cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονή Μαχαιρά
Γενικά
Η Ιερά, Βασιλική και Σταυροπηγιακή Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά, βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της οροσειράς του Τροόδους κοντά στην κορυφή Κιόνια (1423 μ), σε υψόμετρο 870 μέτρων. Είναι κτισμένη σε μια βουνοπλαγιά, που καταλήγει στον χείμαρρο Πεδιαίο. Ονομάζεται βασιλική γιατί κτίσθηκε με βασιλική βοήθεια, και σταυροπηγιακή, γιατί κατέστη εκκλησιαστικά αυτοδιοίκητη, πράγμα το όποιο συμβολίζεται με την τοποθέτηση σταυρού στα θεμέλια της. Η Μονή είναι αφιερωμένη στην Παναγία και πανηγυρίζει στα Εισόδια της Θεοτόκου στις 21 Νοεμβρίου.
Ίδρυση
Οι πατέρες Ιγνάτιος και ένας άλλος γηραιός μοναχός ο Προκόπιος αποφάσισαν, να ανεγείρουν μοναστήρι, το οποίο θα λειτουργούσε σύμφωνα με το κοινοβιακό πρότυπο που ακολουθούσαν τα μεγάλα μοναστικά κέντρα της εποχής. Για τον λόγο αυτό μετέβησαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησαν τον αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνό (1143-1180) και του εξέθεσαν την επιθυμία τους. Ο φιλόχριστος αυτοκράτορας όχι μόνο τους χορήγησε τα απαραίτητα χρήματα, αλλά επίσης δώρισε στο νέο μοναστήρι το όρος στο οποίο θα ανεγειρόταν μαζί με την γύρω περιοχή, έδωσε σ' αυτό το Σταυροπήγιο και το προνόμιο να είναι η Μονή ελεύθερη και αφορολόγητη τόσο από το δημόσιο όσο και από ιδιώτες. Αυτά τα προνόμια αργότερα κατοχυρώθηκαν και από τους αυτοκράτορες Ισαάκιο και Αλέξιο της δυναστείας των Αγγέλων. Ο Άγιος Ιγνάτιος με γραπτή διάταξη άφησε διάδοχο του τον Άγιο Νείλο που είναι και ο πρώτος ενθρονισμένος ηγούμενος του κοινοβίου. Ο Άγιος Νείλος το 1201 έγραψε Τυπική Διατάξη, δηλαδή κανόνες που ρυθμίζουν τον μοναχικό βίο και την ομαλή λειτουργία του κοινοβίου, η οποία σώζεται μέχρι σήμερα και από την οποία αντλούνται όλες οι πληροφορίες για την ίδρυση της Μονής. Εξελέγη επίσκοπος Ταμασού το 1209 αφήνοντας διάδοχο και νέο ηγούμενο τον Ιωακείμ, ενώ πολύ πιθανόν να έγινε και αρχιεπίσκοπος Κύπρου μεταξύ των ετών 1215-1221. Ως επίσκοπος Ταμασού επεκύρωσε την Διάταξη που έγραψε ως ηγούμενος και ίδρυσε γυναικείο μοναστήρι αφιερωμένο στην Θεοτόκο, το οποίο ονόμασε Βλαχερνίτισσα. Η μνήμη των ιδρυτών της Μονής Μαχαιρά Νεοφύτου, Ιγνατίου, Προκοπίου και Νείλου εορτάζεται στις 13 Δεκεμβρίου.
Φραγκοκρατία
Καθώς τα χρόνια κυλούν, η Κύπρος καταλαμβάνεται από εξωτερικούς κατακτητές. Την περίοδο του Βυζαντίου διαδέχεται η περίοδος της Λατινοκρατίας (1192-1571) με πρώτους τους Φράγκους και έπειτα τους Ενετούς. Αυτή η περίοδος ήταν για τον λαό και την Εκκλησία της Κύπρου ιδιαίτερα δύσκολη. Οι Φράγκοι κατακτητές, δεν αρκέστηκαν μόνο στο να υποβιβάσουν τους Κυπρίους στην τάξη των δουλοπάροικων, άλλα προσπάθησαν να τους υποδουλώσουν και πνευματικά. Ίδρυσαν Λατινική Εκκλησία στην Κύπρο και εξαπέλυσαν κατά μέτωπο επίθεση εναντίον της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ιδιαίτερα έπληξαν τα μοναστήρια, των οποίων περιόρισαν τον αριθμό των μοναχών, άλλα και παρενέβαιναν στην εσωτερική τους λειτουργία. Στις προσπάθειες αυτές αντιτάχθηκε σθεναρά ο Κυπριακός κλήρος. Το 1231 η Μονή προσέφερε στην Εκκλησία δύο οσιομάρτυρες, τους αγίους Γεράσιμο και Γεννάδιο οι οποίοι, μαζί με άλλους ένδεκα μονάχους της Μονής της Παναγίας της Καντάρας θανατώθηκαν από τους Λατίνους κατακτητές, υπερασπιζόμενοι την αγία πίστη της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μετά από τριετή φυλάκιση και φρικτές κακουχίες, αφού πρώτα τους έσυραν στην κοίτη του πόταμου Πεδιαίου δεμένους πίσω από άλογα μέχρι που κατεκόπησαν οι σάρκες τους από τις πέτρες, έπειτα έκαψαν ότι απέμεινε από τα σώματα τους. Η μνήμη τους τιμάται στις 19 Μαΐου, ημέρα του μαρτυρίου τους.
Κατά την περίοδο αυτή, και συγκεκριμένα το έτος 1357, ο χρονογράφος Λεόντιος Μαχαιράς αναφέρει ότι η τότε βασίλισσα Αλίς αποπειράθηκε να εισέλθει στον ναό της Μονής. Ο Όσιος Νείλος στην Τυπική του Διάταξη ορίζει το μοναστήρι νά είναι άβατο για τις γυναίκες. Αυτός ο θεσμός διατηρήθηκε για 150 τουλάχιστον χρόνια από την ίδρυσή του. Η βασίλισσα λοιπόν, παραβαίνοντας το άβατο, τιμωρήθηκε παραδειγματικά από την Παναγία χάνοντας αμέσως την φωνή της και μένοντας βωβή για τρία χρόνια.
Τουρκοκρατία
Η περίοδος της Λατινοκρατίας τελειώνει με την κατάληψη της νήσου από τους Τούρκους. Οι Τούρκοι κατείχαν το νησί για τρεις αιώνες (1571-1878) και αυτή η περίοδος ήταν εξ'ίσου δύσκολη με αυτή των Λατίνων κατακτητών, με εξαίρεση το ότι η Εκκλησία της Κύπρου ανέκτησε ξανά την ανεξαρτησία της. Η απάνθρωπη όμως συμπεριφορά και η φοβερή εκμετάλλευση των Τούρκων αξιωματούχων, οδήγησε τον λαό σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Η Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά συνέχισε την προσφορά της και σε αυτή την περίοδο ως πνευματική και εθνική εστία, και διεδραμάτισε σπουδαίο ρόλο, μαζί με τα υπόλοιπα μοναστήρια, στο να ανασχεθεί το κύμα εξισλαμισμού και να διασωθεί η χριστιανική και η ελληνική ταυτότητα των Κυπρίων υποδούλων. Στο μοναστήρι λειτουργούσε σχολείο, στο οποίο καλλιεργούνταν τα γράμματα, οι τέχνες, η εκκλησιαστική μουσική κ.ά. Στην ανάπτυξη της παιδείας συνέβαλε επίσης με την παραχώρηση γης για την ίδρυση της πρώτης Ελληνικής Σχολής, του Παγκυπρίου Γυμνασίου στην Λευκωσία, την ίδρυση εκπαιδευτηρίων σε όλο το νησί και για την ανέγερση λεπροκομείου.
Στα δύσκολα αυτά και θλιβερά χρόνια της Τουρκοκρατίας, η Μονή Μαχαιρά ανέδειξε ένα από τα μεγάλα αναστήματα της Εκκλησίας της Κύπρου στους τελευταίους αιώνες, τον εθνομάρτυρα Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό, γέννημα αλλά συγχρόνως και καύχημα της Μονής. Γεννήθηκε το 1756 στον Στρόβολο και σε νεαρή ηλικία έγινε μοναχός στην Μονή Μαχαιρά, Πάνω ο Εθνομάρτυρας Κυπριανός όπου έμαθε και τα πρώτα του γράμματα. Διακόνησε στην Μονή αρκετά χρόνια και βοήθησε στη διεκπεραίωση υποθέσεων της στο εξωτερικό. Το 1810 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος. Μεταξύ των πολλών ευεργεσιών του προς την Μονή ήταν και η ανέγερση του μετοχίου Άγιος Ελευθέριος στην Λευκωσία. Η προσφορά του, γενικά, στην Εκκλησία και το Έθνος ήταν πολύ μεγάλη. Η άρνηση του τόσο να εγκαταλείψει την Κύπρο, όσο και να αλλαξοπιστήσει, προκειμένου να σωθεί, και ο μαρτυρικός του θάνατος από τους Τούρκους στις 9 Ιουλίου 1821, υπήρξαν ζωντανό παράδειγμα προς τους Χριστιανούς, και τους ενεδυνάμωσαν ώστε να μην αρνηθούν την πίστη τους, αλλά να υπομείνουν τα δεινά της σκλαβιάς.
Σύγχρονη ιστορία
Μετά την ανεξαρτησία της νήσου, η Μονή πέρασε δύσκολες στιγμές, οικονομικές και πνευματικές. Όταν ανέλαβε την ηγουμενία ο αρχιμανδρίτης Παύλος, μετέπειτα Μητροπολίτης Κυρηνείας, έθεσε τα θεμέλια για την πνευματική ανύψωση της Μονής στην μικράς διαρκείας περίοδο στην οποία ηγουμένευσε. Η διαδοχή στην ηγουμενία του αγιορείτη ιερομόναχου Αθανασίου (1993) σημάδεψε την σύγχρονη ιστορία της Μονής και απετέλεσε σημαντικό σταθμό. Ο νέος ηγούμενος ανακαίνισε εξ ολοκλήρου την Μονή, κτιριακά και πνευματικά, μετατρέποντας την σε κοινόβιο κατά τα παραδοσιακά μοναστηριακά πρότυπα των αρχαίων κοινοβίων, τα όποια διασώθηκαν διά μέσου των αιώνων στο Άγιον Όρος. Ανεγέρθηκαν καινούργιοι ναοί και παρεκκλήσια, δημιουργήθηκαν νέοι χώροι για φιλοξενία, για διακονήματα, το σκευοφυλάκιο κ.ά. Μετά την εκλογή του π. Αθανασίου σε Μητροπολίτη Λεμεσού το 1999, τον διαδέχθηκε ως ηγούμενος ο αρχιμανδρίτης Αρσένιος, ο οποίος συνέχισε το έργο του προκατόχου του. Βρήκε όμως απρόσμενο θάνατο μαζί με τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρο, επίσης πνευματικό τέκνο της Μονής, όταν το ελικόπτερο στο όποιο επέβαιναν συντρίβηκε στην θάλασσα στις 11 Σεπτεμβρίου 2004.
Σήμερα
Σήμερα η αδελφότητα αριθμεί 30 μοναχούς με ηγούμενο τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Λήδρας κ. Επιφάνιο. Πατέρες της Μονής προ ολίγων ετών εγκαταστάθηκαν στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Μέσα Ποταμό και στην Ιερά Μονή Συμβούλου Χριστού πλησίον του χωριού Επισκοπή Λεμεσού αναστηλώνοντας και επαναλειτουργώντας τις ως κοινόβια. Ώρες Λειτουργίας: (Βλέπε https://machairas.cy/hours/)
Προσφορά στην Εκκλησία και στην Κύπρο
Από την Ιερά Μονή έχουν περάσει αρκετοί Πατέρες οι οποίοι έχουν ανέλθει στο Επισκοπικό αξίωμα. Συγκεκριμένα, στην σημερινή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου, οι Κιτίου Χρυσόστομος, Λεμεσού Αθανάσιος, Νεαπόλεως Πορφύριος, Αμαθούντος Νικόλαος και Λήδρας Επιφάνιος είναι πνευματικά τέκνα της Μονής, όπως ήτο και ο Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρος,[11]πρώην Κυρηνείας, μακαριστός κυρός Παύλος. Χαρακτηριστικά ο Ηγούμενος της Μονής φέρει τον τρίτο βαθμό της Ιερωσύνης, αυτόν του Επισκόπου Λήδρας.
Επίσης, η προσφορά της Μονής είναι σημαντική και στον εθνικό τομέα, με τα γνωστά γεγονότα του αγωνιστή Γρηγόρη Αυξεντίου, ο οποίος έμεινε στην ιστορία και ως "Σταυραετός του Μαχαιρά".
Παραπομπές
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B7%CF%82_%CE%91%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82_%CE%A0%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%96%CE%84
Σύνδεσμοι
ΒΙΝΤΕΟ: Μονή Μαχαιρά (Ταινία-Ντοκιμαντέρ)
Μαχαιρα
Φιλίππη Νέβιλ
Η Φιλίππη Νέβιλ, βαρόνη του Ντάκρε (κάστρο του Ρέμπι 1386 - 1453) ήταν τρίτη κόρη του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της πρώτης συζύγου του Μαργαρίτας Στάφορντ. Παντρεύτηκε πριν τις 20 Ιουλίου 1399 τον Τόμας Ντάκρε, 6ο βαρόνο του Ντάκρε γιο του Γουίλλιαμ Ντάκρε, 5ου βαρόνου του Ντάκρε και της Ιωάννας Ντάγκλας της νόθης κόρης του Σερ Γουίλιαμ Ντάγκλας, 1ου κόμη του Ντάγκλας.
Ο σύζυγος της πέθανε στις 5 Ιανουαρίου 1458, είναι άγνωστη η ημερομηνία θανάτου της Φιλίππης αφού ζούσε στις 8 Ιουλίου 1453.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Οφέλας
Ο Οφέλας ήταν θαλασσοπόρος, κατά πάσα πιθανότητα Καρχηδόνιος. Είναι άγνωστο πότε έζησε. Έγραψε το έργο "Περίπλους" που αναφέρεται στα παράλια της Λιβύης (σήμερα Μαρόκου) επί του Ατλαντικού. Το έργο, το οποίο δεν έχει διασωθεί, αναφέρεται από τον Στράβωνα. Ο Tyrwhit και κατόπιν ο Müller θεώρησαν ότι ο Οφέλας, που αναφέρει ο Στράβων, και ο Απελλάς ο Κυρηναίος, ο θαλασσοπόρος και συγγραφέας έργου με τον τίτλο "Περίπλους", τον οποίο αναφέρει ο Μαρκιανός ο Ηρακλεώτης, είναι ένα και το αυτό πρόσωπο.
Κατηγορία:Θαλασσοπόροι εξερευνητές
Οφέλτης
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Οφέλτης ή Αρχέμορος ήταν γιος του βασιλιά της Νεμέας Λυκούργου και της Ευρυδίκης ή Νεμέας ή Αμφιθέας. Την εποχή που ήταν ακόμα βρέφος θανατώθηκε από ένα φίδι και ιδρύθηκαν στην μνήμη του ταφικοί αγώνες που εξελίχθηκαν στους "Νεμαίους αγώνες". Ο Ευριπίδης γράφει ότι οι γονείς του ήταν ο αρχιερέας του Διός Λυκούργος και η Ευρυδίκη. Ο Γάιος Ιούλιος Υγίνος τον καταγράφει σαν "Λύκος" πιθανότατα από ορθογραφικό λάθος και αναφέρει ότι ήταν βασιλιάς της Νεμέας αντί για ιερέας. Ο Λατίνος ποιητής Στάτιος συμφωνεί με την γνώμη του Ευριπίδη σχετικά με τους γονείς του Οφέλτη προσθέτοντας ότι ο Λυκούργος ήταν ταυτόχρονα αρχιερέας του Δία και βασιλιάς της Νεμέας. Η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου γράφει ότι ο Οφέλτης ή Αρχέμορος ήταν γιος του Λυκούργου του εγγονού του Κρηθέα, βασιλιά της Νεμέας και της Αμφιθέας. Ο θάνατος του βρέφους Οφέλτη από ένα φίδι βρίσκεται στην ιστορία της εκστρατείας Επτά επί Θήβες, κατόπιν έγινε η έναρξη των "Νεμαίων Αγώνων". Στον δρόμο τους για την Θήβα οι Επτά δίψασαν, σταμάτησαν στην Νεμέα, βρήκαν την Υψιπύλη και της ζήτησαν να τους δώσει νερό, η Υψιπύλη ανταποκρίθηκε αμέσως αλλά άφησε το μωρό στο έδαφος, το δάγκωσε ένα φίδι και πέθανε. Οι Επτά σκότωσαν το φίδι, ο Αμφιάραος ονόμασε τον νεκρό Οφέλτη "Αρχέμορο" δηλαδή "αρχή όλων των κακών" και πρόβλεψε τον θάνατο τους στην εκστρατεία, κατόπιν ίδρυσαν τους "Νεμαίους Αγώνες" στην μνήμη του βρέφους.
Θηβαΐς
Η ιστορία του Οφέλτη περιγράφεται στο θρυλικό έπος του 8ου αιώνα π.Χ. Θηβαΐς. Την παλιότερη αναφορά έκανε ο Σιμωνίδης ο Κείος και διέσωσε ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης, περιγράφει τον Οφέλτη σαν ένα "θηλάζων παιδί" που θρηνούσε καθώς πέθαινε. Η ανώνυμη μητέρα του περιγράφεται από τον Αθηναίο ως "δαφνοστεφανωμένη". Την επόμενη αναφορά παρέχει τον 5ο αιώνα π.Χ. ο Βακχυλίδης, οι Επτά ίδρυσαν τους "Νεμαίους Αγώνες" στην μνήμη του Αρχέμορου, τον σκότωσε ένα φοβερό φίδι με πύρινα μάτια κάτι που θεώρησαν σαν "αρχή κάθε κακού". Ο Πίνδαρος στο έργο του "Νεμαίες Ωδές" αναφέρει ότι ο Άδραστος ίδρυσε τους "Νεμαίους Αγώνες" χωρίς να εξηγεί τον λόγο. Ο Αισχύλος περιγράφει την ιστορία στο χαμένο έργο του "Νεμέα", σύμφωνα με τα "Σχόλια του Πινδάρου" ο Αισχύλος σχετίζει την ίδρυση των "Νεμαίων Αγώνων" με τον θάνατο του Αρχέμορου.
Ευριπίδης
Την αναλυτικότερη αναφορά που σχετίζει τον Οφέλτη με την Υψιπύλη παρέχει ο Ευριπίδης. Η Υψιπύλη πρώην βασίλισσα της Λήμνου και ερωμένη του Ιάσονα πουλήθηκε δούλη στον αρχιερέα του Δία στην Νεμέα Λυκούργο, την όρισε παραμάνα στον γιο του Οφέλτη. Οι Επτά επί Θήβας σταμάτησαν στην Νεμέα για νερό και συνάντησαν την Υψιπύλη. Ο Αμφιάραος ζήτησε από την Υψιπύλη νερό και αυτή πήγε αμέσως να τους εξυπηρετήσει στην πηγή. Η Υψιπύλη πήρε μαζί της τον Οφέλτη, σε μια στιγμή αμέλειας τον άφησε στο έδαφος, τον δάγκωσε ένα φίδι και πέθανε. Η μητέρα του παιδιού Ευρυδίκη επιχείρησε να σκοτώσει την Υψιπύλη αλλά έφτασε ο Αμφιάραος και προσπάθησε να την πείσει ότι ήταν θέλημα θεών να πεθάνει ο Οφέλτης για να ιδρυθούν οι "Νεμαίοι Αγώνες" στην μνήμη του. Η Ευρυδίκη τελικά πείστηκε να χαρίσει την ζωή στην Υψιπύλη και ο Αμφιάραος κήρυξε την έναρξη των αγώνων.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ντουμφρί
Η Ντουμφρί (γαλλικά: Dumfries) είναι ένα χωριό της Γρενάδα. Ανήκει στην Καρριακού και Μικρή Μαρτινίκη και στο νησί Καρριακού. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Καρριακού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας Κατηγορία:Καρριακού
Γλώσσες Τάι-Καντάι
Η γλωσσική ομάδα Τάι-Καντάι αποτελείται από τονικές γλώσσες που ομιλούνται στη Νότια Κίνα και τη Νοτιοανατολική Ασία. Συμπεριλαμβάνουν τις γλώσσες Τάι και Λάος, τις εθνικές γλώσσες της Ταϊλάνδης και του Λάος αντίστοιχα. Υπάρχουν περίπου 100 εκατομμύρια ομιλητές στον κόσμο. Ο Εθνολόγος έχει καταγράψει 96 γλώσσες σε αυτή τη γλωσσική ομάδα με τις 62 να είναι παρακλάδι της γλώσσας Τάι. Η πολυμορφία αυτής της γλωσσικής ομάδας στην Νότια Κίνα υποδεικνύει ότι εκεί πρέπει να ήταν η αρχή της. Το παρακλάδι Τάι μετακινήθηκε νότια στη Νοτιοανατολική Ασία μόλις πριν 1000 χρόνια, ιδρύοντας τα έθνη που αργότερα έγιναν η Ταϊλάνδη και το Λάος εκεί όπου θεωρείται περιοχή της αυστροασιατικής ομάδας γλωσσών. Η ονομασία Τάι-Καντάι προέρχεται από μια απαρχαιωμένη διακλάδωση αυτής της γλωσσικής οικογένειας. Όμως το παρακλάδι Καντάι δεν νοείται χωρίς την γλώσσα Τάι και έτσι πολλές φορές όλη αυτή η γλωσσική ομάδα ονομάζεται και μόνο Καντάι.
Αυτή η γλωσσική ομάδα θεωρείτο μέρος της Σινοθιβετιανής ομάδας αλλά στις μέρες μας έξω από τα σύνορα της Κίνας κατατάσσεται ως αυτόνομη ομάδα. Υπάρχουν πολλές λέξεις παρόμοιες με τη Σινοθιβετιανή ομάδα. Όμως αυτές οι λέξεις σπάνια βρίσκονται σε όλα τα παρακλάδια αυτής της ομάδας και δεν συμπεριλαμβάνουν βασικό λεξιλόγιο υποδεικνύοντας ότι αυτές οι λέξεις είναι παλιά δάνεια. Πολλοί δυτικοί μελετητές έχουν παρουσιάσει ενδείξεις ότι αυτή η ομάδα σχετίζεται με την Αυστρονησιακή ομάδα ή έστω με ένα παρακλάδι της.
Phantom Antichrist
Phantom Antichrist είναι ο τίτλος του 13ου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Kreator, το οποίο κυκλοφόρησε την 1 Ιουνίου 2012 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Nuclear Blast". Στην Αμερική, κυκλοφόρησε τέσσερις ημέρες αργότερα.
Οι ηχογραφήσεις του πραγματοποιήθηκαν στα "Fascination Street Studios" της Σουηδίας, ενώ για την προώθηση του γυρίστηκαν βίντεο κλιπ για τα κομμάτια "Phantom Antichrist" και "Civilization Collapse".
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 3,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 3,9 / 5 και το "Metal Archives" με 80%.
Το "Phantom Antichrist" ήταν ο πρώτος δίσκος των Kreator που κατάφερε να μπει στο Top-10 του καταλόγου επιτυχιών της πατρίδας τους, φθάνοντας μέχρι την πέμπτη θέση. Επίσης, μπήκε στο Top-30 σε έξι ακόμη ευρωπαϊκές χώρες και ανέβηκε μέχρι το # 130 στο αμερικάνικο Billboard.
Θέσεις τσαρτ
Phantom Antichrist (άλμπουμ)
Τα μέλη των Kreator
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Phantom Antichrist" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Kreator Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012
Τζον Καμαρά
Ο Τζον Μπανκολέ Καμαρά (γεννημένος στις 12 Μαΐου 1988) είναι ποδοσφαιριστής από τη Σιέρα Λεόνε, ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό του Απόλλωνα Σμύρνης, όπου και αγωνίζεται στη θέση του μέσου.
Καριέρα
Γεννημένος στο Φρίταουν, ο Καμαρά έχει μέχρι στιγμής αγωνιστεί στον Λίβανο και την Ελλάδα για λογαριασμό των Τανταμόν Σουρ και Απόλλωνα Σμύρνης.
Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο το 2013, ενώ έχει αγωνιστεί και σε αναμετρήσεις για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, εκπροσωπώντας τη χώρα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Σιέρα Λεόνε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σιέρα Λεόνε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τανταμόν Σουρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Καϊσάρ
Κροκόδειλος του Βούρκου
Ο Κροκόδειλος του Βούρκου (Κροκόδειλος ο ελοχαρής - Crocodylus palustris) είναι ένα ερπετό της οικογένειας των κροκοδειλίδων που ζει στη Κεϋλάνη, στην Ινδία, στο δυτικό Πακιστάν και στην Ινδονησία.
Περιβάλλον και κατανομή
Ο κροκόδειλος του βούρκου ζει σε λίμνες, μικρές και μεγάλες, σε ποτάμια, αλλά το μέρος όπου νιώθει πραγματική ευχαρίστηση να μένει είναι τα έλη. Περιστασιακά, αρκετοί από αυτούς προχωρούνε κατά την περίοδο των βροχών μέσα στα δάση και παγιδεύονται στις λιμνούλες και τα ρυάκια που σχηματίζονται με την απόσυρση των νερών.Ζει στο δυτικό Πακιστάν, στην Ινδία, στην Κεϋλάνη και στην Ινδονησία.
Διατροφή
thumb|left|250px|Κροκόδειλος του βούρκου σε ποτάμι. Είναι πολύ άγριο αρπακτικό και ασκεί στα μέρη όπου μένει τον ίδιο έλεγχο που ασκεί και ο κροκόδειλος του Νείλου. Με μήκος από 3 ως τέσσερα μέτρα, κυνηγάει κυρίως ψάρια, συμπληρώνει όμως το διαιτολόγιό του και με πτηνά και θηλαστικά που πιάνει με ενέδρα. Ένας Άγγλος κυνηγός που είχε κυνηγήσει και σκοτώσει πολλούς από αυτούς αναφέρει ότι βρήκε στα στομάχια τους τα κατάλοιαπα από τα γεύματά τους:υπολείματα ανθρώπων, κομμάτια από δέρματα τίγρεων και λεοπαρδάλεων, ελαφιών, μουντζάγκ, αντιλοπών, καθώς και κατοικίδιων ζώων, μαζί με φτερά υδρόβιων πτηνών και λέπια ψαριών.
Αναπαραγωγή
Ο κροκόδειλος του βούρκου γεννάει κατά το τέλος της εποχής της ξηρασίας 15-20 αυγά στην άμμο, τα οποία εκολάπτονται σε 50 μέρες και βγαίνουν τα κροκοδειλάκια που έχουν μήκος 0,25 μέτρα.
Σχέσεις με τον άνθρωπο
Ο κροκόδειλος του βούρκου κατοικεί σε μέρη όπου κατοικεί και ο άνθρωπος. Οι Ινδοί τον θεωρούν ιερό και πολλές φορές ζει ανάμεσά τους ημιαιχμάλωτος. Μάλιστα πολλές φορές τον λατρεύουν ως θεότητα. Παρ'όλα αυτά πολλές φορές είναι επικίνδυνος για τον άνθρωπο. Όμως και ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος για τον κροκόδειλο του βούρκου, καθώς τον κυνηγάει για το κρέας του και για το δέρμα του, από το οποίο φτιάχνονται τσάντες, ζώνες, παπούτσια, γάντια και άλλα αξεσουάρ.
Πηγές
Κατηγορία:Κροκοδειλίδες Κατηγορία:Ερπετά της Ασίας
Χριστιανισμός στην Αγγλοσαξονική Αγγλία
εναλλ.=Κράνος από την Αγγλοσαξονική εποχή και κουλτούρα.|μικρογραφία|Κράνος από την Αγγλοσαξονική εποχή και κουλτούρα. Τον έβδομο αιώνα οι ειδωλολάτρες Αγγλοσάξονες μετατράπηκαν σε Χριστιανοί κυρίως από ιεραπόστολους που στάλθηκαν από τη Ρώμη. Ιρλανδοί ιεραπόστολοι από την Αϊόνα, που ήταν υποστηρικτές του Κελτικού Χριστιανισμού, είχαν επιρροή στη μετατροπή της Νορθουμβρίας, αλλά μετά τη Σύνοδο του Ουίτμπι το 664 η αγγλική εκκλησία έστρεψε την πίστη της στον Πάπα.
Υπόβαθρο
Ο Χριστιανισμός υπήρχε στη Ρωμαϊκή Βρετανία τουλάχιστον από τον τρίτο αιώνα, όπου εισήχθη από εμπόρους, μετανάστες και λεγεωνάριους, αν και οι περισσότεροι από τους τελευταίους ακολούθησαν πιθανώς τον Μιθραϊσμό. Τα διατάγματα δίωξης του Διοκλητιανού, του 303, δεν επιβλήθηκαν αυστηρά από τον Κωνστάντιο Χλωρό. Το 313, ο γιος του, ο Κωνσταντίνος, εξέδωσε το «Διάταγμα των Μεδιολάνων» επιτρέποντας την πρακτική του Χριστιανισμού στην Αυτοκρατορία. Τον επόμενο χρόνο τρεις επίσκοποι από τη Βρετανία παρευρέθηκαν στη Σύνοδο της Αρλ. Ήταν ο Έβορος από την πόλη Εβόρακο (αργότερα γνωστή ως Γιορκ), ο Ρεστιτούτος από την πόλη του Λονδίνιου (σημερινό Λονδίνο) και ο Αδέλφιος, η τοποθεσία των οποίων είναι αβέβαιη. Η παρουσία αυτών των τριών επισκόπων δείχνει ότι μέχρι τις αρχές του τέταρτου αιώνα, η βρετανική χριστιανική κοινότητα είχε ήδη οργανωθεί σε περιφερειακή βάση και είχε μια ξεχωριστή επισκοπική ιεραρχία. Γύρω στο 429, οι επίσκοποι της Βρετανίας ζήτησαν βοήθεια από τους συναδέλφους τους στη Γαλατία για την αντιμετώπιση του Πελαγιανισμού. Απεστάλη ο Γερμανός της Οσέρ (Germanus of Auxerre) και o Λούπος της Τρουά (Lupus of Troyes, γνωστός και ως Άγιος Λούπος). Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βρετανία, ο Γερμανός, πρώην κυβερνητικός αξιωματούχος, αναφέρεται πως οδήγησε τους ντόπιους Βρετανούς σε μια νίκη εναντίον των Πικτών και Σαξόνων επιδρομέων. Το 396, ζητήθηκε από τον Βικτρίκιο της Ρουέν να πάει στη Βρετανία για να επιλύσει ορισμένα δόγματα. Στο βιβλίο του De Laude Sanctorum (Για τον Έπαινο των Αγίων), περιγράφει τη Βρετανία ως ένα άγριο και εχθρικό μέρος που ασχολείται με την αίρεση και τον παγανισμό.
Οι Aγγλοσάξονες ήταν ένα μείγμα εισβολέων, μεταναστών και πολιτισμένων ιθαγενών. Ακόμα και πριν από την απόσυρση των Ρωμαίων, υπήρχαν γερμανοί στη Βρετανία που είχαν τοποθετηθεί εκεί ως φοιδεράτοι. Η μετανάστευση συνεχίστηκε με την αποχώρηση του ρωμαϊκού στρατού, όταν στρατολογήθηκαν Αγγλοσάξονες για να υπερασπιστούν τη Βρετανία, όπως επίσης και κατά την περίοδο της αγγλοσαξονικής πρώτης εξέγερσης του 442. Εγκαταστάθηκαν σε μικρές ομάδες που κάλυπταν μια χούφτα ευρέως διασκορπισμένων τοπικών κοινοτήτων, και έφεραν από τις πατρίδες τους τις παραδόσεις των προγόνων τους. Υπάρχουν αναφορές στην αγγλοσαξονική ποίηση, συμπεριλαμβανομένου του Μπέογουλφ, που δείχνουν κάποια αλληλεπίδραση μεταξύ ειδωλολατρικών και χριστιανικών πρακτικών και αξιών. Υπάρχουν αρκετά στοιχεία από τον Γκίλντας (Βρετανός μοναχός του 6ου αιώνα) αλλά και από αλλού, ότι είναι ασφαλές να υποθέσουμε ότι επιβίωσε κάποια συνεχιζόμενη μορφή χριστιανισμού. Οι Αγγλοσάξονες ανέλαβαν τον έλεγχο του Σάσσεξ, του Κεντ, της Ανατολικής Αγγλίας και τμήματος του Γιορκσάιαρ. ενώ οι Δυτικοί Σάξονες ίδρυσαν ένα βασίλειο στο Χάμπσαϊρ υπό τον Κέρντικ, γύρω στο 520.
Κεντ
Στα τέλη του 6ου αιώνα ο πιο ισχυρός κυβερνήτης στην Αγγλία ήταν ο Εθελβέρτος του Κεντ, του οποίου τα εδάφη εκτείνονταν βόρεια στον ποταμό Χάμπερ. Παντρεύτηκε μια Φραγκική πριγκίπισσα, την Μπέρθα του Παρισιού, την κόρη του Χαριβέρτου Α´. Υπήρχαν ισχυρές εμπορικές συνδέσεις μεταξύ Κεντ και Φράγκων. Ο γάμος συμφωνήθηκε με την προϋπόθεση ότι θα της επιτρεπόταν να ασκήσει τη θρησκεία της. Έφερε τον ιερέα της, τον Λιουχάρδο, μαζί της στην Αγγλία. Μια πρώην ρωμαϊκή εκκλησία αποκαταστάθηκε για την Μπέρθα λίγο έξω από την πόλη του Κάντερμπερι. Μαζί στο Κάντερμπερι, αποκατέστησαν μια εκκλησία που χρονολογείται από τους ρωμαϊκούς χρόνους - πιθανώς η σημερινή εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου.
Γρηγοριανή αποστολή
Το 595, ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ έστειλε τον Αυγουστίνο, ηγούμενο του μοναστηριού του Αγίου Ανδρέα στη Ρώμη, για να ηγηθεί της αποστολής στο Κεντ. Ο Αυγουστίνος, έφτασε στην Νήσο του Θάνετ το 597 και ίδρυσε τη βάση του στην κύρια πόλη του Κάντερμπερι. Ο Εθελβέρτος μετατράπηκε σε χριστιανός λίγο πριν το 601. Ακολούθησαν επίσης και άλλες μετατροπές. Τον επόμενο χρόνο, ο Αυγουστίνος, ίδρυσε τη Μονή των Αγίων Πέτρου και Παύλου. Μετά το θάνατο του Αυγουστίνου το 604, το μοναστήρι πήρε το όνομά του και τελικά έγινε ιεραποστολική σχολή.
Ο Bορράς
Μετά την αποχώρηση των Ρωμαίων, η εκκλησία της Βρετανίας εξακολούθησε να είναι απομονωμένη από αυτήν της ηπείρου και ανέπτυξε κάποιες διαφορές στην προσέγγιση. Η εκδοχή της παράδοσής τους ονομάζεται συχνά "Κελτικός Χριστιανισμός". Τείνει να είναι πιο μοναχοκεντρικός από τον Ρωμαϊκό, ο οποίος ευνόησε μια επισκοπική διοίκηση, και διέφεραν μεταξύ τους από το ύφος του κουρέματος των ιερέων και τη χρονολόγηση του Πάσχα. Οι νότιες και ανατολικές ακτές ήταν οι περιοχές που εγκαταστάθηκαν πρώτα και σε μεγαλύτερο αριθμό από τους εποίκους και έτσι ήταν οι πρώτες που πέρασαν από το Ρωμαιο-Βρετανικό στον Αγγλοσαξονικό έλεγχο. Ο Βρετανικός κλήρος συνέχισε να παραμένει ενεργός στα βόρεια και στα δυτικά. Μετά από συνάντηση με τον Αυγουστίνο, περίπου το 603, οι Βρετανοί επίσκοποι αρνήθηκαν να τον αναγνωρίσουν ως αρχιεπίσκοπό τους. Ο διάδοχός του, Λόρενς του Κάντερμπερι, δήλωσε ότι ο επίσκοπος Δαγάν (Ιρλανδός επίσκοπος στην Αγγλοσαξονική Αγγλία) αρνήθηκε να μοιραστεί την ίδια στέγη με τους Ρωμαίους ιεραπόστολους ή να φάει μαζί τους. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο Βρετανικός κλήρος έκανε προσπάθειες να μετατρέψει τους Αγγλοσάξονες.
Μοναστικά θεμέλια
Γύρω στο 630, η Ίανσγουιθ, κόρη του Έντμπαλντ του Κεντ, ίδρυσε τη Μονή Φόλκστοουν (Folkestone Priory).
Ο Ουίλλιαμ του Μάλσμπερι λέει ότι ο Ρέβαλντ είχε έναν ετεροθαλή γιο, τον Σιγεβέρτο της Ανατολικής Αγγλίας, ο οποίος πέρασε κάποιο χρόνο στην εξορία στη Γαλατία, όπου έγινε χριστιανός. Μετά το θάνατο του αδερφού του Ίορπβαλντ, ο Σιγεβέρτος επέστρεψε και έγινε κυβερνήτης της Ανατολικής Αγγλίας. Η μετατροπή του Σιγεβέρτου μπορεί να ήταν ένας παράγοντας στην επίτευξη της βασιλικής εξουσίας του, καθώς εκείνη την εποχή ο Έντουιν της Νορθουμβρίας και ο Έαντβαλντ του Κεντ ήταν χριστιανοί. Γύρω στο 631, ο Φήλιξ της Βουργουνδίας έφτασε στο Κάντερμπερι και ο Αρχιεπίσκοπος Χονόριος τον έστειλε στον Σιγεβέρτο. Ο Αλμπάν Μπάτλερ λέει ότι ο Σιγεβέρτος γνώρισε τον Φήλιξ κατά τη διάρκεια του χρόνου του στη Γαλατία και βρισκόταν πίσω από τον ερχομό του Φήλιξ στην Αγγλία. Ο Φήλιξ ίδρυσε την επισκοπή του στο Δομμόκ και ένα μοναστήρι στη Σόχαμ. Αν και η πρώιμη εκπαίδευση του Φήλιξ μπορεί να επηρεάστηκε από την ιρλανδική παράδοση της Μονής Λουξείλ (από τα πιο παλιά μοναστήρια στην Βουργουνδία), η πίστη του στο Κάντερμπερι εξασφάλισε ότι η εκκλησία στην Ανατολική Αγγλία τηρούσε τους ρωμαϊκούς κανόνες. Γύρω στο 633, ο Σιγεβέρτος καλωσόρισε από την Ιρλανδία, τον Φάρση και τους αδελφούς του Φοϊλάν και Άλταν και τους έδωσε τη γη για να ιδρύσουν ένα μοναστήρι στο Κνόμπερσμπεργκ. Ο Φήλιξ και ο Φάρση πραγματοποίησαν πολλές μετατροπές και ίδρυσαν πολλές εκκλησίες στο βασίλειο του Σιγεβέρτου. Την ίδια στιγμή ο Σιγεβέρτος ίδρυσε ένα μοναστήρι στο Μπέοντρισουορθ.
Η Χίλντα του Ουίτμπι ήταν η εγγονή του Έντουιν της Νορθουμβρίας. Το 627 ο Έντουιν και η οικογένειά του βαφτίστηκαν Χριστιανοί. Όταν ο Έντουιν σκοτώθηκε στη Μάχη του Χάτφιλντ Τσέις, η χήρα βασίλισσα Ελθελβούρη, τα παιδιά της και η Χίλντα επέστρεψαν στο Κεντ, που τώρα κυβερνόνταν από τον αδερφό της Εθελβούρης, Έαντμπαλντ του Κεντ. Η Εθελβούρη ίδρυσε τη Μονή Λίμιντζ, ένα από τα πρώτα θρησκευτικά κτήρια που ιδρύθηκαν στην Αγγλία. Ήταν ένα μοναστήρι, χτισμένο πάνω σε ρωμαϊκά ερείπια. Η Εθελβούρη ήταν η πρώτη ηγουμένη. Υποτίθεται ότι η Χίλντα παρέμεινε με τη βασίλισσα-ηγουμένη. Τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό για την Χίλντα μέχρι περίπου το 647 όταν αποφάσισε να μην ακολουθήσει την μεγαλύτερη αδερφή της, Χέρεσγουιτ, στο Αββαείο του Τσέλς στη Γαλατία, αλλά επέστρεψε βόρεια. Η Χίλντα εγκαταστάθηκε σε μία μικρή έκταση γης κοντά στις εκβολές του ποταμού Ουέαρ, όπου υπό την καθοδήγηση του Έινταν της Λίντισφαρν, ακολούθησε και αυτή θρησκευτική ζωή. Το 649, ίδρυσε την μονή της στο μοναστήρι του Αββαείου του Χάρτλπουλ, που ιδρύθηκε προηγουμένως από την Ιρλανδή Ηγουμένη Χίιου. Το 655, ως ευχαριστία για τη νίκη του επί της Πέντα της Μέρσια στη Μάχη του Ουίνγεντ, ο Βασιλιάς Οσβίου έφερε την ενός χρόνου κόρη του Έιλφλεντ στη συγγενή του Χίλντα για να τη μεγαλώσει στο μοναστήρι. Στη συνέχεια, η Έιλφλεντ μεγάλωσε εκεί και το μοναστήρι έγινε η κορυφαία βασιλική μονή του βασιλείου της Ντέιρα, ένα κέντρο μάθησης και ένας τόπος ταφής της βασιλικής οικογένειας.
Επίλυση αντιπαραθέσεων αίματος
Ο Ιόρμενρεντ του Κεντ ήταν γιος του βασιλιά Έαντμπαλντ (ή Έντμπαλντ) και εγγονός του Βασιλιά Εθελβέρτου του Κεντ. Μετά το θάνατο του πατέρα του, ο αδελφός του Ιορσενβέρτος έγινε βασιλιάς. Η περιγραφή του Ιόρμενρεντ ως βασιλιά μπορεί να υποδηλώνει ότι κυβερνούσε από κοινού με τον αδερφό του ή, εναλλακτικά, ότι ήταν υπο-βασιλιάς σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Μετά το θάνατό του, οι δύο νεαροί γιοι του ανατέθηκαν στη φροντίδα του θείου τους Βασιλιά Ιορσενβέρτου, ο οποίος διαδέχθηκε τον θάνατό του από τον γιο του Έγκμπερτ. Μέσω της συνείδησης του συμβούλου του βασιλιά Έγκμπερτ, Θάνορ, οι γιοι του Ιόρμενρεντ δολοφονήθηκαν. Ο βασιλιάς θεωρήθηκε ότι είτε συμφώνησε είτε έδωσε την εντολή για αυτή τη δολοφονία. Για να εξουδετερώσει την οικογενειακή διαμάχη που θα προκαλούσε αυτή η συγγένεια, ο Έγκμπερτ συμφώνησε να δώσει λεφτά αποζημίωσης για τους δολοφονημένους πρίγκιπες στην αδερφή τους. (Τα λεφτά αποζημίωσης των θανάτων, γνωστά ώς «weregild», ήταν ένας σημαντικός νομικός μηχανισμός στην πρώιμη Γερμανική κοινωνία. Η άλλη κοινή μορφή νομικής αποκατάστασης εκείνη τη στιγμή ήταν η εκδίκηση αίματος. Η πληρωμή γινόταν συνήθως στην οικογένεια ή στη φυλή ενός δολοφονημένου.) Ο θρύλος ισχυρίζεται ότι στην Δόμνη Εάφε (εγγονή του Βασιλιά Έντμπαλντ) προσφέρθηκε τόση γη όσο το πίσω μέρος του κατοικίδιου ζώου της μπορούσε να τρέξει σε έναν γύρο. Το αποτέλεσμα, είτε ως θαυματουργό είτε με την καθοδήγηση του ιδιοκτήτη, ήταν ότι απέκτησε περίπου ογδόντα γιοκ (μονάδα μέτρησης γης που χρησιμοποιήθηκε στο Κεντ στην Αγγλία τον καιρό του Domesday Book) γης στο Θάνετ, όπου η ίδια χρησιμοποίησε για να ιδρύσει το μοναστήρι του Αγίου Μίλντρεντ.
Παρόμοια κατάσταση προέκυψε στο Βορρά. Η Ίενφλεντ ήταν κόρη του βασιλιά Έντουιν της Νορθρουμβίας. Ο παππούς της ήταν ο Βασιλιάς Εθελβέρτος του Κεντ. Παντρεύτηκε τον Οσιού, βασιλιά της Βέρνης. Το 651, μετά από επτά χρόνια ειρηνικής κυριαρχίας, ο Οσιού κήρυξε πόλεμο εναντίον του Όσγουιν, βασιλιά της γειτονικής Ντέιρα. Ο Όσγουιν, ο οποίος ανήκε στην αντίπαλη βασιλική οικογένεια Ντέιρα, ήταν δεύτερος ξάδερφος του Οσιού. Ο Όσγουιν αρνήθηκε να συμμετάσχει σε μάχη, και αντί αυτού, αποφάσησε να υποχωρήσει στο Γκίλινγκ και στο σπίτι του φίλου του, Ερλ Χάμβαλντ. Ο Χάμβαλντ πρόδωσε τον Όσγουιν, παραδίδοντάς τον στους στρατιώτες του Οσιού από τους οποίους ο Όσγουιν δολοφονήθηκε. Στην αγγλοσαξονική κουλτούρα, θεωρήθηκε ότι οι πλησιέστεροι συγγενείς ενός δολοφονημένου ατόμου, θα επιδιώκουν να εκδικηθούν τον θάνατο ή να απαιτήσουν κάποιο άλλο είδος δικαιοσύνης έναντι του υπευθύνου. Ωστόσο, ο πλησιέστερος συγγενής του Όσγουιν ήταν η σύζυγος του Οσιού, η Ίενφλεντ, επίσης δεύτερη ξαδέλφη του Όσγουιν Σε αποζημίωση για τη δολοφονία των συγγενών της, η Ίενφλεντ απαίτησε μια σημαντική παραχώρηση γης, την οποία στη συνέχεια χρησιμοποίησε για να ιδρύσει τη Μονή του Γκίλινγκ. Το μοναστήρι στελεχώθηκε εν μέρει από τους συγγενείς και των δύο οικογενειών τους, και ανέλαβαν το καθήκον να προσφέρουν προσευχές τόσο για τη σωτηρία του Οσιού όσο και για την ψυχή του Όσγουιν. Ιδρύοντας το μοναστήρι λίγο μετά το θάνατο του Όσγουιν, ο Οσιού και η Ίενφλεντ απέφυγαν τη δημιουργία οποιασδήποτε διαμάχης.
Σύνοδος του Ουίτμπι (664)
Στις αρχές της δεκαετίας του 660, ο νησιωτικός χριστιανισμός που έλαβε από τους μοναχούς της Αϊόνας ήταν τυπικός στα βόρεια και στα δυτικά, ενώ η ρωμαϊκή παράδοση που έφερε ο Αυγουστίνος ήταν η πρακτική στο νότο. Στο Νορθρουμβιανό δικαστήριο, ο βασιλιάς Οσιού ακολούθησε την παράδοση των ιεραποστολικών μοναχών από την Αϊόνα, ενώ η βασίλισσα Ίενφλεντ, που είχε ανατραφεί στο Κεντ, ακολούθησε τη ρωμαϊκή παράδοση. Το αποτέλεσμα ήταν ότι το ένα μέρος του βασιλείου θα γιόρταζε το Πάσχα, ενώ το άλλο εξακολουθούσε να τιμάει τη Σαρακοστή. Εκείνη την εποχή, το Κεντ, το Έσσεξ και η Ανατολική Αγγλία ακολουθούσαν τη ρωμαϊκή πρακτική. Ο μεγαλύτερος γιος του Οσιού, ο Άλφριθ, γιος της Ρίμμελθ (ή Ράινφελθ) του Ρέγκεντ, φαίνεται να υποστήριξε τη ρωμαϊκή πρακτική. Ο Κενβάλ του Ουέσσεξ πρότεινε τον Ουίλφριντ, έναν Βορειοδυτικό ιερέα που είχε πρόσφατα επιστρέψει από τη Ρώμη, στον Άλφριθ ως κληρικό που γνώριζε τα ρωμαϊκά έθιμα και τη λειτουργία. Ο Άλφριθ έστειλε τον Ουίλφριντ σε ένα μοναστήρι που είχε ιδρύσει πρόσφατα στο Ριπόν, με τον Εάτα, ηγούμενο της Μονής Μέλροουζ και πρώην μαθητής του Έινταν της Λίντισφαρν. Ο Ουίλφριντ έδιωξε τον Εάτα, επειδή δεν συμμορφώθηκε με τα ρωμαϊκά έθιμα και αυτός επέστρεψε στη Μέλροουζ. Ο Κάθμπερτ, ο επικεφαλής των επισκεπτών εκδιώχθηκε επίσης. Ο Ουίλφριντ εισήγαγε μια μορφή του Κανόνα του Αγίου Βενέδικτου στο Ριπόν.
Το 664, ο Βασιλιάς Οσιού συγκάλεσε μια Σύνοδο στο μοναστήρι του Χιλντ για να συζητήσει το θέμα. Η συνάντηση δεν προχώρησε εντελώς ομαλά λόγω της ποικιλίας των ομιλούμενων γλωσσών, που πιθανότατα περιελάμβαναν Παλαιά Ιρλανδικά, Παλαιά Αγγλικά, Φραγκικά και Παλαιά Ουαλικά, καθώς και Λατινικά. Ο Βέδας αναφέρει ότι ο Σεντ (Αγγλοσάξονας μοναχός και επίσκοπος από το Βασίλειο της Νορθρουμβίας) μετέφραζε και για τις δύο πλευρές. Η άνεση του Σεντ με τις ξένες σε αυτόν γλώσσες, μαζί με το καθεστώς του ως έμπιστου βασιλικού απεσταλμένου, πιθανότατα τον έκανε βασικό πρόσωπο στις διαπραγματεύσεις. Οι ικανότητές του θεωρήθηκαν ως εσχατολογικό σημάδι της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος, σε αντίθεση με τη βιβλική αφήγηση του Πύργου της Βαβέλ. Ο Κόλμαν έκανε έκκληση για την πρακτική του Αγίου Ιωάννη. Ο Οσιού αποφάσισε να ακολουθήσει τη ρωμαϊκή παρά την κελτική τελετή, λέγοντας: "Δεν τολμώ να αντιφάσω πλέον με τα διατάγματα αυτού που διατηρεί τις πόρτες του Βασιλείου των Ουρανών (του Αποστόλου Πέτρου), μήπως και μου αρνηθεί την είσοδο". Λίγο καιρό μετά τη διάσκεψη ο Κόλμαν παραιτήθηκε από την επισκοπή της Λίντισφαρν και επέστρεψε στην Ιρλανδία.
Αγγλική Βενεδικτινή Μεταρρύθμιση
Η μεταρρύθμιση των Βενεδικτίνων συνέβη από τον Άγιο Ντάνσταν κατά το δεύτερο μισό του 10ου αιώνα. Επιδίωξε να αναζωογονήσει την ευσέβεια της εκκλησίας αντικαθιστώντας τους κοσμικούς κανόνες - συχνά υπό την άμεση επιρροή των τοπικών γαιοκτημόνων, και συχνά των συγγενών τους - με άγαμους μοναχούς, υπόλογους στην εκκλησιαστική ιεραρχία και τελικά στον Πάπα. Αυτό έφερε την Αγγλία στο σημείο εμφυλίου πολέμου, με την αριστοκρατία της Ανατολικής Αγγλίας να υποστηρίζει τον Ντάνσταν και την αριστοκρατία του Ουέσσεξ να υποστηρίζει τους κοσμικούς. Αυτές οι φατρίες κινητοποιήθηκαν γύρω από τον Βασιλιά Έντουι (κατά του Ντάνσταν) και τον αδερφό του Βασιλιά Έντγκαρ (υπέρ του Ντάνσταν). Με το θάνατο του Έντγκαρ, ο γιος του, Εδουάρδος ο Μάρτυρας, δολοφονήθηκε από την φατρία που ήταν εναντίον του Ντάνσταν και τον υποψήφιό τους, και τελικά ο νεαρός βασιλιάς Έθελρεντ τοποθετήθηκε στο θρόνο. Ωστόσο, αυτή η «πιο τρομερή πράξη από τότε που οι Άγγλοι προέρχονταν από τη θάλασσα» προκάλεσε τέτοια απόρριψη που οι κοσμικοί εγκατέλειψαν, παρόλο που ο Ντάνσταν τελικά αποσύρθηκε. Αυτή η διάσπαση αποδυνάμωσε μοιραία τη χώρα ενάντια σε νέες επιθέσεις των Βίκινγκ.
Επισκοπική οργάνωση
Το 669 ο Θεόδωρος της Ταρσού έγινε Αρχιεπίσκοπος του Κάντερμπερι. Το 672 συγκάλεσε τη Σύνοδο του Χέρτφορντ την οποία παρακολούθησαν αρκετοί επίσκοποι από όλη την Αγγλοσαξονική Αγγλία. Αυτό το Συμβούλιο ήταν ένα ορόσημο στην οργάνωση της Αγγλοσαξονικής Εκκλησίας, καθώς τα διατάγματα που εκδόθηκαν από τους εκπροσώπους του επικεντρώθηκαν σε θέματα εξουσίας και δομής εντός της εκκλησίας. Στη συνέχεια, ο Θεόδωρος, που επισκέφθηκε ολόκληρη την Αγγλία, αφιέρωσε νέους επισκόπους και διαίρεσε τις τεράστιες επισκοπές, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις ήταν συνεκτικές με τα βασίλεια της επταρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Αγγλία
Όλγα Μαλέα
Η Όλγα Μαλέα (7 Νοεμβρίου 1960) είναι Ελληνίδα σκηνοθέτρια και σεναριογράφος του νέου ελληνικού κινηματογράφου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Yale των Η.Π.Α. (1983). Από το 1985 και για δέκα χρόνια (έως το 1995) σκηνοθέτησε ντοκιμαντέρ για την ελληνική και ιταλική τηλεόραση, καθώς και εκπαιδευτικά βίντεο για το Ίδρυμα Μελετών Λαμπράκη. Το πρώτο της βίντεο το «γύρισε» με τους συμφοιτητές της στο Πανεπιστήμιο του Yale, την εποχή που έκανε το διδακτορικό της στην Ψυχολογία.
Μέχρι στιγμής έχει γράψει το σενάριο - σε συνεργασία με τον Απόστολο Αλεξόπουλο - και έχει σκηνοθετήσει έξι ταινίες μεγάλου μήκους, με πρώτη το 1996, την ταινία Ο οργασμός της αγελάδας. Έχει επίσης σκηνοθετήσει για την τηλεόραση τις σειρές Litsa.com, Ονειροπαγίδα και Τα Καλύτερά μας Χρόνια.
Η 5η κατά σειρά ταινία της ονομαζόταν Πρώτη φορά νονός σε σενάριο και σκηνοθεσία της ίδιας και είναι μεταφορά ενός διηγήματος από το βιβλίο του Νίκου Παπανδρέου - γιου του Ανδρέα Παπανδρέου - Δέκα μύθοι και μια ιστορία. Χρηματοδοτήθηκε από το πρόγραμμα Ορίζοντες του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.
Η Όλγα Μαλέα έχει παρουσιαστεί από το αμερικανικό περιοδικό "Variety" ως υποσχόμενη Ευρωπαία σκηνοθέτρια. Είναι παντρεμένη και έχει δύο γιους.
Η τελευταία άνοιξη (ταινία)
Η τελευταία άνοιξη είναι μια ελληνική αισθηματική - πολεμική ταινία του 1972, σε παραγωγή Τάκη Κανελλόπουλου και Φίνος Φιλμ, σενάριο και σκηνοθεσία Τάκη Κανελλόπουλου.
Πλοκή
Η ιστορία τεσσάρων φίλων που έχουν μεγαλώσει στην ίδια γειτονιά: της Αθηνάς, του Δημήτρη, του Νίκου και του Κώστα. Πριν από τον πόλεμο, ο Δημήτρης αγαπούσε την Αθηνά, ο Νίκος ήθελε να γίνει αρχαιολόγος κι ο Κώστας πετούσε περιστέρια. Ο πόλεμος τους χωρίζει. Ο Δημήτρης λιποτακτεί για χάρη της Αθηνάς, αλλά δεν της λέει την αλήθεια, ενώ τελικά εκτελείται για τη λιποταξία του. Ο Κώστας βρίσκει έναν καλό φίλο, το συμπολεμιστή του Στάθη, ο οποίος πεθαίνει στιγματίζοντας τον Κώστα, ενώ ο Νίκος, μετά από καταδίωξή του από κάποιον εχθρό, βρίσκει για συντροφιά ένα φυλακισμένο πουλί που ανακαλύπτει μέσα σε ένα έρημο σπίτι και το απελευθερώνει σε ένα ξέφωτο.
Παραγωγή
Πρόκειται για μια ανακεφαλαίωση των ζητημάτων που είχαν απασχολήσει τις προηγούμενες ταινίες του Τάκη Κανελλόπουλου.
Η ταινία συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1972.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τάκη Κανελλόπουλου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Θεοδοσιάδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τάκη Κανελλόπουλου
Γιάννης Παπαϊακώβου
Ο Γιάννης Παπαϊακώβου είναι Έλληνας πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 12 Νοεμβρίου του 1982 και αγωνίζεται ως κεντρικός στην ομάδα του Άρη.
Αθλητική Καριέρα
Ο Παπαϊακώβου ξεκίνησε να αγωνίζεται σε επίπεδο ανδρών με την ομάδα του Μακεδονικού σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, παραμένοντας εκεί μέχρι το 2004, όταν μεταγράφηκε στον Άρη. Οι "κίτρινοι" είχαν μόλις υποβιβαστεί στην Α2 εθνική κατηγορία και επέστρεψαν στην πρώτη κατηγορία μετά από δύο σεζόν.
Το καλοκαίρι του 2006, μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια. Με την ομάδα της Καλαμαριάς, κατέλαβε την πρώτη θέση στην Β' εθνική κατηγορία το 2006-07 και την πρώτη θέση στην Α2 την επόμενη. Το 2008-09, ο Απόλλων κέρδισε την παραμονή του στην πρώτη κατηγορία μετά την διαδικασία των πλέι-άουτ, κάτι που επαναλήφθηκε την επόμενη σεζόν. Στην τελευταία του χρονιά με τους Καλαμαριώτες, ο Παπαϊακώβου βοήθησε την ομάδα του να παραμείνει και πάλι στην κατηγορία, πριν μεταγραφεί στην ομάδα του ΠΑΟΚ, με τον οποίο κατέλαβε την έβδομη θέση του πρωταθλήματος της Α1.
Μετά από έναν χρόνο αποχής από τους αγωνιστικούς χώρους λόγω μεταπτυχιακών σπουδών στο εξωτερικό, υπέγραψε στην ΜΕΝΤ, με την οποία κέρδισε την άνοδο της ομάδας στην Α1 μετά από αγώνες μπαράζ, αλλά υποβιβάστηκε και πάλι στην Α2 την επόμενη σεζόν.
Την σεζόν 2015-16, υπέγραψε στην ομάδα του Άρη, επιστρέφοντας στους "κίτρινους" μετά από απουσία εννέα χρόνων. Την σεζόν 2016-17 έμεινε στην ομάδα του Άρη στην προσπάθεια που έκανε για επιστροφή στην Α1, αλλά η διοίκηση των "κιτρίνων" δεν συνέχισε να στηρίζει το τμήμα με αποτέλεσμα των υποβιβασμό στο τοπικό πρωτάθλημα.
Τις επόμενες δύο σαιζόν έπαιξε για την ομάδα του Νέστωρα Θεσσαλονίκης διεκδικώντας την άνοδο για πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδας στην Α1 εθνική κατηγορία.
Την σεζόν 2019-2020 θα αγωνιστεί με τα χρώματα της ΧΑΝΘ στην Α2 Εθνική κατηγορία.
Ακαδημαϊκή καριέρα
Παράλληλα με την επαγγελματική του ενασχόληση με το βόλλευ, είναι απόφοιτος του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Στη συνέχεια έκανε το μεταπτυχιακό του στο Sheffield, της Αγγλίας, με αντικείμενο "MSc in Sports and Recreation Management" στο University of Sheffield και επέστρεψε στην Ελλάδα για να συνεχίσει τις σπουδές με την απόκτηση διδακτορικού διπλώματος από το τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το αντικείμενο της διατριβής του είναι "Υποκειμενική Ευημερία και Αθλητικές Δραστηριότητες".
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Σιξ Ρόουντς, Γρενάδα
Η Σιξ Ρόουντς (γαλλικά: Six Roads) είναι ένα χωριό της Γρενάδα. Ανήκει στην Καρριακού και Μικρή Μαρτινίκη και στο νησί Καρριακού. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Καρριακού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας Κατηγορία:Καρριακού
Χάιδω (όνομα)
Χάιδω (xai̯δo, δισύλλαβο· γενική: της Χάιδως), ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
Ετυμολογία του ονόματος
Όνομα μεσαιωνικής προέλευσης, από το ουσιαστικό χά(ι)δι, από το μεσαιωνικό ἠχάδι(ο)ν (με σίγηση του αρκτικού άτονου ἠ), με τη σημασία «τραγουδάκι, κανάκεμα», υποκοριστικό του αρχαιοελληνικού ἦχος. Ο τύπος χάιδι προέρχεται από συνεκφορά τό ἠχάδιον > *τοϊχάδι > το χάιδι (με μετάθεση του ι). Ο σχηματισμός της κατάληξης σε |-ο| (-ω) από σλαβική επίδραση. — Τη σλαβική κλιτική |-ο| την έχουν δανειστεί αρκετά θηλυκά (λ.χ. Αρχόντω, Μάρω), ενώ η γραφή με -ω οφείλεται σε αναλογία προς τα αρχαιοελληνικά οξύτονα ονόματα (λ.χ. Ἡρώ, Καλυψώ, Λητώ).
Ονομαστική εορτή
Στις 1 Σεπτεμβρίου, των Τεσσαράκοντα παρθένων και ασκητριών, και Αμμούν διδασκάλου αυτών. (Οι Σαράντα παρθένες μαρτύρησαν τα χρόνια του Λικινίου (307–323), επομένως είναι μάλλον απίθανο το όνομα μιας από αυτές να ήταν Χάιδω.) Την ίδια ωστόσο ημερομηνία η Εκκλησία της Ελλάδος τιμά τη μνήμη της νεομάρτυρος Χάιδως (†1821), οσίας εκ Στανού Χαλκιδικής.
Διάδοση του ονόματος
Το βαφτιστικό απαντά κυρίως στο βορειοελλαδικό χώρο. Προέρχεται από την έννοια του πολυαγαπημένου προσώπου μέσα στην οικογένεια, που θα μεγαλώσει με αγάπη και χάδια, και γι’ αυτόν το λόγο ο Μπούτουρας το κατατάσσει στα «Ονόματα εξ ηθικών προτερημάτων». Σημασιολογικά είναι παρεμφερές με τα βαφτιστικά Κανάκης, Χαϊδεμένη, Χαϊδευτός, Ναζλή. Σήμερα, η ζεστασιά και η τρυφερότητα του ονόματος δεν φαίνεται να συγκινούν όπως παλιότερα και συχνά οι κάτοχοί του προτιμούν να το αντικαθιστούν με ξενικής προέλευσης ονόματα όπως Χίλντα, Χάνα, Χάιντι κτλ. Σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το Χάιδω παρουσιάζεται ως 221ο πιο συχνό όνομα (145ο ανάμεσα στα γυναικεία).
Αιτία για τη διάδοση του ονόματος και σε άλλες γλώσσες πέραν της ελληνικής είναι ο Βύρων και το ποίημά του Δον Ζουάν (1819–1824), όπου ιστορείται η ερωτική ιστορία με το τραγικό τέλος της Κυκλαδίτισσας Χαηδής (Haidée) (άσματα 2–4). Σε αρκετά λεξικά αναφέρεται ότι το όνομα Haidée είναι επινόηση του Βύρωνα, και ότι η πιθανή προέλευσή του είναι η αρχαιοελληνική λέξη αἰδοῖος «σεμνός, ντροπαλός». Όμως, αν και δεν αποκλείεται ο Βύρων να είχε υπόψη του τη λέξη αἰδοῖος, είναι σίγουρο ότι γνώριζε το αθηναϊκό όνομα Χαηδή/Χαϊδή από το πρώτο του ταξίδι στην Ελλάδα (1809–1811). Όπως σημειώνει ο ίδιος στην προμετωπίδα του ποιήματός του «Μετάφραση ενός ρωμέικου τραγουδιού» («Translation of a Romaic Song» (1811), Childe Harold Pilgrimage 1812), κατά την τρίμηνη παραμονή του στην Αθήνα το χειμώνα του (1809–1810), άκουγε συχνά τις παρέες των κοριτσόπουλων να τραγουδούν το δημοτικό: <poem style="margin-left: 4em;"> «Μπαίνω μέσ’ στὸ περιβόλι ὡραιοτάτη Χαηδή» κτλ.
<poem style="margin-left: 4em;"> I enter thy garden of roses, Each morning where Flora reposes,
Η βυρώνεια Haidée (Χαηδή) μεταφέρεται στο διήγημα του Προσπέρ Μεριμέ (Prosper Mérimée) «Μια παρτίδα τάβλι» («La Partie de trictrac», 1830) ως Haydée (Αϊντέ). Είναι το όνομα της Κυπριοπούλας σκλάβας τον καιρό των βενετοθωμανικών πολέμων (16ος αι.). Στη συνέχεια, ο Ντανιέλ Ωμπέρ (Daniel François Esprit Auber) διασκευάζει το διήγημα του Προσπέρ Μεριμέ σε όπερα με τον τίτλο Αϊντέ (Haydée, ou Le secret), που ανεβαίνει στο Παρίσι το 1847. Και τέλος, σχεδόν μια γενιά αργότερα από τον Βύρωνα, στον Κόμη Μοντεχρήστο (Le Comte de Monte-Cristo, 1844) του Αλέξανδρου Δουμά, ο οποίος γνωρίζουμε ότι είχε διαβάσει τον Δον Ζουάν, γιατί είχε γράψει τη βιογραφία του Βύρωνα, η Haydée (Αϊντέ ή Χάιδω) είναι η Ελληνίδα κόρη του Αλήπασα, που εξαγοράζει από τη σκλαβιά ο Εντμόντ Νταντές.
Επομένως, λόγω της διεθνούς διαδρομής του, το όνομα μπορεί να καταχθεί και στην κατηγορία των «Ονομάτων από τη λογοτεχνία», όπως το Ακρίτας, το Ελμίρα, το Ερωτόκριτος, το Οφηλία κ.ά.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Μεσαιωνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από τη λαϊκή παράδοση Κατηγορία:Ονόματα από τη λογοτεχνία
Μίλινκο Πάντιτς
Ο Μίλινκο Πάντιτς (Σερβικά: Милинко Пантић), είναι παλαίμαχος Σέρβος διεθνής ποδοσφαιριστής.
Το ξεκίνημα
Ο Μίλινκο Πάντιτς γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1966 στη Λοζνίτσα, μια πόλη 20.000 κατοίκων της ανατολικής Σερβίας.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στη γενέτειρά του και η θέση του ήταν επιτελικός μέσος. Διακρινόταν ιδιαίτερα στην οργάνωση του παιχνιδιού και στην τροφοδοσία των επιθετικών. Ήταν καλός εκτελεστής φάουλ και κόρνερ.
Στον Πανιώνιο
Στη συνέχεια μεταγράφηκε στον Πανιώνιο, έπειτα από εισήγηση του Σέρβου προνονητή του συλλόγου Βούκοτιτς. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης αγωνίστηκε με επιτυχία ως το 1995 και απέκτησε πολλούς φίλους. Το παρατσούκλι που του έδωσε η εξέδρα ήταν "Σόλε".
Έγινε σημαία της «κυανέρυθρης» εξέδρας, όταν, το καλοκαίρι του 1992 που ο Πανιώνιος υποβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική, αποφάσισε να μείνει στη Νέα Σμύρνη και να βοηθήσει τον Πανιώνιο να επανέλθει στη φυσική του θέση, παρά τις πολλές προτάσεις που είχε από ομάδες της Α΄ Εθνικής. Τίμησε το λόγο του, πέτυχε 10 γκολ και οδήγησε τον "Ιστορικό" πάλι στην Α΄ Εθνική.
Από τη θητεία του στο Ελληνικό πρωτάθλημα έγινε περισσότερο γνωστός και κλήθηκε στην Εθνική ομάδα της Σερβίας/Μαυροβουνίου, στην οποία αγωνίστηκε 2 φορές.
Στην Ατλέτικο
Το 1995 πήρε μεταγραφή για την Ατλέτικο Μαδρίτης, στην οποία προπονητής ήταν ο συμπατριώτης του Ράντομιρ Άντιτς, που γνώριζε τις ικανότητές του. Ο προπονητής των «ροχιμπλάνκος» εισηγήθηκε στον ιδιόρρυθμο ιδιοκτήτη της Ατλέτικο Χέσους Χιλ την απόκτηση του Πάντιτς. Ο Χιλ στην αρχή ήταν αρνητικός καθώς ο Πάντιτς ήταν παντελώς άγνωστος στο ευρωπαϊκό, ποδοσφαιρικό, στερέωμα. Έτσι, όταν του εισηγήθηκε την απόκτηση του Μίλινκο Πάντιτς από τον Πανιώνιο που τότε αγωνιζόταν στην Β΄ Εθνική, ο Χιλ έπαθε σοκ αφού συνήθως εκείνος ήταν που έφερνε ποδοσφαιριστές στην Ατλέτικο δίχως να ρωτάει τον εκάστοτε προπονητή. Ο τότε "ισχυρός άνδρας" της ισπανικής ομάδας, δεν γνώριζε τον Πάντιτς και θεώρησε μεγάλο ρίσκο να δαπανηθούν περίπου 600.000 ευρώ σε σημερινά χρήματα για την απόκτηση του. Ο Αντιτς επιμένει, εγγυάται προσωπικά τις ικανότητες του Πάντιτς και δικαιώνεται πανηγυρικά. Ο Πάντιτς θα μείνει τρεις σεζόν στην Ατλέτικο, θα γράψει ιστορία και θα γίνει άγαλμα!
Την περίοδο 1995-96 ο Πάντιτς οδηγεί την Ατλέτικο Μαδρίτης στην κατάκτηση του ισπανικού νταμπλ. Είναι βασικός, αγωνίστηκε σε 41 ματς, πέτυχε 10 γκολ και έβγαλε αμέτρητες ασίστ. Οι «Ροχιμπλάνκος» κατακτούν το πρωτάθλημα, ενώ στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας κόντρα στην Μπαρτσελόνα ο Μίλινκο Πάντιτς αναδεικνύεται ο ήρωας της Μαδρίτης. Πετυχαίνει στη παράταση του τελικού το «χρυσό» γκολ της Ατλέτικο και ρίχνει στο «καναβάτσο» την Μπαρτσελόνα.