cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλιλέα Μοντίχο
Το 1993 ξεκίνησε την καριέρα της, μετά την νίκη της στο show La Chica TV. Από το 2001 μέχρι το 2005, παρουσίαζε το show VidaTV. Το 2002 συμμετείχε στο reality show Big Brother VIP το οποίο και κέρδισε.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές
Τριακοντάσχοινος
μικρογραφία|306x306px|Χάρτης με ένδειξη των περιοχών του τριακοντάσχοινου και του δωδεκάσχοινου
Ο τριακοντάσχοινος ήταν γεωγραφικός προσδιορισμός σε χρήση στην ελληνιστική Αίγυπτο, και μετέπειτα και από την ρωμαϊκή Αίγυπτο ως triakontaschoenus, ο οποίος αντιστοιχούσε στην περιοχή (τόπο) της κάτω Νουβίας μεταξύ του πρώτου και του δευτέρου καταρράκτη του Νείλου. Βορειοανατολικά της περιοχής αυτής, βρισκόταν ο δωδεκάσχοινος, ο οποίος συνήθως βρισκόταν υπό την εξουσία των φαραώ της Αιγύπτου. Η ονομασία βασίζονταν στην μονάδα μέτρησης του σχοίνου, με 30 σχοίνους να αντιστοιχούν σε έκταση περίπου 320 χιλιόμετρα και 12 σε περίπου 125 χλμ.
Οι όροι αυτοί δημιουργήθηκαν κατά την διακυβέρνηση του Πτολεμαίου Β´ όταν αρχικά το 275 με 274 π.Χ. επιτέθηκε στην Νουβία και νίκησε το Βασίλειο του Κους. Με τον τρόπο αυτό περιόρισε την δύναμη των Κουσιτών, και παράλληλα εξασφάλισε αρκετούς από τους φυσικούς πόρους της περιοχής ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν και χρυσωρυχεία, και οι σχετικοί όροι διατηρήθηκαν έκτοτε από τους μετέπειτα ηγεμόνες.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφική ιστορία της Αιγύπτου Κατηγορία:Γεωπολιτική ορολογία Κατηγορία:Ελληνιστική Αίγυπτος Κατηγορία:Ιστορία του Σουδάν Κατηγορία:Βασίλειο του Κους Κατηγορία:Νουβία
Πέτρος Α΄ του Σαιν-Πολ
Ο Πέτρος Α΄, γερμ. Peter I (1390 - 31 Αυγούστου 1433) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Σαιν-Πολ, Λινύ, Μπριεν & Κονβερσάνο και κύριος του Μπωβουάρ & Ανγκιάν.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη κυρίου του Μπωβουάρ και της Μαργαρίτας των Ανγκιάν, κόρης και κληρονόμου του Λουδοβίκου κόμη του Μπριεν & Κονβερσάνο και κυρίου του Ανγκιάν.
Από το 1394 ήταν συγκυβερνήτης του πατέρα του, ο οποίος απεβίωσε το 1397, οπότε ο Πέτρος Α΄ τον διαδέχθηκε. Μετά το 1394 ετελεύτησε και η μητέρα του και τη διαδέχθηκε. Το 1430 απεβίωσε η θεία του Ιωάννα, κόρη του Γκυ κόμη του Λινύ και της Μαχώς κόμισσας του Σαιν-Πολ και τη διαδέχθηκε ως κόμης του Λινύ & Σαιν-Πολ.
Στη δεκαετία του 1340 η επιδημία πανώλης, μετά τη Γαλλία, Αγγλία και Ισπανία, ενέσκηψε και στο Λουξεμβούργο. Ανάμεσα στα εκατομμύρια θύματα ήταν και ο Πέτρος Α΄, που απεβίωσε το 1433, σε ηλικία 43 ετών και τάφηκε στο αββαείο του Σερκάμ, κοντά στο Φρεβάν. Η σύζυγός του Μαργαρίτα απεβίωσε το 1468.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1405 τη Μαργαρίτα του Μπω/Μπάλτσο , κόρη του Φραγκίσκου δούκα της Άντρια και είχαν τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Ροβερέτο
Το Ροβερέτο (ιταλικά: Rovereto, γερμανικά: Rovereto) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε (ιταλικά: Trentino-Alto Adige, γερμανικά: Trentino-Südtirol).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Ελλαδική περίοδος
Ο όρος ελλαδικός είναι ένας σύγχρονος αρχαιολογικός όρος που αποσκοπεί στον εντοπισμό μιας ακολουθίας περιόδων που χαρακτηρίζουν τον πολιτισμό της ηπειρωτικής Ελλάδας κατά την εποχή του Χαλκού (περίπου 3200-1050 π.Χ.). Ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως στην αρχαιολογία και την ιστορία της τέχνης. Σκοπός ήταν να συμπληρωθούν δύο παράλληλοι όροι, "κυκλαδικός", που προσδιορίζουν περίπου την ίδια ακολουθία σε σχέση με την Εποχή του Χαλκού του Αιγαίου, και "Μινωική", με αναφορά στον πολιτισμό της Κρήτης. Το καθεστώς εφαρμόζεται κυρίως στην αγγειοπλαστική και είναι ένα σχετικό σύστημα χρονολόγησης. Η αγγειοπλαστική σε κάθε δεδομένη τοποθεσία τυπικά μπορεί να ταξινομηθεί στο "Πρόωρη", "Μέση" και "Ύστερη" με βάση το ύφος και την τεχνική. Το συνολικό χρονικό παράθυρο που επιτρέπεται για τον ιστότοπο κατανέμεται τότε αναλογικά σε αυτές τις περιόδους. Όπως αποδεικνύεται, υπάρχει αλληλογραφία μεταξύ "Πρόωρη" σε όλη την Ελλάδα, κλπ. Επίσης, ορισμένες "απόλυτες ημερομηνίες" ή ημερομηνίες που αποκτώνται από μη συγκριτικές μεθόδους μπορούν να χρησιμοποιηθούν μέχρι σήμερα στις περιόδους και είναι προτιμότερες όποτε μπορούν λαμβάνεται. Ωστόσο, η σχετική δομή σχεδιάστηκε πριν από την ηλικία του άνθρακα (οι περισσότερες από τις ανασκαφές έγιναν στη συνέχεια). Συνήθως, μπορούν να ληφθούν μόνο σχετικές ημερομηνίες και να σχηματίσουν μια δομή για τον χαρακτηρισμό της ελληνικής προϊστορίας. Τα αντικείμενα γενικά χρονολογούνται από την αγγειοπλαστική της τοποθεσίας που βρίσκεται σε συνεργατικά πλαίσια. Άλλα αντικείμενα μπορούν να ταξινομηθούν σε πρόωρα, μεσαία και αργά, αλλά η κεραμική χρησιμοποιείται ως δείκτης. Η ελλαδική κοινωνία και ο πολιτισμός έχουν προγενέστερα στοιχεία στη νεολιθική εποχή στην Ελλάδα με πολλές καινοτομίες που αναπτύσσονται και εκδηλώνονται κατά τη δεύτερη και τρίτη φάση της Πρωτοελλαδικής περιόδου (2650-2050 / 2000 π.Χ.) όπως η χάλκινη μεταλλουργία, η μνημειακή αρχιτεκτονική και οι οχυρώσεις, η ιεραρχική την κοινωνική οργάνωση και τις έντονες επαφές με άλλες περιοχές του Αιγαίου. Αυτές οι καινοτομίες θα υποστούν περαιτέρω μεταβολές κατά τη Μεσοελλαδική περίοδο (2000 / 1900-1650 π.Χ.), που χαρακτηρίστηκαν από την εξάπλωση του Μινωικού πολιτισμού και την Υστεροελλαδική περίοδο (1650-1050 π.Χ.), που ήταν η εποχή που η Μυκηναϊκή Ελλάδα άνθισε.
Ετυμολογία
Οι τρεις όροι "Ελλαδικός", "Κυκλαδικός" και "Μινωικός" αναφέρονται στην τοποθεσία προέλευσης. Έτσι, τα «μεσομινωικά» αντικείμενα μπορεί να βρεθούν στις Κυκλάδες, αλλά δεν είναι για το λόγο αυτό η Μέση Κυκλαδίτικη. Το σύστημα τείνει να είναι λιγότερο εφαρμόσιμο σε περιοχές στην περιφέρεια του Αιγαίου. Η αγγειοπλαστική μπορεί να μιμείται ελλαδικά ή μινωικά πολιτιστικά πρότυπα και να κατασκευάζεται τοπικά.
Χρονολόγηση
Οι ετυμολογίες "Πρώιμη", "Μέση" και "Ύστερη" μπορούν να εφαρμοστούν σε διαφορετικά επίπεδα. Αντί για να χρησιμοποιήσουν τόσο δύσκολους όρους όπως "Πρώιμα Πρόωρα", οι αρχαιολόγοι χρησιμοποιούν κατά συνέπεια τα Ι, ΙΙ, ΙΙΙ για το δεύτερο επίπεδο, Α, Β, Γ για το τρίτο επίπεδο, 1, 2, 3 για το τέταρτο επίπεδο και Α, Β, C για το πέμπτο. Δεν υπάρχουν όλα τα επίπεδα σε κάθε τοποθεσία. Εάν απαιτούνται επιπλέον επίπεδα, μπορεί να επισυναφθεί ένα επιπλέον "Πρώιμη", "Μέση" ή "Ύστερη" όπως στο πρώτο παράδειγμα.
Ελλαδική Κατηγορία:Ιστορικές περίοδοι
Wolf Alice
Οι Wolf Alice είναι μουσικό συγκρότημα εναλλακτικής ροκ από το Λονδίνο της Αγγλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά indie rock συγκροτήματα
Νέα Δημοκρατική Παράταξη
Η Νέα Δημοκρατική Παράταξη (ΝΕ.ΔΗ.ΠΑ.) ήταν πολιτικό κόμμα της Κύπρου, που ιδρύθηκε το 1980 από στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος. μικρογραφία|Έμβλημα ΝΕ.ΔΗ.ΠΑ.
Ιστορικό
Η Νέα Δημοκρατική Παράταξη, ιδρύθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1980, όταν στελέχη του ΔΗ.ΚΟ., ανάμεσα τους και έξι βουλευτές (Μιχαηλίδης, Αμπίζας, Βασιλειάδης, Καραμιχάλης, Λένας, Νέμιτσας).
Πρόεδρος του νέου κόμματος τέθηκε ο Αλέκος Μιχαηλίδης και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ο Σταύρος Αμπίζας.
Στις εκλογές του 1981 συγκέντρωσε το 1,92% της λαϊκής ψήφου και κατετάγη τελευταίο μεταξύ των κομμάτων, χωρίς να καταφέρει να εισέλθει στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Στις προεδρικές του 1983 στήριξε την υποψηφιότητα του προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού, Γλαύκου Κληρίδη, ο οποίος όμως δεν εξελέγη.
Η παράταξη δε συμμετείχε στις εκλογές του 1985 και το 1987 συνενώθηκε με το Δημοκρατικό Συναγερμό. Ο Αλέκος Μιχαηλίδης εξελέγη ένας από τους τρεις αντιπροέδρους του κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακά πολιτικά κόμματα
Κάρολος Α΄ του Λινύ
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Αντωνίου Α΄ κόμη του Λινύ & Μπριέν και της Φρανσουάζ του Κροΰ, κόρης του Φιλίππου Α΄ κόμη του Σιμαί.
Το 1519 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Λινύ & Μπριέν. Επειδή αγόρασε το έργο Γκραντουάλια του Αγγλικανού συνθέτη Γουίλιαμ Μπυρντ, κατηγορήθηκε από τους Καθολικούς και φυλακίστηκε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1510 την Καρλόττα των Εστουνεβίλλ και είχε τέκνα:
Οβελίσκος του Αξούμ
Ο οβελίσκος του Αξούμ (αμχαρικά: የአክሱም ሐውልት) ή στήλη της Ρώμης, είναι μνημείο του 4ου αιώνα στην πόλη του Αξούμ στην Αιθιοπία. Είναι κατασκευασμένο από γρανίτη και διαθέτει ύψος 24 μέτρων και βάρος 160 τόνων.
Περιγραφή
Η κατασκευή ανεγέρθηκε αρχικά κατά τον 4ο αιώνα από το βασίλειο του Αξούμ. Δεν αποτελεί πραγματικά οβελίσκο καθώς δεν διαθέτει πυραμοειδή σχήμα στην κορυφή του αλλά ημικυκλικό. Ο σκοπός της ανέγερσης του ήταν πιθανώς ώστε να λειτουργήσει ως σημείο για την ύπαρξη υπογείου ταφικού θαλάμου. Υπάρχουν πολλές άλλες παρόμοιες μικρότερου μεγέθους στήλες διάσπαρτες στην περιοχή. Κατά τα τοπικά έθιμα, οι μεγαλύτερου μεγέθους στήλες προορίζονταν για τους βασιλείς και ήταν διακοσμημένες με αναπαραστάσεις και σχέδια πορτών και παραθύρων, ενώ τα χαμηλόβαθμα μέλη της αριστοκρατίας είχαν στήλες μικρότερου μεγέθους.
Διαμάχη με Ιταλία
Κατά την διάρκεια της ιταλικής κατοχής της Αιθιοπίας, οι αρχές της φασιστικής Ιταλίας βρήκαν την στήλη το 1935 να είναι πεσμένη και σπασμένη σε 5 κομμάτια, και το 1937 τα τμήματα της στήλης μεταφέρθηκαν στην Ιταλία ως αναμνηστικό της κατοχής της Αιθιοπίας. Η στήλη επανασυστάθηκε και ανεγέρθηκε στην Ρώμη στην περιοχή της Πόρτα Καπένα μπροστά από το Υπουργείο της Ιταλικής Αφρικής της εποχής εκείνης, με τα εγκαίνια να γίνονται στις 28 Οκτωβρίου του 1937 ώστε να συμπέσει με τον εορτασμό της επετείου της πορείας προς την Ρώμη από τους μελανοχίτωνες του Μουσολίνι.
Μετά το τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αιθιοπία διεκδίκησε την επιστροφή του μνημείου, και μέσω μεσολάβησης του ΟΗΕ το 1947 η Ιταλία συμφώνησε στην επιστροφή του. Ωστόσο η στήλη παρέμεινε στην Ρώμη για πολλές ακόμη δεκαετίες, εν μέρει λόγω των τεχνικών δυσκολιών για την μεταφορά του μνημείου και του κόστους μεταφοράς. Το 1997 υπήρξε εκ νέου συμφωνία μεταξύ της Αιθιοπίας και Ιταλίας για επιστροφή της στήλης, και το 2003 ξεκίνησε η τεχνική διαδικασία της μεταφοράς με στόχο την επιστροφή έως τον Μάρτιο του 2004. Σημειώθηκαν καθυστερήσεις τόσο για τεχνικούς λόγους, όσο και για το γεγονός ότι η Ιταλία ισχυρίστηκε πως δεν είχε λάβει ακόμα πληρωμή από την Αιθιοπία για τα έξοδα μεταφοράς της στήλης. Ζητήθηκε διαμεσολάβηση από τις ΗΠΑ η οποία αρνήθηκε να μεταφέρει τα τμήματα της στήλης μέσω μεταγωγικών αεροπλάνων. Ακολούθησαν διάφορες άλλες προσπάθειες, ανάμεσα τους και προσπάθεια συγκέντρωσης χρημάτων μέσω του διαδικτύου. Εν τέλει το τεχνικό πρόβλημα της μεταφοράς επιλύθηκε εν μέρει με την αναβάθμιση του αεροδρομίου του Αξούμ ώστε να λάβει την στήλη, η οποία μεταφέρθηκε μέσω αεροπλάνου Antonov An-124. Με τον ερχομό του πρώτου τμήματος του μνημείου στην Αιθιοπία ακολούθησαν πανυγηρισμοί, και ακολούθησαν άλλες 2 πτήσεις για τα υπόλοιπα τμήματα, με το κόστος μεταφοράς των 7,7 εκατομμυρίων δολαρίων να αναλαμβάνεται τελικά από την Ιταλία. Η επανασύσταση της στήλης στο Αξούμ ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2008, και η τελική επανέγερση του μνημείου έγινε στις 4 Σεπτεμβρίου του 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στήλες Κατηγορία:Ιστορία της Αιθιοπίας
Αντώνιος Β΄ του Λινύ
Ο Αντώνιος Β΄, γαλλ. Antoine II (απεβ. 8 Φεβρουαρίου 1557) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λινύ & Μπριέν (1530-1557).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Α΄ κόμη του Λινύ & Μπριέν και της Καρλόττας του Εστουτεβίλλ.
Το 1530 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Έπειτα από 27 έτη διακυβέρνησης απεβίωσε το 1557. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1535 τη Μαργαρίτα Σαβοΐας, κόρη του Ρενέ κόμη του Βιλλάρ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Tupolev Tu-144
Το Tupolev Tu-144 (Tyполев Ту-144) ήταν ένα σοβιετικό εμπορικό υπερηχητικό αεροσκάφος, το οποίο έχει αποσυρθεί. Είναι το ένα από τα δύο μόνο εμπορικά υπερηχητικά αεροπλάνα, ενώ το άλλο είναι το αγγλογαλλικό Κονκόρντ. Το σχέδιο ήταν προϊόν του γραφείου σχεδιασμού της Τουπόλεφ, με επικεφαλής τον Αλεξέι Τουπόλεφ, και κατασκευάστηκε στο Βορόνεζ της Ρωσίας. Πραγματοποίησε 55 πτήσεις επιβατών, σε μέσο ύψος 16.000 μέτρων, και ταξίδεψε με ταχύτητα περίπου 2.000 χλμ/ώρα (Mach 1,6).
Το πρωτότυπο πέταξε για πρώτη φορά στις 31 Δεκεμβρίου του 1968 κοντά στη Μόσχα, δύο μήνες πριν από την πρώτη πτήση του Κονκόρντ. Το Tu-144 πέταξε για πρώτη φορά υπερηχητικά στις 5 Ιουνίου του 1969 και στις 26 Μαΐου του 1970 έγινε η πρώτη εμπορική μεταφορά που ξεπέρασε το Μαχ 2. Ένα Tu-144 συνετρίβη το 1973 σε αεροπορική επίδειξη στο Παρίσι, καθυστερώντας την περαιτέρω ανάπτυξή του. Το αεροσκάφος μπήκε στην υπηρεσία των επιβατών την 1η Νοεμβρίου του 1977, σχεδόν δύο χρόνια μετά το Κονκόρντ, λόγω περιορισμών του προϋπολογισμού. Το Μάιο του 1978, άλλο ένα Tu-144 (μία βελτιωμένη έκδοση, ονόματι Tu-144D) συνετρίβη σε δοκιμαστική πτήση κατά την παράδοσή του και ο επιβατηγός στόλος καθηλώθηκε μετά από μόλις 55 τακτικές πτήσεις. Το αεροσκάφος παρέμεινε σε πτήση ως φορτηγό αεροσκάφος μέχρι το 1983, οπότε και ολοκληρώθηκαν συνολικά 102 εμπορικές πτήσεις. Το Tu-144 χρησιμοποιήθηκε αργότερα από το σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα για την εκπαίδευση πιλότων του διαστημόπλοιου Μπουράν και από τη NASA για έρευνα στις υπερηχητικές ταχύτητες.
Ιστορικό
Στις 31 Δεκεμβρίου του 1968, μόλις δύο μήνες πριν την επίσημη παρουσίαση στο κοινό του θρυλικού αεροσκάφους Κονκόρντ (Concorde), ενός υπερηχητικού αεροσκάφους αγγλογαλλικής σχεδίασης και κατασκευής, παρουσιάστηκε σε αεροπορική επίδειξη στη Μόσχα της Σοβιετικής Ένωσης, η "απάντηση" των Σοβιετικών στο Κονκόρντ : Ήταν το αεροσκάφος Τουπόλεφ 144 (Tupolev Tu-144), ένα υπερηχητικό αεροσκάφος που στην ουσία αποτέλεσε το "αντίπαλο δέος" του Κονκόρντ.
Ο Ρώσος σχεδιαστής αεροσκαφών Αλεξέι Τουπόλεφ ηγήθηκε της ομάδας που σχεδίασε το Tu-144. Το Τουπόλεφ Tu-144 αποδείχθηκε μεγαλύτερη αποτυχία συγκριτικά με το Κονκόρντ. Πανομοιότυπο σχεδόν με το Κονκόρντ, με σημαντικότερη διαφορά την τοποθέτηση των κινητήρων και το πιο στιβαρό σύστημα προσγείωσης, το καύχημα αυτό της Σοβιετικής Ένωσης εμφανίστηκε από τους δυτικούς ως προϊόν βιομηχανικής κατασκοπίας εις βάρος του γαλλοβρετανικού αντιστοίχου του. Μάλιστα, ο Τύπος το βάφτισε αμέσως "Κονκόρντσκι" λόγω της εκπληκτικής ομοιότητάς του με τον Γαλλοβρετανό ανταγωνιστή του. Στην πράξη αποδείχθηκε εξ ίσου περιορισμένων δυνατοτήτων και η σταδιοδρομία του αποδείχθηκε σύντομη και μάλλον άδοξη, αφού οι δυτικοί το μποϊκοτάραν για πολιτικούς λόγους, αλλά επιπλέον αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχε επιβατικό κοινό για τα υπερηχητικά αεροπλάνα της πολιτικής αεροπορίας.
Το 1973, στη Διεθνή Αεροπορική Έκθεση του Παρισιού, για πρώτη φορά συναγωνίζονταν στους αιθέρες το Κονκόρντ και το ρωσικό αντίπαλον δέος. Όμως το σοβιετικό υπερηχητικό Τουπόλεφ Tu-144 συνετρίβη, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 14 άτομα (8 στο έδαφος), στο πρώτο δυστύχημα υπερηχητικού αεροσκάφους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Tu-144
Ένωση Κέντρου (Κύπρος)
Ιστορικό
Η Ένωση Κέντρου ιδρύθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1980, από τον πρ. υπουργό, πρ. Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων, Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος είχε εκλεγεί στις βουλευτικές του 1976 ως ανεξάρτητος και τους βουλευτές Χρίστο Βάκη και Χριστόφορο Χριστοφορίδη, που προέρχονταν από το ΔΗ.ΚΟ..
Πρόεδρος του νέου κόμματος τέθηκε ο Τάσσος Παπαδόπουλος.
Στις εκλογές του 1981 συγκέντρωσε το 2,74% της λαϊκής ψήφου, χωρίς να καταφέρει να εισέλθει στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Το 1985 η Ένωση Κέντρου συνενώθηκε με το Δημοκρατικό Κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακά πολιτικά κόμματα
Ιωάννης Γ΄ του Λινύ
Ο Ιωάννης Γ΄, γαλλ. Jean III (απεβ. 1 Ιουλίου 1576) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λινύ & Μπριέν (1557-1576).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αντωνίου Β΄ κόμη του Λινύ & Μπριέν και της Μαργαρίτας Σαβοΐας, κόρης του Ρενέ κόμη του Βιλλάρ.
Το 1557 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Λινύ & Μπριέν. Έπειτα από διακυβέρνηση 19 ετών απεβίωσε το 1576 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κάρολος Β΄ ως κόμης του Λινύ & Μπριέν. Αυτόν διαδέχθηκαν τα αδέλφια του, ο Φραγκίσκος στο Λινύ και η Λουία στο Μπριέν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βιλελμίνα, κόρη του Ροβέρτου Δ΄ δούκα του Μπουιγιόν και είχε τέκνα:
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Στάλατς
Το Στάλατς (σερβικά κυριλλικά: Сталаћ) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου του Τσίτσεβατς, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Ράσινα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 1,521 κατοίκους.
Το Στάλατς, επισήμως κατηγοριοποιημένο ως ένα εκ των χωριών της Σερβίας, ευρίσκεται επί των όχθων του Νότιου Μοράβα (Јужна Морава, Γιούζνα Μόραβα), πλησίον του σημείου στο οποίο ο συγκεκριμένος ποταμός ενώνεται με τον Δυτικό Μοράβα (Западна Морава, Ζάπαντνα Μόραβα) για την δημιουργία του Μεγάλου Μοράβα (Велика Морава, Βέλικα Μόραβα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Τσίτσεβατς
Αντίποδες νήσοι
Οι Αντίποδες νήσοι (Αγγλικά: Antipodes Islands) είναι αφιλόξενα ηφαιστειογενή νησιά στα πλησίον στην Ανταρκτική νερά στα νότια της Νέας Ζηλανδίας (στην οποία ανήκουν εδαφικά). Βρίσκονται 860 χιλιόμετρα (534 μίλια) στα νοτιοανατολικά του νησιού Στιούαρτ/Ρακιούρα.
Το νησιωτικό σύμπλεγμα αποτελείται από ένα κύριο νησί, το νησί των Αντιπόδων, με έκταση 20 τ.χλμ., το νησί Μπόλονς στα βόρεια, και πολλά μικρά νησάκια και βραχονησίδες. Το όνομά του το χρωστάει στο γεγονός ότι βρίσκεται στους αντίποδες της Βρετανίας (σχεδόν στους αντίποδες του Λονδίνου).
Οικολογικά, τα νησιά αποτελούν μέρος της οικοπεριοχής της τούνδρας των Υποανταρκτικών Αντιπόδων Νήσων. Τα νησιά είναι εγγεγραμμένα στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, μαζί με άλλα υποθαλάσσια νησιά της Νέας Ζηλανδίας. Το νησιωτικό σύμπλεγμα είναι ένα φυσικό καταφύγιο και δεν υπάρχει γενική πρόσβαση στο κοινό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά
Αντώνιος Α΄ του Λινύ
Ο Αντώνιος Α΄, γαλλ. Antoine I (1450 - 1519) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λινύ & Μπριέν.
Βιογραφία
Ήταν ένας από τους γιους του Λουδοβίκου κόμη του Σαιν-Πολ, Λινύ, Μπριέν & Κονβερσάνο και της Ιωάννας των Μονμπελιάρ κόρης και κληρονόμου του Ροβέρτου κόμη του Μαρλ και Σουασσόν.
Το 1475 καρατομήθηκε ο πατέρας του για προδοσία από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Πέτρος Β΄. Αυτός απεβίωσε το 1482 και ο Αντώνιος Α΄ τον διαδέχθηκε στο Μπριέν. Το 1510 κληρονόμησε από τον Κάρολο των Βουρβόνων το Λινύ· έτσι η κομητεία επέστρεψε στον Οίκο του Λουξεμβούργου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Αντουανέττα, κόρη του Πέτρου του Μπωφφρεμόν και είχε τέκνο:
Το 1490 απεβίωσε η Αντουανέττα και ο Αντώνιος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Φρανσουάζ, κόρη του Φιλίππου Β΄ Κροΰ κυρίου του Σιμαί και είχε τέκνο:
Αργότερα ο Αντώνιος Α΄ έκανε τρίτο γάμο με τη Ζιλέτ ντε Κετιβύ.
Από τη μη νόμιμη σχέση του με την Περόν ντε Μασεφέρ είχε ένα φυσικό τέκνο:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Σεργκέι Κίροφ
Ο Σεργκέι Μιρόνοβιτς Κίροφ (Сергей Миронович Киров, γεννηθείς Κόστρικοφ, Костриков, 27 Μαρτίου 1886 – 1 Δεκεμβρίου 1934) ήταν ένας εξέχων Μπολσεβίκος ηγέτης στα πρώτα στάδια της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Κίροφ αναδείχθηκε μέσω των τάξεων του Κομμουνιστικού Κόμματος σε ηγέτη της οργάνωσης του κόμματος στο Λένινγκραντ.
Στις 1 Δεκεμβρίου 1934, ο Κίροφ πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από έναν εκτελεστή στα γραφεία του Ινστιτούτου Σμόλνι. Μερικοί ιστορικοί κατηγορούν για τη δολοφονία του τον Ιωσήφ Στάλιν και πιστεύουν ότι η NKVD οργάνωσε την εκτέλεσή του, αλλά δεν υπάρχουν πειστικά αποδεικτικά στοιχεία για τον ισχυρισμό αυτό. Ο θάνατος του Κίροφ απετέλεσε ένα από τα προσχήματα του Στάλιν για τη κλιμάκωση της καταστολής ενάντια στα αντιφρονούντα στοιχεία του Κόμματος, και για τον αφοπλισμό του Κόμματος (κάθε μέλος του διέθετε περίστροφο μέχρι εκείνη τη στιγμή, όταν τους τα αφαίρεσε ο Στάλιν), με αποκορύφωμα την Μεγάλη Κάθαρση στα τέλη της δεκαετίας του 1930, στην οποία πολλοί από τους Παλιούς Μπολσεβίκους συνελήφθησαν, εκδιώχθηκαν από το κόμμα, και εκτελέστηκαν. Η δολοφονία του Κίροφ αποδόθηκε σε πράξη του κοινού ποινικού δικαίου για την οποία ο κατηγορούμενος ομολόγησε στις δίκες εκείνης της περιόδου.
Οι πόλεις Κίροφ, Κιροβοχράντ, Κιροβακάν, και Κιροβαμπάντ, καθώς και μερικές άλλες πόλεις, ονομάστηκαν έτσι προς τιμήν του Κίροφ μετά τη δολοφονία του. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το Κιροβακάν και το Κιροβαμπάντ επέστρεψαν στα αρχικά τους όνομα: Βανατζόρ και Γκαντζά, αντίστοιχα. Προς εφαρμογή των νόμων αποκομμουνιστικοποίησης στην Ουκρανία, το Κιροβοχράντ μετονομάστηκε τον Ιούλιο του 2016 από το ουκρανικό κοινοβούλιο σε Κροπιβνίτσκι.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Ρώσοι Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί
Crash Team Racing
Το Crash Team Racing (ή CTR: Crash Team Racing) είναι ένα βιντεοπαιχνίδι αγώνων καρτ, του 1999, που αναπτύχθηκε από τη Naughty Dog  και κυκλοφόρησε από τη Sony Computer Entertainment  για το PlayStation. Ουσιαστικά, πρόκειται για το τέταρτο παιχνίδι της σειράς Crash Bandicoot.
Το παιχνίδι έλαβε πολύ καλές κριτικές για το gameplay του και τα γραφικά του. Παρόλα αυτά, ο ήχος του, συνάντησε ανάμικτες κριτικές. Το 2003, κυκλοφόρησε και σίκουελ του παιχνιδιού, ονόματι Crash Nitro Kart, το οποίο ήταν διαθέσιμο για το Game Boy Advance, το GameCube, το PlayStation 2, το Xbox και το N-Gage.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1999 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Crash Bandicoot Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Naughty Dog Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια αγώνων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Sony Interactive Entertainment Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Universal Interactive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Γιάν Κρόσλακ
Ο Γιάν Κρόσλακ (λατινικό αλφάβητο: Ján Krošlák), γεννημένος στην Μπρατισλάβα, Τσεχοσλοβακία, στις 17 Ιουνίου 1974), είναι Σλοβάκος πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Έμαθε αντισφαίριση από τον πατέρα του, Γιαν, όπου ήταν και ο πρώτος του προπονητής, η μητέρα του Ζήτα ήταν υπάλληλος γραφείου. Ήταν στο τοπ 100 για αρκετά χρόνια.
Με τη Σλοβακία έχει αγωνιστεί στο κύπελλο Ντέιβις από το 1994 έως το 2002 σε 8 διοργανώσεις με ρεκόρ 17 νίκες και 9 ήττες. Έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1996 στην Ατλάντα όπου στο απλό και στο διπλό αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο.
Έχει συμμετάσχει και στα τέσσερα τουρνουά Γκραντ λαμ από το 1995 έως το 2000 χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Sto "ATP world tour" ήταν νικητής στο Τελ Αβίβ το 1995 και στη Σαγκάη το 1997, δεύτερος στην Οστράβα το 1998. Το 1994 ήταν νικητής στο Τσάλεντζ του Πέρθ, το 1995 στο Τσάλεντζ του Αμβούργου.
Κλεοπάτρα Ευρυδίκη της Μακεδονίας
Η Ευρυδίκη, γεννημένη Κλεοπάτρα, ήταν Μακεδόνισσα ευγενής, ανιψιά του Άτταλου και τελευταία από τις επτά συζύγους του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας.
Η Κλεοπάτρα-Ευρυδίκη και ο Φίλιππος έκαναν μία κόρη, την Ευρώπη, και έναν υιό. Μετά τη δολοφονία του Φιλίππου, και τα δύο παιδιά δολοφονήθηκαν από την Ολυμπιάδα, οπότε η Κλεοπάτρα έδωσε τέλος στην ζωή της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας Κατηγορία:Αυτόχειρες
Ερρίκος Β΄ του Λινύ
O Ερρίκος Β΄, γαλλ. Henri II (απεβ. 1303) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κύριος του Λινύ (1288-1303).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βάλεραν Α΄ κυρίου του Λινύ και της Ιωάννας κυρίας του Μπωβουάρ.
Ο πατέρας του, πολεμώντας εναντίον του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βραβάντης, σκοτώθηκε στη μάχη του Βόρρινγκεν το 1288. Τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος Β΄.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Λουδοβίκος του Σαιν-Πολ
Ο Λουδοβίκος, γαλλ. Louis (1418 - 19 Δεκεμβρίου 1475) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Σαιν-Πολ, Λινύ, Μπριέν & Κονβερσάνο. Έγινε κοντόσταυλος (στρατάρχης) της Γαλλίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πέτρου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ, Λινύ, Μπριέν & Κονβερσάνο και της Μαργαρίτας των Μπω/Μπάλτσο, κόρης του Φραγκίσκου δούκα της Άντρια.
Τον μεγάλωσε ο θείος του Ιωάννης Β΄ και τον έκανε κληρονόμο των κτήσεών του, αλλά όταν εκείνος απεβίωσε το 1441, ο Κάρολος Ζ΄ Βαλουά της Γαλλίας κατάσχεσε τις κτήσεις τού Ιωάννη Β΄. Ο Λουδοβίκος προσέγγισε τον βασιλιά και ζήτησε το Λινύ και το Γκιζ. Ο Κάρολος Ζ΄ του απέδωσε το Λινύ, αλλά το Γκιζ το διεκδικούσε ο Κάρολος Βαλουά-Ανζού κόμης του Μαιν. Συμφωνήθηκε ο Κάρολος να νυμφευτεί την Ισαβέλλα, αδελφή του Λουδοβίκου, η οποία έλαβε την κυριότητα του Γκιζ ως προίκα.
Η μεγαλύτερη αδελφή του Ζακέττα (Ιακωβίνα) παντρεύτηκε τον Ιωάννη Λάνκαστερ δούκα του Μπέτφορντ και έτσι ο Λουδοβίκος υποστήριζε τους Λάνκαστερ (με σύμβολο το ερυθρό ρόδο) εναντίον των Γιορκ (λευκό ρόδο). Έγινε φίλος με τον διάδοχο Λουδοβίκο (γιο του Καρόλου Ζ΄) και πολέμησαν μαζί στη Φλάνδρα και τη Νορμανδία. Το 1461 ο διάδοχος έγινε βασιλιάς ως Λουδοβίκος ΙΑ΄. Αν και στην εξέγερση του αδελφού αυτού, Καρόλου δούκα του Μπερρύ, ο κόμης του Σαιν-Πολ διοίκησε το στρατό του Καρόλου στη μάχη του Μοντλερύ, ωστόσο ο Λουδοβίκος ΙΑ΄, μετά την ειρήνη στο Κονφλάν τον έκανε κοντόσταυλο (στρατάρχη). Επίσης τον νύμφευσε με τη Μαρία, αδελφή της συζύγου του Καρλόττας της Σαβοΐας.
Δεν ήταν πιστός στον βασιλιά και συνωμότησε με τον Κάρολο κόμη του Σαρολαί (μελλοντικός Κάρολος της Βουργουνδίας) και τον Εδουάρδο Δ΄ της Αγγλίας, σύζυγο της Ελισάβετ (κόρης της αδελφής του Ζακέττας). Τέλος συμμάχησε με τον Κάρολο της Βουργουνδίας, ο οποίος ήθελε να μοιράσει τη Γαλλία με τον Εδουάρδο Δ΄ και τους συμμάχους του της Βρετάνης, του Μπουρμπόν, του Νεμούρ, του Μαιν, του Σαιν-Πολ. Όμως ο Εδουάρδος Δ΄ συνήψε συμφωνία με τον Λουδοβίκο Α΄ και ο θυμωμένος κόμης του Λινύ του έγραψε επιστολή κατηγορώντας τον ως δειλό και ανόητο. Ο Εδουάρδος Δ΄ έδειξε την επιστολή στον Λουδοβίκο ΙΑ΄, ο οποίος συνέλαβε τον κόμη του Σαιν-Πολ, τον φυλάκισε στη Βαστίλη και τον καρατόμησε. Ο χρονικογράφος Φιλίπ ντε Κομμύν αναφέρει ότι ο κόμης του Σαιν-Πολ είχε κάνει ό,τι μπορούσε για να αυξηθούν οι εχθροπραξίες μεταξύ του Καρόλου και του Λουδοβίκου ΙΑ΄.
Είχε ιερέα του παρεκκλησίου του (1468-72) τον Ζαν Μιελό, γνωστό μεταφραστή, συγγραφέα και γραφέα χειρογράφων.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα του Μπαρ, κόρη και κληρονόμο του Ροβέρτου κόμη του Μαρλ και Σουασσόν και είχε τέκνα:
Το 1462 απεβίωσε η Ιωάννα και το 1466 ο Λουδοβίκος έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία, κόρη του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας και είχε τέκνα:
Βιντσέντσο Γκαλιλέι
Ο Βιντσέντσο Γκαλιλέι (Vincenzo Galilei, 3 Απριλίου 1520 – 2 Ιουλίου 1591) ήταν Ιταλός λαουτίστας, συνθέτης και θεωρητικός της μουσικής και πατέρας του διάσημου αστρονόμου και φυσικού Γαλιλαίου Γαλιλέι και του βιρτουόζου λαουτίστα και συνθέτη Μικελάντζελο Γκαλιλέι. Ήταν σημαντική προσωπικότητα της μουσικής ζωής της ύστερης Αναγέννησης και συνέβαλε σημαντικά στη μουσική επανάσταση που οριοθετεί την αρχή της εποχής της μπαρόκ μουσικής.
Υπήρξε όχι μόνο σπουδαίος θεωρητικός της μουσικής αλλά και εξαιρετικός επιστήμονας. Πολλοί μελετητές τον πιστώνουν με το ότι ήταν αυτός που κατηύθυνε την επιστημονική δραστηριότητα του γιου του, όχι προς τα «καθαρά», αφηρημένα μαθηματικά αλλά προς την επεξεργασία των πειραματικών δεδομένων -χρήση μαθηματικής ποσοτικής περιγραφής των αποτελεσμάτων-, ένα σκεπτικό υψίστης σημασίας για την ιστορία της φυσικής και των φυσικών επιστημών, γενικότερα (βλ. ο Γκαλιλέι ως θεωρητικός).
Βιογραφικά στοιχεία
O Βιντσέντσο Γκαλιλέι γεννήθηκε, γύρω στο 1520, στη Σάντα Μαρία α Μόντε της Τοσκάνης και άρχισε να μελετάει λαούτο σε μικρή ηλικία. Κάποια στιγμή, πριν από το 1562, εγκαταστάθηκε στην Πίζα, όπου νυμφεύτηκε μιαν ευγενή. Το 1564, γεννήθηκε ο Γαλιλαίος, το πρώτο από τα έξι ή επτά του παιδιά. Ένας άλλος γιος, ο Μικελάνιολο (Michelagnolo), γεννημένος το 1575, έγινε επίσης καταξιωμένος λαουτίστας και συνθέτης.
Ο Βιντσέντσο ήταν δεξιοτέχνης λαουτίστας και, νωρίς στη ζωή του, προσείλκυσε την προσοχή των ισχυρών, καλά διασυνδεδεμένων πατρόνων. Το 1563, συναντήθηκε με τον Τ. Τσαρλίνο (Gioseffo Zarlino), τον σημαντικότερο θεωρητικό μουσικής του 16ου αιώνα στη Βενετία, και άρχισε να μελετάει μαζί του. Λίγο αργότερα, άρχισε να ενδιαφέρεται για τις προσπάθειες αναβίωσης της αρχαίας ελληνικής μουσικής και δράματος, μέσω της Καμεράτα Φλωρεντίνα, ενός κύκλου ποιητών, μουσικών και διανοουμένων με επικεφαλής τον κόμη Τ. ντε’ Μπάρντι (Giovanni de 'Bardi), καθώς και μέσω των επαφών του με τον Τ. Μέι (Girolamo Mei), τον πρωτοπόρο μελετητή της εποχής, για την αρχαία ελληνική μουσική. Κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1570, τα ενδιαφέροντά του στη μουσική θεωρία και σύνθεση άρχισαν να κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση (βλ. ο Γκαλιλέι ως θεωρητικός).
Ο Γκαλιλέι ως θεωρητικός
Ορισμένες από τις σημαντικότερες θεωρητικές συνεισφορές του Βιντσέντσο Γκαλιλέι περιλαμβάνουν την αντιμετώπιση της διαφωνίας στη μουσική: είχε μια πολύ σύγχρονη αντίληψη, επιτρέποντας τις περαστικές διαφωνίες «εφόσον οι φωνές ρέουν ομαλά». Προχωρώντας, όμως, παραπέρα επιτρέπει και τις διαφωνίες στο ισχυρό μέρος του μέτρου (!) όταν υπάρχει σύζευξη διαρκείας με τον τελευταίο φθόγγο του προηγουμένου μέτρου, κάτι που αποκαλούσε «απαραίτητη διαφωνία».
Ακουστική
Ο Βιντσέντσο Γκαλιλέι ήταν ένας από τους πρωτοπόρους στη συστηματική μελέτη της ακουστικής, κυρίως στην έρευνά του (με τη βοήθεια του γιου του Γαλιλαίου) στη μαθηματική φόρμουλα των τεντωμένων χορδών. Ο ίδιος ο Γαλιλαίος είπε στον βιογράφο του ότι, ο πατέρας του τον εισήγαγε στην ιδέα της συστηματικής δοκιμής και μέτρησης που γινόταν στο υπόγειο του σπιτιού τους στην Πίζα, το οποίο ήταν γεμάτο με χορδές λαούτου, με διαφορετικά μήκη από τις οποίες κρέμονταν διαφορετικά βάρη.
Ο Βιντσέντσο έκανε, έτσι, κάποιες σημαντικές ανακαλύψεις στην ακουστική, που αφορούσαν ιδιαίτερα τη φυσική των δονουμένων χορδών και των, εξ’ αυτών παραγομένων, στηλών αέρα. Ανακάλυψε ότι, ενώ ο λόγος ενός μουσικού διαστήματος είναι ανάλογος με το παλλόμενο μήκος της χορδής (π.χ. μια 5η καθαρή έχει την αναλογία 3:2, κάτι που είχε διαπιστώσει ο Πυθαγόρας αιώνες πριν) υπάρχει διαφοροποίηση ανάλογα με την τετραγωνική ρίζα της εφαρμοζόμενης τάσης (και την κυβική ρίζα των παραγομένων κοίλων όγκων αέρα). Έτσι, μέσω των πειραματικών μετρήσεων, τα βάρη που κρέμονται από τις χορδές πρέπει να βρίσκονται σε λόγο 9:4 για να παραχθεί η 3:2, 5η καθαρή.
Την εργασία αυτή, προχώρησε περαιτέρω ο μαθηματικός και πολυμαθής Μ. Μερσέν (Marin Mersenne), ο οποίος διατύπωσε τον ισχύοντα νόμο των δονουμένων χορδών. Ο Μερσέν αναφερόταν στο έργο πολλών επιστημόνων και, μετά τον θάνατο του Βιντσέντσο Γκαλιλέι, τον αντιμετώπισε ως εξέχον μέλος του επιστημονικού του δικτύου. Ανέφερε τις ιδέες του Γκαλιλέι για ένα ρολόι εκκρεμούς στον περίφημο Κρίστιαν Χόυχενς, ο οποίος πραγματοποίησε βελτιώσεις πάνω σε αυτές. Έτσι, ο Βιντσέντσο Γκαλιλέι, μέσω των πειραματικών μελετών του πάνω στις χορδές δημιουργεί, ίσως, την πρώτη μη-γραμμική μαθηματική περιγραφή ενός φυσικού φαινομένου στην ιστορία.
Μουσικολογικά στοιχεία
thumb|200px|right|Το εξώφυλλο του σημαντικού βιβλίου θεωρίας μουσικής του Γκαλιλέι,Dialogo di Vincentio Galilei nobile Fiorentino della musica antica et della moderna Η χρήση του ρετσιτατίβου στην όπερα αποδίδεται ευρέως στον Γκαλιλέι, αφού ήταν ένας από τους εφευρέτες της μονωδίας, του μουσικού ύφους που ήταν πιο κοντά στο ρετσιτατίβο. Κάποια έργα του Γκαλιλέι εκδόθηκαν όσο ζούσε, και ο ίδιος ήταν περήφανος πως, ήταν ο πρώτος που έγραψε μουσική για σόλο τραγούδι (μονωδία) πάνω στα πρότυπα της αρχαίας ελληνικής μουσικής, αν και σήμερα αυτή η μουσική έχει χαθεί. Δύο τέτοια, χαμένα, έργα ήταν η καντάτα Ο Κόμης Ουγκολίνο, πάνω σε ένα έργο του Δάντη και οι Θρήνοι του Ιερεμία. Έγραψε, ακόμη, 2 βιβλία με μαδριγάλια, κομμάτια για 2 βιόλες, ένα βιβλίο για λαούτο σε ταμπλατούρα, μοτέτα, κ.α. Αυτή η τελευταία κατηγορία συνθέσεων για το λαούτο, θεωρείται η σημαντικότερη συμβολή του, καθώς «προφήτευε» με ποικίλους τρόπους το ύφος του πρώιμου μπαρόκ.
Ωστόσο, ήρθε σε αντίθεση με τον δάσκαλό του, Τσαρλίνο, πολλές φορές έντονη, ως προς το σύστημα κουρδίσματος. Αυτό είναι εμφανές στην πραγματεία του, Dialogo... nel liuto (βλ. παραπάνω), όπου επικρίνει τον αντιστικτικό τρόπο σύνθεσης, κατά τον οποίο 4 ή 5 φωνές τραγουδούν ταυτόχρονα διαφορετικές μελωδικές γραμμές, αγνοώντας τον φυσικό «ρυθμό» των λέξεων και επισκιάζοντας με αυτό τον τρόπο το κείμενο. Ο Γκαλιλέι, μέσω αυτής της κριτικής, αποστασιοποιείται σαφώς από το ιταλικό μαδριγάλι όπως, τουλάχιστον, το τραγουδούσαν στην εποχή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Αναγεννησιακή μουσική
Κάστρο της Μαμαλούκας
Το Κάστρο της Μαμαλούκας είναι μεσαιωνικό οχυρό κτίσμα ερείπια του οποίου διασώζονται κοντά στο χωριό Αμυγδαλιά (πρώην Μαμαλούκα) του Δήμου Καλαβρύτων.
Στα ανατολικά του χωριού υψώνεται ο επιμήκης λόφος του "Αγίου Αθανασίου". Στην κορυφή του λόφου αυτού, που οφείλει το όνομά του στο ομώνυμο εξωκλήσι, εντοπίζονται κατάλοιπα μικρής οχυρωματικής εγκατάστασης των υστεροβυζαντινών χρόνων (1204 μ.Χ. - 1453 μ.Χ.), που περιβάλλεται από τείχος μήκους 80 περίπου μέτρων. Εντός του τειχισμένου χώρου διασώζονται τα ερείπια δύο δεξαμενών και ενός μεγάλου πύργου που έχει μήκος 10 μέτρα και πλάτος 6 μέτρα. Στη βορειοδυτική πλευρά του λόφου διακρίνονται επίσης τα οικοδομικά κατάλοιπα ενός άλλου μεγάλου οικοδομήματος και μιας ορθογώνιας βίγλας. Το κάστρο αυτό εικάζεται ότι ανήκε στη Βαρωνία των Καλαβρύτων.
Στο λόφο του "Αγίου Αθανασίου" εκτός από τα οικοδομικά κατάλοιπα των υστεροβυζαντινών χρόνων έχουν εντοπιστεί και κατάλοιπα των αρχαίων χρόνων, όπως κιονόκρανο δωρικού ρυθμού και θραύσμα πήλινης σίμης (υδρορροής), που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στη θέση αυτή υπήρχε στην αρχαιότητα κάποιο ιερό. Οι περισσότεροι αρχαιολόγοι συμφωνούν ότι το ιερό αυτό πρέπει να ταυτίζεται με το ιερό της "Κορίας Αθηνάς" που αναφέρεται από τον Παυσανία.
Πηγές
Μ Α Κ Κ Κ
Άιμπολαντ
μικρογραφία|Το Άιμπολαντ το 1930, με κόκκινο χωριά παραδοσιακά κυριαρχούμενα από σουηδόφωνο πληθυσμό ("σβενσκμπίγκντερ"). Άιμπολαντ (επίσης γνωστό ως Σουηδική Εσθονία και Έγκελαντ) είναι το Εσθονικό Σουηδικό όνομα για τις ιστορικά σουηδόφωνες περιοχές και πόλεις στη βόρεια και δυτική Εσθονία.
Το ιστορικό Άιμπολαντ περιλαμβάνει τα νησιά Νοαρόοτσι, Βόρμσι, Ρούχνου, Οσμουσάαρ, Χιίουμαα, Σάαρεμαα, Μούχου, Ναϊσάαρ και τις πόλεις γύρω από το Χααπσάλου στην ηπειρωτική Εσθονία.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το καλοκαίρι του 1944, σχεδόν όλοι οι Σουηδοί της Εσθονίας που ζούσαν στο Άιμπολαντ κατέφυγαν στη Σουηδία, πριν ο Κόκκινος Στρατός εισβάλει στα κράτη της Βαλτικής.
Το 2000, υπήρχαν 300 Σουηδοί στην Εσθονία, αν και οι σουηδο-εσθονικές διάλεκτοι έχουν χαθεί.
Λουδοβίκος του Λουξεμβούργου
Ο Λουδοβίκος (Louis de Luxembourg, 1391 - 18 Σεπτεμβρίου 1443) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν αρχιεπίσκοπος της Ρουέν, επίσκοπος του Ίλυ και καρδινάλιος.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη κυρίου του Μπωβουάρ και της Μαργαρίτας των Ανγκιάν, κόρης και κληρονόμου του Λουδοβίκου κόμη του Μπριέν και τιτουλάριου δούκα των Αθηνών.
Το 1436 εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Ρουέν. Στον Εκατονταετή Πόλεμο, όπως και ο αδελφός του Ιωάννης Β΄ κόμης του Λινύ, ήταν με το μέρος των Άγγλων. Όσο η Γάλλοι κέρδιζαν, η θέση του αποδυναμωνόταν και η ζωή του γινόταν επισφαλής. Ο Ερρίκος Γ΄ Λάνκαστερ της Αγγλίας αποφάσισε το 1437 να του δώσει την επιτροπεία (in commendam) της επισκοπής του Ίλυ (Ely) (στο Καντέρμπουρυ), η οποία, αν και από τις μικρότερες, ήταν η 5η σε έσοδα επισκοπή. Δεν γνωρίζουμε αν την επισκέφθηκε· απεβίωσε το 1443. Ο Κάρολος Ζ΄ Βαλουά της Γαλλίας κατέλαβε τη Ρουέν το 1449.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Ουαλερανός Γ΄ του Λουξεμβούργου-Λινί
Ο Βάλεραν Γ΄, γερμ. Waleran III (1355 - 12 Απριλίου 1415) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λινύ (1371-1415) και του Σαιν-Πολ (1378-1415). Έγινε κοντόσταυλος (στρατάρχης) της Γαλλίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκυ κόμη του Λινύ και της Μαχώς/Ματθίλδης των Σατιγιόν, κόρης και κληρονόμου του Ιωάννη κόμη του Σαιν-Πολ.
Το 1371 απεβίωσε ο πατέρας του στη μάχη του Μπάεσβαϊλερ και τον διαδέχθηκε. Ο Βάλεραν Γ΄ αιχμαλωτίστηκε στη μάχη, αλλά με την παρεμβολή του Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας (3ου εξαδέλφου του πατέρα του), ελευθερώθηκε. Το 1374 αιχμαλωτίστηκε από τους Άγγλους στην Αρντρ, οι οποίοι προσπάθησαν να τον ανταλλάξουν με τον Ιωάννη Γ΄ άρχοντα του Μπουχ, χωρίς επιτυχία. Το 1380 στην αιχμαλωσία νυμφεύτηκε τη Μωντ, κόρη της Ιωάννας (εγγονής του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας) από τον 1ο της σύζυγο, ενώ τώρα είχε 3ο σύζυγο τον Εδουάρδο τον μαύρο πρίγκιπα. Έτσι κατάφερε να μειώσει τα λύτρα και να ελευθερωθεί.
Ήταν ένας από τους πρέσβεις για ειρήνη που εστάλησαν το 1396 στο Λονδίνο. Το 1405 επιτέθηκε στους Άγγλους στο Μερκ, κοντά στο Καλαί, αλλά μάταια. Πήγε με τη μερίδα του Φιλίππου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας, μάλιστα πάντρεψαν τα παιδιά τους: ο Αντώνιος Βαλουά-Βουργουνδίας δούκας της Βραβάντης νυμφεύτηκε την Ιωάννα Λουξεμβούργου-Λινύ. Οι δούκες της Βουργουνδίας του έδειξαν εύνοια και τον έκαναν μεγάλο διδάσκαλο των Υδάτων και των Δασών, κυβερνήτη του Παρισιού το 1410 και (όταν δέσποζαν στη Γαλλία) κοντόσταυλο (στρατάρχη) της Γαλλίας το 1411. Όμως το 1413 εκδιώχθηκαν οι Βουργουνδοί και έτσι χάθηκαν τα δύο τελευταία αξιώματα.
Απεβίωσε το 1415 και τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Φίλιππος ως κόμης του Σαιν-Πολ & Λνύ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μωντ των Χόλαντ, κόρη του Θωμά κόμη του Κεντ και είχε τέκνο:
Όταν απεβίωσε η Μωντ, ο Βάλεραν Γ΄ το 1400 έκανε δεύτερο γάμο με τη Μπόνα των Σκαρπονουά, κόρη του Ροβέρτου δούκα του Μπαρ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Ιωάννης Β΄ του Λινύ
Ο Ιωάννης Β΄ (γαλλ.: Jean II de Luxembourg-Ligny, 1392 - 5 Ιανουαρίου 1441) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λινύ (1430-41) & Γκιζ (1425-41) και κύριος του Μπωβουάρ & Ρισεμπούργκ (1397-1441).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη κυρίου του Μπωβουάρ & Ρισεμπούργκ και της Μαργαρίτας των Ανγκιάν, κόρης και κληρονόμου του Λουδοβίκου κόμη του Μπριέν & Κονβερσάνο και τιτουλάριου δούκα των Αθηνών.
Νυμφεύτηκε την Ιωάννα υποκόμισσα του Μω, η οποία από τον προηγούμενο γάμο της με τον Ροβέρτο Μονμπελιάρ κόμη του Μαρλ & Σουασσόν είχε κόρη την Ιωάννα, που κληρονόμησε τον πατέρα της. Όταν απεβίωσε η μητέρα του, την κληρονόμησε ο μεγαλύτερος αδελφός του Πέτρος Α΄ στο Μπριέν & Κονβερσάνο, ενώ ο Ιωάννης Β΄ κληρονόμησε το 1397 τον πατέρα του και έγινε κύριος του Μπωβουάρ & Ρισεμπούργκ.
Κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο έλαβε το μέρος της Αγγλίας και έκανε με τα άλογα επιδρομές (chevauchées), λεηλατώντας και καίγοντας Γαλλικές περιοχές για λογαριασμό του Ιωάννη Λάνκαστερ δούκα του Μπέντφορντ. Το 1425 κατέλαβε την κυριότητα του Γκιζ, για την οποία είχε διαφωνήσει με τον Ρενέ Βαλουά δούκα του Ανζού.
Στην πολιορκία της Αμιένης το 1430 ακολούθησε τον Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας και αν και η πολιορκία ήταν αποτυχημένη, ένας στρατιώτης τού Ιωάννη Β΄ (ο νόθος του Βαντόμ) συνέλαβε την Ζαν ντ' Αρκ. Ο Ιωάννης Β΄ την έστειλε στο Μπωβουάρ, όπου την κράτησε φυλακισμένη. Ζούσε μαζί του η αδελφή του πατέρα του Ιωάννα, κόμισσα του Σαιν-Πολ & Λινύ, που έδειξε ευγένεια στη Ζαν ντ' Αρκ και του ζήτησε να μην την δώσει. Το 1430 απεβίωσε η θεία του Ιωάννα και την κληρονόμησε ο Πέτρος Α΄, που έλαβε το Σαιν-Πολ και ο Ιωάννης Β΄, που έλαβε το Λινύ. Η Αγγλία και η Βουργουνδία πίεσαν τον Ιωάννη Β΄ να τους παραδώσει την Ζαν ντ' Αρκ και ο Ιωάννης τελικά την έδωσε στους Άγγλους αντί 10.000 λιβρών, οι οποίοι την σκότωσαν.
Απεβίωσε το 1441 και τον κληρονόμησε ο γιος του Πέτρου Α΄, ο Λουδοβίκος κόμης του Σαιν-Πολ & Μπριέν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1418 την Ιωάννα του Μπετύν, κόρη και κληρονόμο του Ροβέρτου Η΄ υποκόμη του Μω· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πέτρος Β΄ του Σαιν-Πολ
Ο Πέτρος Β΄, γαλλ. Pierre II (π. 1440 - 25 Οκτωβρίου 1482) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Σαιν-Πολ, Μπριέν, Μαρλ & Σουασόν.
Βιογραφία
Το 1462 απεβίωσε η μητέρα του και τη διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης στο Μαρλ & Σουασόν. Ο πατέρας του ήταν κοντόσταυλος (στρατάρχης) της Γαλλίας, αλλά προσπάθησε μυστικά με τον δούκα της Βουργουνδίας να ανατρέψει τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ Βαλουά της Γαλλίας. Όταν η συνωμοσία αποκαλύφθηκε, ο Λουδοβίκος καρατομήθηκε για προδοσία το 1475 και οι εκτάσεις του κατασχέθηκαν αρχικά, μετά αποδόθηκαν. Το 1476 απεβίωσε ο αδελφός του Ιωάννης και τον διαδέχθηκε ως κύριος του Μαρλ & Σουασόν. Έγινε κόμης του Σαιν-Πολ & Μπριέν και ο αδελφός του Αντώνιος Α΄ κόμης του Λινύ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1464 τη Μαργαρίτα της Σαβοΐας, κόρη του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Ιάκωβος του Ρισεμπούρ
Ο Ιάκωβος, γαλλ. Jacques (1426 - 20 Αυγούστου 1487) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κύριος του Ρισεμπούργκ (Richebourg).
Βιογραφία
Το 1453, μετά τη μάχη του Γκάβερε, έγινε ιππότης. Τα επόμενα έτη υπηρέτησε τον Κάρολο Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας ως διοικητής στο στρατό. Το 1468 του απένειμαν τη διάκριση του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Απεβίωσε στη Νάντη το 1487 σε ηλικία 61 ετών και τον διαδέχθηκε η κόρη του Ισαβέλλα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα κόμισσα του Ζάρρεβέρντεν & Μόερς και έπειτα την Ισαβέλλα, κόρη του Πιέρ ντε Ρουμπαί. Είχε δύο γιούς, που απεβίωσαν νέοι και τρεις κόρες, από τις οποίες τον διαδέχθηκε η:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Ιωάννης του Σουασόν
Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean (απεβ. 22 Ιουνίου 1476) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Σουασόν (1462-1476) και κύριος του Ντανκίρκ, Γκραβελίν και Μπουρμπούρ.
Βιογραφία
Το 1462 απεβίωσε η μητέρα του και τη διαδέχθηκε ως κόμης του Μαρλ & Σουασόν. Έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος το 1473. Ο πατέρας του ήταν κοντόσταυλος (στρατάρχης) της Γαλλίας, αλλά προσπάθησε με το δούκα της Βουργουνδίας να ανατρέψει τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ Βαλουά της Γαλλίας. Όταν η συνωμοσία αποκαλύφθηκε, ο Λουδοβίκος καρατομήθηκε για προδοσία το 1475. Οι εκτάσεις του κατασχέθηκαν αρχικά και ο Ιωάννης δεν μπόρεσε να τον διαδεχθεί.
Στη μάχη του Μοράλ σκοτώθηκε το 1476. Ήταν άγαμος και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Πέτρος Β΄. Οι εκτάσεις του Λουδοβίκου αποδόθηκαν στα τέκνα του: ο Πέτρος Β΄ έλαβε το Σαιν-Πολ και ο Αντώνιος Α΄ το Λινύ.
Sony Interactive Entertainment
Η Sony Interactive Entertainment (συντόμευση: SIE, παλαιότερα γνωστή ως Sony Computer Entertainment (SCE) και Sony Network Entertainment) είναι πολυεθνική εταιρεία βιντεοπαιχνιδιών, θυγατρική της Sony.
Η εταιρεία ιδρύθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1993, ως Sony Computer Entertainment, με σκοπό να συνεισφέρει στη Sony, η οποία είχε ανοιχτεί επιχειρηματικά στη βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών με το PlayStation. Μετά τη μεγάλη επιτυχία της πρώτης κονσόλας, η εταιρεία συνέχισε να δημιουργεί τη σειρά της κονσόλας. Σύντομα, ξεκίνησε την εξαγωγή προϊόντων στη Βόρεια Αμερική, καθώς και σε άλλες χώρες. Στη Βόρεια Αμερική, η πρώτη κονσόλα πωλούνταν στην τιμή των $299.99. Σήμερα, το PlayStation αποτελεί τον μεγαλύτερο πόρο της Sony, στην ανάπτυξη και στην έρευνα βιντεοπαιχνιδιών.
Την 1η Απριλίου του 2016, οι Sony Network Entertainment και η Sony Computer Entertainment αναδιοργανώθηκαν και συγχωνεύτηκαν, σχηματίζοντας τη Sony Interactive Entertainment.
Η εταιρεία πλέον είναι υπεύθυνη για την έρευνα και την ανάπτυξη, την παραγωγή και τις πωλήσεις, του hardware και του software του PlayStation. Επίσης είναι υπεύθυνη τόσο για την ανάπτυξη, όσο και τη διανομή βιντεοπαιχνιδιών, δημιουργώντας παράλληλα διάφορες θυγατρικές, στις μεγαλύτερες αγορές της, Ευρώπη, Βόρεια Αμερική και Ασία. Έως και τον Σεπτέμβριο του 2016, η εταιρεία είχε πουλήσει πάνω 486 εκατομμύρια κονσόλες PlayStation.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Sony Interactive Entertainment Κατηγορία:Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εκδότες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Νικητές Golden Joystick Award
Γκραν Πρι Μαλαισίας 2017
Το ήταν ο 15ος αγώνας του Παγκοσμίου πρωταθλήματος Φόρμουλα 1 2017 και διεξήχθη στο Sepang International Circuit που βρίσκεται στη πόλη Σεπάνγκ της Μαλαισίας. Ο αγώνας διεξήχθη στις 1 Οκτωβρίου 2017 και νικητής ήταν ο Μαξ Φερστάπεν. Το φετινό Γκραν Πρι θα είναι το τελευταίο που διεξάγεται σε αυτή τη πίστα καθώς από το 2018 η Μαλαισία βγαίνει από το καλεντάρι της Φόρμουλα 1.
Ποινές
Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων για μηχανικούς λόγους.
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 29 Σεπτεμβρίου 2017, ο καιρός ήταν βροχερός και έτσι οι οδήγοι έκαναν λίγους γύρους. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τα ενδιάμεσα (Intermediate) και τα βρόχινα (Wet) ελαστικά της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Το FP3 διεξήχθη το Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου 2017 και εκεί οι οδηγοί είχαν την ευκαιρία να κάνουν τις τελευταίες δοκιμές πριν τις κατατακτήριες. Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος όμως δεν έβρεχε και έτσι οι οδηγοί έτρεξαν με τα στεγνα ελαστικά της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου 2017 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Λιούις Χάμιλτον ενώ ο Σεμπάστιαν Φέτελ αντιμετώπισε προβλήματα στο Q1 και έτσι δεν πήρε μέρος στις κατατακτήριες και γι'αυτό εκκίνησε τελευταίος στον αγώνα.
Αγώνας
Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 1 Οκτωβρίου 2017 με τον Μαξ Φερστάπεν να παίρνει την πρώτη νίκη για το 2017 και 2η συνολικά στην καριέρα του. Ο Κίμι Ράικονεν αντιμετώπισε πρόβλημα πριν την έναρξη του αγώνα και έτσι δεν εκκίνησε. Τον ταχύτερο γύρο σημείωσε ο Σεμπάστιαν Φέτελ με χρόνο 1.34.080 που είναι και ρεκόρ πίστας.
Πηγές
Κατηγορία:Φόρμουλα 1
Πέτρος του Λουξεμβούργου
Ο Πέτρος. γαλλ. Pierre (1369 - 1387) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν καρδινάλιος. Το 1527 κλήθηκε Ευλογημένος.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκυ κόμη του Λινύ και της Μαχώς/Ματθίλδης των Σατιγιόν, κόρης και κληρονόμου του Ιωάννη κόμη του Σαιν-Πολ.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1371 και η μητέρα του το 1378, έτσι ο Πέτρος έμεινε 9 ετών ορφανός από γονείς. Τον ανέθρεψε η αδελφή του πατέρα του Ιωάννα κόμισσα του Ορζιέρ. Από το 1377 είχε σταλεί στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού για σπουδές, Στα 10 έτη του εξελέγη μέλος (canon) του Συλλόγου του καθεδρικού της Νοτρ-Νταμ του Παρισιού και το 1381 έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού στη Νοτρ-Νταμ του Σαρτρ και έγινε αρχιδιάκονος της επισκοπής. Το επόμενο έτος έγινε αρχιδιάκονος του Καμπραί.