cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος του Χόενμπεργκ
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1960 την Ελεονώρα, κόρη του Καρλ Άλαϊν πρίγκιπα του Άουερσπεργκ-Μπρόινερ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Φερδινάνδος Δ΄ της Αυστρίας
Ο Φερδινάνδος Δ΄ (Βιέννη, 8 Σεπτεμβρίου 1633 – Βιέννη, 9 Ιουλίου 1654) ήταν διάδοχος της Αυστρίας· μαζί με τον πατέρα του ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας και συμβασιλέας της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας ("βασιλιάς των Ρωμαίων"). Επίσης δούκας του Τέσεν/Τσέσυν στη Σιλεσία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φερδινάνδος Φραγκίσκος γεννήθηκε στη Βιέννη της Αυστρίας και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του αυτοκράτορα Φερδινάνδου Γ΄, από την πρώτη σύζυγό του Μαρία Άννα της Ισπανίας. Στέφθηκε βασιλιάς της Βοημίας το 1646, ενώ λίγο αργότερα, έγινε βασιλιάς και της Ουγγαρίας· η στέψη του αυτή έλαβε χώρα στις 16 Ιουνίου 1647 στο Πρέσμπουργκ. Εξελέγη βασιλιάς των Ρωμαίων, δηλαδή, κληρονόμος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στις 31 Μαΐου 1653, και στέφθηκε στο Ρέγκενσμπουρκ (τότε Ratisbon) στις 18 Ιουνίου του ίδιου έτους. Πέθανε στη Βιέννη, από τον ιό της ευλογιάς, ενώ ζούσε ο πατέρας του και αφήνοντας τον μικρότερο αδελφό του, Λεοπόλδο Α΄, ως τον προφανή κληρονόμο της αυτοκρατορίας.
Έμβλημα
150px|μικρογραφία|αριστερά|Το έμβλημα του Φερδινάνδου Δ΄ Ο Φερδινάνδος Δ΄ ήταν βασιλιάς της Βοημίας, για το λόγο αυτό απεικονίζεται στον θυρεό του κεντρικά μία ασπίδα με τον "λέοντα της Βοημίας". Ήταν επίσης βασιλιάς των Ρωμαίων, για το λόγο αυτό ο "μονοκέφαλος αετός" δεσπόζει στη μεγάλη ασπίδα, αποτελώντας το κύριο θέμα του εμβλήματός του ("δικέφαλο αετό" είχαν μόνο οι αυτοκράτορες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Βοημίας Κατηγορία:Βασιλείς των Ρωμαίων Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας Κατηγορία:Αυστριακοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Ντέιβιντ Άλαν (ζωγράφος)
Ο Ντέιβιντ Άλαν (David Allan, 13 Φεβρουαρίου 1744 - 6 Αυγούστου 1796) ήταν Σκωτσέζος ζωγράφος, λιθογράφος και εικονογράφος, γνωστός κυρίως για ιστορικά θέματα και έργα ηθογραφίας.
Βίος
Γεννήθηκε στην Άλοουα της κεντρικής Σκωτίας. Αποχωρώντας από την Ακαδημία ζωγραφικής του Φούλις στη Γλασκώβη (1762), μετά από επτά χρόνια επιτυχημένων σπουδών, απέκτησε την αιγίδα του Τσαρλς Κάθκαρτ, 9ου λόρδου Κάθκαρτ και του Κόμη του Μαρ, στο κτήμα του οποίου είχε γεννηθεί. Το 1764 ο Κόμης επέτρεψε στον Άλαν να ταξιδέψει στη Ρώμη. Παρέμεινε στην Ιταλία μέχρι το 1777, σπουδάζοντας υπό τον Γκάβιν Χάμιλτον και αντιγράφοντας τους παλιούς δασκάλους. μικρογραφία|Ο γάμος των υψιπέδων, Ντέιβιντ Άλαν, 1780 Το 1771 ο Άλαν κατέθεσε δύο ιστορικούς πίνακες, τον Πομπήιο τον Μέγα μετά την ήττα του και την Κλεοπάτρα που κλαίει πάνω από τις στάχτες του Μάρκου Αντώνιου (και οι δύο έχουν χαθεί) στην έκθεση της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών του Λονδίνου. Το 1773, εξακολουθώντας να βρίσκεται στη Ρώμη, το έργο του Αποχαιρετισμός του Έκτορα από την Ανδρομάχη κέρδισε το χρυσό μετάλλιο της Ακαδημίας του Αγίου Λουκά.
Μεταξύ των πρωτότυπων έργων που ζωγράφισε τότε ήταν και η Προέλευση της προσωπογραφίας, που βρίσκεται σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη της Σκωτίας - η οποία απεικονίζει μια Κορίνθια υπηρέτρια που ζωγραφίζει τη σκιά του εραστή της - γνωστή από την εξαιρετική γκραβούρα του Ντομένικο Κουνέγκο. Με αυτό κέρδισε το χρυσό μετάλλιο που του δόθηκε από την Ακαδημία του Αγίου Λουκά το 1773 για το καλύτερο δείγμα ιστορικής σύνθεσης. Κατά την παραμονή του στην Ιταλία επισκέφθηκε επίσης το βασίλειο της Νάπολης, όπου έτυχε θερμής υποδοχής από τον Βρετανό πρεσβευτή Σερ Γουίλιαμ Χάμιλτον, ο οποίος ήταν κουνιάδος του προστάτη του Άλαν λόρδου Κάθκαρτ. Ο Άλαν φιλοτέχνησε πολλά ζωηρά σχέδια της ζωής των δρόμων στη Ρώμη και τη Νάπολη.
Επιστρέφοντας από τη Ρώμη το 1777, έζησε για ένα διάστημα στο Λονδίνο και ασχολήθηκε με την προσωπογραφία. Το 1780 μετακόμισε στο Εδιμβούργο, όπου, μετά τον θάνατο του Αλεξάντερ Ράνσιμαν το 1786, διορίστηκε διευθυντής και δάσκαλος της Ακαδημίας Τεχνών. Εκεί ζωγράφισε και χάραξε με ακουατίντα διάφορα έργα, μεταξύ των οποίων και εκείνα για τα οποία είναι περισσότερο γνωστός, όπως τα Σκωτσέζικος γάμος, Χορός των υψιπέδων, Σκαμνί μετάνοιας και τις εικονογραφήσεις του Ευγενούς ποιμένα (βασισμένες στο ομώνυμο ποίημα του Άλαν Ράμσεϊ ). Μερικές φορές αποκαλείται ο «Σκωτσέζος Χόγκαρθ», αν και δεν είχε τις σατιρικές ιδιότητες του Χόγκαρθ. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Αλεξάντερ Καρς, στα πρώιμα έργα του οποίου φαίνεται η επιρροή του Άλαν. Δημιούργησε επίσης εικονογραφήσεις για μια έκδοση των Οσσιανών ποιημάτων του Τζέιμς Μακφέρσον. μικρογραφία|Η επιτύμβια στήλη στον τάφο του Ντέιβιντ Άλαν στο Εδιμβούργο Στα τελευταία του χρόνια ο Άλαν έζησε στο Ρόγιαλ Μάιλ. Η κατοικία του πιστεύεται ότι χτίστηκε από τον Ρόμπερτ Μάιλν τον 17ο αιώνα. Ο Ντέιβιντ Άλαν πέθανε στο Εδιμβούργο στις 6 Αυγούστου 1796. Ο τάφος του βρίσκεται στο Παλιό Νεκροταφείο του Κάλτον. Η ταφόπλακα, η οποία διαθέτει ανάγλυφο πορτρέτο, χρηματοδοτήθηκε και τοποθετήθηκε από τη Βασιλική Ακαδημία της Σκωτίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε στις 15 Νοεμβρίου 1788 αλλά το όνομα της συζύγου του είναι άγνωστο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ζωγράφοι
Βόλφγκανγκ Σύσελ
Ο Βολφγκανγκ Σύσελ (Wolfgang Schüssel, γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1945) είναι πολιτικός της Αυστρίας. Πρόσκειται στους Χριστιανοδημοκράτες και ήταν καγκελάριος ("Bundeskanzler") της χώρας από το 2000 μέχρι το 2007. Είναι παντρεμένος με 2 παιδιά και λάτρης της μουσικής. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στα Νομικά το 1968.
Πολιτική σταδιοδρομία
Έγινε Υπουργός Οικονομικών το 1989 στην κυβέρνηση συνασπισμού του Franz Vranitzky και στις 22 Απριλίου 1995, εξελέγη ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος. Στις 4 Μαΐου του 1995 ορκίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και ΥΠΕΞ, ενώ από το 1997 ως το 2000, είχε τα ίδια αξιώματα στην κυβέρνηση Κλίμα.
Ανέλαβε καγκελάριος στις 4 Φεβρουαρίου 2000, παρά την ήττα του κόμματός του στις εκλογές του 1999 (τρίτο στην σειρα κόμμα!), δημιουργώντας τον πρώτο συνασπισμό με την Ακροδεξιά στην ιστορία τις μεταπολεμικής Ευρώπης. Σύμβουλος του ήταν στην καγκελαρία ο Δημήτρης Δρούτσας.
Έπειτα από την ήττα στις εκλογές του 2006 ο Σύσελ, παραιτήθηκε από το Λαϊκό Κόμμα, στις 9 Ιανουαρίου του 2007. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Άλφρεντ Γκουζενμπάουερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί Κατηγορία:Αυστριακοί καγκελάριοι Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας
Άνωση Α.Ε.
Η Άνωση Α.Ε. υπήρξε μια εταιρία τηλεοπτικών και μουσικών παραγωγών με έδρα το Χαλάνδρι της Αττικής. Ανήκε στον όμιλο μέσων μαζικής ενημέρωσης Πήγασος Α.Ε.
Ιστορικό
Η εταιρία ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1987 από τον Φώτη Μπόμπολα, γιό του εργολάβου και εκδότη Γιώργου Μπόμπολα, και είχε σκοπό τη λειτουργία του συναυλιακού χώρου Ρόδον. Το Ρόδον σταμάτησε την λειτουργία του τον Μάιο του 2005. Η Άνωση όμως συνέχισε τις δραστηριότητες του Ρόδου στο Club 22 (νυν Fuzz).
Το 1989, με την ίδρυση του Mega, στο οποίο είχε μερίδιο η Πήγασος, η Άνωση ξεκίνησε να παράγει ημερήσιες και εβδομαδιαίες μουσικές εκπομπές όπως οι Mega Hit, Mega Style, Mega Top και το Mega Star.
Τα επόμενα χρόνια διεύρυνε τη γκάμα των παραγωγών της με τηλεπαιχνίδια, ριάλιτι σόου, χιουμοριστικές εκπομπές, εκπομπές λόγου και ενημέρωσης κ.ά. Επίσης εισήλθε στην παραγωγή διαφημιστικών σποτ, παρήγαγε ραδιοφωνικές εκπομπές, και είχε σημαντική συμμετοχή στην παραγωγή ελληνικών κινηματογραφικές ταινιών. Διατήρησε τη δραστηριοποίηση της στον χώρο της μουσικής με τη διοργάνωση συναυλιών και μουσικών φεστιβάλ.
Παραγωγές της Άνωσης ήταν σχεδόν οι περισσότερες σειρές του Mega, οι οποίες παρήχθησαν για 27 συνεχόμενα έτη από το 1989 μέχρι και το 2016. Κάποιες από αυτές τις σειρές έχουν βρεθεί ψηλά στους πίνακες τηλεθέασης.
Από το 2012 η εταιρεία είναι αντιμέτωπη με οικονομικά προβλήματα και με διάφορες αντιπαραθέσεις με τράπεζες λόγω αστοχίας των μετόχων σχετικά με ένα δάνειο, ενώ το 2016 η εταιρεία διέκοψε την λειτουργία της, όπως και πολλές άλλες εταιρείες της Πήγασος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές εταιρίες παραγωγής
Λε Καστερά
Το Λε Καστερά (γαλλικά: Le Castéra, οξιτανικά: Le Casterar) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστερουά (γαλλικά: Castérois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Καστερά-Βινιόλ
Το Καστερά-Βινιόλ (γαλλικά: Castéra-Vignoles, οξιτανικά: Casterar e Vinhòlas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Φραγκίσκος του Χόενμπεργκ
Ο Φραγκίσκος, γερμ. Franz herzog von Hohenberg (13 Σεπτεμβρίου 1927 - 16 Αυγούστου 1977) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν δούκας του Χόενμπεργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος γιος του Μαξιμιλιανού δούκα του Χόενμπεργκ και της Μαρίας-Ελισάβετ-Μπόνας, κόρης του Μαξιμιλιανού πρίγκιπα του Βάλντμπουργκ στο Βόλφεγκ & Μάλντσεε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1956 την Ελισάβετ των Βουρόνων-Πάρμας, κόρη του Φελίξ πρίγκιπα της Πάρμας και της Καρόττας των Νασσάου-Βάιλμπουργκ μεγάλης δούκισσας του Λουξεμβούργου. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Καστί-Λαμπράντ
Το Καστί-Λαμπράντ (γαλλικά: Casties-Labrande, οξιτανικά: Castia de la Branda) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κασταντουά (γαλλικά: Castandois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Παναγιώτης Κελεσίδης
Ο Παναγιώτης (Τάκης) Κελεσίδης (Σέρρες, 1950) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1950 στις Σέρρες, ξεκίνησε από τον Πανσερραϊκό και το 1972 πήγε στον Ολυμπιακό. Έπαιξε 7 φορές με την εθνική Ελλάδας. Το 1972 σε αγώνα με την Τότεναμ στο Λονδίνο απέκρουσε δύο φορές πέναλτι του Άγγλου Μάρτιν Πήτερς. Τερμάτισε τη σταδιοδρομία του με τα χρώματα της Προοδευτικής (1981-82)
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής
Όμπλαστ του Νίζνι Νόβγκοροντ
Το Όμπλαστ του Νίζνι Νόβγκοροντ (ρωσικά: Нижегоро́дская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Διαμέρισμα του Βόλγα. Πρωτεύουσά της είναι το Νίζνι Νόβγκοροντ (1.250.619 κάτοικοι - απογρ. 2010, η 4η μεγαλύτερη πόλη της χώρας), το οποίο είναι και διοικητικό κέντρο ολόκληρου του Διαμερίσματος. Το επίθετο Νίζνι (Κάτω) χρησιμοποιείται για διάκριση από το αρχαιότερο Νόβγκοροντ, που βρίσκεται στο Βορειοδυτικό Διαμέρισμα και φέρει την προσωνυμία Βελίκι (Μέγα). Άλλες μεγάλες πόλεις είναι το Τζερζίνσκ (240.742) και το Αρζαμάς (109.432).
Η Περιφέρεια κυριαρχείται από τη βαριά βιομηχανία, η οποία απασχολεί το 62% του εργατικού δυναμικού και παράγει το 83% του τοπικού ΑΕΠ. Βασικοί τομείς είναι η μεταλλουργία, η μηχανουργία, τα χημικά, η διύλιση πετρελαίου, η κατασκευή γυαλιού και η χαρτοποιΐα.
Ο πληθυσμός είναι σχεδόν αμιγώς ρωσικής καταγωγής (95%). Η αστικοποίηση είναι πολύ έντονη, λόγω της βιομηχανίας - η αναλογία αστικού/αγροτικού πληθυσμού είναι περίπου 3/1.
Νιζνι Νοβγκοροντ
Πουζούρ-Μαμά
Ο Πουζούρ-Μαμά ήταν βασιλεύς της Σουμεριακής πόλης Λαγκάς, ένας από αυτούς που προηγήθηκαν πριν από τον κορυφαίο βασοιλιά της πόλης Γουδέα (περί το 2200 π.Χ.). Έλαβε τον τίτλο του βασιλιά αλλά η μορφή των επιγραφών του δεν διαφέρει σε τίποτα από τους μετέπειτα βασιλείς, διαδέχθηκε τον Λούγκαλ-Ουσουμγκάλ. Επαναστάτησε απέναντι στον βασιλιά των Ακκάδων Σαρ-Καλί-Σαρί στον οποίο ήταν υποτελής ο προκάτοχος του και απέκτησε την ανεξαρτησία του, η Ακκαδική αυτοκρατορία είχε αρχίσει να παρακμάζει από τις επιδρομές των Γκούτι. Στην μεγάλη βασιλική του επιγραφή περιγράφει τα δώρα που πήρε από τους Σουμέριους θεούς όπως η Ινάννα, ο Ένκι και ο Νινουρτά την ευφυία, ήταν απαραίτητα για να κυβερνήσει. Η μορφή της μεγάλης επιγραφής του μοιάζει με αντίστοιχες του Σαρ-Καλί-Σαρί στις οποίες ρίχνει κατάρες σε όσους ασελγήσουν πάνω στις ιερές πινακίδες και ζητά από τους θεούς "να καταστρέψουν τους απογόνους τους". Η μορφή αυτή στις επιγραφές είχε ξεκινήσει από των Ακκάδες, την εποχή του Σαργών του Μέγα. Ο Πουζούρ-Μαμά εμφανίζει σε μια επιγραφή στην Βαβυλώνα με τίτλο "οι κυβερνήτες του Λαγκάς", καταγράφεται σαν βασιλιάς της πόλης, σύμφωνα με άλλη επιγραφή ο προστάτης θεός του ήταν ο Σουλ-ουτούλα. Μια άλλη επιγραφή τέλος καταγράφει τόσο το όνομα του Πουζούρ-Μαμά, όσο και αυτό του Λούγκαλ-Ουσουμγκάλ, αυτό είναι άλλη μια απόδειξη ότι βασίλευσαν πολύ κοντά.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Λαγκάς
Ερριάπους (δορυφόρος)
Ο Ερριάπους (αγγλικά: Erriapus), γνωστός και ως Κρόνος XXVIII (Saturn XXVIII), είναι ένας ακανόνιστος φυσικός δορυφόρος, με κατεύθυνση ορθής φοράς, του πλανήτη Κρόνου. Ανακαλύφθηκε από τους Μπρετ Γκλάντμαν, John J. Kavelaars και άλλους το 2000, και του δόθηκε προσωρινά το όνομα S/2000 S 10. Ονομάστηκε Ερριάπο (Erriapo) τον Αύγουστο του 2003 από τον Ερριάπους, ένα γίγαντα της Γαλατικής Μυθολογίας, αλλά το όνομά του άλλαξε σε Ερριάπους από την ΔΑΕ στα τέλη του 2007.
Έχει διάμετρο περίπου 10 χλμ., και η μέση απόσταση της τροχιάς του από τον Κρόνο είναι 17,3 εκατομμύρια χλμ. με περίοδο περιφοράς 871 ημέρες.
Είναι μέρος της Γαλατικής ομάδας, που μοιράζονται την ίδια τροχιά και έχουν το ίδιο ανοικτό κόκκινο χρώμα, κάτι που οδηγεί στην άποψη πως ο Ερριάπους (όπως και οι άλλοι δύο δορυφόροι) προέρχεται είτε από κάποιον άλλο μεγαλύτερο δορυφόρο που διασπάστηκε, είτε είναι κομμάτι του Αλμπιόριξ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Καστιγιόν-ντε-Λαρμπούστ
Το Καστιγιόν-ντε-Λαρμπούστ (γαλλικά: Castillon-de-Larboust, οξιτανικά: Castilhon de Larbost) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστιλουστουά (γαλλικά: Castilloustois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Εξώμβουργο
Το Εξώμβουργο ή Εξώμπουργκο είναι βουνό στο νησί της Τήνου. Έχει τραχιά εμφάνιση, σε αντίθεση με τα άλλα βουνά στις Κυκλάδες και είναι ο τόπος ενός ερειπωμένου βενετσιάνικου φρουρίου και πόλης.
Αρχαία Ιστορία
Ερείπια που χρονολογούνται από την εποχή του χαλκού έχουν βρεθεί κοντά στο Εξώμβουργο και ερείπια της γεωμετρικής περιόδου και του 5-6ου αιώνα π.Χ. έχουν εντοπιστεί σε αρχαιολογικές ανασκαφές στους νότιους πρόποδες του βουνού συμπεριλαμβανομένου ενός ναού της Δήμητρας. Ένας μεγάλος τοίχος από μια Ιωνική πόλη που χρονολογείται από το 1100 π.Χ. βρίσκεται νοτιοδυτικά του Εξωμβούργου. Τον 4ο αιώνα π.Χ., το διοικητικό κέντρο του νησιού επέστρεψε από το Εξώμβουργο προς την ακτή.
Φρούριο και πόλη
thumb|left|Απεικόνηση της ακρόπολης στην Τήνο από τον [[Όλφερτ Ντάπερ το 1703]] Υπό βυζαντινή κυριαρχία χτίστηκε στο βουνό ένα φρούριο, το οποίο αργότερα ονομάστηκε από τους Ενετούς Castello di Santa Elena παίρνοντας το όνομα από ένα παρεκκλήσι στη κορυφή, και το Εξώμβουργο λειτουργούσε ως πρωτεύουσα του νησιού.
Το βουνό ήταν η τοποθεσία ενός φρουρίου και μιας πόλης που λειτουργούσε ως διοικητικό κέντρο του νησιού από το 1207, όταν το νησί, μαζί με την Άνδρο, τη Σκιάθο, τη Σκόπελο και τη Σκύρο, έγιναν φέουδα των Βενετών αδελφών Ιερεμία και Ανδρέα Γκίζι ακολουθόντας τον διαμελισμό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης κατά την Τέταρτη Σταυροφορία.
Το 1390, μετά το θάνατο του Βαρθολομαίου Β΄ Γκίζι, η Βενετική Δημοκρατία ανέλαβε τον άμεσο έλεγχο και οχύρωσε περαιτέρω το βουνό. Το νησί έπεσε στα χέρια του οθωμανού ναυάρχου Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα το 1537 αλλά ανακαταλήφθηκε από τους Βενετούς το 1538. Το φρούριο επεκτάθηκε περαιτέρω ώσπου εμφανίστηκαν και προμαχώνες μήκους 600 μ. και πύργοι στραμμένοι προς όλες τις κατευθύνσεις. Σε αυτή την εποχή η πόλη μέσα στο κάστρο είχε πληθυσμό 1.000-2.000 κατοίκων και περιείχε 677 σπίτια, 5 εκκλησίες και μερικές αποθήκες και ταμιευτήρες.
Το 1570 ισχύς 8.000 οθωμανικών στρατευμάτων και αρκετών κανονιών, διοικούμενη από τον Τζάνουμ Πασά, πολιόρκησε το βουνό, αλλά αποκρούστηκε επιτυχώς. Περαιτέρω αποτυχημένες προσπάθειες για την πολιόρκηση του φρουρίου έγιναν το 1655, 1658, 1661 και 1684. Από το 1700 οι οχυρώσεις δεν ήταν σε καλή κατάσταση και το φρούριο ήταν επανδρωμένο μόνο από 14 στρατιώτες. Οι Βενετοί παρέμειναν υπεύθυνοι μέχρι το 1715 κατά τον τελευταίο βενετοτουρκικό πόλεμο, πολύ καιρό αφότου είχαν πέσει οι υπόλοιπες Κυκλάδες στους Τούρκους, ανακαταλήφθηκε από τουρκική δύναμη 65 πολεμικών πλοίων και 74 οπλιταγωγών που μετέφεραν 25.000 στρατιώτες. Παρά το γεγονός ότι το φρούριο θεωρούταν ακατάκτητο και φαινόταν ασφαλές έναντι των εισβολέων, ο διοικητής του φρουρίου διαπραγματεύτηκε όρους και παραδόθηκε. Οι όροι επέτρεψαν σε όλους τους Βενετούς στο νησί να φύγουν, με τους Έλληνες αναγκασμένους να παραμείνουν. Ο διοικητής και οι αξιωματικοί του κατηγορήθηκαν για «προδοσία κατόπιν δωροδοκίας» από τη Βενετική Δημοκρατία και καταδικάστηκαν σε θάνατο διά κατάποσης υγρού αργύρου /έχοντας υγρό άργυρο χυμένο στο σώμα τους. Ο Μπερνάρντο Μπάλμπι, ο πρύτανης (κυβερνήτης) του νησιού, μεταφέρθηκε στη Βενετία και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για δειλία. Οι Οθωμανοί σχεδόν αποδόμησαν το φρούριο και την πόλη μέσα σε αυτό σε διάστημα 3 ημερών.
Η πόλη στο βουνό ήταν προηγουμένως γνωστή ως Τήνος (Tine ή Tino στους Βενετούς) με την σημερινή πόλη να ήταν προηγουμένως γνωστή ως Άγιος Νικόλαος. Η ονομασία Εξώμβουργο θα πει «έξω από το βούργο» thumb|right|Χάρτης της νήσου Τήνου που δημιουργήθηκε το 1597 από τον Βενετό Τζιάκομο Φράνκο που δείχνει την ακρόπολη
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά των νησιών του Αιγαίου Κατηγορία:Γεωγραφία της Τήνου
Δημοκρατία των Ουντμούρτ
Η Δημοκρατία των Ουντμούρτ (ρωσικά: Удму́ртская респу́блика) ή Ουντμουρτία είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Διαμέρισμα του Βόλγα. Πρωτεύουσά της είναι το Ιζέφσκ (627.734 κάτοικοι - απογρ. 2010), πατρίδα του αυτόματου τυφεκίου Καλάσνικοφ. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι το Σαραπούλ (101.381), το Βότκινσκ (99.022) και το Γκλάζοβ (95.854).
Οι πλειοψηφία του πληθυσμού είναι ρωσικής καταγωγής (60,1%). Οι Ουντμούρτ, αυτόχθονας λαός που μιλά μια φινο-ουγγρική διάλεκτο, αντιπροσωπεύουν το 29,3%, ενώ σε μικρότερο ποσοστό συναντώνται τάταροι (7%).
Οι περισσότεροι Ρώσοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κατά/μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν αξιοποιήθηκαν τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και οι βιομηχανίες του Ιζέφσκ μετεξελίχθηκαν από περιφερειακό παραγωγό σε πανεθνικό προμηθευτή όπλων και οχημάτων. Πέραν του προαναφερθέντος Καλάσνικοφ (ΑΚ-47), στην περιοχή κατασκευάζονται βαρέα πυροβόλα, πύραυλοι, αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες (οι δημοφιλείς στη Ρωσία Izh).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας
Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ
Ο Φλόριαν Μαρία Γκέοργκ Κρίστιαν Γκραφ Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ (Florian Maria Georg Christian Graf Henckel von Donnersmarck, 2 Μαΐου 1973) είναι Γερμανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1973 στην Κολωνία και προέρχεται από την αριστοκρατική οικογένεια Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ. Έχει σπουδάσει Φιλοσοφία, Πολιτική και Οικονομικά στην Οξφόρδη και Τηλεόραση και Κινηματογράφο στο Μόναχο.
Η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους ήταν το Οι Ζωές των Άλλων το 2006, η οποία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και το Βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.
Στη συνέχεια, γύρισε το 2010 την ταινία Ο Τουρίστας με πρωταγωνιστές τους Αντζελίνα Τζολί και Τζόνι Ντεπ.
To 2018, σκηνοθέτησε την ταινία Μη χαμηλώνεις το βλέμμα, η οποία έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσό Λέοντα, δύο βραβεία Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Σκηνοθέτες ταινιών βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ζαν-Μαξ Μπελρίβ
Ο Ζαν-Μαξ Μπελρίβ (Jean-Max Bellerive) είναι πολιτικός από την Αϊτή και πρωθυπουργός από το 2009 ως τις 18 Οκτωβρίου 2011. Είναι παντρεμένος με 2 κόρες.
Προφίλ
Γιος διάσημου ιατρού, ο Μπελρίβ γεννήθηκε στο Πορτ ο Πρενς το 1958. Έφυγε από πολύ νεαρή ηλικία από τη χώρα του και έκανε σπουδές στην Ελβετία, τη Γαλλία και στο Βέλγιο. Έκανε σπουδές Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων. Το 1986 επέστρεψε στην Αϊτή, λίγο πριν την ανατροπή του Ντιβαλιέ.
Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Ρενέ Πρεβάλ στις 30 Οκτωβρίου του 2009, έπειτα από απόφαση της Γερουσίας. Διαδέχθηκε την αποπεμφθείσα πρωθυπουργό Μισέλ Πιερ-Λουί. Η τελευταία αποπέμφθηκε έπειτα από απόφαση της Γερουσίας, καθώς 18 γερουσιαστές επί συνόλου 29 ψήφισαν εναντίον της, κατηγορώντας την ότι δεν είχε κάνει πολλά για να βελτιώσει την οικονομία της χώρας.
Ο διορισμός του Μπελρίβ εγκρίθηκε ομόφωνα από τη Γερουσία και στις 7 Νοεμβρίου και από τη Βουλή, με 52 ψήφους υπέρ και 2 αποχές. Το νέο υπουργικό συμβούλιο ανακοινώθηκε στις 8 Νοεμβρίου και εγκρίθηκε στις 10 του μηνός από τη Βουλή (70-2 με 2 αποχές) και από τη Γερουσία (22-0 με 4 αποχές). Ο Μπελρίβ ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 11 Νοεμβρίου του 2009 Παραιτήθηκε στις 15 Μαΐου 2011. Τον διαδέχθηκε ο Γκάρι Κονίλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αϊτής
Καστιγιόν-ντε-Σαιν-Μαρτορί
Το Καστιγιόν-ντε-Σαιν-Μαρτορί (γαλλικά: Castillon-de-Saint-Martory, οξιτανικά: Castilhon de Sent Martòri) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστιγιοριέν (γαλλικά: Castilloriens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Αμαντού Τουμανί Τουρέ
Ο Αμαντού Τουμανί Τουρέ (Amadou Toumani Touré, 1948-2020) ήταν απόστρατος στρατιωτικός και πολιτικός από το Μάλι, πρόεδρος της αφρικανικής χώρας από το 2002 ως το 2012. Απογοητευμένα μέλη του στρατού κατέλαβαν την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα τον Μάρτιο του 2012, αναγκάζοντας τον Τουρέ να παραιτηθεί και να εγκαταλείψει τη χώρα.
Καριέρα
Γεννήθηκε στο Μοπτί στις 4 Νοεμβρίου 1948 και ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Τον Μάρτιο του 1991 ανέτρεψε σε πραξικόπημα το δικτάτορα Μουσά Τραορέ έπειτα από κινητοποιήσεις του λαού. Το 1992 οργάνωσε την εθνική διάσκεψη που οδήγησε στις πολυκομματικές εκλογές. Για το λόγο αυτό ονομάστηκε «στρατιώτης της δημοκρατίας». Το 2001 έγινε ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.
Το 2002 προηγήθηκε στον α΄ γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 28 Απριλίου του 2002. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2002, με 64,35% στο δεύτερο γύρο των εκλογών (12 Μαΐου του 2002). Ο κύριος αντίπαλός του, Σουμάιλα Σισέ, πήρε 35,65%. Ο Τουρέ είναι υπερκομματικός και επικεφαλής υπουργικού συμβουλίου με μέλη που ανήκουν σε όλα τα πολιτικά κόμματα της χώρας. Ίδρυσε ίδρυμα για τα παιδιά, με τίτλο Fondation pour l'enfance, του οποίου είναι πρόεδρος, μαζί με τη σύζυγό του.
Πραξικόπημα 2012
Λίγους μήνες πριν την προγραμματισμένη λήξη της θητείας του, στασιαστές του στρατού ξεκίνησαν πραξικόπημα και έτσι ο Τουρέ αναγκάστηκε να κρυφτεί. Στις 8 Απριλίου 2012 παραιτήθηκε από την προεδρία και 11 ημέρες αργότερα αυτοεξορίστηκε στη Σενεγάλη.
Θάνατος
Ο Τουμανί Τουρέ πέθανε στην Κωνσταντινούπολη στις 10 Νοεμβρίου 2020, μία εβδομάδα μετά τα 72α του γενέθλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουρε Αμαντου Κατηγορία:Εξόριστοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι του Μάλι
Κατερβιέλ
Το Κατερβιέλ (γαλλικά: Cathervielle, οξιτανικά: Catervièla) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κατερβιελουά (γαλλικά: Catherviellois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Επιφάνεια (θρησκειολογία)
Με τον όρο επιφάνεια απαντάται και εναλλακτικά ως ιεροφάνεια στη θρησκειολογία χωρίς ωστόσο να έχει το ίδιο νόημα, εννοείται η θεία εμφάνιση. Η λέξη έρχεται από το μακρινό παρελθόν, με το ύστερο Λατινικό epiphania να πηγάζει από το Αρχαιοελληνικό επιφάνεια, που σημαίνει εκδήλωση και το ρήμα επιφαίνω που σημαίνει εκδηλώνω, φανερώνω, αποκαλύπτω, εμφανίζω. Στο χριστιανικό πλαίσιο ο όρος υποδηλώνει τον εορτασμό της αποκάλυψης του Θεού σε ανθρώπινη μορφή στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Στην ίδια λέξη αποδίδεται το νόημα μιας αιφνίδιας εκδήλωσης ή αντίληψης της ουσιαστικής φύσης του νοήματος ενός πράγματος. Από αυτή την άποψη η αντίληψη της ουσιαστικής φύσης γίνεται διαισθητικό άδραγμα της πραγματικότητας μέσω ενός γεγονότος. Σε μια άλλη απόδοση της αγγλικής κυρίως λέξης υποννοεί τη διαφωτιστική ανακάλυψη, τη συνειδητοποίηση.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Θρησκειολογία
Φινλανδοί αιχμάλωτοι πολέμου στη Σοβιετική Ένωση
Οι Φινλανδοί αιχμάλωτοι πολέμου στη Σοβιετική Ένωση αναφέρονται στους αιχμάλωτους κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και χωρίζονται σε δύο κύματα: Το πρώτο κύμα ήταν κατά τη διάρκεια του χειμερινού πολέμου και το δεύτερο κύμα κατά του συνεχιζόμενου πολέμου.
Χειμερινός πόλεμος
Πριν από τον Χειμερινό Πόλεμο (1939-1940), η Σοβιετική Ένωση δημιούργησε το κύριο στρατόπεδο για Φινλανδούς αιχμάλωτους πολέμου μέσα στο πρώην μοναστήρι κοντά στο Γκρυαζόβετς στην Περιφέρεια Βολογκντά της Ρωσίας. Η «Λαϊκή Επιτροπή για Εσωτερικές Υποθέσεις» περίμενε ότι ο πόλεμος θα είχε ως αποτέλεσμα πολλές δυνάμεις να αιχμαλωτιστούν και σχεδίαζε εννέα στρατόπεδα για τη διαχείριση περίπου 25.000 ανδρών. Ωστόσο, καθ 'όλη τη διάρκεια του χειμερινού πολέμου υπήρχαν μόνο περίπου 900 Φινλανδοί αιχμάλωτοι, περίπου 600 από τους οποίους τοποθετήθηκαν στο στρατόπεδο Γκρυαζόβετς. Συνολικά επέστρεψαν στη Φινλανδία 838 αιχμάλωτοι πολέμου με το τελευταίο κύμα των Φινλανδών αιχμάλωτων να έφυγε από τη Ρωσία στις 20 Απριλίου 1940.
Σοβιετικές και ρωσικές απόψεις
Σύμφωνα με τον Ρώσο ιστορικό Βίκτωρ Κομασόφ, 2.476 Φινλανδοί καταχωρίστηκαν από τη Λαϊκή Επιτροπή για Εσωτερικές Υποθέσεις, εκ των οποίων 1.972 τοποθετήθηκαν σε στρατόπεδα αιχμαλώτων με την πλειοψηφία να βρίσκεται στο στρατόπεδο αρ. 158 στο Τσιριπαβιέτς, στην Περιφέρεια Βολογκντά. Από αυτούς που συνελήφθησαν, 582 προέρχονταν από την φινλανδική επίθεση το 1941, 506 κατά τη διάρκεια του 1942-1943 και 2.313 κατά τη διάρκεια της σοβιετικής επίθεσης του 1944.
Φινλανδοί ιστορικοί
Οι Φινλανδοί ιστορικοί εκτιμούν ότι ο αριθμός των αιχμαλώτων ήταν περίπου 3.500 άτομα, εκ των οποίων πέντε ήταν γυναίκες. Ο αριθμός των νεκρών εκτιμάται σε περίπου 1.500 άτομα. Περίπου 2.000 άτομα επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Υπολογίζεται ότι το ποσοστό θνησιμότητας ήταν ακόμη και 40%. Το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό από τα σοβιετικά στατιστικά στοιχεία, όπου αξιωματούχοι έλεγξαν κυρίως μόνο κρατούμενους που επέζησαν για να φτάσουν σε στρατόπεδο. Φινλανδικές μελέτες έχουν εντοπίσει διάφορα άτομα καθώς και τις μοίρες τους. Οι πιο συχνές αιτίες θανάτου ήταν η πείνα, το κρύο και η καταπιεστική συμπεριφορά.
Στην αρχή της σύλληψης, οι εκτελέσεις Φινλανδών αιχμαλώτων πολέμου έγιναν κυρίως από τους σοβιετικούς αντιστασιακούς. Οι αντάρτες δρούσαν βαθιά μέσα στη φινλανδική επικράτεια και εκτελούσαν κυρίως τους στρατιώτες και τους πολίτες μετά από μια σύντομη ανάκριση. Συνήθως, ένας Φινλανδός αξιωματικός που γίνονταν στη συνέχεια αιχμάλωτος πολέμου είχε την ευκαιρία να επιβιώσει μέχρι να φτάσει για μια σημαντική ανάκριση στα κεντρικά γραφεία των σοβιετικών καρελιανών στρατιωτών, ή σε περιοχές της Λαϊκής Επιτροπής για Εσωτερικές Υποθέσεις. Μετά από αυτό, ένας Φινλανδός αιχμάλωτος πολέμου είχε πολύ καλύτερες πιθανότητες να παραμείνει ζωντανός μέχρι το τέλος του πολέμου.
Συνέπεια
Το 1992 ιδρύθηκε ένα μνημείο στο νεκροταφείο του Τσιριπαβιέτς. Στο νεκροταφείο του Τσιριπαβιέτς θάφτηκαν πολλοί Φινλανδοί αιχμαλώτοι πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Φινλανδίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Επικοινωνιακό κανάλι
Εξαιτίας φυσικών περιορισμών το κανάλι δεν έχει την ίδια συμπεριφορά σε όλες τις συχνότητες και έτσι το σήμα κατά την διέλευση του μέσα από το κανάλι υφίσταται παραμόρφωση. Εκτός από την παραμόρφωση το σήμα υφίσταται και εξασθένιση ή λερώνεται από απρόβλεπτα ηλεκτρικά σήματα που αναφέρονται ως θόρυβος (noise).
Οι παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται η μετάδοση της πληροφορίας μέσω ενός καναλιού είναι η χωρητικότητα και το εύρος ζώνης του καναλιού.
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων
Περιφέρειες της Μάλτας
Η Μάλτα διαιρείται διοικητικά σε 5 περιφέρειες (μαλτέζικα: reġjuni). Με το νόμο περί Τοπικών Συμβουλίων του 1993 δημιουργήθηκαν στη χώρα τρεις περιφέρειες. Με το νόμο XVI του 2009 οι περιφέρειες αυξήθηκαν στις πέντε, χωρίς ωστόσο να διαθέτουν σημαντικές διοικητικές αρμοδιότητες. Κάθε περιφέρεια διαθέτει μία Περιφερειακή Επιτροπή (μαλτέζικα: Kumitat Reġjonali), η οποία αποτελείται από τον Περιφερειάρχη, τον Αντιπεριφερειάρχη, τον Γενικό Γραμματέα και περίπου 10-14 περιφερειακούς συμβούλους.
Εσωτερισμός
Ως εσωτερισμός εν γένει εννοείται η ύπαρξη εσωτερικών πεποιθήσεων ή πίστεων, δηλαδή ιδεών που γίνονται κατανοητές από μικρές συνήθως ομάδες ανθρώπων ή μυημένους ή είναι αποτέλεσμα εγγενούς ενδιαφέροντος. Ο όρος πηγάζει από τη λέξη ἐσωτερικός, σύνθετη του ἔσω, που υποδηλώνει την εσωτερικότητα ή μυστικισμό του συστήματος.
Ο όρος είναι επίσης πιθανό να αναφέρεται στην ακαδημαϊκή μελέτη των εσωτερικών θρησκευτικών συστημάτων και φιλοσοφιών ή στη μελέτη των θρησκευτικών συστημάτων και των φιλοσοφιών, των οποίων οι υποστηρικτές διακρίνουν τις πεποιθήσεις τους, τις πρακτικές και τις εμπειρίες τους από τις εξωτερικές και περισσότερο δογματικές παραδόσεις.
Ως παραδείγματα εσωτερικών θρησκευτικών κινημάτων και φιλοσοφιών αναφέρονται:
Η Αλχημεία, η Αστρολογία, η Ανθρωποσοφία, ο πρώιμος Χριστιανικός μυστικισμός, ο Ελευθεροτεκτονισμός, ο Γνωστικισμός, η Καββάλα, ο Νεοπλατωνισμός, o Ερμητισμός, η Μαγεία, ο Μυστικισμός Μερκαμπά, ο  Μεσμερισμός, ο Ροδοσταυρισμός, ο Ταοϊσμός, η Αριθμολογία, ο Σβεντενμποργκιανισμός, η Σαϊεντολογία, ο Πνευματισμός, οι Αλεβίτες, η Θεοσοφία του Γιάκομπ Μπέμε, το θεοσοφικό κίνημα που σχετίζεται με την Ελένα Μπλαβάτσκυ και η Γνωστική Κίνηση του Σαμαέλ Αούν Βεόρ.
Αν και ο εσωτερισμός αναφέρεται ως εξερεύνηση των κρυμμένων νοημάτων και του συμβολισμού διαφόρων φιλοσοφικών, ιστορικών και θρησκευτικών κειμένων, τα ίδια κείμενα απαντώνται στις δεσπόζουσες θρησκείες. Για παράδειγμα, η Βίβλος και το Τορά θεωρούνται και αναφέρονται από τις σχετικές ομάδες ως εσωτερικά κείμενα.
Άγιος Δημήτριος Βοιωτίας
Ο Άγιος Δημήτριος Βοιωτίας είναι πεδινό χωριό της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Δήμου Ορχομενού στο Νομό Βοιωτίας. Βρίσκεται σχεδόν στην καρδιά της Κωπαΐδας, νότια του Ορχομενού. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 801 κάτοικοι. Θεωρείται από τα πιο εύφορα χωριά της Βοιωτίας, ενώ παλαιότερα είχαν διατυπωθεί σοβαρές σκέψεις να αποτελέσει και έδρα αυτοτελούς Δήμου.
Με το χωριό Μαυρόγεια συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αγίου Δημητρίου, με συνολικό πληθυσμό 877 κατοίκους.
Ιστορικά στοιχεία και αξιοσημείωτα
Πρόκειται για ιστορικό χωριό το οποίο υπάρχει τουλάχιστον από τον 15ο αιώνα.
Από το 1912 ο Άγιος Δημήτριος αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, στην οποία ανήκε και ο οικισμός Μαυρόγεια. Η κοινότητα παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1998 με το σχέδιο Καποδίστριας, οπότε και εντάχθηκε στον Δήμο Ορχομενού.
Κατά μία άποψη οι κάτοικοι του χωριού προέρχονται από το χωριό Άγιος Δημήτριος Ναυπακτίας, που μετοίκησαν στην περιοχή της Κωπαΐδας για λόγους εργασίας μετά την αποξήρανση της λίμνης ιδρύοντας το ομώνυμο χωριό. Άλλες απόψεις θέλουν τους κατοίκους να προέρχονται από τον Άγιο Δημήτριο Δαυλείας ή από το Διχούνι Ηπείρου. Διαχρονικά πάντως το χωριό διέθετε και σημαντικό αριθμό Ηπειρωτών. Ο Δάλκας κάνει μία επιφανειακή μόνο αναφορά στο χωριό, χωρίς να έχει απαντήσεις για το ζήτημα της προέλευσης των κατοίκων του (Δάλκας Γ΄: 22).
Από το χωριό επίσης καταγόταν ο διεθνής ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού και προπονητής Γιάννης Κυράστας.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Αγίου Δημητρίου
Ο Άγιος Δημήτριος είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 19ο, 20ό και 21ο αιώνα, που σε γενικές γραμμές έχουν ως εξής:
Δ. Ορχομενού Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Σύσταση του δήμου με έδρα τον οικισμό Σκριπού
Ο οικισμός Άγιος Δημήτριος προσαρτάται στο δήμο Ορχομενού
Μεταφέρεται η έδρα του δήμου από τον οικισμό Σκριπού στον οικισμό Πετρομαγούλα
Δ. Ορχομενού Ν. Βοιωτίας
Ο δήμος αποσπάσθηκε στον νομό Βοιωτίας από τον νομό Αττικής και Βοιωτίας
Κ. Αγίου Δημητρίου Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Άγιος Δημήτριος από τον δήμο Ορχομενού και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας
Κ. Αγίου Δημητρίου Ν. Βοιωτίας
Η κοινότητα αποσπάσθηκε στον νομό Βοιωτίας από τον νομό Αττικής και Βοιωτίας
Ο οικισμός Άγιος Δημήτριος αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στον δήμο Ορχομενού
Η κοινότητα καταργείται.
Πύρρος Αγίου Δημητρίου Βοιωτίας
Ο Πύρρος Αγίου Δημητρίου Βοιωτίας είναι ερασιτεχνική αθλητική ομάδα που ιδρύθηκε το 1994.
Έμβλημα της είναι ταύρος που περιβάλλεται από στεφάνι βελανιδιάς με την ένδειξη Απειρωτάν (δηλαδή Ηπειρωτών στις βορειοδυτικές ελληνικές διαλέκτους), το έμβλημα δηλαδή του αρχαίου Κοινού των Ηπειρωτών, όπως αυτό έχει διασωθεί σε διάφορα νομίσματα της αρχαίας Ηπείρου.
Το όνομα της προέρχεται από τον βασιλέα Πύρρο της Ηπείρου, ο οποίος έδρασε κυρίως κατά τον τρίτο προχριστιανικό αιώνα.
Εντός έδρας χρησιμοποιεί κυρίως το παλιό γήπεδο του Αγίου Δημητρίου, ωστόσο σε κάποιες περιπτώσεις έχουν χρησιμοποιηθεί και άλλα γήπεδα της περιοχής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Κατάρα των Φαραώ
Υπάρχουν περιστασιακές περιπτώσεις γνήσιων αρχαίων κατάρα που εμφανίζονται μέσα ή στην πρόσοψη ενός τάφου, όπως στην περίπτωση του μασταμπά του Khentika Ikhekhi της 6ης Δυναστείας στη Σακκάρα. Αυτά φαίνεται να απευθύνονται στους ιερείς ka για να προστατεύσουν προσεκτικά τον τάφο και να διατηρήσουν την τελετουργική του καθαρότητα και όχι ως προειδοποίηση για πιθανούς ληστές. Υπήρχαν ιστορίες για κατάρες που χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα, αλλά πολλαπλασιάστηκαν μετά την ανακάλυψη του τάφου του Τουταγχαμών από τον Χάουαρντ Κάρτερ. Παρά τις δημοφιλείς παρανοήσεις, δεν βρέθηκε καμία κατάρα γραμμένη στον τάφο του Φαραώ. Τα στοιχεία για τις κατάρες που σχετίζονται με τον Τουταγχαμών θεωρούνται τόσο πενιχρά που ο Ντόναλντ Μπ. Ρέντφορντ τα αποκάλεσε «ανόθευτη κλοπή».
Ταφικές κατάρες
Οι κατάρες που σχετίζονται με τους τάφους είναι εξαιρετικά σπάνιες, πιθανώς επειδή η ιδέα μιας τέτοιας βεβήλωσης ήταν αδιανόητη και ακόμη και επικίνδυνη να καταγραφεί. Εμφανίζονται συχνότερα σε ιδιωτικούς τάφους της εποχής του Παλαιού Βασιλείου. Ο τάφος του Ankhtifi (9–10η δυναστεία) περιέχει την προειδοποίηση: Όποιος ηγεμόνας... κάνει κακό ή κακία σε αυτό το φέρετρο... μπορεί ο Hemen ([τοπική θεότητα]) να μην δεχτεί κανένα αγαθό που προσφέρει, και μπορεί ο κληρονόμος του να μην κληρονομήσει. Ο τάφος του Khentika Ikhekhi (6η δυναστεία) περιέχει μια επιγραφή: ''Όσο για όλους τους ανθρώπους που θα μπουν σε αυτόν τον τάφο μου... ακάθαρτο... θα υπάρξει κρίση... θα γίνει ένα τέλος γι' αυτόν...Θα του πιάσω το λαιμό σαν πουλί... Θα ρίξω τον φόβο του εαυτού μου μέσα του''
Οι κατάρες μετά την εποχή του Παλαιού Βασιλείου είναι λιγότερο συνηθισμένες, αν και πιο σοβαρές, μερικές φορές επικαλούνται την οργή του Θωθ ή την καταστροφή του Σεκχμέτ. Ο Ζάχι Χαουάς παραθέτει ένα παράδειγμα κατάρας: ''Καταραμένοι είναι αυτοί που ενοχλούν τους υπόλοιπους ενός Φαραώ. Αυτοί που θα σπάσουν τη σφραγίδα αυτού του τάφου θα βρουν το θάνατο από μια ασθένεια που κανένας γιατρός δεν θα μπορεί να διαγνώσει''
Σύγχρονες έρευνες
Τα ιερογλυφικά αποκρυπτογραφήθηκαν μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, επομένως οι αναφορές για κατάρες πριν από αυτό θεωρούνταν απλώς κακή τύχη που σχετίζεται με τον χειρισμό μούμιων και άλλων αντικειμένων από τάφους. Το 1699, ο Λουί Πενιτσέρ έγραψε μία αναφορά στην οποία κατέγραψε πώς ένας Πολωνός ταξιδιώτης αγόρασε δύο μούμιες στην Αλεξάνδρεια και ξεκίνησε ένα θαλάσσιο ταξίδι με τις μούμιες στο αμπάρι. Ο ταξιδιώτης ανησύχησε μετά από επαναλαμβανόμενα οράματα δύο φαντασμάτων και οι φουρτουνιασμένες θάλασσες δεν υποχώρησαν μέχρι που οι μούμιες πετάχτηκαν στη θάλασσα.
Ο Ζάχι Χαουάς θυμήθηκε ότι ως νεαρός αρχαιολόγος που έκανε ανασκαφές στο Kom Abu Billo έπρεπε να μεταφέρει αρκετά αντικείμενα από την ελληνορωμαϊκή τοποθεσία. Ο ξάδερφός του πέθανε εκείνη την ημέρα, ο θείος του πέθανε την πρώτη επέτειο και την τρίτη επέτειο πέθανε η θεία του. Χρόνια αργότερα, όταν έσκαψε τους τάφους των κατασκευαστών των πυραμίδων στη Γκίζα, συνάντησε την κατάρα: ''Όλοι οι άνθρωποι που μπαίνουν σε αυτόν τον τάφο, που θα κάνουν κακό εναντίον αυτού του τάφου και θα τον καταστρέψουν, ο κροκόδειλος θα είναι εναντίον τους στο νερό και τα φίδια εναντίον τους στην ξηρά. Ας είναι εναντίον τους ο ιπποπόταμος στο νερό και ο σκορπιός στη στεριά''
Αν και δεν ήταν προληπτικός, ο Χαουάς αποφάσισε να μην ενοχλήσει τις μούμιες. Ωστόσο, αργότερα συμμετείχε στην απομάκρυνση δύο νεαρών μούμιων από την Bahariya Oasis σε ένα μουσείο και ανέφερε ότι ήταν στοιχειωμένος από τα παιδιά στα όνειρά του. Τα φαινόμενα δεν σταμάτησαν μέχρι να επανενωθεί η μούμια του πατέρα με τα παιδιά στο μουσείο. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι μούμιες δεν πρέπει να εκτίθενται, αν και ήταν μικρότερο κακό από το να επιτρέπεται στο ευρύ κοινό να μπει στους τάφους. Ο Χαουάς κατέγραψε επίσης ένα περιστατικό ενός άρρωστου νεαρού αγοριού που αγαπούσε την Αρχαία Αίγυπτο και υποβλήθηκε σε μια θαυματουργή θεραπεία στο Αιγυπτιακό Μουσείο όταν κοίταξε στα μάτια τη μούμια του βασιλιά Άμωσις Α΄
Η ιδέα μιας μούμιας που αναβιώνει από τους νεκρούς, ουσιαστικό στοιχείο πολλών ιστοριών κατάρας της μούμιας, αναπτύχθηκε στο The Mummy!: Or a Tale of the Twenty-Second Century, ένα πρώιμο έργο που συνδυάζει την επιστημονική φαντασία και τον τρόμο, γραμμένο από την Τζέιν Σι. Λούντον και δημοσιεύτηκε ανώνυμα το 1827. Η Λουίζα Μέι Άλκοτ θεωρήθηκε από τον Ντομινίκ Μοντσερά ότι ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε μια πλήρως διαμορφωμένη πλοκή "κατάρα της μούμιας" στην ιστορία της του 1869 Lost in a Pyramid, ή The Mummy's Curse, ένα μέχρι τότε ξεχασμένο κομμάτι της μυθοπλασίας της μούμιας που ανακάλυψε ξανά στα τέλη του δεκαετία του 1990. Ωστόσο, δύο ιστορίες που ανακαλύφθηκαν στη συνέχεια από τον SJ Wolfe, τον Robert Singerman και την Τζασμίν Ντέι - The Mummy's Soul (Anonymous, 1862) και After Three Thousand Years ( Jane G. Austin, 1868) - έχουν παρόμοιες πλοκές, στις οποίες μια γυναικεία μούμια παίρνει μαγική εκδίκηση πάνω στον άνδρα βεβηλωτή της. Η Τζασμίν Ντέι, επομένως, υποστηρίζει ότι η σύγχρονη ευρωπαϊκή αντίληψη των κατάρων βασίζεται σε μια αναλογία μεταξύ βεβήλωσης τάφων και βιασμού, ερμηνεύοντας την πρώιμη μυθοπλασία της κατάρας ως πρωτοφεμινιστικές αφηγήσεις που συντάχθηκαν από γυναίκες. Οι ιστορίες των Anonymous και του Ώστιν προηγούνται του κομματιού της Άλκοτ, αυξάνοντας την πιθανότητα ότι η πρωτότυπη μυθοπλασία της «χαμένης» κατάρας της μούμιας περιμένει εκ νέου την ανακάλυψη.
Άνοιγμα του τάφου του Τουταγχαμών
δεξιά|μικρογραφία| Το [[Ιερό του Ανούβιδος|άγαλμα του Ανούβιδος φύλαγε την είσοδο στο θησαυροφυλάκιο του Τουταγχαμών.]] Η πίστη σε μια κατάρα ήρθε στην προσοχή πολλών ανθρώπων λόγω του θανάτου λίγων μελών της ομάδας του Χάουαρντ Κάρτερ και άλλων επιφανών επισκεπτών στον τάφο λίγο αργότερα. Η ομάδα του Κάρτερ άνοιξε τον τάφο του Τουταγχαμών (KV62) το 1922, εγκαινιάζοντας τη σύγχρονη εποχή της Αιγυπτιολογίας. Ο διάσημος αιγυπτιολόγος Τζέιμς Χένρι Μπρέστεντ συνεργάστηκε με τον Κάρτερ αμέσως μετά το πρώτο άνοιγμα του τάφου. Ανέφερε πώς ο Κάρτερ έστειλε έναν αγγελιοφόρο για μια αποστολή στο σπίτι του. Πλησιάζοντας στο σπίτι του, ο αγγελιοφόρος σκέφτηκε ότι άκουσε μια ασθενή, σχεδόν ανθρώπινη κραυγή. Φτάνοντας στην είσοδο είδε το κλουβί των πουλιών να καταλαμβάνεται από μια κόμπρα, το σύμβολο της αιγυπτιακής μοναρχίας. Το καναρίνι του Κάρτερ είχε πεθάνει στο στόμα του και αυτό τροφοδότησε τις τοπικές φήμες για την κατάρα. Ο Άρθουρ Βάιγκαλ, ένας πρώην Γενικός Επιθεωρητής Αρχαιοτήτων στην Αιγυπτιακή Κυβέρνηση, ανέφερε ότι αυτό ερμηνεύτηκε ως το σπίτι του Κάρτερ που διαρρήχθηκε από τη Βασιλική Κόμπρα, το ίδιο με αυτό που φορούσε στο κεφάλι του Βασιλιά για να χτυπήσει τους εχθρούς (βλ. Ουραίος)., την ίδια μέρα που άνοιξαν τον τάφο του Βασιλιά. Μια αναφορά του περιστατικού αναφέρθηκε από τους New York Times στις 22 Δεκεμβρίου 1922.
Ο πρώτος από τους θανάτους ήταν αυτός του Λόρδου Κάρναρβον, ο οποίος χρηματοδότησε την ανασκαφή. Είχε τσιμπηθεί από ένα κουνούπι και αργότερα έκοψε το τσίμπημα κατά λάθος ενώ ξυριζόταν. Μολύνθηκε και αυτό οδήγησε σε δηλητηρίαση αίματος. Δύο εβδομάδες πριν πεθάνει ο Κάρναρβον, η Μαρί Κορέλι έγραψε μια ευφάνταστη επιστολή που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό New York World, στην οποία παρέθεσε ένα σκοτεινό βιβλίο που με βεβαιότητα ισχυριζόταν ότι θα ακολουθούσε τρομερή τιμωρία κάθε εισβολή σε σφραγισμένο τάφο. Ακολούθησε φρενίτιδα στα μέσα ενημέρωσης, με αναφορές ότι βρέθηκε κατάρα στον τάφο του Βασιλιά, αν και αυτό ήταν αναληθές. Ο δεισιδαίμων Μπενίτο Μουσολίνι, ο οποίος κάποτε είχε δεχτεί ως δώρο μια αιγυπτιακή μούμια, διέταξε την άμεση απομάκρυνσή της από το Παλάτσο Κίτζι.
αριστερά|μικρογραφία| Ο θάνατος του Λόρδου Κάρναρβον έξι εβδομάδες μετά το άνοιγμα του τάφου του Τουταγχαμών είχε ως αποτέλεσμα πολλές ιστορίες κατάρας στον Τύπο. Ο σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, δημιουργός του Σέρλοκ Χολμς και πνευματιστής, πρότεινε ότι ο θάνατος του Λόρδου Κάρναρβον προκλήθηκε από στοιχεία που δημιουργήθηκαν από τους ιερείς του Τουταγχαμών για να φρουρούν τον βασιλικό τάφο, και αυτό τροφοδότησε περαιτέρω το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης. Ο Άρθουρ Βάιγκαλ ανέφερε ότι έξι εβδομάδες πριν από το θάνατο του Κάρναρβον, είχε παρακολουθήσει τον κόμη να γελάει και να αστειεύεται καθώς έμπαινε στον τάφο του Βασιλιά και είπε σε έναν κοντινό ρεπόρτερ (HV Morton), Του δίνω έξι εβδομάδες ζωής. Η πρώτη αυτοψία που πραγματοποιήθηκε στο σώμα του Τουταγχαμών από τον Δρ Ντέρι βρήκε μια επουλωμένη βλάβη στο αριστερό μάγουλο, αλλά καθώς ο Κάρναρβον είχε ταφεί έξι μήνες νωρίτερα, δεν ήταν δυνατό να προσδιοριστεί εάν η θέση του τραύματος στον Βασιλιά αντιστοιχούσε με το θανατηφόρο τσίμπημα κουνουπιού στον Κάρναρβον.
Μια μελέτη εγγράφων και επιστημονικών πηγών οδήγησε το περιοδικό "The Lancet" στο συμπέρασμα ότι είναι απίθανο ο θάνατος του Κάρναρβον να είχε σχέση με τον τάφο του Τουταγχαμών, διαψεύδοντας μια άλλη θεωρία ότι η έκθεση σε τοξικούς μύκητες (μυκοτοξίνες) είχε συμβάλει στον θάνατό του. Η έκθεση επισημαίνει ότι ο κόμης ήταν μόνο ένας από τους πολλούς που μπήκαν στον τάφο και ότι κανένας από τους άλλους δεν επηρεάστηκε. Η αιτία του θανάτου του Κάρναρβον αναφέρθηκε ως "πνευμονία που επικρατεί σε ερυσίπελας [του προσώπου]", (μια στρεπτοκοκκική λοίμωξη του δέρματος και του υποκείμενου μαλακού ιστού). Η πνευμονία πιστεύεται ότι είναι μόνο μία από τις διάφορες επιπλοκές, που προέρχονται από την προοδευτικά διεισδυτική λοίμωξη, η οποία τελικά οδήγησε σε πολυοργανική ανεπάρκεια''. Ο Κόμης ήταν επιρρεπής σε συχνές και σοβαρές πνευμονικές λοιμώξεις σύμφωνα με το The Lancet και υπήρχε μια ''γενική πεποίθηση ... ότι μια οξεία επίθεση βρογχίτιδας θα μπορούσε να τον είχε σκοτώσει. Σε μια τέτοια εξασθενημένη κατάσταση, το ανοσοποιητικό σύστημα του Κόμη κατακλύζονταν εύκολα από ερυσίπελας''
Το 1925, ο ανθρωπολόγος Χένρι Φιλντ, συνοδευόμενος από τον Μπρέστεντ, επισκέφτηκε τον τάφο και υπενθύμισε την καλοσύνη και τη φιλικότητα του Κάρτερ. Ανέφερε επίσης πώς ένα χαρτόβαρο που δόθηκε στον φίλο του Κάρτερ, σερ Μπρους Ίνγκραμ, αποτελείται από ένα μουμιοποιημένο χέρι με τον καρπό του στολισμένο με ένα βραχιόλι με σκαραβαίο με την ένδειξη: ''Ανάθεμα αυτός που κινεί το σώμα μου. Σε αυτόν θα έρθει φωτιά, νερό και λοιμός''. Λίγο μετά την παραλαβή του δώρου, το σπίτι του Ίνγκραμ κάηκε και ακολούθησε πλημμύρα όταν ξαναχτίστηκε.
Ο Χάουαρντ Κάρτερ ήταν εντελώς δύσπιστος για τέτοιες κατάρες, απορρίπτοντάς τες ως «τομι-σήψη» και σχολιάζοντας ότι το συναίσθημα του Αιγυπτιολόγου... δεν είναι φόβος, αλλά σεβασμού και δέους...εντελώς αντίθετο με τις ανόητες δεισιδαιμονίες. Τον Μάιο του 1926 ανέφερε στο ημερολόγιό του μια θέαση ενός τσακαλιού του ίδιου τύπου με τον Άνουβις, τον φύλακα των νεκρών, για πρώτη φορά σε περισσότερα από τριάντα πέντε χρόνια εργασίας στην έρημο, αν και δεν το απέδωσε αυτό σε υπερφυσικές αιτίες.
Οι σκεπτικιστές έχουν επισημάνει ότι πολλοί άλλοι που επισκέφτηκαν τον τάφο ή βοήθησαν να τον ανακαλύψουν έζησαν μακρά και υγιή ζωή. Μια μελέτη έδειξε ότι από τα 58 άτομα που ήταν παρόντα όταν άνοιξαν ο τάφος και η σαρκοφάγος, μόνο οκτώ πέθαναν μέσα σε μια 12 χρόνια. Όλοι οι άλλοι ήταν ακόμα ζωντανοί, συμπεριλαμβανομένου του Χάουαρντ Κάρτερ, ο οποίος πέθανε από λέμφωμα το 1939 σε ηλικία 64 ετών Οι τελευταίοι επιζώντες ήταν η λαίδη Έβελιν Χέρμπερτ, η κόρη του Λόρδου Κάρναρβον που ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που μπήκαν στον τάφο μετά την ανακάλυψή του τον Νοέμβριο του 1922, η οποία έζησε για άλλα 57 χρόνια και πέθανε το 1980, και ο Αμερικανός αρχαιολόγος JO Kinnaman που πέθανε το 1961, 39 χρόνια μετά το γεγονός.
Θάνατοι που αποδίδονται ευρέως στην κατάρα του Τουταγχαμών
Ο τάφος άνοιξε στις 29 Νοεμβρίου 1922.
Δείτε επίσης
Οι ταινίες τρόμου της Universal The Mummy (1932), και The Mummy's Hand (1940) και οι συνέχειες της τελευταίας περιέχουν αναφορές σε μια κατάρα που προμηνύει θάνατο σε όσους μπαίνουν στους τάφους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αστικοί μύθοι Κατηγορία:Αιγυπτιακή μυθολογία Κατηγορία:Φαραώ Κατηγορία:Κατάρες
Εζγκί Εγιούμπογλου
Η Σαντέτ Εζγκί Εγιούμπογλου (Saadet Ezgi Eyüboğlu, 15 Ιουνίου 1988) είναι Τουρκάλα ηθοποιός.
Πρόωρη ζωή
Γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1988 στην Άγκυρα της Τουρκίας. Ο πατέρας της είναι τραπεζίτης και η μητέρα της είναι καθηγήτρια χημείας. Η μητρική οικογένεια της μητέρας είναι Αλβανοί μετανάστες. Αφού ολοκλήρωσε την αποφοίτησή της στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών, ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στην προηγμένη υποκριτική στο Πανεπιστήμιο Bahçeşehir.
Καριέρα
Το 2017, έπαιξε στην ιστορική σειρά Payitaht: Abdülhamid. Το 2018, έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην κωμική ταινία Yol Arkadaşım.
Προσωπική ζωή
Στις 14 Μαΐου 2016, παντρεύτηκε τον Κάαν Γιλντιρίμ στο Αρχοντικό Εσμά Σουλτάν που βρίσκεται στο Ορτάκιοϊ. Ωστόσο, το ζευγάρι χώρισε στις 26 Ιουνίου 2019.