cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δολοφονία της Σύλβια Λάικενς
Επακόλουθα
Μετά την αποφυλάκιση της με όρους το 1972, η Πόλα Μπανισέφσκι απέκτησε νέα ταυτότητα. Εργάστηκε ως βοηθός μιας σχολικής συμβούλου για 14 χρόνια στο κοινοτικό σχολείο Beaman-Conrad-Liscomb-Union-Whitten στο Κόνραντ της Αϊόβα, έχοντας αλλάξει το όνομά της σε Πόλα Πέις και κρύβοντας την αλήθεια σχετικά με το ποινικό της ιστορικό όταν έκανε αίτηση για θέση. Το 2012 όταν το σχολείο ανακάλυψε την πραγματική της ταυτότητα την απέλυσε. Η Πόλα παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά. Η κορούλα που είχε γεννήσει ενώ περίμενε τη δίκη της το 1966, και στην οποία έδωσε το όνομα της μητέρας της, δόθηκε για υιοθεσία.
Οι κατηγορίες για τη δολοφονία που κατατέθηκαν αρχικά εναντίον της δεύτερης μεγαλύτερης κόρης της Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι, της 15χρονης Στέφανι, τελικά αποσύρθηκαν αφού συμφώνησε να καταθέσει εναντίων των άλλων κατηγορουμένων. Αν και οι εισαγγελείς υπέβαλαν ξανά κατηγορίες εναντίον της Στέφανι για την υπόθεση, πριν την απόφαση των ενόρκων στις 26 Μαΐου του 1966, η απόφαση να ασκηθεί δίωξη αργότερα σε μια ξεχωριστή δίκη δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Η Στέφανι Μπανισέφσκι άλλαξε όνομα και έγινε δασκάλα. Αργότερα παντρεύτηκε και απέκτησε πολλά παιδιά. Ήταν γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια διέμενε στη Φλόριντα.
Όταν ρωτήθηκε στη δίκη ως προς το κίνητρο της για την ανατροπή των αποδεικτικών στοιχείων της πολιτείας, η Στέφανι δήλωσε: "Είμαι εδώ με την ελπίδα ότι μπορώ να βοηθήσω οποιονδήποτε!" Σε απάντηση, ο πληρεξούσιος δικηγόρος της μητέρας της, Γουίλιαμ Ερμπέκερ, απάντησε: "Συμπεριλαμβανομένου του εαυτού σας;"
Λίγο μετά τη σύλληψη της μητέρας τους, το Τμήμα Δημόσιας Πρόνοιας της Κομητείας Μάριον έδωσε την Μαρί, την Σίρλεϊ και τον Τζέιμς Μπανισέφσκι στη φροντίδα χωριστών ανάδοχων οικογενειών. Το επώνυμο και των τριών παιδιών άλλαξε νόμιμα σε Μπλέικ στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αφού ο πατέρας τους ανέκτησε την επιμέλεια τους. Η Μαρί αργότερα παντρεύτηκε παίρνοντας το επώνυμο Σέλτον και πέθανε από φυσικά αίτια στις 8 Ιουνίου του 2017, σε ηλικία 62 ετών Ο Ντένις Λι Ράιτ Τζούνιορ υιοθετήθηκε αργότερα. Η θετή μητέρα του τον ονόμασε Ντένις Λι Γουάιτ. Πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 2012, σε ηλικία 47 ετών
Ο Ρίτσαρντ Χομπς, ο Κόι Χάμπαρντ και ο Τζον Μπανισέφσκι Τζούνιορ υπηρέτησαν λιγότερο από δύο χρόνια στο Αναμορφωτήριο της Ιντιάνα προτού τους χορηγηθεί αναστολή στις 27 Φεβρουαρίου του 1968.
Ο Ρίτσαρντ Χομπς πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα στις 2 Ιανουαρίου του 1972, σε ηλικία 21 ετών - λιγότερο από τέσσερα χρόνια μετά την αποφυλάκισή του από το Αναμορφωτήριο της Ιντιάνα. Στα χρόνια που μεσολάβησαν από την αποφυλάκισή του από το Αναμορφωτήριο της Ιντιάνα και τον θάνατό του, είναι γνωστό ότι υπέστη τουλάχιστον μία νευρική κρίση.
Μετά την αποφυλάκιση του το 1968 από το Αναμορφωτήριο της Ιντιάνα, ο Κόι Χάμπαρντ παρέμεινε στην Ιντιάνα και δεν προσπάθησε ποτέ να αλλάξει το όνομα του. Καθ' όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του, φυλακίστηκε επανειλημμένα για διάφορα ποινικά αδικήματα. Σε μία περίπτωση ήταν κατηγορούμενος για τις δολοφονίες δύο νεαρών ανδρών το 1977, αν και, σε μεγάλο βαθμό λόγω του γεγονότος ότι ο κύριος μάρτυρας που θα καταθέσει στη δίκη του ήταν καταδικασμένος εγκληματίας γνωστός του Χάμπαρντ που παραδέχτηκε ότι ήταν στην παρέα του τη στιγμή των δολοφονιών. Παρόλα αυτά αθωώθηκε από αυτή την κατηγορία λόγω αμφιβολιών. Λίγο μετά την πρεμιέρα της αστυνομικής δραματικής ταινίας An American Crime (Ένα Αμερικάνικο Έγκλημα) τον Ιανουάριο του 2007, ο Χάμπαρντ απολύθηκε από τη δουλειά του. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στο Σέρμπιβιλ της Ιντιάνα, στις 23 Ιουνίου του 2007 σε ηλικία 56 ετών.
Ο Τζον Στέφαν Μπανισέφσκι Τζούνιορ ζούσε σε σχετική αφάνεια με το ψευδώνυμο Τζον Μπλέικ. Έγινε πάστορας, έκανε οικογένεια και τρία παιδιά και φιλοξενούσε στην εκκλησιά συχνά συμβουλευτικές συνεδρίες για παιδιά χωρισμένων γονιών. Αρκετές δεκαετίες μετά την απελευθέρωσή του από το Αναμορφωτήριο της Ιντιάνα, ο Τζον Μπανισέφσκι Τζούνιορ παραδέχτηκε με δήλωσή του ότι αυτός και οι συγκατηγορούμενοί του έπρεπε να είχαν καταδικαστεί με αυστηρότερη ποινή, προσθέτοντας όμως ότι οι νέοι που διαπράττουν εγκλήματα μπορούν τελικά να σωφρονιστούν, όπως εκείνος είχε γίνει ένας παραγωγικός πολίτης. Πέθανε από διαβήτη στο Γενικό Νοσοκομείο του Λάνκαστερ στις 19 Μαΐου 2005, σε ηλικία 52 ετών. Πριν από τον θάνατο του, είχε επίσης μιλήσει δημόσια για το παρελθόν του, και παραδέχτηκε ότι είχε απολαύσει την προσοχή που του έφερε ο φόνος της Λάικενς, ενώ ισχυρίστηκε ότι «χτύπησε τη Σύλβια μόνο μία φορά».
Οι κατηγορίες προς άλλα ανήλικα παιδιά (Άννα Ρουθ Σίσκο, Τζούντι Νταρλίν Ντουκ, Μάικλ Τζον Μονρόε, Νταρλίν ΜακΓκουάιρ και Ράντι Γκόρντον Λέπεράλλα) που ήταν γνωστό ότι βασάνιζαν και τραυμάτιζαν την Σύλβια, αποσύρθηκαν αργότερα. Η Σίσκο πέθανε στις 23 Οκτωβρίου του 1996, σε ηλικία 44 ετών, ενώ είχε αποκτήσει ήδη εγγόνια. Ο Λέπερ, ο οποίος είχε εμφανώς χαμογελάσει καθώς κατέθεσε ότι είχε χτυπήσει την Σύλβια σε έως και σε 40 διαφορετικές περιπτώσεις, πέθανε σε ηλικία 56 ετών στις 14 Νοεμβρίου του 2010.
Η Τζένη Λάικενς παντρεύτηκε έναν ντόπιο της Ιντιανάπολις, τον Λέοναρντ Ρις Γουέιντ. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά. Εκείνη δεν κατάφερε ποτέ να επουλώσει τα συναισθηματικά τραύματα που υπέστη κυρίως εξαναγκαζόμενη να βλέπει την αδερφή της να κακοποιείται και τελικά να δολοφονείται. Για το υπόλοιπο της ζωής της, η Τζένη εξαρτιόταν από φάρμακα για το άγχος. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 23 Ιουνίου του 2004, σε ηλικία 54 ετών, στο Μπιτς Γκοβ της Ιντιάνα.
Δεκατέσσερα χρόνια πριν από το θάνατο της, η Τζένη Λάικενς Γουέιντ είχε δει την αναγγελία θανάτου της Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι δημοσιευμένη σε μια εφημερίδα. Έκοψε το απόκομμα και στη συνέχεια το ταχυδρόμησε στη μητέρα της με ένα συνοδευτικό σημείωμα που έγραφε: «Μερικά καλά νέα. ''Η Καταραμένη γριά Γκέρτρουντ πέθανε. Χαχαχα! Είμαι χαρούμενη γι' αυτό''».
Η Ελίζαμπεθ και ο Λέστερ Λάικενς πέθαναν το 1998 και το 2013, αντίστοιχα. Τα χρόνια πριν από τον θάνατο της, η Τζένη Λάικενς Γουέιντ είχε τονίσει επανειλημμένα ότι δεν έπρεπε να αποδοθεί καμία ευθύνη στους γονείς της επειδή ανέθεσαν την φροντίδα τη δίκη της και της Σύλβια στην Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι. Η Τζένη τόνισε ότι το μόνο που είχαν κάνει ήταν να εμπιστευτούν αφελώς την υπόσχεση της Γκέρτρουντ να πρόσεχει εκείνη και την αδελφή της σαν δικά της παιδιά μέχρι την επιστροφή των γονιών τους στην Ιντιάνα με το περιοδεία με τον θίασο.
Το σπίτι της Γκέρτρουντ Μπανισέφσκι στο οποίο βασανίστηκε και δολοφονήθηκε η Σύλβια Μαρί Λάικενς παρέμενε άδειο για πολλά χρόνια και σταδιακά ερημώθηκε. Αν και έγιναν συζητήσεις για τη δυνατότητα αγοράς και αποκατάστασης του σπιτιού και τη μετατροπή του ακινήτου σε καταφύγιο γυναικών, τα απαραίτητα κεφάλαια για την ολοκλήρωση αυτού του έργου δεν συγκεντρώθηκαν ποτέ. Το ίδιο το σπίτι κατεδαφίστηκε στις 23 Απριλίου του 2009. Το οικόπεδο είναι πλέον χώρος στάθμευσης μιας εκκλησίας.
Μνημεία και κληρονομιά
Τον Ιούνιο του 2001, στο πάρκο Γουίλαρντ, στην οδό Ουάσινγκτον, της Ιντιανάπολις ανεγέρθη μνημείο ύψους 1,8 μέτρων από γρανίτη το οποίο αφιερώθηκε επίσημα στη ζωή και στην κληρονομιά που άφησε της Σύλβια Μαρί Λάικενς. Στην τελετή που έγινε παρευρέθηκαν αρκετές εκατοντάδες άτομα, μεταξύ των οποίων τα μέλη της οικογένειας Λάικενς. Στο μνημείο αναγράφονται τα εξής: "Αυτό το μνημείο είναι στη μνήμη ενός μικρού παιδιού που πέθανε με τραγικό θάνατο. Ως αποτέλεσμα, οι νόμοι άλλαξαν και η ευαισθητοποίηση αυξήθηκε. Αυτή είναι μια δέσμευση προς τα παιδιά μας, ότι το αστυνομικό τμήμα της Ιντιανάπολις εργάζεται για να γίνει η πόλη αυτή ασφαλής για τα παιδιά μας."
Στον θάνατο της Σύλβια Λάικενς πιστώνεται και η υιοθέτηση νόμου περί εξουσιοδοτημένων συμβούλων ευάλωτων ατόμων της Ιντιάνα και με την αυξημένη κατανόηση της έρευνας και την αναγνώριση της κακοποίησης. Ο νόμος ορίζει ότι εάν κάποιος πολίτης υποπτεύεται ότι ένα παιδί υφίσταται κακοποίηση ή παραμέληση, τότε έχει την νομική υποχρέωση να αναφέρει το αδίκημα στις αρχές.
Στις 26 Οκτωβρίου του 2015, πολλοί πολίτες της Ιντιανάπολις, συμπεριλαμβανομένης της μεγαλύτερης αδερφής των Λάικενς, της Νταϊάνας Μπέντγουελ, συγκεντρώθηκαν στον Λέμπανον της Ιντιάνα για να τιμήσουν τη Σύλβια Λάικενς, να αναλογιστούν τη ζωή της στην πεντηκοστή επέτειο του θανάτου της και να τιμήσουν όλα τα παιδιά που χάνουν τη ζωή τους από κακοποίηση. Σε αυτό το μνημόσυνο, η Νταϊάνα ενημέρωσε τους παρευρισκόμενους ότι την κληρονομιά της Σύλβια είναι κάτι που «πρέπει πάντα να θυμόμαστε».
Κέντρο Υποστήριξης του Παιδιού της Σύλβιας
Το Κέντρο Υποστήριξης του Παιδιού της Σύλβιας είναι επίσημα αφιερωμένο στη μνήμη της Σύλβια Λάικενς. Αυτός ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός που ιδρύθηκε το 2010 στον Λέμπανον της Ιντιάνα και αρχικά ονομάστηκε Boone County Child Advocacy Center (Κέντρο Υποστήριξης του Παιδιού της Κομητείας Μπόουν), αλλά το 2016 μετονομάστηκε προς τιμήν της Σύλβια Λάικενς, με τον διευθυντή να δηλώνει: «''Το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να πούμε στα παιδιά που κακοποιούνται ότι μπορούμε να τα ακούσουμε και να τα στηρίξουμε ψυχολογικά. [Αυτό ήταν] κάτι που κανείς δεν έκανε για τη νεαρή Σύλβια. Η οικογένεια της είναι ευγνώμων, καθώς γνωρίζει ότι αυτό το ίδρυμα στην μνήμη της, αναγνωρίζει ότι η Σύλβια Λάικενς, που υπήρξε μάρτυρας, που πλήρωσε με την ίδια της την ζωή. Ελπίζουμε οι προσπάθειες μας να σωθούν άλλα κακοποιημένα παιδιά να δείξουν ότι δεν πέθανε μάτια''».
Αυτό το κέντρο υπεράσπισης παιδιών συνεργάζεται τόσο με τις αρχές επιβολής του νόμου όσο και με το τοπικό Τμήμα Υπηρεσιών Παιδιών. Το προσωπικό διεξάγει επίσης ιατροδικαστικές συνεντεύξεις (συλλογή πληροφοριών σχετικά με περιστατικά υποτιθέμενης παιδικής κακοποίησης) και παρέχει βοήθεια με νομικές διαδικασίες, καθώς και παραπομπές ψυχικής και ιατρικής υγείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχολογική κακοποίηση Κατηγορία:Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας Κατηγορία:Παιδική κακοποίηση
Αθηνά Βογιατζόγλου
Η Αθηνά Βογιατζόγλου (γεν. 21 Νοεμβρίου 2001, Μαρούσι) είναι Ελληνίδα αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται ως Πασαδόρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Αχμέτ Ιζέτ Πασάς
Ο Αχμέτ Ιζζέτ Πασάς (1864 - 1937), ήταν Τούρκος στρατάρχης αλβανικής καταγωγής που διετέλεσε υπουργός πολέμου (δύο φορές) και για 25 ημέρες Μέγας Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και υπουργός εξωτερικών της νεοσύστατης Τουρκικής Δημοκρατίας.
Ανάδειξη - δράση
Γεννήθηκε στη Μπίτολα (Μοναστήρι) το 1864 όπου και ακολούθησε το στρατιωτικό επάγγελμα σπουδάζοντας αρχικά στην αυτοκρατορική στρατιωτική σχολή της Κωνσταντινούπολης και στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στη Γερμανία. Έλαβε μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 με το τέλος του οποίου προήχθη στον βαθμό του συνταγματάρχη. Μετά την Επανάσταση των Νεότουρκων του 1908 ανέλαβε αρχηγός επιτελείου και υπουργός πολέμου, πλην όμως η έντονη αντίδρασή του στην ασκηθείσα πολιτική κατά των Αλβανών αμάχων κατά την εξέγερσή τους στάθηκε ικανή να περιπέσει σε δυσμένεια και να παυθεί. Τον Φεβρουάριο του 1911, επί Σουλτάνου Μεχμέτ Ε' ανακλήθηκε και διορίστηκε διοικητής των μονάδων στην Υεμένη κατά τις εκεί εξεγέρσεις που προκάλεσε τοπικός ιμάμης. Με το ξέσπασμα του Α' Π.Π. ανέλαβε διοικητής στρατιάς στον Καύκασο, διατηρώντας πάντα Γερμανούς στρατιωτικούς συμβούλους, ενώ λίγο αργότερα έφθασε να διοικεί τρία σώματα στρατού με τον βαθμό του στρατάρχη, όταν και υπέστη μεγάλη ήττα από τον ρωσικό στρατό.
thumb|left|120px|Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων Λίγο πριν τη λήξη του πολέμου και μετά από συνεχείς ήττες στη Μέση Ανατολή συνέπεια των οποίων ήταν η παραίτηση του Ταλάτ Πασά και το πολιτικό χάος που ξέσπασε, κλήθηκε από τον Σουλτάνο Μεχμέτ ΣΤ' στις 14 Οκτωβρίου του 1918, (ν. ημερολ), όπου και ανέλαβε Μέγας Βεζίρης και υπουργός πολέμου προκειμένου να επιταχύνει την διαδικασία των διαπραγματεύσεων για ανακωχή προβαίνοντας παράλληλα σε διακοπή των σχέσεων της αυτοκρατορίας με τη Γερμανία, που υπ' όψιν συνέχιζε η τελευταία τον ανεφοδιασμό δια θαλάσσης από λιμένες της Ρουμανίας. Τελικά στις 30 Οκτωβρίου συνομολογείται η συνθήκη του Μούδρου με βαρύτατους όρους καθιστώντας ουσιαστικά την Οθωμανική Αυτοκρατορία προτεκτοράτο της Αντάντ. Τρεις ημέρες αργότερα σημειώνεται η φυγή στο εξωτερικό (Γερμανία) των τριών πασάδων Ταλάτ, Ενβέρ και Τζεμάλ, του κομιτάτου "Ένωση και Πρόοδος", που είχαν θεωρηθεί υπαίτιοι για τις θηριωδίες κατά Αρμενίων θεωρούμενος ο Ιζζέτ Πασάς ως υπεύθυνος για την μη λήψη κατάλληλων μέτρων και την προσαγωγή τους σε στρατοδικείο. Συνέπεια αυτών ήταν στις 8 Νοεμβρίου να παυθεί των θέσεων που κατείχε.
Μετά την επικράτηση του Κεμάλ Πασά (Ατατούρκ), την κατάργηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την ίδρυση της Δημοκρατίας της Τουρκίας για την οποία και είχε πρωτοστατήσει επανήλθε και ανέλαβε υπουργός εξωτερικών, πλην όμως λίγο καιρό αργότερα κατηγορηθείς από τον Κεμάλ Ατατούρκ αναγκάσθηκε να αποχωρήσει της πολιτικής. Το 1934 με τον σχετικό υποχρεωτικό νόμο καθιέρωσης επωνύμων ο Αχμέτ Ιζζέτ υιοθέτησε το επίθετο Φουργκάτς (Furgaç) με το οποίο και πέθανε στις 31 Μαρτίου του 1937 στην Κωνσταντινούπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Υπουργοί της Τουρκίας
Σιντί Μπουζίντ
Η Σιντί Μπουζίντ είναι μεσόγεια πεδινή πόλη της Τυνησίας. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της χώρας και είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου Κυβερνείου Σιντί Μπουζίντ. Κατά τη απογραφή του 2004 ο πληθυσμός της αριθμούσε 39.915 κατοίκους.
Η Σιντί Μπουζίντ θεωρείται να έχει τον μεγαλύτερο υδροφόρο ορίζοντα από κάθε άλλη πόλη της χώρας. Είναι κτισμένη μέσα σε κοιλάδα, από τη Σφαξ που είναι η πλησιέστερη παράλια πόλη απέχει περίπου 135 χλμ. και από την Τύνιδα περί τα 265 χλμ. (νότια). Έχει ανεπτυγμένη γεωργία και κτηνοτροφία. Διαθέτει βιομηχανίες μεταποίησης και συσκευασίας αγροτικών προϊόντων και κυρίως ντομάτας.
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας
Όρμος Παντέλι
Ο Όρμος Παντέλι, ή Παντελής, είναι όρμος της νήσου Λέρου στα Δωδεκάνησα. Είναι ο τρίτος από Β. προς Ν. ανατολικός όρμος που ορίζεται βόρεια από το ακρωτήριο Παντελής και νοτιοανατολικά από το ακρωτήριο Βουρλίδια. Το άνοιγμά της εισόδου του του έχει εύρος 7 στάδια, ή 0,7 του μιλίου και η είσδυσή του προς τα δυτικά είναι περίπου 8 στάδια ή 0,8 μιλίου.
Ο όρμος αυτός κρίνεται ασφαλές αγκυροβόλιο προφυλαγμένο από τους νοτιοδυτικούς, δυτικούς, και βόρειους ανέμους. Στον μυχό του όρμου υφίσταται αλιευτικό καταφύγιο παρά το ομώνυμο χωριό της Λέρου. Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τoν όρμο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 4ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-4511, που καλύπτει τη Λέρο και τη νήσο Κάλυμνο.
Παντέλι Παντελι
Διδακτική των φυσικών επιστημών
μικρογραφία|Διδακτική των φυσικών επιστημών Η διδακτική των φυσικών επιστημών αποτελεί τον επιστημονικό κλάδο που έχει ως σκοπό τη μελέτη και βελτίωση της διδασκαλίας των φυσικών επιστημών (φυσική, χημεία, βιολογία, γεωλογία). Κάτι τέτοιο θεωρείται πως γίνεται εφικτό μέσα από τη μελέτη υπαρχόντων διδακτικών τεχνικών, αλλά και τη διερεύνηση και δοκιμαστική εφαρμογή νέων. Για προφανείς μάλλον λόγους, ο επιστημονικός αυτός κλάδος συχνά διαχωρίζεται σε διδακτική της φυσικής, διδακτική της χημείας, διδακτική της βιολογίας και διδακτική της γεωλογίας.
Σχέση της διδακτικής των φυσικών επιστημών με άλλες επιστήμες
Η διδακτική των φυσικών επιστημών αποτελεί κομμάτι της παιδαγωγικής επιστήμης, καθώς κάθε διδακτική πρόταση για τη διδασκαλία των φυσικών επιστημών βασίζεται σε μία συγκεκριμένη παιδαγωγική θεωρία (βλ. ιστορική αναδρομή παρακάτω). Προφανής είναι μάλλον και η σχέση της διδακτικής των φυσικών επιστημών με τις ίδιες τις φυσικές επιστήμες (φυσική, χημεία, βιολογία, γεωλογία). Ταυτόχρονα όμως η διδακτική των φυσικών επιστημών σχετίζεται με ποικίλα, αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους, πεδία της επιστημονικής γνώσης.
Για παράδειγμα, η διδακτική των φυσικών επιστημών επηρεάζεται αρκετά από τις εξελίξεις της επιστήμης της ψυχολογίας. Πιο συγκεκριμένα, ιδιαίτερη επίδραση έχουν τα συμπεράσματα της γνωστικής ψυχολογίας, του κλάδου δηλαδή της ψυχολογίας που εστιάζει στους μηχανισμούς που λαμβάνουν χώρα στο νου κάθε ανθρώπου κατά τη διαδικασία της μάθησης. Ταυτόχρονα, ιδιαίτερη σημασία για τη διδακτική των φυσικών επιστημών έχουν τα πορίσματα της κοινωνικής ψυχολογίας, καθώς στις περισσότερες περιπτώσεις η διδασκαλία των φυσικών επιστημών λαμβάνει χώρα στα πλαίσια κάποιας ομάδας (σχολείο, πανεπιστήμιο κτλ.)
Ένας από τους στόχους της διδασκαλίας των φυσικών επιστημών, είναι και η κατανόηση, από τη πλευρά των μαθητών, του τί ακριβώς είναι αυτό που ονομάζεται ‘επιστημονική γνώση’ και πώς αυτή έχει εξελιχθεί στο χρόνο. Με αυτή την έννοια, η διδακτική των φυσικών επιστημών συσχετίζεται άμεσα με τους κλάδους της ιστορίας και φιλοσοφίας των φυσικών επιστημών.
Η ραγδαία αύξηση της τεχνολογίας στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα είχε σαφή επίδραση στις συνθήκες διδασκαλίας των φυσικών επιστημών. Σύντομα έγινε αντιληπτό ότι η ένταξη και χρήση νέων τεχνολογιών στη διδασκαλία των φυσικών επιστημών βοηθά στην αποτελεσματικότητά της. Με άλλα λόγια, η τεχνολογία συνιστά ένα πολύτιμο εργαλείο για τη βελτίωση της διδακτικής πράξης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα τεχνολογικών επιτευγμάτων που έχουν βοηθήσει τη διδασκαλία των φυσικών επιστημών αποτελούν η τηλεόραση, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, το Internet, οι προσομοιώσεις κ.α.
Το παραδοσιακό ρεύμα
Ενώ η διδασκαλία των φυσικών επιστημών ξεκινά να εντάσσεται στα συστήματα υποχρεωτικής εκπαίδευσης αρκετών χωρών του πλανήτη ήδη από το 19ο αιώνα, η ανάδειξη της διδακτικής τους σε ξεχωριστό πεδίο έρευνας πραγματοποιείται αρκετά αργότερα, στα μέσα περίπου του 20ου αιώνα. Επομένως, για την περίοδο 1900-1950 μάλλον θα πρέπει να αναφερόμαστε σε ρεύματα της διδασκαλίας των φυσικών επιστημών, παρά της διδακτικής τους.
Σε αυτή την πρώτη φάση λοιπόν, η ένταξη των φυσικών επιστημών στο εκπαιδευτικό σύστημα διαφοροποιείται αρκετά από χώρα σε χώρα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει ένα κοινό μοτίβο πίσω από αυτές τις διαφοροποιήσεις, βασιζόμενο κυρίως στην κυρίαρχη θεωρία μάθησης της εποχής, τον συμπεριφορισμό. Σύμφωνα με αυτήν, επιδιώκεται η εφαρμογή κατάλληλων διδακτικών μεθόδων (ερέθισμα), η οποία μπορεί να οδηγήσει στα επιθυμητά μαθησιακά αποτελέσματα (αντίδραση).
Βασικό χαρακτηριστικό είναι το ότι η γνώση των φυσικών επιστημών αντιμετωπίζεται ως "πακέτο" το οποίο είναι δυνατό να μεταφερθεί από το διδάσκοντα στους μαθητές, των οποίων οι συλλογισμοί βρίσκονται σε μία αρχική κατάσταση της ανθρώπινης συνείδησης (tabula rasa, δηλάδη λευκό χαρτί). Ο διδάσκων δηλαδή θεωρείται κάτοχος ενός συνόλου γνώσεων και δεξιοτήτων, τις οποίες επιχειρεί να μεταφέρει στους μαθητές. Με αυτή την έννοια, το μοντέλο αυτό αναφέρεται και ως μοντέλο μεταφοράς της γνώσης. Η διδασκαλία των φυσικών επιστημών βασίζεται, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, στο βιβλίο του μαθητή και τις διαλέξεις που πραγματοποιεί ο διδάσκοντας, και όχι τόσο σε εργαστηριακές πρακτικές. Τέλος, κριτήριο επιτυχίας αποτελεί η ποσότητα πληροφοριών που έχουν συγκρατήσει οι μαθητές μέχρι το πέρας της διδασκαλίας.
Στη βιβλιογραφία της διδακτικής των φυσικών επιστημών το ρεύμα αυτό συχνά χαρακτηρίζεται ως παραδοσιακό. Θετικές πτυχές του παραδοσιακού ρεύματος περιλαμβάνουν την επιτυχία του στη μάθηση εννοιών ή γεγονότων από το χώρο των φυσικών επιστημών.
Το ανακαλυπτικό ρεύμα
Το συμβάν που θα αλλάξει τα δεδομένα της διδασκαλίας των φυσικών επιστημών έρχεται το 1957. Στις 4 Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς, η Σοβιετική Ένωση θέτει με επιτυχία σε τροχιά γύρω από τη Γη το δορυφόρο Sputnik Ι. Πρόκειται για μια επιστημονική πρωτιά σε παγκόσμιο επίπεδο και ταυτόχρονα μία πολύ δυνατή απόδειξη των επιστημονικών και τεχνολογικών δυνατοτήτων της Σοβιετικής Ένωσης.
Σε ένα άλλο επίπεδο, το οικονομικό, οι ολοένα και μεγαλύτερες εφαρμογές της τεχνολογίας στην παραγωγή, που σε λίγο καιρό θα φέρουν την λεγόμενη Επιστημονική και Τεχνολογική Επανάσταση, δημιουργούν την ανάγκη για την παραγωγή από το εκπαιδευτικό σύστημα σχετικά καταρτισμένων τεχνιτών και επιστημόνων. Έτσι με σημείο εκκίνησης τη δεκαετία του 1960, η αμερικάνικη κυβέρνηση βοηθά με μία πρωτόγνωρη για τα χρονικά οικονομική υποστήριξη και την εξασφάλιση υποδομών και εκπαιδευτικού εξοπλισμού τη διδασκαλία των φυσικών επιστημών.
Ακόμα, την περίοδο εκείνη αρχίζει και αναγνωρίζεται ο κεντρικός ρόλος που μπορεί να παίξει η διδασκαλία των φυσικών επιστημών από παιδαγωγικής άποψης. Με τις ευκαιρίες για συνολική θεώρηση του κόσμου, για κριτική σκέψη αλλά και ανακάλυψη και αυτενέργεια που προσφέρει, θεωρείται ότι μπορεί να είναι πολύ αποδοτικότερη για τη μόρφωση και την πνευματική ανάπτυξη των μαθητών από μια εκπαιδευτική διαδικασία επικεντρωμένη στα φιλολογικά/γλωσσικά μαθήματα. Το αποτέλεσμα αυτών των παραγόντων ήταν να προωθηθούν ριζικές αλλαγές στον τρόπο που μέχρι τότε διδάσκονταν οι φυσικές επιστήμες, σηματοδοτώντας ταυτόχρονα τη γέννηση της διδακτικής των φυσικών επιστημών.
Ο βασικός πλέον στόχος της διδασκαλίας των φυσικών επιστημών σχετίζεται άμεσα με τις παραπάνω πολιτικές εξελίξεις: Αυτό που κυρίως επιδιώκεται είναι η ‘παραγωγή’ νέων και ικανών επαγγελματιών επιστημόνων. Πλέον, η διδασκαλία των φυσικών επιστημών, όπως προτείνεται από τα αναλυτικά προγράμματα της εποχής, αποδίδει ιδιαίτερη έμφαση στο μαθηματικό φορμαλισμό, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε εργαστηριακές δραστηριότητες, ενώ είναι βασισμένη σε μια φιλοσοφία επίλυσης προβλημάτων σχεδιασμένη να ενθαρρύνει τους μαθητές να συμπεριφέρονται σαν επιστήμονες. Στη βιβλιογραφία της διδακτικής των φυσικών επιστημών το ρεύμα αυτό συχνά χαρακτηρίζεται ως ανακαλυπτικό.
Το ανακαλυπτικό πρότυπο βασίζεται σε θεωρίες της γνωστικής ψυχολογίας που αποδίδουν κεντρικό ρόλο στις δυνατότητες της ενεργητικής μάθησης. Σύμφωνα με την κεντρική τους υπόθεση, οι μαθητές είναι δυνατό να οδηγηθούν μόνοι τους στη γνώση των φυσικών επιστημών, να την «ανακαλύψουν», αν τους δοθούν τα κατάλληλα μέσα και τους υποβληθούν οι κατάλληλες καθοδηγητικές ερωτήσεις. Ο μαθητής αποτελεί πλέον το επίκεντρο της διδακτικής διαδικασίας, ενώ αποδίδεται μεγάλη σημασία στην αλληλεπιδραστική του σχέση με τα διδακτικά υλικά.
Το εποικοδομητικό ρεύμα
Στα τέλη της δεκαετίας του ΄70 εμφανίζεται πλήθος ερευνών που τονίζουν την ύπαρξη προϋπαρχουσών ιδεών των μαθητών σχετικά με τα φυσικά φαινόμενα που πρόκειται να διδαχθούν. Παράλληλες εξελίξεις στον τομέα της γνωστικής ψυχολογίας αναδεικνύουν την επίδραση αυτών των ιδεών στη διδασκαλία. Σε αυτά τα πλαίσια αναπτύσσεται, στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, το εποικοδομητικό ρεύμα για τη διδασκαλία και τη μάθηση στις φυσικές επιστήμες. Βασικό του στοιχείο, το οποίο και σαφώς το διαφοροποιεί από τα προηγούμενα ρεύματα, είναι το γεγονός ότι λαμβάνει υπόψη και αξιοποιεί τις προϋπάρχουσες ιδέες των μαθητών για τα φυσικά φαινόμενα. Με άλλα λόγια, προτείνεται ο σχεδιασμός της διδακτικής πρακτικής με βάση τον τρόπο που οι ίδιοι οι μαθητές κατανοούν τις φυσικές έννοιες και ερμηνεύουν τα φαινόμενα της φύσης, πριν διδαχθούν τον επιστημονικό τρόπο ερμηνείας τους.
Ολόκληρη η δεκαετία του 1980 χαρακτηρίζεται από εκτενή μελέτη των προϋπαρχουσών ιδεών των μαθητών, τόσο ανά θεματική ενότητα των φυσικών επιστημών όσο και αναφορικά με τα γενικά τους χαρακτηριστικά ή τους παράγοντες που βοηθούν στην ανάπτυξή τους. Η επίδραση της σημασίας που αποδίδεται στις προϋπάρχουσες ιδέες των μαθητών διαφαίνεται σχεδόν σε όλα τα επίπεδα της διδακτικής διαδικασίας. Όσον αφορά το περιεχόμενο των φυσικών επιστημών προτείνεται ο διδακτικός του μετασχηματισμός, δηλαδή η μετατροπή του σε γνώση κατάλληλη να διδαχθεί στους μαθητές, στη βάση των προϋπαρχουσών ιδεών τους (αρκετά συχνά χρησιμοποιείται ο όρος σχολική επιστήμη). Με την ίδια λογική επιλέγονται και τα πειράματα / φαινόμενα με τα οποία πρόκειται να έλθουν σε επαφή οι μαθητές. Διατηρείται η άποψη περί ενεργούς συμμετοχής των μαθητών, με την έννοια ότι ενεργητικά κατασκευάζουν (οικοδομούν) τη γνώση, βασιζόμενοι στις προϋπάρχουσες ιδέες και εμπειρίες τους.
Σημαντικό επίσης χαρακτηριστικό της εποικοδομητικής προσέγγισης συνιστά η επισήμανση της μεταγνωστικής διαδικασίας. Με τον όρο μεταγνώση εννοείται η επίγνωση της μαθησιακής διαδικασίας από τον ίδιο το μαθητή, όρος που ίσως με απλούστερο τρόπο δηλώνεται μέσα από τη φράση ‘να γνωρίζουμε τί γνωρίζουμε, να γνωρίζουμε τί δε γνωρίζουμε’. Προτείνονται δηλαδή διαδικασίες που βοηθούν και ενθαρρύνουν το μαθητή να έχει γνώση της γνωστικής του πορείας κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας. Τέτοιες διαδικασίες περιλαμβάνουν την ανάδειξη των γνώσεων του μαθητή, την εξάσκηση του στο να μιλάει για τις σκέψεις του, τη διατήρηση ενός ‘τετραδίου σκέψεων’, την αυτο-αξιολόγηση κτλ.
Το ρεύμα του επιστημονικού αλφαβητισμού
Το τέλος του 20ου αιώνα οι προτάσεις που αφορούν τη διδασκαλία των φυσικών επιστημών αλλάζουν για άλλη μια φορά. Κατά μία άποψη, οι παράγοντες που οδηγούν σε μια τέτοια αλλαγή είναι κυρίως κοινωνικοί: Ο πλανητικές συνθήκες χαρακτηρίζονται πλέον με τον όρο παγκοσμιοποίηση. Είτε υιοθετηθεί η ερμηνεία της πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης (δηλαδή η ραγδαία τόνωση της επικοινωνίας μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών), είτε αυτή της οικονομικής παγκοσμιοποίησης (δηλαδή η δημιουργία ενός παγκόσμιου αγοραστικού κοινού), ο ρόλος της διδασκαλίας των φυσικών επιστημών επηρεάζεται άμεσα. Ενδεικτική αυτής της στροφής στη διδακτική των φυσικών επιστημών είναι η τόνωση της σημασίας που έχει πλέον η σύγκριση διάφορων χωρών του πλανήτη με κριτήριο τα αποτελέσματα διεθνούς επιπέδου αξιολογήσεων μαθητών σε θέματα φυσικών επιστημών (χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί πρόγραμμα PISA του ΟΟΣΑ).
Από τη μία πλευρά, η γλώσσα των φυσικών επιστημών, ο επιστημονικός λόγος, αναγνωρίζεται ότι μπορεί να λειτουργήσει σαν γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ τελείως διαφορετικών κουλτούρων και πολιτισμών: Είναι μία παγκόσμια γλώσσα. Το αποτέλεσμα είναι οι σύγχρονες προτάσεις της διδακτικής των φυσικών επιστημών να αποσκοπούν περισσότερο να αναδείξουν την σχέση των φυσικών επιστημών τόσο με την εκάστοτε τοπική κοινωνία (παράδειγμα αποτελεί η ανάπτυξη διδακτικών προσεγγίσεων για μαθητές που προέρχονται από μειονοτικούς πληθυσμούς), όσο και με τις υπόλοιπες μορφές γνώσης, όπως είναι η τέχνη ή η θρησκεία (βλ. διαθεματική προσέγγιση της γνώσης).
Από την άλλη, η παγκοσμιοποιημένη κοινωνία είναι ταυτόχρονα μια κοινωνία καταναλωτική. Η διδακτική των φυσικών επιστημών δεν δείχνει να αποφεύγει αυτή την κοινωνική απαίτηση: Βασικός σκοπός δεν είναι τόσο η δημιουργία μελλοντικών επιστημόνων (βλ. 'ανακαλυπτικό ρεύμα'), όσο η δημιουργία μελλοντικών πολιτών, οι οποίοι είναι εξοικειωμένοι με τη χρήση της τεχνολογίας, βασικό εκφραστή της επιστημονικής δραστηριότητας στην παγκόσμια αγορά. Σε αυτά τα πλαίσια, η σημασία της τεχνολογίας στη διδασκαλία των φυσικών επιστημών παύει να περιορίζεται στο ρόλο του εργαλείου (με τη μορφή σύγχρονων μέσων διδασκαλίας) και αναδεικνύεται ως γνωστικό αντικείμενο. Η τεχνολογία αποτελεί αντικείμενο προς διδασκαλία και εντάσσεται στα Αναλυτικά Προγράμματα πολλών χωρών του πλανήτη. Χαρακτηριστικό είναι ότι το συγκεκριμένο ρεύμα συχνά αναφέρεται και ως 'επιστημονικός και τεχνολογικός αλαφαβητισμός'.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φυσικές επιστήμες Κατηγορία:Παιδαγωγική
Σιδηροδρομική Γραμμή Πλατείας Λαυρίου - Στροφυλίου
Η Σιδηροδρομική Γραμμή Πλατείας Λαυρίου - Στροφυλίου (λειτουργία από το 1885 μέχρι το 1938), αποτελούσε προέκταση της διακλάδωσης Ν. Ηρακλείου - Κηφισιάς προς τα λατομεία της Αγγλικής Εταιρείας Μαρμάρου στον Διόνυσο Αττικής. Συνέχιζε βόρεια από τον σταθμό της Κηφισιάς δια μέσου της οδού Στροφυλίου (περιοχή Στροφύλι Κηφισιάς) και διέσχιζε κάθετα με πασάγια τις οδούς Χαριλάου Τρικούπη (δίπλα στο σημερινό εμπορικό κέντρο "Καμάρες" στην Ν. Ερυθραία) και Ελευθερίου Βενιζέλου (λίγο νότια από το σημερινό Δημαρχείο της Ν. Ερυθραίας και το υποκατάστημα της Τράπεζας Πειραιώς). Κατόπιν, μέσω της οδού Γεωργίου Παπανδρέου (Νέα Ερυθραία) και Ρόδων (Εκάλη) διασταύρωνε την Λεωφόρο Διονύσου και έφτανε στα λατομεία.
Η κίνηση στην γραμμή ήταν κυρίως εμπορική, με τρένα που αποτελούνταν από ειδικές πλατφόρμες για την εκφόρτωση μαρμάρου. Αυτά τα πήγαιναν μέχρι την Κηφισιά οι ατμομηχανές των λατομείων, και κατόπιν τοποθετούνταν επικεφαλής ατμομηχανές των Σιδηροδρόμων Αττικής, που τα μετέφεραν έως την Πλατεία Αττικής όπου μεταφορτώνονταν σε φορτηγά. Η επιβατική κίνηση ήταν ελάχιστη και αφορούσε προέκταση κάποιων δρομολογίων Αθήνας - Κηφισιάς προς το Στροφύλι, και περιστασιακούς εκδρομικούς συρμούς προς τον Διόνυσο. Η λειτουργία της σταμάτησε το 1938 μαζί με το "Θηρίο" (το ατμοκίνητο τρένο Αθήνας - Κηφισιάς), όμως η γραμμή αποξηλώθηκε πολύ αργότερα. Το 1960 οι Ε.Η.Σ. (πρόγονος των σημερινών Η.Σ.Α.Π.) κατέθεσαν πρόταση επαναλειτουργίας της γραμμής για επιβατικά τρένα, η οποία όμως δεν υλοποιήθηκε. Σήμερα, η οδός Ρόδων στην Εκάλη προδίδει εύκολα, για κάποιον με έμπειρο μάτι, το παρελθόν της ως σιδηροδρομική γραμμή. Όμως τα περισσότερα ίχνη της γραμμής έχουν προ πολλού εξαφανιστεί, εκτός από ελάχιστα κατάλοιπα των εγκαταστάσεών της στον Διόνυσο, όπου η γραμμή κατέληγε στη συμβολή των οδών Ναιάδων και Πλαστήρα.
Αττικοί Σιδηρόδρομοι (1885-1926)
Η γραμμή άνοιξε στις 4 Φεβρουαρίου 1885 ως μονή γραμμή, μετρικού εύρους 1.000 χιλιοστών. Μέχρι το 1925 η γραμμή εκμεταλλευόταν από τους Σιδηροδρόμους Αττικής, οι οποίοι διαχειριζόταν επίσης το τμήμα από το Νέο Ηράκλειο στο Λαύριο. Τα γραφεία των Σιδηροδρόμων Αττικής, μαζί με τα αμαξοστάσια, τα μηχανοστάσια και τις αποθήκες υλικών βρισκόταν στό σιδηροδρομικό σταθμό Αττικής, δίπλα στην οδό Λιοσίων. Από το κέντρο της Αθήνας έως το σιδηροδρομικό σταθμό Κηφισιάς η γραμμή ακολουθούσε τη χάραξη της υπάρχουσας γραμμής του Η.Σ.Α.Π.. Ο τερματικός σταθμός στο κέντρο της Αθήνας βρισκόταν στη Πλατεία Λαυρίου, σε κοντινή απόσταση από τη Πλατεία Ομονοίας. Το τμήμα από τη Πλατεία Λαυρίου έως το σιδηροδρομικό σταθμό Αττικής βρίσκεται σήμερα υπογείως (στις οδούς 3ης Σεπτεμβρίου, Ρίζου και Αγορακρίτου) με σήραγγα μορφής cut-and-cover, αλλά στην εποχή των Αττικών Σιδηροδρόμων (μέχρι το 1926) βρισκόταν στο οδόστρωμα, σε μορφή γραμμής τραμ.
Από την Κηφισιά η γραμμή επεκτάθηκε βόρεια ως το Στροφύλι. Το τμήμα από την Αθήνα (Πλατεία Λαυρίου) ως το Ηράκλειο ήταν μήκους 9,2 χιλιομέτρων και από το Ηράκλειο ως το Στροφύλι 7,4 χιλιομέτρων. Μετά το 1900 η γραμμή επεκτάθηκε επιπλέον από το Στροφύλι ως βιομηχανικός σιδηρόδρομος στα λατομεία μαρμάρου της Αγγλικής Εταιρείας Μαρμάρου στον Διόνυσο.Η γραμμή μεταξύ Αθήνας και Κηφισιάς μετέφερε επιβατική και εμπορική κίνηση. Η προέκταση από το Στροφύλι χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από εμπορικά τρένα τα οποία μετέφεραν μάρμαρο.
Ηλεκτρική Εταιρεία Μεταφορών (1926-1938)
Το 1926 η γραμμή μεταβιβάστηκε στην Εταιρεία Ηλεκτρικών Μεταφορών (Ε.Η.Μ.) μέλος του ομίλου Power and Traction Finance Co.. Το 1929 η διακλάδωση από το Ηράκλειο στο Λαύριο ανελήφθη από τους Σιδηροδρόμους Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου (Σ.Π.Α.Π.). Μετά το 1926 τα τρένα για Κηφισιά αναχωρούσαν από το σιδηροδρομικό σταθμό Αττικής, και το τμήμα Πλατείας Λαυρίου - Σ.Σ. Αττικής εξυπηρετούνταν από την ειδική υπηρεσία τραμ K.
Η Ε.Η.Μ. λειτουργούσε τη γραμμή έως τις 8 Αυγούστου 1938 όταν αυτή έκλεισε λόγω ηλεκτροδότησης.
Επακόλουθα
Η εταιρεία Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι (Ε.Η.Σ., προκάτοχος του Η.Σ.Α.Π.) ανακατασκεύασε τη σήραγγα μεταξύ Ομόνοιας και σιδηροδρομικού σταθμού Αττικής (1928-1930) και την άνοιξε ξανά το 1949 ως επέκταση του σιδηροδρόμου που συνέδεε την Αθήνα με τον Πειραιά. Η γραμμή μεταξύ σιδηροδρομικού σταθμού Αττικής και Στροφυλίου μεταβιβάστηκε στους Ε.Η.Σ. το 1950. Επαναλειτούργησε στη Νέα Ιωνία το 1956, και την Κηφισιά το 1958. Το εναπομείναν τμήμα μεταξύ Κηφισιάς και Στροφυλίου εγκαταλείφθηκε.
Τροχιαίο Υλικό
Αρχικά οι Σιδηρόδρομοι Αττικής χρησιμοποιούσαν εννέα ατμομηχανές τύπου Tubize 0-6-2T (1885). Αργότερα αποκτήθηκαν εννέα Krauss Z 2-6-0T, και επιπλέον ακόμη μία ιδίου τύπου κατασκευασμένη στον Πειραιά από το Μηχανουργείο Βασιλειάδη. Μετά το 1929 μόνον οι ατμομηχανές Tubize παράμειναν στη γραμμή της Κηφισιάς, καθώς οι ατμομηχανές Krauss μεταβιβάστηκαν στους Σ.Π.Α.Π. για τη διακλάδωση Λαυρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές στην Αττική Κατηγορία:Νομός Αττικής Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές μετρικού εύρους στην Ελλάδα
Αγραπιδιά Φθιώτιδας
Η Αγραπιδιά είναι ημιορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αγραπιδιά βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας και είναι κτισμένη στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Ναθράκι σε υψόμετρο 280 μέτρα. Απέχει 14 χλμ. Β.-ΒΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 23 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τα Φάρσαλα, 5 χλμ. Α. από την ΕΟ Λαμίας - Λάρισας. Το χωριό υπήρχε από την εποχή της τουρκοκρατίας με την ονομασία Γιακαρόμπα και οι κάτοικοί του ήταν κυρίως Τούρκοι οι οποίοι αποχώρησαν μετά την παράδοση της περιοχής στις 28 Μαρτίου 1833 (βάσει του πρωτοκόλλου του Λονδίνου 1831) οπότε εγκατασταθήκαν Έλληνες από διάφορα άλλα χωριά. Η ονομασία του οφείλεται στο δάσος αγριοαχλαδιών (αγριοαχλαδιά = αγραπιδιά ή αγκουρτσιά) που υπήρχε στην περιοχή μέχρι το 1965. Οι σημερινοί κάτοικοι της Αγραπιδιάς ασχολούνται με την γεωργία (κυρίως καλλιέργεια βαμβακιού) και την κτηνοτροφία.
Αναφέρεται επίσημα το 1883 με την ονομασία Γιακαρόμπα στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θαυμακών. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Αγραπιδιά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγραπιδιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Θεσσαλιώτιδος του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 162 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αγραπιδιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 9,884 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Δομοκού Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Agent Carter (τηλεοπτική σειρά)
Marvel's Agent Carter, ή απλά Agent Carter, είναι μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά δημιουργημένη από τους Κρίστοφερ Μάρκους & Στίβεν ΜακΦίλι για το ABC, στην οποία συμμετέχει ο χαρακτήρας της Marvel Comics Πέγκι Κάρτερ ακολουθώντας τους ρόλους της στην ταινία του 2011 Ο Πρώτος Εκδικητής: Captain America και στη Marvel One-Shot ταινία μικρού μήκους του 2013 Agent Carter. Είναι τοποθετημένη στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel (MCU) και μοιράζεται την ίδια συνέχεια με τις ταινίες του franchise και τις άλλες τηλεοπτικές σειρές. Η σειρά παράχθηκε από τις ABC Studios, Marvel Television και F&B Fazekas & Butters, με τους Τάρα Μπάτερς, Μισέλ Φαζέκας και Κρις Ντίνγκες να εξυπηρετούν ως υπεύθυνοι σειράς.
Η Χέιλι Άτγουελ επαναλαμβάνει τον ρόλο της ως Κάρτερ από τη σειρά ταινιών και το One-Shot. Στη σειρά, η Κάρτερ πρέπει να ισορροπήσει τη ζωή ως μια μυστική πράκτορας με εκείνη μιας ελεύθερης γυναίκας στην Αμερική της δεκαετίας του 1940. Η ανάπτυξη σε μια σειρά εμπνευσμένη από την ταινία μικρού μήκους είχε ξεκινήσει από τον Σεπτέμβριο του 2013, με την ανάπτυξη της Άτγουελ να επιβεβαιώνεται τον Ιανουάριο του 2014. Εκείνον τον Μάιο, το ABC παράγγειλε απευθείας τη σειρά, με τους Τζέιμς Ντ'Άρσι, Τσαντ Μάικλ Μάρεϊ και Ενβέρ Τζοκάι να πρωταγωνιστούν μαζί με την Άτγουελ. Μαζί τους συμμετέχει ο Σέα Γουίγκαμ για τον πρώτο κύκλο. Η σειρά εισάγει τις προελεύσεις διάφορων χαρακτήρων και ιστοριών από τις ταινίες του MCU, ενώ άλλοι χαρακτήρες από τις ταινίες εμφανίζονται επίσης.
Ο πρώτος κύκλος, αποτελούμενος από οκτώ επεισόδια, αρχικά προβλήθηκε από τις 6 Ιανουαρίου έως τις 24 Φεβρουαρίου 2015, ενώ ένας δεύτερος κύκλος, αποτελούμενος από 10 επεισόδια, αρχικά προβλήθηκε από τις 19 Ιανουαρίου έως τη 1 Μαρτίου 2016. Και οι δύο κύκλοι προβλήθηκαν κατά τη διάρκεια διαλλειμάτων στη μέση των κύκλων του Marvel's Agents of S.H.I.E.L.D. Παρά μια θετική κριτική ανταπόκριση, η θεαματικότητα έπεσε και στις 12 Μαΐου 2016, το ABC ακύρωσε το Agent Carter.
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Marvel του ABC Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Captain America (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Marvel Television
Ιωάννα του Βαντόμ
Ιωάννα των Βουρβόνων του Βαντόμ (1465 - 1511) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του κόμη του Βαντόμ και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα του Μπουρμπόν, μετά κόμισσα του Ωβέρν και έπειτα βαρόνη του Λα Γκαρντ. Έγινε η εκ μητρός γιαγιά της διάσημης Γαλλίδας βασίλισσας Αικατερίνης των Μεδίκων (1519 - 1589).
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Ιωάννη Η΄ κόμη του Βαντόμ και της Ισαβέλλας του Μπωβώ, κόρης Λουδοβίκου κυρίου του Μπωβώ.
Όταν χήρεψε από τον πρώτο της γάμο, λέγεται ότι ο Κάρολος Η' γοητεύτηκε τόσο πολύ από την Ιωάννα, που ήθελε να την παντρευτεί. Τα σχέδια του Καρόλου Η΄ σταμάτησε η βασιλομήτωρ Καρλόττα της Σαβοΐας, που είχε σκοπό να νυμφεύσει τον γιο της με την πάμπλουτη δούκισσα Άννα, κόρη του Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Βρετάνης, η οποία πιο πριν είχε παντρευτεί (1490 - 1491) τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α΄. Ο Ντεσορμώ σχετικά με το συγκεκριμένο περιστατικό σχολίασε ότι η Ιωάννα θα γινόταν βασίλισσα της Γαλλίας, αν η αγάπη νικούσε τα πλούτη.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1487 τον Ιωάννη Β΄ των Βουρβόνων κόμη του Βαντόμ (1487) ήδη 61 έτους και δύο φορές χήρος, όταν η ίδια ήταν 22. Αυτός αναζητούσε επειγόντως διάδοχο:
Ο Ιωάννης Β΄ απεβίωσε το (1488). Μετά από 7 έτη χηρειας, η Ιωάννα παντρεύτηκε το 1495 τον Ιωάννη Γ΄ κόμη του Ωβέρν και μαζί του έκανε δύο κόρες:
Παραλογγοί Αρκαδίας
Οι Παραλογγοί ορεινός παραδοσιακός οικισμός του Νομού Αρκαδίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Γορτυνίας.
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται χτισμένο στις δυτικές-νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Αφροδίσιο, σε υψόμετρο περίπου 785-815 μέτρων, με πανοραμική θέα προς το όρος Ερύμανθος και τον ομώνυμο ποταμό καθώς και στο κεφαλοχώρι της Δίβρης. Εγγύς του βρίσκονται, πέρα από την Κοντοβάζαινα που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, οι μικροί οικισμοί Άγιος Νικόλαος και Πέτας, που ανήκουν στην Τοπική Κοινότητα Παραλογγών, καθώς και τα χωριά Καρδαρίτσι, Βελημάχι, Απόσκια και Σούδελη ενώ σε σχετικά κοντινή απόσταση προς την πλευρά της Αχαΐας βρίσκονται τα χωριά της περιοχής της Αροανίας. Απέχει από την Τρίπολη μέσω της Ε.Ο. «111» περί τα 88 χλμ., από την Πάτρα 101 χλμ. ενώ η Αρχαία Ολυμπία απέχει οδικώς μέσω Δίβρης 62 χλμ.
Διοικητική εξέλιξη
Στις 20/04/1835 υπήχθη στον τότε Δήμο Βελιμαχίας (μετέπειτα: Δήμος Πανιών) -αρχικά ως διοικητική διαίρεση του τότε Νομού Αχαΐας και Ήλιδος- ενώ με την κατάργηση του Δήμου Πανιών (πρώην: Δήμος Βελιμαχίας) υπήχθη με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 στον τότε Δήμο Ελευσίνος (της Αρκαδίας). Με το ΦΕΚ 252Α της 24/08/1912 και τη σύσταση των Κοινοτήτων υπήχθη στην τότε Κοινότητα Παραλογγών αποτελώντας την έδρα της. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος του «καποδιστριακού» Δήμου Κοντοβάζαινας.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Δήμος Κοντοβάζαινας Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Κοινωνική σχεδίαση
Κοινωνική σχεδίαση (social design) ή διαφορετικά κοινωνικά χρήσιμη σχεδίαση (socially useful design) είναι σχεδίαση που έχει επίγνωση του ρόλου και της ευθύνης του σχεδιαστή στην κοινωνία και της χρήσης της διαδικασίας σχεδίασης ώστε να επιφέρει κοινωνική αλλαγή.
Ο όρος κοινωνική σχεδίαση εξηγεί πώς η σχεδιαστική προσέγγιση δέχεται τα κοινωνικά θέματα (έγκλημα, υγεία, γήρανση και άλλα) ως πρωτογενείς οδηγούς, το κοινωνικό αντίκτυπο σαν μία από τις βασικές μας σκέψεις και την κοινωνική αλλαγή  που παρέχεται μέσω αντικειμένων, συστημάτων ή υπηρεσιών όπου η απόκλιση ή η πρόληψη του εγκλήματος ενσωματώνεται στη σχεδιαστική λειτουργικότητα, σαν τον απώτερο στόχο και σκοπό μας.
Ευθύνη
Προκειμένου η σχεδίαση να είναι υπεύθυνη πρέπει να περιλαμβάνει έναν ορισμό της σχεδίασης (design) που ενθυλακώνει και παρέχει μία ποικιλία από απαντήσεις ικανές για ευνοϊκή κοινωνική αλλαγή. Το design σαν πειθαρχία αφορά στην παραγωγή αντικειμένων, υποδομών και υπηρεσιών που προκαλούν αλλαγή στον τρόπο που βιώνουμε τον κόσμο γύρω μας. Βασική απαίτηση της κοινωνικά υπεύθυνης σχεδίασης είναι η εξέταση του ρόλου των ενδιαφερομένων (αποδεκτών της σχεδίασης) και η συμμετοχή αυτών, η ανάπτυξη διαδικασιών και βρόχων ανατροφοδότησης (feedback)  και  προσωτροφοδότησης (feedforward)  που βασίζονται σε κοινωνικές εμπειρίες.
Ο Victor Papanek ήταν ένθερμος υποστηρικτής της κοινωνικά και οικολογικά υπεύθυνης σχεδίασης προϊόντων, εργαλείων, και κοινοτικών υποδομών. Σύμφωνα με τον ίδιο, η σχεδίαση έχει μετατραπεί στο πιο ισχυρό εργαλείο με το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να σχηματίσει τα εργαλεία και τα περιβάλλοντα του και κατ’ επέκταση την κοινωνία και τον ίδιο του τον εαυτό και ακόμη οι σχεδιαστές μπορούν να συνεισφέρουν στη σχεδίαση περισσότερο οικολογικών προϊόντων μέσω της προσεκτικής επιλογής υλικών που θα χρησιμοποιήσουν. Προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τη σχεδίαση σαν μια δύναμη για να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής στις αναπτυσσόμενες χώρες, σε ομάδες μειονοτήτων και  περιφερειακές κοινότητες σε Ευρώπη και Αμερική. Πώς μπορεί ένας σχεδιαστής, ποιος πρέπει να κάνει το ζην να εξυπηρετεί αληθινά τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων;
Αειφορία
Ο κοινωνικός σχεδιασμός ενημερώνει, αναμορφώνει και δίνει μορφή αλλά επίσης αναλαμβάνει (Victor Papanek, The Green Imperative, 1995). Προκειμένου να δράσουν σαν ηθικά ωθούμενοι, οι σχεδιαστές του μέλλοντος  πρέπει να αμφισβητήσουν το κέρδος , χωρίς να απορρίψουν τις παρεμβάσεις της αγοράς, και να το ισορροπήσουν μέσω μίας αναγνώρισης  των απαιτήσεων της περιβαλλοντικής και κοινωνικής βιωσιμότητας.
Η θεώρηση της κοινωνικής σχεδίασης στον κόσμο του design ενώνει την ανάπτυξη ανθρώπινου και κοινωνικού κεφαλαίου με νέα προϊόντα και διαδικασίες που είναι προσοδοφόρες. Η αποδοτικότητα και η γνώση των διαδικασιών είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι της βιωσιμότητας που υποστηρίζει την ανθρώπινη ευημερία.
Ένας ακόμη συγγραφέας που συνεισέφερε στον ορισμό της κοινωνικής σχεδίασης με παρεμβολή της αειφορίας είναι ο Victor Margolin. Στο βιβλίο του The Politics of the Artificial σχετικά με την ικανότητα του σχεδιαστή να οραματίζεται και να δίνει μορφή σε υλικά και άυλα προϊόντα που μπορούν να αντιμετωπίσουν ανθρώπινα προβλήματα σε ευρεία κλίμακα και να συμβάλει στην κοινωνική ευημερία. Αυτή είναι η ιδεολογία πάνω στην οποία είναι δομημένη η κοινωνική σχεδίαση. Κατά αυτή την άποψη ο κοινωνικός σχεδιασμός είναι μια δραστηριότητα που δεν θα πρέπει να πλαισιωθεί με συνειρμούς φιλανθρωπίας, δωρεάς ενίσχυσης, βοήθειας και άλλα. Δεν είναι εθελοντική εργασία, αλλά θα πρέπει να θεωρηθεί ως επαγγελματική συμβολή που παίζει ρόλο στην τοπική οικονομική ανάπτυξη ή τα προς το ζην.
Λαϊκή (ιδιωματική) σχεδίαση (vernacular design)
‘’Το ιδιωματικό’’ επικεντρώνεται σε ευφυείς συνεργασίες γήινων υλικών, διαδικασιών και πολιτισμικών δομών, με τον σύγχρονο σχεδιασμό ο οποίος τελικά, καθορίζεται από μία ανεπίσημη παράδοση παρά από ένα συγκεκριμένο σχεδιαστή. Συνήθως φτιαγμένη από τοπικά παραγόμενα υλικά και σχεδιασμένα για χρησιμότητα, η λαϊκή αρχιτεκτονική παίρνει πάντα τα σχεδιαστικά στοιχεία από τις ιδιαιτερότητες του χώρου και λειτουργίας. Αποτελεί μια καθαρή αντίδραση στις ανάγκες οικοδόμησης ενός μεμονωμένου ατόμου ή μιας κοινωνίας, και επιτρέπει στον άνθρωπο, ακόμη και πριν από τον αρχιτέκτονα, να κατασκευάσει καταφύγιο ανάλογα με τις δικές του περιστάσεις
Η ιδιωματική αρχιτεκτονική προσφέρει μίας ζωτικής σημασίας σύνδεση μεταξύ ανθρώπου και περιβάλλοντος, μας αναγκάζει να σκεφτούμε με όρους καθαρής επιβίωσης – αρχιτεκτονικής πριν τον αρχιτέκτονα.
Κοινωνικά χρήσιμη σχεδίαση εν δράσει
Η αλλαγή του κόσμου, είτε σε παγκόσμιο ή τοπικό επίπεδο, είναι η κοινή επιδίωξη όλων των μορφών κοινωνικού σχεδιασμού. Τα παραδείγματα δράσεων πολλά αφορούν σε σχεδίαση προϊόντων, αρχιτεκτονημάτων, έντυπου υλικού , λογισμικού, εθελοντικής εργασίας και προσφοράς. Παρακάτω αναφέρονται μερικές μόνο από τις δράσεις που έχουν πραγματοποιηθεί στον κόσμο.
Το έργο αποσκοπεί στο να ανακουφίσει τον καθημερινό αγώνα που υφίστανται οι γυναίκες και τα παιδιά στην Αφρική, βοηθώντας τους να βελτιώσουν την ικανότητά τους να μεταφέρουν πολύ περισσότερο νερό, πολύ πιο εύκολα και σε λιγότερο χρόνο από τα σημεία του νερού που συχνά βρίσκονται μακριά από τα σπίτια τους.
Ο σχεδιασμός έργων οπτικής επικοινωνίας που «σχολιάζουν» κοινωνικά θέματα, απασχολεί πολύ συχνά τη διεθνή γραφιστική κοινότητα.
Η Ένωση Γραφιστών Ελλάδας ευελπιστεί η πρωτοβουλία αυτή να ευαισθητοποιήσει υπηρεσίες και οργανισμούς και με τη βοήθειά τους να βγουν οι αφίσες στους δρόμους εκεί που ακριβώς ανήκουν.
Το ‘’Design Athens ‘’ είναι μία σειρά από εκδηλώσεις που απευθύνεται σε εκείνους που ενδιαφέρονται για τον τομέα της σχεδίασης επικοινωνίας. Το Δεκέμβριο του 2014 πραγματοποιήθηκε μία ημερίδα με τίτλο Social design: χρήσιμη προσφορά ή εγωιστική ενδοσκόπηση; όπου σχεδιαστές με τη βοήθεια του κοινού μίλησαν για την έννοια του κοινωνικού σχεδιασμού.
Βασικός στόχος είναι η απόδειξη ότι η ασφαλής σχεδίαση δεν χρειάζεται να δείχνει εγκληματική μέσω σχεδίασης οδηγούμενης από πρακτικότητα και σημεία αναφοράς κοινωνικής καινοτομίας που αποσκοπούν στο δημόσιο χώρο και τη δημόσια σφαίρα και έπειτα η προσπάθεια μείωσης συχνότητας εγκλημάτων.
Το BioLite είναι μια κουζίνα που μετατρέπει τη βιομάζα (από ξύλο σε χαρτί) σε ηλεκτρική ενέργεια. Η θερμότητα από τη φωτιά μετατρέπεται σε ηλεκτρική ενέργεια. Μια θύρα USB εξυπηρετεί στη φόρτιση του κινητού. Η πώληση του κάθε μοντέλου βοηθά να χρηματοδοτηθεί η κατασκευή ενός λιγότερο ακριβού μοντέλου BioLite που διανέμεται στις αναπτυσσόμενες χώρες σε όλο τον κόσμο.