cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α΄ Σερβοτουρκικός πόλεμος
Ιστορία
Στις 2 Ιουλίου τα Σερβικά στρατεύματα διέσχισαν τα Οθωμανικά σύνορα, Αλλά πραγματοποίησαν μικρή πρόοδο. Ήδη από τις 28 Ιουλίου δόθηκε εντολή ο στρατός να υποχωρήσει στα σερβικά σύνορα.
Οι Τούρκοι πέρασαν στην αντεπίθεση και τις 30 Ιουλίου πολιόρκησαν την συνοριακή πόλη Κνιέζεβατς που έπεσε στις 6 Αυγούστου. Μετά την κατάληψη της Κνιέζεβατς άνοιξε ο δρόμος προς την Νις. Κατά τη διάρκεια του μήνα, ο τουρκικός στρατός κατέλαβε μια σειρά από φρούρια και πόλεις αλλά οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις παρενέβησαν εκ νέου στη σύγκρουση και πέτυχαν μια προσωρινή κατάπαυση του πυρός από τις 5 έως τις 28 Σεπτέμβρη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο σερβικός στρατός ήταν σε θέση να τροφοδοτήσει τις τάξεις του από Ρώσους εθελοντές, τόσο στρατιώτες όσο και αξιωματικούς.
Μετά από δύο καταστροφικές ήττες μέσα σε μια μέρα ο σερβικός στρατός δεν μπορούσε να συνεχίσει. Ο πρίγκιπας Μίλαν τηλεγράφησε στον Ρώσο αυτοκράτορα Αλέξανδρο Β΄ παρακαλώντας τον να σώσει τη Σερβία από την ολοκληρωτική ήττα. Στις 31 Οκτωβρίου ο Ρώσος πρεσβευτής στην Τουρκία, για λογαριασμό του Αλέξανδρου Β΄, παρουσίασε ένα τελεσίγραφο προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία, στην οποία η Τουρκία υποχρεούται να συνάψει συνθήκη ειρήνης με τη Σερβία και το Μαυροβούνιο μέσα σε 48 ώρες. Αν η Τουρκία αρνηθεί να συμμορφωθεί με τους όρους του τελεσιγράφου ο ρωσικός στρατός, 200,000 στρατιώτες, που βρίσκονται στη Βεσσαραβία θα διασχίσουν τα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Την επόμενη μέρα η Τουρκία εξέδωσε τελεσίγραφο και συμφώνησε σε μια ανακωχή δύο μηνών. Η Συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Τουρκίας υπεγράφη στην Κωνσταντινούπολη.
Αυτός ο πόλεμος επιδείνωσε τις ήδη τεταμένες σχέσεις μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μόλις έξι μήνες μετά άρχισε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1877-1878).
Αναφορές
Σερβοτουρκικος πολεμος Α
Τόμας Χάρντι
Ο Τόμας Χάρντι (Thomas Hardy, 2 Ιουνίου 1840 – 11 Ιανουαρίου 1928) ήταν Βρετανός συγγραφέας και ποιητής του κινήματος του νατουραλισμού. Στα έργα του συχνά απεικονίζει χαρακτήρες που παλεύουν ενάντια στα πάθη τους, καθώς και ενάντια στις περιστάσεις. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του, που τοποθετείται στην ημι-φανταστική περιοχή του Ουέσσεξ, χαρακτηρίζεται από ποιητικές περιγραφές και από μια τάση μοιρολατρίας.
Βιογραφία
Ο Τόμας Χάρντι γεννήθηκε στο Άνω Μποκχάμπτον (Higher Bockhampton), έναν μικρό οικισμό στην ενορία του Στίνσφορντ (Stinsford), ανατολικά του Ντόρτσεστερ στο Ντόρσετ. Ο πατέρας του ήταν λιθοξόος και μικρο-εργολάβος και η μητέρα του, φιλόδοξη και φιλομαθής, ενίσχυε την εκπαίδευσή του, η οποία όμως τελείωσε όταν ο Χάρντι ήταν δεκαέξι ετών, καθώς μαθήτευσε δίπλα στον Τζον Χικς (John Hicks), έναν αρχιτέκτονα της περιοχής. Ο Χάρντι εκπαιδεύτηκε ως αρχιτέκτονας στο Ντόρτσεστερ πριν μετακομίσει στο Λονδίνο. Κέρδισε βραβεία αρχιτεκτονικής από το Royal Institute of British Architects και το Architectural Association.
Το 1874 ο Χάρντι νυμφεύθηκε την Έμμα Λαβίνια Γκίφορντ (Emma Lavinia Gifford), η σχέση του με την οποία αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το μετέπειτα μυθιστόρημα A Pair of Blue Eyes. Αν και στη συνέχεια ο Χάρντι αποξενώθηκε από τη σύζυγό του, ο θάνατός της το 1912 ήταν μια τραυματική εμπειρία για αυτόν. Ταξίδεψε στην Κορνουάλη για να ξαναεπισκεφθεί τόπους συνδεδεμένους με την ανάμνησή της και έγραψε μια σειρά από ποιήματα (Poems of 1912-13), για να εκφράσει το πένθος του. Το 1914 νυμφεύθηκε τη Φλόρενς Ντάγκντεϊλ (Florence Dugdale), 40 χρόνια νεότερή του, την οποία είχε γνωρίσει το 1905.
thumbnail|right|Ο τόπος της ταφής της καρδιάς του Τόμας Χάρντι Ο Χάρντι ήταν αγνωστικιστής, αλλά με μια δυνατή συναισθηματική προσκόλληση στη Χριστιανική λειτουργία και τα εκκλησιαστικά τελετουργικά, κυρίως όπως εκδηλώνονται στις αγροτικές κοινότητες, που τον είχαν επηρεάσει τόσο πολύ στα νεανικά του χρόνια. Μερικοί κριτικοί επεσήμαναν ότι η ζοφερή ατμόσφαιρα πολλών από τα μυθιστορήματά του αντικατοπτρίζει την άποψή του για την απουσία του Θεού.
Ο Χάρντι αρρώστησε από πλευρίτιδα τον Δεκέμβριο του 1927 και πέθανε τον Ιανουάριο του 1928, υπαγορεύοντας το τελευταίο του ποίημα στη σύζυγό του, ενώ ήταν στο νεκροκρέβατο. Η κηδεία του, στις 16 Ιανουαρίου στο Αββαείο του Ουέστμίνστερ, αποτέλεσε θέμα αντιπαράθεσης: η οικογένεια και οι φίλοι του επιθυμούσαν να ταφεί στο Στίνσφορντ (Stinsford), αλλά ο εκτελεστής της διαθήκης του, ο Σίντνεϋ Κάρλαϊλ Κόκρελλ (Sydney Carlyle Cockerell), επέμενε να ταφεί ο Χάρντι στη Γωνιά των Ποιητών (Poets' Corner). Τελικά ακολούθησαν μια συμβιβαστική λύση. Η καρδιά του ενταφιάστηκε στο Στίνσφορντ, όπου βρισκόταν και ο τάφος της πρώην συζύγου του Έμμα, και οι στάχτες του ενταφιάστηκαν στο Αββαείο του Ουέστμίνστερ.
Το αγρόκτημα του Χάρντι στο Μποκχάμπτον και το Max Gate στο Ντόρτσεστερ ανήκουν στο National Trust. Οι συγγραφείς Ντ. Χ. Λόρενς και Βιρτζίνια Γουλφ υπήρξαν θαυμαστές του έργου του Χάρντι. Το 1910 είχε γίνει μέλος του Τάγματος Order of Merit.
Μυθιστορήματα
Τα έργα του Χάρντι λαμβάνουν χώρα στη «μερικώς αληθινή, μερικώς ονειρική» περιοχή του Ουέσσεξ (που ονομάστηκε έτσι από το Αγγλο-Σαξονικό βασίλειο που είχε υπάρξει στην περιοχή). Το τοπίο βασίστηκε στις πραγματικές περιοχές Μπέρκσαϊρ (Berkshire), Ντέβον (Devon), Ντόρσετ (Dorset), Χάμσαϊρ (Hampshire), Σόμερσετ (Somerset) και Ουίλτσαϊρ (Wiltshire). Ο Χάρντι περιέγραψε την εποχή πριν ο σιδηρόδρομος και η βιομηχανική επανάσταση αλλάξουν την Αγγλική εξοχή. Τα έργα του διακρίνονται από πεσιμισμό και ειρωνεία. Το γράψιμό του είναι τραχύ αλλά και πολύ δυνατό. Ο Χάρντι είχε μια εμμονή με την οδυνηρή λεπτομέρεια, όπως η κηλίδα αίματος στην οροφή, στο τέλος του Η Τες των ντ' Υρμπερβίλ ή το σημείωμα αυτοκτονίας του μικρού Τζουντ στο Τζουντ ο αφανής (Jude the Obscure). Μάλιστα, κρατούσε αποκόμματα εφημερίδων από πραγματικά περιστατικά και τα χρησιμοποιούσε για την περιγραφή λεπτομερειών στα μυθιστορήματά του.
Το πρώτο του μυθιστόρημα, The Poor Man and the Lady, ολοκληρώθηκε το 1867, αλλά ο Χάρντι δεν κατάφερε να βρει εκδότη και κατέστρεψε το χειρόγραφο. Μόνο τμήματα του έργου σώζονται σήμερα. Ο μέντορας και φίλος του, Βικτωριανός ποιητής και μυθιστοριογράφος Τζορτζ Μέρεντιθ, τον ενθάρρυνε να προσπαθήσει ξανά. Τα μυθιστορήματα Desperate Remedies (1871) και Under the Greenwood Tree (1872) δημοσιεύθηκαν ανώνυμα. Το 1873 δημοσιεύθηκε το A Pair of Blue Eyes με το δικό του όνομα. Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από τη σχέση του με την Έμμα Γκίφορντ, την οποία νυμφεύθηκε το 1874. Το επόμενό του μυθιστόρημα, Far from the Madding Crowd (1874), ήταν το πρώτο του σημαντικό έργο. Στο έργο αυτό ο Χάρντι έγραψε πρώτη φορά για την περιοχή του Ουέσσεξ. Το μυθιστόρημα έκανε αρκετά μεγάλη επιτυχία, ώστε να εγκαταλείψει ο Χάρντι το επάγγελμα του αρχιτέκτονα και να ακολουθήσει λογοτεχνική καριέρα. Μέσα στα επόμενα 25 χρόνια ο Χάρντι έγραψε δέκα ακόμα μυθιστορήματα. Ο ίδιος κατέταξε τα καλύτερα δείγματα της πεζογραφίας του ως «Μυθιστορήματα χαρακτήρα και περιβάλλοντος» ("Novels of Character and Environment"). Ο Χάρντι ήταν πεσιμιστής και τόνιζε τις απρόσωπες και, γενικά, αρνητικές δυνάμεις της μοίρας πάνω στους ανθρώπους κυρίως της εργατικής τάξης που απεικόνιζε στα έργα του.
Ο Χάρντι μετακόμισε από το Λονδίνο στο Yeovil και μετά στο Στέρμινστερ Νιούτον (Sturminster Newton), όπου και έγραψε το The Return of the Native (1878). Το 1885 επέστρεψε στο Ντόρτσεστερ, και εγκαταστάθηκε στο Max Gate — ένα σπίτι που είχε σχεδιάσει ο ίδιος ο Χάρντι. Εκεί έγραψε το The Mayor of Casterbridge (1886), και το The Woodlanders (1887). Το μυθιστόρημα Η Τες των ντ' Υρμπερβίλ (1891) δέχτηκε αρνητική κριτική για την ευνοϊκή απεικόνιση μιας «παραστρατημένης» γυναίκας και αρχικά απορρίφθηκε από τους εκδότες. Ο υπότιτλος του έργου, A Pure Woman / Faithfully Narrated, είχε σκοπό να τραβήξει την προσοχή της Βικτωριανής μεσαίας τάξης. Τελικά οι κριτικοί εκείνης της εποχής το αποκήρυξαν και όταν δημοσιεύτηκε ο Τζουντ ο αφανής (Jude the Obscure), το 1895, έτυχε ακόμα πιο αρνητικής υποδοχής, προκαλώντας την κατακραυγή του κοινού, λόγω της ειλικρινούς αντιμετώπισης του σεξ. Δέχθηκε αρνητική κριτική για την εμφανή επίθεση στον θεσμό του γάμου. Το βιβλίο προκάλεσε μεγαλύτερο κλονισμό στον ήδη δύσκολο γάμο του Χάρντι, καθώς η Έμμα φοβήθηκε ότι το έργο θα εθεωρείτο αυτοβιογραφικό. Μερικά βιβλιοπωλεία πωλούσαν το μυθιστόρημα σε καφέ χαρτοσακούλες και κυκλοφόρησε η φήμη ότι ο Επίσκοπος του Wakefield είχε κάψει ένα αντίτυπο. Ο Χάρντι, αηδιασμένος από την υποδοχή αυτών των δύο μεγαλύτερων έργων του, εγκατέλειψε εντελώς τη συγγραφή πεζογραφίας και ασχολήθηκε με την ποίηση. Αργότερα, οι κριτικοί σχολίασαν ότι ούτως ή άλλως θα είχαν μείνει πλέον λίγα στον Χάρντι να γράψει, αφού είχε ήδη εξαντλήσει δημιουργικά τον αυξανόμενο μοιρολατρικό τόνο των μυθιστορημάτων του, με τον Τζουντ τον αφανή να αποτελεί το αποκορύφωμα των επιτευγμάτων του.
Ποίηση
Το 1898 ο Χάρντι δημοσίευσε τον πρώτο του τόμο ποίησης, με τίτλο Wessex Poems, μια συλλογή ποιημάτων που είχαν γραφτεί σε μια περίοδο 30 ετών. Ο Χάρντι ισχυριζόταν ότι η ποίηση ήταν η πρώτη του αγάπη και δημοσίευε ποιητικές συλλογές μέχρι τον θάνατό του, το 1928. Η ποίησή του δεν είχε τόσο μεγάλη απήχηση στο κοινό της εποχής του όσο είχαν τα μυθιστορήματά του, αλλά οι πιο πρόσφατες κριτικές είναι και πιο ευνοϊκές, κυρίως λόγω της επιρροής του στον Φίλιπ Λάρκιν. Ωστόσο, ακόμα και σήμερα η ποίησή του δεν θεωρείται τόσο καλή όσο τα πεζά του.
Ποιήματα του Χάρντι στο διαδίκτυο:
Πεζά
Novels of Character and Environment
Romances and Fantasies
Novels of Ingenuity
Υπάρχουν επίσης κάποιες μικρές ιστορίες και μυθιστορήματα, όπως το αδημοσίευτο The Poor Man and the Lady, που γράφτηκε το 1867, και το Alicia's Diary (1887). Ο Χάρντι έγραψε επίσης μερικά διηγήματα, όπως το The Three Strangers (Οι τρεις ξένοι) (1883).
Λεοπόλδος της Βαυαρίας (γενν. 1943)
Βιογραφία
Ο Λεοπόλδος-Ροβέρτος-Λουδοβίκος-Φερδινάνδος-Αδαλβέρτος-Φρειδερίκος-Μαρία & Πάντες οι άγιοι (Omnes sancti) γεννήθηκε στο ανάκτορο Ούμκιρχ στο Φράιμπουρκ ιμ Μπράισγκαου του Χοεντσόλερν (νυν Βάδη-Βυρτεμβέργη) και είναι ο πρωτότοκος γιος του Κωνσταντίνου πρίγκιπα της Βαυαρίας και της Μαρίας-Αντελγκούντε των Ζιγκμαρίνγκεν, κόρης του Αδαλβέρτου πρίγκιπα του Χοεντσόλερν.
Οι γονείς του διαζεύχθηκαν και ο πατέρας του έκανε δεύτερο γάμο. Τον μεγάλωσαν οι γονείς της Μαρίας-Αντελγκούντε στο ανάκτορο μαζί με το αδελφό της μητέρας του, τον Φέρφητ, που ήταν δύο μήνες μόνο μεγαλύτερός του. Από εκεί αγάπησε τους αγώνες αυτοκινήτων.
Διαμένει σε βίλα της λίμνης Στάρνμπερκ, νότια του Μονάχου και συχνά εμφανίζεται με την παρέα του Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου της Σουηδίας, του οποίου είναι παιδικός φίλος. Έγινε ανάδοχος του γιου του Καρόλου-Φιλίππου πρίγκιπα της Σουηδίας.
Συμμετοχή σε αγώνες ταχύτητας
Κέρδισε το Βορειο-Αμερικανικό Πρωτάθλημα αγώνων ταχύτητας με μία πόρσε το 1972. Το 1984 έλαβε μέρος στον 24ωρο αγώνα στο Λε Μαν της Γαλλίας και ήλθε 4ος. Έγινε οδηγός υποστηριζόμενος από την BMW του Μονάχου και όταν αποσύρθηκε, έμεινε σύμβουλος της ομάδας αγώνων.
Συμμετείχε το 1985 σε αγώνα, που έγινε στο όρος Πανόραμα στην Αυστραλία. Έχει δηλώσει ότι απολαμβάνει τους αγώνες.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Γαλλική λογοτεχνία του 18ου αιώνα
Η λογοτεχνία ιδεών εκπροσωπείται κυρίως από τον Μοντεσκιέ, τον Βολταίρο, τον Ντιντερό και τον Ρουσσώ, που τους βρίσκουμε πάλι δίπλα σε συγγραφείς όπως ο αβάς Πρεβώ, ο  Μπερναντέν ντε Σαιν-Πιέρ, ο Λακλό ή ο μαρκήσιος ντε Σαντ, ενώ στο θέατρο διακρίνονται ιδιαίτερα ο Μαριβώ και ο Μπωμαρσαί.
Ιστορικό πλαίσιο
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|232x232εσ|Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄(1710-1774) Ο 18ος αιώνας εξασθένησε προοδευτικά την απόλυτη μοναρχία: η αντιβασιλεία του Φιλίππου της Ορλεάνης, η πολύ μακρά βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΕ΄, οι ατυχείς πόλεμοι (πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής (1701-1714), Επταετής πόλεμος που έληξε με την απώλεια των αμερικανικών αποικιών της Γαλλίας το 1763) και η ανικανότητα του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ οδήγησαν στην Επανάσταση του 1789, οι βίαιες ανατροπές μετέβαλαν θεμελιωδώς την ιστορία της Γαλλίας που έγινε Δημοκρατία στις 21 Σεπτεμβρίου 1792. Η γέννηση το 1776 της Δημοκρατίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, υποστηριζόμενη από τη Γαλλία εναντίον της Αγγλίας, συμβολίζει επίσης την είσοδο σε μια νέα εποχή. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|266x266εσ|[[Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΣΤ΄(1754-1793)]] Επιπλέον, κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα η γαλλική κοινωνία αλλάζει με την αύξηση του πληθυσμού και τη δραστηριότητα μιας νέας επιχειρηματικής αστικής τάξης που συνδέεται με την τεχνολογική πρόοδο (ατμομηχανή - μεταλλουργία) και το εμπόριο με τις Ινδίες, με βάση το δουλεμπόριο. Συγχρόνως αναπτύχθηκαν οι πόλεις με τα σαλόνια, οι καφετέριες και οι ακαδημίες, που αποδυνάμωσαν το βάρος της αριστοκρατίας στον πολιτιστικό όπως και στον κοινωνικό τομέα, όπου η τρίτη τάξη επιβεβαιώνει σταδιακά την παρουσία της. Ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των συγγραφέων του 17ου αιώνα ήταν αυλικοί και ζούσαν από την προστασία ισχυρών μαικήνων, ο 18ος αιώνας και οι αιώνες που ακολούθησαν, είδε την ανάδυση μιας νέας ηθικής του συγγραφέα που εκφράζεται αρχικά από τον Βολταίρο και συνίσταται στη βαθμιαία αυτονομία του συγγραφέα σε σχέση με τις πολιτικές και θρησκευτικές δυνάμεις. Αυτή η ηθική βασίζεται στο πλαίσιο του αγώνα για την ελευθερία της έκφρασης, με επακόλουθη αυξημένη ευθύνη των συγγραφέων.
Οι αντιλήψεις αλλάζουν επίσης με την ανάπτυξη της εκπαίδευσης και της επιστήμης (Νεύτων, Βατ, Βόλτα, Λάιμπνιτς, Μπυφόν, Λαβουαζιέ.....) και τη διάδοση των πνευματικών έργων με την ανάγνωση και το θέατρο. Η πίστη στο πρόοδο που συμβολίζει η Εγκυκλοπαίδεια των Ντιντερό και Ντ' Αλαμπέρ αντιστοιχεί σε ένα προοδευτικό απο-εκχριστιανισμό της κοινωνίας, όπως αποκαλύπτουν οι συγκρούσεις μεταξύ ανώτερου και κατώτερου κλήρου, ή οι εντάσεις με τους Ιησουίτες (θα αποβληθούν από το βασίλειο το 1764) ή το τέλος των θρησκευτικών διωγμών, το 1787. Αλλά η Καθολική Εκκλησία παραμένει κυρίαρχη δύναμη που μάχεται κατά του Διαφωτισμού απαγορεύοντας τα έργα του και επιτυγχάνοντας, για παράδειγμα, την καταδίκη σε θάνατο του Ουγενότου Ζαν Καλάς το 1762 ή, το θάνατο με την κατηγορία της βλασφημίας του Ιππότη ντε λα Μπαρέ το 1766, βαρβαρότητες που καταγγέλλει με αγανάκτηση ο Βολταίρος. μικρογραφία|280x280εσ|[[Όρκος του Σφαιριστηρίου, 20 Ιουνίου 1789 ]] Κατά την ίδια περίοδο, στην Ευρώπη εισάγεται ο εξωτισμός και το θέμα του ευγενούς άγριου, που τρέφουν τις τέχνες και τη λογοτεχνία, από τον Ροβινσώνα Κρούσο έως τον Παύλο και τη Βιργινία. Οι ξένες επιρροές είναι σημαντικές τόσο για την πορεία των ιδεών όσο και για την εξέλιξη των λογοτεχνικών ειδών. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η αγγλική επιρροή με τη δημοκρατική πρόοδο (συνταγματική μοναρχία) και τη μυθιστορηματική ή ποιητική δημιουργία, που ανακάλυψαν πολλοί Γάλλοι συγγραφείς που πέρασαν από την Αγγλία σε τη διάρκεια του αιώνα. Η γερμανική επιρροή ήταν επίσης σημαντική: η Θύελλα και ορμή τροφοδότησε την προ-ρομαντική ευαισθησία και είχε σημαντική συνεισφορά στον τομέα της φαντασίας και του εθνικού συναισθήματος.
Όσον αφορά την τέχνη, ο 18ος αιώνας παρουσιάζει μια διακοσμητική τέχνη με το στυλ Ρεζάνς (αντιβασιλείας) ή το στυλ Λουί κενζ (Λουδοβίκου ΙΕ΄) και καλλιτέχνες του ροκοκό, όπως οι Μπουσέ, Φραγκονάρ, Βαττώ ή τους προσωπογράφους Κεντέν ντε Λα Τουρ, Ζαν-Μαρκ Νατιέ και Σαρλ Αμεντέ Φιλίπ βαν Λου, πριν προωθηθεί, κατά το δεύτερο μισό του αιώνα, μια ευαίσθητη και ηθικοπλαστική τέχνη με τους Ζαν-Μπατίστ Γκρεζ, Υμπέρ Ρομπέρ και Ζοζέφ Βερνέ, διάσημο για τις θαλασσογραφίες του. Η γαλλική μουσική εκπροσωπείται από τον Φρανσουά Κουπρέν και τον Ζαν Φιλίπ Ραμώ.
Διαφωτισμός και λογοτεχνία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Η [[Εγκυκλοπαίδεια ή Λεξικό αλφαβητικά ταξινομημένο των τεχνών και των επαγγελμάτων|Εγκυκλοπαίδεια (1750 - 1772)]] Συνεχιστές των ελευθεριακών του 17ου αιώνα και κριτικών πνευμάτων όπως ο Πιέρ Μπαιλ και ο Μπερνάρ ντε Φοντενέλ, οι Διαφωτιστές κατήγγειλαν στο όνομα της λογικής και των ηθικών αξιών τις καταπιέσεις που εξακολουθούσαν να υπάρχουν στην εποχή τους. Αμφισβήτησαν την απόλυτη μοναρχία διεκδικώντας ένα κοινωνικό συμβόλαιο ως βάση της πολιτικής εξουσίας και μια πιο δημοκρατική οργάνωση της εξουσίας σε μια συνταγματική μοναρχία με διαχωρισμό της εκτελεστικής, νομοθετικής, δικαστικής και στρατιωτικής εξουσίας, με στόχο να αποτρέπεται ο κίνδυνος αυταρχικής διακυβέρνησης (Μοντεσκιέ, Ντιντερό, Ρουσσώ και άλλοι). Ο Βολταίρος καταφέρθηκε ιδιαίτερα εναντίον των καταχρήσεων της εξουσίας (λογοκρισία, εντάλματα σύλληψης με σφραγισμένες επιστολές, συνωμοσίες με την Εκκλησία) και ονειρευόταν ένα φωτισμένο ηγέτη, με συμβούλους φιλοσόφους. Επιπλέον, οι «φιλόσοφοι», αν και δεν προέρχονταν όλοι από την τρίτη τάξη, υπερασπίζονταν μια κοινωνία που να βασίζεται στις ικανότητες και την αξία του ανθρώπου, που αντιτίθεται στην κληρονομική ταξική κοινωνία, εισάγοντας έτσι τις αξίες της ελευθερίας και της ισότητας που θα επιβεβαιώσει η Δημοκρατία στα τέλη του αιώνα.
Τα μεγάλα έργα είναι πολλά και ανήκουν σε διαφορετικά είδη, όπως φιλοσοφικό διήγημα με τα έργα του Βολταίρου Καντίντ (1759) και Ζαντίγκ ή το πεπρωμένο (1747), επιστολικό μυθιστόρημα με τα Περσικά Γράμματα (1721) του Μοντεσκιέ και δοκίμια, όπως το Πνεύμα των Νόμων (1748 ) του ιδίου, οι Αγγλικές επιστολές (1734) ή η Πραγματεία περί της ανεκτικότητας (1763) του Βολταίρου, το Κοινωνικό συμβόλαιο (1762) και Αιμίλιος ή περί αγωγής (1762) του Ρουσσώ, το Συμπλήρωμα στο Ταξίδι του Μπουγκενβίλ, (1775) του Ντιντερό, η Ιστορία των δύο Ινδιών του αββά Γκιγιώμ-Τομά Ρενάλ.
Σ' αυτή τη λογοτεχνία ιδεών συμμετέχουν επίσης οι κωμωδίες του Μαριβώ και του Μπωμαρσέ και φυσικά το μεγάλο έργο της Εγκυκλοπαίδειας, με επικεφαλής τον Ντενί Ντιντερό και τον  Ζαν λε Ρον Ντ'Αλαμπέρ, με τους 35 τόμους της, που δημοσιεύθηκε από το 1750 έως 1772, καθώς και μεγάλη ποικιλία κειμένων ποικίλου μήκους και σημασίας: δοκίμια, ομιλίες, διάλογοι, άρθρα, συνεντεύξεις ...
Το θέατρο
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|O [[Πιέρ Καρλέ ντε Σαμπλαίν ντε Μαριβώ|Μαριβώ (1688 - 1763)]] Η επιρροή των μεγάλων δραματουργών του «αιώνα του Λουδοβίκου ΙΔ΄» συνεχίστηκε στη σκηνή της Κομεντί Φρανσαίζ και στις αρχές του αιώνα, οπότε εμφανίστηκαν στο θέατρο οι περιπέτειες που δίνουν βάρος στην ευαισθησία και τη συγκίνηση και οι κλασικές ενότητες του 17ου αιώνα χάνουν έδαφος. Κυριότερος εκπρόσωπος αυτού του τύπου τραγωδίας είναι ο Προσπέρ Ζολιό ντε Κρεμπιγιόν, στα έργα του οποίου έντεχνα εναλλάσσονται το απρόοπτο, ο τρόμος, πάθη, οιδιπόδεια συμπλέγματα και μηχανορραφίες. Από τα πιο γνωστά έργα του έργο του η τραγωδία Ραδάμιστος και Ζηνοβία (1711).
Συγχρόνως όμως το θέατρο ανανεώθηκε με τις τραγωδίες του Βολταίρου (1694-1778), ο οποίος επηρέασε το θέατρο για περισσότερο από μισό αιώνα. Εισήγαγε θέματα από τη μεσαιωνική γαλλική ιστορία, διατηρώντας την παραδοσιακή δομή και τον αλεξανδρινό στίχο και δημιούργησε μεγάλες επιτυχίες όπως τα έργα Ζαΐρα (1732) ή Ο φανατισμός ή Μωάμεθ ο προφήτης (1741) προβάλλοντας τις ιδέες του Διαφωτισμού.
Στις αρχές του αιώνα, ο Ζαν-Φρανσουά Ρενιάρ έγραψε κωμωδίες ηθών όπως Ο γενικός κληρονόμος (1708) και ο Αλαίν Ρενέ Λεσάζ με τον Τουρκαρέ (1709), μια συναρπαστική εικόνα της εποχής με κοινωνική κριτική και αστείρευτο χιούμορ.
Η απελευθέρωση των ηθών της εποχής της αντιβασιλείας έφερε μια περαιτέρω ανανέωση του θεάτρου με την επιστροφή, το 1716, των Ιταλών ηθοποιών, που είχαν εκδιωχθεί το 1697 από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ και την αρχή μιας μεγάλης μόδας του θεατρικού θεάματος. Ο κόσμος θαυμάζει διάσημους ηθοποιούς και γελάει με τα αστεία και το δυναμισμό των χαρακτήρων της Κομέντια ντελ άρτε, όπως ο Αρλεκίνος, η Κολομπίνα και ο Πανταλόνε.
Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον βρίσκει τη θέση του ο Μαριβώ (1688 -1763) με κωμωδίες που συνδυάζουν τη λεπτότητα της ψυχολογικής ανάλυσης του ερωτικού αισθήματος και τη λεκτική λεπτότητα με την οποία χειρίζεται τα κοινωνικά προβλήματα, αξιοποιώντας το εμβληματικό θέμα κύριος-υπηρέτης, όπου ο υπηρέτης δεν συνεισφέρει απλά στην πλοκή, αλλά και καταγγέλλει τα κακώς κείμενα. Οι Ψεύτικες εκμυστηρεύσεις (1737),Το παιχνίδι του έρωτα και της τύχης (1730), Το νησί των σκλάβων (1725) είναι μερικά από τα σημαντικότερα έργα του. εναλλ.=|μικρογραφία|O [[Πιερ-Ωγκυστέν Καρόν ντε Μπωμαρσαί|Μπωμαρσαί (1732 - 1799)]] Ο άλλος μεγάλος συγγραφέας της κωμωδίας του 18ου αιώνα είναι ο Μπωμαρσαί (1732-1799) που είναι επιδέξιος στην τέχνη του διαλόγου και της ίντριγκας αλλά και στην κοινωνική και πολιτική σάτιρα. Ένας από τους βασικούς χαρακτήρες του είναι ο Φιγκαρό, πολυμήχανος υπηρέτης που αμφισβητεί την εξουσία του κυρίου του, και τον βρίσκουμε στην Τριλογία του Φιγκαρό: Ο κουρέας της Σεβίλλης(1775), Ο γάμος του Φιγκαρό (1784) και Η ένοχη μητέρα (1792). Οι κωμωδίες του άρεσαν πολύ στο κοινό, γιατί καυτηρίαζαν τα ήθη και έθιμα των ευγενών και τις καταχρήσεις τους σε βάρος του λαού. Τα πρώτα δύο έργα της τριλογίας μεταφέρθηκαν στην όπερα και έδωσαν δύο από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του λυρικού δραματολογίου.
Νέα θεατρικά είδη εμφανίστηκαν, που σήμερα θεωρούνται ήσσονος σημασίας αλλά είχαν μεγάλη επιτυχία στην εποχή τους και άνοιξαν το δρόμο για το ρομαντικό θέατρο του 19ου αιώνα: οι δακρύβρεκτες κωμωδίες, όπως η Γκουβερνάντα (1747) του Νιβέλ ντε λα Σωσέ και το αστικό δράμα, που ανέπτυξε κυρίως ο Ντενί Ντιντερό σαν ένα μέσο μετάδοσης των ιδεών του Διαφωτισμού. Στο αστικό δράμα παρουσιάζονταν πονεμένες ιστορίες σε ρεαλιστικό και δραματικό πλαίσιο, που συγκινούσαν τις οικογένειες της μεσαίας τάξης. Μερικοί χαρακτηριστικοί τίτλοι: Ο νόθος γιος (Ντιντερό 1757), Ο πατέρας της οικογένειας (Ντιντερό, 1758), Ο φιλόσοφος χωρίς να το ξέρει (Σενταίν, 1765).
Κείμενα σχετικά με το θέατρο και θεατρική κριτική έγραψαν, ανάμεσα σε πολλούς άλλους, ο Ντιντερό και ο Βολταίρος, με έργο του τελευταίου προς υπεράσπιση των θεατρίνων που τελούσαν ακόμη υπό την απαγόρευση της Εκκλησίας.
Το μυθιστόρημα
μικρογραφία|[[Ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν|Ζυλ Μπλας, Αλαίν Ρενέ Λεσάζ]] Το μυθιστόρημα του 18ου αιώνα χαρακτηρίστηκε από την ανανέωση της μορφής και του περιεχομένου που προεικονίζουν το σύγχρονο μυθιστόρημα. Το είδος, δημοφιλές σε ένα αναγνωστικό κοινό συνεχώς αυξανόμενο, χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη της ευαισθησίας, από την προσοχή για μια φαινομενική γνησιότητα (με τη μέθοδο του χειρόγραφου που βρέθηκε, με τη χρήση του πρώτου προσώπου, το επιστολικό μυθιστόρημα ή τους διαλόγους) και από το πνεύμα του Διαφωτισμού, λαμβάνοντας υπόψη τις νέες αξίες μιας μεταβαλλόμενης κοινωνίας. Η επιρροή της αγγλικής λογοτεχνίας είναι επίσης αισθητή μέσω της μετάφρασης έργων των Σάμουελ Ρίτσαρντσον, Τζόναθαν Σουίφτ ή Ντάνιελ Νταφόε.
Μια προσπάθεια ταξινόμησης των κυριοτέρων μυθιστορηματικών ειδών του αιώνα:
αριστερά|μικρογραφία|[[Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό (1741-1803)]]
Η ποίηση
εναλλ.=|μικρογραφία|244x244εσ|Ο [[Αντρέ Σενιέ (1762 - 1794) προσωπογραφία του Ζοζέφ-Μπενουά Συβέ]] Ο στίχος χρησιμοποιήθηκε από τον Βολταίρο στην Ερρικειάδα (1723), έπος σε 10 άσματα για τον Ερρίκο Δ΄ κατά του θρησκευτικού φανατισμού και της εμφύλιας διχόνοιας και πιο έντεχνα στα ποιήματά του Για την καταστροφή της Λισαβόνας ή ο Κοσμικός, η ποίηση όμως στο 18ο αιώνα διατηρεί ακόμη τις επιρροές του κλασικισμού, όπως η ποίηση του Ζαν-Μπατίστ Ρουσσώ, και στην ιστορία της λογοτεχνίας δεν έχουν διατηρηθεί παρά μόνο λίγα ονόματα: ο Ζαν-Ζακ Λεφράνκ (Jean-Jacques Lefranc, 1709-1784)  με το έργο Ιερή ποίηση, ο Νικολά Ζιλμπέρ (Nicolas Gilbert,1750-1780)  με την Ωδή μίμηση αρκετών ψαλμών (1780), ο Ζακ Ντελίλ (Jacques Delille,1738-1813) με το ποίημα οι Κήποι, ο Εβαρίστ Παμύ (Evariste Parny,1753-1814) με τις Ελεγείες, ο Λορμώ ντε λα Κρουά (Lormeau de la Croix, 1755-1777) με τα Ποιήματα, που είναι πρόδρομοι του ρομαντισμού, καλλιεργώντας την ευαισθησία για τη φύση και τον χρόνο που περνάει.
Εκφραστική ποίηση έγραψε ο Αντρέ Σενιέ (1762-1794) όπως στο ποίημα του η Νεαρή αιχμάλωτη ή τα Βουκολικά που ήταν εμπνευσμένα από την αρχαία Ελληνική μυθολογία και αναφέρονταν στα νησιά του Αιγαίου, στη Μεγάλη Ελλάδα και στη θάλασσα ως σύμβολο αιώνιας απειλής. (Το έργο του δημοσιεύθηκε το 1819, πολύ μετά τον τραγικό θάνατό του κατά την Τρομοκρατία).
Πρέπει επίσης να αναφερθεί ο Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν (1750-1794, κατά την Τρομοκρατία), επαναστάτης ποιητής και θεατρικός συγγραφέας για το τραγούδι του Βρέχει βοσκοπούλα (Il pleut, il pleut, bergère) και τη συμμετοχή του στη δημιουργία του επαναστατικού ημερολογίου.
Άλλα είδη
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|232x232εσ|O [[Λουί Αντουάν Λεόν ντε Σαιν Ζυστ|Σαιν Ζυστ (1767-1794)]] Η κριτική τέχνης αναπτύχθηκε από τον Ντιντερό στα Σαλόνια του. Αυτά τα κείμενα σηματοδότησαν τη γέννηση της κριτικής τέχνης ως λογοτεχνικού είδους: αν και ο Ντιντερό δεν είναι ο μόνος ούτε ο πρώτος που έγραψε κριτικά άρθρα για την τέχνη, είναι αναμφισβήτητα ο λαμπρότερος.
Ο φυσιοδίφης Μπυφόν προσφέρει μια ενδιαφέρουσα λογοτεχνική επιτυχία με συγγράμματα εκλαϊκευμένης επιστήμης στην επιβλητική Φυσική Ιστορία (36 τόμοι) που δημοσιεύθηκε με μεγάλη επιτυχία από το 1749 έως το 1789.
Ο πολιτικός λόγος και η ρητορική του μπορούν επίσης να θεωρηθούν με κάποιο τρόπο ως ένα λογοτεχνικό είδος με ταλαντούχους ομιλητές όπως ο Μιραμπώ, ο Σαιν Ζυστ, ο Δαντών ή ο Ροβεσπιέρος που σημάδεψαν την επαναστατική περίοδο. Επίσης ο Νικολά ντε Κοντορσέ εκφράζει τις απόψεις του για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις στις Σκέψεις σχετικά με τη σκλαβιά των νέγρων (1781)  και στο Σχετικά με τη συμμετοχή των γυναικών στα πολιτικά δικαιώματα (1790),
Επίσης, ο Λουί-Σεμπαστιάν Μερσιέ, που ήταν δημοσιογράφος κατά τη διάρκεια της επανάστασης, έγραψε το 12τομο Πανόραμα του Παρισιού (1781-1788), όπου περιγράφει τη ζωή στο προεπαναστατικό Παρίσι και αργότερα το 6τομο Νέο Παρίσι (1798), περιγράφοντας ρεαλιστικά και αναφέροντας τα γεγονότα για όλη την περίοδο της Γαλλικής επανάστασης. Αυτά τα έργα του αποτέλεσαν τη βάση για το έργο πολλών ιστορικών του επόμενου αιώνα.
Απολογισμός
Η γαλλική λογοτεχνία του 18ου αιώνα παρουσιάζει ένα μεγάλο πλούτο έργων σε όλα τα είδη, συνδυάζοντας το στρατευμένο ύφος και την πολεμική του Διαφωτισμού με τη γέννηση δύο νέων αξιών, της υποκειμενικότητας και της ευαισθησίας, η δε πρωτοτυπία του οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι η έκφραση ιδεών εντάσσονταν στη λογοτεχνία - όσοι αποκαλέστηκαν «Φιλόσοφοι» ήταν άνθρωποι των γραμμάτων - και οι δημιουργοί έσπευδαν να κάνουν τα μυθιστορήματά τους ή τα θεατρικά τους κείμενα μαχητικά έργα, εκφράζοντας ταυτόχρονα την προσωπικότητα και την ευαισθησία τους, σε μια γλώσσα που έγινε η γλώσσα του πολιτισμού όλης της Ευρώπης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[https://repository.kallipos.gr/bitstream/11419/2936/3/02-chapter09.pdf Το θέατρο του γαλλικού Διαφωτισμού – ΙI. Η κωμωδία από τον Μαριβώ στον Μπωμαρσαί (Άννα Ταμπάκη – Αλεξία Αλτουβά)]
Οι περσικές επιστολές, Μοντεσκιέ
Παραπομπές - Σημειώσεις
Κατηγορία:Γαλλική λογοτεχνία
Ο Ιππόλυτος και το βιολί του
Ο Ιππόλυτος και το βιολί του (A/M) (γνωστή επίσης και ως Ο βιολιστής στο... γύψο ) είναι ελληνική, κωμική, κινηματογραφική ταινία του 1963, σε σκηνοθεσία Πάνου Γλυκοφρύδη και σε σενάριο Γιώργου Σινιγάγια. Η παραγωγή έγινε από την Καρατζόπουλος και ΣΙΑ. Πρωταγωνιστούν οι Θανάσης Βέγγος, Γιάννης Αργύρης και Κούλης Στολίγκας.
Η ταινία αναφέρεται στην περιπέτεια που είχε ένας βιολιστής, με έναν ερωτικά απογοητευμένο και μεθυσμένο θαμώνα, του οποίου οι καημοί μαλακώνουν μόνο υπό τους ήχους του βιολιού του Ιππόλυτου. Όμως, μόλις η μέθη φύγει, ο θαμώνας ξεχνά τον αγαπημένο του Ιππόλυτο.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά στο κέντρο του μαγαζιού που εργάζεται ο Ιππόλυτος, ο οποίος πριν προλάβει να ζητήσει την αύξηση από το αφεντικό του, μαθαίνει ότι χρωστάει 106,387 χιλιάδες δραχμές στην εφορία. Φυσικά την αύξηση δεν την παίρνει. Κατόπιν, στο μαγαζί, εμφανίζεται και ο Αγησίλαος, ο οποίος γεμάτος δάκρυα και στενοχώρια, ακούει ένα τραγούδι που δεν τον αγγίζει στην καρδιά και ζητά βιολιά. Έτσι έρχεται ο Ιππόλυτος. Ο Αγησίλαος μαγεύεται από το παίξιμο του Ιππόλυτου και αρχίζει και του δίνει χρήματα, όπως επίσης και σε όλο το μαγαζί. Κι αφού δε θέλει να τον εγκαταλείψει καθόλου, τον παίρνει μαζί του στο σπίτι του και κοιμούνται μαζί, παράλληλα του λέει και τον πόνο του για την Τασία, τη γυναίκα που τον εγκατέλειψε.
Το επόμενο πρωί ο νηφάλιος Αγησίλαος ξυπνάει δεμένος, καθότι τον είχε δέσει ο Ιππόλυτος, αφού έπεφτε συνέχεια από το κρεβάτι. Ο Αγησίλαος το θεωρεί ύποπτο αυτό. Εκείνη τη στιγμή ο Ιππόλυτος πετράει τα λεφτά που αποκόμισε το προηγούμενο βράδυ και βλέποντάς το αυτό ο Αγησίλαος τον θεωρεί κλέφτη και παίρνει την αστυνομία τηλέφωνο. Ο Ιππόλυτος που τα έχει χαμένα, αφού πλέον δεν τον θυμάται ο Αγησίλαος το βάζει στα πόδια. Κατόπιν ξεφεύγει από την αστυνομία, αφού πρώτα κρύβεται σε ένα γραφείο κηδειών, ενώ αργότερα βρίσκει καταφύγιο στη θεία του.
Το επόμενο βράδυ ο Αγησίλαος πάλι βρέθηκε στο μαγαζί μεθυσμένος, αναζητώντας τον Ιππόλυτο. Ο Ιππόλυτος πλέον φοβόταν να εμφανισθεί. Το αφεντικό που τον παρακαλούσε να πάει να παίξει βιολί στον Ιππόλυτο του κάνει τελικά την αύξηση. Ο Αγησίλαος μαγεύεται ξανά από το βιολί του Ιππόλυτου, ενώ δε θυμόταν τίποτε για το πρωί, που είχε καλέσει την αστυνομία. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά μέθυσε και ο Ιππόλυτος, χωρίς όμως να πάρει δραχμή αυτή τη φορά από τον Αγησίλαο.
Το επόμενο πρωί και πάλι ο νηφάλιος Αγησίλαος δε θυμόταν τον Ιππόλυτο, αλλά τον κλέφτη που είδε και το προηγούμενο πρωί στο σπίτι του. Ο Ιππόλυτος ξυπνά και βλέπει τους αστυνομικούς γύρω του, οι οποίοι τον συλλαμβάνουν. Τελικώς κατάφερε να ξεφύγει πάλι. Αυτή τη φορά καταφύγιο βρίσκει, αρχικά στο γραφείο κηδειών, μετά σε μία ορχήστρα πλανόδιων και τέλος σε μία νταλίκα που μετέφερε κρέατα. Ο Ιππόλυτος θα βγει παγωμένος από τη νταλίκα και θα κρεμαστεί στο τσιγγέλι του κρεοπωλείου. Μία υπηρέτρια που έχει πάει να ψωνίσει κρέας γιατί η αφεντικίνα της δίνει πάρτι το ίδιο βράδυ, τον ανακαλύπτει παγωμένο και τον παίρνει στο σπίτι όπου και τον περιθάλπει. Σύντομα θα δημιουργηθεί και ειδύλλιο ανάμεσά τους.
Ο Ιππόλυτος μαθαίνει πως η κυρία της υπηρέτριας είναι η Τασία του Αγησίλαου. Ο Αγησίλαος μαθαίνει επίσης από έναν ντετέκτιβ ότι η Τασία του είναι τρελή για ένα βιολιστή. Καταλαβαίνει τι συμβαίνει και πηγαίνει στο σπίτι της να λύσει την παρεξήγηση. Στο μεταξύ η Τασία έχει ζητήσει από τον Ιππόλυτο να παίξει βιολί στο πάρτι της. Ο Αγησίλαος πέφτει στα πόδια της Τασίας και της ζητάει να γυρίσει κοντά του. Εκείνη του λέει ότι θα μιλήσουν όταν τελειώσει το πάρτι και τον αφήνει μόνο να περιμένει. Εκείνος, όσο περιμένει, αρχίζει να πίνει και μεθάει ξανά. Ο Ιππόλυτος παίζει το βιολί του στο πάρτι. Ο Αγησίλαος τον ακούει και αναγνωρίζει στον ήχο του βιολιού τον Ιππόλυτό του. Πηγαίνει στην αίθουσα που γίνεται το πάρτι και ξανασμίγουν όλοι μαζί. Ο Αγησίλαος και η Τασία ανακοινώνουν τους γάμους τους. Το άλλο πρωί, όμως, που ο Αγησίλαος είναι πάλι ξεμέθυστος, δεν αναγνωρίζει τον Ιππόλυτο και η ιστορία επαναλαμβάνεται... πιάνουν πάλι τα κυνηγητά στους δρόμους. Κατά τη διάρκεια της ταινίας, συχνά ο Αγησίλαος φωνάζει τον Ιππόλυτο "υπόλοιπε!".
Πληροφορίες
Η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες των κινηματογράφων τη σεζόν 1963-63, κόβοντας 10.411 εισιτήρια και από τις 82 ταινίες της σεζόν κατέλαβε την 58η θέση, στη σχετική λίστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πάνου Γλυκοφρύδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Μελίντα Κίναμαν
Η Μελίντα Ρόζαλι Κίναμαν (Melinda Rosalie Kinnaman, γεν. ) είναι Σουηδο-Αμερικανίδα ηθοποιός.
Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη της Σουηδίας από Αμερικανούς γονείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σουηδές ηθοποιοί κινηματογράφου
Μουσταφά Ναΐμ
Ο Μουσταφά Ναΐμ, γνωστός σαν Ναϊμά, (Οθωμανικά: مصتفى نعيما) (Χαλέπι 1655 - Πάτρα 1716 ) ( 1065-1128 σύμφωνα με το Χίζρι ημερολόγιο) ήταν Οθωμανός γραφειοκράτης και ιστορικός. θεωρείται ως ο πρώτος επίσημος ιστορικός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο οποίος έγραψε την πολύτομη ιστορία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η ζωή του
Το 1715 ακολούθησε τον μέγα Βεζίρη Αλή Κιουφουρτζή στην εκστρατεία για την ανακατάληψη της Πελοποννήσου που βρισκόταν επί Ενετική κυριαρχία. Την επόμενη χρονιά, το 1716, ευρισκόμενος στην Πάτρα πέθανε και τάφηκε εκεί. Αναφέρεται ότι τάφηκε στο προαύλιο Τζαμιού στην πόλη, πιθανότατα στο "Κουρσούμ τζαμί" αυτό όπου στην θέση του βρίσκετε σήμερα ο ναός του Παντοκράτορα. Μαλιστα αναφέρεται ότι είχε τοποθετηθεί επιτύμβια στήλη όπου ήταν δυσξήμβλητος και διαβαζόταν δύσκολα.
Το έργο του
Έγραψε το έργο «Hüseyn'in Bahçesi, Doğu ve Batı Haberlerinden Özetler dir (روضة الحسين فى خلاصة أخبار الخافقين στα Οθωμανικά, Κυριολεκτικά:"Ο Κήπος του Χουσείν, Περίληψη των Χρονικών της Ανατολής και της Δύσης"). Το έργο ολοκληρώθηκε το 1704 και είναι αφιερωμένο στον βεζίρη Χουσεΐν Πασά. Το βιβλίο καλύπτει τα γεγονότα των ετών 1591 έως 1660.
Το βιβλίο εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη πρώτη φορά το 1734 και σε δεύτερη έκδοση το 1843 ενώ μεταφράστηκε κι εκδόθηκε σε πολλές γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αξιωματούχοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί ιστορικοί Κατηγορία:Σύροι ιστορικοί
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2019
Το 105ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών διεξήχθη στις 27–28 Ιουλίου 2019 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο της Πάτρας, εκτός από τα πρωταθλήματα 50 και 20 χλμ βάδην και των 10.000 μ. που έγιναν σε διαφορετικούς τόπους και ημερομηνίες. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για δέκατη τρίτη φορά στην ιστορία του.
Γεώργιος Διαμαντόπουλος
Ο Γεώργιος Διαμαντόπουλος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2019
Σχόλια
Συνολικά στα ανδρικά αγωνίσματα βαθμολογήθηκαν 98 σωματεία.
Γεώργιος Διαμαντόπουλος
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από την Τριπολιτσά. Υπήρξε πρόκριτος και μετά την έναρξη της επανάστασης παρουσιάστηκε στρατιώτης. Υπηρέτησε επίσης ως πολιτικός και έδειξε ζήλο και προθυμία υπέρ του αγώνα όπου και αν βρίσκονταν.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2019
Ειδικά πρωταθλήματα
Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές.
Γεώργιος Διαμαντόπουλος
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2019
Ειδικά πρωταθλήματα
Δέκαθλο. Διεξήχθη στις 3-4 Αυγούστου 2019, στην Θεσσαλονίκη. 10.000μ. Διεξήχθη στις 24 Απριλίου 2019 στα Μέγαρα. Μαραθώνιος. Διεξήχθη στις 11 Νοεμβρίου 2018 (δηλ. στα πλαίσια της σεζόν 2018-2019), ταυτόχρονα με τον 36ο Αυθεντικό Μαραθώνιο Αθήνας. 20 χλμ βάδην. Διεξήχθη στις 20 Απριλίου 2019 στην Αλεξανδρούπολη, ταυτόχρονα με το 18ο Βαλκανικό Πρωτάθλημα βάδην. 50 χλμ βάδην. Διεξήχθη στις 14 Φεβρουαρίου 2019 στον Σχοινιά.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2019
Αβαρή ρευστά
Κατά μια έννοια, η έννοια των αβαρών ρευστών ήταν επιστροφή στα αλχημιστικά στοιχεία, αλλά σε αντίθεση με εκείνα, τα αβαρή ρευστά μπορούσαν να υποστούν ποσοτικές μετρήσεις, εξελίσσοντας έτσι την πειραματική φυσική. Η επιστήμη φιλοδοξούσε να είναι υλιστική και αυτές οι θεμελιώδεις παραδοχές χρησίμευαν ως φυσικοί φορείς φαινομένων που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν διαφορετικά. Αυτό συνέβαινε γιατί δεν ήταν δυνατό να γίνουν μετρήσεις σχετικές με τις δυνάμεις μεταξύ των ατόμων προκειμένου να στηριχθεί η ποσοτική πειραματική φυσική.
Η θεωρία των αβαρών ρευστών ήταν βολική γιατί επέτρεψε στους φυσικούς να προσδιορίζουν, ποσοτικά, νέες φυσικές έννοιες. Γι' αυτό και ήταν ουσιαστική στα αρχικά στάδια της ποσοτικής πειραματικής φυσικής. Οι φυσικοί του 18ου αιώνα, όμως, ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να προσδιορίζουν ποσοτικά τις φυσικές έννοιες και χωρίς να τις συνδέουν με κάποιο αβαρές ρευστό, απελευθερώνοντας την φυσική από τους περιορισμούς των ρευστών. Η έννοια των αβαρών ρευστών δεν εξαφανίστηκε μονομιάς. Σταδιακά αποδυναμώθηκε με την κατάρριψη θεωριών όπως του φλογιστού και ολοκληρωτικά εγκαταλείφθηκε με την πρόοδο της θερμοδυναμικής, τον 19ο αιώνα.
Πηγές άρθρου
Κατηγορία:Ιστορία της χημείας
CEV Cup πετοσφαίρισης γυναικών
Το Κύπελλο Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας (πρώην CEV Top Teams Cup) αποτελεί επίσημη διοργάνωση της γυναικείας πετοσφαίρισης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Διεξάγεται κάθε χρόνο. Ονομαζόταν Κύπελλο Κυπελλούχων από την περίοδο 1972/73 και Κύπελλο κορυφαίων ομάδων από τις περιόδους 2000/01 ως 2006/07. Το 2007 μετονομάστηκε σε CEV Cup.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
CEV Cup Γυναικων CEV Cup Γυναικων CEV Cup Κατηγορία:Πολυεθνικά επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα
Παγκόσμιο σκακιστικό πρωτάθλημα γυναικών
Το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών (αγγλικά: Women's World Chess Championship, WWCC) διεξάγεται με σκοπό τον καθορισμό της παγκόσμιας πρωταθλήτριας γυναικών στο σκάκι. Όπως και το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα, διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία (FIDE).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκάκι Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις
Μιχαήλ ο Εφέσιος
Ο Μιχαήλ ο Εφέσιος (1050 - 1129) ήταν Βυζαντινός φιλόσοφος και συγγραφέας ο οποίος έγραψε σημαντικούς σχολιασμούς των έργων του Αριστοτέλη, κυρίως των βιολογικών, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο πρώτος σχολιασμός του γραπτού των Σοφιστικών Ελέγχων, ο οποίος αποτέλεσε την βάση για την ανάπτυξη της μελέτης του συγκεκριμένου έργου. Δεν υπάρχουν πολλά διαθέσιμα στοιχεία για την ζωή του, πέρα από το εργάστηκε ως φιλόσοφος στο Πανδιδακτήριο της Κωνσταντινούπολης. Ανήκε στον κύκλο της Άννας Κομνηνής μαζί με τον Ευστράτιο τον Νικαία. Ο ίδιος ο Μιχαήλ ανέφερε στον σχολιασμό του πως σκοπός του ήταν να παρέχει κάλυψη των κειμένων του αριστοτελικού σώματος κειμένων τα οποία είχαν αμεληθεί από παλαιότερους σχολιαστές, και η πρωτοβουλία αυτή είχε ξεκινήσει και καθοδηγούνταν από την Άννα Κομνηνή. Ήταν ιδιαίτερα ευρυμαθής, και η ερμηνευτική του μέθοδος συγκρίθηκε με αυτή του Αλέξανδρου του Αφροδισιέως. Ενδεχομένως είχε υπάρξει μαθητής του Ιωάννη του Ιταλού ο οποίος δεν διατηρούσε καλές σχέσεις με την Κομνηνή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί φιλόσοφοι
Πεντοξείδιο του αρσενικού
Το πεντοξείδιο του αρσενικού είναι η ανόργανη χημική ένωση με τον μοριακό χημικό τύπο As2O5, ένα από τα οξείδια του αρσενικού. Ως ουσία, είναι υαλώδες λευκό υγροσκοπικό στερεό. Είναι σχετικώς ασταθής ένωση, σε συμφωνία με τη σπανιότητα της καταστάσεως οξειδώσεως As(V). Σταθερότερο και πολύ σημαντικότερο εμπορικά είναι το τριοξείδιο του αρσενικού (As2O3). Καθώς συμβαίνει με όλες τις ενώσεις του αρσενικού, το πεντοξείδιο του αρσενικού είναι πολύ τοξικό και έτσι έχει περιορισμένες χρήσεις.
Δομή
Η δομή του μορίου αποτελείται από τετραεδρικά {AsO4} και οκταεδρικά {AsO6} κέντρα, συνδεόμενα με κοινές γωνίες. Η δομή αυτή διαφέρει από εκείνη του αντίστοιχου πεντοξειδίου του φωσφόρου. Ως αποτέλεσμα, αν και υπάρχει το στερεό διάλυμα με αυτό το οξείδιο, προχωρεί μόνο μέχρι το ισομοριακό σημείο, στο οποίο ο φωσφόρος έχει αντικαταστήσει το αρσενικό σε όλες τις τετραεδρικές θέσεις του. Παρόμοια, το πεντοξείδιο του αρσενικού μπορεί να διαλυθεί μέχρι ισομοριακού σημείου με το πεντοξείδιο του αντιμονίου, καθώς τα άτομα του αντιμονίου αντικαθιστούν εκείνα του αρσενικού μόνο στις οκταεδρικές θέσεις τους.
Σύγχρονες μέθοδοι
Το πεντοξείδιο του αρσενικού μπορεί να κρυσταλλωθεί θερμαίνοντας As2O3 με οξυγόνο. Αυτή η αντίδραση είναι αντιστρέψιμη:
Ισχυροί οξειδωτικοί παράγοντες, όπως το όζον, το υπεροξείδιο του υδρογόνου και το νιτρικό οξύ μετατρέπουν το τριοξείδιο του αρσενικού στο πεντοξείδιο.
Η ουσία μπορεί επίσης να παραχθεί με απλή επεξεργασία ενώσεων του αρσενικού, όπως με την οξείδωση αρσενικού και ορυκτών του αρσενικού, με θέρμανση στον αέρα. Ενδεικτικό είναι το «ψήσιμο» της κίτρινης σανδαράχης, ενός θειούχου ορυκτού του αρσενικού :
Ασφάλεια
Το πεντοξείδιο του αρσενικού, όπως όλες οι ενώσεις του αρσενικού, είναι πολύ τοξικό. Ταξινομείται ως «εξαιρετικά επικίνδυνη ουσία» στις ΗΠΑ (42 U.S.C. 11002) και υπόκειται σε αυστηρές απαιτήσεις αναφοράς από εγκαταστάσεις που το παράγουν, το αποθηκεύουν ή το χρησιμοποιούν σε σημαντικές ποσότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενώσεις αρσενικού Κατηγορία:Οξείδια Κατηγορία:Καρκινογόνα
Ειδικές βιβλιοθήκες για ΑΜΕΑ
Εισαγωγή
Τα άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ) είναι γνωστό παγκοσμίως ότι είναι μια από τις μειονότητες της κοινωνίας, η οποία δεν λαμβάνει την απαιτούμενη προσοχή, αν και έχει κάθε ανθρώπινο δικαίωμα. Τα πρώτα κινήματα για τα δικαιώματα αυτά δεν άρχισαν πριν πολλά χρόνια, αντίθετα χρονολογούνται από το 1950 και έπειτα, με αργές εξελίξεις και προόδους.Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι τα άτομα αυτά φέρουν συμπτώματα πληροφοριακής φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, και σε αυτό ευθύνεται τόσο το κράτος και ο λαός, όσο και οι βιβλιοθήκες.
Οι βιβλιοθήκες απέναντι στα ΑμεΑ
Ως πηγή πληροφόρησης οφείλει η βιβλιοθήκη να παρέχει τις υπηρεσίες της στους χρήστες χωρίς διακρίσεις,όμως υπάρχει ελλιπής χρηματοδότηση για τον πλήρη εξοπλισμό της βιβλιοθήκης, όπως και η δόμηση της θα έπρεπε να είναι προσαρμοσμένη στην εξυπηρέτηση τέτοιων ατόμων, όπως επίσης και η ελλιπής εκπαίδευση των βιβλιοθηκονόμων προς αυτήν την κοινωνική ομάδα.Δυστυχώς η προσβάσιμη σχεδίαση άρχισε να απασχολεί την βιβλιοθηκονομική κοινότητα μετά το 1996 και εστίασε σε ομάδες με προβλήματα όρασης κυρίως, εφόσον μπορούσαν να εξυπηρετηθούν με την ύπαρξη ειδικών βιβλίων, τα οποία είναι άλλωστε και το κύριο υλικό μίας βιβλιοθήκης. Παρόλο λοιπόν την διαδικασία θέσπισης νομοθεσιών για τα δικαιώματα των ατόμων με ειδικές ανάγκες και την δραστηριοποίηση υπάρχουν ακόμη πολλά προβλήματα και εμπόδια που θα πρέπει να ξεπεραστούν. Μερικές βιβλιοθηκονομικές ενώσεις όπως η IFLA πήραν σημαντική θέση στο θέμα αυτό ιδρύοντας κάποια τμήματα. Άλλες σημαντικές κινήσεις ήταν πολλοί νόμοι που ψηφίστηκαν για τα ΑΜΕΑ όπως το Το 2001: σύνταξη γραπτής πολιτικής για τις υπηρεσίες βιβλιοθηκών για τα ΑμεΑ
Συμπεριφορά των χρηστών
Για να γίνει πρόοδος στην εξυπηρέτηση των ατόμων αυτών θα πρέπει πρώτα να επεξεργαστεί η βιβλιοθήκη την συμπεριφορά των χρηστών της. Η επιστήμη της πληροφόρησης ανέκαθεν ασχολείτο με το χρήστη της πληροφορίας, του οποίου οι πληροφοριακές ανάγκες αποτελούν το επίκεντρο κάθε μελέτης(π.χ.τις επιθυμίες τους,τις επιλογές και τις προτιμήσεις τους,τον τρόπο χρήσης, τα παράπονα τους,τη συμπεριφορά τους κατά τη χρήση κτλ.).Ο σκοπός μελέτης της συμπεριφοράς των χρηστών ΑμεΑ είναι διπλός: αρχικά να καταγραφούν και να τεκμηριωθούν οι αντιλήψεις και εμπειρίες των ΑμεΑ και κατά δεύτερον να εξεταστεί πώς η πρόσβαση και η χρήση αυτών μπορεί να βελτιωθεί.
Για να καλυφθούν οι ανάγκες τους όμως αυτές χρειάζεται εξοπλισμός αρκετά ακριβός, κάτι που η κάθε βιβλιοθήκη δεν μπορεί να διαθέτει, και επίσης δεν υπάρχει η σωστή κατάρτιση των βιβλιοθηκονόμων για την χρήση αυτών των μηχανημάτων, όπως:
Α
Άρτουρ Ζάις-Ίνκβαρτ
Πρώτα χρόνια
Ο Ζάις-Ίνβαρτ γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1892 στο Στάννερν (σημερινό Stonařov της Τσεχίας), κοντά στην πόλη Jihlava (τότε, γερμ. Iglau), γερμανόφωνο χωριό της Βοημίας, τότε τμήματος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Πατέρας του ήταν ο Εμίλ Ζάις-Ίνκβαρτ (Emíl Seyss-Inquart), διευθυντής στο τοπικό γερμανικό σχολείο, και μητέρα του η Αουγκούστα Χίρενμπαχ (Augusta Hirenbach). Το αρχικό όνομα της οικογένειας ήταν τσέχικο, «Zajtich». Το 1907 η οικογένεια μετακόμισε στη Βιέννη, όπου ο πατέρας του άλλαξε το τσέχικο όνομα της οικογένειας από «Zajtich» σε «Seyss-Inquart» και το 1910 ο Άρτουρ εισήλθε στο Πανεπιστήμιο για να σπουδάσει Νομικά. Τον Αύγουστο του 1914 ο Άρτουρ καλείται στο Στρατό. Τοποθετήθηκε στη μονάδα των τιρολέζων αυτοκρατορικών αλπινιστών (Kaiserjäger) και υπηρέτησε αρχικά στο ανατολικό μέτωπο και στη συνέχεια στη Ρουμανία και στην Ιταλία. Για τη γενναιότητά του τιμήθηκε με παράσημα. Το 1917 τραυματίστηκε σοβαρά και επέστρεψε στη Βιέννη, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του και έλαβε το πτυχίο του. Πιθανότατα εκείνη την εποχή ανέπτυξε τα αντισημιτικά του ιδεώδη.
Ο Ίνκβαρτ είχε γνωρίσει ήδη από το 1911 την Γκέρτρουντ Μάσκα (Gertrud Maschka), την οποία και νυμφεύθηκε το 1916. Απέκτησαν τρία παιδιά: την Ίνγκεμποργκ (Ingebord Caroline Auguste Seyss-Inquart 18 Σεπτεμβρίου 1917), τον Ρίχαρντ (Richard Seyss-Inquart, 1921) και τη Δωροθέα (Dorothea Seyss-Inquart, 1928).
Επαγγελματική - πολιτική σταδιοδρομία
Για να ζήσει την οικογένειά του ο Ίνκβαρτ άρχισε να εργάζεται ως δικηγόρος και, το 1921, απέκτησε το δικό του δικηγορικό γραφείο. Οι πολιτικές του πεποιθήσεις τον τοποθετούσαν στην άκρα δεξιά: Έγινε φανατικός υπέρμαχος της ένωσης της Αυστρίας με τη Γερμανία, έγινε μέλος της "Γερμανικής Ένωσης" και καλλιέργησε στενές σχέσεις με τον αυστριακό κλάδο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος.
Πολωνία
Την 1η Σεπτεμβρίου 1939 πραγματοποιείται η εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία. Η χώρα κατακτάται σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και διαμελίζεται μεταξύ Ναζιστικής Γερμανίας και ΕΣΣΔ. Στις 12 Οκτωβρίου ο Χίτλερ ορίζει τον Χανς Φρανκ Κυβερνήτη του Γενικού Κυβερνείου της Πολωνίας και τον Ίνκβαρτ αναπληρωτή Κυβερνήτη. Το καθεστώς κατοχής προβαίνει στην εξόντωση της πολωνικής ελίτ (οικονομικής και, κυρίως, πνευματικής). Η συμβολή του Ίνκβαρτ στην εξόντωση αυτή με κάθε τρόπο, δολοφονίες, απαγωγές, λεηλασίες, είναι, όπως αποδεικνύουν οι χειρόγραφες διαταγές του, ιδιαίτερα σημαντική. Στη θέση αυτή ο Ίνκβαρτ θα παραμείνει ως τις 29 Μαΐου 1940.
Ολλανδία
Στις 29 Μαΐου ο Ίνκβαρτ αλλάζει και πάλι πόστο: Ο Χίτλερ τον ορίζει Επίτροπο του Ράιχ (Reichskommissar) στην κατεχόμενη Ολλανδία. Δεν αργεί να δείξει και εκεί τον αμείλικτο τρόπο "διακυβέρνησης": Εκκινεί από την εκμετάλλευση της ολλανδικής οικονομίας και του εργατικού δυναμικού της, για να περάσει στη δίωξη των Εβραίων και στη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης και τον εκπατρισμό τους. Το 1941 ονομάζεται τακτικός SS-Obergruppenführer (λαμβάνοντας κυριολεκτικά και όχι τιμής ένεκεν τον βαθμό που του είχε απονεμηθεί το 1938) και προχωρά στην οργάνωση της υπηρεσίας αναγκαστικής εργασίας, προκειμένου να βοηθήσει με εργατικό δυναμικό την πολεμική βιομηχανία της Γερμανίας, γεγονός που είχε ως συνέπεια τη μετάβαση περίπου 5 εκατομμυρίων Ολλανδών σε γερμανικά εργοστάσια. Το σύστημα "διακυβέρνησης" που εγκαθίδρυσε στην Ολλανδία δεν διέφερε ιδιαίτερα από αυτό που είχε υιοθετήσει στην Πολωνία: Διώξεις, τυφεκισμοί ομήρων, εκβιασμοί και τρομοκρατία. Ο Ίνκβαρτ ήταν, επίσης, υπεύθυνος για τον εκπατρισμό περίπου 120.000 (σύμφωνα με άλλες πηγές 140.000) Εβραίων, τους οποίους απέστελλε αρχικά στο Μπούχενβαλντ και στο Μαουτχάουζεν, αλλά στη συνέχεια τους απέστελλε κυρίως στο Άουσβιτς.