cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bigil
Πλοκή
Σήμερα, ο Michael δέχεται το αίτημα του Kathir να προπονήσει την ποδοσφαιρική ομάδα των γυναικών και φεύγει για το Δελχί με την ομάδα, με την Angel να τους συνοδεύει ως η φυσιοθεραπευτής της ομάδας. Λόγω του εγκληματικού του παρελθόντος, τα κορίτσια αρνούνται να συνεργαστούν μαζί του, φτάνοντας στο σημείο να τον κατηγορούν για την ήττα της ομάδας τους στον πρώτο τους αγώνα ενάντια στη Μανιπούρ στο Εθνικό Πρωτάθλημα και ζητώντας από την Ομοσπονδία να τον απομακρύνει. Απογοητευμένος, ο Michael υποβάλλει την παραίτησή του στον Sharma, αλλά συνειδητοποιεί σύντομα ότι ο Sharma στοχεύει να τον εκδικηθεί για την ταπείνωση που αντιμετώπισε στα χέρια του Rayappan ώστε να επιστρέψει ο Michael στην ινδική ομάδα ποδοσφαίρου. Ο Sharma στέλνει ένοπλους άντρες να επιτεθούν στον Michael, ο οποίος καταφέρνει να τους βάλει κάτω και αποσύρει την παραίτησή του. Πείθει τα κορίτσια να τον υποστηρίξουν και να ξεκινάει να τα εκπαιδεύει σκληρά με μοναδικό στόχο να κερδίσουν το πρωτάθλημα. Καταφέρνει, ακόμα, να φέρει πίσω δύο βασικούς παίκτες που είχαν αποχωρήσει για να ενισχύσει τη δύναμη της ομάδας: την Gayathri, μια κοπέλα Brahmin που έπρεπε να σταματήσει να παίζει ποδόσφαιρο αφού παντρεύτηκε έναν συντηρητικό άντρα και την Anitha, που είχε πέσει σε κατάθλιψη, αρνούμενη να αποχωρήσει από το δωμάτιό της αφού ένας άνδρας έριξε οξύ στο πρόσωπό της, καθώς απέρριψε τις κινήσεις του. Παρά το γεγονός ότι ο Sharma προσπαθεί να στήσει τον επόμενο αγώνα της ομάδας του εναντίον της Haryana, έτσι ώστε να αποκλειστούν και να σταλούν πίσω στα σπίτια τους, καταφέρνουν να νικήσουν όχι μόνο την Haryana αλλά και όλους τους εναπομείναντες αγώνες, περνώντας στο τελικό στο Chennai, όπου θα παίξουν ξανά εναντίον της Μανιπούρ.
Την παραμονή του τελικού, μία από της παίκτριες, η Vembu, απήχθη από τον Daniel, ο οποίος της έκανε ένεση κοκαΐνης, μετά από διαταγή του Sharma προκειμένου να σαμποτάρει τις πιθανότητες της ομάδας να κερδίσει το πρωτάθλημα. Αν και ανακάμπτει, δεν είναι σε θέση να παίξει στον τελικό δεδομένου ότι θα αποτύχει το τεστ κατά των απαγορευμένων ουσιών. Ο Daniel απαγάγει επίσης την αρχηγό της ομάδας, την Thendral, και προσπαθεί να κάνει και σε αυτήν ένεση κοκαΐνης, αλλά ο Michael καταφέρνει να τη σώσει. Ο Michael είναι έτοιμος να σκοτώσει τον Daniel και να ξεμπερδέψει μαζί του μια για πάντα, αλλά όταν βλέπει τον νεαρό γιο του, αλλάζει γνώμη, καθώς δεν θέλει το μέλλον του μικρού αγοριού να καταλήξει όπως το δικό του, αφου δει τον πατέρα του να πεθαίνει. Την επόμενη μέρα παίζουν τον Τελικό εναντίον της Μανιπούρ χωρίς την Vembu. Ο αγώνας είναι ντέρμυ με την ομάδα της Tamil Nadu να κερδίζει το πρωτάθλημα στη φάση των πέναλτι. Ο Michael και η ομάδα αφιερώνουν την επιτυχία τους στον Kathir, ο οποίος παρακολουθεί τον αγώνα σε μια αναπηρική καρέκλα.
Στο τέλος της ταινίας, ο Michael καταφέρνει να κατηγορήσει τον Sharma για κατοχή ναρκωτικών, οδηγώντας στη σύλληψη του στη Μαλαισία, όπου είναι σε διακοπές. Λίγους μήνες αργότερα, ο Μιχαήλ, πλέον όχι συνεχώς αναστατωμένος, αναλαμβάνει την παιδιών στο ποδόσφαιρο, με έναν από τους μαθητές του να είναι ο γιος του Daniel, ο οποίος έχει πλέον συμφιλιώσει με τον Michael.
Κοινωνικός αντίκτυπος
Το Bigil έχει γίνει μια ταινία με μεγάλη επιρροή στις τις γυναίκες. Σύμφωνα με τον προπονητή της γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου της Madurai, η οποία κέρδισε πρόσφατα τα εθνικά προκριματικά στη Μπανγκαλόρ, οι γονείς ενθαρρύνουν τις κόρες τους να αναλάβουν το ποδόσφαιρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Ινδικές ταινίες
Κασσινέττα ντι Λουγκανιάνο
Η Κασσινέττα ντι Λουγκανιάνο (ιταλικά: Cassinetta di Lugagnano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Κασσίνα ντε' Πέκκι
Η Κασσίνα ντε' Πέκκι (ιταλικά: Cassina de' Pecchi) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Αστική Περιοχή Κασούλου
Το Κασούλου (Kasulu) είναι μια μικρή πόλη στην Αστική Περιοχή Κασούλου (Kasulu Urban District), στην Περιφέρεια Κιγκόμα (Kigoma Region) της Τανζανίας.
Τοποθεσία
Το Κασούλου (Kasulu), βρίσκεται στην βορειοδυτική Τανζανία, κοντά στα σύνορα με την Δημοκρατία του Μπουρούντι (Republic of Burundi). Η πόλη συμπεριλαμβάνει το Τμήμα Kasulu Mjini, στην Αστική Επαρχία Κασούλου (Kasulu Urban District), στην Περιφέρεια Κιγκόμα (Kigoma Region). Βρίσκεται περίπου 78 χλμ., βορειοανατολικά της Κιγκόμα (Kigoma), τη θέση της περιφερειακής έδρας. Το Κασούλου (Kasulu), βρίσκεται περίπου 800 χλμ., βορειοδυτικά της Ντοντόμα (Dodoma), την πρωτεύουσα της Τανζανίας.
Οι συντεταγμένες της πόλης Κασούλου (Kasulu) είναι: 4° 34' 48.00"S, 30° 6' 0.00"E (γεωγραφικό Πλάτος: 4.5800· γεωγραφικό Μήκος: 30.1000).
Πληθυσμός
Παλαιότερα, υπήρχε κάποιο πρόβλημα σχετικά με την καταμέτρηση του [πληθυσμού στο Κασούλου (Kasulu) και έτσι, δεν ήταν γνωστός στο κοινό. Το 1988, ο πληθυσμός της πόλης, υπολογιζόταν σε 19.324 άτομα. Στην τελευταία απογραφή του 2012, ο πληθυσμός στην πόλη, ανήρχετο σε 208.244 άτομα.
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Η πόλη Κασούλου (Kasulu), διαιρείται διοικητικά σε 9 Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012): • 4
Επισκόπηση
Το Κασούλου (Kasulu), συμπεριλαμβάνει εντός του και το Αστικό Τμήμα Kasulu Mjini (που στα Ελληνικά σημαίνει: Αστικό Κασούλου), το οποίο είναι ένα από τα 9 Τμήματα στην πόλη.
Στο Κασούλου (Kasulu), είναι η έδρα της επισκοπής της Δυτικής Αρχιεπισκοπής της Αγγλικανικής Εκκλησίας της Τανζανίας. Επίσκοπος του ήταν ο Gerard Mpango. Ο κύριος ναός είναι ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ανδρέα.
Βασικές εγκαταστάσεις του είναι το «Teachers College» του «Kasulu Teacher Training College«Teachers College».
Πιέρ Μινιάρ
Ο Πιέρ Μινιάρ (γαλλικά: Pierre Mignard,17 Νοεμβρίου 1612 - 30 Μαΐου 1695) ήταν Γάλλος ζωγράφος, γνωστός για τις θρησκευτικές και μυθολογικές συνθέσεις και τις προσωπογραφίες του. Θεωρείται χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του ώριμου γαλλικού μπαρόκ που αναπτύχθηκε στη γαλλική τέχνη του 17ου αιώνα.
Αστική Περιοχή Κασούλου
Επισκόπηση
Υπάρχουν διάφορες σχολές μαζί με το «Kasulu Bible College«Teachers College» της Αγγλικανικής Εκκλησίας.
Η πόλη είναι επίσης η έδρα της Επαρχιακής Διοίκησης Κασούλου (Kasulu District Administration).
Πιέρ Μινιάρ
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Η Παναγία με τα σταφύλια, 1640 μικρογραφία|281x281εσ|Το πορτρέτο του [[Μολιέρος|Μολιέρου, 1658, Μουσείο Κοντέ]] Ο Πιέρ Μινιάρ γεννήθηκε στην Τρουά το 1612 σε οικογένεια τεχνιτών. Ήταν ο μικρότερος αδερφός του Νικολά Μινιάρ, ζωγράφου και χαράκτη που εργάσθηκε κυρίως στην Αβινιόν και ήταν γνωστός ως Μινιάρ της Αβινιόν. Ο Νικολά είχε δύο γιους, τον Πωλ που έγινε ζωγράφος και χαράκτης και τον Πιέρ που έγινε ζωγράφος και αρχιτέκτονας, ο οποίος αναφέρεται ως Πιέρ Β' για να διακρίνεται από τον θείο του.
Αστική Περιοχή Κασούλου
Επισκόπηση
Μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (Μμε), κυριαρχούν στην πόλη.
Η αγροτική γεωργία διαβίωσης, ασκείται στην γύρω περιοχή, η κύρια καλλιέργεια είναι ο αραβόσιτος. Ζώα, κυρίως βοοειδή, εκτρέφονται στην Περιοχή Κασούλου (Kasulu District).
Πιέρ Μινιάρ
Βιογραφία
Από το 1624, ο Πιέρ Μινιάρ εκπαιδεύτηκε στην Μπουρζ στο εργαστήριο του ζωγράφου Ζαν Μπουσέ. Αργότερα πέρασε ένα διάστημα κάνοντας αντίγραφα πινάκων μανιεριστικής ζωγραφικής στον πύργο του Φονταινεμπλώ. Στη συνέχεια μαθήτευσε για μια περίοδο στο εργαστήριο του Σιμόν Βουέ στο Παρίσι. Ο Μινιάρ έφυγε για τη Ρώμη το 1635 όπου παρέμεινε περίπου 22 χρόνια. Λόγω της μακράς διαμονής του στη Ρώμη έλαβε το παρωνύμιο «Μινιάρ ο Ρωμαίος».
Αστική Περιοχή Κασούλου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις στην Κοιλάδα του Μεγάλου Ρήγματος Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Κιγκόμα
Πιέρ Μινιάρ
Βιογραφία
Το 1656 παντρεύτηκε με την Άννα Αβολάρα, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά.
Η φήμη του ήταν τέτοια που κλήθηκε στο Παρίσι το 1657, πιθανώς από τον καρδινάλιο Μαζαρέν. Καθ' οδόν προς το Παρίσι, πέρασε από την Αβινιόν, όπου έμενε και εργαζόταν ο αδερφός του Νικολά. Εκεί συνάντησε τον δραματουργό Μολιέρο, με τον οποίο έγινε στενός φίλος και ζωγράφισε πολλά πορτρέτα του.
Στο Παρίσι, απέκτησε την εύνοια του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ' και φιλοτέχνησε προσωπογραφίες του ίδιου και της βασιλικής οικογένειας. Έχαιρε επίσης της προστασίας σημαντικών προσωπικοτήτων που του ανέθεσαν έργα, μεταξύ αυτών οι: Ερρίκος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, Μολιέρος, Μποσσυέ, Μαιντενόν (βρίσκονται στο Λούβρο), Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ, μαντάμ ντε Σεβινιέ, μαρκησία του Μοντεσπάν, Ρενέ Ντεκάρτ. Ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους και δημοφιλείς ζωγράφους πορτρέτων της εποχής του. Έργα του βρίσκονται στις Βερσαλλίες, στο Λούβρο σε πολλά μουσεία στη Γαλλία και σε μεγάλα μουσεία του κόσμου: Ερμιτάζ, Πράντο, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου κλ.
Ο Mινιάρ είχε μεγάλη αντιπαλότητα με τον κορυφαίο Γάλλο ζωγράφο εκείνης της εποχής και Πρώτο ζωγράφο του Βασιλιά Σαρλ Λε Μπρεν. Αρνήθηκε να εισέλθει στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, της οποίας ήταν διευθυντής ο Λε Μπρεν και αντιτάχθηκε επίσης στην εξουσία της Ακαδημίας. Ο αδερφός του Νικολά και ο ανιψιός του Πωλ, που ήταν μαθητής του, στη διαμάχη επέλεξαν την πλευρά του Λε Μπρεν εναντίον του Πιερ Μινιάρ, γεγονός που οδήγησε σε διακοπή των σχέσεών τους.
Με τον θάνατο του Λε Μπρεν το 1690, η κατάσταση άλλαξε και ο Mινιάρ κατέλαβε το αξίωμα του Πρώτου ζωγράφου του βασιλιά που κατείχε ο αντίπαλός του. Πέθανε στις 30 Μαΐου 1695 στο Παρίσι, καθώς επρόκειτο να αρχίσει να εργάζεται στον τρούλο του Μεγάρου των Απομάχων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Η Χώρα των Νομάδων (ταινία)
Η Χώρα των Νομάδων (αγγλικά: Nomadland) είναι ο τίτλος μιας Αμερικανικής δραματικής κινηματογραγικής ταινίας του 2020. Την συγγραφή του σεναρίου της ταινίας, καθώς και την σκηνοθεσία της και την παραγωγή, ανέλαβε η Κλόε Ζάο, ενώ πρωταγωνιστεί η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ ως μια γυναίκα, που αποφασίζει να εγκαταλείψει την πόλη της και να αρχίσει να περιπλανιέται στις ΗΠΑ, αφού ο σύζυγος της πεθαίνει. Ο Ντέιβιντ Στράθερν εμφανίζεται σε συμπρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ οι πραγματικοί νομάδες Λίντα Μέι και Μπομπ Γουέλς κάνουν σύντομες εμφανίσεις.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 11 Σεπτεμβρίου του 2020 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, όπου και κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα.Στις 4 Δεκεμβρίου του 2020 είχε μια περιορισμένη κυκλοφορία σε συγκεκριμένους κινηματογράφους και πρωτοέγινε η ταινία διαθέσιμη στο Hulu στις 19 Φεβρουαρίου του 2021.Η ταινία τα πήγε καλά στο box office αποφέροντας παγκοσμίως $39 εκατομμύρια με προϋπολογισμό $5 εκατομμυρίων και έλαβε κυρίως θετικές κριτικές, οι οποίες επαίνεσαν κυρίως την σκηνοθεσία, το μοντάζ, το σενάριο, την φωτογραφία της καθώς και τις ερμηνείες των Φράνσις ΜακΝτόρμαντ και Ντέιβιντ Στράθερν. Η ταινία έχει βαθμολογηθεί στο Metacritic ως η τρίτη καλύτερη ταινία του 2020.
Στην 93η Απονομή των Βραβείων Όσκαρ, η ταινία κέρδισε τα βραβεία Καλύτερης ταινίας, Σκηνοθεσίας και Α' Γυναικείου Ρόλου. Είναι η πρώτη ταινία της Searchlight Pictures που κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας απο τότε που η Walt Disney Company αγόρασε περιουσιακά στοιχεία της 21st Century Fox. Επίσης, η ταινία κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Δραματικής Ταινίας και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας στην 78η απονομή των Χρυσών Σφαιρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2020 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νεβάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Searchlight Pictures Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Καστάνο Πρίμο
Το Καστάνο Πρίμο (ιταλικά: Castano Primo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Τσερνούσκο σουλ Ναβίλιο
Το Τσερνούσκο σουλ Ναβίλιο (ιταλικά: Cernusco sul Naviglio) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Κάμι (Σιντοϊσμός)
Τα Kami είναι τα πνεύματα, φαινόμενα ή "ιερές δυνάμεις" που λατρεύονται στη θρησκεία του Σιντοϊσμού. Τα κάμι πορεί να είναι φυσικά στοιχεία, δυνάμεις της φύσης, καθώς και όντα, ή ιδιότητες που χαρακτηρίζουν αυτά τα όντα. Μπορούν επίσης να είναι πνεύματα αξιοσέβαστων νεκρών. Πολλά kami θεωρούνται ως αρχαίοι πρόγονοι ολόκληρων φατριών (ορισμένοι πρόγονοι έγιναν kami μετά τον θάνατό τους, αν μπορούσαν να ενσωματώσουν τις αξίες και τις αρετές των kami όσο ήταν εν ζωή). Παραδοσιακά, σπουδαίοι και αξιομνημόνευτοι ηγέτες όπως ο αυτοκράτορας, θα μπορούσαν να γίνουν ή έγιναν κάμι.
Στον Σιντοϊσμό, τα κάμι δεν είναι ξεχωριστά από τη φύση, αλλά είναι από τη φύση, φέροντας θετικά και αρνητικά, καλά και κακά, χαρακτηριστικά. Είναι εκδηλώσεις του musubi, της συμπαντικής ενέργειας που συνδέει τα όντα μεταξύ τους, και θεωρούνται πρότυπα για την ανθρωπότητα. Τα κάμι πιστεύεται ότι είναι "κρυμμένα" από αυτόν τον κόσμο και κατοικούν σε μια συμπληρωματική ύπαρξη που αντικατοπτρίζει τη δική μας: στο shinkai (τον "κόσμο των κάμι"). Η αρμονία με τις μεγαλειώδεις πτυχές της φύσης συνίσταται στη συνειδητοποίηση του kannagara no michi ("τρόπος των κάμι").
Αν και ο όρος kami μεταφράζεται με πολλούς τρόπους στα αγγλικά, καμία αγγλική λέξη δεν εκφράζει το πλήρες νόημά της. Η αμφισημία της έννοιας του kami είναι απαραίτητη, καθώς μεταδίδει τη διφορούμενη φύση των ίδιων των kami.
Ετυμολογία
αριστερά|μικρογραφία| [[Αματεράσου|Amaterasu, ένα από τα κεντρικά kami στην πίστη του Σιντοϊσμού ]] Kami είναι η ιαπωνική λέξη για έναν θεό, θεότητα, το θείο, ή το πνεύμα. Έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει τον νου (心 霊), τον Θεό (ゴッド), το υπέρτατο όν (至上 者), μια από τις θεότητες του Shinto, ένα είδωλο, μια αρχή, και οτιδήποτε αποτελεί αντικείμενο λατρείας.
Αν και το kami συνήθως ερμηνεύεται ως θεότητα, ορισμένοι επιστήμονες του Shinto υποστηρίζουν ότι αυτή η μετάφραση ενδέχεται να προκαλέσει παρανόηση του όρου. Η μεγάλη ποικιλία της χρήσης της λέξης kami μπορεί να συγκριθεί με τη σανσκριτική Deva και την εβραϊκή Ελοχίμ, που αναφέρονται επίσης στον Θεό, τους θεούς, τους αγγέλους ή τα πνεύματα.
Οι ετυμολογικές προτάσεις περιλαμβάνουν:
Επειδή η ιαπωνική γλώσσα κανονικά δεν διακρίνει τον γραμματικό αριθμό στα ουσιαστικά (οι μορφές του ενικού και του πληθυντικού αριθμού των ουσιαστικών ταυτίζονται στα ιαπωνικά), μερικές φορές είναι ασαφές αν το kami αναφέρεται σε μία, ή σε περισσότερες οντότητες. Όταν καθίσταται αναγκαία η χρήση μίας μοναδικής έννοιας, το -kami χρησιμοποιείται ως επίθημα (στο τέλος της λέξης). Ο αναδιπλασιασμένος όρος που χρησιμοποιείται γενικά για να περιγράψει ένα πλήθος kami είναι το kamigami (καμιγκάμι).
Το φύλο επίσης δεν σημαίνεται από τη λέξη kami και, κατά συνέπεια, ο όρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει είτε ένα αρσενικό είτε ένα θηλυκό κάμι.
Ιστορία
Στις αρχαίες παραδόσεις υπήρχαν πέντε ειδοποιά χαρακτηριστικά του κάμι:
Τα κάμι αποτελούν μια δυναμική, διαρκώς μεταβαλλόμενη έννοια, αλλά η παρουσία τους στην ιαπωνική ζωή είναι σταθερή. Η πρώτη παρουσία των κάμι ήταν ως χθόνια πνεύματα, που βοηθούσαν τις πρώιμες ομάδες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών στην καθημερινότητά τους. Λατρεύονταν ως θεοί της γης (των βουνών) και της θάλασσας. Δεδομένου ότι η καλλιέργεια του ρυζιού έγινε ολοένα πιο σημαντική και κυρίαρχη στην Ιαπωνία, η ταυτότητα των κάμι απέκτησε αντίστοιχα μεγαλύτερη σημασία, αναλαμβάνοντας ρόλους άμεσα συνδεδεμένους με την ανάπτυξη των καλλιεργειών. Έτσι, τα κάμι διαδραμάτισαν τον ρόλο φυσικών φαινομένων ή στοιχείων της φύσης όπως η βροχή, η γη, αλλά και το ρύζι. Αυτή η σχέση μεταξύ των πρώιμων Ιαπώνων και των κάμι εκδηλώθηκε με τελετουργίες και τελετές που είχαν ως στόχο να παροτρύνουν τα κάμι να αυξήσουν και να προστατεύσουν τη συγκομιδή. Αυτά τα τελετουργικά μετατράπηκαν επίσης σε σύμβολο ισχύος και δύναμης για τους πρώτους αυτοκράτορες. (Βλέπε Niiname-sai)
Στην πίστη του σιντοϊσμού παρατηρείται μια ισχυρή παράδοση μυθοπλασίας. Ένας τέτοιος μύθος καταγράφει την εμφάνιση του πρώτου αυτοκράτορα, εγγονού της Θεάς του Ήλιου Αματεράσου. Στον μύθο αυτόν, όταν η Αματεράσου έστειλε τον εγγονό της στη γη για να κυβερνήσει, του έδωσε πέντε κόκκους ρυζιού, που είχαν καλλιεργηθεί στα χωράφια του ουρανού (Takamagahara). Αυτό το ρύζι του επέτρεψε να μετασχηματίσει τoν "αγριότοπο".
Οι κοινωνικές και πολιτικές διαμάχες έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη νέων ειδών κάμι, ειδικά του goryō-shin (το κάμι του ιερού πνεύματος). Τα Goryō είναι τα εκδικητικά πνεύματα των νεκρών, των οποίων οι ζωές τέλειωσαν απότομα, αλλά εξευμενίστηκαν από την αφοσίωση των οπαδών του σιντοϊσμού και τώρα πιστεύεται ότι τιμωρούν εκείνους που δεν τιμούν τα κάμι.
Το πάνθεον των κάμι, όπως και τα ίδια τα κάμι, αλλάζει διαρκώς ως προς τον ορισμό και το εύρος του. Καθώς οι ανάγκες των ανθρώπων έχουν μετατβληθεί, το ίδιο έχει συμβεί και με τους τομείς και τους ρόλους των διαφόρων κάμι. Ορισμένες τέτοιες περιπτώσεις αφορούν την υγεία, όπως το κάμι της ευλογιάς, του οποίου ο ρόλος επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει όλες τις μεταδοτικές νόσους, ή το κάμι των δοθιήνων και των όγκων που αφορά πλέον και τους καρκίνους και τις θεραπείες τους.
Στις αρχαίες ανεμιστικές θρησκείες, τα κάμι ήταν απλώς αντιληπτά ως οι θεϊκές δυνάμεις της φύσης. Οι πιστοί στην αρχαία Ιαπωνία σέβονταν τα δημιουργήματα της φύσης που παρουσίαζαν μια ιδιαίτερη ομορφιά και δύναμη, όπως οι καταρράκτες, τα βουνά, οι βράχοι, τα ζώα, τα δέντρα, το γρασίδι, ακόμη και τα ρυζοχώραφα. Πίστευαν ακράδαντα ότι τα πνεύματα ή τα κάμι που κατοικούσαν εκεί άξιζαν σεβασμό.
Το 927 μ.Χ., το Engi-shiki (延喜, κυριολεκτικά Διαδικασίες της Περιόδου Ένγκι) εκδόθηκε σε πενήντα τόμους. Αυτή η πρώτη σωζόμενη επίσημη κωδικοποίηση των τελετουργιών του σιντοϊσμού και των norito (λειτουργίες και προσευχές), έγινε η βάση για όλες τις μεταγενέστερες λειτουργικές πρακτικές και προσπάθειες του Σιντοϊσμού. Αναφέρει όλα τα 2.861 θρησκευτικά μνημεία του σιντοϊσμού που υπήρχαν εκείνη την εποχή, καθώς και τα 3.131 επισήμως αναγνωρισμένα και κατοχυρωμένα κάμι. Στη διάρκεια των επόμενων γενεών, ο αριθμός των κάμι έχει αυξηθεί και υπερβαίνει κατά πολύ τον αρχικό υπολογισμό, καθώς υπάρχουν πλέον περισσότερα από 2.446.000 διακριτά κάμι που καταγράφονται μόνο στο ιερό Yasukuni του Τόκιο.
Σιντοϊστική πίστη
Τα κάμι είναι τα κεντρικά αντικείμενα λατρείας για την πίστη του σιντοϊσμού. Η αρχαία ανιμιστική πνευματικότητα της Ιαπωνίας αποτέλεσε την αρχή του νεώτερου σιντοϊσμού, ο οποίος έγινε αργότερα επίσημος πνευματικός θεσμός, σε μια προσπάθεια διάσωσης των παραδοσιακών δοξασιών από την εισβολή των εισαγόμενων θρησκευτικών ιδεών. Ως αποτέλεσμα, η φύση του κάμι είναι πολύ γενική και περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές έννοιες και φαινόμενα.
Μερικά από τα αντικείμενα ή τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται ως κάμι αποτελούν ιδιότητες της καλλιέργειας, της γονιμότητας και της παραγωγής, φυσικά φαινόμενα όπως ο άνεμος και ο κεραυνός, φυσικά αντικείμενα όπως ο ήλιος, τα βουνά, τα ποτάμια, τα δέντρα και τα βράχια, ορισμένα ζώα, και τα πνεύματα των προγόνων.Στα προγονικά πνεύματα περιλαμβάνονται και εκείνα των προγόνων του Αυτοκρατορικού Οίκου της Ιαπωνίας, αλλά και οι πρόγονοι των αριστοκρατικών οικογενειών, καθώς και τα πνεύματα των προγόνων όλων των ανθρώπων, οι οποίοι, όταν πέθαναν, πιστευόταν ότι προστάτευαν τους απογόνους τους.
Υπάρχουν και άλλα πνεύματα που αποκαλούνται κάμι. Για παράδειγμα, τα πνεύματα-προστάτες της γης, των επαγγελμάτων και των δεξιοτήτων, τα πνεύματα των Ιαπώνων ήρωων, ανδρών που διακρίνονταν για σπουδαίες πράξεις ή αρετές, εκείνων που συνέβαλαν στον πολιτισμό, την κουλτούρα και την ανθρώπινη ευημερία, εκείνων που έχουν πεθάνει για το κράτος ή την κοινότητα, καθώς και των αξιοθρήνητων νεκρών. Ως κάμι δεν θεωρούνται μόνον πνεύματα που είναι ανώτερα από τον άνθρωπο: αντιθέτως, πνεύματα που θεωρούνται άξια λύπησης ή απλώς αδύναμα έχουν επίσης, κατά καιρούς, θεωρηθεί κάμι από τον σιντοϊσμό.
Αν και οι αρχαίες εννοιολογήσεις εξακολουθούν να τηρούνται, στον σύγχρονο σιντοϊσμό πολλοί ιερείς θεωρούν επίσης ότι τα κάμι είναι ανθρωπόμορφα πνεύματα, με ευγένεια και κύρος. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η μυθολογική φιγούρα Αματεράσου, της θεάς του ήλιου του Πανθέου του σιντοϊσμού. Αν και αυτά τα κάμι μπορούν να θεωρηθούν θεότητες, δεν θεωρούνται κατ' ανάγκη παντοδύναμα ή πάνσοφα, και όπως οι Έλληνες Θεοί, έχουν προσωπικότητες με ελαττώματα και είναι ικανά να προβούν σε επαίσχυντες πράξεις. Στους μύθους της Αματεράσου, για παράδειγμα, η θεά μπορούσε να παρακολουθήσει τα γεγονότα του ανθρώπινου κόσμου, αλλά έπρεπε να χρησιμοποιήσει τελετουργίες μαντείας για να δει το μέλλον.
Θεωρείται πως υπάρχουν τρεις κύριες παραλλαγές κάμι: τα Αματσουκάμι (οι ουράνιες θεότητες), τα Κουνιτσουκάμι (οι χθόνιοι θεοί), και τα για-ο-γιόροζου νο κάμι (τα αμέτρητα κάμι. Το 八百万 κυριολεκτικά σημαίνει "οκτώ εκατομμύρια", αλλά ιδιωματικά σημαίνει "αμέτρητα"και"πανταχού παρόντα" - όπως πολλοί πολιτισμοί της Ανατολικής Ασίας, οι Ιάπωνες συχνά χρησιμοποιούν τον αριθμό 8, που αντιπροσωπεύει τα σημεία του ορίζοντα μαζί με τις ενδιάμεσες κατευθύνσεις - ΒΑ, ΝΑ, ΝΔ, ΒΔ -  για να συμβολίσουν την πανταχού παρουσία.) Αυτές οι ταξινομήσεις των κάμι δεν θεωρούνται απόλυτες, λόγω του ρευστού και μεταβαλλόμενου χαρακτήρα των κάμι, αλλά αντιθέτως χρησιμοποιούνται ως κατευθυντήριες γραμμές για την ομαδοποίησή τους.
Οι πρόγονοι μιας συγκεκριμένης οικογένειας μπορούν επίσης να λατρευτούν ως κάμι. Με αυτή την έννοια, τα κάμι αυτά λατρεύονται όχι λόγω των θεϊκών τους δυνάμεων, αλλά λόγω μιας ξεχωριστής τους ιδιότητας ή αρετής. Τα κάμι αυτά γιορτάζονται τοπικά, ενώ έχουν χτιστεί προς τιμήν τους πολλά μικροσκοπικά ιερά (hokora). Σε πολλές περιπτώσεις, με αυτόν τον τρόπο τιμώνται άνθρωποι που έζησαν έζησαν στο παρελθόν. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί ο Tenjin, ο οποίος εν ζωή ήταν ο Sugawara no Michizane (845-903 μ.Χ.).
Στους κόλπους του σιντοϊσμού, πιστεύεται ότι η φύση της ζωής είναι η ανθρώπινη ζωή ξεκίνησε από τα κάμι. Ωστόσο, οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν αυτή τη θεία φύση, την οποία δημιούργησαν τα κάμι, από μόνα τους. Επομένως, το μαγκόκορο, ή αλλιώς: ο εξαγνισμός, είναι απαραίτητος για να μπορέσει κανείς να δει τη θεία φύση. Αυτός ο εξαγνισμός μπορεί να χορηγηθεί μόνο από τα κάμι. Για να ευχαριστήσουν τα κάμι και να εξαγνιστούν, οι οπαδοί του σιντοϊσμού μαθαίνουν να τηρούν τις τέσσερις υποσχέσεις του σιντοϊσμού.
Η πρώτη υπόσχεση είναι να τιμάς την παράδοση και την οικογένεια. Η οικογένεια θεωρείται ο βασικός μηχανισμός διατήρησης των παραδόσεων. Για παράδειγμα, στον γάμο ή τη γέννηση, η παράδοση μπορεί να αναβιωθεί και να μεταδοθεί στις μελλοντικές γενιές. Η δεύτερη υπόσχεση είναι να αγαπάς τη φύση. Τα φυσικά αντικείμενα λατρεύονται ως ιερά επειδή τα κάμι κατοικούν μέσα σε αυτά. Επομένως, η επαφή με τη φύση συνεπάγεται επαφή με τους θεούς. Η τρίτη υπόσχεση αφορά τη διατήρηση της σωματικής καθαριότητας. Οι οπαδοί του σιντοϊσμού κάνουν μπάνιο, πλένουν τα χέρια τους και ξεπλένουν συχνά τα στόματά τους. Η τελευταία υπόσχεση είναι η άσκηση του matsuri, η οποία αφορά τη λατρεία και την απόδοση τιμών προς τα κάμι και τα προγονικά πνεύματα.
Τα κάμι λατρεύονται και αποτελούν αντικείμενο σεβασμό για τη θρησκεία του σιντοϊσμού. Ο στόχος ζωής των σιντοϊστών είναι η απόκτηση της magokoro, μιας αγνής, ειλικρινούς καρδιάς, η οποία μπορεί να χορηγηθεί μόνο από τα κάμι. Ως αποτέλεσμα, οι σιντοϊστές διδάσκονται ότι η ανθρωπότητα θα πρέπει να λατρεύει τόσο τους ζωντανούς όσο και τους νεκρούς, επειδή αμφότεροι καταλαμβάνονται από ένα θεϊκό, ανώτερο πνεύμα: το κάμι.
Τελετές και εορτασμοί
Ένα από τα πρώτα καταγεγραμμένα τελετουργικά που γνωρίζουμε είναι το Niiname-sai, τελετή στην οποία ο αυτοκράτορας προσφέρει φρέσκο ρύζι στα κάμι, για να εξασφαλίσει την ευλογία τους για μια άφθονη συγκομιδή. Το Niiname-sai είναι ένας ετήσιος εορτασμός, αλλά εκτελείται επίσης κατά την ανάρρηση ενός νέου αυτοκράτορα, οπότε και αποκαλείται Daijō-sai. Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο αυτοκράτορας προσφέρει μέρος της νέας συγκομιδής στα κάμι, το οποίο περιλαμβάνει ρύζι, ψάρια, φρούτα, σούπα και στιφάδο. Ο αυτοκράτορας πρώτα εορτάζει με τις θεότητες, κατόπιν με τους καλεσμένους. Ο εορτασμός μπορεί να διαρκέσει παραπάνω από το συνηθισμένο. Για παράδειγμα, η γιορτή του αυτοκράτορα Shōwa διήρκεσε δύο ημέρες. δεξιά|μικρογραφία|414x414εσ| Ο [[Ιερό της Ιτσουκουσίμα|σιντοϊστικός ναός της Ιτσουκουσίμα, στο νησί Μιγιατζίμα, στηΝομαρχία της Χιροσίμα, στην Ιαπωνία. Στο ιερό αυτό στεγάζει πολλές τελετές και φεστιβάλ, καθώς εκεί πιστεύεται ότι κατοικούν τα κάμι. ]] Οι επισκέπτες ενός σιντοϊστικού ναού ακολουθούν ένα τελετουργικό εξαγνισμού πριν παρουσιαστούν στα κάμι. Το τελετουργικό ξεκινά με το πλύσιμο των χεριών και την κατάποση και πτύση μικρής ποσότητας νερού μπροστά από τον ναό, ώστε να εξαγνιστεί το σώμα, η καρδιά και το μυαλό. Μόλις η διαδικασία αυτή ολοκληρωθεί, οι επισκέπτες προσπαθούν να κερδίσουν την προσοχή των κάμι. Η παραδοσιακή μέθοδος για την επίτευξη αυτού του σκοπού είναι να υποκλιθείς δύο φορές, να χτυπήσεις δύο φορές τα χέρια σου, και έπειτα να υποκλιθείς ξανά, προειδοποιώντας έτσι τα κάμι ότι βρίσκεσαι εκεί και επιθυμείς να επικοινωνήσεις μαζί τους. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας υπόκλισης, ο ικέτης προσφέρει λόγια ευγνωμοσύνης και επαίνου για τα κάμι. Αν μάλιστα ο ικέτης προσεύχεται για βοήθεια, θα αναφέρει επίσης το όνομα και τη διεύθυνσή του. Μετά την προσευχή ή/και τη λατρεία, επαναλαμβάνουν τις δύο υποκλίσεις, τα δύο παλαμάκια και την τελική υπόκλιση.
Οι ασκούντες τη σιντοϊστική πίστη, τηρούν επίσης τη λατρεία τους στο σπίτι. Αυτό γίνεται σε ένα καμιντάνα (οικιακό ιερό), στο οποίο τοποθετείται ένα όφουντα (φυλαχτό) με το όνομα του προστάτη τους ή του προγονικού κάμι. Το κάμι-προστάτης καθορίζεται από τη σχέση των προγόνων τους ή τη δική τους με τα κάμι.
Οι ασκητικές πρακτικές, ιεροτελεστίες και τελετές, και τα ιαπωνικά φεστιβάλ είναι οι πιο διαδεδομένοι τρόποι εορτασμού και εκδήλωσης λατρείας για τα κάμι εκ μέρους των σιντοϊστών. Τα κάμι γιορτάζονται κατά τη διάρκεια των ξεχωριστών φεστιβάλ τους, που συνήθως διεξάγονται στα ιερά που είναι αφιερωμένα στη λατρεία τους. Πολλά φεστιβάλ αφορούν πιστούς, οι οποίοι συνήθως είναι μεθυσμένοι, να παρελαύνουν ή, κάποιες φορές, να τρέχουν προς το ιερό, κουβαλώντας mikoshi (φορητά ιερά), καθώς η κοινότητα συγκεντρώνεται για την τελετή του φεστιβάλ. Ο Γιαμαμότο Γκούτζι, ο αρχιερέας του Μεγάλου Ιερού του Τσουμπάκι, εξηγεί ότι αυτή η πρακτική τιμά τα κάμι επειδή "είναι στο φεστιβάλ, στο μάτσουρι, όπου συναντά κανείς τον μεγαλύτερο εορτασμό της ζωής στον κόσμο του σιντοϊσμού και είναι οι άνθρωποι της κοινότητας που παρευρίσκονται ομαδικά στο φεστιβάλ, σαν ένα ολόκληρο χωριό που προσπαθεί να πλησιάσει τις ανθρώπινες δυνατότητες που έχουμε ως παιδιά των κάμι". Κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Πρωτοχρονιάς, οι οικογένειες εξαγνίζουν και καθαρίζουν τα σπίτια τους, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το ερχόμενο έτος. Προσφέρονται επίσης προσφορές στους προγόνους ώστε να ευλογήσουν τη χρονιά της οικογένειας.
Οι σιντοϊστικές τελετές είναι τόσο μεγάλες σε διάρκεια και τόσο σύνθετες που, σε ορισμένα ιερά, οι ιερείς μπορεί να χρειαστούν δέκα χρόνια μέχρι να τις μάθουν. Η ιεροσύνη ήταν παραδοσιακά κληρονομική. Κάποια ιερά έχουν αντλήσει τους ιερείς τους από τις ίδιες οικογένειες για περισσότερες από εκατό γενιές. Δεν είναι ασυνήθιστο το ιερατείο να αποτελείται από γυναίκες ιέρειες. Οι ιερείς (kannushi) μπορούν να λάβουν βοήθεια από τις miko, νεαρές άγαμες γυναίκες που δρουν ως παρθένες του ιερού. Ούτε οι ιερείς ούτε οι ιέρειες ζουν ως ασκητές. Στην πραγματικότητα, είθισται να είναι παντρεμένοι, και δεν απαιτείται από την παράδοση να διαλογίζονται. Αντιθέτως, θεωρούνται ειδικοί στις τέχνες διατήρησης της επαφής μεταξύ των κάμι και των ανθρώπων.
Εκτός από αυτές τις γιορτές, τελετές που σηματοδοτούν τις τελετές μετάβασης διεξάγονται επίσης εντός των ιερών. Δύο τέτοιες τελετές είναι η γέννηση του παιδιού και το Σίτσι-Γκο-Σαν (Shichi-Go-San). Τα νεογέννητα παιδιά κομίζονται στον βωμό, έτσι ώστε να μυηθούν στην πίστη και τα κάμι να ευλογήσουν τη ζωή τους. Το Shichi-Go-San (Επτά-Πέντε-Τρία) είναι μια τελετή μετάβασης για πεντάχρονα αγόρια και για κορίτσια τριών ή επτά ετών. Είναι μια ευκαιρία για τα μικρά παιδιά να ευχαριστήσουν προσωπικά το κάμι για την προστασία του, και να προσευχηθούν για να έχουν καλή υγεία.
Πολλές άλλες τελετές μετάβασης διεξάγονται από τους σιντοϊστές, ενώ υπάρχουν και πολλά άλλα φεστιβάλ. Ο κύριος λόγος για αυτές τις τελετές είναι ότι οι πιστοί του σιντοϊσμού μπορούν, μέσα από αυτές, να κατευνάσουν τα κάμι για να φτάσουν στο magokoro (καλοκαρδοσύνη). Το magokoro μπορεί να ληφθεί μόνο μέσω των κάμι. Οι τελετές και οι εορτές κρατούν πολύ και είναι σύνθετες επειδή πρέπει να είναι τέλειες, έτσι ώστε να ικανοποιήσουν τα κάμι. Αν τα κάμι δεν μείνουν ευχαριστημένα με αυτές τις τελετές, δεν θα παραχωρήσουν το magokoro στους πιστούς.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιαπωνική μυθολογία Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Σιντοϊσμός Κατηγορία:Ιαπωνική θρησκεία Κατηγορία:Θρησκεία Κατηγορία:Θρησκειολογία Κατηγορία:Ιαπωνική θρησκευτική ορολογία
Γέζι Νέιμαν
Ο Γέζι Νέιμαν (πολωνικά: Jerzy Neyman) (16 Απριλίου 1894 – 5 Αυγούστου 1981) ήταν Πολωνός μαθηματικός και στατιστικολόγος, ο οποίος πέρασε το πρώτο μέρος της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας σε διάφορα ιδρύματα στη Βαρσοβία της Πολωνίας και στη συνέχεια στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου και το δεύτερο μέρος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ. Ο Νέιμαν εισήγαγε για πρώτη φορά τη σύγχρονη έννοια του διαστήματος εμπιστοσύνης στον στατιστικό έλεγχο υποθέσεων και συναναθεώρησε τη δοκιμή μηδενικής υπόθεσης του Ρόναλντ Φίσερ (σε συνεργασία με τον Ίγκον Πίρσον).
Βιογραφία
Γεννήθηκε σε μια πολωνική οικογένεια στο Μπεντέρι, στο Κυβερνείο Βεσσαραβίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν το τέταρτο από τα τέσσερα παιδιά των Τσέσουαφ Σπουάβα-Νέιμαν και Καζιμιέρα Λουτοσουάφσκα. Η οικογένειά του ήταν Ρωμαιοκαθολική και ο Νέιμαν υπηρέτησε ως αγόρι του ναού κατά την πρώιμη παιδική του ηλικία. Αργότερα, ο Νέιμαν θα γινόταν αγνωστικιστής. Η οικογένεια του Νέιμαν καταγόταν από μια μακρά σειρά Πολωνών ευγενών και στρατιωτικών ηρώων. Αποφοίτησε από το δημοτικό γυμνάσιο αρρένων Καμιένιετς Ποντόλσκι το 1909 με το όνομα Yuri Cheslavovich Neyman. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Χάρκοβο το 1912, όπου διδάχθηκε από τον Ουκρανό πιθανολογιστή Σεργκέι Μπερνστάιν. Αφού διάβασε το «Μαθήματα για την ολοκλήρωση και την έρευνα των πρωτόγονων συναρτήσεων» του Ανρί Λεμπέγκ, γοητεύτηκε από το μέτρο και την ολοκλήρωση.
Το 1921 επέστρεψε στην Πολωνία στο πλαίσιο ενός προγράμματος επαναπατρισμού αιχμαλώτων πολέμου μετά τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο. Κέρδισε το διδακτορικό του πτυχίο Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας το 1924 για μια διατριβή με τίτλο «Σχετικά με τις εφαρμογές της Θεωρίας των Πιθανοτήτων στα Γεωργικά Πειράματα». Εξετάστηκε μεταξύ άλλων από τους Βάτσουαφ Σιερπίνσκι και Στέφαν Μαζουρκιέβιτς. Πέρασε μερικά χρόνια στο Λονδίνο και το Παρίσι σε μια υποτροφία για να μελετήσει τη στατιστική με τον Καρλ Πίρσον και τον Εμίλ Μπορέλ. Μετά την επιστροφή του στην Πολωνία, ίδρυσε το Βιομετρικό Εργαστήριο στο Ινστιτούτο Νέντσκι Πειραματικής Βιολογίας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών στη Βαρσοβία.
Δημοσίευσε πολλά βιβλία που ασχολούνται με πειράματα και στατιστικές, και επινόησε τον τρόπο με τον οποίο ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων δοκιμάζει τα φάρμακα σήμερα.
Ήταν προσκεκλημένος ομιλητής του Διεθνούς Συνεδρίου Μαθηματικών (ΔΣΜ) το 1928 στη Μπολόνια και ομιλητής της Ολομέλειας του ΔΣΜ το 1954 στο Άμστερνταμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί μαθηματικοί Κατηγορία:Στατιστικολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Πρώην Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Εθνικού Πανεπιστημίου του Χάρκοβο Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Μέλη της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών
Τσέρρο Ματζόρε
Το Τσέρρο Ματζόρε (ιταλικά: Cerro Maggiore) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Τσέρρο αλ Λάμπρο
Το Τσέρρο αλ Λάμπρο (ιταλικά: Cerro al Lambro) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Ρώσοι στο Καζακστάν
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ρώσοι άποικοι στο Καζακστάν, 1911, φωτογραφία του [[Σεργκέι Προκουντίν-Γκόρσκι|Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Προκουντίν-Γκόρσκι.]] Υπάρχει ένας σημαντικός πληθυσμός Ρώσων στο Καζακστάν από τον 19ο αιώνα. Παρόλο που οι αριθμοί τους έχουν μειωθεί από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η επιρροή τους παραμένει σημαντική στην Καζακική κοινωνία. Οι Ρώσοι ήταν η πλειονότητα του πληθυσμού της Καζακικής ΣΣΔ.
Το 2020 ζούσαν 3.512.925 Ρώσοι στο Καζακστάν, αποτελώντας το 18.85% του πληθυσμού της χώρας. Ζουν κυρίως στο βόρειο και το ανατολικό μέρος της χώρας. Ωστόσο, αριθμός των Ρωσόφωνων του Καζακστάν ξεπερνούν αρκετά τον αριθμό των Ρώσων, λόγω των μειονοτήτων ευρωπαϊκής καταγωγής (αλλά και κάποιων Καζάκων).
Πρώιμος αποκισμός
Οι πρώτοι Ρώσοι έμποροι και στρατιώτες άρχισαν να φτάνουν στο βορειοδυτικό άκρο του Καζακστάν στις αρχές του 16ου αιώνα όταν οι Κοζάκοι ίδρυσαν τα φρούρια που σήμερα αποτελούν το Οράλ (Ουράλσκ, ιδρύθηκε το 1520) και Ατιράου (Γκούριεφ). Αργότερα οι Κοζάκοι των Ουραλίων, της Σιβηρίας και του Αρινμπούρκ επεκτάθηκαν στο βόρειο Καζακστάν. Στη δεκαετία του 1710 και 1720 οι Κοζάκοι της Σιβηρίας ίδρυσαν το Οσκεμέν (Ουστ-Καμέναγια), το Σεμέι (Σεμιπαλατίνσκ) και το Παβλοντάρ (Φορτ Κοριάκοφσκι) ως συνοριακά φρούρια και εμπορικούς σταθμούς.
Οι ρωσικές αρχές ακολούθησαν και κατάφεραν να καταλάβουν καζαχικά εδάφη επειδή τα καζάχικα χανάτα ήταν απασχολημένα πολεμώντας με τους Καλμίκες (Οϊράτ, Τζουνγκάροι) οι Καζάκοι εγκλωβίστηκαν μεταξύ των Καλμίκων και των Ρώσων. Το 1730 ο Αμπούλ Χάιρ, ένας από τους χάνους της Υπήνεμης Ορδής, ζήτησε τη βοήθεια των Ρώσων εναντίων των Καλμίκων σε αντάλλαγμα για μόνιμο έλεγχο των εδαφών της Υπήνεμης Ορδής. Το 1798 κατέλαβαν τη Μέση Ορδή, αλλά τη δεκαετία του 1820 υπέταξαν τη Μεγάλη Ορδή που κατάφερε να μείνει ανεξάρτητη για λίγο περισσότερο, μέχρις ότου η απειλή που επέφερε η επέκταση του χανάτου της Κοκάνδης για τη Μεγάλη Ορδή ανάγκασε τους χάνους της Μεγάλης Ορδής να ζητήσουν την προστασία των Ρώσων. Το 1824, Κοζάκοι της Σιβηρίας από το Ομσκ ίδρυσαν ένα φρούριο στον άνω ποταμό Ισίμ, το Ακμολίνσκ (το σημερινό Νουρσουλτάν), που σήμερα είναι η πρωτεύουσα του Καζακστάν. Το ίδιο έτος ίδρυσαν το οχυρό του Κοκσετάου.
Κατά τη δεκαετία του 1850, οι Ρώσοι άρχισαν να κατασκευάζουν φρούρια στο νότιο Καζακστάν, όπως τα Φορτ Σεφτσένκο (Φορτ Αλεξαντρόφσκι), Κιζιλορντά (Φορτ Πετρόφσκι), Καζάλι (Kαζαλίνσκ) και Αλμάτι (Βέρνι).
Το 1863, η Ρωσική Αυτοκρατορία δημιούργησε δύο διοικητικές περιφέρειες, το γενικό κυβερνείο του ρωσικού Τουρκεστάν στην Κεντρική Ασία (η περιοχή της όασης νότια της καζαχικής στέπας και του Ζετισού, ή Σεμιρέτσιε), καθώς και το γενικό κυβερνείο της Στέπας (σύγχρονο ανατολικό και βόρειο Καζακστάν, το οποίο συμπεριλάμβανε τα εδάφη των κοζακικών εδαφών της Σιβηρίας και του Σεμιριετσένσκ) με την κεφαλαιακή τους στο Ομσκ. Το βορειοδυτικό Καζακστάν ήταν μέρος του κυβερνείου του Αρινμπούρκ. Ο πρώτος γενικός κυβερνήτης της Στέπας Γκερασίμ Κολπακόφσκι (και όλοι οι διάδοχοι του) ήταν επίσης αταμάνοι των Κοζάκων της Σιβηρίας και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον ρωσικό αποικισμό των καζακικών εδαφών. Το 1869 ρώσοι άποικοι ίδρυσαν την πόλη του Ακτόμπε και το 1879 ίδρυσαν το Κοστανάι. Στη δεκαετία του 1860, ο στρατηγός Μιχαήλ Τσερνιάγιεφ κατέκτησε το Τουρκιστάν, το Ταράζ και το Σίμκεντ, οι οποίες ανήκαν στο Χανάτο της Κοκάνδης.
Ο χριστιανισμός εξαπλώθηκε σε μια μουσουλμανική περιοχή παράλληλα με την εισροή Ρώσων αποίκων: η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία θέσπισε την επισκοπή της Κεντρικής Ασίας το 1871 με τον πρώτο επίσκοπο να έχει έδρα το Βέρνι. Το 1916 ιδρύθηκε επισκοπή Τασκένδης. Στη δεκαετία του 1890 πολλοί μη Κοζάκοι Ρώσοι άποικοι μετανάστευσαν στα εύφορα εδάφη του βόρειου και ανατολικού Καζακστάν. Το 1906 ολοκληρώθηκε ο Υπεραραλικός σιδηρόδρομος που συνέδεε το Αρινμπούρκ και τη Τασκένδη, διευκολύνοντας τη μετανάστευση Ρώσων και Ουκρανών στην Κεντρική Ασία.
Μεταξύ 1906 και 1912, πάνω από μισό εκατομμύριο Ουκρανοί και Ρώσοι αγρότες μετανάστευσαν στο Καζακστάν κατά τη διάρκεια των μεταρρυθμίσεων του Ρώσου υπουργού εσωτερικών Πιότρ Στολίπιν. Το 1917 ζούσαν περίπου ένα εκατομμύριο Σλάβοι στο Καζακστάν, περίπου το 30% των κατοίκων του Καζακστάν. Το 1906-1912, το 83.1% των μεταναστών που κατέφθασαν κατά τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις του Στολίπιν προερχόταν από την Ουκρανία, ενώ ένα 16.8% προερχόταν από νότιες ρωσικές επαρχίες.
Επί Σοβιετικής εποχής
Οι ρώσοι του Καζακστάν, μαζί με τις υπόλοιπες εθνότητες, υπέφεραν από τον Ρωσικό εμφύλιο πόλεμο και την κολεκτιβοποίηση επί Σοβιετικής εποχής. Αυτή η ταραχώδης περίοδος χαρακτηρίστηκε από λιμούς και αναταραχή. Κατά την εξέγερση των Μπασμάτσι οι πληγείσες περιοχές στη νότια Καζακική ΣΣΔ συχνά υπέφεραν από εθνικές συγκρούσεις Ρώσων και Ουκρανών αγροτών με τους γηγενείς Μουσουλμάνους νομάδες. Χιλιάδες Ρώσοι έποικοι σκοτώθηκαν από τους Καζάκους εκείνη τη περίοδο και ο Κόκκινος Στρατός ανταπέδωσε με βία έναντι του νομαδικού πληθυσμού. Στη δεκαετία του 1920 και του 1930, ορισμένοι Ρώσοι στο Καζακστάν ένιωσαν ότι δέχονται διακρίσεις από τις κομμουνιστικές αρχές που αναβάθμισαν τον καζάχικο πολιτισμό και την καζάκικη γλώσσα και στοχοποίησαν πολλούς Ρώσους ως κουλάκους ή Κοζάκους.
Το 1925, παρά τις τοπικές αντιρρήσεις, η περιφέρεια Βορείου Καζακστάν, μαζί με τμήματα των περιφερειών Ακμόλα, Ακτόμπε, Δυτικού Καζακστάν, Παβλοντάρ, Κοστανάι και Ανατολικού Καζακστάν, οι οποίες προηγουμένως θεωρούνταν τμήμα των νότιων ουραλικών και σιβηρικών περιφερειών της ΡΣΟΣΔ, μεταφέρθηκαν στην κυριαρχία της Καζακικής ΑΣΣΔ. Οι ντόπιοι Ρώσοι που ήταν κατά των εδαφικών αλλαγών επικρίθηκαν από τους Μπολσεβίκους ηγέτες στη Μόσχα ως "σωβινιστές".
Πολλοί Ευρωπαίοι Σοβιετικοί και μεγάλο μέρος της ρωσικής βιομηχανίας μεταφέρθηκαν στο Καζακστάν επί Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τα Ναζιστικά στρατεύματα απείλησαν να καταλάβουν τα ευρωπαϊκά βιομηχανικά κέντρα της Σοβιετικής Ένωσης. Οι μετανάστες από την Ευρώπη ίδρυσαν πόλεις (οι οποίες ιδρύθηκαν για να στεγάσουν τους εργαζόμενους των ορυχείων) που εξελίχθηκαν σε βιομηχανικά κέντρα, όπως η Καραγάντα (1934), το Ζεζκαζγκάν (1938), το Τεμιρτάου (1945) και το Εκιμπαστούζ (1948). Το 1955, ιδρύθηκε το Μπαϊκονούρ, για τη στήριξη του Κοσμοδρομίου του Μπαϊκονούρ. Σήμερα η πόλη διοικείται από τη Ρωσία.
Πολλοί Ρώσοι κατέφθασαν στην περιοχή το 1953-1965, κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας των Παρθένων Γαίων που ξεκίνησε ο σοβιετικός γενικός γραμματέας Νικίτα Χρουστσόφ. Ακόμη περισσότεροι έποικοι έφτασαν τις δεκαετίες του 1960 και 1970, όταν η σοβιετική κυβέρνηση αύξησε τον μισθό των εργατών που συμμετείχαν σε ένα πρόγραμμα μεταφοράς της σοβιετικής βιομηχανίας κοντά στα εκτεταμένα κοιτάσματα φυσικού αερίου, πετρελαίου και άνθρακα της Κεντρικής Ασίας. Το 1979 ζούσαν σχεδόν 6.000.000 Ρώσοι στο Καζακστάν, περίπου 1 εκατομμύριο Ουκρανοί (μετανάστες μαζί με τους Ρώσους) και Γερμανοί (απόγονοι των Γερμανών του Βόλγα που απελάθηκαν το 1941 λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου) έκαστος, και άλλες ευρωπαϊκές μειονότητες, που έκαναν τους ρωσόφωνους ουσιαστικά πλειοψηφία στην καζακική δημοκρατία.
Το Δεκέμβριο του 1986, ο Σοβιετικός γενικός γραμματέας Μιχαήλ Γκορμπατσόφ διόρισε τον Γκενάντι Κόλμπιν γενικό γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικό Κόμματος της Καζακικής ΣΣΔ, σπάζοντας μια παράδοση κυριαρχίας των Καζάκων στην τοπική διοίκηση. Ο Κόλμπιν δεν είχε δεσμούς με τη δημοκρατία. Μετά από περιστατικά αναταραχών το 1989, ο Κόλμπιν αντικαταστάθηκε από τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, ο οποίος μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης έγινε ο πρόεδρος του ανεξάρτητου Καζακστάν. Τη δεκαετία του 1980 ο πληθυσμός των Ρώσων συνέχισε να αυξάνεται, αλλά το 1989 έφτασε τα 6.230.000 άτομα περίπου, μια ελαφριά αύξηση από το 1979. δεξιά|μικρογραφία|333x333εσ|Το 19ο αιώνα χτίστηκε η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία στο Αλμάτι, η δεύτερη μεγαλύτερη ξύλινη δομή στο κόσμο.
Στο ανεξάρτητο Καζακστάν
Αν και ο Ναζαρμπάγιεφ λαμβάνει τα εύσημα για την ειρηνική διατήρηση της διεθνικής ισορροπίας στο Καζακστάν, πολλοί Ρώσοι, αλλά και εκρωσισμένοι Ευρωπαίοι, έφυγαν από τη χώρα τη δεκαετία του 1990 λόγω της αντιληπτής έλλειψης οικονομικών ευκαιριών. Πολλοί παράγοντες συνεισέφεραν σε αυτό. Μετά την ανεξαρτησία από τη Σοβιετική Ένωση η Καζακική κυβέρνηση υιοθέτησε μια πολιτική ανάπτυξης της τοπικής γλώσσας, με σκοπό να τονίσει την καζακική φύση της χώρας, προωθώντας παράλληλα τον καζακικό πολιτισμό και γλώσσα. Ένα χαρακτηριστικό αυτής της πολιτικής είναι η απόφαση της κυβέρνησης να ορίσει το Καζακστάν ως έθνος-κράτος των Καζάκων το 1993 (πρώτο σύνταγμα της χώρας) και το 1995 (δεύτερο σύνταγμα της χώρας).
Το 1994, το Καζακστάν διεξήγαγε τις πρώτες βουλευτικές εκλογές μετά την ανεξαρτησία. Σε αυτές τις εκλογές οι Καζάκοι υποψήφιοι κέρδισαν ένα δυσανάλογο αριθμό εδρών σε σύγκριση με τους Ρώσους, συγκρίνοντας τη δημογραφική σύνθεση της εποχής με την εθνική σύσταση του κοινοβουλευτικού σώματος που εξελέγη το 1994. Οι παρατηρητές αποδίδουν την υπερεκπροσώπηση των Καζάκων σε μια διαδικασία εθνικής αλλοίωσης από τους Καζάκους, κυρίως μέσω της αλλαγής των συνόρων των εκλογικών περιφερειών. Πολλοί Ρώσοι το είδαν σαν προσπάθεια προώθησης της καζακικής κυριαρχίας του κράτους σε βάρος της ρωσικής επιρροής.
Ένας σημαντικός παράγοντας που συνέβαλε στην αποξένωση των Ρώσων και την αύξηση των εθνοτικών εντάσεων στο Καζακστάν ήταν η γλωσσική πολιτική της κυβέρνησης. Μετά την ανεξαρτησία, η κυβέρνηση ενέκρινε τα καζακικά ως την επίσημη γλώσσα της χώρας. Η ρωσική ορίστηκε ως γλώσσα διεθνικής επικοινωνίας αλλά δεν της δόθηκε επίσημο καθεστώς. Σήμερα πάντως είναι συνεπίσημη γλώσσα. Στη δεκαετία του 1990 η κυβέρνηση εισήγαγε τη διδασκαλία της καζακικής στα σχολεία και εισήγαγε την υποχρέωση γνώσης της καζακικής για τις δουλειές του δημόσιου τομέα. Πολλοί Ρώσοι αντέδρασαν στα μέτρα και ζήτησαν να υπάρχει διγλωσσικό καθεστώς αλλά δεν ευοδώθηκαν τα αιτήματα τους.
Η κυβερνητική γλωσσική πολιτική θεωρήθηκε άδικη για πολλούς Ρώσους, επειδή την εποχή της ανεξαρτησίας (Δεκέμβριος 1991) τα ρωσικά ήταν η ντε φάκτο γλώσσα επικοινωνίας στη κυβέρνηση και τις επιχειρήσεις. Οι περισσότεροι Καζάκοι ήξεραν ρωσικά αλλά στους Ρώσους υπήρχε το αντίθετο φαινόμενο, καθώς πολύ λίγοι ήξεραν καζακικά. Αυτή η πολιτική απέκλεισε τους περισσότερους ρωσόφωνους από μερικά δημοφιλή επαγγέλματα. Οι εξελίξεις αυτές συνέβαλαν σε μια αυξανόμενη αίσθηση περιθωριοποίησης και αποκλεισμού μεταξύ των Ρώσων στο Καζακστάν. Πολλοί Ρώσοι θεώρησαν ότι υπήρχαν περιορισμένες προοπτικές για αυτούς και τα παιδιά τους στο Καζακστάν, λόγω των νέων γλωσσικών και εκπαιδευτικών πολιτικών της κυβέρνησης. Αυτά και άλλα παράπονα ήταν σημαντικές αιτίες της μαζικής μετανάστευσης των Ρώσων από το Καζακστάν, που έλαβε χώρα στη δεκαετία του 1990. μικρογραφία|500x500εσ|Τα ποσοστά των Ρώσων στις επαρχίες και πόλεις περιφερειακής (πόλεις που αποτελούν ξεχωριστές επαρχίες) και δημοκρατικής σημασίας (πόλεις που αποτελούν από μόνες τους ξεχωριστές περιφέρειες στο Καζακστάν) στο Καζακστάν το 2019 Το 1999 ζούσαν 4.479.618 Ρώσοι στο Καζακστάν, περίπου το 30% του πληθυσμού της χώρας. Είχαν φύγει πολλοί Ρώσοι, περίπου 2 εκατομμύρια από το 1991. Η μετανάστευση από το Καζακστάν έφτασε στο αποκορύφωμά της το 1994, όταν 344.112 άνθρωποι μετανάστευσαν από το Καζακστάν προς τη Ρωσία. Από τότε, ο αριθμός των μεταναστών μειώνεται σταθερά καθώς αυτοί που είτε είχαν μεγαλύτερη επιθυμία ή είχαν τους πόρους να φύγουν το έκαναν. Στην αρχή της προεδρίας του, το 2000, ο Βλαντιμίρ Πούτιν συναντήθηκε με τους ηγέτες της ρωσικής κοινότητας στο Καζακστάν όπου ενημερώθηκε για την κατάσταση των Ρώσων στη χώρα. Από τη συνάντηση βγήκε η πρόταση μαζικής αναχώρησης των Ρώσων του Καζακστάν. Υπήρξε το επιχείρημα ότι αυτοί οι μετανάστες θα αναζωογονούσαν τις ερημωμένες περιοχές της κεντρικής Ρωσίας και θα χρησίμευαν ως αντίβαρα στη δημογραφική πτώση των Ρώσων στη Ρωσία.
Ωστόσο, η υποστήριξη για την ιδέα έχει πλέον ατροφήσει, αφού η ρωσική κυβέρνηση δεν έδωσε τους απαραίτητους πόρους για μια τέτοια μαζική μετανάστευση. Η πλειοψηφία των Ρώσων οι οποίοι έφυγαν από το Καζακστάν ήταν Ρώσοι γεννημένοι στη Ρωσία που μετακόμισαν στο Καζακστάν αργότερα στη ζωή τους, κυρίως για επαγγελματικούς λόγους. Αυτοί ζούσαν σε αστικές περιοχές και είχαν υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Αντιθέτως οι Ρώσοι που ζούσαν στην εξοχή και που ανήκαν σε οικογένειες που ζούσαν στο Καζακστάν για δύο με τρεις γενιές ή παραπάνω εμφάνιζαν πολύ μικρότερη πιθανότητα μετανάστευσης. Αυτοί ζουν κυρίως στις αγροτικές και αστικές περιοχές του βορρά. Στη δεκαετία του 1990 αποτελούσαν τα δυο τρίτα του ρωσικού πληθυσμού στο Καζακστάν, αλλά μόνο το ένα τρίτο των μεταναστών που εγκατέλειψαν τη χώρα.
Οι Ρώσοι είναι ισχυρή κοινωνικοπολιτική ομάδα στο Καζακστάν. Παραμένουν ενεργοί στη δημόσια, στρατιωτική, πολιτιστική και οικονομική ζωή του Καζακστάν. Επίσης η καζακική γλώσσα είναι η κρατική γλώσσα, ενώ η ρωσική χρησιμοποιείται ισότιμα ως επίσημη γλώσσα στους κρατικούς θεσμούς του Καζακστάν. Επίσης τα ρωσικά έχουν πολύ μεγάλη παρουσία στη χώρα και το 2009, ενδεικτικά, το 84% των κατοίκων γνώριζε ρωσικά αλλά μόνο το 74% τα καζακικά. Ακόμη τα ρωσικά είναι μητρική γλώσσα μεγάλου μέρους των μη γηγενών εθνοτήτων Ευρωπαϊκής καταγωγής που ζουν στη χώρα. Το Καζακστάν είναι επίσης μέρος της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης με τη Ρωσία.
Απογραφές
Ο αριθμός και το μερίδιο των Ρώσων ανά περιφέρεια σύμφωνα με τις απογραφές:
Τσινιζέλλο Μπάλσαμο
Το Τσινιζέλλο Μπάλσαμο (ιταλικά: Cinisello Balsamo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Τσαρλς Χίκοξ
Ο Τσαρλς Χίκοξ (Charles Buchanan Hickcox, 6 Φεβρουαρίου 1947 - 14 Ιουνίου 2010) ήταν Αμερικανός κολυμβητής, τρεις φορές χρυσός ολυμπιονίκης και πρώην κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ σε έξι αθλήματα.
Στις 30 Αυγούστου του 1968, στο Λονγκ Μπιτς (Καλιφόρνια), κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 400 μ. μικτής με χρόνο 4.39.0. Την επόμενη ημέρα, 31 Αυγούστου, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ και στα 200 μ. μικτής με χρόνο 2.10.6.
Την ίδια χρονιά, στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Πόλη του Μεξικού, κέρδισε τρία χρυσά (200 μ, 400 μ. μικτή ατομική και 4x100 μικτή) και ένα αργυρό μετάλλιο (100 μ. ύπτιο).
Πέθανε από καρκίνο στις 14 Ιουνίου του 2010, σε ηλικία 63 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί κολυμβητές Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες