cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η ιστορία του Τομ Τζόουνς, ενός έκθετου
Υπόθεση
Ωστόσο, η λαίδη Μπέλαστον είναι ακόμη αποφασισμένη να μην επιτρέψει τον έρωτα της Σοφίας και του Τομ και ενθαρρύνει έναν φίλο της νεαρό, τον λόρδο Φέλαμαρ, να τη βιάσει για να την αναγκάσει να τον παντρευτεί. Σώζεται από την απροσδόκητη εμφάνιση του πατέρα της, γιατί εν τω μεταξύ, ο γαιοκτήμονας Γουέστερν, η αδελφή του, ο Μπλάιφιλ και ο κ. Όλγουορθι έχουν φθάσει στο Λονδίνο. Ο Γουέστερν παίρνει την κόρη του στο πανδοχείο του και την κλειδώνει στο δωμάτιο μέχρι να συγκατατεθεί να παντρευτεί τον Μπλάιφιλ.
Ο κύριος Φιτζπάτρικ βλέπει τον Τομ να βγαίνει από το σπίτι της γυναίκας του, πιστεύει ότι είναι ο εραστής της και τον παρασύρει σε μονομαχία. Αμυνόμενος, ο Τομ τον πληγώνει και ρίχνεται στη φυλακή. Ο Πάτριτζ επισκέπτεται τον Τομ στη φυλακή με τα φρικτά νέα ότι η κ. Γουότερς είναι η Τζένη Τζόουνς, η μητέρα του Τομ και αυτός με φρίκη διαπιστώνει ότι μέσα στις απερισκεψίες του έχει διαπράξει αιμομιξία. Ωστόσο, το μυστικό της γέννησής του σύντομα αποκαλύπτεται: η κ. Γουότερς συναντά τον κ. Όλγουορθι και του αποκαλύπτει ότι η μητέρα του Τομ ήταν η αδελφή του η Μπρίτζετ από παράνομη σχέση της με ένα νεαρό δάσκαλο και την είχε πληρώσει για να πει ψέματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αγγλική λογοτεχνία
Μαργαρίτα της Σουηδίας (1934)
Η Μαργαρίτα της Σουηδίας (Margaretha av Sverige, 31 Οκτωβρίου 1934 -) είναι κόρη του Πρίγκιπα Γουσταύου Αδόλφου, Δούκα του Βεστερμπότεν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1934 στο Παλάτι Χάγκα, και είναι το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Πρίγκιπα Γουσταύου Αδόλφου, Δούκα του Βεστερμπότεν και της Πριγκίπισσας Σίβυλλα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Το 1963 γνώρισε τον μελλοντικό σύζυγό της, επιχειρηματία Ιωάννη Άμπλερ, σε γεύμα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις 28 Φεβρουαρίου 1974 ανακοινώθηκε ο αρραβώνας τους. Ο γάμος τους έγινε στις 30 Ιουνίου 1964 στη Εκκλησία Γιαρντσλόσα της νήσου Έλαντ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στην Έπαυλη Τσίπινγκχαρστ στο Οξφορντσάιρ, του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Μαργαρίτα και ο σύζυγός της χώρισαν το 1994, αλλά δεν πήραν ποτέ διαζύγιο. Ο Ιωάννης πέθανε στις 31 Μαΐου 2008.
Τον Ιούνιο του 1960, η Μαργαρίτα, μαζί με την πρώτη εξαδέλφη της Πριγκίπισσα Μαργαρίτα της Δανίας και την Πριγκίπισσα Άστριντ της Νορβηγίας, έκαναν επίσημη περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες με την ευκαιρία της πρώτης διατλαντικής πτήσης από την Scandinavian Airlines.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής τους, οι τρεις σκανδιναβές πριγκίπισσες περιόδευσαν στη Disneyland και στο Χόλιγουντ και επισκέφθηκαν επίσης το Paramount Pictures στο Λος Άντζελες όπου συναντήθηκαν με τους Ντιν Μάρτιν, Τζέρι Λιούις και Έλβις Πρίσλεϊ.
Η Μαργαρίτα ζει κοντά στο Τσίπινγκ Νόρτον στο Οξφορντσάιρ. Εκτός από τη συμμετοχή της σε οικογενειακές εκδηλώσεις και ορόσημα, δεν έχει κανένα επίσημο ρόλο ή υποχρεώσεις, εξ ονόματος της Σουηδίας ή της βασιλικής οικογένειας.
Τιμητικές διακρίσεις
Εθνικές
Ξένες
Μοναστηράκι Ρεθύμνου
Το Μοναστηράκι (επίσημο: το Μοναστηράκιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 37 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 380 μέτρα. Έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.
Ετυμολογία
Ο Εμμανουήλ Λαμπρινάκης στο έργο του Γεωγραφία της Κρήτης, του 1890, αναφέρει ότι το όνομα του χωριού προέρχεται από ένα μικρό βυζαντινό ναό της περιοχής, αφιερωμένο στην Παναγία. Ο ναός αυτός ανήκε σε μικρό μοναστήρι. Την ύπαρξη μοναστηριού κατά τους ενετικούς χρόνους πιστοποιούν πράξεις τις οποίες συνέταξε ο Μανώλης Βαρούχας, νοτάριος της περιοχής την περίοδο 1597-1613, στις οποίες αναφέρεται η Μονή της Θεοτόκου στην Πετράδια. Ο ναός του μοναστηριού έχει ταυτιστεί με τον μικρό ναό της Παναγίας, στο εσωτερικό του οποίου έχουν βρεθεί τάφοι και ίχνη αγιογραφιών.
Αρχαιότητα
thumb|left|250px|Το μινωικό ανάκτορο στο Μοναστηράκι Στη θέση Κόκκινος Χάρακας έχει ανασκαφή μινωικό ανάκτορο, της παλαιοανακτορικής περιόδου. Το ανάκτορο έχει κτιστεί σε ένα χαμηλό λόφο στην κοιλάδα του Αμαρίου, στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Κέντρος. Η κοιλάδα αποτελεί φυσικό πέρασμα ανάμεσα στη βόρεια και στη νότια Κρήτη. Το κτιριακό συγκρότημα περιλαμβάνει αποθηκευτικούς χώρους, ανοικτούς χώρους, μαγειρικοί χώροι, καθώς και αίθουσα με κίονες η οποία θεωρείται ότι είχε λατρευτική χρήση. Η έκταση των αποθηκών είναι πολύ μεγάλη, η μεγαλύτερη που έχει βρεθεί σε μινωικό ανάκτορο μέχρι σήμερα. Στο χώρο έχει βρεθεί επίσης μεγάλος αριθμός από σφραγίσματα. Το συγκρότημα φαίνεται να σχετίζεται με το ανάκτορο της Φαιστού και έχει συσχετιστεί με επιφύλαξη με την πόλη Σουκιρίτα-Συβρίτα, η οποία αναφέρεται σε κείμενα στη γραμμική Α΄. Εγκαταλείφθηκε έπειτα από καταστροφές που υπέστη από πυρκαγιά και σεισμό περί το 1700 π.Χ.
Ο λόφος στον οποίο είναι κτισμένο το μινωικό ανάκτορο φαίνεται να κατοικήθηκε ξανά στην ελληνιστική εποχή, όπως προέκυψε από την ανασκαφή υπολειμμάτων οικιών. Εντός του χωριού έχουν βρεθεί υπολείμματα τοίχων της ρωμαϊκής εποχής και 100 μέτρα νοτιοδυτικά του χωριού έχουν εντοπιστεί όστρακα της ίδιας εποχής, τα οποία πιθανόν προέρχονται από αγροικία. Στη θέση Σκούφια έχει ανασκαφεί θολωτό κτίριο της ρωμαϊκής εποχής
Ενετικοί χρόνοι
thumb|250px|Η πλατεία του χωριού, με το Ηρώο. Το χωριό φαίνεται να κατοικήθηκε κατά τη δεύτερη βυζαντινή περίοδο. Η παλαιότερη γραπτή μνεία στο χωριό γίνεται σε έγγραφο του 1254. Σύμφωνα με το έγγραφο το Μοναστηράκι, η περιοχή του και ο Σμιλές αναγνωρίστηκαν ως φέουδα του Μιχαήλ Βαρούχα Πετροχείλου. Την ίδια εποχή εγκαταστάθηκε στο χωριό επίσης η οικογένεια των Σκορδύληδων και των Καφάτηδων ή Καλαφάτηδων, οι οποίοι έφυγαν από τον Μυλοπόταμο ύστερα από πιέσεις των Βενετών.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Monastirachi. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Monastirachi με 208 κατοίκους. Μνεία στο χωριό γίνεται και στην απογραφή του Βασιλικάτα του 1630, όπου αναφέρεται ξανά ως Monastirachi.
Οθωμανικοί χρόνοι
Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπίους διέθετε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 20 χριστιανικές οικογένειες να διαμένουν στο χωριό. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μοναστηρακίου και είχε 276 χριστιανούς κατοίκους.
Νεότεροι χρόνοι
Στην απογραφή του 1900 είχε 337 κατοίκους και είχε οριστεί έδρα του δήμου Πανακραίων. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα αγροτικού δήμου. Το 1927, το Μοναστηράκι ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης εντάχθηκε στον δήμο Αμαρίου.
Δείτε: Κοινότητα Μοναστηρακίου
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Το Μοναστηράκι έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Tο συγκρότημα ύδρευσης του χωριού έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο, διότι πρόκειται για πολύ σημαντικό υδρευτικό έργο, χαρακτηριστικό δείγμα της λαϊκής τοπικής αρχιτεκτονικής, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη ζωή του τόπου και αποτελεί σημείο αναφοράς της ιστορικής μνήμης των κατοίκων. Αποτελείται από την Κρήνη, τη συστοιχία γουρνών και την συλλεκτήρια δεξαμενή. Επίσης το παλιό κτίριο του δημοτικού σχολείου έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο ως σημαντικότατο δείγμα ειδικού κτιρίου.
Ναοί
thumb|250px|Τοιχογραφίες στο ναό του Μιχαήλ Αρχαγγέλου Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Στο παρελθόν διέθετε καμπάνα με την επιγραφή 1585 και ανάγλυφες παραστάσεις της Σταύρωσης, της Παναγίας και του Ιωάννη, αλλά πλέον δεν σώζεται. Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα.
Στο κέντρο του σύγχρονου χωριού βρίσκεται ο ναός του Μιχαήλ Αρχαγγέλου. Ο ναός είναι μονόχωρος καμαρόσκεπος και χρονολογείται από τις αρχές του 14ου αιώνα. Στο κωδωνοστάσιο βρίσκεται καμπάνα με χαραγμένη τη χρονολογία 1601. Το τοξωτό θύρωμα της εισόδου του ναού είναι περιβάλλεται από μεγαλύτερο τόξο το οποίο στηρίζεται πάνω σε προβολούς και ψευδοκιονίσκους, ώστε η είσοδος να καταστεί εντυπωσιακότερη. Ο νότιος τείχος φέρει εξωτερικά τρία τυφλά οξυκόρυφα αψιδώματα. Στο εσωτερικό του φέρει σπαράγματα τοιχογραφιών. Η εντυπωσιακότερη τοιχογραφία είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου. Η σύνθεση είναι πολυπληθής και χαρακτηρίζεται από έντονη κινητικότητα. Πάνω από το κρεβάτι της Παναγίας βρίσκεται ο Χριστός να κρατάει τη ψυχή της Παναγίας. Περιβάλλεται από γκριζογαλανή ωοειδή δόξα. Ο Άγιος Παύλος σκύβει πάνω από στο κρεβάτι, ενώ πάνω από το κεφάλι της Παναγίας βρίσκονται ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και ο Άγιος Πέτρος, ο οποίος κρατάει θυμιατό. Πίσω τους απεικονίζονται και άλλοι μαχητές. Γύρω από το Χριστό στέκονται τέσσερις επίσκοποι. Δεξιά και αριστερά διακρίνονται μέσα σε νεφέλες έντεκα απόστολοι.
Ο ναός του Αγίου Γεωργίου, του 15ου αιώνα, είναι επίσης τοιχογραφημένος. Στο τεταρτοσφαίριο της αψίδας του ιερού απεικονίζεται η Παναγία, η οποία φορά πορφυρό ρούχο. Μπροστά της κάθεται ο Χριστός Εμμανουήλ να ευλογεί. Η τοιχογραφία φέρει την επιγραφή «Μήτηρ Θεού η πάντων χαρά».
Παραπομπές
Μοναστηράκι Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Ερρίκος του Νιεμόντλιν
Ο Ερρίκος, πολων. Henryk Niemodliński (μετά το 1345 - 14 Σεπτεμβρίου 1382) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε ήταν δούκας του Νιεμόντλιν (από το 1365, με τους αδελφούς του ως το 1369).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Μπολέσλαφ του Πρεσβύτερου, δούκα του Νιεμόντλιν, Βιέλουν και της Ευφημίας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Ερρίκου ΣΤ΄ του Σοφού, δούκα του Βρότσλαφ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Αιγές Αιολίδας
Οι Αιγές ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Αιολίδα της βορειοδυτικής Μικράς Ασίας. Η πόλη αναφέρεται τόσο από τον Ηρόδοτο, όσο και από τον Στράβωνα ως μέλος της αιολικής Δωδεκάπολης. Είχε επίσης ένα σημαντικό ιερό του Απόλλωνα. Οι Αιγές είχαν την λαμπρότερη περίοδο κατά την διάρκεια της δυναστείας των Ατταλιδών που κυβέρνησε από την κοντινή Πέργαμο στο 3ο και 2ο π.Χ. αιώνα.
Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται σε αρκετά υψηλό υψόμετρο σχεδόν στην κορυφή του όρους Gün, μέρος της οροσειράς Yunt. Τα ερείπια της αρχαίας ελληνικής πόλης εντοπίζονται στο χωριό Yuntdağı Köseler, της επαρχίας της Μαγνησίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Αιολίδας
Ιερός Ναός Παναγίας (Ευαγγελισμός της Θεοτόκου) (Ζυμβραγού Κισάμου)
Πηγές
Ευαγγελισμος
Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Αγίου Νικολάου (Καλύβες Αποκορώνου)
Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Αγίου Νικολάου (Καλύβες Αποκορώνου). Η Παναγιά των Καλυβών, όπως χαρακτηριστικά ονομάζεται ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον ομώνυμο οικισμό της επαρχίας Αποκορώνου, αναφέρεται ήδη στην βενετική απογραφή του 1637 ως ιδιωτικός ναός. Η μονόκλιτη αυτή εκκλησία δέχτηκε μεταγενέστερες παρεμβάσεις, ιδιαίτερα κατά το β΄ μισό του 19ο αι. όταν προστέθηκε το νότιο κλίτος προς τιμή του Αγίου Νικολάου. Η ανοικοδόμηση ολοκληρώθηκε το 1861, ενώ κατά τη δεκαετία του 1920 ανακαινίστηκε εκ νέου. Το 1993 διεξήχθησαν ανασκαφικές εργασίες, οι οποίες αποκάλυψαν πλήθος ταφών στο εσωτερικό του. Μέχρι το 1947 αποτελούσε τον καθεδρικό ναό του οικισμού.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Ιερός Ναός Αγίας Κυριακής (Ζυμβραγού Κισάμου)
Ιερός Ναός Αγίας Κυριακής (Ζυμβραγού Κισάμου). Ο ιερός ναός της Αγίας Κυριακής στον οικισμό Ζυμβραγού Κισσάμου τιμάται παράλληλα στη μνήμη του Σωτήρος Χριστού. Πρόκειται για έναν μονόχωρο, καμαροσκέπαστο ναό με τοιχογραφικό διάκοσμο του έτους 1383, όπως φαίνεται στη σωζόμενη κτητορική επιγραφή. Σήμερα διατηρεί ελάχιστα ίχνη τοιχογραφιών, με σημαντικότερη τη μορφή του Παντοκράτορα στην κόγχη του ιερού βήματος.
Πηγές
Κυριακη Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Πεζόδρομος Ρενέ-Ντυμόν
μικρογραφία|320x320εσ|Ο Πεζόδρομος Ρενέ-Ντυμόν Ο Πεζόδρομος Ρενέ-Ντυμόν (γαλλικά: La coulée verte René-Dumont), με παλαιότερη ονομασία Προμενάντ Πλαντέ, είναι ένα υπερυψωμένο γραμμικό πάρκο μήκους 4,7 χιλιομέτρων στο 12ο διαμέρισμα του Παρισιού, στη Γαλλία.
Εγκαινιάστηκε το 1993.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το δυτικό τμήμα του πεζόδρομου βρίσκεται στην Οδογέφυρα των Τεχνών, περίπου δέκα μέτρα υπερυψωμένο πάνω από τη λεωφόρο Ντωμενίλ, είναι προσβάσιμο με σκάλες και ανελκυστήρες σε διάφορες τοποθεσίες της λεωφόρου Ντωμενίλ και προορίζεται για πεζούς. Το ανατολικό τμήμα έχει σχεδιαστεί για να επιτρέπει την ξεχωριστή κυκλοφορία πεζών και ποδηλατών.
Οι πιο κοντινοί σταθμοί του μετρό σε αυτόν τον πράσινο χώρο είναι ο σταθμός Μπαστίγ (γραμμές μετρό 1, 5 και 8), Γκαρ ντε Λυών (γραμμές μετρό 1 και 14), Μονγκαλέ (γραμμή 8), Ντωμενίλ (γραμμές 6 και 8) και Μπελ-Αιρ (γραμμή 6).
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Πεζόδρομος Ρενέ-Ντυμόν ή Προμενάντ Πλαντέ αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το τμήμα πάνω από την [[Οδογέφυρα των Τεχνών]] Ο πεζόδρομος Ρενέ-Ντυμόν ή Προμενάντ Πλαντέ είναι μια εκτεταμένη πράσινη ζώνη που ακολουθεί την παλιά σιδηροδρομική γραμμή Παρίσι-Βενσέν. Ξεκινώντας ακριβώς ανατολικά της Όπερας της Βαστίλης με την υπερυψωμένη Οδογέφυρα των Τεχνών, ακολουθεί μια διαδρομή 4,7 χιλιομέτρων προς τα ανατολικά που καταλήγει σε μια σπειροειδή σκάλα που οδηγεί στην Περιφερειακή λεωφόρο του Παρισιού. Στο δυτικό της άκρο κοντά στην πλατεία της Βαστίλης, ο πεζόδρομος υψώνεται 10 μέτρα πάνω από τη γύρω περιοχή και σχηματίζει την οδογέφυρα των Τεχνών, μια σειρά καταστημάτων και εργαστηρίων με υψηλής ποιότητας έργα τέχνης και χειροτεχνίας. Τα καταστήματα αυτά βρίσκονται στις καμάρες της πρώην υπερυψωμένης οδογέφυρας των σιδηροδρόμων, με τον πεζόδρομο να στηρίζεται στην οδογέφυρα. Αυτό το τμήμα του πεζοδρόμου εκτείνεται παράλληλα με τη λεωφόρο Ντωμενίλ. Ο πεζόδρομος διασχίζει το πάρκο του Ρεγί, το οποίο καταλαμβάνει το χώρο ενός παλιού σταθμού μεταφόρτωσης, και κατεβαίνει στο επίπεδο του δρόμου. Στη συνέχεια, ακολουθεί την παλιά κατεύθυνση του σιδηροδρόμου κάτω από το επίπεδο του δρόμου προς τα ανατολικά, περνώντας από πολλές σήραγγες. Καθώς φτάνει στην οδό Σαέλ, χωρίζεται, με το ένα τμήμα να συνεχίζει ευθεία και το άλλο να καταλήγει στην πλατεία Σαρλ-Πεγκί κατά μήκος της παλιάς διαδρομής μιας γραμμής διακλάδωσης που κάποτε συνδέονταν με παρακείμενο, αχρησιμοποίητο πλέον, σιδηροδρομικό σταθμό.
Το υπερυψωμένο τμήμα της διαδρομής, στην οδογέφυρα, έχει μερικά κλειστά τμήματα, όπως όταν περνά ανάμεσα σε σύγχρονα κτήρια, και μερικά ανοιχτά τμήματα με εκτεταμένη θέα. Εκτός από το πάρκο του Ρεγί και την πλατεία Σαρλ-Πεγκί, η Προμενάντ Πλαντέ περιλαμβάνει επίσης τον κήπο του σταθμού του Ρεγί, με τον διατηρημένο αλλά αχρησιμοποίητο σιδηροδρομικό σταθμό του, και την πλατεία Εκτόρ-Μαλό.
Όλες οι παλιές σιδηροδρομικές κατασκευές έχουν διατηρηθεί και ένα πλήθος φυτών περιβάλλει τον πεζόδρομο: τριανταφυλλιές, κλήματα, μπαμπού, λεβάντα, κερασιές, φλαμουριές κ.ά. Ένα από τα αξιοθέατα στη διαδρομή είναι τα 12 αντίγραφα του Θνήσκοντος σκλάβου του Μιχαήλ Άγγελου, που κοσμούν την πρόσοψη του αστυνομικού τμήματος του 12ου διαμερίσματος του Παρισιού.
Ιστορικό
Από το 1969, νεότερες διαδρομές μεγάλων αποστάσεων SNCF και η νέα γραμμή μετακίνησης του προαστιακού σιδηροδρόμου RER A έκαναν περιττή την ύπαρξη της σιδηροδρομικής γραμμής Παρίσι-Βενσέν που λειτουργούσε από το 1859. Το 1990 αναπλάσθηκαν οι στοές της Οδογέφυρας των Τεχνών, που αποτελούσε παλαιότερα μια οδογέφυρα της σιδηροδρομικής γραμμής. Το 1993 αναπλάσθηκε η διαδρομή της σιδηροδρομικής γραμμής και δημιουργήθηκε ο πεζόδρομος.
Και άλλοι εγκαταλελειμμένοι σιδηρόδρομοι έχουν μετατραπεί σε πάρκα και πεζοδρόμους, αλλά η Προμενάντ Πλαντέ ήταν ο πρώτος χώρος πρασίνου που κατασκευάστηκε σε υπερυψωμένη οδογέφυρα, με πολλά οφέλη σε περιβαλλοντικό επίπεδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι
Ίβαν Τόπλακ
Ο Ίβαν Τόπλακ (σερβικά κυριλλικά: Иван Toплaк, 21 Σεπτεμβρίου 1931 — 25 Ιουλίου 2021), ήταν Γιουγκοσλάβος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Ως προπονητής γνώρισε την μεγαλύτερη καταξίωση αναλαμβάνοντας την εθνική ομάδα της χώρας του σε όλες τις ηλικίες, ομάδες στις ΗΠΑ, ενώ έκλεισε την καριέρα του στην Ινδονησία. Για τη συνεισφορά του στην ανάπτυξη του ποδοσφαίρου τιμήθηκε με το Τάγμα Αξίας της FIFA.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βελιγράδι του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και ξεκίνησε την καριέρα του στο ομάδα νέων της Μπάνικ του Μάριμπορ, όπου η οικογένειά του μετακόμισε το 1943 από το Βελιγράδι. Το 1951, υπέγραψε με την Ολύμπια Λιουμπλιάνα, με την οποία κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα το 1952. Το 1954 πήγε στον Ερυθρό Αστέρα, όπου αγωνίστηκε με επιτυχία για επτά χρόνια σημειώνοντας 144 γκολ σε 210 αγώνες. Με το σύλλογο της πρωτεύουσας κατέκτησε το Γιουγκοσλαβικό Πρωτάθλημα τις αγωνιστικές περιόδους 1955–56, 1956–57, 1958–59, 1959–60. Είχε επίσης κερδίσει το Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας τη σεζόν 1957–58 και τη σεζόν 1958–59. Σε διεθνές επίπεδο συλλόγων, κέρδισε το Κύπελλο Μιτρόπα το 1958. Το 1955-56 αγωνίστηκε με την ομάδα νέων της εθνικής Γιουγκοσλαβίας σημειώνοντας 12 γκολ σε 10 αγώνες. Με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας των ανδρών συμμετείχε σε ένα αγώνα, το 1956 με αντίπαλο την εθνική Αγγλίας.
Το 1964 έγινε ο νέος προπονητής του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου στο γιουγκοσλαβικό πρωτάθλημα. Έμεινε στον σύλλογο για δύο χρόνια, αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο τίτλο.
Μετά τη Γιουγκοσλαβία, πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1967, όπου διηύθυνε τους Καλιφόρνια Κλίπερς, την ομάδα του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ και τους  Σαν Χοσέ Έρθκουεϊκς του Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ από το 1974 έως το 1975.
Το 1976 άφησε τις ΗΠΑ και επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία, όπου από το 1976 έως το 1977 ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας της Γιουγκοσλαβίας. Μετά την ομάδα ανδρών, ανέλαβε τις μικρότερες ομάδες της Γιουγκοσλαβίας. Οδήγησε την ομάδα U21 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21 του 1980, όπου έφθασε στους ημιτελικούς, όπως και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980. Το 1984, οδήγησε την ομάδα U23 της Γιουγκοσλαβίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο. Η ομάδα εκείνη διέθετε ιδιαίτερα ταλαντούχους παίκτες που έκαναν αργότερα καριέρα σε ευρωπαϊκούς συλλόγους και τα ΜΜΕ των ΗΠΑ την χαρακτήριζαν ως «τρελή ομάδα».
Από το 1991 έως το 1993, ήταν προπονητής στην εθνική ομάδα της Ινδονησίας. Το 1993, μετά την αποχώρησή του από την Ινδονησία, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την προπονητική, αναγνωρισμένος ως επίσημος προπονητής της FIFA.
Παίκτης
Ολυμπία Λουμπλιάνα Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου
Προπονητής
Γιουγκοσλαβία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα (1911-2004) Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA
Τζορτζ Τομασίνι
O Τζορτζ Τομασίνι (αγγλικά: George Tomasini, 20 Απριλίου 1909 - 22 Νοεμβρίου 1964) ήταν Αμερικανός μοντέρ, ο οποίος είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη συνεργασία του με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, η οποί κράτησε μία δεκαετία (1954-1964). Ο Τομασίνι ανέλαβε το μοντάζ, μερικών από των πιο γνωστών έργων του Χίτσκοκ, μεταξύ αυτών το Σιωπηλός Μάρτυς (1954), το Δεσμώτης του Ιλίγγου (1958), το North by Northwest (1959), το Ψυχώ (1960) και το Τα Πουλιά (1963), ενώ για το τρίτο έχει λάβει και μία υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ.
Το 2012, σε λίστα με τα 75 Καλύτερα Μοντάζ σε ταινίες όλων των εποχών, της Motion Picture Editors Guild, ο Τομασίνι, ήταν ο μόνος μοντέρ που βρέθηκε σε αυτή τη λίστα τέσσερις φορές (Psycho, Vertigo, Rear Window και North by Northwest). Οι εφευρετικές τεχνικές του Τομασίνι, φαίνεται ότι έχουν πολλούς μοντέρ και δημιουργούς ταινιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μοντέρ
Αιγιρόεσσα
Η Αιγιρόεσσα αναφέρεται μονάχα από τον Ηρόδοτο (1,149,1), ως μέλος της αιολικής δωδεκαπόλεως. Ο ερευνητής Stein (1883) πρότεινε την συνταύτιση της Αιγιρόεσσας με την βορειότερη Ελαία, επειδή ο Ηρόδοτος δεν την αναφέρει στις αιολικές πολιτείες. Η ύπαρξη όμως των νομισμάτων της Ελαίας, ακυρώνει τον ισχυρισμό αυτό. Ο ερευνητής Cook (1958 -9) εντοπίζει την αρχαία ελληνική πόλη στην περιοχή Belkahve της επαρχίας Σμύρνης. Από τα ερείπια που είδε το 1825 ο Prokesch von Osten, πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές στο χωριό Kemalpasa στα ανατολικά της Σμύρνης, όπου και εντοπίστηκαν με την αρχαία ελληνική Αιγιρόεσσα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Αιολίδας
Γκαμπριέλε Χάινις-Χόζεκ
Η Γκαμπριέλε Χάινις-Χόζεκ (γεννημένη στις 16 Δεκεμβρίου 1961) είναι Αυστριακή πολιτικός. Υπηρέτησε ως υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου μεταξύ 2 Δεκεμβρίου 2008 και 16 Δεκεμβρίου 2013. Επιπλέον, ήταν ομοσπονδιακή υπουργός για τις γυναίκες και τις δημόσιες υπηρεσίες στην Ομοσπονδιακή Καγκελαρία μεταξύ 18 Δεκεμβρίου 2008 και 18 Μαΐου 2016.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Η Γκαμπριέλε Χάινις-Χόζεκ γεννήθηκε στο Γκούντραμσντορφ, στην περιοχή Μέντλινγκ, στην Κάτω Αυστρία, στις 16 Δεκεμβρίου 1961. Είναι απόφοιτη από ένα σχολείο της Βιέννης (1976-1980). Αποφοίτησε από το κολλέγιο Δασκάλων στο Μπάντεν το 1983.
Καριέρα
Η Χάινις-Χόζεκ, που είναι εκπαιδευτικός δασκάλα, εργάστηκε σε ένα βιεννέζικο κατάστημα παιχνιδιών και στο κέντρο εκπαίδευσης ενηλίκων στο Μέντλινγκ από το 1983 έως το 1984. Στη συνέχεια εργάστηκε ως δασκάλα σε σύγχρονο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Βιέννη από το 1984 έως το 1985. Στη συνέχεια, υπηρέτησε ως δασκάλα σε σχολείο για παιδιά με προβλήματα ακοής και κωφά παιδιά και πάλι στη Βιέννη από το 1985 έως το 2002.
Πολιτική καριέρα
αριστερά|μικρογραφία| Υπουργός Χάινις-Χόζεκ, 2008 Η Χάινις-Χόζεκ ξεκίνησε την πολιτική της σταδιοδρομία το 1990 ως μέλος του δημοτικού συμβουλίου του Γκούντραμσντορφ. Το 1995 έγινε εκτελεστική δημοτική σύμβουλος στο Γκούντραμσντορφ. Η θητεία της διήρκεσε μέχρι το 2008. Ήταν μέλος του κοινοβουλίου του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος για τις περιφέρειες Μέντλινγκ και Ευρύτερη Βιέννη από το 1999 έως το 2008. Υπηρέτησε ως εκπρόσωπος για θέματα γυναικών στο κοινοβούλιο και πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής για την ίση μεταχείριση των γυναικών από το 2004 έως τον Απρίλιο του 2008.
Διορίστηκε ομοσπονδιακή υπουργός για τις γυναίκες και τις δημόσιες υπηρεσίες στο υπουργικό συμβούλιο με επικεφαλής τον Βέρνερ Φάιμαν στις 2 Δεκεμβρίου 2008, αντικαθιστώντας τη Χάιντρουν Σίλχαβι στη θέση. Εκπροσωπεί το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα στην κυβέρνηση συνασπισμού, που σχηματίστηκε από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και το Λαϊκό Κόμμα. Έχει ασχοληθεί με προβλήματα ισότητας των φύλων στην Αυστρία. Είναι επίσης πρόεδρος της γυναικείας οργάνωσης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος από τον Δεκέμβριο του 2009.
Απόψεις
Τον Δεκέμβριο του 2009 το κοινοβούλιο της Αυστρίας ενέκρινε μια νομοθεσία, που επιτρέπει στα ομόφυλα ζευγάρια να συνάπτουν πολιτικές ενώσεις. Η Χάινις-Χόζεκ θεώρησε την ψηφοφορία ως "το πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση". Το 2010, δήλωσε την υποστήριξή της για την απαγόρευση του πλήρους ισλαμικού πέπλου (χιτζάμπ) σε δημόσιους χώρους, εάν αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των γυναικών με χιτζάμπ από το κεφάλι μέχρι τα νύχια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακές πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Το Κορίτσι με το Τατουάζ (ταινία, 2011)
Το Κορίτσι με το Τατουάζ (αγγλικά: The Girl with the Dragon Tattoo) είναι αμερικανικό θρίλερ μυστηρίου παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ και σενάριο του Στίβεν Ζαϊλίαν. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Στιγκ Λάρσον και αποτελεί ριμέικ της σουηδικής ταινίας Män Som Hatar Kvinnor του 2009. Πρωταγωνιστούν οι Ντάνιελ Κρεγκ και Ρούνι Μάρα. Ο Μίκαελ Μπλόμκβιστ, ένας κορυφαίος ερευνητής δημοσιογράφος που έχει βρεθεί κατηγορούμενος για δυσφήμηση ενός επιχειρηματία, αναλαμβάνει να εξιχνιάσει την εξαφάνιση της ανιψιάς του Χένρικ Βάνγκερ, ενός συνταξιούχου μεγαλοβιομήχανου, η οποία αγνοείται εδώ και 40 περίπου χρόνια. Στην πορεία της έρευνάς του, ο Μπλόμκβιστ ανακαλύπτει πως η μακρά ιστορία της πολυμελούς οικογένειας του Βάνγκερ είναι γεμάτη από ίντριγκες, μίση και καλά κρυμμένα μυστικά. Η Λίσμπεθ Σαλάντερ, μια εκκεντρική χάκερ με περίεργη συμπεριφορά και με αρκετά προβλήματα με το νόμο, αποφασίζει να τον βοηθήσει και μαζί να μάθουν την αλήθεια.
Η Sony Pictures Entertainment ξεκίνησε την ανάπτυξη της ταινίας το 2009. Χρειάστηκαν τρεις μήνες για να αποκτήσει το στούντιο τα κινηματογραφικά δικαιώματα του μυθιστορήματος, κατά τη διάρκεια των οποίων προσέλαβαν τους Ζαϊλίαν και Φίντσερ. Το σενάριο χρειάστηκε έξι μήνες να γραφτεί, με τους τρεις από αυτούς να απαιτούνται για την ανάλυση της νουβέλας. Με προϋπολογισμό 90 εκατομμύρια δολάρια, τα γυρίσματα διήρκησαν πάνω από εφτά μήνες και πραγματοποιήθηκαν στη Σουηδία, Ελβετία και Νορβηγία.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 21 Δεκεμβρίου 2011. Απέσπασε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς ενώ κινήθηκε ικανοποιητικά στο box office αποφέροντας 232,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Ρούνι, κερδίζοντας ένα στην κατηγορία του Μοντάζ καθώς και δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα.
Πλοκή
Ο Μίκαελ Μπλούμκβιστ, δημοσιογράφος και συνιδιοκτήτης του περιοδικού Millenium, έχασε μια δίκη που είχε ασκηθεί εναντίον του από τον διεφθαρμένο επιχειρηματία Χανς-Έρικ Βένερστρεμ. Ο Μπλούμκβιστ θεωρεί ότι δεν έσφαλε και νιώθει ότι ενήργησε σύμφωνα με το νόμο της χώρας του περί ελευθερίας του τύπου. Εν τω μεταξύ, η Λίσμπετ Σαλάντερ, μια βασανισμένη αλλά εξαιρετική ερευνήτρια και χάκερ, έκανε έναν εκτενή έλεγχο του ιστορικού του Μπλούμκβιστ, μετά από απαίτηση του μεγιστάνα Χένρικ Βάνγκερ, ο οποίος έχει μια ιδιαίτερη αποστολή για τον Μπλούμκβιστ. Αφού του υπόσχεται πως αν τον βοηθήσει θα του δώσει πληροφορίες καταδικαστικές για τον Βένερστρεμ, ο Μπλούμκβιστ συμφωνεί να μετακομίσει προσωρινά στην καμπίνα στο κτήμα του Βάρνιερ ώστε να τον βοηθήσει να εξιχνιάσουν την εξαφάνιση και πιθανή δολοφονία της εγγονής του, Χάριετ, 40 χρόνια πριν. Ο Μπλούμκβιστ ανακαλύπτει ένα σημειωματάριο που περιέχει μια λίστα με ονόματα και αριθμούς που κανείς δεν ήταν σε θέση να αποκρυπτογραφήσει.
Η Σαλάντερ, η οποία βρίσκεται υπό γονική κηδεμονία παροχής του κράτους, της ορίζεται καινούριος κηδεμόνας, ο δικηγόρος Νιλς Μπιούρμαν. Καταχράζει την εξουσία του για να της αποσπάσει σεξουαλικές χάρες και στη συνέχεια τη βιάζει χωρίς να ξέρει ότι η Λίσμπετ έχει στην τσάντα της μια κρυφή κάμερα. Παίρνει ξανά τον έλεγχο της ζωής της στα χέρια της μετά τον εκβιασμό που έκανε στον Μπιούρμαν, αφού τον τρύπησε με τέιζερ, τον βίασε με δονητή και χάραξε ένα ρατσιστικό τατουάζ στο στήθος του και στο στομάχι του.
Η κόρη του Μπλούμκβιστ, τον επισκέπτεται και του λέει ότι οι αριθμοί στο σημειωματάριο είναι αναφορές στην Αγία Γραφή. Ο Μπλούμκβιστ λέει στον βοηθό του Βάρνιερ ότι χρειάζεται βοήθεια στην έρευνά του και αυτός του προτείνει τη Λίσμπετ, με βάση τη δουλειά που έκανε στον ίδιο. Ο Μπλούμκβιστ προσλαμβάνει τη Λίσμπετ να διερευνήσει περαιτέρω το περιεχόμενου του σημειωματαρίου. Ανακαλύπτει μια σύνδεση με μια σειρά από φόνους Εβραίων γυναικών που έλαβαν χώρα από το 1947 μέχρι το 1967, προκαλώντας τον Μπλούμκβιστ να αναφέρει ότι η οικογένεια Βάρνιερ είναι γνωστοί αντισημίτε. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, η Λίσμπετ και ο Μπλούμκβιστ γίνονται εραστές. Ο αδερφός του Χένρικ, Χάραλντ, ονομάζει τον Μάρτιν, αδερφό της Χάριετ ως πιθανό ύποπτο. Η Λίσμπετ ανακαλύπτει ότι ο πεθαμένος πια πατέρας των Χάριετ και Μάρτιν, Γκότφριντ Βάρνιερ, είχε διαπράξει τις πρώτες δολοφονίες και ο Μάρτιν τις υπόλοιπες.
Ο Μπλούμκβιστ μπαίνει παράνομα στο σπίτι του Μάρτιν για να βρει περισσότερα στοιχεία, αλλά ο Μάρτιν τον πιάνει και ετοιμάζεται να τον σκοτώσει. Ο Μάρτιν καυχιέται για τα εγκλήματά του αλλά αρνείται τη δολοφονία της Χάριετ. Η Λίσμπετ φτάνει, ακινητοποιεί τον Μάρτιν και σώζει τον Μπλούμκβιστ. Ενώ η Λίσμπετ βοηθά τον Μπλούμκβιστ, ο Μάρτιν το σκάει. Η Λίσμπετ παίρνει τη μοτοσικλέτα της και κυνηγάει τον Μάρτιν με το SUV του. Ο Μάρτιν χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου του σε ένα παγωμένο δρόμο και σκοτώνεται όταν αυτό παίρνει φωτιά. Λίγο αργότερα, ο με τη βοήθεια της Λίσμπετ, ο Μπλούμκβιστ συνέρχεται και είναι πεπεισμένος ότι η Χάριετ είναι ζωντανή. Βρίσκει τη Χάριετ, η οποία του εξηγεί ότι ο πατέρας της και ο αδερφός της, την κακοποιούσαν για χρόνια και ο Μάρτιν την είδε να σκοτώνει τον πατέρας τους ενώ βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Κατάφερε να ξεφύγει από τον Μάρτιν με τη βοήθεια της ξαδέρφης της Ανίτα. Η Χάριετ επιστρέφει στη Σουηδία και επανασυνδέεται με τον Χένρικ.
Όπως του είχε υποσχεθεί, ο Χένρικ δίνει στον Μπλούμκβιστ τις πληροφορίες για τον Βένερστρεμ, αλλά δεν είναι χρήσιμες. Η Λίσμπετ παραβιάζει τον υπολογιστή του Βένεστρεμ και δίνει στον Μπλούμκβιστ τα καταδικαστικά στοιχεία των εγκλημάτων του Βένερστρεμ, τα οποία δημοσιεύονται στη Millenium. Η Λίσμπετ χακάρε τους τραπεζικούς λογαριασμούς του Βένεστρεμ και ταξιδεύει μέχρι την Ελβετία μεταμφιεσμένη όπου μεταφέρει δύο εκατομμύρια ευρώ σε διάφορους λογαριασμούς. Ο Βένεστρεμ σύντομα βρίσκεται δολοφονημένος. Η Λίσμπετ αποκαλύπτει σε ένα φίλο της και πρώην κηδεμόνα της, ότι είναι ερωτευμένη με τον Μπλούκβιστ. Στο δρόμο για να του δώσει ένα χριστουγεννιάτικο δώρο, βλέπει τον Μπλούμκβιστ με τη χρόνια αγαπημένη του και συνέταιρο Έρικα Μπέργκερ να φεύγουν μαζί ευτυχισμένοι. Πληγωμένη, πετάει το δώρο και φεύγει με τη μηχανή.
Ανάπτυξη
Η επιτυχία του μυθιστορήματος του Στιγκ Λάρσον προκάλεσε το ενδιαφέρον του Χόλιγουντ για μια κινηματογραφική μεταφορά, που να μην σχετίζεται με τη σουηδική ταινία Män Som Hatar Kvinnor που κυκλοφόρησε το 2009. Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ο Στίβεν Ζαϊλίαν ανέλαβε να γράψει το σενάριο και ο παραγωγός Σκοτ Ρούντιν οριστικοποίησε μια συμφωνία η οποία έδινε πλήρη πνευματικά δικαιώματα στη Sony. Ο Ζαϊλίαν, ο οποίος δεν γνώριζε το μυθιστόρημα, έλαβε ένα αντίγραφο από τον Ρούντιν. Ο σεναριογράφος είπε "Μου το έστειλαν και είπαν, 'Θέλουμε να το κάνουμε αυτό. Θα το λάβουμε υπ' όψη ως ένα προς το παρόν. Είναι πιθανό να υπάρξουν δύο και τρία φιλμ, αλλά ας συγκεντρωθούμε σε αυτό το ένα". Η διαδικασία γραψίματος του σεναρίου διήρκησε περίπου έξι μήνες, συμπεριλαμβανομένων και των τριών μηνών που χρειάστηκαν για τις σημειώσεις και την ανάλυση του μυθιστορήματος.
Τον Απρίλιο του 2010, ανακοινώθηκε ότι ο Ντέιβιντ Φίντσερ ανέλαβε να σκηνοθετήσει την ταινία. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στη Σουηδία το Σεπτέμβριο του 2010 και συνέχισαν στη Ζυρίχη στις αρχές Δεκεμβρίου, αργότερα στο Λος Άντζελες και την άνοιξη ξανά στη Σουηδία. Το Μάιο του 2011, η Metro-Goldwyn-Mayer έγινε συμπαραγωγός, βάζοντας το 20% του προϋπολογισμού, παίρνοντας κάποια τηλεοπτικά δικαιώματα εκτός Αμερικής.
Τήμνος
Η Τήμνος ήταν μικρή ελληνική πόλη-κράτος, κοντά στα παράλια της Αιολίδος. Βρισκόταν κοντά στον ποταμό Έρμο και κτισμένη σε υψόμετρο, από όπου έβλεπε κανείς τα εδάφη της Σμύρνης, της Φώκαιας και της Κύμης. Το όνομα επιβίωσε ως έδρα ρωμαιοκαθολικού επισκόπου.
Το Κορίτσι με το Τατουάζ (ταινία, 2011)
Κάστινγκ
Ο Ντάνιελ Κρεγκ υπέγραψε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο τον Ιούλιο του 2010, με την επιλογή να επαναλάβει το ρόλο του στις επόμενες δύο ταινίες. Υποψήφιοι για το ρόλοι ήταν οι Μπραντ Πιτ, Τζορτζ Κλούνεϊ, Βίγκο Μόρτενσεν και Τζόνι Ντεπ. Τον Αύγουστο η Ρούνι Μάρα πήρε το ρόλο της Λίσμπεθ Σαλάντερ. Υπήρξαν πολλές υποψήφιες για το ρόλο, μεταξύ των οποίων οι Νάταλι Πόρτμαν, Έλεν Πέιτζ, Κρίστεν Στιούαρτ, Κίρα Νάιτλι, Αν Χάθαγουεϊ, Σκάρλετ Τζοχάνσον και Έμμα Γουάτσον. Ωστόσο, αρκετές ηθοποιοί αποσύρθηκαν εξαιτίας της μεγάλης χρονικής δέσμευσης που απαιτούσε ο ρόλος και λόγω της χαμηλής αμοιβής.
Καλλάτηβος Λυδίας
Η πόλη Καλλάτηβος (άλλως και Καλλάταβα) βρισκόταν μεταξύ της εν Σιπύλω Μαγνησίας και της Λαοδίκειας στον ποταμό Λύκο της Φρυγίας, κοντά στα σύνορα Λυδίας - Φρυγίας - Καρίας.
Το Κορίτσι με το Τατουάζ (ταινία, 2011)
Box office
Με προϋπολογισμό 90.000.000 δολάρια, η ταινία Το Κορίτσι με το Τατουάζ έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 3η θέση με 12,7 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 102,5 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 130,1 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 232,6 εκατομμύρια δολάρια.
Συνέχειες
Η Sony δήλωσε ότι υπάρχει η πιθανότητα να γυρίσουν τη συνέχεια The Girl Who Played with Fire ταυτόχρονα με την τρίτη ταινία The Girl Who Kicked the Hornets' Nest με ημερομηνία κυκλοφορίας τέλη του 2013. Οι Ρούνι Μάρα και Ντάνιελ Κρεγκ έχουν υπογράψει να πρωταγωνιστήσουν και στις δύο συνέχειες. Τον Αύγουστο του 2012, ανακοινώθηκε ότι η ημερομηνία κυκλοφορίας της συνέχειας ορίστηκε για το 2014, με τον Στίβεν Ζαϊλίαν να γράφει το σενάριο. Ο Ντέιβιντ Φίντσερ εξέφρασε ενδιαφέρον να επιστρέψει, αναλαμβάνοντας τη σκηνοθεσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Σουηδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νορβηγία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σουηδία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελβετία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ
Καλλάτηβος Λυδίας
Φαίνεται ότι κατά την ελληνιστική περίοδο εγκαταστάθηκαν εκεί Θράκες στρατιωτικοί άποικοι, γεγονός που προδίδεται από μια επιγραφή με θρακικό όνομα (Αρτεμιδώρα Πλουτίωνος, γυνή δε Δενδουπόρεως, χαίρε). Το γεγονός ότι ήταν κτισμένη σε στρατηγική θέση, της απέδωσε μεγάλη σημασία στην αρχαιότητα. Εκτός από τον Έλληνα ιστορικό, η Καλλάτηβος αναφέρεται και στην Αγία Γραφή. Εκεί κοντά σε ένα νυμφαίο βρέθηκε αρχαία επιγραφή ρωμαϊκών χρόνων (έτους της Καίσαρος νίκης, μηνός Πανήμου δ΄, οι κα... Καλλατάβοις ετείμησαν). Ορισμένοι ερευνητές ταύτισαν την Καλλάτηβο με την ελληνιστική Φιλαδέλφεια.
Τήμνος
Στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυγούστου, η Τήμνος έπνεε τα λοίσθια. Επί Τιβερίου καταστράφηκε από σεισμό και στην εποχή του Πλινίου του Πρεσβυτέρου δεν κατοικείτο πλέον. Αργότερα ξανακτίστηκε. Όταν η Τήμνος ήταν δυνάμει επισκοπή, ο επίσκοπός της ήταν βοηθός επίσκοπος της Εφέσου.
Καλλάτηβος Λυδίας
Στα ερείπιά της είναι η σημερινή μικρή πόλη Sarıgöl της επαρχίας Μαγνησίας της Τουρκίας.
Τήμνος
Η γύρω περιοχή ονομαζόταν κοιλάδα του Μαινομένου, όνομα που αποδίδεται στην καταστροφική δράση του ποταμού Έρμου. Από την ονομασία αυτή προήλθε και η ελληνική Μαινεμένη. Πρόσφυγες από την ελληνική πόλη ήλθαν στη Θεσσαλονίκη το 1922 μετά την Μικρασιατική καταστροφή και ίδρυσαν τη Νέα Μενεμένη στα δυτικά της.
Καλλάτηβος Λυδίας
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυδίας
Κορνουαλοί
Οι Κορνουαλοί (κορν. Kernowyon, αγγλ. Cornish people) είναι η ιθαγενής εθνικότητα της Κορνουάλης, περιοχής του Ηνωμένου Βασιλείου, όπως επίσης και μία αναγνωρισμένη μειονότητα που αποζητούν τις ρίζες τους στους αρχαίους Βρετανούς που κατοικούσαν τη νότια και την κεντρική Βρετανία πριν τη ρωμαϊκή κατάκτησή της. Ακόμα και σήμερα στην Κορνουάλη συνεχίζουν να δηλώνουν κορνουαλική ταυτότητα είτε ξεχωριστή είτε σε συνδυασμό με την αγγλική ή τη βρετανική. Πέρα από την αγγλική, ορισμένοι μιλούν την κορνουαλική γλώσσα, η οποία πλέον περνά ένα στάδιο αναβίωσης ύστερα από τόσα χρόνια εγκατάλειψης της από τους Κορνουαλούς τους τελευταίους 7 αιώνες.Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 στο Ηνωμένο Βασίλειο, συνολικά 83,499 άνθρωποι δήλωσαν Κορνουαλοί, με τους 59,456 να δηλώνουν αποκλειστικά Κορνουαλοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορνουάλη Κατηγορία:Εθνικότητα Κατηγορία:Ευρωπαίοι Κατηγορία:Μειονότητες
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2022-23
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο γυναικών για την περίοδο 2022–23 ήταν το 36ο στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων και χωρίστηκε σε 2 φάσεις. Στην Α' φάση οι ομάδες αγωνίζονται σε δύο γύρους και στη συνέχεια έχουμε τα πλέι οφ και τα πλέι άουτ. Οι τέσσερις τελευταίες ομάδες αγωνίζονται για την παραμονή σε ζευγάρια (9ος-12ος και 10ος-11ος), με τους ηττημένους των δύο ζευγαριών να υποβιβάζονται στην Α2. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 8 Οκτωβρίου.
Μετά την διαδικασία των Play out στην Α2 υποβιβάστηκαν Ν.Ο. Λάρισας και Ν.Ο. Ρεθύμνου.
Πρωταθλήτρια ομάδα και μάλιστα ξανά αήττητη, αναδείχθηκε στις 20 Μαΐου ο Ολυμπιακός για 10η συνεχόμενη και συνολικά 14η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στην σειρά των τελικών 3-0 της Βουλιαγμένης.
Play-out
Λάρισα και Ρέθυμνο υποβιβάστηκαν στην Α2 Εθνική Κατηγορία
Τελική κατάταξη
Πηγή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
2022 2023 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2022 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2023
Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ
Ο Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ (ολλανδικά: Jan Davidsz. de Heem, πλήρες όνομα Jan Davidszoon de Heem ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Ουτρέχτη και στην Αμβέρσα. Αποτελεί έναν από τους κορυφαίους εκπροσώπους της νεκρής φύσης τόσο για την Ολλανδική Χρυσή Εποχή όσο και για το φλαμανδικό μπαρόκ.
Βιογραφία
Ο ντε Χέιμ γεννήθηκε στην Ουτρέχτη το 1606 σε οικογένεια Καθολικών. Εκπαιδεύτηκε αρχικά από τον πατέρα του, Ντάβιντ ντε Χέιμ τον πρεσβύτερο και στη συνέχεια πιθανόν από τον Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ, καθώς το ύφος τους είναι ιδιαίτερα προσομοιάζον. Το 1626 μετοίκησε στο Λέιντεν, όπου παρέμεινε ως το 1629. Εκεί νυμφεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, Αλέττα φαν Βέιντε (Aletta van Weede), η οποία ήταν επίσης από της Ουτρέχτη.
Πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στην Αμβέρσα, αλλά η παραμονή του σε αυτήν διακοπτόταν, καθώς επισκεπτόταν τη βόρεια Ολλανδία, με μεγάλη περίοδο παραμονής του στην Ουτρέχτη το 1649, ενώ στην ίδια πόλη διέμεινε κατά το χρονικό διάστημα 1677 ως 1672, γενόμενος μάλιστα μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Ουτρέχτης το 1669. Όταν στην Ουτρέχτη εισέβαλαν τα γαλλικά στρατεύματα, ο καλλιτέχνης επέστρεψε στην Αμβέρσα το 1672, όπου και έζησε ως το τέλος της ζωής του, το 1684. Ο θάνατός του καταγράφεται στα έγγραφα της Συντεχνίας στην Αμβέρσα.
Χάρη στο αξιοσημείωτο ταλέντο του, είχε αποκτήσει σημαντική φήμη, τόσο που με δυσκολία κατάφερνε να ανταποκριθεί στη ζήτηση των έργων του. Θεωρήθηκε ως ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της εποχής του. Ήταν ιδιαίτερα επιδέξιος, και απολάμβανε θαυμασμού γι' αυτό, στην απεικόνιση χρυσών και αργυρών αντικειμένων.
Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης είχε, εκτός από τους δύο γιους του, μαθητές και τους Μίχιελ Φερστάιλεν (Michiel Verstylen) Αλεξάντερ Κόοσεμανς (Alexander Coosemans), Τόμας ντε Κλερκ (Thomas de Klerck), Λένερτ Ράουγγε (Lenaert Rougghe), Τέοντορ Ένφανκ (Theodor Aenvanck), Άντριες Μπενεντέττι (Andries Benedetti), Ελίας φαν ντεν Μπρουκ (Elias van den Broeck), Γιάκομπ Μάρρελ (Jacob Marrel), Χέντρικ Σόοκ (Hendrik Schoock) και Άμπραχαμ Μίγκνον (Abraham Mignon), ενώ η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης αναφέρει και τους Σέρστιεν Λόιξ (Cerstiaen Luyckx) και Γιόρις φαν Σον (and Joris van Son).
Έργο
Ο Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους νεκρών φύσεων της Ολλανδίας, συνδυάζοντας τη λαμπερότητα και την αρμονία των χρωμάτων με την ακριβή απεικόνιση αντικειμένων. Ανάμεσα στα αντικείμενα που απεικόνισε συγκαταλέγονται: Άνθη, όλων των ποικιλιών, φρούτα της Ευρώπης και τροπικά, αστακοί και στρείδια, πεταλούδες και νυχτοπεταλούδες, σαλιγκάρια και κοχύλια, πέτρινα και μεταλλικά αντικείμενα. Σε ορισμένα έργα του κυριαρχεί η αφθονία, σε άλλα απεικονίζονται μόνον μια γιρλάντα ή ένα μπουκέτο.
Συχνά στα έργα του απεικόνιζε και κάποιο ηθικό δίδαγμα ή ρητό, χρησιμοποιώντας σύμβολα όπως φίδι κουλουριασμένο κάτω από γρασίδι ή μια νεκροκεφαλή σε ανθισμένα φυτά. Η απεικόνιση χρυσών και αργυρών αντικειμένων συμβολίζει τη ματαιότητα των επίγειων αγαθών. Ζωγράφισε, επίσης, μόνος ή σε συνεργασία με άλλους ζωγράφους, πίνακες με γιρλάντες (garland paintings).
Ήταν πολύ καλοπληρωμένος ζωγράφος και το πορτρέτο του Πρίγκηπα Γουλιέλμου Γ΄ που περιβάλλεται από γιρλάντα ανθέων και φρούτων πωλήθηκε για 2.000 γκίλντερς, μια από τις υψηλότερες τιμές που καταβλήθηκαν ποτέ κατά τη Χρυσή Ολλανδική εποχή. Στο εργαστήριό του εργαζόταν με τους δυο γιους του, ιδιαίτερα όταν λάμβανε παραγγελίες, στην εκτέλεση των οποίων τον βοηθούσαν. Βελτίωνε την εργασία του και υπέγραφε τους πίνακές του. Η υπογραφή του συχνά ποίκιλε: Κάποιες φορές αποτελούνταν μόνο από τα αρχικά του (J. De Heem f), άλλες φορές υπέγραφε ως "Ioannes" (IOANNES DE HEEM F.), ορισμένες φορές περιλάμβανε, πλάι στο όνομά του και αυτό του πατέρα του (J. D. De Heem f.), ενώ κάποιες φορές χρονολογούσε τους πίνακές του, ιδιαίτερα αυτούς που θεωρούσε ως καλύτερους.
Ανάμεσα στις νεκρές φύσεις του περιλαμβάνονται αυτές με άνθη, με φρούτα και το υποείδος vanitas. Είναι, όμως περισσότερο γνωστός για τις περίτεχνες και πολυτελείς νεκρές φύσεις, τις αποκαλούμενες pronkstillevens (νεκρές φύσεις με αφθονία).
Συλλογές
Από τους περισσότερους των εκατό πίνακες που εκτίθενται σε ευρωπαϊκές πινακοθήκες, μόνον 18 είναι χρονολογημένοι. Ένα από τα πρώτα του έργα απεικονίζει μια σκαλιστή κανάτα, μια φιάλη, ένα ασημένιο κύπελλο κι ένα λεμόνι πάνω σε μαρμάρινο τραπέζι, χρονολογείται από το 1640 και βρίσκεται στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ. Παρόμοιος πίνακας του 1645, με προσθήκη φρούτων, ανθέων και ενός τοπίου πέρα στο βάθος, βρίσκεται στο Κάστρο Λόνγκφορντ (Longford Castle). Από τα αριστουργήματά του είναι ο πίνακας με κύλικα σε στεφάνι, ακτινωτά διαταγμένο μπουκέτο ανάμεσα σε στάχυα, σταφύλια και άνθη χρονολογείται από το 1648 και βρίσκεται στο Ανάκτορο του Μπελβεντέρε στη Βιέννη. Μια γιρλάντα γύρω από πορτρέτο της Παναγίας σε φυσικό μέγεθος, που σήμερα βρίσκεται στην Πινακοθήκη του Βερολίνου αποδεικνύει ότι ο ντε Χέιμ μπορούσε να ζωγραφίζει με λαμπερά και αρμονικά χρώματα και πίνακες σε μεγάλες διαστάσεις.
Στην Παλαιά Πινακοθήκη του Μονάχου υπάρχει διάσημος πίνακάς του, του 1653, με αναρριχητικά φυτά να συνδυάζονται όμορφα με καρπούς κολοκύθας, βατόμουρα, πορτοκάλια, μυρτιές και ροδάκινα, που "ζωντανεύουν" με την παρουσία πεταλούδων, σκαθαριών και νυχτοπεταλούδων. Στο Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης βρίσκεται πίνακάς του με ανθισμένη τριανταφυλλιά, ένα δοχείο με φράουλες, μια επιλογή από φρούτα και μια μαρμάρινη προτομή του θεού Πανός, χρονολογούμενος από το 1655. Ορισμένα έργα του βρίσκονται στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες. Τέλος, εκτός Ευρώπης έργα του έχουν το Allen Memorial Art Museumστο Όμπερλιν του Οχάιο (νεκρή φύση με "εορτή των φρούτων" κι έναν αστακό, 1645) ενώ μια πιο λιτή νεκρή φύση του με κύπελλα από κασσίτερο βρίσκεται στο Ίδρυμα Μπάρμπερ του Μπέρμινγχαμ (Ηνωμένο Βασίλειο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Φραγκίσκος των Έστε
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αλφόνσου Α΄ δούκα της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο και της δεύτερης συζύγου του Λουκρητίας Βοργία, κόρης του πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄. Αδέλφια του ήταν ο Έρκολε Β΄ δούκας της Φερράρα, ο καρδινάλιος Ιππόλυτος Β΄ και ο νόθος Αλφόνσος μαρκήσιος του Μοντέκιο.
Ο Κάρολος Ε΄ υποστήριξε τον γάμο του Φραγκίσκου με τη χήρα Μαρία ντε Καρντόνα, μαρκησία της Πάντουλα και κόμισσα του Αβελίνο. Δεν απέκτησαν τέκνα· ο Φραγκίσκος είχε δύο κόρες από μία εκτός γάμου σχέση του, που τις νομιμοποίησε λίγα έτη αργότερα με τη συμβολή του πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄ και του ανιψιού του Αλφόνσου Β΄ δούκα της Φερράρα.
Το 1552 ο πάπας Παύλος Γ΄ Φαρνέζε ονόμασε τον Φραγκίσκο μαρκήσιο της Μάσα Λομπάρντα με τον όρο να είναι ο τίτλος κληρονομικός στους άρρενες απογόνους του και με το δικαίωμα κοπής νομισμάτων. Ιδρύθηκε ένα νομισματοκοπείο κοντά στο φρούριο της Μάσα Λομπάρντα, που είχε πυκνή παραγωγή νομισμάτων ως το 1573. Ο Φραγκίσκος άνοιξε σιδηρουργεία στα φέουδά του Αβελίνο και Καντίντα, μάλιστα έκανε και μία ετήσια έκθεση στο Αβελίνο. Αργότερα μπήκε στην υπηρεσία του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας, που τον έκανε υπολοχαγό και τον έστειλε να υπερασπίσει το Μονταλκίνο, τελευταίο προπύργιο της Δημοκρατίας της Σιένα.
Έπειτα επέστρεψε στη Φερράρα και απέκτησε ένα ανάκτορο, στο οποίο ανακαίνισε τους κήπους και πρόσθεσε πολλά κτήρια το 1559. Απεβίωσε το 1578 στα 62 έτη του. Το ανάκτορο κληροδοτήθηκε στην πρώτη κόρη του και είναι γνωστό με το όνομά της: παλατσίνα ντι Μάρφισα ντ' Έστε. Τάφηκε στο ναό του Σάν Πάολο στη Μάσα Λομπάρντα. Επειδή δεν είχε άρρενες απογόνους, η μαρκιωνία επανενώθηκε με το δουκάτο της Φερράρα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη χήρα Μαρία ντε Καρντόνα, μαρκησία της Πάντουλα και κόμισσα του Αβελίνο· δεν απέκτησαν τέκνα.
Από μία εκτός γάμου σχέση του είχε δύο φυσικά τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Ιταλίας
Κεμονό
Κεμονό (獣 θηρίο) ονομάζεται ένα είδος Ιαπωνικής τέχνης και ύφους στο οποίο οι χαρακτήρες παρουσιάζουν κάποια σαφή χαρακτηριστικά ζώου ενώ φέρονται ανθρώπινα. Χρησιμοποιείται συνήθως σε πίνακες ζωγραφικής, σχέδια, μάνγκα, άνιμε και βιντεοπαιχνίδια. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον όρο Furry (μια υποκουλτούρα που ασχολείται με φανταστικούς ανθρωπόμορφους χαρακτήρες ζώων με ανθρώπινες προσωπικότητες και χαρακτηριστικά, που προήλθε από τις Ηνωμένες Πολιτείες), αν και τα δύο έχουν σημαντικές ομοιότητες και συμπίπτουν στα θέματα.
Αυτοί οι ανθρωπόμορφοι χαρακτήρες του είδους του Κεμονό συνήθως ονομάζονται Jūjin (Ιαπωνικά 獣人 ή じゅうじん "ανθρωπομορφικό"). Τα μοναδικά τους σχέδια διαφέρουν ανάλογα με τον καλλιτέχνη, από ανθρωπόμορφα ζώα σε συνδιασμούς δημοφιλών χαρακτήρων με χαρακτηριστικά ζώου που μπορούν να θεωρηθούν γοητευτικά ή χαριτωμένα, όπως αυτιά ή ουρές. Οι περισσότεροι από τους χαρακτήρες αυτού του είδους παρουσιάζουν μια ανθρώπινη προσωπικότητα, είναι αρκετά περίεργο να τα βλέπει κανείς να συμπεριφέρονται ως το αντίστοιχο είδος ζώου τους. Εμφανίζονται πάντα να συμπεριφέρονται και να ζουν με τον ίδιο τρόπο που ένας κανονικός άνθρωπος θα έκανε στο ίδιο χρονικό τους διάστημα ή κοινωνικό περιβάλλον: μιλούν κανονικά, ζουν σε κανονικά σπίτια, τρώνε κανονικό φαγητό, κτλ. Η διαφορά μεταξύ των Κεμονό και τον φυσιολογικών ανθρώπινων όντων είναι ελάχιστη εώς μηδαμινή.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία
Ρον Τζόνσον
Ο Ρόναλντ Χάρολντ Τζόνσον (αγγλικά: Ronald Harold "Ron" Johnson, 8 Απριλίου 1955), είναι Αμερικανός πολιτικός και επιχειρηματίας, ο οποίος υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Ουισκόνσιν από τον Ιανουάριο του 2011. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Διατέλεσε από το 2015 έως το 2021, ως πρόεδρος της Επιτροπής Εσωτερικής Ασφάλειας και Κυβερνητικών Υποθέσεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών.