cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντζάλισι
Κολυμβητήριο
Το μέγαρο είχε επίσης μια μοναδική, 800 τετραγωνικών μέτρων πισίνα κολύμβησης (κολυμβητήριο), σε ορθογώνιο σχέδιο που χρονολογείται μεταξύ πρώτου και τρίτου αιώνα ΚΕ. Στο βόρειο τμήμα της πισίνας μπορούσε κανείς να βρει εξώσκαλο (σκάλα, κλίμακα) 9 βημάτων με παγκάκια τοποθετημένα στις γωνίες. Το δάπεδο της πισίνας και τα εξωτερικά τοιχώματά της ήταν στρωμένα με υλικά που περιλάμβαναν την υδραυλική λύση, ενώ η ίδια η πισίνα ήταν συνδεδεμένη με ένα μπάνιο με δύο διπλούς σωλήνες παροχέτευσης νερού, υποδεικνύοντας ότι τόσο η πισίνα όσο και το μπάνιο αποτελούσαν προφανώς κοινό συγκρότημα. Στο νότιο άκρο της πισίνας, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τα μεγαλύτερα κτίρια του συγκροτήματος της Ζάλισσας, αναφέρεται ως κτίριο-στοά, και που χρονολογείται περί τον πέμπτο αιώνα ΚΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γεωργίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Γεωργία Κατηγορία:Ιστορία της Γεωργίας Κατηγορία:Βασίλειο της Ιβηρίας
Μπενεντέτα (ταινία)
Η Μπενεντέτα (Benedetta) είναι μια Γαλλική και Ολλανδική βιογραφική δραματική ταινία του 2021, σε σκηνοθεσία Πολ Βερχόφεν και σενάριο των Βερχόφεν και Ντέιβιντ Μπιρκ, βασισμένο στο βιβλίο Άσεμνες Πράξεις: Η Ζωή μιας Λεσβίας Μοναχής στην Αναγεννησιακή Ιταλία (αγγλ.:Immodest Acts: The Life of a Lesbian Nun in Renaissance Italy) της Τζούντιθ Σ. Μπράουν που, με τη σειρά του, μεταφέρει την πραγματική ιστορία της Μπενεντέτα Καρλίνι, μια νεαρής μοναχής του 17ου αιώνα που εντάσσεται σε ένα ιταλικό μοναστήρι και έχει μια λεσβιακή ερωτική σχέση με μια άλλη μοναχή. Πρωταγωνιστούν οι Βιρζινί Εφιρά, Δάφνη Πατακιά, Σάρλοτ Ράμπλινγκ και ο Λαμπέρ Γουίλσον.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 2021 και συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα για τον Χρυσό Φοίνικα.
Πλοκή
Στα τέλη του 15ου αιώνα κι ενώ ο τόπος σαρώνεται από την πανούκλα, η Μπενεντέτα Καρλίνι μπαίνει στο μοναστήρι της Πέσκια, στην Τοσκάνη. Εκεί μεγαλώνει, και καθώς ενηλικιώνεται αρχίζει να έχει οράματα με την Παναγία, με την οποία μιλά τακτικά σαν να ήταν η μητέρα της. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να αντιμετωπίζεται από το μοναστήρι και τη μικρή πόλη της Πέσκια ως θαυματοποιός.
Ανάπτυξη
Μετά την κριτική και εμπορική επιτυχία της προηγούμενης ταινίας του Εκείνη (2016), ο σκηνοθέτης Πολ Βερχόφεν ανέπτυξε πολλά έργα, συμπεριλαμβανομένου ενός για τον Ιησού βασισμένο στο δικό του βιβλίο Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, ένα άλλο για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τη γαλλική αντίσταση και ένα τρίτο σε σενάριο του Ζαν-Κλοντ Καριέ για μια μεσαιωνική ιστορία που διαδραματίζεται σε ένα μοναστήρι. Στις 25 Απριλίου 2017, ο παραγωγός Σάιντ Μπεν Σάιντ αποκάλυψε ότι το τρίτο είχε επιλεγεί ως η επόμενη ταινία έργο του Βερχόφεν. Η ταινία, τότε με τίτλο Blessed Virgin, σηματοδότησε τη δεύτερη συνεργασία παραγωγού και σκηνοθέτη μετά το Εκείνη. Ο Τζεράλντ Σοτεμάν, ο οποίος έχει συνεργαστεί με τον Βερχόφεν σε οκτώ προηγούμενες ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των The Fourth Man (1983) και Black Book (2006), αντικατέστησε τον Καριέ για να διασκευάσει το βιβλίο Immodest Acts: The Life of a Lesbian Nun in Renaissance Italy που εκδόθηκε το 1986 και γράφτηκε από την ιστορικό Τζούντιθ Σ. Μπράουν. Ο Σοτεμάν τελικά αποστασιοποιήθηκε από την ταινία και αφαιρέθηκε το όνομά του από τους τίτλους, καθώς ένιωθε ότι ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας επικεντρωνόταν στη σεξουαλικότητα.
Στις 25 Μαρτίου 2018, ο Σάιντ Μπεν Σάιντ ανακοίνωσε ότι ο Βερχόφεν είχε συν-γράψει το τελικό προσχέδιο με τον Ντέιβιντ Μπιρκ, ο οποίος είχε γράψει προηγουμένως το Εκείνη. Η Τζούντιθ Σ. Μπράουν δήλωσε ότι «Ο Πολ Βερχόφεν και ο Ντέιβιντ Μπιρκ έγραψαν ένα ευφάνταστο και συναρπαστικό σενάριο που εξερευνά τη διασταύρωση της θρησκείας, της σεξουαλικότητας και των ανθρώπινων φιλοδοξιών σε μια εποχή πανούκλας και πίστης».
Επιλογή ηθοποιών
Η Βελγίδα ηθοποιός Βιρζινί Εφιρά, η οποία έπαιξε έναν υποστηρικτικό ρόλο ως αφοσιωμένη καθολική στο Εκείνη, επιλέχθηκε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Μπενεντέτα Καρλίνι, μιας μοναχής του 17ου αιώνα που υποφέρει από θρησκευτικες παραισθήσεις και ερωτικά οράματα. Στις 3 Απριλίου 2018, ο Λαμπέρ Γουίλσον είπε στη γαλλική εφημερίδα Le Journal du Dimanche ότι έχει έναν ρόλο στην ταινία. Την 1η Μαΐου 2018, ο ιστότοπος Deadline Hollywood αποκάλυψε ότι η Σαρλότ Ράμπλινγκ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για να παίξει έναν βασικό υποστηρικτικό ρόλο.
Στις 4 Μαΐου 2018, ανακοινώθηκε ότι η ταινία πήρε τον οριστικό τίτλο σε Μπενεντέτα. Αν και ο Βερχόφεν ήλπιζε να πείσει την Ιζαμπέλ Υπέρ να παίξει υποστηρικτικό ρόλο στην ταινία, ο παραγωγός Σάιντ Μπεν Σάιντ δήλωσε στις 31 Μαΐου 2018 ότι η ηθοποιός δεν θα συμμετείχε στην ταινία. Ο Μπεν Σάιντ επιβεβαίωσε επίσης ότι η Λουίζ Σεβιλό, ο Ολιβιέ Ραμπουρντίν, η Κλοτίλντ Κουρό και ο Ερβέ Πιέρ θα παίξουν στην ταινία.
Κινηματογράφηση
Η κύρια φωτογράφιση ξεκίνησε στις 19 Ιουλίου 2018 στο Μοντεπουλτσιάνο της Ιταλίας. Άλλες τοποθεσίες περιελάμβαναν τη Βαλ ντ'Ορτσια και την Μπεβάνγκα, επίσης στην Ιταλία, καθώς και το Αβαείο Σιλβακάνε και το Αβαείο Λε Θορονέ, στη Γαλλία. Η παραγωγή ακολουθήθηκε από μια ισχυρή εκστρατεία μυστικότητας που κανένα μέλος του καστ ή του συνεργείου δεν επιτρέπονταν να μιλήσει στον τύπο για αυτήν, καθόσον γίνονταν να γυρίσματα σε Ιταλία και Γαλλία. Ο παραγωγός Σάιντ Μπεν Σάιντ παραδέχτηκε ότι η ιστορία «υπόκειται σε διαμάχη» και φοβόταν τις αντιδράσεις από φονταμενταλιστικές καθολικές ενώσεις.
Κυκλοφορία
Στις 16 Φεβρουαρίου 2018, ο ιστότοπος The Hollywood Reporter ανακοίνωσε ότι η εταιρεία παραγωγής Pathé θα αναλάμβανε την παραγωγή και την διανομή της ταινίας στη Γαλλία και θα διαχειριζόταν επίσης τις διεθνείς πωλήσεις. Στις 29 Αυγούστου 2018, η Pathé και η SBS Productions κυκλοφόρησαν μια πρώτη αφίσα της ταινίας.
Αν και αρχικά αναφέρθηκε ότι η ταινία θα έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών το 2019, η Pathé ανακοίνωσε στις 14 Ιανουαρίου 2019 ότι η κυκλοφορία είχε αναβληθεί για το 2020, δηλώνοντας ότι η μετα-παραγωγή είχε καθυστερήσει καθώς ο Βερχόφεν ανάρρωνε από χειρουργική επέμβαση του ισχίου. Ωστόσο, η κυκλοφορία καθυστέρησε ξανά για το 2021, μετά την ακύρωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2020 όπου η ταινία επρόκειτο να κάνει πρεμιέρα, λόγω της πανδημίας COVID-19
Στις 10 Μαΐου 2020, ο διευθυντής των Καννών Τιερί Φρεμό επιβεβαίωσε την προβολή της ταινίας και δήλωσε ότι «ο Πολ Βερχόφεν παραδίδει ένα ερωτικό και άτακτο, επίσης πολιτικό, όραμα του Μεσαίωνα σε μια μεγαλειώδη παραγωγή».
Η παγκόσμια πρεμιέρα της Μπενεντέτα έλαβε χώρα στο Φεστιβάλ των Καννών το 2021 στο διαγωνιστικό τμήμα για τον Χρυσό Φοίνικα. Μέχρι το τέλος της προβολής του, θα έχει προβληθεί σε κινηματογραφικά φεστιβάλ στις Βρυξέλλες, το Μπουσάν, την Χάιφα, το Χονγκ Κονγκ, το Κάρλοβι Βάρι, το Λονδίνο, την Νέα Υόρκη, και το Σαν Σεμπαστιάν.
Στην Ελλάδα η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης στην ενότητα των Ειδικών Προβολών στις 10 Νοεμβρίου 2021, ενώ στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 18 Νοεμβρίου 2021.
Στις 5 Μαΐου 2021, η Pathé αποκάλυψε το πρώτο τρέιλερ και την τελευταία αφίσα της κυκλοφορίας στις αίθουσες. Τον ίδιο μήνα, η MUBI και η IFC Films απέκτησαν τα δικαιώματα διανομής στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες αντίστοιχα. Έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
Κριτικές
Η Μπενεντέτα έλαβε ανάμεικτες έως θετικές κριτικές από κριτικούς στο Φεστιβάλ των Καννών το 2021. Ο ιστότοπος ανασκόπησης κριτικών Rotten Tomatoes, δίνει βαθμολογία (Νοέμβριος 2021) θετικής έγκρισης 84% βασισμένες σε 51 κριτικές με μέσο όρο 7.50/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Περπατώντας επισφαλώς σε ένα τεντωμένο σκοινί διαφορετικών ειδών και τόνων, η Μπενεντέτα προκαλεί σημαντικά ερωτήματα σχετικά με τη σεξουαλική ελευθερία και τη σχέση της με την πίστη». Στο Metacritic στην ταινία αποδίδεται μέσος όρος βαθμολογίας 69 στα 100, με βάση 17 κριτικές, υποδεικνύοντας «γενικά ευνοϊκές κριτικές».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πολ Βερχόφεν Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (μπιτς βόλεϊ)
Ιστορική αναδρομή
Το μπιτς βόλεϊ έχει τεράστια ιστορία η οποία ξεκινά από το 1915 όταν και πρωτοεμφανίστηκε ως άθλημα στη Χαβάη. Τα επόμενα χρόνια διαδόθηκε σε μεγάλο βαθμό τόσο στην υπόλοιπη Αμερική, όσο και στην Ευρώπη. Το πρώτο τουρνουά στο οποίο υπήρχε και χρηματικό έπαθλο για τον τελικό νικητή διεξήχθη το 1948 στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Περίπου είκοσι χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1976 διεξήχθη στις ΗΠΑ το πρώτο επίσημο πρωτάθλημα Μπιτς βόλεϊ παγκοσμίως, με τους θεατές να ξεπερνούν τις 30.000.
Οι πρώτοι αγώνες μπιτς βόλεϊ στην Ελλάδα έγιναν στα μέσα της δεκαετίας του '80 από εν ενεργεία βολεϊμπολίστες που για να διατηρήσουν την φόρμα τους την θερινή περίοδο οργάνωσαν διάφορα ανεπίσημα τουρνουά. Το πρώτο επίσημο τουρνουά μπιτς βόλεϊ διοργανώθηκε από την ΕΣΠΕΔΑ το 1988 με τη συμμετοχή 32 ομάδων και 128 αθλητών. Έξι χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1994 διεξήχθη το πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα υπό την αιγίδα της ΕΟΠ, ενώ από το 2012 και μέχρι σήμερα διοργανώνονται και συλλογικά πρωταθλήματα.
2016 - σήμερα
Όπως ανακοίνωσε και επίσημα ο Ερασιτέχνης Ολυμπιακός, υπεύθυνος του νεοσυσταθέντος τμήματος ανέλαβε ο Κώστας Ταμπουρατζής με άμεση συνεργάτιδά του την Αρετή Τέζα, με αρχικό σκοπό τη δημιουργία ακαδημαϊκών τμημάτων αλλά και ομάδας ενηλίκων, οι οποίοι θα πληρούν τις προϋποθέσεις συμμετοχής στα εγχώρια ελληνικά πρωταθλήματα, τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Προπονητής του τμήματος ανέλαβε ο Γιάννης Μαμάης. Οι προπονήσεις των αθλητών και των αθλητριών του τμήματος πραγματοποιούνται σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο που βρίσκεται στα Βοτσαλάκια, δίπλα από τα γραφεία του συλλόγου στην Πλατεία Αλεξάνδρας.
Λίγες μέρες μετά την ίδρυση του τμήματος, ο Ολυμπιακός, σε συνεργασία με τον Δήμο Πειραιώς διοργάνωσε αγώνες επίδειξης μπιτς βόλεϊ και φουτ βόλεϊ, στους οποίους συμμετείχαν σπουδαίοι αθλητές όπως οι Αντώνης Νικοπολίδης, Μιχάλης Μουρούτσος, Νίκος Μαρίνος κλπ, με το θέαμα να είναι εντυπωσιακό.
Άλλες διακρίσεις
Παρά το γεγονός ότι το τμήμα ιδρύθηκε πολύ πρόσφατα, παλαιότερα υπήρξαν αθλητές του Ολυμπιακού οι οποίοι αγωνίζονταν στο τμήμα βόλεϊ ανδρών του συλλόγου και παράλληλα συμμετείχαν σε πανελλήνιες διοργανώσεις μπιτς βόλεϊ κατακτώντας πρωταθλήματα. Αυτοί είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
μπιτς βολει Κατηγορία: Ελληνικοί σύλλογοι μπιτς βόλεϊ
Ναμπατίγια
Η Ναμπατίγια (αραβικά: النبطية‎, συριακά αραμαϊκά: ܐܠܢܒܛܝܥ) ή Ναμπατίγιε είναι η πόλη του Κυβερνείου Ναμπατίγια, στο νότιο Λίβανο. Ο πληθυσμός δεν είναι επακριβώς γνωστός καθώς δεν έχει γίνει απογραφή στον Λίβανο από τη δεκαετία του 1930. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 15.000 έως 120.000. Μια εκτίμηση πληθυσμού του 2006 από την κλειστή πλέον γερμανική ιστοσελίδα πληθυσμού που ονομάζεται World Gazetteer ανέφερε τον πληθυσμό σε 100.541 κατοίκους, που θα την καθιστούσε ως την πέμπτη μεγαλύτερη πόλη του Λιβάνου, μετά την Τύρο, τη Σιδώνα, την Τρίπολη και τη Βηρυτό σύμφωνα με τις εκτιμήσεις πληθυσμού του 2006 των λιβανικών πόλεων, αλλά μετά από ενημέρωση είτε το 2007 είτε το 2008 και υπολογισμούς για τα επόμενα χρόνια, η εκτίμηση του πληθυσμού του 2013 αποδείχθηκε πολύ χαμηλότερη, στους 36.593 κατοίκους, καθιστώντας την πόλη ως την 11η μεγαλύτερη στον Λίβανο πίσω από την Τύρο, το Μπιντ Τζουμπέιλ, τη Ζάχλε, τη Σιδώνα, την Ηλιούπολη, τη Τζουνίγια, την Τρίπολη και τη Βηρυτό σύμφωνα με αυτές τις εκτιμήσεις του 2013. Είναι η κύρια πόλη στην περιοχή Τζάμπαλ Άμελ και το κύριο κέντρο τόσο για το κυβερνείο, όσο και για τον καζά, ή το καντόνι, που ονομάζονται επίσης Ναμπατίγια. η Ναμπατίγια είναι σημαντική πόλη τόσο οικονομικά όσο και πολιτιστικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Λιβάνου
Φερδινάνδος Α΄ του Λεόν
Ο Φερδινάνδος Α΄ ο «Μέγας», ισπαν. Fernando I el Magno (π. 1015 - 24 Δεκεμβρίου 1065) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν κόμης της Καστίλης (1029-37), βασιλιάς του Λεόν (1037-65) και -σύμφωνα με την παράδοση- ο πρώτος "αυτοκράτορας" της Ισπανίας (1056-65).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Σάντσο Γ΄ της Παμπλόνα και της Μουνιαδόνας τού Οίκου Μπενί Μαμαδούνα, κόρης τού Σάντσο κόμη της Καστίλης. Μεταξύ των αδελφών του ήταν ο Γκονθάλο, η Χιμένα, κ.ά.
Σύμφωνα με τη διαθήκη τού πατέρα του αναγνώρισε τα πρωτεία τού δευτερότοκου αδελφού του Γκαρσία Γ΄ της Παμπλόνας/Ναβάρρας· ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο νόθος Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας. Το 1029 διαδέχθηκε τον αδελφό της μητέρας του Γκαρθία κόμη της Καστίλης. Το 1037 νίκησε τον Βερμούδο Γ΄ του Λεόν τού Οίκου των Αστουριών-Λεόν, σύζυγο της αδελφής του Χιμένας και αδελφό της συζύγου του Σάντσας και έγινε βασιλιάς.
Εγκαινίασε τον ρόλο της δυναστείας του, των Χιμένεθ, στη δυτική Ισπανία. Έπειτα από έναν αιώνα παρακμής του Λεόν, η άνοδός του ως εξέχοντος μεταξύ των χριστιανών ηγεμόνων της χερσονήσου μετατόπισε το κέντρο της εξουσίας και τού πολιτισμού δυτικότερα.
Με τη διαθήκη του άφησε στον πρωτότοκο Σάντσο Β΄ την Καστίλη, στον δευτερότοκο Αλφόνσο ΣΤ΄ το Λεόν και στον τρίτο γιο του Γκαρθία Β΄ τη Γαλικία, περιοχή που απέσπασε από το Λεόν. Η κόρες του έλαβαν πόλεις του Λεόν: η Ουρράκα τη Θαμόρα και η Ελβίρα το Τόρο.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Εθνοκεντρισμός
Εθνοκεντρισμός (ετυμ. "έθνος" + "κέντρο") είναι η χρήση της ιδιαίτερης εθνικής κουλτούρας ή πολιτισμού ως μέτρο σύγκρισης και κριτικής θεώρησης άλλων κουλτουρών ή πολιτισμών από μεμονωμένα άτομα ή κοινωνικές ομάδες, περικλείοντας συχνά και την πεποίθηση για την ανωτερότητα της.
Η έννοια του ευρωπαϊκού εθνοκεντρισμού προσδιορίζει τοπικά τα παραπάνω, θέτοντας ως βάση του δυτικού πολιτισμού τα πολιτισμικά –ή πολιτιστικά- επιτεύγματα του ευρωπαϊκού χώρου και του αυτοπροσδιορισμού του ως φυσική συνέχεια του κλασικού ελληνικού πολιτισμού.
Κυβέρνηση Ράλλη (αποσαφήνιση)
Ο όρος Κυβέρνηση Ράλλη μπορεί να αναφέρεται
στις κυβερνήσεις του Δημητρίου Ράλλη
στην κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη
στην κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη
Μπογκουροντζίτσα
[[Αρχείο:Bogurodzica_1407_r.jpg|μικρογραφία|319x319εσ| Χειρόγραφο του Μπογκουροντζίτσα (1407)]] Ο Μπογκουροντζίτσα (πολωνικά: Bogurodzica), στα ελληνικά Μητέρα του Θεού, είναι μεσαιωνικός Ρωμαιοκαθολικός ύμνος που συντέθηκε κάποια στιγμή μεταξύ του 10ου και του 13ου αιώνα στην Πολωνία. Πιστεύεται ότι είναι ο παλαιότερος θρησκευτικός ύμνος ή πατριωτικός ύμνος στην πολωνική γλώσσα, που τραγουδιόταν παραδοσιακά στα παλαιά πολωνικά με την ελληνική φράση Κύριε Ελέησον. Αν και η προέλευσή του δεν είναι απολύτως σαφής, αρκετοί μελετητές συμφωνούν ότι ο Άγιος Αδαλβέρτος της Πράγας είναι ο πιθανός συγγραφέας. Οι Πολωνοί ιππότες έψαλλαν το Μπογκουροντζίτσα πριν από την έναρξη της Μάχης του Γκρούνβαλντ και συνόδευε επίσης τις τελετές στέψης των πρώτων Γιαγκελλόνων βασιλιάδων.
Ιστορία
[[Αρχείο:Bogurodzica_w_Statutach_Łaskiego_z_1506_roku.jpg|μικρογραφία|286x286εσ| Μπογκουροντζίτσα (1506)]] Καταγράφηκε γραπτώς στις αρχές του 15ου αιώνα. Δύο αρχεία που σώζονται μέχρι σήμερα χρονολογούνται από εκείνη την εποχή:
Άλλες καταγραφές χρονολογούνται στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, στις αρχές του 15ου και 16ου αιώνα και στις αρχές του 16ου αιώνα. Το 1509, ο ύμνος τυπώθηκε στην Κρακοβία και ενσωματώθηκε στο «Καταστατικό του Επισκόπου Γιαν Γουάσκι».
Η προέλευση του τραγουδιού δεν είναι ξεκάθαρη, αν και ο Άγιος Αδαλβέρτος πιστεύεται ευρέως ότι είναι ο συγγραφέας ή ο συντελεστής του. Αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό την καθολική και τη χριστιανική λειτουργία στο σύνολό της. Οι δύο αρχικές στροφές δημιουργήθηκαν πρώτα - πιθανώς στα μέσα ή στα τέλη του 13ου αιώνα, ή πιθανώς στις αρχές του 14ου αιώνα.
Ο Μπογκουροντζίτσα είναι ένας ύμνος προσευχής του οποίου η πρώτη στροφή περιέχει μια επίκληση στον Χριστό με τη μεσολάβηση της Μαρίας. Αρχίζει με μια αποστροφή προς αυτήν - στη Μητέρα του Χριστού, την Παναγία, την δοξασμένη από τον Θεό, την εκλεκτή. Μετά την απόστροφο, υπάρχει έκκληση στη Μαρία να κερδίσει την εύνοια των ανθρώπων από τον Υιό της.
Η δεύτερη στροφή ξεκινά με μια απευθείας προσφώνηση στον Χριστό (που ονομάζεται Υιός του Θεού) - με μια επίκληση στον Ιωάννη τον Βαπτιστή που μπορεί να υποστηρίξει την ανθρώπινη ικεσία. Η προσευχή που κλείνει αυτή τη στροφή περιέχει ένα αίτημα να δώσει ο Χριστός στους ανθρώπους μια ευτυχισμένη διαμονή στη Γη και, μετά θάνατον, αιώνια ύπαρξη στον ουρανό. Οι επόμενες στροφές αναπτύσσουν διάφορα μοτίβα όπως το Πάσχα, τα Πάθη του Ιησού και τη λιτανεία - με επικλήσεις στους αγίους.
Ο Μπογκουροντζίτσα αρχικά συνδέθηκε με τη θρησκευτική λειτουργία και την πομπή, ωστόσο, τον 15ο αιώνα έγινε πολεμικός ύμνος και πολεμική κραυγή. Σύμφωνα με τον Γιαν Ντουούγκος, ιστορικό και συγγραφέα του Annales seu Cronicae incliti Regni Poloniae, ο Μπογκουροντζίτσα τραγουδήθηκε στη Μάχη του Γκρούνβαλντ το 1410, καθώς και πριν από άλλες αξιόλογες μάχες τα επόμενα χρόνια. Συνόδευε επίσης τη στέψη του Βλαδίσλαου Γ΄ της Πολωνίας. Ο Ντουούγκος όρισε τη μελωδία ως «carmen patrium» – «ο ύμνος της πατρίδας». Παρ 'όλα αυτά, ο ύμνος έχασε τη σημασία του κατά τους επόμενους αιώνες με νέους πατριωτικούς ύμνους, κυρίως τους «Ρότα» και «Η Πολωνία δεν έχει χαθεί ακόμα».
Στίχοι
Παλαιά Πολωνικά
Bogurodzica dziewica, Bogiem sławiena Maryja!
U twego syna Gospodzina Matko zwolena, Maryja,
Zyszczy nam, spuści nam!
Kyrie eleison!
Słysz modlitwę, jąż nosimy,
A dać raczy, jegoż prosimy:
A na świecie zbożny pobyt,
Po żywocie rajski przebyt!
Παναγία, Θεομήτωρ, Θεοφημισμένη Μαρία!
Ρωτήστε τον Υιό Σου, τον Κύριό μας, τη Θεού Μαρία,
Να μας ελεήσει και να μας το παραδώσει!
Κύριε Ελέησον!
Υιέ του Θεού, για χάρη του Βαπτιστή Σου,
Ακούστε τις φωνές, εκπληρώστε τις εκκλήσεις που κάνουμε!
Άκουσε την προσευχή που λέμε,
Για αυτό που ζητάμε, δώσε μας σήμερα:
Ζωή στη γη χωρίς κακία;
Μετά τη ζωή: παράδεισο!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνικοί χριστιανικοί ύμνοι Κατηγορία:Πολωνικά πατριωτικά τραγούδια Κατηγορία:Παλαιά πολωνική λογοτεχνία Κατηγορία:Υπεραγία Παναγία, Βασίλισσα της Πολωνίας
759 Οινοφόρος
Η Οινοφόρος (Vinifera) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,37. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γερμανό αστρονόμο Φραντς Κάιζερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την επιστημονική ονομασία του αμπελιού: άμπελος η οινοφόρος (Vitis vinifera).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οινοφορος
Σαριτσάλι (Τζαμπραγίλ)
Το Σαριτσάλι (επίσης, Σαρίτσαλλι και Σαριντζάλι) είναι ένα χωριό της επαρχίας Τζαμπραγίλ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τζαμπραγίλ
Κισλάκ (Τζαμπραγίλ)
Το Κισλάκ (επίσης, Γκισλάγκ, Κίσλακ, και Κυσλάκ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Τζαμπραγίλ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τζαμπραγίλ
Ιωάννης Λαζαρίμος
Ο Ιωάννης Λαζαρίμος (1849–1913) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1849 στον Πειραιά, ενώ η καταγωγή του ήταν από την Ύδρα. Σπούδασε στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας και στη συνέχεια στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού με υποτροφία. Το 1877 γύρισε στην Ελλάδα και υπήρξε μηχανικός του Δήμου Πειραιά αλλά και του λιμένα της πόλης. Στα έργα τα οποία εργάστηκε περιλαμβάνονται το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου αλλά και μερικά σχολικά κτίρια. Ακόμη εργάστηκε σε διάφορα έργα του λιμανιού του Πειραιά.
Το 1878 διορίστηκε στο Σχολείο των Τεχνών στην έδρα της χωρομετρίας και αργότερα της τοπογραφίας στο Σχολείο των Βιομηχάνων Τεχνών (τμήμα της ΑΣΚΤ), θέση που διατήρησε μέχρι τον θάνατό του. Από το 1888 έως το 1912 ήταν υποδιευθυντής του Σχολείου εκτός από την ακαδημαϊκή χρονιά 1901-1902. Ακόμη δίδαξε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Εκεί ήταν ο πρώτος διδάσκων γεωδαισίας και υδρογραφίας. Συνέγραψε τοπογραφικό σύγγραμμα το οποίο εκδόθηκε από το λιθογραφείο του Πολυτεχνείου, ενώ συνέταξε σχέδιο ανάπλασης του λιμανιού του Πειραιά το οποίο δεν προχώρησε λόγω των ελληνοτουρκικών πολέμων. Πέθανε το 1912 ή το 1913 στον Πειραιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Ποπ κουλτούρα
Ποπ κουλτούρα (από τα αγγλικά popular culture, δηλαδή δημοφιλής κουλτούρα) ονομάζεται γενικότερα το σύνολο των πιστεύω και αντικειμένων που επικρατεί μία συγκεκριμένη στιγμή ή και διαχρονικά. Αυτό το σύνολο μπορεί να περιλαμβάνει αναφορές σε φιλοσοφικές ιδέες ή και τέχνες, όπως ο κινηματογράφος, τα βιντεοπαιχνίδια, τα βιβλία και η μουσική, που έχουν επηρεάσει έντονα την κοινωνία αναγνωρίζονται από μία μεγάλη μερίδα ατόμων, ανεξάρτητα από το αν έχουν συσχέτιση ή γνώση του ουσιαστικού αντικειμένου που αντιπροσωπεύει το εκάστοτε σύμβολο.
Ιστορία
Ο όρος «popular culture» έχει χρονολογηθεί στον 19ο αιώνα και νωρίτερα. Παραδοσιακά, η ποπ κουλτούρα έχει συνδεθεί με το χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης και τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις. Από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ακολουθώντας τις τεράστιες πολιτισμικές και κοινωνικές αλλαγές που συνέβησαν από τις παρεμβάσεις των μέσων, το νόημα της ποπ κουλτούρας ξεκίνησε να αλληλοκαλύπτεται με αυτό της μαζικής κουλτούρας, της κουλτούρας μέσων, του πολιτισμού της εικόνας, της καταναλωτικής κουλτούρας, και της κουλτούρας για μαζική κατανάλωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεολαία
Εθνική Τσεχίας Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Τσεχίας U19 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα της Τσεχίας κάτω των 19 ετών. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Τσεχίας. Η ομάδα συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U19, το οποίο διεξάγεται κάθε χρόνο. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας ήταν η τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U19, την οποία κατέκτησαν τρεις φορές:2003, 2006 και 2008.
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U19
{| class="wikitable" style="text-align: center;" !Έτος !Θέση !Αγ. !Ν !Ι* !Η !ΓΥ !ΓΚ
Παραπομπές
Στατιστικά στην ČMFS Προφίλ στην ΟΥΕΦΑ
Κατηγορία:Εθνική Τσεχίας (ποδόσφαιρο) Τσεχια
Δήμος Καλαμάτας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
<mapframe text="Δήμος Καλαμάτας" width="300" height="300" zoom="9" longitude="22.135833333333" latitude="37.102222222222"> [ { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q1192028" }, { "type": "Feature", "properties": {"title": "Δήμος Καλαμάτας", "marker-color": "f01080"}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 22.135833333333, 37.102222222222, ] } } ] μικρογραφία|Δημαρχείο Καλαμάτας μικρογραφία|Ο Ναός των Αγίων Αποστόλων Καλαμάτας|εναλλ.= Ο Δήμος Καλαμάτας του Σχεδίου «Καποδίστριας» ήταν Δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010. Συστάθηκε με το Πρόγραμμα «Καποδίστριας», από τη συνένωση του παλαιότερου Δήμου Καλαμάτας και των γειτονικών του παλαιότερων Κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου. Έδρα του ήταν η Καλαμάτα. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο Δήμο Καλαμάτας. Βρισκόταν στην βόρεια ακτή του Μεσσηνιακού Κόλπου. Ο Δήμος αποτελούνταν από 14 Δημοτικά Διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 253,2 τ.χλμ. και είχε πληθυσμό 57.620 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001.
Διαίρεση
Ο Δήμος Καλαμάτας περιλάμβανε τα παρακάτω Δημοτικά Διαμερίσματα και Οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σε κατοίκους):
Παραπομπές
Κ
760 Μάσινγκα
Η Μάσινγκα (Massinga) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,858. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γερμανό αστρονόμο Φραντς Κάιζερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Γερμανού αστρονόμου Άνταμ Μάσινγκερ (A. Massinger, 1888-1914), συνεργάτη του Φ. Κάιζερ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μάσινγκα εκτιμάται σε 71,29 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2276. Η Μάσινγκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 43 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μασινγκα
Εξαβοράνιο(10)
μικρογραφία|Τρισδιάστατη απεικόνιση της χημικής δομής του εξαβορανίου(10) Το εξαβοράνιο(10) [ αγγλικά hexaborane(10)] είναι ανόργανη ένωση με μοριακό τύπο B6H10. Το χημικά καθαρό εξαβοράνιο(10), στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι άχρωμο υγρό, που είναι ασταθές παρουσία του ατμοσφαιρικού αέρα.
Παραγωγή
Μια εργαστηριακή παραγωγική οδός αρχίζει με τη βρωμίωση πενταβορανίου(11), ακολουθούμενη από αποπρωτονίωση, δίνοντας (ενδιάμεσα) το ανιόν [B5H7Br]–. Στη συνέχεια, αυτό το ανιονικό σύμπλεγμα ανάγεται με διβοράνιο(6), δίνοντας εξαβοράνιο(10):
Το εξαβοράνιο(10) μπορεί επίσης να παραχθεί με πυρόλυση πενταβορανίου(11):
Χημική συμπεριφορά
Το εξαβοράνιο(10), ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες, μπορεί είτε να αποπρωτονιωθεί, δίνοντας [B6H9]–, είτε να πρωτονιωθεί, δίνοντας [B6H11]+. Το εξαβοράνιο(10) καίγεται παρουσία οξυγόνου, παράγοντας οξείδιο του βορίου (B2O3):
Το εξαβοράνιο(10) υδρολύεται, παράγοντας βορικό οξύ (H3BO3):
Πατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ανόργανα βοράνια
DKW
thumb|250px|Το σήμα της DKW Η DKW (Dampf-Kraft-Wagen, ελληνικά: "ατμοκίνητα οχήματα", επίσης Deutsche Kinder-Wagen ελληνικά: «γερμανικό παιδικό όχημα» και Das-Kleine-Wunder, ελληνικά: «το μικρό θαύμα») ήταν μια γερμανική εταιρία που παρήγαγε αυτοκίνητα. To 1932 ήταν μια από τις εταιρείες που σχημάτισαν την Auto Union, η οποία στη συνέχεια εξελίχθηκε στην Audi.
Η DKW ιδρύθηκε το 1916 από τον Γιόργκεν Ράσμουσεν στο Τσόπαου της Σαξονίας για την παραγωγή ατμομηχανών. Εκείνο το έτος προσπάθησε να παράγει ένα ατμοκίνητο αυτοκίνητο, που ονομάστηκε DKW. Αν και ανεπιτυχής, έφτιαξε μια μικρή δίχρονη μηχανή παιχνιδιών το 1919, που ονομάστηκε Des Knaben Wunsch - «η επιθυμία του αγοριού». Έβαλε μια ελαφρώς τροποποιημένη έκδοση αυτού του κινητήρα σε μια μοτοσικλέτα και το ονόμασε Das Kleine Wunder - «το μικρό θαύμα» τα αρχικά από το οποίο έγινε η μάρκα DKW: μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920, η DKW ήταν ο μεγαλύτερος κατασκευαστής μοτοσικλετών στον κόσμο.
Τον Σεπτέμβριο του 1924, η DKW αγόρασε τη Slaby-Beringer, σώζοντάς την από την οικονομική κρίση του υπερπληθωρισμού της Γερμανίας. Ο Ρούντολφ Σλάμπι έγινε επικεφαλής μηχανικός της DKW. Το 1932, η DKW συγχωνεύτηκε με τις Audi, Horch και Wanderer για να σχηματίσει την Auto Union. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η DKW μετακόμισε στη Δυτική Γερμανία. Το αρχικό εργοστάσιο έγινε η MZ. Η Auto Union ανήκε στην κυριότητα της Daimler-Benz το 1957 και αγοράστηκε από τον Όμιλο Volkswagen το 1964. Το τελευταίο γερμανικό αυτοκίνητο της DKW ήταν το F102, το οποίο σταμάτησε την παραγωγή το 1966. Ο διάδοχός του, το τετράχρονο F103, κυκλοφόρησε ως Audi, μια άλλη μάρκα Auto Union.
Τα αυτοκίνητα με σήμα DKW συνέχισαν να κατασκευάζονται με άδεια στη Βραζιλία και την Αργεντινή μέχρι το 1967 και το 1969 αντίστοιχα. Το εμπορικό σήμα DKW ανήκει επί του παρόντος στην Auto Union GmbH, θυγατρική της Audi AG, η οποία κατέχει επίσης τα δικαιώματα για άλλα ιστορικά εμπορικά σήματα και πνευματική ιδιοκτησία της Auto Union.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα
Σάντσο Β΄ της Καστίλης και Λεόν
Ο Σάντσο Β΄ ο δυνατός, Sancho II el Fuerte (1036/8 - 7 Οκτωβρίου 1072) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν βασιλιάς της Καστίλης (1065-72) και μετά της Γαλικίας (1071-72) & του Λεόν (1072).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης & Λεόν και της Σάντσα τού Οίκου των Αστουριών-Λεόν, κόρης τού Αλφόνσου Ε΄ του Λεόν.
Γεννήθηκε στη Θαμόρα. Ο πατέρας του ήταν βασιλιάς της Καστίλης, αλλά το 1037 νίκησε τον αδελφό της συζύγου Βερμούδο Γ΄ του Λεόν και έγινε βασιλιάς και του Λεόν· αυτοανακηρύχθηκε "αυτοκράτορας" της Ισπανίας. Ο Φερδινάνδος Α΄ απεβίωσε το 1065 και η επικράτειά του διαιρέθηκε: ο Σάντσο Β΄ έλαβε την Καστίλη, ο δευτερότοκος Αλφόνσος ΣΤ΄ το Λεόν και ο τρίτος αδελφός Γκαρθία Β΄ τη Γαλικία, περιοχή που αποσπάστηκε από το Λεόν. Επίσης κάθε αδελφός ανέλαβε μία σφαίρα επιρροής στην Ταΐφα (τα μουσουλμανικά κράτη της Ιβηρικής). Οι αδελφές του έλαβαν από μία πόλη του Λεόν: η Ουρράκα τη Θαμόρα και η Ελβίρα το Τόρο.
Απεβίωσε 35 ετών άτεκνος· τάφηκε στο Σαν Σαλβαδόρ δε Όνια. Τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Αλφόνσος ΣΤ΄, που φυλάκισε τον Γκαρθία Β΄ και έγινε μόνος κύριος της πατρικής επικράτειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ Κατηγορία:Βασιλείς της Καστίλης Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλικίας Κατηγορία:Βασιλείς του Λεόν
Εκλογές στο Τσαντ
Στο Τσαντ διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για κοινοβούλιο.
Ο Πρόεδρος εκλέγεται από τον λαό με το σύστημα των 2 γύρων (εισήχθη το 1996). Η θητεία του προέδρου είναι πενταετής.
Η Εθνοσυνέλευση είναι το νομοθετικό σώμα και αριθμεί 188 αιρετά μέλη, με τετραετή θητεία.
1969
Οι πρώτες άμεσες προεδρικές εκλογές έγιναν στις 15 Ιουνίου 1969. Προηγουμένως ο πρόεδρος εκλεγόταν από ένα εκλεκτορικό κολέγιο. Ο πρόεδρος Φρανσουά Τομπαλμπάγιε εισήγαγε την άμεση εκλογή από το λαό. Την περίοδο εκείνη μοναδικό νόμιμο κόμμα ήταν το Προοδευτικό Κόμμα του Τσαντ, στο πλαίσιο ενός μονοκομματικού καθεστώτος. Έτσι, ο Τομπαλμπάγιε εξελέγη πρόεδρος χωρίς αντίπαλο. Η συμμετοχή στις εκλογές έφτασε το ποσοστό του 93%.
1996
Οι επόμενες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν για πρώτη φορά σε 2 γύρους, στις 2 Ιουνίου 1996 (πρώτος γύρος) και στις 3 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς (2ος γύρος). Ήταν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές στην ιστορία του Τσαντ και διεξήχθησαν έπειτα από πολλές αναβολές και καθυστερήσεις. Ο πρόεδρος Ντεμπί επανεξελέγη επικρατώντας με 69,09% στον δεύτερο γύρο του Ουαντέλ Αμπντελκαντέρ Καμουγκέ, ο οποίος έλαβε 30,91% των ψήφων, με τη συμμετοχή να καταγράφεται στο 67,5% στον πρώτο γύρο και 77,7% στον δεύτερο γύρο.
Έπειτα από τη νίκη του, που επισκιάστηκε από καταγγελίες για νοθεία και τρομοκράτηση των μελών της αντιπολίτευσης (οι καταγγελίες επιβεβαιώθηκαν από τους διεθνείς παρατηρητές), ο Ντεμπί ορκίστηκε πρόεδρος στις 8 Αυγούστου 1996.
2001
Ο Ντεμπί, από το Πατριωτικό Κίνημα Σωτηρίας, επανεξελέγη και στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 20 Μαΐου 2001, συγκεντρώνοντας το 63% των ψήφων στον πρώτο γύρο. Στις 28 Μαΐου συνελήφθησαν 6 υποψήφιοι από την αντιπολίτευση και ενώ είχαν συνάντηση στην οικία του ενός από αυτούς, του Σαλέ Κεμπζαμπό. Επίσης, σκοτώθηκαν 4 ακτιβιστές της αντιπολίτευσης. Οι συλληφθέντες απελευθερώθηκαν μερικές ώρες αργότερα. Έπειτα από δύο ημέρες, έγιναν ξανά συλλήψεις των 6 υποψηφίων της αντιπολίτευσης, οι οποίοι απελευθερώθηκαν στο σύνολό τους, έπειτα από τηλεφώνημα του προέδρου της Παγκόσμιας Τράπεζας Τζέιμς Γούλφεσον στον πρόεδρο Ιντρίς Ντεμπί. Η ορκωμοσία του Ντεμπί για άλλη μία θητεία έγινε στις 8 Αυγούστου.
2006
Σε άλλη μία επανεκλογή του Ιντρίς Ντεμπί κατέληξαν και οι προεδρικές εκλογές του 2006, που διεξήχθησαν στις 3 Μαΐου 2006. Ο τελευταίος έλαβε ποσοστό 64,67% στον πρώτο γύρο. Η νίκη του Ντεμπί υποστηρίχθηκε από την Αφρικανική Ένωση, ωστόσο ορισμένοι διπλωμάτες της Δύσης εξέφρασαν την έκπληξή τους αναφορικά με την έγκριση αυτήν. Η αντιπολίτευση κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να αγνοήσει τις εκλογές και κατηγόρησε τη Γαλλία ότι υποστήριξε τον Ντεμπί προκειμένου να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα (η Γαλλία διατηρεί στρατιωτική δύναμη στη χώρα). Η διαφωνία για τη συμμετοχή στις εκλογές υπήρξε έντονη, με την αντιπολίτευση να επιμένει στο ότι το ποσοστό συμμετοχής ήταν μόνο 2%, ενώ η επίσημη εφορευτική επιτροπή υπολόγισε τη συμμετοχή γύρω στο 60%. Ο Ντεμπί ορκίστηκε για 3η συνεχή θητεία στις 8 Αυγούστου 2006.
2011
Στις προεδρικές εκλογές του 2011 (25 Απριλίου), στις οποίες δεν έλαβαν μέρος σε ένδειξη διαμαρτυρίας πολλοί υποψήφιοι της αντιπολίτευσης, ο Ιντρίς Ντεμπί επανεξελέγη με ποσοστό 88,6%.
2016
Στις προεδρικές εκλογές του 2016 πρόεδρος επανεξελέγη ο Ιντρίς Ντεμπί, που έλαβε ποσοστό 61,5% από τον πρώτο γύρο.
Δήμος Νέστορος
Ο Δήμος Νέστορος (πρώην δήμος Φλεσιάδος) ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πύλου-Νέστορος. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού, και ήταν τμήμα των πρώην επαρχιών Τριφυλίας και Πυλίας. Ο δήμος αποτελούταν από 8 δημοτικά διαμερίσματα, καταλαάμβανε έκταση 91,1Km2 και είχε πληθυσμό 5.552 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του ήταν η Χώρα.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ν Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
Βουλευτικές εκλογές στο Τσαντ 2011
Στο Τσαντ διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στις 13 Φεβρουαρίου 2011.
Η αντιπολίτευση αναμετρήθηκε με το κυβερνών κόμμα για πρώτη φορά από το 2002 στις εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Εθνοσυνέλευσης. Οι εκλογές έγιναν βάσει της συμφωνίας ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση (υπογράφηκε από 87 συνολικά κόμματα), η οποία είχε υπογραφεί το 2007. Παρατηρητές από την ΕΕ και την Αφρικανική Ένωση είχαν την επίβλεψη των εκλογών και δεν αναφέρθηκαν περιστατικά νοθείας ή βίας, παρά τις καθυστερήσεις. Η συμμετοχή ήταν της τάξης του 56,6%.
Αποτελέσματα
Το κυβερνών Πατριωτικό Κίνημα Σωτηρίας κέρδισε 110 επί συνόλου 188 εδρών στο Κοινοβούλιο και εξασφάλισε την πλειοψηφία. Οι σύμμαχοί του πήραν άλλες 21 έδρες.
Τουλάχιστον από 1 έδρα κέρδισαν συνολικά 16 κόμματα. Από πλευράς της αντιπολίτευσης, τα μεγαλύτερα κέρδη στις εκλογές είχε η Εθνική Ένωση για Δημοκρατία και Ανανέωση, με ηγέτη τον Σαλέχ Κεμπζαμπό, το οποίο έλαβε 11 έδρες. Εθνοσυνέλευση του Τσαντ, 13 και 20 Φεβρουαρίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
Παραπομπές
2011 βουλευτικες
Συκιά Ημαθίας
Η Συκιά ή Συκέα είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Συκιά βρίσκεται κοντά στον ποταμό Κρασοπούλη σε υψόμετρο 340 μέτρων. Απέχει περίπου 21 χλμ. ΝΑ. από την Βέροια (έδρα δήμου) και 10 χλμ. ΝΑ. της Βεργίνας. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος «ΒΑΝΤΑ», ο οποίος διοργανώνει το "ετήσιο αντάμωμα" όπου συγκεντρώνονται κάτοικοι και ξενιτεμένοι καθώς και τη "Γιορτή της Τσιγαρίδας" που γίνεται τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων.
Aναφέρεται επίσημα, γραμμένη ως Συκιά, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Παλατιτσίων. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Συκέα και το 1965 με το ΦΕΚ 190Α - 26/10/1965 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Συκέας η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βεργίνας του Δήμου Βέροιας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 278 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Νιουτραλισμός
Νιουτραλισμός είναι μια τάση, η οποία υπαγορεύει στο άτομο να τηρεί ουδέτερη στάση σε οποιαδήποτε κατάσταση και να κρίνει αντικειμενικά και δίκαια, έχοντας αντικειμενικά ορθή αντίληψη σχετικά με διάφορα κοινωνικό-πολιτικά θέματα και σε θέματα που αφορούν τη θρησκεία, τη φύση και τον άνθρωπο.
Αυτό που εκφράζει και πρεσβεύει ο Νιουτραλισμός ως αντικειμενική άποψη είναι ότι κανένας άνθρωπος δεν έχει εξουσία πάνω σε άλλους, αλλά και κανένας δεν είναι δούλος κανενός, κι αυτό επειδή κάθε άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να έχει άλλους ανθρώπους υποτελείς σε αυτόν. Όπως επίσης, αφού κάθε σύστημα, φιλοσοφικό, πολιτικό, κοινωνικό ή θρησκευτικό, έχει ατέλειες, δεν πρέπει τα άτομα να ταυτίζονται απόλυτα με αυτό, αλλά ούτε να αντιδρούν επιπόλαια, ενώ μπορεί ο καθένας να προτείνει διορθώσεις, συμπληρώνοντας εποικοδομητικά το εκάστοτε καθεστώς χωρίς να υπάρχει καμιά πρόθεση για την ολοκληρωτική κατάλυσή του.
Ως προς τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις του ατόμου, ο Νιουτραλισμός προτείνει τη μη συμμετοχή σε τελετές, εορτές, εκδηλώσεις και να μην ακολουθεί ήθη και έθιμα και διάφορα τυπικά ως προς τον τρόπο ζωής, τη συμπεριφορά και τη νοοτροπία, αφού όλα αυτά αποτελούν τυποποιημένες κοινωνικές δραστηριότητες και ουδεμία σχέση έχουν με την ουσία και την πραγματική υπόσταση του ανθρώπου.
Μια άλλη βασική νιουτραλιστική αρχή αποτελεί και το ότι το άτομο δεν συνηθίζει να δέχεται επισκέψεις κατ' οίκον και ούτε επισκέπτεται από την πλευρά του άλλα άτομα στον ιδιωτικό τους χώρο.
Ως προς τις σχέσεις μεταξύ των δυο φύλων, ένα άτομο που ακολουθεί τις αρχές και του νιουτραλισμού αποφεύγει να συνάπτει ερωτικές σχέσεις και να βλέπει ερωτικά τα άτομα του αντίθετου φύλου, έχοντας μάθει το πώς να επιτυγχάνει ουσιαστική επικοινωνία με τα άλλα άτομα ασχέτως φύλου, εθνικότητας, θρησκείας και ιδεολογίας αναπτύσσοντας νέες ιδέες μέσω εποικοδομητικών συζητήσεων και δραστηριοτήτων.
Ο Νιουτραλισμός γενικά δε διαφωνεί αλλά ούτε συμφωνεί πλήρως με καμιά ουτοπία, αλλά αποσκοπεί στη συμπλήρωση και τελειοποίηση κάθε ιδέας και πίστης μέσω της ουδέτερης στάσης, του αντικειμενικού λόγου και την ήπιας μορφής έκφραση νέων σκέψεων και προτάσεων.
Κατηγορία:Φιλοσοφικές θεωρίες
Βασίλειος Σμύρνης
Ο Βασίλειος Σμύρνης (κατά κόσμον Κοσμάς Αστεριάδης; 1834-1910) ήταν Έλληνας λόγιος θεολόγος κληρικός και επίσκοπος. Διετέλεσε μητροπολίτης Αγχιάλου και αργότερα μητροπολίτης Σμύρνης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζαγοριτσάνη (σημερινή Βασιλειάδα) της Καστοριάς, που αργότερα μετονομάσθηκε το 1928 προς τιμήν του. Παρακολούθησε εγκύκλιες σπουδές στην ιδιαίτερη πατρίδα του και στάλθηκε σε ηλικία δεκατριών ετών στην Κωνσταντινούπολη κοντά στον παππού του και τον θείο του. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και αργότερα στο πανεπιστήμιο της Λειψίας.
Επί πατριαρχίας Σωφρονίου Γ΄ (1863-1866) εκλέγεται μητροπολίτης Αγχιάλου, επί Ανθίμου ΣT΄ προτείνεται ως διάδοχος του αποθανόντος μητροπολίτη Καισαρείας Παϊσίου, θέση την οποίαν δεν δέχεται γιατί ήταν αφοσιωμένος στο αμετάθετο του επισκόπου.
Ο πατριάρχης Ιωακείμ Β΄ τον καλεί να αναλάβει τη διεύθυνση της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης μετά την αποτυχία του προγούμενου Σχολάρχη Γρηγορίου Φωτεινού. Μετά την επικράτηση 1884, ως ηγεμόνα της Ανατολικής Ρωμυλίας του Βούλγαρου Γαβριήλ Κρέστεβιτς και συνακόλουθα την άνοδο στα υψηλότερα αξιώματα του κρατικού μηχανισμού της βουλγαρικής εθνοφυλακής  ο Βασίλειος  απομακρύνεται από την έδρα του και διδάσκει στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Επιστρέφει για λίγο στην Αγχίαλο, αλλά οι αντιδράσεις των Βουλγάρων ανάγκασαν το Οικουμενικό Πατριαρχείο να τον εκλέξει στα τέλη του 1884 Μητροπολίτη Σμύρνης, αξίωμα που διατήρησε ως το θάνατό του το 1910.
Ο κακός χειρισμός της κυβέρνησης Θεόδωρου Δηλιγιάννη, όπως κλείσμο πρεσβειών εκτός της Κωνσταντινούπολης, καθώς και η μεταστροφή εκείνο το χρονικό διάστημα της εξωτερικής αγγλικής πολιτικής, συνετέλεσαν στην πραξικοπηματική ενέργεια της ενσωμάτωσης στο Βουλγαρικό κράτος στις 6 Σεπτεμβρίου 1885 της Ανατολικής Ρωμυλίας. Το 1889 ύστερα από επιμονή του Βασιλείου τελικά επικυρώνεται από τον Διονύσιο Ε΄ ο κοινοτικός κανονισμός, που έθεσε τέρμα σε μια περίοδο εντόνων αντιπαραθέσεων μεταξύ Δημογεροντίας και της Κεντρικής Επιτροπής των Ελληνορθοδόξων. Αν και υποψήφιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τάσσεται το 1901 υπέρ της επανακλογής στην δεύτερη πατριαρχία του Ιωακείμ Γ΄
Απεβίωσε το 1910 και τον διαδέχτηκε ο εθνοϊερομάρτυρας Χρυσόστομος.
Φιλανθρωπικό έργο
Ενίσχυσε την παιδεία, όπως ένα μεγάλο μέρος των χορηγιών διαθέτει για την ενίσχυση του Ελληνικού Γυμνασίου στο Τσοτύλι της Κοζάνης, πρωτοστάτησε στην επέκταση του Ελληνικού Νοσοκομείου Σμύρνης και την ίδρυση 1902 του Βρεφοκομείου Σμύρνης. Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Βασίλειος αγαπήθηκε πολύ από τους Σμυρναίους λόγω της ευλάβείας του καθώς και του ασκητικού και αφιλοχρήματου χαρακτήρα του.
Συγγραφικό έργο
Ο Βασίλειος, που διακρίνονταν για τη μεγάλη του μόρφωση και τη γλωσσομάθεια του διέπρεψε ιδιαίτερα ως ιεροκήρυκας και ρήτορας. Από τα σπουδαιότερα έργα του αναφέρονται:
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Αγχιάλου Κατηγορία:Μητροπολίτες Σμύρνης Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι Μεγάλης του Γένους Σχολής Κατηγορία:Απόφοιτοι Θεολογικής Σχολής Χάλκης
Ανασιοναλισμός
Ανασιοναλισμός ή Ανεθνικισμός (Εσπεράντο: sennaciismo) είναι ένας όρος που προέρχεται από την κοινότητα των ομιλητών της Εσπεράντο. Υποδηλώνει κοσμοπολίτικες πολιτικές έννοιες  που συνδυάζουν κάποιες ή όλες από τις παρακάτω τάσεις και ιδέες:
Πρωτοπόροι
Οι Ανασιοναλιστικές ιδέες εμφανίστηκαν σε εμβρυακή μορφή στο σχέδιο για μια "Διεθνή Ομοσπονδία των Εσπεραντιστών Εργατών" που προτάθηκε για πρώτη φορά από την Ομοσπονδία των Βοημών Εσπεραντιστών Εργατών πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι ιδέες αυτές, έχοντας κερδίσει μια δυναμική ως αποτέλεσμα του πολέμου, υπήρξαν στο επίκεντρο της σκέψης των ιδρυτών του SAT το 1921. Είναι πολύ εμφανείς στο έργο του Λαντί Πέραν της Ουδετερότητας! ("Away with Neutralism!"), το οποίον εμφανίστηκε για πρώτη φορά υπο το ψευδώνυμο "Sennaciulo" ("Ανεθνικός Άνθρωπος").
Τα πρώτα μέλη του SAT συχνά θεωρούσαν τον ανασιοναλισμό ως ένα είδος γενικής ιδεολογικής κατεύθυνσης του SAT που συμπεριλάμβανε τα πάντα, και τους άρεσε να αυτοαποκαλούνται  "sennaciuloj" ("ανεθνικοί άνθρωποι"). Παρόλα αυτά, πριν από την δημοσίευση του Manifesto de la Sennaciistoj (" Μανιφέστου των Ανασιοναλιστών") του Λαντί ο "ανασιοναλισμός" ήταν ένας όρος που εφαρμόζονταν για να εκφράσει πολλές και μάλλον διαφορετικές ιδέες. Για πολλά μέλη του SAT που ασπάστηκαν το ανασιοναλισμό εκείνη την εποχή, σήμαινε απλά "(προλεταριακό) διεθνισμό συν Εσπεράντο" ή υποδήλωνε μια εργατική εκδοχή του homaranismo του  Ζαμένχοφ.
Μια σύγκριση του ABC de Sennaciismo γραμμένη από τον Elsudo και δημοσιευμένη στο SAT, με το Manifesto de la Sennaciistoj ("Μανιφέστο των Ανασιοναλιστών") δείχνει πόσο  μεγάλο κενό υπήρξε ανάμεσα στις διάφορες παραλλαγές του ανασιοναλισμού. Ο Elsudo σαφώς ορίζει τον SAT στο έργο του ως ένα  "κίνημα του ανασιοναλισμού". Ο Έρνστ Ντρέζεν την εποχή που προκλήθηκε το σχίσμα στο κίνημα των Εσπεραντιστών εργατών του 1930, κατηγόρησε τον  SAT όχι τόσο για τον  "ανασιοναλισμό", κάτι που οι κομμουνιστές μέσα στο  SAT είχαν από τα πριν υποστηρίξει καθώς το αντιλαμβάνονταν, αλλά για τον  "ανασιοναλισμό τύπου Λαντί".
Σίγα σιγά, διαμορφώθηκε το περίγραμμα της έννοιας του ανασιοναλισμού  σε άρθρα που δημοσίευσε ο  Λαντί στα όργανα του  SAT.
Μια πιο αυστηρή διαμόρφωση
Το 1928, ο Λαντί δημοσίευση μια μπροσούρα, με τον τίτλο  La Laborista Esperantismo ("Εργατικός Εσπεραντισμός"), στην οποία αφιέρωσε ένα ολόκληρο κεφάλαιο για τον ορισμό του νέου όρου. Η ανασιοναλιστική τάση δεν είχε συναντήσει προηγουμένως καμία αντιπολίτευση στον μη κομματικό οργανισμό. Αλλά το 1929 ο SAT εισήλθε σε μια κρίση, και ο ανασιοναλισμός έγινε το κύριο επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε από την αντιπολίτευση για να επιτεθεί  στην ηγεσία της οργάνωσης.
Αυτή η αντιπολιτευτική κίνηση ισχυρίστηκε ότι ο ανασιοναλισμός ήταν προ-ιμπεριαλιστικός και, ως τέτοιος, "αντεπαναστατικός". Η ξαφνική αυτή και μη αναμενόμενη επίθεση οδήγησε τον Λαντί να δημοσιεύσει ανώνυμα το 1931 μια μπροσούρα σε 3000 αντίγραφα με τίτλο: Manifesto de la Sennaciistoj, η οποία αργότερα μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, περιλαμβανομένης και της Γαλλικής έκδοσης που εμφανίστηκε σε 2000 αντίγραφα.
Ο ορισμός του Ανασιοναλισμού είχε δοθεί στο μανιφέστο ως εξής: "Αυτό που χαρακτηρίζει τον ανασιοναλισμό δεν είναι κυρίως ότι αναγνωρίζει του τεράστιου ρόλου της παραγωγής των τεχνουργημάτων στον κόσμο. Και είναι αυτή η δυνατότητα που έκανε τον άνθρωπο βασιλιά όλων των έμβιων όντων. Τα ανθρώπινα όντα προσαρμόζουν την φύση στις ανάγκες τους, ενώ τα ζώα θα πρέπει να   προσαρμοστούν στη φύση. Για τον λόγο αυτόν οι Ανασιοναλιστές δεν αρνούνται την τεράστια δύναμη που ενυπάρχει στην ανθρώπινη θέληση. Δεν αμφιβάλλουν ότι οι άνθρωποι  δεν μπορούν  να απαλλαγούν από το βάρος τους ή να ξεφύγουν από την σκιά τους. Παρόλ΄αυτά, ο περιορισμένος χώρος στον οποίο ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να δράσει είναι σχετικά ευρύς.  Η θέληση του μπορεί  επομένως να γεννήσει μεγάλα έργα. Για τον λόγο αυτό πιστεύουμε ότι οι αναπόδραστοι νόμοι της ιστορίας είναι μόνον σχετικοί."
Η επόμενη παράθεση από το ίδιο έργο, που παρέχει μια πιο ακριβή κατανόηση του νέου αξιώματος, αποκηρύχθηκε στην εποχή της από Σταλινιστές διεθνιστές γιατί καθαρά ερχόταν σε αντίθεση με την τότε επικρατούσα θεωρία της "οικοδόμησης του  Σοσιαλισμού σε μια χώρα": "Οι ανασιοναλιστές πολεμούν οτιδήποτε είναι εθνικό: εθνικές γλώσσες και κουλτούρες, εθνικά έθιμα και παραδόσεις. Γι'αυτούς, η Εσπεράντο είναι η πρωταρχική τους γλώσσα και θεωρούν τις εθνικές γλώσσες ως καθαρά βοηθητικές. Αρνούνται να συμμετάσχουν σε οποιοδήποτε εθνικό αγώνα και αναγνωρίζουν ως αναγκαίο  και πρωτεύον για την  εργατική τάξη μόνον την  πάλη των τάξεων που έχει ως στόχο την εξαφάνιση των τάξεων, των εθνικοτήτων και όλων των μορφών της εκμετάλλευσης." (ibid.)
Καθώς το αιρετικό δόγμα που εκφράστηκε μ'αυτόν τον τρόπο συνάντησε την αντίδραση μέσα στο SAT, οι ανασιοναλιστές ενώθηκαν για την δημιουργία μιας φράξιας εκτός της οργάνωσης, την οποία εντούτοις συνέχισαν να υποστηρίζουν ένθερμα. Άρχισαν να δημοσιεύουν το Sennaciista Bulteno ("Δελτίο του Ανασιοναλισμού") σε μια αρκετά τακτική βάση.
Μετά τον θάνατο του Λαντί
Μετά τον θάνατο του Λαντί το 1947 και την μεταπολεμική επανίδρυση του SAT, οι ανασιοναλιστές αναβίωσαν την παράταξη τους εντός του  SAT το  1948 υπό την προεδρία του R. Roberts. Οι ανασιοναλιστές στο SAT πρότεινα και χρηματοδότησαν δύο επανεκδόσεις του  Μανιφέστο των Ανασιοναλιστών (1951 και  1971) και πολλά άλλα γραπτά Λαντί για τον ανασιοναλισμό.
Το 1978, το συνέδριο του SAT στην  Lectoure πέρασε μια απόφαση  over the objections of the anationalists, which declared, among other things: "Η διατήρηση της εθνικής γλώσσα και κουλτούρας είναι συνδεδεμένη με τον αγώνα για μια νέα κοινωνική τάξη, και ως τέτοια, είναι μέρος των γενικών προσπαθειών εκ μέρους των μελών του  SAT  για την επίτευξη της δικαιοσύνης και της ατομικής ελευθερίας."