cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2021-2022
Β' Φάση
Συμμετέχουν οι επτά ομάδες της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών και οι οκτώ (8) ομάδες της Pre League Ανδρών, που δήλωσαν συμμετοχή (ΑΕΚ ΑΘΗΝΩΝ, ΑΟ ΚΑΛΑΜΑΤΑ 80, ΑΣ ΚΕΡΚΗΣ, ΑΣ ΑΡΗΣ, ΠΗΓΑΣΟΣ ΠΟΛΙΧΝΗΣ, ΜΓΣΑΕ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ, ΦΕΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, ΣΦΚ ΠΙΕΡΙΚΟΣ). Οι ομάδες χωρίζονται με βάση την Ένωση/Περιφέρεια που ανήκουν σε δύο ζώνες:
Α' Ζώνη Συμπεριλαμβάνονται ομάδες που ανήκουν γεωγραφικά στην ΕΣΠΑΑΑ (ΑΕΚ ΑΘΗΝΩΝ), ΕΣΠΕΔΑ (ΑΡΜΕΝΙΚΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΓΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ) και ΕΣΠΕ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ (ΑΟ ΚΑΛΑΜΑΤΑ 80) και στην ΤΕ Σάμου (ΑΣ ΚΕΡΚΗΣ).
Β' Ζώνη Συμπεριλαμβάνονται οι ομάδες που ανήκουν γεωγραφικά στην ΕΠΕΣ Θεσ/νίκης (ΑΣ ΑΡΗΣ, ΑΣ ΕΛΠΙΣ, ΕΝΩΣΗ ΤΟΥΜΠΑΣ, ΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ, ΟΠΑΘ ΠΕΡΣΕΑΣ, ΠΗΓΑΣΟΣ ΠΟΛΙΧΝΗΣ, ΧΑΝΘ), στην ΕΣΠΕ Θράκης/Ανατ.Μακεδονίας (ΜΓΣΑΕ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ) και στην ΕΣΠΕ Μακεδονίας (ΦΕΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, ΣΦΚ ΠΙΕΡΙΚΟΣ)
1η αγωνιστική
Άνευ αγώνος πέρασαν στην 2η αγωνιστική της Β' φάσης οι: ΑΣ Κέρκης Σάμου, ΑΕΚ και Αρμενική.
2η αγωνιστική
Άνευ αγώνος προκρίθηκε στη Γ' Φάση ο ΜΓΣΑΕ Κομοτηνής.
Γ' Φάση
Με τη συμμετοχή των τεσσάρων ομάδων της Volley League που κατέλαβαν τις θέσεις 5-8 στον Α' γύρο του πρωταθλήματος.
Τελική φάση (Φάιναλ-4)
Η τελική φάση (φάιναλ-4) διεξήχθη το διήμερο 31 Μαρτίου - 1 Απριλίου 2022, στη Γλυφάδα στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο «Μάκης Λιούγκας» και καλύφθηκε τηλεοπτικά από τη δημόσια τηλεόραση ΕΡΤ-3.
Ημιτελικοί
Ο πρώτος ημιτελικός ξεκίνησε στις 15:15 και ο δεύτερος στις 19:15.
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη την 1 Απριλίου 2022 και ξεκίνησε στις 19:15.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - πηγές
2021 2022 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2021 2022 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2021 2022
Γκέζα Α΄ της Ουγγαρίας
Ο Γκέζα Α΄ (ουγγρικά: I. Géza, 1044 - 25 Απριλίου 1077) από τον Οίκος των Άρπαντ ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας (1074-1077).
Βιογραφία
Το 1063 απεβίωσε ο πατέρας του και ο εξάδελφος του, ο Σολομών ανέλαβε τη βασιλεία με τη βοήθεια των Γερμανών και τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τη χώρα. Ο Γκέζα Α΄ επέστρεψε με Πολωνική βοήθεια και συμφώνησε με τον Σολομώντα να γίνει δούκας του 1/3 της Ουγγαρίας, όπως ο πάππος του.
Στην αρχή συνεργάστηκαν, αλλά το 1071 άρχισε ένταση μεταξύ τους: ο Σολομών εισέβαλε στο δουκάτο το 1074 και νίκησε τον εξάδελφό του σε μάχη. Στην επόμενη μάχη όμως νίκησε ο Γκέζα Α΄, το ίδιο έτος και απέκτησε τον θρόνο. Ο Σολομών περιορίστηκε στο Μόζον και το Πρέσμπουρκ (Μπρατισλάβα).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα στα τέλη της δεκαετίας του 1060 τη Σοφία του Λόον, κόρη του Αρνούλφου δούκα του Λίμπουργκ. Τα τέκνα του ήταν ίσως από την πρώτη σύζυγό του:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας
Αγαμία
Η λέξη αγαμία μπορεί να αναφέρεται σε:
Σεξουαλική αγαμία
Η σεξουαλική αποχή ή σεξουαλική εγκράτεια (ή σεξουαλική αγαμία) είναι η πρακτική αποχή από ορισμένες ή όλες τις πτυχές της σεξουαλικής δραστηριότητας για ιατρικούς, ψυχολογικούς, νομικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς, φιλοσοφικούς, ηθικούς ή θρησκευτικούς λόγους. Η ασεξουαλικότητα είναι διαφορετικός όρος από την σεξουαλική αγαμία. Η θρησκευτική αγαμία είναι ένα άλλο είδος σεξουαλικής αγαμίας, η οποία υποκινείται συνήθως από ηθικούς ή προσωπικούς λόγους. Σε ορισμένες κοινωνίες, η σεξουαλική αποχή πριν από τον γάμο θεωρείται απαραίτητη. Σε κάποιες χώρες υπάρχουν μέχρι και νόμοι που υποχρεώνουν αυτούς που πρόκειται να παντρευτούν να τηρήσουν σεξουαλική αποχή έως τότε.
Η απόφαση για τήρηση σεξουαλικής αποχής μπορεί να είναι εθελοντική (όταν ένα άτομο επιλέγει να μην συμμετάσχει σε σεξουαλική δραστηριότητα εξαιτίας ηθικών, θρησκευτικών, φιλοσοφικών ή άλλων αιτιών), μπορεί να είναι ακούσιο αποτέλεσμα των κοινωνικών συνθηκών (όταν ένα άτομο δεν μπορεί να βρει πρόθυμο σεξουαλικό σύντροφο), ή υποχρεωμένη από το νόμο (π.χ. σε χώρες όπου η σεξουαλική δραστηριότητα εκτός γάμου είναι παράνομη, μέσα στις φυλακές κλπ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γονιμότητα Κατηγορία:Ανθρώπινη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Ασκητισμός
Βραχύ Για
Το Βραχύ Για (Я̆ я̆, πλάγια γραφή: Я̆ я̆) είναι μη σλαβικό γράμμα του Κυριλλικού αλφαβήτου.
Το Βραχύ Για χρησιμοποιείται μόνο στην γλώσσα Χάντι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κυριλλικό αλφάβητο
Βουλευτικές εκλογές της Ανδόρρας (2019)
Κοινοβουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στην Ανδόρα στις 7 Απριλίου 2019, εκλέγοντας και τις 28 έδρες του Γενικού Συμβουλίου. Αν και παρέμειναν το μεγαλύτερο κόμμα, οι Δημοκράτες για την Ανδόρα έχασαν την κοινοβουλευτική τους πλειοψηφία μετά την απώλεια τεσσάρων εδρών. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα κέρδισε τέσσερις έδρες, καθιστώντας το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα.
Ιστορικό
Οι Δημοκράτες για την Ανδόρα εξασφάλισαν την απόλυτη πλειοψηφία στις εκλογές του 2015 και ο Αντόνι Μαρτί επανεξελέγη πρωθυπουργός της Ανδόρας. Τον Δεκέμβριο του 2017, ο Ζοζέπ Πιντάτ, μαζί με τα δύο μέλη της Λαουρεντιανής Ένωσης και δύο μέλη των Δεσμευμένων Πολιτών, εγκατέλειψαν την ομάδα των Φιλελευθέρων.
Ο Μαρτί δεν μπόρεσε να διεκδικήσει επανεκλογή, καθώς το Σύνταγμα περιορίζει το αξίωμα σε δύο πλήρεις συνεχόμενες θητείες.
Εκλογικό σύστημα
Είκοσι οκτώ γενικοί σύμβουλοι ( καταλανικά : consellers στρατηγοί) εκλέγονται, με βάση τις κλειστές λίστες των κομμάτων:
Οι κατάλογοι ενοριών και ο εθνικός κατάλογος είναι ανεξάρτητοι μεταξύ τους: το ίδιο άτομο δεν μπορεί να εμφανιστεί τόσο στον εθνικό κατάλογο όσο και σε μια λίστα ενοριών και οι ψηφοφόροι ρίχνουν στην κάλπη δύο χωριστά ψηφοδέλτια. Δεν υπάρχει υποχρέωση ψηφοφορίας για το ίδιο κόμμα και στους δύο καταλόγους.
Παραπομπές
2019 Ανδορ
Παπασυναδινός
Ο Παπασυναδινός ή Συναδινός (Μελενικίτσι Σερρών, 21 Σεπτεμβρίου 1601 - ;) ήταν ορθόδοξος κληρικός του 17ου αιώνα, συγγραφέας του χρονικού των Σερρών.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο
Το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο (πολωνικά: Uniwersytet Jagielloński, λατινικά: Universitas Iagellonica Cracoviensis), επίσης γνωστό ως Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας, είναι ερευνητικό πανεπιστήμιο στην Κρακοβία της Πολωνίας.
Το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1364 από τον Καζίμιρ Γ΄ τον Μέγα και είναι το παλαιότερο πανεπιστήμιο της Πολωνίας, το δεύτερο παλαιότερο πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης και ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια που λειτουργούν ακόμα στον κόσμο. Στους αξιοσημείωτους αποφοίτους περιλαμβάνονται ο αστρονόμος Νικόλαος Κοπέρνικος, ο ποιητής Γιαν Κοχανόφσκι, ο Πολωνός Βασιλιάς Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι, ο συνταγματικός μεταρρυθμιστής Χούγκο Κοουόνταϊ, ο χημικός Κάρολ Ολσέφσκι, ο ανθρωπολόγος Μπρονίσουαφ Μαλινόφσκι, ο συγγραφέας Στανίσουαφ Λεμ και ο Πρόεδρος της Πολωνίας Άντζεϊ Ντούντα. Οι φοιτητές του Πανεπιστημίου που δεν πήραν δίπλωμα πτυχίου περιελάμβαναν τους βραβευμένους με Νόμπελ Ίβο Άντριτς και Βισουάβα Σιμπόρσκα. Ο Κάρολ Βοϊτίλα (Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄) εγγράφηκε στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας το 1938 για να σπουδάσει Πολωνικές Σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή, αλλά λίγο μετά την εγγραφή, οι σπουδές του διακόπηκαν από την Επιχείρηση Κράκαου. Το 1953, ο Πατέρας Βοϊτίλα παρουσίασε μια διατριβή στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο σχετικά με τη δυνατότητα να στηριχτεί μια χριστιανική ηθική στο ηθικό σύστημα που ανέπτυξε ο Μαξ Σέλερ.
Λόγω της ιστορίας του, το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο θεωρείται παραδοσιακά το πιο αξιόπιστο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης της Πολωνίας, το οποίο αντικατοπτρίζεται εξίσου στις διεθνείς κατατάξεις. Το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο είναι μέλος του Coimbra Group και του Europaeum.
Ίδρυση του πανεπιστημίου
αριστερά|μικρογραφία|228x228px| Η ίδρυση του Πανεπιστημίου το 1364, πίνακας του [[Γιαν Ματέικο (1838-1893).]] Στα μέσα του 14ου αιώνα, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας συνειδητοποίησε ότι το έθνος χρειαζόταν μια τάξη μορφωμένων ανθρώπων, ειδικά δικηγόρων, που θα μπορούσαν να κανονίσουν ένα καλύτερο σύνολο νόμων της χώρας και να διαχειριστούν τα δικαστήρια και τις έδρες. Οι προσπάθειές του να ιδρύσει ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Πολωνία ανταμείφθηκαν όταν ο Πάπας Ουρβανός Ε΄ έδωσε άδεια να ιδρύσει ένα πανεπιστήμιο στην Κρακοβία. Ένας βασιλικός χάρτης του ιδρύματος εκδόθηκε στις 12 Μαΐου 1364 και ένα ταυτόχρονο έγγραφο εκδόθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο που παρείχε προνόμια στο studium generale.
Η ανάπτυξη του Πανεπιστημίου της Κρακοβίας καθυστέρησε μετά το θάνατο του ιδρυτή του (του Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄) και οι διαλέξεις πραγματοποιούνταν σε διάφορα μέρη της πόλης, όπως, μεταξύ άλλων, σε σπίτια καθηγητών, εκκλησίες και στο καθεδρικό ναό στο λόφο Βάβελ. Πιστεύεται ότι η κατασκευή ενός κτιρίου για να στεγάσει το Studium Generale ξεκίνησε στην Πλατεία Ελευθερίας, στην περιοχή που είναι σήμερα η περιοχή Καζίμιες.
Μετά από μια περίοδο έλλειψης ενδιαφέροντος και έλλειψης κεφαλαίων, το ίδρυμα αποκαταστάθηκε το 1390 από τον Γιαντβίγκα, βασίλισσα της Πολωνίας, κόρη του Βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Το βασιλικό ζευγάρι, Γιαντβίγκα ο σύζυγός της Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν αποφάσισαν ότι, αντί να χτίσουν νέες εγκαταστάσεις για το πανεπιστήμιο, θα ήταν καλύτερα να αγοράσουν ένα υπάρχον κτίριο. Έτσι, ένα κτίριο στην οδό Ζιντόφσκα, που προηγουμένως ήταν ιδιοκτησία της οικογένειας Πένχες, αποκτήθηκε το 1399. Η Βασίλισσα δώρισε όλα τα προσωπικά της κοσμήματα στο πανεπιστήμιο, επιτρέποντάς του να εγγράψει 203 φοιτητές. Οι σχολές της αστρονομίας, της νομικής και της θεολογίας προσέλκυσαν επιφανείς μελετητές: όπως για παράδειγμα οι Τζον Κάντιους, Στανίσουαφ του Σκαρμπίμιες, Πάβεου Βουοντκόβιτς, Τζον του Γκουόγκουφ και Άλμπερτ Μπρουντζέφσκι, με τον τελευταίο από το 1491 έως το 1495 να ήταν ένας από τους δασκάλους του Νικόλαου Κοπέρνικου. Το πανεπιστήμιο ήταν το πρώτο πανεπιστήμιο στην Ευρώπη που ίδρυσε ανεξάρτητες έδρες για τα Μαθηματικά και την Αστρονομία. Αυτή η ταχεία επέκταση στις σχολές του πανεπιστημίου απαιτούσε την αγορά μεγαλύτερων χώρων για να στεγαστούν. Έτσι, το κτίριο γνωστό σήμερα ως Collegium Maius, με την τετράπλευρη και όμορφη στοά του, δημιουργήθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα. Τα υψηλά πρότυπα του Collegium Maius, πολλά από τα οποία συνέβαλαν άμεσα στην προστατευμένη, ακαδημαϊκή ατμόσφαιρα του πανεπιστημίου, έγιναν ευρέως σεβαστά, βοηθώντας το πανεπιστήμιο να καθιερώσει τη φήμη του ως τόπου μάθησης στην Κεντρική Ευρώπη.
Χρυσή εποχή της Αναγέννησης
αριστερά|μικρογραφία| Η κύρια αίθουσα συνελεύσεων του Πανεπιστημίου του [[Collegium Maius.|251x251εσ]] Για αρκετούς αιώνες, σχεδόν ολόκληρη η πνευματική αφρόκρεμα της Πολωνίας εκπαιδεύτηκε στο πανεπιστήμιο, όπου απολάμβαναν ιδιαίτερες βασιλικές εύνοιες. Ενώ ήταν, και σε μεγάλο βαθμό παραμένουν, Πολωνοί φοιτητές που αποτελούν την πλειοψηφία των φοιτητών του πανεπιστημίου, έχει, κατά τη μακρά ιστορία του, εκπαιδεύσει χιλιάδες ξένους φοιτητές από χώρες όπως η Λιθουανία, η Ρωσία, η Ουγγαρία, η Βοημία, η Γερμανία και η Ισπανία. Κατά το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, πάνω από το 40 τοις εκατό των μαθητών προέρχονταν από εκτός του Βασιλείου της Πολωνίας. μικρογραφία| Η κύρια μπαρόκ είσοδος στο Collegium Iuridicum του πανεπιστημίου. Ο πρώτος πρύτανης του Πανεπιστημίου ήταν ο Πιότρ Βις Ραντολίνσκι και οι πρώτοι καθηγητές ήταν Τσέχοι, Γερμανοί και Πολωνοί, οι περισσότεροι από τους οποίους εκπαιδεύτηκαν στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα. Το 1520, η ελληνική φιλολογία εισήχθη από τους Κοντσάντσο Κλαρέτι και Βένζελ φον Χίρσμπεργκ. Επίσης, γινόταν διδασκαλία της εβραϊκής γλώσσας. Εκείνη τη στιγμή, το Collegium Maius αποτελούνταν από επτά αίθουσες ανάγνωσης, έξι εκ των οποίων ονομάστηκαν από τους μεγάλους αρχαίους μελετητές: Αριστοτέλης, Σωκράτης, Πλάτωνας, Γαληνός, Πτολεμαίος και Πυθαγόρας. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ιδρύθηκαν οι σχολές Νομικής, Ιατρικής, Θεολογίας και Φιλοσοφίας στις εγκαταστάσεις τους. Δύο από αυτά τα κτίρια, το Collegium Iuridicum και το Collegium Minus, σώζονται μέχρι σήμερα. Η χρυσή εποχή του Πανεπιστημίου της Κρακοβίας έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Πολωνικής Αναγέννησης, μεταξύ 1500 και 1535, όταν σπούδασαν 3.215 φοιτητές την πρώτη δεκαετία του 16ου αιώνα και ήταν αυτά τα χρόνια όπου τέθηκαν τα θεμέλια για τη Γιαγκιελόνια Βιβλιοθήκη, το οποίο επέτρεψε την προσθήκη ενός ορόφου βιβλιοθήκης στο Collegium Maius. Τα αρχικά δωμάτια της βιβλιοθήκης, στα οποία όλα τα βιβλία ήταν αλυσοδεμένα στις θήκες τους, προκειμένου να αποφευχθεί η κλοπή δεν χρησιμοποιούνται πλέον ως τέτοια. Ωστόσο, είναι ακόμη περιστασιακά ανοιχτά για να φιλοξενήσουν ομιλίες επισκεπτών καθηγητών.
Καθώς η δημοτικότητα του πανεπιστημίου, μαζί με εκείνη της ολοένα και πιο επαρχιακής Κρακοβίας, μειώθηκε στους επόμενους αιώνες, ο αριθμός των φοιτητών που φοιτούσαν στο πανεπιστήμιο μειώθηκε επίσης και, ως εκ τούτου, το ρεκόρ παρακολούθησης που τέθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα δεν ξεπεράστηκε μέχρι το τέλη του 18ου αιώνα. Αυτό το φαινόμενο καταγράφηκε ως μέρος μιας γενικότερης οικονομικής και πολιτικής παρακμής που παρατηρήθηκε στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, η οποία υπέφερε από τις επιπτώσεις της κακής διακυβέρνησης και των πολιτικών εχθρικών γειτόνων εκείνη την εποχή. Στην πραγματικότητα, παρά τα διάφορα έργα επέκτασης κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, πολλά από τα κτίρια του πανεπιστημίου είχαν καταρρεύσει και χρησιμοποιούνταν για διάφορους άλλους σκοπούς. Στα αρχεία του πανεπιστημίου, υπάρχει μια καταχώρηση που αναφέρει: «Κανείς δεν ζει στο κτίριο, τίποτα δεν συμβαίνει εκεί. Εάν οι αίθουσες διαλέξεων είχαν ανακαινιστεί, θα μπορούσαν να ενοικιαστούν για να φιλοξενήσουν ένα πλυσταριό». Αυτή η περίοδος αντιπροσωπεύει έτσι μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους στην ιστορία του πανεπιστημίου και είναι σχεδόν σίγουρα εκείνη κατά την οποία το κλείσιμο του ιδρύματος φαινόταν πιο επικείμενο.
Παρακμή και παρ΄ ολίγον κλείσιμο μετά τους διαμελισμούς
αριστερά|μικρογραφία| Το [[Collegium Novum στην περιοχή της Παλιάς Πόλης.|249x249εσ]] Μετά τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1795 και τους μετέπειτα Ναπολεόντειους Πολέμους, η Κρακοβία έγινε μια ελεύθερη πόλη υπό την προστασία της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Αυτό, ωστόσο, δεν θα διαρκούσε πολύ. Το 1846, μετά την Εξέγερση της Κρακοβίας, η πόλη και το πανεπιστήμιο της έγιναν μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Οι Αυστριακοί ήταν με πολλούς τρόπους εχθρικοί προς το ίδρυμα και, αμέσως μετά την άφιξή τους, αφαίρεσαν πολλά από τα έπιπλα από το Auditorium Maximum του Collegium Maius για να το μετατρέψουν σε κατάστημα σιτηρών. Ωστόσο, η απειλή του κλεισίματος του Πανεπιστημίου εκμηδενίστηκε τελικά από την απόφαση του Φερδινάνδου Α΄ της Αυστρίας να το διατηρήσει. Μέχρι το 1870 η τύχη του πανεπιστημίου είχε βελτιωθεί τόσο πολύ που πολλοί μελετητές είχαν επιστρέψει. Η υγροποίηση του αζώτου και του οξυγόνου παρουσιάστηκε με επιτυχία από τους καθηγητές Ζίγκμουντ Βρουμπλέφσκι και Κάρολ Ολσέφσκι το 1883. Στη συνέχεια, οι αυστριακές αρχές ανέλαβαν νέο ρόλο στην ανάπτυξη του πανεπιστημίου και παρείχαν κεφάλαια για την κατασκευή ενός αριθμού νέων κτιρίων, συμπεριλαμβανομένου του νεογοτθικού Collegium Novum, το οποίο άνοιξε το 1887. Αντίθετα, από αυτό το κτίριο το 1918 ένας μεγάλος πίνακας του Κάιζερ Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας αφαιρέθηκε και καταστράφηκε από Πολωνούς φοιτητές που υποστήριζαν την επανίδρυση ενός ανεξάρτητου πολωνικού κράτους. μικρογραφία| Ο [[Κόμης Στανίσουαφ Ταρνόφσκι ήταν, μεταξύ 1871 και 1909, δύο φορές πρύτανης του πανεπιστημίου.]] αριστερά|μικρογραφία| Το πανεπιστήμιο γύρω στο 1930.|232x232εσ Για την 500ή επέτειο από την ίδρυση του πανεπιστημίου, ένα μνημείο του Κοπέρνικου τοποθετήθηκε στο τετράπλευρο του Collegium Maius. Αυτό το άγαλμα βρίσκεται τώρα σε άμεση εγγύτητα με το Collegium Novum, έξω από το Collegium Witkowskiego, όπου μεταφέρθηκε το 1953. Ωστόσο, στις περιοχές Γκζεγκουζέτσκα και Κοπερνίκα ήταν το μεγαλύτερο μέρος της επέκτασης του πανεπιστημίου έως το 1918. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το Collegium Medicum μεταφέρθηκε σε μια τοποθεσία ακριβώς ανατολικά του κέντρου και επεκτάθηκε με την προσθήκη ενός αριθμού σύγχρονων νοσοκομείων διδασκαλίας - αυτή η «ιατρική πανεπιστημιούπολη» παραμένει μέχρι και σήμερα. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, ο αριθμός των φοιτητών στο πανεπιστήμιο είχε αυξηθεί δραματικά σε σχεδόν έξι χιλιάδες. Τότε το πανεπιστήμιο είναι ένα σημαντικό κέντρο εκπαίδευσης στην ανεξάρτητη Δημοκρατία της Πολωνίας και έλαβε κρατική υποστήριξη για την αγορά οικοπέδων για νέες εγκαταστάσεις, ως αποτέλεσμα των οποίων χτίστηκαν αρκετές κατοικίες για φοιτητές και καθηγητές. Ωστόσο, από όλα τα έργα που ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, το πιο σημαντικό θα πρέπει να θεωρείτε η δημιουργία της Γιαγκελόνιας Βιβλιοθήκης. Το μνημειακό κτίριο της βιβλιοθήκης, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε το 1931, ολοκληρώθηκε τελικά προς το τέλος της περιόδου του μεσοπολέμου, το οποίο επέτρεψε στις πολλές ποικίλες λογοτεχνικές συλλογές του πανεπιστημίου να μεταφερθούν στο νέο τους σπίτι από το ξέσπασμα του πολέμου το 1939.
Σύγχρονη εποχή
Μέχρι το 1989 η Πολωνία είχε ανατρέψει την κομμουνιστική κυβέρνησή της. Την ίδια χρονιά, το Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο ολοκλήρωσε με επιτυχία την αγορά του πρώτου οικοπέδου του στο Πιχοβίτσε της Κρακοβίας, όπου, από το 2000, ξεκίνησε η κατασκευή ενός νέου συγκροτήματος πανεπιστημιακών κτιρίων, η λεγόμενη Τρίτη Πανεπιστημιούπολη. Η νέα πανεπιστημιούπολη, που ονομάστηκε επίσημα «Πανεπιστημιούπολη της 600ηε Επετείου», αναπτύχθηκε σε συνδυασμό με το νέο Πάρκο LifeScience, το οποίο διαχειρίζεται το Γιαγκελόνιο Κέντρο για τις Καινοτομίες, η ερευνητική κοινοπραξία του πανεπιστημίου. Τα δημόσια κονδύλια που προορίζονταν για το έργο ανήλθαν σε 946,5 εκατομμύρια ζλότι, ή 240 εκατομμύρια ευρώ. Η είσοδος της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 έχει αποδειχθεί καθοριστική για τη βελτίωση της περιουσίας του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου, το οποίο έχει δει τεράστιες αυξήσεις στη χρηματοδότηση τόσο από την κεντρική κυβέρνηση όσο και από τις ευρωπαϊκές αρχές, επιτρέποντάς του να αναπτύξει νέα τμήματα, ερευνητικά κέντρα και να υποστηρίξει καλύτερα το έργο των φοιτητών και των ακαδημαϊκών του.
Διεθνείς συνεργασίες
Το Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο διατηρεί μια ακαδημαϊκή συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, το παλαιότερο πανεπιστήμιο της Γερμανίας. Συγκεκριμένα, υπάρχουν στενοί δεσμοί μεταξύ των νομικών σχολών της Χαϊδελβέργης και της Κρακοβίας. Σε συνδυασμό με τη Χαϊδελβέργη και το Πανεπιστήμιο του Μάιντς, το Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο προσφέρει ειδικότητες στη γερμανική νομοθεσία.
Στον αγγλόφωνο κόσμο, το Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο έχει διεθνείς συνεργασίες, μεταξύ άλλων, με το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, το Πανεπιστήμιο του Σικάγου, το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες και τη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Στον γαλλόφωνο κόσμο, οι εταίροι περιλαμβάνουν τη Σορβόννη και το Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ. Άλλες συμφωνίες συνεργασίας υπάρχουν με το Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα, το Πανεπιστήμιο της Βιέννης, το Πανεπιστήμιο του Τόκιο, το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου και το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
Βιβλιοθήκες
αριστερά|μικρογραφία| Το κύριο κτίριο της [[Γιαγκελόνια Βιβλιοθήκη|Γιαγκελόνιας Βιβλιοθήκης.]] μικρογραφία| Η επέκταση της Γιαγκελόνιας Βιβλιοθήκης. Η κύρια βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου, η Γιαγκελόνια Βιβλιοθήκη (Biblioteka Jagiellońska), είναι μια από τις μεγαλύτερες της Πολωνίας, όπου με σχεδόν 6,5 εκατομμύρια τόμους είναι το βασικό συστατικό του συστήματος των Εθνικών Βιβλιοθηκών της Πολωνίας. Είναι το σπίτι μιας παγκοσμίου φήμης συλλογής μεσαιωνικών χειρογράφων, η οποία περιλαμβάνει το De Revolutionibus Orbium Coelestium του Κοπέρνικου, το Balthasar Behem Codex και το Berlinka. Η βιβλιοθήκη διαθέτει επίσης μια εκτενή συλλογή υπόγειας πολιτικής λογοτεχνίας (το λεγόμενο drugi obieg ή σαμιζντάτ) από την περίοδο της κομμουνιστικής κυριαρχίας της Πολωνίας μεταξύ 1945 και 1989.
Η αρχή της Γιαγκελόνιας Βιβλιοθήκης θεωρείται παραδοσιακά η ίδια με αυτή ολόκληρου του πανεπιστημίου - το 1364. Ωστόσο, αντί να έχει μια κεντρική βιβλιοθήκη, είχε αρκετά μικρότερα παραρτήματα σε κτίρια διαφόρων τμημάτων (η μεγαλύτερη συλλογή ήταν στο Collegium Maius, όπου φυλάσσονταν έργα που σχετίζονται με τη θεολογία και τις φιλελεύθερες τέχνες). Μετά το 1775, κατά τη διάρκεια των μεταρρυθμίσεων της Επιτροπής Εθνικής Παιδείας, την οποίο ίδρυσε το πρώτο Υπουργείο Παιδείας στον κόσμο, διάφορες μικρές βιβλιοθήκες του Πανεπιστημίου συγκεντρώθηκαν επίσημα σε μια δημόσια συλλογή στο Collegium Maius. Κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας, η βιβλιοθήκη συνέχισε να μεγαλώνει χάρη στην υποστήριξη ανθρώπων όπως ο Κάρολ Γιούζεφ Έστραϊχερ και ο Κάρολ Έστραϊχερ ο νεότερος. Οι συλλογές του κατέστησαν προσβάσιμες για το κοινό το 1812. Από το 1932, έχει αναγνωριστεί ως νόμιμη καταθετική βιβλιοθήκη, συγκρίσιμη με τη Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ή τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ ή τη Βιβλιοθήκη του Κολεγίου Τρίνιτι στο Δουβλίνο, και ως εκ τούτου έχει το δικαίωμα να λάβει αντίγραφο οποιουδήποτε βιβλίου που εκδόθηκε από Πολωνούς εκδότες στην Πολωνία. Το 1940, η βιβλιοθήκη απέκτησε τελικά ένα νέο κτίριο, το οποίο στη συνέχεια επεκτάθηκε σε δύο περιπτώσεις, πιο πρόσφατα το 1995-2001. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι εργαζόμενοι στη βιβλιοθήκη συνεργάστηκαν με υπόγεια πανεπιστήμια. Από τη δεκαετία του 1990, η συλλογή της βιβλιοθήκης έχει ολοένα και περισσότερο ψηφιοποιηθεί.
Εκτός από τη Γιαγκελόνια Βιβλιοθήκη, το πανεπιστήμιο διατηρεί μια μεγάλη Ιατρική Βιβλιοθήκη (Biblioteka Medyczna) και πολλές άλλες ειδικευμένες θεματικές βιβλιοθήκες στις διάφορες σχολές και ινστιτούτα της. Τέλος, οι συλλογές των συλλογών των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών εμπλουτίζονται από την παρουσία των αρχείων του πανεπιστημίου, τα οποία χρονολογούνται από την ίδρυση του πανεπιστημίου και καταγράφουν ολόκληρη την ιστορία της ανάπτυξής του μέχρι σήμερα.
Αξιοσημείωτοι απόφοιτοι
μικρογραφία|187x187εσ| [[Μνημείο του Νικολάου Κοπέρνικου δίπλα στο Collegium Novum του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου.]] μικρογραφία|191x191εσ| [[Ιγκνάτσι Λουκασιέβιτς]]
Σχολές και τμήματα
Το πανεπιστήμιο χωρίζεται σε 15 σχολές που έχουν διαφορετικές οργανωτικές δομές που αντικατοπτρίζουν εν μέρει την ιστορία τους και εν μέρει τις επιχειρησιακές τους ανάγκες. Η διδασκαλία και η έρευνα στο Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο οργανώνονται ανά σχολές, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν διάφορα άλλα ιδρύματα:
Εγγραφή
Το 2008, το πανεπιστήμιο είχε 52.445 φοιτητές (συμπεριλαμβανομένων 1.612 φοιτητών από το εξωτερικό) και 3.657 ακαδημαϊκού προσωπικού. Περίπου 1.130 διεθνείς μη πτυχιούχοι φοιτητές εγγράφηκαν το 2007. Τα προγράμματα σπουδών προσφέρονται σε 48 κλάδους και 93 ειδικότητες. Το πανεπιστήμιο έχει ένα πρόγραμμα ανταλλαγής με το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής και τη Νομική Σχολή Κολούμπους. Φιλοξενεί επίσης ένα πρόγραμμα «εξάμηνο στο εξωτερικό» με το Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Στίβενς Πόιντ και το Πανεπιστήμιο του Γκουέλφ.
Φοιτητικές ενώσεις
Το 1851, ιδρύθηκε η πρώτη επιστημονική ένωση φοιτητών του πανεπιστημίου. Τώρα, πάνω από 70 φοιτητικές επιστημονικές ενώσεις υπάρχουν στο Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο. Συνήθως, σκοπός τους είναι να προωθήσουν τα επιστημονικά επιτεύγματα των φοιτητών διοργανώνοντας συνεδρίες διαλέξεων, επιστημονικές εκδρομές και διεθνή συνέδρια φοιτητών, όπως το Διεθνές Εργαστήριο για Νέους Μαθηματικούς, το οποίο διοργανώνεται από την Ένωση Μαθηματικών Ζαρέμπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Πολωνία Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Πολωνία Κατηγορία:Δημόσια πανεπιστήμια Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Συμβούλιο της Μπαρμπούντα
μικρογραφία|Σημαία του Συμβουλίου της Μπαρμπούντα Το Συμβούλιο της Μπαρμπούντα (Barbuda Council) είναι τοπική αρχή που διαχειρίζεται τις εσωτερικές υποθέσεις στο νησί της Μπαρμπούντα.
Ιστορία και εκλογικό σύστημα
Το Συμβούλιο της Μπαρμπούντα ιδρύθηκε το 1976 με τον νόμο περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Μπαρμπούντα. Πρόκειται για ένα 11μελές όργανο αποτελούμενο από εννέα άμεσα εκλεγμένα και δύο ex officio (οι εκπρόσωποι της Μπαρμπούντα στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία στο Κοινοβούλιο της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα) μέλη που υπηρετούν τετραετείς θητείες.
Οι εκλογές διεξάγονται ανά δύο χρόνια τον Μάρτιο με τέσσερις και πέντε έδρες να γίνονται μεταβάλλονται στις ψηφοφορίες εναλλάξ.
Επιτροπές
Το Συμβούλιο της Μπαρμπούντα έχει πέντε διαφορετικές επιτροπές: 1) Οικονομικών, 2) Έργων και γενικών σκοπών, 3) Υγείας, Κοινωνικής πρόνοιας και καταστροφών, 4) Τουρισμού, Αθλητισμού, Πολιτισμού και Ζητημάτων Νεολαίας, και 5) Γεωργίας, γης, δασοκομίας, αλιείας, παράκτιας/θαλάσσιας προστασίας.
Παραπομπές
Συμβουλιο Μπαρμπουντα
Ζαβιέρ Εσπότ Ζαμόρα
Ο Ζαβιέρ Εσπότ Ζαμόρα (Xavier Espot Zamora, 30 Οκτωβρίου 1979-) είναι πολιτικός της Ανδόρρας. Είναι πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και επί του παρόντος είναι πρωθυπουργός της Ανδόρας από τις 16 Μαΐου 2019.
Επί κυβερνήσεως του Αντόνι Μαρτί, από τις 25 Ιουλίου 2012 ως τις 28 Φεβρουαρίου 2019 ήταν υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών, διαδεχόμενος την Ρόζα Φερέρ Ομπιόλς. Παρέμεινε στις 29 Φεβρουαρίου 2019 ως υπουργός για να προετοιμάσει την υποψηφιότητά του για το αξίωμα του πρωθυπουργού στις γενικές εκλογές του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί κυβερνήσεως της Ανδόρρας Ζαμορα
Βιντσέντσο Β΄ Γκοντζάγκα
O Βιντσέντζο Β΄, ιταλ. Vincenzo II, (7 Ιανουαρίου 1594 - 25 Δεκεμβρίου 1627) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν δούκας της Μάντοβας και Δούκας του Μομφερράτου (1626 - 1627).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βικέντιου Α΄ και της Ελεονώρας των Μεδίκων, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.
Το Φεβρουάριο του 1612 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος Φραγκίσκος Δ΄ ως δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου. Δέκα μήνες αργότερα, το Δεκέμβριο του ίδιου έτους ο Φραγκίσκος Δ΄ απεβίωσε χωρίς άρρενες απογόνους και ανέλαβε ο δεύτερος αδελφός Φερδινάνδος. Τότε ο Βικέντιος Β΄ έγινε καρδινάλιος. Το 1616 εγκατέλειψε την εκκλησιαστική του καριέρα για να νυμφευτεί τη μακρινή του συγγενή Ισαβέλα Γκοντζάγκα. Ο Φερδινάνδος απεβίωσε το 1626 χωρίς νόμιμους απογόνους και έτσι ανέλαβε ο Βικέντιος Β΄ ως δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου.
Τέσσερις μήνες μετά περιεβλήθη και επίσημα το αξίωμά του από τον Φερδινάνδο Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας. Δεν είχε νόμιμα τέκνα για να τον διαδεχθούν και είχε επίγνωση της ασταθούς υγείας του. Ο πλησιέστερος άρρην συγγενής ήταν ο εξάδελφος του πατέρα του Κάρολος Γ΄ δούκας του Νεβέρ, που ήταν 47 ετών και νυμφευμένος. Αλλά το δουκάτο ήταν υποτελές στους Αψβούργους της Αυστρίας, που καθόριζαν τη διαδοχή. Ο Βικέντιος Β΄ για να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον Οίκο του, πάντρεψε το 1627 την ανιψιά του Μαρία, κόρη του προαποβιώσαντος αδελφού του Φραγκίσκου Δ΄ και μόνη απόγονο του Βικέντιου Α΄, με τον γιο του Καρόλου Γ΄, τον Κάρολο που ήταν 18 ετών και άγαμος. Απεβίωσε την ημέρα του γάμου τους.
Τον διαδέχθηκε ο Κάρολος Γ΄ του Νεβέρ, ως Κάρολος Α΄ της Μάντοβας, αλλά αντέδρασε σε αυτό ο τρίτος εξάδελφος του Βικέντιου Β΄ ο Καίσαρ Β΄ Γκοντζάγκα, δούκας της Γκουαστάλα και ο Φερδινάνδος Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας. Προκλήθηκε ο Πόλεμος για τη Διαδοχή της Μάντοβας (1628-31), που απετέλεσε μέρος του Τριακονταετούς Πολέμου. Τελικά επικράτησε ο Κάρολος Γ΄.
Οικογένεια
Το 1616 νυμφεύτηκε την μακρινή συγγενή του Ισαβέλλα Γκοντζάγκα, κόρη του Αλφόνσου Α΄ κόμη της Νοβελάρα. Δεν επέκτησαν τέκνα.
Από την εκτός γάμου σχέση του με την Πάολα Σκαρπάλι είχε δύο τέκνα, που δεν επέζησαν της ενηλικίωσης. Από την Ισπανίδα Λουιτζία απέκτησε τέκνο τον:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Δούκες της Μάντοβα Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι Κατηγορία:Δούκες του Μομφερράτου
Εθνικό Κοινοβούλιο της Παπούα Νέας Γουινέας
Το Εθνικό Κοινοβούλιο της Παπούα Νέας Γουινέας είναι το μονοεδρικό εθνικό νομοθετικό σώμα στην Παπούα Νέα Γουινέα. Δημιουργήθηκε το 1964 ως Οίκος της Συνέλευσης της Παπούας και της Νέας Γουινέας, αλλά απέκτησε το σημερινό της όνομα μετά την ανεξαρτησία του κράτους το 1975.
Το πλειοψηφικό σύστημα χρησιμοποιήθηκε από το 1977 έως το 2002. Οι εκλογικές μεταρρυθμίσεις που εισήγαγε ο πρώην πρωθυπουργός Mekere Morauta εισήγαγαν Περιορισμένη Προτιμησιακή Ψηφοφορία, στην οποία οι ψηφοφόροι αριθμούσαν τρεις προτιμώμενους υποψηφίους. Το σύστημα αυτό χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε εθνικό επίπεδο στις εκλογές του 2007.
Η Παπούα Νέα Γουινέα έχει μια ιδιαίτερη πολιτική κουλτούρα και κανένα κόμμα στην ιστορία του κοινοβουλίου δεν έχει κερδίσει ακόμη την πλειοψηφία. Ως εκ τούτου, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των κομμάτων ήταν πάντα απαραίτητες για τον σχηματισμό κυβερνήσεων. Οι νέες κυβερνήσεις προστατεύονται από ψήφους δυσπιστίας κατά τους πρώτους 18 μήνες τους και κατά τους τελευταίους 12 μήνες πριν από τις εθνικές εκλογές.
Όλοι οι πολίτες άνω των 18 ετών μπορούν να ψηφίσουν, αν και η ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική.
Κατάλογος προέδρων του Κοινοβουλίου
Ο Πρόεδρος του Εθνικού Κοινοβουλίου της Παπούα Νέας Γουινέας είναι το πρόσωπο που προεδρεύει στο εθνικό νομοθετικό σώμα της χώρας. Ο πρώτος που διατέλεσε στη θεση αυτή μετά την ανεξαρτησία το 1975 ήταν ο γεννημένος στην Αυστραλία Σερ Μπάρι Χόλογουεϊ, ο οποίος υπηρέτησε έως το 1977. Στη θέση του προέδρου του Κοινοβουλίου έχουν υπηρετήσει τα ακόλουθα πρόσωπα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Παπούα Νέας Γουινέας Παπουα Παπουα
Τορύνη
Στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Αντώνιος και Κλεοπάτρα την Τορύνη καταλαμβάνει προσωπικά ο Ιούλιος Καίσαρας λίγο πριν την άνοδο του στην Ρώμη. Η λέξη "Τορύνη" μεταφράζεται στα Αρχαία ελληνικά ως "κουτάλα", στο έργο του Πλουτάρχου "Ζωή του Αντωνίου" η Κλεοπάτρα κάνει λογοπαίγνια πάνω σε αυτό. Στο πασίγνωστο έργο του Βίκτωρ Ουγκώ Οι Άθλιοι ένας χαρακτήρας λέει : "το λογοπαίγνιο της Κλεοπάτρας προηγήθηκε από την Ναυμαχία του Ακτίου, αν δεν υπήρχε αυτό δεν θα θυμόταν κανένας σήμερα την πόλη της Τορύνης".
Πηγές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Μισέλ Μουτόν
Η Μισέλ Μουτόν (Michèle Mouton) γεννημένη στις 23 Ιουνίου 1951, είναι Γαλλίδα οδηγός αγώνων.
Δραστηριότητα
Η Μουτόν συμμετείχε, αρχικά, ως συνοδηγός και συνεργάτης- καθοδηγητής αλλά γρήγορα εξελίχθηκε σε οδηγό εξαιτίας των δυνατοτήτων της. Ξεκίνησε την καριέρα της στο τιμόνι του Alpine-Renault A110 στους κρατικούς αγώνες (National Rallies). Ακόμη, συμμετείχε στο World Rally Championship, με την ομάδα της Audi Factory Τeam, και πήρε τέσσερις νίκες και κατάφερε να τερματίσει στον αγώνα Drivers World Championship το 1982.
Είναι η τελευταία γυναίκα που πήρε μέρος στο Top-level Ralling.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οδηγοί Αγωνιστικών Αυτοκινήτων Ράλι
Γουόλ Στριτ
Η Γουόλ Στριτ είναι οδός η οποία κινείται με κατεύθυνση από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά, ξεκινώντας από το Μπρόντγουεϊ και καταλήγοντας στην Σάουθ Στριτ. Βρίσκεται στο Ιστ Ρίβερ της Οικονομικής Επαρχίας του Κάτω Μανχάταν στην Νέα Υόρκη. Με την πάροδο του χρόνου, ο όρος "Γουόλ Στρητ" έχει γίνει μετωνυμία για τις χρηματοπιστωτικές αγορές των ΗΠΑ, την αμερικανική βιομηχανία οικονομικών υπηρεσιών (ακόμα και αν οι οικονομικές εταιρείες δεν εδρεύουν εδώ) ή τα οικονομικά συμφέροντα με έδρα τη Νέα Υόρκη.
Χάρη στην Γουόλ Στρητ, η Νέα Υόρκη είναι σήμερα η οικονομικά ισχυρότερη πόλη και το κορυφαίο οικονομικό κέντρο του κόσμου,   στεγάζοντας τα δύο μεγαλύτερα χρηματιστήρια του κόσμου όσον αφορά τη συνολική κεφαλαιοποίηση της αγοράς: το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και το NASDAQ. Στην περιοχή της Γουόλ Στρητ λειτουργούσαν και λειτουργούν και άλλα σημαντικά χρηματιστήρια, όπως το Εμπορικό Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, το Συμβούλιο Εμπορίου της Νέας Υόρκης και το πρώην Αμερικανικό Χρηματιστήριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Νέα Υόρκη
Ουσμάλ
thumb|250px|Η πυραμίδα του Μάγου Το Ουσμάλ (Uxmal) είναι αρχαία πόλη των Μάγια η οποία βρίσκεται στο Γιουκατάν, Μεξικό. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς τόπους των Μάγια, μαζί με το Παλένκε, το Τσιτσέν Ιτσά και το Καλακμούλ στο Μεξικό, τους Καρακόλ και Σουναντουνίχ στο Μπελίζ και το Τικάλ στη Γουατεμάλα. Βρίσκεται 62 χιλιόμετρα νότια της Μέριδα. Η πόλη ήκμασε μεταξύ του 700 και του 1000 και έφτασε να έχει 25.000 κατοίκους. Τα κτήρια του Ουσμάλ χαρακτηρίζονται από το μέγεθος και τη διακόσμησή τους. Ανάμεσα στα κτήρια ξεχωρίζουν η Πυραμίδα του Μάγου και το Παλάτι του Κυβερνήτη. Το Ουσμάλ έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Παραπομπές
κατηγορία:Μάγια κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Μεξικό κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Μεξικό
Αχλαδιά Κοζάνης
Η Αχλαδιά (επίσημη ονομασία Αχλαδέα) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αγιάσματος, της δημοτικής ενότητας Τσοτυλίου, του δήμου Βοΐου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Βοΐου του νομού Κοζάνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Αχλαδιά είναι ορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Κοζάνης. Βρίσκεται δυτικά του Τσοτυλίου, στο υψίπεδο που σχηματίζουν οι ανατολικές πλαγιές του Βοΐου και πάνω στον δρόμο Ομαλής-Πολυκάστανου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 800. Απέχει 70 χλμ. περίπου Δ. της Κοζάνης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Μαζγκάν και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λαταρίστης του νομού Κοζάνης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αχλαδιά. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγιάσματος και προσαρτήθηκε στον δήμο Τσοτυλίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τσοτυλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοΐου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Τερνόπιλ
Το Τερνόπιλ (ουκρανικά: Тернопіль) είναι πόλη στη δυτική Ουκρανία. Διοικητικά, το Τερνόπιλ χρησιμεύει ως το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Τερνόπιλ και έχει καθεστώς πόλης περιφερειακής σημασίας. Βρίσκεται στις όχθες του Σερέτ. Μέχρι το 1944, ήταν κυρίως γνωστή ως Ταρνόπολ, ή Ταρνόπολη στα ελληνικά. Το Τερνόπιλ είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Δυτικής Ουκρανίας και των ιστορικών περιοχών της Γαλικίας και της Ποδολίας. Εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Τερνόπιλ. Ο πληθυσμός της πόλης υπολογίστηκε σε 225.238 κάτοικους (εκτίμηση 2021).
Αδελφοποιήσεις
Το Τερνόπιλ είναι αδελφοποιημένο με:
Πρώην αδελφοποιήσεις:
Τον Ιούνιο του 2021, η πολωνική πόλη Τάρνουφ αποφάσισε να αναστείλει τη συνεργασία της με το Τερνόπιλ ως αντίδραση στην ονομασία ενός σταδίου στο Τερνόπιλ προς τιμήν του Ρομάν Σουχέβυτς, ενός από τους ηγέτες του Ουκρανικού Αντάρτικου Στρατού που είναι υπεύθυνος για τις σφαγές των Πολωνών στη Βολυνία και την Ανατολική Γαλικία μεταξύ 1943–1945.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ρουθηνίας
Κωνσταντίνος Β΄ της Σκωτίας
Ο Κωνσταντίνος Β΄ της Σκωτίας (αρχαία γαελικά: Constantin mac Aeda, σύγχρονα γαελικά: Coiseam mac Aoidh, ... - 952) βασιλιάς της Σκωτίας (900 - 943) ήταν γιος του Εντ μακ Κένεθ, διαδέχθηκε τον Ντόναλντ Β΄ της Σκωτίας. Το βασίλειο της Άλμπα εμφανίζεται την εποχή του Κωνσταντίνου Β΄ στη θέση της σημερινής Σκωτίας, ο πυρήνας ήταν τα εδάφη γύρω από τον ποταμό Τάι. Τα νότια σύνορα ήταν στον ποταμό Φορθ, νοτιότερα βρισκόταν το Μόρεϊ Φέρθ και ίσως το Καίθνες αλλά τα δυτικά όρια ήταν αβέβαια. Η αλλαγή του βασιλικού τίτλου από βασιλιάς των Πικτών σε βασιλιάς της Άλμπα ήταν μια μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση που ιχνηλατείται την εποχή του Κωνσταντίνου Β΄.
Στη βασιλεία του όπως και των προκατόχων του κυριαρχούσαν οι επιδρομές των Βίκινγκ στα Βρετανικά νησιά ειδικά των Ουί Αιμάρ (των εγγονών του Αιμάρ ή του Άιβαρ του Ασπόνδυλου). Την εποχή του Κωνσταντίνου Β΄ τα νοτιότερα βασίλεια η Μερκία και το Ουέσσεξ επεκτάθηκαν βόρεια στη Νορθουμβρία. Οι παλιότεροι βασιλείς είχαν συμμαχήσει με τα νότια βασίλεια εναντίον των Βίκινγκ αλλά ο Κωνσταντίνος Β΄ συγκρούστηκε μαζί τους, ο Έθελσταν της Αγγλίας επιτυχώς δέχτηκε την υποταγή του Κωνσταντίνου την περίοδο 927 - 934. Οι δυο βασιλείς συγκρούστηκαν ξανά όταν ο Κωνσταντίνος συμμάχησε με τους Κέλτες του Στραθκλάιντ και τους Βίκινγκ κυβερνήτες του Δουβλίνου εναντίον του Έθελσταν (937), επιτέθηκαν στο Ουέσσεξ αλλά ηττήθηκαν στη σκληρή "μάχη του Μπρούνανμπουρ". Ο Κωνσταντίνος Β΄ παραιτήθηκε (943) και αποσύρθηκε στο μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα που πέθανε, τον διαδέχθηκε ο γιος του προκατόχου του Μάλκολμ Α΄ της Σκωτίας. Η βασιλεία του Κωνσταντίνου Β΄ κράτησε 43 χρόνια, η Σκωτία επεκτάθηκε τόσο που μόνο ο Γουλιέλμος Α΄ της Αγγλίας κατάφερε να το κάνει, στάθηκε σημαντικός παράγοντας στον εκγαλατισμό των Σκωτσέζων και στις μοναστηριακές μεταρρυθμίσεις. Οι όροι Σκωτία και Σκωτσέζοι χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά την εποχή του. Οι διοικητικές και οι εκκλησιαστικές μεταρρυθμίσεις του Κωνσταντίνου Β΄ θα διατηρηθούν μέχρι τη μεγάλη μεταρρυθμιστική επανάσταση του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας.
Ιστορικές πηγές
thumb|right|250px|Ο Κωνσταντίνος Β΄ της Σκωτίας - έργο ανώνυμου Σκωτσέζου καλλιτέχνη (17ος αιώνας) Σε αντίθεση με την Ιρλανδία και τους Άγγλο-Σάξονες ελάχιστες καταγραφές υπάρχουν για τη Σκωτία τον 9ο και τον 10ο αιώνα. Η κύρια πηγή πληροφοριών ήταν τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα και οι κατάλογοι των βασιλέων από τον Κένεθ Α΄ της Αγγλίας μέχρι τον Κένεθ Β΄ της Αγγλίας, οι κατάλογοι διατηρούνται στο έγγραφο του Πόπλετον μια συλλογή του 13ου αιώνα. Το αρχικό τους σχήμα περιείχε το όνομα των βασιλέων και τα όρια της βασιλείας τους οι μετέπειτα πληροφορίες προστέθηκαν από τον 10ο μέχρι τον 13ο αιώνα, διασώθηκαν και νεότεροι κατάλογοι. Τα γενεαλογικά δέντρα των απογόνων του Κένεθ Α΄ εμφανίζονται μετά τον 10ο αιώνα αλλά οι πληροφορίες που μας δίνουν στηρίχτηκαν σε προσωπικά συμφέροντα των συντακτών και δεν είχαν στόχο να δώσουν ιστορικά αξιόπιστες πληροφορίες.
Για τη συμβατική ιστορία οι βασικές πηγές είναι το Αγγλοσαξωνικό χρονικό και τα Ιρλανδικά χρονικά, τα διατάγματα που εκδόθηκαν στην Αγγλία παρέχουν επίσης πολλές πληροφορίες για τα γεγονότα στα βόρεια της χώρας. Τα Σκανδιναβικά Σάγκας καταγράφουν ιστορικά γεγονότα στη Βρετανία τον 10ο αιώνα αλλά ο ρόλος τους σαν ιστορικές πηγές αμφισβητείται. Οι Ευρωπαϊκές πηγές είναι ελάχιστες για τα γεγονότα στη βόρεια Αγγλία με μοναδική εξαίρεση το Γερμανικό έργο του 10ου αιώνα "η ζωή της Αγίας Αικατερίνης του Μετς" για να τιμηθεί η μνήμη της Αγίας που είχε ζήσει τα παιδικά της χρόνια στη βόρεια Αγγλία. Μπορεί οι πηγές για τους Πίκτες να είναι πολύ περιορισμένες αλλά οι πληροφορίες για τις περιοχές γύρω από την Ιρλανδική θάλασσα στα δυτικά της Σκωτίας είναι ανύπαρκτες, μοναδική βοήθεια παρέχει η αρχαιολογία με την ανάλυση των τοπωνυμίων.
Οι Πίκτες μέχρι τον Κωνσταντίνο Α΄
Στην ανατολική Σκωτία κυρίαρχοι πριν τους Βίκινγκ ήταν οι Πίκτες του Φορτριού στις ακτές του Μόρεϊ Φέρθ, τον 9ο αιώνα οι Κέλτες της Νταλ Ριάτα υποτάχθηκαν στους βασιλείς του Φορτριού και στην οικογένεια του Κωνσταντίνου γιου του Φέργκους. Η οικογένεια του Κωνσταντίνου κυβέρνησε το Φορτριού από το 789, ο Κωνσταντίνος ήταν ευγενής του Όνγκους Α΄ των Πικτών από το 730. Η κυριαρχία του Φορτριού έληξε το 789 τη χρονιά που σύμφωνα με τα Χρονικά του Ούλστερ ηττήθηκαν από τους Βίκινγκ και έπεσαν στη μάχη ο βασιλιάς Όουεν του Φορτρού, ο αδελφός του Μπραν ανιψιοί και οι δυο του Κωνσταντίνου, ο βασιλιάς της Νταλ Ριάτα Εντ μακ Μποάντα μαζί με πολλούς άλλους ευγενείς. Οι θάνατοι οδήγησαν σε αστάθεια που κράτησε τουλάχιστον μια δεκαετία, το διάστημα αυτό πολλές οικογένειες προσπάθησαν να αναλάβουν την εξουσία των Πικτών, μεγάλος νικητής βγήκε γύρω στο 848 ο Κένεθ Α΄ της Σκωτίας, γενάρχης του Οίκου των Αλπινιδών.
Οι μετέπειτα μύθοι για τον Κένεθ Α΄ της Σκωτίας ή Κένεθ μακ Αλπίν του δημιουργού του βασιλείου των Σκωτσέζων τοποθετούν την ίδρυση του από το 843, τη χρονιά που κατέστρεψε το βασίλειο των Πίκτων και εγκαινίασε μια νέα εποχή. Οι ιστορικές καταγραφές που διασώθηκαν από τον 9ο αιώνα στη Σκωτία όπως το Χρονικό των βασιλέων της Άλμπα και τα Ιρλανδικά Χρονικά τον καταγράφουν την εποχή του θανάτου του σαν "βασιλιά των Πίκτων", με τους ίδιους τίτλους καταγράφουν αργότερα τον αδελφό του Ντόναλντ Α΄ της Σκωτίας και τους γιους του Κωνσταντίνο Α΄ της Σκωτίας και Εντ μακ Κένεθ. Το βασίλειο κυβερνήθηκε από τους απογόνους του Κένεθ Α΄, η οικογένεια έμεινε γνωστή σαν Οίκος των Αλπινιδών, οι Ιρλανδικές πηγές τους περιγράφουν σαν η γενιά του Μακ Αλπίν, κυβέρνησαν το πρώην βασίλειο του Φορτριού και τα εδάφη γύρω από τον ποταμό Τάι. Οι περιοχές που κυβέρνησε ο Κένεθ είναι αβέβαιες αλλά ακούγεται ότι επεκτάθηκε από το Φερθ του Φορθ στον νότο μέχρι το Μάουνθ στον βορά. Ο πυρήνας του βασιλείου έμοιαζε εκπληκτικά με τις παλιές κομητείες του Μερνς, του Φόρφαρ, του Περθ, του Φάιφ και του Κίνροζ, τα δυο βασικά εκκλησιαστικά κέντρα ήταν το αβαείο του Ντάνκελντ στο οποίο ηγούμενοι ήταν οι γενάρχες του μετέπειτα Οίκου του Ντάνκελντ και η επισκοπή του Σελλ Ριγκμοναίντ που εξελίχτηκε στη μετέπειτα επισκοπή του Αγίου Ανδρέα. Ο γιος του Κένεθ Κωνσταντίνος έπεσε σε μάχη εναντίον των Βίκινγκ (876) βόρεια από τη Νορθουμβρία (874), σύμφωνα με τους βασιλικούς καταλόγους, καταγράφεται ο 70ος και τελευταίος βασιλιάς των Πικτών.
Βρετανία και Ιρλανδία στα τέλη του 9ου αιώνα
thumb|right|250px|Οι κυριότερες τοποθεσίες που συνδέονται με τον Κωνσταντίνο Β΄ Ο βασιλιάς του Ουέσσεξ Αλφρέδος ο Μέγας πέθανε (899), ο Εδουάρδος ο Πρεσβύτερος κληρονόμησε τα εδάφη νότια του Τάμεση, η κόρη του Έθελφλιντ και ο σύζυγος της Έθελρεντ, λόρδος της Μερκίας κληρονόμησαν τη Μερκία. Η θέση των Βίκινγκ βασιλείων στην ανατολική Βρετανία ειναι αβέβαιη, ο Έρικ ήταν βασιλιάς στην Ανατολική Αγγλία αλλά δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν ανήκει στους απογόνους του Γκούθρεντ που κυβέρνησε τη Γιορκ στη Νορθουμβρία. Τον Γκούθρεντ είχε διαδεχθεί ο Σίγκουρντ ο Φιδομάτης και ο Κνούτος αλλά είναι αβέβαιο αν κυβέρνησαν ξεχωριστά ή ήταν συμβασιλείς. Η Νορθουμβρία ήταν διαιρεμένη ανάμεσα στο βασίλειο των Βίκινγκ στη Γιορκ και άλλους τοπικούς βασιλείς με σημαντικότερο εκπρόσωπο τον Ίντουλφ του Μπάμπουργκ που κυβέρνησε από τον ποταμό Τι στα νότια μέχρι τον ποταμό Φορθ στα βόρεια.
Στην Ιρλανδία κυρίαρχος ήταν ο Φλανν Σίνα που παντρεύτηκε τη θεία του Κωνσταντίνου Μειλ Μουίρ γύρω στο 900, παρατηρήθηκε σημαντική εξασθένιση στις δυνάμεις των Βίκινγκ του Δουβλίνου που χωρίστηκαν σε δυο ομάδες. Η πρώτη ομάδα εγκατέλειψε το Δουβλίνο (894) και εγκαταστάθηκε στις Ιρλανδικές ακτές της Βρετανίας ανάμεσα στους ποταμούς Μέρσει και Κλάιντ. Οι υπόλοιποι Δουβλινέζοι εξορίστηκαν (902) από τον γαμπρό του Φλανν Σίνα Κερμπάλ μακ Μουιρετσέν και αμέσως μετά εμφανίστηκαν στη δυτική και τη βόρεια Βρετανία. Στα νότια του βασιλείου του Κωνσταντίνου υπήρχε το βασίλειο του Στραθκλάιντ από το Λέννοξ ανατολικά του ποταμού Φορθ και νότια μέχρι το Άππλαντς, γύρω στο 900 βασιλιάς ήταν ο Ντιφνουάλ. Η θέση των Κέλτικων βασιλείων της Νταλ Ριάτα στη δυτική Σκωτία είναι αβέβαιη, δεν καταγράφονται άλλοι βασιλείς μετά τον Εντ μακ Μποάντα. Τα Μπερτινιανά Χρονικά γράφουν ότι κατακτήθηκαν οι Εβρίδες και η παραλία της Νταλ Ριάτα από Σκανδιναβούς (849). Τους Σκανδιναβούς ενίσχυσε η άφιξη νέων κυμάτων Βίκινγκ από την Ευρώπη αλλά υπάρχουν διαφωνίες για τη θέση τους στα Ιρλανδικά νησιά.
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του Κωνσταντίνου Β΄ Εντ μακ Κένεθ διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Κωνσταντίνο Α΄ (876) αλλά σύντομα δολοφονήθηκε (878). Η σύντομη βασιλεία του Εντ δεν κατέχει σημαντικό ρόλο στους βασιλικούς καταλόγους γι'αυτό δεν γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία γέννησης του γιου του Κωνσταντίνου, δεν είναι δυνατό να γεννήθηκε μετά τον θάνατο του πατέρα του, γεννήθηκε τα τελευταία χρόνια του θείου του Κωνσταντίνου Α΄.
Μετά τον θάνατο του Εντ υπάρχει χάσμα πηγών για 20 χρόνια, μέχρι τον θάνατο του Ντόναλντ Β΄ της Σκωτίας (900) δεν γράφεται τίποτα στα Ιρλανδικά χρονικά. Στα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα υπάρχουν διαφορετικά ονόματα βασιλέων για να καλύψουν το μεγάλο κενό ανάμεσα στον Έντ και τον Ντόναλντ. Σύμφωνα με το χρονικό τον Εντ διαδέχθηκε ο Ίοτσαϊντ ένας εγγονός του γενάρχη Κένεθ Α΄ ο οποίος συνδέεται με τον Γκίρικ, άλλοι βασιλικοί κατάλογοι αναφέρουν ότι ο ίδιος ο Γκίρικ διαδέχθηκε τον Εντ. Ο Γκίρικ δεν αναφέρεται σαν ευγενής του Κένεθ Α΄ το πιθανότερο ήταν συγγενής του μέσω γάμου. Οι μεγάλες αλλαγές στο βασίλειο των Πικτών όπως καταγράφονται από τους ιστορικούς Άλεξ Γουλφ (γεν. 1963) και Άρτσι Ντάνκαν (1926 - 2017) εμφανίστηκαν την εποχή του Γκίρικ.
Ο Γουλφ σημειώνει ότι ο Κωνσταντίνος και ο ξάδελφος του Ντόναλντ πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του Γκίρικ σε εξορία στην Ιρλανδία με τη θεία τους Μειλ Μουίρ που παντρεύτηκε τον Υψηλό βασιλιά της Ιρλανδίας Φλανν Σίνα. Ο Γκίρικ πέθανε το 889 και ο Κωνσταντίνος επέστρεψε στη χώρα των Πικτών με τον ξάδελφο του Ντόναλντ Β΄ που έγινε βασιλιάς. Η φήμη του σαν εξαιρετικά σκληρός και βίαιος βασιλιάς φάνηκε από πολλές πηγές, η Προφητεία του Μπερχάν γράφει "ο βίαιος βασιλιάς που άφησε ψαλμούς και λείψανα μικρής αξίας". Οι πόλεμοι με τους Βίκινγκ συνεχίστηκαν και ο Ντόναλντ Β΄ σκοτώθηκε σε μάχη στο Μερνς (900), των διαδέχθηκε ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Β΄.
Βίκινγκ και επίσκοποι
thumb|right|250px|Ο λόφος του Μπελιέ που έγινε η συνάντηση του Κωνσταντίνου Β΄ και των επισκόπων (906) Οι πρώτες καταγραφές στα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα για τον Κωνσταντίνο ήταν η επίθεση που δέχτηκε από τους Βίκινγκ, η λεηλασία του Ντάνκελντ και ολόκληρης της Αλβανίας τον τρίτο χρόνο. Είναι η πρώτη φορά στα χρονικά που χρησιμοποιήθηκε η ορολογία "Αλβανία" μια εκλατινισμένη μορφή του "Άλμπα" με αναφορά στα εδάφη που κυβερνούσαν οι απόγονοι του Κένεθ. Οι Σκανδιναβοί πρέπει να ήταν οι ίδιοι που διώχθηκαν από το Δουβλίνο (902), δηλαδή η ίδια ομάδα που νίκησε τον Ντόναλντ δυο χρόνια πριν (900). Τα Χρονικά καταγράφουν ότι οι Σκανδιναβοί ηττήθηκαν από τον Σράθ Ερέν, ο εγγονός του Αιμάρ και πολλοί άλλοι ευγενείς βρήκαν τον θάνατο στα χέρια των ανδρών του Φορτριού (904). Ο συγκεκριμένος εγγονός του Αιμάρ πρέπει να είναι ο ιδρυτής της δυναστείας των Ουί Αιμάρ, άλλοι τρεις εγγονοί του Αιμάρ αναφέρονται την περίοδο του Κωνσταντίνου Β΄. Τα Θραυσματικά Χρονικά της Ιρλανδίας περιγράφουν αναλυτικά τη μάχη και τη μεγάλη ήττα των Σκανδιναβών χάρη στη θαυματουργή επέμβαση του Αγίου Κολούμπα. Η επόμενη αναφορά σχετικά με το Χρονικό των βασιλέων της Άλμπα (906) αναφέρει :