cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κορίτσια για φίλημα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Djent
Το djent (προφορά: «τζεντ») είναι υποείδος του παραδοσιακού progressive metal. Η λέξη «djent» αποτελεί ονοματοποιία μιμούμενη το χαρακτηριστικό ήχο υψηλής έντασης με χρήση παραμόρφωσης με σίγαση παλάμης («Palm mute»), όπως αυτός είναι περισσότερο γνωστός από μουσικά συγκροτήματα όπως οι Meshuggah και οι Sikth. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον κιθαρίστα των πρώτων, Φρέντρικ Τόρντενταλ (Fredrik Thordendal). Τυπικά, ο όρος αναφέρεται στη μουσική που χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο ήχο, στον ίδιο τον ήχο, ή στη μουσική που σχετίζεται με αυτόν.
Ανάπτυξη
Το σουηδικό μουσικό συγκρότημα Meshuggah θεωρείται ο δημιουργός της τεχνικής «djent». Ωστόσο, η ίδια η σκηνή που αναπτύχθηκε από μια διαδικτυακή κοινότητα των οπαδών οικιακής ηχογράφησης, συμπεριλαμβανομένου του Μίσα Μανσούρ (Misha Mansoor), κιθαρίστα του συγκροτήματος Periphery, μετέφερε το «djent από τον εικονικό στον πραγματικό κόσμο». Άλλα συγκροτήματα που συνεισέφεραν στην ανάπτυξη του συγκεκριμένου είδους είναι οι Sikth, οι Animals as Leaders, οι TesseracT  , οι Textures και οι Volumes. Η σκηνή αναπτύχθηκε ραγδαία και μέλη της αρχικής διαδικτυακής κοινότητας, όπως τα συγκροτήματα Chimp Spanner, Gizmachi και Monuments, παραγματοποίησαν περιοδείες και κυκλοφόρησαν εμπορικά μουσικά άλμπουμ.
Πλασέ (Ντου)
Το Πλασέ (γαλλικά: Placey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Djent
Αποδοχή
Ορισμένα μέλη της χέβι μέταλ κοινότητας έχουν επικρίνει τον όρο «djent», είτε αντιμετωπίζοντάς ως μια βραχύβια μανία, καταδικάζοντάς τον ανοιχτά, ή αμφισβητώντας το κύρος του ως είδος. Το Post Metal συγκρότημα Rosetta δήλωσε πως «ίσως και να πρέπει να αρχίσουμε να αποκαλούμε το doom metal 'DUNNN'!». Σε απάντηση μιας ερώτησης γύρω από τον όρο «djent», ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Lamb of God, Ράντι Μπλάιθ (Randy Blythe), δήλωσε πως «δεν υπάρχει κάτι τέτοιο που να ονομάζεται 'djent', δεν είναι είδος». Σε μια συνέντευξη στο διαδικτυακό περιοδικό «Guitar Messenger», ο κιθαρίστας των Periphery, Μίσα Μανσούρ (Misha Mansoor), δήλωσε:
Σε μία μετέπειτα συνέντυξη στο ιστολόγιο «Freethinkers Blog», ο Μίσα Μανσούρ δήλωσε ότι το «djent» είχε γίνει «αυτός ο μεγάλος γενικός όρος για οποιοδήποτε είδος προοδευτικής μπάντας, αλλά και κάθε μπάντα που θα έκανε χρήση αυτού του ήχου [...] Έχεις επίσης συγκροτήματα όπως οι Scale the Summit οι περιγράφονται ως 'djent', όταν το ογδόντα τοις εκατό της μουσικής τους είναι καθαρή, όμορφη και ωραία και ξέρεις [...] Κατά αυτό τον τρόπο πιστεύω είναι θετικό γιατί ταιριάζει καλά συγκροτήματα [...] Περιβαλλόμαστε από πολλές μπάντες που σέβομαι, αλλά την ίδια στιγμή δεν νομίζω ότι ούτε οι άνθρωποι ξέρουν τί είναι 'djent' [...] Δεν είναι ξεκάθαρο». Αργότερα στη συνέντευξη δήλωσε πως «Αν μας αποκαλείτε 'djent', είναι εντάξει, εννοώ... ποτέ δεν θα εφαρμόσω στον εαυτό μου αυτόν τον όρο. Αλλά την ίδια στιγμή είναι ακριβώς τόσο αόριστος, ώστε δεν ξέρω τί να υποθέσω».
Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης στον ιστότοπο «got-djent.com», ο κιθαρίστας των Sybreed, Τόμας Μπετρίσεϋ (Thomas «Drop» Betrisey), δήλωσε χιουμοριστικά πως «αρχικά, δεν μου αρέσει και πολύ ο όρος 'djent'. Δεν ακούγεται σαν 'djent-djdjdjent', αλλά περισσότερο σαν τον ήχο μιας τρελής πάπιας 'quack-quaquaquack'!».
Ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Animals as Leaders, Τόσιν Αμπάζι (Tosin Abasi), αντιμετωπίζει πιο επιεικά τον όρο, δηλώνοντας ότι υπάρχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που είναι κοινά στα «djent» συγκροτήματα, ως εκ τούτου, υπονοώντας νόμιμη χρήση του όρου ως είδος. Ενώ δηλώνοντας ότι ο ίδιος προσωπικά δεν προσπαθεί να καθοριστεί σε κάποιο συγκεκριμένο μουσικό είδος, συμπεραίνει πως ένα είδος ορίζεται από την ικανότητά του να συνδέει κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ διαφορετικών καλλιτεχνών. Με τον τρόπο αυτό, είναι δυνατό το «djent», ως ένα είδος, να περιγράφει μια ιδιαίτερη θέση των σύγχρονων, προοδευτικών μέταλ καλλιτεχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Είδη heavy metal Κατηγορία:Progressive metal
Αρμονική πρόοδος
Αρμονική πρόοδος είναι η ακολουθία, στην οποία κανένας όρος δεν ισούται με το μηδέν και για δύο διαδοχικούς όρους της αν, αν+1 ισχύει ότι, όπου ω μία σταθερή ποσότητα. Αντίστροφα, αποδεικνύεται ότι, αν για οποιουσδήποτε δύο διαδοχικούς όρους μιας ακολουθίας ισχύει η παραπάνω σχέση τότε αυτή η ακολουθία είναι αρμονική πρόοδος. Έτσι, όπως πολλές ακολουθίες, έχει δύο τύπους:
Ιδιότητες της προόδου
Κατηγορία:Ακολουθίες
Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος
thumb|right|200px|Ρικαρδος Α΄ ο Λεοντόκαρδος. Ο Ριχάρδος Α΄ της Αγγλίας ή Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος (Γαλλική γλώσσα: "Richard Ier Cœur-de-Lion", 8 Σεπτεμβρίου 1157 - 6 Απριλίου 1199) από τον Οίκο των Πλανταγενετών-Ανζού ήταν βασιλιάς της Αγγλίας (1189 -1199). Διετέλεσε επιπλέον Δούκας της Νορμανδίας, Δούκας της Ακουιτανίας, Δούκας της Γασκώνης, Λόρδος της Κύπρου, Κόμης του Πουατιέ, Δούκας του Ανζού, Κόμης της Νάντης και κυρίαρχος της Βρετάνης σε διάφορες χρονικές περιόδους. Ονομάστηκε Λεοντόκαρδος λόγω του θάρρους του στο πεδίο της μάχης. Ήταν τρίτος γιος και διάδοχος του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και της Ελεωνόρας της Ακουιτανίας, από τους ηγέτες της Γ΄ Σταυροφορίας και ένας από τους διασημότερους μονάρχες της μεσαιωνικής Ευρώπης. Ο Τροβαδούρος Μπέρτραντ ντε Μπόρν τον αποκαλεί "Ριχάρδος ο Οξενόν" που μεταφράζεται ως "Οξιτανός και Ναι και Όχι" χάρη στην τάση που είχε για λιτότητα. Σε ηλικία μόλις 16 ετών ανέλαβε την διοίκηση του στρατού και υπέταξε επαναστάσεις στο Πουατού εναντίον του πατέρα του. Ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος ήταν εξαιρετικός στρατιωτικός διοικητής στην Γ΄ Σταυροφορία, ο κορυφαίος μετά την αναχώρηση του βασιλέως της Γαλλίας Φιλίππου Αυγούστου. Οι νίκες του επί του Σαλαντίν ήταν σημαντικές αν και η εκστρατεία έληξε με συνθήκη ειρήνης με την οποία αναγνώρισε ότι δεν ανακατέλαβε την Ιερουσαλήμ. Ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος μιλούσε εξίσου καλά τα Γαλλικά και τα Οξιτανικά. Στην παιδική του ηλικία έζησε στην αυλή του πατέρα του στην Αγγλία, στην εφηβεία του έζησε στο Δουκάτο της Ακουιτανίας όπου πέρασε την εφηβεία του. Με την άνοδο του στον θρόνο έζησε στην Αγγλία μόλις 6 μήνες, τον περισσότερο χρόνο έζησε στις Σταυροφορίες και στην αιχμαλωσία στις προσπάθειες του να υπερασπιστεί τα εδάφη του στην Γαλλία. Το βασίλειο του στην Αγγλία το χρησιμοποίησε περισσότερο σαν πηγή οικονομικών εσόδων για να χρηματοδοτήσει τον στρατό του. Οι υπήκοοι του ωστόσο τον τιμούσαν σαν ευσεβή ήρωα. Ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος ήταν ένας από τους ελάχιστους βασιλείς που έμειναν γνωστοί περισσότερο με το προσωνύμιο "Λεοντόκαρδος" παρά με την απαρίθμηση.
Γεννήθηκε στην Οξφόρδη (8 Σεπτεμβρίου 1157) στα ανάκτορα του Μπόμοντ, ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας. Τα μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Γουλιέλμος Θ΄ του Πουατιέ που πέθανε πριν την γέννηση του και ο Ερρίκος ο Νεότερος. Σαν τρίτος γιος δεν εκπαιδεύτηκε στην παιδική του ηλικία για μελλοντικός βασιλιάς. Ήταν ο ευνοούμενος γιος της μητέρας του Ελεονώρας, από την οποία χρίστηκε δούκας της Ακουιτανίας (1168) και κόμης του Πουατιέ (1172). Ήταν Γάλλος, όπως όλη η βασιλική οικογένεια της Αγγλίας, εκπαιδεύτηκε σαν Γάλλος και έγραψε στη γαλλική γλώσσα πολλά ποιήματα, ενώ αδιαφόρησε ακόμα και να μάθει την αγγλική γλώσσα. Χαρακτηρίζεται και ως ο Απών Βασιλιάς, επειδή από τα 10 χρόνια που βασίλεψε στην Αγγλία, έζησε μονάχα έξι μήνες σε αγγλικό έδαφος, κάτι το οποίο χρησιμοποιούν οι σύγχρονοι συγγραφείς για να ασκήσουν έντονη κριτική για την πλήρη αδιαφορία του Ριχάρδου για την Αγγλία. Απεχθανόταν την Αγγλία λόγω του άσχημου καιρού της και απέφευγε με κάθε μέσο να βρεθεί σε αυτή, προτιμώντας να ζει σε γαλλικά εδάφη. Αισθανόταν Γάλλος βασιλιάς της Αγγλίας, όπως όλοι οι πρώτοι βασιλείς της δυναστείας των Πλανταγενετών. Σύμφωνα με την Ανδεγαυική παράδοση η απώτερη καταγωγή του ήταν από μιά θρυλική νεράιδα τηνΜελουζίνη.
Παρόλα αυτά παρέμεινε στην ιστορία σαν ένας από τους πιο θρυλικούς Άγγλους βασιλείς και η φήμη του φτάνει μέχρι και τις μέρες μας, κυρίως μέσω των ιστοριών του Ρομπέν των Δασών. Ήταν ελκυστικός από την παιδική του ηλικία, κοκκινομάλλης με λαμπερά μάτια και με ωραίες συμμετρικές σωματικές αναλογίες. Από την παιδική του ηλικία έδειξε τα ηγετικά και τα στρατιωτικά του προσόντα. Πολέμησε πετυχημένα τους ευγενείς στο δουκάτο της Ακουιτανίας που είχε υπό την εξουσία του.
Εμφύλιος πόλεμος με τον πατέρα του
thumb|left|250px|Τάφος του Ριχάρδου Α΄ στον Καθεδρικό Ναό της [[Ρουέν.]] Ο πατέρας του ήθελε να τον παντρέψει με την Αλίκη της Γαλλίας, αλλά ο Ριχάρδος αρνήθηκε λόγω του ότι η Αλίκη ήταν αδελφή του πιο κοντινού του συμμάχου, Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας. Μετά την αποτυχία του στην επανάσταση κατά του πατέρα του άρχισε, το 1179, να αντιμετωπίζει προβλήματα επαναστάσεων από τους υπηκόους του στην Ακουιτανία. Οι επαναστάτες οχυρώθηκαν στο απόρθητο φρούριο του Ταϊγμπούρ, ενώ ο Ριχάρδος άρχισε να καταστρέφει τις περιοχές γύρω από το κάστρο, προκειμένου να τους αποκλείσει. Τελικά μόλις τελείωσαν τα τρόφιμα επιχείρησαν έξοδο, όπου ο Ριχάρδος τους συνέτριψε εύκολα. Ιστορικοί αναφέρουν ακρότητες του Ριχάρδου εναντίον των αιχμαλώτων και εξαναγκασμό των γυναικών στην πορνεία.
Μετά την καταστολή των βαρόνων της Ακουιτανίας, άρχισε να προκαλεί τον πατέρα του, προκειμένου να τον χρίσει διάδοχο στον θρόνο (1180 - 1183). Τότε ο πατέρας του τον προσκάλεσε να δώσει υποτέλεια στον διάδοχο του, Ερρίκο τον Νεότερο, μεγαλύτερο αδελφό του, κάτι που έκανε τον Ριχάρδο να εξοργιστεί. Τότε (1183) ο Ερρίκος ο Νεότερος και ο μικρότερος αδελφός του Γοδεφρείδος επιτέθηκαν στην Ακουιτανία, προκειμένου να καθυποτάξουν τον Ριχάρδο. Όμως, το καλοκαίρι του ίδιου έτους ο Ερρίκος πέθανε και τότε ο Ερρίκος Β΄ έδωσε την άδεια στον μικρότερο από τους γιους του, Ιωάννη, να επιτεθεί στην Ακουιτανία, οπότε ο Ριχάρδος συμμάχησε με τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας. Οι σχέσεις του με τον Φίλιππο Β΄ ήταν τόσο στενές που έτρωγαν και κοιμόντουσαν μαζί, κάτι που οι περισσότεροι το ερμήνευσαν σαν ομοφυλοφιλική σχέση μεταξύ τους. Ο Ριχάρδος υποσχέθηκε να του δώσει τη Νορμανδία και το Ανζού, προκειμένου να τον βοηθήσει να καταλάβει τον αγγλικό θρόνο από τον πατέρα του.
Ταραχές με τους Εβραίους
Όταν ο Ριχάρδος στέφθηκε βασιλιάς διέταξε να βγουν έξω από την αίθουσα στέψης όλοι οι Εβραίοι, αλλά μερικοί επανήλθαν με δώρα στο βασιλιά προκειμένου να τους δεχτεί. Τότε οι αυλικοί άρχισαν να μαστιγώνουν τους Ιουδαίους και αμέσως διέρρευσε ψευδώς η φήμη στο Λονδίνο ότι ο Ριχάρδος Α΄ διέταξε τη σφαγή όλων των Ιουδαίων που υπάρχουν στη χώρα. Αμέσως έγινε μακελειό: οι περισσότεροι Ιουδαίοι βρήκαν βίαιο θάνατο ή κάηκαν ζωντανοί από τον όχλο και όσοι γλύτωσαν βαπτίστηκαν με τη βία χριστιανοί ή δραπέτευσαν. Ο αρχιεπίσκοπος του Κάντερμπερυ ονόμασε τον Ριχάρδο όργανο του Σατανά.
Προετοιμασίες για την τρίτη Σταυροφορία
thumb|left|250px|Χάλκινος ανδριάντας του βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδου Α΄ στα [[Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ|Ανάκτορα του Ουέστμινστερ στο Λονδίνο.]]
Ορωσε 3.000 λίρες, προκειμένου να διατηρήσει τη θέση του σαν καγκελάριος.
Αναγνώρισε τον Ουίλλιαμ Ραλφ, που είχε διορίσει ο πατέρας του ταξίαρχο της Νορμανδίας, και τακτοποίησε τις ταξιαρχίες σε όλες τις υπόλοιπες γαλλικές περιοχές. Τελικά διόρισε σαν αντιβασιλέα τον Ουίλλιαμ Λόνγκσαμπ, Επίσκοπο του Ήλυ, κάτι που δυσαρέστησε τον αδελφό του, Ιωάννη, ο οποίος άρχισε να συνωμοτεί εναντίον του.
Τελικά μετά από όλες τις προετοιμασίες συγκέντρωσε 4.000 άρματα, 4.000 στρατιώτες και 100 πλοία. Τον Σεπτέμβριο του 1190, ο Ριχάρδος και ο Φίλιππος έφτασαν στη Σικελία, όπου μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου Β΄, ο εξάδελφός του σφετερίστηκε τον θρόνο και φυλάκισε τη χήρα του Γουλιέλμου, Ιωάννα, που ήταν αδελφή του Ριχάρδου Α΄, σφετεριζόμενος την περιουσία της. Ο Ριχάρδος επιτέθηκε, κυρίευσε τη Μεσσήνη (4 Οκτωβρίου 1190) και αφού τη λεηλάτησε εγκατέστησε εκεί μια από τις κυριότερες βάσεις του. Έκλεισε συμφωνία με τον Ταγκρέδο της Σικελίας (4 Μαρτίου 1191) με τους ακόλουθους όρους:
Στη συνέχεια ο Ριχάρδος αναχώρησε από τη Σικελία.
Τον Απρίλιο του 1191, λόγω θαλασσοταραχής, ναυάγησε στο νησί της Ρόδου, όπου φαίνεται συνάντησε την αρραβωνιαστικιά του Βερεγγάρια της Ναβάρρας, κόρη του Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας. Παρακάλεσε τη μητέρα του, Ελεωνόρα της Ακουιτανίας, να μεσολαβήσει στον πατέρα της, προκειμένου να επιτρέψει να πραγματοποιηθεί ο γάμος τους. Μόλις άφησε το νησί της Ρόδου λόγω νέας θαλασσοταραχής, έπεσε στο νησί της Κύπρου, στο λιμάνι της Λεμεσού, και κατέλαβε την πόλη. Αποφάσισε να καταλάβει όλο το νησί, καθώς μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν η καλύτερη βάση απέναντι στους Τούρκους. Την Κύπρο υπερασπίστηκε γενναία με ολιγάριθμους άνδρες ο ηγεμόνας Ισαάκιος (Κομνηνός) Καματηρός, που υπέκυψε γρήγορα στον καλά οργανωμένο στόλο του Ριχάρδου. Μετά την κατάκτηση αναχώρησε και πάλι αφήνοντας διοικητή τον Ρίτσαρντ Κάμβιλ.
Τρίτη Σταυροφορία
thumb|right|200px|Τάφος του Ριχάρδου Α΄ στο Αββαείο του Φωντεβρώ.
Πριν αναχωρήσει από την Κύπρο, ο Ριχάρδος Α΄ νυμφεύτηκε επίσημα πλέον τη Βερεγγάρια, ενώ δεν είχε σπάσει ακόμη ο αρραβώνας που του είχε κάνει ο πατέρας του με την Αλίκη της Γαλλίας. Ο γάμος του με τη Βερεγγάρια του εξασφάλιζε τη Ναβάρρα, που γειτόνευε με την Ακουιτανία, που είχε πάρει σαν προίκα από την Αλίκη, ελπίζοντας σε ένωση των εδαφών τους. Αλλά επέστρεψαν χωριστά και η Βερεγγάρια δεν πάτησε στην Αγγλία όσο ζούσε ο Ριχάρδος Α΄· μετά την αιχμαλωσία του ο Ριχάρδος Α΄ επέστρεψε χωρίς τη σύζυγο του.
Ο Ριχάρδος Α΄ στρατοπέδευσε στην Άκρα (1191) και έδωσε την υποστήριξη του στον Γκυ των Λουζινιάν, που είχε φέρει στρατεύματα να τον υπερασπίσει στην Κύπρο. Ήταν χήρος μιας εξαδέλφης του πατέρα του, της Σιβύλλας της Ιερουσαλήμ, και προσπάθησε να πάρει την ηγεμονία των Ιεροσολύμων. Τα δικαιώματα του Γκυ είχαν προέλθει από τον Κορράδο του Μομφερράτου, δεύτερο σύζυγο της ετεροθαλούς αδελφής της Σιβύλλας, Ισαβέλλας. Ο Κορράδος είχε υποστηρίξει με σθένος την Τύρο (1187).
Ο Ριχάρδος Α΄ και οι άνδρες του συμμετείχαν στην πολιορκία της Άκρας, παρά την ασθένεια του βασιλιά τους από σκορβούτο. Τότε ο Ριχάρδος Α΄ ήρθε σε έντονη ρήξη με τον Λεοπόλδο Ε΄ της Αυστρίας για το θέμα της εκθρόνισης του Ισαάκιου Κομνηνού, με την οποία ο Λεοπόλδος διαφωνούσε. Σε λίγο και ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας αρρώστησε από δυσεντερία και αναχώρησε για τη Γαλλία αφήνοντας τον Ριχάρδο μόνον του, χωρίς συμμάχους.
Ο Ριχάρδος Α΄ συνέλαβε 2.700 μουσουλμάνους αιχμαλώτους, τους οποίους φοβόταν να κρατήσει ζωντανούς όσο ήταν αυτός απασχολημένος σε μάχες και διέταξε τη θανάτωση τους. Νίκησε τις δυνάμεις του Σαλαντίν στη μάχη του Αρσούφ (1191). Προσπάθησε να διαπραγματευτεί με τον Σαλαντίν, προσφέροντάς του το χέρι της χήρας αδελφής του, Ιωάννας, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ένας εκλέκτορας πίεσε τον Ριχάρδο να δεχτεί τον Κορράδο του Μομφερράτου, βασιλιά των Ιεροσολύμων, με αντάλλαγμα να τοποθετηθεί βασιλιάς της Κύπρου ο Γκυ των Λουζινιάν, αλλά ο Κορράδος έπεσε θύμα δολοφονίας. Τότε ένας ευγενής, ο Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας, στέφθηκε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, αφού παντρεύτηκε τη χήρα του, Ισαβέλλα.
Αιχμαλωσία στην Αυστρία
Ο Ριχάρδος είδε ότι η παραμονή του στους Αγίους Τόπους δεν μπορούσε να διαρκέσει περισσότερο, αφού έμαθε ότι ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας και ο μικρότερος αδελφός του, Ιωάννης, συνωμοτούσαν εναντίον του. Έκανε μια τελευταία απόπειρα να κατανικήσει τον Σαλαντίν, ηττήθηκε όμως και αποφάσισε να έρθει σε συμφωνία μαζί του. Συμφώνησαν να καταστρέψουν τα τείχη της Ασκελόν και να επιτρέπεται ελεύθερα η είσοδος των προσκυνητών στην Ιερουσαλήμ.
Ο κακός καιρός τον έκανε να ναυαγήσει στην Κέρκυρα, που ήταν υπό την κατοχή του Ισαάκιου Β΄ Άγγελου, από όπου μεταμφιεσμένος σε Ναΐτη ιππότη βάδισε για την Κεντρική Ευρώπη. Στο δρόμο, ο γαμπρός του, Ριχάρδος, αιχμαλωτίστηκε (1192) κοντά στη Βιέννη από τον Λεοπόλδο Ε΄, που κατηγόρησε τον Ριχάρδο ότι είχε συμμετοχή στη δολοφονία του ξαδέλφου του, Κορράδου του Μομφερράτου. Ο πραγματικός λόγος ήταν ότι ο Γερμανός αυτοκράτορας ήταν έντονα προσβεβλημένος από τον Ριχάρδο, γιατί κατά τη διάρκεια της Γ΄ Σταυροφορίας είχε σκίσει μια σημαία του. Ο Ριχάρδος, αν και μεταμφιεσμένος, αναγνωρίστηκε από κάποιο δακτυλίδι ή για το ότι έτρωγε ψητό κοτόπουλο, που θεωρείτο βασιλικό γεύμα. Ο Βασιλιάς ήταν αιχμάλωτος του Αυτοκράτορα Ερρίκου ΣΤ΄, αλλά οι συνθήκες ήταν ιδιαίτερα καλές.
Αρχικά κρατήθηκε στο Κάστρο Κουενρίγκερ, που διασώζεται ερειπωμένο και σήμερα ακόμα στη μικρή Αυστριακή πόλη Ντίρνσταϊν, πάνω στα βράχια. Ο θρύλος λέει ότι ο πιστός τροβαδούρος του, Μπλοντέλ, ψάχνοντας το αφεντικό του, περιφερόταν σε όλη την Ευρώπη τραγουδώντας έναν σκοπό που μόνο ο ίδιος και ο βασιλιάς ήξεραν. Περνώντας τυχαία από τα βράχια του Ντίρνσταϊν, ο Ριχάρδος ανταπέδωσε τον σκοπό, ο Μπλοντέλ τον αναγνώρισε και απελευθέρωσε τον αγαπημένο του βασιλιά. Τα ιστορικά δεδομένα όμως δεν συμφωνούν με αυτό, γιατί ο Ριχάρδος μετά από το κάστρο Κουενρίγκερ μεταφέρθηκε σε πολλές άλλες πόλεις της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως την απελευθέρωσή του. Η μητέρα του, Ελεονώρα, προσπάθησε να συγκεντρώσει τα 150.000 μάρκα που ζητούσε ο Ερρίκος με τη βοήθεια κλήρου και λαού. Αργότερα ο Ερρίκος έριξε το ποσό στις 100.000, όσο είχε ζητήσει και για τον Σαλαντίν. Ο αδελφός του, Ιωάννης ο Ακτήμων, του έστειλε μυστικά 80.000 με την προϋπόθεση να εξακολουθήσει να κρατά όμηρο τον Ριχάρδο, αλλά ο αυτοκράτορας αρνήθηκε και του τα επέστρεψε. Τελικά ο Ριχάρδος στις 4 Φεβρουαρίου 1194 ελευθερώθηκε.
Επιστροφή στην Αγγλία
Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, ο Ιωάννης ο Ακτήμων είχε καταλάβει το θρόνο. Ο Ριχάρδος όχι μόνο τον συγχώρησε, αλλά και τον όρισε διάδοχό του στον θρόνο αντί για τον ανιψιό του Αρθούρο. Ετοιμάστηκε πυρετωδώς για εκστρατεία κατά του Φιλίππου Β΄ συγκεντρώνοντας συμμάχους, μεταξύ των οποίων τον Βαλδουίνο Θ΄ της Φλάνδρας και τον πεθερό του, Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας. Έκανε επίθεση στον Φίλιππο από το νότο έχοντας σημαντικές επιτυχίες. Κατέλαβε και έκαψε την πόλη Λιμουζέν (1191). Στο Φρετεβάλ ο Γάλλος βασιλιάς τράπηκε σε φυγή αφήνοντας σημαντικά οικονομικά έγγραφα του κράτους του στα χέρια του Ριχάρδου (1194). Τέλος μετά τη νίκη του στη μάχη του Ζισόρ (1198), πρόσθεσε στους τίτλους του τη φράση «Ο Θεός και το δικαίωμά μου» (Dieu et mon droit), εννοώντας ότι δεν είναι κανένας άλλος ανώτερος του παρά μόνο ο Θεός, φράση που χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα ως το εθνικό σύνθημα της Αγγλίας.
Οικογένεια
Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Δούκες της Νορμανδίας Κατηγορία:Άγγλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Κόμητες του Ανζού Κατηγορία:Κόμητες της Νάντης
Τελικοί του ΝΒΑ
Οι τελικοί του NBA (αγγλικά: NBA Finals, προηγούμενη ονομασία: NBA World Championship Series) είναι μία σειρά αγώνων του πρωταθλήματος της Εθνικής Καλαθοσφαιρικής Ομοσπονδίας (NBA). Ο πρώτος τελικός διεξήχθη το 1947. Από τότε, οι τελικοί διεξάγονται κάθε Ιούνιο και αντίπαλες ομάδες είναι η πρωταθλήτρια ομάδα από την Ανατολική Περιφέρεια με την πρωταθλήτρια από την Δυτική Περιφέρεια.
Στη διάρκεια της περιόδου 1949–50, το πρωτάθλημα αποτελούνταν από τρεις κατηγορίες. Η νικήτρια των τελικών του NBA τιμάται κάθε φορά με το Larry O'Brien Championship Trophy που αντικατέστησε το Walter A. Brown Trophy το 1983. Μέχρι το 1986 η διοργάνωση είχε την ονομασία Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αμερικανικού Μπάσκετ.
Τη σεζόν 2019-20, οι τελικοί πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο στην  φούσκα  του Ορλάντο, κεκλεισμένων των θυρών, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.
Λογότυπα
Ακολουθούν τα λογότυπα των τελικών με χρονολογική σειρά:
Πλαιμπουά-ντυ-Μιρουάρ
Το Πλαιμπουά-ντυ-Μιρουάρ (γαλλικά: Plaimbois-du-Miroir) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μετανάστευση από την Πολωνία μετά την ένταξη στην ΕΕ
Από την πτώση του σοσιαλισμού το 1989, η φύση της μετανάστευσης από και προς την Πολωνία βρίσκεται σε εξέλιξη. Μετά την ένταξη της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικότερα την ένταξη στην Περιοχή Σένγκεν, σημαντικός αριθμός Πολωνών, που εκτιμάται σε περισσότερα από δύο εκατομμύρια, έχουν μεταναστεύσει, κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Η πλειονότητα αυτών, σύμφωνα με την Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία της Πολωνίας, έφυγαν για αναζήτηση καλύτερων ευκαιριών εργασίας στο εξωτερικό, διατηρώντας παράλληλα το καθεστώς μόνιμου κατοίκου στην Πολωνία.
Μετά την ένταξη της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Πολωνοί απέκτησαν το δικαίωμα εργασίας σε ορισμένες χώρες της ΕΕ, ενώ ορισμένα από τα μέλη εφάρμοσαν μεταβατικές περιόδους. Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιρλανδία, η Σουηδία και η Μάλτα επέτρεψαν στους Πολωνούς να εργάζονται ελεύθερα χωρίς περιορισμούς από την αρχή. Μέχρι το 2007, σχεδόν 2,3 εκατομμύρια Πολωνοί ζούσαν στο εξωτερικό, κυρίως στη Δυτική Ευρώπη. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο κύμα οικονομικής μετανάστευσης των Πολωνών στο εξωτερικό από την μετανάστευση των Πολωνών στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, το οποίο εκτιμάται ότι έφερε περίπου 1,5 εκατομμύρια έως και 3,5 εκατομμύρια Πολωνούς στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αριθμός Πολωνών
Η μετανάστευση των Πολωνών, σχετικά μέτρια την πρώτη δεκαετία μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989, αυξήθηκε σημαντικά στα τέλη της δεκαετίας του 1990, με το μερίδιο των μεταναστών στο συνολικό πολωνικό πληθυσμό να αυξάνεται από 0,5% (~ 100.000) το 1998 σε 2,3% (~ 600.000) το 2008. Το ποσοστό των νέων που φοιτούν σε πανεπιστήμια έχει επίσης αυξηθεί δραματικά από το 1989 με αποτέλεσμα «υπερχείλιση μυαλών» από τη στιγμή που η Πολωνία προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004. Ο αριθμός των νέων ενηλίκων που μιλούν αγγλικά διπλασιάστηκε σε μία μόνο δεκαετία μεταξύ 1996 και 2008.
Από το άνοιγμα της αγοράς εργασίας μετά την ένταξη της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, η Πολωνία γνώρισε μαζική μετανάστευση άνω των 2 εκατομμυρίων στο εξωτερικό. Από το 2011, 52 ανά 1.000 Πολωνούς πολίτες έχουν ζήσει εκτός της χώρας. όπου εκτιμάται σε 2,2 εκατομμύρια από την Πολωνική Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία (ΚΣΥ) και 2,6-2,7 εκατομμύρια από τους δημοσιογράφους. Τα στατιστικά στοιχεία της ΚΣΥ εκτιμούν ότι ο αριθμός των μακροχρόνιων Πολωνών μεταναστών στο εξωτερικό έχει αυξηθεί από 0,7 εκατομμύρια το 2002 σε έναν μέγιστο αριθμό σχεδόν 2,3 εκατομμυρίων το 2007 και έκτοτε μειώθηκε σε 2 εκατομμύρια έως το 2010-2011. Παρέμεινε σχετικά σταθερό σε αυτό το επίπεδο για ένα μικρό χρονικό διάστημα, μετά την αβεβαιότητα της παγκόσμιας ύφεσης του 2007-2008. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2015, το 12% του πολωνικού εργατικού πληθυσμού μετανάστευσε στο Ηνωμένο Βασίλειο για να εργαστεί εκεί.
Σύμφωνα με έρευνα του 2013, περίπου το 14% των ενηλίκων Πολωνών εργάστηκαν στο εξωτερικό από το 2004 (περίπου το ένα τέταρτο για πάνω από ένα χρόνο). Το 69% έχει ένα μέλος της οικογένειας ενός στενού φίλου που ζει στο εξωτερικό και περίπου το 24% είναι ανοιχτό στη μετανάστευση. Η πλειονότητα των Πολωνών μεταναστών ή όσων σκέφτονται να φύγουν είναι νέοι σύμφωνα με έρευνα του 2014 και περίπου το 90% των Πολωνών κάτω των 34 ετών έχουν εξετάσει κάποια μορφή μετανάστευσης. Κατά την τελευταία δεκαετία, υπήρξε μια ορατή τάση ότι οι μετανάστες είναι όλο και πιο πιθανό να είναι νέοι και καλά μορφωμένοι.
Σύμφωνα με δημοσκόπηση από το 2007, για περίπου 29% των Πολωνών μεταναστών η δουλειά τους στο εξωτερικό είναι η πρώτη δουλειά που είχαν στη ζωή τους.
Η καθηγήτρια Κριστίνα Ιγκλίτσκα υπολόγισε ότι έως και μισό εκατομμύριο Πολωνοί μετανάστευσαν το 2013. Από το 2011, περίπου το 80% των Πολωνών μεταναστών εγκαθίστανται στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από το 2013, η μεγαλύτερη ομάδα της σύγχρονης πολωνικής διασποράς βρίσκεται στο Ηνωμένο Βασίλειο (550.000), ακολουθούμενη από αυτή στη Γερμανία (425.608) και στη Γαλλία (350.000 το 2012). Σημαντική παρουσία Πολωνών μπορεί επίσης να βρεθεί στη Δημοκρατία της Ιρλανδία (115.000 το 2013), στην Ιταλία (94.000 το 2011) και στην Ολλανδία (103.000 το 2013). Το 2011, οι μεγαλύτερες ομάδες πρόσφατων Πολωνών μεταναστών εκτός ΕΕ ήταν αυτές στις Ηνωμένες Πολιτείες (243.000) και στον Καναδά (52.000). Ο αριθμός των Πολωνών στη Νορβηγία, η οποία δεν είναι μέλος της ΕΕ, αυξήθηκε σημαντικά πρόσφατα (από 43.000 το 2011 σε 71.000 από το 2013).
Διαφορετικές περιοχές της Πολωνίας έχουν σημαντικά διαφορετικά πρότυπα μετανάστευσης. Από το 2011, τα βοεβοδάτα της Πολωνίας με τον υψηλότερο αριθμό μεταναστών ήταν το Βοεβοδάτο Οπόλε (10,6%), το Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε (9,1%), το Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων (8,4%) και το Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας (7,5%), σε αντίθεση με πολύ μικρότερο ποσοστό μετανάστευσης από το Βοεβοδάτο Μασοβίας (2,8%), το Βοεβοδάτο Λοτζ (2,9%) και το Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας (3,1%). Συνολικά, η μετανάστευση είναι υψηλότερη στην φτωχότερη, ανατολική περιοχή της Πολωνίας.
Λόγοι
Οι πρωταρχικοί λόγοι για τη μετανάστευση είναι σχεδόν πάντα οικονομικής φύσης. Έχει επηρεάσει δυσανάλογα τους νέους Πολωνούς, στα 20 και 30 έτη τους. Οι λόγοι για τη μετανάστευση περιλαμβάνουν τους υψηλότερους μισθούς που προσφέρονται στο εξωτερικό και τη δύσκολη κατάσταση των νέων στην πολωνική αγορά εργασίας, που σχετίζονται με την αύξηση των επιπέδων ανεργίας κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης του 2008. Λόγω της μεγάλης αύξησης του αριθμού των Πολωνών που φοιτούν σε πανεπιστήμια μετά την πτώση του κομμουνισμού, η προσφορά εκπαιδευμένων εργαζομένων υπερέβη την εγχώρια ζήτηση και ως αποτέλεσμα πολλοί νέοι Πολωνοί μετανάστευσαν στα δυτικά. Σύμφωνα με έρευνα που διενεργήθηκε το 2011, το 33% των ερωτηθέντων επεσήμαναν τους υψηλότερους μισθούς ως κίνητρο για τη μετανάστευση και το 31% την ανεργία, με το 3% να δηλώνει την επαγγελματική ανάπτυξη και το 16% να δηλώνει οικογενειακούς λόγους.
Συνέπειες
Υπάρχουν ανησυχίες σχετικά με την επίδραση των μακροπρόθεσμων μεταναστευτικών μοτίβων στα δημογραφικά στοιχεία της Πολωνίας, όπως ο πληθυσμός περιοχών που δεν προσελκύουν νέους.
Επιστρέφοντες μετανάστες
Με τις καλύτερες οικονομικές συνθήκες και τους πολωνικούς μισθούς στο 70% του μέσου όρου της ΕΕ το 2016, η τάση μετανάστευσης άρχισε να μειώνεται στη δεκαετία του 2010 και απαιτείται περισσότερο εργατικό δυναμικό στη χώρα, οπότε ο Πολωνός Υπουργός Ανάπτυξης Ματέους Μοραβιέτσκι ενθάρρυνε τους Πολωνούς στο εξωτερικό να επιστρέψουν στην Πολωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημογραφική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Εσωτερικές μεταναστεύσεις στην Ευρώπη Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας (1989-παρόν) Κατηγορία:Πολωνικές κοινότητες Κατηγορία:Πολωνικές μειονότητες Κατηγορία:Σύγχρονες μεταναστεύσεις
Σύμπλεγμα πυρκαγιών του Τέιλορ
Το Σύμπλεγμα πυρκαγιών του Τέιλορ (αγγλ. Taylor Complex Fire) ήταν μια εξαιρετικά μεγάλη σε μέγεθος και σφοδρότητα δασική πυρκαγιά (wildfire) στην Αλάσκα των ΗΠΑ, το 2004.
Συνολικά κατέκαψε περίπου 1.305.592 έικρ γης (περίπου 5.284.000 στρέμματα). Σε συνολική καμμένη έκταση, υπήρξε η μεγαλύτερη και καταστρεπτικότερη δασική πυρκαγιά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής μεταξύ των ετών 1997 και 2007. H πυρκαγιά αυτή, που κατατάσσεται ως μεγαπυρκαγιά με βάση τα δεδομένα των ΗΠΑ, θεωρείται ως μία από τις πολλές πυρκαγιές που ξέσπασαν στην Αλάσκα όλη τη θερινή περίοδο του έτους 2004, κατά το οποίο, κάηκαν στην πολιτεία αυτή περισσότερα από 27.000.000 στρέμματα γης, η μεγαλύτερη ετήσια καταστροφή από πυρκαγιές στη σύγχρονη ιστορία των ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεγαπυρκαγιές
Γιάννης Δριβελέγκας
Ο Γιάννης Δριβελέγκας είναι Έλληνας πολιτικός και βουλευτής Χαλκιδικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Διατέλεσε Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων επί κυβερνήσεως Γιώργου Παπανδρέου και επί κυβερνήσεως Λουκά Παπαδήμου.
Στις 9 Ιουλίου 2013, εξελέγη από την Ολομέλεια του Ελληνικού Κοινοβουλίου Ε΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, διαδεχόμενος τον Λεωνίδα Γρηγοράκο, μετά από πρόταση του προέδρου της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κατηγορία:Βουλευτές Χαλκιδικής Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Αγρότες
Δήμος Μαλεβιζίου
Ο Δήμος Μαλεβιζίου  είναι δήμος της περιφέρειας Κρήτης που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Γαζίου, Κρουσώνα και Τυλίσου. Ο νέος Δήμος καταλαμβάνει έκταση 292,70 τ.χλμ και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 24.864 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε το Γάζι.
Με το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, οι τοπικές και δημοτικές Κοινότητες μετονομάστηκαν και πάλι σε Κοινότητες την 1η Σεπτεμβρίου 2019 έχοντας ξανά την ονομασία που έφεραν και προ του προγράμματος Καποδίστριας (1998).
Κοινότητες και οικισμοί
μικρογραφία|707x707px|Οι κοινότητες σε σχέση με τον δήμο. Ο Δήμος Μαλεβιζίου αποτελείται από 19 κοινότητες, οι οποίες υπάγονται στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Ο δήμος χωρίζεται σε τρεις διμοτικές ενότητες, αντίστοιχες με τους τέως δήμους Γαζίου, Κρουσώνα και Τυλίσου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Κρήτης
Ολιγαρχία
Ολιγαρχία λέγεται το πολίτευμα στο οποίο η πολιτική εξουσία ασκείται από ένα μικρό τμήμα της κοινωνίας. Η λέξη προέρχεται από τις λέξεις ὀλίγον και ἄρχω.
Πρωτογενείς αναφορές
Ο Πλάτων στον «Πολιτικό» διαχωρίζει την ολιγαρχία που υποκινείται από την ιδιοτέλεια, απ΄ αυτήν που αποβλέπει στο κοινό καλό.
Σύγχρονες αναφορές
Ορισμένοι πολιτικοί επιστήμονες και φιλόσοφοι εκφράζουν την άποψη ότι σχεδόν όλα τα πολιτεύματα είναι στην πράξη ολιγαρχίες και ότι οι δημοκρατίες μπορούν να θεωρηθούν εκλεγμένες ολιγαρχίες. Όμως υπάρχει και η αρχαία και σύγχρονη Άμεση Δημοκρατία όπου οι Πολίτες συναποφασίζουν με Ψηφοφορίες και οι αντιπρόσωποι είναι προσωρινοί υπάλληλοι χωρίς οικογενειοκρατία ή άλλη ισχυρή ομάδα, συνεπώς δεν είναι όλα τα πολιτεύματα ολιγαρχίες. Οι ολιγαρχίες συνήθως ελέγχονται από ισχυρές οικογένειες που διατηρούν την εξουσία από γενιά σε γενιά. Ο Αριστοτέλης χρησιμοποιούσε τον όρο για να αναφέρεται στην κυριαρχία των πλουσίων, αλλά δεν είναι πάντα η κυριαρχία των πλουσίων, αλλά απλώς η κυριαρχία μιας προνομιούχας ομάδας.
Κριτική
Ωστόσο η ιδέα της κυριαρχίας του λαού και στα δημοκρατικά πολιτεύματα συγκρούεται προς την ολιγαρχική πραγματικότητα:
"«Η ιδέα της κυριαρχίας του λαού συγκρούεται προς την ολιγαρχική πραγματικότητα. Η ενότητα του λαού αναιρείται δια της διαιρέσεώς του σε αντίπαλες τάξεις. Η έννοια του λαϊκού συνόλου ως πηγής της πολιτικής εξουσίας διαψεύδεται από το δόγμα της θελήσεως της πλειοψηφίας. Η ιδέα του κράτους υπηρέτη του συνόλου αντίκειται προς την πραγματικότητα του κράτους-κόμματος. Αλλά η κυριωτέρα των εσωτερικών αιτιών της χρονίας κρίσεως της δημοκρατίας ευρίσκεται εις την εκ κοινωνικών λόγων διαπάλη των ιδεωδών της»."
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Πάλης 2008
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελευθέρας Πάλης 2008 ήταν η 48η διοργάνωση ανδρών και η 17η γυναικών, του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ελευθέρας Πάλης Ανδρών και Γυναικών, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων Πάλης. Το πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε στο Ιβανώφειο Κλειστό Γυμναστήριο, στη Θεσσαλονίκη στις 14 Δεκεμβρίου του 2008. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες και στις γυναίκες αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης, με 63 βαθμούς και ο Α.Ο. Ευπιρίδαι Άνω Λιοσίων με 25 βαθμούς αντίστοιχα.
Είκοσι επτά σύλλογοι κέρδισαν μετάλλια. Την πρώτη θέση κατέκτησε ο Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης με τέσσερα χρυσά. Ο Ηρακλής συνέλεξε επίσης ένα ασημένιο και δύο χάλκινα, στην κορυφή του πίνακα μεταλλίων με επτά συνολικά. Ο Α.Ο. Ευπιρίδαι Άνω Λιοσίων τερμάτισε στη δεύτερη θέση, με δύο χρυσά, δύο ασημένια και ένα χάλκινο. Την τρίτη θέση κατέκτησε ο Γ.Ο. Μακεδόνες με δύο χρυσά και δύο ασημένια.
Ανδρών
2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010
Γυναικών
2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 2008 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελευθέρας Πάλης Κατηγορία:Διοργανώσεις ελευθέρας πάλης στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Διοργανώσεις ελληνορωμαϊκής πάλης στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης
Πέτρος Μακρής – Στάικος
Ο Πέτρος Μακρής – Στάικος (1949 – 11 Αυγούστου 2021) ήταν Έλληνας ιστοριογράφος και δικηγόρος.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1949 και καταγόταν από μεγαλοαστική και ιστορική οικογένεια της Αιτωλοακαρνανίας. Μακρινός πρόγονός του ήταν ο καπετάνιος Δημήτριος Μακρής, ένας από τους αρχηγούς κατά την Εξοδο του Μεσολογγίου. Ο παππούς του, Πάνος Μακρής, ήταν υποστράτηγος και υποστηρικτής του Βενιζέλου και ο πατέρας του, Στάμος Μακρής – Στάικος, ήταν γαιοκτήμονας στην Αιτωλοακαρνανία και πολιτευτής της ΕΡΕ, ο οποίος στη διάρκεια της Κατοχής είχε ενταχθεί στον ΕΔΕΣ και είχε συλληφθεί, κρατηθεί και υποστεί εξευτελισμούς από μέλη του ΕΛΑΣ, στον Άγιο Βλάσιο Αιτωλοακαρνανίας.
Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές, με υποτροφία, στη Γερμανία. Μετά το θάνατο του πατέρα του, το 1973, και εξαιτίας των μεγάλων χρεών που εκείνος άφησε στην οικογένειά του, αναγκάστηκε να ασχοληθεί με τη δικηγορία και για πολλά χρόνια υπήρξε συνεργάτης στο δικηγορικό γραφείο του Αλέξανδρου Λυκουρέζου. Το 1976 συμμετείχε στη διοίκηση της ΟΝΝΕΔ ως μέλος της διοικούσης επιτροπής.
Το 1990 συμμετείχε ως δικηγόρος στη διερεύνηση του σκανδάλου του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού. Τα στοιχεία που έφερε στο φως τον έφεραν αντιμέτωπο με πολιτικά στελέχη της εποχής και είχαν αρνητικό αντίκτυπο στην επαγγελματική του καριέρα με αποτέλεσμα λίγα χρόνια αργότερα να αποφασίσει να αφήσει τη δικηγορία και να ασχοληθεί με τη συγγραφή.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για το ιστορικό του έργο, το οποίο κατά βάση αφορούσε την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου. Υπήρξε συγγραφέας των βιβλίων: «Κίτσος Μαλτέζος - Ο αγαπημένος των θεών» (2000), «Ο Άγγλος πρόξενος –Ο υποπλοίαρχος Noel C. Rees και οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, Ελλάδα –Μέση Ανατολή (1939-1944)», «Βρετανική πολιτική και αντιστασιακά κινήματα στην Ελλάδα» και «Ο Δεκέμβρης του 1944, Τέσσερα άγνωστα κείμενα».
Κριτική
Το έργο του Μακρή - Στάικου έχει λάβει θετικές και αρνητικές κριτικές. Ο Τάσος Κωστόπουλος θεωρεί ότι υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες του μεταναθεωρητικού ιστοριογραφικού ρεύματος που εξωράισε τον ένοπλο δωσιλογισμό της Κατοχής σαν νόμιμη αντίσταση στην «κόκκινη βία» ενώ ο Νίκος Μπακουνάκης θεωρεί ότι "οι ιστορικές έρευνές του έχουν την επιστημονική ποιότητα (έρευνα, τεκμηρίωση κτλ.) και επιπλέον διαθέτουν αφηγηματική δύναμη".
Το βιβλίο του "Κίτσος Μαλτέζος - Ο αγαπημένος των θεών" έχει λάβει ανάμεικτες κριτικές. Ο Νίκος Αλιβιζάτος το έχει χαρακτηρίσει ως "ένα βιβλίο υποδειγματικό, καλογραμμένο, χωρίς εμπάθεια και με πολύτιμες πληροφορίες, το οποίο θα μπορούσε να είχε υποστηριχθεί ως διδακτορική διατριβή στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου".
Το βιβλίο του "Ο Άγγλος Πρόξενος" υπήρξε υποψήφιο για το κρατικό βραβείο Μαρτυρίας-Βιογραφίας-Χρονικού-Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας 2012.
Το βιβλίο του Βρετανική πολιτική και αντιστασιακά κινήματα στην Ελλάδα: Η απόρρητη έκθεση του ταγματάρχη David J. Wallace (1943) κυκλοφόρησε το 2009 με εισαγωγή του πολιτικού επιστήμονα Στάθη Καλύβα και περιείχε μεταφρασμένο τμήμα μιας έκθεσης του Βρετανού πράκτορα της SOE Ντέηβιντ Γουάλας. Το βιβλίο, και ο ίδιος ο συγγραφέας, δέχτηκαν κριτική από τους ιστορικούς Χάγκεν Φλάισερ και Ηλία Νικολακόπουλο για την ανακριβή παρουσίασή της έκθεσης ως πρωτοδημοσιευόμενου εγγράφου, για ανακριβή και μεροληπτικό σχολιασμό της έκθεσης, που δεν αναφερόταν στη σημασία της για τις εμφύλιες συγκρούσεις στην κατοχική Ελλάδα, και για την παράλειψη δύο κεφαλαίων της έκθεσης, που ο Φλάισερ απέδωσε σε σκοπιμότητα ή ερασιτεχνισμό. Ο Μακρής-Στάικος απάντησε ότι δεν είχε παραβάλει την εκδοχή που είχε στη διάθεσή του με το αγγλικό κείμενο που είχε δημοσιεύσει ο ιστορικός Ρίτσαρντ Κλογκ και απέδωσε την κριτική σε «πολεμική του Fleischer εναντίον μου και εναντίον του Στάθη Καλύβα» ενώ ο Νίκος Μπακουνάκης υποστήριξε ότι "τα πραγματικά αίτια" της κριτικής "ήταν οι ιδεολογικές θέσεις των παρεμβαινόντων".
Κρονγκ Τα Χμάου
Το Κρονγκ Τα Χμάου (χμερ: ក្រុងតាខ្មៅ, μετάφραση: "Μαύρος Παππούς") είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Επαρχίας Καντάλ στην κεντρική Καμπότζη. Η πόλη βρίσκεται περίπου 11 χιλιόμετρα νότια της Πνομ Πεν (στα άμεσα σύνορα της Πνομ Πεν). Η πόλη χωρίζεται σε 6 δήμους (σανγκάτ) και 20 χωριά (φουμ). Το 2008 η πόλη είχε πληθυσμό 195.898 κατοίκων.
Περίπου το 60% των πολιτών του Κρονγκ Τα Χμάου ταξιδεύουν για να εργαστούν στην Πνομ Πεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπότζης
Άμβρακος
Ο Άμβρακος ήταν το επίνειο της αρχαίας Αμβρακίας, στον Αμβρακικό κόλπο.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|380px|Ο Άμβρακος (Φιδόκαστρο) σε χάρτη του [[Βιντσέντζο Μαρία Κορονέλλι|Βιντσέντζο Κορονέλλι, 1691.]] Ο Πολύβιος περιγράφει τον Άμβρακο ως μία καλά οχυρωμένη θέση, περιτριγυρισμένη από ελώδεις εκτάσεις και σύμφωνα με τον ίδιο, το 219 π.Χ, πολιορκήθηκε από τον βασιλιά Φίλιππο της Μακεδονίας για 40 ημέρες μετά από αίτημα των Ηπειρωτών για ανακατάληψη της Αμβρακίας από τους Αιτωλούς. Ο Πολύβιος μας ενημερώνει ότι την εποχή της πολιορκίας ο Άμβρακος φυλασσόταν από στρατό 500 Αιτωλών. Ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς κάνει αναφορά στο λιμάνι της Αμβρακίας και το χαρακτηρίζει ως «κλειστό λιμήν», στο οποίο δέσποζε το φρούριο του Άμβρακου ενώ παρόμοια αναφορά κάνει και ο Δικαίαρχος και μας πληροφορεί ότι η Αμβρακία απείχε 80 στάδια από τη θάλασσα. Ο Πλίνιος αντίθετα αναφέρει ότι η θάλασσα είχε υποχωρήσει και το λιμάνι της Αμβρακίας απείχε περίπου 10 ρωμαϊκά μίλια από την ακτή. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος κάνει αναφορά στον Άμβρακο και τον χαρακτηρίζει ως μία μικρή πόλη κοντά στην Αμβρακία.
Αναφορά στην ισχυρή οχύρωση του Άμβρακου κάνει και ο Τίτος Λίβιος, ο οποίος μας πληροφορεί ότι η περιφέρεια του τείχους ήταν περίπου 25 στάδια. Το μικρό άνοιγμα του λιμανιού καθιστούσε δύσκολη την πρόσβαση των πλοίων και την αποβίβαση, γεγονός που οδηγεί τον Λουκανό να χαρακτηρίσει το λιμάνι της Αμβρακίας ως επικίνδυνο.
Ο Άμβρακος επικοινωνούσε με την Αμβρακία μέσω της αρχαίας λεωφόρου που ξεκινούσε από τη νοτιοδυτική κύρια πύλη της πόλης και διέτρεχε παράλληλα τον Άραχθο και έφθανε ως τη θάλασσα. Η λεωφόρος, πλάτους 12 μ., ήταν πλακόστρωτη ή σκυρόστρωτη και ένα τμήμα της έχει αποκαλυφθεί κοντά στο δυτικό νεκροταφείο της Αμβρακίας. Ο Άμβρακος βρισκόταν ανατολικά των τότε εκβολών του Αράχθου και από αυτή τη θέση οι Κορίνθιοι και οι Αμβρακιώτες είχαν τη δυνατότητα να ελέγχουν αρχικά τη μοναδική πρόσβαση στην πόλη της Αμβρακίας μέσω του πλωτού κάτω ρου του ποταμού, πριν την κατασκευή της λεωφόρου. Ο Κυριακός ο Αγκωνίτης επιβεβαιώνει τον σημαντικό ρόλο που είχε ο Άραχθος στην επικοινωνία της πόλης με τον Αμβρακικό, καθότι το 1435 έφθασε στις εκβολές του ποταμού και ανέβηκε με πλοίο ως την πόλη. Η ισχυρή οχύρωση του Άμβρακου ήταν αποτέλεσμα της στρατηγικής σημασίας που είχε ο χώρος της Αμβρακίας για τις μετακινήσεις προς το εσωτερικό της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Ακαρνανίας.
Φιδόκαστρο
thumb|370px|Tα ερείπια του Φιδόκαστρου σε χάρτη του Τζέημς Γούλφ, δίπλα στην παλαιά κοίτη του Αράχθου, Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία, 1830. thumb|370px|Απεικόνιση του Φιδόκαστρου, σύμφωνα με πληροφορίες του Μπέικερ, Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία, 1837 Ο στρατιωτικός και αρχαιολόγος Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, έφθασε το 1805 στις εκβολές του Αράχθου και αντίκρισε ένα μικρό νησί, κοντά στα βαλτώδη και ρηχά νερά της λιμνοθάλασσας, πάνω στο οποίο υπήρχαν τα ερείπια ενός κάστρου. Τα τείχη είχαν κατασκευαστεί από μικρές πέτρες και αμμοκονίαμα και στα θεμέλια τους υπήρχαν λίθοι αρχαιοελληνικής προέλευσης.
Ο Βρετανός περιηγητής και πολιτικός Τζον Χόμπχαουζ, σε επίσκεψή του στην περιοχή το 1809, παρατήρησε ίχνη από ένα εγκαταλειμμένο κάστρο, δίπλα στο οποίο υπήρχαν μεγάλες πέτρες, η καθεμία από τις οποίες είχε μήκος 14 πόδια και πλάτος 6 με 7 πόδια και ήταν τοποθετημένες στο κάτω μέρος του τείχους. Ο Χόμπχαουζ δεν είχε αμφιβολία ότι οι συγκεκριμένες πέτρες αποτελούσαν μέρος κάποιου αρχαιοελληνικού οικοδομήματος. Η άρτια δομή τους έκανε εμφανή τη διαφορά ανάμεσα στην αρχαιοελληνική κατασκευή και το νεότερο φρούριο. Ο Χόμπχαουζ έκανε αναφορά και σε κάποια φαινόμενα αρχαιοκαπηλίας και μας πληροφορεί ότι οι κάτοικοι των γύρω χωριών αποσπούσαν πέτρες από το αρχαιοελληνικό οικοδόμημα.
Ο Φρανσουά Πουκεβίλ στο ταξίδι του στην Άρτα το 1822 επισκέφθηκε τις εκβολές του Αράχθου και εντόπισε απομεινάρια από τείχη και πύργους. Ο Γάλλος διπλωμάτης αναφέρει ότι τα ερείπια ήταν βυθισμένα στο νερό και η γύρω περιοχή ήταν βαλτώδης. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό οφειλόταν σε κάποια μεγάλη αλλαγή στην ακτή του Αμβρακικού ή στην άνοδο της στάθμης του νερού.
Το 1832 δημοσιεύθηκε στο περιοδικό της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας, η αναφορά του Τζέημς Γουλφ, ο οποίος επισκέφθηκε την περιοχή το 1830. Ο Γουλφ μας πληροφορεί για την ύπαρξη ερειπίων στη δυτική πλευρά της παλαιάς κοίτης του Αράχθου, δίπλα στη λιμνοθάλασσα Λογαρού. Τα ερείπια βρίσκονταν σε μία ελώδη τοποθεσία και τα ρηχά νερά εμπόδιζαν την πρόσβαση με τη βάρκα. Ο ίδιος έφθασε σε απόσταση 800 μέτρων και διέκρινε τα τείχη, τα οποία είχαν ύψος 25 με 30 πόδια. Ο Γουλφ αναφέρει ότι η συγκεκριμένη τοποθεσία ήταν γνωστή στους κατοίκους της περιοχής ως Παλιόκαστρο.
Παρόμοια αναφορά κάνει και ο λοχαγός Μπέικερ, ο οποίος το 1837 επισκέφθηκε το κάστρο. Ο Μπέικερ αναφέρει την ύπαρξη ερειπίων Ελληνιστικής περιόδου, πάνω από τα οποία υπήρχε τοιχοποιία μεταγενέστερης κατασκευής. Τα ερείπια είχαν σχήμα ακανόνιστου πενταγώνου και είχαν ύψος 15 με 25 πόδια. Σε κάποια σημεία, το ύψος του αρχαίου τείχους έφθανε τα 2/3 του συνολικού ύψους της τοιχοποιίας ενώ η μία πλευρά του πενταγώνου ήταν χαμηλότερη. Το πεντάγωνο τείχος περίκλειε ένα ακανόνιστο τετράπλευρο οικοδόμημα, το οποίο είχε μήκος 160 γιάρδες και πλάτος 140 γιάρδες. Η πεντάγωνη αυτή λεκάνη εμφάνιζε άνοιγμα προς τη θάλασσα, το οποίο βρισκόταν κοντά στη νοτιοανατολική γωνία και αποτελούσε τη μοναδική είσοδο.
Τα ερείπια του κάστρου που παρατήρησε ο Ληκ, ο Χόμπχαουζ, ο Πούκεβιλ, ο Γουλφ και ο Μπέικερ, προέρχονται από το Φιδόκαστρο, μία μεταγενέστερη κατασκευή του 9ου αιώνα μ.Χ. Η κατασκευή του πιθανολογείται ότι στόχευε στη βελτίωση της άμυνας της περιοχής απέναντι στις επιθέσεις των Αράβων. Τα συχνά πλημμυρικά φαινόμενα και η μετατόπιση της κοίτης του Αράχθου προς τα ανατολικά, οδήγησαν στην εγκατάλειψη του συγκεκριμένου κάστρου στα τέλη της Μεσοβυζαντινής περιόδου και στην αναζήτηση νέας τοποθεσίας για τη δημιουργία οχυρωματικών θέσεων, κατά μήκος της βόρειας ακτής του Αμβρακικού. Το λιμάνι του Φιδόκαστρου, μέχρι την εποχή της εγκατάλειψης του, λειτουργούσε ως σκάλα για τις μεταφορές των προϊόντων στην ενδοχώρα της Άρτας, ενώ μετά, οι βασικές σκάλες έγιναν τα λιμάνια της Σαλαώρας και της Κόπραινας.
Ο Άγγλος ιστορικός Νίκoλας Χάμοντ επισκέφθηκε την περιοχή και παρατήρησε ερείπια από τείχη, τα οποία είχαν μήκος 1200 μ. και είχαν καλυφθεί από τα νερά. Οι διαστάσεις του περίβολου ήταν περίπου 150 x 100 μ. και στη βορειανατολική γωνία υπήρχαν ίχνη μικρού κάστρου, διαστάσεων 35 x 20 μ. Το λιμάνι παρουσίαζε στενή είσοδο και είχε άνοιγμα στις εκβολές του Αράχθου. Σύμφωνα με πληροφορίες των κατοίκων, τα παλαιότερα χρόνια υπήρχε πλακόστρωτος δρόμος που ένωνε το Φιδόκαστρο με τη Σαλαώρα και οι ψαράδες της Λογαρού εντόπιζαν με τα καμάκια τους τη συγκεκριμένη διάβαση, στα ρηχά νερά της λιμνοθάλασσας.
Το Φιδόκαστρο στη λαϊκή παράδοση
thumb|400px|Σημερινή άποψη του Φιδόκαστρου. Το ερειπωμένο κάστρο του Φιδόκαστρου, υπήρξε η αφορμή για να αναπτυχθούν διάφοροι μύθοι στη γύρω περιοχή. Τα πλημμυρισμένα ερείπια και η βαλτώδη θέση στην οποία βρίσκεται το κάστρο, υπήρξε το ιδανικό σενάριο για τη λαϊκή παράδοση, η οποία το πλαισίωσε με θρύλους και δοξασίες που αναφέρονταν σε βασιλιάδες, νεράιδες και αμύθητους θησαυρούς.
Η πιο γνωστή ιστορία είναι εκείνη που μιλάει για έναν βασιλιά, ο οποίος ζούσε στο κάστρο μαζί με την όμορφη μοναχοκόρη του. Η ομορφιά της βασιλοπούλας είχε γίνει γνωστή σε όλη την περιοχή και πολλοί νέοι ήθελαν να την κάνουν γυναίκα τους και γι' αυτό ο βασιλιάς όρισε έναν άθλο για να βρει το πιο άξιο βασιλόπουλο που θα παντρευόταν την κόρη του. Σύμφωνα λοιπόν με αυτόν τον άθλο, ο νέος που θα έφτανε στο κάστρο, πεζός μέσα στη θάλασσα, θα παντρευόταν την όμορφη βασιλοπούλα και θα έπαιρνε όλο το χρυσάφι του βασιλιά. Όλοι όσοι άκουσαν τον άθλο, απογοητεύτηκαν διότι ήταν αδύνατο κανείς να περπατήσει μέσα στη θάλασσα και να φτάσει στο κάστρο. Τα νέα έφθασαν και στο βασιλόπουλο της Νικόπολης, ο οποίος μετά από σκέψη, βρήκε τη λύση σε αυτόν τον παράξενο γρίφο. Έδωσε εντολή να κατασκευάσουν έναν πέτρινο δρόμο, στα αβαθή νερά της λιμνοθάλασσας Λογαρού, λίγα μέτρα κάτω από την επιφάνεια του νερού. Ο δρόμος θα ξεκινούσε από τη Σαλαώρα και θα έφθανε στο κάστρο. Όταν ολοκληρώθηκε ο δρόμος, το βασιλόπουλο ανέβηκε στο άσπρο άλογο του και πέρασε μέσα από τη θάλασσα, δίχως να πατήσει στο νερό, και έφθασε στο κάστρο. Ο βασιλιάς θαύμασε το κατόρθωμα του νεαρού και αμέσως του έδωσε για γυναίκα, την πανέμορφη βασιλοπούλα.
Μία άλλη παρόμοια ιστορία μιλάει επίσης για μία βασιλοπούλα, που ζούσε στο κάστρο μαζί με τον βασιλιά πατέρα της. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, ξέσπασε θύελλα και τα νερά του Αμβρακικού έφτασαν μέχρι το κάστρο. Η νεαρή βασιλοπούλα ξύπνησε και βγήκε έξω από το κάστρο και δίχως να το καταλάβει, βρέθηκε μέσα στη θάλασσα. Η θύελλα ήταν τόσο μεγάλη που παρέσυρε μακριά τη μικρή βασιλοπούλα, η οποία τελικά πνίγηκε. Την επόμενη ημέρα, τα νερά έβγαλαν στην ακτή το άψυχο σώμα της νεαρής κοπέλας. Ο βασιλιάς ήταν απαρηγόρητος και θεώρησε πως υπεύθυνοι για αυτό που συνέβη ήταν οι κάτοικοι των γύρω χωριών. Αποφάσισε λοιπόν να κατασκευάσει ένα ψηλό τοίχο γύρω από το κάστρο, ώστε να μην μπορεί να πλησιάσει κανένας χωρικός και έχτισε τρία μεγάλα δωμάτια στο εσωτερικό του κάστρου. Στο πρώτο, έβαλε αμύθητους θησαυρούς, στο δεύτερο έβαλε τρόφιμα και στο τρίτο έβαλε δηλητηριώδη φίδια. Τα χειμωνιάτικα βράδια, που ο ποταμός Άραχθος φούσκωνε, οι κάτοικοι πίστευαν πως στο κάστρο εμφανίζονταν νεράιδες και μαζί με τα φίδια, έκαναν κακό σε όποιον πλησίαζε. Κανείς από τους χωρικούς δεν μπορούσε να εισέλθει στο κάστρο διότι έβγαιναν τα φίδια και τους δάγκωναν και έτσι αυτό ερήμωσε και οι κάτοικοι ονόμασαν το κάστρο αυτό Φιδόκαστρο.
Οι δοξασίες αυτές επιβίωσαν μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Αξιόλογη είναι η αναφορά που κάνει ο Σεραφείμ Ξενόπουλος ο Βυζάντιος, μητροπολίτης Άρτας, ο οποίος μας πληροφορεί ότι στο χωριό Μύτικας, κοντά στο Φιδόκαστρο, υπήρχε ένα αρχαίο οικοδόμημα σε μια τοποθεσία με πανύψηλα δέντρα και πυκνή βλάστηση και κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει διότι υπήρχε η φημολογία ότι ένας κάτοικος πριν χρόνια, είχε επιχειρήσει να αποσπάσει μια πλάκα από τα ερείπια του οικοδομήματος και υπέστη συμφορές.