cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νις (Σερβία)
Κλωστοϋφαντουργία
Η Κλωστοϋφαντουργία Nitex - Niš παράγει υφάσματα, πλεκτά, κεντήματα, ρούχα κλπ. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1897 από τον κεφαλαιούχο της Νις Μίτα Ρίστιτς και τους γιους του (Ντούσαν και Ντράγκολιουμπ). Το 2011, η Nitex - Niš πωλήθηκε στη Benetton.
Βιομηχανία τροφίμων
Η Žitopek, μετοχική εταιρεία παραγωγής και εμπορίας προϊόντων αρτοποιίας, ιδρύθηκε στις 3 Μαρτίου 1947, όταν 14 αρτοποιοί υπέγραψαν επισήμως μια σύμβαση με την οποία συγχώνευσαν τα εργαστήριά τους στο "Žitopek".
Η Ζυθοποιία της Νις, μετοχική εταιρεία που παράγει μπύρα και μη αλκοολούχα ποτά. Ιδρύθηκε το 1884 από τον Γιόβαν Απελ.
Θέατρο
Η Νις διαθέτει το Εθνικό Θέατρο της Νις, που ιδρύθηκε ως Θέατρο "Σίντελιτς" το 1889.
Αξιοθέατα
Η Νις είναι η δεύτερη πόλη μετά το Βελιγράδι σε αριθμό πολυόροφων κτιρίων. Το Ambasador Hotel είναι ένα από τα ψηλότερα κτίρια στη Νις, αλλά υπάρχουν και άλλα όπως ο Πύργος TV5.
Διάσημοι ντόπιοι / κάτοικοι
Οι άνθρωποι που αναφέρονται παρακάτω γεννήθηκαν, κατοίκησαν ή με άλλο τρόπο ήταν στενά συνδεδεμένοι με την πόλη Νις και τη γύρω περιοχή
Μεταφορές
Η Νις βρίσκεται σε στρατηγική θέση ανάμεσα στην κοιλάδα του ποταμού Μοράβα στο βορρά και την κοιλάδα του ποταμού Αξιού στο νότο, στο βασικό δρόμο μεταξύ Ελλάδας και Κεντρικής Ευρώπης. Στην περιοχή της Νις αυτός ο μεγάλος άξονας μεταφορών και επικοινωνιών συνδέεται με το φυσικό διάδρομο που σχηματίζεται από την κοιλάδα του ποταμού Νίσαβα, που οδεύει προς ανατολάς προς τη Σόφια και την Κωνσταντινούπολη.
Ιστορικά, λόγω της τοποθεσίας της, η πόλη είχε πάντα μεγάλη σημασία στην περιοχή. Ο πρώτος που την εκμεταλλεύτηκε ήταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που κατασκεύασε το σημαντικό δρόμο Via Militaris, που συνέδεε την πόλη με το Singidunum (σημερινό Βελιγράδι) προς βορρά και την Κωνσταντινούπολη στα νοτιοανατολικά. Σήμερα η πόλη συνδέεται με τον αυτοκινητόδρομο Ε75 με το Βελιγράδι και την Κεντρική Ευρώπη στα βόρεια και με τα Σκόπια, τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα στο νότο. Ο δρόμος E80 συνδέει τη Νις με τη Σόφια, την Κωνσταντινούπολη προς τη Μέση Ανατολή και την Πρίστινα, το Μαυροβούνιο και την Αδριατική Θάλασσα προς τη Δύση. Ο δρόμος E771 συνδέει την πόλη με το Ζάγετσαρ, το Κλάντοβο και το Ντρομπέτα-Τούρνου Σεβερίν στη Ρουμανία.
Η πόλη είναι επίσης σημαντική περιφερειακή σιδηροδρομική διασταύρωση που συνδέει τη Σερβία με τη Σόφια και την Κωνσταντινούπολη. Το αεροδρόμιο "Νις Κωνσταντίνος ο Μέγας" είναι το δεύτερο σημαντικότερο αεροδρόμιο της Σερβίας. Το πρώτο αεροδρόμιο κατασκευάστηκε το 1910. Η δημόσια συγκοινωνία της πόλης αποτελείται σήμερα από 13 λεωφορειακές γραμμές. Ένα δίκτυο τραμ υπήρχε στη Νις μεταξύ 1930 και 1958. Ο σταθμός λεωφορείων της Νις προσφέρει τόσο αστικές όσο και υπεραστικές μεταφορές σε διεθνείς προορισμούς. Ο μεγαλύτερος μεταφορέας υπεραστικών λεωφορείων που είναι εγκατεστημένος στην πόλη είναι η Niš-Ekspres, που τη συνδέει με διάφορες πόλεις και χωριά της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας  Κατηγορία:Πρώην πρωτεύουσες της Σερβίας
789
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 789 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Τουρκμένιοι
thumb|right|300px|Νεαρή Τουρκμένια φορώντας παραδοσιακή ενδυμασία Οι Τουρκομάνοι ή Τουρκμένιοι είναι τουρκικό φύλο εγκαταστημένο κυρίως στα κράτη της Κεντρικής Ασίας Τουρκμενιστάν, Αφγανιστάν, και στο βορειοανατολικό Ιράν, τη Συρία, το Ιράκ και το Βόρειο Καύκασο (Περιφέρεια της Σταυρούπολης της Ρωσίας). Μιλούν την τουρκμενική γλώσσα, η οποία είναι καταχωρημένη ως τμήμα του δυτικού (ογουζικού) κλάδου της οικογένειας των τουρκικών γλωσσών, μαζί με τα Τουρκικά, Αζέρικα, Κασκάι, Γκαγκαούζ και Σαλάρ.
Η γλώσσα και εθνικότητα των Τουρκομάνων είχαν επηρεαστεί από τη μετανάστευσή τους στη Δύση. Ο λόγιος Μαχμούτ Κασγκαρί προσφωνεί τους Καρλούκους επίσης ως Τουρκομάνους, αλλά η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ο όρος Τουρκομάνοι ήταν από τον διάσημο Άραβα γεωγράφο αλ-Μουκαντάσι το δεύτερο μισό του 10ου αιώνα μ.Χ. Ο αλ-Μουκαντάσι έγραψε ότι οι Καρλούκοι και οι Ογούζοι Τούρκοι καλούντο Τουρκομάνοι. Κάποιοι σύγχρονοι λόγιοι πρότειναν ότι το πρόσφυμα -μάνοι λειτουργεί ως επιτακτικό, μεταφράζοντας τη λέξη Τουρκομάνοι ως καθαροί Τούρκοι ή αυτοί που ομοιάζουν πιο πολύ με Τούρκο. Οι μουσουλμάνοι χρονογράφοι όπως ο Ιμπν Καθίρ, αποδίδουν την ετυμολογία της λέξης στο μαζικό εξισλαμισμό 200.000 τουρκογενών οικογενειών το 971 μ.Χ., με αποτέλεσμα να ονομαστούν Τουρκομάνοι από το συνδυασμό των λέξεων Τουρκ και Ιμάν (η πίστη στα αραβικά).
Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, οι νομάδες αυτοί ήταν γνωστοί με τα ονόματα Τουρκμένοι και Γιορούκ ή Γιουρούκ (νομάδας στην τουρκική γλωσσική οικογένεια και κατόπιν παραφθοράς ως Χιρκάν, Χυρκάν, Χιρκάνιοι, Χυρκάνιοι (οι γνωστοί Υρκάνιοι των ελληνικών Χρονικών). Τα ονόματα αυτά χρησιμοποιούνται γενικώς για να περιγράψουν το νομαδικό τρόπο ζωής περισσότερο, παρά την εθνική τους καταγωγή. Παρόλα αυτά, οι όροι αυτοί χρησιμοποιούντο εναλλακτικώς και από ξένους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικά φύλα
Δημήτριος Δρόσος
Ο Δημήτριος Δρόσος (Τήνος 1806 - 28 Νοεμβρίου 1877) ήταν πολιτικός του Ελληνικού Κράτους.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δημήτρης Ν. Δρόσος πολέμησε σε ηλικία δέκα μόλις χρονών στην πρώτη εκστρατεία κατά της Καρύστου, όπου και πληγώθηκε. Εν συνεχεία πήρε μέρος στην πολιορκία της Ακρόπολης του Ναυπλίου και στην έφοδο που ακολούθησε. Ακολούθησε ως οικονομικός υπάλληλος του ίδιου στρατού και αργότερα υπάλληλος του υπουργείου του Πολέμου, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της Ελληνικής Επανάστασης. Μετά την εγκαθίδρυση της πρώτης Βασιλείας επιδόθηκε στην οικονομική υπηρεσία και ετέλεσε ως Ταμίας, Ελεγκτής του Συνεδρίου, Σύμβουλος του υπουργείου των Οικονομικών και του Γενικού Γραμματέα του ίδιου υπουργείου μέχρι το 1862. Εν συνεχεία ετέλεσε υπουργός πέντε φορές (Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1863, Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1865, Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1866, Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη 1870, Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη 1872), πληρεξούσιος Τήνου στην Εθνοσυνέλευση του 1862 και πολλές φορές βουλευτής.
The Best of the Rest
Το The Best Of The Rest είναι συλλογή τραγουδιών του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, η οποία κυκλοφόρησε το 1988 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records".
Τα κομμάτια τα οποία περιλαμβάνονται εδώ προέρχονται από τις ηχογραφήσεις οι οποίες ακολούθησαν την αποχώρηση του Μίκαελ Σένκερ από τους UFO και κυκλοφόρησαν από το 1980 ως το 1985.
Μέλη των UFO
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "The Best Of The Rest" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των UFO Κατηγορία:Άλμπουμ του 1988
Μαξ Πλανκ
Ο Μαξ Πλανκ (Max Karl Ernst Ludwig Planck) ήταν Γερμανός φυσικός και κάτοχος Βραβείου Νόμπελ Φυσικής. Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1858 στο Κίελο της Γερμανίας και πέθανε στις 4 Οκτωβρίου 1947 στο Γκέτινγκεν. Θεωρείται ως ο πατέρας της Κβαντικής Θεωρίας.
Λάσπη στ' αστέρια
Το 2002 ταινία επιλέχθηκε να φυλαχθεί για διατήρηση στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, με αιτιολόγηση πως είναι πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική
Μαξ Πλανκ
Καταγωγή, παιδική ηλικία και σπουδές
Ο Μαξ Πλανκ ήταν το έκτο παιδί του Γιόχαν Γιούλιους Βίλελμ Πλανκ και το τέταρτο της δεύτερης συζύγου του, Έμμα Πάτσιγκ. Το 1867 η οικογένεια μετακόμισε στο Μόναχο και ο Μαξ εγγράφηκε στο περίφημο Königliches Maximilians gymnasium, όπου είχε ως διδάσκαλο τον μαθηματικό Χέρμαν Μίλλερ, ο οποίος του δίδαξε επίσης Αστρονομία και Μηχανική. Ο Πλανκ τελείωσε τη μέση εκπαίδευση σε ηλικία 16 ετών, ενώ, όπως και ο Χάιζενμπεργκ, είχε εξαιρετικό ταλέντο στη Μουσική, σε βαθμό που θα μπορούσε να σταδιοδρομήσει και ως επαγγελματίας μουσικός: έπαιζε πιάνο, εκκλησιαστικό όργανο και βιολοντσέλο, τραγουδούσε και συνέθετε τραγούδια και όπερες. Παρόλα αυτά, αποφάσισε να σπουδάσει Φυσική.
Λάσπη στ' αστέρια
Υπόθεση
Στις αρχές της δεκαετίας του '30, ο Τσακ Γκλόβερ (Μοντγκόμερι Κλιφτ) καταφτάνει στην κοιλάδα του Τενεσί, ως αντιπρόσωπος της Α.Κ.Τ. (Αρχής της κοιλάδας του Τενεσί), μιας κρατικής εταιρίας που πρόκειται να εγκαταστήσει φράγματα γύρω από τον ποταμό Τενεσί, προκειμένου να εμποδίσει τις πλημμύρες. Όλοι οι κάτοικοι της περιοχής γύρω από το ποτάμι έχουν πουλήσει τις περιουσίες τους στο κράτος, για να μπορέσουν να χτιστούν τα φράγματα, εκτός από την ογδοντάχρονη Έλλα Γκαρθ (Τζο Βαν Φλιτ), που ζει μαζί με τους γιους και την εγγονή της Κάρολ (Λι Ρέμικ), σε ένα νησί μέσα στο ποτάμι. Η ηλικιωμένη γυναίκα αρνείται πεισματικά να αφήσει την περιουσία της και ο Τσακ μάταια προσπαθεί να την μεταπείσει. Μόνη του σύμμαχος στην προσπάθειά του αυτή είναι η Κάρολ, η οποία τον ερωτεύεται.
Μαξ Πλανκ
Καταγωγή, παιδική ηλικία και σπουδές
Ο καθηγητής της Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, Φίλιπ φον Γιόλι, τον συμβούλευσε να ακολουθήσει κάποια άλλη επιστήμη, αφού, κατά τη γνώμη του, στη Φυσική όλα σχεδόν είχαν ανακαλυφθεί. Ο Πλανκ του απάντησε ότι δεν επιθυμούσε να ανακαλύψει νέα πράγματα, απλώς να κατανοήσει τα ήδη γνωστά. Ξεκίνησε έτσι τις σπουδές του υπό τον φον Γιόλι το 1874. Μετά από λίγα πειράματα (π.χ. μελέτη της διαχύσεως του υδρογόνου σε υπέρθερμο λευκόχρυσο), ο Πλανκ στράφηκε οριστικά προς τη Θεωρητική Φυσική.
Λάσπη στ' αστέρια
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία γυρίστηκε στην κοιλάδα του Τενεσί, ενώ κάποια εσωτερικά γυρίσματα έγιναν στο Κλίβλαντ. Πρώτη επιλογή του Καζάν για το ρόλο του Τσακ ήταν ο Μάρλον Μπράντο, με τον οποίο είχε συνεργαστεί ήδη τρεις φορές. Τελικά ο ρόλος πήγε στον Μοντγκόμερι Κλιφτ, ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε προβλήματα με το αλκοόλ και δεσμεύτηκε στο σκηνοθέτη να μην πιει, όσο θα γυρίζει την ταινία. Η σύζυγος του Τζόνι Κας, Τζουν Κάρτερ ήθελε το ρόλο της Κάρολ, ο οποίος δόθηκε τελικά στη Λι Ρέμικ, η οποία χρόνια αργότερα δήλωσε ότι η συγκεκριμένη ήταν η αγαπημένη της ταινία. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο σύζυγος της Ρέμικ είχε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και η ηθοποιός έπρεπε να εγκαταλείψει προσωρινά τα γυρίσματα, όταν επέστρεψε ο Μοντγκόμερι Κλιφτ που το 1957 είχε τραυματιστεί σοβαρά σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, το οποίο του παραμόρφωσε το πρόσωπο, συμπαραστάθηκε στην ηθοποιό όταν επέστρεψε. Στην ταινία έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο ο Μπρους Ντερν.
Ο Καζάν δήλωσε πολλές φορές ότι η συγκεκριμένη ήταν η αγαπημένη του ταινία. Προσπάθησε να αγοράσει τα δικαιώματα της τη δεκαετία του '70, προκειμένου να επαναπροβληθεί, αλλά το ποσό που του ζητήθηκε από την 20th Century Fox, ήταν υψηλό.
Μαξ Πλανκ
Καταγωγή, παιδική ηλικία και σπουδές
Το 1877 πήγε στο Βερολίνο για ένα χρόνο μελέτης με τους διάσημους φυσικούς Χέρμαν φον Χέλμχολτς (Hermann von Helmholtz) και Γκούσταβ Κίρκοφ (Gustav Kirchhoff). Επίσης μελέτησε κοντά στον μαθηματικό Καρλ Βάιερστρας. Βρήκε τις διαλέξεις των Χέλμχολτζ και Κίρκοφ μάλλον βαρετές, ωστόσο απέκτησε φιλία με τον πρώτο. Κυρίως, όμως, μελέτησε μόνος του τα έργα του Ρούντολφ Κλαούζιους (R. Clausius), κάτι που τον οδήγησε να επιλέξει τη θεωρία της θερμότητας ως πεδίο για ειδίκευση. Τον Φεβρουάριο 1879 ο Πλανκ υπέβαλε τη διδακτορική του διατριβή, που είχε τίτλο Über den zweiten Hauptsatz der mechanischen Wärmetheorie («Επί του δεύτερου θεμελιώδους θεωρήματος της μηχανικής θεωρίας της θερμότητας»). Στη συνέχεια δίδαξε για λίγο καιρό Μαθηματικά και Φυσική στο παλιό του γυμνάσιο στο Μόναχο.
Τον Ιούνιο 1880 παρουσίασε τη διατριβή του επί υφηγεσία (Habilitation) «Καταστάσεις ισορροπίας ισοτροπικών σωμάτων σε διάφορες θερμοκρασίες» (Gleichgewichtszustände isotroper Körper in verschiedenen Temperaturen).
Λάσπη στ' αστέρια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1960 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τενεσί Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Μαξ Πλανκ
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Μετά την ολοκλήρωση της υφηγεσίας του, ο Πλανκ διορίσθηκε ως άμισθος υφηγητής στο Μόναχο, μέχρι να του προσφερθεί μία καθηγητική έδρα. Συνέχισε την έρευνα στη θεωρία της θερμότητας και ανακάλυψε ανεξάρτητα τον φορμαλισμό της Θερμοδυναμικής χωρίς να το συνειδητοποιήσει. Οι ιδέες περί εντροπίας του Κλαούζιους κατείχαν σημαντική θέση στη δουλειά του. Τον Απρίλιο 1885 ο Πλανκ διορίσθηκε έκτακτος καθηγητής της Θεωρητικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου. Ακολούθησαν νέες μελέτες του πάνω στην εντροπία και την εφαρμογή της στη Φυσικοχημεία. Ο Πλανκ πρότεινε μία θερμοδυναμική βάση για τη θεωρία της ηλεκτρολυτικής διασπάσεως του Σβάντε Αρρένιους.
Το 1889 χρίστηκε διάδοχος του Κίρκοφ στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, το πιθανότερο χάρη στη μεσολάβηση του Χέλμχολτς, και το 1892 έγινε τακτικός καθηγητής. Εκεί έγινε μέλος της τοπικής εταιρείας Φυσικής. Αργότερα θα έγραφε για την περίοδο εκείνη: «Εκείνες τις ημέρες ήμουν ουσιαστικώς ο μοναδικός θεωρητικός φυσικός εκεί, γεγονός που με δυσκόλεψε κάπως, αφού όταν άρχισα να αναφέρω την εντροπία ήμουν εκτός κλίματος, καθώς την θεωρούσαν ως ένα μαθηματικό φάντασμα (χωρίς φυσικό νόημα)». Χάρη σε πρωτοβουλία του Πλανκ οι διάφορες τοπικές Εταιρείες Φυσικής στη Γερμανία συνενώθηκαν το 1898 και σχημάτισαν τη Γερμανική Φυσική Εταιρεία (Deutsche Physikalische Gesellschaft, DPG), της οποίας ο Πλανκ ήταν πρόεδρος από το 1905 ως το 1909.
Ο Πλανκ εγκαινίασε ένα μάθημα 6 εξαμήνων στη Θεωρητική Φυσική, «ξηρό, κάπως απρόσωπο» κατά τη Μάιτνερ, «χωρίς να χρησιμοποιεί σημειώσεις, χωρίς να κάνει λάθη: ο καλύτερος δάσκαλός μου» κατά τον Βρετανό Τζέιμς Ρ. Πάρτινγκτον. Ο Πλανκ δεν θεμελίωσε κάποια «σχολή»: Ο αριθμός των μεταπτυχιακών του φοιτητών ήταν συνολικά μόλις περί τους 20, μεταξύ των οποίων και οι εξής:
Το 1907 προτάθηκε στον Πλανκ η θέση του Μπόλτσμαν στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, αλλά απέρριψε την προσφορά προκειμένου να παραμείνει στο Βερολίνο. Το 1909 δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής της Θεωρητικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Συνταξιοδοτήθηκε από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου στις 10 Ιανουαρίου 1926. Τη θέση του κατέλαβε ο Έρβιν Σρέντινγκερ.
Μεταξύ 1930 και 1937, και πάλι επί μικρό διάστημα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρίας του Αυτοκράτορα Γουιλιέλμου (Kaiser-Wilhelm-Gesellschaft),, της κρατικής εταιρείας επιστημονικών ερευνών υπό την αιγίδα της οποίας λειτουργούσαν τα ομώνυμα ερευνητικά ινστιτούτα (Kaiser-Wilhelm-Institut). Τον Φεβρουάριο 1948 η εταιρεία μετονομάστηκε προς τιμή του σε Εταιρεία Μαξ Πλανκ (Max-Planck-Gesellschaft) και τα ερευνητικά ινστιτούτα αντίστοιχα σε Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ (Max-Planck-Institut).
Οικογενειακή κατάσταση
Τον Μάρτιο 1887 ο Πλανκ νυμφεύθηκε την Μαρί Μερκ (Marie Merck) (1861-1909), αδελφή συμμαθητή του. Μαζί της απέκτησε τέσσερα παιδιά, τον Καρλ (1888-1916), τις δίδυμες Έμμα (1889-1919) και Γκρέτε (1889-1917), και τον Έρβιν (1893-1945). Μετά τον διορισμό στο Βερολίνο, η οικογένεια Πλανκ ζούσε σε μία έπαυλη στο προάστιο Γκρίνεβαλντ (Berlin-Grunewald), του Βερολίνου, οδός Wangenheimstraße 21. Στη γειτονιά εκείνη ζούσαν και αρκετοί άλλοι καθηγητές στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπως π.χ. ο διάσημος θεολόγος Άντολφ φον Χάρνακ (Adolf von Harnack), που συνδέθηκε με φιλία με τον Πλανκ. Σύντομα, το σπίτι των Πλανκ έγινε κοινωνικό και πολιτιστικό σταυροδρόμι: Αρκετοί γνωστοί επιστήμονες ήταν τακτικοί επισκέπτες, μεταξύ τους οι Άλμπερτ Αϊνστάιν, Ότο Χαν και Λίζε Μάιτνερ.
Μετά από αρκετά ευτυχισμένα χρόνια, η οικογένεια του Πλανκ γνώρισε άσχημες ώρες: Τον Οκτώβριο του 1909 η σύζυγός του Μαρί απεβίωσε, πιθανώς από φυματίωση. Τον Μάρτιο του 1911 ο Μαξ Πλανκ νυμφεύθηκε με την Μάργκα φον Έσσλιν (Marga von Hoesslin) (1882-1948) και τον Δεκέμβριο γεννήθηκε ο γιος τους Χέρμαν. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο μεγαλύτερος γιος του Πλανκ, ο Καρλ, σκοτώθηκε στη Μάχη του Βερντέν, ενώ ο Έρβιν είχε ήδη συλληφθεί αιχμάλωτος των Γάλλων το 1914. Η Γκρέτε πέθανε το 1917 κατά τη γέννα του πρώτου της παιδιού, κι η αδελφή της το ίδιο, δύο χρόνια αργότερα, αφού είχε παντρευτεί τον χήρο της Γκρέτε. Και οι δύο εγγονές του Πλανκ, ωστόσο, επέζησαν και έλαβαν τα ονόματα των μητέρων τους. Ο Πλανκ υπέμεινε όλες αυτές τις απώλειες με στωική υποταγή στη μοίρα. Τέλος, τον Ιανουάριο του 1945 και ο νεότερος γιος Έρβιν, στον οποίο ο Μαξ έτρεφε ιδιαίτερη αδυναμία, εκτελέσθηκε από το χιτλερικό καθεστώς εξαιτίας της συμμετοχής του στην αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ τον Ιούλιο 1944.
Η ακτινοβολία μέλανος σώματος
Μία πλήρης θεωρητική θεμελίωση του νόμου ήταν έτοιμη στις 14 Δεκεμβρίου 1900, και απαιτούσε ιδέες από τη Στατιστική Μηχανική. Μέχρι τότε ο Πλανκ απεχθανόταν τη στατιστική ερμηνεία του Δεύτερου Νόμου της Θερμοδυναμικής, τον οποίο εκλάμβανε ως αξίωμα ή αρχή: «... μία πράξη απελπισίας... ήμουν έτοιμος να θυσιάσω οποιαδήποτε από τις προηγούμενες πεποιθήσεις μου σχετικά με τη Φυσική...».
Η θεμελιώδης παραδοχή για να μπορεί να εξαχθεί ο Νόμος του Πλανκ είναι ότι η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία μπορεί να εκπέμπεται μόνο σε κβαντισμένη μορφή, σε «κβάντα» ή «πακέτα», η ποσότητα της ενέργειας που περιείχε το καθένα από τα οποία ήταν υποχρεωτικώς ακέραιο πολλαπλάσιο μιας στοιχειώδους ποσότητας. Στην περίπτωση αυτή, η στοιχειώδης ποσότητα είναι ανάλογη της συχνότητας της ακτινοβολίας, E = hν, όπου h μία σταθερά που σήμερα ονομάζεται «σταθερά του Πλανκ» και είναι η θεμελιώδης σταθερά της Κβαντομηχανικής.
Αρχικώς, ο Πλανκ θεωρούσε την κβάντωση, στην οποία είχε υποχρεωθεί, ως «μία καθαρώς τυπική παραδοχή... στην πραγματικότητα δεν τη σκεφτόμουν και πολύ». Μόνο που η παραδοχή αυτή ήταν όχι απλώς αντίθετη, αλλά και ασύμβατη με τη μέχρι τότε Φυσική (που από τότε αποκαλούμε Κλασική Φυσική), και απετέλεσε τη γέννηση της Κβαντικής Φυσικής και το μεγαλύτερο διανοητικό επίτευγμα του Πλανκ (πάντως ο Μπόλτσμαν είχε μιλήσει ήδη από το 1877 σε μία θεωρητική δημοσίευση για την πιθανότητα οι ενεργειακές καταστάσεις ενός φυσικού συστήματος να είναι διακριτές). Προς αναγνώριση αυτού, ο Πλανκ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1918.
Στη συνέχεια, ο Πλανκ προσπαθούσε για πολλά χρόνια να συλλάβει το αληθινό νόημα των κβάντων με κλασικούς όρους σκέψεως, αλλά μάταια: «οι πολυετείς άκαρπες προσπάθειές μου να ενσωματώσω με κάποιο τρόπο το κβάντο (h) της δράσεως στην κλασική θεωρία... ...μου προκάλεσαν πολλές φασαρίες». Αρκετά χρόνια μετά, μεγάλοι φυσικοί όπως οι Ρέιλι, Τζινς, και Λόρεντς έθεταν h = 0 προκειμένου να ευθυγραμμισθούν με την Κλασική Φυσική, αλλά ο Πλανκ γνώριζε καλά ότι η σταθερά του είχε μία ακριβή μη μηδενική τιμή: «Αδυνατώ να κατανοήσω το πείσμα του Τζινς — συνιστά ένα παράδειγμα θεωρητικού που δεν θα έπρεπε να υπάρχει ποτέ, το ίδιο με τον Έγελο στη Φιλοσοφία. Τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα, αν αυτοί λαθεύουν.»
Ο Μαξ Μπορν έγραψε για τον Πλανκ: «Από τη φύση του και την οικογενειακή του παράδοση ήταν συντηρητικός, αντιτιθέμενος προς επαναστατικές καινοτομίες και σκεπτικιστής ως προς τις εικασίες. Αλλά η πίστη του στην καταλυτική ισχύ της ορθολογικής σκέψεως που βασίζεται πάνω σε δεδομένα ήταν τόσο δυνατή, ώστε δεν δίστασε να εκφράσει ένα ισχυρισμό που ερχόταν σε αντίθεση με ολόκληρη την παράδοση, επειδή είχε πρώτα ο ίδιος πεισθεί ότι δεν υπήρχε άλλη λύση.»
Μετά την οριστική θεμελίωση της Κβαντομηχανικής, η (στατιστική) «Ερμηνεία της Κοπεγχάγης» των Χάιζενμπεργκ και Πάουλι απορρίφθηκε από τον Πλανκ, όπως είχε ήδη απορριφθεί από τους Σρέντινγκερ και Λάουε. Ο Πλανκ αποκαλούσε «αηδιαστική» τη «μητρομηχανική» του Χάιζενμπεργκ, μολονότι είχε καλύτερη γνώμη για την κυματική εξίσωση του Σρέντινγκερ, περιμένοντας ότι η Κυματική θα καθιστούσε άχρηστη την καταφυγή στην Κβαντική Φυσική. Η επιστημονική πρόοδος διέψευσε τις προσδοκίες του. Ο Πλανκ πάντως τελικά είχε δίκιο στην παλαιότερη διαπίστωσή του ότι: «Μία νέα αλήθεια στην Επιστήμη δεν επιβάλλεται επειδή οι εχθροί της πείσθηκαν και εξέφρασαν την αλλαγή της γνώμης τους, αλλά κυρίως επειδή οι εχθροί της σιγά-σιγά πεθαίνουν και η νεότερη γενιά διδάσκεται τη νέα αλήθεια από την αρχή.»
Πώς ανέδειξε τον Αϊνστάιν
Το 1905 ο μέχρι τότε τελείως άγνωστος Άλμπερτ Αϊνστάιν δημοσίευσε τις τρεις μνημειώδεις εργασίες του στο επιστημονικό περιοδικό Annalen der Physik. Ο Πλανκ ήταν ένας από τους λίγους επιστήμονες του κατεστημένου που κατάλαβαν αμέσως τη σημασία της Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας. Χάρη στη μεγάλη επιρροή του Μαξ Πλανκ, η θεωρία έγινε σύντομα ευρύτατα αποδεκτή στη Γερμανία, και από εκεί και στη διεθνή κοινότητα των Φυσικών. Ο Πλανκ είχε εξάλλου ο ίδιος σημαντική συνεισφορά στην επέκταση της θεωρίας.
Αντιθέτως, η υπόθεση του Αϊνστάιν για την ύπαρξη κβάντων φωτός (των φωτονίων) για την ερμηνεία του φωτοηλεκτρικού φαινομένου είχε απορριφθεί αρχικώς από τον Πλανκ, ο οποίος ήταν απρόθυμος να απορρίψει την Κλασική Ηλεκτροδυναμική του Μάξγουελ: «Η θεωρία του φωτός θα οπισθοδρομούσε όχι δεκαετίες, αλλά αιώνες, στην εποχή που ο Κρίστιαν Χόυχενς τόλμησε να αντιπαλέψει τη δυνατή θεωρία εκπομπής του Νεύτωνα...».
Το 1910 ο Αϊνστάιν υπέδειξε την ανώμαλη συμπεριφορά της ειδικής θερμότητας σε χαμηλές θερμοκρασίες ως ένα ακόμα παράδειγμα φαινομένου που δεν εξηγείται με την Κλασική Φυσική. Οι Πλανκ και Νερνστ, προκειμένου να διευκρινισθεί ο αυξανόμενος αριθμός των αντιφάσεων της Κλασικής Φυσικής με το πείραμα, διοργάνωσαν το πρώτο συνέδριο του Σολβέ στις Βρυξέλλες το 1911. Σε αυτή τη συνάντηση ο Αϊνστάιν κατόρθωσε τελικώς να πείσει τον Πλανκ για την ορθότητα της απόψεώς του. Από τότε η υποστήριξη του Πλανκ προς τον κατά 21 χρόνια νεότερό του Αϊνστάιν ήταν αμέριστη και ολόπλευρη. Καθώς ο Πλανκ είχε τη θέση του κοσμήτορα στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου το 1914, μπόρεσε να μετακαλέσει τον Αϊνστάιν εκεί και να δημιουργήσει μία νέα θέση καθηγητή για αυτόν. Σύντομα οι δυο επιστήμονες έγιναν και φίλοι, και μάλιστα συναντιόνταν τακτικά για να ψυχαγωγηθούν παίζοντας μουσική.
Μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, ο Πλανκ, ήδη 74 ετών, είδε αρκετούς συνεργάτες και φίλους να διώχνονται από τις θέσεις τους και να ταπεινώνονται επειδή είχαν έστω και μερικώς εβραϊκή καταγωγή. Επισήμως υιοθέτησε και πάλι το «επιμείνετε και εξακολουθείτε να εργάζεσθε», ζητώντας από τους επιστήμονες που σκέπτονταν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, να παραμείνουν στη Γερμανία. Την ίδια στιγμή ωστόσο δεν εμπόδισε τον Αϊνστάιν να διαφύγει εγκαίρως από τη χώρα, μολονότι έλπιζε πως η κατάσταση θα βελτιωνόταν.
Η επίδραση του Πλανκ στον Αϊνστάιν πιθανώς να διαφαίνεται στην απόρριψη από τον δεύτερο της στατιστικής ή πιθανοκρατικής «Ερμηνείας της Κοπεγχάγης» για την Κβαντομηχανική, όπως είχε κάνει και ο Πλανκ (πρβλ. τη γνωστή έκφραση του Αϊνστάιν «Ο Θεός δεν παίζει ζάρια»).
Τα τελευταία χρόνια του Πλανκ
Καθώς το πολιτικό κλίμα στη Γερμανία γινόταν όλο και πιο εχθρικό, ο Γιοχάνες Σταρκ, οπαδός της ναζιστικής ιδεολογίας, επιτέθηκε στους Πλανκ, Σόμερφελντ και Χάιζενμπεργκ επειδή εξακολουθούσαν να διδάσκουν τις θεωρίες του Αϊνστάιν, αποκαλώντας τους «λευκούς Εβραίους». Το "Hauptamt Wissenschaft" (το γραφείο των Ναζί για την Επιστήμη) άρχισε μία λεπτομερή διερεύνηση του γενεαλογικού δένδρου του Πλανκ, αλλά δεν μπόρεσαν να βρουν ότι ήταν Εβραίος πάνω από το όριο του «1/16».
Το 1938, όταν ο Πλανκ γινόταν 80 ετών, η Γερμανική Φυσική Εταιρεία εόρτασε επισήμως το γεγονός και κατά την τελετή τίμησε με το ομώνυμο μετάλλιο Max-Planck (την υψηλότερη τιμή της από το 1928) τον Γάλλο επιστήμονα Λουί ντε Μπρολί, ένα μόλις χρόνο πριν κηρυχθεί ο πόλεμος ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία. Στο τέλος του έτους, η «Πρωσική Ακαδημία Επιστημών», της οποίας ο Πλανκ ήταν πρόεδρος, έχασε την όποια ανεξαρτησία τής είχε απομείνει και καταλήφθηκε από πιστούς του καθεστώτος (Gleichschaltung). Ο Πλανκ διαμαρτυρήθηκε παραιτούμενος. Συνέχισε να ταξιδεύει, να δίνει πολυάριθμες δημόσιες ομιλίες, όπως την περίφημη διάλεξή του για τη σχέση Επιστήμης και Θρησκείας, και πέντε χρόνια αργότερα μπορούσε ακόμα να ορειβατεί στις Άλπεις.
Οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί του Βερολίνου υποχρέωσαν τον Πλανκ και τη σύζυγό του να αναζητήσουν καταφύγιο στην εξοχή. Το 1942 ο Πλανκ έγραψε: «Μέσα μου ένας έντονος πόθος έχει μεγαλώσει, να αντέξω αυτή την κρίσιμη εποχή και να ζήσω αρκετά ώστε να μπορέσω να δω το σημείο επιστροφής, την αρχή μιας νέας ανόδου.» Τον Φεβρουάριο του 1944 το σπίτι του στο Βερολίνο καταστράφηκε εντελώς από μία αεροπορική επιδρομή, μαζί και το σύνολο του επιστημονικού του αρχείου και της επιστημονικής του αλληλογραφίας. Τελικά περιήλθε σε επικίνδυνη θέση και στο εξοχικό του καταφύγιο εξαιτίας της γρήγορης επέλασης των συμμαχικών δυνάμεων από τις δύο πλευρές. Διέφυγε και από εκεί, και τελικά ανακαλύφθηκε μετά από ημέρες να περιπλανιέται στο γειτονικό δάσος σε κακή κατάσταση. Μετά το τέλος του πολέμου, φιλοξενήθηκε από ένα συγγενή του στην πόλη Γκέτινγκεν. Το 1946 ταξίδεψε στο Λονδίνο με αφορμή τα 300 χρόνια από τη γέννηση του Νεύτωνα, και ήταν ο μόνος Γερμανός που είχε προσκληθεί. Τον Απρίλιο του 1946 ο Πλανκ παρέδωσε την προεδρία του Kaiser-Wilhelm-Gesellschaft στον Ότο Χαν. Πέθανε σε ηλικία 89 ετών και τάφηκε στο Γκέτινγκεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1975
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision του 1975 έλαβε χώρα στη Στοκχόλμη, μετά τη νίκη των ABBA στον περσινό διαγωνισμό με το τραγούδι "Waterloo". Νικήτρια χώρα ήταν η Ολλανδία που συμμετείχε με το τραγούδι Ding-a-dong που το ερμήνευσαν στα αγγλικά οι Teach-In. Το τραγούδι συγκέντρωσε 152 βαθμούς. Την 2η θέση κατέλαβε το Ηνωμένο Βασίλειο και την 3η η Ιταλία. Εκείνη τη χρονιά δεν συμμετείχαν η Δανία, η Αυστρία και η Ελλάδα. Το ντεμπούτο της στο διαγωνισμό έκανε η Τουρκία. Επίσης επέστρεψαν η Γαλλία και η Μάλτα. Το τραγούδι που τελικά αναδείχθηκε νικητήριο στον διαγωνισμό παίχτηκε πρώτο στη σειρά (για πρώτη φορά στα χρονικά του διαγωνισμού).
Άμπελος Ιωαννίνων
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε: Άμπελος
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1975
Τόπος διεξαγωγής
Ο διαγωνισμός έλαβε χώρα στη Στοκχόλμη, την πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Σουηδίας, η οποία αποτελεί εδώ και πολύ καιρό το πολιτιστικό, πολιτικό και οικονομικό κέντρο της πόλης και το επίκεντρο των ΜΜΕ. Πρόκειται επίσης για μία από τις πολυπληθέστερες αστικές περιοχές στη Σκανδιναβία. Ο χώρος όπου έγινε ο διαγωνισμός ήταν το Stockholmsmässan (ή Διεθνείς Εκθέσεις της Στοκχόλμης). Το κεντρικό κτήριο ήταν το Älvsjö – ένα νότιο προάστιο του δήμου της Στοκχόλμης, το οποίο κατασκευάστηκε το 1971 και είναι χωρητικότητας 4.000 ατόμων.
Μορφή
Τη χρονιά εκείνη εφαρμόστηκε ένα νέο σύστημα βαθμολογίας. Η κάθε χώρα εκπροσωπήθηκε από μία εντεκαμελή κριτική επιτροπή, που απαρτίστηκε κατά το ήμισυ από άτομα ηλικίας κάτω των 26 ετών. Το κάθε μέλος της κριτικής επιτροπής μπορούσε να δώσει σε κάθε τραγούδι έναν βαθμό από το 1 ως το 5, όμως δεν μπορούσε να ψηφίσει το τραγούδι της χώρας του. Η ψηφοφορία γινόταν αμέσως μετά την ερμηνεία του τραγουδιού και η συλλογή των ψήφων γινόταν κατευθείαν από τον υπεύθυνο. Μετά την εκτέλεση και του τελευταίου τραγουδιού. ο γραμματέας της κριτικής επιτροπής προσέθετε όλους τους βαθμούς και έδινε 12 πόντους στο τραγούδι με την υψηλότερη βαθμολογία, 10 σε εκείνο με τη δεύτερη υψηλότερη βαθμολογία, στη συνέχεια 8 στο τρίτο, 7 στο τέταρτο, 6 στο πέμπτο και ούτω καθεξής μέχρι τον 1 βαθμό για το τραγούδι που θα ερχόταν στη 10η θέση. Ο εκπρόσωπος της κριτικής επιτροπής στη συνέχεια ανακοίνωσε τις 10 συνολικές βαθμολογίες με τη σειρά που παρουσιάστηκαν τα τραγούδια από την παρουσιάστρια. Η Κάριν Φαλκ αρκετές φορές μπερδεύτηκε με το νέο σύστημα με ερωτήσεις όπως "Πόσο είναι το 7 στη Γαλλία;" Σε αντίθεση με σήμερα, οι πόντοι δεν δόθηκαν με τη σειρά (από το 1 ως το 12), αλλά με τη σειρά που ερμηνεύτηκαν τα τραγούδια. Η διαδικασία να ανακοινώνονται οι βαθμολογίες με αύξουσα σειρά, ξεκινώντας από τον έναν βαθμό, δεν καθιερώθηκε πατά μόνο από τον διαγωνισμό του 1980 και μετά. Το σύστημα εκείνο παρέμεινε ως το 1996, αν και ο αριθμός των κριτών ήταν διαφορετικός (ήταν 11 από το ως το 1987 και 16 από το 1988 ως το 1997) και οι βαθμολογίες που έδιναν σε κάθε τραγούδι αυξάνονταν σε 10 και όχι σε 5. Από το 1997 ορισμένες κριτικές επιτροπές αντικαταστάθηκαν από τις ψήφους των τηλεθεατών. Το 1998 όλες οι χώρες παροτρύνθηκαν να πράξουν το ίδιο, εφόσον ήταν εφικτή η τηλεψηφοφορία. Οι κριτικές επιτροπές εισήχθησαν ξανά στον διαγωνισμό του 2009 (στον τελικό) και του 2010 (στους ημιτελικούς). Οι κριτές εκείνοι έδιναν το 50% της συνολικής βαθμολογίας. Παρά τις αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο αποφασιζόταν η βαθμολογία, το σύστημα των 12 βαθμών ('douze points') παρέμεινε την περίοδο 1975–2015. Το 2016 άλλαξε και κάθε χώρα έδινε δύο ξεχωριστές βαθμολογίες, ωστόσο και το νέο σύστημα βασίστηκε στο προηγούμενο μοντέλο ψηφοφορίας.
Άμπελος Ιωαννίνων
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Άμπελος βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Βάρδα και απέχει 42 χλμ βορειοανατολικά της πόλης των Ιωαννίνων, 11 χλμ. βορειοδυτικά από τον κόμβο Αράχθου/Ζαγορίου της Εγνατίας Οδού και 4,5 χλμ. βόρεια από τους Μηλιωτάδες. Από το 1979 έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Η παλιά ονομασία ήταν Τσίπιανη και έτσι την αναφέρει το 1889 ο Ιωάννης Λαμπρίδης. Το πιο σημαντικό αξιοθέατο είναι το πέτρινο μονότοξο με τρία βοηθητικά τόξα "Γεφύρι της Τσίπιανης". Το γεφύρι βρίσκεται στη άκρη του χωριού στο δρόμο που πηγαίνει προς τους Μηλιωτάδες και ενώνει τις όχθες του ποταμού Βάρδα, που είναι ο ένας από τους δύο παραποτάμους που σχηματίζουν τον Άραχθο ποταμό.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1975
Συμμετέχουσες χώρες
Έπειτα από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, η Ελλάδα αποχώρησε από εκείνον τον διαγωνισμό, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή της Τουρκίας. Παρά το γεγονός αυτό, συνολικά 19 χώρες έλαβαν μέρος. Η Τουρκία εμφανίστηκε για πρώτη φορά, ενώ η Γαλλία και η Μάλτα επανήλθαν.
Άμπελος Ιωαννίνων
Διοικητικά
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 με το όνομα Τσίπιανη και προσαρτήθηκε στη τότε κοινότητα Γρεβενιτίου. Μετονομάστηκε σε Άμπελος το 1963. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Γρεβενίτι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Γρεβενιτίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμο πληθυσμό.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1975
Συμμετέχουσες χώρες
Η συμμετοχή της Πορτογαλίας με το τραγούδι "Madrugada" ήταν ένας ύμνος για την Επανάσταση των Γαριφάλων, στη διάρκεια της οποίας η συμμετοχή της χώρας στον διαγωνισμό του 1974 είχε διαδραματίσει έναν πολύ σημαντικό ρόλο. Σύμφωνα με τον συγγραφέα και ιστορικό Τζον Κένεντι Ο' Κόνορ στο βιβλίο του The Eurovision Song Contest – The Official History, ο Πορτογάλος καλλιτέχνης έπρεπε να αποθαρρυνθεί από το να φορέσει την πορτογαλική του στρατιωτική στολή και να μεταφέρει ένα όπλο στη σκηνή. Ορισμένες χώρες (όπως η Πορτογαλία και η Γιουγκοσλαβία) επέλεξαν να εκτελέσουν τα τραγούδια τους στα αγγλικά στις πρόβες ενώπιον των κριτών, όμως στη μητρική τους γλώσσα στον τελικό. Άλλες χώρες, όπως το Βέλγιο και η Γερμανία, διάλεξαν να τραγουδήσουν σε ένα κράμα της δικής τους γλώσσας και της αγγλικής.
Διευθυντές ορχηστρών
Για κάθε ερμηνεία ένας μαέστρος διηύθυνε την ορχήστρα.
Καλλιτέχνες που επανήλθαν
Η μοναδική συμμετοχή που επέστρεψε το 1975 ήταν εκείνη της Νορβηγίας, με την Έλεν Νικολάισεν, η οποία είχε πάρει μέρος ξανά στον διαγωνισμό με το συγκρότημα Bendik Singers το 1973.
Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορία
Στον παρακάτω πίνακα φαίνεται η σειρά με την οποία δόθηκαν οι βαθμολογίες στον διαγωνισμό του 1975, καθώς και ο εκπρόσωπος της βαθμολογίας που ήταν αρμόδιος για την ανακοίνωση των ψήφων για την αντίστοιχη χώρα. Ο κάθε εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας μετάδοσης του διαγωνισμού (εκτός από το Ισραήλ) έστειλε έναν παρουσιαστή προκειμένου να σχολιάσει τον διαγωνισμό και να καλυφθεί ο τελευταίος στην εκάστοτε γλώσσα κάθε χώρας.
Αξιοσημείωτα περιστατικά
Σύμφωνα με αναφορές των μυστικών υπηρεσιών, η εκδήλωση αποτελούσε έναν πιθανό στόχο για τρομοκρατική επίθεση από τη Φράξια Κόκκινος Στρατός, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθούν τα μέτρα ασφαλείας από τους διοργανωτές. Σχεδόν έναν μήνα μετά τον διαγωνισμό, η οργάνωση πραγματοποίησε επίθεση στη γερμανική πρεσβεία στη Στοκχόλμη. Το κίνημα της Σουηδικής Αριστεράς διαμαρτυρήθηκε εναντίον του διαγωνισμού και των εμπορικών πτυχών του. Στην αρχή η κριτική επικεντρώθηκε στο SR για το τεράστιο κόστος του διαγωνισμού. όμως σύντομα οι διαμαρτυρίες εξελίχθηκαν σε κίνημα εναντίον της εμπορικής μουσικής συνολικά. Την ώρα της διεξαγωγής του διαγωνισμού της Eurovision, έγινε παράλληλα ένα εναλλακτικό φεστιβάλ στην άλλη πλευρά της Στοκχόλμης, στο οποίο οποιοσδήποτε επιθυμούσε, μπορούσε να ερμηνεύσει κάποιο τραγούδι. Η πιο δημοφιλής συμμετοχή ήταν του Sillstryparn με τίτλο "Doing the omoralisk schlagerfestival" (Κάνοντας το φεστιβάλ της ανήθικης Eurovision). Το φθινόπωρο του 1975 το SR γνωστοποίησε ότι η Σουηδία δεν θα ελάμβανε μέρος στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 1976 λόγω των υψηλών εξόδων για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό. Αργότερα οι κανονισμοί άλλαξαν και τα έξοδα αποφασίστηκαν να μοιράζονται πιο ισότιμα μεταξύ των συμμετεχόντων ραδιοτηλεοπτικών φορέων. Τελικά, το SR δεν μετέδωσε τον διαγωνισμό του 1976. Οι Σουηδοί τεχνικοί της τηλεόρασης αρνήθηκαν να μεταδώσουν το φεστιβάλ στη Χιλή, όπου το Canal 13 (συνδεμένο μέλος της EBU) σχεδίαζε να προβληθεί. Η άρνηση ήταν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη στρατιωτική δικτατορία που συνέχιζε να κυβερνά τη χώρα από το 1973, οπότε έγινε το πραξικόπημα του Αουγκούστο Πινοτσέτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision
788
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 788 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ώρα στην Παλαιστίνη
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, χρησιμοποιεί τη θερινή ώρα, μία ώρα μπροστά από τη χειμερινή ώρα (UTC+03:00). Η χώρα εκπροσωπείται από δύο χώρες στην βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA, τις Asia/Gaza και Asia/Hebron. Η θερινή ώρα χρησιμοποιείται από το τελευταίο Σάββατο του Μαρτίου έως τη τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου.
Φίλιππος Γ΄ του Χάναου-Μύντσενμπεργκ
Ο Φίλιππος Γ΄, γερμ.: Philipp III von Hanau-Münzenberg (30 Νοεμβρίου 1526 - 14 Νοεμβρίου 1561) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του χάναου-Μύντσενμπεργκ το διάστημα 1529-1561.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φιλίππου Β΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και της Γιουλιάνας, κόρης του Μπόντο Η΄ κόμη του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1551 την Ελένη των Βίττελσμπαχ, κόρη του Ιωάννη Β΄ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν και είχε τέκνα:
Ουάλης
Ο Ουάλης ή Βάλης (Flavius Iulius Valens, 328 – 9 Αυγούστου 378) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 364 έως το 378. Όταν έγινε αυτοκράτορας ο αδελφός του Ουαλεντινιανός Α΄ του έδωσε να κυβερνήσει το ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας, την μετέπειτα Βυζαντινή αυτοκρατορία. Στην αρχή είχε μια μακρόχρονη στρατιωτική καριέρα χωρίς σημαντικά γεγονότα, όταν επιτέθηκαν οι Γότθοι συνετρίβη και σκοτώθηκε στην Μάχη της Αδριανούπολης, αυτό ήταν η αρχή της παρουσίας των βαρβάρων στα Βαλκάνια. Την εποχή που έγινε αυτοκράτορας αντιμετώπισε πλήθος από απειλές, εσωτερικές και εξωτερικές. Μετά την υποταγή του σφετεριστή Προκόπιου προχώρησε σε εκστρατεία εναντίον των Γότθων κατά μήκος του Δούναβη (367-369). Τα επόμενα χρόνια έστρεψε το ενδιαφέρον του στα ανατολικά σύνορα που βρίσκονταν σε απειλή από τους Πέρσες ειδικά στην Αρμενία, επιτέθηκαν επίσης Σαρακηνοί και Ίσαυροι. Στο θέμα των έργων κατασκεύασε το Υδραγωγείο του Ουάλεντος στην Κωνσταντινούπολη, αρκετά μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της Ρώμης. Οι Γοτθικοί πόλεμοι (376-377) ήταν μια προσπάθεια των Γερμανικών φύλων να εισβάλουν στα Βαλκάνια. Ο Ουάλης επέστρεψε από την ανατολή για να τους αντιμετωπίσει, αλλά ο κακός συντονισμός με τον ανεψιό του Γρατιανό γιο του Ουαλεντινιανού Α΄ έφερε αναρχία και αταξία, συνετρίβη στην Αδριανούπολη και σκοτώθηκε με το μεγαλύτερο τμήμα του στρατού του (378). Περιγράφεται αναποφασιστικός, ανίκανος για την μάχη, ήταν ωστόσο αρκετά ικανός στον διοικητικό τομέα, απάλλαξε όλους τους φτωχούς από την βαριά φορολογία. Την ίδια εποχή οι φήμες για συνομωσίες και ο φόβος του τον οδήγησαν σε μια μεγάλη σειρά από αδικαιολόγητες εκτελέσεις υπόπτων. Στον θρησκευτικό τομέα προσπάθησε να συμβιβάσει τις διαφορές που είχαν οι χριστιανοί της Νίκαιας και οι Αντιτριαδικοί, αδιαφόρησε πλήρως για τους ειδωλολάτρες.
Πρώτα χρόνια
Ο Ουάλης και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ουαλεντινιανός γεννήθηκαν αντίστοιχα το 328 και το 321 στο Βινκόβτσι στην Πανονία Σεκούντα από οικογένεια Ιλλυρικής καταγωγής. Ο πατέρας τους Γρατιανός ο Πρεσβύτερος υπηρέτησε τον Ρωμαϊκό στρατό και διορίστηκε κόμης της Αφρικής, τα δύο αδέλφια μεγάλωσαν στα πατρικά κτήματα στην Αφρική και την Βρετανία. Οι αυτοκράτορες Ιουλιανός και Ιοβιανός διόρισαν τον Ουάλη προστάτη Δομέστικο. Ο ιστορικός του 5ου αιώνα Σωκράτης ο Σχολαστικός γράφει ότι την εποχή που ήταν αυτοκράτορας ο Ιουλιανός ο Ουάλης αρνήθηκε να προσφέρει παγανιστικές θυσίες, δεν υπέκυψε σε οποιαδήποτε πίεση. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ουάλη Ουαλεντινιανός Α΄ έγινε και ο ίδιος Δομέστικος προστάτης και στην συνέχεια προβιβάστηκε σε Τριβούνο (357). Ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β´ τον έστειλε σε αποστολές στην Γαλατία και την Μεσοποταμία. Το Χρονικό του Ιερώνυμου και το Πασχάλιο χρονικό γράφουν ότι ο μεγαλύτερος ανεψιός του Γρατιανός γεννήθηκε στο Σίρμιο, στο Σρέμσκα Μιτρόβιτσα από την σύζυγο του Ουαλεντινιανού Α΄ Μαρίνα Σεβέρα. Τον Ιουλιανό που έπεσε στους Περσικούς πολέμους, διαδέχθηκε ο νεαρός αυτοκράτορας Ιοβιανός, μετά το πέρας του πολέμου αποφάσισε να επιστρέψει από την Συρία στην Κωνσταντινούπολη για την επίσημη στέψη του. Ο Θεμίστιος γράφει ότι στην επιστροφή έκανε μια πρώτη στάση στην Άγκυρα για να συγκληθεί το πρώτο αυτοκρατορικό συμβούλιο, μαζί του ήταν και ο ανήλικος γιος του Βαρρονιανός ο νεότερος (1 Ιανουαρίου 364). Ο Ιοβιανός πέθανε στα Δαδάστανα, στον δρόμο από την Άγκυρα στην Κωνσταντινούπολη (17 Φεβρουαρίου 364). Ο ιστορικός Ευτρόπιος γράφει ότι θεοποιήθηκε σαν "ο θείος Ιοβιανός". Ο Ουαλεντινιανός Α΄ οφείλει την άνοδο του στον αυτοκρατορικό θρόνο στον θάνατο του Ιοβιανού. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος γράφει ότι συνεκλήθη συμβούλιο στην Νίκαια της Βιθυνίας στην οποία ο Ουαλεντινιανός Α΄ ανακηρύχτηκε Αύγουστος. Το Πασχάλιο Χρονικό γράφει ότι η ημερομηνία της στέψης του ήταν η 25η Φεβρουαρίου 364. Ο ιστορικός του 5ου αιώνα Σωζομενός γράφει ότι ο Ουαλεντινιανός Α΄ ήταν χριστιανός της Νίκαιας και ο Ουάλης Αρειανός από την τάξη των Όμοιοι (αρειανιστές)|Ομοίων).
Η επανάσταση του Προκόπιου
Την εποχή που ο Ουάλης απουσίαζε από την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας ο σφετεριστής Προκόπιος ξάδελφος από μητέρα του Ιουλιανού, του τελευταίου ααυτοκράτορα από την Δυναστεία του Κωνσταντίνου ανακηρύχτηκε Αύγουστος (28 Σεπτεμβρίου 365). Ο Ουάλης την εποχή που το έμαθε βρισκόταν στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, σύμφωνα με τον Αμμιανό ο Προκόπιος καταγόταν από την Κιλικία. Ο ιστορικός του 5ου αιώνα Ζώσιμος γράφει ότι ο Προκόπιος προοριζόταν για διάδοχος του Ιουλιανού. Ο Προκόπιος διοικούσε ένα τμήμα του στρατού στην εκστρατεία του Ιουλιανού εναντίον των Περσών αλλά δεν ήταν παρόν την εποχή που ο Ιοβιανός ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας στον Τίγρη. Ο Αμμιανός γράφει ότι στην σύντομη βασιλεία του Ιουλιανού ο Προκόπιος αποσύρθηκε σαν ιδιώτης. Παρά το γεγονός ότι ο Ιοβιανός ήταν αδιάφορος απέναντι του ο Ουαλεντινιανός ανησύχησε έντονα μαζί του όταν έγινε αυτοκράτορας. Ο Ουάλης ήταν Αρειανός όπως ο προκάτοχος του Κωνστάντιος Β΄, δεν δίσταζε καθόλου να στείλει εξορία τους αντιπάλους του, οπαδούς του χριστιανισμού της Νίκαιας.
Ο Προκόπιος είχε την υποστήριξη από την μεταθανάτια κόρη του Κώνστα Β΄ Φλαβία Μαξίμα Κωνσταντία, η μητέρα της ήταν η τρίτη σύζυγος του Φαυστίνα. Ο Προκόπιος δεν ήταν δημοφιλής χάρη στην μεγάλη αύξηση των φόρων, η απόλυση του δημοφιλούς υπουργού του Ιουλιανού Σαλούτιου ήταν αιτία επανάστασης. Ο Ουάλης ωστόσο τρομοκρατήθηκε όταν έμαθε ότι σφετερίστηκε τον θρόνο ο Προκόπιος, ήταν έτοιμος να παραιτηθεί, ο στρατός του δραπέτευσε στην Κιλικία. Ο Προκόπιος κέρδισε τις περιοχές της Ασίας και της Βιθυνίας, ο Ουάλης ωστόσο ανέκαμψε σύντομα και ξεκίνησε αντεπίθεση. Ο Ουάλης έστειλε στρατό εναντίον του Προκόπιου αλλά πριν φτάσουν στην Κωνσταντινούπολη αποστάτησαν στον Προκόπιο. Ο Αμμιανός, ο Σωκράτης Σχολαστικός και ο Σωζομενός γράφουν ότι τελικά επικράτησε ο Ουάλης ύστερα από οκτώ μήνες πολιορκίας. Ο Προκόπιος ηττήθηκε στην Μάχη των Θυατείρων και κατόπιν στην μάχη της Νακόλειας (27 Μάϊου 366), την επόμενη μέρα σύμφωνα με το Damnatio memoriae (28 Μαίου 366) δικάστηκε και εκτελέστηκε. Ο Αμμιανός συγγενής του Προκόπιου γράφει ότι ο Δομέστικος Μάρκελλος ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας στην Χαλκηδόνα αλλά σύμφωνα με τον Ζώσιμο ανατράπηκε σύντομα και εκτελέστηκε. Ο βασικός στόχος του Ουάλη ήταν να αντιμετωπίσει τους θανάσιμους κινδύνους για την αυτοκρατορία όπως η Αυτοκρατορία των Σασσανιδών και οι Γότθοι.
Μεταρρυθμίσεις
Ο γιος του Ουάλη Βαλεντινιανός Γαλάτης γεννήθηκε (18 Ιανουαρίου 366) την ίδια χρονιά που ο ανεψιός του Γρατιανός ανακηρύχτηκε Ύπατος. Ο αδελφός του Ουαλεντινιανός Α' ανάρρωσε από ασθένεια (367) και όρισε τον γιο του στην Αμιένη Συναυτοκράτορα χωρίς να γίνει πρώτα Καίσαρας. Ο δάσκαλος του Γρατιανού ήταν ο γνωστός ρήτορας Αυσόνιος, τον μνημονεύει στα επιγράμματα και τα ποιήματα του. Την περίοδο 365-368 ο Ουαλεντινιανός και ο Ουάλης άρχισαν να αναμορφώνουν τα Ρωμαϊκά νομίσματα, έλοιωσαν τα χρυσά και ασημένια νομίσματα στο Νομισματοκοπείο. Τα δύο αδέλφια βελτίωσαν το φορολογικό σύστημα και περιόρισαν τις σπατάλες.
Οι Γοτθικοί πόλεμοι
Ο Ουαλεντινιανός και ο Ουάλης ανακηρύχτηκαν για δεύτερη φορά Ύπατοι. Ο Ουάλης επιτέθηκε με επιτυχία στους Γότθους, ο Θεμίστιος και ο ιστορικός του 5ου αιώνα Ζώσιμος γράφει ότι τακτοποιήθηκε μεταξύ τους σύντομα ειρήνη. Ο βασιλιάς των Γότθων Ερμανάρικος, ήταν πανίσχυρος και κυβερνούσε μια μεγάλη περιοχή βόρεια από τον Δούναβη, από την Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Βαλτική Θάλασσα, ανέλαβε να ενισχύσει τον Προκόπιο με ισχυρό στρατό. Ο στρατός του Ερμανάρικου απαριθμούσε περισσότερους από 30.000 άντρες αλλά έφτασε αργά στην Κωνσταντινούπολη, ο Προκόπιος είχε ήδη ηττηθεί. Ο Ουάλης αφού θανάτωσε τον Προκόπιο βάδισε βόρεια να εκδικηθεί τους Γότθους, τους περικύκλωσε, αυτοί διαμαρτυρήθηκαν και ζήτησαν ειρήνη. Με προτροπή του αδελφού του Ουαλεντινιανού ο Ουάλης αρνήθηκε να κλείσει συμφωνία και τους κήρυξε τον πόλεμο. Την άνοιξη του 367 τα στρατεύματα του Ουάλη διέσχισαν τον Δούναβη και επιτέθηκαν στον βασιλιά των Βησιγότθων Αθανάριχο έναν υποτελή του Ερμανάρικου, ο Γότθοι δραπέτευσαν στα Καρπάθια Όρη αλλά η μάχη δεν ανέδειξε νικητή. Την επόμενη χρονιά οι πλημμύρες εμπόδισαν τον Ουάλη να διασχίσει τον Δούναβη, ο αυτοκράτορας παρέμεινε στην περιοχή και ασχολήθηκε με την κατασκευή κάστρων. Ο Ουάλης διέσχισε ξανά τον Δούναβη (369), λεηλάτησε την χώρα και νίκησε τον Αθανάριχο στην "μάχη του Νοβιόδουνου". Οι δυνάμεις του Αθανάριχου δραπέτευσαν, ο ίδιος παρακάλεσε για άλλη μια φορά να κλείσει ειρήνη. Ο Ουάλης δεν ήταν πρόθυμος αλλά όταν έμαθε ότι η Αυτοκρατορία των Σασσανιδών του κήρυξε τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή αναγκάστηκε να υποκύψει. Στις αρχές του 370 ο Ουάλης και ο Αθανάριχος συναντήθηκαν στον Δούναβη και έκλεισαν ειρήνη που έληγε τον μεταξύ τους πόλεμο. Μετά την σύναψη ειρήνης το εμπόριο μεταξύ τους και η ανταλλαγή στρατιωτών περιορίστηκαν σημαντικά σε σχέση με πριν. Το καλοκαίρι του 368 οι δυνάμεις του Ουαλεντινιανού νίκησαν για δεύτερη φορά τους Αλαμαννούς, το φθινόπωρο που ακολούθησε νίκησε επίσης τους Αλαμαννούς και τους Σάξονες, τον συνόδευσε και ο γιος του Γρατιανός. Οι δύο Συναυτοκράτορες πήραν τους τίτλους "Γερμανικός Μάξιμος", "Αλαμανννικός Μάξιμος" και "Φραγκικός Μάξιμος". Οι δύο τελευταίοι τίτλοι απονεμήθηκαν την ίδια εποχή και στον Γρατιανό.
Ο τρίχρονος γιος του Ουάλη Βαλεντινιανός Γαλάτης ανακηρύχτηκε για πρώτη φορά Ύπατος (369), πέθανε ωστόσο την επόμενη χρονιά (370) στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο Ουαλεντινιανός Α΄ και ο Ουάλης ανακηρύχτηκαν για τρίτη φορά Ύπατοι (370). Στις 9 Απριλίου 370 ιδρύθηκε σύμφωνα με το Πασχάλιο Χρονικό ο Ναός των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη απέναντι από το Μαυσωλείο του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Η νύφη του Μαρία Σεβέρα πέθανε (370) και τάφηκε στον νεοιδρυθέντα ναό των Αγίων Αποστόλων, ο Ουαλεντινιανός Α΄ προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την Ιουστίνα. Από την δεύτερη σύζυγο του Ιουστίνα γεννήθηκε στο Τριρ το φθινόπωρο του 371 ο μικρότερος ανεψιός του Ουάλη και ετεροθαλής αδελφός του Γρατιανό Ουαλεντινιανός Β΄. Ο 15χρονος Γρατιανός παντρεύτηκε στο Τριρ την 13χρονη κόρη του Κωνστάντιου Β΄ Φλαβία Μαξίμα Κωνσταντία. Ο γάμος αυτός έδεσε στενά τους δεσμούς ανάμεσα στην δυναστεία του Ουαλεντινιανού και την δυναστεία του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Ουάλης γιόρτασε την δεκαετία του (29 Δεκεμβρίου 374), την επόμενη χρονιά (375) εγκαινιάστηκαν στην Κωνσταντινούπολη τα "λουτρά της Καρόζα". Μετά τις νίκες απέναντι στους Γότθους ετοιμάστηκε για εκστρατεία στην Ανατολή (375) όπου οι Σασσανίδες Πέρσες απειλούσαν την Αρμενία, τον απασχόλησαν ωστόσο οι Σαρακηνοί και οι Ίσαυροι.
Συγκρούσεις με τους Πέρσες
Ο Ουάλης ενεπλάκη σε μία νέα σύρραξη με τους Πέρσες του Σαπώρη Β’, ο οποίος ήθελε να εκμεταλλευτεί περαιτέρω τη νίκη του 363 (όπου ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ιοβιανός είχε παραχωρήσει μεγάλες εκτάσεις και προνόμια στην Περσία) ανατρέποντας το ρωμαιόφιλο χριστιανικό καθεστώς της ανεξάρτητης Αρμενίας και εισβάλλοντας στην Καυκάσια Ιβηρία. Ο Ουάλης, σε μία προσπάθεια να αποτρέψει αυτές τις δυσάρεστες για την αυτοκρατορία εξελίξεις, αλλά και να αντισταθμίσει την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του Ιοβιανού, αναμείχθηκε στις εσωτερικές υποθέσεις της Αρμενίας. Συγκεκριμένα, παραβίασε τους όρους της συνθήκης του 363, τοποθετώντας στον θρόνο του κράτους ως ρωμαϊκό ανδρείκελο τον Παπ έναν εκπρόσωπο της Αρμενικής δυναστείας των Αρσακιδών γιό του προηγούμενου βασιλιά της Αρμενίας Αρσάκη Β' που είχε αυτοκτονήσει στις φυλακές του Σαπώρη (370). Συγκρούστηκε στρατιωτικά με τους Πέρσες (371) για να υπερασπίσει την επιλογή αυτή, ο Σαπώρης αναγκάστηκε να ζητήσει ανακωχή λόγω των κουσανικών επιδρομών στις ανατολικές περσικές επαρχίες αλλά το 376 ο πόλεμος μεταξύ των δύο Μεγάλων Δυνάμεων φαινόταν πια αναπότρεπτος.
Η εξέγερση των Τανούκ
Ωστόσο τα σχέδια του Ουάλεντος ανατράπηκαν από μία εξέγερση των Τανούκ, εκχριστιανισμένων ομόσπονδων αραβικών φύλων τα οποία περιπολούσαν τα σύνορα με την έρημο της Συρίας για λογαριασμό της Ρώμης. Η εξέγερση ήταν θρησκευτικά υποκινούμενη καθώς οι Τανούκ επί καιρό ζητούσαν μάταια από την Κωνσταντινούπολη ορθόδοξο επίσκοπο στην περιοχή τους αντί για αρειανό, και υπό την ηγεσία της Βασίλισσας Μαβίας, της επικεφαλής τους υπό φοιδερατικό καθεστώς, ξεκίνησαν έναν επιτυχή ανταρτοπόλεμο φθοράς κατά των ρωμαϊκών φρουρών της Παλαιστίνης, της Φοινίκης και της Συρίας. Μάλιστα οι αραβικές δυνάμεις, έχοντας πολεμήσει ως σύμμαχοι με τους Ρωμαίους επί έναν αιώνα, αποδείχθηκαν ικανοί ακόμα και σε τακτικές μάχες.
Η μεγάλη ήττα στην Αδριανούπολη και το τέλος
Την ίδια στιγμή μία ελεγχόμενη εγκατάσταση φοιδεράτων Γότθων στη Μοισία και στη Θράκη κατέληξε σε στάση, περαιτέρω γερμανική εισβολή και λεηλασίες στα Βαλκάνια. Ο Ουάλης παραμέρισε τις βλέψεις του στην Αρμενία, σύναψε αμέσως ειρήνη με τη Μαβία ικανοποιώντας τα αιτήματά της και μάλιστα ζήτησε τη βοήθειά της για τη συγκράτηση της γοτθικής απειλής. Όμως η εκστρατεία του στη Θράκη κατέληξε σε καταστροφή: οι Ρωμαίοι ηττώνται στη μάχη της Αδριανούπολης (9 Αυγούστου 378) και στο τέλος της μέρας τα δύο τρίτα των στρατιωτών τους κείτονται νεκρά, μαζί με τον ίδιο τον Ουάλεντα. Επρόκειτο για τη χειρότερη ήττα της ρωμαϊκής στρατιωτικής μηχανής από την εποχή της μάχης του Τευτοβούργιου Δρυμού και έδειξε σε όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές ότι το ρωμαϊκό πεζικό, θεωρούμενο ως τότε σχεδόν ανίκητο, δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί το συνδυασμό ισχυρών πεζών και έφιππων βαρβαρικών δυνάμεων. Ακόμη σπουδαιότερο ήταν το δυσαναπλήρωτο κενό από έμπειρους στρατιώτες το οποίο άφησε αυτή η δεινή ήττα. Αυτό το κενό ανάγκασε τον διάδοχο του Ουάλεντος, Θεοδόσιο Α΄, να προχωρήσει σε εκτεταμένη στρατολόγηση γερμανικών φύλων, με αντίστοιχη παραχώρηση σε αυτά ολόκληρων περιοχών της αυτοκρατορίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 354 την Αλβία Δομινίκη, κόρη τού Πετρώνιου επάρχου τού πραιτωρίου και είχε τέκνα: