cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τευτονικό Τάγμα
Οι Τεύτονες υπό ξένους ηγεμόνες
Οι Τεύτονες είδαν στην Πρωσία πολλές δυνατότητες και την ευκαιρία να απαλλαγούν από την "ενοχλητική" επικυριαρχία του ενός ή του άλλου ηγεμόνα και να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος. Για το σκοπό αυτό, έλαβαν την άδεια του Γερμανού αυτοκράτορα (της κεφαλής της "Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας") και προχώρησαν με βάση το φέουδο που τους είχε παραχωρήσει ο Κορράδος Α΄ στη Βορειοδυτική Πολωνία, στην κατάληψη της Πρωσίας. Οι τρομακτικές σφαγές, που είχαν ως αποτέλεσμα την εξολόθρευση της μεγάλης πλειονότητας των ντόπιων πληθυσμών, κράτησαν σχεδόν πενήντα χρόνια. Παρά τις παπικές παραινέσεις για εξασφάλιση περισσότερων πιστών μέσω προσηλυτισμού, οι Τεύτονες πολύ λίγο ενδιαφερόταν να φέρουν τους ντόπιους παγανιστές στον "δρόμο του Χριστού". Αντίθετα ως "άπιστοι" είχαν περισσότερη αξία, καθώς τους χρησιμοποιούσαν ως σκλάβους (οι χριστιανοί δεν μπορούσαν να έχουν χριστιανούς σκλάβους).
Η "πορεία προς Ανατολάς" και η παρακμή
thumb|240px|Βάσεις του Τάγματος στην Ευρώπη το 1300
Ωστόσο, οι Τεύτονες ως καθαρά επεκτατική δύναμη, προσπάθησαν να απλώσουν την κυριαρχία τους πολύ περισσότερο. Η προσπάθεια τους έγινε γνωστή ως "drang nach osten", δηλαδή "πορεία προς Ανατολάς". Στο πλαίσιο αυτής, οι Τεύτονες απορρόφησαν το Λιβονικό (στελεχωμένο επίσης με Γερμανούς) "Τάγμα του Ξίφους", το οποίο έλεγχε περιοχές της Λιβονίας και της Εσθονίας, και στη συνέχεια η επιρροή τους εξαπλώθηκε ανατολικότερα, στη Βαλτική.
Η επέκταση αυτή των Τευτόνων βοήθησε ώστε να αναπτυχθεί στη Βαλτική το εμπόριο μεταξύ των Γερμανικών πόλεων και να δημιουργηθεί μια συντεχνία-ένωση γνωστή ως Χανσεατική Ένωση. Η προσπάθεια για υποταγή ακόμη και του βασιλείου των Ρώσων (ηγεμονία του Νόβγκοροντ) απέτυχε, αφού ο περίφημος Ρώσος ηγεμόνας, Αλέξανδρος Νιέφσκι, επικεφαλής του στρατού του, κέρδισε μία αποφασιστική νίκη έναντι των Τευτόνων, το 1242, στην παγωμένη λίμνη Πέιπους, η οποία έμεινε γνωστή και ως Μάχη των Πάγων. Οι Τεύτονες συνέχισαν την προς Ανατολάς πολιτική τους, έχοντας εξασφαλίσει την υποστήριξη του Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β' Χοενστάουφεν και της Καθολικής Εκκλησίας, με την προσπάθεια υποταγής της Λιθουανίας. Ωστόσο, η Λιθουανία ασπάστηκε το χριστιανισμό το 1386 και έτσι αφαίρεσε το πρόσχημα της "σταυροφορίας" από τους Τεύτονες. Αυτοί όμως δεν πτοήθηκαν και συνέχισαν τις επιχειρήσεις τους ενάντια στους Λιθουανούς. Οι τελευταίοι, συνασπισμένοι με τους Πολωνούς, συνέτριψαν τους Τεύτονες, στην περίφημη μάχη του Τάννενμπεργκ, η οποία σήμανε το τέλος των Τευτόνων ως επεκτατικής δύναμης. Η παρακμή του τάγματος ήταν πλέον ορατή και το 1466 αναγκάστηκε να αποδεχτεί τα δικαιώματα των Πολωνών στη Δυτική Πρωσία. Ωστόσο, έμελλε το "κύκνειο άσμα" του τάγματος να είναι μιας ιστορικής σημασίας κίνηση: ο Μέγας Μάγιστρος του τάγματος, ο Αλβέρτος της Πρωσσίας, του οίκου των Χοεντσόλερν, έγινε ο ιδρυτής και πρώτος Δούκας του Πρωσικού Δουκάτου, το οποίο μετά από μερικούς αιώνες έμελλε να εξελιχθεί στην κυριότερη γερμανική δύναμη. Άλλωστε υπό την Πρωσία ενώθηκαν για πρώτη φορά τα γερμανικά κρατίδια σε ένα έθνος, το 1871. Το τάγμα εξακολουθεί να υφίσταται, μέχρι σήμερα, με έδρα τη Βιέννη.
Κανόνες του τάγματος
Στη προσπάθειά τους να καταπολεμήσουν τα πάθη τους, τα μέλη του τάγματος υποβάλλονταν σε αυστηρό καθεστώς πειθαρχίας και αυταπάρνησης. Κάθε υποψήφιος μοναχός ασκούνταν να δαμάσει τους σαρκικούς του πειρασμούς: διάλεγε την ομορφότερη κοπέλα που μπορούσε να βρει και κοιμόταν μαζί της επί έναν ολόκληρο χρόνο, χωρίς να την αγγίξει. Τα μέλη του τάγματος δεν είχαν ιδιοκτησία. Δέχονταν ένα σπαθί και πανοπλία, ένα παντελόνι, δύο ζευγάρια μπότες, ένα χιτώνα, ένα στρώμα, μια κουβέρτα, μια σύνοψη προσευχών κι ένα μαχαίρι, αλλά όλα αυτά, όπως και τα άλογα που μπορούσαν να έχουν, ανήκαν στο τάγμα. Απαγορευόταν η συναναστροφή με λαϊκούς, ενώ έπρεπε να παραμένουν σιωπηλοί στα γεύματα, τον κοιτώνα, κατά την πορεία και στο αποχωρητήριο. Δεν τους επιτρέπονταν οι κονταρομαχίες, παρά μόνο το κυνήγι ζώων, όπως του λύκου, της αρκούδας και του λύγκα, χωρίς ωστόσο τη βοήθεια λαγωνικών. Η μόνη επιτρεπτή ψυχαγωγία ήταν η ξυλογλυπτική. Τα μαλλιά έπρεπε να είναι κοντά, αλλά οι γενειάδες επιτρέπονταν. Κοιμόντουσαν με το πουκάμισο, το παντελόνι, τις μπότες και το ξίφος στο χέρι. Έπρεπε, επίσης, να σηκώνονται τέσσερις φορές μέσα στη νύχτα για να συμμετάσχουν σε ακολουθίες, Τις Παρασκευές υποβάλλονταν σε αυτό-μαστίγωμα, ώσπου το σώμα τους να ματώσει. Απαγορευόταν η κατανάλωση κρέατος στη διάρκεια της Σαρακοστής, κατά το μεγαλύτερο μέρος του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου, τις 20 ειδικές μέρες νηστείας, καθώς και κάθε Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή και Σάββατο, όλο το χρόνο. Το διαιτολόγιο των αδελφών-μοναχών περιλάμβανε συνήθως αβγά, γάλα, χυλό και νερό. 640px|thumb|center|Το [[κάστρο του Μάλμπορκ|κάστρο Μαρίενμπουργκ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Σταυροφορίες
Υπερούσιος
Κατά ερμηνεία του όρου Υπερούσιος είναι εκείνος που τυγχάνει υπεράνω της ουσίας, ή υπεράνω της φύσης.
Υπερούσιος χαρακτηρίσθηκε από τους θεολογούντες των πρώτων μετά Χριστόν χρόνων ο Θεός (Χριστιανισμός) ως «επέκεινα της ουσίας κείμενος», (Ιουστίνος, Μέγας Αθανάσιος, Ιωάννης ο Δαμασκηνός κ.ά.).
Ως Υπερούσιος όμως, ανυμνείται από τους υμνογράφους της Χριστιανικής Εκκλησίας και ο Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Τριαδικής Θεότητας ("Η Παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει ...κλπ.").
Κατηγορία:Θρησκευτικές προσαγορεύσεις
Σαντέρι Λέβας
Ο Βέννο Αλεκσάνδερ Λέβας (Benno Aleksander Levas, 8 Φεβρουαρίου 1899 – 10 Μαρτίου 1987), με το υποκοριστικό Σαντέρι (Santeri), που έφερε το επίθετο Λέχμαν (Lehmann) μέχρι και το 1936 μ.Χ., ήταν ένας Φινλανδός συγγραφέας και φωτογράφος, γνωστός για τα βιβλία του σχετικά με τον συνθέτη Γιάν Σιμπέλιους, ως προσωπικός του γραμματέας και επίσημος βιογράφος.
Ο Σαντέρι Λέβας γεννήθηκε στο Ελσίνκι, το Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας, στα 1899, στην οικογένεια του Νικολάι Λέχμαν (Nicolai Lehmann) και της Χέρτα (Hertta),  το γένος  Πίυσπανεν (Piispanen). Η κύρια απασχόληση του ήταν στην υπηρεσία της Τράπεζας Κανσάλις-Οσάκε-Πανκί (Kansallis-Osake-Pankki) από το 1923 έως και το 1962, ως υπάλληλος αλληλογραφίας και διευθυντής του τμήματος κατόπιν, αλλά άρχισε σιγά σιγά να δημοσιεύει γραπτά τόσο ρεαλιστικά όσο και φανταστικά, αρχικά με ψευδώνυμο, στα μέσα της δεκαετίας του 1920. Ο Λέβας είχε πτυχίο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (Master of Arts, 1936) κι ήταν ορκωτός μεταφραστής.
Ο Λέβας εργάστηκε για μία πολλή μεγάλη χρονική περίοδο ως προσωπικός γραμματέας του συνθέτη Γιάν Σιμπέλιους, από το 1938 έως και το θάνατο του συνθέτη στα 1957. Κατά τις προσωπικές τους συνομιλίες, ήταν σε θέση να καταγράψει μοναδικό αρχειακό υλικό για να σχηματιστεί κατόπιν η βιογραφία ενός μεγάλου συνθέτη, αλλά συμφωνήθηκε ότι το βιβλίο θα επανεκδιδόταν μόνο μετά το θάνατο του Σιμπέλιους.
Παρ'ολ'αυτά, κατά το 1945, ο Λέβας δημοσίευσε ένα φωτογραφικό βιβλίο λεύκωμα σχετικά με την Οικία των Σιμπέλιους, την Αϊνόλα, στη περιοχή Γιάρβενπα. Εκδόθηκε στα φινλανδικά και στα σουηδικά, σε ξεχωριστές εκδόσεις. Από τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου, με τίτλο Ο Γιάν Σιμπέλιους και το σπίτι του, παρουσίασε το κείμενο σε τέσσερις γλώσσες από το 1955 κι έκτοτε.
Το κυρίως έργο του Λέβας, η δίτομη βιογραφία του Σιμπέλιους, πρωτοεκδόθηκε στα φινλανδικά μεταξύ 1957–1960, και μεταφράστηκε στα Αγγλικά ως αναθεωρημένη έκδοση, με τίτλο Σιμπέλιους: Ενα Προσωπικό Πορτραίτο, στα 1972. Επίσης εξέδωσε μια βιογραφία του ζεύγους Κλάρα και Ρόμπερτ Σούμαν, καθώς κι αρκετά ταξιδιωτικά βιβλία, παρατηρώντας και καταγράφοντας μεταξύ άλλων τη μεταπολεμική Γερμανία και Αυστρία.
Κατά τις δεκαετίες 1940 και 1950, ο Λέβας υπήρξε Πρόεδρος του Φωτογραφικού Κύκλου του Ελσίνκι, και αργότερα του Φωτογραφικού Κύκλου της Φινλανδίας. Υπήρξε επίσης επίτιμο μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τη Καλλιτεχνική Φωτογραφία (Fédération Internationale de l’Art Photographique) και Επίτιμο Μέλος της Βασιλικής Φωτογραφικής Κοινότητας (the Royal Photographic Society / ARPS). Οι φωτογραφίες του και τα γραπτά του εκδόθηκαν σε Σουηδία, Γερμανία, Αυστρία και Ελβετία.
Ο Σαντέρι Λέβας πέθανε 88 ετών στο Ελσίνκι.
Πηγές
Κατηγορία:Φινλανδοί συγγραφείς Κατηγορία:Βιογράφοι Κατηγορία:Φωτογράφοι
Αλέκος Πατσιφάς
Ο Αλέξανδρος (Αλέκος) Πατσιφάς (Αλεξάνδρεια, Αίγυπτος, 1912 - Αθήνα, 3 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν Έλληνας δισκογραφικός παραγωγός, ιδρυτής της εταιρείας «Lyra» (1964) και εκδότης, συνιδρυτής του οίκου «Ίκαρος» (1943) μαζί με το Μάριο Πλωρίτη και το Νίκο Καρύδη.
Υπήρξε φίλος μεγάλων ποιητών και λογοτεχνών, όπως οι Γιώργος Σεφέρης, Οδυσσέας Ελύτης, Μ. Καραγάτσης, Ανδρέας Εμπειρίκος, Νίκος Καββαδίας, Κώστας Βάρναλης, Νίκος Γκάτσος, του σκηνοθέτη Καρόλου Κουν κ.α. Συνεργάστηκε με τους συνθέτες Μίκη Θεοδωράκη, Μάνο Χατζηδάκι, Βασίλη Τσιτσάνη, Γιώργ-ο Κοντογιώργο, Μίμη Πλέσσα, Δήμο Μούτση και με τη Σωτηρία Μπέλου και τη Νανά Μούσχουρη. Προώθησε πολλούς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων το Διονύση Σαββόπουλο, το Θάνο Μικρούτσικο, το Νίκο Παπάζογλου, το Μανώλη Ρασούλη, ανέδειξε τους Σταμάτη Κραουνάκη, Λίνα Νικολακοπούλου, ενώ εμπιστεύθηκε νέες ερμηνεύτριες του λεγόμενου «νέου κύματος» και όχι μόνο, όπως η Γλυκερία, η Αρλέτα, η Ελένη Βιτάλη, αλλά και τους Νίκο Ξυδάκη, Φλέρυ Νταντωνάκη κ.α.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική δισκογραφία Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Πάρου
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Πάρου.
Η Περιφερειακή Ενότητα Πάρου έχει πληθυσμό 14926 κατοίκους.
Σαιν-Σατυρνέν-ντε-Λεν
Το Σαιν-Σατυρνέν-ντε-Λεν (γαλλικά: Saint-Saturnin-de-Lenne, οξιτανικά: Sent Adornin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Πάρου
Δήμος Πάρου
Έδρα του Δήμου είναι η Πάρος. Ο Δήμος Πάρου έχει μόνιμο πληθυσμό 13715 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Σαιν-Σατυρνέν-ντε-Λεν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Σατυρνινουά (γαλλικά: Saint-Saturninois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Πάρου
Δείτε επίσης
Παρου
574
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 574 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Παχύς δίσκος
Ο παχύς δίσκος είναι μία από τις δομές του Γαλαξία μας. Η ύπαρξή του προτάθηκε για πρώτη φορά από τους Gilmore & Read το 1983. Βρίσκεται σε απόσταση μεταξύ 1-5 kpc πάνω από το γαλαξιακό επίπεδο, και συμπεριλαμβάνει σχεδόν αποκλειστικά ηλικιωμένα αστέρια. Η μεταλλικότητα και η δυναμική των αστέρων του παχέος δίσκου μοιάζουν να διαφέρουν από αυτές του λεπτού δίσκου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλαξίες
576
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 576 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κώστας Μουρούζης
Ο Κώστας Μουρούζης (Αθήνα 10 Μάιος 1934 - Αθήνα 11 Ιουνίου 2014) υπήρξε καλαθοσφαιριστής και προπονητής.
Καριέρα καλαθοσφαιριστή
Αγωνίστηκε στον Τρίτωνα από το 1948 έως 1955. Σε ηλικία 17 ετών αγωνίστηκε στην Εθνική Ελλάδος και τη μικτή Αθηνών. Από το 1955 και για πέντε χρόνια αγωνίστηκε με τη Τζίρα Μπολόνια, με την οποία αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ιταλικού πρωταθλήματος το 1956. Το 1959 επέστρεψε για να αγωνιστεί και πάλι στον Τρίτωνα ως παίκτης - προπονητής. Δυο χρόνια αργότερα εγκατέλειψε την αθλητική καριέρα του μετά από πνευμονικό πρόβλημα.
Αγωνίστηκε με την εθνική Ελλάδος σε 24 αγώνες και σημείωσε 242 πόντους (10 μ.ο.). Συμμετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955 και Ευρωμπάσκετ 1961.
Καριέρα προπονητή
Ακολούθησε σταδιοδρομία προπονητή. Κατέκτησε 6 πρωταθλήματα με τον Παναθηναϊκό (1967, 1969, 1971, 1972, 1973, 1974). Οδήγησε επίσης τον Παναθηναϊκό στα ημιτελικά του κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1972 (αποκλείστηκε από την ιταλική Ίνις Βαρέζε) και στα ημιτελικά του κυπέλλου Κυπελλούχων το 1969 (αποκλείστηκε από τη σοβιετική Ντινάμο Τιφλίδας).
Ως προπονητής της Εθνικής Ελλάδος σε 40 αγώνες πέτυχε 22 νίκες και 18 ήττες. Οδήγησε την εθνική ομάδα στο Ευρωμπάσκετ του 1973 στη Βαρκελώνη, όπου κατετάγει 11η μεταξύ δώδεκα ομάδων.
Απεβίωσε τον Ιούνιο του 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρίτωνα Αθηνών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Τρίτωνα Αθηνών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955
Αναστάσιος Ανδρέου
Ο Αναστάσιος Ανδρέου, (Λεμεσός 1877 - 1947), ήταν Ελληνοκύπριος αθλητής του στίβου. Ήταν πανελληνιονίκης στο Α' πανελλήνιο πρωτάθλημα και συμμετείχε στους Α' ολυμπιακούς αγώνες.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέου είχε συμμετάσχει με τον σύλλογο του Ολύμπια Λεμεσού στους δοκιμαστικούς αγώνες του 1896 που ήταν και το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου και προκριματικοί για τους Ολυμπιακούς αγώνες. Ήταν 2ος στα 100 μέτρα και 1ος στα 110 εμπόδια με επίδοση 21,4, πανελλήνιο ρεκόρ, όπου κέρδισε και την συμμετοχή του στην ολυμπιάδα.
Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 συμμετείχε στα 110 μ. με εμπόδια όπου δεν κατάφερε να διακριθεί, αφού ήρθε τέταρτος στην προκριματική σειρά και αποκλείστηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Σαιν-Σερνέν-συρ-Ρανς
Το Σαιν-Σερνέν-συρ-Ρανς (γαλλικά: Saint-Sernin-sur-Rance, οξιτανικά: Sent Sarnin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Σερνινουά (γαλλικά: Saint-Serninois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Τάκλιν (ποδόσφαιρο)
thumb|Ο Τέρι Μπούτσερ επιχειρεί τάκλιν στο [[Ντιέγκο Μαραντόνα.]] Τάκλιν ονομάζεται ένα μαρκάρισμα ενός ποδοσφαιριστή σε έναν άλλον για να κερδίσει την κατοχή της μπάλας. Υπάρχουν δύο είδη τάκλιν: το απλό και το τάκλιν με γλίστρημα. Στο απλό τάκλιν το πόδι του ποδοσφαιριστή πηγαίνει κατευθείαν χωρίς να πέσει κάτω, ενώ στο τάκλιν με γλίστρημα ο παίκτης γλιστράει με κατεύθυνση τη μπάλα για να τη διώξει από την κατοχή του αντιπάλου.
Φάουλ
Το τάκλιν μερικές φορές μπορεί να χτυπήσει τα πόδια του αντιπάλου. Η τιμωρία για το επικίνδυνο τάκλιν είναι το άμεσο ή έμμεσο φάουλ.
Φάουλ είναι όταν ένας παίκτης κάνει τάκλιν σε αντίπαλο προκειμένου να αποκτήσει την κατοχή της μπάλας, αλλά αγγίζει τον αντίπαλο, ιδίως αν προκαλέσει ανατροπή του αντιπάλου.
Μετά από ένα σκληρό τάκλιν, ο διαιτητής μπορεί να δείξει κίτρινη ή κόκκινη κάρτα σε αυτόν που έκανε το φάουλ. Όταν γίνεται ένα τάκλιν πίσω από τον επιτιθέμενο και τον ακουμπήσει, τότε ο διαιτητής μπορεί να δείξει απευθείας κόκκινη κάρτα για αντιαθλητικό και επικίνδυνο παιχνίδι.
Τάκης Σπετσιώτης
Ο Τάκης Σπετσιώτης είναι Έλληνας συγγραφέας και σκηνοθέτης.
Γεννήθηκε το 1954 στον Πειραιά και μεγάλωσε στην Ερμιόνη, απ' όπου και έφυγε το 1971. Έχει σκηνοθετήσει ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους και έχει συγγράψει μυθιστορήματα. Η ταινία Μετέωρο και σκιά με θέμα τη ζωή του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη απέσπασε το 1985 το Α΄ Κρατικό Βραβείο Καλύτερης Ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Σαιν-Σεβέρ-ντυ-Μουστιέ
Το Σαιν-Σεβέρ-ντυ-Μουστιέ (γαλλικά: Saint-Sever-du-Moustier, οξιτανικά: Sent Sever del Mostièr) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Σεβεραί (γαλλικά: Saint-Severais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Άγιος Τύχωνας
μικρογραφία|289x289εσ|Απομεινάρια ναού, άγιος Τύχωνας Αμαθούντας Ο Άγιος Τύχωνας (τέλη του 4ου –αρχές του 5ου αι.) ήταν επίσκοπος στην Αμαθούντα Κύπρου. Τιμάται από την ορθόδοξη εκκλησία και όχι μόνο. Τα όσα έγιναν γνωστά για τη ζωή του, βρίσκονται σε χειρόγραφα, γραμμένα από τον συντοπίτη του Ιωάννη τον Ελεήμονα (2ο ήμισυ 6ου-αρχές 7ουαι.). Τιμάται στις 16 Ιουνίου εκάστου έτους.
Βιογραφικά και ιστορικά γεγονότα
Καταγόταν από φτωχική οικογένεια. Εκείνη τον ανέθρεψε με νουθεσία Κυρίου -επί Αρκαδίου και Ονηρίου- έτσι στην μετέπειτα ζωή του ανέτρεχε στην Άγία Γραφή. Είχε ήθος και συνείδηση. Ο πατέρας του ήταν ψωμάς.
Ο τότε επίσκοπος Μνημόνιος μπόρεσε να διακρίνει αυτή τη σύνεση που διακατείχε τον νεαρό Τύχωνα και για αυτό το λόγο τον χειροτόνησε διάκονο. Αρκετά γρήγορα όμως εκείνος βρέθηκε στη θέση του Μνημονίου εξαιτίας την σπουδαίας κατήχησης του.
Ως επίσκοπος
Ο Άγιος σαν χειροτονήθηκε επίσκοπος έδειξε μεγάλες διοικητικές ικανότητες και αρετές όπως η φιλανθρωπία και η διάδοση του Λόγου του Θεού στους ειδωλολάτρες, με αποτέλεσμα την μεταστροφή τους. Ακόμη όπως θεώρησε πρέπον, κατέστρεψε πολλούς ειδωλολατρικούς ναούς και εκεί ανεγέρθησαν χριστιανικοί. Ακόμη απέκτησε και θαυματουργικό χάρισμα όσο ήταν εν ζωή ακόμα και με αυτό κούραρε ασθενείς και επιτελούσε σεπτά έργα, όπως τη μετατροπή ενός ξερού χωραφιού χάρη κάποιων αγροτών σε απόγνωση.
Θεωρείται ο προστάτης της Αμαθούντας και των αμπελοκαλλιεργητών, καθώς είναι γνωστό πως μετέτρεψε ένα ξερό αμπελόφυλλο σε χλωρό. Γνωστός είναι επίσης για τις δράσεις του κατά της λατρείας της θεάς Αφροδίτης συγκεκριμένα, καθώς λέγεται πως κατά τη διάρκεια μιας λατρευτικής πομπής της, κάποιοι από τους πιστούς πέρασαν μπροστά από το ναό του Αγίου. Εκείνος τότε έσπασε το άγαλμα της θεάς. Είχε μπει σε λατρευτικό ναό της Άρτεμις και έδιωξε από εκεί μια ιέρεια ονόματι Ανθούσα. Κατά μια άλλοι άποψη συγγραφέων αυτή η ενέργεια έγινε σε ναό της Αφροδίτης, μπορεί όμως να είναι και τυπογραφικό λάθος του κειμένου (Usener 1907-χειρόγραφο 11ουαι.).
Γενικά στην Αμαθούντα λατρευόταν η Αμαθούσια Αφροδίτη (Αριάδνη) και είναι γνωστό πως η θεραπεία για τον παγανισμό αποδιδόταν στη θεά Άρτεμη. Ίσως εκεί να έγκειται το λάθος.
Έζησε ειρηνικά ως το τέλος του και πάντα αγωνιζόταν να επιφέρει την ειρήνη και στους γύρω του, χωρίς να παραλείπει το θέλημα του Θεού.
Θαυματουργικές Ιδιότητες
Ο Άγιος Τύχωνας θεωρήθηκε αργότερα ο θεράπων του παγανισμού καθώς αυτό αποδίδεται ως ασθένεια από τους συγγραφείς. Επίσης είναι ο θεράπων των δαιμονισμένων καθώς εν ζωή κούραρε πολλούς. Σύμφωνα με τον Παπασταύρο θαύματα έγιναν την ημέρα της κηδείας του αλλά και μέρες μετά. Πολλοί επισκέπτονται την εκκλησία και ασπάζονται τα λείψανά του καθώς εκτιμάται πως θεραπεύονται εκεί πάρα πολλές ασθένειες.
Η θεραπεία ενός επιληπτικού παιδιού
Κατά τον Ιωάννη τον Ελεήμονα και πάλι ο Άγιος θεράπευσε ένα επιληπτικό παιδί που όχι μόνο ήταν επιληπτικό, αλλά αναφέρεται λεπτομερώς με συμπτώματα ενός δαιμονισμένου. Δηλαδή γύριζε τα μάτια του, λύγιζε το σώμα του, έτριζε τα δόντια του, έκανε περίεργους μορφασμούς με τα χείλη του και έβγαζε αφρούς. Το παιδί είχε τρεις ασθένειες όπως αναγράφεται, όμως στην περιγραφή του Ιωάννη είναι φανερό πως κάποιος πολύ πονηρός δαίμονας είχε κυριαρχήσει στο σώμα του και το κατέστησε επίσης κωφό και άλαλο. Στο ίδιο κείμενο γράφει πως ο Χριστός μπορούσε να το θεραπεύσει αμέσως, όμως σύμφωνα με μαρτυρία του πατέρα πήγαν στο ναό του Αγίου Τύχωνα και παρακαλούσαν αρκετό καιρό για την γιατρειά του. Οι γονείς κατηγόρησαν και τον εαυτό τους ότι εξαιτίας των αμαρτιών τους το παιδί τους δε γινόταν καλά. Το δαιμόνιο μιλούσε μέσα από το παιδί που κανονικά δεν μιλούσε να πει κάτι άλλο: "[…] με καταδιώκει με μαστίγιο ,μου στερεί με βία την κατοικία μου και με εξορίζει από αυτή την εστία μου". Τελικώς το παιδί θεραπεύτηκε, έφυγε και το δαιμόνιο και μπορούσε να μιλάει, να σκέφτεται, να δυναμώνει ψυχικά και σωματικά.
Η παλιά εκκλησία
Μια παλιά παράδοση λέει ότι ο Άγιος Τύχωνας "τιμώρησε έναν κακό επίσκοπο με το να του δημιουργήσει επιληψία", αφού αυτός κατέστρεψε τον ναό του Αγίου. Αυτό κρατάει ως σήμερα και έτσι πολλοί επισκέπτονται τα απομεινάρια του ναού του στην Αμαθούντα, καθώς είναι για αυτούς τόπος θεραπείας της επιληψίας.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Εκκλησία της Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι
Λεωνίδας Πύργος
Ο Λεωνίδας Πύργος (1871, Μαντίνεια Αρκαδίας) ήταν Έλληνας αθλητής ξιφασκίας. Ήταν ο πρώτος Έλληνας που έλαβε χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς αγώνες της εποχής μας. Ήταν γιος του οπλοδιδάσκαλου Νικολάου Πύργου.
Βιογραφία
Ο Πύργος κέρδισε στην ξιφασκία μεταξύ οπλοδιδασκάλων των Ολυμπιακών αγώνων του 1896 που διοργανώθηκαν στην Αθήνα. Ο αγώνας έγινε στις 7 Απριλίου στο Ζάππειο μέγαρο με μικρή συμμετοχή κοινού και για τον λόγο αυτό η νίκη του Πύργου δεν έγινε ευρύτερα γνωστή. Εκτός αυτού έλαβε μέρος ο ανταγωνιστής του, ο Γάλλος Ζαν Περονέ που τότε ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής. Ο Πύργος κέρδισε 3:1. Μετά την νίκη, οι Έλληνες θεατές τον πήραν στους ώμους και τον γύριζαν στους δρόμους της Αθήνας πανηγυρίζοντας.
Αργότερα, ο Πύργος έγραψε εγχειρίδια για το άθλημα της ξιφασκίας και υπήρξε εκπαιδευτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ξιφασκίας Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ξιφομάχοι στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Ρομποτική ανοιχτού κώδικα
μικρογραφία|Οι σφαίρες συρροής είναι ένα παράδειγμα ρομπότ ανοιχτού κώδικα Ένα ρομπότ ανοιχτού κώδικα είναι ένα ρομπότ του οποίου ο τεχνικός σχέδιασμός, τα σχηματικά διαγράμματα, και ο πηγαίος κώδικας δημοσιεύονται υπό ένα μοντέλο λογισμικού ανοιχτού κώδικα.
Προτερήματα
Το κόστος ενός ρομπότ ανοιχτού κώδικα μπορεί να είναι πολύ χαμηλό, παραδείγματα είναι τα ρομπότ του Hanson (300$) και του προγράμματος Aiko (25000$). Επίσης, έχουν λογισμικό ή υλικό που μπορεί να αλλάζει σχετικά εύκολα και ταυτόχρονα είναι συμβατό με πολλά άλλα ρομπότ.
Δημοσιότητα
Το πρώτο σημάδι για την αυξανόμενη δημοσιότητα των ρομπότ που μπορούν να κατασκευαστούν με ανοιχτό κώδικα εμφανίστηκε στην κοινότητα "κάντο μόνος σου". Άρχισε με μικρές ομάδες που έπαιζαν ανταγωνιστικά με ασύρματα οχήματα (π.χ. το RobotWars), και τελικά αναπτύχθηκε σε χτίσιμο ρομπότ με αυτόνομη τηλεπαρουσία όπως π.χ. το Sparky και μετά τα πραγματικά ολοκληρωμένα ρομπότ (που μπορούν να πάρουν αποφάσεις μόνα τους) όπως π.χ. το Ανοιχτό Αυτόματο Πρόγραμμα (Open Automaton Project) και το Πρόγραμμα Φύλλο (Leaf Project). Ορισμένες εμπορικές επιχειρήσεις σήμερα φτιάχνουν πακέτα για απλά ρομπότ που κατασκευάζονται στο σπίτι. Ένα παράδειγμα είναι η DeAgostini.
Χρήσεις
Σήμερα τα ρομπότ ανοιχτού κώδικα δεν είναι τόσο αναπτυγμένα ώστε να κάνουν ό,τι κάνει και ένας άνθρωπος, ούτε και πολύ δύσκολες εργασίες που όμως κάποια μέρα μόνο ένα ρομπότ θα μπορούσε να κάνει, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρομποτική
Υπερίων (μυθολογία)
Με το όνομα Υπερίων φέρονται:
Στην ελληνική μυθολογία ο Τιτάνας Υπερίων ήταν εκείνος που γέννησε με την σύζυγό του Θεία, τον Ήλιο, τη Σελήνη και την Ηώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τιτάνες
577
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 577 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Douzelage
μικρογραφία|300x300εσ|Μνημείο για τον εορτασμό της 20ης επετείου του Douzelage στις 3 Σεπτεμβρίου 2011 στο Μαρσάσκαλα στη [[Μάλτα.]] Το Douzelage είναι σύνδεσμος αδελφοποίησης πόλεων με μία πόλη από κάθε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το όνομα είναι σύνθετη λέξη από τις γαλλικές λέξεις "douze", μτφρ. δώδεκα και "jumelage", μτφρ. αδελφοποίηση και προέρχεται από τα δώδεκα ιδρυτικά μέλη, ένα για κάθε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκή Ένωση το 1991 όταν ο Χάρτης Douzelage υπογράφηκε στο Γκρανβίλ στη Γαλλία.
Παρόλο που τα μέλη της ΕΕ και του συνδέσμου έχουν αυξηθεί, το όνομα Douzelage έχει παραμείνει αμετάβλητο.
Στόχοι και οργάνωση
Οι στόχοι του Douzelage είναι να προαγάγει και να ενισχύσει το πνεύμα της Ευρώπης και να δημιουργήσει μεταξύ άλλων εκπαιδευτικές, οικονομικές, τουριστικές, αθλητικές και πολιτιστικές συνδέσεις μεταξύ των πόλεων για το αμοιβαίο όφελος των κατοίκων τους.
Το Douzelage προεδρεύεται από έναν πρόεδρο και δύο αντιπροέδρους, που εκλέγονται για μια περίοδο τριών ετών. Η επίσημη γλώσσα είναι τα αγγλικά, εν μέρει επίσης τα γαλλικά.
Μέλη
Τα αρχικά 12 ιδρυτικά μέλη ήταν τα εξής:
Πόλεις που εντάχθηκαν αργότερα: Σε ένα πρώτο βήμα για περαιτέρω επέκταση, πέντε νέες πόλεις προσχώρησαν στο Douzelage σε αρμονία με την Ευρωπαϊκή διαδικασία διεύρυνσης: Από το 2007, οκτώ ακόμη πόλεις έχουν προσχωρήσει στην οργάνωση: Το 2016 η Φινλανδία άλλαξε το μέλος της:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Κρέοντας της Κορίνθου
Στην ελληνική μυθολογία, ο Κρέοντας της Κορίνθου ήταν βασιλιάς της Κορίνθου και πατέρας της Κρέουσας (ή Γλαύκη.)
Ιάσων και Κρέουσα
Ο Ιάσονας βαρέθηκε την γυναίκα του Μήδεια και έτσι αρραβωνιάστηκε την Κρέουσα. Η Μήδεια, μέσα στην οργή της, σκότωσε τα παιδιά της και μετά έδωσε στην Κρέουσα, ως δώρο, ένα δηλητηριασμένο χιτώνα και μόλις τον φόρεσε, βγήκαν φλόγες και έκαψαν την Κρέουσα, μαζί και τον Κρέοντα, που προσπαθούσε να την βοηθήσει.
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Σαιν-Σενφοριέν-ντε-Τενιέρ
Το Σαιν-Σενφοριέν-ντε-Τενιέρ (γαλλικά: Saint-Symphorien-de-Thénières, οξιτανικά: Sant Aforians, Sant Aforian και Sant Aforiás) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Σενφοριενουά (γαλλικά: Saint-Symphoriénois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
578
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 578 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας 2011–12
Το Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας για την περίοδο 2011-12 κατέκτησε ο Αίολος Προφήτη Ηλία Καρπενησίου, και το κύπελο ο Α.Π.Ο.Κ. Το Βελούχι. Φιναλίστ και στους 2 τελικούς (ανάδειξης πρωταθλητή και τελικό κυπέλλου) ήταν ο Κατσαντώνης Αγράφων.
Στην κατηγορία ανδρών, κατά την αγωνιστική περίοδο 2011-12 υφίστανται δυο κατηγορίες. Η Α΄ Κατηγορία, με τη συμμετοχή 10 συλλόγων και η Β΄ κατηγορία, με μόλις 3 συλλόγους. Ο πρωταθλητής της Α΄ Κατηγορίας ο οποίος κρίνεται με τη διαδικασία των Play Off, λαμβάνει μέρος στο Ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο. για την άνοδο στη Δ΄ Εθνική, ενώ η ομάδα που κατέλαβε την τελευταία θέση υποβιβάζεται.
Α' Κατηγορία
Βαθμολογία(Τελική)
Τελικός Πρωταθλήματος
Δημ. Στάδιο Καρπενησίου (22 & 28 Απριλίου 2012)
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2011-2012 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2011-2012
Αλβοΐνος
Ο Αλβοΐνος (ιταλικά: Alboino, λατινικά: Alboinus, εκ του γερμανικού Alfwin, «φίλος των Ελφ», 530 - 28 Ιουνίου 572) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν Βασιλεύς των Λομβαρδών, κατά τα μισά του 6ου αιώνα, ο οποίος οδήγησε τον λαό του στην Ιταλία το 568, θέτοντας τα θεμέλια για το Βασίλειο των Λομβαρδών. Στην εποχή του οι Λομβαρδοί ολοκλήρωσαν τις Μεγάλες μεταναστεύσεις και εγκαταστάθηκαν στην βόρεια Ιταλία την οποία κατέκτησε ο Αλβοΐνος την περίοδο 569-572. Την προηγούμενη περίοδο βρίσκονταν στην Πεδιάδα της Παννονίας όπου νίκησαν τους Γήπαιδες, με τον τρόπο αυτό έληξε η κυριαρχία στα Γερμανικά φύλα. Την εποχή που διαδέχθηκε τον πατέρα του Αυδοΐνο η Γερμανική φυλή των Λομβαρδών βρισκόταν σε σύγκρουση στην Παννονία με την γειτονική επίσης Γερμανική φυλή των Γήπαιδων. Οι Γήπαιδες είχαν στην αρχή το πάνω χέρι αλλά ο Αλβοΐνος με την βοήθεια των Άβαρων τους συνέτριψε (567), στην συνέχεια επέτρεψε στους Άβαρους να κυριαρχήσουν στην περιοχή.
Άψυρτος
Στην ελληνική μυθολογία ο Άψυρτος ήταν γιος του βασιλιά της Κολχίδας Αιήτη και αδελφός της Μήδειας και της Χαλκιόπης.
Αλβοΐνος
Μετά την ολοκλήρωση της κυριαρχίας τους αποφάσισε να αναχωρήσει για να καταλάβει την βόρεια Ιταλία στην οποία η Βυζαντινή αυτοκρατορία βρισκόταν σε παρακμή και οικονομικά εξασθενισμένη από τους Γοτθικούς πολέμους. Με έναν μεγάλο στρατό (568) διέσχισε τις Ιουλιανές Άλπεις και κατέλαβε αμέσως το Βένετο και την Λιγυρία, την επόμενη χρονιά (569) κατέλαβε την μεγαλύτερη πόλη της βόρειας Ιταλίας Μιλάνο. Η Παβία ήταν η μοναδική πόλη που είχε προβάλει σοβαρή αντίσταση αλλά έπεσε ύστερα από πολιορκία τριών ετών. Την περίοδο αυτή ο Αλβοΐνος έστρεψε την προσοχή του στην κατάκτηση της Τοσκάνης αλλά οι έριδες και τα σημάδια παρακμής στον στρατό του ήταν εμφανή. Ο Αλβοΐνος δολοφονήθηκε από ένα Πραξικόπημα που οργάνωσαν οι Βυζαντινοί (28 Ιουνίου 572). Οι πρωταγωνιστές ήταν ο νόθος αδελφός του Ελμίχις και η σύζυγος του Ροζαμούνδη της οποίας ο πατέρας ήταν βασιλιάς των Γήπαιδων και δολοφονήθηκε από τον ίδιο τον Αλβοΐνο. Το πραξικόπημα ωστόσο απέτυχε αφού οι Λομβαρδοί παρέμειναν στην βόρεια Ιταλία, τον διαδέχθηκε ο Κλέφος που ανάγκασε τον Ελμίχις και την Ροζαμούνδη να δραπετεύσουν στην Ραβέννα υπό αυτοκρατορική προστασία. Ο θάνατος του Αλβοΐνου στέρησε από τους Λομβαρδούς έναν μεγάλο ηγέτη, τον τελευταίο από τους ήρωες που κρατούσαν από την εποχή της μετανάστευσης τους από την κοιλάδα του Έλβα. Τα επικά κείμενα για το πρόσωπο του τόσο στην Σαξονία όσο και στην Βαυαρία διατηρήθηκαν πολλούς αιώνες.
Πρώτα χρόνια
Ο Λομβαρδός βασιλιάς Βάχο μετανάστευσε ανατολικά στην Παννονία με πλεονέκτημα το γεγονός ότι το Βασίλειο των Οστρογότθων είχε εξασθενήσει όταν πέθανε ο μεγάλος του ηγέτης Θεοδώριχος ο Μέγας (526). Ο Βάχο πέθανε (540) και τον διαδέχθηκε ο ανήλικος γιος του Βάλταρι με κηδεμόνα τον Αυδοΐνο, σε επτά χρόνια ο νεαρός Βάλταρι πέθανε πρόωρα και έγινε βασιλιάς ο ίδιος ο Αυδοΐνος. Με τον τρόπο αυτό ανατράπηκε από το Βασίλειο των Λομβαρδών ο Οίκος των Λετιδών και ανήλθε ο Οίκος των Γκαουζιδών. Ο Αλβοΐνος γεννήθηκε την δεκαετία του 530 στην Παννονία, ήταν γιος του Αυδοΐνου και της συζύγου του Ροδελίνδης. Η μητέρα του ήταν ανεψιά του βασιλιά Θεοδώριχου του Μέγα και αρραβωνιάστηκε τον Αλβοΐνο με την μεσολάβηση του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Ο Αλβοΐνος μεγάλωσε όπως και ο πατέρας του ως παγανιστής, σε κάποιο σημείο αποφάσισε να βαπτιστεί χριστιανός με στόχο να πετύχει Βυζαντινή υποστήριξη. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την χριστιανή Χλοθσίνδη, κόρη του βασιλιά των Φράγκων Χλωταρίου Α΄, ο γάμος έγινε όταν πέθανε ο βασιλιάς των Φράγκων Θευδεβάλδος (555). Ο στόχος του γάμου ήταν να εξασφαλίσει μιά δεύτερη υποστήριξη εναλλακτική στους Βυζαντινούς αφού όπως είναι γνωστό ήταν μόνιμα εχθροί με τους Φράγκους. Ο Αλβοΐνος διακρίθηκε σημαντικά στο πεδίο της μάχης απέναντι στους Γήπαιδες. Στην "μάχη του Άσφελντ" (552) θανάτωσε τον Θουρισμόνδο, γιο του βασιλιά των Γήπαιδων Θουρισίνδου, με επέμβαση του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ιουστινιανού οι δύο πλευρές συμφιλιώθηκαν. Μετά την μάχη σύμφωνα με την παράδοση όπως την περιγράφει ο Παύλος ο Διάκονος ο Αλβοΐνος ζήτησε να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τον πατέρα του Θουρισίνδο. Η συνήθεια εκείνης της εποχής απαιτούσε ότι πριν επισκεφτεί τον ξένο βασιλιά θα έπρεπε να παραδώσει τα όπλα του σε ένδειξη φιλίας, κατόπιν πήρε από τον Γήπαιδα βασιλιά τα όπλα του Θουρισμόνδου. Ο συγγραφέας Ουόλτερ Γκόφαρτ αμφισβητείται ωστόσο την ιστορικότητα του γεγονότος, ισχυρίζεται ότι ο γηγενής Παύλος ο Διάκονος χρησιμοποίησε μια τοπική παράδοση για να γράψει ένα επικό ποίημα.
Άψυρτος
Η Μήδεια δολοφονεί τον Άψυρτο
Όταν ο Ιάσονας, με την βοήθεια της Μήδειας έκλεψε το Χρυσόμαλλο δέρας, ο Αιήτης τους καταδίωκε. Τέλος, για να αργοπορήσει ο πατέρας της, η Μήδεια σκότωσε τον Άψυρτο, έκοψε το σώμα του και έριχνε τα μέλη του στην θάλασσα. Ο Αιήτης τότε σταμάτησε την καταδίωξη για να μαζέψει τα κομμάτια του νεκρού Άψυρτου.
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αργοναυτική εκστρατεία
Αλβοΐνος
Βασιλιάς στην Παννονία
μικρογραφία|δεξιά|Μικρογραφία του Αλβοΐνου, προερχόμενη από το Χρονικό της Νυρεμβέργης (1493) Ο Αλβοΐνος ανέβηκε στον θρόνο των Λομβαρδών μετά τον θάνατο του πατέρα του την περίοδο 560-565. Σύμφωνα με τα Λομβαρδικά έθιμα η εκλογή του νέου μονάρχη γίνεται από τους ελεύθερους άνδρες του βασιλείου μετά τον θάνατο του προκατόχου του. Αμέσως μετά (565) ξεσπά νέος πόλεμος με τους Γήπαιδες υπό την ηγεσία του νέου βασιλιά τους Κουνιμούνδου, του άλλου γιου του Θουρισίνδου. Ο Παύλος Διάκονος κατηγορεί τους Γήπαιδες, αντίθετα ο ιστορικός των Βυζαντινών Μένανδρος προτήκτωρ κατηγορεί τον Αλβοΐνο, μαζί του συμφωνεί και ο ιστορικός Βάλτερ Πολ. Ο Βυζαντινός ιστορικός Θεοφύλακτος Σιμοκάττης καταγράφει μια άλλη εκδοχή, σύμφωνα με αυτή ο Αλβοΐνος απήγαγε την κόρη του Κουνιμούνδου Ροζαμούνδη και την παντρεύτηκε. Ο Ουόλτερ Γκόφαρτ βλέπει την άποψη αυτή με σκεπτικισμό αφού σύμφωνα με τις πηγές η Ροζαμούνδη απήχθη μετά τον θάνατο του πατέρα της. Οι Γήπαιδες πέτυχαν την στήριξη των Βυζαντινών με την υπόσχεση να τους παραχωρήσουν μετά την νίκη τους την πρωτεύουσα τους Σίρμιο. Ο αυτοκράτορας Ιουστίνος Β΄ έστειλε στρατιωτική βοήθεια στους Γήπαιδες υπό την ηγεσία του γαμπρού του Βαδουάριου, μαζί τους τελείωσε η μάχη με την συντριβή των Λομβαρδών. Μπροστά στον κίνδυνο ανατροπής του ο Αλβοΐνος προχώρησε σε συμμαχία με τους Άβαρους υπό τον βασιλιά τους Μπάγιαν Α΄ οι οποίοι ήταν εχθροί των συμμάχων των Γήπαιδων Βυζαντινών. Ο Μπάγιαν Α΄ του ζήτησε πολλά ανταλλάγματα όπως το 1/10 των βοοειδών, την μισή από την λεία και την παράδοση σε αυτούς όλων των περιοχών των Γήπαιδων που θα κατακτηθούν.
Οι Βυζαντινοί από την άλλη πλευρά ήταν εξοργισμένοι με τους Γήπαιδες επειδή δεν τους παρέδωσαν το Σίρμιο όπως του είχαν υποσχεθεί. Ο Ιουστίνος Β΄ ο οποίος ήταν στην εξωτερική του πολιτική περισσότερο αυστηρός στην τήρηση των υποσχέσεων από τον θείο του Ιουστινιανό αρνήθηκε να υποστηρίξει περισσότερο του Γήπαιδες και κήρυξε ουδετερότητα. Οι σύμμαχοι Άβαροι και Λομβαρδοί βάδισαν εναντίον του Κουνιμούνδου (567), ο Αλβοΐνος επιτέθηκε στους Γήπαιδες από τα βορειοδυτικά και ο Μπάγιαν Α΄ από τα βορειοανατολικά. Ο Κουνιμούνδος προσπάθησε να εμποδίσει τους δύο στρατούς να ενωθούν μεταξύ τους αλλά δεν τα κατάφερε. Στην μάχη που ακολούθησε οι Γήπαιδες συνετρίβησαν, ο ίδιος ο Κουνιμούνδος σκοτώθηκε από τον Αλβοΐνο που πήρε αιχμάλωτη την κόρη του Ροζαμούνδη. Οι Άβαροι ολοκλήρωσαν την καταστροφή των Γήπαιδων, ο λαός αυτός από τότε αφανίστηκε ιστορικά, συγχωνεύτηκε με τους Λομβαρδούς και τους Άβαρους. Η πρώτη του σύζυγος Χλοθσίνδη πέθανε (568) και ο Αλβοΐνος παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την ήδη αιχμάλωτη του Ροζαμούνδη ώστε να εξασφαλίσει την στήριξη των Γήπαιδων που είχαν διασωθεί. Στις αρχές του 568, πιθανώς λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης του προς τους Αβάρους, αλλά και λόγω της γνώσης που είχε για την βυζαντινή κυριαρχία στην Ιταλία, η οποία είχε κλονιστεί σημαντικά μετά τους Γοτθικούς Πολέμους (535-553/61), αποφάσισε την μετανάστευση του λαού του στην Βόρεια Ιταλία, αφού πρώτα είχε έρθει σε συμφωνία με τον Μπάγιαν, ώστε να έχει δικαίωμα επιστροφής στην Πανονία και το Νωρικόν για διάστημα 200 ετών. Κατευθύνθηκε τότε με τον λαό του, αλλά και με άλλους λαούς, συμπεριλαμβανομένων των Γήπαιδων, 20.000 Σαξόνων, ακόμη και Αβάρων (περίπου 200.000 άτομα στο σύνολο), προς την Ιταλία, ξεκινώντας την πορεία του από την Λίμνη Μπάλατον (στην σημερινή Ουγγαρία), την Δευτέρα του Πάσχα του έτους 568. Με την Λομβαρική μετανάστευση έληξε η κυριαρχία των Γερμανικών φυλών στην πεδιάδα της Παννονίας που διατηρήθηκε πέντε αιώνες.
Οι προετοιμασίες για την εκστρατεία
right|240px|thumb|Οι λομβαρδικές κατακτήσεις στην Ιταλία κατά την βασιλεία του βασιλιά Αλβοΐνου Παρά τις μεγάλες επιτυχίες που είχε ο Αλβοΐνος απέτυχε να αυξήσει τις δυνάμεις του και αντιμετώπισε αυτή την φορά μια νέα μεγαλύτερη απειλή που ήταν οι Άβαροι. Οι ιστορικοί θεωρούν ότι το γεγονός αυτό ήταν καθοριστικός παράγοντας για την μετανάστευση στην βόρεια Ιταλία αν και πολλοί άλλοι θεωρούν ότι η ιδέα υπήρχε πριν τον πόλεμο με τους Γήπαιδες. Οι Λομβαρδοί γνώριζαν την βόρεια Ιταλία από την δεκαετία του 550 όπου συμμετείχαν στους Γοτθικούς πολέμους, στο πλευρό των Βυζαντινών. Οι Λομβαρδοί γνώριζαν επιπλέον ότι η Βυζαντινή κυριαρχία είχε εξασθενήσει σημαντικά στην περιοχή, ο πληθυσμός είχε ρημάξει από την Πανώλη του Ιουστινιανού και είχαν ξεσπάσει μεγάλες θρησκευτικές συγκρούσεις από την εποχή που ανακλήθηκε ο διάσημος στρατηγός Ναρσής. Οι Λομβαρδοί είδαν την βόρεια Ιταλία σαν μια πλούσια και εύφορη περιοχή, γι΄αυτό κάλεσαν στο πλευρό τους και άλλα Γερμανικά φύλλα όπως Έρουλοι, Σουάβοι, Γήπαιδες, Θουρίγγιοι, Βούλγαροι και Σαρμάτες. Η σημαντικότερη εθνοτική ομάδα εκτός από τους Λομβαρδούς ήταν οι Σάξονες με 20.000 άντρες υποτελείς του Φράγκου βασιλιά Σιγιβέρτου Α΄ κάτι που υποδηλώνει ότι θα είχαν την στήριξη τους. Ο ακριβής αριθμός της μεγάλης ετερογενούς στρατιάς δεν είναι γνωστός. Ο Νιλ Κρίστι την καταγράφει στους 150.000, ο Γιοργκ Γιάρνουτ στους 100.000-150.000, ο Ουίλφριντ Μένγκχιν στους 150.000-200.000 και ο Στέφανο Γκασπάρρι στους 100.000-300.000.
Στην προσπάθεια του να κατακτήσει την βόρεια Ιταλία ο Αλβοΐνος παραμέρισε τις διαφορές του με τους Άβαρους και αναγκάστηκε να συμμαχήσει μαζί τους. Οι όροι της συμμαχίας προέβλεπαν ότι θα βοηθούσαν τους Λομβαρδούς να καταλάβουν την βόρεια Ιταλία και σε αντάλλαγμα θα διατηρούσαν την Παννονία, θα μπορούσαν επίσης να την διεκδικήσουν ξανά τα επόμενα 200 χρόνια σε περίπτωση που ακολουθούσε αποτυχία της εκστρατείας. Ο πιο πολύτιμος όρος της συμμαχίας ήταν ότι θα εμπόδιζαν οι Άβαροι στους Βυζαντινούς να περάσουν από τα εδάφη τους, ο όρος αυτός αποδείχτηκε καθοριστικός για την κατάκτηση της βόρειας Ιταλίας. Μια άλλη πηγή αναφέρει ότι κάλεσε τους Λομβαρδούς στην βόρεια Ιταλία ο ίδιος ο στρατηγός Ναρσής, αυτός ήταν ο λόγος που εκδιώχθηκε ο στρατηγός από τον αυτοκράτορα Ιουστίνο Β΄ που διαφωνούσε με την κίνηση αυτή. Η πηγή θεωρήθηκε αναξιόπιστη αλλά δεν αποκλείεται να κλήθηκαν από τον Ναρσή ως Φοιδεράτοι για να προστατέψουν την περιοχή από τους Φράγκους και αυτός να ήταν ο λόγος της ανάκλησης του. Οι Λομβαρδοί ξεκίνησαν την μετανάστευση την ημέρα του Πάσχα (2 Απριλίου 568), το γεγονός αυτό συνδέθηκε με την απόφαση του Αλβοΐνου να ασπαστεί την Αρειανική αίρεση του χριστιανισμού, υπήρχαν Αρειανιστές στην αυλή του. Η μεταστροφή αυτή πιθανότατα έγινε για πολιτικούς λόγους με στόχο να εδραιώσει την συνοχή της μετανάστευσης. Η μετανάστευση των Λομβαρδών συνδέθηκε με τους Οστρογότθους που είχαν απομείνει στην Ιταλία και είχαν υπηρετήσει στον Βυζαντινό στρατό ως Φοιδεράτοι. Η απόφαση να ξεκινήσουν την μετανάστευση το καλοκαίρι ήταν ασυνήθιστα πρώιμη αφού οι Γερμανικοί λαοί το έπρατταν πάντοτε μετά το φθινόπωρο. Ο πιθανότερος λόγος είναι ότι πιέστηκαν από τους Άβαρους παρά την συνθήκη φιλίας που έκλεισαν μαζί τους, περίμεναν επίσης και εκείνοι το φθινόπωρο για να ξεκινήσουν την μετανάστευση. Η πιθανότητα αυτή αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο Αλβοΐνος λεηλάτησε την Παννονία, μια ζώνη ανάμεσα στους Λομβαρδούς και τους Άβαρους.
Η κατάκτηση της Βόρειας Ιταλίας
Οι Λομβαρδοί εισήλθαν στην Ιταλία δίχως να συναντήσουν καμιά αντίσταση στα σύνορα, οι Βυζαντινές πηγές είναι σπάνιες για το θέμα και τα συνοριακά κάστρα δεν καταγράφονται. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή δεν έδειξαν καμιά βίαιη σύγκρουση, όπως έγραψε ο Παύλος ο Διάκονος η κατάκτηση έγινε "χωρίς αντίσταση". Η πρώτη περιοχή που έπεσε στους Λομβαρδούς ήταν η συνοριακή Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια έδρα του τοπικού στρατιωτικού διοικητή. Ο Αλβοΐνος επέλεξε την πόλη Φριούλι, με αυτό σαν πρωτεύουσα δημιούργησε το Δουκάτο του Φριούλι, τοποθετήθηκε ως δούκας ο ανεψιός του Γισούλφος Α΄ του Φρίουλι με καθήκον να υπερασπίσει τα σύνορα από τους Βυζαντινούς και τους Άβαρους. Ο Γισούλφος Α΄ ζήτησε από τον Αλβοΐνο άδεια για να επιλέξει ποια γένη θα εξουσίαζαν στο Φρίουλι και το αίτημά του έγινε δεκτό. Η απόφαση του Αλβοΐνου να δημιουργήσει Δουκάτο με τον κυβερνήτη στον τίτλο του Δούκα έφερε μιά σημαντική καινοτομία αφού μέχρι τότε οι Λομβαρδοί δεν είχαν δουκάτα με έδρα μια τοιχισμένη πόλη. Ο Αλβοΐνος βασίστηκε σε προγενέστερα Ρωμαϊκά και Οστρογοτθικά μοντέλα της μετέπειτα αρχαιότητας με τον τίτλο του Ρωμαϊκού κόμητος σαν κύριου διοικητή της περιοχής. Η προαγωγή του κόμητος σε δούκα και της κομητείας σε δουκάτο δείχνει ταχύτατη στρατιωτικοποίηση της Ιταλίας. Η επιλογή μιας οχυρωμένης πόλης σαν έδρα του νέου δουκάτου με ολόκληρη την αριστοκρατία να διαμένει σε αυτήν αποτελεί άλλη μια σοβαρή καινοτομία από την εποχή που οι Λομβαρδοί βρίσκονταν στην Παννονία. Η τακτική αυτή θα επαναληφθεί και στις υπόλοιπες πόλεις που θα καταλάβουν οι Λομβαρδοί στην Ιταλική χερσόνησος.
Από το Φρίουλι ο Αλβοΐνος έφτασε στην Ακυληία, τον σημαντικότερο οδικό κόμβο στα βορειοανατολικά και το διοικητικό κέντρο της Βενετίας. Η άφιξη των Λομβαρδών έφερε μεγάλη αναστάτωση στην περιοχή, ο πατριάρχης της Ακυληίας Παυλίνος δραπέτευσε με τον κλήρο και τον λαό του στο νησάκι Γκράντο που βρισκόταν ακόμα υπό Βυζαντινό έλεγχο. Από την Ακυληία ο Αλβοΐνος βάδισε την Ποστούμια Οδό και κατέλαβε αμέσως το Τρεβίζο, την Βιτσέντσα, την Βερόνα, την Μπρέσια και το Μπέργκαμο. Οι Λομβαρδοί συνάντησαν δυσκολίες στην κατάληψη του Οντέρτσο και τις παραλιακές πόλεις κατά μήκος της Αννίας Οδού όπως την Πάντοβα, την Μάντοβα και την Κρεμόνα. Οι κατακτήσεις θα δημιουργήσουν ένα μεγάλο κύμα προσφύγων σε παραλιακές περιοχές που παρέμειναν υπό Βυζαντινή κατοχή, ίδρυσαν το Τορτσέλλο και την Ερακλέα που θα εξελιχθούν αργότερα στην Δημοκρατία της Βενετίας. O Αλβοΐνος έφτασε στην Λιγυρία και κατέλαβε το Μιλάνο όταν το εγκατέλειψε ο βικάριος της Ιταλίας (3 Σεπτεμβρίου 569), ο βικάριος, ο αρχιεπίσκοπος Ονοράτος, ο λαός και ο κλήρος εγκαταστάθηκαν στην Γένοβα. Με πρωτεύουσα το Μιλάνο ο Αλβοΐνος πήρε τον τίτλο του "κυρίου της Ιταλίας", οι Βυζαντινές άμυνες στην Κοιλάδα του Πάδου κατέρρευσαν και οι πρόσφυγες κατέφυγαν στα νησιά της Βενετίας. Δεν υπάρχουν επαρκείς εξηγήσεις σχετικά με την εύκολη προέλαση των Λομβαρδών στην βόρεια Ιταλία, σύμφωνα με μια πηγή οι Βυζαντινοί προδόθηκαν από τους Γότθους μισθοφόρους που είχαν στον στρατό τους. Το πιθανότερο είναι ότι οι Βυζαντινοί ήταν πλήρως αδιάφοροι για την βόρεια Ιταλία, ήταν απασχολημένοι με άλλους εχθρούς όπως οι Άβαροι, οι Σλάβοι και η Αυτοκρατορία των Σασσανιδών. Το ενδιαφέρον για τις Ιταλικές κτήσεις σταμάτησε να υπάρχει στο Βυζάντιο μετά τον θάνατο του Ιουστινιανού.
Δολοφονία
Στις 28 Ιουνίου 572, ο Αλβοΐνος δολοφονήθηκε στην Βερόνα, ενώ κοιμόταν. Σύμφωνα με τον μύθο, ιθύνων νους αυτής της δολοφονίας ήταν η γυναίκα του Ροζεμόνδη, η οποία θέλησε με αυτόν τον τρόπο να εκδικηθεί τον Βασιλιά, ο οποίος την είχε υποχρεώσει στην διάρκεια γλεντιού να πιει κρασί από έναν κύπελλο, το οποίο ήταν φτιαγμένο από το κρανίο του ίδιου της του πατέρα. Ένα κύπελλο που διατηρείτο τουλάχιστον μέχρι την βασιλεία του Ράτχη (744-749), σύμφωνα με την μαρτυρία του Παύλου του Διακόνου, ιστορικού των Λομβαρδών, ο οποίος αναφέρει στο έργο του, Historia Langobardorum, πως το είδε με τα μάτια του στην βασιλική αυλή της Παβίας, όταν ο Βασιλιάς Ράτχης το έδειξε στους καλεσμένους του. Ο τάφος του συλήθηκε τον 8ο αιώνα από τον Λομβαρδό Δούκα Γισελπέρτο της Βερόνα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Χλοθσίνδη, κόρη του Χλωτάριου Α΄ βασιλιά των Φράγκων και είχε τέκνο:
Πηγές
(in Italian) Rovagnati, Sergio. I Longobardi. Milan: Xenia, 2003.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Μεταλλικότητα
Σε απομονωμένα αστρικά συστήματα, όπως μερικοί νάνοι γαλαξίες, η διαφορά μεταλλικότητας μεταξύ των αστέρων χρησιμοποιείται ως κοσμικό ρολόι, καθώς το άστρο με την πιο χαμηλή μεταλλικότητα είναι αυτό που δημιουργήθηκε πρώτο.
Υπολογισμοί
Σε πολλές περιπτώσεις, επειδή δεν μπορούν να μετρηθούν από τα φάσματα οι αφθονίες όλων των μετάλλων, υπολογίζεται μόνο αυτή του σιδήρου (Fe). Έτσι η μεταλλικότητα υπολογίζεται συνήθως με τη διαφορά του λογαριθμικού ποσοστού του σιδήρου προς το υδρογόνο από το αντίστοιχο λογαριθμικό ποσοστό του Ήλιου. Η μεταλλικότητα του Ηλίου είναι περίπου 1,8% της μάζας του. Για τα υπόλοιπα σώματα υπολογίζεται ως εξής:
όπου και  είναι οι αριθμοί των ατόμων σιδήρου και υδρογόνου ανά μονάδα όγκου για το κάθε αστέρι. Σε αυτή τη κλίμακα ο Ήλιος έχει μεταλλικότητα [Fe/H]=0 dex, ενώ ένα αστέρι με 10 φορές χαμηλότερη μεταλλικότητα θα έχει [Fe/H]=-1.0 dex.
Αναλόγως, η ίδια τύπου φόρμουλα χρησιμοποιείται για να εκφραστούν και διαφορές στην αφθονία συγκεκριμένων μετάλλων σε σχέση με την Ηλιακή αφθονία. Για παράδειγμα, σημειώνουμε «[O/Fe]» τη διαφορά αφθονίας οξυγόνου και σιδήρου σε σχέση με τον Ήλιο με τον εξής τρόπο:
Με αυτή τη γραφή, μία μάζα αερίου η οποία θα αραιωθεί με καθαρό υδρογόνο, θα έχει χαμηλότερο ποσοστό [Fe/H] (διότι θα υπάρχουν λιγότερα άτομα σιδήρου ανά άτομο υδρογόνου μετά την αραίωση), αλλά για όλα τα άλλα άτομα Χ, το ποσοστό [X/Fe] θα παραμείνει το ίδιο. Αντιστρόφως, εάν μία μάζα αερίου μολυνθεί με ποσότητες καθαρού οξυγόνου, τότε το ποσοστό [Fe/H] θα παραμείνει το ίδιο αλλά το [O/Fe] θα αυξηθεί. Γενικά, οι αστρικές πυρηνικές διαδικασίες αλλοιώνουν τα ποσοστά λίγων μόνο ατόμων, οπότε, ένα άστρο ή αέριο με [X/Fe] διαφορετικό του μηδενός είναι κατά πάσα πιθανότητα ένδειξη μίας συγκεκριμένης πυρηνικής διαδικασίας που συνέβη είτε μέσα στο ίδιο στο άστρο είτε από προηγούμενες γενεές άστρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστροφυσική Κατηγορία:Φυσική κοσμολογία
Ο Γυρισμός
Η ταινία Ο Γυρισμός (αγγλ. Coming Home) είναι δράμα παραγωγής 1978 σε σκηνοθεσία Χαλ Άσμπι. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε διήγημα της Νάνσι Ντάουντ και γράφτηκε από τους Γουόλντο Σολτ και Ρόμπερτ Σι Τζόουνς. Η ταινία έχει ως θέμα το ερωτικό τρίγωνο που δημιουργείται μεταξύ μιας νέας γυναίκας, του πεζοναύτη συζύγου της και ένος άνδρα που έμεινε παράλυτος στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Τζέιν Φόντα, ο Τζον Βόιτ και ο Μπρους Ντερν. Η ταινία προτάθηκε για 8 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και χάρισε στον Τζον Βόιτ και στην Τζέιν Φόντα Όσκαρ Α' Ανδρικού και Α' Γυναικείου Ρόλου αντίστοιχα.
Υπόθεση
Η Σάλι Μπέντερ (Τζέιν Φόντα) είναι σύζυγος ενός πεζοναύτη του Μπομπ Χάιντ (Μπρους Ντερν), ο οποίος πηγαίνει να πολεμήσει στο Βιετνάμ αφήνοντάς την μόνη. Μην έχοντας τι άλλο να κάνει, η Σάλι αποφασίζει να δουλέψει εθελοντικά στο νοσοκομείο των βετεράνων του Βιετνάμ, όπου ενημερώνεται για τη φρίκη που βιώνουν οι στρατιώτες στον πόλεμο και αναθεωρεί την αξία της ζωής. Στο νοσοκομείο η Σάλι συναντά τον Λουκ Μάρτιν (Τζον Βόιτ), έναν παλιό της συμμαθητή, ο οποίος τραυματίστηκε στο Βιετνάμ και έμεινε παράλυτος και καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Η καθημερινή της επαφή με τον Λουκ κάνει τη Σάλι να τον ερωτευτεί κι όταν ο σύζυγός της γυρίσει από τον πόλεμο αλλαγμένος, η γυναίκα καλείται να πάρει σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή της.
Εισπράξεις
Η ταινία είχε τεράστια εμπορική επιτυχία εφόσον με προϋπολογισμό 3 εκατομμυρίων δολαρίων, κατάφερε να κάνει εισπράξεις της τάξεως των 32 εκατομμυρίων δολαρίων.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βραβεία :
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1978 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αντιπολεμικές ταινίες για τον Πόλεμο του Βιετνάμ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη διαταραχή μετατραυματικού στρες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Μπλε δράκος της θάλασσας
Ο μπλε δράκος της θάλασσας είναι ένα από τα σπανιότερα θαλάσσια ζώα που ζει στα τροπικά νερά του πλανήτη συνήθως στις Νοτιοανατολικές ακτές της Νότιας Αφρικής και τις ανατολικές ακτές Αυστραλίας,τις ακτές της Μοζαμβίκης και στις ευρωπαϊκές ακτές. Το επιστημονικό του όνομα είναι Glaucus atlanticus.
Μέγεθος
Το μέγεθός του δεν ξεπερνά τα 3 εκατοστά