cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γρανάδα
Η Αντεκερουέλα (Antequeruela) ή αλλιώς Ρεαλέχο (Realejo) ιδρύθηκε κυρίως από πρόσφυγες από την πόλη Αντεκέρα. Το τμήμα αυτό περιλαμβάνει την τοξοειδή περιοχή που δημιουργεί και διαχωρίζει ο ποταμός Ντάρρο καθώς διέρχεται τοξοειδώς την πόλη. Προς ανατολάς της Αντεκερουέλα εκτείνονται οι θαυμαστοί κήποι της Αλάμπρας που περιβάλλουν το περίφημο ομώνυμο ανάκτορο της Αλάμπρας. Η αραβική συνοικία του Αλμπαϊθίν (Albaicín), το λεγόμενο από τους Άραβες Ραμπάτ αλ Μπαγιαζίν (=περιοχή των γερακιών), υπήρξε το επίκεντρο της τελευταίας αντίστασης των Αράβων υποτελών της Ισπανίας, των μορίσκος (moriscos).
Όνομα
Η Γρανάδα ήταν γνωστή στα ελληνικά με τις ονομασίες Ἰλλιβερίς (Κλαύδιος Πτολεμαίος) και Ἐλιβύργη (Στέφανος Βυζάντιος), στα λατινικά ως Illiberis (Ptol. ΙΙ. 4. § 11) ή Illiberi Liberini (Πλίνιος ΙΙΙ. 1. s. 3), ενώ στα αραβικά γράφεται غرناطة.
Το σύγχρονο όνομά της η πόλη το οφείλει πιο πιθανά στις πολλές ροδιές που καλλιεργούνται στη περιοχή των οποίων η ισπανική ονομασία είναι "γρανάδα" (granada). Άλλωστε τα ρόδια είναι τα πλέον συνήθη εμβλήματα της πόλης και των κατοίκων της. Υπάρχουν όμως και άλλες εκδοχές για την προέλευση του ονόματος όπως από το αραβικό όνομα Καρνάταχ (= λόφος των ξένων) ή Καρνάταχ αλ Γιαχούντ.
Ιστορία
Αρχαίοι τάφοι, επιγραφές και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα της ρωμαϊκής εποχής οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι η Γρανάδα βρίσκεται στη θέση της αρχαίας πόλης των Ιλυβερρών ή Ιλλιβερών. Η μεταγενέστερη ιστορία της πόλης και του δημιουργηθέντος στη συνέχεια Βασιλείου αρχίζει από τον 8ο αιώνα όταν καταλήφθηκε η περιοχή από τους Άραβες Μαυριτανούς το 711. Αρχικά την κυβέρνησαν οι Χαλίφες της Κορδούης όπου και γνώρισε μεγάλη ακμή και στη συνέχεια οι Αλμορραβίδες και οι Αλμοχάδες όπου και εξελίχθηκε σε μεγάλο εμπορικό αλλά και πνευματικό κέντρο. Η ιστορική σημασία της Γρανάδας έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν τα τότε χριστιανικά κράτη (Βασίλεια) της Ευρώπης άρχισαν σιγά σιγά να καταλύουν τα αραβικά βασίλεια της Ισπανίας με συνέπεια πολλοί Άραβες να καταφύγουν στη Γρανάδα που αποτελούσε το τελευταίο προπύργιο τους. Το κράτος που ιδρύθηκε κυβέρνησαν διαδοχικά δύο δυναστείες: των Ζιρί (1048-1163) και των Ναζαρί (1238-1492) μέχρι που οι λεγόμενοι "Καθολικοί Βασιλείς", Φερδινάνδος της Αραγωνίας και Ισαβέλλα της Καστίλλης, το 1492 κατέλαβαν την πόλη και εκδίωξαν αμέσως τον πολυπληθή αριθμό των Εβραίων και των Αράβων Μορίσκος το 1610.
Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου (1936-1939) η πόλη περιήλθε στις εθνικιστικές δυνάμεις του Φράνκο, αλλά όμως το μεγαλύτερο μέρος της ευρύτερης περιοχής του νομού παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου εκείνου στις κυβερνητικές δυνάμεις.
Η πόλη
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Γενική άποψη του ανακτόρου της Αλάμπρα
Στην απογραφή του 2017, ο πληθυσμός της Γρανάδας ήταν 232.770, ενώ ο πληθυσμός της μητροπολιτικής της περιοχής ξεπερνούσε τις 500.000.
Η πόλη διατηρεί πολλά περίφημα, για την καλλιτεχνική τους αξία, κτίρια της αραβοκρατίας (κυρίως μεταξύ του 11ου και του 15ου αιώνα), μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση καταλαμβάνουν: τα μαυριτανικά ανάκτορα της Αλάμπρα (Alhambra) και του Χενεραλίφε (Generalife), που αποτελούν τα διασημότερα μνημεία της μουσουλμανικής κληρονομιάς της Ισπανίας· το σύνολο της συνοικίας Albaizín των Μαυριτανών υπηκόων της Ισπανίας (moriscos)· το παλατάκι Dar al horra, κατοικία του πρώτου σουλτάνου της δυναστίας των Nazarí· το Cuarto Real de Santo Domingo, πύργο του ανακτόρου και μέρος των δυτικών τειχών της πόλης· το Alcazar de Genil, απομεινάρι του ανακτόρου όπου διέμεναν κατά διαστήματα οι σουλτάνες της Γρανάδας· η Madraza, που στέγαζε το αραβικό πανεπιστήμιο και το πρώτο δημαρχείο της πόλης· το χαμάμ El Bañuelo, το χάνι Corral del Carbón και οι δύο σειρές τειχών που έκτισαν οι δυναστίες των Zití και Nazarí κ.ά.
Εκτός από την αραβική συνοικία, η πόλη διαθέτει οικιστικά σύνολα μετέπειτα περιόδων, όπου εξέχουν λαμπρά δείγματα Αναγέννησης και Μπαρόκ, όπως ο εντυπωσιακός καθεδρικός ναός, οικοδόμημα με πρόσοψη μήκους 116 μ. και βάθος 70 μ., η ανέγερση του οποίου ξεκίνησε το 1529 και περατώθηκε 200 σχεδόν χρόνια αργότερα· η Μονή του Αγίου Ιερώνυμου (Monasterio de San Jerónimo) που άρχισε να χτίζεται το 1504 και όπου ετάφη ο μεγάλος ισπανός στρατηγός Gonzalo Fernández de Cordoba (1453-1515).
Το Πανεπιστήμιο
Το Πανεπιστήμιο της Γρανάδας, ένα από τα αρχαιότερα της χώρας, ιδρύθηκε το 1531 από τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ τον Αυστριακό. Πρόκειται για ένα από τα πανεπιστήμια με μεγαλύτερο κύρος στην Ισπανία και με μεγάλη διεθνή αναγνώριση. Προσφέρει 102 τίτλους προπτυχιακών σπουδών και 187 μεταπτυχιακά προγράμμα (μάστερ) στις κατευθύνσεις: Ανθρωπιστικές Επιστήμες και Καλές Τέχνες, Θετικές Επιστήμες, Επιστήμες της Υγείας, Κοινωνικές και Νομικές Επιστήμες, Αρχιτεκτονικής και Μηχανικών. Εκτός από τους περίπου 80.000 προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς του φοιτητές, δέχεται ετησίως τον μεγαλύτερο αριθμό ξένων φοιτητών του προγράμματος Erasmus στην Ευρώπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Ανδαλουσία *
Δουκάτο της Αυστρίας
Το Δουκάτο της Αυστρίας (γερμανικά: Herzogtum Österreich) ήταν ένα μεσαιωνικό πριγκιπάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ιδρύθηκε το 1156 από το "Privilegium Minus", όταν το Μαργραβινάτο της Αυστρίας, αποσπάστηκε από τη Βαυαρία και ανήλθε σε δουκάτο.
Στη συνέχεια, η Αυστρία έγινε η κληρονομιά και η προγονική πατρίδα της δυναστείας και ο πυρήνας της Μοναρχίας των Αψβούργων. Το 1453, ο αρχιδουκικός τίτλος των αυστριακών ηγεμόνων, που εφευρέθηκε από τον Δούκα Ροδόλφος Δ΄, από το πλαστό "Privilegium Maius" του 1359, αναγνωρίστηκε επίσημα από τον αυτοκράτορα των Αψβούργων Φρειδερίκο Γ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Αυστρίας
Μαφία (αποσαφήνιση)
Ο όρος μαφία μπορεί να αναφέρεται σε οποιαδήποτε εγκληματική οργάνωση, όπως:
Μπορεί επίσης να αναφέρεται στα ακόλουθα:
Ο Τανάλιας
Ο Τανάλιας (γερμ. Der Greifer) είναι αστυνομική ταινία του γερμανικού κινηματογράφου που προβλήθηκε το 1958 σε σκηνοθεσία Όιγκεν Γιορκ και πρωταγωνιστή τον Χανς Άλμπερς.
Πλοκή
Ο ανακριτής Όττο Ντέννερτ προσπαθεί να διελευκάνει την υπόθεση του δράκου της Έσσης, όταν του ανατίθεται και η υπόθεση μιας ληστείας, στην οποία σκοτώθηκε ένας αστυνόμος. Λόγω ηλικίας, όμως, συνταξιοδοτείται. Δεν το βάζει κάτω, και συνεχίζει τις έρευνες ως ιδιωτικός ντετέκτιβ, πιάνοντας τελικά τον δολοφόνο.
Πομπήιος
Ο Γναίος Πομπήιος ο Μέγας (Gnaeus Pompeius Magnus, 29 Σεπτεμβρίου 106 π.Χ. - 28 Σεπτεμβρίου 48 π.Χ.), γνωστός συνήθως ως Πομπήιος ή Μέγας Πομπήιος , ήταν στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Καταγόταν από πλούσια ιταλική επαρχιακή οικογένεια και ο πατέρας του ήταν ο πρώτος που την ενέταξε στις τάξεις της ρωμαϊκής αριστοκρατίας. Η μεγάλη επιτυχία του Πομπήιου ως στρατηγός, ενώ ήταν πολύ νέος ακόμα, του επέτρεψε να γίνει γρήγορα ύπατος αν και δεν πληρούσε τις συνήθεις απαιτήσεις για τη θέση.
Εντυπωσιασμένος από τις νίκες του κατά τους εμφυλίους πολέμους, ο Σύλλας τον επονόμασε Magnus (Μεγάλο). Διετέλεσε τρεις φορές ύπατος και τέλεσε τρεις θριάμβους.
Τα μεγαλύτερα κατορθώματα του Πομπήιου ήταν οι νίκες του κατά των οπαδών του Μαρίου το 82-81, η επικράτησή του στην αναστατωμένη από τον Σερτώριο Ισπανία, η εξάλειψη της πειρατείας από τη Μεσόγειο σε εφαρμογή του Γαβινείου Νόμου και η νίκη στο Γ΄ Μιθριδατικό Πόλεμο.
Στα μέσα της δεκαετίας του 60 π.Χ. ο Πομπήιος σχημάτισε με τον Μάρκο Λικίνιο Κράσσο και τον Ιούλιο Καίσαρα την Πρώτη Τριανδρία, μιαν ανεπίσημη πολιτικοστρατιωτική συμμαχία, και ο Πομπήιος παντρεύτηκε την κόρη του Καίσαρα Ιουλία. Μετά τον θάνατο της Ιουλίας και του Κράσσου Πομπήιος και Καίσαρ βρέθηκαν επί κεφαλής ο μεν πρώτος της συντηρητικής ο δε δεύτερος της λαϊκής παράταξης. Ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος και ο Πομπήιος νικήθηκε στη μάχη των Φαρσάλων και κατέφυγε στην Αίγυπτο. Εκεί δολοφονήθηκε κατ' εντολήν του Πτολεμαίου ΙΓ΄, ο οποίος πίστευε πως με αυτόν τον τρόπο θα γινόταν αρεστός στον Καίσαρα.
Η σταδιοδρομία και η πτώση του Πομπήιου ήταν καθοριστικοί παράγοντες του μετασχηματισμού της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας σε αυτοκρατορία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Αντίστια, κόρη του Πόπλιου Αντίστιου συγκλητικού.
Έπειτα νυμφεύτηκε για 2η φορά, την Αιμιλία Σκαύρα, κόρη του Μάρκου Αιμιλίου Σκαύρου υπάτου το 115 π.Χ. Η μητέρα της Αιμιλίας Σκαύρας είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο τον Σύλλα.
Μετά έκανε 3ο γάμο με τη Μουκία Τέρτια, κόρη του Κουίντου Μούκιου Σκαιβόλα μεγίστου ποντίφικα και είχε τέκνα:
Έπειτα νυμφεύτηκε για 4η φορά, την Ιουλία, κόρη του Ιουλίου Καίσαρα.
Μετά έκανε 5ο γάμο, με την Κορνηλία Μέτελλα, κόρη του Κουίντου Καικιλίου Μετέλλου Πίου Σκιπίωνα Νασίκα, υπάτου και στρατηγού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί Κατηγορία:Στρατιωτικοί της Αρχαίας Ρώμης
Φρουρά στο Ρήνο (θεατρικό)
To Φρουρά στο Ρήνο (ή στον Ρήνο) είναι θεατρικό έργο της Λίλιαν Χέλμαν, που έκανε πρεμιέρα το 1941. Το έργο είναι «ένας σπάνιος συνδυασμός κωμωδίας, σε ένα ευγενικό σπιτικό που διαφθείρεται από τη ναζιστική κυριαρχία, δημιουργώντας, τελικά, ένα μοναδικό και δυνατό δράμα». Το έργο, επίσης, βραβεύθηκε με βραβείο από την New York Drama Critics' Circle.
Πλοκή
Το έργο διαδραματίζεται στο σαλόνι της οικογενείας Φάρελι, με το σπίτι τους να βρίσκεται περίπου 20 μίλια μακριά από την Ουάσινγκτον, προς το τέλος της άνοιξης του 1940.
Τα προηγούμενα 17 χρόνια, ο γεννηθείς στη Γερμανία, Κερτ Μίλλερ και η Σάρα, η Αμερικανίδα σύζυγός του, ζούσαν κυρίως στην Ευρώπη, όπου μεγάλωναν και τα τρία παιδιά τους. Ο Κερτ, ωστόσο, συμμετείχε ενεργά στον αντι-φασιστικό αγώνα τόσο στην Ισπανία, τόσο και στη γενέτειρά του, τη Γερμανία. Οι Μίλλερ, κατόπιν, επισκέπτονται τους πλούσιος συγγενείς της Σάρα, στην Αμερική, τους Φάρελι. Με τη Σάρα, να αποκαλύπτει στους συγγενείς της ότι θα ήθελε εκείνη και η οικογένεια της, να ζήσει από εδώ και πέρα στις ΗΠΑ, ειρηνικά.
Οι Φάρελι, όμως, παράλληλα, είχαν κι άλλον φιλοξενούμενο στο σπίτι, τον Τεκ Ντε Μπρακόβις, έναν ξεπεσμένο Ρουμάνο, ο οποίος ήταν «ένας άντρας με καλούς τρόπους αλλά απεχθή χαρακτήρα». Ο Τεκ, κατά την παραμονή του στην Ουάσινγκτον, συνεργαζόταν με τους Γερμανούς. Μία φορά, εξερεύνησε το δωμάτιο, όπου οι Μίλλερ, είχαν καταλύσει, και ανακάλυψε έναν όπλο, 23 χιλιάδες δολάρια, σε έναν φάκελλο, με έγγραφα που προορίζονταν για επιχειρήσεις κατά των Γερμανών.
Ωστόσο, οι Μίλλερ, πληροφορούνται ότι ένας μέλος της αντίστασης είχε συλληφθεί, ο Μαξ Φράιντεχ, στη Γερμανία. Ο Κερτ αποφασίζει να πάει πίσω στη Γερμανία για να βοηθήσει τον Μαξ, ο οποίος τον είχε βοηθήσει κάποτε να ξεφύγει από την Γκεστάπο, αλλά και όσους είχαν συλληφθεί μαζί με εκείνον.
Ο Τεκ, πλέον, απειλεί τον Κερτ, ότι αν το κάνει, θα αποκαλύψει το σχέδιό του στους Ναζί, εκτός αν του δώσει 10.000 δολάρια να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Έτσι ο Κερτ σκοτώνει τον Τεκ. Με την οικογένεια Φάρελι, να βοηθά τον Κερτ να διαφύγει της Αμερικανικής Αστυνομίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά θεατρικά έργα
Διοικητική διαίρεση νομού Σάμου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, τα δημοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του νομού Σάμου.
-- Δήμος Βαθέος --
Ο δήμος Βαθέος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 12.384 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αγίου Κηρύκου --
Ο δήμος Αγίου Κηρύκου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.243 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ευδήλου --
Ο δήμος Ευδήλου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.831 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Καρλοβασίων --
Ο δήμος Καρλοβασίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 9.590 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Πυθαγορείου --
Ο δήμος Πυθαγορείου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 9.003 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Φούρνων Κορσεών --
Ο δήμος Φούρνων Κορσεών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.469 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Κατηγορία:Νομός Σάμου Σάμου
Κατάλογος αστεροειδών/401-500
...προηγούμενος < Κατάλογος αστεροειδών/401-500 > επόμενος...
4
Γουίλαρντ Γουίτλι
Ο Γουίλαρντ Γουίτλι (Willard Wheatley, MBE, LLD , 16 Ιουλίου 1915 - 22 Ιανουαρίου 1997) ήταν εκπαιδευτικός και πολιτικός που υπηρέτησε επί δύο διαδοχικές θητείες ως επικεφαλής υπουργός των Βρετανικών Παρθένων Νήσων από το 1971 έως το 1979. Ήταν ο δεύτερος επικεφαλής υπουργός του εδάφους και ο πρώτος υπουργός Οικονομικών. Υπηρέτησε ως επικεφαλής υπουργός δύο διαφορετικών κυβερνήσεων συνασπισμού: στη μία ως ντε φάκτο ηγέτης του Ηνωμένου Κόμματος και στην άλλη ως αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος των Παρθένων Νήσων.
Σε μια εκδήλωση για να τιμήσει τα 100ά γενέθλια του Δρα Γουίτλι, ο πρωθυπουργός Ορλάντο Σμιθ ανέλαβε τη δέσμευση να παράσχει δημόσιους πόρους για να μνημονεύσει τα επιτεύγματά του και να εκδοθεί ένα βιβλίο για τη ζωή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Βρετανικών Παρθένων Νήσων
Ρανούλφος Α΄ του Πουατιέ
Ο Ρανούλφος Α΄ του Πουατιέ (Γαλλική γλώσσα : Ramnulf Ier, 820 – Οκτώβριος 866) Κόμης του Πουατιέ (835 - 866) και Δούκας της Ακουιτανίας (852 - 866) ήταν γιος του Γεράρδου, κόμη της Ωβέρνης και της Ματθίλδης, κόρης του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του ευσεβούς. Ο πατέρας του ήταν πιστός οπαδός του αυτοκράτορα Λουδοβίκου του Ευσεβούς, αργότερα υποστήριξε τον μικρότερο γιο του και διάδοχο του στην Δυτική Φραγκία Κάρολο τον Φαλακρό. Ο Γεράρδος της Ωβέρνης έπεσε τον Ιούνιο του 841 στην αιματηρή εμφύλια "μάχη του Φοντενόι" όπου ο αυτοκράτορας Λοθάριος Α΄ και ο Πεπίνος Β΄ της Ακουιτανίας συμμάχησαν εναντίον του Λουδοβίκου του Γερμανικού και του Καρόλου του Φαλακρού. Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με την ζωή του, τραυματίστηκε θανάσιμα στην "μάχη του Μπρισάρτ" στην Νευστρία εναντίον των Βίκινγκ που λεηλατούσαν την Κοιλάδα του Λίγηρα (2 Ιουλίου 866). Στην ίδια μάχη έπεσε ο Ροβέρτος ο Ισχυρός που πολέμησε στο πλευρό του, ο Ρανούλφ Α΄ πέθανε από τα τραύματα του τρεις μήνες αργότερα. Τον διαδέχθηκε στην Ακουιτανία ο γιος του Ρανούλφος Β΄ του Πουατιέ, θεωρείται ο 32ος προπάτορας της σημερινής βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ της Αγγλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Κόμητες του Πουατιέ
Καθιστός Ταύρος
Αμέσως μετά την μάχη αναγκάστηκε να καταφύγει στον Καναδά, μαζί με αριθμό ατόμων της φυλής του. Το 1881 επέστρεψε στις ΗΠΑ, όπου και ζούσε ειρηνικά σε καταυλισμό ιθαγενών στην Ντακότα. Το 1890 διατάχθηκε η σύλληψή του με τον φόβο ότι ίσως οργανώσει νέο κύμα αντίστασης κατά των αμερικανικών αρχών, καθώς είχε μεγάλη απήχηση στις φυλές των Σιού. Κατά τη διαδικασία της σύλληψής του, προκλήθηκε ένοπλη συμπλοκή στην οποία βρήκε τον θάνατο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιου Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
Δήμος Ζαρού
Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Ζαρού.
Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Φαιστού.
Ο δήμος περιελάμβανε 3 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζ
2954 Ντελσέμ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Ντελσέμ είναι άγνωστα. Ο Ντελσέμ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 41 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ντελσεμ
Πάχνη
thumb|right|350px|Πρωινή πάχνη σε γρασίδι. Η Πάχνη ή Παγετός είναι το φυσικό φαινόμενο κατά το οποίο οι υπάρχοντες υδρατμοί στην ατμόσφαιρα πλησίον του εδάφους συμπυκνώνονται κατ΄ ευθείαν σε μικροσκοπικούς παγοκρυστάλλους χωρίς προηγουμένως  να υποστούν υγρή κατάσταση, που καλύπτουν κάθε αντικείμενο. Έτσι, κατά μεν την διαδικασία δημιουργίας χαρακτηρίζεται Μετεωρολογικό φαινόμενο, κατά δε στο χώρο που συμβαίνει «ατμοσφαιρικό φαινόμενο».
Γενικά
thumb|250px|right|Παγετός σε παράθυρο αυτοκινήτου, με θερμοκρασία αέρα -10° C. Ο παγετός σχηματίζεται τις αίθριες νύκτες του Χειμώνα συνήθως κατά τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο, όταν βεβαίως δεν υφίσταται άνεμος και όταν δεν υπάρχουν σύννεφα. Έτσι υπό αυτές τις συνθήκες η επιφάνεια του εδάφους ακτινοβολεί θερμότητα στην ατμόσφαιρα με συνέπεια βαθμηδόν να παγώνει, ομοίως και το χαμηλότερο στρώμα αέρος που έρχεται άμεσα σε επαφή μ΄ αυτή. Τα μόρια των υδρατμών λοιπόν που υφίστανται σ΄ αυτό το πολύ χαμηλό ύψος στρώμα της ατμόσφαιρας, της τροπόσφαιρας, αγγίζοντας τις ψυχρές επιφάνειες των σωμάτων αρχίζουν να συμπυκνώνονται και να κολλούν σ΄ αυτές έλκοντας και άλλα μόρια υδρατμών. Επειδή όμως η θερμοκρασία αυτή της συμπύκνωσης είναι κάτω από το 0 °C οι υδρατμοί από την αέρια μορφή των σχηματίζουν κατ΄ ευθείαν μικροσκοπικούς παγοκρυστάλλους. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται Πάχνη. ή Παγετός. Όσο ωφέλιμο είναι για την γεωργία η δρόσος και το χιόνι, τόσο καταστρεπτικός καθίσταται ο παγετός, ακριβώς επειδή σχηματίζεται σε θερμοκρασία  κάτω από τους 0 °C. Στη θερμοκρασία αυτή, οι χυμοί των φυτών όπως και οι καρποί τους παγώνουν και στερεοποιούνται με συνέπεια την ολοκληρωτική καταστροφή τους. Έτσι προκειμένου να «καταπολεμηθεί» ο παγετός σε όλες σχεδόν τις Χώρες σήμερα έχουν οργανωθεί ειδικές Υπηρεσίες Πρόγνωσης και Προειδοποίησης Παγετού (Frost Warning Service). Οι Χώρες που έχουν οργανώσει τέτοιες Υπηρεσίες διαθέτουν ικανούς Μετεωρολόγους με μεγάλη πείρα που επανδρώνουν κατά ομάδες αντίστοιχα κλιμάκια στα πιο ευάλωτα τουλάχιστον από παγετό διαμερίσματα (περιοχές) της επικράτειάς των, με κύρια αποστολή την έγκαιρη προειδοποίηση των αγροτών για επαπειλούμενο κίνδυνο.
Τρόποι αντιμετώπισης
thumb|right|225px|[[Κουριτίμπα (νότια Βραζιλία) είναι η πιο κρύα πρωτεύουσα του κράτους της Βραζιλίας; το θερμοκήπιο του Βοτανικός Κήπος της Κουριτίμπα προστατεύει τα ευαίσθητα φυτά.]]
Για την «καταπολέμηση» του παγετού ακολουθούνται συνήθως τρεις τρόποι: ή ανάβονται φωτιές με απλές θερμάστρες πετρελαίου ή με εγκατάσταση φυσικού αερίου ή εξακοντίζεται νερό με δίκτυο σωληνώσεων ή τέλος, θέτονται σε λειτουργία κατάλληλα εγκατεστημένοι ανεμιστήρες. Και οι τρεις αυτοί τρόποι επιτυγχάνουν την θέρμανση των κατωτέρων στρωμάτων του αέρα, ώστε τουλάχιστον να διατηρείται η θερμοκρασία του έστω και 1 βαθμό Κελσίου πάνω από το 0. Τις τελευταίες δεκαετίες, έχει ξεκινήσει και στην Ελλάδα προσπάθεια πρόγνωσης και καταπολέμησης του παγετού.
Σημείο παγετού
Σημείο παγετού ή Σημείο πάχνης χαρακτηρίζεται το σημείο εκείνο της θερμοκρασίας του αέρα ενός τόπου, όπου οι υφιστάμενοι σ΄ αυτό υδρατμοί στερεοποιούνται, δηλαδή η θερμοκρασία του είναι κάτω από το 0 °C.
Λαογραφία
Χαρακτηριστική είναι η ελληνική δημώδης παροιμία "κάμνουν ν΄ ανθίσουν τα δενδρά κι η πάχνη δεν τ΄ αφήνει" που λέγεται κυρίως σε απίθανα προβαλλόμενα εμπόδια εκτέλεσης πράξης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κατακρημνίσεις Κατηγορία:Πάγος
The Woods
Το "The Woods" είναι το έβδομο άλμπουμ των Sleater-Kinney. Κυκλοφόρησε στις 24 Μαΐου του 2005 από την Sub Pop. Παραγωγός ήταν ο Dave Fridmann και οι ηχογραφήσεις έγιναν από τον Νοέμβριο ως τον Δεκέμβριο του 2004 στα Tarbox Road Studios της Νέας Υόρκης. Το άλμπουμ πήρε διθυραμβικές κριτικές. Τα τελευταία δύο κομμάτια, "Let's Call It Love" και "Night Light" εμφανίζονται χωριστά στο άλμπουμ αλλά είχαν ηχογραφηθεί μαζί σε μια 15λεπτη λήψη, αφότου η Carrie Brownstein συνειδητοποίησε ότι τα δύο κομμάτια ήταν στο ίδιο μουσικό κλειδί και το ένα οδηγούσε στο άλλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2005 Κατηγορία:Δισκογραφία των Sleater-Kinney
Σταυρός (συνοικία Στροβόλου)
Ο Σταυρός είναι συνοικία του Δήμου Στροβόλου.
Τοποθεσία
Από όλες τις μεριές η συνοικία Σταυρός συνορεύει με τη συνοικία Απόστολος Βαρνάβας και Άγιος Μακάριος.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της συνοικίας Σταυρός όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Στροβολου
56
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 56 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Διαβατήρια (εορτή)
Τα Διαβατήρια ήταν αρχαία θρησκευτική εορτή με τελούμενες θυσίες που γινότανε στη Σπάρτη λίγο πριν ξεκινήσει εκστρατευτικό σώμα ή εξέλθει αυτό από τα όρια της χώρας.
Κατά τα Σπαρτιατικά έθιμα, ο Βασιλεύς που εκστράτευε αυτός και τελούσε «τα διαβατήρια» προς τιμή της θεάς Αθηνάς και του Δία, με φλόγα που μετέφερνε «πυρφόρος» από τον Ναό του Αγήτορα Δία της Σπάρτης.
Παρόμοιες θυσίες τελούσαν και οι σπαρτιάτες στρατηγοί κάθε φορά που στην εκστρατεία διάβαιναν ποταμό προκειμένου να εξιλεώσουν τη ποτάμια θεότητα.
Όπως μαρτυρεί ο Πολύαινος, στη Σπάρτη η εορτή αυτή ονομαζόταν και «υπερβατήρια». Κατά δε τον Φίλωνα (2-292) έτσι ονομαζόταν και η εορτή του Πάσχα (ως έξοδος).
Κατηγορία:Αρχαίες σπαρτιατικές εορτές
397 Βιέννη
Η Βιέννη (Vienna) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,31. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τη γνωστή πρωτεύουσα της Αυστρίας και τότε Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Βιέννης υπολογίσθηκε σε 43,3 1,8 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 85 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,178 (από δεδομένα του IRAS). Η Βιέννη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 29 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιεννη
Νικόδημος
thumb|300px|Ο Νικόδημος συνομιλεί με τον Ιησού, πίνακας του [[Αλεξάντερ Ιβάνοφ, δεκαετία του 1850]]
Ο Νικόδημος (Nicodemus) είναι πρόσωπο που εμφανίζεται στην Καινή Διαθήκη. Ήταν Φαρισαίος και μέλος του Σανχεντρίν. Εμφανίζεται τρεις φορές στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον : Ένα απόκρυφο Ευαγγέλιο με το όνομά του - Ευαγγέλιο του Νικοδήμου - γράφτηκε στα μέσα του 4ου αιώνα και αποτελεί συνέχεια των Πράξεων του Πιλάτου και αφηγείται και την κάθοδο του Χριστού στον Άδη.
Ο Νικόδημος στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη
Όπως και στην περίπτωση του Λαζάρου, ο Νικόδημος δεν ανήκει στην παράδοση των Συνοπτικών Ευαγγελίων και αναφέρεται μόνο από τον Ιωάννη, ο οποίος αφιερώνει σε αυτόν το μεγαλύτερο μέρος του Κεφαλαίου 3, ελάχιστους στίχους στο Κεφάλαιο 7 και τέλος κάνει μια τελευταία αναφορά στον Νικόδημο στο Κεφάλαιο 19.
Η πρώτη φορά που αναφέρεται ο Νικόδημος, προσδιορίζεται ως ένας Φαρισαίος που έρχεται να δει τον Ιησού "την νύχτα". Ο Ιωάννης τοποθετεί αυτή την συνάντηση λίγο μετά τον Καθαρισμό του Ναού της Ιερουσαλήμ από τον Ιησού και την συνδέει με τα θαύματα που έκανε ο Ιησούς στην Ιερουσαλήμ κατά την διάρκεια του Εβραϊκού Πάσχα: "Ραβίνε, γνωρίζουμε ότι είσαι ένας δάσκαλος που έχει σταλεί από τον Θεό. Γιατί κανένας δεν μπορεί να κάνει τα θαύματα που εσύ κάνεις εάν ο Θεός δεν τον είχε στείλει." (Ιωάννης 3:2)
Έπειτα ακολουθεί μια συζήτηση με τον Νικόδημο σχετικά με την ερμηνεία τού να "ξαναγεννηθείς" ή να "γεννηθείς από ἄνωθεν" ενώ γίνεται μια αναφορά στην "Βασιλεία του Θεού". Ο Νικόδημος μελετά την ερμηνεία τού να ξανα-γεννιέται κάποιος από την μήτρα της μητέρας του, ωστόσο πολλοί θεολόγοι αναγνωρίζουν ότι ο Νικόδημος αναγνώριζε ότι ο Ιησούς δεν μιλούσε για κυριολεκτική ανα-γέννηση. Ο θεολόγος Charles Ellicott έγραψε ότι "μετά τον διάλογο των ραββίνων, ο Νικόδημος αναζητά την αδύνατη έννοια των λέξεων για να αντλήσει το πραγματικό νόημά τους. Δεν μπορείς να πεις ότι κάποιος πρέπει να εισέλθει για δεύτερη φορά στη μήτρα της μητέρας του για να ξαναγεννηθεί. Τι εννοείς λοιπόν;"
Ο Ιησούς εκφράζει έκπληξη που "ένας δάσκαλος του Ισραήλ" δεν καταλαβαίνει την πνευματική αναγέννηση. Ο James F. Driscoll περιγράφει τον Νικόδημο ως έναν μορφωμένο και έξυπνο πιστό αλλά όχι μυημένο στα μυστήρια της νέας πίστης.
Αυτή η συζήτηση του Νικόδημου με τον Ιησού αποτελεί πηγή για πολλές εκφράσεις του Χριστιανισμού και κυρίως για την φράση αναγέννηση που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την πίστη ότι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας. Το χωρίο «Κατά Ιωάννη 3:16», αποτελεί μια φράση που χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου: "Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον."
Στο Κεφάλαιο 7, ο Νικόδημος συμβουλεύει τους υπόλοιπους Φαρισαίους να ακούνε και να ερευνούν προτού δημιουργήσουν μια κρίση σχετικά με τον Ιησού. Η κοροϊδευτική απάντησή τους υποστηρίζει την πεποίθησή τους ότι κανένας προφήτης δεν έρχεται από την Γαλιλαία. Ωστόσο, είναι πιθανό ότι ήσκησε μια επιρροή στο Σανχεντρίν.
Στο τέλος του Ευαγγελίου, όταν ο Ιησούς έχει ταφεί, ο Νικόδημος πηγαίνει ένα μείγμα από μύρο και αλόη - περίπου 33 γραμμάρια - για να το βάλει στο σώμα του Ιησού σύμφωνα με την Ιουδαϊκή παράδοση. Στο βιβλίο Jesus of Nazareth: Holy Week, ο Πάπας Βενέδικτος XVI παρατηρεί ότι, "Η ποιότητα του αφρόλουτρου είναι εκπληκτική και υπερβαίνει όλες τις κανονικές ποσότητες. Αυτή είναι μια βασιλικού τύπου ταφή."
Με βάση τη χριστιανική παράδοση ο Νικόδημος μαρτύρησε κάποια στιγμή μέσα στον πρώτο αιώνα.
Λατρεία και λειτουργική μνήμη
Στην σημερινή Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ο Νικόδημος εορτάζεται μαζί με τον Άγιο Ιωσήφ της Αριμαθαίας στις 31 Αυγούστου. Το Τάγμα των Φραγκισκανών έχει ανεγείρει έναν ναό στο όνομα του Αγίου Νικοδήμου και του Ιωσήφ του από Αριμαθαίας, στη Ράμλα του Ισραήλ.
Ο Νικόδημος στην τέχνη
Ο Νικόδημος εμφανίζεται σε μεσαιωνικούς πίνακες, στους οποίους εμφανίζεται και ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας, να αφαιρεί τον νεκρό Ιησού από τον σταυρό, συχνά με την βοήθεια μιας σκάλας.
Και τα δυο αυτά γλυπτά χρονολογούνται σχεδόν μια χιλιετία μετά τον θάνατο του Νικόδημου, ωστόσο οι επιγραφές επιβεβαιώνουν ένα σύγχρονο ενδιαφέρον για τον Νικόδημο ως χαρακτήρα της μεσαιωνικής Ευρώπης.
Ο Νικόδημος στην μουσική
Στις λουθηρανικές αναγνώσεις του 18ου αιώνα, το ευαγγελικό κείμενο της συνάντησης του Ιησού με τον Νικόδημο την νύχτα ανατέθηκε στην Αγία Κυριακή. Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ συνέθεσε αρκετές καντάτες για την συνάντηση αυτή. Η καντάτα Ο heilges Geist- und Wasserbad (BWV 165), η οποία γράφτηκε το 1715, βρίσκεται πιο κοντά στο ευαγγέλιο και βασίζεται σε ένα λιμπρέτο του ποιητή Salomo Franck.
Ο Ernst Pepping συνέθεσε το 1937 μίαν ευαγγελική motette με θέμα την συνάντηση του Νικόδημου με τον Ιησού.
Στην λαϊκή μουσική, το όνομα του Νικόδημου χρησιμοποιήθηκε εικονιστικά το 1864 στο έργο του Henry Clay "Wake Nicodemus", το οποίο ήταν αρκετά δημοφιλές εκείνη την εποχή.
Ο Νικόδημος αναφέρεται συχνά στη χριστιανική μουσική και λογοτεχνία σαν ένα πρόσωπο που αναζητά διάφορες πτυχές της πίστης, όπως στο τραγούδι της Τζένιφερ Κναπ To Know You (Να Σε γνωρίσει), στο οποίο περιλαμβάνονται οι στίχοι, «''Ο Νικόδημος δε μπορούσε να καταλάβει πώς μπορούσες να μας ελευθερώσεις. Ίσως να είχαμε γίνει πολύ καλοί φίλοι, καθώς μερικές φορές ακόμη αναρωτιέμαι επίσης πώς Σε πλησιάζουμε με τόση ευκολία''», οι οποίοι αναφέρονται στην πόρτα που ο Ιησούς άνοιξε και επιτρέπει σε όσους είναι προσκεκλημένοι να έρθουν κοντά Του και να λάβουν την αιώνια ζωή, αλλά όχι πριν αναγεννηθούν από το Άγιο Πνεύμα.
Κινηματογράφος
Ο Σερ Λόρενς Ολιβιέ ενσάρκωσε το Νικόδημο στην τηλεοπτική σειρά του Φράνκο Τζεφιρέλι Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (1977). Στη σειρά, ο Νικόδημος προσπαθεί να ενημερώσει τον Ιησού για την πιθανή σύλληψή του και παρίσταται στη Σταύρωση. Είναι εκείνος που λέει την περίφημη φράση "Και με Τις πληγές Του θεραπευθήκαμε".
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης Νικοδημος Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Πάπας Ευτυχιανός
Ο άγιος Ευτυχιανός υπήρξε Πάπας Ρώμης από τις  4 Ιανουαρίου του 275 έως τις  7 Δεκεμβρίου του 283, με βάση το Annuario Pontificio του 2003.
Λέγεται ότι επέτρεψε την ευλογία των σταφυλιών και των φασολιών στο βωμό και ότι έθαψε 324 μάρτυρες με τα ίδια του τα χέρια. Ορισμένοι ιστορικοί αμφισβητούν τις παραδόσεις αυτές, αφού δεν υπήρξαν διωγμοί μετά το θάνατό του Αυρηλιανού το 275 και η ευλογία των καρπών των αγρών πιστεύεται ότι ξεκίνησε σε μεταγενέστερη περίοδο.
Εορτάζεται στις 8 Δεκεμβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Πάπες 3ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 3ου αιώνα Κατηγορία:Πάπες άγιοι της Καθολικής Εκκλησίας
Σκάθι (δορυφόρος)
Η Σκάθι (αγγλικά: Skathi), ή Κρόνος ΧΧVII (Saturn XXVII), είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Ανακαλύφθηκε από τους Μπρετ Γκλάντμαν, John J. Kavelaars και την ομάδα τους το 2000, και έλαβε το προσωρινό όνομα S/2000 S 8.
Έχει περίπου 8 χιλιόμετρα διάμετρο, και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 15.576.000 χλμ. σε 725,784 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 149° προς την Εκλειπτική (150° προς τον ισημερινό του Κρόνου), με κατεύθυνση ανάδρομης φοράς και εκκεντρότητα 0,246.
Το όνομα του δορυφόρου συχνά αναφέρεται ως Σκάντι (Skadi). Αυτό είναι το όνομα το οποίο ανακοινώθηκε το 2003 ; Η IAU, όμως, αποφάσισε στις αρχές του 2005 να χρησιμοποιήσει ένα εναλλακτικό τρόπο προφοράς της Νορβηγικής ορθογραφίας του ονόματος. . Η κλασική γραφή του ονόματος είναι Skaði, με το γράμμα Ð (εθ), και η γραφή Σκάντι (Skadi) ήταν μία οπτική (και όχι φωνητική) αναπαράστασή του.
Η Σκάθι πιθανόν να σχηματίστηκε από μέρη που ξέφυγαν από τη Φοίβη.
Το όνομα του δορυφόρου προέρχεται από την Σκανδιναβική μυθολογία. Η Σκάθι (Skaði) ήταν ένας γίγαντας, σύζυγος του θεού από το πάνθεο των Βανίρ, Νγιορντ.
Η Σκάθι ανήκει στη Νορβηγική ομάδα δορυφόρων του Κρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Όμιλος Β΄ Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014
Ο όμιλος Β΄ του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 περιλαμβάνει τέσσερεις ομάδες εκ των οποίων οι δύο πρώτες προκρίνονται για την φάση των 16 της διοργάνωσης.
Ο νικητής του ομίλου θα αντιμετωπίσει τον δεύτερο του Ομίλου Α΄ και ο δεύτερος του ομίλου θα αντιμετωπίσει τον νικητή του Ομίλου Α΄.
Ισπανία - Ολλανδία
Η αναμέτρηση ήταν η ενδέκατη ανάμεσα στις δύο ομάδες στο Παγκόσμιο Κύπελλο, περιλαμβανομένου του τελικού της προηγούμενης διοργάνωσης που είχε βρει νικήτρια την Ισπανία με 1-0. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού που το ζευγάρι του προηγούμενου τελικού συναντιόταν στους ομίλους της επόμενης διοργάνωσης.
Στα μέσα του πρώτου ημιχρόνου ο διαιτητής σφύριξε πέναλτι όταν ο Ντιέγκο Κόστα έπεσε επάνω στο απλωμένο πόδι του Στέφαν ντε Βρέι. Ο Τσάμπι Αλόνσο σκόραρε από τα εννέα μέτρα δίνοντας το προβάδισμα στην Ισπανία. Δεν κατάφεραν να το διατηρήσουν μέχρι το ημίχρονο όμως, με τον Ρόμπιν φαν Πέρσι να πετυχαίνει με κεφαλιά ψαράκι από τα 14 μέτρα ένα από τα εντυπωσιακότερα γκολ της διοργάνωσης, ύστερα από σέντρα του Ντάλεϊ Μπλιντ. Από τον Μπλιντ προήλθε η ασίστ και για το δεύτερο γκολ της Ολλανδίας στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, αυτή τη φορά με σκόρερ τον Άριεν Ρόμπεν. Δώδεκα λεπτά αργότερα, η Ολλανδία σκόραρε ξανά με κεφαλιά του Ντε Βρέι από στημένη φάση. Ο τερματοφύλακας της Ισπανίας Ίκερ Κασίγιας διαμαρτυρήθηκε για επιθετικό φάουλ σε βάρος του από τον Φαν Πέρσι αλλά το γκολ κατακυρώθηκε. Λίγα λεπτά αργότερα ο Κασίγιας δεν κατάφερε να κοντρολάρει τη μπάλα ύστερα από πάσα του Σέρχιο Ράμος με αποτέλεσμα ο Φαν Πέρσι να πετύχει εύκολα το δεύτερο γκολ του στον αγώνα. Το πέμπτο γκολ της Ολλανδίας ήταν μια ατομική προσπάθεια του Ρόμπεν. Έχοντας λάβει τη μπάλα στο κέντρο του γηπέδου, προσπέρασε αρκετούς αμυνόμενους Ολλανδούς και τον Κασίγιας, προτού πλασάρει τη μπάλα στα δίχτυα.
Το τελικό 1-5 ήταν η βαρύτερη ήττα κατόχου του τίτλου στην ιστορία του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου και η μεγαλύτερη ήττα της Ισπανίας στο θεσμό μετά το 1950. Με τα γκολ τους, οι Φαν Πέρσι και Ρόμπεν έγιναν οι πρώτοι Ολλανδοί που σκόραραν σε τρία διαφορετικά παγκόσμια κύπελλα. Οι Κασίγιας και Τσάβι έγιναν μαζί με τον παλαίμαχο Άντονι Θουμπιθαρέτα οι μόνοι Ισπανοί παίκτες με συμμετοχές σε τέσσερεις διαφορετικές διοργανώσεις.
Χιλή - Αυστραλία
Οι δύο ομάδες είχαν συναντηθεί σε τέσσερις προηγούμενους μεταξύ τους αγώνες, συμπεριλαμβανομένου του αγώνα για τη φάση των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974, ο οποίος είχε λήξει ισόπαλος με σκορ 0–0.
Με τα τέρματά τους στον αγώνα, ο Αυστραλός Τιμ Κέιχιλ και ο Χιλιανός Γιαν Μποσεγιούρ έγιναν αντίστοιχα, ο πρώτος Αυστραλός παίκτης που έχει σκοράρει σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα και ο πρώτος Χιλιανός παίκτης που έχει σκοράρει σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα.
Αυστραλία - Ολλανδία
225px|μικρογραφία|δεξιά|Ολλανδοί φίλαθλοι διασκεδάζουν στο Πόρτο Αλέγκρε την ημέρα του αγώνα Οι δύο ομάδες είχαν συναντηθεί στο παρελθόν σε τρεις φιλικούς αγώνες, πιο πρόσφατα το 2009.
Η Ολλανδία πήρε το προβάδισμα με τον Άριεν Ρόμπεν που πήρε μια μπαλιά του Ντάλεϊ Μπλιντ από την μεσαία γραμμή, πέρασε στην περιοχή και σκόραρε από το ύψος του σημείου του πέναλτι. Λίγο μετά τη σέντρα, η Αυστραλία ισοφάρισε με ένα βολέ του Τιμ Κέιχιλ από πάσα του Ράιαν ΜακΓκόουαν. Η Αυστραλία πήρε το προβάδισμα στο δεύτερο ημίχρονο με ένα χτύπημα πέναλτυ του Μάιλ Τζέντινακ, που κερδήθηκε από χέρι που έκανε ο Ντάριλ Γιάνμαατ, αλλά ο Ρόμπιν φαν Πέρσι ισοφάρισε μετά από πάσα που πήρε από τον νεοεισερχόμενο στον αγώνα Μέμφις Ντεπάι. Δέκα λεπτά αργότερα, ο Μέμφις Ντεπάι έλαβε μια πάσα από τον Τζόναθαν ντε Γκουζμάν και με μια μακρυνή προσπάθεια νίκησε τον Αυστραλό τερματοφύλακα Μάθιου Ράιαν πετυχαίνοντας το νικητήριο τέρμα για τους Ολλανδούς.
Ισπανία - Χιλή
Οι δύο ομάδες είχαν συναντηθεί σε δύο προηγούμενους αγώνες και οι δύο ήταν για το Παγκόσμιο Κύπελλο στη φάση των ομίλων και κερδήθηκαν από την Ισπανία με σκορ 2–0 το 1950 και 2–1 το 2010.
Η Ισπανία έγινε η πέμπτη κάτοχος του τίτλου που αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων, και η πρώτη από το 1950 που αποκλείστηκε μόλις με δύο παιχνίδια (όμως η Ιταλία το 1950 ήταν σε όμιλο τριών ομάδων και έπαιξε συνολικά δύο παιχνίδια).
Αυστραλία - Ισπανία
225px|μικρογραφία|δεξιά|Η νίκη της Ισπανίας έδωσε λίγη χαρά στους φιλάθλους της Οι δύο ομάδες δεν έχουν ξαναγωνιστεί μαζί. Ο Αυστραλός επιθετικός Τιμ Κέιχιλ δεν αγωνίστηκε επειδή συμπλήρωσε κίτρινες κάρτες.
Σε ένα ματς όπου και οι δύο ομάδες είχαν ήδη αποκλειστεί, Η Ισπανία πέρασε μπροστά στο σκορ στο 36ο λεπτό με γκολ του Νταβίντ Βίγια, μετά από ασίστ του Αντρές Ινιέστα. Στο δεύτερο ημίχρονο ο Φερνάντο Τόρρες σκόραρε στο 69ο λεπτό, ενώ το τελικό σκορ διαμόρφωσε ο Χουάν Μάτα, όπου η μπάλα πέρασε κάτω από τα πόδια του τερματοφύλακα.
Ο Νταβίντ Βίγια σημείωσε το ένατό του γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο και έκανε ρεκόρ σκόρερ της Ισπανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ως Ισπανός παίκτης που έχει σκοράρει σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα, μαζί με τους Φερνάντο Ιέρο, Ραούλ και Χούλιο Σαλίνας.
Ολλανδία - Χιλή
Οι δύο ομάδες συναντήθηκαν άλλη μια φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928. Ο Ολλανδός επιθετικός Ρόμπιν φαν Πέρσι δεν αγωνίστηκε, επειδή συμπλήρωσε δύο κίτρινες κάρτες.
Και οι δύο ομάδες είχαν προκριθεί στη φάση των 16, ενώ αυτός ο αγώνας θα έκρινε ποια ομάδα θα τερμάτιζε στην πρώτη θέση. Η Ολλανδία χρειαζόταν μία ισοπαλία για να την κατακτήσει, ενώ η Χιλή χρειαζόταν νίκη. Η Ολλανδία πέρασε μπροστά στο σκορ με τον Λίροϊ Φερ στο 77ο λεπτό, ενώ ο Μέμφις Ντεπάι, ο οποίος πέρασε σαν αλλαγή στον αγώνα σκόραρε στις καθυστερήσεις του αγώνα. Με αυτή τη νίκη η Ολλανδία κατέκτησε την πρώτη θέση στον Όμιλο Β΄, ενώ η Χιλή τερμάτισε στην δεύτερη θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014
57
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 57 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Απομυελίνωση
Ως απομυελίνωση ορίζεται η απώλεια ή καταστροφή του μυελώδους ελύτρου από τον άξονα των νευρικών κυττάρων. Το μυελώδες έλυτρο αποτελείται από την ουσία μυελίνη και περιβάλλει το νευρικό κύτταρο κατά μήκος του άξονά του. Με την απομυελίνωση συμβαίνει σταδιακή καταστροφή της μυελίνης, που έχει ως αποτέλεσμα την μείωση της ταχύτητας μέχρι και την εξάλειψη της μεταφοράς των ηλεκτρικών διεγέρσεων (νευρικών σημάτων) από τον ένα νευρώνα στον άλλο. Η απομυελίνωση είναι και η αιτία των συμπτωμάτων που βιώνουν όσοι έχουν σκλήρυνση κατά πλάκας. Στην σκλήρυνση κατά πλάκας συμβαίνει καταστροφή της μυελίνης και, στη θέση της, δημιουργούνται πλάκες. Δεν είναι, όμως, δυνατό να ταυτιστεί η απομυελίνωση με την σκλήρυνση κατά πλάκας, καθώς δεν προέρχεται μόνο από αυτήν. Είναι δυνατόν να συμβεί προσωρινή απομυελίνωση, δηλαδή απώλεια της μυελίνης, και σύντομη αναδημιουργία της.
Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις
Κρητική Πολιτεία
thumb|Η σημαία της Κρητικής Πολιτείας (1896 – 1913). Πρόκειται για μια παραλλαγή της [[σημαία της Ελλάδας|ελληνικής σημαίας του 1822: λευκός σταυρός που χώριζε τη σημαία σε τέσσερα τετράγωνα από τα οποία τα τρία ήταν κυανά, ενώ το τέταρτο, το πάνω αριστερό, ήταν κόκκινο μ' ένα λευκό άστρο στο κέντρο και συμβόλιζε την υποταγή στην Οθωμανική πύλη.]] thumb|Ο θυρεός της Κρητικής Πολιτείας ήταν παραλλαγή αυτού του Βασιλείου της Ελλάδος, και εμφανιζόταν σε επίσημα έγγραφα καθώς και νομίσματα.
Η Κρητική Πολιτεία (1896 – 1913) ήταν το επίσημο όνομα με το οποίο αναγνωρίστηκε η Κρήτη ως αυτόνομο κράτος (πλήρως ελεγχόμενο από τις Μεγάλες Δυνάμεις και υπό τουρκική επικυριαρχία, όπως υποδήλωνε και η σημαία της) μετά την κρητική επανάσταση του 1896 και την απόσχισή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου και τέθηκε υπό την προστασία των Μεγάλων Δυνάμεων, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ρωσίας. Προπαρασκευή της αυτονόμησης της Κρήτης υπήρξε η ιστορική Σύμβαση της Χαλέπας. Η Κρητική Πολιτεία αποτέλεσε το μεταβατικό στάδιο πριν την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα το 1913.
Κρητικές επαναστάσεις
αριστερά|μικρογραφία|"Εκτελεστικόν Κυβέρνησις της Κρήτης κατά την Επανάστασιν 1897", επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ου αι. Οι Κρητικοί μετά την επιστροφή της Κρήτης από την κατοχή της Αιγύπτου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία εξεγείρονταν συνεχώς με εθνικά, κοινωνικά και οικονομικά αιτήματα. Το 1841 ξέσπασε το Κίνημα του Χαιρέτη και το 1858 το Κίνημα του Μαυρογένη, με το οποίο οι Κρήτες πέτυχαν να κατέχουν ελεύθερα όπλα, να ασκούν τη λατρεία και να γίνεται σεβαστή η θρησκεία τους, καθώς και τη σύσταση Χριστιανικών Δημογεροντιών που είχαν αρμοδιότητα σε θέματα παιδείας, κοινωνικής πρόνοιας, κληρονομικού και οικογενειακού δικαίου, και ακολούθησε η επανάσταση του 1866-1869. Η επανάσταση του 1877-1878 έφερε τη Σύμβαση της Χαλέπας. Σύμφωνα με τη Σύμβαση, η Κρήτη αποχωριζόταν από την λοιπή Οθωμανική Αυτοκρατορία, θα διοικούνταν από τη Γενική Διοίκηση Κρήτης και της παραχωρούνταν ορισμένα προνόμια, μεταξύ των οποίων η σύσταση Φιλεκπαιδευτικών Συλλόγων, η έκδοση εφημερίδων, καθώς και η αστυνόμευση μόνο από Κρητικούς.
Το 1889 η Οθωμανική Αυτοκρατορία περιόρισε σημαντικά τα προνόμια των Κρητών μετά την επανάσταση που ξέσπασε με πρωτοβουλία των ηγετών του συντηρητικού κόμματος (καραβανάδων) και ανέθεσε στον συνταγματάρχη Ταξίν την αστυνόμευση της Κρήτης, θέτοντας τον επικεφαλής σώματος 200 ανδρών που στρατολογήθηκαν στη Μακεδονία. Η επανάσταση του 1889 καταπνίγηκε μετά από ένα οκτάμηνο. Ακολούθησαν σφαγές χριστιανών, πυρπολήσεις χωριών, βεβηλώσεις και καταστροφές ναών και άλλες βιαιοπραγίες, κάτι που ανάγκασε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως να κηρύξει την Εκκλησία υπό διωγμό. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας έκλεισαν σε ορισμένες επαρχίες όλοι οι ναοί και απεστάλησαν επιστολές διαμαρτυρίας προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Η επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων
Οι Μεγάλες Δυνάμεις, που πάντοτε ενδιαφέρονταν για την Κρήτη λόγω της στρατηγικής της σημασίας και από καιρό είχαν συγκεντρώσει τους στόλους τους γύρω από το νησί, αποφάσισαν με τη Συνθήκη του Βερολίνου το 1896 να προχωρήσουν σε οριστική λύση του κρητικού ζητήματος, με τη διεθνή κατοχή του νησιού και την ανακήρυξή του σε αυτόνομη Πολιτεία, ενώ στις 21 Ιανουαρίου 1897 ελληνικά στρατεύματα με δύναμη 1.500 αντρών και διοικητή τον υπασπιστή του βασιλιά Τιμολέοντα Bάσσο αποβιβάστηκαν εκεί για να την ελευθερώσουν και να την ενώσουν με την Ελλάδα. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις όμως παρενέβησαν, αποβιβάζοντας κι αυτές δυνάμεις για να σταματήσουν οι εχθροπραξίες. Στις 18 Φεβρουαρίου ο ελληνικός στόλος αποσύρθηκε και ο ελληνικός στρατός υποχώρησε στην ξηρά και κατευθύνθηκε βόρεια προς τη Θεσσαλία και την Ήπειρο. Στις 20 Μαρτίου του ίδιου χρόνου οι Μεγάλες Δυνάμεις χώρισαν το νησί σε διεθνείς τομείς, ενώ τα Χανιά και η γύρω περιοχή της πρωτεύουσας έγιναν πολυεθνικός τομέας. Οι Άγγλοι διοικούσαν το νομό Ηρακλείου, οι Ρώσοι το νόμο Ρεθύμνου, οι Γάλλοι το νομό Λασιθίου και οι Ιταλοί τους νομούς Χανίων και Σφακιών.
Στις 25 Αυγούστου 1897 ο Ελευθέριος Βενιζέλος έστειλε διακοίνωση στον αρχηγό του ευρωπαϊκού στόλου, αναφέροντας ότι η μόνη σωστή λύση του Κρητικού ζητήματος θα ήταν η ένωση του νησιού με την Ελλάδα. Αφού όμως η Ελλάδα απέσυρε τη στρατιωτική δύναμη που είχε στο νησί αναγνωρίζοντας την αυτονομία του, θα έπρεπε και η Κρήτη, για να μην φέρει σε δύσκολη θέση την Αθήνα, να δεχθεί ως προσωρινή λύση την αυτονομία, εναποθέτοντας τις ελπίδες για οριστική λύση στις Μεγάλες Δυνάμεις. Οι Οθωμανοί πρότειναν να γίνει ανταλλαγή της Κρήτης με τη Θεσσαλία, την οποία κατείχε ο στρατός τους. Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε καθώς θεωρήθηκε εμπαιγμός και για τους Κρητικούς και για τις Μεγάλες Δυνάμεις.
Μετά τον πόλεμο του 1897 η Ελλάδα υπέγραψε στην Κωνσταντινούπολη συνθήκη ειρήνης με την Τουρκία. Κατόπιν οι Μεγάλες Δυνάμεις ξεκίνησαν τη διαδικασία διακανονισμού του κρητικού ζητήματος, που όμως τραβούσε μακριά. Προτάθηκαν για τη θέση του Γενικού Διοικητή του νησιού οι Δροζ, Σέφερ, ο Μαυροβούνιος Πέτροβιτς Μπόζα, ο πρίγκιπας Βάττεμβεργ, ενώ οι Τούρκοι ήθελαν γι' αυτή τη θέση τον Ανθόπουλο πασά. Η Ρωσία υπέδειξε τον γιο του βασιλιά των Ελλήνων Γεωργίου του Α΄, πρίγκιπα Γεώργιο, ο οποίος και επελέγη τελικά. Στις 21 Ιανουαρίου 1898 η κρητική συνέλευση μέσα σε ζητωκραυγές ενέκρινε πρόταση του Βενιζέλου να κάνει το προεδρείο της τα αναγκαία διαβήματα. Η Γερμανία και η Αυστρία, επειδή δεν ήθελαν να φανεί ότι αντιτίθενται στις τουρκικές απαιτήσεις, αποχώρησαν από τον συνασπισμό των ευρωπαϊκών δυνάμεων, ο οποίος έγινε πλέον τετραμελής. Ο Γενικός Διοικητής θα αναγνώριζε την υψηλή επικυριαρχία του Σουλτάνου και θα εφάρμοζε αναλογική συμμετοχή του ελληνικού και του τουρκικού στοιχείου στη διοίκηση του νησιού.
Εκλέχθηκε μια εκτελεστική επιτροπή με τη συμμετοχή του Βενιζέλου, που εκτελούσε χρέη κυβέρνησης και είχε τις επαφές με τους Ευρωπαίους ναυάρχους. Άρχισε να εφαρμόζει το προσωρινό πολίτευμα, αλλά οι μουσουλμάνοι, υποκινούμενοι από την οθωμανική διοίκηση, ξεσηκώθηκαν. Οι χριστιανοί της Κρήτης άρχισαν να συγκεντρώνουν ένοπλα τμήματα και η εκτελεστική επιτροπή προέβη σε διαβήματα διαμαρτυρίας. Οι μουσουλμάνοι του νησιού κλείστηκαν στις πόλεις, ενώ την ύπαιθρο έλεγχαν οι χριστιανοί επαναστάτες. Οι σφαγές των μουσουλμάνων της Σητείας και του Σέλινου, καθώς και η σφαγή των χριστιανών του Ηρακλείου στις 25 Αυγούστου 1898 που έκαναν οι μουσουλμάνοι, οδήγησαν στην αποχώρηση των Οθωμανών από το νησί, στη δημιουργία της αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας και στην εκλογή του πρίγκιπα Γεωργίου ως ύπατου αρμοστή της Κρήτης.
Ο Πρίγκιπας Γεώργιος στην Κρήτη
εναλλ.=Personal Arms of Prince George as High Commissioner of the Cretan State.|μικρογραφία|Οικόσημο του Πρίγκιπος Γεωργίου της Ελλάδος, Ύπατου Αρμοστή της Κρητικής Πολιτείας (του Ανδρέα Μέγκου). Ο πρίγκιπας Γεώργιος της Ελλάδας ορίστηκε Ύπατος Αρμοστής Κρήτης με τριετή θητεία. Στις 9 Δεκεμβρίου 1898 έφθασε στη Σούδα με τη ρωσική ναυαρχίδα "Νικόλαος Α΄", συνοδευόμενη και από πλοία των άλλων Δυνάμεων, όπου του επιφυλάχθηκε αποθεωτική υποδοχή. Τον υποδέχτηκαν στη Σούδα οι ναύαρχοι Ποττιέ, Νόελ, Σκρύδλωφ και Μπέτολλο, καθώς και ο ενθουσιώδης κρητικός λαός. Ο Γάλλος ναύαρχος Ποττιέ, πρόεδρος του συμβουλίου των ναυάρχων, του παρέδωσε επίσημα στο Διοικητήριο Χανίων τη διοίκηση της Κρήτης, ενώ τα ευρωπαϊκά πολεμικά, έξω από το λιμάνι, χαιρέτιζαν με κανονιοβολισμούς την ύψωση της κρητικής σημαίας.
Σε σύντομο διάστημα ο Γεώργιος ανέθεσε σε επιτροπή από 16 μέλη (12 χριστιανούς και 4 μουσουλμάνους), με πρόεδρο τον Ιωάννη Σφακιανάκη, τη σύνταξη σχεδίου Συντάγματος που θα ενέκρινε η Κρητική Συνέλευση, η οποία συγκροτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1899, ενώ ταυτόχρονα προκηρύχθηκαν για τις 24 του ίδιου μήνα εκλογές των πληρεξουσίων. Στις 8 Φεβρουαρίου έγινε η πρώτη συνεδρίαση της Κρητικής Συνέλευσης, που αποτελείτο από 138 χριστιανούς και 50 μουσουλμάνους. Η Συνέλευση με πρόεδρο τον Σφακιανάκη ψήφισε το Σύνταγμα της Κρητικής Πολιτείας. Μετά την επικύρωσή του από τον Ύπατο Αρμοστή και την έγκρισή του -με ελάχιστες μεταβολές- από τις Μεγάλες Δυνάμεις, το Σύνταγμα δημοσιεύτηκε στις 15 Απριλίου 1899 στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Στις 27 Απριλίου 1899 ο Ύπατος Αρμοστής όρισε Συμβούλιο του Ηγεμόνα (δηλαδή κυβέρνηση) από τους Κρητικούς αρχηγούς, συνιστώμενη από πέντε Ανώτερες Διευθύνσεις, αντίστοιχες με τα σημερινά Υπουργεία. Οι σύμβουλοι με τις διευθύνσεις τους ήταν: Ελευθέριος Βενιζέλος της Δικαιοσύνης, Μανούσος Κούνδουρος των Εσωτερικών, Νικόλαος Γιαμαλάκης της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως και των Θρησκευμάτων, Κωνσταντίνος Φούμης των Οικονομικών και Χασάν Σκυλιανάκης της Δημοσίας Ασφαλείας. Από τους αρχηγούς δεν συμμετείχε στο συμβούλιο μόνο ο Ιωάννης Σφακιανάκης, επειδή υπέβαλε στον Αρμοστή ένα σχέδιο για το οριστικό πολίτευμα του νησιού, αλλά ο Γεώργιος δεν το ενέκρινε.
Το συμβούλιο ξεκίνησε την προσπάθεια να οργανώσει κράτος. Στις 18 Μαΐου ο Βενιζέλος υπέβαλε πλήρη δικαστική νομοθεσία. Άρχισαν όμως οι διαφωνίες. Ο Γεώργιος, σκοπεύοντας να ταξιδέψει στην Ευρώπη, ανακοίνωσε στον κρητικό λαό ότι "κατά την διάρκειαν του ταξιδίου του θα εζήτει από τας Μεγάλας Δυνάμεις την ένωσιν της Κρήτης και ήλπιζε να επιτύχει ταύτην λόγω των συγγενικών του δεσμών". Η ανακοίνωση έγινε χωρίς να το ξέρει το συμβούλιο. Ο Βενιζέλος είπε στον πρίγκιπα ότι δεν θα ήταν καλό να δίνει στον λαό ελπίδες για κάτι που δεν ήταν εκείνη τη στιγμή δυνατό να πραγματοποιηθεί. Όντως οι Μεγάλες Δυνάμεις απέρριψαν το αίτημα του Γεωργίου. Επήλθε πολλές φορές διάσταση μεταξύ των δύο ανδρών και ο Βενιζέλος επανειλημμένα υπέβαλε παραίτηση.
Στις 17 Μαΐου 1901 εξέθεσε σε έκθεσή του τους λόγους που τον υποχρέωναν να παραιτηθεί, την δε επομένη τους είπε και προφορικά στον Ύπατο Αρμοστή. Στις 18 Μαΐου ο Βενιζέλος απολύθηκε, επειδή δημόσια υποστήριξε απόψεις αντίθετες από αυτές που πρέσβευε ο Αρμοστής και τέθηκε πλέον επικεφαλής της αντιπολίτευσης. Επί τρία χρόνια διεξήχθη μια σκληρότατη πολιτική διαμάχη, η διοίκηση παρέλυσε και κυριάρχησε η οξύτητα στο νησί. Αναπόφευκτα τον Μάρτιο του 1905 ξέσπασε επανάσταση, της οποίας επικεφαλής τέθηκε ο Βενιζέλος.