cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαυροβουνιακές προεδρικές εκλογές (2018)
Εκστρατεία
Ο απερχόμενος πρόεδρος Φίλιπ Βουγιάνοβιτς δεν μπορούσε να διεκδικήσει επανεκλογή, έχοντας ήδη υπηρετήσει δύο θητείες ως Πρόεδρος. Ο αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος DPS, Μίλο Τζουκάνοβιτς, ο οποίος ήταν ο επικρατέστερος νικητής από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αρχικά απέρριψε την πιθανότητα  να είναι υποψήφιοςς για την προεδρία. Τον Μάρτιο του 2018 επιβεβαίωσε ότι θα είναι υποψήφιος πρόεδρος, υποστηριζόμενος από τον εταίρο του DPS στον κυβερνητικό συνασπισμό, το Κόμμα των Φιλελευθέρων (LP), καθώς και άλλα κόμματα στην κυβέρνηση, όπως οι Σοσιαλδημοκράτες (SD), η Κροατική Πρωτοβουλία Πολιτών (HGI), η Νέα Δημοκρατική Δύναμη (FORCA), Δημοκρατική Ένωση Αλβανών (DUA) και το Κόμμα Μουσουλμάνων της Βοσνίας (BS).
Έπειτα από μια σειρά αποτυχημένων προσπαθειών από το σύνολο της αντιπολίτευσης να προτείνουν κοινό υποψήφιο, ήταν σαφές ότι η αντιπολίτευση θα είχε περισσότερους υποψηφίους. Στις 9 Μαρτίου 2018, η προεδρία του συνασπισμού Δημοκρατικό Μέτωπο (DF) αποφάσισε να στηρίξει την υποψηφιότητα του ανεξάρτητου υποψηφίου Μλάντεν Μπογιάνιτς,ο οποίος στο παρελθόν είχε προταθεί από το Δημοκρατικό Μαυροβούνιο (DCG) και την Ενωμένη Δράση για τη Μεταρρύθμιση (URA) Η προεδρία του Ενωμένου Μαυροβούνιου (UCG) αποφάσισε να υποστηρίξει την υποψηφιότητά του αρχηγού του κόμματος Γκόραν Ντανίλοβιτς. Η ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SDP) στήριξετην υποψηφιότητα της βουλευτή Ντραγκίνια Βουκσάνοβιτς, ως πρώτης γυναίκας υποψήφιας. Στις 21 Μαρτίου ο Ντανίλοβιτς απέσυρε την υποψηφιότητά του και αποφάσισε να στηρίξει την υποψηφιότητα του Μπογιάνιτς.
Αποτελέσματα
Ο Μίλο Τζουκάνοβιτς, υποψήφιος του συνασπισμού υπό το DPS, κέρδισε τις εκλογές στον πρώτο γύρο, κερδίζοντας το 53,9% των ψήφων. Ο ανεξάρτητος υποψήφιος της αντιπολίτευσης Μλάντεν Μπογιάνιτς ήρθε δεύτερος με 33,4% της λαϊκής ψήφου, ενώ η Ντραγκίνια Βουκσάνοβιτς (SDP) ήταν τρίτη με 8,2%.
Παραπομπές
2018 Μαυροβ
Chemistry(συγκρότημα)
Το Chemistry (με στιλ CHEMISTRY) είναι ένα ιαπωνικό ποπ ντουέτο, που αποτελείται από τους Yoshikuni Dōchin και Kaname Kawabata.
Ίδρυση & Καριέρα
Το πρώτο τους σινγκλ με τίτλο " Pieces of a Dream " κυκλοφόρησε στις 3 Μαρτίου του 2001.Ήταν το σινγκλ με τις περισσότερες πωλήσεις εκείνη τη χρονιά .Πούλησε πάνω από 2 εκατομμύρια. Τα περισσότερα από τα σινγκλ τους έχουν φτάσει στο #1 στα τσαρτ Oricon. Και τα πέντε άλμπουμ έχουν φτάσει στο #1 την ημέρα που κυκλοφόρησαν. Το #1 σερί τους έσπασε από το άλμπουμ H Album: Hand των KinKi Kids, σημειώνοντάς τους την #2 κατάταξη για το Fo(u)r.
Οι Chemistry είναι επίσης γνωστό στην Κορέα για το δημοφιλές τραγούδι συνεργασίας " Let's Get Together Now ", με ταλέντα από την Κορέα και την Ιαπωνία και για τη συνεργασία με την Κορεάτικη τραγουδίστρια Lena Park που εμφανίζεται στο B-side "Dance with Me" στο "Kimi ga". Iru" single.
Στις 6 Μαρτίου του 2008, ο Kaname Kawabata παντρεύτηκε το μοντέλο Miki Takahashi. Γνωρίστηκαν αφού εμφανίστηκε στο PV για το "This Night".
Το 2010, οι Chemistry συνεργάστηκαν με την ομάδα χορού 4 ατόμων Synergy για να κυκλοφορήσει το "Shawty". Μια άλλη κοινή δουλειά των δύο ομάδων κυκλοφόρησε στις 3 Νοεμβρίου 2010, με τίτλο "Keep Your Love".
Το 2011, το συγκρότημα Chemistry επιλέχθηκε από τους Bandai Visual για να ηχογραφήσουν ένα τραγούδι για τη σειρά OVA, Mobile Suit Gundam Unicorn, που θα ήταν το τραγούδι των τίτλων αρχής για το 3ο επεισόδιο, "The Ghost of Laplace". Το "Merry-go-round" κυκλοφοόρησε στις 2 Μαρτίου του 2011, ως συνέχεια πριν από την πραγματική κυκλοφορία του OVA στις 5 Μαρτίου 2011.
Το 15ο σινγκλ τους με τίτλο " Wings of Words " χρησιμοποιήθηκε ως το τέταρτο τραγούδι για τους τίτλους έναρξης του άνιμε Mobile Suit Gundam SEED Destiny από το PHASE-38 έως το 49. Οι Chemistry ερμήνευσαν αυτό το τραγούδι ζωντανά σε συνεργασία με τον δύο φορές Ολυμπιονίκη στο καλλιτεχνικό πατινάζ, Yuzuru Hanyu, στο Fantasy on Ice 2018 στο Makuhari και την Kanazawa. Ο Kawabata έκανε μια σόλο εμφάνιση και στην έκδοση του 2016 του ice show.
Αφού σταμάτησαν το 2012,τα δύο μέλη επικεντρώθηκαν στην επιδίωξη σόλο καριέρας.Το ζευγάρι ξανάρχισε τις δραστηριότητες ως μουσικό ντουέτο το 2017. Το νέο τους σινγκλ με τον τίτλο "Windy" χρησιμοποιήθηκε ως το δεύτερο τραγούδι για τους τίτλους τέλους για την προσαρμογή του anime του Altair: A Record of Battles.
Μέλη
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιαπωνικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ο σταθμάρχης (Πούσκιν)
Ο σταθμάρχης (ρωσικός τίτλος:Станционный смотритель) είναι διήγημα του Αλεξάντρ Πούσκιν που γράφτηκε το φθινόπωρο του 1830 στο κτήμα του συγγραφέα στο Μπολντίνο και δημοσιεύτηκε το 1831 στη συλλογή Οι ιστορίες του αείμνηστου Ιβάν Πέτροβιτς Μπέλκιν.
Η πλοκή της ιστορίας αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια τριών επισκέψεων ενός ταξιδιώτη σε έναν ταχυδρομικό σταθμό αλλαγής αλόγων σε χωριό της Ρωσίας. Στην πρώτη του επίσκεψη, ο αφηγητής γνωρίζει τον σταθμάρχη Βύριν και τη γοητευτική κόρη του. Στη δεύτερη, μαθαίνει από τον Βύριν, ότι εδώ και τρία χρόνια η κόρη του έφυγε από το σπίτι με έναν περαστικό αξιωματικό και αγνοεί την τύχη της. Στην τρίτη, μαθαίνει από τους νέους ενοίκους του σπιτιού το τέλος της ιστορίας.
Υπόθεση
Η ιστορία αρχίζει με τον αφηγητή να αφηγείται τη ζωή και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στους ταχυδρομικούς σταθμούς.
Στη συνέχεια αφηγείται ένα από τα ταξίδια του, που τον έφερε σε έναν ταχυδρομικό σταθμό, όπου εντυπωσιάστηκε από την καθαριότητα και την τάξη, πρόσεξε δε ιδιαίτερα μια εικόνα της βιβλικής παραβολής του Ασώτου Υιού. Ο σταθμάρχης του πρόσφερε τσάι μέχρι να φροντίσει για τα άλογα, κάτι που ο αφηγητής δέχθηκε με χαρά. Το τσάι έφερε η Ντούνια, η κόρη του σταθμάρχη, ένα ζωηρό κορίτσι εξαιρετικής ομορφιάς. Ο αφηγητής λυπήθηκε όταν έπρεπε να φύγει από τον σταθμό και η Ντούνια του επέτρεψε να τη φιλήσει πριν φύγει.
Τρία χρόνια αργότερα, σε ένα δεύτερο ταξίδι του στην περιοχή, ο αφηγητής επισκέπτεται πάλι τον σταθμό. Τον βρίσκει ερειπωμένο, ο γέρος σταθμάρχης είναι καταρρακωμένος. Τον ρωτάει για την κόρη του και μαθαίνει ότι λίγο καιρό μετά την πρώτη επίσκεψη του αφηγητή, ένας όμορφος αξιωματικός των Ουσάρων, ο Μίνσκι, περνώντας από τον σταθμό, γοητεύτηκε από την κόρη του. Προσποιούμενος ότι είναι άρρωστος, έμεινε στο σταθμό για αρκετές μέρες για να τη γνωρίσει καλύτερα, η Ντούνια τον φρόντιζε μέρα και νύχτα. Φεύγοντας, προσφέρεται να μεταφέρει την κοπέλα στην εκκλησία. Ο πατέρας, θεωρώντας τον Μίνσκι αξιοπρεπή κύριο, πείθει την κόρη του να πάει. Σύντομα κυριεύεται από φόβο και πηγαίνει στην εκκλησία, αλλά δεν βρίσκει τη Ντούνια εκεί και σύντομα μαθαίνει ότι ακολούθησε τον αξιωματικό «με τη θέλησή της» στην Αγία Πετρούπολη. Ο απαρηγόρητος πατέρας πηγαίνει στην Αγία Πετρούπολη και βρίσκει τον Μίνσκι, του ζητά να του επιστρέψει την κόρη του, καθώς γνωρίζει ιστορίες παραστρατημένων κοριτσιών που, αφού οι διαφθορείς τους έζησαν λίγο καιρό μαζί τους, κατέληξαν να σκουπίζουν τους δρόμους ή ακόμη χειρότερα παρέα με αλήτες των πανδοχείων. Ο Μίνσκι όμως τον διώχνει, λέγοντάς του ότι η Ντούνια θα είναι ευτυχισμένη μαζί του. Ο σταθμάρχης ανακαλύπτει πού μένει η κόρη του και πηγαίνει να τη δει, βλέποντάς τον η κοπέλα λιποθυμά και ο Μίνσκι, που ήταν μαζί της, πετάει ξανά τον γέρο έξω στο δρόμο. Ο Βύριν επιστρέφει στο σταθμό του και ζει μόνος, πνίγοντας τις ανησυχίες και τη θλίψη του στο ποτό.
Πολλά χρόνια αφότου άκουσε την ιστορία του σταθμάρχη, ο αφηγητής επιστρέφει στο χωριό για άλλη μια φορά. Μαθαίνει ότι ο σταθμάρχης πέθανε και ένα αγόρι τον οδηγεί στον τάφο του. Ο αφηγητής μετανιώνει που ξόδεψε τον χρόνο και τα χρήματά του για να ταξιδέψει εκεί. Ξαφνικά όμως, το αγόρι του λέει ότι πριν από λίγο καιρό έφτασε μια πλούσια ντυμένη κυρία με τρία μικρά παιδιά και γκουβερνάντα με μια όμορφη άμαξα, ρώτησε για τον τάφο του σταθμάρχη και έμεινε εκεί για ώρα γονατιστή κλαίγοντας. Ο αφηγητής καταλαβαίνει ότι ήταν η Ντούνια και ότι ο Μίνσκι δεν την εγκατέλειψε, έτσι δεν μετανιώνει πια για το ταξίδι του, δίνει ένα φιλοδώρημα στο αγόρι και φεύγει από το χωριό ικανοποιημένος.
Σχόλιο
Όπως και στα άλλα διηγήματα της συλλογής Οι ιστορίες του αείμνηστου Ιβάν Πέτροβιτς Μπέλκιν, ο Πούσκιν παρωδεί ή μιμείται δημοφιλή λογοτεχνικά είδη εκείνης της εποχής. Το παρόν διήγημα βασίζεται στο ύφος των συναισθηματικών ιστοριών, όπως Η φτωχή Λίζα (1792) του Νικολάι Καραμζίν, στο τέλος όμως, με μια ανατροπή που δεν προβλέπεται από το λογοτεχνικό είδος, η ηρωίδα δεν καταστρέφεται ούτε πεθαίνει σαν αποτέλεσμα της απερισκεψίας της αλλά εμφανίζεται πλούσια και με οικογένεια, αν και ο αναγνώστης ποτέ δεν μαθαίνει αν ο Μίσκι παντρεύτηκε τη Ντούνια ή τη συντηρεί σαν ερωμένη του.
Μουσείο
μικρογραφία|250x250εσ|Χώρος ξεκούρασης στο μουσείο Ένα λογοτεχνικό και αναμνηστικό μουσείο Το σπίτι του σταθμάρχη που αναπαριστά την ατμόσφαιρα ενός τυπικού ταχυδρομικού σταθμού της εποχής του Πούσκιν δημιουργήθηκε στο χωριό Βύρα, στην περιοχή του Λένινγκραντ, από όπου περνούσε ο δρόμος για τη Λευκορωσία, χωριό που η λαϊκή παράδοση έχει συνδέσει με τα γεγονότα της ιστορίας του Πούσκιν. Η Βύρα ήταν ο τρίτος σταθμός από την Αγία Πετρούπολη, όπου οι ταξιδιώτες ξεκουράζονταν και άλλαζαν άλογα και ο Πούσκιν πέρασε από κει αρκετές φορές. Σύμφωνα με αρχειακή έρευνα, στον σταθμό της Βύρας υπηρετούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα ένας επόπτης που είχε μια κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Αλεξάντρ Πούσκιν
Σχέσεις Κολομβίας-Πολωνίας
Οι σχέσεις Κολομβίας-Πολωνίας αναφέρονται στις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Κολομβίας και της Πολωνίας. Και τα δύο έθνη είναι μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.
Ιστορία
Το 1931, η Κολομβία και η Πολωνία σύναψαν διπλωματικές σχέσεις. Αρχικά, η Πολωνία πιστοποίησε τη διπλωματική αποστολή της στην Πόλη του Μεξικού ως ταυτόχρονη πιστοποίηση στην Κολομβία. Λίγο αργότερα, η Πολωνία άνοιξε ένα επίτιμο προξενείο στην πρωτεύουσα της Κολομβίας, Μπογκοτά, η οποία αργότερα αναβαθμίστηκε σε διπλωματική αποστολή. Το 1935, η Κολομβία άνοιξε μια διπλωματική αποστολή στη Βαρσοβία. Κατά τη δεκαετία του 1930, μερικές πολωνικές οικογένειες, κυρίως εβραϊκής καταγωγής, μετανάστευσαν στην Κολομβία.
Διμερείς σχέσεις
Και τα δύο έθνη έχουν υπογράψει πολλές διμερείς συμφωνίες, όπως τη συμφωνία τεχνικής και επιστημονικής συνεργασίας (1967), τη συμφωνία για τις πολιτιστικές και επιστημονικές ανταλλαγές (1981), την εμπορική συμφωνία (1989), τη συμφωνία για την εξόρυξη και τη βιομηχανική ενεργειακή συνεργασία (1983) και τη συμφωνία για την κατάργηση των απαιτήσεων θεώρησης για διπλωματικά διαβατήρια (2012).
Εμπορικές συναλλαγές
Το 2012, η Κολομβία (και το Περού) υπέγραψαν συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με την Ευρωπαϊκή Ένωση (η οποία περιλαμβάνει την Πολωνία). Το 2018, το εμπόριο μεταξύ Κολομβίας και Πολωνίας ανήλθε σε 334 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Οι κύριες εξαγωγές της Κολομβίας στην Πολωνία περιλαμβάνουν: μπανάνες, άνθρακα, καφέ, λουλούδια και ζάχαρη. Οι κύριες εξαγωγές της Πολωνίας στην Κολομβία περιλαμβάνουν: εξοπλισμό τηλεπικοινωνιών, ελαστικά και ηλεκτρικό εξοπλισμό.
Παραπομπές
Πολωνια Κολομβια
Ινκαουάσι
Το Ινκαουάσι (Incahuasi,, από την κέτσουα Inka Wasi, δηλαδή «σπίτι των Ίνκας» είναι ηφαίστειο στις Άνδεις, στη Νότια Αμερική. Βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ της επαρχίας Καταμάρκα (νομός Τινόγαστα) στην Αργεντινή και του διαμερίσματος Ατακάμα στη Χιλή. Φτάνει σε υψόμετρο 6.638 μέτρων, καθιστώντας το το έβδομο ψηλότερο ηφαίστειο στον κόσμο (ενεργά και ανενεργά ηφαίστεια μαζί). Το ηφαίστειο αποτελείται από μια καλδέρα πλάτους 3,5 χλμ. και δύο στρωματοηφαίστεια. Τέσσερις πυροκλαστικοί δόμοι βρίσκονται 7 χλμ. στα βορειοανατολικά και έχουν παράγει ροές λάβας με βασάλτη-ανδεσίτη που έχουν καλύψει μια έκταση 10 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Θέση
Το Ινκαουάσι βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Αργεντινής και Χιλής, στην περιοχή Πάσο ντε Σαν Φρανσίσκο, συγκεκριμένα νότια του ηφαίστειο Σαν Φρανσίσκο, και αποτελεί το ανατολικό άκρο μιας μικρής αλυσίδας ογκωδών ηφαιστείων που συγκαταλέγονται μεταξύ των υψηλότερων στον πλανήτη και περιλαμβάνουν το Όχος ντελ Σαλάδο, το Νασιμιέντος, το Σέρο Μπάγιο και το Νεβάδο Τρες Κρούσες.
Το Ινκαουάσι βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Κεντρικής Ηφαιστειακής Ζώνης των Άνδεων με 110 άλλα Τεταρτογενή ηφαίστεια. Η ιστορία της ηφαιστειακής δραστηριότητας είναι ελάχιστα γνωστή για τα περισσότερα από αυτά τα ηφαίστεια λόγω της έλλειψης χρονολόγησης, μόνο λίγες εκρήξεις έχουν καταγραφεί, όπως η έκρηξη του Όχος ντελ Σαλάδο το 1993, το υψηλότερο ηφαίστειο στον κόσμο που βρίσκεται νοτιοδυτικά του Ινκαουάσι. Σχηματίζουν μαζί με το Ελ Φράιλε]], το Σέρο Ελ Μουέρτο, το Νεβάδο Τρες Κρούσες και το Ελ Σόλο μια μακρά ηφαιστειακή αλυσίδα 50 χιλιομέτρων.
Η περιοχή κυριαρχείται από ηφαίστεια που ήταν ενεργά πριν από 1,5 εκατομμύριο χρόνια. Κοντά στο Ινκαουάσι βρίσκονται επίσης τα Φάλσο Ασούφρε και Νεβάδο Σαν Φρανσίσκο, καθώς και στα ηφαίστεια του Μειοκαίνου, Σέρο Μορότσο και Σέρο Όχο ντε Λας Λόσας.
Τοπογραφία
Το Ινκαουάσι αποτελείται από μια καλδέρα πλάτους 3,5 χλμ. Στην καλδέρα έχουν σχηματιστεί δύο συγχωνευμένα στρωματοηφαίστεια με διάμετρο 15 χλμ. Ένας δόμος λάβας μεγέθους 6,4 χλμ. βρίσκεται στην ανατολική πλευρά. Το ηφαίστειο έχει όγκο περίπου 231 κυβικών χιλιομέτρων και καλύπτει μια έκταση περίπου 207 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Με υψόμετρο 6.638 μέτρα, το Ινκαουάσι είναι η 12η ψηλότερη κορυφή στη Νότια Αμερική και ένα από τα ψηλότερα ηφαίστεια στον κόσμο.
Οι δυτικές και νοτιοδυτικές πλαγιές του Ινκαουάσι είναι γεμάτες με δόμους λάβας, οι οποίοι είναι πιο μικροί σε μέγεθος από ό,τι σε άλλα ηφαίστεια της περιοχής. Ροές λάβας πλάτους μικρότερου από 1 χλμ. και μήκους 5 χλμ. είναι ορατές στις πλευρές του ηφαιστείου. Φτάνουν μέχρι την έρημο Σαλάρ ντε Αλισάρο της Λας Κολάδας, ανατολικά του Ινκαουάσι. Δύο ροές μήκους 2 χλμ. εκτείνονται βόρεια και ανατολικά από τον κύριο κρατήρα.
Τέσσερις πυροκλαστικοί δόμοι βρίσκονται 7 χλμ. βορειοανατολικά του Ινκαουάσι. Καλύπτουν μια έκταση 10 τετραγωνικών χιλιομέτρων από λάβα αλλά πιθανώς αποτελούν ένα ανεξάρτητο ηφαιστειακό σύστημα, παρόμοιο με άλλα μαφικά στην περιοχή. Στην ανατολική πλευρά του Ινκαουάσι βρίσκεται ένας μεγάλος θόλος λάβας και ένα πεδίο ροής λάβας. Το Ινκαουάσι βρίσκεται σε ένα υψηλό οροπέδιο με υψόμετρο μεταξύ 4.300 μ. και 4.700 μ.
Γεωλογία
Η ηφαιστειότητα στην περιοχή χρονολογείται από το Ολιγόκαινο και το Μειόκαινο, όταν το κύριο ηφαιστειακό τόξο βρισκόταν 40 χλμ. δυτικά της ζώνης Μαρικούνγκα. Μεταξύ 6 και 9 εκατομμύρια χρόνια πριν, η ηφαιστειακή δραστηριότητα στη ζώνη Μαρικούνγκα μειώθηκε πριν τελικά σταματήσει. Ταυτόχρονα, η λεκάνη του οπισθογενούς τόξου παρουσίασε αύξηση της ηφαιστειακής δραστηριότητας.
Όπως πολλά ηφαίστεια των Άνδεων, οι εκρήξεις του Ινκαουάσι έχουν παράγει ανδεσίτη που περιέχει κεροστίλβη και πυρόξενο αλλά και τραχυανδεσίτη και τραχυδακίτη. Οι ροές λάβας στο στρωματοηφαίστειο είναι δακιτικές.
Οι εκρήξεις από τους τέσσερις κώνους στα βορειοανατολικά του κύριου ηφαιστείου εκτόξευσαν βασαλτικό ανδεσίτη. Ομοίως, ο σχηματισθείς κώνος παρήγαγε βασαλτικό ανδεσίτη, πλούσιο σε μαγνήσιο. Ορυκτά όπως ο κλινοπυρόξενος και ο ολιβίνης βρίσκονται σε αυτά τα πετρώματα.
Η παρουσία τέτοιων βασικών μάγματων σε ένα ηφαιστειακό περιβάλλον που κυριαρχείται από δακίτη φαίνεται να είναι συνέπεια της τοπικής τεκτονικής, η οποία περιλαμβάνει την επέκταση του φλοιού από το καθεστώς συμπίεσης δυτικότερα. Προερχόμενα από τον μανδύας, τα μάγματα ανέβηκαν γρήγορα στα ρήγματα και μολύνθηκαν από υλικά που αποτελούν τον γήινο φλοιό. Ο ίδιος ο μανδύας είχε προηγουμένως τροποποιηθεί από υλικά του φλοιού που προστέθηκαν από την αποκόλληση του κατώτερου φλοιού και διαβρωτική υποβύθιση. Υπάρχει η υπόθεση ότι η κάθετη αλυσίδα ηφαιστείων που περιλαμβάνει το Όχος ντελ Σαλάδο είναι η καταβύθιση της πλάκας Χουάν Φερνάντες κάτω από την Τάφρο Περού και Χιλής.
Κλίμα
Το Ινκαουάσι δεν έχει παγετώνες, ούτε στον κρατήρα του, αλλά έχει προσωρινή χιονοκάλυψη.
Η μέση βροχόπτωση στο Ινκαουάσι είναι περίπου 300-500 χιλιοστά/έτος. Το ηφαίστειο βρίσκεται νότια της λεγόμενης άγονης διαγωνίου, και το μεγαλύτερο μέρος της βροχόπτωσης πέφτει κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αυτή η ξηρασία προκαλείται από το φαινόμενο της σκιάς της βροχής των υποανδικών οροσειρών, οι οποίες εμποδίζουν την υγρασία από τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Ιστορία εκρήξεων
Μια ροή ανδεσιτικής λάβας στη βορειοδυτική πλαγιά του Ινκαουάσι έδωσε δύο χρονολογίες, η μία 1,15 ± 0,5 εκατομμύρια χρόνια πριν και η άλλη 710.000 ± 80.000 έτη}}. Με βάση τη διατήρησή τους, οι ροές λάβας φαίνεται να έχουν περίπου συγκρίσιμες ημερομηνίες. Πρόσθετες χρονολογίες ελήφθησαν στην κύρια δομή, 1,57 ± 0,1 εκατομμύρια έτη, 1,14 ± 0,37 εκατομμύρια έτη και 1,00 ± 0,13 εκατομμύρια έτη.
Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στο Ινκαουάσι μπορεί να συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια του Ολόκαινου. Οι αρχαίες χρονολογήσεις που λαμβάνονται με ραδιομετρική χρονολόγηση υποδεικνύουν ένα ανενεργό ηφαίστειο, αν και είναι γνωστό ότι η δραστηριότητα των ηφαιστείων των Άνδεων περιλαμβάνει μεγάλες φάσεις ανάπαυσης μεταξύ των εκρήξεων (έως και ένα εκατομμύριο χρόνια). Έχει αναφερθεί φουμαρολική δραστηριότητα. Το ηφαίστειο θεωρείται δυνητικός γεωλογικός κίνδυνος στην Αργεντινή. και στη Χιλή, όπου ο χάρτης SERNAGEOMIN τον προσδιορίζει ως δυνητική απειλή. Ωστόσο, η απομακρυσμένη θέση του ηφαιστείου σημαίνει ότι πιθανές μελλοντικές εκρήξεις είναι απίθανο να επηρεάσουν κατοικημένες περιοχές.
Λοιπά γεγονότα
Στο ηφαίστειο ανέβηκαν για πρώτη φορά οι Ίνκας. Το 1912, ο Γερμανός γεωλόγος Βάλτερ Πενκ έφτασε στην κορυφή. Ο θρύλος λέει ότι ο Έντουαρντ Φλιντ, μηχανικός σιδηροδρόμων, πραγματοποίησε την ανάβαση μεταξύ 1854-1859.
Το 1913, ανακαλύφθηκε μια τελετουργική δομή των Ίνκας στην κορυφή του Ινκαουάσι. Ένας άλλος αρχαιολογικός χώρος, ο "Fiambalá-1" βρίσκεται στους πρόποδες του ηφαιστείου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βουνά της Αργεντινής Κατηγορία:Βουνά της Χιλής Κατηγορία:Ηφαίστεια της Αργεντινής
Σταύρος Αμπίζας
Ο Σταύρος Αμπίζας είναι Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σταύρος Αμπίζας γεννήθηκε στο Κάτω Δίκωμο το 1936. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο νομικής με έμφαση στο διεθνές δίκαιο. Εργάστηκε ως δικηγόρος και ως διευθυντής τράπεζας.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τη Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ) για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Την περίοδο 1977-1980 ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος. Το 1976 ήταν γραμματέας και κοσμήτορας της βουλής.
Το 1980 αποχώρησε από το ΔΗΚΟ λόγω διαφωνιών. Ακολούθως εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατική Παράταξη (ΝΕΔΗΠΑ). Διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΕΔΗΠΑ την περίοδο 1980-1981. Στις βουλευτικές εκλογές του 1981 η ΝΕΔΗΠΑ δεν εξέλεξε κανένα υποψήφιο της.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Αλεξάντερ Ερόχιν
Ο Αλεξάντερ Γιούρεβιτς Ερόχιν (ρωσικά: Александр Юрьевич Ерохин), γεννημένος στις 13 Οκτωβρίου 1989, είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και στην Εθνική Ρωσίας.
Συλλογική καριέρα
thumb|left|180px|Με τη φανέλα της ΦΚ Σερίφ Τιράσπολ Ξεκίνησε να προπονείται ως ποδοσφαιριστής στο Μπαρναούλ, όπου τον ανακάλυψε ο Γκεννάντι Σμέρτιν (πατέρας του Αλεξέι Σμέρτιν) και αποφάσισε να τον εκπαιδεύσει. Αργότερα, ο Ερόχιν στάληκε στη Μόσχα και έπεισε το προπονητικό επιτελείο της Λοκομοτίβ Μόσχας να τον συμπεριλάβει στη νεανική ομάδα. Στην ηλικία των 17 μετακόμισε στην Τιράσπολ, όπου αγωνιζόταν στη ΦΚ Σερίφ Τιράσπολ. Ένα χρόνο αργότερα, κατείχε τη θέση του βασικού και έγινε ο καλύτερος σκόρερ της ομάδας, καθώς πέτυχε 16 τέρματα στη χρονιά. Κατέκτησε τα χρυσά μετάλλια του Πρωταθλήματος Μολδαβίας, του Κυπέλλου Μολδαβίας και του Κυπέλλου Κοινοπολιτείας. Στην τελευταία διοργάνωση, ο Ερόχιν πέτυχε τρία τέρματα στα δίχτυα της Σαχτάρ Ντονέτσκ. Το 2010, ο Ερόχιν πέτυχε ένα τέρμα στα δίχτυα της Ντιναμό Ζάγκρεμπ και βοήθησε την ομάδα του να βρεθεί για πρώτη φορά στον τέταρτο προκριματικό γύρο του Champions League. Στις 30 Σεπτεμβρίου, ο Ερόχιν πέτυχε το πρώτο τέρμα του αγώνα με τη Ντιναμό Κιέβου (2:0). Μετά τη νίκη της ΦΚ Σερίφ Τιράσπολ, αρκετές ευρωπαϊκές και ρωσικές ομάδες ενδιαφέρθηκαν για την απόκτηση του Ερόχιν.
Στις 27 Δεκεμβρίου 2010 μετεγράφη στην ΦΚ Κρασνοντάρ. Δεν έγινε γνωστή η διάρκεια του συμβολαίου. Στις 15 Ιανουαρίου 2013 δόθηκε ως δανεικός στη ΣΚΑ-Ενέργκια μέχρι το τέλος της χρονιάς. Στις 26 Ιουνίου, η ΣΚΑ-Ενέργκια αγόρασε τον ποδοσφαιριστή. Ωστόσο, τον Ιούλιο του 2013, δόθηκε ως δανεικός στην ΦΚ Ουράλ, η οποία αγόρασε τον ποδοσφαιριστή μετά από ένα χρόνο. Τον Οκτώβριο του 2014 και τον Ιούλιο-Αύγουστο του 2015 ανακηρύχθηκε ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της ΦΚ Ουράλ σύμφωνα με τους οπαδούς της ομάδας.
Στις 15 Ιανουαρίου 2016 υπέγραψε προκαταρκτικό τριετές συμβόλαιο με την ΦΚ Ροστόφ, ενώ στις 4 Φεβρουαρίου υπέγραψε κανονικά το συμβόλαιο με την ΦΚ Ροστόφ. Το καλοκαίρι του 2017 μετεγράφη στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης ως ελεύθερος ποδοσφαιριστής.
Διεθνής καριέρα
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2011 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την Δεύτερη Εθνική Ρωσίας στον αγώνα με την Ολυμπιακή Εθνική Λευκορωσίας (0:0). Τον Αύγουστο του 2015 κλήθηκε από τον προπονητή της Εθνικής Ρωσίας, Λεονίντ Σλούτσκι. Στις 31 Αυγούστου 2016 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ρωίας στον αγώνα με την Εθνική Τουρκίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σερίφ Τιράσπολ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κρασνοντάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ ΣΚΑ-Ενέργκια Χαμπάροφσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ροστόφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Μολδαβίας
Μεγάρχη Τρικάλων
Η Μεγάρχη είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Μεγάρχη βρίσκεται στις δυτικές όχθες του Πηνειού σε υψόμετρο 150 μέτρα ενώ απέχει περίπου 14 χλμ. ΒΔ. από τα Τρίκαλα. Στη περιοχή, στα βορειοδυτικά και ανάμεσα με το Καλονέρι (Νικλίτσι) έχουν εντοπιστεί αρχαία λείψανα. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. ''"Πρόκειται για μονόχωρο δρομικό ναό καμαροσκεπή με νάρθηκα, που περικλείει εν είδει στοάς τη βόρεια και δυτική πλευρά. Η τοιχοποΐα του είναι από αργολιθοδομή και εσωτερικά φέρει τοιχογραφίες σε όλες τις πλευρές εκτός από την οροφή, που έχει επιχρισθεί πρόσφατα και που σύμφωνα με επιγραφή, αρκετά δυσανάγνωστη, χρονολογούνται στα 1819, και η παράδοση θέλει την Κυρά- Βασιλική χορηγό του ναού αυτού". ''
Διοικητικά - πληθυσμιακά
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Πιαλίων και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Καλονέρι και τον Ουρανό αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Φαλώρειας του Δήμου Τρικκαίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 788 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Νυκτερευτής
thumb|Δύο [[Σκύλος ρακούν|σκύλοι ρακούν]] Ο Νυκτερευτής είναι γένος του παλαιού κόσμου της οικογένειας των Κυνιδών, που αποτελείται από ένα μόνο ζωντανό είδος, τον σκύλο ρακούν της Ανατολικής Ασίας. Ο Νυκτερευτής εμφανίστηκε περίπου 9,0 εκατομμύρια χρόνια πριν, με όλα εκτός από ένα είδος να εξαφανίζονται πριν το Πλειστόκαινο.
Ιθαγενής στην Ανατολική Ασία, ο σκύλος ρακούν έχει εκτραφεί έντονα για τη γούνα στην Ευρώπη και ειδικά στη Ρωσία κατά τον 20ό αιώνα. Δείγματα έχουν διαφύγει ή έχουν εισαχθεί για να αυξήσουν την παραγωγή και να σχηματίσουν πληθυσμούς στην Ανατολική Ευρώπη. Αυτή τη στιγμή επεκτείνεται ταχύτατα στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου η παρουσία του είναι ανεπιθύμητη, διότι θεωρείται επιβλαβές και χωροκατακτητικό είδος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυνίδες
Σκαθάρι καμηλοπάρδαλη
Το σκαθάρι καμηλοπάρδαλη (Trachelophorus giraffa) είναι ένα σκαθάρι ενδημικό στη Μαδαγασκάρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Καλόβολος Πάτμου
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Πάτμου Κατηγορία:Σύμπλεγμα Αρκών
Άγκιντσι
Το Άγκιντσι (σερβικά κυριλλικά: Агинци) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Κόζαρσκα Ντούμπιτσα, ο οποίος ευρίσκεται εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της βοσνιακής απογραφής του 2013, αριθμούσε 288 κατοίκους.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η τοπική κοινότητα του Άγκιντσι αριθμούσε 1,356 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Κόζαρσκα Ντούμπιτσα
Πίτερ Γκλένβιλ
Ο Πίτερ Γκλένβιλ (αγγλικά: Peter Glenville, 28 Οκτωβρίου 1913 - 3 Ιουνίου 1996) ήταν Άγγλος σκηνοθέτης και ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε σε μία οικογένεια με παράδοση στο θέατρο, οι γονείς του δε, δίνανε παραστάσεις παντομίμας. Έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ, ανεβαζοντας το θεατρικό έργο του Τέρενς Ράττιγκαν, The Browning Version. Το 1955, έκανε και το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στον κινηματογράφο με το The Prisoner. Πέθανε σε ηλικία 82 ετών, στη Νέα Υόρκη, από ανακοπή καρδιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί σκηνοθέτες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Μπζέσκο
Το Μπζέσκο (πολωνικά: Brzesko, γίντις: בריגעל) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Μπζέσκο, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας της νότιας Πολωνίας. Απέχει περίπου 25 χιλιόμετρα δυτικά του Τάρνουφ και 50 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Κρακοβίας. Τα έτη 1975 έως 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Τάρνουφ. Ο πληθυσμός του είναι 16.663 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Rynek (Πλατεία Αγοράς) Η πόλη ιδρύθηκε το 1385 από τον Σπίτκο Β΄ του Μέλστιν, τον καστελάνο του Μπιετς, με την άδεια της βασίλισσας Γιαντβίγκα της Πολωνίας. Το Μπζέσκο διατηρεί ακόμα το μεσαιωνικό σχήμα του κέντρου της πόλης του, με την πλατεία της αγοράς και τη γοτθική εκκλησία του Αγίου Ιακώβου (1447).
Το 1440, η πόλη έχτισε ένα νοσοκομείο για τους φτωχούς, με χρηματοδότηση από τον Γρηγόριο του Σάνοκ. Το Μπζέσκο βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας στην Επαρχία Ελάσσονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος μέχρι το 1772, όταν προσαρτήθηκε από τη Μοναρχία των Αψβούργων στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας. Στη συνέχεια έγινε μέρος της Γαλικίας (Αυστριακός Διαμελισμός της Πολωνίας), στην οποία ανήκε έως ότου η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918. Πριν από αυτό, το 1856, το Μπζέσκο απέκτησε έναν σιδηροδρομικό σταθμό, κατά μήκος μιας γραμμής από την Κρακοβία προς το Λβουφ.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, που ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βέρμαχτ έφτασε στο Μπζέσκο στις 5 Σεπτεμβρίου 1939. Αμέσως μετά, η Einsatzgruppe I μπήκε στην πόλη για να διαπράξει διάφορες φρικαλεότητες κατά του πληθυσμού. Κάτω από τη γερμανική κατοχή, η πόλη έγινε μέρος του kreis (κομητεία) Τάρνουφ στην Περιφέρεια Κρακοβίας του Γενικού Κυβερνείου, μια ξεχωριστή διοικητική περιοχή του Τρίτου Ράιχ. 44 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περίπου 200 τραυματίστηκαν καθώς περίμεναν τα τρένα εκκένωσης από τη Σιλεσία. Αρκετοί Πολωνοί από το Μπζέσκο δολοφονήθηκαν από τους Ρώσους στη μεγάλη Σφαγή του Κάτιν που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο–Μάιο του 1940. Ένα κλειστό εβραϊκό γκέτο υπήρχε μεταξύ της άνοιξης του 1941 και του Σεπτεμβρίου 1942. Ήταν απλωμένο σε 3 περιοχές: την οδό Μπέρκα Γιοσολεβίτσα, μετά όλα τα κτίρια βόρεια της Πλατείας Αγοράς μέχρι την οδό Ρίνεκ Σιένι (γνωστή σήμερα ως οδός Σομπιεσκιέγκο και οδός Χοπίνα), και τέλος την οδό Γκουαβατσκιέγκο μέχρι την οδό Τσιάνκα και την Πλατεία Καζίμιρ ο Μέγας. Αρκετοί Πολωνοί φυλακίστηκαν από τους Γερμανούς στην τοπική φυλακή και στη συνέχεια απελάθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για διάσωση Εβραίων. Ο Κόκκινος Στρατός έφτασε στο Μπζέσκο στις 19 Ιανουαρίου 1945, και στη συνέχεια η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Ιστορικά κοιμητήρια
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Στρατιωτικό κοιμητήριο Νο 276 στο Μπζέσκο, με τάφους πεσόντων στρατιωτών του [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.]] Η πόλη έχει πολλά κοιμητήρια ιστορικής σημασίας. Υπάρχουν τρία στρατιωτικά κοιμητήρια που χρονολογούνται από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ένα εβραϊκό κοιμητήριο που χρονολογείται τουλάχιστον από το 1847.
Τα τρία στρατιωτικά κοιμητήρια ανατέθηκαν όλα από το Αυστροουγγρικό Υπουργείο Πολέμου μεταξύ 1914-1915 και σχεδιάστηκαν από τον αρχιτέκτονα Ρόμπερτ Μότκα. Το κοιμητήριο Νο 277, στο Μπζέσκο-Οκότσιμ, είναι το μικρότερο από τα τρία, με 9 Αυστροούγγρους στρατιώτες θαμμένους εκεί. Το Νο 276 είναι το μεγαλύτερο, με τάφους 441 Αυστροούγγρων, 9 Γερμανών και 63 Ρώσων στρατιωτών. Συνορεύει με το εβραϊκό κοιμητήριο, γνωστό ως «Νέο Εβραϊκό Κοιμητήριο» (Nowy cmentarz żydowski), το οποίο περιέχει επίσης στην ιστορική του περιοχή το στρατιωτικό νεκροταφείο Νο 275, όπου είναι θαμμένοι 21 Εβραίοι Αυστροούγγροι στρατιώτες.
Το «Νέο Εβραϊκό Κοιμητήριο» αρχικά θεωρήθηκε ότι χτίστηκε και αντικατέστησε το «Παλαιό Εβραϊκό Κοιμητήριο» το 1846, όταν το τελευταίο γέμισε. Ωστόσο, πιο πρόσφατη έρευνα που διεξήχθη από το Μουσείο της Μπόχνια, βρήκε ταφόπλακες που χρονολογούνται από το 1823 ή το 1824. Αυτή τη στιγμή περιέχει περίπου χίλιες επιτύμβιες στήλες, με την τελευταία ταφή να έχει γίνει το 1950. Είναι ο τόπος ταφής τουλάχιστον δύο Τσαντίκ («Δίκαιων» κατά τη χασιδική παράδοση) και υπήρξε προορισμός προσκυνημάτων στο παρελθόν. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι γερμανικές αρχές κατοχής χρησιμοποίησαν το εβραϊκό κοιμητήριο ως τόπο εκτέλεσης. Περίπου 200 Εβραίοι σκοτώθηκαν από τους Ναζί στο κοιμητήριο στις 18 Απριλίου 1942 και επιπλέον άτομα από την περιοχή που είχαν δολοφονηθεί θάφτηκαν επίσης εκεί. Κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο η κατάσταση του κοιμητηρίου επιδεινώθηκε, αλλά οι προσπάθειες ανακαίνισης ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1960. Αυτά, χάρη στη χρηματοδότηση από το εξωτερικό, καθώς και στο έργο του δημοτικού συμβουλίου του Μπζέσκο και του Μουσείου της Μπόχνια, συνεχίστηκαν στον 21ο αιώνα. μικρογραφία| Παλάτι του Γκετς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Μπζέσκο Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (14ος αιώνας-1795) Κατηγορία:Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών
Η Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ) είναι μια Ανώτερη Στρατιωτική Σχολή Υπαξιωματικών του Ελληνικού Στρατού. Αποστολή της σχολής είναι να παρέχει εκπαίδευση υπαξιωματικών που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες του Ελληνικού Στρατού. Η φοίτηση διαρκεί τρία χρόνια, οι απόφοιτοι ονομάζονται Μόνιμοι Λοχίες και σταδιοδρομούν στις Ένοπλες Δυνάμεις στο Σώμα ή Όπλο που εντάχθηκαν.
Δεύτερη Περίοδος (1925-1934)
Με προεδρικό διάταγμα της κυβέρνησης του Θεόδωρου Πάγκαλου το 1925 ιδρύθηκε το Στρατιωτικόν Οικοτροφείον Υπαξιωματικών στην Κεφαλονιά. Από τις 17 Φεβρουαρίου 1926 μεταφέρθηκε από την Κεφαλονιά στην Κέρκυρα όπου και λειτούργησε μέχρι το 1934. Στις 19 Ιουλίου 1926, η σχολή μετονομάστηκε σε Προπαρασκευαστική Σχολή Υπαξιωματικών. Η φοίτηση ήταν πενταετής, με επιλογή περιορισμού της στα τρία έτη ανάλογα με τις αποδόσεις των φοιτητών, που εκείνον τον καιρό ήταν στην πλειονότητα τους ορφανοί από τη Μικρασιατική καταστροφή. Στις 2 Οκτωβρίου 1926 κυρώθηκε με Προεδρικό Διάταγμα η σχολή. Το 1933 ψηφίστηκε Νόμος όπου την καταργούσε και από το 1934 μέχρι το 1949 δεν υπήρξε παρόμοια σχολή.
Τρίτη Περίοδος (1949-Σήμερα)
Μετά τη λήξη του καταστροφικού Εμφυλίου Πολέμου ιδρύθηκε τον Νοέμβριο 1949 η Προπαρασκευαστική Σχολή Υπαξιωματικών στην Πάτρα. Η σχολή κράτησε τη λειτουργία και τα κτίρια της παλαιότερης αλλά προσάρμοσε το πρόγραμμα της στα νέα δεδομένα της εποχής. Τον Ιούλιο του 1950 η σχολή με εντολή του Αλέξανδρου Παπάγου μετονομάστηκε σε Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών, τίτλο που διατηρεί μέχρι και σήμερα. Το 1953 η έδρα της ΣΜΥ μεταφέρθηκε στη Σύρο και το 1957 στη Σάμο. Το 1975 μεταφέρθηκε για τελευταία φορά στα Τρίκαλα όπου παραμένει μέχρι και σήμερα.
Εισαγωγή στη σχολή
Οι υποψήφιοι φοιτητές προκειμένου να φοιτήσουν στη ΣΜΥ θα πρέπει να διαγωνιστούν στις Πανελλήνιες εξετάσεις και αφού γράψουν παραπάνω από την προκαθορισμένη βάση περνάνε στη σχολή όπου και αρχίζουν τη φοίτηση.
Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση χωρίζεται σε στρατιωτική και ακαδημαϊκή. Στην ακαδημαϊκή εκπαίδευση οι φοιτητές διδάσκονται μαθήματα πολλαπλών τομέων, όπως ψυχολογία, βασική στρατιωτική εκπαίδευση, πολιτική ιστορία κτλ. Επίσης στην ακαδημαϊκή εκπαίδευση υπάρχουν και τα τεχνικά μαθήματα, όπου περιλαμβάνουν αντικείμενα όπως Μηχανολογία, Ηλεκτροτεχνία κτλ. Η Σωματική Αγωγή είναι επίσης στο πρόγραμμα της σχολής, με ασκήσεις όπως κλασικός αθλητισμός.
Σταδιοδρομία
Μετά τη φοίτηση τους, οι απόφοιτοι παρακολουθούν εξειδικευμένο σχολείο πάνω στο όπλο-σώμα της επιλογής τους για ένα έτος και αφού αποφοιτήσουν αρχίζουν τη σταδιοδρομία τους στις Ένοπλες Δυνάμεις. Αφού συμπληρώσουν ένα έτος προϋπηρεσίας, έχουν τη δυνατότητα να δώσουν εξετάσεις για τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ως υποψήφιοι ειδικής κατηγορίας και σε ποσοστό 20% επί του αριθμού εισακτέων. Η ύλη των εξετάσεων είναι ίδια με αυτή των Πανελληνίων.
Παρά το όνομα της σχολής, οι απόφοιτοι μπορούν να εξελιχθούν βαθμολογικά μέχρι τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη ή του Συνταγματάρχη όσοι αποκτούν πτυχίο ΑΕΙ και δεν διατελούν μόνιμα υπαξιωματικοί, όπως οι Επαγγελματίες οπλίτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικές σχολές στην Ελλάδα Κατηγορία:Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα
Πάρις Λένας
Ο Πάρις Λένας είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πάρις Λένας γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1936. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο μηχανολογίας-μηχανικής και μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων. Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος και σύμβουλος επιχειρήσεων ενώ ήταν και βιομήχανος.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τη Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ) για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 1980 αποχώρησε από το ΔΗΚΟ λόγω διαφωνιών. Ακολούθως εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατική Παράταξη (ΝΕΔΗΠΑ). Στις βουλευτικές εκλογές του 1981 η ΝΕΔΗΠΑ δεν εξέλεξε κανένα υποψήφιο της.
Την περίοδο 2000-2002 διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Πέδρο ντε Μοντεγκί
Ο Πέδρο ντε Μοντεγκί ή Πιερ ντε Μοντεγκί (Διεθνώς: Peire de Montagut, καταλανικά: Pere de Montagut, γαλλικά: Pierre de Montaigu) ήταν Μεγάλος Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού, από το 1218 έως τον θάνατό του το 1232, και διετέλεσε μάγιστρος του Στέμματος της Αραγονίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέδρο ντε Μοντεγκί υπήρξε στενός φίλος του Γκιγιόμ ντε Σαρτρ και πιθανότατα, το ότι έχαιρε της εμπιστοσύνης του προηγούμενου Μεγάλου Μαγίστρου, τον ευνόησε άμεσα το 1218 στο να εκλεγεί διάδοχός του. Παράλληλα, ο τότε Μεγάλος Μάγιστρος των Ιωαννιτών Ιπποτών ήταν ο Γκερέν ντε Μοντεγκί, ο οποίος είναι πιθανό να ήταν αδελφός του Πέδρο. Στο γεγονός αυτό οφείλεται πιθανώς και η πολύ στενή σχέση μεταξύ των δύο ιπποτικών Ταγμάτων κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής.
μικρογραφία|left|150px|Το οικόσημο του Πέδρο ντε Μοντεγκί
Πέμπτη Σταυροφορία
Πήρε μέρος στην πέμπτη Σταυροφορία εναντίον του σουλτάνου της Αιγύπτου στην επίτευξη της πολιορκίας της Δαμιέτης. Οι ενέργειές του εναντίον των μουσουλμανικών δυνάμεων που εργάζονταν για την κατάλληψη του βασιλείου της Ιερουσαλήμ ήταν τόσο αποτελεσματικές, που οι εχθροί του αναγκάστηκαν να παραδοθούν. Σε αντάλλαγμα για την λύση της πολιορκίας της Δαμιέτης, οι Ναΐτες υποχρέωσαν τις ισλαμικές δυνάμεις να επιστρέψουν πολλούς αιχμαλωτισμένους Φράγκους στρατιώτες, να σταματήσουν τις επιθέσεις κατά της Ιερουσαλήμ και το σημαντικότερο, να επιστρέψουν το μέρος του Αληθούς Σταυρού, που πάρθηκε ως λάφυρο από τους Ευρωπαίους στη μάχη του Χαττίν.
Η πίεση των Καθολικών σήμανε την άρνηση των Μουσουλμανικών όρων και έτσι η σφαγή συνεχίστηκε. Οι στρατιωτικές νίκες του Πέδρο ντε Μοντεγκί, που πήρε με την βοήθεια των Ιωαννιτών Ιπποτών, τον έκαναν διάσημο πολεμιστή μεταξύ των Σταυροφόρων.
Ο Πέδρο ντε Μοντεγκί έπαθε αποπληξία και πέθανε το 1232. Τον διαδέχτηκε ως Μεγάλος Μάγιστρος ο Αρμάν ντε Περιγκόρ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες Κατηγορία:Σταυροφόροι
Ιωάννης Καντακουζηνός, σεβαστός
Ο Ιωάννης Καντακουζηνός (απεβ. 17 Σεπτεμβρίου 1176) ήταν στρατιωτικός διοικητής και από τα πρώτα μέλη του Οίκου των Καντακουζηνών.
Βιογραφία
Οι γονείς του δεν είναι γνωστοί. Ήταν εξάδελφος του Μανουήλ, πιγκέρνη στη Νίκαια και πατέρα του Μιχαήλ, επίσης πιγκέρνη.
Διακρίθηκε στις εκστρατείες του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού εναντίον των Σέρβων, Ούγγρων και Πετσενέγκων το διάστημα 1150-1153. Κατά τη διάρκεια των εκστρατειών αυτών τραυματίστηκε και έχασε τα δάκτυλα του ενός χεριού του. Το 1155 εστάλη στο Βελιγράδι, όπου επέτρεψε στους κατοίκους του το σχέδιο παράδοσης της πόλης στους Ούγγρους. Στη μάχη του Μυριοκέφαλου ήταν διοικητής ενός σώματος του Ρωμαϊκού στρατού· ακόμη και όταν απομονώθηκε από τους στρατιώτες του, μαχόταν μόνος εναντίον μίας ομάδας Σελτζούκων, ώσπου σκοτώθηκε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Κομνηνή, κόρη του Ανδρόνικου σεβαστοκράτορα, αδελφού του Μανουήλ Α΄. Γιος τους ήταν ο:
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Σεβαστοί‎ Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Τατιάνα Λύγαρη
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, σπούδασε νομικά και αποφοίτησε με άριστα από την Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ. Παράλληλα σπούδασε χορό στο Χοροθέατρο της Κικής Αγραφιώτη και τραγούδι στο Μακεδονικό Ωδείο.
Τέχνη του δρόμου
μικρογραφία|Έργο τέχνης του δρόμου από τον καλλιτέχνη [[C215 (καλλιτέχνης του δρόμου)|C215 σε γραμματοκιβώτιο στο 5ο διαμέρισμα του Παρισιού προς τιμήν του ήρωα της Γαλλικής Αντίστασης Πιερ Μπροσολέ σε συνεργασία με το Centre des monuments nationalaux γύρω από το Πάνθεον ]] Η τέχνη του δρόμου ή street art είναι εικαστική τέχνη που δημιουργείται σε δημόσιους χώρους για δημόσια προβολή. Έχει συνδεθεί με τους όρους «ανεξάρτητη τέχνη», «μετα-γκράφιτι», «νεο-γκράφιτι» και αντάρτικη τέχνη.
Τατιάνα Λύγαρη
Βιογραφικά στοιχεία
Πρωταγωνίστησε σε θεατρικές παραστάσεις αρχαίου δράματος και σε κλασσικά και σύγχρονα έργα στο ΚΘΒΕ, του οποίου υπήρξε στέλεχος για τέσσερα χρόνια. Επίσης έλαβε μέρος σε τηλεοπτικές σειρές. Υπήρξε σκηνοθέτης και ανέλαβε την καλλιτεχνική επιμέλεια θεατρικών και μουσικών παραστάσεων, εκδόσεων, φεστιβάλ και άλλων πολιτιστικών δράσεων.
Τέχνη του δρόμου
Η τέχνη του δρόμου έχει εξελιχθεί από τις πρώιμες μορφές του προκλητικού γκράφιτι σε μια πιο εμπορική μορφή τέχνης, καθώς μία από τις κύριες διαφορές έγκειται πλέον στη διάδοση μηνυμάτων. Η τέχνη του δρόμου έχει συχνά ως στόχο να προκαλέσει σκέψεις και όχι να οδηγήσει σε απόρριψη στο ευρύ κοινό κάνοντας τον σκοπό της πιο προφανή από αυτόν του γκράφιτι. Το ζήτημα της άδειας έχει επίσης έρθει στο επίκεντρο της τέχνης του δρόμου, καθώς το γκράφιτι γίνεται συνήθως παράνομα, ενώ η τέχνη του δρόμου μπορεί στις μέρες μας να είναι αποτέλεσμα μιας συμφωνίας ή ακόμη και μερικές φορές παραγγελίας. Ωστόσο, παραμένει διαφορετική από την παραδοσιακή τέχνη που εκτίθεται σε δημόσιους χώρους λόγω της ρητής χρήσης του εν λόγω χώρου στη φάση της σύλληψης.
Τατιάνα Λύγαρη
Βιογραφικά στοιχεία
Δημιούργησε και διευθύνει τον πολιτιστικό πολυχώρο Αμαξοστοιχία-Θεάτρο το Τρένο στο Ρουφ, το οποίο στεγάζεται σε αμαξοστοιχία-αντίκα.
Τέχνη του δρόμου
Ιστορικό
μικρογραφία|Το [[Τείχος του Βερολίνου στη Γερμανία (εδώ σε εικόνα του 1986) ήταν στόχος καλλιτεχνών κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του (1961–1989)]] Η τέχνη του δρόμου είναι μια μορφή έργου τέχνης που εκτίθεται δημόσια σε κτίρια, δρόμους, τρένα και άλλες δημόσιες επιφάνειες. Πολλές περιπτώσεις έρχονται με τη μορφή της αντάρτικης τέχνης, η οποία έχει ως στόχο να κάνει μια προσωπική δήλωση για την κοινωνία στην οποία ζει ο καλλιτέχνης. Το έργο έχει μετακινηθεί από τις απαρχές του γκράφιτι και του βανδαλισμού σε νέους τρόπους, όπου οι καλλιτέχνες εργάζονται για να προωθήσουν μηνύματα, ή απλώς κάτι όμορφο, στο κοινό.
Τατιάνα Λύγαρη
Καριέρα
Πρωταγωνίστησε σε κωμικούς και δραματικούς ρόλους έργων αρχαίας τραγωδίας του Σοφοκλή, του Ευριπίδη και του Αριστοφάνη αλλά και άλλων όπως του Μπεν Τζόνσον, του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και του Λέοντος Τολστόι, του Κώστα Μουρσελά, του Ζαν Ζενέ, του Μίλαν Κούντερα, του Νιλ Σάιμον, του Μαξ Φρις, του Ντάριο Φο, του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ κ.ά.
Επίσης έχει εμφανιστεί σε μικρές και μεγάλες θεατρικές σκηνές, μεταξύ των οποίων το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, το Εθνικό Θέατρο, το ΚΘΒΕ, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού κ.ά. Έχει εμφανιστεί και στο εξωτερικό, ερμηνεύοντας, μεταξύ άλλων, μονολόγους από αρχαίες ελληνικές τραγωδίες.
Τέχνη του δρόμου
Ιστορικό
Μερικοί καλλιτέχνες μπορεί να χρησιμοποιούν τον «έξυπνο βανδαλισμό» ως τρόπο ευαισθητοποίησης για κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, ενώ άλλοι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν τον αστικό χώρο ως ευκαιρία για να εκθέσουν προσωπικά έργα τέχνης. Οι καλλιτέχνες μπορεί επίσης να εκτιμούν τις προκλήσεις και τους κινδύνους που συνδέονται με την εγκατάσταση παράνομων έργων τέχνης σε δημόσιους χώρους. Ένα κοινό κίνητρο είναι ότι η δημιουργία τέχνης σε μια μορφή που χρησιμοποιεί τον δημόσιο χώρο επιτρέπει στους καλλιτέχνες, που διαφορετικά μπορεί να αισθάνονται αδικημένοι, να προσεγγίσουν ένα πολύ ευρύτερο κοινό από αυτό που θα επέτρεπαν άλλα στυλ ή οι γκαλερί.
Τατιάνα Λύγαρη
Κινηματογράφος
Πρωταγωνίστησε σε επιλεγμένες παραγωγές του καλλιτεχνικού κινηματογράφου, με σημαντικότερη την Περίπτωση του Οιδίποδα, (Der Fall Ö) του Ράινερ Σάιμον, που υπήρξε η πρώτη συνεργασία πρώην ανατολικής και δυτικής Γερμανίας μετά την πτώση του Τείχους.
Τέχνη του δρόμου
Ιστορικό
Ενώ οι παραδοσιακοί καλλιτέχνες γκράφιτι χρησιμοποιούν κυρίως σπρέι για να παράγουν το έργο τους, η «τέχνη του δρόμου» μπορεί να περιλαμβάνει άλλα μέσα, όπως τέχνη LED, ψηφιδωτά πλακάκια, τέχνη με στένσιλ, τέχνη με αυτοκόλλητα, αντίστροφο γκράφιτι, γλυπτά "Lock On", wheatpasting, woodblocking, yarn bombing και rock balancing.
Οι νέες μορφές μέσων όπως οι προβολές βίντεο σε μεγάλα κτίρια της πόλης αποτελούν ένα ολοένα και πιο δημοφιλές εργαλείο για τους καλλιτέχνες του δρόμου—και η διαθεσιμότητα φθηνού υλικού και λογισμικού επιτρέπει σε τέτοια έργα τέχνης να γίνουν ανταγωνιστικά προς τις εταιρικές διαφημίσεις. Οι καλλιτέχνες μπορούν έτσι να δημιουργήσουν τέχνη από τους προσωπικούς τους υπολογιστές δωρεάν, η οποία ανταγωνίζεται τα κέρδη των εταιρειών.
Τατιάνα Λύγαρη
Τηλεόραση
Παράλληλα με το θέατρο, πρωταγωνίστησε και σε πολλές δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές.Μερικές από αυτές είναι: "Το γαλάζιο διαμάντι" στο ρόλο της Μόιρας, "Τμήμα ηθών", "Ανατομία ενός εγκλήματος", "Τολμηρές Ιστορίες", "Απαγορευμένη αγάπη" στο ρόλο της Μπέτυς, "Η 10η εντολή", "Ροζ συννεφάκι", "Ένοχη αγάπη", "Πάθος", "Ανατολικός Άνεμος".
Σκηνοθεσία
Έως σήμερα έχει σκηνοθετήσει πολλές θεατρικές αλλά και μουσικές παραστάσεις για ενήλικες και παιδιά, σε κάποιες από τις οποίες έχει πρωταγωνιστήσει και η ίδια.
Τέχνη του δρόμου
Προέλευση
μικρογραφία|Έργο τέχνης του δρόμου του [[Κέβιν Λάρμι, SoHo, Νέα Υόρκη (1985)]] Τα συνθήματα διαμαρτυρίας και τα γκράφιτι σε τοίχους με πολιτικά ή κοινωνικά σχόλια αποτελούν τον πρόδρομο του σύγχρονου γκράφιτι και της τέχνης του δρόμου και συνεχίζουν να αποτελούν μια πτυχή του είδους. Η τέχνη του δρόμου με τη μορφή κειμένου ή απλών εικονικών γραφικών εταιρικών εικονιδίων μπορεί να γίνει γνωστό αλλά αινιγματικό σύμβολο μιας περιοχής ή μιας εποχής. Ορισμένοι αποδίδουν το γκράφιτι Kilroy Was Here της εποχής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ως ένα τέτοιο πρώιμο παράδειγμα - ένα απλό γραμμικό σχέδιο γραμμής ενός άντρα με μακριά μύτη που κρυφοκοιτάζει πίσω από ένα περβάζι. Ο συγγραφέας Τσαρλς Πανάτι αναφέρθηκε έμμεσα στη γενική απήχηση της τέχνης του δρόμου στην περιγραφή του γκράφιτι "Kilroy" ως «εξωφρενικό όχι για το τι έλεγε, αλλά για το πού εμφανίστηκε». Μεγάλο μέρος αυτού που μπορεί σήμερα να οριστεί ως σύγχρονη τέχνη του δρόμου έχει τεκμηριωμένη προέλευση που χρονολογείται από την έκρηξη του γκράφιτι της Νέας Υόρκης, με τα πρώτα της βήματα στη δεκαετία του 1960, την ωρίμανση της στη δεκαετία του 1970 και την κορύφωσή της με τις τοιχογραφίες με σπρέι σε ολόκληρα βαγόνια του μετρό τη δεκαετία του 1980 με επίκεντρο το Μπρονξ.
Τατιάνα Λύγαρη
Χορός
Ως χορογράφος εργάστηκε σε παιδικούς θιάσους και στο Μαθητικό Πειραματικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, αποσπώντας το Βραβείο χορογραφίας στο Φεστιβάλ Ιθάκης.
Καλλιτεχνική επιμέλεια
Έχει επιμεληθεί καλλιτεχνικά θεατρικές και μουσικές παραστάσεις καθώς και έντυπες εκδόσεις και μουσικά cds.
Τέχνη του δρόμου
Προέλευση
Καθώς προχωρούσε η δεκαετία του 1980, σημειώθηκε μια στροφή από έργα βασίζονταν σε κείμενα στις αρχές της δεκαετίας προς την οπτικά εννοιολογική τέχνη του δρόμου, όπως οι φιγούρες σκιών του Χάμπλτον. Η περίοδος αυτή συμπίπτει με τις ανατροπές των διαφημίσεων του Κιθ Χάρινγκ στο μετρό και τις ετικέτες SAMO του Ζαν Μισέλ Μπασκιά. Αυτό που σήμερα αναγνωρίζεται ως «τέχνη του δρόμου» δεν είχε γίνει ακόμη μια ρεαλιστική σκέψη για σταδιοδρομία, και παρακλάδια όπως τα γκράφιτι με στένσιλ ήταν στα σπάργανα. Οι αφίσες με wheatpaste που χρησιμοποιήθηκαν για την προώθηση των συγκροτημάτων και των κλαμπ όπου έπαιζαν εξελίχθηκαν σε πραγματικό έργο τέχνης ή copy-art και έγινε συνηθισμένο θέμα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 σε πόλεις σε όλο τον κόσμο. Η ομάδα που εργαζόταν συλλογικά ως AVANT δραστηριοποιήθηκε επίσης στη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Οι ανατρεπτικές ιδεολογίες της πανκ ροκ μουσικής έπαιξαν επίσης καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της τέχνης του δρόμου ως μορφή τέχνης κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Μέρος της νοοτροπίας κατά των μουσείων μπορεί να αποδοθεί στην ιδεολογία του Μαρινέτι, ο οποίος το 1909 έγραψε το «Μανιφέστο του Φουτουρισμού» με ένα απόσπασμα που αναφέρει: «θα καταστρέψουμε όλα τα μουσεία». Πολλοί καλλιτέχνες του δρόμου υποστηρίζουν ότι δεν ζούμε σε ένα μουσείο, οπότε η τέχνη πρέπει να είναι δημόσια χωρίς εισιτήρια.