cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοντέλο pin-up
Ιστορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα οι ερμηνευτές και οι ηθοποιοί του μπουρλέσκ χρησιμοποιούσαν διαφημίσεις με φωτογραφίες ως επαγγελματικές κάρτες για να προωθήσουν τους εαυτούς τους. Αυτές οι διαφημίσεις και οι επαγγελματικές κάρτες μπορούσαν συχνά να βρεθούν σε σχεδόν κάθε green room των θεάτρων, καρφωμένα-πάνω ή κολλημένα στα πλαίσια των καθρεφτών, στις ενώσεις των θερμαστρών υγραερίου και ορισμένες φορές να βρίσκονται πάνω στην ίδια την προθήκη των μελών του θιάσου. Κατανοώντας τον μεγάλο αντίκτυπο των φωτογραφικών διαφημίσεων για την προώθηση των νούμερών τους, οι γυναίκες του μπουρλέσκ έχτισαν από μόνες τους την ταυτότητά τους για να γίνουν γνωστές. Το να είναι αναγνωρίσιμες όχι μόνο στα πλαίσια του ίδιου του θεατρικού χώρου αλλά και εκτός αυτού, έθετε σε αμφισβήτηση τις υπάρχουσες συμβάσεις σχετικά με τη θέση των γυναικών και των δυνατοτήτων τους στο δημόσιο χώρο. «Για να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα της ταυτότητας αλλά και την ανατρεπτική φύση της ηθοποιού του 19ου αιώνα, θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι η κυρίαρχη άποψη της εποχής σχετικά με τις δυνατότητες των γυναικών ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τη σεξουαλικότητά τους, η οποία με τη σειρά της συνδεόταν με το επίπεδο της προβολής της σε δημόσια θέα: ανεξαιρέτως φυλής, κοινωνικής τάξης ή οικογενειακού υπόβαθρου ήταν γενικά αποδεκτή η άποψη, πως όσο περισσότερο ήταν εκτεθειμένη σε δημόσια θέα μια γυναίκα τόσο ελαφρών ηθών ήταν ή διαθέσιμη σεξουαλικά»,  σύμφωνα με την ιστορικό Maria Elena Buszek. Η σεξουαλική φαντασίωση για τις διάσημες ηθοποιούς των φιλμ των αρχών του 20ου αιώνα, ζωγραφιζόταν και φωτογραφιζόταν ώστε να αποτυπωθεί σε αφίσες που θα πωλούνταν για την ιδιωτική ευχαρίστηση του καθενός. Ανάμεσα στις διασημότητες που εκλαμβάνονταν ως σύμβολα του σεξ ήταν η Μπέτι Γκράμπλ που υπήρξε ένα από τα πιο δημοφιλή κορίτσια pin-up της εποχής, της οποίας οι αφίσες ήταν κολλημένες σε όλα τα ερμάρια των Τζι-άι στρατιωτών του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου.
Στην Ευρώπη, πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, τα έργα της Φερνάντε Μπάρεϊ (ή αλλιώς γνωστή ως Miss Fernande) ήταν αναμφισβήτητα τα πρώτα παγκοσμίως pinups όπως είναι γνωστά με τη σύγχρονη έννοια. Η Ντέξτερ έδειχνε άφθονο ντεκολτέ και εμπρόσθιο γυμνό. Οι φωτογραφίες της ήταν οι αγαπημένες των στρατιωτών και στα δύο πλευρές του μετώπου κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Άλλα pin-ups ήταν έργα τέχνης που απεικόνιζαν εξιδανικευμένες εκδόσεις της αντίληψης σχετικά με το πως θα έπρεπε να μοιάζουν οι ιδιαίτερα όμορφες ή ελκυστικές γυναίκες. Ένα πρώιμο παράδειγμα του προαναφερθέν είδους είναι το Gibson girl, μια αναπαράσταση της Νέας Γυναίκας ζωγραφισμένη από τον Τσάρλς Ντάνα Γκίμπσον. «Επειδή η Νέα Γυναίκα συμβολίζει τις νέες αντιλήψεις της σχετικά με το σεξ, ήταν αναπόφευκτο να συμβολίζει επίσης τις νέες ιδέες της για τη σεξουαλικότητά της.» Αντίθετα με τις ηθοποιούς και τις χορεύτριες που είχαν φωτογραφηθεί γενεές νωρίτερα, η φαντασία έδωσε την ελευθερία στους καλλιτέχνες να ζωγραφίσουν γυναίκες με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Το 1932, το ανδρικό περιοδικό Esquire φιλοξένησε στις σελίδες του πολλά σχέδια και κοριτσίστικες εικονογραφήσεις αλλά έγινε περισσότερο γνωστό για τα διάσημα Vargas girls. Πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σχολιάζονταν για την ομορφιά τους και λιγότερο εστιασμένα για τη σεξουαλικότητά τους. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του πολέμου, τα σχέδια μεταμορφώθηκαν σε γυναίκες που έπαιζαν με το ντύσιμό τους όπως ένα παιδί παίζει με την κούκλα του και ντυμένες με στρατιωτική περιβολή ζωγραφίζονταν με προκλητικό τρόπο. Τα Vargas girls έγιναν τόσο δημοφιλή από την περίοδο 1942–46, εξαιτίας της μεγάλης στρατιωτικής ζήτησης, «9 εκατομμύρια αντίτυπα του περιοδικού- χωρίς διαφημίσεις και δωρεάν, εστάλησαν στα Αμερικανικά στρατεύματα που ήταν τοποθετημένα στο εξωτερικό και σε εγχώριες βάσεις.» Τα Vargas Girls υιοθετήθηκαν ως θέμα nose art σε πολλά βομβαρδιστικά και μαχητικά αεροσκάφη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Γενικά, λειτουργούσαν εμψυχωτικά και δεν εκλαμβάνονταν αρνητικά ή ως πόρνες, αλλά σαν πατριώτισσες που ενέπνεαν και έδιναν καλοτυχία.
Ανάμεσα στους γνωστούς καλλιτέχνες που ειδικεύονταν στο θέμα ήταν οι Έρλ Κ. Μπέργκεϊ, Ίνοχ Μπόλες, Γκιλ Ελβγκρίν, Τζόρτζ Πέτι, Ρολφ Αρμστρονγκ, Ντουάν Βρίερς και ο Αρτ Φραχμ. Άξιοι αναφοράς από τους σύγχρονους καλλιτέχνες pin-up είναι ο Πωλ Τζον Μπάλαρντ, ο Ηλίας Χατζούδης, ο Αρμάντο Χουέτα, ο Κρις Ντελάρα και ο Τσακ Μπάουμαν. Ακόμα μια δημοφιλής καλλιτέχνης είναι η Ολίβια Ντε Μπεραρντίνις που είναι ευρέως γνωστή για την pin-up τέχνη της με την Μπέτι Πέιτζ και άλλα έργα της στο Playboy.
Φεμινισμός και pin-up
Σύμφωνα με την Τζοάν Μεγέρογιτς στο Women, Cheesecake, and Borderline Material ένα άρθρο της στο Journal of Women's History, « όσο οι σεξουαλικές εικόνες των γυναικών πολλαπλασιάζονται στην λαϊκή κουλτούρα, οι γυναίκες έχουν ενεργό ρόλο στη δημιουργία αντίλογου αλλά και στην ενίσχυσή του.»
Από τις αρχές του 1869, οι γυναίκες υπήρξαν τόσο υπέρ όσο και κατά στα pin-up. Οι γυναίκες που υποστήριζαν το πρώτο περιεχόμενο με pin-up το εκλάμβαναν ως μια θετική μετα-Βικτωριανή απόρριψη της σωματικής ντροπής και μια μορφή υγιούς σεβασμού στη γυναικεία ομορφιά. Οι γυναίκες που διαδήλωναν διαφωνώντας σχετικά με το ότι αυτές οι εικόνες διέφθειραν την κοινωνική ηθική και θεωρούσαν αυτές τις δημόσιες εκδηλώσεις σεξουαλικότητας των γυναικών ότι μείωναν τη μητρότητα, κατέστρεφαν την αξιοπρέπειά τους και τις μετέτρεπαν σε κοινά αντικείμενα ηδονής για τους άνδρες και γι' αυτό ήταν επιζήμιες τόσο για τις γυναίκες όσο και για τα έφηβα κορίτσια.
Επιπρόσθετα είχε αντιπαρατεθεί από ορισμένους κριτικούς στις αρχές του 20ου αιώνα, ότι τα συγκεκριμένα σχέδια των γυναικών διαμόρφωσαν ορισμένες οπτικές του σώματος- όπως της καθαριότητας και της υγείας- και ήταν αρεστές τόσο στο αντρικό όσο και το γυναικείο φύλο, αλλά με το πέρασμα του χρόνου άλλαξαν από αξιοσέβαστες σε παράνομες.
Δείτε ακόμα
• 2
Παραπομπές
Σημειώσεις
Βιβλιογραφία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Penthouse Pets Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Μόδα
Τσαβούσκιοϊ (Ενέζ)
Το Τσαβούσκιοϊ (τουρκικά: Çavuşköy), έως το 1928 γνωστό ως Αμυγδαλιά, είναι χωριό στο Διαμέρισμα του Ενέζ, στην Επαρχία Αδριανούπολης, στην Τουρκία.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται σε απόσταση 162 χμ. από τη διοικητική έδρα της Επαρχίας Αδριανούπολης, καθώς και σε απόσταση 8 χμ. από τη διοικητική έδρα του Διαμερίσματος του Ενέζ. Το χωριό βρίσκεται νοτιοανατολικά του Ενέζ και, πιο συγκεκριμένα, επί της Επαρχιακής Οδού 22-51 μεταξύ Ενέζ-Κεσάν.
Ιστορία
Παλαιότερα, το χωριό ήταν γνωστό ως Αμυγδαλιά, ονομασία η οποία και τεκμηριώνεται μέσω σχετικών εγγράφων χρονολογούμενων στο 1877. Η σημερινή ονομασία του χωριού, Τσαβούσκιοϊ, χρονολογείται από το 1928.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Αδριανούπολης
Πρόεδρος της Βολιβίας
Ο Πρόεδρος της Βολιβίας (Ισπανικά: Presidente de Bolivia), επίσημα γνωστός ως Πρόεδρος του Πολυεθνοτικού Κράτους της Βολιβίας (Ισπανικά : Presidente del Estado Plurinacional de Bolivia), είναι ο ανώτατος εκπρόσωπος του κράτους της Βολιβίας και ταυτόχρονα πρωθυπουργός της χώρας. Σημερινός πρόεδρος της Βολιβίας είναι ο Λουίς Άρσε από τις 8 Νοεμβρίου 2020.
Ιστορία
Το σύστημα εκλογής έχει αλλάξει μετά το 2009. Συγκεκριμένα, αν κανένας από τους υποψηφίους δεν κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία, οι δύο πρώτοι σε ψήφους περνούν στο δεύτερο γύρο, και ο λαός επιλέγει μεταξύ αυτών με καθολική ψηφοφορία. Πριν από το 2009, αν κανείς από τους αρχικούς υποψηφίους δεν συγκέντρωνε τουλάχιστον τις μισές ψήφους, την επιλογή του προέδρου αναλάμβανε το κοινοβούλιο με ψηφοφορία μεταξύ των δύο πρώτων, ενώ πριν το 1995 μεταξύ των 3 πρώτων.
Κατά τα περισσότερα από 192 χρόνια ανεξαρτησίας της, η Βολιβία κυβερνήθηκε από τους στρατιωτικούς ηγέτες που αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία, τους ηγέτες του πολέμου του Ειρηνικού, τους εκπροσώπους της αριστοκρατίας και τους δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες. Επίσης, η ιστορία της προεδρίας έχει εμπλακεί σε εμφύλιους πολέμους, πάνω από 190 πραξικοπήματα και βία.
Έχουν χρησιμοποιηθεί διάφοροι τίτλοι, όπως ο "Ελευθερωτής της Βολιβίας" (που χρησιμοποιείται από τον Σιμόν Μπολίβαρ και τον Αντόνιο Χοσέ δε Σούκρε) και ο "Υπέρτατος Προστάτης" (από τον Αντρές δε Σάντα Κρους).
Ιστορική φήμη
Το 1983, η εφημερίδα Ultima Hora έλαβε μια δημοσκόπηση για να προσδιορίσει ποιοι επτά ιστορικοί πρόεδροι θεωρήθηκαν ως οι σημαντικότεροι. Οι νικητές ήταν ο Antonio José de Sucre, ο Andrés de Santa Cruz , ο Manuel Isidoro Belzu , ο Mariano Melgarejo , ο Aniceto Arce , ο Ismael Montes και ο Víctor Paz Estenssoro.
Προεδρική διαδοχή
Σε περίπτωση θανάτου ή μόνιμης ανικανότητας του Προέδρου, το αξίωμα αναλαμβάνει ο Αντιπρόεδρος της Βολιβίας. Ο Πρόεδρος της Γερουσίας και ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων είναι τρίτος και τέταρτος αντίστοιχα στη σειρά διαδοχής. Κατά την πολιτική κρίση του 2005, όταν όλες οι παραπάνω επιλογές είχαν εξαντληθεί, την προεδρία ανέλαβε ο αρχηγός του ανώτατου δικαστηρίου της Βολιβίας Εδουάρδο Ροδρίγκες Βελτσέ. Ωστόσο, σύμφωνα με το Σύνταγμα του 2009, η ανάληψη εξουσίας από τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων καθυστερεί αυτομάτως τις εκλογές κατά 90 ημέρες.
Όριο θητείας
Η θητεία είναι πενταετής. Ο Πρόεδρος μπορεί να διεκδικήσει και δεύτερη συνεχόμενη θητεία.
Αντιπρόεδρος
Σε περίπτωση προσωρινής ανικανότητας ή απουσίας από τη χώρα, ο τίτλος του εκτελούντος την προεδρία (Ισπανικά: Presidente en ejercicio) μεταβιβάζεται στους κατώτερους στην ιεραρχία σύμφωνα με τη σειρά της προεδρικής διαδοχής. Τον Σεπτέμβριο του 2012 η πρόεδρος της Γερουσίας Γκαμπριέλα Μοντάνιο έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε το αξίωμα αυτό από την προεδρία της Λιδία Γκουέιλερ Τεχάδα.
Ιλ-ε-Βιλαίν
Η Ιλ-ε-Βιλαίν (γαλλικά: Ille-et-Vilaine) είναι ένας από τους τέσσερις νομούς της περιοχής της Βρετάνης, στη Γαλλία. Το INSEE και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον αριθμό 35. Βρίσκεται στα ανατολικά της περιοχής της Βρετάνης και είναι τμήμα της Άνω Βρετάνης. Πρωτεύουσα του νομού και της περιοχής της Βρετάνης είναι η Ρεν. Ο νομός διαθέτει 333 κοινότητες.
Ο νομός έλαβε το όνομά του από τους δύο κύριους ποταμούς του, τους Ιλ και Βιλαίν, των οποίων η συμβολή βρίσκεται στη Ρεν.
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|227x227εσ|Ο νομός Ιλ-ε-Βιλαίν μικρογραφία|380x380εσ|Θέση του νομού Ιλ-ε-Βιλαίν στη Βρετάνη Ο νομός Ιλ-ε-Βιλαίν αποτελεί τμήμα της σημερινής διοικητικής περιοχής της Βρετάνης και συνορεύει στα βορειοανατολικά με το νομό Μανς, στα ανατολικά με το νομό Μαγιέν, προς τα νοτιοανατολικά με τον Μαιν-ε-Λουάρ, προς νότο με το νομό Λουάρ-Ατλαντίκ, στα νοτιοδυτικά με τον Μορμπιάν και στα δυτικά και βορειοδυτικά με το νομό Κοτ-ντ'Αρμόρ. Επίσης η Μάγχη οριοθετεί το νομό προς τα βόρεια.
Πρωτεύουσα του νομού και της Βρετάνης είναι η Ρεν, που βρίσκεται σε απόσταση 308 χιλιομέτρων κατ'ευθεία γραμμή δυτικά του Παρισιού.
Ο συνολικός πληθυσμός του νομού είναι 1.051.779 κάτοικοι το 2016 και παρουσιάζει αυξητική τάση εδώ και αρκετές δεκαετίες.
Ο νομός έλαβε το όνομά του από τους δύο κύριους ποταμούς του, τους Ιλ και Βιλαίν, των οποίων η συμβολή βρίσκεται στη Ρεν. Άλλοι σημαντικοί ποταμοί περιλαμβάνουν:
Ο νομός είναι μέτρια ανυψωμένος πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, με πολλούς λόφους. Το κεντρικό τμήμα έχει ένα πυκνό δίκτυο πολλών παραποτάμων των Ιλ και Βιλαίν σε όλο το μεγάλο λεκανοπέδιο της Ρεν. Τα υψώματα που συνορεύουν με το λεκανοπέδιο αυτό καλύπτονται από πολλά παμπάλαια δάση. Το ίδιο το λεκανοπέδιο είναι μια πλούσια γεωργική περιοχή, καθώς και το βορειοδυτικό τμήμα του νομού.
Η έκταση του νομού είναι 6.775 τετραγωνικά χιλιόμετρα και η ακτογραμμή περίπου 110 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Ο νομός Ιλ-ε-Βιλαίν είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (σήμερα 101), που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάσταση ς στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, για τη διοικητική διαίρεση της Γαλλίας σε νομούς. Σχηματίστηκε από το βορειοανατολικό τμήμα της παλιάς επαρχίας της Βρετάνης.
Στην περιοχή του νομού Ιλ-ε-Βιλαίν, πριν τη Ρωμαϊκή κατάκτηση το 57 π. Χ. κατοικούσαν ο γαλατικός λαός των Ρεδόνων, λαός της Αρμορικής που έδωσε το όνομά του στη Ρεν, και στα δυτικά του νομού ο λαός των Κοριοσολιτών. Πρωτεύουσα των Ρεδόνων ήταν η σημερινή Ρεν, που οι Ρωμαίοι ονόμαζαν Condate, που σημαίνει «συμβολή δύο ποταμών», λόγω της γεωγραφικής της θέσης και την διοργάνωσαν σε πόλη (Civitas).
Τον 8ο αιώνα η περιοχή αποτέλεσε τμήμα της μαρκιωνίας της Βρετάνης και από τον 9ο αιώνα ενσωματώθηκε βαθμιαία στο δουκάτο της Βρετάνης, το οποίο προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Γαλλίας το 1532.
Το πραξικόπημα της 2ας Δεκεμβρίου 1851 του Ναπολέοντα Γ' υποστηρίχθηκε ευρέως στον καθολικό, συντηρητικό και μοναρχικό εκείνη την εποχή νομό Ιλ-ε-Βιλαίν. Ήταν ένας από τους τέσσερις νομούς στους οποίους δεν είχαν συλληφθεί αντιφρονούντες.
Κατά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, το καλοκαίρι του 1940, ο νομός κατελήφθη από στρατεύματα της Βέρμαχτ, όπως όλη η βόρεια Γαλλία, αφού η Γερμανία νίκησε τις συμμαχικές δυνάμεις με ταχύτατες στρατιωτικές επιχειρήσεις στη μάχη της Γαλλίας και κατέλαβε το Παρίσι. Το καλοκαίρι του 1944, συμμαχικά στρατεύματα απελευθέρωσαν την περιοχή: μετά την Απόβαση στη Νορμανδία, δημιουργήθηκε ένα προγεφύρωμα στη Β. Γαλλία και από την 1η Αυγούστου 1944, άρχισε η μάχη της Νορμανδίας.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|344x344εσ|Τα διαμερίσματα του νομού Ιλ-ε-Βιλαίν Ο νομός Ιλ-ε-Βιλαίν αποτελείται από 4 διοικητικά διαμερίσματα, 27 καντόνια και 333 κοινότητες.
Πόλεις
Οι μεγαλύτερες πόλεις του νομού Ιλ-ε-Βιλαίν είναι: Άλλες σημαντικές κοινότητες είναι επίσης οι Ντινάρ, Ντολ-ντε-Μπρετάνι και Ρεντόν.
Γλώσσα
μικρογραφία|320x320εσ|Σαιν-Μαλό Τα γκάλο είναι μια ιστορική μειονοτική γλώσσα που ομιλείται στην ανατολική Βρετάνη. Τα γκάλο και τα βρετονικά διδάσκονται και οι δύο στο Πανεπιστήμιο της Ρεν.
Το όνομα του νομού στα βρετονικά είναι Il-ha-Gwilen.
Βρετονική γλώσσα
Ιστορικά, η βρετονική γλώσσα δεν ήταν ευρέως διαδεδομένη στο ανατολικό τμήμα της Βρετάνης και ήταν μια από τις πρώτες περιοχές όπου η γλώσσα εξαφανίστηκε και δεν μιλήθηκε για πολλούς αιώνες.
Σήμερα, τα βρετονικά έχουν αναβιώσει λόγω των σχολών που τα διδάσκουν και λόγω της εσωτερικής μετανάστευσης από τη δυτική Βρετάνη στην Ανατολική Βρετάνη, όπου υπάρχουν περισσότερες πόλεις με αναπτυσσόμενες βιομηχανίες και εξωτερικές επενδύσεις και συνεπώς περισσότερη δουλειά. Μια πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι οι ομιλούντες βρετονικά στην περιοχή αυτή αντιπροσωπεύουν το 3,3% του συνολικού αριθμού ομιλούντων βρετονικά.
Αξιοθέατα-Τουρισμός
Η περιοχή είναι πλούσια σε ιστορικά και θρησκευτικά μνημεία, αξιόλογες μεσαιωνικές πόλεις, μουσεία και φυσική κληρονομιά.
κέντρο|μικρογραφία|720x720εσ|Το κάστρο της [[Φουζέρ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας Κατηγορία:Νομοί της Βρετάνης
Σύνδρομο του Πρωτέα
Το σύνδρομο του Πρωτέα είναι μία εξαιρετικά σπάνια και πολύπλοκη διαταραχή που χαρακτηρίζεται από δυσμορφία και δυσπλασίες του σώματος, προοδευτική υπερανάπτυξη του σκελετού, του δέρματος, του λιπώδους ιστού και του κεντρικού νευρικού συστήματος. Ο επιπολασμός εκτιμάται ότι είναι λιγότερο από 1/1.000.000 γεννήσεις ζώντων νεογνών. Συνήθως τα νεογνά φαίνονται φυσιολογικά κατά τη γέννηση. Η έναρξη εμφανίζεται συνήθως στους 6 έως 18 μήνες με ασύμμετρη υπερανάπτυξη που είναι εμφανής στα χέρια ή στα πόδια. Η διάγνωση των ασθενών που πάσχουν από το προαναφερθέν σύνδρομο μπορεί να καταστεί δύσκολη. Το συγκεκριμένο σύνδρομο αποτελεί όπως αναφέραμε μια πολύ σπάνια διαταραχή και η θεραπεία απαιτεί μια διεπιστημονική προσέγγιση. Ιστορικό παράδειγμα αποτελεί ο Τζόζεφ Μέρικ, 5 Αυγούστου 1862 ο όποιος γεννήθηκε στο Leicester, στην Αγγλία. Σύμφωνα με μελέτες οι γονείς του δεν είχαν κάποια σωματική πάθηση και όσον αφορά τον ίδιο, μέχρι την ηλικία των 2 χρόνων η πάθησή του του ήταν σε πολύ πρώιμο στάδιο. Ήταν μέλος ενός περιοδεύοντος τσίρκου για να μπορέσει να επιβιώσει. Οι κοινωνικές συνθήκες της εποχής εκείνης ήταν τέτοιες που πιθανότατα αυτός ήταν ο μόνος τρόπος επιβίωσης για εκείνον. Με πολλή δυσκολία μπόρεσε να κοινωνικοποιηθεί λόγω της δυσπλασίας που είχε καθώς ζούσε υπό αντίξοες συνθήκες κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να έχει υποστεί ακόμα και σωματικές επιθέσεις. Ο θάνατός του επήλθε ύστερα από αναπνευστική ανακοπή σε νοσοκομειακό ίδρυμα στο Whitechapel του Λονδίνου στις 5 Απριλίου του 1890. Σύμφωνα με μαρτυρίες ήταν φοβισμένος και δεν είχε πλήρη κατανόηση των συμβάντων που σχετίζονταν με τη διαταραχή. Είχε ψυχική δύναμη καθώς και ικανότητα αντίληψης. Σύμφωνα με έρευνες δεν είχε ορθή γλωσσική ικανότητα αλλά ήξερε να διαβάζει, είχε γνώσεις για πολλά πράγματα και έδειχνε επίσης να είχε επιθυμία για μάθηση.
Στο σύνδρομο οφείλονται οι σημαντικές, εν τω βάθει, δυσπλασίες των αγγείων, τα δερματικά αιμαγγειώματα, και οι κιρσοί των φλεβών.
Κατηγορία:Σπάνια σύνδρομα
Αλφάβητο Πεγκόν
δεξιά|μικρογραφία|Σύμφωνα του αλφαβήτου Πεγκόν. Τα γράμματα δεν υπάρχουν στο αραβικό αλφάβητο επισημαίνονται με ένα κίτρινο κύκλο. δεξιά|μικρογραφία|Φωνήεντα του αλφαβήτου ΠεγκόνΤο Πεγκόν είναι αραβικό αλφάβητο που χρησιμοποιήθηκε για να γράψει την Ιαβαϊκή και Σουνδανική γλώσσα, ως εναλλακτική λύση για το λατινικό αλφάβητο ή το Ιαβανεζικό αλφάβητο και το παλιό Σουνδανικό αλφάβητο. Ειδικότερα, χρησιμοποιήθηκε για θρησκευτική (Ισλαμική) συγγραφή και την ποίηση από το δέκατο πέμπτο αιώνα, ιδιαίτερα στη γραφή σχολίων για το Κοράνιο. Η λέξη Πεγκόν προέρχεται από τη Ιαβαϊκή λέξη pégo, που σημαίνει "αποκλίνω", λόγω της πρακτικής της γραφής των Ιαβαϊκών με αραβική γραφή, το οποίο κρίθηκε αντισυμβατικό από τους Ιαβανέζους. Τα Πεγκόν περιλαμβάνουν σύμβολα για τους ήχους που δεν υπάρχουν στα πρότυπα Αραβικά.
Η κύρια διαφορά μεταξύ των Τζάουι και Πεγκόν είναι ότι το τελευταίο είναι σχεδόν πάντα γραμμένο με φωνητικά σημάδια. Δεδομένου ότι η Ιαβαϊκή περιέχει περισσότερα "ακσάρα σουάρα" (σήματα φωνηέντων) από τα Μαλαϊκά, τα φωνητικά σημάδια πρέπει να γραφτούν για να αποφευχθεί η φωνητική σύγχυση. Εκτός από τα Μαλαϊκά η Τσία-Τσία επίσης χρησιμοποίησε ένα παρόμοιο σύστημα γραφής, το Γκουντούλ.
Ένα από τα πρώτα χρονολογημένα παραδείγματα του αλφαβήτου Πεγκόν μπορεί να είναι το Μασά'ιλ αλ-ταλ'ίμ, ένα έργο σχετικά με τον Ισλαμικό νόμο γραμμένο στα αραβικά με μετάφραση και σχολιασμό στα Ιαβαϊκά. Το χειρόγραφο χρονολογείται από το 1623 και είναι γραμμένο σε ντλουουάνγκ, ένα χαρτί που παρασκευάζεται από το φλοιό της μουριάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβικά αλφάβητα Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδονησίας
Pragmatica sanctio της Μπουρζ
Η Σύνοδος της Βασιλείας (1431- 14377) ευνόησε τις προσπάθειες αναμόρφωσης της Καθολικής Εκκλησίας, και εξέδωσε μια σειρά διαταγμάτων που περιόριζαν την παπική εξουσία και προσπαθούσαν να αναβιώσουν τις συνοδικές λειτουργίες της πρώτης δυτικής εκκλησίας. Σφοδρός αντίπαλος αυτών των προσπαθειών ήταν ο Πάπας Ευγένιος Δ΄. Όταν η Σύνοδος της Βασιλείας κατέστη άκαρπη εξαιτίας των αντιμαχιών, και οι δυο πλευρές, Πάπας και Συμβούλιο της Συνόδου αναζήτησαν νέους τρόπους υπεροχής. Ο Πάπας, αποκήρυξε τη Σύνοδο της Βασιλείας, (η Σύνοδος αυτή δεν αναγνωρίζεται από την Καθολική Εκκλησία μέχρι σήμερα) και διακήρυξε νέα σύνοδο στη Φερράρα, με τους Επισκόπους που του έμειναν πιστοί.
Οι διαφωνούντες επίσκοποι αναζήτησαν την προστασία του Γάλλου βασιλιά, ο οποίος συγκάλεσε για αυτό τον σκοπό ένα Εθνικό συμβούλιο που διέταξε να συνέλθει στη Μπουρζ τον Μάιο του 1438. Στις 7 Ιουλίου 1438, ο βασιλιάς εξέδωσε το διάταγμα, Caroli Septimi Frankorum Regis Pragmatica Sanctio, στην οποίο αποδέχτηκε τις αποφάσεις του Εθνικού συμβουλίου της Γαλλίας και διέταξε την τήρησή τους. Ουσιαστικά περιέχει τις αρχές της υπεροχής μιας οικουμενικής συνόδου έναντι του Πάπα, της τακτικής διεξαγωγής γενικών συνόδων και του περιορισμού των παπικών επιφυλάξεων και απαιτήσεων φόρου.
Με αυτό το διάταγμα ο Γάλλος βασιλιάς εξέδωσε νόμο της κοσμικής νομοθετικής αρχής σε καθαρά εκκλησιαστικά θέματα. Η αναγνώριση της εξουσίας του Συμβουλίου της Βασιλείας ήταν μόνο τυπική, διότι η εγκυρότητα των αποφάσεών του στη Γαλλία βασιζόταν αποκλειστικά στο διάταγμα του βασιλιά. Καθώς ο νόμος καταγράφηκε στα κοινοβούλια, αυτά, ιδιαίτερα η Βουλή των Παρισίων, έλαβαν το δικαίωμα να παρέμβουν στις εσωτερικές υποθέσεις της Εκκλησίας. Ο Πίος Β' (1458-64) την κήρυξε ως παραβίαση των δικαιωμάτων της παπικής έδρας και κάλεσε τους Γάλλους επισκόπους να βοηθήσουν στην καταστολή της. Ο Κάρολος Ζ' άσκησε έφεση εναντίον αυτού σε ένα γενικό συμβούλιο. Ο διάδοχός του Λουδοβίκος ΙΔ' υποσχέθηκε στον πάπα να καταργήσει την κύρωση, αλλά η Βουλή του Παρισιού και το πανεπιστήμιο αντιστάθηκαν, και ο βασιλιάς άφησε το θέμα να πέσει. Το 1499 ο Λουδοβίκος XII με ρητή δήλωση ανανέωσε την επιβολή της κύρωσης.
Η Pragmatica sanctio της Μπουρζ τελικά αντικαταστάθηκε το 1516 από τις αποφάσεις του Κονκορδάτο της Μπολόνια - μεταξύ Πάπα Λέων 10ου και αυτοκράτροα Φραγκίσκου Α' που επανακαθόρισε τις εξουσίες των δυο μερών.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία του Καθολικισμού στη Γαλλία Κατηγορία:Νομική Κύρωση (Pragmatica sanctio)
Μηλιωτάδες Ιωαννίνων
Οι Μηλιωτάδες είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 540 μέτρων.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1613 - 1614 στην πρόθεση 215 της μονής Βαρλαάμ των Μετεώρων, και περιλαμβάνεται στην ελληνική απογραφή από το 1961 ως μέρος της τότε κοινότητας Δεματίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Βαρβάρα, τον Άγιο Γεώργιο, τους Βουτανσαίους και το Δεμάτι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Δεματίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 186 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Ανατολίτικο χαλί
Το ανατολίτικο χαλί είναι ένας όρος ευκολίας, που χρησιμοποιείται σήμερα για να υποδηλώσει χαλιά και μοκέτες που υφαίνονται στην Ανατολία (ή Μικρά Ασία) της Τουρκίας και σε παρακείμενες περιοχές. Γεωγραφικά η περιοχή παραγωγής τους μπορεί να συσχετισθεί με εδάφη που αποτελούσαν ιστορικά το κέντρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτού του είδους χαλί είναι πλεκτό, που παράγεται για οικιακή χρήση, τοπική πώληση και εξαγωγή. Μαζί με τα υφαντά που αποκαλούνται κιλίμια, τα ανατολίτικα χαλιά αντιπροσωπεύουν ένα ουσιαστικό κομμάτι της περιφερειακής κουλτούρας, η οποία επίσημα νοείται ως πολιτισμός της Τουρκίας σήμερα, και προέρχονται από τον εθνοτικό, θρησκευτικό και πολιτισμικό πλουραλισμό της περιοχής αυτής.
Η ύφανση χαλιών αντιπροσωπεύει μια παραδοσιακή τέχνη που χρονολογείται από τους προϊστορικούς χρόνους. Χαλιά υφάθηκαν πολύ νωρίτερα ακόμα και από εκείνα που έχουν εντοπιστεί από τον πολιτισμό Πάζιρικ. Κατά τη διάρκεια της μακράς ιστορίας τους, η τέχνη και η δεξιότητα του πλεκτού χαλιού έχει απορροφηθεί και ενσωματωθεί σε διαφορετικές πολιτιστικές παραδόσεις. Ίχνη από Βυζαντινών σχεδίων μπορούν να παρατηρηθούν στα ανατολίτικα χαλιά. Οι τουρκικοί λαοί που μετανάστευσαν από την Κεντρική Ασία, καθώς και Αρμένιοι, Καυκάσιοι και Κούρδοι που είτε ζούσαν είτε μετανάστευσαν στην Ανατολία σε διαφορετικές χρονικές περιόδους συνέβαλαν με τα παραδοσιακά τους μοτίβα και στολίδια. Η άφιξη του Ισλάμ και η ανάπτυξη της ισλαμικής τέχνης επηρέασε βαθιά τον σχεδιασμό του ανατολίτικου χαλιού. Τα στολίδια και τα σχέδια αυτά αντικατοπτρίζουν έτσι την πολιτική ιστορία και την κοινωνική ποικιλομορφία της περιοχής. Ωστόσο, η διαχρονική επιστημονική έρευνα δεν μπόρεσε μέχρι στιγμής να αποδώσει κανένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό σχεδιασμού σε κάποια συγκεκριμένη εθνοτική ή περιφερειακή παράδοση ή ακόμη και να διαφοροποιήσει τα σχέδια μεταξύ νομαδικής και χωροταξικής σχεδίασης.
Εντός της ομάδας των χαλιών της Ασίας, τα ανατολίτικα χαλιά διακρίνονται από ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στις βαφές, τα χρώματα, τα μοτίβα, τις υφές και τις τεχνικές τους. Η μεγεθολογία τους κυμαίνεται από μικρά μαξιλάρια (yastik) μέχρι μεγάλα, μεγέθους δωματίου, χαλιά. Το πιο πρώιμο ανατολίτικο χαλί που σώζεται σήμερα κατασκευάστηκε τον δέκατο τρίτο αιώνα. Διάφοροι τύποι χαλιών έχουν υφανθεί σε ανάκτορα, επαρχιακά εργαστήρια, σπίτια χωρικών, φυλετικούς οικισμούς ή σε σκηνές νομάδων. Τα χαλιά παράγονταν ταυτόχρονα σε όλες τις βαθμίδες της κοινωνίας, με τη χρήση κυρίως μαλλιού προβάτου, βαμβακιού και φυσικών βαφών. Τα ανατολίτικα χαλιά είναι συχνά συνδεδεμένα με συμμετρικούς κόμπους, που χρησιμοποιούνταν τόσο ευρύτερα στην περιοχή της Τουρκίας, ώστε οι Δυτικοί πωλητές χαλιών στις αρχές του 20ού αιώνα υιοθέτησαν τον όρο «τουρκικός» ή «γκιόρδες» κόμπος για την τεχνική αυτή. Από τη δεκαετία του 1870 και έπειτα, η οθωμανική αυλή κατασκεύαζε και μεταξωτά χαλιά, που μερικές φορές περιείχαν νήματα χρυσού ή ασημιού. Ωστόσο, το παραδοσιακό υλικό της πλειοψηφίας των ανατολίτικων χαλιών ήταν πλεκτό στο χέρι, από φυσικά βαμμένο μαλλί.
Στην Ευρώπη τα ανατολίτικα χαλιά απεικονίζονταν τακτικά σε αναγεννησιακούς πίνακες, συχνά σε ένα πλαίσιο αξιοπρέπειας, κύρους και πολυτέλειας. Οι πολιτικές επαφές και το εμπόριο εντάθηκαν μεταξύ της Δυτικής Ευρώπης και του ισλαμικού κόσμου μετά τον 13ο αιώνα μ.Χ. Όταν καθιερώθηκε το άμεσο εμπόριο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τον 14ο αιώνα, όλα τα είδη χαλιών είχαν αδιακρίτως την εμπορική ονομασία «τουρκικά χαλιά», ανεξάρτητα από τον πραγματικό τόπο κατασκευής τους. Από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, τα ανατολίτικα χαλιά έχουν βρεθεί στο ιστορικό και επιστημονικό ενδιαφέρον της τέχνης του Δυτικού κόσμου. Ο πλούτος και η πολιτισμική ποικιλομορφία της ύφανσης των χαλιών ήταν σταδιακά καλύτερα κατανοητά. Πιο πρόσφατα, επίσης, επίπεδα υφαντά χαλιά έχουν προσελκύσει το ενδιαφέρον συλλεκτών και επιστημόνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταπητουργία
Χερτβίσι
Το Φρούριο του Χερτβίσι ( ხერთვისის ციხე ) είναι ένα από τα παλαιότερα φρούρια στη Γεωργία και χρησιμοποιήθηκε καθ 'όλη τη διάρκεια της Γεωργιανής φεουδαρχικής περιόδου. Βρίσκεται στην περιοχή Μεσκχέτι, στο μχάρε Σάμτσχε-Τζαβαχέτι στη Νότια Γεωργία. Ένα οχυρό που είχε κτιστεί στην τοποθεσία αυτή τον 2ο αιώνα π.Χ., σύμφωνα με τον θρύλο, καταστράφηκε από τον Αλέξανδρο τον Μέγα. Η εκκλησία χρονολογείται του 985 και τα σημερινά τείχη του 1354.
Ιστορία
Τα παλαιότερα τμήματα του φρουρίου χρονολογούνται του 10ου-11ου αιώνα, και τότε ήταν το κέντρο της περιοχής Μεσκχέτι. Κατά τον 12ο αιώνα έγινε πόλη. Σύμφωνα με έναν θρύλο, η βασίλισσα Θαμάρ είχε διοργανώσει διαγωνισμούς για την καλύτερη κατασκευή πύργου στο φρούριο. Τον 13ο αιώνα οι Μογγόλοι κατέστρεψαν το φρούριο.
To 1356 ο Ζακαρία Καμκαμισβίλι, ο Θησαυροφύλακας του βασιλιά, κατασκεύασε εκ νέου το κάστρο και τους προμαχώνες.
Τον 16ο αιώνα το κάστρο ανήκε στον φεουδαρχικό οίκο των Χερτβισάρι, μέχρι το 1578 που καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς, οι οποίοι κατά τα επόμενα 300 χρόνια είχαν υπό έλεγχο ολόκληρη την περιοχή του Χερτβίσι.
Το 1771, κατά τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1768-1774, ο Γεωργιανός βασιλιάς Ηράκλειος Β' επανέκτησε για λίγο το κάστρο, αλλά τελικά αναγκάστηκε να το παραδώσει κατόπιν προδοσίας.
Επί του παρόντος είναι αξιοθέατο ανοιχτό για επισκέψεις του κοινού.
Περιγραφή
Το κάστρο είναι χτισμένο σε μια ψηλή βραχώδη κορυφογραμμή, στη συμβολή των ποταμών Παραβάνι και Κύρος. Αυτοί οι ποταμοί ρέουν μέσα από βαθιά φαράγγια και έτσι το κάστρο φύλασσε ένα σημαντικό κομμάτι της διαδρομής από την Βυζαντινή αυτοκρατορία προς τον Καύκασο. Το φρούριο περιλαμβάνει ένα επίμηκες κάστρο και το εξωτερικό τείχος. Με μήκος 150 μ. και πλάτος 30 μ., πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα Γεωργιανά φρούρια. Οι προμαχώνες του έχουν πάχος 1,5 μ. και ορθώνονται σε ύψος έως 20 μ. Μέσα στο φρούριο υπάρχει ένα πεντάπλευρο παρατηρητήριο, η ακρόπολη, η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και τα απομεινάρια μίας σήραγγας που οδηγούσε από το κάστρο κάτω στο ποτάμι. Η εκκλησία έχει εξωτερικές διαστάσεις 2,7 x 4,3 μ., έχει μία είσοδο στα δυτικά και χρονολογείται του 985.
Συλλογή φωτογραφιών
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Κάστρα στη Γεωργία
Queen (Νίκι Μινάζ)
μικρογραφία|Λογότυπο του Queen - [[Νίκι Μινάζ|Nicki Minaj]] To Queen είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της Αμερικανίδας ράπερ και τραγουδίστριας Nicki Minaj. Κυκλοφόρησε στις 10 Αυγούστου του 2018, μέσω των δισκογραφικών Young Money Entertainment και την Cash Money Records. Είναι το πρώτο της άλμπουμ εδώ και τέσσερα χρόνια, μετά το Pinkprint (2014). Η ράπερ ξεκίνησε την ηχογράφηση του άλμπουμ στα τέλη του 2016, και σε όλο το 2017 και το 2018, έχει συνεργαστεί με διάφορους παραγωγούς και τραγουδοποιούς ώστε να φθάσει στο επιθυμητό ήχο της. Διαθέτει guest εμφανίσεις με πολλούς ράπερς (Eminem, Foxy Brown, Future, Swae Lee, και Lil Wayne), και τραγουδιστές (Ariana Grande, Labrinth, και  The Weeknd). Μουσικά, είναι ένα hip hop άλμπουμ που ενσωματώνει στοιχεία της pop και R&B.
Το Queen έλαβε γενικά πολύ θετική ανταπόκριση, αν και μερικοί κριτικοί έλαβαν το θέμα του άλμπουμ και το λυρικό περιεχόμενο του προσβλητικό. Το αλμουμ εφτασε στο νούμερο ένα στις ΗΠΑ Billboard 200 με 185,000 πωλήσεις.Βρέθηκε στα top ten σε πολλές χώρες όπως στην Αυστραλία, τον Καναδά, την Ολλανδία, την Ιρλανδία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νορβηγία, την Ελβετία, την Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2018
Σημαία του Νταγκεστάν
Η σημαία της Δημοκρατίας του Νταγκεστάν υιοθετήθηκε μετά την μετατροπή της ΑΣΣΔ του Νταγκεστάν στην Δημοκρατία του Νταγκεστάν εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η σημαία υιοθετήθηκε επίσημα στις 26 Φεβρουαρίου του 1994. Η σημαία είναι τρίχρωμη. Το πράσινο αντιπροσωπεύει το Ισλάμ, το μπλε αντιπροσωπεύει την Κασπία Θάλασσα, και το κόκκινο αντιπροσωπεύει το θάρρος και την πίστη. Στις 19 Νοεμβρίου 2003, η αναλογία της σημαίας άλλαξε από την αρχική 1:2 σε 2:3.
Ιστορία
Μετά την ίδρυσή της από τμήματα της Ορεινής Δημοκρατίας του Βόρειου Καυκάσου το 1921, η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Νταγκεστάν είχε αρκετές σημαίες, όπου υπήρχε το πρότυπο που χρησιμοποιούταν και στις άλλες ΑΣΣΔ. Στην συνέχεια, η ΑΣΣΔ του Νταγκεστάν είχε μία σημαία βασισμένη σε αυτήν της Ρωσικής ΣΟΣΔ, με την προσθήκη της επιγραφής ДАССР. Με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το γράμμα А (για την λέξη Автономная, που σημαίνει αυτόνομος) αφαιρέθηκε και στην σημαία υπήρχε η επιγραφή "ДССР". Μετά, από το 1993 έως το 1994 χρησιμοποιήθηκε μια σημαία με μπλε και κίτρινες ρίγες. Η χρήση της σημερινής τρίχρωμης σημαίας ξεκίνησε το 1994.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νταγκεστάν
Αμμότραγος
αριστερά|μικρογραφία|Αρσενικό άτομο Ο Αμμότραγος είναι ένα είδος άγριου προβάτου της υποοικογένειας των Αιγωδών. Η επιστημονική του ονομασία είναι Ammotragus lervia και περιλαμβάνει 6 υποείδη.
Ο αμμότραγος έχει ύψος στους ώμους 80-100 εκ. και ζυγίζει 40-140 κιλά. Έχει κοντό χρυσοκάστανο τρίχωμα. Το είδος αυτό έχει μια χαίτη που κρέμεται προς τα κάτω και φέρει τούφες μαλλιού στα μπροστινά πόδια. Κέρατα φέρουν και τα δύο φύλα, τα οποία είναι οριζόντια και κυρτά προς τα πίσω. Στο αρσενικό έχουν μήκος 75 εκ. ενώ στα θηλυκά περίπου 40 εκ.
Ζει στη βόρεια Αφρική στην Αλγερία, την Τυνησία, το βόρειο Τσαντ, το Νίγηρα και το Σουδάν, ενώ έχει εισαχθεί στην Ισπανία, τη Μαδέρα και τις νοτιοδυτικές ΗΠΑ. Πλέον υπάρχουν πολύ λίγα άτομα αυτού του είδους στο φυσικό του περιβάλλον.
Το είδος αυτό προσαρμόζεται εύκολα σε νέες συνθήκες ζωής καθώς και σε αιχμαλωσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοοειδή Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Θηλαστικά της Μέσης Ανατολής
Νομική Κύρωση του 1549
Η Pragmatica sanctio του 1549 - ήταν διάταγμα διοικητικού χαρακτήρα του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κάρολου Ε΄. Με το διάταγμα επετεύχθη η ενσωμάτωση των λεγόμενων Δεκαεπτά Επαρχιών (της σημερινής Ολλανδίας, του Βελγίου και του Λουξεμβούργου) σε ένα αδιαίρετο έδαφος, διατηρώντας τα υπάρχοντα έθιμα, νόμους και μορφές της κυβέρνησης εντός των επαρχιών. Η νομική κύρωση μετέτρεψε τα εδάφη σε μια ενιαία οντότητα, της οποίας οι Αψβούργοι θα ήταν οι κληρονόμοι. Μετά την παραίτηση του Καρόλου Ε΄ ο 1555, οι Δεκαεπτά Επαρχίες πέρασαν στον γιο του, Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας.
Η νέα πολιτική, που επιβλήθηκε από το εξωτερικό, εξόργισε πολλούς κατοίκους, οι οποίοι έβλεπαν τις επαρχίες τους ως ξεχωριστές οντότητες. Αυτό και άλλες μοναρχικές πράξεις, όπως η δημιουργία επισκοπών και η δημοσίευση νόμων κατά των αιρέσεων, αύξησε τη δυσαρέσκεια, που πυροδότησε την έκρηξη της Ολλανδικής Εξέγερσης.
Τα εδάφη
μικρογραφία|Οι [[Κάτω Χώρες (περιοχή)|Κάτω Χώρες το 1560.]] Το έγγραφο γράφτηκε στα μεσαιωνικά γαλλικά. Οι ακόλουθες περιοχές, που ονομάζονται συλλογικά nos Pays de pardeçà («τα εδάφη μας εδώ γύρω», που σημαίνει τις Κάτω Χώρες, σε αντίθεση με το nos Pays de par delà, («τα εδάφη μας εκεί πέρα», που σημαίνει την Φρανς-Κοντέ και αρχικά επίσης το δουκάτο της Βουργουνδίας) αναφέρονται στην Πραγματική Κύρωση του 1549:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δεκαεπτά επαρχίες Κατηγορία:Νομική Κύρωση (Pragmatica sanctio)
Πρώτη κυβέρνηση του Φρανθίσκο Φράνκο
Η πρώτη κυβέρνηση του Φρανθίσκο Φράνκο σχηματίστηκε στις 31 Ιανουαρίου 1938, λίγο μετά την ανακήρυξη του Φράνκο ως αρχηγού του κράτους, κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Διαδέχτηκε την Τεχνική Χούντα του Κράτους της εθνικιστικής παράταξης, αλλά και το Εθνικό Συμβούλιο Άμυνας της δημοκρατικής παράταξης. Ήταν η επίσημη κυβέρνηση της Ισπανίας μέχρι τις 9 Αυγούστου του 1939, όταν και την διαδέχτηκε η δεύτερη κυβέρνηση του Φρανθίσκο Φράνκο.
Επρόκειτο ουσιαστικά για ένα πολεμικό υπουργικό συμβούλιο, αποτελούμενο από μέλη του Εθνικού Κινήματος και αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων της Ισπανίας. Υπήρχε ακόμη ένας αριθμός από συνεργαζόμενες ανεξάρτητες πολιτικές φυσιογνωμίες. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι το μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα στην εθνικιστική επικράτεια μετά την υιοθέτηση του Διατάγματος της Ενοποίησης τον Απρίλιο του 1937 ήταν η Ισπανική Φάλαγγα Παραδοσιακών Αξιών και Χούντες Συνδικαλιστικής Εθνικής Επίθεσης.
Συμβούλιο των Υπουργών
Το Συμβούλιο των Υπουργών αποτελούνταν από το αξίωμα του πρωθυπουργού και 11 υπουργούς.
{| class="wikitable" style="font-size:90%;" ! Χαρτοφυλάκιο ! Όνομα ! width="100px" colspan="2"| Παράταξη ! width="125px"| Έναρξη θητείας ! width="125px"| Πέρας θητείας ! Παρ. ! colspan="7"|
Αλλαγές Φεβρουαρίου 1938
! Χαρτοφυλάκιο ! Όνομα ! width="100px" colspan="2"| Παράταξη ! width="125px"| Έναρξη θητείας ! width="125px"| Πέρας θητείας ! Παρ.
Αλλαγές Ιανουαρίου 1939
! Χαρτοφυλάκιο ! Όνομα ! width="100px" colspan="2"| Παράταξη ! width="125px"| Έναρξη θητείας ! width="125px"| Πέρας θητείας ! Παρ.
Αλλαγές Απριλίου 1939
! Χαρτοφυλάκιο ! Όνομα ! width="100px" colspan="2"| Παράταξη ! width="125px"| Έναρξη θητείας ! width="125px"| Πέρας θητείας ! Παρ.
Αλλαγές Ιουνίου 1939
! Χαρτοφυλάκιο ! Όνομα ! width="100px" colspan="2"| Παράταξη ! width="125px"| Έναρξη θητείας ! width="125px"| Πέρας θητείας ! Παρ.
Ηώκαινο
To Ηώκαινο είναι γεωλογική εποχή η οποία διήρκησε από 56 έως 33,9 εκατομμύρια χρόνια πριν και είναι η δεύτερη εποχή της Παλαιογενούς περιόδου του Καινοζωικού αιώνα. Το Ηώκαινο βρίσκεται χρονικά ανάμεσα στο Παλαιόκαινο και το Ολιγόκαινο. Η έναρξη του Ηώκαινου χαρακτηρίζεται από μια σύντομη περίοδο κατά την οποία η συγκέντρωση άνθρακα-13 ήταν ιδιαίτερα χαμηλή σε σχέση με τον άνθρακα-12 στην ατμόσφαιρα. Το τέλος της χαρακτηρίζεται από συμβάν εξαφάνισης, το οποίο μπορεί να σχετίζεται με τη σύγκρουση αστεροειδών στη Σιβηρία και στον κόλπο Τσέζαπικ.
Το όνομα Ηώκαινο προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις ἠώς (αυγή) και «καινός» (νέος), δηλαδή είναι η αυγή της σύγχρονης (νέας) πανίδας η οποία εμφανίστηκε εκείνη την εποχή. Το κλίμα του Ηώκαινου ήταν το θερμότερο του Καινοζωικού αιώνα, με τα δάση να επεκτείνονται και να καλύπτουν σχεδόν όλες τις χερσαίες εκτάσεις. Κατά τη διάρκεια του Ηώκαινου η Ανταρκτική διαχωρίστηκε από την Αυστραλία, με την Ανταρκτική να ψυχραίνει, όπως και το παγκόσμιο κλίμα. Επίσης, διασπάστηκε η Λαυρασία στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και τη Γροιλανδία.
Παραπομπές
κατηγορία:Καινοζωική εποχή
Ακμή (αστρολογία)
Στην αστρολογία, ακμή είναι η φανταστική γραμμή που χωρίζει ένα ζευγάρι διαδοχικών ζωδίων στον ζωδιακό κύκλο ή στους οίκους στο ωροσκόπιο.
Επειδή ο ηλιακός δίσκος έχει διάμετρο περίπου μισού βαθμού, είναι πιθανό ο Ήλιος να διαπεράσει την ακμή καθώς μετακινείται στον ουρανό. Όταν συμβαίνει αυτό τη στιγμή της γέννησης κάποιου, ένα τέτοιο πρόσωπο λέγεται ότι είναι "γεννημένο στην ακμή" και κάποιοι πιστεύουν ότι η ζωή του επηρεάζεται από τα χαρακτηριστικά και των δύο ζωδίων. Για παράδειγμα, εάν ένα άτομο γεννήθηκε όταν ο Ήλιος (κατά σύμβαση το σημείο στο κέντρο του ηλιακού δίσκου) βρισκόταν σε 29 μοίρες, 50 λεπτά στο Δίδυμο, τότε θα μπορούσε κανείς να πει ότι γεννήθηκε στην ακμή του Διδύμου και του Καρκίνου. Μεγάλο μέρος του ηλιακού δίσκου ήταν στην πραγματικότητα στον Καρκίνο, παρόλο που το κέντρο ήταν στο Δίδυμο.
Κατηγορία:Αστρολογία
Επικεφαλής Υπουργός του Γιβραλτάρ
Ο Επικεφαλής Υπουργός του Γιβραλτάρ είναι ο αρχηγός της Κυβέρνησης του Γιβραλτάρ, ο οποίος εκλέγεται από το Κοινοβούλιο του Γιβραλτάρ και διορίζεται από τον Κυβερνήτης του Γιβραλτάρ, αντιπροσώπου του Βρετανού Μονάρχη. Ο εν ενεργεία επικεφαλής υπουργός είναι ο Φάμπιαν Πικάρντο, ο οποίος κατέχει το αξίωμα από της 9 Δεκεμβρίου 2011 και είναι αρχηγός του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος του Γιβραλτάρ.
Κατάλογος Επικεφαλής Υπουργών του Γιβραλτάρ
Κατηγορία:Πολιτική του Γιβραλτάρ
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1998-99
To Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1998-99 ή αλλιώς το Ερεντιβίζιε 1998-99 ήταν το 43ο πρωτάθλημα Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 20 Αυγούστου 1998 και ολοκληρώθηκε στις 23 Μαΐου 1999.
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Φέγενορντ για 14η φορά στην ιστορία της, ενώ υποβιβάστηκε στην Εέρστε Ντιβίζιε η Μπρέντα. Την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ 1999-00 κέρδισαν οι Φέγενορντ, Βίλεμ ΙΙ, Αϊντχόφεν, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1999-2000 οι Φίτεσε, Ρόντα και Άγιαξ (μέσω του κυπέλλου Ολλανδίας), ενώ στο Κύπελλο Ιντερτότο 1999 η Χέρενφεν.
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη συγκεκριμένη σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 1997-98.
Αποτελέσματα
Πράσινο: Νίκη γηπεδούχου ομάδας Μπλε: Ισοπαλία <div style="margin-left:185px; padding-left:10px; width:200px; background-color:#FCC; font-size:11px; margin-bottom:10px;">Κόκκινο: Νίκη φιλοξενούμενης ομάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1998-1999 Κατηγορία:Έρεντιβιζι
Τέοντοορ Μπόιερμανς
Ο Τέοντοορ Μπουάιερμανς (φλαμανδικά: Theodoor Boeyermans, Theodor Boeyermans ή Theodor Boeijermans, 10 Νοεμβρίου 1620 – Ιανουάριος 1678) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα και ζωγράφισε ιστορικούς πίνακες σε ύφος μπαρόκ, εμπνευσμένους από το ύφος των Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Άντονι βαν Ντάικ.
Βιογραφία
Δεν είναι σαφές με ποιον εκπαιδεύτηκε ως ζωγράφος. Ορισμένοι ιστορικοί τέχνης έχουν προτείνει ότι εκπαιδεύτηκε στο εργαστήριο του βαν Ντάικ στην Αμβέρσα. Είναι, επίσης, πιθανόν να πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιταλία. Έγινε Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1654, σε ηλικία 34 ετών.
Σε όλη του τη ζωή παρέμεινε εργένης. Έγινε μέλος στη "Sodaliteit der Bejaarde Jongmans", μιαν αδελφότητα ηλικιωμένων εργένηδων, την οποία είχε ιδρύσει το Τάγμα των Ιησουιτών. Ήταν, επίσης, μέλος του Επιμελητηρίου Ρητορικής de Olyftack (= κλάδος ελαίας) από το 1644. Συνεργάστηκε με τον Ντιρκ φαν Ντέλεν, μέλος της Olyftack από την Ολλανδία, σε ένα μεγάλο πίνακα που τιτλοφορείται Αλληγορία των Τεχνών, τον οποίο δώρησαν στο Επιμελητήριο Ρητορικής το 1666.
Ο Μάρκους Φόρχοντ (Marcus Forchondt), γιος του εμπόρου έργων τέχνης Χουίλαμ Φόρχοντ του πρεσβύτερου, διετέλεσε μαθητής του Μπουάιερμανς το 1670. Ο Μάρκους αργότερα μετοίκησε στη Βιέννη, προκειμένου να αντιπροσωπεύσει την οικογενειακή επιχείρηση, αλλά διατήρησε τις επαφές του με τον Μπουάιερμανς, όπως πιστοποιεί μια επιστολή με ημερομηνία Σεπτεμβρίου 1677.
Ο Μπουάιερμανς απεβίωσε στην Αμβέρσα τον Ιανουάριο του 1678.
Έργο
Τα έργα του Μπουάιερμανς χρονολογούνται μεταξύ 1660 και 1677. Ήταν, κατά κύριο λόγο, ζωγράφος ιστορικών και αλληγορικών θεμάτων. Ο ζωγράφος έλαβε πολλές σημαντικές παραγγελίες για εκκλησίες, τόσο από τη γενέτειρά του, Αμβέρσα, όσο και από την περιοχή Κέμπεν και από τη Μαλίν, αλλά δημιούργησε τη φήμη του στην Αμβέρσα, ζωγραφίζοντας κοσμικές συνθέσεις. Ζωγράφισε, επίσης, και ομαδικά πορτρέτα. Μαζί με τον Εράσμους Κουελλίνους, ο Μπουάιερμανς ήταν από τους τελευταίους σημαντικούς Φλαμανδούς ζωγράφους ιστορικών θεμάτων του 17ου αιώνα.
Το ύφος του ήταν επηρεασμένο από τους Ρούμπενς και βαν Ντάικ, αλλά χρησιμοποιούσε πιο σκουρόχρωμη παλέτα σε σχέση με αυτούς τους καλλιτέχνες. Καθώς ένα πιο εκφραστικό ύφος αναπτυσσόταν στην Αμβέρσα, ο Μπουάιερμανς διατήρησε μια κλασικιστική προσέγγιση στο έργο του. Ταυτόχρονα, "υπερασπιζόταν" το πιο συναισθηματικό ύφος του βαν Ντάικ. Οι συνθέσεις του δείχνουν την αίσθηση της ισορροπίας και οι εκφράσεις του προσώπου των μορφών του αντιπροσωπεύουν το εκλεπτυσμένο ιδεώδες του κάλλους. Ένας από τους αλληγορικούς του πίνακες, που τιτλοφορείται Η Αμβέρσα τρέφει τους ζωγράφους (1665, Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών Αμβέρσας) αποτελεί συμβολή στην καλλιτεχνική ιστορία της Αμβέρσας και φιλοτεχνήθηκε για την αίθουσα συναντήσεων της Ακαδημίας της Αμβέρσας, που είχε ιδρυθεί λίγο πριν το 1663 με πρωτοβουλία του Ντάβιντ Τένιερς του νεότερου. Ο πίνακας προοριζόταν ως διακοσμητικό της οροφής της αίθουσας συναντήσεων της Ακαδημίας, για την οποία ο Γιάκομπ Γιόρντενς είχε επίσης δωρήσει δύο έργα για τη διακόσμηση της οροφής.
Ο αλληγορικός πίνακας του Μπουάιερμανς υξυμνεί το ένδοξο καλλιτεχνικό παρελθόν της Αμβέρσας. Αυτό αντιπροσωπεύεται από τα πορτρέτα των Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Άντονι βαν Ντάικ, οι οποίοι παρακολουθούν τους νέους καλλιτέχνες να ασκούνται στις τέχνες. Στο κέντρο η αλληγορική θηλυκή μορφή αντιπροσωπεύει την πόλη της Αμβέρσας και, σύμφωνα με ορισμένους, είναι πορτρέτο της συζύγου του βαν Ντάικ Μαίρη Ρούτβεν. Ο Κρόνος συνοδεύει τους νέους καλλιτέχνες που παρουσιάζουν τα έργα τους, ενώ ο ποτάμιος θεός Σκάλδης (Scaldis), σύμβολο του ποταμού Σκάλδη (Σχέλντε) που διασχίζει την Αμβέρσα, με το κέρας της αφθονίας του, σύβολίζει τον πλούτο και τη γενναιοδωρία της καλλιτεχνικής κληρονομιάς της πόλης. Το μπούστο του Ομήρου δίνει έμφαση των υφισταμένων ισχυρών δεσμών μεταξύ Pictura (ζωγραφικής) και Poesis (ποίησης). Κατά τη δεκαετία του 1660 ο Μπουάιερμανς φιλοτέχνησε έναν ακόμη αλληγορικό πίνακα, τιτλοφορούμενο Αλληγορία της Πόλης της Αμβέρσας (σήμερα σε ιδιωτική συλλογή).
Ένα από τα τελευταία του έργα είναι Το κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου (1667, Μουσείο Κυνηγίου και Φύσεως, Παρίσι) και είναι εμπνευσμένο από το έργο του Ρούμπενς με το ίδιο θέμα (σήμερα στο Kunsthistorisches Museum). Η σκηνή που απεικονίζεται εστιάζει στην εξόντωση του κάπρου από τους κυνηγούς και τους σκύλους τους. Ενώ είναι εμφανές ότι πηγή έμπνευσής του ήταν ο ομώνυμος πίνακας του Ρούμπενς, η πρωτοτυπία του Μπουάιερμανς έγκειται στην απλούστερη και πλέον καθαρή προσέγγιση του θέματος, σε σύγκριση με την στροβιλώδη και βίαιη αναπαράσταση ανθρώπων και ζώων του Ρούμπενς. Ο Μπουάιερμανς χρησιμοποίησε μια πιο ελεύθερη και λεπτεπίλεπτη τεχνική, αλλά "έσφιξε" τις πινελιές του στις λεπτομέρειες που συμβάλλουν στην κατανόηση της σκηνής, π.χ. στα πρόσωπα των κυνηγών.
Στα πορτρέτα του, η εκλεπτυσμένη επεξεργασία των μοντέλων του δείχνει την επίδραση των πορτρέτων του βαν Ντάικ. Παράδειγμα αποτελεί το οικογενειακό πορτρέτο της οικογένειας ντε Μπι (σήμερα στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας), το οποίο απεικονίζει την εύπορη οικογένεια ντε Μπι της Αμβέρσας μεταξύ των συνήθων συμβόλων της πιστότητας (ο σκύλος), της γενναιότητας (οι κολώνες), της γονιμότητας (τα κλήματα) και της αγάπης (η φωτιά).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Εταιρεία Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών
Η Εταιρεία Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών (Society of Independent Artists) ήταν ένωση Αμερικανών καλλιτεχνών που ιδρύθηκε το 1916 με έδρα τη Νέα Υόρκη.
Ιστορικό
δεξιά|μικρογραφία|Το Gallic Cock του [[Ραϊμόν Ντυσάν-Βιγιόν παρουσιάστηκε στη Δεύτερη Ετήσια Έκθεση της Εταιρείας το 1918 ]] Βασισμένη στη γαλλική Société des Artistes Indépendants, ο στόχος της εταιρείας ήταν η διοργάνωση ετήσιων εκθέσεων από καλλιτέχνες της αβάν-γκαρντ. Οι εκθέσεις θα ήταν ανοιχτές σε όποιον ήθελε να παρουσιάσει το έργο του, και δε θα υπήρχαν κριτικές επιτροπές ή βραβεία. Για να συμμετάσχει κάποιος, έπρεπε να πληρώσει έξι δολάρια ως μέλος και τέλος συμμετοχής. Ιδρυτές της Εταιρείας ήταν οι Γουόλτερ Άρενσμπεργκ, Τζον Κόβερτ, Μαρσέλ Ντυσάν, Κάθριν Σόφι Ντράιερ, Γουίλιαμ Γκλάκενς, Άλμπερτ Γκλέιζες, Τζον Μάριν, Γουόλτερ Παχ, Μαν Ραίη, Μαίρη Ρότζερς, Τζον Σλόαν και Τζόζεφ Στέλλα.
Η «Πρώτη Ετήσια Έκθεση» της Εταιρείας στο Grand Central Palace της Νέας Υόρκης, από τις 10 Απριλίου έως τις 6 Μαΐου 1917, περιελάμβανε περισσότερα από 2.000 έργα τέχνης, τα οποία, σύμφωνα με τον κατάλογο, αναρτήθηκαν με αλφαβητική σειρά σύμφωνα με το επώνυμο του καλλιτέχνη. Αν και υπήρχαν συμμετοχές από όλο τον κόσμο, ήταν κυρίως από καλλιτέχνες της Νέας Υόρκης και άλλων πόλεων της Ανατολικής Ακτής.
Ο Μαρσέλ Ντυσάν παραιτήθηκε από διευθυντής μετά την άρνηση της Εταιρείας να συμπεριλάβει στην έκθεση την Κρήνη - ένα readymade με τη μορφή ουρητηρίου και την υπογραφή του ψευδωνύμου "R. Mutt". Το συμβάν κατέδειξε ότι η έκθεση δεν ήταν πραγματικά ανοιχτή.
Μετά τον πρώτο πρόεδρο, Γουίλιαμ Γκλάκενς, ο Τζον Σλόαν ήταν πρόεδρος από το 1918 μέχρι το θάνατό του το 1951. Από το 1918 έως το 1934 γραμματέας ήταν ο Α.Σ. Μπέιλινσον.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη
Λεύκη Ξάνθης
Η Λεύκη είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Λεύκη βρίσκεται στην πεδιάδα της Ξάνθης σε υψόμετρο 35 μέτρα και σε απόσταση 7 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το κέντρο της πόλης. Είναι κτισμένο νότια από το Εύμοιρο, δίπλα και ανατολικά από το Λαμπρινό, νοτιοδυτικά από τη Διομήδεια ενώ στα βόρεια του περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Καβάλας και νότια η Εγνατία Όδος. Η παλιά ονομασία του χωριού, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν Μπεντερλή Τσιφλίκ και έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, στο ΦΕΚ 301Α - 13/09/1926 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μόρσας (σημερινό Εύμοιρο). Το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Λεύκη. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Εύμοιρο, το Πετροχώρι, το Λαμπρινό, τη Νέα Μορσίνη και την Παλαιά Μορσίνη αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ευμοίρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξάνθης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 358 κατοίκους.
=
Απογραφές πληθυσμού =====
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Φρούριο Μπρέεντονκ
Το Φρούριο Μπρέεντονκ (στα oλλανδικά: Fort van Breendonk, στα γαλλικά: Fort de Breendonk) βρίσκεται στην πόλη Μπρέεντονκ, δίπλα στο Μέχελεν, στο βόρειο Βέλγιο.
Αρχές Σεπτεμβρίου του 1944 τα SS εκκένωσαν το φρούριο και οι τελευταίοι κρατούμενοι στάθηκαν στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ. Όταν η περιοχή απελευθερώθηκε από τους Συμμάχους, για μικρό χρονικό διάστημα κρατήθηκαν στο Φρούριο Μπρέεντονκ Βέλγοι συνεργάτες των Γερμανών.