cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγγελος Τσάμης
Σταδιοδρομία
Άρχισε την καριέρα του το 2005 με την Ολυμπιάδα Πάτρας. Τη σεζόν 2005-06, 2005, όντας πια επαγγελματίας βοήθησε την ομάδα να ανέβει στην Α1 Εθνική, καθώς είχε 11.1 πόντους (324 πόντους συνολικά σε 29 αγώνες). Την σεζόν 2006-07 έπαιξε για πρώτη φορά στην καριέρα του στην πρώτη κατηγορία (Α1) και με 6.5 πόντους κατά μέσο όρο, 1.2 ασίστ και 1.8 ριμπάουντ κατέλαβε την 10η θέση με την Ολυμπιάδα.
Το 2007 πήγε στην ΑΕΚ στην οποία παρέμεινε ένα χρόνο.
Το 2008 πήγε στον Κολοσσό Ρόδου όπου και αγωνίστηκε έως το 2012. Τη σεζόν 2008-09, σε 28 συμμετοχές, πέτυχε 150 πόντους, με 24/31 βολές (77%), 51/91 δίποντα (56%), 8/32 τρίποντα (25%), πήρε 75 ριμπάουντ (47-28), μοίρασε 41 ασίστ, έκανε 16 κλεψίματα και 35 λάθη. Την επόμενη σεζόν (2009-10) σε 26 συμμετοχές, πέτυχε 205 πόντους με 47/62 βολές (76%), 61/115 δίποντα (53%), 12/46 τρίποντα (26%), πήρε 76 ριμπάουντ (58-18), μοίρασε 37 ασίστ, έκανε 26 κλεψίματα, 41 λάθη και είχε 4 κοψίματα. Τη σεζόν 2010-11, πέτυχε σε 28 συμμετοχές, 266 πόντους με 43/58 βολές (74%), 83/140 δίποντα (59%), 19/56 τρίποντα (34%), πήρε 93 ριμπάουντ (62-31), μοίρασε 71 ασίστ, έκανε 26 κλεψίματα, 64 λάθη και είχε 2 κοψίματα. Τέλος τη σεζόν 2011-12 σε 35 συμμετοχές, είχε 397 πόντους με 93/113 βολές (82%), 104/217 (48%), 32/99 τρίποντα (32%), πήρε 162 ριμπάουντ (128-34), μοίρασε 91 ασίστ, έκανε 34 κλεψίματα, 94 λάθη και είχε 9 κοψίματα.
Το 2012 πήρε μεταγραφή στη Λιμόζ όπου και αγωνίστηκε μέχρι το 2013. Μάλιστα με την γαλλική ομάδα κατέκτησε το Σούπερ Καπ Γαλλίας, νικώντας στον τελικό της 20ης Σεπτεμβρίου την Ελάν Σαλόν 78-76, με τον ίδιο να έχει 3 ασίστ. Τη σεζόν 2012-13, έπαιξε σε 14 παιχνίδια (μ.ο. 18.1 λεπτά) και είχε μέσο όρο 5.7 πόντους, 2.8 ασίστ, 2 ριμπάουντ με 73% στις βολές, 59% στα δίποντα και 25% στα τρίποντα.
To 2013 επέστρεψε στον Κολοσσό Ρόδου και έμεινε μέχρι το 2015. Μάλιστα την 1η Νοεμβρίου 2014, ανέβηκε στην κορυφή της λίστας με τις περισσότερες συμμετοχές στην Α1, με τη φανέλα του Κολοσσού Ρόδου.
Το καλοκαίρι του 2015 συμφώνησε με την ομάδα του Προμηθέα Πατρών για δύο χρόνια.
Το καλοκαίρι του 2017 συμφώνησε με την ομάδα των Εκπαιδευτηρίων Δούκα, ωστόσο το συμβόλαιο συνεργασίας ακυρώθηκε αργότερα.
Ακολούθως αγωνίστηκε από μία σεζόν σε Χολαργό, και Αχαγιά '82.
Στις 19 Αυγούστου 2019 συμφώνησε με τον Απόλλωνα Πατρών. Το Μάιο 2020 σταμάτησε να αγωνίζεται για την ομάδα. Τη σεζόν 2019-20 είχε στην Α2, 18.5 πόντους μέσο όρο σε 19 αγώνες.
Στις 23 Ιουνίου 2020, επέλεξε την ομάδα του ΑΟ Μυκόνου της Γ' Εθνικής. Τον Μάιο του 2022, στέφθηκε πρωταθλητής του 3ου Ομίλου της Γ’ Εθνικής ολοκληρώνοντας τη χρονιά με το απόλυτο 20/20 και έτσι ανέβηκε με την ομάδα στην Β' Εθνική Κατηγορία.
Στις 5 Ιουνίου 2023, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση σε ηλικία 41 ετών, μετά από 18 χρόνια επαγγελματικής καριέρας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιμόζ ΣΣΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολυμπιάδας Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α.Ε. Χολαργού Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
1419 Ντάντσιχ
Ο Ντάντσιχ (Danzig) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,26. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τη γερμανική ονομασία της πόλεως Γκντανσκ της Πολωνίας, το οποίο τότε ήταν σχεδόν αποκλειστικά γερμανόφωνο και αποτελούσε ελεύθερη πόλη μεταξύ της Πολωνίας και της Γερμανίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ντάντσιχ εκτιμάται σε 16,1 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,18. Ο Ντάντσιχ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 7,2 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νταντσιχ
Γκερντ Μίλερ
Ο Γκέρχαρντ «Γκερντ» Mίλερ (γερμανικά : Gerhard "Gerd" Müller, 3 Νοεμβρίου 1945 – 15  Αυγούστου 2021) ήταν διεθνής Γερμανός  ποδοσφαιριστής. Αναδείχθηκε σε έναν από τους καλύτερους επιθετικούς και τους δεινότερους σκόρερ όλων των εποχών. Οι πολλαπλοί τίτλοι και διακρίσεις σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο τον κατατάσσουν στους σημαντικότερους του αθλήματος όλων των εποχών. Στις εκλογές της IFFHS για την ανάδειξη των καλύτερων του 20ού αιώνα κατέλαβε την 13η θέση.
Βιογραφία
Ο Γκερντ Mίλερ γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου του 1945 στο Νέρντλινγκεν, που βρίσκεται σε απόσταση 1,5 ώρας βορειοδυτικά από το Μόναχο. Ήταν το έκτο παιδί μίας φτωχής αγροτικής οικογένειας. Από μικρός δούλευε σε εργοστάσιο για να συνεισφέρει στο οικογενειακό εισόδημα. Τις υπόλοιπες ώρες κυνηγούσε μία μπάλα στις αλάνες της γενέθλιας πόλης του στη Βαυαρία. Ξεκίνησε στις ακαδημίες της τοπικής ομάδας ΤΣΦ 1861 Νέρντλινγκεν (TSV 1861 Nördlingen) σε ηλικία εννέα ετών και από μικρός διακρινόταν για την ευχέρεια που είχε στο σκοράρισμα. Ως το 1963 σημείωσε στα πρωταθλήματα νέων περισσότερα από 500 τέρματα. Όμως θεωρούνταν σχετικά μικρόσωμος, είχε κοντά πόδια και ήταν παχουλός και έτσι δεν γέμιζε το μάτι για επιθετικός, γι’ αυτό όταν τον ρωτούσαν που οφείλει την επιτυχία του απαντούσε ειρωνικά: «Στην πατατοσαλάτα της μητέρας μου». Το χαμηλό κέντρο βάρους του θεωρήθηκε από τους ειδικούς του αθλήματος ότι ήταν το μυστικό της επιτυχίας του, αφού τον έκανε ικανό να πάρει την μπάλα με την πλάτη του ενάντια στο τέρμα και να γυρίζει με μεγάλη ταχύτητα και χωρίς να χάσει την ισορροπία του. Αν είχε την ευκαιρία να σκοράρει δεν καθυστερούσε ποτέ για να σκεφτεί δεύτερη φορά δρώντας ενστικτωδώς. Δεν διέθεται υψηλή τεχνική, όμως ήταν πάντα στην πιο κατάλληλη θέση, ιδιαίτερα μέσα στη μεγάλη περιοχή.
Καριέρα σε συλλόγους
Στις 27 Απριλίου 1963, ο 17χρονος Mίλερ έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη του ομάδα στην κατηγορία ανδρών (ΤΣΦ 1961 Νέρντλινγκεν) με αντίπαλο την Άουγκσμπουργκ 85 για την αγωνιστική περίοδο 1962–63. Στην πρώτη του πλήρη αγωνιστική περίοδο (1963–64), με 47 τέρματα σε 28 εμφανίσεις, είχε σημαντικό μερίδιο στην άνοδο του συλλόγου στη Landesliga. Η απρόσμενη επιτυχία του συλλόγου οδήγησε στο γήπεδο μέχρι και 3.000 θεατές σε μία πόλη που ο πληθυσμός της δεν ξεπερνούσε τις 20.000. Εντοπίστηκε από την διοίκηση της Μπάγερν Μονάχου και υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο στο σύλλογο, που τότε δεν διέθετε σημαντικούς επιθετικούς.
Στο τεχνικό επιτελείο της Μπάγερν αρχικά δεν έγινε δεκτός με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Μάλιστα ο προπονητής Ζλάτκο Τσαϊκόφσκι τον απαξίωσε λέγοντας ότι δεν χρειάζεται αρσιβαρίστα αλλά ποδοσφαιριστή. Τον αποκαλούσαν μάλιστα Kleines dickes Müller («κοντός, χοντρός Μίλερ»). Για δέκα παιχνίδια δεν τον χρησιμοποίησε καθόλου. Στις 14 Αυγούστου 1964, έπαιξε το πρώτο του παιχνίδι στη Regionalliga Süd, (που ήταν ένα επίπεδο κάτω από τη Μπούντεσλιγκα στην οποία αγωνιζόταν εκείνη την εποχή η Μπάγερν) απέναντι στη Μόναχο 1860, η οποία είχε ενδιαφερθεί γι' αυτόν στην αρχή της καριέρας του. Η Μπάγερν πέτυχε την άνοδο το 1965 και στον αγώνα στις 18 Οκτωβρίου με αντίπαλο τη Φράιμπουργκ πέτυχε δύο γκολ στη νίκη με 11–2 και συνολικά 14 στην πρώτη χρονιά στην πρώτη κατηγορία. Η Μπάγερν τελείωσε στο τρίτη θέση της κατάταξης στο τέλος της σεζόν και κέρδισε το Κύπελλο DFB: ήταν ο πρώτος τίτλος του συλλόγου σε εννέα χρόνια.
Έτσι καθιερώθηκε και από την επόμενη αγωνιστική περίοδο αποτέλεσε για χρόνια το σταθερό τρίο της ομάδας μαζί με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ και τον τερματοφύλακα Σεπ Μάιερ. Τη χρονιά 1966–67 παίρνει τους πρώτους ατομικούς τίτλους (πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, του Κυπέλλου και καλύτερος παίκτης της χρονιάς στη Γερμανία - ο πρώτος από τους δύο τίτλους που κατέκτησε ), ενώ η ομάδα στέφεται Κυπελλούχος Ευρώπης. Το τρίο κατέκτησε μαζί με την Μπάγερν τέσσερα πρωταθλήματα Γερμανίας, τέσσερα Κύπελλα, τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών, ένα Κύπελλο Κυπελλούχων κι ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο, θεωρούμενη ως μια από τις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών. Ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος επτά φορές επίδοση που παραμένει ως ρεκόρ. Είχε το διεθνές ρεκόρ των 66 γκολ σε 74 παιχνίδια ευρωπαϊκών διοργανώσεων για τρεις δεκαετίες. Την αγωνιστική περίοδο 1971– 72, σημείωσε 40 τέρματα στη Μπουντεσλίγκα κάνοντας ρεκόρ που καταρρίφθηκε σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, οπότε κατέκτησε και το Χρυσό Παπούτσι των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων ως κορυφαίος σκόρερ (το είχε κερδίσει και το 1970 με 38 τέρματα, ενώ κέρδισε ακόμα ένα αργυρό και ένα χάλκινο), ο πρώτος με τέσσερα βραβεία και ο μόνος στην πρώτη περίοδο του θεσμού μέχρι το 1991, όταν λαμβάνονταν υπ' όψιν μόνο ο αριθμός των τερμάτων. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1972 στον αγώνα του δεύτερου γύρου με αντίπαλο την Ομόνοια Λευκωσίας (αποτέλεσμα 9–0) σημείωσε πέντε γκολ και είναι μεταξύ των συν-κατόχων του ρεκόρ στη διοργάνωση. Την ίδια χρονιά σημείωσε συνολικά 85 γκολ σε 60 επίσημους αγώνες, επίδοση στις πέντε καλύτερες όλων των εποχών. Την αγωνιστική περίοδο 1976–77 σημείωσε συνολικά σε επίσημους και φιλικούς αγώνες 146 τέρματα σε 72 αγώνες, επίδοση που είναι από τις υψηλότερες που έχουν καταγραφεί στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Δεν ήταν σύνηθες να σημειώνει εντυπωσιακά γκολ, όμως αυτό που χρονολογείται από τις 17 Μαΐου 1974 όταν η Μπάγερν κέρδισε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών για πρώτη φορά με 4–0 με αντίπαλο την Ατλέτικο Μαδρίτης σημείωσε δύο γκολ, με αυτό στο 58ο λεπτό να είναι αξιομνημόνευτο. thumb|Ο Γκερντ Μίλερ το 1978.
Στα 15 χρόνια της καριέρας του με την ομάδα του Μονάχου σημείωσε 365 τέρματα σε 427 αγώνες πρωταθλήματος πρώτης εθνικής, το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα το ρεκόρ του γερμανικού πρωταθλήματος. Ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας τα 14 χρόνια της παρουσίας του, από το πρώτο έως το 1977–78. Η αποτελεσματικότητά του είναι η καλύτερη όλων των εποχών στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις με αναλογία γκολ ανά αγώνα 0,97 για το Κύπελλο Πρωταθλητριών και 0,87 για το σύνολο των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Κλείνοντας την σταδιοδρομία του στο σύλλογο του Μονάχου είχε σημειώσει 1.335 τέρματα σε επίσημους και φιλικούς αγώνες (σύμφωνα με επίσημο βιβλίο που κυκλοφόρησε η Μπάγερν το 2010), αλλά η RSSSF και άλλες στατιστικές πηγές αναφέρουν χαμηλότερο αριθμό. Όπως δήλωσε και ο συμπαίκτης του και κορυφαίος Γερμανός Φραντς Μπεκενμπάουερ, δεν υπάρχει αμφιβολία: «Ότι η Μπάγερν Μονάχου κατάφερε να επιτύχει είναι χάρη στον Γκερντ Mίλερ και τα γκολ του». Ο ίδιος ο Μίλερ δήλωσε για την ιδιαίτερα ξεχωριστή ικανότητά του: «Ως επιθετικός πρέπει να ξέρεις που είναι το γκολ. Και ήξερα που ήταν».
Στο τέλος της καριέρας του μετέβη στις ΗΠΑ, όπου αγωνίστηκε τρεις σεζόν με την ομάδα Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς στο πρωτάθλημα του NASL. Η πρώτη χρονιά ήταν η καλύτερη ατομικά πετυχαίνοντας 19 γκολ σε 25 αγώνες πρωταθλήματος. Σε συλλογικό επίπεδο στην παρουσία του στις ΗΠΑ σημαντικότερη στιγμή ήταν η συμμετοχή στον τελικό του Πρωταθλήματος το Σεπτέμβριο του 1980, όπου οι Στράικερς έχασαν από την Νιου Γιορκ Κόσμος. Έκλεισε την καριέρα του στις 11 Αυγούστου 1981 έχοντας σημειώσει 405 τέρματα σε 507 αγώνες πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας, ενώ το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι προς τιμήν του διοργανώθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1983 μπροστά σε 50.000 θεατές στο Ολυμπιακό Στάδιο: σε φιλικό αγώνα μεταξύ της Μπάγερν και της εθνικής ομάδας (4–2) αγωνίστηκε για ένα ημίχρονο με το σύλλογο του Μονάχου και για πέντε λεπτά με την εθνική ομάδα.
Διεθνής καριέρα
Από το 1966 αποτέλεσε σταθερό μέλος της Εθνικής Δυτικής Γερμανίας, με την οποία αγωνίστηκε ως το 1974 και πέτυχε 68 τέρματα σε 62 εμφανίσεις, με τον αριθμό των γκολ να είναι εθνικό ρεκόρ για 40 χρόνια. Έκανε το ντεμπούτο του στις 12 Δεκεμβρίου 1966 στον αγώνα απέναντι στην Τουρκία (2–0), ενώ στη δεύτερη εμφάνισή του σημείωσε τέσσερα τέρματα με την Αλβανία (6–0), για την προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1968. Σημείωσε οκτώ χατ τρικ σε διεθνείς αγώνες, η δεύτερη καλύτερη επίδοση στον κόσμο μέχρι τότε. Με την εθνική κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1972 και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974. Στα παιχνίδια του με την εθνική γνώρισε 45 νίκες, 9 ισοπαλίες και μόνο 8 ήττες. Το προσωνύμιο «βομβαρδιστής του έθνους» (Der bomber der nation) δεν άργησε να έρθει. Με τα 68 τέρματα παραμένει στους 25 πρώτους όλων των εποχών έχοντας την τρίτη καλύτερη αναλογία γκολ ανά αγώνα από όλους τους άλλους.
thumb|Με το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974.
Το 1970 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού με 10 γκολ σημειώνοντας δύο συνεχόμενα χατ τρικ απέναντι στη Βουλγαρία και το Περού και τιμήθηκε με τη Χρυσή Μπάλα ως καλύτερος ποδοσφαιριστής στην Ευρώπη. Ο «βομβαρδιστής του έθνους» σημείωσε το γκολ της νίκης απέναντι στην Αγγλία στον προημιτελικό (3–2 στην παράταση) και ήταν από τους πρωταγωνιστές του δραματικού ημιτελικού με την Ιταλία που έμεινε στην ιστορία ως ο «αγώνας του αιώνα». Ο ημιτελικός άρχισε με την Ιταλία να ανοίγει το σκορ από πολύ νωρίς και τη Δυτική Γερμανία να μη παραδίδει τα όπλα μέχρι τα λεπτά των καθυστερήσεων όταν ισοφάρισαν σε 1–1 και οδήγησαν τον αγώνα στην παράταση. Μέχρι τότε οι Γερμανοί είχαν παράπονα από τον Μεξικανό διαιτητή. Ο Mίλερ στα πρώτα λεπτά της παράτασης, απαλλαγμένος από το σκληρό μαρκάρισμα του αμυντικού Ροζάτο, ο οποίος είχε αντικατασταθεί, δίνει το προβάδισμα στο σκορ για τη γερμανική ομάδα, αλλά η χαρά δεν διαρκεί πολύ. Ο Μπούρνιτς θα ισοφαρίσει σε 2–2, με το διαιτητή να συνεχίζει να σφυρίζει φιλικά τους Ιταλούς και να αγνοεί ένα φάουλ πριν ο Λουίτζι Ρίβα κάνει το 3–2. Πέντε λεπτά αργότερα ο Mίλερ ισοφάρισε σε 3–3, αλλά χρειάστηκαν μόλις 14 δευτερόλεπτα για να πετύχει το 4–3 ο Τζάνι Ριβέρα, καθώς κανένας Γερμανός ποδοσφαιριστής δεν ήρθε σε επαφή με την μπάλα από την σέντρα και μέχρι αυτή να καταλήξει για τέταρτη φορά στα δίχτυα.
Πρώτος σκόρερ ήταν και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1972, όπου με τα καθοριστικά γκολ σε ημιτελικό (με το Βέλγιο 2–1, και τα δύο τέρματα) και στον τελικό (με την Σοβιετική Ένωση 3–0, σημείωσε αλλά δύο) έδωσε τον τίτλο στη εθνική του ομάδα. Η εντυπωσιακή του παρουσία εκείνη τη χρονιά του έδωσε τη δεύτερη θέση στην ψηφοφορία για την ανάδειξη του καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή. Καθοριστικός ήταν και ο ρόλος του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, όπου σημείωσε τέσσερα τέρματα, από τα οποία το μοναδικό του ημιτελικού απέναντι στην Πολωνία και το νικητήριο του τελικού με αντίπαλο την Ολλανδία (2–1). Σύμφωνα με τον ίδιο η ομάδα του 1974 δε διέθετε την ισχύ αυτής που αγωνίστηκε στο Μεξικό το 1970, όμως το επίπεδο εκείνης της διοργάνωσης ήταν υψηλότερο και η κατάκτηση της κορυφής πιο δύσκολη. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ήταν πρώτος σκόρερ σε 18 επίσημες διοργανώσεις.
Αν υπολογιστούν και τα 80 τέρματα σε 64 αγώνες που σημείωσε σε αγώνες του Κυπέλλου Γερμανίας (δύο στο Süddeutscher Pokal και 78 στο DFB-Pokal - και αυτή η επίδοση είναι ακατάρριπτο εθνικό ρεκόρ), ο Mίλερ συνολικά στην καριέρα του σημείωσε 735 τέρματα σε 793 επίσημα παιχνίδια. Σύμφωνα με την RSSSF (Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation), ο αριθμός των γκολ που σημείωσε συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών είναι 1.483 σε 1.226 αγώνες. Ο αριθμός αυτός είναι μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο του Πελέ και σε λιγότερους μάλιστα αγώνες. Αυτή ήταν και η τελευταία εμφάνισή του με την Εθνική ομάδα. Έτσι, έφτασε τα 14 γκολ σε αγώνες τελικής φάσης Παγκοσμίου Κυπέλλου, αριθμός που κατέρριπτε την επίδοση του Γάλλου Ζυστ Φονταίν από το 1958. Και τα 14 σημειώθηκαν μέσα από τη μεγάλη περιοχή, ενώ τα μισά μέσα από τη μικρή.
Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση
Μετά το τέλος της καριέρας του αντιμετώπισε προβλήματα αλκοολισμού, υποβλήθηκε σε θεραπεία απεξάρτησης στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και τελικά κατάφερε να τα ξεπεράσει με τη συμπαράσταση παλιών συμπαικτών και φίλων του. Έτσι, εργάστηκε ως προπονητής στα τμήματα υποδομής της Μπάγερν Μονάχου.
Το 1998 τιμήθηκε από τη FIFA με την ανώτατη διάκριση του αθλήματος, το Τάγμα Αξίας. Το 2008 το 10.000 θεατών στάδιο χωρητικότητας στη γενέτειρά του Νέρντλινγκεν μετονομάστηκε σε Gerd-Müller-Stadion.
Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού.
Στατιστικά στοιχεία καριέρας
Πηγή : RSSSF - Gerd Müller (2021)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαυαροί Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς (1977-1983) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1972 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Παπουτσιού Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Δυτικογερμανοί ποδοσφαιριστές
Οικία Τιβέριου
Η Οικία Τιβερίου, λατιν.: Domus Tiberiana, ήταν ένα αυτοκρατορικό, ρωμαϊκό ανάκτορο στην αρχαία Ρώμη, που βρισκόταν στη βορειοδυτική γωνία του Παλατίνου λόφου. Πιθανότατα πήρε το όνομά του από μία οικία, που έκτισε ο Αυτοκράτορας Τιβέριος, ο οποίος είναι γνωστό ότι έζησε στον Παλατίνο, αν και καμία πηγή δεν αναφέρει ότι έκτισε μία κατοικία. Διευρύνθηκε από τους διαδόχους του Τιβερίου και θα ήταν η κύρια ρωμαϊκή κατοικία του Τιβερίου, του Καλιγούλα, του Κλαύδιου και του Νέρωνα κατά την πρώιμη περίοδο της βασιλείας του. Σχετικά λίγα είναι γνωστά για το κτίριο αρχαιολογικά, καθώς οι κήποι Φαρνέζε καταλαμβάνουν τη θέση του κύριου επιπέδου από τον 16ο αι., καθιστώντας δύσκολη την ανασκαφή.
Περιγραφή
Τα ερείπια της Οικίας Τιβερίου βρίσκονται στη βορειοδυτική γωνία του Παλατίνου, με θέα την κοιλάδα (Velabrum) και τη Ρωμαϊκή Αγορά από κάτω, με τον Καπιτωλίνο λόφο πιο πέρα. Η τοποθεσία περιλαμβάνει μία περιοχή περίπου 150 μ. Χ 120 μ. (492 x 394 πόδια), και καταλαμβάνεται από το επίπεδο των Κήπων Φαρνέζε, οι οποίοι κατασκευάστηκαν το 1550 από τον καρδινάλιο Αλεσάντρο Φαρνέζε. Τα ορατά λείψανα είναι εκείνα των επιβλητικών τοξωτών κατασκευών στήριξης στη βόρεια πλαγιά του λόφου, που κτίστηκαν επί Δομιτιανού, Τραϊανού και Αδριανού. Στο επίπεδο της Αγοράς, τα ερείπια ενός συγκροτήματος προθαλάμων, το οποίο ξεκίνησε από τον Δομιτιανό και ολοκληρώθηκε από τον Αδριανό, βρίσκονται πίσω από τον Ναό του Κάστορα και του Πολυδεύκη. Από εδώ υπήρχε μία ράμπα πρόσβασης, που οδηγούσε στην πλαγιά του λόφου με την Οικία Τιβερίου στην κορυφή.
Ο πυρήνας της Οικίας ήταν προσανατολισμένος γύρω από ένα μεγάλο περιστύλιο με στοές, που το περιέβαλαν σε τέσσερις πλευρές. Δύο σύνολα δωματίων, που χωρίζονται από έναν φαρδύ διάδρομο κτίστηκε νότια αυτού του περιστυλίου και ένα άλλο σύνολο δωματίων βρισκόταν στα βόρεια. Κατά μήκος της ανατολικής πλευράς της Οικίας είναι η 130 μέτρων (427 ποδών) μακριά κρυπτή στοά από την εποχή του Νέρωνα, με ψηφιδωτά δάπεδα και κακώς διατηρημένες τοιχογραφίες. Αυτή η κρυπτή στοά συνδέθηκε με το παλάτι των Φλαβίων, όταν αυτό κτίστηκε. Στη νοτιοανατολική γωνία του ανακτόρου, κοντά στην Οικία της Λιβίας, βρίσκονται τα ερείπια μίας ελλειπτικής λεκάνης, που πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε ως ιχθυδεξαμενή. Στη νοτιοδυτική πρόσοψη βρίσκεται μία στοά με μία σειρά από δωμάτια, τα οποία πιστεύεται ότι στέγαζαν την Πραιτωριανή φρουρά με βάση τα γκράφιτι, που βρέθηκαν σε αυτά.
Πρώιμη Αυτοκρατορία
μικρογραφία|Οι τοξωτές προβλήτες της Οικίας Τιβερίου.
Το όνομα Domus Tiberiana εμφανίζεται για πρώτη φορά στις Ιστορίες του Τάκιτου σε σχέση με τη δολοφονία του Γάλβα το 69 μ.Χ. Ωστόσο, παλαιότερες αναφορές στις οικίες του Καλιγούλα, του Κλαυδίου και του Νέρωνα στον Παλατίνο από συγγραφείς όπως ο Σουητώνιος και ο Πλούταρχος συμφωνούν με τη θέση της Οικίας Τιβερίου, καθιστώντας πιθανό ότι πρόκειται για μία και την αυτή οικία. Ο Σουητώνιος αναφέρει ότι ο Καλιγούλας επέκτεινε το παλάτι στην Αγορά, όπου μετέτρεψε τον ναό του Κάστορα και του Πολυδεύκη σε προθάλαμο εισόδου. Αν και έχουν απομείνει ελάχιστα ίχνη από αυτή την επέκταση, τα ερείπια τοιχοποιίας και μία μεγάλη ορθογώνια πισίνα διαστάσεων 9 μ. x 26 μ. (30 ποδών x 85 ποδών) που βρίσκεται μέσα σε μία αυλή, μπορούν να διακριθούν πίσω από τον ναό του Κάστορα και του Πολυδεύκη.
Το σύμπλεγμα των κτιρίων που αναπτύχθηκε μεταξύ της βασιλείας του Τιβερίου και του Νέρωνα υπέστη σοβαρές ζημιές στη Μεγάλη Πυρκαγιά της Ρώμης το 64 μ.Χ., μετά από την οποία ο Νέρωνας αναμόρφωσε το παλάτι και το ενσωμάτωσε στη Χρυσή Οικία του, ένα τεράστιο δίκτυο κτιρίων που εκτείνεται από τον Eσκουιλίνο λόφο δυτικά προς τον Παλατίνο, όπου κατέληγε στην Οικία Τιβερίου. Μέρος της ανοικοδόμησης περιλάμβανε την κατασκευή ενός περιμετρικού τείχους, που περιέκλειε τις διάφορες οικίες για πρώτη φορά. Το κτίριο του Νέρωνα υπέστη σοβαρές ζημιές από άλλη πυρκαγιά το 80 μ.Χ. Ο Δομιτιανός ανέλαβε το πιο μεγαλειώδες οικοδομικό πρόγραμμα από οποιονδήποτε Αυτοκράτορα στον Παλατίνο, αποκαθιστώντας και διευρύνοντας την Οικία Τιβερίου και ενσωματώνοντάς την ως παράρτημα στην νέα κύρια κατοικία του, το Παλάτι του Δομιτιανού (γνωστό ως Μέγαρο των Αυγούστων, Domus Augustana, στην αρχαιότητα). Ο Δομιτιανός δημιούργησε μία μακρά στοά με ένα μαρμάρινο στηθαίο, μεταφέροντας το κτίριο στην άκρη της Ανηφόρας Νίκης (Clivus Victoriae). Ξανακατασκεύασε επίσης τον προθάλαμο πίσω από τον ναό του Κάστορα και του Πολυδεύκη, αλλάζοντας τον προσανατολισμό του. Υπήρχε μία τεράστια είσοδος ακριβώς πίσω από τον ναό και στον ίδιο άξονα με αυτόν. Δίπλα του -στα ανατολικά- υπήρχε μία κατασκευή, που έχει αναγνωριστεί ως το επιτελείο των φρουρών, που αργότερα μετατράπηκε σε εκκλησία της Σάντα Μαρία Αντίκα. Το τρίτο στοιχείο του προθάλαμου ήταν μία τριπλή ράμπα, που οδηγούσε στην πλαγιά του λόφου στην Ανηφόρα Νίκης (Clivus Victoriae) και στην Οικία Τιβερίου παραπάνω.
Ο Τραϊανός και ο Αδριανός έκαναν περαιτέρω αλλαγές και επεκτάσεις στην Οικία Τιβερίου. Επί Αδριανού οι υποδομές επεκτάθηκαν περαιτέρω στη βόρεια πλαγιά του λόφου, καλύπτοντας την Ανηφόρα Νίκης (Clivus Victoriae) της Δημοκρατικής εποχής -έναν δρόμο που περνούσε στη μέση της πλαγιάς του λόφου- και έφτασαν στη Νέα Οδό (Via Nova), έναν δρόμο του Νέρωνα, που κτίστηκε παράλληλα με την Ιερά Οδό (Via Sacra). Οι προβλήτες στήριζαν τοξωτές στοές, πάνω στις οποίες στηριζόταν ο διευρυμένος κύριος όροφος του παλατιού στην κορυφή του λόφου.
Μεταγενέστερη Ιστορία
μικρογραφία|Οι σύγχρονοι κήποι Φαρνέζε, που καλύπτουν τα ερείπια της Οικίας Τιβερίου.
Η Οικία Τιβερίου προφανώς ευνοήθηκε από τους Αντωνίνους Αυτοκράτορες, οι οποίοι αναφέρονται στις πηγές, ότι διέμεναν εκεί. Ο Κοαρέλλι πρότεινε, ότι η Οικία χρησιμοποιείτο για να στεγάσει τον ορισμένο κληρονόμο του κυβερνώντος αυτοκράτορα, καθώς ο Λούκιος Βέρος και ο Mάρκος Αυρήλιος έζησαν εκεί μετά την υιοθέτησή τους από τον Aντωνίνο Πίο. Ο κυρίαρχος Αυτοκράτορας θα ζούσε στο Μέγαρο των Αυγούστων (Domus Augustana), έτσι τα ονόματα Augustana και Tiberiana παρέπεμπαν στον κυβερνώντα Αυτοκράτορα της Ρώμης και τον καθορισμένο διάδοχό του. Μία βιβλιοθήκη στεγαζόταν στην Οικία Τιβερίου, η οποία περιείχε τα αυτοκρατορικά αρχεία και πιθανότατα χρησίμευσε ως αντικατάσταση της βιβλιοθήκης του ναού του Απόλλωνα του Αυγούστου, που κάηκε το 80 μ.Χ. Η Οικία Τιβερίου καταστράφηκε σε μεγάλη πυρκαγιά επί Κομμόδου, η οποία κατέστρεψε τα αρχεία της βιβλιοθήκης. Αναστηλώθηκε και πάλι, και επέζησε ως επίσημη κατοικία μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, περνώντας από τα χέρια των δυνάμεων που κατέλαβαν τη Ρώμη διαδοχικά από τον 5ο έως τον 8ο αι. Ο πάπας Ιωάννης Ζ΄, του οποίου ο πατέρας ήταν ο έφορος των αυτοκρατορικών ανακτόρων στον Παλατίνο λόφο, έζησε στην Οικία Τιβερίου τον 8ο αι.
Κατά τη μεσαιωνική εποχή, το παλάτι εγκαταλείφθηκε και έπεσε σε ερείπια. Υπέστη σοβαρή κλοπή υλικού κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και χρησιμοποιείτο ως περιβόλι, όταν ο Aλεσάντρο Φαρνέζε αποφάσισε να μετατρέψει την ιδιοκτησία σε έναν μεγάλο επίσημο κήπο, τον πρώτο ιδιωτικό βοτανικό κήπο στη Δ. Ευρώπη. Οι πρώτες ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν το 1728, οι οποίες αποκάλυψαν πολλά αρχιτεκτονικά θραύσματα. Ο Πιέτρο Ρόζα ανέλαβε ανασκαφές τη δεκαετία του 1860, που αποκάλυψαν τις υποδομές στη βόρεια πλευρά του λόφου και το κεντρικό περιστύλιο του ορόφου των ευγενών (piano nobile).
Έργα τέχνης
Διάφορα γλυπτά και αρχιτεκτονικός διάκοσμος ανακαλύφθηκαν το 2008 επάνω ή κοντά στην τοποθεσία της Οικίας Τιβερίου. Αυτά περιλαμβάνουν ένα ζευγάρι λευκά μαρμάρινα φτερά, που θα ανήκαν σε ένα μεγάλο άγαλμα της Nίκης, και ένα άγαλμα της Αφροδίτης. Ένα υψηλής ποιότητας πλαίσιο από το -με μαρμαροθετήματα (opus sectile)- δάπεδο, που αποτελείται από διάφορους τύπους ένθετου μαρμάρου με γεωμετρικά σχέδια, βρέθηκε κατά τις ανασκαφές (1865-7) από τον Πιέτρο Ρόζα και εκτίθεται στο Παλατινό Μουσείο, μαζί με τα αγάλματα που ανακαλύφθηκαν στην τοποθεσία. Σημαντικά ευρήματα έχουν γίνει μέσα στις στοές του Αδριανού, που κάλυπταν την παλαιά Ανηφόρα Νίκης (Clivus Victoriae), συμπεριλαμβανομένων των βωμών στη Minerva και τη Lucina. Μέσα σε αυτές τις στοές βρέθηκαν επίσης πολλά θραύσματα αγαλμάτων από τερακότα υψηλής ποιότητας. Πιστεύεται ότι ήταν μοντέλα εργασίας, για την κατασκευή αντιγράφων ελληνικών αγαλμάτων για Ρωμαίους πελάτες την εποχή του Καίσαρα και του Αυγούστου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιταλία Κατηγορία:Ρωμαϊκά κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρώμη
Θάνατοι τον Ιούλιο του 2021
Παραπομπές
07
Σήραγγα Μετσόβου
Η Σήραγγα Μετσόβου είναι σήραγγα της Εγνατίας Οδού (Α2), η οποία βρίσκεται κοντά στο Μέτσοβο. Είναι μια από τις μεγαλύτερες σήραγγες ολόκληρου του άξονα της Εγνατίας Οδού. Ο κάθε κλάδος της σήραγγας Μετσόβου έχει μήκος 3,5 χιλιόμετρα. Δόθηκε στην κυκλοφορία το 2009 μαζί με το τμήμα Μέτσοβο - Παναγία. Αυτή η σήραγγα παρακάμπτει σε μεγάλο βαθμό την επικίνδυνη Εθνική Οδό 6 (το συγκεκριμένο τμήμα γνωστό ως Κατάρα, όπου το μέγιστο υψόμετρο στον αυχένα της Κατάρας φτάνει τα 1.690 μέτρα). Βρίσκεται μεταξύ της Σήραγγας Μαλακασίου Α και της Σήραγγας Ανηλίου (μαζί με τον ανισόπεδο κόμβο Ανηλίου).
Η κατασκευή της άρχισε το 2004 και ολοκληρώθηκε το 2009. Αυτή η σήραγγα κατασκευάστηκε από την κατασκευαστική εταιρεία ΑΚΤΩΡ. Για λίγα χρόνια υπήρχαν πινακίδες της ΑΚΤΩΡ πριν τη σήραγγα μέχρι που αφαιρέθηκαν γύρω στο 2011.
Η Σήραγγα Μετσόβου είναι από τις πιο σύγχρονες σήραγγες της Εγνατίας Οδού μετά τις σήραγγες στο τμήμα Παναγία - Γρεβενά. Σε κάθε κατεύθυνση της σήραγγας, υπάρχουν πόρτες διέλευσης στον αντίθετο κλάδο της σήραγγας. Υπάρχουν κάθε λίγα μέτρα τηλέφωνα SOS και πυροσβεστικές φωλιές για το σενάριο της έκτακτης ανάγκης.
Παραπομπές
Μετσοβου
Κλάιβ Όουεν
Ο Κλάιβ Όουεν (αγγλικά: Clive Owen, 3 Οκτωβρίου 1964) είναι Άγγλος ηθοποιός.
Έλαβε για πρώτη φορά αναγνώριση στο Ηνωμένο Βασιλείο με τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην τηλεοπτική σειρά του καναλιού ITV Chancer από το 1990 έως το 1991. Στη συνέχεια, έλαβε διθυραμβικές κριτικές για την ερμηνεία του στην ταινία Close My Eyes (1991), ενώ έγινε διεθνώς γνωστός με την ερμηνεία του ως συγγραφέας στην ταινία Croupier (1998). Το 2002 πρωταγωνίστησε στην ταινία Βασιλιάς Αρθούρος (King Arthur) στον ομώνυμο ρόλο. Το 2005, ο Όουεν έλαβε μια Χρυσή Σφαίρα και ένα Βραβείο BAFTA, και ήταν προτεινόμενος για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στο δράμα Εξ επαφής (2004). Από τότε έχει αναλάβει πρωταγωνιστικούς ρόλους σε ταινίες όπως οι: Αμαρτωλή πόλη (2005), Inside Man (2006), Τα παιδιά των ανθρώπων (2006) και The International (2009).
Σεμιόν Άνσκυ
Ο Σεμιόν Ακίμοβιτς Άνσκυ (ρωσ. Семён Акимович Ан-ский, πραγματικό όνομα Σλόιμε-Ζανβλ Αρόνοβιτς Ραπποπόρτ, ρωσ. Шлоймэ-Занвл Аронович Раппопорт, 27 Οκτωβρίου 1863, Τσάσνικι, Ρωσική Αυτοκρατορία - 8 Νοεμβρίου 1920, Βαρσοβία, Πολωνία) ήταν Ρώσος θεατρικός συγγραφέας εβραϊκής καταγωγής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τσάσνικι της Λευκορωσίας το 1863, όπου ο πατέρας του ήταν κτηματομεσίτης και η μητέρα του διατηρούσε πανδοχείο.
Σε ηλικία 16 ετών, ο Άνσκυ έγινε μέλος στο Κίνημα της Χασκάλα (= Διαφωτισμός), που αναπτύχθηκε στο δεύτερο μισό του ΙΗ' αιώνα υπό την επίδραση των θεωριών του Γερμανοεβραίου φιλοσόφου Μωυσή Μέντελσον (Mendelssohn, 1724 - 1786), με σκοπό την πνευματική χειραφέτηση του εβραϊκού λαού και την πολιτιστική επιβίωσή του. 'Ενα από τα αποτελέσματα του Κινήματος αυτού ήταν η ανανέωση του ενδιαφέροντος για συγγραφή έργων με γλωσσικό όργανο τα εβραικά.
Εμπνεόμενος από μεγάλη πίστη για τον αγρότη και τις τάσεις των Ρώσων διανοούμενων της εποχής του για "πλησίασμα στο λαό", ο Άνσκυ δέχτηκε τα δόγματα του λαϊκίστικου Κινήματος των Ναρόντνικων (ρωσ. Λαϊκών) και πήγε να ζήσει ανάμεσα στους Ρώσους χωρικούς, εργαζόμενος ως πεταλωτής, βιβλιοδέτης και δάσκαλος. Με την προτροπή του Ρώσου συγγραφέα Γκλεμπ Ουσπένσκυ (Uspensky, 1843 - 1903), έφυγε από τη νότια Ρωσία για την Πετρούπολη κι εργάστηκε εκεί γράφοντας για το μηνιαίο περιοδικό των Ναρόντνικων. Αναγκασμένος να εγκαταλείψει τη Ρωσία το 1892, έμεινε για λίγο στη Γερμανία και την Ελβετία, μέχρι να εγκατασταθεί τελικά στο Παρίσι. Έξι χρόνια εργάστηκε εκεί ως γραμματέας του σοσιαλιστή φιλοσόφου Πιότρ Λαβρώφ (1823 - 1900).
Μέχρι το 1904, ο Άνσκυ έγραψε κυρίως στα ρωσικά. Μετά όμως στράφηκε στη γερμανοεβραϊκή διάλεκτο γίντις (Yiddish), τη λαϊκή γλώσσα των απέραντων ιουδαϊκών κοινοτήτων της κεντροανατολικής Ευρώπης. Επιστρέφοντας στη Ρωσία το 1905, έγραψε λαϊκούς μύθους και ιστορίες από τη ζωή των Εβραίων της Διασποράς, πλουτίζοντας τη γιντιστική λογοτεχνία με τις αξίες της λαϊκής εβραϊκής παράδοσης. Επικεφαλής μάλιστα σε μια εβραϊκή εθνογραφική αποστολή, που είχε χρηματοδοτήσει ο βαρώνος Οράτιος Γκούεντσμπουργκ (1833 - 1909), Ρώσος φιλάνθρωπος και προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, ταξίδεψε από το 1911 ΄εως το 1914 στα χωριά της Βολυνίας και Ποδολίας στην Ουκρανία, συγκεντρώνοντας πολύτιμο παραδοσιακό υλικό.
Η πλούσια γνώση της λαϊκής παράδοσης του λαού του ενέπνευσε στον Άνσκυ το αριστουργηματικό έργο του "Ντυμπούκ" (Dybbuk, 1914) - βασισμένο σε μια πανάρχαιη λαϊκή πρόληψη - όπου ο κόσμος της πραγματικότητας συναπαντιέται με το υπερφυσικό στοιχείο. Είναι μια παράξενη ερωτική ιστορία, γεμάτη δύναμη και λυρισμό, που έχει, παρ' όλα τα φυλετικά στοιχεία της, μια παγκόσμια γοητεία. Και αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα πιο σπουδαία έργα στο ρεπερτόριο της εβραϊκής θεατρικής σκηνής.
Το "Ντυμπούκ" - γραμμένο από τον Άνσκυ στα ρωσικά και τη γλώσσα γίντις - ανέβηκε πρώτα σε γίντις από το Θίασο της Βίλνα (Vilna Troupe) τo 1920 και σε μετάφραση του Ρωσοεβραίου ποιητή Χαγίμ Μπιαλίκ (Bialik, 1873 - 1934) στα εβραϊκά (Hebrew) από το Θέατρο Χαμπίμα (Habimah = Σκηνή)του Βαχτάνγκωφ (Vakhtangov) στη Μόσχα. Ακολούθησε το ανέβασμα του έργου στα γερμανικά, αγγλικά, πολωνικά, ουκρανικά, σουηδικά, βουλγαρικά και γαλλικά. Ο Ιταλός συνθέτης Λουδοβίκος Ρόκκα εμπνεύστηκε από το έργο την ομώνυμη όπερα του "Ντυμπούκ" (1934), ενώ κινηματογραφικές παραγωγές του έργου έγιναν στην Πολωνία το 1938 και στο Ισραήλ το 1968.
Στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Άνσκυ αφιέρωσε τον εαυτό του στο να οργανώνει επιτροπές για την περίθαλψη των Εβραίων θυμάτων πολέμου. Μετά τον πόλεμο μετακινήθηκε στη Βαρσοβία, όπου ανέλαβε να ιδρύσει (1919) μια εβραϊκή εθνογραφική εταιρία. Πέθανε το 1920 στα 57 χρόνια του. Η γιντιστική παραγωγή των έργων του δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του σε 15 τόμους (1920 - 1925) και περιλαμβάνει ποίηση, θεατρικά έργα, διηγήματα, απομνημονεύματα, φοκλορικά κ. ά. Ο Άνσκυ, με το λαϊκό και συνάμα ποιητικό έργο του, έδωσε οντότητα στο εβραϊκό θέατρο, το οποίο παίρνει δίχως άλλο μια ταιριαστή θέση στη δραματουργία της εποχής μας.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς
Γκρέυ (μονάδα)
Το γκρέυ, σύμβολο Gy, είναι μονάδα μέτρησης της απορρόφησης ενέργειας που προέρχεται από ιονίζουσα ακτινοβολία (π.χ. ακτίνες χ) από την ύλη. Ισούται με την απορρόφηση ενέργειας ενός τζάουλ από ύλη με μάζα ένα χιλιόγραμμο.
Συνήθως στη πράξη χρησιμοποιείται το mGy (μίλι-γκρέυ; ένα χιλιοστό του γκρέυ) και το μGy (μίκρο-γκρέυ; ένα εκατομμυριοστό του γκρέυ).
Επίδραση στους ζωντανούς οργανισμούς
Η επίδραση στους ζωντανούς οργανισμούς μπορεί να διαφέρει ανάλογα με το είδος της ακτινοβολίας (από τα ραδιοκύματα στο ένα άκρο του φάσματος ως τις ακτίνες γ) και άλλες παραμέτρους της έκθεσης και για την αποτίμηση των επιδράσεων σε ζωντανούς οργανισμούς χρησιμοποιείται η μονάδα Sievert (Sv) αντί της Gy. Για ακτίνες x οι δύο μονάδες μέτρησης είναι ίσες ως προς τη φυσική ποσότητα ενέργειας ανά μάζα. Οι βιολογικές επιδράσεις διαφέρουν ανάλογα με το όργανο, το είδος της ακτινοβολίας, το χρόνο της έκθεσης και άλλες παραμέτρους. Για παράδειγμα για το στομάχι 1 mGy ισούται με 0,12 mSv ενώ για το δέρμα 1 mGy ισούται με 0,01 mSv. Ενώ για παράδειγμα αν απορρόφηση 1 mGy από ακτινοβολία φωτονίων αντιστοιχίζεται σε 1 mSv, τότε η ίδια ενέργεια από σωματίδια άλφα αντιστοιχίζεται σε 20 mSv (20 φορές πάνω).
Διάφορες τιμές απορρόφησης
Η φυσιολογική ακτινοβολία στο περιβάλλον (στην επιφάνεια της γης) διαφέρει από τόπο σε τόπο αλλά είναι της τάξης των 2.4 mGy/έτος περίπου.
Η απορρόφηση από μία ακτινογραφία είναι της τάξης των 1.4 mGy.
Το ετήσιο ανώτατο επιτρεπτό όριο για το ανθρώπινο σώμα είναι της τάξης των 0.05 Sv και της τάξης των 0.5 Sv αν αυτή περιορίζεται σε ένα μόνο όργανο ή ιστό.
Στην ακτινοθεραπεία για τον καρκίνο η συνολική απορρόφηση είναι της τάξης των 45 - 60 Gy (σε πολλές μικρότερες δόσεις που εστιάζονται στο σημείο του κακοήθους όγκου).
Για απότομη (δηλαδή απορρόφηση σε σύντομο χρονικό διάστημα, π.χ. μέσα σε μία ώρα) και μη ελεγχόμενη έκθεση σε ακτινοβολία (π.χ. από πυρηνικό ατύχημα) 1 Sv προκαλεί ναυτία, 2 με 5 Sv τριχόπτωση και αιμορραγία και σε πολλές περιπτώσεις θάνατο. Πάνω από 3 Sv οδηγεί σε θάνατο σε 50% των περιπτώσεων εντός 30 ημερών, ενώ από τα 8 Sv και μετά είναι πάντα θανατηφόρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονάδες ακτινοβολίας Κατηγορία:Παραγόμενες μονάδες του SI
1420 Ράντκλιφ
Ο Ράντκλιφ (Radcliffe) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,822. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή της τάξεως του 1912 του Κολεγίου Ράντκλιφ της Βοστώνης.
Τσανγκ Τσουν-χσιουνγκ
Ο Τσανγκ Τσουν Χσιουνγκ (Chang Chun-hsiung) είναι πολιτικός από την Ταϊβάν, πρωθυπουργός της χώρας την περίοδο 2000-2002 και ξανά από το 2007 ως το 2008.
1420 Ράντκλιφ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Ράντκλιφ είναι X.
Τσανγκ Τσουν-χσιουνγκ
Καριέρα
Ο Χσιουνγκ γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου 1938 και σπούδασε νομικά. Στις 6 Οκτωβρίου 2000 διορίστηκε για πρώτη φορά πρωθυπουργός, αξίωμα στο οποίο παρέμεινε μέχρι την 1η Φεβρουαρίου του 2002. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος. Το 2000 όταν έγινε πρωθυπουργός ήταν η πρώτη φορά που αναλάμβανε αρχηγός κυβέρνησης ένας πολιτικός από το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα. .Το Μάιο του 2007 ανέλαβε ξανά την πρωθυπουργία, μετά την παραίτηση του Σου Τσενγκ-τσανγκ.
1420 Ράντκλιφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ραντκλιφ
Τσανγκ Τσουν-χσιουνγκ
Καριέρα
Έχει τέσσερα παιδιά (τρεις γιους και μία κόρη) από τον πρώτο του γάμο και είναι διαζευγμένος. Το 2007 νυμφεύθηκε για δεύτερη φορά. Την επόμενη χρονιά παραιτήθηκε έπειτα από την ήττα του κυβερνώντος κόμματος στις βουλευτικές εκλογές στις 12 Ιανουαρίου. Ωστόσο, ο Πρόεδρος δε δέχθηκε την παραίτησή του. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Λιου Τσάο-σιουάν.
Παραπομπές
Τσουν Κατηγορία:Ταϊβανέζοι δικηγόροι
Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου
Οι Βενεδικτίνοι είναι οι μοναχοί του τάγματος του Άγιου Βενεδίκτου. Το τάγμα ιδρύθηκε το 529 από τον Άγιο Βενέδικτο στην Ιταλία. Με εντολή του Πάπα Γρηγορίου του Μέγα, στάλθηκαν πολλοί ιεραπόστολοι στην Αγγλία και τη Γερμανία, για να διδάξουν τον κανόνα του τάγματος.
Όπως και άλλα μοναστικά τάγματα, έτσι και οι Βενεδικτίνοι γνώρισαν άνθηση κατά τον Μεσαίωνα και απόκτησαν εκτός από θρησκευτική, μεγάλη πολιτική και οικονομική δύναμη. Σε μερικές μοναστικές σχολές διασώθηκαν και κάποια συγγράμματα κλασικών.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης τα μέλη του τάγματος εκδιώχθηκαν, με φυσικό επακόλουθο το τάγμα να χάσει την επιρροή του. Με το τέλος της Γαλλικής Επανάστασης το όνομα του τάγματος άρχισε σιγά-σιγά να αποκαθίσταται. Ο Πριμάτος του τάγματος έχει την έδρα του, από το 1893, στη Ρώμη, στο αββαείο του Αγίου Ανσέλμου.
Ο Άγιος Βενέδικτος
Το 529 (έτος κατά το οποίο έκλεισαν οι σχολές φιλοσοφίας στην Αθήνα) ιδρύθηκε στο Μόντε Κασσίνο της Ιταλίας το περιφημότερο μοναστήρι του λατινικού κόσμου.
Ιδρυτής του ήταν ο Βενέδικτος της Νούρσιας που γεννήθηκε στη Νουρσία (σημερινή Νόρτσια) της Ούμπρια στην Ιταλία. Πήγε στη Ρώμη για να συνεχίσει τις σπουδές του, αλλά σε ηλικία 15 χρόνων (για άγνωστους λόγους) αποφάσισε να αποσυρθεί από τον κόσμο σε μια ερημική τοποθεσία κοντά στο Σουμπιάκο, στα βουνά των Σαβίνων. Έκανε μια σπηλιά του βουνού, το ασκητικό κελί του, κοντά στα χείλη του γκρεμού, και έζησε για μερικά χρόνια μόνος του. Κάποια στιγμή οι μοναχοί ενός γειτονικού μοναστηριού τον προσκάλεσαν να γίνει ηγούμενός τους. Η συμβίωση τους κράτησε μόνο μερικούς μήνες γιατί οι μοναχοί – προφανώς δυσαρεστημένοι με τον αυστηρό ασκητικό κανόνα που τους έβαλε- αποφάσισαν να τον δηλητηριάσουν. Έτσι, ο Βενέδικτος ξαναγύρισε στην ασκητική ζωή του πάνω στο βουνό.
Η ίδρυση του πρώτου μοναστηριού
Η φήμη του εξαπλωνόταν μέρα με τη μέρα, πολλοί έσπευδαν να ζητήσουν την ευλογία του ή τις συμβουλές του και πολλοί νέοι έχτιζαν τις καλύβες τους κοντά του. Ο Βενεδίκτος, μαζί με τους πιστότερους οπαδούς του, κατέφυγε στο Μόντε Κασσίνο, έναν λόφο ύψους 565 μέτρων, στην επαρχία της Καμπανίας.
Οι Κανόνες του Τάγματος
Ο υποψήφιος μοναχός, αφού περνούσε το στάδιο της μαθητείας και παρόλα αυτά εξακολουθούσε να επιθυμεί να γίνει μοναχός, έδινε γραπτούς όρκους υποταγής, οι οποίοι κατατίθενταν στον ναό του μοναστηριού με επίσημη ιεροτελεστία. Από το τότε ο μοναχός δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τη μοναστική ζωή παρά μόνο με έγγραφη άδεια του ηγούμενού του. Ο ηγούμενος εκλεγόταν από τους μοναχούς και αφού προηγούταν ομαδική συζήτηση για τα σημαντικά θέματα της μονής, στον ηγούμενο έμενε να πάρει την τελική απόφαση. Οι μοναχοί ήταν υποχρεωμένοι να πειθαρχούν με ταπεινοφροσύνη, να μη μιλάνε παρά σε περίπτωση ανάγκης, να μην αστειεύονται ή γελούν δυνατά, και έπρεπε να βαδίζουν με το βλέμμα προσηλωμένο στο έδαφος. Δεν είχαν κανένα δικαίωμα ιδιοκτησίας, ούτε η θέση τους στην κοινωνία έπαιζε πλέον ρόλο μέσα στο μοναστήρι. Η ελεημοσύνη και η φιλοξενία έπρεπε να προσφέρεται με γενναιοδωρία, σε οποιονδήποτε τη ζητούσε. Οι μοναχοί εργάζονταν στους αγρούς, στα εργαστήρια, στο μαγειρείο ή αντέγραφαν χειρόγραφα, κ.λ.π. Έτρωγαν 1 φορά την ημέρα, εκτός από το καλοκαίρι που λόγω της μεγάλης διάρκειας της μέρας, έτρωγαν 2 φορές. Έπιναν κρασί, και έτρωγαν μόνο το κρέας πουλερικών ή πουλιών.
Προσεύχονταν σε τακτές ώρες μέσα στη μέρα.
Οι ώρες προσευχής, οι λεγόμενες κανονικές ώρες ήταν:
Στις 2 τα μεσάνυχτα (=η νυχτερινή), την αυγή (=το εωθινό), στις 6 π.μ. (1η ώρα), στις 9 π.μ. (3η ώρα), στις 12 μ.μ. (6η ώρα), στις 15:00 (9η ώρα), στη δύση (=εσπερινός) και πριν από τον ύπνο (η τελευταία προσευχή της ημέρας).
Μετά τον θάνατό του
Το μοναστήρι του Μόντε Κασσίνο υπό τη μακρόχρονη διεύθυνση (1058-1087) του ηγούμενου Ντεζιτέριου έφτασε στον κολοφώνα της δόξας του. Βυζαντινοί τεχνίτες και τεχνουργήματα διακόσμησαν το μοναστήρι. Ταυτόχρονα έγινε μια φημισμένη σχολή που εκτός από τη θεολογία διδάσκονταν η γραμματική, η κλασσική ρωμαϊκή φιλολογία, αρχές ιατρικής και νομικής. Επίσης εκείνη την εποχή έγιναν οι ωραιότερες μικρογραφήσεις των χειρογράφων, αλλά και οι ωραιότερες καλλιγραφήσεις. Οι μοναχοί επίσης βοήθησαν τους χωρικούς να εκχερσώσουν και να καλλιεργήσουν καινούρια εδάφη, να οργώσουν και να σπείρουν με πιο παραγωγικό τρόπο, να κόψουν τα δάση και να εκμεταλλευτούν την ξυλεία, να αποξηράνουν τα έλη, να ζεύξουν τους ποταμούς με γέφυρες, να χαράξουν καινούριους δρόμους για καλύτερες μεταφορές. Επίσης οργάνωσαν βιοτεχνικά κέντρα, σχολεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα, αντέγραψαν χειρόγραφα, συγκρότησαν βιβλιοθήκες, έδωσαν θάρρος και παρηγοριά στους ανθρώπους.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καθολικά μοναστικά τάγματα Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας
Καλύβια Βαρικού
thumb|Η παραλία στο Βαρικό. Τα Καλύβια Βαρικού είναι παραλιακός οικισμός του Δήμου Δίου-Ολύμπου. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011 ήταν μέρος του Δήμου Λιτοχώρου. Είναι γνωστά ως Βαρικό και σήμερα οι περισσότεροι τα γνωρίζουν από την παραλία τους, που προσελκύει λουόμενους από την υπόλοιπη Πιερία. Η θέση τους είναι περίπου 12 χιλιόμετρα νότια από την Κατερίνη.
Το 2007 δημιουργήθηκε στο Βαρικό το λεγόμενο "Χωριό των Ψαράδων". Πρόκειται για 40 περίπου μικρές κατοικίες, οι οποίες ξεκίνησαν να χτίζονται στα τέλη της δεκαετίας του ' 90 και ολοκληρώθηκαν το 2002 και στο οποίο θα εγκατασταθούν οι ψαράδες κατ' επάγγελμα και τα μέλη του αλιευτικού σωματείου Λιτοχώρου.
Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Αθήνας
Το Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Αθήνας (Τ.Ε.Ι. Αθήνας) ήταν τεχνολογικό εκπαιδευτικό ίδρυμα με έδρα το Αιγάλεω Αττικής στην Αθήνα. Ιδρύθηκε το 1983 και οι κεντρικές εγκαταστάσεις του βρίσκονταν στο Αιγάλεω. Το Τ.Ε.Ι. Αθήνας, υπήρχε ως Κέντρο Ανώτερης Τεχνολογικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης (Κ.Α.Τ.Ε.Ε.) Αθήνας, το οποίο είχε ιδρυθεί το 1970. Το 2018, διέκοψε οριστικά την λειτουργία του, με την συγχώνευση και την αναβάθμιση του σε Πανεπιστημιακό Ίδρυμα.
Καλύβια Βαρικού
Ιστορικά στοιχεία
Στα χρόνια μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ' 50, το Βαρικό ήταν έλος και το 1951 αποξηράνθηκε. Η αποξήρανση έγινε για να αποκατασταθούν ακτήμονες αγρότες. Ως το 1953 η περιοχή διανεμήθηκε στα ενδιαφερόμενα χωριά (Λιτόχωρο, Καρίτσα και Μαλαθριά). Η ελώδης αυτή έκταση ήταν μια λιμνοθάλασσα, βιότοπος για άγρια ζώα.
Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Αθήνας
Ήταν το πρώτο σε μέγεθος Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα στην Ελλάδα. Αποτελούνταν συνολικά από πέντε Σχολές και είκοσι επτά τμήματα στα οποία φοιτούσαν περίπου 30.000 σπουδαστές. Στο ίδρυμα απασχολούνταν περίπου 600 μόνιμοι εκπαιδευτικοί, 1600 περίπου ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί, 300 περίπου διοικητικοί και ειδικό τεχνικό προσωπικό. Το 2018, το Τ.Ε.Ι. Αθήνας και το Α.Ε.Ι. Πειραιά Τ.Τ. συγχωνεύθηκαν και μετεξελίχθηκαν σε Πανεπιστημιακό Ίδρυμα, το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής (ΠΑ.Δ.Α.). .
Καλύβια Βαρικού
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πιερίας Καλυβια Βαρικου Καλυβια Βαρικου
Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Αθήνας
Σχολές και Τμήματα
Το ίδρυμα αποτελούνταν συνολικά από πέντε Σχολές και εικοσιεπτά Τμήματα, πριν την αναβάθμιση και την δημιουργία του ΠΑ.Δ.Α:
Έρευνα
Το Τ.Ε.Ι. Αθήνας στόχευε στην ανάπτυξη ερευνητικής προσπάθειας διεθνούς επιπέδου με συμμετοχή σε πλήθος ερευνητικών προγραμμάτων, στα πλαίσια πάντα της Τεχνολογικής Εκπαίδευσης στην οποία άνηκε και υπηρετούσε.
Ακαδημαϊκή Αξιολόγηση
Το 2015 το Τ.Ε.Ι. Αθήνας αξιολογήθηκε από την Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ) με την υψηλότερη δυνατή αξιολόγηση, ως Άξιο Μνείας (Worthy of merit).
Υπηρεσίες
Στο ΤΕΙ Αθήνας λειτουργούνσαν επίσης:
Η βιβλιοθήκη του Π.Ε.Ε. της Αθήνας ιδρύθηκε το 1977 και εγκαινιάστηκε τον Ιούνιο του 2002. Η συλλογή της αποτελείται από υλικό που καλύπτει όλες τις θεματικές κατηγορίες που θεραπεύουν τα τμήματα του Ιδρύματος. Περιλαμβάνει 75.000 τόμους βιβλίων, 65 τίτλους επιστημονικών περιοδικών, οπτικοακουστικό υλικό, αρχειακή συλλογή και μεγάλο αριθμό ηλεκτρονικών περιοδικών και βάση δεδομένων. Η βιβλιοθήκη διαθέτει δύο παραρτήματα, στο ΕΡΓΑΣ και στη Θηβών.
Εγκαταστάσεις
Οι κεντρικές εγκαταστάσεις του ιδρύματος είναι στο Αιγάλεω Αττικής στην Περιφερειακή Ενότητα Δυτικού Τομέα Αθηνών. Περιστοιχίζονται από τις οδούς Μήλου, Αγίου Σπυρίδωνος, Δημητσάνας και Εδέσσης ενώ η κεντρική πύλη είναι επί της Αγίου Σπυρίδωνος, που είναι παράλληλη στη λεωφόρο Αθηνών. Η ανατολική πύλη είναι στην προέκταση της Μήλου από Αγίου Σπυρίδωνος, ενώ η δυτική πύλη είναι επί της Δημητσάνας. Σήμερα, στις εγκαταστάσεις του πρώην Τ.Ε.Ι. Αθήνας στεγάζεται η Πανεπιστημιούπολη Άλσους Αιγάλεω του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.
Τρόι Σιβάν
Ο Τρόι Σιβάν Μέλλετ (γεννημένος στις 5 Ιουνίου 1995), περισσότερο γνωστός ως Τρόι Σιβάν (Troye Sivan), είναι Αυστραλός τραγουδιστής, τραγουδιστής, ηθοποιός και προσωπικότητα του YouTube. Ως ηθοποιός, έχει ενσαρκώσει τη νεαρότερη εκδοχή του ομώνυμου χαρακτήρα στη ταινία των X-Men του 2009 υπό τον τίτλο X-Men Origins: Wolverine (2009), ενώ υποδύθηκε τον κύριο χαρακτήρα της τριλογίας ταινιών Spud. Ο Σιβάν πραγματοποιούσε, επίσης, τακτικά βίντεο στο YouTube, ενώ, στις 2 Απριλίου 2016, αριθμούσε άνω των 4 εκατομμυρίων εγγεγραμμένους χρήστες και άνω των 241 εκατομμυρίων προβολών συνολικά.
Στις 15 Αυγούστου 2014, ο Σιβάν κυκλοφόρησε το πρώτο του EP μέσω σημαντικής δισκογραφικής εταιρείας, υπό τον τίτλο TRXYE, το οποίο έφτασε έως τον αριθμό 5 του U.S. Billboard 200. Το πρώτο single από το συγκεκριμένο EP, υπό τον τίτλο "Happy Little Pill", έφτασε ως τον αριθμό 10 στα charts της Αυστραλίας. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2015, ο Σιβάν κυκλοφόρησε το δεύτερο EP του μέσω σημαντικής δισκογραφικής εταιρείας, υπό τον τίτλο Wild. Το πρώτο του studio album, υπό τον τίτλο Blue Neighbourhood, κυκλοφόρησε στις 4 Δεκεμβρίου. Το πρώτο του single, υπό τον τίτλο "Youth", αποτέλεσε το πρώτο single του Σιβάν που εισήλθε στο Top 40 της κατάταξης Billboard Hot 100, φτάνοντας έως την 23η θέση.
Το βίντεό του, "The 'Boyfriend' Tag", σε συνεργασία με τον επίσης vlogger Τάιλερ Όουκλι τους απέφερε ένα Teen Choice Award στα πλαίσια της κατηγορίας "Choice Web Collaboration". Τον Οκτώβριο του 2014, το Time συμπεριέλαβε τον Σιβάν στην κατηγορία "25 Most Influential Teens of 2014".
Προσωπική ζωή
Ο Σιβάν γεννήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, ως υιός των Λορέλ και Σον Μέλλετ. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Αυστραλία όταν ο ίδιος ήταν ηλικίας δύο ετών, λόγω της αυξανόμενης εγκληματικότητας στη Νότια Αφρική. Ο Σιβάν κατοικεί, σήμερα, στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας, μαζί με τους γονείς του και τρία αδέρφια του, τους Στιλ, Τάιντ και Σέιτζ. Ο πατέρας του είναι κτηματομεσίτης, ως προς το επάγγελμα, ενώ η μητέρα του είναι νοικοκυρά. Είναι Εβραίος, καθώς ο πατέρας του κατάγεται από εβραϊκή οικογένεια, ενώ η μητέρα του ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό. Ο Σιβάν φοίτησε στο Κάρμελ Σκουλ έως το 2009, όταν και ξεκίνησε εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Το μεσαίο όνομα του Τρόι είναι "Σιβάν", ενώ το χρησιμοποιεί ως καλλιτεχνικό ψευδώνυμο.
Ο Σιβάν είναι ανοιχτά γκέι. Πραγματοποίησε δημόσια το coming out του μέσω βίντεο που δημοσίευσε στο YouTube στις 7 Αυγούστου 2013. Ο ίδιος πραγματοποίησε το coming out του ενώπιον της οικογένειάς του τρία χρόνια προ της ανάρτησης του βίντεό του. Πάσχει από μια ήπια μορφή του συνδρόμου Μάρφαν.