cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυπριανός Μπίρης
Την περίοδο της θητείας του ως Υφυπουργός, του ανατέθηκε η μελέτη και εισήγηση, προς ψήφιση στη Βουλή, του άρθρου 24. Το άρθρο αφορούσε και ρύθμιζε τη χρήση γης• την επέκταση των οικιστικών περιοχών• τη χωροταξική αναδιάρθρωση της χώρας• το περιβάλλον• την ιδιοκτησία• την προστασία των μνημείων και των παραδοσιακών περιοχών• τον καθορισμό και την προστασία των δασών και δασικών περιοχών• και, τέλος, τις σχετικές με όλα αυτά υποχρεώσεις του κράτους προς τον πολίτη και του πολίτη προς το κράτος. Ήταν η πρώτη φορά που αρμόδιος υφυπουργός αναλάμβανε να επιλύσει ένα τόσο μεγάλο, αλλά και ευαίσθητο, κοινωνικό πρόβλημα και μάλιστα σε πολύ μικρό διάστημα ενός μόνο μηνός. Έχοντας ως βάση εκκίνησης, σκέψεις και προβληματισμούς που από χρόνια τον είχαν απασχολήσει βαθιά ως αρχιτέκτονα και καθηγητή, ο Κυπριανός Μπίρης μπήκε αμέσως στον πυρήνα του θέματος και του τρόπου που θα έπρεπε να δομηθεί η πρότασή του. Ήταν η άμεση σύνταξη αφενός ενός Εθνικού Κτηματολογίου και αφ’ ετέρου ενός Εθνικού Δασολογίου. Στηριγμένος σε αυτούς τους δύο κύριους όρους στοιχειοθετείται στη συνέχεια ο κεντρικός κορμός του άρθρου 24. Το άρθρο έγινε αποδεκτό και ψηφίστηκε από όλες τις πτέρυγες της Βουλής, χωρίς να γίνει η παραμικρή προσθήκη. Ήταν άλλη μια υπέρβαση από τις πολλές που έκανε στον πολιτικό και κοινωνικό χώρο ο καθηγητής Υφυπουργός. Όπως ήταν και η μάχη του για τη σωτηρία του φυσικού και αστικού περιβάλλοντος π.χ. η μάχη του για τη σωτηρία της Χαλκιδικής ή της Καστέλας• η απλοποίηση του ΓΟΚ.
Ο Κυπριανός Μπίρης, πέρα από τα άρθρα 21 και 24 του Συντάγματος, ίδρυσε τη ΔΕΠΟΣ (Δημόσια Επιχείρηση Οίκησης και Στέγασης), που είχε αποστολή την αναμόρφωση υφιστάμενων οικισμών, με τήρηση των κανόνων και των νόμων. Συγκεκριμένα η ΔΕΠΟΣ θα αναμόρφωνε οικισμούς που λειτουργούν με πρωτόγονο και χαώδη τρόπο και θα ανοικοδομούσε νέους οικισμούς χωρίς χρηματοδότηση από το κράτος, με τη μέθοδο της αντιπαροχής, με χρήματα ομογενών του εξωτερικού, που ήθελαν να αγοράσουν σπίτια στη χώρα τους, χωρίς να κινδυνεύουν να εξαπατηθούν, υπό την εποπτεία και την εγγύηση του κράτους. Επίσης η ΔΕΠΟΣ θα έδινε την ευκαιρία σε χιλιάδες ιδιοκτήτες μη άρτιων και μη οικοδομήσιμων οικοπέδων, να αντικαταστήσουν την άχρηστη ιδιοκτησία τους με ίσης αξίας κτίσμα σε σύγχρονους οικισμούς. Επιπλέον η ΔΕΠΟΣ θα έδινε την ευκαιρία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στην Εκκλησία της Ελλάδας και στο δημόσιο, να ανταλλάξουν αναξιοποίητες ή άχρηστες εκτάσεις που κατέχουν με ίσης αξίας περιουσιακά στοιχεία που αποφέρουν εισόδημα με νόμιμες διαδικασίες.
Τέλος, σημαντική είναι η συμβολή του στη μελέτη του τομέα της οικοδομικής των κατασκευών όσο και της μελέτης της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής. Σχετική βιβλιογραφία περιλαμβάνει:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίων Έργων
Νίκολα Σπίριτς
Ο Νίκολα Σπίριτς (Nikola Špirić, 4 Σεπτεμβρίου 1956) είναι Βόσνιος πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε πρωθυπουργός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από το 2007 εώς το 2012. Είναι Σέρβος στην καταγωγή. Ανήκει στο κόμμα Συμμαχία των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών (SNSD). Από το 1992 διδάσκει Οικονομικές Επιστήμες στο πανεπιστήμιο της Μπάνια Λούκα.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στο Ντρβαρ της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στις 4 Σεπτεμβρίου του 1956. Σπούδασε Οικονομικά στα Πανεπιστήμια του Σαράγεβου και της Μπάνια Λούκα. Κατέχει διδακτορικό τίτλο στις Οικονομικές Επιστήμες.
Πολιτική καριέρα
Υπηρέτησε επί 4 χρόνια ως αντιπρόσωπος στην κοινοβουλευτική συνέλευση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ήταν πρόεδρος της Βουλής των Λαών το 2002-2003 και πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων το 2003-2004 και το 2005-2006.
Πρωθυπουργός
Έγινε Πρωθυπουργός στις 4 Ιανουαρίου του 2007 και ανέλαβε καθήκοντα στις 11 Ιανουαρίου.
Έπειτα από την επίλυση της κρίσης για τη θέση του Προέδρου στις 10 Δεκεμβρίου του 2007, ο Σπίριτς επαναδιορίστηκε και ο επαναδιορισμός του εγκρίθηκε από το Προεδρείο στις 27 Δεκεμβρίου 2007 και από το Κοινοβούλιο στις 28 Δεκεμβρίου του 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι πολιτικοί Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Σχετική φτώχεια
Στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης η σχετική φτώχεια ορίζεται ως το ποσοστό του πληθυσμού που ζει με εισόδημα μικρότερο του 60% του διάμεσου εισοδήματος της χώρας. Βλ. Ευρωπαϊκή Στατιστική Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης (EU-SILC).
Για να ληφθούν υπόψη οι διαφορές του μεγέθους και της σύνθεσης των νοικοκυριών, χρησιμοποιείται ο όρος των «ισοδύναμων ενηλίκων» με μια πρότυπη κλίμακα (ισοδυναμία), αποκαλούμενη «τροποποιημένη κλίμακα του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης ΟΟΣΑ», η οποία αποδίδει συντελεστή στάθμισης 1 για τον πρώτο ενήλικα του νοικοκυριού, συντελεστή στάθμισης 0,5 για κάθε άλλο μέλος του νοικοκυριού ηλικίας άνω των 14 ετών και συντελεστή στάθμισης 0,3 για τα μέλη του νοικοκυριού ηλικίας κάτω των 14 ετών. Το ισοδύναμο εισόδημα υπολογίζεται με διαίρεση του εισοδήματος κάθε μέλους του νοικοκυριού με τον αντίστοιχο συντελεστή, ώστε να προκύψουν «ισοδύναμοι ενήλικες».
Έτσι—ορθότερα—στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης η σχετική φτώχεια ορίζεται ως το ποσοστό του πληθυσμού που ζει με εισόδημα μικρότερο του 60% του διάμεσου ισοδύναμου εισοδήματος (αγγλ. median equivalised income - γερμ. Äquivalenzeinkommen) της χώρας. Ειδικότερα,
Παραπομπές
Κατηγορία:Φτώχεια Κατηγορία:Κοινωνία Κατηγορία:Οικονομικά
Περιοχή
Στη γεωγραφία οι περιοχές είναι εδάφη που διαιρούνται σε μεγάλο βαθμό με βάση φυσικά χαρακτηριστικά (φυσική γεωγραφία), χαρακτηριστικά που σχετίζονται με τον άνθρωπο (ανθρωπογεωγραφία) και σε χαρακτηριστικά που προκύπτουν από την αλληλεπίδραση της ανθρωπότητας με το περιβάλλον (περιβαλλοντική γεωγραφία). Οι γεωγραφικές περιοχές και υποπεριοχές περιγράφονται ως επί το πλείστον από τα αόριστα καθορισμένα και μερικές φορές μεταβατικά σύνορά τους, εκτός από την ανθρωπογεωγραφία, όπου περιοχές δικαιοδοσίας όπως τα εθνικά σύνορα ορίζονται από το νόμο.
Supermarine Spitfire
Το Supermarine Spitfire υπήρξε ένα από τα πιο διάσημα καταδιωκτικά αεροσκάφη όλων των εποχών, σύμβολο της Βρετανικής αεροπορικής ισχύος και χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα από τη RAF και τις συμμαχικές αεροπορίες κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη δεκαετία του ΄50.
Κατασκευασμένο από τη Βρετανική Supermarine το Spitfire ήταν μια δημιουργία του αρχισχεδιαστή της εταιρείας R. J. Mitchell, που συνέχισε να τελειοποιεί το σχέδιό του μέχρι και το 1937 που πέθανε από καρκίνο. Οι ελλειπτικές του πτέρυγες του επέτρεπαν ανώτερες ταχύτητες από το Hawker Hurricane και άλλους ανταγωνιστές του, του έδιναν δε μία χαρακτηριστική εμφάνιση, ενισχύοντας την όλη του αεροδυναμική εικόνα. Ιδιαίτερα αγαπητό από τους χειριστές του, το Spitfire χρησιμοποιήθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τα αμέσως μετέπειτα χρόνια, σε όλα τα θέατρα του πολέμου και σε πολλές παραλλαγές.
Περισσότερα από 20.300 τεμάχια όλων των τύπων κατασκευάστηκαν, συμπεριλαμβανομένου και ενός διθέσιου εκπαιδευτικού, ενώ κάποια από αυτά συνέχισαν να χρησιμοποιούνται ακόμα και στη δεκαετία του ’50, όταν τα αεριωθούμενα είχαν πια επικρατήσει. Αν και ο μεγάλος του αντίπαλος, το Messerschmitt Bf 109, το συναγωνίστηκε σε στατιστικά παραγωγής, το Spitfire υπήρξε το μόνο Βρετανικό καταδιωκτικό που παρέμεινε σε συνεχή παραγωγή πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Ο αρχισχεδιαστής της Supermarine ήταν γνωστός για τα υδροπλάνα του, που είχαν κερδίσει πολλούς αγώνες στη δεκαετία του ’20, συνδυάζοντας πανίσχυρους κινητήρες Napier Lion και Rolls-Royce R με προσεκτικά σχεδιασμένες αεροδυναμικές ατράκτους. Αυτή η συνταγή ήταν εξίσου χρήσιμη και στη σχεδίαση καταδιωκτικών και στα 1931. Ο Μίτσελ δημιούργησε ένα αεροσκάφος με τέτοιες αρετές, ανταποκρινόμενος σε μια προκήρυξη διαγωνισμού του Βρετανικού Υπουργείου Αεροπορίας, για ένα σύγχρονο καταδιωκτικό μονοπλάνο. Το πρώτο του σχέδιο ήταν ένα μονοπλάνο με ανοικτό πιλοτήριο, πτέρυγες γλάρου και σταθερό σύστημα προσγείωσης. Το Supermarine Type 224 δεν πληρούσε τις προδιαγραφές του διαγωνισμού, ούτε όμως και κανένας ανταγωνιστής του. Ο Μίτσελ συνέχισε να βελτιώνει το σχέδιό του σαν ιδιωτική έρευνα, με την υποστήριξη της εταιρείας Vickers, ιδιοκτήτριας της Supermarine. Το νέο σχέδιο συμπεριέλαβε ανασυρόμενους τροχούς προσγείωσης, κλειστό κουβούκλιο, αναπνευστική συσκευή οξυγόνου και έναν καινούριο, πολύ ισχυρότερο κινητήρα που ανέπτυξε η Rolls-Royce, που αργότερα ονομάστηκε Merlin και χρησιμοποιήθηκε από το Spitfire στις εκδόσεις Mk 1 έως και Mk IX, ώσπου αντικαταστάθηκε από τον Rolls Royce Griffon.
Μέχρι τα 1935, το Υπουργείο Αεροπορίας είχε δει αρκετές τεχνολογικές προόδους στη βιομηχανία, ώστε να επανεξετάσει σχέδια μονοπλάνου καταδιωκτικού. Η νέα πρόταση της Supermarine απορρίφθηκε με το αιτιολογικό ότι δεν διέθετε τον απαραίτητο χώρο για να μεταφέρει οπλισμό οκτώ πολυβόλων, όπως προέβλεπε ο διαγωνισμός.
Το σχέδιο ελλειπτικών πτερύγων
Για μια ακόμα φορά ο Μίτσελ κατάφερε να λύσει το πρόβλημα. Υιοθέτησε ένα σχέδιο ελλειπτικών πτερύγων, που λόγω σχήματος έχουν μεγαλύτερο πλάτος, επιτρέποντας έτσι την εγκατάσταση του προβλεπόμενου οπλισμού, διατηρώντας ωστόσο την χαμηλή οπισθέλκουσα του παλαιότερου, απλούστερου σχεδίου. Η λύση αυτή έπεισε το Υπουργείο Αεροπορίας που ενέκρινε το νέο υπόδειγμα.
Ωστόσο η ελλειπτική πτέρυγα, που προτιμήθηκε για την αεροδυναμική της ανωτερότητα, ήταν περίπλοκη και δύσκολη στην κατασκευή. Η ευθέων γραμμών και απλής κατασκευής πτέρυγα του Messerschmitt Bf 109 επέτρεπε ανάλογες επιδόσεις με το Spitfire, αν και το Γερμανικό μαχητικό παραγόταν με το εν τρίτο των εργατοωρών του Βρετανικού αντιπάλου του.
Ένα ελάττωμα της λεπτότατης πτέρυγας του Spitfire παρουσιαζόταν όταν το αεροσκάφος ανέπτυσσε πολύ μεγάλες ταχύτητες. Εάν το πιλότος επιχειρούσε να ελιχθεί σε αυτές τις ταχύτητες, οι αεροδυναμικές πιέσεις που ασκούνταν στα πηδάλια ήταν αρκετές για να προκαλέσουν τη στρέβλωση ολόκληρης της πτέρυγας ανάστροφα προς το πηδάλιο, με αποτέλεσμα το αεροσκάφος να στρέφει τελικά προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Μια καινοτομία στο τελικό σχέδιο του Spitfire ήταν η κυμαινόμενη διατομή πτέρυγας. Η επιφάνειά της έστρεφε ελαφρά προς τα πάνω κατά μήκος, από -1/2 μοίρα στη ρίζα σε +2 μοίρες στην άκρη του φτερού. Αυτό, κατά την έναρξη πτήσης υπό γωνία, επέτρεπε στις ρίζες των πτερύγων να δεχθούν την αεροδυναμική καταπόνηση πριν από τα άκρα, περιορίζοντας σημαντικά τον κίνδυνο απώλειας ελέγχου πτήσης. Έτσι ακόμη και μέτριοι πιλότοι μπορούσαν να ελίσσονται στα όρια, ελπίζοντας πως ο αντίπαλός τους ακολουθώντας τον ελιγμό τους θα έχανε τον έλεγχο του αεροσκάφους του ή θα αναγκαζόταν να εκτελέσει μια λιγότερο απότομη στροφή, για να βρεθεί τελικά στο σκόπευτρο του Spitfire.
Το πρωτότυπο (K5054) έκανε την παρθενική του πτήση στις 5 Μαρτίου του 1936, μόλις τέσσερις μήνες μετά την παρθενική πτήση του ανταγωνιστικού Hawker Hurricane. Το Υπουργείο Αεροπορίας παρήγγειλε τα πρώτα 310 αεροσκάφη στις 3 Ιουνίου του 1936, πριν ακόμα δημοσιοποιηθεί η ύπαρξη του. Το Βρετανικό κοινό πρωτοείδε το Spitfire σε μια επίδειξη στις 27 Ιουνίου του 1936.
Εκδόσεις
left|thumb| Διατηρημένο Spitfire 2θέσιας εκπαιδευτικής έκδοσης.
Υπήρξαν 24 διαφορετικές εκδόσεις του Spitfire και διάφορες υποεκδόσεις. Οι πρώτες με κινητήρα Merlin και οι ύστερες με Griffon. Υπήρξαν εκδόσεις ταχέως αναγνωριστικού και εκδόσεις με τροποποιημένες πτέρυγες. Το Spitfire Mk V υπήρξε ο πιο πολυάριθμος τύπος με 6.479 αντίγραφα και δεύτερος ο Mk IX με 5.665. Διαφορετικοί τύποι φτερών με ποικίλο οπλισμό χρησιμοποιήθηκαν στις διάφορες παραλλαγές. Η πτέρυγα τύπου Α έφερε οκτώ πολυβόλα των 303 χιλιοστών της ίντσας, η τύπου Β, τέσσερα πολυβόλα των .303 και δύο πυροβόλα των 20 mm και η C πτέρυγα έφερε είτε τον παραπάνω οπλισμό είτε και τέσσερα πυροβόλα των 20 mm. Αυτή υπήρξε και η πιο διαδεδομένη.
Η Supermarine ανέπτυξε και μια διθέσια, εκπαιδευτική έκδοση, την T Mk VIII, που όμως δεν παραγγέλθηκε τελικά και μόνον ένα αεροσκάφος κατασκευάστηκε. Ωστόσο, καθώς δεν υπήρχε επίσημη διθέσια εκδοχή, ένας αριθμός αεροσκαφών μετατράπηκε ανάλογα με ιδιοκατασκευές των μηχανικών αεροπορίας. Στη Βόρεια Αφρική εμφανίστηκε το Mk VB, στο οποίο μια δεύτερη θέση τοποθετήθηκε μπροστά από το πιλοτήριο, στη θέση της άνω δεξαμενής καυσίμων, όμως δεν υπήρχαν διπλά χειριστήρια και πιθανότατα να μην είχε χρησιμοποιηθεί σαν αμιγώς εκπαιδευτικό αεροσκάφος. Η μόνη ανεπίσημη διθέσια μετατροπή που διέθετε και διπλά χειριστήρια ήταν ένας μικρός αριθμός από Mk IX που είχαν χορηγηθεί στην ΕΣΣΔ. Αυτά ήταν γνωστά σαν Mk IX UTI και χαρακτηριστικά διέθεταν ένα διπλό, ευθύγραμμο κουβούκλιο τύπου «θερμοκηπίου» αντί του φυσαλιδωτού τύπου της έκδοσης T Mk VIII.
Κατά τη μεταπολεμική περίοδο η ιδέα αναγεννήθηκε από τη Supermarine και ένας αριθμός διθέσιων Spitfires κατασκευάστηκε δια της μετατροπής παλαιών αεροσκαφών Mk IX, με ένα δεύτερο, υπερυψωμένο πιλοτήριο που διέθετε και πάλι φυσαλιδωτό κουβούκλιο. Τα συγκεκριμένα αεροσκάφη πουλήθηκαν στην Ινδική και Ιρλανδική αεροπορία. Σήμερα ελάχιστα από αυτά σώζονται.
Ναυτικές εκδόσεις
Το Seafire II αποδείχθηκε ανώτερων επιδόσεων από το A6M5 (Zero) σε χαμηλό υψόμετρο, κατά τη διάρκεια εικονικών αερομαχιών που έγιναν τον καιρό του πολέμου. Όμως σύγχρονά του Αμερικανικά ναυτικά μαχητικά όπως το F6F Hellcat και το F4U Corsair ήταν κατά πολύ ισχυρότερά του. Καθώς οι νέοι κινητήρες Griffon αντικατέστησαν τους Merlin προς το τέλος του πολέμου, τα ύστερα υποδείγματα του Seafire ξανακέρδισαν την υπεροχή.
Πρώιμη χρήση
left|thumb|300px|Spitfires της RAF σε πτήση. Το πρώτο Spitfire μπήκε σε υπηρεσία στη RAF στις 4 Αυγούστου του 1938 και οι παραδόσεις συνεχίστηκαν με ρυθμό ένα την εβδομάδα στις Μοίρες 19 και 66, που ήταν εγκατεστημένες στο Ντάξφορντ.Κατά τις επόμενες εβδομάδες η παραγωγή αυξήθηκε και μέχρι το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου την 1 Σεπτεμβρίου του 1939 πολέμου περίπου 400 Spitfires υπηρετούσαν στη RAF και άλλα 2.000 βρισκόταν υπό παραγγελία.
Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1939 σε ένα επεισόδιο που έλαβε χώρα πάνω από το Μέντγουέι, αεροσκάφη της 74 Μοίρας έχυσαν το πρώτο αίμα για τα Spitfires, καταρρίπτοντας δύο άτυχα Hawker Hurricanes της 56 Μοίρας. Τα φίλια αυτά πυρά προκάλεσαν τον πρώτο θάνατο Βρετανού πιλότου κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μάχη της Αγγλίας
Το Spitfire υπήρξε ένα από τα καλύτερα μαχητικά του πολέμου και κατά πολλούς το πλέον όμορφο. Συχνά ωστόσο συγκρίνεται με το Hawker Hurricane, το οποίο χρησιμοποιήθηκε σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς κατά τις κρίσιμες φάσεις του 1940. Αν και οι δύο τύποι έφεραν πανομοιότυπο οπλισμό (οκτώ πολυβόλα των .303 ιντσών), η διευθέτησή τους στις πτέρυγες των Hurricanes ήταν καλύτερη, εξασφαλίζοντας μεγαλύτερη συγκέντρωση πυρός, ενώ τα διαμοιρασμένα όπλα στις λεπτές πτέρυγες του Spitfire, προκαλούσαν ακόμη και κραδασμούς κατά τη λειτουργία τους. Όμως η χαμηλότερη ταχύτητα του Hurricane το καθιστούσε πιο ευάλωτο έναντι των γερμανικών μαχητικών. Έτσι, όπου ήταν δυνατόν, η τακτική της RAF κατά τη Μάχη της Αγγλίας ήταν να αναχαιτίζει τα εχθρικά βομβαρδιστικά με Hurricanes, ενώ τα Spitfires αναλάμβαναν τα Γερμανικά μαχητικά συνοδείας. Σε σύνολο, τα Hurricanes κατέρριψαν περισσότερα αεροσκάφη της Luftwaffe, τόσο μαχητικά όσο και βομβαρδιστικά, από τα Spitfires, κυρίως λόγω της μεγαλύτερης αριθμητικής παρουσίας τους στον αέρα. Επτά στα δέκα Γερμανικά αεροσκάφη που χάθηκαν στη Μάχη της Αγγλίας καταρρίφθηκαν από πιλότους των Hurricane. Οι απώλειες επίσης ήταν μεγαλύτερες μεταξύ των πολυαριθμότερων Hurricanes.
Τα υποδείγματα Mark I και Mark II χρησιμοποιήθηκαν κατά τη Μάχη της Αγγλίας και συνέχισαν και στα 1941. Και τα δύο χρησιμοποίησαν οκτώ πολυβόλα των 0,303΄΄ και αν και ο αριθμός αυτός ακούγεται εντυπωσιακός, στην πράξη, το μικρό τους διαμέτρημα ήταν πιο κατάλληλο για να καταρρίπτει τις κατασκευασμένες από ξύλο και ύφασμα μηχανές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν σχετικά συνηθισμένο για τα (μεταλλικα) γερμανικά μαχητικά κατά τη Μάχη της Αγγλίας, να επιστρέφουν ασφαλή στη βάση τους με έναν απίστευτο αριθμό από τρύπες των 0,303΄΄. Η χρήση ενός μικρότερου αριθμού από όπλα μεγαλύτερου διαμετρήματος θα ήταν πιο αποτελεσματική και αυτό αποδείχτηκε από μεταγενέστερες εκδόσεις του αεροσκάφους. Το Mark V μπήκε σε υπηρεσία στις αρχές του 1941 και ήταν το πρώτο που χρησιμοποίησε έναν αποτελεσματικό και αξιόπιστο οπλισμό από πυροβόλα (αεροσκάφη της σειράς Mark IB της 19ης Μοίρας, δοκιμάστηκαν με δύο πυροβόλα Hispano-Suiza των 20 mm στα 1940, αλλά συχνές εμπλοκές επέβαλαν την αντικατάστασή τους με συμβατικού οπλισμού αεροσκάφη το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους). Η οπλική διάταξη «Β», με δύο πυροβόλα των 20 mm και τέσσερα πολυβόλα των 0,303 ιντσών ήταν η πάγια κατά τα ενδιάμεσα χρόνια του πολέμου.
Το σύγχρονό του Messerschmitt Bf 109 της Luftwaffe ήταν παρόμοιο σε φυσικές διαστάσεις, ιδιότητες και απόδοση. Ορισμένα έμφυτα πλεονεκτήματα επέτρεψαν στο Spitfire να κερδίσει πολλές αερομαχίες και κυρίως η ευελιξία του: το Spitfire είχε ανώτερο ρυθμό στρέψης από το Messerschmitt. Το καλύτερο οπτικό πεδίο ήταν μάλλον άλλος ένας παράγοντας, καθώς τα πρώτα Bf 109 είχαν ένα στενό κουβούκλιο πιλοτηρίου με χοντρά πλαίσια παραθύρων. Την περίοδο εκείνη, η απουσία συστήματος άμεσης έκχυσης καυσίμου στους κινητήρες Merlin, σήμαινε πως τα Spitfires και Hurricanes, αντίθετα από τα Bf 109E, δεν μπορούσαν να εισέλθουν άμεσα σε μια βαθειά κάθοδο, κατεβάζοντας απλά το ρύγχος τους. Έτσι οι Γερμανοί αντίπαλοί τους, αρκούσε να βυθιστούν σε μια έντονη κατάβαση για να ξεφύγουν από το διώκτη τους, αφήνοντας πίσω το Spitfire να αγκομαχεί, καθώς αρνητικά «g» έδιωχναν τα καύσιμα από το καρμπιρατέρ του. Οι πιλότοι της RAF σύντομα έμαθαν να πλαγιάζουν μισή στροφή το αεροσκάφος τους πριν βυθιστούν για να ακολουθήσουν τον εχθρό. Η επιλογή του καρμπιρατέρ είχε υπολογιστεί πως έδινε ανώτερη ειδική απόδοση ισχύος λόγω της χαμηλότερης θερμοκρασίας και ως εκ τούτου, της ανώτερης πυκνότητας του μίγματος αέρα/καυσίμου που τροφοδοτούσε τον κινητήρα, συγκριτικά με τα συστήματα ψεκασμού καυσίμου. Τον Μάρτιο του 1941, ένα μεταλλικό διάφραγμα με μία οπή, τοποθετήθηκε στο θάλαμο του καρμπιρατέρ. Αυτό περιόρισε εν μέρει το πρόβλημα του πνιγμού καυσίμου κατά τη βύθιση κι έγινε γνωστό ως το «στόμιο της δεσποινίδος Σίλλινγκ», αφού είχε εφευρεθεί από μια γυναίκα μηχανικό, την Μπίατρις «Τίλλι» Σίλλινγκ. Περαιτέρω βελτιώσεις ακολούθησαν σε επόμενα υποδείγματα του Μέρλιν, ώσπου στα 1943 καθιερώθηκε σε χρήση το σύστημα ψεκασμού.
Αντεπίθεση στην Ευρώπη 1941-43
Η εμφάνιση του Focke-Wulf Fw 190 στα τέλη του 1941 κατά μήκος του μετώπου της Μάγχης αποτέλεσε ένα μεγάλο πλήγμα για την Διοίκηση Δίωξης της RAF, αφού το νέο Γερμανικό καταδιωκτικό αποδείχθηκε ανώτερο από το τότε τρέχον Mark VB από κάθε άποψη, εκτός από το ρυθμό στρέψης. Οι απώλειες που προκλήθηκαν στα Spitfires ήταν βαριές, καθώς η Luftwaffe απέκτησε την αεροπορική υπεροχή σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια του 1942, ώσπου η έκδοση Mark IX με κινητήρες Merlin 61 έκανε την εμφάνισή της σε επαρκείς αριθμούς. Σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσουν κάποιο βαθμό εξίσωσης με τα Fw 190, κάποιες Μοίρες που εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν τα Mark V παρέλαβαν ειδικά τροποποιημένα αεροσκάφη, που τους είχαν αφαιρεθεί 120 εκατοστά από τα ακροπτέρυγα (για να αυξηθεί ο ρυθμός περιστροφής τους) και μειώθηκαν τα πτερύγια του υπερπληρωτή τους για μέγιστη απόδοση σε χαμηλό υψόμετρο. Αυτά τα αεροσκάφη τυποποιήθηκαν με τον κωδικό LF Mark V επισήμως, αλλά οι πιλότοι τους τα αποκαλούσαν «Clipped, Clapped and Cropped Spits» (ψαλιδισμένα, χτυπημένα και θερισμένα Spitfires), επισημαίνοντας παράλληλα και το γεγονός πως πολλά από αυτά τα τροποποιημένα αεροσκάφη είχαν δει καλύτερες εποχές.
Καθώς οι Αμερικανικοί στρατηγικοί βομβαρδισμοί έφτασαν στο αποκορύφωμα τους στα μέσα του 1943, η ανάγκη για μαχητικά συνοδείας σήμαινε πως πολλά από τα Spitfire της Διοίκησης Δίωξης χρησιμοποιήθηκαν σε αυτό το ρόλο, ενώ ακόμα τα μαχητικά της Αμερικανικής αεροπορίας προσπαθούσαν να φτάσουν σε επιχειρησιακό επίπεδο. Ωστόσο, η ανεπαρκής ακτίνα δράσης των Spitfires σήμαινε πως οι επιχειρήσεις συνοδείας της RAF περιορίζονταν στη βορειοδυτική Γαλλία και τη Μάγχη. Καθώς ο αγώνας εντατικοποιήθηκε πάνω από την κατεχόμενη Γαλλία, Αμερικανικά μαχητικά όπως τα P-47, P-38 και P-51 σήκωσαν το βάρος της προστασίας βομβαρδιστικών. Οι Μοίρες των Spitfire IX, έπρεπε να περιμένουν μέχρι την εισβολή στην Ευρώπη για να βρεθούν σε πλήρη αντιπαράθεση με τη δύναμη καταδιωκτικών της Luftwaffe. Μέχρι τότε, τα νεότερα Spitfires με κινητήρες Griffon είχαν αναλάβει καθήκοντα καταδίωξης στην αεράμυνα, όπου η περιορισμένη ακτίνα δράσης δεν αποτελούσε εμπόδιο. Αυτά τα ταχύτερα Spitfires χρησιμοποιήθηκαν για την αναχαίτιση εισβολών από Γερμανικά μαχητικά-βομβαρδιστικά υψηλής ταχύτητας που χτυπούσαν κι έφευγαν και ιπτάμενες βόμβες V-1, πάνω από τη Μεγάλη Βρετανία.
Καθώς τα Αμερικανικά μαχητικά ανέλαβαν τη μεγάλης εμβέλειας συνοδεία των ημερήσιων επιδρομών βομβαρδισμού της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, τα Griffon-οκίνητα Spitfires σταδιακά ανέλαβαν το ρόλο της τακτικής αεροπορικής υπεροχής σαν αναχαιτιστικά, ενώ οι Merlin-οκίνητες παραλλαγές (κυρίως τα Mk IX και τα XVI με κινητήρα Packard, δηλ. Αμερικανικό Merlin) προσαρμόστηκαν στο ρόλο του μαχητικού-βομβαρδιστικού.
Αν και οι Griffon-οκίνητοι τύποι έχασαν κάποια από τα ευνοϊκά χαρακτηριστικά χειρισμού των Merlin-οκίνητων προκατόχων τους, διατήρησαν την υπεροχή τους σε ευελιξία έναντι σχεδόν όλων των συγχρόνων τους Γερμανικών (και Αμερικανικών) σχεδίων στην Ευρώπη, καθ΄ όλη τη διάρκεια της παραγωγής τους.
Spitfires και Seafires με κινητήρες Griffon συνέχισαν να υπηρετούν σε πολλές Μοίρες της Βασιλικής Βοηθητικής Πολεμικής Αεροπορίας και της Εθελοντικής Βασιλικής Ναυτικής Εφεδρίας, μέχρι τον επανεξοπλισμό τους στα 1951-52. η τελευταία πτήση ενός Spitfire στην υπηρεσία της RAF έλαβε χώρα την 9η Ιουνίου του 1957, σε μια αποστολή μέτρησης Θερμοκρασίας και Υγρασίας. Αυτή είναι η τελευταία γνωστή πτήση εμβολοκινητήριου καταδιωκτικού της RAF.
Μεσόγειος
Τα πρώτα Spitfires που είδαν δράση στο εξωτερικό ήταν Mark V, που μεταφέρθηκαν στη Μάλτα από το αεροπλανοφόρο Eagle, το Μάρτιο του 1942. Κατά τους επόμενους μήνες, κάπου 275 από αυτά παραδόθηκαν για υπηρεσία στο πολιορκούμενο νησί. Για να αντιμετωπίσουν τις επικρατούσες σκονισμένες συνθήκες, τα Spitfires εφοδιάστηκαν με τεράστια φίλτρα αέρος Vokes κάτω από το ρύγχος, που περιόρισαν τις επιδόσεις τους, λόγω της αυξημένης οπισθέλκουσας. Τα Spitfire V και αργότερα τα πολύ βελτιωμένα, αυξημένης εμβέλειας Mark VIII, σύντομα έγιναν επίσης διαθέσιμα στο Βορειοαφρικανικό θέατρο επιχειρήσεων κι εφεξής χρησιμοποιήθηκαν εκεί εκτενώς από τη RAF, τη Νοτιοαφρικανική Πολεμική Αεροπορία και την USAAF (Αμερικανική Πολεμική αεροπορία), καθώς και στις μετέπειτα εκστρατείες στη Σικελία και τη Νότιο Ιταλία.
Άπω Ανατολή
Τα πρώτα Spitfires στην Άπω Ανατολή ήταν δύο φωτο-αναγνωριστικά PR IV, τον Οκτώβριο του 1942. Η απειλή Ιαπωνικής επίθεσης στη Βόρειο Αυστραλία προέτρεψε την αποστολή κάποιων Vb στα τέλη του 1942. Η 1η Πτέρυγα της RAAF (Αυστραλιανή Βασιλική Αεροπορία) σχηματίστηκε στο Ντάργουιν, από την 54η Μοίρα της RAF και τις Μοίρες 452 και 457 της RAAF. Σημείωσε την πρώτη κατάρριψη το Φεβρουάριο του 1943 και μέχρι το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους είδε αδιάκοπη δράση. Τον Απρίλιο του 1944 παραλήφθηκαν Spitfires VIII. Στο Ινδο-Βιρμανικό μέτωπο, τα πρώτα Spitfires V δεν παραλήφθηκαν πριν το Σεπτέμβριο του 1943.
Οι πιλότοι των Spitfires, συνηθισμένοι στις συνθήκες του Ευρωπαϊκού πολέμου, συγκλονίστηκαν όταν διαπίστωσαν πως δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν τους ελιγμούς των Ιαπωνικών Mitsubishi Zero. Υποχρεώθηκαν τότε να θεσπίσουν τακτικές παρόμοιες των Αμερικανών πιλότων, ανάλογες με αυτές που οι Γερμανοί πιλότοι αναγκάστηκαν να θεσπίσουν ενάντια στα Spitfires και Hurricanes. Στην Άπω Ανατολή, οι Βρετανοί πιλότοι στηρίζονταν στην πολύ ανώτερη ταχύτητά τους, κυρίως κατά τη βύθιση και στη μεγαλύτερη ισχύ πυρός για να εμποδίσουν τους Ιάπωνες αντιπάλους τους να αξιοποιήσουν την υπερέχουσα ευελιξία του Zero. Τα Zero δεν μπορούσαν να αντέξουν σε ταχύτητες βύθισης πολύ ανώτερες από τη μέγιστη ταχύτητα οριζοντίου πτήσης τους, λόγω της κλιμακούμενης ακαμψίας των πηδαλίων και των περιορισμένης κατασκευαστικής αντοχής ημιπτερύγων τους.
Τα πρώτα Griffon-οκίνητα Mk XII πέταξαν τον Αύγουστο του 1942, μα μόνο πέντε βρίσκονταν σε υπηρεσιακή κατάσταση μέχρι τα τέλη του έτους. Ο τύπος αυτός μπορούσε να ξεπεράσει τα 640 Χ/ω σε οριζόντια πτήση και να ανέβει σε υψόμετρο 10,000 m σε λιγότερο από οκτώ λεπτά. Παρότι τα Spitfire συνέχισαν να βελτιώνονται σε ταχύτητα και οπλισμό, η ακτίνα δράσης και η χωρητικότητα καυσίμων τους, συνέχισαν να αποτελούν σοβαρά ζητήματα: παρέμειναν αεροσκάφη μικρής εμβέλειας καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής τους, εκτός από τα φωτο-αναγνωριστικά που αντικατέστησαν τα πυροβόλα τους με επιπρόσθετες δεξαμενές.
Από τη Νορμανδία και μετά
Μετά την απόβαση στην Ευρώπη, οι Μοίρες των Spitfire μεταφέρθηκαν στην άλλη πλευρά της Μάγχης, επιχειρώντας από βάσεις κοντά στην πρώτη γραμμή. Καθώς οι συμμαχικές αεροπορίες επέτυχαν αεροπορική υπεροχή, οι πιλότοι τους είχαν λιγότερες ευκαιρίες να αναμετρηθούν με Γερμανικά αεροσκάφη, αφού εστίασαν τις προσπάθειές τους σε επιδρομές πάνω από τη Γερμανία, πλήττοντας ευκαιριακά επίγειους στόχους και παρέχοντας τακτική αεροπορική υποστήριξη στις χερσαίες δυνάμεις. Το ψυγείο του Merlin αποδείχθηκε ιδιαίτερα ευάλωτο σε πυρά πεζικού και μία μόνο σφαίρα στο λάθος σημείο ήταν αρκετή για να σβήσει τελικά τον κινητήρα. Οι νεότεροι, ταχύτεροι τύποι, παρέμειναν στη Βρετανία, για να αντιμετωπίσουν την επίθεση των ιπτάμενων βομβών V-1 στα μέσα του 1944, αργότερα δε, τα ίδια αεροσκάφη αναπτύχθηκαν κατά μήκος της Μάγχης πριν τελειώσει ο πόλεμος στην Ευρώπη.
Υπηρεσία σε άλλες χώρες
Η RAAF, η Ινδική Βασιλική Αεροπορία και η RAF, χρησιμοποίησαν επίσης Spitfires ενάντια στις Ιαπωνικές δυνάμεις στο θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού.
Υπάρχουν ενδείξεις πως και η Luftwaffe χρησιμοποίησε αιχμαλωτισμένα Spitfires για να προσβάλει Συμμαχικούς στόχους. Με το τέλος του πολέμου, το Spitfire παρέμεινε σε υπηρεσία σε πολλές αεροπορικές δυνάμεις ανά την υφήλιο, συμπεριλαμβανομένων του Αυστραλιανού Ναυτικού, της Βελγικής Αεροπορίας, της Αεροπορίας της Βιρμανίας, του Καναδικού Βασιλικού Ναυτικού, της Αεροπορίας της Τσεχίας, της Δανίας, της Αιγύπτου, της Armee de l'Air και της Αεροπορίας του Γαλλικού Ναυτικού, της Βοηθητικής Βασιλικής Αεροπορίας του Χόνγκ Κονγκ, του Ιρλανδικού Αεροπορικού Σώματος, της Ισραηλινής Αεροπορίας, της Ιταλικής αεροπορίας, της Βασιλικής Αεροπορίας της Ολλανδίας, της Νορβηγίας, της Ταϊλάνδης, της Αεροπορίας της Πορτογαλίας, της Σουηδίας, της Συρίας, της Τουρκίας, της Ροδεσίας και της Γιουγκοσλαβίας. Κατά τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο, τα Spitfires έπαιξαν έναν καθοριστικό ρόλο, στα χέρια της RAF και της Νοτιοαφρικανικής Αεροπορίας μεταξύ Οκτωβρίου και Δεκεμβρίου του 1944 και της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας από το 1946 μέχρι και το τέλος του πολέμου τον Αύγουστο του 1949.
Τα Spitfires είδαν έντονη δράση για τελευταία φορά στον Αραβο-Ισραηλινό πόλεμο του 1948, όταν κατά μια ιστορική ειρωνεία, Ισραηλινά Spitfires που χειρίζονταν πρώην παλαίμαχοι της RAF του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, συνεπλάκησαν με Αιγυπτιακά και Βρετανικά Spitfires. Πάντως, αρκετές αεροπορίες διατήρησαν τα δικά τους Spitfires σε υπηρεσία μέχρι και τη δεκαετία του ΄60.
Αμέσως μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σουηδική Αεροπορία εξόπλισε μία πτέρυγα αναγνώρισης με 50 Mk XIX, που μετονομάστηκαν σε «S 31». Αρκετές φωτογραφικές αποστολές στα τέλη του ΄40 εκτελέστηκαν με κατάφορη παραβίαση του Σοβιετικού και (τουλάχιστον μία φορά) του Φινλανδικού εναέριου χώρου, προκειμένου να καταγραφούν δραστηριότητες στον εναέριο και θαλάσσιο χώρο της Βαλτικής. Κατά την περίοδο εκείνη, κανένα Σοβιετικό καταδιωκτικό δεν μπορούσε να φτάσει το επιχειρησιακό ύψος του S 31. Κανένα Σουηδικό αεροσκάφος δεν χάθηκε κατά τη διάρκεια εκείνων των μυστικών αποστολών. Ωστόσο, από τις αρχές της δεκαετίας του ΄50, η Σοβιετική αεράμυνα είχε αναπτυχθεί τόσο πολύ που αυτές οι πρακτικές έπρεπε να λάβουν τέλος. Στα μέσα του ΄50, τα S 31 αντικαταστάθηκαν από τα αεριωθούμενα SAAB S 29C.
Το Μουσείο Πολεμικής Αεροπορίας έχει ένα Supermarine Spitfire Mk IXc στην μόνιμη συλλογή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορικά αεροσκάφη Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Spitfire
Στέφανος ο Υστερότοκος
Ο Στέφανος ο Υστερότοκος, ουγγρ. István (1236 - 1271) ήταν υιός του Ανδρέα Β΄ των Αρπάντ βασιλιά της Ουγγαρίας και της 3ης συζύγου του Βεατρίκης των Έστε.
Ο πατέρας του ήταν γιος του Μπέλα Γ΄ και της Αγνής των Σατιγιόν, πριγκίπισσας της Αντιοχείας, ενώ η μητέρα του ήταν κόρη του Αλντομπραντίνο Α΄ μαρκησίου του Έστε (γιου του Άτσο ΣΤ΄).
Η ζωή του
Ο Στέφανος γεννήθηκε λίγο μετά το θάνατο του πατέρα του. Αυτό έγινε αφορμή από τα αδέλφια του από τον πρώτο γάμο του πατέρα του να αμφισβητήσουν, το ότι ήταν γνήσιο τέκνο του Ανδρέα Β΄ και να μην του δώσουν κάποια περιοχή του βασιλείου: ο Μπέλα Δ΄ έγινε βασιλιάς της Ουγγαρίας και δούκας της Στυρίας, ο Κολομάν πρίγκιπας της Γαλικίας (Halych) -η οποία αναβαθμίστηκε σε βασίλειο της Ρουθηνίας- και δούκας της Σλαβονίας και ο Ανδρέας πρίγκιπας της Γαλικίας και του Ζβενίχοροντ.
Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύτηκε την Ιζαμπέλα Τραβερσάνι. Έπειτα την Τομαζίνα Μοροζίνι, κόρη του Μικέλε, πλούσιου πατρικίου της Βενετίας. Από αυτήν γιος του ήταν ο:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας
Καταρράκτες Ιγκουασού
thumb|right|250px|Ο «λαιμός του διαβόλου» Οι Καταρράκτες Ιγκουασού (Iguazu Falls ή Iguassu Falls, ή Iguaçu Falls - Πορτογαλικά: Cataratas do Iguaçu, Ισπανικά: Cataratas del Iguazú, Γουαρανί γλώσσα: Chororo Yguasu, προφέρεται στα βραζιλιάνα πορτογαλικά Ιγκουασού, βραζιλιανή πορτογαλική προφορά ΔΦΑ : [iɡwaˈsu], στα ισπανικά Καταράτας δελ Ιγουασού, ισπανική προφορά : [kataˈɾatas ðel iɣwaˈsu], και προφέρεται στα γουαρανί επίσης Ιγουασού: γουαρανί προφορά : [ɨɣʷasu]) είναι μία ομάδα από καταρράκτες που δημιουργούνται από τον ποταμό Ιγκουασού. Βρίσκονται στα σύνορα της πολιτείας Παρανά (Paraná), που ανήκει στη Βραζιλία (20%), και της επαρχίας Μισιόνες (Misiones) που ανήκει στην Αργεντινή (80%). Οι καταρράκτες χωρίζουν τον ομώνυμο ποταμό σε πάνω και κάτω Ιγκουασού.
Ιστορικά στατιστικά
Ο πρώτος Ευρωπαίος που αντίκρισε τους καταρράκτες ήταν ο Ισπανός κονκισταδόρ Άλβαρ Νούνιεθ Καμπέθα δε Βάκα (Álvar Núñez Cabeza de Vaca) το 1541. Ένας από τους καταρράκτες στην πλευρά της Αργεντινής έχει πάρει από αυτόν το όνομά του. Οι καταρράκτες επανεντοπίστηκαν από τον Boselli στα τέλη του 19ου αιώνα. Επίσης, ένας από τους καταρράκτες στην πλευρά της Αργεντινής έχει πάρει το όνομά του.
Οι καταρράκτες αποτελούν μέρος των δύο φυσικών πάρκων Εθνικό Πάρκο Καταρρακτών Ιγκουασού (Iguazú National Park- Αργεντινή) και Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού (Iguaçu National Park - Βραζιλία), που το 1984 και το 1987 αντίστοιχα συμπεριελήφθησαν από την UNESCO στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Φυσικά Χαρακτηριστικά
Στην περιοχή σχηματίζονται συνολικά 275 καταρράκτες. Το συνολικό μήκος τους είναι 2,7 χιλιόμετρα. Κάποιοι από αυτούς φτάνουν σε ύψος τα 82 μέτρα, αλλά η πλειοψηφία τους έχει ύψος περίπου τα 64 μέτρα. Ο πιο εντυπωσιακός από αυτούς ονομάζεται «ο λαιμός του Διαβόλου» (Garganta del Diablo στα ισπανικά ή Garganta do Diabo στα πορτογαλικά). Έχει ύψος 82 μέτρα, μήκος 700 μέτρα και πάχος 150 μέτρα. Ο συγκεκριμένος καταρράκτης αποτελεί και σύνορο των δύο χωρών. Τα 2/3 των καταρρακτών βρίσκονται στην πλευρά της Αργεντινής. Από τα 2,7 χλμ., στα 900 μέτρα δεν ρέει νερό. Τα νερά οδηγούνται σε ένα κανάλι που αργότερα τροφοδοτεί τον ποταμό Παρανά. Η έκταση που καλύπτουν τα νερά των καταρρακτών κατά την περίοδο που ο ποταμός πλημμυρίζει είναι περίπου 40 ha (οι καταρράκτες της Βικτωρίας καλύπτουν 55 ha), ενώ η ετήσια μέση ροή είναι 6.500 m2/s. Σε σχέση όμως με τους καταρράκτες της Βικτωρίας, αυτοί του Ιγκουασού προσφέρουν καλύτερη θέα στον επισκέπτη, λόγω της μορφολογίας της περιοχής. center|750px|thumb|Πανοραμική άποψη των καταρρακτών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αργεντινής Κατηγορία:Γεωγραφία της Βραζιλίας Ιγκουασου
Χελιδώνα Έβρου
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Χελιδώνα Ευρυτανίας
Η Χελιδόνα ή Χελιδώνα, είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 180 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Χελιδώνα βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, προς τη μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και απέχει 30,5 χλμ. δυτικά από την Ορεστιάδα. Σε τοποθεσία, βόρεια του χωριού και ανάμεσα στα χωριά Μικρή Δοξιπάρα (Β.) και Ζώνη (Δ.), υπάρχει τούμπα - τύμβος διαμέτρου 60 μέτρων και ύψους 7,5 που κατασκευάστηκε σταδιακά, στις αρχές του 2ου αιω. επάνω σε φυσικό ύψωμα, ώστε ο τύμβος να είναι ορατός από μακριά και βρισκόταν στο δρόμο που ένωνε την Αδριανούπολη με τη Φιλιππούπολη. Σε αυτόν ενταφιάστηκαν, μετά από καύση, τέσσερα μέλη μιας πλούσιας οικογένειας γαιοκτημόνων και δίπλα τα κτερίσματά τους, πέντε άμαξες που τους μετέφεραν στην περιοχή του τύμβου, τα υποζύγιά τους και πέντε ακόμη άλογα. Η περιοχή από το 2011 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος με την ονομασία Τύμβος Μικρής Δοξιπάρας - Ζώνης. Όταν ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός πέρασε από τη Θράκη (1763 - 1773), πιθανολογείται ότι δίδαξε στην περιοχή και στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται το ομώνυμο παρεκκλήσι έξω από το χωριό.
Ονομασία - Διοικητικά
Πριν την απελευθέρωση αναφέρεται με το όνομα '' Χαλβατζί" . Ως Χελιδών αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζώνης . Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τη Μικρή Δοξιπάρα και τη Χελιδόνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Ζώνης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κυπρίνου του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 90 κατοίκους.
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 1997
Οι νικητές του Κυπέλλου Ιντερτότο 1997 ήταν οι Ολιμπίκ Λυών, ΣΚ Μπαστιά και ΑΖ Οσέρ. Και οι 3 ομάδες προκρίθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1997-98.
Ομίλοι
Οι ομάδες που προκρίθηκαν στα ημιτελικά αναγράφονται με έντονα γράμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1997
NGC 1049
Το NGC 1049 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Κάμινο. Απέχει περίπου 630.000 έτη φωτός από τη Γη και είναι διακριτό με τηλεσκόπια μέτριου μεγέθους. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 19 Οκτωβρίου 1835, αλλά ο γαλαξίας στον οποίο ανήκει το NGC 1049 ανακαλύφθηκε μόλις το 1938 από τον Χάρλοου Σάπλεϋ (Harlow Shapley).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1049 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Κάμινος (αστερισμός)
Κωστής Γκιμοσούλης
Ο Κωστής Γκιμοσούλης (Αθήνα 1960 - Αθήνα, 7 Αυγούστου 2023) ήταν Έλληνας ποιητής και πεζογράφος.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και για πολλά χρόνια εργάστηκε ως συμβολαιογράφος.
Είχε στο ενεργητικό του πέντε ποιητικές συλλογές, μυθιστορήματα, διηγήματα αλλά και αυτοτελή ποιήματα, που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά.
Το 1997 συμμετείχε ως ηθοποιός, υποδυόμενος έναν ήρωά του, στη μικρού μήκους ταινία Δεύτερο κράνος της Αθηνάς Σακελλαρίου, που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας
Εξέδωσε τις δύο πρώτες ποιητικές του συλλογές το 1983 και πέρασε στον πεζό λόγο το 1988.
Το βιβλίο του Μαύρος Χρυσός περιείχε ποιήματα, διηγήματα και ζωγραφιές με υδατογραφίες ενώ στο βιβλίο Για να μάθεις να πετάς, η εικονογράφηση ήταν του Γιάννη Ψυχοπαίδη.
Έργα του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Είχε λάβει το βραβείο Μαρία Ράλλη για τη ποιητική συλλογή Ο ξυλοκόπος πυρετός.
Απεβίωσε στις 7 Αυγούστου 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Εκλογές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών 1964
Η εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών το 1964 συνέπεσε με την εκλογή του Προέδρου Λύντον Μπ. Τζόνσον με συντριπτική πλειοψηφία. Το Δημοκρατικό Κόμμα του κέρδισε καθαρά δύο έδρες από τους Ρεπουμπλικανούς. Μέχρι και τις τελευταίες εκλογές του 2010, αυτή έχει υπάρξει η τελευταία φορά που κάποιο κόμμα έχει πλειοψηφία δύο τρίτων στη Γερουσία, αν και με έναν Δημοκρατικό πρόεδρο η ικανότητα υπέρβασης ενός βέτο ή παραπομπής ενός Προέδρου δεν ήταν πολύ πιθανό. Όμως, αφής στιγμής η επίκληση ενός κλεισίματος απαιτούσε πλειοψηφία δύο τρίτων, η Δημοκρατική πλειοψηφία μπορούσε να υπερβεί κάθε επί τούτου επιμήκυνση συζήτησης (filibuster), υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει κομματική πειθαρχία. (Όπως δεν συνέβη στην υπόθεση των νομοσχεδίων των πολιτικών δικαιωμάτων.)
Συγκριτικά με τις καταστροφικές αναμετρήσεις της Βουλής, οι Ρεπουμπλικανικές απώλειες στη Γερουσία ήταν σχετικά λίγες. Αυτό συνέβη επειδή μόνο εννέα από τις 35 έδρες που ήταν προς εκλογή είχαν Ρεπουμπλικανούς κατόχους.
Οι Δημοκρατικοί νίκησαν τους Ρεπουμπλικανούς κατόχους Έντουιν Λ. Μέτσεμ (Ρ-Νέο Μεξικό), Κέννεθ Μπ. Κίτινγκ (Ρ-Νέα Υόρκη), και Τζέιμς Γκλεν Μπιλ (Ρ-Μέριλαντ), ενώ οι Ρεπουμπλικανοί νίκησαν τον κάτοχο Πιερ Σάλινγκερ (Δ-Καλιφόρνια). Σε έναν αμφίρροπο αγώνα στη Νεβάδα, ο Δημοκρατικός κάτοχος Χάουαρντ Κάννον επανεκλέχθηκε επί του Ρεπουμπλικανού Αναπληρωτή Κυβερνήτη Πολ Λάξαλ με λιγότερες από 100ψήφους.
Αξιοσημείωτα, από τις 34 έδρες προς εκλογή εκείνο το έτος, 25 κατέχονταν από τους Δημοκρατικούς, οι οποίοι μπόρεσαν να διατηρήσουν 24 από αυτές και να κερδίσουν τελικά καθαρά δύο έδρες στην διαδικασία. Αυτό συνέβη παρά τον μεγάλο αριθμό εδρών τους σε σε αυτή την τάξη, γεγονός το οποίο συνήθως ευνοεί το αντίπαλο κόμμα. Αυτό συνέβη σχεδόν σίγουρα σε μεγάλο βαθμό χάρη στην σαρωτική νίκη επανεκλογής του Τζόνσον εκείνο το έτος. Αυτό δεν θα ξανασυνέβαινε μέχρι και 48 έτη μετά, το 2012. Σε εκείνη την εκλογή, οι Δημοκρατικοί είχαν 23 από τις 33 έδρες προς εκλογή, και διατήρησαν 22 από αυτές ενώ επίσης κέρδισαν δύο έδρες από τους Ρεπουμπλικανούς. Αυτό επίσης συνέβη στην ίδια τάξη της Γερουσίας με αυτήν των εκλογών του 1964.
Ακόλουθες δράσεις
Το 1966, ο Ρεπουμπλικανός Ρόμπερτ Π. Γκρίφιν διορίσθηκε στην κενή θέση που άφησε ο θάνατος του Πάτρικ Β. ΜακΝαμάρα (Δ-Μίσιγκαν). Αυτό δεν αντικατοπτρίζεται στις κομματικές ισορροπίες.
Πλήρης κατάλογος αναμετρήσεων
Ο υποψήφιος σε Bold δείχνει τον νικητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Προμηθέας (δέντρο)
thumb|right|250px|Η θέση που φύτρωνε το δέντρο «Προμηθέας». Με το όνομα Προμηθέας (Prometheus, γνωστό και ως WPN-114) ήταν γνωστό ένα δέντρο που βρισκόταν στην περιοχή της Νεβάδα, στο πάρκο Wheer. Ο Προμηθέας είναι μία υπεραιωνόβια πεύκη του είδους Πεύκη η μακραίωνη (Pinus longaeva). Το δέντρο αυτό θεωρούταν ο αρχαιότερος μη-κλωνικός ζωντανός οργανισμός της Γής. Η ηλικία του υπολογιζόταν ότι έφτανε τουλάχιστον τα 4.862 έτη, ενώ εικάζεται πως πλησίαζε ή ξεπερνούσε τα 5.000 έτη. Το 1964 το δέντρο κόπηκε για την έρευνα του τελειόφοιτου φοιτητή Donald R. Currey και της υπηρεσίας δασών των ΗΠΑ. Μετά την κοπή υπολογίστηκε η ηλικία του. Η απόφαση για την διαδικασία που οδήγησε στην κοπή του δέντρου παραμείνει αμφισβητούμενη, ενώ υπάρχουν διάφορες εκδοχές για αυτή. Στο δέντρο δόθηκε το όνομα του Προμηθέα, ενώ το όνομα WPN-114 δόθηκε από τον Donald R. Currey και δηλώνει πως είναι το 114ο δέντρο που ερεύνησε στη περιοχή White Pine country της Νεβάδα. Μετά την κοπή του δέντρου και την ανακάλυψη ότι πρόκειται για ένα τόσο παλιό οργανισμό, το πάρκο Wheer απέκτησε τον τίτλο του εθνικού πάρκου ώστε να προστατευθούν τα υπεραιωνόβια δέντρα του, ενώ η θέση ενός άλλου δέντρου που θεωρείται αυτή την στιγμή ως ο αρχαιότερος μη-κλωνικός οργανισμός, και φέρει το όνομα Μαθουσάλα (από το ομώνυμο πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης), κρατείται μυστική από την υπηρεσία δασών των ΗΠΑ.
USB 3.0
μικρογραφία|δεξιά|Το λογότυπο του SuperSpeed USB μικρογραφία Το USB 3.0 είναι η δεύτερη πιο σημαντική αναθεώρηση του Universal Serial Bus (USB) (Ενιαίος Σειριακός Δίαυλος ) για σύνδεση με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Για πρώτη φορά το 2008, το USB 3.0 προσθέτει μια νέα λειτουργία μεταφοράς που ονομάζεται "SuperSpeed", με δυνατότητα μεταφοράς δεδομένων με ταχύτητα έως 4,8 Gbit/s. Πάνω από 10 φορές ταχύτερα από ό,τι η τελική ταχύτητα του USB 2.0 με 480 Mbit/s.
Διάφορες εφαρμογές σε σύγκριση με το USB 2.0
Το USB 3.0 είναι παρόμοιo με το USB 2.0 αλλά με πολλές βελτιώσεις και μια εναλλακτική εφαρμογή. Η προδιαγραφή του USB 3.0 ορίζει ένα ξεχωριστό κανάλι για την εκτέλεση της εφαρμογής του. Οι αλλαγές σε αυτή την προδιαγραφή κάνουν βελτιώσεις στους ακόλουθους τομείς:
Αρχιτεκτονική και χαρακτηριστικά
Η αρχιτεκτονική dual-bus του USB 3.0 χρησιμοποιείται για να επιτρέπει και στα δύο, USB 2.0 (Full Speed, χαμηλής ταχύτητας, ή High Speed) και στο USB 3.0 (Super Speed) να πραγματοποιούνται οι εργασίες ταυτόχρονα, παρέχοντας έτσι συμβατότητα προς τα πίσω.
Μεταφορά δεδομένων και συγχρονισμός
Η συναλλαγή SuperSpeed κινείται από τον φορέα υποδοχής κάνοντας μια αίτηση που ακολουθείται από μια ανταπόκριση από τη συσκευή. Η συσκευή είτε δέχεται την αίτηση ή την απορρίπτει. Εάν γίνει δεκτή τότε η συσκευή στέλνει δεδομένα ή δέχεται δεδομένα από τον κεντρικό υπολογιστή. Εάν το τελικό σημείο σταματήσει, η συσκευή θα απαντήσει με μια χειραψία STALL. Αν υπάρχει έλλειψη χώρου μνήμης ή δεδομένων, απαντά με ένα Not Ready (NRDY) σήμα για να δείξει στον χρήστη ότι δεν είναι σε θέση να επεξεργαστεί την αίτηση. Όταν η συσκευή είναι έτοιμη τότε, θα στείλει ένα Endpoint Ready (ERDY) στον χρήστη που θα αναδιαρθρώσει τη συναλλαγή. Η χρήση της unicasting και της περιορισμένης multicasting των πακέτων, σε συνδυασμό με ασύγχρονες ειδοποιήσεις, επιτρέπει συνδέσεις που δεν περνούν ενεργά πακέτα για να έρθουν σε μειωμένη κατάσταση ισχύος, επιτρέποντας την καλύτερη διαχείριση ενέργειας.
Διαθεσιμότητα
Ο Όμιλος USB 3.0 ανακοίνωσε στις 17 Νοεμβρίου 2008, ότι η προδιαγραφή της έκδοσης USB 3.0 έχει ολοκληρωθεί και έχει κάνει τη μετάβαση στο Φόρουμ υλοποίησης (USB-IF). Αυτή η κίνηση ουσιαστικά άνοιξε τo δρόμο για τους προγραμματιστές για την εφαρμογή σε μελλοντικά προϊόντα. Τα πρώτα καταναλωτικά προϊόντα USB 3.0 ανακοινώθηκαν και έχουν αποσταλεί από την Buffalo Technology το Νοέμβριο του 2009, ενώ τα πρώτα πιστοποιημένα καταναλωτικά προϊόντα USB 3.0 ανακοινώθηκαν στις 5 Ιανουαρίου του 2010, στο Λας Βέγκας Consumer Electronics Show (CES), συμπεριλαμβανομένων δύο μητρικές κάρτες από την ASUS και Gigabyte Technology.
Υιοθεσία
Ο Όμιλος USB ανακοίνωσε την κυκλοφορία του USB 3.0 το Νοέμβριο του 2008. Στις 5 Ιανουαρίου 2010, το USB-IF ανακοίνωσε τα πρώτα δύο πιστοποιημένα USB 3.0, ένα από την Asus και ένα από την Gigabyte. Εμπορικοί ελεγκτές αναμενόταν να τεθούν σε μαζική παραγωγή το πρώτο τρίμηνο του 2010. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2009, η Freecom ανακοίνωσε USB 3.0 εξωτερικό σκληρό δίσκο. Στις 4 Ιανουαρίου 2010, η Seagate ανακοίνωσε ένα μικρό φορητό σκληρό δίσκο για φορητούς υπολογιστές (desktop ή με την προσθήκη υποδοχής PC Card) στην έκθεση CES στο Λας Βέγκας στη Νεβάδα. Ο πυρήνας του Linux υποστηρίζει το USB 3.0 από την έκδοση 2.6.31, που κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 2009. Το Windows 8 ήταν το πρώτο λειτουργικό σύστημα της Microsoft που πρόσφερε ενσωματωμένη υποστήριξη για το USB 3.0. Τα προγράμματα οδήγησης είναι υπό ανάπτυξη για τα Windows 7, αλλά η στήριξη δεν είχε συμπεριληφθεί με την αρχική έκδοση του λειτουργικού συστήματος. Ωστόσο, οι οδηγοί είναι διαθέσιμoι για τα Windows μέσω των δικτυακών τόπων κατασκευής για να ενεργοποιείται υποστήριξη. Η Intel κυκλοφόρησε το πρώτο chipset της με ενσωματωμένο USB 3.0 το 2012 με την κυκλοφορία του chipset Panther Point. Ορισμένοι αναλυτές του κλάδου ισχυρίζονται ότι η Intel άργησε να ενσωματώσει USB 3.0 στο chipset, με αποτέλεσμα να επιβραδύνεται η κύρια έκδοση. Αυτές οι καθυστερήσεις μπορεί να οφείλονταν σε προβλήματα στη διαδικασία κατασκευής CMOS. Η Apple Inc ανακοίνωσε φορητούς υπολογιστές με θύρες USB 3.0 στις 11 Ιουνίου, 2012. Επειδή οι υπολογιστές της Apple χρησιμοποιούν μόνο επεξεργαστές Intel και «γέφυρα» chipsets, η έλλειψη της Intel για ενσωματωμένη υποστήριξη για USB 3.0 μπορεί να αποδειχθεί ότι είναι ένας κύριος λόγος για τον οποίο η εταιρεία δεν πρόσθεσε υποστήριξη νωρίτερα. Η AMD άρχισε να υποστηρίζει το USB 3.0 με Hubs Fusion Controller του 2011. Η Samsung Electronics ανακοίνωσε την υποστήριξη των USB 3.0 με ARM-based Exynos της 5 Dual πλατφόρμα που προορίζεται για φορητές συσκευές.
Παραπομπές
Κατηγορία:USB
Μεγασθένης
Ο Μεγασθένης ο Ίων, (περ. 350 - 290 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας γεωγράφος - εθνογράφος, διπλωμάτης και ιστορικός. Υπήρξε πρέσβης του Σέλευκου Α΄ του Νικάτορος για περισσότερα από 10 χρόνια στα ανάκτορα του Τσαντραγκούπτα Μαουρύα (Ελληνικά: Σανδροκόττος ή Σανδράκοττος) στην Παταλιπούτρα, και κατά τους Έλληνες Παλίμβoθρα, (σημερινή Πάτνα) των Ινδιών.
Το βιβλίο του «Ινδικά» αποτελεί την πρώτη ιστορική πηγή που έχουμε για την Ινδία, και γι’ αυτό δίκαια έχει χαρακτηρισθεί ως ο "Πατέρας της Ινδικής Ιστορίας". Επίσης έχει καταγραφεί ως ο πρώτος ξένος Πρέσβης στα χρονικά της Ινδίας. Η παραμονή του στην Ινδία θα πρέπει να έγινε πριν από το θάνατο του Τσαντραγκούπτα το 288 π.Χ., οπότε και επέστρεψε στην Αραχωσία.
Ο Μεγασθένης στα «Ινδικά» του φέρεται κατά τους ερευνητές να επηρεάστηκε από τα έργα του Σκύλακα, Ηρόδοτου, Κτησία και Εκαταίου, ενώ με τη σειρά του επηρέασε μεταγενέστερους ιστορικούς όπως τον Στράβωνα και τον Αρριανό. Η περιγραφή του για την Ινδία περιλαμβάνει πολλούς "μύθους" αλλά και σημαντικά γεωγραφικά και εθνολογικά στοιχεία. Στην αρχή του βιβλίου του αναφέρεται στους ηλικιωμένους Ινδούς που γνωρίζουν για την προϊστορική άφιξη του Διόνυσου και του Ηρακλή στην Ινδία. Μια ιστορία ιδιαίτερα δημοφιλή κατά τους Αλεξανδρινούς χρόνους. Ιδιαίτερα σημαντικές είναι και οι παρατηρήσεις του για τις θρησκείες των Ινδών, όπου αναφέρεται στους λάτρεις του Ηρακλή (Σίβα) και Διόνυσου (Κρίσνα ή Ίντρα) ενώ δεν αναφέρεται καθόλου στο Βουδισμό που αποδεικνύει ότι η θρησκεία αυτή δεν ήταν ευρέως γνωστή πριν από την ανάληψη της ηγεμονίας από τον Ασόκα.
Τα διασωθέντα αποσπάσματα από τα «Ινδικά» του Μεγασθένη, συνέλεξαν, μετέφρασαν και εξέδωσαν ο E. A. Schwanbeck το  1846 και ο J. W. McCrindle το 1877. Μερικές σημαντικές εργασίες έχουν γίνει και από σύγχρονους λόγιους αλλά δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα καμία εκμετάλλευση του πρωτοπόρου ιστορικού και διπλωματικού έργου του από την Ελληνική πολιτεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες Ινδολόγοι
NGC 1783
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1783 Κατηγορία:Δοράς (αστερισμός) Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου