cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εποξική ρητίνη
Παραγωγή
Η παγκόσμια αγορά εποξικής ρητίνης αποτιμήθηκε σε περίπου 9,1 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το 2021 και προβλέπεται να αποφέρει έσοδα περίπου 14,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων μέχρι το 2028, πρόκειται να καταγράψει CAGR σχεδόν 6,8% κατά την περίοδο από το 2022 έως το 2028. Στην αγορά της εποξικής ρητίνης κυριαρχεί η περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, η οποία συνεισφέρει το 55,2% του συνολικού μεριδίου αγοράς. Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός και καταναλωτής παγκοσμίως, καταναλώνοντας σχεδόν το 35% της παγκόσμιας παραγωγής ρητίνης. Η παγκόσμια αγορά αποτελείται από περίπου 50–100 κατασκευαστές εποξικών ρητινών και σκληρυντικών. Στην Ευρώπη, περίπου 323.000 τόνοι εποξικής ρητίνης κατασκευάστηκαν το 2017, δημιουργώντας περίπου 1.055 εκατομμύρια ευρώ σε πωλήσεις. Η Γερμανία είναι η μεγαλύτερη αγορά εποξικών ρητινών στην Ευρώπη, ακολουθούμενη από την Ιταλία, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία, την Ολλανδία και την Αυστρία.
Αυτοί οι κατασκευαστές εποξικών προϊόντων που αναφέρονται παραπάνω συνήθως δεν πωλούν εποξικές ρητίνες σε μορφή που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μικρότερους τελικούς χρήστες, επομένως υπάρχει μια άλλη ομάδα εταιρειών που αγοράζει εποξικές πρώτες ύλες από τους μεγάλους παραγωγούς και στη συνέχεια συνθέτει (αναμιγνύει, τροποποιεί ή προσαρμόζει με άλλο τρόπο) εποξικά συστήματα από αυτές τις πρώτες ύλες. Αυτές οι εταιρείες είναι γνωστές ως «διαμορφωτές». Η πλειοψηφία των εποξικών συστημάτων που πωλούνται παράγονται από αυτούς τους παρασκευαστές και αποτελούν πάνω από το 60% της αξίας σε δολάρια της αγοράς εποξικών προϊόντων. Υπάρχουν εκατοντάδες τρόποι με τους οποίους αυτοί οι παρασκευαστές μπορούν να τροποποιήσουν τις εποξικές ουσίες—με την προσθήκη ορυκτών πληρωτικών (ταλκ, πυριτίου, αλουμίνας, κ.λπ.), προσθέτοντας ελαστικοποιητές, μειωτές ιξώδους, χρωστικές, πυκνωτικά, επιταχυντές, ενισχυτές πρόσφυσης κ.λπ. Αυτές οι τροποποιήσεις γίνονται για τη μείωση του κόστους, τη βελτίωση της απόδοσης και τη βελτίωση της ευκολίας επεξεργασίας. Ως αποτέλεσμα, ένας τυπικός παρασκευαστής πουλάει δεκάδες ή και χιλιάδες σκευάσματα — το καθένα προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις μιας συγκεκριμένης εφαρμογής ή αγοράς.
Κίνδυνοι υγείας
Οι υγρές εποξικές ρητίνες στην ακατέργαστη κατάστασή τους ταξινομούνται ως επί το πλείστον ως ερεθιστικές για τα μάτια και το δέρμα, καθώς και ως τοξικές για τους υδρόβιους οργανισμούς. Οι στερεές εποξειδικές ρητίνες είναι γενικά πιο ασφαλείς από τις υγρές εποξειδικές ρητίνες και πολλές είναι ταξινομημένες ως μη επικίνδυνα υλικά. Ένας ιδιαίτερος κίνδυνος που σχετίζεται με τις εποξικές ρητίνες είναι η ευαισθητοποίηση. Ο κίνδυνος έχει αποδειχθεί πιο έντονος στις εποξικές ρητίνες που περιέχουν εποξειδικά αραιωτικά χαμηλού μοριακού βάρους. Η έκθεση σε εποξικές ρητίνες μπορεί, με την πάροδο του χρόνου, να προκαλέσει αλλεργική αντίδραση. Η ευαισθητοποίηση συμβαίνει γενικά λόγω επανειλημμένης έκθεσης (π.χ. λόγω κακής υγιεινής εργασίας ή έλλειψης προστατευτικού εξοπλισμού) για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η αλλεργική αντίδραση εμφανίζεται μερικές φορές αρκετές ημέρες από την έκθεση. Η αλλεργική αντίδραση είναι συχνά ορατή με τη μορφή δερματίτιδας, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου η έκθεση ήταν υψηλότερη (συνήθως χέρια και πήχεις). Η χρήση εποξικών ουσιών είναι η κύρια πηγή επαγγελματικού άσθματος μεταξύ των χρηστών πλαστικών. Η ασφαλής απόρριψη χρειάζεται επίσης εξέταση, αλλά συνήθως περιλαμβάνει σκόπιμη σκλήρυνση για την παραγωγή στερεών αντί υγρών αποβλήτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανικά πολυμερή Κατηγορία:Ρητίνες Κατηγορία:Εποξείδια
Βαλαμάνδρι Τρικάλων
Το Βαλαμάνδριο ή Βαλαμάνδρι είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Το Βαλαμάνδρι βρίσκεται στον Θεσσαλικό κάμπο σε υψόμετρο 115 μέτρα, σε απόσταση περίπου 7 χλμ. Δ. από το κέντρο των Τρικάλων και 15 χλμ. ΒΑ. από την Πύλη (έδρα του δήμου). Βορειοανατολικά του χωριού περνάει ο Πηνειός ποταμός, νότια είναι ο Παραπόταμος με τον Πορταϊκό ποταμό, νοτιοδυτικά η Κάτω Ελάτη και βορειοδυτικά η Φωτάδα. Αναφέρεται, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Πιαλίων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Παραπόταμο και τη Λιλή αποτελούν την κοινότητα Παραποτάμου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πινδέων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 115 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Νικολάι Κιμπάλτσιτς
Ο Νικολάι Ιβάνοβιτς Κιμπάλτσιτς (Николай Иванович Кибальчич, Микола Іванович Кибальчич, Никола Кибалчић , Mykola Ivanovych Kybalchych; 19 Οκτωβρίου 1853 – 3 Απριλίου 1881) ήταν Ρώσος επαναστάτης Ουκρανο-Σερβικής καταγωγής, που συμμετείχε στη δολοφονία του Τσάρου Αλέξανδρου Β' ως ο κύριος εμπειρογνώμονας εκρηκτικών για το Ναρόντναγια Βόλια (η Λαϊκή Βούληση) και ήταν επίσης πρωτοπόρος πυραύλων. Ήταν μακρινός ξάδερφος του επαναστάτη Βίκτορ Σερζ.
Νεανικά χρόνια
Γεννημένος στο Κόροπ, Κρολεβέτσκι Ουγιέζντ, Κυβερνείο Τσερνίγκοφ (σημερινή Ουκρανία) το 1853 σε οικογένεια κληρικών, Ο Κιμπάλτσιτς ήταν γιος ενός ορθόδοξου ιερέα της ενορίας. Μπήκε σε γυμνάσιο το 1864 αλλά αργότερα έγινε δεκτός σε ιεροσπουδαστήριο. Αλλά επέστρεψε στο γυμνάσιο και το τελείωσε με ένα ασημένιο μετάλλιο αρκετά χρόνια αργότερα.
Το 1871 μπήκε στο Ινστιτούτο Μηχανικών Σιδηροδρόμων της Αγίας Πετρούπολης και το 1873 μπήκε στη Στρατιωτική Αυτοκρατορική Ιατρική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης, για να σπουδάσει ιατρική και εργάστηκε σε πειράματα παλμικής προώθησης πυραύλων.
Βιογραφία
Τον Οκτώβριο του 1875, ο Κιμπάλτσιτς συνελήφθη, επειδή δάνεισε ένα απαγορευμένο βιβλίο σε έναν αγρότη. Πέρασε 3 χρόνια στη φυλακή πριν καταδικαστεί σε φυλάκιση 2 μηνών.
Συνέχισε την ένταξή του στη Ναρόντναγια Βόλια το 1878, και έγινε ο κύριος ειδικός τους στα εκρηκτικά. Τον Μάρτιο του 1881, κατηγορήθηκε για συμμετοχή στη δολοφονία του Αλέξανδρου Β'.
Καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας από τις 28 Φεβρουαρίου έως την 1η Μαρτίου, ο Νικολάι και οι βοηθοί του - ο υπολοχαγός του στόλου Σουχνάνοφ και ο Μκιχαήλ Γκρατσφέσκι- δούλευαν χωρίς ανάπαυση προετοιμάζοντας τις οβίδες των πυραύλων. Τα μέλη της Θέλησης του Λαού έπρεπε να είναι γρήγορα. Ο Αντρέι Ζελιάμποφ, ο οποίος επρόκειτο να κατευθύνει τους εκτοξευτές πυραύλων σε μια απόπειρα κατά της ζωής του αυτοκράτορα Αλέξανδρου Β', είχε συλληφθεί στις 27 Φεβρουαρίου. Αν ο Τσάρος επιζούσε από την έκρηξη, ο Ζελιάμποφ θα τον σκότωνε με ένα στιλέτο. Η σύλληψη του Ζελιάμποφ την παραμονή της απόπειρας δολοφονίας προκάλεσε μια πλήρη έκπληξη, αν και τον Φεβρουάριο είχαν εμφανιστεί ανησυχητικές φήμες ότι η αστυνομία έκανε κάτι. Το σχέδιο βρισκόταν σε κίνδυνο. Δεν υπήρχε κανείς να προειδοποιήσει τους ανθρώπους της Ναρόντναγια Βόλια. Ο Νικολάι Κλετότσνικοφ, βοηθός του αρχειοφύλακα του Τρίτου Τμήματος (Ασφάλειας), που έφερε το Τάγμα του Αγίου Στανισλάβ, ο οποίος είχε προειδοποιήσει συχνά τους Ναρόντνικους για τους κινδύνους συγκέντρωσης, είχε συλληφθεί στα τέλη Ιανουαρίου.
Μέχρι το πρωί της 1ης Μαρτίου τέσσερα βλήματα ήταν έτοιμα. Ένας από αυτούς σκότωσε τον Αλέξανδρο Β' την 1η Μαρτίου 1881, στο ανάχωμα του καναλιού Γιεκατερινίνσκι στην Αγία Πετρούπολη. Ο Κιμπάλτσιτς συνελήφθη στις 17 Μαρτίου.
Στις 26 Μαρτίου, ο στρατηγός Κομάροφ, Αρχηγός του Τμήματος Χωροφυλακής, ενημέρωσε το Αστυνομικό Τμήμα: «Σύμφωνα με το αίτημα του Νικολάι Κιμπάλτσιτς, γιου του ιερέα, ο οποίος κατηγορείται για εσχάτη προδοσία, έχω την τιμή να παρουσιάσω το σχέδιο του μια αεροναυπηγική συσκευή».
Η συνοπτική αναφορά που γράφτηκε στην έκθεση έλεγε: «Το να κατατεθεί ο φάκελος της 1ης Μαρτίου και να δοθεί στους επιστήμονες για εξέταση τώρα, δύσκολα θα ήταν σκόπιμο, δεδομένου ότι αυτό μπορεί να προκαλέσει πολλές άσκοπες συζητήσεις. Το σχέδιο του Κιμπάλτσιτς τοποθετήθηκε σε ένα φάκελο, σφραγίστηκε και αρχειοθετήθηκε. Ο εφευρέτης ενημερώθηκε ότι το σχέδιό του θα παραδοθεί στους επιστήμονες για εξέταση.
Ζητώ επίσης από την Εξοχότητά σας την άδεια για μένα, πριν πεθάνω, να συναντηθώ με όλους τους συντρόφους μου στη δίκη ή τουλάχιστον με τον Ζελιάμποφ και την Περόφσκαγια». Όλα τα αιτήματα αγνοήθηκαν.
Εκτέλεση και κληρονομιά
Στις 7:50 το ηλιόλουστο ανοιξιάτικο πρωινό της 3ης Απριλίου, δύο «άρματα της ντροπής» με τους καταδικασμένους κρατούμενους βγήκαν από το σπίτι της κράτησης στην οδό Σπαλέρναγια. Ο Ζελιάμποφ ήταν στο πρώτο και στο πλευρό του ο Ρισάκοφ, ο οποίος είχε πετάξει την πρώτη βόμβα στο όχημα του Αλέξανδρου Β' και στη συνέχεια πρόδωσε τους συντρόφους του κατά την ανάκριση. Στο δεύτερο ήταν οι Κιμπάλτσιτς, Περόφσκαγια και Μιχαήλοφ. Τα χέρια και τα πόδια του καταδικασμένου ήταν δεμένα στα καθίσματα. Ο καθένας είχε στο στήθος του μια μαύρη πλάκα με την άσπρη επιγραφή: «Βασιλοκτονία».
Στις 9:21 π.μ. ο δήμιος αφαίρεσε το σκαμνί από κάτω από τα πόδια του Κιμπάλτσιτς. Μετά από αυτόν εκτελέστηκαν οι Μιχαήλοφ, Περόβσκαγια, Ζελιάμποφ και Ρυσάκοφ.
Έτσι, ο Κιμπάλτσιτς και οι άλλοι συνωμότες της Ναρόντναγια Βόλια, συμπεριλαμβανομένων των Σοφία Περόφσκαγια, Αντρέι Ζελιάμποφ, Νικολάι Ρισάκοφ και Τιμοφέι Μιχαΐλοφ, απαγχονίστηκαν στις 3 Απριλίου 1881.
Η μοίρα της εφεύρεσης, που αναφέρεται στην τελευταία επιστολή του Κιμπάλτσιτς, αποδείχθηκε τόσο τραγική όσο αυτή του 27χρονου δημιουργού της. Το σχέδιο του Κιμπάλτσιτς θάφτηκε στα αρχεία του αστυνομικού τμήματος, αλλά οι αρχές του τσάρου απέτυχαν να παραδώσουν το όνομα του εφευρέτη και την ιδέα του στη λήθη. Η δίκη και η εκτέλεση των μελών της Ναρόντναγια Βόλια είχε μεγάλες επιπτώσεις σε όλο τον κόσμο. Πολλά ειπώθηκαν και γράφτηκαν για το σχέδιο του Κιμπάλτσιτς στο εξωτερικό και κάθε είδους εικασίες έγιναν για την ουσία της εφεύρεσης και τη μετέπειτα μοίρα της. Το 1917, ο Νικολάι Ρίνιν ανακάλυψε ξανά το χειρόγραφο στα αρχεία και δημοσίευσε μια αναφορά του το 1918 στο ιστορικό περιοδικό Byloye (Былое, Το Παρελθόν).
Το 1891, παρόμοιες ιδέες αναπτύχθηκαν ανεξάρτητα από τον Γερμανό μηχανικό Χέρμαν Γκάνσβιντ. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Στανίσουαφ Ούλαμ πρότεινε ένα σχέδιο πυρηνικής προώθησης με παλμούς, που μελετήθηκε στο Project ORION.
Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση τίμησε τον πρωτοπόρο του πυραύλου ονομάζοντας έναν κρατήρα στο φεγγάρι, τον κρατήρα του Κιμπάλτσιτς (Kibal'chich). Βρίσκεται στις 3,0° Β 146,5° Δ, στην μακρινή πλευρά της Σελήνης.
Τελική επιστολή
«Εγώ, ο Νικολάι Κιμπάλτσιτς, γράφω αυτό το σχέδιο στη φυλακή, ενώ απομένουν αρκετές μέρες πριν την εκτέλεσή μου. Πίστεψα στην πρακτικότητα της ιδέας μου και αυτή η πεποίθηση με συντηρεί στη φρικτή κατάστασή μου από επιστήμονες και ειδικούς, που δείχνουν ότι η ιδέα μου είναι εφαρμόσιμη, θα νιώθω χαρούμενος γνωρίζοντας ότι έχω προσφέρει τεράστια υπηρεσία στη χώρα μου και στην ανθρωπότητα. Τότε θα συναντήσω ήρεμα τον θάνατο, γνωρίζοντας ότι η ιδέα μου δεν θα πεθάνει μαζί μου, αλλά θα παραμείνει με την ανθρωπότητα για την οποία ετοιμάστηκα να θυσιάσω τη ζωή μου. Γι' αυτό προσεύχομαι σε όσους επιστήμονες θα εξετάσουν το σχέδιό μου να το αντιμετωπίσουν με τη μέγιστη σοβαρότητα και καλή πίστη και να με ενημερώσουν για την απάντησή τους το συντομότερο δυνατό.
Πρώτα και κύρια, πρέπει να σημειώσω ότι, όταν ήμουν ελεύθερος, δεν είχα χρόνο να επεξεργαστώ λεπτομερώς το σχέδιό μου και να αποδείξω τη σκοπιμότητά του μαθηματικά. Τώρα, φυσικά, μου είναι αδύνατο να αποκτήσω τα απαραίτητα υλικά για αυτό. Κατά συνέπεια, αυτό το έργο της τεκμηρίωσης του σχεδίου μου με μαθηματικούς υπολογισμούς θα πρέπει να γίνει από εκείνους τους ειδικούς στα χέρια των οποίων το σχέδιό μου θα βρει τον δρόμο του.
Εξάλλου, δεν είμαι εξοικειωμένος με τη μάζα παρόμοιου σχεδιασμού, που έχουν εμφανιστεί τελευταία. Δηλαδή, γνωρίζω την ιδέα πίσω από αυτά τα σχέδια, αλλά δεν είμαι εξοικειωμένος με τον τρόπο με τον οποίο οι εφευρέτες ελπίζουν να τα πραγματοποιήσουν. Από όσο ξέρω, ωστόσο, η ιδέα μου δεν έχει προταθεί ακόμη από κανέναν άλλον.
Στη σκέψη μου για μια αεροναυτική μηχανή έχω επικεντρωθεί κυρίως σε αυτό το ερώτημα: ποια δύναμη πρέπει να ασκηθεί, για να τεθεί σε κίνηση μια τέτοια μηχανή; Κατά τη γνώμη μου, καίει σιγά σιγά εκρηκτικές ουσίες, που μπορούν να προσφέρουν μια τέτοια δύναμη.
Στην πραγματικότητα, η καύση της εκρηκτικής ουσίας έχει ως αποτέλεσμα μια συγκριτική ταχύτητα σε μεγάλες ποσότητες αερίων, που διαθέτουν τεράστια ενέργεια κατά τη στιγμή του σχηματισμού τους. Μπορεί όμως κανείς να χρησιμοποιήσει την ενέργεια των αερίων, που σχηματίζεται από την εκρηκτική ανάφλεξη, για να εκτελέσει εργασίες οποιασδήποτε διάρκειας; Αυτό είναι δυνατό μόνο εάν η τεράστια ενέργεια της εκρηκτικής καύσης, αντί να διαρκέσει στιγμιαία, θα δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια μιας περισσότερο ή λιγότερο παρατεταμένης χρονικής περιόδου».
Κληρονομιά
Στο τεύχος Απριλίου 1918 του περιοδικού Byloye, ο Νικολάι Ρίνιν δημοσίευσε την περιγραφή του Κιμπάλτσιτς για ένα επανδρωμένο, πυραυλοφόρο πλοίο, από την τελευταία του επιστολή. Η επιστολή είχε κατατεθεί στα αρχεία της αστυνομίας μέχρι που ο Ρίνιν το αλείευσε, αφού άκουσε φήμες για το σχέδιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι εφευρέτες Κατηγορία:Ρώσοι επιστήμονες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μπρέιντι Κόρμπετ
Ο Μπρέιντι Κόρμπετ (1988) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός.
Έχει συμμετάσχει σε ταινίες σκηνοθετών όπως ο Μίχαελ Χάνεκε, ο Γκρεγκ Αράκι, ο Ολιβιέ Ασαγιάς και ο Λαρς φον Τρίερ.
Το 2015 κυκλοφόρησε το πρώτο έργο που έχει σκηνοθετήσει και γράψει ο ίδιος, το The Childhood of a Leader, που κέρδισε στο 72o Φεστιβάλ της Βενετίας το Βραβείο Λουίτζι Ντε Λαουρέντις και το Βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη του τμήματος Ορίζοντες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αθηρίς
Η αθηρίς (Atheris) είναι γένος από δηλητηριώδη φίδια της υποοικογένειας της οχιάς, που βρίσκονται μόνο στην τροπική υποσαχάρια Αφρική, με πολλά είδη να έχουν απομονωμένες και κατακερματισμένες γεωγραφικές κατανομές εξαιτίας του περιορισμού τους στις ζούγκλες. Ως αποτέλεσμα συγκλίνουσας εξελίξεως, εμφανίζουν πολλές ομοιότητες με δενδρόβια είδη της διαφορετικής υποοικογένειας του κροταλία, που ζουν στην Ασία και τη Νότια Αμερική. Σήμερα αναγνωριζονται 17 είδη του γένους.
Περιγραφή
Οι αθηρίδες είναι σχετικώς μικρά φίδια, με τα ενήλικα να έχουν συνολικό μήκος που κυμαίνεται από 55 cm στο είδος Atheris katangensis μέχρι 78 cm το πολύ στο A. squamigera.
Η κεφαλή είναι ευρεία και τριγωνική σε όλα είδη, και ξεχωρίζει καθαρά από τον λαιμό. Ο ρινικός κάνθος είναι διακρίνεται επίσης καθαρά, ενώ το ρύγχος είναι ευρύ. Οι οφθαλμοί είναι σχετικώς μεγάλοι, με ελλειψοειδείς κόρες.
Το σώμα είναι λεπτό και ελαφρώς πεπλατυσμένο. Οι ραχιαίες φολίδες αλληλοεπικαλύπτονται και φέρουν έντονη γραμμική εξόγκωση. Στο μέσο του σώματος υπάρχουν 14 έως 36 σειρές ραχιαίων φολίδων. Υπάρχουν από 133 έως 175 στρογγυλευμένες κοιλιακές φολίδες. Οι υποουραίες φολίδες είναι μονές και 38 έως 67 τον αριθμό. Η ουρά είναι ισχυρά συλληπτήρια και μπορεί να στηρίξει το σώμα όταν κρέμεται από ένα κλαδί.
Τα φίδια του γένους έχουν μεγάλη ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων, συχνά ακόμα και μέσα στο ίδιο είδος. Ιδίως τα είδη A. ceratophora και A. squamigera παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλομορφία.
Πηγές
Αθηρις
Εκλογές στη Γρενάδα
Στη Γρενάδα διεξάγονται εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων. Γενικές εκλογές έγιναν το 1869, το 1925, το 1951, 1954, 1957, 1961, 1962, 1967 και 1972 πριν την ανεξαρτησία. Το πρώτο δημοψήφισμα στην ιστορία της χώρας διεξήχθη το 2016.
Σχέσεις Αυστραλίας-Καζακστάν
Οι σχέσεις Αυστραλίας-Καζακστάν είναι οι εξωτερικές σχέσεις μεταξύ της Αυστραλίας και του Καζακστάν. Τα δύο έθνη σύναψαν διπλωματικές σχέσεις στις 22 Ιουνίου 1992. Η Αυστραλία είναι διαπιστευμένη στο Καζακστάν από την πρεσβεία της στη Μόσχα της Ρωσίας. Το Καζακστάν είναι διαπιστευμένο στην Αυστραλία από την πρεσβεία του στη Σιγκαπούρη και διατηρεί ένα γενικό προξενείο στο Σίδνεϊ.
Εκλογές στη Γρενάδα
Πρόσφατες εκλογές (2022)
Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα τον Ιούνιο του 2022.
1976
Οι πρώτες γενικές εκλογές μετά την ανεξαρτησία της χώρας από το Ηνωμένο Βασίλειο διεκδίκησαν στις 7 Δεκεμβρίου 1976. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη του Ενωμένου Εργατικού Κόμματος της Γρενάδας του Έρικ Γκέρι, ο οποίος κέρδισε τις 9 από τις συνολικά 15 έδρες έναντι της αντιπολιτευόμενης Λαϊκής Συμμαχίας και του Ενωμένου Λαϊκού Κόμματος. Ωστόσο, οι εκλογές επισκιάστηκαν από νοθεία και χαρακτηρίστηκαν νόθες και από τους διεθνείς παρατηρητές, καθώς η μυστικά αστυνομία του Γκέρι, γνωστή ως η Συμμορία της Μαγκούστας, απειλούσαν την αντιπολίτευση. Η προσέλευση ήταν 65,2%.
Σχέσεις Αυστραλίας-Καζακστάν
Πολιτικές σχέσεις
Η Αυστραλία είναι η δεύτερη χώρα μετά τη Νέα Ζηλανδία στην Ωκεανία, που αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Καζακστάν το 1991. Μια αυστραλιανή πρεσβεία άνοιξε στο Αλμάτι το 1995, ωστόσο, έκλεισε το 1999 λόγω περιορισμών του προϋπολογισμού. Ο Πρέσβης του Καζακστάν στην Αυστραλία διαμένει στη Σιγκαπούρη. Το 2015, το Καζακστάν άνοιξε ένα γενικό προξενείο στο Σίδνεϊ.
Εκλογές στη Γρενάδα
1976
Έπειτα από τρία χρόνια ο Γκέρι ανατράπηκε από το Νέο Κίνημα Κοσμημάτων, κίνηση που υποστηρίχθηκε από την πλειοψηφία του κόσμου.
Σχέσεις Αυστραλίας-Καζακστάν
Πολιτικές σχέσεις
Έχουν πραγματοποιηθεί πολλές επισκέψεις υψηλού επιπέδου μεταξύ της Αυστραλίας και του Καζακστάν. Ο πρώην πρωθυπουργός του Καζακστάν, Σεργκέι Τερεστσένκο, επισκέφθηκε την Αυστραλία το 1993. Ο Γενικός Κυβερνήτης της Αυστραλίας, Μπιλ Χέιντεν, επισκέφθηκε το Καζακστάν το 1994 και ο Πρόεδρος του Καζακστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ επισκέφθηκε την Αυστραλία το 1996.
Το 2010, ο Αυστραλός υπουργός Εξωτερικών, Κέβιν Ραντ, επισκέφθηκε την Αστάνα για να συμμετάσχει στη Σύνοδο Κορυφής του ΟΑΣΕ, ενώ το Καζακστάν ασκούσε την προεδρία του οργανισμού. Ο υπουργός Εξωτερικών Ραντ επισκέφθηκε ξανά το Καζακστάν τον Ιούνιο του 2011 για τη συνάντηση του Υπουργού Εξωτερικών του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης (ΟΙΔ) στην Αστάνα.
Εκλογές στη Γρενάδα
1990
Στις γενικές εκλογές του 1990, που έγιναν στις 13 Μαρτίου, νικητής αναδείχθηκε το Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο, καθώς από τις συνολικά 15 έδρες κέρδισε τις 7, με ποσοστό συμμετοχής 68,4%.
1995
Το Νέο Εθνικό Κόμμα κέρδισε τις 8 από τις συνολικά 15 έδρες στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 20 Ιουνίου 1995. Η συμμετοχή ήταν 61,7%.
Σχέσεις Αυστραλίας-Καζακστάν
Οικονομία
Το Καζακστάν είναι ο κορυφαίος εμπορικός εταίρος της Αυστραλίας στην Κεντρική Ασία. Και οι δύο χώρες υπέγραψαν συμφωνία οικονομικής και εμπορικής συνεργασίας, η οποία επικυρώθηκε στις 2 Ιουνίου 2004. Οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών είναι μέτριες.
Εκλογές στη Γρενάδα
1999
Οι επόμενες εκλογές έγιναν πρόωρα στις 18 Ιανουαρίου 1999 και το κυβερνών Νέο Εθνικό Κόμμα κέρδισε σαρωτική νίκη, καταλαμβάνοντας και τις 15 έδρες. Η συμμετοχή καταγράφηκε στο 56,5%. Έτσι, ο πρωθυπουργός κέρδισε και 2η θητεία. Ήταν μόλις η 2η φορά που μία κυβέρνηση είχε πετύχει την επανεκλογή της από το 1974.
Σχέσεις Αυστραλίας-Καζακστάν
Παραπομπές
Καζακσταν Αυστραλια
Εκλογές στη Γρενάδα
2003
Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 27 Νοεμβρίου 2003, το κυβερνών Νέο Εθνικό Κόμμα του πρωθυπουργού Κιθ Μίτσελ κέρδισε τρίτη συνεχόμενη νίκη, αν και με μειωμένα τα ποσοστά του. Η προσέλευση στις κάλπες ήταν 57,7%. '''Αποτελέσματα βουλευτικών εκλογών για Βουλή των Αντιπροσώπων, 27 Νοεμβρίου 2003 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/- !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/-
2008
Στις 8 Ιουλίου του 2008 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές. Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα, το αντιπολιτευόμενο Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο κέρδισε 11 έδρες έναντι μόνο 4 για το κυβερνών Νέο Εθνικό Κόμμα. Ως αποτέλεσμα. ο Τίλμαν Τόμας αντικατέστησε στην πρωθυπουργία τον Κιθ Μίτσελ.
2013
Bουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 19 Φεβρουαρίου του 2013. Το αντιπολιτευόμενο Νέο Εθνικό Κόμμα του Κιθ Μίτσελ κέρδισε όλες τις έδρες, συνολικά 15.
2018
Στις εκλογές του 2018, το κυβερνών Νέο Εθνικό Κόμμα κέρδισε όλες τις έδρες του Κοινοβουλίου, συνολικά 15, πετυχαίνοντας την δεύτερη συνεχή σαρωτική νίκη, μετά τη νίκη στις εκλογές του 2013.
2016
Το πρώτο δημοψήφισμα στην ιστορία της Γρενάδας διεξήχθη στις 24 Νοεμβρίου 2016. Και οι 7 προτάσεις που τέθηκαν στο δημοψήφισμα απορρίφθηκαν από το εκλογικό σώμα.
Γιν Τζονγκ-οχ
Καριέρα
Έχει 5 χρυσά, 2 αργυρά και 2 χάλκινα σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα.
Έχει επίσης μετάλλια σε Ασιατικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής, αλλά και σε Ασιατικούς Αγώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες αθλητές της σκοποβολής
Λήδρα Πάλας
Το ξενοδοχείο Λήδρα Πάλας βρίσκεται στο κέντρο της Λευκωσίας και μέχρι το 1974 ήταν ένα από τα μεγαλύτερα και πιο γοητευτικά ξενοδοχεία της πρωτεύουσας. Το ξενοδοχείο σχεδιάστηκε από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Μπένιαμιν Γκίνσμπεργκ και χτίστηκε το 1947-1949 από την εταιρεία Cyprus Hotels Limited με κόστος περίπου £240.000 κυπριακές λίρες. Το ξενοδοχείο άνοιξε στις 8 Οκτωβρίου 1949 παρουσία του Βρετανού Κυβερνήτη Άντριου Μπαρκυόρθ Ράιτ και του αντιδήμαρχου της Λευκωσίας Γιώργου Πούλιου. Αρχικά είχε 94 υπνοδωμάτια και 150 κρεβάτια. Όλα τα δωμάτια διάθεταν ζεστό και κρύο νερό, κεντρική θέρμανση και τηλέφωνο. Οι εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν δύο εστιατόρια, δύο μπαρ και καφέ. Στο εσωτερικό του κήπου υπήρχε μια πισίνα (που εγκαταστάθηκε το 1964), παιδική πισίνα, παιδική χαρά και γήπεδα τένις. Στο ξενοδοχείο προστέθηκαν το 1967-1968 δυο επιπρόσθετοι όροφοι αυξάνοντας τα δωμάτια σε 200, και 320 κρεβάτια.
Από το 2004 είναι σημείο διέλευσης της Πράσινης Γραμμής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξενοδοχεία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λευκωσία‎
Στέλιος Πουλιανίτης
Ο Στυλιανός (Στέλιος) Πουλιανίτης (Θεσσαλονίκη, 3 Απριλίου 1995), είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 1.90 μέτρα, αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ στο Περιστέρι.
Σταδιοδρομία
Ο Πουλιανίτης ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στις ακαδημίες του ΑΚΘ Αστέρια του Θόδωρου Ροδόπουλου, παίζοντας στην θέση του πόιντ γκαρντ.
Στις 5 Αυγούστου 2013, υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, πραγματοποιώντας σπουδαίες εμφανίσεις με την ομάδα εφήβων του συλλόγου. Με την ομάδα ανδρών του Άρη, αγωνίστηκε σε οκτώ αγώνες για την κανονική σεζόν του πρωταθλήματος της Basket League 2013–14, χωρίς να σκοράρει.
Το καλοκαίρι του 2014, αγωνίστηκε με την Εθνική Ελλάδος Νέων στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, η ομάδα των Τρικάλων έκανε πρόταση στον Άρη για δανεισμό του παίκτη, την οποία οι "κίτρινοι" αρνήθηκαν.
Την σεζόν 2014-15, ο Πουλιανίτης συμμετείχε σε δεκαεννέα αγώνες της ομάδας του, με μέσο όρο ενός πόντου, έχοντας συμβόλαιο συνεργασίας με τους "κίτρινους" μέχρι το 2017. Το καλοκαίρι του 2015, δόθηκε ως δανεικός από τον Άρη στον Κόροιβο Αμαλιάδας για ένα χρόνο, ενώ ανανέωσε το συμβόλαιο του με τον Άρη μέχρι το 2019. Αφέθηκε ελεύθερος από τον Άρη στις 4 Νοεμβρίου 2016. Στη συνέχεια υπέγραψε στα Τρίκαλα BC για τη σεζόν 2016-17 και την περίοδο 2017-18 επέστρεψε στον Άρη.
Τη σεζόν 2018-19 έπαιξε στην Κύμη έχοντας 3 πόντους μέσο όρο, 2.1 ριμπάουντ και 1.1 ασίστ ανά αγώνα σε 25 συμμετοχές.
Την επόμενη χρονιά (2019-20) μετακόμισε στη Ρόδο για λογαριασμό του Κολοσσού, όπου είχε 1.5 πόντο και 0.9 ασίστ ανά αγώνα στο πρωτάθλημα Ελλάδας.
Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή για τον Απόλλωνα Πάτρας (2020-21) όπου συνέβαλλε τα μέγιστα για την άνοδο της ομάδας στην πρώτη κατηγορία από την Α2 Εθνική, έχοντας 9.6 πόντους μέσο όρο, 2.5 ριμπάουντ και 3.9 ασίστ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κόροιβου Αμαλιάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρικάλων BC Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Κύμης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Ρανούτσο Β΄ Φαρνέζε της Πάρμας
Ο Ρανούτσο Β΄, ιταλ. Ranuccio II (17 Σεπτεμβρίου 1630 - 11 Δεκεμβρίου 1694) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας (1646-94) και τού Κάστρο (1646-49).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Οδοάρδου 4ου δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας και της Μαργαρίτας των Μεδίκων, κόρης τού Κόζιμο Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1646 αιφνίδια και ο Ρανούτσο Β΄ τον διαδέχθηκε. Ήταν ανήλικος και για δύο έτη επιτροπεύθηκε από τον θείο του Φραγκίσκο-Μαρία και τη μητέρα του.
Κατά τη διακυβέρνησή του το δουκάτο, που ήταν σε παρακμή, ενεπλάκη στους Πολέμους τού Κάστρο, ένα φέουδο εντός τού Παπικού κράτους, βόρεια της Ρώμης. Ο ισχυρός Οίκος των Μπαρμπερίνι τού πάπα Ουρβανού Η΄ ήταν πρόθυμος να το αποκτήσει. Βρήκαν αφορμή, όταν ο δούκας δεν μπορούσε να πληρώσει τους πιστωτές του. Αυτοί απευθύνθηκαν στον Ουρβανό Η΄ για βοήθεια, ο οποίος κατέλαβε το Κάστρο. Ακολούθησε ο Α΄ Πόλεμος τού Κάστρο, που έληξε με ήττα τού πάπα.
Ο Ρανούτσο Β΄ αρνήθηκε να πληρώσει τους πιστωτές τού πατέρα του, αν και αρχικά είχε υπογράψει συμφωνητικό. Ο διάδοχος τού Ουρβανού Η΄, ο Πάπας Ιννοκέντιος Ι΄ έστειλε νέο επίσκοπο στο Κάστρο, αλλά ο Ρανούτσιο Β΄ αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει. Το 1649 ο νέος επίσκοπος Κριστόφορο Τζιάρντα, καθ' οδόν προς το Κάστρο, φονεύτηκε. Ο πάπας κατηγόρησε τον δούκα για το φόνο και ως αντίποινα, στρατός πιστός στον Ιννοκέντιο Ι΄ πολιόρκησε το Κάστρο και το ισοπέδωσε. Τον Αύγουστο ο στρατός τού Ρανούτσο Β΄ συντρίφθηκε κοντά στη Μπολόνια. Ο δούκας προσπάθησε να αγοράσει με χρήματα το φέουδό του, αλλά μάταια.
Το 1672 αγόρασε το πριγκιπάτο τού Μπάρντι & Κομπιάνο από τη Τζιαναντρέα Ντόρια Λάνντι και έτσι η επικράτειά του απέκτησε την τελική της έκταση. Κατά τα τελευταία έτη της εξουσίας του το δουκάτο υπέφερε βαριά από την παρουσία των Γερμανικών στρατευμάτων, που συμμετείχαν στη διαμάχη τού Βίκτωρα-Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας με τη Γαλλία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1660 τη Μαργαρίτα-Γιολάντα, κόρη τού Βίκτωρα-Αμεδαίου Α΄ δούκα της Σαβοΐας και είχε δύο τέκνα, που απεβίωσαν πρόωρα.
Το 1663 απεβίωσε η Μαργαρίτα-Γιολάντα και το 1664 ο Ρανούτσο Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ισαβέλλα των Έστε, κόρη τού Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Μόντενα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Στέφανος Βαλτετσιώτης
Ο Στέφανος Βαλτετσιώτης (Ερμούπολη 1877 ή 1878 – Αθήνα 1975) ήταν Έλληνας συνθέτης και αρχιμουσικός, σημαντική φυσιογνωμία στα ελληνικά μουσικά δρώμενα του α΄μισού του 20ού αιώνα. Όπως αναφέρει ο Μανόλης Καλομοίρης, παρόλο που είχε κυκλαδίτικη καταγωγή κατατάσσεται, σύμφωνα με το ύφος της μουσικής του, στην Επτανησιακή Σχολή.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βαλτετσιώτης γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου. Πατέρας του ήταν ο Δημήτρης Βαλτετσιώτης, φαρμακοποιός από την Τρίπολη και μητέρα του η Μαριγώ Στυλιανού. Πήρε τα πρώτα μαθήματα μουσικής στο πιάνο από τον Βιντσέντζο Λαμούρα και συνέχισε για ανώτερες σπουδές στο Κρατικό (Βασιλικό) Ωδείο του Μιλάνου, μεταξύ 1900 και 1903. Μετά την αποφοίτησή του με δίπλωμα σύνθεσης εργάστηκε ως αρχιμουσικός σε ορχήστρες μελοδραματικών, κυρίως, θιάσων («Teatro Lyrico Internazionale», «Ελληνικό Μελόδραμα») αλλά και στη Συμφωνική του Ωδείου Αθηνών. Μεταξύ 1917-26 υπήρξε καθηγητής της Μελοδραματικής Σχολής των Ωδείων Αθηνών και, μεταξύ 1928-44, διευθυντής της Φιλαρμονικής τέως Διοίκησης Πρωτευούσης. Στην περίοδο 1937-1938 σε παραστάσεις θιάσου μελοδράματος, συνδιηύθυνε με τους Λυσίμαχο Ανδρουτσόπουλο και Τότη Καραλίβανο.
Δίδαξε στο Ωδείο Αθηνών (1917-26), στο Εθνικό Ωδείο (1926-44) και, επί σειρά ετών, υπήρξε Αντιπρόεδρος του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. Το 1905 τιμήθηκε με Αργυρούν Μετάλλιον της Φιλαρμονικής του Παλέρμο και, το 1952, βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Πέθανε στην Αθήνα το 1975.
Έργα
Ακόμη, ενορχήστρωσε δημοτικά τραγούδια (Ο Λύγκος, κ.α.) και μετέφρασε στα Ελληνικά λιμπρέτι από 17 μελοδράματα των Βέρντι, Πουτσίνι, Μασνέ, Σαμάρα, Μότσαρτ και άλλων συνθετών. Τέλος άφησε γραπτά κείμενα («Σειρά Μαθημάτων Μορφολογίας» κ.α.)
Σημειώσεις
i. Ως πιθανό έτος γέννησης αναφέρεται και το 1876
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Βασίλειος Βοϊωάννης
Ο Βασίλειος Βοϊωάννης, Βουγιανός από τους λατίνους συγγραφείς, ήταν βυζαντινός στρατηγός και Κατεπάνω της Ιταλίας από το 1017 έως το 1027. Ένας από τις μεγαλύτερους βυζαντινούς στρατηγούς του χρόνου του. Με τα κατορθώματά του έδωσε τη δυνατότητα στην βυζαντινή αυτοκρατορία να γίνει υπολογίσιμη δύναμη στη νότια Ιταλία μετά από αιώνες παρακμής.
Μετά το διορισμό του από τον Αυτοκράτορα Βασίλειος Β΄ τον Δεκέμβριο του 1017, ζήτησε αμέσως ενισχύσεις από την Κωνσταντινούπολη για να αντιμετωπίσει την εξέγερση του Λομβαρδού ηγέτη Μέλη. Το αίτημα του έγινε δεκτό και στάλθηκε η ελίτ της φρουράς των Βάραγγων. Οι δύο δυνάμεις συναντήθηκαν στις όχθες του ποταμού Οφάντο κοντά στις Κάννες, όπου ο Βασίλειος πέτυχε αποφασιστική νίκη.
Ο Βοϊωάννης για προστασία της περιοχής έχτισε ένα μεγάλο φρούριο στα Απέννινα όπου φύλαγε την είσοδο του κάμπου της Απουλίας. Ίδρυσε την Τροία μία νέα πόλη δίνοντας το όνομά της αρχαίας πόλης της Μικράς Ασίας. Σύντομα, όλο το Μεσοτζιόρνο είχε περάσει στην βυζαντινή εξουσία, με εξαίρεση το Δουκάτο του Μπενεβέντο, το οποίο παρέμεινε πιστό στον παπισμό.
Τρομαγμένος από την αλλαγή στο νότο, ο Πάπας Βενέδικτος πήγε βόρεια το 1020 στο Μπάμπεργκ να συνεννοηθεί με τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Ερρίκο Β΄. Ο αυτοκράτορας δεν έλαβε άμεση δράση, αλλά τα γεγονότα του επόμενου έτους τον έπεισαν να παρέμβει. Ο Βοϊωάννης και ο νέος σύμμαχος του Πρίγκιπας Πανδόλφος της Κάπουα βάδισε κατά του Μέλη και του Ντάτους και κατέλαβαν τον πύργο του στο Καριγκλιάμο. Στις 15 Ιουνίου, ο Ντάτους ήταν δεμένος σε ένα σακί μαζί με μια μαϊμού, έναν κόκορα, και ένα φίδι και ρίχτηκε στη θάλασσα. Το επόμενο έτος, σε απάντηση, ένας τεράστιος ρωμαϊκός αυτοκρατορικός στρατός βάδισε στο νότο για να επιτεθεί στο νέο φρούριο της Τροίας. Η φρουρά δεν έπεσε ποτέ. Ο Βοϊωάννης χορήγησε προνόμια στην πόλη για την πίστη της σε αυτόν.
Το 1025, ο Βοϊωάννης ετοιμαζόταν να οδηγήσει μια νέα Σικελική εκστρατεία με εντολή του αυτοκράτορα Βασίλειου Β', όταν ο αυτοκράτορας πέθανε. Ο νέος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ακύρωσε την αποστολή, και ο κατεπάνω πήγε βόρεια να βοηθήσει τον Πανδούλφο να ανακαταλάβει την Κάπουα που είχε καταλάβει ο Ερρίκος Β΄ τρία χρόνια νωρίτερα. Ο Βοϊωάννης πρόσφερε στον νέο πρίγκιπα της Κάπουα, Πανδούλφο της Τιάνο, ασφαλή μετάβαση στη Νάπολη και την αποδοχή της παραίτησης του τον Μάιο του 1026. Αυτή ήταν η τελευταία σημαντική εκστρατεία του. Στο 1027, ανεκλήθη. Κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα, η βυζαντινή επιρροή στην Ιταλία μειώθηκε σταθερά στο μηδέν.
Το 1041, ο γιος του Εξακουστός Βοϊωάννης ονομάστηκε κατεπάνω, αλλά δεν κράτησε παραπάνω από ένα χρόνο στην θέση.
Πηγές
Κατηγορία:Κατεπάνω της Ιταλίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Τσαρλς Γκριν (αεροναυτικός)
Ο Τσαρλς Γκριν (Charles Green, 31 Ιανουαρίου 1785 – 26 Μαρτίου 1870) ήταν ο πιο γνωστός αεροστατιστής του Ηνωμένου Βασιλείου κατά τον 19ο αιώνα. Πειραματίστηκε με το ανθρακαέριο μιας και ήταν φθηνότερο και πιο εύκολα διαθέσιμο, ως εναλλακτικό του υδρογόνου ως ανυψωτικό. Η πρώτη πτήση του με αερόστατο ανθρακαερίου έγινε στις 19 Ιουλίου 1821. Έγινε επαγγελματίας αεροστατιστής και πραγματοποίησε 200 απογειώσεις μέχρι το 1835. Το 1836, πραγματοποίησε ρεκόρ απόστασης με το αερόστατο Royal Vauxhall, πετώντας κατά τη διάρκεια της νύχτας από τους Κήπους Βόξχολ του Λονδίνου στο Βάιλμπουργκ του Δουκάτου του Νασσάου (Γερμανία), καλύπτονας απόσταση 770 χιλιομέτρων (480 μίλια). Μέχρι το 1852 όταν και εγκατέλειψε τα αερόστατα, είχε πραγματοποιήσει πάνω από 500 πτήσεις.
Ο Γκριν πιστώνεται την εφεύρεση του σχοινιού ιχνηλάτησης ως βοήθημα χειρισμού και προσγείωσης ενός αεροστάτου.
Το όνομά του έχει δωθεί σε βραβείο (Charles Green Salver), που απονέμεται από τον Βρετανικό Σύλλογο Αεροστάτων και Αεροπλοίων (British Balloon and Airship Club, BBAC) σε όσους πραγματοποιούν εξαιρετικά επιτεύγματα ή συνεισφέρουν στην αεροστατική. Το βραβείο δόθηκε αρχικά στον Γκριν από τον Ρίτσαρντ Κρόουσεϊ μετά από πτήση με αερόστατο στο Νόρφολκ. Στους υπόλοιπους κατόχους τους συγκαταλέγονται οι Μπράιαν Τζόουνς και Μπέρτραντ Πικάρντ για την πρώτη πτήση με αερόστατο γύρω από όλο τον κόσμο. Ο Γκριν συγκαταλέχθηκε στο hall of fame της αεροστατικής το 1999.
Βιογραφία
Στις 19 Δεκεμβρίου 1836 πέταξε από το Παρίσι με 6 άτομα, και στις 9 Ιανουαρίου 1837 με 8. Το Great Nassau πέταξε από τους Κήπους Βόξχολ στις 24 Ιουλίου, με τον Γκριν να έχει μαζί του, τους Έντουαρντ Σπένσερ και Ρόμπερτ Κόκινγκ. Όταν έφτασαν σε ύψος 1.500 μέτρων (5.000 πόδια) ο Κόκινγκ έπεσε από το αερόστατο, πραγματοποιώντας προσγείωση με αλεξίπτωτο δικής του κατασκευής σε χωράφι κοντά στο Λι. Ο Κόκινγκ σκοτώθηκε μόλις έφτασε στο έδαφος. Το αερόστατο προσγειώθηκε το απόγευμα της ίδιας μέρας κοντά στο Τάουν Μόλινγκ του Κεντ, και την επόμενη μέρα ο Γκριν έμαθε για τον θάνατο του συνοδού του.
thumb|Το αερόστατο του Τσαρλς Γκριν στο Βάιλμπουργκ της Γερμανίας, 1836. Το 1838 ο Γκριν πραγματοποίησε δύο πειραματικές πτήσεις από τους Κήπους Βόξχολ, δαπάνη του Τζορτζ Ρας από το Έσσεξ. Η πρώτη έλαβε χώρα στις 4 Σεπτεμβρίου, με τον Ρας και τον Έντουαρντ Σπένσερ να τον συνοδεύουν. Έφτασαν σε υψόμετρο 5.893 μέτρων (19.335 πόδια) και προσγειώθηκαν στο Θάξτεντ του Έσσεξ. Το δεύτερο πείραμα πραγματοποιήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου, και είχε σκοπό να καταγραφεί το ανώτατο υψόμετρο στο οποίο μπορούσε να φτάσει το αερόστατο Great Nassau φουσκωμένο με αέριο υδρογονάνθρακα και μεταφέροντας μόνο δύο άτομα. Ο Γκριν πέταξε με τον Ρας ως συνοδό, και έφτασαν σε ύψος 8.274 μέτρων (27.146 πόδια), με τη βαρομετρική πίεση και τη θερμοκρασία να πέφτουν ραγδαία. Αρκετές φορές το αερόστατο παρασύρθηκε από ρεύματα αέρα.
Στις 31 Μαρτίου 1841, ο Γκριν πέταξε από το Χάστινγκς, συνοδευόμενος από τον Κάρολο Φρειδερίκο Γουλιέλμο, δούκα του Μπραουνσβάιγκ, και μετά από περίπου πέντε ώρες προσγειώθηκε στο Νεφσατέλ, 16 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από τη Βουλώνη. Η τελευταία δημόσια πτήση του έγινε στις 13 Σεπτεμβρίου 1852 από τους Κήπους Βόξχολ. Το 1840 έκθεσε τις ιδέες του για διάσχιση του Ατλαντικού με αερόστατο, και έξι χρόνια αργότερα πρότεινε την πραγματοποίηση των ιδεών του.
Σε πολλές από τις πτήσεις του ήταν μόνος του, όπως όταν απογειώθηκε από τη Βοστώνη τον Ιούνιο του 1846, ή όταν τον Ιούλιο πραγματοποίησε βραδινή πτήση από το Βόξχολ. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του είχε αρκετές δυσάρεστες εμπειρίες. Το 1822, όταν απογειώθηκε από το Τσέλτεναμ, μαζί με τον κ. Γκρίφιθς, κάποιος έκοψε τα σχοινιά που ήταν προσδεμένα στο καλάθι του αεροστάτου σε κομμάτια, και έτσι το καλάθι αποκολλήθηκε από το αερόστατο. Οι επιβαίνοντες κρατήθηκαν από τον κρίκο του αεροστάτου. Είχαν επικίνδυνο ταξίδι με μια ακόμη πιο επικίνδυνη προσγείωση, ενώ αμφότεροι τραυματίστηκαν. Ο κ. Γκριν υπέστη μώλωπες στη σπονδυλική στήλη. Πρόκειται για τη μοναδική καταγραφή πτήσης αυτού του είδους με αερόστατο. Το 1827 ο Γκριν πραγματοποίησε την 69η πτήση του, από το Νιούμπερι του Μπερκσάιρ, συνοδευόμενος από τον Χ. Σίμονς από το Ρέντινγκ, έναν κωφάλαλο κύριο, όταν μια έντονη καταιγίδα απείλησε την ασφάλεια του αεροστάτου. Στις 17 Αυγούστου 1841, ενώ πήγαινε από το Κρεμόουρν με τον κ. Μακντόνελ, ένα τράνταγμα των μεταλλικών τμημάτων του αεροστάτου σχεδόν έριξε τους επιβαίνοντες από το αερόστατο. Ο Γκριν ήταν ο πρώτος που επέδειξε, το 1821, πως το ανθρακαέριο μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για το φούσκωμα των αεροστάτων. Πριν την εποχή του χρησιμοποιούνταν αγνό αέριο υδρογόνου, που ήταν αρκετά ακριβό, ενώ η παραγωγή του ήταν πολύ αργή ώστε χρειαζόταν δύο μέρες για το γέμισμα ενός μεγάλου αεροστάτου, ενώ εξατμιζόταν πολύ γρήγορα. Ήταν επίσης ο εφευρέτης του «σχοινιού-οδηγού», ενός σχοινιού ιχνηλάτησης από το καλάθι, το οποίο μπορούσε να μετακινηθεί για τη ρύθμιση της απογείωσης και της προσγείωσης ενός αεροστάτου. Έχοντας ζήσει για πολλά χρόνια συνταξιοδοτημένος πέθανε ξαφνικά από καρδιακή προσβολή στο Λονδίνο, στις 26 Μαρτίου 1870.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες Κατηγορία:Άγγλοι αεροπόροι
Γκρίφουφ Σλόνσκι
Το Γκρίφουφ Σλόνσκι (πολωνικά: Gryfów Śląski), απλοποιημένο σε Γκρίφουφ (Greiffenberg), είναι ιστορική πόλη στο Πόβιατ Λβούβεκ, στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας της νοτιοδυτικής Πολωνίας. Είναι η έδρα της Γκμίνα Γκρίφουφ Σλόνσκι. Ο πληθυσμός του είναι 6.467 κάτοικοι (2020). Η πόλη βρίσκεται μεταξύ Ζγκοζέλετς και Γελένια Γκούρα, στον ποταμό Κφίσα. Απέχει περίπου 16 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Λβούβεκ Σλόνσκι και 114 χιλιόμετρα δυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Βρότσουαφ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία της Αγίας Γιαντβίγκα Η περιοχή αποτελούσε μέρος της Πολωνίας από τον 10ο αιώνα και ο πρώτος ηγεμόνας της ήταν ο Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας. Ο οικισμός Γκρίφουφ Σλόνσκι προέκυψε από ένα κάστρο που έχτισε ο δούκας του Οίκου των Πιαστ-Σιλεσίας του Δουκάτου της Σιλεσίας, Μπολέσλαφ Α΄ ο Υψηλός, κοντά στα σύνορα με την Άνω Λουσατία. Έλαβε προνόμια πόλης από τον Πολωνό δούκα Μπολέσλαφ Β΄ το Φαλακρό το 1242. Τα ερείπια του μεσαιωνικού Κάστρου του Γκρίφουφ, ιδιοκτησία του Οίκου Σάφγκοτς από το 1400 και μετά, είναι ακόμα ορατά στα νότια της πόλης. Το 1274, το Γκρίφουφ έγινε μέρος του σιλεσικού Δουκάτου του Γιάβορ, το οποίο τελικά ενσωματώθηκε από το Βασίλειο της Βοημίας το 1392. Κατά την περίοδο του Ostsiedlung από τα τέλη του 12ου αιώνα και μετά, η περιοχή εποικίστηκε από Γερμανούς.
Πλημμύρες έπληξαν την πόλη το 1469, το 1550 και το 1609, ξηρασίες το 1472, το 1590 και το 1616 και επιδημίες το 1582, το 1585 και το 1633. Το 1589 ιδρύθηκε το πρώτο φαρμακείο της πόλης. Το 1617 έγινε η πρώτη μεγάλη έκθεση. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, η πόλη λεηλατήθηκε δύο φορές από τους Σουηδούς, το 1639 και το 1645. Μετά τον Πρώτο Σιλεσιανό Πόλεμο προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας το 1742. Το 1865, ο σταθμός Γκράιφενμπεργκ άνοιξε στη γραμμή του Ορεινού Σιδηρόδρομου Σιλεσίας από το Γκέρλιτς στο Ράιμπνιτς (Ριμπνίτσα).
Από το 1871 έως το 1945, η πόλη ήταν μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η περιοχή τέθηκε υπό πολωνική διοίκηση σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ. Ο προπολεμικός πληθυσμός της πόλης εκδιώχθηκε βίαια στη Γερμανία και η περιοχή επανεγκαταστάθηκε με Πολωνούς πολίτες που ήταν νέοι στην περιοχή. Δεδομένου ότι η πόλη δεν είχε καθιερωμένο πολωνικό όνομα, υιοθετήθηκε το νέο όνομα Γκρίφουφ Σλόνσκι. Μερικοί από τους νέους κατοίκους ήταν Πολωνοί πρόσφυγες από περιοχές που βρίσκονται ανατολικά των προπολεμικών ανατολικών εδαφών της Πολωνίας, από όπου είχαν εκτοπιστεί από τις σοβιετικές αρχές σύμφωνα με τα νέα σύνορα που αποφασίστηκαν στη Διάσκεψη της Γιάλτας, ενώ οι περισσότεροι νέοι έποικοι ήταν επανέποικοι από κεντρική Πολωνία.
Αξιοθέατα
Τα ιστορικά αξιοθέατα του Γκρίφουφ Σλόνσκι περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας
Μπεατρίς Μιντς
Το 1996 η Μιντς τιμήθηκε με το Βραβείο Αναπτυξιακής Βιολογίας «March of Dimes» μαζί με τον Ράλφ Λ. Μπρίνστερ για την εργασία τους στην ανάπτυξη διαγονιδιακών ποντικών. Μεγάλο μέρος της σταδιοδρομίας της το πέρασε στο Αντικαρκινικό Κέντρο του Φοξ Τσέις στη Φιλαδέλφεια, όπου το 2002 πήρε την έδρα Βασικών Επιστημών «Jack Schultz». Η Μιντς ήταν μέλος της αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών και της Ποντιφήκειας Ακαδημίας Επιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμβρυολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί βιολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί γενετιστές Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Άιοβα Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Αιωνόβιοι
Η δεσποινίς χωριατοπούλα
Η δεσποινίς χωριατοπούλα (ρωσικός τίτλος: Барышня-крестьянка) είναι διήγημα του Αλεξάντρ Πούσκιν που γράφτηκε το 1830 και δημοσιεύτηκε το 1831 στη συλλογή Οι ιστορίες του αείμνηστου Ιβάν Πέτροβιτς Μπέλκιν.
Το διήγημα έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, το μπαλέτο και την οπερέτα.
Υπόθεση
Το επόμενο πρωί τον συναντά στο δάσος και μιλάνε. Η Λίζα του μιλάει σε μια αγροτική διάλεκτο και συστήνεται ως μια αγρότισσα που μαζεύει μανιτάρια στο δάσος, ονομάζεται Ακουλίνα και είναι η κόρη του σιδερά του χωριού. Ο Αλεξέι γοητεύεται από τη νεαρή κοπέλα και κανονίζουν και επόμενη συνάντηση. Της μαθαίνει να γράφει και να διαβάζει κι εκείνη μαθαίνει γρήγορα, σε δύο εβδομάδες. Οι δυο τους συναντιούνται ξανά και ξανά στο δάσος και γράφουν επίσης σύντομα γράμματα που αφήνουν σε ένα δέντρο.
Ένα πρωί, ο Μουρόμσκι καθώς κυνηγούσε πέφτει από το άλογό του, ο Μπερεστόφ βλέπει το περιστατικό και φροντίζει τον τραυματία στο σπίτι του. Οι δυο τους σταματούν τη μακροχρόνια έχθρα τους και ο Μουρόμσκι καλεί τον Μπερεστόφ και τον γιο του για δείπνο στο κτήμα του. Όταν η Λίζα το μαθαίνει, φοβάται ότι θα αποκαλυφθεί η ψεύτικη ταυτότητά της και ρωτά τον πατέρα της αν μπορεί να ντυθεί όπως θέλει για το δείπνο. Γνωρίζοντας τις φάρσες της, ο πατέρας της το επιτρέπει, έτσι ντύνεται περίεργα, χρησιμοποιεί τις κρέμες της Αγγλίδας γκουβερνάντας της και γίνεται αγνώριστη. Στο τραπέζι μιλάει μόνο γαλλικά, ο Αλεξέι δεν την αναγνωρίζει.
Όταν μπαίνει στο σαλόνι των Μουρόμσκι, προς μεγάλη του έκπληξη βλέπει τη Λίζα να διαβάζει το γράμμα που είχε στείλει στην αγαπημένη του και έτσι συνειδητοποιεί την πραγματική της ταυτότητα. Η παρεξήγηση αίρεται και ο Αλεξέι και η Λίζα παντρεύονται.
Μουχάμαντ Α΄ των Μεγάλων Σελτζούκων
Ο Μουχάμαντ Α΄ των Μεγάλων Σελτζούκων ή Μουχάμαντ Α΄ Ταπάρ (1082 - 1118), Σουλτάνος των Μεγάλων Σελτζούκων (1105 - 1118) ήταν ένας από τους γιους του Μαλίκ Σαχ Α΄. Το προσωνύμιο "Ταπάρ" μεταφράζεται στα Τούρκικα ως "αυτός που αποκτά, βρίσκει". Διαδέχτηκε τον ανεψιό του Μαλίκ Σαχ Β΄ σαν Σελτζούκος Σουλτάνος στη Βαγδάτη και έγινε θεωρητικά ο αρχηγός της οικογένειας αφού ο μικρότερος αδελφός του Αχμέντ Σαντζάρ που κυβερνούσε το Χορασάν είχε μικρότερη δύναμη.
Εκστρατεία στους Νιζαρίτες
Ο Μουχάμαντ Α΄ ξεκίνησε εκστρατεία για να κατακτήσει το κάστρο του Αλαμούτ (1106), ζήτησε από τον Μπαβανδίδη κυβερνήτη Σαχριγιάρ Δ΄ (1039 - 1114) να συμμετέχει στην εκστρατεία του απέναντι στους Νιζαρίτες που κυβερνούσαν το κάστρο. Ο Σαχριγιάρ Δ΄ θεώρησε το περιεχόμενο της επιστολής άκρως προσβλητικό και αρνήθηκε κατηγορηματικά. Ο Μουχάμαντ Α΄ έστειλε τον Αμιρ Τσαβλί να καταλάβει το Σάρι αλλά συνάντησε απρόσμενα τον στρατό του Σαχριγιάρ Δ΄ και του γιου του Καρίν Γ΄ και ηττήθηκε. Ο Μουχάμαντ Α΄ έστειλε νέα επιστολή στον Σαχριγιάρ Δ΄ στην οποία του ζητούσε να στείλει έναν από τους γιους του στην αυλή των Σελτζούκων στο Ισφαχάν. Ο Σαχριγιάρ Δ΄ έστειλε τον γιο του Αλι Α΄, ο Μουχάμαντ εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από τον νέο που του ζήτησε να του δώσει σύζυγο την κόρη του, ο Αλι Α΄ αρνήθηκε προτείνοντας τον μεγαλύτερο αδελφό του και διάδοχο Καρίν Γ΄. Ο Καρίν Γ΄ έφτασε αμέσως μετά στην αυλή του Μουχάμαντ Α΄ στο Ισφαχάν και παντρεύτηκε την κόρη του.
Ο Αχμάντ Ιμπν Νιζάμ Αλ-Μουλκ νέος βεζίρης
Ο Μουχάμαντ Α΄ έστειλε ξανά τον Αχμάντ να κατακτήσει το κάστρο του Αλαμούτ από τους Νιζαρίτες (1109) αλλά απέτυχε και οπισθοχώρησε. Ο Αχμάντ Ιμπν Νιζάμ Αλ-Μουλκ αντικαταστάθηκε στη θέση του βεζίρη αλλά οι πληροφορίες από τότε σχετικά με την τύχη του διαφέρουν. Ο ιστορικός Αλι Ιμπν Αλ-Άτιρ (1160 - 1233) γράφει ότι έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του σαν ιδιώτης στη Βαγδάτη, άλλοι γράφουν ότι φυλακίστηκε 10 χρόνια από τον Μουχάμαντ Α΄. Ο Μουχάμαντ Α΄ πέθανε (1118), τον διαδέχτηκε ο γιος του Μαχμούτ Β΄ και εκείνον με τη σειρά του όταν πέθανε (1131) ο θείος του Αχμέντ Σαντζάρ.
Πηγές
Κατηγορία:Σελτζούκοι Σουλτάνοι
Δημοψήφισμα στη Γρενάδα (2016)
Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στη Γρενάδα, στις 24 Νοεμβρίου του 2016. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν αν θα ενέκριναν επτά τροπολογίες, ψηφίζοντας ξεχωριστά για την καθεμιά. Οι τροποποιήσεις θα εγκρίνονταν μόνο αν τα δύο τρίτα των έγκυρων ψήφων ήταν υπέρ. Ωστόσο, όλες οι επτά προτάσεις απορρίφθηκαν από τους ψηφοφόρους. Ήταν το πρώτο δημοψήφισμα στη Γρενάδα στην ιστορία.
Προτεινόμενες τροποποιήσεις
Οι επτά τροπολογίες ήταν:
Εκστρατεία
Οι προτεινόμενες τροπολογίες υποστηρίχθηκαν από το κυβερνών Νέο Εθνικό Κόμμα με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Κιθ Μίτσελ,, καθώς και την Εθνική Οργάνωση των Γυναικών της Γρενάδας και τους μη κυβερνητικούς οργανισμούς Groundation Grenada. Το Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο αντιτάχθηκε στις μεταρρυθμίσεις, όπως και η Συμμαχία Ευαγγελικών Εκκλησιών.
Αναφορές
2016 Γρεναδα
Γιεβγκένι Πατόν
Ο Καθηγητής Γιεβγκένι Όσκαροβιτς Πατόν (Евгений Оскарович Патон, 1870–1953) ήταν Σοβιετικός μηχανικός ουκρανικής καταγωγής, που ίδρυσε το Ινστιτούτο Ηλεκτροσυγκόλλησης EO Πατόν στο Κίεβο. Ο Πατόν ήταν βουλευτής του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης (1946–1953). Ήταν ο πατέρας του Μπορίς Πατόν.
Πρώιμη καριέρα
Γεννημένος το 1870 στη Νίκαια της Γαλλίας, σπούδασε στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δρέσδης (αποφοίτησε το 1894) και στο Ινστιτούτο Σιδηροδρόμων της Πετρούπολης (αποφοίτησε το 1896). Σχεδίασε τη δομή του σιδηροδρομικού σταθμού στη Δρέσδη και ήταν λέκτορας στο Μηχανικό Κολλέγιο Σιδηροδρόμων της Μόσχας (1889–1904). Ο Πατόν ήταν Καθηγητής στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Κιέβου και Πρόεδρος του Τμήματος Γέφυρας από το 1904 έως το 1938. Το 1929 οργάνωσε ένα εργαστήριο συγκόλλησης και την Επιτροπή Ηλεκτροσυγκολλήσεων. Το 1934 ο Πατόν ίδρυσε το Ινστιτούτο Ηλεκτρικής Συγκόλλησης της Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανικής ΣΣΔ στο Κίεβο. Από το 1945 έως το 1952 ήταν Αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανικής ΣΣΔ.
Έρευνα συγκόλλησης
Ο Πατόν ήταν πρωτοπόρος ερευνητής της τεχνολογίας συνδέσεων και συγκόλλησης. Για να καταστεί η συγκόλληση μια αξιόπιστη τεχνολογική διαδικασία, χρειάστηκε να διεξαχθεί ολοκληρωμένη έρευνα σχετικά με τη μηχανική των συγκολλημένων κατασκευών, τις μεταλλουργικές διεργασίες και τη φυσική του τόξου, καθώς και την ανάπτυξη εξοπλισμού, εργαλείων και τεχνικών συγκόλλησης.