cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανί
Το Ανί (μεσαίωνικά ελληνικά: Άνιον, αρμένικα: Անի, τουρκικά: Ani, λατινικά: Abnicum ), γνωστό και ως Ανίον, είναι μια ερειπωμένη μεσαιωνική πόλη η οποία βρίσκεται στην επαρχία του Καρς της Τουρκίας στα σύνορα με την Αρμενία. Η πόλη είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.464 μέτρων και στο παρελθόν ήταν η πρωτεύουσα του μεσαιωνικού βασιλείου της Αρμενίας, το οποίο επεκτεινόταν στην περιοχή της σημερινής Αρμενίας και της ανατολικής Τουρκίας.
Το Ανί είναι χτισμένο σε μια τριγωνική γεωγραφική περιοχή με φυσική οχύρωση ανατολικά από το φαράγγι του ποταμού Ακχουριάν και δυτικά από την κοιλάδα Μποστανιάρ/Τζαγκοτζαντβόρ. Ο ποταμός Ακχουριάν ο οποίος είναι παρακλάδι του ποταμού Αράξ, οριοθετεί τα σημερινά σύνορα μεταξύ της Τουρκίας και της Αρμενίας. Το Ανί αποκαλείται «η πόλη με τις 1001 εκκλησίες» και στο παρελθόν ήταν σταυροδρόμι εμπορικών δρόμων. Τα θρησκευτικά μνημεία, τα παλάτια και οι οχυρώσεις θεωρούνται από τα καλύτερες κατασκευές από τεχνική και αισθητική πλευρά στον κόσμο. Στην ακμή της, η πόλη είχε πληθυσμό 100.000–200.000 κατοίκους και ανταγωνιζόταν την Κωνσταντινούπολη, τη Βαγδάτη και το Κάιρο. Παρόλα τα μεγαλεία, η πόλη εγκαταλείφθηκε και ξεχάστηκε για αιώνες.
Ετυμολογία ονόματος
Οι Αρμένιοι χρονογράφοι Γιεγκίσε και Γκαζάρ Παρπετσί αναφέρουν για πρώτη φορά το Ανί το 5ο μ.Χ. αιώνα Περιέγραψαν το Ανί ως ένα ισχυρό φρούριο χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου το οποίο είχε η Αρμένικη δυναστεία των Καμσαρακάνων (Kamsarakan). Η πόλη είχε πάρει το όνομα του φρουρίου και ήταν παγανιστικό κέντρο του Ανί-Καμάκχ το οποίο βρισκόταν στην περιοχή του Νταρανάγκι στη βόρεια Αρμενία. Το Ανί ήταν προηγουμένο γνωστό ως Κχνάμκ (Խնամք) αν και οι ιστορικοί δεν είναι βέβαιοι γιατί είχε την ονομασία αυτή. Ο Γερμανός φιλόλογος και γλωσσολόγος Γιόχαν Χέϊνριχ Χούμπσχαμαν, ο οποίος μελετούσε την Αρμένικη γλώσσα, υποστήριξε ότι η λέξη ίσως προέρχεται από την αρμένικη λέξη "κχναμέλ" (խնամել), ένα απαρέμφατο το οποίο σημαίνει «να φροντίζω».
Πρωτεύουσα του βασιλείου των Βαγρατιδών
thumb|right|upright=1.5|Η Αρμενία κατά τον μεσαίωνα – χάρτης της [[Δυναστεία των Βαγρατιδών|δυναστείας Βαγρατιδών το έτος 1000 μ.Χ.]] Στις αρχές του 9ου αιώνα τα πρώην εδάφη των Καμσαρακάνων στην περιοχή Αρσαρουνίκ (Arsharunik) και Σιράκ (Shirak) (οι οποίες συμπεριλάμβαναν το Ανί) ενώθηκαν με τα εδάφη της Αρμένικης Δυναστείας των Βαγρατιδών. Ο αρχηγός της δυναστείας, ο Ασότ Μσάτερ (Ασότ ο κρεατοφάγος) (806–827) πήρε το τίτλο του πρίγκιπα (ισκχάν) της Αρμενίας από χαλιφάτο το 804. Οι Βαγρατίδοι είχαν την πρώτη πρωτεύουσά τους στο Μπαραγκάν, 40 χιλιόμετρα νότια του Ανί, πριν αυτή μεταφερθεί στο Σιρακαβάν (Shirakavan), 25 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ανί. Το 929 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Καρς. Το 961 ο βασιλιάς Ασχότ Γ΄ (953–977) μετέφερε την πρωτεύουσα από το Καρς στο Ανί. Το Ανί αναπτύχθηκε με γοργούς ρυθμούς κατά τη διάρκεια της βασιλεία του Σμπάτ Β΄ (977–989). Το 992 το Αρμένικο Καθολικάτο μετέφερε την έδρα στο Ανί. Κατά τον 10ο αιώνα ο πληθυσμός της πόλης εκτιμάται σε 50.000–100.000. Στις αρχές του 11ου αιώνα ο πληθυσμός ξεπέρασε τις 100.000 και η πόλη απέκτησε τη φήμη «της πόλης με τις σαράντα πύλες» και «της πόλης με τις χίλιες και μία εκκλησίες».
Το Ανί έφτασε την ακμή κατά τη μακρά βασιλεία του βασιλιά Γκαγκίκ Α΄ (989–1020). Μετά τον θάνατό του οι δύο υιοί του ήρθαν σε διαμάχη για τη διαδοχή. Ο πρωτότοκος γιος ο Χοβχάνες Σμπατ (1020–1041) απέκτησε τον έλεγχο του Ανί και ο νεότερος αδελφός του Ασχότ IV (1020–1040) απέκτησε τον έλεγχο άλλων εδαφών της δυναστείας των Βαγρατιδών. Ο Χοβχάνες Σμπατ, φοβούμενος ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία θα επιτεθεί στο αδύναμο βασίλειο έκανε τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Βασίλειο κληρονόμο του. Τον Ιανουάριο του 1022 ο Πατριάρχης Πέτρος παράδωσε στον Βασίλειο Β', ο οποίος ξεχειμώνιαζε με τον στρατό του στην Τραπεζούντα, ένα έγγραφο από τον Χοβχάνες Σμπατ με το οποίο θα έπαιρνε ενέχυρο το βασίλειο σε περίπτωση που αυτός θα πέθαινε. Όταν ο Χοβχάνες Σμπατ πέθανε το 1041, ο διάδοχος του Βασίλειου Β' ισχυρίστηκε κυριαρχία στο Ανί. Ο νέος βασιλιάς του Ανί Γααγκίκ Β΄ (1042–1045) ήταν αντίθετος σε αυτή την κυριαρχία και πολλές βυζαντινές επιδρομές οι οποίες ακολούθησαν απωθήθηκαν με επιτυχία. Το 1045 μετά την αιχμαλώτιση του βασιλιά Ασχότ της δυναστείας Βαγρατιδών και την υποκίνηση φιλοβυζαντινών ανάμεσα στον πληθυσμό του Ανί η πόλη παραδόθηκε στον βυζαντινό έλεγχο.
Πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο
Το Ανί δεν βρισκόταν πάνω σε κάποια σημαντική εμπορική γραμμή αλλά λόγω του μεγέθους, τη δύναμη και τον πλούτο έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο μεταξύ Βυζαντινών, Περσών, Αράβων αλλά και των μικρότερων λαών της νότιας Ρωσίας και της Κεντρικής Ασίας. Ο δρόμος του μεταξιού με τον οποίο γινόταν εμπόριο μεταξύ της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και της Κίνας περνούσε από το Ανί.
Λεηλασία και ερήμωση
Το 1064 μια μεγάλη στρατιά Σελτζούκων Τούρκων καθοδηγούμενη από τον Σουλτάνο Αλπ Αρσλάν μαζί με Καυκασιανούς Γεωργιανούς υπό την καθοδήγηση του Βασιλιά Βαγκράτ επιτέθηκε στο Ανί. Μετά από πολιορκία 25 ημερών έγινε κατάληψη της πόλης και ο πληθυσμός σφαγιάστηκε. Ένας απολογισμός των λεηλασιών και των σφαγών περιγράφεται από τον Άραβα ιστορικό Σιβτ ιμπν αλ-Γκάβζι ο οποίος παρουσιάζει τις περιγραφές ενός αυτόπτη μάρτυρα:
Το 1072 οι Σελτζούκοι πούλησαν το Ανί στους Σανταντίντ (Shaddadid), μια μουσουλμανική Κούρδικη δυναστεία η οποία προερχόταν από την Γκαντζά. Οι Σανταντίντ επιδίωξαν γενικά μια συμφιλιωτική πολιτική έναντι των Αρμενίων και του χριστιανικού πληθυσμού και έγιναν αρκετοί γάμοι με μέλη της Βαγραδίτικης αριστοκρατίας. Κάθε φορά που η κυβέρνηση των Σανταντίντ γινόταν αδιάλλακτη ο πληθυσμός της πόλης έκανε έκκληση για βοήθεια από το χριστιανικό βασίλειο της Γεωργίας. Οι Γεωργιανοί κατέλαβαν το Ανί το 1124, 1161 και το 1174 αλλά κάθε φορά η πόλη επέστρεφε στους Σανταντίντ.
Το 1199 οι δυνάμεις της Γεωργιανής βασίλισσας Ταμάρ κατέλαβαν το Ανί και εκτόπισαν τους Σανταντίτ και η διακυβέρνηση της πόλης δόθηκε στους Αρμένιους στρατηγούς Ζακάρε και Ιβάνε Ζακαρίντ. Στο Ανί η νέα δυναστεία είναι γενικά γνωστή ως η δυναστεία των Ζακαριδών (από το όνομα του ιδρυτή Ζακάρε). Η δυναστεία αυτή θεωρούσε ότι είναι οι διάδοχος της δυναστείας των Βαγρατιδών. Στο Ανί ακολούθησε ευημερία, η οχύρωση της πόλης ενισχύθηκε και αρκετές νέες εκκλησίες χτίστηκαν. Διάδοχος του Ζακαρίντ έγινε ο γιος του Σαχανσχάχ.
Οι Μογγόλοι χωρίς επιτυχία πολιόρκησαν το Ανί 1226. Το 1236 κατάφεραν να καταλάβουν και λεηλάτησαν την πόλη, σφάζοντας μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Η πόλη έπεσε τη στιγμή που απουσίαζε ο Σαχανσχάν. Όταν επέστρεψε στην πόλη η δυναστεία των Ζακαρίδων συνέχισε να κυβερνά το Ανί, ως υποτελείς των Μογγόλων και όχι των Γεωργιανών. Το Ανί ξεκίνησε σταδιακά να παρακμάζει μέχρι την ολοκληρωτική παρακμή κατά την περίοδο των Μογγόλων. Κατά το 14ο αιώνα η πόλη κυβερνήθηκε με τη διαδοχή των τοπικών Τουρκικών δυναστειών συμπεριλαμβανομένων των Γιαλαϊρίδων (Jalayrids) και των Καρά Κογιουνλού (Τουρκμένικο φύλο Μαύρο Πρόβατο) οι οποίο έκαναν το Ανί πρωτεύουσα. Ο Ταμερλάνος κατέκτησε το Ανί τη δεκαετία του 1380. Μετά τον θάνατό του οι Καρά Κογιουνλού πήραν πάλη την κυριαρχία της πόλης και μετέφεραν την πρωτεύουσά του στο Γερεβάν. Το 1441 το Αρμένικο Καθολικάτο μετέφερε επίσης την έδρα στο Γερεβάν. Η δυναστεία των Πέρσων Σαφαβιδών στη συνέχεια κυβέρνησαν το Ανί μέχρι που έγινε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1579. Μια μικρή πόλη συνέχισε να διατηρείται εντός των τειχών τουλάχιστον μέχρι το μέσο του 17ου αιώνα, αλλά ο χώρος εντελώς εγκαταλείφθηκε στα μέσα στου 18ου αιώνα. Η μείωση του πληθυσμού έγινε παράλληλα με τη γενικότερη μείωση της αγροτικής ενδοχώρας ως αποτέλεσμα της πολιτικής αναταραχής στην περιοχή μεταξύ των συνόρων των Οθωμανικών-Ιρανικών πολέμων και του κατακερματισμού του κεντρικού ελέγχου των αυτοκρατοριών.
Σύγχρονη εποχή
thumb|right|Φωτογραφία του Νικολάϊ Μαρ από τις ανασκαφές του Ανί το 1905 - στα ερείπια του Αγίου Γρηγορίου (Βασιλιά Γκαγκίκ). Το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, Ευρωπαίοι ταξιδιώτες ανακάλυψαν το Ανί και έγινε γνωστό στη δύση, δημοσιεύοντας περιγραφές σε επιστημονικά και ταξιδιωτικά περιοδικά. Το 1878 η περιοχή του Καρς, συμπεριλαμβανομένου και του Ανί, ενώθηκε με τα εδάφη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1892 οι πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές έγιναν στο Ανί, χρηματοδοτούμενες από την Ακαδημία των Επιστημών της Αγίας Πετρούπολης και καθοδηγούμενες από τον Ρώσο αρχαιολόγο Νικολάϊ Μαρ (1864-1934). Οι ανασκαφές του Μαρ στο Ανί ξανάρχισαν το 1904 και συνέχισαν κάθε χρόνο μέχρι το 1917. Σε μεγάλο μέρος της πόλης έγιναν ανασκαφές, μεγάλος αριθμός κτηρίων βγήκε στην επιφάνεια και έγιναν μετρήσεις οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν σε μελέτες και δημοσιεύσεις σε ακαδημαϊκά περιοδικά, οδηγοί για τα μνημεία γράφτηκαν. Έγιναν επιδιορθώσεις σε κτήρια τα οποία είχαν μεγάλο κίνδυνο να κατολισθήσουν. Ένα μουσείο δημιουργήθηκε για να στεγάσει τα δεκάδες χιλιάδες ευρήματα των ανασκαφών. Το μουσείο στεγάστηκε σε δύο κτήρια, στο Τέμενος Μινουτσίχρ (Minuchihr) και σε ένα ειδικά κτισμένο πέτρινο κτήριο για το σκοπό αυτό.
thumb|center|upright=2| Χαρακτικό σχέδιο του Ανί (1885).
Το 1918, κατά τη διάρκεια των τελευταίων σταδίων του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου ο στρατός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πολέμαγε στην περιοχή κατά του νεοσύστατου κράτους της Αρμενίας, καταλαμβάνοντας το Καρς τον Απρίλιο του 1918. Στο Ανί έγιναν προσπάθειες να μεταφερθούν τα εκθέματα του μουσείου καθώς οι Τούρκοι στρατιώτες πλησίαζαν την περιοχή. Περίπου 6.000 αντικείμενα (αντικείμενα που ήταν εύκολο να μεταφερθούν) αφαιρέθηκαν από τον Αρμένιο αρχαιολόγο Ασχκχαρμπέκ Καλαντάρ (ο οποίος στο παρελθόν συμμετείχε στις ανασκαφές του Νικολάϊ Μαρ). Κατόπιν εντολής του Ιωσήφ Ορμπέλι (Αρμένιος Οριενταλιστής) τα εκθέματα σήμερα είναι μέρος της συλλογής του Κρατικού Μουσείου Αρμένικης Ιστορίας στο Γερεβάν. Ό,τι έκθεμα έμεινε στο Ανί αργότερα είτε λεηλατήθηκε είτε καταστράφηκε. Για μικρό διάστημα κατά τα τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το Ανί δόθηκε στην Αρμενία. Το 1920 με επίθεση των Τούρκων κατά της Αρμενίας το Ανί επανακαταλήφθηκε από τους Τούρκους. Το 1921 με την υπογραφή της Συνθήκης του Καρς επισημοποιήθηκε η ένταξη του εδάφους που περιέχει το Ανί στην Τουρκία.
Τον Μάιο 1921 η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας εξέδωσε εντολή στον διοικητή του Ανατολικού Μετώπου Καζίμ Καραμπεκίρ «τα μνημεία του Ανί να σβηστούν από το πρόσωπο της γης». Ο Καραμπεκίρ σημειώνει στα απομνημονεύματά του ότι αυτός απάντησε περιφρονητικά στην εντολή αυτή, αλλά η εξαφάνιση των ιχνών από τις ανασκαφές και τις επισκευές των κτιρίων από τον Νικολάϊ Μαρ υποδηλώνει ότι η εντολή εν μέρει είχε πραγματοποιηθεί.
Σημερινή κατάσταση
Σύμφωνα με με άρθρο στο περιοδικό "The Economist" το Ανί ακόμη και ως ερείπιο διεκδικήθηκε γεωπολιτικά από την Τουρκία και την Αρμενία. Το 1921 όταν το μεγαλύτερο μέρος παραχωρήθηκε στην Τουρκία οι Αρμένιοι δυσαρεστήθηκαν και από τότε κατηγόρησαν τους Τούρκους για παραμέληση του αρχαιολογικού χώρου και μίλησαν για πνεύμα σοβινισμού. Οι Τούρκοι ανταπαντούν ότι οι εκρήξεις από το λατομείο των Αρμενίων δίπλα στο Ανί (από την πλευρά των συνόρων της Αρμενίας) δημιουργούν δονήσεις στον αρχαιολογικό χώρο. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα "Virtual Ani" το Ανί σήμερα είναι μια πόλη φάντασμα, ακατοίκητη για πάνω από τρεις αιώνες και βρίσκεται μέσα σε στρατιωτική ζώνη στα σύνορα με την Αρμενία. Η παραμέληση, οι σεισμοί, οι βανδαλισμοί, τα λατομεία, οι ερασιτεχνικές αναστηλώσεις και ανασκαφές αλλά και οι πολιτικές «πολιτισμικών εκκαθαρισμών» τα τελευταία χρόνια έχουν συμβάλει στην περαιτέρω καταστροφή των μνημείων. Σύμφωνα με τον οργανισμό «Ίδρυμα Λάντμαρκς» (Landmarks Foundation) ο χώρος του Ανί θα πρέπει να προστατευτεί ανεξάρτητα σε ποιανού τη δικαιοδοσία εμπίπτει. Οι Σεισμοί του 1319, 1832 και 1988 όπως και η παραμέληση έχει καταστροφική συνέπεια για την αρχιτεκτονική της πόλης. Η πόλη του Ανί είναι ιερός τόπος ο οποίος χρειάζεται συνεχή προστασία.
Μέχρι το 2004 υπήρχαν περιορισμοί στους επισκέπτες που ήθελαν να επισκεφτούν το Ανί γιατί η περιοχή ήταν κάτω από στρατιωτικό έλεγχο και χρειαζόταν ειδική άδεια. Σήμερα παρόλο που η περιοχή του Ανί βρίσκεται κάτω από στρατιωτικό έλεγχο δεν υπάρχουν περιορισμοί στην επίσκεψη και ο οδηγός της Lonely Planet εκδόσεων Μαρτίου 2011 προτείνει την επίσκεψη στο Ανί ανάμεσα στα 18 καλύτερα μέρη της Τουρκίας. Οι Τουρκικές αρχές έχουν δηλώσει ότι καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να διατηρηθεί και να αναπτυχθεί ο χώρος. Τον Οκτώβριο 2010 μια έκθεση της «Global Heritage Fund» συμπεριέλαβε και το Ανί στη λίστα με τα μνημεία από όλο τον κόσμο όπου κινδυνεύουν από ανεπανόρθωτη απώλεια και καταστροφή επικαλούμενη ως αίτια την ανεπαρκή διαχείριση και λεηλασία.
Μνημεία
Όλες οι κατασκευές στο Ανί είχαν κατασκευαστεί με τοπικό ηφαιστειογενές πέτρωμα βασάλτη το οποίο εύκολο λαξεύεται και υπάρχει σε ποικιλία χρωμάτων, από κρεμώδες κίτρινο έως τριανταφυλλί-κόκκινο και το κατάμαυρο. Τα πιο σημαντικά μνημεία που έχουν διατηρηθεί ακολουθούν:
thumb|center|upright=2| Χάρτης του αρχαιολογικού χώρου.
Τα τείχη της πόλης
Μια γραμμή από τείχη περιέβαλε όλη την πόλη του Ανί. Τα οχυρώματα ήταν πιο ενισχυμένα στο βόρειο μέρος της πόλης όπου δεν υπήρχε φυσική προστασία από ποτάμια ή κοιλάδες. Εκεί υπήρχαν διπλά τείχη και το εσωτερικό τείχος ήταν ψηλότερο με διάσπαρτους αρκετούς πύργους. Οι σύγχρονοι χρονογράφοι έγραψαν ότι ο Βασιλιάς Σμπατ (977-989) έκτισε αυτά τα τείχη. Οι μεταγενέστεροι κυβερνήτες ενίσχυσαν τα τείχη του Σμπατ κάνοντάς τα πιο ψηλά και χονδρά και προσθέτοντας περισσότερους πύργους. Αρμένιες επιγραφές του 12ου και 13ου αιώνα δείχνουν ότι ιδιώτες πλήρωσαν για τους νεότερους πύργους. Στα βόρεια τείχη υπήρχανε τρεις πύλες: η Πύλη των Λεόντων, η πύλη του Καρς και η Πύλη Ντβιν ή οποία από πάνω έχει ένα πάνελ από κόκκινες και μαύρες πέτρες.
Το κάστρο
Στη νότιο πλευρά του αρχαιολογικού χώρου υπάρχουν τα ερείπια του κάστρου. Αυτό το μέρος είναι γνωστό ως το "Εσωτερικό Οχύρωμα" (Μιντζναβέρντ στα Αρμένικα) ή απλούστερα γνωστό ως το «κάστρο». Το κάστρο ήταν περιτειχισμένα μια μια γραμμή από τείχη και λόγω της φυσικής τοποθεσίας πάνω στον λόφο είχε επιπλέον φυσική οχύρωση τα απόκρημνα βράχια που το περιτριγυρίζουν. Το τείχος είχε πύργους στη βόρεια πλευρά και η κύρια είσοδος ήταν στη νοτιοδυτική γωνία. Κομμάτια από τα τείχη του κάστρου χρονολογούνται από την εποχή της δυναστείας των Καμσαρακάνων που κυβέρνησε το Ανί τον 7ο αιώνα μ.Χ. αλλά και από τον 13ο αιώνα.
Στο κάστρο σώζονται τα ερείπια της εκκλησίας του Παλατιού και του Μαυσωλείου των Παιδιών Πριγκίπων.
Ο καθεδρικός ναός του Ανί (989–1010)
Ο Ναός είναι γνωστός και ως «Σουρπ Ασντβαντζαντζίν» (εκκλησία της Αγίας Μητέρας του Θεού). Η κατασκευή ξεκίνησε το 989 κάτω από τη βασιλεία του Βασιλιά Σμπατ Β΄. Οι εργασίες σταμάτησαν μετά τον θάνατό του και ο Ναός ολοκληρώθηκε το 1001 (ή το 1010 κάτω από μια άλλη ερμηνεία της επιγραφής του κτηρίου). Ο σχεδιασμός του Ναού είναι δουλειά του αρχιτέκτονα Τρντάτ. Ο Τρντάτ ήταν διάσημος αρχιτέκτονας τη Μεσαιωνική Αρμενία. Ο καθεδρικός ναός είναι μια βασιλική με τρούλο (ο τρούλος κατέρρευσε το 1319). Το εσωτερικό του ναού περιέχει αρκετά προοδευτικά χαρακτηριστικά όπως χρήση οξυκόρυφων τόξων και μεσόβαθρων που προσδίδουν Γκοθική αρχιτεκτονική (ένα αρχιτεκτονικό στυλ που προηγήθηκε πολλούς αιώνες).
Η εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου - Τιγράν Χονέντς (1215)
Η εκκλησία ολοκληρώθηκε το 1215 και είναι από τα πιο καλά διατηρημένα μνημεία στο Ανί. Ανοικοδομήθηκε την περίοδο των Ζακαριδών κατόπιν παραγγελίας του του πλούσιου Αρμένιου έμπορα Τιγράν Χονέντς. Στην είσοδο υπάρχουν τα ερείπια ενός νάρθηκα και ενός μικρού ναού τα οποία ανήκουν σε μεταγενέστερη περίοδο. Το εξωτερικό της εκκλησίας είναι θεαματικά διακοσμημένο. Τα διακοσμημένα πέτρινα γλυπτά με πραγματικά ζώα συμπληρώνουν τα τόξα στις τέσσερις πλευρές του του ναού. Το εσωτερικό της εκκλησίας περιέχει μια μοναδική σειρά από τοιχογραφίες (φρέσκος) τα οποία ανακυκλώνουν δύο θέματα: στο ανατολικό τμήμα της εκκλησίας παρουσιάζεται η ζωή του Άγιου Γρηγόριου του Φωτιστή και στο μεσαίο μέρος η ζωή του Χριστού. Τέτοιου είδους επαναλήψεις στη θεματολογία είναι σπάνιες στην Αρμένικη αρχιτεκτονική. Έχει θεωρηθεί ότι οι τοιχογραφίες έγιναν από Γεωργιανούς καλλιτέχνες, και ότι παρουσιάζονται και σκηνές από τη ζωή του Αγίου Νίνο, ο οποίος έφερε τον χριστιανισμό στους Γεωργιανούς. Στον νάρθηκα και στον εκεί ναό επιζούν μέρη τοιχογραφιών που είναι περισσότερο Βυζαντινής τεχνοτροπίας.
Η εκκλησία της Αγίας Σωτηρίας (1035)
Ο ναός ολοκληρώθηκε λίγο μετά το έτος 1035 και είχε μοναδικό εξωτερικό και εσωτερικό σχεδιασμό. Χτίστηκε από τον πρίγκιπα Αμπλγκχάριμπ Παχλαβίδ για να στεγάσει κομμάτι του Τίμιου Σταυρού. Η εκκλησία είχε διατηρηθεί σε καλό βαθμό μέχρι το 1955 όταν το ανατολικό μισό κατέρρευσε κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας.
Το Τέμενος Μινουτσίρ
Το Τέμενος Μινουτσίρ ιδρύθηκε από τον Μινουτσίχρ (από τον οποίο πήρε και το όνομα), πρώτο μέλος της δυναστείας Σανταντίντ ο οποίος κυβέρνησε το Ανί μετά το 1072. Το παλαιότερο μέρος του τζαμιού που σώζεται μέχρι και σήμερα είναι ο μιναρές. Στον μιναρέ υπάρχει αραβική επιγραφή που γράφει «εις το όνομα του Θεού» σε καλλιγραφική μορφή «κουφίκ». Ο χώρος της προσευχής ο οποίος σώζεται, χρονολογείται από την τελευταία περίοδο του 12ου και 13ου αιώνα. Το 1906 το τέμενος είχε επισκευαστεί για να γίνει μουσείο στο οποίο εκτίθονταν τα αρχαιολογικά ευρήματα που είχε βρει ο αρχαιολόγος Νικολάι Μαρ στο Ανί.
Η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων
Η ακριβή ημερομηνία κατασκευής δεν είναι γνωστή, αλλά η τελευταία επιγραφή με ημερομηνία στα τείχη αναφέρει το 1031. Η εκκλησία θεμελιώθηκε από την οικογένεια Παχλαβούνι και είχε χρησιμοποιηθεί από τους αρχιεπίσκοπους του Ανί (πολλοί από τους οποίους ανήκαν στην ίδια δυναστεία).
Ζωροαστρικό Τέμπλο της Φωτιάς
thumb|right|180px|Το Τέμπλο της Φωτιάς. Τα θεμέλια του Ζωροαστρικού Τέμπλου της φωτιάς ανακαλύφθηκαν από τις ανασκαφές του Νικολάϊ Μαρ κατά την περίοδο των ανασκαφών το 1909. Το μνημείο χρονολογείται από τις αρχές του πρώτου αιώνα μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ. Υπάρχει θεωρία που αναφέρει ότι είναι πρώιμο χριστιανικό μνημείο 4ου ή 5ου αιώνα μ.Χ. Είναι από τις αρχαιότερα μνημεία στο Ανί και αν είναι τέμπλο της φωτιάς αυτό αποδεικνύει την ύπαρξη σημαντικών μνημείων στο Ανί πριν τη χριστιανική περίοδο. Αργότερα το μνημείο μετατράπηκε σε ναό προσθέτοντας κυρτωτά-καμπυλωτά τείχη γύρω από τις αρχικές κολώνες.
Η εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου των Αμπουγχανρέντς
Αυτός ο μικρός ναός πιθανόν χρονολογείται από το τέλος του 10ου. Χτίστηκε ως ιδιωτικός ναός της οικογένειας Παχλαβούνι. Από το μαυσωλείο της οικογένειας το οποίο κτίστηκε το 1040 στο βόρειο μέρος του ναού έχουν μείνει μόνο τα θεμέλια.
Η Γεωργιανή Εκκλησία
Η εκκλησία χρονολογείται, σύμφωνα με τις επιγραφές τον 13ο αιώνα όταν το Ανί είχε διοίκηση Γεωργιανή. Επίσης πιθανολογείται ότι ίσως ανοικοδομήθηκε αρχές του 11ου αιώνα. Στο νότιο τείχος υπήρχε μια επιγραφή στα Γεωργιανά, χρονολογίας 1288.
Στις ανασκαφές του 1910 βρέθηκαν και άλλες επιγραφές στη Γεωργιανή γλώσσα και τα κομμάτια με τις επιγραφές είχαν μεταφερθεί στο μουσείο του Ανί το οποίο στεγαζόταν στο Τέμενος Μινουτσίρ. Μετά το Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο οι επιγραφές χάθηκαν αλλά το 1998 πέντε από χαμένα κομμάτια βρέθηκαν ότι είχαν χρησιμοποιηθεί για την ανοικοδόμηση σπιτιών στη γειτονικό χωριό Οτσακλί που βρίσκεται δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο.
Ο ναός του Αγίου Γρηγορίου (του Βασιλιά Γκαγκίκ)
Κατά τη βασιλεία του βασιλιά Γκαγκίκ Ι (989-1020) ο διάσημος Αρμένιος αρχιτέκτονας Τρντάτ (ο οποίος σχεδίασε και τον καθεδρινό ναό του Ανί) σχεδίασε τον ναό του Αγίου Γρηγορίου ως κατασκευή της "χιλιετίας" μεταξύ των ετών 1001-1005 (ορισμένες πηγές αναφέρονται στο διάστημα 990-1000). Ο ναός αυτός θεωρείται από τις πιο σημαντικές ανακαλύψεις του Νικολάϊ Μαρ κατά τις ανασκαφές το 1905 και το 1906.
Η εκκλησία Κιζκαλέ
thumb|right|260px|Η εκκλησία Κιζκαλέ. Στο νοτιότερο μέρος του Ανί, νοτιότερα από τον λόφο με το κάστρο υπάρχει μια χερσόνησος που περιτριγυρίζεται από τον ποταμό Άρπα / Ακχουριάν. Εκεί υπήρχε οχύρωμα το οποίο ενισχυόταν από τα απόκρημνα φυσικά βράχια. Σήμερα στην κορυφή του λόφου υπάρχουν τα ερείπια της εκκλησίας Κιζκαλέ. Η Τουρκική ονομασία Κιζκαλέ (Τουρκικά: Kizkale) μεταφράζεται ως το κάστρο της Κόρης. Η Αρμένικη ονομασία Κουγσιαμρότς έχει την ίδια σημασία και σημαίνει το κάστρο της Παρθένας ή Κουσανάτς που σημαίνει το κάστρο των Παρθένων. Σήμερα δεν είναι επιτρεπτή η πρόσβαση σε Τουρίστες γιατί ολόκληρη η εκεί περιοχή θεωρείται στρατιωτική περιοχή.
Μοναστήρι των Παρθένων Χριψιμιάνων 11ου ή 13ου αιώνα
Το Μοναστήρι των Παρθένων Χριψιμιάνων βρίσκεται σε ένα βραχώδες ακρωτήριο απομονωμένο από το υπόλοιπο Ανί με θέα τον ποταμό Ακχουριάν. Το όνομα του μοναστηριού προέρχεται από την Παρθένα Μάρτυρα Αγία Χριψιμιάνη και πιθανολογείται ότι υπήρχε εκεί μια κοινότητα καλογριών. Μέσα στα ερειπωμένα τείχη διασώζονται τα ερείπια της ενός παρεκκλησίου πιθανολογείται ότι χρονολογείται από τις αρχές του 13ου αιώνα ή από το πρώτο μισό του 11ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Τουρκίας Κατηγορία:Αρμενική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τουρκία
Γενικές εκλογές στην Κένυα 2013
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 4 Μαρτίου 2013 στην Κένυα για πρόεδρο και κοινοβούλιο. Πρόεδρος εξελέγη ο Ουχούρου Κενυάτα. Ήταν οι πρώτες προεδρικές εκλογές στην ιστορία της χώρας όπου θα μπορούσε να γίνει και δεύτερος γύρος σε περίπτωση που κανένας από τους δύο υποψηφίους δεν είχε συγκεντρώσει το απαιτούμενo ποσοστό από τον πρώτο γύρο και οι πρώτες για τη διεξαγωγή των οποίων ανατέθηκε η διαδικασία σε Εφορευτική Επιτροπή.
Παραπομπές
2013 Κενυα
Νανοσωματίδιο
Ένα νανοσωματίδιο ή εξαιρετικά λεπτό σωματίδιο ορίζεται συνήθως ως ένα σωματίδιο ύλης που έχει διάμετρο μεταξύ 1 και 100 νανόμετρων (nm). Ο όρος χρησιμοποιείται μερικές φορές για μεγαλύτερα σωματίδια, μέχρι και 500 nm,  ή ίνες και σωλήνες που είναι μικρότεροι από 100 nm μόνο σε δύο κατευθύνσεις. Στο χαμηλότερο εύρος, μεταλλικά σωματίδια μικρότερα από 1 nm ονομάζονται συνήθως συστάδες ατόμων.
Αντίκτυπος της νανοτεχνολογίας
Ο αντίκτυπος της νανοτεχνολογίας εκτείνεται από τις ιατρικές, ηθικές, νοητικές, νομικές καθώς και περιβαλλοντικές εφαρμογές της, σε τομείς όπως η μηχανική, η βιολογία, η χημεία, η πληροφορική, η επιστήμη των υλικών καθώς και οι επικοινωνίες. Κατηγορία:Νανοτεχνολογία Κατηγορία:Ηθική της επιστήμης και της τεχνολογίας
The "Civil War" EP
Σε ορισμένες χώρες στις οποίες δεν κυκλοφόρησε το single για το κομμάτι Civil War του συγκροτήματος Guns N' Roses, κυκλοφόρησε EP για το ίδιο τραγούδι. Το The "Civil War" EP κυκλοφόρησε το 1993 από την Geffen Records. Περιλαμβάνει κομμάτια από τα άλμπουμ Use Your Illusion I και II, μαζί με μία συνέντευξη του κιθαρίστα Slash. Κάθε αντίτυπο ήταν αριθμημένο ξεχωριστά.
Κομμάτια
Βρετανική έκδοση:
Γερμανική έκδοση:
Ιαπωνική έκδοση:
Προσωπικό
Κατηγορία:Δισκογραφία των Guns N' Roses Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993
Μαργαρίτης Σχοινάς
μικρογραφία|Ο Σχοινάς με τον [[Νίκος Δένδιας|Νίκο Δένδια στις Βρυξέλλες το 2021]] Ο Μαργαρίτης Σχοινάς (28 Ιουλίου 1962 - Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας πολιτικός και σημερινός Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Προώθηση του Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής.
Έχει διατελέσει Επικεφαλής Εκπρόσωπος Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής της Διεύθυνσης Επικοινωνίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μαργαρίτης Σχοινάς γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1962 και κατάγεται από τη Φούρκα Χαλκιδικής.
Το 1989 συμμετέχει στις εξετάσεις για υπαλλήλους της ΕΕ πετυχαίνοντας και άρχισε να εργάζεται στην Γενική Διεύθυνση Μεταφορών και ακολούθως στο Γραφείο της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα. Από το 1999 έως το 2004 διετέλεσε Αναπληρωτής Επικεφαλής στο γραφείο της αντιπροέδρου της Λογιόλα Ντε Παλάθιο, αρμόδιος για θέματα Μεταφορών, Ενέργειας και Σχέσεων με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Από το 2004 έως το 2007 και Επικεφαλής του γραφείου του Ευρωπαίου Επιτρόπου της Κύπρου Μάρκου Κυπριανού (2004-2007).
Έγινε ευρωβουλευτής το 2007 όταν πήρε τη θέση του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος έφυγε από την Ευρωβουλή προκειμένου να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή. Το 2009 ο Κώστας Καραμανλής δεν τον τοποθέτησε εκ νέου στο ευρωψηφοδέλτιο.
Το 2010 διορίστηκε αναπληρωτής διευθυντής του Γραφείου Συμβούλων Ευρωπαϊκής Πολιτικής από τον τότε πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.
Τον Απρίλιο του 2013 ανέλαβε Γενικός Διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το 2013 και το 2014 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου ανέλαβε συντονιστής, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όλων των ομάδων που παρείχαν τεχνική βοήθεια στην Ελλάδα.
Στις 18 Ιουλίου 2019 ανακοινώθηκε η πρόθεση του Πρωθυπουργού της Ελλάδας Κυριάκου Μητσοτάκη να προτείνει τον Μαργαρίτη Σχοινά για τη θέση του Έλληνα Ευρωπαίου Επιτρόπου, στην νέα Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.
Είναι παντρεμένος με την Ισπανίδα Μερθέδες Αλβαργονθάλεθ, η οποία εργάζεται στην Γραμματεία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και του Προέδρου της Μάνφρεντ Βέμπερ. Έχουν αποκτήσει δύο γιους, τον Στέργιο και τον Γιάννη.
Τον Φεβρουάριο του 2022, βραβεύτηκε από τον Έλληνα Υπουργό Μετανάστευσης & Ασύλου Νότη Μηταράκη με τη Διαμνημόνευση Μεταναστευτικής Αρωγής Α΄ Τάξης για την προσφορά του στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού προβλήματος της Ελλάδος.
Ομιλεί αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά.
Είναι υποστηρικτής της ομάδας του Άρη Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες επίτροποι της ΕΕ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2004-2009 Κατηγορία:Ευρωπαίοι επίτροποι
Ηλιοβασίλεμα
thumb|260px|right|Ο Ήλιος μόλις ένα λεπτό πριν το ηλιοβασίλεμα. Το ηλιοβασίλεμα ή δύση του Ήλιου είναι η ημερήσια εξαφάνιση του Ήλιου κάτω από το δυτικό ορίζοντα, ως αποτέλεσμα της περιστροφής της Γης. Στην Αστρονομία, ορίζεται ως η στιγμή στην οποία η άκρη του Ήλιου που ακολουθεί εξαφανίζεται κάτω από τον ορίζοντα. Όμως, λόγω της ατμοσφαιρικής διάθλασης, τη στιγμή του ηλιοβασιλέματος, ο Ήλιος βρίσκεται ήδη μια διάμετρο κάτω από τον ορίζοντα.
Τα χρώματα
thumb|260px|right|Ηλιοβασίλεμα από ταράτσα στο Μενίδι.
Κατά τη διάρκεια του ηλιοβασιλέματος (όπως και της ανατολής του Ήλιου), ο ουρανός φέρει πορτοκαλί-κόκκινο χρώμα. Αυτό είναι αποτέλεσμα της σκέδασης. Μια ακτίνα φωτός αποτελείται από διάφορα μήκη κύματος, με αποτέλεσμα να γίνεται αντιληπτή ως λευκή. Τα μικρότερα μήκη κύματος (μπλε, πράσινο) διασκορπίζονται πιο έντονα από τα σωματίδια και μόρια του αέρα, απομακρυνόμενα από την ακτίνα. Κατά την ανατολή ή δύση του Ηλίου, όταν η απόσταση που η ακτίνα διανύει στην ατμόσφαιρα είναι μεγαλύτερη, τα μικρά μήκη κύματος έχουν διασκορπιστεί τελείως, με αποτέλεσμα να γίνονται πιο αντιληπτά αυτά μεγαλύτερου μήκους κύματος (κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο), τα οποία στη συνέχεια σκεδάζονται από τα σταγονίδια των νεφών και σχετικά μεγάλα σωματίδια, με αποτέλεσμα ο ορίζοντας να αποκτά κόκκινο και πορτοκαλί χρώμα. Η σκέδαση των μικρότερων μηκών φωτός οφείλεται στη σκέδαση Ρέιλι από μόρια με μέγεθος μικρότερο από αυτό το μήκος κύματος του φωτός. Σωματίδια με μέγεθος παρόμοιο ή μεγαλύτερο με αυτό το μήκος φωτός, προκαλούν τη σκέδαση Μι.
Πράσινη λάμψη
μικρογραφία|Ηλιοβασίλεμα στην παραλία της Κάντιας στην Αργολίδα. Μερικές φορές ακριβώς πριν την ανατολή ή τη δύση του Ήλιου εμφανίζεται μια πράσινη λάμψη, καθώς τα μικρότερα μήκη κυμάτων διαθλώνται περισσότερο, με αποτέλεσμα να γίνονται αντιληπτά 1-2 δευτερόλεπτα αργότερα. Αν και η λάμψη μπορεί να περιλαμβάνει και άλλα χρώματα, η απόχρωση του πράσινου είναι αυτή που επικρατεί συνήθως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλιακά φαινόμενα κατηγορία:Ημέρα
Εφαρμογές της νανοτεχνολογίας
Οι εφαρμογές της νανοτεχνολογίας, συνήθως ενσωματώνουν βιομηχανικές, ιατρικές και ενεργειακές χρήσεις. Αυτά περιλαμβάνουν πιο ανθεκτικά δομικά υλικά, χορήγηση θεραπευτικών φαρμάκων και κυψέλες καυσίμου υδρογόνου υψηλότερης πυκνότητας οι οποίες είναι φιλικές προς το περιβάλλον. Δεδομένου ότι τα νανοσωματίδια και οι νανοσυσκευές είναι εξαιρετικά ευέλικτα μέσω της τροποποίησης των φυσικοχημικών ιδιοτήτων τους, έχουν βρει χρήσεις σε ηλεκτρονικά νανοκλίμακας, θεραπείες καρκίνου, εμβόλια, κυψέλες καυσίμου υδρογόνου και μπαταρίες νανογραφενίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νανοτεχνολογία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τεπετσεννέτ
Το Τεπετσεννέτ (επίσης, Ντάρα-Ντζανατλί και Ντερεντζαννετλί) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Σάκι του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 590 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Τεπετσεννέτ και Κεχριζόμπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σάκι Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Ασάγκι Ιμαμκουλουκέντ
Το Ασάγκι Ιμαμκουλουκέντ (αζερικά: Aşağı İmamqulukənd) είναι χωριό Λεζγκί και δήμος στην Επαρχία Κουσάρ του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 770 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Ασάγκι Ιμαμκουλουκέντ και Μουτσουκόμπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κουσάρ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Νανοϊατρική
Η νανοϊατρική είναι η ιατρική εφαρμογή της νανοτεχνολογίας. Η νανοϊατρική εκτείνεται από τις ιατρικές εφαρμογές νανοϋλικών και βιολογικών συσκευών, έως τους νανοηλεκτρονικούς βιοαισθητήρες, ακόμη και πιθανές μελλοντικές εφαρμογές της μοριακής νανοτεχνολογίας, όπως οι βιολογικές μηχανές. Τα τρέχοντα προβλήματα για τη νανοϊατρική περιλαμβάνουν την κατανόηση των θεμάτων που σχετίζονται με την τοξικότητα καθώς και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των υλικών νανοκλίμακας (υλικών των οποίων η δομή είναι στην κλίμακα των νανομέτρων, δηλαδή δισεκατομμυριοστά του μέτρου ).
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νεανίδων Καλαθοσφαίρισης 2007-2008
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νεανίδων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2007-08 αποτέλεσε την 22η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 21 έως τις 25 Ιουνίου 2008 στο Μετς, περιοχή της Αθήνας. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτό κατέκτησε ο Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων για έκτη φορά στην ιστορία του.
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Παραπομπές
2007 2008 Πανελληνιο Νεανιδων Κατηγορία:Διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης στην Αθήνα
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – 800 μέτρα γυναικών
Τα 800 μέτρα γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 διεξάχθηκαν στο Διεθνές Στάδιο Καλίφα στις 27, 28 και 30 Σεπτεμβρίου.
Ρεκόρ
Τα παρακάτω ρεκόρ καταρρίφθηκαν κατά τη διάρκεια του αγώνα:
Σειρές
Οι τρεις πρώτες κάθε σειράς (Q) και οι επόμενες έξι γρηγορότερες (q) προκρίνονται στους ημιτελικούς.
Ημιτελικοί
Οι δύο πρώτες κάθε σειράς (Q) και οι επόμενες δύο καλύτερες (q) προκρίνονται στον τελικό.
Παραπομπές
000800μ Γυ
Θάμνα Ροδόπης
Τα Θάμνα, είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Θάμνα βρίσκονται στα βόρεια της πεδιάδας της Κομοτηνής με υψόμετρο 100 μέτρα, σε απόσταση περίπου 8 χλμ. ΒΔ. από το κέντρο της πόλης και 20 χλμ. Α.-ΒΑ. από τον Ίασμο (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι κτισμένο στις νότιες απολήξεις του Παπίκιου όρους, βορειοδυτικά του είναι οι Ασώματοι, νότια η Πανεπιστημιούπολη Κομοτηνής. Οι κάτοικοί του είναι μουσουλμάνοι, ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και ειδικότερα, όπως τα γειτονικά χωριά, καλλιεργούν κεράσια, στο δε χωριό εδρεύει ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Παραγωγών Κερασιών. Από το χωριό ξεκινούν πολλές πεζοπορικές διαδρομές κυρίως προς το βουνό.
Στην τοποθεσία "Τσοπάν-καγιά" (Coban kaya) και σε απόσταση 5 χλμ. ΒΑ. υπάρχουν λαξευμένοι τάφοι σε βράχο που πιθανολογείται ότι είναι της παλαιοχριστιανικής εποχής καθώς και ίχνη κιβωτιόσχημων τάφων. Σε απόσταση 6 χλμ. Β.-ΒΑ. και στο βραχώδες ύψωμα "Καλές" βρίσκονται λείψανα τείχους (με ή χωρίς συνδετικό υλικό) μιας μικρής οχύρωσης με περίμετρο περίπου 100 μέτρα καθώς και ρωμαϊκή, βυζαντινή αλλά και παλαιότερη κεραμική.
Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Εσέκ-Τσελή και αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, ως Θάμνα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ασωμάτου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τους Ασώματους, το Αγίασμα, τη Δύμη, το Ρίζωμα και τη Φωλιά αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ασωμάτων που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Σωστού του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 513 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου
Γιούργκις Μπαλτρουσάιτις
Ο Γιούργκις Μπαλτρουσάιτις (2 Μαΐου 1873 – 3 Ιανουαρίου 1944) ήταν Λιθουανός συμβολιστής ποιητής και μεταφραστής, ο οποίος έγραψε τα έργα του στα λιθουανικά και τα ρωσικά. Εκτός από τη σημαντική συνεισφορά του στη λιθουανική λογοτεχνία, ήταν γνωστός ως πολιτικός ακτιβιστής και διπλωμάτης. Όντας ο ίδιος ένας από τους κορυφαίους εκφραστές της εικονολογίας, ήταν ο πατέρας του ιστορικού τέχνης και κριτικού Γιούργκις Μπαλτρουσάιτις ο νεότερος.
Συγγραφέας
Ο Μπαλτρουσάιτις γεννήθηκε σε μια οικογένεια αγροτών στο χωριό Πααντβάρντις κοντά στο Γιούρμπαρκας, το οποίο ήταν τότε υπό την κυριαρχία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1885, μπήκε στο γυμνάσιο του Κάουνας και αποφοίτησε το 1893. Στη συνέχεια εισήλθε στη Σχολή Φυσικών και Μαθηματικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Παράλληλα, παρακολούθησε διαλέξεις στην Ιστορική και Φιλολογική Σχολή και σπούδασε ξένες γλώσσες. Ο Μπαλτρουσάιτις έμαθε 15 ξένες γλώσσες κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Από το 1895 και μετά, ο Μπαλτρουσάιτις άρχισε να συμμετέχει στην επιμέλεια λογοτεχνικών περιοδικών με έδρα τη Μόσχα και ξεκίνησε τη δική του δημιουργική δουλειά στα ρωσικά. Εντάχθηκε στο Συμβολιστικό κίνημα και, σε συνεργασία με τον Σεργκέι Πολιάκοφ, ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Scorpio, ο οποίος εξέδιδε τα κύρια ρωσικά περιοδικά συμβολισμού όπως το Βέσι (Ζυγός) και το Λουλούδια του Βορρά (Severnyie Tzvety) καθώς και συλλογές των μεγαλύτερων Ρώσων Συμβολιστών ποιητών. Μέλος της πολιτιστικής ελίτ της πόλης, ο Μπαλτρουσάιτις ήταν στενός φίλος και συνάδελφος διάσημων Ρώσων συγγραφέων και καλλιτεχνών όπως οι Αντόν Τσέχωφ, Κονσταντίν Μπαλμόν, Βαλέρι Μπριούσοφ, Βιάτσεσλαβ Ιβάνοφ, Μαξίμ Γκόρκι, Κονσταντίν Στανισλάφσκι, Μιχαήλ Βρούμπελ και Αλεξάντρ Σκριάμπιν. Ο Μπορίς Παστερνάκ ήταν ο ιδιωτικός δάσκαλος στο σπίτι των παιδιών του Μπαλτρουσάιτις.
Ο Μπαλτρουσάιτις δημοσίευσε τρεις ποιητικές συλλογές στα ρωσικά και άλλες τρεις στα λιθουανικά. Έγραψε πολλές ρωσικές μεταφράσεις σύγχρονης λογοτεχνίας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων από τον Χένρικ Ίψεν, τον Όσκαρ Ουάιλντ, τον Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, τον Κνουτ Χάμσουν και τον Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο. Η μετάφρασή του του έργου του Χάμσουν Πείνα θεωρείται κλασική απόδοση αυτού του έργου στα ρωσικά και έχει επανεκδοθεί συνεχώς μέχρι τη σύγχρονη εποχή.
Πολιτικός
Μεταξύ 1900 και 1914, ο Μπαλτρουσάιτις έζησε στην Ιταλία και τη Νορβηγία και πέρασε πολύ χρόνο ταξιδεύοντας σε άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και της επακόλουθης Ρωσικής Επανάστασης βρέθηκε στη Ρωσία, όπου συμμετείχε ενεργά στον πολιτικό αγώνα της Λιθουανίας για ανεξαρτησία. Το 1919 εξελέγη Πρόεδρος της Ένωσης Ρώσων Συγγραφέων και ήταν γνωστός για τις προσπάθειές του να βοηθήσει και να σώσει πολλούς συγγραφείς και διανοούμενους κατά τα πρώτα χρόνια του μπολσεβίκικου καθεστώτος.
Μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας το 1918, ο Μπαλτρουσάιτις διορίστηκε πρεσβευτής της Λιθουανίας στη Ρωσία το 1920 και κράτησε αυτή τη θέση μέχρι το 1939. Το 1932 τιμήθηκε με διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Βυτάουτας Μάγκνους στο Κάουνας. Το 1939, ο Μπαλτρουσάιτις διορίστηκε σύμβουλος της λιθουανικής πρεσβείας στο Παρίσι. Μετά την προσάρτηση της Λιθουανίας από τη Σοβιετική Ένωση, ο γιος του, Γιούργκις Μπαλτρουσάιτις ο νεότερος, ιστορικός τέχνης και κριτικός τέχνης, υπηρέτησε ως διπλωμάτης για τη λιθουανική διπλωματική υπηρεσία, που συνέχισε να εκπροσωπεί τα λιθουανικά συμφέροντα σε ορισμένες δυτικές χώρες. Ο Μπαλτρουσάιτις πέθανε στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 1944. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Μόνρουζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφραστές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ποιητές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Συμβολιστές ποιητές Κατηγορία:Λιθουανοί ποιητές Κατηγορία:Λιθουανοί διπλωμάτες
Dark Souls
Το Dark Souls (ιαπωνικά: ダークソウル, Χέπμπορν: Dāku Sōru) είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης ρόλων που αναπτύχθηκε από τη FromSoftware και εκδόθηκε από τη Bandai Games για τα PlayStation 3, Xbox 360, και Microsoft Windows. Είναι πνευματικός διάδοχος του Demon's Souls της FromSoftware, και δεύτερη προσθήκη στη σειρά Souls. Η ανάπτυξη του Dark Souls ξεκίνησε με τον τίτλο Project Dark. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία το Σεπτέμβριο του 2011, και παγκοσμίως από τη Namco Bandai Games ένα μήνα αργότερα. Τον Αύγουστο του 2012, κυκλοφόρησε η εκδοχή του Dark Souls για τον προσωπικό υπολογιστή, περιέχοντας επιπρόσθετο περιεχόμενο, υπό τον τίτλο Prepare to Die. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, το περιεχόμενο έγινε διαθέσιμο για κατέβασμα και για τις κονσόλες, υπό τον τίτλο Artorias of the Abyss.
Το Dark Souls λαμβάνει χώρα στο φανταστικό βασίλειο του Lordran. Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο ενός καταραμένου απέθαντου χαρακτήρα που ξεκινά ένα προσκύνημα, μακριά από το Άσυλο των Απέθαντων (Undead Asylum), με σκοπό να ανακαλύψει τη μοίρα των Απέθαντων.
Το Dark Souls έλαβε διθυραμβικές κριτικές με την κυκλοφορία του, και θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα βιντεοπαιχνίδια που έγιναν ποτέ, με τους κριτικούς να επαινούν το σύστημα μάχης του, τον περίτεχνο σχεδιασμό του κόσμου του, και το βαθιά παραδοσιακό του ύφος. Ωστόσο, η δυσκολία του παιχνιδιού έλαβε ανάμεικτες κριτικές. Ενώ κάποιοι επαίνεσαν την πρόκληση που προσφέρει, άλλοι το κριτίκαραν, λέγοντας ότι είναι ανελέητο χωρίς να χρειάζεται. Η εκδοχή για τον υπολογιστή έλαβε λιγότερο θετική υποδοχή, με τα σχόλια να αναφέρουν πολλά τεχνικά λάθη, bugs και crashes. Τον Απρίλιο του 2013, η FromSoftware ανακοίνωσε ότι το Dark Douls πούλησε 2.37 εκατομμύρια κομμάτια. Η εκδοχή για τον υπολογιστή ήταν ο δεύτερος τίτλος που παίχτηκε περισσότερο στο Games for Windows Live το 2012,από μοναδικούς χρήστες. Το παιχνίδι ακολούθησαν δύο sequels, τα Dark Souls II και III, τα οποία κυκλοφόρησαν το 2014 και 2016, αντίστοιχα.
Τρόπος παιχνιδιού
Το Dark Souls είναι παιχνίδι δράσης ρόλων τρίτου προσώπου. Βασικός πυρήνας της μηχανικής του είναι η εξερεύνηση. Ο παίκτης καλείται να προχωρά με προσοχή, να μαθαίνει από τα λάθη του, ή να βρίσκει εναλλακτικές περιοχές για εξερεύνηση. Το παιχνίδι εξελίσσεται σε ένα μεγάλο, συνεχόμενο και ανοικτό κόσμο, ο οποίος συνδέεται μέσω μιας κομβικής περιοχής, του Firelink Shrine. Ο παίκτης μπορεί να ταξιδεύσει σε διάφορες περιοχές και να εξερευνήσει διάφορα μονοπάτια με τη θέλησή του, ωστόσο πρέπει να συμβούν κάποια γεγονότα για να ξεκλειδωθούν νέες περιοχές.
Βασικό στοιχείο του παιχνιδιού είναι τα bonfires. Πρόκειται για φωτιές απλωμένες σε όλο τον κόσμο του παιχνιδιού, το Lordran, και χρησιμεύουν ως check points κάθε περιοχής. Όταν ξεκουράζεται σε αυτές ο χαρακτήρας, γιατρεύεται αυτόματα και αναπληρώνει τα estus flasks, δηλαδή τους αναπληρωτές υγείας. Επίσης, εκεί μπορεί να ανεβεί επίπεδα, να επιδιορθώσει αλλά και να αναβαθμίσει τα όπλα και την πανοπλία του. Κάθε φορά που ο χαρακτήρας ξεκουράζεται σε ένα bonfire, όλοι οι εχθροί (εκτός από τα αφεντικά, τα μίνι-αφεντικά και συγκεκριμένους χαρακτήρες) αναγεννιούνται.
Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο του παιχνιδιού, είναι το σύστημα Humanity. Υπάρχουν δύο μορφές στις οποίες μπορεί να βρίσκεται ο χαρακτήρας του παίκτη, η μορφή human (ανθρώπινη) και η hollow (κούφια). Κάθε φορά που πεθαίνει όντας σε ανθρώπινη μορφή, ξαναγεννιέται στο πιο πρόσφατα τσεκαρισμένο bonfire, σε κούφια μορφή. Για να επιστρέψει στην ανθρώπινη, πρέπει να κάτσει σε ένα bonfire και να χρησιμοποιήσει ένα humanity. Για να λάβει βοήθεια από άλλους παίκτες διαδικτυακά, πρέπει να βρίσκεται σε ανθρώπινη μορφή. Όντας σε αυτή, υποβάλλεται σε εισβολές άλλων χαρακτήρων παικτών και NPCs, οι οποίοι αναζητούν είτε να σκοτώσουν τον παίκτη, είτε να επαναφέρουν το humanity τους.
Το humanity μπορεί να αποκτηθεί είτε μέσω farming συγκεκριμένων εχθρών, είτε μέσω αγοράς από NPCs. Όταν ο χαρακτήρας πεθαίνει, χάνεται το χρησιμοποιημένο humanity και οι ψυχές που έχει μαζέψει ο παίκτης, και αναγεννιέται στα bonfires. Υπάρχει η δυνατότητα να τις ξαναμαζέψει, ακουμπώντας το λεγόμενο bloodstain, ή να τις χάσει με τον επόμενο θάνατό του.
Η επικοινωνία μεταξύ των παικτών είναι περιορισμένη. Πέρα από τα gestures (γκριμάτσες), ο μόνος τρόπος επικοινωνίας των παικτών υπάρχει με τη μορφή των orange soapstones. Αυτά, επιτρέπουν στους παίκτες να συνθέτουν μηνύματα αποτελούμενα από προεπιλεγμένες λέξεις και φράσεις, και να διαβάζονται και να βαθμολογούνται από άλλους παίκτες στην ίδια περιοχή.
Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, ο παίκτης μπορεί να συναντήσει πολλούς NPCs. Αυτοί προσθέτουν στο σενάριο του παιχνιδιού, αλλά δεν είναι απαραίτητο να αντιμετωπιστούν. Αν ο παίκτης τους μιλήσει, οι χαρακτήρες θα είναι διαθέσιμοι να καλεστούν στο παιχνίδι, πριν από συγκεκριμένες μάχες με αφεντικά, αν όμως αποφασίσει να τους επιτεθεί, θα αντεπιτεθούν.
Πλοκή
μικρογραφία|αριστερά|Σκηνή μάχης με την Sif, πιστή προστάτιδα του τάφου του Sir Artorias, στην περιοχή Darkroot Garden Ο πρόλογος του Dark Souls γίνεται μέσω ενός βίντεο με αφήγηση των γεγονότων που συνέβησαν πριν τη χρονική περίοδο στην οποία εξελίσσεται το παιχνίδι. Η ιστορία του δεν αποκαλύπτεται άμεσα στον παίκτη, αλλά μέσω συνομιλιών με NPCs, περιγραφές αντικειμένων και ψυχών σημαντικών αντιπάλων. Στην εισαγωγή παιχνιδιού αναφέρονται τα εξής:
''Την Εποχή των Αρχαίων, ο κόσμος ήταν ασχημάτιστος, σκεπασμένος με ομίχλη. Μία γη γκρίζων γκρεμών, τοξωτών δέντρων, και αιώνιων δράκων. Αλλά μετά ήταν η Φωτιά. Και με τη Φωτιά ήρθε η αντιφατικότητα. Θερμότητα και κρύο, ζωή και θάνατος, και φυσικά... Φως και Σκοτάδι. Τότε, από το Σκοτάδι, Αυτοί ήρθαν. Και βρήκαν Αρχοντικές Ψυχές μέσα στη φλόγα. Ο Nito, ο πρώτος των νεκρών. Η Μάγισσα της Izalith, και οι κόρες της του χάους. Ο Gwyn, ο Άρχοντας του Ηλιόφωτος, και οι πιστοί του ιππότες. Και ο πανούργος πυγμαίος, που ξεχάστηκε τόσο εύκολα. Με τη Δύναμη των Αρχόντων, προκάλεσαν τους δράκους. Τα πανίσχυρα βέλη του Gwyn ξεφλούδισαν τα πέτρινα λέπια τους. Οι μάγισσες σύνθεσαν τεράστιες καταιγίδες φωτιάς. Ο Nito ελευθέρωσε ένα μίασμα θανάτου και αρρώστιας. Και ο Seath ο Αθωράκιστος πρόδωσε το είδος του, και οι δράκοι εξαφανίστηκαν. Έτσι ξεκίνησε η Εποχή της Φωτιάς. Αλλά σύντομα, οι φλόγες θα έσβηναν, και μόνο το Σκοτάδι θα παρέμενε. Ακόμα και τώρα, υπάρχει μόνο αθρακιά, και ο άνθρωπος δεν βλέπει φως, αλλά μόνο ατελείωτες νύχτες. Και ανάμεσα στους ζωντανούς φαίνονται, οι κομιστές του καταραμένου Σκοτεινού Σημαδιού.''
μικρογραφία|Η Μάγισσα της Izalith, μία από τους Άρχοντες που απέκτησαν τις Αρχοντικές Ψυχές. Αφέντρα της Πυρομαντείας, μαζί με τις κόρες της επιτέθηκε στους δράκους με καταιγίδες Φωτιάς. Οι κόρες της Quelaag και The Fair Lady μεταμορφώθηκαν σε τέρατα με κορμό [[αράχνης. Αυτές που επίσης επέζησαν είναι η Quelana, η οποία έφυγε για να γλιτώσει, και η ανώνυμη μεγαλύτερη αδερφή της.]] Στο ξεκίνημα του κόσμου, δεν υπήρχε φωτιά, δηλαδή ζωή. Υπήρχαν μόνο αθάνατοι δράκοι που κατοικούσαν ανάμεσα στα τοξωτά δέντρα. Τότε, ξαφνικά, ήρθε στον κόσμο η φωτιά, σε ένα μέρος που αργότερα ονομάστηκε Εστία της Πρώτης Φλόγας. Με αυτή, δημιουργήθηκαν τέσσερις Αρχοντικές Ψυχές, τις οποίες διεκδίκησαν τέσσερα διαφορετικά πλάσματα: ο Nito, η Μάγισσα της Izalith, ο Gwyn και ο πανούργος πυγμαίος (πρόγονος των ανθρώπων). Οι ψυχές έδωσαν σε αυτούς μεγάλη δύναμη, κάνοντάς τους κάτι παρόμοιο με θεότητες.
Ενθαρρυμένος από τη δύναμη που του δόθηκε από την Αρχοντική Ψυχή, ο Gwyn αποφάσισε να κάνει πόλεμο. Συνέβη μία μεγάλη μάχη, με αρχηγό τον Gwyn να καθοδηγεί τη Μάγισσα της Izalith και τον Nito ενάντια των δράκων. Ο Seath ο Αθωράκιστος, ένας γεννημένος χωρίς λέπια, και συνεπώς θνητός, δράκος, συμμάχησε με τους Άρχοντες και βοήθησε στην καταστροφή των δράκων. Με την ήττα τους, ήρθε η Εποχή της Φωτιάς, μία εποχή καρποφορίας για το βασίλειο του Lordran. Ο Άρχοντας Gwyn κήρυξε σπίτι του το Anor Londo, και βασίλευε από εκεί.
Κάποια στιγμή, η Πρώτη Φλόγα άρχισε να σβήνει, και το Lordran κυριεύθηκε από δαίμονες, ενώ οι άνθρωποι πέθαιναν, ή γίνονταν Κούφιοι. Υπονοείται ότι το σκοτάδι και ο θάνατος κυρίευσε το Lordran, παρά τις προσπάθειες του Gwyn και της Μάγισσας της Izalith να αναζωπυρώσουν την Πρώτη Φλόγα. Το Σκοτεινό Σημάδι, μία κατάρα, καταδίκασε τους ανθρώπους σε μία αιωνιότητα θανάτου και αναγέννησης, με κάθε θάνατο να τους κάνει να χάνουν ένα κομμάτι του εαυτού τους, αφήνοντάς τους τελικά Κούφιους, τρελούς και βίαιους.
Ο χαρακτήρας του παίκτη είναι ένας καταραμένος απέθαντος, κλειδωμένος στο άσυλο των απέθαντων. Αφού δραπετεύσει από εκεί, ο χαρακτήρας ξεκινά ένα ταξίδι με σκοπό να χτυπήσει τις Καμπάνες της Αφύπνισης. Οι καμπάνες ξυπνούν τον Kingseeker Frampt, ο οποίος του λέει ότι πρέπει να πάει στο Anor Londo. Εκεί, η Gwynevere προτρέπει τον παίκτη να διαδεχθεί τον Άρχοντα Gwyn, και έτσι να εκπληρώσει την προφητεία. Για να το πετύχει αυτό, πρέπει να αποκτήσει τις Αρχοντικές Ψυχές των πρωτόγονων συμμάχων του Gwyn, και να τις επιστρέψει στη Φλόγα. Ο παίκτης υπό ορισμένες συνθήκες, μπορεί να συναντήσει τον Darkstalker Kaathe, ο οποίος τον ενθαρρύνει να μη συνδέσει τη φωτιά, αλλά να την αφήσει να σβήσει, και να αναγγείλει την Εποχή του Σκότους. Μόλις ο παίκτης αποκτήσει τις Αρχοντικές Ψυχές, ταξιδεύει στην Εστία της Πρώτης Φλόγας, για να διαδεχτεί τον Άρχοντα Gwyn. Όταν σκοτώσει τον Gwyn, ο παίκτης έχει την επιλογή να ενώσει τη φλόγα για να διατηρήσει την Εποχή της Φωτιάς, ή να την αφήσει να σβήσει φεύγοντας, αναγγέλλοντας την Εποχή του Σκότους.
Τερματισμοί
To Link the Fire
Αν ο παίκτης διαλέξει να συνδέσει τη φωτιά, η ψυχή του καταναλώνεται και η Εποχή της Φωτιάς επανεκκινείται. Σταματούν οι θυσίες των Απέθαντων για όσο διαρκέσει αυτή η εποχή, και θα ξαναρχίσουν όταν η φωτιά ξεκινήσει να σβήνει και πάλι. Οι Θεοί επανακτούν τις δυνάμεις τους και άρχονται των θνητών, όπως έγινε όταν ξεκληρίστηκαν οι δράκοι.
Dark Lord
Αν ο παίκτης επιλέξει να μην συνδέσει τη φωτιά, τότε γίνεται ο Σκοτεινός Άρχοντας. Ωστόσο, χωρίς τη φωτιά, ο κόσμος τελικά θα μαραθεί και θα ερημωθεί, πριν καταλήξει νεκρός.
Artorias of the Abyss
Κάποια στιγμή στο παρελθόν, ένα πλάσμα ονόματι Manus, ξύπνησε, και ξεκίνησε να διασπείρει την Άβυσσο—μία έκταση σκότους—στη χώρα του Oolacile. Ο Ιππότης Artorias στάλθηκε στο Oolacile για να σταματήσει την εξάπλωση της Αβύσσου αλλά απέτυχε, και διαφθάρθηκε. Εν τω μεταξύ, ο Manus έψαχνε απεγνωσμένα μενταγιόν του στο χωροχρόνο, το οποίο είχε χάσει εδώ και καιρό. Μόλις ο παίκτης αποκτήσει το μενταγιόν, ο Manus τον πηγαίνει στο παρελθόν. Εκεί, ο παίκτης σκοτώνει τον πλέον διεφθαρμένο Artorias και τον Manus, διακόπτοντας την εξάπλωση της Αβύσσου.