cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αστεροειδείς Αμόρ
Αμόρ I
Η υποομάδα Amor I αποτελείται από τους αστεροειδείς Αμόρ των οποίων ο μεγάλος ημιάξονας της τροχιάς είναι ανάμεσα σε αυτούς της Γης και του `Αρη. Με άλλα λόγια, έχουν μεγάλος ημιάξονα μεταξύ 1,000 και 1,523 AU. Λιγότερο από το 20% του συνόλου των αστεροειδών Αμόρ ανήκουν σε αυτή την υποομάδα. Οι αστεροειδείς Αμόρ I έχουν μικρότερες εκκεντρότητες από αυτούς των άλλων υποομάδων.
Ορισμένοι αστεροειδείς Αμόρ I, όπως είναι ο 15817 Λουτσιανοτέζι, δεν τέμνουν την αρειανή τροχιά και θα μπορούσαν να θεωρηθούν μέλη μιας «ζώνης Γη-`Αρη». Ωστόσο, δεν είναι όλοι οι αστεροειδείς που κινούνται αποκλειστικά ανάμεσα στη γήινη και την αρειανή τροχιά αστεροειδείς Αμόρ.
Οι αστεροειδείς Αμόρ I που τέμνουν την αρειανή τροχιά (όπως ο 433 Έρως), το κάνουν από την εσωτερική της πλευρά.
Οι αστεροειδείς Αμόρ I που έχουν μεγάλους ημιάξονες τροχιάς πολύ κοντά στον γήινο (όπως ο 1992 JD) μπορούν να θεωρηθούν Αστεροειδείς Αρούνα, καθώς έχουν πολύ μικρές εκκεντρότητες και άρα γεωειδείς τροχιές.
Αμόρ II
Η υποομάδα Amor II αποτελείται από τους αστεροειδείς Αμόρ των οποίων ο μεγάλος ημιάξονας τροχιάς είναι ανάμεσα στον `Αρη (1,52 AU) και στην Κύρια Ζώνη Αστεροειδών (2,12 AU). Περίπου το ένα τρίτο του συνόλου των αστεροειδών Αμόρ ανήκουν σε αυτή την υποομάδα, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του 1221 Αμόρ. Τα σώματα αυτά έχουν μέτριες εκκεντρότητες τροχιάς (από 0,17 μέχρι 0,52) και όλα διασχίζουν την αρειανή τροχιά από την εξωτερική της πλευρά. Οι τροχιές τους τα φέρνουν συνήθως μέσα από το εσωτερικό όριο της Κύριας Ζώνης.
Αμόρ III
Η υποομάδα αυτή αποτελείται από τους μισούς σχεδόν αστεροειδείς Αμόρ και τα μέλη της έχουν μεγάλο ημιάξονα καθαρά μέσα στην Κύρια Ζώνη, μεταξύ 2,12 και 3,57 AU. Μπορούν να θεωρηθούν σώματα της Κύριας Ζώνης με πολύ μεγάλες εκκεντρότητες τροχιάς (από 0,4 ως 0,6), ώστε να πλησιάζουν τον πλανήτη μας.
Επειδή οι εκκεντρότητες είναι πολύ μεγάλες, περίπου το ένα τρίτο των αστεροειδών Αμόρ III έχουν τροχιές που εκτείνονται πέρα από την Κύρια Ζώνη Αστεροειδών και πλησιάζουν τον πλανήτη Δία σε απόσταση μικρότερη της 1 AU. Οι αστεροειδείς 719 Αλβέρτος και 1036 Γκάνυμεντ είναι αστεροειδείς Αμόρ III. Οι πιο «ακραίοι» Αμόρ III (όπως ο 5370 Ταράνις) διασχίζουν την τροχιά του Δία.
Επειδή κείνται κατά ένα μέρος της τροχιάς τους μέσα στην Κύρια Ζώνη, αρκετοί Αμόρ III ανήκουν επίσης σε υποομάδες ή «οικογένειες» της Ζώνης αυτής. Π.χ. ο πρώτος αστεροειδής της Οικογένειας της Αλίντας που ανακαλύφθηκε ήταν ο αστεροειδής Αμόρ 887 Αλίντα.
Αμόρ IV
Υπάρχουν μόνο 14 γνωστοί αστεροειδείς Αμόρ IV. Αυτών η μέση απόσταση (μεγάλος ημιάξονας τροχιάς) από το κέντρο του Ηλίου είναι πέρα από την Κύρια Ζώνη Αστεροειδών, μεγαλύτερη από 3,57 AU. Φυσικά, και οι 14 τέμνουν την τροχιά του Δία. Παρότι έχουν εξαιρετικά μεγάλες εκκεντρότητες για αστεροειδείς (0,65 ως 0,75), οι τροχιές τους δεν είναι τόσο επιμήκεις όσο εκείνες των περισσότερων δαμοκλοειδών αστεροειδών και κομητών, σωμάτων που τείνουν να έχουν εκκεντρότητες περί το 0,9. Ο μοναδικός Αμόρ IV που έχει ονομασθεί μέχρι στιγμής είναι ο 3552 Δον Κιχώτης και ο μόνος άλλος Αμόρ IV που έχει αύξοντα αριθμό είναι ο (85490) 1997 SE5. Μέχρι στιγμής, κανένας αστεροειδής Αμόρ που να τέμνει την τροχιά του Κρόνου δεν έχει ανακαλυφθεί.
Εξωτερικώς εφαπτόμενοι γεωπλήσιοι αστεροειδείς
Ως εξωτερικώς εφαπτόμενος γεωπλήσιος αστεροειδής (outer Earth-grazer asteroid) ορίζεται ένας αστεροειδής που κανονικά κείται εξωτερικώς της Γης, αλλά μπορεί να πλησιάσει τον `Ηλιο περισσότερο από ό,τι η Γη στο αφήλιο της δικής της τροχιάς (1,0167 AU), όχι όμως περισσότερο από όσο η Γη στο περιήλιό της (0,9833 AU). Με άλλα λόγια, το περιήλιο της τροχιάς του αστεροειδούς κείται μεταξύ του περιηλίου και του αφηλίου της τροχιάς της Γης. Οι εξωτερικώς εφαπτόμενοι γεωπλήσιοι ανήκουν είτε στους Απολλώνειους αστεροειδείς, είτε στους Αμόρ, αναλόγως με τον ορισμό που χρησιμοποιείται.
Αν κάποιος χρησιμοποιήσει τον απλό ορισμό του αστεροειδή Αμόρ (1,3000 AU > περιήλιο > 1,0000 AU), τότε οι αστεροειδείς των οποίων το περιήλιο κείται μεταξύ 1,0000 AU (ο μεγάλος ημιάξονας της γήινης τροχιάς) και 1,0167 AU (αφήλιο της γήινης τροχιάς) είναι εξωτερικώς εφαπτόμενοι Αμόρ, ενώ όσοι έχουν περιήλιο μεταξύ 0,9833 AU (περιήλιο της γήινης τροχιάς) και 1,0000 AU θεωρούνται Απολλώνειοι εξωτερικώς εφαπτόμενοι γεωπλήσιοι αστεροειδείς.
Δυνητικά επικίνδυνοι αστεροειδείς
Οι περισσότεροι «δυνητικά επικίνδυνοι αστεροειδείς» (Potentially Hazardous Asteroids, PHAs) είναι είτε Αστεροειδείς Ατών, είτε Απολλώνειοι, διασχίζουν δηλαδή εξ ορισμού τη γήινη τροχιά.
Ωστόσο, με βάση τον γενικότερο ορισμό για τους αστεροειδείς Αμόρ, περίπου το ένα δέκατο των ταξινομούμενων ως δυνητικά επικίνδυνων αστεροειδών είναι αστεροειδείς Αμόρ. Προκειμένου να θεωρηθεί κάποιος αστεροειδής ως PHA, η τροχιά του πρέπει να πλησιάζει εγγύτερα από 0,05 AU τη γήινη και το σώμα πρέπει να είναι «αρκετά μεγάλο» ώστε να αποτελεί απειλή. Επομένως ένας αστεροειδής Αμόρ πρέπει να έχει απόσταση περιηλίου μικρότερη από 1,05 AU ώστε να ταξινομηθεί ως PHA. Περίπου το 1/5 των Αμόρ έρχονται τόσο κοντά στο κέντρο του Ηλίου, και από αυτούς περίπου το 1/5 και πάλι είναι στην πραγματικότητα δυνητικά επικίνδυνοι αστεροειδείς.
Αντίθετα, χρησιμοποιώντας τον αυστηρότερο ορισμό για τους Αμόρ, οι Αμόρ, εξ ορισμού, δεν τέμνουν την τροχιά της Γης.
1436
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1436 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άγιος Θεόδωρος
Το όνομα  μπορεί να αναφέρεται:
Στους Αγίους:
Οικισμοί
* Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Καμπούλ (ποταμός)
Ο ποταμός Καμπούλ, ή Καμπάλ, (αρχαία ελληνικά: Κωφής, γεν.: Κωφήνος, αιτ.: Κωφήνα,  Παστού: کابل سیند, Περσικά & Ουρντού: دریای کابل), είναι ένας από τους σημαντικότερους ποταμούς του Αφγανιστάν.
Πηγάζει από τα όρη Σάγκλαχ Γκάμα του Αφγανιστάν. Το συνολικό του μήκος είναι 700 περίπου χλμ. πριν ενωθεί με τον Ινδό ποταμό, στην Αττόκ, (πόλη της περιοχής Παντζάμ του Πακιστάν). Σημαντικότερες πόλεις από τις οποίες διέρχεται ο Καμπούλ είναι η πρωτεύουσα Καμπούλ, η Σαχαρμπάχ, και η Τζαλαλαμπάτ, Μεγαλύτεροι παραπόταμοι του Καμπούλ ποταμού είναι: ο Λογκάρ, ο Παντζσίρ, ο Κουνάρ, ο Αλινγκάρ και ο Μπάρα.
Ο ποταμός Καμπούλ τον περισσότερο χρόνο παραμένει σχεδόν ξεροπόταμος που όμως κατά τη διάρκεια του Καλοκαιριού που λιώνουν τα χιόνια αυτός γεμίζει. Παρότι συνδέεται κατά τον ρου του με τους άλλους παραποτάμους του ,για ιστορικούς λόγους συνεχίζεται η ονομασία του μέχρι την εκβολή του στον Ινδό ποταμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ποταμοί του Πακιστάν Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ασίας
Κωνσταντίνος Βοβολίνης
Ο Κωνσταντίνος Βοβολίνης (Αθήνα, 5 Ιανουαρίου 1913 - 10 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Εξέδωσε, μαζί με τον Λάζαρο Πηνιάτογλου και τον Γιάννη Μηλιό) την εφημερίδα «Ελληνικόν Αίμα», όργανο της ομώνυμης αντιστασιακής οργάνωσης, την περίοδο της Κατοχής.
Ανέλαβε γενικός γραμματέας του Δήμου Πειραιώς και της Βουλής, ενώ εξελέγη βουλευτής Πειραιώς το 1953 σε επαναληπτική εκλογή (29 Μαρτίου 1953) με τον Ελληνικό Συναγερμό και επανεξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων με το Κόμμα Προοδευτικών το 1961. Στην δικτατορική κυβέρνηση Παπαδόπουλου ήταν υφυπουργός Προεδρίας από το 1968 έως τον θάνατό του.
Απεβίωσε από οξεία κρίση λοιμώδους ηπατίτιδας το 1970.
Αγία Θεοδώρα
Το όνομα  μπορεί να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
*
Άκης Πάνου
Ο Άκης (Αθανάσιος-Δημήτριος) Πάνου (15 Δεκεμβρίου 1933 - 7 Απριλίου 2000) ήταν Έλληνας συνθέτης και στιχουργός, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες τραγουδοποιούς.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1933 στην Καλλιθέα και ήταν ο τρίτος από τα έξι παιδιά της οικογένειας. Ο πατέρας του Στέφανος Πάνου εργαζόταν ως διαχειριστής της βασιλικής φρουράς και η μητέρα του, Ελευθερία Σακελλαριάδη, ασχολείτο με τα οικιακά. Μεγάλωσε σε γειτονιά με πολλούς πρόσφυγες και από μικρό παιδί έζησε μέσα στη μουσική, στους κεμετζέδες και στα τραγούδια των Ποντίων. Απέκτησε ακούσματα από τα ρεμπέτικα που ήταν διάχυτα παντού στην περιοχή αλλά και από τον αδελφό της μητέρας του, Περικλή Σακελλαριάδη που έπαιζε κλασική κιθάρα. Μέσα στα δύσκολα χρόνια της κατοχής προσπαθεί να επιβιώσει πουλώντας τσιγάρα και κάνοντας διάφορες δουλειές ενώ παράλληλα μυείται από το μεγαλύτερο αδελφό του Ευάγγελο και τον φίλο του Λευτέρη Ευσταθιάδη στον κόσμο της μουσικής και των οργάνων. Από εννέα ετών ξεκινάει να παίζει μαντολίνο και κιθάρα και την άνοιξη του 1947 γνωρίζεται με το Γιάννη Σταματίου (Σπόρος), μαζί του κάνει την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στην ταβέρνα του Σιλιβάνη στο Κουκάκι με αμοιβή το όποιο φιλοδώρημα των πελατών και ένα πιάτο φαγητό. Το 1948 ανεβαίνει ως ταλέντο στο Αλκαζάρ, στη Φρεγάδα του Λάσκου και παίζει κιθάρα μαζί με τον αδελφό του ενώ η αδελφή του τραγουδάει και αργότερα σμίγει με το φίλο του το Λευτέρη και μαζί παίζουν στα πάρτι και στους χορούς. Εκείνη την εποχή γνωρίζεται με το Νίκο Καρανικόλα τον Κώστα Σιμόπουλο και τον Ορφέα Κρεούζη και μαζί παίζουν σε διάφορα μέρη της Αθήνας και της επαρχίας. Για μια περίπου δεκαετία ο Άκης Πάνου αρχίζει την περιπλάνηση του με όλους τους καλλιτέχνες της εποχής σε διάφορα κέντρα, ενδεικτικά αναφέρουμε τους Γιώργο Τσιμπίδη, Αντώνη Μουστάκα, Γιώργο Χατζηδάκη, Βαγγέλη Νταράλα, Σεβάς Χανούμ, Σταύρο Τζουανάκο, Κώστα Παπαδόπουλο, Βούλα Γκίκα και πολλούς άλλους. Το 1957-58 παίζει στο κέντρο «Απόψε φίλα με» του Χρήστου Κολοκοτρώνη όπου τα ονόματα του μαγαζιού είναι η Σωτηρία Μπέλλου, ο Καραπατάκης και ο Μανώλης Αγγελόπουλος. Το τελευταίο κέντρο που εμφανίζεται είναι «ο Θείος» το 1958.
Μούνστερ, Κάτω Σαξονία
Το Μούνστερ (Munster) είναι πόλη στην Κάτω Σαξονία της Γερμανίας. Η πόλη είναι βάση του μεγαλύτερου στρατοπέδου του γερμανικού στρατού και είναι τοποθετημένη μεταξύ δύο στρατιωτικών πεδίων εκπαίδευσης.
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Σαξονίας
Άκης Πάνου
Έργο-Συνεργασίες
Το 1985 ο Άκης Πάνου θα κάνει κάτι μοναδικό για τα παγκόσμια δεδομένα. Θα κυκλοφορήσει ένα δισκάκι 45 στροφών με τον τίτλο "ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ 100% ΠΡΟΒΑ" και θα συμπεριλάβει σε αυτό δυο τραγούδια του, το «Πες μου Παππού» και το «Πριν, τώρα, πάντα» τα οποία ηχογράφησε και ερμήνευσε μόνος του, παίζοντας τη μουσική με όργανα που κατασκεύασε ο ίδιος, (ο μεγάλος δημιουργός Μανώλης Ρασούλης έλεγε ότι πρέπει να μοιράζεται στους τουρίστες δωρεάν ως δείγμα πολιτισμού).
Το 1989 μετά από την παρότρυνση φίλων του αποφασίζει να επιστρέψει στο πάλκο σε κοινές εμφανίσεις με το Μανώλη Ρασούλη στο κέντρο «Επειγόντως» του Βασίλη Σαλούστρου στην Κυψέλη. Έπειτα ξεκινάει εμφανίσεις σε διάφορα κέντρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης αλλά και μια σειρά συναυλιών. Σε αυτές τις εμφανίσεις ιδιαίτερη εντύπωση κάνει ο τρόπος στησίματος της ορχήστρας, χωρίς καθόλου χώρο στην πίστα και βάζοντας καθήμενους τους μουσικούς μπροστά και τους τραγουδιστές πίσω. Το 1997 ηχογραφεί τον τελευταίο του δίσκο με τίτλο «CASINO» ο οποίος περιέχει το ομώνυμο τραγούδι και 14 επανεκτελέσεις. Κυκλοφόρησε περίπου 240 τραγούδια γράφοντας μόνος του στίχο και μουσική και συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του ελληνικού πενταγράμμου, ενδεικτικά αναφέρουμε τους Πρ. Τσαουσάκη, Γιώτα Λύδια, Πάνο Γαβαλά, Γρηγόρη Μπιθικώτση, Μιχάλη Μενιδιάτη, Χαρούλα Λαμπράκη, Στράτο Διονυσίου, Βίκυ Μοσχολιού, Στέλιο Καζαντζίδη, Γιώργο Χατζηαντωνίου, Βούλα Γκίκα, Μαρινέλλα, Γιώργο Μαρίνο, Δημήτρη Μητροπάνο, Πόλυ Πάνου, Τόλη Βοσκόπουλο κ.α.
Έχουν κυκλοφορήσει δυο βιβλία με στίχους του, το πρώτο το 1980 με τίτλο «Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ» και το δεύτερο το 1990 με τίτλο «ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ-ΣΤΙΧΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ» επιμελημένο από τον Γιώργο Χρονά. Επίσης κυκλοφορούν 36 τραγούδια του σε παρτιτούρες και 20 σε ταμπλατούρες από τις εκδόσεις «Φίλιππος Νάκας».
Προσωπική ζωή
Ο Άκης Πάνου παντρεύτηκε δύο φορές, το 1954 με τη Δήμητρα και το 1993 με την Άννα Μπακιρτζή με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά, την Ελευθερία (1978), τον Στέφανο (1982) και τους δίδυμους Αθανάσιο-Δημήτριο και Ευάγγελο (1984). Το 1986 αποφασίζει να εγκατασταθεί με την οικογένεια του στην Ξάνθη, πόλη καταγωγής της συζύγου του Άννας, διατηρώντας όμως τους επαγγελματικούς του δεσμούς με την Αθήνα. Την 1η Αυγούστου 1997 ο Άκης Πάνου μετά από καυγά που έλαβε χώρα στο σπίτι του στην Ξάνθη σκοτώνει τον 30χρονο Σωτήρη Γιαλαμά, φίλο της 19χρονης κόρης του Ελευθερίας. Για αυτή του τη πράξη καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη χωρίς να του αναγνωριστεί ο πρότερος έντιμος βίος. Μάρτυρες υπεράσπισης όπως ο στιχουργός Μανώλης Ρασούλης και ο Στέλιος Ελληνιάδης είχαν προτείνει να του αναγνωριστεί η αναμφισβήτητη πολιτισμική του προσφορά. Από τις φυλακές της Κομοτηνής θα μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού και αμέσως μετά στο Τζάνειο νοσοκομείο όπου θα διαγνωστεί ότι πάσχει από καρκίνο. Το χειμώνα του 1999 θα υποβληθεί σε χειρουργική επέμβασή και θα αποφυλακιστεί λόγω της ανήκεστου βλάβης της υγείας του. Έφυγε από τη ζωή στις 7 Απριλίου του 2000 στο Ευγενίδειο Θεραπευτήριο αφήνοντας πίσω του βαριά κληρονομιά. Στις 10 Απριλίου του 2000 κηδεύτηκε στο Κοιμητήριο Καλλιθέας.
Παραπομπές
http://musicom.gr/79-mia-synentefksi-me-ton-aksexasto-ki-panou/
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Κάρολος Αλφρέδος του Λίχτενσταϊν
Ο Κάρολος-Αλφρέδος, γερμ. Karl Alfred (16 Αυγούστου 1910 - 17 Νοεμβρίου 1985 ) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν νεότερος αδελφός του Φραγκίσκου-Ιωσήφ Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν.
Βιογραφία
Ο Κάρολος-Αλφρέδος-Μαρία-Ιωάννης Βαπτιστής-Ερρίκος-Άλοϋς-Γεώργιος-Χάρτμανν-Ιγνάτιος γεννήθηκε στο Ντόιτσλαντσμπερκ της Αυστρίας και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Άλοϋς διαδόχου του Λίχτενσταϊν και της Ελισάβετ-Αμαλίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου-Λουδοβίκου αρχιδούκα της Αυστρίας.
Απεβίωσε στο Μπρουκ επί του Λάιτα της Αυστρίας σε ηλικία 65 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1949 την Αγνή-Χριστίνα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Ουμβέρτου-Σαλβαδόρ αρχιδούκα της Αυστρίας-Τοσκάνης και είχε τέκνα :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Πρωτάθλημα FIA Formula 3 2019
Το Πρωτάθλημα Φόρμουλα 3 της FIA 2019 ήταν η εναρκτήρια σεζόν του Πρωταθλήματος Φόρμουλα 3 της FIA, ενός πρωταθλήματος αγώνων μηχανοκίνητων αγώνων πολλαπλών εκδηλώσεων για μονοθέσια αγωνιστικά αυτοκίνητα με ανοιχτούς τροχούς. Το πρωτάθλημα περιλάμβανε οδηγούς που αγωνίζονταν σε αγωνιστικά αυτοκίνητα Formula 3 3,4 λίτρων που συμμορφώνονται με τους τεχνικούς κανονισμούς ή τη φόρμουλα του πρωταθλήματος. Λειτουργεί ως η τρίτη βαθμίδα αγώνων φόρμουλας στο Παγκόσμιο Μονοπάτι της FIA.
Το πρωτάθλημα διαμορφώθηκε από τη συγχώνευση της σειράς GP3 και τηςΕυρωπαϊκό Πρωτάθλημα FIA Formula 3 το 2018, το οποίο έφερε τα δύο πρωταθλήματα υπό την ομπρέλα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αυτοκινήτων (FIA). Το θεματικό τραγούδι της Formula 1 που συνέθεσε ο Brian Tyler, το οποίο έκανε το ντεμπούτο του τη σεζόν F1 του 2018 , θα χρησιμοποιηθεί στις εκπομπές της Formula 3.Ο οδηγός της Prema Racing, Robert Shwartzman, κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλήματος με έναν αγώνα να απομένει, αφού συγκέντρωσε τρεις νίκες σε αγώνες με άλλους έξι τερματισμούς στο βάθρο.
Ο Shwartzman κυριάρχησε από τον πρώτο αγώνα της σεζόν, χάνοντας το προβάδισμα στο πρωτάθλημα των οδηγών μόνο για έναν αγώνα από τον συμπαίκτη του Jehan Daruvala. Ο Νταρουβάλα, ο οποίος τερμάτισε τρίτος στη γενική, ήταν νικητής στη Βαρκελώνη και στο Λε Καστελλέτ. Ο Marcus Armstrong, ένας άλλος οδηγός της Prema, τερμάτισε δεύτερος και κέρδισε αγώνες στο Hungaroring, στο Spa και στο Sochi. Πέρασε τον Νταρουβάλα κατά έναν βαθμό στο πρωτάθλημα οδηγών μόλις στον τελευταίο αγώνα της σεζόν. Η Prema Racing έγινε η εναρκτήρια πρωταθλήτρια ομάδων μετά τον δεύτερο αγώνα Spa-Francorchamps.
Υπήρξε για την υποστήριξη του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Formula 1 και της αδελφής του σειράς, του Πρωταθλήματος Formula 2 της FIA. Λειτουργεί ως η τρίτη βαθμίδα των αγώνων φόρμουλας στην FIA.
Ομάδες και οδηγοί
Οι παρακάτω ομάδες και οδηγοί αγωνίστηκαν στο πρωτάθλημα 2019. Καθώς το πρωτάθλημα είναι μια σειρά προδιαγραφών, όλες οι ομάδες αγωνίστηκαν με ένα πανομοιότυπο πλαίσιο Dallara F3 2019 και μια ειδική σύνθεση ελαστικών που αναπτύχθηκε από την Pirelli. Κάθε αυτοκίνητο κινούνταν από έναν ατμοσφαιρικό V6 κινητήρα 3,4 L (207 cu in) που αναπτύχθηκε από τη Mecachrome που χρησιμοποιήθηκε προηγουμένως στο Dallara GP3/16. Οι ομάδες έπρεπε να μπουν τρία αυτοκίνητα
Πρόγραμμα
Πραγματοποιήθηκε πρόγραμμα οκτώ αγώνων που θα διεξήγθησαν στο πλαίσιο του πρωταθλήματος 2019. Οι οκτώ αγώνες λήφθηκαν από το ημερολόγιο της σειράς GP3 2018, καθώς η σειρά διεξήχθη σαν υποστηρικτικό πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1, ενώ το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Formula 3 όχι. Ο ένατος αγώνας που διεξήχθη στο Yas Marina Circuit το 2018 παραλήφθηκε από το ημερολόγιο της Formula 3 για να δώσει στους οδηγούς την ευκαιρία να αγωνιστούν στο Grand Prix του Μακάο 2019, το οποίο ανακοινώθηκε κατά τη διάρκεια της σεζόν ως γύρος μη πρωταθλήματος της FIA Formula 3. Πρωτάθλημα, καθώς στην εκδήλωση βρίσκονταν όλες οι ομάδες και τα αυτοκίνητα.
Αυτοκίνητο
Για την εναρκτήρια σεζόν του πρωταθλήματος, όλες οι ομάδες προμηθεύτηκαν ένα νέο πακέτο πλαισίου, που ονομάζεται Dallara F3 2019. Εξακολουθούσε να τροφοδοτείται από έναν ατμοσφαιρικό κινητήρα V6 άμεσου ψεκασμού 3,4 λίτρων (207 cu in) που αναπτύχθηκε από τη Mecachrome, ο οποίος τροφοδοτούσε επίσης το πλαίσιο GP3/16 που χρησιμοποιήθηκε στον προκάτοχο του πρωταθλήματος, τη Σειρά GP3 από το 2016 έως το 2018. . Το πλαίσιο χρησιμοποιούσε ελαστικά που προμήθευε η Pirelli και διέθετε επίσης τη συσκευή προστασίας πιλοτηρίου "halo" που χρησιμοποιείται στις αδελφές σειρές του πρωταθλήματος Formula One και Formula 2
Τεχνικοί κανονισμοί
Το πρωτάθλημα εισήγαγε έναν κανόνα που περιόριζε την ποσότητα κάθετης δύναμης που είναι διαθέσιμη κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Οι ομάδες ήταν ελεύθερες να τρέξουν όση κάθετη δύναμη επιλέγουν κατά τη διάρκεια των ελεύθερων δοκιμών και των προκριματικών προκειμένου να βρουν το ιδανικό στήσιμο αυτοκινήτου, αλλά η ελάχιστη και η μέγιστη επιτρεπόμενη γωνία της πίσω πτέρυγας καθορίστηκε από τους αγωνοδίκες πριν από τον αγώνα.
Η χρήση του συστήματος μείωσης έλξης (DRS) ήταν απεριόριστη, ενώ ο προκάτοχος του πρωταθλήματος, GP3, περιόρισε τη χρήση του σε έξι στον αγώνα χαρακτηριστικών και σε τέσσερις στον αγώνα σπριντ.
Αποτελέσματα
{| {|class="wikitable" style="font-size: 85%;" ! rowspan="2" style="vertical-align:middle" |Θέση ! rowspan="2" style="vertical-align:middle;background" |Ομάδα ! rowspan="2" style="vertical-align:middle" |Αρ. Αυτοκ. !colspan="2"|ΙΣΠ 🇪🇸 !colspan="2"|ΓΑΛ 🇫🇷 !colspan="2"|ΑΥΣ 🇦🇹 !colspan="2"|ΒΡΕ 🇬🇧 !colspan="2"|ΟΥΓ 🇭🇺 !colspan="2"|ΒΕΛ 🇧🇪 !colspan="2"|ΙΤΑ !colspan="2"|ΡΩΣ 🇷🇺 ! rowspan="2" style="vertical-align:middle" |ΠΟΝΤΟΙ !R1 !R2 !R1 !R2 !R1 !R2 !R1 !R2 !R1 !R2 !R1 !R2 !R1 !R2 !R1 !R2 !rowspan="3"|1 !rowspan="3"|527
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
1434
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1434 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Οροπέδιο Αλλέγκενι
right|thumb|300px|Χάρτης του οροπέδιου Αλλέγκενι.
To Οροπέδιο Αλλέγκενι (αγγλικά:Allegheny Plateau) είναι μια μεγάλη περιοχή διαμελισμένου οροπεδίου στην δυτική και κεντρική Νέα Υόρκη, τη βόρεια και δυτική Πεννσυλβάνια, την βόρεια και δυτική Δυτική Βιρτζίνια, και το ανατολικό Οχάιο. Διαιρείται στο μη παγετώνιο Οροπέδιο Αλλέγκενι και στο παγετώνιο Οροπέδιο Αλλέγκενι.
Το οροπέδο εκτείνεται προς τα νότια στη δυτική Δυτική Βιρτζίνια, το ανατολικό Κεντάκι κα το Τενεσσί όπου ονομάζεται οροπέδιο Κούμπερλαντ.
Το οροπέδιο τερματίζεται στα ανατολικά από τα Όρη Αλλέγκενι, τα οποία είναι οι υψηλότερες κορυφογραμμές λίγο δυτικά του Μετώπου Αλλέγκενι. Το Μέτωπο εκτείνεται από την κεντρική Πεννσυλβάνια μέσω του Μέριλαντκαι μέσα στην ανατολική Δυτική Βιρτζίνια.
Τα υψόμετρα ποικίλουν αρκετά. Στο παγετώνιο οροπέδιο Αλλέγκενι, το ανάγλυφο μπορεί να φθάσει τα εκατό πόδια ή λιγότερο. Στο μη παγετώνιο Οροπέδο Αλλέγκενι στο νοτιοανατολικό Οχάιο και το δυτικό άκρο της Δυτικής Βιρτζίνια, το ανάγλυφο είναι τυπικά στο εύρος από δύο μέχρι τέσσερις εκατοντάδες πόδια. Τα απόλυτα υψηλότερα υψόμετρα σε αυτή την περιοχή είναι συχνά στο εύρος των 900 μέχρι 1.500 ft (270 μέχρι 460 m). Στο Μέτωπο Αλλέγκενι όμως, τα υψόμετρα μπορεί να φθάσουν αρκετά πάνω από τα 4.000 ft (1.200 m), με ανάγλυφο μέχρι 2.000 ft (610 m).
Μια από τις πιο αξιοσημείωτες γεωλογικές περιοχές μέσα στο Οροπέδιο Αλλέγκενι είναι η περιοχή Hocking Hills του νοτιοανατολικού Οχάιο.
Γεωλογία και φυσιογραφία
300px|right|thumb|Κοιλάδα Canisteo River
Το Οροπέδιο Αλλέγκενι είναι μια φυσιογραφική περιοχή του της ευρύτερης επαρχίας του οροπεδίου των Αππαλαχίων, το οποίο με τη σειρά του είναι μέρος της ευρύτερης φυσιογραφικής διαίρεσης των Αππαλαχίων.
Εμπερτιστές
μικρογραφία|356x356εσ|Διάταξη εκτέλεσης για τους Εμπερτιστές που εκδόθηκε από το [[Επαναστατικό Δικαστήριο και υπογράφηκε από τον δημόσιο κατήγορο Φουκέ-Τενβίλ.]] Οι Εμπερτιστές (Γαλλικά: Hébertistes) ήταν ριζοσπαστική επαναστατική πολιτική ομάδα που συνδέθηκε με τον λαϊκιστή δημοσιογράφο Ζακ Εμπέρ, μέλος της λέσχης των Κορδελιέρων. Ήρθαν στην εξουσία κατά τη διάρκεια της περιόδου της Τρομοκρατίας και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη Γαλλική Επανάσταση.
Οι Εμπεριστές ήταν ένθερμοι υποστηρικτές της αποχριστιανοποίησης της Γαλλίας και των ακραίων μέτρων στην υπηρεσία της Τρομοκρατίας, συμπεριλαμβανομένου του νόμου περί υπόπτων που θεσπίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1793. Ευνόησαν την άμεση παρέμβαση του κράτους σε οικονομικά θέματα προκειμένου να εξασφαλιστεί η επαρκής προμήθεια εμπορευμάτων, κρασιού και σιτηρών.
Οι ηγέτες τους εκτελέστηκαν στη γκιλοτίνα στις 24 Μαρτίου 1794.
Άνοδος στην εξουσία
Η ιακωβινική ομάδα των Εμπερτιστών έγινε, υπό την καθοδήγηση του Εμπέρ, η ανερχόμενη δύναμη της Επανάστασης, υποχρεώνοντας τους Ορεινούς να εφαρμόσουν ένα μέρος από το πρόγραμμά τους για να μη φανούν ότι ξεπεράστηκαν από τα πράγματα. Η άνοδός τους στην εξουσία αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στη δημοτικότητα της εφημερίδας του Εμπέρ, Λε Περ Ντυσέν, (Ο μπαρμπα-Ντυσέν) που είχε φανατικούς αναγνώστες μεταξύ των Αβράκωτων. Η χρηματοδοτούμενη από την κυβέρνηση διανομή της εφημερίδας στις γαλλικές στρατιές, μια πολιτική που διοργάνωσε ο Εμπερτιστής Υπουργός Πολέμου Ζαν-Μπατίστ Μπουσότ το 1793, διεύρυνε την υποστήριξη και τη συμπάθεια για τις ιδέες των Εμπερτιστών.
Οι Εβερτιστές κατέλαβαν καίριες θέσεις, κυριαρχώντας στην Κομμούνα του Παρισιού με επίτροπο τον Πιέρ-Γκασπάρ Σωμέτ, με τον Εμπέρ ως αναπληρωτή του και τον Ζαν-Νικολά Πας δήμαρχο του Παρισιού. Επίσης κατέλαβαν το υπουργείο Στρατιωτικών με υπουργό τον Ζαν-Μπατίστ Νοέλ Μπουσότ και γενικό γραμματέα τον Φρανσουά-Νικολά Βενσάν. Διοικητής του επαναστατικού στρατού ήταν ο ποιητής Ρονσέν, δικός τους και ο Ροσινιόλ, διοικητής της στρατιάς της Δύσης, όπως και ο Ανριό, διοικητής της Εθνοφρουράς του Παρισιού.
Πολιτικές θέσεις
μικρογραφία|Φύλλο της εφημερίδας Λε Περ Ντυσέν με άρθρο κατά των μη συνταγματικών ιερέων Αντίπαλοι και ανταγωνιστές των Λυσσασμένων, τους διαδέχθηκαν μετά την καταδίκη και αυτοκτονία του Ζακ Ρου, στηριζόμενοι στις λαϊκές μάζες που υπέφεραν από την ακρίβεια και την έλλειψη τροφίμων. Οι Εμπερτιστές τάχθηκαν υπέρ της φορολόγησης των πλουσίων, της κατάσχεσης των τροφίμων, κατάγγελλαν τους αισχροκερδείς που απέκρυπταν τρόφιμα, παρότρυναν τους φτωχούς σε αγώνα κατά των πλουσίων και επιδοκίμασαν την επιβολή της Τρομοκρατίας, πιέζοντας διαρκώς για περισσότερα μέτρα. Υπό την απειλή λαϊκής εξέγερσης, την οποία οι ίδιοι θα υποκινούσαν, η Συμβατική έθεσε την Τρομοκρατία στην «ημερήσια διάταξη» (5 Σεπτεμβρίου 1793), ενίσχυσε το Επαναστατικό δικαστήριο, συγκρότησε τον επαναστατικό στρατό, ψήφισε τον νόμο περί υπόπτων και τον νόμο περί ανώτατων τιμών (9 Σεπτεμβρίου). Επίσης, την εποχή της παντοδυναμίας τους, εντάθηκε ο διωγμός των Καθολικών και η αποχριστιανοποίηση της Γαλλίας και εγκαθιδρύθηκε η Λατρεία του Ορθού Λόγου.
Δράση
Στις 24 Μαΐου 1793, η νεοσύστατη μετριοπαθής Επιτροπή των Δώδεκα διέταξε τη σύλληψη του Εμπέρ ο οποίος χρησιμοποιούσε την εφημερίδα του για να υποκινήσει βία εναντίον μελών της πολιτικής ομάδας των Γιρονδίνων. Η τεράστια κατακραυγή και οι πολιτικές αναταραχές που ακολούθησαν γρήγορα οδήγησαν στην απελευθέρωση του Εμπέρ. Ωστόσο, οι ταραχές συνεχίστηκαν, με αποκορύφωμα μια σειρά εξεγέρσεων. Στις 31 Μαΐου 1793, ένα μεγάλο πλήθος Αβράκωτων εξεγερμένων  περικύκλωσε τη Συμβατική σε μια προσπάθεια να την εξαναγκάσει να αποδεχθεί τα αιτήματά τους, δηλαδή τη διάλυση της Επιτροπής των Δώδεκα, τη σύλληψη αριθμού βουλευτών των Γιρονδίνων, την φορολόγηση των πλουσίων και τον περιορισμό του δικαιώματος ψηφοφορίας μόνο στους Αβράκωτους. Η Επιτροπή των Δώδεκα καταργήθηκε, αλλά στις 2 Ιουνίου 1793 τα πλήθη - τώρα υποστηριζόμενα και από τις δυνάμεις της Εθνοφρουράς, με επικεφαλής τον Εμπερτιστή νεοδιορισμένο Διοικητή-στρατηγό Φρανσουά Ανριό - επέστρεψαν. Ο Ανριό απείλησε να ανοίξει πυρ προς τα μέλη της Συμβατικής εάν δεν απέβαλαν τους βουλευτές των Γιρονδίνων. Τελικά, αποφασίστηκε η σύλληψη είκοσι εννέα Γιρονδίνων, γεγονός που σηματοδότησε το τέλος της πολιτικής δύναμης της ομάδας τους.
Μετά τη δολοφονία του Ζαν-Πωλ Μαρά από την προσκείμενη στους Γιρονδίνους Σαρλότ Κορντέ τον Ιούλιο του 1793, ο Εμπέρ αναδείχθηκε ως φυσικός διάδοχος του Μαρά στις προτιμήσεις εκείνων που είχαν μοιραστεί τις υπερ-επαναστατικές πεποιθήσεις του νεκρού. Η δημοτικότητα των Εμπερτιστών αυξήθηκε. Η προφανής και ολοένα και πιο αποσταθεροποιητική επιρροή τους άρχισε να γίνεται ενοχλητική για πολλούς λιγότερο ακραίους επαναστατικούς πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένων των κορυφαίων προσωπικοτήτων των Ορεινών όπως ο Δαντών και ο Ροβεσπιέρος - ο Ροβεσπιέρος αποδοκίμαζε ιδιαίτερα τον αθεϊσμό των Εμπερτιστών.
Κατηγορίες και καταγγελίες
Κατά τη διάρκεια του Οκτωβρίου 1793, απαγγέλθηκαν διάφορες κατηγορίες εναντίον εξεχόντων Εμπερτιστών από τον Φαμπρ νε'Εγκλαντίν, φίλο και υποστηρικτή του Δαντών, ηγέτη της μετριοπαθούς πτέρυγας των Ιακωβίνων. Ο Φαμπρ ισχυρίστηκε ότι ανακάλυψε μια «συνωμοσία του εξωτερικού», στην οποία οι Στανισλάς-Μαρί Μαγιάρ, ο Πρώσος Ανάχαρσις Κλόοτς, ο Βέλγος Προλί μεταξύ άλλων, εμπλέκονταν ως πράκτορες, γεγονός που κατέστησε τα μέλη της ομάδας των Εμπερτιστών ύποπτα προδοσίας. Ωστόσο, αποκαλύφθηκε σύντομα ότι ο ίδιος ο Φαμπρ ενήργησε εν μέρει στα πλαίσια μιας περίπλοκης προσπάθειας να καλύψει τη συμμετοχή του σε ένα σκάνδαλο σχετικά με την εκκαθάριση της Γαλλικής Εταιρείας Ανατολικής Ινδίας και έτσι η αξιοπιστία του μειώθηκε.
Τον Δεκέμβριο του 1793, ο δημοσιογράφος Καμίγ Ντεμουλέν - του οποίου οι πολιτικές απόψεις είχαν από καιρό ευθυγραμμιστεί με εκείνες του Δαντών και του Ροβεσπιέρου - άρχισε να εκδίδει το περιοδικό Ο Παλιός Κορδελιέρος, με στόχο εν μέρει την δυσφήμιση της ομάδας των Εμπερτιστών. Σε κύριο άρθρο της εφημερίδας αναφέρονταν στο γεγονός ότι η λέσχη των Κορδελιέρων, ένας πρώην μετριοπαθής επαναστατικός σύλλογος που κυριαρχούνταν από τις πολιτικές απόψεις του Δαντών, είχε καταληφθεί από τους Αβράκωτους Εμπερτιστές και τους οπαδούς τους. Επίσης ο Ντεμουλέν επιτέθηκε στον Εμπέρ επειδή μέσω των άρθρων του προκαλούσε αναταραχές και δυσφημούσε τη Γαλλική Δημοκρατία, αναφέροντας ότι «όταν οι Τύραννοι της Ευρώπης επιθυμούν να καταγγείλουν τη Δημοκρατία, να κάνουν τους σκλάβους τους να πιστέψουν ότι η Γαλλία καλύπτεται από το σκοτάδι της βαρβαρότητας, ότι το Παρίσι [. ..] είναι γεμάτο βανδάλους», απλά ανατύπωναν την εφημερίδα του Εμπέρ, Λε Περ Ντυσέν.
Πτώση από την εξουσία
Μετά την ανάκληση τον Φεβρουάριο του 1794 του Εμπερτιστή αντιπροσώπου Ζαν-Μπατίστ Καριέ από τη Νάντη, όπου είχε εμπλακεί σε μαζικές εκτελέσεις για να καταστείλει τους εξεγερμένους στον πόλεμο της Βανδέας, οι Εμπερτιστές προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν μια λαϊκή εξέγερση, ελπίζοντας να επαναλάβουν αυτό που είχε οδηγήσει στην πτώση των Γιρονδίνων. Στις 4 Μαρτίου 1794, ο Καριέ και ο Εμπέρ κάλυψαν την προτομή της Ελευθερίας στη λέσχη των Κορδελιέρων, δηλώνοντας, σύμφωνα με το τελετουργικό, κατάσταση εξέγερσης. Ήλπιζαν να απαιτήσουν από τη Συμβατική να αποβάλει τον Ροβεσπιέρο και τους υποστηρικτές του μεταξύ των Ορεινών. Ωστόσο, η πόλη του Παρισιού δεν εξεγέρθηκε και η Κομμούνα του Παρισιού απέτυχε να παρέχει στρατιωτική υποστήριξη στο σχεδιαζόμενο πραξικόπημα.
Οι Εμπερτιστές καταγγέλθηκαν από τον Σαιν-Ζυστ και τον Ροβεσπιέρο και οι ηγέτες τη ομάδας συνελήφθησαν στις 13 Μαρτίου 1794. Περίπου είκοσι από αυτούς, μεταξύ των οποίων ο Πρώσος Κλόοτς, ο Ντυμπουισόν, ο Γκομπέλ, ο Ντε Κοκ, ο τυπογράφος Αντουάν-Φρανσουά Μομορό, ο ποιητής Ρονσέν, ο Φρανσουά-Νικολά Βενσάν, γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών και ο Εμπέρ δικάστηκαν ενώπιον του Επαναστατικού Δικαστηρίου και καταδικάστηκαν σε θάνατο στις 24 Μαρτίου 1794, καρατομήθηκαν στη γκιλοτίνα το ίδιο βράδυ. Ο Σωμέτ ακολούθησε λίγες μέρες αργότερα, μαζί με τη χήρα του Εμπέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Πεγκαιρόλ-ντε-λ'Εσκαλέτ
Το Πεγκαιρόλ-ντε-λ'Εσκαλέτ (γαλλικά: Pégairolles-de-l'Escalette, οξιτανικά: Pegairòlas de l'Escaleta) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πεγκαιρολαί (γαλλικά: Pégairollais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Τζον Βενν
Ο Τζον Βεν (Αγγλικά:John Venn, 4 Αυγούστου 1834 – 4 Απριλίου 1923) ήταν Άγγλος λογικολόγος και φιλόσοφος. Είναι γνωστός για τη σύλληψη του διαγράμματος Βεν, που χρησιμοποιείται σε πολλά επιστημονικά πεδία, περιλαμβανομένης της θεωρίας συνόλων, της θεωρίας πιθανοτήτων, της λογικής, της στατιστικής και της πληροφορικής.
Ζωή και καριέρα
Ο Βεν γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου του 1834 στο Κίνγκστον απόν Χαλ του Γιορκσάιρ, γιος της Μάρθα Σάικς και του Χένρι Βεν, εφημέριου στην ενορία του Ντράιπουλ. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν τριών. Στο οικογενειακό δένδρο του Βεν υπήρχαν πολλοί Ευαγγελικοί ιερείς και ακολούθησε την οικογενειακή παράδοση γινόμενος Αγγλικανός ιερέας. Χειροτονήθηκε το 1859 και υπηρέτησε αρχικά στην εκκλησία του Τσέσνατ στο Χερντφορντσάιρ και αργότερα στο Μορτλέικ του Σάρεϊ. Η εκπαίδευση του έγινε με ιδιαίτερα μαθήματα μέχρι το 1853 που πήγε στο Κολέγιο Γκόνβιλ και Κιζ του Κέμπριτζ. Το 1857 πήρε το πτυχίο του στα μαθηματικά και έγινε μέλος του κολεγίου. Το 1862 επέστρεψε στο Κέμπριτζ σαν λέκτορας στην ηθική, ενώ μελέτησε και δίδαξε λογική και θεωρία των πιθανοτήτων.
Το 1868 νυμφεύτηκε τη Σουζάνα Κάρνεγκι Έντμοστόουν, με την οποία απέκτησαν ένα γιο, τον Τζον Άρτσιμπαλντ Βεν.
Το 1883 παραιτήθηκε από τον κλήρο, έχοντας καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο Αγγλικανισμός ήταν ασύμβατος με τις φιλοσοφικές του πεποιθήσεις. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας και διδάκτορας στο Κέμπριτζ.
Πέθανε στις 4 Απριλίου του 1923 από άγνωστα αίτια
Δημοσιεύσεις
Ο Βεν επιμελήθηκε το Αλάμναϊ Κανταμπρίτζιενσες (Alumni Cantabrigienses), ένα βιογραφικό λεξικό αποφοίτων του Κέμπριτζ, το οποίο συνεχίζει να ανανεώνεται ηλεκτρονικά. Άλλα έργα του είναι τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Λογικολόγοι Κατηγορία:Άγγλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Ιωσήφ Β΄
Η ονομασία Ιωσήφ Β΄  μπορεί να αναφέρεται:
Δάφνη Τρίπολης Αρκαδίας
Η Δάφνη ή παλιότερα Κουτρομπούχι (Τοπική Κοινότητα Δάφνης - Δημοτική Ενότητα Βαλτετσίου), ανήκει στον δήμο Τρίπολης της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Έδρα του δήμου είναι η Τρίπολη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, η Δάφνη ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Δάφνης, του πρώην Δήμου Βαλτετσίου του Νομού Αρκαδίας. Τελευταίος Δήμαρχος Βαλτετσίου ήταν ο Νικόλαος Παππανικολάου γεννημένος στο Κουτρουμπούχι.
Άλλες παλαιότερες ονομασίες είναι Κουτρουμπούχι και Κουτρουμπούχια ενώ μετονομάστηκε σε Δάφνη το 1967. Για την προέλευση του ονόματος εικάζεται ότι "έχει μορφήν φραγκικήν ( contra bocca )".
Βρίσκεται 22 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Τρίπολης.
Στην απογραφή του Προνοητή της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας στη βενετοκρατούμενη Πελοπόννησο Francesco Grimani, του έτους 1700, το χωριό ανήκει στην επαρχία του Λεονταρίου, αναφέρεται με το όνομα Cutrubuchia και έχει 11 οικογένειες και 41 κατοίκους.
Απογράφησαν 97 κάτοικοι το 1991, 82 το 2001 και 48 μόνιμοι κάτοικοι στην απογραφή του 2011.
Είναι ένα μικρό χωριό στους πρόποδες του λόφου του Αγ. Κωνσταντίνου στον κάμπο της Ασέας ανατολικά του Πάπαρη. Στην περιοχή αυτή αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαιώνουν την ύπαρξη του αρχαίου οικισμού της Ευταίας. Ιχνη των οχυρώσεων του οικισμού διακρίνονται περιμετρικά του λόφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Τρίπολη Αρκαδίας
Μπόσγουελ Ουίλιαμς
Ο Μπόσγουελ Ουίλιαμς (αγγλικά: Boswell Williams, 16 Μαΐου 1926 - 20 Ιουλίου 2014) ήταν πολιτικός από την Αγία Λουκία. Υπηρέτησε στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη του κράτους, το διάστημα 1980-1982.
Πολιτική καριέρα
Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Βιε Φορτ (Vieux Fort) και υπηρέτησε το διάστημα από το 1974 ως το 1979. Επιλέχθηκε για το αξίωμα του Γενικού Διοικητή από την Ελισάβετ Β΄ στις 19 Ιουνίου 1980. Αντικατέστησε το Σερ Άλεν Μοντγκόμερι Λιούις, πατέρα του πρώην πρωθυπουργού Βόαν Λιούις (Vaughan Lewis). Ο διορισμός του στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη (προσωρινός ως τις 16 Δεκεμβρίου του 1981 ) προκάλεσε αντιθέσεις από πλευράς αντιπολίτευσης. Αντιμετώπισε τη χειρότερη συνταγματική κρίση στην ιστορία της χώρας του μετά την άρνηση της πρότασης για τον προϋπολογισμό που είχε κάνει ο πρωθυπουργός Άλαν Λουίζι. Λιγότερο από δύο χρόνια από τότε που ανέλαβε στο αξίωμα, παραιτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1982.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες της Αγίας Λουκίας
Μάχη των Φαρσάλων (1897)
Η μάχη των Φαρσάλων έγινε στις 23 Απριλίου του 1897 στην ομώνυμη πόλη, ανάμεσα στις ελληνικές και τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις, και ήταν μέρος του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897. Η μάχη έληξε με ήττα και υποχώρηση των ελληνικού στρατού στο Δομοκό.
Τα πριν τη μάχη
Μετά τις ανεπιτυχείς μάχες στα (τότε) ελληνοτουρκικά σύνορα και την άτακτη υποχώρηση του στρατού στη Λάρισα, ο αρχιστράτηγος, Διάδοχος Κωνσταντίνος και οι επιτελείς του, με την σύμφωνη γνώμη της νεο-διορισθείσας κυβέρνησης του Δημητρίου Ράλλη αποφάσισαν να ανασυντάξουν τον στρατό και να ορίσουν νέα γραμμή άμυνας την περιοχή των Φαρσάλων.
Στα Φάρσαλα ο ελληνικός στρατός έφτασε από την Λάρισα στις 12 Απριλίου, και ενώ υπήρχε χρονικό περιθώριο να υλοποιηθεί το σχέδιο οχύρωσης και άμυνας της πόλης και των γύρω διαβάσεων που συνέταξε ο ανθυπολοχαγός Παπαβασιλείου και το επεξεργάσθηκε, τελικώς, ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Μεταξάς, κάτι τέτοιο δεν έγινε με αποτέλεσμα ο Διάδοχος να παρατάξει τις μονάδες του εκ του προχείρου.
Στις 14 Απριλίου 1897 το επιτελείο του ελληνικού στρατού έδωσε διαταγή να συγκροτηθεί ένα σώμα από πέντε ευζωνικά τάγματα. Το σώμα αυτό Θα αποτελούσε την προχωρημένη ζώνη ασφάλειας μπροστά στα Φάρσαλα, καταλαμβάνοντας τα χωριά Δρίσκιοϊ, Τατάρι (σημ. Ζωοδόχος Πηγή Φαρσάλων), Αλχανί καί Μπεκίδες (σημ. Δασόλοφος Φαρσάλων). Επίσης, τοποθέτησε προφυλακές και στα υπόλοιπα γύρω υψώματα για ασφάλεια των οδών από Λάρισα και Βελεστίνο.
Η μάχη
Μετά τις πρώτες μάχες στο Βελεστίνο, ο Τούρκος αρχιστράτηγος Ετέμ Πασάς, αφού έμαθε που βρισκόταν ο κύριος όγκος του ελληνικού στρατού, αποφάσισε να επιτεθεί στα Φάρσαλα.
Στις 23 Απριλίου, στις 8:00 το πρωί, τα προκεχωρημένα ελληνικά φυλάκια αναγνώρισαν τις τουρκικές μεραρχίες που κατευθύνονταν στα Φάρσαλα. Στις 9:00, η τουρκική μεραρχία του ιππικού προπορευόμενη της τουρκικής 2ης μεραρχίας πλησίασε τις προφυλακές τού 11ου ευζωνικού τάγματος που βρισκόταν στο Δρίσκτοϊ. Η φάλαγγα πού ακολουθούσε το εχθρικό ιππικό άρχισε να αναπτύσσεται. Ο διοικητής του 11ου ευζωνικού τάγματος συγκέντρωσε τις προφυλακές του, παρέταξε το τάγμα του στο λόφο πού βρισκόταν προς βορρά τού χωριού Δρίσκιοϊ και κράτησε για εφεδρεία την «Λεγεώνα των Φιλελλήνων]]». Όταν οι πληροφορίες αυτές μεταφέρθηκαν στο επιτελείο, δόθηκε εντολή να αναπτυχθούν τα τμήματα που στρατοπέδευαν ήδη από τις 14 Απριλίου στο χωριό Τάταρι (σημ. Ζωοδόχος Πηγή Φαρσάλων). Στο Δρισκιοϊ, το πυροβολικό της τουρκικής μεραρχίας άρχισε να βάλλει κατά των ελληνικών θέσεων. Το 9ο ευζωνικό αγωνίσθηκε συνεχώς πολλές ώρες, ενώ τα άλλα τμήματα υποχώρησαν πρόωρα. Το 2ο ευζωνικό τάγμα, όταν άρχισε ή μάχη συγκεντρώθηκε και κατέλαβε θέσεις άμυνας προς το δρόμο τού Αλχανί. Μετά από δίωρη αντίσταση οι Εύζωνοι αναγκάστηκαν σε υποχώρηση και σύμπτυξη στο ύψωμα Τατάρι.
μικρογραφία|αριστερά|«Η μάχη των Φαρσάλων», ελαιογραφία του [[Γεώργιος Ροϊλός|Γεωργίου Ροϊλού]] Κατά τις 13:00 σχεδόν τρεις τουρκικές μεραρχίες και η «Φάλαγγα των Αλβανών» επιτίθονταν κατά των θέσεων στον Τεκέ πού κατείχε το 9ο ευζωνικού και η Λεγεώνα των Φιλελλήνων. Αφού οι Τούρκοι ακροβολιστές πλησίασαν σε απόσταση 400 μ., ο διοικητής του τάγματος μην έχοντας αρκετή δύναμη για να παρατείνει περισσότερο την αντίσταση, διέταξε το τάγμα του vα υποχωρήσει κλιμακωτά. Κατά τις 14:00 οι τουρκικές μεραρχίες κατέλαβαν τα υψώματα του Τεκέ και αφού τοποθέτησαν έξι μεραρχιακές πυροβολαρχίες, άρχισαν να πυροβολούν τούς ευζώνους, πού όχι μόνο υποχωρούσαν σταθερά προς τα Φάρσαλα με πλήρη τάξη αλλά επανειλημμένα σταμάτησαν και πυροβόλησαν κατά τού εχθρού. Μετά τις 16:00 οι Τούρκοι κατείχαν τη νότια πλευρά των υψωμάτων σε μια έκταση περίπου 4.000 βημάτων γύρω από το Τατάρ. Στα υψώματα είχαν στηθεί πυροβολαρχίες και χτυπούσαν τα Ελληνικά τμήματα. Κατά τις 17:00 οι Τούρκοι είχαν καταλάβει τις διαβάσεις του ποταμού Ενιπέα, και έστρεψαν την προσοχή τους στο σιδηροδρομικό σταθμό τον οποίο κατέλαβαν εύκολα μετά μία ώρα, αναγκάζοντας την 1η ελληνική μεραρχία του στρατηγού Μακρή να εγκαταλείψει τις θέσεις της και να υποχωρήσει. Με την υποχώρηση οι Τούρκοι σταμάτησαν να πυροβολούν και η μάχη τελείωσε.
Το ελληνικό επιτελείο αποφάσισε την υποχώρηση ολόκληρου του στρατού μέσα στην νύχτα στην ισχυρότερη θέση του Δομοκού. Έτσι ο ελληνικός στρατός αποχωρούσε από την πόλη τα χαράματα της 24ης Απριλίου, ενώ ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος τηλεγραφούσε προς την Αθήνα:
Παραπομπές
Φ Φ
2123 Βλτάβα
Ο Βλτάβα (Vltava) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,5. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από τον ποταμό της Τσεχίας Βλάτβα (γνωστός και ως Μολδάβας) που περιρρέει την Πράγα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Βλτάβα εκτιμάται σε 14,42 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,2135 ± 0,046. Ο Βλτάβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 24 ως 44 ώρες περίπου, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βλταβα
Καππαδοκία
thumb|350px|right|Ιστορικός χάρτης της Μικράς Ασίας
Η Καππαδοκία (τουρκικά: Kapadokya· από το περσικό: Κατπατούκα, λέξη ουσιαστικά άγνωστης ετυμολογίας η οποία από κάποιους νομίζεται πως σημαίνει «η χώρα των όμορφων αλόγων» ), είναι μία από τις μεγαλύτερες περιοχές της ανατολικής Μικράς Ασίας. Σήμερα το έδαφός της ανήκει σε πέντε τουρκικές επαρχίες: Καισάρειας, Νίγδης, Κιρσεχίρ, Ακσαράι, Νεβσεχίρ.
Οι κάτοικοι της Καππαδοκίας λέγονται Καππαδόκες (εν. Καππαδόκης -κη· καθ. Καππαδόκης -ου, αλλά και Καππάδοξ -κος).
Ομιλούμενες γλώσσες ήταν η ελληνική με πολλές παραφθορές και διαλέκτους, η τουρκική, η αρμενική και η κουρδική. Μετά το 1922, οι κάτοικοι της περιοχής μετρούσαν 200.000 σε αριθμό.
Φυσικά όρια της Καππαδοκίας είναι προς τον Βορρά οι Ποντιακές Άλπεις, προς την Ανατολή ο ποταμός Ευφράτης, προς τον Νότο το όρος Ταύρος και προς τη Δύση ο ποταμός Άλυς (τουρκ. Κιζίλ Ιρμάκ). Χώρες παλαιότερες που συνόρευαν με την Καππαδοκία ήταν προς Δ. η Παφλαγονία, η Λυκαονία και η Γαλατία, προς Ν. η Κιλικία και η Συρία και προς Α. η Αρμενία και επίσης η Συρία.
Ψηλότερο βουνό είναι ο Αργαίος (τουρκ. Erciyes) (4.000 μ.) κοντά στην Καισάρεια, παλιό ηφαίστειο συνεχώς χιονοσκεπές, και η μεγάλη οροσειρά του Ταύρου, κοντά στη Θάλασσα της Λεβαντίνης. Κύριοι ποταμοί είναι ο Άλυς (από το ορυκτό αλάτι στις όχθες του), ο Ευφράτης, ο Γεσίλ Ιρμάκ (Ίρις) και ο Σάρος (Σεϊχάν). Το έδαφος στα υψίπεδα σχηματίζει κυρίως βοσκοτόπους, είναι εύφορο προς τον Πόντο και τον Ευφράτη και δασώδες προς την οροσειρά του Ταύρου.
Ιστορία
Οι αρχαίοι Έλληνες και Λατίνοι συγγραφείς διέκριναν δύο Καππαδοκίες. Η μία, προς τον Ταύρο, αποκαλούνταν Μεγάλη Καππαδοκία με πρωτεύουσα τη Μάζακα και, επί Αλεξανδρινών χρόνων Ευσέβεια, με άλλες μεγάλες πόλεις την Καισάρεια (τουρκ. Καϊσερί), τη Μελίτη ή Μελιτηνή (σημ. Μαλάτια) την Τύανα αρχ. Πόλη αργότερα Χριστούπολη που καταστράφηκε τον 8ο αιώνα, την Κόμανα προς τον Αντίταυρο, αρχαία πόλη με φημισμένο ιερατείο και μαντείο στον ποταμό Σάρο. Η άλλη, αποκαλούνταν Ποντική Καππαδοκία, με πρωτεύουσα την Αμισό και άλλες πόλεις τη Φαρνακία (αργότερα Κερασούς), Τραπεζούντα, Αμάσεια και Κόμανα Ποντική.
Αρχαία εποχή
Κατά την εποχή του Χαλκού, οι Καππαδόκες φαίνεται πως είχαν στρατιωτική οργάνωση με ανώτατο άρχοντα και άλλους δευτερεύοντες ηγεμόνες. Μετά την εγκατάστασή τους, δημιούργησαν πολλά μικρότερα κράτη με κληρονομικές δυναστείες, με ανώτατο άρχοντα τον βασιλιά, δηλαδή ένα κράτος φεουδαλικό στηριζόμενο στη στρατιωτική αριστοκρατία.
Το σύστημα αυτό ήταν βαθιά ριζωμένο στους Καππαδόκες, αφού εξακολούθησε να υπάρχει και μετά την υποταγή τους στους Πέρσες, Μακεδόνες, Ρωμαίους. Ήταν έθνος πολεμικό αλλά όχι πολυπληθές και πολιτισμένο, γρήγορα δε οι κατακτητές αναμίχθηκαν μ΄ αυτούς και έτσι οι παλαιότεροι Έλληνες τους αποκαλούσαν Λευκοσύριους ή Συρίους Καππαδόκες.
Περσική εποχή
Περί το 1100 π.Χ., Καππαδοκία δέχθηκε επίθεση από τους Ασσυρίους του βασιλιά Τιγλατπιλεζάρ Α’(εφήμερη κατάκτηση). Περί τον 9ο αιώνα π.Χ., η Καππαδοκία δέχθηκε μεγάλη επιδρομή των Σκυθών, ενώ τον 8ο αιώνα π.Χ. την επίθεση των Μήδων και Περσών. Τον 6ο αι. π.Χ. υποτάχθηκε οριστικά στους Πέρσες. Στους αρχαίους Πέρσες η χώρα ήταν γνωστή ως Κατπατούκα, το οποίο όνομα οι Έλληνες τροποποίησαν σε Καππαδοκία. Ο Ηρόδοτος, ο πρώτος Ελληνας που αναφέρεται στους κατοίκους της χώρας, τους αποκαλεί «Σύριους», αν και συμπληρώνει ότι οι Πέρσες τους αποκαλούν «Καππαδόκες».
Την περίοδο αυτή το κράτος διαιρέθηκε σε σατραπείες. Έτσι το φεουδαλικό σύστημα συνεχίζει κάτω από τον Μεγάλο Βασιλέα των Περσών και τους δικούς τους ηγεμόνες. Ένας δε εξ αυτών, ο Αριαράθης Α', κατάφερε να ενώσει υπό την εξουσία του όλη τη Καππαδοκία τον 4ο π.Χ. αιώνα. Τον διαδέχτηκε, μετά θάνατο, ο γιος του Αριαράθης Β'. Κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου εναντίον της Περσικής Αυτοκρατορίας, και μετά τη μάχη του Γρανικού, ο Αλέξανδρος διόρισε δικό του σατράπη για την Καππαδοκία. Όμως η χώρα παρέμεινε κέντρο αντίστασης κατά των Μακεδόνων και εφαλτήριο για την προσπάθεια ανάκτησης της δυτικής Μ. Ασίας από τους Πέρσες. Πριν την εισβολή του Μ. Αλεξάνδρου στη Μεσοποταμία, ο Πέρσης βασιλιάς, Δαρείος, στρατολόγησε Καππαδόκες ιππείς υπό τη διοίκηση του σατράπη Αριάκη ή Αριαράθη. Κατά τη μάχη των Γαυγαμήλων, αυτοί οι ιππείς πολέμησαν στο δεξιό άκρο της περσικής παράταξης. Ο ίδιος ο Αριαράθης συνέχισε να πολεμά εναντίον των Μακεδόνων, μέχρι τον θάνατό του, σε ηλικία 82 ετών.
Ο Μέγας Αλέξανδρος σεβάστηκε την αυτονομία της Καππαδοκίας και τη διατήρησε μέχρι τον θάνατό του οπότε και οι διάδοχοί του την κατέλαβαν και την έδωσαν στον Ευμένη (322 π.Χ.). Το 315 π.Χ. καταλήφθηκε από τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο, όμως μετά τη μάχη στην Ιψό υπάχθηκε στο κράτος των Σελευκιδών. Πολύ γρήγορα ανέκτησε την αυτονομία της με τον Αριαράθη Γ', ο οποίος κατέλαβε τη Μεγάλη Καππαδοκία και τον Μιθριδάτη, που κατέλαβε την άλλη του Πόντου. Μετά την κατάκτηση από τον Μέγα Αλέξανδρο άρχισε, σταδιακά, και η μαζική εγκατάσταση Ελληνικών πληθυσμών που συνεχίστηκε καθ'όλη τη διάρκεια της Ελληνιστικής Εποχής από τους απογόνους του.
Ελληνιστική εποχή
Με την αυτονομία αυτή αρχίζει ιστορικά η ελληνιστική περίοδος, εξαιτίας της ελληνιστικής εσωτερικής μεταβολής που υπέστη. Παρ' όλα αυτά δεν έλειψαν οι έριδες μεταξύ των ηγεμόνων των δύο Καππαδοκιών, με στόχο την ένωση σε μία Καππαδοκία. Το πέτυχε τελικά ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ αφού εκδίωξε και κακοποίησε τον Αριαράθη Η' (1ος αιώνας π.Χ.). Από τον Αριαράθη Γ' μέχρι τον Αριαράθη Η', στη Μεγάλη Καππαδοκία καλλιεργήθηκαν με ζήλο τα ελληνικά γράμματα και η φιλοσοφία, δίνοντας πρώτοι το παράδειγμα οι ίδιοι οι ηγεμόνες της. Ο δε Αριαράθης ΣΤ' είχε έρθει και στην Αθήνα.
Οι ηγεμόνες της Ποντικής Καππαδοκίας συνετέλεσαν πολύ ώστε να καταστήσουν τη χώρα τους κέντρο του ελληνισμού. Όταν ένωσαν σε μία τη χώρα, επέκτειναν το κράτος τους προς την Κριμαία, τον Καύκασο, την Κολχίδα και τη Συρία. Αργότερα ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ ο Ευπάτωρ συγκρούστηκε με τη Ρώμη, με την οποία διεξήγαγε τρεις πολέμους (Μιθριδατικοί πόλεμοι). Σπουδαιότερος από αυτούς ήταν ο 1ος (88-85 π.Χ.), κατά τον οποίο νικήθηκε στη Χαιρώνεια από τον Σύλλα και υποχρεώθηκε με τη Συνθήκη του Δαρδάνου να πληρώσει μεγάλη πολεμική αποζημίωση, και ο 3ος (74-65 π.Χ.), κατά τον οποίο με σύμμαχο τον γαμπρό του Τιγράνη, βασιλέα των Αρμενίων, προσπάθησε να κατακτήσει τη Βιθυνία αλλά νικήθηκε αρχικά από τον Λούκουλλο και στη συνέχεια από τον Πομπήιο. Τότε κατέφυγε στην Κριμαία, όπου και δολοφονήθηκε.
Οι Ρωμαίοι τότε κατέλυσαν το Καππαδοκικό κράτος μεταβάλλοντάς το σε ρωμαϊκή επαρχία. Το 70 π.Χ. επανίδρυσαν το κράτος της Καππαδοκίας υπό τον Αριοβαρζάνη. Όταν αυτός πέθανε χωρίς να αφήσει απογόνους, ο Μάρκος Αντώνιος έδωσε τον θρόνο στον Καππαδόκη Αρχέλαο, λόγιο και συγγραφέα, τον οποίο και κάλεσε στη Ρώμη όπου και πέθανε το 17 μ.Χ., χωρίς διάδοχο. Τότε η Καππαδοκία χωρίστηκε σε 3 επαρχίες.
Χριστιανική εποχή
Κατά την περίοδο αυτή, Καππαδοκία νοείται πλέον μόνο η Μεγάλη Καππαδοκία ενώ εκείνη προς τον Πόντο έχει πλέον καθιερωθεί με το όνομα Πόντος. Πόλεις ονομαστές αυτή την περίοδο είναι οι Αριαθάμια (στον ποταμό Σάρο), Τάβια (σημ. Γκιοζγκάτ), Νύσσα, Μωκισσός (στον ποταμό Άλυ), Αραβισσός, Κολώνεια, Ηράκλεια και Ναζιανζός.
Τον 1ο μ.Χ. αιώνα, ο εξελληνισμός της περιοχής αυτής είναι πλήρης. Ακόμη και κάποιες εβραϊκές κοινότητες μιλούν και γράφουν ελληνικά. Αυτό βοήθησε τα μέγιστα στη εξάπλωση του Χριστιανισμού. Έτσι εδώ δημιουργούνται αξιόλογα κέντρα του χριστιανισμού όπως η Καισάρεια, η πρώτη σε ιεραρχία και κύρος μητρόπολη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Τον 3ο-5ο αι. ακμάζουν η παιδεία και η φιλολογία. Εδώ διακρίνονται οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας Φερμελιανός ο Καισαρείας, Γρηγόριος Νεοκαισαρείας, Λεόντιος Καισαρείας και Ευσέβιος οι Καισαρείας, Βασίλειος ο Μέγας, Γρηγόριος Ναζιανζηνός και Γρηγόριος Νύσσης (αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου).
Ιδίως η δύναμη και η επιβολή που είχαν οι Μητροπολίτες της Καισαρείας ήταν τόση που πρωτοστατούσαν σε κάθε πολιτική και θρησκευτική κίνηση. Σκοπός του κάθε Μητροπολίτη ήταν η προαγωγή των γραμμάτων και των ευαγών ιδρυμάτων με συνέπεια όλη η Καππαδοκία να γίνει γρήγορα κέντρο κάθε θρησκευτικής και εκπαιδευτικής δράσης, διατηρούμενο για αιώνες.