρόδρομο του σύγχρονου ιστορικού μυθιστορήματος.
Η ανακάλυψη πέντε ξεχωριστών παπύρων του μυθιστορήματος του Χαρίτωνα στην Οξύρρυγχο και την Καράνη στην Αίγυπτο πιστοποιούν τη δημοτικότητα του έργου. Ένα απόσπασμα, προσεκτικά γραμμένο σε ακριβή περγαμηνή, υποδηλώνει ότι κάποιοι, τουλάχιστον, από τους αναγνώστες ήταν μέλη τοπικής ανώτερης τάξης.
Πέρα από την υπερβολικά περίπλοκη πλοκή, πρέπει να σημειωθεί η υφολογική και γλωσσική ικανότητα του συγγραφέα, οι συνεχείς αναφορές του σε παλαιότερα ελληνικά και λατινικά έργα: περιλαμβάνει αποσπάσματα από τον Όμηρο, την τραγωδία και την κωμωδία, με ιδιαίτερη αναφορά στον Μένανδρο και τον Τερέντιο, και το έργο του Απουλήιου. Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί η επιστημονική ακρίβεια στην περιγραφή ιατρικών φαινομένων, μια πτυχή λιγότερο παρούσα στα άλλα ελληνικά μυθιστορήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λογοτέχνες
Οχυρώσεις της πόλης της Ρόδου
Οι οχυρώσεις της πόλης της Ρόδου έχουν σχήμα αμυντικού μισοφέγγαρου γύρω από τη μεσαιωνική πόλη και αποτελούνται κυρίως από μια σύγχρονη οχύρωση που αποτελείται από ένα τεράστιο τείχος φτιαγμένο από πετρόκτιστο ανάχωμα, εξοπλισμένο με κεκλιμμένα επίπεδα, προμαχώνες, τάφρο, αντίκρημνο και πρανή. Το τμήμα των οχυρώσεων που βλέπουν προς το λιμάνι αποτελείται από ένα στρογγυλό τείχος. Διαθέτει πύργους και αμυντικά οχυρά.
Όπως και τα περισσότερα αμυντικά τείχη, χτίστηκαν με μια τεχνική ονομάζεται τοιχοποιία με θραυστούς λίθους, η οποία επιτρέπει μια μεγάλη μάζα ικανή να αντέξει τους βομβαρδισμούς με λείες εξωτερικές πέτρινες όψεις για να αποφύγει την αναρρίχηση.
Η υπεράσπιση διαφορετικών τμημάτων οχυρώσεων ανατέθηκε σε διαφορετικές Γλώσσες των Ιπποτών. Η βόρεια όψη ήταν υπό την κυριαρχία του Μεγάλου Μαγίστρου, στη συνέχεια προς τα δυτικά και νότια, οι θέσεις κατέχονταν από τη γλώσσα της Γαλλίας και της Αλβέρνια, τη γλώσσα της Ισπανίας ( Ισπανικά και Πορτογαλικά ), τη γλώσσα της Γερμανίας (Αγγλικά και Γερμανικά) και η γλώσσα της Ιταλίας. Οι προμαχώνες εξακολουθούν να έχουν το όνομα της γλώσσας που τους είχε αναλάβει (πχ. Προμαχώνας της Ιταλίας).
Ιστορία
μικρογραφία| Τα κανόνια που προστατεύουν το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου Λόγω της γεωγραφικής της θέσης ως πύλης στο Αιγαίο Πέλαγος, η Ρόδος ανέκαθεν είχε στρατηγική θέση στις εμπορικές οδούς μεταξύ Δύσης και Ανατολής και υπήρξε σημαντικός σταθμός χάρη στα καλά προστατευμένα λιμάνια της. Κατά την ελληνιστική περίοδο στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., η πόλη της Ρόδου ήταν ήδη περιτειχισμένη από αμυντικά τείχη, τα οποία άντεξαν στην πολιορκία του Δημήτριου Πολιορκητή, βασιλιά της Μακεδονίας, το 305 π.Χ. Ο περίφημος Κολοσσός της Ρόδου χτίστηκε για να ευχαριστήσει τους θεούς για τη νίκη εναντίον του Δημητρίου.Ο Φίλων ο Βυζάντιος συγγραφέας της πραγματείας «Παρασκευαστικά» για αμυντικά έργα, έμεινε στη Ρόδο τον 3ο αιώνα π.Χ. και εξέφρασε τον θαυμασμό του για τα τείχη της. Ο σεισμός του 226 π.Χ. προκάλεσε σοβαρές ζημιές στις οχυρώσεις, αλλά σύντομα ξαναχτίστηκαν. Οι Βυζαντινοί έχτισαν ένα φρούριο στο ψηλότερο τμήμα της πόλης. αριστερά|μικρογραφία| Παραπέτασμα στα νότια τείχη Όταν οι Οσπιταλιέροι Ιππότες κατέκτησαν το νησί, η πόλη ήταν ακόμα πλούσια αλλά σε παρακμή. Η Ρόδος γνώρισε οικονομική ανάπτυξη χάρη στον πλούτο που έφεραν οι ιππότες από τους Αγίους Τόπους και στην κληρονομιά των περιουσιακών στοιχείων των Ναϊτών που δόθηκαν στους Οσπιταλιέρους μετά την καταστολή του τάγματος των Ναϊτών το 1312 με διάταγμα του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Δ΄. Ο πλούτος του νησιού προσέλκυσε τους Οθωμανούς από την κοντινή ακτή (η Τουρκία απέχει μόλις 18 χιλιόμετρα και φαίνεται εύκολα από τη Ρόδο). Οι ιππότες ξεκίνησαν συνεχόμενες εργασίες για τις οχυρώσεις, τόσο για να συμπεριλάβουν τα νέα χωριά στα νότια της ιστορικής βυζαντινής πόλης όσο και για να εκσυγχρονίσουν την οχύρωση με βάση τις νέες στρατιωτικές αμυντικές τεχνικές αφού το πυροβολικό είχε αρχίσει να χρησιμοποιείται ως πολιορκητικό μέσο.
Οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη είχαν μεγάλη εμπειρία στην οικοδόμηση φρουρίων και οχυρώσεων κατά τη διάρκεια των σχεδόν τριών αιώνων παραμονής τους στους Αγίους Τόπους, ωστόσο το πρότυπο αναφοράς για την κατασκευή της οχύρωσης ήταν τα Θεοδοσιανά τείχη της Κωνσταντινούπολης, τα οποία, κατά τη διάρκεια των αιώνων, είχαν δείξει ότι αντιστέκονται στις πολιορκίες.
Την επέκταση των τειχών ανέλαβε ο Μεγάλος Μαγίστρος Αντόνιο Φλούβιαν ντε Ριβιέρε ο οποίος επέτρεψε στην (μεσαιωνική) πόλη της Ρόδου να φτάσει στην σημερινή έκταση περίπου 42 εκταρίων. Η τοιχοποιία ολοκληρώθηκε μεταξύ 1457 και 1465. Οι βυζαντινές οχυρώσεις κατεδαφίστηκαν αφήνοντας μόνο ένα μέρος του παλιού οχυρού που ήταν γνωστό την εποχή των Ιπποτών ως Κολλάκιον.
Το 1440 ο Μαμελούκος σουλτάνος της Αιγύπτου προσπάθησε χωρίς επιτυχία να κατακτήσει την πόλη, πολιορκώντας την για 40 ημέρες.
Το 1480 η Ρόδος πολιορκήθηκε από τα στρατεύματα του Μωάμεθ Β΄ αλλά ο ισχυρός στρατός του πορθητή της Κωνσταντινούπολης με 100.000 στρατιώτες και 170 πλοία απωθήθηκε από το θάρρος των Ιπποτών και τις ισχυρές οχυρώσεις, παρά τους υπεράριθμους επιτιθέμενους. Το 1481 ένας καταστροφικός σεισμός έπληξε το νησί προκαλώντας σοβαρές ζημιές στα σπίτια και την οχύρωση και περίπου 30.000 θύματα. Μια νέα οθωμανική πολιορκία δεν μπορούσε να απωθηθεί, έτσι οι Ιππότες χρησιμοποίησαν τους μεγάλους οικονομικούς πόρους τους και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα τα σημαντικότερα παλάτια της πόλης και οι οχυρώσεις ξαναχτίστηκαν. Τα επόμενα χρόνια οι Μεγάλοι Μαγίστροι Πιερ ντ' Ομπισόν, Εμερί ντ' Αμπουάζ, Φαμπρίτσιο ντελ Καρρέτο και Φιλίπ ντε Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ διέταξαν να ξαναχτιστούν οι οχυρώσεις για να αντέχουν στα κανόνια. Για το σκοπό αυτό κάλεσαν στη Ρόδο τους καλύτερους Ιταλούς στρατιωτικούς αρχιτέκτονες. Ανάμεσά τους οι Ματέο Γκιοένι, Μπαζίλιο ντέλα Σκουόλα, Τζερόλαμο Μπαρτολούτσι και Γκαμπριέλε Ταντίνα ντα Μαρτινέγκο. Οι δύο τελευταίοι ήταν παρόντες στη Ρόδο κατά την τελική πολιορκία το 1522.
Πύλη ντ' Αμπουάζ
μικρογραφία| Πύλη ντ' Αμπουάζ Η Πύλη ντ' Αμπουάζ είναι μια μεγάλη πύλη ακριβώς κάτω από το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου. Διαθέτει τριπλή αμυντική ζώνη με παραπέτασμα, επάλξεις, δύο στρογγυλούς πύργους και σκεπαστή είσοδο. Τα κατάλοιπα των αρχαίων ξύλινων θυρών είναι ακόμα ορατά. Ο προμαχώνας του Αγίου Γεωργίου, με πεντάγωνο σχήμα, κάλυπτε με τα κανόνια του την πρόσβαση μέσω της πύλης.
Πύλη Αγίου Αθανασίου
αριστερά|μικρογραφία| Πύλη Αγίου Αθανασίου Η Πύλη του Αγίου Αθανασίου χτίστηκε μεταξύ 1441 και 1442. Είναι επίσης γνωστή ως Πύλη του Αγίου Φραγκίσκου, καθώς η εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, που χτίστηκε από τους Ιταλούς, βρίσκεται ακριβώς έξω από την πύλη. Ο στρογγυλός πύργος της Παναγίας που έλεγχε την είσοδο στην πύλη χτίστηκε το 1441 από τον Μεγάλο Μαγίστρο Ζαν ντε Λαστίκ.
Σύμφωνα με την τουρκική παράδοση, τα στρατεύματα του κατακτητή Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς μπήκαν στη Ρόδο από αυτήν την πύλη. Η πύλη σφραγίστηκε από τον σουλτάνο που ήθελε να αποφύγει ότι να περάσει οποιοσδήποτε άλλος κατακτητής μετά από αυτόν. Πιθανώς η πόρτα έκλεισε από τους Οσπιταλιέρους για λόγους ασφαλείας. Άνοιξε ξανά από τους Ιταλούς το 1922 κατά την 400η επέτειο από την κατάκτηση της Ρόδου από τους Οθωμανούς.
Πύλη του Αγίου Ιωάννη
μικρογραφία| Πύλη του Αγίου Ιωάννη Η Πύλη Αγίου Ιωάννου, κοινώς γνωστή ως Πόρτα Κόκκινη. Σύμφωνα με την παράδοση κατά την πολιορκία του 1522, υπήρχαν τόσοι πολλοί πεσμένοι άνδρες μπροστά από αυτήν την πύλη, ώστε οι πέτρες βάφτηκαν κόκκινες. Η εξωτερική οχύρωση της Πύλης του Αγίου Ιωάννη χτίστηκε από τον Μεγάλο Μαγίστρο ντ'Ωμπισόν για την προστασία των προηγούμενων οχυρώσεων που κατασκευάστηκαν από τους Μεγάλους Μαγίστρους Φλουβιάν, Ζακ ντε Μιγί και Πέδρο Ραϊμούνδο Θακόστα.
Πύλη Ακαντιάς
Η Πύλη Ακαντιάς άνοιξε από την ιταλική διοίκηση το 1935 στο τμήμα των οχυρώσεων στα Βορειοανατολικά του προμαχώνα ντελ Καρέτο για να συνδέσει το εμπορικό λιμάνι με τη νοτιοανατολική ζώνη της πόλης πέρα από τη μεσαιωνική πόλη. Για την περίσταση, σχεδιάστηκε ένας νέος δρόμος (οδός Del Carretto) για να συνδέσει την Πύλη Ακαντιάς με την Πύλη της Παναγίας.
Πύλη της Αγίας Αικατερίνης
Η Πύλη της Αγίας Αικατερίνης είναι επίσης γνωστή ως η Πύλη των Ανεμόμυλων, καθώς επέτρεψε να φτάσει στους μύλους σιτηρών στο λιμάνι από το εμπορικό τμήμα της πόλης.
Πύλη της Παναγίας
μικρογραφία| Η Πύλη της Παναγίας που φαίνεται από την εκκλησία της Παναγίας του Βούργου Η Πύλη της Παρθένου ή Πύλη Παναγίας είναι μια σύγχρονη πύλη, που προβλέπεται στο γενικό σχέδιο της πόλης από την ιταλική διοίκηση για να επιτρέψει την κυκλοφορία οχημάτων, αλλά άνοιξε μόλις το 1955 από την ελληνική διοίκηση. Το όνομά του προέρχεται από την κοντινή εκκλησία της Παναγίας του Βούργου.
Πύλη Θαλασσινή
ΗΠύλη Θαλασσινή ήταν η κύρια είσοδος στην πόλη από το λιμάνι. Οι αμυντικοί πύργοι της έχουν περισσότερο αντιπροσωπευτικό χαρακτήρα παρά αμυντικό λόγω του περιορισμένου χώρου μεταξύ της προκυμαίας και των τειχών, όπου κανένας στρατός δεν θα μπορούσε ποτέ να επιχειρήσει επίθεση Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου οι βομβαρδισμοί των Συμμάχων κατέστρεψαν το πάνω μέρος του Βόρειου Πύργου. Το 1951 η πύλη αποκαταστάθηκε από την ελληνική διοίκηση μαζί με την Πύλη του Αγίου Παύλου.
Πύλη Αρνάλδου
μικρογραφία| Πύλη Αρνάλδου Η Πύλη Αρνάλδου είναι μια μικρή πύλη που παρέχει πρόσβαση στο Νέο Νοσοκομείο του Αγίου Ιωάννη, το οποίο στεγάζει σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο της Ρόδου.
Πύλη του Αγίου Παύλου
μικρογραφία| Πύλη του Αγίου Παύλου Η Πύλη Αγίου Παύλου χτίστηκε στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα για να επιτρέψει την πρόσβαση στην οχυρωμένη πόλη και το λιμάνι της Κολώνας. Η Πύλη του Αγίου Παύλου κατεδαφίστηκε σχεδόν εντελώς κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου και ανοικοδομήθηκε μαζί με τη Θαλασσινή Πύλη το 1951.
Πύλη Ελευθερίας
αριστερά|μικρογραφία| Πύλη Ελευθερίας Η Πύλη της Ελευθερίας ανοίχθηκε από τους Ιταλούς το 1924, οι οποίοι παρουσιάστηκαν ως απελευθερωτές από την οθωμανική κυριαρχία. Είναι η κύρια πρόσβαση στο λιμάνι της Κολώνας και επιτρέπει τη σύνδεση μεταξύ των λιμανιών Κολώνα και Μανδράκι. Αν και είναι μια σύγχρονη πύλη χτίστηκε με σεβασμό στο αρχιτεκτονικό στυλ των μεσαιωνικών πύλων. Ο δρόμος που τη διασχίζει συνεχίζει μέσω της πύλης Ταρσανά.
Προμαχώνας Αγίου Γεωργίου
Έχει πεντάγωνο σχήμα και αποτελεί ένα από τα παραδείγματα μιας πύλης που μετατράπηκε σε προμαχώνα μέσω μεταγενέστερων τροποποιήσεων που έγιναν μέχρι την τελική πολιορκία του 1522. Με την προσθήκη του ισχυρού προμαχώνα της Ισπανίας, ο Προμαχώνας του Αγίου Γεωργίου είναι το πρότυπο των διαδοχικών σύγχρονων οχυρών. Ο τελικός μετασχηματισμός σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Μπαζίλιο ντέλα Σκουόλα και φέρει το οικόσημο του τελευταίου Μεγάλου Μαγίστρου στη Ρόδο, Φιλίπ Βιγιέρ ντ λΊσλ Αντάμ.
Προμαχώνας της Ιταλίας
μικρογραφία| Προμαχώνας ντελ Καρέτο και ο γωνιακός τοίχος Ο προμαχώνας της Ιταλίας ή προμαχώνα ντελ Καρέτο είναι το μέρος όπου τα στρατεύματα του Μωάμεθ Β΄ υπερκέρασαν τα τείχη και στη συνέχεια απωθήθηκαν από τους ιππότες κατά την πολιορκία του 1481. Ο Μεγάλος Μαγίστρος Φαμπρίτσιο ντελ Καρέτο τον είχε ενισχύσει με επάλξεις με θέσεις για πυροβόλα.