cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκέιτμπορντινγκ
Ιστορία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το σχήμα του κανονικού σκέιτμπορντ δρόμου άλλαξε σε ένα λεπτότερο, σχεδόν συμμετρικό κόψιμο εμπρός-πίσω με σχεδόν εξίσου μεγάλες προεξοχές στη μύτη και την ουρά. Αυτός ο σχεδιασμός και η επακόλουθη κίνηση και μόχλευση έκαναν δυνατή την εκτέλεση νέων μορφών κόλπων.
Όσον αφορά την κατασκευή του, το σκέιτμπορντ φαίνεται να έχει πλέον ωριμάσει: οι προσπάθειες με νέα υλικά, όπως σανίδες από αλουμίνιο, στρώματα άνθρακα ή Kevlar και διαφορετικές τεχνικές άξονα για τα longboards δεν μπόρεσαν να επικρατήσουν. Τις προηγούμενες δεκαετίες, υπήρξαν διάφορες φάσεις κατά τις οποίες το πατινάζ απολάμβανε μεγάλη δημοτικότητα. Αυτές ακολουθήθηκαν από περιόδους κατά τις οποίες το άθλημα έχασε πολλούς από τους οπαδούς του. Από το 2020, το σκέιτμπορντινγκ είναι ολυμπιακό άθλημα μετά από απόφαση της ΔΟΕ στις 4 Αυγούστου 2016..
Σημαντικό μέσο επικοινωνίας για τη σκηνή είναι οι εκδόσεις που δημοσιεύονται τακτικά σε έντυπη και βιντεοσκοπημένη μορφή, καθώς και οι ιστότοποι στο διαδίκτυο με ιστολόγια και φόρουμ συζητήσεων.
Οργάνωση και αγώνες
μικρογραφία| Tony Hawk, 2012 Το σκέιτμπορντινγκ δύσκολα συγκρίνεται με τα συμβατικά αθλήματα. Δεν υπάρχουν πρωταθλήματα ή ενώσεις που να χωρίζουν το άθλημα σε δημοτικές, εθνικές ή διεθνείς ιεραρχίες. Κυρίως, σε μικρές πόλεις με πάρκα σκέιτ, υπάρχουν τοπικοί σύλλογοι που φροντίζουν για τη συντήρηση των πάρκων και διοργανώνουν διαγωνισμούς.
Διεθνής σκηνή
Πολλοί καθιερωμένοι skaters φροντίζουν για την ύπαρξη ενός παγκόσμιου δικτύου για τη διοργάνωση διεθνών αγώνων, όπως το πρώην Münster Monster Mastership στο Münster, το Mystic Sk8 Cup στην Πράγα ή τα X Games στην Καλιφόρνια. Το Münster Monster Mastership ήταν το επίσημο παγκόσμιο πρωτάθλημα skateboarding από το 1990 έως το 2005, με πρωτοβουλία του Titus Dittmann, ενός από τους σημαντικότερους Γερμανούς skateboarders.
Το 1993, ο Don Bostick είχε την ιδέα για το Παγκόσμιο Κύπελλο Σκέιτμπορντ, αφού βοήθησε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Münster για τέσσερα χρόνια. Το 1995, το WCS εισήγαγε ένα σύστημα κατάταξης για τους επαγγελματίες skaters, που τώρα ονομάζεται World Cup Skateboarding Tour. Σε αυτό καταγράφονταν όλοι οι αγώνες που διοργάνωνε το WCS και στο τέλος της σεζόν αναδεικνυόταν ο νικητής της σεζόν. Ο Ed Templeton στέφθηκε ο πρώτος πρωταθλητής του World Cup Street και ο Mike Frazier πήρε τον τίτλο για το Vert (Vertical Skateboarding - Κάθετο Σκέιντμπορντινγκ).
Ο μόνος οργανισμός διασυλλογικών αγώνων με διεθνή παγκόσμια κατάταξη μέχρι στιγμής είναι το The Boardr, που ιδρύθηκε το 2013 από τον Ryan Clements και τον Rob Meronek. Το Boardr επεξεργάζεται τη διοργάνωση και την εκτέλεση εκδηλώσεων σκέιτμπορντινγκ, ενώ το κύριο βάρος πέφτει στις σχέσεις μεταξύ των διοργανωτών, των χορηγών και των σκέιτερ. Η βάση δεδομένων τους περιλαμβάνει πάνω από 28.000 skateboarders και αναβάτες BMX.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες
Στις 3 Αυγούστου 2016, η ΔΟΕ ανακοίνωσε πέντε νέα αθλήματα για τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, συμπεριλαμβανομένου του σκέιτμπορντιγκ. Η διοργάνωση διεξήχθη στο Ariake Urban Sports Park από τις 25 Ιουλίου έως τις 5 Αυγούστου 2021 και για πρώτη φορά στέφθηκαν δύο Ολυμπιονίκες σε κάθε ένα από τα αγωνίσματα Street και Park. Οι νικήτριες των γυναικών ήταν η Momiji Nishiya στο Street και η Sakura Yosozumi στο Park, ενώ οι χρυσοί νικητές των ανδρών ήταν ο Yūto Horigome στο Street και ο Keegan Palmer στο Park.
Βόρεια Αμερική
Ο πρώτος "διαγωνισμός skate" έγινε το 1963 στην Hermosa Beach της Καλιφόρνια. Οι εταιρείες κατασκευής σκέιτμπορντ αναζητούσαν τους καλύτερους σκέιτερ για τις ομάδες τους στους διαγωνισμούς, τις οποίες στη συνέχεια εξόπλιζαν με τις σανίδες ή τον ρουχισμό τους. Από αυτό το σημείο και μετά, οι πρώτοι skateboarders έγιναν επαγγελματίες και χρηματοδοτούμενοι.
Από τότε, υπήρξε μεγάλη ανάπτυξη. Σημαντικοί διαγωνισμοί στη Βόρεια Αμερική περιλαμβάνουν το Slam City Jam, το USA Skateboarding National Championships, το Street League Skateboarding, τα Gravity Games και το Maloof Money Cup. μικρογραφία| Το Skatehalle Berlin είναι μια περιφερειακή βάση για skateboard στη Γερμανία από το 2018
Περιοχή Γερμανίας - Αυστρίας - Ελβετίας
Στη Γερμανία, η Λέσχη Skaters είναι μεγάλης σημασίας. Το COS Cup, το γερμανικό εθνικό πρωτάθλημα σκέιτμπορντινγκ, διεξάγεται κάθε χρόνο από το 1998. Χωρίζεται σε τέσσερα περιφερειακά πρωταθλήματα (Βόρεια, Ανατολική, Νότια και Δυτική Γερμανία) και τον επακόλουθο τελικό. Οι αγώνες περιλαμβάνουν σκέιτμπορντινγκ στα αγωνίσματα του δρόμου και του μπολ (πιο πρόσφατα το 2014). Από το 2016, υπάρχει επίσης ξεχωριστή κατηγορία για γυναίκες και σκέιτερ άνω των 35 ετών..
Στην Αυστρία, το Skateboard Club Innsbruck είναι το σημαντικότερο σωματείο σκέιτμπορντ στη χώρα. Ο σύλλογος διοργανώνει πολυάριθμους διαγωνισμούς με διεθνείς αναβάτες, καθώς και τα αυστριακά εθνικά πρωταθλήματα street και park σκέιτμπορντινγκ. Επιπλέον, συντηρεί τα τοπικά skatepark και προσφέρει μαθήματα σκέιτμπορντινγκ.
Κουλτούρα του σκέιτμπορντ
Για πολλούς σκέιτερ, το σκέιτμπορντινγκ θεωρείται επίσης ως εξατομικευμένη έκφραση ζωής - μερικές φορές και ως ένα είδος τέχνης - παράλληλα με τον αθλητισμό. Οι εμπειρίες σύγκρουσης και ποινικοποίησης που συχνά προκύπτουν από τη χρήση και την "οικειοποίηση" του δημόσιου χώρου και η απαιτούμενη δημιουργικότητα έχουν ριζώσει το σκέιτινγκ σε υποκουλτούρα μέχρι σήμερα. Έτσι, έχει εισέλθει σε μια ορισμένη σύνδεση με τη μόδα, τις εικαστικές τέχνες όπως το graffiti, το graphic design και τη φωτογραφία ή διάφορες μουσικές σκηνές. Για παράδειγμα, οι ποικιλίες της πανκ και της σκληρής μουσικής που είναι κοντά στην κουλτούρα του σκέιτμπορντινγκ αναφέρονται μερικές φορές ως skate punk. .
Λόγω της έλλειψης οργανωτικής δομής, του σκόπιμα μη ρυθμισμένου χαρακτήρα του και του γεγονότος ότι ασκείται κυρίως από νέους, το σκέιτμπορντινγκ συχνά κατατάσσεται στα αθλήματα αναψυχής. Ωστόσο, η συνέχεια του σκέιτμπορντινγκ, το οποίο ασκείται εδώ και δεκαετίες, συνηγορεί κατά της ταξινόμησης αυτής, πέραν της σύνδεσης του με την υποκουλτούρα. Επιπλέον, η πολυπλοκότητα του αθλήματος θέτει υψηλές απαιτήσεις σε επιμονή και προθυμία για μάθηση, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με τον χαρακτήρα των αθλημάτων της μόδας που μαθαίνονται και εξελίσσονται γρήγορα.
Γυναίκες στο άθλημα
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, το σκέιτμπορντινγκ ήταν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερες γυναίκες ενδιαφέρονται για το άθλημα. Οι επαγγελματίες γυναίκες skateboarders, όπως η Elissa Steamer, δίνουν το παράδειγμα. Η βιομηχανία του σκέιτμπορντ, ιδίως στον τομέα της ένδυσης και των παπουτσιών, προσαρμόζεται σε αυτή την εξέλιξη και σχεδιάζει πλέον μόδα ειδικά για νεαρές γυναίκες.
Αναφορές
Κατηγορία:Αθλήματα με σανίδα
Σάλα Μπαγκάντσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Σαλσοματζόρε Τέρμε
Το Σαλσοματζόρε Τέρμε (ιταλικά: Salsomaggiore Terme) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Εϊτόρ Βίλα-Λόμπος
Ο Εϊτόρ Βίλα-Λόμπος (ορθή πορτογαλική προφορά Βίλα-Λόμπους Heitor Villa-Lobos,, Ρίο ντε Τζανέιρο 5 Μαρτίου 1887 – Ρίο ντε Τζανέιρο 17 Νοεμβρίου 1959) ήταν Βραζιλιανός συνθέτης, ο σημαντικότερος της χώρας του στον 20ό αιώνα, ο πρώτος Νοτιοαμερικανός δημιουργός έντεχνης μουσικής, που απέκτησε διεθνή φήμη και πιθανότατα ο σημαντικότερος. Ο Εϊτόρ Βίλα-Λόμπος υπήρξε ο πλέον παραγωγικός συνθέτης της εποχής του και από τους παραγωγικότερους γενικότερα στην ιστορία της έντεχνης δυτικής μουσικής. Το δημιουργικό του έργο, που υπερβαίνει τις 2.000 συνθέσεις -όχι πάντοτε με θετικές κριτικές-, επηρεάστηκε τόσο από τη λαϊκή μουσική της Βραζιλίας όσο και από τα στιλιστικά στοιχεία της ευρωπαϊκής κλασσικής παράδοσης (βλ. Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία). Στα ευρωπαϊκά ταξίδια του, με σκοπό τη διάδοση της μουσικής του, ο Βίλα-Λόμπος είχε πει: «Δεν κάνω χρήση του φολκλόρ, είμαι το φολκλόρ» (Eu sou o folclore) και «δεν έχω έρθει για να μάθω, έχω έρθει να δείξω τι έχω κάνει μέχρι τώρα», δείχνοντας ότι γνώριζε πολύ καλά τη μοναδική του θέση μεταξύ των κλασσικών συνθετών, εκμεταλλευόμενος την καταγωγή του για να δημοσιοποιήσει τα έργα του.
Νεότητα και μουσικοί προσανατολισμοί
Ο Βίλα-Λόμπος γεννήθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο το 1887. Ο πατέρας του, Ραούλ, ένας μορφωμένος άνθρωπος ισπανικής καταγωγής, ήταν δημόσιος υπάλληλος, βιβλιοθηκάριος, ερασιτέχνης αστρονόμος και μουσικός. Όταν ο Εϊτόρ ήταν μικρός, η Βραζιλία έζησε περίοδο κοινωνικής επανάστασης και εκσυγχρονισμού, καταργώντας τη δουλεία, το 1888 και ανατρέποντας την Αυτοκρατορία το 1889. Οι αλλαγές στη Βραζιλία είχαν αντανάκλαση στη μουσική της ζωή: παλαιότερα η ευρωπαϊκή μουσική κυριαρχούσε και τα μαθήματα στα ωδεία της χώρας βασίζονταν στην παραδοσιακή αντίστιξη και αρμονία. Ο Βίλα-Λόμπος γνώρισε πολύ μικρό μέρος από αυτή την "επίσημη" εκπαίδευση. Μετά από λίγα άκαρπα μαθήματα αρμονίας, έμαθε "πραγματική" μουσική παρατηρώντας από το κεφαλόσκαλο του σπιτιού του τις τακτικές μουσικές βραδιές που διοργάνωνε ο πατέρας του. Ωστόσο0 έμαθε να παίζει βιολοντσέλο, κιθάρα και κλαρινέτο. Όταν ο πατέρας του πέθανε ξαφνικά το 1899, αυτός βοηθούσε οικονομικά την οικογένειά του παίζοντας σε κινηματογραφικές και θεατρικές ορχήστρες στο Ρίο.
Γύρω στο 1905 ο Βίλα-Λόμπος ξεκίνησε τις αποστολές-εξερευνήσεις της «σκοτεινής ενδοχώρας» της Βραζιλίας, απορροφώντας και ενσωματώνοντας τη μουσική κουλτούρα των ιθαγενών ινδιάνων της πατρίδας του. Πολλά και εν πολλοίς αμφισβητήσιμα έχουν διατυπωθεί σχετικά με αυτές τις αποστολές, όπως π.χ. για τη σύλληψη και απόδρασή του από ιθαγενείς κανίβαλους, με μερικούς να πιστεύουν ότι είναι κατασκευασμένες ιστορίες ή υπερβολικά πλαισιωμένες από ρομαντική διάθεση. Ούτως ή άλλως μετά από αυτή την καθοριστική γι' αυτόν περίοδο, εγκατέλειψε οποιαδήποτε ιδέα συμβατικής μουσικής κατάρτισης και αντ' αυτού αφομοίωσε τις μουσικές επιρροές των αυτόχθονων πολιτισμών της Βραζιλίας, βασισμένες με τη σειρά τους σε πορτογαλικά, αφρικανικά, καθώς και αμερικανικά ινδιάνικα στοιχεία. Έτσι οι πρώτες του συνθέσεις ήταν αποτέλεσμα αυτοσχεδιασμών στην κιθάρα από αυτή την περίοδο. Έπαιξε με πολλά τοπικά βραζιλιανικά συγκροτήματα μουσικής δρόμου. Επηρεάστηκε επίσης από τον κινηματογράφο και τα αυτοσχεδιαστικά τάγκο και πόλκες του συνθέτη Ε. Νάζαρετ (Ernesto Nazareth). Για ένα διάστημα μάλιστα έπαιζε βιολοντσέλο σε μια εταιρεία όπερας του Ρίο. Παρακινημένος από τον Α. Ναπολεάο (Arthur Napoleão), πιανίστα και μουσικό εκδότη, αποφάσισε να ασχοληθεί σοβαρά με τη σύνθεση.
Επιρροές της πατρίδας του
Το 1912 ο Βίλα-Λόμπος νυμφεύτηκε την πιανίστα Λ. Γκιμαράες (Lucília Guimarães), σταμάτησε τα ταξίδια του και άρχισε την καριέρα του ως συνθέτης. Η μουσική του άρχισε να κυκλοφορεί το 1913. Εισήγε μερικές από τις συνθέσεις του σε μια σειρά περιστασιακών συναυλιών δωματίου (αργότερα και σε ορχηστρικές συναυλίες) μεταξύ 1915-1921, κυρίως στο Salão Nobre do Jornal do Comércio του Ρίο ντε Τζανέιρο. Η μουσική που παρουσιάστηκε σε αυτές τις συναυλίες δείχνει ότι έρχεται αντιμέτωπος με τα αντικρουόμενα στοιχεία στην εμπειρία του και περνάει μια κρίση ταυτότητας ως προς το εάν η ευρωπαϊκή ή η βραζιλιάνικη μουσική θα κυριαρχούσε στο στυλ του. Αυτό αποσαφηνίστηκε μετά το 1916, έτος κατά το οποίο συνέθεσε τα συμφωνικά ποιήματα Amazonas και Uirapurú (αν και το Amazonas δεν εκτελέστηκε μέχρι το 1929 και το Uirapurú εκτελέστηκε για πρώτη φορά το 1935). Τα έργα αυτά αντλούσαν τα θέματά τους από τους ντόπιους βραζιλιάνικους θρύλους υπήρχε χρήση «αρχέγονου» λαϊκού υλικού.
Πάντως οι ευρωπαϊκές επιρροές εξακολουθούσαν να εμπνέουν τον Βίλα-Λόμπος. Το 1917 ο Σεργκέι Ντιαγκίλεφ επέδρασε στο μουσικό σκεπτικό του συνθέτη, σε μια περιοδεία του στη Βραζιλία με τα Ρωσικά Μπαλέτα. Εκείνη τη χρονιά ο Βίλα-Λόμπος συναντήθηκε επίσης με τον Γάλλο συνθέτη Ν. Μιγιό (Darius Milhaud), ο οποίος βρέθηκε στο Ρίο ως γραμματέας του Π. Κλωντέλ (Paul Claudel) στη Γαλλική Λεγεώνα. Ο Μιγιό «έφερε» τη μουσική των Ντεμπυσσύ και Σατί, ενδεχομένως και του Στραβίνσκι. Σε αντάλλαγμα ο Βίλα-Λόμπος «εισήγαγε» τον Μιγιό στη μουσική δρόμου της Βραζιλίας. Το 1918 συναντήθηκε και με τον πιανίστα Α. Ρούμπινσταϊν, ο οποίος έγινε φίλος και υποστηρικτής του για όλη τη ζωή του. Αυτή η συνάντηση ώθησε τον Βίλα-Λόμπος να γράψει περισσότερη μουσική για πιάνο.
Ο Ρούμπινσταϊν πρότεινε στον Βίλα-Λόμπος περιοδεία στο εξωτερικό. Ο συνθέτης ξεκίνησε για το Παρίσι το 1923, με στόχο να παρουσιάσει τον «εξωτικό» του ήχο στον κόσμο και όχι για να σπουδάσει. Λίγο πριν φύγει ολοκλήρωσε το Nonet (για δέκα εκτελεστές και χορωδίες) το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά μετά την άφιξή του στη γαλλική πρωτεύουσα. Έμεινε στο Παρίσι μεταξύ 1923-24 και 1927-30 και συνάντησε φωτεινά πνεύματα, όπως τους Βαρέζ, Πικάσο, Στοκόφσκι (Leopold Stokowski) και Κόουπλαντ. Οι συναυλίες του στη γαλλική πρωτεύουσα έκαναν έντονη εντύπωση. Στη δεκαετία του 1920 ο Βίλα-Λόμπος συναντήθηκε επίσης με τον Ισπανό κιθαρίστα Σεγκόβια, ο οποίος του παρήγγειλε μία σπουδή κιθάρας: ο συνθέτης «απάντησε», γράφοντας 12 Σπουδές, την καθεμία βασισμένη σε μια μικροσκοπική λεπτομέρεια ή φιγούρα από τους πλανόδιους μουσικούς της Βραζιλίας (chorões) και που τελικά μετασχηματίζεται σε τέχνη που δεν είναι απλώς διδακτική. Οι ίδιοι πλανόδιοι μουσικοί παρείχαν επίσης την αρχική έμπνευση για τα περίφημα Chôros, μια σειρά συνθέσεων που γράφηκαν μεταξύ 1920 και 1929. Η πρώτη ευρωπαϊκή εκτέλεση του Chôros No. 10 στο Παρίσι προκάλεσε «σεισμό»: ο Λ. Σεβαλιέ (L. Chevallier) έγραψε για αυτό το κομμάτι στο περιοδικό «Le Monde musical», «[...] είναι μια τέχνη [...] στην οποία πρέπει τώρα να δώσουμε νέο όνομα».
Στην εποχή του Βάργκας
Το 1930 ο Βίλα-Λόμπος βρισκόταν στη Βραζιλία για να διευθύνει ορχήστρες, αλλά σχεδίαζε να επιστρέψει στο Παρίσι. Όμως μία από τις συνέπειες της επανάστασης εκείνου του έτους ήταν ότι δεν μπορούσαν πλέον να βγουν χρήματα από τη χώρα, οπότε δεν μπορούσε να πληρώσει ενοίκια στο εξωτερικό. Έτσι αναγκάστηκε να παραμείνει στη Βραζιλία, διοργάνωσε συναυλίες στο Σάο Πάολο και συνέθεσε πατριωτική και εκπαιδευτική μουσική. Το 1932 έγινε διευθυντής της «Superintendência de Educação Musical e Artística» (SEMA) και στα καθήκοντά του ήταν η διοργάνωση συναυλιών, που περιλάμβαναν τις βραζιλιάνικες πρεμιέρες της Missa Solemnis του Μπετόβεν και της Λειτουργίας σε Σι Ελάσσονα του Μπαχ. Η θέση του στη SEMA τον οδήγησε να συνθέσει κυρίως πατριωτικά, ακόμη και προπαγανδιστικά έργα. Εξαίρεση αποτέλεσαν τα αριστουργηματικά Bachianas Brasileiras.
Το 1936 σε ηλικία σαράντα εννέα ετών ο Βίλα-Λόμπος εγκατέλειψε τη σύζυγό του και ενεπλάκη συναισθηματικά με την Αρμίντα Νέβες ντ’ Αλμέιδα (Arminda Neves d'Almeida), η οποία παρέμεινε η σύντροφός του μέχρι που πέθανε. Η Αρμίντα πήρε τελικά το επώνυμο του συνθέτη, αν και ο ίδιος δεν χώρισε ποτέ την πρώτη του σύζυγο. Μετά τον θάνατό του, η Αρμίντα έγινε διευθύντρια του «Museu Villa-Lobos» το 1960, μέχρι το θάνατό της το 1985. Η Αρμίντα ήταν η ίδια μουσικός και άσκησε σημαντική επιρροή στον Βίλα-Λόμπος. Αυτός αφιέρωσε μεγάλο αριθμό έργων σε αυτήν, συμπεριλαμβανομένων των Ciclo brasileiro και πολλών από τα Chôros. Οι συνθέσεις από την περίοδο του Βάργκας περιλαμβάνουν προπαγανδιστικά, εθνικιστικά έργα της Βραζιλίας (brasilidade), καθώς και εκπαιδευτικά και θεωρητικά έργα. Το Guia Pratico βγήκε σε 11 τόμους, το Solfejos με φωνητικές ασκήσεις σε δύο τόμους (1942 και 1946), ενώ το Canto Orfeônico (1940 και 1950) περιείχε πατριωτικά τραγούδια για σχολεία και για πολιτικές εκδηλώσεις. Η μουσική του για την ταινία O Descobrimento do Brasil του 1936, η οποία περιλάμβανε εκδόσεις παλαιότερων συνθέσεων, μεταγράφηκε σε ορχηστρικές σουίτες και μια απεικόνιση της πρώτης Λειτουργίας που γράφηκε στη Βραζιλία, με τη συμμετοχή διπλής χορωδίας. Το 1941 ο Βίλα-Λόμπος δημοσίευσε το A Música Nacionalista no Govêrno Getúlio Vargas, όπου χαρακτήρισε το έθνος ως ιερή οντότητα, τα σύμβολα του οποίου (συμπεριλαμβανομένης της σημαίας, του λογότυπου και του εθνικού ύμνου) είναι απαραβίαστα. Ο Βίλα-Λόμπος ήταν πρόεδρος μιας επιτροπής που είχε ως καθήκον να οριστικοποιήσει τον εθνικό ύμνο της Βραζιλίας.
Μετά το 1937, κατά την περίοδο του Estado Novo, όταν ο Βάργκας κατέλαβε την εξουσία με διάταγμα, ο Βίλα-Λόμπος συνέχισε να παράγει πατριωτικά έργα, άμεσα προσβάσιμα στο ευρύ κοινό. Την ημέρα της ανεξαρτησίας της Βραζιλίας, στις 7 Σεπτεμβρίου 1939 συμμετείχαν 30.000 παιδιά, που τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο και μουσικά θέματα σε επιμέλεια του συνθέτη. Για τους εορτασμούς του 1943 συνέθεσε επίσης το μπαλέτο Dança da terra, το οποίο οι αρχές έκριναν ακατάλληλο μέχρι την αναθεώρησή του. Όμως οι εορτασμοί περιλάμβαναν τον ύμνο του συνθέτη, Invocação em defesa da pátria, λίγο μετά την κήρυξη πολέμου της Βραζιλίας στη Γερμανία και τους συμμάχους της.
Συνθέτης σε ζήτηση
thumb|280px|Ο Βίλα-Λόμπος υποκλίνεται στο κοινό μετά από εμφάνισή του στο [[Τελ Αβίβ το 1952]] Ο Βάργκας έπεσε από την εξουσία το 1945 και ο Βίλα-Λόμπος μετά το τέλος του πολέμου άρχισε να ταξιδεύει ξανά στο εξωτερικό. Επέστρεψε στο Παρίσι και πραγματοποίησε τακτικές επισκέψεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και ταξίδια στη Μεγάλη Βρετανία και το Ισραήλ. Έλαβε τεράστιο αριθμό παραγγελιών και εκπλήρωσε πολλές από αυτές, παρά τη φθίνουσα υγεία του. Συνέθεσε κοντσέρτα για το πιάνο, το τσέλο (το δεύτερο το 1953), την κλασική κιθάρα (το 1951 για τον Σεγκόβια, που αρνήθηκε να το παίξει έως ότου ο συνθέτης συμπεριέλαβε μια καντέντσα το 1956), την άρπα (για τον Ν. Θαμπαλέτα το 1953) και τη φυσαρμόνικα (για τον Τ. Σεμπάστιαν το 1955-56). Άλλες παραγγελίες περιλάμβαναν τη Συμφωνία αρ. 11 (για τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστόνης το 1955) και την όπερα Yerma (1955-56) με βάση το έργο του Λόρκα. Η πολύ μεγάλη παραγωγή αυτής της περιόδου προκάλεσε επικρίσεις. Αρκετά έργα κατηγορήθηκαν ως «βιαστικά» και «κοινότοπα», όπως το 5ο Κοντσέρτο για πιάνο, όπου υπήρχαν σχόλια του τύπου: «χρεοκοπημένο» και «όργιο κουρδιστών πιάνου».
Τον Ιούνιο του 1959 ο Βίλα-Λόμπος διαφοροποιήθηκε από πολλούς συμπατριώτες του μουσικούς, εκφράζοντας απογοήτευση και λέγοντας σε συνέντευξή του, ότι η Βραζιλία «κυριαρχείται από μετριότητα». Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους πέθανε στο Ρίο. Η κρατική κηδεία του ήταν το τελευταίο σημαντικό πολιτικό γεγονός στην πόλη αυτή πριν τη μεταφορά της πρωτεύουσας στη Μπραζίλια. Ενταφιάστηκε στο Νεκροταφείο São João Batista στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Τα πρώτα έργα του Βίλα-Λόμπος ήταν αυτοσχεδιαστικά κομμάτια για την κιθάρα, όπως π.χ. το Panqueca του 1900. Όμως η σειρά κοντσέρτων μεταξύ 1915-21 περιλάμβανε τις πρώτες εκτελέσεις έργων που δείχνουν πρωτοτυπία και βιρτουόζικη τεχνική. Μερικά από αυτά τα κομμάτια είναι πρώιμα παραδείγματα στοιχείων, που έπαιξαν ρόλο σε όλο το έργο του. Η προσκόλλησή του στο πνεύμα της Ιβηρικής καταδεικνύεται στο Canção Ibéria (1914) και στις ορχηστρικές μεταγραφές μερικών κομματιών από το έργο για το πιάνο του Ενρίκε Γκρανάδος, Goyescas (1918, χαμένο σήμερα). Άλλα θέματα που επρόκειτο να επαναληφθούν σε μεταγενέστερα έργα του περιλαμβάνουν την αγωνία και την απελπισία του Desesperança - Sonata Phantastica e Capricciosa, αρ. 1 (1915), μια σονάτα βιολιού που περιλαμβάνει «θεατρικά και βίαια αντιπαραβαλλόμενα συναισθήματα», τα πουλιά στο L'oiseau blessé d'une flèche (1913), η σχέση μητέρων-παιδιών, που συνήθως δεν είναι καλή στη μουσική του, στο Les mères (1914) και τα λουλούδια της Suité floral, για πιάνο (1916-18), που επανεμφανίστηκαν στο Distribuição de Flores, για φλάουτο και κιθάρα (1937).
Η εναρμόνιση της ευρωπαϊκής παράδοσης και των επιρροών της Βραζιλίας ήταν επίσης ένα στοιχείο που αργότερα έφερε καρπούς. Το παλαιότερο δημοσιευμένο έργο του Pequena suíte για βιολοντσέλο και πιάνο (1913) δείχνει την αγάπη του συνθέτη για το βιολοντσέλο, αλλά δεν είναι ιδιαίτερα βραζιλιάνικο, αν και εμπεριέχει στοιχεία που επρόκειτο να επανεμφανιστούν αργότερα. Η Suíte graciosa (1915) επηρεάζεται από την ευρωπαϊκή όπερα, ενώ το Três danças características (africanas e indígenas) (1914-16) για πιάνο, αργότερα μεταγραμμένο για οκτέτο, επηρεάζεται ριζικά από τη φυλετική μουσική των Ινδιάνων Caripunas του Μάτο Γκρόσο.
Με τα τονικά του έργα Amazonas (1917, πρεμιέρα στο Παρίσι το 1929) και το Uirapurú (1917, πρεμιέρα το 1935) δημιούργησε μουσική που κυριαρχείται από τις τοπικές βραζιλιανικές επιρροές. Τα έργα χρησιμοποιούν λαϊκά παραμύθια και χαρακτήρες της Βραζιλίας και μιμήσεις ήχων της ζούγκλας. Η συνάντησή του με τον Ρούμπινσταϊν το 1918 ώθησε τον Βίλα-Λόμπος να συνθέσει μουσική πιάνου όπως το Simples coletânea (1919), το οποίο επηρεάστηκε ενδεχομένως από το παίξιμο του Ρούμπινσταϊν σε έργα των Ραβέλ και Σκριάμπιν στις περιηγήσεις του στη Νότια Αμερική και το Bailado infernal του 1920. Το τελευταίο κομμάτι περιλαμβάνει σημειώσεις του τύπου «ιλιγγιώδες και φρενήρες» και «διαβολικό».
Το Carnaval das crianças (1919-20) συναντά το ώριμο ύφος του συνθέτη. Χωρίς να περιορίζεται από τη χρήση παραδοσιακών τύπων ή από οποιαδήποτε απαίτηση για δραματική ένταση το κομμάτι, μερικές φορές μιμείται ένα όργανο που παίζεται με το στόμα, χορούς για παιδιά, μια παντομίμα αρλεκίνων και τελειώνει με μια εντύπωση καρναβαλικής παρέλασης. Το έργο αυτό ενορχηστρώθηκε το 1929 με νέα συνδετικά περάσματα και νέο τίτλο Momoprecoce. Αφέλεια και αθωότητα χαρακτηρίζουν τις πιανιστικές σουίτες A Prole do Bebê (1918-21). Την εποχή εκείνη ο Βίλα-Λόμπος συγχωνεύει επίσης τις αστικές βραζιλιάνικες επιρροές και εντυπώσεις, π.χ. στο Quarteto simbólico (1921). Εδώ συμπεριέλαβε τη μουσική δρόμου των chorões, που αποτελούσαν ομάδες που περιείχαν φλάουτο, κλαρινέτο και cavaquinho (βραζιλιάνικη κιθάρα), οφικλείδιο, τρομπόνια ή κρουστά. Άλλωστε ο ίδιος ο συνθέτης έπαιζε περιστασιακά σε τέτοιες μπάντες. Οι πρώτες συνθέσεις που έδειξαν αυτή την επιρροή ενσωματώθηκαν στην Suíte popular brasileira (1908-12) συγκεντρωμένη από τον εκδότη της. Πιο ώριμα έργα περιλαμβάνουν το Sexteto místico (περ. 1955, αντικαθιστώντας ένα χαμένο και ίσως ημιτελές έργο που ξεκίνησε το 1917), και την ποιητική σύνθεση Canções típicas brasileiras (1919). Οι περίφημες σπουδές κιθάρας του είναι επηρεασμένες επίσης από τη μουσική των chorões.
Όλα τα στοιχεία που αναφέρθηκαν μέχρι τώρα είναι συγχωνευμένα στο νονέτο του Βίλα-Λόμπος με τίτλο Impressão rápida do todo o Brasil, που ενώ η ονομασία του παραπέμπει σε μουσική δωματίου, είναι γραμμένο για φλάουτο/πίκολο, όμποε, κλαρινέτο, σαξόφωνο, φαγκότο, τσελέστα, άρπα, πιάνο, μια μεγάλη ομάδα κρουστών που απαιτεί τουλάχιστον δύο εκτελέστές και μικτή χορωδία. Στο Παρίσι, με το μουσικό του «λεξιλόγιο» χαρακτηριστικό πλέον, ο Βίλα-Λόμπος έλυσε το πρόβλημα της μορφής των έργων του. Θεωρήθηκε ως «δυσαρμονία» ότι ο βραζιλιάνικος ιμπρεσιονισμός του έπρεπε να εκφράζεται με τη μορφή κουαρτέτων και σονατών. Ανέπτυξε νέες μορφές για να απελευθερώσει τη φαντασία του από τους περιορισμούς της συμβατικής μουσικής εξέλιξης, όπως αυτή απαιτείται στη μορφή σονάτας. Η πολυεπίπεδη μορφή «ποιήματος» μπορεί να ανιχνευτεί στη Σουίτα για Φωνή και Βιολί, η οποία εμφανίζεται κάπως σαν τρίπτυχο και το Poema da criança e sua mamã για φωνή, φλάουτο, κλαρινέτο και βιολοντσέλο (1923).
Το εκτενές Rudepoêma για πιάνο, που γράφτηκε για τον Ρούμπινσταϊν, είναι πολυεπίπεδο έργο, το οποίο συχνά απαιτεί σημειογραφίες σε πολλά πεντάγραμμα και είναι τόσο πειραματικό όσο και απαιτητικό. Ο Ράιτ (Wright) το αποκαλεί ως «το πιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα» αυτής της στυλιστικής εξέλιξης. Η Ciranda (ή Cirandinha) είναι μια στυλιζαρισμένη επεξεργασία απλών βραζιλιάνικων λαϊκών μελωδιών σε μεγάλη ποικιλία από «διαθέσεις». Το ciranda είναι παιχνίδι τραγουδιού για παιδιά, αλλά ο χειρισμός αυτών των έργων από τον συνθέτη, τους αποδίδει «σοφιστικέ» χαρακτήρα. Άλλη φόρμα που χρησιμοποίησε ευρέως ο Βίλα-Λόμπος ήταν τα chôros. Συνέθεσε πάνω από δώδεκα έργα με αυτόν τον τίτλο για διάφορα όργανα, κυρίως κατά τα έτη 1924-29. Τα χαρακτήρισε ως «μια νέα μορφή μουσικής σύνθεσης», μια μεταμόρφωση της βραζιλιάνικης μουσικής και ήχων «από την προσωπικότητα του συνθέτη». Κατά τη διάρκεια της περιόδου του στο SEMA, ο Βίλα-Λόμπος συνέθεσε πέντε κουαρτέτα εγχόρδων (Νο. 5 έως 9), που διερεύνησαν «λεωφόρους» που ανοίχτηκαν από τη λαϊκή μουσική που κυριάρχησε στην παραγωγή του. Έγραψε περαιτέρω μουσική για τον Α. Σεγκόβια, τα σημαντικότατα για το ρεπερτόριο της κιθάρας Πέντε Πρελούδια, τα οποία δείχνουν επίσης μια περαιτέρω τυποποίηση του στυλ σύνθεσης. Μετά την πτώση της κυβέρνησης του Βάργκας ο Βίλα-Λόμπος είχε πλήρη ενασχόληση με τη σύνθεση, σε ένα "παραγωγικότατο ντελίριο" (sic) ολοκλήρωσης έργων. Τα κοντσέρτα του -ειδικά εκείνα για την κιθάρα, την άρπα και τη φυσαρμόνικα- είναι παραδείγματα του παλαιότερου, σε φόρμα ποιήματος ύφους του. Το κοντσέρτο για άρπα είναι μεγάλο έργο και δείχνει τη νέα τάση του να επικεντρώνεται σε μια μικρή λεπτομέρεια, στη συνέχεια να την ξεθωριάζει και να φέρνει μια άλλη, καινούρια λεπτομέρεια στο προσκήνιο. Αυτή η τεχνική εμφανίζεται επίσης στην τελευταία του όπερα Yerma, η οποία περιέχει μια σειρά από σκηνές, καθεμία από τις οποίες δημιουργεί μια ατμόσφαιρα παρόμοια με εκείνη της παλαιότερης του όπερας Momoprecoce.
Το 1957 ο Βίλα-Λόμπος έγραψε το Κουαρτέτο Εγχόρδων Νο. 17, του οποίου η αυστηρότητα της τεχνικής και η συναισθηματική ένταση «προσδίδουν ευλογία (sic) στη δεξιότητά του». Η Benedita Sabedoria, μια σειρά από χορωδιακά a cappella που γράφτηκαν το 1958, είναι απλή σύνθεση λατινικών βιβλικών κειμένων. Αυτά τα έργα ωστόσο στερούνται τις εικόνες της πιο λαϊκής μουσικής του.
Bachianas Brasileiras
Μεταξύ 1930 και 1945 ο Βίλα-Λόμπος συνέθεσε ένα από τα σημαντικότερα έργα του, ένα σύνολο από εννέα κομμάτια, τα οποία ονόμασε Bachianas Brasileiras «Βραζιλιανικές Μπαχιάνες». Αυτά έχουν τη φόρμα και τα εθνικά χαρακτηριστικά των chôros και φανερώνουν την αγάπη του συνθέτη για τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Η χρήση «αρχαϊσμών» από τον Βίλα-Λόμπος δεν ήταν καινούρια (παλαιότερο παράδειγμα ήταν η σουίτα Pequena για βιολοντσέλο και πιάνο του 1913). Τα κομμάτια εξελίχθηκαν με το πέρασμα του χρόνου, αντί να συντεθούν μεμιάς συνολικά και ορισμένα από αυτά αναθεωρήθηκαν ή συμπληρώθηκαν. Περιέχουν μερικές από τις πιο δημοφιλείς μουσικές του, όπως το αριστουργηματικό Νο. 5 για σοπράνο και οκτώ βιολοντσέλα (1938-1945) και το Νο. 2 για ορχήστρα του 1930. Οι Bachianas Brasileiras δείχνουν επίσης την αγάπη του συνθέτη για τις ηχητικές ιδιότητες του βιολοντσέλου, με τις Νο. 1 και Νο. 5 να είναι γραμμένες χωρίς άλλα όργανα πέραν των βιολοντσέλων. thumb|280px|right|Προτομή του Βίλα-Λόμπος στο Ρίο ντε Τζανέιρο Σε αυτά τα έργα οι συχνά σκληρές διαφωνίες της προηγούμενης μουσικής του είναι λιγότερο εμφανείς ή όπως το θέτει ο Ράιτ είναι «γλυκασμένες». Η μεταμόρφωση των chôros σε Bachianas Brasileiras αποδεικνύεται ξεκάθαρα από τη σύγκριση του Νο. 6 για φλάουτο και φαγκότο με το παλαιότερο chôros Νο. 2 για φλάουτο και κλαρινέτο. Οι διαφωνίες του μεταγενέστερου κομματιού είναι πιο ελεγχόμενες, η κατεύθυνση προς τα εμπρός της μουσικής πιο ευδιάκριτη. Η Bachianas Brasileiras Νο. 9 έχει τόσο προχωρημένο σκεπτικό, που μοιάζει με αφηρημένο «Πρελούδιο και Φούγκα» (παραπομπή στον μεγάλο Κάντορα) και συνιστά μια πλήρη «απόσταξη» των εθνικών επιρροών του συνθέτη. Ο Βίλα-Λόμπος ηχογράφησε τελικά και τα εννέα κομμάτια για την εταιρεία EMI στο Παρίσι, κυρίως με μουσικούς της Γαλλικής Εθνικής Ορχήστρας. Αυτά εκδόθηκαν αρχικά σε δίσκους LP και στη συνέχεια επανεκδόθηκαν σε CD. Ηχογράφησε επίσης το πρώτο μέρος της Bachianas Brasileiras Νο. 5 με τη διάσημη σοπράνο Μ. Σαγιάο (Bidu Sayão) και σύνολο από βιολοντσελίστες για την Κολούμπια [39].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες μουσικής ταινιών
Νεόγυπας
Ο Νεόγυπας είναι εξαφανισμένο μονοτυπικό γένος και είδος αρπακτικού της οικογένειας Γυπίνες. Έζησε κατά το Πλειστόκαινο στη Καλιφόρνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Εξαφανισμένα είδη Κατηγορία:Πανίδα της Βόρειας Αμερικής
Λέουαρντεν
Το Λέουαρντεν (ολλανδικά: Leeuwarden, προφορά: [ˈleːʋ.ɑrdə(n)], Δυτικά Φριζικά: Ljouwert [ˈʎɔːw(ə)t]) είναι πόλη και δήμος στη βόρεια Ολλανδία, πρωτεύουσα της επαρχίας Φρίσλαντ. Η πόλη τον Μάιο του 2014 είχε 108.249 κατοίκους και ήταν η μεγαλύτερη της επαρχίας. Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από τον 2ο αιώνα μ.Χ., ενώ το Λέουαρντεν κατοικείται συνεχώς από τον 10ο αιώνα. Έλαβε δικαιώματα πόλης το 1435.
Τα πιο γνωστά κτίρια στο κέντρο της πόλης είναι η Κανσελαράι (πρώην καγκελαρία), το Στάτχαουντερλικ Χοφ, μία από τις κατοικίες της ολλανδικής βασιλικής οικογένειας μέχρι το 1971, το Βάαγκ (παλιό εμπορικό κέντρο της πόλης), η εκκλησία του αγίου Βονιφάτιου, ο κεκλιμένος πύργος Όλντεχοφε και το μουσείο Φρις. Το Λέουαρντεν είναι το σημείο αφετηρίας και τερματισμού του αγώνα παγοδρομίας Ελφστέντεντοχτ, μήκους 200 χιλιομέτρων, ο οποίος ακολουθεί τα κανάλια της περιοχής όποτε το επιτρέπει ο καιρός. Διάσημοι που γεννήθηκαν στο Λέουαρντεν είναι ο καλλιτέχνης Μαουρίτς Κορνέλις Έσερ, η Μάτα Χάρι και η Σάσκια φαν Όιλενμπουργκ, γυναίκα του Ρέμπραντ.
Το Λέουαρντεν επελέγη πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2018, μαζί με τη Βαλέτα.
Πιέρο Μπαλερίνι
Ο Πιέρο Μπαλερίνι (ιταλικά: Piero Ballerini), (20 Μαρτίου 1901 - 30 Ιουνίου 1955), ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Νικόλαος Κωστόπουλος
Μεγάλωσε στο Κουκάκι και ξεκίνησε την επιτραπέζια αντισφαίριση στην ΧΑΝ Αθηνών το 1956 και το 1970 πήγε στην Παναθηναϊκό, όπου έμεινε περίπου μία δεκαετία για να πάει στον Α.Ο. Νέου Φαλήρου και να κλείσει την καριέρα του στον Προφήτη Ηλία Πειραιά.
Πρωταθλητής Ελλάδος σε ατομικό επίπεδο το 1979 στο απλό αντδρών, δεύτερος το 1976 και το 1977. Στο διπλό ήταν πρώτος το 1974, 1975 και το 1976 και δεύτερος το 1970, 1971 και το 1972. Στο μεικτό πρώτος το 1974, 1975, 1976 και το 1979 δεύτερος το 1969 και το 1971 όλες με συμπαίκτρια την τότε σύζυγό του Μαρία Λουκά.
Σε ομαδικό επίπεδο ήταν πρωταθλητής Ελλάδος το 1969 και 1970 με την ΧΑΝ Αθηνών, το 1975 και κυπελλούχος το 1972 με τον Παναθηναϊκό, με τον οποίο το 1974 έφτασε στους ημιτελικούς του κυπέλλου κυπελλούχων Ευρώπης. Με την εθνική ομάδα πήρε μέρος σε παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε προπονητής στους συλλόγους "Τελαμών" Σαλαμίνας, Ε.Α. Ταύρου και 12 χρόνια ομοσπονδιακός προπονητής, έως το 2008. Σαν προπονητής πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2000, 2004 και του 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες προπονητές επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές επιτραπέζιας αντισφαίρισης ΠΑΟ Κατηγορία:Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου
Σαν Σεκόντο Παρμένσε
Το Σαν Σεκόντο Παρμένσε (ιταλικά: San Secondo Parmense) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Σίσσα Τρεκαζάλι
Η Σίσσα Τρεκαζάλι (ιταλικά: Sissa Trecasali) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Κατάλογος πολιτικών κομμάτων του Κοσσυφοπεδίου
Αυτό το άρθρο παραθέτει πολιτικά κόμματα στο Κόσοβο. Το Κόσοβο έχει πολυκομματικό σύστημα με πολλά πολιτικά κόμματα, στο οποίο κανένα κόμμα δεν έχει συχνά την ευκαιρία να αποκτήσει εξουσία μόνο του και τα κόμματα πρέπει να συνεργαστούν μεταξύ τους για να σχηματίσουν συγκυβερνήσεις.
Μεγάλα κόμματα
Έδρες στο κοινοβούλιο του Κοσόβου ως αποτέλεσμα των γενικών εκλογών του 2019 και των μεταγενέστερων αλλαγών:
Μικρά κόμματα
Δημοκρατική εναλλακτική του Κοσόβου (Alternativa Demokratike e Kosovës)
Αλβανικό Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα του Κοσόβου (Partia Shqiptare Demokristiane e Kosovës)
Πράσινο Κόμμα του Κοσόβου (Partia e të Gjelbërve të Kosovës)
Φιλελεύθερο Κόμμα του Κοσσυφοπεδίου (Partia Liberale e Kosovës)
Κόμμα Συνασπισμού
Η λέξη (Fjala)
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Κοσσυφοπεδίου
Οίκος του Αβέν
Ο εμφύλιος πόλεμος για την διαδοχή του Αινώ
Το γεγονός ότι η Ιωάννα ήταν δίγαμη θεωρήθηκε μεγάλο σκάνδαλο με αποτέλεσμα να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στα παιδιά από τους δυο γάμους της σχετικά με τα κληρονομικά τους δικαιώματα· προκλήθηκαν μακρόχρονοι πόλεμοι μεταξύ τους σχετικά με την διαδοχή στην Φλάνδρα και το Αινώ. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας κλήθηκε σαν διαιτητής (1246), κατοχυρώνοντας την Φλάνδρα στα παιδιά από τον δεύτερο γάμο της και το Αινώ στα παιδιά από τον πρώτο γάμο της με τον Μπουσάρ του Αβέν. Η Μαργαρίτα υποστήριξε τα παιδιά από τον δεύτερο γάμο της: Όταν το 1251 ο μεγαλύτερος γιος από τον δεύτερο γάμο της Γουλιέλμος Β΄, κόμης της Φλάνδρας σκοτώθηκε σε ατύχημα, η μητέρα του θεώρησε σαν υπεύθυνους για την δολοφονία του τα ετεροθαλή του αδέλφια, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει νέος εμφύλιος πόλεμος. Ο Γουλιέλμος Β΄ της Ολλανδίας, που ήταν κουνιάδος του μεγαλύτερου γιου της Μαργαρίτας και του Μπουσάρ, του Ιωάννη Α΄ του Αινώ, εξελέγη Ρωμαίος αυτοκράτορας (1253) και ήταν θεωρητικά ο ανώτατος κυρίαρχος των περιοχών. Στην μάχη του Βεστ Καπέλ που ακολούθησε στις 4 Ιουλίου 1253, η Μαργαρίτα και ο μικρότερος γιος της Γκυ της Νταμπιέρ ηττήθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν· υποχρεώθηκαν να δεχτούν την απόφαση του Λουδοβίκου Θ΄ και να παραχωρήσουν το Αινώ στον Ιωάννη. Η Μαργαρίτα παρέδωσε τα δικαιώματα της στο Αινώ στον Κάρολο της Προβηγκίας, μικρότερο αδελφό του Γάλλου βασιλιά, αλλά όταν ο Λουδοβίκος Θ΄ επέστρεψε από την Ζ΄ Σταυροφορία (1254) απαίτησε από τον Κάρολο να αφήσει το Αινώ και να επιστρέψει στην Προβηγκία. Με την δεύτερη οριστική απόφαση του αγίου Λουδοβίκου Θ΄ το Αινώ δόθηκε οριστικά στον Ιωάννη Α΄ και την δυναστεία του.
Πέτρος Ερρίκος της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα
Βιογραφία
Ήταν γιος του Λουδοβίκου τιτουλάριου αυτοκράτορα της Βραζιλίας και της Μαρίας-Πίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Αλφόνσου κόμη της Καζέρτα.
Οικογένεια
Το 1937 νυμφεύτηκε τη Μαρία-Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φραγκίσκου πρίγκιπα της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Βραζιλιάνικη Μοναρχία Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα
Σολινιάνο
Το Σολινιάνο (ιταλικά: Solignano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Μαργαρίτα του Παλατινάτου
Η Μαργαρίτα, γερμ. Margaret (1376 - 26 Αυγούστου 1434) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου & βασιλιά της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ρούπερτ εκλέκτορα του Παλατινάτου & βασιλιά της Γερμανίας και της Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ μπουργκράβου της Νυρεμβέργης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1393 τον Κάρολο Β΄ δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα;
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες της Λωρραίνης
Γιαν Φιάλα
Ο Γιαν Φιάλα (τσεχικά: Jan Fiala, γεννημένος στις 19 Μαΐου 1956 στο Σλατίνιτσε) είναι Τσέχος πρώην ποδοσφαιριστής.
Πραγματοποίησε, συνολικά, 58 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Τσεχοσλοβακίας, ενώ πέτυχε, συνολικά, ένα τέρμα. Ήταν μέλος της ομάδας η οποία κατέκτησε την τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980, αν και ο ίδιος δεν αγωνίστηκε σε κάποια αναμέτρηση. Συμμετείχε, επίσης, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, όπου αγωνίστηκε και στις τρεις αναμετρήσεις της εθνικής ομάδας του.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 1998-1999
Το πρωτάθλημα Α1΄ Εθνικής κατηγορίας χάντμπολ γυναικών της περιόδου 1998–99 ήταν το 6ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 18ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ. Διεξήχθη με τη συμμετοχή δεκατεσσάρων ομάδων, χωρισμένες αρχικά σε δύο ομίλους. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά η Αναγέννηση Άρτας, η οποία αναδείχθηκε και πάλι απόλυτη κυρίαρχος, αφού κατέκτησε και το Κύπελλο Ελλάδος και έκανε το νταμπλ για δεύτερη συνεχή χρονιά.
Πηγές
1998 1999 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1998 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1999
Σοράνια
Η Σοράνια (ιταλικά: Soragna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Σόρμπολο Μετσάνι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Selmasongs
Το Selmasongs: Music from the Motion Picture Soundtrack 'Dancer in the Dark'  (γνωστό και ως Selmasongs) είναι το πρώτο σάουντρακ άλμπουμ της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ για την ταινία "Dancer in the Dark" του Λαρς φον Τρίερ. Κυκλοφόρησε στις 18 Σεπτεμβρίου 2000 από την One Little Indian. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η ίδια, παίζοντας το ρόλο της Selma Ježková, μιας τσέχας μετανάστριας στην Αμερική, που πάσχει από σοβαρό πρόβλημα όρασης.
Κάποιοι στίχοι των τραγουδιών είναι διαφορετικοί στο άλμπουμ από ότι στην ταινία. Αυτό συμβαίνει είτε γιατί θέλησαν να αποτρέψουν πιθανά σπόιλερ σε σημαντικά σημεία της ταινίας, μιας και το άλμπουμ έγινε διαθέσιμο πριν την ταινία, είτε για να εξασφαλίσουν καλύτερη ροή, ώστε το άλμπουμ να μπορεί να στέκεται μόνο του.
Κριτικές
Στο Metacritic, το άλμπουμ συγκέντρωσε 76/100 βαθμούς, βασισμένο σε 20 επίσημες κριτικές. Οι κριτικές του ήταν γενικά θετικές και οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι κατάφερε να αναδείξει το ταλέντο της Μπιορκ και να σκιαγραφήσει το χαρακτήρα της Σέλμα. Το Entertainment Weekly έδωσε στο άλμπουμ τη χαμηλότερη από τις υπόλοιπες βαθμολογίες, το C-. Ωστόσο, δεν προσδιόρισε τις αρνητικές πτυχές του.
Υποψηφιότητα
Το τραγούδι "I've Seen It All" κυκλοφόρησε ως προωθητικό σίνγκλ το 2000 και έλαβε μια υποψηφιότητα για τα Βραβεία Όσκαρ, στην κατηγορία Best Original Song. Στην ερμηνεία του κομματιού τη βραδιά των απονομών φόρεσε το περίφημο swan dress.
Λίστα τραγουδιών
Στην ταινία επίσης ακούγεται μια εκτέλεση του "My Favourite Things" από το μιούζικαλ Η Μελωδία της Ευτυχίας, καθώς και το "Next To Last Song". Αυτά δεν συμπεριλήφθηκαν στο άλμπουμ.
Σημειώσεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000 Κατηγορία:Μπιορκ Κατηγορία:Άλμπουμ της Μπιορκ
Σταματογιανναίικα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Σταματογιανναίικα είναι ημιορεινό χωριό του Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 300 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 18,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Αγρίνιο. Το 1835 αναφέρεται ως Σταματογιανέικα στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Εφύρας. Το 1940 το όνομά τους διορθώνεται σε Σταματογιανναίικα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Σπουτεράς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παναιτωλικού του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 74 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Βρύαξις
μικρογραφία|Προτομή του [[Σέραπις|Σεράπη. Ρωμαϊκό αντίγραφο του πρωτότυπου γλυπτού από τον Βρύαξι.]] Ο Βρύαξις (περ. 350 π.Χ.), ή Βρύασσις,  ήταν Έλληνας γλύπτης. Δημιούργησε τα γλυπτά της βόρειας πλευράς του μαυσωλείου του Μαυσώλου στην Αλικαρνασσό, που ανατέθηκε από τη βασίλισσα Αρτεμισία Β´ της Καρίας στη μνήμη του αδελφού και ταυτόχρονα συζύγου της, Μαυσώλου. Οι άλλοι τρεις μεγάλοι γλύπτες της εποχής τους, ο Λεωχάρης, ο Σκόπας και ο Τιμόθεος, ήταν υπεύθυνοι για μια πλευρά του τάφου ο καθένας. Ο τάφος ολοκληρώθηκε τρία χρόνια μετά το θάνατο του Μαυσώλου και ένα χρόνο μετά το θάνατο της Αρτεμισίας. Μερικοί συγγραφείς ισχυρίζονται ότι ο Βρύαξις φιλοτέχνησε ένα διάσημο κολοσσιαίο άγαλμα του Σέραπη στο ναό της Αλεξάνδρειας, ωστόσο, σύμφωνα με τον Μιχαέλις, ο Αθηνόδωρος ο Σάνδωνος επισήμανε ρητά ότι ο Βρύαξις που συνδέεται με το άγαλμα στην Αλεξάνδρεια, πρόκειται απλώς για έναν συνονόματο τους διάσημου Βρύαξι. Τα έργα του Βρύαξι περιλαμβάνουν ένα χάλκινο άγαλμα του Σελεύκου, βασιλιά της Συρίας, 5 τεράστια αγάλματα στη Ρόδο, και ένα άγαλμα του Απόλλωνα στη Δάφνη κοντά στην Αντιόχεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βρυαξις
Μονή Ζίτσα
Η μονή Ζίτσα (σερβικά: Жича/Žiča) είναι σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι του 13ου αιώνα κοντά στο Κράλιεβο, στη νοτιοδυτική Σερβία. Η μονή κτίστηκε από τον πρώτο βασιλιά της Σερβίας Στέφανο τον Πρωτόστεπτο και τον πρώτο προκαθήμενο της εκκλησίας της Σερβίας, του Αγίου Σάββα. Η μονή Ζίτσα ήταν έδρα αρχιεπισκόπου (1219-1253) και σύμφωνα με την παράδοση τόπος στέψης των Σέρβων βασιλέων. Η μονή αποτελεί από το 1979 πολιτιστικό μνημείο εξαιρετικής σημασίας για τη Σερβία και προστατεύεται από το σερβικό κράτος.
Ιστορία
Ο Άγιος Σάββας, γιος του Στέφανου Α΄ Νεμάνια, μόναζε στη μονή Χιλανδαρίου μέχρι που επέστρεψε στη Σερβία το 1207, μεταφέροντας μαζί του τα λείψανα του πατέρα του, τα οποία τα τοποθέτησε στη μονή Στουντένιτσα, αφότου συμφιλίωσε τον Στέφανο με τον Βουκάν οι οποίοι διαφιλονικούσαν για τη διαδοχή. Ο Άγιος Σάββας μαζί με τον Στέφανο τον Πρωτόστεπτο ίδρυσε τη μονή Ζίτσα, η οποία κατασκευάστηκε την περίοδο 1208-1230 με τη βοήθεια Ελλήνων μαστόρων.
Το 1219, η εκκλησία της Σερβίας κέρδισε την αυτοκεφαλία της από τον αυτοκράτορα Θεόδωρο Λάσκαρη και τον πατριάρχη Μανουήλ Α΄, και ο αρχιμανδρίτης Σάββας έγινε ο πρώτος Σέρβος αρχιεπίσκοπος. Το μοναστήρι ορίστηκε έδρα του αρχιεπισκόπου πασών των Σερβικών εδαφών. Ο Άγιος Σάββας έστεψε τον μεγαλύτερο αδελφό του Στέφανο ως «βασιλιά πάσης Σερβίας» στη μονή Ζίτσα. Το 1221 στη μονή έλαβε χώρα σύνοδος, η οποία καταδίκασε τους Βογομίλους.
Όταν οι Ούγγροι εισέβαλαν στη Σερβία, ο Άγιος Σάββας έστειλε τον αρχιεπίσκοπο Αρσένιο να βρει ένα ασφαλέστερο μέρος στο νότο για την κατασκευή της νέας αρχιεπισκοπής έδρας. Το 1253, η έδρα της αρχιεπισκοπής(μετέπειτα πατριαρχείο) μεταφέρθηκε στο Πετς, στο πατριαρχικό μοναστήρι του Πετς. Οι Κουμάνοι έκαψαν τη μονή κάποια στιγμή ανάμεσα στο 1276 και το 1289. Το 1289-90 τα κειμήλια της Ζίτσας, μεταξύ των οποίων τα λείψανα του Αγίου Γιεβστατίγιε Α΄, μεταφέρθηκαν στο Πετς. Ο βασιλιάς Στέφανος Μίλουτιν ανακαίνισε τη μονή την περίοδο 1292-1309, και ζωγραφίστηκε ένα νέο στρώμα τοιχογραφιών, κτίστηκε ένας πύργος και η εκκλησία καλύφθηκε με μολύβδινη οροφή.
Αρχιτεκτονική
thumb|200px|Η τοιχογραφία της Κοίμησης της Θεοτόκου Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Ανάληψη του Κυρίου. Αποτελεί παράδειγμα της αρχιτεκτονικής σχολής της Ράσκας. Διαθέτει ευρύχωρο κλίτος με μεγάλο ιερό στο ανατολικό άκρο του. Ο κεντρικός χώρος φέρει τρούλο. Η εκκλησία είναι φτιαγμένη από πέτρα και πλίνθους. Αρχιτεκτονικά έχει βυζαντινές επιρροές.
Έχει τρία στρώματα τοιχογραφιών, με το κάθε στρώμα να αποτελεί ξεχωριστή οντότητα. Οι παλαιότερες τοιχογραφίες χρονολογούνται από την κατασκευή της μονής. Με την ανακαίνιση από τον Στέφανο Μίλουτιν, ζωγραφίστηκε ένα νέο στρώμα τοιχογραφιών και διακοσμήθηκε με τοιχογραφίες η τραπεζαρία. Πολλές από αυτές τις τοιχογραφίες έχουν καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό και σπαράγματά τους σώζονται στον ανατολικό τοίχο του περάσματος κάτω από τον πύργο, όπου απεικονίζονται ο Στέφανος με τον γιο του Ράντοσλαβ, στον νάρθηκα, στο κλίτος και τα παρεκκλήσια.
Από τις τοιχογραφίες ξεχωρίζουν ο Παντοκράτορας και η Κοίμηση της Θεοτόκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζιτσα Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία εξαιρετικής σημασίας στη Σερβία
Τερέντσο
Το Τερέντσο (ιταλικά: Terenzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Τιτσάνο Βαλ Πάρμα
Το Τιτσάνο Βαλ Πάρμα (ιταλικά: Tizzano Val Parma) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Τορνόλο
Το Τορνόλο (ιταλικά: Tornolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πάρμας
Ανάκτορο των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου
Το Ανάκτορο των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου είναι ένα ανάκτορο στην πόλη της Κέρκυρας στο ομώνυμο νησί. Το δεύτερο του όνομα είναι Παλαιά Ανάκτορα.
Το Ανάκτορο είχε χτιστεί για τον σερ Τόμας Μαίτλαντ, τον Βρετανό Κύριο Ύπατο Αρμοστή των Ιονίων Νήσων. Χρησιμοποιήθηκε σαν κατοικία του Ύπατου Αρμοστή, αλλά χρησιμοποιήθηκε και ως έδρα της Ιονίου Γερουσίας και του τάγματος των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε στο έδαφος την ημέρα του Αγίου Γεωργίου το 1819. Η τοποθεσία που κτίστηκε το Ανάκτορο είναι ανάμεσα στο παλαιό δημαρχείο της Κέρκυρας και το ενετικό κάστρο.
Μετά την ένωση των Επτανήσων με το Βασίλειο της Ελλάδας το 1864, το ανάκτορο χρησίμευσε ως βασιλική κατοικία μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν επλήγη από τον ιταλικό βομβαρδισμό της Κέρκυρας κατά την διάρκεια των περιστατικών της Κέρκυρας. Υπέστη τη μεγαλύτερη ζημία από τη χρήση του ως προσωρινή στέγη των προσφύγων από την Ήπειρο, κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου. Το ελληνικό κράτος ήταν σε θέση να αποκαταστήσει το εσωτερικό του παλατιού το 1954 με τη βοήθεια ενός ιδιωτικού καταπιστεύματος, που διοργανώθηκε από τον σερ Charles Peake, τον τότε Βρετανό Πρέσβη στην Ελλάδα. Μέχρι το 1967 ο Έλληνας βασιλιάς χρησιμοποιούσε περιστασιακά το ανάκτορο για τις κρατικές υποχρεώσεις, ενώ κατοικούσε σε κοντινή βίλα του, το Μον Ρεπό.
Σήμερα το ανάκτορο στεγάζει το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης της Κέρκυρας. Η συλλογή του μουσείου άρχισε να συγκεντρώνεται το 1927 και αποτελείται κυρίως από δωρεές, με τη μεγαλύτερη αυτή του Γρηγορίου Μάνου με 10.500 κομμάτια.
Το ανάκτορο είναι σχεδιασμένο σε στιλ Αντιβασιλείας από τον Βρετανό αρχιτέκτονα Τζορτζ Γουάιτμορ, ο οποίος ήταν ένας συνταγματάρχης και αργότερα ταγματάρχης στους Βασιλικούς Μηχανικούς. Κτίστηκε κατά κύριο λόγο με λευκή πέτρα Μάλτας. Οι δύο πύλες που πλαισιώνουν το ανάκτορο είναι η πύλη του Αγίου Μιχαήλ και η πύλη του Αγίου Γεωργίου. Οι Επίσημοι χώροι αποτελούνται από μια μεγαλοπρεπή σκάλα, μια ροτόντα στο κέντρο που οδηγεί σε δύο μεγάλες αίθουσες, την Αίθουσα του Θρόνου και την επίσημη τραπεζαρία. Το παλάτι ανακαινίστηκε για τη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1994.
Οι κήποι
Οι κήποι του ανακτόρου, με παλαιά πέτρινα ενετικά ενυδρεία, εξωτικά δέντρα και λουλούδια, έχουν θέα στον κόλπο μέσα από τις παλιές ενετικές οχυρώσεις και τους πυργίσκους. Η θάλασσα είναι κοντά στο ανάκτορο, δίπλα στις οχυρώσεις γύρω από τους κήπους. Ένα Καφέ στους κήπους του Ανακτόρου έχει τη δική του γκαλερί τέχνης, με εκθέσεις τόσο από εντόπιους όσο και από διεθνείς καλλιτέχνες. Είναι γνωστό ως Art Café στην περιοχή. Από το ίδιο σημείο, ο επισκέπτης μπορεί να παρατηρήσει τα πλοία να διέρχονται από το στενό κανάλι της ιστορικής νήσου Βίδο προς τα βόρεια, στον δρόμο τους προς το Νέο Λιμάνι Κέρκυρας, που έρχονται και φεύγουν με υψηλή ταχύτητα από και προς την Ηγουμενίτσα, διασχίζοντας την πανοραμική θέα. Μια κυκλική σκάλα από σφυρήλατο σίδερο επίσης βρίσκεται -κλειστή για τους επισκέπτες- στον κήπο, κατεβαίνει προς τη θάλασσα από τους κήπους, και χρησιμοποιείτο παλαιότερα από την Ελληνική Βασιλική Οικογένεια ως σύντομος δρόμος προς τα λουτρά. Οι παλαιότερα ονομαζόμενοι βασιλικοί κήποι αποκαλούνται τώρα «Κήπος του Λαού».
Παρινιρβάνα
Στον Βουδισμό, ο όρος Παρινιρβάνα (σανσκριτικός: parinirvāṇa, Πάλι: parinibbāna) χρησιμοποιείται συνήθως για να αναφέρεται στην νιρβάνα μετά το θάνατο, που συμβαίνει μετά το θάνατο του σώματος κάποιου που έχει επιτύχει νιρβάνα κατά τη διάρκεια της ζωής του. Υπονοεί απελευθέρωση από το Σαμσάρα, κάρμα και αναγέννηση καθώς και τη διάλυση των σκανδάλων.
Σε μερικές γραφές Μαχαγιάνα, κυρίως στην Μαχαγιάνα Μαχαπαρινιρβάνα Σούτρα, η Παρινιρβάνα περιγράφεται ως η σφαίρα του αιώνιου αληθινού Εαυτού του Βούδα.
Κατηγορία:Βουδισμός Κατηγορία:Βουδισμός-επέκταση
Τορρίλε
Το Τορρίλε (ιταλικά: Torrile) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πάρμας, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.