cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Στρέιτ
Ακαδημαϊκή καριέρα
Το 1913 σε συνάντησή του στο Βερολίνο με τον Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή αποδέχτηκε την πρόταση για την ίδρυση Πανεπιστημίου στην Θεσσαλονίκη και υποστήριξε με συνέπεια και επιμονή την εθνική ανάγκη ιδρύσεως του στην Θεσσαλονίκη, καθώς πίστευε ότι θα συντελούσε στην εξέλιξη της σε εθνικό και πολιτισμικό κέντρο, ενώ συνέταξε σχέδιο οργανισμού για το υπό ίδρυση Πανεπιστήμιο. Ήταν μέλος της Ακαδημίας του Διεθνούς Δικαίου και μέλος του Διαρκούς Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου στη Χάγη. Το 1927 εκλέχτηκε τακτικό μέλος   της Ακαδημίας Αθηνών και το 1931 πρόεδρός της  , χωρίς να ασκήσει ποτέ τα καθήκοντά του.
Συγγράμματα
thumb|right|230x230px|Πινακίδα με το όνομα του Γ. Στρέιτ που δόθηκε προς τιμήν του σε δρόμο της [[Αθήνας]] Είχε εκδώσει αρκετά νομικά έργα όπως: καθώς και διάφορες μελέτες όπως: κ.α.
Ημερολόγιο - Αρχείο
Τα Ημερολόγια και τα Αρχεία του Γεωργίου Στρέιτ έχουν εκδοθεί σε βιβλίο 2 τόμων, με τον τίτλο «Απομνημονεύματα (Ημερολόγιον - Αρχείον» σε πρόλογο του Παναγιώτη Πιπινέλη, από τις εκδόσεις «Ελληνική Πρωτοπορία», το 2018.
Πότε Σαράσιν
Ο Πότε Σαράσιν (Pote Sarasin, 25 Μαρτίου 1905 - 28 Σεπτεμβρίου 2000, พจน์ สารสิน, Phot Sarasin)  ήταν διπλωμάτης και πολιτικός από την Ταϊλάνδη, από την οικογένεια Σαράσιν. Υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών την περίοδο από το 1949 ως το 1951 και εν συνεχεία ήταν πρεσβευτής στις ΗΠΑ. Το Σεπτέμβριο του 1957 όταν ο Σαρίτ Θαναράτ κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα, διόρισε τον Πότε στο αξίωμα του υπηρεσιακού πρωθυπουργού. Παραιτήθηκε το Δεκέμβριο του 1957. Ο Πότε υπηρέτησε επίσης ως ο πρώτος γενικός γραμματέας του Οργανισμού Συμφώνου Νοτιοανατολικής Ασίας (ΣΕΑΤΟ) από το Σεπτέμβριο του 1957 ως το 1964.
Βιογραφία
Η οικογένειά του ήταν παλαιά και ασχολείτο με το εμπόριο. Είχαν επίσης μεγάλες εκτάσεις γης στην ιδιοκτησία τους. Ο πατέρας του ήταν γιατρός. και έμπορος ρυζιού. Ο ίδιος ο Πότε σπούδασε Νομικά στην Ακαδημία Γουιλμπράχαμ της Μασαχουσέτης και μετά στο Μιντλ Τεμπλ του Λονδίνου. Έγινε μέλος της ένωσης δικηγόρων της Αγγλίας. Από το 1933 ως το 1945 εργάστηκε στο δικηγορικό επάγγελμα στην Μπανγκόκ.
Υπήρξε στενός φίλος του πρωθυπουργού Πλαέκ Φιμπουνσονγκράμ. Ο Πότε διορίστηκε υφυπουργός Εξωτερικών το 1948. Ως υπουργός Εξωτερικών ο Πότε αντιτάχθηκε στην αναγνώριση του καθεστώτος του Μπάο Ντάι στο Βιετνάμ. Στο τέλος, ο Πλαέκ αψήφησε όλες τις παραινέσεις του υπουργού και αναγνώρισε επίσημα τις βασιλικές κυβερνήσεις του Λάος, της Καμπότζης και του Βιετνάμ στις 28 Φεβρουαρίου. Ο Πότε φανερά ενοχλημένος από τις εξελίξεις, παραιτήθηκε. Ήταν η μοναδική φορά που ένας υπουργός Εξωτερικών στην Ταϊλάνδη παραιτήθηκε για λόγους αρχής. Αμέσως μετά ανέλαβε ξανά πρεσβευτής στην Ουάσινγκτον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ταϊλάνδης
Τσίφτης
Στην Ελλάδα απαντάται το υποείδος M. m. migrans.
Ονοματολογία
Η λατινική ονομασία milvus, αλλά και η αγγλική ονομασία του γένους kite, φαίνεται ότι σχετίζονται άμεσα, διότι το kite  είναι η μετάφραση του λατινικού milvus που σημαίνει «χαρταετός» και, πιθανόν, πρόκειται για γλωσσικό αντιδάνειο.
Η λατινική ονομασία του είδους migrans = «μεταναστευτικός», προέρχεται από το ρήμα migrο (=μετακινούμαι, φεύγω από το ένα μέρος για να πάω στο άλλο, αναχωρώ και, κατ’επέκτασιν μεταναστεύω).
Η ελληνική ονομασία τσίφτης, προέρχεται από την αλβανική λέξη qift = «γεράκι».
Συστηματική Ταξινομική
Η Ταξινομική του τσίφτη παραμένει εξαιρετικά προβληματική και χρειάζονται ακόμη πολλά δεδομένα και χρωμοσωμικές αναλύσεις για να υπάρξει συμπέρασμα. Είχαν αρχικά περιγραφεί 12 υποείδη, μετά έγιναν 7 και κατόπιν 5, με την πιθανότητα να μειωθούν περαιτέρω. Το εγκυρότατο σύγγραμμα των Howard and Moore, Checklist of the Birds of the World, 2003, δέχεται την ύπαρξη 7 υποειδών, ενώ η ITIS μόνον 5:
Γεωγραφική κατανομή
Ο Τσίφτης, γενικότερα ως είδος, απαντάται σε όλες τις ηπείρους πλήν της Αμερικής και, υπό μία έννοια, αποτελεί το πλέον επιτυχημένο αρπακτικό πτηνό παγκοσμίως. Βέβαια, στις εν λόγω ηπείρους, δεν βρίσκεται παντού, όπως λ.χ. στην Ασία, όπου λείπει από το μεγαλύτερο μέρος της Ινδονησίας ή της Βόρνεο κ.λ.π. Απαντά και στις τέσσερις κατηγορίες μετακίνησης (επιδημητικός, καλοκαιρινός ή διαχειμάζων επισκέπτης και μεταναστευτικός), ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος της επικρατείας του.
Στην Ινδία, η πυκνότητα των πληθυσμών του εκεί υποείδους είναι ιδιαίτερα μεγάλη, ιδίως σε περιοχές με υψηλή συγκέντρωση ανθρώπινου πληθυσμού, διότι εκεί τα πουλιά αποφεύγουν τις πυκνές δασώδεις περιοχές. Μια έρευνα του 1967, στα 150 τετραγωνικά χιλιόμετρα της πόλης του Νέου Δελχί έδωσε, κατ’ εκτίμησιν, 2200 ζεύγη ή περίπου 15 ζεύγη ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Παρ’όλο που άτομα από την Αυστραλία έχουν φτάσει περιστασιακά στη Νέα Ζηλανδία, όμως, μόνο ένα (1) άτομο παρέμεινε εκεί  (σήμερα είναι περίπου 21 ετών).
Μεταναστευτικές οδοί
Οι πληθυσμοί που ζουν στις εύκρατες περιοχές, τείνουν να είναι αποδημητικοί, ενώ εκείνοι των τροπικών και της Αυστραλίας είναι μόνιμοι (επιδημητικοί). Οι πληθυσμοί της Ευρώπης και της κεντρικής Ασίας κινούνται προς τις τροπικές περιοχές κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Σε ορισμένες περιοχές, όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Τσίφτης εμφανίζεται μόνο ως περιπλανώμενος κατά τη μετανάστευση. Τα άτομα που ζουν στην Αυστραλία ζουν μία «νομαδική» ζωή με ακανόνιστο κύκλο αναπαραγωγής και χωρίς σταθερή ωοτοκία, ενώ σπανιότατοι περιπλανώμενοι επισκέπτες, έχουν παρατηρηθεί μέχρι και τα νησιά της Χαβάης.
Οι Τσίφτες είναι ταξιδευτές των θερμικών ρευμάτων και, ως εκ τούτου, μετακινούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας και, σχεδόν πάντοτε, σε μεγάλες ομάδες.
Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί διαχειμάζουν νότια της Σαχάρας, φθάνοντας μέχρι τη Νότια Αφρική, αναμιγνυόμενοι με τους τοπικούς μόνιμους πληθυσμούς, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονται στη δυτική και κεντρική Αφρική, βόρεια του ισημερινού. Η απόσταση που μπορεί να διανύσουν, σπάνια υπερβαίνει τα 5000 χιλιόμετρα, αλλά μπορεί να είναι σε ορισμένες περιπτώσεις και πάνω από 8000 χιλιόμετρα. Μεμονωμένα άτομα διαχειμάζουν στη νοτιοδυτική και νοτιοανατολική Ευρώπη, καθώς και στη Σικελία. Η Μεσόγειος Θάλασσα διασχίζεται, γενικά, στα στενά του Γιβραλτάρ και, μόνο λίγα άτομα επιλέγουν το στενό σημείο Σικελίας-Τυνησίας, ή τη βαλκανική οδό μέσω των αιγαιοπελαγίτικων νησιών. Ο μεγαλύτερος όγκος των ευρωπαϊκών πληθυσμών μεταναστεύει μεταξύ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου, όταν όμως η καλοκαιρία παρατείνεται στην κεντρική Ευρώπη, ορισμένα άτομα μπορεί να μείνουν στην περιοχή αναπαραγωγής μέχρι και τον Οκτώβριο ή και τον Νοέμβριο. Το γεγονός αυτό θα πρέπει εν μέρει να αποδοθεί και στην ανάμιξη με πληθυσμούς από Ψαλιδιάρηδες. Στην Ελβετία, ωστόσο, το 2003 αναφέρθηκε μια επιτυχημένη διαχείμαση Τσίφτη στην πόλη της Γενεύης.
Η ανοιξιάτικη μετανάστευση ξεκινά στις αρχές Φεβρουαρίου και ακολουθεί, ουσιαστικά, την αντίστροφη πορεία, αλλά οι πληθυσμοί επιλέγουν το πέρασμα Τυνησίας-Σικελίας πιο συχνά. Κατά τη μετανάστευση, ο Τσίφτης έχει μεγαλύτερη τάση να σχηματίζει μεγάλα σμήνη, από άλλα αποδημητικά αρπακτικά, ιδιαίτερα πριν από τα μεγάλα θαλάσσια περάσματα. Στην Ινδία, το εκεί επιδημητικό υποείδος govinda παρουσιάζει μεγάλες εποχιακές συγκεντρώσεις, με τα υψηλότερα ποσοστά από τον Ιούλιο έως τον Οκτώβριο, μετά τους μουσώνες και, έχει υποτεθεί ότι πραγματοποιεί τοπικές μετακινήσεις για να αποφύγει την υψηλή βροχόπτωση.
Βιότοπος
thumb|left|300px| Τσίφτης στον τυπικό του βιότοπο
Ο Τσίφτης είναι ένα αρπακτικό εξαρτημένο από τη γειτονική παρουσία υδάτινων οικοσυστημάτων, κυρίως δασωμένων παραλιμνίων ή πλημμυρισμένων περιοχών, ή συχνάζει σε δενδροστοιχίες κατά μήκος ποταμών με αργή ροή, κυρίως στα άτομα του ευρωπαϊκού υποείδους, στο βόρειο τμήμα της Παλαιαρκτικής επικράτειας. Ωστόσο, σε ορισμένες περιοχές, ο Τσίφτης μπορεί να βρεθεί και μακριά από το νερό, σε εντελώς ξηρές περιοχές, εφόσον υπάρχουν δένδρα και επαρκής παροχή πιθανών θηραμάτων. Στα άλλα υποείδη, η προτίμηση στο νερό φαίνεται να είναι σημαντικά λιγότερη ή και καθόλου ορατή. Μόνον η διαθέσιμη τροφή και οι κατάλληλες συνθήκες αναπαραγωγής φαίνεται να είναι καθοριστικές, οπότε ποικίλλουν και οι οικότοποι: από μαγκρόβια έλη στις εκβολές των ποταμών μέχρι και οικοσυστήματα σε μεγάλο υψόμετρο, όπως ξηρές ορεινές στέπες στα Αλτάι. Οι πληθυσμοί στην Αφρική, δείχνουν μια στενή σχέση με τις τροφικές οικολογικές συνήθειες των ανθρώπων, και εγκαθίστανται στην άκρη των πόλεων, μαζί με άλλους «καθαριστές» (scavengers), όπως ο γύπας Νεκροσύρτης (Necrosyrtes monachus), χρήστες των ανθρωπίνων αποβλήτων. Μεγάλη ποικιλία οικοτόπων τέλος, μεταξύ άλλων και απομακρυσμένες περιοχές ερήμων, περιλαμβάνονται στις προτιμήσεις του αυστραλιανού υποείδους.
Μορφολογία
Ο Τσίφτης είναι ένα, μετρίου μεγέθους, κομψό αρπακτικό που χαρακτηρίζεται από το γενικότερο σκούρο καφέ φτέρωμα και τη διχαλωτή ουρά του (λιγότερο διχαλωτή από τον Ψαλιδιάρη). Το κεφάλι, ο λαιμός και ο τράχηλος είναι αρκετά πιο ανοιχτόχρωμα, όχι όμως τόσο όσο στον Ψαλιδιάρη.
Οι πτέρυγές του είναι αρκετά μακριές σε σχέση με το μέγεθός του, γκρι-καφέ στην άνω επιφάνεια με την κάτω επιφάνεια να φέρει πιο ανοιχτόχρωμες περιοχές (όχι«λευκά μπαλώματα»)και, μαυριδερά -σχεδόν μαύρα- άκρα στα πρωτευόντων ερετικά φτερά. Στην πτήση και σε μετωπιαία όψη, φαίνεται να σχηματίζουν ένα ελαφρό δίεδρο προς τα κάτω.
thumb|right|300px|Ενήλικος Τσίφτης σε πτήση (κοιλιακή όψη)
Το κήρωμα και και η κάτω γνάθος, είναι κίτρινα, η άνω γνάθος (ραμφοθήκη) είναι μαύρη, ενώ τα πόδια είναι κίτρινα και οι γαμψώνυχες μαύροι.
Συχνά γυροπετάει (soaring), ενώ η κίνησή του στον αέρα θυμίζει χαρταετό, εξ ου και η αγγλική ονομασία του γένους Kite.
Τα νεαρά άτομα είναι έχουν πιο ανοιχτόχρωμο κεφάλι και στήθος. Η ίριδα είναι καφέ και τα νύχια είναι γκρίζα. Αποκτούν το φτέρωμα των ενηλίκων μετά τα 5-6 χρόνια ζωής τους.
Είναι μικρότερος από τον συγγενικό του Ψαλιδιάρη, ενώ, εκτός από μια μικρή διαφορά βάρους (17%), τα φύλα είναι παρόμοια.
Κυνήγι και Ηθολογία
thumb|left|300px|Σύγκριση της ουράς Τσίφτη (αριστερά) και Ψαλιδιάρη
Ο Τσίφτης είναι ένα καθαρά ημερόβιο αρπακτικό. Οι πρώτες πτήσεις για θηράματα αρχίζουν λίγο πριν από την ανατολή του ηλίου και, συνήθως πριν από το ηλιοβασίλεμα βρίσκεται ήδη στις περιοχές κουρνιάσματος. Μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις αφθονίας τροφής, για παράδειγμα στη μαζική εμφάνιση της μηλολόνθης, παραμένει ενεργός μέχρι το τέλος του λυκόφωτος. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, το θηλυκό μένει στη φωλιά και το αρσενικό περιφέρεται στην περιοχή, αλλά εκτός αυτής της περιόδου απαντάται σε δέντρα, όπου μπορούν να συγκεντρωθούν έως και αρκετές εκατοντάδες πουλιά. Πολλές φορές, μάλιστα, πριν το κούρνιασμα περιφέρεται κατά μεγάλες ομάδες στην γύρω περιοχή. Είναι εξαιρετικά κοινωνικός, όχι ιδιαίτερα εδαφικός και, τείνει να υπερασπίζεται μόνο το άμεσο περιβάλλον του.
Οι Τσίφτες απαντώνται συχνά να γυροπετάνε (soaring) στα θερμικά ρεύματα καθώς ψάχνουν για τροφή, αλλάζοντας κατευθύνσεις εύκολα. Από εκεί μπορούν να «καταδύονται» με τα πόδια τους προτεταμένα για να αρπάξουν μικρά θηράματα, ψάρια, αλλά και οικιακά απορρίμματα, σφάγια και θνησιμαία. Είναι κυνηγοί οπορτουνιστές και συχνά συλλαμβάνουν πουλιά, νυχτερίδες και τρωκτικά. Η σύλληψη θηραμάτων κατόπιν καταδίωξης είναι αρκετά σπάνια, αλλά συμβαίνει.
Οι πληθυσμοί της Ευρώπης και της κεντρικής και βόρειας Ασίας συμπεριφέρονται αρκετά επιφυλακτικά προς τους ανθρώπους κρατώντας κάποια απόσταση από αυτόν. Όμως, στη νότια Ασία και την Αφρική, οι εκεί πληθυσμοί είναι στενά συνδεδεμένοι με την τροφή που δυνητικά μπορεί να παρέχουν οι άνθρωποι και, όπου δεν διώκονται, μείωσαν τις αποστάσεις μόλις στα λίγα μέτρα και, κουρνιάζουν  ή φωλιάζουν στο άμεσο ανθρώπινο περιβάλλον. Διάφορες ιστορικές πηγές μιλούσαν για αρπακτικά και μέσα στις ευρωπαϊκές πόλεις, που πιθανόν να ήσαν Τσίφτες,αλλά σήμερα, υπάρχει μόνο μια αποικία στην Κωνσταντινούπολη.
Τροφή
Η επιλογή του θηράματος εξαρτάται από το φυσικό περιβάλλον του εκάστοτε υποείδους. Οι πληθυσμοί κοντά σε νερό επιλέγουν κυρίως μικρά ζώα και ψάρια, ειδικά στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη, όπου τα ψάρια μπορούν να φθάσουν στο 80% του συνολικού βάρους τροφής, ενώ το υπόλοιπο συμπληρώνουν μικρά πτηνά και θηλαστικά. Κάποιες φορές ψαρεύει όπως ο Ψαραετός
thumb|right|250px|Μηλολόνθη (Melolontha sp.) από τα αγαπημένα εδέσματα του Τσίφτη
Σε ξηρές περιοχές στρέφεται σε πουλιά, ερπετά, αμφίβια και μικρά θηλαστικά όπως σκαντζόχοιρους. Τα περιστέρια (Columbidae) και τα κορακοειδή (Corvidae) σε ξηρά ενδιαιτήματα μπορούν να αποτελέσουν ένα μεγάλο μερίδιο της λείας, αλλά και μεγάλα έντομα (μηλολόνθες), γαιοσκώληκες και σαλιγκάρια. Φυτική τροφή συμπεριλαμβάνεται κατά τη διάρκεια της κατανάλωσης των ανθρώπινων αποβλήτων. Στη δυτική και κεντρική Αφρική, οι εκεί διαχειμάζοντες Τσίφτες μπορεί να στραφούν ακόμη και στους καρπούς του φοινικοειδούς ααβόρα (Elaeis guineensis). Τέλος, έχουν παρατηρηθεί να ακολουθούν τα σμήνη των ακρίδων κατά τη μετανάστευσή τους.
Στην Ισπανία επιτίθεται στα μικρά των υδρόβιων πτηνών, ειδικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, για να ταΐσει τους δικούς του νεοσσούς, αλλά έχει παρατηρηθεί να επιτίθεται και στις φωλιές άλλων Τσιφτών. Επίσης, μπορεί να παρενοχλεί άλλα πουλιά, κυρίως γλάρους, ερωδιούς ή πελαργούς για να τους κλέψει τη λεία, ακόμη και αν χρειαστεί να την εξεμέσουν.
Γενικά, πρόκειται πιθανότατα για το πιο επιτυχημένο αρπακτικό στον κόσμο από οικολογική άποψη, αφού είναι κυριολεκτικά παμφάγο, χωρίς όμως να έχει τη δυνατότητα να σκοτώσει μεγάλα θηράματα.
Αναπαραγωγή
thumb|left|300px|Νεαροί Τσίφτες στη φωλιά τους
Η εποχή αναπαραγωγής του Τσίφτη εξαρτάται από το υποείδος και, άρα, από τη γεωγραφική περιοχή φωλιάσματος. Έτσι, στην Ινδία ξεκινάει το χειμώνα, ώστε τα μικρά πουλιά να γεννηθούν πριν από τις μουσώνες. Οι φωλιές είναι πρόχειρες πλατφόρμες από κλαδιά και κουρέλια τοποθετημένες πάνω σε δένδρα και μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν κατά τα επόμενα έτη. Στην Ευρώπη τα πουλιά φωλιάζουν αρκετά αργά, από τον Απρίλιο και μετά. Στις ιταλικές Άλπεις τείνουν να χτίζουν τη φωλιά τους κοντά στο νερό, σε απότομους γκρεμούς ή ψηλά δέντρα. Στον μαροκινό Άτλαντα και στα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου, οι φωλιές τείνουν να κατασκευάζονται σε κάθετα βράχια, ενώ γενικότερα στην Αφρική, χρησιμοποιούνται και πολλά κτήρια. Ο προσανατολισμός της φωλιάς σχετίζεται με τον άνεμο και τις βροχοπτώσεις. Οι φωλιές μπορεί μερικές φορές να είναι «διακοσμημένες» με φωτεινά υλικά, όπως πλαστικά λευκού χρώματος και, μια μελέτη στην Ισπανία δείχνει ότι μπορεί αυτό να παίζει κάποιο ρόλο, ως σημάδι για να κρατήσει μακριά τους άλλους Τσίφτες.
Στην Ελλάδα, το φώλιασμα ξεκινάει από τα τέλη Απριλίου, σε δένδρα κοντά στο νερό, ενώ η γέννα πραγματοποιείται στα μέσα Μαΐου. Συνήθως, χρησιμοποιούνται παλαιότερες φωλιές από κορακοειδή, πελαργούς, ερωδιούς κ.α., που τις μεγαλώνουν τοποθετώντας επιπρόσθετα υλικά, μεταξύ των οποίων και σκουπίδια (κουρέλια, χαρτιά, κονσερβοκούτια, κ.ο.κ.). Όπως συμβαίνει και με τον Ψαλιδιάρη, η χρήση ακατάλληλων υλικών, οδηγεί αρκετές φορές σε ελλιπή αερισμό του εσωτερικού της φωλιάς με καταστροφικές συνέπειες για τους νεοσσούς.
Μετά την επιλογή συντρόφου, το αρσενικό δένεται στενά με το θηλυκό,αλλά κάποια αφύλαχτα θηλυκά μπορεί, συχνά,να προσεγγιστούν από άλλα αρσενικά, και τα επιπλέον ζευγαρώματα είναι συνηθισμένα. Γι’αυτό, πολλές φορές, τα αρσενικά που επιστρέφουν από κάποια αναζήτησης τροφή συνευρίσκονται επανειλημμένα με το ήδη γονιμοποιημένο θηλυκό, καθώς αυτό αυξάνει τις πιθανότητες γονιμοποίησης από το συγκεκριμένο αρσενικό και, όχι από κάποιο διαφορετικό. Τόσο το αρσενικό όσο και το θηλυκό λαμβάνουν μέρος στην κατασκευή της φωλιάς.
Η γέννα αποτελείται από 2 ή 3 (σπανίως 1-5) αυγά που εναποτίθενται σε διαστήματα 2 έως 3 ημερών, μεταξύ τους. Η επώαση γίνεται ως επί το πλείστον από το θηλυκό, ξεκινώντας από το πρώτο αυγό και διαρκεί 25-38 (συνήθως 32-34) ημέρες. Μετά την εκκόλαψη, η παροχή τροφής γίνεται από το αρσενικό, ενώ το θηλυκό μένει στη φωλιά και αναλαμβάνει τη σίτιση και τη φροντίδα των νεοσσών. Το φτέρωμα βγαίνει στις 30 ημέρες και σιτίζονται μόνοι τους στις 35 ημέρες. Στις 40 ημέρες βγαίνουν έξω από τη φωλιά και, το πρώτο πέταγμα πραγματοποιείται στις 42 ημέρες, περίπου. Οι νεοσσοί του πληθυσμού της Ινδίας τείνουν να μείνουν στη φωλιά για σχεδόν δύο μήνες. Οι νεοσσοί εκκολάπτονται αργότερα στους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς, ενώ φαίνεται να πετάνε γρηγορότερα. Η φροντίδα των νεοσσών από τους γονείς φαίνεται να έχει την τάση να μειώνεται, ανάλογα με την ανάγκη των γονιών να μεταναστεύσουν. Τα αδέλφια δείχνουν επιθετικότητα το ένα προς το άλλο, ενώ συχνά το ασθενέστερο μπορεί να θανατωθεί, αλλά οι γονείς τείνουν να σιτίζουν, κατά προτίμηση, τα μικρότερα πουλάκια σε πειράματα με αλλαγμένες φωλιές. Τα νεαρά πουλιά είναι σε θέση να αναπαραχθούν μετά το δεύτερο έτος της ηλικίας τους.
thumb|right|300px|Ενήλικος Τσίφτης (κοιλιακή όψη)
Παράγοντες θνησιμότητας
Οι κίνδυνοι για τον Τσίφτη είναι συνάρτηση των επί μέρους υποειδών και άρα της περιοχής όπου ζούν και αναπαράγονται. Στην Ιαπωνία βρέθηκαν άτομα να έχουν συσσωρεύσει σχεδόν το 70% του υδραργύρου από μολυσμένη τροφή. Λόγω της συνήθειας που έχουν να κουρνιάζουν σε ηλεκτρικά καλώδια, πέφτουν συχνά θύματα ηλεκτροπληξίας, ενώ, επίσης λόγω της συνήθειάς τους να εφορμούν στους αυτοκινητοδρόμους για να συλλέξουν νεκρά τρωκτικά ή άλλη λεία, οδηγούνται σε συγκρούσεις με οχήματα. Περιπτώσεις μαζικής δηλητηρίασης ως αποτέλεσμα της διατροφής με δηλητηριασμένα τρωκτικά σε γεωργικές εκτάσεις, έχουν επίσης σημειωθεί. Τέλος, όπως τα περισσότερα είδη πτηνών, έχουν παράσιτα, όπως τρηματώδη, και κάποια άλλα που μεταδίδονται με τα ψάρια.
Κατάσταση πληθυσμού
Σύμφωνα με την Κόκκινη Λίστα της IUCN, το 2012 ο Τσίφτης είναι είδος ενταγμένο στην κατηγορία LC (= ελαχίστης ανησυχίας), διότι πληρούνται οι όροι, τόσο του εύρους κατανομής, όσο και των πληθυσμιακών κριτηρίων, με την Ευρώπη να καλύπτει το 5-24% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Στην Ελλάδα, έρχεται για να φωλιάσει -κυρίως στη βόρεια χώρα και σε περιορισμένους αριθμούς- από τα μέσα Απριλίου,ενώ φεύγει από το Σεπτέμβριο για την Αφρική. Οι πληθυσμοί βαίνουν συνεχώς μειούμενοι. . Το είδος είναι επίσης χειμερινός επισκέπτης στη χώρα μας, κυρίως στους μεγάλους υγρότοπους της βόρειας Ελλάδας, όπως π.χ. το Δέλτα Έβρου (30-40 άτομα κάθε χειμώνα), τη λίμνη Κερκίνη κ.α. Πιο διαδεδομένο κατά τη (φθινοπωρινή κυρίως) μετανάστευση, οπότε μικρά σμήνη ή μεμονωμένα άτομα απαντώνται νότια στη Ν.Δ. Πελοπόννησο, στην Κρήτη κ.α. (Χανδρινός 1992, Handrinos & Akriotis 1997). Τρία άτομα δακτυλιωμένα στη Γερμανία βρέθηκαν στη Λακωνία, στα Κύθηρα και στον Πύργο Ηλείας (Ακριώτης & Χανδρινός 2004). Ποσοστό του πληθυσμού του είδους που βρίσκεται στην Ελλάδα: <1% του ευρωπαϊκού. .
Έτσι, αντίθετα με την καλή κατάσταση του παγκόσμιου πληθυσμού, ειδικά στην Ελλάδα κατατάσσεται στα Κινδυνεύοντα (Endangered E1) είδη. . Οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι φαίνεται να είναι οι εκχερσώσεις των παρυδάτιων και άλλων δασών, οι συνεχιζόμενες επεμβάσεις στους υγρότοπους και το κυνήγι.
Το είδος είναι ιδιαίτερα προστατευόμενο (Παρ. 1, απόφασης 414985/1985 ΥΠΓΕ). Είναι αναγκαία η πλήρης καταγραφή του αναπαραγομένου πληθυσμού και η λήψη μέτρων για το κυνήγι. . Τοπικά ωφελείται ως ένα βαθμό και από τις ταΐστρες για αρπακτικά πουλιά, όπως αυτή στο Ε.Π. Δαδιάς ή στα Μετέωρα. .
Άλλες ονομασίες
Ο Τσίφτης απαντάται στον ελλαδικό χώρο και με τις ονομασίες Ικτίνος, Άρπη.
Πηγές
Κατηγορία:Αετίδες
Νικόδημος ο Αγιορείτης
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (6 Ιουνίου 1749 - 14 Ιουλίου 1809) είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και υπήρξε από τις σημαντικότερες ασκητικές μορφές της σύγχρονης ορθόδοξης χριστιανικής πίστης. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Νικόλαος Καλλιβούρτσης. Θεωρείται ως μια από τις ηγετικές μορφές της κίνησης των Κολλυβάδων Πατέρων, μαζί με τους αγίους Μακάριο Νοταρά και Αθανάσιο Πάριο. Η συνεισφορά του υπήρξε πολύπλευρη και αφορούσε ποιμαντικό και συγγραφικό έργο, ενώ είναι και ο συγγραφέας του Πηδαλίου, της Φιλοκαλίας και του Ευεργετινού.
Παιδική ηλικία και μόρφωση
Γεννήθηκε στη Νάξο το 1749. Ο πατέρας του λεγόταν Αντώνιος και η μητέρα του Αναστασία. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Νικόλαος Η νεώτερη έρευνα έχει απασχοληθεί με το επώνυμό του: εντοπίζεται το Χαγκαρίτης θεωρούμενο πιο πολύ ως κοσμικό προσωνύμιο παρά προερχόμενο από κάποιο μοναστήρι στο οποίο είχε ασκητέψει. Το πραγματικό οικογενειακό του επώνυμο ήταν Καλιβούρτζης Για τον Πιτσάκη το Χαγκαρίτης προέρχεται από βιαστικά γραμμένη και δυσανάγνωστη γραφή εκ μέρους του εκκλησιαστικού ιστορικού Βασίλειου Στεφανίδη που, το ξενόγλωσσο Hagarites, το επανεμετέγραψε σε Χαγκαρίτης. Από μικρός γαλουχήθηκε με χριστιανική ανατροφή από τους γονείς του. Ακολούθησε σπουδές και αποφοίτησε αρχικά από τη σχολή του Αγίου Γεωργίου στη Νάξο όπου είχε διδάσκαλο τον αδελφό του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού αρχιμανδρίτη Χρύσανθο. Εν συνεχεία ανεχώρησε για ανώτερες σπουδές στη Σμύρνη. Εκεί σπούδασε στην Ευαγγελική σχολή της Σμύρνης, για πέντε έτη. Διέπρεψε μάλιστα τόσο στη σχολή αυτή ώστε ο Ιερόθεος Δενδρινός τον ήθελε για μελλοντικό διευθυντή της σχολής του. Η μόρφωσή που έλαβε στη Σμύρνη εκτός από τη θεολογική επιστήμη περιελάμβανε και άλλες γνώσεις όπως φιλοσοφικές, οικονομικές, ιατρικές, αστρονομικές και στρατιωτικές. Στα ιδιαίτερα χαρίσματά του ήταν ο εξαιρετικός χειρισμός της γλώσσας, η γνώση γαλλικών, ιταλικών και λατινικών καθώς και η ισχυρή μνήμη. Η νεότερη έρευνα είναι επιφυλακτική σχετικά με τη γλωσσομάθεια του Νικόδημου Αγιορείτη, η οποία γινόταν προσπάθεια να θεμελιωθεί στην γλώσσα των εκδόσεων από τις οποίες μετέφρασε διάφορα έργα ο Νικόδημος ή σε ορισμένες παραπομπές του σε βιβλιογραφία. Έτσι έχει αποκλειστεί να γνώριζε σλαβονικά, αφού και ο ίδιος παραδεχόταν πως έκανε χρήση μεταφρασμένων στα ελληνικά σλαβικών πηγών. Η λατινομάθειά του είχε αποκτηθεί απ' όταν βρισκόταν στον κύκλο του Χρύσανθου Αιτωλού. Για τον Εμμανουήλ Φραγκίσκο οι όποιες αναφορές σε ονόματα συγγραφέων, τις ιδέες τους ή τίτλους έργων τους, μάλλον προέρχονται από δεύτερο χέρι και σε μεταφράσεις και απηχήσεις τους σε έντυπες ή χειρόγραφες ελληνικές πηγές.
Στροφή στο μοναχισμό
Το 1770, αφού αποφοίτησε από τη Σχολή, επέστρεψε στη Νάξο και για μια πενταετία (1770-1775) περίπου εργάστηκε ως Γραμματέας της Μητροπόλεως Παροναξίας υπό την εποπτεία και την καθοδήγηση του Μητροπολίτου Παροναξίας Ανθίμου του Γ΄ (1742-1779). Ο Νικόδημος ήταν λάτρης της μοναστικής πολιτείας. Αυτή η επιθυμία του γιγαντώθηκε από τη γνωριμία του με μοναχούς του Αγίου Όρους και με άλλες προσωπικότητες, όπως είναι ο Άγιος Μακάριος Νοταράς, επίσκοπος Κορίνθου. Το 1775 ήρθε στην Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους. Εκεί εκάρη μοναχός με το όνομα Νικόδημος. Σε αυτή την απόφαση ίσως να συνέβαλε και η μητέρα του, η οποία είχε και αυτή καρεί μοναχή στη Νάξο στην ιερά μονή του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ονομαζόμενη Αγαθή.
Ο μοναστικός βίος
Ο όσιος Νικόδημος υπήρξε πολύ δραστήριος: είχε αναλάβει παράλληλα το διακόνημα-οφφίκιο του Αναγνώστη στις Ακολουθίες και του Γραμματέα της μονής. Έτσι ως εργόχειρο του είχε την αντιγραφή κωδίκων. Διατηρούσε αλληλογραφία με πολλούς λογίους της εποχής του και ιδιαιτέρως με τον Οικουμενικό Πατριάρχη και εθνομάρτυρα άγιο Γρηγόριο Ε' και τον όσιο Αθανάσιο τον Πάριο. Ως μοναχός συνέταξε μεγάλο αριθμό συγγραμμάτων και βιβλίων, όπου γίνεται εμφανής η ορθόδοξος θεολογία. Στόχος του ήταν μια δυναμική απόκρουση των αιρέσεων και των κακοδοξιών των ημερών του.
Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης υπήρξε η προεξάρχουσα μορφή των Κολλυβάδων, μιας μερίδας μοναχών το Αγίου Όρους που αρχικά ήθελαν τα μνημόσυνα των νεκρών να γίνονται όπως η παράδοση επέβαλε Σάββατο ή οποιαδήποτε άλλη μέρα εκτός από Κυριακή ή δεσποτική εορτή, κάτι που εκείνη την περίοδο είχε επιτραπεί για διαφόρους λόγους. Η στάση τους αυτή βρήκε την αντίρρηση μιας άλλης μερίδας μοναχών που έγινε γνωστή ως Αντικολλυβάδες, που υποστήριζε πως μπορούσαν να γίνονται μνημόσυνα την Κυριακή, αλλά και του Οικουμενικού Πατριαρχείου (υπό τον Πατριάρχη Σωφρόνιο) που τους καταδίκασε τελικά το 1776. Ένεκα της εμμονής του στις παραδόσεις και στο πνεύμα των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας, υπέστη ταπεινώσεις και διωγμούς, διότι απέρριπτε τις λατινογενείς προσμίξεις στην ορθόδοξη θεολογία και λειτουργική ζωή. Επίσης ήταν σφοδρός πολέμιος της εκκοσμίκευσης της Εκκλησίας και της αλλοίωσης της ορθόδοξης ασκητικής παράδοσης, που, διάφορα κέντρα της εποχής του, προωθούσαν στα πρότυπα της λατινικής μοναχικής παράδοσης. Έτσι, οι Κολλυβάδες μετατράπηκαν στο αντίπαλο δέος του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.
Απεβίωσε την Τετάρτη 14 Ιουλίου του 1809, σε ηλικία 60 ετών στο κελλί των Σκουρταίων, στις Καρυές του Αγίου Όρους.
Βασίλειος Καλλιπολίτης
Ο Βασίλειος Καλλιπολίτης (1910 - 1983) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος.
Νικόδημος ο Αγιορείτης
Αγιότητα και Εορτή
Η Ορθόδοξος Εκκλησία, από τις 31 Μαΐου 1955 τον κατέταξε στο Αγιολόγιό της, με σχετική πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μετά από αίτημα των Μονών του Αγίου Όρους το οποίο υποβλήθηκε από τον Γέροντα Ανανία τον Λαυριώτη. Η μνήμη του Αγίου Νικοδήμου εορτάζεται στις 14 Ιουλίου, με ασματικές ακολουθίες τις οποίες συνέταξαν ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης και ο μητροπολίτης πρώην Πατρών Νικόδημος Βαλληνδράς, καθώς και ο αρχιμανδρίτης Νικόδημος Παυλόπουλος. Επίσης εορτάζεται και την πρώτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου, κατά την καθιερωμένη ''Σύναξη των Πέντε Αγίων της Παροναξίας, αλλά και την τρίτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου στην Πάρο, όπου τελείται η Σύναξη των Αγίων
Οι Νάξιοι της Αθήνας τοποθέτησαν άλλη μία Αγία Τράπεζα, προς τιμήν του νέου Αγίου, στον ναό τους της Αγίας Βαρβάρας (τέρμα Πατησίων), στο νότιο κλίτος του ναού και ονόμασαν το κλίτος αυτό "Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου". Ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης εορτάζεται από τους Ναξίους του Γαλατσίου, την ίδια ημέρα, στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικοδήμου, στον προαύλιο χώρο του μητροπολιτικού ναού της Αγίας Γλυκερίας.
Βασίλειος Καλλιπολίτης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1910 στο Αδραμύττιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Ελλάδα. Σπούδασε φιλολογία και αρχαιολογία στα πανεπιστήμια των Αθηνών και της Οξφόρδης και το 1937 διορίστηκε επιμελητής αρχαιοτήτων. Το 1955 τοποθετήθηκε έφορος αρχαιοτήτων. Αργότερα διετέλεσε διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Πραγματοποίησε αρκετές ανασκαφές ανά την Ελλάδα, ενώ είχε πλούσια συγγραφική δράση. Απεβίωσε το 1983.
Νικόδημος ο Αγιορείτης
Εργογραφία
Ακτημοσύνη, παρθενία και υπακοή είναι τα στοιχεία που κυρίως πραγματεύεται στη βιβλιογραφία του. Κυριότερα έργα του είναι ο Αόρατος Πόλεμος, τα Πνευματικά Γυμνάσματα, το Συμβουλευτικόν Εγχειρίδιον, ο Κήπος Χαρίτων‚ το Νέον Μαρτυρολόγιον, το Εορτοδρόμιον, ο Συναξαριστής, η Ερμηνεία των επιστολών του Παύλου κ.α. Επίσης συνέγραψε το «Πηδάλιον», ενώ θεωρείται ένας από τους κορυφαίους εκκλησιαστικούς συναξαριστές. Όπως αναφέρει ο π. Αρίσταρχος Γκρέκας το έργο του Νικοδήμου τροφοδότησε το Κολλυβαδικό κίνημα και ενέπνευσε το πλήρωμα της Εκκλησίας έως την σύγχρονη εποχή.
Βασίλειος Καλλιπολίτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Νικόδημος ο Αγιορείτης
Εργογραφία
Το έργο του διακρίνεται σε:.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Έλληνες αγιολόγοι
Σαλίνα Γαβαλά
Η Σαλίνα Γαβαλά Ελληνίδα τραγουδοποιός, ηθοποιός και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Έχει γεννηθεί στο Λονδίνο. Μεγάλωσε στην Κύπρο και ζει στην Αθήνα
Έχει σπουδάσει υποκριτική στο Κρατικό θέατρο βορείου Ελλάδος με υποτροφία του Θ.Ο.Κ, θεατρολογία στο εθνικό και καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών καθώς και υποκριτική κινηματογράφου στο NYFA στο Los Angeles.
Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Να με προσέχεις Η Φωνή  Αμαρτίες γονέων Ξέχασέ με  Έλα να αγαπηθούμε Οδός Παραδείσου 7  S1ngles 2  Χωρίς όρια  Αύριο θα 'ναι αργά
Αλμπουμ
Έχει κυκλοφορήσει δυο  άλμπουμ:
Και ετοιμάζει ένα νέο άλμπουμ με τραγουδια έχουν ήδη κυκλοφορήσει ως singles και έχουν αγαπηθεί όπως «ο άνθρωπος» σε μουσική και  στίχους  της Μάρως Μαρκελου αλλά και τραγούδια  που έχει γραψει η ίδια όπως «μόνο οι γενναίοι» και «οι μάγισσες»
Δισκογραφικά συνεργάζεται με την εταιρία Minos ΕΜΙ ενώ εχει συνεργαστεί και με τις Warner, Heaven, Feelgood και Cobalt
Συνεργασίες
Εχει συνεργαστεί ,επί σκηνής αλλά και δισκογραφικά με μερικούς από τους σημαντικότερους ερμηνευτές όπως:
Καθώς και με τον Στέφανο Κορκολή, τον Δημήτρη Κοργιαλά, Onirama, Σάννυ Μπαλτζή, τον Νικόλα Αντύπα, τον Μάνο Ξυδούς, τον Δημήτρη Μπάση ,τον Νίκο Ζούδιαρη κ.α.
Εκδόσεις - Συμμετοχές - Έργα
Εχει γράψει το  θεατρικό κείμενο για την πρωτότυπη μουσικοθεατρική παράσταση αυτοβελτίωσης «ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ» στην οποία πρωταγωνιστούσε και τραγουδούσε μαζί με την Ελπίδα σε σκηνοθεσία Αντωνη Λουδάρου  η οποία ανέβηκε για τρεις σεζόν στο σύγχρονο θέατρο και στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο.
Απο το 2019  μέχρι το 2022 πρωταγωνιστούσε και τραγουδούσε  στην μουσική παράσταση για τη ζωή και το έργο του  Μίκη Θεοδωράκη  «όμορφη πόλη» σε σκηνοθεσία Γιώργου Βαλαρη, με την λαϊκή ορχήστρα Μίκη Θεοδωράκη,  που ανέβηκε με τεράστια επιτυχία στο Μέγαρο μουσικής Αθηνών και στο Μέγαρο μουσικής Θεσσαλονίκη ς, στο Ηρώδειο καθώς και στα ανοιχτά θέατρα της Ελλάδας.
Το 2022 παρουσιάζει στο άλσος και αργότερα στη μουσική βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής την παράσταση «πάρτι γενεθλίων». Πρόκειτα για ένα πρωτότυπο μουσικό θεατρικό έργο σε δικό της κείμενο και σκηνοθεσία του Φιλίππου Σοφιανού που συνδυάζει ερμηνεία, ολογράμματα και ζωντανή ορχήστρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Σιμωνιακά
Τα Σιμωνιακά ήταν ένα πολιτικό και εκκλησιαστικό σκάνδαλο που ξέσπασε στην Αθήνα το 1875. Αφορούσε τη δωροδοκία δύο υπουργών της κυβέρνησης Δημητρίου Βούλγαρη από τέσσερις υποψήφιους μητροπολίτες.
Τα γεγονότα
Εκείνη την περίοδο είχαν μείνει κενές τρεις μητροπόλεις: της Μεσσηνίας λόγω της εκλογής του Προκοπίου του Α΄ στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, της Κεφαλληνίας και των Πατρών. Ο τότε Υπουργός των Εκκλησιαστικών Ιωάννης Βαλασόπουλος μαζί με τον Υπουργό Δικαιοσύνης και γαμπρό του Δ. Βούλγαρη Βασίλειο Νικολόπουλο δωροδοκήθηκαν από τέσσερις υποψηφίους μητροπολίτες με υψηλά χρηματικά ποσά και άλλα δώρα (μετοχές, κοσμήματα), προκειμένου να πιέσουν την Ιερά Σύνοδο να τους εκλέξει στις χηρεύουσες μητροπόλεις. Η υπόθεση αυτή ήρθε στο φως πολύ γρήγορα, η συναλλαγή έγινε ευρύτερα γνωστή και ξέσπασε σκάνδαλο, παρά τα διαδικαστικά εμπόδια που έθεταν συνεχώς οι κατηγορούμενοι. Η επόμενη κυβέρνηση του πρωθυπουργού Χαριλάου Τρικούπη προώθησε τις ανακρίσεις για τη διαλεύκανση της υπόθεσης.
Η υπόθεση έλαβε μεγάλες διαστάσεις και συγκλόνισε την κοινή γνώμη, ενώ έγινε αφορμή για σκωπτικά σχόλια κατά της Εκκλησίας και για να κατηγορηθεί ο Αρχιεπίσκοπος εξαιτίας της στάσης του. Ο Εμμανουήλ Ροΐδης φέρεται να έγραψε: «Αν ουδέν άλλο προκύψει όφελος εκ της ανακρίσεως περί των επισκοπικών, η νεοελληνική γλώσσα θέλει τουλάχιστον πλουτισθή διά νέας λέξεως· εις τον μητροπολίτην δηλαδή θέλει προστεθεί και ο μιτροπωλητής».
Η δίκη
Η Βουλή τελικά παρέπεμψε με βάση τον νέο τότε «νόμο περί ευθύνης υπουργών» στις 22 Δεκεμβρίου 1875 τους δύο Υπουργούς μαζί με τους εν τω μεταξύ εκλεγέντες μητροπολίτες Κεφαλληνίας Σπυρίδωνα Κομποθέκρα, Πατρών και Ηλείας Αβέρκιο Λαμπίρη και Μεσσηνίας Στέφανο Αργυριάδη στο Υπουργοδικείο: τον Ι. Βαλασόπουλο με τις κατηγορίες της δωροδοκίας και της εκβίασης, τον Β. Νικολόπουλο με την κατηγορία της συναυτουργίας σε δωροδοκία και τους μητροπολίτες με την κατηγορία της σιμωνίας. Οι υπουργοί μάλιστα προφυλακίστηκαν.
Η δίκη ξεκίνησε στις 26 Ιανουαρίου 1876 και ολοκληρώθηκε δύο μήνες μετά, στις 31 Μαρτίου. Συνολικά κατέθεσαν 109 μάρτυρες. Κατά τη διάρκεια της δίκης, οι δύο αλληλοκατηγορούμενοι υπουργοί έφτασαν έως του σημείου να ανταλλάσσουν ύβρεις και τελικά να γρονθοκοπηθούν. Όλοι οι κατηγορούμενοι, πλην ενός, κρίθηκαν ένοχοι κατά το κατηγορητήριο και καταδικάστηκαν: ο Ι. Βαλασόπουλος σε ποινή φυλάκισης ενός έτους, τριετή στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων και στην καταβολή 56.200 δραχμών υπέρ του πτωχοκομείου, ο Νικολόπουλος σε φυλάκιση δέκα μηνών και οι μητροπολίτες σε πρόστιμο διπλάσιο από το ποσό που ο καθένας είχε καταβάλει ως δωροδοκία. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ο επίσκοπος της Αργολίδας Τερζόπουλος είχε δώσει στον υπουργό Εκκλησιαστικών Βαλασόπουλο 42.000 δρχ για να εξασφαλίσει την έδρα του. Ο διευθυντής της Ιερατικής Σχολής Χαλκίδος Βαρθολομαίος Γεωργιάδης έδωσε 9.000 δρχ σε μεσάζοντα για να μιλήσει στον υπουργό. Ο επίσκοπος Κομποθέκρας έδωσε στο Βαλασόπουλο 10.000 δρχ για να πάρει την έδρα, άλλα για να υπογράψει το διάταγμα τού έδωσε άλλες 8.000 δρχ. Ένας από τους μητροπολίτες αντί για χρήματα είχε δώσει ένα ζευγάρι σκουλαρίκια και μια χρυσή καρφίτσα. Κάποιοι μητροπολίτες, μάλιστα, φυλακίστηκαν μέχρι να καταβάλουν τα ποσά που τους επιδικάστηκαν —τα οποία έφταναν συνολικά τις 92.400 δρχ., μεγάλο ποσό για τα δεδομένα της εποχής.
Η απόφαση του δικαστηρίου διαβιβάστηκε στην Ιερά Σύνοδο για να επιληφθεί της υπόθεσης από την πλευρά του Εκκλησιαστικού Δικαίου. Η Σύνοδος αποφάσισε στις 19 Απριλίου 1876 ότι δεν θεωρούσε μεν τις πράξεις αυτές σιμωνία κατά τους Ιερούς Κανόνες, έθεσε όμως παρ' όλα αυτά τους μητροπολίτες σε τριετή αργία από κάθε ιεροπραξία. Ο τότε Βασιλικός Επίτροπος (όπως λέγονταν τότε ο Εισαγγελέας) στη Σύνοδο, χωρίς τη σύμπραξη του οποίου δεν μπορούσε να ληφθεί καμιά απόφαση) Νικόλαος Δαμαλάς, καθηγητής Θεολογίας, αρνήθηκε να υπογράψει την απόφαση.
Το Υπουργείο Εκκλησιαστικών όμως έθεσε εκ νέου το ζήτημα στην Ιερά Σύνοδο και ύστερα από ενάμιση χρόνο, στις 19 Οκτωβρίου 1877, συνήλθε η τελευταία εκ νέου και ανέθεσε στον Επίσκοπο Φωκίδος να προτρέψει εν ονόματί της τους τρεις Αρχιερείς να υποβάλουν τις παραιτήσεις τους. Τελικά, όπως δήλωσαν στα σχετικά τους κείμενα, «οικεία βουλήσει και προαιρέσει προς κατάπαυσιν των σκανδάλων μεταξύ της Εκκλησίας και της Πολιτείας» παραιτήθηκαν στις 18 Νοεμβρίου 1877.
Τα Σιμωνιακά αποτελούσαν μέρος των πολιτικών σκανδάλων της εποχής, που χαρακτηρίστηκαν Στηλιτικά, επειδή ως «στηλίτες» κατηγορήθηκαν οι οπαδοί του Βούλγαρη, στιγματισμένοι δηλαδή κατά συνέχεια της αναγραφής ονομάτων στην ατιμωτική στήλη κατά σχετικό νόμο στην Αρχαία Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά σκάνδαλα Κατηγορία:Δικαστικές υποθέσεις Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Θρησκευτικά σκάνδαλα
Μάχη των Θερμοπυλών (αποσαφήνιση)
Η Μάχη των Θερμοπυλών, εκτός από την περίφημη σύγκρουση των Περσικών Πολέμων, του 480 π.Χ. μεταξύ Λεωνίδα και Ξέρξη παραπέμπει και σε άλλες συγκρούσεις που έλαβαν μέρος στην ίδια τοποθεσία:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση
Χαλκοσίνης
Ο χαλκοσίνης, ή χαλκοσίτης (αγγλ. chalcocite), ή χαλκολαμπρίτης (αγγλ. copper glance) είναι θειούχο ορυκτό ένα από τα βασικότερα μεταλλεύματα του χαλκού. Το όνομά του προέρχεται από την ελληνική λέξη «χαλκός» λόγω της σύστασής του.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Είναι γνωστός από πολύ παλιά και εκμετάλλευσή του γίνεται επί αιώνες, γι' αυτό και τα παλαιότερα ορυχεία του (Κορνουάλλη, Κονέκτικατ) έχουν, πλέον, εξαντληθεί. Είναι από τα βασικότερα μεταλλεύματα του χαλκού, καθώς το περιεχόμενο μέταλλο ανέρχεται σε ποσοστό 80% του βάρους του μεταλλεύματος.
Σπανιότατα ως πρωτογενές ορυκτό, απαντά στις ζώνες εμπλουτισμού χαλκούχων μεταλλευμάτων, σχηματιζόμενος από την εξαλλοίωση χαλκούχων ορυκτών από το ατμοσφαιρικό οξυγόνο σε ζώνες υπεράνω του υδροφόρου ορίζοντα. Το (εμπλουτισμένο σε οξυγόνο) διάλυμα που προκύπτει αντιδρά εκ νέου με χαλκούχα ορυκτά, σχηματίζοντας τον χαλκοσίνη. Αυτό έχει ως συνέπεια ο χαλκοσίνης να εμφανίζει ψευδομορφώσεις του βορνίτη, του κοβελλίνη, του χαλκοπυρίτη, του σιδηροπυρίτη, του γαληνίτη και του σφαλερίτη.
Η διδυμία του είναι χαρακτηριστική και δημιουργεί αστρόσχημους κρυστάλλους. Οι κρύσταλλοι συνήθως φέρουν βαθιές ραβδώσεις, ενώ ενίοτε καλύπτονται από χρώμα επιπολής, το οποίο προσδίδει στο ορυκτό ισχυρό θάμπωμα της λάμψης του.
Απαντά σε πολλά μέρη του κόσμου. Βρίσκεται και στην Ελλάδα στο ορυχείο «Σκουριές» της Χαλκιδικής. Επίσης στην Τουρκία, τη Σλοβακία, σε αρκετές περιοχές της Βρετανίας, στη Ρωσία (χερσόνησοι Κόλα και Ταϊμίρ - Σιβηρία), στην Γκάνα, τη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική, την Ινδονησία, την Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, το Περού, τη Βολιβία, την Αργεντινή και σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ορυκτά του θείου
Γαλλικό Πρωτάθλημα Στίβου 1894
Το Γαλλικό Πρωτάθλημα Στίβου 1894 (γαλλ: Championnats de France d'athlétisme 1894) ήταν η 7η διοργάνωση του Γαλλικού Πρωταθλήματος Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Ένωσης Γαλλικών Αθλητικών Σωματείων (Union des sociétés françaises de sports athlétiques). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο στάδιο Κρουά-Κατελάν στο Παρίσι στις 15 Απριλίου, 27 Μαΐου και 3 Ιουνίου του 1894.
Στο πρόγραμμα του πρωταθλήματος, το αγώνισμα του στιπλ (4000 μέτρα) έλαβε χώρα στις 15 Απριλίου, τα 100 μέτρα, τα 1500 μέτρα, τα 400 μέτρα με εμπόδια, το άλμα εις ύψος και το άλμα επί κοντώ στις 27 Μαΐου, και τα 400 μέτρα, τα 800 μέτρα, τα 110 μέτρα με εμπόδια, το άλμα εις μήκος και η σφαιροβολία στις 3 Ιουνίου.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 11 αγωνίσματα ανδρών. Ο Ζαν-Γκι Γκοτιέ κέρδισε τρεις τίτλους.
Στη διοργάνωση καταρρίφθηκαν 5 ρεκόρ πρωταθλήματος από τους Αντρέ Λεμονιέ στα 800 μέτρα, Φελίξ Μπορντιέ στα 4000 μέτρα στιπλ, Γκουστάβ Ντουσάμπ στο άλμα επί κοντώ, Ζαν-Γκι Γκοτιέ στο άλμα εις μήκος και Εζέν ντε Ρίβα στη σφαιροβολία.
Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς με 9 χρυσά μετάλλια.
Αποτελέσματα
1892 | 1893 | 1894 | 1895 | 1896 thumb|right|Οι πρωταθλητές του Γαλλικού Πρωταθλήματος Στίβου του 1894. thumb|right|Ο πρωταθλητής στα 1500 μέτρα, Μισέλ Σοαλά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1894 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Παρίσι
Λιμνοθάλασσα Πάπα
Η Λιμνοθάλασσα Πάπα βρίσκεται στην δυτική Αχαΐα στην περιοχή του ακρωτηρίου του Αράξου και είναι ενταγμένη στο Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς που πρόκειται για ένα δίκτυο λιμνοθαλασσών, λιμνών, ελών και δασών, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών της Πελοποννήσου. Στις δυτικές όχθες της βρίσκεται ο μικρός οικισμός Παραλίμνη ενώ στο βόρειο τμήμα της, εντός της απαγορευμένης περιοχής του «ναυτικού οχυρού Αράξου», υπάρχει και νησίδα.
Ονομασία
Το όνομα προέρχεται από τις αρχές της βυζαντινής εποχής, οπότε κατά την παράδοση πήγαιναν από τη λίμνη τσιπούρες στον Πάπα της Ρώμης. Είναι περισσότερο γνωστή ως «λιμνοθάλασσα του Αράξου» ή ως λιμνοθάλασσα της «Καλόγριας» ή «Καλογριάς» ενώ ως ονομασία απαντάει και το «λιμνοθάλασσα Καλογερά ».
Το 12ο αιώνα αναφέρεται με το όνομα «Ασταλάρια» ενώ οι Τούρκοι ονόμαζαν την περιοχή με το ομώνυμο ιχθυοτροφείο ως «Μπαμπά». Σε βενετικό έγγραφο του 1645 το εκεί ιχθυοτροφείο αναφέρεται ως «Ιχθυοτροφεία του Μορέως». αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η περιοχή είναι προστατευόμενη τοποθεσία του δικτύου Natura 2000
Υδροβιότοπος
thumb|right|270px|Η Λιμνοθάλασσα Πάπα (ή Αράξου ή Καλόγρια ή Καλογερά). Η λιμνοθάλασσα βρίσκεται στο Δάσος της Στροφυλιάς και μαζί με τη λιμνοθάλασσα του Προκόπου, τη λίμνη-έλος Λάμια, τη Λιμνοθάλασσα Κοτυχίου και τα Μαύρα βουνά προστατεύεται από τη συνθήκη Ράμσαρ. Στη λιμνοθάλασσα ξεχειμωνιάζουν πολλά σπάνια είδη πουλιών και η ίδια η λίμνη, η οποία έχει γλυκό νερό, είναι φυσικό ιχθυοτροφείο. Η λιμνοθάλασσα, όπως και η λιμνοθάλασσα Προκόπου, περιβάλλεται από λόφους με άμμο που εμποδίζουν τα νερά των χειμάρρων να πάνε στην θάλασσα και έτσι σχηματίστηκε. Η έκταση που καταλαμβάνει η λίμνη είναι 4.500 στρέμματα και το μέσο βάθος είναι 0,5 - 2,5 μ. ενώ το μέγιστο είναι 3,4 μ. Η περιοχή είναι προστατευόμενη τοποθεσία του δικτύου Natura 2000 με κωδικό GR2320001.
Ανάμ
thumb|right|220px|Το Ανάμ αποτελεί το κεντρικό τμήμα του [[Βιετνάμ]] Το Ανάμ (βιετναμέζικα: An Nam) είναι ιστορική γεωγραφική περιοχή της ΝΑ Ασίας, στο κεντρικό Βιετνάμ, ευρισκόμενο ανάμεσα στις περιοχές Τονκίνο στα βόρεια και Κοχινκίνα στα νότια. Το Ανάμ εκτείνεται περίπου 1.300 χλμ. κατά μήκος των παραλίων της Νότιας Κινεζικής Θάλασσας. Ο πληθυσμός του, Αναμέζοι κατά 85%, είναι συγκεντρωμένος στην εύφορη παράκτια περιοχή, ενώ στα βουνά διαβιούν ημιπρωτόγονες φυλές. Σπουδαιότερες πόλεις του Ανάμ είναι η Χουέ, η Ντα Νανγκ, που είναι και το κυριότερο λιμάνι της περιοχής, και η Βινχ.
Ο πληθυσμός του Ανάμ ασχολείται με τη γεωργία (ρύζι, ζαχαροκάλαμο κ.α.) και την αλιεία.
Το Ανάμ στο παρελθόν υπήρξε αυτοκρατορία με πρωτεύουσα τη Χουέ. Το 1884 αναγνωρίστηκε ως γαλλικό προτεκτοράτο, και από το 1887 αποτελούσε τμήμα της Ένωσης της Ινδοκίνας. Αργότερα, στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο βρισκόταν υπό ιαπωνική κατοχή. Μετά τον πόλεμο της Ινδοκίνας (1946-1954), η Διάσκεψη της Γενεύης (1954) μοίρασε την περιοχή μεταξύ των κρατών του Νοτίου και Βορείου Βιετνάμ.
Κατηγορία:Γεωγραφία του Βιετνάμ Κατηγορία:Ινδοκίνα Κατηγορία:Πρώην αποικίες στην Ασία
Γεώργιος Βιζυηνός
Ο Γεώργιος Βιζυηνός (πραγματικό ονοματεπώνυμο Γεώργιος Μιχαήλ Σύρμας ή Μιχαηλίδης, Βιζύη, 8 Μαρτίου 1849 – Αθήνα, 15 Απριλίου 1896 (47 ετών), ήταν Έλληνας πεζογράφος, ποιητής και λόγιος. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής λογοτεχνίας.
Παιδικά κι εφηβικά χρόνια
Γεννήθηκε στη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης, το σημερινό Βιζέ της Τουρκίας, στις 8 Μαρτίου 1849, γιος πολύ φτωχικής οικογένειας. Ο πατέρας του, Μιχαήλος Σύρμας, δούλευε στα καμίνια του ασβέστη. Αργότερα έγινε πραματευτής και πέθανε από τύφο το 1854 αφήνοντας τον γιο του ορφανό σε ηλικία 5 ετών. Είχε άλλα τέσσερα αδέλφια: τον Μιχαήλο, που πέθανε τρία χρόνια πριν από τον Γεώργιο, τον Χρηστάκη, τον αδικοσκοτωμένο ταχυδρόμο, για τον οποίο μιλά στο διήγημά του Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου, και δύο κορίτσια, την Άννα, που πέθανε με τις συνθήκες που περιγράφει στο Αμάρτημα της μητρός μου και την Αννιώ, που πήρε το όνομα της αδελφής της, αλλά πέθανε κι αυτή μικρή.
Σπουδές και βραβεύσεις στην ποίηση
Το 1872 ο Βιζυηνός επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη, βγάζει τα ράσα, θέλει να συνεχίσει τις σπουδές του αλλά δεν έχει χρήματα. Απευθύνεται στον Γεώργιο Χασιώτη, διευθυντή του Ελληνικού Λυκείου, που μεσολαβεί να γραφτεί ιεροσπουδαστής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, χωρίς όμως την υποχρέωση να ιερωθεί ή να φορά ράσα. Εκεί, το 1873 δημοσιεύει και την πρώτη του ποιητική συλλογή (Ποιητικά Πρωτόλεια). Μεταξύ των καθηγητών του αναφέρεται και ο Κωνσταντινουπολίτης ποιητής Ηλίας Τανταλίδης, ο οποίος διέκρινε στον Βιζυηνό στοιχεία ιδιαίτερου ταλέντου και ευφυίας, ώστε τον σύστησε στην Ιφιγένεια Μαυροκορδάτου Συγγρού, σύζυγο του Ανδρέα Συγγρού, και στον πλούσιο τραπεζίτη κι εθνικό ευεργέτη Γεώργιο Ζαρίφη.
Το 1874 έρχεται στην Αθήνα και το επικό ποίημά του Κόδρος βραβεύεται στον Βουτσιναίο Ποιητικό Διαγωνισμό. Στην Αθήνα συμμετέχει μαζί με τον συμφοιτητή του Νικόλαο Πολίτη στο φοιτητικό κίνημα που διεκδικεί καλύτερες φοιτητικές συνθήκες, δράση για την οποία συλλαμβάνονται και κρατούνται σε αστυνομικό τμήμα. Την ίδια χρονιά εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, αλλά απογοητευμένος από την ποιότητα σπουδών, μαθαίνει γερμανικά και με δαπάνες του Γ. Ζαρίφη μεταβαίνει στη Γερμανία, στη Γοτίγγη, όπου το διάστημα 1875-1878 σπουδάζει φιλολογία και φιλοσοφία. Το 1876 η επόμενη ποιητική συλλογή του Άραις μάραις κουκουνάραις (μετονομάστηκε σε Βοσπορίδες Αύραι) αποστέλλεται στην Αθήνα και βραβεύεται στον Βουτσιναίο Διαγωνισμό, στον οποίο, το 1877 η συλλογή του Εσπερίδες επαινείται. Το 1881 τυπώνεται στη Λειψία η διδακτορική του διατριβή Das Kinderspiel in Bezug auf Psychologie und Paedagogik («Το παιδικό παιχνίδι υπό άποψη ψυχολογική και παιδαγωγική»).
Οι σπουδές του στη Γερμανία διεύρυναν σημαντικά τον πνευματικό του κόσμο και τον έφεραν σε επαφή με έναν χώρο που έστρεφε πλέον την πλάτη του στον ρομαντισμό και στον αποστεωμένο κλασικισμό και στρεφόταν στον εσωτερικό άνθρωπο. Το τελευταίο αυτό στοιχείο ήταν καθοριστικό για το πεζογραφικό έργο του Βιζυηνού. Στη Γερμανία υπήρξε, μεταξύ άλλων, μαθητής του φιλοσόφου Χέρμαν Λότζε (Hermann Lotze) αλλά και του θεμελιωτή της Πειραματικής Ψυχολογίας Βίλ(χ)ελμ Βουντ (Wilhelm Wundt). Η ψυχογραφική ανάλυση των ηρώων του είναι εκείνη στην οποία προπάντων οφείλει την πρωτοποριακή θέση που κατέχει στα νεοελληνικά γράμματα. Το 1882 ο Βιζυηνός επισκέπτεται το Παρίσι, όπου γνωρίζει τον Δημήτριο Βικέλα, τον Σαιντ-Ιλαίρ (Marquis Queux de Saint-Hilaire) και τη Ζυλιέτ Αντάμ. Περίπου ένα χρόνο μετά, το 1883, επισκέπτεται το Λονδίνο, όπου σχετίζεται με τον πρεσβευτή Πέτρο Βράιλα-Αρμένη. Παράλληλα, δημοσιεύει την ποιητική συλλογή Ατθίδες αύραι.
Στροφή στην πεζογραφία
Την ίδια χρονιά (1883), μετά από προτροπή του φίλου του, πια, Δημήτριου Βικέλλα που είχε δημοσιεύσει το 1879 το Λουκής Λάρας, συγγράφει και δημοσιεύει στην Εστία το πρώτο μεγάλο διήγημά του, Το αμάρτημα της μητρός μου. Ο Βικέλλας συνεχίζει να τον προτρέπει να γράψει και στέλνει τα γραπτά στον εκδότη της Εστίας Γ. Κασδόνη · έτσι δημοσιεύονται επίσης το Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως και το αριστούργημά του Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου. Γράφοντας σε πλούσια καθαρεύουσα διανθισμένη με ζωντανούς διαλόγους στη δημοτική και φωτίζοντας με ανθρωπιά και ευαισθησία τον εσωτερικό κόσμο των ηρώων του, τα διηγήματά του εγκαινίασαν το ψυχογραφικό είδος στη νεοελληνική λογοτεχνία.
Το 1884, λόγω του θανάτου τού χρηματοδότη του Γ. Ζαρίφη, υποχρεώνεται να επιστρέψει στην Αθήνα και αρχικά διορίζεται καθηγητής στο Βαρβάκειο Γυμνάσιο, όπου όμως δεν έμεινε πολύ. Ένα χρόνο αργότερα εκλέγεται υφηγητής στην έδρα της Ιστορίας της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με την επί υφηγεσία διατριβή «Η φιλοσοφία του καλού παρά Πλωτίνω». Ωστόσο δεν καταφέρνει να κερδίσει την έδρα καθηγητή στο πανεπιστήμιο, ούτε και τον μισθό που τη συνόδευε, κάτι που τον φέρνει πια σε δεινή οικονομική κατάσταση. Παράλληλα δημοσιεύονται τα διηγήματά του Αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας και Το μόνον της ζωής του ταξείδιον. Εκείνη την εποχή για να βιοποριστεί αρχίζει να ασχολείται με ένα μεταλλείο στο θρακικό χωριό Σαμάκοβο. Το 1886 γράφει το Ο Μοσκώβ-Σελήμ που διαδραματίζεται στη Θράκη. Τελικά εγκαταλείπει την Αθήνα κι εγκαθίσταται μόνιμα στη γενέτειρά του.
Ασθένεια και θάνατος
Το 1890 αρχίζουν να τον ταλαιπωρούν πόνοι από νόσημα του μυελού των οστών που του φέρνουν αϋπνίες, τον καθιστούν ανίκανο να εργαστεί και τον εξαντλούν σωματικά και οικονομικά. Έπειτα από σύσταση γιατρού μεταβαίνει το καλοκαίρι του ίδιου έτους σε θερμές, ιαματικές πηγές στο Μπαντ Γκαστέιν (Bad Gastein) της Αυστρίας. Σε επιστολή του προς το μικρότερο αδελφό του Μιχαήλο γράφει:
«Τούτο (το νόσημα) ''ευρίσκεται μέσα εις την κοκκαλοραχιά, και επομένως είναι νόσημα των κινητικών και αισθητικών νεύρων των κάτω άκρων. Οι πόνοι είναι κάτι σουβλιαίς που σε τρυπούν πότ’ εδώ και πότ’ εκεί, σαν αστραπαίς μέσα εις τους ποντικούς του σώματος''».
Όλες οι θεραπείες αποδεικνύονται ανεπαρκείς. Το 1892 το νόσημα εξελίσσεται σε φρενική νόσο και καταλήγει έγκλειστος στις 14 Απριλίου 1892 στο Δρομοκαΐτειο Ψυχιατρείο. Εκεί ζει βυθισμένος σε ουτοπικές εμμονές του για την εκμετάλλευση του μεταλλείου στην πατρίδα του και στο παραληρηματικό πάθος του για τη νεαρή Μπετίνα Φραβασίλη (14 ετών), μαθήτριά του στο Ωδείο Αθηνών, την οποία επιθυμούσε να νυμφευθεί. Ύστερα από τέσσερα χρόνια εγκλεισμού, πεθαίνει στις 15 Απριλίου 1896, σε ηλικία 47 ετών.