cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ειρήνη της Αμάσειας
Η συνθήκη καθόρισε τα σύνορα μεταξύ του Ιράν και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ακολουθήθηκε από είκοσι χρόνια ειρήνης. Με αυτήν τη συνθήκη, η Αρμενία και η Γεωργία χωρίστηκαν ισότιμα μεταξύ των δύο, με τη Δυτική Αρμενία, το δυτικό Κουρδιστάν και τη δυτική Γεωργία (συμπεριλαμβανομένης του δυτικού Σάμτσχε-Σααταμπάγκο) να πέφτουν στα οθωμανικά χέρια, ενώ η Ανατολική Αρμενία, το ανατολικό Κουρδιστάν και η ανατολική Γεωργία (συμπεριλαμβανομένης του ανατολικού Σάμτσχε-Σααταμπάγκο) έμεινε στα χέρια του Ιράν. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος του Ιράκ, συμπεριλαμβανομένης της Βαγδάτης, που της έδωσε πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο, ενώ οι Πέρσες διατήρησαν την πρώην πρωτεύουσα τους, Ταμπρίζ και όλες τις άλλες βορειοδυτικές περιοχές τους στον Καύκασο και όπως ήταν πριν από τους πολέμους, όπως το Νταγκεστάν και όλα όσα είναι τώρα το Αζερμπαϊτζάν. Τα σύνορα που καθιερώθηκαν διασχίζουν την οροσειρά Λίκχι που χωρίζει την ανατολική και δυτική Γεωργία (υπό γηγενείς υποτελείς πρίγκιπες), μέσω της Αρμενίας και μέσω των δυτικών πλαγιών των Όρων Ζάγκρος μέχρι τον Περσικό Κόλπο.
Αρκετές ζώνες ασφαλείας δημιουργήθηκαν επίσης σε όλη την Ανατολική Ανατολία, όπως στο Ερζερούμ, το Σαχριζόρ και το Βαν. Η Καρς κηρύχθηκε ουδέτερη και το υπάρχον φρούριο της καταστράφηκε.
Οι Οθωμανοί, επιπλέον, εγγυήθηκαν πρόσβαση για τους Πέρσες προσκυνητές προς τις μουσουλμανικές ιερές πόλεις της Μέκκα και της Μεδίνα, καθώς και στους Σιιτικούς ιερούς τόπους των προσκυνητών στο Ιράκ.
Ο αποφασιστικός διαμοιρασμός του Καυκάσου και η αμετάκλητη παραχώρηση της Μεσοποταμίας στους Οθωμανούς έγινε σύμφωνα με την επόμενη μεγάλη συνθήκη ειρήνης γνωστή ως Συνθήκη του Ζουχάμπ το 1639 μ.Χ..
Ένας άλλος όρος της συνθήκης ήταν ότι οι Σαφαβίδες ήταν υποχρεωμένοι να τερματίσουν το τελετουργικό κατάρας των τριών πρώτων Χαλίφιδων της Αυτοκρατορίας των Ρασιντούν, της Αϊσα και άλλων Σαχάμπα (συντρόφων του Μωάμεθ) - όπου όλοι εκτιμήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τους Σουνίτες. Αυτή η προϋπόθεση ήταν μια κοινή απαίτηση των Οθωμανικών-Σαφαβιδικών συνθηκών και σε αυτήν την περίπτωση θεωρήθηκε ταπεινωτική για τον Ταμάσεμπ.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης του Ιράν Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της δυναστείας των Σαφαβιδών Κατηγορία:Κάρτλι Κατηγορία:Καχετία Κατηγορία:Βασίλειο του Κάρτλι και της Καχετίας Κατηγορία:Διαμελισμός (πολιτική) Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη ιστορία της Γεωργίας Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη ιστορία του Ιράν Κατηγορία:Ιστορία της Αμάσειας Κατηγορία:Ιστορία του Νταγκεστάν Κατηγορία:Οθωμανικό Ιράκ Κατηγορία:Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής Κατηγορία:Σχέσεις Ιράν-Τουρκίας Κατηγορία:Πόλεμοι Οθωμανικής Αυτοκρατορίας-Περσίας Κατηγορία:Συνθήκες Ιράν-Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Μανού Τζινόμπιλι
Ο Μανού Χινόβιλι (Emanuel David Ginóbili, 28 Ιουλίου 1977) είναι Αργεντινός πρώην καλαθοσφαιριστής με σπουδαία καριέρα σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο. Το πλήρες όνομά του είναι Εμανουέλ Χινόβιλι. Αγωνίστηκε κατά το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στους Σαν Αντόνιο Σπερς.
Ξεκίνησε το μπάσκετ σε επαγγελματικό επίπεδο από την ομάδα Andino το 1995-1996 και τον επόμενο χρόνο μεταγράφηκε στη Μπαΐα Μπλάνκα. Συνέχισε σε ιταλικές ομάδες, όπου έπαιξε και στην Ευρωλίγκα με τη Βίρτους Μπολόνια. Με τους Σαν Αντόνιο Σπερς κατέκτησε 4 φορές τον τίτλο του NBA (2003,2005,2007,2014)
Είναι πρώην διεθνής με την Εθνική Αργεντινής την οποία τo 2004 οδήγησε στο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στην Αθήνα. Ο Τζινόμπιλι ονομάστηκε πολυτιμότερος παίκτης σε αυτό το ολυμπιακό τουρνουά.
Είναι ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ευρώπης, ένα χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες και ένα πρωτάθλημα ΝΒΑ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αργεντινοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αργεντίνικων συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εστουντιάντες ντε Μπαία Μπλάνκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βιόλα Ρέτζο Καλάμπρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαν Αντόνιο Σπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Πρόσωπα με επίκτητη ιταλική ιθαγένεια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Καμήλα
250px|μικρογραφία|[[Καραβάνι από καμήλες]] Η καμήλα είναι το θηλαστικό που παρουσιάζει τη μεγαλύτερη αντοχή στις συνθήκες που επικρατούν στις ερήμους. Το νερό που χρειάζεται το παίρνει από το λίπος που έχει αποθηκευμένο στις καμπούρες της. Το λίπος καίγεται μέσα στον οργανισμό της και της δίνει το νερό που έχει ανάγκη. Από την καύση 100 γραμμαρίων λίπους εξοικονομεί 107 γραμμάρια νερού.
Για να τη φορτώσουν, η καμήλα πρώτα γονατίζει. Επίσης οσμίζεται το νερό από μακριά (πηγάδι-όαση) και ολόκληρο το καραβάνι κατευθύνεται σ' εκείνο το μέρος. Οι θηλυκές γεννούν ένα ή δύο μικρά ύστερα από κυοφορία ενός χρόνου περίπου.
Υπάρχουν δύο είδη καμηλών: η βακτριανή (λατ. Camelus bactrianus) και η αραβική (λατ. Camelus dromedarius). Η πρώτη έχει δύο ύβους (καμπούρες), ενώ η δεύτερη έναν.
Η καμήλα στην παράδοση
Σύμφωνα με τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, η καμήλα αποτελεί βιβλικό σύμβολο του Διαβόλου και στη ράχη της οποίας θα εμφανιστεί ο Αντίχριστος: «Καμήλῳ πολλάκις παρεικάζει ἡ Γραφὴ τὸν διάβολον, διὰ τὸ πολύογκον καὶ πολύστρεβλον καὶ βαρυμήνιον. [...] ἀναβάτην καμήλου, τὸν ἐπ’ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν κατ’ ἐνέργειαν τοῦ διαβόλου ἐπιφοιτῶντα τῷ κόσμῳ ἀντίχριστον». (Εις τον Πρόδρομον, PG τ.59, 90, 491)
Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, η καμήλα συμβολίζει είτε τον ερχομό του Άι Βασίλη είτε τους τρεις Μάγους που πήγαν να προσκυνήσουν τον νεογέννητο Χριστό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμηλίδες Κατηγορία:Εξημερωμένα ζώα Κατηγορία:Κτηνοτροφία
Πηλαφά Ντελίσιους
Τα Πιλαφά Ντελίσιους (Pilafa Delicious ή Ντελίσια) είναι ποικιλία μήλων που παράγεται στην περιοχή της Αρκαδίας. Η Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών Αρκαδίας έχει κατοχυρώσει τα μήλα Πιλαφά ως Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης (Π.Ο.Π.) από το 1994 ενώ η Ευρωπαική αναγνώριση ως ΠΟΠ έγινε το 1997. Ο επίσημος χαρακτηρισμός της ποικιλίας, η οποία δημιοργήθηκε από τον Ηλία Πιλαφά, είναι «Πιλαφά DELICIOUS Τριπόλεως» και έγινε το 1962 από το Υπουργείο Γεωργίας με απόφαση 225700/13362. Σήμερα καλλιεργούνται γύρω στα 1000-1500 στρέμματα στην Αρκαδία και η παραγωγή υπολογίζεται σε περίπου 1000 τόνους ετησίως. μικρογραφία μικρογραφία
Τα μήλα αυτά δεν είναι πολυ ελκυστικά εμφανισιακά. Αναγνωρίζονται απο τη κιτρινοκόκκινη θαμπή όψη και ενίοτε φέρουν στίγματα. Τα στοιχεία αυτά μπορούν να αποθαρρύνουν τους αγοραστές που δεν εχουν ξαναδοκιμάσει την επιβλητικά ξεχωριστή τους γεύση, ιδιαίτερα αν εκτίθενται δίπλα σε ποικιλίες με ζωηρά χρώματα και αψεγάδιαστη εμφάνιση.
Τα μήλα Πιλαφά έχουν μια ιδιαίτερη, πλούσια, ελαφρώς υπόξινη γεύση. Οι διατροφολόγοι αναγνωρίζουν σε αυτή την ποικιλία μήλων, μεγάλη θρεπτική αξία. Ένα επιπλέον χαρακτηριστικό είναι η δυνατότητα να διατηρούνται επι μακρόν δίχως να αλλοιώνεται η ιδιαίτερη γεύση και τραγανότητα τους. Τα Ντελίσια της Τρίπολης, ή Μήλα Τριπόλεως όπως αλλιώς αποκαλούνται τα μήλα Πιλαφά, προορίζονται κυρίως για τις αγορές της Αθήνας και της Πελοποννήσου.
Τον σπόρο για τα μήλα Ντελίσια έφερε στην Κερασιά Αρκαδίας επαναπατρισθείς Ελληνοαμερικανός ονόματι Ηλιας Πιλαφάς στις αρχές του 20ού αιώνα, ιστορία που είναι πραγματικη μιας και στα Βόρεια της πολιτείας της Νέας Υόρκης, όπως αναφέρεται, καλλιεργείται και σήμερα μια ποικιλία μήλων του 19ου αιώνα που μοιάζει πολύ στην όψη και στην γεύση με αυτά της Τρίπολης. Τα μήλα αυτά ονομάζονται Golden Russet και θεωρούνται εθνικό κειμήλιο.
Έλληνες στην Αρμενία
Οι Έλληνες της Αρμενίας, όπως και οι άλλες ομάδες των Ελλήνων του Καυκάσου, όπως οι Έλληνες στη Γεωργία, είναι κυρίως απόγονοι των Ποντίων, που αρχικά ζούσαν κατά μήκος των ακτών της Μαύρης Θάλασσας, στα υψίπεδα των Ποντιακών Άλπεων, και άλλα μέρη της βορειοανατολικής Ανατολίας. Στις αρχικές τους πατρίδες οι ελληνικές κοινότητες ονομάζονται Πόντιοι και της Έλληνες της Ανατολικής Ανατολίας αντίστοιχα. Οι ναυτικοί Ίωνες Έλληνες εγκαταστάθηκαν γύρω από τις νότιες ακτές της Μαύρης Θάλασσας από περίπου το 800 π.Χ. και αργότερα επεκτάθηκαν και σε παράκτιες περιοχές της σύγχρονης Ρουμανίας, της Ρωσίας, της Βουλγαρίας και της Ουκρανίας. Οι Έλληνες του Πόντου ζούσαν για χιλιάδες χρόνια, σχεδόν απομονωμένοι από την ελληνική χερσόνησο, διατηρώντας στοιχεία της Αρχαίας ελληνικής γλώσσας και κάνοντας τα ποντιακά ακατανόητα για τις περισσότερες άλλες σύγχρονες Ελληνικές γλώσσες. Ενώθηκαν στην περιοχή με αργότερα κύματα Ελλήνων στην Ελληνιστική, Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδο, που κυμαίνονται από έμπορους, λόγιους, κληρικούς, μισθοφόρους, ή πρόσφυγες από άλλα μέρη της Ανατολίας ή τα νότια Βαλκάνια.
Σύγχρονη ιστορία
μικρογραφία|Το κέντρο της ελληνικής διασποράς στο Αλαβερντί Πολλά χωριά με μεγάλο ποσοστό εθνοτικών ελληνικών Αρμένιων βρίσκονται σε περιοχές κατά μήκος των βορείων συνόρων της Αρμενίας με τη Γεωργία, στο βόρειο τμήμα του μαρζ Λορί (επαρχία). Οι κύριες κοινότητες των Ελλήνων ήταν το Μαντάν, το Σαμλούγ, η Αχτάλα, το Γιαγντάν, τα Κογόσεα, το Ανκαβάν (Μιχάηλοφκα) και η Μεχμανά η οποία βρίσκεται στο θύλακα του Αρτσάχ. Μεγάλες κοινότητες μπορούν να βρεθούν επίσης και στο Αλαβερντί Γερεβάν, το Βαναντζόρ, το Γκιουμρί, το Στεπαναβάν και το Νογιεμπεριάν. Η ομογένεια στην Αρμενία αριθμεί περίπου 1.800 άτομα έως πάνω από 4.000. Οι αριθμοί τους έχουν μειωθεί σημαντικά από το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης, λόγω της μετανάστευσης για οικονομικούς λόγους προς άλλες πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες και την Ελλάδα. Οι Έλληνες και οι Αρμένιοι επίσης ζουν μαζί σε μικτές κοινότητες στα βόρεια αρμενικά σύνορα στη Γεωργία - αλλά οι αριθμοί τους έχουν μειωθεί σημαντικά λόγω της μετανάστευσης. Το Γιαγντάν στην επαρχία Λορί έχει περιγραφεί ως το τελευταίο εναπομείναν ελληνικό χωριό στην Αρμενία. Οι Έλληνες στην Αρμενία, όπως και στην υπόλοιπη Υπερκαυκασίας, ομιλούν την ποντιακή διάλεκτο, μια επέκταση της ιωνικής διαλέκτου της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Ένα συγκεκριμένο στρώμα καταλαμβάνεται από τους μετανάστες στη περιοχή της Τραπεζούντας και του Καρς τον 19ο – 20ο αιώνα. (ενδοεθνωνύμιο: Ρωμαίους). Όλοι οι Έλληνες της Αρμενίας μιλούν άπταιστα τα αρμενικά και τα ρωσικά. Σήμερα, ο ελληνικός πληθυσμός στην Αρμενία είναι περίπου 6.000.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες της Ανατολής Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Αρμενία
Ιωάννης Δούκας (σεβαστοκράτωρ)
Ο Σεβαστοκράτωρ Ιωάννης Δούκας (π. 1125/27 - π.1200), κορυφαίος Βυζαντινός ευγενής από τον Οίκο των Αγγέλων ήταν μεγαλύτερος γιος του Κωνσταντίνου Άγγελου και της Θεοδώρας Κομνηνής. Η μητέρα του Θεοδώρα Κομνηνή ήταν τέταρτη κόρη και έβδομο παιδί του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού του πρώτου αυτοκράτορα από την Δυναστεία των Κομνηνών και της Ειρήνης Δούκαινας. Ο Ιωάννης Δούκας πήρε το επώνυμο της μητρικής του γιαγιάς Ειρήνης Δούκαινας. Την εποχή που ήταν αυτοκράτορες ο ξάδελφος του Μανουήλ Α΄ Κομνηνός και ο ανιψιός του Ισαάκιος Β΄ Άγγελος ήταν στρατηγός και τους πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες, οι αυτοκράτορες για να τον ανταμείψουν του έδωσαν τον τίτλο του Σεβαστοκράτορα. Την δεκαετία του 1180 και του 1190 συνέχισε να προσφέρει στρατιωτικές υπηρεσίες παρά την μεγάλη του ηλικία, λίγο πριν τον θάνατο του οι φιλοδοξίες του έφτασαν σε τέτοιο σημείο που αναζήτησε τον τίτλο του αυτοκράτορα. Ο Ιωάννης Δούκας είναι ο γενάρχης του κλάδου των Κομνηνών Δουκών που δημιούργησε και κυβέρνησε πολλά χρόνια το Δεσποτάτο της Ηπείρου μετά την Δ΄ Σταυροφορία (1205).
Πρώτα χρόνια
Ο Ιωάννης Δούκας ήταν το μεγαλύτερο από τα επτά παιδιά του Κωνσταντίνου Άγγελου γενάρχη του Οίκου των Δουκών από την Φιλαδέλφεια και της Θεοδώρας Κομνηνής, είχε άλλους δυο μικρότερους αδελφούς και τέσσερις αδελφές. Ο μικρότερος αδελφός του ήταν ο Ανδρόνικος Άγγελος πατέρας των Βυζαντινών αυτοκρατόρων Ισαάκιου Β΄ Άγγελου και Αλέξιου Γ΄ Αγγέλου. Ο Ιωάννης πήρε το επίθετο της γιαγιάς του "Δούκας" ενώ τα παιδιά του που έγιναν Δεσπότες της Ηπείρου πρόσθεσαν στο επώνυμο του πατέρα τους το επώνυμο της δικής τους γιαγιάς Θεοδώρας, το πλήρες επώνυμο τους ήταν "Κομνηνός Δούκας". Η ακριβής ημερομηνία της γέννησης και του θανάτου του είναι άγνωστα, οι αναφορές γράφουν ότι το 1185 ήταν ήδη ηλικιωμένος. Ο ιστορικός της δυναστείας των Κομνηνών Κωνσταντίνος Βάρζος τοποθετεί την γέννηση του γύρω στο 1125. Ο Ιωάννης Δούκας αναφέρεται για πρώτη φορά στις πηγές τον Μάρτιο του 1166 όταν συμμετείχε μαζί με τους αδελφούς του σε μια εκκλησιαστική Σύνοδο που κλήθηκε να πάρει γνώμη για την φράση που είπε ο Ιησούς Χριστός "Ο πατέρας μου είναι μεγαλύτερος από μένα". Ο ίδιος και ο μικρότερος αδελφός του Ανδρόνικος διοικούσαν ένα στρατιωτικό σώμα που οδηγούσαν οι Βυζαντινοί ενάντια στο Σουλτανάτο του Ρουμ αλλά γνώρισαν την συντριβή στην Μάχη του Μυριοκέφαλου. Στην διάρκεια της μάχης ο αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ τον διέταξε να προστατεύσει τον Βυζαντινό στρατό από τους Σελτζούκους που τον είχαν περικυκλώσει και τον πολιορκούσαν με βέλη αλλά ύστερα από μια κατηγορία επέστρεψε χωρίς επιτυχίες.
Ανατροπή του Ανδρόνικου Κομνηνού
Ο Ιωάννης Δούκας αντιτάχθηκε όπως όλοι σχεδόν οι συγγενείς του στην τυραννική βασιλεία του Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού και τον υποχρέωσαν να υπογράψει πίστη στον αυτοκράτορα. Ο ανιψιός του Ισαάκιος Άγγελος δολοφόνησε το πρωτοπαλίκαρο του Ανδρόνικου Α΄ Στίφεν Χαζιοχριστοφορίτη και ζήτησε άσυλο στο ιερό της Αγίας Σοφίας, ο Ιωάννης και ο μεγαλύτερος γιος του Ισαάκιος υποστήριξαν τον αυτοκράτορα από φόβο για εκδίκηση. Την επόμενη μέρα μια λαϊκή εξέγερση ανέτρεψε τον μισητό Ανδρόνικο Α΄ αλλά ο Ισαάκιος Άγγελος δίσταζε να στεφτεί αυτοκράτορας. Ο Νικήτας Χωνιάτης και ο Θεόδωρος Σκουταριώτης γράφουν ότι ο Ιωάννης ξύρισε το κεφάλι του και πρόσφερε το φαλακρό του κεφάλι για το στέμμα αλλά οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης δεν ήθελαν άλλον ηλικιωμένο αυτοκράτορα μετά τον Ανδρόνικο, ο Ισαάκιος Άγγελος στέφτηκε νέος αυτοκράτορας.
Άνοδος Ισαάκιου Β΄ Άγγελου
Η άνοδος του ανιψιού του στον Βυζαντινό θρόνο έφερε τον Ιωάννη στις κορυφαίες τάξεις της Βυζαντινής αριστοκρατίας και πήρε τον τίτλο του "Σεβαστοκράτορα". Ο Ιωάννης ήταν ενεργός στο πεδίο της μάχης παρά την προχωρημένη του ηλικία, ο Νικήτας Χωνιάτης τον καταγράφει στην αυτοκρατορική αυλή της Κυψέλης στην εκστρατεία εναντίον των Νορμανδών της Σικελίας (1185). Διέταξε να χαστουκίσουν στο πρόσωπο τον Ιβάν Ασέν Α΄ για την προκλητική του ομιλία μπροστά στον αυτοκράτορα, αυτό προκάλεσε την ίδια χρονιά την Εξέγερση των Ασέν και Πέτρου. Ανέλαβε την ηγεσία του Βυζαντινού στρατού απέναντι στην Βουλγαρική εξέγερση (1186). Ο Ιωάννης έδειξε μεγάλες ικανότητες σύμφωνα με τον Χωνιάτη αλλά ο ανιψιός του Ισαάκιος Άγγελος από φόβο προδοσίας τον αντικατέστησε με τον τυφλό στρατηγό Ιωάννη Καντακουζηνό. Ακολούθησε για άλλη μια φορά τον ανιψιό του σε εκστρατεία εναντίον των Βουλγάρων σαν αρχηγός της οπισθοφυλακής, η εκστρατεία ήταν καταστροφική αλλά ο Ιωάννης μπόρεσε να οδηγήσει τα στρατεύματα του στην μάχη χωρίς απώλειες. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην Σύνοδο που δέχτηκε την παραίτηση του πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Δοσίθεου, καταγράφεται στα πρακτικά της Συνόδου σαν ένας από τους στενούς αυτοκρατορικούς συγγενείς.
Άνοδος Αλέξιου Γ΄
Ο Ισαάκιος Άγγελος ήταν ωστόσο πάντοτε ύποπτος απέναντι στον θείο του χάρη στις φιλοδοξίες του ιδιαίτερα χάρη στις σχέσεις που είχε με τον Αλέξιο Βρανά που είχε επαναστατήσει (1187), αμέσως μετά ο Ιωάννης αρραβώνιασε τον μεγαλύτερο γιο του Ισαάκιο με μια από τις κόρες του στρατηγού. Ο ηλικιωμένος Ιωάννης αναγνώρισε σε οποιαδήποτε περίπτωση τον άλλο ανιψιό του Αλέξιο Γ΄ όταν σφετερίστηκε τον θρόνο από τον αδελφό του τον Απρίλιο του 1195 και συμμετείχε στην στέψη του. Ο Ιωάννης Δούκας αναφέρεται για τελευταία φορά το 1199 όταν ο θάνατος των γαμπρών του Αλεξίου Γ΄ Ανδρόνικου και Ισαάκ Κομνηνού άνοιξε τον δρόμο για την διαδοχή του αφού ο ίδιος ο αυτοκράτορας δεν είχε γιους. Ο Ιωάννης Δούκας παρά την ηλικία του πάλεψε για την διαδοχή με άλλους ανιψιούς του αυτοκράτορα όπως ο Μανουήλ Καμύτζης. Ο Ιωάννης Δούκας πέθανε πιθανότατα την επόμενη χρονιά (1200) σε αρκετά προχωρημένη ηλικία για την εποχή του.
Οικογένεια
Δεν είναι γνωστό αν ο Ιωάννης Δούκας παντρεύτηκε μία ή δυο φορές, είναι γνωστό μονάχα το όνομα της μιας συζύγου του Ζωής Δούκαινας, κόρης του Κωνσταντίνου Μακροδούκα και της Άννας Δούκαινας. Άν παντρεύτηκε δυο φορές ο πρώτος του γάμος συνέβη το 1150 και η άγνωστη πρώτη του σύζυγος πέθανε το 1165, ο γάμος με την δεύτερη σύζυγο του Ζωή Δούκαινα έγινε γύρω στο 1170. Ο Ιωάννης Δούκας είχε πέντε γιους από τους οποίους οι δυο πρώτοι γεννήθηκαν με τον πρώτο του γάμο και οι τελευταίοι ήταν γιοι της Ζωής Δούκαινας, είχε επίσης τρεις κόρες με την Ζωή Δούκαινα και έναν νόθο γιο. Τα παιδιά του ήταν :
Γενεαλογία
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Ιωάννης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Σεβαστοκράτορες
Μήτσος Κασόλας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο 1936 στη Δερβέκιστα Αιτωλοακαρνανίας. Σπούδασε θέατρο και κινηματογράφο στην Αθήνα και εργάστηκε αρχικά ως φωτογράφος. Ως δημοσιογράφος συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τις εφημερίδες "Αυγή" και "Τα Νέα".
Λογοτεχνικό έργο
Εμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1964 με την ποιητική συλλογή "Μικρές μαρτυρίες". Το 1971 και ενώ βρισκόταν στις ΗΠΑ μεταφράζεται και εκδίδεται στην αγγλική γλώσσα η τρίτη του ποιητική συλλογή Harvest. Έχει τιμηθεί με το Α' Κρατικό Βραβείο ταξιδιωτικών εντυπώσεων (1974) για το βιβλίο του "Η άλλη Αμερική και επίσης το 1982 με το Α΄ Κρατικό Βραβείο μυθιστορήματος για το βιβλίο "Ο πρίγκηπας". Τα μυθιστορήματά του "Ο πρίγκηπας" και "Αγγελίνα" έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση.
Εργογραφία
Μυθιστορήματα:
Ποιητικές συλλογές:
Άλλα έργα του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατάλογος έργων του Κορρέτζο
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Κορρέτζο.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Χουάν ντε λα Κόσα
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σαντόνα της Κανταβρίας. Είχε ακολουθήσει τον Χριστόφορο Κολόμβο στα τρία πρώτα ταξίδια του και στη συνέχεια υπήρξε πλοηγός του Αλόνσο ντε Οχέντα (1499-1500). Ο ντε λα Κόσα ήταν ιδιοκτήτης και κυβερνήτης της Σαντα Μαρία, του μεγαλύτερου από τα τρία πλοία με τα οποία ο Κολόμβος έπλευσε προς την Αμερική. Με εντολή της βασίλισσας Ισαβέλλας εξερεύνησε τις αμερικανικές χώρες που είχαν ανακαλυφθεί, αλλά δεν πέτυχε στις περισσότερες περιπτώσεις τον αποικισμό από Ισπανούς λόγω της έντονης εχθρότητας των ιθαγενών.
Το 1509 εκτέλεσε το έβδομο ταξίδι του στην αμερικανική ήπειρο προκειμένου να εξερευνήσει τη Τιέρα Ψέρμα επικεφαλής 200 στρατιωτών. Όμως μετά από ένα έτος παραμονή και όταν ετοιμαζόταν για την επιστροφή φονεύθηκε από τους ιθαγενείς.
Ο Χουάν ντε λα Κόσα άφησε όμως δύο έγχρωμους χάρτες επί περγαμηνής. Ο ένας περιλαμβάνει τη θάλασσα της Κανταβρίας και ο άλλος όλες τις χώρες της Αμερικής που είχαν μέχρι τότε ανακαλυφθεί από τον Κολόμβο και άλλους θαλασσοπόρους. Και οι δύο αυτοί χάρτες βρίσκονται σήμερα στο Ναυτικό Μουσείο της Μαδρίτης.
Ανθόζωα
Κατηγορία:Υδρόβια
Consolidated XP4Y Corregidor
Το Consolidated XP4Y (έφερε την εσωτερική ονομασία Model 31) ήταν αμερικάνικη δικινητήρια αεράκατος ναυτικής περιπολίας μακράς ακτίνας δράσης. Αναπτύχθηκε από την Consolidated Aircraft για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, αλλά δεν κατασκευάστηκαν άλλα αεροσκάφη πέραν του αρχικού πρωτοτύπου.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Ο σχεδιασμός της αερακάτου ξεκίνησε το 1938, αποσκοπώντας στην κάλυψη στρατιωτικών αλλά και εμπορικών αναγκών. Επρόκειτο για ένα υψηλοπτέρυγο αεροσκάφος ολομεταλλικής κατασκευής. Το σχέδιο των πτερύγων του αξιοποιήθηκε αργότερα στο βαρύ βομβαρδιστικό B-24 Liberator) Είχε διπλό κάθετο ουραίο, ανασυρόμμενους πλωτήρες κάτω από τις πτέρυγες και προωθούνταν από δύο αστεροειδείς κινητήρες Wright R-3350. Η έκδοση για εμπορική χρήση θα μπορούσε να μεταφέρει μέχρι και 52 καθήμενους επιβάτες ή ως 28, που θα μπορούσαν να κοιμηθούν.
Τον Οκτώβριο του 1942 η Consolidated έλαβε παραγγελία για την κατασκευή 200 P4Y-1, τα οποία θα παράγονταν σε καινούργιο εργοστάσιο στη Νέα Ορλεάνη. Παρόλα αυτά η παραγγελία αργότερα ακυρώθηκε εξαιτίας καθυστερήσεων στην μετατροπή του πρωτοτύπου σε πολεμικό αεροσκάφος και της ελλείψεως κινητήρων Wright Duplex Cyclone, που χρησιμοποιούνταν και από το βαρύ βομβαρδιστικό B-29 Superfortress. Τελικά το εργοστάσιο της Ορλεάνης στράφηκε στην παραγωγή αερακάτων PBY Catalina.
Βιβλιογραφία
XP4Y Κατηγορία:Αεράκατοι Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Μανουήλ Κομνηνός (υιός Ανδρονίκου Α΄)
Ο Μανουήλ Κομνηνός (1143-1180) ήταν γιος του Ανδρονίκου Α΄ Κομνηνού αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Παραπομπές
Μανουήλ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
MedlinePlus
Το MedlinePlus είναι δωρεάν ιστότοπος ο οποίος προσφέρει πληροφορίες πάνω σε θέματα υγείας και ιατρικής για ασθενείς και οικογένειες ασθενών. Ο ιστότοπος περιέχει πληροφορίες από την Εθνική Βιβλιοθήκη Φαρμάκων των ΗΠΑ, τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ καθώς και από άλλες κρατικές υπηρεσίες και οργανισμούς υγείας των ΗΠΑ.
Τη διαχείριση του ιστότοπου έχει η Εθνική Βιβλιοθήκη Φαρμάκων των ΗΠΑ. Τα άρθρα είναι γραμμένα στην Αγγλική ενώ ένα μέρος πληροφοριών είναι διαθέσιμο και στην Ισπανική.
Βραδυποριακός - Ταλαιπωριακός
thumb|right|200px|Η αφίσα του αγώνα. Ο αγώνας Βραδυποριακός - Ταλαιπωριακός ήταν ο παλαιότερος καθιερωμένος αγώνας παλαιμάχων ποδοσφαιριστών στην Ελλάδα. Διεξαγόταν ανελλιπώς στη Νίκαια του Πειραιά κάθε Μεγάλη Παρασκευή για 52 χρόνια από το 1961 μέχρι και το 2013, με μια μονάχα διακοπή το 1967 λόγω της τότε πρόσφατης επικράτησης της δικτατορίας στις 21 Απριλίου 1967. Ο τόπος διεξαγωγής του αγώνα ήταν πάντοτε το γήπεδο Νίκαιας και έδρα της Προοδευτικής με εξαίρεση 3 χρονιές που διεξήχθη στο γήπεδο Νεάπολης Νίκαιας, το 1968 και το 1993 λόγω εκτέλεσης έργων ανακατασκευής και συντήρησης και το 2008 λόγω κακής κατάστασης του αγωνιστικού χώρου του γηπέδου της Νίκαιας, την παραδοσιακή έδρα του αγώνα. Αγωνιζόταν παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού («Βραδυποριακός») και της Προοδευτικής («Ταλαιπωριακός»), ενισχυμένοι κάποιες φορές και από παλιούς παίκτες άλλων σωματείων.
Το 2014 έπειτα από άρνηση του Βραδυποριακού να συνεχίσει να μετέχει στη διοργάνωση, τη θέση του πήρε ο «Παλαιμαχιακός», μικτή ομάδα παλαιμάχων του Πειραιά, του Συνδέσμου Βετεράνων Πειραιά. Το 2019 οι σύλλογοι βετεράνων του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής αποφάσισαν από κοινού την αναβίωση του ιστορικού αγώνα Βραδυποριακός-Ταλαιπωριακός στο γήπεδο της Νίκαιας, έπειτα από το πέρασμα 6 χρόνων από τη Μεγάλη Παρασκευή του 2013 που διεξήχθη για τελευταία φορά. Ωστόσο όμως η διαφορά είναι πως ο πάλαι ποτέ καθιερωμένος παραδοσιακός αγώνας της Μεγάλης Παρασκευής, αυτή τη φορά ορίστηκε να γίνει τη Μεγάλη Τετάρτη στις 24 Απριλίου του 2019. Ακολούθησε νέα διακοπή για τρία χρόνια (2020, 2021, 2022), λόγω της πανδημίας αυτή τη φορά, αλλά τη Μεγ. Παρασκευή του 2023 Βραδύποροι και Ταλαίπωροι έπαιξαν ξανά συνεχίζοντας τον αρχαίο θεσμό.
Ο Βραδυποριακός
Ο Βραδυποριακός προϋπήρχε ως ανεξάρτητο σωματείο της περιοχής Νίκαιας-Κορυδαλλού, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου. Πρωταναφέρεται το 1957, όταν εδωσε φιλικό αγώνα στις 28 Απριλίου στο γήπεδο Κορυδαλλού: «Σήμερον εις το γήπεδον Κορυδαλλού θα διεξαχθεί φιλική συνάντησις μεταξύ των ανεξαρτήτων ομάδων ΕΟΚΑ και Βραδυποριακού''. Τας δύο ομάδας θα ενισχύσουν ανεγνωρισμένοι παίκται...».''
Αναφέρεται ξανά το Μάρτιο του 1958, όταν έδωσε δύο φιλικούς αγώνες με τον Πανιώνιο Νικαίας στις 4 Μαρτίου και με τη Δόξα Ευγενίας στις 12 Μαρτίου, οπότε δημοσιεύθηκε και η ενδεκάδα του: «Εις το γήπεδον της Ενώσεως Κορυδαλλού διεξήχθη ενδιαφέρων φιλικός αγών μεταξύ των ομάδων του Βραδυποριακού ''και της Δόξης Ευγενίας. Κατόπιν δε ενός ωραιοτάτου αγώνος την νίκην απέσπασεν η ισχυρά ομάς του Βραδυποριακού με 4-1. Η νικήτρια: Αναγνωστόπουλος, Πολίτης, Στυλιανού Ι και ΙΙ, Γεμιδόπουλος, Σέγκος, Ιωαννίδης, Βασίλης, Παραράς, Κουρής και Σοφίου.''
Η ανεξάρτητη αυτή ομάδα φαίνεται πως υπήρξε κατά κάποιο τρόπο ο πρόγονος της ομάδας των παλαιμάχων, η οποία δημιουργήθηκε το 1961. Άλλωστε κάποιοι παίκτες του, όπως ο Αλέξανδρος Στυλιανού, συνέχισαν να αγωνίζονται σε αυτή και ως παλαίμαχοι. Στον πρώτο αγώνα των παλαιμάχων, που έγινε στις 7 Απριλίου 1961, σημειώνεται πως θα μετάσχει ο "νεοϊδρυθείς... Βραδυποριακός". Όμως, στον αγώνα του επόμενου έτους, που έγινε στις 27/4/1962, σημειώνεται πως με την ευκαιρία του αγώνα θα εορταστούν τα πέντε χρόνια ζωής του Βραδυποριακού: ''«... κατά την αυριανήν μέρα των παθών (Μεγάλη Παρασκευή γαρ) υπό του Βραδυποριακού θα εορτασθή και η πενταετής δράσις του πρωτότυπου αυτού ποδοσφαιρικού συγκροτήματος, η εμφάνισις του οποίου πραγματοποιείται άπαξ του έτους».''
Ο Βραδυποριακός εκτός από τον καθιερωμένο αγώνα της Μεγ. Παρασκευής αναφέρεται ότι έδινε φιλικά με την ευκαιρία των αργιών των δύο εθνικών εορτών. Στις 26 Οκτωβρίου 1961 προαναγγέλθηκε ο αγώνας του με την "ΑΕ Κρασοπατέρων" και στις 24 Μαρτίου 1962 αγωνίστηκε με την ομάδα της Εργατικής Εστίας. Σε αυτό το ματς μετείχαν και εν ενεργεία ποδοσφαιριστές καθώς και παλαίμαχοι της Προοδευτικής.
Ο πρώτος αγώνας (7/4/1961)
Το 1961 οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής αποφάσισαν να δώσουν ένα φιλικό αγώνα. Η ιδέα της πραγματοποίησης του αγώνα ανήκε στον παλιό παίκτη και τότε προπονητή της Προοδευτικής Γιούρκα Σεϊταρίδη, τον παππού του πρωταθλητή Ευρώπης το 2004, Γιούρκα και για την υλοποίηση της συνεργάστηκαν οι δημοσιογράφοι Νίκος Τσαπίδης και Νίκος Γερακάρης, οι παράγοντες της Προοδευτικής Λάμπρος Τσεμπεράκης και Νίκος Τσανίδης και οι παλιοί παίκτες των δύο συλλόγων, Βασίλης Τερκεσίδης και Θανάσης Σούλης. Βρήκαν αμέσως συμπαράσταση από ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων που μόλις είχαν τερματίσει την καριέρα τους. Οι παλαίμαχοι έδωσαν στις ομάδες τους χιουμοριστικά ονόματα για να τονίσουν ότι ήταν ένας αγώνας διασκέδασης και όχι φανατισμού.
Το ραντεβού για τη διεξαγωγή του αγώνα δόθηκε το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, ημέρα που βόλευε όλους και ορίστηκε να γίνει στο γήπεδο της Νίκαιας. Νικητής του πρώτου αγώνα αναδείχθηκε ο Βραδυποριακός με 8-5.
Η προσπάθεια ήταν επιτυχημένη κι αποφασίστηκε ο αγώνας να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο την ίδια μέρα και στο ίδιο γήπεδο. Κάποιες χρονιές οι ομάδες δεν ήταν αμιγείς παλαιμάχων των δύο συλλόγων, αλλά συμμετείχαν και παλαίμαχοι παίκτες άλλων σωματείων.
Ο δεύτερος αγώνας (27/4/1962)
Η ιδέα άρεσε και ήδη από τη δεύτερη χρονιά θεωρείτο ως καθιερωμένο το ετήσιο ραντεβού των δύο συλλόγων παλαιμάχων. Έγραφε τη Μ. Πέμπτη του 1962 ο "Πειραιώτης" (ο δημοσιογράφος Ν. Τσαπίδης): Αντίπαλοι ήταν οι παλαίμαχοι της Προοδευτικής, με αρχηγό το Σεϊταρίδη, αλλά δεν είχε ανακοινωθεί το όνομα με το οποίο θα αγωνίζονταν, μέχρι την ημέρα του αγώνα. Τελικά, κατέβηκαν ως "Αθλητική Ένωσις Αγανακτήσεως". Νικητής και πάλι ο Βραδυποριακός με 2-1.
Πρώτη εμφάνιση του Ταλαιπωριακού με ισοπαλία (1/5/1964)
Την Πρωτομαγιά του 1964 πρωτοεμφανίζεται ο Ταλαιπωριακός και αποσπά για πρώτη φορά ισοπαλία με 2-2. Ο "ετήσιος πρωτότυπος ποδοσφαιρικός αγώνας" ήταν πλέον αναμενόμενο αθλητικό γεγονός και αποτελούσε είδηση. Στην εφημερίδα δεν αναφέρεται ως αξιοπερίεργο γεγονός σε κάποια στήλη σχολίων αλλά στην κανονική ειδησεογραφία, με τις συνθέσεις των ομάδων κλπ:
Η καθιέρωση και η κατάργηση (1961-2013)
Έκτοτε ο αγώνας μεταξύ των βετεράνων του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής καθιερώθηκε κάθε Μεγάλη Παρασκευή μέχρι το 2013 και διεξήχθη συνολικά 52 φορές, με εξαίρεση το 1967 καθώς έπειτα από την τότε πρόσφατη επικράτηση της δικτατορίας ο αγώνας αναβλήθηκε. Παραδοσιακή έδρα διεξαγωγής του αγώνα ήταν το γήπεδο Νίκαιας και έδρα της Προοδευτικής, με εξαίρεση τα έτη 1968, 1993 και 2008 που διεξήχθη στο γήπεδο Νεάπολης. Το 1976 καθιερώθηκε να παίζουν αποκλείστικα βετεράνοι από τον Πειραιά, ο Βραδυποριακός με βάση παλαιμάχους του Ολυμπιακού και ο Ταλαιπωριακός της Προοδευτικής. Έκτοτε παγιώθηκε αυτή η σύνθεση. Αλλά εκτός από παλιούς ποδοσφαιριστές των δύο σωματείων καλούνται τιμητικά κάθε χρόνο και παλαίμαχοι άλλων συλλόγων, οι οποίοι συνηθέστερα αγωνίζονται για λίγα λεπτά με την ομάδα βετεράνων της Προοδευτικής που έχει πιο αδύναμη ομάδα ενώ έχει υπάρξει και διεθνές ενδιαφέρον, μιας και στους αγώνες μετέχουν αρκετοί βετεράνοι ξένοι παίκτες. Οι διαιτητές δεν είναι πάντα βετεράνοι αλλά εν ενεργεία.
Ο ιστορικός και καθιερωμένος αγώνας τους κατάφερε να γίνει επίσημος θεσμός και υποστηρίζεται από κρατικούς οργανισμούς, όπως τους Δήμο Νίκαιας, Δήμο Κορυδαλλού και το Δήμο Πειραιά, αλλά και τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής και Ολυμπιακού αντίστοιχα. Αξιοσημείωτα, το 2008 έγινε ειδική μνεία στο 3ο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Βετεράνων Ποδοσφαιριστών στη Βαρκελώνη, η οποία έχει ως μέλη πάνω από 80 ομάδες παλαιμάχων.
Τη Μεγάλη Παρασκευή του 2013 διεξήχθη για τελευταία φορά και 52η συνολικά ο ιστορικός αγώνας. Το 2014 και ενόψει της Μεγάλης Εβδομάδας οι βετεράνοι του Ολυμπιακού ανακοίνωσαν πως δεν επιθυμούν να δώσουν ξανά το παρών στον ιστορικό αυτό θεσμό, με τους ισχυρισμούς ότι κατά την τελευταία μεταξύ τους αναμέτρηση υπέστησαν ύβρεις και χυδαιότητες από μεριάς οπαδών της Προοδευτικής και πως τα τελευταία χρόνια έχει χαθεί το ενδιαφέρον του κόσμου του με αποτέλεσμα τη χαμηλή προσέλευση θεατών. Ακολούθησαν συχνές επαφές ανάμεσα στους βετεράνους του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής και διαβεβαιώσεις για την αποτροπή τέτοιων γεγονότων, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
Τα δυο επόμενα χρόνια, στον παραδοσιακό αγώνα της Μεγάλης Παρασκευής, τον Βραδυποριακό διαδέχθηκε ο Παλαιμαχιακός, μικτή ομάδα βετεράνων της "Ένωσης Συνδέσμων Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών Πειραιά", αποτελούμενη από βετεράνους ποδοσφαιριστές διαφόρων σωματείων του Πειραιά. Ωστόσο, ο αγώνας Παλαιμαχιακός - Ταλαιπωριακός δεν κατάφερε να καθιερωθεί και διεξήχθη μόνο δυο χρονιές, τη Μεγάλη Παρασκευή του 2014 και του 2015 χωρίς περαιτέρω συνέχεια.
Η αναβίωση του αγώνα (2019)
Έπειτα από το πέρασμα 6 ετών από το 2013 που διεξήχθη για τελευταία φορά ο αγώνας Βραδυποριακός - Ταλαιπωριακός, το 2019 και ενόψει της Μεγάλης Εβδομάδας οι βετεράνοι του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής αποφάσισαν από κοινού την εκ νέου διεξαγωγή του ιστορικού αγώνα, με τη μόνη διαφορά πως ορίστηκε να γίνει το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης αντί για το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής που διεξάγονταν παραδοσιακά.
Τη Μεγάλη Τετάρτη στις 24 Απριλίου του 2019 αναβίωσε και επίσημα στο γήπεδο της Νίκαιας ο ιστορικός αγώνας και διεξήχθη για 53η φορά συνολικά, καθώς διεξάγονταν για 52 χρόνια κάθε Μεγάλη Παρασκευή από το 1961 μέχρι και το 2013, με εξαίρεση το έτος 1967 που αναβλήθηκε και την πρόσφατη διακοπή του κατά το χρονικό διάστημα 2014-2018. Τα επόμενα τρία έτη δεν διεξήχθη λόγω της πανδημίας. Επανήλθε το 2023, την Μ. Παρασκευή 14 Απριλίου, όπως παλιά.
Ονομασίες σωματείων παλαιμάχων που μετείχαν
Τα σωματεία των παλαιμάχων που μετείχαν στη διοργάνωση είχαν κατά καιρούς τα παρακάτω ονόματα:
Σκόρερ
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία καλύτερος σκόρερ των αγώνων είναι ο Σίνισα Γκόγκιτς με έντεκα (11) γκολ. Ο Κοτρίδης έχει εννιά (9) γκολ, όσα και ο Βαμβακούλας που έχει πετύχει και αυτογκόλ. Ακολουθούν ο Νταβέλης με οκτώ (8) και οι Βαΐτσης, Σουρούνης με έξι (6). Δυο φορές έχει καταγραφεί επίτευξη χατ-τρικ, από τον Μιχάλη Κρητικόπουλο το 1986 και τον Νταβέλη το 2001. Σκόρερ με τη μεγαλύτερη διάρκεια είναι ο Θανάσης Μπέμπης που πέτυχε γκολ με 17 χρόνια διαφορά (1969 και 1986) και ακολουθεί ο Γκόγκιτς με 16 χρόνια (2003 και 2019). Τέλος, αξίζει να αναφερθεί η περίπτωση του τερματοφύλακα Νίκου Σαργκάνη, ο οποίος έχει πετύχει τρία γκολ. Τα στοιχεία αυτά μπορεί να διαφοροποιηθούν, διότι από αρκετά ματς δεν είναι γνωστό το σκορ του αγώνα ή οι σκόρερ.
The Visitor
Το The Visitor είναι το 19ο άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε στις 2 Ιουνίου του 2009 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "SPV/Steamhammer".
Ο μπασίστας Πιτ Γουέι δεν συμμετείχε στις ηχογραφήσεις του δίσκου, λόγω μίας ασθένειας που επηρέασε το συκώτι του. Αντικαταστάθηκε από τον Πίτερ Πιχλ, αποκλειστικά για το συγκεκριμένο άλμπουμ.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 3,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Blabbermouth" με 8 / 10, το "Sea of Tranquillity" με 3,5 / 5, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 3,7 / 5 και το "Ultimate Guitar" με 8,2 / 10.
Θέσεις τσαρτ
The Visitor (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 2 Ιουνίου 2009
Μέλη των UFO
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Visitor" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των UFO Κατηγορία:Άλμπουμ του 2009
Κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη
Το κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη σημειώθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1923, μόλις τρεις ημέρες μετά την προκήρυξη βουλευτικών εκλογών, για τις 16 Δεκεμβρίου 1923. Το στρατιωτικό αυτό κίνημα είχε ηγέτες τους υποστράτηγους Γεώργιο Λεοναρδόπουλο (βενιζελικός) και Παναγιώτη Γαργαλίδη (ασαφούς πολιτικής τοποθέτησης) και τον συνταγματάρχη Γεώργιο Ζήρα (εκπρόσωπο των αντιβενιζελικών αξιωματικών) καθώς και τους τότε αντισυνταγματάρχες Δημήτριο Αβράμπο και Μιχαήλ Ν. Νικολαρέα.
Χρονικό του κινήματος
Το κίνημα εκδηλώθηκε τα μεσάνυχτα της 21ης προς 22η Οκτωβρίου. Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε στην οργάνωση και την εκδήλωση του κινήματος μια ομάδα κατώτερων αντιβενιζελικών αξιωματικών, γνωστή ως «Οργάνωση Ταγματαρχών», οι οποίοι βρίσκονταν σε άμεση επαφή με τον Ιωάννη Μεταξά, ενώ ταυτόχρονα, στην προσπάθειά τους να παρουσιάσουν την κίνησή τους ως υπερκομματική, προσέφεραν την αρχηγία στους υποστράτηγους Λεοναρδόπουλο και Γαργαλίδη, που ήταν βενιζελικών πεποιθήσεων, καθώς και στον συνταγματάρχη Γεώργιο Ζήρα.
Οι κινηματίες προσκαλούσαν την Επαναστατική Κυβέρνηση να διαλυθεί, ενώ είχαν κατορθώσει να προσεταιριστούν τις περισσότερες στρατιωτικές μονάδες στη Μακεδονία και τη Θράκη, περιοχές που είχε αναλάβει να κινητοποιήσει ο Ζήρας, καθώς και όλες τις στρατιωτικές φρουρές της Πελοποννήσου, όπου οι αξιωματικοί τους ήταν, στη μεγάλη πλειοψηφία τους, αντιβενιζελικοί. Ακόμη, εκδηλώθηκαν υπέρ του κινήματος και μονάδες του Ε΄ Σώματος Στρατού στην Ήπειρο. Πιστές στην Επαναστατική Κυβέρνηση έμειναν οι φρουρές της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Λάρισας και των Ιωαννίνων, ενώ και το Ναυτικό έμεινε πιστό στην κυβέρνηση αφού, ούτως ή άλλως, ο Γαργαλίδης είχε ταχθεί εναντίον της συμμετοχής του στόλου στο κίνημα.
Η Επαναστατική Κυβέρνηση, ενώ, αρχικά, αιφνιδιάστηκε, στη συνέχεια, αντέδρασε πολύ γρήγορα και δυναμικά. Ο Νικόλαος Πλαστήρας, αφού χαρακτήρισε το κίνημα «προδοτική πράξη», κήρυξε στρατιωτικό νόμο και κινητοποίησε τις στρατιωτικές μονάδες που είχαν μείνει πιστές στην κυβέρνηση. Η επίκληση ενότητας, αλλά και των εκλογών, που είχαν προκηρυχτεί για τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, μαζί με την αποφασιστικότητα, που έδειξε η κυβέρνηση, μετά την αρχική, εφεκτική στάση του πρωθυπουργού, Στυλιανού Γονατά, απομόνωσαν τους κινηματίες. Ο βενιζελικός κόσμος, πολλές οργανώσεις, η ηγεσία του στρατεύματος, ακόμα και η Ιερά Σύνοδος, τάχθηκαν με το μέρος της κυβέρνησης και αποδοκίμασαν το κίνημα. Ταυτόχρονα, με την επίδειξη ισχύος, η κυβέρνηση άφησε να εννοηθεί, στα διαγγέλματά της προς τον λαό και τον στρατό, ότι είχε πρόθεση να ανακινήσει και να λύσει το πολιτειακό. Οι σχέσεις των Κινηματιών με βασιλικούς κύκλους, και ιδιαίτερα με τον Μεταξά και τα Ανάκτορα, θεωρήθηκαν από την αντίπαλη πλευρά ως ενοχοποιητικά στοιχεία για τον βασιλιά Γεώργιο Β΄.
Στη Θεσσαλονίκη, το κίνημα δεν είχε προλάβει να εκδηλωθεί. Αξιωματικοί, πιστοί στην κυβέρνηση, όπως ο Γεώργιος Κονδύλης, ο Ευριπίδης Μπακιρτζής, ο Στέφανος Σαράφης, ο Δημήτριος Ψαρρός και άλλοι, είχαν πληροφορηθεί τις κινήσεις των συνωμοτών και πρόλαβαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Στη συνέχεια, αντιμετώπισαν, στις Νάρες (Νέα Φιλαδέλφεια), τις στρατιωτικές δυνάμεις που οδηγούσε εναντίον της πόλης ο Ζήρας και τις ανάγκασαν να παραδοθούν. Ο ίδιος ο Ζήρας κατέφυγε στη Γιουγκοσλαβία. Στον νότο, οι Λεοναρδόπουλος και Γαργαλίδης, αφού συγκέντρωσαν στρατιωτικές δυνάμεις (στην Πελοπόννησο), πέρασαν τον Ισθμό και βάδισαν προς την Αθήνα. Τελικά, όμως, κυκλώθηκαν από κυβερνητικά στρατεύματα και αναγκάστηκαν να παραδοθούν, στις 27 Οκτωβρίου, άνευ όρων. Οι δύο ηγέτες του κινήματος, Λεοναρδόπουλος και Γαργαλίδης καθώς και οι αντισυνταγματάρχες Δημήτριος Αβράμπος και Μιχαήλ Ν. Νικολαρέας καταδικάστηκαν από στρατοδικείο σε θάνατο, αλλά η ποινή δεν εκτελέστηκε και, αργότερα, αμνηστεύτηκαν. Ο Ιωάννης Μεταξάς, που στη διάρκεια του κινήματος βρισκόταν στην Κόρινθο, κατόρθωσε να διαφύγει κρυφά στην Ιταλία.
Αίτια
Οι ηγέτες και, γενικότερα, οι πρωταγωνιστές του Κινήματος είχαν ετερόκλητη πολιτική προϊστορία και τοποθέτηση. Ο υποστράτηγος Γεώργιος Λεοναρδόπουλος ήταν βενιζελικός και είχε πάρει μέρος στο Κίνημα της Εθνικής Άμυνας, στη Θεσσαλονίκη, το 1916. Ήταν, όμως, προσωπικά δυσαρεστημένος με τον Θεόδωρο Πάγκαλο, που τον είχε απομακρύνει από τη διοίκηση του Γ΄ Σώματος Στρατού. Από την άλλη, ο συνταγματάρχης Ζήρας, ο Μεταξάς και η «Οργάνωση των Ταγματαρχών» ήταν στοιχεία σαφώς αντιβενιζελικά. Από αντιβενιζελικά αισθήματα διαπνέονταν και οι περισσότεροι αξιωματικοί που ακολούθησαν το κίνημα, ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο. Ένα κοινό στοιχείο που ένωνε τους ηγέτες του Κινήματος ήταν η φιλοδοξία τους να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα.
Συνέπειες
Ανεξάρτητα από τα κίνητρα και τους στόχους του, η εκδήλωση και η αποτυχία του κινήματος είχαν ιδιαίτερα σημαντικές συνέπειες και επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές εξελίξεις της χώρας, επιταχύνοντας την πορεία της προς την πολιτειακή μεταβολή. Η αντιβενιζελική παράταξη δέχτηκε σοβαρό πλήγμα, ένα χρόνο μετά τη δίκη των Έξι, από το οποίο δε μπόρεσε να συνέλθει, παρά δέκα χρόνια αργότερα. Απομακρύνθηκαν από το στράτευμα περισσότεροι από 1.200 αντιβενιζελικοί αξιωματικοί, με την κατηγορία πως συμμετείχαν ή ευνόησαν το Κίνημα ή απλά δεν έσπευσαν να το καταδικάσουν. Ήταν μια εκκαθάριση στο στράτευμα, την οποία οι βενιζελικοί αξιωματικοί επιζητούσαν από το 1922, και την πέτυχαν μόνο μετά την αποτυχία του Κινήματος αυτού.
Το κίνημα και η καταστολή του επέτειναν τις διασπαστικές τάσεις που διαγράφονταν στη βενιζελική παράταξη και όξυναν τις αντιθέσεις μεταξύ των δύο πτερύγων της, της συντηρητικής πλειοψηφίας και της προοδευτικής μειοψηφίας. Βασικό διαφοροποιό κριτήριο, και, προοδευτικά, διασπαστικό στοιχείο των δύο μερίδων, ήταν το ζήτημα του πολιτεύματος και η θέση τους στο ζήτημα αυτό. Το κίνημα απέτυχε και παρέτεινε την πολιτική ανωμαλία, καθώς και την ισχύ του στρατιωτικού νόμου και την απαγόρευση έκδοσης των αντιβενιζελικών εφημερίδων. Μέσα σε κλίμα έντασης, έγιναν οι βουλευτικές εκλογές, στις 16 Δεκεμβρίου 1923, για την ανάδειξη της Δ΄ Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης. Στις εκλογές, από τις οποίες δήλωσε αποχή η αντιβενιζελική παράταξη, εκλέχτηκαν βουλευτές μόνο από τους βενιζελικούς. Τρεις μέρες αργότερα, στις 19 Δεκεμβρίου 1923, με υπόδειξη της κυβέρνησης Γονατά, ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ έφυγε προσωρινά από την Ελλάδα, ώσπου να αποφασιστεί η τύχη του πολιτεύματος, και ορίστηκε αντιβασιλέας ο Παύλος Κουντουριώτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
19231022 Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες
Κύπελλο Αργεντινής (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο Αργεντινής (ισπανικά: Copa Argentina) είναι ένα επίσημο τουρνουά το οποίο διοργανώνει η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αργεντινής (AFA), με στόχο μια θέση στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Οι πρώτες διοργανώσεις του κυπέλλου αμφισβητήθηκαν από ομάδες της Πριμέρα Ντιβιζιόν που δεν επιλέγονταν για να συμμετέχουν στο Κόπα Λιμπερταδόρες της επόμενης περιόδου ​​καθώς και από τις κορυφαίες ομάδες στα περιφερειακά πρωταθλήματα.
Το τουρνουά διεξήχθη για δύο μόνο σεζόν και ξεκίνησε εκ νέου το 2011, με τις ομάδες όλων των κατηγοριών που αποτελούν το σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αργεντινής, να λαμβάνουν μέρος στη διοργάνωση.
Η Μπόκα Τζούνιορς και η Ρίβερ Πλέιτ είναι οι πολυνίκεις του θεσμού με 3 τίτλους η καθεμία. Το 1970 η διοργάνωση είχε εγκαταλειφθεί χωρίς την ανάδειξη πρωταθλητή.
Όλοι οι τελικοί
Ακολουθεί λίστα με όλους τους τελικούς της διοργάνωσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Π
Μογγολία (αποσαφήνιση)
Ο όρος Μογγολία μπορεί να αναφέρεται σε:
Μιάς
Το Μιάς (Миа́сс) είναι μια πόλη στη περιφέρεια Τσελιάμπινσκ στη Ρωσία. Βρίσκεται 96 χιλιόμετρα δυτικά του Τσελιάμπινσκ, στην ανατολική πλαγιά των Νότιων Ουραλίων, στην όχθη του ποταμού Μιάς. Έχει πληθυσμό 151.751 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2010, μια σχετικά ελαφριά μείωση από τους 158.420 κατοίκους το 2002 και τους 167.839 κατοίκους το 1989.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Ένα κτίριο στο Μιάς Ιδρύθηκε το 1773 ως εργοστάσιο εξόρυξης χαλκού. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η ανάπτυξη της πόλης οδηγήθηκε από την ανακάλυψη των πλουσιότερων κοιτασμάτων χρυσού στα Ουράλια. Η μέση ετήσια παραγωγή χρυσού από την περιοχή του Μιάς ήταν περίπου 640 κιλά. Στα μέσα του 19ου αιώνα η παραγωγή του χρυσού σταμάτησε και η ανάπτυξη της πόλης επιβραδύνθηκε. Το Μιάς έλαβε καθεστώς πόλης το 1923. Το 1941 ιδρύθηκε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων στην πόλη, το οποίο λειτουργεί ακόμα ως μέρος της UralAZ.
Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, μαζί με είκοσι οκτώ αγροτικές περιοχές, είναι ενσωματωμένη ως Πόλη του Μιάς—μια διοικητική μονάδα ισοδύναμη με εκείνη των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η Πόλη του Μιάς έχει ενσωματωθεί ως Αστικό όκρουγκ Μιάσκι.
Οικονομία και εκπαίδευση
Επί του παρόντος το Μιάς είναι σημαντικό κέντρο της βιομηχανίας μηχανών της Ρωσίας. Ο κατασκευαστής φορτηγών UralAZ είναι ένας από τους σημαντικότερους εργοδότες στην πόλη.
UralAZ
Η UralAZ παράγει φορτηγά, τα οποία μπορούν να κινηθούν με μεγάλη ευκολία και σε ανώμαλους δρόμους και εξάγει το 8% των φορτηγών. Το 2000 η "UralAZ" ήταν μια από τις 200 ρωσικές εταιρείες με το μεγαλύτερο κύκλο εργασιών στη Ρωσία. Απασχολεί 4.000 άτομα. Ιδρύθηκε το 1942, όταν το εργοστάσιο της ZiS μεταφέρθηκε από τη Μόσχα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Πληθυσμός
Ακολουθεί η εθνοτική σύνθεση της πόλης του Μιάς (δεδομένα της απογραφής του 2010):.
Τουρισμός
Το παλιό τμήμα της πόλης περιλαμβάνει ξύλινα σπίτια που χτίστηκαν τον 19ο αιώνα. Έχουν διατηρηθεί τα μπαλκόνια και άλλα στοιχεία των σπιτιών. Το σπίτι του διοικητή του χρυσωρυχείου Σιμόνοφ είναι διατηρητέο μνημείο.
Η Λίμνη Τουργκόγιακ βρίσκεται κοντά στο Μιάς και είναι δημοφιλές τουριστικό κέντρο, με κρυστάλλινα νερά.
Στα ανατολικά του Μιάς βρίσκεται το Ιλμένσκι Ζαπόβιεντνικ, ένα μεγάλο προστατευμένο δάσος. Όχι πολύ μέσα στο δάσος, υπάρχουν μονοπάτια που οδηγούν σε πηγές νερού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru) Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Ελευθερούπολη
Η Ελευθερούπολη, συχνά αναφέρεται και με την παλαιότερη ονομασία της Πράβι, είναι κωμόπολη του Δήμου Παγγαίου στον νομό Καβάλας. Είναι χτισμένη στο βόρειο σημείο της κοιλάδας του Μαρμαρά. Βρίσκεται 16 χιλιόμετρα δυτικά της Καβάλας και έχει πληθυσμό 4.360 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έχει τέσσερα νηπιαγωγεία, τρία δημοτικά σχολεία, ένα γυμνάσιο και δύο λύκεια (ΓΕΛ, ΕΠΑΛ).
Θοδωρής Παπαδουλάκης
Ο Θοδωρής Παπαδουλάκης είναι Έλληνας σκηνοθέτης.
Ελευθερούπολη
Ιστορικά στοιχεία
Υπάρχουν ενδείξεις ότι η ευρύτερη περιοχή, όπου σήμερα βρίσκεται η κωμόπολη, ήταν κατοικημένη από την ύστερη νεολιθική εποχή και ίσως εδώ βρισκόταν η αρχαία πόλη Πέργαμος. Από εδώ περνούσε η αρχαία Κάτω Οδός, από την οποία πέρασε ο Ξέρξης κατά την εκστρατεία του. Κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο, κτίσθηκε Βασιλική (6ος μ.Χ. αιώνας), η οποία βρέθηκε με πολλά παλαιοχριστιανικά θραύσματα αρχιτεκτονικών μελών στις ανασκαφές στο εσωτερικό του ναού του Αγίου Νικολάου.
Θοδωρής Παπαδουλάκης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1974 στην Nότια Αφρική. Σπούδασε Παραγωγή Ραδιοφώνου και Τηλεόρασης στο University of Salford στην Αγγλία και έκανε το μεταπτυχιακό του στη Σκηνοθεσία και Παραγωγή Κινηματογράφου στο Northern Film School στο Leeds. Σήμερα, ζει και εργάζεται στην Ελλάδα. Έχει σκηνοθετήσει, 3 τηλεοπτικές σειρές, 7 μικρού μήκους ταινίες και έχει βραβευτεί με 70 διεθνή βραβεία.
Ελευθερούπολη
Ιστορικά στοιχεία
Η παλιά ονομασία της Ελευθερούπολης ήταν Πράβι, από το λατινικό pro via ή para via, δηλαδή επάνω ή δίπλα στο δρόμο. Το 1530 είχε 215 χριστιανικά και 17 μουσουλμανικά νοικοκυριά. Από το τότε Πράβι πέρασε ο Κοσμάς ο Αιτωλός στην κατά τη Βόρεια Ελλάδα περιοδεία του. Με τη μορφή που έχει σήμερα η κωμόπολη δημιουργήθηκε επί Τουρκοκρατίας, η απελευθέρωση από την οποία έγινε το 1912.
Θοδωρής Παπαδουλάκης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί σκηνοθέτες
Ελευθερούπολη
Ιστορικά στοιχεία
Στις 16 Ιουλίου 1909 εξελέγη Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως ο επίσκοπος Γερμανός Σακελλαρίδης, ο οποίος επέδειξε σημαντική θρησκευτική και εθνική δράση. Για τον λόγο αυτό ο βουλγαρικός κατοχικός στρατός, τον Μάρτιο του 1917, τον συνέλαβε και τον φυλάκισε στο Πράβι όπου τον κρατούσε δέσμιο και τον βασάνιζε επί πεντάμηνο. Τη νύχτα της 5ης προς 6η Ιουλίου του 1917, τον έβγαλαν εκτός της φυλακής με ισχυρή συνοδεία στρατιωτών, με πρόφαση να τον οδηγήσουν στη Δράμα ή στη Βουλγαρία. Στην πραγματικότητα όμως τον οδήγησαν στο μαρτύριο. Τον κατακρεούργησαν δίπλα σε ένα πηγάδι, μεταξύ των οικισμών Δάτο και Αμυγδαλεώνας των Φιλίππων. Στη συνέχεια τον απαγχόνισαν σε μία λεύκα και ακολούθως άναψαν φωτιά κάτω από το σώμα του, μέχρις ότου εξέπνευσε.
Με την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκαν Έλληνες της Ανατολικής Θράκης πέριξ του ναού του Αγίου Νικολάου. Με το ΦΕΚ 40Α - 05/02/1929 μετονομάσθηκε από Πράβι σε Ελευθερούπολη και τη νέα της ονομασία οφείλει στην κατεστραμμένη από τους Τούρκους έδρα της αρχαίας επισκοπής Ελευθερουπόλεως. Σήμερα η κωμόπολη αποτελεί την έδρα της ομώνυμης Μητρόπολης, της μίας από τις δύο που υπάρχουν στο νομό Καβάλας. Πολιούχος της πόλης ήταν ο Άγιος Μηνάς ώσπου κάηκε το 1971. Εκ τότε, πολιούχοι της πόλης θεωρούνται ο Άγιος Νικόλαος και ο Άγιος Λευτέριος.
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Ελευθερούπολης έχει ως εξής:
Προσωπικότητες
Διάφορες προσωπικότητες έλκουν την καταγωγή τους από την Ελευθερούπολη και είναι οι εξής: Αλέξης Τσίπρας (καταγωγή της μητέρας του) πρωθυπουργός της Ελλάδας (2015-2019) και ο αρχιμανδρίτης Απόστολος Καβαλιώτης, κληρικός της Μητρόπολης Αλεξανδρουπόλεως και διδάκτωρ Ειδικής Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών τιμημένος με διεθνή βραβεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Καβάλας  Κατηγορία:Δήμος Παγγαίου
Άγιος Χριστόφορος Γιουργάνιστας
Ο Άγιος Χριστόφορος είναι ημιορεινό χωριό της Ζίτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του οικισμού ανέρχεται στους 49 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Χριστόφορος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 470 μέτρων και βρίσκεται ανατολικά του ποταμού Τύρια, στις δυτικές πλαγιές των ορέων Κουρέντων, επάνω στην επαρχιακή οδό Κούρεντα - Ψήνας. Απέχει 38,5 χλμ. δυτικά από την πόλη των Ιωαννίνων και 6 χλμ. από τον Βουτσαρά που βρίσκεται πάνω στην εθνική οδό Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας.