cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Σ. Αστέρας Ιτέας
Αξιοσημείωτα ονόματα
Με τη φανέλα του Αστέρα έχουν αγωνισθεί κατά καιρούς μερικά σημαντικά ποδοσφαιρικά ονόματα, όπως οι Κώστας Καραμπελούσης, Δημήτρης Κατσιφλώρος, Δημήτρης Ντάσκας, Τάσος Μαντζώρος, Κώστας Λίβας, Νίκος Γρίβας (επί μία 15 ετία βασικό στέλεχος και αρχηγός της ομάδας επί προεδρίας Αθανασίου Νοικοκυρακη και με σημαντική επίσης παρουσία στο γειτονικό Ολυμπιακό Κιρρας), Λουκάς Χλεμπογιάννης (με μία καριέρα σχεδόν 40 ετών στα τοπικά πρωταθλήματα Φωκίδας και ρεκόρ συμμετοχών), Κώστας Γκιούλος, Νίκος Βορριάς, Μιχάλης Τσακίρης. Αλλά και οι Σταμούλης, Αυγέρης, Γιάννης Πούλος και Καρακικές (ως βετεράνοι, προερχόμενοι από το Λεβαδειακό). Ιδιαίτερα ταλαντούχος ήταν ο κυνηγός Νίκος Λεοντόπουλος, που απεβίωσε σε ηλικία μόλις 25 ετών (1988) Επίσης, τα πρόσφατα χρόνια στον Αστέρα υπέγραψε συμβόλαιο ο βετεράνος Λουκάς Γκαλαμέλος. Σημαντική προσφορά στην ομάδα έχουν, μεταξύ άλλων, οι Γιώργος Μαστρογιάννης (που έπαιξε πάνω από 15 έτη συνεχώς στην ομάδα), Κώστας Καραγιάννης (μετέπειτα πρόεδρος των παλαίμαχων ποδοσφαιριστών της ομάδας), Δημήτρης Ζιώγας, Γιάννης Λύτρας (εν συνεχεία πρόεδρος της Τοπικής Ενότητας Ιτέας), Παναγιώτης Μανέτας, Γιάννης Δελής, Νίκος Νταλαπέρας, Στάθης Αλεξανδρής, Ανδρέας Κουρελής, Κώστας Καρδαράς, (+) Μπάμπης Παπαδήμας, Κουτσούμπας, Γιώργος Υφαντής, Νίκος Στεφανόπουλος, Μαργώνης, Θεοδωσάκης, Καψάλης, Ανδρέας Καρανάσος, Τρόπουλος, Ιωάννης Μαρκοδήμος, Μπούνος, Ραχιώτης, Πέτσας, Καλλιμάνης, Παπαδόπουλος, Αλεξανδρής κ.α. Από τους γνωστότερους προπονητές που εργάσθηκαν στον Αστέρα κατά τις δεκαετίες του '70 και ΄80, είναι ο πρώην διεθνής Αλέκος Ιορδάνου, ο οποίος ανέλαβε για πρώτη φορά την ομάδα το καλοκαίρι του 1974. Μάλιστα, στην ομάδα αγωνίσθηκε με επιτυχία και ο γιος του, Διαμαντής Ιορδάνου. . Σημαντικός τεχνικός του συλλόγου τις δεκαετίες του '80 και '90 ήταν ο αείμνηστος Μιχάλης Ξενάκης, ενώ στον πάγκο της ομάδας έχει βρεθεί, μεταξύ άλλων και ο βετεράνος Σέρτζιο Εσπινόζα. Ως πρόεδρος του συλλόγου πλην των προαναφερομένων, ξεχωρίζει επίσης ο Ανδρέας Ηλιόπουλος που βρισκόταν επικεφαλής της ομάδας έως τα μέσα του 2003, ενώ στο σωματείο αγωνίσθηκαν ο γιος του Παναγιώτης Ηλιόπουλος και ο Ευθύμιος Ηλιόπουλος (2000-2006). Εμβληματική μορφή για το ποδόσφαιρο της Ιτέας αποτελεί ο Ηλίας Γ. Λιάκος (1912-2001), που ήταν επίσης γνωστός αθλητής στίβου, με σημαντικές επιδόσεις κατά την προπολεμική εποχή. Αργότερα ασχολήθηκε με τα διοικητικά της ομάδας, ως μέλος του Δ.Σ., ενώ δύο από τους πέντε γιους που απέκτησε (είχε και μία κόρη) αγωνίστηκαν στην ομάδα του Αστέρα, συγκεκριμένα ο Τάσος και ο Κώστας Λιάκος (παράλληλα εικονογράφος-επιγραφοποιός του νομού Φωκίδας).
right|200 px|thumb|Ρεπορτάζ της "Αθλητικής Ηχούς", περιόδου 1997-98
Διακρίσεις
Μετά από τη δημιουργία της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φωκίδας (1984), ο Αστέρας αναδείχθηκε (μαζί με το Φωκικό) σαν μια από τις δύο κορυφαίες ομάδες του Νομού. Μία από τις πιο σημαντικές επιτυχίες της ομάδας καταγράφηκε την αγωνιστική περίοδο 2007-08, όταν κατετάγη δεύτερη στο πρωτάθλημα της Δ΄Εθνικής, έχοντας πρόεδρο τον Αγησίλαο (Άγη) Πασαλιμανιώτη. Ακόμη, μια δεκαετία πριν (1997-98), ο Αστέρας ήταν 6ος στην ίδια κατηγορία, έχοντας αντιμέτωπες στον όμιλο όπου μετείχε τις ομάδες της Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Προπονητής του εκείνη τη σεζόν ήταν ο Κώστας Καραμπελούσης, ενώ στον προεδρικό θώκο βρισκόταν ο Νίκος Γιογάκης. Την περίοδο 1986-87 ο Αστέρας Ιτέας με πρόεδρο τον Αθανάσιο Νοικοκυράκη και προπονητή αρχικά τον Μ. Ξενάκη (στον α' γύρο) και τον Νίκο Γουργιώτη αγωνίσθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Ακολούθησαν 12 ακόμη συμμετοχές του στη Δ’ Εθνική κατηγορία, ενώ το 2000 συμμετείχε σε ειδικό όμιλο, αλλά δεν κατάφερε να προκριθεί για το Περιφερειακό Πρωτάθλημα. Την τετραετία 1996-1999 ήταν Κυπελλούχος της Ε.Π.Σ. Φωκίδας. Συνολικά έχει κατακτήσει 13 πρωταθλήματα Φωκίδας και ισάριθμα Κύπελλα. Επίσης, ήταν 3 φορές φιναλίστ στον τελικό του Κυπέλλου Φθιωτιδοφωκίδας (1975, 1982 και 1984) ενώ έχει φτάσει μία φορά στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ελλάδας (2008), μια φορά στα προημιτελικά (1986) και δυο φορές έως τη φάση των "16" (1996 και 2009).
Στατιστικά
Στατιστικά της ομάδας από την ίδρυση της Ε.Π.Σ. Φωκίδας το 1985.
Με έντονα γράμματα οι σημαντικότερες διακρίσεις και με πλάγια γράμματα οι αποχωρήσεις.
Τοπικοί τίτλοι στη Φωκίδα (26)
1985-86, 1988-89, 1992-93, 1994-95, 1996-97, 1999-00, 2002-03, 2004-05, 2006-07, 2012-13, 2013-14, 2015-16, 2016-17. 1985-86, 1987-88, 1992-93, 1995-96, 1996-97, 1997-98, 1998-99, 2001-02, 2007-08, 2008-09, 2013-14, 2017-18, 2018-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιτέα Φωκίδας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Φωκίδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1936 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1936
Ακαδημεικά Αναγνώσματα
Στους δύο πρώτους τόμους των Ακαδημεικών Αναγνωσμάτων εξετάζεται η ελληνική, η λατινική και η ινδική γραμματική, και ερμηνεύονται τα τυπικά και φωνητικά φαινόμενα της ελληνικής γλώσσας, η οποία εξετάζεται ως ένα αδιάσπαστο σύνολο, από τα ομηρικά έπη μέχρι τη νεότερη εποχή. Ο τρίτος και ο τέταρτος τόμος του έργου περιλαμβάνουν τη «γενική γλωσσική» και μία σύντομη ιστορία της επιστήμης της γλωσσολογίας.
Πηγές
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Βασίλι Αλεξάντροβιτς Αρχίποφ
Βιογραφικό
Ο Αρχίποφ γεννήθηκε στα ανατολικά προάστια της Μόσχας με τους γονείς του να είναι χωρικοί. Μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης του στη σοβιετική ανωτέρα σχολή ναυτικού στον Ειρηνικό, και συμμετείχε στον Σοβιετοϊαπωνικό πόλεμο τον Αύγουστο του 1945 υπηρετώντας σε ένα ναρκαλιευτικό. Κατόπιν μεταφέρθηκε στη ναυτική σχολή της Κασπίας και αποφοίτησε το 1947.
Μετά την αποφοίτηση του, υπηρέτησε στην υπηρεσία υποβρυχίων στη Μαύρη Θάλασσα, καθώς και στους στόλους της Βόρειας και της Βαλτικής θάλασσας.
Ατύχημα του K-19
Τον Ιούλιο του 1961, ο Αρχίποφ διορίστηκε υποδιοικητής στο νέας τεχνολογίας πυρηνικό υποβρύχιο Κ-19. Μετά από μια ολιγοήμερη περίοδο ασκήσεων στα ανοικτά της Γροιλανδίας, το υποβρύχιο εμφάνισε σημαντική διαρροή στο ψυκτικό σύστημα του πυρηνικού αντιδραστήρα, κάτι που επηρέασε και τις ικανότητες επικοινωνίας του υποβρυχίου με τον έξω κόσμο με συνέπεια το πλήρωμα να μην μπορεί να επικοινωνήσει με τη διοίκηση στη Μόσχα. left|thumb|Το υποβρύχιο Κ-19|280x280px Καθώς δεν υπήρχαν διαθέσιμα εφεδρικά ψυκτικά συστήματα, ο διοικητής του υποβρυχίου ανέθεσε στην 7-μελή ομάδα των μηχανικών να βρουν μια λύση ώστε να αποφευχθεί το λιώσιμο του αντιδραστήρα, κάτι που θα προκαλούσε τον θάνατο όλων των μελών του πληρώματος αλλά και συνθήκες για γενικευμένη φυσική καταστροφή στο εγγύς περιβάλλον. Οι μηχανικοί εργάστηκαν μέσα σε συνθήκες υψηλής έκθεσης στην ραδιενέργεια και για μακρά χρονική περίοδο.
Τελικά κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα εφεδρικό σύστημα ψύξης και έτσι απέφυγαν την κατάρρευση του αντιδραστήρα, ωστόσο όλο πλέον το πλήρωμα του υποβρυχίου είχε εκτεθεί στη ραδιενέργεια, σε περισσότερο ή λιγότερο βαθμό. Τα άτομα της ομάδας των μηχανικών και ο επικεφαλής τους, πέθαναν εντός ενός μηνός από το περιστατικό, ενώ κατά την διάρκεια των 2 επόμενων ετών άλλοι 15 ναύτες πέθαναν από τα συμπτώματα που προκλήθηκαν από την υπερβολική έκθεση τους στη ραδιενέργεια.
Τον Φεβρουάριο του 2006, ο πρώην γενικός γραμματέας της ΕΣΣΔ, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, πρότεινε το πλήρωμα του Κ-19 ως υποψήφιο για τη λήψη του Νόμπελ Ειρήνης για τις πράξεις της αποφυγής ατυχήματος τον Ιούλιο του 1961.
Εκτόξευση πυρηνικού όπλου προς τις ΗΠΑ
Στις 27 Οκτωβρίου 1962, κατά τη διάρκεια της κρίσης των πυραύλων της Κούβας, μια αμερικανική νηοπομπή με 11 αντιτορπιλικά και το αεροπλανοφόρο USS Randolph εντόπισαν το σοβιετικό υποβρύχιο B-59 να κινείται στην περιοχή ανοικτά της Κούβας. Παρά το ότι βρίσκονταν σε διεθνή ύδατα, τα αντιτορπιλικά χρησιμοποίησαν βόμβες βυθού για να εξαναγκάσουν το υποβρύχιο να έρθει στην επιφάνεια και να ταυτοποιηθεί. Το υποβρύχιο είχε αρκετές ημέρες να έρθει σε επικοινωνία με τη Μόσχα, και ενώ ήταν ικανό να λαμβάνει ραδιοσήματα από Αμερικανικούς ραδιοσταθμούς, καταδύθηκε βαθύτερα ώστε να ξεφύγει από τα αντιτορπιλικά και τις βόμβες βυθού, και ήταν πλέον πολύ βαθιά για την λήψη του όποιουδήποτε ραδιοσήματος. Αποτέλεσμα της κατάστασης αυτής, ήταν το πλήρωμα του υποβρυχίου να μην γνωρίζει το κατά πόσο είχε ξεκινήσει πόλεμος ή όχι. Ο διοικητής του υποβρυχίου, Βαλεντίν Γκριγκορίεβιτς Σαβίτσκυ, αποφάσισε πως ήταν πολύ πιθανό πως είχε ξεκινήσει πόλεμος και θέλησε να ξεκινήσει η διαδικασία της εκτόξευσης τορπίλης με πυρηνική κεφαλή εναντίον του αμερικανικού στόλου που τους κατεδίωκε. Κανονικά για την εκτόξευση πυρηνικού όπλου η διαδικασία προέβλεπε πως αρκούσε μόνο η συμφωνία του διοικητή με τον κομμισάριο -εκπρόσωπος του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος- εντός του πληρώματος, η οποία επιτεύχθηκε. Ωστόσο ο Αρχίποφ παρά το ήταν τυπικά ο υποδιοικητής του υποβρυχίου στο οποίο βρισκόταν, είχε το αξίωμα του διοικητή του στολίσκου όλων των σοβιετικών υποβρυχίων της περιοχής, κάτι που τον έκανε ισότιμο με τον διοικητή του υποβρυχίου και έτσι χρειάζονταν και η δική του συγκατάθεση ως προς την τελική απόφαση. Κατά την αντιπαράθεση που προκλήθηκε από την διαφωνία, ο Αρχίποφ διατήρησε την στάση του κατά της εκτόξευσης, ενώ η φήμη που είχε αποκτήσει από την αντιμετώπιση του περιστατικού με το Κ-19 τον βοήθησε να επικρατήσει, και τελικά συμφωνήθηκε το υποβρύχιο να αναδυθεί στην επιφάνεια και αναμείνει οδηγίες από τη Μόσχα. Οι μπαταρίες του υποβρυχίου διέθεταν εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό φόρτισης, ενώ ο κλιματισμός βρισκόταν εκτός λειτουργίας, και έτσι το υποβρύχιο ανεβαίνοντας στην επιφάνεια έπλευσε κατόπιν προς τη Ρωσία.
Θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως η εκτόξευση του πυρηνικού όπλου εναντίον του Αμερικανικού στόλου θα είχε προκαλέσει πυρηνικό πόλεμο μεταξύ των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης. Η κυβέρνηση της Ουάσινγκτον ανακοίνωσε πως είχε γνωστοποιήσει στο σοβιετικό υποβρύχιο πως οι βόμβες βυθού που χρησιμοποιήθηκαν ήταν δοκιμαστικές, ωστόσο το υποβρύχιο δεν έλαβε ποτέ την μετάδοση αυτή.
Ο Ρόμπερτ Μακναμάρα ο οποίος ήταν ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ την περίοδο εκείνη, ανέφερε το 2002 πως η κατάσταση είχε έρθει πάρα πολύ κοντά στην διενέργεια πυρηνικού πολέμου, περισσότερο κοντά από ότι κανείς μπορούσε να φανταστεί την περίοδο εκείνη. Σύμφωνα με την μεταγενέστερη μαρτυρία ενός άλλου συμμετέχοντα στο υποβρύχιο κατά τη διάρκεια του περιστατικού, ο διοικητής του υποβρυχίου ενώ εκνευρίστηκε αρχικά, σταδιακά ηρέμησε και αποδέχτηκε την άποψη του Αρχίποφ.
Ύστερη ζωή
Ο Αρχίποφ συνέχισε να υπηρετεί στο Σοβιετικό ναυτικό ως διοικητής υποβρυχίων, και κατόπιν ως διοικητής μοίρας υποβρυχίων. Προήχθη σε υποναύαρχο το 1975 και έγινε ο επικεφαλής της ναυτικής ακαδημίας Κίροφ. Κατόπιν απέκτησε τον βαθμό του αντιναύαρχου το 1981 και συνταξιοδοτήθηκε λίγα χρόνια αργότερα στα μέσα της δεκαετίας του 1980 αποσυρόμενος στα περίχωρα της Μόσχας από όπου και κατάγονταν.
Πέθανε στις 19 Αυγούστου του 1998, και θεωρείται πως η ραδιενέργεια που δέχτηκε στο περιστατικό με το υποβρύχιο Κ-19 συνέβαλε στον θάνατο του. Εννέα ημέρες μετά τον θάνατο του Αρχίποφ, πέθανε και ο διοικητής του υποβρυχίου Β-59 στο περιστατικό της Κούβας.
Σαμίρ Μπελούφα
Ο Σαμίρ Μπελούφα (Samir Beloufa, 27 Αυγούστου 1979) είναι Γαλλοαλγερινός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής της Εθνικής Αλγερίας που αγωνιζόταν στο χώρο της άμυνας.
Βιογραφικό
Ο Μπελούφα γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1979 στο Παρίσι και ξεκίνησε την καριέρα του το 1995 από τις Κάννες και το 1997 αποκτήθηκε από την ΑΚ Μίλαν όντας ο πρώτος Αλγερινός που αγωνίζεται στη Serie A, όπου όμως δεν κατάφερε να διακριθεί με αποτέλεσμα να δοθεί δανεικός στη Μόντσα. Στη συνέχεια έκανε καριέρα κυρίως στο βελγικό πρωτάθλημα με τις Γκερμινάλ (2000-02), Μουσκρόν (2003-05) και Βέστερλο (2005-07) με ένα μικρό πέρασμα ενδιάμεσα από την Μπαστιά το 2003. Από το 2007 αγωνίζεται στην σουηδική Χέλσινγκμποργκς.
Με την εθνική Αλγερίας μετρά 9 συμμετοχές και ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε στα προημιτελικά του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής το 2004.
Αλγερινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλγερίας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέλσινγκμποργκς ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρσχοτ ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουαγιάλ Εξελσιόρ Μουσκρόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΒΚ Βέστερλο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Σαρλερουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μόντσα
Αρνώ ντε Τορόζ
Ο Αρνώ ντε Τορόζ, (Διεθνώς: Arnold of Torroja, καταλανικά: Arnau de Torroja, γαλλικά: Arnaud de Toroge), ήταν ιππότης στον Μεσαίωνα στην περιοχή της Προβηγκίας. Εντάχθηκε στο Τάγμα του Ναού και διετέλεσε ένατος Μεγάλος Μάγιστρος του Τάγματος, διάδοχος του Οντόν ντε Σαιντ-Αμάν, από το 1180 μέχρι τον θάνατό του το 1184.
Τον διαδέχθηκε στο Τάγμα ο ιππότης Ζεράρ ντε Ριντφόρ. μικρογραφία|καθόλου|150px|Το οικόσημο του Αρνώ ντε Τορόζ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες Κατηγορία:Καταλανοί ευγενείς
Κυπρίτης
{{Κουτί πληροφοριών ορυκτού }}
Λαοτιανές βουλευτικές εκλογές 2016
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Λάος στις 20 Μαρτίου 2016. Το κυβερνών Επαναστατικό Λαϊκό Κόμμα του Λάος ήταν το μοναδικό που έλαβε μέρος στις εκλογές και διατήρησε την πλειοψηφία των εδρών στην εθνοσυνέλευση.
Κυπρίτης
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Ανευρίσκεται σε πολλά μέρη του κόσμου, καθώς αποτελεί δευτερογενές ορυκτό του χαλκού, που σχηματίζεται στα οξειδωμένα τμήματα φλεβών πρωτογενών χαλκούχων ορυκτών. Συνυπάρχει με χαλκοσίνη, αζουρίτη, μαλαχίτη, αυτοφυή χαλκό, χρυσόκολλα αλλά και λειμωνίτη. Κυριότερες εμφανίσεις του είναι στη Ρωσία (Ουράλια όρη), στη Ναμίμπια, στην επαρχία Κατάνγκα του Κογκό, στις ΗΠΑ, στη Χιλή, στο Μεξικό και στην Αυστραλία.
Λαοτιανές βουλευτικές εκλογές 2016
Εκλογικό σύστημα
Τα 149 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν από 18 πολυεδρικές περιφέρειες με τις 3-14 έδρες να αποφασίζονται με το πλειοψηφικό σύστημα. Οι υποψήφιοι απαιτείτο να κερδίζουν την υποστήριξη μιας τοπικής αρχής ή ενός ομαδικού οργανισμού προκειμένου να διεκδικήσουν την έδρα και οι υποψηφιότητες έπρεπε να εγκριθούν από τις εκλογικές επιτροπές. Λόγω της αύξησης του πληθυσμού, ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε από τις 132 στις προηγούμενες εκλογές (2011) σε 149 σε αυτές.
Κυπρίτης
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται σχεδόν σε όλα τα μεταλλεία της ευρύτερης περιοχής του Λαυρίου (όπου ανευρίσκεται και χαλκοτριχίτης) και στο ορυχείο "Σκουριές" της Κασσάνδρας Χαλκιδικής.
Λαοτιανές βουλευτικές εκλογές 2016
Αποτελέσματα
Επί συνόλου 149 εκλεγμένων βουλευτών, το 73% εξελέγησαν για πρώτη φορά μέλη της εθνοσυνέλευσης.
Κυπρίτης
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Οξείδια
Λαοτιανές βουλευτικές εκλογές 2016
Επακόλουθα
Έπειτα από τις εκλογές, η εθνοσυνέλευση συνήλθε στις 20 Aπριλίου και εξέλεξε πρόεδρο της χώρας τον Μπουνχάνγκ Βορασίθ (αντικατέστησε τον Τσουμάλι Σαγιασόνε) και πρωθυπουργό τον Θόνγκλουν Σισουλίθ στη θέση του Τονγκσίνγκ Ταμαβόνγκ.
Παραπομπές
2016
Αλεβύ
Το γαλλικό επώνυμο Αλεβύ (Halévy), που ετυμολογείται από την εβραϊκή φράση ha-levi, μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Γιοχάνες Φέτερ
Ο Γιοχάνες Φέτερ (Johannes Vetter, γεννήθηκε 26 Μαρτίου 1993) είναι Γερμανός αθλητής του στίβου που αγωνίζεται στον ακοντισμό.
Ατομικά ρεκόρ
Ο Φέτερ έχει στην κατοχή του το εθνικό ρεκόρ με επίδοση 97,76 μέτρα, σημειώνοντας την δεύτερη καλύτερη επίδοση στην ιστορία του ακοντισμού.
Μετάλλια και διακρίσεις
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 του Ρίο ντε Τζανέιρο, ο Φέτερ κατατάχθηκε 4ος με επίδοση 85,32 μ, μια ανάσα πριν το βάθρο.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 στο Λονδίνο κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, με επίδοση 89,89 μ. Δύο χρόνια μετά, στον ίδιο θεσμό κατάφερε να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Παλλακεία
Ως παλλακεία ορίζονται διάφορες μορφές διαπροσωπικών διαρκών σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων, που όμως δε συνιστούν γάμο. Η έλλειψη γαμικής διάθεσης οφείλεται, συνήθως, σε διαφορά κοινωνικής θέσης ή οικονομικής κατάστασης. Στο πλαίσιο του βυζαντινορωμαϊκού δικαίου ως παλλακεία ορίζεται η σταθερή συμβίωση και συγκατοίκηση ενός άνδρα και μιας γυναίκας, από την οποία, όμως, συμβίωση λείπει η γαμική διάθεση (affectio maritalis).
Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β΄
Ο Αλέξιος Β΄ (1929-2008, κατά κόσμον Αλεξέι Μιχάιλοβιτς Ρίντιγκερ, ρωσικά: Алексей Михайлович Ри́дигер) ήταν Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών για δεκαοκτώ έτη, από το 1990 έως το 2008.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1929 στο Τάλιν της Εσθονίας. Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή της Αγίας Πετρούπολης (τότε Λένινγκραντ). Το 1950 χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος. Το 1958 προήχθη σε Πρωτοπρεσβύτερος. Το 1961, μετά το θάνατο της Πρεσβυτέρας του, εκάρη Μοναχός και χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης.
Παλλακεία
Η παλλακεία ίσχυσε ως κοινωνικά αποδεκτή ή ανεκτή κατάσταση—ενίοτε δε και ως νομικά αναγνωρισμένος και ρυθμιζόμενος θεσμός—σε διάφορες ιστορικές περιόδους και πολιτισμούς (αρχαία Ελλάδα, Ρώμη, Βυζάντιο, αρχαία Κίνα, Ισλάμ, Ιουδαϊσμός, Η.Π.Α. [για όσο διάστημα απαγορεύονταν οι διαφυλετικοί γάμοι]). Αποτελούσε δε συχνά τη μόνη εναλλακτική επιλογή σύναψης νομικά αναγνωρισμένης σχέσης, όταν ο νόμος ρητά απαγόρευε την τέλεση γάμου σε ορισμένες περιπτώσεις.
Ορολογία
Οι όροι παλλακή/παλλακίς και παλλακεία/παλλακία απαντούν ήδη στα ομηρικά κείμενα. Γενικά, στην αρχαία ελληνική γραμματεία η παλλακή διακρινόταν σημασιολογικά από την πόρνη και την ἑταίρα, ενώ ο όρος παλλακεία αναφερόταν στη συμβίωση ενός άντρα και μίας γυναίκας, που, όμως, δε συνδέονταν μεταξύ τους με γαμική σχέση. Υπό μια ειδικότερη έννοια, ο όρος παλλακή δήλωνε και την ιέρεια που "παλλακευόταν" για τελετουργικούς λόγους. Στο πλαίσιο της κλασικής γραμματείας, ο όρος παλλακή/παλλακίς απαντά μόλις 43 φορές τον 5ο αιώνα και 20 τον 4ο, σαφώς δηλαδή πιο σπάνια σε σχέση με τους όρους πόρνη και ἑταίρα. Παρόλο που έχουν διατυπωθεί διάφορες υποθέσεις (σημιτικό ή ιρανικό δάνειο, συσχετισμός με τη λέξη πῶλος), η ετυμολογική προέλευση της λέξης παλλακή παραμένει άγνωστη.
Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β΄
Βιογραφικά Στοιχεία
Στις 9 Μαρτίου 1945, μετά την προσάρτηση της Εσθονίας στη Σοβιετική Ένωση, κατά την διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου καταργήθηκε παράνομα και αντικανονικά από το Πατριαρχείο Μόσχας η αυτονομία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Εσθονίας. Έτσι συστάθηκε η Επισκοπή Ταλλίνης του Πατριαρχείου Μόσχας. Για τον λόγο αυτό ό,τι εσθονικό ορθόδοξο είχε οικοδομηθεί στα χρόνια του ελευθέρου βίου της Αυτονομίας (1923-1940) της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Εσθονίας στοχοποιήθηκε ώστε να ρωσοποιηθεί και να υπαχθεί στο Πατριαρχείο Μόσχας. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1961 στον Καθεδρικό Ναό του Τάλιν χειροτονήθηκε επίσκοπος Ταλλίνης και Εσθονίας της Εκκλησίας της Ρωσίας και ανέλαβε και τοποτηρητής της Επισκοπής Ρίγας και Λετονίας. Μάλιστα ως Μητροπολίτης Ταλλίνης ο Αλέξιος διακήρυσσε απερίφραστα πως «ό,τι είναι εσθονικό, είναι λουθηρανικό· ό,τι είναι ρωσικό, είναι ορθόδοξο».
Παλλακεία
Αρχαία Ελλάδα
Παρά τους ισχυρισμούς του Αθήναιου ότι η παλλακεία ήταν ξένη στα ελληνικά ήθη, από τις πρωτογενείς πηγές τις περιόδου εκείνης προκύπτει ότι ο εν λόγω θεσμός γινόταν γενικά ανεκτός στην αρχαία Ελλάδα. Πάντως, οι διαθέσιμες πηγές είναι περιορισμένες και προερχόμενες, κυρίως, από αναφορές σε ρητορικούς λόγους, στα ιστορικά έργα του Ηρόδοτου και του Ξενοφώντα και σε κωμωδίες της Αθήνας. Το ακριβές νομικό καθεστώς του θεσμού δεν είναι γνωστό, αλλά, σύμφωνα με τις διαθέσιμες αρχαίες πηγές, στην κλασική Αθήνα η παλλακή, που μπορούσε να είναι είτε ελεύθερη είτε δούλη, κατείχε θέση υποδεέστερη της συζύγου, αλλά ανώτερη της εταίρας. Κάποιες ομοιότητες με το θεσμό του γάμου προκύπτουν από το γεγονός ότι ο παλλακευόμενος μπορούσε να σκοτώσει τον εραστή της παλλακής του, δικαίωμα που είχε και ο νόμιμος σύζυγος στην περίπτωση της μοιχείας. Σύμφωνα με κάποιες ερμηνείες του θεσμού των εταίρων, οι τελευταίες καθίσταντο παλλακές, όταν διατηρούσαν επί μακρόν σταθερή σχέση με ένα μόνο άντρα.
Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β΄
Βιογραφικά Στοιχεία
Το 1964 προήχθη σε Αρχιεπίσκοπος και διορίστηκε Αρχιγραμματέας του Πατριαρχείου Ρωσίας. Το 1968 προήχθη στο βαθμό του Μητροπολίτη. Το 1986 εξελέγη Μητροπολίτης Λένινγκραντ και Νόβγκοροντ και ανέλαβε παράλληλα τοποτηρητής της Επισκοπής Ταλλίνης και Εσθονίας.
Παλλακεία
Αρχαία Ελλάδα
Ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η παλλακή αποτελούσε μέλος του οἴκου, ενώ ο παλλακευόμενος μπορούσε να διατηρεί την παλλακευτική σχέση του παράλληλα με κανονικό γάμο. Σε ό,τι αφορά όμως την καθεαυτήν δυνατότητα συγκατοίκησης συζύγου και παλλακής, ενώ κάποιοι μελετητές φαίνεται να αφήνουν ανοιχτό υπό προϋποθέσεις το ενδεχόμενο αυτό, άλλοι υποστηρίζουν ότι για τα αρχαία ήθη (ήδη από την εποχή του Ομήρου ) η συγκατοίκηση συζύγου και παλλακής συνιστούσε σκάνδαλο, δηλαδή μη ανεκτή κοινωνικά κατάσταση, ενώ στην αρχαία Αθήνα τα παιδιά που γεννιούνταν από παλλακές δε θεωρούνταν Αθηναίοι πολίτες. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και μια επικριτική αναφορά του Πλάτωνα στις παλλακές στο έργο του Νόμοι:
[...] μηδένα τολμᾶν μηδενὸς ἅπτεσθαι τῶν γενναίων ἅμα καὶ ἐλευθέρων πλὴν γαμετῆς ἑαυτοῦ γυναικός, ἄθυτα δὲ παλλακῶν σπέρματα καὶ νόθα μὴ σπείρειν [...]
Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β΄
Βιογραφικά Στοιχεία
Στις 10 Ιουνίου 1990 εξελέγη Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών.
Ήταν επίτιμος διδάκτωρ της Θεολογικής Ακαδημίας της Αγίας Πετρούπολης και της Θεολογικής Ακαδημίας Μόσχας. Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης εργάστηκε για την ανασυγκρότηση της Εκκλησίας, το χτίσιμο νέων ναών και την επανόρθωση του κύρους της Εκκλησίας. Από την άλλη μεριά, «ερευνητές που είχαν πρόσβαση στα αρχεία της KGB έχουν δηλώσει ότι [...] ο Αλέξιος ήταν πράκτορας, γεγονός το οποίο ουδέποτε επιβεβαίωσε το Πατριαρχείο».
Παλλακεία
Ρώμη
Στην αρχαία Ρώμη, η παλλακεία απαντά ήδη από την προκλασική περίοδο (αν και δε ρυθμιζόταν νομικά), ήταν κοινωνικά αποδεκτή και οι παλλακευτικές σχέσεις δεν είχαν καταρχήν χαρακτήρα ηθικά επιλήψιμο. Από την άλλη, όμως, δε διέθετε και το ίδιο κύρος με το γάμο, κάτι που οφειλόταν στην κατώτερη κοινωνικά θέση του ενός εκ των δύο μερών (που συχνά ήταν ο άντρας ) της σχέσης. Οι επιγραφικές μαρτυρίες του θεσμού είναι πλούσιες, γεγονός που μαρτυρά τη διάδοσή του στη ρωμαϊκή κοινωνία. Χαρακτηριστικό της έκτασης του θεσμού είναι ότι τρεις Ρωμαίοι αυτοκράτορες είχαν σχέσεις με παλλακές ύστερα από το θάνατο των νομίμων συζύγων τους (βάσει της ρωμαϊκής και, μετέπειτα, της βυζαντινής νομοθεσίας η παλλακευτική σχέση δεν μπορούσε να συνυπάρχει με γάμο).
Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β΄
Βιογραφικά Στοιχεία
thumb|left|250px|Άποψη από την εξόδιο ακολουθία του Πατριάρχη Επί των ημερών του οι σχέσεις του Πατριαρχείου Ρωσίας με τις υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες, ιδίως δε τις ελληνόφωνες και μάλιστα το Οικουμενικό Πατριαρχείο μπορούν να χαρακτηριστούν ως ψυχρές. Η ψυχρότητα αυτή οφειλόταν κυρίως στην άρνηση της Ρωσικής Εκκλησίας να υπαναχωρήσει από εκκλησιαστικά τετελεσμένα που προκλήθηκαν από την εγκαθίδρυση της Σοβιετικής Ένωσης, και τα οποία πλέον είχαν εκλείψει. Έτσι, αρνούνταν για παράδειγμα την ανεξαρτησία της Ορθόδοξη Εκκλησία της Εσθονίας, η οποία είχε προσαρτηθεί βιαίως το 1940 στην Εκκλησία της Ρωσίας, ως αποτέλεσμα της βίαιης προσάρτησης του κράτους της Εσθονίας στη Σοβιετική Ένωση.
Παλλακεία
Ρώμη
Η παλλακεία στην αρχαία Ρώμη αποκτά μάλλον για πρώτη φορά δικαιικό ενδιαφέρον με το νόμο του Αυγούστου Lex Iulia de adulteriis coercendis (18–17 π.Χ.), κύριο αντικείμενο, όμως, του οποίου δεν είναι ο εν λόγω θεσμός, αλλά η ποινικοποίηση της μοιχείας και των λοιπών μη αποδεκτών εκτός γάμου γενετήσιων σχέσεων. Ο νόμος εξαιρεί από τις τιμωρητικές του ρυθμίσεις μόνο τις παλλακευτικές σχέσεις, οι οποίες δε στοιχειοθετούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος των ανήθικων γενετήσιων επαφών (stuprum). Πάντως, το ακριβές κοινωνικό και θεσμικό καθεστώς της παλλακείας κατά τη ρωμαϊκή περίοδο έχει προκαλέσει αρκετές διαφωνίες μεταξύ των μελετητών.
Βάσει των διαθέσιμων πηγών και των πορισμάτων των σύγχρονων μελετητών, κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιόδου της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και, ιδίως, την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η νομοθεσία μάλλον διακρινόταν από αυστηρότητα απέναντι στο θεσμό της παλλακείας, κάτω από την επιρροή της Εκκλησίας. Έτσι, δεν αναγνώριζε κληρονομικά δικαιώματα στην περιουσία του επιφανούς παλλακευόμενου υπέρ των εκτός γάμου τέκνων της και, πιθανότατα, ούτε υπέρ της παλλακής. Όι αυτοκράτορες, όμως, που διαδέχθηκαν στο θρόνο τον Κωνσταντίνο άνοιξαν σταδιακά ρήγματα στην απαγόρευση αυτή, αναγνωρίζοντας στοιχειώδη πλην περιορισμένα κληρονομικά δικαιώματα.
Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β΄
Βιογραφικά Στοιχεία
Απεβίωσε το πρωί της Παρασκευής 5 Δεκεμβρίου 2008. Κηδεύτηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2008 παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, του Προέδρου της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ, του πρωθυπουργού Βλαντίμιρ Πούτιν, των προέδρων της Λευκορωσίας, της Αρμενίας και της Σερβίας και πλήθους κόσμου.
Παλλακεία
Βυζάντιο
Την εποχή του Ιουστινιανού παρατηρείται μια αρκετά ολοκληρωμένη νομική κατάστρωση και ρύθμιση ποικίλων πτυχών της παλλακείας (π.χ. μετατροπή σε γάμο, νομιμοποίηση φυσικών τέκνων, κληρονομικά δικαιώματα παλλακής και φυσικών τέκνων), η οποία φαινομενικά δε συνάδει με την προηγηθείσα εχθρική στάση του Κωνσταντίνου απέναντι στο θεσμό. Πάντως, εκτιμάται ότι ένας από τους βασικούς λόγους που οδήγησαν στις εν λόγῳ ρυθμίσεις των νομοθετών επί Ιουστινιανού είναι η διευκόλυνση της μετατροπής των παλλακευτικών σχέσεων σε γάμο, κάτι που εξυπηρετούσε και τις επιδιώξεις της Εκκλησίας, τουλάχιστον όσο η τελευταία δεν μπορούσε να επιβάλει στο κράτος την κατάργηση του θεσμού. Βασισμένοι στις ως άνω ευνοϊκές ρυθμίσεις της ιουστινιάνειας νομοθεσίας, ορισμένοι σύγχρονοι μελετητές υποστηρίζουν ότι τον 6ο αιώνα η παλλακεία κατέστη «γάμος δεύτερης τάξης» ή ότι και σχεδόν εξισώθηκε με το γάμο (inaequale coniugium).
Σύγχυση επικρατεί ως προς τη μετά τον Ιουστινιανό τύχη της παλλακείας. Στη θεωρία κρατεί η άποψη ότι με την Εκλογή η παλλακεία απορροφήθηκε νομικά από το θεσμό του άγραφου γάμου, αν και μια ισχυρή μειοψηφία υποστηρίζει ότι, παρά την επιθυμία των Ισαύρων να ενισχύσουν περαιτέρῳ το θεσμό του γάμου, η παλλακεία δεν καταργήθηκε. Σε κάθε περίπτωση, ζητήματα απτόμενα της παλλακείας ρυθμίζονται από τα Βασιλικά, γεγονός που πιθανώς να σημαίνει ότι αποτέλεσε για ένα μικρό διάστημα νομικά αναγνωρισμένο θεσμό κατά την αρχή της εποχής των Μακεδόνων και, ειδικότερα, μέχρι τα τέλη του 9ου αιώνα, εώς ότου ο Λέων ΣΤ´ ο Σοφός με δύο διαδοχικές νομοθετικές παρεμβάσεις του, η μία λίγο μετά το 890 και η άλλη το 906–907, την κατάργησε οριστικά.
Η νομοθετική, όμως, απαγόρευση δεν ήταν δυνατό να προκαλέσει και την αυτόματη κοινωνική εξαφάνιση της παλλακείας. Παλλακευτικές σχέσεις συνέχισαν να υφίστανται εντός της αυτοκρατορίας και, γι’ αυτό, αναγκάστηκαν οι μεν νομοσυλλέκτες (π.χ. ο Αρμενόπουλος) να περιλάβουν διατάξεις που ρυθμίζουν πτυχές της (κυρίως κληρονομικά δικαιώματα) και οι δε εφαρμοστές του δικαίου να εφαρμόσουν τις εν λόγῳ διατάξεις και να αγνοήσουν εν μέρει τη νομοθεσία του Λέοντα ή, εν πάσῃ περιπτώσει, να μην εξαντλήσουν την αυστηρότητα της τελευταίας. Όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δημήτριου Χωματιανού, Αρχιεπισκόπου πρώτης Ιουστινιανής και πάσης Βουλγαρίας, ο οποίος ενέκυψε αρκετές φορές σε υποθέσεις αφορώσες σε παλλακευτικές σχέσεις, το 13ο αιώνα ο παράνομος πλέον θεσμός επιβιώνει στην Ήπειρο και τη Μακεδονία. Αυτό, κατά την Αγγελική Λαΐου, οφείλεται στην αστάθεια και τις ευμετάβλητες συνθήκες στην ευρύτερη περιοχή, σε οικονομικούς και κληρονομικούς λόγους, αλλά και σε εμπόδια που έθετε η Εκκλησία στην πραγματοποίηση τρίτων ή ακόμη και δεύτερων γάμων, με αποτέλεσμα να εξαναγκάζονται οι πολίτες να συνάπτουν «παλλακευτικές» σχέσεις. Φαίνεται δε ότι, αν και η παλλακεία αφορούσε, κυρίως, στα μεσαία και κατώτερα στρώματα, το φαινόμενο δεν ήταν άγνωστο ούτε στην αριστοκρατία. Σε μία, μάλιστα, περίπτωση, ο Χωματιανός αντιμετωπίζει την παλλακευτική σχέση ενός παντρεμένου ως δεσμό από τον οποίο προκύπτουν δικαιώματα και υποχρεώσεις, κάτι που κανονικά δεν επιτρεπόταν από το βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινωνική ανθρωπολογία Κατηγορία:Οικογενειακό Δίκαιο Κατηγορία:Σεξουαλικότητα
Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς-Φαλήρου
Ο Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς-Φαλήρου (Ε.Ο.Φ.Π.Φ.) είναι ελληνικό ιστορικό αθλητικό σωματείο του Πειραιά που εδρεύει στη συνοικία της Καστέλλας με ημερομηνία ίδρυσης, την 21 Νοεμβρίου 1923. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου, υδατοσφαίρισης, κολύμβησης, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης και παγκρατίου. Αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους βάσει επιτυχιών και συνεισφοράς συλλόγους της Ελλάδος και τον δεύτερο μεγαλύτερο του Πειραιά. Με 56 τίτλους στα πέντε βασικά ολυμπιακά ομαδικά αθλήματα ανδρών - γυναικών, αποτελεί τον πέμπτο πιο πετυχημένο σύλλογο στην Ελλάδα, πίσω από Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, Π.Α.Ο.Κ. και Α.Ε.Κ.. Μάλιστα στα ανδρικά ομαδικά τμήματα, ο Εθνικός είναι τέταρτος μονάχα πίσω από Ο.Σ.Φ.Π., Π.Α.Ο. και Α.Ε.Κ.
Ο Εθνικός έχει καλλιεργήσει στα 98 χρόνια ύπαρξης πολλά αθλητικά τμήματα (ποδόσφαιρο ανδρών-γυναικών, πόλο ανδρών-γυναικών, κολύμβησης, μπάσκετ ανδρών, βόλεί ανδρών-γυναικών, παγκρατίου, χόκει χόρτου, κανόε καγιάκ και στίβου). Μάλιστα ήταν από τις πρώτες ομάδες στην Ελλάδα που δημιούργησε τμήματα πόλο (μέσα δεκαετίας '80) και βόλεϊ γυναικών (δεκαετία '30).
Το ποδοσφαιρικό τμήμα έχει 49 παρουσίες σε πανελλήνια πρωταθλήματα και σε πρωταθλήματα Α' Εθνικής από το 1928, με κορυφαία θέση στο πρωτάθλημα να είναι η δεύτερη (1928, 1956).
Το 1935 η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα νότου και ήταν το φαβορί στην τελική φάση κόντρα στον Άρη αλλά η τελική φάση δεν πραγματοποιήθηκε. Το 1957, ο Εθνικός ήταν ακόμη πιο κοντά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος όντας πρώτος με τέσσερις βαθμούς διαφορά και με τέσσερις αγώνες να απομένουν τιμωρήθηκε από την ΕΠΟ για επαγγελματισμό εξαιτίας της διεξαγωγής φιλικών με την αυτοεξόριστη ομάδα Hungaria των Πούσκας, Τσίμπορ και Κότσις. Οι Ούγγροι παρόλα αυτά δεν ήταν επαγγελματίες διότι σε διαφορετική περίπτωση θα είχε ανακληθεί το χρυσό μετάλλιο της Ουγγαρίας στους Ολυμπιακούς του 1952 (στους Ολυμπιακούς αγώνες συμμετέχουν ερασιτέχνες αθλητές). Ο λόγος της τιμωρίας ήταν ο φόβος του ΠΟΚ ότι ο Εθνικός του Δ. Καρέλλα θα άλλαζε ριζικά επίπεδο σε Ελλάδα και Ευρώπη, μιας και υπήρχε συμφωνία του Εθνικού με πέντε Ούγγρους συν τους Πούσκας, Τσίμπορ και Κότσις που υπήρξε έντονη φήμη για ολοκλήρωση της μετακίνησής τους (τότε οι Ούγγροι παίκτες της Hungaria έψαχναν ομάδα να αγωνιστούν διότι δεν μπορούσαν να γυρίσουν στην πατρίδα τους).
Μετά το 1960 και την καθιέρωση της Α' Εθνικής, ο Εθνικός μετρά πολλές υψηλές πτήσεις στην πρώτη επτάδα της κατάταξης. Ιστορικά από το 1928 και μετά και με εξαίρεση τις περιόδους 1928, 1935, 1956 και 1957 που αναφέρονται νωρίτερα, έχει καταταγεί τέταρτος το 1932 και το 1975, πέμπτος το 1963, έκτος το 1936, 1961, 1968 και το 1973 ενώ έβδομος κατετάγη το 1931, 1959, 1962, 1966, 1967, 1976, 1978, 1980, 1981 και 1988.
Ο Εθνικός έχει μεγάλη παράδοση στο άθλημα της υδατοσφαίρισης. Στο γυναικείο πόλο έχει κατακτήσει δύο ευρωπαϊκά κύπελλα το 2010 και το 2022 όπως επίσης και τρία πρωταθλήματα Ελλάδος, ενώ στο ανδρικό είναι ο κάτοχος των περισσοτέρων πρωταθλημάτων Ελλάδος (38) ενώ κατέχει και 12 κύπελλα (τα 8 συνεχόμενα, αριθμός ρεκόρ). Επίσης κατέχει το ρεκόρ συνεχόμενων πρωταθλημάτων (18 από το 1953–1970 και το δεύτερο μεγαλύτερο με 14 από το 1972–1985), αήττητων πρωταθλημάτων (29, με τα 11 να είναι συνεχόμενα), το ρεκόρ πρωταθλημάτων μόνο με νίκες (19) , το ρεκόρ συνεχόμενων πρωταθλημάτων μόνο με νίκες (10) όπως επίσης και συνεχόμενων ετών χωρίς ήττα στο πρωτάθλημα και το κύπελλο Ελλάδος (13 έτη). Συνοπτικά από το 1953 μέχρι και το 1988, ο Εθνικός κατέκτησε 33 πρωταθλήματα (τα 26 αήττητος) σε 36 έτη κερδίζοντας το προσωνύμιο Αυτοκράτορας. Επιπρόσθετα, κατέχει τα ρεκόρ των 9 αήττητων νταμπλ και των 8 συνεχόμενων αήττητων νταμπλ. Την περίοδο μάλιστα 1958–1983, δεν πραγματοποιήθηκε ο θεσμός του κυπέλλου Ελλάδος. Το 1966 έγινε η πρώτη ομάδα που έφτασε στους «8» του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ενώ το 1980, έγινε η πρώτη ομάδα που έφτασε στους «4» τους Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Στην οκτάδα έχει φτάσει συνολικά εννέα φορές. Στην υδατοσφαίριση γυναικών ο Εθνικός έχει μετάσχει σε όλες τις περιόδους από την καθιέρωση της Α' Εθνικής το 1989 ενώ στους άνδρες από το 1967 έχει απουσιάσει δις (2010, 2013). Πέραν της υδατοσφαίρισης, ο Εθνικός κατέχει διακρίσεις και σε άλλα αθλήματα του υγρού στίβου, με 3 πρωταθλήματα κολύμβησης (1926, 1927, 1949) και 2 πρωταθλήματα καταδύσεων (1933, 1947).
Ο Εθνικός διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης από τη δεκαετία του '30 με συνεχείς παρουσίες σε πρωταθλήματα Αθηνών–Πειραιώς όπως και στο κύπελλο Ελλάδος. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης αν και έχει χάσει την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία αρκετές φορές, μετρά πολλές συμμετοχές στη δεύτερη και τρίτη κατηγορία ενώ έχει πετύχει στο κύπελλο, την πορεία του μέχρι τη φάση των 16 του 1992 όταν και αποκλείστηκε από τον Άρη του Νίκου Γκάλη. Το τμήμα ανδρικής πετοσφαίρισης (πλέον ανενεργό) μετρά έξι συμμετοχές στην πρώτη κατηγορία (1975, 1976, 1980, 1981, 1990, 2018).
Ο Εθνικός μαζί με τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό και την Α.Ε.Κ. αποτελούν τις μοναδικές ομάδες που έχουν κατακτήσει τίτλο πρωταθλήματος Ελλάδος, κυπέλλου Ελλάδος ή κυπέλλου Ευρώπης τουλάχιστον από μία φορά σε κάθε δεκαετία στα ομαδικά αθλήματα (με αφετηρία τη δεκαετία του '30, που καθιερώθηκαν τα πρώτα επίσημα πρωταθλήματα που θεσπίστηκαν από τις σημερινές ομοσπονδίες).
Παραδοσιακός αντίπαλος του Εθνικού αποτελεί ο Ολυμπιακός στο λεγόμενο «ντέρμπι του Πειραιά».
Ίδρυση
200px|thumb|right|Πρωταθλητής Ελλάδας στο πόλο το 1926. Το ιστορικό σωματείο, πρωτοσυστάθηκε το 1922 και εγκρίθηκε επίσημα με την αριθμό 1148/21-11-1923 απόφαση του Πρωτοδικείου Πειραιά και γράφτηκε στο βιβλίο σωματείων με αριθμό Β.Σ 277, την 21/11 του 1923.
Οι κύριοι ιδρυτές της ομάδας του Εθνικού ήταν ο Γιώργος Χατζηανδρέου, ο Χρήστος Πέππας και ο Κώστας Φερλέμης. Τα χρώματά του είναι εμπνευσμένα από την ελληνική σημαία και το όνομά του δηλώνει τον πανεθνικό και πανελλήνιο χαρακτήρα του. Το 1926-27, ο Χαρ. Βολωνάκης εκτός από πρόεδρος του Εθνικού διετέλεσε και πρόεδρος της νεοσύστατης τότε ΕΠΟ, γεγονός που δικαιολογεί το ότι δε προσχώρησε στο κίνημα του περιβόητου ΠΟΚ το 1928.
Ο πειραϊκός αθλητικός σύλλογος "Κεραυνός", ιδρυθείς το 1923, μετονομάστηκε στις 15/10/1924 σε Young Boys "ΤΙΤΑΝ". Από τα αθλητικά σωματεία της εποχής Πειραϊκή Ένωση και Πειραϊκός Σύνδεσμος προήλθε στα τέλη του 1923 ο Αθλητικός και Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Πειραιώς. Στις αρχές του 1924 όμως έγινε η διάσπαση του συλλόγου σε δύο διαφορετικές ομάδες, τον ΑΠΣΠ και μια που λεγόταν "Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς" που αργότερα θα οδηγήσει στην ίδρυση του ΟΣΦΠ. Στις αρχές της σεζόν 1924-25 από μέλη του ΑΠΣΠ ιδρύθηκε ο "Πειραϊκός Ποδοσφαιρικός Όμιλος". Ο «Πειραϊκός Ποδοσφαιρικός Όμιλος» που είχε απορροφήσει και μέλη της Φαληρικής Ενώσεως, συγχωνεύτηκε με τον Young Boys και έτσι στις 23/12/1924 η ομάδα παίρνει αρχικά την ονομασία «Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς» και αργότερα την τελική του ονομασία «Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς-Φαλήρου». . αριστερά|μικρογραφία|140x140εσ|Το σήμα του σωματείου μέχρι και τα τέλη του '50
1924 - 1940
200px|thumb|right|Πρωτοσέλιδο εφημερίδας "Αθλητική Κυριακή" της 26ης Μαρτίου 1933 με τον κυπελλούχο Ελλάδας, Εθνικό Πειραιώς. 200px|thumb|right|Κυπελλούχος Ελλάδας ποδοσφαίρου το 1933.
Το 1926 και το 1927 η ομάδα κολύμβησης του Εθνικού κατακτά τα 2 πρώτα της πρωταθλήματα. Το 1926 η ομάδα πόλο του Εθνικού κατακτά το πρώτο της πρωτάθλημα Ελλάδας και το 1931 επαναλαμβάνει την επιτυχία της.
Το 1928 η ομάδα ποδοσφαίρου αναδεικνύεται δευτεραθλήτρια Ελλάδας στο πρωτάθλημα ενώ κατακτά επίσης 3 πρωταθλήματα Πειραιά (1928, 1929, 1939). Το 1933, η ομάδα ποδοσφαίρου θα κατακτήσει το κύπελλο Ελλάδος επικρατώντας του Άρη Θεσσαλονίκης στον επαναληπτικό τελικό (2–1). Νωρίτερα στη διοργάνωση, είχε αποκλείσει την Άμυνα Κοκκινιάς (άνευ αγώνα), την Α.Ε.Κ. (1–1, 1–0), τον Απόλλων Σμύρνης (2–1), και στα ημιτελικά (ή αλλιώς τελικός νότου) τον συμπολίτη Ολυμπιακό (2–1) που είχε επικρατήσει (με 1–6) του Παναθηναϊκού στον προηγούμενο γύρο. To 1935 το τμήμα ποδοσφαίρου κατακτά το πρωτάθλημα Νότου αλλά ματαιώνεται η τελική φάση για την απονομή του πρωταθλητή ενώ θα μετείχαν οι Εθνικός, ΠΑΟ, Άρης και Ηρακλής. Προπολεμικά ο Εθνικός κατάφερε ορισμένες μεγάλες νίκες για το πρωτάθλημα. Κερδίζει τον Ολυμπιακό με 3–2 (1934), τον ΠΑΟΚ 5–2 (1936), τον ισχυρό Άρη 3–2 (1928, 1936), τον Ηρακλή με 6–0 (1936) και την ΑΕΚ με 6–0 (1932) και 5–1 (1935). Αξιοσημείωτες είναι και οι νίκες κόντρα στο Γουδή το 1935 (9–1 εντός, 1–11 εκτός). Ο ΣΠ Γουδή είχε κερδίσει την ΑΕΚ με 3–1 και τον Απόλλωνα με 3–2 ενώ είχε αποσπάσει ισοπαλία από τον ΟΣΦΠ (1–1).
Το 1939, ο Εθνικός θα κατακτήσει το πρωτάθλημα Πειραιά με 17 βαθμούς σε 6 αγώνες και τέρματα 22-6. Αυτή ήταν η μοναδική φορά που ο Ολυμπιακός έχασε το πρωτάθλημα Πειραιά ενώ μετείχε στη διοργάνωση.
Το τμήμα βόλεϊ του Εθνικού είναι από τα παλιότερα του συλλόγου και τα πρώτα χρόνια και πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συμμετείχε ανελλιπώς στα τοπικά πρωταθλήματα κέντρου και στην Α΄κατηγορία.
Υγρός Στίβος
Το 1949 το τμήμα κολύμβησης κατακτά το τρίτο και τελευταίο του πρωτάθλημα Ελλάδας. Το 1948 το τμήμα πόλο ανδρών κατακτά για τρίτη φορά το Πρωτάθλημα Ελλάδας. Το 1948 θα κάνει το ντεμπούτο του ο Ανδρέας Γαρύφαλλος, ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες πολίστες όλων των εποχών. Από το 1953 ξεκινά η κυριαρχία του Εθνικού στο ανδρικό πρωτάθλημα πόλο καθώς θα κατακτήσει 33 πρωταθλήματα (τα 26 αήττητα) σε 36 χρόνια (1953-1988) με μοναδική απώλεια τα πρωταθλήματα του 1971, 1986, 1987. Στο διάστημα αυτό, ο Εθνικός πέτυχε δύο τεράστια σερί συνεχόμενων πρωταθλημάτων. 18 σερί (1953–1970) εκ των οποίων 16 αήττητα και 14 σερί (1972–1985) εκ των οποίων 9 αήττητα. Μάλιστα από τις 21 Σεπτεμβρίου του 1951 έως και τις 7 Αυγούστου του 1964, ο Εθνικός ήταν αήττητος (71 νίκες και 4 ισοπαλίες) για 13 χρόνια κάτι που αποτελεί ρεκόρ μέχρι σήμερα. Παράλληλα στο Κύπελλο Ελλάδας η ανδρική ομάδα πόλο του Εθνικού κατακτά ανελλιπώς τον τίτλο από το 1953 και για 6 συνεχόμενα χρόνια έως τη διακοπή του θεσμού η οποία κράτησε για 25 έτη και στέρησε τίτλους από το σύλλογο. Στους έξι νικηφόρους τελικούς επικράτησε τρεις φορές του Ολυμπιακού (1953, 1954, 1957), από μία φορά του Ν.Ο. Πατρών (1958) και του Άρη (1955) ενώ το 1956 επικράτησε σε όμιλο τελικής φάσης στην οποία μετείχαν Εθνικός, Πάτρα, Άρης και Π. Φάληρο
Το 1966 ο Εθνικός θα γίνει η πρώτη ομάδα που θα φτάσει στους «8» του Κυπέλλου πρωταθλητριών υδατοσφαίρισης. Θα διοργανώσει στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο του Ζαππείου έναν από τους προκριματικούς ομίλους και θα προκριθεί μαζί με την Παρτιζάν στην ημιτελική φάση. Παρά την ήττα του από τους Γιουγκοσλάβους (7–2), θα νικήσει την πρωταθλήτρια Αυστρίας Βιέννα (7–5) και την πρωταθλήτρια Ισπανίας Κ.Ν. Μπαρτσελόνα (2–0). Θα φτάσει στις 8 καλύτερες ομάδες άλλες 8 φορές (1970, 1972, 1977, 1978, 1979, 1981, 1983, 1995)
Το 1980 η ανδρική ομάδα πόλο του Εθνικού έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που συμμετείχε στην τελική φάση του Κυπέλλου πρωταθλητριών υδατοσφαίρισης. Η ομάδα θα κατακτήσει την τέταρτη θέση στο Φάιναλ φορ όπου έλαβε μέρος μαζί με τις Σπαντάου (Δυτ. Γερμανία), Γιουγκ (Γιουγκοσλαβία) και Βάσας (Ουγγαρία). Ο Εθνικός θα αποσπάσει ισοπαλία στο πρώτο του παιχνίδι κόντρα στην τότε εν ενεργεία πρωταθλήτρια Ευρώπης, Βάσας (4–4) αλλά θα χάσει στο δεύτερο παιχνίδι από την οικοδέσποινα Γιουγκ (9–5) και παρά το γεγονός ότι πάλεψε, η έλλειψη εμπειρίας σε τελική φάση σε συνδυασμό με την αντιμετώπιση της διαιτησίας, έφεραν την ήττα. Στο τρίτο και τελευταίο παιχνίδι, ο Εθνικός θα ηττηθεί από τους Δυτικογερμανούς της Σπάνταου.
Το 1986 διακόπτεται η κυριαρχία της ανδρικής ομάδας πόλο η οποία είχε συμπληρώσει 35 Πρωταθλήματα Ελλάδας (τα 29 αήττητα).
Το τμήμα της γυναικείας υδατοσφαίρισης του Εθνικού ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1980 κατακτώντας 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας (1988, 1990, 1992).
Ποδόσφαιρο
Στο πρωτάθλημα του 1956, ο Εθνικός θα καταλάβει για δεύτερη φορά τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα μετά από αυτήν του 1928 και θα τερματίσει έναν βαθμό πίσω από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό. Στους τέσσερις αγώνες που παίχτηκαν μεταξύ τους για το πανελλήνιο πρωτάθλημα και όχι για το τοπικό, ο Ολυμπιακός πέτυχε δύο νίκες, ο Εθνικός μία ενώ ένας αγώνας έληξε ισόπαλος. Στην τελική φάση δε, οι δύο αγώνες έληξαν 0-0 και 2-1 υπέρ του Εθνικού. Από τον Εθνικό έχασαν εκείνη τη χρονιά ο Π.Α.Ο., ο Απόλλων, ο Άρης και ο Π.Α.Ο.Κ.
Στο πρωτάθλημα του 1957 τέσσερις αγωνιστικές πριν από το τέλος και ενώ βρισκόταν στην πρώτη θέση με 4 βαθμούς διαφορά, αποκλείστηκε από τη συνέχεια του πρωταθλήματος τιμωρούμενος με μηδενισμό στους αγώνες με Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, Απόλλωνα Αθηνών και Δόξα Δράμας, καθώς και αφαίρεση τεσσάρων βαθμών, λόγω διεξαγωγής φιλικών αγώνων με τους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές της αυτοεξόριστης Εθνικής Ουγγαρίας. Την ίδια περίοδο η ίδια η Εθνική Ελλάδος είχε δώσει φιλικό παιχνίδι με τους περιοδεύοντες ανά την Ευρώπη, Ούγγρους διεθνείς.
Ο Εθνικός από την περίοδο 1955-56 μέχρι και τη σεζόν 1989-90 θα μετρήσει ανελλιπή παρουσία την Α' κατηγορία. Θα καταφέρει να τερματίσει 4ος την περίοδο 1974-75, 5ος την περίοδο 1962-63, 6ος τις περιόδους 1960-61, 1967-68, 1972-73, 7ος τις περιόδους 1961-62, 1965-66, 1966-67, 1975-76, 1977-78, 1979-80, 1980-81 και 1987-88.
Την περίοδο 1989-90 θα υποβιβαστεί για πρώτη φορά αλλά θα επανέλθει άμεσα την επόμενη περίοδο ως πρωταθλητής Β' Εθνικής. Τη σεζόν 1991-92 θα υποβιβαστεί για δεύτερη φορά για να παραμείνει στη Β' για δύο έτη. Τις περιόδους 1994-95, 1995-96, 1997-98 και 1998-99 θα αγωνιστεί ξανά στην κορυφαία κατηγορία με την τελευταία περίοδο να είναι και η τελευταία του.
Υδατοσφαίριση
Ο Εθνικός τη δεκαετία του '90 θα χάσει την κυριαρχία του από τον ΟΣΦΠ και τον ΝΟΒ. Θα παρουσιάσει καλά αγωνιστικά σύνολα παρά ταύτα και θα κερδίσει το κύπελλο το 1991, το πρωτάθλημα του 1994 ενώ θα φτάσει για ένατη και τελευταία φορά στους «8» του κυπέλλου πρωταθλητριών το 1995. Το 1996, η οικογένεια του Εθνικού όπως και το ευρωπαϊκού πόλο θα υποστούν το σοκ του θανάτου του αρχηγού της Εθνικής ομάδας και αθλητή του ομίλου, Νώντα Σαμαρτζίδη σε ηλικία 31 ετών.
Ποδόσφαιρο
Ο Εθνικός θα υποβιβαστεί αμέσως (1999-00) και θα πέσει στην Γ' κατηγορία για πρώτη φορά. Εκεί θα παραμείνει για τρία χρόνια μέχρι να υποβιβαστεί τη σεζόν 2002-03 στην τέταρτη εθνική κατηγορία. Το 2004, το ποδοσφαιρικό τμήμα θα συγχωνευτεί με τον Α.Ο. Μάνης Πειραιά και με πρόεδρο τον Νίκο Πηρούνια, η ομάδα θα αγωνιστεί για δύο έτη (2004-05 και 2005-06) στην Γ' ενώ το 2006 θα κερδίσει την άνοδο στη Β' Εθνική (2006-07) όπου θα παραμείνει μέχρι και την περίοδο 2010-11.
Υδατοσφαίριση
Στα μέσα της δεκαετίας η ανδρική ομάδα πόλο σημειώνει τις τελευταίες επιτυχίες της. Κατακτά το 12ο Κύπελλο Ελλάδας το 2005 και το 38ο Πρωτάθλημα Ελλάδας το 2006.
Το 2007 και 2008 ο Εθνικός θα καταταγεί δεύτερος και θα χάσει το πρωτάθλημα στους τελικούς από τον ΟΣΦΠ με 3–1.
Το 2003, η ανδρική ομάδα πόλο θα καταλάβει την τρίτη θέση στο Λεν Τρόφι (δεύτερη τη τάξει διασυλλογική διοργάνωση).
Η σεζόν 2008-09 είναι η τελευταία με παρουσία σε Ευρωπαϊκά κύπελλα.
Το 2009, το τμήμα ανδρικής υδατοσφαίρισης θα υποβιβαστεί για πρώτη φορά στην ιστορία του. Θα ακολουθήσει άλλος ένας υποβιβασμός το 2012.
Ποδόσφαιρο
Τη σεζόν 2009–10 η ομάδα έπαιξε μπαράζ για την άνοδο στη Σούπερλιγκ αλλά απέτυχε τον προβιβασμό. Την επόμενη περίοδο (2010–11) υποβιβάζεται στην Γ' αλλά λόγω αδυναμίας, μετέχει στην Δ' για δεύτερη φορά στην ιστορία του. Η σεζόν 2011–12 είναι η χειρότερη στην ιστορία του με τον υποβιβασμό στο τοπικό πρωτάθλημα του Πειραιά. Την επόμενη περίοδο (2012–13) θα τερματίσει πρώτος αλλά δεν θα προβιβαστεί στην Γ' Εθνική μέσω των μπαράζ. Στη δεύτερη σεζόν του στο τοπικό (2013–14) θα τερματίσει ξανά πρώτος με 24 νίκες και 4 ισοπαλίες σε 28 αγώνες (τέρματα 84–15) και θα προβιβαστεί αυτήν τη φορά μέσω μπαράζ.
Την περίοδο 2014–15 η ομάδα θα κατακτήσει την πέμπτη θέση, τις επόμενες δύο σεζόν θα τερματίσει τέταρτη, ενώ την περίοδο 2017–18 θα κατακτήσει το πρωτάθλημα του ομίλου και θα αγωνιστεί στα μπαράζ ανόδου αλλά θα αποτύχει να προβιβαστεί. Τη σεζόν 2018-19 θα τερματίσει τρίτη χάνοντας τη δεύτερη θέση των μπαράζ ανόδου. Στις περιόδους 2019–20 και 2020–21, η Γ' Εθνική λογίζεται ως τέταρτη κατηγορία ποδοσφαίρου και η ομάδα θα φλερτάρει με τον δεύτερο υποβιβασμό στο τοπικό αλλά θα τον αποφύγει χάρη σε δύο «ντεμαράζ» στα τέλη της κάθε περιόδου.
Όσον αφορά την έδρα του, τη δεκαετία του 2010, ο Εθνικός αγωνίστηκε στο γήπεδο του Ελληνικού μέχρι το 2012, στα χρόνια του τοπικού στο γήπεδο Ρέντη «Στ. Μελισσουργός», την περίοδο 2014–2017 στο γήπεδο Μοσχάτου, την περίοδο 2018–2021 στο γήπεδο Καλλιθέας. Την σεζόν 21–22 αγωνίστηκε στο δημοτικό γήπεδο Αγίων Αναργύρων ενώ για την περίοδο 22–23 χρησιμοποιεί το δημοτικό γήπεδο του Περάματος.
Υδατοσφαίριση
μικρογραφία|179x179εσ|Η Αμερικανίδα δύο φορές χρυσή ολυμπιονίκης και μια εκ των σπουδαιότερων τερματοφυλάκων στην ιστορία της γυναικείας υδατοσφαίρισης, [[Άσλεϊ Τζόνσον (υδατοσφαιρίστρια)|Άσλεϊ Τζόνσον]] Το 2010 το γυναικείο τμήμα πόλο, απέκτησε τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο του συλλόγου, επικρατώντας σε διπλό τελικό επί της Χάντι Μανσίσκ και κατέκτησε το ΛΕΝ Τρόφι. Ο Εθνικός είχε ηττηθεί στον πρώτο τελικό από τη Χάντι Μανσίσκ με 13–12 στη Σιβηρία αλλά κέρδισε στον Πειραιά 10–9, έστειλε τον τελικό στην παράταση η οποία έληξε 13–12 και χρειάστηκε η διαδικασία των πέναλτι (4–1) για να κερδίσει το τρόπαιο.
Την ίδια χρονιά αναμετρήθηκε με την πρωταθλήτρια Ευρώπης, Βουλιαγμένη, για τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ, όμως δεν κατάφερε να επιβληθεί της αντιπάλου.
Το Σεπτέμβριο του 2011 ο Εθνικός δημιούργησε τμήμα χόκεϊ επί χόρτου, κατακτώντας την ίδια σεζόν το Πρωτάθλημα Ελλάδας χόκεϊ επί χόρτου για την αγωνιστική περίοδο 2011-2012.
Από το 2010 αθλητής του ομίλου είναι ο κολυμβητής Κριστιάν Γκολομέεφ. Ο Γκολομέεφ έχει συμμετάσχει σε τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες (πέμπτος ολυμπιονίκης στο Τόκιο, 50μ ελεύθερο), έχει δύο χρυσά (50μ ελεύθερο, 50μ πεταλούδα), ένα ασημένιο (4x100) και δύο χάλκινα σε Μεσογειακούς Αγώνες (50μ ελεύθερο, 4x100), ένα ασημένιο και ένα χάλκινο σε Ευρωπαίκά Πρωταθλήματα (50μ ελεύθερο) και ένα ασημένιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (50μ ελεύθερο). Ο Γκολομέεβ παρότι κολυμβητής κατέχει και δελτίο υδατοσφαιριστή στον Εθνικό.
Παραπομπές
40 χρόνια ελληνικό ποδόσφαιρο και ΠΡΟΠΟ,έκδοση του ΠΡΟΠΟΡΑΜΑ,1999