cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στρέμμα
Ιστορία
Το στρέμμα είναι μονάδα που άρχισε να χρησιμοποιείται την εποχή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και ήταν ίσο με το μόδιο. Πρώτη φορά αναφέρεται το 1239. Η χρήση του επεκτείνεται κατά την Τουρκοκρατία, οπότε οι Τούρκοι το χρησιμοποιούν ως μονάδα επιφάνειας με το όνομα dönüm, το οποίο αλλού φαίνεται να είναι 900, 918-919, 939,8, 1250, 1600 ή και 2500 τετρ. μέτρα και το οποίο σήμερα είναι ίσο με 1000 τ.μ. όπως το στρέμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάδες επιφάνειας
Σεναχερείμ της Νικοπόλεως
Ο Σεναχερείμ 'η Σεναχηρείμ ήταν Βυζαντινός, πιθανότατα στρατιωτικός, τελευταίος διοικητής του Θέματος Νικοπόλεως.
Ο Σεναχερείμ ήταν διοικητής στην Νικόπολη το 1204 όταν οι Λατίνοι της Δ΄σταυροφορίας κατέλυσαν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Δεν είναι γνωστό το αξίωμα του πιθανότατα στρατηγός, εφόσον στρατηγοί εκείνη την εποχή διοικούσαν τα Θέματα. Αναφέρεται ότι ήταν πλούσιος πολύ και άρχοντας της περιοχής. Ζήτησε βοήθεια από τον Μιχαήλ Δούκα, συγγενή του, κατά μίας συνωμοσίας που ετοιμαζόταν εναντίον του. Ο Δούκας έφτασε στην Νικόπολη αλλά ο Σεναχερείμ είχε ήδη δολοφονηθεί, ανέλαβε διοικητής του θέματος καταστέλλοντας την συνωμοσία και παντρεύτηκε την Μελισσηνή, χήρα του Σεναχερείμ. Από την διοίκηση του Θέματος Νικοπόλεως ο Δούκας επέκτεινε την κυριαρχία του και ίδρυσε το Δεσποτάτο της Ηπείρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων
Τζορτζ Σάκιερ
Βιογραφία
Γεννημένος στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, το 1897, μελέτησε αρχικά στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένης Μηχανικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια και στο Ινστιτούτο Πρατ. Έχοντας συνθέσει το κείμενο Machine Design and Descriptive Geometry στην ηλικία των 19, εργάστηκε ως τεχνικός καμουφλάζ κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου πολέμου, και συνέχισε στο μέλλον να εργάζεται ως σχεδιαστής, συνδυάζοντας την τεχνολογία με τον κλασικισμό.
Ο Σάκιερ πέθανε στο Παρίσι, το 1988.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλλιτέχνες
Ιωάννης Σωζόμενος (πρεσβύτερος)
Ο Ιωάννης Σωζόμενος ήταν Έλληνας αγωνιστής της Κύπρου και χρονογράφος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κύπρο περί τα μέσα του 16ου αιώνα. Επικεφαλής τεσσάρων χιλιάδων υπερασπίστηκε τη Λευκωσία κατά των Τούρκων το 1570. Ήταν αρχηγός ιππήλατων και πεζών ταγμάτων, και επινόησε πολεμική ανθρωποκτόνο μηχανή. Δηλητηρίασε το νερό των Τούρκων ρίχνοντας δηλητήριο στα πηγάδια, αλλά οι Τούρκοι το έμαθαν εγκαίρως.
Επέζησε την απάνθρωπη σφαγή κατά την άλωση της Λευκωσίας και πιάστηκε αιχμάλωτος του Μουσταφά Πασά, ο οποίος τον έστειλε στην Αμμόχωστο. Εκεί τον έστειλε στους πολιορκημένους να διαπραγματευτεί την παράδοση της πόλης.
Ο Ιωάννης κατάφερε, άγνωστο πώς, να ξεφύγει και κατέφυγε πρόσφυγας στην Ιταλία, στη Βενετία. Εκεί κατέγραψε ό,τι είδε και άκουσε. Το βιβλίο αυτό έτυχε επιμέλειας από τον Φραγκίσκο του Αλταμίρου και εκδόθηκε το 1576.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Κύπριοι χρονογράφοι
Ελαφοχώρι Έβρου
Το Ελαφοχώρι είναι ένας οικισμός του Ν.Έβρου. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του Νομού. Ανήκει στο Δήμο Διδυμοτείχου πρώην Δήμο Μεταξάδων. Σύμφωνα και με την απογραφή του 2011 αριθμεί 133 κατοίκους.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Ελαφοχώρι ανήκει στο Δήμο Μεταξάδων. Απέχει 18 χλμ. από το Διδυμότειχο. Βρίσκεται κοντά στους οικισμούς Μεταξάδες, Λάδη, Χιονάδες, Βρύση, Αλεποχώρι, Παλιούρι, Δόξα, Σαύρα, Βρυσικά, Ασπρονέρι, Γιατράδες, Πόλια, Αβδέλλα. Στην Τοπική Κοινότητα του Ελαφοχωρίου ανήκουν οι οικισμοί Βρύση και Χιονάδες.
Ιστορία
Το χωριό κτίσθηκε από εξήντα περίπου οικογένειες πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και συγκεκριμένα από το χωριό Ντερέκιοϊ της περιοχής Μακράς Γεφύρας δίπλα στο τουρκικό χωριό Καρατζάχαλι ("τόπος των ζαρκαδιών", σημερινή συνοικία «Δάφνη»). Ο οικισμός του Ελαφοχωρίου αρχικά ονομαζόταν Τραύα και μετονομάστηκε σε Ελαφοχώρι το 1926. Η Δάφνη αποτελεί σήμερα συνοικισμό του Ελαφοχωρίου, ενώ κατά την περίοδο 1961 έως 1971 ήταν αναγνωρισμένος ως αυτόνομος οικισμός.
Μακεδονικός τάφος Ελαφοχωρίου
Από τα πρώιμα Ελληνιστικά χρόνια (4ος αιώνας π.Χ.) μια τυχαία ανασκαφή έφερε στο φως μια τύμβο, ένα θρακικό υπόγειο τάφο και πιστεύεται πως είναι οικογενειακός τάφος. Είναι χτισμένος με αμμοχάλικο και λαξευμένους γωνιόλιθους από το λατομείο πωρόλιθου Μεταξάδων ενώ υπάρχει δρόμος, προθάλαμος και κυρίως θάλαμος. Στο βάθος του θαλάμου υπάρχει μια κλίνη και στο δάπεδο τάφος. Το 1976, μετά και την επισκέψη αρχαιολόγου Γ. Μπακαλάκη πραγματοποιήθηκαν εργασίες στερέωσης και περίφραξης του χώρου. Σήμερα αποτελεί αξιοθέατο των οικισμών Δάφνης και Ελαφοχωρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου
Χρήστος Γιανναράς
Από το 1982 μέχρι το 2002 υπήρξε τακτικός καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών της Αθήνας, αρχικά στο τότε ενιαίο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών και μετά στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Δίδαξε φιλοσοφική ορολογία, και μέθοδο, πολιτική φιλοσοφία και πολιτιστική διπλωματία. Επίσης έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια Παρισιού, Γενεύης, Λωζάννης και Κρήτης.
Έχει επιδείξει πλούσιο συγγραφικό έργο με θεματολογία που σχετίζεται με την έρευνα των διαφορών ανάμεσα στην ελληνική και στην δυτικοευρωπαϊκή φιλοσοφία και ορθόδοξη χριστιανική παράδοση. Το βιβλίο του Η ελευθερία του ήθους θεωρείται ότι όρισε τον πυρήνα αυτού που αργότερα ονομάστηκε «νεορθοδοξία» και έχει χαρακτηριστεί «ο Μάης του '68 στην Ορθόδοξη θεολογία και ηθική». Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 10 τουλάχιστον ευρωπαϊκές γλώσσες.
Ο Χρήστος Γιανναράς υπήρξε υπότροφος του γερμανικού Ιδρύματος Υποτροφιών «Alexander von Humboldt Stiftung». Είναι εκλεγμένο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων, καθώς επίσης και της Διεθνούς Ακαδημίας Ανθρωπιστικών Επιστημών (Academie International des Sciences Humaines) (Βρυξέλλες). Παρέμβαινε και συνεχίζει να παρεμβαίνει στην κοινωνική και πολιτική επικαιρότητα μέσω τακτικής αρθρογραφίας στις εφημερίδες, Το Βήμα, παλαιότερα, επί 13 χρόνια, και από το 1993 μέχρι σήμερα στην Καθημερινή, με παράλληλες τηλεοπτικές εμφανίσεις.
Περίληψη φιλοσοφικής πρότασης
Η απλούστερη παρουσίαση του έργου του συνίσταται στην κατηγοριοποίηση των κυριότερων μελετημάτων σύμφωνα με τους κλάδους της φιλοσοφίας που κυρίως αφορούν: και τα λοιπά. Η συνεισφορά του επεκτείνεται στην μελέτη της ιστορίας της σύγχρονης Ελλάδας («Ορθοδοξία και Δύση στην Νεώτερη Ελλάδα»), σε εισαγωγικές μελέτες για την ιστορία της φιλοσοφίας («Σχεδίασμα Εισαγωγής στην Φιλοσοφία») και άλλα. Όμως, ο ίδιος ο Χ. Γιανναράς προσφέρει μια προσφορότερη διέξοδο στην «φιλοσοφική αυτοβιογραφία» του με τίτλο «Έξι Φιλοσοφικές Ζωγραφιές».
Αυτή η αποφατική γνωσιοθεωρία παραπέμπει το ενδεχόμενο κατ’ αλήθειαν ύπαρξης στο πεδίο των σχέσεων μεταξύ ετεροτήτων, σχέσεων που φανερώνουν το «έτερον» των ετεροτήτων, και όχι στο ατομικό επίπεδο. Σύμφωνα με τον Γιανναρά, ο προσφορώτερος όρος για την θέληση-για-σχέση όχι ως ιδιότητα του υποκειμένου, αλλά ως τρόπο υπάρξεως είναι ο «έρως» σύμφωνα με την ελληνική γλώσσα, σύμφωνα με τις πλατωνικές και αρεοπαγιτικές συγγραφές και τον Μάξιμο τον Ομολογητή.
Η λέξη «έρως» σηματοδοτεί την πρώτη από τις δύο σταθερές έννοιες της προσωποκεντρικής οντολογίας που προτείνει ο Γιανναράς, με την δεύτερη να είναι το «πρόσωπο». Ακολουθείται το περιεχόμενο που δίνουν στην λέξη «έρως» οι αρεοπαγιτικές συγγραφές, αυτό της αυθυπέρβασης, της εξόδου από το εγώ. «Έρωτα» δεν μπορεί να πραγματώσει το υποκείμενο όταν ορίζεται ως άτομο, δηλαδή ως αδιαφοροποίητη μονάδα ομοειδούς συνόλου που απλώς δεν επιδέχεται περαιτέρω τομή-διαίρεση-μερισμό. «Έρωτα» πραγματώνει το υποκείμενο μόνον ως «πρόσωπο», λέξη με απολύτως ιδιαίτερο νοηματικό περιεχόμενο. Η λέξη πρόσωπο συγκροτείται από την πρόθεση προς και το ουσιαστικό ωψ (γενική ωπός, που σημαίνει: όμμα, όψις) προκειμένου η σύνθετη λέξη πρόσωπο να προσδιορίσει αυτό που έχει την όψη στραμμένη προς κάποιον η κάτι, να προσδιορίσει το υπάρχειν-έναντι, την ύπαρξη ως αναφορά και σχέση. Δηλαδή, το να υπάρχει κανείς η κάτι μόνον ως-προς, μόνο αναφέροντας την ύπαρξή του, εξ-ιστάμενος από τη φυσική ομοείδεια, μόνο μετέχοντας σε σχέσεις. Το «πρόσωπο» ταυτίστηκε από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες με την υπόσταση, ήτοι την πραγματική ύπαρξη. Για την χρήση αυτών των όρων ως γενικών οντολογικών και ανθρωπολογικών κατηγοριών, ο Χρήστος Γιανναράς σημειώνει πως το γεγονός ότι η ταύτιση των όρων υπόσταση και πρόσωπο χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τη λογική διασάφηση αναφορών της εκκλησιαστικής εμπειρίας δεν περιορίζει τη χρήση της ίδιας ταύτισης και στο πεδίο της ανθρωπολογίας, αρκεί να πληρούνται ζωτικής σημασίας κριτήρια.
Με τις συντεταγμένες του προσώπου, του έρωτα και της ετερότητας δομείται μια «οντολογία της σχέσης»: ο Γιανναράς παρατηρεί ότι η ετερότητα και πραγματοποιείται και γνωρίζεται πάντοτε αναφορικά, ως-προς-έτερον: είναι γεγονός και εμπειρία σχέσης. Σε αυτό το πλαίσιο κάνει λόγο για «οντολογία της σχέσης».
Σύμφωνα με τον Γιανναρά, η σχέση δεν είναι ποτέ στατική η δεδομένη, μα ένα δυναμικό γεγονός που συνεχώς κερδίζεται η χάνεται, κάτι που αποδεικνύεται μέσω εμπειρικών διαπιστώσεων. Γι’ αυτό, δεδομένου του αποφατικού χαρακτήρα της γνωσιοθεωρίας πάνω στην οποία βασίζονται οι προτάσεις οντολογικής ερμηνείας του υπαρκτού και πραγματικού υποκείμενες σε κριτική επαλήθευση η διάψευση, μια οντολογία της σχέσης δεν μπορεί παρά να είναι μια «κριτική οντολογία». Ο Γιανναράς ορίζει την «κριτική οντολογία» ως μια οντολογική πρόταση διαρκώς υποκείμενη σε εμπειρική επιβεβαίωση ή διάψευση από την κοινή, προσβάσιμη στον καθένα εμπειρία.
Στο έργο του Χρήστου Γιανναρά δίδεται ιδιαίτερη προσοχή στην ανάδειξη της φιλοσοφικής σημασίας της διάκρισης ουσίας-ενεργειών, δηλαδή των ενεργημάτων/πράξεων και της σχέσης τους με την υποστατική πραγματοποίηση της ουσίας. Την ανάδειξή τους την θεωρεί ο Γιανναράς πραγματικά θεμελιώδη: σημειώνει ότι μια οντολογία που αρνείται να διακρίνει τη φύση και την υπόσταση από της ενέργειες της φύσης τις υποστατικά εκφερόμενες, αυτοκαταδικάζεται σε έλλειμμα ρεαλισμού, διότι αυτοπαγιδεύεται στον χωρισμό και στην αυτονόμηση του νοείν από το είναι. Για τον Γιανναρά, οι ενέργειες φανερώνουν την ετερότητα του προσώπου στα ενεργήματά του, με προεξάρχον πεδίο το πεδίο της Τέχνης.
Απόψεις
Τον Ιανουάριο του 2012 σε άρθρο του στην εφημερίδα Η Καθημερινή άσκησε κριτική στις ένοπλες δυνάμεις της Ελλάδας, τους ηγήτορες της Δικαιοσύνης, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών, κάποιους πρυτάνεις πανεπιστημίων, κάποιους διπλωμάτες και επιστημονες που δεν αντιδρούν για να αντιστρέψουν τις κοινωνικές συνθήκες, που σύμφωνα με τον ίδιο, επέβαλαν στη χώρα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Ευρωπαική Ένωση, αλλά μένουν «...ολόκληρη η ελλαδική κοινωνία βουβή μπροστά στο έγκλημα, με απολύτως νεκρωμένα τα αισθητήρια αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας, δίχως την παραμικρή επίγνωση «πού πατά και πού πηγαίνει»....». Τον Ιανουάριο του 2019 και λίγες ημέρες πριν το ελληνικό κοινοβούλιο ψηφίσει για την Συμφωνία των Πρεσπών, εξέφρασε ξεκάθαρα τις απόψεις του με το άρθρο «Ολοταχώς προς τη συμφορά» στην ίδια εφημερίδα.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Ορθόδοξοι Χριστιανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Πετάλεια Κέρκυρας
Η Πετάλεια είναι ορεινός οικισμός 121 κατοίκων (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 650 μέτρων περίπου, στα βόρεια του νησιού της Κέρκυρας, στις πλαγιές και δυτικά της κορυφής του όρους Παντοκράτορας. Απέχει περίπου 28 χλμ από την πόλη της Κέρκυρας και περίπου 5,2 χλμ από την κορυφή του Παντοκράτορα, όπου είναι κτισμένο και το μοναστήρι του «Υψηλού Παντοκράτορα». Μαζί με τους οικισμούς Δροσερή (24 κ.), Ερίβα (26 κ.), Πέραμα (0 κ.) και Στρινύλα (38 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Πεταλείας (209 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Ονομασία
Πιθανολογείται ότι το όνομα της έχει προκύψει λόγο του ότι έχει κτιστεί μέσα σε ένα πέταλο βουνών ώστε να είναι αθέατη στους πειρατές.
Γενικά
Είναι ένας από τους πολλούς παλιούς παραδοσιακούς οικισμούς της νήσου, που κτίστηκαν σε υψόμετρο, μακρυά από τη θάλασσα για το φόβο των πειρατών. Στην περιοχή, αν και ορεινή, καλλιεργούνται ελιές καθώς και σημαντικές καλλιέργιες σε κουμ κουάτ. Άλλα προϊόντα, σε πιο περιορισμένη παραγωγή, είναι το κρασί, τα καρύδια και τα εσπεριδοειδή.
Γύρω από το χωριό υπήρχαν κάποτε δάση με βελανιδιές που όμως χρησιμοποιήθηκαν για ξυλεία ναυπήγησης, πρώτα από τους Ενετούς και αργότερα από τους Γάλλους.
Στον οικισμό υπάρχει το οίκημα του παλιού δημοτικού σχολείου που λειτούργησε από το 1911 μέχρι το 1991.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Για τα έτη από 1907 έως και 1991 η απογραφή αναφέρεται σε πραγματικό πληθυσμό και για τα 2001 και 2011 σε μόνιμο.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα ο οικισμός μαζί με τους οικισμούς Δροσερή (24 κ.), Ερίβα (26 κ.), Πέραμα (0 κ.) και Στρινύλα (38 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Πεταλείας (209 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Γραμμή Κατάπαυσης του Πυρός
Η Γραμμή κατάπαυσης του πυρός μπορεί να αναφέρεται σε:
Ίνγκο Μπάντινγκ
Ο Ίνγκο Μπάντινγκ (γερμανικά: Ingo Buding), (Λοβρίν, Ρουμανία, 9 Ιανουαρίου 1942 - Μπάντολ, Γαλλία, 13 Μαρτίου 2003), είναι Δυτικογερμανός πρώην πρωταθλητής και ολυμπιονίκης της αντισφαίρισης. Αδελφές του ήταν οι, επίσης πρωταθλήτριες της αντισφαίρισης, Έντα Μπάντινγκ και Ίσλε Μπάντινγκ.
Ο Μπάντινγκ έφτασε στους προημιτελικούς του Ρολάν Γκαρός το 1965 και κέρδισε τον τίτλο των στο απλό των τζούνιορς το 1959 και το 1960. Στο 1968 πήρε μέρος για την Δυτική Γερμανία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1968 στο Μεξικό όπου έχασε στον τελικό του απλού από τον Ραφαέλ Οσούνα, δεύτερος ήταν και στο μεικτό με συμπαίκτρια την Αμερικανίδα Τζέιν Μπάρτοουις.
Στο κύπελλο Ντέιβις συμμετείχε με την Δυτική Γερμανία από το 1961 έως το 1970 σε εννέα διοργανώσεις με ρεκόρ 36 νίκες και 16 ήττες. Με την εθνική κατέκτησε το κύπελλο του 1970 νικώντας στον τελικό την ΕΣΣΔ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυτικογερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γερμανοί Ολυμπιονίκες
Μαργαρίτα Σαξ Κόμπουργκ Γκότα
Η Μαργαρίτα Σαξ Κόμπουργκ Γκότα (Margarita Sachsen-Coburg-Gotha, γεννημένη ως Μαργαρίτα Γκόμεθ-Αθέμπο ι Θεχουέλα Margarita Gómez-Acebo y Cejuela, 6 Ιανουαρίου 1935 -) είναι η σύζυγος του πρώην τσάρου της Βουλγαρίας Συμεών Β΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1935 και είναι το δεύτερο παιδί και η μοναχοκόρη του Μανουέλ Γκόμεθ-Αθέμπο ι Μοδέτ και της Μαρίας δε λας Μερθέδες Θεχουέλα ι Φερνάντεθ.
Στις 21 Ιανουαρίου 1962 η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον πρώην βασιλιά της Βουλγαρίας Συμεών Β΄. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Κίνα
Η Κίνα (κινέζικα: 中国, πινγίν: Zhōngguó, Τζονγκγκουό), επίσημα Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (κινέζικα: 中华人民共和国, πινγίν: Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó, Τζονγκχουά Ρένμίν Γκονγκχέγκουό), είναι χώρα της Ανατολικής Ασίας και η δεύτερη με τον μεγαλύτερο πληθυσμό στον κόσμο μετά την Ινδία, 1.411.778.724 σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Η έκτασή της είναι 9.596.961 τ.χλμ.. Πρωτεύουσα της Κίνας είναι το Πεκίνο. Γεωγραφικά είναι η μεγαλύτερη χώρα στην περιοχή της Ανατολικής Ασίας και η τέταρτη μεγαλύτερη στον κόσμο μετά τη Ρωσία, τον Καναδά και τις ΗΠΑ. Συνορεύει με 14 κράτη: Βιετνάμ, Λάος, Μιανμάρ, Ινδία, Μπουτάν, Νεπάλ, Πακιστάν, Αφγανιστάν, Τατζικιστάν, Κιργιζία, Καζακστάν, Ρωσία, Μογγολία και Βόρεια Κορέα, και με 2 ειδικές Διοικητικές περιοχές, το Μακάου και το Χονκ Κονγκ. Από την ίδρυση της, το 1949, κυβερνάται από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (ΚΚΚ).
Η Κίνα ήταν ένας από τους πρώτους πολιτισμούς του κόσμου. Το κέντρο του πρωτοκινεζικού πολιτισμού ήταν η εύφορη λεκάνη του Κίτρινου Ποταμού στην πεδιάδα της Βόρειας Κίνας. Η Κίνα ήταν μια από τις σημαντικότερες οικονομικές δυνάμεις στις τελευταίες δύο χιλιετίες από τον 1ο έως τον 19ο αιώνα, όταν και προσωρινά εκτοπίστηκε από τη Δύση και την Ιαπωνία. Σήμερα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ, με το ΑΕΠ της να ανέρχεται στα 17,73 τρισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2021. Για χιλιετίες, το πολιτικό σύστημα της Κίνας στηρίχθηκε σε απόλυτες κληρονομικές μοναρχίες ή δυναστείες, ξεκινώντας από την ημιθρυλική δυναστεία Σιά τον 21ο αιώνα π.Χ. Από τότε, η Κίνα επεκτάθηκε, διασπάστηκε και επανενώθηκε πολλές φορές. Τον 3ο αιώνα π.Χ., οι Τσιν επανένωσαν τη Κίνα και ίδρυσαν την πρώτη κινεζική αυτοκρατορία. Η δυναστεία Χαν (206 π.Χ. – 220 μ.Χ.) ήταν η δυναστεία στην οποία οι Κινέζοι εφύηραν μερικές αρκετά προηγμένες τεχνολογίες για την εποχή τους, συμπεριλαμβανομένης της χαρτοποιίας και της πυξίδας, ενώ αναπτύχθηκαν παράλληλα οι τομείς της γεωργίας και της ιατρικής. Η εφεύρεση της πυρίτιδας και του κινητού τύπου (προδρόμου της τυπογραφίας) στη δυναστεία των Τανγκ (618–907), αλλά και άλλων εφευρέσεων στη διάδοχη δυναστεία των Βόρειων Σονγκ (960–1127), ολοκλήρωσε τη διαμόρφωση των Τεσσάρων μεγάλων εφευρέσεων. Ο πολιτισμός των Τανγκ εξαπλώθηκε ευρέως στην Ασία, καθώς ο νέος δρόμος του μεταξιού έφερε στη Κίνα εμπόρους από τη Μεσοποταμία και το Κέρας της Αφρικής. Η δυναστεία των Τσινγκ ήταν η τελευταία δυναστεία της Κίνας. Η δυναστεία των Τσινγκ απετέλεσε την εδαφική βάση της σύγχρονης Κίνας, αλλά υπέστη μεγάλες εδαφικές απώλειες εξαιτίας του ξένου ιμπεριαλισμού. Τον 19ο αιώνα η Κίνα έχασε αρκετά εδάφη υπέρ της Ρωσίας και της Ιαπωνίας.
Η κινεζική μοναρχία κατέρρευσε το 1912 με την Επανάσταση Σινχάι, όταν η Δημοκρατία της Κίνας αντικατέστησε τη δυναστεία Τσινγκ. Η Κίνα δέχθηκε εισβολή από την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Εμφύλιος Πόλεμος οδήγησε στην πτώση της Δημοκρατίας της Κίνας το 1949 όταν το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) ίδρυσε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας στην ηπειρωτική χώρα, ενώ η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας υπό την ηγεσία του Κουομιντάνγκ κατέφυγε στο νησί της Ταϊβάν. Οι δύο κυβερνήσεις ισχυρίζονται ότι η μόνη νόμιμη κυβέρνηση της Κίνας, αν και τα Ηνωμένα Έθνη έχουν αναγνωρίσει τη ΛΔΚ ως τη μοναδική νόμιμη εκπρόσωπο της Κίνας από το 1971. Η Κίνα πραγματοποίησε μια σειρά οικονομικών μεταρρυθμίσεων ξεκινώντας από το 1978 και εντάχθηκε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001.
Η σημερινή Κίνα είναι μονοκομματική σοσιαλιστική δημοκρατία που την κυβερνά το ΚΚΚ ως πολιτικός φορέας των εργατών και των αγροτών. Είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και ιδρυτικό μέλος αρκετών πολυμερών και περιφερειακών οργανισμών συνεργασίας όπως είναι για παράδειγμα η Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομής, το Ταμείο του Δρόμου του Μεταξιού, η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα, ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης και η Περιφερειακή Συνολική Οικονομική Σύμπραξη, ενώ αποτελεί παράλληλα μέλος των BRICS, της Ομάδας των 8+5, της Ομάδας των 20, της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού και της Συνόδου Κορυφής της Ανατολικής Ασίας. Η Κίνα είναι η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο με βάση το ΑΕΠ (σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης), η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία ως προς το ονομαστικό της ΑΕΠ, ενώ ο συνολικός πλούτος της Κίνας είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος στον κόσμο. Η οικονομία της χώρας είναι ταχέως αναπτυσσόμενη και παράλληλα η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής και εξαγωγέας προϊόντων στον κόσμο. Η Κίνα κατέχει πυρηνικά όπλα, έχει το μεγαλύτερο μόνιμο στρατό στο κόσμο αλλά και τον δεύτερο μεγαλύτερο αμυντικό προϋπολογισμό, ο οποίος προσεγγίζει τα 225 δισεκατομμύρια δολάρια.
Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας αγαθών έχοντας μια ταχέως αναπτυσσόμενη οικονομία. Το σημαντικότερο λιμάνι της χώρας είναι η Σαγκάη. Το ΑΕΠ της χώρας φτάνει τα 16.640 τρισεκατομμύρια δολάρια και το ΑΕΠ κατά κεφαλήν φτάνει τα 11.819 αμερικάνικα δολάρια. Ο ρυθμός ανάπτυξης της Κινεζικής οικονομίας είναι υψηλός και το 2011 ήταν 9,2%. Ο ρυθμός ανάπτυξης της Κίνας είναι σταθερός από το 1978 με μέσο όρο 8%, οπότε και η οικονομία απελευθερώθηκε και η ανεργία άρχισε να μειώνεται. Παρά αυτήν την ανάπτυξη όμως, μεγάλο μέρος του αγροτικού πληθυσμού παραμένει φτωχό. Το 47% του ΑΕΠ προέρχεται από τη βιομηχανία, το 43% από τις υπηρεσίες και το 10% από γεωργικές εργασίες.
Σε μια διαμάχη που συνεχίζεται από τη λήξη του Κινεζικού Εμφυλίου το 1949, η Κίνα προβάλλει κυριαρχικά δικαιώματα επί της Ταϊβάν (επισήμως «Δημοκρατία της Κίνας»), καθώς και μια σειρά νησιωτικών συμπλεγμάτων όπως το Αρχιπέλαγος Σπράτλυ και τα Νησιά Παρασέλ. Η ΛΔ Κίνας έχει επίσης ενεργές εδαφικές διαφορές με την Ινδία.
Δυτικοί ερευνητικοί φορείς και οργανώσεις έχουν αναδείξει μια σειρά ζητημάτων στα οποία η Κίνα φαίνεται να υστερεί όπως τις πολιτικές ελευθερίες, τη διαφάνεια της κυβέρνησης, την ελευθερία του Τύπου, την ελευθερία της θρησκείας και τις εθνοτικές μειονότητες. Οι κινεζικές αρχές έχουν επικριθεί από πολιτικούς αντιφρονούντες και ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων για εκτεταμένες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής καταστολής, της μαζικής λογοκρισίας, της μαζικής παρακολούθησης των πολιτών και της βίαιης καταστολής των διαδηλώσεων.
Ετυμολογία
αριστερά|μικρογραφία|Η Τσίνα/Κίνα (μια ονομασία που καλύπτει τη σημερινή [[Γκουανγκντόνγκ|Καντώνα), η Μάνγκι (μια ονομασία που καλύπτει την ενδοχώρα του Σαντόνγκ) και το Κατάιο (μια ονομασία που καλύπτει της Κίνας και του Τσετσουάν) εμφανίζονται, σε αυτό το χάρτη του Αβραάμ Ορτέλιους, ο οποίος δημοσιεύτηκε το 1570, σαν ξεχωριστό κράτος.]]
Η λέξη Κίνα χρησιμοποιείται στα ελληνικά από τον 20ό αιώνα τουλάχιστον. Στα αγγλικά, αλλά και πολλές άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, λέγεται China, όπου μαρτυράται (στα αγγλικά) ο όρος από τον 16ο αιώνα. Αυτή τη λέξη δεν τη χρησιμοποιούσαν οι Κινέζοι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Πριν τα αγγλικά, η λέξη μαρτυράται στα Πορτογαλικά, τα Μαλαϊκά και τα Περσικά. Η ονομασία της Κίνας στα πορτογαλικά, μαλαϊκά και περσικά προέρχεται από τη σανσκριτική λέξη Chīna, όρος ο οποίος χρησιμοποιήθηκε στην αρχαία Ινδία. Η αγγλική ονομασία "China" εμφανίζεται στη μετάφραση του 1555 του Ρίτσαρντ Ίντεν στα αγγλικά, ενός ημερολογίου του Πορτογάλου εξερευνητή Ντουάρτε Μπαρμπόσα το οποίο δημοσιεύτηκε το 1516. Ο Μπαρμπόσα χρησιμοποίησε τη λέξη China για να περιγράψει την Κίνα, λέξη η οποία προέρχεται από τη περσική λέξη προήλθε από τη περσική Τσιν (چین), η οποία με τη σειρά της προήλθε από τη σανσκριτική λέξη Τσίνα (चीन). Η λέξη Τσίνα μαρτυράται από τα αρχαία χρόνια. Μερικές από τις πρώτες ινδουιστικές γραφές, συμπεριλαμβανομένου του κειμένου Μαχαμπαράτα (5ος αιώνας π.Χ.) αλλά και των Νόμων του Μάνου (2ος αιώνας π.Χ.), αναφέρονται στη Κίνα χρησιμοποιώντας τη λέξη Τσίνα. Το 1655, ο Μαρτίνο Μαρτίνι υποστήριξε ότι η ονομασία της Κίνας προέρχεται από την ονομασία της δυναστείας Τσιν (221–206 π.Χ.). Αν και η χρήση της λέξης Τσίνα σε ινδικές πηγές ξεκινά πριν από το 221 π.Χ., πολλές πηγές υποστηρίζουν τη θεωρία του Μαρτίνι. Η προέλευση της σανσκριτικής λέξης είναι θέμα συζήτησης, σύμφωνα με το λεξικό της Οξφόρδης.
Επεισόδια στα νησιά του Β. Αιγαίου (2020)
Τα επεισόδια στα νησιά του Βορείου Αιγαίου ήταν μία τριήμερη ένταση που εξελίχθηκε σε δύο νησιά του Βορείου Αιγαίου, τη Λέσβο και τη Χίο, στις 25 με 27 Φεβρουαρίου του 2020. Η ένταση προκλήθηκε από την απόφαση της κυβέρνησης να αποστείλει διμοιρίες ΜΑΤ στα δύο αυτά νησιά με σκοπό να επιβλέψουν τις εργασίες κατασκευής δύο νέων δομών φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών, μία δομή σε κάθε νησί. Οι κάτοικοι των νησιών αυτών είχαν αρνηθεί προ πολλού την ιδέα κατασκευής νέων δομών, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν βίαιες συγκρούσεις ανάμεσα στα ΜΑΤ και στους κατοίκους, με τους τελευταίους να προσπαθούν να σταματήσουν τις εργασίες, ενώ τους πρώτους να προσπαθούν να αποτρέψουν κάτι τέτοιο.
Κίνα
Ετυμολογία
Άλλες θεωρίες υποστηρίζουν ότι η ετυμολογία της ονομασίας της Κίνας προέρχεται από την ονομασία του κρατιδίου Γιελάνγκ, ή από την ονομασία του κρατιδίου Τσου. Η επίσημη ονομασία της Κίνας είναι η: Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (απλοποιημένα κινεζικά: 中华人民共和国, παραδοσιακά κινεζικά: 中華人民共和國; πινγίν: Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó, απόδοση σε ελληνικούς χαρακτήρες: Τσουνγκχουά Ρενμίν Κόνγκχεγκουό). Η Κίνα λέγεται Τσουνγκγκουό στα κινεζικά, Zhōngguó (中国/中國) από τις λέξεις τσονγκ ("κεντρικός") και γκουό ("πολιτεία"), ένας όρος ο οποίος προέκυψε στην εποχή των δυτικών Τσόου. Στη συνέχεια ο όρος Τσονγκγκουό αναφερόταν στη περιοχή γύρω από το Λουογί (κοντά στο Λιαονίνγκ) κατά τη διάρκεια της δυναστείας των ανατολικών Τσόου, ενώ στη συνέχεια η χρήση της κινεζικής ονομασίας Τσονγκγκουό επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει την κεντρική πεδιάδα της Κίνας και έπειτα στην εποχή της δυναστείας των Τσινγκ η λέξη Τσονγκγκουό έγινε μια από τις δύο ονομασίες της Κίνας. Συχνά η ονομασία Τσονγκγκουό είχε πολιτιστική χροιά, για να διακρίνει τους Χουασιά από τους θεωρούμενους "βάρβαρους". Η ονομασία Τσονγκγκουό μπορεί να μεταφραστεί και σαν "κεντρικό βασίλειο".
Η Κίνα (ΛΔΚ) μερικές φορές απαντάται και με τον όρο ηπειρωτική Κίνα, εάν πρέπει να διακριθεί σε ένα κείμενο η ΛΔΚ από τη Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν).
Προϊστορία
δεξιά|μικρογραφία|Αγγείο ηλικίας 10.000 ετών, στον πολιτισμό του [[Σπήλαιο Σιανρέν|σπηλαίου Σιανρέν (18000–7000 π.Χ.)]] Οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν αποκαλύψει ότι τα πρώτα ανθρωποειδή όντα κατοικούσαν στις εκτάσεις της σημερινής Κίνας πριν από 2.25 εκατομμύρια χρόνια. Τα απολιθώματα του ανθρώπου του Πεκίνου, ενός κλάδου του Homo erectus που χρησιμοποίησε τη φωτιά ανακαλύφθηκαν σε μια σπηλιά στο Τσοουκόουτιέν κοντά στο Πεκίνο. Χρονολογούνται 680 με 780 χιλιάδες χρόνια πριν από σήμερα. Τα απολιθωμένα δόντια του Homo sapiens (των οποίων η προέλευση ανάγεται στα 80 με 125 χιλιάδες χρόνια πριν από σήμερα) που ανακαλύφθηκαν στο σπήλαιο Φουγιάν στη κομητεία Τάο στο Χουνάν δείχνουν ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι ζουν σε κινεζικό έδαφος τουλάχιστον 125 χιλιάδες χρόνια πριν. Η Κινέζοι άρχισαν να αναπτύσσουν τα πρώτα συστήματα γραφής στο Τσιαχού γύρω στο 7000 π.Χ., στο Ταμαϊντί περίπου στο 6000 π.Χ., στο Νταντιουάν από το 5800 έως το 5400 π.Χ. και στο Πάνπο την 5η χιλιετία π.Χ. Μερικοί μελετητές έχουν προτείνει ότι τα σύμβολα του Τσιαχού (7η χιλιετία π.Χ.) αποτελούν το αρχαιότερο τεκμηριωμένο κινεζικό σύστημα γραφής.
Επεισόδια στα νησιά του Β. Αιγαίου (2020)
Οι συγκρούσεις άφησαν πολλούς τραυματίες, τόσο ντόπιους όσο και αστυνομικούς. Η κατάσταση εκτονώθηκε όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να αποσύρει τις διμοιρίες ΜΑΤ από τα νησιά.
Κίνα
Προϊστορία και οι πρώτες δυναστείες
Στην Κίνα αναπτύχθηκε ένας από τους παλαιότερους πολιτισμούς του πλανήτη. Η ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή από τους παλαιολιθικούς χρόνους μαρτυρείται από ένα πλήθος αρχαιολογικών ευρημάτων, χαρακτηριστικότερο των οποίων είναι η ανακάλυψη του Ανθρώπου του Πεκίνου τη δεκαετία του 1930.
Κατά τη Νεολιθική εποχή, ο κινεζικός πολιτισμός αναπτύχθηκε γύρω από δύο κέντρα. Στον βορρά, στο οικοσύστημα της περιοχής του Κίτρινου Ποταμού, και στο νότο, σε αυτό της περιοχής του ποταμού Γιανγκτσέ. Λόγω της γεωγραφίας της περιοχής, οι εισβολές γειτονικών λαών ήταν περιορισμένες, δίνοντας αρκετό χρόνο στους τοπικούς πολιτισμούς να αναπτυχθούν σε ήρεμο περιβάλλον. Το πόσα από τα διάφορα πολιτιστικά επιτεύγματα των κοινωνιών αυτών είναι γηγενή ή αποτελούν προϊόντα της επαφής τους με τους γείτονές τους, αποτελεί ακόμα και σήμερα πεδίο έρευνας. Οι Κινέζοι ανάπτυξαν την κατασκευή των κεραμικών και την κατασκευή της πορσελάνης ήδη από το 5.000 έως το 3.000 π.Χ.
Με βάση την παράδοση και τους διάφορους μύθους της Κινεζικής Μυθολογίας, στους πρώτους άρχοντες της περιοχής αποδίδονται ένα πλήθος μαγικών ιδιοτήτων και ταυτόχρονα πιστώνονται την επινόηση διαφόρων τεχνών, όπως η γραφή ή η καλλιέργεια της γης. Την αφήγηση της ιστορίας της Κίνας ακολουθεί, παραδοσιακά, η δημιουργία της πρώτης δυναστείας, της δυναστείας των Σία, για την οποία υπάρχουν ελάχιστα ιστορικά στοιχεία και, κυρίως, καλύπτεται από μυθολογικές αναφορές. Την πτώση της ακολούθησε η άνοδος της δυναστείας των Σανγκ, κατά την οποία συναντούμε τις πρώτες σημαντικές ιστορικές καταγραφές. Το κράτος το Σανγκ αναπτύχθηκε στην περιοχή του Κίτρινου Ποταμού, από τον 16ο αιώνα π.Χ. έως τον 11ο αιώνα π.Χ., αναπτύσσοντας έναν πολιτισμό με τα χαρακτηριστικά των πολιτισμών της Εποχής του Ορείχαλκου, κατά τον οποίο εμφανίζεται και η πρώτη γνωστή μας μορφή του Κινέζικου αλφαβήτου, το οποίο χρησιμοποιούταν για θρησκευτικές τελετές.
Επεισόδια στα νησιά του Β. Αιγαίου (2020)
Υπόβαθρο
Το 2015 ξέσπασε η προσφυγική κρίση με χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες από τη Συρία αλλά και αλλού να προσπαθούν να περάσουν στην Ευρώπη δια μέσου της Ελλάδας. Από τότε χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες εγκλωβίστηκαν στα νησιά του Αιγαίου (Λεσβο, Χίο, Σάμο, Κω κ.α.) ζώντας σε δομές φιλοξενίας χαμηλών συνθηκών διαβίωσης. Παράλληλα, αναπτύχθηκε και ένα κύμα δυσαρέσκειας στις τοπικές κοινωνίες, καθώς ο πληθυσμός των προσφύγων ήταν δυσανάλογα μεγάλος σε σχέση με τον μόνιμο πληθυσμό των νησιών. Στις εκλογές του Ιουλίου του 2019 ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε τη θέση του πρωθυπουργού, και η νέα κυβέρνηση οργάνωσε καινούριο σχέδιο για το μεταναστευτικό. Το σχέδιο περιελάμβανε τη σταδιακή αποσυμφόρηση των νησιών με τη μεταφορά τους στην ηπειρωτική Ελλάδα, ωστόσο ταυτόχρονα προβλεπόταν η κατασκευή νέων δομών φιλοξενίας προσφύγων στα νησιά, σε ακατοίκητες περιοχές, με δυνατότητα παραμονής παραπάνω από 5000 πρόσφυγες σε κάθε δομή. Οι τοπικές κοινωνίες απέρριψαν αυτό τον σχεδιασμό, καθώς θεώρησαν τις νέες δομές, με τις μεγάλες αυτές χωρητικότητες, μόνιμη εγκατάσταση και δημιουργία πολλών υπερδομών παρόμοιες με εκείνη της Μόρια στη Λέσβο. Η κατάσταση οξύνθηκε ιδιαίτερα όταν η κυβέρνηση αποφάσισε την επίταξη των αντίστοιχων περιοχών στα νησιά που προβλεπόταν η κατασκευή των νέων δομών, χωρίς να έχει επιτευχθεί η απαραίτητη συναίνεση με τους τοπικούς δήμους (10 Φεβρουαρίου 2020).
Κίνα
Προϊστορία και οι πρώτες δυναστείες
Σύμφωνα με την κινεζική παράδοση, η πρώτη κινεζική δυναστεία ήταν η δυναστεία Σιά, η οποία εμφανίστηκε γύρω στο 2100 π.Χ. Η δυναστεία Σιά σηματοδότησε την αρχή του πολιτικού συστήματος της Κίνας. Η Κίνα λειτούργησε πολιτικά με βάση κάποιες κληρονομικές μοναρχίες, τις δυναστείες, για τέσσερις χιλιετίες. Η δυναστεία Σιά, για τους ιστορικούς, ήταν ένα μυθολογικό κράτος μέχρι πρόσφατα, όταν βρέθηκαν αντικείμενα που αποδείκνυαν το αντίθετο (τα οποία χρονολογούνταν από την πρώιμη εποχή του Χαλκού) στο Ερλιτόου, στο Χενάν το 1959. Παραμένει ασαφές εάν αυτά τα ευρήματα υποδηλώνουν την ύπαρξη αρχαιολογικών κατάλοιπων της εποχής των Σιά ή κάποιου άλλου πολιτισμού της ίδιας περιόδου. Η δυναστεία των Σανγκ είναι η πρώτη δυναστεία της Κίνας της οποίας η ύπαρξη έχει επιβεβαιωθεί από πηγές της εποχής. Οι Σανγκ κυβέρνησαν την πεδιάδα του Κίτρινου Ποταμού στην ανατολική Κίνα από τον 17ο έως τον 11ο αιώνα π.Χ. Το αλφάβητο του μαντείου των Σανγκ (το οποίο χρονολογείται γύρω στο 1500 π.Χ.) είναι η παλαιότερη γνωστή μορφή κινεζικής γραφής και θεωρείται άμεσος πρόγονος των σύγχρονων κινεζικών χαρακτήρων.
Το κράτος των Σανγκ ακολουθεί η άνοδος της δυναστείας των Τσόου (1.050 - 221 π.Χ.). Σε όλους τους τομείς της σύγχρονης επιστήμης υπάρχει σημαντική ανάπτυξη κατ' αυτή την εποχή. Η οργάνωση του κράτους προσομοιάζει σε εκείνη που είχε η Ευρώπη του Μεσαίωνα (φεουδαρχία). Κατά τη λεγόμενη «Περίοδο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου» (λόγω του ομώνυμου αρχαίου βιβλίου - «Χρονικά της Άνοιξης και του Φθινοπώρου» - που περιγράφει την κοινωνικοπολιτική κατάσταση της εποχής) αναπτύχθηκαν σημαντικά οι αντιλήψεις για την κοινωνική και πολιτική ζωή, ενώ η γεωργία, με την ανακάλυψη του σιδήρου, αναπτύχθηκε πολύ. Η ανάπτυξη αυτή οδήγησε στην ενίσχυση των περιφερικών αρχόντων, οι οποίοι σύντομα άρχισαν να αναζητούν μεγαλύτερες εξουσίες, οδηγώντας στη σταδιακή διάσπαση της κεντρικής εξουσίας (κατά τη λεγόμενη «Περίοδο των Εμπόλεμων Κρατών», μεταξύ 476 και 221 π.Χ).
Αν και πολιτικά η κατάσταση οδήγησε τελικά στην πτώση και τον διαμελισμό του κράτους των Τσόου σε μικρότερα βασίλεια, η Περίοδος της Άνοιξης και του Φθινοπώρου (722 – 476 π.Χ.) χαρακτηρίστηκε από την εμφάνιση των σημαντικότερων σχολών της γηγενούς Κινεζικής φιλοσοφίας (οι λεγόμενες και «Εκατό Σχολές Σκέψης»): Ο Κομφούκιος και οι διάφορες σχολές του Κομφουκιανισμού, που άφησε τη σφραγίδα του στις κατοπινές εξελίξεις της Κίνας, ο Λάο Τσε και ο Ταοϊσμός, η σχολή των Νομικιστών καθώς και ένα μεγάλο μέρος ανεξάρτητων φιλοσόφων. δεξιά|μικρογραφία|Το [[Γινσού, η πόλη στην οποία βρίσκονται τα ερείπια της πρωτεύουσας της ύστερης δυναστείας Σανγκ (14ος αιώνας π.Χ.)]] Οι Σανγκ κατακτήθηκαν από τους Τσόου, οι οποίοι κυβέρνησαν την Κίνα μεταξύ του 11ου και του 5ου αιώνα π.Χ., αν και η ισχύς των Τσόου σταδιακά διαβρώθηκε από τους φεουδάρχες πολέμαρχους. Τη διάλυση της δυναστείας των Τσόου ακολούθησε η περίοδος της Άνοιξης και του Φθινοπώρου, η οποία διήρκεσε τρεις αιώνες. Στην περίοδο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου δεκάδες πριγκιπάτα πολεμούσαν συνεχώς μεταξύ τους. Στην περίοδο των εμπόλεμων κρατών μεταξύ του 5ου και του 3ου αιώνα π.Χ., είχαν απομείνει μόνο επτά ισχυρά κράτη.
Επεισόδια στα νησιά του Β. Αιγαίου (2020)
Αποστολή ΜΑΤ
μικρογραφία|Μία διμοιρία ΜΑΤ Περί τις 10 Φεβρουαρίου, όπως αναφέρθηκε, η κυβέρνηση επίταξε τις περιοχές στις οποίες είχε αποφασίσει να να δημιουργήσει τις νέες δομές. Έπειτα από αυτό και επειδή υπήρχαν βάσιμες υποψίες ότι οι κάτοικοι θα ήταν σε θέση να σαμποτάρουν τις εργασίες κατασκευής, ειδικά στη Λέσβο και στη Χίο, η κυβέρνηση αποφάσισε να αποστείλει διμοιρίες ΜΑΤ ώστε να διασφαλιστεί ότι οι εργασίες θα εκτελούνταν χωρίς καθυστερήσεις. Αποφασίστηκε κιόλας οι δυνάμεις των ΜΑΤ να μεταφερθούν μυστικά στα δύο νησιά. Έτσι, στις 24 Φεβρουαρίου το καράβι «Πήγασος» δήλωσε ότι δεν θα πραγματοποιήσει το προγραμματισμένο δρομολόγιο Λαύριο-Λήμνος, λόγω υποτιθέμενης βλάβης. Περίπου στις 2:30 το μεσημέρι απέπλευσε από το λιμάνι του Λαυρίου, μαζί με δεκατέσσερις διμοιρίες ΜΑΤ και προορισμό τη Λέσβο και τη Χίο.
Κίνα
Οι Αυτοκρατορικές δυναστείες
Το 221 π.Χ. ένας ηγεμόνας, ο Τσιν Σι Χουάνγκ - Τι, κατάφερε να ενώσει όλα τα βασίλεια της Κίνας και να στεφθεί αυτοκράτορας. Ο ηγεμόνας αυτός πολέμησε με τους Ούννους και άρχισε το μεγάλο Σινικό τείχος. Καθιέρωσε ακόμη για όλη την Κίνα ενιαία μέτρα και σταθμά. Παράλληλα όμως έδωσε εντολή να καταστραφούν τα βιβλία και τα κείμενα του Κομφούκιου, πράγμα που τον έκανε πολύ μισητό. Τελικά το 206 π.Χ. ξέσπασε επανάσταση και στην εξουσία ανέβηκε άλλη δυναστεία, οι Χαν. δεξιά|μικρογραφία|Ο πρώτος αυτοκράτορας της Κίνας, ο [[Τσιν Σι Χουάνγκ, έχει μείνει στην ιστορία για την επανένωση της Κίνας σε ένα κράτος και την ένωση των αμυντικών τειχών των εμπόλεμων κρατών σχηματίζοντας το Σινικό Τείχος. Το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού Τείχους, χρονολογείται από τη δυναστεία των Μινγκ (1368-1644).]] Η περίοδος των εμπόλεμων κρατών έληξε το 221 π.Χ. με την κατάκτηση των έξι υπόλοιπων βασιλείων της Κίνας από το κράτος του Τσιν, επανενώνοντας την Κίνα σε ένα κράτος. Ο βασιλιάς Τσενγκ των Τσιν αυτοανακηρύχτηκε Πρώτος Αυτοκράτορας της δυναστείας Τσιν. Εφάρμοσε τις νομικιστικές μεταρρυθμίσεις των Τσιν σε όλη την Κίνα. Εισήγαγε κοινό σύστημα γραφής, μέτρησης, κοινό σύστημα για την καταγραφή του πλάτους των δρόμων και κοινό νόμισμα. Η δυναστεία Τσιν κατέκτησε επίσης τις φυλές των Γιουέ στο Κουανγκσί, το Κουανγκτούνγκ και το Βιετνάμ. Η δυναστεία των Τσιν επέζησε μόνο για δεκαπέντε χρόνια. Ο θάνατος του Τσιν Σι Χουάνγκ οδήγησε στην κατάρρευση της καθώς οι σκληρές αυταρχικές πολιτικές του οδήγησαν τους κατοίκους σε εξέγερση.
Επεισόδια στα νησιά του Β. Αιγαίου (2020)
Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου
Καταγγέλλοντας την «απόβαση» ΜΑΤ στα δύο νησιά, η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου κήρυξε γενική απεργία για την 26η Φεβρουαρίου. Στις 11 η ώρα το πρωί πραγματοποιήθηκε διαδήλωση στην πλατεία Σαπφούς, με όλους τους οικονομικούς και κοινωνικούς φορείς του νησιού να ανακοινώνουν ότι στηρίζουν την απεργία. Σύμφωνα με τους διοργανωτές η απεργία στοχεύει στο να «καταδικαστεί η βάρβαρη και άκρως επιθετική ενέργεια της κυβέρνησης να αποστείλει τα ΜΑΤ στα δύο νησιά Λέσβο και Χίο, για να επιβάλουν τη βίαιη μετατροπή τους σε νέες φυλακές». Ταυτόχρονα στη θέση διαβολόρεμα, κοντά στην επιταγμένη περιοχή του Καράβα, υπήρξαν μικρής κλίμακας συγκρούσεις ανάμεσα σε ΜΑΤ και κατοίκους. Ο κόσμος που ήταν συγκεντρωμένος στον Καράβα αυξήθηκε το μεσημέρι και το απόγευμα, και οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν. Αναφέρθηκαν τραυματίες, τόσο αστυνομικοί, όσο και πολίτες. Το απόγευμα ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε μερική αποχώρηση των ΜΑΤ από τα δύο νησιά καθώς, όπως ανέφερε ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση του σχεδίου εργασιών της κυβέρνησης για τις νέες δομές. Επίσης η κυβέρνηση συνεχάρη τις δυνάμεις ΜΑΤ οι οποίες έδειξαν αυτοσυγκράτηση, σύμφωνα με αυτήν. Έτσι, οι δυνάμεις των ΜΑΤ άρχισαν να υποχωρούν από τα μπλόκα που είχαν στήσει, κατευθυνόμενα προς τη Μυτιλήνη. Ωστόσο, στη διάρκεια της μετάβασής τους, δέχθηκαν επίθεση από διαδηλωτές κατοίκους, κάποιοι από τους οποίους φέρεται ότι έφεραν καραμπίνες, και αναγκάστηκαν να κλεισθούν στο στρατόπεδο Παγανή, όπου και παρέμειναν αποκλεισμένοι για αρκετή ώρα.
Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου
Η γενική απεργία στη περιφέρεια Βορείου Αιγαίου παρατάθηκε και για αυτήν τη μέρα, παρόλο που η κυβέρνηση είχε αναγγείλει την απόσυρση των ΜΑΤ από την προηγουμένη. Το πρωί μάλιστα οι 9 διμοιρίες ΜΑΤ που ήταν στη Λέσβο, αποχώρησαν με το πλοίο «Νήσος Ρόδος». Στις 10:30 πραγματοποιήθηκε για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα συλλαλητήριο, στην πλατεία Σαπφούς στη Μυτιλήνη. Το απόγευμα πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου, με τη συμμετοχή των δημάρχων του των νησιών του βορείου Αιγαίου. Ο περιφερειάρχης βορείου Αιγαίου, Κώστας Μουτζούρης δεν συμμετείχε. Είχε προηγηθεί μία έντονη αντιπαράθεση με την κυβέρνηση γύρω από τα επεισόδια, με τον πρώτο φαίνεται να κάνει χυδαίες κινήσεις εις βάρος του πρωθυπουργού σε βίντεο που δημοσιεύτηκε.
Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου
Γύρω στις μία τα ξημερώματα της 25ης Φεβρουαρίου, το πλοίο «Πήγασος» έδεσε στο λιμάνι των Μεστών, ένα επαρχιακό λιμάνι της Χίου, και αποβιβάστηκαν διμοιρίες ΜΑΤ. Ωστόσο, κάτοικοι που είχαν ειδοποιηθεί για την προσέγγιση του πλοίου συμπεριλαμβανομένου του δημάρχου Σταμάτη Κάρματζη, είχαν καταφτάσει στο σημείο με απώτερο σκοπό να εμποδίσουν την αποβίβαση των ΜΑΤ. Αμέσως μετά την αποβίβαση ξέσπασαν ταραχές στο λιμάνι, με αποτέλεσμα τον δήμαρχο έναν άλλον κάτοικο να τραυματιστούν και να μεταφερθούν στο Νοσοκομείο. Μέχρι τις 2 η ώρα τα ξημερώματα, τα επεισόδια στα Μεστά είχαν λήξει. Ωστόσο, γρήγορα διαδόθηκε η είδηση ότι τα ΜΑΤ κατευθύνονταν στην επιταγμένη περιοχή, με συνέπεια σε πολλά χωριά της Χίου να χτυπάνε οι καμπάνες των εκκλησιών καλώντας τους κατοίκους να εμποδίσουν τα ΜΑΤ. Τα οδοφράγματα που είχαν στηθεί, στον Άγιο Μακάριο διαλύθηκαν γρήγορα, και γύρω στις 6 το πρωί τα ΜΑΤ είχαν φτάσει στην επιταγμένη περιοχή, ενώ οι πρώτες εργασίες για την κατασκευή της νέας δομής ξεκίνησαν την ίδια μέρα. Η αστυνομία απέτρεψε με επιτυχία διαδηλωτές να προσεγγίσουν τον χώρο των εργασιών, και υπήρξαν συγκρούσεις, με τα ΜΑΤ να κάνουν ξανά χρήση δακρυγόνων.
Κίνα
Οι Αυτοκρατορικές δυναστείες
Οι Χαν επανέφεραν τη διδασκαλία του Κομφούκιου, αναγνωρίζοντας τον κομφουκιανισμό ως επίσημο δόγμα του κράτους. Οι αντιθέσεις, όμως, μεταξύ του Βορρά και του Νότου οδήγησαν στην κατάργηση της δυναστείας των Χαν και στη διαίρεση της Κίνας σε τρία βασίλεια τον 3ο αιώνα μ.Χ., που υπόφεραν πολύ από τις συνεχείς επιθέσεις των Τούρκων. Το 608 μ.Χ. την εξουσία καταλαμβάνει ο Γκαουτσού, εγκαθιδρύοντας τη δυναστεία Τανγκ, κατά τη διάρκεια της βασιλείας της οποίας ο Βουδισμός, ο οποίος εισήχθη την περίοδο των Χαν από την Ινδία στην Κίνα, έγινε μία από τις κυριότερες θρησκείες, ενώ προχώρησε και σε αναδασμό της γης. Η δυναστεία Τανγκ οδήγησε σε σημαντική ανάπτυξη στη Κίνα, ωστόσο η εξέγερση του Αν Λουσάν (755-763) οδήγησε σε εκατομμύρια θανάτους και εκτεταμμένη καταστροφή, επηρεάζοντας σημαντικά τη μετέπειτα πορεία της δυναστείας. Το 907 η δυναστεία Τανγκ καταργείται και τη θέση της παίρνουν δυναστείες όπως η Σονγκ και η Λιάο.
Υπό τις δυναστείες Τανγκ και Σονγκ, η κινεζική οικονομία, τεχνολογία και πολιτισμός εισήλθαν σε μια χρυσή εποχή. Η δυναστεία των Τανγκ διατήρησε τον έλεγχο των Δυτικών Περιοχών και του Δρόμου του Μεταξιού, με αποτέλεσμα έμποροι από τη Μεσοποταμία ακόμη και από το Κέρας της Αφρικής να έρχονται στην Κίνα, ενώ η πρωτεύουσα Τσανγκάν έγινε κοσμοπολίτικο αστικό κέντρο. Ωστόσο, η δυναστεία Τανγκ, αν και κατάφερε να συνεχίσει να υπάρχει, αποδυναμώθηκε πολύ μετά την εξέγερση του Αν Λουσάν τον 8ο αιώνα. Το 907, το κράτος των Τανγκ διαλύθηκε εντελώς όταν οι τοπικοί στρατιωτικοί κυβερνήτες ανεξαρτητοποιήθηκαν εντελώς. Η δυναστεία των Σονγκ έδωσε τέλος στην περίοδο της νέας διάσπασης της Κίνας το 960, οδηγώντας σε μια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των Σονγκ και του κράτους των Λιάο. Η δυναστεία των Σονγκ ήταν η πρώτη κυβέρνηση στην παγκόσμια ιστορία που εξέδωσε χαρτονομίσματα και η πρώτη κινεζική πολιτεία που ίδρυσε ένα μόνιμο ναυτικό το οποίο υποστηρίχθηκε από την ανεπτυγμένη ναυπηγική βιομηχανία και το θαλάσσιο εμπόριο. μικρογραφία|Χάρτης της δυναστείας των Τανγκ στην ακμή της. Περιλαμβάνονται, πέρα από τους κυρίως Τανγκ, όλα τα εδάφη που απετέλεσαν προτεκτοράτα των Τανγκ. αριστερά|μικρογραφία|199x199εσ|Μια λεπτομέρεια από το πίνακα με τίτλο [[Κατά μήκος του ποταμού κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ Τσινγκμίνγκ|Κατά μήκος του ποταμού κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Τσινγκμίνγκ, ένας πίνακας του 12ου αιώνα ο οποίος παρουσιάζει την καθημερινή ζωή στην πρωτεύουσα της δυναστείας των Σονγκ, το Πιεντσίνγκ (το Πιεντσίνγκ σήμερα λέγεται Καϊφένγκ).]] Μεταξύ του 10ου και του 11ου αιώνα, ο πληθυσμός της Κίνας αυξήθηκε από τα 50 εκατομμύρια στα σχεδόν 100 εκατομμύρια ανθρώπους, κυρίως λόγω της επέκτασης της καλλιέργειας ρυζιού στην κεντρική και νότια Κίνα και τα συνεχή πλεονάσματα της γεωργικής παραγωγής. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Σονγκ έλαβε χώρα μια αναβίωση του Κομφουκιανισμού, ενώ στην εποχή των Τανγκ η θρησκεία που υποστήριξε το κράτος ήταν ο Βουδισμός. Παράλληλα, σημειώθηκε άνθηση της φιλοσοφίας και των τεχνών, καθώς η τέχνη του τοπίου και τα πορσελάνινα αντικείμενα έφτασαν σε νέα επίπεδα ωριμότητας και πολυπλοκότητας. Ωστόσο, οι αδυναμίες του στρατού των Σονγκ έγιναν εμφανείς στις συγκρούσεις με τη δυναστεία Τζιν, την οποία διοικούσαν οι Τζουρτσέν. Το 1127, ο αυτοκράτορας Χουεϊτσόνγκ των Σονγκ έπεσε αιχμάλωτος των Τσιν και παράλληλα οι Τσιν κατέλαβαν την πρωτεύουσα των Σονγκ, Πιεντσίνγκ. Τα απομεινάρια της δυναστείας των Σονγκ υποχώρησαν στη νότια Κίνα.
Επεισόδια στα νησιά του Β. Αιγαίου (2020)
Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου
Καταγγέλλοντας την «απόβαση» ΜΑΤ στα δύο νησιά, η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου κήρυξε γενική απεργία για την 26η Φεβρουαρίου. Στις 11 η ώρα το πρωί πραγματοποιήθηκε διαδήλωση στην κεντρική πλατεία Βουνακείου, με όλους τους οικονομικούς και κοινωνικούς φορείς του νησιού να ανακοινώνουν ότι στηρίζουν την απεργία. Σύμφωνα με τους διοργανωτές η απεργία στοχεύει στο να «καταδικαστεί η βάρβαρη και άκρως επιθετική ενέργεια της κυβέρνησης να αποστείλει τα ΜΑΤ στα δύο νησιά Λέσβο και Χίο, για να επιβάλουν τη βίαιη μετατροπή τους σε νέες φυλακές» Ειδικά στη Χίο, το συλλαλητήριο αυτό ήταν ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο, που έχει οργανωθεί στο νησί. Επίσης, οργανώθηκε και μαθητική πορεία στους δρόμους του κέντρου της πόλης, η οποία στο τέλος ενώθηκε με την κεντρική διαδήλωση. Οι οργανωτές προέτρεψαν τον συγκεντρωμένο κόσμο να συμμετάσχει, λίγες ώρες αργότερα, σε πορεία προς το ξενοδοχείο που φιλοξενούσε τους άνδρες των ΜΑΤ. Η πορεία αυτή αν και άρχισε ως ειρηνική, τελικά έληξε με άσχημο τρόπο: άτομα της πορείας εισέβαλαν στα δωμάτια των ανδρών και τους χτύπησαν, ενώ πέταξαν έξω και τις αποσκευές τους. Συνολικά οι αστυνομικοί που είχαν τραυματισθεί στα δύο νησιά ήταν πάνω από 50. Το απόγευμα ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε μερική αποχώρηση των ΜΑΤ από τα δύο νησιά καθώς, όπως ανέφερε ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση του σχεδίου εργασιών της κυβέρνησης για τις νέες δομές. Επίσης η κυβέρνηση συνεχάρη τις δυνάμεις ΜΑΤ οι οποίες έδειξαν αυτοσυγκράτηση, σύμφωνα με αυτήν.
Κίνα
Οι Αυτοκρατορικές δυναστείες
Το 1279 μ.Χ. η Κίνα υποδουλώνεται στους Μογγόλους, μέχρι το 1368. Για τη ζωή της Κίνας κάτω απ' την κυριαρχία των Μογγόλων μας μιλούν οι διηγήσεις του Μάρκο Πόλο. Την ίδια εποχή αρχίζουν να καταφτάνουν και οι διάφοροι ιεραπόστολοι, με τους Πορτογάλους να αποκτούν το 1541 το λιμάνι του Μακάου. Οι Μογγόλοι ίδρυσαν τη δυναστεία των Γιουάν, που επέβαλε μερικές αξιόλογες μεταρρυθμίσεις.
Επεισόδια στα νησιά του Β. Αιγαίου (2020)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετανάστευση στην Ελλάδα Κατηγορία:Γεγονότα το 2020 Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στην Ελλάδα
Κίνα
Οι Αυτοκρατορικές δυναστείες
Η κατάκτηση της Κίνας από τους Μογγόλους ξεκίνησε το 1205 με τη σταδιακή κατάκτηση των εδαφών των δυτικών Σιά από τον Τζένγκις Χαν, ο οποίος επίσης ξεκίνησε τις εισβολές σε εδάφη των Τσιν. Το 1271, ο Μογγόλος ηγέτης Κουμπλάι Χαν ίδρυσε τη δυναστεία Γιουάν, η οποία κατέκτησε τα τελευταία κατάλοιπα της δυναστείας των Σονγκ το 1279. Πριν από την εισβολή των Μογγόλων, ο πληθυσμός της Κίνας των Σονγκ είχε φτάσει τα 120 εκατομμύρια άτομα. Ενώ η απογραφή του 1300 κατέγραψε 60 εκατομμύρια άτομα, δηλαδή σημαντική μείωση. Ο αγρότης Τσου Γιουαντσάνγκ ηγήθηκε μιας εξέγερσης ανέτρεψε τη δυναστεία Γιουάν το 1368 και μετά ίδρυσε τη δυναστεία Μινγκ. Ο Γιουαντσάνγκ έγινε αυτοκράτορας της Κίνας και απέκτησε το όνομα αυτοκράτορας Χονγκγού. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Μινγκ, η Κίνα μπήκε σε μια νέα χρυσή εποχή, αναπτύσσοντας ένα από τα ισχυρότερα ναυτικά σώματα στον κόσμο. Το εισόδημα και η ποιότητα της ζωής των ανθρώπων αυξήθηκε και η γενικότερη άνοδος συνοδεύτηκε από την άνθηση της τέχνης και του πολιτισμού. Τον 15ο αιώνα ο ναύαρχος Τσενγκ Χε οδήγησε τα ταξίδια των Μινγκ σε όλο τον Ινδικό Ωκεανό, φτάνοντας ακόμη και στην Ανατολική Αφρική.
Το 1368 μέχρι το 1644 ανέβηκε η δυναστεία των Μινγκ με αποτέλεσμα να αποδυναμωθεί η χώρα και να υποταχθεί στο μογγολικό φύλο των Μαντσού, που πήραν την εξουσία και ίδρυσαν τη δυναστεία των Τσινγκ, που βασίλευσε απ' το 1644 μέχρι το 1912. μικρογραφία|Η [[κατάκτηση της δυναστείας Μινγκ από τους Τσινγκ και η επέκταση της Κινεζικής αυτοκρατορίας]] Στα πρώτα χρόνια της δυναστείας των Μινγκ, η πρωτεύουσα της Κίνας μεταφέρθηκε από τη Ναντσίνγκ στο Πεκίνο. Με την εκκόλαψη του καπιταλισμού, διάφοροι φιλόσοφοι, όπως ο Γιανγκ Ουανγκμίνγκ, άσκησαν περαιτέρω κριτική στο καθεστώς και επεξέτειναν τον νεοκομφουκιανισμό με έννοιες όπως ο ατομικισμός και η ισότητα των τεσσάρων επαγγελμάτων του λαού (μελετητές, αγρότες, τεχνίτες και έμποροι). Το στρώμα των λόγιων και των αξιωματικών υποστήριξαν τη βιομηχανία και το εμπόριο στα κινήματα του μποϊκοτάζ της πληρωμής των φόρων. Αυτή η εξέλιξη μαζί με τους λιμούς που έλαβαν χώρα αλλά και την κινεζική άμυνα ενάντια στις ιαπωνικές εισβολές στην Κορέα (1592-1598) και τις εισβολές των Μαντσού στη Κίνα, συνέβαλαν στην εξάντληση του κρατικού ταμείου. Το 1644, το Πεκίνο καταλήφθηκε από έναν στρατιωτικό συνασπισμό αποτελούμενο από αγρότες, υπό την ηγεσία του Λι Τσιτσένγκ. Ο αυτοκράτορας Τσονγκτσέν αυτοκτόνησε μετά την πτώση του Πεκίνου το 1644. Η δυναστεία των Τσινγκ (της οποίας η ηγετική τάξη ήταν Μαντσού ως προς την εθνικότητα) συμμάχησε με τον στρατηγό των Μινγκ Ου Σανγκουέι, ανέτρεψε τη βραχύβια δυναστεία Σουν (την οποία συγκρότησαν κατάλοιπα της δυναστείας Μινγκ) και κατέλαβε το Πεκίνο, πρωτεύουσα της δυναστείας των Τσινγκ αλλά και της Κίνας.