cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Μόχατς
Προετοιμασίες
Οι Οθωμανοί είχαν προχωρήσει προς το Μόχατς σχεδόν χωρίς αντίσταση. Ενώ ο Λουδοβίκος περίμενε στη Βούδα, είχαν πολιορκήσει αρκετές πόλεις (Πέτερβαραντ, Ούλιακ και Εσεκ) και διέσχισαν τους ποταμούς Σάβο και Δράβο. Στο Μόχατς οι Ούγγροι αριθμούσαν περίπου 25.000 με 30.000 στρατιώτες. Η μόνη εξωτερική βοήθεια ήταν μια μικρή ομάδα πολωνικών στρατευμάτων (1.500 στρατιώτες και ιππότες) με επικεφαλής τον βασιλικό πολέμαρχο Λέναρτ Γκνόινσκι (αλλά οργανωμένο και εξοπλισμένο από το Παπικό Κράτος). Ο Οθωμανικός στρατός αριθμούσε ίσως 50.000, αν και ορισμένοι ιστορικοί της εποχής και νεότεροι ανεβάζουν τον αριθμό τους σε 100.000. Οι περισσότερες από τις οθωμανικές βαλκανικές δυνάμεις που στρατολογήθηκαν πριν από αυτή τη μάχη περιγράφονταν ως Βόσνιοι ή Κροάτες.
Ο Ουγγρικός στρατός είχε παραταχθεί για να εκμεταλλευτεί το έδαφος και ήλπιζε να εμπλέξει αποσπασματικά τον οθωμανικό στρατό. Είχαν το πλεονέκτημα ότι τα στρατεύματά τους ήταν αρκετά ξεκούραστα, ενώ οι Τούρκοι μόλις είχαν ολοκληρώσει μια επίπονη πορεία μέσα στον καλοκαιρινό καύσωνα.
Η μάχη
Η Ουγγαρία δημιούργησε ένα δαπανηρό αλλά παρωχημένο στρατό, δομημένο παρόμοια με αυτόν του Βασιλιά Φραγκίσκου Α' στη Μάχη της Παβίας και βασιζόταν κυρίως σε βαριά θωρακισμένους ιππείς πάνω σε πολεμικά άλογα. Η ουγγρική ανάπτυξη για μάχη αποτελείτο από δύο γραμμές. Η πρώτη είχε στο κέντρο της μισθοφόρους πεζικού και πυροβολικού και το μεγαλύτερο τμήμα του ιππικού σε κάθε πλευρά. Η δεύτερη ήταν ένας συνδυασμός πεζικού και ιππικού. Ο Οθωμανικός στρατός ήταν μια πιο σύγχρονη δύναμη δομημένη γύρω από το πυροβολικό και τους επίλεκτους, οπλισμένους με μουσκέτα Γενίτσαρους. Ο υπόλοιπος αποτελείτο από το φεουδαρχικό ιππικό των σπαχήδων και στρατολογημένους από τη Ρωμυλία και τα Βαλκάνια.
Η διάρκεια της μάχης είναι τόσο ασαφής όσο και ο αριθμός των μαχητών. Ξεκίνησε μεταξύ 1:00 μ.μ. και 2:00 μ.μ., αλλά το πότε τελείωσε είναι δύσκολο να εξακριβωθεί. Οι λίγες αξιόπιστες πηγές αναφέρουν ότι ο Λουδοβίκος έφυγε από το πεδίο της μάχης το λυκόφως και διέφυγε υπό την κάλυψη του σκότους. Εφόσον ο ήλιος δεν θα είχε δύσει μέχρι τις 6:27 μ.μ. στις 29 Αυγούστου 1526, αυτό σημαίνει ότι η μάχη διήρκεσε περισσότερο από δύο έως τρεις ώρες (ίσως τέσσερις ή πέντε).
Καθώς το πρώτο από τα στρατεύματα του Σουλεϊμάν, ο στρατός της Ρωμυλίας, προχώρησε στο πεδίο της μάχης, δέχθηκε επίθεση και κατατροπώθηκε από ουγγρικά στρατεύματα με επικεφαλής τον Παλ Τόμορι. Αυτή η επίθεση από την ουγγρική δεξιά πλευρά προκάλεσε σημαντικό χάος μεταξύ των άτακτων οθωμανικών στρατευμάτων, αλλά ακόμη και ενώ η ουγγρική επίθεση προχωρούσε οι Οθωμανοί συσπειρώθηκαν με την άφιξη των Οθωμανών τακτικών που αναπτύχθηκαν από τις εφεδρείες. Ενώ η δεξιά πλευρά των Ούγγρων προχώρησε αρκετά κάποια στιγμή απειλώντας τον Σουλεϊμάν με τις ουγγρικές σφαίρες που έπληξαν την αυλή του, η ανωτερότητα των Οθωμανών τακτικών και η έγκαιρη επίθεση των Γενιτσάρων εξουδετέρωσαν τους επιτιθέμενους, ιδιαίτερα την αριστερή αντίπαλη πλευρά. Οι Ούγγροι υπέστησαν σοβαρές απώλειες από το επιδέξιο τουρκικό πυροβολικό και τις βολές των μουσκέτων. Οι Ούγγροι δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τις θέσεις τους και όσοι δεν τράπηκαν σε φυγή περικυκλώθηκαν και σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό για τους Ούγγρους, με τις γραμμές τους να προχωρούν με φθίνοντα πυρά και πλευρικές επιθέσεις και να πέφτουν στην ίδια παγίδα που ο Ιωάννης Ουνυάδης είχε χρησιμοποιήσει τόσο συχνά με επιτυχία εναντίον των Οθωμανών. Ο βασιλιάς έφυγε από το πεδίο της μάχης κάποια στιγμή κοντά στο λυκόφως αλλά έπεσε από το άλογό του σε ένα ποτάμι στο Τσέλε και πνίγηκε, λόγω της βαριάς πανοπλίας του. Περίπου 1.000 άλλοι Ούγγροι ευγενείς και ηγέτες σκοτώθηκαν επίσης. Είναι γενικά αποδεκτό ότι περισσότεροι από 14.000 Ούγγροι στρατιώτες σκοτώθηκαν στην αρχική μάχη.
Ο Σουλεϊμάν δεν μπορούσε να πιστέψει ότι αυτός ο μικρός, αυτοκτονικός στρατός ήταν το μόνο που μπορούσε να συγκεντρώσει εναντίον του η άλλοτε ισχυρή χώρα, γι' αυτό περίμενε στο Μόχατς για λίγες μέρες πριν κινηθεί προσεκτικά εναντίον της Βούδας. Στις 31 Αυγούστου 2.000 Ούγγροι αιχμάλωτοι σφαγιάστηκαν ενώ ο Σουλτάνος ​​παρακολουθούσε από ένα χρυσό θρόνο.
Συνέπειες
Η νίκη δεν πρόσφερε στους Οθωμανούς την ασφάλεια που επιζητούσαν. Η Βούδα έμεινε ανυπεράσπιστη. Μόνο οι Γάλλοι και οι Ενετοί πρεσβευτές περίμεναν τον Σουλτάνο για να τον συγχαρούν για τη μεγάλη του νίκη Αν και μπήκαν στην αφύλακτη εκκενωμένη Βούδα και λεηλάτησαν το κάστρο και τα περίχωρα, υποχώρησαν αμέσως μετά. Μόλις το 1541 οι Οθωμανοί κατέλαβαν τελικά τη Βούδα μετά την Πολιορκία της. Ωστόσο από κάθε άποψη η Μάχη του Μόχατς σήμανε το τέλος του ανεξάρτητου Βασιλείου της Ουγγαρίας ως ενιαίας οντότητας. Εν μέσω πολιτικού χάους η διχασμένη Ουγγρική αριστοκρατία εξέλεξε δύο βασιλιάδες ταυτόχρονα, τον Ιωάννη Ζαπόλυα το 1526 και τον Φερδινάνδο της Αυστρίας το 1527. Η οθωμανική κατοχή αμφισβητήθηκε από τον Αψβούργο Αρχιδούκα της Αυστρίας Φερδινάνδο Α', κουνιάδο του Λουδοβίκου και διάδοχό του σύμφωνα με τη συνθήκη με τον Βασιλιά Βλαδίσλαο Β'.
Η Βοημία έπεσε στα χέρια των Αψβούργων, που κυριαρχούσαν επίσης στο βόρειο και δυτικό τμήμα της Ουγγαρίας και στα απομεινάρια του Βασιλείου της Κροατίας, ενώ οι Οθωμανοί κατείχαν την κεντρική Ουγγαρία και την επικυριαρχία της ημιανεξάρτητης Τρανσυλβανίας. Αυτό έδωσε στους Ούγγρους επαρκή ώθηση για να συνεχίσουν να αντιστέκονται στην οθωμανική κατοχή, κάτι που έκαναν για άλλα εβδομήντα χρόνια.
Ο αυστριακός κλάδος των μοναρχών των Αψβούργων χρειαζόταν την οικονομική δύναμη της Ουγγαρίας για τους Οθωμανικούς πολέμους, κατά τους οποίους το έδαφος του πρώην Βασιλείου της Ουγγαρίας συρρικνώθηκε κατά περίπου 70%. Παρά αυτές τις εδαφικές και δημογραφικές απώλειες η μικρότερη, βαριά κατεστραμμένη από τον πόλεμο, Βασιλική Ουγγαρία είχε παραμείνει οικονομικά πιο σημαντική από την Αυστρία ή το Βασίλειο της Βοημίας ακόμη και στα τέλη του 16ου αιώνα. Από τα εδάφη του Φερδινάνδου το εξαντλημένο Βασίλειο της Ουγγαρίας ήταν εκείνη την εποχή η μεγαλύτερη πηγή εσόδων του.[36]
Οι επακόλουθοι σχεδόν συνεχείς πόλεμοι απαιτούσαν μια διαρκή δέσμευση των οθωμανικών δυνάμεων, με εξάντληση πόρων που το κυρίως αγροτικό και κατεστραμμένο από τον πόλεμο βασίλειο αποδείχθηκε ανίκανο να αναπληρώσει. Στρατιές σταυροφόρων πολιόρκησαν τη Βούδα πολλές φορές κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα. Ο ίδιος ο Σουλτάνος ​​Σουλεϊμάν πέθανε από φυσικά αίτια στην Ουγγαρία κατά τη Μάχη του Σίγκετβαρ το 1566. Υπήρξαν επίσης δύο ανεπιτυχείς οθωμανικές πολιορκίες του Εγκερ, που έπεσε μόλις το 1596, εβδομήντα χρόνια μετά την οθωμανική νίκη στο Μόχατς. Οι Τούρκοι αποδείχθηκαν ανίκανοι να κατακτήσουν τα βόρεια και δυτικά τμήματα της Ουγγαρίας, που ανήκαν στους Αψβούργους μονάρχες.
Ο Georgius Bartholomaeus έγραψε ένα βιβλίο για τον τουρκικό πολιτισμό με πληροφορίες που πήρε από χριστιανούς στρατιώτες που απελευθερώθηκαν από τους Οθωμανούς μετά τη μάχη.
Κληρονομιά
Το Μόχατς θεωρείται από πολλούς Ούγγρους ως το αποφασιστικό καθοδικό σημείο καμπής στην ιστορία της χώρας, ένα εθνικό τραύμα που παραμένει στη λαϊκή μνήμη του έθνους. Για να δείξουν το μέγεθος της κακοτυχίας, οι Ούγγροι εξακολουθούν να λένε: "Χάθηκαν περισσότερα στο Mohács" (ουγγρικά: Több is veszett Mohácsnál). Οι Ούγγροι θεωρούν ότι το Μόχατς σηματοδοτεί το τέλος της Ουγγαρίας ως ανεξάρτητου και ισχυρού ευρωπαϊκού έθνους.
Οντας μια καθοριστική το απώλεια το Μόχατς έθεσε πραγματικά τέλος στην πλήρως ανεξάρτητη Ουγγαρία. Τα διακόσια χρόνια σχεδόν συνεχούς πολέμου που ακολούθησαν μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών, των Αψβούργων και της Οθωμανικής, μετέτρεψαν την Ουγγαρία σε αέναο πεδίο μάχης και τα εδάφη της χωρίστηκαν σε τρία μέρη. Η ύπαιθρος λεηλατείτο συχνά από στρατούς που τη διέσχιζαν, καταστρέφοντας με τη σειρά του τον πληθυσμό. Μόνο τον 19ο αιώνα η Ουγγαρία θα αποκαταστήσει τα προηγούμενα όριά της, με την πλήρη ανεξαρτησία από την κυριαρχία των Αψβούργων να έρχεται μόνο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το πεδίο της μάχης, δίπλα στο χωριό Σάτορχελι, έγινε επίσημο εθνικό ιστορικό μνημείο το 1976 στην 450η επέτειο της μάχης. Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Γκέργκι Βάντας. Μια νέα αίθουσα δεξιώσεων και εκθεσιακό κτίριο, που επίσης σχεδιάστηκε από τον Βάντας και χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ολοκληρώθηκε το 2011.
Το έτος της μάχης του Mohács σηματοδοτεί το τέλος του Μεσαίωνα στην κεντροευρωπαϊκή ιστοριογραφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας Μοχατς
Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (1680-1741)
Η Μαρία Ελισάβετ (γερμ. Maria Elisabeth von Habsburg, 13 Δεκεμβρίου 1680 - 26 Αυγούστου 1714) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας και Γερμανίας. Έγινε κυβερνήτης των Κάτω-Χωρών.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 3ο γάμο) του Λεοπόλδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της τρίτης συζύγου του Ελεονώρας Μαγδαληνής των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φιλίππου Γουλιέλμου του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ.
Γεννήθηκε στο Λιντς της Άνω Αυστρίας. Ήταν καλά μορφωμένη και μιλούσε άνετα λατινικά, γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά. Δεν παντρεύτηκε.
Το 1725 διαδέχθηκε τον Ευγένιο της Σαβοΐας ως κυβερνήτης-αντιβασιλέας στις Αυστριακές Κάτω Χώρες από τον αδελφό της Κάρολο ΣΤ΄. Περιγράφεται ως δυναμική διοικητής και λαοφιλής. Η ανεξάρτητη πολιτική της ωστόσο, δεν εκτιμάτο πάντα από τη Βιέννη. Ανέστειλε τη λειτουργία της Εταιρείας της Οστάνδης (των Ανατολικών και Δυτικών Ινδιών) το 1727 και την έκλεισε το 1731.
Είχε αρκετά οικονομικά μέσα στη διάθεσή της για να διατηρεί μία επιτηδευμένη Αυλή, επικεντρωμένη στην καλλιέργεια και τη μουσική. Μεταξύ άλλων, ήταν η προστάτης του Ζαν-Πωλ Φιόκο, διευθυντή μουσικής στο παρεκκλήσιο, ο οποίος της αφιέρωσε αρκετά ορατόρια μεταξύ των ετών 1726-1738.
Καστανιές (αποσαφήνιση)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (1680-1741)
Βιογραφία
Ο Αρχιτέκτονας Ζαν-Αντρέ Ανεεσάν σχεδίασε το Ανάκτορο Μαρίεμοντ (στο Μόρλανβελτς του Αινώ) γι'αυτήν, όπου περνούσε τα καλοκαίρια της. Εκεί απεβίωσε απροσδόκητα και η σορός της εκτέθηκε σε προσκύνημα στις Βρυξέλλες. Ήταν 61 ετών και τάφηκε εκεί αρχικά. Το 1749 μεταφέρθηκε στη Βιέννη, στην Αυτοκρατορική Κρύπτη, δίπλα στον αδελφό της Κάρολο ΣΤ΄.
Καπετανίκιον Άκρους
μικρογραφία|Το κατεπανίκιο, με πιθανά όρια, στον σημερινό χάρτη της Ελλάδας Το Κατεπανίκιον της Άκρους ή της Ιερισσού ή της Αραβενικίας ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα κατεπανίκια των τελευταίων αιώνων της αυτοκρατορίας ήταν μικρές συνοριακές διαιρέσεις, σε αντίθεση με τα μεγάλα σε έκταση αντίστοιχα του 10ου και 11ου αιώνα, που περιελάμβαναν μία πόλη ή κάστρο και τις γύρω περιοχές.
Το κατεπανίκιο δημιουργήθηκε τον 13ο αιώνα, με έδρα την σημερινή οχυρωμένη Ιερισσό, Ερισό τότε, μετά την επανάκτηση της περιοχής από τους Λατίνους, περιελάμβανε την περιοχή του σημερινού Δήμου Αριστοτέλη στη Χαλκιδική και την Μακεδονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ
Ο Βέρνερ Έντουαρντ Φριτς φον Μπλόμπεργκ (Werner Eduard Fritz von Blomberg, 2 Σεπτεμβρίου 1878 - 14 Μαρτίου 1946) ήταν αξιωματικός και ηγετικό στέλεχος του γερμανικού στρατού μέχρι τον Ιανουάριο του 1938. Από το 1933 ως και το 1938 υπήρξε Υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης του Αδόλφου Χίτλερ. Το 1938 και με πρόσχημα το γάμο του με μια νεαρή αμφιβόλου ηθικής, εκδιώχτηκε από όλα τα πολιτικά και στρατιωτικά αξιώματά του.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μπλόμπεργκ γεννήθηκε στο Στάργκαρντ (Stargard) της Πρωσίας στις 2 Σεπτεμβρίου 1878. Πατέρας του ήταν ο Εμίλ φον Μπλόμπεργκ και μητέρα του η Έμμα (πατρικό Τσέπε (Tschepe)). Όταν ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, κατατάχθηκε στον Γερμανικό Στρατό ως Ανθυπολοχαγός (73ο Σύνταγμα Τυφεκιοφόρων) και, το 1904, φοίτησε στην Ακαδημία Πολέμου (Kriegsakademie). Το ίδιο έτος νυμφεύθηκε την Σαρλότ Χέλλμιχ (Charlotte Hellmich), με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά.
Το 1907 αποφοίτησε από την Ακαδημία και, το 1908 τοποθετήθηκε στο Γενικό Επιτελείο. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στο Δυτικό μέτωπο, όπου και διακρίθηκε ιδιαίτερα, τιμώμενος για την δράση του με το παράσημο "Pour la Merite". Με το τέλος του Πολέμου έφερε ήδη τον βαθμό του Ταγματάρχη. Στον Πόλεμο έχασε και τους δύο του αδελφούς.
Μετά τον Α´ Παγκόσμιο πόλεμο
Όταν ο Πόλεμος έληξε, ο Μπλόμπεργκ παρέμεινε στον Στρατό (Ράιχσβερ) και το 1920 προάχθηκε σε Αντισυνταγματάρχη και τοποθετήθηκε επικεφαλής του Επιτελείου της Ταξιαρχίας Ντέμπεριτζ (Döberitz). Το 1925 ο Στρατηγός Χανς φον Ζέεκτ (Hans von Seeckt) τον διόρισε επικεφαλής της Στρατιωτικής Εκπαίδευσης. Δύο χρόνια αργότερα, {1927) έλαβε τον βαθμό του Υποστρατήγου και τοποθετήθηκε επικεφαλής του Γραφείου Στρατεύματος (Truppenamt). Από αυτή τη θέση ήλθε σε σύγκρουση με τον Στρατηγό Κουρτ φον Σλάιχερ (Kurt von Schleicher) και, ως συνέπεια, το 1929 μετατέθηκε από αυτήν και ανέλαβε στρατιωτική διοίκηση στην Ανατολική Πρωσία, υπό τις διαταγές του Βάλτερ φον Ράιχεναου (Walther von Reichenau). Το 1931 σε αυτοκινητιστικό ατύχημα ο Μπλόμπεργκ τραυματίζεται και υφίσταται σοβαρή εγκεφαλική διάσειση.
Ο διορισμός του στην κυβέρνηση Χίτλερ
Το 1932 ο Μπλόμπεργκ, έχοντας αναρρώσει από το ατύχημά του, αποτελεί μέλος της γερμανικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη Αφοπλισμού που πραγματοποιήθηκε στη Γενεύη. Το ίδιο έτος υφίσταται μια σημαντική οικογενειακή απώλεια, με τον θάνατο της συζύγου του. Τον Ιανουάριο του 1933 ο Χίτλερ αναλαμβάνει την εξουσία και, λίγο αργότερα, διορίζει τον Μπλόμπεργκ Υπουργό Άμυνας. Η θέση που παίρνει, το 1934, απέναντι στα γεγονότα της Νύχτας των Μεγάλων Μαχαιριών είναι θετική απέναντι στον Χίτλερ, καθώς πιστεύει ότι ο Ερνστ Ρεμ και τα 2 εκατομμύρια των SA αποτελούν σαφέστατο κίνδυνο για τον Φύρερ και το μέλλον της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Το 1935 ο Μπλόμπεργκ τοποθετείται Υπουργός Πολέμου, όταν ο Χίτλερ διακηρύσσει την απόφασή του να αγνοήσει τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών και να εξοπλίσει τις Γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Θερμός συμπαραστάτης του σε αυτό το εγχείρημα είναι ο Μπλόμπεργκ, τον οποίο ο Χίτλερ διορίζει και επικεφαλής του Στρατού. Ο Μπλόμπεργκ αναπτύσσει οργανωτικές δραστηριότητες που θα καταλήξουν στην εξέλιξη της Βέρμαχτ σε σημαντική στρατιωτική δύναμη. Ήταν ιδέα και διαταγή του Μπλόμπεργκ η υποβολή όρκου πίστης και αφοσίωσης του Γερμανού Στρατιώτη (Reichswehreid) όχι πλέον προς την Πατρίδα και τον Λαό (Vaterland und Volk) αλλά προσωπικά προς τον Χίτλερ. Ο όρκος αυτός είχε ως συνέπεια την ελαχιστοποίηση των αντιδράσεων εκ μέρους των στρατιωτικών στις μελλοντικές αποφάσεις του Χίτλερ. . Η αφοσίωση που επεδείκνυε στο πρόσωπο του Χίτλερ του απέδωσε αφενός μεν τον τίτλο του Στρατάρχη - του τον επέδωσε προσωπικά ο Φύρερ στις 20 Απριλίου 1936, την ημέρα των γενεθλίων του - και αφετέρου το προσωνύμιο "λαστιχένιο λιοντάρι" από τους υφισταμένους του. Είναι ο πρώτος Στρατάρχης του Γερμανικού Στρατού ύστερα από πολλά χρόνια και ο ισχυρότερος στρατιωτικός ηγέτης στην γερμανική στρατιωτική ιστορία σε καιρό ειρήνης. Παρόλ' αυτά εξέφρασε την αντίθεσή του, όταν ο Χίτλερ έστειλε στρατεύματα στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη της Ρηνανίας. Νέα προστριβή του Στρατάρχη με τον Φύρερ επέρχεται όταν ο τελευταίος αποφασίζει, τον Ιούλιο του 1937, να αποστείλει ένα σώμα "εθελοντών" για να πολεμήσουν στο πλευρό του Φρανθίσκο Φράνκο στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ενέργεια με την οποία ο Στρατάρχης διαφωνεί.
Οι θέσεις του για την προπαρασκευή του πολέμου
Στις 5 Νοεμβρίου 1937 ο Χίτλερ συγκαλεί μυστική σύσκεψη των ανώτατων στρατιωτικών και πολιτικών ηγετών. Όπως αναφέρεται στο μνημόνιο του Χόσμπαχ (Hossbach)), συμμετείχαν οι φον Μπλόμπεργκ, φον Φριτς, (Βέρμαχτ, Στρατός Ξηράς αντίστοιχα), Γκέρινγκ (Luftwaffe), Κόνσταντιν φον Νόιρατ (Υπουργός Εξωτερικών) και Αρχιναύαρχος Έριχ Ρέντερ (Kriegsmarine). Πιστεύει ότι τόσο η οικονομική όσο και η στρατιωτική - στρατηγική κατάσταση της Γερμανίας σύντομα θα της επιτρέψει να αναλάβει πολεμικές πρωτοβουλίες με επιτυχία. Στη σύσκεψη εκθέτει αυτές του τις απόψεις αλλά οι φον Μπλόμπεργκ, Βέρνερ φον Φριτς (Werner von Fritsch), επικεφαλής του Στρατού και Κόνσταντιν φον Νόιρατ (Konstantin von Neurath), τότε Υπουργός Εξωτερικών, αντιμετωπίζουν τις απόψεις του Φύρερ με σκεπτικισμό και όχι με ενθουσιασμό.
Εκφράζουν την γνώμη ότι τα πολεμικά σχέδια του Χίτλερ είναι επικίνδυνα πρόωρα. Εκφράζουν, επίσης, την άποψη, αντίθετη με του Χίτλερ, ότι τόσο η Βρετανία όσο και η Γαλλία δεν θα παραμείνουν εκτός πολεμικής δράσης και η Γερμανία δεν διαθέτει ακόμη ούτε τους πόρους ούτε τη στρατιωτική ισχύ για πολυμέτωπο αγώνα, πόσο μάλλον αν σε αυτόν πρόκειται να συμμετάσχει η Σοβιετική Ένωση. Ο Χίτλερ, όμως, έχει ήδη το σχέδιό του για την "κατάκτηση του ζωτικού χώρου" (Lebensraumeroberung), που χρειάζεται ο Γερμανός Εθνικοσοσιαλιστής για να μεγαλουργήσει, και αποκρούει τον σκεπτικισμό των συνεργατών του. Η ιστορική πραγματικότητα έδειξε ότι η άποψη του φον Μπλόμπεργκ δεν ήταν συντηρητική αλλά απόλυτα δικαιολογημένη.
Η υπόθεση Μπλόμπεργκ - Φριτς
Ο Κάιτελ, άγνωστο γιατί, έστειλε τον Χέλλντορφ με τον φάκελό του στον μεγαλύτερο αντίζηλο του Μπλόμπεργκ, τον Γκέρινγκ, ο οποίος εποφθαλμιούσε τη Στραταρχική ράβδο του Μπλόμπεργκ και δυσανασχετούσε καθώς ήταν, σύμφωνα με την ιεραρχία, κατώτερός του. Ο "εξαγριωμένος" Γκέρινγκ έδειξε τον φάκελο στον Χίτλερ, ο οποίος πράγματι εξοργίστηκε. Ο Γκέρινγκ, στην επόμενη συνάντησή του με τον Μπλόμπεργκ του μετέφερε την επιθυμία του Χίτλερ να ακυρώσει τον γάμο του. Ο Στρατάρχης απάντησε ότι ήταν πολύ ερωτευμένος με τη σύζυγό του για να προβεί σε τέτοια ενέργεια. Ο Χίτλερ, προφανώς ωθούμενος από τον Γκέρινγκ, έπαυσε, ζητώντας την παραίτησή του από το Υπουργείο Πολέμου, τον Στρατάρχη και το ανέλαβε ο ίδιος, για να το διαλύσει λίγο αργότερα, ενώ ονόμασε τον Γκέρινγκ Στρατάρχη. Παράλληλα, διέταξε το ζεύγος να περάσει ένα χρόνο σε εθελούσια εξορία. Το ζεύγος Μπλόμπεργκ πράγματι διέμεινε επί ένα έτος στη νήσο Κάπρι της Ιταλίας. Το σκάνδαλο αυτό επέτρεψε στον Χίτλερ να αναλάβει ο ίδιος τον έλεγχο της Βέρμαχτ, δημιουργώντας, στην θέση του Υπουργείου Πολέμου, την Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση (Oberkommando des Wehrmacht OKW), διορίζοντας βοηθό του και επικεφαλής της τον Κάιτελ. Από τη στιγμή αυτή ολόκληρη η Βέρμαχτ βρίσκεται υπό τον απόλυτο έλεγχό του.
Την ίδια εποχή και για τους ίδιους λόγους, ο φον Φριτς κατηγορείται (με τις υπόγειες ενέργειες του Χίμλερ) για ομοφυλοφιλία. Ο Χίμλερ είχε ήδη "κατασκευάσει" φάκελο για τον Στρατηγό, με τη βοήθεια της Γκεστάπο, από το 1935, καθώς ήθελε τα SS του να αναλάβουν τον έλεγχο του Στρατού, κάτι στο οποίο ο φον Φριτς αντιτίθετο ισχυρά. Το νέο σκάνδαλο επιτρέπει την απομάκρυνση και αυτού του σημαντικού ηγέτη, ο οποίος υπέβαλε την παραίτησή του από την αρχηγία του Στρατού στις 4 Φεβρουαρίου 1938. Αντικαταστάθηκε από τον Στρατηγό Βάλτερ φον Μπράουχιτς, τον οποίο υπέδειξε ο ίδιος. Ο τρίτος σημαντικός στρατιωτικός ηγέτης, ο Στρατηγός Λούντβιχ Μπεκ θα εκδιωχθεί με άλλο πρόσχημα αργότερα.
Ο φον Νόιρατ εκδιώκεται με τη σειρά του από το Υπουργείο Εξωτερικών, αφού πρώτα περιθωριοποιείται. Τον αντικαθιστά ο Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, ο Νόιρατ παραμένει, ωστόσο, στην Κυβέρνηση ως Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου.
Μετά την εξορία
Ο Χίτλερ είχε υποσχεθεί στον Μπλόμπεργκ να τον επαναφέρει στην ενεργό υπηρεσία μόλις ξεσπούσε ο Πόλεμος. Δεν τήρησε την υπόσχεσή του.
Εντούτοις ο Στρατάρχης διατήρησε το αξίωμά του (εν αποστρατεία), τα προνόμια και τον μισθό του, ενώ ο Χίτλερ, το 1940, αναγνώρισε την πολύτιμη συνεισφορά του Μπλόμπεργκ στην ανασυγκρότηση της Βέρμαχτ.
Ο Στρατάρχης πέρασε ολόκληρο τον Πόλεμο σε αποστρατεία. Μέχρι την παράδοση της Γερμανίας δήλωνε πεπεισμένος για την τελική νίκη, παρά το γεγονός πως έχασε και τους δύο του γιους. Με τη λήξη του Πολέμου συνελήφθη από τους Συμμάχους και κλήθηκε ως μάρτυρας στην Δίκη της Νυρεμβέργης. Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τις καταθέσεις του, καθώς απεβίωσε από καρκίνο στις 13 Μαρτίου 1946 στη Νυρεμβέργη όπου ανακρινόταν. Τάφηκε χωρίς τελετή σε ανώνυμο τάφο. Αργότερα τα λείψανά του αποτεφρώθηκαν και κατόπιν μεταφέρθηκαν στην κατοικία του στο Μπαντ Βίζεε της Βαυαρίας, όπου και ενταφιάστηκαν.
Πηγές, Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Στρατάρχες της Γερμανίας
Διάγραμμα Περτ
Δύο µεθοδολογίες οι οποίες στηρίζονται στην ίδια φιλοσοφία και αυτό έχει σαν αποτέλεσµα να θεωρούνται σαν µία ενιαία µέθοδος πλέον προγραµµατισµού και ελέγχου έργων είναι η µεθοδολογία αξιολόγησης και παρακολούθησης έργου (Project Evaluation & Review Technique, PERT) και η µέθοδος κρίσιµης διαδροµής (Critical Path Method, CPM).
Για να γίνει όµως σωστά η παραπάνω διαδικασία πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν κάποιοι κανόνες. Για να συµβεί ένα γεγονός πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί οι δραστηριότητες που οδηγούν σε αυτό. Ακόμη, για να ξεκινήσει µία δραστηριότητα πρέπει να συµβεί το γεγονός που προηγείται αυτής. Ένα γεγονός µπορεί να συµβεί µόνο µία φορά, γιατί αλλιώς σχηµατίζεται βρόχος. Όλα τα γεγονότα πλην της έναρξης και της λήξης του έργου πρέπει να έχουν µία δραστηριότητα πριν από αυτά και µία µετά από αυτά.
Υδραυλικό πιεστήριο
Το υδραυλικό πιεστήριο είναι ένας υδραυλικός μηχανισμός που επιτρέπει την εφαρμογή μιας μεγάλης δύναμης ανύψωσης ή συμπίεσης. Εφευρέτης του είναι ο βρετανός μηχανικός Joseph Bramah (μερικές φορές το υδραυλικό πιεστήριο περιγράφεται με τον όρο πιεστήριο του Bramah). Τα υδραυλικά πιεστήρια αποτελούν την πιο διαδεδομένη μορφή πιεστηρίων στις μέρες μας.
Διάγραμμα Περτ
Τα στάδια για να σχεδιαστεί σωστά το δίκτυο είναι τα εξής:
Υδραυλικό πιεστήριο
Αρχή λειτουργίας
thumb|right|Η αρχή λειτουργίας του υδραυλικού πιεστηρίου Ο τρόπος που δουλεύει ένα υδραυλικό πιεστήριο σχετίζεται με την Αρχή του Πασκάλ: Η πίεση σε όλα τα σημεία ενός κλειστού συστήματος μεταδίδεται ομοιόμορφα σε όλα τα σημεία του. Ανεξάρτητα λοιπόν από τον τελικό σχεδιασμό ενός υδραυλικού πιεστηρίου, το βασικό μοτίβο είναι κοινό: δύο σωλήνες διαφορετικής διαμέτρου (Α1 και Α2 στο διπλανό σχήμα) είναι ενωμένοι μέσω μιας δεξαμενής που περιέχει κάποιο ρευστό (π.χ. νερό, λάδι ή κάποιο αέριο). Σε καθέναν από τους 2 σωλήνες εφαρμόζεται ένα έμβολο.
Διάγραμμα Περτ
Αφού σχεδιαστεί το διάγραµµα PERT µπορούν να εξαχθούν πολύ χρήσιµα συµπεράσµατα σχετικά µε την χρονική διάρκεια του έργου: Αρχικά µπορεί να υπολογιστεί ο νωρίτερος και ο αργότερος χρόνος για να λάβει χώρα το κάθε γεγονός. Ο νωρίτερος χρόνος είναι ο πιο σύντοµος δρόµος για να συµβεί ένα γεγονός και υπολογίζεται σαν το άθροισµα των χρόνων των δραστηριοτήτων που καταλήγουν στο γεγονός αυτό αρχίζοντας από την έναρξη. Η νωρίτερη έναρξη µίας δραστηριότητας ισούται µε τη νωρίτερη λήξη της δραστηριότητας που προαπαιτείται. Αν δεν υπάρχει τέτοια, τότε η νωρίτερη έναρξη είναι 0. Αν οι δραστηριότητες αυτές είναι παραπάνω από µία τότε η νωρίτερη έναρξη είναι η µεγαλύτερη από τις νωρίτερες λήξεις. Ο νωρίτερος χρόνος ενός γεγονότος ισούται µε τον µέγιστο των νωρίτερων λήξεων των δραστηριοτήτων που τελειώνουν στο γεγονός.
Σε ένα έργο η χρονική του διάρκεια εξάγεται από το νωρίτερο χρόνο του τελευταίου γεγονότος. Για να υπολογιστεί ο αργότερος χρόνος ενός γεγονότος πρέπει να αφαιρεθούν από τη διάρκεια το έργου οι χρόνοι των δραστηριοτήτων που µεσολαβούν από το συγκεκριµένο γεγονός µέχρι το τέλος του έργου. Η αργότερη έναρξη µίας δραστηριότητας ισοδυναµεί µε την αργότερη λήξη της µείον τη διάρκεια της. Η αργότερη λήξη ισοδυναµεί µε τη µικρότερη αργότερη έναρξη των φάσεων που ακολουθούν.
Υδραυλικό πιεστήριο
Αρχή λειτουργίας
Σύμφωνα με την αρχή του Πασκάλ, όση πίεση εφαρμόζεται στο πρώτο έμβολο μεταδίδεται και στο δεύτερο. Δηλαδή:
Όμως η πίεση ορίζεται ως το πηλίκο της ασκουμένης δύναμης (F) σε μια επιφάνεια δια του εμβαδού (A) της επιφάνειας αυτής:
Διάγραμμα Περτ
Τέλος µπορούν να υπολογιστούν τα χρονικά περιθώρια της κάθε φάσης, δηλαδή η διαφορά του νωρίτερου και του αργότερου χρόνου µίας µη κρίσιµης διαδροµής.
Υδραυλικό πιεστήριο
Αρχή λειτουργίας
Συνεπώς, η δύναμη που ασκείται στο δεύτερο έμβολο (F2) θα εξαρτάται από τη σχέση ανάμεσα στα δύο εμβαδά Α1 και Α2:
Διάγραμμα Περτ
Πηγές
Κατηγορία:Διοίκηση και Διαχείριση Έργων
Υδραυλικό πιεστήριο
Αρχή λειτουργίας
Αυτό σημαίνει ότι αν, για παράδειγμα, η δεύτερη επιφάνεια έχει πενταπλάσιο εμβαδό από την πρώτη, τότε μπορεί κανείς ασκώντας στο πρώτο έμβολο μία δύναμη 10 Ν, να μεταφέρει στο δεύτερο έμβολο πενταπλάσια δύναμη (F2 = 50 Ν).
Κατηγορία:Υδροστατική
Κουκιά
Η κουκιά (ελληνιστί: Βίκος ο κύαμος, Βικία η φάβα, λατινιστί:Vicia faba) είναι ποώδες, ετήσιο φυτό της οικογένειας των Κυαμοειδών (Fabaceae), του γένους Βίκος (Vicia) που καλλιεργείται για τους καρπούς του. Τα φύλλα του είναι σύνθετα πτερωτά, τα άνθη της σχηματίζουν βότρυς και μοιάζουν με αυτά του πίσου (μπιζελιά). Έχει λευκή ή ιώδη χροιά με μία χαρακτηριστική μαύρη κηλίδα σε κάθε πέταλο. Το ύψος του φυτού φτάνει το ένα μέτρο και η συγκομιδή των καρπών είναι σχετικά εύκολη, επειδή ο βλαστός του είναι ίσιος ενώ στα περισσότερα είδη των ψυχανθών είναι περιεστραμμένος. Σε παλαιότερη ταξινόμηση το επιστημονικό όνομα της κουκιάς ήταν Faba vulgaris (ελληνιστί: Κύαμος ο κοινός).
Καλλιέργεια
Καλλιεργείται σε ψυχρές και εύκρατες περιοχές. Καταγωγή του είναι η Ασία και η Κίνα όπου γίνεται η μεγαλύτερη παραγωγή παγκοσμίως. Ευδοκιμεί σε όλα τα χώματα που έχουν καλή στράγγιση. Η σπορά γίνεται τον Οκτώβριο και η ύδρευση την άνοιξη.
Καρπός και συστατικά του
Ο καρπός είναι κοντός, χονδρός, άμισχος και περιέχει περί τους δέκα ογκώδεις σπόρους, τα γνωστά κουκιά (εν. κουκκί) ή κύαμοι (εν. κύαμος). Η θρεπτική αξία του κυάμου είναι μεγάλη, επειδή είναι πλούσιος σε πρωτεΐνες. Κάθε καρπός περιέχει 72% ύδωρ, 8% πρωτεΐνες, 20% υδατάνθρακες, 5% φυτικές ίνες και 1% φυτικά έλαια. Είναι πλούσιος σε φολικό οξύ (104 mg ανά 100 γραμμ.), φωσφόρο, μαγγάνιο, μαγνήσιο, χαλκό, κάλιο, νάτριο, σίδηρο. Περιέχει επίσης λιπαρά οξέα ω6 152 mg/100γρ και ω3 12.0 mg/100γρ.
Ο κύαμος καταναλώνεται μαγειρεμένος χλωρός ή ξηρός. Οι καρποί που προορίζονται προς κατανάλωση ως χλωροί μαζεύονται 10 μέρες μετά το δέσιμο του καρπού. Εκτός από τροφή για τον άνθρωπο χρησιμοποιείται και ως ζωοτροφή καθώς και για λίπανση των εδαφών αφού είναι πλούσια σε άζωτο. Αυτή είναι η γνωστή χλωρή λίπανση.
Κυάμωση
Ο κύαμος μπορεί να προκαλέσει δηλητηρίαση στα ζώα και στον άνθρωπο γνωστή ως κυάμωση, που εκδηλώνεται ως αιμολυτική αναιμία και σε πολλές περιπτώσεις είναι θανατηφόρος. Η κυάμωση προκαλείται σε άτομα που έχουν κληρονομήσει την ανεπάρκεια του ενζύμου G6PD.
Αρχαιότητα
Κατά την αρχαιότητα ο κύαμος χρησιμοποιήθηκε ως μέσο επιλογής των αρχόντων, μετά την εγκαθίδρυση του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Αθήνα. Ανάλογα με τον τρόπο εκλογής, το "κυαμεύειν" λάμβανε δύο διαφορετικές σημασίες: Είτε με τη σημασία του "κληρώνονται" (κυαμεύονται) είτε το "κυαμεύσαι" (=ψήφος με κύαμο). Από τις εκφράσεις αυτές διατηρήθηκε και στη σημερινή νεοελληνική "έλαβε πολλά κουκιά στην ψηφοφορία" ή "δεν μετράμε κουκιά" (=ψήφους).
Μαρία Άννα Ιωσηφίνα της Αυστρίας
Η Μαρία Άννα Ιωσηφίνα (γερμ. Maria Anna Josepha von Habsburg, 30 Δεκεμβρίου 1654 - 14 Απριλίου 1689) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη (2η από τον 3ο γάμο) του Φερδινάνδου Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Ελεονώρας Γκοντζάγκα, κόρης του Καρόλου, Δούκα του Μαγιέν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1678 τον Ιωάννη Γουλιέλμο του Παλατινάτου. Έκαναν δύο θνησιγενή τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Παλατινές κόμισσες του Νόιμπουργκ Κατηγορία:Δούκισσες του Μπεργκ
Ευρυμέδοντας (ποταμός)
Ο ποταμός Ευρυμέδων ή Ευρυμέδοντας (Köprüçay στα τουρκικά) είναι ποτάμι της Μικράς Ασίας και εκβάλλει στη Μεσόγειο, στον κόλπο της Αττάλειας. Είναι γνωστός από την αρχαιότητα τόσο για το μήκος και εύρος που του έδωσαν και το όνομά του, όσο και για την μάχη που δόθηκε εκει μεταξύ Ελλήνων και Περσών το 467 π.Χ. Η ονομασία του στα τουρκικά σημαίνει το ποτάμι με τά γεφύρια, επειδή έχει μεγάλο μήκος αλλά και φαράγγια και χρειάστηκε ήδη από την αρχαιότητα να οικοδομηθούν σε πολλά σημεία του γέφυρες. Κατά μήκος του σώζονται και σήμερα δύο ρωμαϊκές γέφυρες.
Ονομασία
Η ονομασία του προήλθε από τη σύνθεση τού επιθέτου "ευρύς" και του ρήματος "μέδω" που σήμαινε βασιλεύω, εκτείνομαι, κυριαρχώ. Ως Ευρυμέδων όμως αναφέρεται και μυθολογικός ήρωας που σύμφωνα με μια παράδοση απέκτησε με την Ήρα τον Προμηθέα. Πιθανόν ο ποταμός να ονομάστηκε έτσι και από τον ήρωα της μυθολογίας.
Χαρακτηριστικά
Πηγάζει από την οροσειρά του Ταύρου στα νοτιοανατολικά της λίμνης Εγιρντίρ και έχει μήκος 184 χιλιόμετρα. Στην αρχαιότητα ήταν πλωτός μέχρι την πόλη της Ασπένδου -και γι αυτό στη ναυμαχία Ελλήνων και Περσών οι Πέρσες υποχώρησαν με το στόλο τους στα ενδότερα, χρησιμοποιώντας τον πλωτό ποταμό, για να φτάσουν σχεδόν μέχρι την Άσπενδο.
thumb|Ο Ευρυμέδων εκβάλλει στον κόλπο της Παμφυλίας, που τώρα λέγεται κόλπος της Αττάλειας
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή δόθηκαν διάφορες μάχες, μνημονεύονται όμως κυρίως δύο. Η μία μάχη που είναι γνωστή ως μάχη στον Ευρυμέδοντα έγινε ανάμεσα στους Ελληνες υπό τον Κίμωνα και τους Πέρσες. Ο Κίμωνας νίκησε τόσο στη ναυμαχία όσο στην αναμέτρηση στο πεζικό και αυτή η νικη απομάκρυνε τον περσικό κινδυνο από την Ιωνία για περίπου 20 χρόνια. Για τη χρονολογία της αναμέτρησης αυτής δεν υπάρχει ομοφωνία και άλλοι ιστορικοί την τοποθετουν στο 469 π.Χ. ενώ άλλοι στο 466 π.Χ. Η επόμενη γνωστή ναυμαχία δόθηκε εκεί το 190 π.Χ. μεταξύ των Ρωμαίων και των Σελευκιδών -νίκησε ο ρωμαϊκός στόλος.
Κατηγορία:Ποταμοί της Τουρκίας
127 ώρες
Το 127 Ώρες (αγγλικά: 127 Hours) είναι αμερικανική/αγγλική βιογραφική δραματική περιπέτεια παραγωγής 2010 σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Ντάνι Μπόιλ. Το σενάριο το έγραψε ο ίδιος μαζί με τον Σάιμον Μπόφοϊ και είναι βασισμένο στην αυτοβιογραφία του Άρον Ράλστον "Between a Rock and a Hard Place". Πρωταγωνιστεί ο Τζέιμς Φράνκο στο ρόλο του ορειβάτη Ράλστον, ο οποίος παγιδεύτηκε σε ένα φαράγγι στη Γιούτα και έμεινε εκεί για περισσότερο από πέντε μέρες το 2003.
Πλοκή
Ο Άρον Ράλστον εξερευνούσε τα βουνά στο Canyonlands National Park στη Γιούτα. Σε μια προσπάθειά του να περάσει ένα φαράγγι, γλιστράει και πέφτει μέσα. Το δεξί χέρι του συνθλίβεται από μια πέτρα με αποτέλεσμα να παγιδευτεί. Για τις επόμενες πέντε μέρες ο Ράλστον επανεξετάζει ολόκληρη τη ζωή του και καταφέρνει να ανακαλύψει ότι διαθέτει όλο το κουράγιο για να μπορέσει να επιβιώσει κάνοντας οτιδήποτε είναι απαραίτητο. Για να ελευθερωθεί κόβει το χέρι του και περπατάει 8 μίλια μέσα στην έρημο, μέχρι να βρει άλλους οδοιπόρους και τελικά να σωθεί. Κατά τη διάρκειά του εγκλωβισμού του, ο Ράλστον αναπολεί, φίλους, ερωμένες και τις δύο οδοιπόρους που συνάντησε λίγο πριν το ατύχημά του.
Παραγωγή
Ο Ντάνι Μπόιλ ήθελε πολλά χρόνια να κάνει ταινία την ιστορία του Ράλστον. Ο Μπόιλ έγραψε ένα προσχέδιο και το έδωσε στον Σάιμον Μπόφοϊ να γράψει το σενάριο. Ο Μπόιλ περιγράφει την ταινία ως "μια πολύ βρετανική" και "μια περιπέτεια με έναν τύπο που δεν μπορεί να κουνηθεί". Το Νοέμβριο του 2009 ανακοινώθηκε ότι πρώτη επιλογή του Μπόιλ για το ρόλο του Ράλστον ήταν ο Κίλιαν Μέρφι. Ο Ράιαν Γκόσλινγκ επίσης φημολογούνταν ότι ήταν υποψήφιος. Τελικά, τον Ιανουάριο του 2010, το ρόλο πήρε ο Τζέιμς Φράνκο. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν το Μάρτιο του 2010 στη Γιούτα. Ο Μπόιλ ήθελε να σκηνοθετήσει το πρώτο μέρος της ταινίας χωρίς διαλόγους.
Box office
Με προϋπολογισμό 18.000.000 δολάρια, η ταινία 127 Ώρες έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 25η θέση με 264.800 δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 18,3 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 42,4 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 60,7 εκατομμύρια δολάρια. Στην Ελλάδα έκοψε 37.435 εισιτήρια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σολτ Λέικ Σίτι Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιβίωσης Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Μαδάτ Γκουλιγιέφ
Ο Μαδάτ Γκουλιγιέφ (Mədət Quliyev) είναι υπολοχαγός της Υπηρεσίας Κρατικής Ασφάλειας της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν και τοπικός αρχηγός.
Πρώιμη ζωή
Ο Μαδάτ Γκιουλγιέφ γεννήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1958 στο Γκαντζά σε μια μορφωμένη οικογένεια. Ο πατέρας του Γκαζαχφάρ Γκιουλγιέφ είναι μηχανικός. Η μητέρα του, Ζανμπάγκ Γκουλιγιέβα, είναι δάσκαλος Αζερικής γλώσσας και λογοτεχνίας. Ξεκίνησε να σπουδάζει στο 1ο γυμνάσιο της Γκαντζά το 1975 και τελείωσε το 8ο σχολείο το 1975. Ο Μαδάτ Γκουλιγιέφ αποφοίτησε από το Κρατικό Ινστιτούτο Φυσικής Κατάρτισης και Αθλητισμού του Αζερμπαϊτζάν το 1980 και από την Αστυνομική Ακαδημία του Υπουργείου Εσωτερικών της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν το 1997. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.
Καριέρα
Ο Γκουλιγιέφ εργάζεται σε διάφορους τομείς της κρατικής ασφάλειας εδώ και αρκετά χρόνια. Ήταν κύριο μέλος των Ενόπλων Δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν κατά τα έτη 1980-1982. Ξεκίνησε να υπηρετεί σε οργανισμούς εσωτερικών υποθέσεων από το 1983. Κατά τη διάρκεια των ετών 1992-1994 εργάστηκε ως επικεφαλής της Διεύθυνσης Καταπολέμησης της Τρομοκρατίας και Απάτης. Κατά τη διάρκεια των ετών 1994-1995 εργάστηκε ως επικεφαλής του περιφερειακού τμήματος του οργανισμού καταπολέμησης των οργανωμένων εγκλημάτων του MIA, Γιεβλάχ-Γκαζάχ. Κατά τη διάρκεια των ετών 1995-1996 ήταν Διευθυντής του Τμήματος Καταπολέμησης Οργανωμένων Εγκλημάτων του MIA. Το 1997 αποφοίτησε από την Αστυνομική Ακαδημία της MIA.
Τον Δεκέμβριο του 2015 ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίεφ ίδρυσε δύο υπηρεσίες: την Υπηρεσία Ασφάλειας του Κράτους (ΥΑΚ) και την Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών (ΥΕΠ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζέροι στρατιωτικοί
Νικολά Ανελκά
Ο Νικολά Σεμπαστιάν Ανελκά (Nicolas Sébastien Anelka, 14 Μαρτίου 1979) είναι ένας πρώην Γάλλος διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής, που έχει αγωνιστεί σε πολλά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Το 1997-99, ως παίκτης της Άρσεναλ, κέρδισε το έπαθλο του καλύτερου νέου ποδοσφαιριστή της σεζόν στην Αγγλία.
Βιογραφία
Ο Νικολά Ανελκά γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1979 στις Βερσαλλίες της Γαλλίας. Οι γονείς του, Ζαν-Φιλίπ και Μαργαρίτα, προέρχονται από τη Μαρτινίκα, από όπου είχαν μεταναστεύσει στη Γαλλία το 1979. Από το 2005 ασπάστηκε τον ισλαμισμό, έπειτα από ένα ταξίδι στη Σαουδική Αραβία. Το μουσουλμανικό του όνομα είναι Αμντούλ-Σαλάμ Μπιλάλ (Abdul-Salam Bilal). Είναι παντρεμένος με την Barbara Tausia.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Ανελκά ξεκίνησε την καριέρα του ως έφηβος στην Παρί Σ. Ζερμέν. Το Φεβρουάριο του 1997, σε ηλικία 17 ετών μεταγράφηκε στην Άρσεναλ του Αρσέν Βενγκέρ αντί 500.000 λιρών. Αγωνίστηκε στην Πρέμιερ Λιγκ για δυόμισι περιόδους σκοράροντας 28 γκολ σε 90 συνολικά ματς. Το 1997-98 κέρδισε με την Άρσεναλ το νταμπλ σκοράροντας το δεύτερο γκολ της ομάδας του στον τελικό του Κυπέλλου εναντίον της Νιούκαστλ. Την επόμενη σεζόν 1998-99 ανακηρύχθηκε καλύτερος νέος παίκτης του πρωταθλήματος.
Ακολούθησε η μεταγραφή του στη Ρεάλ Μαδρίτης αντί του ποσού ρεκόρ των 22,3 εκατ. λιρών. Αγωνίστηκε τη σεζόν 1999-2000 και με την ομάδα του κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ.
Το 2000 επέστρεψε στην ομάδα που ξεκίνησε, την Παρί Σεν Ζερμέν, σε μια μεταγραφή που κόστισε 20 εκατ. λίρες. Αγωνίστηκε για μιάμιση σεζόν, ως το Δεκέμβριο του 2001, οπότε δόθηκε δανεικός στη Λίβερπουλ για το β΄ μισό της σεζόν 2001-02.
Το καλοκαίρι του 2002 υπέγραψε στη Μάντσεστερ Σίτι αντί του ποσού των 12 εκ. λιρών που αποτελούσε ρεκόρ για το σύλλογο. Τότε πρωτοφόρεσε τον αριθμό 39 στη φανέλα του, τον οποίο έκτοτε καθιέρωσε στις επόμενες ομάδες που αγωνίστηκε καθώς και στην Εθνική Γαλλίας. Στη Σίτι έμεινε δυόμισι σεζόν σκοράροντας 43 γκολ σε 94 ματς συνολικά. Όμως, η ομάδα δεν κατάφερε σπουδαία πράγματα, αφού τερμάτισε 9η και 16η.
Έτσι τον Ιανουάριο του 2005 έφυγε για την τουρκική Φενερμπαχτσέ, αντί 7 εκ. λιρών. Με την ομάδα της Κωνσταντινούπολης κατέκτησε το πρωτάθλημα Τουρκίας το 2005 και την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Το καλοκάιρι του 2006 επέστρεψε στην Αγγλία, υπογράφοντας στην Μπόλτον Γουόντερερς του Σαμ Αλαρντάις, αντί του ποσού των 8 εκ. λιρών που αποτελούσε ρεκόρ για την Μπόλτον. Στην Μπόλτον έμεινε ως τον Ιανουάριο του 2008, οπότε εντάχθηκε στη δύναμη της Τσέλσι αντί 15 εκ. λιρών.
Με το ποσό αυτής της μεταγραφής έγινε ο πιο δαπανηρός ποδοσφαιριστής στην ποδοσφαιρική ιστορία, αφού συνολικά έχουν δαπανηθεί 87 εκ. λίρες για τις μεταγραφές που έκανε από το 1997 που έφυγε από την Παρί Σεν Ζερμέν.
Διεθνής καριέρα
Ως νέος αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων Γαλλίας (κάτω των 20) στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων του 1997. Στην ανδρική Εθνική ομάδα έκανε ντεμπούτο στις 22 Απριλίου 1998 εναντίον της Σουηδίας. Ήταν βασικό μέλος της ομάδας που κέρδισε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 2000 αλλά δεν κλήθηκε στην Εθνική που συμμετείχε στο Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου του 2006. Στην εθνική Γαλλίας αγωνίστηκε μέχρι το 2010 και είχε 69 συμμετοχές και 14 γκολ.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαγκάη Σενχουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σαγκάη Σενχουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΝΦ Κλαιρφοντέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ινδία Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Σαχαρόν Σελάχ
Ο Σαχαρόν Σελάχ (εβραϊκά:שהרן שלח, γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1945) είναι Ισραηλινός μαθηματικός και καθηγητής μαθηματικών στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και στο Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς στο Νιου Τζέρσεϊ.
Βιογραφία
Ο Σελάχ είναι παντρεμένος με τη Γιαέλ και απέκτησε τρία παιδιά. Ο αδελφός του, ο δικαστής Χαμμάν Σελάχ, δολοφονήθηκε μαζί με τη σύζυγο και την κόρη του από έναν Αιγύπτιο στρατιώτη κατά τη διάρκεια της σφαγής της Ρας Μπούργκα το 1985.
Ο Σελάχ σχεδίαζε να γίνει επιστήμονας από το δημοτικό σχολείο, αλλά αρχικά προσελκύστηκε από τη φυσική και τη βιολογία, όχι από τα μαθηματικά, πριν ανακαλύψει τη μαθηματική ομορφιά στη μελέτη της γεωμετρίας: "Αλλά όταν έφτασα στην ένατη τάξη, άρχισα να μελετώ γεωμετρία και τα μάτια μου άνοιξαν σε αυτή την ομορφιά - ένα σύστημα αποδείξεων και θεωρημάτων που βασίζεται σε έναν πολύ μικρό αριθμό αξιωμάτων που με εντυπωσίασε και με γοήτευσε", είπε. Σε ηλικία 15 ετών αποφάσισε να γίνει μαθηματικός, μια επιλογή που εδραιώθηκε όταν διάβασε το βιβλίο του Αβραάμ Χαλέβι Φρένκελ "Εισαγωγή στα Μαθηματικά".
Πήρε πτυχίο στις θετικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ το 1964, υπηρέτησε στις Στρατιωτικές Δυνάμεις του Ισραήλ μεταξύ 1964 και 1967 και πήρε μεταπτυχιακό δίπλωμα στις θετικές επιστήμες από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο (υπό την επίβλεψη του Χάιμ Γκάιφμαν) το 1967. Στη συνέχεια εργάστηκε ως βοηθός στο Ινστιτούτο Μαθηματικών του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ, ενώ ολοκλήρωσε εκεί το διδακτορικό του υπό την καθοδήγηση του Μίχαελ Όσερ Ράμπιν[5], σε μια μελέτη σταθερών θεωριών.
Ο Σελάχ ήταν λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 1969-70, και στη συνέχεια εργάστηκε ως βοηθός καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες το 1970-71. Έγινε καθηγητής στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο το 1974, θέση την οποία κατέχει μέχρι σήμερα.
Διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής στα ακόλουθα πανεπιστήμια[5]: Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν (1977-78), Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϊ (1978 και 1982), Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν (1984-85), Πανεπιστήμιο Σάιμον Φρέιζερ, Μπέρναμπι, Βρετανική Κολομβία (1985) και Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς, Νιου Τζέρσεϊ (1985). Από το 1986 είναι επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Το έργο του Σελάχ είχε βαθύ αντίκτυπο στη θεωρία προτύπων και στη θεωρία συνόλων. Τα εργαλεία που ανέπτυξε για τη θεωρία ταξινόμησής του έχουν εφαρμοστεί σε μεγάλο αριθμό θεμάτων και προβλημάτων στη θεωρία μοντέλων και έχουν οδηγήσει σε σημαντικές προόδους στη θεωρία σταθερότητας και στις χρήσεις της στην άλγεβρα και την αλγεβρική γεωμετρία, όπως έδειξαν για παράδειγμα ο Εχούντ Χρουσόφσκι και πολλοί άλλοι. Η θεωρία της ταξινόμησης περιλαμβάνει εκτεταμένη εργασία που αναπτύχθηκε σε πολλές δεκάδες εργασίες για την πλήρη επίλυση του προβλήματος του φάσματος σχετικά με την ταξινόμηση των θεωριών πρώτης τάξης ως προς τη δομή και τον αριθμό των μη ισομορφικών μοντέλων, μια τεράστια περιπλάνηση. Στη συνέχεια επέκτεινε αυτή την εργασία πολύ πέρα από τις θεωρίες πρώτης τάξης, για παράδειγμα σε αφηρημένες στοιχειώδεις κλάσεις. Το έργο αυτό είχε επίσης σημαντικές εφαρμογές στην άλγεβρα, χάρη στο έργο του Μπόρις Ζίλμπερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ισραηλινοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1984
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1984, πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαΐου 1984 στην Πόλη του Λουξεμβούργου. Η παρουσιάστρια Ντεζιρέ Νόσμπους, που ήταν μόλις 19 ετών εκείνη τη στιγμή, φιλοξένησε την παράσταση με χαλαρό τρόπο, κάτι που ήταν αρκετά ασυνήθιστο για την παράσταση εκείνη την εποχή. Εκδήλωσε την ευχέρεια της σε τέσσερις γλώσσες με εναλλαγή μεταξύ Αγγλικών, Γαλλικών, Γερμανικών και Λουξεμβουριανών κατά τη διάρκεια της ομιλίας, συχνά στην ίδια πρόταση.
Οι Σουηδοί Herreys ήταν οι νικητές αυτού του διαγωνισμού με το τραγούδι "Diggi-Loo Diggi-Ley". Αυτή ήταν η δεύτερη νίκη της σκανδιναβικής χώρας, και η πρώτη στα σουηδικά, καθώς οι ABBA ερμηνεύσαν το "Waterloo" στα αγγλικά όταν κέρδισαν το. Ο Ρίτσαρντ και ο Λούις Χέρρεϊ έγιναν οι πρώτοι έφηβοι που κέρδισαν την Eurovision και παραμένουν οι νεότεροι άνδρες νικητές, 19 ετών και 260 ημερών και 18 ετών και 184 ημερών αντίστοιχα.
Το Ισραήλ δεν συμμετείχε λόγω του ότι ο διαγωνισμός έπεφτε τις ίδιες μέρες με τις γιορτές της χώρας, το Yom HaZikaron. Η Ισλανδία επρόκειτο να συμμετάσχει αλλά αποσύρθηκε λόγω έλλειψης οικονομικής υποστήριξης. Το 1984 είναι επίσης αξιοσημείωτο για τις αποδοκιμασίες (booing) που μπορούσαν να ακουστούν από το κοινό, ειδικά στο τέλος της παράστασης του Ηνωμένου Βασιλείου. Λέγεται ότι οι αποδοκιμασίες (booing) οφειλόταν στους αγγλικούς χούλιγκαν ποδοσφαίρου που προκάλεσαν ταραχές στο Λουξεμβούργο τον Νοέμβριο του 1983 μετά τον αποκλεισμό τους από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου της UEFA.
Τοποθεσία
Η Πόλη του Λουξεμβούργου είναι μια κοινότητα με το καθεστώς της πόλης και η πρωτεύουσα του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου. Βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Alzette και Pétrusse στο νότιο Λουξεμβούργο. Η πόλη περιέχει το ιστορικό Κάστρο του Λουξεμβούργου, που ιδρύθηκε από τους Φράγκους στον Πρώιμο Μεσαίωνα, γύρω από το οποίο αναπτύχθηκε ένας οικισμός.
Το Μεγάλο Θέατρο εγκαινιάστηκε το 1964 ως Δημοτικό Θέατρο (Théâtre Municipal de la Ville de Luxembourg) και εκεί παρουσιάζονται θεατρικές παραστάσεις, μπαλέτα και όπερες. Στον ίδιο χώρο έγινε και ο διαγωνισμός τραγουδιού του 1973.
Αποτελέσματα
Σημειώσεις
Δομή ψηφοφορίας
Πριν από το διαγωνισμό, η Σουηδία δεν αναμενόταν να κερδίσει ούτε καν να πετύχει μια υψηλή θέση. Κατά την πορεία προς το Διαγωνισμό, η στοιχηματική εταιρία Ladbrokes είχε τις χαμηλότερες αποδόσεις σε τραγούδια από την Ιρλανδία, την Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Σουηδία θεωρήθηκε "dark horse" με υψηλές αποδόσεις.
Κάθε χώρα είχε μια κριτική επιτροπή που έδωσε από 1 έως 8, 10 και 12 πόντους για τα δέκα κορυφαία τραγούδια τους.
Στο τέλος των προτελευταίων ψήφων της κριτικής επιτροπής, υπήρχε μόνο διαφορά έξι βαθμών μεταξύ Σουηδίας και Ιρλανδίας, στους 141 και 135 αντίστοιχα. Ωστόσο, η Γιουγκοσλαβία ήταν η μόνη χώρα που δεν είχε δώσει πόντους στην Ιρλανδία και η Πορτογαλία, η τελευταία κριτική επιτροπή, έδωσε στη δυτική χώρα μόνο δύο βαθμούς, συνθλίβοντας τις πιθανότητές τους. Η ψηφοφορία της Πορτογαλίας κόστισε επίσης στη Δανία, η οποία κράτησε σε μια ισχυρή τρίτη θέση και προηγούταν για ένα μικρό χρονικό διάστημα, σε εκείνη τη θέση, όταν οι 12 της Πορτογαλίας ανέβασαν την Ισπανία από 94 σε 106 βαθμούς. Ταυτόχρονα, η Πορτογαλία έδωσε στη Δανία μόνο έναν βαθμό, κάνοντας 101 τους συνολικούς βαθμούς της. Παρ' όλα αυτά, αυτή ήταν η καλύτερη θέση της τελευταίας χώρας σε πάνω από 20 χρόνια.
Στα μισά της ψηφοφορίας, ο πίνακας αποτελεσμάτων έγινε μπλε και παρέμεινε έτσι μέχρι το τέλος της ψηφοφορίας. Αυτό ήταν ορατό μόνο σε τηλεθεατές.
12 βαθμοί
Ακολουθεί μια περίληψη όλων των 12 πόντων στον τελικό:
Ντομίνι Κρόσφιλντ
Η Ντομίνι ή Ντομινί Κρόσφιλντ Ηλιάδη (αγγλικά : Lady Domini Crosfield) (1884 - 15 Ιανουαρίου 1963) ήταν Βρετανή, ελληνικής καταγωγής, πολιτικός και αθλήτρια της αντισφαίρισης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λανκσάιρ και ήταν κόρη του Ηλία Μιχαήλ Ηλιάδη {1843-1928) ευπόρου εμπόρου από τη Σμύρνη και της Μαρίας (Μαρίκα) Ομήρου (1843-1928) επίσης σμυρναϊκής καταγωγής . Το 1907 παντρεύτηκε τον Άρθουρ Κρόσφιλντ, βουλευτή του Φιλελεύθερου κόμματος το 1906-1910. Όταν ο σύζυγός της έγινε βαρονέτος το 1915 απέκτησε και η ίδια τον τίτλο της Λαίδης . Το όνομα της μητέρας της έχει σήμερα στην Ελλάδα το Μαιευτήριο "ίδρυμα Μαρίκα Ηλιάδη" στην Αθήνα.
Σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, η Λαίδη Κρόσφιλντ ήταν επίτιμος σύμβουλος εκθέσεων και τέχνης στο Ελληνικό τμήμα πληροφοριών. Το 1919 έγινε πρόεδρος του κέντρου προστασίας νηπίων στο Ινσλίγκτον μια θέση που θα κρατήσει μέχρι το 1959. Ήταν ιδρυτής και πρόεδρος παιδικών σταθμών και μουσικής για παιδιά στην Ελλάδα. Ήταν μέλος του Συμβουλίου, για την κοινωνία των καθηγητών χορού. Ήταν μέλος του εκτελεστικής της εθνικής ομοσπονδίας μητρότητας και παιδικής πρόνοιας. Ήταν μέλος της εκτελεστικής και πρόεδρος της μόνιμης επιτροπής της Αγγλοελληνικής ένωσης. Ήταν Αντιπρόεδρος και διευθυντής της φιλαρμονικής εταιρείας του Λονδίνου.
Η Λαίδη Κρόσφιλντ διατηρούσε προσωπική φιλία με την Έλενα Σκυλίτση, στο σπίτι της στο Λονδίνο πραγματοποίησε το 1921 η Σκυλίτση τον γάμο της με τον Ελευθέριο Βενιζέλο.