cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντέιβ Μπατίστα
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών και κόντρες (2005-2008)
thumb|170px|right|Ως Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών το 2005. Στη WrestleMania 21, ο Μπατίστα νίκησε τον Τριπλ Έιτς και κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών. Στη συνέχεια, υπερασπίστηκε τον τίτλο του στο Backlash και σε έναν αγώνα Hell in a Cell στο Vengeance ενάντια στον Τριπλ Έιτς.
Στις 30 Ιουνίου, ο Μπατίστα πήρε μεταγραφή για το SmackDown. Αντιμετώπισε τον Τζον "Μπράντσο" Λέιφιλντ στο Great American Bash και στο SummerSlam, υπερασπιζόμενος το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών. Τον Οκτώβριο κοντραρίστηκε με τον Έντι Γκερέρο στο No Mercy και τον νίκησε. Υπήρξαν σχέδια για τριπλό αγώνα μεταξύ των Ράντυ Όρτον, Γκερέρο και Μπατίστα στις 18 Νοεμβρίου, αλλά ο αγώνας δεν έγινε ποτέ, λόγω του ξαφνικού θανάτου του Έντι στις 13 Νοεμβρίου. Στα σόου που διοργανώθηκαν εις μνήμην του, ο Μπατίστα του απέδωσε τιμή.
Ο Μπατίστα συμμάχησε με τον Ρέι Μυστέριο, αφού τον έσωσε από τους Κέιν και Μπιγκ Σόου. Στις 16 Δεκεμβρίου, ο Ρέι Μυστέριο και ο Μπατίστα έγιναν οι νέοι Ομαδικοί Πρωταθλητές WWE, αφού νίκησαν τους MNM και αφιέρωσαν τη νίκη τους στον Έντι Γκερέρο. Η νεοσύστατη ομάδα κατάφερε να νικήσει τους Κέιν και Μπιγκ Σόου τον Δεκέμβριο. Δυο εβδομάδες αργότερα, έχασαν τους τίτλους από τους MNM, λόγω της επίθεσης του μεγαλόσωμου Μαρκ Χένρι στον Μπατίστα. Ο Χένρι τραυμάτισε τον Μπατίστα μετά από έναν αγώνα σε σιδερένιο κλουβί τον Ιανουάριο του 2006. Αυτός ο τραυματισμός ανάγκασε τον Μπατίστα να παραδώσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών.
Ο Μπατίστα διεκδίκησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών στο SummerSlam εναντίον του Κινγκ Μπούκερ, αλλά δεν τα κατάφερε. Στο Survivor Series, ο Μπατίστα νίκησε τον Μπούκερ και κατέκτησε το τίτλο για δεύτερη φορά στη καριέρα του. Τον Ιανουάριο του 2007 στο Royal Rumble υπερασπίστηκε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών κόντρα στον Μίστερ Κένεντι. Ο επόμενος διεκδικητής του πρωταθλήματος ήταν ο θρυλικός Αντερτέικερ. Στο No Way Out ο Μπατίστα συμμάχησε με τον Αντερτέικερ, για να αντιμετωπίσουν τους Τζον Σίνα και Σον Μάικλς. Ο Μπατίστα πρόδωσε τον σύμμαχο του, με αποτέλεσμα να νικήσει η αντίπαλη ομάδα.
Στη WrestleMania 23, ο Αντερτέικερ νίκησε τον Μπατίστα και έγινε ο νέος Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών. Οι δυο τους, ήρθαν ισόπαλοι στο Backlash και σε επεισόδιο του SmackDown, έτσι και ο Αντερτέικερ διατήρησε το Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών. Μετά από τον αγώνα ο ανήσυχος Ετζ εξαργύρωσε τη βαλίτσα Money in the Bank, νίκησε τον Αντερτέικερ και έγινε πρωταθλητής. Ο Μπατίστα προσπάθησε να επανακτήσει τον τίτλο, αλλά έχασε από τον Ετζ σε τρεις μεγάλες διοργανώσεις. Έπειτα, ο Μπατίστα κοντραρίστηκε με τον επόμενο Παγκόσμιο Πρωταθλητή Βαρέων Βαρών Γκρέιτ Καλί. Στο Great American Bash, ο Γκρέιτ Καλί νίκησε τους Κέιν και Μπατίστα, διατηρώντας το πρωτάθλημα του. Στο SummerSlam, χτύπησε τον Μπατίστα με μία καρέκλα, με αποτέλεσμα να διακοπεί ο αγώνας τους και να διατηρήσει τον τίτλο. Μετά τον απ' τον αγώνα ο Μπατίστα εκδικήθηκε, χτυπώντας οργισμένα τον αντίπαλο του με την ίδια καρέκλα.
Εν τέλει ο Μπατίστα κατέκτησε για τρίτη φορά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών όταν νίκησε τους Γκρέιτ Καλί και Ρέι Μυστέριο στο Unforgiven. Τον επόμενο μήνα στο No Mercy, ο Μπατίστα υπερασπίστηκε το τίτλο του εναντίον του Γκρέιτ Καλί σε έναν αγώνα Punjabi Prison. Επόμενος διεκδικητής του τίτλου ήταν ο Αντερτέικερ. Ο Μπατίστα τον νίκησε στο Cyber Sunday με ειδικό διαιτητή τον Στιβ Ώστιν. Οι δυο τους πάλεψαν ξανά σε έναν αγώνα με κλουβί (Hell in a Cell) στο Survivor Series. Στον αγώνα παρενέβη ο Ετζ, ο οποίος στέρησε τον τίτλο από τον Αντερτέικερ. Στο Armageddo, ο Ετζ με διάφορες δολοπλοκίες κατάφερε να γίνει Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών, νικώντας τους Αντερτέικερ και Μπατίστα.
Διάφορες κόντρες και αποχώρηση (2008-2010)
thumb|left|Ο Μπατίστα το 2008. Ο Μπατίστα συμμετείχε στον αγώνα Royal Rumble του 2008, αλλά εξαλείφθηκε από τον Τριπλ Έιτς. Στο No Way Out συμμετείχε στον αγώνα Elimination Chamber (Θάλαμος Εξόντωσης) του SmackDown, όπου εξαλείφθηκε τελευταίος από τον Αντερτέικερ. Στη WrestleMania 24, ο Μπατίστα νίκησε τον μεγαλόσωμο Ουμάγκα. Την ίδια νύχτα ο Ρικ Φλερ, που ήταν φίλος του Μπατίστα, έχασε από τον Σον Μάικλς και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το WWE. Ο Μπατίστα άρχισε κόντρα με τον Μάικλς, αποκαλώντας τον εγωιστή. Οι δυο τους συγκρούστηκαν στο Backlash, οπού ο Μάικλς προσποιήθηκε τραυματισμό και νίκησε με πονηρό τρόπο τον Μπατίστα. Στο One Night Stand, ο Μπατίστα τον διέλυσε σε έναν αγώνα stretcher (δηλαδή με φορείο) και έτσι τελείωσε η κόντρα τους.
Στις 23 Ιουνίου, ο Μπατίστα από το SmackDown μεταγράφηκε στο Raw. Στις 4 Αυγούστου έγινε Παγκόσμιος Ομαδικός Πρωταθλητής μαζί με τον Τζον Σίνα, αλλά κράτησαν μόνο για μια εβδομάδα τους τίτλους. Στο SummerSlam, ο Μπατίστα κατάφερε να νικήσει τον Τζον Σίνα. Στις 26 Οκτωβρίου στο Cyber Sunday, ο Μπατίστα νίκησε τον Κρις Τζέρικο για να κατακτήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών. Μετά από οκτώ μέρες ο Τζέρικο πήρε πίσω το τίτλο, αφού νίκησε τον Μπατίστα σε έναν αγώνα σε κλουβί. Στη συνέχεια, ο Μπατίστα άρχισε μια κόντρα με έναν πρώην σύμμαχο του στην Εβολούσιον, τον Ράντυ Όρτον. Στο Survivor Series, ο Μπατίστα ηγήθηκε μιας ομάδας 5 παλαιστών για να αντιμετωπίσουν την ισάριθμη ομάδα του Ράντυ Όρτον. Ο Ράντυ εξουδετέρωσε τελευταίο τον Μπατίστα και πήρε τη νίκη για την ομάδα του. Στις 15 Δεκεμβρίου στο Raw, ο Ράντυ Όρτον κλώτσησε στο κεφάλι τον Μπατίστα, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί (στο σενάριο) και να μείνει εκτός δράσης για αρκετούς μήνες.
Ο Μπατίστα επέστρεψε τον Απρίλιο του 2009 σε ένα επεισόδιο του Raw, για να σώσει τους Βινς Μακμάν, Σέιν Μακμάν και Τριπλ Έιτς από την Λέγκασι (Ράντυ Όρτον, Κόντι Ρόουντς και Τεντ Ντιμπιάσι). Στο Backlash η ομάδα των Μπατίστα, Σέιν Μακμάν και του Πρωταθλητή WWE, Τριπλ Έιτς έχασε από την Λέγκασι, με αποτέλεσμα να γίνει πρωταθλητής ο Ράντυ Όρτον. Την επόμενη βραδιά στο Raw, ο Μπατίστα έγινε ο πρώτος διεκδικητής του Πρωταθλήματος WWE. Σε έναν αγώνα με κλουβί στο Extreme Rules, ο Μπατίστα νίκησε τον Όρτον και έγινε Πρωταθλητής WWE για πρώτη φορά στη καριέρα του. Η κόντρα του με τον Όρτον συνεχίστηκε, με τη Λέγκασι να τραυματίζει τον Μπατίστα στο χέρι, γιατί ο τελευταίος λόγω αληθινού τραυματισμού έπρεπε να λείψει από την τηλεόραση. Λόγω αυτής της απουσίας, η θητεία του Μπατίστα ως πρωταθλητής τελείωσε. thumb|right|170px|Ο Μπατίστα ως Πρωταθλητής WWE.
Στις 14 Σεπτεμβρίου ο Μπατίστα γύρισε στο Raw, επιτέθηκε στον Όρτον και ανακοίνωσε την μετεγγραφή του στο SmackDown. Συμμετείχε σε αγώνα για τους ομαδικούς τίτλους στο Hell in a Cell, κόντρα στους πρωταθλητές Κρις Τζέρικο και Μπιγκ Σόου (Τζέρι-Σοου), με σύμμαχο τον Ρέι Μυστέριο. Οι Τζέρι-Σοου νίκησαν τον αγώνα και παρέμειναν πρωταθλητές. Ο Μπατίστα συμμετείχε σε αγώνα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών στο WWE Bragging Rights, ενάντια στους Ρέι Μυστέριο, Σι Εμ Πανκ και τον πρωταθλητή Αντερτέικερ. Ο χαρακτήρας του Μπατίστα άλλαξε ξαφνικά προς το χειρότερο και επιτέθηκε στον φίλο του, Ρέι Μυστέριο, κατηγορώντας τον για την ήττα του. Στο Survivor Series, ο Μπατίστα τον διέλυσε και η κόντρα τους συνεχίστηκε μέχρι τον Δεκέμβριο. Στο TLC, ο Μπατίστα διεκδίκησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών του Αντερτέικερ, αλλά έχασε.
Τον Φεβρουάριο του 2010, ο Μπατίστα αναμείχθηκε στη κόντρα του προέδρου Βινς Μακμάν και του Μπρετ Χαρτ, βοηθώντας τον Μακμάν να χτυπήσει τον αντίπαλο του. Ο Τζον Σίνα προσπάθησε να βοηθήσει τον Χαρτ, αλλά ο Μπατίστα τον εμπόδισε. Στο Elimination Chamber, ο Σίνα υπερασπίστηκε το τίτλο του σε αγώνα μέσα στον Θάλαμο Εξόντωσης και μετά τον αγώνα, ο πρόεδρος έδωσε στον Μπατίστα έναν αγώνα τίτλου. Ο Μπατίστα εξουδετέρωσε τον Σίνα και έγινε ο νέος Πρωταθλητής WWE, δηλώνοντας αργότερα πως εκείνος θα έπρεπε να είναι ο μεγαλύτερος αστέρας του WWE και όχι ο Σίνα. Στη WrestleMania 26, ο Σίνα νίκησε τον Μπατίστα και επανέκτησε το τίτλο του. Έπειτα, διεκδίκησε το τίτλο στο Extreme Rules και στο Over the Limit ενάντια στον Σίνα, αλλά δεν τα κατάφερε. Στις 24 Μαϊού ο Μπατίστα ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το WWE. Σε μια συνέντευξη του, αποκάλυψε πως δεν του άρεσε η πορεία της εταιρίας και πως δεν σκοπεύει να γυρίσει σύντομα.
Καριέρα στις Μεικτές Πολεμικές Τέχνες (2011-2012)
Τον Ιούνιο του 2010, ο Μπατίστα γνωστοποίησε πως ήθελε να ξεκινήσει καριέρα στις Μεικτές Πολεμικές Τέχνες. Σύντομα, ανακοινώθηκε ότι συμφώνησε με την εταιρεία Στράικφορς. Ωστόσο, δεν αγωνίστηκε εκεί ποτέ, καθώς η εταιρία εξαγοράστηκε. Μετά από πολλούς μήνες αγωνιστικής απραξίας, ο Μπατίστα έδωσε το πρώτο του αγώνα στις 6 Οκτωβρίου 2012, όπου και νίκησε. Ο Μπατίστα δεν συμμετείχε σε άλλο αγώνα.
Επιλεγμένη φιλμογραφία
Η πρώτη του συμμετοχή σε ταινία έγινε το 2006. Από το 2014 και έπειτα άρχισε να γίνεται ολοένα και πιο επιτυχημένος ως ηθοποιός, με κάποιες από τις γνωστότερες ταινίες μεγάλου προϋπολογισμού στις οποίες έχει παίξει έως το 2017 είναι το Φύλακες του Γαλαξία (2014), Marauders (2016) και Φύλακες του Γαλαξία 2 (2017), το Spectre (2015) του Τζέιμς Μποντ, και το Blade Runner 2049 (2017).
Στη πάλη
thumb|right|Ο Μπατίστα με το Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε 2 φορές με ισάριθμα διαζύγια, διαθέτει 2 κόρες την Κεϊλάνι (1990) και την Αθηνά (1992), και 2 εγγονούς από την πρώτη του κόρη.
Διαθέτει πολυάριθμα τατουάζ, χαρακτηριστικά έναν μεγάλο δράκο στην πλάτη του, κόκκινα γράμματα Κάντζι στους δικεφάλους του, καθώς και τις σημαίες των Φιλιππινών και της Ελλάδος στο αριστερό του μπράτσο.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί συλλέκτες Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί
Ιουλία Μαμαία (σύζυγος του Πολέμωνα Β΄)
Η Ιουλία Μαμαία (έζησε τον 1ο αι. μ.Χ.) από τη Δυναστεία της Έμεσας γεννήθηκε πριγκίπισσα της Έμεσας στη Συρία και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα τού Πόντου & της Κιλικίας.
Η καταγωγή της
Ήταν κόρη τού Σαμψιγέραμου Β΄ ιερέα-βασιλιά της Έμεσας (βασ. 14-42) και της Ιοτάπας των Οροντιδών, κόρης τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής. Η σύζυγος τού Μιθριδάτη Γ΄ ήταν από τη Μηδία, ενώ η προμάμμη του ήταν η Λαοδίκη Ζ΄ Θεά των Σελευκιδών. Οι Οροντίδες ήταν βασιλείς των Αρμενίων, έτσι η καταγωγή της Ι. Μαμαίας ήταν Συριακή, Αρμενική, Ελληνική και Μηδική. Το όνομα Μαμαία έχει σημιτική προέλευση, ενώ το Ιουλία σημαίνει, ότι είχε γίνει Ρωμαία πολίτης. Ο Σαμψιγέραμος Β΄ ήταν γιος τού Ιάμβλιχου Β΄ ιερέα-βασιλιά της Έμεσας. Αδέλφια της ήταν ο Γ. Ι. Αζίζος, ο Σόαιμος (και οι δύο έγιναν ιερείς-βασιλείς) και η Ιοτάπα.
Η Ι. Μαμαία γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Έμεσα. Λίγα γνωρίζουμε για τη ζωή της.
Γάμος με τον Πολέμωνα Β΄
Ίσως μετά από τις αρχές της δεκαετίας τού 50 η Ι. Μαμαία παντρεύτηκε τον Πολέμωνα Β΄ τού Πόντου (με την Κολχίδα) & της Κιλικίας, υποτελούς των Ρωμαίων. Η καταγωγή του ήταν Ελληνική και Ρωμαϊκή. Αυτός πιο πριν ήταν νυμφευμένος με τη Βερενίκη (κόρη του Ηρώδη Αγρίππα Α΄). Με τον γάμο της η Ι. Μαμαία έγινε βασίλισσα τού Πόντου & της Κιλικίας.
Στην πόλη Λαοδίκεια Κατακεκαυμένη, ένας απελεύθερος του αυτοκράτορα, ο Γλυκερίνος διοικητής (procurator) της πόλης, έστησε στήλη με επιγραφή, που αναφέρεται στην Ι. Μαμαία. Η επιγραφή χρονολογείται πριν τη βασιλεία τού Αδριανού (βασ. 117-138). Έπειτα από αυτό, τίποτε άλλο δεν είναι γνωστό γι' αυτήν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Πολέμωνα Β΄ τού Πόντου & της Κιλικίας και είχε τέκνα:
Τα ονόματα των παιδιών της είναι γνωστά από μία επιγραφή στην Αμφίπολη (του Νομού Σερρών), αφιερωματική στον Πολέμωνα Β΄ και τους γιους του. Αυτή χρονολογείται στο β΄ ήμισυ τού 1ου αι.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία της Έμεσας
Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν
Ο Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν (Ιταλικά : Marcantonio Giustinian, Βενετία, 2 Μαρτίου 1619 - 23 Μαρτίου 1688) ήταν ο 107ος Δόγης της Βενετίας (26 Ιανουαρίου 1684 - 23 Μαρτίου 1688). Όταν έγινε Δόγης της Βενετίας έδειξε ελάχιστο προσωπικό ενδιαφέρον στον νέο Πόλεμο του Μοριά που ξέσπασε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στον πόλεμο διακρίθηκε ο πρώην τελευταίος Δούκας της Κανδίας ΠροβλεπτήςΦραντσέσκο Μοροζίνι με τεράστιες προσωπικές επιτυχίες, τον διαδέχθηκε μετά τον θάνατο του σαν νέος Δόγης της Βενετίας.
Διπλωματικές αποστολές
Ο Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν ήταν γιος του Πιέτρο Τζουστινιάν και της συζύγου του Μαρίνας με καταγωγή από πολύ πλούσια οικογένεια. Απέκτησε υψηλή μόρφωσε με πολλές γλώσσες και διετέλεσε πρέσβης της Δημοκρατίας στο Βασίλειο της Γαλλίας, την περίοδο εκείνη έδειξε μεγάλες διπλωματικές ικανότητες πείθοντας τον Γάλλο βασιλιά να υποστηρίξει τη Δημοκρατία της Βενετίας στον Μεγάλο Κρητικό Πόλεμο. Διορίστηκε στο Συμβούλιο των Δέκα και πήρε πολλά άλλα αξιώματα αλλά ποτέ κάποια ηγετική θέση. Ο Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν δεν παντρεύτηκε ποτέ αλλά απέκτησε σεξουαλικές σχέσεις με μια γυναίκα που του έδωσαν τόσο μεγάλη ευτυχία ώστε στο τέλος δήλωσε ότι είχε αποφύγει την αμαρτία.
Δόγης της Βενετίας
Με τον θάνατο του προκατόχου του Αλβίζε Κονταρίνι (15 Ιανουαρίου 1684) ο Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν εξελέγη νέος δόγης της Βενετίας (26 Ιανουαρίου 1684). Η εκλογή του στάθηκε μεγάλη έκπληξη, η συντριπτική πλειοψηφία των Βενετσιάνων περίμενε την εκλογή του Φραντσέσκο Μοροζίνι στη θέση του δόγη. Οι εκλέκτορες ωστόσο προτίμησαν έναν πιο αδύναμο δόγη για να μπορούν να τον ελέγξουν αφού o Μοροζίνι θα μπορούσε να είναι πολύτιμος σε άλλους τομείς όπως οι στρατιωτικές εκστρατείες. Η εκλογή αποδείχτηκε σοφή, η Βενετία γνώρισε εκείνη την εποχή τεράστιες επιτυχίες ύστερα από μια περίοδο μεγάλης παρακμής με αποκορύφωμα την απώλεια της Κρήτης όταν έληξε η Πολιορκία του Χάνδακα. Ο Μοροζίνι μετά από μια μεγάλη σειρά από στρατιωτικές επιτυχίες απέναντι στους Οθωμανούς κατέκτησε τα νησιά στη Λευκάδα, την Πρέβεζα, την Καλαμάτα και το Ναβαρίνο.
Αδιάφορη προσωπική συμμετοχή
Ο Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν σαν άνθρωπος μέτριων ικανοτήτων δεν μπορούσε να έχει τις επιτυχίες του Μοροζίνι στο πεδίο της μάχης, σπατάλησε όλη την περίοδο σε γιορτές και πανηγύρια, ο ίδιος πήγαινε τόσο συχνά στην εκκλησία που πήρε το παρατσούκλι του "Αγίου Ζουανίνο". Οι κρατικές υποθέσεις ήταν στα χέρια των στρατηγών και των συμβούλων σε τέτοιο βαθμό που κατηγορήθηκε ο ίδιος για αμέλεια. Ο Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν πέθανε ύστερα από μια αποτυχημένη χειρουργική επέμβαση (23 Μαρτίου 1688). Οι γιατροί που τον χειρούργησαν είχαν τα ονόματα Τον (μεταφράζεται τόνος) και Ντόλφιν (μεταφράζεται δελφίνι), αργότερα κυκλοφόρησαν πολλά ανέκδοτα ότι ο δόγης θανατώθηκε από δυο ψάρια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Αθλητικά γεγονότα του 2009/Οκτώβριος
Μερικά αθλητικά γεγονότα που έλαβαν χώρα τον Οκτώβριο του 2009.
1473
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1473 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ροδόλφο Αρουαμπαρένα
Ο Ροδόλφο Μάρτιν Αρουαμπαρένα (Rodolfo Martín Arruabarrena, 20 Ιουλίου 1975) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε ως παίκτης στη θέση του αριστερού μπακ στην Τίγρε της Αργεντινής και έχει μεγάλη θητεία στα γήπεδα της Ευρώπης.
Καριέρα
Ο Αρρουαμπαρρένα γεννήθηκε στο Μάρκος Παζ της Αργεντινής. Ξεκίνησε την καριέρα του στην Μπόκα Τζούνιορς το 1992 και έπειτα από πολυετή θητεία στην ομάδα του Μπουένος Άιρες, με μια μικρή διακοπή το 1996 όταν παραχωρήθηκε δανεικός στη Ροσάριο Σεντράλ, μεταπήδησε στην ισπανική Βιγιαρρεάλ (2000). Εκεί καθιερώθηκε άμεσα στη βασική ενδεκάδα, ενώ αρκετές φορές αγωνίστηκε ως αρχηγός μέχρι το 2007 που αποχώρησε. Ήταν μάλιστα μέλος της ομάδας που προχώρησε μέχρι τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 2005-06.
Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η ΑΕΚ, όπου όμως δεν κατάφερε να φανεί αντάξιος των απαιτήσεων της ομάδας, με αποτέλεσμα να μείνει το καλοκαίρι του 2008 ελεύθερος παρά το γεγονός ότι είχε συμβόλαιο για έναν ακόμα χρόνο και να επιστρέψει στην Αργεντινή.
Ο Βάσκος, όπως είναι το προσωνύμιό του, έχει αγωνιστεί 7 φορές με την Εθνική Αργεντινής από το 2000 έως το 2007, χωρίς όμως να συμμετάσχει σε κάποια μεγάλη διοργάνωση.
Μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα έγινε προπονητής.
Τίτλοι
(όλοι με την Μπόκα Τζούνιορς)
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1995 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροσάριο Σεντράλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Τίγρε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ντεπορτίβο Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Ατλέτικο Τίγρε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Ραγιάν ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Ραγιάν ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Γουάσλ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ισπανίας
Simula
Συντακτικά αποτελεί υπερσύνολο της Algol 60 και, όπως υποδηλώνει το όνομα της, αρχικά σχεδιάστηκε για την προσομοίωση διακριτών συμβάντων.
Αποτέλεσε την πρώτη γλώσσα προγραμματισμού που είχε αντικείμενα, κλάσεις, υποκλάσεις, εικονικές μεθόδους, συρρουτίνες, και προσομοίωση διακριτών συμβάντων ενώ χρησιμοποιούσε συλλογή απορριμμάτων. Για αυτούς τους λόγους, θεωρείται η πρώτη αντικειμενοστρεφής γλώσσα προγραμματισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικειμενοστρεφείς γλώσσες προγραμματισμού
Παναγιώτης Πατάκας
Ο Παναγιώτης Πατάκας (1926 - ...) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής.
Βιογραφία
Αγωνίστηκε μία φορά με την Ανδρών Ελλάδας, συγκεκριμένα στις 25 Ιουλίου 1952 και τη νίκη με 4-2 επί της ολυμπιακής ομάδας Μ. Βρετανίας σε φιλικό αγώνα στη φινλανδική πόλη Χαμεενλίνα (αμφότεροι οι αντίπαλοι είχαν πρόσφατα αποκλειστεί κατά τον προκαταρκτικό γύρο του ολυμπιακού τουρνουά που πραγματοποιήθηκε στην ίδια χώρα). Αποτελεί τον μοναδικό ποδοσφαιριστή του Μεγάλου Αλεξάνδρου που χρίστηκε διεθνής σε επίπεδο ανδρών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Καμάρες Ηρακλείου
Οι Καμάρες (επίσημο: αι Καμάραι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στους νότιους πρόποδες της Ίδης, σε μικρή απόσταση από την Γρηγοριά.
Η ανάβαση προς το Ιδαίο Άντρο είναι εύκολη από το χωριό και αυτό γίνεται η αιτία μεγάλης προσέλευσης τουριστών τους καλοκαιρινούς, κυρίως, μήνες Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και με την κτηνοτροφία. Στο χωριό βρίσκονται οι εκκλησίες της Κοίμησης της Θεοτόκου και του Αγίου Γεωργίου. Παράγονται κυρίως λάδι και κτηνοτροφικά φυτά. Στο χωριό υπάρχει νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.
Κοινότητα Καμαρών
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Καμαρών έχει 331 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Κουτεντάκη.
Κοινοτάρχες Καμαρών
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καμαρών.
Ιστορικά στοιχεία
Στις ενετικές απογραφές αναφέρεται Camares. Το 1583 είχε 93 κατοίκους .Στα βορειοανατολικά του χωριού, στις πλαγιές του βουνού Σωρός, σε υψόμετρο 1.720 μ., βρίσκεται το Σπήλαιο Καμαρών. Στο σπήλαιο βρέθηκαν αγγεία του πρωτοανακτορικού ρυθμού. του 2.000 π.Χ., τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από τους κατοίκους της Φαιστού για σπονδές προς μινωική θεότητα. Από το όνομα του χωριού πήρε το όνομα και το σπήλαιο και ο ρυθμός διακόσμησης των αγγείων (καμαραϊκός). Τα ευρήματα από το σπήλαιο αυτό μοιάζουν στα ευρήματα του σπηλαίου της Ειληθυίας στην Αμνισό και από αυτό συμπεραίνει κανείς ότι λατρευόταν η ίδια θεότητα στα δύο μέρη. Το σπήλαιο βρέθηκε το 1890 και ερευνήθηκε από Ιταλούς αρχαιολόγους. Εξερευνήθηκε το 1913 από την Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή. Το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Γερμανούς κατά την περίοδο της Κατοχής, μαζί με το Μαγαρικάρι και τη Λοχριά.
Παραπομπές
Καμαρες Καμαρες Κατηγορία:Αρχαία σπήλαια της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Βαδουάριος
Ο Βαδουάριος ήταν βυζαντινός αριστοκράτης, γαμπρός του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστίννου Β΄(565-578). Ο Θεοφάνης ο Ομολογητής τον αποκαλεί εσφαλμένα σαν αδερφό του.
Ενδεχομένως ήταν γιος ή εγγονός του Βαδουάριου στρατηγού στη Μικρά Σκυθία το 528, ο Βαδουάριος καταγράφεται από τον Λαϊκό επικό ποιητή Flavius ​​Cresconius Corippus ο οποίος αναφέρει ότι κατά την άνοδο του Ιουστίνου στο βυζαντινό θρόνο στις 14 Νοεμβρίου 565 ήταν ήδη πατρίκιος.
Περίπου το 566/567, ο Βαδουάριος με στρατό στον κάτω Δούναβη (Μοισία και Μικρά Σκυθία) προκειμένου να βοηθήσει τους Γέπιδες κατά των Λομβαρδών. Οι Βυζαντινοί κέρδισαν την πρώτη μάχη, αλλά έπειτα ο βασιλιάς των Γεπίδων Cunimund αρνήθηκε να παραδώσει το Σίρμιο όπως είχε υποσχεθεί και στην μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκε. Ο Βαδουάριος εκείνη την εποχή είναι άγγνωστο ποιο αξίωμα έφερε ακριβώς: ήταν στρατηγός του Ιλλυρικού, ή magister militum χωρίς καθορισμένη περιοχή ή Κοσμήτορας του στρατού.
Το 573 στάλθηκε στην Ιταλία να αντιμετωπίσει τους Λομβαρδούς, με το αξίωμα του Έξαρχου Ραβένας, ωστόσο έχασε από αυτούς σε μάχη το 576, και πέθανε πολύ σύντομα μετά.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Μάγιστροι Κατηγορία:Έξαρχοι Ραβένας Κατηγορία:Δυναστεία του Ιουστινιανού
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1979
Το 65ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1979 διεξήχθη από 13 ως 15 Ιουλίου στο Καυτανζόγλειο Στάδιο, στη Θεσσαλονίκη, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1979. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης για τρίτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Χρονικό των αγώνων
Στους αγώνες μετείχαν 654 αθλητές και 224 αθλήτριες σωματείων από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο και χαρακτηρίστηκαν ως η ωραιότερη διοργάνωση από πλευράς συμμετοχής και επιδόσεων των τελευταίων χρόνων. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 6 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή, παράλληλα με τον διεθνή μαραθώνιο. Όλα τα υπόλοιπα αγωνίσματα (και τα 20.000μ βάδην και δέκαθλο) διεξήχθησαν κατά το τριήμερο των πανελληνίων αγώνων.
Στους αγώνες εμφανίστηκαν ξανά δυνατοί οι εκτός Λεκανοπεδίου σύλλογοι, από τη Θεσσαλονίκη, την Κύπρο και τις επαρχιακές πόλεις. Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε ο "γηπεδούχος" Ηρακλής Θεσσαλονίκης με 4 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο Παναθηναϊκό.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1979
Αλασκέρτ
Το Αλασκέρτ (αρμενικά: Ալաշկերտ, έως το 1935 γνωστό ως Καρίμ-Αρχ, ενώ στη συνέχεια ως Σοβετακάν) είναι αγροτική κοινότητα της περιφέρειας Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 1,815 κατοίκους.
Παραπομπές
Αλασκερτ
1474
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1474 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κιτ Ανάπτυξης Λογισμικού
Ένα Κιτ Ανάπτυξης Λογισμικού (Software Development Kit - SDK ή devkit) είναι ένα σύνολο εργαλείων ανάπτυξης που επιτρέπουν σε έναν προγραμματιστή να δημιουργήσει λογισμικό εφαρμογών για ένα συγκεκριμένο πακέτο λογισμικού, πλατφόρμα, παιχνιδομηχανή, λειτουργικά συστήματα κτλ. Μπορεί να είναι κάτι απλό όπως μια διεπαφή προγραμματισμού εφαρμογών στη μορφή κάποιων αρχείων που παρέχουν για παράδειγμα τη διασύνδεση σε μια συγκεκριμένη γλώσσα προγραμματισμού προς μια πλατφόρμα ή ένα κομμάτι υλικού που μας βοηθάει να επικοινωνήσουμε με ένα ενσωματωμένο σύστημα.
Κοινά εργαλεία ανάπτυξης λογισμικού είναι τα ολοκληρωμένα περιβάλλοντα ανάπτυξης και άλλα βοηθητικά προγράμματα. Συχνά τα κιτς ανάπτυξης περιλαμβάνουν δείγματα κώδικα και εγχειρίδια υποστήριξης που επιταχύνουν την εξοικείωση με το κιτ ανάπτυξης.
Χντζορέσκ
μικρογραφία| Πετρώματα και σπηλιές Το Χντζορέσκ (Խնձորեսկ, [χəndzɔˈɾɛsk]) είναι χωριό και αγροτική κοινότητα (δήμος) στα νοτιοανατολικά της Αρμενίας, στην επαρχία (μαρζ) του Σιουνίκ. Το χωριό βρίσκεται στα δεξιά του αυτοκινητόδρομου Γκορίς-Στεπανακέρτ, στις απότομες πλαγιές του Χορ Τζορ (Βαθύ Φαράγγι), από το οποίο, σύμφωνα με την παράδοση, πήρε το όνομά του. Διασχίζοντας τη γέφυρα στην είσοδο του χωριού, ο δρόμος συνεχίζει προς τις πόλεις Λατσίν και Στεπανακέρτ.
Το νέο Χντζορέσκ (η σημερινή κατοικημένη περιοχή) χτίστηκε στη δεκαετία του '50. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 1580 μέτρων. Η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Δημοκρατίας της Αρμενίας (ARMSTAT) ανέφερε τον πληθυσμό του ως 2.260 το 2010, από 1.992 στην απογραφή του 2001.
Πληθυσμός και υποδομές
Από το 2009, ο πληθυσμός του Χντζορέσκ ανέρχεται στους 2.256 κατοίκους, εκ των οποίων 1.126 γυναίκες και 1.130 άνδρες. Υπάρχουν συνολικά 516 νοικοκυριά. Περίπου το 90% του πληθυσμού ασχολείται με τη γεωργία (κτηνοτροφία και κηπουρική). Υπάρχει μια μικρή επιχείρηση επεξεργασίας γάλακτος, η οποία απασχολεί 8 άτομα.
Η κοινότητα διαθέτει έναν αριθμό διοικητικών και δημόσιων φορέων, όπως κοινοτικό συμβούλιο, δευτεροβάθμιο σχολείο (με 370 μαθητές), μουσικό σχολείο, νηπιαγωγείο, βιβλιοθήκη, μουσείο και πολιτιστικό σύλλογο.
Ιστορία
Το χωριό φημίζεται για τη συμμετοχή του στο απελευθερωτικό κίνημα του Νταβίτ Μπεκ. Το φρούριο του Χντζορέσκ χρησίμευσε ως στρατιωτική βάση για τον Μχιτάρ Σπαραπέτ το 1728-1730. Το 1735 το χωριό επισκέφτηκε ο Καθολικός (επικεφαλής της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας) Αβραάμ ο Κρητικός. που παρείχε μια λεπτομερή περιγραφή της κοινότητας στα χρονικά του.
Κατά τη δεκαετία του '80, ένα επιπλέον χωριό δημιουργήθηκε 7 χιλιόμετρα από το Χντζορέσκ λόγω μεγάλου πληθυσμού και πολιτικής αναταραχής. Αυτό το χωριό, πολύ μικρότερο από το Χντζορέσκ, ονομάζεται Κάτω Χντζορέσκ ή Νερκίν Χντζορέσκ.
Κλίμα
Το κλίμα στην κοινότητα είναι ζεστό, σχετικά υγρό, με ήπιους χειμώνες. Η ετήσια βροχόπτωση είναι 450-700 χιλιοστά.
Δικαίωμα ψήφου των γυναικών
μικρογραφία| Αφίσα του Γερμανικού Γυναικείου Κινήματος, 1914: "Heraus mit dem Frauenwahlrecht" (δηλ. «Βγείτε με το Δικαίωμα Ψήφου των Γυναικών»). δεξιά|μικρογραφία| Βρετανίδες [[σουφραζέτες διαδηλώνουν για το δικαίωμα ψήφου το 1911. ]] μικρογραφία| Αμερικανίδες σουφραζέτες που διαδηλώνουν το Φεβρουάριο του 1913. μικρογραφία| Η [[Λουίζ Βάις (μπροστά) μαζί με άλλες σουφραζέτες διαδηλώνουν στο Παρίσι το 1935. ]] Το δικαίωμα ψήφου των γυναικών είναι το δικαίωμα των γυναικών να ψηφίζουν στις εκλογές. Ξεκινώντας στα τέλη του 19ου αιώνα, εκτός από τις γυναίκες που εργάζονταν για την ευρεία οικονομική και πολιτική ισότητα και για τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, οι γυναίκες προσπάθησαν να αλλάξουν τους νόμους ψήφου για να τους επιτραπεί να ψηφίσουν. Δημιουργήθηκαν εθνικοί και διεθνείς οργανισμοί για το συντονισμό των προσπαθειών προς επίτευξη αυτού του στόχου, ιδίως η Διεθνής Συμμαχία των Γυναικών (ιδρύθηκε το 1904 στο Βερολίνο της Γερμανίας), καθώς και για τα ισότιμα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών.
Οι γυναίκες που κατείχαν ιδιοκτησία απέκτησαν το δικαίωμα ψήφου στη Νήσο του Μαν το 1881 και το 1893 οι γυναίκες στην τότε βρετανική αποικία της Νέας Ζηλανδίας. Οι περισσότερες μεγάλες δυτικές δυνάμεις επέκτειναν τα δικαιώματα ψήφου στις γυναίκες κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, μεταξύ των οποίων ο Καναδάς (1917), η Βρετανία και η Γερμανία (1918), η Αυστρία και οι Κάτω Χώρες (1919) και οι Ηνωμένες Πολιτείες (1920). Σημαντικές εξαιρέσεις στην Ευρώπη ήταν η Γαλλία, όπου οι γυναίκες δεν μπορούσαν να ψηφίσουν μέχρι το 1944, η Ελλάδα (1952) και η Ελβετία (1971).
Η Λέσλι Χιούμ υποστηρίζει ότι ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος άλλαξε το λαϊκό κλίμα:
Οι εκτεταμένες πολιτικές εκστρατείες των γυναικών και των υποστηρικτών τους ήταν γενικά απαραίτητες για την απόκτηση νομοθεσίας ή συνταγματικών τροποποιήσεων για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών. Σε πολλές χώρες, χορηγήθηκε περιορισμένη ψήφος στις γυναίκες πριν από την καθολική ψηφοφορία για τους άνδρες. Για παράδειγμα, μορφωμένες γυναίκες ή ιδιοκτήτριες ακινήτων είχαν δικαίωμα ψήφου προτού το λάβουν όλοι οι άνδρες. Τα Ηνωμένα Έθνη ενθάρρυναν τη ψήφο των γυναικών στα χρόνια που ακολούθησαν το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και η Επιτροπή Εξάλειψης Όλων των Μορφών Διακρίσεων Κατά των Γυναικών (1979) τον χαρακτηρίζει ως βασικό δικαίωμα, με 189 χώρες να είναι σήμερα συμβαλλόμενα μέρη αυτής της Επιτροπής.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| [[Άννα Β', Ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ. Στην προ-σύγχρονη εποχή σε ορισμένα μέρη της Ευρώπης, οι ηγουμένες είχαν τη δυνατότητα να συμμετέχουν και να ψηφίζουν σε διάφορες ευρωπαϊκές εθνικές συνελεύσεις, χάρη στον βαθμό τους στις καθολικές και προτεσταντικές εκκλησίες. ]] Στην αρχαία Αθήνα, που συχνά αναφέρεται ως η γενέτειρα της δημοκρατίας, επιτρεπόταν να ψηφίζουν μόνο ενήλικες άνδρες πολίτες που κατείχαν γη. Μέσα στους επόμενους αιώνες, στην Ευρώπη κυβερνούσαν γενικά μονάρχες, αν και διάφορες μορφές κοινοβουλίων προέκυψαν σε διαφορετικές περιόδους. Ο υψηλός βαθμός που αποδίδεται στις ηγουμένες εντός της Καθολικής Εκκλησίας, επέτρεψε σε ορισμένες γυναίκες το δικαίωμα να ψηφίσουν στις εθνικές συνελεύσεις - όπως και με διάφορες υψηλής βαθμίδας ηγουμένες στη Μεσαιωνική Γερμανία, οι οποίες κατατάσσονταν μεταξύ των ανεξάρτητων πριγκιπισσών της αυτοκρατορίας. Οι προτεσταντικοί διάδοχοί τους, είχαν το ίδιο προνόμιο σχεδόν μέχρι τη σύγχρονη εποχή.
Η Μαρί Γκουιγιάρ, μία Γαλλίδα καλόγρια που εργάστηκε με τον λαό των Πρώτων Εθνών του Καναδά κατά τη διάρκεια του δέκατου έβδομου αιώνα, έγραψε το 1654 σχετικά με τις πρακτικές ψηφοφορίας των γυναικών Ιροκουά: «Αυτές οι θηλυκές ηγέτιδες είναι γυναίκες κύρους μεταξύ των άγριων και έχουν αποφασιστική ψήφο στα συμβούλια. Παίρνουν αποφάσεις εκεί σαν τους άντρες και μάλιστα αυτές ανέθεσαν τους πρώτους πρεσβευτές για να συζητήσουν για την ειρήνη». Οι Ιροκουά, όπως πολλοί λαοί των Πρώτων Εθνών στη Βόρεια Αμερική, είχαν ένα μητρογραμμικό σύστημα συγγένειας. Η ιδιοκτησία και η καταγωγή περνούσαν από τη θηλυκή γραμμή. Γυναίκες πρεσβύτερες ψήφιζαν για κληρονομικούς άνδρες αρχηγούς και μπορούσαν να τους απομακρύνουν.
Η εμφάνιση της σύγχρονης δημοκρατίας άρχισε γενικά με τους άνδρες πολίτες να αποκτούν το δικαίωμα ψήφου πριν από τις γυναίκες, εκτός από το Βασίλειο της Χαβάης, όπου το 1840 εισήχθη η καθολική ανδρική και γυναικεία ψηφοφορία. Ωστόσο, μια συνταγματική τροποποίηση το 1852, διέκοψε τη ψήφο των γυναικών και εισήγαγε κριτήρια ιδιοκτησίας στην ανδρική ψήφο. μικρογραφία| Η [[Νότια Αυστραλία|νοτιοαυστραλιανή σουφραζέτα Κάθριν Χέλεν Σπενς ήταν υποψήφια για το Κοινοβούλιο το 1897. Για πρώτη φορά στον σύγχρονο κόσμο, η Νότια Αυστραλία χορήγησε στις γυναίκες το δικαίωμα να εκλεγούν για το Κοινοβούλιο το 1895. ]] μικρογραφία| [[Μαρί Στριτ (1855-1928), Γερμανίδα σουφραζέτα, συνιδρύτρια της Διεθνούς Συμμαχίας των Γυναικών. ]] μικρογραφία| Κεντρικά γραφεία Γυναικών Σουφραζέτων, [[Κλίβελαντ, 1913. ]] Στη Σουηδία, η υπό όρους ψήφος των γυναικών ήταν σε ισχύ κατά τη διάρκεια της Εποχής της Ελευθερίας (1718-1772). Άλλοι πιθανοί υποψήφιοι για την πρώτη «χώρα» που χορήγησε ψήφο στις γυναίκες είναι η Κορσική Δημοκρατία (1755), οι Νήσοι Πίτκαιρν (1838), η Νήσος του Μαν (1881) και το Φράνσβιλ (1889-1890), αλλά μερικές από αυτές λειτουργούσαν μόνο για λίγο ως ανεξάρτητα κράτη και άλλες δεν ήταν πλήρως ανεξάρτητα κράτη.
Το 1756, η Λίντια Ταφτ έγινε η πρώτη νομίμως εκλεγμένη γυναίκα στην αποικιακή Αμερική. Αυτό συνέβη υπό τη βρετανική κυριαρχία στην Αποικία της Μασαχουσέτης. Σε ένα συμβούλιο πόλης της Νέας Αγγλίας στο Άξμπριτζ της Μασαχουσέτης, ψήφισε τουλάχιστον τρεις φορές. Οι ανύπαντρες γυναίκες που κατείχαν ιδιοκτησία, μπορούσαν να ψηφίσουν στο Νιου Τζέρσεϊ από το 1776 έως το 1807. μικρογραφία| Δεκαοκτώ γυναίκες βουλευτές εντάχθηκαν στο τουρκικό κοινοβούλιο το 1935. Στις εκλογές του 1792 στη Σιέρα Λεόνε, τότε μία νέα βρετανική αποικία, όλοι οι επικεφαλής των νοικοκυριών μπορούσαν να ψηφίσουν και το ένα τρίτο ήταν εθνοτικές Αφρικανές γυναίκες.
Οι θηλυκοί απόγονοι των ανταρτών του Μπάουντι που έζησαν στις Νήσους Πίτκαιρν, μπορούσαν να ψηφίσουν από το 1838. Το δικαίωμα αυτό μεταφέρθηκε ύστερα από την επανεγκατάσταση τους στο Νησί Νόρφολκ το 1856 (τώρα εξωτερικό έδαφος της Αυστραλίας).
Ο σπόρος για το πρώτο Συνέδριο Δικαιωμάτων των Γυναικών στις Ηνωμένες Πολιτείες στο Σένεκα Φολς της Νέας Υόρκης φυτεύτηκε το 1840, όταν η Ελίζαμπεθ Κέιντι Στάντον συναντήθηκε με την Λουκρίσια Μοτ στο Παγκόσμιο Συνέδριο Κατά της Σκλαβιάς στο Λονδίνο. Το συμβούλιο αρνήθηκε να δώσει θέση στη Μοτ, καθώς και σε άλλες γυναίκες αντιπροσώπους από τις ΗΠΑ, λόγω του φύλου τους. Το 1851, η Στάντον συναντήθηκε με την Σούζαν Μπ. Άντονι και σύντομα οι δυο τους θα συνεργαστούν στον μακρύ αγώνα για να εξασφαλίσουν την ψήφο των γυναικών στις ΗΠΑ. Το 1868, η Άντονι ενθάρρυνε τις εργαζόμενες γυναίκες από τα εκτυπωτήρια και τα κλωστοϋφαντουργία στη Νέα Υόρκη που είχαν αποκλειστεί από τα εργατικά συνδικάτα των ανδρών, ώστε να σχηματίσουν Εργατικές Ενώσεις Γυναικών. Ως εκπρόσωπος του Εθνικού Κογκρέσου Εργασίας το 1868, η Άντονι έπεισε την επιτροπή γυναικείας εργασίας να ζητήσει ψηφοφορία για τις γυναίκες και ίση αμοιβή για ίση εργασία. Οι άνδρες στη διάσκεψη διέγραψαν την αναφορά στην ψηφοφορία. Στις ΗΠΑ, οι γυναίκες στην περιοχή του Ουαϊόμινγκ μπορούσαν να ψηφίσουν από το 1869. Οι μεταγενέστερες αμερικανικές ομάδες σουφραζέτων συχνά διαφώνησαν σχετικά με τις τακτικές, με την Αμερικανική Εθνική Ένωση Σουφραζέτων να υποστηρίζει μία εκστρατεία πολιτεία ανά πολιτεία και το Εθνικό Κόμμα Γυναικών να επικεντρώνεται σε μία τροποποίηση του Συντάγματος των Η.Π.Α..
Το σύνταγμα του Βασιλείου της Χαβάης επέτρεψε την καθολική ψηφοφορία ενηλίκων το 1840, την πρώτη κυρίαρχη χώρα που το έπραξε. Ωστόσο, το δικαίωμα ψήφου των γυναικών ακυρώθηκε στο δεύτερο σύνταγμα το 1852.
Από τις σημερινές ανεξάρτητες χώρες, η Νέα Ζηλανδία ήταν η πρώτη που αναγνώρισε το δικαίωμα ψήφου των γυναικών το 1893 όταν ήταν μια αυτοδιοικούμενη βρετανική αποικία. Η ελεύθερη ψήφος των γυναικών όσον αφορά τα δικαιώματα ψήφου (οι γυναίκες δεν είχαν αρχικά την άδεια να εκλεγούν) υιοθετήθηκε στη Νέα Ζηλανδία το 1893. Μετά από μια επιτυχημένη κίνηση με επικεφαλής την Κέιτ Σέπαρντ, το νομοσχέδιο για την εκλογή των γυναικών υιοθετήθηκε εβδομάδες πριν από τις γενικές εκλογές εκείνου του έτους. Οι γυναίκες του βρετανικού προτεκτοράτου των Νήσων Κουκ απέκτησαν το ίδιο δικαίωμα σύντομα και ξεπέρασαν τις γυναίκες της Νέας Ζηλανδίας στις δημοσκοπήσεις το 1893.
Η αυτοδιοικούμενη βρετανική αποικία της Νότιας Αυστραλίας θέσπισε καθολική ψηφοφορία το 1895, επιτρέποντας επίσης στις γυναίκες να σταθούν στο αποικιακό κοινοβούλιο εκείνο το έτος. Η Κοινοπολιτεία της Αυστραλίας συνενώθηκε το 1901, με τις γυναίκες να ψηφίζουν και να κατέχουν θέση σε ορισμένες πολιτείες. Το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο της Αυστραλίας επέκτεινε τα δικαιώματα ψήφου σε όλες τις ενήλικες γυναίκες για τις ομοσπονδιακές εκλογές από το 1902 (με εξαίρεση τις Αβορίγινες γυναίκες σε ορισμένες πολιτείες).
Η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που εισήγαγε τη γυναικεία ψηφοφορία ήταν το Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας το 1906. Ήταν μεταξύ των μεταρρυθμίσεων που πέρασαν μετά την εξέγερση του 1905. Ως αποτέλεσμα των κοινοβουλευτικών εκλογών του 1907, οι ψηφοφόροι της Φιλανδίας εξέλεξαν 19 γυναίκες ως τις πρώτες γυναίκες μέλη ενός αντιπροσωπευτικού κοινοβουλίου. Πήραν τις θέσεις τους αργότερα εκείνο το έτος.
Στα χρόνια πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι γυναίκες στη Νορβηγία (1913) κέρδισαν επίσης το δικαίωμα ψήφου, όπως και οι γυναίκες στις υπόλοιπες αυστραλιανές πολιτείες. Η Δανία χορήγησε τη γυναικεία ψηφοφορία το 1915. Μέχρι το τέλος του πολέμου, ο Καναδάς, η Ρωσία, η Γερμανία και η Πολωνία αναγνώρισαν επίσης το δικαίωμα των γυναικών να ψηφίζουν. Ο Νόμος Αντιπροσώπευσης του Λαού του 1918 είδε τις Βρετανίδες γυναίκες άνω των 30 να αποκτούν δικαίωμα ψήφου, οι Ολλανδές γυναίκες το 1919 και οι Αμερικανικές γυναίκες κέρδισαν το δικαίωμα στις 26 Αυγούστου 1920 με το πέρασμα της 19ης Τροποποίησης (ο Νόμος Δικαιωμάτων Ψήφου του 1965 εξασφάλισε δικαιώματα ψήφου για φυλετικές μειονότητες). Οι Ιρλανδές γυναίκες κέρδισαν τα ίδια δικαιώματα ψήφου με τους άνδρες στο Σύνταγμα του Ιρλανδικού Ελεύθερου Κράτους, το 1922. Το 1928, οι Βρετανίδες γυναίκες απέκτησαν τα δικαιώματα ψήφου τους υπό τους ίδιους όρους με τους άνδρες, δηλαδή για άτομα 21 ετών και άνω. Το δικαίωμα ψήφου των γυναικών στην Τουρκία εισήχθη το 1930 για τις τοπικές εκλογές και το 1934 για τις εθνικές εκλογές. μικρογραφία| Γαλλική αφίσα υπέρ της ψήφου των γυναικών, 1934. Μέχρι τη στιγμή που οι Γαλλίδες γυναίκες έλαβαν το δικαίωμα ψήφου τους τον Ιούλιο του 1944 από την εξόριστη κυβέρνηση του Σαρλ ντε Γκωλ, με ψήφους 51 υπέρ και 16 κατά, η Γαλλία ήταν για μία δεκαετία το μόνο δυτικό κράτος που δεν επέτρεπε τη γυναικεία ψηφοφορία τουλάχιστον στις δημοτικές εκλογές.
Τα δικαιώματα ψήφου για τις γυναίκες εισήχθησαν στο Διεθνές Δίκαιο από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών, της οποίας εκλεγείσα πρόεδρος ήταν η Έλινορ Ρούζβελτ. Το 1948, τα Ηνωμένα Έθνη υιοθέτησαν την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, όπου το Άρθρο 21 δήλωνε: «(1) Ο καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στην κυβέρνηση της χώρας του, άμεσα ή μέσω ελευθέρως επιλεγμένων αντιπροσώπων. (3) Η βούληση του λαού θα αποτελεί τη βάση της κυβέρνησης. Αυτή η βούληση θα εκφράζεται σε περιοδικές και αυθεντικές εκλογές που θα διεξάγονται με καθολική και ισότιμη ψηφοφορία και θα διεξάγονται με μυστική ψηφοφορία ή με ισοδύναμες ελεύθερες διαδικασίες ψηφοφορίας».
Η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε τη Σύμβαση για τα Πολιτικά Δικαιώματα των Γυναικών, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 1954, που κατοχυρώνει τα ίσα δικαιώματα των γυναικών να ψηφίζουν, να κατέχουν θέσεις εξουσίας και να έχουν πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες, όπως ορίζεται από τις εθνικές νομοθεσίες. Μία από τις πιο πρόσφατες δικαιοδοσίες που αναγνώρισαν στις γυναίκες τα πλήρη δικαιώματα ψηφοφορίας ήταν το Μπουτάν το 2008 (οι πρώτες του εθνικές εκλογές). Πρόσφατα, το 2011, ο Βασιλιάς Αμπντουλάχ επέτρεψε στις γυναίκες να ψηφίσουν στις τοπικές εκλογές του 2015 (και από τότε) και να οριστούν στη Συμβουλευτική Συνέλευση.
Κινήματα δικαιώματος ψήφου των γυναικών
μικρογραφία| Μετά την πώληση του σπιτιού της, η Βρετανίδα ακτιβίστρια [[Έμελιν Πάνκχερστ|Έμελιν Πάνχρεστ ταξίδεψε διαρκώς, δίνοντας ομιλίες σε όλη τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μία από τις πιο διάσημες ομιλίες της, Ελευθερία ή θάνατος, δόθηκε στο Κονέκτικατ το 1913. ]] Το κίνημα δικαιώματος ψήφου των γυναικών ήταν ευρύ, το οποίο περιλάμβανε γυναίκες και άνδρες με ευρύ φάσμα απόψεων. Από την άποψη της ποικιλομορφίας, το μεγαλύτερο επίτευγμα του κινήματος δικαιώματος ψήφου των γυναικών του εικοστού αιώνα ήταν η εξαιρετικά ευρεία τάξη του. Ένα μεγάλο τμήμα, ειδικά στη Βρετανία, ήταν μεταξύ των σουφραζέτων, που επιδίωκαν να δημιουργήσουν συνταγματικές αλλαγέςά και σουφραζέτες, με επικεφαλής την Αγγλίδα πολιτική ακτιβίστρια Έμελιν Πάνχρεστ, η οποία το 1903 δημιούργησε την πιο μαχητική Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών. Η Πάνχρεστ δεν θα ήταν ικανοποιημένη από τίποτα άλλο παρά από τις ενέργειες στο ζήτημα της γυναικείας χειραφέτησης, με «πράξεις, όχι λόγια» το σύνθημα του οργανισμού.
Σε ολόκληρο τον κόσμο, η Χριστιανική Ένωση Εγκράτειας Γυναικών (αγγλική συντ.:WCTU), η οποία ιδρύθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1873, διεξήγαγε εκστρατεία για τη γυναικεία ψηφοφορία, παράλληλα με τη βελτίωση της κατάστασης των πόρνων. Υπό την ηγεσία της Φράνσις Γουίλαρντ, «η WCTU έγινε η μεγαλύτερη γυναικεία οργάνωση των ημερών της και είναι πλέον η αρχαιότερη γυναικεία οργάνωση στις Ηνωμένες Πολιτείες».
Υπήρχε επίσης μία ποικιλία απόψεων σχετικά με την «θέση της γυναίκας». Τα ζητήματα δικαιώματος ψήφου των γυναικών συχνά περιλάμβαναν τις αντιλήψεις ότι οι γυναίκες ήταν φυσικά ευγενέστερες και πιο ενδιαφερόμενες για τα παιδιά και τους ηλικιωμένους. Όπως δείχνει ο Εϊλίν Κράντιτορ, συχνά υπετίθετο ότι οι γυναίκες ψηφοφόροι θα είχαν πολιτικό αντίκτυπο στην πολιτική, αντιτιθέμενες στην ενδοοικογενειακή βία, το αλκοόλ και δίνοντας έμφαση στην καθαριότητα και την κοινότητα. Ένα αντίθετο θέμα, υποστηρίζει ο Κράντιτορ, έκρινε ότι οι γυναίκες είχαν τα ίδια ηθικά πρότυπα. Θα έπρεπε να είναι ίσες με κάθε τρόπο και ότι δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα όπως ο «φυσικός ρόλος» μίας γυναίκας.
Για τις μαύρες γυναίκες, η επίτευξη της ψηφοφορίας ήταν ένας τρόπος αντιμετώπισης της στέρησης δικαιωμάτων από τους άνδρες της φυλής τους. Παρά την αποθάρρυνση αυτή, οι μαύρες σουφραζέτες συνέχισαν να επιμένουν στα ισότιμα πολιτικά τους δικαιώματα. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1890, οι Αφροαμερικανές γυναίκες άρχισαν να ασκούν επιθετικά τα πολιτικά τους δικαιώματα μέσα από τις δικές τους λέσχες και κοινότητες σουφραζέτων. «Εάν οι λευκές Αμερικανές γυναίκες, με όλα τα φυσικά και κεκτημένα πλεονεκτήματά τους, χρειάζονται την ψηφοφορία», υποστήριξε η Αντέλα Χαντ Λόγκαν από το Τασκίγκι της Αλαμπάμα, «πόσο περισσότερο χρειάζονται οι μαύροι Αμερικανοί, άνδρες και γυναίκες, την ισχυρή υπεράσπιση μίας ψηφοφορίας για να βοηθήσουν το δικαίωμά τους στη ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας;». μικρογραφία| Η [[Κόνστανς Μαρκιέβιτς ήταν η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στη βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων το 1918, αλλά ως ιρλανδή εθνικίστρια δεν έλαβε τη θέση της και αντιθέτως προσχώρησε στο First Dáil. Το 1919 διορίστηκε Υπουργός Εργασίας, η πρώτη γυναίκα υπουργός σε δημοκρατικό κυβερνητικό υπουργικό συμβούλιο. ]]
Αμερική
Οι γυναίκες στην Κεντρική και Νότια Αμερική και στο Μεξικό έμειναν πίσω από αυτές του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών στο δικαίωμα ψήφου. Ο Ισημερινός έδωσε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες το 1929 και η τελευταία ήταν η Παραγουάη το 1961. Με ημερομηνία πλήρους απόκτησης δικαιώματος ψήφου:
Βραζιλία
μικρογραφία| Οι πρώτες γυναίκες ψηφοφόροι της Βραζιλίας. [[Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε, 1928. ]] Οι γυναίκες έλαβαν το δικαίωμα ψήφου και εκλογής στον Εκλογικό Κώδικα του 1932, ακολουθούμενο από το Σύνταγμα της Βραζιλίας το 1934. Ωστόσο, ο νόμος της πολιτείας του Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε επέτρεπε στις γυναίκες να ψηφίζουν από το 1926. Ο αγώνας για τη γυναικεία ψηφοφορία ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου κινήματος για να κερδίσει δικαιώματα για τις γυναίκες.
Μεξικό
Στο Μεξικό, οι γυναίκες κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου το 1947 για κάποιες τοπικές εκλογές και για εθνικές εκλογές το 1953, που ήρθε μετά από έναν αγώνα που χρονολογείται από τον δέκατο ένατο αιώνα.
Αίγυπτος
Στην Αίγυπτο, ο πρόεδρος Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ υποστήριξε τη γυναικεία ψηφοφορία το 1956, αφού τους απαγορεύτηκε η ψηφοφορία υπό τη βρετανική κατοχή.
Σιέρρα Λεόνε
Μία από τις πρώτες περιπτώσεις όπου οι γυναίκες μπόρεσαν να ψηφίσουν, ήταν στις εκλογές των αποίκων της Νέας Σκωτίας στο Φρίταουν. Στις εκλογές του 1792, όλοι οι επικεφαλής των νοικοκυριών μπορούσαν να ψηφίσουν και το ένα τρίτο ήταν εθνοτικές αφρικανές γυναίκες. Οι γυναίκες κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου στη Σιέρα Λεόνε το 1930.
Αφγανιστάν
δεξιά|μικρογραφία| Οι γυναίκες ψηφίζουν στην [[Καμπούλ στις πρώτες προεδρικές εκλογές (Οκτώβριος 2004) στην ιστορία του Αφγανιστάν. ]] Οι γυναίκες μπόρεσαν να ψηφίσουν στο Αφγανιστάν από το 1965 (εκτός από την περίοδο των Ταλιμπάν, 1996-2001, όπου δεν διεξήχθησαν εκλογές). Μέχρι το 2009, οι γυναίκες ψήφισαν σε μικρότερο ποσοστό, εν μέρει λόγω της άγνοιας των δικαιωμάτων ψήφου τους. Στις εκλογές του 2014, ο εκλεγμένος πρόεδρος του Αφγανιστάν δεσμεύθηκε να φέρει ίσα δικαιώματα στις γυναίκες.
Ιαπωνία
δεξιά|μικρογραφία| Συνάντηση κινήματος Δικαιωμάτων των Γυναικών στο [[Τόκιο, για να πιέσει για τη γυναικεία ψηφοφορία. ]] Αν και οι γυναίκες είχαν δικαίωμα ψήφου σε ορισμένους νομούς το 1880, η ψηφοφορία των γυναικών θεσπίστηκε σε εθνικό επίπεδο το 1945.
Ιράν
Το δημοψήφισμα τον Ιανουάριο του 1963, το οποίο ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία από τους ψηφοφόρους, έδωσε στις γυναίκες δικαίωμα ψήφου, το δικαίωμα που τους είχε προηγουμένως απαγορευθεί σύμφωνα με το ιρανικό σύνταγμα του 1906, σύμφωνα με το κεφάλαιο 2 του άρθρου 3.
Ισραήλ
Οι γυναίκες είχαν πλήρη δικαίωμα ψήφου από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948.
Η πρώτη γυναίκα που εξελέγη Πρωθυπουργός του Ισραήλ ήταν η Γκόλντα Μέιρ το 1969.
Κουβέιτ
Όταν η ψηφοφορία θεσπίστηκε για πρώτη φορά στο Κουβέιτ το 1985, οι γυναίκες του Κουβέιτ είχαν δικαίωμα ψήφου. Το δικαίωμα καταργήθηκε αργότερα. Τον Μάιο του 2005, το κοινοβούλιο του Κουβέιτ επανέφερε τη γυναικεία ψηφοφορία.
Νότια Κορέα
Οι γυναίκες στη Νότια Κορέα έλαβαν δικαίωμα ψήφου το 1948.
Πακιστάν
Το Πακιστάν ήταν μέρος των Βρετανικών Ινδιών μέχρι το 1947, όταν έγινε ανεξάρτητο. Οι γυναίκες έλαβαν πλήρη ψήφο το 1947. Οι μουσουλμάνες γυναίκες ηγέτιδες από όλες τις τάξεις, υποστήριζαν ενεργά το κίνημα του Πακιστάν στα μέσα της δεκαετίας του 1940. Το κίνημα τους οδηγήθηκε από συζύγους και άλλους συγγενείς ηγετικών πολιτικών. Οι γυναίκες μερικές φορές οργανώθηκαν σε μεγάλες δημόσιες διαδηλώσεις. Το Νοέμβριο του 1988, η Μπεναζίρ Μπούτο έγινε η πρώτη μουσουλμάνα γυναίκα που εξελέγη πρωθυπουργός μιας μουσουλμανικής χώρας.
Σρι Λάνκα
Το 1931, η Σρι Λάνκα (εκείνη την περίοδο η Κεϋλάνη) έγινε μια από τις πρώτες ασιατικές χώρες που επέτρεψε σε γυναίκες ηλικίας άνω των 21 ετών να ψηφίσουν χωρίς περιορισμούς. Έκτοτε, οι γυναίκες έχουν σημαντική παρουσία στην πολιτική σκηνή της Σρι Λάνκα. Το ζενίθ της ευνοϊκής αυτής κατάστασης για τις γυναίκες ήταν οι Γενικές Εκλογές του Ιουλίου του 1960, κατά τις οποίες εξελέγη η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στον κόσμο, η Σιριμάβο Μπανταρανάικε. Είναι η πρώτη δημοκρατικά εκλεγμένη γυναίκα αρχηγός κυβέρνησης στον κόσμο. Η κόρη της, Τσαντρίκα Κουμαρατούνγκα, έγινε πρωθυπουργός αργότερα το 1994 και το ίδιο έτος εξελέγη Εκτελεστικός Πρόεδρος της Σρι Λάνκα, καθιστώντας την την τέταρτη γυναίκα στον κόσμο που εκλέγεται πρόεδρος και την πρώτη γυναίκα εκτελεστική πρόεδρο.
Φιλιππίνες
Το δικαίωμα ψήφου των γυναικών στις Φιλιππίνες επιτεύχθηκε μετά από ένα πλήρως γυναικείο ειδικό δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου 1937. 447.725 άτομα - περίπου ενενήντα τοις εκατό - ψήφισε υπέρ της ψηφοφορίας των γυναικών έναντι 44.307 που ψήφισαν κατά. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1935, η Εθνοσυνέλευση ψήφισε νόμο που επέκτεινε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, το οποίο ισχύει μέχρι σήμερα.
Ευρώπη
μικρογραφία| Η Σάβκα Ντάμπτσεβιτς-Κούτσαρ, συμμετέχουσα με την [[Κροατική Άνοιξη. Ήταν η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην Ευρώπη. ]]