cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βόρεια Μακεδονία
Τουρισμός
left|thumb|Ο [[Άγιος Ιωάννης Κανέο και η λίμνη Οχρίδα, τουριστικά σύμβολα της χώρας.]] Ο τουρισμός στη Βόρεια Μακεδονία είναι σχετικά ισχνός, αν και αναπτυσσόμενος, και συνεισέφερε έως 1,8% στο ΑΕΠ το 2008. Μεταξύ 1997 και 2008, ο αριθμός ξενοδοχείων και εστιατορίων αύξανε κατά μέσο όρο 4,64% το χρόνο. Ο αριθμός των ξένων επισκεπτών επίσης αυξάνει συνεχώς, το 2011 για παράδειγμα κατά 14,6%. Εκείνο το χρόνο η χώρα δέχθηκε σχεδόν 262.000 αλλοδαπούς τουρίστες, που ήρθαν κυρίως από γειτονικές χώρες, όπως η Ελλάδα, η Σερβία και η Αλβανία, αλλά και από χώρες της δυτικής Ευρώπης και τις ΗΠΑ. Ο αριθμός ξένων επισκεπτών το 2011, ωστόσο, είναι πολύ μακριά από το μέσο όρο της δεκαετίας του 1980, όταν η χώρα ήταν τμήμα της Γιουγκοσλαβίας, οπότε η Βόρεια Μακεδονία δεχόταν περίπου 600.000 τουρίστες το χρόνο, φτάνοντας τους 689.000 ξένους επισκέπτες το 1987.
Αν και η χώρα δεν έχει ακτογραμμή, διαθέτει μεγάλη τουριστική δυνατότητα, κυρίως χάρη στα βουνά της και το διατηρημένο φυσικό περιβάλλον, ιδίως στους τρεις εθνικούς δρυμούς της χώρας. Η τουριστική πρωτεύουσα της χώρας είναι η Οχρίδα, που έχει αναγνωριστεί ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιά από την UNESCO. Η πόλη είναι διάσημη για τη λίμνη της, που πλαισιώνεται από πολλές πλαζ, και για τα πολλά ιστορικά μνημεία. Τα Σκόπια, πολιτική και οικονομική πρωτεύουσα, έχασε το σημαντικότερο μέρος των μνημείων της, κατά το σεισμό του 1963, αλλά διατηρείται μια οθωμανική συνοικία με χαμάμ και τζαμιά καθώς και ένα οχυρό και εθνικό μουσείο. Όσο για την πόλη της Μπίτολα, είναι γνωστή για την αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα και τα πολυάριθμα προξενεία, που λειτουργούν από την εποχή που η πόλη ανήκε στην οθωμανική αυτοκρατορία. Άλλα σημεία τουριστικού ενδιαφέροντος είναι οι μικρές πόλεις, όπως το Στιπ, το Βέλες, το Κράτοβο ή το Κρούσοβο, για το γραφικό τους χαρακτήρα, όπως και τα πολυάριθμα ορθόδοξα μοναστήρια. Ο οικοτουρισμός αναπτύσσεται σε αρκετά χωριά, όπως το Γκαλίτσνικ και το Μπραΐτσινο, όπως και ο ιαματικός τουρισμός, για παράδειγμα στο Κατλάνοβο, σημαντική λουτρόπολη της χώρας. Τα λίγα χιονοδρομικά κέντρα γνωρίζουν επίσης μία ορισμένη ανάπτυξη, με αύξηση επισκέψεων 35% ανάμεσα στο 2011 και το 2012.
Χρηματοοικονομία
thumb|alt=Photographie du quartier des affaires de Skopje|Το χρηματοοικονομικό κέντρο των [[Σκόπια|Σκοπίων.]] Μετά το πέρασμα στην οικονομία της αγοράς ο τραπεζικός τομέας της χώρας χαρακτηρίζεται από συνετές και αυστηρές πολιτικές, εξαιτίας της οικονομικής αστάθειας της χώρας. Στην αγορά επενδύουν κυρίως ξένοι όμιλοι, όπως η Αυστριακή Steiermärkische Sparkasse, η Hypo Investbank του Λίχτενσταϊν και η Γαλλική Société générale που αγόρασαν τοπικές επιχειρήσεις. Οι πιο μεγάλοι τραπεζικοί όμιλοι της Βόρειας Μακεδονίας είναι η Komercijаlnа bаnkа Skopje, η Stopanska banka Bitola, η TTK Banka Skopje, η Stopanska banka Skopje και η Tutunska banka Skopje.
Το Χρηματιστήριο της Βόρειας Μακεδονίας είναι η επίσημη αγορά μετοχών του κράτους. Ο κύριος δείκτης του, ο MBI 10, που συγκεντρώνει τις κινήσεις των 10 μετοχών που συναλλάσσονται περισσότερο, αντιπροσώπευε στο τέλος του 2011 συνολική κεφαλαιοποίηση περισσότερων από 27 εκατομμυρίων δηναρίων ή 440 εκατομμύρια ευρώ. Η ισοτιμία του εθνικού νομίσματος, του δηναρίου, που είχε συνδεθεί με το γερμανικό μάρκο το 1995, είναι συνδεδεμένη με το ευρώ από τη δημιουργία του.
Κύριοι οικονομικοί εταίροι
Η Βόρεια Μακεδονία έχει εμπορικές σχέσεις κυρίως με χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν έχει διατηρήσει σημαντικούς δεσμούς με τα υπόλοιπα κράτη που προήλθαν από τη Γιουγκοσλαβία. Το 2010 οι εξαγωγές της κατευθύνθηκαν σε ποσοστό περίπου 20% προς τη Γερμανία, 7% προς την Ιταλία και τη Βουλγαρία και 6% προς την Ελλάδα και εισάγει κυρίως από τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Τουρκία και την Ιταλία. Εξαρτώμενη ευρέως από τις εισαγωγές πρώτων υλών και καταναλωτικών αγαθών, το εμπορικό ισοζύγιό της παραμένει συνεχώς ελλειμματικό, φτάνοντας τα 6 εκατομμύρια δολάρια το 2011. Η χώρα έχει συνάψει συμφωνία σταθεροποίησης και σύνδεσης με τις περισσότερες χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης· το 2012, υπέγραψε επίσης τελωνειακή ένωση με την Τουρκία, εταίρο όλο και πιο σημαντικό, και σχεδιάζει ίδιου τύπου ένωση με το Ισραήλ.
Η χώρα δέχεται όλο και περισσότερες ξένες επενδύσεις, αλλά παραμένουν λίγες. Το 1993, στο απόγειο της διένεξης με την Ελλάδα για την ονομασία, είχε δεχτεί επενδύσεις ύψους μόλις 812.000 δολαρίων, έναντι περισσότερων από 330 εκατομμύρια το 2007. Ωστόσο, δεν ήταν παρά το 86ο κράτος στον κόσμο το 2010 ως προς την αξία των επενδύσεων που δέχτηκε. Οι επενδύσεις προέρχονται κυρίως από ευρωπαϊκές χώρες όπως η Αυστρία, η Ολλανδία, η Βουλγαρία, η Ελβετία ή και η Σλοβενία. Οι ελληνικές επενδύσεις ήταν πολύ σημαντικές στις αρχές της δεκαετίας του 2000, αλλά έχουν μειωθεί σημαντικά έκτοτε. Για την προσέλκυση ξένων επιχειρήσεων, η κυβέρνηση εγκατέστησε το 2007 ένα φόρο με ενιαίο συντελεστή για τις επιχειρήσεις, εμπνευσμένη από εκείνο της Εσθονίας. Οι ξένες επενδύσεις γίνονται στην αγορά ενέργειας σε ποσοστό περίπου 29% και ακολουθούν η βιομηχανική παραγωγή με 25% και το χρηματοπιστωτικό σύστημα με 15%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκά κράτη Κατηγορία:Γιουγκοσλαβικές Δημοκρατίες Κατηγορία:Περίκλειστα κράτη Κατηγορία:Χώρες μέλη του ΝΑΤΟ
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2015-2016
Το πρωτάθλημα Ελλάδας χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2015–16 ήταν το 23ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 35ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ. Διεξήχθη με τη συμμετοχή επτά αντί οκτώ ομάδων, καθώς η έξι φορές πρωταθλήτρια Ορμή Πάτρας ανέστειλε τη λειτουργία της και αποχώρησε από το πρωτάθλημα χωρίς να αντικατασταθεί από κάποια άλλη ομάδα.
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε για 3η συνεχόμενη φορά η Νέα Ιωνία, καθώς επικράτησε στους τελικούς με 2-0 νίκες του ΠΑΟΚ έχοντας μειονέκτημα έδρας.
Σύστημα διεξαγωγής
Κατά την α' φάση (κανονική περίοδο) της διοργάνωσης οι επτά ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους, σύνολο 14 αγωνιστικών με δύο "ρεπό" για κάθε ομάδα.
Μετά την ολοκληρωση των αγώνων της κανονικής περιόδου, στη β' φάση οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους, τον όμιλο των play off (ομάδες θέσεων 1 ως 4) και τον όμιλο των play out (θέσεις 5 ως 7), όπου μετέφεραν τους μισούς από τους βαθμούς της κανονικής περιόδου, κι αγωνίστηκαν σε δύο επιπλέον γύρους.
Β' φάση
Οι ομάδες ξεκίνησαν με τους μισούς βαθμούς της κανονικής περιόδου, ως εξής :
Αποτελέσματα
{|
Καλύτερη ομάδα 2015–16
Οι επτά προπονητές ψήφισαν, μετά το τέλος του πρωταθλήματος, για την καλύτερη παίκτρια σε κάθε θέση καθώς και την καλύτερη προπονήτρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2015 2016 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2015 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2016
Χαονία
Η Χαονία ή Χάων ήταν η ονομασία του βορειοδυτικού τμήματος της Ηπείρου, πατρίδας του ελληνικού φύλου των Χαόνων. Κύρια πόλη της ήταν η Φοινίκη. Σύμφωνα με τον Βιργίλιο, ο Χάων από την Τροία, πιθανότατα γιος του Πριάμου και αδελφός του Έλενου ήταν ο επώνυμος πρόγονος των Χαόνων. Ο Βιργίλιος συνεχίζει στην Αινειάδα ότι ο Αινείας στον δρόμο του για την μελλοντική Ρώμη σταμάτησε στην Χαονία για να συναντήσει την Ανδρομάχη και τον Έλενο, εκεί συνάντησε την Σίβυλλα που του ανήγγειλε το λαμπρό μέλλον των απογόνων του.
Γεωγραφία
Σημαντικές πόλεις στην Χαονία ήσαν η Χίμαιρα (σημερινή Χειμάρρα), το Βουθρωτό, η Φοινίκη, η Πάνορμος, ο Όγχησμος (σημερινοί Άγιοι Σαράντα) και η Αντιγόνεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Άρης Δαβαράκης
Ο Άρης Δαβαράκης (γενν. 31 Ιουλίου 1953) είναι Έλληνας στιχουργός, δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός. Γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1953 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 άρχισε να κάνει εκπομπές στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, όπου και γνώρισε τον Μάνο Χατζιδάκι. Το 1982 ο Χατζιδάκις ανέβασε τη μουσική θεατρική παράσταση «Πορνογραφία», όπου ο Άρης Δαβαράκης έγραψε κάποια από τα τραγούδια και κάποια από τα κείμενα. Η παράσταση σύντομα κατέβηκε λόγω μειωμένου ενδιαφέροντος από το κοινό, παρ' όλα αυτά τα τραγούδια «Η μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων» («Σαν παλιό σινεμά)» σε ερμηνεία Βασίλη Λέκκα και «Πορνογραφία» σε ερμηνεία Έλλης Πασπαλά, έμειναν στο χρόνο και έκαναν πολλές επανεκτελέσεις. Το 1983 ο Μάνος Χατζιδάκις γράφει τη μουσική για το δίσκο Οι μπαλάντες της οδού Αθηνάς, όπου τους στίχους γράφει ο Δαβαράκης, ο συνθέτης και η Αγαθή Δημητρούκα. Τα τραγούδια «Νυχτερινά αγάλματα» και «Πωλητής ιδανικών στιγμών» γνωρίζουν την επιτυχία. Τέλος, ο Δαβαράκης γράφει τους στίχους του κομματιού Ο χορός του Βαρταν.
Μετά το θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι ο Άρης Δαβαράκης συνεργάζεται με συνθέτες όπως η Ευανθία Ρεμπούτσικα, ο Π. Καλαντζόπουλος, ο Χρ. Νικολόπουλος κ.ά.. Τα δημοφιλέστερα τραγούδια του είναι: «Αλεξάνδρεια» (μουσική Ε. Ρεμπούτσικα, ερμηνεία Γ. Κότσιρας), «Το ποδήλατο» και «Κάτσε καλά» (μουσική Χρ. Νικολόπουλος, ερμηνεία Κ. Μακεδόνας), «Για τη συνήθεια του έρωτα» (μουσική Π. Καλαντζόπουλος, ερμηνεία Έλλη Πασπαλά) και «Τώρα μένω μόνος μου» (μουσική Χρ. Νικολόπουλος, ερμηνεία Δ. Μπάσης). Ο Άρης Δαβαράκης έχει κάνει αρκετές εκπομπές στο ραδιόφωνο, ενώ το 2007 το Β΄ Πρόγραμμα τον τίμησε μέσα από ένα αφιέρωμα που έκανε στους σημαντικότερους Έλληνες στιχουργούς.
Το 2005 βρέθηκε στις Φυλακές Κορυδαλλού για έξι μήνες όταν συνελήφθησαν άνθρωποι με ναρκωτικά μέσα σε κέντρο στο οποίο φαινόταν να κατέχει το 2%. Η εμπειρία τον οδήγησε στο να γράψει το πρώτο του θεατρικό έργο «Το 99%». Το 2016 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα του Ο Πρωθυπουργός από τις εκδόσεις «Φερενίκη».
Νασιρίγια
Η πόλη ιδρύθηκε το 1872 ώστε να γίνει το διοικητικό κέντρο του σαντζακίου Μουνταφίκ και πήρε το όνομά της από τον Νασίρ Πασά, ο οποίος τέθηκε επικεφαλής του σαντζακίου. Το 1934 ιδρύθηκε στη πόλη το ιρακινό κομμουνιστικό κόμμα. Η πόλη έχει στη μεγάλη πλειονότητά της σιιτικό πληθυσμό.
Άρης Δαβαράκης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Νασιρίγια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράκ
Φουάντ Μασούμ
Ο Φουάντ Μασούμ (Muhammad Fuad Masum, αραβικά: فؤاد معصوم, γεννήθηκε το 1938) είναι βετεράνος Κούρδος πολιτικός. Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2014 εξελέγη ως ο 7ος Πρόεδρος του Ιράκ και έγινε ο δεύτερος πρόεδρος του Ιράκ που δεν είναι αραβικής καταγωγής μετά τον προκάτοχό του, Τζαλάλ Ταλαμπανί. Υπηρέτησε στο αξίωμα του προέδρου από τις 24 Ιουλίου 2014 ως τις 2 Οκτωβρίου 2018.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην πόλη Κόγια. Η οικογένειά του έλκει την καταγωγή της από το χωριό Χαμπάνεν, το οποίο αποτελεί τμήμα του Χαουραμάν. Σπούδασε σε θρησκευτικά σχολεία του Κουρδιστάν και μελέτησε Δίκαιο και τον ισλαμικό Νόμο στο Πανεπιστήμιο της Βαγδάτης. Το 1958 ολοκλήρωσε την ανώτερη εκπαίδευση στο Κάιρο και ειδικότερα στο Πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βασόρας το 1968. Απέκτησε διδακτορικό τίτλο στην ισλαμική φιλοσοφία από το Αλ Αζχάρ το 1975.
Κομουνιστικό Κόμμα
Ο Μασούμ ήταν μέλος του Ιρακινού Κομμουνιστικού Κόμματος από το 1962 ως το 1964, οπότε ταξίδεψε στη Συρία και συναντήθηκε με τον γενικό γραμματέα του Κομουνιστικού Κόμματος εκείνης της χώρας, Χαλίντ Μπακντάς. Μετά την ανακάλυψη της στάσης του Μπακντάς που ήταν εχθρική προς τους Κούρδους, παραιτήθηκε από το κόμμα και προσχώρησε στο Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα.
Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν
Το 1968 ο Μασούμ ήταν αντιπρόσωπος του Κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος (KDP) στη Βασόρα και ως το 1975 αντιπρόσωπος της Κουρδικής Επανάστασης στο Κάιρο. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν (PUK) το 1976. Το 1992 ήταν ήδη ο πρώτος Πρωθυπουργός του Κουρδιστάν. Το 2003 προτού γίνει η εισβολή στο Ιράκ επέστρεψε στη Βαγδάτη και έγινε μέλος της αντιπροσωπείας του Κουρδιστάν και της επιτροπής για τη σύνταξη σχεδίου Συντάγματος. Το 2004 έγινε ο πρώτος πρόεδρος του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων του Ιράκ.
Προεδρία
Στις 24 Ιουλίου 2014 εξελέγη από το Κοινοβούλιο ως ο 7ος πρόεδρος του Ιράκ. Ο Μάσουμ έλαβε 211 ψήφους έναντι 17 για τον δεύτερο Μπαρχάμ Σαλέχ. Η απόφαση λήφθηκε στη διάρκεια μυστικής ψηφοφορίας των Κούρδων βουλευτών, οι οποίοι παραδοσιακά ασκούν τον έλεγχο της προεδρίας προς χάριν της πολιτικής ισορροπίας. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν ήταν παρών κατά τη λήψη της απόφασης και είχε συνάντηση με τον πρωθυπουργό Νούρι αλ Μαλίκι για την ανάγκη μιας πιο πλήρους κυβέρνησης. Ο Μασούμ αποδέχθηκε τη θέση, σημειώνοντας τα "τεράστια καθήκοντα για την ασφάλεια, την πολιτική και την οικονομία” που αναλαμβάνει ως Πρόεδρος.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με τη Ρονάκ Αμπντούλ-Γουαχίντ Μουσταφά και έχουν 5 κόρες: τη Σερίν, την Τζογουάν, τη Ζοζάν, τη Σιλάν και τη Βεϊάν. Είχαν και έναν γιο, ο οποίος πέθανε από ασθένεια όταν ήταν παιδί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ιράκ
Μεσιέ 55
Ανακαλύφθηκε από τον Νικολά Λουί ντε Λακάιγ το 1751 και το πρόσθεσε στον κατάλογό του ως Lac I.14. Ο Σαρλ Μεσιέ το πρόσθεσε στον κατάλογό του το 1778. Το 1977 ανιχνεύτηκε από επίγειο ραδιοτηλεσκόπιο το λεγόμενο Σήμα Ουάου!, ένα ραδιοσήμα με πιθανή προέλευση εκτός της Γης το οποίο εκτιμήθηκε πως προερχόταν από μια τοποθεσία βορειοδυτικά του Μεσιέ 55.
thumb|left|300px|Το Μεσιέ 55 από ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 55 6809 Κατηγορία:Τοξότης (αστερισμός)
Πρόεδρος του Μεξικού
Επί του παρόντος, το αξίωμα του Προέδρου θεωρείται επαναστατικό, καθώς οι αρμοδιότητες της θέσης προέρχονται από το Επαναστατικό Σύνταγμα του 1917. Άλλη μια κληρονομιά της Επανάστασης είναι η απαγόρευση επανεκλογής. Οι Μεξικανοί Πρόεδροι περιορίζονται σε μία μόνο εξαετή θητεία, που ονομάζεται ''sexenio. ''Κανένας που κατέχει ή κατείχε τη θέση στο παρελθόν, ακόμη και σε υπηρεσιακή βάση, δεν έχει το δικαίωμα να θέσει υποψηφιότητα εκ νέου. Το σύνταγμα και το γραφείο του Προέδρου παρακολουθεί στενά το προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης.
Χιούρον
Οι Χιούρον (γνωστοί και ως Ουάιαντοτ ή Γουέντατ), είναι ιροκεζόφωνοι λαοί της Βόρειας Αμερικής που εξελίχθησαν σε φυλή που κατοικούσε περιοχές στην βόρεια ακτή της λίμνης Οντάριο.
Σήμερα, πολλά μέλη της εθνότητας των Ουάιαντοτ που ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εγγραφεί στο μητρώο μελών του έθνους του Ουάιαντοτ, μια ομοσπονδιακώς αναγνωρισμένη φυλή με έδρα τον οικισμό Γουάιαντοτ της Οκλαχόμα. Στον Καναδά, οι Ουάιαντοτ έχουν μια αυτόνομη περιοχή (εδαφική αυτονομία για τα Πρώτα Έθνη), το έθνος Χιούρον (Υρόν)-Ουεντάτ στο Κεμπέκ.
Χρήστος Αντύπας
Αγωνιστική σταδιοδρομία
Ο Αντύπας ξεκίνησε τον αθλητισμό σε πολύ μικρή ηλικία από το σύλλογο της "Αρτέμιδας Αιγάλεω" και το 1950 αποκτήθηκε από τον Αιγάλεω Α.Ο. και τοποθετήθηκε στη β΄ομάδα. Το 1952 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α2 Κατηγορία Αθηνών και δυο χρόνια αργότερα (1954) αναδείχτηκε πρωταθλητής της. Την εποχή εκείνη, την εστία του Αιγάλεω υπεράσπιζε επίσης και ο Νίκος Μπαϊρακτάρης, μετέπειτα γνωστός προπονητής ποδοσφαίρου, με τον οποίο ο Αντύπας εναλλάσονταν κάτω από τα γκολπόστ.
Χιούρον
Προς τον 15ο αιώνα, οι Ουάιαντοτ εγκαταστάθηκαν σε μια μεγάλη περιοχή που αποτελούταν από το μεγαλύτερο μέρος της βόρειας ακτής της Λίμνης Οντάριο και εκτείνονταν μέχρι και τις νοτιοανατολικές ακτές του Κόλπου της Γεωργίας. Ζώντας σε αυτή τη περιοχή, το 1615 ήρθαν σε επαφή με τον γάλλο εξερευνητή Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν το 1615. Μιλούσαν την γλώσσα Ουάιαντοτ, μια βόρεια ιροκέζικη γλώσσα. Πιστεύεται ότι οι Χιούρον αριθμούσαν πάνω από 30.000 άτομα στην δεκαετία του 1610, όταν ήρθαν σε επαφή με Ευρωπαίους και ο πληθυσμός τους μειώθηκε.
Αλέξανδρος Καντακουζηνός
Ο Αλέξανδρος Καντακουζηνός (1787 - 1841) ήταν Έλληνας, ρωσικής παιδείας, πολιτικός, πρίγκιπας και κτηματίας.
Χιούρον
Στα τέλη του 17ου αιώνα, η Ομοσπονδία των Χιούρον (Ουάιαντοτ) συγχωνεύθηκαν με το έθνος των Τιονοντάτι (γνωστοί ως Πετύν στα γαλλικά, επίσης γνωστοί ως το έθνος του καπνού από το κύριο εμπόρευμα τους). Αυτό μπορεί να ήταν αρχικά μια αυτόνομη αποικία των Χιούρον, στα δυτικά της πατρίδας τους σχηματίζοντας τους ιστορικούς Ουάιαντοτ. Μετά το 1634 ο πληθυσμός τους μειώθηκε δραματικά λόγω ασθενειών και διασκορπίστηκαν από πολέμους το 1649 από τους Ιροκέζους (Χοντενοσάνι) με έδρα τότε την Νέα Υόρκη. Τα αρχαιολογικά στοιχεία αυτής της μετατόπισης έχουν αποκαλυφθεί στο Χώρο 2 του Ροκ Άιλαντ στην πολιτεία του Ουισκόνσιν των Ηνωμένων Πολιτειών. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα σημαντικό μέρος της φυλής είχε μεταναστεύσει προς τα νοτιοδυτικά, στην Οκλαχόμα.
Χρήστος Αντύπας
Αγωνιστική σταδιοδρομία
Συνέχισε να αγωνίζεται πάντα στο Αιγάλεω για όλη την επόμενη πενταετία σαν βασικός γκολκίπερ, με 73 επίσημες συμμετοχές, μια σπουδαία για την εποχή επίδοση, στην κορυφαία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών έχοντας να αντιμετωπίσει τους καλύτερους επιθετικούς των σπουδαίων αθηναϊκών συλλόγων (ΠΑΟ, ΑΕΚ, Απόλλων Αθηνών, Πανιώνιος, Αστέρας Αθηνών, Φωστήρας Ταύρου). Το 1961 αναδείχτηκε πρωταθλητής Β΄Εθνικής και τα επόμενα τρία χρόνια έπαιξε με το Αιγάλεω και στην Α΄Εθνική, φτάνοντας σε αυτήν τις 45 συμμετοχές. Έκλεισε την καριέρα του παίζοντας για 6 ακόμη μήνες στον Ατρόμητο Περιστερίου. Ουδέποτε τιμήθηκε πάντως από την ΠΑΕ Αιγάλεω για τη μεγάλη προσφορά του, κάτι που έφερνε βαρέως έως το τέλος της ζωής του.
Αλέξανδρος Καντακουζηνός
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ιάσιο και ήταν γιος του Ματθαίου Καντακουζηνού, Μεγάλου Βορνίκου της Μολδαβίας, αξιωματούχου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και γόνου της πριγκιπικής οικογένειας Καντακουζηνού και της Ραλλούς Καλλιμάχη, κόρης του ηγεμόνα της Μολδαβίας, Γρηγορίου Καλλιμάχη και γόνου της οικογένειας Καλλιμάχη. Αδελφός του ήταν ο Γεώργιος Καντακουζηνός. Ήταν ανώτατος κρατικός αξιωματούχος στην Αγία Πετρούπολη και διατηρούσε σημαντικές εκτάσεις στη ρωσική επικράτεια.
Χιούρον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
Χρήστος Αντύπας
Η ιδιαιτερότητά του
Σαν αθλητής υπήρξε σπουδαίος, σε σημείο που ακόμη και ξένα περιοδικά ασχολήθηκαν μαζί του συγκρίνοντάς τα προσόντα του με εκείνα άλλων σύγχρονών του (του σοβιετικού Λεβ Γιασίν, του ιρλανδού Γκρεκ κ.α.) Όμως, ο Αντύπας είχε ένα σημαντικό αδύνατο σημείο, τον παρορμητικό και απρόβλεπτο χαρακτήρα του, ο οποίος ανάγκασε τον προπονητή του Τρύφωνα Τζανετή να πει κάποτε πως "αν ο Αντύπας είχε μυαλό, θα έφτανε πολύ ψηλά". Είναι γεγονός, σύμφωνα με εκτιμήσεις αθλητικογράφων της εποχής, ότι μόνοι ο Νίκος Πεντζαρόπουλος και ο Στάθης Μανταλόζης τον ξεπερνούσαν σε ικανότητες, με την επισήμανση όμως που αγωνίζονταν σε πιο διάσημους συλλόγους. Μερίδιο στην μη προώθησή του τέλος, διεκδικεί και το γεγονός πως το Αιγάλεω κατά την 5ετία 1955-1959 δεν κατάφερε να προκριθεί ποτέ στα Τελικά του Πρωταθλήματος Ελλάδας. Και όταν η ομάδα εισήλθε στην Α΄ Εθνική, το φθινόπωρο του 1961, ο Αντύπας απέδειξε με το παραπάνω την αξία του.
Αλέξανδρος Καντακουζηνός
Βιογραφικά στοιχεία
Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και συμμετείχε στο επιτελείο του Δημητρίου Υψηλάντη, του οποίου την άφιξη στην Ελλάδα προετοίμασε. Συμμετείχε ως επικεφαλής της ελληνικής πλευράς στην παράδοση του φρουρίου της Μονεμβασιάς. Τον Σεπτέμβριο του 1821 εγκατέλειψε την Ελλάδα για αδιευκρίνιστους λόγους. Υποστηρίζεται ότι στην αποχώρησή του διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο η ψυχρότητα που είχε δημιουργηθεί για αδιευκρίνιστες συνθήκες μεταξύ αυτού και του Δημητρίου Υψηλάντη. Μετά την αποχώρησή του κατευθύνθηκε προς τη Ζάκυνθο, το Λιβόρνο, την Πίζα και τέλος τη Δρέσδη, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1828, καθώς είχε εξοριστεί από τη Ρωσία λόγω της συμμετοχής του στην ελληνική επανάσταση. Το 1824 δημοσιεύθηκε στα γερμανικά ένα βιβλίο με επιστολές περί της επαναστάσεως και ένα υπόμνημα του Γεωργίου Καντακουζηνού για την επαναστατική του δράση. Οι επιστολές αποδίδονται στον Αλέξανδρο ή σε συνεργάτη του.
Χρήστος Αντύπας
Πηγές
"Ανδρέας Μπόμης, Τρίτομο "Αλμανάκ Ποδοσφαίρου" (Έκδοση "Εικόνες", 1991)
Αλέξανδρος Καντακουζηνός
Βιογραφικά στοιχεία
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1828 και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου μαζί με τους Κωνσταντίνο Ζωγράφο και Ιωάννη Σούτσο προχώρησε σε αγορές τεράστιων εκτάσεων στην ευρύτερη επικράτεια της Αττικής. Αν και αρχικά υπήρξε φίλα προσκείμενος προς τον Ιωάννη Καποδίστρια σύντομα προσχώρησε στην αντικαποδιστριακή παράταξη.
Χρήστος Αντύπας
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Αλέξανδρος Καντακουζηνός
Βιογραφικά στοιχεία
Είχε τιμηθεί με τον βαθμό του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος.
Απεβίωσε στην Οδησσό το 1841.
Οικογένεια
Ήταν νυμφευμένος με τη Γιελιζαβέτα Νταραγκάν και είχε αποκτήσει τα εξής παιδιά:
Παραπομπές
Αλεξανδρος Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς πολιτικοί
Μαξίμ Ζος
Στη Γαλλία
Ο Ζος ξεκίνησε την καριέρα του από την Σοσό, προερχόμενος από τις ακαδημίες του συλλόγου και πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στην Λιγκ 1, σε μια εκτός έδρας ισοπαλία με σκορ 2–2 απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμέν στις 14 Μαΐου 2005. Στις πρώτες του δύο σεζόν με την Σοσό, σημείωσε μόλις 9 συμμετοχές, με αποτέλεσμα την παραχώρησή του υπό την μορφή δανεικού για την σεζόν 2006–07 στην Σταντ Μπρεστουά, η οποία αγωνιζόταν στην Λιγκ 2.
Το ντεμπούτο του Ζος με την Σταντ Μπρεστουά έλαβε χώρα στις 8 Σεπτεμβρίου 2006 σε μια εντός έδρας ισοπαλία με σκορ 0–0 απέναντι στην Μονπελιέ ΣΚ. Όταν ο δανεισμός του στην Μπρεστ ολοκληρώθηκε, είχε πραγματοποιήσει συνολικά 20 συμμετοχές στο πρωτάθλημα με την ομάδα.
Λίτεξ Λόβετς
Στις 6 Ιουλίου 2011, ο Ζος μεταγράφηκε στην βουλγάρικη Λίτεξ Λόβετς, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας, λαμβάνοντας, ταυτόχρονα, τον αριθμό 6, στη φανέλα του, μετά την αποχώρηση από την ομάδα του Ιβαΐλο Πετκόφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Μπρεστουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανζέ ΣΚΟ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίτεξ Λόβετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Τζον Ντ. Ροκφέλερ
Ο Τζον Ντάβισον Ροκφέλερ (αγγλικά: John Davison Rockefeller Sr, 8 Ιουλίου 1839 - 23 Μαΐου 1937) ήταν Αμερικανός βιομήχανος, φιλάνθρωπος και ο πιο πλούσιος Αμερικανός, όπως επίσης και ο πλουσιότερος άνθρωπος στη σύγχρονη ιστορία.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τζον Ντάβισον Ροκφέλερ, γεννημένος στο Ρίτσφορντ της Νέας Υόρκης, ήταν το δεύτερο από τα έξι παιδιά και ο μεγαλύτερος γιος του καλλιτέχνη Γουίλιαμ Έιβερι (Μπιλ) Ροκφέλερ (13 Νοέμβρίου 1810 - 11 Μαΐου 1906) και της Ελίζα Ντάβισον (12 Σεπτεμβρίου 1813 - 28 Μαρτίου 1889). Τα αδέλφια του ήταν η Λούσι (1838-1878), ο Γουίλιαμ ο νεώτερος (1841-1922), η Μαίρι (1843-1925) και τα δίδυμα Φράνκλιν (Φρανκ) (1845-1917) και Φράνσις (1845-1847). Ο πατέρας του ήταν αγγλικής και γερμανικής καταγωγής, ενώ η μητέρα του ήταν σκωτο-ιρλανδικής καταγωγής. Ο Μπιλ ήταν αρχικά ξυλοκόπος και στη συνέχεια πλασιέ, ο οποίος συστηνόταν ως «βοτανολόγος» και πωλούσε ελιξίρια. Οι ντόπιοι αναφέρονταν στο μυστηριώδη άνθρωπο, που αγαπούσε τη διασκέδαση, ως «Big Bill» και «Devil Bill». Ήταν ένας ορκισμένος εχθρός της συμβατικής ηθικής, που είχε επιλέξει να ζει άστατα και ο οποίος επέστρεφε στην οικογένειά του όχι συχνά. Καθ' όλη τη ζωή του ο Μπιλ ήταν διαβόητος για τα σκιερά συστήματα. Μεταξύ των γεννήσεων της Λούσι και του Τζον, ο Μπιλ και η ερωμένη του, η οικονόμος Νάνσι Μπράουν, είχαν μια κόρη που ονομαζόταν Κλόριντα και πέθανε νέα. Μεταξύ των γεννήσεων του Τζον και του Γουίλιαμ του νεώτερου, ο Μπιλ και η Νάνσι είχαν μια άλλη κόρη, την Κορνίλια.
Η Ελίζα, νοικοκυρά και αφοσιωμένη Βαπτιστής, αγωνίστηκε για να διατηρήσει μια επίφαση σταθερότητας στο σπίτι, ενώ ο Μπιλ έλειπε συχνά για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Επίσης αυτός παρουσιαζόταν ακόλαστος και με διπλή ζωή, η οποία περιελάμβανε διγαμία. Λιτή από τη φύση της και την αναγκαιότητα, δίδαξε στον γιο της ότι "η σκόπιμη σπατάλη δημιουργεί απεγνωσμένη επιθυμία". Ο Τζον έκανε το μερίδιό του από τις τακτικές δουλειές του σπιτιού και κέρδιζε επιπλέον χρήματα ταΐζοντας γαλοπούλες, πουλώντας πατάτες και γλυκά και τελικά δανείζοντας μικρά ποσά στους γείτονες. Ακολούθησε τις συμβουλές του πατέρα του να "εμπορεύεται πιάτα για πιατέλες" και πάντα να παίρνει το καλύτερο μέρος οποιασδήποτε συμφωνίας. Ο Μπιλ κάποτε καυχήθηκε, "έχω εξαπατήσει τα αγόρια μου σε κάθε ευκαιρία που παίρνω. Θέλω να τους κάνω αιχμηρούς".
Ίδρυμα Ροκφέλερ
thumb|right|Ο Τζον Ντ. Ροκφέλερ. Έργο του John Singer Sargent το [[1917 ]] Το 1913 αποσύρθηκε από τις επιχειρήσεις του και ίδρυσε, με αρχικό κεφάλαιο 100 εκατομμύρια δολάρια, το ίδρυμα Ροκφέλερ (Rockfeller Foundation) με σκοπό «την προαγωγή της ευημερίας της ανθρωπότητας στον κόσμο». Είχε προηγουμένως, το 1901, ιδρύσει το Ινστιτούτο Ροκφέλερ για ιατρικές έρευνες, προφανώς επηρεασμένος από την αρρώστια που τον ταλαιπωρούσε, την αλωπεκία. Επίσης είχε ιδρύσει το 1880 το κολλέγιο Σπέλμαν στην Ατλάντα, ενώ ήταν μεγάλος χορηγός του πανεπιστήμιου του Σικάγο. Σήμερα το ίδρυμα Ροκφέλερ είναι ένα από τα πλουσιότερα στον κόσμο, με περιουσία άνω των 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Κριτική
Ο Ροκφέλερ κατά τη διάρκεια της ζωής του δέχτηκε πολλές κριτικές για τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε, προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό του. Όπως αποδείχτηκε αργότερα, μέσω της εταιρείας του, είχε εξαγοράσει πολλούς δικαστές και πολιτικούς, ενώ δεν ήταν λίγοι αυτοί που τον κατηγορούσαν για υπερβολικά σκληρή μεταχείριση προς τους χιλιάδες εργαζομένους του. Η μεγαλύτερη πολέμιός του ήταν η δημοσιογράφος Ίντα Τάρμπελ, η οποία κατάφερε με μια σειρά άρθρων να αποκαλύψει το μέχρι τότε κρυφό πρόσωπο του. Ο Τζον Ροκφέλερ δεν απάντησε ποτέ στις κατηγορίες της, απλώς φρόντιζε πάντα να λέει: ''«Αν πατήσω πάνω σε αυτό το σκουλήκι, θα τραβήξω απλώς την προσοχή του. Αν το αγνοήσω, θα εξαφανιστεί»''.
Ο μύθος και το τέλος
Ο Ροκφέλερ απέφευγε σε όλη του τη ζωή τις δημόσιες εμφανίσεις, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας μύθος γύρω από το πρόσωπό του. Γενικά μπορεί να χαρακτηριστεί ως τσιγκούνης, αντικοινωνικός και μυστικοπαθής. Παρ' όλ' αυτά, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το επιχειρηματικό του δαιμόνιο.
Απεβίωσε στις 23 Μαΐου του 1937 στο Όρμοντ Μπητς της Φλόριντα. Ήταν νυμφευμένος με την Λόρα Σελέστια Σπέλμαν και είχαν πέντε παιδιά, από τα οποία κυρίως διακρίθηκε ο Τζον Ντάβισον τζούνιορ. Ο μετέπειτα κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης & αντιπρόεδρος των Η.Π.Α. Νέλσον Άντριτς Ροκφέλερ ήταν εγγονός του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Οικογένεια Ροκφέλερ
Επαρχία Τόλε Μπι
Η επαρχία Τόλε Μπι (Төле би ауданы, Töle bï awdanı, تؤبه بئ اۋدانى) είναι μια επαρχία της περιφέρειας του Νοτίου Καζακστάν στο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Λένγκερ. Πληθυσμός: 132,073 (εκτίμηση 2013) ; 122,721 (απογραφή 2009)  ; 105,748 (απογραφή 1999). Η περιοχή ονομάστηκε προς τιμήν του Τόλε Μπι, που πέθανε στα εδάφη της σημερινής επαρχίας των 18ου αιώνα.
Παραπομπές
Τολε Μπι Κατηγορία:Περιφέρεια Νότιου Καζακστάν
Γερμανικός
Ο Γερμανικός, επίσημα Ιούλιος Καίσαρ Γερμανικός (λατινικά: Germanicus Iulius Caesar, 24 Μαΐου 15 π.Χ. – 10 Οκτωβρίου 19) ήταν ορισθείς από τον Τιβέριο διάδοχος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και εξέχων στρατηγός γνωστός για τις εκστρατείες του στη Γερμανία. Ήταν μέλος της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας, η οποία πρωταγωνίστησε κατά την πρώιμη Αυτοκρατορική Περίοδο της αρχαίας Ρώμης. Το πρώτο του όνομα ήταν είτε «Νέρων Κλαύδιος Δρούσος» από τον πατέρα του ή «Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων» από το θείο του. Έλαβε το επώνυμο «Γερμανικός», με το οποίο είναι περισσότερο γνωστός, το 9 π.Χ., όταν αυτό αποδόθηκε στον πατέρα του ως υπενθύμιση των νικηφόρων εκστρατειών του στη Γερμανία. Ήταν ανιψιός του αυτοκράτορα Τιβέριου (αδελφού του πατέρα του), αδελφός του αυτοκράτορα Κλαυδίου, πατέρας του αυτοκράτορα Καλιγούλα, παππούς, από την πλευρά της μητέρας, του αυτοκράτορα Νέρωνα και πατέρας, από την πλευρά του πατέρα, της Ιουλίας Δρουσίλλας.
Καταγωγή
Ο Γερμανικός γεννήθηκε στη Ρώμη. Πατέρας του ήταν ο Νέρων Κλαύδιος Δρούσος, γιος της αυτοκράτειρας Λιβίας, τρίτης συζύγου του Αυτοκράτορα Αυγούστου. Μητέρα του ήταν η Αντωνία η Νεότερη, κόρη του Μάρκου Αντώνιου από την Οκταβία, αδελφή του Αυγούστου. Αδέλφια του ήταν η Λιβίλλα και ο Κλαύδιος, μετέπειτα αυτοκράτορας. Ο Γερμανικός νυμφεύτηκε τη δεύτερη εξαδέλφη του από την οικογένεια της μητέρας του, την Αγριππίνα την Πρεσβύτερη, εγγονή του Αυγούστου, κάπου ανάμεσα στα έτη 1 και 5. Απέκτησαν μαζί εννέα παιδιά. Δύο πέθαναν πολύ μικρά κι ένα άλλο, ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρ κατά την παιδική του ηλικία. Τα υπόλοιπα έξι που έφτασαν την ενηλικίωση ήταν: Νέρων Ιούλιος Καίσαρ, Δρούσος Καίσαρ, Γάιος Καλιγούλας (πρωταρχικό όνομα Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Γερμανικός, μετέπειτα Αυτοκράτορας), Ιουλία Αγριππίνα (μετέπειτα αυτοκράτειρα, μητέρα του Αυτοκράτορα Νέρωνα), Ιουλία Δρουσίλλα και Ιουλία Λιβίλλα.
Πρώιμη καριέρα
right|thumb|280px|«Ο θάνατος του Γερμανικού», έργο του Νικολά Πουσέν (περ. 1628), Ινστιτούτο Τέχνης της Μιννεάπολις. Ο Γερμανικός έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στο ρωμαϊκό λαό, οι οποίοι γιόρτασαν με ενθουσιασμό όλες του τις στρατιωτικές επιτυχίες. Επίσης υπήρξε ευνοούμενος του θείου του Αυγούστου για μια περίοδο, κάτι που τον έκανε υποψήφιο για τη διαδοχή του. Το 4, υπό την επιρροή της συζύγου του, Λιβίας, ο Αύγουστος αποφάσισε υπέρ του Τιβέριου, γιου της Λιβίας από προηγούμενο γάμο. Ωστόσο ο Αύγουστος ανάγκασε τον Τιβέριο να υιοθετήσει τον Γερμανικό και να τον ονομάσει κληρονόμο του. Μετά την υιοθεσία του, το όνομά του άλλαξε σε Γερμανικός Ιούλιος Καίσαρ. Ο Γερμανικός ανέλαβε την αρχιστρατηγία σε διάφορες εκστρατείες στην Παννονία και τη Δαλματία. Έχει καταγραφεί στην ιστορία ως εξαίρετος στρατιωτικός και εμπνευσμένος ηγέτης, που είχε κερδίσει μεγάλο σεβασμό από τους λεγεωνάριους του. Το έτος 12 ονομάστηκε Ύπατος, έχοντας στο ενεργητικό του τέσσερις θητείες ως στρατιωτικός ταμίας (quaestor).
Γερμανική εκστρατεία
Μετά το θάνατο του Αυγούστου το 14, η Σύγκλητος ανέθεσε στο Γερμανικό την ηγεσία των δυνάμεων της Γερμανίας. Λίγο καιρό μετά, και ενώ στον θρόνο βρισκόταν ο Τιβέριος, οι λεγεώνες στασίασαν μαθαίνοντας πως η θητεία τους δεν θα μειωνόταν στα 16 έτη, από τα 20 που είχε αρχικά οριστεί. Αρνούμενοι να το αποδεχτούν, οι στρατιώτες άρχισαν να φωνάζουν υπέρ της ανόδου του Γερμανικού στο θρόνο. Ο Γερμανικός, έδωσε τέλος στη στάση μοναχός του, προκειμένου να τιμήσει την επιλογή του Αυγούστου, αποφασίζοντας να παραμείνει απλώς στρατηγός. Σε μια προσπάθεια να διασφαλίσει την πίστη των στρατευμάτων του και την προσωπική του δημοφιλία, τους οδήγησε σε μια θεαματική όσο και βίαιη εκστρατεία κατά των Μάρσων, ένα γερμανικό φύλο στον ποταμό Ρουρ, κατά τη διάρκεια της οποίας μεγάλο μέρος του πληθυσμού τους εξοντώθηκε.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών, οδήγησε ένα στρατό οκτώ λεγεώνων βαθύτερα στη Γερμανία, ενάντια στις συνδυασμένες δυνάμεις των Γερμανών, ηγέτης των οποίων ήταν ο Αρμίνιος. Ο τελευταίος είχε επιτυχώς καταλύσει τη ρωμαϊκή εξουσία κατά τη διάρκεια επανάστασης το 9. Η μεγαλύτερη επιτυχία των Ρωμαίων ήταν η αιχμαλωσία της συζύγου του Αρμινίου, της Θουσνέλντα στις 15 Μαΐου. Κατά τη διάρκεια της κράτησής της, της επέτρεπε να κοιμάται στο κατάλυμά του. Ο ίδιος ανέφερε: «Είναι γυναίκες και πρέπει να γίνονται σεβαστές, καθώς θα γίνουν σύντομα πολίτες της Ρώμης». Κατάφερε να λεηλατήσει μεγάλες εκτάσεις και να καταστείλει οποιασδήποτε μορφής αντίσταση, αν και η πλειοψηφία των Γερμανών το έβαζαν στα πόδια στη θέα του ρωμαϊκού στρατού με προορισμό απόμακρα δάση. Οι επιδρομές θεωρήθηκαν επιτυχημένες καθώς πρωταρχικός στόχος ήταν η καταστροφή των επαναστατημένων συμμαχικών δικτύων.
Αφού επισκέφτηκε το μέρος όπου διαδραματίστηκε η Μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού, όπου 20.000 Ρωμαίοι έχασαν τη ζωή τους το 9, και αφού έθαψε τα λείψανά τους, εξαπέλυσε μια ογκωδέστατη επίθεση στην καρδιά της φυλής του Αρμινίου, τους Χερούσκους. Ο Αρμίνιος αρχικά κατάφερε να οδηγήσει το ρωμαϊκό ιππικό σε παγίδα καταφέροντας μικρής έκτασης χτύπημα, μέχρι που το ρωμαϊκό πεζικό ανάγκασε τις γερμανικές δυνάμεις να σπάσουν και να υποχωρήσουν στο δάσος. Αυτή η νίκη, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο χειμώνας πλησίαζε, οδήγησαν στην απόσυρση των Ρωμαίων στο χειμερινό τους στρατόπεδο στο Ρήνο.
thumb|280px|Η εκστρατεία του Γερμανικού στη Γερμανία το έτος 16 μ.Χ. Παρά τις αμφιβολίες του θείου του, αυτοκράτορα Τιβέριου, ο Γερμανικός κατάφερε να συγκεντρώσει ένα πολυπληθές στράτευμα και επιτέθηκε και πάλι στη Γερμανία τον επόμενο χρόνο, δηλαδή το 16. Άσκησε πίεση ώστε να γίνει διάσχιση του ποταμού Βέζερ κοντά στο σύγχρονο Μίντεν, κάτι που κόστισε μεγάλες απώλειες, και κατόπιν συνάντησε έναν στρατό του Αρμινίου στο Ιντιστοβίζο, κοντά στο σύγχρονο Ρίντελν. Η σύγκρουση αυτή είναι γνωστή στην ιστορία ως Μάχη του ποταμού Βέζερ. Οι ηγετικές και στρατιωτικές ικανότητες του Γερμανικού ξεδιπλώθηκαν στο έπακρο, καθώς η σαφώς ανώτερη τακτική του και ο καλύτερα εξοπλισμένος και προετοιμασμένος στρατός του επέφερε βαριές απώλειες στον εχθρό με ελάχιστο αντίτιμο. Μια τελευταία μάχη εξελίχτηκε στο Ανζιβάριο Τείχος δυτικά του σύγχρονου Αννόβερου, με παρόμοιο αποτέλεσμα, κάτι που ανάγκασε τους Γερμανούς να αποχωρήσουν από τη μάχη. Έχοντας πετύχει τους κύριους στόχους του και με το χειμώνα να πλησιάζει, ο Γερμανικός διέταξε το στρατό του να επιστρέψει στα χειμερινά τους καταλύματα. Ο στόλος του έπαθε ορισμένες ζημιές σε μια καταιγίδα στη Βόρεια Θάλασσα. Παρόλο που έχασαν τη ζωή τους σχετικά λίγοι άνδρες, το γεγονός επισκίασε τη λαμπρή εκστρατεία. Μετά από μερικές ακόμη επιθέσεις κατά μήκος του Ρήνου, κατά τις οποίες ανακτήθηκαν δύο από τα τρία χαμένα εμβλήματα-αετοί του έτους 9, ο Γερμανικός ανακλήθηκε στη Ρώμη από τον Τιβέριο, ο οποίος τον ενημέρωσε πως θα τελούταν θρίαμβος προς τιμήν του και πως κατόπιν θα του ανέθεταν νέα αποστολή.
Παρόλο που η εκστρατεία του στη Γερμανία υπήρξε ιδιαίτερα λαμπρή και επιτυχημένη, τελικά είχε μικρή στρατηγική αξία. Επιπροσθέτως, αντιμετώπισε τον ίδιο Γερμανό ηγέτη, τον Αρμίνιο, που είχε κατανικήσει τρεις λεγεώνες το έτος 9, και εξέθεσε τους στρατιώτες του στα κατάλοιπα των νεκρών αυτών Ρωμαίων. Επιπλέον, οδηγώντας τους άνδρες του πέραν από το Ρήνο, χωρίς άδεια του Τιβέριου, παρέβλεψε τη συμβουλή του Αυγούστου να διατηρηθεί το ποτάμι ως φυσικό σύνορο της αυτοκρατορίας, και εξέθεσε τον εαυτό του σε αμφιβολίες σχετικά με τα πραγματικά του κίνητρα. Αυτά τα στρατηγικά λάθη στο πολιτικό κομμάτι της υπόθεσης έδωσαν στον Τιβέριο αρκετούς λόγους να ανακαλέσει τον ανιψιό του.
Μετάβαση στην Ασία
Κατόπιν ο Γερμανικός εστάλη στην Ασία, όπου το 18 υποχρέωσε σε ήττα τα Βασίλεια της Καππαδοκίας και Κομμαγηνής, μετατρέποντάς τα σε ρωμαϊκές επαρχίες. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού αναψυχής στην Αίγυπτο (που δεν αποτελούσε επαρχία αλλά προσωπική περιουσία του Αυτοκράτορα) φαίνεται πως απερίσκεπτα σφετερίστηκε ορισμένα αυτοκρατορικά δικαιώματα. Την επόμενη χρονιά ανακάλυψε πως ο κυβερνήτης της Συρίας, Γναίος Καλπούρνιος Πείσων, είχε ακυρώσει τους διακανονισμούς για την επαρχία που ο ίδιος είχε δημιουργήσει. Ο Γερμανικός με τη σειρά του διέταξε την επιστροφή του Πείσωνα στη Ρώμη, μια πράξη που μάλλον ήταν εκτός της δικαιοδοσίας του.
Θάνατος
right|thumb|280px|«Η Αγριππίνα αποβιβάζεται στο Βρηνδίσιο με την τέφρα του Γερμανικού», έργο του Μπέντζαμιν Γουέστ (1768), Συλλογή Πανεπιστημίου Γέιλ. Και ενώ αυτή η υπόθεση ήταν σε εξέλιξη, ο Γερμανικός απεβίωσε ξαφνικά, σε ηλικία 35 ετών, στην Αντιόχεια. Ο θάνατός του στάθηκε αφορμή για πολλές διχογνωμίες, με πολλές από τις πηγές να κατηγορούν τον Πείσωνα, που δρούσε πιθανώς σύμφωνα με διαταγές του Τιβέριου. Αυτό δεν αποδείχτηκε ποτέ, και ο Πείσων τελικά αυτοκτόνησε ενώ αντιμετώπιζε δίκη, επειδή φοβήθηκε πως ο λαός της Ρώμης γνώριζε για τη συνωμοσία εναντίον του Γερμανικού. Ωστόσο ήταν η ζήλια και ο φόβος του Τιβέριου για την αυξανόμενη δύναμη και δημοφιλία του συγγενή του, που φέρεται ως το πιθανότερο κίνητρο.
Ο θάνατος του Γερμανικού υπό τις σκοτεινές αυτές συνθήκες θάμπωσε τη δημοφιλία του αυτοκράτορα, δημιουργώντας ένα κλίμα φόβου στην ίδια την πόλη. Για συμμετοχή στη συνωμοσία κατηγορήθηκε και ο στενός συνεργάτης του Τιβέριου, Σηιανός, ο οποίος μετέτρεψε την Αυτοκρατορία σε τυραννία κατά τη δεκαετία του 20, και τον οποίο εκτέλεσε ο ίδιος ο Τιβέριος σε μια αιματηρή περίσταση το 31.
Μεταθανάτιες τιμές
Ο θάνατος του Γερμανικού βύθισε στο πένθος το ρωμαϊκό λαό, σε όλα τα μήκη της Αυτοκρατορίας. Η θλιβερή είδηση έγινε γνωστή στην πόλη της Ρώμης το Δεκέμβριο του 19. Εκδηλώσεις πένθους έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου του Δεκεμβρίου. Οι ιστορικοί Τάκιτος και Σουητόνιος εξιστορούν την τελετή της κηδείας και τις μεταθανάτιες τιμές που αποδόθηκαν στο Ρωμαίο στρατηγό. Στην περίσταση αυτή δεν υπήρχαν αγάλματα του εκλιπόντος, μονάχα επικήδειοι λόγοι και ενθυμίσεις του εξαίρετου χαρακτήρα του.
Για να τιμήσουν τη μνήμη του οι Ρωμαίοι τοποθέτησαν το όνομά του σε μια σειρά από μνημεία, ενώ το φέρετρό του στεφανώθηκε με κλαδιά βελανιδιάς. Οι ιερατικοί τίτλοι που κατείχε έκτοτε θα καταλαμβάνονταν από μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Σε κάποιο θέατρο της Ρώμης δόθηκε το όνομά του σε μια ομάδα καθισμάτων. Σε διάφορα μέρη της Αυτοκρατορίας ανεγέρθηκαν αψίδες προς τιμήν του, οι οποίες τιμούσαν τις στρατιωτικές του επιτυχίες. Στην Αντιόχεια, όπου και αποτεφρώθηκε, του αφιερώθηκε ένα ταφικό μνημείο.
Την ημέρα του θανάτου του Γερμανικού, η αδελφή του Λιβίλλα έφερε στον κόσμο δίδυμα. Το δεύτερο ονομάστηκε Γερμανικός, αν και τελικά το παιδί αυτό πέθανε πολύ μικρό. Το 37, όταν ο γιος του Γερμανικού, ο Καλιγούλας, έγινε Αυτοκράτορας, άλλαξε το όνομα του μήνα Σεπτεμβρίου σε Γερμανικός. Πολλοί από τους Ρωμαίους τον θεωρούσαν ως το ρωμαϊκό αντίστοιχο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και η εξέχουσα θέση του στην ρωμαϊκή ιστορία διακρίνεται κι από το γεγονός πως οι αμέσως επόμενοι Αυτοκράτορες έφεραν το όνομά του.
Εκτός της πολεμικής ο Γερμανικός είχε και συγγραφική δράση. Έγραψε το διδακτικό ποίημα Prognostica, επιγράμματα και κωμωδίες στα ελληνικά, και μετάφρασε έμμετρα στα λατινικά τα Φαινόμενα του Άρατου. Τρία επιγράμματά του (ΙΧ 17, 18 και 387, το τελευταίο αμφισβητούμενο) σώζονται στην Παλατινή Ανθολογία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγριππίνα την Πρεσβύτερη, κόρη τού Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί της Αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας) Κατηγορία:Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία
Δανιήλ Φιλιππίδης
Ο Δημήτριος Δανιήλ Φιλιππίδης (Μηλιές Πηλίου, περί το 1750 – Βεσσαραβία Μολδαβίας, 1832) ήταν Έλληνας λόγιος κληρικός, ο οποίος συγκαταλέγεται ανάμεσα στις κύριες προσωπικότητες του νεοελληνικού διαφωτισμού.
Βιογραφία
thumb|Εξώφυλλο του έργου Γεωγραφία Νεωτερική, το οποίο ο Φιλιππίδης συνέγραψε με τον [[Γρηγόριος Κωνσταντάς|Γρηγόριο Κωνσταντά, 1791]] left|thumb|Αναμνηστική επιγραφή του 2004 στη ρουμανική και ελληνική γλώσσα, στο σπίτι όπου ζούσε ο Φιλιππίδης και στην οποία αναφέρεται ως Δημήτριος Δανιήλ Φιλιππίδης Ο Φιλιππίδης προέρχονταν από ευκατάστατη οικογένεια των Μηλεών Πηλίου με καταγωγή από την Εύβοια. Από την πλευρά του πατέρα του, Φιλίππου Αργυρίου, ήταν εξάδελφος του Άνθιμου Γαζή, ενώ από την πλευρά της μητέρας του, Αλεξάνδρας Παπαθεοδώρου, ήταν εξάδελφος του Γρηγορίου Κωνσταντά. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στο χωριό του κοντά στον ιερέα Άνθιμο Παπαπανταζή. Σε πολύ νεαρή ηλικία χειροτονήθηκε ιερομόναχος και κατόπιν συνέχισε τις σπουδές του στο Άγιο Όρος (Αθωνιάδα Σχολή), στη Χίο και το Βουκουρέστι. Το 1774 εγκαταστάθηκε στο Ιάσιο για να διδάξει ελληνικά και άλλα μαθήματα στην εκεί Αυθεντική Σχολή.
Το 1790 ήρθε σε επαφή με τον κύκλο των διαφωτιστών του Δημητρίου Καταρτζή. Μαζί με τον εξάδελφό του Γρηγόριο Κωνσταντά ξεκίνησε τη συγγραφή της Γεωγραφίας Νεωτερικής, ο πρώτος τόμος της οποίας κυκλοφόρησε στη Βιέννη το 1791. Από το 1790 μέχρι το 1794 έζησε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα μαθηματικών και φυσικών επιστημών. Το 1794 επέστρεψε στις Μηλιές και κατόπιν πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, σε μία πυρκαγιά, έχασε όλα του τα υπάρχοντα, μεταξύ των οποίων και το χειρόγραφο για τον δεύτερο τόμο της Γεωγραφίας Νεωτερικής, με αποτέλεσμα το έργο αυτό να μείνει ανολοκλήρωτο.
Το 1796 πήγε ξανά στο Ιάσιο για να εργαστεί πρώτα ως οικοδιδάσκαλος πλουσίων ελληνοπαίδων και, από το 1803, ως διδάσκαλος μαθηματικών, φυσικής και χημείας στην τοπική Ηγεμονική Σχολή. Το 1805 κλονίστηκε η υγεία του και έτσι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ηγεμονική Σχολή και να επιστρέψει στην παράδοση μαθημάτων κατ' οίκον σε παιδιά πλουσίων ελληνικών οικογενειών.
Από το 1810 έως το 1818, επισκέφθηκε διάφορες μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις: Παρίσι, Στρασβούργο, Μόναχο, Βιέννη και Λειψία, όπου έζησε για δύο χρόνια. Κατά την περίοδο αυτή, ο Φιλιππίδης έγραψε την Ιστορία της Ρουμουνίας (sic) (Λειψία, 1816), το Γεωγραφικόν της Ρουμουνίας (Λειψία, 1816) και την Απόπειρα Αναλύσεως του Νοουμένου (Λειψία, 1817). Μετέφρασε επίσης έξι επιστημονικά συγγράμματα στα ελληνικά, εκ των οποίων τα δύο δεν εκδόθηκαν ποτέ.
Από τη Λειψία επέστρεψε στο Ιάσιο για να βοηθήσει στο στήσιμο της Σχολής των Μηλεών και να μυηθεί και στη Φιλική Εταιρεία (1819). Ο Φιλιππίδης κληροδότησε όλη του την περιουσία στη Σχολή των Μηλεών, αλλά ο ίδιος δεν μπόρεσε να τη δει από κοντά, γιατί, με την έκρηξη της Επανάστασης του 1821, η Σχολή διέκοψε τη λειτουργία της. Εξαιτίας των γεγονότων, ο Φιλιππίδης δεν μπόρεσε ποτέ να επιστρέψει στον ελλαδικό χώρο και άφησε την τελευταία του πνοή στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες (1832).
Το έργο του Φιλιππίδη διακρίνεται για τον πρωτοποριακό για την εποχή του χαρακτήρα, που εκφράζεται με τη χρήση της δημοτικής και τον παραμερισμό των στείρων μεθόδων απομνημόνευσης. Τα ενδιαφέροντά του δεν περιορίζονταν στα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες, αλλά έφταναν μέχρι τη φιλοσοφία. Μάλιστα από το 1820 και μετά ασχολήθηκε με τον γερμανικό ιδεαλισμό και τον Καντ, έργα του οποίου σχολίασε εκτενώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και κύρια πηγή
Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Ρουμάνοι γεωγράφοι
Αχιλλέας Κολιούσης
Ο Αχιλλέας Κολιούσης (1940 - 10 Μαΐου 2006) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, βουλευτής και υφυπουργός.
Πολιτική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Παραμυθιά και σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, εξελέγη βουλευτής στη Θεσπρωτία στις εκλογές του 1977 και επανεξελέγη το 1981 και το 1985. Στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου ανέλαβε υφυπουργός Γεωργίας από τις 25 Απριλίου ως τις 31 Οκτωβρίου 1986.
Διορίστηκε Νομάρχης Ιωαννίνων το 1993, υπηρετώντας ως τα τέλη του 1994.
Πέθανε το Μάιο του 2006.
Αββαείο του Γκλάστονμπερι
Το Αββαείο του Γλάστονμπερι (αγγλικά:Glastonbury Abbey) είναι αββαείο - ιστορικός χώρος  κοντά στην πόλη Γκλάστονμπερι, στην κομητεία Σόμερσετ, στην Αγγλία.
Το Αββαείο χτίστηκε γύρω στον 7ο αι. μ.Χ. αλλά πυρκαγιά που ξέσπασε το 1184, κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του. Ωστόσο, ξαναχτίστηκε και έγινε ένα από τα πιο πλούσια και ισχυρά μοναστήρια της Αγγλίας.
Το Αββαείο έχει συνδεθεί με τον θρύλο του βασιλιά Αρθούρου, αφού τους μεσαιωνικούς χρόνους πίστευαν οτι στην περιοχή αυτή βρισκόταν η Άβαλον.
Ιστορική αναδρομή
Εκτεταμένες ανασκαφές που έχει πραγματοποιήσει το Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ της Αγγλίας, υποδηλώνουν ότι η περιοχή κατοικείται από την Ρωμαϊκή ήδη εποχή, ωστόσο το αββαείο χτίστηκε από τους Κέλτες (Βρετανούς) γύρω στον 7ο αι. μ.Χ. Συγκεκριμένα οι ιστορικοί θεωρούν ότι η κατασκευή πρωτο-άρχισε επί βασιλείας του Ίνε του Ουέσσεξ, γύρω στο 712 μ.Χ., ενώ το 940 προστέθηκαν και καινούρια κτίσματα.
Ωστόσο, κατά την διάρκεια της κατάκτησης της Αγγλίας από τους Νορμανδούς, το αββαείο καταστράφηκε μερικώς. Το 1077 όμως, πάνω στα ερείπια, χτίστηκε μία νέα νορμανδικού ρυθμού μεγαλύτερη από την προηγούμενη εκκλησία. Όπως, αναγράφεται σε χρονικά εκείνης της εποχής, την δεκαετία του 1080, το Αββαείο του Γκλάνστομπερι ήταν το πλουσιότερο και με την μεγαλύτερη επιρροή μοναστικό ίδρυμα της χώρας.
Το 1184 μια μεγάλη φωτιά κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος των εγκαταστάσεων, όμως οι μοναχοί το ανοικοδόμησαν σχεδόν αμέσως. Μάλιστα τότε πρόσθεσαν και ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στην Παναγία, το οποίο καθαγιάστηκε μετά από μόλις δύο χρόνια, το 1186.
Με την πάροδο των ετών, το Αββαείο του Γουέστμινστερ έγινε το κορυφαίο αββαείο της χώρας, αλλά και το αββαείο του Γκλάστονμπερι συνέχισε να χαίρει του σεβασμού των πιστών.
Επί βασιλείας του Ερρίκου του Η', όταν έγινε πράξη ο χωρισμός της Αγγλικής από την Παπική Εκκλησία, τα μοναστήρια διαλύθηκαν και οι περιουσίες τους κατασχέθηκαν. Το Αββαείο διαλύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1539, όταν ηγούμενος ήταν ο Ρίτσαρντ Γουάιτινγκ (Richard Whiting).
Η διάλυση του μοναστηριού
Το 1525 ηγούμενος του αββαείου έγινε ο Richard Whiting (Ρίτσαρντ Ουάιτινγκ). Ο Καρδινάλιος Γούλσεϊ που τον διόρισε ηγούμενο, τον χαρακτήρισε ως "θρησκευόμενο μοναχό, συνετό και διακριτικό άντρα, έναν ιερέα ξακουστό για τη ζωή του, τις αρετές του και την παιδεία του".
Δυστυχώς, η συγκατάνευσή τους δεν ήταν αρκετή. Η εκκλησία ήταν ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας της Αγγλίας, και τα αββαεία της αντιπροσώπευαν τεράστια πλούτη που πρέπει να έβαλαν σε πειρασμό έναν βασιλιά με έλλειψη χρημάτων για την διεξαγωγή των εξωτερικών πολέμων του. Αργότερα το ίδιο έτος, άρχισε η περιοδεία στα μοναστήρια, υπό την ηγεσία του Τόμας Κρόμγουελ. Φαινομενικά αυτή στόχευε στο να καθοδηγήσει τις κοινότητες σχετικά με τη νέα τους θέση ως υποτελείς του θρόνου, αλλά στην πραγματικότητα ο άνδρες του βασιλιά έκαναν απογραφή στα ιδρύματα και αναζητούσαν στοιχεία κακής χρήσης σαν πρόσχημα για τη διάλυσή τους. Εντωμεταξύ, ξέσπασε ένας πόλεμος προπαγάνδας, οπότε πι βασιλικοί ιεροκήρυκες αμφισβητούσαν από τους άμβωνες την ευσέβεια και τη συμπεριφορά των μοναστικών ιδρυμάτων.
Το 1536 το Κοινοβούλιο ψήφισε έναν νόμο που κατέσχε τα περιουσιακά στοιχεία των ελάσσονων μοναστικών οίκων. Αφορούσε 383 ιδρύματα με εισόδημα μικρότερο από £200 τα οποία έκλεισαν και ο πλούτος και η κτηματική τους περιουσία πέρασαν στο «Στέμμα». Σύντομα ο βασιλιάς έστρεψε το βλέμμα του στα μεγαλύτερα αββαεία. Σύγχρονη αλληλογραφία του ηγούμενου με τους συνεργάτες του Κρόμγουελ ή τον ίδιο τον Κρόμγουελ αποκαλύπτει ότι πριν την οριστική του διάλυση το αββαείο βίωνε ήδη την καταπάτηση και την κλοπή των γαιών του από ιδιώτες προς εκμετάλλευση των θηραμάτων τους ή για άλλες χρήσεις. Το 1539 ο Ερρίκος τελικά κινήθηκε ενάντια στα εναπομείναντα αββαεία, θεωρώντας την λαϊκή αντίσταση ένα αμελητέο εμπόδιο. Έχοντας δοκιμάσει το πεδίο με την επίταξη των μικρότερων οίκων, ήταν πλέον σίγουρος ότι δεν θα συναντούσε αντιδράσεις. Το Κοινοβούλιο πέρασε νέο νόμο που διέλυε τα υπόλοιπα αββαεία, 645 σε αριθμό, και μετέφερε τα περιουσιακά τους στοιχεία στο «Στέμμα».
Λένμπαχαους
Το Λένμπαχαους (γερμανικά: Lenbachhaus) βρίσκεται στο Μόναχο και ήταν το σπίτι του αξιόλογου προσωπογράφου του 19ου αιώνα, Φραντς φον Λένμπαχ. Σήμερα στεγάζει μουσείο τέχνης, το οποίο φιλοξενεί έργα του Λένμπαχ αλλά και άλλων καλλιτεχνών.