cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παρενόχληση
Ιδιοκτήτη
Η παρενόχληση του ιδιοκτήτη είναι η πρόθυμη δημιουργία, από τον ιδιοκτήτη ή των πρακτόρων του, των συνθηκών που είναι δυσάρεστες για έναν ή περισσότερους ενοικιαστές, προκειμένου να παρακινηθεί να εγκαταλείψει το συμβόλαιο ενοικίασης. Μια τέτοια στρατηγική είναι συχνά αναζητούμενη επειδή μέσω αυτής, αποφεύγονται οι δαπανηρές δικαστικές δαπάνες και τα πιθανά προβλήματα της έξωσης. Αυτό το είδος της δραστηριότητας είναι κοινό σε περιοχές όπου υπάρχουν ενοικιοστασίοι νόμοι, αλλά που δεν επιτρέπουν την άμεση επέκταση του ενοικιαζόμενων ελεγχόμενων τιμών από μια μίσθωση για τίς επόμενες μισθώσεις, επιτρέποντας έτσι στους ιδιοκτήτες να ορίσουν υψηλότερες τιμές. Η παρενόχληση του ιδιοκτήτη μεταφέρει συγκεκριμένες νομικές κυρώσεις σε ορισμένες δικαιοδοσίες, αλλά η επιβολή τους μπορεί να είναι πολύ δύσκολη ή και αδύνατη σε πολλές περιπτώσεις. Ωστόσο, όταν το έγκλημα διαπράττεται κατά τη διαδικασία και με κίνητρα παρόμοια με αυτά που περιγράφονται παραπάνω, στη συνέχεια χρησιμοποιηθούν στο δικαστήριο, τότε αυτά τα κίνητρα μπορεί να θεωρηθούν επιβαρυντικοί παράγοντες σε πολλές δικαιοδοσίες, με αποτέλεσμα την καταδίκη του δράστη σε μια σκληρή ποινή.
Κινητή
Η κινητή παρενόχληση αναφέρεται στην αποστολή των κάθε είδους μηνύματος κειμένου, γυμνού, φωτογραφίας, μήνυμα βίντεο, ή τηλεφωνητή από το κινητό τηλέφωνο που απειλεί, βασανίζει, ή εξευτελίζει τον αποδέκτη αυτών των μηνυμάτων. Είναι μια μορφή εκφοβισμού στον κυβερνοχώρο.
Σε απευθείας σύνδεση
Η παρενόχληση δείχνει πολλαπλές επαναλήψεις αισχρολογιών και υποτιμητικών σχόλιων σε συγκεκριμένα άτομα εστιάζοντας, για παράδειγμα, στους στόχους της " φυλής, θρησκείας, εθνικότητας ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Αυτή συμβαίνει συχνά σε chat rooms, μέσα από ομάδες συζήτησης, και μέσω αποστολής e-mail στους ενδιαφερόμενους. Αυτό μπορεί επίσης να περιλαμβάνει την κλοπή φωτογραφιών του θύματος και των οικογενειών τους, δείχνοντας τις φωτογραφίες με προσβλητικούς τρόπους, και την ανάρτησή τους στα social media με σκοπό την πρόκληση συναισθηματικής δυσφορίας (βλ Διαδικτυακός εκφοβισμός).
Αστυνομική
Η άδικη μεταχείριση που υπήρξε από το νόμο, συμπεριλαμβανομένων των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά δεν περιορίζονται σε υπερβολική δύναμη, προφίλ, απειλές, εκβιασμούς φυλετικών, εθνικών, θρησκευτικών, φύλου/σεξουαλικών, ηλικιακών, ή άλλών μορφών διακρίσεων.
Εξουσίας
Η παρενόχληση εξουσίας είναι παρενόχληση ή ανεπιθύμητη προσοχή πολιτικής φύσης, που συχνά προκαλείται στο περιβάλλον της εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των νοσοκομείων, των σχολείων και των πανεπιστημίων. Περιλαμβάνει μια σειρά συμπεριφορών από ήπιο ερεθισμό και ενοχλήσεις σοβαρών καταχρήσεων, που μπορεί να περιλαμβάνουν ακόμη και την καταναγκαστική δραστηριότητα πέρα από τα όρια της δουλειάς. Η παρενόχληση εξουσίας, θεωρείται μια μορφή παράνομων διακρίσεων και είναι μια μορφή πολιτικής και ψυχολογικής κακοποίησης και εκφοβισμού.
Ψυχολογική
Αυτό είναι ταπεινωτική, εκφοβιστική ή καταχρηστική συμπεριφορά η οποία είναι συχνά δύσκολη να ανιχνευθεί, δεν αφήνει κανένα αποδεικτικό στοιχείο, εκτός από αναφορές ή καταγγελίες του θύματος ( καθώς ο θήτης ουδέποτε το αποδέχεται ). Αυτό το χαρακτηριστικό μειώνει την αυτοεκτίμησης του ατόμου ή του προκαλούν ένα μαρτύριο. Αυτή μπορεί να λάβει τη μορφή των λεκτικών σχόλιων, κατασκευασμένων επεισοδείων εκφοβισμού, επιθετικών ενεργειών ή επαναλαμβανόμενων κινήσεων. Μέσα σε αυτή την κατηγορία είναι και παρενόχληση στο χώρο εργασίας από άτομα ή ομάδες συμμοριών.
Με βάση την κοινοτική ψυχολογική παρενόχληση, εν τω μεταξύ, είναι η παρακολούθηση από μια ομάδα εναντίον ενός ατόμου με επαναλαμβανόμενους περισπασμούς ότι το άτομο είναι ευαισθητοποιημένο. Τα μέσα ενημέρωσης αναφέρουν μεγάλο αριθμό συντονισμένων ομάδων που παρακολουθούν την ατομική καταδίωξη των θυμάτων, συμπεριλαμβανομένης μιας συνέντευξης τύπου που δόθηκε από εν ενεργεία υπολοχαγό της αστυνομίας, που έχει περιγράψει αυτή την κοινότητα που βασίζεται στη παρενόχληση ως συμμορία παρακολούθησης.
Φυλετική
Η στόχευση ενός ατόμου λόγω της φυλής ή εθνοτικής του καταγωγής. Η παρενόχληση μπορεί να περιλαμβάνει λέξεις, πράξεις και δράσεις που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να κάνουν το στόχο να αισθάνεται υποβαθμισμένο λόγω της φυλής ή της εθνικότητας.
Θρησκευτική
μικρογραφία|Προειδοποίηση προς τους επιβάτες που δημοσιεύτηκε πίσω από οδηγό λεωφορείου, στα εβραϊκά: "Κάθε επιβάτης μπορεί να πάρει οποιαδήποτε θέση επιλέξει (εκτός από τις θέσεις για άτομα με αναπηρία). Η παρενόχληση ενός επιβάτη σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να είναι ποινικό αδίκημα".|εναλλ.= Λεκτική, ψυχολογική ή σωματική παρενόχληση χρησιμοποιείται εναντίον στόχων επειδή επιλέγουν μια πρακτική σε μια συγκεκριμένη θρησκεία. Η θρησκευτική παρενόχληση μπορεί επίσης να περιλαμβάνει αναγκαστικές και αθέλητες μετατροπές.
Σεξουαλική
Αυτή η παρενόχληση μπορεί να συμβεί οπουδήποτε, αλλά είναι πιο κοινή στους χώρους εργασίας και στα σχολεία. Η σεξουαλική παρενόχληση περιλαμβάνει ανεπιθύμητα και δυσάρεστα λόγια, πράξεις, χειρονομίες, σύμβολα, ή συμπεριφορές σεξουαλικής φύσης που κάνουν τον στόχο να αισθάνεται άσχημα. Η παρενόχληση λόγω του φύλου και του σεξουαλικού προσανατολισμού εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία. Όταν αφορούν ανηλίκους, η χρήση των "γκέι" ή "πούστης" ως κοινή προσβολή, εμπίπτουν σε μια κατηγορία που τιμωρείται από το νόμο. Η κύρια εστίαση των ομάδων εργασίας κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης που έχει ως σκοπό την προστασία των γυναικών, αλλά και την προστασία των ανδρών, έχει έρθει στο φως κυρίως τα τελευταία χρόνια.
Χώρου εργασίας
Η παρενόχληση χώρου εργασίας είναι: Πρόσφατα, τα θέματα εργασιακής παρενόχλησης έχουν κερδίσει το ενδιαφέρον των επαγγελματιών και ερευνητών, αφού γίνονται μία από τις πιο ευαίσθητες περιοχές της διαχείρισης του εργασιακού χώρου. Σε Ανατολίτικες χώρες, προσέλκυσε πολλή προσοχή από ερευνητές και κυβερνήσεις από τη δεκαετία του 1980, επειδή μια σημαντική πηγή εργασιακού άγχους σχετίζεται με επιθετικές συμπεριφορές στο χώρο εργασίας. Στις χώρες του Τρίτου κόσμου είναι πολύ πίσω από χώρες της ανατολής, δεδομένου ότι υπάρχουν περιορισμένες προσπάθειες για να διερευνηθούν οι ερωτήσεις σχετικά με την παρενόχληση στο χώρο εργασίας. Είναι σχεδόν αόρατες και οι εκτελεστικοί ηγέτες (διευθυντές) είναι σχεδόν απρόθυμοι ή ασυνείδητοι στις χώρες του τρίτου κόσμου. Στο πλαίσιο των νόμων της επαγγελματικής υγείας και ασφάλειας σε όλο τον κόσμο,  η παρενόχληση στο χώρο εργασίας και ο εκφοβισμός στον χώρο εργασίας έχουν αναγνωριστεί ως πυρήνες των ψυχοκοινωνικών κινδύνων.
Ηνωμένες Πολιτείες
Το 1964, το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών πέρασε τον Τίτλο VII του Νόμου περί Πολιτικών Δικαιωμάτων που απαγορεύει τις διακρίσεις στην εργασία με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική καταγωγή και το φύλο. Αργότερα έγινε η νομική βάση για την εγκαιροποίηση του νόμου για την παρενόχληση. Η πρακτική της ανάπτυξης κατευθυντήριων γραμμών στο χώρο εργασίας που απαγορεύουν την παρενόχληση ήταν πρωτοπορία το 1969, όταν το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ συνέταξε τον Χάρτη Ανθρώπινων Στόχων, εγκαθιδρύοντας έτσι μια πολιτική ίσου σεβασμού και για τα δύο φύλα. Σε Meritor Ταμιευτήριο Μέριτορ v. Βίνσον, 477 ΗΠΑ 57  (1986) : το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αναγνώρισε παρενόχληση κατά των εργοδοτών για την προώθηση ενός σεξουαλικά εχθρικού περιβάλλοντος εργασίας. Το 2006, ο Πρόεδρος Τζόρτζ Μπους υπέγραψε ένα νόμο που απαγορεύει τη μετάδοση ενοχλητικών μηνυμάτων μέσω του Διαδικτύου (γνωστό και ως spamming) χωρίς να αποκαλύψει ο αποστολέας την πραγματική του ταυτότητα.
Νόμος Κατά των Διακρίσεων του Νιού Τζέρσει ("LAD")
Το LAD απαγορεύει στους εργοδότες να μετέχουν σε οποιαδήποτε δουλειά που σχετίζονται με τη εργασία, συμπεριλαμβανομένων των προσλήψεων, των συνεντεύξεων, προαγωγών, απολύσεων, αποζημιώσεων και τους όρους, τις προϋποθέσεις και τα προνόμια της απασχόλησης βάσει του νόμου που έχει καθορίσει προστατευόμενες κατηγορίες. Οι προστατευόμενες κατηγορίες είναι η φυλή, το θρήσκευμα, το χρώμα, η εθνική καταγωγή, η εθνικότητα, η καταγωγή, η ηλικία, το φύλο (συμπεριλαμβανομένης της εγκυμοσύνης και της σεξουαλικής παρενόχλησης), η οικογενειακή κατάσταση, η εγχώρια εταιρική σχέση κατάσταση, τρυφερού ή γενετήσιου προσανατολισμού, τα άτυπα κληρονομικά κυτταρικά ή αίματος χαρακτηριστικά, οι γενετικές πληροφορίες, η ευθύνη για τη στρατιωτική υπηρεσία, ή ψυχική ή σωματική αναπηρία, συμπεριλαμβανομένου του AIDS και του ιού HIV που σχετίζονται με ασθένειες. Το LAD απαγορεύει τις εκ προθέσεως διακρίσεις που βασίζονται σε οποιοδήποτε από αυτά τα χαρακτηριστικά. Οι εκ προθέσεως διακρίσεις μπορούν να λάβουν τη μορφή της διαφορικής μεταχείρισης ή καταστάσεις και συμπεριφορές που αντανακλούν διακρίσεις μυαλού ή προκατάληψης.
Καναδάς
Το 1984, ο Καναδικός Νόμος περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απαγορεύει τη σεξουαλική παρενόχληση στους χώρους εργασίας υπό ομοσπονδιακή δικαιοδοσία.
Ηνωμένο Βασίλειο
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, υπάρχουν μια σειρά από νόμους που προστατεύουν τους ανθρώπους από την παρενόχληση, συμπεριλαμβανομένης της Πράξης Προστασίας από Παρενόχληση του 1997 και της Πράξης Ποινικής Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης του 1994.
Παραπομπές
<div class="reflist columns references-column-count references-column-count-2" style="-moz-column-count: 2; -webkit-column-count: 2; column-count: 2; list-style-type: decimal;">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκλήματα Κατηγορία:Ανθρώπινη συμπεριφορά Κατηγορία:Κακοποίηση Κατηγορία:Εκφοβισμός
Λουδοβίκος Δ΄ της Λεγκνίτσα
Ο Λουδοβίκος Δ΄, πολων. Ludwik książę Legnicki (19 Απριλίου 1616 - 24 Νοεμβρίου 1663) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Μπζεγκ (από το 1663, μαζί με τους αδελφούς του ως το 1654) του Βόλουφ (1653-54 με τους αδελφούς του) και της Λεγκνίτσα (από το 1653, με τους αδελφούς του ως το 1654, μετά μόνος του).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος (επιζών) γιος του Ιωάννη-Χριστιανού δούκα του Μπζεγκ, Λεγκνίτσα, Βόλουφ, Ολάβα και της Δωροθέας-Σιβύλλας του Βρανδεμβούργου, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1649 τη 2η εξαδέλφη του Άννα-Σοφία, κόρη του Ιωάννη-Αλβέρτου Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Τριάδα Σερρών
Το χωριό παλιότερα αποτελούσε αυτόνομη κοινότητα που συστάθηκε στις 6/9/1927 με απόσπαση του οικισμού Τριάς από την Κοινότητα Ζευγολατιού και με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκε με άλλες κοινότητες στον Δήμο Στρυμωνικού. Μετά το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στον Δήμο Ηρακλείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Μαγκνταλένα Αμπανακόβιτς
Η Μάρτα Μαγκνταλένα Αμπανακόβιτς-Κοσμόφσκα (πολωνικά: Marta Magdalena Abakanowicz-Kosmowska) (20 Ιουνίου 1930 – 20 Απριλίου 2017) ήταν Πολωνή γλύπτρια και καλλιτέχνης της κλωστοϋφαντουργίας. Ήταν γνωστή για τη χρήση των κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων ως γλυπτικό μέσο και τις υπαίθριες κατασκευές της.
Θεωρείται ευρέως ως μια από τις πιο αναγνωρισμένες διεθνώς καλλιτέχνιδες της Πολωνίας. Ήταν καθηγήτρια στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Πόζναν της Πολωνίας, από το 1965 έως το 1990 και επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες το 1984.
Πρώιμη ζωή
Η Μαγκνταλένα Αμπανακόβιτς γεννήθηκε σε μια οικογένεια ευγενών γαιοκτημόνων στο Φαλέντι. Η μητέρα της, Χελένα (το γένος Ντομασέφσκα), καταγόταν από την παλιά πολωνική αριστοκρατία. Ο πατέρας της, Κονστάντι Αμπανακόβιτς, καταγόταν από μια πολωνοποιημένη οικογένεια Τατάρων, η οποία ανήγαγε την καταγωγή της στον Αμπακά Χαν (έναν Μογγόλο οπλαρχηγό του 13ου αιώνα). Η οικογένεια του πατέρα της διέφυγε από τη Ρωσία στην πρόσφατα ανεξάρτητη Πολωνία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ήταν η πρωτοπόρος της γλυπτικής και της εγκατάστασης με βάση τις ίνες το 1960.
Ο Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος ανάγκασε την οικογένειά της να εγκαταλείψει το σπίτι της, όπου μετακόμισαν στην πόλη του Γκντανσκ. Όταν ήταν 9 ετών, η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε και κατέλαβε την Πολωνία. Η οικογένειά της άντεξε τα χρόνια του πολέμου ζώντας στα περίχωρα της Βαρσοβίας και έγινε μέρος της πολωνικής αντίστασης. Σε ηλικία 14 ετών έγινε βοηθός νοσηλεύτριας σε νοσοκομείο της Βαρσοβίας. βλέποντας ότι η επίδραση του πολέμου από πρώτο χέρι θα επηρέαζε αργότερα την τέχνη της. Μετά τον πόλεμο, η οικογένεια μετακόμισε στη μικρή πόλη Ττσεφ κοντά στο Γκντανσκ, στη βόρεια Πολωνία, όπου ήλπιζαν να ξεκινήσουν μια νέα ζωή.
Σύμφωνα με το πρόσφατα επιβληθέν κομμουνιστικό δόγμα, η πολωνική κυβέρνηση υιοθέτησε επίσημα το σοσιαλιστικό ρεαλισμό ως τη μόνη αποδεκτή μορφή τέχνης που θα έπρεπε να επιδιώκεται από τους καλλιτέχνες. Αρχικά σχεδιάστηκε από τον Ιωσήφ Στάλιν τη δεκαετία του 1930 και ήταν σοσιαλιστική και ρεαλιστική στη φύση. Έπρεπε να είναι «εθνική στη μορφή» και «σοσιαλιστική στο περιεχόμενο». Άλλες μορφές τέχνης που ασκούνταν εκείνη την εποχή στο Δυτικό Μπλοκ, όπως ο Μοντερνισμός, ήταν επίσημα εκτός νόμου και λογοκρίθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε όλα τα έθνη του Ανατολικού Μπλοκ, συμπεριλαμβανομένης της Πολωνίας. Η έλλειψη επίσημης κύρωσης δεν μείωσε τον ενθουσιασμό της ούτε άλλαξε την επαναστατική πορεία της δουλειάς της.
Εκπαίδευση
Η Αμπανακόβιτς ολοκλήρωσε μέρος της εκπαίδευσης της στο Ττσεφ από το 1945 έως το 1947, μετά από το οποίο πήγε στη Γκντίνια για δύο επιπλέον χρόνια σχολής τέχνης στο Λύκειο Καλών Τεχνών της πόλης. Μετά την αποφοίτησή της από το λύκειο το 1949, η Αμπανακόβιτς παρακολούθησε την Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Σόποτ (τώρα στο Γκντανσκ). Το 1950, η Αμπανακόβιτς επέστρεψε στη Βαρσοβία για να ξεκινήσει τις σπουδές της στην Ακαδημία Καλών Τεχνών εκεί, την κορυφαία σχολή τέχνης στην Πολωνία. Για να μπει στην Ακαδημία έπρεπε να προσποιηθεί την κόρη ενός υπαλλήλου, γιατί διαφορετικά η ευγενής καταγωγή της θα την εμπόδιζε να γίνει αποδεκτή στο μάθημα.
Τα χρόνια της στο πανεπιστήμιο, 1950–1954, συνέπεσαν με μερικές από τις πιο σκληρές επιθέσεις που έγιναν στην τέχνη από τους ηγέτες του Ανατολικού Μπλοκ. Χρησιμοποιώντας το δόγμα του «σοσιαλιστικού ρεαλισμού», όλες οι μορφές τέχνης στα κομμουνιστικά έθνη αναγκάστηκαν να τηρούν αυστηρές οδηγίες και περιορισμούς που υποτάσσουν τις τέχνες στις ανάγκες και τις απαιτήσεις του κράτους. Οι ρεαλιστικές καλλιτεχνικές απεικονίσεις βασισμένες στην εθνική ακαδημαϊκή παράδοση του 19ου αιώνα ήταν η μόνη μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης που διδασκόταν στην Πολωνία εκείνη την εποχή. Η Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας, ως το σημαντικότερο καλλιτεχνικό ίδρυμα στην Πολωνία, τέθηκε υπό ειδικό έλεγχο από το Υπουργείο Τέχνης και Πολιτισμού, το οποίο διαχειριζόταν όλες τις σημαντικές αποφάσεις στον τομέα εκείνη την εποχή.
Η Αμπανακόβιτς βρήκε το κλίμα στην Ακαδημία εξαιρετικά «άκαμπτο» και υπερβολικά «συντηρητικό». Η ίδια θυμήθηκε:Ενώ σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο χρειάστηκε να παρακολουθήσει πολλά μαθήματα σχεδιασμού υφασμάτων, μαθαίνοντας την τέχνη της υφαντικής, της μεταξοτυπίας και του σχεδίου ινών από εκπαιδευτές όπως η Άννα Σλεντζιέφσκα, η Ελεονόρα Πλουτίνσκα και η Μάρια Ουρμπανόβιτς. Αυτοί οι εκπαιδευτές και οι δεξιότητες θα επηρέαζαν σε μεγάλο βαθμό το έργο της Αμπανακόβιτς, καθώς και αυτό άλλων εξεχόντων Πολωνών καλλιτεχνών της εποχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Άρθρα
Κατηγορία:Πολωνές γλύπτριες Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Γκντανσκ Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Καλόκαστρο Σερρών
Το Καλόκαστρο είναι χωριό του νομού Σερρών με πληθυσμό 242 κατοίκους, το οποίο ανήκει στον Δήμο Ηρακλείας. Απέχει 26 χλμ. από τις Σέρρες.
Το χωριό παλιότερα αποτελούσε αυτόνομη κοινότητα που συστάθηκε ως Κοινότητα Καλού Κάστρου στις 7/5/1927 με απόσπαση του οικισμού Καλό Κάστρο από την Κοινότητα Ορλιάκου και με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκε με άλλες κοινότητες στον Δήμο Στρυμονικού. Μετά το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στον Δήμο Ηρακλείας. Στην τοπική ενότητα Καλόκαστρου ανήκει και ο οικισμός Κεφαλοχώρι με 130 κατοίκους.
Αρχαιότητα
Στο λόφο «Ασσάρ», που υψώνεται δίπλα ακριβώς στο σημερινό χωριό, σώζονται τα ερείπια (τμήματα τείχους κ.ά.) σημαντικής αρχαίας πόλης, απ' όπου αποκομίστηκαν κατά καιρούς επιγραφές, νομίσματα και διάφορα άλλα αρχαιολογικά ευρήματα (πήλινα ειδώλια, αγγεία και πολυάριθμα όστρακα αγγείων) κλασικών, ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. Η πόλη, η οποία ανήκε στη Βισαλτία, ταυτίζεται πιθανώς με την Ευπορία, που αναφέρουν ο γεωγράφος Πτολεμαίος και τα ρωμαϊκά Οδοιπορικά. Με την ταύτιση αυτή συνηγορεί η θέση της κοντά σε πέρασμα του ποταμού Στρυμόνα και η ετυμολογία του ονόματός της από το «ευ» και «πόρος» (δηλαδή πόλη που βρίσκεται κοντά σε εύκολο πέρασμα ποταμού).
Υπάρχει επίσης το παλιό χωριό Καλοκάστρου που μέναν εκεί οι κάτοικοι παλαιότερα και είναι 5 χλμ. πιο ψηλά από το χωριό. Πλέον έχουν απομείνει μόνο πέτρες και τοιχώματα.
Μυκήλιο
thumb|right|Μυκητικό μυκήλιο (fungal mycelium), από ρίζα μανιταριού. thumb|right|Μικροσκοπική εικόνα από μυκήλιο. Η εικόνα έχει διαστάσεις ενός τετραγωνικού χιλιοστού. thumb|right|Μικροσκοπική απεικόνιση μυκηλίου.
Το μυκήλιο είναι το φυτικό μέρος ενός μύκητα, που αποτελείται από μια διακλαδωτή μάζα, με νηματώδη υφή. Αποικίες μυκήτων που αποτελούνται από μυκήλια βρίσκονται στο έδαφος και σε άλλα υποστρώματα. Ένας τυπικός σπόρος μπορεί να βλαστήσει σε ομοκαρυωτικό μυκήλιο, το οποίο δεν μπορεί να αναπαραχθεί σεξουαλικά. Δύο συμβατά ομοκαρυωτικά μυκήλια μπορούν να ενωθούν και να σχηματίσουν ένα δικαρυωτικό μυκήλιο. Αυτό το μυκήλιο μπορεί να σχηματίσει καρποφόρα όργανα, όπως τα μανιτάρια. Τα μυκήλια μπορεί να είναι μικροσκοπικά, με την αποικία τους να είναι πολύ μικρή για να διακριθεί, ή ακόμα και μια εκτεταμένη αποικία που μπορεί να ξεπεράσει τα 1000 τετραγωνικά μέτρα. Η μεγαλύτερη αποικία βρέθηκε στο Όρεγκον ηλικίας 2.200 ετών με έκταση 9,7 τ.χλμ..
Μέσω του μυκηλίου, οι μύκητες απορροφούν θρεπτικές ουσίες από το περιβάλλον. Αυτό γίνεται με μια διαδικάσια που χωρίζεται σε δύο μέρη. Αρχικά, οι υφές εκκρίνουν ένζυμα πάνω ή μέσα στη τροφή, η οποία σπάει τα βιολογικά πολυμερή σε μικρότερες μονάδες όπως μονομερή, τα οποία στη συνέχεια απορροφόνται από το μυκήλιο είτε με παθητική είτε με ενεργή μεταφορά.
Χρήσεις
Ένας από τους κύριους ρόλους των μυκήτων σε ένα οικοσύστημα είναι η αποσύνθεση οργανικών ενώσεων. Προϊόντα πετρελαίου και μερικά φυτοφάρμακα (τυπικοί ρύποι του εδάφους) είναι οργανικά μόρια και ως εκ τούτου μια πιθανή πηγή άνθρακα για τους μύκητες. Λόγω αυτού οι μύκητες έχουν τη δυνατότητα εξάλειψης αυτών των ρύπων από το περιβάλλον, εκτός εάν τα χημικά αποδειχθούν τοξικά για τον μύκητα. Αυτή βιολογική αποδόμηση είναι μια διαδικασία γνωστή ως βιοθεραπεία εδάφους.
Στρώματα μυκηλίων έχουν προταθεί (βλέπε Paul Stamets) ως πιθανά βιολογικά φίλτρα, αφαιρώντας τις χημικές ουσίες και τους μικροοργανισμούς από το χώμα και το νερό. Η χρήση τέτοιων μυκητικών μυκηλίων ονομάζεται μικροφιλτραρισμός.
Όταν είναι απλωμένα σε δρόμους υλοτομίας, τα μυκήλια μπορούν να λειτουργήσουν ως συνδετικό υλικό, κρατώντας το νέο χώμα στη θέση του και αποτρέποντας τη διάβρωση, μέχρι να αναπτυχθούν τα δενδρώδη φυτά.
Δείτε επίσης
Κύκλος του άνθρακα
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυκητολογία
Παλάτι Φεστιβάλ και Συνεδριών
Το Παλάτι των Φεστιβάλ και των Συνεδριών (επίσημα στα Γαλλικά ως Palais des Festivals et des Congrès) είναι συνεδριακό κέντρο στις Κάννες, ο τόπος διεξαγωγής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και του Διεθνούς Φεστιβάλ Δημιουργικότητας των Καννών Λιονταριών. Το κτίριο άνοιξε το 1982.
Ιστορία
Το πρώτο Παλάτι Φεστιβάλ και Συνεδριών χτίστηκε το 1949 για να φιλοξενήσει το Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών. Το αρχικό κτήριο βρίσκεται στη λεωφόρο Promenade de la Croisette στην σημερινή περιοχή του JW Marriott Cannes. Το κτίριο αυτό φιλοξένησε τον 4ο και τον 6ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1959 και το 1961.
Ως απάντηση στην αυξανόμενη επιτυχία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου και την εμφάνιση των πρώτων επιχειρηματικών συμβάσεων, όπως η αγορά μέσων ενημέρωσης MIPTV από το 1965, ο Δήμος των Κανών αποφάσισε να κατασκευάσει ένα νέο παλάτι το 1979. Το νέο κτίριο, ένα εξαώροφο κτίριο Που σχεδιάστηκε στο νεωτεριστικό ύφος από τους αρχιτέκτονες Sir Hubert Bennett και François Druet, κατασκευάστηκε στο χώρο του δημοτικού καζίνο. Άνοιξε το Δεκέμβριο του 1982 και επεκτάθηκε το 1999 με την κατασκευή του Espace Riviera, ενός νέου χώρου 10.000 τετραγωνικών μέτρων.
Τον Ιανουάριο του 1992 ιδρύθηκε η Εταιρεία Μικτής Οικονομίας για τις εκδηλώσεις της πόλης των Καννών (SEMEC) για τη διαχείριση του Παλατιού. Το SEMEC προέκυψε από τη συγχώνευση τριών μη κερδοσκοπικών οργανισμών: τον Τουρισμό της Καν, το OMACC και τον σύνδεσμο Cannes Palais des Festivals et des Congrès.
Σήμερα
Το Παλάτι των Φεστιβάλ βρίσκεται στην κορυφή της λεωφόρου De la Croisette, ανατολικά του λιμανιού. Έχει συνολική χωρητικότητα 25.000 τετραγωνικών μέτρων για εκθέσεις, καθώς και πολλά δωμάτια και 18 αίθουσες, το μεγαλύτερο από τα οποία έχει χωρητικότητα 2.300. Είναι ο τόπος διεξαγωγής του ετήσιου Φεστιβάλ των Καννών και διαθέτει σύγχρονες εγκαταστάσεις υψηλής τεχνολογίας για συνεδριάσεις στέγασης όλο το χρόνο.
Επιπλέον λινκ
Κατηγορία:Συνεδριακά κέντρα
Όθων της Αυστρίας
Ο Όθων Δ΄ o Εύθυμος (γερμ.: Otto IV der fröhliche, 23 Ιουλίου 1301 - 17 Φεβρουαρίου 1339) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν δούκας της Αυστρίας & Στυρίας (1330-39) και δούκας της Καρινθίας (1335-39) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλβέρτο Β΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βιέννη και ήταν ο έκτος γιος του Αλβέρτου Α΄ της Γερμανίας και της Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρη του Μάινχαρτ Β΄ δούκα της Καρινθίας. Αδέλφια του ήταν ο Ροδόλφος Α΄ της Βοημίας, ο Φρειδερίκος διεκδικητής βασιλιάς της Γερμανίας, ο Λεοπόλδος Α΄, ο Αλβέρτος Β΄ και ο Ερρίκος.
Από τα αδέλφια του ο Φρειδερίκος προσπάθησε να εκλεγεί βασιλιάς της Γερμανίας, αλλά ηττήθηκε από τον Λουδοβίκο Δ΄ Βίττελσμπαχ στη μάχη του Μύλντορφ το 1322. Για να συμφιλιωθούν οι δύο Οίκοι, ο Όθων Δ΄ νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Στεφάνου Α΄ δούκα της Βαυαρίας και εξαδέλφου του Λουδοβίκου Δ΄. Το 1327 γεννήθηκε ο πρώτος γιος του και με την ευκαιρία αυτή ίδρυσε το αββαείο του Νόιμπεργκ στη Στυρία και το παρεκκλήσιο του Αγ. Γεωργίου στον Αυγουστινιανό ναό της Βιέννης. Όταν η Ελισάβετ απεβίωσε το 1330, τάφηκε στο ναό του αββαείου του Νόιμπεργκ.
Από το 1329 και έπειτα ο Όθων Δ΄ διοίκησε τις κτήσεις στη Σουηβία, που ήταν οι παλαιές κτήσεις των Αψβούργων και αργότερα ονομάστηκαν Πέραν Αυστρία. Το 1330 ο Αλβέρτος Β΄ και ο Όθων Δ΄ έλαβαν το δουκάτο της Αυστρίας και Στυρίας. Ο Λουδοβίκος Δ΄ τον έκανε αντιπρόσωπό του (vicar). Για να κάνει δεσμούς με τον Οίκο του Λουξεμβούργου, νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη του Ιωάννη της Βοημίας. Ο αδελφός της Κάρολος Δ΄ έγινε βασιλιάς της Γερμανίας.
Το 1335 απεβίωσε ο θείος του Ερρίκος Γκοριτσία δούκας της Καρινθίας χωρίς άρρενα τέκνα και ο Λουδοβίκος Δ΄ παραχώρησε φεουδαλικά τις περιοχές Καρινθία, Καρνιόλη, Τυρόλο στον Αλβέρτο Β΄ και στον Όθωνα Δ΄. Η τελετή ανάληψης της Καρινθίας από τους δύο αδελφούς έγινε με το παλαιό τυπικό της Καραντανίας (ρωμαϊκό όνομα της Καρινθίας) στο πεδίο Τσόλφελντ. Από τότε ενδιαφερόταν πιο πολύ για την Καρινθία. Το 1337 ίδρυσε το ιπποτικό Τάγμα Εταιρεία του Ναού για τη σταυροφορία εναντίον των Πρώσων και Λιθουανών παγανιστών. Το προσωνύμιό του ο Εύθυμος προέρχεται από την εορταστική ζωή της Αυλής.
Οικογένεια
Το 1325 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Στεφάνου Α΄ δούκα της Βαυαρίας και είχαν τέκνα:
Το 1330 απεβίωσε η Ελισάβετ και έπειτα από πέντε έτη ο Όθων Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρη του Ιωάννη της Βοημίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Από εκτός γάμου σχέσεις είχε τέσσερα φυσικά τέκνα: Όθων, Λεοπόλδος, Ιωάννης και Λεοπόλδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας
Λουίζα της Έσσης-Κάσσελ
Η Λουίζα της Έσσης-Κάσσελ (Louise von Hessen-Kassel, 7 Σεπτεμβρίου 1817 - 29 Σεπτεμβρίου 1898) ήταν η σύζυγος του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας.
Βιογραφία
Η Λουίζα Βιλελμίνη Φρειδερίκη Καρολίνα Αυγούστα Ιουλία γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1817 στο Κάσσελ του Εκλεκτοράτου του Έσσης και ήταν κόρη του Γουλιέλμου της Έσσης-Κάσσελ και της Καρλόττας της Δανίας. Παντρεύτηκε τον δεύτερο εξάδελφο της Χριστιανό του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουρκ-Γκλύξμπουργκ στις 26 Μαΐου 1842 στο Παλάτι Αμάλιενμποργκ. Η σχέση μεταξύ της Λουίζας και του Χριστιανού φαίνεται να ήταν ευτυχισμένη. Τον υποστήριξε στον αγώνα του να αναγνωριστεί ως κληρονόμος του θρόνου της Δανίας και το ζευγάρι έγινε ισχυρά συνδεδεμένο μεταξύ τους κατά τη διάρκεια των χρόνων της διαδοχικής πάλης.
Οι γάμοι υψηλού επιπέδου που εξασφάλισε για τα παιδιά της εξασφάλισαν τη νεοδημιουργηθείσα διεθνή ιδιότητα της δανικής δυναστείας, συνδέοντας τη Δανία με τη Μεγάλη Βρετανία, τη Ρωσία, τη Σουηδία και την Ελλάδα. Ήταν γνωστή ως "η πεθερά της Ευρώπης", οι ετήσιες οικογενειακές συγκεντρώσεις της στο Μπέρνστορφ και στο Φρέντενσμποργκ προσέλκυε κάθε χρόνο την περισσότερη προσοχή και την έκαναν δημοφιλές σύμβολο της οικογενειακής ζωής.
Κατά τα τελευταία χρόνια της, ήταν κουφή, και η ανάγκες της είχαν φροντιστεί από δύο διακόνισσες από το ίδρυμα Διακονίας που ίδρυσε. Η Λουίζα ήταν βασίλισσα για 35 χρόνια, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη βασίλισσα της Δανίας.
Πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου 1898 στο Παλάτι Μπέρνστορφ σε ηλικία 81 ετών. Θάφτηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ροσκίλντε.
Οικογένεια
Η Λουίζα το 1842 παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Χριστιανό Θ΄ της Δανίας και απέκτησαν μαζί τα εξής παιδιά:
Τιμητικές διακρίσεις
Ξένες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Διάδοχοι της Δανίας
Νικολάι Γιάκοβλεβιτς Ντανιλέφσκι
Ο Ντανιλέφσκι είναι γνωστός για το έργο του Ρωσία και Ευρώπη: Μια ματιά στις Πολιτιστικές και Πολιτικές Σχέσεις του Σλαβικού Κόσμου με τον Ρωμανο-Γερμανικό Κόσμο (Russia and Europe: A Look at the Cultural and Political Relations of the Slavic World to the Romano-German World), το οποίο πρωτοδημοσιεύητκε  στο ρωσικό περιοδικό (Russian: Заря, Dawn) το 1869.
Ήταν επίσης αντίθετος με την δαρβινική θεωρία της εξέλιξης, γράφοντας το Δαρβινισμός: μια κριτική μελέτη (Дарвинизм: Критическое исследование) (1885-1889)
Έθεσε υπό προβληματισμό τον όρο «ανθρωπότητα» κρίνοντας τον ως πολύ αφηρημένο. Για τον Ντανιλέφσκι, το ανθρώπινο είδος χωρίζονται σε ιστορικο-πολιτισμικές κατηγορίες, με εξέχουσες εκείνες της Ρωμαιο-Γερμανικής και της Σλαβικής καταγωγής.
Η θέση αυτή ερχόταν σε σύγκρουση με την θεώρηση του Χέγκελ περί της ιστορίας της ανθρωπότητας, η οποία την έβλεπε ως ένα ενιαίο ιστορικό σύνολο (θέση που υιοθετούσαν και οι δυτικόφιλοι Ρώσοι).
Θεωρούσε τους Σλάβους, μια πιο πρόσφατη και ακόμη υπό διαμόρφωση και  εξέλιξη ακόμη ιστορικό-πολιτισμική κατηγορία, η οποία θα θριάμβευε έναντι του Ρωμαιο-Γερμανικού «είδους», ενώνοντας όλους τους Σλάβους κα μετασχηματίζοντας τους σε μια συμπαγή ομάδα που έδρα θα είχε την Κωνσταντινούπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρώσοι ιστορικοί
Φυσικό καταφύγιο Όκα
μικρογραφία|350x350εσ|To φυσικό καταφύγιο Όκα βρίσκεται στην [[Όμπλαστ του Ριαζάν|περιφέρεια του Ριαζάν, στην Ευρωπαϊκή Ρωσία.]] Το φυσικό καταφύγιο Όκα (ρωσ: Окский заповедник, αγγλ. Oka Nature Reserve, αποκαλείται και «ζαποβέντνικ») είναι ένας υγροβιότοπος που βρίσκεται στην πεδιάδα Μεστσέρα (Meshchera lowlands) στις κοίτες του ποταμού Όκα και του ποταμού Πρα. Η περιοχή λέγεται Σπάσκυ, στην περιφέρεια του Ριαζάν, περίπου 100 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης Ριαζάν (πρωτεύουσα). Με εκτεταμένα πεδινά ποτάμια και δασώδεις τυρφώνες (είδη βάλτων), το φυσικό καταφύγιο είναι μια σημαντική περιοχή για υδρόβια και ελόβια πτηνά. Το καταφύγιο φιλοξενεί κέντρα αναπαραγωγής για βίσονες και πελαργούς.
Ο υγροβιότοπος χαρακτηρίστηκε ως φυσικό καταφύγιο του προγράμματος Άνθρωπος και Βιόσφαιρα (Man and Biosphere ή MAB) της UNESCO το 1978. Το 1994, οι «πεδιάδες των ποταμών Πρά και Όκα» ορίστηκαν ως υγροβιότοποι διεθνούς σημασίας με βάση τη Σύμβαση Ραμσάρ. Το καταφύγιο ιδρύθηκε επίσημα στις 10 Φεβρουαρίου 1935 για την προστασία του ρωσικού μοσχοπόντικα, ενός σπάνιου ζώου ενδημικού στη χώρα, και καλύπτει έκταση 779,27 τ.χλμ. (περιλαμβάνει τον υγροβιότοπο και τις περιμετρικές ζώνες ασφαλείας).
Τοπογραφία
Το έδαφος του υγροβιότοπου αποτελείται κυρίως από δασώδη τύρφη (περίπου 90%), βάλτους (5%) και ξηρά (5%). Η υπερχείλιση των υδάτων παρατηρείται την άνοιξη κατά μήκος του ποταμού Πρα, ο οποίος είναι ο παραπόταμος του Όκα. Η περιοχή γύρω από τον ποταμό Όκα διαθέτει περισσότερα λιβάδια, με δασώδη νησιά. Εκτός από τους ποταμούς Όκα και Πρα, το καταφύγιο περιλαμβάνει τον ποταμό Λάμσα και τον Μαύρο Ποταμό. Το υψόμετρο κυμαίνεται από 80 έως 160 μέτρα. Οι ζώνες ασφαλείας γύρω από το υγροβιότοπο χρησιμοποιούνται για τη γεωργία χαμηλού αντίκτυπου, όπως για παράδειγμα το γρασίδι.
Χλωρίδα και πανίδα
Τα δάση αποτελούνται κυρίως από πευκοδάση, με σημύδα και ένα μείγμα πλατύφυλλων ειδών. Τα δάση βελανιδιάς είναι ευρέως διαδεδομένα στις όχθες των ποταμών Όκα και Πρα. Στο κέντρο του υγροβιότοπου υπάρχει ένα τεράστιο έλος (ρωσ. Бабье болото). Η χλωρίδα αριθμεί πάνω από 800 είδη ανθοφόρων και αγγειωδών φυτών που παράγουν σπόρια, συμπεριλαμβανομένων 69 σπάνιων και 5 απειλούμενων με εξαφάνιση ειδών, στα οποία ανήκουν 10 είδη ορχιδέας. Ο υγροβιότοπος περιέχει μεγάλη εστία από νεροκάστανα ή αλλιώς τράπες, με 11 συνολικά είδη και με ένα από αυτά να είναι ενδημικό. Υπάρχει επίσης μια υδρόβια φτέρη, η πλωτή σαλβίνια (salvinia natans). Γενικά, αυτό που παρατηρείται είναι ότι η παράκτια και η υδρόβια βλάστηση είναι καλά αναπτυγμένες.
Στην επικράτεια του υγροβιότοπου καταγράφονται 266 είδη πτηνών, όπως αγριόκουρκος, αγριόκοτα, λυροπετεινός, εστεμμένος γερανός, μαύροπελαργός, γκρίζος ερωδιός, ήταυρος, μικροτσικνιάς (μικρός ερωδιός), στρειδοφάγος, αλκυόνη (ψαροπούλι), μελισσοφάγος, θαλασσαετός, ψαραετός, μπεκάτσα, τσίφτης, γερακίνα. Συνολικά, υπάρχουν πάνω από 150 είδη, τα οποία φωλιάζουν στο καταφύγιο. Οι φτερωτοί κάτοικοι των βάλτων και των δεξαμενών είναι πάπιες (κυρίως αγριόπαπιες και κιρκίρι), χήνες, διάφοροι πελαργοί (όπως μπεκατσίνι), γλάροι, γλαρόνια, ερωδιοί, γερανοί, βοσκοί. Κάθε χρόνο, χιλιάδες κοπάδια μεταναστευτικών πτηνών σταματούν στις όχθες του ποταμού Όκα. Μαυροπελαργός, ψαραετός, θαλασσαετός, τσίφτης, διπλοσάινο, είναι σπάνια και πρόσφατα προστατευμένα πουλιά που φωλιάζουν στο καταφύγιο.
Επιπλέον, στην πανίδα περιλαμβάνονται 61 είδη θηλαστικών. Ανάμεσά τους άλκη, αγριόχοιροι, ευρωπαϊκά ελάφια, αλεπούδες, ευρασιατικός κάστορας, ευρωπαϊκό βιζόν, ευρωπαϊκή ενυδρίδα, ερμίνα, κουνάβι, σκύλος ρακούν, μόσχος, σκίουρος, νυχτερίδα. Αντίστοιχα, υπάρχουν 39 είδη ψαριών, 11 αμφίβια, και 6 ερπετά. Ανάμεσα στα ψάρια υπάρχουν πέρκα, λούτσος των ποταμών, κυπρίνος και αβραμίδα.
Ρησκούπορις Α΄ (Οδρυσών)
Ο Ρησκούπορις Α΄, Rhescuporis I, ήταν πιθανός βασιλιάς των Οδρυσών στη Θράκη τον 3ο αι. π.Χ.
Η ιστορική έρευνα έχει από καιρό συσχετίσει έναν τύπο νομίσματος, που κόπηκε για τον βασιλιά Κότυ στη μία όψη και έναν βασιλιά Ρησκούπορι στην άλλη, καθώς και έναν βασιλιά Κότυ, πατέρα ενός Ρησκούπορι, που αναφέρεται σε διάταγμα από την Απολλωνία (Σωζόπολη) με τους ηγεμόνες των Οδρυσών Κότυ Γ΄ και Ρησκούπορι Α΄, Ωστόσο, αυτοί οι συσχετισμοί έχουν αμφισβητηθεί, και ορισμένοι μελετητές έχουν επαναπροσδιορίσει, τόσο τον τύπο τού νομίσματος, όσο και την επιγραφή ότι είναι σχεδόν τρεις αιώνες αργότερα, όταν τα ίδια ονόματα και οι ίδιες σχέσεις εμφανίζονται ξανά μεταξύ των Ασταίων και Σαπαίων βασιλέων της Θράκης. Είναι επομένως αβέβαιο, εάν τον Κότυ Γ΄ διαδέχθηκε ένας γιος, που ονομαζόταν Ρησκούπορις Α΄. Αν ήταν, ο τύπος τού νομίσματος που κόπηκε και για τους δύο βασιλείς θα ήταν η μόνη σίγουρη απόδειξη ότι ο Ρησκούπορις Α΄ βασίλευε, επειδή το διάταγμα της Απολλωνίας αναφέρει μόνο, ότι είχε περάσει χρόνο στην πόλη ως όμηρος για λογαριασμό του πατέρα του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Πρίτι Ζίντα
Η Πρίτι Ζίντα (Χίντι: प्रीति ज़िंटा, 31 Ιανουαρίου 1975) είναι Ινδή ηθοποιός του κινηματογράφου και επιχειρηματίας. Παρόλο που σπούδασε αγγλική φιλολογία και εγκληματολογική ψυχολογία, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην υποκριτική στην ταινία Dil Se.. το 1998 και ακολούθησε η ταινία Soldier. Αυτοί οι ρόλοι της χάρισαν το Βραβείο Filmfare Καλύτερης Πρωτοεμφανιζόμενης και αργότερα έγινε γνωστή για τον ρόλο της ως έφηβη ανύπαντρη μητέρα στην ταινία Kya Kehna (2000). Έγινε περισσότερο αναγνωρίσιμη όταν ενσάρκωσε διάφορους χαρακτήρες στο κινηματογράφο. Αυτοί οι ρόλοι μαζί με την κινηματογραφική της persona έχουν συνεισφέρει σε μια αλλαγή της Ινδής ηρωίδας ενώ της έχουν χαρίσει αρκετά βραβεία.
Η Ζίντα έλαβε το Βραβείο Filmfare Καλύτερης Ηθοποιού το 2003 για τον ρόλο της στην δραματική ταινία Kal Ho Naa Ho. Συνέχισε με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε δυο συνεχόμενες επιτυχημένες ταινίες στην Ινδία, στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Koi... Mil Gaya (2003) και στο ρομαντικό δράμα Veer-Zaara (2004). Σχολιάστηκε θετικά για τους ρόλους της ως ανεξάρτητη, σύγχρονη Ινδή γυναίκα στις ταινίες Salaam Namaste (2005) και Kabhi Alvida Naa Kehna (2006), που υπήρξαν επιτυχημένες παραγωγές παγκοσμίως. Αυτοί οι ρόλοι την καθιέρωσαν ως πρωταγωνίστρια του ινδικού κινηματογράφου. Ο πρώτος της διεθνής ρόλος ήταν στην καναδικής παραγωγής ταινία Heaven on Earth (2008), για την οποία έλαβε το Αργυρό Βραβείο Hugo Καλύτερης Ηθοποιού και ήταν υποψήφια για Βραβείο Genie Καλύτερης Ηθοποιού. Ακολούθησε ένα πολυετές διάλειμμα από την υποκριτική, με εξαίρεση την ταινία Ishkq in Paris (2013), σε δική της παραγωγή, η οποία όμως πέρασε απαρατήρητη.
Παράλληλα με την υποκριτική, η Zinta έχει γράψει μια σειρά στηλών για το BBC News Online της Νότιας Ασίας · είναι κοινωνική ακτιβίστρια, τηλεοπτική παρουσιάστρια και τακτική θεατρική ηθοποιός. Έχει ιδρύσει την εταιρεία παραγωγής PZNZ Media, συνδιευθύνει από το 2008 την ομάδα κρίκετ Kings XI Punjab και από το 2017 είναι η ιδιοκτήτρια της ομάδας κρίκετ Stellenbosch Kings.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδές ηθοποιοί
Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού
Η Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού είναι μία από τις έξι εκλογικές περιφέρειες της Κυπριακής Δημοκρατία ς. Περιλαμβάνει τους δήμους και τις κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη Εκλογική Περιφέρεια της Κύπρου. Από την Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλέγονται για την ελληνοκυπριακή κοινότητα 12 βουλευτές στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Έδρες ανά βουλευτικές εκλογές
Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο έγιναν το 1960. Ήταν οι μόνες βουλευτικές εκλογές στις οποίες διεξήχθησαν εκλογές και για πλήρωση των εδρών της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Στην εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού αντιστοιχούσαν 7 από τις 35 έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας και 2 από τις 15 έδρες της τουρκοκυπριακές κοινότητας. Μετά τις δικοινοτικές διαταραχές του 1963, οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από τα δημόσια αξιώματα και εκ τούτου οι έδρες της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε όλες τις Εκλογικές Περιφέρειες της Κύπρου παραμένουν κενές.
Μέχρι και τις εκλογές του 1981 οι έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας ήταν 35 και στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού αντιστοιχούσαν 7. Στην Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποφασίστηκε η αύξηση των εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων από 35 σε 80 (56 για την ελληνοκυπριακή κοινότητα και 24 για την τουρκοκυπριακή κοινότητα). Από τότε, οι έδρες που αντιστοιχούν στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού για την ελληνοκυπριακή κοινότητα είναι 12.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις έδρες της Εκλογικής Περιφέρειας Λεμεσού για την ελληνοκυπριακή κοινότητα ανά εκλογική αναμέτρηση.
Αποτελέσματα εκλογών
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών ανά κόμμα στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού. Σε παρένθεση αναγράφεται ο αριθμός των εδρών κάθε κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού
Χείμαρρος Σερρών
Ο Χείμαρρος  είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών σε υψόμετρο 50 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Χείμαρρος βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς σε απόσταση 13 χλμ. Ν.-ΝΔ. της Ηράκλειας και 31 Δ. των Σερρών. Είναι κτισμένος στα νοτιοδυτικά της λίμνης Κερκίνης και δυτικά του ποταμού Στρυμόνα. Ο πληθυσμός, σύμφωνα με την απογραφή 2011, είναι 740 κάτοικοι και η απασχόλησή του έχει κυρίως αντικείμενο την παραγωγή γεωργικών προϊόντων όπως καπνού, δημητριακών και εσχάτως και λαδιού. Ιδιαίτερη ανάπτυξη γνωρίζει η κτηνοτροφία και ιδίως αμνοεριφίων. Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι ποντιακής καταγωγής εγκατεστημένοι από την Ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923.
Το χωριό παλιότερα αποτελούσε αυτόνομη κοινότητα που συστάθηκε στις 4/1/1920 με το όνομα Κοινότητα Κοπρίβης και μετονομάστηκε σε Κοινότητα Χειμάρρου στις 30/8/1927, και με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκε με άλλες κοινότητες στον Δήμο Στρυμωνικού. Μετά το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στον Δήμο Ηρακλείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Κότυς Γ΄ (Οδρυσών)
Η μία ασφαλής μαρτυρία του είναι μία επιγραφή από τους Δελφούς, που χρονολογείται μεταξύ 276 και 267 π.Χ. (συνήθως 270/269 π.Χ.), στην οποία αναφέρεται ως γιος τού Ραίζδου, πιθανού προκατόχου του. Η ιστορική έρευνα έχει από καιρό συσχετίσει έναν τύπο νομίσματος, που κόπηκε για έναν βασιλιά Κότυ στη μία όψη και έναν βασιλιά Ρησκούπορι στην άλλη, και επίσης έναν βασιλιά Κότυ, πατέρα ενός Ρησκούπορι, που αναφέρεται σε διάταγμα από την Απολλωνία (Σωζόπολη) με τον Κότυ Γ΄. Ωστόσο, αυτές οι ταυτοποιήσεις αμφισβητήθηκαν, και ορισμένοι μελετητές έχουν επαναπροσδιορίσει τόσο τον τύπο του νομίσματος, όσο και την επιγραφή, για σχεδόν τρεις αιώνες αργότερα. Επομένως, είναι αβέβαιο εάν τον Κότυ Γ΄ διαδέχθηκε ένας γιος που ονομαζόταν Ρησκούπορις Α΄ (Οδρυσών).
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Μαρινιανή
Η Εγνατία Μαρινιανή, λατιν.: Egnatia Mariniana, ήταν πιθανότατα σύζυγος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βαλεριανού και μητέρα του Αυτοκράτορα Γαλλιηνού.
Βιογραφία
Πολλά νομίσματα που φέρουν την επιγραφή DIVAE MARINIANAE χρονολογούνται από την αρχή της βασιλείας του Βαλεριανού και του Γαλλιηνού. Δεδομένης της πρακτικής της θεοποίησης των συζύγων που απεβίωναν πριν από την ανάληψη της εξουσίας από τούς συζύγους τους, είναι πιθανό η Μαρινιανή να απεβίωσε πριν από το 253.
Παλαιότερα εικαζόταν, ότι ο Εγνάτιος Βίκτωρ Μαρινιανός, απεσταλμένος στην Πετραία Αραβία και την άνω Μοισία, ήταν ο πατέρας της Μαρινιανής. Ωστόσο πιο πρόσφατα εικάζεται, ότι ήταν κόρη τού Λεύκιου Εγνατίου Βίκτωρα, υπάτου πριν από το 207, και ως εκ τούτου αδελφή τού Εγνατίου Βίκτωρα Μαρινιανού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι αυτοκρατόρων Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Ζόφια Μπαλταρόβιτς-Ντζιελίνσκα
Η Ζόφια Γιανίνα Μάρια Μπαλταρόβιτς-Ντζιελίνσκα (πολωνικά: Zofia Janina Maria Baltarowicz-Dzielińska) (1894 – 1970) ήταν Πολωνή γλύπτρια και η πρώτη γυναίκα που σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στην Κρακοβία της Πολωνίας, μετά από σχεδόν έναν αιώνα ύπαρξής της.
Πρώιμη ζωή
Η Ζόφια Μπαλταρόβιτς γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1894, στο Σταρί Γιάριτσιβ κοντά στο Λβιβ, σε μια πατριωτική πολωνική οικογένεια. Οι γονείς της ήταν η Ζόφια Στεφάνια (το γένος Βίμπερ) και ο Γιαν Jan Μπαλταρόβιτς. Η Ζόφια άρχισε να αποκαλύπτει νωρίς το καλλιτεχνικό της ταλέντο: όταν ήταν πέντε ετών άρχισε να φτιάχνει πήλινες φιγούρες. Όταν ήταν έφηβη, τα ταλέντα της έγιναν αντιληπτά από τη ζωγράφο Ζόφια Γκοουαμπούβα, απόφοιτη της Ακαδημίας Ζυλιάν, η οποία έγινε η πρώτη δασκάλα τεχνών της Ζόφια. Όταν ήταν δεκατεσσάρων ετών, η Ζόφια ήταν ήδη σίγουρη ότι ήθελε να ακολουθήσει καλλιτεχνική καριέρα, αλλά έπρεπε να αντιμετωπίσει έντονη αντίθεση από τη μητέρα της, η οποία φοβόταν ότι η Ζόφια θα γινόταν μια «Νέα Γυναίκα», αντί να ακολουθήσει την παραδοσιακή εγχώρια πρότυπα.
Καλλιτεχνική εκπαίδευση
μικρογραφία| Η Μπαλταρόβιτς-Ντζιελίνσκα στο στούντιο της στην οδό Κουρκόβα 3 στο Λβιβ Το 1912, η Μπαλταρόβιτς άρχισε να παρακολουθεί ιδιωτικά μαθήματα τέχνης του ζωγράφου Στανίσουαφ Κάτσορ-Μπατόφσκι και αργότερα του γλύπτη Ζίγκμουντ Κουτσίνσκι στο Λβιβ. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα φιλοσοφίας με τον Καζίμιες Τφαρντόφσκι στο Πανεπιστήμιο του Λβιβ. Το 1916, γράφτηκε στο Σχολή Τέχνης για Γυναίκες στη Βιέννη, αλλά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις σπουδές μετά από μόλις ένα χρόνο, μετά από αίτημα της μητέρας της, η οποία ήθελε να έρθει πιο κοντά στην οικογένεια. Καθώς έμεινε χωρίς άλλη επιλογή, η νεαρή Μπαλταρόβιτς αποφάσισε να προσπαθήσει να εγγραφεί στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στην Κρακοβία, παρόλο που το ίδρυμα δεν δεχόταν γυναίκες. Αφού κέρδισε θετική κριτική για το έργο της από τους καθηγητές Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι και Κονστάντι Λάστσκα, ο πρύτανης της ακαδημίας Γιούζεφ Μεχόφερ, τη δέχτηκε για μια δοκιμαστική περίοδο, κατά τη διάρκεια της οποίας επρόκειτο να δημιουργήσει ένα γλυπτό για να κριθεί στη συνέχεια από ολόκληρο το διδακτικό προσωπικό. Στα τέλη Οκτωβρίου 1917, η Γερουσία δέχτηκε επίσημα τη Ζόφια, αλλά ως ακροάτρια, πράγμα που σήμαινε ότι δεν θα είχε το δικαίωμα να λάβει πιστοποιητικό που να επιβεβαιώνει τις σπουδές της. Έτσι, έγινε η πρώτη γυναίκα που μπόρεσε να σπουδάσει στην ακαδημία,  μετά από σχεδόν έναν αιώνα από την ύπαρξή της και βοήθησε να ανοίξει ο δρόμος για άλλες γυναίκες. Επισήμως, επετράπη στις γυναίκες να γίνουν φοιτήτριες περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα, αφού η ακαδημία ενέκρινε ψήφισμα το Δεκέμβριο του 1918. Το 1919, η Ζόφια παντρεύτηκε τον Καζίμιες Ντζιελίνσκι. Το 1920, αφού γέννησε την κόρη της, Ντορότα Ντζιελίνσκα, αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές της. Επέστρεψε για να ολοκληρώσει το πτυχίο της μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ήταν στα πενήντα της. Τότε η ακαδημία αναγνώρισε τα έτη 1917–1920 ως μέρος των επίσημων σπουδών της. Η Μπαλταρόβιτς-Ντζιελίνσκα παρακολούθησε το ίδρυμα ταυτόχρονα με την κόρη της, η οποία έγινε επίσης γλύπτρια. Χάρη στην απόκτηση του πτυχίου, η Ζόφια μπορούσε να ενταχθεί στην Ένωση Πολωνών Καλλιτεχνών και Σχεδιαστών και να υποβάλει αίτηση για υποτροφίες.
Καριέρα
μικρογραφία| Προτομή του [[Χούγκο Κοουόνταϊ στο Πάρκο Γιόρνταν της Κρακοβίας από την Μπαλταρόβιτς-Ντζιελίνσκα]] Παρά τη δύσκολη ζωή της, η Μπαλταρόβιτς-Ντζιελίνσκα επέμενε στην τέχνη. Πήρε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Πολωνία του Μεσοπολέμου, όπως τα Ανοιξιάτικα και Φθινοπωρινά Σαλόνια του Λβιβ, της Βαρσοβίας, του Πόζναν, της Κρακοβίας και του Ζακοπάνε, καθώς και σε πολωνικές εκθέσεις μετά τον πόλεμο. Τα έργα της έχουν παρουσιαστεί και εκτός Πολωνίας, για παράδειγμα στο Παρίσι, στην Καρράρα ή στο Αρέτσο. Έλαβε μια σειρά από βραβεία και αναγνωρίσεις, καθώς και τον Σταυρό της Ανδρείας για τις δραστηριότητές της ως πολεμική αγγελιαφόρος.
Πολλά από τα έργα της καταστράφηκαν κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η προτομή της Χούγκο Κοουόνταϊ βρίσκεται στο Πάρκο Γιόρνταν στην Κρακοβία.
Για ένα διάστημα, η Μπαλταρόβιτς-Ντζιελίνσκα αφιερώθηκε επίσης στην ανθρωποσοφία, στην οποία εισήχθη το 1917 από μια συνάδελφό της, τη Λούνα Ντρέξλερ. Το 1924, εντάχθηκε στο πολωνικό παράρτημα της Ανθρωποσοφικής Εταιρείας. Έξι χρόνια αργότερα, ηγήθηκε μιας διάλεξης στο τμήμα του Λβιβ της Πολωνικής Εταιρείας και το 1932, ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε διαλέξεις και μαθήματα ευρυθμίας στη σχολή του Ρούντολφ Στάινερ. Ωστόσο, από το 1931/1932, δεν ένιωθε πλέον συνδεδεμένη με την Εταιρεία.
Θάνατος
Η Μπαλταρόβιτς-Ντζιελίνσκα πέθανε στις 10 Αυγούστου 1970, στην Κρακοβία. Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι.
Βιβλιογραφία
Το 2018, η Ιβόνα Ντέμκο δημοσίευσε μια μονογραφία για τη ζωή της Μπαλταρόβιτς-Ντζιελίνσκα, με τίτλο Zofia Baltarowicz-Dzielińska: pierwsza studentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, η οποίαδημοσιεύτηκε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών στην Κρακοβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές γλύπτριες Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Στέφανος Αρετάκης
Ο Στέφανος Αρετάκης (1987, Αθήνα) είναι Έλληνας μαθηματικός. Εργάστηκε στο πεδίο των μαθηματικών και της αστροφυσικής και απέδειξε την ύπαρξη μιας νέας αστάθειας (των λεγόμενων στα μαθηματικά «ακραίων μελανών οπών»). Το θεώρημα του αυτό ονομάστηκε «Αστάθεια Αρετάκη» και πλέον αποτελεί αντικείμενο μελετών στη Φυσική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί
Ρευματική νόσος της καρδιάς
Η οξεία φάση της ρευματικής νόσου της καρδιάς αρχίζει δέκα περίπου ημέρες μετά από λοίμωξη του φάρυγγα με β αιμολυτικό στρεπτόκοκκο της ομάδας Α. Ο ρευματικός πυρετός εμφανίζεται σαν οξεία πολυαρθρίτιδα που μπορεί να επιπλέκεται από ενδοκαρδίτιδα, περικαρδίτιδα και μυοκαρδίτιδα. Η χορεία του Σύντεναμ χαρακτηρίζεται από ακούσιες κινήσεις των άκρων, των μυών του προσώπου και του κορμού. Και οι δύο οξείες παθήσεις ιώνται αυτόματα μέσα σε εβδομάδες, εκτός εάν καρδιακή ανεπάρκεια προκαλέσει πρώιμο θάνατο. Η χρόνια φάση οφείλεται σε ουλοποίηση των βαλβίδων και του μυοκαρδίου, που μπορεί να αναπτύσσεται ύπουλα για δεκαετίες.
Μπάρκο
Το μπάρκο (barque, barc, ή bark) είναι ένας τύπος ιστιοφόρου σκάφους με τρεις ή περισσότερους ιστούς με τετράγωνα ιστία στον μπροστινό και τον κύριο ιστό και μόνο τον πίσω ιστό με ιστία εμπρός και πίσω. Μερικές φορές, ο πίσω ιστός είναι μόνο εν μέρει εμπρός και πίσω με ιστία, φέροντας ένα τετράγωνο πανί επάνω.
Ετυμολογία
Η λέξη "barque" εισήλθε στα αγγλικά μέσω του γαλλικού όρου, ο οποίος με τη σειρά του προήλθε από το λατινικό barca μέσω των οσιτανικών, καταλανικών, ισπανικών ή ιταλικών.
Το λατινικό barca μπορεί να προέρχεται από το κελτικό barc (κατά Tούρναϊζεν) ή το ελληνικό βάρις (κατα Ντητς), όρος για αιγυπτιακό σκάφος. Το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, ωστόσο, θεωρεί το τελευταίο απίθανο.
Η λέξη barc φαίνεται να προέρχεται από τις κελτικές γλώσσες. Η μορφή που υιοθέτησαν τα αγγλικά, ίσως από τα ιρλανδικά ήταν το "bark", ή από το λατινικό barca πολύ νωρίς, από το οποίο δημιουργήθηκαν τα γαλλικά barge and barque.
Στα λατινικά, τα ισπανικά και τα ιταλικά, ο όρος barca (βάρκα) αναφέρεται σε ένα μικρό σκάφος, όχι σε ένα πλοίο πλήρους μεγέθους. Η γαλλική επιρροή στην Αγγλία οδήγησε στη χρήση στα αγγλικά και των δύο λέξεων, αν και οι έννοιές τους τώρα δεν είναι οι ίδιες.
Πολύ πριν από τον 19ο αι., το μπάρκο είχε ερμηνευτεί ως ένα μικρό σκάφος των παράκτιων ή εσωτερικών υδάτων, ή ως ένα γρήγορο κωπήλατο σκάφος, που μεταφέρεται από πολεμικά πλοία και συνήθως προορίζεται για τον διοικητή. Λίγο αργότερα, το μπάρκο έγινε ένα ιστιοφόρο μίας χαρακτηριστικής ιστιοφορίας, όπως περιγράφεται παρακάτω. Στη Βρετανία, στα μέσα του 19ου αι., η ορθογραφία είχε προέλθει από τη γαλλική μορφή του barque. Αν και ο Φράνσις Μπέικον χρησιμοποίησε αυτή τη μορφή της λέξης ήδη από το 1592, ο Σαίξπηρ εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί την ορθογραφία «barke» στο Σονέτο 116 το 1609. Καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου των ιστίων (πανιών), η λέξη χρησιμοποιήθηκε επίσης ως συντόμευση του barca-longa της Μεσογείου.