cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το Λυκόφως των Θεών
Μυθολογικό υπόβαθρο και πηγές
Το λιμπρέτο του Βάγκνερ για τo Λυκόφως των Θεών βασίζεται στην Σκανδιναβική μυθολογία και ειδικότερα στα κείμενα της Ποιητικής Έντα και της σάγκα των Βόλσουνγκ, καθώς και στο γερμανικό έπος των Νιμπελούνγκεν (Nibelungenlied). Ο Βάγκνερ χρησιμοποιεί συχνά αυτούσιες ιστορίες από αυτές τις πηγές ενώ άλλοτε τις συνδυάζει. Στο έπος των Νιμπελούνγκεν, ο Χάγκεν είναι θείος του Γκούντερ ενώ στην όπερα εμφανίζεται ως απόγονος του νάνου Άλμπεριχ.
Φατμά Σουλτάνα (κόρη του Σουλεϊμάν Α')
Η Φατμά Νουρ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:فاطمہ سلطان‎) (Τούρκικα: Fatma Nur Sultan, Απρίλιος 1516 - 1561) ήταν κόρη του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Η Φατμά ήταν η κόρη του Σουλτάνου Σουλεϊμάν Α' και της της Φιουλανέ Χατούν. Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1516 και πέθανε το 1561 στην Κωνσταντινούπολη, σε ηλικία 45 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί Fatma Sultana (kći Sulejmana I) Fatma Nur
Εργοστάσια φαγεντιανής Φουκ και Αρνού και Βαλαντίν της Τουλούζης
Το εργοστάσιο φαγεντιανής Fouque & Arnoux στην Τουλούζη άκμασε στις αρχές του 19ου αιώνα. Αγοράστηκε το 1808 από τον Joseph Fouque, ο οποίος το 1813 συνεταιρίστηκε με τον ανιψιό του Arnoux, οπότε το εργοστάσιο πήρε την επωνυμία Societé Fouque & Arnoux και έφερε στη σφραγίδα του το σύμπλεγμα των αρχικών τους F και A. Το εργοστάσιο Valentine ιδρύθηκε από τους Fouque και Arnoux, μάλλον το 1829. Η σφραγίδα του έφερε την αναγραφή VALENTINE.
Τα δύο εργοστάσια παρήγαγαν, κατά βάση, πορσελάνινα οικιακά σκεύη, όπως σειρές πιάτων. Τα προϊόντα τους διακοσμούνταν με θέματα του συρμού και θέματα από την επικαιρότητα. Οι παραστάσεις σε αυτά αποτυπώνονταν επάνω στην πορσελάνη με τη μέθοδο της χαλκομανίας. Κοινό στοιχείο της κάθε σειράς πιάτων αποτελούσε η διακοσμητική ταινία στο περιχείλωμα, καθώς υπήρχε ποικιλία διακοσμητικών μοτίβων.
Στην παραγωγή των εργοστασίων Fouque & Arnoux και Valentine εντοπίζονται σειρές πιάτων με παραστάσεις εμπνευσμένες από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, τα οποία φέρουν τις σφραγίδες με τα αρχικά F και A και VALENTINE αντιστοίχως. Τα αντικείμενα αυτά χρονολογούνται στο 1829. Οι παραστάσεις των πιάτων αυτών βασίζονται σε έργα χαρακτικής. Εννέα από αυτές προέρχονται από μία σειρά 16 λιθογραφιών που φιλοτέχνησε το 1824 ο Charles Henri Loeillot-Hartwig (ή Karl Loeillot) με το γενικό τίτλο Recueil de sujets Grecs. Πρόκειται για τα θέματα Le départ du Grec, Soldat Grec enlevant un étendart à son ennemi, Vengeance d' une famille grecque, Des Grecs prenant un fort défendu par des Turcs, Un Grec blessé, Mort d' un Grec, Jeune Grecque sauvée de l' esclavage des Turcs, La veille d' une attaque, Troupes Grecques en embuscade. Απαντούν τρία ακόμη θέματα: Le coup de pistolet του Feuchère, Nouvelle du combat de Navarin του Hippolyte Bellangé και Grecs après un revers του Henri Decaisne.
Τα πιάτα της φιλελληνικής σειράς του εργοστασίου Fouque & Arnoux διακρίνονται, με βάση τη διακοσμητική ταινία στο περιχείλωμα, στις εξής σειρές :
1η σειρά: σκυλιά και λαγοί (ασπρόμαυρη)
2η σειρά: πράσινη ταινία (ασπρόμαυρη)
3η σειρά: λουλούδια-3 τριαντάφυλλα (ασπρόμαυρη)
4η σειρά: ανανάς, σκίουρος (ασπρόμαυρη)
Τα πιάτα της φιλελληνικής σειράς του εργοστασίου Valentine διακρίνονται, με βάση τη διακοσμητική ταινία στο περιχείλωμα, στις εξής σειρές:
1η σειρά: ανάγλυφη ταινία (ασπρόμαυρη)
2η σειρά: λουλούδια-4 τριαντάφυλλα (ασπρόμαυρη)
3η σειρά: λουλούδια-3 τριαντάφυλλα (ασπρόμαυρη, δίχρωμη)
4η σειρά: λουλούδια-3 τριαντάφυλλα (ασπρόμαυρη, δίχρωμη)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γαλλίας
Αλεξέι Κουροπάτκιν
Ο Αλεξέι Νικολάγεβιτς Κουροπάτκιν (ρωσ. Алексе́й Никола́евич Куропа́ткин, 29 Μαρτίου 1848 - 16 Ιανουαρίου 1925) ήταν Ρώσος αυτοκρατορικός υπουργός Πολέμου από το 1898 μέχρι το 1904 και θεωρείται υπαίτιος για την ήττα της Ρωσίας στον πόλεμο με την Ιαπωνία.
Πρώτα χρόνια
Ο Κουροπάτκιν γεννήθηκε το 1848 στην περιφέρεια Χολμ του Πσκοφ, στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας του ήταν Λοχαγός και ο Κουροπάτκιν εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Δοκίμων και στη Στρατιωτική Σχολή του Παύλου Α', ενώ ξεκίνησε την υπηρεσία στον στρατό το 1864. Στις 8 Αυγούστου 1866 προήχθη σε Υπολοχαγό στο 1ο Τάγμα Πεζικού του Τουρκεστάν και έλαβε μέρος στην κατάληψη της Μπουχάρα, στην πολιορκία της Σαμαρκάνδης και σε άλλες μάχες που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της ρωσικής εκστρατείας στο Τουρκεστάν. Προήχθη σε Λοχαγό τον Αύγουστο του 1870.
Από το 1872 μέχρι το 1874, ο Κουροπάτκιν φοίτησε στην Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου και αργότερα διορίστηκε ως στρατιωτικός ακόλουθος στο Βερολίνο και στο Παρίσι, ενώ συμμετείχε στη γαλλική εκστρατεία στη Σαχάρα. Επέστρεψε στη Ρωσία στα τέλη του 1875 και μετατέθηκε στη Στρατιωτική Περιφέρεια του Τουρκεστάν. Έλαβε το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως για τον ρόλο που έπαιξε στην κατάληψη της Κοκάνδης από τους Ρώσους.
Από το 1875 μέχρι το 1876, ο Κουροπάτκιν ήταν μέλος μιας διπλωματικής αποστολής στον Γιάκουμπ Μπεγκ (ηγέτης της Κασγκάριας) που είχε σκοπό να λύσει το θέμα των συνόρων με τη Ρωσία στην Κοιλάδα Φεργκάνα.
Από τον Σεπτέμβριο του 1877 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1878 ήταν Αρχηγός Επιτελείου της 16ης Μεραρχίας Πεζικού. Τον Αύγουστο του 1879 ήταν Διοικητής της Ταξιαρχίας Τυφεκιοφόρων του Τουρκεστάν, η οποία διέσχισε 500 μίλια σε 18 μέρες για να ενωθεί με τις δυνάμεις του Στρατηγού Μιχαήλ Σκόμπελεφ που είχαν εισβάλει στο Τουρκμενιστάν. Ο Κουροπάτκιν προέβη στην κύρια επίθεση κατά της πόλης-οχυρού Γκεόκ Τέπε στις 12 Ιανουαρίου 1881 και έλαβε το παράσημο του Τάγματος Αγίου Γεωργίου Γ΄ Τάξεως για τη νίκη στη μάχη. Μετά τον πόλεμο έγραψε ένα λεπτομερές έργο για τις επιχειρήσεις που έλαβαν χώρα.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880, ο Κουροπάτκιν υπηρέτησε στη Ταξιαρχία Τυφεκιοφόρων του Τουρκεστάν. Προήχθη σε Υποστράτηγο στις 29 Ιανουαρίου 1882. Το επόμενο έτος μετατέθηκε στο Γενικό Επιτελείο και προήχθη σε Αντιστράτηγο το 1890.
Από το 1890 μέχρι το 1898, ο Κουροπάτκιν ήταν Κυβερνήτης της Υπερκασπίας Περιφέρειας στην Κεντρική Ασία με βάση το Ασγκαμπάτ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του έγινε γνωστός για την ανάπτυξη του εμπορίου και της γεωργίας σε μια περιοχή που παλαιότερα ήταν γνωστή για το υψηλό επίπεδο εγκληματικότητας και δουλείας. Σταθεροποίησε τοπικό δικαστικό και εκπαιδευτικό σύστημα και ενθάρρυνε την εγκατάσταση εποίκων από της εσωτερικές επαρχίες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Υπουργός Πολέμου
Το 1898, ο Κουροπάτκιν ανακλήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και ορίστηκε Υπουργός Πολέμου. Προτεραιότητα του ήταν η βελτίωση της διοικητικής δομής του στρατού. Οι μεταρρυθμίσεις του είχαν στόχο να θέσουν όριο ηλικίας για τους αξιωματικούς μετώπου και για τους υποψήφιους υπάλληλους γραφείου, καθώς επίσης και να αυξήσουν την περίοδο απόσπασης των αξιωματικών από το Γενικό Επιτελείο στις μάχιμες μονάδες. Αύξησε την περίοδο εκπαίδευσης των δόκιμων από δύο σε τρία χρόνια και ίδρυσε επτά νέες σχολές δόκιμων. Τέλος, αύξησε τη συχνότητα των εκπαιδευτικών ελιγμών.
Ωστόσο, οι μεταρρυθμίσεις του δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αν και γνώριζε για τις ελλείψεις σε τρόφιμα, ρούχα και στέγαση, δεν ήταν σε θέση να ασφαλίσει τα απαραίτητα θεμέλια για βελτίωση, γι' αυτό και οι δραστηριότητες του περιορίστηκαν στην τόνωση του ηθικού με τη βοήθεια της Εκκλησίας, στην κατάργηση της σωματικής τιμωρίας και στη βελτίωση των κουζίνων πεδίου.
Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος
Ο Κουροπάτκιν συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας πριν τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο το 1904 - ο Κουροπάτκιν ήταν κατά μιας ένοπλης σύρραξης με την Ιαπωνία, θέση που είχε σχηματίσει μετά την επίσκεψη του στην Ιαπωνία τον Ιούνιο του 1903.
Ο Κουροπάτκιν ήταν υπαίτιος της αποτυχίας των ρωσικών δυνάμεων ξηράς. Αν και η λογική της στρατιωτικής προσέγγισης του ήταν να προβεί σε πόλεμο φθοράς και να αποφύγει την επίθεση μέχρι τη μεταφορά μεγάλων δυνάμεων μέσω του Υπερσιβηρικού Σιδηρόδρομου, ο Κουροπάτκιν ήταν αναποφάσιστος - οι στρατιωτικοί ιστορικοί θεωρούν πως η αναποφασιστικότητα του και η έλλειψη ικανότητας στην οργάνωση στρατιωτικών επιχειρήσεων είχαν ως αποτέλεσμα (κατά μεγάλο βαθμό) την ήττα των Ρώσων.
Μετά τη ρωσική ήττα στη μάχη του Μούκδεν, ο Κουροπάτκιν απαλλάχτηκε από τη διοίκηση και παρέδωσε τη θέση του στον Νικολάι Λινέβιτς, πρώην Διοικητή της 1ης Στρατιάς της Μαντζουρίας. Ωστόσο, απαίτησε να μείνει στο μέτωπο και ανέλαβε τη διοίκηση της 1ης Στρατιάς της Μαντζουρίας.
Το 1906, μετά τη λήξη του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου, ο Κουροπάτκιν υπηρέτησε ως Μέλος του Κυβερνητικού Συμβουλίου της Αυτοκρατορικής Ρωσίας. Ωστόσο, το 1907, επέστρεψε στην μικρή του πατρίδα, όπου έγραψε έργο που μεταφράστηκε σε αρκετές ξένες γλώσσες.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Μόλις ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Κουροπάτκιν ζήτησε να σταλεί στο μέτωπο - ωστόσο, το αίτημα του δεν έγινε δεκτό από τον Μέγα Δούκα Νικολάι Νικολάγεβιτς. Όταν, όμως, ο Τσάρος Νικόλαος Β' της Ρωσίας ανέλαβε την αρχιστρατηγία, τον Οκτώβριο του 1915, ο Κουροπάτκιν ανέλαβε τη διοίκηση του Σώματος των Γρεναδιέρων. Στα τέλη του Ιανουάρη του 1916, ανέλαβε τη διοίκηση της 5ης Στρατιάς και τον Φεβρουάριο του 1916 ανέλαβε τη διοίκηση του Βορείου Μετώπου, αντικαθιστώντας τον άρρωστο Στρατηγό Πάβελ Πλέβε. Στις αρχές του Μάρτη, οι δυνάμεις προέβησαν σε μικρού βεληνεκούς επίθεση κοντά στη Ρίγα, αλλά υπερφαλαγγίστηκαν και υποχώρησαν προς τον ποταμό Ντβινά. Μια δεύτερη επίθεση είχε ως αποτέλεσμα τα ρωσικά στρατεύματα να προωθηθούν μερικά χιλιόμετρα. Ο Τσάρος Νικόλαος Β' δεν δέχτηκε τις δικαιολογίες του Κουροπάτκιν για έλλειψη πυροβόλων, κακή κατάσταση των δρόμων και κακοκαιρία. Ο Κουροπάτκιν σχεδίαζε μια νυχτερινή επίθεση με τη χρήση προβολέων με σκοπό να τυφλώσει τους Γερμανούς υπερασπιστές - αυτή η τακτική είχε χρησιμοποιηθεί νωρίτερα κατά των ιαπωνικών δυνάμεων. Ωστόσο, οι άνδρες του δεν πέτυχαν τον στόχο τους και υπέστησαν σοβαρές απώλειες.
Ο Κουροπάτκιν απαλλάχτηκε από τη διοίκηση στις 22 Ιουλίου 1916 και υπηρέτησε ως Στρατηγός Κυβερνήτης της Στρατιωτικής Περιοχής του Τουρκεστάν και ως Αταμάνος των Κοζάκων του Σεμιρέτσιγιε.
Η στήριξη της ρωσικής πλευράς στη σύγκρουση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία στα πλαίσια Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου δεν ήταν δημοφιλής στο Τουρκεστάν - ωστόσο, ο Κουροπάτκιν ήταν πολύ δημοφιλής και βοήθησε στην καταστολή μιας μεγάλης εξέγερσης που ετοιμαζόταν στην περιοχή.
Μετά την επανάσταση
Κατά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917, ο Κουροπάτκιν βρισκόταν στην Αγία Πετρούπολη, όπου ορκίστηκε πίστη στην Προσωρινή Κυβέρνηση της Ρωσίας και έκοψε το βασιλικό έμβλημα από τις επωμίδες του. Έγινε Διοικητής της Στρατιωτικής Περιοχής του Τουρκεστάν από τον Υπουργό Πολέμου της Προσωρινής Κυβέρνησης, Αλεξάντερ Γκουτσκόφ. Ωστόσο, ο διορισμός αυτός αμφισβητήθηκε από το Σοβιέτ των Μπολσεβίκων Αντιπροσώπων των Στρατιωτών και των Εργατών της Τασκένδης, το οποίο τον συνέλαβε και τον έστειλε πίσω στην Αγία Πετρούπολη. Απελευθερώθηκε με εντολή της Προσωρινής Κυβέρνησης και επέστρεψε στην οίκεια επαρχία. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, έγινε ειδικός στο βιολί και δίδαξε σε σχολείο γεωργίας που είχε ιδρύσει, μέχρι τον θάνατο του, το 1925.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Ενερχοντάρ
Ιστορία
Το Ενερχοντάρ ιδρύθηκε στις 12 Ιουνίου 1970 για την κατασκευή και εξυπηρέτηση του θερμοηλεκτρικού σταθμού Ζαπορίζια. Απέκτησε καθεστώς πόλης μέχρι το 1985, ενώ ήταν μέρος της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σοβιετικής Ένωσης. Ο πυρηνικός σταθμός Ζαπορίζια, ο μεγαλύτερος πυρηνικός σταθμός στην Ευρώπη, κατασκευάστηκε εκεί τη δεκαετία του 1980 (η κατασκευή του κτιρίου ξεκίνησε το 1980 και η πρώτη του μονάδα τέθηκε σε λειτουργία στα τέλη του 1985). Το 1991, η πόλη έγινε μέρος της ανεξάρτητης Ουκρανίας.
Οι δύο σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της πόλης συνεχίζουν να είναι σημαντικοί εργοδότες για τους κατοίκους της στον 21ο αιώνα.
Ρωσο-Ουκρανικός Πόλεμος
Στις 28 Φεβρουαρίου 2022, η Ρωσία ισχυρίστηκε ότι κατέλαβε την πόλη και τον πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής. Ο δήμαρχος του Ενερχοντάρ, Ντμίτρο Ορλόβ, αρνήθηκε τον ισχυρισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Σοσιαλιστικά σχεδιασμένες πόλεις Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Ουκρανίας
Τιθωνός
Ο Τιθωνός κατά την ελληνική μυθολογία ήταν γιος του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα και της Στρυμούς. Τον αγάπησε η Ηώς και οι θεοί του χάρισαν την αθανασία, αλλά όχι και την αιώνια νεότητα.
Η Ηώς απήγαγε τον Τιθωνό μαζί με τον Γανυμήδη, κατά μία εκδοχή, για να τους καταστήσει εραστές της. Ο Τιθωνός και η Ηώς απέκτησαν μαζί δύο τέκνα, τον Μέμνονα και τον Ημαθίωνα. Ωστόσο όταν ο Δίας κράτησε τον Γανυμήδη για τον εαυτό του, η Ηώς τον παρεκάλεσε να κάνει τον Τιθωνό αθάνατο, αλλά ξέχασε να του ζητήσει να τον διατηρήσει και νέο. Ο Τιθωνός λοιπόν έφθασε σε έσχατο γήρας, και έτσι η Ηώς, που ως θεά ήταν και αθάνατη και αιώνια στην ίδια ηλικία, δεν μπορούσε πια να τον βλέπει. Τότε οι θεοί τον λυπήθηκαν και τον μεταμόρφωσαν σε ένα ζαρωμένο έντομο, που απλώς μιλά ακατάπαυστα, ανίκανο για νεανική δράση: το έντομο αυτό είναι ο τζίτζικας.
Ορισμένοι μυθογράφοι υποστηρίζουν ότι ο Τιθωνός είχε στη γη και μία θνητή σύζυγο, την Κισσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιθωνος Κατηγορία:Τρώες
Αυστροουγγρικός Στρατός Ξηράς
thumb|Ο Αρχιστράτηγος [[Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας|Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄]] thumb|Ενδυμασία στρατιωτικού της πολιτοφυλακής
Ο Αυστροουγγρικός Στρατός Ξηράς (Landstreitkräfte Österreich-Ungarns, Császári és Királyi Hadsereg) ήταν η χερσαία δύναμη της Αυστροουγγρικής Διπλής Μοναρχίας από το 1867 έως το 1918. Αποτελούνταν από τρία τμήματα: τον μικτό στρατό (Gemeinsame Armee, «Κοινός Στρατός», με στρατιωτικούς από όλα τα τμήματα της χώρας), την Αυτοκρατορική Αυστριακή Πολιτοφυλακή (με στρατιωτικούς από την Κισλειθανία), και τη Βασιλική Ουγγρική Πολιτοφυλακή (με στρατιωτικούς από την Τρανσλειθανία).
Μετά τις μάχες μεταξύ της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ουγγαρίας και τις δύο δεκαετίες αδιάλλακτης συνύπαρξης, οι Ούγγροι στρατιώτες υπηρέτησαν είτε σε μικτές μονάδες είτε βρισκόταν μακριά από τις ουγγρικές περιοχές. Με την Αυστροουγγρική Συνθήκη του 1867 δημιουργήθηκε ο νέος τριμερής στρατός. Διατηρήθηκε μέχρι την αποσταθεροποίηση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1918.
Οι μονάδες του μικτού «Αυτοκρατορικού και Βασιλικού Στρατού» (kaiserlich und königliche Armee ή k.u.k.) ήταν γενικότερα σε κακή κατάσταση και είχαν περιορισμένη πρόσβαση σε νέο εξοπλισμό μιας και οι κυβερνήσεις των τμημάτων της Αυστρίας και της Ουγγαρίας προτιμούσαν να χρηματοδοτούν με μεγάλα ποσά τις δικές τους μονάδες παρά και τα τρία τμήματα εξίσου. Όλα τα συντάγματα της Ουγγρικής και της Αυστριακής χωροφυλακής αποτελούνταν από τρία τάγματα, ενώ τα συντάγματα του μικτού στρατού είχαν τέσσερα τάγματα.
Οι λευκές στολές του πεζικού, που διατηρήθηκαν για πολλά χρόνια, αντικαταστάθηκαν στο τελευταίο μισό του 19ου αιώνα με σκούρο μπλε χιτώνα, ο οποίος με τη σειρά τους αντικαταστάθηκε από γκρίζα στολή που χρησιμοποιήθηκε στα αρχικά στάδια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τον Σεπτέμβριο του 1915, το στρατιωτικό γκρι υιοθετήθηκε ως το νέο επίσημο κοινό χρώμα.
Το τελευταίο γνωστό επιζών μέλος του Αυστροουγγρικού Στρατού ήταν ο βετεράνος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Φραντς Κούνστλερ, ο οποίος πέθανε τον Μάιο του 2008 σε ηλικία 107 ετών.
Σχεδιασμός και επιχειρήσεις
Η Αυστροουγγαρία απέφυγε τους μεγάλους πολέμους στην εποχή μεταξύ 1867 και 1914, αλλά ενεπλάκη με μια σειρά από μικρές στρατιωτικές ενέργειες. Παρ' όλα αυτά, το γενικό επιτελείο πραγματοποιούσε σχέδια για μεγάλους πολέμους εναντίον γειτονικών δυνάμεων, ιδίως την Ιταλία, τη Σερβία και τη Ρωσία.
Η πιο σημαντική ενέργεια των στρατιωτών της Διπλής Μοναρχίας κατά την περίοδο αυτή ήταν η αυστροουγγρική κατοχή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης το καλοκαίρι του 1878. Όταν στρατεύματα υπό τη διοίκηση του Γιόζιπ Φιλίποβιτς και του Στέπαν Γιοβάνοβιτς εισήλθαν σε επαρχίες που ανέμεναν λίγη ή καθόλου αντίσταση, αντιμετώπισαν άγρια αντίσταση από στοιχεία μουσουλμανικών και ορθόδοξων πληθυσμών. Παρά τις οπισθοδρομήσεις στο Μαγκλάι και την Τούζλα, το Σαράγεβο καταλήφθηκε τον Οκτώβριο. Οι αυστροουγγρικές απώλειες ανήλθαν σε πάνω από 5.000 και η απροσδόκητη βία της εκστρατείας οδήγησε σε καταγγελίες μεταξύ διοικητών και πολιτικών ηγετών.
Μέγεθος και εθνική και θρησκευτική σύνθεση
Η εθνική σύνθεση των στρατολογημένων τάξεων αντανακλούσε την ποικιλομορφία της αυτοκρατορίας που υπηρετούσε ο στρατός· το 1906, στους 1000 στρατιωτικούς, υπήρχαν 267 Γερμανοί, 223 Ούγγροι, 135 Τσέχοι, 85 Πολωνοί, 81 Ουκρανοί, 67 Κροάτες και Σέρβοι, 64 Ρουμάνοι, 38 Σλοβάκοι, 26 Σλοβένοι και 14 Ιταλοί.
Από θρησκευτική άποψη, η τάξη των αξιωματικών του Αυστροουγγρικού Στρατού κυριαρχούνταν από Ρωμαιοκαθολικούς. Το 1896, στους 1000 αξιωματικούς, 791 ήταν Ρωμαιοκαθολικοί, 86 Προτεστάντες, 84 Εβραίοι, 39 Ελληνορθόδοξοι και ένας μέλος των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών. Από τις στρατιωτικές δυνάμεις των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αυστροουγγρικός στρατός ήταν σχεδόν ο μόνος που επέτρεπε την τακτική προαγωγή των Εβραίων σε θέσεις διοίκησης. Ενώ ο εβραϊκός πληθυσμός των εδαφών της Διπλής Μοναρχίας ήταν περίπου 5%, οι Εβραίοι αποτελούσαν σχεδόν το 18% της τάξης των έφεδρων αξιωματικών. Δεν υπήρξαν επίσημα εμπόδια στη στρατιωτική θητεία των Εβραίων, αλλά στα επόμενα χρόνια η ανοχή αυτή μειώθηκε σε κάποιο βαθμό, καθώς σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Κόνραντ φον Χότζεντορφ και ο Αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος εξέφρασαν μερικές φορές αντιεβραϊκά αισθήματα. Ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος κατηγορήθηκε επίσης (από τον Κόνραντ) ότι πραγματοποιεί διακρίσεις υπέρ των Προτεσταντών αξιωματικών.
Χρηματοδότηση και εξοπλισμός
thumb|Μονάδα πυροβολικού της Αυστροουγγαρίας, σε εικόνα της εφημερίδας [[The Illustrated London News το 1914]] Μετά τις συνταγματικές ρυθμίσεις του 1867, το Ανακτοβούλιο κυριαρχήθηκε από Γερμανούς Φιλελεύθερους, οι οποίοι θεωρούσαν γενικά τον στρατό ως λείψανο της φεουδαρχίας. Στη Βουδαπέστη, οι νομοθέτες ήταν απρόθυμοι να εγκρίνουν ποσά για τον μικτό στρατό, αλλά ήταν γενναιόδωροι με τον ουγγρικό κλάδο του στρατού, το Honvédség. Το 1867 ο στρατιωτικός προϋπολογισμός έφτανε περίπου το 25% του συνόλου των κυβερνητικών δαπανών, αλλά η οικονομική κατάρρευση του 1873 έπληξε έντονα την Αυστροουγγαρία και ξένοι παρατηρητές αμφισβήτησαν κατά πόσο η Διπλή Μοναρχία θα μπορούσε να διαχειριστεί έναν σημαντικό πόλεμο χωρίς επιχορηγήσεις. Παρά τις αυξήσεις σε ολόκληρη τη δεκαετία του 1850 και του 1860, κατά το δεύτερο μισό του αιώνα η Αυστροουγγαρία εξακολουθούσε να ξοδεύει λιγότερα στον στρατό της από ότι άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Ενώ ο προϋπολογισμός συνέχισε να αυξάνεται—από 262 εκατομμύρια κορώνες το 1895 σε 306 εκατομμύρια το 1906—ήταν ακόμη κατά πολύ λιγότερος κατά κεφαλήν σε σχέση με άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας, και περίπου στο ίδιο επίπεδο με τη Ρωσία, η οποία είχε πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό. Ένας ακόμη λόγος για τη στρατιωτική αδυναμία της μοναρχίας ήταν το χαμηλό ποσοστό στρατολόγησης: Η Αυστροουγγαρία στρατολόγησε μόνον το 0,29% του πληθυσμού της σε ετήσια βάση, έναντι 0,47% στη Γερμανία και 0,75% στη Γαλλία. Οι απόπειρες για αύξηση της ετήσιας στρατολόγησης προτάθηκαν αλλά περιορίστηκαν επανειλημμένα από αξιωματούχους στη Βουδαπέστη μέχρι την επίτευξη συμφωνίας το 1912.
Στον αναδυόμενο τομέα της στρατιωτικής αεροπορίας, η Αυστροουγγαρία υστερούσε σε σχέση με άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Ενώ αποσπάσματα αεροστάτων είχαν ιδρυθεί το 1893, είχαν ανατεθεί κυρίως στο πυροβολικό των οχυρών, εκτός από μία σύντομη περίοδο από το 1909 έως το 1911 όταν βρισκόταν υπό τη διοίκηση της πολύπλευρης Ταξιαρχίας Verkehrs. Η αντίληψη πως οι βαρύτερες από τον αέρα μηχανές ήταν απαραίτητες ή χρήσιμες καθυστέρησε, και η Αυστροουγγαρία απέκτησε πέντε αεροπλάνα μέχρι το 1911. Το 1914 ο προϋπολογισμός για τη στρατιωτική αεροπορία ήταν περίπου το 1⁄25ο του ποσού που ξόδεψε η Γαλλία. Η Αυστροουγγαρία εισήλθε στον πόλεμο με μόνο 48 αεροσκάφη πρώτης γραμμής.
Ο Αυστροουγγρικός Στρατός τον Ιούλιο του 1914
thumb|Αξιωματικοί της Αυστροουγγαρίας αναπαύονται κατά τη διάρκεια του πολέμου χαρακωμάτων thumb|[[Αιχμάλωτος πολέμου|Αιχμάλωτοι πολέμου της Αυστροουγγαρίας στη Ρωσία. Φωτογραφία του Προκούντιν-Γκόρσκι το 1915|εναλλ.=]]
Οι επίσημες ονομασίες ήταν οι εξής:
Μετά τον πόλεμο, 3,35 εκατομμύρια άνδρες (συμπεριλαμβανομένων της πρώτης κλήσης της εφεδρείας και των στρατευσίμων του 1914) συγκεντρώθηκαν για δράση.
Ο Αυστροουγγρικός Αυτοκρατορικός Στρατός ήταν επίσημα υπό τον έλεγχο του αρχιστράτηγου Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ. Το 1914, όμως, ο Φραγκίσκος Ιωσήφ ήταν 84 ετών και ο επιτελάρχης, Κόμης Φραντς Κόνραντ φον Χότζεντορφ, είχε ουσιαστικά περισσότερη ισχύ στις ένοπλες δυνάμεις. Ο Κόνραντ ήταν υπέρ μιας επιθετικής εξωτερικής πολιτικής και υποστήριξε τη χρήση στρατιωτικών ενεργειών για την επίλυση των εδαφικών διαφορών της Αυστροουγγαρίας με την Ιταλία και τη Σερβία.
Ο Αρχιδούκας Φρειδερίκος, Δούκας του Τέσεν, ορίστηκε Ανώτατος Διοικητής του Αυστροουγγρικού στρατού από τον Φραγκίσκο Ιωσήφ στις 11 Ιουλίου 1914. Θεωρήθηκε ότι δεν θα παρέμβει στα επιχειρησιακά και τακτικά σχέδια του Κόνραντ φον Χότζεντορφ. Ο Φρειδερίκος παρέμεινε Ανώτατος Διοικητής μέχρι το Φεβρουάριο του 1917, όταν ο αυτοκράτορας Κάρολος Α΄ αποφάσισε να αναλάβει ο ίδιος τη θέση.
Κοινός Στρατός
thumb|upright=2.0|Περιοχές δικαιοδοσίας των σωμάτων του Αυστροουγρικού Στρατού Ο Κοινός Στρατός (k.u.k.—kaiserlich und königlich) αποτελούνταν από:
Αυτοκρατορική-Βασιλική Πολιτοφυλακή
thumb|Κράνος αξιωματικού, [[Αυτοκρατορικοί και Βασιλικοί Δραγόνοι]]
Η Αυτοκρατορική-Βασιλική Πολιτοφυλακή (k.k. ή kaiserlich österreichisch/königlich böhmisch) ήταν ο κύριος στρατός της Αυστρίας υπεύθυνος για την άμυνα της.
Το ορειβατικό πεζικό είχε τις ακόλουθες μονάδες:
Βασιλική Ουγγρική Πολιτοφυλακή
thumb|Πηλήκιο αξιωματικού, 2ο Σώμα Πολιτοφυλακής Λογχοφόρων
Η Βασιλική Ουγγρική Πολιτοφυλακή (königlich ungarische Landwehr ή k.u. Honvéd) ήταν ο κύριος στρατός της Ουγγαρίας. Τμήμα της πολιτοφυλακής αποτελούσε τη Βασιλική Κροατική Πολιτοφυλακή (Kraljevsko hrvatsko domobranstvo), η οποία αποτελούνταν από 1 μεραρχία πεζικού (από τις 7 συνολικά) και ένα σύνταγμα ιππικού (από τα 10 συνολικά).
Τα συντάγματα πεζικού του k.u.k. είχαν τέσσερα τάγματα το καθένα· τα συντάγματα πεζικού της Πολιτοφυλακής των k.k. και k.u. είχαν τρία τάγματα το καθένα, εκτός από το 3ο Σύνταγμα "Tiroler Landesschützen" (τυφεκιοφόροι του Τιρόλο), που είχε τέσσερα τάγματα.
Το 1915 μονάδες που είχαν ψευδώνυμα ή ονόματα τιμής τα έχασαν με εντολή του Υπουργείου Πολέμου. Στη συνέχεια οι μονάδες οριζόταν μόνο με αριθμούς.
Landsturm
Η Landsturm αποτελούνταν από άνδρες ηλικίας 34 έως 55 ετών που ανήκαν στις αντίστοιχες μονάδες της Αυστρίας και της Ουγγαρίας. Η Landsturm αποτελούνταν από 40 συντάγματα, με συνολικά 136 τάγματα στην Αυστρία, και 32 συντάγματα με 97 τάγματα στην Ουγγαρία. Η Landsturm ήταν μια δύναμη εφεδρείας που προοριζόταν να προσφέρει αντικαταστάτες στις μονάδες πρώτης γραμμής. Ωστόσο, η Landsturm παρείχε 20 ταξιαρχίες που μετέβησαν στο πεδίο της μάχης με τον υπόλοιπο στρατό.
Standschützen
Οι Standschützen (ενικός: Standesschütze ) ήταν αρχικά συντεχνίες τυφεκιοφόρων και λόχοι τυφεκιοφόρων που σχηματίστηκαν τον 15ο και τον 16ο αιώνα, και ενεπλάκησαν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις εντός των ορίων της κομητείας του Τιρόλο. Ένας Standschütze ήταν μέλος ενός Schützenstand («σκοπευτικού συλλόγου»), στον οποίο ανήκε, ο οποίος τον τοποθετούσε αυτόματα στην εθελοντική, στρατιωτική προστασία του κρατιδίου του Τιρόλο (και του Φόραρλμπεργκ). Στην πραγματικότητα ήταν ένας τύπος τοπικής πολιτοφυλακής του Τιρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός της Αυστροουγγαρίας
Γερακαριό Κιλκίς
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Γερακάρι
thumb|right|300px|Δημοτική Βιβλιοθήκη Το Γερακαριό ή Γερακάρι, επίσημα Γερακάριον , είναι ημιορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Κιλκίς στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς.
Άριελ (δορυφόρος)
Ο Άριελ (αγγλικά: Ariel) είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος από τους 27 φυσικούς δορυφόρους του πλανήτη Ουρανού και ο δέκατος τέταρτος, κατά σειρά μεγέθους, δορυφόρος του ηλιακού συστήματος. Ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Λάσελ στις 24 Οκτωβρίου 1851, μαζί με τον Ουμβριήλ. Πήρε το όνομά του από έναν χαρακτήρα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ από το έργο «Η Τρικυμία», όπως και άλλοι 9 δορυφόροι του πλανήτη. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός I (Uranus I). Μέχρι στιγμής, μεγάλο μέρος της λεπτομερούς γνώσης του Άριελ προέρχεται από το διαστημικό σκάφος Βόγιατζερ 2 το 1986, το οποίο κατάφερε να φωτογραφήσει γύρω στο 35% της επιφάνειας του φεγγαριού. Πιστεύεται ότι αποτελείται από περίπου ίσες ποσότητες πάγου και πετρώματος, και είναι πιθανό να διακρίνεται σε έναν βραχώδη πυρήνα και ένα παγωμένο μανδύα.
Γερακαριό Κιλκίς
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Γερακαριό βρίσκεται προς στα βορειοδυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Σερρών σε απόσταση 15 χλμ. (οδηγικά - μέσω Ζαχαράτου και Ευκαρπίας) ΒΑ. της πόλης του Κιλκίς και 75 χλμ. Β. από τη Θεσσαλονίκη. Είναι κτισμένο στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του βουνού Προφήτης Ηλίας από τα Κρούσσια Όρη σε υψόμετρο 354 μέτρα. Βόρεια του χωριού περνάει ο χείμαρρος Γυαλός ο οποίος καταλήγει στον ποταμό Σπανό (δυτικά). Οι κάτοικοι του χωριού είναι Σαρακατσάνοι και Πόντιοι (που αποτελούν πλέον την πλειοψηφία). Συγκεκριμένα, οι πρόσφυγες από τον Πόντο προέρχονται κυρίως από την περιοχή της Αργυρούπολης Πόντου και συγκεκριμένα από τα Ελληνικά χωριά της κοιλάδας Δερενας-Νίβενας. Από το 2008 στο χωριό δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Προοδευτικός Σύλλογος Γερακαριού.
Άριελ (δορυφόρος)
Ο Άριελ περιφέρεται γύρω από τον Ουρανό με ανάδρομη φορά και ολοκληρώνει μία περιφορά σε 2,52 ημέρες.
Γερακαριό Κιλκίς
Ασχολία κατοίκων
Οι μόνιμοι κάτοικοι του Γερακαριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Οι βασικές καλλιέργειες των γεωργών είναι το σιτάρι και ο καπνός. Τα τελευταία χρόνια καλλιεργούνται και αναπτύσσονται βιολογικά προϊόντα.
Άριελ (δορυφόρος)
Η τροχιά που διαγράφει είναι σχεδόν κυκλική και ταυτίζεται με το επίπεδο των τροχιών των υπόλοιπων δορυφόρων. Πιθανώς η τροχιά του βρίσκεται στο επίπεδο του ισημερινού του πλανήτη. Η μεγάλη απόσταση του Ήλιου από τον Ουρανό έχει ως συνέπεια να φτάνει ελάχιστο φως στον Άριελ.
Γερακαριό Κιλκίς
Βιβλιοθήκη
Το 1961 ιδρύθηκε στην κοινότητα βιβλιοθήκη που σήμερα έχει 6.000 περίπου τόμους βιβλία. Η βιβλιοθήκη διαθέτει συλλεκτικές εκδόσεις, σπάνιας αξίας ιστορικά αρχεία και είναι ενταγμένη στο δίκτυο εθνικών βιβλιοθηκών.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο ιδρύθηκε κοντά στο χωριό, η μονή της Παναγίας της Κρουσσιώτισσας. Η μονή ήταν χτισμένη πάνω σε αρχαίο ναό του Διονύσου, ερείπια του οποίου απαντώνται ακόμα και σήμερα. Η περιοχή, που βρίσκεται στα βορειοανατολικά του οικισμού, από το 1937 έχει κηρυχθεί ως αρχαιολογικός χώρος, ενώ το 1984 επαναπροσδιορίστηκαν τα όριά της.
Άριελ (δορυφόρος)
250px|left|thumb|Η εικόνα υψηλότερης ανάλυσης του Άριελ, από το Βόγιατζερ 2.
Γερακαριό Κιλκίς
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν από Τούρκους και λίγους χριστιανούς. Παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι κάτοικοι της Δογάντζας παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1879 με την εγκατάσταση του Βούλγαρου ουνίτη επισκόπου στο Κιλκίς, Νείλου Ισβόρωφ, οι κάτοικοι του χωριού ασπάστηκαν την Ουνία. Το 1881 προκλήθηκαν επεισόδια όταν οι Ουνίτες αρνήθηκαν να παραδώσουν στη Μητρόπολη Πολυανής μέρος της συγκομιδής των σιτηρών από τα κτήματα της Μονής της Παναγίας της Κρουσσιώτισσας που καλλιεργούσαν. Επιτέθηκαν δε, κατά του Μητροπολίτη Πολυανής, Θεόκλητου με σκοπό να τον φονεύσουν. Το 1887 η μονή καταστράφηκε από Ουνίτες και Εξαρχικούς. Μετά το 1893, όταν ο νέος Βουλγαρουνίτης επίσκοπος, Λάζαρος Μλαντένωφ προσχώρησε στην Βουλγαρική εξαρχία, οι Δογαντζιώτες προσχώρησαν και αυτοί στη Βουλγαρική εκκλησία. Μετά την συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919, και το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ του 1924 οι κάτοικοι αποχώρησαν στη Βουλγαρία.
Άριελ (δορυφόρος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ουρανού
Γερακαριό Κιλκίς
Ιστορικά στοιχεία
Την περίοδο της κατοχής, στις 2 Οκτωβρίου 1943, Γερμανοί και Βούλγαροι κατακτητές περικύκλωσαν το χωριό και συγκέντρωσαν τους άντρες του στην πλατεία, οι οποίοι αντιδρώντας άρχισαν να τρέχουν προς τις δυο ρεματιές που περιβάλλουν το χωριό. Τρεις από αυτούς που κατάφεραν να συλλάβουν τελικά του εκτέλεσαν την επομένη με απαγχονισμό στις 3 Οκτωβρίου στην αγορά του Κιλκίς.
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται επίσημα το 1919, μετά την απελευθέρωση, ως Δογάτζα στο ΦΕΚ 48Α - 05/03/1919 να ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1926 με το ΦΕΚ 346Α - 04/10/1926 μετονομάστηκε σε Γερακαρειό και το 1934 αποσπάστηκε στο νομό Κιλκίς. Το 1940 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε σε Γερακάριον. Από το 2010, σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Παλατιανό αποτελούν την τοπική κοινότητα Γερακαρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011, ως κοινότητα έχει πληθυσμό 210 μόνιμους κατοίκους, ενώ ως οικισμός 168. Στην απογραφή του 2001 το χωριό είχε πραγματικό πληθυσμό 354 κατοίκους.
Το «εθνικό» μυστηριώδες μεταλλείο του Γερακαριού
Σύμφωνα με αρχαίους συγγραφείς το υπέδαφος της περιοχής είναι πολύ πλούσιο σε μεταλλεύματα. Στα έργα τους χαρακτηρίζεται η ευρύτερη περιοχή ως χρυσοφόρον «Δύσωρον».
Μια παράδοση λέει ότι την περίοδο της Τουρκοκρατίας γινόταν εκτεταμένη εκμετάλλευση κοιτασμάτων χρυσού. Το 1890 η τουρκική κυβέρνηση έδωσε εντολή στον Ούγγρο μηχανικό Λαδίσλαο Κασβίνσκυ να τοπογραφήσει τη Μακεδονία. Κατά τις εργασίες του στην περιοχή του Γερακαριού ισχυρίστηκε ότι βρήκε κοιτάσματα αντιμονίου. Ζήτησε και πήρε άδεια εκμετάλλευσης μεταλλείου αντιμονίου. Επειδή όμως εγκατέστησε μεταλλουργικό καμίνι και ζούσε πλουσιοπάροχα, κίνησε τις υποψίες όλων ότι βρήκε φλέβα χρυσού. Οι Τούρκοι, αφού κήρυξαν έκπτωτο τον Ούγγρο μηχανικό, πήραν οι ίδιοι το δικαίωμα της εκμετάλλευσης. Στις έρευνες όμως που έκαναν δεν βρήκαν απολύτως τίποτα. Οι Νεότουρκοι χαρακτήρισαν εθνικό το μυστηριώδες αυτό μεταλλείο. Στη συνθήκη ειρήνης που υπογράφηκε το 1913 ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία το εξαίρεσαν από την παραχώρηση εδαφών κι έτσι δεν πέρασε στην κυριότητα του ελληνικού Δημοσίου. Αργότερα, το 1920, ψηφίστηκε ο νόμος 2414 για την παραχώρησή του. Το ελληνικό Δημόσιο έδωσε χρήματα στον Κασβίνσκυ να κάνει νέες έρευνες. Και αυτή τη φορά όμως οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες. Οι προσπάθειες να βρεθεί η φλέβα χρυσού συνεχίσθηκαν για πολλές δεκαετίες χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. .
Η περιοχή που διαδραματίζεται η όλη προσπάθεια μισού αιώνα περί εκμεταλλεύσεως του μεταλλείου αντιμονίου του Αβρέτ Χισάρ και του Λαντισλάβ Κασβίνσκυ συνορεύει περίπου με το σημερινό Γυναικόκαστρο αλλά και την ευρύτερη περιοχή των Κρουσσίων (Ποντοκερασιά, Βάθη και Γερακαριό) όπου το ΙΓΜΕ έχει ορίσει ως περιοχή  έρευνας χρυσοφόρων κοιτασμάτων. Κι ακόμη με την περιοχή του Δημόσιου Μεταλλευτικού Χώρου  (ΔΜΧ) Βάθης –Γερακαρίου του Κιλκίς για τον οποίον προκηρύχθηκε Δημόσιος Διεθνής ανοικτός Πλειοδοτικός Διαγωνισμός το 2011-2012,  χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Κρουσσών Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Ομοκυστεΐνη
thumb|250px|Χημική δομή της ομοκυστεΐνης Η ομοκυστεΐνη είναι μη πρωτεϊνικό αμινοξύ. Είναι ομόλογη της κυστεΐνης, με τη διαφορά ότι διαθέτει έναν επιπλέον άνθρακα στην πλευρική ομάδα. Βιοσυντίθεται από την μεθειονίνη με την αφαίρεση του τελευταίου άνθρακά της. Η ομοκυστεΐνη μπορεί στη συνέχεια να ξανατροποποιηθεί σε μεθεινόνινη ή να μετατραπεί σε κυστεΐνη με την βοήθεια των βιταμινών της ομάδας Β.
Τα υψηλά επίπεδα ομοκυστεΐνης έχουν συσχετιστεί με καρδιαγγειακές παθήσεις, την καταστροφή των νευρώνων και θεωρούνται παράγοντας επιπλοκών κατά την εγκυμοσύνη. Τα υψηλά επίπεδα ομοκυστεΐνης κάνουν το ενδοθήλιο των αγγείων πιο ευάλωτο σε τραυματισμούς, με αποτέλεσμα της φλεγμονή των αγγείων και στη συνέχεια σε αθηρογένεση, με αποτέλεσμα ισχαιμικά επεισόδια. Γι' αυτό η υπερομοκυστεϊναιμία θεωρείται παράγοντας κινδύνου στις στεφανιαίες παθήσεις. Επίσης, η ομοκυστεΐνη μπορεί να τροποποιήσει την δομή και την λειτουργία των πρωτεϊνών.
Βιοσύνθεση
Το δεύτερο μονοπάτι που μπορεί να ακολουθήσει η ομοκυστεΐνη είναι η μετατροπή σε κυστεΐνη. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο τα θηλαστικά βιοσυνθέτους. Η β-συνθάση της κυσταθειονίνης καταλύει την συμπύκνωση της ομοκυστεΐνης με τη σερίνη με αποτέλεσμα το σχηματισμό της κυσταθειονίνης. Η αντιδράση απαιτεί την παρουσία της πυροδιξίνης (βιταμίνη Β6). Η λυάση της κυσταθειονίνης στη συνέχεια διασπά την κυσταθειονίνη με αποτέλεσμα το σχηματισμό κυστεΐνης, αμμωνίας και α-κετοβουρικού. Τα βακτηρία και τα φυτά χρησιμοποιούν άλλο μονοπάτι για την σύνθεση της κυστεΐνης, χρησιμοποιώντας την Ο-ακετυλοσερίνη.
Υπερομοκυστεϊναιμία
Τα ανώμαλα υψηλά επίπεδα ομοκυστεΐνης στο αίμα ονομάζονται υπερομοκυστεϊναιμία. Αν μάλιστα η συγκέντρωση ομοκυστεΐνης είναι περίπου 20 φορές πάνω από το φυσιολογικό, απεκκρίνεται με τα ούρα (ομοκυστεϊνουρία). Άτομα με υπερομοκυστεϊναιμία παρουσιάζουν υψηλότερο κίνδυνο να εμφανίσουν στεφανιαιά νόσο και αθηροσκλήρωση. Επίσης, η υπερομοκυστεϊναιμία μπορεί να προκαλέσει νευρολογικές διαταρραχές, όπως σχιζοφρένεια και κατάθλιψη. Τα αίτιά της μπορεί να είναι ανεπάρκεια της συνθάσης της μεθειονίνης ή του ενζύμου MTHFR, το οποίο είναι και αυτό κύριας σημασίας για την επαναμεθυλίωση της ομοκυστεΐνης, λόγω μεταλλάξεων. Σε περίπτωση που η βλάβη βρίσκεται σε αυτά τα δύο ένζυμα τα επίπεδα ομοκυστεΐνης αυξάνουν ενώ αυτά της μεθειονίνης πέφτουν. Ανεπάρκεια της συνθάσης της μεθειονίνης μπορεί να προκληθεί από έλλειψη της βιταμίνης Β-12. Ανεπάρκεια ενζύμων μπορεί να υπάρχει και στο μονοπάτι σύνθεσης της κυστεΐνης. Σε αυτή τη περίπτωση παρατηρείται και αύξηση της μεθειονινής. Η πιο συχνή γενετική μετάλλαξη που προκαλεί αυξημένα επίπεδα ομοκυστεΐνης είναι στο γονίδιο της β-συνθάσης της κυσταθειονίνης.
Όσον αφορά τα νευρικά κύτταρα, η ομοκυστεΐνη και το προϊόν της οξείδωσής της, το ομοκυστεϊνικό οξύ, προσδένονται στους υποδοχείς NMDA, οι οποίοι προσδένουν γλουταμινικό οξύ, προκαλώντας την αύξηση του ενδοκύτταριου ασβεστίου, με αποτέλεσμα να αρχίσουν στα κύτταρα οι διαδικασίες απόπτωσης (δηλαδή του κυτταρικού θανάτου). Υποδοχείς NMDA έχουν βρεθεί και σε άλλους ιστούς πέρα από τον νευρικό. Ένας άλλος μηχανισμός με το οποίο η ομοκυστεΐνη προκαλεί απόπτωση είναι η αύξηση των οξειδωτικών ριζών οξυγόνου.
Το ενδοθήλιο, δηλαδή ο ιστός που περιβάλει εσωτερικά τα αιμοφόρα αγγεία, είναι ευαίσθητο στην αύξηση της ομοκυστεΐνης καθώς βρέθηκε ότι δεν διαθέτει την συνθάση της κυσταθειονίνης. Η ομοκυστεΐνη μπορεί να μεταβάλει το ενδοθήλιο μέσω παραγωγής οξειδωτικών ριζών και από αντιθρομβωτικό να το κάνει προθρομβωτικό, δηλαδή να διευκολύνει τον σχηματισμό θρόμβων, κάνοντας πιο ενεργά τα αιμοπετάλια και διευκολύνοντας την προσκόλληση, αν και ο μηχανισμός δεν είναι επ' ακριβώς γνωστός. Παράλληλα, η ομοκυστεΐνη δυσκολεύει τον σχηματισμό ινώδους. Έρευνες σε ποντίκια έδειξαν ότι υπερομοκυστεϊναιμία επιβραδύνει την θρόμβωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μη πρωτεϊνικά αμινοξέα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με θείο
Citroën Type C4
Tο Citroën Type C4 ήταν μεσαίο αυτοκίνητο που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Οκτώβριο του 1928 έως τον Σεπτέμβριο του 1932. Συνολικά κατασκευάστηκαν 121.000 αντίτυπα σειράς Type C4 στα 4 έτη παραγωγής του. Αντικατέστησε το Citroën Type B14 και αντικαταστάθηκε τον Οκτώβριο του 1932 από τις εκδοχές 8CV και 10CV του Citroën Rosalie.
Συγγενικά μοντέλα
thumb|left|Citroën Type C4 Familiale Luxe του 1929.
Το Citroën Type C4 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 1928, ως ο επίσημος αντικαταστάτης του Citroën Type B14 και μπήκε στην παραγωγή μέσα στον ίδιο μήνα. Μάλιστα στο ίδιο Σαλόνι πρωτοπαρουσιάστηκε τότε και το ακόμα μεγαλύτερο Citroën Type C6, το οποίο ήταν αισθητικά πανομοιότυπο με το Type C4, αλλά έφερε πληρέστερο εξοπλισμό, μακρύτερο μπροστινό μέρος και, για πρώτη φορά στην ιστορία της Citroën, 6-κύλινδρο κινητήρα (διάταξης I6, δηλαδή 6-κύλινδρου σε σειρά) και θεωρείται ως το πρώτο, χρονολογικά, πολυτελές μοντέλο της Citroën. Οι ονομασίες C4 και C6 υποδήλωναν την ύπαρξη 4-κύλινδρου και 6-κύλινδρου κινητήρα αντίστοιχα.
Εκδοχές αμαξώματος
thumb|Ταξί Citroën Type C4 του 1929. thumb|upright|Το εξωτερικό [[θερμόμετρο του Type C4 του 1930, το οποίο βρισκόταν στην κορυφή της γρίλιας, πάνω από το σήμα της Citroën.]]
Το Type C4 ήταν διαθέσιμο σε αρκετές εκδοχές αμαξώματος:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Type C4 Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Τοκάτα
Η τοκάτα (ιταλ. Toccata, από το ρήμα toccare = αγγίζω) είναι μουσική φόρμα, που άνθισε την εποχή της Αναγέννησης και του Μπαρόκ. Αναφέρεται συνήθως σε ελεύθερης φόρμας κομμάτια για πληκτροφόρα ή έγχορδα μουσικά όργανα, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την περίτεχνη γραφή, τη μεγάλη ταχύτητα και γενικώς τη δεξιοτεχνία που καλείται να αποδώσει ο ερμηνευτής. Σε ορισμένες περιπτώσεις είναι δομημένες σε τμήματα, που μπορεί να περιλαμβάνουν αντιστικτικά επεισόδια, ενώ σώζονται και ορχηστρικές τοκάτες, όπως αυτή στην εισαγωγή της όπερας του Κλάουντιο Μοντεβέρντι Ορφέας. Οι πρώτες τοκάτες για τσέμπαλο και εκκλησιαστικό όργανο προέρχονται από την Ιταλία του 16ου αιώνα· το απόγειό τους φτάνουν στην εποχή του ύστερου Μπαρόκ, με χαρακτηριστικότερα δείγματα αυτά του Μπαχ. Ως είδος, αναπτύχθηκε και διατηρήθηκε μέχρι τις μέρες μας, ωστόσο αρκετά διαφοροποιημένη από την αρχική της σημασία.
500px|right|Η αρχή από την Τοκάτα και Φούγκα σε Ρε ελάσ. του Μπαχ
Αναγέννηση
Η τοκάτα εμφανίζεται στην ύστερη περίοδο της Αναγέννησης και έλκει την καταγωγή της από τη νότια Ιταλία. Έχει ήδη προηγηθεί η εμφάνιση του κανόνα, της φούγκας και του ριτσερκάρε, είδη με τα οποία συχνά συνδυάζεται, υπό τη μορφή προλόγου. Συγγενή είδη της τοκάτας θεωρούνται το πρελούδιο, η φαντασία, αλλά και η εισαγωγή. Υφολογικά, η τοκάτα αποτελείται από ένα δεξιοτεχνικό μέρος, που περιλαμβάνει κλίμακες και διανθισμένες φιγούρες για το ένα χέρι, και μια συνοδεία συγχορδιακού τύπου για το άλλο. Ενίοτε η μελωδική γραμμή περνά από το ένα χέρι στο άλλο, ενώ δεν υπάρχει σαφής ένδειξη ρυθμικής αγωγής. Κύριοι εκπρόσωποι του είδους είναι οι Κλάουντιο Μέρουλο, Αντριάνο Μπανκιέρι, Αντρέα Γκαμπριέλι και ο ανιψιός του τελευταίου Τζιοβάννι Γκαμπριέλι. Από την Ιταλία, και δη τη Βενετία, η τοκάτα ταξιδεύει στην υπόλοιπη Ευρώπη, ειδικότερα στη Γερμανία, όπου και θα αποτελέσει σπουδαίο έρεισμα έναν αιώνα αργότερα.
Μπαρόκ
Στην εποχή του Μπαρόκ, κύριος εκπρόσωπος της τοκάτας στην Ιταλία θεωρείται ο Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι. Στα χέρια του, η τοκάτα αυξάνει σε μήκος, περιέχει περισσότερα τμήματα και -σε αναλογία με την αρχιτεκτονική της εποχής- εμφανίζει πιο έντονα τα στοιχεία της ασυμετρίας και της περίπλοκης λεπτομέρειας. Όπως και οι τοκάτες των προκατόχων του, χαρακτηρίζεται από ένα αυτοσχεδιαστικό ύφος, με κλίμακες και γρήγορα περάσματα αντιπαραβαλλόμενα με μια συγχορδιακή συνοδεία.
Στην υπόλοιπη Ευρώπη, κυριαρχούν επί του είδους οι Γερμανοί συνθέτες Γιόχαν Πάχελμπελ, Γιόχαν Γιάκομπ Φρόμπεργκερ και Ντήτριχ Μπουξτεχούντε, ο Φλαμανδός Γιάν Πήτερσον Σβέλινκ και αργότερα ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Οι τοκάτες του τελευταίου θεωρούνται από τα πλέον γνωστά δείγματα του είδους, κυρίως δε αυτές για όργανο. Στις περισσότερες περιπτώσεις, προλογίζουν μια φούγκα στην ίδια τονικότητα, ενώ εν συγκρίσει με το πρελούδιο η τοκάτα είναι τρόπον τινά πιο αυτοσχεδιαστική. Οι επτά τοκάτες για τσέμπαλο του Μπαχ είναι πολυτμηματικά έργα, που περιλαμβάνουν αυτοτελείς φούγκες, χορικά, ρετσιτατίβο κλπ.
Ρομαντική περίοδος και εφεξής
Με το τέλος του Μπαρόκ η δημοτικότητα της τοκάτας αρχίζει να φθίνει. Ελάχιστα είναι τα δείγματα από την εποχή του Κλασικισμού, ενώ επί Ρομαντισμού ξεχωρίζουν οι τοκάτες του Ρόμπερτ Σούμαν (ένα από τα δυσκολότερα έργα του Ρομαντικού πιανιστικού ρεπερτορίου) και του Φραντς Λιστ -μια σύντομη σύνθεση που μόνο κατ' όνομα χαρακτηρίζεται έτσι. Το σημαντικότερο ίσως δείγμα από την εν λόγω περίοδο είναι από την ''Συμφωνία για όργανο Νο. 5'' του Γάλλου συνθέτη Σαρλ-Μαρί Βιντόρ, έργο κατάλληλο για την ανάδειξη μεγάλης δεξιοτεχνίας, αλλά και τη μεγάλη γκάμα χρωμάτων του οργάνου.
Η τοκάτα αναβιώνει στις αρχές του 20ού αιώνα, μέσα από τα έργα του Σεργκέι Προκόφιεφ και του Αράμ Χατσατουριάν (μια τοκάτα για πιάνο έκαστος), του Μωρίς Ραβέλ (ως τμήμα του έργου "Ο τάφος του Κουπρέν") και του Κλωντ Ντεμπυσσύ (μέρος της Σουίτας για πιάνο). Ο ινδικής καταγωγής Άγγλος συνθέτης Καϊκόσρου Σαπούρτζι Σοράμπι έγραψε αρκετές τοκάτες για σόλο πιάνο, ενώ αξιοσημείωτη είναι και η συμβολή του τυφλού Γάλλου συνθέτη Λουί Βιέρν (Συμφωνία Νο. 1).
Δείγμα ορχηστρικού τύπου τοκάτας είναι η τελευταία κίνηση από τη ''Συμφωνία Νο. 8 του Ραλφ Βων Ουίλιαμς, αλλά και το Κοντσέρτο για βιόλα Νο. 5'' του Πάουλ Χίντεμιτ (1η κίνηση).
Ελαττωματικό προϊόν
Νομικά ζητήματα που ανακύπτουν από τη σχεδίαση προϊόντων τα οποία αποδεικνύονται ελαττωματικά ή/και επικίνδυνα.
Επικίνδυνο προϊόν
Επικίνδυνο προϊόν, ορίζεται ένα προϊόν που κυκλοφορεί στη αγορά ενώ δεν συμβαδίζει με την ισχύουσα νομοθεσία που καθορίζει τις βασικές απαιτήσεις ασφάλειας και υγείας. Οι αρχές που επιτηρούν την αγορά είναι εξουσιοδοτημένες να λαμβάνουν κάθε μέτρο προκειμένου να διαφυλάξουν την προστασία του καταναλωτή, όπως την αναστολή της διάθεσης του προϊόντος στην αγορά ή την απόσυρσή του.Με τη πιστοποίηση ότι το προϊόν είναι ακατάλληλο για χρήση έρχεται και η ανάκλησή του από την αγορά. Εάν μια επιχείρηση ανακαλύψει ότι ένα από τα προϊόντα της είναι επικίνδυνο, πρέπει να αναλάβει δράση για την αποφυγή βλάβης και την προστασία των καταναλωτών ενώ μπορεί να προβεί η ίδια στην ανάκληση του προϊόντος.
Σχεδίαση
«Η σχεδίαση είναι ένα εργαλείο για την υλοποίηση της καινοτομίας. Είναι δηλαδή, η διαδικασία της σύλληψης της ιδέας και η ανάπτυξη του πλάνου για ένα νέο ή σημαντικά βελτιωμένο προϊόν, υπηρεσία ή σύστημα που διασφαλίζει την καλύτερη σύνδεση με τις ανάγκες, προσδοκίες και ικανότητες με τον τελικό χρήστη ενώ λαμβάνει υπόψη την οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική βιωσιμότητα» (Προτάθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2009)
Κατασκευή
«Η κατασκευή είναι η διαδικασία κατασκευής μιας δομής ή υποδομής.Η κατασκευή διαφέρει από την παραγωγή, η οποία περιλαμβάνει μαζική παραγωγή παρόμοιων αντικειμένων χωρίς ορισμένο αγοραστή, ενώ η κατασκευή συνήθως λαμβάνει χώρα σε γνωστή τοποθεσία και πελάτη. Η κατασκευή ως βιομηχανία συνεισφέρει το 6-9% του ΑΕΠ των ανεπτυγμένων κρατών. Η κατασκευή ξεκινά με τον σχεδιασμό και τη χρηματοδότηση του έργου, συνεχίζοντας μέχρι την ολοκλήρωση και την παράδοση του.»
Σχεδίαση στη γραμμή παραγωγής και σε σχέση με την κατασκευή
«Κάθε βιομηχανική μονάδα οργανώνει τη γραμμή παραγωγής της ανάλογα με το είδος των προϊόντων που παράγει. Οι ειδικές συνθήκες και απαιτήσεις παραγωγής κάθε προϊόντος καθώς και η υπάρχουσα τεχνολογία, καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται τα επιμέρους τμήματα της παραγωγής, από την υποδοχή και αποθήκευση των πρώτων υλών έως τη διανομή του τελικού προϊόντος.» Με τον όρο σχεδίαση του προϊόντος μπορεί να αναφερόμαστε είτε στην συνολική και ολοκληρωμένη δημιουργία ενός προϊόντος είτε στη μοντελοποίηση του προϊόντος και στην μετέπειτα κατασκευή του.
Ειδικές ρυθμίσεις νομικής ευθύνης
Οι καταναλωτές συνιστούν μια αδύναμη ομάδα σε σχέση με τους κατασκευαστές των προϊόντων. Χρήζουν λοιπόν πληρέστερης προστασίας καθώς διαθέτουν περιορισμένα οικονομικά μέσα για την πρόσβαση στα δικαστήρια και τους είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αποδείξουν ότι έχουν εξαπατηθεί με οποιονδήποτε τρόπο.
Σύμφωνα με τον νόμο 2251/94 οι καταναλωτές πρέπει να προστατεύονται καθώς βρίσκονται σε μειονεκτική θέση σε σχέση με τους παραγωγούς και τις εταιρίες γι’αυτό το λόγο έχει δημιουργηθεί ο συγκεκριμένος νόμος καθώς και πολλές οργανώσεις υπεράσπισης των καταναλωτών (ένας καταναλωτής (μια μονάδα) δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μια κολοσσιαία εταιρία). Αντίστοιχα είναι δύσκολο να θεμελιωθεί αδικοπρακτική ευθύνη του σχεδιαστή γιατί το σχετικό άρθρο απαιτεί να έχει ζημιώσει τον καταναλωτή παράνομα και υπαίτια και είναι δυσκολο να αποδειχθεί η υπαιτιότητα του κατασκευαστή.
Η ασφάλεια των προϊόντων θα πρέπει να αξιολογείται σφαιρικά και να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στους ενδεχόμενους κινδύνους που μπορεί να φέρουν τα εξεταζόμενα προϊόντα σε ευπαθείς ομάδες όπως οι ηλικιωμένοι και τα παιδιά.
Τα προϊόντα που αρχικά προβλέπονταν αποκλειστικά για επαγγελµατική χρήση, αλλά στη συνέχεια εισήλθαν στην αγορά προϊόντων ευρείας κατανάλωσης, θα πρέπει να τηρούν τα απαιτούμενα μέτρα ασφαλείας καθώς ενδέχεται να παρουσιάσουν κινδύνους για την υγεία και την ασφάλεια των καταναλωτών.
Ελαττωματικά προϊόντα και κατασκευαστής
Την ευθύνη για το ελαττωματικό προϊόν φέρει ο κατασκευαστής εφόσον έχει προκληθεί βλάβη στον πελάτη(π.χ. θάνατος, σωματική βλάβη ή υλική ζημία σε προσωπικά σας αντικείμενα άνω των 500 ευρώ -ποινική ευθύνη)
Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή από τον κατασκευαστή όταν αναφερόμαστε σε τελικό προϊόν, σε εξαρτήματα που πρόκειται να ενσωματωθούν σε άλλο προϊόν και σε περίπτωση εισαγωγής ενός προϊόντος στην Ε.Ε προς μεταπώληση.
Σε περίπτωση που υπάρχουν πάνω από μία επιχειρήσεις, υπεύθυνες για την ασφάλεια ενός προϊόντος, η δικαστική δίωξη μπορεί να γίνει εναντίον οποιασδήποτε επιχείρησης αποφασίσει ο θιγόμενος πελάτης.
Εάν το προϊόν δεν λειτουργεί σωστά αλλά και αν δεν υπάρχουν γραπτώς στην Ελληνική γλώσσα ή με σύμβολα διεθνώς αναγνωρισμένα όλες οι πληροφορίες για την ασφαλή χρήση και συντήρηση του προϊόντος τότε αυτό κρίνεται ελαττωματικό.