cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beeldenstorm
Οι εικονοκλαστικές επιθέσεις στις Κάτω Χώρες το 1566
Οι επιθέσεις έφτασαν στο εμπορικό κέντρο των Κάτω Χωρών, στην Αμβέρσα, στις 20 Αυγούστου και στις 22 Αυγούστου στη Γάνδη, όπου καταστράφηκαν ο καθεδρικός ναός, οκτώ εκκλησίες, είκοσι πέντε μοναστήρια και σκήτες, δέκα νοσοκομεία και επτά παρεκκλήσια. Από εκεί, εξαπλώθηκε περαιτέρω ανατολικά και βόρεια, φτάνοντας στο Άμστερνταμ, στη συνέχεια μια πολύ μικρότερη πόλη, μέχρι τις 23 Αυγούστου, και συνεχίζοντας στα βόρεια και ανατολικά έως τον Οκτώβριο, αν και οι κύριες πόλεις δέχτηκαν επίθεση κυρίως τον Αύγουστο. Η Βαλανσιέν ("Valencijn" στον χάρτη) ήταν η πιο νότια πόλη που δέχτηκε επίθεση. Στα ανατολικά, το Μάαστριχτ στις 20 Σεπτεμβρίου και το Φένλο στις 5 Οκτωβρίου αντιμετώπισαν επιθέσεις, αλλά γενικά οι εστίες περιορίστηκαν σε πιο δυτικές και βόρειες περιοχές. Πάνω από 400 εκκλησίες δέχτηκαν επίθεση μόνο στη Φλάνδρα.
Ο αυτόπτης μάρτυρας Ρίτσαρντ Κλάου (Richard Clough), ένας Ουαλλός προτεστάντης έμπορος τότε στην Αμβέρσα, περιέγραψε τα εξής: "όλες οι εκκλησίες, τα παρεκκλήσια και οι οικίες ατόμων αυτού του δόγματος της θρησκείας έχουν καταστραφεί εντελώς, και κανένα αντικείμενο δεν παρέμεινε ολόκληρο μέσα σε αυτά, αλλά έσπασαν και καταστράφηκαν τελείως από τόσο λίγους ανθρώπους, που θα εκπλήσσει. "Ο καθεδρικός ναός "Εκκλησία της Παναγίας" στην Αμβέρσα,(απεικονίζεται στην κορυφή) αργότερα  «έμοιαζε με κόλαση, με πάνω από 10.000 πυρσούς να καίγονται, και τόσο θόρυβο σαν να είχαν συγκεντρωθεί ουρανός και γη, με πτώση εικόνων και καταστροφή δαπανηρών έργων τέτοιας μορφής, με τις ζημίες τόσο μεγάλες, που άνθρωπος δεν μπορούσε να περάσει από την εκκλησία. Έτσι, σε μικρό [σύντομο], δεν μπορώ να σας γράψω σε x φύλλα χαρτιού το παράξενο θέαμα που είδα εκεί, τα αντικείμενα και όλα καταστράφηκαν. "
Ο Νίκολας Σάντερ (Nicolas Sander), ένας Άγγλος Καθολικός εξόριστος που ήταν καθηγητής θεολογίας στο Λέουβεν, περιέγραψε την καταστροφή στην ίδια εκκλησία:"... αυτοί οι νέοι οπαδοί αυτού του νέου κηρύγματος έριξαν το χαραγμένο [γλυπτό] και κατέστρεψαν τους πίνακες, όχι μόνο τον ναό της Παναγίας αλλά και σε όλους τους άλλους στην πόλη. Έσκισαν τις κουρτίνες, έσπασαν σε κομμάτια το σκαλιστό έργο από ορείχαλκο και πέτρα, σπάζουν τους βωμούς, έσχισαν τα υφάσματα και τα λείψανα, έσπασαν τις ταφόπλακες, τους κάλυκες και τα άμφια, απέσπασαν τον ορείχαλκο από τις ταφόπλακες, χωρίς να τους λιτώσουν ούτε τα γυάλινα αντικείμενα και καθίσματα που φτιάχτηκαν γύρω από τους πυλώνες της εκκλησίας για να καθίσουν οι άνδρες. ... το Ευλογημένο Μυστήριο του βωμού ... έπεσαν κάτω από τα πόδια τους και (φρικτό είναι να πούμε!) ούρησαν σε αυτά ... αυτή η ψευδής αδελφότητα έκαψε και κατέστρεψε όχι μόνο όλα τα είδη βιβλίων της Εκκλησίας, αλλά, επιπλέον, κατέστρεψαν ολόκληρες βιβλιοθήκες με βιβλία όλων των επιστημών και γλωσσών, ναι τις Αγίες Γραφές και τους αρχαίους πατέρες, και έσπασαν σε κομμάτια τους χάρτες και τα διαγράμματα με τις περιγραφές των χωρών." μικρογραφία|333x333εσ| Κατεστραμμένα ανάγλυφα αγάλματα στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μαρτίνου της Ουτρέχτης. Τέτοιες λεπτομέρειες επιβεβαιώνονται από πολλές άλλες πηγές. μαρτυρίες των ενεργειών των εικονοκλαστών από αυτόπτες μάρτυρες και τα αρχεία των μεταγενέστερων δικών πολλών από αυτούς καθιστούν σαφές ότι υπήρχε συχνά ένα σημαντικό στοιχείο καρναβαλιού στα συμβάντα, με πολλές κοροϊδίες των εικόνων και των εξαρτημάτων, όπως γραμματοσειρές που καταγράφηκαν καθώς οι εικονοκλάστες έκαναν τη "δουλειά" τους. Το αλκοόλ συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό σε πάρα πολλά γεγονότα, ίσως σε ορισμένες περιπτώσεις, διότι στο ολλανδικό δίκαιο η μέθη θα μπορούσε να θεωρηθεί ελαφρυντικός παράγοντας για ποινικές καταδίκες.
Η καταστροφή περιελάμβανε συχνά λεηλασία του σπιτιού του ιερέα, και μερικές φορές ιδιωτικά σπίτια που υποπτεύονταν ότι στέγαζαν εκκλησιαστικά αγαθά. Υπήρξε μεγάλη λεηλασία κοινών οικιακών ειδών από σπίτια κληρικών και μοναστήρια, καθώς και ληστείες σε δρόμους γυναικείων κοσμημάτων από το πλήθος. μετά τη καταστροφή των εικόνων και τη λεηλασία της ιδιοκτησίας, "οι άντρες τάιζαν τα στομάχια τους με σαρκοφάγική τάση με μπύρα, ψωμί, βούτυρο και τυρί, ενώ οι γυναίκες άρπαζαν τα απαραίτητα για την κουζίνα ή το υπνοδωμάτιο". μικρογραφία| Μεταγενέστερη βιβλιογραφική απεικόνιση της καταστροφής στην [[Αμβέρσα, 1727]] Υπάρχουν πολλές καταγραφές τελετουργιών αντιστροφής, στις οποίες η εκκλησία μερικές φορές αντιστοιχούσε σε ολόκληρη την κοινωνική τάξη. Μερικές φορές παιδιά συμμετείχαν με ενθουσιασμό και στη συνέχεια τα παιχνίδια στο δρόμο έγιναν μάχες μεταξύ των « παπιστών » και των « ζητιάνων ». Ένα παιδί σκοτώθηκε στο Άμστερνταμ από πέτρα που ρίχτηκε σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Αλλού οι εικονοκλάστες φάνηκαν να αντιμετωπίζουν τις ενέργειές τους ως εργασία, σε μια πόλη η ομάδα περίμενε να σημάνει το κουδούνι για να σηματοδοτήσει την έναρξη της εργάσιμης ημέρας πριν ξεκινήσουν τη δουλειά τους. Οι τάφοι και οι μνημειώδεις επιγραφές τωνπατρικίων και της αριστοκρατίας, και, σε ορισμένες περιπτώσεις, βασιλικών οικογενειών, παραμορφώθηκαν ή καταστράφηκαν σε διάφορα μέρη, αν και δεν επιτέθηκαν σε κοσμικά δημόσια κτίρια όπως τα δημαρχεία και τα ανάκτορα των ευγενών. Στη Γάνδη, από τη μία πλευρά, το μνημείο σε μια εκκλησία της αδελφής του Καρόλου Ε΄, Ίζαμπελ (και άρα θείας του Φίλιππου) αφέθηκε στην ησυχία της, αλλά ένα άγαλμα στην οδό Καρόλου Ε΄ και της Παρθένου καταστράφηκε.
Οι δράσεις ήταν αμφιλεγόμενες μεταξύ των Προτεσταντών, μερικοί από τους οποίους αδικαιολόγητα προσπάθησε να κατηγορήσει Καθολικούς ως προβοκάτορες, καθώς έγινε σαφές ότι «τα πλέον δημοφιλή στοιχεία του αντιφρονούντος κινήματος ήταν εκτός ελέγχου». Οι διαμαρτυρόμενοι ιερείς και ακτιβιστές που επέστρεψαν από την εξορία στην Αγγλία και αλλού έπαιξαν σημαντικό ρόλο, και μεμονωμένοι πλούσιοι Προτεστάντες ήσαν ευρέως ύποπτοι ότι προσέλαβαν άνδρες για να κάνουν τη "δουλειά" σε ορισμένα μέρη, ειδικά στην Αμβέρσα.
Σε ορισμένες αγροτικές περιοχές συμμορίες εικονοκλαστών κινούνταν στην ύπαιθρο μεταξύ εκκλησίας του χωριού και μοναστηριών για αρκετές ημέρες. Αλλού συμμετείχαν μεγάλα πλήθη, μερικές φορές εγχώριοι και μερικές φορές ξένοι. Σε ορισμένα μέρη οι ευγενείς παρείχαν βοήθεια, διατάσσοντας την εκκαθάριση των εκκλησιών στα κτήματά τους. Οι τοπικοί δικαστές συχνά αντιτάχθηκαν, αλλά αποδείχτηκαν αναποτελεσματικοί στο να σταματήσουν την καταστροφή. Σε πολλές πόλεις η συντεχνία των τοξοτών, που είχε καθήκον να ελέγχει τη δημόσια τάξη, δεν έκανε καμία προσπάθεια να κινηθεί ενάντια στα πλήθη.
Το 1566, σε αντίθεση με την κατάσταση μετά τον ογδοηκονταετή πόλεμο και τη σημερινή, ο Προτεσταντισμός στις Κάτω Χώρες συγκεντρώθηκε κυρίως στο νότο (περίπου στο σύγχρονο Βέλγιο ) και πολύ πιο αδύναμος στο Βορρά (περίπου εκεί που σήμερα είναι η Ολλανδία ) και η εικονοκλασία ξεκίνησε στοβ Βορρά αργότερα, μετά τη γνωστοποίηση των ειδήσεων για τα γεγονότα στην Αμβέρσα, και υπήρξε αντίδραση με μεγαλύτερη επιτυχία από τις τοπικές αρχές σε ορισμένες πόλεις, αν και εξακολουθούσαν να συμβαίνουν στις περισσότερες από αυτές. Για άλλη μια φορά μεμονωμένοι κοινωνικά εξέχοντες λαϊκοί πρωτοστατούσαν συχνά Σε πολλά μέρη υπήρχαν, ή λεγόταν αργότερα ότι υπήρχαν, ψευδείς ισχυρισμοί από επίσημες επιτροπές από κάποια τοπική αρχή για την εκτέλεση των ενεργειών, και μέχρι το τέλος των γεγονότων ορισμένες πόλεις στον Βορρά αφαίρεσαν εικόνες με εντολή της τοπικής αρχής, πιθανώς να αποτρέψουν τιςς ταραχές που θα συνόδευαν δράσεις από τον όχλο.
Η ανάλυση των αρχείων των μεταγενέστερων δικών αποκαλύπτει ευρύ φάσμα επαγγελμάτων, όπως τεχνίτες και μικρούς εμπόρους, ειδικά στο εμπόριο κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων, καθώς και ποικιλία εργαζομένων σε εκκλησίες, σε αρκετά χαμηλό επίπεδο. Όπου καταγράφονται οικονομική κατάσταση και περιουσίες, είναι "στην καλύτερη περίπτωση μέτριου επιπέδου".
Η "Stille beeldenstorm" του 1581 στην Αμβέρσα
Μετά τις επιθέσεις του 1566 στην Αμβέρσα υπήρχε μια ακόμη περίοδοσ εικονοκλασίας εκεί το 1581, μετά την εκλογή Καλβινιστικού δημοτικού συμβουλίου και την εκκαθάριση των κληρικών και των συντεχνιών της πόλης από τους καθολικούς αξιωματούχους. Αυτό είναι γνωστό ως "ήσυχη" ή "stille" beeldenstorm, καθώς η αφαίρεση των εικόνων πραγματοποιήθηκε από τους θεσμούς στους οποίους ανήκαν, το ίδιο το συμβούλιο, τις εκκλησίες και τις συντεχνίες. Ορισμένες εικόνες πωλήθηκαν αντί να καταστραφούν, αλλά οι περισσότερες φαίνεται να έχουν χαθεί. Μέχρι το καλοκαίρι του 1584 η Αμβέρσα πολιορκήθηκε από τον ισπανικό στρατό του Δούκα της Πάρμας, και έπεσε ένα χρόνο αργότερα.
Καλλιτεχνικές απώλειες
μικρογραφία|300x300εσ| Η λεηλασία των Εκκλησιών της [[Λυών από Καλβινιστές το 1562.]] Σπάνια δόθηκε οποιαδήποτε σκέψη στην καλλιτεχνική κληρονομιά αυτών των πόλεων το 1566, αν και μερικές φορές οι οικογένειες μπόρεσαν να προστατεύσουν τα εκκλησιαστικά μνημεία των προγόνων τους, και στο Ντελφτ τα μέλη της συντεχνίας των ζωγράφων του Αγίου Λουκά κατάφεραν να σώσουν την εικόνα Αγίας Τράπεζας του Μάαρτεν φαν Χέιμσκερκ, την οποία είχε παραγγείλει η συντεχνία μόλις 15 χρόνια νωρίτερα.
Το Πολύπτυχο της Γάνδης του Γιαν φαν Άικ, το οποίο τότε ήταν διάσημο ως το υπέρτατο παράδειγμα της Πρώιμης φλαμανδικής ζωγραφικής και ήδη ένα σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο, το μόλις συντηρήθηκε το 1550, διασώθηκε με αποσυναρμολόγηση και απόκρυψή του στον πύργο του καθεδρικού ναού του Αγίου Μπάβο. Μια πρώτη επίθεση στις 19 Αυγούστου αποτράπηκε από μικρό αριθμό φρουρών. Όταν έγινε μεγαλύτερη επίθεση κατά τη νύκτα δύο μέρες αργότερα, οι εικονοκλάστες είχαν προμηθευτεί έναν κορμό δέντρου, που χρησιμοποίησαν ως κριό, και κατάφεραν να σπάσουν τις πόρτες. μικρογραφία| Κατεστραμμένα ανάγλυφα στο St Medarduskerk, Βέρφικ μικρογραφία| 1681 απεικόνιση στην ιστορία του [[Ούγκο Γκρότιους|Hugo de Groot]] Μέχρι τότε τα πάνελ είχαν αφαιρεθεί από το πλαίσιό του και είχαν αποκρυβεί από τους φύλακες στη στενή σπειροειδή σκάλα μέχρι τον πύργο, με κλειδωμένη την πόρτα στο επίπεδο του εδάφους. Δεν εντοπίστηκαν και το πλήθος έφυγε αφού κατέστρεψαν τι άλλο μπορούσαν να βρουν. Τα πάνελ μεταφέρθηκαν στη συνέχεια στο δημαρχείο και επέστρεψαν μόνο για να εκτεθούν το 1569, οπότε το περίτεχνο πλαίσιο είχε εξαφανιστεί. Οι καλλιτεχνικές και λογοτεχνικές απώλειες περιγράφονται λεπτομερώς από τον Μάρκους φαν Φερνβάικ (Marcus van Vaernewyck) στο χρονικό του "Van die beroerlicke tijden in die Nederlanden en voornamelick στο Ghendt 1566-1568". Το πρωτότυπο χειρόγραφο του χρνικού διατηρείται ακόμα στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Γάνδης.
Παρά τους φρουρούς της πολιτοφυλακής, δύο από τις τρεις κύριες εκκλησίες στο Λάιντεν υπέστησαν επίθεση: στην Pieterskerk διασώθηκαν τα βιβλία των χοροδών και τη εικόνα Αγίας Τράπεζας του Λούκας φαν Λάιντεν. Στην Oude Kerk (παλαιά εκκλησία) στο Άμστερνταμ χάθηκε μια εικόνα Αγίας Τράπεζας με το κεντρικό πάνελ δημιουργημένο από τον Γιαν φαν Σκόρελ (Jan van Scorel) και τα πλαϊνά πάνελ ζωγραφισμένα και στις δύο πλευρές, δημιουργίες του Μάαρτεν φαν Χέιμσκερκ. Τα πιο σημαντικά έργα πολλών ζωγράφων, ειδικά εκείνων όπως ο Πίτερ Έρτσεν (Pieter Aertsen) που εργάστηκαν στην Αμβέρσα, καταστράφηκαν όλα, οδηγώντας σε μια κάπως παραμορφωμένη άποψη της ιστορίας της τέχνης εκείνης της περιόδου. Μια εικόνα Αγίας Τράπεζας στο Κούλεμποργκ είχε δοθεί ως παραγγελία το 1557 στον ζωγράφο Jan Dey, στη συνέχεια καταστράφηκε το 1566 και το 1570 επαναδημιουργήθηκε από τον Dey, προφανώς ως αντίγραφο του πρώτου. Ωστόσο, το νέο έργο εκτέθηκε μόνο για πέντε χρόνια προτού αφαιρεθεί όταν η πόλη μεταστράφηκε επίσημα στον Καλβινισμό.
Συνέπειες
μικρογραφία|300x300εσ| Ύστερη αναπαράσταση της καταστροφής ενός σταυρού στη [[Ζυρίχη το 1523.]] Στις 23 Αυγούστου, η Μαργαρίτα της Πάρμας, αντιβασίλισσα των Αψβούργων και ο γενική κυβερνήτης, της οποίας η πρωτεύουσα Βρυξελλες δεν επηρεάστηκε από το κίνημα, ήλθε σε "Συμφωνία" με την ομάδα των αριστοκρατικών Προτεσταντών ηγετών γνωστών ως "Συμβιβασμός" ή Geuzen ("Ζητιάνοι) "), με την οποία παραχωρήθηκε θρησκευτική ελευθερία, σε αντάλλαγμα να επιτρέπεται στους Καθολικούς να λατρεύουν χωρίς οχλήσεις και τερμάτισε τη βία. Αντ 'αυτού, "το ξέσπασμα της εικονοκλαστικής οργής ξεκίνησε μια σχεδόν αδιάκοπη σειρά αψιμαχιών, εκστρατειών, λεηλασιών, πειρατικών επιδρομών και άλλων πράξεων βίας. Δεν υπέστησαν βία όλες οι περιοχές ταυτόχρονα ή στον ίδιο βαθμό, αλλά ουσιαστικά καμία δεν παρέμεινε άθικτη. "
Πολλοί Προτεστάντες της ελίτ ανησυχούσαν τώρα για τις δυνάμεις που εξαπέλυσαν, και μερικοί από τις ευγενείς άρχισαν να στρέφονται προς υποστήριξη της κυβέρνησης. Η εφαρμογή των κάπως ασαφών όρων της συμφωνίας οδήγησε σε περαιτέρω εντάσεις και ο Γουλιέλμος Α΄ της Οράγγης, που διορίστηκε από τη Μαργαρίτα για να επιλύσει την κατάσταση στην Αμβέρσα, προσπάθησε και δεν κατάφερε να επιτύχει ευρύτερο διακανονισμό, με τον οποίο θα μπορούσαν να ζήσουν όλες οι πλευρές. Αντίθετα, η αναταραχή συνεχίστηκε και το επεισόδιο τροφοδοτούσε τις αιτίες της Ολλανδικής Επανάστασης, η οποία θα επερχόταν δύο χρόνια αργότερα.
Στις 29 Αυγούστου 1566, η Μαργαρίτα έγραψε μια κάπως πανικοβλημένη επιστολή προς τον Φίλιππο, «ισχυριζόμενη ότι ο μισός πληθυσμός είχε "μολυνθεί με αίρεση" και ότι πάνω από 200.000 άνθρωποι είχαν πάρει τα όπλα ενάντια στην εξουσία της». Ο Φίλιππος αποφάσισε να στείλει τον Δούκα της Άλμπα με στρατό. θα τους οδηγούσε ο ίδιος, αλλά τον κρατούσαν στην Ισπανία άλλα ζητήματα, ειδικά από την ολοένα και πιο εμφανή παράνοια του κληρονόμου του, Καρόλου των Αστουριών. Όταν ο Δούκας της Άλμπα έφτασε τον επόμενο χρόνο, και σύντομα αντικατέστησε τη Μαργαρίτα ως γενικός κυβερνήτης, η βαριά καταστολή του, η οποία περιελάμβανε την εκτέλεση πολλών καταδικασμένων για εικονοκλαστικές επιθέσεις το προηγούμενο καλοκαίρι, έκανε μόνο χειρότερη την κατάσταση.
Η Αμβέρσα ήταν τότε το μεγαλύτερο χρηματοοικονομικό και διεθνές εμπορικό κέντρο της Ευρώπης, λαμβάνοντας έως και το 75 ή το 80% των αγγλικών εξαγωγών υφασμάτων και οι διαταραχές δημιούργησαν σοβαρούς και δικαιολογημένους φόβους ότι η θέση της ως τέτοια απειλείται. Ο Σερ Τόμας Γκρέσαμ (Thomas Gresham), ο Άγγλος χρηματοδότης που τακτοποίησε τα δάνεια της Ελισάβετ Α΄, και του οποίου ο πράκτορας στην Αμβέρσα ήταν ο Κλάου, έφυγε από το Λονδίνο για την Αμβέρσα στις 23 Αυγούστου, μαθαίνοντας μόνο καθ 'οδόν τις επιθέσεις της Αμβέρσας. Έπρεπε να μεταφέρει 32.000 φλαμανδικές λίρες και να δανειστεί άλλες 20.000 για να χρηματοδοτήσει τα έξοδά της στην Ιρλανδία. Σε δείπνο με τον Γουλιέλμο της Οράγγης κατά την άφιξή του, ρωτήθηκε εάν "οι Άγγλοι σκέφτονταν να αποχωρήσουν από αυτήν την πόλη ή όχι", και έγραψε στον Ουίλιαμ Σέσιλ, επικεφαλής υπουργό της Ελισάβετ, "ήταν ανήσυχος γιατί δεν του άρεσε καμία από τις διαδικασίες τους "αλλά" συνειδητοποιούσε μεγάλη αναταραχή ", και προέτρεψε την αγγλική κυβέρνηση" ότι θα έπρεπε προβεί σε ενέργιες εγκαίρως και να εξετάσει κάποιον άλλο χώρο και τόπο "για την εμπορία των αγγλικών προϊόντων. Ήταν ένα μήνυμα που βοήθησε στη διαμόρφωση της πορείας των εκδηλώσεων.
Οι Άγγλοι είχαν βρει την αγορά χρήματος στην Αμβέρσα σε έλλειψη κεφαλαίων νωρίτερα μέσα στο έτος, και τώρα χρησιμοποίησαν επίσης την Κολωνία και το Άουγκσμπουργκ, αλλά καθώς τα γεγονότα ξετυλίχθηκαν τον επόμενο χρόνο και καθώς η προσωπική θέση ορισμένων κορυφαίων δανειστών έγινε επισφαλής, οι Άγγλοι ανακάλυψαν με έκπληξή τους ότι οι αποπληρωμές δεν ήταν πλέον υπό πίεση, πιθανώς καθώς οι δανειστές ήταν ευτυχείς να κρατήσουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό με δάνειο σε ασφαλή δανειολήπτη. Η Ολλανδική εξέγερση, η οποία από το 1585 και μετά περιλάμβανε ολλανδικό αποκλεισμό του ποταμού Σχέλντε που οδηγούσε στην πόλη, επρόκειτο τελικά να καταστρέψει την Αμβέρσα ως σημαντικό εμπορικό κέντρο. μικρογραφία|300x300εσ| Απεικόνιση του Beeldenstorm στην een kerk, 1630, του Ντιρκ φαν Ντέλεν, έξι δεκαετίες μετά τα συμβάντα. Σε πολλά μέρη έγιναν προσπάθειες από τους Καλβινιστές ιεροκήρυκες να καταλάβουν τα λεηλατημένα κτήρια. Αυτοί απωθήθηκαν συνήθως κατά την περίοδο μετά τις επιθέσεις. Τους κατοπινούς μήνες έγιναν προσπάθειες διαπραγματεύσεων σε πολλές πόλεις, από τον Γουλιέλμο της Οράγγής και άλλους, για την κατανομή ορισμένων εκκλησιών για να φιλοξενήσουν τους τοπικούς Προτεστάντες, συχνά χωρισμένους σε Λουθηρανούς και Καλβινιστές. Αυτές απέτυχαν ως επί το πλείστον μέσα σε λίγες εβδομάδες, κυρίως επειδή η κυβέρνηση της Μαργαρίτας τους απέρριψε. Είχε ήδη μια προηγούμενη απόπειρα συμβιβασμού που είχε καταργηθεί από τον Φίλιππο μερικούς μήνες νωρίτερα, και αναγκάστηκε να ανακαλέσει ένα διάταγμα. Αντ 'αυτού υπήρχε ένα κύμα οικοδόμησης ή προσαρμογής των καλβινιστικών «ναών», αν και στο τέλος κανένας από αυτούς δεν έπρεπε να παραμείνει σε χρήση μέχρι το επόμενο έτος, και οι διατάξεις τους, που φαίνεται να έχουν επαναλάβει τα πρώιμα ελβετικά και σκωτσέζικα καλβινιστικά σχέδια, είναι σήμερα σε μεγάλο βαθμό άγνωστες.
Μόλις άρχισε η εξέγερση, υπήρχαν πολλές ακόμη περιπτώσεις εκκαθάρισης εκκλησιών, μερικές ακόμη ανεπίσημες και όχι τακτικές, αλλά καθώς οι πόλεις έγιναν επίσημα Προτεσταντικές, όλο και περισσότερο έγιναν με επίσημη εντολή, όπως το Alteratie ("Τροποποίηση") του Άμστερνταμ του 1578. Οι εικόνες Αγίας Τράπεζας, τους οποίους οι Καλβινιστές, σε αντίθεση με τους Λουθηρανούς, πήραν εξάιρεσαν, συνήθως απομακρύνθηκαν εντελώς, και σε μερικές μεγάλες εκκλησίες, όπως ο Καθεδρικός Ναός της Ουτρέχτης, μεγάλα ταφικά μνημεία τοποθετήθηκαν ξανά εκεί που ήδη υπήρχαν, εν μέρει για να κάνουν την επιστροφή τους πιο δύσκολη εάν άλλαζαν οι πολιτικές συνθήκες. Μετά το τέλος του Ογδοηκονταετούς Πολέμου, στις πόλεις και τις περιοχές που έγιναν Προτεσταντικές, οι παλαιές καθολικές εκκλησίες καταλήφθηκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου από τη νέα καθιερωμένη εκκλησία της Καλβινιστικής Ολλανδικής Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας, με άλλες εκκλησίες να αφήνονται να αλλάξουν οι ίδιες.
Η γυμνή και κενή κατάσταση εκείνων των εκκλησιών που αφέθηκαν στους Καθολικούς μετά το τέλος των εχθροπραξιών οδήγησε σε ένα μεγάλο πρόγραμμα ανανέωσης της καθολικής τέχνης, η οποία είχε ισχυρούς δεσμούς με το σθένος του βόρειου μανιερισμού και αργότερα τη φλαμανδική μπαρόκ ζωγραφική, και δόθηκε σε πολλές γοτθικές εκκλησίες μορφή ρυθμού Μπαρόκ. Στον Βορρά, τώρα σε μεγάλο βαθμό Προτεσταντικό, η θρησκευτική τέχνη εξαφανίστηκε σε μεγάλο βαθμό και η ζωγραφική της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής επικεντρώθηκε σε ευρύ φάσμα κοσμικών θεμάτων, όπως η ρωπογραφία, η τοπιογραφία και οι νεκρές φύσεις, με αποτελέσματα που μπορεί μερικές φορές να εξέπληξαν τους Προτεστάντες που ξεκίνησε το κίνημα. Σύμφωνα με έναν μελετητή, αυτό "δεν ήταν μόνο μια δραματική αλλαγή στη λειτουργία της τέχνης, αλλά ήταν το πλαίσιο στο οποίο η σημερινή μας έννοια της τέχνης, αυτό που ο λογοτεχνικός κριτικός MH Abrams αποκάλεσε "art as such", ξεκίνησε να διαμορφώνεται, αντικαθιστώντας ένα «μοντέλο κατασκευής» όπου η θεωρία της τέχνης ασχολήθηκε με τον τρόπο δημιουργίας των έργων τους, με ένα «μοντέλο στοχασμού» που ασχολείται με την επίδραση των τελικών έργων σε έναν «μοναχικό θεατή».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βανδαλισμένα έργα τέχνης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ατάρνη Έβρου
Η Ατάρνη είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 300 μέτρων, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 27 χλμ. Δ.-ΒΔ. της Αλεξανδρούπολης. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Συκαράγης (Συκορράχη). Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, υπάγεται στην τοπική κοινότητα Συκορράχης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αλεξανδρούπολης του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 77 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Τουμσούκ
δεξιά|μικρογραφία|Ένα άγαλμα σερινδιανής τέχνης του Βούδα από το Τουμσούκ του Σιντζιάνγκ. Χρονολογείται από τον 5ο αιώνα. Το Τουμσούκ ή Τουμουσούκε (απλοποιημένα Κινέζικα: 图木舒克, παραδοσιακά Κινέζικα: 圖木舒克, πινγίν: Túmùshūkè, Ουιγουρικά: تۇمشۇق, Тумшуқ‎, Ουιγουρικό Λατινικό Αλφάβητο: Tumshuq, Ουιγουρικό Νέο Αλφάβητο: Tumxuk̡, επίσης γνωστή ως Τουμουσούκ, Τούμσουκ ) είναι πόλη υπο-νομαρχιακού επιπέδου στο Σιντζιάνγκ της Κίνας, η οποία περιβάλλεται από τον νομό Κασγκάρ.
Γεωγραφία
Το Τουμσούκ καλύπτει έκταση 1.927 τετραγωνικών χιλιομέτρων και βρίσκεται 1.222 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ουρούμτσι.
Είναι προγραμματισμένη η εξυπηρέτηση της πόλης από το Αεροδρόμιο του Τουμσούκ. Είναι υπό κατασκευή και βρίσκεται 15 χιλιόμετρα από την πόλη. Μόλις ολοκληρωθεί θα εξυπηρετεί επίσης τις κομητείες Μαραλμπεσί και Καλπίν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Ντόνια Ντρέζνιτσα
Η Ντόνια Ντρέζνιτσα (κυριλλικά: Доња Дрежница) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 741 κατοίκους.
Ιστορία
Εντός του εδάφους του χωριού βρίσκεται αρχαιολογικός τόπος, ο οποίος περιλαμβάνει επιγραφή του Μάσταν Μπούμπανιτς, χαραγμένη επί βράχου, και η οποία χρονολογείται στον 14ο αιώνα, ενώ είναι καταγεγραμμένος εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η Νεκρόπολη της Τσρκβίνα φιλοξενεί 17 στέτσι, τα οποία αποτελούν ιδιαίτερο είδος μεσαιωνικού τάφου, ενώ, μαζί με τα κατάλοιπα εκκλησίας χρονολογούμενης από την μεσαιωνική περίοδο, η νεκρόπολη είναι, επίσης, κατηγοριοποιημένη ως εθνικό μνημείο.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η Ντόνια Ντρέζνιτσα αποτελούσε τμήμα της τοπικής κοινότητας της Ντρέζνιτσα, η οποία αριθμούσε 3,076 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ
Έμα (Σίντο)
δεξιά|μικρογραφία| Έμα στο ναό Κασούγκα-τάισα στη [[Νάρα]] δεξιά|μικρογραφία| Έμα στο [[Ιερό της Ιτσουκουσίμα|Ιερό Ιτσουκουσίμα]] Τα Έμα (絵馬, κυριολεκτικά "εικόνα-άλογο") είναι μικρά κομμάτια ξύλου, που αποτελούν κοινή συνήθεια στην Ιαπωνία και πάνω στα οποία οι πιστοί του Βουδισμού και του Σιντοϊσμού γράφουν προσευχές ή ευχές. Τα έμα τα κρεμούν στα ιερά, όπου τα κάμι (πνεύματα ή θεοί) πιστεύεται ότι τα παραλαμβάνουν. Τυπικά έχουν 15 εκατοστά πλάτος και 9 εκατοστά ύψος, συχνά έχουν ζωγραφιστές απεικονίσεις ή έχουν σχήμα, που μοιάζει με ζώα ή σύμβολα του ζωδιακού κύκλου, του Σιντοϊσμού ή ένα συγκεκριμένο ιερό ή ναό. Στην αρχαιότητα οι άνθρωποι δώριζαν άλογα στα ιερά για να αποκτήσουν την εύνοια των θεών. Με την πάροδο του χρόνου αυτή η συνήθεια άλλαξε και αντί για άλογα πρόσφεραν ένα κομμάτι ξύλου με την εικόνα ενός αλόγου και ακόμα αργότερα διάφορες ξύλινες πλάκες πωλούνται ακόμα για τον ίδιο σκοπό. Αφού γράψουν οι πιστοί μία ευχή κρεμούν τα έμα στο ιερό μέχρι να καούν τελετουργικά σε ειδικές τελετές, που συμβολίζουν την απελευθέρωση της ευχής του ατόμου, που την είχε γράψει.
Ιστορία
Σε ορισμένες πρώιμες σιντοϊστικές και λαϊκές παραδόσεις της Ιαπωνίας, τα άλογα φαινόταν να μεταφέρουν μηνύματα από τα κάμι και συνήθως χρησιμοποιήθηκαν για τη μετάδοση αιτημάτων κατά τη διάρκεια ξηρασίας ή λιμού. Τα άλογα ήταν εξαιρετικά ακριβά και έχουν βρεθεί φιγούρες από πηλό ή ξύλο, που χρονολογούνται στην περίοδο Νάρα. Η παλαιότερη καταγραφή κειμένου μιας αντικατάστασης είναι από το Χόντσο μπουνσούι από το 1013, στο οποίο γίνεται προσφορά τριών χάρτινων αλόγων στο ναό Κιτάνο Τεντζίν. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Καμακούρα, η πρακτική εισήχθη στη βουδιστική πρακτική, όπως αποδεικνύεται σε ζωγραφισμένους κυλίνδρους έμα σε βουδιστικούς ναούς.
Οι απεικονίσεις των αντικειμένων εκτός από τα άλογα μπορούν να ανιχνευθούν είτε στις περιόδους Μουρομάτσι ή Τοκουγκάβα, αρχίζοντας με μεγαλύτερου μεγέθους έμα (που ονομάζονταν όεμα), αλλά επίσης παρουσίαζαν νέες μορφές, όπως τα πλοία. Καλλιτέχνες αυτής της περιόδου, όπως ο Χοκουσάι, άρχισαν να δημιουργούν έμα σε διαφορετικά στυλ και η δημιουργία των αντικειμένων έγινε μια επαγγελματική τέχνη.
Σήμερα, παράγονται ως επί το πλείστον στο ιερό ή στο ναό στον οποίο βρίσκονται. Ορισμένα ιερά έχουν αντιμετωπίσει κριτική για το κέρδος από την πώληση των έμα. Το 1979, δύο ιερά αφιερωμένα στην εκπαίδευση πούλησαν έμα για επιτυχία στις εξετάσεις, μετατρέποντας τα κεφάλαια σε υποτροφία το 1980 μετά από δημόσια κατακραυγή.
Σύμβολα
εναλλ.=Dazaifu Tenmangu shrine|μικρογραφία| Τα Έμα εκτίθεται στο ιερό [[Νταζάιφου Τενμάνγκου στη Φουκουόκα.]] Ιστορικά, ομάδες αγροτών ή μικρών εμπόρων θα μπορούσαν να οργανωθούν, για να προσλάβουν έναν τοπικό τεχνίτη, για να δημιουργήσει ένα έμα, που θα δωριζόταν σε ένα ιερό για έναν συγκεκριμένο σκοπό, όπως μια καλή σοδειά. Τα αρχαιολογικά αρχεία υποδεικνύουν ότι αυτό θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί για την αποστολή πολιτικών μηνυμάτων, όπως στην περίπτωση ενός ιερού του νομού Φουκουόκα, που σημείωσε αύξηση των παραγγελθέντων πορτρέτων, που απεικόνιζαν ειρηνικές σχέσεις με την Κορέα εν μέσω εντάσεων μεταξύ των εθνών στα τέλη του 19ου αιώνα.
Το έμα μπορεί να απεικονίζει θεότητες, όπως την Κάννον και τον Τζίζο, αλλά και πιο συγκεκριμένη εικονογραφία ανάλογα με τον σκοπό τους. Αυτές περιλαμβάνουν απεικονίσεις ενός φαλλού ή μαστών για προσευχές γονιμότητας ή ενός χταποδιού, που αντιπροσωπεύει την επιθυμία να θεραπευτεί από κονδυλώματα. Ένα άλλο παράδειγμα είναι τα σανδάλια, που απεικονίζονται σε πλάκες για θεραπείες ποδιών. Μια άλλη μορφή επιθυμίας είναι ένα έμα για το «κόψιμο των δεσμών». Ενώ ένας άνδρας και μια γυναίκα που στέκονται δίπλα σε έναν φοίνικα ερμηνεύεται ως επιθυμία για μια μακροχρόνια σχέση, μια άλλη πλάκα απεικονίζει τσουκνίδες μεταξύ του ζευγαριού, που επιθυμούν διαζύγιο. Ο κοινός συμβολισμός περιλαμβάνει επίσης τσουκνίδες, που τοποθετούνται δίπλα σε ένα αντικείμενο με το οποίο θέλει κανείς να διακόψει τους δεσμούς. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το έμα, που απεικονίζει τον ίδιο άνδρα, έναν με στρατιωτική στολή και έναν με πολιτικά ρούχα, πρότεινε την επιθυμία ένας στρατιώτης να αποκοπεί από την πολιτική ζωή του. Για κάποιους, η ίδια εικόνα μπορεί να χρησιμοποιήθηκε για να εκφράσει την επιθυμία να αποφύγουν εντελώς τη στρατιωτική θητεία.
Η χρήση του κειμένου έχει σταδιακά αντικαταστήσει την απροκάλυπτη χρήση του συμβολισμού στο σύγχρονο έμα. Η άνοδος του αλφαβητισμού έχει ενθαρρύνει τους επισκέπτες να γράφουν τα δικά τους μηνύματα, γεγονός που έχει μειώσει δραματικά τη χρήση διακριτών έμα ως τρόπου μετάδοσης μιας συγκεκριμένης επιθυμίας.
Λειτουργία
Ως τελετουργία, το έμα είναι ένα μέσο επικοινωνίας των επιθυμιών τόσο στους ιερείς όσο και στα καμί. Ο δημόσιος χαρακτήρας του έμα, που εκτίθενται στα ιερά πριν από την τελετουργική καύση τους, εξυπηρετεί επίσης μια κοινωνική λειτουργία για την επικοινωνία στην κοινότητα ότι ένα άτομο έχει κάνει την επιθυμία. Το κάψιμο των ευχών βοηθά στην «συμβολική απελευθέρωση» του πνεύματος της ευχής στον κόσμο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, οι ευχές λαμβάνονται από το ιερό, για να κρεμαστούν στο σπίτι, αν και εξακολουθούν να καίγονται τελετουργικά σε ειδικές τελετές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσευχές Κατηγορία:Ιαπωνική θρησκευτική ορολογία
Σαιντ-Γκωμπύρζ-Σαιντ-Κολόμπ
Το Σαιντ-Γκωμπύρζ-Σαιντ-Κολόμπ (γαλλικά: Sainte-Gauburge-Sainte-Colombe) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαλμπυρζουά (γαλλικά: Valburgeois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Αρίσταρχος Γκρέκας
Ο Αρχιμανδρίτης Αρίσταρχος Γκρέκας είναι Κληρικός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.
Είναι επίσης Διδάκτωρ Θεολογίας και Επίκουρος καθηγητής στο τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αρχιμανδρίτης Αρίσταρχος Γκρέκας είναι πτυχιούχος της Αρσακείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας Πατρών και του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Από το Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης έλαβε με άριστα, Πτυχίο, Μεταπτυχιακό (MSc) και Διδακτορικό.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο έλαβε  Μεταπτυχιακό (MSc), στο αντικείμενο των Διεθνών Σχέσεων και Κυβερνητικής από το Durham University, με τίτλο:  Πρόληψη Συγκρούσεων Βιώσιμη Ειρήνη και Ασφάλεια . Επίσης, είναι κάτοχος Certificates από το Oxford University και το Cambridge University.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ολοκλήρωσε επιτυχώς μέρος μεταπτυχιακού προγράμματος στο Georgetown University - School of Foreign Service και δύο Executive Programs στο Harvard University - Kennedy School και Certificate από το Harvard University – HarvardX.
Επίσης, ολοκλήρωση του Executive Program που διοργανώθηκε από το Fletcher School of Law and Diplomacy, του Tufts University των ΗΠΑ, με τίτλο: “Faith-Based Leadership in a Turbulent World”.
Εκκλησιαστική διαδρομή
1993 - 2000: Δόκιμος  μοναχός, κουρά σε μεγαλόσχημο Μοναχό, στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας, Αγίου Όρους.
2000 -  2014: Εγκατάσταση στην Ιερά Σκήτη Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος, Αγίου Όρους. Ως Γέροντας  της Ιεράς Καλύβης Αγίου Αθανασίου Αθωνίτου διετέλεσε Δικαίος της Σκητιωτικής Συνάξεως κατά τα έτη 2001 -2002, 2006-2007, 2013-2014 και επίτροπος τα λοιπά έτη. Μέριμνα για τα κοινά και την αναστήλωση της Ι. Καλύβης Αγίου Αθανασίου Αθωνίτου ως και του Κυριακού Ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου της ομώνυμης Σκήτης.
2008: Χειροτονία σε διάκονο, ιερέα και απονομή του οφφικίου του Αρχιμανδρίτου από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης κ.Ευστάθιο.
2011 - 2012: Απόσπαση με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος  για ένα έτος στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μ. Βρετανίας.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Δεκαετής προϋπηρεσία στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Φεβρουάριο 2018: Μετάταξη από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως Ε.ΔΙ.Π, στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών.
Από τον 2015 έως 2019 δίδασκε στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών με απόσπαση και ως Ειδικό Διδακτικό Προσωπικό ΕΔΙΠ.
Από τον Μάιο του 2019, είναι Επίκουρος καθηγητής στο τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής σχολής του ΕΚΠΑ.
Από τον Μάρτιο 2021, είναι Διευθυντής του Εργαστηρίου με την επωνυμία: «Εκκλησία και Πολιτισμός. Η πατερική σκέψη για τη σχέση εκκλησιαστικής παράδοσης και πολιτιστικών προκλήσεων ως παραγόντων ειρηνικής συνύπαρξης και συνοχής», του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ, (Φ.Ε.Κ εκλογής Διευθυντή Εργαστηρίου, Υ.Ο.Δ.Δ.248/01-04-202 Αριθμ. πράξης 581).
Από το 2020 ΣΕΠ στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.
Διδάσκει από 2019, είναι Επικεφαλής κατεύθυνσης του Μεταπτυχιακού Προγράμματος του ECI “Humanistic Communication and New Technologies” από 2021 και από το 2022 Διευθυντής του εργαστηρίου «HCL – Humanistic Communication Lab» του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Επικοινωνίας (Donau Universität Krems, Αυστρία - Ερευνητικό Κέντρο ‘Αθηνά’ της Γενικής Γραμματείας Έρευνας Τεχνολογίας του Υπουργείου Παιδείας, Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθανασίου Βασ. Μπότση και το Εργαστήριο Επικοινωνίας και Τεχνολογίας ΜΜΕ, του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, Αθήνα).
Διδάσκει σε σχολές των Σωμάτων Ασφαλείας, των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ.
Έχει εκδώσει εννέα βιβλία του και έχει δημοσιεύσει άρθρα σε περιοδικά, στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, με θεολογικό περιεχόμενο και στις διεθνείς σχέσεις.
Έχει οργανώσει και συμμετάσχει ως εισηγητής σε διεθνή συνέδρια και ημερίδες.
Είναι μέλος της Διοικούσας Επιστημονικής Επιτροπής του Ινστιτούτου Εξωτερικών Υποθέσεων (Institute of Foreign Affairs)
και Διευθυντής του Τομέα «Πολιτισμικής και Θρησκευτικής Διπλωματίας» και μέλος της επιτροπής Οικουμενικού Ελληνισμού καθώς και:
Fellow of the Royal Society of Arts, London, U.K. (F.R.S.A.).
Μέλος του Chatham House, the Royal Institute of International Affairs, London, U.K.
Μέλος του Hellenic American Leadership Council (HALC), U.S.A.
Έχει λάβει υποτροφίες από ΙΚΥ - Erasmus και από το Πανεπιστήμιο Georgetown των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Ανδρέας Παναγιώτου Φιλιώτης
Ο Ανδρέας Παναγιώτου Φιλιώτης (γενν. Λευκωσία, 31 Μαΐου 1995) είναι Κύπριος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως πλάγιος αμυντικός για τον Απόλλωνα Λεμεσού.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Παναγιώτου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις ακαδημίες της Ομόνοιας Λευκωσίας, κάνοντας το ντεμπούτο του με τη πρώτη ομάδα κατά τη διάρκεια της σεζόν 2012-13.
Στις 4 Ιουλίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με την Πάφο, με ελεύθερη μεταγραφή, ενώ από τις 30 Ιουνίου 2020 αγωνίζεται για τον Απόλλωνα Λεμεσού.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Παναγιώτου έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές Κύπρου U19 και U21.
Προσωπική ζωή
Στις 25 Νοεμβρίου 2022 έγινε πατέρας για πρώτη φορά, αποκτώντας μια κόρη με τη σύντροφο του, Γεωργία Σολέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάφου FC
Νικόλα Λεάλι
Ο Νικόλα Λεάλι (ιταλικά: Nicola Leali, γένν. 17 Φεβρουαρίου 1993) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, οποίος ανήκει στη Γιουβέντους και αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα. Από το καλοκαίρι του 2017, αγωνίζεται για τη Ζούλτε Βάρεγκεμ ως δανεικός. Από τον Φλεβάρη(3/2) αγωνίζεται στη Περούτζα.
Συλλογική καριέρα
Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία με την Μπρέσια Κάλτσιο και από το 2012 ανήκει στο δυναμικό της Γιουβέντους, για την οποία όμως δεν έχει πραγματοποιήσει κάποια εμφάνιση. Πριν παραχωρηθεί δανεικός στον Ολυμπιακό, αγωνίστηκε υπό το ίδιο καθεστώς από μία χρονιά σε 4 ιταλικές ομάδες, μεταξύ άλλων τις Φροζινόνε Κάλτσιο και ΑΚ Τσεζένα της Α΄ κατηγορίας, σε δε όλες υπήρξε η βασική επιλογή των προπονητών του.
Διεθνής καριέρα
Έχει χριστεί διεθνής με κάθε αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ιταλίας στις ηλικίες μεταξύ 16 και 21 ετών, ενώ αποτέλεσε μέλος της Κ-21 που έλαβε τη δεύτερη θέση κατά το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Ελπίδων του 2013 στο Ισραήλ (ο ίδιος δεν αγωνίστηκε).
Σαντερέλ
μικρογραφία| Ένα από τα πολλά είδη που ονομάζεται "κανθαρέλλα"             (Cantharellus cibarius) Σαντερέλ ή Κανθαρέλλες είναι η κοινή ονομασία για διάφορα είδη μυκήτων, που ανήκουν στο γένος Cantharellus, Craterellus, Gomphus και Polyozellus. Είναι από τα πιο δημοφιλή άγρια βρώσιμα μανιτάρια. Το χρώμα τους είναι πορτοκαλί, κίτρινο ή λευκο, έχουν σαρκώδη υφή και σχήμα χωνιού. Στην επιφάνεια κάτω από το λείο καπάκι, τα περισσότερα είδη έχουν στρογγυλεμένες, διχαλωτές πτυχές, που εκτείνονται σχεδόν σε όλη τη διαδρομή έως τον στύπο, ο οποίος στενεύει προς τη βάση. Πολλά είδη έχουν φρουτώδη οσμή, που θυμίζει βερίκοκο και συχνά έχουν μια ήπια πιπεράτη γεύση (εξού και η γερμανική του ονομασία, Pfifferling). Το όνομα chanterelle προέρχεται από το ελληνικό κάνθαρος, που σημαίνει "κούπα" ή "κύπελλο", μια αναφορά στο γενικό τους σχήμα.
Περιγραφή
Το Cantharellus pallens αναφέρεται καμιά φορά ως ξεχωριστό είδος, όμως γενικά θεωρείται ποικιλία (C. cibarius var. pallens). Σε αντίθεση με το «πραγματικό» C. cibarius, η ποικιλία αυτή έχει πιο αδύναμη μυρωδιά και με το άγγιγμα παίρνει κίτρινο και ύστερα κόκκινο χρώμα. Ο ερευνητής Γκιγιόμ Eσαρτιέ (Guillaume Eyssartier) και ο μυκητολόγος Πιέρ Ρου (Pierre Roux) το ταξινομούν ως ξεχωριστό είδος, αλλά λένε ότι το 90% των κανθαρέλλων, που πωλούνται στις γαλλικές αγορές είναι αυτό, όχι το C. cibarius.
Ομοίως, το Cantharellus alborufescens μερικές φορές διακρίνεται ως ξεχωριστή ποικιλία ή ξεχωριστό είδος. Βρίσκεται σε μεσογειακές περιοχές και το βόρειο Ιράν, έχει έντονο υποκίτρινο χρώμα, αλλά κοκκινίζει εύκολα.
Είδη
Τα είδη της κανθαρέλλας παρουσιάζονται στον ενδεικτικό κατάλογο:
Κατανομή
αριστερά|μικρογραφία| Ένα καλάθι με φρεσκοκομμένες κανθαρέλλες Οι κανθαρέλλες ευδοκιμούν στην Ευρασία, τη Βόρεια και Κεντρική Αμερική και την Αφρική. Τείνουν να αναπτύσσονται σε συστάδες σε δάση  κωνοφόρων δέντρων, αλλά βρίσκονται επίσης συχνά σε ορεινά δάση σημύδας και ανάμεσα σε χόρτα και βότανα χαμηλής βλάστησης. Στην Κεντρική Ευρώπη, η χρυσή κανθαρέλλα βρίσκεται συχνά σε δάση οξιάς ανάμεσα σε παρόμοια είδη και τύπους. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, φυτρώνουν από τον Ιούλιο έως τον Δεκέμβριο.
Θρεπτική αξία
Τα ωμά μανιτάρια κανθαρέλλες αποτελούνται από 90% νερό, 7% υδατάνθρακες, συμπεριλαμβανομένων 4% φυτικών ινών, 1,5% πρωτεΐνης και έχουν ασήμαντο αριθμό από λιπαρά. Μια ποσότητα αναφοράς 100 γραμμαρίων ωμές κανθαρέλλες παρέχει 38 θερμίδες, βιταμίνες του συμπλέγματος Β, νιασίνη, παντοθενικό οξύ σε πλούσια περιεκτικότητα (20% ή περισσότερο της Προσλαμβανόμενης Ποσότητας Αναφοράς, ΠΠΑ) και 27% ΠΠΑ σιδήρου, με μέτρια περιεκτικότητα (10-1 ριβοφλαβίνη, μαγγάνιο και κάλιο (πίνακας).
Όταν εκτίθενται στο φως του ήλιου, οι ωμές κανθαρέλλες παράγουν πλούσια ποσότητα βιταμίνης D2 (35% ΠΠΑ) – επίσης γνωστής ως εργοκαλσιφερόλη.
Μαγειρική χρήση
Οι κανθαρέλλες σαν ομάδα περιγράφονται γενικά ως μανιτάρια με πλούσια και χαρακτηριστική γεύση και άρωμα που είναι δύσκολο να χαρακτηριστεί. Μερικά είδη έχουν φρουτώδη οσμή, άλλα πιο ξυλώδες, γήινο άρωμα και άλλα μπορούν να θεωρηθούν ακόμα και πικάντικα. Η χρυσή κανθαρέλλα είναι ίσως η πιο περιζήτητη και γευστική κανθαρέλλα και πολλοί σεφ την κατατάσσουν στον ίδιο σύντομο κατάλογο γκουρμέ μυκήτων με τις τρούφες και τις μορχέλες. Ως εκ τούτου, τείνει να έχει υψηλή τιμή τόσο σε εστιατόρια όσο και σε εξειδικευμένα καταστήματα.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι, για να μαγειρέψετε τις κανθαρέλλες. Οι περισσότερες από τις γευστικές ενώσεις τους είναι λιποδιαλυτές, γεγονός που τις καθιστά καλά μανιτάρια για σοτάρισμα σε βούτυρο, λάδι ή κρέμα. Περιέχουν επίσης ουσίες υδατοδιαλυτές και με αντοχή στις αλκοόλες, οι οποίες καθιστούν τα μανιτάρια καλά για συνταγές, που περιλαμβάνουν κρασί ή άλλες μαγειρικές αλκοόλες. Οι δημοφιλείς τρόποι μαγειρέματος των κανθαρέλλων είναι: σοτέ, σουφλέ, σε σάλτσες κρέμας και σε σούπες. Συνήθως δεν τρώγονται ωμά, καθώς η πλούσια και πολύπλοκη γεύση τους απελευθερώνεται καλύτερα όταν μαγειρεύονται.
Μαργαρίτα του Λ'Αιγκλ
Η Μαργαρίτα, γαλλ. Marguerite (απεβ. 1141) από τον Οίκος του Λ'Αιγκλ ήταν κόρη του κυρίου του Λ'Αιγκλ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ναβάρρας.
Βιογραφία
Αν και ο πατέρας της ήταν Νορμανδός (το Αιγκλ είναι στη Νορμανδία), η εκ μητρός μάμμη της ήταν η Βεατρίκη του Μοντιντιέ, της οποίας η αδελφή Φελίσια του Ρουσύ ήταν σύζυγος του Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας & Παμπλόνας. Ο θείος της Ροτρού Γ΄ κόμης του Περς είχε χάσει τη σύζυγό του, τον γιο του και δύο ανιψιούς, τους Εργκενούλφ και Γοδεφρείδο (αδελφούς της Μαργαρίτας) το 1120 στο ναυάγιο του Λευκού Πλοίου. Έπειτα από αυτή την τραγωδία, ο Ροτρού Γ΄ άφησε τη Γιουλιάνα υπεύθυνη της κομητείας του τού Περς και μετέβη στην Αραγωνία, όπου είχε παλαιότερα πολεμήσει. Τότε κανόνισε τον γάμο της Μαργαρίτας. Ο σύζυγός της Γκαρθία έγινε απροσδόκητα βασιλιάς της Ναβάρρας. Επικύρωσε τα δικαιώματα και προνόμια της εκκλησίας της Παμπλόνας με τη συμβουλή της "συζύγου του Μαργαρίτες βασίλισσας" σε καταστατικό του 1135.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1130 τον Γκαρθία Ραμίρεθ τότε κύριο του Μονθόν, που 4 έτη μετά έγινε βασιλιάς της Ναβάρρας. Είχε τέκνα:
Η σχέση του Γκαρθία με τη Μαργαρίτα ήταν πάντως ασταθής. Αυτή υποτίθεται ότι είχε πολλούς εραστές και έδειχνε εύνοια στους Γάλλους συγγενείς της. Έκανε έναν δεύτερο γιο:
που ο άνδρας της αρνήθηκε να αναγνωρίσει. Δεν τον νομιμοποίησε ποτέ, ακόμη και μετά το τέλος της Μαργαρίτας. Εθεωρείτο ευρέως νόθος, αν και η αδελφή του Μαργαρίτα δεν του συμπεριφέρθηκε ποτέ ως τέτοιον. Ο Ερρίκος σίγουρα δεν συμπεριφερόταν, ποτέ, διαφορετικά, από το να είναι γιος του βασιλιά.
Στάδιο Σαν Μαμές (2013)
Το Στάδιο Σαν Μαμές (ισπανικά: Estadio de San Mamés) είναι στάδιο ποδοσφαίρου στο Μπιλμπάο, στη Χώρα των Βάσκων στην Ισπανία. Το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2013 και αντικατέστησε το «παλιό» Σαν Μαμές ως έδρα της Αθλέτικ Μπιλμπάο. Με χωρητικότητα 53.289 θεατών, το Σαν Μαμές είναι το 8ο μεγαλύτερο στάδιο στην Ισπανία και το μεγαλύτερο στη Χώρα των Βάσκων.
Σχεδιασμός και κατασκευή
Τα πρώτα στάδια του σχεδιασμού έλαβαν χώρα ήδη από το 2004, με τις αρχικές συμβάσεις που υπογράφηκαν αργά το 2006, αφού έλαβαν έγκριση για κατασκευή τον Μάρτιο του 2006. Το νέο στάδιο επρόκειτο να κατασκευαστεί δίπλα στο υπάρχον Σαν Μαμές σε γη που κατείχε μέχρι το 2003 η Διεθνής Εμπορική Έκθεση του Μπιλμπάο.
Στις 26 Μαΐου 2010 στις 12:00 η τελετή θεμελίωσης πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Σαν Μαμές. Στην εκδήλωση συμμετείχαν: ο Κυβερνήτης της Χώρας των Βάσκων, Πάτσι Λόπεθ, ο Αναπληρωτής Γενικός της Μπισκάγια, Χοσέ Λουίς Μπιλμπάο, ο δήμαρχος του Μπιλμπάο, Ινάκι Αθκούνα, ο πρόεδρος της Bilbao Bizkaia Kutxa, Μάριο Φερνάντεθ, ο Πρόεδρος της Βασιλικής Ισπανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, Άνχελ Μαρία Βιγιάρ και ο Πρόεδρος της Αθλέτικ Κλουμπ, Φερνάντο Γκαρθία Μακούα. αριστερά|μικρογραφία| Διαδικασία κατεδάφισης του παλιού γηπέδου, με ταυτόχρονη ανέγερση του νέου γηπέδου στο βάθος, Ιούνιος 2013 Σε μια συμβολική επίδειξη, ένα κομμάτι χλοοτάπητα και ένα τούβλο από την πρόσοψη αφαιρέθηκαν από το παλιό γήπεδο και μεταφέρθηκαν στο παρακείμενο εργοτάξιο από μια ανθρώπινη αλυσίδα που περιλάμβανε διάσημους παίκτες της Μπιλμπάο, καθώς και μέλη της ακαδημίας νέων, της γυναικείας ομάδα, της Β ομάδας και οι μεγαλύτεροι και νεότεροι εγγεγραμμένοι υποστηρικτές της.
Αρχικά, κατασκευάστηκαν τα τρία τέταρτα του νέου γηπέδου και στη συνέχεια έγιναν αγώνες σε αυτό, ενώ το παλιό γκρεμίστηκε για να δημιουργηθεί χώρος για να ολοκληρωθεί το νέο γήπεδο.
Παρά τα οικονομικά δεινά που περνούσε η χώρα εκείνη την εποχή, ειδικά ο λαός των Βάσκων, το 52,6% του συνολικού κόστους των 211 εκατομμυρίων ευρώ του γηπέδου καταβλήθηκε από δημόσιο ίδρυμα - ορισμένα από τη βασκική κυβέρνηση (50 εκατομμύρια ευρώ), μερικά από το Δημοτικό Συμβούλιο του Μπιλμπάο (11 εκατ. ευρώ) και μερικά από το Επαρχιακό Συμβούλιο της Μπισκάγια (50 εκατ. ευρώ συμπεριλαμβανομένης της γης), καθώς και την Αθλέτικ (50 εκατ. ευρώ συμπεριλαμβανομένης της γης) και την BBK/Kutxabank (50 εκατ. ευρώ), υπό την προϋπόθεση ότι το στάδιο θα περιλαμβάνει εγκαταστάσεις για χρήση από το κοινό, όπως ένα αθλητικό κέντρο. Θεωρήθηκε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ερευνούσε αυτή τη χρήση των δημόσιων πόρων για οποιαδήποτε πιθανή ακαταλληλότητα στη συμφωνία, αλλά στα τέλη του 2013 επιβεβαιώθηκε από τον Χοακίν Αλμούνια, επίτροπο ανταγωνισμού εκείνη την εποχή (και υποστηρικτής της Αθλέτικ από το Μπιλμπάο), ότι δεν κινούνταν τέτοια υπόθεση.
Αρχικό άνοιγμα
Το Σαν Μαμές εγκαινιάστηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2013, 102 ημέρες μετά τον τελευταίο αγώνα στο παλιό στάδιο. Εκείνη την εποχή η επίσημη χωρητικότητα του μερικώς ολοκληρωμένου σταδίου ήταν 35.686 θεατές. Ο πρώτος αγώνας ήταν ένας αγώνας πρωταθλήματος που διεξήχθη στις 22:00 μεταξύ των οικοδεσποτών, Αθλέτικ Μπιλμπάο και της Θέλτα Βίγο, τον οποίο η τοπική ομάδα κέρδισε με 3–2. Ένα πλήθος 33.000 θεατών ήταν παρόντες. Πριν από τον αγώνα, οι αρχηγοί κάθε ηλικιακής ομάδας του συλλόγου, ο αρχηγός του συλλόγου, Κάρλος Γκουρπέγκι και ο πρόεδρος Χόσου Ουρούτια συμμετείχαν σε μια σύντομη παρουσίαση, συνοδευόμενη από έναν παραδοσιακό χορό Aurresku.
Ο αγώνας της Θέλτα ήταν ο δεύτερος εντός έδρας αγώνας της Αθλέτικ εκείνης της σεζόν. Καθώς το νέο στάδιο δεν ήταν αρκετά έτοιμο, ο εναρκτήριος αγώνας τους (νίκη με 2–0 επί της Οσασούνα) διεξήχθη στο Στάδιο Ανοέτα στο Σαν Σεμπαστιάν, έδρα της Ρεάλ Σοσιεδάδ.
Ολοκλήρωση
Ο πρώτος αγώνας στο πλήρως κατασκευασμένο γήπεδο ήταν ο αγώνας των πλέι οφ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2014-15 εναντίον της Νάπολι στις 27 Αυγούστου 2014, όπου παρακολούθησαν 49.017 θεατές. Η Αθλέτικ κέρδισε με 3-1 για να προχωρήσει στη φάση των ομίλων της διοργάνωσης.
Εκδηλώσεις
Το νέο Σαν Μαμές ήταν το γήπεδο διεξαγωγής 3 φιλικών αγώνων που έπαιξε η Εθνική Χώρας των Βάσκων μεταξύ 2013 και 2016.
Το Μάιο του 2015 πραγματοποιήθηκε στο στάδιο μια εκδήλωση «γιγαντοοθόνης» για τον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας του 2015 για οπαδούς που δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν τον αγώνα στη Βαρκελώνη, με τεράστιες οθόνες βίντεο εγκατεστημένες στον αγωνιστικό χώρο τις οποίες οι θεατές μπορούσαν να δουν από τις εξέδρες.
Το 2017, υπήρχε μια ρεαλιστική πιθανότητα το στάδιο να φιλοξενήσει τον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας για πρώτη φορά, αφού η Ντεπορτίβο Αλαβές από την κοντινή Βιτόρια-Γκαστέις προκρίθηκε στον αγώνα για να αντιμετωπίσει την Μπαρτσελόνα. Ωστόσο, η ελεγκτική υπηρεσία του σταδίου ανακοίνωσε ότι δεν θα ήταν εφικτό να διεξαχθεί ο τελικός στις 27 Μαΐου λόγω της διεξαγωγής συναυλίας των Guns N' Roses στις 30 Μαΐου. Ο τελικός του Κυπέλλου στη συνέχεια ανατέθηκε στο Στάδιο Βιθέντε Καλδερόν της Μαδρίτης, την 14η φορά που αυτός το γήπεδο φιλοξένησε τον τελικό, επειδή ήταν ένας από τους τελευταίους αγώνες πριν από την αντικατάστασή του από το ανακατασκευασμένο Στάδιο Μετροπολιτάνο.
Στις 30 Ιανουαρίου 2019, το Σαν Μαμές φιλοξένησε έναν αγώνα του Κυπέλλου Ισπανίας γυναικών μεταξύ της Αθλέτικ Μπιλμπάο και της Ατλέτικο Μαδρίτης που ξεπέρασε το ρεκόρ προσέλευσης στην Ισπανία για αγώνα ποδοσφαίρου γυναικών, με 48.121 θεατές.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2020
Στις 19 Σεπτεμβρίου 2014, το Σαν Μαμές επιλέχθηκε ως ένα από τα 13 γήπεδα που θα φιλοξενήσουν αγώνες στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2020. Ήταν να φιλοξενήσει τρεις αγώνες της φάσης των ομίλων και έναν αγώνα της φάσης των 16 στη διοργάνωση. Η Ισπανία θα είχε παίξει όλους τους αγώνες των ομίλων της στο στάδιο, την πρώτη φορά που η εθνική ομάδα θα έπαιζε στη Χώρα των Βάσκων για περισσότερα από 50 χρόνια (το παλιό Σαν Μαμές φιλοξένησε 6 αγώνες μεταξύ 1921 και 1967 και ένα μόνο παιχνίδι παίχτηκε στο Σαν Σεμπαστιάν το 1923). Ωστόσο, τελικά το Στάδιο Σαν Μαμές αντικαταστάθηκε από το Στάδιο δε Λα Καρτούχα στη Σεβίλλη λόγω της πανδημίας COVID-19 στην Ισπανία, με ποσοστά μόλυνσης υψηλότερα στη Χώρα των Βάσκων από ότι στην Ανδαλουσία τη στιγμή που έγιναν οι τελικές ρυθμίσεις για τη διοργάνωση τον Απρίλιο του 2021.
Κατερίνα Σαββαΐδου
Η Κατερίνα Σαββαΐδου είναι Ελληνίδα νομικός η οποία διετέλεσε Γενική Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων στο Υπουργείο Οικονομικών της Ελλάδας από τις 24 Ιουνίου 2014 έως τις 22 Οκτωβρίου 2015, όταν και απομακρύνθηκε από τη θέση της μετά από ομόφωνη κυβερνητική απόφαση. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Οκτωβρίου 1972.