cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οξιράνιο
Χημεία και χημική κινητική της άμεσης οξείδωσης αιθενίου
Ο καταλύτης για τη μέθοδο αυτή είναι, όπως προαναφέρθηκε, ο μεταλλικός άργυρος, αλλά ανάλογα με τη χρησιμοποιούμενη παραγωγή μπορεί να έχει αποτεθεί πάνω σε μήτρες διαφόρων υλικών, που συμπεριλαμβάνουν ελαφρόπετρα, γέλη πυριτίας, διάφορα πυριτικά (SiO44-), πυριτικό αργίλιο (Al2SiO5), οξείδιο του αργιλίου (Al2O3) και καρβίδιο του πυριτίου (SiC). Επίσης, χρησιμοποιήθηκαν διάφορα πρόσθετα ως καταλυτικοί ενεργοποιητές. Στους πρόσθετους καταλυτικούς ενεργοποιητές για τη μέθοδο αυτή συμπεριλαμβάνονται το αντιμόνιο, το βισμούθιο, το υπεροξείδιο του βαρίου (BaO2) και άλλα.
Η θερμοκρασία της μεθόδου ρυθμίζεται σε 220–280 °C. Η χρήση χαμηλότερων θερμοκρασιών μειώνει την ενεργότητα του καταλύτη, ενώ οι υψηλότερες θερμοκρασίες αυξάνουν την πλήρη οξείδωση του αιθενίου σε διοξείδιο του άνθρακα και υδρατμούς, μειώνοντας έτσι την απόδοση σε οξιράνιο. Η αυξημένη πίεση, 1–3 MPa, αυξάνει την παραγωγικότητα του καταλύτη, ενώ ταυτόχρονα διευκολύνει την απορρόφηση του παραγώμενου οξιρανίου (και άρα τη σχετική απομάκρυνσή του από τα αντιδρώντα αέρια, για να το προφυλάξει από αλλοίιωση).
Ενώ η οξείδωση από το ατμοσφαιρικό οξυγόνο συνεχίζει να χρησιμοποιείται, η χρήση χημικά καθαρότερου οξυγόνου (χρησιμοποιείται >95% καθαρότητα) προτιμάται από κάποιες εταιρείες για αρκετούς λόγους, όπως η μεγαλύτερη μοριακή απόδοση σε οξιράνιο, η οποία είναι 75-82% για το χημικά καθαρότερο οξυγόνο, έναντι της μοριακής απόδοσης 63-75% για τη χρήση ατμοσφαιρικού οξυγόνου. Επίσης, με τη χρήση χημικά καθαρότερου οξυγόνου ο ρυθμός παραγωγής οξιρανίου είναι υψηλότερος, ενώ δεν με τη χρήση χημικά καθαρότερου οξυγόνου αποφεύγεται η ανάγκη απομάκρυνσης του ατμοσφαιρικού αζώτου, από το προϊόν μείγμα.
Επισκόπηση διαδικασίας
Η παραγωγή οξιρανίου σε εμπορική κλίμακα επιτυγχάνεται με την ενοποίηση των ακόλουθων μονάδων διεργασιών:
Κύριος αντιδραστήρας
Ο κύριος αντιδραστήρας αποτελείται από χιλιάδες καταλυτικούς σωλήνες σε δέσμες αυτών. Αυτοί οι σωλήνες έχουν γενικά μήκος 6 - 15 μέτρα, με εσωτερική διάμετρο 20 - 50 χιλιοστόμετρα. Ο καταλύτης τοποθετείται σε αυτούς τους σωλήνες με τη μορφή σφαιρών ή δακτυλίων διαμέτρου 3 - 10 χιλιοστόμετρα. Οι συνθήκες λειτουργείας είναι θερμοκρασία 200-300oC και πίεση 1 - 3 MPa. Για τη διατήρηση των παραπάνω θερμοκρασιών, το ψυκτικό σύστημα του αντιδραστήρα παίζει νευραλγικό ρόλο. Με τη «γείρανση» του καταλύτη, η εκλεκτικότητα του αντιδραστήρα μειώνεται, με αποτέλεσμα να έχουμε περισσότερα εξωθερμικά παραπροϊόντα, δηλαδή διοξείδιο του άνθρακα.
Απορροφητήρας οξιρανίου
Αφού το αέριο ρεύμα εξέρχεται από τον κύριο αντιδραστήρα, περιέχει οξιράνιο (1–2%) και διοξείδιιο του άνθρακα (5%), ψύχεται. Μετά διέρχεται διαμέσου του απορροφητήρα οξιρανίου. Εδώ χρησιμοποιείται νερό, ως απορροφητικό μέσο, που απορροφά την πλειονότητα του οξιρανίου, μαζί με κάποιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα, αζώτου, αιθενίου, μεθανίου και κάποιοων αλδεϋδών, που προϋπήρχαν στο ρεύμα ανακύκλωσης ή παρήχθηκαν στον κύριο αντιδραστήρα. Επίσης, ένα μικρό ποσοστό του εισερχόμενου στον απορροφητήρα αερίου οξιρανίου (1 - 2‰) και απομακρύνεται συνεχόμενα (με καύση), για να εμποδιστεί η συσσώρευσή του μαζί με τα (σχετικά) αδρανή συστατικά, όπως άζωτο, αργό και αιθάνιο που βρέθηκαν ως προσμείξεις στα αντιδρώντα.
Απελευθερωτής οξιρανίου
Το παραπάνω αναφερώμενο υδάτινο ρεύμα, που είναι προϊόν της παραπάνω αναφερόμενης διεργασίας απορρόφησης, στέλνεται στον απελευθερωτή οξιρανίου. Εκεί, το οξιράνιο παραλαμβάνεται ως επιφανειακό προϊόν με το ρεύμα ανακύκλωσης, ενώ από τις περιοχές του πυθμένα παραλαμβάνεται η αποκαλούμενη «αιμοραγία γλυκόλης» (‘glycol bleed’). Το οξιράνιο απορροφάται ξανά από το ρεύμα ανακύκλωσης σε νέο υδατικό διάλυμα, αλλά αναπόφευκτα συμπαράγονται αιθυλενογλυκόλες (δηλαδή η 1,2-αιθανοδιόλη, η διαιθυλενογλυκόλη και οι άλλες πολυαιθυλενογλυκόλες). Για να αποφευκτεί η συσσώρευσή τους στο σύστημα, απομακρύνονται από τον συνεχώς από τον πυθμένα του απορροφητήρα οξιρανίου.
Στήλη απογύμνωσης και απόσταξης
Εδώ το υδατικό ρεύμα οξιρανίου «απογυμνώνεται» (stripped off) πρώτα από τα όποια χαμηλής θερμοκρασίας βρασμού συστατικά παρέμειναν μαζί του (επειδή επίσης είναι ελαφρύτερα από τις αιθυλενογλυκόλες) και μετά αποστάζεται, για να απελευθερωθεί από το νερό στο οποίο ήταν διαλυμένο.
Παγκόσμια παραγωγή
Η παγκόσμια παραγωγή οξιρανίου ήταν 20 εκατομμύρια τόνοι το 2009, 19 εκατομμύρια τόνοι το 2008 και 18 εκατομμύρια τόνοι το 2007.
Η SRI προέβλεψε αύξηση της ζήτησης οξιρανίου κατά 4,4% ανά έτος για τη χρονική περίοδο 2008 - 2013 και 3% ετησίως για τη χρονική περίοδο 2013 - 2018.
Το 2004, η παγκόσμια παραγωγή οξιρανίου ανά περιοχή ήταν ως ακολούθως
Εναλλακτικές μέθοδοι
1. Εναλλακτικά, η οξείδωση μπορεί να γίνει και με αιθανικό υπεροξύ : 40px|Οξιράνιο
Από 2-χλωραιθανόλη
Με απόσπαση υδροχλωρίου (HCl) από 2-χλωραιθανόλη παράγεται οξιράνιο : 40px|Οξιράνιο
Από μεθανάλη
Με επίδραση μεθυλενίου σε μεθανάλη παράγεται και οξιράνιο : 30 px 30 px
Από δι(βρωμομεθυλ)αιθέρα
Με τη χρήση ενδομοριακής αντίδρασης Würtz σε δι(βρωμομεθυλ)αιθέρα 30 px Όμως η απόδοση αυτής της αντίδρασης είναι σχετικά μικρή, αφού ταυτόχρονα διεξάγεται αναπόφευκτα και διαμοριακή :
Στις μέρες μας χρησιμοποιείται περισσότερο η τροποποιημένη αντίδραση Freund με Zn, που δίνει μεγαλύτερη απόδοση στην ενδομοριακή αντίδραση. Σ' αυτήν την περίπτωση η στοιχειομετρική εξίσωση της αντίδρασης γίνεται : 30 px
Φυσικές και φασματοσκοπικές ιδιότητες
Το οξιράνιο είναι αέριο (εννοείται στις συνηθισμένες συνθήκες, γιατί έχει θερμοκρασία βρασμού 10 °C) και έχει διπολική ροπή 1,9 D. Οι αποστάσεις μεταξύ των ατόμων του μορίου του και οι γωνίες των δεσμών του μετρήθηκαν με ακρίβεια με φασματοσκοπία μικροκυμάτων κι έχουν τις ακόλουθες τιμές : 250px Η ενέργεια τάσης δεσμών υπολογίστηκε σε 105 kJ/mol (η αντίστοιχη τιμή για το κυκλοπροπάνιο είναι 117 kJ/mole). Στα φάσματα υπερύθρου η δόνηση του δεσμού C-Η εμφανίζεται στην περιοχή των αντίστοιχων των αλκενίων (>C=CH2), δηλαδή γύρω στα 3050 cm−1, ενώ η δόνηση του δεσμού C-Ο βρίσκεται στην περιοχή των αντίστοιχων των αλκενυλαιθέρων (>C=C-OR), δηλαδή στα 1250 cm−1.
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Οι αντιδράσεις αυτές είναι τύπου SN2 με αντιπροβολή σε σχέση με το οξυγόνο, με σχηματισμό ρακεμικών και διαστερεομερών μειγμάτων. Σε ορισμένα οξιράνια, με υποκαταστάτες ισχυρούς δέκτες ηλεκτρονίων, όπως π.χ. CN, μπορεί να διασπαστεί ο δεσμός C-C, οπότε με αλκένια, παράγονται οξολάνια.
Προσθήκη ύδατος
40px|Οξιράνιο
40px|Οξιράνιο 40px|Οξιράνιο
Προσθήκη υδριδίου του λιθίου
Με επίδραση υδριδίου του λιθίου έχουμε την εφαρμογή της παραπάνω αναφερόμενης γενικής αντίδρασης για A = Η και Z = Li. Παράγεται αιθανολικό λίθιο, το οποίο με υδρόλυση δίνει αιθανόλη: 40px|Οξιράνιο
Προσθήκη υδραλογόνου
Με επίδραση υδραλογόνου (HX, όπου Χ = Cl, Br, I) έχουμε την εφαρμογή της παραπάνω αναφερόμενης γενικής αντίδρασης για A = X και Z = H. Παράγεται 2-αλαιθανόλη (XCH2CH2OH): 40px|Οξιράνιο 40px|Οξιράνιο
Προσθήκη υδροκυανίου
Με επίδραση υδροκυανίου (HCN) έχουμε την εφαρμογή της παραπάνω αναφερόμενης γενικής αντίδρασης για A = CN και Z = H. Παράγεται 3-υδροξυπροπανονιτρίλιο: 40px|Οξιράνιο 40px|Οξιράνιο
Προσθήκη αμμωνίας ή αμινών
1. Με επίδραση αμμωνίας έχουμε την εφαρμογή της παραπάνω αναφερόμενης γενικής αντίδρασης για A = NH2 και Z = H. Παράγεται 2-αμιναιθανόλη: 40px|Οξιράνιο 40px|Οξιράνιο 40px|Οξιράνιο
2. Με επίδραση πρωτοταγούς αμίνης (RNH2) έχουμε την εφαρμογή της παραπάνω αναφερόμενης γενικής αντίδρασης για A = RNH και Z = H. Παράγεται 2-αλκυλαμιναιθανόλη: 40px|Οξιράνιο
3. Με επίδραση δευτεροταγούς αμίνης (R2NH, όπου τα δύο R όχι απαραίτητα ίδια) έχουμε την εφαρμογή της παραπάνω αναφερόμενης γενικής αντίδρασης για A = R2N και Z = H. Παράγεται 2-διαλκυλαμιναιθανόλη: 40px|Οξιράνιο
40px|Οξιράνιο
4. Με επίδραση υδατικού διαλύματος τριτοταγούς αμίνης (που δρα ως R3NH+OH-, όπου τα τρία R όχι απαραίτητα ίδια) έχουμε την εφαρμογή της παραπάνω αναφερόμενης γενικής αντίδρασης για A = R3N+ και Z = H. Παράγεται υδροξείδιο του (2-υδροξυλαιθυλο)τριαλκυλαμμωνίου : 40px|Οξιράνιο
Προσθήκη καρβοξυλικών οξέων και παραγώγων τους
Το οξιράνιο αντιδρά επίσης με καρβοξυλικά οξέα (RCOOH), με την παρουσία ενός καταλύτη, παράγοντας τους αντίστοιχους μονοεστέρες της 1,2-αιθανοδιόλης, ενώ με ανυδρίτες καρβοξυλικών οξέων ((RCO)2O) δίνει τους διεστέερες της 1,2-αιθανοδιόλης: 40px|Οξιράνιο 40px|Οξιράνιο
Τα αμίδια των καρβοξυλικών οξέων (RCONH2) αντιδρούν παρόμοια, παράγοντας τα αντίστοιχα N-(2-υδροξυαιθυλ)αμίδια: 40px|Οξιράνιο
Η κυκλοπροσθήκη ανώτερων καρβοξυλικών οξέων σε οξιράνιο πραγματοποιείται σε (σχετικά) αυξημένες θερμοκρασίες (τυπικά 140–180 °C) και πιέσεις (300–500 kPa), και σε «αδρανή ατμόσφαιρα», υπό την παρουσία ενός αλκαλικού καταλύτη (συγκέντρωσης 0,01–2%), όπως το υδροξείδιο ή ανθρακικό νάτριο ή κάλιο : 40px|Οξιράνιο
Προσθήκη οργανομεταλλικών ενώσεων
Εντελώς παρόμοιες αντιδράσεις έχουμε και για αντιδράσεις οξιρανίου με άλλες οργανομεταλλικές ενώσεις, όπως για παράδειγμα με αλκυλολιθιακές ενώσεις (RLi), που επίσης μπορεί να θεωρηθεί ως μερική περίπτωση της παραπάνω αναφερόμενης γενικής αντίδρασης, με Z = Li και A = R : 40px|Οξιράνιο
Προσθήκη θειούχων ενώσεων
1. Όταν αντιδρά υδρόθειο (H2S) με οξιράνιο, έχουμε μερική περίπτωση της παραπάνω γενικής αντίδρασης με Z = Η και A = HS, οπότε παράγεται 2-υδροθειαιθανόλη ή αν το οξιράνιο βρίσκεται σε σχετική περίσσεια, μπορεί να γίνει λίγο η διαφορετική εφαρμογή Z = Η (δις) και A = S, οπότε παράγεται 2-(2-υδροξυαιθυλοθει)αιθανόλη. Τέλος, στην περίπτωση επίδρασης υδατικού διαλύματος υδροθείου σε μεγάλη περίσσεια οξιρανίου παράγεται υδροξείδιο του τρι(2-υδροξυαιθυλο)σουλφωνίου: 40px|Οξιράνιο ή 40px|Οξιράνιο ή 40px|Οξιράνιο
2. Στην περίπτωση κυκλοπροσθήκης θειόλης (RSH) σε οξιράνιο, έχουμε μερική περίπτωση της παραπάνω γενικής αντίδρασης Z = Η και A = SR, οπότε παράγεται 2-αλκυλοθειαιθανόλη: 40px|Οξιράνιο
Προσθήκη αλάτων του νιτρώδους οξέος ή νιτρικού οξέος
1. Η αντίδραση οξιράνιου με υδατικά διαλύματα αλάτων του νιτρώδους οξέος, όπως νιτρώδες βάριο, νιτρώδες ασβέστιο, νιτρώδες μαγνήσιο ή νιτρώδες νάτριο οδηγεί στο σχηματισμό 2-νιτραιθανόλης. Για παράδειγμα, με νιτρώδες ασβέστιο έχουμε: 40px|Οξιράνιο
2. Αν χρησιμοποιηθεί νιτρικό οξύ, το οξιράνιο δίνει νιτρικούς μονο- ή διεστέρες της 1,2-αιθανοδιόλης : 40px|Οξιράνιο
Προσθήκη αρωματικών ενώσεων
Το οξιράνιο εμπλέκεται σε αντιδράσεις Friedel-Crafts με αρωματικές ενώσεις γενικού τύπου ArH. Για παράδειγμα, με το βενζόλιο (PhH) δίνει 2-φαινυλαιθανόλη: 40px|Οξιράνιο
Μετατροπή σε θειιράνιο
Το οξιράνιο μπορεί να μετατραπεί σε θειιράνιο, με επίδραση κάποιου θειοκυανιούχου άλατος, όπως το θειοκυανιούχο κάλιο (KSCN). Για το σκοπό αυτό, το θειοκυανιούχο κάλιο πριν από τη χρήση τήκεται υπό κενό, για να αφαιρεθεί από αυτό όλη η υγρασία (που τυχόν) περιέχει : 40px|Οξιράνιο 40px|Θειιράνιο
Εφαρμογές
Η κυριότερη εφαρμογή του οξιρανίου είναι η παραγωγή της αιθυλενογλυκόλης. Χρησιμοποιείται επίσης στην παραγωγή αιθυλενογλυκολικών αιθέρων, καθώς επίσης και στην παρασκευή αιθανολαμινών. Οι αιθανολαμίνες χρησιμοποιούνται στην παραγωγή μη ιονικών απορρυπαντικών και υφάνσιμων ινών.
Το οξιράνιο αυτοπολυμερίζεται κατά την παραμονή προς πολυαιθυλενοξείδιο. Το πολυαιθυλενοξείδιο προστίθεται στους πυροσβεστήρες νερού, έτσι ώστε να αυξάνεται η απόσταση εξακοντισμού του νερού.
Το οξιράνιο χρησιμοποιείται επίσης ως απολυμαντικό στα νοσοκομεία και γενικότερα για την αποστείρωση ιατρικών εργαλείων και εξοπλισμού, ως βακτηριοκτόνο και ως παρασιτοκτόνο στη Γεωπονία.
Κίνδυνοι για την υγεία
Παρά τη μεγάλη του χρησιμότητα, το οξιράνιο είναι τοξικό και εύφλεκτο και έχει συνδεθεί με κάποια σοβαρά ατυχήματα.
Πέραν του ερεθισμού του αναπνευστικού συστήματος και των οφθαλμών, η έκθεση στο οξιράνιο μπορεί να προκαλέσει δύσπνοια, θολότητα στην όραση, ναυτία, ζάλη και πονοκεφάλους. Προκαλεί επίσης καρκίνο στα ζώα και τους ανθρώπους. Για την προστασία των εργαζομένων, στις ΗΠΑ ορίστηκε ως (μέγιστο) αποδεκτό όριο έκθεσης το 1 ppm οξιρανίου στον αέρα, ως μέσο όρο μετρήσεων κατά τη διάρκεια του οκταώρου.
Μεγάλη προσοχή συνιστάται και λόγω της ευφλεκτότητας του οξιρανίου. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει η θερμοκρασία του να ξεπεράσει τους 560 °C, γιατί θα αυταναφλεγεί, ακόμη και απουσία οξυγόνου.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:C2  Κατηγορία:Κορεσμένες ενώσεις Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Καστανιά (αποσαφήνιση)
Ο όρος καστανιά μπορεί να αναφέρεται :
Καστανιά
Με τα τοπωνύμια Καστανιά ή Καστάνια μπορεί να αναφερόμαστε στους παρακάτω οικισμούς:
Παρώνυμα
Το φυτωνύμιο καστανιά ή το επίθετο καστανός-ή, -ό, επηρέασε και τις ονομασίες των εξής οικισμών: Όπως επίσης συγκροτημάτων οικισμών:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Evanescence
Οι Evanescence είναι ένα nu metal συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1995, από την τραγουδίστρια του συγκροτήματος Amy Lee και τον πρώην κιθαρίστα Ben Moody, στο Λιτλ Ροκ (Little Rock) του Αρκάνσας στις ΗΠΑ. Αφού ηχογράφησε δύο EP (Evanescence EP, Whisper/Sound Asleep EP) και το demo CD Origin, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το 2003 το πρώτο του άλμπουμ, το Fallen, το οποίο πούλησε πάνω από 7 εκατομμύρια αντίτυπα στις Η.Π.Α. και περισσότερα από 17 εκατομμύρια παγκοσμίως. Το Fallen απέσπασε επίσης 2 βραβεία Grammy. Το 2006, μετά την αποχώρηση του Moody, κυκλοφόρησε το δεύτερό τους άλμπουμ, με τίτλο The Open Door το οποίο πούλησε 5 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Οι Evanescence αποτελούνται από μία τραγουδίστρια και πιανίστρια (Amy Lee), έναν ντράμερ, έναν μπασίστα και δύο κιθαρίστες. Κάποια από τα πιο διάσημα τραγούδια τους είναι τα Bring Me To Life, My Immortal, Going Under, Call Me When You're Sober, Hello και Lost in Paradise.
Το τρίτο και ομώνυμο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε στις 7 Οκτωβρίου 2011 και έφτασε στο νούμερο 1 των αμερικανικών chart, την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του.
Στις 24 Απριλίου 2020, κυκλοφόρησαν το single "Wasted On You" και στις 3 Ιουλίου 2020 το "The Game Is Over". Το άλμπουμ τους "Τhe Βitter Τruth" κυκλοφόρησε στις 26 Μαρτίου του 2021 και είναι το πρώτο που περιέχει νέο μουσικό υλικό του συγκροτήματος από το 2011.
Δισκογραφία
Επιπλέον, έχουν κυκλοφορήσει και το live album "Anywhere but Home" το 2004, το DVD του οποίου βιντεοσκοπήθηκε στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Alternative metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά nu metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά hard rock συγκροτήματα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards Κατηγορία:Νικητές World Music Awards
Δημήτρης Φροξυλιάς
Ο Δημήτρης Φροξυλιάς (Λευκωσία, 28 Ιουνίου 1993) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για την κυπριακή Ομόνοια 29ης Μαΐου.
ΑΕΚ
Τον Οκτώβριο του 2009, επιλέχθηκε από τον προπονητή Ντούσαν Μπάγεβιτς να ξεκινήσει προπόνηση με την πρώτη ομάδα της ΑΕΚ. Τον Ιανουάριο του 2010, σε ηλικία 16 ετών, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ομάδα. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση για τον σύλλογο, ως αλλαγή στη θέση του Παναγιώτη Λαγού, κατά τη διάρκεια του αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της Άντερλεχτ στις 4 Νοεμβρίου 2010, καθιστώντας τον το νεότερο παίκτη στην ιστορία του συλλόγου που αγωνίστηκε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, σε ηλικία 17 ετών. Τη σεζόν 2011-12, αγωνίστηκε με δανεισμό στον Φωκικό.
Μεγάλη Βρετανία
Στις 31 Δεκεμβρίου 2017, υπέγραψε συμβόλαιο με την Νταμπάρτον της Τσάμπιονσιπ Σκωτίας. Σκόραρε το νικητήριο γκολ με ελεύθερο λάκτισμα στις καθυστερήσεις του αγώνα εναντίον της Κόνα'ς Κι Νόμαντς. Ακολούθως, σκόραρε ένα ακόμη νικητήριο γκολ στο εντός έδρας ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα, αυτή τη φορά εναντίον της Μπρέχιν Σίτι στις 16 Σεπτεμβρίου 2017. Τον Οκτώβριο του 2017, μετά από μία σειρά εντυπωσιακών επιδόσεων, ανανέωσε το συμβόλαιο του με το σύλλογο μέχρι το καλοκαίρι του 2018.
Παναχαϊκή
Στις 14 Ιανουαρίου 2020, υπέγραψε με την Παναχαϊκή της Σούπερ Λιγκ 2, μέχρι το τέλος της σεζόν 2019-20.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Φροξυλιάς κλήθηκε στην Εθνική Κύπρου για πρώτη φορά το Μάρτιο του 2018, για έναν φιλικό αγώνα εναντίον του Μαυροβουνίου, καθιστώντας τον πρώτο παίκτη της Νταμπάρτον από τον Χάρι Τσάτον το 1932 που κλήθηκε σε Εθνική ομάδα ανδρών.
Προσωπική ζωή
Ο Φροξυλιάς κατέχει διαβατήρια τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Κύπρο, καθώς η μητέρα του κατάγεται από το κυπριακό χωριό Άγιος Επιφάνιος. Αποφάσισε να αγωνιστεί με την Εθνική Κύπρου.
Θάψος (Σικελία)
Η Θάψος είναι αρχαιολογικός χώρος στη χερσόνησο Magnisi, στην επαρχία Συρακουσών της Σικελίας, στην Ιταλία. Θεωρείται κέντρο του «Πολιτισμού της Θάψου» κατά τη μέση Εποχή του Χαλκού που φαίνεται να άκμασε εκεί μέχρι τον 8ο π.Χ. αιώνα, δηλαδή περίπου την ίδια εποχή που άρχισε ο ελληνικός αποικισμός της Ιταλίας.
Η Θάψος αναφέρεται σε ελληνιστικά και μεσαιωνικά κείμενα μερικές φορές ως νησί, αλλά ο Θουκυδίδης την αναφέρει ως χερσόνησο. Μοιάζει όντως με νησί γιατί συνδέεται με την ξηρά με μία εξαιρετικά στενή λωρίδα γης. Το μήκος του ισθμού είναι 2,5 χλμ. και το πλάτος του σε ορισμένα σημεία, μόλις 100 μέτρα. Το "νησί" αυτό καθαυτό είναι επίσης πολύ μικρό και επίπεδο.
Προϊστορία
Στην περιοχή οι ανασκαφές αποκάλυψαν νεκρόπολη με τάφους λαξευμένους ως σπήλαια στους βράχους και με πολλά κτερίσματα. Τα ερείπια του κοντινού οικισμού, που ανασκάφηκε, δείχνουν πλάτος δρόμων γύρω στα 4 μέτρα και μεγάλα σπίτια, παρόμοια με όσα πιστεύεται ότι υπήρξαν στην Έγκωμη της Κύπρου και υποδηλώνουν επιρροές πιθανόν μυκηναϊκές. Βρέθηκαν επίσης μικρά αγγεία μυκηναϊκής τεχνοτροπίας και αυτό συνάδει με την εικόνα της Θάψου ως εξαγωγέα της περιοχής που είχε επαφή και ασκούσε διεθνές εμπόριο με διάφορα κέντρα της Μεσογείου -εξήγαγε σε αυτά τα αγγεία είτε τη βαφή είτε τα βότανά της. Επειδή όμως βρέθηκαν και αγγεία άλλων τεχνοτροπιών, εικάζεται ότι η Θάψος δεν αποτέλεσε αμιγώς μυκηναϊκή ως προς τις επιρροές της πόλη, αλλά είχε μικτό πολιτισμό Υπάρχουν επίσης ενδείξεις και για επιρροές από τη Μάλτα. Πολλά από τα δείγματα της μυκηναϊκής κεραμικής εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο "Πάολο Όρσι" στις  Συρακούσες -ο Πάολο Όρσι ήταν ο πρώτος που ερεύνησε την περιοχή στις αρχές του 20ού αιώνα.
Γεωμετρική - Αρχαϊκή - Κλασική περίοδος
Στην περίοδο αυτή αρχικά φέρεται να αποτελούσε αρχικά φοινικικό εμπορικό σταθμό αλλά μετέπειτα αποικίστηκε από Μεγαρείς. Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, των Μεγαρέων προηγήθηκαν οι Χαλκιδείς από τη Νάξο, οι οποίοι ίδρυσαν εκεί κοντά την αποικία των Λεοντίνων και την Κατάνη. Οι Καταναίοι όμως προτίμησαν ως οικιστή τον Εύαρχο και υπήρξαν ανακατατάξεις. Την ίδια εποχή ξεκίνησε ο Λάμις από τα Μέγαρα με πολλούς αποίκους Μεγαρείς και έφτασε στη Σικελία, όπου διάλεξε να εγκατασταθούν στην Τρώτιλο (σημερινό Μπρούκολι). Μετά, άγνωστο γιατί, κατευθύνθηκε στους γειτονικούς Λεοντίνους -οι Χαλκιδείς άποικοι των Λεοντινων είτε του έδωσαν την άδεια να εγκατασταθεί είτε του προσέφεραν μόνον προσωρινή φιλοξενία. Όπως και να είχε, λίγο αργότερα, οι Λεοντίνοι έδιωξαν τους νέους αποίκους. Ο Λάμις τους οδήγησε λίγο νοτιότερα και ίδρυσε τη Θάψο, όπου αργότερα  ο ίδιος πέθανε. Οι δικοί του (δεν είναι σαφές πόσοι από αυτούς, πότε ακριβώς μετά το θάνατό του και γιατί) έφυγαν από τη Θάψο και ίδρυσαν το 730 π.Χ., σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων, τα Μέγαρα Υβλαία, σε εδάφη που τους παρέδωσε ένας βασιλιάς των Σικελών, ο Ύβλων. Σύμφωνα με μία εκδοχή, οι Μεγαρείς έφυγαν από τη Θάψο επειδή αντιμετώπιζαν πρόβλημα ύδρευσης και γι' αυτό ίδρυσαν λίγο βορειότερα τη νέα πόλη τους. Το 413 π.Χ., κατά την Εκστρατεία των Αθηναίων στη Σικελία, η πόλη ουσιαστικά καταλήφθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως ναύσταθμος αλλά και για να τροφοδοτείται γενικά ο στρατός με τρόφιμα κ.λπ.
Οι αρχαίοι Έλληνες εισήγαγαν από τη Θάψο μια ωχρή κίτρινη βαφή που παραγόταν εκεί, τη θαψία ή θάψο. Μπορεί επίσης να έπαιρναν από εκεί και ένα σχετικά τοξικό βότανο, τη θαψία τη γαργαρηνή, όμως μάλλον πρόκειται περί λάθους καθώς, αν το βότανο σχετιζόταν με κάποια Θάψο, αυτή πρέπει να ήταν η Θάψος της βόρειας Αφρικής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Πάπας Κλήμης Ζ΄
Ο Πάπας Κλήμης Ζ΄ (γενική: του Κλήμεντος, αιτιατική: τον Κλήμεντα, κοσμικό όνομα: Τζoύλιο ντι Τζουλιάνο ντε’ Μέντιτσι, ιταλ. Giulio di Giuliano de' Medici, * Φλωρεντία, 26 Μαΐου 1478 – Ρώμη, 25 Σεπτεμβρίου 1534), ήταν ο 219ος Πάπας της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας από το 1523 έως το θάνατό του.
Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας
Ο Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας (866 – 884) ήταν Βασιλιάς των δυτικών Φράγκων, τελευταίος γιος του βασιλιά Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού και της Ανσγκάρδης της Βουργουνδίας, τέταρτης γενιάς απόγονος του Καρλομάγνου.
Πάπας Κλήμης Ζ΄
Νεότητα
Ο Ιούλιος ήταν νόθος γιος, που όμως αργότερα νομιμοποιήθηκε, του Τζουλιάνο των Μεδίκων, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη συνωμοσία των Pazzi ένα μήνα πριν τη γέννηση του γιου του, και κάποιας Fioretta, ίσως η κόρη του Αντόνιο Γκορίνι (Antonio Gorini). Αρχικά ο θείος του Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής ανέθεσε στον Αντόνιο Σανγκάλο τον Πρεσβύτερο τη μόρφωσή του, μα αργότερα τον πήρε ο ίδιος υπό την προστασία του. Το 1488 ο Λαυρέντιος έπεισε τον Φερδινάνδο Α΄ της Αραγωνίας να του παραχωρήσει την ηγουμενία στην Κάπουα των Ιωαννιτών ιπποτών, εκκλησιαστικό αξίωμα αυτό με κύρος και υψηλή αμοιβή.
Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας
Βιογραφία
Έγινε βασιλιάς με τον αδελφό του Λουδοβίκο Γ΄, όταν απεβίωσε ο πατέρας τους (879). Μερικοί ευγενείς ήθελαν μόνο βασιλιά τον Λουδοβίκο Γ΄, αλλά τα δύο αδέλφια τον Μάρτιο του 880 στην Αμιένη αποφάσισαν να μοιράσουν το βασίλειο του πατέρα τους: ο Λουδοβίκος Γ΄ δέχθηκε τη Βουργουνδία και την Ακουιτανία. Εντούτοις ο δούκας Μπόζο της Προβηγκίας αρνήθηκε την υποταγή στα δύο αδέλφια, και αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Προβηγκίας.
Το καλοκαίρι του 880 τα δύο αδέλφια προήλασαν εναντίον του, καταλαμβάνοντας τα βόρεια τμήματα του βασιλείου του Μπόζο. Αργότερα συμμάχησαν με τον Κάρολο Γ΄ τον Παχύ, αλλά το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς απέτυχαν να καταλάβουν τη Βιέν. Η Βιέν καταλήφθηκε το καλοκαίρι του 882 από τον Ριχάρδο κόμη του Οτάν. Την ίδια εποχή, ο Καρλομάν μένει μόνος βασιλιάς μετά το τέλος του αδελφού του, Λουδοβίκου Γ΄. Τα επόμενα χρόνια, το βασίλειό του μαστιζόταν από τις επιδρομές των Βίκινγκς και τις εξεγέρσεις των βαρόνων.
Πάπας Κλήμης Ζ΄
Αρχιεπίσκοπος Φλωρεντίας
Την 9 Μαΐου 1513 εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Φλωρεντίας από τον ξάδερφό του Πάπα Λέοντα Ι΄, ο οποίος είχε ξαναπάρει την πόλη νικώντας τα γαλλικά στρατεύματα που είχαν συμμαχήσει με τους δημοκρατικούς φλωρεντινούς, και την 14 Αυγούστου ο ίδιος ο Ιούλιος έκανε την είσοδό του στη Φλωρεντία. Με το θάνατο του ανιψιού του Λαυρέντιου των Μεδίκων Δούκα του Ουρμπίνο έγινε και άρχοντας της πόλης. Σαν αρχιεπίσκοπος, μα και σαν κυβερνήτης, απέδειξε πως ήταν ικανός ηγέτης. Αν και δεχόταν συχνά διπλωματικές αποστολές και άλλες επιφορτήσεις από τον Πάπα, δεν παρέβλεπε ποτέ την αρχιεπισκοπή του και με τη συνεργασία του βικάριου Pietro Andrea Gammaro ήθελε να γνωρίζει, μέσω των απογραφών, την κατάσταση σε όλες τις εκκλησίες της δικαιοδοσίας του.
Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας
Βιογραφία
Απεβίωσε κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του, Κάρολος Γ΄ ο Παχύς.
Πάπας Κλήμης Ζ΄
Ως Καρδινάλιος
Την 29 Σεπτεμβρίου 1513, έπειτα από μία σειρά διαδικασιών προκειμένου να ξεπεραστεί το εμπόδιο της νόθου καταγωγής του, ανακηρύχθηκε καρδινάλιος. Μετά από αυτή την εκλογή ξεκίνησε μία περίοδος αναρρίχησης, η οποία του έφερε πλούτη αλλά και ένα σημαντικό ρόλο μέσα στην παπική πολιτική. Προκειμένου να συγκροτήσει μία συμμαχία με την Αγγλία, για να βοηθήσει τον Πάπα Λέοντα Ι΄ να αντισταθεί στις ηγεμονικές βλέψεις της Γαλλίας και της Ισπανίας, ανακηρύχθηκε καρδινάλιος προστάτης της Αγγλίας. Το κύριο χαρακτηριστικό της πολιτικής αυτής της περιόδου ήταν η αναζήτηση ισορροπίας μεταξύ των χριστιανών πριγκίπων και η εξαγγελία της Πέμπτης Λατερανής Συνόδου (1512-1517) κατά τη διάρκεια της οποίας ο Τζούλιο πολέμησε τις αιρέσεις.
Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας
Βιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Δυτικής Φραγκίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ακουιτανίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Πάπας Κλήμης Ζ΄
Ως Καρδινάλιος
Την 9 Μαρτίου 1517 ανακηρύχθηκε καρδινάλιος της παπικής καγκελαρίας, θέση αυτή που του επέτρεψε να δοκιμάσει τις διπλωματικές του ικανότητες, δείχνοντας συμπεριφορά σοβαρή και φαινομενικά τουλάχιστον αδιάφθορη σε σχέση με την κοσμική και διεφθαρμένη συμπεριφορά του ξαδέρφου του. Ενώ έψαχνε να βρει τρόπο προκειμένου να διοργανώσει μία σταυροφορία ενάντια στους Τούρκους, την οποία ο Λέων Ι΄ θεωρούσε απαραίτητη, του παρουσιάστηκαν δύο προβλήματα: η διαμαρτυρία των οπαδών του Λουθηρανισμού, και η διαδοχή στην αυτοκρατορία που, μετά τον Μαξιμιλιανό Α΄, έπεσε στα χέρια του Καρόλου Ε΄, ήδη βασιλιά της Νάπολης. Το 1521 ενώ βρισκόταν στη Φλωρεντία, επέστρεψε στη Ρώμη λόγω του ξαφνικού θανάτου του Πάπα Λέοντα Ι΄, προκειμένου να συμμετάσχει στο κονκλάβιο. Από αυτό εκλέχτηκε πάπας ο Αδριανός ΣΤ΄, του οποίου είχε στηρίξει την υποψηφιότητα για να αποσπάσει την εύνοια του Καρόλου Ε΄. Ένα χρόνο μετά έπεσε θύμα μιας συνωμοσίας, χωρίς όμως συνέπειες, σχεδιασμένη από τους δημοκρατικούς.
Την 3 Αυγούστου 1523 το διπλωματικό του έργο επιτεύχθηκε: επικυρώθηκε η συμμαχία μεταξύ του πάπα και του Καρόλου Ε΄. Έτσι λίγο αργότερα, το Σεπτέμβρη του 1523 με το θάνατο του Αδριανού ΣΤ΄, ο Τζούλιο έχοντας την υποστήριξη του αυτοκράτορα εκλέχθηκε ως ο νέος πάπας έπειτα από ένα κονκλάβιο που διήρκεσε 50 ημέρες. Την 19 Νοεμβρίου 1523 πήρε το όνομα Κλήμης Ζ΄.
Ως Πάπας
Η εκλογή του νέου πάπα έγινε δεκτή με ενθουσιασμό, αν και οι προσδοκίες δεν βρήκαν ανταπόκριση. Ο Giulio de'Medici αποδείχτηκε ανίκανος να λύσει με αποφασιστικότητα τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει. Προσπάθησε να κρατήσει μια στάση ουδέτερη στη διαμάχη μεταξύ του Καρόλου Ε΄ και του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας για την επικράτηση του ενός ή του άλλου στην Ιταλία και στην Ευρώπη. Ο Κάρολος Ε΄ είχε πρόθεση να επαναφέρει την αυτοκρατορία εκσυγχρονίζοντας τη διοικητική της δομή και κάνοντας μία επεκτατική πολιτική, η οποία τον έφερνε σε προστριβή με τον βασιλιά της Γαλλίας. Τον Οκτώβρη του 1524, όταν ο Φραγκίσκος Α΄ κατέκτησε το Μιλάνο, στον εύθραυστο διπλωματικό μηχανισμό που είχε φτιάξει ο Κλήμης Ζ΄ επήλθε κρίση.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 16ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Φλωρεντίας
497 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μωάμεθ ΣΤ΄
Ο Μωάμεθ ΣΤ΄ (τουρκ.: VI. Mehmed, 14 Ιανουαρίου 1861 - 16 Μαΐου 1926), ή Μεχμέτ Βαχντεντίν, ήταν ο 36ος και τελευταίος σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κυβερνώντας από το 1918 έως το 1922. Ο αδελφός του, Μωάμεθ Ε΄, έγινε κληρονόμος του θρόνου μετά την αυτοκτονία του Γιουσούφ Ιζζεντίν Εφέντι, γιου του Αμπντούλ Αζίζ, το 1916, ως το μεγαλύτερο αρσενικό μέλος της Οθωμανικής Δυναστείας.
Ζωή
Είχε τη φήμη ιδιαιτέρως έξυπνου και δραστήριου ατόμου, με διπλωματικές ικανότητες και φιλελεύθερες αρχές, ο οποίος όμως λόγω των συνθηκών υπό τις οποίες ανέβηκε στο θρόνο δεν μπορούσε να κάνει και πάρα πολλά πράγματα. Στην πραγματικότητα η οθωμανική αυτοκρατορία, μετά την ήττα της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν καταδικασμένη να καταρρεύσει και να διαμελιστεί μεταξύ των λαών που την αποτελούσαν, ακολουθώντας την τύχη των συμμάχων της, και υπ' αυτές τις συνθήκες τα περιθώρια ελιγμών της σουλτανικής κυβέρνησης ήταν ελάχιστα. Τελικά υπό την πίεση των Μεγάλων δυνάμεων αναγκάστηκε να αποδεχθεί τους όρους τους, όπως αυτοί διατυπώθηκαν στη συνδιάσκεψη του Σαν Ρέμο, και να υπογράψει τη Συνθήκη των Σεβρών.
Οι Τούρκοι εθνικιστές, υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ, αρνήθηκαν να αποδεχτούν τους όρους της συνθήκης και στην επανάσταση που επακολούθησε κατάφεραν, εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες και τους συσχετισμούς μεταξύ των Δυνάμεων, να επικρατήσουν μεν στο εσωτερικό, να αποδεχθούν τελικά τους όρους της συνθήκης, εκτός εκείνων που αφορούσαν την Ελλάδα και τίποτε περισσότερο από το να διατηρήσουν το ελάχιστο εναπομείναν έδαφος της άλλοτε κραταιάς αυτοκρατορίας μετονομάζοντάς το (περιοριζόμενοι) και επίσημα σε Τουρκία.
Εξορία και θάνατος
Έτσι μετά την επικράτησή τους, οι κεμαλικοί δημιούργησαν Εθνική Εθνοσυνέλευση στην Άγκυρα και κήρυξαν την 1 Νοεμβρίου 1922 την κατάργηση του Σουλτανικού πολιτεύματος, αντικαθιστώντας το με Χαλιφάτο. Τότε και ο Σουλτάνος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη στις 17 Νοεμβρίου, με το Βρετανικό θωρηκτό Malaya, και να καταφύγει στη Μάλτα.
Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, στο Σαν Ρέμο, όπου και πέθανε από αιφνίδιο καρδιακό επεισόδιο, τη νύκτα στις 15 προς 16 Μαΐου 1926. Στο Χαλιφάτο τον διαδέχτηκε ο εξάδελφός του Αμπντούλ Μετζίτ Β΄.
Οικογένεια
Σύζυγοι
Γιος
Κόρες
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι
Αθήναιο Αρκαδίας
Το Αθήναιο (ή Αθήναιον) είναι χωριό της Τοπικής κοινότητας Αθήναιου της Δημοτικής ενότητας Βαλτετσίου του Δήμου Τρίπολης. Στην Τοπική κοινότητα Αθήναιου υπάγεται και ο οικισμός Μαρμαριά με τον οποίο αποτελούσε κοινότητα από το 1964 έως το 1998 οπότε εντάχθηκε στον Καποδιστριακό Δήμο Βαλτετσίου, μέχρι το 2010 όταν ο Δήμος Βαλτετσίου εντάχθηκε στον Καλλικρατικό Δήμο Τρίπολης. Η παλαιότερη ονομασία του ήταν "Αλύκα" ή "Αλήκα" και μετονομάστηκε σε Αθήναιον το 1928 (Φ.Ε.Κ. 193 τ.Α 1928).
Ιστορία
Ιστορικά στοιχεία για το Αθήναιον αναφέρονται από τον Παυσανία, που περιηγήθηκε την περιοχή το 174 μ.Χ. Αριστερά του Αθηναίου υπήρχε "Ναός Αθηνάς με άγαλμα εν αυτώ λίθου". Πρόκειται για τον αρχαϊκό ναό ερείπια του οποίου υπάρχουν στην κορυφή του Αϊ-Λια Ασέας.
Κατά την απογραφή των Ενετών που έγινε μεταξύ των ετών 1698–1700 από τον Διοικητή Francesco Grimani, το "Alica" αναφέρεται να ανήκει στην επαρχία ("territorio") του Μυστρά με 19 οικογένειες και 57 κατοίκους.
Σημείωση: Κατά την απογραφή των Ενετών, οικισμός "Alica" αναφέρεται και στην επαρχία της Χρύσαφας (στη Μάνη). Η σημερινή του ονομασία είναι "τα Άλικα" και ανήκει στο Δήμος Ανατολικής Μάνης.
Αναφέρεται από τους αγωνιστές του 1821 στα απομνημονεύματα των Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και Κανέλλου Δεληγιάννη.
Το Αθήναιον βρίσκεται περίπου 1 χιλιόμετρο βορειότερα από τη θέση του αρχαίου και δημιουργήθηκε σαν οικισμός κατά τα μεσαιωνικά χρόνια, ενώ μετά τα Ορλωφικά το 1770 και την Επανάσταση του 1821 καταστράφηκε ολοσχερώς το 1825 και χτίστηκε ξανά μετά το 1828. Οι πρώτοι κάτοικοι δεν ξεπερνούσαν τις 5-6 οικογένειες και τα 30 άτομα. Σύντομα είχε αλματώδη αύξηση πληθυσμού (1851 196, 1861 264, 1896 353, 1910 440, 1920 418, 1930 481, 1940 530, 1951 478, 1961 385, 1971 350, 1981 225, 1991 193, 2001 112, 2011 92) ενώ το 2015 είχε 64 κατοίκους, κατά πλειοψηφία ηλικιωμένους.
Σήμερα
Το Αθηναίο αποτελεί σήμερα τόπο παραθερισμού των πρώην κατοίκων του, που διαμένουν σε αστικά κέντρα, αφού διαθέτει υγιεινό και ξηρό κλίμα σε υψόμετρο 700 μέτρων, απέχοντας τρία λεπτά από τον Εθνικό Δρόμο Τρίπολης - Καλαμάτας, δέκα λεπτά από Τρίπολη και μισή ώρα από Καλαμάτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης
498 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ
Η ταινία γνώρισε καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία. Απέφερε παγκοσμίως 225,9 εκατομμύρια δολάρια και έλαβε εννιά υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας δύο στις κατηγορίες Β' Ανδρικού Ρόλου και Πρωτότυπου Σεναρίου.
Πλοκή
Ο Γουίλ Χάντινγκ εργάζεται ως επιστάτης σε ένα κορυφαίο αμερικανικό πανεπιστήμιο. Εκτός από καθαριστής, ο Γουίλ είναι πεισματάρης, επιθετικός και εριστικός, που περνάει τον ελεύθερο χρόνο του μπλέκοντας συνέχεια σε καυγάδες σε μια κακόφημη συνοικία της Βοστόνης. Όταν ο καθηγητής μαθηματικών του πανεπιστημίου Τζέραλντ Λαμπό αφήνει μια εξαιρετικά δύσκολη εξίσωση στον πίνακα του διαδρόμου, ο Γουίλ είναι ο μόνος, ανάμεσα στα κορυφαία μυαλά του πανεπιστημίου, που καταφέρνει να τη λύσει. Όταν ο καθηγητής Λαμπό ανακαλύπτει ότι ο Γουίλ είναι αυτός που έλυσε την εξίσωση, του προτείνει να επισκεφτεί έναν ψυχολόγο. Ως αντάλλαγμα θα τον βοηθήσει με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με το νόμο. Μετά από αρκετές άκαρπες συνεδρίες με διάφορους ψυχοθεραπευτές, εμφανίζεται ο χαρισματικός Σον Μαγκουάιρ, ο οποίος καταφέρνει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του και να τον βοηθήσει να πάρει τις σωστές αποφάσεις που αφορούν το κοινωνικό του περιβάλλον αλλά και το μέλλον του.
Παραγωγή
Οι Μπεν Άφλεκ και Ματ Ντέιμον έγραψαν αρχικά το σενάριο ως θρίλερ. Ένας νεαρός άνδρας από τις άγριες γειτονιές της Βοστόνης, ο οποίος διαθέτει μια ανώτερη εξυπνάδα, γίνεται στόχος του FBI που θέλει να τον στρατολογήσει. Ο πρόεδρος της Castle Rock Entertainment, Ρομπ Ράινερ τους πρότεινε να αφαιρέσουν τους τόνους θρίλερ από το σενάριο και να δώσουν έμφαση στη σχέση μεταξύ του Γουίλ Χάντινγκ και του ψυχολόγου. Ο Ράινερ ζήτησε ο σεναριογράφος Γουίλιαμ Γκόλντμαν να διαβάσει το σενάριο. Ο Γκόλντμαν πρότεινε το φινάλε της ταινίας να είναι η απόφαση του Γουίλ να ακολουθήσει την κοπέλα του, Σκάιλαρ, στην Καλιφόρνια. Ο Γκόλντμαν έχει επανειλημμένως αρνηθεί τη φήμη ότι αυτός έγραψε το σενάριο της ταινίας. Στο βιβλίο του "Which Lie Did I Tell?", ο Γκόλντμαν γράφει ότι αφού διάβασε το σενάριο και πέρασε μια μέρα μαζί με τους σεναριογράφους, η μόνη του συνεισφορά ήταν να συμφωνήσει με τα σχόλια που ο Ρομπ Ράινερ είχε ήδη κάνει. Συγκεκριμένα γράφει: "Νομίζω ότι ο λόγος που ο κόσμος ήταν τόσο ανυπόμονος να πιστέψει ότι οι Ματ Ντέιμον και Μπεν Άφλεκ δεν έγραψαν το σενάριο ήταν απλά ζήλια. Ήταν νέοι και χαριτωμένοι και διάσημοι, σκοτώστε τους γαμιόληδες".
Η Castle Rock αγόρασε το σενάριο για 675.000 δολάρια αντί για 775.000, που σήμαινε ότι οι Άφλεκ και Ντέιμον θα πληρώνονταν άλλα 100.000 δολάρια αν η ταινία προχωρούσε προς παραγωγή. Ωστόσο, στο στούντιο δεν άρεσε η ιδέα να υποδυθούν αυτοί τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, με αρκετά στελέχη να θέλουν τους Μπραντ Πιτ και Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Όταν οι Άφλεκ και Ντέιμον συναντήθηκαν με την Castle Rock, ο σκηνοθέτης Κέβιν Σμιθ δούλευε με τον Άφλεκ στην ταινία Mallrats και μαζί με τον Άφλεκ και τον Ντέιμον στην ταινία Ακολουθώντας την Έιμι (Chasing Amy). Βλέποντας ο Σμιθ πως οι δύο ηθοποιοί αντιμετώπιζαν προβλήματα με την Castle Rock, έφερε το σενάριο στη Miramax, η οποία και τελικά το αγόρασε από την Castle Rock.
Η Miramax έδωσε το πράσινο φως και η ταινία ξεκίνησε παραγωγή. Αρκετοί γνωστοί σκηνοθέτες θεωρήθηκαν πιθανοί να σκηνοθετήσουν την ταινία, συμπεριλαμβανομένων των Μελ Γκίμπσον, Μάικλ Μαν και Στίβεν Σόντερμπεργκ. Αρχικά ο Άφλεκ είχε ζητήσει από τον Κέβιν Σμιθ να σκηνοθετήσει αλλά ο Σμιθ αρνήθηκε. Οι Άφλεκ και Ντέιμον αργότερα διάλεξαν τον Γκας Βαν Σαντ καθώς θαύμαζαν τη δουλειά του σε προηγούμενες ταινίες.
Box office
Με προϋπολογισμό 10.000.000 δολάρια, η ταινία Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 10,2 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 138,4 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 87,5 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 225,9 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Ταινίες του 1997 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γκας Βαν Σαντ Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ορφανά Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την παιδική κακοποίηση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μασαχουσέτη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντάνι Έλφμαν Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Βοστώνη Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Β68 Τόφτιρ
Η Β68 Τόφτιρ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το χωριό Τόφτιρ των Νησιών Φερόες. Συμμετέχει στην 1. deild, τη δεύτερη κατηγορία των Νήσων Φερόε. Ιδρύθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1962. Έδρα της ομάδας είναι το Svangaskard, χωρητικότητας 6000 θεατών. Παλαιότερα συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φερόε, έχοντας κερδίσει 3 πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1962 Κατηγορία:Β68 Τόφτιρ
Εργατοπατέρας
Ο εργατοπατέρας στην ελληνική πολιτική ορολογία είναι όρος που δηλώνει τον κατ’ επάγγελμα συνδικαλιστή, ο οποίος έχει ως κύριο στόχο τη διατήρηση της ηγετικής θέσεώς του στα συνδικαλιστικά όργανα.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο το συνδικαλιστικό κίνημα απέκτησε δεσμούς εξάρτησης από το κράτος και από την Κυβέρνηση. Οι δεσμοί αυτοί δεν ωφέλησαν το συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά δημιούργησαν διάφορα παθολογικά φαινόμενα, όπως η εμφάνιση «εργατοπατέρων», δηλαδή ανθρώπων οι οποίοι συντηρούνταν από το κράτος μέσω της συμμετοχής τους στις συνδικαλιστικές οργανώσεις, εντός των οποίων επεδίωκαν να καταλάβουν και να διατηρήσουν ηγετικές θέσεις. Οι «εργατοπατέρες» επιδίωκαν να δημιουργήσουν πελατειακές θέσεις με εργαζομένους, προκειμένου να διατηρήσουν το πόστο τους που τους εξασφάλιζε μία ή περισσότερες υψηλές αποζημιώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές
499 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σγουρομάλλης Παλαιολόγος
Ο Σγουρομάλλης Παλαιολόγος ήταν βυζαντινός αξιωματούχος του 15ου αιώνα από την Οικογένεια Σγουρών.
Ήταν ο τελευταίος βυζαντινός άρχοντας της Καρύταινας και μετά από μικρή αντίσταση την παρέδωσε στους Οθωμανούς το 1460. Είναι άγνωστο πως έφερε το όνομα των Παλαιολόγων ενώ ανήκε στην οικογένεια Σγουρών, πιθανότατα από επιγαμία, την ίδια περίοδο αναφέρονται κι άλλοι που φέρουν τα δύο ονόματα στο Δεσποτάτο του Μυστρά.
1519 Κάγιαανι
Ο Κάγιαανι (Kajaani) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,449. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη φινλανδική πόλη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κάγιαανι εκτιμάται σε 26,37 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,070 ± 0,007. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Κάγιαανι γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καγιαανι
Λία Μήτση
Η Λία Μήτση είναι Ελληνορουμάνα πρώην αθλήτρια πετοσφαίρισης γεννημένη στο Σιμπίου της Ρουμανίας.
Αθλητική καριέρα
Αγωνιζόταν στη θέση της πασαδόρου. Σε ηλικία 17 ετών αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα βόλεϊ της Ρουμανίας στους Βαλκανικούς Αγώνες του 1981 και ήταν η πολυτιμότερη παίκτρια της ομάδας της. Οι παράγοντες της ομάδας βόλεϊ του Παναθηναϊκού παρακολούθησαν την εξέλιξή της και το 1982 τη μετέγραψαν στον ΠΑΟ από τη CSM όπου αγωνιζόταν στη Ρουμανία. Αγωνιζόμενη στο Παναθηναϊκό η Λία Μήτση κατέκτησε 6 πρωταθλήματα Ελλάδας (1983, 1985, 1988, 1990, 1991, 1992). Μετράει επίσης 116 συμμετοχές στην Εθνική ομάδα της Ελλάδας.
Προπονητική καριέρα
Στη συνέχεια ανέλαβε τη θέση της προπονήτριας του διδύμου Σφυρή – Αρβανίτη στο μπιτς βόλεϊ. Από τη θέση της προπονητού υπήρξε φιναλίστ του κυπέλλου Ελλάδας με τα Βριλήσσια. Στη συνέχεια ανέλαβε τον Πανιώνιο μετά από 3 χρόνια εργάσθηκε στην εθνική Ελλάδας. Από το 2017 έως και σήμερα, εργάζεται στον Παναθηναϊκό και προπονεί τις κορασίδες και τις νεάνιδες στο τμήμα βόλεϊ του συλλόγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΑΕΚ
Κίσσα
Η κίσσα  είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Κορακιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Garrulus glandarius και περιλαμβάνει 35 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντούν 5 υποείδη: G. g. albipectus O. Kleinschmidt, 1920, G. g. graecus Kleiner, 1939, G. g. cretorum R. Meinertzhagen, 1920 και G. g. samios Kleiner, 1940, με τα δύο τελευταία να είναι ενδημικά της Ελλάδας (και στενοενδημικά της Κρήτης και Σάμου, αντίστοιχα). Επίσης, είναι σημαντική η παρουσία και του μικρασιατικού υποείδους G. g. anatoliae Seebohm, 1883, στα νησιά του Α. Αιγαίου και στα Δωδεκάνησα.
Στην Κύπρο απαντά το υποείδος G. g. glaszneri Madarász, 1902, επίσης ενδημικό στη μεγαλόνησο.
Ονοματολογία
Η λατινική επιστημονική ονομασία του γένους, Garrulus, προέρχεται από το ρήμα garrio «ομιλώ ακατάπαυστα, φλυαρώ», αλλά με ρίζα την πανάρχαια, ομηρική λέξη γήρυς ή γάρυς «φωνή, λόγος, κραυγή». Επομένως, ο όρος garrulus σημαίνει «ο ακατάπαυστα ομιλών, ο φλύαρος» κάτι που δημιουργεί πρόβλημα στην ελληνική απόδοση του γένους, ως εκ τούτου, προτιμάται ο εξελληνισμός της λατινικής, «Γάρουλος». Η ονοματοδοσία οφείλεται στη στριγγή -ενοχλητική πολλές φορές- φωνή του πτηνού (βλ. Φωνή).
Ο όρος glandarius στην επιστημονική ονομασία του είδους είναι αμιγής λατινικός και προέρχεται από το ουσιαστικό glans, -daris «βάλανος, βελανίδι». Επομένως, σημαίνει «αυτός που σχετίζεται με/που αναφέρεται στα βελανίδια» και όχι «αυτός που τρώει βελανίδια». Όμως, δεν υπάρχει κάποιος μονολεκτικός όρος στη νεοελληνική γλώσσα που να εμπεριέχει την προαναφερθείσα σημασία, οπότε, αναγκαστικά χρησιμοποιείται η απόδοση «βαλανηφάγος», καθώς παραπέμπει στις διατροφικές συνήθειες του πτηνού.
Η λέξη κίσσα προέρχεται από τον όρο κικ- yă, με επικρατούσα την άποψη ότι, είναι ηχομιμημητικής προέλευσης από το χαρακτηριστικό κρώξιμο του πουλιού. Παράγεται από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα κικ- (πρβλ. αρχ, ινδική kiki, kikidivi «είδος κίσσας» με το επίθημα -ya).
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίο, ως Corvus Glandarius (Σουηδία 1758). thumb|right|350px|Ενήλικη κίσσα του υποείδους G. g. bispecularis
Η γεωγραφική ποικιλομορφία του είδους είναι εξαιρετικά περίπλοκη, με τα πολλά, συμπεριλαμβανόμενα υποείδη να ταξινομούνται σε 8 «ομάδες» (groups):
Έρευνες DNA μεταξύ αυτών των ομάδων, παρόλο που είναι περιορισμένης έκτασης μέχρι στιγμής, αποκάλυψαν μόνο μικρές γονοτυπικές διαφορές μεταξύ των taxa, χωρίς μεγάλη σημασία.
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|350px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Garrulus glandarius Η κίσσα είναι, αυστηρά επιδημητικό είδος του Παλαιού Κόσμου (οικοζώνες: Παλαιαρκτική, Αφροτροπική και Ινδομαλαϊκή) που σημαίνει ότι, οι πληθυσμοί του είναι μόνιμοι (καθιστικοί) σε ολόκληρο το φάσμα κατανομής.
Στην Ευρώπη, η κίσσα βρίσκεται σε όλη την ήπειρο, εκτός από την Ισλανδία, την απώτατη Β. Σκωτία, και τη Β. Σκανδιναβία.
Στην Ασία, η ζώνη κατανομής εκτείνεται από τον Εύξεινο Πόντο και την Ευρωπαϊκή Ρωσία, ανατολικά προς Κασπία, Μέση Ανατολή και Ν. Σιβηρία, μέχρι τη Σαχαλίνη και την Ιαπωνία στον Ειρηνικό. Τα νότια όρια βρίσκονται στα όρια της Βιρμανίας και της Ινδοκίνας.
Στην Αφρική, τέλος, βρίσκεται μόνον στα βορειοδυτικά, πάντοτε ως επιδημητικό πτηνό, όπως και στις άλλες ηπείρους.
(Πηγές:  )
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|right|350px|Ενήλικη κίσσα του υποείδους G. g. atricapillus στο Ισραήλ Η κίσσα είναι αυστηρά επιδημητικό είδος στο μεγαλύτερο τμήμα του φάσματος κατανομής της, με μικρές, προς νότον μετακινήσεις (συνήθως μικρότερες των 100 χλμ.) των βόρειων πληθυσμών από τα δάση του βορρά. Ωστόσο, συμβαίνουν και μεταναστευτικές «εισβολές», ιδιαίτερα στα ανατολικά και νότια, με όχι ξεκάθαρη αιτία. Τέτοιες, μαζικές μετακινήσεις, συνέβησαν στους βόρειους και κεντρικούς ευρωπαϊκούς πληθυσμούς του είδους, στις χρονιές 1955, 1977 και 1983, με σημαντικότερη αιτία την έλλειψη τροφικών πόρων (κυρίως καρπών βελανιδιάς). Οι πληθυσμοί που εμπλέκονται και η έκταση της μετακίνησης ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό. Τα μέτωπα, συνήθως, έχουν εύρος από τα δυτικά, νότιο/νοτιοδυτικά, με βαρύνουσα συνιστώσα τη μετακίνηση των ανατολικών (ρωσικών) πληθυσμών. Οι περισσότεροι μετανάστες είναι ανήλικα πτηνά, με σημαντικό ποσοστό να επιστρέφει στην περιοχή αναπαραγωγής κατά την άνοιξη.
Η φθινοπωρινή μετακίνηση γίνεται από τα μέσα ή τέλη Σεπτεμβρίου μέχρι τις αρχές ή τα μέσα Νοεμβρίου, ενώ η εαρινή (σε μικρότερους αριθμούς), από τον Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο, με τα πτηνά να δείχνουν να διστάζουν να διασχίσουν τη θάλασσα. Συνήθως, ακολουθούνται οι παράκτιες ή χερσαίες γραμμές στις παρυφές μεγάλων δασικών εκτάσεων, που μπορεί μερικές φορές να οδηγήσουν σε σημαντική απόκλιση από την κατεύθυνση του μετώπου. Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί από το Γιβραλτάρ και τη Μάλτα.
Βιότοπος
Γενικά, οι κίσσες αναπαράγονται στη δασική ζώνη, στα μεσαία και κατώτερα μεσαία γεωγραφικά πλάτη της Δ. Παλαιαρκτικής, κυρίως στα ηπειρωτικά εύκρατα και μεσογειακά κλίματα, αλλά οριακά στις ωκεάνιες, υποαρκτικές και δασώδεις περιοχές της στέπας. Είναι αυστηρώς δενδρόβια πτηνά, ειδικά όσον αφορά στα δάση δρυός, οξιάς και γαύρου, αλλά και σε άλλα πλατύφυλλα δένδρα, ενώ, σε ορισμένες περιοχές του φάσματος κατανομής, απαντούν και σε δάση κωνοφόρων.
Νοτιότερα, στη Μεσόγειο και στη Μικρά Ασία, οι κίσσες ανευρίσκονται σε δασωμένες πλαγιές, ξηρά και ορεινά δάση, συστάδες με πεύκα, ελαιώνες και άλλες φυτείες ενώ, και πάλι, έρχονται μερικές φορές κοντά στις πόλεις. Στη σκανδιναβική ζώνη κωνοφόρων, απαντούν κατά κύριο λόγο στα πλούσια δάση ερυθρελάτης. Στη Σιβηρία προφανώς το είδος ζει κυρίως σε δάση κωνοφόρων. Στην περιοχή του Καυκάσου, και στην Κίνα η προτίμηση για τα δάση δρυός επικρατεί, ενώ σε άλλες περιοχές της Ασίας δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια προτίμηση. Στις τροπικές περιοχές της Ν. Ασίας, κατοικούν στα ξηρά, υποτροπικά δάση, τα ορεινά δάση, ακόμη και στη ζούγκλα.
Η υψομετρική κατανομή είναι, τοπικά, πολύ διαφορετική και -προφανώς- εξαρτάται κυρίως από τα κατάλληλα ενδιαιτήματα. Στα ευρωπαϊκά βουνά, η κίσσα απαντά μέχρι τα 900-2000 μ., αλλά στα Ιμαλάια έως και τα 3.300 μ. (στο Νεπάλ από τα 900-2.750 μ. ) Πάντως, σε ορισμένες οροσειρές είναι παντελώς απούσα, αν και μερικές φορές μπορεί να βρεθεί μόνο σε πλαγιές με νότια έκθεση.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η στατιστική ανάλυση των 5 πρώτων προτιμητέων οικοσυστημάτων, δίνει τα εξής αποτελέσματα: Πλατύφυλλα δένδρα, Κωνοφόρα, Θαμνότοποι, Χωριά και Πόλεις.
Μορφολογία
Το σώμα της είναι, κυρίως ροζ γκριζοκαφετί με λευκωπό λαιμό και υπογάστριο. Το κύριο διαγνωστικό στοιχείο είναι η χαρακτηριστική γαλαζωπή περιοχή (εν είδει (κατόπτρου) στο πάνω μέρος κάθε πτέρυγας, που διανθίζεται από λεπτά, γεωμετρικά γκριζόμαυρα μοτίβα. Αποτελεί τμήμα μεγαλύτερης περιοχής, που εμφανίζεται ολόκληρη όταν το πτηνό πετάει, και ανήκει στα καλυπτήρια φτερά της πτέρυγας (μεγάλα στέγαστρα). Πίσω από αυτήν την περιοχή, εμφανίζεται μεγάλη λευκή κηλίδα, ιδιαίτερα εμφανής κατά την πτήση, που κάνει αντίθεση με το σκούρο καφέ, οπίσθιο τμήμα της πτέρυγας.
Το κεφάλι είναι, επίσης, χαρακτηριστικό με ευρεία λωρίδα μύστακος, μαύρου χρώματος, που εκτείνεται από τη βάση του ράμφους μέχρι τη βάση των ωτικών καλυπτηρίων ισομήκης με το ράμφος, περίπου. Τα καλυπτήρια φτερά του στέμματος είναι λευκά με μαυριδερές ραβδώσεις και μπορούν να ανορθώνονται εν είδει λοφίου, προσδίδοντας στο κεφάλι μυτερό, τετραγωνικό σχήμα. Το ουροπύγιο είναι λευκό, αλλά είναι ορατό μόνο κατά την πτήση, κάνοντας αντίθεση με την μαυριδερή, μακριά ουρά. Η κάτω επιφάνεια του σώματος είναι ανοικτή ροδοκίτρινη, οι ταρσοί καφετί και τα πόδια λευκωπά-κιτρινωπά.
Τα φύλα είναι παρόμοια, ενώ τα νεαρά άτομα μοιάζουν με τους ενήλικες, αλλά έχουν λιγότερες στίξεις στο «λοφίο» και αχνότερα χρώματα στο πτέρωμα, ενώ το ράμφος τους είναι καφετί. thumb|right|350px|Τα[[ανατομική και φυσιολογία πτηνών|μεγάλα στέγαστρα της κίσσας είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα μεμονωμένα φτερά στα πουλιά της Ευρώπης]]
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές: