cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λάρι Ράινχαρτ
Βιογραφία
Τον Αύγουστο του 2008, κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο "Rhino's Last Dance", ενώ δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε το "Rhino and the Posse, Back in the Day". Στις 2 Ιανουαρίου 2012, ο Ράινχαρτ πέθανε από κίρρωση του ήπατος. Δύο χρόνια μετά τον θάνατο του κυκλοφόρησε ο δίσκος "Blue Swamp", ο οποίος είχε ηχογραφηθεί δέκα χρόνια νωρίτερα.
Μεχμέτ Εμίν Σινίκογλου
Βιογραφία
Κατηγορία:Μουφτήδες
Πιοτρ Αρσίνοφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναρχικοί Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Αδόλφος Β΄ του Λα Μαρκ, επίσκοπος Λιέγης
Ο Αδόλφος Β΄, γερμ.: Adolph II von der Mark (Αύγουστος 1288 - Κλερμόν-συρ-Μεζ, 3 Νοεμβρίου 1344) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης από το 1313 μέχρι το τέλος του το 1344.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Έμπερχαρντ Α΄ κόμη του Λα Μαρκ και της Mαρίας του Loon (γαλλ.: Λουν, ολλανδ.: Λόον, στο σημερινό Βέλγιο).
Ήταν μόλις 25 ετών όταν, μέσω της επιρροής του Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας, έγινε πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης το 1313.
Ο λαός τού πριγκιπάτου-επισκοπής αντιτάχθηκε στον αυταρχικό τρόπο διακυβέρνησής του. Το 1316 αναγκάστηκε να υπογράψει την ειρήνη του Φεξ (Fexhe-le-Haut-Clocher), η οποία έχει συγκριθεί με τη Magna Carta και η οποία περιόρισε τις εξουσίες του. Όταν προσπάθησε να ανατρέψει τη συνθήκη, αναγκάστηκε να φύγει από τη Λιέγη στο Yύ (Huy) στο τέλος του 1324. Από εδώ έβαλε τη Λιέγη υπό απαγόρευση.
Το 1343 η εξουσία του μειώθηκε περαιτέρω με τη δημιουργία του Δικαστηρίου των 22 ανδρών, ενός ανεξάρτητου δικαστηρίου. Απεβίωσε τον επόμενο χρόνο και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ένγκελμπερτ Γ΄ αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Νεκρικοί διάλογοι
Οι «Νεκρικοί διάλογοι» είναι μια συλλογή από τριάντα διαλογικά στιγμιότυπα στη μορφή των Θεών διαλόγων και των Εταιρικών διαλόγων του Λουκιανού και το ίδιο φημισμένη μ΄ αυτούς, γιατί οι Νεκρικοί διάλογοι έχουν γίνει το πρότυπο για ένα ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος και με την ίδια μάλιστα ονομασία.
Αντικείμενο διαλόγου
Πρόκειται για μια σειρά εξαιρετικών από κάθε άποψη διαλόγων, οι οποίοι με τις κωμικές στιγμές και σκηνές τους προκαλούν συχνά γέλιο - κι ας είναι οι τίτλοι τους τόσο απωθητικοί και η μόνιμη σκηνογραφία τους τόσο ανατριχιαστική. Ταυτόχρονα μας αφήνουν μια στυφή γεύση αναπόδραστης ματαιότητας για τον ανθρώπινο βίο. Ανάμεσα στους νεκρούς, γνωστές προσωπικότητες, κάθε άλλο παρά αποκρουστικές είναι καθώς συζητούν μεταξύ τους και με τους αξιωματούχους του Άδη για τα φλέγοντα ζητήματα που τους συγκλόνιζαν όταν ζούσαν. Ο πλούτος, η φτώχεια, η υποκρισία των φιλοσόφων και των μάντεων, η δοξομανία και η κάθε λογής ματαιοδοξία, η κολακεία είναι τα κυριότερα που τους απασχολούν.
Ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος
Στη Γαλλία ο Φρανσουά Φενελόν, o  Μπερνάρ Λε Μποβιέ ντε Φοντενέλ (Fontenelle-1863) και ο Luc de Clapiers, marquis de Vauvenargues έγραψαν: «Dialoques des morts», συνεχίζοντας  την καλλιέργεια του λογοτεχνικού είδους των λουκειάνειων Νεκρικών διαλόγων. Και στη Ρωσία ο πρώτος που μετέφρασε έναν Νεκρικό διάλογο ήταν ο ονομαστός επιστήμονας και συγγραφέας Μιχαήλ Λομονόσοφ(1711-1765).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έργα του Λουκιανού
Μικέλ Τεμέρ
Ο Μισέλ Μιγκέλ Ελίας Τέμερ Λουλία (πορτ. Michel Miguel Elias Temer Lulia) γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1940 και είναι Βραζιλιάνος δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως ο 24ος Αντιπρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Βραζιλίας. Ήταν υποψήφιος για το αξίωμα αυτό κατά τις προεδρικές εκλογές του 2010 μαζί με την Ντίλμα Ρούσεφ. Είναι επίσης και ηγέτης του Κόμματος Δημοκρατικού Κινήματος Βραζιλίας (μετονομασθέν σε Δημοκρατικό Κίνημα Βραζιλίας). Ήταν για έξι συνεχόμενες θητείες ομοσπονδιακός βουλευτής του Σάο Πάολο. Ήταν επίσης μέλος της συνέλευσης που το 1987-1988 επεξεργάσθηκε και ψήφισε το σημερινό Σύνταγμα της Βραζιλίας.
Βιογραφία και πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στο Σάο Πάολο. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο. Έγινε νομικός σύμβουλος του κρατιδίου του Σάο Πάολο καθώς και δύο φορές Γραμματέας Δημόσιας Ασφάλειας του ομώνυμου Δήμου. Είναι επίσης καθηγητής συνταγματικού δικαίου στο Καθολικό Πανεπιστήμιο Σάο Πάολο. Έχει συγγράψει πολλά βιβλία στον συγκεκριμένο τομέα. Τον Οκτώβριο του 2010 εξελέγη αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας μαζί με την Πρόεδρο Ντίλμα Ρουσέφ. Ανέλαβε καθήκοντα στις 1 Ιανουαρίου του 2011. Από τις 12 Μαΐου 2016 μέχρι τις 31 Αυγούστου 2016 ήταν προσωρινός πρόεδρος. Ο Τέμερ παρέμεινε στην εξουσία ως και τις 31 Δεκεμβρίου 2018. Τον διαδέχθηκε την 1η Ιανουαρίου 2019 ο Ζαΐρ Μπολσονάρο.
Προσωπική ζωή
Έχει έξι παιδιά, μεταξύ των οποίων τα τρία με την πρώτη σύζυγό του Μαρία, και ένα ακόμη με τη νυν σύζυγό Μαρσέλα που είναι 42 χρόνια νεότερή του. Ήταν ο 2ος αντιπρόεδρος στην ιστορία της Βραζιλίας με λιβανική καταγωγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βραζιλίας
Ένγκελμπερτ Γ΄ του Λα Μαρκ, αρχιεπίσκοπος Κολωνίας
Ο Ένγκελμπερτ Γ΄, γερμ.: Engelbert III von der Mark (1304 - 25 Αυγούστου 1368) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας της Κολωνίας από το 1364 έως το 1368 και πιο πριν (ως Ένγκελμπερτ) ήταν πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης από το 1345 έως το 1364.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Ένγκελμπερτ Β΄ κόμη του Λα Μαρκ και της Μέχτιλντε, κόρης και κληρονόμου του Ιωάννη κόμη του Άρενμπεργκ. Με την επιρροή του θείου του Aδόλφου Β΄ επισκόπου της Λιέγης, έγινε κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού της Λιέγης το 1332. Αργότερα αναφέρεται επίσης ως κοσμήτορας του καθεδρικού της Κολωνίας.
Μετά το τέλος του θείου του, διορίστηκε πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης από τον πάπα Κλήμη ΣΤ΄. Το 1362 υπέβαλε αίτηση για να γίνει αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας της Κολωνίας, αλλά ο ανιψιός του Aδόλφος Γ΄ κέρδισε τη θέση το 1363. Ωστόσο, όταν ο Aδόλφος Γ΄ παραιτήθηκε τον επόμενο χρόνο, ο Ένγκελμπερτ Γ΄ διορίστηκε αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας το 1364 από τον πάπα Ουρβανό Ε΄ και παραιτήθηκε από πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης. Ο Ένγκελμπερτ Γ΄ ταλαιπωρήθηκε από προβλήματα υγείας αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Το 1366 δέχθηκε βοηθό επίσκοπο για να βοηθήσει στη λειτουργία της Αρχιεπισκοπής, και επιλέχθηκε ο Κούνο Β΄ του Φάλκενσταϊν, αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας του Τρηρ.
Ο Ένγκελμπερτ Γ΄ απεβίωσε το 1368 και τάφηκε στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Κβαντική βαρύτητα
Η κβαντική βαρύτητα είναι πεδίο της θεωρητικής φυσικής που επιδιώκει να περιγράψει τη βαρύτητα σύμφωνα με τις αρχές της κβαντικής μηχανικής, και όπου τα κβαντικά φαινόμενα δεν μπορούν να αγνοηθούν, όπως κοντά σε μαύρες τρύπες ή παρόμοια συμπαγή αστροφυσικά αντικείμενα, όπου τα αποτελέσματα της βαρύτητας είναι ισχυρά, όπως οι αστέρες νετρονίων.
Τρέχουσα αντίληψη
Η τρέχουσα αντίληψη για την βαρύτητα βασίζεται στη γενική θεωρία της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, η οποία διαμορφώνεται μέσα στο πλαίσιο της κλασικής φυσικής. Από την άλλη πλευρά, οι άλλες τρεις θεμελιώδεις δυνάμεις της φυσικής περιγράφονται στο πλαίσιο της κβαντικής μηχανικής και της κβαντικής θεωρίας πεδιου, ριζικά διαφορετικοί φορμαλισμοί για την περιγραφή των φυσικών φαινομένων. Μερικές φορές υποστηρίζεται ότι η περιγραφή της βαρύτητας στη κβαντική μηχανική είναι αναγκαία για το λόγο ότι δεν μπορεί κανένας να ζευγαρωθεί συνεπώς ένα κλασσικό σύστημα σε ένα κβαντικό.
Ενώ σε μια κβαντική θεωρία της βαρύτητας μπορεί να είναι απαραίτητο να συμβιβάσει τη γενική σχετικότητα με τις αρχές της κβαντικής μηχανικής, προκύπτουν δυσκολίες κατά την εφαρμογή των συνήθων θεωριών της την κβαντικής θεωρίας πεδίου στη δύναμη της βαρύτητας μέσω μποζονίων της κβαντικής βαρύτητας. Το πρόβλημα είναι ότι η θεωρία όπως παίρνεται με αυτόν τον τρόπο δεν είναι επανακανονικοποιήσιμη και ως εκ τούτου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να γίνουν σημαντικές φυσικές προβλέψεις. Ως αποτέλεσμα, οι θεωρητικοί έχουν πάρει πιο ριζοσπαστικές προσεγγίσεις στο πρόβλημα της κβαντικής βαρύτητας, με τις πιο δημοφιλής προσεγγίσεις να είναι η θεωρία των χορδών και η κβαντική βαρύτητα βρόχων. Αν και κάποιες θεωρίες της κβαντικής βαρύτητας, όπως η θεωρία των χορδών, προσπαθεί να ενοποιήσει τη βαρύτητα με τις άλλες θεμελιώδεις δυνάμεις, άλλες, όπως η κβαντική βαρύτητα βρόχων, δεν κάνουν τέτοια προσπάθεια, αλλά κάνουν μια προσπάθεια να κβαντοποιήσουν το βαρυτικό πεδίο, ενώ διατηρείται χωριστά από τις άλλες δυνάμεις.
Αυστηρά μιλώντας, ο στόχος της κβαντικής βαρύτητας είναι μόνο να περιγράψει την κβαντική συμπεριφορά του βαρυτικού πεδίου και δεν πρέπει να συγχέεται με στόχο την ενοποίηση όλων των θεμελιωδών αλληλεπιδράσεων σε ένα ενιαίο μαθηματικό πλαίσιο. Μια θεωρία της κβαντικής βαρύτητας που είναι επίσης μια μεγάλη ενοποίηση όλων των γνωστών αλληλεπιδράσεων μερικές φορές αναφέρεται ως Θεωρία των πάντων. Ενώ καμία ουσιαστική βελτίωση στη παρούσα κατανόηση της βαρύτητας θα βοηθούσε περαιτέρω την εργασία προς την ενοποίηση, η μελέτη της κβαντικής βαρύτητας είναι πεδίο σε διάφορους κλάδους που έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις για την ενοποίηση.
Δυσκολίες
Μία από τις δυσκολίες για τη διαμόρφωση της θεωρίας της κβαντικής βαρύτητας είναι ότι οι κβαντικές βαρυτικές επιδράσεις εμφανίζονται μόνο σε κλίμακες μήκους κοντά στην κλίμακα του Πλανκ, γύρω στα 10-35 μέτρα, μια κλίμακα πολύ μικρότερη, και αντίστοιχα πολύ μεγαλύτερη στον τομέα της ενέργειας, σε σχέση με τις ήδη προσβάσιμες με τους υψηλής ενέργειας επιταχυντές σωματιδίων. Ως εκ τούτου, οι φυσικοί έχουν έλλειψη πειραματικών δεδομένων στα οποία θα μπορούσε να γίνει διάκριση μεταξύ των ανταγωνιστικών θεωριών που έχουν προταθεί.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρίες βαρύτητας Κατηγορία:Γενική σχετικότητα
Σικάγο Σταγκς
Ιστορία
Οι Σικάγο Σταγκς ιδρύθηκαν το 1946 και ήταν από τα πρώτα μέλη στο νεοσύστατο πρωτάθλημα του BAA. Στην εναρκτήρια σεζόν, τερμάτισαν στην πρώτη θέση της Δυτικής κατηγορίας με 38 νίκες και 22 ήττες μαζί με τους Σαιντ Λούις Μπόμπερς. Στις 31 Μαρτίου 1947, διοργανώθηκε αγώνας μπαράζ μεταξύ των δύο ομάδων και τη νίκη πήραν οι Σταγκς με 73-66 στην παράταση, κερδίζοντας έτσι τον τίτλο στην κατηγορία τους. Ακολούθησαν οι ημιτελικοί των πλέι-οφ, όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους Ουάσινγκτον Κάπιτολς, νικήτρια ομάδα στην Ανατολική κατηγορία. Οι Σταγκς επικράτησαν με 4-2 νίκες και πήραν την πρόκριση για τους τελικούς της διοργάνωσης, όπου υπέκυψαν στους Φιλαδέλφεια Ουόριορς και απώλεσαν τον τίτλο με συνολικό σκορ 4-1 νίκες.
Την επόμενη σεζόν, οι Σταγκς τερμάτισαν στη δεύτερη θέση της κατηγορίας με 28 νίκες και 20 ήττες μαζί με τους Μπάλτιμορ Μπούλετς και τους Ουάσινγκτον Κάπιτολς. Στα πλέι-οφ, νίκησαν σε αγώνα μπαράζ τους Κάπιτολς και στη συνέχεια απέκλεισαν τους Μπόστον Σέλτικς με 2-1 νίκες. Δεν κατάφεραν όμως να προκριθούν στους τελικούς για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, αφού αποκλείστηκαν με δύο ήττες στα ημιτελικά από τους μετέπειτα πρωταθλητές Μπούλετς.
Τη σεζόν 1948-49, οι Σταγκς τερμάτισαν στην τρίτη θέση της κατηγορίας με 38 νίκες και 22 ήττες, αλλά στα πλέι-οφ γνώρισαν τον αποκλεισμό στους ημιτελικούς της κατηγορίας από τους μετέπειτα πρωταθλητές Μινεάπολις Λέικερς με δύο ήττες.
Πριν την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου 1950-51, οι Σταγκς ήταν μία από τις έξι ομάδες που αποχώρησαν από το NBA (Άντερσον Πάκερς, Ουότερλου Χοκς και Σιμπόιγκαν Ρεντ Σκινς μεταπήδησαν στο NPBL, ενώ Ντένβερ Νάγκετς, Σαιντ Λούις Μπόμπερς και οι Σταγκς αποσύρθηκαν οριστικά) και ο αριθμός των ομάδων συρρικνώθηκε από 17 σε 11. Από τότε το NBA επέστρεψε ξανά στο Σικάγο το διάστημα 1961-63 με τους Σικάγο Πάκερς και Σικάγο Ζέφιρς (σημερινοί Ουάσινγκτον Ουίζαρντς) και από το 1966 με τους Σικάγο Μπουλς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανενεργές ομάδες του NBA Κατηγορία:Ομάδες του BAA Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1946
Deșteaptă-te, române!
Το Deșteaptă-te, române! ( «Ξύπνα, Ρουμάνε!») είναι ο εθνικός ύμνος της Ρουμανίας.
Οι στίχοι του γράφτηκαν από τον Αντρέι Μουρεσάνου (1816-1863) και η μουσική ήταν δημοτική (και επιλέχτηκε από τον Γκεόργκε Ουτσενέσκου, όπως υποστηρίζουν οι περισσότερες πηγές ). Γράφτηκε και δημοσιεύτηκε κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1848, αρχικά με το όνομα «Un răsunet» (Μία ηχώ). Τραγουδήθηκε για πρώτη φορά στα τέλη Ιουνίου του ιδίου χρόνου στην πόλη Μπρασσόβ. Έγινε αμέσως δεκτό ως επαναστατικός ύμνος και μετονομάστηκε σε Deşteaptă-te, române.
Από τότε, το τραγούδι, το οποίο περιέχει μηνύματα ελευθερίας και πατριωτισμού, τραγουδήθηκε σε όλες τις μεγάλες αναταραχές στην ιστορία της Ρουμανίας, όπως τη Ρουμανική Επανάσταση του 1989. Μετά από αυτήν έγινε ο εθνικός ύμνος της χώρας αντικαθιστώντας τον ύμνο της κομμουνιστικής περιόδου, Trei culori (Τρία χρώματα).
Η 29η Ιουλίου είναι Ημέρα του εθνικού ύμνου (Ziua Imnului naţional), ετήσια γιορτή στη Ρουμανία.
Η πρώτη χώρα που υιοθέτησε αυτό το τραγούδι ως εθνικό ύμνο ήταν Λαϊκή Δημοκρατία της Μολδαβίας, κατά τη διάρκεια της σύντομης ύπαρξής της, μεταξύ 1917 και 1918.
Το τραγούδι ήταν επίσης εθνικός ύμνος της Μολδαβίας για λίγα χρόνια, αλλά αντικαταστάθηκε από τον σημερινό ύμνο, Limba noastră (η γλώσσα μας).
Στίχοι
Ο Εθνικός ύμνος έχει έντεκα στροφές, συνήθως όμως τραγουδιούνται οι δύο πρώτες και πολλές φορές η πρώτη, η δεύτερη και η τέταρτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ρουμανίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Χωροχρόνος Μινκόβσκι
Ο χωροχρόνος Μινκόβσκι ή χώρος Μινκόβσκι (από τον ομώνυμο μαθηματικό Χέρμαν Μινκόβσκι) είναι ο μαθηματικός χώρος στον οποίο η ειδική θεωρία της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, είναι πιο κατάλληλη να παρασταθεί. Σε αυτό τον χώρο υπάρχουν οι συνήθεις τρεις χωρικές διαστάσεις οι οποίες συνδυάζονται με την διάσταση του χρόνου και σχηματίζουν μια τετραδιάστατη τοπολογική πολλαπλότητα για την αναπαράσταση του χωροχρόνου. με-πλαίσιο|δεξιά|Κώνος Φωτός Σε αντίθεση με τον Ευκλείδειο χώρο, στον οποίο υπάρχουν μόνο χωρικές μεταβλητές, στον χωροχρόνο Μινκόβσκι υπάρχουν και χρονικές μεταβλητές. Ο χωροχρόνος Μινκόβσκι αναπαρίσταται από τον κώνο φωτός (ή διάγραμμα Μινκόβσκι), που αναπαριστά τους μετασχηματισμούς Λόρεντζ για τον παρατηρητή (παρόν) και για γεγονότα τα οποία μπορούν να βρίσκονται μέσα στον κώνο και είναι δυνατόν να επηρεασθούν από τον παρατηρητή ή εκτός αυτού που είναι αδύνατο να επηρεασθούν από αυτόν. Επιπροσθέτως όσα γεγονότα βρίσκονται «πάνω» γίνονται στο μέλλον, ενώ αυτά «κάτω» στο παρελθόν.
Η μαθηματική θεωρία του χωροχρόνου παρουσιάστηκε από τον Χ. Μινκόβσκι στις 21 Σεπτεμβρίου 1908 στο 80ό συνέδριο των Γερμανών φυσικών επιστημόνων και φυσικών.
Ιστορία
Το 1905 (δημοσιεύτηκε το 1906) αναφέρθηκε από τον Ανρί Πουανκαρέ ότι, θεωρώντας τον χρόνο ως το φανταστικό μέρος μιας τέταρτης χωροχρονικής συντεταγμένης √ ct, ένας μετασχηματισμός Λόρεντζ μπορεί να θεωρηθεί ως μια στροφή των συντεταγμένων στον τετραδιάστατο Ευκλείδιο χώρο με τρεις πραγματικές συντεταγμένες, που αναπαριστούν τον χώρο και μια φανταστική συντεταγμένη, που παριστά τον χρόνο ως την τέταρτη συντεταγμένη. Επειδή έτσι ο χώρος είναι ψευδο-Ευκλείδιος χώρος, η στροφή παριστά μια υπερβολική στροφή. Ο Πουανκαρέ δεν έδωσε ακριβώς αυτή την ερμηνεία και σκοπός του ήταν να εξηγήσει τους μετασχηματισμούς του Λόρεντζ σε όρους της Ευκλείδιας στροφής.
Η ιδέα αυτή υιοθετήθηκε από τον Χέρμαν Μινκόβσκι, που την χρησιμοποίησε για να επαναδιατυπώσει τις εξισώσεις του Μάξγουελ στις τέσσερις διαστάσεις, δείχνοντας άμεσα το αναλλοίωτο ως προς τους μετασχηματισμούς Λόρεντζ. Επαναδιατύπωσε ακόμα στις τέσσερις διαστάσεις την, ακόμα πρόσφατης τότε, ειδική θεωρία της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Από αυτό συμπέρανε ότι ο χρόνος και χώρος πρέπει να έχουν ισάξια μεταχείριση και έτσι προέκυψε η έννοια των γεγονότων που λαμβάνουν μέρος σε ένα ενοποιημένο τετραδιάστατο χωροχρονικό συνεχές. Σε μια περαιτέρω ανάπτυξη, έδωσε μια εναλλακτική διατύπωση αυτής της ιδέας όπου δε χρησιμοποιούσε την φανταστική συντεταγμένη, αλλά αναπαριστούσε τις τέσσερις μεταβλητές (x, y, z, t) του χώρου και του χρόνου, ως σύστημα τεσσάρων συντεταγμένων στον ομοπαραλληλικό χώρο. Τα σημεία σε αυτόν το χώρο παριστούν γεγονότα στον χωροχρόνο. Στον χωροχρόνο ορίζεται ένας κώνο φωτός που σχετίζεται με κάθε σημείο και τα γεγονότα που βρίσκονται εκτός του κώνου φωτός χαρακτηρίζονται σχετικά με την κορυφή ως χωρικά ή χρονικά. Αυτή είναι η κύρια αντίληψη στις μέρες μας, αν και η παλαιότερη με τον φανταστικό χρόνο επηρέασε επίσης την ειδική θεωρία της σχετικότητας. Ο Μινκόβσκι, γνωρίζοντας τη θεμελιώδη επαναδιατύπωση της θεωρίας που έκανε είπε το εξής: "Οι απόψεις του χώρου και του χρόνου τις οποίες σας παρουσιάζω, ξεπρόβαλλαν από το έδαφος της πειραματικής φυσικής και εκεί βρίσκεται η δύναμή τους. Είναι ριζοσπαστικές. Εφεξής ο χώρος και ο χρόνος από μόνοι τους, είναι καταδικασμένοι να εξασθενήσουν σε απλές σκιές και μόνο κάποιου είδους ενοποίηση των δύο θα επικρατήσει στην ανεξάρτητη πραγματικότητα. – Χέρμαν Μινκόβσκι, 1908"
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωμετρία Κατηγορία:Ειδική σχετικότητα Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Λιβυρνίδες Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Αμφιτρίτη ΙΙ
Η λιβύρνις Αμφιτρίτη, εκτοπίσματος 15 τόνων ναυπηγήθηκε το 1852 στον Πόρο για τη δίωξη της πειρατείας. Ομοίου τύπου πλοία είναι τα: Κυμοθόη Ι, Πάνθηρας και Δελφίνια. Το 1870 μετατράπηκε σε φορτηγίδα. Είχε πλήρωμα 4 υπαξιωματικούς και 26 ναύτες.
Γοργώ
Τέλος το σκάφος αυτό διαλύθηκε λόγω παλαιότητας στο Ναύσταθμο του Πόρου πριν το 1840.
Δελφίνια
Ναυπηγήθηκε το 1852 στον Πόρο για τη δίωξη της πειρατείας. Πλήρωμα: 4 υπαξιωματικοί και 26 ναύτες. Εκτόπισμα: 15 τόνοι. Ομοίου τύπου πλοία: Κυμοθόη Ι, Πάνθηρας και Αμφιτρίτη ΙΙ. Αποσύρθηκε το 1862.
Κυμοθόη Ι
Το 1852 ναυπηγήθηκε στον Ναύσταθμο Πόρου. Εκτόπισμα: 15 τόνοι. Πλήρωμα: 4 υπαξιωματικοί και 26 ναύτες. Αποσύρθηκε το 1862. Ομοίου τύπου πλοία: Δελφίνια, Πάνθηρας και Αμφιτρίτη ΙΙ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία
Τζον Βέρνον
Ο Τζον Κιθ Βέρνον (αγγλικά: Jonh Keith Vernon), (24 Φεβρουαρίου 1932 - 1 Φεβρουαρίου 2005), ήταν Καναδός ηθοποιός.
Ο Βέρνον επαίξε κυρίως δευτέρους ρόλους κατά την διάρκεια της καριέρας του, με πιο γνωστούς ρόλους ως δημάρχος του Σαν Φρανσίσκο στην ταινία Ο επιθεωρητής Κάλαχαν (1971) και στον ρόλο του Μαλ Ρις, πρώην συνεργάτη του Γουώκερ στην ταινία Ο Επαναστάτης του Αλκατράζ (1967).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Νύσσα (σύζυγος του Νικομήδη Γ΄)
Η Νύσ(σ)α Γ΄ (άκμασε 150-100 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών ήταν πριγκίπισσα της Καππαδοκίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Αριαράθη ΣΤ΄ της Καππαδοκίας και της Λαοδίκης, κόρης τού Μιθριδάτη Ε΄ τού Πόντου. Αδέλφια της ήταν ο Αριαράθης Ζ΄ και ο Αριαράθης Η΄.
Είχε το όνομα της εκ πατρός μάμμης της Νύσσας Β΄, κόρης τού Φαρνάκη Α΄ τού Πόντου. Οι γονείς της ήταν εξαδέλφια: η Νύσσα Β΄ ήταν αδελφή τού Μιθριδάτη Ε΄. Η Νύσσα Γ΄ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καππαδοκία. Σε άγνωστη εποχή παντρεύτηκε τον Νικομήδη Γ΄ της Βιθυνίας (βασ. 127-94). Ήταν συγγενείς, καθώς οι οικογένειές τους είχαν επιγαμίες με τους Σελευκίδες, τους Αντιπατρίδες και τους μετά από αυτούς Αντιγονίδες. Έτσι η Νύσσα έγινε βασίλισσα της Βιθυνίας.
Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή της. Αργότερα ο Νικομήδης Γ΄ νυμφεύτηκε τη μητέρα της. Αυτό θα έγινε μετά από το τέλος της Νύσσας ή αφού τη διαζεύχθηκε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Νικομήδη Γ΄ της Βιθυνίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αριαραθιδών
Αλφόνσος Β΄ της Νεαπόλεως
Ο Αλφόνσος B΄ (Alfonso II, 4 Νοεμβρίου 1448 - 18 Δεκεμβρίου 1495) ήταν βασιλιάς της Νεαπόλεως (1494 - 1495) από τον Οίκο της Τρασταμάρα, κλάδου του Οίκου της Ιβρέας. Ήταν ο πρωτότοκος υιός του Φερδινάνδου Α' βασιλιά της Νεαπόλεως και της πρώτης συζύγου του Ισαβέλλας Κιαρομόντε.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νάπολη· ο πατέρας του ήταν εξάδελφος του Φερδινάνδου Β' βασιλιά της Αραγονίας. Εκπαιδευτής του ήταν ο Τζιοβάννι Ποντάνο, συγγραφέας του Για το Μεγαλείο, όπου περιγράφει τις αρετές και τον τρόπο ζωής που αρμόζει σε έναν μέλλοντα πρίγκιπα. Κληρονόμησε από τη μητέρα του τη διεκδίκηση των ντε Μπριέν στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ· επίσης εδάφη από τον θείο της Τζιοβάννι-Αντόνιο πρίγκιπα του Τάραντα. Αποδείχθηκε ένας ικανός και αποφασιστικός στρατιώτης, όταν βοήθησε τον πατέρα του στην καταστολή της Αφύπνισης των βαρώνων και στην άμυνα του βασιλείου κατά των παπικών αξιώσεων. Αγωνίσθηκε ως κοντοτιέρος στις σημαντικές αναμετρήσεις της εποχής του, όπως τον πόλεμο μετά την εξέγερση των Πάτζι (1478-80) και τον πόλεμο της Φερράρα (1482-84).
Όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του τον Ιανουάριο του 1494, τα οικονομικά του βασιλείου είχαν εξαντληθεί και ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας αναμενόταν να εισβάλλει, διεκδικώντας το βασίλειο. Ο Αλφόνσος Β' κατάφερε να ανακτήσει την υποστήριξη του πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ', που κάλεσε τον Κάρολο Η' να οδηγήσει τις δυνάμεις του εναντίον των Οθωμανών. Ο πρώην παπικός απεσταλμένος (legatus) Χουάν ντε Βοργία έστεψε τον Αλφόνσο Β' Rex Siciliae τον Μάιο. Ωστόσο ο Κάρολος Η' δεν άλλαξε γνώμη· εισέβαλε το Σεπτέμβριο στην Ιταλία και νίκησε τη Φλωρεντία και το στόλο που είχε στείλει ο Αλφόνσος Β' με το νεότερο αδελφό του Φρειδερίκο στο Πόρτο Βένερε (Β. της Πίζας). Τον Ιανουάριο του 1495 προσέγγιζε τη Νάπολη. Ο Αλφόνσος Β', έπειτα από οιωνούς και ασυνήθιστα όνειρα (ίσως μνήμες των θυμάτων του) παραιτήθηκε υπέρ του υιού του Φερδινάνδου Β' και διέφυγε σε μονή στη Σικελία, όπου απεβίωσε αργότερα το ίδιο έτος. Βασίλευσε σχεδόν δύο έτη.
Οικογένεια
Το 1465 νυμφεύτηκε την Ιππολύτη-Μαρία Σφόρτσα, κόρη τού Φραγκίσκου Α΄ δούκα τού Μιλάνου και είχε τέκνα:
Από την εκτός γάμου σχέση του με την Τρόζα Γκατζέλα είχε φυσικά τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Νεαπόλεως Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Εθνική Πορτογαλίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Πορτογαλίας U21 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κάτω των 21 ετών της Πορτογαλίας. Ελέγχεται από την Πορτογαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Ιδρύθηκε μετά την απόφαση της UEFA για δημιουργία διοργανώσεων νέων το 1976. Μέχρι το 1994 δεν είχε καταφέρει να προκριθεί στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου U21. Από τότε βελτιώθηκε σημαντικά και έχει προκριθεί στα 5 από τα 9 τουρνουά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-21 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Πορτογαλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Φωτοχημειοθεραπεία
Η φωτοχημειοθεραπεία ή φωτοδυναμική θεραπεία (Photo Dynamic Therapy, PDT) αποτελεί μια θεραπεία για διάφορες παθήσεις όπως ο καρκίνος. Στη φωτοχημειοθεραπεία, χορηγείται στον ασθενή φάρμακο το οποίο συγκεντρώνεται κατά προτίμηση στα καρκινικά κύτταρα. Τα φάρμακα αυτά ονομάζονται φωτοευαισθητοποιητές και είναι αδρανή στο σκοτάδι. Μετά τη χορήγηση τους συνήθως ενδοφλεβίως, ο ασθενής εκτίθεται στο φως οπότε και ο φωτοευαισθητοποιητής ενεργοποιείται, απελευθερώνοντας ελεύθερες ρίζες τοπικά στα καρκινικά κύτταρα με αποτέλεσμα την καταστροφή του καρκινικού ιστού. Σε σύγκριση με τις παραδοσιακές αντικαρκινικές θεραπείες, η PDT δεν προκαλεί γενικευμένη καταστροφή των υγιών κυττάρων. Σε ορισμένους τύπους καρκίνου μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική της χειρουργικής επέμβασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεραπείες για τον Καρκίνο Κατηγορία:Ιατρική φυσική
Χρυσούλα Κοτοπούλη Μυράτ
Η Χρυσούλα Κοτοπούλη Μυράτ (Αθήνα 1886-Αθήνα 1976) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Δημήτρη Κοτοπούλη, με τον θίασο του οποίου εμφανίστηκε στην σκηνή από νεαρότατη ηλικία. Το 1903 προσλήφθηκε στο συγκρότημα του Βασιλικού Θεάτρου μέχρι το 1906. Από το 1908 μέχρι το 1930 συνεργάσθηκε με τον θίασο της αδελφής της Μαρίκας Κοτοπούλη. Ακολούθως έπαιξε με θίασο υπό τη διεύθυνση του συζύγου της Μήτσου Μυράτ μέχρι του 1934 όπου και αποχώρησε από τη θεατρική σκηνή. Διακρίθηκε ως βασίλισσα στον «Άμλετ», ως «Κασσάνδρα» στην «Ορέστεια» και ως κορυφαία του χορού στην «Εκάβη».
Προσωπική ζωή
Ήταν σύζυγος του Μήτσου Μυράτ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1908 και απέκτησε έναν γιο, τον Δημήτρη Μυράτ, ηθοποιό. Πέθανε το 1976. Ένα χρόνο νωρίτερα (7 Δεκεμβρίου 1975), πέθανε η δίδυμη αδερφή της Φωτεινή Κοτοπούλη-Λούλη, επίσης ηθοποιός. Αδερφή της ήταν η Μαρίκα Κοτοπούλη.
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Audi Quattro
Το Audi Quattro ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Audi, μεταξύ του 1980 και του 1991. Βασιζόταν στην πρώτη γενιά του Audi Coupé, γνωστή ως Coupé B2.
Παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης στις 3 Μαρτίου 1980. Αρχικός σκοπός της Audi ήταν να κατασκευάσει μόλις 400 αντίτυπα, ώστε να χρησιμοποιηθούν σε κάθε είδους αγώνες. Λόγω της εξαιρετικά μεγάλης ανταπόκρισης του κοινού, ωστόσο, κατασκευάστηκε τελικώς σε 11.452 αντίτυπα. Ήταν το πρώτο GT ευρείας παραγωγής με μόνιμη τετρακίνηση. Η ονομασία quattro χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από την Audi και χαρακτηρίζει τα τετρακίνητα μοντέλα της εταιρείας. Το quattro υπήρξε και θεωρείται ακόμα και σήμερα, ένα από τα σπουδαιότερα αυτοκίνητα ράλλυ.
Όνομα
Επισήμως, η ονομασία του αυτοκινήτου είναι quattro, συνήθως με μικρό το αρχικό γράμμα.
Η ονομασία quattro χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει τόσο το σύστημα τετρακίνησης της Audi, όσο και τα τετρακίνητα μοντέλα της εταιρείας. Για να αποφευχθεί η σύγχυση, το αυτοκίνητο είναι γνωστό και ως Ur-Quattro (τo Ur- είναι γερμανικό πρόθεμα που χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει κάτι το αυθεντικό).
Εμπορική πορεία
thumb|left|Audi Quattro 20V (1989 - 1991).
Οι πωλήσεις του quattro ξεκίνησαν στα τέλη του 1980. Ήταν το πρώτο μοντέλο της Audi που διέθετε μόνιμη τετρακίνηση, καθώς και το πρώτο Audi που συνδύαζε τετρακίνηση και υπερτροφοδότηση.
Το 1987, ο κινητήρας έλαβε μια αύξηση του κυβισμού, φτάνοντας τα 2.226 cm³, πλην όμως απέδιδε όμοια ισχύ, αποδίδοντας ωστόσο περισσότερη ροπή σε χαμηλότερες στροφές. Το 1989, ο κινητήρας τροποποιήθηκε εκ νέου, με σημαντικές ωστόσο αλλαγές. Έγινε 5-κύλινδρος, 20-βάλβιδος, υπερτροφοδοτούμενος, με διπλό εκκεντροφόρο, ισχύος 220 ίππων (162 kW). Οι επιδόσεις ήταν πλέον βελτιωμένες, της τάξης των 6,3 δευτερολέπτων για επιτάχυνση από στάση στα 100 χιλιόμετρα την ώρα και τελική ταχύτητα 230 χιλιόμετρα την ώρα.
Οι πωλήσεις στην αμερικανική αγορά ξεκίνησαν το 1983. Η αμερικανική έκδοση είχε κάποια διαφορετικά εξωτερικά χαρακτηριστικά σε σχέση με την ευρωπαϊκή έκδοση, όπως πιο ογκώδεις προφυλακτήρες, λόγω της τότε νομοθεσίας των ΗΠΑ. Ο κινητήρας ήταν ο ίδιος με τα ευρωπαϊκά μοντέλα, ωστόσο είχε αλλαγές στον υπερτροφοδότη και την μονάδα ελέγχου του κινητήρα, με συνέπεια μειωμένη ισχύ σε σχέση με την ευρωπαϊκή έκδοση, λόγω των αυστηρότερων προδιαγραφών καυσαερίων στις ΗΠΑ. Συγκεκριμένα απέδιδε 162 ίππους (119 kW), που εξασφάλιζε επιτάχυνση 0 - 60 μίλια την ώρα (0 - 97 χιλιόμετρα την ώρα) σε 7,5 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 205 χιλιόμετρα την ώρα.
Sport Quattro
thumb|right|Audi Sport Quattro.
Τον Μάρτιο του 1983, παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης το Sport Quattro, το οποίο βασιζόταν στο Quattro. Με αυτό το μοντέλο, η Audi έκανε την είσοδο της στο νεοσύστατο τότε Group B. Έως το 1984, το μοντέλο αυτό κατασκευάστηκε σε 200 αντίτυπα, σύμφωνα με τους κανονισμούς της FIA. Ήταν κοντύτερο από το «στάνταρ» Quattro, χαρακτηριστικό που του έδωσε το παρατσούκλι «κοντό Quattro», ενώ επίσης ήταν ελαφρύτερο και ισχυρότερο. Επίσης εμφανισιακά, κυρίως στο μπροστινό μέρος, έφερε αρκετές αλλαγές.
Διαστάσεις
Οι τιμές σε παρένθεση αναφέρονται στις διαφορές σε σχέση με το στάνταρ quattro.
Κινητήρας-Τεχνικά χαρακτηριστικά
thumb|right|Ο κινητήρας του Sport Quattro.
Επιτυχίες στους αγώνες
thumb|left|Το quattro του Χάνου Μίκολα.
Η Audi έκανε το επίσημο ντεμπούτο της στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα ράλλυ το 1981, με οδηγούς τον Φινλανδό Χάνου Μίκολα και τη Γαλλίδα Μισέλ Μουτόν. Ο Μίκολα κέρδισε τα Ράλι Σουηδίας και Βρετανίας, ενώ η Μουτόν έγινε η πρώτη γυναίκα οδηγός που κέρδισε αγώνα του ΠΠΡ, το Ράλι Σαν Ρέμο. Το 1982, ο Σουηδός Στιγκ Μπλόμκβιστ έγινε ο τρίτος οδηγός της ομάδας, μαζί με τον Μίκολα και την Μουτόν. Εκείνη τη χρονιά, πρωταθλητής οδηγών ανακηρύχθηκε ο Βάλτερ Ρερλ, ελάχιστα μπροστά από την Μουτόν, αλλά η Audi κατέκτησε το πρωτάθλημα κατασκευαστών με 7 νίκες. Τη σεζόν του 1983, η Audi συμμετείχε με δύο εξελιγμένες εκδόσεις του quattro, τα Α1 και Α2. Ο Μίκολα πήρε 4 νίκες, κατακτώντας τον τίτλο στους οδηγούς, ενώ στους κατασκευαστές η Audi τερμάτισε μόλις δύο βαθμούς πίσω από την Lancia. Για τη σεζόν του 1984, προσλήφθηκε ο Βάλτερ Ρερλ, ενώ χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τα Sport quattro και Sport quattro S1, όπως επέβαλαν οι κανονισμοί του Group B. Ο Ρέρλ, στον πρώτο του αγώνα με τη νέα του ομάδα, νίκησε στο Ράλλυ Μόντε Κάρλο. Μία νίκη σημείωσε και ο Μίκολα, ενώ ο Μπλόμκβιστ είχε 5 νίκες στο ενεργητικό, κατακτώντας τον τίτλο του πρωταθλητή στους οδηγούς. Παράλληλα, η Audi κατέκτησε και το πρωτάθλημα κατασκευαστών. Το 1985, ο Βάλτερ Ρερλ πέτυχε μία νίκη στο Ράλι Σαν Ρέμο και η ομάδα τερμάτισε δεύτερη στους κατασκευαστές. Το 1986, η Audi συμμετείχε στους τρεις πρώτους αγώνες της σεζόν, αλλά τελικώς αργότερα την ίδια χρονιά ανακοίνωσε την απόσυρσή της από το πρωτάθλημα, εξαιτίας της κατάργησης του Group B για λόγους ασφάλειας.
Εκτός από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι, το Audi quattro είχε επιτυχίες και στην Ανάβαση του Pikes Peak στις ΗΠΑ. Το 1985, η Μισέλ Μουτόν κέρδισε την ανάβαση, με νέο χρόνο ρεκόρ. Η νίκη αυτή επαναλήφθηκε και στα επόμενα δύο χρόνια, καταρρίπτοντας τα ρεκόρ, με οδηγούς τον Αμερικανό Μπόμπι Άνσερ το 1986 και τον Γερμανό δις παγκόσμιο πρωταθλητή ράλι, Βάλτερ Ρερλ, τη σεζόν του 1987.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Quattro Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Μονή Παναγιάς Τσαμπίκας
Η Παναγιά η Τσαμπίκα είναι μονή της Ρόδου. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή του νησιού κοντά στο χωριό Αρχάγγελος. Αποτελείται από την παλαιά και την νέα μονή, που ονομάζονται από τους ντόπιους «η Ψηλή» και η «η Χαμηλή», αντιστοίχως. Η παλαιά μονή βρίσκεται στην κορυφή λόφου, πάνω από την ομώνυμη παραλία, ενώ η νέα βρίσκεται χαμηλότερα κοντά στην εθνική οδό που ενώνει τον Αρχάγγελο με την πόλη της Ρόδου. Η μονή γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο, στο Γενέσιον της Θεοτόκου, ενώ πλήθος πιστών εορταστών συρρέουν από όλες τις μεριές του νησιού.
Η παλαιά μονή
Στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα αυτό το γνωστό και παλιό μοναστήρι της Παναγιάς της Τσαμπίκας, υπήρχε στα κλασικά χρόνια, ο ναός της θεάς Αρτέμιδος, όπως λεει ένα επίγραμμα, ένας Ιερός Νόμος, όπου αναφέρονται θυσίες και τάματα προς τη θεά. Το μοναστήρι αυτό είναι διαστάσεων 17 x 8 μέτρα και καλύπτεται με σταυροθόλια. Πρόκειται για ναό, όπως λέει και ο έγκριτος αρχαιολόγος Γιάννης Βολανάκης, του λεγόμενου Δωδεκανησιακού Τύπου που εξωτερικά φέρει κοίλα κεραμίδια.
Το δάπεδο του ναού καλύπτεται με χοχλάκι που εικονίζει διάφορα εκκλησιαστικά σχέδια. Ήταν συνήθεια για την παλιά εποχή, να στρώνουν τις αυλές και τα πατώματα σπιτιών και εκκλησιών με βότσαλα, και θαλασσινό και μαυρόασπρο. Η είσοδος του ναού είναι δυτικά καθώς και ένα πρόπυλο που καλύπτει τη δυτική αυτή πύλη του ναού. Ο ωραίος αυτός ναός φέρει εικονοστάσιο ξυλόγλυπτο με εξαίρετο διάκοσμο πολύ καλής ποιότητας. Οι δεσποτικές εικόνες είναι του 19ου αιώνα, ενώ το τέμπλο είναι παλαιότερο.
Επιγραφές - Αφιερώματα
Στη μεγάλη Δεσποτική εικόνα του Χριστού υπάρχει η επιγραφή-αφιέρωμα:
Στην εικόνα του ευαγγελισμού της Θεοτόκου υπάρχει άλλη επιγραφή που αναφέρει τα εξής:
Υπάρχει και μία άλλη επιγραφή, που αναφέρει τα ακόλουθα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παναγια Τσαμπικα
Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος
Ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος ή Γοδοφρείδος Βιλλαρδουίνος (Geoffroi de Villehardouin, 1150 - 1213) από τον Οίκο των Βιλλεαρδουίνων ήταν ιππότης και ιστορικός του Μεσαίωνα, που συμμετείχε και περιέγραψε τη Δ΄ Σταυροφορία στο βιβλίο του Χρονικό της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης. Από τους κύριους χαρακτήρες της Δ΄ Σταυροφορίας, και ο πλήρης τίτλος του ήταν: «Γοδεφρείδος των Βιλλεαρδουίνων, Στρατάρχης της Καμπανίας και της Ρωμανίας».
Βιογραφία
Ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος γεννήθηκε στο κάστρο του Βιλαρντουέν, 30 χλμ περίπου ανατολικά του Τρουά. Ήταν στρατάρχης (mareshal) της Καμπανίας και συμμετείχε στη Δ΄ Σταυροφορία από την αρχή της. Το 1199, κατά τη διάρκεια αγώνων που οργανώθηκαν από τον Τιμπώ Γ', κόμη της Καμπανίας, ο τελευταίος τον όρισε ως έναν από τους αντιπροσώπους του, με σκοπό να διαπραγματευθεί με τους Βενετούς την προμήθεια πλοίων για το ταξίδι. Όταν πέθανε ο Τιμπώ, ο Βιλλεαρδουίνος βοήθησε στην εκλογή του Βονιφάτιου του Μονφερατικού ως νέου αρχηγού της Σταυροφορίας, από τον οποίο αργότερα ορίστηκε στρατάρχης του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης.
Αν και δεν το αναφέρει στο Χρονικό που έγραψε, πιθανότατα υποστήριξε την αλλαγή της κατεύθυνσης της Σταυροφορίας, αρχικά στη Ζάρα και στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη. Όσο ήταν στην Κωνσταντινούπολη, υπηρέτησε ως πρέσβης στον Ισαάκιο Β΄ Άγγελο και ήταν στην αντιπροσωπεία που απαίτησε από τον Ισαάκιο Β΄ να ορίσει τον Αλέξιο Δ' συναυτοκράτορα.
Μετά την κατάκτηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το 1204, υπηρέτησε ως στρατιωτικός διοικητής και ηγήθηκε της υποχώρησης από τη μάχη της Αδριανούπολης το 1205, μετά τη σύλληψη του Λατίνου αυτοκράτορα Βαλδουίνου Α΄ από τον βασιλιά των Βουλγάρων Ιωαννίτζη. Σε αναγνώριση των υπηρεσιών του, ο Βονιφάτιος ο Μονφερατικός έδωσε στο Γοδεφρείδο την Μεσσηνόπολη της Θράκης για διαμονή, όπου και αποχώρησε έκτοτε από κάθε ενεργό δράση.
Το 1207 άρχισε να γράφει το χρονικό της Σταυροφορίας με τίτλο Σχετικά με την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης (De la Conquête de Constantinople). Το κείμενο ήταν στα γαλλικά αντί για τα λατινικά και είναι σήμερα ένα από τα πλέον αξιομνημόνευτα κείμενα, όχι μόνο ως αυθεντική πηγή των συμβάντων κατά την άλωση, αλλά και ως μνημείο της γαλλικής γλώσσας. Η εξιστόρηση του Βιλλεαρδουίνου είναι ένα από τα τέσσερα κείμενα, που μας μεταφέρουν την ιστορία της Δ' Σταυροφορίας, το καθένα από τη δική του σκοπιά: Ο Βιλλεαρδουίνος καταγράφει μαζί με τα γεγονότα την (μερικές φορές ωραιοποιημένη) άποψη της ανώτερης διοίκησης των Σταυροφόρων, στην οποία ανήκε. Ο Ροβέρτος του Κλαρί, Γάλλος ιππότης και Σταυροφόρος, χωρίς ιδιαίτερη θέση στη διοίκηση, δίνει την εικόνα που έβλεπε ο στρατός των Σταυροφόρων. Ο Νικήτας Χωνιάτης, υψηλόβαθμος λειτουργός και ιστορικός, αναφέρει τα γεγονότα που παρακολούθησε ο ίδιος από την πλευρά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Και ο Γκύντερ του Παιρίς, ένας Κιστερκιανός μοναχός, αφηγείται την ιστορία από την άποψη του αββά Μάρτιν, ηγουμένου της μονής του Pairis, στην Αλσατία, ο οποίος συνόδευσε τους Σταυροφόρους και αναφέρει μεταξύ άλλων τις λεηλασίες των βυζαντινών ναών από αυτούς.
Ο ανεψιός του Βιλλεαρδουίνου, ο οποίος είχε το ίδιο όνομα με αυτόν, ο Γοδεφρείδος Α΄ Βιλλεαρδουίνος, πήρε και αυτός μέρος στη Σταυροφορία και έγινε Πρίγκιπας της Αχαΐας, στον Μωρέα (Πελοπόννησο) το 1209.
Πέθανε το 1213.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Πρόσωπα της Φραγκικής και Λατινικής Ελλάδας Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Οίκος των Βιλλεαρδουίνων
Μήτσος Μυράτ
Ο Μήτσος Μυράτ (Σμύρνη, 26 Δεκεμβρίου 1878 - Αθήνα, 3 Ιανουαρίου 1964) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Θεωρείται από τους σημαντικότερους της γενιάς του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη και ήταν μέλος πολύτεκνης οικογένειας. Σε μικρή ηλικία αποφάσισε να ακολουθήσει την υποκριτική παρά τις αντιρρήσεις των συγγενών του. Κατόπιν μετέβη για σπουδές της δραματικής τέχνης στο Παρίσι.
Όταν ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ εξήγγειλε την απόφασή του για δημιουργία της Βασιλικής Θεατρικής Σχολής, ο Μυράτ εγκατέλειψε τη Γαλλική πρωτεύουσα και έγινε δεκτός μεταξύ των πρώτων μαθητών της νεοσυσταθείσας σχολής, η οποία όμως διαλύθηκε σύντομα. Ενώ ο Μυράτ ήταν έτοιμος να επιστρέψει στη Σμύρνη, λήφθηκε η απόφαση περί ιδρύσεως της Νέας Σκηνής από τον Χρηστομάνο.
Στον νέο αυτό θεατρικό οργανισμό ο Μυράτ εργάστηκε μέχρι της διαλύσεώς του. Στη συνέχεια συνεργάστηκε επί 26 χρόνια με την πρωταγωνίστρια της Νεοελληνικής Σκηνής, Μαρίκα Κοτοπούλη.
Ο Μήτσος Μυράτ υπήρξε μία από τις κύριες μορφές του Νεοελληνικού Θεάτρου κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα αποδίδοντας με εξαιρετική επιτυχία ρόλους του διεθνούς δραματολογίου. Ενσάρκωσε επί σκηνής το Συρανό ντε Μπερζεράκ στο ομώνυμο έργο του Εντμόν Ροστάν, τον Τέσμαν στο «Εντα Γκάμπλερ», τον Κόμη Αλμαβίβα στους Γάμους του Φίγκαρο κλπ.
Παντρεύτηκε την σημαντική ερμηνεύτρια του Θεάτρου Κυβέλη με την οποία απέκτησε τον Αλέξανδρο Μυράτ 1905, μετέπειτα αρχιτέκτονα, και μια κόρη, τη Μιράντα 1906, μετέπειτα ηθοποιό. Το 1908 μετά τη διάλυση του γάμου του παντρεύεται ξανά, αυτή τη φορά τη Χρυσούλα Κοτοπούλη (αδελφή της Μαρίκας), με την οποία απέκτησε τον Δημήτρη και τη Ρίτα Μυράτ.
Παραστασιογραφία
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Μ. Μυράτ συμμετείχε ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Νεφέλωμα του Αλτήρα
Το Νεφέλωμα του Αλτήρα υπήρξε το πρώτο πλανητικό νεφέλωμα που ανακαλύφθηκε. Ο αστρονόμος που το ανεκάλυψε ήταν ο Γάλλος Σαρλ Μεσιέ, το έτος 1764. Με φαινόμενο μέγεθος 7,5 και φαινόμενη διάμετρο περίπου 8 × 5,6 λεπτά του τόξου, είναι ορατό με κιάλια και δημοφιλής στόχος για παρατήρηση από ερασιτέχνες αστρονόμους με μικρά τηλεσκόπια.
Δομή
thumb|left|Εικόνα του Νεφελώματος του Αλτήρα από το [[Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, που αποκαλύπτει εκτεταμένη εσωτερική δομή και τον κεντρικό αστέρα. Πηγή: ESO]] Το σήμα του M27 εμφανίζεται ως πεπλατυσμένο σφαιροειδές και το παρατηρούμε από το επίπεδο του ισημερινού του. Το 1992 οι Moreno-Corral et al. υπολόγισαν ότι ο ρυθμός διαστολής του δεν είναι πάνω από 2,3 δευτερόλεπτα του τόξου ανά αιώνα. Από αυτό τον ρυθμό μπορεί να προσδιορισθεί και η ηλικία του σε 14.600 χρόνια το πολύ. Το 1970 οι Bohuski, Smith και Weedman βρήκαν μία ταχύτητα διαστολής 31 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο από όπου η κινηματική ηλικία του νεφελώματος προκύπτει ότι είναι 9800 έτη περίπου.
Κόμβοι
thumb|right|Λεπτομέρεια από το [[Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ που δείχνει κόμβους στο M 27. Εικόνα από τον C.R. O'Dell (Πανεπιστήμιο Vanderbilt).]]
Καθώς έχει παρατηρηθεί και σε άλλα κοντινά πλανητικά νεφελώματα, στο Νεφέλωμα του Αλτήρα είναι ορατοί κόμβοι. Η κεντρική περιοχή του παρουσιάζει ένα πλέγμα από φωτεινούς και σκοτεινούς κόμβους με τις σκοτεινές ουρές τους. Υπάρχουν συμμετρικοί και ασύμμετροι κόμβοι (οι τελευταίοι δεν έχουν ουρές. Οι κεφαλές των κόμβων φέρουν φωτεινές αψίδες, που είναι τοπικά μέτωπα φωτοϊονισμού, όπως συμβαίνει και στα Νεφελώματα της Έλικας και του Εσκιμώου.
Ο κεντρικός αστέρας
Ο κεντρικός αστέρας, ο λευκός νάνος του νεφελώματος, έχει ακτίνα που εκτιμάται σε 0,055 ± 0,02 ηλιακές ακτίνες, εκτίμηση που τον καθιστά τον μεγαλύτερο γνωστό λευκό νάνο (Benedict et al. 2003). Η μάζα του υπολογίσθηκε το 1999 από τον Napiwotzki σε 0,56 ± 0,01 ηλιακή μάζα.
55P/Τέμπελ-Τατλ
Ο κομήτης 55P/Τέμπελ-Τατλ (55P/Tempel-Tuttle) (γνωστός απλούστερα ως Κομήτης Τέμπελ-Τατλ) ανακαλύφθηκε ανεξάρτητα από τους αστρονόμους Ερνστ Τέμπελ στις 19 Δεκεμβρίου 1865 και Χόρας Παρνέλ Τατλ στις 6 Ιανουαρίου 1866.
Ο κομήτης αυτός αποτελεί το ουράνιο σώμα που ευθύνεται για τη βροχή διαττόντων που είναι γνωστή ως «Λεοντίδες». Ο 55P/Τέμπελ-Τατλ παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το έτος 1699 από τον Γκότφριντ Κιρχ, αλλά δεν αναγνωρίσθηκε ως περιοδικός κομήτης μέχρι τις ανακαλύψεις από τους Τέμπελ και Τατλ κατά το περιήλιό του το 1866.
Η τροχιά του 55P/Τέμπελ-Τατλ τέμνει τη γήινη τροχιά σχεδόν ακριβώς, έτσι ώστε το υλικό που εκφεύγει από αυτόν δεν έχει διασκορπιστεί πολύ όταν συναντά τη Γη τις χρονιές γύρω στο περιήλιο του κομήτη. Το αποτέλεσμα είναι η απότομη αύξηση του αριθμού των Λεοντίδων κάθε 33 χρόνια.
Τεμπελ-Τατλ
Αριαράθης Η΄ της Καππαδοκίας
Ο Αριαράθης Η΄ o Ευσεβής (άκμασε 101-95 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αριαραθιδών ήταν βασιλιάς της Καππαδοκίας (101-96, 95).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αριαράθη ΣΤ΄ της Καππαδοκίας και της Λαοδίκης, κόρης τού Μιθριδάτη Ε΄ τού Πόντου. Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Αριαράθης Ζ΄ και η Νύσα.
Την Καππαδοκία εποφθαλμιούσε ο βασιλιάς τού Πόντου, αν και οι βασιλείς της ήταν συγγενείς του: ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ του Πόντου έστειλε έναν ευγενή του, τον Γόρδιο, να φονεύσει τον Αριαράθη ΣΤ΄. Τότε η Καππαδοκία περιήλθε στον πρωτότοκο γιο του Αριαράθη Ζ΄, που επειδή ήταν ανήλικος, έγινε αντιβασίλισσα η μητέρα του Λαοδίκη, αδελφή τού Μιθριδάτη ΣΤ΄. Όμως ο Νικομήδης Γ΄ της Βιθυνίας εισέβαλε στην Καππαδοκία και νυμφεύτηκε τη Λαοδίκη. Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ τον απομάκρυνε και αποκατέστησε στον θρόνο τον ανιψιό του Αριαράθη Ζ΄. Όταν ο τελευταίος ζήτησε να τιμωρήσει τον Γόρδιο, ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ σκότωσε τον Αριαράθη Ζ΄ και έβαλε στον θρόνο τον δικό του γιο Αριαράθη Θ΄ των Μιθριδατιδών.
Οι ευγενείς εξεγέρθηκαν το 101 και ανέβασαν στον θρόνο τον Αριαράθη Η΄. Όμως το 96 εκτοπίστηκε από τον Μιθριδάτη ΣΤ΄· Ο βασιλιάς τού Πόντου επανέφερε τον δικό του γιο Αριαράθη Θ΄, αν και 8ετή. Τότε ο Νικομήδης Γ΄ της Βιθυνίας πρόβαλε έναν νέο ως τρίτο τάχα γιο τού Αριαράθη ΣΤ΄ και έστειλε πρεσβεία στη Ρώμη διεκδικώντας τον θρόνο για λογαριασμό του. Αλλά και ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ έστειλε πρεσβεία στη Ρώμη, λέγοντας πως ο Αριαράθης Θ΄ ήταν απόγονος τού Αριαράθη Ε΄, που έπεσε μαχόμενος εναντίον τού Ευμένη Γ΄ της Περγάμου, εχθρού των Ρωμαίων. Η Σύγκλητος δεν δικαίωσε κανέναν, κήρυξε την Καππαδοκία ελεύθερη και ζήτησε να φύγει ο Αριαράθης Θ΄. Έτσι το 95 επέστρεψε ο Αριαράθης Η΄, που απεβίωσε αργότερα από φυσικά αίτια. Ήταν ο τελευταίος των Αριαραθιδών και με αυτόν η δυναστεία εξέλιπε. Τότε η Σύγκλητος προσπάθησε να επιβάλει δημοκρατία, αλλά οι πολίτες ήθελαν βασιλιά. Τους άφησε να διαλέξουν όποιον ήθελαν και διάλεξαν τον Αριοβρζάνη Α΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αριαραθιδών
Οιδίποδας (Βολταίρου)
Ο Οιδίπους ή Οιδίποδας (γαλλικά: Oedipe) είναι μια τραγωδία από τον Γάλλο δραματουργό και φιλόσοφο Βολταίρο που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1718. Ήταν η πρώτη του παράσταση και το πρώτο λογοτεχνικό έργο για το οποίο χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Βολταίρος (το πραγματικό του όνομα ήταν Φρανσουά Μαρί Αρουέ). Κατά την προσαρμογή της τραγωδίας του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος», ο Βολταίρος προσπάθησε να εξορθολογίσει την πλοκή και τα κίνητρα των χαρακτήρων του. Σε μια επιστολή του το 1719 ανέφερε ότι του φάνηκε απίθανο ότι η δολοφονία του Λάιου δεν είχε διερευνηθεί προηγουμένως και ότι θα έπαιρνε του Οιδίποδα τόσο καιρό να κατανοήσει το χρησμό. Ο Βολταίρος προσθέτει μια δευτερευουσα πλοκή που αφορά την αγάπη του Φιλοκτήτη για την Ιοκάστη. Επίσης, μειώνει την ανάδειξη του θέματος της αιμομιξίας.
Ο Βολταίρος το ολοκλήρωσε το 1717 κατά τη διάρκεια της εντεκάμηνης φυλάκισης του. Έκανε πρεμιέρα στις 18 Νοεμβρίου 1718 στην Comédie-Française, κατά την πρώτη περίοδο της εξορίας του στο Châtenay-Malabry. Ο Quinault-Dufresne έπαιξε τον Οιδίποδα, και η Charlotte Desmares, την Ιοκάστη. Ο αντιβασιλέας ήταν παρών στην πρεμιέρα και συνεχάρη το Βολταίρο για την επιτυχία του. Ο αντιβασιλέας φημολογούταν πολύ καιρό ότι είχε μια αιμομικτική σχέση με την μεγαλύτερη κόρη του, Marie Louise Elisabeth d'Orléans, Δούκισσα του Μπερρύ. Ο Βολταίρος είχε συλληφθεί και σταλεί στη Βαστίλη το Μάιο του 1717, μετά την αφήγηση σε έναν πληροφοριοδότη της αστυνομίας ότι η Δούκισσα ήταν έγκυος και είχε απομονωθεί στο κάστρο της στη La Muette, μέχρι την παράδοσή της. Οι φήμες της αιμομικτικής σχέσης του Φίλιππου με την κόρη του είχε κάνει την παράσταση του Αρουέ αμφιλεγόμενη πολύ πριν να είχε παιχτεί. Η ειρωνεία είναι ότι στην πρεμιέρα παραβρέθηκε επίσης η Δούκισσα του Μπερρύ η οποία είχε εισέλθει με βασιλικό στυλ συνοδευόμενη από τις κυρίες της αυλής και τους φύλακές της. H κόρη του αντιβασιλέα δεν μπορούσε πλέον να κρύψει την κατάσταση της και η φανερή εγκυμοσύνη της ενέπνευσε τα κακόβουλα σχόλια των σατυριστών ότι οι θεατές όχι μόνο θα έβλεπαν τον Οιδίποδα (τον αντιβασιλέα) και την Ιοκάστη (Μπερρύ) αλλά ίσως να ήταν μάρτυρες και στη γέννηση του Ετεοκλή. Η παρουσία της κακοφημισμένης πριγκίπισσας συνέβαλε έτσι στην επιτυχία του έργου. Η παραγωγή έτρεξε για 45 παραστάσεις και έλαβε μεγάλη αναγνώριση που σηματοδότησε την έναρξη της επιτυχίας του Βολταίρου στη θεατρική του καριέρα. Αποτελούσε «τη μεγαλύτερη δραματική επιτυχία του δέκατου όγδοου αιώνα στη Γαλλία». Αναβιώθηκε στις 7 Μαΐου, 1723 με την Le Couvreur και τον Quinault-Dufresne και παρέμεινε στο ρεπερτόριο της Comédie-Française μέχρι 1852.
Σε μια επιστολή του το 1731 ο Βολταίρος έγραψε ότι όταν έγραψε το έργο ήταν «γεμάτος αναγνώσματα αρχαίων συγγραφέων [...] ήξερα πολύ λίγο για το θέατρο στο Παρίσι.»
Δεύτερη πράξη
Ο λαός αναγνωρίζει τον Φιλοκτήτη ως ένοχο. Η Ιοκάστη θρηνεί για τη μοίρα της- δύο φορές αναγκάστηκε να παντρευτεί έναν άνδρα που δεν αγαπούσε, αναγκάστηκε να καταπνίξει τα αισθήματά της για τον Φιλοκτήτη, στον οποίο εξομολογείται το πάθος της και αποκαλύπτει τις φήμες που κυκλοφορούν στη Θήβα. Τον παρακαλεί τότε να φύγει, να επιστρέψει και να διεξάγει αλλού τις μάχες του κατά των τυράννων, αλλά ο φίλος του Ηρακλή, υπερασπίζεται την αθωότητά του και δηλώνει στον Οιδίποδα την πρόθεσή του να δικαστεί για να αποδείξει την αθωότητά του.
Τρίτη πράξη
Η Ιοκάστη παρακαλεί και πάλι τον Φιλοκτήτη να φύγει, για να την απαλλάξει από μια δυσάρεστη κατάσταση που θα την έφερνε σε δημόσιο μπελά. Φοβάται μάλιστα ότι αποτυγχάνει στην αμεροληψία που απαιτεί ο ρόλος της και ότι μια πιθανή αθώωση θα μπορούσε να είναι αποκαλυπτική για την αγάπη της. Ο άνδρας, ωστόσο, αντιτίθεται σε μια περαιτέρω άρνηση. Ο Οιδίποδας του αποκαλύπτει ότι οι θεοί έχουν αποφασίσει να αποκαλύψουν την ταυτότητα του ενόχου. Αν και πιστεύει ότι πρέπει να τον πιστέψουν στον λόγο του και ερμηνεύει κάθε αμφιβολία ως προσβολή, ο Φιλοκτήτης συμφωνεί για το καλό του λαού να ακούσει την ετυμηγορία του αρχιερέα.
Ο ιερέας της λατρείας προφέρει ένα όνομα που σοκάρει τους πάντες, αυτό του Οιδίποδα. Ο τελευταίος, αγανακτισμένος, τον κατηγορεί ότι εκμεταλλεύεται την ατιμωρησία για να διαπράξει ιεροσυλία και να πει ψέματα στο όνομα των θεών, ενώ ο Φιλοκτήτης διαβεβαιώνει τον Θηβαίο βασιλιά για την υποστήριξή του.
Τέταρτη πράξη
Μόνοι τους, η Ιοκάστη και ο Οιδίποδας ανακαλύπτουν ότι και οι δύο κρύβουν ένα μυστικό με ενοχλητικά κοινά σημεία. Σκοπεύει να καταρρίψει τις προφητείες των χρησμών και τους ισχυρισμούς των ιερέων, υπενθυμίζοντας ότι χρόνια νωρίτερα είχε βάλει να σκοτώσουν τον γιο της επειδή, σύμφωνα με την Πυθία, θα γινόταν μια μέρα ο δολοφόνος του πατέρα του και ο σύζυγος της μητέρας του. Ελπίζει έτσι να καθησυχάσει τον σύζυγό της, αλλά ο τελευταίος, παγωμένος, εξηγεί πώς μια θεϊκή φωνή του είχε πει την ίδια πρόβλεψη σε έναν ναό της Κορίνθου. Ο Φορμπάς φτάνει εκεί και αναγνωρίζει τον Οιδίποδα ως τον φονιά του Λάιου.