cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας
Βαρύγαζα
"Προχωρεῖ δὲ εἰς τὸ ἐμπόριον οἶνος προηγουμένως Ἰταλικὸς καὶ Λαοδικηνὸς καὶ Ἀραβικὸς καὶ χαλκὸς καὶ κασσίτερος καὶ μόλυβδος, κοράλλιον καὶ χρυσόλιθον, ἱματισμὸς ἁπλοῦς καὶ νόθος παντοῖος, πολύμιτοι ζῶναι πηχυαῖαι, στύραξ, μελίλωτον, ὕαλος ἀργὴ, σανδαράκη, στίμμι, δηνάριον χρυσοῦν καὶ ἀργυροῦν, ἔχον ἀλλαγὴν καὶ ἐπικέρδειάν τινα πρὸς τὸ ἐντόπιον νόμισμα, μύρον οὐ βαρύτιμον οὐδὲ πολύ· τῷ δὲ βασιλεῖ κατ ́ ἐκείνους τοὺς καιροὺς εἰσφερόμενα βαρύτιμα ἀργυρώματα καὶ μουσικὰ καὶ παρθένοι εὐειδεῖς πρὸς παλλακίαν καὶ διάφορος οἶνος καὶ ἱματισμὸς ἁπλοῦς πολυτελὴς καὶ μύρον ἔξοχον. Φέρεται δὲ ἀπὸ τούτων τῶν τόπων νάρδος, κόστος, βδέλλα, ἐλέφας, ὀνυχίνη λιθία καὶ μουρρίνη καὶ λύκιον καὶ ὀθόνιον παντοῖον καὶ Σηρικὸν καὶ μολόχινον καὶ νῆμα καὶ πέπερι μακρὸν καὶ τὰ ἀπὸ τῶν ἐμπορίων φερόμενα. Ἀποπλέουσι δὲ κατὰ καιρὸν οἱ ἀπὸ τῆς Αἰγύπτου εἰς τὸ ἐμπόριον ἀναγόμενοι περὶ τὸν Ἰούλιον μῆνα, ὅς ἐστιν Ἐπιφί."
- παράγραφος 49
Μεγάλες ποσότητες εμπορευμάτων επίσης έρχονταν και από τα βόρεια, την Οζήνη (Ουτζαΐν στα Ινδικά), την πρωτεύουσα των σατραπών της δυτικής Ινδίας:
"Ἔνι δὲ αὐτῇ καὶ ἐξ ἀνατολῆς πόλις λεγομένη Ὀζήνη, ἐν ᾗ καὶ τὰ βασίλεια πρότερον ἦν· ἀφ ́ ἧς πάντα τὰ πρὸς εὐθηνίαν τῆς χώρας εἰς Βαρύγαζα καταφέρεται καὶ τὰ πρὸς ἐμπορίαν τὴν ἡμετέραν, ὀνυχίνη λιθία καὶ μουρρίνη καὶ σινδόνες Ἰνδικαὶ καὶ μολόχιναι καὶ ἱκανὸν χυδαῖον ὀθόνιον."
- παράγραφος 48
Τα κατάλοιπα του Ινδοελληνικού βασιλείου
Ο Περίπλους περιγράφει πολυάριθμα Ελληνικά κτίσματα και οχυρώσεις στα Βαρύγαζα, και τα αποδίδει λανθασμένα στον Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος δεν έφτασε ποτέ τόσο νότια. Αν οι αναφορές είναι ακριβής τότε πρόκειται για την επέκταση του Ινδοελληνικού βασιλείου (πρώην Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής) προς τα νότια, στο Γκουτζαράτ της Ινδίας, και το οποίο είχε τα θεμέλια του από τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου. "Μητρόπολις δὲ τῆς χώρας Μιννάγαρα, ἀφ ́ ἧς καὶ πλεῖστον ὀθόνιον εἰς Βαρύγαζα κατάγεται. Σώζεται δὲ ἔτι καὶ νῦν τῆς Ἀλεξάνδρου στρατιᾶς σημεῖα περὶ τοὺς τόπους, ἱερά τε ἀρχαῖα καὶ θεμέλιοι παρεμβολῶν καὶ φρέατα μέγιστα."
Ο Περίπλους αναφέρει επίσης πως κυκλοφορούσαν Ελληνικά νομίσματα δραχμών στη περιοχή των βασιλέων Απολλοδότου και Μενάνδρου μετά τον Αλέξανδρο"Καὶ Ἀλέξανδρος ὁρμηθεὶς ἀπὸ τῶν μερῶν τούτων ἄχρι τοῦ Γάγγους διῆλθε, καταλιπὼν τήν τε Λιμυρικὴν καὶ τὰ νότια τῆς Ἰνδικῆς· ἀφ ́ οὗ μέχρι νῦν ἐν Βαρυγάζοις παλαιαὶ προχωροῦσι δραχμαὶ, γράμμασιν Ἑλληνικοῖς ἐγκεχαραγμέναι ἐπίσημα τῶν μετ Ἀλέξανδρον βεβασιλευκότων Ἀπολλοδότου καὶ Μενάνδρου."
- παράγραφος 47
Η Ελληνική πόλη της Αλεξάνδρειας Βουκεφάλας στον ποταμό Υδάσπη, αναφέρεται επίσης στον Περίπλου (όπως και στον μετέπειτα Πευτιγγεριανό Πίνακα, μια Ρωμαϊκή αναπαράσταση των γνωστών διαδρομών ανάμεσα σε Ευρώπη, βόρεια Αφρική και μέρη της Ασίας, ο οποίος δημιουργήθηκε τον 4ο με 5ο αιώνα).
"Ἐπίκειται δὲ τοῖς Βαρυγάζοις κατὰ τὰ μεσόγεια πλείονα ἔθνη, τό τε τῶν Ἀρατρίων καὶ Ἀραχωσίων καὶ Γανδαραίων καὶ τῆς Προκλαΐδος, ἐν ᾗ ἡ Βουκέφαλος Ἀλεξάνδρεια."
Πρώιμα βασίλεια της νότιας Ινδίας
thumb|Ο ναός της [[Ταντζόρης (Tanjore) στη γη των Ταμίλ]] Το χαμένο λιμάνι της Μουζιρίς (κοντά στο σημερινό Κοτσί της Ινδίας) στο βασίλειο των Τσέρα (Chera), καθώς και το πρώιμο βασίλειο των Παντγιάν (Pandyan), αναφέρονται στον Περίπλου ως μεγάλα κέντρα εμπορίου, πιπεριών και άλλων μπαχαρικών, μεταλλουργίας και ημιπολύτιμων λίθων, ανάμεσα στην Ινδία και τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Σύμφωνα με τον Περίπλου, πολλοί Έλληνες ναυτικοί είχαν σημαντική εμπορική δραστηριότητα στη Μουζιρή:
"Εἶτα Νάουρα καὶ Τύνδις τὰ πρῶτα ἐμπόρια τῆς Λιμυρικῆς, καὶ μετὰ ταύτας Μουζιρὶς καὶ Νέλκυνδα, αἱ νῦν πράσσουσαι. Βασιλείας δ ́ ἐστὶν ἡ μὲν Τύνδις Κηπροβότρου, κώμη παραθαλάσσιος ἔνσημος· ἡ δὲ Μουζιρὶς βασιλείας μὲν τῆς αὐτῆς, ἀκμάζουσα δὲ τοῖς ἀπὸ τῆς Ἀριακῆς εἰς αὐτὴν ἐρχομένοις πλοίοις καὶ τοῖς Ἑλληνικοῖς· κεῖται δὲ παρὰ ποταμὸν, ἀπέχουσα ἀπὸ μὲν Τύνδεως διὰ τοῦ ποταμοῦ καὶ διὰ θαλάσσης σταδίους πεντακοσίους, ἀπὸ δὲ τοῦ * κατ ́ αὐτὴν εἴκοσι."
- παράγραφοι 53-54
Η περιοχή που αναφέρεται ως Λιμυρική είναι η χώρα των Ταμίλ (Ταμιλαγκάμ, தமிழகம்). Επιπλέον, η περιοχή αυτή ήταν χρήσιμη ως κόμβος για το εμπόριο με το εσωτερικό της Ινδίας, στις πεδιάδες από όπου περνούσε ο ποταμός Γάγγης:
"Φέρεται δὲ πέπερι μονογενῶς ἐν ἑνὶ τόπῳ τούτων τῶν ἐμπορίων γεννώμενον πολὺ, τῇ λεγομένῃ Κοττοναρικῇ· φέρεται δὲ καὶ μαργαρίτης ἱκανὸς καὶ διάφορος καὶ ἐλέφας καὶ ὀθόνια Σηρικὰ καὶ νάρδος ἡ Γαγγητικὴ καὶ μαλάβαθρον ἐκ τῶν ἔσω τόπων εἰς αὐτὴν, καὶ λιθία διαφανὴς παντοία καὶ ἀδάμας καὶ ὑάκινθος καὶ χελώνη ἥ τε Χρυσονησιωτικὴ καὶ ἡ περὶ τὰς νήσους θηρευομένη τὰς προκειμένας αὐτῆς τῆς Λιμυρικῆς. Πλέουσι δὲ εἰς αὐτὴν οἱ κατὰ καιρὸν ἀναγόμενοι ἀπ ́ Αἰγύπτου περὶ τὸν Ἰούλιον μῆνα, ὅ ἐστιν Ἐπιφί."
- παράγραφος 56
Βορειοανατολική Ινδία
Ο Περίπλους επίσης περιγράφει τις ετήσιες εκδηλώσεις που γινόταν στη βορειοανατολική Ινδία, στα σύνορα με την Κίνα.
"Κατ ́ ἔτος δὲ παραγίνεται ἐπὶ τὴν συνορίαν τῆς Θινὸς ἔθνος τι, τῷ μὲν σώματι κολοβοὶ καὶ σφόδρα πλατυπρόσωποι, ἐννοίαις δὲ λῷστοι· αὐτοὺς [δὲ] λέγεσθαί [φασι] Σησάτας, παρομοίους ἀνημέροις· παραγίνονται σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις, βαστάζοντες φορτία μεγάλα [καὶ] ταρπόνας ὠμαμπελίνοις παραπλησίας, εἶτ ́ ἐνεπιμένουσιν ἐπί τινα τόπον τῆς συνορίας αὐτῶν καὶ τῶν ἐπὶ τῆς Θινὸς, καὶ ἑορτάζουσιν ἐπί τινας ἡμέρας, ὑποστρώσαντες ἑαυτοῖς τὰς ταρπόνας, καὶ ἀπαίρουσιν εἰς τὰ ἴδια εἰς τοὺς ἐσωτέρους τόπους."
- παράγραφος 65
Οι Σησάτες είναι η πηγή του αρωματικού φυτού μαλάβαθρο.
"Οἱ δὲ ταῦτα δοκεύοντες τότε παραγίνονται ἐπὶ τοὺς τόπους καὶ συλλέγουσι τὰ ἐκείνων ὑποστρώματα, καὶ ἐξινιάσαντες καλάμους τοὺς λεγομένους πέτρους ἐπὶ λεπτὸν ἐπιδιπλώσαντες τὰ φύλλα καὶ σφαιροειδῆ ποιοῦντες διείρουσι ταῖς ἀπὸ τῶν καλάμων ἴναις. Γίνεται δὲ γένη τρία· ἐκ μὲν τοῦ μείζονος φύλλου τὸ ἁδρόσφαιρον μαλάβαθρον λεγόμενον, ἐκ δὲ τοῦ ὑποδεεστέρου τὸ μεσόσφαιρον, ἐκ δὲ τοῦ μικροτέρου τὸ μικρόσφαιρον. Ἔνθεν τὰ τρία μέρη τοῦ μαλαβάθρου γίνεται καὶ τότε φέρεται εἰς τὴν Ἰνδικὴν ὑπὸ τῶν κατεργαζομένων αὐτά."
Ινδοκίνα
Την περιοχή ανατολικά της Ινδίας και μετά τον Γάγγη (Ινδοκίνα) την αποκαλεί Χρυσή
"Μετὰ δὲ ταῦτα, εἰς τὴν ἀνατολὴν [πλεόντων] καὶ τὸν ὠκεανὸν ἐν δεξιοῖς ἐχόντων, εὐώνυμα δὲ τὰ λοιπὰ μέρη ἔξωθεν παραπλεόντων, ὁ Γάγγης ἀπαντᾷ καὶ ἡ περὶ αὐτὴν ἐσχάτη τῆς ἀνατολῆς ἤπειρος, ἡ Χρυσῆ."
- παράγραφος 63
και συνεχίζει παρακάτω στην ίδια παράγραφο αναλύοντας πως η περιοχή είναι πλούσια σε χρυσό και η ανατολικότερη γη που υπάρχει:
Τζο Χιλ
Ο Τζο Χιλ (Joe Hill, γεννημένος ως Joel Emmanuel Hägglund, γνωστός και σαν Joseph Hillström, Γκέφλε, Σουηδία, 7 Οκτωβρίου 1879 – Σολτ Λέικ Σίτι, Γιούτα, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, 19 Νοεμβρίου 1915) ήταν σουηδικής καταγωγής μετανάστης στις ΗΠΑ, συνδικαλιστής, ακτιβιστής υπέρ των εργατικών δικαιωμάτων, εικονογράφος και μουσικός, καταδικασμένος ως εγκληματίας. Θεωρείται θρυλική μορφή μάρτυρα που πέθανε για τις ιδέες του και τα συμβάντα της ζωής του υμνήθηκαν από πολλούς δημιουργούς, ενώ η ανάμνησή του αποτελεί μέρος της λαϊκής κουλτούρας. Επιπρόσθετα, η πατρική του εστία στη Σουηδία έχει μετατραπεί σε μουσείο και χώρο πολιτιστικών εκδηλώσεων. Από πολλούς έχει υποστηριχτεί η άποψη ότι η καταδίκη και η εκτέλεσή του αποτελούν δικαστική πλάνη και επίσης πως ήταν το εκδικητικό αποτέλεσμα των εχθρών του, εξαιτίας της δράσης του υπέρ των εργατικών διεκδικήσεων. Αντιθέτως, η δικαιοσύνη της Μασαχουσέτης ουδέποτε αποδέχτηκε την πιθανότητα της πλάνης. Η περίπτωση του Τζο Χιλ εμφανίζει πολλές ομοιότητες με την αντίστοιχη των Σάκο και Βαντσέτι.
Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας
Ινδοκίνα
"Λέγεται δὲ καὶ χρυσωρύχια περὶ τοὺς τόπους εἶναι, νόμισμά τε χρυσοῦ, ὁ λεγόμενος κάλτις. Κατ ́ αὐτὸν δὲ τὸν ποταμὸν νῆσός ἐστιν ὠκεάνιος, ἐσχάτη τῶν πρὸς ἀνατολὴν μερῶν τῆς οἰκουμένης, ὑπ αὐτὸν ἀνέχοντα τὸν ἥλιον, καλουμένη Χρυσῆ, χελώνην ἔχουσα πάντων τῶν κατὰ τὴν Ἐρυθρὰν τόπων ἀρίστην."
Εκκλησία Αγίου Γεωργίου (Τιφλίδα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τιφλίδα Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Γεωργία
Τζο Χιλ
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τζο ήταν το τρίτο τέκνο της 11μελούς οικογένειας του σιδηροδρομικού υπάλληλου Olof Hagglund (1846 - 1887) και της Margareta Catharina (1845 - 1902), των οποίων τρία από τα παιδιά πέθαναν σε μικρή ηλικία. Ο Τζο ο ίδιος είχε ασθενική υγεία και στην ηλικία των 20 ετών προσβλήθηκε από φυματίωση. Αργότερα (Οκτώβριος 1902), μαζί με έναν από τα αδέλφια του, τον Paul Elias (1877 - 1955) μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Αφού περιπλανήθηκε σε διάφορες Πολιτείες εργαζόμενος σε χειρωνακτικές δουλειές, κατέληξε στη Δυτική Ακτή (Σαν Φρανσίσκο). Αργότερα (1910) γράφτηκε στο τοπικό συνδικάτο λιμενεργατών του Σαν Πέντρο της Καλιφόρνια με επωνυμία «Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου» (IWW) των οποίων τα μέλη αποκαλούνταν, λαϊκά, σαν «Wobblies». Στα τέλη της ίδιας χρονιάς απεύθυνε μία επιστολή προς τη φιλεργατική εφημερίδα «Industrial Worker», δηλώνοντας την ιδιότητά του σαν στέλεχος (γραμματέας) του παραρτήματος των IWW στο Πόρτλαντ του Όρεγκον. Δραστηριοποιήθηκε εκδηλώνοντας έντονη συνδικαλιστική δράση ταξιδεύοντας ως οργανωτής και καθοδηγητής, διακρίθηκε ως δημοφιλής ομιλητής και συνθέτης - στιχουργός για λογαριασμό της εργατικής ένωσης στην οποία ανήκε. Την ίδια εποχή υιοθέτησε ως ψευδώνυμο το Joe Hill, με το οποίο υπέγραφε τα γραπτά του (κείμενα και ποιήματα) αλλά και τα διάφορα σχέδια που δημοσίευε, υπό μορφή σατιρικών κόμικς. Μελοποιούσε ακόμη τα τραγούδια που έγραφε, χρησιμοποιώντας (μικρή παραλλαγή) γνωστών μελωδιών, που είχαν απήχηση στο ευρύ κοινό.
Η δολοφονία των Μόρισον
Λίγο πριν τις 22:00 του Σαββάτου 10 Ιανουαρίου 1914 κι ενώ ο πρώην αστυφύλακας Τζον Μόρισον, μαζί με τους γιους του Άρλινγκ (ο μεγαλύτερος) και Μέρλιν (18 ετών) έκλεινε το μπακάλικό του σε σε κεντρικό σημείο του Σολτ Λέικ, ξαφνικά εμφανίστηκαν δύο ένοπλοι κουκουλοφόροι, ένας ψηλός και ο άλλος πιο κοντός και ο ένας τους απεύθυνε την απειλητική φράση «Αυτή τη φορά δε τη γλυτώνεις» πριν πυροβολήσει τον καταστηματάρχη. Ο τελευταίος έπεσε τραυματισμένος πίσω από τον πάγκο, ενώ ο γιος του Άρλινγκ πρόλαβε πριν πέσει νεκρός από τα πυρά των δραστών να πυροβολήσει τον έναν από αυτούς. Ο μικρότερος γιος, αφού είδε ότι ο πατέρας του ήταν βαριά τραυματισμένος αλλά δεν μπορούσε να μιλήσει, κάλεσε από το τηλέφωνο την Αστυνομία. Αυτόπτες μάρτυρες, γείτονες και περίοικοι, κατέθεσαν πως όντως, είδαν δύο μασκοφόρους να απομακρύνονται τρέχοντας από το κατάστημα και τον έναν από αυτούς να δείχνει πληγωμένος (κρατούσε με τα δύο χέρια του το στήθος) ενώ μία γυναίκα τον άκουσε να λέει «Ω, Μπομπ, με χτύπησαν!» Ένας τρίτος κακοποιός περίμενε τους δύο στην απέναντι γωνία και οι τρεις τους έσπευσαν να εξαφανιστούν. Ο Τζον Μόρισον εξέπνευσε λίγο αργότερα στο ιατρείο του αστυνομικού τμήματος όπου τον μετέφεραν, δίχως να μπορέσει να πει κάτι για την ταυτότητα των φονιάδων. Ήταν κοινή πεποίθηση, όμως στην πόλη, ότι, λόγω της προηγούμενης ιδιότητάς του σαν αστυνομικού, είχε πολλές αντιπάθειες από παράνομους που είχε συλλάβει κατά καιρούς. Μάλιστα τα προηγούμενα 12 χρόνια, δύο φορές κάποιος άγνωστος είχε επιχειρήσει να τον δολοφονήσει και ο Μόρισον είχε σωθεί ως εκ θαύματος. Οι συντοπίτες του, λοιπόν, πίστευαν ακράδαντα πως κάποιος εγκληματίας ζητούσε εκδίκηση.
Η εμπλοκή του Χιλ
Δύο ή τρεις μέρες μετά τη διπλή δολοφονία των Μόρισον και ενώ οι αρχές βρίσκονταν στο σκοτάδι, έχοντας, ωστόσο, υιοθετήσει την πιθανότητα αντεκδίκησης από κάποιον πρώην κρατούμενο, ένας γιατρός παρουσιάστηκε στο τμήμα και κατέθεσε ότι είχε κληθεί να περιθάλψει έναν τραυματία από πυροβόλο όπλο που έφτασε στην πόρτα του τη νύκτα του φονικού. Ο άνδρας εκείνος έφερε τραύμα στην πλάτη, το οποίο οφείλονταν, όπως είπε στο γιατρό, σε πυροβολισμό κάποιου συζύγου, μετά από καυγά μεταξύ τους που είχε αφορμή μία παρεξήγηση. Ο πυροβοληθείς εξήγησε πως ο σύζυγος νόμιζε ότι το θύμα προσέβαλε τη γυναίκα του, κάτι που δεν ίσχυε. Ο γιατρός, ο οποίος ονομάζονταν Μακ Χιου, είχε αναγνωρίσει στο πρόσωπο του πληγωμένου το Τζο Χιλ, αφού κουράριζε μέλη της οικογένειας που τον φιλοξενούσε, στο προάστιο Μάρρεϋ της πόλης. Μάλιστα δήλωσε στους αστυνομικούς πως πραγματοποίησε στον τραυματία δύο ακόμη επισκέψεις, για αλλαγή του τραύματος και χογήγηση παυσίπονης ένεσης. Δεν είναι ξεκαθαρισμένο, πάντως, αν την κατάθεση στην αστυνομία έκανε ο ίδιος ο θεράπων ιατρός ή κάποιος συγγενής ή συνάδελφός του (το πιο πιθανό).
Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας
Κίνα
"Μετὰ δὲ ταύτην τὴν χώραν ὑπ ́ αὐτὸν ἤδη τὸν βορέαν, ἔξωθεν εἰς Θινός τινα τόπον ἀποληγούσης τῆς θαλάσσης, παράκειται ἐν αὐτῇ πόλις μεσόγειος μεγίστη, λεγομένη Θῖναι"
Τζο Χιλ
Δίκη και καταδίκη
Ο Χιλ συνελήφθη το βράδυ της Τρίτης 13 Ιανουαρίου του 1914 και μία εβδομάδα μετά, του απαγγέλθηκε κατηγορία για φόνο πρώτου βαθμού (από πρόθεση) ενώ περιέργως αγνοήθηκε το γεγονός πως δεν είχε κανένα κίνητρο εκδίκησης εναντίον των θυμάτων. Σε επίμονες ερωτήσεις του βοηθού σερίφη που τον συνέλαβε, ο Χιλ αρνήθηκε να αποκαλύψει το όνομα του ανθρώπου που τον είχε πυροβολήσει στην πλάτη, της συζύγου ή τις συνθήκες κατά τις οποίες έλαβε χώρα το γεγονός. Ο νεαρός Μέρλιν Μόρισον κατέθεσε ότι δεν μπορούσε να αναγνωρίσει στο πρόσωπο του Χιλ κάποιον από τους δολοφόνους του πατέρα και του αδελφού του, διότι είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους. Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι η σιλουέτα του ενός από τους φονιάδες θα μπορούσε να ανήκει στο Χιλ. Ακολούθως, ο περιφερειακός δικαστής Χάρι Χάρπερ, που ανέλαβε την υπόθεση, όρισε ημερομηνία έναρξης της δίκης την 17η Ιουνίου 1914. Ο Χιλ δεν θέλησε να προσλάβει συνήγορο, καθώς όπως είπε δεν είχε χρήματα για να τον πληρώσει και αποφάσισε να υπερασπίσει μόνος τον εαυτό του. Αυτό αποδείχτηκε καθοριστικά αρνητικό σε βάρος του, αφού, δίχως την απαραίτητη δικονομική πείρα, δεν ήταν σε θέση να υποστηρίξει με τον κατάλληλο τρόπο την αθωότητά του. Το Σάββατο 28 Ιουνίου του 1914 οι 12 ένορκοι (όλοι άνδρες) τον βρήκαν ομόφωνο ένοχο και στις 8 Ιουλίου, ο Χιλ, ερωτώμενος από το δικαστή Ρίτσι, επέλεξε σαν τρόπο εκτέλεσης τον τουφεκισμό, αντί του απαγχονισμού. Μάλιστα δήλωσε δεικτικά ότι προτιμούσε να τον πυροβολήσουν διότι ήδη τον είχαν πετύχει μία φορά και ήταν σίγουρος πως δεν θα αστοχούσαν. Καθ' όλη τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας ο Χιλ επαναλάμβανε ότι ήταν αθώος και (μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας) ότι δεν τον ενδιέφερε μία μετατροπή της ποινής του ή μία χάρη κατόπιν αίτησής του, τις οποίες θεωρούσε ταπεινωτικές και εξευτελιστικές. Παράλληλα, επέμενε στο να μην αποκαλύπτει στοιχεία για την ταυτότητα του προσώπου που τον είχε πυροβολήσει, όπως και της συζύγου του, κάτι που έδωσε την ευκαιρία στον εισαγγελέα να εισηγηθεί την καταδίκη του.
Προσπάθειες για την αθώωσή του
Ενώ σε πρώτη φάση οι επικεφαλής των «Βιομηχανικών Εργατών» επέλεξαν να κρατήσουν αποστάσεις από την υπόθεση για να μην εκθέσουν τη δράση τους σε συκοφαντίες των εργοδοτών, μετά την εκδήλωση κύματος διαμαρτυριών υπέρ του Χιλ από ακτιβιστές και διάφορους δημόσιους παράγοντες, τελικά αποφάσισαν να συμπαρασταθούν στο μέλος τους, ορίζοντας οι ίδιοι δικηγόρους. Την 1η Σεπτεμβρίου ο δικαστής Ρίτσι απέρριψε αίτημα της υπεράσπισης για αναψηλάφιση της δίκης. Ακολούθησε έφεση προς το Ανώτατο Δικαστήριο της Γιούτα, αλλά στις 3 Ιουνίου του 1915 η πρόταση απορρίφθηκε. Στις 2 Αυγούστου ο Ρίτσι εξέδωσε εκ νέου καταδικαστική απόφαση (σε θάνατο) και η εκτέλεση προσδιορίστηκε για την 1η Οκτωβρίου. Οι δικηγόροι της IWW απεύθυναν τότε αίτηση προς το 3μελές Συμβούλιο Χαρίτων (αποτελούμενο απ’ τους δικαστές Στράουπ, Φρικ, Μακ Κάρτυ) για μετατροπή της ποινής σε κάθειρξη, που ούτε αυτή έγινε δεκτή, ενόσο ο Χιλ αρνιόταν επίμονα να αποκαλύψει το άλλοθί του. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2015 ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ουίλσον ζήτησε, ύστερα από έκκληση του Σουηδού πρέσβη Έκενγκρεν, από τον κυβερνήτη της Γιούτα, Ουίλιαμ Σπράου την αναβολή της εκτέλεσης, κάτι πρωτοφανές στα χρονικά, αφού κατά παράδοση ο Αμερικανός πρόεδρος δεν δικαιούνταν να παρεμβαίνει σε εσωτερικές υποθέσεις των Πολιτειών. Με δυσφορία, ο Σπράου χορήγησε αναβολή 16 ημερών. Στις 16 Οκτωβρίου συγκάλεσε ο ίδιος ξανά το Συμβούλιο Χαρίτων και δύο μέρες μετά, το Συμβούλιο απέρριψε το αίτημα. Κατόπιν επίμονης, όμως, παράκλησης της ακτιβίστριας Ελίζαμπεθ Γκάρλεϊ Φλιν, στις 17 Νοεμβρίου ο πρόεδρος Ουίλσον ζήτησε από τον κυβερνήτη να επανεξετάσει την περίπτωση του Χιλ, όμως αυτή τη φορά ο Σπράου απέρριψε το αίτημα.
Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας
Κίνα
και συνεχίζει παρακάτω στην ίδια παράγραφο πως πρόκειται για μια μακρινή περιοχή στην οποία σπάνια φτάνουν οι εξερευνητές, και πως βρίσκεται κάτω από τη Μικρή Άρκτο, και αναφέρει πως πρόκειται για την αντίποδα του Πόντου και της Κασπίας:
Τζο Χιλ
Το τέλος
Ήταν σαφές ότι ο Χιλ επεδίωκε μόνο την πλήρη αθώωσή του έχοντας συνειδητοποιήσει πως οτιδήποτε άλλο θα κηλίδωνε τη φήμη του. Απευθύνοντας επιστολές σε εφημερίδες και εργατικές ενώσεις, έδειχνε καθαρά ότι είχε επιλέξει την οδό της αυτοθυσίας, ελπίζοντας πως έτσι θα αποτελούσε παράδειγμα για τους εργάτες που υπερασπίσθηκε, όπως και αποδείχτηκε. Στο φίλο του, ηγέτη του IWW Bill Haywood, μεταξύ άλλων, έγραψε: «Αντίο Μπιλ, πεθαίνω ως αληθινός επαναστάτης... Μη χάνετε χρόνο, οργανωθείτε...» Στις 19 Νοεμβρίου 1915 ο Χιλ εκτελέστηκε από 5μελές απόσπασμα στο προαύλιο των Φυλακών Sugar House της Γιούτα, δεχόμενος 4 σφαίρες στην καρδιά. Είχε δώσει, εμφατικά, ο ίδιος το σύνθημα («πυρ») λίγες στιγμές πριν τον επικεφαλής αξιωματικό. Ως τελευταία του επιθυμία θέλησε να μην ταφεί εντός των ορίων της Πολιτείας της Γιούτα. Σύμφωνα με τη διαθήκη του, το σώμα του στάλθηκε για αποτέφρωση στο Σικάγο και οι στάχτες μοιράστηκαν σε 600 μικρούς φακέλους που ταχυδρομήθηκαν, συμβολικά, προς διάφορους αποδέκτες.
Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας
Κίνα
"''Εἰς δὲ τὴν Θῖνα ταύτην οὐκ ἔστιν εὐχερῶς ἀπελθεῖν· σπανίως γὰρ ἀπ ́ αὐτῆς τινὲς οὐ πολλοὶ ἔρχονται. Κεῖται δὲ ὁ τόπος ὑπ ́ αὐτὴν τὴν μικρὰν ἄρκτον, λέγεται δὲ συνορίζειν τοῖς ἀπεστραμμένοις μέρεσι τοῦ Πόντου καὶ τῆς Κασπίας θαλάσσης"
- παράγραφος 64
Τζο Χιλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εργατικό κίνημα στις ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές
Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας
Κίνα
δίνει μια φυσική περιγραφή της εντύπωσης που αποκόμισε από τους Κινέζους:
"Κατ ́ ἔτος δὲ παραγίνεται ἐπὶ τὴν συνορίαν τῆς Θινὸς ἔθνος τι, τῷ μὲν σώματι κολοβοὶ καὶ σφόδρα πλατυπρόσωποι, ἐννοίαις δὲ λῷστοι· αὐτοὺς [δὲ] λέγεσθαί [φασι] Σησάτας, παρομοίους ἀνημέροις· παραγίνονται σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις, βαστάζοντες φορτία μεγάλα [καὶ] ταρπόνας ὠμαμπελίνοις παραπλησίας, εἶτ ́ ἐνεπιμένουσιν ἐπί τινα τόπον τῆς συνορίας αὐτῶν καὶ τῶν ἐπὶ τῆς Θινὸς, καὶ ἑορτάζουσιν ἐπί τινας ἡμέρας, ὑποστρώσαντες ἑαυτοῖς τὰς ταρπόνας, καὶ ἀπαίρουσιν εἰς τὰ ἴδια εἰς τοὺς ἐσωτέρους τόπους."
Μετάλλια στον αθλητισμό
frame|right|Το αργυρό μετάλλιο που απονεμήθηκε στους νικητές στους [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1896|Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896.]] thumb|right|Τα μετάλλια της διοργάνωσης των [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1900|Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1900, στο μουσείο της επίσημης Ολυμπιακής Συλλογής.]] Σε πολλές αθλητικές διοργανώσεις απονέμονται μετάλλια στους αθλητές που επιτυγχάνουν υψηλή κατάταξη, και συγκεκριμένα χρυσό, αργυρό και χάλκινο για την πρώτη, δεύτερη και τρίτη σειρά κατάταξης αντίστοιχα.
Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας
Κίνα
- παράγραφος 65
καθώς και μια περιγραφή της εμπορική δραστηριότητα των Κινέζων προς την Ινδία:
Μετάλλια στον αθλητισμό
Ολυμπιακοί Αγώνες
Ειδικότερα στους πρώτους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 τα μετάλλια των νικητών ήταν αργυρά και για τους δεύτερους χάλκινα, ενώ οι τρίτοι δεν πήραν κανένα μετάλλιο ή έστω (όπως πήραν επίσης οι πρώτοι και οι δεύτεροι) τιμητικό δίπλωμα. Επίσης, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 1900 στα περισσότερα αθλήματα δεν δόθηκαν μετάλλια, παρά μόνο κύπελλα ή άλλα παρόμοια τρόπαια. Ακόμα όμως και στα αθλήματα όπου υπήρξε απονομή μεταλλίων, δεν δόθηκαν χρυσά μετάλλια. Το μετάλλιο του νικητή ήταν κράμα από χρυσό και ασήμι, με ένα κάπως ασθενέστερο κίτρινο χρώμα από αυτό του κανονικού χρυσού, το μετάλλιο του 2ου ήταν ασημένιο, ενώ το μετάλλιο του 3ου ήταν χάλκινο. Μάλιστα υπήρξε η μοναδική διοργάνωση όπου τα μετάλλια ήταν ορθογώνια αντί για κυκλικά.
Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας
Κίνα
"Γίνεται δὲ γένη τρία· ἐκ μὲν τοῦ μείζονος φύλλου τὸ ἁδρόσφαιρον μαλάβαθρον λεγόμενον, ἐκ δὲ τοῦ ὑποδεεστέρου τὸ μεσόσφαιρον, ἐκ δὲ τοῦ μικροτέρου τὸ μικρόσφαιρον. Ἔνθεν τὰ τρία μέρη τοῦ μαλαβάθρου γίνεται καὶ τότε φέρεται εἰς τὴν Ἰνδικὴν ὑπὸ τῶν κατεργαζομένων αὐτά."
Το άγνωστο
Οι χώρες που βρίσκονται πέρα της Κίνας, αναφέρεται πως είναι αδύνατο να εξερευνηθούν λόγω των κάκιστων καιρικών συνθηκών και της πολύ δύσκολης πρόσβασης
Μετάλλια στον αθλητισμό
Ολυμπιακοί Αγώνες
Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 καθιερώθηκε οριστικά η απονομή χρυσού μεταλλίου για τον πρώτο, ασημένιου μεταλλίου για τον δεύτερο και μπρούτζινου μεταλλίου για τον τρίτο, και όχι χάλκινου όπως είναι γνωστό στους Έλληνες. Σημαντικό ιστορικά ήταν το γεγονός ότι η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) προχώρησε τότε σε εκ των υστέρων απονομή χρυσών, ασημένιων και χάλκινων μεταλλίων και στους τρεις πρώτους αθλητές των αγωνισμάτων των δύο πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, του 1896 και του 1900, προκειμένου να υπάρξει δίκαιη ιστορική εναρμόνιση με τους κατόχους μεταλλίων όλων των επόμενων διοργανώσεων.
Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας
Το άγνωστο
"Τὰ δὲ μετὰ [τούτους] τοὺς τόπους, διά τε ὑπερβολὰς χειμώνων καὶ πάγους μεγίστους δύσβατα ὄντα, εἴτε καὶ θείᾳ τινὶ δυνάμει θεῶν, ἀνερεύνητά ἐστιν."
Μετάλλια στον αθλητισμό
Σχέδια των μεταλλίων
Το κόψιμο των μεταλλίων είναι ευθύνη της διοργανώτριας πόλης. Από το 1928 μέχρι το 1968 το σχέδιο ήταν πάντα το ίδιο: η μία όψη έδειχνε ένα σχέδιο του Φλωρεντίνου καλλιτέχνη Τζιουζέπε Κασιόλι με κείμενο με την διοργανώτρια πόλη, ενώ η άλλη όψη έδειχνε ένα άλλο σχέδιο ενός Ολυμπιακού πρωταθλητή. Από το 1972 μέχρι το 2000 το σχέδιο του Κασιόλι (ή κάποια ελαφριά παραλλαγή του) παρέμεινε στη μία όψη, ενώ η άλλη όψη είχε ένα σχέδιο εθίμου από τη διοργανώτρια πόλη. Μετά τη διαπίστωση πως το σχέδιο του Κασιόλι έδειχνε ένα Ρωμαϊκό αμφιθέατρο για Αγώνες που ήταν αρχικά Ελληνικοί, δημιουργήθηκε ένα νέο σχέδιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας του 2004.
Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας
Το άγνωστο
- παράγραφος 66
Πηγές
Κατηγορία:Περίπλοι Κατηγορία:Ιστορία της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας Κατηγορία:Ιστορία της Αφρικής Κατηγορία:Ιστορία της Ασίας Κατηγορία:Ινδικός Ωκεανός Κατηγορία:Ερυθρά Θάλασσα Κατηγορία:Ιστορική γεωγραφία
Μετάλλια στον αθλητισμό
Σχέδια των μεταλλίων
Τα μετάλλια των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων έχουν πιο ποικίλα θέματα.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου
Ακολουθώντας μια ασυνήθιστη πρακτική, αργυρά μετάλλια απονεμήθηκαν για την τρίτη θέση στα Παγκόσμια κύπελλα ποδοσφαίρου του 1974 και 1978. Στη δεύτερη θέση απονεμήθηκε επιχρυσωμένο μετάλλιο.
Ψυχολογική μελέτη
Το 1995, μια μελέτη πραγματοποιήθηκε από τους κοινωνικούς ψυχολόγους Victoria Medvec, Scott Madey και Thomas Gilovich στα αποτελέσματα της εξωπραγματικής σκέψης στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η μελέτη έδειξε ότι οι αθλητές που κέρδισαν το χάλκινο μετάλλιο ήταν σημαντικά πιο ευχαριστημένοι από τη νίκη τους από εκείνους τους αθλητές που κέρδισαν το αργυρό μετάλλιο. Οι κάτοχοι αργυρού μεταλλίου ήταν απογοητευμένοι επειδή είχαν χάσει την πρώτη θέση και το χρυσό μετάλλιο, ενώ οι κάτοχοι χάλκινων μεταλλίων ήταν απλά ευτυχείς με το να έχουν λάβει οποιεσδήποτε τιμές (αντί μιας τέταρτης θέσης). Αυτό περισσότερο συναντάται σε αγώνες knockout, όπως το Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου της FIFA, όπου τα χάλκινα μετάλλια απονέμονται με τη νίκη ενός μικρού τελικού, ενώ τα ασημένια μετάλλια απονέμονται μετά από μια ήττα σε μεγάλο τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετάλλια Κατηγορία:Αθλητισμός
Εκλογές στη Νότια Αφρική
Εκλογές στη Νότια Αφρική διεξάγονται για την Εθνοσυνέλευση, τα επαρχιακά νομοθετικά συμβούλια και τα δημοτικά συμβούλια. Οι εκλογές ακολουθούν έναν πενταετή κύκλο, ενώ διεξάγονται ταυτόχρονα εθνικές και επαρχιακές εκλογές, ενώ διενεργούνται δημοτικές εκλογές δύο χρόνια αργότερα. Το εκλογικό σύστημα βασίζεται στην αναλογική αντιπροσώπευση με λίστα κομμάτων, γεγονός που σημαίνει ότι τα κόμματα εκπροσωπούνται ανάλογα με την εκλογική τους υποστήριξη. Για τα δημοτικά συμβούλια υπάρχει ένα μικτό σύστημα στο οποίο οι δημοτικές εκλογικές περιφέρειες (wards) εκλέγουν μεμονωμένους συμβούλους μαζί με αυτούς που διορίζονται από τις κομματικές λίστες.
Στις εκλογές της Εθνοσυνέλευσης, κάθε πολίτης της Νότιας Αφρικής που είναι 18 ετών ή μεγαλύτερος μπορεί να ψηφίσει, συμπεριλαμβανομένων (από τις εκλογές του 2014) εκείνων που κατοικούν εκτός Νότιας Αφρικής. Στις εκλογές ενός επαρχιακού νομοθετικού συμβουλίου ή ενός δημοτικού συμβουλίου, μόνο οι κάτοικοι της επαρχίας ή του δήμου μπορούν να ψηφίσουν. Όλες οι εκλογές διεξάγονται από την Εκλογική Επιτροπή της Νοτίου Αφρικής, η οποία είναι ένα ανεξάρτητο όργανο που ιδρύθηκε από το Σύνταγμα.
Κατάλογος των εκλογών
Από το 1910, οι κοινοβουλευτικές γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις ακόλουθες ημερομηνίες.
Τελευταία εκλογικά αποτελέσματα
{{{Κύριο|Νοτιοαφρικανικές γενικές εκλογές (2019)}}
Δημοψηφίσματα
Στη Νότια Αφρική έχουν διεξαχθεί και δημοψηφίσματα.
1960
Το πρώτο δημοψήφισμα στην ιστορία της Νοτίου Αφρικής διεξήχθη στις 5 Οκτωβρίου 1960. Οργανώθηκε από την κυβέρνηση του Εθνικού Κόμματος με αντικείμενο τη μετατροπή της Ένωσης σε δημοκρατία και εγκρίθηκε οριακά με ποσοστό 52,29% από τους λευκούς ψηφοφόρους, οι οποίοι ήταν και οι μόνοι που είχαν δικαίωμα ψήφου.. Στις 31 Μαΐου 1961 η Νότια Αφρική έγινε δημοκρατία.
1983
Στο επόμενο δημοψήφισμα, στο οποίο επίσης είχαν συμμετοχή μόνο οι λευκοί, στις 2 Νοεμβρίου 1983, οι ψηφοφόρoι ενέκριναν με ποσοστό 66,3% το Σύνταγμα του 1983, με το οποίο καθιερώθηκε ένα Κοινοβούλιο με τρεις βουλές. Οι έγχρωμοι και οι Νοτιαφρικανοί ινδικής καταγωγής θα εκπροσωπούνταν με διαφορετικές βουλές, ενώ χωρίς αντιπροσώπευση θα έμεναν οι μαύροι. Το νέο σύνταγμα τέθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1984.
1992
Με το δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στις 17 Μαρτίου 1992, οι ψηφοφόροι υπερψήφισαν (με ποσοστό 67,5%) την πρόταση να τερματιστεί το καθεστώς του απαρτχάιντ. Δικαίωμα ψήφου είχαν και πάλι μόνον οι λευκοί. Δύο χρόνια αργότερα δόθηκε δικαίωμα ψήφου σε όλους τους πολίτες, άντρες και γυναίκες, ανεξαρτήτου φυλής.
Ρίλα
thumb|250px|Άποψη της ψηλότερης κορυφής της Ρίλας, του [[Μουσαλά (2.925 μ.)]] Η Ρίλα (βουλγαρικά: Рила) είναι οροσειρά στη νοτιοδυτική Βουλγαρία και η ψηλότερη οροσειρά στη Βουλγαρία και τα Βαλκάνια, με ψηλότερη κορυφή το Μουσαλά, ύψους 2.925 μέτρων. Συχνά εντάσσεται στην οροσειρά της Ροδόπης, επονομαζόμενη Δυτική Ροδόπη. Ο ορεινός όγκος είναι επίσης ο έκτος ψηλότερος στην Ευρώπη, μετά τον Καύκασο, τις Άλπεις, τη Σιέρρα Νεβάδα, τα Πυρηναία και την Αίτνα, και ο ψηλότερος ανάμεσα στις Άλπεις και τον Καύκασο. Το μεγαλύτερο τμήμα του βουνού το καταλαμβάνει το εθνικό πάρκο Ρίλας.
Από τη Ρίλα πηγάζουν μερικά από τα μεγαλύτερα ποτάμια των Βαλκανίων, όπως ο Έβρος, ο Ίσκαρ και ο Νέστος. Στο βουνό είναι κτισμένο το μοναστήρι της Ρίλας, το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μοναστήρι της Βουλγαρίας, το οποίο ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα. Επίσης, το βουνό είναι γνωστό για τις εφτά λίμνες του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οροσειρές της Βουλγαρίας Κατηγορία:Βουνά της Βουλγαρίας
ΦΚ Πέλιστερ
Η ΦΚ Πέλιστερ (ФК Пeлистер) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπίτολα (Μοναστήρι) της Βόρειας Μακεδονίας. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Βόρειας Μακεδονίας. Έδρα της είναι το στάδιο Τούμπα Καφέ (Стадион Тумбе Кафе) στο Μοναστήρι.
Ιστορία
Η ΦΚ Πέλιστερ ιδρύθηκε το 1945, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, από το τότε καθεστώς της χώρας. Προηγουμένως, στο Μοναστήρι το 1924 είχε ιδρυθεί σύλλογος με την ονομασία Ομλαντίνα που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Πέλιστερ και αργότερα σε ΣΚ Μπίτολα. Ο σύλλογος αυτός από την ίδρυση μέχρι το 1927 αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Ποδοσφαιρικής υποομοσπονδίας Βελιγραδίου και από το 1928 έως το 1941 στο πρωτάθλημα της Ποδοσφαιρικής υποομοσπονδίας Σκοπίων, της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Η Πορεία της Πέλιστερ
Αρχικά η ΦΚ Πέλιστερ συμμετείχε στις μικρές κατηγορίες της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και ήταν πρωταθλήτρια του Περιφερειακού Πρωταθλήματος ΠΓΔΜ επτά φορές. Τέσσερις φορές κατέκτησε το Περιφερειακό Κύπελλο ΠΓΔΜ. Κέρδισε την άνοδο της, από το Περιφερεικό Πρωτάθλημα στη Δεύτερη Κατηγορία Γιουγκοσλαβίας, για πρώτη φορά το 1974. Πριν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η ΦΚ Πέλιστερ αγωνίστηκε στην τελευταία σεζόν του πρωταθλήματος της Πρώτης Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας τερματίζοντας στη 15η θέση.
Το 2000 έγινε η πρώτη ομάδα από την ανεξάρτητη Βόρεια Μακεδονία που έφτασε στην τρίτη φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Έφτασε στο τρίτο γύρο του Κυπέλλου Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2000, όπου αποκλείστηκαν από μία από τις νικήτριες ομάδες, τη Θέλτα Βίγο.
Διακρίσεις
Περιφερειακό Πρωτάθλημα Βόρειας Μακεδονίας:
🇲🇰 Δεύτερη κατηγορία Βόρειας Μακεδονίας (ποδόσφαιρο ανδρών):
Περιφερειακό Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:ΦΚ Πέλιστερ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945 Κατηγορία:Μοναστήρι (Βόρεια Μακεδονία)
Μιλλιαράδες Ηρακλείου
Οι Μιλλιαράδες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται νοτιονατολικά της Εμπάρου, στους βόρειους πρόποδες του υψώματος Κούπα, στα 1.188 μέτρα και σε απόσταση 52,5 χλμ. από το Ηράκλειο.
Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και με την κτηνοτροφία. Κύρια προϊόντα είναι το λάδι και ο δίκταμος, αρωματικό φυτό που εξάγεται στο εξωτερικό για ποτοποιία. thumb|Ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα στους Μιλλιαράδες Ηρακλείου.|αριστερά Στο χωριό βρίσκονται οι ναοί του Αγίου Παντελεήμονα και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Μάμαντος και της Παναγίας στο Δέτη ή Γρυλούς μέσα σε σπήλαιο νότια του χωριού, ο οποίος έχει τοιχογραφίες που όμως καταστράφηκαν.
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του χωριού οφείλεται στο γνωστό και σημερινό επώνυμο Μιλιαράς, (βυζαντινό επώνυμο των πρώτων οικιστών), που σημαίνει αυτόν που κατασκευάζει μιλιάρια, δηλ. καζάνια. Άλλη εκδοχή για το όνομα (με γραφή Μηλλιαράδο) λέει ότι προέρχεται από τη λέξη “μήλα” που στην ομηρική γλώσσα σημαίνει πρόβατα. Και αυτό γιατί παλαιότερα οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν βοσκοί.
Οι Μιλλιαράδες δεν αναφέρονται σε βενετικές απογραφές, ούτε στην τουρκική του 1671, ούτε στον κατάλογο του 1834. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται με 185 Χριστιανούς κατοίκους. Παλαιότερη γραφή του χωριού είναι το ουδέτερο Μιλιαράδω.
Δείτε Κοινότητα Μιλλιαράδων μικρογραφία|490x490px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμος Βιάννου Μιλλι
Γκουάμ
Το ηφαιστειογενές νησί Γκουάμ (στη γλώσσα Τσαμόρο: Guåhan, Γκουαχάν) είναι μη ενσωματωμένη περιοχή των ΗΠΑ με έκταση 544 τ.χλμ. και πληθυσμό 153.836 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Είναι πρώην ισπανική αποικία, η οποία άλλαξε κατοχή το 1898, με τη λήξη του αμερικανο-ισπανικού πολέμου. Πρωτεύουσα είναι η Χαγκάτνια. To 2010 ο απερχόμενος κυβερνήτης Φελίξ Καμάτσο ζήτησε το Γκουάμ να μετονομαστεί σε Γκουαχάν, κάτι που δεν προχώρησε επίσημα.
Γεωγραφία
Το Γκουάμ βρίσκεται στην Ωκεανία, στα τρία τέταρτα της απόστασης μεταξύ Χαβάης και Φιλιππίνων. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι 13 28 N, 144 47 E. Έχει έκταση 544 τ.χλμ. και ακτογραμμή μήκους 125,5 χλμ. Είναι ηφαιστειογενές νησί, περικλειόμενο από κοραλλιογενείς υφάλους. Βρίσκεται κοντά στην Τάφρο των Μαριάνων, το βαθύτερο σημείο όλων των ωκεανών της Γης. Ανήκει στο σύμπλεγμα των νησιών Μαριάνες και είναι το μεγαλύτερο νησί της Μικρονησίας.
Δημογραφία
thumb|Η ανάπτυξη του πληθυσμού (1961-2003) από στοιχεία του FAOSTAT. Ο πληθυσμός της χώρας είναι 153.836 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Κατατάσσεται 193ο στον κόσμο. Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 0,18% (εκτίμηση 2021). Ρυθμός γεννήσεων 18,76 γεννήσεις/1000 άτομα πληθυσμού και θανάτων 5,99 θάνατοι/1000 άτομα πληθυσμού (εκτίμηση 2021). Το 37,3% του πληθυσμού ανήκουν στην τοπική φυλή Τσαμόρο, το 26,3% είναι Φιλιππινέζοι, το 7,1% λευκοί και το υπόλοιπο είναι Κινέζοι, Ιάπωνες, Κορεάτες κ.ά. Το 94,2% είναι, ως προς το θρήσκευμα Ρωμαιοκαθολικοί. Επίσης, υπάρχουν 738 Μάρτυρες του Ιεχωβά. Σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021, το προσδόκιμο ζωής στους άνδρες είναι 74,8 χρόνια, στις γυναίκες 79,9 χρόνια και στο σύνολο του πληθυσμού τα 77,3 χρόνια
Οικονομία
Το ΑΕΠ της περιοχής είναι $ 2.500.000.000 (184η στον κόσμο) (εκτ.2005). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι $15.000 (εκτ. 2005). Η οικονομία του Γκουάμ στηρίζεται κυρίως στον τουρισμό (ειδικά από την Ιαπωνία) και στις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ. Οι τελευταίες καταλαμβάνουν το ένα τρίτο της έκτασης του νησιού. Το 2004 οι εξαγωγές της χώρας ήταν $ 45.000.000 ενώ οι εισαγωγές ήταν $ 701.000.000.
Κυβέρνηση
Κυβερνήτρια από τις 7 Ιανουαρίου 2019 είναι η Λου Λέον Γκερέρο έπειτα από τις εκλογές που διενεργήθηκαν το 2018. Η Γκερέρο εξελέγη υποστηριζόμενη από το Δημοκρατικό Κόμμα με ποσοστό 50,79% των ψήφων έναντι 26,39% για τον Ρέι Τενόριο από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Αντικυβερνήτης ορκίστηκε ο Δημοκρατικός Τζος Τενόριο. Η Γκερέρο έγινε η πρώτη γυναίκα κυβερνήτης σε αμερικανική πολιτεία ή έδαφος με καταγωγή από τον Ειρηνικό.
891
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 891 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μουν-Προανκού
Το Μουν-Προανκού (γαλλικά: Mounes-Prohencoux, οξιτανικά: Monés e Proencós) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Καλέσια Ηρακλείου
Με το όνομα Καλέσια είναι γνωστά δυο χωριά του νομού Ηρακλείου:
Μουν-Προανκού
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μουκουσουά (γαλλικά: Moucoussois).
Καλέσια Ηρακλείου
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ολική επαναφορά
Η Ολική επαναφορά (Total Recall) είναι αμερικανική ταινία δράσης επιστημονικής φαντασίας του 1990 σε σκηνοθεσία Πολ Βερχόφεν, σε σενάριο των Ρόναλντ Σάσετ, Νταν Ο'Μπάνον και Γκάρι Γκόλνταμ. Πρωταγωνιστούν οι Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Ρέιτσελ Τικότιν, Σάρον Στόουν, Ρόνι Κοξ και Μάικλ Αιρονσάιντ. Βασισμένή στο διήγημα του 1966 "We Can Remember It for You Wholesale " του Φίλιπ Κ. Ντικ, η ταινία αφηγείται την ιστορία του Ντάγκλας Κουέιντ (Σβαρτσενέγκερ), ενός εργάτη οικοδομών που λαμβάνει ένα εμφυτευμα αναμνήσεων μιας φανταστικής περιπέτειας στον Άρη. Στη συνέχεια ανακαλύπτει να συμβαίνει στην πραγματικότητα καθώς πράκτορες μιας σκιώδης οργάνωσης προσπαθούν να τον εμποδίσουν να ανακτήσει αναμνήσεις από το παρελθόν του ως αρειανός μυστικός πράκτορας με στόχο να σταματήσει το τυραννικό καθεστώς του Αρειανού δικτάτορα Βίλος Κοχάγκεν (Κοξ).
Ο Ρόναλντ Σάσετ αγόρασε τα δικαιώματα για το διήγημα του Ντικ το 1974 και ανέπτυξε ένα σενάριο με τον Ο'Μπάνον. Αν και θεωρείται πολλά υποσχόμενο, το φιλόδοξο εύρος κράτησε το έργο σε συνεχή ανάπτυξη σε πολλά στούντιο για δεκαέξι χρόνια, βλέποντας σαράντα προσχέδια σεναρίων, επτά διαφορετικούς σκηνοθέτες και πολλούς ηθοποιούς στον ρόλο του Κουέιντ. Η ΤΟλική επαναφορά μπήκε τελικά στα πρώτα στάδια των γυρισμάτων το 1987 υπό την De Laurentiis Entertainment Group λίγο πριν την πτώχευση του. Ο Σβαρτσενέγκερ, ο οποίος είχε από καιρό ενδιαφέρον για το έργο αλλά είχε απορριφθεί ως ακατάλληλος για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, έπεισε την Carolco Pictures να αγοράσει τα δικαιώματα και να αναπτύξει την ταινία με αυτόν ως πρωταγωνιστή. Σε περίπου προϋπολογισμό 48–80 εκατομμυρίων δολαρίων (καθιστώντας την μια από τις πιο ακριβές ταινίες που έγιναν στην εποχή της), τα γυρίσματα έγιναν σε μεγάλα σκηνικά στο Estudios Churubusco στο Μεξικό για έξι μήνες. Το καστ και το συνεργείο υπέστησαν πολλούς τραυματισμούς και ασθένειες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Από την κυκλοφορία της, η Ολική επαναφορά έχει επαινεθεί για το διφορούμενο τέλος του που θέτει αν οι περιπέτειες του Κουέιντ είναι αληθινές ή φανταστικές, και έχει επίσης αναλυθεί για θέματα αυταρχισμού και αποικιοκρατίας. Οι αναδρομικές κριτικές την έχουν χαρακτηρίσει ως μία από τις καλύτερες ταινίες του Σβαρτσενέγκερ και την τοποθετούν ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που έγιναν ποτέ. Παράλληλα με τα κόμικς και τα βιντεοπαιχνίδια, η Ολική επαναφορά έχει προσαρμοστεί στην τηλεοπτική σειρά του 1999 Total Recall 2070. Μια πρώιμη απόπειρα για μια συνέχεια, βασισμένη στο The Minority Report του Ντικ, έγινε η αυτόνομη ταινία του 2002 Minority Report, και ένα ριμέικ του 2012, με τίτλο επίσης Total Recall, απέτυχε να επαναλάβει την επιτυχία του πρωτότυπου.
Πλοκή
Το 2084, ο Άρης είναι ένας αποικισμένος κόσμος υπό το τυραννικό καθεστώς του Βίλος Κοχάγκεν, ο οποίος ελέγχει την εξόρυξη πολύτιμου μεταλλεύματος τουρμπίνιου. Στη Γη, ο οικοδόμος Ντάγκλας Κουέιντ βιώνει επαναλαμβανόμενα όνειρα για τον Άρη και μια μυστηριώδη γυναίκα. Ενδιαφερόμενος, επισκέπτεται τη Rekall, μια εταιρεία που εμφυτεύει ρεαλιστικές ψεύτικες μνήμες, και επιλέγει ένα σετ στον Άρη (με γαλάζιο ουρανό) όπου είναι ένας μυστικός πράκτορας του Άρη. Ωστόσο, πριν ολοκληρωθεί το εμφύτευμα, ο Κουέιντ ξεσπά, νομίζοντας ήδη ότι είναι μυστικός πράκτορας. Πιστεύοντας ότι το "πρακτορείο" του Κοχάγκεν έχει υποστείλει τις αναμνήσεις του Κουέιντ, οι υπάλληλοι της Rekall σβήνουν τα στοιχεία της επίσκεψης του Κουέιντ και τον στέλνουν σπίτι.
Στον Άρη, ο Κουέιντ αποφεύγει τον Ρίχτερ και, ακολουθώντας ένα σημείωμα του Χάουζερ, ταξιδεύει στη Βένους βιλ, μια συνοικία που κατοικείται από ανθρώπους και μεταλλαγμένους από την ατμοσφαιρική ρύπανση και την ακτινοβολία. Γνωρίζει τη Μελίνα, τη γυναίκα των ονείρων του, που αυτή τον γνωρίζει ως Χάουζερ και πιστεύει ότι εργάζεται ακόμα για τον Κοχάγκεν. Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του, ο Κουέιντ έρχεται αντιμέτωπος με τη Λόρι και τον Δρ Έτζμαρ από τη Rekall, οι οποίοι του εξηγούν ότι ο Κουέιντ βρίσκεται ακόμα στη Rekall στη Γη, παγιδευμένος στη φανταστική του μνήμη. Ο Κουέιντ παρατηρεί ότι ο Έτζμαρ ιδρώνει και, πιστεύοντας ότι είναι αληθινός, τον σκοτώνει. Ο Κουέιντ αιχμαλωτίζεται από τους άνδρες του Ρίχτερ, αλλά η Μελίνα τον σώζει και ο Κουέιντ σκοτώνει τη Λόρι. Το ζευγάρι δραπετεύει με τον ταξιτζή Μπένι στη Βένους βιλ.
Οι μεταλλαγμένοι τους οδηγούν σε μια κρυφή βάση ανταρτών, όπου ο Κουέιντ συναντά τον αρχηγό τους Κουάτο, έναν μεταλλαγμένο άντρα που αναπτύσσεται από την κοιλιά του αδελφού του Τζορτζ. Ο Κουάτο διαβάζει ψυχικά το μυαλό του Κουέιντ, μαθαίνοντας ότι ο Κοχάγκεν κρύβει έναν εξωγήινο αντιδραστήρα 500.000 ετών, χτισμένο σε ένα βουνό που, μόλις ενεργοποιηθεί, παράγει αναπνεύσιμο αέρα αλλά θα μπορούσε επίσης να καταστρέψει όλο το turbinium, τερματίζοντας το μονοπώλιο του Κοχάγκεν. Ο Μπένι πυροβολεί τον Τζορτζ, αποκαλύπτοντας ότι είναι στην υπηρεσία του Κοχάγκεν και οι δυνάμεις του Κοχάγκεν επιτίθενται στη βάση, σκοτώνοντας τους αντάρτες. Ο Κουάτο εκλιπαρεί τον Κουέιντ να ξεκινήσει τον αντιδραστήρα πριν τον εκτελέσει ο Ρίχτερ. Ο Κοχάγκεν απενεργοποιεί την παροχή αέρα της Βένους βιλ για να πνίξει σιγά σιγά τους εναπομείναντες κατοίκους.
Ο Κουέιντ και η Μελίνα πηγαίνουν στον Κοχάγκεν, ο οποίος εξηγεί ότι ο Χάουζερ ήταν ο στενός του φίλος που προσφέρθηκε να γίνει Κουέιντ ως ένα περίτεχνο τέχνασμα για να παρακάμψει τις ψυχικές ικανότητες των μεταλλαγμένων, να διεισδύσει στην εξέγερση και να την καταστρέψει. Η επίσκεψη του Κουέιντ στη Rekall τον είχε ενεργοποιήσει νωρίτερα από το προγραμματισμένο και ο Κοχάγκεν τον βοήθησε να επιβιώσει από την καταδίωξη του Ρίχτερ. Ο Κοχάγκεν διατάζει στα στελέχη του τις αναμνήσεις του Χάουζερ να τις αποκαταστήσουν στον Κουέιντ και η Μελίνα να επαναπρογραμματιστεί ως υποτελής ερωμένη του, αλλά καταφέρνουν να δραπετεύσουν στα ορυχεία κάτω από τον αντιδραστήρα. Ο Μπένι, ο Ρίχτερ και οι άντρες του τους επιτίθενται, αλλά το ζευγάρι τους ξεγελάει και τους σκοτώνει όλους.
Ο Κοχάγκεν τους περιμένει στο δωμάτιο ελέγχου του αντιδραστήρα, υποστηρίζοντας ότι η ενεργοποίησή του θα καταστρέψει τον πλανήτη. Πυροδοτεί ένα εκρηκτικό, αλλά ο Κουέιντ το ρίχνει σε μια σήραγγα, δημιουργώντας ένα ρήγμα στην επιφάνεια του Άρη. Η εκρηκτική αποσυμπίεση εκτοξεύει τον Κοχάγκεν στην επιφάνεια όπου πνίγεται και πεθαίνει. Ο Κουέιντ ενεργοποιεί τον αντιδραστήρα προτού εκραγούν και αυτός και η Μελίνα. Ο αντιδραστήρας λιώνει τον πυρήνα των πάγων του πλανήτη σε αέριο που εκρήγνυται στην επιφάνεια, σχηματίζοντας μια αναπνεύσιμη ατμόσφαιρα και σώζοντας τον Κουέιντ, τη Μελίνα και τον υπόλοιπο πληθυσμό του Άρη. Καθώς όλοι βλέπουν τον γαλάζιο πλέον ουρανό, ο Κουέιντ αναρωτιέται στιγμιαία μήπως όλα ήταν ένα όνειρο, προτού αυτός και η Μελίνα φιληθούν.
Διανομή ρόλων
Το καστ που βασίζεται στη Γη περιλαμβάνει τον Ρέι Μπέικερ ως τον πωλητή Μπομπ ΜακΚλέιν της Rekall, τον Ρόμπερτ Κοστάντζο ως Χάρι και την Αλεξία Ρόμπινσον ως Τίφανι. Ο Ρόμπερτ Πικάρντο παρέχει τη φωνή και την οπτική ομοιότητα του Τζόνι, ενός αυτοματοποιημένου οδηγού ταξί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία Κατηγορία:Κυβερνοπάνκ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής TriStar Pictures Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νεβάδα Κατηγορία:Ταινίες που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζέρι Γκόλντσμιθ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πολ Βερχόφεν Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες του 1990 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες
Άγιος Νικόλαος Λασιθίου
Ο Άγιος Νικόλαος είναι η πρωτεύουσα του Νομού Λασιθίου. Είναι έδρα του δήμου Αγίου Νικολάου καθώς και της ομώνυμης κοινότητας στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου της Κρήτης.
Η περιοχή του Αγίου Νικολάου κατοικούταν κατά την αρχαιότητα, οπότε και λεγόταν Καμάρα. Κατά την ενετική περίοδο διέθετε κάστρο, γνωστό και ως Κάστρο Μιραμπέλλου, όμως ο οικισμός ερήμωσε κατά την οθωμανική εποχή, για να αρχίσει κατοικείται ξανά τον 19ο αιώνα. Η ονομασία της πόλης προήλθε από το βυζαντινό εκκλησάκι που βρίσκεται στον όρμο Αγίου Νικολάου. Παλαιότερα ονομαζόταν Μαντράκι, καθώς υπήρχαν πολλές μάντρες με κατσίκια που ξεχειμώνιαζαν. Άλλη γνωστή ονομασία, που ακόμα χρησιμοποιούν οι κάτοικοι των γύρω χωριών, είναι Γιαλός.
Η οικονομία της περιοχής βασίζεται στον τουρισμό, στην καλλιέργεια ελιάς και στη μη σταβλισμένη κτηνοτροφία. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της πόλης είναι η λίμνη Βουλισμένη και οι πολλές παραλίες της, οι οποίες συχνά πιστοποιούνται για την καθαριότητα και τις παροχές τους.
Γεωγραφικά - Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Νικόλαος βρίσκεται στη βόρεια ακτογραμμή της Κρήτης, στη δυτική πλευρά του κόλπου του Μεραμβέλλου. Είναι κτισμένος πάνω και γύρω από πέντε λόφους, δίπλα στις εκβολές του χείμαρρου Ξεροπόταμος και γύρω από τη μικρή λίμνη Βουλισμένη.
Κλίμα
Ο Άγιος Νικόλαος παρουσιάζει θερμά καλοκαίρια και πολύ ήπιους χειμώνες. Το κλίμα της περιοχής σύμφωνα με το κλιματικό σύστημα κατάταξης Köppen–Geiger χαρακτηρίζεται ως Csa, δηλαδή εύκρατο (C), με ξηρό (s) και θερμό (a) καλοκαίρι.
Αρχαιότητα
thumb|240px|left|Ερείπια της αρχαίας Λατούς προς Καμάρα στον Άγιο Νικόλαο Η σημερινή πόλη είναι χτισμένη στη θέση της αρχαίας Λατούς προς Καμάρα, επίνειο της Λατούς Ετέρας (σημαντική ορεινή πόλη των Δωριέων, 3,5 χιλιόμετρα βόρεια της Κριτσάς). Οι δύο πόλεις αποτελούσαν μια διοικητική ενότητα τον 3ο π.Χ αιώνα, λάτρευαν την ίδια θεότητα, την Ειλειθυία, προστάτιδα των τοκετών κι είχαν ενιαία νομίσματα που από το ένα μέρος εικόνιζαν την Ειλειθυία ή την Άρτεμη κι από το άλλο τον Ερμή με τη λέξη ΛΑΤΙΩΝ. Οι πολίτες της Λατούς προς Καμάρα ονόμαζαν τους εαυτούς τους Καμαρίτες.
Η Λατώ προς Καμάρα, ως λιμάνι, αναπτύχθηκε την περίοδο αυτή πληθυσμιακά και οικονομικά ενώ αντίθετα η Λατώ άρχισε να φθίνει. Από την περίοδο αυτή έχουν ανευρεθεί αγάλματα, επιγραφές και πολλοί τάφοι στην περιοχή του ποταμού. Τα κτερίσματα των τάφων αρκετά από τα οποία είναι ενδιαφέροντα, εκτίθενται στο αρχαιολογικό Μουσείο.
Την πρώτη Βυζαντινή περίοδο εξακολουθούσε να υπάρχει ως αξιόλογη πόλη, η Επισκοπή Καμάρας, όπως αναφέρεται στο Συνέκδημο από τον Ιεροκλή.
Ενετικοί χρόνοι
Στις αρχές του 13ου αιώνα, ίσως το 1206, κατασκευάστηκε στο ύψωμα όπου σήμερα είναι η νομαρχία ένα φρούριο, πιθανόν από το Γενοβέζο Ενρίκο Πεσκατόρε. Το φρούριο ονομάστηκε Μιραμπέλλο και έδωσε το όνομά του στην επαρχία Μιραμπέλλου και στον κόλπο. Το φρούριο καταστράφηκε από ισχυρό σεισμό το 1303, αλλά οι Βενετοί το ανακατασκεύασαν. Το 1374 αναφέρεται ως Castro Mirabelli και διέθετε αποθήκη αλατιού από τις αλυκές της Ελούντας, το οποίο στη συνέχεια εξαγόταν στην Ευρώπη. Το φρούριο εγκαταλείφθηκε και έγινε αποθήκη όταν σταμάτησαν οι επαναστάσεις εναντίον των Βενετών.
Το φρούριο Μιραμπέλλου καταστράφηκε το 1537 από Τούρκους πειρατές, αλλά ανακατασκευάστηκε σε σχέδιο του Μικέλε Σαμιτσέλι. Γύρω από το φρούριο αναπτύχθηκε οικισμός (βούργος). Στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ97) ο οικισμός αναφέρεται ως Mirabello proprio με 753 κατοίκους, κυρίως ψαράδες. Το 1630 αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα ως Μιράμπελο Καστέλο και ότι στα ελληνικά ο οικισμός λεγόταν Βουλισμένη, από τη λίμνη.
Το 1646, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Κρητικού Πολέμου, ο φρούραρχος Κολονέλο Μπαλντέλα παρέδωσε αμέσως το φρούριο στους Τούρκους που το περικύκλωσαν. Αυτή η πράξη θεωρήθηκε προδοσία και ο Μπαλντέλα κρεμάστηκε. Οι Βενετοί ανακατέλαβαν το φρούριο, αλλά επειδή δεν μπορούσαν να το κρατήσουν στην κατοχή τους το κατέστρεψαν, αφού το φρούριο της Σπιναλόγκας κάλυπτε τις ανάγκες τους.
Το 1671 αναφέρεται στην τουρκική απογραφή ως Nefs Meranblo με 42 χαράτσια, που σημαίνει ότι κατοικούταν. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 δεν αναφέρεται και η περιοχή ήταν ακατοίκητη. Όμως το λιμάνι χρησιμοποιούταν για την εξαγωγή προϊόντων της επαρχίας όπως χαρούπια. Το 1845 ο Victor Raulin αναφέρει ότι υπήρχαν τέσσερις εκκλησίες ερειπωμένες που χρησιμοποιούνταν ως αποθήκες χαρουπιών.
Σύγχρονος οικισμός
μικρογραφία|Άγιος Νικόλαος, 1930 Ο σύγχρονος οικισμός δημιουργήθηκε με την επανάσταση του 1866, από κατοίκους της Φουρνής, της Κριτσάς, του Ηρακλείου και των Σφακίων. Τα ερείπια του ενετικού φρουρίου χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικά υλικά των νέων κτιρίων. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1881, όταν είχε 87 Χριστιανούς και 8 Τούρκους κατοίκους. Αρχικά ονομαζόταν Μαντράκι αλλά πήρε το όνομα Άγιος Νικόλαος από το μικρό βυζαντινό εκκλησάκι του 9ου αιώνα που βρίσκεται στη χερσόνησο Αμμούδι, περίπου 2 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης. Το 1900 ο Άγιος Νικόλαος γίνεται η έδρα του Δήμου Κριτσάς. Το 1904 η έδρα του Νομού Λασιθίου μετακινήθηκε από τη Νεάπολη στον Άγιο Νικόλαο.
Το 1928 ο Άγιος Νικόλαος είχε 1.124 κατοίκους και από τότε παρατηρείται συνεχής αύξηση του πληθυσμού: 2.481 (1940), 3.167 (1951), 3.709 (1961), 5.002 (1971), 8.130 (1981).Από τη δεκαετία του 60 αναδείχθηκε σε σημαντικό τουριστικό προορισμό.
Διοικητικά στοιχεία
μικρογραφία|360x360px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο Αγίου Νικολάου Δείτε: Κοινότητα Αγίου Νικολάου