cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτρης Βάβουλας
Καριέρα
Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του ΟΦΗ που χρίστηκε διεθνής φορώντας τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας, στις 14 Οκτωβρίου 1951 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση στη Μασσαλία εναντίον της Γαλλίας Β', όταν υπό τις οδηγίες του Γιάννη Χέλμη ξεκίνησε βασικός και τον αντικατέστησε στο ημίχρονο ο Κώστας Νεστορίδης.
Το 1955 επέστρεψε στον ΟΦΗ για να κλείσει την καριέρα του εκεί. Σύμφωνα με τοπικό θρύλο, ο Δημήτρης Βάβουλας, ενώ αγωνιζόταν σε ένα παιχνίδι με τον ΟΦΗ έκανε ένα σουτ που κατέληξε στο δοκάρι της αντίπαλης εστίας διαλύοντας το στην κυριολεξία, δείγμα του πόσο δυνατό σουτ διέθετε. Υπήρξε παιδικός φίλος του μουσικοσυνθέτη Μανώλη Ρασούλη ο οποίος είχε αναφερθεί στην προσωπικότητα του ποδοσφαιριστή ως πηγή έμπνευσής του κατά τη σύνθεση του ύμνου του ΟΦΗ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ευστάθιος
Ευστάθιος είναι ανδρικό ελληνικό όνομα Ευστάθιος (όνομα), με το οποίο είναι γνωστοί οι:
Α.Ο. Βόνιτσας
Ο Αθλητικός Όμιλος Βόνιτσας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην κωμόπολη της Βόνιτσας, στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Βόνιτσας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1990, έμβλημά του ο πυρσός και αγωνίζεται με χρώματα το μαύρο και το λευκό. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων.
Ιστορική αναδρομή
Την αγωνιστική περίοδο 2008-09 το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η ΕΣΚΑΒΔΕ λαμβάνοντας, παράλληλα, το εισιτήριο για τη Γ' Εθνική Κατηγορία. Εκεί αγωνίστηκε την περίοδο 2009-10, για πρώτη φορά στην ιστορία του, χωρίς να καταφέρει να εξασφαλίσει την παραμονή του. Συγκεκριμένα βρέθηκε στην προτελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου που διαγωνίσθηκε με 7 νίκες,18 ήττες και 1 μηδενισμό.
Τρία χρόνια μετά, και συγκεκριμένα μετά το τέλος της χρονιάς 2012-13, αναδείχθηκε ξανά Πρωταθλητής ΕΣΚΑΒΔΕ. κερδίζοντας την επιστροφή του στη Γ' Εθνική για την επόμενη περίοδο, 2013-14. Σε αμφότερες τις ανόδους της ομάδας σε εθνική κατηγορία προπονητής ήταν ο Πρεβεζάνος, Κώστας Παπίρης.
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο. Βόνιτσας διαγωνίσθηκε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο Βορρά. Έχοντας συγκεντρώσει 14 νίκες και 8 ήττες, κατέλαβε την 3η θέση της τελικής βαθμολογίας, παραμένοντας βάσει προκήρυξης στην ίδια κατηγορία. Ακολούθως διαγωνίσθηκε σε αγώνα κατάταξης εναντίον του Γ.Α.Σ. Κομοτηνή, ομάδας που κατέκτησε την αντίστοιχη θέση του άλλου Ομίλου Βορρά, γνωρίζοντας την ήττα με σκορ 63-82.
Το 2014-15 τερμάτισε στην 13η θέση με 5 νίκες,20 ήττες και έναν μηδενισμό,με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στην ΕΣΚΑΒΔΕ.
Το 2015-16 τερμάτισε στην 3η θέση του πρώτου ομίλου της Α ΕΣΚΑΒΔΕ με 32 βαθμούς,14 νίκες,4 ήττες,1208-1043.Δεν κατάφερε να προκριθεί στα play off.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Βόνιτσας, χωρητικότητας 500 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου ήταν ο Κώστας Μπαλάσκας. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρούσε από τον Ιούλιο του 2014 ο Γιάννης Διαμαντάκος. Το ρόστερ του Α.Ο. Βόνιτσας για την αγωνιστική περίοδο 2013-14 συνέθεσαν οι παρακάτω αθλητές:
Υποδομές
Την σεζόν 2015-16 έχασε στον τελικό των παγκορασίδων ΕΣΚΑΒΔΕ από τον ΦΙΜΠΑ Πήγασο με 78-42.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1990 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1990
Κόλομαν Μόζερ
Ο Κόλομαν Μόζερ (30 Μαρτίου 1868 - 18 Οκτωβρίου 1918) ήταν Αυστριακός ζωγράφος και εικαστικός. Υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες του βιεννέζικου κινήματος του Ζετσεσιονισμού με σημαντική συνεισφορά σε πάμπολλους κλάδους των εφαρμοσμένων τεχνών. Ασχολήθηκε με εικονογραφήσεις περιοδικών, με τη σχεδίαση επίπλων και διακοσμητικών αντικειμένων από μέταλλο, γυαλί και ξύλο, με τη διακόσμηση υφασμάτων, με τον σχεδιασμό γραμματοσήμων και χαρτονομισμάτων, με τη διακόσμηση κτιρίων όπως και με τη διοργάνωση και τον εσωτερικό διάκοσμο εκθέσεων. Διακρινόταν για το πολύπλευρο ταλέντο του και υπήρξε ένας από τους πιο επιφανείς καλλιτέχνες της προπολεμικής Βιέννης.
Νεανικά χρόνια και σπουδές
Ο Μόζερ γεννήθηκε στη Βιέννη στις 30 Μαρτίου 1868. Το βαφτιστικό του όνομα ήταν Κόλομαν αλλά στις δουλειές του χρησιμοποιούσε σχεδόν πάντα το χαϊδευτικό του όνομα δηλαδή Κόλο. Ήταν γιος του Γιόζεφ Μόζερ, διαχειριστή του αριστοκρατικού κολεγίου Theresianum και της Τερέζας Μόζερ, το γένος Χιρς. Ο πατέρας του επιθυμούσε να τον οδηγήσει να ασχοληθεί με το εμπόριο αλλά ο νεαρός Μόζερ κατάφερε να πάρει κρυφά μαθήματα σχεδίου και εν αγνοία των γονιών του γράφτηκε το 1886 στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1888, για να εξοικονομεί τα προς το ζην και να συνεχίσει τις σπουδές του άρχισε να εργάζεται ως εικονογράφος σε διάφορα περιοδικά τέχνης όπως το Meggendorfer-Blätter. Από το 1893 έως το 1895 σπούδασε διακοσμητικές τέχνες στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης με δάσκαλο τον Franz Matsch.
Προσχώρηση στο κίνημα της Απόσχισης (Ζετσεσιονισμός)
Ο Μόζερ ήταν ηλικιακά ο νεότερος της ομάδας, εντούτοις έπαιξε κεντρικό ρόλο στις δράσεις του κινήματος. Το Κτίριο της Απόσχισης, ο εκθεσιακός χώρος που είχαν δημιουργήσει οι Ζετσεσιονιστές, είχε διακοσμηθεί με έργα του: στην πίσω πλευρά του κτιρίου υπήρχε ο χορός των παρθένων με γιρλάντες και επάνω από την είσοδο της πρόσοψης της αίθουσας εκθέσεων υπήρχε μια μεγάλη κυκλική υαλογραφία, διακοσμημένη με μια αλληγορία της τέχνης, η μορφή ενός αγγέλου περιτριγυρισμένου από άνθη λωτού. Κανένα από αυτά τα έργα δεν σώθηκε, όταν το κτίριο βομβαρδίστηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στον Μόζερ οφείλεται η σύλληψη και η διαμόρφωση πολλών εκθέσεων στο Κτίριο της Απόσχισης: μέχρι το 1905 φέρουν την υπογραφή του 12 από τις 23 εκθέσεις που έλαβαν χώρα εκεί. Το 1905, λόγω εσωτερικών διαφωνιών που σχετίζονταν με την υπερβολική εμπορευματοποίηση του κινήματος, που είχε εδραιωθεί πια στο χώρο της τέχνης στην αυστριακή πρωτεύουσα, η ομάδα που πρόσκεινται στον Γκούσταβ Κλίμτ αποχώρησε, και μαζί τους ο Μόζερ. μικρογραφία| Εξώφυλλο του περιοδικού Ver Sacrum, 1899 Το κίνημα αντιπροσωπευόταν από το περιοδικό «Ver Sacrum» (1898-1903), για το οποίο ο Μόζερ φιλοτέχνησε περίπου 140 εικονογραφήσεις για αντίστοιχα άρθρα. Ο Μόζερ υπήρξε ο διευθυντής και η κινητήρια δύναμη της συντακτικής επιτροπής και δική του ιδέα ήταν το ασυνήθιστο τετράγωνο σχήμα του περιοδικού.
Τα επόμενα χρόνια ο Μόζερ έκανε αρκετά ταξίδια σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας, στην Τσεχία, στο Παρίσι, στο Βέλγιο, στην Ελβετία, στην Ιταλία και διεύρυνε τους καλλιτεχνικούς του ορίζοντες ερχόμενος σε επαφή με άλλους Ευρωπαίους καλλιτέχνες, όπως ο Φέρντιναντ Χόντλερ, αλλά και με εργαστήρια και βιοτεχνίες κατασκευής ειδών διακόσμησης.
Από το 1899 άρχισε να διδάσκει το μάθημα σχεδίου και διακοσμητικής ζωγραφικής στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης, διδασκαλία που συνέχισε μέχρι το θάνατό του, το 1918, επηρεάζοντας έτσι μια ολόκληρη γενιά Βιεννέζων καλλιτεχνών.
μικρογραφία | αριστερά| Ντουλάπα με μουσικό μοτίφ, 1904
Ίδρυση της εταιρείας Wiener Werkstätte
Ο Μόζερ είχε πολλές συνεργασίες με ιδιωτικές επιχειρήσεις, προϊόντα των οποίων σχεδίαζε, όπως η εταιρεία υφασμάτων Johann Backhausen & Söhne, η επιπλοποιία Jacob & Josef Kohn, τα υαλουργεία E. Bakalowits & Söhne και η εταιρεία ψάθινων επίπλων Prag-Rudniker. Το 1903 μαζί με τον αρχιτέκτονα Γιόζεφ Χόφμαν και τον βιομήχανο Φριτς Βερνντόρφερ ίδρυσαν την εταιρεία Wiener Werkstätte. Με την εταιρεία αυτή ο Μόζερ, της οποίας ήταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής, φιλοδοξούσε να έχει τον έλεγχο σε όλες τις φάσεις δημιουργίας ενός αντικειμένου, από τον σχεδιασμό, στην επιλογή των υλικών, έως την εκτέλεση. Μόνο έτσι μπορούσε να εγγυηθεί το υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο των αντικειμένων. Η λειτουργικότητα, οι λιτές γραμμές και η καλή επεξεργασία των υλικών ήταν οι πυλώνες πάνω στους οποίους στήριζαν την παραγωγή τους. Με αυτόν τον τρόπο εξάλλου, εκπληρωνόταν και ένα από τα πιστεύω του κινήματος της Απόσχισης, δηλαδή να εισχωρήσει η τέχνη στην καθημερινότητα και το κάθε αντικείμενο να είναι ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης (ολιστική τέχνη, Gesamkustwerk), γεγονός που θα οδηγούσε σε μια εκλέπτυνση και έναν εξευγενισμό των ηθών και της καθημερινής ζωής.
μικρογραφία | Βιτρώ της Kirche am Steinhof Το 1905-7 ο αρχιτέκτονας Όττο Βάγκνερ σχεδίασε μια εκκλησία στη Βιέννη, με χαρακτηριστικά Αρ Νουβό, η οποία πήρε το όνομα Kirche am Steinhof και ο Μόζερ φιλοτέχνησε τα βιτρώ. Ο Μόζερ συνεργάστηκε στη διακόσμηση και άλλων κτιρίων του Βάγκνερ, για παράδειγμα, δικά του είναι τα χρυσά μενταγιόν με τις γυναικείες κεφαλές, που κοσμούν την πρόσοψη του περίφημου Wagner Haus.
Επιστροφή στη ζωγραφική
μικρογραφία | αριστερά|Μουριά, 1909, λάδι σε μουσαμά Παρά την επιτυχία που είχε η εταιρεία, ο Μόζερ το 1907 αποφάσισε να την εγκαταλείψει για να ασχοληθεί κυρίως με τη ζωγραφική και τη σκηνογραφία.
Το 1905 είχε παντρευτεί με την Έντιθ Μάουτνερ φον Μάρκχοφ, που ανήκε σε πλούσια οικογένεια βιομηχάνων. Μετά την αποχώρηση από την Wiener Werkstätte, πέρασε μεγάλα διαστήματα στη βίλα, που ανήκε στην οικογένεια της συζύγου του, στην εξοχική περιοχή του Σέμμερινγκ. Πολλοί πίνακές του αυτής της εποχής έχουν ως θέμα τα δάση και τα βουνά της περιοχής αυτής. Τα ορεινά του αυτά τοπία εντυπωσιάζουν με τον πλούτο των λεπτομερειών τους, οι πλατιοί ορίζοντες θυμίζουν σύγχρονα έργα του Κλιμτ. Οι ορεινοί όγκοι τονίζονται από έντονα χρωματικά περιγράμματα, ενώ πηγές φωτός κυκλώνουν τα σώματα παράγοντας χρωματικά συμπληρωματικές γραμμές σκιάς. Ο μεγαλύτερος όγκος των έργων του ανήκει στην Αρ νουβό, ενώ υπάρχουν και κάποια που τοποθετούνται στον Ρεαλισμό, στον Μεταϊμπρεσιονισμό και στον Συμβολισμό.
Το πολύπλευρο ταλέντο του τον οδήγησε και στο θέατρο, όπου επέδειξε έντονη δραστηριότητα ως σκηνογράφος. Το 1908 επιμελήθηκε τα σκηνικά και τα κοστούμια για το ανέβασμα στο Βερολίνο της Γενοβέφας του Κρίστιαν Φρίντριχ Χέμπελ, το 1909 εργάστηκε για την όπερα Der Musikant του Γιούλιους Μπίττνερ στην Κρατική όπερα της Βιέννης και το 1911 για την όπερα Der Bergsee του ιδίου. Το 1912 δούλεψε τα σκηνικά για το θεατρικό Das Prinzip του Χέρμαν Μπαρ και για την όπερα Der arme Heinrich του ΄Χανς Πφίτσνερ. Το 1913 επιμελήθηκε τα σκηνικά για το Das Phantom και το 1915 το Der muntere Seifensieder του Χέρμαν Μπαρ.
Ο Κόλο Μόζερ πέθανε στις 18 Οκτωβρίου 1918, αφού είχε παλέψει για 2 χρόνια με τον καρκίνο του λάρυγγα.
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ" />
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ζωγράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί σχεδιαστές Κατηγορία:Αυστριακοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Εικονογράφοι
Σεμιόν Μπουντιόνι
Ο Σεμιόν Μιχαήλοβιτς Μπουντιόνι (Семён Миха́йлович Будённый, 25 Απριλίου [Π.Η. 13 Απριλίου] 1883 – 26 Οκτωβρίου 1973) ήταν Ρώσος διοικητής του ιππικού και στρατάρχης του Κόκκινου Στρατού. Προσωπικός φίλος του Στάλιν, πολέμησε στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, στον Ρωσοπολωνικό Πόλεμο, και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πέθανε το 1973 στη Μόσχα, σε ηλικία 90 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Στρατάρχες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Κιζλάρ αγάς
Ο κιζλάρ αγάς (قيزلر اغاسی, Kızlar Ağası, "αγάς των κοριτσιών"), επισήμως ο αγάς του Οίκου της Ευτυχίας (τουρκ. Darüssaade ağası), ήταν ο αρχιευνούχος του χαρεμιού στο παλάτι των Σουλτάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Χάρη στην εγγύτητά του στον Σουλτάνο, και τον ρόλο που έπαιζαν οι γυναίκες του χαρεμιού στις μηχανορραφίες του παλατιού, το αξίωμα αυτό ήταν ένα από τα πιο σημαίνοντα σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία ως τις αρχές του 19ου αιώνα. Σύντομα μετά την δημιουργία του, και μέχρι την κατάργησή του με την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το αξίωμα δινόταν μόνο από μαύρους Αφρικανούς ευνούχους σκλάβους, εξ ού και οι κάτοχοί του συχνά αναφέρονται απλά με τον τίτλο μαύρος αρχιευνούχος (αγγλ. Chief Black Eunuch).
Ιστορία και αρμοδιότητες
Η ισχύς του αξιώματος ήταν αποτέλεσμα τόσο της εγγύτητας προς τον σουλτάνο, όσο και της στενής σχέσης με τις πανίσχυρες βασιλομήτωρες, τις βαλιδέ σουλτάνες, που συχνά έπαιζαν κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική (βλ. το «Σουλτανάτο των Γυναικών»). Ο κιζλάρ αγάς ήταν επίσης ο ντε φάκτο μεσολαβητής μεταξύ του αποκλεισμένου από τον έξω κόσμο χαρεμιού και των δημόσιων, αντρικών διαμερισμάτων (το σελαμλίκι), ελέγχοντας τόσο τον εφοδιασμό του όσο και την ροή μηνυμάτων από και προς αυτό. Επιπλέον, ήταν το μόνο πρόσωπο που είχε το δικαίωμα να μεταφέρει τα μηνύματα του μεγάλου βεζίρη στον σουλτάνο, και είχε ξεχωριστό ρόλο σε δημόσιες τελετές. Ανάμεσα στα καθήκοντά του ήταν και η επίβλεψη της εκπαίδευσης των αρρένων τέκνων των σουλτάνων μέχρι την εφηβεία, οπότε και εγγράφονταν στην αυλική σχολή.
Σύμφωνα με την νομοθεσία των Οθωμανών, ο σουλτάνος υποτίθεται ότι διεξήγαγε τις κρατικές υποθέσεις αποκλειστικά δια του μεγάλου βεζίρη, αλλά στην πραγματικότητα αυτή η σχέση συχνά παρακάμπτονταν. Όπως γράφει ο τουρκολόγος Κόλιν Ίμπερ, ο σουλτάνος "είχε στενότερη επαφή με τους υπηρέτες του έσω κοιτώνα, τον αγά της Πύλης, τον αγά των κοριτσιών ή με άλλους αυλικούς από ό,τι με τον μέγα βεζίρη, και αυτοί επίσης μπορούσαν να θέσουν αιτήματα στον σουλτάνο για δικό τους λογαριασμό ή εκ μέρους άλλων. Ο σουλτάνος μπορούσε, επίσης, να είναι διατεθειμένος να λάβει περισσότερο υπόψιν του την συμβουλή της μητέρας του, μιας παλλακίδας, ή του αρχικηπουρού επικεφαλής της βασιλικής θαλαμηγού παρά του μεγάλου βεζίρη". Έτσι ο κιζλάρ αγάς, αν και περιορισμένος στα παρασκήνια, ασκούσε αξιόλογη πολιτική εξουσία, επηρεάζοντας την πολιτική του σουλτάνου και φτάνοντας ως το να ελέγχει τον διορισμό του μεγάλου βεζίρη, ή να επεμβαίνει σε δυναστικές διαφορές και την διαδοχή του θρόνου: ο κιζλάρ αγάς Μουσταφά ήταν αυτός που εξασφάλισε την ανάρρηση του Μουσταφά Α΄ στον θρόνο το 1617, και το 1651 ο Σουλεϊμάν Αγάς δολοφόνησε την πανίσχυρη βαλιδέ σουλτάνα Κιοσέμ για λογαριασμό της νύφης και αντιζήλου της, Τουρχάν Χατιτζέ.
Η συχνά επιζήμια ανάμιξη των μαύρων αρχιευνούχων στην πολιτική οδήγησε σε τουλάχιστον μία απόπειρα, από τον μεγάλο βεζίρη Σιλαχντάρ Νταμάντ Αλί Πασά το 1715, να περιοριστεί η επιρροή τους δια της απαγόρευσης της στρατολόγησης ή τον ευνουχισμό νέων μαύρων σκλάβων, αλλά η απαγόρευση αυτή δεν πρόλαβε να τεθεί σε ισχύ λόγω του θανάτου του μεγάλου βεζίρη λίγο μετά. Το 1731, ο μέγας βεζίρης Καμπακουλάκ Ιμπραχίμ Πασάς προσπάθησε να εκβιάσει την παραίτηση του τότε κατόχου, Μπεσίρ Αγά του πρεσβύτερου, για να σταματήσει τις επεμβάσεις του στις δημόσιες υποθέσεις. Μέσω της επιρροής της βαλιδέ σουλτάνας όμως, ο Μπεσίρ πέτυχε την αντικατάσταση του Ιμπραχίμ. Ο Μπεσίρ Αγάς, που κράτησε την θέση από το 1716 ως το 1746, θεωρείται ως πιθανότατα ο πιο ισχυρός κάτοχος του αξιώματος, και ασχολούνταν με "πνευματικές και θρησκευτικές αναζητήσεις" οι οποίες, σύμφωνα με τον Jateen Lad "συνέβαλαν στην εξέλιξη της οθωμανικής παραλλαγής του χαναφιτικού Ισλάμ και την σουνιτική ορθοδοξία γενικότερα".
Η εξουσία του κιζλάρ αγά περιορίστηκε μόνο με την έναρξη των μεταρρυθμίσεων του Μαχμούτ Β΄ την δεκαετία του 1830, και οι κάτοχοι του αξιώματος περιορίστηκαν στα καθήκοντά τους στο παλάτι και στις τελετουργίες, ως το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Διαχείριση των βακουφιών
Ο κιζλάρ αγάς είχε επίσης έναν ιδιαίτερο ρόλο ως ο διαχειριστής (nazir) των ευαγών ιδρυμάτων (βακουφιών) που προορίζονταν για την συντήρηση των δυο ιερών πόλεων (haremeyn, "τα δυο ιερά") του Ισλάμ, της Μέκκας και της Μεδίνας. Ήταν υπεύθυνος τόσο για τον εφοδιασμό τους όσο και την ετήσια τελετουργική αποστολή δώρων (sürre) προς αυτές. Βακούφια για την συντήρηση ισλαμικών ιερών χώρων ιδρύονταν από μέλη της οθωμανικής αυλής ήδη από τις απαρχές της δυναστείας, και η διαχείρησή τους είχε εμπιστευτεί σε ιδιαίτερες γραμματείες ήδη από το τέλος του 15ου αιώνα. Αρχικά βρίσκονταν υπό την επιτήρηση του καπή αγά, αλλά το 1586 ο Μουράτ Γ΄ μεταβίβασε την ευθύνη αυτή στον κιζλάρ αγά.
Έτσι ξεκίνησε μια μακρά διαδιακασία στο τέλος της οποίας ο κιζλάρ αγάς απέκτησε ευρύτατη αρμοδιότητα επί των διαφόρων βακουφιών της αυτοκρατορίας. Ήδη τον Μάιο του 1598, απέκτησε τον έλεγχο των ιδρυμάτων για την συντήρηση των σουλτανικών τζαμιών στην πρωτεύουσα. Σύντομα ακολούθησε ο έλεγχος επί άλλων βακουφιών τόσο στην Κωνσταντινούπολη όσο και στις επαρχίες, συχνά ιδρυμένα από τις γυναίκες του παλατιού, οι οποίες του εμπιστεύονταν τη διαχείρισή τους. Ανάμεσα στις περιοχές που έτσι βρέθηκαν υπό τον έλεγχο του κιζλάρ αγά ήταν και η πόλη της Αθήνας, η διοίκηση της οποίας είχε αρχικά δωθεί στην Βασιλική, μια Αθηναία παλλακίδα του Αχμέτ Α΄, η οποία, αποδέκτης πολλών παραπόνων για την κακοδιοίκηση της πόλης, πέτυχε να την λάβει ως δώρο από τον σουλτάνο. Μετά τον θάνατό της, η πόλη πέρασε υπό την επίβλεψη του κιζλάρ αγά.
Στρατολόγηση και σταδιοδρομία
Μαύροι σκλάβοι, συνήθως αγορασμένοι ως παιδιά από την Νουβία, που κατόπιν ευνουχίζονταν και εισάγονταν στην υπηρεσία των ανακτόρων, άρχισαν να χρησιμοποιούνται ως φύλακες των γυναικών του χαρεμιού από την εποχή του προκατόχου του Μουράτ Γ΄, Σελίμ Β΄, και συνέχισαν να χρησιμοποιούνται σε αυτό τον ρόλο ως το τέλος της αυτοκρατορίας. Οι ευνούχοι συνήθως λάμβαναν ονόματα λουλουδιών, και μετά από μια περίοδο εκπαίδευσης στην αυλική σχολή, άρχιζαν την υπηρεσία τους στο χαρέμι. Οι ευνούχοι ξεκινούσαν στον βαθμό του νεοσύλλεκτου (en aşağı, κυριολεκτικά "ο κατώτερος", και acemi ağa, "ο ανεκπαίδευτος"), και σταδιακά ανέρχονταν στην ιεραρχία, από nevbet kalfa ("αναπληρωτής φύλακας") στα ανώτερα αξιώματα της φρουράς του χαρεμιού. Αφού ολοκλήρωναν την εκπαίδευσή τους, και μετά από ένα διάστημα υπηρεσίας, ορισμένοι αποσπώνταν από καθήκοντα φύλαξης και μεταφέρονταν στην προσωπική υπηρεσία των ενοίκων του χαρεμιού: αυτοί ήταν οι προσωπικοί υπηρέτες του σουλτάνου (müsahip ağaları), οι εφτά ευνούχοι και ο επικεφαλής ευνούχος (baş ağa) της υπηρεσίας κάθε βαλιδέ σουλτάνας, βασιλικής συζύγου (kadın) και πρίγκιπα (şehzade), οι ευνούχοι ιμάμηδες που προΐσταντο των προσευχών του χαρεμιού, ο θησαυροφύλακας του χαρεμιού ή «χαζναντάρ αγάς» (haznedar ağası), και ο επιστάτης (müsendereci) που επέβλεπε την εργασία των υπολοίπων ευνούχων. Οι ανώτεροι ευνούχοι ονομάζονταν hasıllı, από μια αραβική λέξη που σήμαινε "προϊόν".
Από αυτά τα ανώτερα αξιώματα ένας ευνούχος μπορούσε να επιλεγεί για προαγωγή στην θέση του κιζλάρ αγά με αυτοκρατορικό διάταγμα («χατ-ι χουμαγιούν»), και δια της τελετής απονομής ειδικού ενδύματος, του hil'at, από τον σουλτάνο. Πέρα από τις γαίες που ανήκαν στο αξίωμα, ο νέος κάτοχος συνήθως λάμβανε και κάποιο προσωπικό κτήμα («χάσι»). Στα ανάκτορα του Τοπ Καπί, ο κιζλάρ αγάς έιχε ιδιαίτερο διαμέρισμα κοντά στην Πύλη του Ορνιθώνα, ενώ οι υπόλοιποι ευνούχοι υπό την επίβλεψή του ζούσαν μαζί σε στενόχωρες και μάλλον άθλιες συνθήκες σε έναν τριόροφο στρατώνα. Μετά την απόλυσή τους, οι μαύροι αρχιευνούχοι λάμβαναν μια σύνταξη (asatlık, κυριολεκτικά "έγγραφο απελευθέρωσης") και από το 1644 και εξής εξορίζονταν στην Αίγυπτο ή τη Χετζάζη. Ως εκ τούτου, οι κάτοχοι του αξιώματος μεριμνούσαν για μια άνετη διαβίωση στην Αίγυπτο, αγοράζοντας περιουσία εκεί και ιδρύοντας δικά τους βακούφια. Έτσι οι μαύροι αρχιευνούχοι κατέστησαν σημαντικοί προύχοντες και έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην επαρχία αυτή, υποστηρίζοντας το εμπόριο και την γεωργία. Επίσης, μιας και η Αίγυπτος έπαιζε σημαντικό ρόλο στην προμήθεια με τρόφιμα των δυο ιερών πόλεων, που ήταν ιδιαίτερη ευθύνη των κιζλάρ αγάδων, τόσο αυτοί όσο και οι αντιπρόσωποί τους («βεκίληδες») έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην οικονομία της Αιγύπτου.
Οι σταδιοδρομίες μεγάλου αριθμού κιζλάρ αγάδων είναι γνωστές από το έργο «Hamiletü’l-kübera» του αξιωματούχου και ιστορικού του ύστερου 18ου αιώνα, Αχμέτ Ρεσμί Εφέντη, που περιλαμβάνει τους κατόχους του αξιώματος από τον Μεχμέτ Αγά (1574-1590) ως τον Μόραλη Μπεσίρ Αγά (1746-1752). Το έργο αυτό συμπληρώνεται από επιλεγμένες βιογραφίες στο «Sicill-i Osmani» του ιστορικού του ύστερου 19ου αιώνα, Μεχμέτ Σουρέγια Μπέη, ενώ πληροφορίες για την ιστορία και την εξέλιξη του αξιώματος στο θεσμικό πλαίσιο του παλατιού περιλαμβάνεται στο «Tarih-i Ata» του Ταγιάρζαντε Αχμέτ Ατά (1872).
Επιπλέον πηγές
Κατηγορία:Οθωμανικοί τίτλοι Κατηγορία:Ευνούχοι Κατηγορία:Σκλάβοι
Παράσχος Τσάνταλης
Ο Παράσχος Τσάνταλης (Παρασκευάς Τσάνταλης) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής.
Στις αρχές Μαΐου του 1976, ο Τσάνταλης αναδείχθηκε πρωταθλητής και κυπελλούχος Ελλάδας με τον Ολυμπιακό.
Ο Τσάνταλης υπήρξε 5 φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδος και 4 φορές με την Εθνική Εφήβων. Οι λιγοστές κλήσεις του στην Εθνική ομάδα παρά τις αξιόλογες εμφανίσεις του στο πρωτάθλημα, απασχόλησαν τον τύπο της εποχής. Μετά το τέλος της αθλητικής σταδιοδρομίας του ακολούθησε καριέρα προπονητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
ΚΚ Ζάνταρ
Η Ζάνταρ (κροατικά: KK Zadar) είναι κροατική επαγγελματική ομάδα μπάσκετ από την πόλη Ζάνταρ. Η πόλη Ζάνταρ είναι το λίκνο του κροατικού μπάσκετ, το οποίο γεννήθηκε εκεί το 1930. Η Ζάνταρ είναι ομάδα-θρύλος στην Κροατία. Είναι επίσης γνωστή για το ιδιαίτερα φανατικό κοινό της, τους Τορνέιντο (τυφώνας).
Πρώτα χρόνια
Η πρώτη μπάλα μπάσκετ και οι κανόνες του παιχνιδιού έφτασαν στην Κροατία (τότε τμήμα της Αυστροουγγαρίας) από Ιταλούς στρατιώτες που βρέθηκαν στο Ζάνταρ ως δυνάμεις κατοχής κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1945, μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδρύθηκε η FD (Εφ Ντε) Ζάνταρ (Fiskulturno Društvo Zadar, δηλ. σύλλογος φυσικής αγωγής και πολιτισμού του Ζάνταρ). Λίγο αργότερα, το τμήμα μπάσκετ του συλλόγου έγινε ανεξάρτητο από το σύλλογο, αποτελώντας την ΚΚ Ζάνταρ. Το 1949, η Ζάνταρ εντάχθηκε στην πρώτη κατηγορία του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ, παραμένοντας εκεί ώς τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροατικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1945 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1945
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1987-1988
Το πρωτάθλημα Α' Εθνικής χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1987–88 ήταν το έκτο από την καθιέρωση της Α' Εθνικής, και το ένατο συνολικά από την ίδρυση της ΟΧΕ. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 1987 και ολοκληρώθηκε την Κυριακή 29 Μαΐου 1988. Αυτή την περίοδο καταργήθηκε η δεύτερη φάση που ίσχυσε τις προηγούμενες δύο περιόδους. Οι δώδεκα ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους των έντεκα αγώνων. Μετά το τέλος του πρωταθλήματος η ένατη της βαθμολογίας αγωνίστηκε στον όμιλο διαβάθμισης μαζί με τις δευτεραθλήτριες των τριών ομίλων της Β' Εθνικής. Οι τρεις τελευταίες υποβιβάστηκαν απευθείας στη Β΄ Εθνική.
Ο τίτλος κρίθηκε σε αγώνα μπαράζ μεταξύ του Φιλίππου Βέροιας και του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας, καθώς οι δύο ομάδες ισοβάθμισαν στην κορυφή. Εκεί επικράτησε ο Φίλιππος και αναδείχθηκε πρωταθλητής για δεύτερη φορά στην ιστορία του, δύο χρόνια μετά την πρώτη κατάκτηση του τίτλου, και προκρίθηκε στο κύπελλο πρωταθλητριών. Ο δεύτερος Ιωνικός προκρίθηκε στο κύπελλο κυπελλούχων μέσω της κατάκτησης του Κυπέλλου Ελλάδος. Η Νέα Ελβετία που κατέκτησε την 3η θέση και ο Αθηναϊκός μέσω των πλέι οφ, πήραν τις δύο θέσεις για το κύπελλο της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας.
Αγώνας μπαράζ για τον τίτλο
Ο αγώνας μπαράζ διεξήχθη στις 11 Ιουνίου του 1988 στην πόλη της Άρτας. Ο Φίλιππος επικράτησε και πανηγύρισε την κατάκτηση του τίτλου μπροστά σε περίπου 100 φιλάθλους του που ήταν παρόντες στο γήπεδο της Άρτας.
Πλέι οφ
Τα πλέι οφ διεξήχθησαν μεταξύ των ομάδων των θέσεων 4-7, με έπαθλο μία θέση στο κύπελλο ευρωπαϊκής ομοσπονδίας. Οι αγώνες ήταν νοκ άουτ, με τα ζευγάρια της πρώτης φάσης να ορίζονται ως εξής: ο 4ος εναντίον του 7ου της βαθμολογίας, και ο 5ος εναντίον του 6ου. Οι νικητές της πρώτης φάσης στη συνέχεια θα αγωνίζονταν μεταξύ τους, με τον νικήτη να παίρνει το ευρωπαϊκό εισιτήριο.
Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος προέκυψαν οι εξής αγώνες για την ημιτελική φάση: ΒΑΟ-Αρχέλαος και Αθηναϊκός-Δούκας. Οι ΒΑΟ και Αρχέλαος παραιτήθηκαν από κοινού από τους αγώνες λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος, έτσι ο αγώνας του Αθηναϊκού με το Δούκα ήταν ο μοναδικός που διεξήχθη. Ο Αθηναϊκός επικράτησε και προκρίθηκε στο ευρωπαϊκό κύπελλο.
Αγώνες διαβάθμισης
Ο τρόπος διεξαγωγής των αγώνων διαβάθμισης άλλαξε μετά από τέσσερα χρόνια. Αύτη την περίοδο μόνο η ένατη ομάδα (Αναγέννηση Άρτας) της Α' Εθνικής κλήθηκε να αντιμετώπισει τις τρεις δευτεραθλήτριες της Β' Εθνικής. Οι τέσσερεις ομάδες αγωνίστηκαν σε έναν όμιλο με μονούς αγώνες, οι οποίοι διεξήχθησαν σε ούδετερη έδρα, στην Πάτρα, σε διάστημα τριών ημερών (3 με 5 Ιουνίου 1988).
Οι αγώνες:
Την πρώτη θέση και την παρουσία στην Α' Εθνική κατηγορία της περιόδου 1988-1989 κατέκτησε η Αναγέννηση Άρτας με 6 βαθμούς. Οι υπόλοιπες τρεις ομάδες (Άρης Νίκαιας 4, ΓΕ Βέροιας 2, Κόρινθος 0) παρέμειναν στη Β' Εθνική.
Από τη Β' Εθνική προβιβάστηκαν οι πρωταθλήτριες των τριών ομίλων, συγκεκριμένα:
Πηγές
1987 1988 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1987 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1988
Σάντι Τζιοβάννι ε Πάολο αλ Τσέλιο
μικρογραφία|300x300εσ|Εσωτερικό. Η Βασιλική των Αγίων Ιωάννη και Παύλου στον Καίλιο λόφο (ιταλικά: Basilica dei Santi Giovanni e Paolo al Celio) είναι αρχαία βασιλική εκκλησία στη Ρώμη, που βρίσκεται στον Καίλιο λόφο (ανατολικά του Παλατίνου λόφου). Αρχικά κτίστηκε το 398.
Είναι το σπίτι του Τάγματος των Πασιονιστών και είναι ο τόπος ταφής του Αγίου Παύλου του Σταυρού. Επιπλέον, είναι η εκκλησία της στάσης της πρώτης Παρασκευής στην Τεσσαρακοστή.
Ιστορία
Η εκκλησία κτίστηκε το 398 από τον Συγκλητικό Παμμάχιο, επάνω στην οικία των δύο Ρωμαίων στρατιωτών, του Ιωάννη και του Παύλου, που μαρτύρησαν επί Αυτοκράτορα Ιουλιανού το 362. Έτσι η εκκλησία ονομάστηκε Titulus Pammachii και καταγράφεται ως τέτοια στις πράξεις της Συνόδου, που πραγματοποίησε ο πάπας Σύμμαχος το 499.
Η εκκλησία υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια της λεηλασίας από τον Αλάριχο Α΄ (410) και εξαιτίας ενός σεισμού (442), αποκαταστάθηκε από τον πάπα Πασχάλιο Α΄ (824), λεηλατήθηκε ξανά από τους Νορμανδούς (1084) και αποκαταστάθηκε ξανά, με την προσθήκη ενός μοναστηριού και ενός κωδωνοστασίου γύρω στο 1099.
Το εσωτερικό
Το εσωτερικό έχει τρία κλίτη, με κίονες ενωμένους με τις αρχικές κολώνες. Ο βωμός είναι κτισμένος επάνω από ένα λουτρό, στο οποίο βρίσκονται τα λείψανα των δύο μαρτύρων. Η αψίδα είναι τοιχογραφημένη με τον Χριστό εν Δόξη (1588) από τον Κριστόφορο Ρονκάλι (ένας από τους τρεις ζωγράφους που ονομάζονται il Pomarancio, δηλ. από το Πομαράντσε της Πίζας). ενώ κάτω από αυτήν την τοιχογραφία υπάρχουν τρεις πίνακες: ένα Μαρτύριο του Αγίου Ιωάννη, ένα Μαρτύριο του Αγίου Παύλου και η Μεταστροφή του Τερεντζιάνο (1726) από τους Τζιοβάννι-Ντομένικο Πιαστίνι, Τζιάκομο Τρίγκα και Πιέτρο-Αντρέα Μπαρμπιέρι αντίστοιχα.
Το ιεροφυλάκιο (sacristia, πρόθεσις) παρουσιάζει έναν καμβά του Αντονιάτσο Ρομάνο με την Παναγία και το Παιδί με τους Αγίους Ιωάννη τον Ευαγγελιστή και Ιωάννη τον Βαπτιστή και τους Αγίους Ιερώνυμο και Παύλο.
Ανασκαφές
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Τοιχογραφία στα ρωμαϊκά δωμάτια. Κατά τις ανασκαφές που έγιναν τον 19ο αι. μία σειρά από αρχαία ρωμαϊκά δωμάτια ανακαλύφθηκαν κάτω από το κύριο κλίτος (nave) της εκκλησίας. Μερικά από αυτά τα δωμάτια χρονολογούνται από τον 1ο και τον 4ο αι. μ.Χ. Σύμφωνα με τη συγγραφέα Σαρλότ-Ανν Ήτον, αυτά τα δωμάτια ήταν κλουβιά, που αποτελούσαν μέρος ενός ζωολογικού κήπου (vivarium), στο οποίο φυλάσσοντο άγρια ζώα, πριν χρησιμοποιηθούν σε ψυχαγωγίες που πραγματοποιούντο στο Κολοσσαίο. Ένα χαμηλό θολωτό πέρασμα συνέδεε αυτό το vivarium με το Κολοσσαίο.
Οι υπόγειες θέσεις της βασιλικής ανακαλύφθηκαν το 1887 από τον πατέρα Γκερμάνο ντα Σαν Στανισλάο, ο οποίος τότε ήταν πρύτανης της Βασιλικής και έψαχνε τους τάφους των μαρτύρων Ιωάννη και Παύλου. Βρήκε είκοσι διακοσμημένα δωμάτια, που ανήκαν σε τουλάχιστον πέντε διαφορετικά κτήρια, τα οποία χρονολογούνται μεταξύ του 1ου και του 4ου αι. μ.Χ. Αυτά τα πέντε κτήρια αποτελούν ένα από τα καλύτερα διατηρημένα συγκροτήματα κατοικιών της Ρωμαϊκής εποχής, που υπάρχουν ακόμη σήμερα και ένα από τα καλύτερα παραδείγματα οίκου εκκλησίας (domus ecclesiae). Οι αρχικές νωπογραφίες φαίνονται ακόμη, με σκηνές του μαρτυρίου. Τα σπίτια είναι προσβάσιμα έξω από την εκκλησία, από την οδό Clivus Scauri.
Σε ένα δωμάτιο που ήταν μία αυλή νυμφαίου, υπάρχει μία κομψή τοιχογραφία του 3ου αιώνα μ.Χ. που απεικονίζει την Προσερπίνα (Περσεφόνη) και άλλες θεότητες μεταξύ ερωτιδέων σε μία βάρκα (διαστάσεων 3 Χ 5 μ.), όπως υπάρχουν και ίχνη άλλης τοιχογραφίας με θαλάσσιο θέμα και ψηφιδωτά στα τόξα των παραθύρων. Μεταξύ του 3ου και του 4ου αι. μ.Χ., έγιναν κάποιες τροποποιήσεις στα δωμάτια και έγινε ένα είδος παρεκκλήσιου, με τοιχογραφίες με χριστιανικό θέμα, ενώ στα άλλα δωμάτια οι διακοσμήσεις δεν είχαν συγκεκριμένα χριστιανικά θέματα (φτερωτά πνεύματα, γιρλάντες, πτηνά, κλπ.). Ένα εξομολογητήριο (confessio) κτίστηκε επίσης τον 4ο αι. σε ένα πέρασμα πίσω από το Clivus Scauri. Οι τοίχοι του εξομολογητηρίου ήταν νωπογραφημένοι με χριστιανικά θέματα (π.χ. αποκεφαλισμός των Αγίων Κρίσπου, Κρισπίνου και Βενεδίκτου, γυναικείες φιγούρες και ένας προσευχόμενος (orante)).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Σκαρλάτος Βυζάντιος
Ο Σκαρλάτος Βυζάντιος (1797 ή 1798 - 1878) ήταν Έλληνας λόγιος του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ιάσιο της Μολδαβίας στις 6 Νοεμβρίου του 1798. Ο πατέρας του ήταν επιστάτης του μεγάλου Αρμάση επί της ηγεμονίας του Αλέξανδρου Καλλιμάχη. Γράμματα έμαθε στην σχολή της Ξηράς Κρήνης. Κατέφυγε μαζί με τους γονείς του για να σωθούν από τις σφαγές των Ελλήνων από τους Τούρκους που ξέσπασαν το 1821 στην Μολδοβλαχία, και μετά από πολλά δεινά και περιπέτειες που διάρκεσαν εννέα χρόνια έφτασαν στην Ελλάδα. Εκεί προσλήφθηκε στην γραμματεία των Εσωτερικών, και αργότερα υπηρέτησε σε πολλές άλλες πολιτικές και εκκλησιαστικές επιτροπές, φτάνοντας τελικά επίτροπος του βασιλιά παρά την Ιερή Σύνοδο.
Το 1846 ήρθε σε ρήξη με τον Άρμανσπεργκ λόγω των προνομίων της ορθόδοξης εκκλησίας και παραιτήθηκε. Ασχολήθηκε με τα γράμματα και τις μελέτες ως το 1854, όταν ξανά ανέλαβε ως διευθυντής της δημοτικής εκπαίδευσης. Στην υπηρεσία αυτή έφερε πολλές ανακαινίσεις και βελτιώσεις. Τα δημοτικά σχολεία σχεδόν διπλασιάστηκαν, ο μισθός των δημοδιδασκάλων τακτοποιήθηκε, καταργήθηκε η βιβλιοκαπηλία, και πολλά άλλα.
Πέθανε στην Αθήνα στις 11 Απριλίου 1878. Γιοί του ήταν ο Αναστάσιος και Αλέξανδρος, σημαντικοί πολιτικοί δημοσιογράφοι.
Συγγράμματα
Από το φιλολογικό έργο του Σκαρλάτου, το πρώτο δημοσιευμένο είναι το μεταφραστικό λεξικό από τα νέα στα αρχαία Ελληνικά, και αντίστροφα. Επίσης εξέδωσε Ελληνικό-Γαλλικό μεταφραστικό λεξικό, τοπογραφική περιγραφή της Κωνσταντινούπολης, και άλλα συγγράμματα.
Ο Σκαρλάτος ως λεξικογράφος
Ήταν συγγραφέας τριών λεξικών, τα οποία ήταν μεγάλης σημασίας για την ελληνική λεξικογραφία και ταυτόχρονα ήταν ο πρώτος Έλληνας λεξικογράφος που δημοσίευσε λεξικό στο έδαφος του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Το πρώτο λεξικό του (1835) - Λεξικό της σύγχρονης καθομιλουμένη μορφή της ελληνικής γλώσσας ( Δημοτική ). Το δεύτερο λεξικό ήταν το «Λεξικόν Ελληνικόν και Γαλλικόν« (1846).
Το τρίτο λεξικό, ήταν το «Λεξικόν της ελληνικής γλώσσης», το 1852, ένα λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Ο Βυζάντιος ως λεξικογράφος αν και αυτοδίδακτος, το έργο του έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τον 19ο αιώνα.
Μερλό
200px|right|thumb|Μερλό Το Μερλό (γαλ. Merlot) είναι γαλλική ποικιλία αμπέλου η οποία χρησιμοποιείται για παραγωγή ερυθρών κρασιών. Μαζί με την ποικιλία Καμπερνέ Σοβινιόν θεωρείται μία από τις πιο δημοφιλείς ποικιλίες της αμπέλου και καλλιεργείται σε πολλές αμπελουργικές χώρες. Στην Ελλάδα καλλιεργείται κυρίως στην Χαλκιδική, Λάρισα, Αττική και Πέλλα. Το 2004 καταλάμβανε 105.000 στρέμματα, καθώς η ποικιλία επεκτάθηκε έως 108.000 στρέμματα διεθνώς. Η ποικιλία έχει μεσαία αντοχή στις ασθένειες όπως περονόσπορο και τεφρά σήψη αμπέλου. Όμως η ποικιλία είναι ευαίσθητη στη ξηρασία. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς ποικιλίες σταφυλιών
Νιασίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της νιασίνης Η νιασίνη, γνωστή και ως νικοτινικό οξύ, είναι οργανικό μόριο το αποτελεί μορφή της βιταμίνης Β3 και είναι απαραίτητο θρεπτικό συστατικό για τον άνθρωπο. Η νιασίνη λαμβάνεται μέσω της διατροφής από μία σειρά φαγητών με μεγαλύτερες συγκεντρώσεις σε ενισχυμένα τρόφιμα, κρέας, πουλερικά, κόκκινο ψάρι όπως ο τόνος και ο σολομός και σε μικρότερες ποσότητες στους ξηρούς καρπούς, τα όσπρια και άλλους καρπούς. Η νιασίνη ως συμπλήρωμα διατροφής χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της πελάγρας, μια ασθένεια η οποία σχετίζεται με την έλλειψη νιασίνης. Σημεία και συμπτώματα δερματικές και στοματικές βλάβες, αναιμία, πονοκεφάλους και κόπωση. Πολλές χώρες απαιτούν την προσθήκη νιασίνης στο αλεύρι σιταριού, μειώνοντας έτσι τον κίνδυνο πελάγρας.
Η νιασίνη επίσης είναι διαθέσιμη ως συνταγογραφούμενο φάρμακο. Ποσότητες οι οποίες ξεπερνούν την συνιστώμενη διατητική πρόσληψη για τις δράσεις της βιταμίνης μπορούν να μειώσουν τα τριγλυκερίδια και την λιποπρωτεΐνη χαμηλής πυκνότητας (LDL) στο αίμα, ενώ μπορούν να αυξήσουν τα επίπεδα της λιποπρωτεΐνης υψηλής πυκνότητας (HDL, γνωστή και ως καλή χοληστερίνη). Υπάρχουν δύο μορφές, η άμεσης δράσης και η παρατεταμένης δράσης. Η αρχική δόση είναι 500mg/ημέρα και αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου μέχρι να φτάσει θεραπευτικά επίπεδα. Η δόση μπορεί να φτάσει μέχρι τα 3000 mg/ημέρα για την άμεσης δράσης και τα 2000 mg/ημέρα για την παρατεταμένης δράσης. Παρά την αποδεδειγμένη επίδρασή της στα λιπίδια, η νιασίνη δεν έχει βρεθεί να βελτιώνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο σε ασθενείς που λαμβάνουν ήδη στατίνες. Μια μελέτη του 2010 υποστήριξε τη νιασίνη ως μονοθεραπεία, αλλά μια μεγαλύτερης έκταση μελέτη του 2017 βρήκε ότι παρά την μείωση των επιπέδων λιπιδίων, δεν υπήρξε μείωση της θνησιμότητας από όλες τις αιτίες, της θνησιμότητας από καρδιαγγειακά, των εμφραγμάτων του μυοκαρδίου και των θανατηφόρων ή μη εγκεφαλικών επεισοδίων. Επίσης έχει δειχθεί η νιασίνη να προκαλεί ηπατοτοξικότητα και αυξημένο κίνδυνο για σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Οι συνταγές νιασίνης έφτασαν το μέγιστό τους στις ΗΠΑ το 2009, με 9,4 εκατομμύρια συνταγές, αλλά το 2017 είχαν μειωθεί στις 1,3 εκατομμύρια.
Παραπομπές
κατηγορία:Βιταμίνες Κατηγορία:Πυριδίνες Κατηγορία:Φάρμακα Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Συμπληρώματα διατροφής
Ντίτριχ φον Ζάουκεν
Ο Ντίτριχ φον Ζάουκεν (γερμ. Dietrich von Saucken) ήταν Γερμανός στρατηγός του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν διοικητής της 4ης Μεραρχίας Πάντσερ πριν αναλάβει τη διοίκηση του ΙΙΙ Σώματος Πάντσερ τον Ιούνιο 1944. Ήταν ένας από τους 27 μόνο στρατιωτικούς που έλαβαν τα Διαμάντια στο Σταυρό των Ιπποτών (μετά τη διεμβολή Φύλλων Δρυός και Ξιφών).
Πρώτα χρόνια, Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και Μεσοπόλεμος
Ο Ντίτριχ φον Ζάουκεν γεννήθηκε το 1892 στην Ανατολική Πρωσία. Το 1910, σε ηλικία 18 ετών, εισήλθε στο 3ο Σύνταγμα Φρουρών "Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α'" ως δόκιμος αξιωματικός και το 1912 προήχθη σε Υπολοχαγό (Leutnant). Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, κατά τη διάρκεια του οποίου τραυματίστηκε επτά φορές, υπηρέτησε ως διοικητής λόχου και μέχρι το τέλος του πολέμου έφτασε το βαθμό του λοχαγού (Hauptmann).
Μετά τη συνθηκολόγηση του Γερμανικού Ράιχ, ο Ζάουκεν προτίμησε να παραμείνει στον ολιγάριθμο (όπως όριζε η Συνθήκη των Βερσαλλιών) στρατό της Γερμανίας (Ράιχσβερ). Αρχικά, έλαβε διάφορες διοικητικές θέσεις στο 1ο Σύνταγμα Πεζικού και το 8ο Σύνταγμα Ιππικού, ενώ από το 1927 διετέλεσε καθηγητής τακτικής στη Στρατιωτική Σχολή του Αννόβερου. Με την άνοδο των ναζί το 1933, ο Γερμανικός στρατός (Βέρμαχτ) άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία και ο Ζάουκεν έλαβε τη διοίκηση του 2ου Συντάγματος Ιππικού το 1937.
Πολωνία και Γαλλία
Ο Ζάουκεν διοικούσε ακόμη το 2ο Σύνταγμα Ιππικού όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, έχοντας πλέον τον βαθμό του συνταγματάρχη (Oberst). Με το σύνταγμά του έλαβε μέρος στις εκστρατείες κατά της Πολωνίας (1939) και της Γαλλίας (1940), μετά τη θριαμβευτική, για τη Γερμανία, έκβαση των οποίων ο Ζάουκεν μετατέθηκε στο Όπλο των Τεθωρακισμένων, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της 4ης Ταξιαρχίας Τυφεκιοφόρων (4. Schützen-Brigade).
Σοβιετική Ένωση
Ο Ζάουκεν συμμετείχε στην εισβολή στη Σοβιετική Ένωση το καλοκαίρι του 1941 και τραυματίστηκε κοντά στον ποταμό Δνείπερο, ενώ το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς ανέλαβε τη διοίκηση της 4ης Μεραρχίας Πάντσερ και προήχθη σε υποστράτηγο (Generalmajor) την Πρωτοχρονιά του 1942. Πέντε μέρες αργότερα έλαβε το Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού για την επιτυχημένη διοίκησή του στην αμυντική μάχη για το Μπολχόβ. Ωστόσο, αναγκάστηκε να παραδώσει τη διοίκηση της μεραρχίας στο Βίλιμπαλτ φον Λάνγκερμαν ουντ Έρλενκαμπ λόγω μιας βαριάς ασθένειας λίγες μέρες αργότερα. Τον Αύγουστο του 1942, έχοντας πλέον αναρρώσει, ο Ζάουκεν διοικούσε τη Σχολή των Τεθωρακισμένων Τμημάτων στο Κράμπνιτς. Το Μάιο του 1943 επέστρεψε στο μέτωπο και ανέλαβε εκ νέου τη διοίκηση της 4ης Μεραρχίας Πάντσερ.
Στις 22 Αυγούστου 1943, στο Σταυρό των Ιπποτών του Ζάουκεν προστέθηκαν τα Φύλλα Δρυός για την επιτυχημένη απόκρουση μιας μεγάλης σοβιετικής επίθεσης που απείλησε την 9η Στρατιά, ενώ στις 31 Ιανουαρίου 1944 ακολούθησαν τα Ξίφη, λόγω του "σφραγίσματος", με τη μεραρχία του, ενός ρήγματος που είχαν δημιουργήσει οι Σοβιετικοί στις Γερμανικές γραμμές. Στη συνέχεια, συνέβαλε σημαντικά στον απεγκλωβισμό των γερμανικών στρατευμάτων στην πόλη του Κόβελ και το Μάιο της ίδιας χρονιάς διορίστηκε διοικητής του ΙΙΙ Σώματος Πάντσερ. Στις 29 Ιουνίου 1944 ανέλαβε τη διοίκηση μιας πρόχειρα συγκροτημένης μονάδας, η οποία έλαβε αρχικά την ονομασία "Ομάδα φον Ζάουκεν" (Gruppe von Saucken), η οποία μετονομάστηκε αργότερα σε XXXIX Σώμα Πάντσερ. Ήταν μία από τις πιο καταστροφικές για τους Γερμανούς περίοδο, καθώς 3 ακριβώς χρόνια μετά την εισβολή τους στην Σοβιετική Ένωση (21 Ιουνίου 1944), οι Σοβιετικοί εξαπέλυσαν μία κολοσσιαία αντεπίθεση εναντίον της γερμανικής Ομάδας Στρατιών Κέντρου, η οποία καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά, ενώ οι εναπομείναντες σχηματισμοί αναγκάστηκαν σε μακρά υποχώρηση.
Υπερχείλιση προσωρινής μνήμης
Υπερχείλιση προσωρινής μνήμης κατά την εκτέλεση ενός προγράμματος προκύπτει όταν τα δεδομένα που καταγράφονται σε μία περιοχή προσωρινής μνήμης υπερβαίνουν τα όρια αυτής, με αποτέλεσμα να αντικαταστήσουν δεδομένων που βρίσκονται σε γειτονικές περιοχές μνήμης.
Ντίτριχ φον Ζάουκεν
Προς το τέλος του πολέμου
Την 1η Αυγούστου έλαβε την τελευταία του προαγωγή, σε στρατηγό των Τεθωρακισμένων. Υπό τις διαταγές του, το ΧΧΧΙΧ Σώμα Πάντσερ κατέστρεψε κατά τη μάχη της Βαρσοβίας περισσότερα από 200 εχθρικά τεθωρακισμένα. Ένα Σώμα Πάντσερ, σχηματισμένο από τμήματα των μεραρχιών «Großdeutschland» και «Brandenburg» υπαγόμενο στη διοίκηση του Ζάουκεν έδωσε σκληρές μάχες στο Ράστενμπουργκ και το Λοτζ και βοήθησε στην απελευθέρωση του περικυκλωμένου "Σώματος Νέρινγκ" στον ποταμό Βιστούλα.
Υπερχείλιση προσωρινής μνήμης
Η προσωρινή μνήμη (buffer) αποτελεί μέρος της μνήμης και χρησιμοποιείται για την προσωρινή αποθήκευση δεδομένων, όπως μεταβλητές ή παράμετροι άλλων προγραμμάτων, τα οποία μετακινούνται από το ένα τμήμα ενός προγράμματος σε ένα άλλο (λ.χ. τα ορίσματα που περνούν κατά την κλήση μιας συνάρτησης) ή και μεταξύ προγραμμάτων. Μία υπερχείλιση προσωρινής μνήμης μπορεί να προκληθεί όταν τα δεδομένα εισόδου είναι περισσότερα από αυτά που η δεσμευμένη προσωρινή μνήμη μπορεί να αποθηκεύσει. Εάν αντικατασταθούν γειτονικά δεδομένα ή εκτελέσιμος κώδικας, τότε δύναται να προκληθεί μία σειρά σφαλμάτων, όπως σφάλματα πρόσβασης μνήμης, λανθασμένα αποτελέσματα ή και κατάρρευση (crash) του προγράμματος.
Η εκμετάλλευση ευπαθειών υπερχείλισης προσωρινής μνήμης είναι ιδαίτερα γνωστή. Σε πολλά συστήματα, η διάταξη μνήμης ενός προγράμματος ή ενός συστήματος είναι σαφώς καθορισμένη. Στέλνοντας δεδομένα εισόδου που προορίζονται να προκαλέσουν μία υπερχείλιση προσωρινής μνήμης είναι εφικτή η εγγραφή σε περιοχές που είναι αποθηκευμένος εκτελέσιμος κώδικας και κατ’ επέκταση η αντικατάστασή του με κακόβουλο κώδικα. Ακόμη, είναι πιθανή η αντικατάσταση δεδομένων που αφορούν την κατάσταση ενός προγράμματος, προκαλώντας μία συμπεριφορά που δεν είναι σύμφωνη με εκείνη που είχε ορίσει ο προγραμματιστής. Οι περιοχές προσωρινής μνήμης είναι πολυπληθείς στον κώδικα των λειτουργικών συστημάτων και ως εκ τούτου, είναι πιθανή η πραγματοποίηση μίας επίθεσης που προσδίδει απεριόριστη πρόσβαση στους υπολογιστικούς πόρους του συστήματος.
Ντίτριχ φον Ζάουκεν
Προς το τέλος του πολέμου
Για τις πράξεις του στο μέτωπο της Ανατολικής Πρωσίας, ο Ζάουκεν έγινε ο 27ος και τελευταίος στρατιωτικός που τιμήθηκε με τα Διαμάντια (Brillanten) στο Σταυρό των Ιπποτών, στις 8 Μαΐου 1945 (8 μέρες μετά την αυτοκτονία του Χίτλερ), οπότε και η Γερμανία παραδόθηκε άνευ όρων στους Συμμάχους. Μία ημέρα αργότερα, ο Ζάουκεν αιχμαλωτίστηκε από τους Σοβιετικούς στη Χερσόνησο του Χελ, τη χειρότερη - δικαιολογημένα - μοίρα που θα μπορούσε να έχει ένας Γερμανός στρατιωτικός την εποχή εκείνη.
Υπερχείλιση προσωρινής μνήμης
Οι γλώσσες προγραμματισμού που συσχετίζονται συχνά με υπερχείλιση προσωρινής μνήμης είναι η C και η C++. Οι γλώσσες αυτές δεν παρέχουν κάποιον ενσωματωμένο μηχανισμό προστασίας ενάντια στην πρόσβαση ή αντικατάσταση δεδομένων σε οποιδήποτε μέρος της μνήμης και δεν ελέγχουν αυτόματα εάν το μέγεθος των δεδομένων που εγγράφονται είναι εντός ορίου των προκαθορισμένων ορίων. Ο έλεγχος ορίων είναι ικανός να προλάβει μία υπερχείλιση προσωρινής μνήμης, αλλά απαιτεί επιπρόσθετο κώδικα και χρόνο επεργασίας.
Παράδειγμα
Στο ακόλουθο παράδειγμα (κώδικας σε γλώσσα C), ένα πρόγραμμα έχει δύο μεταβλητές, οι οποίες είναι γειτονικές στην μνήμη: μία συμβολοσειρά με μήκος 8 bytes ονόματι Α και ένας ακέραιος μεγάλου άκρου (big-endian) μήκους 2 bytes ονόματι Β. Αρχικά, η μεταβλητή Α περιέχει μονάχα μηδενικά bytes, ενώ η μεταβλητή Β περιέχει τον αριθμό 1979. Έστω, ότι το πρόγραμμα επιχειρεί να αποθηκεύσει στην περιοχή προσωρινής μνήμης που βρίσκεται η μεταβλητή Α την μηδενικά-τερματισμένη συμβολοσειρά, η οποία είναι κωδικοποιημένη σε ASCII. Η συμβολοσειρά  έχει μήκος 9 χαρακτήρες και η κωδικοποίησή της αποτελείται από 10 bytes (περιλαμβάνοντας και το null στο τέλος). Όμως, στην περιοχή Α η μέγιστη χωρητικότητα είναι 8 bytes. Έτσι, εάν επιχειρηθεί η αποθήκευση της συμβολοσειράς στην περιοχή αυτή, δίχως να προηγηθεί έλεγχος ορίων, θα αντικατασταθεί και η τιμή της Β: Η τιμή της μεταβλητής Β έχει τροποποιηθεί χάρη στο τμήμα της συμβολοσειράς  που περίσσευε. Έτσι, ο χαρακτήρας “e” ακολουθούμενος από ένα μηδενικό byte (ο χαρακτήρας NUL σε κωδικοποίηση ASCII) αποδίδεται ως 28856 και συντελεί στην διαμόρφωση της μνήμης όπως φαίνεται παραπάνω.
Ντίτριχ φον Ζάουκεν
Αιχμαλωσία και μεταπολεμική ζωή
Ο Ζάουκεν κατά τη διάρκεια της πολυετούς αιχμαλωσίας του από τους Σοβιετικούς βασανίστηκε και καταδικάστηκε σε εικοσιπενταετή κάθειρξη, ποινή η οποία μετατράπηκε αργότερα σε 30 μήνες καταναγκαστικής εργασίας. Ταλαιπωρημένος από τις κακουχίες που υπέστη, απελευθερώθηκε μετά από οκταετή αιχμαλωσία το 1955. Ωστόσο, απ' ό,τι φαίνεται, δεν τον κατέβαλαν ιδιαίτερα, αφού ο στρατηγός έζησε για άλλα 25 χρόνια πριν τον θάνατό του στις 27 Σεπτεμβρίου 1980 στο Πούλλαχ της Βαυαρίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού Κατηγορία:Πρώσοι
Υπερχείλιση προσωρινής μνήμης
Παράδειγμα
Ένας απλός τρόπος να αποφευχθεί η υπερχείλιση αυτή είναι η αντικατάσταση της μεθόδου strcpy με την strlcpy. Αυτό γιατί η strlcpy λαμβάνει μία επιπλέον παράμετρο: την μέγιστη χωρητικότητα του προορισμού αντιγραφής (συμπεριλαμβανομένου και του χαρακτήρα τερματισμού NULL) και διασφαλίζει ότι τα δεδομένα που θα εγγραφούν δεν θα την υπερβούν. Έτσι, στο παραπάνω παράδειγμα, η αντίστοιχη κλήση θα ήταν:
Εκμετάλλευση
Οι τεχνικές εκμετάλλευσης μίας υπερχείλισης προσωρινής μνήμης διαφέρουν ανάλογα με την αρχιτεκτονική, το λειτουργικό σύστημα και την περιοχή μνήμης.
Υπερχείλιση στοίβας
Ένας επιτιθέμενος θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί μία υπερχείλιση στοίβας με έναν από τους ακόλουθους τρόπους:
Ο επιτιθέμενος σχεδιάζει τα δεδομένα εισόδου με κατάλληλο τρόπο, ώστε να πετύχει έναν από τους παραπάνω στόχους. Έπειτα, εισάγει τα δεδομένα αυτά σε μία περιοχή προσωρινής αποθήκευσης, η οποία παρέχεται στους χρήστες από το ευάλωτο πρόγραμμα. Εαν η είναι δύσκολος ο εντοπισμός της διεύθυνσης που θα αποθηκευτούν τα δεδομένα εισόδου, τότε είναι εξίσου δύσκολο να πεετύχει η επίθεση.
Μία τεχνική που χρησιμοποιείται συνήθως σε τέτοιες επιθέσεις είναι η “trampolining”. Χρησιμοποιώντας αυτή την τεχνική ο επιτιθέμενος επιχειρεί να βρει έναν δείκτη προς την ευάλωτη περιοχή προσωρινής μνήμης και να υπολογίσει την τοποθεσία του κώδικα κελύφους του συναρτήσει αυτού του δείκτη. Έπειτα, χρησιμοποιεί την αντικατάσταση δεδομένων, ώστε να μεταπηδήσει σε μία εντολή που βρίσκεται ήδη στην μνήμη από όπου θα γίνει ένα δεύτερο άλμα, το οποίο μεταφέρει την εκτέλεση του κώδικα στον κώδικα κελύφους. Κατάλληλες εντολές (instructions) εντοπίζονται συχνά σε κώδικα μεγάλης έκτασης, αν και πλέον, υπάρχουν εργαλεία αυτοματοποίησης της διαδικασίας. Για παράδειγμα, το Metsploit Project διαθέτει μία βάση δεδομένων με εντολές που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε τέτοιες περιπτώσεις.
Υπερχείλιση σωρού
Η μνήμη στην περίππτωση του σωρού δεσμεύεται δυναμικά κατά τον χρόνο εκτέλεσης ενός προγράμματος και συνήθως περιέχει δεδομένα του προγράμματος. Η ευπάθεια συνίσταται στην αλλοίωση αυτών των δεδομένων, ώστε να αντικατασταθούν οι τιμές εσωτερικών δομών, όπως οι δείκτες συνδεδεμένων λιστών. Οι πιο συνηθισμένες μορφές επίθεσης αντικαθιστούν μετα-δεδομένα που προκύπτουν από την δυναμική κατανομή πόρων στη μνήμη, χρησιμοποιούν τον δείκτη που προκύπτει και έπειτα αντικαθιστούν έναν δείκτη συνάρτησης.