cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καμπαρέ (ταινία)
μικρογραφία|339x339εσ|Η [[Λάιζα Μινέλι σε χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας]] Η ταινία Καμπαρέ (πρωτότυπος τίτλος Cabaret) είναι μιούζικαλ παραγωγής 1972 σε σενάριο Τζέι Άλεν και σε σκηνοθεσία Μπομπ Φόσι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Λάιζα Μινέλι, Μάικλ Γιορκ και Τζόελ Γκρέι, οι οποίοι πλαισιώνονται από τους Χέλμουτ Γκριμ, Μαρίζα Μπέρενσον και Φριτς Βέπερ. Η ταινία διαδραματίζεται στο Βερολίνο των αρχών της δεκαετίας του 1930, λίγο πριν από την πτώση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού και πραγματεύεται τη σχέση της Σάλι Μπόουλς, μιας Αμερικανίδας τραγουδίστριας σε καμπαρέ, με τον Μπράιαν Ρόμπερτς, έναν συνεσταλμένο Βρετανό συγγραφέα. Η ταινία αντλεί τη θεματολογία της από τρία διαφορετικά έργα: το μιούζικαλ που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ με τίτλο Cabaret, το οποίο με τη σειρά του είχε βασιστεί στην αυτοβιογραφική νουβέλα Goodbye to Berlin του Κρίστοφερ Άισεργουντ και το θεατρικό του 1951 I Am a Camera του Τζον Βαν Ντρούτεν, βασισμένο επίσης στη νουβέλα του Άισεργουντ. Από τα τραγούδια του μιούζικαλ του 1966 ελάχιστα χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία. Οι Κάντερ και Ιμπ που είχαν γράψει τα τραγούδια του μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ έγραψαν καινούργια για την ταινία. Τα τραγούδια αυτά εχουν διηγηματικό χαρακτήρα και χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τα αισθήματα των πρωταγωνιστών. Όλα ερμηνεύονται μέσα στο καμπαρέ και με το Tomorrow Belongs to Me, να είναι το μοναδικό τραγούδι της ταινίας που δεν ερμηνεύεται ούτε από τη Λάιζα Μινέλι, αλλά ούτε από τον Τζόελ Γκρέι.
Η ταινία αποτέλεσε το πρώτο σκηνοθετικό εγχείρημα του Μπομπ Φόσι, μετά την αποτυχία που είχε το Γλυκιά Τσάριτι (Sweet Charity) του 1969 με τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν που είχε πατώσει στο αμερικανικό Box-Office. To 1972 βρήκε τον Φόσι να ανακάμπτει με το Καμπαρέ, το οποίο τον ανέδειξε ως έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της γενιάς του. Η ταινία έδωσε και την ευκαιρία στην κόρη της ηθοποιού Τζούντι Γκάρλαντ και του σκηνοθέτη Βινσέντε Μινέλι να ξεδιπλώσει τόσο το υποκριτικό, όσο και το ερμηνευτικό της ταλέντο, το οποίο της χάρισε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Η ταινία που έλαβε συνολικά 10 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, βραβεύτηκε τελικά με 8 βραβεία, έχασε όμως το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από την ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα Ο νονός (The Godfather, 1972). Το Καμπαρέ διατηρεί μέχρι και σήμερα το ρεκόρ των περισσότερων νικών στα βραβεία Όσκαρ, χωρίς να έχει κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Η πρεμιέρα της ταινίας έλαβε διθυραμβικές κριτικές, ενώ αποτέλεσε και τεράστια εισπρακτική επιτυχία. Με προϋπολογισμό 4,6 εκατομμυρίων δολαρίων, έκανε παγκόσμιες εισπράξεις 42,8 εκατομμυρίων δολαρίων. Η ταινία απέσπασε επίσης πολλά βραβεία απο τους κριτικούς της περιόδου, ενώ το περιοδικό Empire το κατέταξε στη θέση 367, στη λίστα με τις 500 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Η ταινία επιλέχθηκε να φυλαχθεί για διατήρηση στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου το 1995, με αιτιολόγηση πως είναι "πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική".
Πλοκή
Το 1931, ο φοιτητής του Κέιμπριτζ και συγγραφέας Μπράιαν Ρόμπερτς (Μάικλ Γιορκ) φτάνει στο Βερολίνο προκειμένου να ολοκληρώσει τις σπουδές του στη γερμανική γλώσσα. Μην έχοντας πολλά χρήματα αποφασίζει να κάνει μαθήματα αγγλικών σε Γερμανούς προκειμένου να βγάζει τα προς το ζην και νοικιάζει ενα οικονομικό δωμάτιο στο σπίτι της φρόιλαϊν Σνάιντερ (Ελίζαμπεθ Νόιμαν Φίαρτελ), όπου γνωρίζεται με μια αλλη ένοικο, την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Σάλι Μπόουλς (Λάιζα Μινέλι). Η φανταχτερή Σάλι, που ερωτεύεται τον Μπράιαν, τραγουδάει στο καμπαρέ Κιτ Κατ, όπου συνεργάζεται με τον κομπέρ (Τζόελ Γκρέι) για να πραγματοποιήσει τα χορευτικά της νούμερα. Η Σάλι παρασέρνει τον Μπράιαν στον κόσμο της και ονειρεύεται να τον κάνει έναν από τους εραστές της, μέχρι και τη στιγμή που μαθαίνει ότι είναι ομοφυλόφιλος, χωρίς να έχει όμως ακόμη εμπειρίες. Οι δυο τους γίνονται επίσης φίλοι με τον φτωχό Φριτς Βέντελ (Φριτς Βέπερ) και την πανέμορφη και ζάπλουτη κληρονόμο Νατάλια Λαντάουερ (Μαρίζα Μπέρενσον), που είναι μαθητές του Μπράιαν. Ο Φριτς προσπαθεί να αναρριχηθεί κοινωνικά κάνοντας τον ζιγκολό και βλέπει αρχικά στο πρόσωπο της Νατάλια, που είναι εβραϊκής θρησκείας, το εισιτήριό του για μια άνετη ζωή. Η Νατάλια όμως καταλαβαίνει τα κίνητρά του Φριτς και δεν μπορεί να παραβλέψει τις διαφορές στη θρησκεία τους. Ο Φριτς και η Νατάλια ερωτεύονται παρ' όλα αυτά, ενώ η ζωή της Σάλι και του Μπράιαν στοιχειώνεται από την είσοδο του αμφισεξουαλικού και ζάπλουτου βαρόνου Μαξιμίλιαν φον Χόιν (Χέλμουτ Γκριμ), που ζει όπως και η Σάλι ξέφρενη ζωή, αλλά έχει και την οικονομική άνεση για να το κάνει. Ο Μαξ προσπαθεί να δελεάσει σεξουαλικά τους δυο νέους του φίλους κάνοντας τους δώρα και χάρες. Παράλληλα το καθεστώς του ναζισμού κάνει αισθητή την παρουσία του, αλλάζοντας τις ζωές όλων.
Βραβεία
Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Κοράκια Αργολίδας
Τα Κοράκια ή Κορακονήσια είναι 2 βραχονησίδες (η μεγαλύτερη ονομάζεται Κόρακας και έχει έκταση 0,100 τ.χλμ.) του Αργοσαρωνικού στον Αργολικό κόλπο η οποία βρίσκεται πολύ κοντά στις ακτές, βόρεια από το ακρωτήριο Κόρακας και νότια από το ακρωτήριο Φούρκα. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Ερμιονίδας.
Τύλος
Ιστορία
Δεν είναι γνωστό εάν το Μπαχρέιν ήταν μέρος της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, αν και ο αρχαιολογικός χώρος στο Καλάτ αλ Μπαχρέιν έχει προταθεί ως βάση των Σελευκιδών στον Περσικό Κόλπο. Ο Αλέξανδρος είχε προγραμματίσει να εγκαταστήσει στις ανατολικές ακτές του Περσικού Κόλπου Έλληνες αποίκους και παρόλο που δεν είναι σαφές ότι αυτό συνέβη στην κλίμακα που οραματίστηκε, η Τύλος ήταν μεγάλο μέρος του εξελληνισμένου κόσμου, όπου η γλώσσα των ανώτερων τάξεων ήταν ελληνική (αν και τα αραμαϊκά χρησιμοποιούνταν καθημερινά), ενώ ο Δίας λατρευόταν με τη μορφή της αραβικής θεότητας ήλιου Σαμς. Η Τύλος έγινε ακόμη και ο τόπος των ελληνικών αθλητικών αγώνων.
Το όνομα Τύλος πιστεύεται ότι είναι εξελληνισμός του σημιτικού Tilmun (από τη Ντίλμουν). Ο όρος Τύλος χρησιμοποιείται συνήθως για τα νησιά μέχρι τη Γεωγραφική Υφήγησις του Κλαύδιου Πτολεμαίου, όταν οι κάτοικοι αναφέρονται ως «Θηλουάνοι». Ορισμένα ονόματα τόπων στο Μπαχρέιν ανάγονται στην εποχή της Τύλου, όπου για παράδειγμα το κατοικημένο προάστιο Άραντ στο Μουχάρακ, πιστεύεται ότι προέρχεται από το «Άραδος», το αρχαίο ελληνικό όνομα για το νησί Μουχάρακ.
Ο Έλληνας ιστορικός Στράβων πίστευε ότι οι Φοίνικες προέρχονταν από το Μπαχρέιν. Ο Ηρόδοτος πίστευε επίσης ότι η πατρίδα των Φοινίκων ήταν το Μπαχρέιν. Αυτή η θεωρία έγινε αποδεκτή από τον Γερμανό κλασικιστή του 19ου αιώνα, Άρνολντ Χέρμαν Λούντβιχ Χέρεν, ο οποίος είπε ότι: «Στους Έλληνες γεωγράφους, για παράδειγμα, διαβάζουμε για δύο νησιά, την Τύρο, ή Τύλο, και το Άραντ, που καυχιέται ότι ήταν η μητρική χώρα των Φοινίκων, και για συλλογή εκθεμάτων των φοινικικών ναών». Οι κάτοικοι της Τύρου συγκεκριμένα διατηρούν εδώ και καιρό την καταγωγή τους από τον Περσικό Κόλπο, και η ομοιότητα με τις λέξεις «Τύλος» και «Τύρος» σχολιάστηκε. Ωστόσο, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία κατοχής του Μπαχρέιν κατά τη διάρκεια της υποτιθέμενης μετανάστευσης.
Αναφορές του Ηροδότου (440 π.Χ.) αναφέρουν πως οι Φοίνικες κατάγονται από το Μπαχρέιν. (Ιστορία, I:1).
Με την χάση της ελληνικής δύναμης των Σελευκιδών, η Τύλος ενσωματώθηκε στη Χαρακηνή ή Μεσσήνη, το κράτος που ιδρύθηκε σε αυτό που είναι σήμερα το Κουβέιτ από τους Ασπασινούς το 127 π.Χ.. Μια επιγραφή κτηρίου που βρέθηκε στο Μπαχρέιν υποδηλώνει ότι οι Ασπασινοί κατέλαβαν τα νησιά (και αναφέρει επίσης τη σύζυγό του, Θαλασσία). Από τον τρίτο αιώνα π.Χ. έως την άφιξη του Ισλάμ τον έβδομο αιώνα μ.Χ., το Μπαχρέιν ελέγχθηκε από δύο άλλες ιρανικές δυναστείες, των Παρθίων και των Σασσανίδων.
Περίπου το 250 π.Χ., οι Σελευκίδες έχασαν τα εδάφη τους από τους Παρθούς, μια ιρανική φυλή από την Κεντρική Ασία. Η Παρθική δυναστεία έφερε τον Περσικό Κόλπο υπό τον έλεγχό της και επέκτεινε την επιρροή της μέχρι το Ομάν. Επειδή έπρεπε να ελέγξουν τον εμπορικό δρόμο του Περσικού Κόλπου, οι Παρθίοι δημιούργησαν φρουρές στη νότια ακτή του Περσικού Κόλπου. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Η Ασία το 600 μ.Χ., δείχνει την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών πριν από την αραβική κατάκτηση. Τον τρίτο αιώνα μ.Χ., οι Σασσανιδές διαδέχθηκαν τους Παρθούς και κράτησαν την περιοχή μέχρι την άνοδο του Ισλάμ, τέσσερις αιώνες αργότερα. Ο Αρδασίρ Α' της Περσίας, ο πρώτος ηγέτης της δυναστείας των Σασσανιδών, προχώρησε προς το Ομάν και το Μπαχρέιν και νίκησε τον Σανάτρουκ (ή τον Σατίραν ), πιθανότατα τον Παρθιανό κυβερνήτη του Μπαχρέιν. Διόρισε τον γιο του Σαπώρη Α' της Περσίας ως κυβερνήτη του Μπαχρέιν. Ο Σαπώρης κατασκεύασε μια νέα πόλη εκεί και την ονόμασε Μπάταν Αρσασίρ από τον πατέρα του. Εκείνη τη στιγμή, το Μπαχρέιν ενσωματώθηκε στη νότια επαρχία των Σασσανιδών που κάλυπτε τη νότια ακτή του Περσικού Κόλπου, καθώς και το αρχιπέλαγος του Μπαχρέιν. Αυτή η νότια επαρχία υποδιαιρέθηκε σε τρεις περιοχές, Χαζάρ (τώρα επαρχία αλ Χαφούφ, Σαουδική Αραβία), Μπάταν Αρσασίρ (τώρα επαρχία αλ Κάτιφ, Σαουδική Αραβία) και Μίσμαχιγκ (τώρα νήσος Μπαχρέιν), συμπεριλαμβανομένου του αρχιπελάγους του Μπαχρέιν, το οποίο παλαιότερα ονομαζόταν Αουάλ, αλλά αργότερα, στην ισλαμική εποχή, έγινε γνωστό ως Μπαχρέιν.
Μέχρι τον πέμπτο αιώνα, το Μπαχρέιν ήταν ένα κέντρο για τον Νεστοριανό Χριστιανισμό, με το Σαμαχίζ την έδρα των επισκόπων. Το 410, σύμφωνα με τα συνοδικά αρχεία της Ανατολικής Συριακής Εκκλησίας, ένας επίσκοπος με το όνομα Μπατάι αφορίστηκε από την εκκλησία στο Μπαχρέιν. Ήταν επίσης ο τόπος λατρείας μιας θεότητας καρχαρία που ονομαζόταν Αουάλ. Οι προσκυνητές έχτισαν ένα μεγάλο άγαλμα για την Αουάλ στο Μουχάρακ, αν και τώρα έχει χαθεί, και για πολλούς αιώνες μετά την Τύλο, τα νησιά του Μπαχρέιν ήταν γνωστά ως Αουάλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Μπαχρέιν
Λίλιαν Μηνιάτη
Ξεκίνησε την καριέρα της στον ελληνικό κινηματογράφο το 1964 με την κωμωδία Σχολή για σωφερίνες σε σκηνοθεσία του Κώστα Στράντζαλη και πρωταγωνιστές τον Θανάση Βέγγο και τον Ανδρέα Μπάρκουλη. Συνολικά έχει εμφανιστεί σε 13 ταινίες και οι πιο σημαντικοί της ρόλοι ήταν στις ταινίες Υιέ μου... Υιέ μου... σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου και Να ζει κανείς ή να μη ζει σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου. Η τελευταία της εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν το 1967 στην ταινία Ο κόσμος τρελάθηκε του Ερρίκου Θαλασσινού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κιόνελι
Το Κιόνελι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Ιστορικό Αρχείο Ευγενίας Αντωνίου Σκιαθά
Το «Ιστορικό Αρχείο Ευγενίας Αντωνίου Σκιαθά» έχει πολύ σημαντική παρουσία στην συλλογή κειμηλίων και τεκμηρίων που αφορούν την Ελληνική Ιστορία από το 1770-1974. Iδρύθηκε στις αρχές του 21ου αιώνα στην Πάτρα, από τον χημικό μηχανικό, ποιητή και ιστορικό ερευνητή, Αντώνη Σκιαθά και περιλαμβάνει το τμήμα των Αρχείων, το τμήμα της Βιβλιοθήκης και το τμήμα της Πινακοθήκης.
Το Αρχείο
Τα ιστορικά τεκμήρια και τα κειμήλια των συλλογών του, καλύπτουν τον ιστορικό χρόνο των γεγονότων του Ελλαδικού Χώρου, όπως αυτός διαμορφώθηκε από το 1830- 1947, συμπεριλαμβανομένων των Παραδουνάβιων ηγεμονιών και των Ελληνικών Κοινοτήτων, στην Κωνσταντινούπολη, στην Οδησσό, στη Βενετία και αλλού. Οι ενότητες καλύπτουν ιστορικά τον 18ο, 19ο και 20ο Αιώνα, από το 1770 έως το 1974.
Αναλυτικότερα, οι ενότητες των ιστορικών τεκμηρίων που διαθέτει αναφέρονται χρονικά στις περιόδους:
Οι ιστορικές ενότητες υποστηρίζουν, με τα τεκμήρια που διαθέτει το Ιστορικό Αρχείο Ευγενίας Αντωνίου Σκιαθά, τα γεγονότα της Ελληνικής Ιστορίας με έγγραφα δημόσια και ιδιωτικά, όπως επιστολές, ημερολόγια, ψηφίσματα, χειρόγραφα, εφημερίδες , μονόφυλλα, έντυπο υλικό, βιβλία, έργα τέχνης, αντικείμενα αρματωμένων ακόμα και προσωπικά αντικείμενα των πρωταγωνιστών, και τεκμηριώνουν κάθε ιστορική περίοδο με την οποία ασχολείται το αρχείο. Οι συλλογές του Ιστορικού Αρχείου δίνουν πληροφορίες ξεχωριστά για κάθε πρωταγωνιστή των ιστορικών ενοτήτων στις οποίες εντάσσεται η δράση του, μα και για κάθε περίοδο που έδρασε ο συγκεκριμένος πρωταγωνιστής.
Η Βιβλιοθήκη
Η Βιβλιοθήκη του «Ιστορικού Αρχείου Ευγενίας Αντωνίου Σκιαθά» καταγράφει τις ιστορικές περιόδους με τις οποίες ασχολείται, με χειρόγραφα βιβλία, ή μοναδικές και πρώτες εκδόσεις, όπως του Λόρδου Βύρωνα, του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου, του Σπυρίδωνα Τρικούπη, αλλά και υπογεγραμμένα αντίτυπα, όπως του Κωνσταντίνου Καβάφη, που συνδράμουν βιβλιογραφικά τις ιστορικές περιόδους του αρχείου.
Η Πινακοθήκη
Η Πινακοθήκη του «Ιστορικού Αρχείου Ευγενίας Αντωνίου Σκιαθά», τόσο με τα πρωτότυπα έργα με ιστορικά θέματα και προσωπογραφίες ιστορικών προσωπικοτήτων που διαθέτει, όσο και με τους χάρτες, τις λιθογραφίες, τις ξυλογραφίες και τα υπογεγραμμένα αντίτυπα, δίνει μορφή στον ιστορικό χρόνο των τριών τελευταίων αιώνων της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας.
Το «Ιστορικό Αρχείο Ευγενίας Αντωνίου Σκιαθά», με αυτόνομες εκθέσεις, με θέματα που αφορούν την Ελληνική Ιστορία, όπως η επετειακή έκθεση για την απελευθέρωση της Πτολεμαΐδας από το τουρκικό ζυγό το 1921, στο Παλαιοντολογικό μουσείο Πτολεμαΐδας από τον Οκτώβριο 2012 έως τον Ιούνιο 2013, αλλά και με τεκμήρια και κειμήλια που παραχωρεί, για εκδόσεις φορέων, θεματικές εκθέσεις και ψηφιακές εφαρμογές, δεν έχει σταματήσει από την ίδρυσή του να συνομιλεί άμεσα και έμμεσα με τα ιστορικά δρώμενα της Ελλάδας, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Η συνεισφορά του στους εορτασμούς για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση
Το «Ιστορικό Αρχείο Ευγενίας Αντωνίου Σκιαθά», το 2021, παρείχε υλικό στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας για την έκδοση του επετειακού της Λευκώματος Μνήμες 1821 Δυτική Ελλάδα, Η γη της φλόγας, όπως και για το ψηφιακό της μουσείο. Τεκμήρια του Αρχείου δημοσιεύθηκαν και στο ηλεκτρονικό περιοδικό της Βουλής των Ελλήνων, «ΒΟΥΛΗ Επί του ……Περιστυλίου» και μπορούν να βρεθούν και στο ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό Culture Book.gr.
Κιόνελι (ΤΔΒΚ)
Το Κιόνελι είναι χωριό της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία (Κιόνελι). Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Στο χωριό σφαγιάστηκαν 8 Ελληνοκύπριοι από 200 Τούρκους με αυτόματα όπλα, ρόπαλα, μαχαίρια και σιδερένιους λοστούς.
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.com.cy/egklimata-2/i-sfagi-sto-kontemeno-otan-8-choriki-sfachtikan-apo-tous-tourkous-i-tris-vrethikan-me-poltopiimeno-kefali-i-apathia-ton-vretanon-pou-tous-egkatelipsan/
Έλος Χανίων
Το Έλος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Κισάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται 23 χλμ. νότια από το Καστέλι Κισάμου και απέχει 57 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 560 μ.
Τοποθεσία
Το Έλος απέχει 23 χλμ. νότια από το Καστέλλι Κισσάμου και απέχει 57 χιλιόμετρα από τα Χανιά, επί του δρόμου προς Ελαφονήσι. Το χωριό είναι κτισμένο στην πλαγιά του υψώματος Άγιος Δίκαιος, σε υψόμετρο 560 μέτρα. Το ρέμα Ξηροπόταμος διασχίζει το χωριό· είναι πιθανό ότι σχημάτιζε στην περιοχή κάποιο έλος, από το οποίο πήρε το όνομά του το χωριό. Το χωριό περιβάλλεται από δάσος με καστανιές και πλατάνους.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Elos Pervolia, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Elos με 57 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Elos. Στο χωριό είχε κτιστεί μια καθολική εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο από τον επίσκοπο Μπερνάντο Φλώριο, η οποία πλέον δεν σώζεται.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
thumb|250px|Ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται παλιό υδραγωγείο, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Κοντά στο υδραγωγείο βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Ο ναός είναι κτισμένος στον τύπο του μονόχωρου καμαρόσκεπου και έχει χρονολογηθεί με βάση τις αγιογραφίες του στις αρχές του 14ου αιώνα. Οι τοιχογραφίες του έχουν αποδοθεί στον Ιωάννη Παγωμένο. Σώζεται η παράσταση της δέησης, του μελισμού με τους συλλειτουργούντες ιεράρχες, η φιλοξενία του Αβραάμ και εικόνες αγίων, εφίππων ή ορθίων.
Ο κεντρικός ναός της ενορίας Έλους είναι ο ναός του αγίου Νικολάου. Είναι νεότερος ναός, ο οποίος θεμελιώθηκε το 1952 και εγκαινιάσθηκε το 1964. Παλαιότερα ο καθεδρικός ναός του Έλους ήταν ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, κοντά στην κορυφή του χωριού. Σύμφωνα με ανάγλυφη επιγραφή, θεμελιώθηκε το 1887, ενώ το κωδωνοστάσιο ολοκληρώθηκε 1909. Ο νεκροταφικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Στην κορυφή Άγιος Δίκαιος βρίσκεται ομώνυμο εκκλησάκι, το οποίο εορτάζει στις 6 Μαΐου.
Οικονομία
Το χωριό βασίζεται οικονομικά στα αγροκτηνοτροφικά προϊόντα και τον τουρισμό. Το κυριότερο προϊόν του χωριού είναι τα κάστανα. Κάθε χρόνο από τη δεκαετία του 1960 διοργανώνεται στο χωριό γιορτή καστάνου στα τέλη του Οκτώβρη. Στο χωριό λειτουργεί συσκευαστήριο καστάνων, ενώ επίσης λειτουργούν χώροι εστίασης, πρατήριο υγρών καυσίμων, παντοπωλεία, αρτοποιείο, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ιατρείο και εργαστήρια κατασκευής κουφωμάτων. Στο χωριό λειτουργεί δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο, το μόνο στη δημοτική ενότητα Ιναχωρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Κανάλι του Έλμπλονγκ
Το Κανάλι του Έλμπλονγκ (Kanał Elbląski, Oberländischer Kanal) είναι κανάλι μήκους 80,5 χιλιομέτρων στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας της Πολωνίας, το οποίο εκτείνεται προς τα νότια από τη λίμνη Ντρούζνο (που συνδέεται από τον ποταμό Έλμπλονγκ με τη λιμνοθάλασσα του Βιστούλα) στον ποταμό Ντρβέντσα και τη λίμνη Γεζιόρακ. Μπορεί να φιλοξενήσει μικρά σκάφη εκτόπισης έως 50 τόνων. Η διαφορά στα επίπεδα του νερού πλησιάζει τα 100 μέτρα, και ξεπερνιέται χρησιμοποιώντας υδροφράχτες και ένα σύστημα κεκλιμένων επιπέδων μεταξύ λιμνών.
Σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για ψυχαγωγικούς σκοπούς. Θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά μνημεία που σχετίζονται με την ιστορία της τεχνολογίας και ονομάστηκε ένα από τα Επτά Θαύματα της Πολωνίας. Το κανάλι ονομάστηκε επίσης ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii), όπως ορίστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2011. Η καταλογοποίηση του διατηρείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.
Ιστορία
Το κανάλι σχεδιάστηκε μεταξύ 1825 και 1844 από τον Γκέοργκ Στένκε, εκτελώντας την εντολή που έδωσε ο βασιλιάς της Πρωσίας. μικρογραφία| Το κανάλι, περ. 1880, από τον Χέρμαν Πένερ Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1844. Η διαφορά ύψους σε ένα τμήμα 9,5 χιλιομέτρων της διαδρομής μεταξύ των λιμνών ήταν πολύ μεγάλη για την κατασκευή παραδοσιακών υδροφραχτών. Αντ΄ αυτού χρησιμοποιήθηκε ένα έξυπνο σύστημα κεκλιμένων επιπέδων που βασίζονται σε αυτά που χρησιμοποιούνται στο Κανάλι Μόρις του Νιου Τζέρσεϊ, αν και το κανάλι περιλαμβάνει επίσης μερικούς υδροφράχτες. Αρχικά υπήρχαν τέσσερα κεκλιμένα επίπεδα, ενώ ένα πέμπτο προστέθηκε αργότερα, αντικαθιστώντας πέντε ξύλινους υδροφράχτες. Χτισμένο με το όνομα Oberländischer Kanal (Ορεινό Κανάλι) και ευρισκόμενο στο Βασίλειο της Πρωσίας, άνοιξε στις 29 Οκτωβρίου 1860. Από το 1945 το κανάλι βρίσκεται πλέον στην Πολωνία. Αφού επισκευάστηκαν οι ζημιές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποκαταστάθηκε σε λειτουργία το 1948 και τώρα χρησιμοποιείται για τουρισμό.
Το κανάλι ανακαινίστηκε μεταξύ 2011 και 2015 και τώρα είναι και πάλι ανοιχτό για ναυσιπλοΐα.
Κεκλιμένα επίπεδα
Τα τέσσερα αρχικά κεκλιμένα επίπεδα είναι, κατά σειρά από το επίπεδο της κορυφής προς τα κάτω, το Μπουτσίνιετς (Buczyniec) με άνοδο 20,4 μ. και μήκος 224,8 μ., το Κόντι (Kąty) με άνοδο 18,83 μ. και μήκος 225,97 μ., το Ολεσνίτσα (Oleśnica) με άνοδο 21,97 μ. και μήκος 262 ,63 μ. και το Γελένιε (Jelenie) με άνοδο 21,97 μ. και μήκος 263,63 μ.. Το πέμπτο κεκλιμένο επίπεδο είναι το Νέο Καουούνι (Całuny Nowe) με άνοδο 13,72 μ.. Κατασκευάστηκε για να αντικαταστήσει πέντε ξύλινους υδροφράχτες κοντά στο Έλμπλονγκ. Κατασκευάστηκαν από το 1860 έως το 1880.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελμπλονγκ Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας
Πολέμων της Λαοδικείας
Ο Μάρκος Αντώνιος Πολέμων (Marcus Antonius Polemon) (Αρχαία Ελληνικά: Μάρκος Ἀντώνιος Πολέμων; περίπου 90 – 144 μ.Χ.) ή Αντώνιος Πολέμων (Antonius Polemon), γνωστός και ως Πολέμων της Σμύρνης ή Πολέμων της Λαοδικείας (Αρχαία Ελληνικά: Πολέμων ὁ Λαοδικεύς), ήταν σοφιστής, που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ.
Νεανικά χρόνια
Ο Πολέμων ήταν Έλληνας της Ανατολίας από οικογένεια Ρωμαϊκής προξενικής τάξης. Ήταν εγγονός του Πολέμωνα Β' του Πόντου.
Γεννήθηκε στη Λαοδίκεια επί του Λύκου της Φρυγίας (στη σημερινή Τουρκία), ωστόσο πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στη Σμύρνη. Από την πρώιμη ενηλικίωσή του, έλαβε τιμητικές διακρίσεις από τους πολίτες της Σμύρνης για τις υπηρεσίες του στην πόλη.
Στη Σμύρνη εκπαιδεύτηκε από τον Σκοπελιανό, που καταγόταν από τις Κλαζομενές. Στη συνέχεια φοίτησε στη σχολή του Τιμοκράτους από την Ηράκλεια για τέσσερα χρόνια. Μετά από αυτό ταξίδεψε στη Βιθυνία για να μάθει από τον Σοφιστή Δίων τον Χρυσόστομο.
Καριέρα
Ο Πολέμων ήταν δεξιοτέχνης της ρητορικής, εξέχον μέλος της Δεύτερης Σοφιστικής. Ευνοήθηκε από αρκετούς Ρωμαίους Αυτοκράτορες. Λέγεται ότι ο Τραϊανός του παραχώρησε το προνόμιο να ταξιδεύει δωρεάν όπου ήθελε. Ο Αδριανός επέκτεινε αυτό το προνόμιο στους απογόνους του Πολέμωνα. Ο Αδριανός όχι μόνο παραδέχτηκε ότι κυβέρνησε με τις συμβουλές του Πολέμωνα, αλλά ο Πολέμων συνόδευε τον αυτοκράτορα κατά τα ταξίδια του στην Ελλάδα και τη Μικρά Ασία. Όταν οι εχθροί του κατηγόρησαν τον Πολέμωνα ότι ξόδεψε χρήματα, που του είχε δώσει ο Αδριανός, για να ωφελήσει την πόλη της Σμύρνης, ο αυτοκράτορας υπερασπίστηκε τον σοφιστή με μια επιστολή, που δήλωνε ότι ο Πολέμων είχε δώσει στον Αδριανό λογαριασμό για τα χρήματα, που του είχαν εμπιστευτεί. Ο Πολέμων έδωσε τον αφιερωτικό λόγο στον Ναό του Ολυμπίου Διός του Αδριανού στην Αθήνα, τον οποίο ο GW Bowersock εικάζει ότι ήταν «μια ντροπιαστική αποκήρυξη του προφανούς για την περίσταση προσώπου, του Ηρώδου του Αττικού. Υπάρχει μια περίφημη ιστορία της αλαζονικής συμπεριφοράς του προς τον Αντωνίνο Πίο, τον οποίο πέταξε έξω από το σπίτι του τα μεσάνυχτα, όταν ο Αντωνίνος ήταν ο νεοφερμένος Κυβερνήτης της Ασίας.
Τρεις φορές ηγήθηκε μιας αποστολής που έστειλε η Σμύρνη στον αυτοκράτορα. Επί Αδριανού έγινε στρατηγός και στη συνέχεια διορίστηκε στρατηγός εφ' όρου ζωής. Ήταν ιερέας του Διονύσου και αγωνιστής των αθλητικών αγώνων, που γίνονταν στη Σμύρνη προς τιμή του αυτοκράτορα Αδριανού. Λόγω των ρητορικών δεξιοτήτων του Πολέμωνα, ο αυτοκράτορας σταμάτησε να ευνοεί την Έφεσο και προίκισε τη Σμύρνη με 10 εκατομμύρια δραχμές, που χρηματοδότησε την κατασκευή μιας νέας αγοράς σιτηρών, ενός γυμνασίου και ενός ναού.
Ο Πολέμων ίδρυσε στη Σμύρνη μια από τις κορυφαίες σχολές ρητορικής. Το στυλ της ρητορικής του ήταν επιβλητικό παρά ευχάριστο. Ωστόσο ο χαρακτήρας του ήταν αγέρωχος και συγκρατημένος.
Μετέπειτα ζωή
Στα τελευταία του χρόνια, ο Πολέμων υπέφερε από αρθρίτιδα. Σε ηλικία 56 ετών και μη αντέχοντας άλλο τον πόνο, διέταξε τους υπηρέτες του να τον κλείσουν στον οικογενειακό του τάφο. Όταν οι φίλοι και η οικογένειά του τον παρακάλεσαν να μην αυτοκτονήσει με αυτόν τον τρόπο, εκείνος είπε: «Δώσε μου ένα άλλο σώμα και θα βγω έξω». Εκεί, πιθανότατα πέθανε είτε από πείνα είτε από αφυδάτωση.
Καθεδρικός Ναός του Ροστόφ επί του Ντον
Ο Καθεδρικός Ναός της Γεννήσεως της Θεοτόκου (Кафедральный собор во имя Рождества Пресвятой Богородицы) αποτελεί την κύρια εκκλησία της πόλεως του Ροστόφ επί του Ντον και της Ρωσικής Ορθόδοξης Επαρχίας του Ροστόφ και Νοβοτσερκάσκ. Διαδέχθηκε τον Καθεδρικό Ναό του Νοβοτσερκάσκ ως κύριος χώρος χριστιανικής λατρείας στην ευρύτερη περιοχή του Ντον.
Πλαίσιο
Στα τέλη του 18ου αιώνα, έπειτα από ευρείας έκτασης επανεγκατάσταση προς τα προάστια στρατιωτών, αστών και εμπόρων, οι δημοτικές αρχές της πόλης αποφάσισαν να προχωρήσουν στην ανέγερση ναού αφιερωμένου στη Γέννηση της Θεοτόκου. Ο σχεδιασμός κατασκευής της προέβλεπε η ανέγερσή της να πραγματοποιηθεί στη συγκεκριμένη περιοχή, πλησίον της σημερινής Κεντρικής Αγοράς. Η έναρξη των εργασιών ανέγερσής της έλαβε χώρα στις 20 Φεβρουαρίου 1781, ενώ τα θυρανοίξιά της πραγματοποιήθηκαν στις 5 Σεπτεμβρίου 1781. Τόσο η τελετή έναρξης των εργασιών κατασκευής όσο και ο καθαγιασμός της πραγματοποιήθηκαν από τον Αρχιερέα Ιωάννη Αντρέεφ. Ωστόσο, έπειτα από χρονικό διάστημα μόλις δέκα ετών, στις 27 Δεκεμβρίου 1791, μία αστραπή οδήγησε στην καταστροφή του ναού από πυρκαγιά.
Ο τότε δήμαρχος της πόλεως, Μ. Ναούμοφ, επαγγελματικά δραστηριοποιούμενος ως έμπορος, αιτήθηκε στον Μητροπολίτη Γαβριήλ, ο οποίος ήταν επικεφαλής της Επαρχίας του Εκατερίνοσλαβ και υπό την ποιμαντική εξουσία του οποίου βρισκόταν η περιοχή του Ροστόφ, την ανέγερση νέας εκκλησίας στη θέση της προηγούμενης. Το 1795, εργασίες ξεκίνησαν στην ίδια ακριβώς τοποθεσία για την ανέγερση της Εκκλησίας της Γεννήσεως της Θεοτόκου. Το 1822, η εκκλησία αναβαθμίστηκε σε καθεδρικό ναό, κατόπιν σχετικής αποφάσεως της Ιεράς Συνόδου.
Ιστορία
Κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, ο πληθυσμός της πόλεως του Ροστόφ αυξανόταν σταθερά. Ως αποτέλεσμα, ο Αυτοκράτορας Νικόλαος Α΄ ενέκρινε τον σχεδιασμό και την κατασκευή νέας λίθινης εκκλησίας στη θέση της προηγούμενης, η οποία ήταν κατασκευασμένη από ξύλο και η οποία, πλέον, θεωρείτο ανεπαρκής για την φιλοξενία του σύνολου των πιστών.
Ο συγκεκριμένος νέος καθεδρικός ναός κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου μεταξύ του 1854 και του 1860, βάσει σχετικών αρχιτεκτονικών σχεδίων του Κονσταντίν Τον. Ως αποτέλεσμα, ο καθεδρικός ναός παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με άλλες εκκλησίες, επίσης σχεδιασμένες από τον Τον, όπως ο Καθεδρικός Ναός του Χριστού Σωτήρος στη Μόσχα, η, πλέον κατεστραμμένη, Εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου στην Αγία Πετρούπολη, καθώς και ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Πνεύματος στο Πιτραζαβότσκ. Ο Αλεξάντρ Κουτέποφ ήταν ο αρχιτέκτονας υπεύθυνος για την επίβλεψη των κατασκευαστικών εργασιών.
Τα απαιτούμενα για την ανέγερση χρήματα προήλθαν από τον εύπορο έμπορο Κονσταντίν Μιχαΐλοφ-Νεφέντοφ, ενώ έτερος τοπικός έμπορος, ο Ιγκόρ Παντσένκο, χρηματοδότησε την φιλοτέχνηση των τοιχογραφιών, των εικόνων, καθώς και την κατασκευή χρυσών σταυρών για τους θόλους και εξωτερικού φράχτη για τον περίβολο της εκκλησίας.
Το 1937, ο καθεδρικός ναός έπαυσε την λειτουργία του, ενώ εντός τους εδάφους του ένας ζωολογικός κήπος εγκαινιάστηκε, με τον ίδιο τον καθεδρικό ναό να χρησιμοποιείται ως αποθήκη. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, τα ανώτερα τμήματα του κωδωνοστασίου καταστράφηκαν.
Ο καθεδρικός ναός ξεκίνησε εκ νέου την λειτουργία του το 1942, κατά την περίοδο κατοχής του Ροστόφ από τα γερμανικά στρατεύματα. Το 1950, ο καθεδρικός ναός διακοσμήθηκε εκ νέου, με παράλληλες εργασίες διάσωσης και ανάδειξης των παλαιότερης ημερομηνίας τοιχογραφιών να λαμβάνουν χώρα. Το 1988, εργασίες εκ νέου διακόσμησης του εσωτερικού του ναού πραγματοποιήθηκαν.
Το 1999, στο πλαίσιο των εορτασμών της συμπλήρωσης 250 ετών από την ίδρυση της πόλεως του Ροστόφ, το κωδωνοστάσιο του καθεδρικού ναού ανακατασκευάστηκε σύμφωνα με την αρχική μορφή του.
Εξωτερικό και εσωτερικό
Ο Καθεδρικός Ναός της Γεννήσεως της Θεοτόκου είναι λίθινη εκκλησία με πέντε θόλους, χτισμένη σε σταυροειδή μορφή και ρωσοβυζαντινή αρχιτεκτονική. Ένα αποτελούμενο από τρία επίπεδα εικονοστάσιο στο ανατολικό τμήμα του καθεδρικού ναού είναι κατασκευασμένο σε μορφή παρεκκλησίου, επιστεγασμένο από μία κυρτή οροφή και έναν θόλο.
Εντός του προαυλίου χώρου του καθεδρικού ναού βρίσκονται, επίσης, μία μικρή εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, καθώς και το βαπτιστήριο του Αγίου Νικολάου, το κωδωνοστάσιο και αριθμός άλλων κτιριακών χώρων που λειτουργούν ως γραφεία: η επαρχιακή διοίκηση, η κατοικία του Μητροπολίτη του Ροστόφ, επαρχιακές υπηρεσίες και επιτροπές, το πνευματικό και εκπαιδευτικό κέντρο του Αγίου Δημητρίου, Μητροπολίτη του Ροστόφ, το τυπογραφείο της επαρχίας, καθώς και καταστήματα πώλησης εκκλησιαστικών σκευών και βιβλίων πνευματικής λογοτεχνίας.
Κωδωνοστάσιο
Το 1875, το δυτικό τμήμα του κωδωνοστασίου του καθεδρικού ναού ξεκίνησε να κατασκευάζεται, ενώ ήταν χτισμένο βάσει σχετικών αρχιτεκτονικών σχεδίων του αρχιτέκτονα και μηχανικού Άντον Καμπιόνι και του καλλιτέχνη και αρχιτέκτονα Ντμίτρι Λεμπέντεφ. Οι εργασίες ανέγερσής του χρηματοδοτήθηκαν από τους εμπόρους Π. Μακσίμοφ και Σ. Κόσκιν, τον καπνοπαραγωγό και φιλάνθρωπο Β. Ασμόλοφ, καθώς και τον Ι. Παντσένκο, ο οποίος, προηγουμένως, είχε αναλάβει το οικονομικό κόστος της διακόσμησης των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων της εκκλησίας. Η κατασκευή του κωδωνοστασίου ολοκληρώθηκε το 1887.
Το κωδωνοστάσιο έχει ύψος της τάξεως των 75 μέτρων, ενώ, από αρχιτεκτονικής απόψεως, παρουσιάζει χαρακτηριστικά της κλασικής και αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής. Η κορυφή του θόλου του είναι μπλε χρώματος, διακοσμημένη με χρυσά αστέρια. Στο ανώτερο τμήμα του υπήρχαν εγκατεστημένα ρολόγια, ενώ στο μεσαίο τμήμα του υπήρχαν εγκατεστημένες καμπάνες. Πιστεύεται πως το χτύπημα του κωδωνοστασίου ήταν δυνατό να ακουστεί σε απόσταση μεγαλύτερη των 40 χιλιομέτρων.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρχαν φόβοι για την χρησιμοποίηση του κωδωνοστασίου από τους Γερμανούς ως στόχο του πυροβολικού τους, καθώς και των βομβαρδιστικών αεροπλάνων τους. Τον Ιούλιο του 1942, τα δύο ανώτερα επίπεδα του κωδωνοστασίου ανατινάχθηκαν, ενώ το 1949 το δεύτερο επίπεδο επίσης καταστράφηκε.
Το κωδωνοστάσιο ανακατασκευάστηκε το 1999, με τον αρχιτέκτονα Ν. Σολνίσκιν να είναι υπεύθυνος του συνολικού εγχειρήματος ανακατασκευής. Οι νέες καμπάνες που τοποθετήθηκαν διαφέρουν συγκριτικά με τις προηγούμενες τόσο ως προς τα ονόματά τους όσο και ως προς το, συγκριτικά, μικρότερο μέγεθός τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία
Ύλλος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ύλλος αναφέρονται τα παρακάτω μυθολογικά πρόσωπα:
αλλά και τα παρακάτω:
Παλού (Έλαζιγ)
Η Παλού (Palu, Բալու/Μπαλού) είναι πόλη και διαμέρισμα στην επαρχία Έλαζιγ της Τουρκίας. Ο δήμαρχος είναι ο Σάιντ Ντάγογλου (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης). Έχει πληθυσμό 9.187 κατοίκων (σύμφωνα με στοιχεία για το 2012). Ιστορικά η πόλη είχε σημαντικό αρμενικό πληθυσμό, ο οποίος εξοντώθηκε κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας του 1915. Στους αξιοσημείωτους κατοίκους περιλαμβάνεται η Κάθριν Μαγκαριάν (1906-2001), επιζών της γενοκτονίας γεννημένη στο Μπαγκίν της Παλού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Νικόλαος Κάρτσωνας
Ο Νικόλαος Κάρτσωνας (1887-1975), του Σταύρου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στη Μεσσηνία επί πέντε θητείες.
Καταγωγή και δικηγορία
Καταγόταν από αρχοντική οικογένεια του Αρφαρά. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Ξεκίνησε να δικηγορεί το 1911 στο Πρωτοδικείο της Καλαμάτας.
Βουλευτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με το Λαϊκό Κόμμα το 1932 και Καλαμών με το ίδιο κόμμα το 1933 Εν συνεχεία εξελέγη ξανά βουλευτής Μεσσηνίας με το Λαϊκό Κόμμα το 1935 και το 1936. Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής Καλαμών το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.
Θάνατος και συγγραφικό έργο
Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών στην Αθήνα την 1η Δεκεμβρίου 1975 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου.
Το 1970 εξέδωσε το έργο του "Η πολιτική μου ιστορία Μια ζωή αφιερωμένη στην αιώνια Ελλάδα (1920-1960)".
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καλαμών Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Mass Effect 2
Το Mass Effect 2 αποτελεί βιντεοπαιχνίδι δράσης ρόλων που αναπτύχθηκε από τη BioWare και διανεμήθηκε από την Electronic Arts. Κυκλοφόρησε στις 26 Ιανουαρίου του 2010 για τα Microsoft Windows και Xbox 360, και στις 18 Ιανουαρίου του 2011 για το PlayStation 3. Είναι η δεύτερη προσθήκη της τριλογίας Mass Effect, και sequel του πρώτου μέρους της. Το παιχνίδι τοποθετείται στον Γαλαξίαςς κατά τον 22ο αιώνα, όπου η ανθρωπότητα απειλείται από ένα εντομοειδές είδος, με το όνομα Collectors. Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του Commander Shepard, ενός εξέχοντος ανθρώπου στρατιώτη, ο οποίος πρέπει να συνθέσει και να κερδίσει την πίστη μίας επίλεκτης ποικιλόμορφης ομάδας, με σκοπό να καταστρέψει τους εντομοειδείς Collectors, σε μία αποστολή αυτοκτονίας. Με τη χρήση ενός ολοκληρωμένου save game του πρώτου Mass Effect, ο παίκτης μπορεί να επηρεάσει την ιστορία του παιχνιδιού με πολλούς τρόπους.
Η BioWare άλλαξε αρκετά στοιχεία του τρόπου παιχνιδιού, ενώ έδωσε έμφαση στα στοιχεία μάχης βολών τρίτου προσώπου, συμπεριλαμβανομένων των στοιχείων περιορισμένων πυρομαχικών και ανακτήσιμης υγείας. Επιπρόσθετα με τη βασική ιστορία του αρχικού Mass Effect, οι προγραμματιστές επέλεξαν να δημιουργήσουν μια πλοκή όπου οι παράπλευρες αποστολές έχουν την ίδια ένταση με τη βασική. Ο συνθέτης του πρώτου παιχνιδιού, Τζακ Γουόλ, επέστρεψε για να συνθέσει τη μουσική και του Mass Effect 2, στοχεύοντας σε ένα σκοτεινό και ώριμο ήχο, που θα ταιριάζει με το ύφος του παιχνιδιού. Επίσης, το Mass Effect 2 υποστηρίζει μια ποικιλία downloadable πακέτων περιεχομένου, που περιλαμβάνουν από εναλλακτικά κοστούμια χαρακτήρων, μέχρι και αποστολές. Χαρακτηριστικά είναι τα πακέτα Kasumi - Stolen Memory, Overlord, Lair of the Shadow Broker, και Arrival.
Το Mass Effect 2 σημείωσε εμπορική και κριτική επιτυχία, με την εκδοχή του Xbox 360 να αποσπά σκορ 96 στα 100 στο Metacritic. Οι κριτικοί επαίνεσαν τις πολλές πτυχές του παιχνιδιού, όπως η διαδραστική αφήγηση, η δημιουργία χαρακτήρων και η μάχη. Ωστόσο, κάποιοι κριτικοί εξέφρασαν την ανησυχία τους για το πιο απλοποιημένο gameplay, σε σχέση με το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς. Το παιχνίδι έλαβε πολλά βραβεία στο τέλος της χρονιάς που κυκλοφόρησε, συμπεριλαμβανομένων των Παιχνίδι της Χρονιάς στα 14α ετήσια βραβεία Interactive Achievement Awards, και Καλύτερο Βιντεοπαιχνίδι στα βραβεία British Academy of Film and Television Arts το 2011. Το παιχνίδι συχνά χαρακτηρίζεται ως ένα από τα καλύτερα βιντεοπαιχνίδια όλων των εποχών. Ένα sequel, το Mass Effect 3, κυκλοφόρησε το 2012.
Υπόβαθρο και χαρακτήρες
μικρογραφία|Η ομάδα του Shepard (από αριστερά προς δεξιά): Garrus Vakarian, Grunt, Jack, Mordin Solus, Miranda Lawson, Tali Zorah, Thane Krios, Jacob Taylor και Samara|δεξιά Το Mass Effect 2 τοποθετείται στο Γαλαξία κατά τη διάρκεια του 22ου αιώνα, όπου το διαστρικό ταξίδι είναι εφικτό μέσω συσκευών μετατόπισης μάζας, με το όνομα Mass Relays, μια τεχνολογία που πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε από μια εξωγήινη φυλή υπό εξαφάνιση, τους Protheans. Ένα σώμα συγχωνευμένων κυβερνήσεων, γνωστό ως Citadel Council, ελέγχει ένα μεγάλο ποσοστό του γαλαξία, και είναι υπεύθυνο για τη διατήρηση του νόμου και της τάξης μεταξύ των ειδών της γαλακτικής κοινότητας. Τα είδη που ανήκουν στο Citadel Council περιλαμβάνουν ανθρώπους, asari και turians. Άλλα εξωγήινα είδη που παρουσιάζονται στο παιχνίδι είναι οι ερπετοειδείς krogan και drell, οι φέροντες στολή quarians, και ένα εχθρικό είδος συνδεδεμένων μεταξύ τους τεχνητών νοημοσυνών, με το όνομα geth. Κατά τη διάρκεια των γεγονότων του πρώτου Mass Effect, ένας στρατός geth αποπειράθηκε να ανοίξει μια πύλη για τους Reapers, μια εξαιρετικά προηγμένη φυλή συνθετο-οργανικών διαστημοπλοίων, που πιστεύεται ότι διαγράφουν κάθε οργανικό πολιτισμό κάθε 5,000 χρόνια. Η γαλακτική κοινότητα, έκτοτε, ζει με το φόβο άλλης πιθανής εισβολής. Εν τω μεταξύ, μια ανθρώπινη οργάνωση, η Cerberus, πιστεύει ότι η ανθρώπινη φυλή αξίζει ένα σημαντικότερο ρόλο στην κοινότητα αυτή, και υποστηρίζει πως οποιαδήποτε μέθοδος βοηθά στην ανάδειξη της ανθρωπότητας είναι απόλυτα δικαιολογημένη, συμπεριλαμβανομένων των παράνομων πειραματισμών και τρομοκρατικών πράξεων.
Πρωταγωνιστής του παιχνιδιού είναι ο Commander Shepard (τη φωνή του/της οποίου/ας δίνουν οι Μαρκ Μιρ και Τζένιφερ Χέιλ), ένας επίλεκτος στρατιώτης της ανθρώπινης φυλής, Διοικητής των διαστημοπλοίων SSV Normandy and Normandy SR-2. Τα μέλη της ομάδας του Shepard περιλαμβάνουν οι εργαζόμενοι της Cerberus, ο άνθρωπος πράκτορας Jacob Taylor (Άνταμ Λαζάρ-Ουάιτ), η άνθρωπος αξιωματικός Miranda Lawson (Ιβόν Στραχόβσκι), ο salarian επιστήμονας Mordin Solus (Μάικλ Μπίτι), ο turian αυτόδικος Garrus Vakarian (Μπράντον Κίνερ), η άνθρωπος εγκληματίας Jack (Κόρτνεϊ Τέιλορ), ο γενετικά μηχανευμένος krogan στρατιώτης Grunt (Στηβ Μπλουμ), η quarian μηχανικός Tali'Zorah (Λιζ Σρόκα), ο drell δολοφόνος Thane Krios (Κιθ Φάρλυ), η asari Justicar Samara (Μάγκι Μπέιρντ) ή η κατά συρροήν δολοφόνος κόρη της Samara, Morinth (Νατάλια Σιγκλιούτι), και η κινητή πλατφόρμα geth, Legion (Ντ. Κ. Ντάγκλας). Άλλοι χαρακτήρες του παιχνιδιού περιλαμβάνουν τον πιλότο της Normandy, Jeff "Joker" Moreau (Σεθ Γκριν), τον αρχιγό της Cerberus Illusive Man (Μάρτιν Σιν), και τη βελτιωμένη αμυντική τεχνητή νοημοσύνη της Normandy SR-2, γνωστή ως EDI (Τρίσια Χέλφερ).
Πλοκή
Ένα μήνα μετά τα γεγονότα του Mass Effect, η SSV Normandy κάνει περιπολίες για αντιστασιακούς geth, όταν ξαφνικά δέχεται επίθεση από ένα άγνωστο σκάφος, πράγμα που αναγκάζει τα μέλη της να εγκαταλείψουν το πλοίο. Αφού σπρώχνει τον Joker στην τελευταία κάψουλα διαφυγής, ο/η Shepard εκτοξεύεται στο διάστημα και πεθαίνει από ασφυξία, λόγω ενός σκισίματος στη στολή του/της. Το σώμα του/της παρασύρεται στην τροχιά ενός κοντινού πλανήτη και ανακτάται από την Cerberus, η οποία ξεκινά το "Lazarus Project", με σκοπό να επαναφέρει στη ζωή τον/τη Shepard. Δύο χρόνια αργότερα, ο/η Shepard ξαναζωντανεύει σε ένα χειρουργικό τραπέζι και διαφεύγει από έναν ερευνητικό σταθμό, ο οποίος δέχεται επίθεση από τις δικές του μηχανές ασφαλείας, μαζί με τους υπαλλήλους της Cerberus, Jacob Taylor και Miranda Lawson.
Ο/Η Shepard γνωρίζει τον Illusive Man, ο οποίος αποκαλύπτει ότι τεράστιες ανθρώπινες αποικίες σε όλο τον γαλαξία, εξαφανίζονται. Δουλεύοντας τώρα για την Cerberus, ο/η Shepard αποστέλνεται να ερευνήσει μία αποικία που δέχθηκε πρόσφατα επίθεση, όπου βρίσκει στοιχεία για τους Reapers να δουλεύουν με διακομιστή μεσολάβησης μέσω ενός εντομοειδούς είδους, των Collectors. Ο Illusive Man εξηγεί ότι οι Collectors κατοικούν πέρα από το Omega-4 Relay, ένα μέρος από το οποίο δεν έχει επιστρέψει κανένα διαστημόπλοιο. Δίνεται ένα νέο διαστημόπλοιο στον/στην Shepard, η Normandy SR-2, την οποία και πάλι πιλοτάρει ο Joker, και είναι εξοπλισμένη με μία τεχνητή νοημοσύνη ονόματι EDI, και ξεκινά να συγκεντρώνει μια ομάδα για να σταματήσει τους Collectors. Ο/Η Shepard επιστρατεύει τον Mordin Solus, τον πρώην σύμμαχο Garrus Vakarian, τη Jack, και (προαιρετικά) τον Grunt, πριν λάβει πληροφορίες από τον Illusive Man ότι άλλη μία ανθρώπινη αποικία δέχεται επίθεση. Με τη βοήθεια των γνώσεων του Mordin στη βιολογία των Collectors, ο/η Shepard υπερασπίζεται την αποικία, αλλά δεν μπορεί να σταματήσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού από την αιχμαλωσία.
Τότε, ο/η Shepard επιστρατεύει την πρώην σύμμαχό της, Tali'Zorah, τον Thane Krios και τη Samara (αργότερα προαιρετικά αντικαθίσταται από την κόρη της, Morinth), πριν σταλεί να εξερευνήσει ένα υποτιθέμενο ανενεργό πλοίο Collectors. Εκεί, ο/η supposedly Shepard μαθαίνει ότι οι Collectors ήταν αρχικά Protheans, και ότι μετατράπηκαν σε σκλάβους των Reapers. Με τη βοήθεια της EDI, ο/η Shepard μαθαίνει επίσης πως να περάσει το Omega-4 Relay πριν παγιδευτεί από τους Collectors. Παρά το γεγονός ότι η ομάδα του/της Shepard δραπετεύει, οι σχέσεις του/της με τον Illusive Man είναι τεταμένες, επειδή ο ίδιος γνώριζε από πριν για την παγίδα. Αφού έχει κερδίσει προαιρετικά την πίστη (loyalty) της ομάδας του/της, ο/η Shepard επισκέπτεται έναν εγκαταλελειμμένο Reaper και παίρνει το IFF που απαιτείται για να περάσει με ασφάλεια το Omega-4 Relay. Ο/Η Shepard μπορεί επίσης να περιλάβει στην ομάδα του ένα απενεργοποιημένο geth το οποίο, αν ενεργοποιηθεί, προσφέρεται εθελοντικά να μπει στην ομάδα, και ονομάζεται Legion.
Η Normandy ενσωματώνει το IFF στα συστήματά της, ενώ ο/η Shepard και η ομάδα της φεύγουν σε ένα διαστημικό λεωφορείο. Κατά τη διάρκεια της απουσίας τους, οι Collectors επιτίθενται και επιβιβάζονται στη Normandy. Μόνο ο Joker αποφεύγει την αιχμαλωσία και, με τη βοήθεια της EDI, μπορεί να πάει την Normandy σε ασφαλές μέρος. Αφού επιστρέφει η ομάδα του/της Shepard, χρησιμοποιεί το Omega-4 Relay για να πάει στη βάση των Collectors, η οποία βρίσκεται στο Γαλαξιακό κέντρο. Η ομάδα σώζει τα επιζώντα μέλη του πληρώματος της Normandy και πηγαίνει, πολεμώντας, στην κεντρική αίθουσα. Τα μέλη της ομάδας είτε θα επιζήσουν είτε θα χαθούν, πράγμα που εξαρτάται από το αν είναι πιστά στον/στη Shepard, από τις αναβαθμίσεις της Normandy, και τα πόστα που τους ανατίθενται στη μάχη. Στην κεντρική αίθουσα, ο/η Shepard ανακαλύπτει ότι οι Collectors κατασκευάζουν έναν Άνθρωπο-Reaper, χρησιμοποιώντας το γενετικό υλικό των απαχθέντων αποίκων.
Ο/Η Shepard καταστρέφει τη μηχανή που τον ενδυναμώνει και ετοιμάζεται να καταστρέψει τη βάση των Collectors. Ωστόσο, ο Illusive Man επικοινωνεί μαζί του/της, και τον.τη διατάζει να αποστειρώσει τη βάση με ένα χρονομετρημένο παλμό ραδιενέργειας, ώστε να χρησιμοποιηθεί εναντίον των Reapers. Ο/Η Shepard πρέπει να αποφασίσει να ακολουθήσει ή να απορρίψει τη διαταγή του Illusive Man, καταστρέφοντας τον πλέον ξύπνιο Ανθρώπινο-Reaper, και δραπετεύοντας με τα μέλη της ομάδας του/της που επέζησαν. Αν δεν επέζησε κανείς, ο/η Shepard δεν καταφέρνει να δραπετεύσει και πεθαίνει. Πίσω στη Normandy, ο/η Shepard μιλά με τον Illusive Man, ο οποίος είναι είτε ικανοποιημένος, είτε εξοργισμένος με την απόφαση του/της Shepard. Καθώς ο/η Shepard συναντά τους επιζώντες στον τομέα φορτίου της Normandy, ο Joker του/της δίνει τη σχηματική αναπαράσταση ενός Reaper. Πλέον, η ανθρωπότητα έχει την πλήρη προσοχή των Reapers, οι οποίοι ξυπνούν στο σκοτεινό διάστημα, και κατεβαίνουν στον γαλαξία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Mass Effect Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στον Καναδά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια διαστημικής όπερας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2010 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Unreal Engine Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της BioWare Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Electronic Arts Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια μουσικής Τζακ Γουόλ Κατηγορία:Νικητές AIAS Game of the Year Κατηγορία:Τρομοκρατία στη μυθοπλασία
Ωκεάνια διασπορά
Η ωκεάνια διασπορά είναι μορφή βιολογικής διασποράς που συμβαίνει όταν μεταφέρονται οργανισμοί από μία μάζα γης σε μία άλλη πάνω σε μάζες επιπλέουσας βλάστησης. Τέτοια κομμάτια βλάστησης συχνά επιπλέουν κατά των ρουν μεγάλων ποταμών σε τροπικές περιοχές και ξεβράζονται στη θάλασσα, περιστασιακά έχοντας και παγιδευμένα ζώα πάνω τους. Αυτό αναφέρεται συχνά και ως συμβάν επίπλευσης (rafting event).
Η επίπλευση έχει παίξει σημαντικό ρόλο στον αποικισμό απομονωμένων μαζών γης, όπως η Μαδαγασκάρη, η οποία ήταν απομονωμένη για ~120 εκατομμύρια χρόνια (Ma), και η Νότια Αμερική η οποία ήταν απομονωμένη για το μεγαλύτερο μέρος του Καινοζωικού αιώνα. Και οι δύο αυτές μάζες γης φαίνεται ότι δέχτηκαν πρωτεύοντα με αυτόν τον μηχανισμό. Σύμφωνα με γενετικά στοιχεία, ο κοινός πρόγονος των λεμούριων της Μαδαγασκάρης φαίνεται ότι διέσχισε το Κανάλι της Μοζαμβίκης με επίπλευση πριν 60 με 50 εκατομμύρια χρόνια. Παρομοίως, οι μαϊμούδες του Νέου Κόσμου, πιστεύεται ότι προέρχονται από την Αφρική και επέπλευσαν στην Νότια Αμερική κατά το Ολιγόκαινο, όταν οι δύο ήπειροι ήταν πολύ πιο κοντά η μία στην άλλη από ότι είναι σήμερα. Η Μαδαγασκάρη φαίνεται επίσης ότι δέχτηκε με αυτό τον τρόπο και τα τενρέκ (25-42 Ma πριν), τους νεσομυΐδες (20-24 Ma πριν) και τους ευπλερίδες (19-26 Ma πριν), και η Νότια Αμερική τα καβιόμορφα τρωκτικά (πάνω από 30 Ma πριν).
Από τα ερπετά, αρκετά είδη ιγκουανιδών στον Νότιο Ειρηνικό, υπάρχει η υπόθεση ότι κατάγονται από ιγκουάνα που επέπλευσαν πάνω από 8000 χλμ. από την Κεντρική ή τη Νότια Αμερική. Μια εναλλακτική θεωρία περιλαμβάνει μία υποθετική γενεαλογία εξαφανισμένων πλέον ιγκουάνα από την Αυστραλία ή την Ασία. Παρομοίως, σαύρες των συγγενικών ειδών Mabuya και Trachylepis φαίνεται ότι επέπλευσαν δια μήκος του Ατλαντικού από την Αφρική στην Νότια Αμερική και το αρχιπέλαγος Φερνάντο ντε Νορόνια αντίστοιχα, κατά τα τελευταία 9 Ma. Σαύρες της ίδιας ομάδας έχουν επίσης επιπλεύσει από την Αφρική ως τα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου, τη Μαδαγασκάρη, τις Σεϋχέλλες, τις Κομόρες και την Σοκότρα.
Ο αποικισμός ομάδων νησιών μπορεί να συμβεί από επαναληπτική διαδικασία επίπλευσης (island hopping). Με αυτό τον τρόπο φαίνεται ότι αποικίστηκε η Καραϊβική από διάφορες ομάδες θηλαστικών Νοτιοαμερικανικής προέλευσης.
Ωστόσο, η ωκεάνια διασπορά εδαφόβιων ειδών δεν συμβαίνει πάντα με επίπλευση. Σε κάποιες περιπτώσεις, το κολύμπι, η απλώς το ζώο μόνο του να επιπλέει, είναι αρκετά. Χελώνες του γένους Chelonoidis έφτασαν στη Νότια Αμερική από την Αφρική το Ολιγόκαινο, βοηθούμενες πιθανώς από την ικανότητά τους να επιπλέουν με το κεφάλι πάνω, και να επιβιώνουν έως και έξι μήνες χωρίς τροφή ή γλυκό νερό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία
Παναγιώτης Δημόπουλος
Ο Παναγιώτης Δημόπουλος (1934) είναι Έλληνας ανώτατος δικαστικός που διετέλεσε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου από το 1996 μέχρι το 2001.