cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ριζάρειος Σχολή
Ριζάρειος Χειροτεχνική Σχολή
Η νέα Ριζάρειος Χειροτεχνική Σχολή Μονοδενδρίου ιδρύθηκε το 1979, με σκοπό την εκπαιδευτική, πολιτιστική καθώς και κοινωνική ανάπτυξη της περιοχής του Ζαγορίου, γενέτειρας των μεγάλων Εθνικών Ευεργετών Μάνθου και Γεωργίου Ριζάρη. Σήμερα η Ριζάρειος Χειροτεχνική Σχολή οποία περιλαμβάνει: Σχολή Υφαντικής και Κεντητικής, εργαστήριο παραγωγής, εκθετήριο & πρατήριο λαϊκής τέχνης, αλλά και οικοτροφείο.
Σκοπός της Σχολής είναι η διατήρηση και προώθηση των παραδοσιακών τεχνών, που σήμερα τείνουν να εξαφανιστούν. Παράλληλα, όμως, στοχεύει να δώσει στα κορίτσια της ευρύτερης περιοχής επαγγελματική κατάρτιση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά κτίρια  Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα
Τσερέττο Λομελλίνα
Το Τσερέττο Λομελλίνα (ιταλικά: Ceretto Lomellina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Μάρφα Μπορέτσκαγια
μικρογραφία|Μάρθα η Δήμαρχος στην καταστροφή του Νόβγκοροντ Βέτσε, του Κλάβντιι Λεμπέντεφ Η Μάρφα Μπορέτσκαγια, επίσης γνωστή ως Μάρθα η Δήμαρχος (Марфа Посадница  - Μάρφα Ποσαντνίτσα), ήταν η σύζυγος του Ισαάκ Μπορέτσκι, του Ποσάντνικ του Νόβγκοροντ το 1438 – 1439 και ξανά το 1453. Σύμφωνα με το μύθο και την ιστορική παράδοση, ηγήθηκε του αγώνα της δημοκρατίας κατά της Μοσχοβίας μεταξύ του θανάτου του συζύγου της και της τελικής προσάρτησης της πόλης από τον Ιβάν Γ' της Ρωσίας το 1478.
Βιογραφία
Ενώ αναφέρεται ως Δήμαρχος, αυτό δεν ήταν σε καμία περίπτωση επίσημο αξίωμα. Οι Ρώσοι και άλλοι Σλάβοι αναφέρονται παραδοσιακά στη σύζυγο ορισμένων αξιωματούχων με το θηλυκό ισοδύναμο, επομένως η σύζυγος του ιερέα (ποπ) μπορεί να αναφέρεται σε "ιέρεια" ή η γυναίκα ενός στρατηγού μπορεί να αναφέρεται σε "στρατηγό" χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ίδια άσκησε οποιαδήποτε πραγματική εξουσία. Στην περίπτωση της Μάρφα, μπορεί να ήταν το επίκεντρο της αντιμοσχοβίτικης φατρίας και να είχε σημαντικό χάρισμα ή επιρροή ως μητριάρχης της φυλής, αλλά ποτέ δεν κατείχε το πραγματικό αξίωμα στο Νόβγκοροντ καθώς περιορίζονταν στους άνδρες ιδιοκτήτες γης.
Λίγα είναι γνωστά για την προσωπική ζωή της Μάρφα. Έμεινε χήρα κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1460 και παρέμεινε μια από τις πλουσιότερες γαιοκτήμονες του Νόβγκοροντ (με βάση το Pistsovye Knigi ή κτηματολογικά στοιχεία που συνέταξαν Μοσχοβίτες αξιωματούχοι από τη δεκαετία του 1490) μέχρι τις κατασχέσεις γης από τον Ιβάν Γ' τη δεκαετία του 1470 και του 1480. Πιθανότατα για να υπερασπιστεί τον πλούτο της, αντιτάχθηκε στους Μοσχοβίτες μεγάλους πρίγκιπες, που είχαν προσπαθήσει να καταλάβουν τα κτήματα του Νόβγκοροντ στα τέλη του 14ου αιώνα.
Το 1471 η Μάρφα και οι γιοι της, Ντμίτρι και Φεντόρ, ως οι τελευταίοι εκπρόσωποι της αντιμοσχοβίτικης οικογένειας Μπορέτσκι, προσπάθησαν να διαπραγματευτούν με τον Καζίμιρ Δ' της Πολωνίας τους όρους παράδοσης της πόλης στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, υπό την προϋπόθεση ότι τα αρχαία προνόμια της πόλης και δικαιώματα θα διατηρόυνταν. Κάλεσαν επίσης τον Μιχαήλο Ολέλκοβιτς να γίνει κυβερνήτης της πόλης. Στο άκουσμα για τους ελιγμούς της Μάρφα, που παραβίαζαν την προηγούμενη Συνθήκη του Γιαζελμπίτσι, ο Ιβάν Γ' προχώρησε εναντίον του Νόβγκοροντ και νίκησε τον εθελοντικό στρατό του Νόβγκοροντ στη Μάχη του Σελόν. Στον απόηχο αυτής της καταστροφής, ο γιος της Μάρφα, Ντμίτριι, εκτελέστηκε στις 24 Ιουλίου 1471 κατόπιν εντολής του μεγάλου πρίγκιπα. μικρογραφία|Η Μάρθα η Δήμαρχος συνοδευόμενη στη Μόσχα, από τον Αλεξέι Κιβσένκο. Αν και συνέχισε να στηρίζεται στην υποστήριξη και την ίντριγκα της Λιθουανίας εναντίον της Μόσχας, ο Ιβάν Γ΄ τελικά υπέταξε το Νόβγκοροντ επτά χρόνια αργότερα. Στη συνέχεια, η Μάρφα και τα εγγόνια της τέθηκαν υπό κράτηση και συνοδεία στη Μόσχα (7 Φεβρουαρίου 1478). Τα εδάφη της κατασχέθηκαν. Σύμφωνα με την παράδοση, η Μάρφα αναγκάστηκε να γίνει μοναχή στο Νίζνι Νόβγκοροντ, αλλά η Γκέιλ Λένχοφ υποστηρίζει ότι η μοίρα της μετά τη σύλληψή της είναι αβέβαιη, όπως και η ημερομηνία και οι συνθήκες του θανάτου της.
Αξιολόγηση και μνήμη
Πιο πρόσφατη έρευνα υποστηρίζει ότι η Μάρφα καταδικάστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Φεοφίλ του Νόβγκοροντ (1470–1480) για να συγκαλύψει τον ρόλο του στην αποτυχία του Νόβγκοροντ να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του από τη συνθήκη. Η ιστορία της διττής συμπεριφοράς της Μάρφα προς τον μεγάλο πρίγκιπα προφανώς γράφτηκε για πρώτη φορά στο αρχιεπισκοπικό δωμάτιο αντιγραφής χειρογράφων στο Νόβγκοροντ στα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1470.
Η τραγική καριέρα και ο αγώνας της Μάρφα για τη δημοκρατική διακυβέρνηση ώθησαν πολλούς Ρώσους συγγραφείς και ιστορικούς να δείξουν αρκετή συμπάθεια και προσοχή προς το πρόδωπό της, ειδικά εκείνοι με ρομαντικό στυλ. Η ζωή της καταγράφηκε σε μυθιστορηματική μορφή στο σύντομο μυθιστόρημα του Νικολάι Καραμζίν Μάρθα η Δήμαρχος, ή Η Πτώση του Νόβγκοροντ καθώς και σε ένα βιβλίο του Φεντότοφ με τίτλο Μάρφα Ποσαντνίτσα. Η καριέρα της γοήτευσε τον Πούσκιν, που της αφιέρωσε το δοκίμιό του το 1830. Ο Σεργκέι Γεσένιν έγραψε ένα ιστορικό ποίημα για τη Μάρφα τη Δήμαρχο το 1914.
Το άγαλμα της Μάρφα είναι μέρος του Μνημείου της Χιλιετίας της Ρωσίας στο Νόβγκοροντ.
Μαύρος Σέρβιος Ονοράτος
δεξιά|μικρογραφία|Έκδοση του Βιργιλίου του 16ου αιώνα με το σχολιασμό του Σερβίου αριστερά του κυρίως κειμένου. Ο Μαύρος Σέρβιος Ονοράτος (λατινικά: Maurus Servius Honoratus) ήταν Ρωμαίος φιλόλογος που έζησε στα τέλη του 4ου και στις αρχές του 5ου αιώνα, ο οποίος είχε τη φήμη του πιο μορφωμένου ανθρώπου της γενιάς του στην Ιταλία. Το γνωστότερο έργο του είναι τα Σχόλια στο Βιργίλιο, τα οποία, ως In tria Virgilii Opera Expositio, ήταν το πρώτο αρχέτυπο (inculabulum) που τυπώθηκε στη Φλωρεντία, από το Μπερνάρντο Τσενίνι το 1471.
Στα Saturnalia του Μακροβίου Θεοδοσίου, ο Σέρβιος εμφανίζεται ως ένας από τους συνομιλητές. Αναφορές σε αυτό το έργο, καθώς και μια επιστολή από το Σύμμαχο προς τον ίδιο, δείχνουν πως ο Σέρβιος δεν ήταν χριστιανός.
Σχόλια στο Βιργίλιο
Τα Σχόλια στο Βιργίλιο (In Vergilii Aeneidem commentarii) του Σερβίου έχουν διασωθεί σε δύο διακριτές χειρογραφικές παραδόσεις. Στην πρώτη, το κείμενο είναι σχετικά σύντομο, και αποδίδεται στο Σέρβιο εντός των ίδιων των χειρογράφων αλλά και βάσει στοιχείων του κειμένου. Μια δεύτερη κατηγορία χειρογράφων, που απορρέουν από γραφέα του 10ου και 11ου αιώνα, ενσματώνουν το ίδιο κείμενο σε πολύ διευρυμένο σχολιασμό. Οι άφθονες προσθήκες έχουν διαφορετικό ύφος από την πρώτη παράδοση, και κανένα από αυτά τα χειρόγραφα δε φέρει το όνομα του Σερβίου. Η δεύτερη παράδοση σχολίων είναι γνωστά ως Servius Auctus ή Servius Danielis, από τον Πιερ Ντανιἐλ, ο οποίος τα δημοσίευσε για πρώτη φορά το 1600. Μια τρίτη κατηγορία χειρογράφων, που γράφτηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος στην Ιταλία, δίνει το βασικό κείμενο με παρεμβαλόμενα σχόλια, που αποδεικνύουν τη συνεχή χρησιμότητα του έργου του Σερβίου.
Τα Σχόλια του Σερβίου Ονοράτου είναι στην πραγματικότητα η μόνη πλήρως σωζόμενη έκδοση ενός κλασσικού συγγραφέα που γράφτηκε πριν από την κατάρρευση της Αυτοκρατορίας στη Δύση. Το έργο είναι σε μεγάλο βαθμό δομημένο όπως μια σύγχρονη κριτική έκδοση των κλασσικών, και βασίζεται εν μέρει σε εκτεταμένη φιλολογια της Βιργιλιανής κριτικής, για την οποία τα μόνα που γνωρίζουμε σε πολλές περιπτὠσεις είναι πληροφορίες που έχουν διασωθεί μέσω του Σερβίου. Οι σημειώσεις στο κείμενο του Βιργιλίου, αν και συνήθως υποτάσσονται σε παλαιότερα του Σερβίου χειρόγραφα, διασώζουν πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με τις αρχαίες κριτικές αναθεωρήσεις και την κειμενική κριτική του Βιργιλίου. Στη γραμματική ερμηνεία, ο Σέρβιος εκφράζει τις άκαμπτες λεπτότητες της εποχής του, ενώ οι ετυμολογίες του, όπως είναι φυσικό, παραβιάζουν κάθε σύγχρονο ετυμολογικό κανόνα και βασίζονται αντ' αυτού σε ανέκδοτα (ιστορικά, μυθολογικά κτλ).
Ο Σέρβιος αντιτίθεται στην επικρατούσα την εποχή του αλληγορική μέθοδο ανάγνωσης του κειμένου. Για τον ιστορικό της αρχαιότητας, η σταθερή αξία του έργου του Σερβίου έγκειται στη διατήρηση πληροφοριών για τη ρωμαϊκή ιστορία, θρησκεία, μνημεία και γλώσσα, τα οποία πιθανώς να μην είχαν διασωθεί εκτός των Σχολίων του. Σημαντικά στοιχεία της βαθύτατης πολυμάθειας του Βάρρωνα και άλλων αρχαίων μελετητών έχει επιβιώσει μέσα από τις σελίδες του.
Άλλα έργα
Εκτός από τα σχόλια στο Βιργίλιο, σώζονται και άλλα έργα του Σερβίου: μια συλλογή από σημειώσεις σχετικά με τη γραμματική (Ars grammatica) του Αελίου Δονάτου, μια πραγματεία για τις μετρικές καταλήξεις (De finalibus) και ένα σύντομο έργο για τα διάφορα ποιητικά μέτρα (De centum metris).
Η έκδοση των Georg Thilo και Hermann Hagen (1878-1902), παραμένει η μοναδική έκδοση του συνόλου του έργου του. Σε εξέλιξη είναι το έργο Harvard Servius του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ (Servianorum σε Vergili Carmina Commentariorum Editio Harvardiana), από τους προβλεπόμενους πέντε τόμους του οποίου, δύο έχουν μέχρι στιγμής κυκλοφορήσει (Αινειάδα 1-2), 1946 * ii (Αινειάδα 3-5).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς Κατηγορία:Φιλόλογοι
Ότο Στράσερ
Ο Ότο Στράσερ (Otto Strasser ή Straßer. Μπαντ Βιντσχάιμ, 10 Σεπτεμβρίου 1897 - Μόναχο, 27 Αυγούστου 1974) ήταν Γερμανός εθνικιστής πολιτικός και ακτιβιστής. Διετέλεσε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος κατά την πρώτη, διαμορφωτική περίοδό του. Υπήρξε σφοδρός εσωκομματικός αντίπαλος του Χίτλερ «από τα αριστερά», εκφράζοντας σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο μια αριστερίζουσα ή σοσιαλίζουσα συμπεριφορά, που ωστόσο δεν θα μπορούσε να ονομαστεί «σοσιαλισμός», καθόσον ήταν περισσότερο ένας αντισημιτικός εθνικισμός με ζωτικά επαναστατικά και αντικαπιταλιστικά στοιχεία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ότο Στράσερ γεννήθηκε στο Μπαντ Βιντσχάιμ της Βαυαρίας (στην περιοχή της Φρανκονίας) στις 10 Σεπτεμβρίου 1897, σε μια οικογένεια με βαθιά πατριωτικά αισθήματα και σοσιαλιστικού τύπου ιδέες. O πατέρας του, που αρθρογραφούσε για θέματα οικονομίας και ιστορίας, εμφορείτο από ιδέες που ήταν μίγμα σοσιαλισμού, εθνικισμού και χριστιανισμού, οι οποίες άσκησαν επίδραση στη διαμόρφωση της πολιτικής φυσιογνωμίας του Ότο, όπως και του μεγαλύτερου αδελφού του Γκρέγκορ, του οργανωτικού νου και μεγάλου αντιπάλου του Χίτλερ μέσα στο Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα.
Μπροσούρες
Για την εργογραφία του Ότο Στράσερ σε διάφορες γλώσσες, βλ. στο Verbrannte und νerbannte, σελ. 317 κ.εξ.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Σ
Τσερβεζίνα
Η Τσερβεζίνα (ιταλικά: Cervesina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Τσερτόζα ντι Παβία (δήμος)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Τσερνιάγκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Κινιόλο Πο
Το Κινιόλο Πο (ιταλικά: Chignolo Po) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Τρίαθλο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Διαδρομή
Η διαδρομή χωριζόταν σε 3 τμήματα: 1,5 χλμ. Κολύμβηση, 40 χλμ. ποδηλασία, 10 χλμ. τρέξιμο. Ο αθλητής πρέπει να ολοκλήρωση την διαδρομή χωρίς να σταματήσει.
Συμμετέχουσες χώρες
Συμμετείχαν 110 αθλητές από 41 χώρες
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Τρίαθλο
C8H8O
Ο μοριακός τύπος C8H8O, με μοριακή μάζα 120,15 amu (ακριβέστερη μοριακή μάζα 120,057515), μπορεί να αναφέρεται σε ισομερείς οξυγονούχες οργανικές ενώσεις με βαθμό ακορεστότητας 5, και πιο συγκεκριμένα (μεταξύ άλλων και) στα ακόλουθα ισομερή θέσης:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C8 Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο
Γιασμάνι Κοπέλο
Ο Γιασμάνι Κοπέλο (γενν. 15 Απριλίου 1987) είναι αθλητής του στίβου γεννημένος στην Κούβα που συμμετέχει με την Τουρκία σε διεθνείς διοργανώσεις. Εξειδικεύεται στα 400 μέτρα με εμπόδια. Κατέχει το ρεκόρ της Τουρκίας με επίδοση 47.81 από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 στο Βερολίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουβανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Τούρκοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Τούρκοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Τούρκοι αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Νικητές Αθλητή της Χρονιάς των Βαλκανίων Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Δημώναξ (νομοθέτης)
Ο Δημώναξ (άκμασε τον 6ο αι. π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας νομοθέτης όπως ο Σόλων και ο Λυκούργος, γνωστός για τη μεταρρύθμιση του πολιτεύματος των Κυρηναίων.
Βιογραφία
Εκτός από όσα αναφέρονται στις Ιστορίες του Ηροδότου, σχεδόν τίποτε δεν είναι γνωστό για τον Δημώνακτα. Έζησε στην πόλη Μαντίνεια, στην Αρκαδία, τον 6ο αι. π.Χ. και πρέπει να ζούσε γύρω στο 550 π.Χ., καθώς ήταν σύγχρονος του Βάττου Γ΄ της Κυρήνης.
Μεταρρυθμίσεις
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Βάττου Γ΄ του Χωλού, της Κυρήνης, ο Βάττος Γ΄ συνειδητοποίησε ότι η Κυρηναϊκή είχε γίνει ασταθής πολιτεία, λόγω των ανήσυχων σχέσεων με τους Λίβυους, καθώς και της εχθρότητας του Αιγύπτιου φαραώ Άμασι Β΄ και των απόπειρων εκθρονισμού τόσο του ίδιου, όσο και του αποβιώσαντος πατέρα του, ο οποίος είχε στραγγαλιστεί μέχρι θανάτου από τον σύμβουλό του Λέαρχο, ο οποίος ήταν αδελφός, είτε φίλος του. Ως λύση σε τέτοιες κακοτυχίες, ένας Κυρηναίος απεσταλμένος επισκέφτηκε το Μαντείο στους Δελφούς για συμβουλές και συμβουλεύτηκε την ιέρεια, για το τι θα μπορούσε να γίνει, ώστε να σταθεροποιηθεί το βασίλειο. Η ιέρεια τούς συμβούλευσε να επισκεφτούν την πόλη Μαντίνεια της Αρκαδίας στην Πελοπόννησο και να ζητήσουν μεσολαβητή. Αυτό έκαναν και ανταποκρινόμενοι στο αίτημα, οι Μαντιναίοι έστειλαν τον πιο διακεκριμένο πολίτη τους, τον Δημώνακτα, που θα τους βοηθούσε στη μεταρρύθμιση του Κυρηναϊκού πολιτεύματος. Ο Δημώναξ, είπε ο Βάττος, είχε μεγάλη εκτίμηση από τους Μαντινείους και κατείχε υψηλή θέση εκεί.
Φυλές
Αφού διεξήγαγε μία ενδελεχή έρευνα της κοινότητας, ο Δημώναξ υποκίνησε αρκετές μεταρρυθμίσεις. Ο Δημώναξ χώρισε αρχικά τους κατοίκους της Κυρηναϊκής σε τρεις ομάδες ή φυλές που αποτελούνταν από:
Υστρεροφημία
Αν και οι μεταρρυθμίσεις τού Δημώνακτα συνέχισαν να ισχύουν καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας τού Βάττου Γ΄, ο επόμενος βασιλιάς Aρκεσίλαος Γ΄ προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στα δικαιώματα και τους τίτλους του. Ο Αρκεσίλαος Γ΄, υποστηριζόμενος από τη μητέρα του, τη χήρα Φερετίμη, ζήτησε την επιστροφή των προγονικών του προνομίων και στη διαμάχη που ακολούθησε, ηττήθηκε και κατέφυγε στη Σάμο. Ο Αρκεσίλαος Γ΄ συγκέντρωσε δυνάμεις και αποκαταστάθηκε στον θρόνο του, πριν δολοφονηθεί και τον διαδεχτεί ο γιος του, Βάττος Δ΄ ο Καλός, ο οποίος θα υποτασσόταν στους Πέρσες ως πελάτης βασιλιάς.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι νομοθέτες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί
Εθνική Αυτόνομη Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ονδούρας
Η Εθνική Αυτόνομη Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ονδούρας (ισπανικά: Federación Nacional Autónoma de Fútbol de Honduras, FENAFUTH) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στην Ονδούρα. Είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ονδούρας.
Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από την Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ονδούρας (LNFP) υπό την εποπτεία της Εθνικής Αυτόνομης Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Ονδούρας.
Ιστορία
Η Ομοσπονδία Εξωσχολικού Αθλητισμού Ονδούρας ιδρύθηκε το 1935 και έγινε μέλος της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA) το 1946, ενώ το 1961 προσχώρησε στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής (CONCACAF).
Η Εθνική Αυτόνομη Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ονδούρας συστάθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1980 στην Τεγκουσιγκάλπα της Ονδούρας. Ως τότε, την ευθύνη για το άθλημα στη χώρα είχε η Ομοσπονδία Εξωσχολικού Αθλητισμού Ονδούρας. Η ομοσπονδία ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Πέδρο Ατάλα Σιμόν. Κατά τη διάρκεια του πρώτου συνεδρίου υπό την προεδρία του Ενρίκε Μισέλεν, εξελέγησαν ο Δον Πέδρο Ατάλα Σιμόν ως πρόεδρος και ο Ματαμόρος Ντανιέλ Καράσκο ως γενικός γραμματέας.
Η ομοσπονδία συγκροτήθηκε με τη συμφωνία 129 που εκδόθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στρατηγό Πολίκαρπο Πας Γκαρσία, μέσω του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού με βάση το διάταγμα της 23η Ιουνίου του 1975. Ωστόσο, αυτός ο αθλητικός φορέας νομιμοποιήθηκε και αναγνωρίστηκε πλήρως το 1984, όταν το Κογκρέσο της Ονδούρας ενέκρινε το καταστατικό και αναγνώρισε την ομοσπονδία μέσω του Υπουργείου Παιδείας και όχι του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, όπως αναφέρθηκε στο καταστατικό της. Η πρώτη επίσημη συνάντηση μετά την αναγνώριση από το Κογκρέσο, πραγματοποιήθηκε το 1985 και πρόεδρος εξελέγη ο Κάρλος Σαπάτα Λόμπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ονδούρα Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της CONCACAF
Ναός του Αγίου Νικολάου Ραγκαβά
Ο Ναός του Αγίου Νικολάου Ραγκαβά είναι ναός της υστεροβυζαντινής περιόδου. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Ακρόπολης, λίγο πιο κάτω από τα Αναφιώτικα.
Ιστορία του ναού
Ο Ναός του Αγίου Νικολάου Ραγκαβά χρονολογείται τον 11ο μ.Χ. αιώνα καθώς έχει παρόμοια αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά χαρακτηριστικά με άλλους ναούς αυτής της περιόδου, όπως οι Άγιοι Απόστολοι και ο Ναός Σωτείρας Λυκοδείμου. Κατασκευάστηκε από τη μεγάλη βυζαντινή οικογένεια Ραγκαβά και αρχικά λειτουργούσε ως ιδιωτικός ναός. Υπάρχει πάντως και η άποψη ότι είναι του 9ου αιώνα μ.Χ. και ότι κατασκευάστηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού, από το γιό του αυτοκράτορα Μιχαήλ Α΄ Ραγκαβά, Θεοφύλακτο.
Το 1687 μ.Χ., στη διάρκεια της πολιορκίας της Αθήνας από τα στρατεύματα του Φραντσέσκο Μοροζίνι, στα πλαίσια του Έκτου Βενετουρκικού Πολέμου, μια οβίδα προκάλεσε ζημιές στο Ιερό Βήμα του ναού.
Το 1833 έγιναν στον ναό εργασίες συντήρησης και επέκτασης που αλλοίωσαν πολύ τη φυσιογνωμία του. Επανέκτησε σε σημαντικό βαθμό την αρχική του μορφή το 1979 -80 ύστερα από εργασίες της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.
Περιγραφή του ναού
Ο Ναός του Αγίου Νικολάου Ραγκαβά στην αρχική του μορφή ήταν περίπου μισός σε έκταση από το σημερινό.
Ήταν χτισμένος με βάση τον αρχιτεκτονικό τύπο του σταυροειδή εγγεγραμμένου με τρούλο και είχε θολοσκεπή σταυρεπίστεγο νάρθηκα με κωδωνοστάσιο, που κατεδαφίστηκαν. Στην κατασκευή του ναού έχουν χρησιμοποιηθεί και αρχαία υλικά (π.χ. κιονόκρανα) ενώ στην τοιχοποιία του ακολουθήθηκε ο πλινθοπερίκλειστος τύπος. Κατά τις εργασίες συντήρησης και επέκτασής, το 1833, προστέθηκαν ο νάρθηκας, το καμπαναριό, το βόρειο παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής και ο γυναικωνίτης του σημερινού ναού. Η τοιχοδομία καλύφθηκε με σοβά και ο τρούλος με φύλλα μολύβδου. Τότε κατασκευάσθηκε και το σημερινό ξύλινο τέμπλο, πιο δυτικά από το αρχικό, με αποτέλεσμα οι δύο ανατολικοί κίονες του ναού να βρίσκονται μέσα στο ιερό, ενώ τοποθετήθηκαν και άλλοι δύο κίονες πλάι στους προηγούμενους. Κατά τις εργασίες στα τέλη της δεκαετίας του ’70, βρέθηκε σε ένα κιονίσκο του τρούλου, η εξής εγχάρακτη επικλητική επιγραφή: Κ(ΥΡΙ)Ε ΒΩΗΘΗ ΤΟΥ ΔΟΥΛ(ΟΥ) ΛΕΩ)(Ν)Τ(ΟΣ) ΡΑΝΚΑΒΑ.
Οι αρχικές αγιογραφίες του ναού δε σώζονται. Οι υπάρχουσες έγιναν την περίοδο της βασιλείας του Όθωνα και είναι δυτικής τεχνοτροπίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αθήνα Ναός του Αγίου Νικολάου Ραγκαβά Αθήνα Κατηγορία:Πλάκα
Σύνταγμα του Κοσσυφοπεδίου
Το Σύνταγμα του Κοσσυφοπεδίου (αλβανικά: Kushtetuta e Kosovës, σερβικά: Устав Косовa) είναι η υπέρτατη νομοθεσία (άρθρο 16) της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου. Το άρθρο 4 του συντάγματος θεσπίζει τους κανόνες και τις χωριστές αρμοδιότητες των τριών τομέων των εξουσιών. Η μονοθάλαμη εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας ασκεί τη νομοθετική εξουσία, ο πρόεδρος και ο πρωθυπουργός, που ηγείται του υπουργικού συμβουλίου, ασκούν την εκτελεστική εξουσία, ενώ η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη και στην κορυφή της βρίσκεται το ανώτατο δικαστήριο.
Το Σύνταγμα υπογράφηκε στις 7 Απριλίου 2008 στις 13:00 τοπική ώρα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Πρίστινα. Επικυρώθηκε στις 9 Απριλίου και τέθηκε σε ισχύ στις 15 Ιουνίου 2008. Το Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου μπορεί να αναθεωρηθεί μέσα από τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 144.
Τα άρθρα 7 και 8 διασφαλίζουν τις αξίες και τις ελευθερίες από το κράτος δικαίου, την ισότητα των φύλων και την κοινωνική δικαιοσύνη και ουδετερότητα ως προς τις θρησκείες. Το σύνταγμα καθοδηγεί το νόμο και τον πολιτικό πολιτισμό του Κοσσυφοπεδίου. Οι συγγραφείς του επηρεάστηκαν κυρίως από δύο έγγραφα, το σχέδιο Αχτισάαρι και το ψήφισμα 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που αποτελούσε το βασικό καταστατικό χάρτη για ένα χρονικό διάστημα που ξεκίνησε στις 10 Ιουνίου 1999. Η τελική αρχή για την ερμηνεία του συντάγματος της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου είναι το Συνταγματικό Δικαστήριο του Κοσσυφοπεδίου.
Νομοθετική εξουσία
Στο Κόσοβο η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας. Ως εκ τούτου το Κοινοβούλιο είναι ο ανώτατος αντιπρόσωπος και νομοθετικός θεσμός στη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου που εκλέγεται άμεσα από τον λαό. Η συνέλευση αποτελείται από 120 βουλευτές που εκλέγονται με μυστική ψηφοφορία. Ωστόσο δεν εκλέγονται όλοι οι βουλευτές με την ελεύθερη ψήφο του λαού, καθώς κάποιοι διορίζονται από τις μειονοτικές αρχές. Το κοινοβούλιο εκδίδει νόμους και ψηφίσματα στους τομείς ευθύνης του, εκλέγει τον Πρόεδρο του κοινοβουλίου, εγκρίνει τον υποψήφιο για την πρωθυπουργία και το υπουργικό συμβούλιο, επικυρώνει προτεινόμενες διεθνείς συμφωνίες, αποφασίζει σχετικά με τις προτάσεις ψήφων εμπιστοσύνης κατά της κυβέρνησης, εγκρίνει τον εσωτερικό κανονισμό της συνέλευσης και των κοινοβουλευτικών επιτροπών κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Κοσσυφοπεδίου
Μπέικιοϊ
Το Μπέικιοϊ είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Γουίλιαμ Άλαν
Βίος και έργο
thumb|Ο μυθιστοριογράφος σερ Γουόλτερ Σκοτ ζωγραφισμένος από τον Γουίλιαμ Άλαν Ο Άλαν γεννήθηκε στο Εδιμβούργο και τελείωσε το εκεί Βασιλικό Γυμνάσιο (σχολείο με έτος ιδρύσεως το 1128), όπου είχε καθηγητή τον Γουίλιαμ Νίκολ, φίλο του μεγάλου ποιητή Ρόμπερτ Μπερνς. Επιδεικνύοντας κλίση για τη ζωγραφική, ο Άλαν έγινε μαθητευόμενος του Τζων Γκρέιαμ (John Graham, 1754-1817) στην Επιμελητηριακή Ακαδημία Σχεδίου (Trustees' Academy, το σημερινό Κολέγιο Καλών Τεχνών του Εδιμβούργου), όπου είχε συμφοιτητή τον Ντέιβιντ Ουίλκι, με τον οποίο μοιραζόταν το ίδιο τραπέζι ζωγραφικής, μελετούσαν τα ίδια σχέδια και έγιναν ισόβιοι φίλοι.
Λίγα χρόνια αργότερα ταξίδεψε στο Λονδίνο, όπου εγγράφηκε στη σχολή της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών. Η πρώτη ζωγραφιά του που έθεσε προς έκθεση ήταν το «Τσιγγανόπουλο με γαϊδουράκι» (1803), στο ύφος του Τζων Όπι.
Καθώς δεν βρήκε επιτυχία στο Λονδίνο, ο Άλαν δεν δίστασε να ταξιδέψει με πλοίο στη Ρωσία το 1805. Ναυάγησε όμως στο Μέμελ, τη σημερινή πόλη Κλάιπεντα της Λιθουανίας, όπου χρειάσθηκε να βγάλει χρήματα για το υπόλοιπο ταξίδι του ζωγραφίζοντας πορτρέτα του εκεί Ολλανδού προξένου και άλλων. Μετά ταξίδεψε από την ξηρά μέχρι την Αγία Πετρούπολη, τότε πρωτεύουσα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, συναντώντας στον δρόμο ένα μεγάλο μέρος του ρωσικού στρατού που πήγαινε προς την αντίθετη κατεύθυνση και αργότερα θα πολεμούσε στη Μάχη του Άουστερλιτς. Στη ρωσική πρωτεύουσα ο Άλαν συνάντησε γνωστούς του από τη Σκωτία, όπως τον σερ Αλεξάντερ Κράιτον, τότε ιατρό της τσαρικής οικογένειας. Ο Άλαν είχε μάθει και τη ρωσική γλώσσα, οπότε δεν δίστασε να ταξιδέψει στο επαρχιακό εσωτερικό της χώρας, περνώντας αρκετά χρόνια στη σημερινή Ουκρανία, εκδράμοντας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, την Ασιατική Ρωσία και αλλού. Μελέτησε τον πολιτισμό και τη ζωή των Κοζάκων, των Κιρκασίων και των Τατάρων, ενώ έκανε συλλογή από όπλα και θώρακες. Το 1809 εξέθεσε τον πίνακά του «Ρώσοι χωρικοί σε μέρα γιορτής».
right|thumb|255px|«Μπασκίριοι» (1814, [[Ερμιτάζ)]] Η επιθυμία του ζωγράφου να επιστρέψει στην πατρίδα του το 1812 δεν πραγματοποιήθηκε εξαιτίας της Γαλλικής εισβολής στη Ρωσία. Ο Άλαν μπόρεσε να επιστρέψει στο Εδιμβούργο το 1814 και το 1815 ο πίνακάς του με τίτλο «Κιρκάσιοι αιχμάλωτοι» προσέλκυσε την προσοχή στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών, παρά το ότι δεν βρήκε αγοραστή. Ωστόσο ο γνωστός συγγραφέας σερ Γουόλτερ Σκοτ μαζί με άλλους Σκωτσέζους διοργάνωσαν μια λοταρία για τον πίνακα, τον οποίο κέρδισε τελικώς ο Σκωτσέζος κόμης Φράνσις Γουήμζ-Τσάρτερις του Γουήμζ (Francis Wemyss-Charteris, 9th Earl of Wemyss). Ο Άλαν παρέμεινε στο Εδιμβούργο και, μολονότι οι πίνακές του δεν βρήκαν άλλους αγοραστές στο κοινό των συμπατριωτών του Σκωτσέζων, μερικοί αγοράσθηκαν από τον Μέγα Δούκα Νικόλαο της Ρωσίας (μετέπειτα Τσάρο) όταν επισκέφθηκε το Εδιμβούργο, γεγονός που άλλαξε την τύχη του καλλιτέχνη. Στη συνέχεια ο Άλαν ζωγράφισε κάποιες σκηνές από την ιστορία της Σκωτίας που περιαλαμβάνονταν στα μυθιστορήματα του Γουόλτερ Σκοτ, όπως τον «Θάνατο του Αρχιεπισκόπου Σαρπ» και τον «Νοξ επιτιμώντα τη Βασίλισσα των Σκώτων Μαρία» (παρουσιάσθηκε το 1823 και αποδόθηκε σε χαρακτικό από τον Τζων Μπέρνετ). Αξιοσημείωτα έργα ήταν επίσης το «Η Βασίλισσα των Σκώτων Μαρία υπογράφουσα την παραίτησή της» (1824) και «Ο θάνατος του Αντιβασιλέως Μάρεϋ» (παρουσιάσθηκε σε έκθεση το 1825), που αγοράσθηκε από τον Δούκα του Μπέντφορντ για 800 γκινέες και εξασφάλισε την εκλογή του Άλαν ως αναπληρωματικού μέλους της Βασιλικής Ακαδημίας της Σκωτίας.
thumb|225px|Ο τάφος του Γουίλιαμ Άλαν στο Κοιμητήριο Ντην του Εδιμβούργου Το 1826 ο Άλαν διορίσθηκε διευθυντής της Επιμελητηριακής Σχολής του Εδιμβούργου, μια θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και λίγα χρόνια πριν τον θάνατό του. Λίγο αργότερα η υγεία του χειροτέρευσε και κινδύνευσε να τυφλωθεί. Προκειμένου να αναρρώσει, ταξίδεψε σε θερμότερους τόπους: στη Ρώμη, όπου έμεινε έναν χειμώνα, και μετά στη Νάπολη, την Κωνσταντινούπολη, τη Μικρά Ασία και την Ελλάδα. Το 1830 επέστρεψε στο Εδιμβούργο με αποκατεστημένη την υγεία του. Το σχετικό με τα ταξίδια του έργο «Σκλαβοπάζαρο στην Κωνσταντινούπολη» αγοράσθηκε από τον εκδότη Αλεξάντερ Χιλ, ενώ το «Ο Βύρων στην καλύβη αλιέως αφού προηγουμένως διέσχισε κολυμπώντας τον Ελλήσποντο» (εκτέθηκε το 1831) αγοράσθηκε από τον Ρ. Νάσμυθ, που επίσης αγόρασε τις προσωπογραφίες του Μπερνς και του Γουόλτερ Σκοτ.
Το 1834 ο Άλαν επισκέφθηκε την Ισπανία και το Μαρόκο, και φιλοτέχνησε τον πίνακα «Το ορφανό», που απεικονίζει την κόρη του Σκοτ Άννα καθισμένη κοντά στην πολυθρόνα του αποθανόντος πατέρα της. Το 1835 ο Άλαν εκλέχθηκε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας της Σκωτίας και το 1838 (με τον θάνατο του επίσης ζωγράφου σερ Τζωρτζ Γουότσον) έγινε πρόεδρος της Ακαδημίας αυτής, ο δεύτερος στην ιστορία της. Το 1841 πήγε στην Αγία Πετρούπολη και το ίδιο έτος διαδέχθηκε τον Ντέιβιντ Ουίλκι στο βασιλικό αξίωμα του Painter and Limner («ζωγράφου και εικονογράφου») της Βασίλισσας στη Σκωτία, το οποίο ακολουθήθηκε (όπως συνηθίζεται) το 1842 με την απονομή του τίτλου του «σερ» (ιππότη).
Ο σερ Γουίλιαμ Άλαν απεβίωσε στο σπίτι του στο Εδιμβούργο από βρογχίτιδα, σε ηλικία 67 ετών. Τον καιρό του θανάτου του ζωγράφιζε έναν μεγάλο πίνακα με θέμα τη Μάχη του Μπάνοκμπερν. Η σορός του βρίσκεται στο Κοιμητήριο Ντην του Εδιμβούργου.
Μερικοί πίνακες
thumb|«Κιρκάσιος αρχηγός» (1843) Μερικά έργα του Γουίλιαμ Άλαν που ξεχωρίζουν είναι τα εξής:
Στάδιο Κεμάλ Σταφά
Το Στάδιο Κεμάλ Σταφά (αλβανικά: Stadiumi Qemal Stafa), ήταν εθνικό στάδιο και το μεγαλύτερο γήπεδο ποδοσφαίρου στα Τίρανα της Αλβανίας. Έφερε το όνομα του Κεμάλ Σταφά, ήρωα της Αλβανίας κατά τον Β' Π.Π. και ηγέτη της Κομμουνιστικής Νεολαίας. Η κατασκευή του άρχισε το 1939 και εγκαινιάστηκε το 1946 για το Βαλκανικό Κύπελλο Ποδοσφαίρου, που κέρδισε η Εθνική Ομάδα της Αλβανίας. Το στάδιο έχει χρησιμοποιηθεί για παιχνίδια της Αλβανικής Σουπερλίγκα, ως έδρα της εθνικής ομάδας και για τη διεξαγωγή των έξι διοργανώσεων της αλβανικής Σπαρτακιάδας. Παρόλο που το 1974 επεκτάθηκε, φτάνοντας τις 35.000 θέσεις, κατά τη δεκαετία του 1990 τοποθετήθηκαν θέσεις καθημένων σε όλες τις κερκίδες, με αποτέλεσμα η χωρητικότητα να μειωθεί στους 19.700 θεατές.
Το στάδιο κατεδαφίστηκε τον Ιούνιο του 2016, προκειμένου στη θέση του να κτισθεί το νέο εθνικό στάδιο, που θα ονομάζεται Εθνική Αρένα (αλβ. Arena Kombëtare) και σχεδιάζεται να λειτουργήσει το 2018. Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αλβανίας και η αλβανική κυβέρνηση θα είναι από κοινού ιδιοκτήτες του νέου σταδίου με ποσοστά 75%-25% αντίστοιχα. Το νέο στάδιο θα έχει χωρητικότητα πάνω από 22.500 θεατές και η κατασκευή του θα κοστίσει 60 εκατομμύρια ευρώ. Θα είναι αποκλειστικά ποδοσφαιρικό γήπεδο και οι διάδρομοι αγώνων δρόμου θα αφαιρεθούν, ενώ θα πληροί τις προϋποθέσεις της ανώτατης κατηγορίας της UEFA (γήπεδο 4ης κατηγορίας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αλβανία
Χριχόρι Κβίτκα-Οσνοβιανένκο
Ο Χριχόρι Κβίτκα-Οσνοβιανένκο (Григорій Квітка-Основ'яненко, 29 Νοεμβρίου 1778 – 20 Αυγούστου 1843) ήταν ένα Ουκρανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας, οποίος ίδρυσε την ουκρανική κλασικιστική πεζογραφία. Ο Κβίτκα-Οσνοβιανένκο γεννήθηκε στην περιοχή του Χαρκόβου.
Ζωή και έργο
Ο Χριχόρι Κβίτκα-Οσνοβιανένκο γεννήθηκε το 1778 στο χωριό Όσνοβα, κοντά στην πόλη του Χαρκόβου, από μια οικογένεια Ουκρανών ευγενών. Υιοθέτησε το ψευδώνυμο "Οσνοβιανένκο", όταν ξεκίνησε τη λογοτεχνική του καριέρα, θέλοντας να κάνει μια αναφορά στο χωριό στο οποίο σεννήθηκε.
Το 1812, ο Κβίτκα-Οσνοβιανένκο ξεκίνησε τις κοινωνικές του δραστηριότητες. Διορίστηκε διευθυντής ενός νέου λαϊκού θεάτρου που είχε ανοίξει στο Χάρκοβο. Ο Κβίτκα-Οσνοβιανένκο είναι μεγάλη αγάπη για το θέατρο σε όλη του τη ζωή. Αργότερα, αυτό το συναίσθημα τον ώθησε στο να ασχοληθεί με τη συγγραφή θεατρική έργων. Το 1841, ο Κβίτκα-Οσνοβιανένκο έγραψε την εκπληκτικά ενδιαφέρουσα «Ιστορία του Θεάτρου του Χαρκόβου».
Ο Κβίτκα-Οσνοβιανένκο ήταν ένας από τους πρώτους υποστηρικτές της ουκρανικής ως λογοτεχνικής γλώσσας και άρχισε να δημοσιεύει στα πρώτα ουκρανικά λογοτεχνικά περιοδικά που τυπώθηκαν στο Χάρκοβο στις αρχές του 19ου αιώνα. Όπως έκαναν και οι περισσότεροι σύγχρονοί του στην ουκρανική λογοτεχνική σκηνή, έγραψε και στα ρωσικά. Αλληλογραφούσε συχνά με τον Ταράς Σεβτσένκο, παρακολουθώντας συνεχώς τη λογοτεχνική ζωή. Ήταν φίλος του Νικολάι Γκόγκολ και είναι πιθανό το έργο του Γκόγκολ Ο κυβερνητικός επιθεωρητής να έχει αντλήσει την έμπνευσή τους από το σατιρικό δράμα του Κβίτκα-Οσνοβιανένκο Ο επισκέπτης από το Καπιτώλιο ή Αναταραχή σε μια πόλη της περιοχής, το οποίο έχει πολύ παρόμοια πλοκή και ρόλους.
Τα έργα του Κβίτκα-Οσνοβιανένκο στην ουκρανική γλώσσα είχαν ως επί το πλείστον μπουρλέσκ και σατιρικό χαρακτήρα, αλλά έγραψε και πιο σοβαρή πεζογραφία, όπως η ρομαντική νουβέλα του Μαρούζια. Ξεκίνησε την καριέρα του στην κλασικιστική πεζογραφία στην ουκρανική γλώσσα με τη νουβέλα Μαρούζια. Σύμφωνα με δική του δήλωση για τη νουβέλα, την έγραψε «για να αποδείξει σε έναν άπιστο ότι κάτι ευγενικό και συγκινητικό μπορεί να γραφτεί στην ουκρανική γλώσσα».
Ο Κβίτκα-Οσνοβιανένκο δοκίμασε επίσης τις δυνάμεις του στο γκόθικ είδος με το έργο του Το Πάσχα ενός νεκρού (1834).
Ιστορικά μυθιστορήματα
Από τα ιστορικά του έργα που έχουν ενδιαφέρον είναι το Ιστορικό και στατιστικό σχεδιάγραμμα τη Σλομποζάνσινα (1838), Ουκρανοί (1841) και Η ιστορία του θεάτρου στο Χάρκοβο (1841).
Στη δεκαετία του 1830, ο Κβίτκα-Οσνοβιανένκο συνέθεσε μια φανταστική λυρική ιστορία για την ίδρυση της πόλης του Χαρκόβου στα μέσα του 17ου αιώνα με τον πρόγονό του Αντρέι Κβίτκα. Αυτή η ιστορία, η οποία δημοσιεύτηκε στα άπαντά του, δεν υποστηρίζεται από καμία πηγή και δεν έχει ληφθεί ποτέ σοβαρά υπόψη από κανέναν ιστορικό.
Κριτικές
Το λογοτεχνικό έργο του Κβίτκα-Οσνοβιανένκο αποτελεί αμφιλεγόμενο θέμα για τους κριτικούς της ουκρανικής λογοτεχνίας. Από τη μια πλευρά, ως ένας από τους πρώτους δημοφιλείς συγγραφείς που χρησιμοποίησε την ουκρανική γλώσσα, θεωρείται ιδρυτικό πρόσωπο της ουκρανικής λογοτεχνίας. Από την άλλη πλευρά, πολλοί εξέχοντες Ουκρανοί μελετητές, όπως οι Ιβάν Φράνκο, Μίκολα Ζέροφ και Ντμίτρο Τσιζέφσκι, θεώρησαν το έργο του αντιδραστικό και συντηρητικό και είδαν με δυσπιστία τη ρομαντική εικόνα που έδινε για την Ουκρανία και τους Ουκρανούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς
Τσικονιόλα
Η Τσικονιόλα (ιταλικά: Cigognola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Κοντεβίλλα
Η Κοντεβίλλα (ιταλικά: Codevilla) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Τσιλαβένια
Η Τσιλαβένια (ιταλικά: Cilavegna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Κόλλι Βέρντι
Το Κόλλι Βέρντι (ιταλικά: Colli Verdi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Κονφιέντσα
Η Κονφιέντσα (ιταλικά: Confienza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Παλαμιδάς Ύδρας
Ο Παλαμιδάς ή Παλαμήδας είναι παραθαλάσσιο χωριό της της Ύδρας στην Περιφερειακή Ενότητα Νήσων Αττικής.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Παλαμιδάς βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του νησιού σε υψόμετρο 5 μέτρα και απέχει περίπου 5 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το λιμάνι και πρωτεύουσα του νησιού. Ήταν η παλαιά οχυρή θέση του νησιού και απέχει περίπου 20 λεπτά πεζοπορίας νοτιοδυτικά από τον Βλυχό. Εδώ βρίσκεται το Αρχοντικό Βούλγαρη και ένα μικρό καρνάγιο για την επισκευή - συντήρηση σκαφών. Είναι γνωστός για την ομώνυμη παραλία του, η οποία είναι με βότσαλα και προσεγγίζεται είτε με τα πόδια είτε με θαλάσσια ταξί και μικρά εκδρομικά καΐκια. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στον δήμο Ύδρας ενώ σε αυτόν προσαρτήθηκε ο καταργούμενος οικισμός Άγιος Μάμας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Ύδρας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Γαλαζοπαπαδίτσα
Η παπαδίτσα είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Παριδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Cyanistes caeruleus και περιλαμβάνει 9 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντούν τα υποείδη C. c. caeruleus (Linnaeus, 1758) και C. c. calamensis (Parrot, 1908), με το δεύτερο να είναι ενδημικό στη χώρα.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους, Cyanistes, είναι νεολατινική απόδοση του ελληνικού όρου Κυανιστής < κυανίζω «αποκλίνω προς το κυανό χρώμα, φαίνομαι σκουρογάλαζος», που παραπέμπει στο χαρακτηριστικό χρώμα των πτερύγων του πτηνού.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίο ως Parus caeruleus (Σουηδία, 1758), στο έργο του Systema Naturae. Το γένος Cyanistes είχε εισαχθεί από τον Γερμανό φυσιοδίφη Γ. Κάουπ (Johann Jakob Kaup 1803 - 1873) ήδη από το 1829. Όμως, μόλις το 2005, ανάλυση αλληλουχιών mtDNA (κυτόχρωμα β) έδειξε ότι, το γένος Cyanistes ήταν ένα πρώιμο παρακλάδι στο φυλογενετικό δένδρο της οικογένειας Paridae και το είδος τοποθετήθηκε εκεί. Ωστόσο, αρκετοί ταξινομικοί φορείς εξακολουθούν να διατηρούν το taxon υπό την «παραδοσιακή» του ταξινόμηση, ως Parus caeruleus (π.χ. IUCN, HBW). Σχηματίζει υπερείδος με τα taxa Cyanistes teneriffae και Cyanistes cyanus. Με το τελευταίο υβριδίζεται συχνά, ιδιαίτερα κατά τις χρονιές που εξαπλώνεται στα δυτικά ενώ, σπανιότερα, υβριδίζεται με τον καλόγερο.
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|300px|Γεωγραφική εξάπλωση του είδους Cyanistes caeruleus (πράσινο σκούρο) Το είδος απαντά αποκλειστικά στον Παλαιό Κόσμο, κυρίως στην Ευρώπη και σε λίγες περιοχές της Δ. Ασίας και της Β. Αφρικής.
Η Ευρώπη αποτελεί τη σημαντικότερη επικράτεια της γαλαζοπαπαδίτσας, όπου ανευρίσκεται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους ως επιδημητικό πτηνό. Απαντά σε όλη, σχεδόν, την ήπειρο, εκτός από την Ισλανδία, τη Β. Σκανδιναβία και τη Β. Ρωσία, ενώ υπάρχει «κενό» στην περιοχή των Άλπεων. Το βόρειο όριο κατανομής είναι στις 67° (Νορβηγία), ενώ κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει μετατόπιση του φάσματος κατανομής προς βορράν. Στην Ασία, όπως και στην Ευρώπη, όλοι οι πληθυσμοί είναι καθιστικοί εκτός από μικρούς θύλακες διαχείμασης, στην περιοχή της Κασπίας Θάλασσας. Κατά τα άλλα, το είδος εξαπλώνεται από τη Μικρά Ασία στα δυτικά, μέχρι το Ιράν και το Καζακστάν στα ανατολικά και από την Κ. Ρωσία στα βόρεια μέχρι τον Περσικό Κόλπο στα νότια.
Στην Αφρική, υπάρχουν αποκλειστικά επιδημητικοί πληθυσμοί στις ατλαντικές ακτές του Μαρόκου, και στις παραμεσόγειες χώρες -πλην της Αιγύπτου.
Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα τα υποείδη που απαντούν στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Η γαλαζοπαπαδίτσα είναι πλήρως καθιστικό πτηνό, σε όλες τις κεντρικές και νότιες επικράτειες του φάσματος κατανομής της, παραμένοντας στις ίδιες περιοχές καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Στις βόρειες επικράτειες υπάρχουν κάποιοι μεταναστευτικοί πληθυσμοί οι οποίοι, ωστόσο, δεν εκτελούν μακρινά ταξίδια αλλά, περισσότερο υψομετρικές μεταναστεύσεις. Σε κάποιες χρονιές, όταν οι καιρικές συνθήκες είναι κακές, καταγράφονται μαζικές «εισβολές» σε περιοχές με καλύτερο καιρό, όπως έχει συμβεί λ.χ. στη Βρετανία.
Βιότοπος
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η στατιστική ανάλυση των 5 πρώτων προτιμητέων οικοσυστημάτων, δίνει κατά σειράν τα εξής αποτελέσματα: Δάση πλατύφυλλων, Χωριά, Πόλεις, Λειμώνες και Αρόσιμες εκτάσεις.
Στην Ελλάδα, η γαλαζοπαπαδίτσα απαντά σε πλατύφυλλα δάση, περιοχές με διάσπαρτα δένδρα, άλση, κήπους, δενδρόκηπους, ελαιώνες και καλαμιώνες. Στα δασικά οικοσυστήματα με βελανιδιές, απαντά σε περιοχές με Quercus pubescens, στα μικρά υψόμετρα, και σε περιοχές με Q. frainetto, στα μέσα υψόμετρα. Λιγότερο κοινή, αλλά και πάλι διαδεδομένη, στα δάση με οξιές, ιτιές, και λεύκες. Στη Δ. Ελλάδα, οι γαλαζοπαπαδίτσες είναι κυρίως διαδεδομένες σε δάση με Q. ilex, ενώ στα δάση κωνοφόρων απαντούν, όταν είναι κοντά σε δάση πλατύφυλλων.
Μορφολογία
thumb|right|350px thumb|right|350px|Το πτέρωμα της ενήλικης γαλαζοπαπαδίτσας κυριαρχείται από γοητευτικό συνδυασμό χρωμάτων Η γαλαζοπαπαδίτσα είναι πολύχρωμο πτηνό, από τα ομορφότερα στρουθιόμορφα που επισκέπτονται τις αστικές τοποθεσίες. Τα ενήλικα άτομα έχουν μικρό μέγεθος και χαρακτηρίζονται από τον συνδυασμό της κυανοπράσινης ράχης με το φωτεινό μπλε των πτερύγων και της ουράς, στοιχείο που κάνει το είδος να μη συγχέεται με κάποιο άλλο στην παρατήρηση πεδίου (indistinguishable). Η κάτω επιφάνεια του σώματος έχει λαμπερό κίτρινο χρώμα, με σκούρα, επιμήκη λωρίδα στο μέσον του στήθους. Το κεφάλι είναι στρογγυλεμένο και τρίχρωμο: το μέτωπο και τα πλαϊνά του προσώπου είναι λευκά, το στέμμα είναι γαλαζωπό, ενώ ο τράχηλος, το σαγόνι (bib) και οι οφθαλμικές λωρίδες έχουν μαύρο χρώμα που, ωστόσο, στη βάση του σβέρκου γίνεται κυανό. Η ουρά είναι μακριά και έχει το χρώμα του στέμματος. Το ράμφος είναι μικρό και κωνικό, γκριζωπό με κυανή απόχρωση. Η ίριδα είναι μαύρη, οι ταρσοί και τα πόδια έχουν το χρώμα του ράμφους.
Τα φύλα είναι παρόμοια, με το πτέρωμα του θηλυκού ελαφρώς πιο «θαμπό» από εκείνο του αρσενικού. Αυτό οφείλεται, κυρίως, στο ότι οι άκρες των καλυπτηρίων φτερών των πτερύγων έχουν πιο σκούρο κυανό χρώμα στα αρσενικά από ό, τι στα θηλυκά. Επίσης, το πάχος της κυανής περιοχής στη βάση του τραχήλου, αποτελεί διαγνωστικό στοιχείο, αλλά είναι δύσκολο να παρατηρηθεί από απόσταση.
Τα νεαρά άτομα έχουν ανοικτοκίτρινα -όχι λευκά- μάγουλα, με αχνό κιτρινωπό πτέρωμα, πιο πρασινωπά καλυπτήρια πτερύγων και πιο «θαμπό» γαλαζωπό στέμμα, σε σχέση με τους ενήλικες. Η πρώτη έκδυση (moulting) των νεαρών ατόμων πραγματοποιείται από τα μέσα Ιουλίου μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου, ανάλογα με την περίοδο εκκόλαψης των νεοσσών. Η εκάστοτε αλλαγή πτερώματος μπορεί να ολοκληρωθεί σε 120-150 ημέρες, και είναι από τις πιο μακρόχρονες για πτηνό τόσο μικρού μεγέθους.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:     )
Τροφή
Οι γαλαζοπαπαδίτσες είναι, κατά βάσιν εντομοφάγα πτηνά, τρεφόμενες με ενήλικα έντομα και τις προνύμφες τους (κυρίως Ημίπτερα, κάμπιες (κυρίως Λεπιδόπτερων) και αρθρόποδα (αράχνες και κολλέμβολα). Ωστόσο, μπορούν να καταναλώνουν φρούτα, μπουμπούκια, σπέρματα και σκληρούς καρπούς (φιστίκια, καρύδια, κ.α.), ιδιαίτερα τον χειμώνα, οπότε συχνάζουν και σε ταΐστρες πουλιών.
Ηθολογία
Η γαλαζοπαπαδίτσα αναζητεί την τροφή της στα δένδρα  και, μερικές φορές, στο έδαφος –πιο σπάνια από τον καλόγερο. Είναι εξαιρετικά δραστήριο  πτηνό, με μικρό βάρος έτσι, ώστε να μπορεί να στηρίζεται ακόμη και στα λεπτότερα κλαδιά. Χρησιμοποιεί διάφορες τεχνικές, όπως το ένα πόδι για να ακινητοποιεί την τροφή και να τη ραμφίζει έντονα όταν είναι απαραίτητο. Έτσι καταναλώνει, π.χ., τους καρπούς με σκληρό περίβλημα (καρύδια, φουντούκια, κ.λπ.) και διάφορα σπέρματα. Εξετάζει κάθε κλαδί και φύλλο εξονυχιστικά, προωθούμενη με μικρά, διαδοχικά πηδήματα, ενώ είναι σε θέση να κρέμεται ανάποδα  με μεγάλη άνεση. Συχνά, αναζητά την τροφή της μαζί με τον καλόγερο, αλλά είναι πιο «ακροβατικό» πουλί από εκείνον, με ικανότητες ανάλογες με του δενδροβάτη (Certhia spp. )
Οι γαλαζοπαπαδίτσες μπορεί να γίνουν αρκετά επιθετικές, ιδιαίτερα κατά την αναπαραγωγική περίοδο, όταν υπερασπίζονται τη φωλιά τους. Θεωρείται ότι, έχουν υψηλό δείκτη ευφυΐας και ανάλογη περιέργεια. Κουρνιάζουν στα αειθαλή δένδρα ή σε αναρριχητικά φυτά (π.χ.κισσός), αλλά μπορεί να χρησιμοποιούν οποιεσδήποτε κοιλότητες, όταν οι καιρικές συνθήκες είναι κακές.
«Κλέφτες» γάλακτος
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι γαλαζοπαπαδίτσες είναι «διαβόητες» επειδή συνηθίζουν να ακολουθούν τους διανομείς γάλακτος (γαλατάδες), να αφαιρούν με το ράμφος τους το αλουμινένιο κάλυμμα του περιέκτη και να πίνουν «γουλιές» από το γάλα που προορίζεται για τους ενοίκους των σπιτιών. Μάλιστα, δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στο πλήρες γάλα (sic) και όχι το αποβουτυρωμένο, επειδή τους αρέσει η κρεμώδης κρούστα που σχηματίζεται στην επιφάνεια του πρώτου. Η συνήθεια αυτή έχει μειωθεί στις τελευταίες δεκαετίες, λόγω της προτίμησης του αποβουτυρωμένου γάλακτος στην κατανάλωση και της αγοράς των περιεκτών από το σουπερμάρκετ και όχι από τους διανομείς.
Αναπαραγωγή
Τα τελετουργικά ερωτοτροπίας περιλαμβάνουν πτήσεις από την κορυφή των δένδρων, με τα αρσενικά να πετούν με καλά ανοιγμένες τις πτέρυγες. Τα αρσενικά προσεγγίζουν τα θηλυκά σε θέσεις ποσταρίσματος (perching posts), έχοντας ανασηκωμένα τα φτερά του στέμματος εν είδει λοφίου και μισάνοικτες, ισχυρά τρεμάμενες τις πτέρυγες. Συχνά, προσφέρουν τροφή στα θηλυκά, τα οποία μιμούνται τις κινήσεις των νεοσσών, κάτι που αποτελεί κομμάτι της αναπαραγωγικής ηθολογίας πολλών μελών της οικογενείας. Οι πληθυσμοί που αναπαράγονται στα νότια φωλιάζουν μετά τα μέσα Απριλίου, ενώ εκείνοι που αναπαράγονται στον βορρά, μετά τις αρχές Μαΐου. Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε περίοδο φωλιάσματος στα δυτικά και νότια, αλλά δύο φορές στα ανατολικά και βόρεια.
Στις περιοχές αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), η φωλιά κατασκευάζεται μέσα σε μια κοιλότητα, είτε ενός δένδρου, είτε ενός τοίχου, ενώ αρκετές φορές χρησιμοποιούνται τεχνητές φωλιές, αλλά και ασυνήθιστες θέσεις όπως παλιά γραμματοκιβώτια. Η φωλιά κατασκευάζεται από το θηλυκό και είναι μια κυπελοειδής δομή από βρύα, γρασίδι, νεκρά φύλλα, μαλλί και ιστούς αράχνης, επιστρωμένη με μαλλί, πούπουλα και φτερά. thumb|right|300px|Νεοσσός γαλαζοπαπαδίτσας Η γέννα αποτελείται από (5-) 7 έως 12 (-16) πολύ μικρά, υποελλειπτικά και γυαλιστερά αβγά, διαστάσεων 15,6 Χ 12,0 χιλιοστών και βάρους 1,1 γραμμαρίων, εκ των οποίων ποσοστό 6% είναι κέλυφος. Η επώαση αρχίζει, συνήθως, πριν εναποτεθούν τα τελευταία 2-3 αβγά και, συχνά, τα καλύπτει με το υλικό επίστρωσης. Πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό (το αρσενικό εφοδιάζει με τροφή) και διαρκεί (12-) 13 έως 14 (-16) ημέρες, περίπου. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι (altricial) και χρήζουν της άμεσης προστασίας των γονέων. Η πτέρωση των νεοσσών πραγματοποιείται στις (15-) 18 έως 20 (-23) ημέρες, και η ανεξαρτητοποίησή τους, 3-4 εβδομάδες αργότερα.
Θηρευτές
Το μικρό μέγεθος της γαλαζοπαπαδίτσας την καθιστά ευάλωτη σε μεγαλύτερα πουλιά όπως οι καρακάξες, που συλλαμβάνουν τους ευάλωτους νεοσσούς, όταν αυτοί εγκαταλείπουν τη φωλιά. Πάντως, οι πιο σημαντικοί θηρευτές του είδους είναι το ξεφτέρι και οι οικιακές γάτες. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τις φωλιές μπορεί, επίσης, να λυμαίνονται νυφίτσες, κόκκινοι και γκρίζοι σκίουροι.
Απειλές
Το είδος δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερους κινδύνους στο ευρύτερο φάσμα κατανομής του, πέραν των κακών καιρικών συνθηκών που, όταν ενσκύπτουν, μπορεί να αποδεκατίσουν χιλιάδες άτομα, ιδιαίτερα εάν εμφανιστούν την περίοδο φωλιάσματος. Αυτό οφείλεται στο ότι, επηρεάζουν τη διαθεσιμότητα τροφικών πόρων, κυρίως των προνυμφών (κάμπιες) με τις οποίες σιτίζονται οι νεοσσοί.
Κατάσταση πληθυσμού
To είδος είναι από τα πλέον διαδεδομένα στις αστικές περιοχές, ιδιαίτερα στις βορειοευρωπαϊκές χώρες, με αυξητικές τάσεις των πληθυσμών τους. Η IUCN κατατάσσει το είδος στα Ελαχίστης Ανησυχίας (LC). Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη, διαθέτουν η Γαλλία, η Γερμανία, η Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Πορτογαλία.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Η γαλαζοπαπαδίτσα, είναι από τα πιο κοινά και διαδεδομένα στρουθιόμορφα της χώρας, αναπαραγόμενα μονίμως σε όλα τα ηπειρωτικά και στα περισσότερα νησιά. Βέβαια, λόγω της φύσης των ενδιαιτημάτων της, απουσιάζει από τις άνυδρες, ξηρές περιοχές χαμηλού υψομέτρου (Ν. Ελλάδα και πολλά νησιά). Υψομετρικά, κινείται στα 1.200-1.500 μ., αλλά δεν είναι σπάνιο να παρατηρηθεί -τοπικά- μέχρι τα 2.000 μ.
Άλλες ονομασίες
Η Γαλαζοπαπαδίτσα πολλές φορές απαντά στον ελλαδικό χώρο και με την ονομασία Καλόγερος ή Καλόγερος, αλλά δεν πρόκειται για το είδος Parus major (καλόγερος).
Διμεθυλοτριοξειδάνιο
Το διμεθυλοτριοξειδάνιο είναι οργανική ένωση με μοριακό τύπο C2H6O3 και ημισυντακτικό τύπο CH3O3CH3. Πιο αναλυτικά, είναι ένα οργανικό τριοξειδάνιο.
Κοπιάνο
Το Κοπιάνο (ιταλικά: Copiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Διμεθυλοτριοξειδάνιο
Πηγές
Κατηγορία:Οξειδάνια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:C2
Κοπιάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Ερρίκος Στιούαρτ του Γκλόστερ
Ο Ερρίκος (αγγλ. Henry Stuart, Duke of Gloucester, 8 Ιουλίου 1640 - 13 Σεπτεμβρίου 1660) από τον Οίκο των Στιούαρτ ήταν δούκας του Γκλώστερ.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας και της Ερριέττας Μαρίας των Βουρβόνων, κόρης του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας.