cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τέταρτη Διεθνής
Τρίτο Παγκόσμιο Συνέδριο
Το Τρίτο Παγκόσμιο Συνέδριο έβλεπε ως ενδεχόμενο, ένα «διεθνή κοινωνικό πόλεμο» στο κοντινό μέλλον. Υποστήριξε ότι τα μαζικά Κομμουνιστικά Κόμματα μπορούν «υπό, πολύ ευνοϊκές συνθήκες, να υπερβούν τους σκοπούς που έθεσε σε αυτά η Σταλινική γραφειοκρατία και να μπουν σε έναν επαναστατικό προσανατολισμό». Δεδομένου της υποτιθέμενης εγγύτητας του πολέμου, η Τέταρτη σχημάτισε την εντύπωση ότι τα Κομμουνιστικά Κόμματα και τα κόμματα της Σοσιαλδημοκρατίας θα ήταν η μόνη σημαντική δύναμη που θα μπορούσε να υπερασπίσει τους εργαζόμενους όλου του κόσμου απέναντι στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, σε αυτά τα τμήματα που βρίσκονταν οι μαζικές δυνάμεις.
Σύμφωνα με αυτή τη γεωπολιτική στρατηγικής, ο Πάμπλο υποστήριξε ότι ο μόνος τρόπος που οι Τροτσκιστές θα μπορούσαν να αποφύγουν την απομόνωση ήταν για τα διάφορα τμήματα της Τέταρτης Διεθνούς να ακολουθήσουν ένα μακροχρόνιο εισοδισμό στα μαζικά Κομμουνιστικά ή Σοσιαλδημοκρατικά Κόμματα. Αυτή η τακτική ήταν γνωστή ως sui generis, για να είναι διακριτό από τη βραχυχρόνια εισοδιστική τακτική, που ακολουθήθηκε πριν το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Για παράδειγμα, αυτό σήμαινε ότι το έργο της οικοδόμησης ενός ανοικτού και ανεξάρτητου Τροτσκιστικού κόμματος παραμερίστηκε στη Γαλλία, αφού θεωρήθηκε ως μη πολιτικά εφικτή, ταυτόχρονα με τον εισοδισμό του στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Αερόπης
Κατά την Ελληνική Μυθολογία ο Αερόπης, ή και Αέροπος ήταν γιος της κόρης του Κηφέα Αερόπης και του θεού Άρη.
Τέταρτη Διεθνής
Τρίτο Παγκόσμιο Συνέδριο
Αυτή η προοπτική υιοθετήθηκε από τη Τέταρτη Διεθνή, όπου ρίχτηκαν οι σπόροι για τη μετέπειτα διάσπαση του 1953. Στο Τρίτο Παγκόσμιο Συνέδριο, τα τμήματα συμφώνησαν με τη προοπτική ενός διεθνούς ταξικού πολέμου. Το Γαλλικό τμήμα διαφώνησε με τη λεγόμενη τακτική sui generis, και υποστήριξε ότι ο Πάμπλο υποτιμούσε τον ανεξάρτητο ρόλο των κομμάτων της εργατικής τάξης μέσα στην Τέταρτης Διεθνούς. Οι ηγέτες της πλειοψηφίας της Τροτσκιστικής οργάνωσης στη Γαλλία, ο Μαρσέλ Μπλειμπτρώ και ο Πιέρ Λαμπέρτ, απέρριψαν να ακολουθήσουν τη γραμμή της Διεθνούς. Η ηγεσία της Διεθνούς τους αντικατέστησαν με μια μειοψηφία, οδηγώντας στη διαρκή διάσπαση του Γαλλικού τμήματος.
Αερόπης
Σύμφωνα με τους περί αυτόν μύθους, επειδή η μητέρα του η Αερόπη πέθανε κατά τον τοκετό, νεογέννητο βρέφος αυτός θήλαζε, με τη βοήθεια του ολύμπιου πατέρα του, άφθονο γάλα από τους μαστούς της νεκρής μητέρας του. Στο μύθο ακριβώς αυτόν οφείλεται και το επίθετο "αφνειός" που σημαίνει άφθονος, με το οποίο και επικαλούνταν τον θεό Άρη οι αρχαίοι Αρκάδες.
Τέταρτη Διεθνής
Τρίτο Παγκόσμιο Συνέδριο
Με την έναρξη του Παγκοσμίου Συνεδρίου, η γραμμή της Ηγεσίας της Διεθνούς υιοθετήθηκε γενικά από τα τμήματα όλου του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου του SWP των Η.Π.Α ο ηγέτης του οποίου, ταυτιζόταν με τη Γαλλική πλειοψηφία, για να ακολουθήσουν την τακτική του εισοδισμού sui generis. Την ίδια περίοδο, ωστόσο, ο Κάννον, ο Τζέρρυ Χήλυ και ο Ερνέστ Μαντέλ ενδιαφέρθηκαν έντονα για την πολιτική εξέλιξη του Πάμπλο. Ο Κάννον και ο Χήλυ τρόμαξαν επίσης από την παρέμβαση του Πάμπλο στο Γαλλικό τμήμα, και από τις υποδείξεις που ο Πάμπλο χρησιμοποιούσε την εξουσία της Διεθνούς με αυτό τον τρόπο στα άλλα τμήματα της Τέταρτης Διεθνούς που πίστευε ότι ο «εισοδισμός sui generis» δεν ήταν κατάλληλη τακτική για τις χώρες τους. Ιδιαίτερα, μειοψηφικές τάσεις στη Βρετανία γύρω από το Τζων Λώρενς, και στις Η.Π.Α. γύρω από το Μπερτ Κόχραν, που υποστήριζαν ότι ο εισοδισμός «sui generis», υποδεικνυόταν ως στήριξη στο Πάμπλο, κατά την άποψή τους, σήμαινε-ταυτόχρονα- ότι η Διεθνής μπορούσε, επίσης, να απαιτήσει οι Τροτσκιστές σε εκείνες τις χώρες να υιοθετήσουν εκείνη την τακτική.
Αερόπης
Επίσης με το όνομα Αερόπης φέρεται και ένας αργοναύτης που είχε λάβει μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία, που φέρονταν γιος του Κηφέα και πατέρας του Βασιλέως της Τεγέας Εχέμου.
Τέταρτη Διεθνής
Δημιουργία της Διεθνούς Επιτροπής της Τετάρτης Διεθνούς
Το 1953, η εθνική επιτροπή του SWP κυκλοφόρησε μια Ανοικτή Επιστολή σε όλο τον κόσμο και οργάνωσε τη Διεθνή Επιτροπή της Τέταρτης Διεθνούς (ICFI). Αυτή ήταν μια δημόσια τάση, που στην αρχή περιλάμβανε, εκτός από το SWP, το Βρετανικό Τμήμα του Τζέρρυ Χήλυ «Κλαμπ», το Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα στη Γαλλία (που καθοδηγούνταν από το Λαμπέρτ, ο οποίος είχε διαγραφεί από το Μπλειμπτρώ και την ομάδα του), το κόμμα του Νανουέλ Μορένο στην Αργεντινή και το Αυστριακό και Κινέζικο τμήμα της Τέταρτης Διεθνούς. Τα τμήματα του ICFI αποχώρησαν από τη Διεθνή Γραμματεία, που έπαψε το δικαίωμα της ψήφους τους. Και οι δύο πλευρές αξίωναν ότι αποτελούσαν την πλειοψηφία της πρώην Διεθνούς.
Αερόπης
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αργοναυτική εκστρατεία
Τέταρτη Διεθνής
Δημιουργία της Διεθνούς Επιτροπής της Τετάρτης Διεθνούς
Το Κόμμα της Σρι Λάνκα, το Σάμα Σαμάγια, το τότε ηγετικό κόμμα των εργατών, πήρε μια ενδιάμεση στάση, κατά της διάρκειας της φιλονικίας της. Συνέχιζε να συμμετέχει στο ISFI αλλά υποστήριζε ένα κοινό συνέδριο, για την επανένωση με τη ICFI.
Ένα απόσπασμα από την Ανοικτή Επιστολή εξηγεί τη διάσπαση, όπως παρακάτω:
Από το 4ο Παγκόσμιο Συνέδριο στην ενοποίηση
Την επόμενη δεκαετία, η Διεθνής Επιτροπή απευθυνόταν προς τους άλλους ως Διεθνής Γραμματεία της Τέταρτης Διεθνούς, δίνοντας έμφαση στην άποψή του ότι η Γραμματεία δεν μιλούσε εξ ονόματος όλης της Διεθνούς. Η Γραμματεία συνέχιζε να θεωρεί τον εαυτό της, ως την ηγεσία της Διεθνούς. Διοργάνωσε ένα Τέταρτο Παγκόσμιο Συνέδριο για να ανασυνταχθεί και να αναγνωρίσει τα αναδιοργανωμένα τμήματα της Βρετανίας, της Γαλλίας και των Η.Π.Α.
Μερικά τμήματα της Διεθνούς Επιτροπής διαιρέθηκαν πάνω στο αν ο Παμπλισμός ήταν ένα μόνιμο ή προσωρινό φαινόμενο, και ήταν ίσως αποτέλεσμα αυτού, το γεγονός ότι δεν ανακηρύχθηκε ως Τέταρτη Διεθνής. Αυτά τα τμήματα που θεωρούσαν τη διάσπαση μόνιμη, που μπήκανε σε μια συζήτηση σχετικά με τη διάσπαση και τη σημασία της.
Τα τμήματα της Διεθνούς που αναγνώρισαν την ηγεσία της Διεθνούς Γραμματείας παρέμειναν αισιόδοξα σχετικά με τις δυνατότητες για αύξηση της επιρροής της Διεθνούς και επέκτεινε τον εισοδισμό στα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που ήταν εφαρμοζόταν ήδη στη Βρετανία, την Αυστρία και αλλού. Το συνέδριο του 1954 έδωσε έμφαση στον εισοδισμό μέσα στα Κομμουνιστικά Κόμματα, όπως και στα Εθνικά κόμματα των αποικιών, πιέζοντας για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, δήθεν για να ενθαρρύνουν την αριστερή πτέρυγα, που αντιλαμβάνονταν ότι υπήρχε στα Κομμουνιστικά Κόμματα να προσχωρήσει με αυτούς στην επανάσταση. Αναπτύχθηκαν ανάμεσα στη δεσπόζουσα τάση του Πάμπλο και σε μια μειοψηφία που διαφώνησε ανεπιτυχώς με την ανοιχτή δουλειά. Ένας αριθμός αυτών των αντιπροσώπων αποχώρισε οργισμένα από το Συνέδριο, και τελικά εγκατέλειψε τη Διεθνή, συμπεριλαμβανομένου του ηγέτη του νέου Βρετανικού τμήματος, του Τζων Λώρενς, του Τζωρτζ Κλαρκ, του Μισέλ Μεστρ (ηγέτη του Γαλλικού τμήματος) και του Μάρραυ Ντόσον (ηγέτη του Καναδικού τμήματος).
Η Γραμματεία οργάνωσε ένα Πέμπτο Παγκόσμιο Συνέδριο τον Οκτώβριο του 1957. Ο Μαντέλ και ο Πιερ Φρανκ αποτίμησαν την Αλγερινή Επανάσταση και θεώρησαν αναγκαίο να αναπροσανατολιστούν, στις αποικιακές χώρες και τις νέο-αποικίες, προς άμεσα αντάρτικα-που κατεύθυναν επαναστάσεις.
Το Έκτο Παγκόσμιο Συνέδριο σημείωσε μια μείωση των διαφορών, εκείνων που χώριζαν τη Διεθνή Γραμματεία και την ηγεσία του SWP στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ιδιαίτερα, το συνέδριο πίεσε για τη στήριξη της Κουβανικής Επανάστασης και μια αυξανόμενη έμφαση στο χτίσιμο των κομμάτων στις ιμπεριαλιστικές χώρες. Το 6ο Συνέδριο κριτίκαρε επίσης το Σάμα Σαμάγια (τμήμα της Σρι Λάνκα), για τη στήριξη του Φιλελεύθερου Κόμματος της Σρι Λάκα, που τους είδαν ως αστούς εθνικιστές: Το SWP των Η.Π.Α. έκανε ανάλογη κριτική. Οι υποστηριχτές του Μισέλ Πάμπλο και του Χουάν Ποσάδας αντιτάχθηκαν στη σύγκληση αυτή. Οι υποστηριχτές του Ποσάδα εγκατέλειψαν τη Διεθνή το 1962.
Το IS και το IC δημιούργησαν μια Κοινή Επιτροπή για να διοργανώσουν ένα κοινό Παγκόσμιο Συνέδριο. Στο Συνέδριο του 1963, συνέβη μια διάσπαση μέσα στο IC, με ένα μεγάλο μέρος του Αμερικάνικου SWP, να συμφωνεί στην επανένωση με το IS. Αυτό ήταν, κατά μεγάλο μέρος, αποτέλεσμα της κοινής τους στήριξης στη Κουβανέζικη Επανάσταση, που βασίστηκε στην απόφαση των Τζόζεφ Χάνσεν και Έρνεστ Μάντελ Δυναμική της Παγκόσμιας Επανάστασης σήμερα. Αυτό το ντοκουμέντο διέκρινε τα διάφορα επαναστατικά καθήκοντα στις ιμπεριαλιστικές χώρες, στα «εργατικά κράτη» και τις αποικιακές και μισό-αποικιακές χώρες. Το 1963, η ενοποιημένη Τέταρτη Διεθνής εξέλεξε μια Ενιαία Γραμματεία της Τέταρτης Διεθνούς (USFI), με βάση το οποίο αναφέρεται συχνά.
Οι συζητήσεις ενότητας μετά το 1963
Το Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI) στη Γαλλία και η Σοσιαλιστική Εργατική Λίγκα (SLL) στη Βρετανία δεν πήραν μέρος στο ενοποιητικό συνέδριο αλλά οι συζητήσεις συνέχιζαν πάνω στο θέμα. Το PCI και το SLL διατήρησαν το IC, υπό την ηγεσία τους, αντιτασσόμενοι με τα ζητήματα-κλειδιά των ντοκουμέντων της ενοποίησης, συμπεριλαμβανομένου της άποψης ότι το Κίνημα της 26ης Ιουλίου έχει δημιουργήσει ένα εργατικό κράτος στην Κούβα. Πίστευαν αντίθετα ότι η Επανάσταση της Κούβας δεν παράδωσε την εξουσία στην εργατική τάξη: το SLL υποστήριζε ότι η Κούβα παρέμενε καπιταλιστικό κράτος. Σε αυτή την άποψη, η στήριξη της Ενοποιημένης Γραμματείας στην Κουβανέζικη και Αλγερινή ηγεσία αντανακλούσε την έλλειψη της υποχρέωσης να χτιστούν επαναστατικά Μαρξιστικά κόμματα. Ενώ δεν απέρριπταν την καθ’ αυτό ενοποίηση, το απομεινάρι της ICFI υποστήριζε ότι μια βαθύτερη πολιτική συζήτηση ήταν αναγκαία για να εξασφαλίσει ότι τα λάθη του Πάμπλο δεν θα βάθαιναν.
Υπό την ηγεσία του Τιμ Γουόλφορθ και του Τζέιμς Ρόμπερτσον,με εκείνους που ήταν μέσα στο SWP των Η.Π.Α., που συμμερίζονταν ανοιχτά αυτή την άποψη, δημιουργήθηκε η «Επαναστατική Τάση» το 1962. Εκείνοι υποστήριζαν ότι το κόμμα θα έπρεπε να κάνει μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση της έννοιας του Παμπλισμού και της διάσπασης του 1953. Μαζί με το κατάλοιπο του ICFI, υποστήριξαν ότι η Κουβανέζικη Επανάσταση δεν απέδειξε ότι η Τέταρτη Διεθνής δεν ήταν πια απαραίτητη στις αποικιακές χώρες. Ωστόσο, αναπτύχθηκαν διαφορές μέσα στην Επαναστατική Τάση. Το 1964, με το Γουόλφορθ να θέτει την αποδεικτική βάση της αξίωσης του για «κομματική απιστία» ενάντια στο Ρόμπερτσον, η τάση διαγράφηκε από το κόμμα. Κατά την άποψη της ομάδας του Ρόμπερτσον, ο Γουόλφορθ συνωμότησε με την ηγεσία του SWP για να διαγράψουν την ομάδα του Ρόμπερτσον.
Το ICFI επανέλαβε ανεπιτυχώς την έκκληση του για μια εκ βαθέων συζήτηση με την ενοποιημένη Τέταρτη Διεθνή το τέλος του 1963, όπως και σε μετέπειτα περιστάσεις. Η συνδιάσκεψη του 1966 καλούσε για μια Συνδιάσκεψη της Τέταρτης Διεθνούς. Το ICFI προσέγγισε το USFI ξανά το 1970, ζητώντας μια κοινή συζήτηση που θα άνοιγε το δρόμο στη Σοσιαλιστική Εργατική Λίγκα και του αδερφού Γαλλικού τμήματος, της Τροτσκιστικής Οργάνωσης, να ενωθεί ξανά με τη Τέταρτη Διεθνή. Παρόμοιες προσεγγίσεις απορρίφθηκαν το 1973.
Μετά την αποχώρηση της τάσης του Λαμπέρτ από το ICFI, η Οργανωτική Επιτροπή για την Ανασυγκρότηση της Τέταρτης Διεθνούς (OCRFI) άνοιξε κάποιες συζητήσεις με το USFI. Τον Μάιο του 1973, η τάση του Λαμπέρτ ζήτησε ανεπιτυχώς να λάβει μέρος στις συζητήσεις για το συνέδριο του 1974 του USFI, αλλά η Ενοποιημένη Γραμματεία δεν πήρε την επιστολή εμπρόθεσμα και ζητούσε αποσαφήνιση. Τον Σεπτέμβριο του 1973, το OCRFI ανταποκρίθηκε θετικά και η Ενοποιημένη Γραμματεία έστειλε θετική απάντηση. Ωστόσο, με τη βιασύνη των προετοιμασιών για το Παγκόσμιο Συνέδριο, η επιστολή της Ενοποιημένης Γραμματείας δεν στάλθηκε, πράγμα που οδήγησε τον Λαμπέρτ να επαναλάβει την έκκληση του το Σεπτέμβριο του 1974, μέσω της προσέγγισης του SWP. Τον επόμενο μήνα το USFI οργάνωσε μια συνάντηση με το OCRFI. Ωστόσο, οι συζητήσεις επιβραδύνθηκαν μετά την επίθεση στο Μαντέλ, που έκανε η Διεθνιστική Κομμουνιστική Οργάνωση του Λαμπέρτ, που την αναγνώρισε αργότερα ως λάθος. Το 1976, νέες προσεγγίσεις από το OCRFI στέφθηκαν με επιτυχία, όταν έγραψε το σκοπό «ενίσχυσης των δυνάμεων της Τέταρτης Διεθνούς ως ξεχωριστής διεθνούς οργάνωσης». Ωστόσο, εκείνες οι συζητήσεις αραίωσαν ξανά το 1977, αφού οι ηγέτες της Διεθνιστικής Κομμουνιστικής Οργάνωσης (OCI) δήλωσαν ότι είχαν μέλη μέσα στην Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα, το Γαλλικό τμήμα της USFI.
Η ενοποίηση συζητήθηκε επίσης ανάμεσα στο USFI και τη Γαλλική ομάδα, Lutte Ouvriere. Το 1970, η Lutte Ouvriere ξεκίνησε μια σειρά συζητήσεων με το Γαλλικό τμήμα του USFI. Μετά από εκτεταμένες συζητήσεις, οι δύο οργανώσεις συμφώνησαν στη βάση για μια ενοποιημένη οργάνωση, αλλά η συγχώνευση δεν ολοκληρώθηκε. Οι συζητήσεις το 1976 ανάμεσα στο USFI και τη Lutte Ouvriere συνέχισαν. Οι δύο οργανώσεις άρχισαν να κυκλοφορούν ένα κοινό εβδομαδιαίο παράρτημα στις εφημερίδες τους, κοινό εκλογικό υλικό και άλλες κοινές δράσεις.
Η τάση του Μισέλ Πάμπλο σήκωσε το ζήτημα της ενότητας το 1976, με μια φιλόδοξη πρόταση ότι αυτή και το USFI θα μπορούσαν να ενωθούν τελικά σε μια νέα οργάνωση, που να αποτελούνταν από τις τάσεις που ήταν, ή που έτειναν να είναι, του επαναστατικού Μαρξισμού. Το USFI ένιωσε ανίκανο να κινηθεί προς αυτή τη προοπτική. Η τάση του Πάμπλο προσχώρησε εκ νέου τελικά το 1995.
Η Διεθνής σήμερα
Από την ενοποίηση του 1963, ένας αριθμός προσεγγίσεων έχει γίνει μέσα στο διεθνή Τροτσκισμό προς τη Τέταρτη Διεθνή.
Επιρροή
Με την ένωση μεγάλων πλειοψηφικών Τροτσκιστικών ρευμάτων σε μια οργάνωση, η Τέταρτη Διεθνής δημιούργησε μια παράδοση που έχει διεκδικηθεί από τότε, από πολλές Τροτσκιστικές οργανώσεις.
Απηχώντας το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του Μαρξ, το Μεταβατικό Πρόγραμμα τελειώνει με τη φράση: «Εργάτες-άνδρες και γυναίκες-όλων των χωρών, μπείτε κάτω από τη σημαία της Τέταρτης Διεθνούς. Είναι η σημαία της δικής σας νίκης!». Διέκρινε τα αιτήματα που πρέπει να τεθούν στους καπιταλιστές, την αντίθεση στη γραφειοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης και τη στήριξη της δράσης των εργατών ενάντια στο φασισμό. Τα περισσότερα από τα αιτήματα έμειναν ανολοκλήρωτα. Πραγματοποιήθηκε η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά μέσω μιας κοινωνικής επανάστασης που οδήγησε στην καπιταλιστική παλινόρθωση, αντί για την πολιτική επανάσταση που πρότειναν οι Τροτσκιστές. Πολλές Τροτσκιστικές ομάδες έχουν συμμετάσχει σε αντιφασιστικές εκστρατείες, αλλά η Τέταρτη Διεθνής δεν έπαιξε ποτέ έναν κυρίαρχο ρόλο στην ανατροπή κάποιου καθεστώτος.
Εκείνες οι ομάδες που ακολουθούν τις παραδόσεις που άφησε η Τέταρτη Διεθνής στις αρχές της, υποστηρίζουν ότι, παρά τις αρχικά σωστές θέσεις, είχε μικρό αντίκτυπο. Η Lutte Ouvriere υποστήριζε ότι απέτυχε να αντιταχθεί στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Εργατική Ελευθερία, που ακολουθεί το Τρίτο Στρατόπεδο που δημιούργησε το Κόμμα Εργατών, υποστήριζε ότι «ο Τρότσκι και όλα όσα αντιπροσώπευε ηττήθηκαν-όπως πρέπει να αναγνωρίσουμε ανακεφαλαιωτικά-ηττήθηκαν για μια ολόκληρη ιστορική περίοδο».
Άλλες ομάδες φαίνεται να έχουν θετική επιρροή. Το ICFI υποστήριζε ότι η [πρώιμη]Τέταρτη Διεθνής αποτελούνταν κυρίως από συντρόφους που παρέμειναν αληθινοί στους σκοπούς τους και περιγράφει πολλές από τις πρώιμες δράσεις της Τέταρτης Διεθνούς ως «σωστές και με αρχές». Η ενοποιημένη Τέταρτη υποστηρίζει ότι «Η Τέταρτη Διεθνής αρνήθηκε να συμβιβασθεί με τον καπιταλισμό, είτε με το φασισμό ή με τις δημοκρατικές ποικιλίες του». Κατά την άποψή τους, «πολλές προβλέψεις που έγιναν από το Τρότσκι όταν ίδρυσε την Τέταρτη Διεθνή αποδείχθηκαν λανθασμένες από την ιστορία. Αλλά εκεί που δικαιώθηκε απολύτως ήταν στις πολιτικές του κρίσεις-κλειδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τροτσκισμός
Του Κουτιού τα Παραμύθια
Το Του Κουτιού τα Παραμύθια είναι παιδική τηλεοπτική σειρά που μεταδόθηκε τις τηλεοπτικές σεζόν 1987 έως 1988 από την ΕΡΤ. Η ιδέα και το σενάριο της εκπομπής ήταν της Ήβης Σοφιανού, η μουσική της γράφτηκε από τον συνθέτη Φαίδωνα Σοφιανό και οι στίχοι από την στιχουργό Ήβη Σοφιανού. Η σειρά σημείωσε μεγάλη επιτυχία κατά την πρώτη της προβολή της.
Υπόθεση
Στην σειρά πρωταγωνιστεί ένα μικρό κορίτσι, η Παρασκευούλα (Παρασκευή Γεωργιάδου), η οποία είχε κρυμμένο κάτω από το κρεβάτι της ένα μεγάλο κουτί. Μέσα σε αυτό το κουτί υπήρχε ένας μαγικός κόσμος γεμάτος παραμύθια. Μέσα σε αυτό υπάρχουν τέσσερις φιγούρες, ο Ρούχλας (Παύλος Κοντογιαννίδης), ο Φιόγκος (Φαίδων Σοφιανός), ο Σεβαστιανός (Παύλος Χαϊκάλης) και η Μελιά (Ήβη Σοφιανού), οι οποίες εξιστορούνταν ιστορίες από όλη τη γη.
Ηθοποιοί
Εκτός από τους Παύλο Κοντογιαννίδη, Φαίδωνα Σοφιανό, Παύλο Χαϊκάλη και Ήβη Σοφιανού που χάριζαν τη φωνή τους στις τέσσερεις βασικές φιγούρες, άλλοι γνωστοί ηθοποιοί που συμμετείχαν στου Κουτιού τα Παραμύθια ήταν οι Ελένη Δακορώνια, Τάσος Μασμανίδης, Ράνια Ιωαννίδου, Θοδωρής Προκοπίου, Λουκάς Φραγκούλης, Ρένα Καζάκου, Θάνος Παπαδόπουλος, Έφη Παπαθεοδώρου, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, Τζόυς Ευείδη, Τάσος Κωστής, Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, Γιώργος Νέζος, Λεωνίδας Κακούρης και Έφη Οικονόμου.
Παραπομπές
Κουτιου τα παραμυθια Κατηγορία:Παιδικές τηλεοπτικές σειρές
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1992-93
Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 1992-93 αποτέλεσε το 22ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η ΑΕΖ Ζακακίου για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1992-93 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς.
Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Β΄ κατηγορία 1993–94. Η τρίτη στη βαθμολογία ομάδα έδωσε μπαράζ με τη 12η ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορία 1992-93, με τη νικήτρια να συμμετέχει στην Β΄ κατηγορία 1993-94 και την ηττημένη στη Γ΄ κατηγορία 1993-94. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Δ΄ κατηγορία 1993–94.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1991-92
Ομάδες που προήχθησαν στη Β΄ κατηγορία 1992-93
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 1992-93
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Β΄ κατηγορία 1991-92
Ομάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 1991-92
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση
Μπαράζ
Ο Τσαγγάρης έδωσε αγώνες μπαράζ με τη 12η ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ Κατηγορίας, Ονήσιλο Σωτήρας. Το πρώτο παιχνίδι έγινε στην έδρα του Ονήσιλου με τη γηπεδούχο ομάδα να κερδίζει με 3-0. Ο επαναληπτικός έγινε στο Πελένδρι. Το παιχνίδι διακόπηκε ενώ το σκορ ήταν 2-0 υπέρ του Τσαγγάρη, λόγω επεισοδίων εις βάρος του διαιτητή όταν σφύριξε πέναλτι υπέρ του Ονήσιλου. Η Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ κατακύρωσε τον αγώνα υπέρ του Ονήσιλου με 2-0. Έτσι, ο Ονήσιλος παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία και ο Τσαγγάρης συνέχισε στη Γ΄ κατηγορία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1992-1993 Κατηγορία:Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Εθνική Αγίας Λουκίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Αγίας Λουκίας είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα της Αγίας Λουκίας. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγίας Λουκίας και είναι μέλος στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής. Έδρα της ομάδας είναι το Vieux Fort National Stadium.
Η ομάδα συμμετείχε για πρώτη φορά σε προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου το 1992 όταν αποκλείστηκε στον πρώτο προκριματικό γύρο από την Εθνική Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Saint Lucia on concacaf.com
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αγία Λουκία Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Βόρειας Αμερικής
Αίσηπος (ποταμός)
Ο Αίσηπος ποταμός είναι ποταμός της Τρωάδας και της ευρύτερης περιοχής της αρχαίας Μυσίας στη Μικρά Ασία, στο σημερινό Μπαλίκεσιρ. Πηγάζει από τον ορεινό όγκο της Ίδης και συγκεκριμένα από τον λόφο του Κοτύλου. Εκβάλει στη Προποντίδα κοντά στην αρχαία Κύζικο, αφού προηγουμένως δέχεται τα νερά μικρών παραπόταμων. Το συνολικό του μήκος μέχρι τις εκβολές του είναι 92 χλμ. Σήμερα ο ποταμός αυτός φέρει την ονομασία Gönen Çayı, ονομασία ενδεχομένως συνδεόμενη με την λέξη Giunan (Έλληνας).
Πηγές
Κατηγορία:Μυσία Κατηγορία:Τρωάδα Κατηγορία:Ποταμοί της Τουρκίας
Σεντρίκ Μενσά
Καριέρα
Ο Σεντρίκ Μενσά αγωνίστηκε από το 2006 ως το 2007 στις ρεζέρβες της Ζιροντέν Μπορντό, προτού ενταχθεί σε αυτές της Λιλ ΟΣΚ για διάρκεια ενός έτους. Στη συνέχεια, αποκτήθηκε από την Παρί ΦΚ, όπου αγωνίστηκε, μονάχα, σε δύο αγώνες για τη Νασιονάλ. Κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Τόγκο το 2007 και αγωνίστηκε σε τρεις αγώνες για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 (δύο απέναντι στη Ζάμπια και έναν απέναντι στη Σουζιλάνδη). Τον Ιούνιο του 2010, εντάχθηκε στη δεύτερη ομάδα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ, κι ενώ αυτή βρισκόταν στην DH, ώστε να τη βοηθήσει να επιστρέψει στο CFA. Καθώς η ομάδα άλλαξε πολιτική, με στόχο την προώθηση νεαρών παικτών που προέρχονταν από τα τμήματα υποδομής της, το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε με το πέρας της σεζόν 2011-2012.
Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (2020-2029)
Με την είσοδο στη νέα δεκαετία, η Ελλάδα βρέθηκε αρχικά στη 17η και την επόμενη χρονιά στην 20η θέση της κατάταξης της ΟΥΕΦΑ γεγονός που σήμαινε ότι θα έχει ένα εκπρόσωπο στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ και τρείς εκπροσώπους στα προκριματικά του Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ.
2023–24
Στη σεζόν 2023-24 η Ελλάδα εκπροσωπείται από την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, από τον Ολυμπιακό στο Γιουρόπα Λιγκ και από τους Άρη και ΠΑΟΚ στο Κόνφερενς Λιγκ.
Σκάκι του Καπαμπλάνκα
Το Σκάκι του Καπαμπλάνκα (ή Σκάκι Καπαμπλάνκα) είναι μια παραλλαγή στο σκάκι που εφευρέθηκε στις αρχές της δεκαετία του 1920 από τον Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα, πρώην Παγκόσμιο Πρωταθλητή στο σκάκι (1921–1927). Η παραλλαγή αυτή ενσωματώνει δύο νέα κομμάτια και παίζεται σε σκακιέρα διαστάσεων 10×8. Ο Καπαμπλάνκα πρότεινε την παραλλαγή ενώ ήταν Παγκόσμιος Πρωταθλητής και όχι εκ των υστέρων, όπως έχουν ισχυριστεί ορισμένοι επικριτές του. Πίστευε ότι το σκάκι δεν θα παίζεται μετά από λίγες δεκαετίες, επειδή τα παιχνίδια μεταξύ των μαιτρ θα καταλήγουν πάντα ισόπαλα). Αυτή η απειλή, «του θανάτου λόγω ισοπαλιών» για το σκάκι, ήταν το κύριο κίνητρό του για τη δημιουργία μιας πιο σύνθετης και πλουσιότερης έκδοσης του παιχνιδιού.
Επιπλέον κομμάτια
Τα επιπλέον κομμάτια στην παραλλαγή αυτή είναι:
Τα νέα κομμάτια έχουν ιδιότητες που εμπλουτίζουν το παιχνίδι. Για παράδειγμα, ο αρχιεπίσκοπος (γνωστός και ως αρχηγός, ή γεράκι, ή πριγκίπισσα, ή κένταυρος, ή σταυλάρχης, κ.ά. ανάλογα με την παραλλαγή που συμμετέχει) μπορεί από μόνος του να κάνει ματ σε έναν μοναχικό βασιλιά, για παράδειγμα, ο βασιλιάς τοποθετείται σε μια γωνία και ο αρχιεπίσκοπος διαγώνια με ένα τετράγωνο διαφορά μεταξύ τους.
Τα ονόματα για τα νέα κομμάτια, ως αρχιεπίσκοπος (archbishop) και καγκελάριος (chancellor), δόθηκαν από τον ίδιο τον Καπαμπλάνκα. Αυτά τα ονόματα εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στις πιο σύγχρονες παραλλαγές του σκακιού του Καπαμπλάνκα.
Ιστορία
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ο [[Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα.]] Ο Καπαμπλάνκα πρότεινε δύο παρατάξεις εκκίνησης για το σκάκι Καπαμπλάνκα. Στην πρώτη παράταξη εκκίνησης, πρότεινε να τοποθετηθεί ο αρχιεπίσκοπος μεταξύ της βασίλισσας και του αξιωματικού της βασίλισσας και αντίστοιχα ο καγκελάριος μεταξύ του βασιλιά και του αξιωματικού του βασιλιά. Αυτή η ρύθμιση έχει το μειονέκτημα να αφήνει ανυπεράσπιστο το πιόνι μπροστά από τον αξιωματικό του βασιλιά, επιτρέποντας στα λευκά να απειλήσουν με ματ από την πρώτη κίνηση.
Στη συνέχεια αναθεώρησε την παράταξη εκκίνησης έτσι ώστε να τοποθετείται ο αρχιεπίσκοπος μεταξύ του ίππου της βασίλισσας και του αξιωματικού, ενώ ο καγκελάριος ήταν μεταξύ του ίππου και του αξιωματικού του βασιλιά. Επίσης, πειραματίστηκε με μεγέθη σκακιέρας 10×10, όπου τα πιόνια στην αρχική τους κίνηση θα μπορούσαν να μετακινηθούν και τρία τετράγωνα προς τα εμπρός.
Ο Έντουαρντ Λάσκερ γράφει στο βιβλίο του Η περιπέτεια του σκακιού:
Ο Λάσκερ ήταν ένας από τους λίγους υποστηρικτές της παραλλαγής. Ο Ούγγρος γκρανμαίτρ Γκέζα Μαρόσζι έπαιξε επίσης μερικές παρτίδες με τον Καπαμπλάνκα (που πήρε τα εύσημα από αυτόν). Ο Βρετανός πρωταθλητής Γουίλιαμ Γουίντερ πίστευε ότι υπήρχαν πάρα πολλά ισχυρά κομμάτια, καθιστώντας τα άλλα κομμάτια μικρότερης σημασίας.
Προγενέστερες παραλλαγές
Ο Καπαμπλάνκα δεν ήταν ο πρώτος που πρόσθεσε τον καγκελάριο και τον αρχιεπίσκοπο στο κανονικό σκάκι, αν και είναι ο πιο διάσημος. Υπήρξαν και άλλες προσπάθειες που κυρίως διαφέρουν μόνο στη διάταξη των κομματιών και των κανόνων του ροκέ.
Το 1617, ο Πιέτρο Καρρέρα δημοσίευσε το βιβλίο Il Gioco degli Scacchi, το οποίο περιείχε την περιγραφή μιας παραλλαγής στο σκάκι που παίζεται σε σκακιέρα 8×10. Τοποθέτησε νέα κομμάτια ανάμεσα στον πύργο και τον ίππο. Ο καγκελάριος ήταν στην πτέρυγα του βασιλιά και ο αρχιεπίσκοπος στην πτέρυγα της βασίλισσας. Ο Καρρέρα χρησιμοποίησε τα ονόματα πρωταθλητής (champion) αντί για καγκελάριος και κένταυρος (centaur) αντί για αρχιεπίσκοπος. Η παραλλαγή αυτή ξεχάστηκε σε μεγάλο βαθμό μετά τον θάνατο του εφευρέτη της.
Το 1874, ο Χένρι Μπερντ πρότεινε μια παραλλαγή στο σκάκι παρόμοια με αυτή του Καρρέρα. Η μόνη σημαντική διαφορά ήταν η παράταξη εκκίνησης. Ο καγκελάριος τοποθετήθηκε μεταξύ του αξιωματικού της βασίλισσας και τη βασίλισσα και ο αρχιεπίσκοπος τοποθετήθηκε μεταξύ του αξιωματικού του βασιλιά και του βασιλιά. Ο Μπερντ χρησιμοποίησε τα ονόματα φύλακας (guard) αντί για καγκελάριος και σταυλάρχης (equerry) αντί για αρχιεπίσκοπος.
Μεταγενέστερες παραλλαγές
Το σκάκι του Καπαμπλάνκα έχει εμπνεύσει έναν αριθμό από άλλες παραλλαγές:
Μια άλλη ενδιαφέρουσα πρόσφατη εξέλιξη είναι το Τυχαίο σκάκι του Καπαμπλάνκα, που εφευρέθηκε το 2004. Αυτό το παιχνίδι συνδυάζει ιδέες από το Τυχαίο σκάκι του Φίσερ και το σκάκι του Καπαμπλάνκα. Ισχύει επίσης η αρχή ότι όλα τα πιόνια στην παράταξη εκκίνησης απαιτείται να προστατεύονται από τουλάχιστον ένα κομμάτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καπαμπλανκα
Φιλοσοφία της θρησκείας
Η φιλοσοφία της θρησκείας είναι η φιλοσοφική εξέταση των κεντρικών θεμάτων και ιδεών που σχετίζονται με θρησκευτικές παραδόσεις.
Η Φιλοσοφία της Θρησκείας διαφέρει από τη θρησκευτική φιλοσοφία στο ότι επιδιώκει να συζητήσει θέματα σχετικά με τη φύση της θρησκείας στο σύνολό της, αντί να εξετάζει τα προβλήματα που προκλήθηκαν από ένα συγκεκριμένο σύστημα πεποιθήσεων. Έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να μπορεί να διεξάγεται από πιστούς ή μη πιστούς.
Γενικά
Ο φιλόσοφος Γουίλιαμ Ρόου (William L. Rowe) χαρακτήρισε τη φιλοσοφία της θρησκείας ως: «κριτική εξέταση των βασικών θρησκευτικών πεποιθήσεων και ιδεών». Η φιλοσοφία της θρησκείας καλύπτει εναλλακτικές πεποιθήσεις για τον Θεό (ή θεούς), την αλληλεπίδραση μεταξύ επιστήμης και θρησκείας, τη φύση και την έκταση του καλού και του κακού και τις θρησκευτικές απόψεις για τη γέννηση, την ιστορία και τον θάνατο. Ο τομέας επίσης περιλαμβάνει τις ηθικές επιπτώσεις των θρησκευτικών υποχρεώσεων, τη σχέση της με την πίστη, τη λογική, την εμπειρία και την παράδοση, τις έννοιες του φανταστικού, την ιερή αποκάλυψη, τον μυστικισμό, την εξουσία και τη σωτηρία.
Ο όρος φιλοσοφία της θρησκείας δεν χρησιμοποιήθηκε ευρέως στη Δύση μέχρι τον 19ο αιώνα, και τα περισσότερα πρώιμα σύγχρονα φιλοσοφικά έργα περιελάμβαναν ένα μείγμα θρησκευτικών θεμάτων και μη θρησκευτικού περιεχομένου φιλοσοφικά ερωτήματα. Στην Ασία παραδείγματα περιλαμβάνουν κείμενα όπως τα «Hindu Upanishads», τα έργα του Δαοϊσμού και του Κομφουκιανισμού και έγγραφα του Βουδισμού. Οι ελληνικές φιλοσοφίες όπως ο Πυθαγορισμός και ο Στωικισμός περιλάμβαναν θρησκευτικά στοιχεία και θεωρίες για τις θεότητες και η μεσαιωνική φιλοσοφία επηρεάστηκε έντονα από τις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές αρχαϊκές θρησκείες. Στον δυτικό κόσμο, πρώιμοι σύγχρονοι φιλόσοφοι όπως ο Τόμας Χομπς, ο Τζον Λοκ και ο Τζορτζ Μπέρκλεϊ συζήτησαν θρησκευτικά θέματα παράλληλα με κοσμικά φιλοσοφικά ζητήματα.
Η φιλοσοφία της θρησκείας διακρίνεται από τη θεολογία επισημαίνοντας ότι, για τη θεολογία, «οι κριτικοί της προβληματισμοί βασίζονται σε θρησκευτικές πεποιθήσεις». Επίσης, «η θεολογία είναι υπεύθυνη σε μια αρχή που ξεκινά τη σκέψη της, μιλώντας και μαρτυρώντας ... [ενώ] η φιλοσοφία βασίζει τα επιχειρήματά της με βάση τις διαχρονικές αποδείξεις».
Ορισμένες πτυχές της φιλοσοφίας της θρησκείας θεωρούνται κλασικά ως μέρος της μεταφυσικής. Στη μεταφυσική του Αριστοτέλη, η απαραιτήτως προγενέστερη αιτία της αιώνιας κίνησης ήταν ένας αδιάσπαστος κινητήρας, ο οποίος, όπως και το αντικείμενο της επιθυμίας ή της σκέψης, εμπνέει κίνηση χωρίς να μετακινείται. Αυτό, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, είναι ο Θεός, το θέμα της μελέτης στη θεολογία. Σήμερα, όμως, οι φιλόσοφοι έχουν υιοθετήσει τον όρο «φιλοσοφία της θρησκείας» για το θέμα και τυπικά θεωρούνται ξεχωριστό πεδίο εξειδίκευσης, αν και εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται από μερικούς, ιδιαίτερα καθολικούς φιλοσόφους, ως μέρος της μεταφυσικής.
Αναλυτική φιλοσοφία της θρησκείας
Στην αναλυτική φιλοσοφία της θρησκείας, ο Τζέιμς Φράνκλιν Χάρις σημείωσε αυτό : " η «αναλυτική φιλοσοφία υπήρξε ένα πολύ ετερογενές κίνημα» ... ορισμένες μορφές αναλυτικής φιλοσοφίας έχουν αποδείξει πολύ συμπάθεια στη φιλοσοφία της θρησκείας και έχουν παράσχει πράγματι έναν φιλοσοφικό μηχανισμό για την ανταπόκριση σε άλλες πιο ριζοσπαστικές και εχθρικές μορφές αναλυτικής φιλοσοφίας».
Όπως και με τη μελέτη της ηθικής, η πρώιμη αναλυτική φιλοσοφία τείνει να αποφεύγει τη μελέτη της φιλοσοφίας της θρησκείας, απορρίπτοντας κατά κύριο λόγο το θέμα ως μέρος της μεταφυσικής και συνεπώς χωρίς νόημα. Η κατάρρευση του λογικού θετικισμού ενδυνάμωσε το ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία της θρησκείας, αναγκάζοντας φιλοσόφους όπως ο William Alston, ο John Mackie, ο Alvin Plantinga, ο Robert Merrihew Adams, ο Richard Swinburne και ο Antony Flew, όχι μόνο να εισαγάγουν νέα προβλήματα αλλά να ανοίξουν εκ νέου κλασσικά θέματα όπως η φύση των θαυμάτων, τα θεωρητικά επιχειρήματα, το πρόβλημα του κακού, ο ορθολογισμός της πίστης στον Θεό, οι έννοιες της φύσης του Θεού και πολλά άλλα.
Οι Plantinga, Mackie και Flew συζήτησαν τη λογική εγκυρότητα της υπεράσπισης της ελεύθερης θέλησης ως τρόπο επίλυσης του προβλήματος του κακού. Ο Alston, ασχολούμενος με τις συνέπειες της αναλυτικής φιλοσοφίας της γλώσσας, ασχολήθηκε με τη φύση της θρησκευτικής γλώσσας. Οι Adams εργάστηκαν στη σχέση πίστης και ηθικής. Η αναλυτική επιστημολογία και η μεταφυσική αποτέλεσαν τη βάση για μια σειρά από φιλοσοφικά πολύπλοκα θεωρητικά επιχειρήματα, όπως αυτά των μεταρρυθμισμένων επιστημολόγων όπως οι Plantinga.
Δίκτυο Πράσινων Ασίας-Ειρηνικού
Η Ομοσπονδία των Πράσινων Ασίας-Ειρηνικού είναι ο φορέας των Πράσινων κομμάτων των χωρών της Ασίας και του Ειρηνικού και μέλος των Παγκόσμιων Πράσινων. Δημιουργήθηκε τον Δεκέμβρη του 2005 στο Κιότο της Ιαπωνίας και έχει σήμερα 32 κόμματα-μέλη από 30 χώρες.
Φιλοσοφία της θρησκείας
Αναλυτική φιλοσοφία της θρησκείας
Η αναλυτική φιλοσοφία της θρησκείας έχει επίσης απασχολήσει τον Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν, καθώς και την ερμηνεία του για τη φιλοσοφία θρησκείας του Σαίρεν Κίρκεγκωρ. Χρησιμοποιώντας από πρώτο χέρι παρατηρήσεις, (οι οποίες αργότερα θα δημοσιεύονταν στις φιλοσοφικές έρευνες, τον Πολιτισμό και την Αξία και άλλα έργα), φιλόσοφοι όπως ο Peter Winch και ο Norman Malcolm ανέπτυξαν αυτό που έχει γίνει γνωστό ως φιλοσυνθετική φιλοσοφία, μια σχολή σκέψης όπως του Βίτγκενσταϊν την "παράδοση Swansea", η οποία περιλαμβάνει τους Wittgensteinians όπως ο Ρας Ζίιζ, ο Peter Winch και ο DZ Phillips και άλλοι. Το όνομα "φιλοσυνθετική φιλοσοφία" σχεδιάστηκε για πρώτη φορά από τον DZ Phillips στην ψυχή της Φιλοσοφίας, η οποία βασίζεται σε μια ερμηνεία ενός περάσματος από το «Πολιτισμός και Αξία» του Wittgenstein. Αυτή η ερμηνεία χαρακτηρίστηκε αρχικά ως «Wittgensteinian Fideism», από τον Kai Nielsen αλλά εκείνοι που θεωρούν τους εαυτούς τους Wittgensteinians στην παράδοση του Σουόνσι, έχουν απορρίψει αμείλικτα και επανειλημμένα αυτό το δομικό ως μια καρικατούρα της θεωρημένης θέσης του Βίτγκενσταϊν, αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τον D. Z. Phillips. Ανταποκρινόμενοι στην ερμηνεία αυτή, οι Kai Nielsen και D.Z. Phillips έγιναν δύο από τους πιο εξέχοντες φιλοσόφους στη φιλοσοφία της θρησκείας του Βίτγκενσταϊν.
Δίκτυο Πράσινων Ασίας-Ειρηνικού
Μέλη της Ομοσπονδίας:
Άλλα συνδεδεμένα μέλη και παρατηρητές
Συνδεδεμένα μέλη:
Φίλοι της Ομοσπονδίας:
Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα
Νότια Ασία
Η Νότια Ασία είναι όρος που χρησιμοποιείται για να αντιπροσωπεύει τη νότια περιοχή της ασιατικής ηπείρου, η οποία περιλαμβάνει τις χώρες του υποιμαλαϊκού Νοτιοασιατικού Συνδέσμου Περιφερειακής Συνεργασίας ενώ για ορισμένες αρχές περιλαμβάνει τις παρακείμενες χώρες στα δυτικά και ανατολικά. Τοπογραφικά κυριαρχείται από την Ινδική πλάκα, ενώ το υψόμετρο αυξάνεται απότομα από το Νεπάλ και τα βόρεια τμήματα της Ινδίας που βρίσκονται νότια των Ιμαλαΐων και του Χίντου Κους. Η Νότια Ασία οριοθετείται στο νότο από τον Ινδικό Ωκεανό και από τη Δυτική Ασία, την Κεντρική Ασία, την Ανατολική Ασία και τη Νοτιοανατολική Ασία στη στεριά.
Τα σημερινά εδάφη του Αφγανιστάν, του Μπανγκλαντές, του Μπουτάν, των Μαλδίβων, του Νεπάλ, της Ινδίας, του Πακιστάν και της Σρι Λάνκα σχηματίζουν τη Νότια Ασία.;
Η Νότια Ασία καλύπτει περίπου 5,2 εκατομμύρια τ.χλμ., ήτοι 11,71% της Ασίας ή 3,5% της παγκόσμιας έκτασης στεριάς. Ο πληθυσμός της Νότιας Ασίας είναι περίπου 1.919 εκατομμύρια άτομα ή περίπου το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πληθυσμού, γεγονός που την καθιστά τόσο την πιο πολυπληθέστερη όσο και την πιο πυκνοκατοικημένη γεωγραφική περιοχή στον κόσμο. Συνολικά, αντιπροσωπεύει περίπου το 40,6% του πληθυσμού της Ασίας, το 24,1% του παγκόσμιου πληθυσμού και φιλοξενεί μια τεράστια ποικιλία λαών και ομιλούνται εκατοντάδες γλώσσες.
Τρεις χώρες, η Ινδία, το Πακιστάν και το Μπανγκλαντές, είναι μεταξύ των 10 πιο πολυπληθέστερων κρατών του κόσμου.
Το 2010, η Νότια Ασία είχε τον μεγαλύτερο πληθυσμό Ινδουιστών, Τζαϊνιστών και Σιχιστών. Έχει επίσης τον μεγαλύτερο πληθυσμό μουσουλμάνων στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, καθώς και πάνω από 35 εκατομμύρια χριστιανούς και 25 εκατομμύρια βουδιστές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασία
Συνταγματικό δημοψήφισμα του Νιούε (1974)
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1974 έλαβε χώρα ένα συνταγματικό δημοψήφισμα στο Νιούε. Το δημοψήφισμα εγκρίθηκε από τη Συνέλευση του Νιούε στις 16 Ιουλίου 1974. Το νέο σύνταγμα θα έδινε στο Νιούε καθεστώς αυτόνομης περιοχής υπό την κυριαρχία της Νέας Ζηλανδίας, ενώ οι κάτοικοι του Νιούε θα γίνονταν υπήκοοι της Ν. Ζηλανδίας και θα είχαν δικαίωμα να μεταναστεύσουν ελεύθερα στην Ν. Ζηλανδία. Το σύνταγμα εγκρίθηκε από το 65.4% των ψηφοφόρων και τέθηκε σε ισχύ στις 19 Οκτωβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νιούε Κατηγορία:Πολιτική της Νέας Ζηλανδίας
CH6Si2
Ο μοριακός τύπος CH6Si2 μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα τέσσερα (4) ισομερή θέσης:
Κωνσταντίνος Χατζηκυριάκου
Ο Κωνσταντίνος Χατζηκυριάκου από τη Λήμνο υπήρξε Έλληνας αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και μετέπειτα στρατιωτικός. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 αναφέρεται ως υπαξιωματικός Α΄ τάξεως με Α.Μ. 37. Τιμήθηκε με αργυρούν αριστείο ανδρείας. Μεταπολεμικά εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
CH6Si2
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C1
Κωνσταντίνος Χατζηκυριάκου
Η δράση του
Ο Κωνσταντίνος Χατζηκυριάκου γεννήθηκε στη Λήμνο στις αρχές του 19ου αιώνα και συμμετείχε στην Επανάσταση από το ξεκίνημά της. Αρχικά υπηρέτησε ως απλός στρατιώτης στο σώμα του συμπατριώτη του Τριαντάφυλλου Τζουρά σε διάφορες επιχειρήσεις (Άθως, Ερεσός, Όλυμπος). Τον Ιανουάριο του 1822 βρίσκεται στη Νάξο υπό τις διαταγές του Κασομούλη, προσπαθώντας να εξασαφαλίσει βοήθεια για να σταλεί στον επαναστατημένο Όλυμπο. Συμβάλλοντας στην προσπάθεια δάνεισε χίλια γρόσια στον υπασπιστή του Υψηλάντη Γρ. Σάλα, τα οποία τρία χρόνια αργότερα δεν του είχαν επιστραφεί.
Το 1824 βρίσκεται στην Πελοπόννησο και συμμετέχει στην εκστρατεία στην Αρκαδιά ως στρατιώτης στο σώμα του Δημ. Κριεζή. Είναι τα χρόνια του εμφύλιου. Επίσης, ως επικεφαλής μικρής ομάδας έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά του Ιμπραήμ, στο Νιόκαστρο, στη μάχη Κρεμμυδίου κ.ά. υπό τις γενικότερες διαταγές του Κριεζή και του Μαυροβουνιώτη. Παρέμεινε στην υπηρεσία του Βάσου Μαυροβουνιώτη έως τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του 1828-1829 στην Ανατολική Στερεά.
Μετά τη διάλυση των ατάκτων κατατάχτηκε στο Α΄ ελαφρό τάγμα Ακροβολιστών υπό τον Τρ. Τζουρά και επί Όθωνα παρέμεινε στην Αθήνα. Το 1836 τιμήθηκε με "χάλκινο αριστείο ανδρείας μετά ταινίας" αλλά ως το 1840 δεν είχε λάβει ακόμα το σχετικό δίπλωμα. Όμως, το 1844 τιμήθηκε με αργυρούν αριστείον ανδρείας "ως εκπληρώσας καθήκοντα αξιωματικού". Την περίοδο αυτή υπηρετούσε στο Ναύπλιο
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί επίλεκτων δυνάμεων
Αλούπκα
Η Αλούπκα (ρωσικά: Алýпка) είναι ένα ρωσικό παραλιακό θέρετρο της Κριμαϊκής Χερσονήσου. Τοποθετείται 17 χλμ δυτικά της Γιάλτας, ενώ είναι ιδιαίτερα διάσημο για το Παλάτι Βορόντσοφ το οποίο χτίστηκε στην περιοχή το 1828–1846 για τον πρίγκιπα Μιχαήλ Βορόντσοφ ως θερινή κατοικία. Το όνομα της περιοχής φημολογείται ότι δόθηκε από την ελληνική λέξη αλεπού.
Η Αλούπκα και οι γύρω από αυτήν περιοχές περιβάλλονται από πολλά ξενοδοχεία τα οποία έχουν πρόσβαση στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, όπου χιλιάδες τουρίστες ταξιδεύουν εκεί για τις διακοπές τους. Η πρόσβαση στην πόλη γίνεται οδικώς είτε με αυτοκίνητο είτε με λεωφορεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κριμαίας
Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου
Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου (γαλλικά: La Mort de Sardanapale) είναι πίνακας ζωγραφικής του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά.
Ιστορική αναδρομή
Ο Ντελακρουά ζωγράφισε τον πίνακα αυτό για την έκθεση του 1827/28 στο Σαλόνι του Παρισιού (γαλλ. Salon de Paris). Στόχος του ήταν να προκαλέσει, κάτι που κατάφερε με τόσο μεγάλη επιτυχία, που για τα επόμενα πέντε χρόνια τον απέφευγαν όλοι και δεν έβρισκε κανέναν αγοραστή για τα έργα του. Το κοινό της εποχής του δεν ήταν έτοιμο για να δεχτεί αυτό το έργο. Αν και τελικά κατάφερε να ξανακερδίσει το κοινό με το έργο του Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό, ο πίνακας ετούτος έμεινε απούλητος μέχρι το 1846. Αγοραστής ήταν κάποιος Εγγλέζος. Ο πίνακας ξανά αγοράστηκε το 1921 από το Μουσείο του Λούβρου, όπου φιλοξενείται μέχρι σήμερα. Ο Ντελακρουά κατασκεύασε και ένα αντίγραφο μικρότερων διαστάσεων.
Περιγραφή
Ο πίνακας έχει για θέμα του τον μύθο του βασιλιά της Ασσυρίας Σαρδανάπαλου, ενώ εικονίζει την σκηνή του μοιραίου τέλους του. Ο Σαρδανάπαλος αφού υπερασπίστηκε γενναία την πόλη του, υπέκυψε όταν ο Ευφράτης ξαφνικά ξεχύλησε και κατέστρεψε τα τείχη. Βρισκόμαστε σε ένα πολυτελές ανατολίτικο δώμα με θησαυρούς, στο οποίο κυριαρχεί το χάος. Ο Σαρδανάπαλος στην πολυτελή κλίνη του με απάθεια γίνεται αυτόπτης μάρτυς του φονικού. Υπηρέτες δολοφονούν τις γυμνές γυναίκες του χαρεμιού. Ο οινοχόος του στο πλάι του προσφέρει μια κανάτα που περιέχει θανατηφόρο δηλητήριο για να αυτοκτονήσει. Ένας άλλος υπηρέτης θυσιάζει ένα περήφανο άλογο που είναι στολισμένο με πολύτιμους λίθους.
Πηγές
Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ευγένιου Ντελακρουά
Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Σπονδυλόζωων της Ελλάδας
Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Σπονδυλόζωων της Ελλάδας αποτελεί μια συλλογική εργασία Ελλήνων και ορισμένων ξένων επιστημόνων για τη δημιουργία ενός καταλόγου απειλούμενων ειδών πανίδας βασισμένο σε έγκυρα στοιχεία και μελέτες. Το πρώτο ελληνικό Κόκκινο Βιβλίο για τα ζώα εκδόθηκε το φθινόπωρο του 1992 με χορηγό τη "WWF Ελλάς". Στα τέλη του 2009 η Ελληνική Ζωολογική Εταιρεία κυκλοφόρησε το αναθεωρημένο και επικαιροποιημένο Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας. Η πιο πρόσφατη αυτή έκδοση περιλαμβάνει και στοιχεία για ασπόνδυλα είδη. Το έργο συγχρηματοδοτήθηκε από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης σε ποσοστό ανώτερο του 80% και το υπόλοιπο από εθνικούς πόρους.
Συλλογή πληροφοριών
Η αξιολόγηση των ειδών και η ανάπτυξη του Κόκκινου Καταλόγου ή του Κόκκινου Βιβλίου για τα ζώα της Ελλάδας βασίζεται στο σύστημα που έχει εγκαθιδρύσει η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN). Πρόκειται για μια διαδικασία αξιολόγησης και τεκμηρίωσης της κατάστασης των ειδών, που καταλήγει στην ιεραρχική τους κατάταξη, ώστε να εντοπίζονται τα είδη εκείνα που διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο εξαφάνισης (απειλούμενα είδη) στο φυσικό τους περιβάλλον (είδη κρισίμως κινδυνεύοντα, κινδυνεύοντα και τρωτά) και να προωθείται η ανάγκη προστασίας τους. Κατά τη διαδικασία αξιολόγησής τους, τα είδη εξετάζονται με βάση καθορισμένα κριτήρια και εντάσσονται σε συγκεκριμένες κατηγορίες. Για την ανάπτυξη του Κόκκινου Βιβλίου των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας χρησιμοποιήθηκε η τελευταία έκδοση 3.1 των κριτηρίων της IUCN (IUCN 2001), όπως έχουν προσαρμοστεί για περιφερειακό/εθνικό επίπεδο (IUCN 2003). Κάθε είδος αξιολογήθηκε ως προς το αν πληροί κάποιο από τα κριτήρια και όχι ως προς το αν τα κριτήρια συνολικά έχουν νόημα για την κατάστασή του ή αν σχετίζεται με ένα ή περισσότερα από αυτά.
Το έργο της αναθεώρησης και επικαιροποίησης του Κόκκινου Βιβλίου των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας υλοποιήθηκε από την Ελληνική Ζωολογική Εταιρεία, στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος "Περιβάλλον" 2000-2006, μέτρο 5.2, "Περιβαλλοντική Ευαισθητοποίηση", που χρηματοδοτήθηκε σε ποσοστό έως 80% από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και στο υπόλοιπο ποσοστό από εθνικούς πόρους. Για την ανάπτυξή του η Ελληνική Ζωολογική Εταιρεία συνεργάστηκε, επιλέγοντας αναδόχους, στο πλαίσιο του ΕΠΠΕΡ, με την Ελληνική Ερπετολογική Εταιρεία, την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, το Ινστιτούτο Σπηλαιολογικών Ερευνών Ελλάδας και το WWF Ελλάς. Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας είναι κυρίως το αποτέλεσμα της συλλογικής εργασίας σχεδόν 120 ζωολόγων οι οποίοι συνεργάστηκαν στις αξιολογήσεις των ειδών. Με αυτό τον τρόπο η παρούσα έκδοση, καθώς και ο Κόκκινος Κατάλογος των ζώων της Ελλάδας, είναι το αποτέλεσμα μιας πραγματικά ευρείας συνεργασίας πολλών ερευνητών, πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, ινστιτούτων και μη κυβερνητικών περιβαλλοντικών οργανώσεων υπό την επιστημονική επίβλεψη της Ελληνικής Ζωολογικής Εταιρείας.
Κατηγορίες κινδύνου
Συνολικά, σε μια περιφερειακή αξιολόγηση αναγνωρίζονται 10 κατηγορίες: εννέα γενικές και μία ειδικά για περιφερειακές αξιολογήσεις:
Οι κατηγορίες Κρισίμως Κινδυνεύοντα, Κινδυνεύονται και Τρωτά θεωρούνται και αναφέρονται ως κατηγορίες κινδύνου.
Εκδοτική Επιτροπή
Τον επιστημονικό συντονισμό του έργου ανέλαβε η Ελληνική Ζωολογική Εταιρεία (Αναστάσιος Λεγάκις), ενώ το συντονισμό του προγράμματος το WWF Ελλάς (Παναγιώτα Μαραγκού).
Για κάθε μεγάλη ομάδα ζώων επιλέχθηκαν συντονιστές, οι οποίοι ανέλαβαν την ευθύνη της επικοινωνίας με τους ερευνητές που αξιολόγησαν μεμονωμένα είδη ή επιμέρους ομάδες ειδών, τη συγγραφή των αντίστοιχων εισαγωγικών κειμένων, καθώς και τον πρώτο τουλάχιστον έλεγχο των πρωτοκόλλων και των δελτίων για τα είδη που αξιολογήθηκαν. Οι συντονιστές των ομάδων είναι αλφαβητικά οι:
Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία ανέλαβε όλη την ομάδα των πουλιών, με συντονιστές τους Γιώργο Χανδρινό και Θάνο Καστρίτη. Οι ερευνητές που συνεργάστηκαν σε αυτή την προσπάθεια αναφέρονται αναλυτικά στα εισαγωγικά κείμενα των επιμέρους ομάδων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ζωολογία
Πινιάτα
εναλλ.=Μεξικάνικη πινιάτα αστέρι|μικρογραφία|Μεξικάνικη πινιάτα αστέρι Η πινιάτα (piñata) είναι χάρτινη χειροποίητη κατασκευή τυλιγμένη με χρωματιστό χαρτί και γεμισμένη με γλυκίσματα, σοκολάτες, καραμέλες κ.ά., η οποία πήρε το όνομά της από την ιταλική λέξη «piniata» που σημαίνει εύθραυστο δοχείο. Την πινιάτα, παραδοσιακά τη δένουν με σχοινί από κάποιο δέντρο, τη χτυπάνε και την σπάνε με ρόπαλο ή ραβδί έχοντας δεμένα τα μάτια τους.
Ιστορία
Πιστεύεται, ότι η καταγωγή της πινιάτας προέρχεται από την Κίνα και με τα χρόνια διαδόθηκε και σε άλλες χώρες όπως Μεξικό, Ισπανία, Λατινική Αμερική κ.ά. Η κινέζικη εκδοχή αναφέρει πως την πινιάτα την χρησιμοποιούσαν Ανήμερα Πρωτοχρονιάς και είχε σχήμα αγελάδας ή βοδιού, γεμισμένη με πέντε ειδών σπόρων και στολισμένη με πολύχρωμα σύμβολα και λουλούδια, τα οποία συμβόλιζαν ευχές για μια ευνοϊκή νέα χρονιά. Αφού την χτυπούσαν με χρωματιστά ραβδιά και την έσπαγαν ότι έμενε το έκαιγαν και το φυλούσαν για καλή τύχη. εναλλ.=Η πινιάτα στο Μεξικό|μικρογραφία|Η πινιάτα στο Μεξικό Το 13ο αιώνα η πινιάτα φτάνει στην Ιταλία, όπως αναφέρεται και στην ιστορία, από τον περιηγητή Μάρκο Πόλο που επέστρεφε από το ταξίδι του στην Κίνα. Εκεί, οι Ιταλοί ξεκινήσανε μια δική τους παράδοση που αντί για σπόρους τη γέμιζαν με γλυκίσματα, κάτι το οποίο ισχύει μέχρι και σήμερα. Στη συνέχεια, η παράδοση αυτή μεταφέρθηκε στην Ισπανία, όπου την πρώτη Κυριακή της Σαρακοστής γιορταζόταν το έθιμο της πινιάτας. Τέλος, οι Ισπανοί στις αρχές του 16ου αιώνα, την έφεραν στη χώρα του Μεξικού, όταν διαπίστωσαν προς έκπληξή τους ότι οι Μεξικανοί είχαν ήδη ένα παρόμοιο έθιμο. Σύμφωνα με το έθιμο αυτό, οι Αζτέκοι τοποθετούσαν ένα πήλινο δοχείο διακοσμημένο με χρωματιστά φτερά και πούπουλα πάνω σε ένα στύλο του ναού και το έσπαγαν με ραβδιά. Τα αντικείμενα που έπεφταν από μέσα ήταν προσφορά στο θεό του ήλιου και του πολέμου. Κάτι ανάλογο φημολογείται πως ήταν και ένα παιχνίδι των Μάγια που είχε παρόμοια διαδικασία. Οι συμμετέχοντες, δηλαδή, με δεμένα μάτια χτυπούσαν με ραβδιά ένα πήλινο δοχείο και το έσπαγαν.
Η πινιάτα σήμερα
Με το πέρασμα των χρόνων η έννοια της πινιάτας έχει αλλάξει αρκετά. Πλέον, χρησιμοποιείται πιο πολύ για διασκέδαση και όχι τόσο για θρησκευτικούς σκοπούς, αν και στο Μεξικό, ακόμα τη χρησιμοποιούν σε διάφορες εορταστικές περιστάσεις. Σήμερα, λόγω της δημοτικότητας που έχει η πινιάτα είναι ένα απαραίτητο παιχνίδι σε γενέθλια και πάρτυ. Οι πινιάτες μπορεί να έχουν οποιοδήποτε σχήμα και σχέδιο επιθυμεί το παιδί. Πολλοί διάσημοι παιδικοί χαρακτήρες, από παιδικά cartoon μέχρι και ταινίες είναι διαθέσιμοι στην μορφή πινιάτας.