cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναπολεόνι (νόμισμα)
«Το ευρώ πριν το ευρώ»
Αν και τα πορτρέτα και οι επιγραφές άλλαξαν με τις πολιτικές αλλαγές στη Γαλλία, η ονομασία παρέμεινε σε χρήση μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπό τη λεγόμενη Λατινική Νομισματική Ένωση, το "Ευρώ πριν από το Ευρώ", όπως λέγεται. Η Ελβετία είχε νόμισμα 20 ελβετικών φράγκων, η Ισπανία 20 πεσετών, η Ιταλία είχε 20 λιρών, το Βέλγιο είχε 20 βελγικών φράγκων και η Ελλάδα 20 δραχμών, τα οποία κυκλοφόρησαν και έγιναν δεκτά σε όλη την Ευρώπη. Μόνο για πολιτικούς λόγους το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανική αυτοκρατορία αρνήθηκαν να ακολουθήσουν αυτή την κατεύθυνση. Έγιναν προσπάθειες να διερευνηθεί η ενοποίηση του ευρωπαϊκού αυτού νομίσματος με το αμερικανικό δολάριο, γεγονός που εξηγεί τα εξαιρετικά σπάνια νομίσματα με σχέδιο των ΗΠΑ, τα οποία έφεραν σήμανση 4 $ στην όψη και 25 φράγκων στην πίσω όψη.
Διακριτικά σημάδια των τεχνιτών του νομισματοκοπείου
Τα νομίσματα φέρουν την υπογραφή του αρχιχαράκτη, που ήταν υπεύθυνος για τη χάραξη των κερμάτων των νομισμάτων. Σε μεταγενέστερους χρόνους ο χαράκτης χρησιμοποίησε ένα σύμβολο, για να αναγνωρίζει τον εαυτό του. Τα νομίσματα φέρουν επίσης το σήμα (σύμβολο, γράμμα ή μονόγραμμα) που υποδηλώνει το συγκεκριμένο Γαλλικό (ή Γαλλικό ελεγχόμενο) νομισματοκοπείο, που έκοψε το νόμισμα. Αυτά τα σημάδια του νομισματοκοπείου συχνά σηματοδοτούν τη σπανιότητα της έκδοσης, για παράδειγμα το χρυσό νόμισμα του Ναπολέοντα των 20 φράγκων που κόπηκε το 1809 στο Παρίσι και σημειώθηκε με το γράμμα "Α" είχε έκδοση 687.508 νομισμάτων. Την ίδια χρονιά στο νομισματοκοπείο του Μπορντό, με το γράμμα "K" κόπηκαν μόνο 2.534 νομίσματα, ενώ το νομισματοκοπείο στη Λιλ, που σημειώθηκε με «W» έκοψε 16.911 νομίσματα. Με τα χρόνια υπήρχαν περίπου είκοσι τρία γαλλικά νομισματοκοπεία όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και σε προσαρτημένες ή κατεχόμενες χώρες, συμπεριλαμβανομένων της Ιταλίας, της Ελβετίας και της Ολλανδίας.
Οι χαράκτες
Ο Ζαν-Πιέρ Ντροζ (1746–1823), ήταν ίσως ο πιο επιδέξιος και σίγουρα ο πιο διάσημος χαράκτης και δημιουργός μεταλλίων της εποχής του. Γεννημένος στο Λα-Σω-ντε-Φοντ της Ελβετίας, ο Ντροζ σπούδασε στο Παρίσι και είχε κερδίσει την αναγνώριση με το εξαιρετικό σχέδιό του, γνωστό ως Εκύ ντε Καλόν ( Écu de Calonne) από τον Γάλλο υπουργό Οικονομικών. Αυτό το νόμισμα κόπηκε με μία επιγραφή στην άκρη χρησιμοποιώντας ένα πλαίσιο με έξι μέρη (virole brisée) της δικής του επινόησης του Ντροζ στο Νομισματοκοπείο του Παρισιού. Μετά από μία σύντομη θητεία στο νομισματοκοπείο του Μπέρμινγκχαμ (Σόχο) του Mάθιου Μπόουλτον, ο Ντροζ επέστρεψε στη Γαλλία και το 1799 διορίστηκε Φύλακας των Νομισμάτων και των Μεταλλίων στο Νομισματοκοπείο του Παρισιού, θέση την οποία κατείχε σε όλη τη Ναπολεόντεια εποχή. Εν τω μεταξύ ήταν πολύ περιζήτητος από άλλες κυβερνήσεις ως σύμβουλος. Έκανε σχέδια για την Ισπανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη γενέτειρά του Νεσατέλ μεταξύ άλλων. Στα Γαλλικά νομίσματα, το πορτραίτο του Ναπολέοντα, όπως είναι χαραγμένο από τον ίδιο, εμφανίζεται τόσο στα χρυσά κομμάτια των 20 όσο και των 40 φράγκων από το 1804 έως το 1814. Ο Ντροζ ήταν επίσης υπεύθυνος για το μοτίβο των 5 φράγκων των «Εκατό ημερών» το 1815. Μεταξύ των μεταλλίων του, τα μετάλλια στέψης για τον Ναπολέοντα το 1804 («μετάλο σε ανάμνηση της στέψης του Ναπολέοντα Α΄από τον πάπα Πίο Ζ΄ στον καθεδρικό του Νοτρ Νταμ στο Παρίσι») και αρκετά μετάλλια και μάρκες (jetons) για την Τράπεζα της Γαλλίας, είναι τα πιο αξιοσημείωτα.
Ο Πιέρ-Ζοζέφ Τιολιέ (1763–1819), γεννημένος στο Λονδίνο, διορίστηκε γενικός χαράκτης του Νομισματοκοπείου του Παρισιού από το 1803 έως το 1816. Ο Τιολιέ χάραξε τα σχέδια για τα νομίσματα του Βοναπάρτη ως Πρώτου Υπάτου. Ο Tιολιέ είχε εκπαιδευτεί από τον κουνιάδο του, τον αξιόλογο Μπέντζαμιν Ντουβιβιέ. Πολλές βελτιώσεις των μηχανημάτων κοπής νομισμάτων έγιναν κατά τη διάρκεια της θητείας του Tιολιέ στο νομισματοκοπείο. Τα πολλά μετάλλια και τα νομίσματά του μαρτυρούν την υψηλή του ικανότητα. Στις μήτρες που έκοψε εμφανίζεται η πλήρης υπογραφή του Tιολιέ, ενώ τα νομίσματα που φέρουν "Tr" ήταν από μήτρες που έκοψαν άλλοι.
Ο Τόμας Γουιόν τζ. (1792–1817) ήταν Άγγλος χαράκτης μεταλλίων που απεβιωσε σε ηλικία 25 ετών. Τόσο το 1810, όσο και ξανά το 1811, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο της Εταιρείας Τεχνών για τη χαρακτική των μεταλλίων. Σε μόλις τέσσερα χρόνια, από το 1811 έως το 1815, ανήλθε στο Βασιλικό Νομισματοκοπείο από δόκιμος σε αρχιχαράκτης.
Σημειώσεις για τις ποικιλίες των νομισμάτων του Ναπολέοντα
Μετά από διαγωνισμό μεταξύ των καλλιτεχνών, που υπέβαλαν σχέδια, Νικολά-Γκυ-Αντουάν Μπρενέ (1773-1846), Aντρέ Γκαλ (1761-1844), Ρομαίν-Βινσάν Ζεφρουά (1749-1826), επιλέχθηκε το σχέδιο του Ελβετού, Ζαν-Πιέρ Ντροζ (1746- 1823). Τα νομίσματα ήταν έργο του Ζοζέφ-Πιέρ Τιολιέ (1763-1819), ο οποίος διορίστηκε αρχιχαράκτης του Νομισματοκοπείου του Παρισιού την 1η Απριλίου 1803. Δεν υπήρχαν αναλογικές μηχανές σμίκρυνσης εκείνη την εποχή και το σύνολο της δουλειάς του χαράκτη γινόταν με απευθείας κοπή στην πρόσοψη της μήτρας με σφυριές στο καλέμι.
Το έτος XI η κυβέρνηση επένδυσε σε μία διαφορετική μέθοδο κοπής, που πρωτοστάτησε ο JΖαν-Πιέρ-Ζοζέφ Νταρσέ (1777-1844). Και το 1807 εισήχθη νέος εξοπλισμός κοπής υπό την επίβλεψη του Φιλίπ-Γιοακίμ Ζενζέμπρ (1764-1838), Γενικού Επιθεωρητή των Νομισματοκοπείων. Αυτός ο εξοπλισμός, ένα Balancier Manuel (βιδωτή πρέσα) περιλάμβανε έναν πλήρη δακτύλιο (κλειστό κολάρο), παρήγαγε ελαφρώς μειωμένα ανάγλυφα. Η γενική εμφάνιση των νομισμάτων είναι έτσι ελαφρώς τροποποιημένη, σε σύγκριση με τα νομίσματα που κόπηκαν με τις προηγούμενες μεθόδους.
Σύμφωνα με το Σύμφωνο (Concordat) με τον πάπα Πίο Ζ΄ (1742-1823), που υπογράφηκε στις 15 Ιουλίου 1801, ένα διάταγμα έβαλε τέλος στο επαναστατικό ημερολόγιο. Στις 17 Μπρυμαίρ (Brumaire) τού Έτους 14 (8 Νοεμβρίου 1805) ο Υπουργός Οικονομικών ανακοίνωσε την επιστροφή στο Γρηγοριανό ημερολόγιο -το οποίο είχε τεθεί εκτός νόμου τον Οκτώβριο του 1793- με ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 1806.
Μικρές τροποποιήσεις στο πορτραίτο καθιστούν δυνατή τη διάκριση του τύπου 1807 από τον προηγούμενο τύπο του 1806. Συγκεκριμένα, η παραλλαγή είναι στο διάστημα μεταξύ του χείλους και της κορυφής του κεφαλιού. Οι εκδόσεις του 1807 είναι αξιοσημείωτες, επειδή το σχέδιο αποφασίστηκε κατά την απουσία του Ναπολέοντα. Όταν επέστρεψε στο Παρίσι, ανακάλυψε έκπληκτος τα νέα νομίσματα, που ήταν αποτέλεσμα της επιμέλειας του χαράκτη. Αυτό θεωρείται επίσης μία μεταβατική έκδοση, δηλαδή ένα νόμισμα που κόπηκε μετά το τέλος μίας επίσημης σειράς ή πριν από την έναρξη μίας επίσημης σειράς. Μπορεί επίσης να αναφέρεται σε ένα νόμισμα που κόπηκε είτε με την εμπρόσθια όψη, είτε με την πίσω όψη μίας σειράς, που έχει διακοπεί ή επανήλθε. Αυτά τα νομίσματα είναι μεταβατική έκδοση, διότι κόπηκαν λίγο πριν από τις εκδόσεις 1807/08 (με δάφνινο στέμμα). Ο όρος "κεφάλι του νέγρου" που χρησιμοποιείται μερικές φορές γι' αυτά τα νομίσματα, είναι ένας περιγραφικός όρος της καθομιλουμένης, που χρησιμοποιείται λόγω των σγουρών μαλλιών του Ναπολέοντα, όπως ενός Αφρικανού άνδρα.
Ένα διάταγμα ανακοινώθηκε από το Υπουργείο Οικονομικών στις 5 Αυγούστου 1807, το οποίο προσδιόριζε την προσθήκη δάφνινου στεφανιού στην προτομή του Ναπολέοντα, που συμβολίζει τις στρατιωτικές νίκες του αυτοκράτορα. Το διάταγμα της 22ας Οκτωβρίου 1808 όριζε, ότι για νομίσματα που εκδόθηκαν μετά την 1η Ιανουαρίου 1809 την επιγραφή «Γαλλική Δημοκρατία» θα αντικαθιστούσε η «Γαλλική Αυτοκρατορία».
1813 CL: ο Τιολιέ ήταν υπεύθυνος για τις μήτρες για τη ναπολεόντεια νομισματοκοπία της Γένοβας (15 Νοεμβρίου 1811 έως 1814).
1815 : η διακόσμηση για την έκδοση του 1815 αποτελείται από 100 πέρλες, αντί από τις 103 πέρλες που είχαν χρησιμοποιηθεί από το 1809 έως το 1814. Τα νομίσματα του 1815 δείχνουν μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ των φρυδιών και των σημείων του «Ν» στον Ναπολέοντα, που είναι 2,4 χλστ. για το 1815 σε σύγκριση με 1,5 χλστ. των προηγούμενων κοπών. Είναι απίθανο ότι τη στιγμή της επιστροφής του αυτοκράτορα, οι αρχικές μήτρες των 20 φράγκων του Tιολιέ να είχαν διατηρηθεί και, επομένως, οι μήτρες πρέπει να ξανακόπηκαν για τις Εκατό ημέρες (21 Μαρτίου 1815 έως 14 Ιουλίου 1815). Η έκδοση του 1815 αποτελεί μία διακριτή ποικιλία και οι μήτρες, με την υπογραφή Tr, κόπηκαν από τον Ντροζ.
Το 1815R (Λονδίνο) χτυπήθηκε σε χαμηλότερο ανάγλυφο, επομένως είναι δύσκολο να βρεθούν παραδείγματα σε καλύτερη ποιότητα, αποδίδοντας αυτό που είναι γνωστό ως "σπάνια κατάσταση". Στην εμπρόσθια όψη το πορτρέτο είναι ανυπόγραφο από τον χαράκτη, Γουιόν. Στην άκρη, η λέξη "SALVUM" φαίνεται να ξεκινά με το γράμμα "Z" και η λέξη "FAC" δεν χωρίζεται με μία τελεία από τη λέξη "REGEM". Στην πίσω όψη, η ημερομηνία πλαισιώνεται από ένα κρινάνθεμο, το οποίο δεν ήταν σήμα κανενός διευθυντή νομισματοκοπείου και το γράμμα "R" δεν έχει αποδοθεί σε κανένα γαλλικό νομισματοκοπείο. Η έκδοση θεωρήθηκε πλαστή τη στιγμή της κοπής. Ωστόσο εγκρίθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΗ΄, στην εξορία και χρησιμοποιήθηκε για την πληρωμή των βρετανικών στρατευμάτων, που υπηρετούσαν στη Γαλλία.
Μεταξύ 1802 και 1814 εκατομμύρια νομίσματα κόπηκαν και κυκλοφόρησαν σε μεγάλο βαθμό. Το μέσο ημερομίσθιο το 1805 ήταν 1,50₣ (27 ¢ ΗΠΑ).
Τα νομίσματα φέρουν επιγραφή στις ακμές. Οι ανωμαλίες των οδοντώσεων είναι αποδεκτές και δεν θεωρούνται ελαττώματα, καθώς προκλήθηκαν από μετατοπίσεις του γιακά των κερμάτων και είναι χαρακτηριστικές της διαδικασίας δημιουργίας γραμμάτων στην ακμή του νομίσματος. Τα γράμματα της ακμής δεν είναι αιχμηρά. Ενδέχεται να υπάρχουν σημάδια ρύθμισης και στις οδοντώσεις. Ο άξονας της μήτρας δεν ήταν καλά στερεωμένος και ταλαντώνεται μεταξύ 5 και 7 η ώρα (όπως φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία του κέρματος Anno IX).
Μία αντανάκλαση των πολιτικών γεγονότων του 1814-1815 στα νομίσματα
Το 1814 όταν ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ αποκαταστάθηκε στο θρόνο της Γαλλίας (η Παλινόρθωση), η Γαλλία άλλαξε τη σημαία της. Τα νομίσματά της ωστόσο απλώς τροποποιήθηκαν, για να φέρουν το πορτρέτο του βασιλιά. Υπήρχε η πιθανότητα, ότι κατά την τροποποίηση του νομίσματος, ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ θα μπορούσε να είχε σπάσει τις μεταρρυθμίσεις της Επανάστασης και να επιστρέψει στο δωδεκαδικό σύστημα και στις λίβρες του Παλαιού Καθεστώτος. Αλλά τα νέα νομίσματα κόπηκαν με το ίδιο βάρος και καθαρότητα που προέβλεπε ο Ναπολέοντας στον νόμο της 7ης Ζερμινάλ τού έτους XI, με το πορτραίτο τού (Λουδοβίκου ΙΗ΄) να αντικαθιστά αυτό τού Ναπολέοντα Α΄.
Κατάλογος εκδόσεων Γαλλικών νομισμάτων 20 φράγκων
Όλες οι εκδόσεις είναι από χρυσό 90% καθαρότητας, έχουν ονομαστικό καθαρό βάρος 6,45 γραμμάρια και έχουν διάμετρο 21 χλστ.
Ευστάθιος της Νάπολης
Ο Ευστάθιος ήταν επίσκοπος Νάπολης τον τρίτο αιώνα. Η λατρεία του ως αγίου καθιερώθηκε από τον Πάπα Λέοντα ΙΓ΄ το 1884.
Λίγα είναι γνωστά σχετικά με τον Ευστάθιο. Δύο αρχαία μεσαιωνικά κείμενα, το Gesta episcoporum neapolitanorum (γύρω στον 9ο αιώνα) και το Catalogus episcoporum neapolitanorum (10ος αιώνας) τον αναφέρουν ως τον έβδομο επίσκοπο της Νάπολης, διάδοχο του Αγριππίνου και προκάτοχο του Ευφέβιου. Έζησε το πρώτο μισό του τρίτου αιώνα, πριν από το 343, έτος κατά το οποίο τεκμηριώνεται ιστορικά ο ένατος Ναπολιτάνος ​​επίσκοπος Φορτουνάτος.
Σύμφωνα με τον Κατάλογο, ο Ευστάθιος διετέλεσε επίσκοπος για 17 χρόνια επί παπών Αντέρου (235-236) και Φαβιανού (236-250). . Οι Πράξεις αναφέρουν ότι τα λείψανά του μεταφέρθηκαν, περίπου τον ένατο αιώνα, «into altario beate Dei genitricis semperque virginis Mariae, que dicitur Cosmidi», δηλαδή στην αγία τράπεζα της εκκλησίας που ταυτίζεται με αυτόν της Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν.
Η τεφροδόχος που περιείχε το σώμα του βρέθηκε το 1616 και ο Αρχιεπίσκοπος Ντέκιο Καράφα επέκτεινε τη λατρεία του επισκόπου από την εκκλησία που κράτησε την ταφή του σε ολόκληρη την επισκοπή.
Τον Σεπτέμβριο του 1884 έγινε η κανονική αναγνώριση των λειψάνων.
Η λατρεία που καταβάλλεται από αμνημονεύτων χρόνων στον Άγιο Ευστάθιο επιβεβαιώθηκε από τον Πάπα Λέοντα ΙΓ' στις 18 Δεκεμβρίου 1884.
Η εορτή του εορτάζεται στις 10 Μαΐου στο ημερολόγιο της Εκκλησίας της Νεάπολης. Το εγκώμιο του διαβάζεται στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο στις 29 Μαρτίου: «Εν Νεάπολη μνήμη του Αγίου Ευσταθίου επισκόπου».
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης
Τζένυ Σλέιτ
Η Τζένι Σάρα Σλέιτ (αγγλικά: Jenny Sarah Slate, 25 Μαρτίου 1982) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, κωμικός και συγγραφέας. Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Μασαχουσέτη, η Σλέιτ φοίτησε στην Ακαδημία Μίλτον και σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, όπου ήρθε σε επαφή με το θέατρο και την κωμωδία. Μετά από κάποιους μικρούς κωμικούς ρόλους στην τηλεόραση, η Σλέιτ απέκτησε αναγνωρισιμότητα για τα σόου της στη Νέα Υόρκη και για τη δημιουργία, συγγραφή και παραγωγή ταινιών μικρού μήκους για παιδιά και για τη σειρά βιβλίων για παιδιά Marcel the Shell with Shoes On (2010 - σήμερα) ενώ έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό μετά την εμφάνισή της στον 35ο κύκλο του Saturday Night Live (2009 - 2010). Η ιδιαίτερη φωνή της της χάρισε τον ρόλο της Τάμι Λάρσεν στην επιτυχημένη κωμική σειρά κινουμένων σχεδίων Bob's Burgers (2012 - σήμερα) και απέκτησε περισσότερη αναγνωρισιμότητα για τους γκεστ ρόλους της ως Μόνα-Λίζα Σέιπερσταϊν στην κωμική τηλεοπτική σειρά του NBC Parks and Recreation (2013 - 2015), ως Σάρα Γκούγκενχαϊμ στην κωμική σειρά House of Lies (2013 - 2015) και στην κωμική σειρά αυτοσχεδιασμού Kroll Show (2013 - 2015).
Η μεγάλη αναγνωρισιμότητα ήρθε με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην κωμική-δραματκή σειρά Obvious Child (2014), για την οποία κέρδισε το Critics' Choice Movie Award Καλύτερης Ηθοποιού σε Κωμωδία και ήταν υποψήφια για Independent Spirit Award και για Gotham Independent Film Award. Έδωσε τη φωνή της στις σειρές κινουμένων σχεδίων Ζωούπολη (2016), Μπάτε σκύλοι αλέστε (2016) και Η ταινία Lego Batman (2017) ενώ διακρίθηκε στο δράμα με την εμφάνισή της στην ταινία Χαρισματική (2017).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αντονίνα Χόφμαν
Πρώιμη ζωή
Η Αντονίνα γεννήθηκε στην Τσεμπίνια της Πολωνίας. Ο πατέρας της ήταν ο Γιαν Χόφμαν και η μητέρα της η Εμίλια (το γένος Thiel), μιας φτωχή ευαγγελική οικογένεια γερμανικής καταγωγής. Ως νεαρή παρακολούθησε το σχολείο θηλέων της Παουλίνα Κρακοβίας στη Βαρσοβία. Ενάντια στις επιθυμίες της οικογένειάς της, αποφάσισε ότι ήθελε να ασχοληθεί με το θέατρο και το 1858 άρχισε να παίρνει ιδιωτικά μαθήματα υποκριτικής από τον Γιαν Κρουλικόφσκι και τον ίδιο χρόνο έγινε μαθήτρια στη Σχολή Δράματος του Γιούζεφ Ρίχτερ στη Βαρσοβία. Έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή σε ηλικία 17 ετών, ενώ ήταν ακόμα σπουδάστρια, ως Fredericka Wagner στην κωμωδία Θεμέλιος λίθος των Εμίλ Οζιέ και Ζουλ Σαντό στο Θέατρο Ποικιλίας το 1859. Το 1860 μετακόμισε στην Κρακοβία, όπου προσλήφθηκε από τον Γιούζεφ Πφάιφερ, διευθυντή του Δημοτικού Θεάτρου της Κρακοβίας και συνέχισε να κάνει πολλές εμφανίσεις με αυτήν την εταιρεία σε παραστάσεις στο Λβιβ, στο Πόζναν, στην Πράγα και στη Βαρσοβία. Ήταν συνάδελφος και δια βίου σύντροφος του Στανίσουαφ Κόζμιαν (αυτή η σχέση κράτησε μέχρι το θάνατό της, αλλά δεν νομιμοποιήθηκε) και έγινε εκφραστής της «Σχολής της Κρακοβίας» της υποκριτικής, η οποία περιελάμβανε μια βαθύτερη ανάλυση του κειμένου του έργου. Ανταγωνίστηκε επιτυχώς για τη θέση της ηγετικής ηθοποιού στο συγκρότημα του θεάτρου της Κρακοβίας με την Χελένα Μοντιέσκα.
Φύλακες του Γαλαξία 2 (soundtrack)
Το Guardians of the Galaxy Vol. 2: Awesome Mix Vol. 2 (Original Motion Picture Soundtrack) αποτελεί το soundtrack άλμπουμ της ταινίας Φύλακες του Γαλαξία 2 των Marvel Studios, το οποίο συμπεριλαμβάνει τα τραγούδια που παρουσιάζονται στην κασέτα του Πίτερ Κουίλ κατά τη διάρκεια της ταινίας. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε από τη Hollywood Records στις 21 Απριλίου 2017. Την ίδια μέρα, κυκλοφόρησε επίσης από τη Hollywood Records ένα ξεχωριστό άλμπουμ με τίτλο Guardians of the Galaxy Vol. 2 (Original Score), το οποίο εμπεριέχει τη μουσική την οποία συνέθεσε ο Τάιλερ Μπέιτς για την ταινία. Το Awesome Mix Vol. 2 ήταν το όγδοο σε πωλήσεις άλμπουμ (600.000 αντίγραφα) για το 2017 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αντονίνα Χόφμαν
Ύστερα χρόνια και θάνατος
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της, η καριέρα της μειώθηκε ενώ ταυτόχρονα πολεμούσε τον καρκίνο που τελικά θα την σκότωνε. Η Χόφμαν πέθανε στην Κρακοβία στα 55α γενέθλιά της. Θάφτηκε στο νεκροταφείο Ρακοβίτσκι στον οικογενειακό τάφο της φίλης της, Χελένα Μοντιέσκα. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους το σώμα της μεταφέρθηκε στον δικό της τάφο, που είναι διακοσμημένος με γλυπτική προτομή του καλλιτέχνη Μίχαου Κόρπαλ και επιτάφιο που αναφέρει ότι αφιέρωσε 37 χρόνια στη σκηνή της Κρακοβίας.
Φύλακες του Γαλαξία 2 (soundtrack)
Guardians of the Galaxy Vol. 2: Awesome Mix Vol. 2 (Original Motion Picture Soundtrack)
Μέχρι τον Αύγουστο του 2014, ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίας Φύλακες του Γαλαξία 2, Τζέιμς Γκαν, είχε «κάποιες επιλογές στη λίστα του, αλλά τίποτα σίγουρο» σχετικά με το ποια τραγούδια θα συμπεριλαμβάνονταν στην κασέτα Awesome Mix Vol. 2 του Κουίλ. Τον Απρίλιο του 2015, ο Γκαν είπε πως ένιωθε «μία μικρή πίεση για την επιλογή των τραγουδιών, επειδή το soundtrack της πρώτης ταινίας αγαπήθηκε τόσο πολύ από τον κόσμο και έγινε πλατινένιο και όλα αυτά. Αλλά, θεωρώ πως το soundtrack της δεύτερης ταινίας είναι καλύτερο». Μέχρι τον Ιούνιο του 2015, ο Γκαν δήλωσε πως είχε επιλέξει όλα τα τραγούδια και τα ενσωμάτωσε μέσα στο σενάριο. Ένα από τα πιο συναρπαστικά πράγματα για τον Γκαν κατά τη διαδικασία συλλογής των τραγουδιών ήταν «το να γνωρίζω πως θα έκανα ξαφνικά κάποια συγκροτήματα, τα οποία ίσως να είχαν ξεχαστεί, θέμα συζήτησης». Ο Γκαν ήλπιζε να συμπεριλάβει στην ταινία το τραγούδι «She's Gone» του συγκροτήματος Hall & Oates, το οποίο αποκάλεσε «ένα από τα καλύτερα ποπ τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ», αλλά δεν μπόρεσε να βρει μία σκηνή που θα ταίριαζε η προσθήκη του, όπως συνέβη και με το τραγούδι «Teenage Lament '74» του συγκροτήματος Alice Cooper.
Αντονίνα Χόφμαν
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Φύλακες του Γαλαξία 2 (soundtrack)
Guardians of the Galaxy Vol. 2: Awesome Mix Vol. 2 (Original Motion Picture Soundtrack)
Τα τρέιλερ της ταινίας συμπεριλαμβάνουν τα τραγούδια «Fox on the Run» του συγκροτήματος The Sweet, «My Sweet Lord» του Τζωρτζ Χάρισον, «The Chain» του συγκροτήματος Fleetwood Mac, «Come a Little Bit Closer» του συγκροτήματος Jay and the Americans, «Suffragette City» του Μπόουι και «Flash Light» του συγκροτήματος Parliament, για τα οποία ο Γκαν δήλωσε πως όλα ήταν υποψήφια για να συμπεριληφθούν στο Awesome Mix Vol. 2. Επίσης, το «Fox on the Run» και το «Surrender» του συγκροτήματος Cheap Trick ήταν υποψήφια να συμπεριληφθούν στο Awesome Mix Vol. 1 της πρώτης ταινίας.
Το τραγούδι «Mr. Blue Sky» του συγκροτήματος Electric Light Orchestra (ELO) συμπεριλαμβάνεται στην αρχή της ταινίας, καθώς ο Γκαν θεώρησε πως ήταν «το τέλειο τραγούδι για να ξεκινήσει η ταινία επειδή είναι πραγματικά εύθυμο, αλλά υπάρχει ταυτόχρονα και ένα σκοτεινό υπόβαθρο σε αυτό», κάτι που θα ταίριαζε καλά με «την πιο απίστευτη, τρελή λήψη που έχω κάνει ποτέ». Αρχικά, η σκηνή συνοδευόταν από το τραγούδι «Livin' Thing» του ιδίου συγκροτήματος. Το να εξασφαλίσει ο Γκαν τα δικαιώματα για το τραγούδι «Mr. Blue Sky» αποδείχθηκε αρκετά δύσκολο, σημειώνοντας πως η Marvel «έπρεπε πραγματικά να παλέψει για να έχει το τραγούδι και εγώ ο ίδιος προσωπικά έκανα έκκληση στον Τζεφ Λιν», κάτι που δυσκόλευε περισσότερο την όλη κατάσταση καθώς ο Λιν είχε δώσει προηγουμένως έγκριση για ένα τραγούδι για την πρώτη ταινία, το οποίο τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε. Ο Γκαν πρόσθεσε πως τα τραγούδια «The Chain» και «Brandy (You're a Fine Girl)» ήταν τα δύο τραγούδια τα οποία ήταν «πιο ριζωμένα στο είναι της ταινίας». Ο επικεφαλής κιθαρίστας και τραγουδιστής του συγκροτήματος Looking Glass, Έλιοτ Λούρι, θεώρησε πως η συμπερίληψη του τραγουδιού «Brandy (You're a Fine Girl)» στην ταινία επέτρεψε στο να διερευνηθεί ένα βαθύτερο νόημα του τραγουδιού, σημειώνοντας: «ίσως, εκ των υστέρων, υποσυνείδητα [το τραγούδι] να αποτελούσε μία μεταφορά. [Η ταινία] αποτελεί σίγουρα το μέσο που φώτισε πιο έντονα το τραγούδι από τότε που έγινε επιτυχία».
Ο Σκιπ Χάινς, μέλος του συγκροτήματος Aliotta Haynes Jeremiah, «ήταν τόσο ενθουσιασμένος» που το τραγούδι «Lake Shore Drive», μία τοπική επιτυχία της Μεσοδυτικής Αμερικής όπου μεγάλωσε ο Γκαν, συμπεριλήφθηκε στην ταινία και «σώθηκε από την ιστορική λήθη», που οδηγήθηκε στο να «ηχογραφήσει μία νέα εκδοχή του τραγουδιού ενσωματώνοντας το όνομα του σκηνοθέτη στο ρεφρέν». Το τραγούδι «Guardians Inferno» αποτελεί πρωτότυπο τραγούδι για την ταινία, το οποίο συνέγραψαν ο Γκαν και ο συνθέτης Τάιλερ Μπέιτς, και «ήταν σαν ένα είδος διαφορετικής εκδοχής του ντίσκο Star Wars θέματος του Meco, [«Star Wars Theme/Cantina Band»] μέσα από τα μάτια των Φυλάκων». Ο Ντέιβιντ Χέισελχοφ επιλέχθηκε ως ο ερμηνευτής του τραγουδιού καθώς αποτελεί έναν από τους παιδικούς ήρωες του Πίτερ Κουίλ, ενώ και ο Γκαν είναι θαυμαστής του ηθοποιού από τότε που πρωταγωνιστούσε στη σειρά Ο Ιππότης της Ασφάλτου. Ο Έντγκαρ Ράιτ, σκηνοθέτης της ταινίας Baby Driver, ήρθε σε επικοινωνία και συνεννοήθηκε με τον Γκαν πριν την κυκλοφορία της ταινίας Φύλακες 2, έτσι ώστε να βεβαιωθεί πως οι δύο ταινίες δεν θα εμπεριείχαν τα ίδια τραγούδια στα soundtracks τους.
Το Guardians of the Galaxy Vol.2: Awesome Mix Volume 2 (Original Motion Picture Soundtrack) κυκλοφόρησε από τη Hollywood Records στις 21 Απριλίου 2017. Στις 23 Ιουνίου 2017 κυκλοφόρησε σε μορφή κασέτας και στις 11 Αυγούστου 2017 σε μορφή βινυλίου LP. Η εκδοχή βινυλίου αποτελεί μία πολυτελή έκδοση, η οποία περιλαμβάνει και την πρωτότυπη μουσική που συνέθεσε ο Μπέιτς για την ταινία. Η Marvel και η Doritos συνεργάστηκαν για την παραγωγή μίας «περιορισμένης σειράς σακουλιών Doritos που θα περιείχαν μία ενσωματωμένη κασέτα που θα έπαιζε» το Awesome Mix Vol. 2, και η οποία θα μπορούσε να επαναφορτιστεί. Αυτές οι κατά παραγγελία σακούλες ήταν διαθέσιμες για αγορά στην ιστοσελίδα της Amazon, ενώ η Doritos δημιούργησε και θαλάμους ηχογράφησης σε Νέα Υόρκη και Λος Άντζελες, όπου οι θαυμαστές της ταινίας θα μπορούσαν να τραγουδήσουν τα τραγούδια από το Awesome Mix Vol. 2 και να «έχουν την ευκαιρία να κερδίσουν διάφορα δώρα, συμπεριλαμβανομένων αντίγραφων του κασετόφωνου που υπήρχε στα σακούλια Doritos, εισιτήρια συναυλιών και άλλων διοργανώσεων, καθώς και δωρεάν σακούλες Doritos».
Στις 6 Αυγούστου 2017, η Marvel κυκλοφόρησε το μουσικό βίντεο του τραγουδιού «Guardians Inferno», με σκοπό την προώθηση της ταινίας σε home media. Το μουσικό βίντεο, σε στυλ δεκαετίας 1970, σκηνοθέτησε ο Ντέιβιντ Γιαροβέσκι, και σε αυτό συμμετέχει ο Χέισελχοφ μαζί με τους Τζέιμς Γκαν, Κρις Πρατ, Ζόε Σαλντάνα, Ντέιβ Μπατίστα, Πομ Κλεμεντιέφ, Κάρεν Γκίλαν, Μάικλ Ρούκερ και Σον Γκαν. Ο Σταν Λι και ο κωμικός Γκιγιέρμο Ροντρίγκεζ κάνουν επίσης σύντομες εμφανίσεις στο βίντεο.
Εμπορικότητα
Την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του, το άλμπουμ έφτασε στην όγδοη θέση της λίστας του Billboard 200, πουλώντας 34.000 αντίτυπα, ενώ, αργότερα, έφτασε μέχρι την τέταρτη θέση έχοντας πωλήσει 87.000 αντίτυπα. Μέχρι το τέλος της χρονιάς, το Guardians of the Galaxy Vol. 2: Awesome Mix Vol. 2 πώλησε συνολικά 600.000 αντίτυπα και ήταν στην όγδοη θέση της λίστας των άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις για το 2017, ενώ πιστοποιήθηκε ως Χρυσό από την Ένωση Βιομηχανίας Ηχογράφησης της Αμερικής (RIAA). Ήταν επίσης το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις σε μορφή κασέτας στις Ηνωμένες Πολιτείες για το 2017, πουλώντας συνολικά 19.000 αντίτυπα.
Guardians of the Galaxy Vol. 2 (Original Score)
Μέχρι τον Αύγουστο του 2015, επιβεβαιώθηκε πως ο Τάιλερ Μπέιτς θα επέστρεφε για να επενδύσει μουσικά την ταινία Φύλακες του Γαλαξία 2. Όπως και στην ταινία Φύλακες του Γαλαξία, αντί ο Μπέιτς να συνθέτει τη μουσική πάνω σε γυρισμένες σκηνές, συνέθεσε πρώτα κάποιο τμήμα της μουσικής έτσι ώστε ο Γκαν να μπορεί να γυρίσει τις σκηνές πάνω στη μουσική.
Η ηχογράφηση της μουσικής επένδυσης ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2017 στα Abbey Road Studios. Το Guardians of the Galaxy Vol. 2 (Original Score) κυκλοφόρησε από τη Hollywood Records στις 21 Απριλίου 2017, ενώ στις 11 Αυγούστου 2017 κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου LP, ως μέρος μίας πολυτελούς έκδοσης η οποία εμπεριείχε και το Awesome Mix Volume 2.
Λίστα κομματιών
Τη μουσική σε όλα τα κομμάτια συνέθεσε ο Τάιλερ Μπέιτς.
Κριτικές
Ο Τζόναθαν Μπρόξτον από την ιστοσελίδα Movie Music UK αναφέρει πως η «διασκεδαστική και συναρπαστική» μουσική του Μπέιτς, η οποία «βασίστηκε και χτίστηκε πάνω στο στυλ και την υφή της απολαυστικής πρώτης προσπάθειας [κατά την πρώτη ταινία]», λειτουργεί πολύ καλά μέσα στην ταινία. Επίσης, αν και έχοντας εντοπίσει κάποια μειονεκτήματα στο soundtrack όπως «ο ελαφρώς γενικός ήχος σε ορισμένες ορχηστρικές υφές» και το ότι «κάποια από τα θεματικά κομμάτια είναι λίγο αλλόκοτα», ο Μπρόξτον το ονομάζει ως «μία από τις πιο ικανοποιητικές δουλειές στην καριέρα του Τάιλερ Μπέιτς μέχρι σήμερα».
Ο Τζέιμς Σάουθχολ βαθμολόγησε το soundtrack με 3,5/5 αποκαλώντας το «πολύ απολαυστικό» και «σίγουρα η καλύτερη δουλειά που έχει κάνει ποτέ ο Μπέιτς», καταλήγοντας: «Είναι λαμπερό και δροσερό, κινείται σε εξαγριωμένους ρυθμούς και είναι αρκετά σύντομο, ώστε να μην υπάρχει ποτέ κανένας υπαινιγμός πως θα κουράσει. Ο Μπέιτς αξίζει πολλά εύσημα που έγραψε κάτι τόσο διασκεδαστικό».
Ο Μπεν από την ιστοσελίδα Soundtrack Universe βαθμολόγησε το soundtrack με 4/5, σημειώνοντας πως δεν επαναλαμβάνει, αλλά διορθώνει όλα τα προβλήματα που υπήρχαν στο αντίστοιχο soundtrack της πρώτης ταινίας. Κλείνοντας αναφέρει: «Τα ορχηστρικά κομμάτια είναι πιο σύνθετα και πυκνά, η χρήση της χορωδίας είναι εξαιρετική, τα θέματα ενδιαφέροντα [...] Πρόσθεσε σε αυτά το εκπληκτικά συναισθηματικό θέμα της οικογένειας και οι Φύλακες...2 κερδίζουν μία θέση δίπλα στα καλύτερα που έχει προσφέρει ως τώρα το Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel».
Ο Ιαν Κάλεν από την ιστοσελίδα Sci-Fi Pulse βαθμολόγησε το soundtrack με 9,8/10 σχολιάζοντας πως το μόνο που χρειαζόταν να κάνει ο Μπέιτς θα ήταν «να μην τρομοκρατηθεί από την εξαιρετικά λαμπρή δουλειά που είχε κάνει συνθέτοντας τη μουσική της πρώτης ταινίας. Μόνο και μόνο το να το καταφέρει αυτό θα ήταν τεράστια προσπάθεια, αλλά με κάποιο τρόπο το βγάζει εις πέρας». Σημειώνει επίσης πως το soundtrack της δεύτερης ταινίας «έχει ωριμάσει» όπως ακριβώς και οι χαρακτήρες της ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2017 Κατηγορία:Soundtracks της Τρίτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Φύλακες του Γαλαξία (σειρά ταινιών)
Βιθύας
O Βιθύας, Beithyas / Bithys, ήταν βασιλιάς του βασιλείου των Οδρυσών της Θράκης, που βασίλευσε περίπου από το. 140 π.Χ. έως περίπου το 120 π.Χ. Ήταν γιος του Κότυ Β΄/Δ΄. .
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Unstoppable (ταινία, 2010)
Unstoppable είναι ο τίτλος αμερικανικής ταινίας δράσης του 2010, σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Τόνι Σκοτ, και με πρωταγωνιστές τους Ντένζελ Ουάσινγκτον και Κρις Πάιν. Βασίζεται στο πραγματικό περιστατικό CSX 8888, που αφηγείται την ιστορία ενός διαφυγόντος εμπορευματικού τρένου και των δύο ανδρών που προσπαθούν να το σταματήσουν. Ήταν η τελευταία ταινία που σκηνοθέτησε ο Σκοτ πριν από τον θάνατό του.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά στις 12 Νοεμβρίου 2010. Έλαβε γενικά θετικές κριτικές από κριτικούς και απέφερε έσοδα 167 εκατομμυρίων δολαρίων έναντι προϋπολογισμού παραγωγής μεταξύ 85 και 100 εκατομμυρίων δολαρίων. Ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Ήχου στα 83α Όσκαρ, αλλά το έχασε από το Inception.
Πλοκή
Πιστεύοντας ότι το τρένο έχει απλά ελεύθερη πορεία, ο Ντιούι καλεί την προϊσταμένη του αμαξοστασίου Κόνι Χούπερ, η οποία δίνει εντολή στον επικεφαλής συγκολλητή Νεντ Όλταμ να προλάβει το τρένο με το ημιφορτηγό του και να το παρεκτρέψει από την κύρια γραμμή, αλλά όταν αυτός διαπιστώνει ότι το τρένο έχει ήδη περάσει από εκεί που περίμεναν να είναι, συνειδητοποιούν ότι λειτουργεί με πλήρη ισχύ. Η Κόνι ειδοποιεί τον Όσκαρ Γκάλβιν, Αντιπρόεδρο της δραστηριότητας συρμών, και επικοινωνεί με την τοπική, της κομητείας και την πολιτειακή αστυνομία, ζητώντας να μπλοκάρουν όλες τις ισόπεδες διαβάσεις, ενώ ο Νεντ συνεχίζει να κυνηγάει την 777 με το ημιφορτηγό του. Ο επιθεωρητής της Ομοσπονδιακής Διεύθυνσης Σιδηροδρόμων, Σκοτ Βέρνερ, ενώ επισκέπτεται το αμαξοστάσιο Φούλλερ για να συναντηθεί με μαθητές στο εκδρομικό τρένο για το πρόγραμμα "Εκστρατείας Ασφαλείας στους Σιδηροδρομους" (Railroad Safety Campaign, RSC 2002), προειδοποίησε ότι οκτώ από τα 39 φορτηγά βαγόνια του 777 περιέχουν εξαιρετικά τοξική και εύφλεκτη ρευστή φαινόλη, η οποία θα προκαλούσε μεγάλη καταστροφή, αν το τρένο εκτροχιαζόταν σε κατοικημένη περιοχή. Τα νέα για το τρένο - δραπέτη προκαλούν σύντομα τη συνεχή κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης.
Η Κόνι προτείνει να εκτροχιάσουν σκόπιμα το τρένο ενώ διέρχεται από ακατοίκητες γεωργικές εκτάσεις. Ο Γκάλβιν απορρίπτει τη γνώμη της, πιστεύοντας ότι μπορεί να αποφύγει παρόμοιο κόστος έλκοντας το τρένο από το πίσω μέρος με δύο μηχανές οδηγούμενες από τον βετεράνο μηχανοδηγό Τζουντ Στιούαρτ, επιβραδύνοντάς το αρκετά ώστε ο υπάλληλος και πρώην πεζοναύτης των ΗΠΑ Ράιαν Σκοτ να κατέβει από ελικόπτερο στην καμπίνα ελέγχου του 777. Ωστόσο, ο Ράιαν πέφτει αναίσθητος κατά τη διάρκεια της προσπάθειας, όταν το 777 ωθείται ξαφνικά προς τα εμπρός καθώς το προσεγγίζει, με αποτέλεσμα να πέσει στο παρμπρίζ της μηχανής έλξης 767. Όταν ο Στιούαρτ επιχειρεί να εκτρέψει το 777 σε μια παράκαμψη, δεν είναι σε θέση να το επιβραδύνει και σκοτώνεται όταν οι μηχανές του εκτροχιάζονται σε έναν διακόπτη και το καύσιμο ντίζελ αναφλέγεται και εκρήγνυται, μετατρέποντας τις μηχανές σε μια μεγάλη μπάλα φωτιάς. Συνειδητοποιώντας ότι το 777 θα εκτροχιαστεί στην καμπύλη Στάντον, ένα υπερυψωμένο τμήμα της γραμμής στην πυκνοκατοικημένη πόλη Στάντον της Νότιας Πενσυλβάνια, ο Γκάλβιν αποφασίζει να εκτροχιάσει το τρένο ακριβώς βόρεια της μικρότερης πόλης Άρκλοου.
Εν τω μεταξύ, ο βετεράνος μηχανικός σιδηροδρόμων της AWVR Φρανκ Μπαρνς και ο φύλακας τρένων Γουίλ Κόλσον, ένας νεοπροσληφθείς τον οποίο απασχολεί η περιοριστική εντολή από τη σύζυγό του Ντάρσι, έλκουν 25 βαγόνια με τη μηχανή 1206 στην ίδια γραμμή που πηγαίνει βόρεια από το Μπρούστερ Γιάρντ στη Νότια Πενσυλβάνια. Έχοντας λάβει εντολή να εισέλθουν σε μια παράκαμψη εκτός της κύριας γραμμής, καταφέρνουν μετά βίας να μπουν στην παρακαμπτήρια, πριν το 777 τους φθάσει, συντρίβοντας το τελευταίο τους κλειστό βαγόνι. Ο Φραμκ, όμως, παρατηρεί ότι το τελευταίο βαγόνι του 777 έχει ανοιχτό ζεύκτη και προτείνει να τρέξουν με την όπισθεν και να προσπαθήσουν να συνδέσουν τη μηχανή τους τους με το ανεξέλεγκτο τρένο και μετά να χρησιμοποιήσουν τα φρένα του 1206 για να επιβραδύνουν το 777 πριν φτάσει στην καμπύλη του Στάντον. Ο Γουίλ αποσυνδέει το 1206 από τα δικά του βαγόνια, ενώ ο Φρανκ αναφέρει το σχέδιό του στους Κόνι και Γκάλβιν, προειδοποιώντας ότι η ιδέα του Γκάλβιν να χρησιμοποιήσει φορητούς εκτροχιαστές δεν θα λειτουργήσει, δεδομένης της ορμής του 777. Ο Γκάλβιν απειλεί να απολύσει τον Φρανκ, ο οποίος τον ενημερώνει τι έχει ήδη λάβει ειδοποίηση αναγκαστικής πρόωρης συνταξιοδότησης, με το ήμισυ των απολαβών του. Ο Γκάλβιν απειλεί να απολύσει επίσης τον Γουιλ, αλλά τόσο ο Φρανκ όσο και ο Γουίλ τον αγνοούν και καταδιώκουν το 777.
Καθώς το 777 πλησιάζει τους φορητούς εκτροχιαστές, οι αστυνομικοί επιχειρούν πρώτα να πιέσουν το κουμπί διακοπής καυσίμου του κινητήρα της μηχανής πυροβολώντας το, αλλά δεν τα καταφέρνουν. Όπως προέβλεψε ο Φρανκ, το τρένο περνάει ανεμπόδιστα από τους εκτροχιαστές, προς μεγάλη απογοήτευση του Γκάλβιν. Γνωρίζοντας ότι το σχέδιο του Φρανκ είναι η μόνη τους εναπομείνασα ευκαιρία να αποτρέψουν μια καταιγιστική καταστροφή, η Κόνι και ο Βέρνερ τον υποστηρίζουν πλήρως και αναλαμβάνουν τον έλεγχο της κατάστασης από τον Γκάλβιν. Εν τω μεταξύ, η Ντάρσι μαθαίνει από την αδελφή της για τη συμμετοχή του Γουίλ στην καταδίωξη, ενώ οι κόρες του Φρανκ μαθαίνουν για τη συμμετοχή του πατέρα τους από τηλεοπτικές ειδήσεις στο εστιατόριο όπου εργάζονται και οι δύο.
Ο Φρανκ και ο Γουίλ φθάνουν το βαγόνι του 777 και προσπαθούν να εμπλακούν με τον ζεύκτη, κτυπώντας κατά λάθος την τσιμούχα στο βαγόνι και γεμίζοντας κόκκους σταριού το 1206. Όταν ο πείρος ασφάλισης δεν ασφαλίζει, ο Γουίλ τον βάζει με το πόδι του στη θέση του, αλλά το πόδι του τσακίζεται στη διαδικασία. Ο Γουίλ επιστρέφει στην καμπίνα του 1206 και ο Φρανκ προσπαθεί να επιβραδύνει το 777 με τα ανεξάρτητα φρένα, αλλά η ορμή του 777 αποδεικνύεται πολύ ισχυρή. Ο Γουίλ παραμένει στην καμπίνα για να λειτουργήσει τα δυναμικά φρένα και το γκάζι, ενώ ο Φρανκ κινείται κατά μήκος της κορυφής των βαγονιών του 777 σε μια επικίνδυνη προσπάθεια να ενεργοποιήσει τα χειρόφρενα σε κάθε βαγόνι. Τελικά, τα φρένα του 1206 καίγονται λόγω υπερβολικής χρήσης τους και το τρένο αρχίζει να αποκτά ξανά ταχύτητα. Χρησιμοποιώντας το ανεξάρτητο φρένο αέρα, ο Γουίλ συντονίζει τον χρονισμό του φρένου με τον Φρανκ και καταφέρνουν να μειώσουν την ταχύτητα αρκετά ώστε να περάσουν χωρίς μεγάλο πρόβλημα την καμπύλη του Στάντον, μόλις και μετά βίας, με το τρένο να γέρνει αλλά να διορθώνει τελικά την πορεία του. Καθώς το 777 ανεβάζει ταχύτητα, ο Φρανκ βρίσκει τον δρόμο προς την καμπίνα του 777 μπλοκαρισμένο. Ο Νεντ φθάνει με το φορτηγό του με αστυνομική συνοδεία σε έναν δρόμο παράλληλο με τις γραμμές. Ο Γουίλ πηδά στον χώρο φόρτωσης του ημιφορτηγού του Νεντ και ο Νεντ επιταχύνει, φθάνοντας στο μπροστινό μέρος του 777, όπου ο Γουίλ καταφέρνει να ανέβει στη μηχανή, μειώνει το γκάζι στο ρελαντί και πατά τα φρένα, επιτρέποντάς τους τελικά να φέρουν το τρένο φυγής σε ασφαλή στάση. Ο Νεντ και οι πρώτοι ανταποκριτές στέκονται πλάι στο σταματημένο πλέον 777 και το τραυματισμένο πόδι του Γουίλ αντιμετωπίζεται από τους νοσηλευτές. Η Ντάρσι φτάνει έχοντας μαζί της και τον γιο τους και ξανασμίγει μαζί του. Η Κόνι φτάνει λίγο αργότερα για να συγχαρεί και τον Νεντ, ενώ ο Νεντ διεκπεραιώνει τη συνέντευξη τύπου με έναν άλλο εκπρόσωπο του AWVR, περιτριγυρισμένος από φίλους, οικογένεια και οχήματα από τους πρώτους ανταποκριτές και τα ειδησεογραφικά πρακτορεία.
Ο Φρανκ, ο Γουίλ και ο Νεντ χαιρετίζονται ως ήρωες. Πριν από τους "τίτλους τέλους" της ιστορίας από τα ΜΜΕ, αποκαλύπτεται ότι ο Φρανκ προάχθηκε και αργότερα συνταξιοδοτήθηκε με πλήρη προνόμια. Ο Γουίλ είναι ευτυχώς παντρεμένος με την Ντάρσι (η οποία αυτή τη στιγμή περιμένει το δεύτερο παιδί τους), αναρρώνει από τα τραύματά του και συνεχίζει να εργάζεται στην AWVR. Η Κόνι προάγεται στη θέση του αντιπρόεδρου του που κατείχε ο Γκάλβιν, ενώ υπονοείται ότι αυτός απολύθηκε για τον κακό χειρισμό του περιστατικού, που κόστισε χρήματα και εξοπλισμό στον σιδηρόδρομο και προκάλεσε το θάνατο του Στιούαρτ. Ο Ράιαν αναρρώνει πλήρως και ο Ντιούι, ο οποίος θεωρείται υπεύθυνος για την πρόκληση της κατάστασης, απολύεται από τη δουλειά του και συνεχίζει να εργάζεται στη βιομηχανία φαστ φουντ.
Παραγωγή
Το Unstoppable αντιμετώπισε διάφορες προκλήσεις παραγωγής πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, συμπεριλαμβανομένων του κάστινγκ (διανομής), του προγράμματος, της τοποθεσίας και των δημοσιονομικών ανησυχιών.
Ο αρχικός προϋπολογισμός είχε μειωθεί από 107 εκατομμύρια δολάρια σε 100 εκατομμύρια δολάρια, αλλά ο Φοξ ήθελε να τον μειώσει στο χαμηλό εύρος των 90 εκατομμυρίων δολαρίων, ζητώντας από τον Σκοτ να μειώσει τον μισθό του από 9 εκατομμύρια δολάρια σε 6 εκατομμύρια δολάρια και θέλοντας τον Ουάσιγκτον να περικόψει 4 εκατομμύρια δολάρια από την αμοιβή των 20 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Ουάσιγκτον αρνήθηκε και, αν και παρέμεινε ως τον Απρίλιο, αποσύρθηκε επίσημα από το έργο τον Ιούλιο, αναφέροντας τη χαμένη υπομονή με την έλλειψη ημερομηνίας έναρξης της ταινίας. Ο Φοξ έκανε τροποποιημένη προσφορά ως δελεασμό και επέστρεψε στο έργο δύο εβδομάδες αργότερα.
Η παραγωγή είχε την έδρα της στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια, όπου έχει την έδρα της η φανταστική "Allegheny and West Virginia Railroad" που απεικονίζεται στην ταινία. Τα γυρίσματα έγιναν σε μια ευρεία περιοχή γύρω από εκεί, συμπεριλαμβανομένων και πόλεων του Οχάιο Η ταινία είναι η πιο ακριβή που γυρίστηκε ποτέ στη Δυτική Πενσυλβάνια.
Η γραμμή Buffalo της Δυτικής Νέας Υόρκης και της Pennsylvania Railroad χρησιμοποιήθηκε για δύο μήνες κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ ο σιδηρόδρομος εκτελούσε τακτικά δρομολόγια εμπορευμάτων τη νύχτα. Η πραγματική γέφυρα και η υπερυψωμένη καμπύλη στην κορυφαία σκηνή είναι η σιδηροδρομική οδογέφυρα B & O μεταξύ Μπελαίρ, Οχάιο και Μπέγουντ, Δυτική Βιρτζίνια.
Τα γυρίσματα καθυστέρησαν για μία ημέρα όταν μέρος του τρένου εκτροχιάστηκε κατά λάθος στις 21 Νοεμβρίου 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πενσυλβάνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Οχάιο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιβίωσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες καταστροφής Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Διεθνής Οργάνωση Ερασιτεχνικού Θεάτρου
Η Διεθνής Οργάνωση Ερασιτεχνικού Θεάτρου (ΑΙΤΑ/ΙΑΤΑ) είναι μια παγκόσμια μη κυβερνητική οργάνωση εθνικών κέντρων, ερασιτεχνικών ομίλων και ατόμων που ως σκοπό έχει να προωθεί την κατανόηση και την εκπαίδευση διαμέσου του ερασιτεχνικού θεάτρου. Ιδρύθηκε στο Βέλγιο το 1952, τα μέλη του δρουν σε πάνω από 80 χώρες και στις 5 ηπείρους, δίνοντας στην ΑΙΤΑ/ΙΑΤΑ μια ισχυρή φωνή στην παγκόσμια ερασιτεχνική θεατρική κοινότητα. Η Γραμματεία της οργάνωσης εδρεύει στο Λονδίνο και ο τωρινός της πρόεδρος είναι η κα. Merja Laaksovirta από τη Φινλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Θέατρο
Μπουρνιάς Μεσσηνίας
Ο Μπουρνιάς Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 125 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλαμάτας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Προέλευση ονόματος
Ο Μπουρνιάς, το όνομά του, πιθανόν να το πήρε από το εργοστάσιο κεραμικών, τούβλων και κεραμιδιών, του Ιωάννη Μπουρνιά, που βρισκόταν στην περιοχή.
Διοικητικές μεταβολές
Ο Μπουρνιάς αναγνωρίσθηκε ως οικισμός, στις 14-03-1971 και προσαρτήθηκε στο Δήμο Καλαμάτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Κάστρο του Νιασβίζ
Το Κάστρο του Νιασβίζ (Нясьвіскі замак, Niasvižski zamak, zamek w Nieświeżu, Nesvyžiaus pilis) είναι κάστρο της οικογένειας Ραντζίβιουου στο Νιασβίζ της Λευκορωσίας. Βρίσκεται 183 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Χτίστηκε τον 16ο και 17ο αιώνα και διατηρήθηκε από την οικογένεια Ραντζίβιουου μέχρι το 1939. Το κάστρο και η κοντινή Εκκλησία του Σώματος του Χριστού συνέβαλαν καθοριστικά στην ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής της Κεντρικής Ευρώπης και της Ρωσίας. Το 2005, το κάστρο, η εκκλησία και το περιβάλλον εγγράφηκαν στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορία
μικρογραφία| Η έκθεση πορτρέτων των Ραντζίβιουου Το κτήμα ανήκε στην οικογένεια αρχόντων Ραντζίβιουου από το 1533, όταν απονεμήθηκε στον Μικόουαϊ Κσίστοφ Ραντζίβιουου και τον αδελφό του, Γιαν Ραντζίβιουου, μετά την εξαφάνιση της οικογένειας Κίσκα. Δεδομένου ότι οι Ραντζίβιουου ήταν μία από τις πιο σημαντικές και πλούσιες φατριές του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας, εκεί μεταφέρθηκε το Λιθουανικό Αρχείο το 1551.
Το 1582, ο Μικόουαϊ Κσίστοφ Ραντζίβιουου, Στρατάρχης της Λιθουανίας, Βοεβόδας του Τρακάι και Καστελάνος του Σιαουλιάι, ξεκίνησε την κατασκευή ενός επιβλητικού τετράγωνου τριώροφου πύργου. Αν και τα έργα βασίστηκαν σε μια προϋπάρχουσα κατασκευή μεσαιωνικού κάστρου, οι πρώην οχυρώσεις μετατράπηκαν εξ ολοκλήρου σε αναγεννησιακό-μπαρόκ σπίτι. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε μέχρι το 1604 και πρόσθεσαν αρκετές εκθέσεις μισό αιώνα αργότερα. Οι γωνίες του κάστρου ήταν οχυρωμένες με τέσσερις οκταγωνικούς πύργους.
Το 1706, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, ο στρατός του Κάρολου ΙΒ΄ της Σουηδίας λεηλάτησε το κάστρο και κατέστρεψε τις οχυρώσεις του. Αρκετές δεκαετίες αργότερα, οι Ραντζίβιουου κάλεσαν ορισμένους Γερμανούς και Ιταλούς αρχιτέκτονες να ανακαινίσουν και να μεγεθύνουν ουσιαστικά το κάστρο. Ο Αντόνι Ζαλέσκι διακόσμησε τις κίτρινες προσόψεις του με μπαρόκ γυψομάρμαρο. Οι πύλες του κάστρου του 16ου αιώνα ανακατασκευάστηκαν επίσης. Ήταν εκείνη την εποχή που τα τρία ξεχωριστά κτίρια που περιβάλλουν την κεντρική αυλή ενώθηκαν σε μια ενιαία δομή. αριστερά|μικρογραφία|275x275εσ| Η κύρια είσοδος της κατοικίας Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Ρωσικού Πολέμου του 1792, το κάστρο καταλήφθηκε από τις ρωσικές δυνάμεις και η οικογένεια Ραντζίβιουου εκδιώχθηκε. Λίγο αργότερα το Λιθουανικό Αρχείο μεταφέρθηκε στην Αγία Πετρούπολη (όπου παραμένει μέχρι σήμερα), ενώ η πλειονότητα των έργων τέχνης που συγκεντρώθηκαν στο παλάτι διανεμήθηκαν σε διάφορους Ρώσους και Πολωνούς ευγενείς προς υποστήριξη της Μεγάλης Αικατερίνης. Λόγω του δεύτερου διαμελισμού της Πολωνίας το 1793, το κάστρο έγινε μέρος της Ρωσίας.
Εγκαταλελειμμένο τόσο από τους αρχικούς ιδιοκτήτες όσο και από τον ρωσικό στρατό, το παλάτι σταδιακά ερήμωσε. Ωστόσο, αποκαταστάθηκε από τους Ραντζίβιουου και μεταξύ 1881 και 1886 οι εσωτερικοί χώροι του κάστρου ανακαινίστηκαν από τον Πρίγκιπα Αντόνι Βίλχελμ Ραντζίβιουου και τη Γαλλίδα σύζυγό του, Μαρί ντε Καστελάν. Σχεδίασαν επίσης ένα πάρκο τοπίου σε αγγλικό στυλ. Με έκταση μεγαλύτερη από ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο, το πάρκο είναι μια από τις μεγαλύτερες τέτοιες εγκαταστάσεις στην Ευρώπη.
Μετά τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο το συγκρότημα του κάστρου και η γύρω περιοχή έγιναν μέρος της νεοσύστατης Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας το 1920. Εκείνη την περίοδο, το κάστρο θεωρούνταν ένα από τα ομορφότερα στην περιοχή Κρέσι. Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία το 1939, η οικογένεια Ραντζίβιουου εκδιώχθηκε από το κάστρο από τον Κόκκινο Στρατό. Στη σοβιετική εποχή, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως σανατόριο, ενώ το πάρκο σταδιακά παραμελήθηκε.
Το συγκρότημα του κάστρου θεωρείται το πιο όμορφο στη Λευκορωσία. Το 2005 καταχωρήθηκε από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Το συγκρότημα του κάστρου ανακαινίστηκε εκτενώς από το 2004–2012. Το 2008, η λευκορωσική έκδοση της Komsomolskaya Pravda ανέφερε ότι μια τριώροφη έκθεση του κάστρου, που χρονολογείται από τον 18ο αιώνα, είχε κατεδαφιστεί εξ ολοκλήρου λόγω «σάπιου τούβλου» (βλ. φωτογραφία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στη Λευκορωσία Κατηγορία:Κάστρα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Λευκορωσία
Νέλλυ Ντρελ
Η Νέλλυ Ντρελ (εσθονικά: Nelly Drell, Τάλιν, 19 Οκτωβρίου 1979) είναι σύγχρονη Εσθονή ζωγράφος που δραστηριοποιείται κυρίως στην Εσθονία και τις ΗΠΑ.
Βιογραφία
Η Ντρελ γεννήθηκε το 1979 στο Τάλιν της Εσθονίας, η οποία τότε αποτελούσε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης. Αρχικά σπούδασε από το 1998 μέχρι το 2000 στην Εσθονική Ακαδημία Τέχνης και στη συνέχεια μετέβη για περαιτέρω σπουδές στις ΗΠΑ, όπου φοίτησε πρώτα στο International Fine Arts College του Μαϊάμι (2000 - 2001) και έπειτα στο New York Academy of Art (2001 - 2003). Το 2004 έγινε δεκτή στην Ένωση Εσθονών Ζωγράφων, ενώ με το πέρασμα των ετών κέρδισε μια θέση μεταξύ των σημαντικότερων ζωγράφων που αναδείχτηκαν στη μετασοβιετική Εσθονία. Από το 2012 είναι μέλος του Συνδέσμου Εσθονών Καλλιτεχνών.
Tη δεκαετία του 1990 πραγματοποίησε τις πρώτες της συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις της πατρίδας της και το 2001 έλαβε για πρώτη φορά μέρος σε ομαδική έκθεση εκτός συνόρων (συγκεκριμένα στο Μαϊάμι των ΗΠΑ). Το 2004 διοργάνωσε την πρώτη της ατομική έκθεση σε γκαλερί του Τάλιν, ενώ μέχρι σήμερα έχει λάβει μέρος σε δεκάδες ομαδικές εκθέσεις σε διάφορες χώρες (κυρίως στην Εσθονία και τις ΗΠΑ, αλλά και στις Γαλλία και Ρωσία) και έχει πραγματοποιήσει διάφορες ατομικές εκθέσεις στην πατρίδα της, τις ΗΠΑ και την Ουγγαρία. Το 2008 τιμήθηκε με το βραβείο της Ένωσης Εσθονών Καλλιτεχνών.
Οι δημιουργίες της περιλαμβάνουν κυρίως προσωπογραφίες, τοπιογραφίες, έργα αφηρημένης τέχνης, απεικονίσεις νεκρής φύσης κ.ά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εσθονοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Κιροάδας
Ο Κιροάδας, ήταν βασιλιάς του βασιλείου των Οδρυσών της Θράκης, που βασίλευσε πιθανώς στα έτη 212 έως 200 π.Χ.
Βιογραφία
Σύμφωνα με ένα ανώνυμο ποίημα της Ελληνικής Ανθολογίας (εν προκειμένω η Ανθολογία του Πλανούδη), ηττήθηκε από τον βασιλιά Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας, ο οποίος αφιέρωσε τη λεία του στη θεά Εκάτη. Αυτό μπορεί να συνέβη το έτος 205 ή 200 π.Χ., ως οι πιο πιθανές ημερομηνίες, ή σε άλλο έτος της βασιλείας τού Φιλίππου Ε΄. Ο Κιροάδας, που κερδίζει το επίθετο τού Τολμηρού από τον ποιητή, απεικονίζεται ως σημαντικός βασιλιάς των Οδρυσών. Μπορεί να ήταν ο νικητής στον πόλεμο εναντίον τού Καβάρου το 212 π.Χ., και ο καταστροφέας του κελτικού βασιλείου της Τύλης. Σύμφωνα με την αφιέρωση, είχε αρκετούς γιους, αλλά τίποτε περισσότερο δεν είναι γνωστό για την οικογένειά του.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Ένα μωρό για τρεις
Το Ένα μωρό για τρεις είναι μια αμερικανική κωμωδία του 1987 σε σκηνοθεσία Λέοναρντ Νιμόι. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Σέλεκ, Στιβ Γκάτενμπεργκ και Τεντ Ντάνσον ως τρεις εργένηδες που προσπαθούν να προσαρμόσουν τη ζωή τους στην αναγκαστική πατρότητα με τον ερχομό του παιδιού ενός εκ των τριών. Το σενάριο βασίστηκε στη γαλλική ταινία του 1985 Τρεις εργένηδες και ένα μωρό (Trois hommes et un couffin).
Η ταινία ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία εκείνης της χρονιάς στις ΗΠΑ, ξεπερνώντας το Ολέθρια σχέση (Fatal Attraction) και τελικά απέφερε εισπράξεις 167 εκατομμυρίων δολαρίων στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και 240 εκατομμυρίων δολαρίων σε όλον τον κόσμο. Η ταινία κέρδισε το People's Choice Award στην κατηγορία Αγαπημένη Κωμική Ταινία το 1988.
Πλοκή
Ο αρχιτέκτονας Πίτερ Μίτσελ, ο σατιρικός συγγραφέας Μάικλ Κέλαμ και ο ηθοποιός Τζακ Χόλντεν είναι ευτυχισμένοι εργένηδες που ζουν στο κοινό διαμέρισμά τους στη Νέα Υόρκη, κάνοντας συχνά πάρτι και φλερτάροντας. Μια μέρα, ένα μωρό ονόματι Μαίρη φτάνει στο κατώφλι τους με ένα σημείωμα που αποκαλύπτει ότι είναι ο καρπός του έρωτα του Τζακ με μια ηθοποιό που ονομάζεται Σύλβια κατά τη διάρκεια μιας σαιξπηρικής παράστασης στο Stratford Festival έναν χρόνο νωρίτερα.
Ο Τζακ βρίσκεται στην Τουρκία για τα γυρίσματα μιας ταινίας και ζητά σαν χάρη από έναν φίλο του σκηνοθέτη να παραδώσει ένα δέμα στο διαμέρισμα. Ο Τζακ ζητά από τους συγκατοίκους του να κρατήσουν μυστική την παράδοση για χάρη ενός φίλου. Όταν έρχεται η Μαίρη, εκείνοι πιστεύουν ότι είναι το «δέμα» που περίμεναν.