cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεόφιλος Σεχίδης
Δίκη
Καταδικάστηκε σε πέντε φορές ισόβια. Μεταφέρθηκε στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων των Φυλακών Κορυδαλλού. Παρότι κατέθεσε αίτηση αποφυλάκισης από το 2016 αυτή δεν έγινε δεκτή από το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο (έχει το δικαίωμα να ασκεί μία αίτηση αποφυλάκισης κάθε χρόνο από τη συμπλήρωση ορισμένου αριθμού χρόνων στη φυλακή, κατά τα οριζόμενα από το άρθρο 105 του Ποινικού Κώδικα ).
Ιατρικές διαγνώσεις
Έπειτα από 5μηνη παρακολούθηση της συμπεριφοράς του Σεχίδη, επιστήμονες ψυχιατρικής συμπέραναν ότι ο Σεχίδης πάσχει από σχιζότυπη διαταραχή προσωπικότητας, χωρίς όμως να χρήζει περίθαλψης, και του καταλογίστηκε "πλήρης ευθύνη και επίγνωση των πράξεών του". Ωστόσο, τονίστηκε η οικογενειακή του κατάσταση, η οποία είχε ιδιαιτερότητες και είχε ως αποτέλεσμα ο Σεχίδης να έχει βιώσει πολύ δύσκολες καταστάσεις. Στις 2 Ιουνίου του 1992, ο Σεχίδης υποβλήθηκε σε αξονική τομογραφία, στην οποία φάνηκε ότι είχε εγκεφαλικές ανωμαλίες. Μετά τη φυλάκισή του, υποβλήθηκε στην ίδια εξέταση, φέροντας ξανά ως αποτέλεσμα "μη φυσιολογικά ευρήματα". Το 2010, ο ψυχίατρος του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών του Αττικού Νοσοκομείου, Γεώργιος Τζεφεράκος, δήλωσε ότι ο Σεχίδης πάσχει από σχιζοφρένεια, και όχι από σχιζότυπη διαταραχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κατά συρροή δολοφόνοι
Βιρτζίνια Λάιονς
Η Βιρτζίνια (Τζίννυ) Λάιονς (αγγλικά:Virginia V. Lyons, γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1944) είναι Αμερικανίδα πολιτικός της πολιτείας του Βερμόντ.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Η Λάιονς γεννήθηκε στο Όμπουρν της Νέας Υόρκης. Έλαβε πτυχίο στην Σχολή της Ζωολογίας από το Πανεπιστήμιο Ντρου (Drew University) της Νέας Υερσέης το 1966, μεταπτυχιακό στην διατροφική χημεία από το Πανεπιστήμιο Ράτγκερς (Rutgers University) της Νέας Υερσέης το 1968, και διδακτορικό στις Πολιτικές Επιστήμες και στη Διοίκηση από το Πανεπιστήμιο του Βερμόντ (University of Vermont). Είναι παντρεμένη με τον ιατρό Ρίτσαρντ Λάιονς με τον οποίο έχουν δύο κόρες. Μετακόμισε από το 1974 στο Ουίλλιστον του Βέρμοντ όπου και κατοικεί μέχρι σήμερα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στην αρχή της πολιτικής της σταδιοδρομίας, δραστηριοποιήθηκε σε θέματα που αφορούσαν στην τοπική της κοινωνία και την τοπική αυτοδιοίκηση της πόλης του Ουίλλιστον. Διετέλεσε μέλος του δημοτικού συμβουλίου (Board of selectmen) της πόλης του Ουίλλιστον, ειρηνοδίκης, αγρονόμος (fence viewer) και για πολλά χρόνια νομαρχιακή σύμβουλος στην Περιφερειακή Επιτροπή Σχεδιασμού του Κομητείας του Τσίττεντεν (Chittenden County Regional Planning Commission) στις θέσεις του αναπληρωματικού μέλος, του μέλος της επιτροπής ενημερωτικού σχεδιασμού (plan update committee) και του μέλους της επιτροπής νομοθετικής και οικονομικής ανάπτυξης (legislative and economic development committee). Από το 2000, και εν συνεχεία τα έτη 2002, 2004 και 2006 εκλέχθηκε ως μέλος της Γερουσίας του Βερμόντ με το Δημοκρατικό κόμμα, εκπροσωπώντας την Κομητεία του Τσίττεντεν.
Εθνική Οδός 14 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 14 (ΕΟ14) είναι εθνική οδός στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Συνδέει την πόλη της Δράμας με την Ξάνθη, ενώνοντας τους αντίστοιχους νομούς, μέσω Παρανεστίου και Σταυρούπολης.
14
Δροσοπηγή Ιωαννίνων
μικρογραφία|εναλλ.=Γεφύρι, Δροσοπηγή Κόνιτσας|Το γεφύρι της Δροσοπηγής στο Σαραντάπορο Η Δροσοπηγή είναι ένα ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις πλαγιές του υψώματος Ταμπούρι, επί της κοιλάδας του ποταμού Σαρανταπόρου, ανάμεσα στα δύο ψηλότερα βουνά της Πίνδου, τον Γράμμο και τον Σμόλικα, και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Ιωαννίνων. Ανήκει στον δήμο Κόνιτσας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 103 μόνιμοι κάτοικοι ενώ κατά την περίοδο του καλοκαιριού ο πληθυσμός αυξάνεται.
Γενικά στοιχεία
Μέχρι το 1955, ο οικισμός ονομαζόταν Κάντσικο. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και απολάμβανε ιδιαίτερα διοικητικά και εκκλησιαστικά προνόμια. Όντας ένα από τα ονομαζόμενα Μαστοροχώρια, ο οικισμός ανέδειξε αρκετούς τεχνίτες και οικοδόμους. Το 1895, υπαγόταν στον κασαμπά Κόνιτσας, εντός των ορίων του ομώνυμου καζά του σαντζακίου Ιωαννίνων.
Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, λεηλατήθηκε από άνδρες της ιταλικής μεραρχίας «Τζούλια» ενώ επί Κατοχής, πραγματοποιήθηκε επιδρομή και από γερμανικές δυνάμεις. Κατά τον Εμφύλιο, το Κάντσικο απετέλεσε πεδίο σκληρών συγκρούσεων μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών. Στα μεταπολεμικά χρόνια, ιδίως μετά το 1960, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αποχώρησε από το χωριό, κινούμενο προς τα αστικά κέντρα ( Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα κλπ ).
Διοικητικά, η Δροσοπηγή υπογόταν ως το 1997 στην επαρχία Κονίτσης. Έπειτα, βάση του σχεδίου «Καποδίστρια» συμπεριλήφθηκε στο δήμο Μαστοροχωρίων ενώ από το 2011 αποτελεί τμήμα του δήμου Κονιτσας.
Απέχει 45 χλμ από την Κόνιτσα, 100 από τα Ιωάννινα, 250 από την Θεσσαλονίκη και 535 από την Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Μαστοροχωρίων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Πάπας Γρηγόριος ΣΤ΄
Ο Γρηγόριος ΣΤ΄ υπήρξε Πάπας Ρώμης από το 1045 ως το 1046. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γιοχάνες Γρατιανός Πιερλεόνι (Johannes Gratianus Pierleoni). Δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο Αντίπαπα του 1012.
Πριν την σύντομη θητεία του στον παπικό θρόνο, ο Γρηγόριος ήταν καρδινάλιος και πρωτοπρεσβύτερος του ναού San Giovanni a Porta Latina στη Ρώμη. Το 1045 αγόρασε από τον νονό του Πάπα Βενέδικτο Θ΄ το παπικό αξίωμα έναντι 1.000 ασημένιων λιρών, παρότι ο ίδιος εναντιωνόταν στη σιμωνία. Την 1η Μαΐου 1045 εξελέγη Πάπας. Παρά ταύτα αργότερα ο Γρηγόριος και ο Βενέδικτος επέμειναν ότι ήταν οι νόμιμοι Πάπες. Καθώς την ίδια περίοδο είχε αναδειχθεί σε Πάπας και ο Σίλβεστρος Γ΄, υπήρχαν ταυτόχρονα τρεις Πάπες στην Ρώμη.
Οι περισσότεροι κληρικοί έμειναν πιστοί στον Γρηγόριο, ο οποίος ήθελε να βάλει τέλος στις καταχρήσεις της Εκκλησίας. Ο Γερμανός βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ συνεκάλεσε ωστόσο στις 20 Δεκεμβρίου του 1046 την Σύνοδο του Σούτρι, η οποία ανακήρυξε παράνομους και τους τρεις Πάπες και αντ'αυτών εξέλεξε στις 24 Δεκεμβρίου στη Ρώμη τον επίσκοπο του Μπάμπεργκ ως Πάπα Κλήμη Β΄.
Ο Γρηγόριος κατόπιν εξορίστηκε στην Κολωνία, όπου τον συνόδευε ένας νεαρός μοναχός με το όνομα Hildebrand, ο οποίος αργότερα έγινε ο Πάπας Γρηγόριος Ζ΄. Ο Γρηγόριος ΣΤ΄ πέθανε, πιθανότατα το Νοέμβρη του 1047, στην Κολωνία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα
Rock or Bust
Rock or Bust είναι ο τίτλος του 15ου στούντιο δίσκου του Αυστραλιανού Hard Rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 2 Δεκεμβρίου 2014 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Columbia". Στην πατρίδα του συγκροτήματος το άλμπουμ κυκλοφόρησε τέσσερις ημέρες νωρίτερα, στις 28 Νοεμβρίου.
Αυτός είναι ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος χωρίς τον Μάλκολμ Γιανγκ στην σύνθεση του, ο οποίος αποχώρησε για λόγους υγείας και αντικαταστάθηκε από τον ανεψιό του, Στίβι Γιανγκ.
Για την προώθηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε μία παγκόσμια περιοδεία, στην οποία γιορτάστηκαν τα σαράντα χρόνια από την δημιουργία του συγκροτήματος.
Το πρώτο σινγκλ του "Rock Or Bust" με τίτλο "Play Ball", κυκλοφόρησε στις 7 Οκτωβρίου, ενώ έχει γίνει γνωστό ότι το ομώνυμο κομμάτι θα αποτελούσε το δεύτερο σινγκλ του δίσκου και κυκλοφόρησε στις 19 Νοεμβρίου.
Το "Rock Or Bust" ανέβηκε στην τρίτη θέση των καταλόγων επιτυχιών και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Τραγούδια
1. Rock or Bust (A. Young, M. Young) - 3:04
2. Play Ball (A. Young, M. Young) - 2:47
3. Rock the Blues Away (A. Young, M. Young) - 3:24
4. Miss Adventure (A. Young, M. Young) - 2:57
6. Got Some Rock & Roll Thunder (A. Young, M. Young) - 3:22
7. Hard Times (A. Young, M. Young) - 2:44
8. Baptism by Fire (A. Young, M. Young) - 3:30
9. Rock the House (A. Young, M. Young) - 2:42
10. Sweet Candy (A. Young, M. Young) - 3:09
11. Emission Control (A. Young, M. Young) - 3:41
Βραβεύσεις
Rock or Bust (άλμπουμ)
Αυστραλία (ARIA Certification): Πλατινένιος
Αυστρία (IFPI Certification): Πλατινένιος
Γερμανία (BVMI Certification): Πλατινένιος
Νέα Ζηλανδία (RMNZ Certification): Χρυσός
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Ελβετία (IFPI Certification): Πλατινένιος
Σουηδία (GLF Certification): Χρυσός
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014 Κατηγορία:Άλμπουμ των AC/DC
Τολέδο
right|thumb|150px|Χάρτης της Ισπανίας και η θέση του Τολέδου Το Τολέδο είναι πόλη και δημοτικό διαμέρισμα της Ισπανίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, καθώς και της αυτόνομης κοινότητας Καστίλη-Λα Μάντσα. Βρίσκεται κεντρικά της χώρας, σε απόσταση 70 χιλιομέτρων από τη Μαδρίτη και επί της δεξιάς όχθης του ποταμού Τάγου. Από το 1986, περιλαμβάνεται στον κατάλογο των μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, ενώ στο παρελθόν (1085-1559) υπήρξε πρωτεύουσα της Ισπανικής αυτοκρατορίας, ισχυρό θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο. Σήμερα, μια ολόκληρη πόλη αποτελεί μουσείο ιστορίας και αρχιτεκτονικής.
Το Τολέδο ήταν φημισμένο για την παραγωγή των καλύτερων σπαθιών στη Δύση. Κατά το Μεσαίωνα, υπήρξε επίσης μεγάλο μεταφραστικό κέντρο, όπου σημαντικό μέρος της αρχαίας Ελληνικής γραμματείας μεταφέρθηκε από την Αραβική ανατολή στη Δύση, με μεταφράσεις από τα αραβικά στα λατινικά, κυρίως από εβραίους αλλά και άλλους γλωσσομαθείς.
Καταλαμβάνει συνολική έκταση 232 τετραγωνικών χιλιομέτρων και διαθέτει πληθυσμό 75.578 κατοίκων (2005). Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη λατινική ονομασία Toletum, δηλαδή πόλη με τείχη.
Στα αξιοθέατα της πόλης, που η Μαυριτανική όψη της διατηρείται μέχρι σήμερα, ανήκει ο γοτθικός καθεδρικός ναός, στην είσοδο της πόλης, που κτίσθηκε επί ναού του 6ου αιώνα και παρουσιάζει εντυπωσιακό συνδυασμό αρχιτεκτονικού ρυθμού. Χρονολογείται από το 1493, με έργα των Γκόγια και Δομήνικου Θεοτοκόπουλου.
Το περίφημο οχυρό του Αλκάθαρ γνωστότερο και ως Αλκαζάρ, είναι τετράγωνο οικοδόμημα με πύργους σε κάθε γωνία, που δεσπόζει από έναν λόφο στην πόλη. Το οχυρό αυτό παλιότερα αποτελούσε το ανάκτορο των Βασιλέων της Καστίλλης.
Κατά τον μεσαίωνα έως τα νεότερα χρόνια, το Τολέδο υπήρξε σημαντικό κέντρο παραγωγής σπαθιών και άλλων χειροποίητων καλλιτεχνημάτων.
Στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο (1936) το Τολέδο υπέστη μεγάλες καταστροφές. Σήμερα αποτελεί έδρα του Καθολικού Πριμάτου της Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Κατηγορία:Καστίλη-Λα Μάντσα
New Jewish Publication Society of America Version
Η μεταφραστική εργασία ξεκίνησε το 1962 και ολοκληρώθηκε το 1982. Η πρώτη πλήρης μονότομη έκδοση της μετάφρασης NJPS εκδόθηκε το 1985, ενώ το 1999 δόθηκε στη δημοσιότητα η έκδοση που περιλαμβάνει κατά στήλες το αγγλικό κείμενο και το μασοριτικό κείμενο, όπως εμφανίζεται στον Κώδικα του Λένινγκραντ (Leningrad Codex).
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Μεταφράσεις και αποδόσεις της Αγίας Γραφής
Μελέτης Ηλίας
Ο Μελέτης Ηλίας (γεν. 2 Μαρτίου 1980) είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Επίσης είναι και καθηγητής υποκριτικής, καθώς από την σεζόν 2018-2019 δίδαξε στην δραματική σχολή Ίασμος. Αξίζει να σημειωθεί ότι σπούδασε στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν». Διευκρινίζεται ότι το μικρό όνομα είναι Μελέτης και το επίθετο Ηλίας. Έγινε ευρέως γνωστός από το ρόλο του Σάββα Τριανταφύλλου στην οικογενειακή κωμική σειρά του Alpha TV Το σόι σου, όπου πρωταγωνίστησε από το 2014 μέχρι το 2019.
2000-2010: Θεατρικές δουλειές και η πρώτη συμμετοχή στην τηλεόραση
Αφότου αποφοίτησε από τη δραματική σχολή ξεκίνησε να εργάζεται αποκλειστικά στο θέατρο. Εκεί έλαβε μέρος σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις, με πιο χαρακτηριστικές τις συμμετοχές του στο αρχαίο δράμα Αίας τη σεζόν 2005-2006, Η τελευταία μάσκα τη σεζόν 2006-2007, Πέρσες την ίδια περίοδο στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, όπως επίσης και οι παραστάσεις Κασσάνδρα, Βασιλιάς Ληρ και Κάρμεν.
Το 2007 επιλέχθηκε από τη σκηνοθέτιδα Πηγή Δημητρακοπούλου για έναν από τους δευτεραγωνιστικούς ρόλους στη σειρά-εποχής Το 10 που βασιζόταν στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μ. Καραγάτση. Μετά το τέλος της σειράς δεν ακολούθησε κάποια άλλη τηλεοπτική συμμετοχή μέχρι Το σόι σου, ωστόσο το 2008 έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στη ταινία Το Φάντασμα.
2010-σήμερα: Η τηλεοπτική επιτυχία και οι κινηματογραφικές δουλειές
Ακολούθησαν και άλλες συμμετοχές στο θέατρο και συγκεκριμένα στις παραστάσεις Wonderland, Ο θάνατος του Δαντόν, Ερωτόκριτος, Ο επιθεωρητής και Πλούτος από το 2010 μέχρι το 2014. Το 2012 έκανε τη δεύτερη κινηματογραφική του δουλειά, στην ταινία μικρού μήκους It's ok my friend! έχοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το 2014, ύστερα από κάποια casting, επιλέχθηκε για τον ρόλο του Σάββα Τριανταφύλλου στην κωμική σειρά του Alpha Το σόι σου, που έκανε πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2014. Η συμμετοχή του στη σειρά τον έκανε ευρύτερα γνωστό στο κοινό, ενώ όπως δήλωσε ο ίδιος «''Πολύ έντονη αίσθηση έχω από τα πρώτα γυρίσματα που ήμουν τρομαγμένος και άπειρος με την κάμερα. Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα στα γυρίσματα, όπου δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ. Φοβόμουν μήπως το επόμενο πρωί δεν ξέρω τα λόγια, μήπως δημιουργήσω κάποιο πρόβλημα, γιατί οι ρυθμοί και οι χρόνοι σε ένα σίριαλ είναι πολύ διαφορετικοί από αυτούς που είχα μάθει εγώ στο θέατρο. Φοβόμουν ότι θα ήμουν το μεγάλο πρόβλημα του καναλιού! Όμως με την πολύτιμη βοήθεια των συναδέλφων το ξεπέρασα''». Η σειρά σημείωσε πολύ μεγάλη επιτυχία, ενώ η προβολή της συνεχίστηκε μέχρι το Ιούνιο του 2019, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της μετά από πέντε σεζόν και 307 επεισόδια, στα οποία τόσο ο ίδιος όσο και η συμπρωταγωνίστρια του Βάσω Λασκαράκη είχαν συνεχή παρουσία.
Παράλληλα με τη σειρά, συνέχισε και την παρουσία του στο θέατρο. Τη σεζόν 2014-2015 έπαιξε στις παραστάσεις Η ύπαρξη του Βόυτσεκ και Γράμματα αγάπης στον Στάλιν, ενώ ακολούθησαν οι παραστάσεις Άννα Καρένινα στο Εθνικό Θέατρο, Αδελφοί Καραμάζοφ, Για μια ανάσα, Το χαμένο πετράδι της γνώσης, Στέλιος Καζαντζίδης - Η ζωή του όλη και άλλες. Αξιοσημείωτη ήταν η παρουσία του τη σεζόν 2018-2019 στην παράσταση Οι Μάγισσες της Σμύρνης στο Θέατρο Παλλάς. Πέραν της παρουσίας του στο θέατρο, συμμετείχε και σε έργα στον κινηματογράφο. Το 2015 έλαβε μέρος στην ταινία μικρού μήκους Κβάντο. Το 2017 πρωταγωνίστησε στις ταινίες The Bachelor 2 και Τζαμάικα. Το 2018 ακολούθησε το τρίτο μέρος της ταινίας Bachelor, The Bachelor 3, στο οποίο είχε και πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο.
Μετά την ολοκλήρωση της πενταετούς διάρκειας της σειράς Το σόι σου, υπέγραψε και πάλι συμβόλαιο συνεργασίας με τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη μαύρη κωμωδία Κρατάς Μυστικό;. Εκεί τη σεζόν 2019-2020 υποδύθηκε τον Αριστείδη Μιχαλούδη, έναν παντρεμένο πατέρα που συνάπτει διάφορες εξωσυζυγικές σχέσεις, μπλέκοντας σε διάφορα μπερδέματα.
Τον Μάρτιο του 2020 έγινε γνωστό πως πρόκειται να πρωταγωνιστήσει στη νέα οικογενειακή σειρά εποχής της ΕΡΤ1 Τα Καλύτερά μας Χρόνια, μαζί με την Κατερίνα Παπουτσάκη. Εκεί από τον Οκτώβριο του 2020 μέχρι σήμερα υποδύεται τον Στέλιο Αντωνόπουλο εξιστορώντας τη ζωή μιας Ελληνικής οικογένειας στη συνοικία Γκύζη τις δεκαετίες του 1960, του 1970 και του 1980. Στις 2 Μαΐου του 2021 παρουσίασε μαζί με τη Τζένη Θεωνά το εορταστικό show της ΕΡΤ1 Το Καλύτερό μας Πάσχα στην prime time ζώνη του σταθμού.
Θεατρογραφία
{| class="wikitable" !Έτος !Τίτλος Παράστασης !Χώρος 2022-2023 Θέατρο Δημήτρης Χορν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Συστημική θεωρία (αρχαιολογία)
Η συστημική θεωρία δεν είναι εγγενής του γνωστικού πεδίου της αρχαιολογίας. Προέκυψε από το έργο του βιολόγου Λούντβιχ βον Μπερτάλανφι (Ludwig von Bertalanffy), το 1940, όταν προσπάθησε να διαμορφώσει μια θεωρία ικανή να ερμηνεύσει τις αλληλεπιδράσεις διαφορετικών μεταβλητών σε μια ποικιλία συστημάτων, χωρίς να έχει σημασία τι ακριβώς αντιπροσώπευαν αυτές οι μεταβλητές, (Bertallanfy 1969). Βάσει της λογικής του οποιοδήποτε σύστημα είναι δυνατόν να ειδωθεί ως σύνολο αλληλεπιδρώντων τμημάτων. Οι σχετικές επιδράσεις των τμημάτων ακολουθούν κανόνες που αν διατυπωθούν άπαξ, είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν για την περιγραφή του συστήματος ανεξαρτήτως της φύσης των περιεχομένων του, (Trigger, 2005:312).
Πρωτοπόροι
Ο αρχαιολόγος Κεντ Φλάνερι (Kent Flannery) πρωτόπόρησε σε αυτό το πεδίο με τη μελέτη του Archaeological Systems Theory and Early Mesoamerica (Αρχαιολογική συστημική θεωρία και πρώιμη Μεσοαμερική) (Flannery, 1968). Η συστημική θεωρία επέτρεψε στους αρχαιολόγους να διαχειρίζονται το αρχαιολογικό αρχείο με έναν εντελώς νέο τρόπο, αποδομώντας το στα βασικά πολιτισμικά του στοιχεία. Ο πολιτισμός είναι έννοια υποκειμενική, αλλά όταν τον διαχειρίζεται κανείς με τρόπο μαθηματικό, τότε τα αποτελέσματα είναι αναντίρρητα αντικειμενικά και αποτρέπουν οποιαδήποτε μορφή προκατάληψης, εκτός και αν υπάρχει πρόβλημα στην ίδια τη συστημική θεωρία.
Προβληματισμοί
Δυστυχώς οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν πως τις περισσότερες φορές δεν ήταν δυνατόν να χρησιμοποιήσουν τη συστημική θεωρία με αυστηρά μαθηματικό τρόπο. Παρόλο που παρείχε το κατάλληλο πλαίσιο για την περιγραφή των αλληλεπιδράσεων με όρους τύπων ανατροφοδότησης μέσα στο σύστημα, σπάνια υπήρχαν όλες οι ποσοτικές αξίες που απαιτεί η συστημική θεωρία στην πλήρη μορφή της, όπως παραδέχεται ο ίδιος ο Φλάνερι, (Flannery, 1968:85). Μακροσκοπικά η συστημική θεωρία ήταν λιγότερο χρήσιμη για την ερμηνεία της αλλαγής και περισσότερο για την περιγραφή της (Trigger, 1989:315). Η ελπίδα πως με την συστημική θεωρία θα ήταν δυνατόν να ερμηνευθεί ένα μεγάλο μέρος των πολιτισμικών κανονικοτήτων, ιδαίτερα στα πρώιμα στάδια της Διαδικαστικής Αρχαιολογίας αποδείχθηκε μάλλον υπεραισιόδοξη, (Trigger, 1989:316). Παρά τους παραπάνω προβληματισμούς, η συστημική θεωρία χρησιμοποιείται ακόμη για την περιγραφή των αλληλεπιδράσεων των μεταβλητών ενός πολιτισμικού συστήματος.
Αν μη τι άλλο η χρήση της συγκεκριμένης θεωρίας υπήρξε σημαντικό βήμα για την εμφάνιση της Νέας Αρχαιολογίας και πρόκληση για την πολιτισμική-ιστορική ερμηνευτική μέθοδο. Ήταν μια "απόδειξη" ότι η αρχαιολογία μπορούσε να είναι επιστημονική και αντικειμενική ως προς την ερμηνεία των ευρημάτων της, αποφεύγοντας τις παγίδες των υποκειμενικών θεωρήσεων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιολογία Κατηγορία:Συστημική θεωρία
Λουκάς Δούκας
thumb|250px|right|Προτομή του ποιητή [[Ιωάννης Πολέμης|Ιωάννη Πολέμη, Κήπος Ζαππείου, Αθήνα. Έργο Λουκά Δούκα (πρόπλασμα) και Ι. Κουλούρη (μεταφορά σε μάρμαρο).]] Ο Λουκάς Δούκας (1890 – 1925) ήταν γλύπτης, τηνιακής καταγωγής, ο οποίος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1890 και πέθανε το 1925 στο Μαρούσι Αττικής, σε ηλικία μόλις 35 ετών. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) της Αθήνας, κατά τα έτη 1905 – 1912, με καθηγητές τους Γεώργιο Βρούτο και Θωμά Θωμόπουλο.
Με το πέρας των σπουδών του επιστρατεύθηκε για τους Βαλκανικούς Πολέμους. Και ενώ ακόμη υπηρετούσε, πήρε το 1914 το πρώτο βραβείο του Αβερώφειου Διαγωνισμού για σπουδες στο Παρίσι. Πήγε όμως στη γαλλική πρωτεύουσα το 1919, τελειοποιώντας τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Ecole Superiere des Beaux Arts), όπου παρακολούθησε μαθήματα γλυπτικής με δάσκαλο τον Ζαν Μπουσέ (Jean Bousset).
Το 1925 διορίστηκε καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) της Αθήνας, αλλά μετά από μερικούς μήνες πέθανε, λόγω της σοβαρά κλονισμένης υγείας του από τις κακουχίες του πολέμου. Η θεματογραφία της καλλιτεχνικής δημιουργίας του Δούκα αποδίδεται, ως επί το πλείστον, με ακαδημαϊκή αντίληψη, τεχνική αρτιότητα και ρεαλισμό. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά έργα του περιλαμβάνονται: «Ο Κάιν», «Κεφαλή γέροντος φιλοσόφου», «Νεαρός Σάτυρος», «Βούλγαρος αιχμάλωτος», «Η Φόνισσα», «Γ. Μιστριώτης» κ. ά.
Δύο από τα πιο γνωστά υπαίθρια γλυπτά του Λουκά Δούκα, στημένα σε δημόσιους χώρους της Αθήνας, είναι:
Ο Λουκάς Δούκας συμμετείχε στις εκθέσεις του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών (1915, 1916, 1917). καθώς και στα Παρισινά Σαλόν των Γάλλων Καλλιτεχνών στα 1921, 1922 και 1923. Γλυπτά του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας και στο Μουσείο Τήνου.
Ντράζαν Γιέρκοβιτς
Ο Ντράζαν Γιέρκοβιτς (κροατικά: Dražan Jerković, 6 Αυγούστου 1936 – 9 Δεκεμβρίου 2008) ήταν Γιουγκοσλάβος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός και γνώρισε διεθνή καταξίωση σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο αναδεικνυόμενος δευτεραθλητής Ευρώπης το 1960 με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας, ενώ ήταν πρώτος σκόρερ τόσο σε εκείνη τη διοργάνωση, όσο και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962 (μαζί με άλλους πέντε παίκτες).
Καριέρα
Με την εθνική ομάδα αγωνίστηκε 21 φορές και σημείωσε 11 γκολ. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1960 σημείωσε τα δύο τελευταία γκολ στον συναρπαστικό ημιτελικό με τη Γαλλία (αποτέλεσμα 5–4) δίνοντας τη νίκη και την πρόκριση στην ομάδα του. Στον τελικό η Γιουγκοσλαβία ηττήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Ο Γιέρκοβιτς αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962 σημειώνοντας τέσσερα γκολ, ενώ η εθνική Γιουγκοσλαβίαθνς κατέλαβε την τέταρτη θέση. Αλλεπάλληλοι τραυματισμοί τον κόσμο υποχρεώσαν να αποχωρήσει από την ενεργό δράση σε ηλικία 30 ετών ακολουθώντας στη συνέχεια προπονητική καριέρα.
Θεωρείται από πολλούς ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που αναδείχθηκε από την Κροατία. Ήταν ο πρώτος προπονητής της Εθνικής Κροατίας μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1960 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Δροσερή Κέρκυρας
Η Δροσερή (παλαιότερη ονομασία - μέχρι 1962 - Λούστρα) είναι ορεινός οικισμός 24 κατοίκων (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 570 μέτρων περίπου, στα βόρεια του νησιού της Κέρκυρας, στις δυτικές πλαγιές του όρους Παντοκράτορας. Απέχει περίπου 30,1χλμ από την πόλη της Κέρκυρας και περίπου 9,5 χλμ από την Αχαράβη, εμπορικό και οικονομικό κέντρο της περιοχής, αλλά και έδρα του άλλοτε δήμου Θιναλίου. Μαζί με τους οικισμούς Εριβα (26 κ.), Στρινύλα (38 κ.), Πέραμα (0 κ.) και Πετάλεια (121 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Πεταλείας (209 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Για τα έτη από 1940 έως και 1991 η απογραφή αναφέρεται σε πραγματικό πληθυσμό και για τα 2001 και 2011 σε μόνιμο.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα ο οικισμός μαζί με τους οικισμούς Ερίβα (26 κ.), Στρινύλας (38 κ.), Πέραμα (0 κ.) και Πετάλεια (121 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Πεταλείας (209 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Δήμος Κρουσόβου
Ο Δήμος Κρουσόβου (Крушево ; Krushevë) είναι δήμος στο δυτικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Πελαγονίας. Κρούσοβο ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Κρουσόβου.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Κρουσόβου συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας
1983
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1983 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μαρία της Ορλεάνης, πριγκίπισσα του Λίχτενσταϊν
Η Πριγκίπισσα Μαρία του Λίχτενσταϊν (Prinzessin Marie vu Liechtenstein, γεννημένη ως Πριγκίπισσα Μαρία της Ορλεάνης Princesse Marie d'Orléans, 3 Ιανουαρίου 1959 -) είναι η κόρη του Πρίγκιπα Ερρίκου, Κόμη του Παρισιού και Δούκα της Γαλλίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1959 στο Μπουλόν-Μπιγιανκούρ της Γαλλίας και είναι το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Πρίγκιπα Ερρίκου, Κόμη του Παρισιού και Δούκα της Γαλλίας και της πρώτης συζύγου του Δούκισσας Μαρίας Θηρεσίας της Βυρτεμβέργης.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής της τα έζησε στο Παρίσι. Φοίτησε σε διάφορα ιδιωτικά σχολεία της Γαλλίας και της Γερμανίας. Η Μαρία αποφοίτησε από το Institut Catholique de Paris όπου απέκτησε πτυχίο Αγγλικής και Γερμανικής φιλολογίας. Έλαβε επίσης επαγγελματικό δίπλωμα μέσω των Γαλλο-Γερμανικών και Γαλλο-Αγγλικών εμπορικών επιμελητηρίων, καθώς και ένα DEUG στα γερμανικά.
Τον Σεπτέμβριο του 1988 η Μαρία γνώρισε τον Πρίγκιπας Γκουαντάκερ του Λίχτενσταϊν στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Ξανασυναντήθηκαν το Νοέμβριο του 1988 σε γάμο της Δούκισσας Ματθίλδης της Βυρτεμβέργης. Στις 11 Φεβρουαρίου 1989 ανακοίνωσαν τον αρραβώνα τους και στις 22 Ιουλίου 1989 τελέστηκε ο πολιτικός γάμος, ενώ στις 29 Ιουλίου τελέστηκε ο θρησκευτικός γάμος. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε πέντε παιδιά:
Η Μαρία είναι ανάδοχος της ινφάντα Μαρίας Φρανσίσκα της Πορτογαλίας και της πριγκίπισσας Θηρεσίας της Ορλεάνης.
Υβόννη (οργάνωση)
Η Υβόννη ήταν οργάνωση προς συλλογή πληροφοριών διοχετευόμενων στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής. Ιδρύεται τον Ιούνιο του 1944 σ' αντικατάσταση της οργάνωσης "Απόλλων". Ιδρυτής ήταν ο Ιωάννης Πελτέκης. Μετέχουν Κωνσταντίνος Μπενάκης, Γεώργιος Παππάς, Στέφανος Δούκας, Διονύσης Βέρος, Βασίλειος Τούσης, Ερρίκος Μοάτσος κ.ά.
Η Υβόννη αποτελούνταν από 350 με 700 άτομα, αριθμός που δεν μπορεί να εξακριβωθεί καθώς ο κάθε υποτομέας είχε οργανωτική αυτοτέλεια για λόγους ασφαλείας, ενώ κατά τους Βρετανούς θεωρούταν ως το πιο αξιόλογο δίκτυο πληροφοριών στην Ελλάδα με ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στον τομέα των ναυτικών και αεροπορικών πληροφοριών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις
Κία Μπάουμαν
Η Κορνελία "Κία" Μπάουμαν (Λατινικό αλφάβητο : Kea Bouman), (Άλμελο, 23 Νοεμβρίου 1903 - 17 Νοεμβρίου 1998), ήταν Ολλανδή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης, του Χόκεϊ επί χόρτου, του γκολφ, και Ολυμπιονίκης.
Κέρδισε τον τίτλο του απλού στο γαλλικό πρωτάθλημα του 1927, νικώντας στον τελικό την Αϊρίν Μπάουντερ Πίκοκ και νικήτρια στο διπλό το 1929 με συμπαίκτρια την Λίλι ντε Άλβαρεθ. Η Μπάουμαν ήταν η πρώτη, μέχρι στιγμής η μόνη, ολλανδή γυναίκα που κέρδισε ένα τουρνουά γκραντ σλαμ στο απλό.
Το 1923, το 1924, το 1925 και το 1926 κέρδισε τον τίτλο στο απλό στο ολλανδικό πρωτάθλημα. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στην αντισφαίριση. Στο απλό αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο ενώ ήταν τρίτη ολυμπιονίκης στο μεικτό με συμπαίκτη τον Χέντρικ Τιμέρ. .
Τον Οκτώβριο του 1927 η Μπάουμαν κέρδισε τον τίτλο του τουρνουά νοτιοδυτικού Ειρηνικού. Σύμφωνα με τον A. Wallis Myers της Daily Telegraph και του Daily Mail, ήταν No 8 στον κόσμο το 1927 και 1928.
Η Μπάουμαν είχε επιτυχία και σε άλλα αθλήματα. Ήταν πρωταθλήτρια στο γκολφ και έπαιξε για την εθνική ομάδα χόκεϊ επί χόρτου. Στις 27 Ιανουαρίου 1931 παντρεύτηκε τον Ir. Ο Tiedemann και εργάστηκε ως γεωλόγος στο Αλμέλο και στη συνέχεια μετεγκαταστάθηκε στις ολλανδικές ανατολικές Ινδίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ολλανδοί αθλητές του χόκεϊ επί χόρτου Κατηγορία:Ολλανδοί αθλητές του γκολφ Κατηγορία:Ολλανδοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολλανδοί επιστήμονες Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Εθνική Οδός 15 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 15 (ΕΟ15) είναι εθνική οδός στη Δυτική Μακεδονία. Συνδέει τα ελληνοαλβανικά σύνορα από το χωριό του Αγίου Γερμανού με την Εθνική Οδό 6 κοντά στην Καλαμπάκα. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής της περνάει από τις πόλεις των Γρεβενών, της Σιάτιστας και της Καστοριάς. Σχεδόν σε όλο της το μήκος έχει αντικατασταθεί από την Εγνατία Οδό και τον Αυτοκινητόδρομο 29. καθόλου|μικρογραφία|Η Εθνική Οδός 15 κοντά στα [[Γρεβενά. Πάνω υπάρχει γέφυρα της Εγνατίας Οδού.]]
Παραπομπές
15
Καλώδια δικτύωσης
Τα καλώδια δικτύωσης συνιστούν το βασικό υλικό δικτύωσης που χρησιμοποιείται για τη διασύνδεση μιας δικτυακής συσκευής με άλλη ή με άλλους υπολογιστές. Χρησιμοποιούνται διαφορετικοί τύποι καλωδίων, όπως ομοαξονικό καλώδιο, οπτική ίνα, ζεύγος συνεστραμμένων καλωδίων, ανάλογα με το μέγεθος, την τοπολογία και το φυσικό επίπεδο του δικτύου. Τις δικτυακές συσκευές μπορεί να τις χωρίζουν μερικά μέτρα (μέσω Ethernet) ή πρακτικά απεριόριστες αποστάσεις (μέσω των διασυνδέσεων που επιτρέπει το διαδίκτυο).
Συνεστραμμένο ζεύγος καλωδίων
Το συνεστραμμένο ζεύγος καλωδίων, το ευρέως διαδεδομένο πρότυπο “RJ-45” με το αρθρωτό κλιπ 8P8C είναι ένας τύπος καλωδίων, όπου ζεύγη καλωδίων συστρέφονται για να προσφέρουν θωράκιση από ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές από εξωτερικές πηγές ή άλλα ζεύγη καλωδίων. Αυτός ο τύπος καλωδίωσης χρησιμοποιείται σε οικιακά και εταιρικά τοπικά δίκτυα Ethernet. Χρησιμοποιείται τόσο σε κοντά καλώδια εντός ικριωμάτων όσο και για δομημένη καλωδίωση που καλύπτει τις ανάγκες ενός κτιρίου.
Ένα καλώδιο Ethernet 1 προς 1 είναι ένας τύπος συνεστραμμένου ζεύγους καλωδίων που χρησιμοποιείται για να συνδέσει απευθείας δύο δικτυακές συσκευές, οι οποίες θα μπορούσαν να συνδεθούν μέσω ενός μεταγωγέα, διανομέα ή ενός δρομολογητή, π.χ δύο υπολογιστές μέσω των καρτών δικτύου τους. Οι περισσότερες δικτυακές συσκευές υποστηρίζουν το πρότυπο Auto MDI-X, οπότε δεν παίζει ρόλο η χρήση απλού καλωδίου συνεστραμμένου ζεύγους ή 1 προς 1.
Ομοαξονικό καλώδιο
Τα ομοαξονικά καλώδια συνιστούν έναν αγωγό μετάδοσης και περιορίζουν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα εντός του καλωδίου, μεταξύ του κεντρικού μεταγωγού και της μόνωσης. Τα ομοαξονικά καλώδια μπορούν να λυγίσουν και να συστραφούν (μέχρι ενός ορίου) χωρίς πρόβλημα. Επίσης μπορούν να προσδεθούν σε αγώγιμα σώματα χωρίς κίνδυνο παρεμβολών. Το πρώιμο Ethernet, το 10BASE5 και το 10BASE2 βασίζονταν σε ομοαξονικά καλώδια.
Τα ομοαξονικά καλώδια χρησιμοποιούνται συνήθως ως καλώδια που συνδέουν τον δέκτη τηλεοπτικού σήματος με την κεραία. Παρόλα αυτά, οι νέες τεχνολογίες (όπως το πρότυπο ITU-T G.hn) ανοίγουν το πεδίο χρήσης ομοαξονικού καλωδίου για εφαρμογές οικιακής δικτύωσης υψηλών ταχυτήτων.
Γραμμές ρεύματος
Αν και τα σύρματα εναλλασσόμενου ρεύματος δεν έχουν σχεδιαστεί για εφαρμογές δικτύωσης, η τεχνολογία PLC (επικοινωνία βάσει γραμμών ρεύματος) επιτρέπει στα ίδια σύρματα να χρησιμοποιούνται για να διασυνδέσουν υπολογιστές, περιφερειακά ή άλλα δικτυωμένα καταναλωτικά προϊόντα. Το πρωτόκολλο HomePlug ήταν μια πρώιμη PLC τεχνολογία. To Δεκέμβριο του 2008, η ITU-T υιοθέτησε τη Σύσταση G.hn/G.9960 ως το πρώτο διεθνές πρότυπο για ευρυζωνικές επικοινωνίες βάσει αγωγών ρεύματος. Επιπλέον το G.hn προδιαγράφει τεχνικές επικοινωνιών βάσει των υπαρχόντων καλωδίων κατηγορίας 3 (CAT 3) που χρησιμοποιούνται από συσκευές τηλεφωνίας αλλά και βάσει ομοαξονικών καλωδίων που χρησιμοποιούνται από τηλεοπτικές συσκευές.
Οπτική ίνα
Η οπτική ίνα αποτελείται από ένα γυάλινο πυρήνα που περιβάλλεται από μια σειρά από στρώσεις μονωτικού υλικού. Η εγκατάσταση οπτικών ινών είναι πιο δαπανηρή από τα χάλκινα καλώδια, αλλά προσφέρει υψηλότερο ρυθμό μετάδοσης δεδομένων και μπορεί να καλύψει μεγαλύτερες αποστάσεις.Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι οπτικών ινών: μικρότερης εμβέλειας πολυτροπικές οπτικές ίνες και μεγαλύτερης εμβέλειας μονοτροπικές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υλικό δικτύωσης
Boeing F/A-18E/F Super Hornet
Το Boeing F/A-18E/F Super Hornet είναι μαχητικό αεροσκάφος σχεδιασμένο για αεροπλανοφόρα. Το F/A-18E είναι μονοθέσια έκδοση και το F/A-18F διθέσια έκδοση. Το αεροσκάφος είναι εξελιγμένη τεχνολογικά παραλλαγή του λίγο μικρότερου και πολύ επιτυχημένου F/A-18 Hornet. Το Super Hornet διαθέτει εσωτερικό πυροβόλο των 20mm και μπορεί να μεταφέρει μεγάλο εύρος πυραύλων αέρος αέρος, αέρος εδάφους και αέρος επιφανείας. Πρόσθετες ποσότητες καυσίμου μπορούν να αποθηκευτούν σε 5 επιπρόσθετες εξωτερικές δεξαμενές.
Το Super Hornet έκανε την πρώτη το πτήση 1995. Μαζική παραγωγή ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 1997 και μπήκε σε υπηρεσία στο Αμερικανικό Ναυτικό το 1999 αντικαθιστώντας το F-14 Tomcat. Το 2007 η Αυστραλιανή Αεροπορία επέλεξε το Super Hornet για να αντικαταστήσει τα γερασμένα F-111
Ανάπτυξη
Η Αμερικανική ναυτική αεροπορία αντιμετώπισε πολλά προβλήματα στις αρχές του 1990. Το πρόγραμμα A-12 Avenger II είχε σκοπό να αντικαταστήσει τα A-6 Intruders και Vought A-7 Corsair II μετά από σοβαρά προβλήματα ακυρώθηκε .Σε αυτή την περίοδο ήρθε και το τέλος του ψυχρού πολέμου κάτι που σήμαινε μείωση των  στρατιωτικών κονδυλίων. Ετσι το ναυτικό των ΗΠΑ αποφάσισε να αναβαθμίσει ένα ήδη υπάρχον σχέδιο σαν εναλλακτική λύση. Αυτό δεν ήταν άλλο από μια παραλλαγή του F/A-18 Hornet C/D. Το νέο αεροσκάφος είχε μεγαλύτερα φτερά, μεγαλύτερο φορτίο καύσιμου και νέους ισχυρότερους κινητήρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Αεροσκάφη Boeing Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Φάλαγγα (εμβατήριο)
Το εμβατήριο Φάλαγξ που έγραψε ο Σ. Σπάθης έχει ως ακολούθως:
Φοιτητής και στρατιώτης σαν το σύννεφο περνώ, είμαι δίκοπη νεότης αστραπή με κεραυνό!
Ρίχνει η Πούλια στ΄ άρματά μου μυστικές ακτίνες τρεις κι είναι αυτές το σύνθημά μου Πίστις, Λόγχη και Πατρίς!
Το εμβατήριο αυτό είχε γραφτεί το 1965 και κατέληγε σε «Πίστις Θρόνος και Πατρίς» χωρίς ευρεία διάδοση. Μετά την 21η Απριλίου 1967 υιοθετήθηκε ως εμβατήριο προπαίδευσης και μετά τον Ιούνιο του 1973 άλλαξε και η κατάληξή του σε Πίστις, Λόγχη και Πατρίς!
Κατηγορία:Εμβατήρια
Κόδρος (αντιστασιακή οργάνωση)
Ο Κόδρος ήταν Ελληνική φιλοβασιλική αντιστασιακή οργάνωση δολιοφθορών, κατασκοπείας και δικτύων διαφυγής που έδρασε κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής της Ελλάδας. Ιδρυτής της οργάνωσης ήταν ο Παναγιώτης Λυκουρέζος, μέλος της ομάδας που εξέδιδε την εφημερίδα «Ελληνικό Αίμα».
Ο Κόδρος ξεκίνησε να ενεργεί ως αντιστασιακή οργάνωση από τον Οκτώβριο του 1942. Λειτουργούσε με βάση εντολές από το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις
Ασκανιά Θήρας
Η Ασκανιά ή Ασκανία  είναι μικρή ακατοίκητη ηφαιστειογενής βραχονησίδα νοτιοδυτικά της Σαντορίνης, η οποία ανήκει στο σύμπλεγμα των νησιών Χριστιανά και διοικητικά ανήκει στο Τοπικό διαμέρισμα Θήρας του Δήμου Θήρας. Το υψηλότερο σημείο της είναι 168 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας με έκταση 0,257 τ.χλμ.
Η Ασκανιά απέχει περίπου ένα μίλι βορειοδυτικά από τη βραχονησίδα Εσχάτη και 4 στάδια (περίπου 740 μ.) νότιο-νοτιοανατολικά από τη Χριστιανή. Είναι η μεσαία βραχονησίδα της συστάδας. Η Ασκάνια ή Ασκανιά περικλείεται εγγύτατα από ξέρες. Στο μέσον και μόνο του διαύλου, μεταξύ αυτής και της Χριστιανής, το βάθος είναι μόλις 4 μέτρα, όπου και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Θήρας Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Ηλεκτρομαγνητικό πεδίο
Ηλεκτρομαγνητικό πεδίο είναι σύνθετο πεδίο που προκύπτει από την ταυτόχρονη παρουσία στον χώρο ενός ηλεκτρικού και ενός μαγνητικού πεδίου.
Το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο επεκτείνεται επ' άπειρον στο χώρο και περιγράφει τις ηλεκτρομαγνητικές αλληλεπιδράσεις. Είναι μια από τις θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις στη φύση (οι άλλες είναι η βαρύτητα, η ασθενής αλληλεπίδραση και η ισχυρή αλληλεπίδραση).
Από την πλευρά της κλασικής φυσικής, το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο παρατηρείται ως ένα συνεχές πεδίο, που προωθείται με κυματοειδή τρόπο, ενώ από την πλευρά της κβαντομηχανικής, το πεδίο είναι κβαντισμένο και αποτελείται από φωτόνια.
Πηγές ηλεκτρομαγνητικού πεδίου
Πηγές του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου είναι :
Ως προς φύση/υφή των σωματιδίων που αποτελούν πηγή των πεδίων
η φύση των σωματιδίων συνδέεται με την "υφή" του πεδίου, δηλαδή πόσο λεπτοφυές ή χονδροειδές είναι το πεδίο. Η υφή ενός Η/Μ πεδίου που παράγεται από την ταλάντωση ενός ηλεκτρονίου είναι αρκετά διαφορετική από την υφή ενός Η/Μ πεδίου, που παράγεται από την ταλάντωση ενός ατόμου ή μορίου ή ενός μοριακού συμπλέγματος.
Διακρίνουμε τα εξής πεδία :
Ως προς την ένταση των πεδίων
Διακρίνουμε τα πεδία σε :
Ως προς τη συχνότητα ή (το μήκος κύματος)
Διακρίνουμε τα πεδία σε :
Ως προς το σχήμα των πεδίων
Διακρίνουμε τα πεδία σε :
Ως προς την πηγή και τον τρόπο παραγωγής των πεδίων
Διακρίνουμε τα πεδία σε :
Ως προς τα αποτελέσματα επίδρασης του πεδίου στην ύλη
Διακρίνουμε τα πεδία σε :
Διαφορές τεχνητών και φυσικών ηλεκτρομαγνητικών πεδίων
Σε αντίθεση με τα φυσικά ηλεκτρομαγνητικά πεδία, τα τεχνητά πεδία (που γεννώνται είτε από ρευματοφόρους μεταλλικούς αγωγούς είτε από διάφορα απλά ή σύνθετα ηλεκτρονικά κυκλώματα και συστήματα) είναι σε γενικές γραμμές :
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητισμός
Ανθρώπινη εξέλιξη
Ανθρώπινη εξέλιξη, ή ανθρωπογένεση, ονομάζεται η διαδικασία της εξέλιξης κατά την οποία οι άνθρωποι (Homo s. sapiens) εμφανίζονται/εξετάζονται ως ξεχωριστό είδος σε σχέση με τις άλλες ανθρωπίδες, τους μεγάλους πιθήκους και τα πλακουντοφόρα θηλαστικά. Είναι το αντικείμενο της γενικότερης συστηματικής επιστημονικής αναζήτησης που προσπαθεί να κατανοήσει και να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο συνέβησαν αυτές οι αλλαγές. Η μελέτη της ανθρώπινης εξέλιξης περικλείει αρκετούς επιστημονικούς κλάδους, κυρίως όμως τη φυσική ανθρωπολογία και τη γενετική.
Ο όρος "άνθρωπος" όταν αναφέρεται στην ανθρώπινη εξέλιξη εννοεί το γένος Homo, όμως οι μελέτες τις ανθρώπινης εξέλιξης περιλαμβάνουν συνήθως και άλλα ανθρωποειδή, όπως είναι ο Αυστραλοπίθηκος, η εξελικτική πορεία του οποίου διαχωρίστηκε από αυτήν του ανθρώπινου γένους περίπου 2,3 εκατομμύρια χρονιά πριν, στην Αφρική. Οι επιστήμονες εκτιμούν πως οι άνθρωποι μοιράζονται τον τελευταίο κοινό τους πρόγονο με τους χιμπαντζήδες, οι οποίοι έζησαν περίπου 5-7 εκατομμύρια χρόνια πριν. Πολλά είδη και υποείδη του γένους Homo έχουν αφανιστεί. Μεταξύ όλων αυτών είναι και ο Homo erectus, ο οποίος έζησε στην Ασία, και ο Homo sapiens neanderthalensis ο οποίος έζησε στην Ευρώπη. Οι Αρχαϊκοί Homo sapiens εξελίχτηκαν περίπου 400.000 με 250.000 χρόνια πριν.
Η κυρίαρχη άποψη στον επιστημονικό χώρο σχετικά με την καταγωγή των ανατομικά σύγχρονων ανθρώπων ονομάζεται "Πέρα από την Αφρική" ("Out of Africa")   και υποστηρίζει πως ο Homo sapiens εξελίχτηκε στην Αφρική και μετακινήθηκε στις γύρω ηπείρους περίπου 50.000 με 100.000 χρόνια πριν, αντικαθιστώντας τους πληθυσμούς του Homo erectus στην Ασία και του Homo neanderthalensis στην Ευρώπη.
Ιστορία των Θεωριών
Η λέξη homo, το όνομα του βιολογικού γένους στο οποίο ανήκουν οι άνθρωποι, σημαίνει "άνθρωπος" στα Λατινικά. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως πρώτα από τον Κάρολο Λινναίο στα ταξινομικά του συστήματα. Η ετυμολογία της λέξης "άνθρωπος" έχει αποτελέσει πρόβλημα, και η ιστορική γλωσσολογία έχει καταλήξει σε δυο-τρεις πιθανές εκδοχές.
Ο Κάρολος Λινναίος και άλλοι επιστήμονες της εποχής του θεωρούσαν τους μεγάλους πιθήκους τους στενότερους συγγενείς του ανθρώπου χάρη στις μορφολογικές και ανατομικές τους ομοιότητες. Η δυνατότητα σύνδεσης της εξελικτικής πορείας των ανθρώπων με αυτή των πρώιμων πιθήκων έγινε δυνατή το 1859 με την έκδοση του Η καταγωγή των ειδών του Καρόλου Δαρβίνου. Στο βιβλίο αποδεικνύεται η διαδικασία της εξέλιξης νέων ειδών από παλαιότερα. Το βιβλίο του Δαρβίνου δεν αναφέρεται άμεσα στην ανθρώπινη εξέλιξη, αναφέροντας απλώς πως "θα ριχτεί φως στην καταγωγή του ανθρώπου και την ιστορία του".
Οι πρώτες αντιπαραθέσεις σχετικά με την ανθρώπινη εξέλιξη έγιναν μεταξύ του Τόμας Χάξλεϋ και του Ρίτσαρντ Όουεν. Ο Χάξλεϋ υποστήριξε πως ο άνθρωπος εξελίχθηκε από τους πιθήκους, χρησιμοποιώντας ως τεκμήριο διάφορες απεικονίσεις που παρουσίαζαν τις ομοιότητες των δύο ειδών, στο έργο του Αποδείξεις για τη Θέση του Ανθρώπου στη Φύση (Evidence as to Man's Place in Nature). Παρόλα αυτά, πολλοί υποστηρικτές του Δαρβίνου (όπως ο Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας και ο Κάρολος Λάιελ) αμφέβαλλαν για την ικανότητα της φυσικής επιλογής να δημιουργήσει όλες τις ψυχικές και ηθικές ευαισθησίες που υπάρχουν στον άνθρωπο. Ο Δαρβίνος όμως, στο έργο του The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex (1871), χρησιμοποίησε την εξέλιξη και τη σεξουαλική επιλογή για να περιγράψει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του ανθρώπου.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η έλλειψη ενδιάμεσων απολιθωμάτων. Μόλις το 1920 άρχισαν να εντοπίζονται τα πρώτα σχετικά απολιθώματα στην Αφρική. Το 1925, ο Ρέιμοντ Νταρτ ανακάλυψε τον Australopithecus africanus. Τυπικό είδος ήταν το Παιδί Taung (Taung Child), μία Αυστραλοπιθηκίνα που βρέθηκε σε μία σπηλιά. Τα απομεινάρια του παιδιού ήταν ένα άριστα διατηρημένο κρανίο, καθώς και η ενδοκρανιακή περιοχή του εγκεφάλου. Παρόλο που ο εγκέφαλος ήταν μεγέθους μόλις 410 cm³, το σχήμα του ήταν πιο σφαιρικό συγκριτικά με τον εγκέφαλο των γορίλων και των χιμπαντζήδων, και θύμιζε περισσότερο ανθρώπινο εγκέφαλο. Επίσης, το δείγμα είχε μικρούς κυνόδοντες, και ο σχηματισμός των οστών στην περιοχή της λεκάνης ήταν απόδειξη του διποδισμού. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά έπεισαν τον Νταρτ πως το Παιδί Taung ήταν ένας δίποδος ανθρώπινος πρόγονος, δηλαδή μία ενδιάμεση εξελικτική μορφή μεταξύ των ανθρώπων και των άλλων πιθήκων.
Η Ιστορία της ταξινόμησης των ανθρωποειδών άλλαξε πολλές φορές τον περασμένο αιώνα με την εύρεση νέων απολιθωμάτων και την ανάλυση των πληροφοριών. Συγκεκριμένα οι λεπτοφυείς Αυστραλοπιθηκίνες (gracile Australopithecine) πιστεύεται πως είναι πρόγονοι του γένους Homo, της ομάδας δηλαδή που ανήκει και ο σύγχρονος άνθρωπος. Οι Αυστραλοπιθηκίνες και οι Homo sapiens είναι μέλη της φυλής Ανθρωπίνοι. Πρόσφατα στοιχεία υποδεικνύουν πως οι Αυστραλοπιθηκίνες ήταν μία ομάδα με ποικίλους διαφορετικούς πληθυσμούς, και πως διάφορα είδη Αυστραλοπιθηκίνων όπως ο A. africanus μπορεί να μην ήταν άμεσοι πρόγονοι των ανθρώπων. Η επαναταξινόμηση των Αυστραλοπιθηκίνες διαχώρισε την ομάδα σε δύο γένη. Συγκεκριμένα οι λεπτοφυείς (gracile) πληθυσμοί τοποθετήθηκαν στο γένος Αυστραλοπίθηκος, ενώ οι εύρωστοι (robust) πληθυσμοί δημιούργησαν το γένος Παράνθρωποι. Οι επιστήμονες τοποθετούν τους ανθρώπους, τις Αυστραλοπιθηκίνες και τα σχετικά είδη στην ίδια οικογένεια με τους μεγάλους πιθήκους, τις Ανθρωπίδες.
''Σημείωση: 1e+06 χρόνια= 1 × 106 χρόνια= 1 εκατομμύριο χρόνια πριν
Εξέλιξη των Μεγάλων Πιθήκων
Η εξελικτική ιστορία των πρωτευόντων ανιχνεύεται μέχρι και 65 εκατομμύρια χρόνια πριν, και αποτελεί μία από τις παλαιότερες πορείες όλων των σωζόμενων πλακουντοφόρων θηλαστικών ομάδων. Το παλαιότερο γνωστό πρωτεύον θηλαστικό που έχει βρεθεί είναι ο Πλησιαδάπης (Plesiadapis), ο οποίος έζησε κυρίως στη Νότια Αμερική, και μετακινήθηκε στην Ευρασία και την Αφρική κατά την Παλαιόκαινο και Ηώκαινο εποχή.
Η εμφάνιση των σύγχρονων κλιμάτων σηματοδοτήθηκε από το σχηματισμό των πρώτων Ανταρτικών πάγων, κατά την πρώιμη Ολιγόκαινο εποχή, 30 εκατομμύρια χρόνια πριν. Ένα πρωτεύον που έζησε εκείνη την περίοδο ήταν ο Notharctus. Τα απολιθώματα του, που βρέθηκαν στη Γερμανία τη δεκαετία του 1980, χρονολογούνται στα 16,5 εκατομμύρια χρόνια πριν, περίπου 1,5 εκατομμύρια χρόνια παλαιότερα από άλλα απολιθώματα παρόμοια ειδών που εντοπίστηκαν στην Ανατολική Αφρική, γεγονός που αμφισβητεί την υπόθεση περί αποκλειστικής καταγωγής των ανθρώπινων προγόνων από την ήπειρο της Αφρικής.
Κατά την πρώιμη Μειόκαινο, 22 εκατομμύρια χρόνια πριν, πολλά είδη πρωτόγονων δενδρόβιων καταρρίνων από την Ανατολική Αφρική διένυσαν μία μεγάλη περίοδο βιολογικής διαφοροποίησης. Απολιθώματα 20 εκατομμυρίων ετών περιλαμβάνουν οστά του Victoriapithecus, μία από τις πρώτες μαϊμούδες του Παλαιού Κόσμου. Μερικά από τα γένη που πιστεύεται πως αποτέλεσαν πρόγονο των πιθήκων, και σχηματίζουν μία πορεία που καταλήγει στα 13 εκατομμύρια χρόνια πριν, είναι ο Proconsul, ο Rangwapithecus, ο Dendropithecus, ο Limnopithecus, ο Nacholapithecus, ο Equatorius, ο Nyanzapithecus, ο Afropithecus, ο Heliopithecus, και ο Kenyapithecus, όλοι από την Ανατολική Αφρική. Άλλες μη-κερκοπιθηκίδες της μέσης Μειόκαινου που έζησαν σε πιο μακρινές περιοχές, αποτελούν ο Otavipithecus που εντοπίστηκε σε σπηλιά στη Ναμίμπια, και οι Pierolapithecus και Dryopithecus από τη Γαλλία, την Ισπανία και την Αυστρία, γεγονός που αποδεικνύει την ύπαρξη μεγάλης ποικιλίας ανθρωποειδών σε ολόκληρη την Αφρική και την περιοχή της Μεσογείου. Ο Oreopithecus, απολιθώματα του οποίου εντοπίστηκαν στην Ιταλία, αποτελεί ένα από τα νεότερα ανθρωποειδή που έχουν εντοπιστεί και χρονολογείται στα 8 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Μοριακές έρευνες υποδεικνύουν πως η εξελικτική πορεία των γιββώνων (οικογένεια Hylobatidae) διαχωρίστηκε από αυτή των Μεγάλων Πιθήκων 18 με 12 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η ομάδα των ουρακοτάγκων (υποοικογένεια Ponginae) διαχωρίστηκε από τους υπόλοιπους μεγάλους πιθήκους 12 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Απόκλιση από την εξελικτική πορεία των άλλων Μεγάλων Πιθήκων
Άλλες ανθρωπίνες προσαρμόστηκαν πιθανότατα σε πιο ξηρά περιβάλλοντα, έξω από τη ζώνη του ισημερινού, όπως ακριβώς έκαναν και άλλα ζώα (οι αντιλόπες, οι ύαινες, τα γουρούνια, οι ελέφαντες και τα άλογα κ.α). Η ζώνη του ισημερινού συνεστάλη 8 εκατομμύρια χρόνια πριν. Αρκετά είδη που εξελίχτηκαν μετά το διαχωρισμό της εξελικτικής πορείας από τους χιμπαντζήδες είναι πλέον γνωστά. Τα κυριότερα είναι:
Το γένος Homo
Ο Homo sapiens είναι το μόνο σωζόμενο είδος του γένους Homo. Αν και πολλά αφανισμένα είδη Homo πιθανότατα υπήρξαν πρόγονοι του Homo sapiens, αρκετά είδη απλά συγγένευαν με το είδος, έχοντας εξελιχθεί προς διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν του Homo sapiens. Δεν υπάρχει ακόμα ομοφωνία σχετικά με το ποιες από αυτές τις ομάδες πρέπει να θεωρούνται ξεχωριστό είδος και ποιες υποείδος. Σε μερικές περιπτώσεις αυτό οφείλεται στην έλλειψη απολιθωμάτων, ενώ σε άλλες περιπτώσεις λόγω των μικρών διαφορών που ξεχωρίζουν ένα είδος στο γένος Homo.
H. Erectus Trigliensis
Ο Homo Erectus Trigliensis (Αρχάνθρωπος των Πετραλώνω)) εντοπίστηκε από τον Δρα Άρη.Ν.Πουλιανό και την επιστημονική του ομάδα (18/09/1960) στο σπήλαιο των Πετραλώνων στη Χαλκιδική, στην Ελλάδα. Εκτιμάται οτι έζησε 700.000 χρόνια πριν.
Η. habilis και Η. gautengensis
Ο Homo habilis έζησε περίπου 2,4 με 1,5 εκατομμύρια χρόνια πριν. Υπήρξε ένα από τα πρώτα μέλη του γένους Homo που έζησε στη Νότια και Ανατολική Αφρική στα τέλη της Πλειόκαινου ή στις αρχές της Πλειστόκαινου εποχής, 2,5–2 εκατομμύρια χρόνια πριν, όταν και εξελίχτηκε από τις Αυστραλοπιθηκίνες. Ο H. habilis είχε μικρότερους γομφίους και μεγαλύτερο εγκέφαλο από τις Αυστραλοπιθηκίνες, και κατασκεύαζε λίθινα εργαλεία και πιθανότατα και εργαλεία από οστά ζώων. Όντας μία από τις πρώτες ανθρωπίδες που εντοπίστηκαν, ο Homo habilis ονομάστηκε "επιδέξιος άνθρωπος" από τον Λούις Λεκεϋ, τον ερευνητή που τον ανακάλυψε, κυρίως λόγω της σχέσης του με τα λίθινα εργαλεία. Ορισμένοι επιστήμονες προτείνουν να επαναταξινομηθεί το συγκεκριμένο είδος έξω από το γένος Homo, και να προσδιοριστεί ως είδος του γένους Αυστραλοπίθηκος, λόγω της μορφολογίας του σκελετού του που καθιστούσε το είδος δενδρόβιο, σε αντίθεση με τον διποδισμό των άλλων ειδών Homo.