cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιόν Αντονέσκου
Διπλωματικές αποστολές και θέσεις στο Γενικό Επιτελείο
Παρ' όλα αυτά ο Σούτσου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Παρίσι το 1922 και όταν η Ρουμανική κυβέρνηση πρότεινε και πάλι ο Αντονέσκου, η γαλλική κυβέρνηση αισθάνθηκε υποχρεωμένη να δεχτεί το διορισμό του, παρά την ανανέωση της κριτικής εκ μέρους του Πετέν. Τη στιγμή του διορισμού του ο Αντονέσκου ήταν στρατιωτικός εκπαιδευτής στην πόλη Σιμπίου της Τρανσυλβανίας, όπου η ανυπότακτη στάση του προκαλούσε εκνεύριζετους διοικητές του. Από το 1923 ο Αντονέσκου ήταν επίσης Ρουμάνος ακόλουθος στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο Βέλγιο. Αφού ανέλαβε την αποστολή του, διαπραγματεύτηκε πίστωση αξίας 100 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων για τη Ρουμανία να αγοράσει γαλλικά όπλα και συνεργάστηκε με το Ρουμάνο διπλωμάτη της Κοινωνίας των Εθνών Nικολάε Τιτουλέσκου, με τον οποίο έγιναν προσωπικοί φίλοι. Σύμφωνα με μια περιγραφή ήταν επίσης σε επαφή με τη γεννημένη στη Ρουμανία συντηρητική αριστοκράτισα και συγγραφέα Μάρτε Μπιμπέσκο, που αναφέρεται ότι εισήγαγε τον Αντονέσκου στις ιδέες του Γκυστάβ Λε Μπον, ερευνητή της ψυχολογίας του πλήθους, που άσκησε επιρροή σε φασίστες ηγέτες. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι η Μπιμπέσκο είδε το Ρουμάνο αξιωματικό ως μια νέα εκδοχή του εθνικιστικού επαναστάτη του 19ου αιώνα Ζωρζ Μπουλανζέ, συστήνοντάς τον ως τέτοιο στο Λε Μπον. Το 1923 γνώρισε το δικηγόρο Μιχαήλ Αντονέσκου, που επρόκειτο να γίνει στενός του φίλος, νομικός εκπρόσωπος και πολιτικός συνεργάτης του.
Μετά την επιστροφή του στη Ρουμανία το 1926 ο Αντονέσκου επέστρεψε στη θέση του διδασκαλίας στο Σιμπίου και το φθινόπωρο του 1928 έγινε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Άμυνας στην κυβέρνηση του Βιντίλε Μπρετιάνου. Παντρεύτηκε τη Μαρία Νικουλέσκου, επί μακρόν κάτοικο Γαλλίας, που είχε παντρευτεί δύο φορές πριν: έναν υπάλληλο της Ρουμανικής αστυνομίας, με τον οποίο είχε ένα γιο, το Γκεόργκε (πέθανε το 1944) και έναν Έλληνα Εβραϊκής καταγωγής. Μετά από μια περίοδο ως Αναπληρωτής Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου διορίστηκε Αρχηγός του (1933-1934). Αυτές οι θητείες συνέπεσαν με τη βασιλεία του ανήλικου γιου του Κάρολου Μιχαήλ Α΄ και των αντιβασιλέων του και με την κατάληψη της εξουσίας από τον Κάρολο το 1930. Την περίοδο αυτή ο Αντονέσκου άρχισε για πρώτη φορά να ενδιαφέρεται για τη Σιδηρά Φρουρά, μια αντισημιτική και σχετιζόμενη με το φασισμό κίνηση με επικεφαλής τον Κορνήλιο Ζέλεα Κοντρεάνου. Με την ιδιότητά του Αναπληρωτή Αρχηγού του Επιτελείου διέταξε τη μονάδα πληροφοριών του στρατού να συντάξει μια έκθεση σχετικά με την ομάδα και έκανε σειρά επικριτικών παρατηρήσεων για διάφορες δηλώσεις του Κοντρεάνου.
Υπουργός Αμυνας και δίκες του Κοντρεάνου
Στα τέλη του 1937, όταν οι γενικές εκλογές του Δεκεμβρίου κατέληξαν σε ατελέσφορο αποτέλεσμα, ο Κάρολος διόρισε τον Γκόγκα Πρωθυπουργό ενός ακροδεξιού υπουργικού συμβουλίου, που ήταν η πρώτη κυβέρνηση που επέβαλε φυλετικές διακρίσεις στην αντιμετώπιση της εβραϊκής κοινότητας. Ο διορισμός του Γκόγκα είχε στόχο να περιορίσει την άνοδο του δημοφιλέστερου και ακόμη πιο ριζοσπαστικού Κοντρεάνου. Έχοντας λάβει αρχικά το χαρτοφυλάκιο των Επικοινωνιών από τον αντίπαλό του, Υπουργό Εσωτερικών Αρμαντ Τσελινέσκου, ο Αντονέσκου ζήτησε επανειλημμένα το Υπουργείο Άμυνας, που τελικά του δόθηκε. Η θητεία του εκεί συνέπεσε με μια ταραγμένη περίοδο, οπότε η Ρουμανία έπρεπε να επιλέξει μεταξύ της παραδοσιακής συμμαχίας της με τη Γαλλία, τη Βρετανία, την καταρρέουσα Μικρή Αντάντ και την Κοινωνία των Εθνών ή της προσέγγισης με τη Ναζιστική Γερμανία και του Συμφώνου της κατά της Κομιντέρν. Η συμβολή του ίδιου του Αντονέσκου αμφισβητείται από τους ιστορικούς, που τον θεωρούν είτε ως υποστηρικτή της αγγλογαλλικής συμμαχίας ή, όπως το PNC, πιο ευνοϊκά διακείμενο προς τη συνεργασία με τη Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ. Εκείνη την εποχή ο Αντονέσκου θεωρούσε τη συμμαχία της Ρουμανίας με την Αντάντ ως εξασφάλιση έναντι του Ουγγρικού και του Σοβιετικού ρεβανισμού, αλλά, ως αντικομμουνιστής, υποπτευόταν τη γαλλοσοβιετική προσέγγιση. Ανησυχώντας ιδιαίτερα για τις Ουγγρικές απαιτήσεις στην Τρανσυλβανία, διέταξε το Γενικό Επιτελείο να προετοιμαστεί για μια επίθεση από τα δυτικά. Ωστόσο η σημαντική συνεισφορά του ως υπουργού ήταν σε σχέση με μια εσωτερική κρίση: αντιδρώντας στις βίαιες συγκρούσεις μεταξύ της Σιδηράς Φρουράς και της φασιστικής πολιτοφυλακής του PNC, των Lăncieri, ο Αντονέσκου επέκτεινε τον ήδη ισχύοντα στρατιωτικό νόμο.
Η κυβέρνηση του Γκόγκα τερματίστηκε όταν η άτυπη προσέγγιση μεταξύ Γκόγκα και Κοντρεάνου έκανε τον Κάρολο να ανατρέψει το δημοκρατικό σύστημα και να ανακηρύξει το δικό του αυταρχικό καθεστώς. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός πέθανε το 1938 και ο Αντονέσκου παρέμεινε στενός φίλος της χήρας του, Βέτουρια Γκόγκα. Εκείνη την εποχή, αναθεωρώντας την προηγούμενη στάση του, ο Αντονέσκου είχε επίσης οικοδομήσει μια στενή σχέση με τον Κοντρεάνου και μάλιστα λεγόταν ότι είχε γίνει ο μυστικοσύμβουλός του. Μετά από αίτημα του Καρόλου είχε ζητήσει προηγούμενα από τον ηγέτη της Φρουράς να εξετάσει συμμαχία με το βασιλιά, που ο Κοντρεάνου ασυζητητί αρνήθηκε χάριν διαπραγματεύσεων με το Γκόγκα, σε συνδυασμό με ισχυρισμούς ότι δεν ενδιαφερόταν για πολιτικές μάχες (στάση που φαίνεται ότι επηρέασε ο ίδιος ο Αντονέσκου).
Λίγο αργότερα ο Τσελινέσκου, ενεργώντας βάσει υποδείξεων του μονάρχη, συνέλαβε τον Κοντρεάνου και τον δίκασε σε δύο διαδοχικές δίκες. Ο Αντονέσκου, του οποίου η θητεία ως Υπουργού Άμυνας είχε παραταθεί υπό την πρωθυπουργία του Mίρον Κριστέα, παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη σύλληψη του Κοντρεάνου. Ήταν μάρτυρας υπεράσπισης κατά την πρώτη και τη δεύτερη δίκη του τελευταίου. Κατά τη δεύτερη, όπου ο Κοντρεάνου καταδικάστηκε για προδοσία, ο Αντονέσκου εγγυήθηκε για την τιμιότητα του φίλου του, κουνώντας το χέρι του μπροστά στους δικαστές. Οταν τέλειωσαν οι δίκες ο βασιλιάς διέταξε τον περιορισμό του πρώην υπουργού του στο Πρεντεάλ (ορεινό θέρετρο), προτού τον αναθέσει τη διοίκηση της Τρίτης Στρατιάς στην απομακρυσμένη ανατολική περιοχή της Βεσσαραβίας (και αργότερα τον απομακρύνει όταν εξέφρασε τη συμπάθειά του για τους φυλακισμένους Σιδηροφρουρούς στο Κισινάου). Προσπαθώντας να δυσφημίσει τον αντίπαλό του, ο Κάρολος διέταξε επίσης τη σύζυγο του Αντονέσκου να δικαστεί για διγαμία, βασιζόμενος σε ψευδή ισχυρισμό ότι το διαζύγιό της δεν είχε οριστικοποιηθεί. Με την υπεράσπιση του Μιχαήλ Αντονέσκου, ο αξιωματικός μπόρεσε να αποδείξει το ψεύδος των συκοφαντών του. Ο ίδιος ο Κοντρεάνου τέθηκε υπό κράτηση και σκοτώθηκε διακριτικά από χωροφύλακες που ενεργούσαν με την εντολή του Καρόλου (Νοέμβριος 1938).
Το καθεστώς του Καρόλου διολίσθησε σταδιακά σε κρίση, που ενισχύθηκε μετά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η στρατιωτική επιτυχία του πυρήνα των Δυνάμεων του Άξονα και του συμφώνου μη επίθεσης, που υπέγραψαν η Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση, απομόνωσαν και απειλούσαν τη Ρουμανία. Το 1940 δύο περιοχές της Ρουμανίας, η Βεσσαραβία και η Βόρεια Βουκοβίνα, πέρασαν σε Σοβιετική κατοχή με τη συναίνεση του βασιλιά. Αυτό προέκυψε καθώς η Ρουμανία, που βρέθηκε ακάλυπτη μετά την Πτώση της Γαλλίας, επεδίωκε να ευθυγραμμίσει την πολιτική της με εκείνη της Γερμανίας. Ο ίδιος ο Ιόν Αντονέσκου είχε καταλήξει να αξιολογεί μια εναλλακτική λύση υπέρ του Άξονα μετά τη Συμφωνία του Μονάχου του 1938, όταν η Γερμανία επέβαλε τις απαιτήσεις της στην Τσεχοσλοβακία με τη συναίνεση της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, αφήνοντας τους ντόπιους να φοβηθούν ότι, εκτός απροόπτου, η Ρουμανία θα ακολουθούσε. Εξοργισμένος από τις εδαφικές απώλειες του 1940, ο Στρατηγός Αντονέσκου έστειλε στον Κάρολο μια γενική νότα διαμαρτυρίας και ως εκ τούτου συνελήφθη και κλείστηκε στη Μονή Μπίστριτσα]]. Από εκεί έδωσε εντολή στο Μιχαήλ Αντονέσκου να έρθει σε επαφή με Ναζί Γερμανούς αξιωματούχους, υποσχόμενος να προωθήσει τα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα, ιδιαίτερα σε σχέση με την τοπική πετρελαϊκή βιομηχανία, με αντάλλαγμα την υποστήριξή τους.
Άνοδος στην εξουσία
Ο Μιχαήλ ανέβηκε στο θρόνο για δεύτερη φορά, ενώ οι δικτατορικές εξουσίες του Αντονέσκου επιβεβαιώθηκαν και επεκτάθηκαν. Στις 6 Σεπτεμβρίου, την ημέρα που ο Μιχαήλ ανέλαβε επίσημα το θρόνο, εξέδωσε βασιλικό διάταγμα που ανακήρυξε τον Αντονέσκου Conducător (Ηγέτη) του κράτους. Το ίδιο διάταγμα απένειμε ένα τελετουργικό ρόλο στο μονάρχη. Μεταξύ των μέτρων που ακολούθησαν ήταν η εξασφάλιση της ασφαλούς αναχώρησης σε αυτοεξορία του Καρόλου και της ερωμένης του Έλενας Λούπεσκου, παρέχοντας προστασία στη βασιλική αμαξοστοιχία όταν δέχτηκε επίθεση από ένοπλα μέλη της Σιδηράς Φρουράς. Το καθεστώς του βασιλιά Καρόλου ήταν πασίγνωστο ως το πιο διεφθαρμένο στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1930 και όταν ο Κάρολος έφυγε από τη Ρουμανία πήρε μαζί του το μεγαλύτερο μέρος του ρουμανικού θησαυροφυλακίου, αφήνοντας τη νέα κυβέρνηση με τεράστια οικονομικά προβλήματα. Ο Αντονέσκου περίμενε - ίσως και αφελώς - ότι ο Κάρολος θα έπαιρνε μαζί του αρκετά χρήματα για να εξασφαλίσει μια άνετη εξορία και τον εξέπληξε το γεγονός ότι είχε αδειάσει σχεδόν τελείως το εθνικό ταμείο. Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ένα μεγάλο ζήτημα της κυβέρνησης Αντονέσκου ήταν η προσπάθεια να υποχρεώσει τις Ελβετικές τράπεζες, όπου ο Κάρολος είχε τις καταθέσεις του, να επιστρέψουν τα χρήματα στη Ρουμανία, προσπάθεια που δεν στέφθηκε με επιτυχία. Η συνεργασία που ακολούθησε του Χόρια Σίμα με τον Αντονέσκου εγκρίθηκε από υψηλόβαθμους Ναζί Γερμανούς αξιωματούχους, πολλοί από τους οποίους φοβούνταν ότι η Σιδηρά Φρουρά ήταν πολύ αδύναμη για να κυβερνήσει μόνη της. Ο Αντονέσκου έλαβε επομένως την έγκριση του πρέσβη Φαμπρίτσιους. Παρά τις πρώτες υποσχέσεις ο Αντονέσκου εγκατέλειψε τα σχέδια για τη δημιουργία μιας εθνικής κυβέρνησης και επέλεξε αντ 'αυτού μια συμμαχία μεταξύ ενός στρατοδικτατορικού λόμπι στρατού και της Σιδηράς Φρουράς. Αργότερα δικαιολόγησε την επιλογή του αναφέροντας ότι η Σιδηρά Φρουρά "αντιπροσώπευε την πολιτική βάση της χώρας εκείνη την εποχή". Ευθύς εξαρχής ο Αντονέσκου συγκρούστηκε με το Σίμα πάνω σε οικονομικά ζητήματα, με κύριο μέλημα του Αντονέσκου να αναπτυχθεί η οικονομία για να αποφέρει φόρους για το δημόσιο ταμείο, που λεηλατήθηκε από τον Κάρολο, ενώ ο Σίμα ευνοούσε λαϊκιστικά οικονομικά μέτρα, για τα οποία ο Αντονέσκου επέμενε ότι δεν υπήρχαν χρήματα.
Η συνεργασία Αντονέσκου-Σίμα
Το καθεστώς που προέκυψε, το Εθνικό Λεγεωνικό Κράτος, ανακηρύχθηκε επισήμως στις 14 Σεπτεμβρίου. Την ημερομηνία αυτή η Σιδηρά Φρουρά αναδιαμορφώθηκε στο μοναδικό επίσημο κόμμα. Ο Αντονέσκου συνέχισε ως Πρωθυπουργός και Conducător, με το Σίμα ως Αναπληρωτή Πρωθυπουργό και αρχηγό της Φρουράς. Ο Αντονέσκου διέταξε στη συνέχεια να απελευθερωθούν οι φυλακισμένοι από τον Κάρολο Σιδηροφρουροί. Στις 6 Οκτωβρίου προήδρευσε στο μαζικό συλλαλητήριο της Σιδηράς Φρουράς στο Βουκουρέστι, μια από σειρά μεγάλων εορταστικών και αναμνηστικών εκδηλώσεων που οργανώθηκαν από το κίνημα κατά τους τελευταίους μήνες του 1940. Ωστόσο ανέχτηκε την άτυπη επιβίωση του PNŢ και του PNL, επιτρέποντάς τους να διατηρήσουν μεγάλο μέρος της πολιτικής τους υποστήριξης.
Ακολούθησε μια σύντομη και πάντα ασταθής συνεργασία μεταξύ Αντονέσκου και Σίμα. Στα τέλη Σεπτεμβρίου το νέο καθεστώς κατήγγειλε όλα τα σύμφωνα, τις συμβάσεις και τις διπλωματικές συμφωνίες που είχαν υπογραφεί επί Καρόλου, φέρνοντας τη χώρα στην τροχιά της Γερμανίας, ενώ υπονόμευσαν τη σχέση της με ένα πρώην Βαλκανικό σύμμαχο, το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Γερμανοί στρατιώτες ήρθαν στη χώρα σταδιακά, για την προστασία τη τοπικής πετρελαϊκής βιομηχανίας και για να βοηθήσουν στην εκπαίδευση των Ρουμάνων ομολόγων τους στις τακτικές του Blitzkrieg. Στις 23 Νοεμβρίου ο Αντονέσκου βρέθηκε στο Βερολίνο, όπου η υπογραφή του σφράγισε τη δέσμευση της Ρουμανίας στο βασικό όργανο του Άξονα, το Τριμερές Σύμφωνο. Δύο ημέρες αργότερα η χώρα προσχώρησε επίσης στο σύμφωνο Αντι-Κομιντέρν, με επικεφαλής τους Ναζί. Εκτός από αυτές τις γενικές δεσμεύσεις, η Ρουμανία δεν είχε συνθήκη που να τη δεσμεύει έναντι της Γερμανίας και η ρουμανογερμανική συμμαχία λειτουργούσε ανεπίσημα. Μιλώντας το 1946 ο Αντονέσκου υποστήριξε ότι ακολούθησε φιλογερμανική πορεία σε συνέχεια των προγενέστερων πολιτικών και για το φόβο ενός Ναζιστικού προτεκτοράτου στη Ρουμανία.
Κατά την περίοδο του Εθνικού Λεγεωνικού Κράτους η προηγούμενη αντισημιτική νομοθεσία ενισχύθηκε, ενώ η «Ρουμανοποίηση» των εβραϊκών επιχειρήσεων αποτέλεσε καθιερωμένη επίσημη πρακτική. Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο ίδιος ο Αντονέσκου επέκτεινε την αντιεβραϊκή και εμπνευσμένη από τους νόμους της Νυρεμβέργης νομοθεσία, που είχε υιοθετηθεί από τους προκατόχους του, Γκόγκα και Ιόν Τζιγκούρτου, ενώ δεκάδες νέες αντιεβραϊκές ρυθμίσεις ψηφίστηκαν το 1941-1942. Αυτό έγινε παρά την επίσημη υπόσχεσή του στο Βίλχελμ Φίλντερμαν και την Ομοσπονδία των Εβραϊκών Κοινοτήτων ότι, αν δεν συμμετείχε σε «σαμποτάζ», «ο εβραϊκός πληθυσμός δεν θα υπέφερε». Ο Αντονέσκου δεν απέρριψε την εφαρμογή των πολιτικών της Λεγεώνας, αλλά ενοχλήθηκε από την υποστήριξη του Σίμα προς τους παραστρατιωτικούς και τη συχνή προσφυγή της Φρουράς στη βία στους δρόμους. Προκάλεσε μεγάλη εχθρότητα των συνεταίρων του επεκτείνοντας κάποια προστασία σε πρώην αξιωματούχους, που η Σιδηρά Φρουρά είχε συλλάβει. Ένα πρώιμο περιστατικό έφερε σε αντίθεση τον Αντονέσκου με το περιοδικό της Φρουράς Buna Vestire, που τον κατηγόρησε για επιείκεια και στη συνέχεια αναγκάστηκε να αλλάξει το συντακτικό του συμβούλιο. Από τότε ο τύπος της Λεγεώνας ισχυριζόταν ότι εμπόδιζε την επανάσταση και σκόπευε να αναλάβει τον έλεγχο της Σιδηρουργού και ότι είχε μετατραπεί σε εργαλείο της Μασονίας. Η πολιτική σύγκρουση συνέπεσε με μεγάλες κοινωνικές προκλήσεις, όπως η εισροή προσφύγων από περιοχές που είχαν απωλεσθεί και ένα μεγάλο σεισμό που έπληξε το Βουκουρέστι.
Η διαταραχή κορυφώθηκε τις τελευταίες μέρες του Νοεμβρίου του 1940, όταν, μετά την αποκάλυψη των συνθηκών του θανάτου του Κοντρεάνου, το φασιστικό κίνημα διέταξε αντίποινα εναντίον πολιτικών προσωπικοτήτων που προηγουμένως συνδέονταν με τον Κάρολο, διαπράττοντας τη σφαγή της Γιλάβα, τις δολοφονίες του Νικολάε Γιόργκα και του Βίρτζιλ Ματζέαρου (αριστερού πολιτικού του Αγροτικού Κόμματος) και αρκετές άλλες πράξεις βίας. Σε αντίποινα αυτής της ανυπακοής ο Αντονέσκου διέταξε τον στρατό να αναλάβει τον έλεγχο των δρόμων, πίεσε ανεπιτυχώς το Σίμα να κρατηθούν οι δολοφόνοι, απέλυσε το Σιδηροφρουρό διοικητή της Αστυνομίας του Βουκουρεστίου Στεφάν Ζεβοϊάνου και διέταξε τους υπουργούς της Λεγεώνας να ορκιστούν στον Conducător. Η εκ μέρους του καταδίκη των δολοφονιών ήταν ωστόσο περιορισμένη και διακριτική και, τον ίδιο μήνα, συμμετείχε με το Σίμα σε τελετή ταφής των πρόσφατα ανακαλυφθέντων λειψάνων του Κοντρεάνου. Το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ του δικτάτορα και του κόμματος του Σίμα έγινε γνωστό στο Βερολίνο. Όταν το Δεκέμβριο ο Υπουργός Εξωτερικών της Λεγεώνας Μιχαήλ Ρ. Στούρτζα πέτυχε την αντικατάσταση του Φαμπρίτσιους από το Mάνφρεντ Φράιερ φον Κίλιγκερ, θεωρούμενο ως φιλικότερο προς τη Σιδηρά Φρουρά, ο Αντονέσκου ανέλαβε αμέσως την ηγεσία του υπουργείου, με δεξί του χέρι τον υπάκουο διπλωμάτη Κονσταντίν Γκρετσεάνου. Στη Γερμανία ηγέτες του Ναζιστικού Κόμματος, όπως ο Χάινριχ Χίμλερ, ο Μπάλντουρ φον Σίραχ και ο Γιόζεφ Γκαίμπελς υποστήριζαν τη Λεγεώνα, ενώ ο Υπουργός Εξωτερικών Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ και η Βέρμαχτ βρισκόταν κοντά στον Αντονέσκου. Η δεύτερη ομάδα ανησυχούσε ότι οποιαδήποτε εσωτερική σύγκρουση θα απειλούσε την πετρελαϊκή βιομηχανία της Ρουμανίας, ζωτικής σημασίας για τη γερμανική πολεμική προσπάθεια. Η Γερμανική ηγεσία από τότε οργάνωνε μυστικά την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, την επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
Η Εξέγερση της Λεγεώνας και η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα
Το σχέδιο του Αντονέσκου να ενεργήσει εναντίον των συνεταίρων του στο συνασπισμό σε περίπτωση περαιτέρω αναταραχής εξαρτιόταν από την έγκριση του Χίτλερ, ένα αόριστο μήνυμα της οποίας είχε δοθεί κατά τις τελετές που επικύρωσαν την προσχώρηση της Ρουμανίας στο Τριμερές Σύμφωνο. Μια αποφασιστική στροφή συνέβη όταν ο Χίτλερ προσκάλεσε τον Αντονέσκου και το Σίμα για να συζητήσουν: ενώ ο Αντονέσκου συμφώνησε, ο Σίμα έμεινε πίσω στη Ρουμανία, πιθανόν σχεδιάζοντας πραξικόπημα. Παρόλο που ο Χίτλερ δεν έδωσε σαφή έγκριση για την αποβολή του κόμματος του Σίμα, έκανε παρατηρήσεις που ερμηνεύτηκαν από τον αποδέκτη τους ως έμμεσες ευλογίες. Στις 14 Ιανουαρίου 1941, κατά τη σύνοδο κορυφής Γερμανίας-Ρουμανίας, ο Χίτλερ ενημέρωσε τον Αντονέσκου για τα σχέδιά του να εισβάλει στη Σοβιετική Ένωση αργότερα εκείνο το έτος και ζήτησε από τη Ρουμανία να συμμετάσχει. Μέχρι τότε ο Χίτλερ είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ενώ ο Σίμα ήταν ιδεολογικά πιο κοντά στον ίδιο, ο Αντονέσκου ήταν ο καταλληλότερος ηγέτης, ικανός να εξασφαλίσει σταθερότητα στη Ρουμανία, ενώ ήταν αποφασισμένος να ευθυγραμμίσει τη χώρα του με τον Άξονα.
Η διαμάχη Αντονέσκου-Σίμα ξέσπασε βίαια τον Ιανουάριο του 1941, όταν η Σιδηρή Φρουρά υποκίνησε σειρά επιθέσεων σε δημόσια ιδρύματα και ένα πογκρόμ, γεγονότα συλλογικά γνωστά ως η "Εξέγερση της Λεγεώνας". Αυτό συνέβη μετά τη μυστηριώδη δολοφονία του Μάγιορ Ντέριγκ, Γερμανού πράκτορα στο Βουκουρέστι, που χρησιμοποιήθηκε από τη Σιδηρά Φρουρά ως πρόσχημα για να κατηγορηθεί ο Conducător ότι είχε μυστική αντιγερμανική ατζέντα και έκανε τον Αντονέσκου να διώξει το Λεγεωνάριο Υπουργό Εσωτερικών, Κονσταντίν Πετροβιτσέσκου, ενώ έκλεισε όλα τα ελεγχόμενα από τη Λεγεώνα γραφεία της "Ρουμανοποίησης". Διάφορες άλλες συγκρούσεις τον ώθησαν να απαιτήσει την παραίτηση όλων των διοικητών της Αστυνομίας που συμπαράσσονταν με το κίνημα. Μετά από δύο μέρες εκτεταμένης βίας, κατά την οποία οι Σιδηροφρουροί σκότωσαν περίπου 120 Εβραίους του Βουκουρεστίου, ο Αντονέσκου απέστειλε στον στρατό υπό τη διοίκηση του στρατηγού Κονσταντίν Σενετέσκου. Γερμανοί αξιωματούχοι που ενεργούσαν με τις εντολές του Χίτλερ, συμπεριλαμβανομένου του νέου Πρέσβη Mάνφρεντ Φράιερ φον Κίλιγκερ, βοήθησαν τον Αντονέσκου να εκκαθαρίσει τους Σιδηροφρουρούς, αλλά πολλοί από τους κατώτερούς τους βοήθησαν ενεργά τους οπαδούς του Σίμα. Ο Γκαίμπελς αναστατώθηκε ιδιαίτερα από την απόφαση να υποστηριχθεί ο Αντονέσκου, πιστεύοντας ότι δούλευε για τους "Ελευθεροτέκτονες".
Μετά την εκκαθάριση της Σιδηράς Φρουράς ο Χίτλερ διατήρησε τις επιλογές του ανοικτές παραχωρώντας πολιτικό άσυλο στο Σίμα - που τα δικαστήρια του Αντονέσκου καταδίκασαν σε θάνατο - και σε άλλους Λεγεωνάριους σε παρόμοια θέση. Οι Σιδηροφρουροί κρατήθηκαν υπό ειδικές συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ και Νταχάου. Παράλληλα ο Αντονέσκου απέκτησε δημόσια τη συνεργασία των Κοντρενιστών, μελών μιας πτέρυγας της Σιδηράς Φρουράς που είχε αντιταχθεί σθεναρά στο Σίμα και της οποίας ηγέτης ήταν ο πατέρας του Κοντρεάνου Ιον Ζέλα Κοντρεάνου. Ο Αντονέσκου επεδίωξε και πάλι τη στήριξη του PNŢ και του PNL για να σχηματίσει ένα εθνικό υπουργικό συμβούλιο, αλλά η απόρριψη εκ μέρους του του κοινοβουλευτισμού τα έκανε να του το αρνηθούν.
Αφού έγινε ο πρώτος Ρουμάνος που έλαβε το Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού, που έλαβε από το Χίτλερ στη συνάντησή του στις 6 Αυγούστου στην ουκρανική πόλη Μπερντίτσιφ, ο Αντόνεσκου προήχθη σε Στρατάρχη της Ρουμανίας με βασιλικό διάταγμα στις 22 Αυγούστου, σε αναγνώριση του ρόλου του στην αποκατάσταση των ανατολικών συνόρων της Μεγάλης Ρουμανίας. Σε έκθεση προς το Βερολίνο, Γερμανός διπλωμάτης έγραψε ότι ο Στρατάρχης Αντονέσκου είχε σύφιλη και ότι «μεταξύ {των Ρουμάνων] αξιωματικών του ιππικού η ασθένεια αυτή είναι τόσο διαδεδομένη όσο το κοινό κρυολόγημα μεταξύ των Γερμανών αξιωματικών. Ο Στρατάρχης πάσχει από σοβαρές υποτροπές της κάθε μήνα." Ο Αντονέσκου έλαβε μία από τις πιο πολυσυζητημένες αποφάσεις του όταν, με σχεδόν πλήρως ολοκληρωμένη την κατάληψη της Βεσσαραβίας, ενέταξε τη Ρουμανία στην πολεμική προσπάθεια του Χίτλερ πέραν του Δνείστερου - δηλαδή πέρα ​​από την περιοχή που ήταν μέρος της Ρουμανίας μεταξύ των δύο πολέμων - και εισέδυσε βαθύτερα στη Σοβιετική επικράτεια, διεξάγοντας έτσι επιθετικό πόλεμο. Στις 30 Αυγούστου η Ρουμανία κατέλαβε μια περιοχή που χαρακτήριζε ως «Υπερδνειστερία», πρώην τμήμα της ΣΣΔ της Ουκρανίας (συμπεριλαμβανομένης ολόκληρης της ΑΣΣΔ της Μολδαβίας και άλλων εδαφών). Όπως και η απόφαση να συνεχίσει τον πόλεμο πέρα ​​από τη Βεσσαραβία, αυτό προκάλεσε σφοδρή κριτική προς τον Αντονέσκου από τα ημιπαράνομα PNL και PNŢ. Στο βαθμό που ο πόλεμος κατά της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ένας πόλεμος για την ανακατάληψη της Βεσσαραβίας και του Βόρειας Βουκοβίνας - και οι δύο περιοχές που αποτελούσαν μέρος της Ρουμανίας μέχρι τον Ιούνιο του 1940 και είχαν Ρουμανική πλειοψηφία - η σύγκρουση ήταν πολύ δημοφιλής στη ρουμανική κοινή γνώμη. Αλλά η ιδέα της κατάληψης της Υπερδνειστερίας δεν ήταν, καθώς αυτή η περιοχή δεν ήταν ποτέ μέρος της Ρουμανίας και μια μειοψηφία του πληθυσμού της ήταν Ρουμανική. Λίγο μετά την κατάληψη η περιοχή ανατέθηκε σε ένα μηχανισμό πολιτικής διοίκησης με επικεφαλής το Γκεόργκε Αλεξιάνου και έγινε ο τόπος της κύριας συνιστώσας του Ρουμανικού Ολοκαυτώματος: της μαζικής εκτόπισης των Εβραίων της Βεσσαραβίας και της Ουκρανίας, ενώ ακολούθησαν αργότερα μεταφορές Ρουμάνων Ρομά και Εβραίων από την κυρίως Μολδαβία (δηλαδή τα τμήματα της Μολδαβίας δυτικά του Προύθου).
Αφού έγινε ο πρώτος Ρουμάνος που έλαβε τον Σταυρό του Ιπποδρόμου του Σιδηρού Σταυρού, τον οποίο έλαβε από τον Χίτλερ στη συνάντησή του στις 6 Αυγούστου στην ουκρανική πόλη Μπερντιτσίβ, ο Ιον Αντόνσεκου προήχθη στον στρατάρχη της Ρουμανίας με βασιλικό διάταγμα στις 22 Αυγούστου, σε αναγνώριση Για το ρόλο του στην αποκατάσταση των ανατολικών συνόρων της Μεγάλης Ρουμανίας. Σε μια έκθεση στο Βερολίνο, ένας Γερμανός διπλωμάτης έγραψε ότι ο στρατάρχης Αντονέσκου είχε σύφιλη και ότι «μεταξύ των ρουμανικών ιπταμένων αξιωματικών η ασθένεια αυτή είναι τόσο διαδεδομένη όσο το κοινό κρυολόγημα είναι μεταξύ των Γερμανών αξιωματικών · ο στρατάρχης πάσχει από σοβαρές επιθέσεις του κάθε μήνα." Ο Αντονέσκου έλαβε μία από τις πλέον συζητημένες αποφάσεις του όταν, όταν η κατάληψη της Βεσσαραβίας ήταν σχεδόν πλήρης, ανέλαβε τη Ρουμανία στην πολεμική προσπάθεια του Χίτλερ πέραν του Δνείστερου - δηλαδή πέρα ​​από την επικράτεια που ήταν μέρος της Ρουμανίας μεταξύ των πολέμων - Σοβιετική επικράτεια, οδηγώντας έτσι σε επιθετικό πόλεμο. Στις 30 Αυγούστου, η Ρουμανία κατείχε έδαφος που έκρινε ως «Υπερδνειστερία», πρώην τμήμα της Ουκρανικής ΣΣΔ (συμπεριλαμβανομένης ολόκληρης της Μολδαβικής ΑΣΣΔ και άλλων εδαφών). Εφόσον ο πόλεμος κατά της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ένας πόλεμος για την ανάκαμψη της Βεσσαραβίας και του Βόρειου Μπουκοβίνα - και των δύο περιοχών που αποτελούσαν μέρος της Ρουμανίας μέχρι τον Ιούνιο του 1940 και είχε ρουμανικές πλειοψηφίες - η σύγκρουση ήταν πολύ δημοφιλής με τη ρουμανική κοινή γνώμη. Αλλά η ιδέα της κατάκτησης της Υπερδνειστερίας δεν ήταν όπως αυτή η περιοχή δεν ήταν ποτέ μέρος της Ρουμανίας, και μια μειοψηφία του λαού ήταν εθνική ρουμανική. Λίγο μετά την εξαγορά, η περιοχή ανατέθηκε σε μια συσκευή πολιτικής διοίκησης με επικεφαλής τον Γκεόργκε Αλεξιανού και έγινε ο χώρος για το κύριο συστατικό του Ολοκαυτώματος στη Ρουμανία: μια μαζική απέλαση των Εβραίων της Βεσσαραβίας και της Ουκρανίας, ακολουθούμενη αργότερα από μεταφορές Ρομάνων Ρουμάνων και Οι Εβραίοι από τη Μολδαβία (δηλαδή τα τμήματα της Μολδαβίας δυτικά του Προυτ).
Αντιστροφή της μοίρας
Τα κατώτερα όπλα του Ρουμανικού Στρατού, ο ανεπαρκής εξοπλισμός και η έλλειψη κατάρτισης υπήρξαν μείζονες ανησυχίες για τους Γερμανούς διοικητές πριν από την έναρξη της επιχείρησης. Ένα από τα πρώτα μεγάλα εμπόδια που αντιμετώπισε ο Αντονέσκου στο Ανατολικό Μέτωπο ήταν η αντίσταση της Οδησσού, Σοβιετικού λιμανιού στη Μαύρη Θάλασσα. Αρνούμενος κάθε γερμανική βοήθεια, διέταξε το Ρουμάνικο Στρατό να διεξαγάγει μια δίμηνη πολιορκία θέσεων με ισχυρή οχύρωση και άμυνα. Η ανεπαρκώς εξοπλισμένη 4η Στρατιά υπέστη απώλειες περίπου 100.000 ανδρών. Η δημοτικότητα του Αντονέσκου αυξήθηκε και πάλι τον Οκτώβριο, όταν η πτώση της Οδησσού γιορτάστηκε θριαμβευτικά με μια παρέλαση από την Arcul de Triumf (Αψίδα του Θριάμβου) του Βουκουρεστίου, οπότε πολλοί Ρουμάνοι λέγεται ότι πίστεψαν ότι ο πόλεμος είχε κερδηθεί. Στην ίδια την Οδησσό ακολούθησε μια μεγάλης κλίμακας σφαγή του Εβραϊκού πληθυσμού, που διέταξε ο Στρατάρχης ως αντίποινα για βομβιστική επίθεση που σκότωσε πολλούς Ρουμάνους αξιωματικούς και στρατιώτες (μεταξύ των οποίων και ο Στρατηγός Ιοάν Γκλογκογεάνου). Η πόλη έγινε στη συνέχεια διοικητική πρωτεύουσα της Υπερδνειστερίας. Σύμφωνα με μια περιγραφή, η Ρουμανική κυβέρνηση σχεδίαζε να αλλάξει το όνομα της Οδησσού σε Αντονέσκου. Ο Αντονέσκου σχεδίαζε μόλις κερδηθεί ο πόλεμος εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης να εισβάλει στην Ουγγαρία για να πάρει πίσω την Τρανσυλβανία και στη Βουλγαρία για να πάρει πίσω τη Δοβρουτσά, ιδιαίτερα ανυπόμονος για το πρώτο. Ο Αντονέσκου σχεδίαζε να επιτεθεί στην Ουγγαρία για να ανακτήσει την Τρανσυλβανία με την πρώτη ευκαιρία και θεωρούσε τη συμμετοχή της Ρουμανίας στο Ανατολικό Μέτωπο εν μέρει ως τρόπο να αποδείξει στον Χίτλερ ότι η Ρουμανία ήταν καλύτερος σύμμαχος της Γερμανίας από την Ουγγαρία και έτσι άξιζε τη γερμανική υποστήριξη όταν θα άρχιζε ο σχεδιασμένος η ρουμανουγγρικός πόλεμος.
Καθώς η Σοβιετική Ένωση ανέκαμψε από το αρχικό σοκ και επιβράδυνε την επίθεση του Άξονα στη Μάχη της Μόσχας (Οκτώβριος 1941 - Ιανουάριος 1942), οι σύμμαχοί της ζήτησαν από τη Ρουμανία να συνεισφέρει μεγαλύτερο αριθμό στρατευμάτων. Ένας αποφασιστικός παράγοντας για τη συμμόρφωση του Αντονέσκου με το αίτημα φαίνεται να ήταν μια ειδική επίσκεψη στο Βουκουρέστι του διοικητή της Βέρμαχτ, Βίλχελμ Κάιτελ, που παρουσίασε στον Conducător το σχέδιο του Χίτλερ για την επίθεση στον Καύκασο. Η ρουμανική δύναμη που συμμετείχε στον πόλεμο φέρεται να υπερέβη τις γερμανικές απαιτήσεις. Ανήλθε σε περίπου 500.000 στρατιώτες και ενεπλάκησαν ενεργά τριάντα μεραρχίες. Ως ένδειξη της ικανοποίησής του ο Χίτλερ δώρησε στο Ρουμάνο ομόλογό του ένα πολυτελές αυτοκίνητο. Στις 7 Δεκεμβρίου 1941 η Βρετανική κυβέρνηση, αφού εξέτασε τη δυνατότητα της Ρουμανίας, της Ουγγαρίας και της Φινλανδίας να αλλάξουν τη στάση τους, απάντησε σε επανειλημμένες σοβιετικές εκκλήσεις και κήρυξε τον πόλεμο και στις τρεις. Μετά την επίθεση της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ και σύμφωνα με τη δέσμευση του Άξονα, η Ρουμανία κήρυξε τον πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα σε πέντε μέρες. Αυτές οι εξελίξεις έρχονταν σε αντίθεση με τη δήλωση του Αντονέσκου στις 7 Δεκεμβρίου: "Είμαι σύμμαχος του [Γερμανικού] Ράιχ κατά της Σοβιετικής Ένωσης, είμαι ουδέτερος στη σύγκρουση μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και Γερμανίας. Είμαι υπέρ της Αμερικής ενάντια στους Ιάπωνες".
Μια αποφασιστική αλλαγή στον πόλεμο ήρθε με τη Μάχη του Στάλινγκραντ (Ιούνιος του 1942 - Φεβρουάριος του 1943), μια μεγάλη ήττα για τον Άξονα. Μόνο ο Ρουμανικός στρατός έχασε περίπου 150.000 άνδρες (νεκροί, τραυματίες ή αιχμάλωτοι) και περισσότερες από τις μισές μεραρχίες της χώρας χάθηκαν. Η απώλεια δύο ολόκληρων ρουμανικών στρατών που όλοι οι στρατιώτες τους σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν από τους Σοβιετικούς προκάλεσαν μεγάλη κρίση στις σχέσεις Γερμανίας-Ρουμανίας το χειμώνα του 1943 με πολλούς στη ρουμανική κυβέρνηση για πρώτη φορά να αμφισβητούν τη σοφία της συμμαχίας με τον Άξονα. Εκτός από τις ελίτ, από το 1943 οι συνεχιζόμενες σοβαρές απώλειες στο Ανατολικό Μέτωπο, η οργή για την περιφρόνηση με την οποία η Βέρμαχτ αντιμετώπιζε τους Ρουμάνους συμμάχους της και η πτώση του βιοτικού επιπέδου στη Ρουμανία κατέστησαν στο Ρουμάνικο λαό αντιπαθή τον πόλεμο και κατά συνέπεια και τον ίδιο τον Conducător. Ο Αμερικανός ιστορικός Γκέρχαρντ Βάινμπεργκ έγραψε ότι : «Η σειρά μη τήρησης γερμανικών υποσχέσεων για εξοπλισμό και υποστήριξη, η αγνόηση προειδοποιήσεων σχετικά με τις Σοβιετικές επιθετικές προετοιμασίες, η εχθρική αντιμετώπιση των υποχωρουσών Ρουμανικών μονάδων από Γερμανούς αξιωματικούς και στρατιώτες και η γενική γερμανική τάση να κατηγορούν τους συμμάχους τους για δικές τους εσφαλμένες εκτιμήσεις και αποτυχίες, συνδυαζόμενες δημιούργησαν πραγματική κρίση στις σχέσεις Γερμανίας-Ρουμανίας ». Στο μεταξύ για κάποιο διάστημα ο Στρατάρχης είχε αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή, εξαιτίας μιας άγνωστης αιτίας, που φημολογείται ότι ήταν ψυχικό νόσημα, τροφογενής ασθένεια ή σύμπτωμα της σύφιλης, από την οποία είχε προσβληθεί παλαιότερα. Είναι γνωστό ότι υπέφερε από προβλήματα με το πεπτικό σύστημα και τη διατροφή του είχε αναλάβει η Μαρλένε φον Έξνερ, γεννημένη στην Αυστρία διαιτολόγος, που μετακόμισε στην υπηρεσία του Χίτλερ μετά το 1943.
Μετά την επιστροφή του ο Αντονέσκου κατηγόρησε για τις ρουμανικές απώλειες το Γερμανό επόπτη Aρτουρ Χάουφε, που ο Χίτλερ συμφώνησε να αντικαταστήσει. Παράλληλα με τις στρατιωτικές απώλειες η Ρουμανία αντιμετώπιζε μεγάλα οικονομικά προβλήματα. Το πετρέλαιο της Ρουμανίας ήταν η μοναδική πηγή φυσικού πετρελαίου του Ράιχ μετά την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941 έως τον Αύγουστο του 1944 (η Γερμανία είχε επίσης εργοστάσια συνθετικού πετρελαίου που λειτουργούσαν από το 1942 και μετά) και ως εκ τούτου για οικονομικούς λόγους, ο Χίτλερ τη μεταχειριζόταν ως μείζονα σύμμαχος του. Ενώ η Γερμανία μονοπωλούσε τις εξαγωγές της Ρουμανίας, αθετούσε τις περισσότερες πληρωμές της. Όπως όλες οι χώρες των οποίων οι εξαγωγές προς τη Γερμανία, ιδίως στο πετρέλαιο, υπερέβαιναν τις εισαγωγές από αυτή, η οικονομία της Ρουμανίας υπέφερε από τον ναζιστικό έλεγχο της συναλλαγματικής ισοτιμίας. Από τη γερμανική πλευρά, οι άμεσα εμπλεκόμενοι στην αξιοποίηση της οικονομικής παραγωγής της Ρουμανίας για τους στόχους της Γερμανίας ήταν οι σχεδιαστές της οικονομίας Χέρμαν Γκαίρινγκ και Βάλτερ Φουνκ, μαζί με το Χέρμαν Νοϊμπάχερ, Ειδικό Εκπρόσωπο για τα Οικονομικά Προβλήματα. Ένα διαρκές πρόβλημα για τον Αντονέσκου ήταν η προσπάθειά του να αποσπάσει πληρωμές για το σύνολο του πετρελαίου που έστελνε στη Γερμανία, ενώ αντιστεκόταν στις απαιτήσεις της Γερμανίας για αυξημένη παραγωγή. Η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω το 1942, καθώς η Αεροπορία των ΗΠΑ και η RAF κατάφεραν να βομβαρδίσουν τις πετρελαιοπηγές στην Επαρχία Πράχοβα. Επίσημες πηγές της επομένης περιόσου συνυπολογίζουν στρατιωτικές και πολιτικές απώλειες κάθε είδους του πολέμου, σε συνολικά 554.000 θύματα.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ρουμάνος ηγέτης αναγνώρισε ότι η Γερμανία έχανε τον πόλεμο και, ως εκ τούτου, εξουσιοδότησε τον Αντιπρόεδρο του και νέο Υπουργό Εξωτερικών Μιχαήλ Αντονέσκου να αναπτύξει επαφές με τους Συμμάχους. Στις αρχές του 1943 ο Αντονέσκου εξουσιοδότησε τους διπλωμάτες του να έρθουν σε επαφή με Βρετανούς και Αμερικανούς διπλωμάτες στην Πορτογαλία και την Ελβετία για να δουν εάν ήταν δυνατό να υπογράψει η Ρουμανία ανακωχή με τις Δυτικές δυνάμεις. Οι Ρουμάνοι διπλωμάτες ενημερώθηκαν ότι δεν υπήρχε πιθανότητα ανακωχής μέχρι την υπογραφή ανακωχής με τη Σοβιετική Ένωση, όρο που ο Αντονέσκου απέρριψε. Παράλληλα, επέτρεψε στο PNŢ και το PNL να συμμετάσχουν σε παράλληλες συνομιλίες με τους Συμμάχους σε διάφορα σημεία σε ουδέτερες χώρες. Οι συζητήσεις, στις οποίες οι Ρουμάνοι απεσταλμένοι διαπραγματεύονταν με Συμμαχικούς διπλωμάτες στη Σουηδία και την Αίγυπτο (μεταξύ των οποίων και οι Σοβιετικοί εκπρόσωποι Νικολάι Βασιλιέβιτς Νόβικοφ και Αλεξάνδρα Κολλοντάι), οξύνθηκαν από την έκκληση των Δυτικών Συμμάχων για άνευ όρων παράδοση. Ο Αντονέσκου ανησύχησε επίσης από την πιθανότητα μεταφοράς του πολέμου στο έδαφος της Ρουμανίας, όπως συνέβη στην Ιταλία μετά την Επιχείρηση Χιονοστιβάδα. Τα γεγονότα οδήγησαν επίσης σε διαπραγματεύσεις των εχθρών με στόχο την ανατροπή του Αντονέσκου και τη συμμετοχή των δύο πολιτικών κομμάτων, του νέου μονάρχη, των διπλωματών και του στρατού. Μια σημαντική σύγκρουση μεταξύ Μιχαήλ και Αντονέσκου συνέβη τις πρώτες ημέρες του 1943, όταν ο 21χρονος μονάρχης χρησιμοποίησε το διάγγελμα για το Νέο Ετος στο εθνικό ραδιόφωνο για να πάρει αποστάσεις από την πολεμική προσπάθεια του Άξονα.
Εξωση και σύλληψη
Το Μάρτιο του 1944 ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός διέσπασε τα μέτωπα του Νότιου Μπουγκ και του Δνείστερου, προελαύνοντας στη Βεσσαραβία. Αυτό συνέβη ακριβώς μόλις ο Χένρυ Μέιτλαντ Ουίλσον, Συμμαχικός διοικητής των επιχειρήσεων της Μεσογείου, έθεσε στον Αντονέσκου τελεσίγραφο. Μετά από νέα επίσκεψη στη Γερμανία και συνάντηση με το Χίτλερ, ο Αντονέσκου επέλεξε να συνεχίσει να αγωνίζεται μαζί με τα υπόλοιπα κράτη του Άξονα, απόφαση που αργότερα ισχυρίστηκε ότι είχε ως κίνητρο την υπόσχεση του Χίτλερ για να επιτρέψει στη Ρουμανία την κατοχή της Βόρειας Τρανσυλβανίας στην περίπτωση νίκης του Άξονα. Μετά την επιστροφή του, ο Conducător επέβλεψε μια αντεπίθεση, που σταθεροποίησε το μέτωπο σε μια γραμμή μεταξύ Ιασίου και Κισινάου στα βόρεια και του κάτω Δνείστερου στα ανατολικά. Αυτό εξομάλυνε τις σχέσεις του με Ναζί Γερμανούς αξιωματούχους, των οποίων η ανησυχία για την πιθανή απώλεια ενός συμμάχου είχε ως αποτέλεσμα το σχέδιο Margarethe II, μια προσαρμοσμένη εκδοχή του σχεδίου κατάληψης της Ουγγαρίας (Margarethe).
Ωστόσο η μη συμμόρφωση του Αντονέσκου με τους όρους του τελεσιγράφου του Ουίλσον είχε επίσης δραστικές επιπτώσεις στη δυνατότητα της Ρουμανίας να εξέλθει από τον πόλεμο. Μέχρι τότε ο Αντονέσκου φανταζόταν μια ξεχωριστή ειρήνη με τους Δυτικούς Συμμάχους, διατηρώντας παράλληλα επαφές με τους Σοβιετικούς. Παράλληλα το κυρίαρχο αντιπολιτευτικό κίνημα καθιέρωσε επαφές με το Ρουμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCR), που, αν και μικρό αριθμητικά, απέκτησε μεγάλη σημασία γιατί ήταν η μόνη πολιτική ομάδα που ευνοούσε ο Σοβιετικός ηγέτης Ιωσήφ Στάλιν. Από την πλευρά του PCR, οι συζητήσεις αφορούσαν το Λουκρέτσιου Πετρεσκάνου και αργότερα τον Eμίλ Μποντνέρας. Μια άλλη ομάδα που συμμετείχε σε αυτό το στάδιο ήταν το παλιό Ρουμανικό Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα.
Μεγάλης κλίμακας Συμμαχικοί βομβαρδισμοί του Βουκουρεστίου έλαβαν χώρα την άνοιξη του 1944, ενώ ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός προσέγγιζε τα σύνορα της Ρουμανίας. Η Μάχη για τη Ρουμανία ξεκίνησε στα τέλη του καλοκαιριού. Ενώ οι Γερμανοί διοικητές Γιοχάνες Φρίσνερ και Oτο Βέλερ της Ομάδας Στρατού της Νότιας Ουκρανίας προσπαθούσαν να κρατήσουν τη Βουκοβίνα, ο Σοβιετικός ηγέτης του Μετώπου της Στέπας Ροντιόν Μαλινόφσκι εισέβαλε σε περιοχές της Μολδαβίας, που τις υπερασπίζονταν τα στρατεύματα του Πέτρε Ντουμιτρέσκου. Αντιδρώντας ο Αντονέσκου προσπάθησε να σταθεροποιήσει το μέτωπο σε μια γραμμή Φωξάνη-Νεμολοάσα-Βραΐλα, βαθιά μέσα στο ρουμανικό έδαφος. Στις 5 Αυγούστου επισκέφθηκε το Χίτλερ για τελευταία φορά στο Κέντσιν (Πολωνία). Με την ευκαιρία αυτή ο Γερμανός ηγέτης φέρεται να εξήγησε ότι ο λαός του είχε προδώσει τη ναζιστική υπόθεση και τον ρώτησε αν η Ρουμανία θα συνεχίσει να αγωνίζεται (στο οποίο ο Αντονέσκου φέρεται να απάντησε αόριστα). Αφού ο Σοβιετικός Υπουργός Εξωτερικών Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ δήλωσε επανειλημμένα ότι η Σοβιετική Ένωση δεν θα απαιτήσει την υποταγή της Ρουμανίας, οι παρατάξεις που ήταν αντίθετες στον Αντονέσκου συμφώνησαν ότι είχε έρθει η στιγμή να τον ανατρέψουν, πραγματοποιώντας το Βασιλικό Πραξικόπημα της 23 Αυγούστου. Την ημέρα εκείνη ο βασιλιάς ζήτησε από τον Αντονέσκου να τον συναντήσει στα βασιλικά ανάκτορα, όπου του ζήτησε να αποσύρει τη Ρουμανία από τη συμμαχία του Άξονα. Εκείνος αρνήθηκε και συνελήφθη αμέσως από τους στρατιώτες της φρουράς και αντικαταστάθηκε ως Πρωθυπουργός από το Στρατηγό Κονσταντίν Σενετέσκου, που προήδρευσε μιας εθνικής κυβέρνησης.
Οι νέες Ρουμανικές αρχές κήρυξαν ειρήνη με τους Συμμάχους και συμβούλευσαν τον πληθυσμό να καλωσορίσει τα Σοβιετικά στρατεύματα. Στις 25 Αυγούστου, καθώς το Βουκουρέστι υπερασπίστηκε με επιτυχία έναντι των γερμανικών αντιποίνων, η Ρουμανία κήρυξε πόλεμο στη Ναζιστική Γερμανία. Τα γεγονότα διέσπασαν τη γερμανική κυριαρχία στα Βαλκάνια, σταματώντας την επίθεση Maibaum (Γαϊτανάκι) κατά των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων. Το πραξικόπημα ήταν ωστόσο μονομερής κίνηση και μέχρι την υπογραφή της ανακωχής στις 12 Σεπτεμβρίου η χώρα εξακολουθούσε να θεωρείται εχθρός από τους Σοβιετικούς, που συνέχιζαν να συλλαμβάνουν Ρουμάνους στρατιώτες ως αιχμάλωτους πολέμου. Παράλληλα ο Χίτλερ επανενεργοποίησε τη Σιδηρά Φρουρά στην εξορία, δημιουργώντας μια εξόριστη κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Σίμα, που δεν επιβίωσε του τέλους του πολέμου στην Ευρώπη.
Εχοντας τεθεί υπό τη φρούρηση μαχητών του PCR, ο Ιόν Αντονέσκου βρισκόταν σε ένα σπίτι στη συνοικία Βάτρα Λουμινοάσα του Βουκουρεστίου. Στη συνέχεια παρέδωσε στις Σοβιετικές κατοχικές δυνάμεις, τον μετέφεραν στη Μόσχα μαζί με τον αναπληρωτή του Μιχαήλ Αντονέσκου, τον Κυβερνήτη της Υπερδνειστερίας Γκεόργκε Αλεξιάνου, τον Υπουργό Άμυνας Κονσταντίν Παντάζι, το Διοικητή της Χωροφυλακής Κονσταντίν Βασίλιου και τον αρχηγό της Αστυνομίας του Βουκουρεστίου Μιρτσέα Ελεφτερέσκου. Στη συνέχεια τέθηκαν υπό πολυτελή κράτηση σε ένα αρχοντικό κοντά στην πόλη και φρουρούντο από το SMERSH, ειδικό σώμα αντικατασκοπείας, που αναφερόταν απευθείας στο Στάλιν. Λίγο μετά την παράδοση της Γερμανίας, τον Μάιο του 1945, η ομάδα μεταφέρθηκε στη φυλακή Λουμπιάνκα. Εκεί ο Αντονέσκου ανακρίθηκε και φέρεται να πιέσθηκε από τους άνδρες του SMERSH, μεταξύ των οποίων και ο Βίκτορ Σεμιόνοβιτς Αμπακούμωφ, αλλά αντίγραφα των συνομιλιών τους δεν στάλθηκαν ποτέ στη Ρουμανία από τις Σοβιετικές αρχές. Μεταγενέστερες έρευνες ανέφεραν ότι τα κύρια θέματα που συζητήθηκαν ήταν η γερμανορουμανική συμμαχία, ο πόλεμος κατά της Σοβιετικής Ένωσης, οι οικονομικές σχέσεις των δύο χωρών και η συμμετοχή της Ρουμανίας στο Ολοκαύτωμα (που οριζόταν συγκεκριμένα ως εγκλήματα κατά των «ειρηνικών σοβιετικών πολιτών»). Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Αντονέσκου προσπάθησε να αυτοκτονήσει στο κατάλυμά του. Επεστράφη στο Βουκουρέστι την άνοιξη του 1946 και κρατήθηκε στη φυλακή Γίλαβα. Στη συνέχεια ανακρίθηκε από τον εισαγγελέα Aβράμ Μπουνάτσιου, στον οποίο διαμαρτυρήθηκε για τις συνθήκες κράτησής του, σε αντίθεση με εκείνες στη Μόσχα, εξηγώντας ότι ήταν χορτοφάγος και ζήτησε ειδική διατροφή.
Δίκη και εκτέλεση
Το Μάιο του 1946 Αντονέσκου κατηγορήθηκε αρχικά σε σειρά Λαϊκών Δικαστηρίων, με κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ειρήνης και προδοσία. Τα δικαστήρια προτάθηκαν αρχικά από το PNŢ και ήταν σύμφωνα με τη Δίκη της Νυρεμβέργης στην κατεχόμενη από τους Συμμάχους Γερμανία. Το ρουμανικό νομοθετικό πλαίσιο συντάχθηκε από τον πραξικοπηματία Πετρεσκάνου, μέλος του PCR που είχε αναλάβει την ηγεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Παρά το γεγονός ότι η ιδέα είχε κερδίσει τη στήριξη πολλών πλευρών του πολιτικού φάσματος, οι διαδικασίες πολιτικοποιήθηκαν υπό μια έννοια ευνοϊκή για το PCR και τη Σοβιετική Ένωση και έθεσαν ένα νομικό πρόβλημα ότι στηρίζονταν σε αποφάσεις βάσει νόμων εκ των υστέρων. Η πρώτη τέτοια τοπική δίκη έλαβε χώρα το 1945, με αποτέλεσμα την καταδίκη του Ιωσήφ Γιακομπίτσι, του Nικολάε Ματσίτσι, του Κονσταντίν Τρεστιορεάνου και άλλων στρατιωτικών διοικητών που συμμετείχαν άμεσα στο σχεδιασμό ή στη διεξαγωγή της σφαγής της Οδησσού.
Ο Αντονέσκου εκπροσωπήθηκε από τους Κονσταντίν Παρασιβέσκου-Μπελετσεάνου και Τίτους Στόικα, δύο δημόσιους συνηγόρους, που είχε προηγουμένως συμβουλευτεί μια ημέρα πριν από την έναρξη των διαδικασιών. Και οι δύο συστηματικά αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν ότι η εξωτερική πολιτική του Αντονέσκου υπαγορευόταν πλήρως από τη θέση της Ρουμανίας μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης. Παρ' όλα αυτά, αν και οι αναφορές στις μαζικές δολοφονίες αποτελούσαν μόνο το 23% του κατηγορητηρίου και του συνόλου των αποδεικτικών στοιχείων (κατατασσόμενες κάτω από κατηγορίες για αντισοβιετική επιθετικότητα), οι διαδικασίες περιλάμβαναν επίσης την αποδοχή και αυτοαθώωση του Αντονέσκου για εγκλήματα πολέμου, συμπεριλαμβανομένων των εκτοπίσεων στην Υπερδνειστερία. Αποδεικνύουν επίσης την επίγνωσή του για τη σφαγή της Οδησσού, συνοδευόμενη από τον ισχυρισμό του ότι λίγοι από τους θανάτους ήταν άμεση ευθύνη του. Ένα αξιοσημείωτο συμβάν στη δίκη ήταν μια κατάθεση του ηγέτη του PNŢ Γιούλιου Μανίου. Αντιδρώντας στον επιθετικό τόνο άλλων κατηγόρων, ο Μανίου κατέθεσε λέγοντας: «Εμείς [ο Μανίου και ο Αντονέσκου] ήμασταν πολιτικοί αντίπαλοι, όχι κανίβαλοι». Όταν έφυγε από την έδρα ο Μανίου περπάτησε προς τον Αντονέσκου και του έσφιξε το χέρι. Ο Αντονέσκου κρίθηκε ένοχος για τις κατηγορίες. Αυτή η ετυμηγορία ακολουθήθηκε από δύο σειρές εφέσεων, που ισχυρίστηκαν ότι το αναθεωρημένο και τροποποιημένο Σύνταγμα του 1923 δεν πρόσφερε πλαίσιο για τα Λαϊκά Δικαστήρια και απέκλειε τη θανατική ποινή σε περίοδο ειρήνης, σημειώνοντας ότι, αντίθετα με τη σύμβαση ανακωχής, μόνο μια δύναμη από τη Συμμαχική Επιτροπή είχε εποπτεύσει το δικαστήριο. Και οι δύο απορρίφθηκαν εντός έξι ημερών, σύμφωνα με τη νομική προθεσμία για την ολοκλήρωση των δικών από τα Λαϊκά Δικαστήρια. Ο Βασιλιάς Μιχαήλ έλαβε στη συνέχεια εκκλήσεις για χάρη από το δικηγόρο και τη μητέρα του Αντονέσκου και λέγεται ότι σκέφτηκε να ζητήσει από τους Συμμάχους να επανεξετάσουν την υπόθεση ως μέρος των πραγματικών περιστατικών της Δίκης της Νυρεμβέργης, θέτοντας τους Ρουμάνους εγκληματίες πολέμου υπό ξένη κράτηση. Υποκείμενος πάντως σε πιέσεις από το νέο πρωθυπουργό Πέτρου Γκρόοζα εξέδωσε διάταγμα υπέρ της εκτέλεσης. Μαζί με τους συγκατηγορουμένους του Μιχαήλ Αντονέσκου, Aλεξιάνου και Βασίλιου, ο πρώην Conducător εκτελέστηκε από εκτελεστικό απόσπασμα την 1η Ιουνίου 1946. Οι υποστηρικτές του Αντόνσεκου διέδωσαν ψευδείς φήμες ότι οι κανονικοί στρατιώτες αρνήθηκαν να πυροβολήσουν το διοικητή τους και ότι το απόσπασμα αποτελείτο κυρίως από Εβραίους αστυνομικούς. Άλλος απολογητικός ισχυρισμός υποστηρίζει ότι ο ίδιος διέταξε την ομάδα να πυροβολήσει, αλλά το υλικό της εκτέλεσης το διαψεύδει. Ωστόσο επιβεβαιώνεται ότι αρνήθηκε να του δέσουν τα μάτια και ύψωσε το καπέλο του σε χαιρετισμό μόλις δόθηκε η εντολή. Ο χώρος εκτέλεσης, σε κάποια απόσταση από την τοποθεσία Γίλαβα και το φρούριο-φυλακή, ήταν γνωστή ως Valea Piersicilor ("Κοιλάδα με τις Ροδακινιές"). Η τελική του γραπτή δήλωση ήταν μια επιστολή προς τη σύζυγό του που την παρότρυνε να αποχωρήσει σε ένα μοναστήρι, δηλώνοντας την πεποίθηση ότι οι επόμενες γενιές θα επανεκτιμήσουν το έργο του και κατηγορώντας τους Ρουμάνους ότι είναι "αχάριστοι".
Εθνικισμός και επεκτατισμός
Οι πολιτικές του Αντονέσκου κίνητρό τους είχαν, σε μεγάλο βαθμό, τον εθνικισμό. Σταθερός οπαδός της αποκατάστασης της Μεγάλης Ρουμανίας ως ένωσης των εδαφών που κατοικούντο από Ρουμάνους, ποτέ δεν συμφιλιώθηκε με την ενσωμάτωση της Βόρειας Τρανσυλβανίας στην Ουγγαρία. Αν και η Ουγγαρία και η Ρουμανία στην πράξη ήταν σύμμαχοι μέσω του συστήματος του Άξονα, η σχέση τους ήταν πάντα τεταμένη και χαρακτηριζόταν από σοβαρά διπλωματικά επεισόδια. Ο Ρουμάνος ηγέτης διατηρούσε επαφές με εκπροσώπους εθνοτικά Ρουμανικών κοινοτήτων που επηρεάστηκαν άμεσα από τη Δεύτερη Εκδίκαση της Βιέννης, συμπεριλαμβανομένου και του Τρανσυλβανικού Ανατολικού Καθολικού Κλήρου. Μια άλλη πτυχή των εθνικιστικών πολιτικών της Αντονοσκού φάνηκε μετά τη Βαλκανική Εκστρατεία. Η Ρουμανία του Αντόνεσκου δεν συμμετείχε στη στρατιωτική δράση, αλλά ήγειρε αξιώσεις για τα εδάφη της ανατολικής Βοϊβοντίνας (δυτικό Βανάτο) και στην Κοιλάδα του Τιμόκ, πατρίδα μια αρκετά μεγάλης ρουμανικής κοινότητας. Σύμφωνα με πληροφορίες τα αρχικά σχέδια της Γερμανίας για την παραχώρηση της Βοϊβοντίνας στην Ουγγαρία ενίσχυσαν τις εντάσεις μεταξύ Αντονέσκου και Μίκλος Χόρτι μέχρι του σημείου που απειλήθηκε πόλεμος μεταξύ των δύο χωρών. Τέτοια περιστατικά επέτρεψαν στη Γερμανία να επεκτείνει επ 'αόριστον την κατοχή της περιοχής. Οι ρουμανικές αρχές ανέπτυξαν σχέδια για μια ανεξάρτητη Μακεδονία με αυτονομία για τις Βλάχικες κοινότητές της, ενώ ένα επίσημο μνημόνιο για την περιοχή του Τιμόκ, που ενέκρινε ο Αντονέσκου, κάνει αναφορές για "Ρουμανικές" περιοχές "από το Τιμόκ [...] μέχρι τη Θεσσαλονίκη". Ο Conducător διατηρούσε επίσης επαφές με Βλάχους φασίστες στην κατεχόμενη από τον Άξονα Ελλάδα, παρέχοντας καταφύγιο στους Αλκιβιάδη Διαμάντη και Νικόλαο Ματούση της Βλάχικης «Ρωμαϊκής Λεγεώνας», της οποίας η φιλορουμανική πολιτική την έφερε σε σύγκρουση με άλλες Βλαχικές παρατάξεις.
Ο Αντόνεσκου σκέφτηκε ότι ο Χίτλερ θα ήταν πρόθυμος να αναθεωρήσει τη στάση του για τη Βόρεια Τρανσυλβανία και ισχυρίστηκε ότι είχε αποσπάσει τη συμφωνία του Γερμανού ηγέτη, για να δικαιολογήσει τη συμμετοχή του στο Ανατολικό Μέτωπο μετά την ανάκτηση της Βεσσαραβίας. Ωστόσο αντίγραφα των συνομιλιών Χίτλερ-Αντονέσκου δεν επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς του. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι ο Χίτλερ έστειλε στον Αντονέσκου μια επιστολή που τον πληροφορούσε ότι η πολιτική κατάσταση της Βεσσαραβίας εξαρτιόταντελικά από τις γερμανικές αποφάσεις. Σε μια από τις επιστολές του προς το Χίτλερ, ο ίδιος ο Αντονέσκου δήλωσε το αντικομμουνιστικό ιδεολογικό κίνητρο του: «Επιβεβαιώνω ότι θα συνεχίσω τις επιχειρήσεις στα ανατολικά μέχρι το τέλος αυτού του μεγάλου εχθρού του πολιτισμού, της Ευρώπης και της πατρίδας μου: του Ρώσικου Μπολσεβικισμού [...].Δεν θα επηρεασθώ από κανένα για να μην επεκτείνω αυτή τη στρατιωτική συνεργασία σε νέα εδάφη». Οι ιδεολογικές απόψεις του Αντονέσκου συνδύαζαν το εθνικό αίσθημα με γενικά Χριστιανικά και ιδιαίτερα Ρουμανικά Ορθόδοξα χαρακτηριστικά. Ο Βρετανός ιστορικός Αρνολντ Χάρβεϊ γράφει ότι παρόλο που αυτή η ιδεολογία λίγο φαίνεται να ταιριάζει με το Ναζιστικό δόγμα, ειδικά τα αντιθρησκευτικά του στοιχεία, «φαίνεται ότι ο Χίτλερ δεν προβληματιζόταν ούτε από τον αγωνιστικό Χριστιανικό προσανατολισμό του καθεστώτος του Αντονέσκου».
Είναι επίσης πιθανό ότι, αντίθετα με τη βούληση του Αντονέσκου, ο Χίτλερ θεωρούσε τη μεταβίβαση της Υπερδνειστερίας ως αποζημίωση για τις περιοχές της Τρανσυλβανίας και επομένως θεωρούσε το θέμα λήξαν. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Ρουμανίας στο Βερολίνο Ραούλ Μπόσι διάφοροι Γερμανοί και Ούγγροι αξιωματούχοι πρότειναν την επέκταση της μόνιμης Ρουμανικής κυριαρχίας στην Υπερδνειστερία, καθώς και στην Ποντόλια (στη σημερινή Ουκρανία και Μολδαβία), τη Γαλικία και την Ποκουτία (στη σημερινή Ουκρανία), με αντάλλαγμα την απόδοση ολόκληρης της Τρανσυλβανίας στην Ουγγαρία (και τη μετεγκατάσταση της ρουμανικής πλειοψηφίας της στις νέες επαρχίες). Ο αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Τσαρλς Κιγκ γράφει: «Δεν υπήρξε ποτέ καμία προσπάθεια να προσαρτηθεί η κατεχόμενη περιοχή [της Υπερδνειστερίας], γιατί θεωρείτο γενικά από τη Ρουμανική κυβέρνηση ως προσωρινή ουδέτερη ζώνη μεταξύ της Μεγάλης Ρουμανίας και της Σοβιετικής εμπροσθοφυλακής». Στη δίκη του του 1946 ο Αντονέσκου υποστήριξε ότι η Υπερδνειστερία είχε καταληφθεί για να εμποδίσει τον εγκλωβισμό της Ρουμανίας σε μια πένσα μεταξύ της Γερμανικής Drang nach Osten (Ώθηση προς την Ανατολή) και των Volksdeutsch (εκτός Γερμανίας) κοινοτήτων στα ανατολικά, ενώ αρνήθηκε τις κατηγορίες ότι εκμεταλλεύτηκε την περιοχή για όφελος της Ρουμανίας.
Ο Ρουμάνος ιστορικός Λούτσιαν Μπόγια πιστεύει ότι ο Ιόν Αντονέσκου μπορεί να είχε παρ' όλα αυτά επεκτατικούς στόχους προς τα ανατολικά και ότι αντιλαμβανόταν έμμεσα την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσσα ως εργαλείο για τη συγκράτηση των Σλαβικών λαών. Παρόμοιες απόψεις υποστηρίζονται και από άλλους ερευνητές. Ένας άλλος Ρουμάνος ιστορικός, O Ότμαρ Τράσκα, υποστηρίζει ότι ο Αντονέσκου δεν επιθυμούσε να προσαρτήσει την περιοχή "τουλάχιστον μέχρι το τέλος του πολέμου", αλλά σημειώνει ότι οι δηλώσεις του αναφέρονται στην ενσωμάτωσή της σε περίπτωση νίκης. Εκτός από τα σχέδια πρόωρης προσάρτησης στο Νότιο Μπουγκ (που, σύμφωνα με πληροφορίες, εξομολογήθηκε στο Μπόσι τον Ιούνιο του 1941) ο Conducător είναι γνωστό ότι παρουσίασε στους υπουργούς του σχέδια για τον εποικισμό της περιοχής. Το κίνητρο που ανέφερε ήταν ο υποτιθέμενος υποσιτισμός των Ρουμάνων χωρικών και πρόσθεσε: «Θα πάρω αυτόν τον πληθυσμό, θα τον οδηγήσω στην Υπερδνειστερία, όπου θα του δώσω όλη τη γη που χρειάζεται». Αρκετοί εθνικιστές συμπαθούντες τον Αντονέσκου εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για την επέκταση της ρουμανικής κυριαρχίας στην Υπερδνειστερία, την οποία εξέλαβαν ως μόνιμη.